stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
انجمن ارگانیک ایران
تاییدیه استاندارد ملی ارگانیک

در سال ۱۳۸۸ تلاش شده‌است تا مؤسسه استاندارد، تاییدیه‌ای ملی برای محصولات ارگانیک صادر کند. اما تاکنون مؤسسهٔ استاندارد چنین تاییدیه ملی را به تعویق انداخته‌است. انجمن ارگانیک ایران ،دانشگاه شهید بهشتی و وزارت کشاورزی در تلاش برای رسیدن به چنین تاییدیه‌ای از سوی مؤسسه استاندارد می‌باشند.
مساحت زمین‌های زیرکشت‌ارگانیک در سال ۱۳۸۵

کشت ارگانیک محصولات
زعفران ۱۳ هکتار، انجیر ۴، انگور ۶۲۵، مرکبات ۱۲، خرما ۲۶، انار ۱۵۲، بادام ۶۰، گردو ۱۱، شیرین‌بیان ۲۰۰، بادنجان ۱۰ هکتار که جمعاً ۱۱۱۳ هکتار می‍شود
علاوه برآن ۲۲۰۰۰ هکتار زیرکشت انجیر و ۸۵ هکتار زیرکشت زیتون که هنوز تاییدیه ارگانیک نگرفته‌اند و محصولات تنها در بازار داخلی بفروش می‌رسد.
انجمن ارگانیک در اخبار www.iranorganic.org

توافق‌نامه همکاری بین انجمن ارگانیک ایران و سازمان نظام مهندسی کشاورزی و منابع طبیعی کشور
در راه محصولات ارگانیک - انجمن ارگانیک ایران شعبه کرمانشاه
محمدرضا داوری، دبیر انجمن ارگانیک ایران با اشاره به اینکه انجمن ارگانیک ایران نماینده آیفوآم (به انگلیسی: ifoam) در ایران است، بیان کرد: آیفوم وظیفه نظارت بر تولید و عرضه محصولات ارگانیک در جهان را بر عهده دارد و تنها چهار کشور نمایندگی ملی دارند که ایران در سال ۹۳ موفق به اخذ آن شد. داوری، با اشاره به اینکه صدور گواهینامه ارگانیک بر اساس سیستم‌های ICS و PGS می‌تواند یکی از اقدامات مشترک با سازمان باشد، توضیح داد: با اجرایی شدن این سیستم‌ها می‌توانیم سطح زیرکشت ارگانیک کشور را تا ۵ درصد افزایش دهیم
ده مطالعه علمی نشان می‌دهد محصولات دستکاری ژنتیکی شده (تراریخته یا GMO) برای سلامتیِ انسان خطر دارند.
رئیس انجمن ارگانیک ایران اعلام کرد: تنها نیم درصد از محصولات به صورت ارگانیک تولید می‌شوند. گزارش فائو از وضعیت کشاورزی ایران/وجود ۳۵درصد ضایعات در محصولات کشاورزی ایران. در تولید محصولات باغی، بین رتبه هفتم و هشتم جهان قرار داریم.
«پویا» رضا نورانی رئیس انجمن ارگانیک ایران و عضو هیئت نمایندگان اتاق ایران در نشست خبری نهمین جشنواره محصولات ارگانیک تهران در اتاق بازرگانی ایران اظهار کرد: پرداخت یارانه سموم و کودهای شیمیایی به تولیدکنندگان محصولات کشاورزی در چندین دهه گذشته وجود داشته‌است بنابراین از دولت خواسته می‌شود بخشی از این یارانه را به تولید محصولات سالم و ارگانیک اختصاص دهد
به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی باشگاه خبرنگاران جوان؛ حسین رحیمی مدیرعامل سازمان میادین میوه و تربار شهرداری تهران در نشست خبری نهمین جشنواره محصولات ارگانیک که امروز (دوشنبه) در اتاق بازرگانی برگزار شد، با بیان اینکه شهرداری تهران برای نهمین سال متوالی اقدام به برگزاری این جشنواره کرده‌است، اظهار داشت: این جشنواره با هدف معرفی محصولات ارگانیک و ترویج استفاده از این محصولات در میان شهروندان برگزار می‌شود.
اوبستایش

| Obsteig | Obsteig |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
کشور: اتریش
ایالت: تیرول
ناحیه: Imst
حکومت: حکومت
 • شهردار: Hermann Föger (Für Obsteig)
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۴٫۶۶ کیلومتر مربع (۱۳٫۳۸ مایل مربع)
ارتفاع: ۹۹۱ متر (۳۲۵۱ فوت)
جمعیت (۱۱ دی ۱۳۹۴): جمعیت (۱۱ دی ۱۳۹۴)
 • کل: ۱٬۳۲۰
 • تراکم: ۳۸/کیلومتر مربع (۹۹/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (CEST)
کدهای پستی: ۶۴۱۶
پیش‌شماره‌ها: ۰۵۲۶۴
پلاک خودرو: IM
وبگاه: Obsteig Gemeinde
اوبستایش (به آلمانی: Obsteig) یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در ناحیه ایمست واقع شده‌است. اوبستایش ۳۴٫۶۶ کیلومتر مربع مساحت دارد ۹۹۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
یدالله طارمی

