stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اولدزموبیل کاتلس سیرا

Motor vehicle
| اولدزموبیل کاتلس سیرا | اولدزموبیل کاتلس سیرا |
| --- | --- |
دید کلی: دید کلی
شرکت: اولدزموبیل (جنرال موتورز)
نام‌های دیگر: Oldsmobile Ciera Oldsmobile Cutlass (Ciera) Cruiser
مدل سال: ۱۹۸۲–۱۹۹۶
مونتاژ: اکلاهما سیتی، ایالات متحده آمریکا فرامینگهام، ماساچوست، ایالات متحده آمریکا دراویل، جورجیا، ایالات متحده آمریکا سنت-ترز، کبک، کانادا فریمانت، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا Ramos Arizpe، مکزیک
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
کلاس: خودروی اندازه متوسط
شکل بدنه: 2-door کوپه 4-door سدان 5-door استیشن واگن
طرح‌بندی: خودروهای موتور جلو-محور جلو
سکو: A-body
خودروهای وابسته: بیوک سنچری شورولت سلبریتی پونتیاک ۶۰۰۰
پیشرانه: پیشرانه
موتور: 2.2 L 122 I4 2.5 L Tech IV I4 2.8 L LE2 V6 2.8 L Gen II V6 3.0 L LK9 V6 3.1 L Gen II V6 3.3 L LG7 V6 3.8 L LG3 V6 4.3 L LT7 موتور دیزل V6
جعبه‌دنده: GM TH-125C 3-speed جعبه‌دنده خودکار GM 440-T4 4-speed automatic GM 4T60-E 4-speed automatic
ابعاد: ابعاد
فاصله بین محورها: ۱۰۴٫۹ اینچ (۲٬۶۶۴ میلیمتر)
درازا: ۱۹۰٫۳ اینچ (۴٬۸۳۴ میلیمتر)
پهنا: ۶۹٫۵ اینچ (۱٬۷۶۵ میلیمتر)
بلندی: ۵۴٫۱ اینچ (۱٬۳۷۴ میلیمتر)
گاه‌شمار: گاه‌شمار
پسین: اولدزموبیل کاتلس (U.S. only)
اولدزمبیل کاتلاس سیرا (Oldsmobile Cutlass Ciera) خودرویی است که در اکلاهوما سیتی، ایالات متحده آمریکا، ایالات متحده آمریکا، ایالات متحده آمریکا، کانادا، ایالات متحده آمریکا و مکزیک تولید شده‌است.
این خودرو در کلاس خودرو سایز متوسط قرار گرفته، طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور جلو بوده‌است. خودروهای موجود در خاورمیانه مدل اینترنشنال با موتور ۳٫۱ لیتری می‌باشد. به دلیل وجود سرب در بنزین مصرفی این منطقه جغرافیایی در دهه ۹۰ میلادی این مدل‌ها فاقد سنسور اکسیژن بوده و به صورت اپن لوپ عمل می‌کنند؛ لذا میزان آلایندگی در آن‌ها بالا می‌باشد و میزان گاز co در خروجی آن‌ها بسیار بالاست و با توجه به عرضه بنزین بدون سرب و اجباری شدن عرضه بنزین بدون سرب در سراسر جهان و همچنین خاورمیانه از سال‌ها پیش نیاز به ارتقا و نصب سنسور اکسیژن دارند تا به صورت کلوز لوپ عمل کنند و میزان آلایندگی آن‌ها کاهش یابد و مصرف بنزین خودرو متعادل و بهینه شود و بازدهی موتور افزایش یافته و همچنین از انباشت دوده در اگزوز و گرفتگی آن و خرابی موتور جلوگیری شود.
الکساندر پاتو

الکساندر رودریگس دا سیلوا (پرتغالی: Alexandre Rodrigues da Silva؛ زادهٔ ۲ سپتامبر ۱۹۸۹) که عموماً با نام الکساندر پاتو شناخته می‌شود، بازیکن فوتبال اهل برزیل است.
وی که طی سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۷ برای اینترناسیونال بازی کرد در اوت ۲۰۰۷ قراردادی را با تیم میلان امضا کرد. پاتو در ژانویه ۲۰۱۳ طی یک قرارداد چهار ساله به ارزش پانزده میلیون یورو به کورینتیانس برزیل پیوست. او در نیم فصل ۱۶–۲۰۱۵ به‌طور قرضی به چلسی پیوست. او در فصل ۲۰۱۷–۲۰۱۶ با قرار دادی چهار ساله به صورت رسمی به ویارئال پیوست. وی در فصل نقل و انتقالات زمستانی سال ۲۰۱۷ به تیانجین چوانجیان پیوست.
زندگی‌نامه

