stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جوایز هنری بکسانگ

Award
| جوایز هنری بکسانگ | جوایز هنری بکسانگ |
| --- | --- |
توصیف: بهترین‌ها در زمینهٔ فیلم و تلویزیون
مکان: سئول
کشور: کره جنوبی
برگزارکننده: آی‌اس پلاس (ایلگان اسپرتز)
پاداش(ها): تندیس هنری بکسانگ
نخستین دوره: ۱۹۶۵
وبگاه: http://isplus.joinsmsn.com/100sang/
پوشش تلویزیونی/رادیویی: پوشش تلویزیونی/رادیویی
شبکه: اس‌بی‌اس کی‌بی‌اس جی‌تی‌بی‌سی (۲۰۱۲-اکنون)
جوایز هنری بکسانگ
(به انگلیسی: Baeksang Arts Awards، به کره‌ای: 백상예술대상) که با نام جوایز هنری پکسانگ نیز شناخته می‌شود، یک مراسم اهدا جایزه است که سالانه توسط شرکت «IS PLUS»، ناشر مجله Ilgan Sports کره جنوبی از سال ۱۹۶۵ برگزار می‌شود. هدف از آن، تقدیر و گرامی داشت دستاوردهای برجسته در صنعت سرگرمی کره جنوبی و جلب توجه عمومی نسبت به بهترین آثار سینمایی و تلویزیونی کره‌ای و تئاتر است. این جایزه توسط Chang Key-young مؤسس روزنامه Hankook Ilbo تأسیس شد، که نام ادبی او «Baeksang» می‌باشد، این مراسم معمولاً در ماه آوریل یا مه در سئول پایتخت کره جنوبی برگزار می‌گردد.
درام روان‌شناختی

شابلون تراویس بیکل (راننده تاکسی) در رگنسبورگ، آلمان
درام روان‌شناختی (به انگلیسی: Psychological drama) زیرژانری از درام است که روی عناصر روان‌شناختی تأکید می‌کند.
دیمون هیل

| 0 | 1 |
| --- | --- |
هیل ۲۰۱۲: هیل ۲۰۱۲
زاده: ۱۷ سپتامبر ۱۹۶۰ ‏(۶۴ سال) لندن، انگلستان
فعالیت در مسابقات جهانی فرمول یک: فعالیت در مسابقات جهانی فرمول یک
ملیت:  بریتانیا
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۲–۱۹۹۹
تیم‌ها: برابام، Williams , Arrows, Jordan
ورودی‌ها: ۱۲۲
قهرمانی‌ها: ۱ (۱۹۹۶)
پیروزی‌ها: ۲۲
سکوها: ۴۲
مجموع امتیازات: ۳۶۰
اولین ورود: جایزه بزرگ اسپانیا ۱۹۹۲
نخستین پیروزی: جایزه بزرگ مجارستان ۱۹۹۳
آخرین پیروزی: جایزه بزرگ بلژیک ۱۹۹۸
آخرین ورود: جایزه بزرگ ژاپن ۱۹۹۹
دیمون هیل (به انگلیسی: Damon Hill) (زادهٔ ۱۷ سپتامبر ۱۹۶۰) رانندهٔ سابق فرمول یک اهل بریتانیا که در سال ۱۹۹۶ قهرمان جهان شد.
او پسر گراهام هیل، قهرمان دو دوره فرمول یک است و در کنار نیکو روزبرگ و پدرش ککه روزبرگ، دو پدر و پسر قهرمان در فرمول یک هستند.
دیمون هیل در ۱۷ سپتامبر ۱۹۶۰ در هیستینگز، انگلستان به دنیا آمد. او از کودکی به اتومبیلرانی علاقه داشت و پدرش او را تشویق کرد تا در مسابقات کارتینگ شرکت کند. هیل در دهه ۱۹۸۰ به مسابقات فرمول سه و فرمول دو راه یافت و در سال ۱۹۹۲، به عنوان راننده تست برای تیم ویلیامز، به دنیای فرمول یک پیوست.
هیل در سال ۱۹۹۳، پس از خروج ریکاردو پاتریسی، به ترکیب تیم فرمول یک ویلیامز اضافه شد و اولین پیروزی خود در فرمول یک را در گرندپری مجارستان ۱۹۹۳ به دست آورد. او در سال ۱۹۹۴، در رقابتی نفسگیر با مایکل شوماخر با اختلاف یک امتیاز دوم شد.
در سال ۱۹۹۶، هیل با تیم ویلیامز برای قهرمانی جهان بازگشت. او در ۸ مسابقه از ۱۶ مسابقه فصل پیروز شد و با ۹۷ امتیاز قهرمان جهان شد اما برای فصل بعد از ترکیب تیم ویلیامز کنار گذاشته شد.
هیل پس از بازنشستگی از مسابقات، به کار به عنوان مفسر تلویزیونی و نویسنده پرداخت. او همچنین به عنوان سفیر سازمان‌های خیریه مختلف، از جمله بنیاد گراهام هیل، فعالیت می‌کند.
هاینتز ویندل