یدالله طارمی (زاده ۲ اسفند ۱۳۱۱ – درگذشته ۱۹ تیر ۱۳۹۹) شاعر بومی‌سرای شیرازی بود که در دوم اسفندماه سال ۱۳۱۱ خورشیدی در شهر شیراز متولد شد.
| یدالله طارمی | یدالله طارمی |
| --- | --- |
یدالله طارمی، اسفند ۱۳۸۹: یدالله طارمی، اسفند ۱۳۸۹
زاده: ۲ اسفند ۱۳۱۱ شیراز، استان فارس، ایران
درگذشته: ۱۹ تیر ۱۳۹۹ (۸۷ سال) شیراز، استان فارس، ایران
آرامگاه: قطعه هنرمندان، دارالرحمه شیراز
تخلص: طارمی
زمینه کاری: شعر فارسی
ملیت: ایران
تحصیلات: فوق دیپلم
دلیل سرشناسی: شعرهای عاشقانه به لهجه شیرازی
تأثیرپذیرفته از: بیژن سمندر، حافظ
تأثیرگذاشته بر: غلامعلی خوشبخت؛ محمد امین فصحتی
همسر(ها): احترام فقیری (۱۳۹۹-۱۳۳۶)
فرزند(ان): پرویز؛ کورش
پدر و مادر: غلامحسین؛ محترم
وی در تاریخ ۱۹ تیر ۱۳۹۹ به دلیل کهولت سن درگذشت.
زندگی‌نامه

با استناد به شرح زندگی یدالله طارمی به قلم خودش، وی در تاریخ دوم اسفند ۱۳۱۱ در شیراز به دنیا آمده است و هنوز به سن سه سالگی نرسیده، مادرش را از دست می‌دهد. وی در شهر شیراز بزرگ می‌شود و پس از فراغت از تحصیل و گذراندن دوره سربازی به کار اداری در وزارت کشاورزی مشغول می‌شود. در تاریخ چهاردهم بهمن ماه ۱۳۳۶ با احترام فقیری که آموزگار بوده است ازدواج می‌کند. حاصل این ازدواج، دو فرزند پسر به نام‌های پرویز و کورش است.
یدالله طارمی از دوران نوجوانی علاقه به سرودن شعر پیدا می‌کند و این راه را ادامه می‌دهد که حاصلش سه جلد کتاب به نام های «نسیم دلگشا» و «بهار نارنج» همراه باسی دی، و کتاب سوم «شمیم نسترن» همه به گویش شیرازی است. کتاب چهارم را به نام «بانوی عشق» که مجموعه ای از غزل‌های غیرشیرازی است در سال ۱۳۹۰ آماده چاپ می‌کند.
پرویز طارمی، فرزند یدالله طارمی، در مراسم آیین نکوداشت وی که پس از مرگش در شب شعر بهار نارنج برگزار شد، در مورد پیشینه خانوادگی وی گفت: پدرش، غلامحسین طارمی، تنها فرزند سرمست‌بیگ خان بهی و نوه محمدبیگ خان بهی بود. مادر غلامحسین طارمی، ماهرخ، فرزند حاج اسماعیل جراح است که از اطبای مشهور زمان خود بود که هم در دارالعلم شیراز و هم در هندوستان تحصیل طبابت کرده بود و درنتیجه هم در طب سنتی ایرانی و هم در طب آیوروِدای هندی استاد بود. ماهرخ شاید اولین زن طبیب در شیراز بود و پس از درگذشت حاج اسماعیل، سال‌ها در همان محکمه پدرش طبابت می‌کرد. ماهرخ بود که وقتی یدالله در طفولیت مادرش را از دست داد به پرورش او و خواهر و برادرش پرداخت.
یدالله طارمی حضور پررنگی در محافل و انجمن‌های شیراز، بخصوص انجمن های ادبی حافظ، خانه فریدون، و یاران یکشنبه داشت و آثارش در روزنامه‌ها و مجلات استانی و ملی منتشر می‌شد.
تحصیلات

یدالله طارمی، آنطور که خودش می‌گوید، ابتدا به مکتب‌خانه رفت اما هنگام باز شدن یک مدرسه در محله، به کلاس سوم ابتدایی وارد شد. سپس دوره‌ی اول متوسطه را در مدرسه‌ای نزدیک آرامگاه شاه منظر گذراند و سپس از دبیرستان شاپور دیپلم گرفت. او در سال ۱۳۴۰ با شرکت در دوره‌ی مکاتبه‌ای، فوق‌دیپلم مدیریت گرفت و سرانجام در سال ۱۳۵۷ در پست معاونت اداری اداره‌ی کشاورزی بازنشسته شد.
سرودن شعر

