تاریخچه سقط جنین
دوران پیشامدرن > دنیای یونانی-رومی

بسیاری از آنچه در مورد روش‌ها و عمل سقط جنین در تاریخ یونان و روم شناخته شده‌است از متون کلاسیک اولیه می‌آید. سقط جنین، به‌عنوان یک عمل زنان و زایمان، عمدتاً مربوط به زنانی بود که یا ماما بودند یا افراد عادی و آگاه. افلاطون در کتاب خود به توانایی یک ماما در القای سقط جنین در مراحل اولیه بارداری اشاره می‌کند. بعید به نظر می‌رسد که سقط جنین در یونان باستان ممنوع شده باشد. قطعه‌ای که به لیسیاس شاعر نسبت داده می‌شود «نشان می‌دهد که سقط جنین در آتن برخلاف خواست شوهر، در صورتی که همسرش هنگام مرگ باردار بود، جنایت بود، زیرا فرزند متولد نشده‌اش می‌توانست مدعی املاک باشد».
یونانیان باستان به گیاه سیلفیوم به عنوان یک داروی سقط جنین و جلوگیری از بارداری متکی بودند. این گیاه به عنوان صادرکننده اصلی Cyrene به سمت انقراض کشیده شد. پیشنهاد می‌شود که ممکن است دارای همان خواص سقط‌کنندگی باشد، مانند برخی از نزدیک‌ترین خویشاوندان موجود در خانواده چتریان. سیلفیم آنقدر در اقتصاد سیرنیان نقش داشت که بیشتر سکه‌های آن با تصویری از این گیاه نقش بسته بود. پلینی بزرگ (۲۳ تا ۷۹ پس از میلاد) از روغن تصفیه شدهٔ سداب (گیاه) به عنوان یک سقط جنین قوی نام برد. سرنوس سامونیکوس در مورد معجونی نوشت که از قلیان، تخم مرغ و شوید تشکیل شده بود. سورانوس و اورابیوس نیز این کاربرد گیاه را شرح داده‌اند. مطالعات علمی مدرن تأیید کرده‌اند که قلیان در واقع حاوی سه ترکیب سقط کننده است. گیاه زرآوندی، گیاهی که برای سهولت زایمان استفاده می‌شود، برای القای سقط جنین نیز استفاده می‌شد. جالینوس آن را در یک فرمول معجون در de Antidotis گنجاند، در حالی که دیوسکوریدس گفت که می‌توان آن را از طریق خوراکی یا به شکل یک پساری واژینال حاوی فلفل و مرم تجویز کرد.
آریستوفان نمایشنامه نویس یونانی در سال ۴۲۱ قبل از میلاد از طریق اشاره ای طنز آمیز در کمدی خود به نام صلح به خاصیت سقط جنین پنی رویال اشاره کرد. بقراط (حدود ۴۶۰ - حدود ۳۷۰ قبل از میلاد)، پزشک یونانی، به فاحشه ای که باردار می‌شد توصیه می‌کرد که بالا و پایین بپرد و در هر جهش با پاشنه‌های خود باسن خود را لمس کند تا باعث سقط جنین شود. سایر نوشته‌های منسوب به او ابزارهایی را توصیف می‌کنند که برای گشاد کردن دهانه رحم و کورت در داخل رحم ساخته شده‌اند.
سورانوس، پزشک یونانی قرن دوم، داروهای ادرارآور، قیمه، تنقیه، روزه و خون‌ریزی را به عنوان روش‌های ایمن سقط جنین تجویز می‌کرد، اگرچه به دلیل خطر سوراخ شدن اندام، از استفاده از ابزار تیز برای ایجاد سقط خودداری کرد. وی همچنین به زنانی که قصد سقط جنین خود را دارند توصیه کرد که به راه رفتن پرانرژی، حمل اجسام سنگین، سواری بر حیوانات و پریدن بپردازند به طوری که پاشنه‌های زن در هر پرش باسن او را لمس کند، که او آن را "جهش Lacedaemonian" توصیف کرد. او همچنین تعدادی دستور العمل برای حمام‌های گیاهی، مالش و پساری ارائه کرد. در De Materia Medica Libri Quinque، داروشناس یونانی ، دیوسکوریدس، مواد تشکیل دهنده پیش نویسی به نام «شراب سقط جنین» را فهرست کرد - خرچنگ، خیار آبپاش، و اسکمونی - اما نتوانست روش دقیقی را برای تهیه آن ارائه دهد. به ویژه هلبور به عنوان سقط آور شناخته شده‌است.
ترتولیان، الهیدان مسیحی قرن دوم و سوم، ابزارهای جراحی را توصیف کرد که در روشی مشابه اتساع و تخلیه مدرن استفاده می‌شدند. یکی از ابزارها دارای یک «قاب انعطاف‌پذیر با تنظیم خوب» بود که برای اتساع، یک «تیغه حلقوی» برای کورت و یک «قلاب کند یا پوشیده شده» برای استخراج استفاده می‌شد. دیگری «سوزن یا سنبله مسی» بود. او ابداع چنین اقلامی را به بقراط، آسکلپیادس، اراسیستراتوس، هروفیلوس و سورانوس نسبت داد.
آلوس کورنلیوس سلسوس، دایرةالمعارف رومی قرن اول، در تنها اثر باقی مانده خود، De Medicina، شرح بسیار مفصلی از روشی برای استخراج یک جنین مرده ارائه کرد. در کتاب ۹ رد همه بدعت‌ها، هیپولیتوس رومی، الهی‌دان مسیحی دیگر قرن سوم، در مورد زنان نوشت که کمر و شکم خود را محکم بندند تا «آنچه در حال شکل‌گیری در رحم بود را بیرون کنند».
نقش برجسته در انگکور وات، ح. 1150، دیو را در حال سقط جنین بر روی زنی که به عالم اموات فرستاده شده‌است به تصویر می‌کشد.
سکه سیرنی با تصویر سیلفیوم، گیاهی ضدبارداری، اما می‌توانست سقط‌کننده هم باشد.