هاینز ویندل (متولد ۱۹۶۸در روتز) متخصص مغز و اعصاب آلمانی و استاد دانشگاه مونستر است. او برای کارهایش در زمینه التهاب سیستم عصبی و بیماری ام اس شناخته شده‌است.
زندگی‌نامه

ویندل از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۶در دانشگاه ارلانگن-نورنبرگ آلمان، دانشگاه دوک کارولینای شمالی و دانشگاه بیل سوئیس در رشته روان‌شناسی و پزشکی تحصیل کرد. او در سال ۱۹۹۶ مدرک دکترای خود را گرفت. در سال‌های بعد، او محقق شورای تحقیقات آلمان (بنیاد پژوهش آلمان) در مؤسسه نوروبیولوژی ماکس پلانک (مارتینسرید) بود، به عنوان همکار بالینی و پژوهشی در دپارتمان نورولوژی توبینگن کار کرد، گواهینامه هیئت مدیره را دریافت کرد (۲۰۰۴) و توانبخشی خود را به پایان رساند (۲۰۰۴). در سال ۲۰۰۵ به عنوان پروفسور نورولوژی و سرپرست گروه تحقیقاتی بالینی ام اس و نوروایمونولوژی در وورتزبورگ منصوب شد و به عنوان نایب رئیس دپارتمان نورولوژی فعالیت کرد. در سال ۲۰۱۰ در دانشگاه مونستر استخدام شد و در آنجا به عنوان مدیر بخش نورولوژی-بیماری‌های التهابی سیستم عصبی و نورونکولوژی مشغول به کار شد. از ۱ می ۲۰۱۳ او مدیر بخش نورولوژی در مونستر است.
فعالیت علمی

کار بالینی و علمی ویندل بر بیماری‌های التهابی سیستم عصبی متمرکز است. با در نظر گرفتن مولتیپل اسکلروزیس به عنوان یک بیماری نمونه، او در درجه اول جنبه‌های تنظیم ایمنی و تعامل بین سیستم ایمنی و سیستم عصبی را بررسی می‌کند. علاوه بر این، ویندل پروژه‌های تحقیقاتی در مورد ردگیری سلول‌های ایمنی انجام داد و نشانگرهای زیستی را برای پیش آگهی و درمان مولتیپل اسکلروزیس بررسی می‌کند. با ایجاد پروژه‌های تحقیقاتی ترجمه، کار او به روشن شدن بیشتر این سؤال کمک می‌کند که چگونه درمان‌های ایمنی در بیماری‌های عصبی کار می‌کنند و چگونه مکانیسم‌های جدید عمل می‌توانند ایجاد شوند. ویندل در پروژه‌های پژوهشی خود رویکردی ترجمه‌ای را با برقراری ارتباط نزدیک بین کار آزمایشگاهی و مراقبت از بیمار دنبال می‌کند. با این هدف، او همچنین یک بانک زیستی در بخش نورولوژی مونستر تأسیس کرد. ویندل در توسعه آنتی‌بادی مونوکلونال داکلیزوماب که در سال ۲۰۱۶ تأیید شد و مکانیسم اثر کاملاً جدیدی را در درمان ام اس و اوفاتوموماب نشان می‌دهد، شرکت داشت. هاینز ویندل به ایجاد شبکه مولتیپل اسکلروز KKNMS (Krankheitsbezogenes Kompetenznetzwerk Multiple Sklerose) کمک کرد. او یکی از سخنرانان مرکز تحقیقات مشترک فرامنطقه ای ۱۲۸("مولتیپل اسکلروزیس") از DFG است و به عنوان عضوی از کمیته راهبری خوشه تعالی «سلول‌ها در جنبش» (CiM), با تأمین بودجه توسط دولت فدرال آلمان کار می‌کند. در سال ۲۰۱۹، ویندل یکی از مبتکران اصلی درخواست موفقیت‌آمیز برای دریافت بودجه از سوی دولت آلمان برای ساخت «موسسه بدن و مغز» بود و از آن زمان تاکنون به عنوان سخنران این پروژه فعالیت می‌کند.
عضویت‌های علمی

ویندل در انجمن‌های آکادمیک زیر عضو است: انجمن آلمانی ایمونولوژی (DGfI)، انجمن آلمانی مولتیپل اسکلروزیس (DMSG)، انجمن آلمانی بیماری‌های عضلانی (DGM)، انجمن عصب‌شناسی آلمان (DGN)، آکادمی نورولوژی آمریکا (AAN))، انجمن بین‌المللی نوروایمونولوژی (ISNI), هیئت تحریریه کتابخانه عمومی علوم (PLoS) ONE.
افتخارات و جوایز