بنا به گفته خودش، طارمی سرودن شعر را از نوجوانی آغاز کرد. او در شاخه نوجوانان هیئت متوسلین به حضرت زهرا عضو بود و اولین شعرش را در قالب مرثیه‌ای برای عاشورا سرود که در مسجد وکیل و در نزد عزاداران و سید نورالدین حسینی الهاشمی خواند. این جرقه‌ای برای سرودن شعر بود. او راه خود را در سرودن شعر ادامه داد و پس از استخدام در اداره کشاورزی در انجمن ادبی حافظ فعالیت می‌کرد. او همزمان در روزنامه های جهان‌نما، پارس و بهار ایران نیز مطالب ادبی، شعر و طنز می‌نوشت.
ذوق شاعری طارمی و توانایی او در آفرینش مضامین نو در شعر از نوجوانی تحسین برانگیز بود. در آن ایام روزی در منزل سید نورالدین حسینی الهاشمی قصیده شیوایی را که سروده بود برای جمعی که در آنجا حضور داشتند می‌خواند و سید نورالدین می‌گوید که این شعر سزاوار صله است. یکی از تجار معتبر بازار که در جمع حضور داشته می‌گوید اگر اجازه بفرمایید هر چه در جیب دارم به عنوان صله به این شاعر جوان بدهم. از قرار آن تاجر سخاوتمند مبلغ پانزده تومان و چهار ریال همراه داشته و این مبلغ را که در آن زمان مبلغ بسیار قابل توجهی بوده است به طارمی نوجوان می‌دهد. او در راه بازگشت به منزل از جلوی یک کتابفروشی رد می‌شود. از قضا کتابفروش کتابخانه شخصی یکی از ادب دوستان شیراز را خریداری کرده بوده و در همان زمان در حال تحویل گرفتن محموله کتاب ها بوده است. یدالله طارمی به کتابفروش می‌گوید که امروز پانزده تومان و چهار ریال صله گرفته و پیشنهاد می‌کند که آن مجموعه کتاب را به همین قیمت از او بخرد. کتابفروش قدری مکث می‌کند و سپس با این پیشنهاد موافقت می‌کند. طارمی باربری می‌گیرد تا کتاب ها را به خانه ببرد و این سنگ بنای کتابخانه شخصی یدالله طارمی می‌شود، کتابخانه‌ای که تا پایان عمر مدام به عناوین آن اضافه می‌کرد و با عشق و علاقه و وسواس از آن نگهداری می‌کرد.
سرودن شعر > سرودن شعر شیرازی

نقطه عطف دوران هنری طارمی سال ۱۳۷۳ است، زمانی که یکی از آشنایان یکی از کتاب های شعر شیرازی بیژن سمندر را از او خواست و جست وجوی او برای یافتن آن در بازار کتاب بی‌نتیجه ماند. این کمیابی که نتیجه استقبال مردم از شعر شیرازی بود و همچنین تشویق‌های کورش، پسرش، و اشرف رحمانی، عروسش، او را به سرودن شعر شیرازی در ادامه راه بیژن سمندر وا داشت. آشنایی طارمی با بیژن سمندر از زمانی آغاز می‌شود که یدالله طارمی سرپرست سپاهیان ترویج و آبادانی استان فارس بود و بیژن سمندر دوره خدمت خود را به عنوان سپاهی ترویج و آبادانی در شیراز می‌گذراند. علاقه مشترک این دو به شعر و ادبیات موجب برقراری پیوند دوستی میان آنان شد و این دوستی تا پایان عمر بیژن سمندر ادامه داشت
استقبال بی‌نظیر مردم و انجمن‌های ادبی در شیراز و سایر شهرهای ایران طارمی را تشویق کرد تا کار سرودن شعر شیرازی را با جدیت بیشتری دنبال کند. از سال ۱۳۷۸ تا کنون سه مجموعه شعر «نسیم دلگشا»، «بهار نارنج» و «شمیم نسترن» با لهجه شیرازی از وی منتشر شده است. انتشار مجموعه صوتی «بهار نارنج» با صدای این شاعر در فضای مجازی با استقبال کم‌نظیری روبرو شده و اشعار وی دهان به دهان می‌چرخد. در این مجموعه، اشعار با مضمون عمدتاَ عاشقانه و طنزآمیز با لهجه شیرازی به نظم درآمده و پس از هر شعر واژه‌های آن شرح داده شده‌است. شعرهای گویشی یدالله طارمی به چاپ های مکرر رسیده و الگوی بسیاری از شاعران بومی سرا شده‌است.
نکوداشت

