الکساندر سلکرک
زندگی پس از آن و تأثیرات آن

سفر سلکرک به عنوان یک مترود یک توجه بزرگ نسبت به انگلیس را برانگیخت. روگرز یک شرح از سختی‌های سلسرک در یک کتاب تاریخچهٔ سفرهای ددی دریاییشان با عنوان «یک سفر دریایی دور دنیا»[۷] در سال ۱۷۱۲ نوشت. سال بعد، مقاله‌نویس برجسته ریچارد استیل یک مقاله دربارهٔ او برای روزنامهٔ مرد انگلیسی نوشت. سلسرک داشت از زندگی آسوده و شهرت خود لذت می‌برد که مدعی سهمش از سرمایهٔ غارت زده دوک حدود ۸۰۰ یورو (برابر ۱۰۷۴۰۰ یورو امروزی) شد. اگرچه محاکمه قانونی هر مقدار از پرداخت را مردد اعلام کرد.
بعد از چند ماه در لندن او دوباره به همان آدم سابق تبدیل شد. در سپتامبر ۱۷۱۳ او سردستهٔ یک حمله به کشتی سازی ای در بریستول شد و برای دو سال در زندان نگه داشه شد. او به لاور لارگو برگشت، جایی که سوفیا بروس یک لبنیات فروش جوان را دیده بود. آنها در سال ۱۷۱۷ به لندن گریختند ولی مسلماً ازدواج نکردند. او مجدد به دریا رفت و برای نیروی دریایی شاهنشاهی ثبت نام کرد. در هنگام بازدید از پلایموث در سال ۱۷۲۰ با یک بیوهٔ مهمانخانه دار به نام فرنسس کندیس ازدواج کرد. او به عنوان دستیار فرمانده بر عرشهٔ اچ ام اس ویموث به عنوان مسئول یک پاسداری ضد دزدان دریایی غرب ساحل آفریقا خدمت می‌کرد وقتی در ۱۳ دسامبر ۱۷۲۱ با تب زرد که در سفر دریایی مبتلا شده بود مرد. او را در دریا انداختند.
وقتی دنیل دفوئه کتاب «زندگی و داستان‌های هیجان انگیز رابینسون کروزوئه» را در سال ۱۷۱۹ منتشر کرد، برخی خوانندگان تشابه او به سلکرک را فراموش کردند. یک تصویر بر روی جلد رمان نشان می‌داد «یک مرد مشابه مالیخولیایی زده‌ها بر روی شن‌های جزیره ایستاده و به درون جزیره خیره شده» به زبان جستجوگر مدرن تیم سورین. او با لباس آشنای پوست بزمودار و پاهای تا زانو برهنه پوشیده شده بود. هنوز جزیرهٔ کوروزوئه بر روی عرض جغرافیایی آرام جنوبی شناسایی نشده بلکه ۴۳۰۰ کیلومتر دورتر دریای کاریب جایی لباس خزدار به سختی برای گرمای مناطق گرمسیری مناسب است قرار دارد. این ناسازگاری باور عمومی را پشتیبانی می‌کند که سلکرک مدلی برای کاراکتر افسانه‌ای بوده‌است.
در دیگر کتب ادبی
- کتاب ویلیام کوپر به نام «خلوت ویلیام سلکرک» دردربارهٔ احساسات سلکرک به عنوان یک فرد مترود که به تنهایی در جزیره‌ای می‌زیسته، است. این شعر صعودی بر عبارت مشهور «پادشاه همه چیزهایی که می‌بینم» با شعر:
من پادشاه همه چیزهایی که می‌بینم هستم
حقوق من آنجا به نزاع کشیده نمی‌شود
از مرکز همه چیز اطرافم تا دریا
من پادشاه مرغان و حیوانات ام
- چارلز دیکنز[۱۲]از سلکرک در استعاره‌ای در قسمت دوم «نوشته‌های پیکویک» [۱۳] ۱۸۳۶ استفاده کرده:
«کلنل بیلدر و آقای تئماس کلابر جعبهٔ انفیه را ردوبدل کردند و به شدت شبیه دو جفت الکساندر سلکرک – پادشاه هر آنچه دیده می‌شود، شدند.» این هم چنین اشاره‌ای به شعر ویلیام کوپر دارد.
- شاعر پاتریک کاواناگ در شعرش «جادهٔ اینیسکین: غروب ژوئیه» تنهایی اش در جاده به سلکرک تشبیه کرده:
آه الکساندر سلکرک مخمصه را می‌شناخت
که پادشاه و دولت و مردم باشی
یک جاده، یک مایل از پادشاهی، من شاهم
پادشاه ساحل‌ها و سنگ‌ها و هر چیز شکوفنده
- در «علم آداب معاشرت» [۱۵]دبلیو اس گیلبرت باب بالادس[۱۶]، سلکرک به عنوان یک مدل برای یک مرود انگلیسی استفاده شده:
این مسافران با دلیل چسبیدنشان به دکل
بر فراز جزیرهٔ صحرایی که نهایتاً مترود است
آنها برای غذایشان شکار می‌کنند، مثل الکساندر سلکرک
ولی نمی‌توانند با هم حرف بزنند- بهم معرفی نشدند
- جاشوآ اسلوکام[۱۷] به سلکرک در کتاب «سفردریایی تنهای در اطراف دنیا» ۱۹۰۰ در بازدیدش از جزیرهٔ جوآن فرناندز اشاره کرد، آلوچهٔ جنگلی آویخته شده برای نشانهٔ یادبود ماندن سلکرک.
- در افسانه‌های علمی آلن کول و کریس بانچ، کتاب دوم دنیای گرگ‌ها، کاراکتر اسکاتلندی الکس بعد از تصادف در فرود افسوس می‌خورد و با خود زمزمه می‌کند:
- 'A slackit way f'r a mon,' Alex mourned to himself. 'Ah didnae ken Ah'd ever be Alex Selkirk.'
در فیلم
سلکرک، رابینسون کروزوئه واقعی یک فیلم استاپ موشن با کارگردانی والتر تورنیر بر اساس زندگی سلکرک است. این برای اولین بار به صورت همزمان در آرژانتین، شیلی و اروگوئه در ۲ فوریه ۲۰۱۲ توسط کمپانی والت دیزنی منتشر شد. این اولین انیمیشن بلند نمایشی ساخت اروگوئه بود.