استاد افتخاری دانشکده پزشکی سیدنی ۲۰۱۷
جایزه Sobek ۲۰۱۵ برای تحقیقات ام اس انجمن آلمانی مولتیپل اسکلروزیس (DMSG)
جایزه هاینریش پت از انجمن عصب‌شناسی آلمان (DGN)
۲۰۰۴ جایزه Sobek برای تحقیقات ام اس (جایزه دانشمندان جوان) از انجمن آلمان مولتیپل اسکلروزیس (DMSG)
۲۰۰۳ جایزه Felix-Jerusalem از انجمن آلمان برای بیماری‌های عضلانی (DGM)
تأمین مالی شخص ثالث

ویندل از اتحادیه اروپا، وزارت آموزش و تحقیقات فدرال (BMBF) برای آلمان و نوردراین-وستفالن، انجمن تحقیقات آلمان (DFG)، برنامه تحقیقات پزشکی نوآورانه (IMF) دانشکده پزشکی مونستر، مرکز بین رشته‌ای بودجه دریافت می‌کند. برای تحقیقات بالینی (IZKF) مونستر، بنیاد دیگر کرونر فرسنیوس و بنیاد کودکان RE.
دهستان پیوشک

| اطلاعات کلی | اطلاعات کلی |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: هرمزگان
شهرستان: جاسک
بخش: لیردف
مرکز دهستان: پیوشک
سال تأسیس: ۱۳۸۴ خورشیدی
جمعیت: ۱۰٬۸۸۸ نفر (۱۳۹۵)
تعداد آبادی: ۳۸
دهستان پیوشک، یکی از دهستان‌های بخش لیردف شهرستان جاسک در استان هرمزگان ایران است. مرکز این دهستان، روستای پیوشک است.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان پیوشک برابر با ۱۰٬۸۸۸ نفر بوده‌است.
میترا

با مهر (ایزد ایرانی) اشتباه نشود.
نقش برجسته از ویرونوم (اتریش)، که میتراس را با یک کلاه فریگی در حال صعود به آسمان با ارابهٔ خورشیدی، دست دادن با سول، قرار دادن هاله‌ای از نور بر سر سول (مظهر خورشید) و انجام معجزهٔ آب (تیراندازی به صخره و بیرون آوردن آب از آن) نشان می‌دهد.
میترا یا میثِره، (زبان نیاهندوایرانی: * mitrás) نام یک ایزد هندوایرانی است که نام و برخی ویژگی‌های آن از میترا (ودایی) در ریگ ودا و همچنین مهر (ایزد ایرانی) در زبان اوستایی مشتق شده است. میترا بزرگ‌ترین ایزد پیش از پیدایش زرتشت است. او همچنین به میتراس در امپراتوری روم در طول قرن‌های دوم و سوم میلادی، شهرت دارد و آیین میترائیسم حول محور او شکل می‌گیرد. از دیرباز، پرستش این ایزد در میان طوایف آریایی مرسوم بود و پیروانی بسیار داشت.
کهن‌ترین سند که در آن نام ایزد میترا آمده است، پیمان‌نامهٔ میتانی (۱۳۱۷ پیش از میلاد) است. پیمان‌نامهٔ میتانی «میترا» را به عنوان نگهبان «پیمان» معرفی می‌کند. میترا به زبان سانسکریت به معنای «دوست» آمده است.
اسامی (و گهگاه برخی از خصوصیات) این دو شخصیت قدیمی‌تر متعاقباً برای سایر چهره‌ها نیز به کار گرفته شد:
میترا در پادشاهی کوشان به زبان باختری «میرو» Miiro نامیده می‌شد.
یک شکل مشتق شده از میترا، میتریا، نام آخرین موعود در آیین بودایی است.
در آناتولی دوران هلنیستی، میترای اوستایی با چهره‌های مختلف محلی و یونانی ترکیب شد که منجر به چندین گونه مختلف آپولون - هلیوس - میترائیسم - هرمس -استیلبون شد.
نام

| زبان | تلفظ | معنی |
| --- | --- | --- |
| سانسکریت ودایی | میترا (Mitra) | عهد و پیمان |
| زبان سانسکریت | میترا مایتریا | دوست، دوستی |
| زبان اوستایی | میثرا (Mithra) |  |
| زبان فارسی میانه | مهر (myhr) | محبت |
| خط مانوی | مهریزد (myhryazd) | روح زنده |
| زبان سغدی | میشی (Miši) |  |
| زبان یونانی | میثراس (Mithras) |  |
| زبان باختری | میرو (Miuro) |  |
| دولت یونانی بلخ | میرو  (Mithro, Miiro, Mioro , Miuro) |  |
| زبان پالی | متّییا   متون بودایی | دوستی |
| زبان ژاپنی | میروکو (Miroku) | شکست‌ناپذیر |
| زبان لاتین | سول اینویکتوس | «خورشید شکست‌ناپذیر» |
در زبان‌های سانسکریت و مادی «میتَر»، زبان اوستایی «میثر»، زبان پارتی و زبان فارسی میانه (ساسانی) مهر و سغدی «میشی» خوانده می‌شود و اگر میترا را واژه‌ای هندواروپایی فرض کنیم، قدمتش تقریباً به ۳۵۰۰ پیش از میلاد مسیح می‌رسد.
جولیانو بونفانته نیز معتقد است که قدمت میترا به سه هزار سال پ. م یعنی به دوران هندواروپایی‌ها می‌رسد. وی بر این نظر تأکید دارد که مفهوم «پیمان» در میترا ریشهٔ هندواروپایی دارد نه هندوایرانی. ژرژ دومزیل اسطوره‌شناس فرانسوی آورده است که «میترا ایزدی هندواروپایی است.» دومزیل با اعتقاد به اهمیت ایزدشناسی هندواروپایی به این نتیجه رسید که مفهوم میترا از «مبادله» به «پیمان» و سپس به «دوستی» تغییر یافته است.
ایلیا گرشویچ ایرانشناس روسی، معتقد است که برای شناخت معنی واژهٔ میترا، بررسی چهار منبع قدیمی مربوط به این ایزد شامل پیمان‌نامهٔ میتانی، اسناد ریگ ودا، اسناد مربوط به مهر (ایزد ایرانی) و میتراس ضروری است.
نام > تولد > تولد میتراس