در سال ۱۳۹۴ در قالب برنامه شب‌های هنر و ادبیات استان فارس، که توسط انجمن آثار و مفاخر فرهنگی استان فارس برگزار می‌شود از این شاعر تقدیر شد. کوروش کمالی سروستانی، رئیس سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران مرکز فارس، در این مراسم گفت: «با شعرهای شیرازی طارمی با اصطلاحات اصیل شیرازی آشنا می‌شویم و نوع نگاه ایشان به فرهنگ شیراز نشان از تیزبینی این استاد برجسته فولکلور دارد.» بهزاد مریدی، مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی، گفت: «اشعار استاد طارمی پیوند دهنده نسل گذشته شیراز با نسل جدید است.» جمال زیّانی، پژوهشگر فرهنگ عامه، با بیان اینکه ۶۰ سال است طارمی را می‌شناسد، هنرمندان را به دو گروه چکیده هنر و چسبیده به هنر تقسیم کرد و گفت: طارمی چکیده هنر است، شاعری فطری که در محله بالا کف شیراز زاده شد و در بین مردم خوب و اصیل این محله بالید و واژه‌ها را از دهان اهالی خانه و محله و شهر شنید و با آن‌ها سخن گفت. وی یدا لله طارمی را شاعر عاشقانه‌ها نامید که اشعارش سبک خاصی دارد و همچون رباعی می‌ماند که سه مصرع مقدمه است و مصرع آخر ضربه را به مخاطب وارد می‌کند.
نظر دیگران در باره او

امین فقیری، نویسنده اهل شیراز، در باره یدالله طارمی و شعرهای شیرازی او می گوید: «او شاعری خوش قریحه و مسلط به واژگان مصطلح شیرازی بود. شعرش راحت و قابل فهم است. اگر اشعارش را به نثر می نوشت، اکنون دفتر پرباری از داستان های پرمغز و لطیف شیرازی داشت، داستان هایی که در آن ادبیات عامه حرف اول را می زد. شعر یدالله طارمی شعری روایی است و در آخر به مسئله ای نامنتظر روبرو می شویم که جهان ذهنی شنونده یا خواننده را دگرگون می کند، همان کاری که در داستان ای دو موپاسان و اوهنری و چخوف می کردند.»
ابوالقاسم فقیری، نویسنده و فارس‌شناس اهل شیراز، در باره یدالله طارمی می گوید: با یدالله طارمی هم محله بودیم و خانه مان دیوار به دیوار بود. در خانه طارمی درخت سیبی بود و خانه شان معروف بود به «خونه ی سیبی ها». یدالله پنج سال از من بزرگ تر بود و ما همبازی نبودیم. وی می گوید از زمانی با یدالله طارمی شاعر آشنا می شود که شعرهای فکاهی او را در روزنامه جهان نما می خواند.
وی می گوید یکی از ویژگی های شعر یدالله طارمی سادگی بیانش است. ویژگی دیگر این است که چون طارمی با فرهنگ مردم شیراز فوق العاده آشنا بود به همین دلیل شعرهایش خیلی زود به دل می نشیند. او برای سرودن شعر مطالعه می کرد و به جستجوی واژگان محلی می رفت، واژگانی که طرد شده بودند. ویژگی دیگر او این است که طارمی شاعر بود. «بعضی ها می نشینند و شعر می سازند اما شعر به گمان من ساختنی نیست. شعر باید زایشی طبیعی داشته باشد. شعر طارمی ساده، بی ریا، مهربان و خوش برخورد است.» از ویژگی های دیگر شعر او این است که در اکثر شعرهایش قسمت پایانی شعر یک گره گشایی دارد و قفل شعر را باز می کند و نتیجه ای به خواننده ارائه می کند.
نمونه اشعار

این شعر نمونه ای از اشعار شیرازی یدالله طارمی است که در کتاب «بهار نارنج»  چاپ شده است:
دِلُم بَرَت پَر ميزَنه
بعضى وَختا كه دلُم خيلى بَرَت پَر میزنه
تو خيال مي‌یارَمِش دَمِ خونَه‏ تون در ميزنه
بُو دو صد ناز و نوازش درِ روش واز ميكنى
او ئى مُوْقُو نفَسِش مِث دل كفتر ميزنه
مي‌شينَم چيشُمِ مي‌بندَم تو رِ پَلوش مي‌شونَم
تُ بُخُوىْ حَرفوىِ خوب خوب مِث پيشتر ميزنه
ميگه از طعمِ او حرفا هَنو دَنُم شيرينه
خاطرات خوبِ تو هر رو بهم سر ميزنه
هِى واسَه‏ ت می‌شْماره از آرزووُىْ دور و دراز
بعضى حرفا رِ او كم‏كم بُو چيشُوىْ تَر ميزنه
وختى آخِر می‌رسيم اونجُو كه قَر كِردى اَزِش
درد و داغِش به دلُم هزار تُ خنجر ميزنه
دلِ سَرخورده بازَم پُومی‌شه می‌یاد كُنجِ سينَه‏ م
می‌شينه سَر به ديوال بالُوىْ تو كافَر ميزنه
شهريور 1378
این شعر نمونه ای از غزل‌های اوست از کتاب «بانوی عشق»:
انتظار بی‌ثمر
بس كه از زخم زمانه مانده بر جانم اثر
هيچ زخم خنجری در من نگردد كارگر
روزهای عافيت را بس كه ماندم منتظر
چشم من خو كرده با اين انتظار بی‌ثمر
اشك‌ها افشانده‌ام بر خاك دشت زندگی
تا شود روزی نهال آرزوها بارور
اين تن رنجور من يادآور نامردمی‌ست
همچو سرو سرنگون در دشت خشك كاشمر
خوش‌خيالی‌های غم را بين كه با اين سابقه
باز از خودكامگی بر قتل من بسته كمر
همچنان تا قله اميد پر خواهم كشيد
برق ناكامی بسوزاند مرا گر بال و پر
آثار > کتاب‌ها

