محمدباقر محقق سبزواری
فرزندان

ملا محمدجعفر سبزواری؛ معروف به «میرزا جعفر سبزواری اصفهانی»، فرزند ارشد علامه «محقق سبزواری»، فردی فرهیخته و تحصیل کرده در علوم اسلامی. مؤلف چندین کتاب و رساله شامل «نوروزنامه» است که به درخواست شاه سلطان حسین در سال ۱۱۹۵ ش (۱۲۳۲ ه‍.ق) تألیف شده‌است. «ملا محمد جعفر سبزواری» پس از فوت «ملا محمد صالح» به امامت مسجد جامع جدید عباسی منصوب گردید. فرزندان او «میرزا عبدالرحیم (محمد رحیم)» شیخ الاسلام اصفهان و «محمد ذکی» و «رقیه شریف» می‌باشند. «ملّا محمّد زکی»، در اصفهان به تحصیل علوم دینی مشغول بوده و عالمی با فضل و اهل تحقیق بوده است. مع الاسف در سال‌های جوانی در سال ۱۰۶۸ ش (۱۱۱۰ ه‍.ق) وفات یافته و سنگ مزارش در اتاق شمال شرقی تکیه آقا حسین خوانساری بر روی دیوار نصب شده‌است. «ملا محمد جعفر سبزواری» هنگامی که اصفهان در محاصره افاغنه بود و گرانی و قحطی دامن‌گیر مردم این شهر شده بود به بیماری مبتلا شد و در ۲۸ مهر ۱۱۰۱ ش (نهم محرم الحرام ۱۱۳۵ ه‍.ق) وفات یافت و چون امکان حمل جنازه به تخت فولاد یا مشهد مقدس (مزار پدر بزرگوارش) وجود نداشت، پیکر او را به مسجد حکیم که در امتداد کوچه منزل مسکونی ایشان بود منتقل کرده و در فضای جنوبی مسجد معروف به «برف انداز» به خاک سپردند.
حاج ملا محمد هادی سبزواری؛ از علما و فضلای اصفهان بوده که ظاهراً در خدمت پدر و محقق خونساری و آقا جمال خوانساری و احتمالاً علامه مجلسی تحصیل کرده تا بمقامات عالیه رسیده‌است. «سید عبدالحسین حسینی خاتون‌آبادی» در کتاب «وقایع السنین و الاعوام» وی را جزو علمائی که در سال ۱۰۸۹ ش (۱۱۲۲ ه‍.ق) در منزل «میرزا محمّد باقر صدر خاصّه» برای تعیین روز ولادت حضرت علی (علیه‌السّلام) گرد آمده بودند نام می‌برد. همچنین نام وی جزء علمایی است که در سال ۱۱۲۲ قمری در افتتاح مدرسه چهارباغ حضور داشته‌اند. «سید عبدالله جزایری» از او به عنوان علما مشهور معاصر خود نام برده‌است. همسرش از دختران خانواده صفویه بوده که از ایشان چند فقره املّک موقوفه بر اولاد باقی است که میانه آن‌ها هنوز (۱۳۰۴ ش، ۱۳۴۳ ه‍.ق) تقسیم می‌شود. فرزندان او «شیخ میرزا عابد» و «شیخ میرزا محسن» می‌باشند. ایشان در زمان حیات پدرشان فوت کردند (قبل از ۱۰۵۸ ش، ۱۰۹۰ ه‍.ق) و از محل دفنش اطلاعی در دست نیست.
ملا محمد مهدی سبزواری؛ از زندگی و آثار او اطلاعی در دست نیست. او پدر آقا محمد السطانی که کتاب «ترجمة السلطانی» را به رشته تحریر درآورده می‌باشد. از تاریخ فوت و محل دفن او نیز اطلاعی در دست نیست.
شیخ محمد ابراهیم سبزواری؛ ظاهراً ایشان از برادران خود کوچکتر بوده و از نظر مقامات علمی چندان شهرت و عنوان نداشته‌است. فرزندان ایشان «میرزا محمد باقر» و «اشرف» می‌باشند که به دلایلی در زمان صفویه (اواخر سلطنت شاه سلیمان یا اوایل سلطنت شاه سلطان حسین در حدود سال‌های ۱۰۷۰ ش، ۱۱۰۳ ه‍.ق) به روستای قهی تبعید/ مهاجرت کرده‌اند و در «قلعه آتشگاه» که در منتهی‌الیه غربی روستا قرار دارد، سکنی گزیده‌اند. قلعه‌ای که «میرزا محمد باقر» و «اشرف» بنا کردند قدمتی بیش از ۳۰۰ سال دارد و جزء بناهای شاخص روستا با مساحتی در حدود ۶۵۰۰ متر مربع می‌باشد و داری ۷ خانه بوده است. این ۷ خانه توسط دیوارهای بلند و ۷ برج خشتی به ارتفاع ۷ متر احاطه شده‌است. هفت نسل از نوادگان این دو برادر در این قلعه زندگی کرده‌اند، از این رو به «خانوادهٔ قلعه‌ای‌ها» معروفند. بعدها آن‌ها نام خانوادگی‌شان را به «اشرفی»، «باقری» و «باقری محققی» تغییر داده‌اند. از نوادگان «شیخ محمد ابراهیم سبزواری» می‌توان به «حاج میرزا باقر قهی» معروف به «محمد باقر شریف طباطبایی» اشاره کرد که از علما و مشایخ مکتب شیخیه بوده است. از تاریخ فوت و محل دفن او اطلاعی در دست نیست.
دختر محقق سبزواری؛ که زوجه «آقا سید محمد موسوی جبعی عاملی» بوده و در زمان حیات پدر در وبای اصفهان به همراه ۲ فرزند خردسالش در سال ۱۰۵۷ ش (۱۰۸۹ ه‍.ق) وفات یافته‌است.