روز تولد:
به گفتهٔ ام.جی. ورماسرن و سی.سی. اسن، سال نوی میترایی و تولد میترا در ۲۵ دسامبر بود. اما کلاوس با این نظر مخالف است و بیان می‌کند:
«اسرار میترایی هیچ مراسم عمومی خاصی نداشتند. کسانی که به آیین میترایی وارد می‌شدند باید سوگند رازداری و فداکاری می‌نوشتند، جشنی که در ۲۵ دسامبر برگزار شد، جشنواره عمومی جشنواره «دایس ناتالیس سولیس اینویکتی» به معنای «تولد خورشید شکست‌ناپذیر» مربوط به خدای خورشید بود، و به هیچ وجه خاص اسرار میترایی نبود.»
تولد میتراس به چندین صورت متفاوت در روایت‌های میترایی آمده و به صورت نقش برجسته بر جا مانده است. در برخی نقش‌ها، کوتس و کوتوپاس نیز حاضرند و گاهی این دو به صورت چوپان نشان داده می‌شوند.در برخی نقش‌ها، این دو به تولد میتراس کمک می‌کنند.
آمده است که او زاییدهٔ روشنایی است و از دل سنگی زاده شده است. میتراس در این حالت کاملاً عریان است و کلاه فریگی به سر دارد، دستش را بلند کرده و خنجری و مشعلی را در دست گرفته است. این تصویر از تولد میتراس در مهرابه‌های اروپایی موجود است.
در نقش برجسته‌ای در دیبورگ آلمان میتراس کودک هنگام زایش در دست راست دشته‌ای دارد و در دست چپ کرهٔ جهان را روی دست بلند کرده است که نشانه‌ای از فرمانروایی او بر جهان است.
نام > تولد > تولد مهر (ایزد ایرانی)

روز تولد:
زمان زاییده شدن مهر در شب یلداست که چندین هزاره در ایران سابقه دارد، ۳۰ آذر یا ۲۰ دسامبر کوتاه‌ترین روز و بلندترین شب را در طول سال دارد اما بلافاصله پس از آغاز دی، روزها به تدریج بلندتر و شب‌ها کوتاه‌تر می‌شود، به این دلیل این شب را شب یلدا به معنی تولد «خورشید شکست‌ناپذیر» که همان ایزد مهر بود، نامیده‌اند. با توجه به معنی یلدا، ارتباط آن با خورشید و ایزد مهر بهتر نمایان می‌شود؛ در برهان قاطع ذیل واژهٔ یلدا چنین آمده است: یلدا کلمه‌ای است سریانی به معنای «میلاد» عربی که شب اول زمستان و شب آخر پاییز است. شب یلدا پیوند استواری با مهر دارد، از این هنگام مهر بر تاریکی چیره می‌شود و روز رو به افزایش می‌رود.
پیروان دین مهر چون باور داشتند که مادر مهر در آب از تخمهٔ زرتشت بارور شده زایش او را از میان غنچهٔ نیلوفر که مانند میوهٔ کاج است در صحنه‌های زایش باز نموده‌اند. برخی گفته‌اند که این نطفه درون نیلوفری در آب دریاچهٔ هامون (کیانسیه) نگهداری می‌شده است؛ شاید از اینروست که تصاویر را گاه بر نیلوفر آبی یا لوتوس نشان داده‌اند.
در روایتی زرتشتی، تخمه زرتشت در آب دریاچهٔ هامون فعلی جای داشت مانند مروارید در گل نیلوفر آبی و توسط ۹۹۹۹۹ موکل نگهبان نگهداری می‌شد. بارور شدن «آناهیتا» پس از شستشوی خود در آن آب و زایش مهر، یکی از بارزترین مشخصه‌های مهری است.
نمادهای مهری پیوند خاصی با آب دارند، همانند بارور شدن دوشیزه در آب و بارور شدن صدف و پروراندن مروارید در آب باعث شده است که پیروان مهر/میترا تصور کنند که او چون مروارید از میان صدف زاییده شده است. پس از مروارید و صدف بهترین نماد در داستان نگهداری و پروراندن تخمهٔ سوشیانت در آب، دلفین بود. بر اساس نقش‌ها و تندیس‌های موجود در پرستشگاه‌های مهری بهترین نماد درخور نگهداری و پروراندن تخمه در آب، دلفین بود؛ دلفین فرزند خود را مانند پستانداران با دادن شیر در آب بار می‌آورد، پس می‌تواند از میترا در آب نگهداری کند.
* در روایتی آمده است که مهر در غاری زاییده شده و از این رو غار در آیین‌های مهری و در ساختمان‌های پرستشگاهی و زیارتی مهری اهمیت بسیاری دارد. نقشی موجود است که هنگام زایش مهر شبانان در کنار او هستند. در روایتی ایرانی از تولد مهر آمده است، از دل سیاهی شبی دراز و سرد، مهر در یک غار گود و کم ارتفاع در میان کوه‌های البرز و از دل سنگی به دنیا می‌آید. برخی زاده شدن مهر از درون سنگ را استعاره از فروغ ناشی از برخورد دو سنگ به هم می‌دانند.
در روایتی، آناهیتا، الهه باروری آریایی، مهر را به صورت باکره درون غاری در تاریکی مطلق به دنیا می‌آورد. در این روایت گاهی از سه چوپان بعضی روایات دو چوپان، در هنگام زایش وی درون غار حضور دارند. آناهیتا پس از زایش مهر وی را روی برگ گل نیلوفری قرار می‌دهد.
میترا در ریگ ودا و اوستای نو > میترا به عنوان الوهیت هندو