نسیم دلگشا، انتشارات نوید شیراز. (۱۳۷۸)
بهار نارنج: شعرهای عاشقانه شیرازی، انتشارات راشین، (۱۳۸۳)
کتاب صوتی بهار نارنج(با صدای شاعر): شعرهای عاشقانه شیرازی، انتشارات راشین (۱۳۸۳)
شمیم نسترن: شعرهای عاشقانه شیرازی (۱۳۸۸)
بانوی عشق: دفتری از غزل‌های عاشقانه (۱۳۹۲)
آثار > مقاله‌ها و تک‌سروده‌ها

سفرنامه کیش، یاران یکشنبه: دفتر دوم و سوم، صفحات ۳۱۷-۳۱۵
شعر شیرازی در گذشته و حال، یاران یکشنبه: دفتر چهارم، صفحات ۶۴-۶۰
اخوانیه، یاران یکشنبه: دفتر چهارم، صفحه ۱۷۰
در سوگ استاد حسن امداد، یاران یکشنبه: دفتر چهارم، صفحه ۱۹۶
برای زنده‌یاد صادق همایونی، یاران یکشنبه: دفتر چهارم، صفحه ۲۱۳
آبدارچی (فیلم)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کارگردان: فرانک کوراکی
تهیه‌کننده: جک جیاراپوتو رابرت سایموندز آدام سندلر
نویسنده: تیم هرلهی آدام سندلر
فیلمنامه‌نویس: تیم هرلهی
بازیگران: کتی بیتس فیروزه بالک هنری وینکلر جری رید لاورنس گیلیارد جونیور بلیک کلارک پیتر دانته جاناتان لاوران آدام سندلر راب اشنایدر بیگ شو کلینت هاوارد فرانک کوراکی
موسیقی: Alan Pasqua
فیلم‌بردار: Steven Bernstein
تدوین‌گر: Tom Lewis
شرکت تولید: تاچ‌استون پیکچرز
توزیع‌کننده: استودیو سینمایی والت دیزنی
تاریخ‌های انتشار:  ۶ نوامبر ۱۹۹۸ (۱۹۹۸-۱۱-۰۶)  
مدت زمان: ۹۰ دقیقه
کشور: آمریکا
زبان: زبان انگلیسی
هزینهٔ فیلم: $۲۳ میلیون
فروش گیشه: $۱۸۶ میلیون
آبدارچی (انگلیسی: The Waterboy) فیلمی در ژانر کمدی به کارگردانی فرانک کوراکی است که در سال ۱۹۹۸ منتشر شد.
داستان

«بابی باوچر» (سندلر)، پسری اهل لوییزیاناست که کارش رساندن آب به اعضای یک تیم فوتبال آمریکایی است. او خیلی زود به استعدادش در بازی پی می‌برد و ستارهٔ تیم رقیب می‌شود…
بازیگران

کتی بیتس
فیروزه بالک
هنری وینکلر
جری رید
لاورنس گیلیارد جونیور
بلیک کلارک
پیتر دانته
جاناتان لاوران
آدام سندلر
راب اشنایدر
بیگ شو
کلینت هاوارد
فرانک کوراکی
انریکه آیالا مورا

| انریکه آیالا مورا | انریکه آیالا مورا |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: مانوئل انریکه آلخاندرو آیالا مورا
زادهٔ: ۱۳ نوامبر ۱۹۵۰ (۷۱ سال) ایبارا
ملیت: اکوادور
پیشه: رئیس حزب سوسیالیست اکوادور
سال‌های فعالیت: ۲۰۱۹–۲۰۲۱
تاریخ‌دان: تاریخ‌دان
دوره مسئولیت ۲۰۱۹ – ۲۰۲۱: دوره مسئولیت ۲۰۱۹ – ۲۰۲۱
 :  
 :  
وبگاه: enriqueayalamora.com
انریکه آیالا مورا (انگلیسی: Enrique Ayala Mora؛ زادهٔ ۱۳ نوامبر ۱۹۵۰ (۷۱ سال)) مورخ، استاد دانشگاه، روزنامه‌نگار، و سیاست‌مدار اهل اکوادور است. مورا بین سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۱ میلادی فعالیت داشت. وی ایدئولوگ حزب سوسیالیست اکوادور، و بنیانگذار و رئیس سابق مقر کیتو بود که در دانشگاه آندینا سیمون بولیوار تدریس می‌کرد.
وی در رشته‌های علمی به مدرک دکترا دست یافت. او در تاریخ معاصر اکوادور به عنوان یک مورخ مهم کشورش به‌شمار می‌رود. او به عنوان استاد در دانشگاه مرکزی اکوادور و دانشگاه آندینا سیمون بولیوار کار می‌کند.
از نظر سیاسی مورا یکی از اعضای حزب سوسیالیست اکوادور است و برای سه دوره در کنگره ملی حضور داشت. وی اخیراً عضو جناح ضددولتی در حزب خود با نام نوسازی سوسیالیسم است که مخالف موضع رسمی حزب در دولت رافائل کورئا می‌باشد.
زندگی‌نامه > دوران کودکی

انریکه آیالا در ۱۳ نوامبر ۱۹۵۰ به دنیا آمد. پدرش انریکه آیالا پاسکوئل از هواداران ولاسکویسمو بود، او یک خانواده سنتی کاتولیک تشکیل داد. انریکه دارای هشت فرزند است. او تحصیلات ابتدایی خود را در ۱۹۵۶ در انستیتو روزالس د لوس هرمانوس کریستیانوس آغاز کرد و تحصیلات متوسطه خود را از ۱۹۶۲ در مدرسه سانچز و سیفوئنتس گذراند و در ۱۹۶۸ موفق به کسب مدرک لیسانس در رشته علوم انسانی مدرن شد.
زندگی علمی و سیاسی

انریکه مدرک کارشناسی خود را در ۱۹۷۲ و در ۱۹۷۵ دکترای خود را در آموزش و پرورش از دانشگاه کاتولیک پاپی اکوادور دریافت کرد. او در این دانشگاه ارتباط خود را با سوسیالیسم آغاز نمود و از روند نوسازی دانشگاه در تغییر سیستم اعتباری حمایت کرد که در آن اعضای اوپوس دی به مخالفان او تبدیل شدند.
انریکه از سالی که مدرک خود را دریافت کرد، توسط هرنان مالو گونزالس به عنوان هماهنگ‌کننده آکادمیک دپارتمان علوم اجتماعی و سیاسی و مدیر سمینارهای اندیشه سیاسی اکوادور منصوب شد و در دانشگاه شروع به کار کرد. در همان زمان به جوانان سوسیالیست انقلابی پیوست و به عنوان نماینده دانشجویان در شورای علمی دانشگاه کاتولیک انتخاب شد.
در ۱۹۷۶ با ماگدالنا رومان پرز، اهل ایبارتا ازدواج کرد و دارای دو فرزند شد. در همان سال، او تحت تأثیر یک درگیری داخلی در دانشگاه کاتولیک کیتو قرار گرفت. او در آن زمان تحقیق در مورد تحولات تاریخی ایدئولوژیک احزاب سیاسی در اکوادور را به دانشکده علوم انسانی پیشنهاد کرد، پیشنهادی که پذیرفته شد و در ۱۹۷۸ انجام شد و با عنوان مبارزه سیاسی احزاب در اکوادور به عنوان منشأ آن منتشر گردید.
در ۱۹۷۸ به انگلستان سفر کرد و در آنجا پس از تحصیل زبان انگلیسی در کمبریج، وارد دانشگاه اسکس شد و سال بعد مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته تاریخ تطبیقی گرفت. در ۱۹۸۲ دکترای (Ph.D.) تاریخ مدرن را ازدانشگاه آکسفورد دریافت کرد.
بازگشت به دموکراسی