اگرچه میترا-وارونا از اسوراها هستند، اما نه به عنوان شیاطین بلکه در ریگ ودا به عنوان دوا (هندوئیسم) (ایزدان هندو) خطاب می‌شوند. در ریگ ودا یک سرود به‌طور مستقل به میترا اختصاص داده شده است.
میترا در ایران

آغاز مهرپرستی در ایران را نمی‌توان به درستی روشن ساخت ولی می‌دانیم که بسیار پیش از آنکه کیش زرتشتی پدید آید میترا را ستایش می‌کردند. کریستن سن نوشته است چنین به نظر می‌رسد که قبل از جداشدن دو تیره هند و ایرانی از یکدیگر تفاوتی میان دو گروه از خدایان عمدهٔ آنها بوده است. یک گروه را دائوا می‌خواندند و در راس آن خدای جنگجویی به نام ایندرا قرار داشت، و گروه دیگر را اسوراها «به ایرانی اهورا» می‌گفته‌اند و بزرگ‌ترین آنها وارونا و میترا بود. پرستندگان میترا در ستایش او و خدایانی که در گرد اویند، یشت‌ها را می‌سرایند و این همان سرودهایی است که نمونه‌هایی چند از آن با اصول دینی زرتشتی تطبیق شده و در قسمت موسوم به «بخش جدید اوستا» تا امروز محفوظ مانده است.
میترا در ایران > در گات‌ها

به موجب گات‌ها زرتشت سخت با میترا پرستی و مراسم و باورهای آن مخالف بود و زرتشت بدون یادکرد از نام مهر، با کنایات روشن مهرپرستی را نکوهیده است. مهم‌ترین مراسم مهرپرستان قربانی کردن گاو نر بود. پس از ظهور زرتشت به دلایلی مانند مقابله با نمادهای مهرپرستی، ترویج یگانه‌پرستی، لزوم یکجانشینی و توسعهٔ تمدن، با قربانی کردن گاو به شدت مقابله می‌شود و حراست و حمایت از گاو مورد توجه خاص زرتشت قرار می‌گیرد. زرتشت در گات‌ها از کیان و کرپان و اوسیج‌ها که دسته ای از امرا و پیشوایان دیویسنان بودند بدگویی می‌کند که به حیوانات ظلم و بیداد روا می‌دارند و به جای آنکه آنان را بپرورانند و به زراعت وادار سازند، آنان را به ناله درمی‌آورند حتّی زرتشت در گات‌ها به کسانی که حیوانات را با فریاد شادمانه قربانی می‌کنند، نفرین می‌فرستد.
میترا در ایران > مزدیسنا

مقالهٔ اصلی: مهر (ایزد ایرانی)
پس از آمدن زرتشت، میترا یکی از ایزدان یا فرشتگان آیین مزدیسنا گردید و در ایران بیشتر به عنوان مهر شناخته می‌شود. با وجود آنکه مهر، در آیین زرتشت تا حدودی از جایگاهش در آیین مهری نزول پیدا می‌کند؛ امّا در اوستایی که بعدها گردآوری شد، همچنان با اقتدار باقی ماند.
میترا در ایران > مزدیسنا > آفرینش در بندهشن