یک سال پس از رفتن به انگلستان، ارتش اکوادور قدرت را به دولت واگذار کرد. انریکه پس از بازگشت به کشورش در تشکیلات حزب سوسیالیست به همکاری پرداخت. در ۱۹۸۴، تحت فشار لئون فبرز کوردورو، به ادامه کار آکادمیک در دانشگاه کاتولیک پاپی اکوادور توقف زد، او از ۱۹۸۷در دانشکده علوم اجتماعی آمریکای لاتین به کار اشتغال داشت و در۱۹۸۴ کناره‌گیری نمود.
در این مدت انریکه در ۱۹۸۶ به نمایندگی از استان ایمبابورا و حزب سوسیالیست به کنگره ملی رفت و به همراه نمایندگان چپ دموکراتیک و جبهه چپ گسترده (FADI)، جنبش دموکراتیک مردمی (MPD)، بخشی از بلوک پارلمانی مترقی را تشکیل دادند. در میان دیگر چپ گرایان که مخالف دولت سوسیال مسیحی بودند. دوره او پارلمان در ۱۹۸۸ به پایان رسید.
در ۱۹۸۷ به عنوان سومین دبیر کمیته ملی اجرایی حزب سوسیالیست خدمت کرد. وی در ۱۹۹۰ به نمایندگی از همان حزب سوسیالیست به کنگره بازگشت و تا ۱۹۹۲ به فعالیتش ادامه داد و در این دوره او به مخالفان دولت رودریگو بورجا سیوالوس پیوست.
انریکه در همان سال کار خود را به منظور سازماندهی یک دفتر مرکزی در کیتو برای دانشگاه آندینا سیمون بولیوار آغاز کرد. در ۱۹۹۵ حزب او با FADI ادغام شد و حزب سوسیالیست فرنت آمپلیو (PS-FA) را تشکیل دادند.
طی ۱۹۹۷ و ۱۹۹۸ او یکی از اعضای مجلس مؤسسانی بود که پس از سقوط عبدالله بوکرم ایجاد شد و بخشی از همگرایی میهنی بین احزاب چپ بود که با اکثریت قاطع روبرو بودند، این کار پس از تضعیف هم‌گرایی به منظور ادغام سیاست‌های اجتماعی در قانون اساسی ۱۹۹۸صورت گرفت.
در ۲۰۰۳ او مجدداً به نمایندگی از استان کانتون پیچینچا وارد کنگره ملی شد و تا ۲۰۰۷ در این سمت باقی ماند. در دوران دولت رافائل کورئا، برخلاف موضع رسمی حزب خود، او بخشی از جناح ضد دولتی حزب خود، و احیاء سوسیالیستی حزب به عنوان حزب نزدیک به دولت بوده‌است.
در انتخابات ۲۰۱۷، وی پس از حمایت از تشکیل «موافقتنامه ملی برای تغییر» که پس از کاندید شدن پاکو مونکایو نامزد شد، در ۲۸ سپتامبر ۲۰۱۶ به عنوان هماهنگ‌کننده «موافقتنامه ملی برای تغییر» از سوی جنبش وحدت مردمی نامزد شد و در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۷ به عنوان نماینده مجلس استان ایمبابورا انتخاب گردید.
با توجه به تخصص او به عنوان یک مورخ، و دیدگاهش نسبت به استعمار اسپانیایی در قاره آمریکا و سه قرن بعدی که در آن سرزمین‌های آمریکا بخشی از امپراتوری اسپانیا به‌شمار می‌رفتند، تفسیری جزئی و محدود ارائه می‌دهد.
زندگی سیاسی

کنگره ملی اکوادور ۱۹۸۶–۱۹۸۸، معاون استان ایمبابورا (حزب سوسیالیست - جبهه گسترده اکوادور)
کنگره ملی اکوادور ۱۹۸۶–۱۹۸۷، معاون رئیس‌جمهور (حزب سوسیالیست - جبهه گسترده اکوادور)
کنگره ملی اکوادور ۱۹۹۰–۱۹۹۲، معاون استان ایمبابورا (حزب سوسیالیست - جبهه گسترده اکوادور)
مجلس مؤسسان اکوادور ۱۹۹۷–۱۹۹۸، نماینده مجلس استان ایمبابورا (حزب سوسیالیست - جبهه گسترده اکوادور)
کنگره ملی اکوادور ۲۰۰۳–۲۰۰۷، معاون استان پیچینچا (حزب سوسیالیست - جبهه گسترده اکوادور)
دولت ملی اکوادور ۲۰۱۶، پیش کاندیدای ریاست جمهوری (توافق ملی برای تغییر)
کنگره ملی اکوادور ۲۰۱۷، نامزد مجلس استان ایمبابورا (جنبش وحدت مردمی)
انتشارات

تاریخ جدید اکوادور (به عنوان ویراستار)، (۱۵ بانده)، کیتو، کورپوریشن، ۱۹۸۸–۱۹۹۵.
سوسیالیسم و ملت اکوادور، کیتو، ادیکون لا دیرا، ۲۰۰۵.
خلاصه تاریخ اکوادور، کیتو، کتابخانه عمومی فرهنگ، جلد ۱، کورپوریشن ویرایش، ۲۰۰۶.
آموزش ادغام در کشورهای آند، لیما، دبیرخانه عمومی کانادا، ۲۰۰۶.
تاریخ اکوادور، جلد ۱ و ۲.
گارسیا مورنو، پروژه سیاسی آن و مرگ او در ماه اوت
تاریخ انقلاب لیبرال اکوادور
خوزه ماریا ولاسکو ایبارا: مجموعه ای از متون
بولیواریسم در اکوادور
پدرو مونکایو فکر کرد
سیمون بولیوار
اکوادور-پرو: تاریخ درگیری و صلح
مبارزات سیاسی و خاستگاه احزاب در اکوادور
تاریخچه کنگره ملی
مجلس مؤسسان: چالش‌ها و فرصت‌ها
سوسیالیسم و ملت اکوادور
بحران سوسیالیسم: چالش‌ها و چشم‌اندازها در اکوادور و آمریکای لاتین
کیمیا علیزاده