در میترائیسم کشته شدن گاو نخستین توسط میترا معروف است و در اعتقادات میترایی، ریختن خون گاو سبب رشد نیروی باروری زمین می‌شد. به همین دلیل، در این آیین، قربانی کردن گاو بسیار مهم بوده و در غارها و معابد مهری- موسوم به «مهرابه» (میترائیسم در رومی)- جایگاه‌هایی برای آن تعبیه شده بود که تصاویر آن بر دیواره‌های این غارها باقی مانده است؛ مراسمی که معمولاً توسط روحانیون و بزرگان قبایل، همراه با نوشیدن شربت مسکر «هوم» و در بهار انجام می‌شد. با این حال، این اقدام مهر در آیین زرتشتی مورد مذمت قرار گرفته و با توجه به تقدس ایزد مهر، کشتن گاو به اهریمن نسبت داده شده است. در بندهشن که تفسیری از اوستا (در اواخر دوره ساسانی) است، از «گاو یکتاآفریده» به عنوان پنجمین آفریدهٔ اورمزد یاد شده است و مطابق روایات زرتشتی، این گاو در اثر حملهٔ اهریمن به جهان اورمزدی کشته شد (بند ۴۴) و نطفه اش به ماه رفت و پس از آن که در نور ماه پالوده شد، گونه‌های مختلف جانوران از آن پدید آمدند.
میترا در ایران > در آیین مانوی

«مهریزد» از ایزدان مهم آیین مانوی و از ناجیان هرمزدبغ و آفریننده کیهان مادی است. او صف دیوان را در هم می‌شکند و هرمزدبغ را نجات می‌دهد و از تن دیوان شکست خورده جهانی را که به زعم مانویان هولناک می‌باشد توسط او خلق می‌شود و او در جهان مادی در آرزوی پیوستن به روشنایی می‌ماند. نام دیگر این ایزد «روح زنده» است. مهریزد در پایان جهان نیز به عنوان جنگجو و به زنجیر کشنده نیروهای تاریکی ظاهر می‌شود. دین مانی با آئین زروانی بیش از هر کیش دیگری ارتباط و بستگی دارد. شبیه این اسطوره زروانی در دین مانوی نیز دیده‌می‌شود. «پاسداری پیمان» بین مینوی نیک و بد از وظایف مهر است. اینک این پرسش پیش می‌آید که مهر چگونه پیمانی بین دو ایزد هم آویز بسته است؟ تصور می‌رود عهد و قراری است که ترتیب فرمانروایی دو ایزد بر جهان و زمان پادشاهی هر یک از آنان از روی آن تعیین می‌شود.
نریسه ایزد یا «فرستادهٔ سوم» نخستین ایزد از ایزدان مرحلهٔ سوم آفرینش در آیین مانوی است. مهم‌ترین ایزد آفرینش دوم در فارسی میانه مانوی «مهرایزد» (روح زنده) نام داشت اما در متون پارتی و سغدی مانوی یکی از نام‌های پیامبر یا فرستادهٔ سوم «مهرایزد» است. مهر به عنوان پیامبر سوم یاور و نجات دهنده بشریت است.
در کیش مانی میترا نجات بخش جهان در رستاخیز پیش از اشتعال جهان معرفی شده است. میترا در آسمان هادی ارواح مؤمنان است. در مذهب مانی نیز به رستاخیز و معاد اهمیت
زیادی داده شده است. میترا هم چون میانجی میان خداوند و مردمان رهاننده یا رستگار کنندهٔ آنان است و از این رو صفت و لقب برجسته سوشیانت است. میترا هم رهاننده است و هم بخشندهٔ گناهان و لقب داور آفرینش را نیز دارا می‌باشد.
میترا در ایران > دوره هخامنشی

در دوره هخامنشی در کتیبه‌های اردشیر دوم و اردشیر سوم نام میترا در کنار نام‌های اهورامزدا و آناهیتا آمده است و گاه تنها همراه با نام اهورامزدا ذکر شده است. چنین بر می‌آید که در زمان هخامنشی پرستش میترا در میان توده مردم گسترش و اهمیت بسیار داشته است.
میترا در ایران > دوره سلوکی

در دوران فتح ایران توسط اسکندر، ایالت «درنگیانا» (سیستان) یکی از معدود مناطقی بود که توانسته بود با استفاده از روح سلحشوری قابل توجه قبایل سکایی ساکن در آن در برابر تهاجمات لشگریان فاتح مذکور مقاومت نموده و استقلال خود را حفظ نماید و به همین سبب بود که در پی عزم بخشی از جمعیت مغ‌های بیگانه‌ستیز در مهاجرت از سرزمین «راگا» (ری کنونی) ـ که پایگاه تاریخی مغ‌ها دانسته می‌شد و تحت سلطهٔ سپاه یونانیان گجسته قرار گرفته بود ـ پذیرای مهاجرین مذکور و خانواده‌های آن‌ها گردید.
یکی از سنت‌هایی که تحت تأثیر شرایط حاکم و آرمان مغهای [[زروان]]ی در بازیابی استقلال خدشه‌دار شدهٔ کشور از یوغ بیگانگان، بیش از دیگر سنت‌های رایج مورد توجه قرار گرفت. باورهای مربوط به منجی‌های سه‌گانه (هوشیدر، هوشیدر ماه و سیاوشانس بود که در تطابق با افزایش روح استقلال طلبی و سلحشوری جامعهٔ سکایی ساکن در سیستان دچار اصلاحات شده و در سیمای تازه‌ای مبتنی بر بشارت ظهور ناجی یگانه ارائه گردید. در این اصلاحات میترا یا مهر که از دیرباز به عنوان خدای محبوب قبایل سلحشور ایرانی از رونق قابل توجهی در اصول اعتقادی رایج قبایل مذکور برخوردار بود و در عهد هخامنشیان نیز توانسته بود با اتکاء به همین محبوبیت خود، ضمن نفوذ در مبانی اعتقادی آیین مزدیسنا، در کنار اهورامزدا و آناهیتا به عنوان یکی از خدایان مورد تقدیس دربار هخامنشی اهمیتی گسترده یابد، در تطابق با آرمان سلحشورانه و استقلال طلبانهٔ قبایل ساکن در سیستان، به عنوان منجی برگزیده، به محور اساسی سنت‌های اعتقادی قبایل مذکور مبدل گردید. این امر با اشاعهٔ ادعای مربوط به بشارت ظهور وی و مشروعیت بخشیدن به این بشارت از طریق انتساب آن به اشو زرتشت میسر گردید. بر اساس این بشارت اشو زرتشت ظهور ناجی برگزیده ای را نوید می‌دهد که از نطفه وی و از بطن مادری باکره زاده خواهد شد و با رسالت رهایی ایرانیان از یوغ سلطهٔ نیروهای اهریمنی پای به جهان خاکی گذارده و با متحد ساختن ایرانیان، آن‌ها را در مبارزات رهایی‌بخش خود رهبری خواهد کرد.
از آن جا که مؤمنان میترایی، میترا را به عنوان موعود رهایی‌بخش و یاور خود در مبارزات استقلال طلبانهٔ آن‌ها علیه سلطهٔ عوامل اهریمنی می‌شناختند، لذا بر آمادگی ذهنی و جسمی مؤمنان تأکید بسیار داشته و می‌کوشیدند تا با انجام ریاضت‌ها و برنامه‌های خود سازی به ارتقاء توانمندی‌های خود بپردازند. این امر با رواج باور مبتنی بر سلوک هفتگانه و طی طریق به صورت هفت مرحله همراه بود و در طی آن کسانی که می‌خواستند به سلک سربازان میترا در آیند، اقدام به پشت سر نهادن هفت مرحله ریاضت می‌نمودند. این مراحل هفتگانه با نام‌های «کلاغ»، «نامزد»، «جنگی»، «شیر»، «پارسا» (پارسی در میترائیسم رومی)، «مهر پویا» به بالاترین جایگاه در آیین میترا، یعنی جایگاه پیر (پدر در میترائیسم رومی) می‌رسید. داوطلب میترایی در پی گذار از هر مرحله، به نشانهٔ پایان زندگی و جایگاه گذشته و ورود به دوران جدید غسل تعمید می‌شده و خود را به عنوان «سپاهیان میترا» و «برادران میترایی» معرفی می‌نمودند. سربازان پس از پذیرفته شدن بایستی وجهه ممیزه ای داشته باشند، به همین جهت پیشانی آنها را با مُهر مِهر داغ می‌کردند و بالاخره واپسین کار، یعنی مراسم سوگند انجام می‌گرفت. این مراسم را ساکرامنتوم می‌گفتند.
میترا در ایران > دوره اشکانی

حکومت ملوک الطوایف پارت‌ها با آزادی ادیان همراه بود. نام برخی از شاهان مانند مهرداد اول نشان از اعتقاد آنان به مهر داشت. طوریکه از روی اسامی افراد می‌توان دین آنان را تشخیص داد. اشکانیان مهرپرست بودند اما دین مهر رسمی و آیین دربار نبود زیرا هر استانی فرمانروایی به دین خود داشت و دیگر ادیان آزاد بودند. در این حکومت فدرال اگرچه دین زرتشت و مهر در کنار هم وجود داشته اما مهرپرستی بسیار قوی بوده است. نشانه‌های مهری بر سکه‌های اشکانی، معماری و تزیینات آن در منطقهٔ
ایران و خراسان بزرگ آشکار است.
میترا در ایران > دوره ساسانی

ساسانیان حکومت مرکزی داشتند و از اواسط دوران فرمانروایی آنان، دین مزدیسنا رسمی شد اما در آثار ساسانی رد پای مهر دیده می‌شود. میترا و آناهیتا ایزدان خورشید و ماه در تمام دوران ساسانی حضور داشته و نشانه‌های آن در هنر و فرهنگ این دوران آشکار است. نقش برجسته میترا در تاق بستان از دوران ساسانی برجاست.
میترا در کوماژن