کیمیا علیزاده زنوزی (زادهٔ ۱۹ تیر ۱۳۷۷) تکواندوکار ایرانی‌تبار و نماینده بلغارستان در مسابقات بین‌المللی است. او تا سال ۲۰۱۸ برای ایران به رقابت می‌رفت ولی پس از خروج از ایران، از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۳ در قالب تیم پناهندگان و از سال ۲۰۲۴ بدین سو برای بلغارستان به رقابت می‌پردازد.
او در المپیک ۲۰۱۶ ریودوژانیرو با کسب مدال برنز در وزن ۵۷ کیلوگرم، تبدیل به نخستین زن ایرانی شد که در تاریخ ورزش ایران در بازی‌های المپیک، برنده مدال شده است. وی با ۱۸ سال سن، جوان‌ترین مدال‌آور تاریخ ایران و تاریخ کشورهای خاورمیانه در دوره‌های المپیک است. پیش از او ناصر گیوه‌چی در المپیک ۱۹۵۲ هلسینکی کم‌سن‌ترین مدال‌آور ایران و نعیم سلیمان‌اوغلو در المپیک ۱۹۸۸ سئول کم‌سن‌ترین مدال‌آور یک کشور خاورمیانه‌ای بود.
علیزاده در تیر ۱۳۹۷ به عنوان پرچمدار کاروان ایران در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ جاکارتا انتخاب شد. اما به دلیل مصدومیت از حضور در بازی‌ها کناره‌گیری کرد. پس از این اتفاق، الهه احمدی تیرانداز ایرانی به عنوان پرچمدار کاروان ایران، جایگزین کیمیا علیزاده شد.
در ۱۸ دی ۱۳۹۸ برخی خبرگزاری‌ها از بازنگشتن وی از سفر به کشور هلند خبر داده و اعلام کردند که وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ توکیو با پرچم کشور هلند بر روی شیاپ‌چانگ خواهد رفت. بنابر گزارش خبرگزاری رویترز، کیمیا علیزاده تابستان ۲۰۲۱ زیر پرچم سفید و به‌عنوان یکی از اعضای تیم پناهندگان المپیک ۲۰۲۰ در این مسابقات شرکت می‌کند. پس از عدم موفقیت در اخذ تابعیت آلمان، علیزاده در سال ۲۰۲۴ تابعیت و گذرنامه کشور بلغارستان را دریافت کرد و از این پس برای بلغارستان رقابت خواهد کرد.
در مهر ۱۳۹۸ بی‌بی‌سی، علیزاده را به‌عنوان یکی از ۱۰۰ زن الهام‌بخش و تأثیرگذار سال ۲۰۱۹ برگزید. او در نخستین واکنش به وضعیت خود در ایران در پیامی اینستاگرامی نوشت: «من یکی از میلیون‌ها زن سرکوب شده در ایرانم که سال‌هاست هر طور خواستند بازی‌ام دادند.»
زندگی شخصی

کیمیا علیزاده زنوزی در ۱۹ تیر ۱۳۷۷ در کرج و در خانواده‌ای آذربایجانی زاده شد. مادرش اهل استان اردبیل و پدرش نیز اهل شهر زنوز شهرستان مرند است. کیمیا فرزند بزرگ خانواده است و یک برادر کوچکتر از خود دارد.
کیمیا علیزاده در ۳۱ مرداد ۱۳۹۷ با حامد معدنچی، والیبالیست پیشین، ازدواج کرد.
کیمیا علیزاده در اواخر تیر ۱۴۰۱ در یک پست اینستاگرامی خبر از طلاق خود و حامد معدنچی داد.
زندگی حرفه‌ای > بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴

کیمیا علیزاده در سن نوجوانی به نام «پدیدهٔ تکواندو» شناخته می‌شد و مربیان تیم ملی ایران روی مدال‌آوری او در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴ حساب کرده بودند. از علیزاده که آن موقع در وزن منهای ۶۲ کیلوگرم رقابت می‌کرد به عنوان یکی از طلایی‌های کاروان ورزشی ایران یاد می‌شد. او برای حضور در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴ به کره‌جنوبی سفر کرد اما به دلیل سن کم و نداشتن کمینه سن قانونی برای حضور در بازی‌ها که ۱۷ سال بود از حضور در بازی‌ها محروم شد. فدراسیون تکواندو نسبت به این موضوع شکایت کرد اما مسئولان برگزاری مسابقات نپذیرفتند تا تغییرات در قوانین تکواندو علیزاده را از حضور در رقابت‌های اینچئون ۲۰۱۴ بازدارد.
زندگی حرفه‌ای > قهرمانی جهان ۲۰۱۵

علیزاده در مسابقات جهانی تکواندو ۲۰۱۵ مدال برنز مسابقات را در وزن ۵۷ کیلوگرم به‌دست‌آورد که در تاریخ تکواندوی بانوان ایران بی‌سابقه بود.
زندگی حرفه‌ای > جایزه بزرگ جهانی ۲۰۱۵

علیزاده در سال ۲۰۱۵ و در یکی از مراحل جایزه بزرگ جهانی تکواندو ۲۰۱۵ در مسکو توانست مدال طلا وزن ۵۷ کیلوگرم را با برتری مقابل همه رقیبان‌اش به‌دست بیاورد. وی هوانگ از چین تایپه، ریچل بوت از بریتانیا، جیوم لی از کره جنوبی، مارتینا زوبسیک از بلژیک، و جایده جونز بریتانیایی در دیدار پایانی، مغلوب علیزاده شدند.