خدایی میترایی وجود دارد که در بناهای تاریخی در کوماژن (منطقهٔ جنوب آناتولی امروزی) نام او ذکر شده است. به گفته مارتن ورمازرن باستان‌شناس، شواهد قرن اول پیش از میلاد در کوماژن نشان دهنده «احترام به میترا» است اما به «اسرار» اشاره نمی‌کند. در مجسمه عظیمی که توسط پادشاه آنتیوخوس یکم تئوس کوماژن (۶۹–۳۴ قبل از میلاد) در کوه نمرود برپا شده است، میترا بدون ریش با کلاه فریگی نشان داده شدهو در اصل بر تختی در کنار دیگر خدایان و خود پادشاه نشسته است. در پشت تخت کتیبه‌ای به زبان یونانی وجود دارد که نام آپولون میترا هلیوس را به صورت ژنی (Ἀπόλλωνος Μίθρου Ἡλίου) درج گردیده است. مارتن ورمازرن همچنین از آیین میترا در قرن سوم پیش از میلاد گزارش می‌دهد. ریچارد دیوید بارنت استدلال کرده است که مهر سلطنتی شاوشتاتار پادشاه میتانی از ق. ۱۴۵۰ قبل از میلاد میترای تاروکتونی را به تصویر می‌کشد.
در یهودیت

پژوهشگر کتاب مقدس هوگو اودبرگ این فرضیه را مطرح می‌کند که نام متاترون ممکن است از نام میترای ایرانی ریشه گرفته باشد. او تعدادی شباهت بین متاترون و میترا فهرست کرده و عملکردهای آسمانی مشابه آنها را برجسته می‌کند. به نظر اودبرگ تصویر میترا به عنوان نگهبان جهان، میانجی برای زمین، شاهزادهٔ جهان، و شاهد همه افکار، گفتار و کردار، عنوان‌ها و فعالیت‌های مشابهٔ متاترون را به یاد می‌آورد.
در بوداگرایی

بر پایه آخرت‌شناسی بودایی، مایتریا (Maitreya)، بودای آینده خواهد بود و اندیشه منجی و مصلح با مفهوم میتریا مطرح می‌شود. این واژه در زبان سانسکریت به معنای «دوست»، «خیرخواه» و «مهربان» است. گفته می‌شود که او در بهشت توسیتا دوباره متولد شده است و در دربار درونی این بهشت زندگی می‌کند و اکنون در آنجا به امرای آسمانی آموزش می‌دهد. به باور گروهی از بودائیان، میتریا آن بیدارگر (بوداسفی) است که در آینده بر روی زمین پدیدار می‌شود. میتریا جانشین بودای تاریخی گوتاما بودا خواهد شد و به «فرمانروایی جهان» خواهد رسید. اعتقاد به مایتریا در هند در حدود آغاز قرن اول حاکم بود و بعد به چین و ژاپن گسترش یافت.
اولین ذکر مایتریا، در پالی ۲۶ به نام «کاکاواتی شیاندا سوترا»، در دیگا نیکایا، بخشی از کتاب مقدس پالی کانون به این شرح به نقل از گوتاما بودا آمده است:
در آن دوره، ای برادران، در جهان متعالی به نام مایتریا ظهور خواهد کرد، کاملاً بیدار، سرشار از حکمت و نیکی، شاد، با دانش جهانیان، بی‌نظیر به عنوان راهنمای انسان‌هایی که می‌خواهند هدایت شوند، معلمی برای خدایان و انسان‌ها، یک متعال، یک بودا، حتی همان‌طور که اکنون من هستم. او به‌تنهایی این جهان را با جهان‌های ارواح، برهماها و مارههایش، و دنیای گوشه‌نشین‌ها و برهمن‌ها، شاهزادگان و مردمان، کاملاً خواهد شناخت و خواهد دید، همان‌طور که من، اکنون، به تنهایی، آنها را کاملاً می‌شناسم و می‌بینم. — دیگا نیکایا، ۲۶
برخی حدس زده‌اند که الهام‌بخش میتریا ممکن است از میترا، خدای باستانی مردمان هندوایرانی گرفته شده باشد. به نظر می‌رسد مقایسه اولیه بین این دو شخصیت شباهت نام آنها باشد، در حالی که مقایسه ثانویه این است که انتظار می‌رود که هر دو در آینده بیایند.
در بوداگرایی > بوداگرایی ژاپنی

میترا در پادشاهی کوشان به زبان باختری «میرو» Miiro نامیده می‌شد و اعتقاد بر این است که این شکل خاستگاه کلمه «میروکو» (موعود در بوداگرایی ژاپنی) بوده است. و خدای خورشید «میرو» در پادشاهی کوشانی بر شکل‌گیری بودا میروکو (موعود) تأثیر گذاشته است.
طبق فرضیه ماتسوموتو بونزابورو، از طریق تحلیل سیستماتیک اسطوره‌شناسی و زبان‌شناسی تطبیقی، نظام اساطیری میترائیسم به عنوان یک بوداسف (بودیساتوا) در بودیسم پذیرفته شد و یک «میروکوی» آخرالزمانی منحصر به فرد در ژاپن با محوریت مایتریا شکل گرفت.