او فوتسال را از ۳ سالگی در شهر محل تولدش آغاز کرد. به زودی تواناییش در تمام ایالت جنوب برزیل پارانا شناخته شد بعد از تشویق شدن به وسیله بسیاری از مربیانش او در نوجوانی به پورتو الگره رفت تا برای بازی در گرمیو (تیم محبوب دوران کودکیش) اقدام کند اما به هر حال خانواده‌اش تصمیم گرفتند که او برای اینترناسیونال بازی کند. در سال ۲۰۰۱ در ۱۱ سالگی به همراه ۸۳ نوجوان دیگر که همانند او می‌خواستند در تیم اول اینترناسینال نامی برای خود دست و پا کنند، به آنجا منتقل شد.
زندگی حرفه‌ای

بعد از قراردادی که درآمد سالانه وی را از ۳۰۰۰ به ۲۵۰۰۰ دلار می‌رساند و مدت حضورش را تا ۲۰۰۹ افزایش می‌داد و مبلغ آزادی او (مبلغی که به ازای حق رضایت نامه داده می‌شود) به ۲۳ میلیون دلار رسید پاتو بالاخره برای شروع کردن بازی در لیگ برزیل آماده شناخته شد.
در اولین بازی او در تیم اصلی در ۱۷ سالگی او تیمش را در برد ۴–۱ برابر پالمیراس کمک کرد (در ۲۶ نوامبر ۲۰۰۶). او سه پاس گل و یک گل در آن بازی داشت. عملکرد او نظرها را به سمتش جلب کرد و پیشبینی‌ها و مقایسه‌ها را با دیگر سوپراستار برزیلی رونالدینیو به وجود آورد.
پاتو اولین گل اینترناسیونال در جام باشگاه‌های جهان را در ۱۳ دسامبر در نیمه نهایی برابر الاهلی قاهره به ثمر رساند که تیمش را در کسب پیروزی ۲–۱ یاری کرد و به فینال مسابقات رساند. او در نیمه دوم به خاطر مصدومیت پای راست تعویض شد و جانشین او گل دوم و پیروزی بخش تیمش را به ثمر رساند.
قبل از بازی تیمش برابر بارسلونا در بازی نهایی ستاره برزیلی بارسلونا رونالدینیو او را بازیکنی قابل توجه در فوتبال برزیل معرفی کرد. او در آن بازی درخشان نبود و قبل از اینکه تیمش توسط آدریانو گابیرو گل برتری را به ثمر برساند و سبب قهرمانی بشود تعویض شد.
او تیم برزیل را در قهرمانی آمریکای جنوبی ۲۰۰۷ در پاراگوئه یاری کرد؛ که سبب صعود برزیل به مسابقات جهانی زیر ۲۰ سال در کانادا و المپیک ۲۰۰۸ پکن شد. او بهترین گلزن برزیل در این تورنمنت با ۵ گل زده بود.
پاتو با باشگاه‌های بزرگ زیادی از جمله میلان، بنفیکا، یووه، اینتر، لیورپول، چلسی و آرسنال در ارتباط بود.[نیازمند منبع]
میلان رسماً جذب پاتو را در ۲ اوت ۲۰۰۷ اعلام کرد. مبلغ قرارداد او کمترین میزان ذکر شده در قرارداد او با اینترناسیونال بود ۲۰ میلیون دلار(۱۴٫۷ میلیو یورو).
او در سال ۲۰۰۸ به تیم ملی بزرگسالان برزیل دعوت شد و تا به حال برای کشورش ۱۰ گل به ثمر رسانده‌است. او یکی از چهار گل زده‌اش را به تیم ملی فوتبال ایران زده‌است.
همچنین او در مجله وردساکر در سال ۲۰۰۷ بهترین بازیکن زیر ۲۰ سال جهان انتخاب شد.
افتخارات

Campeonato Brasileiro Sub-۲۰: ۲۰۰۶
۲۰۰۶ - جام باشگاه‌های جهان
Recopa Sudamericana: ۲۰۰۷
تیم ملی فوتبال برزیل
۲۰۰۷ South American U-۲۰ Championship
نظام‌الملک

| نظام‌الملک | نظام‌الملک |
| --- | --- |
تندیس نظام‌الملک در بوستان ملت، مشهد: تندیس نظام‌الملک در بوستان ملت، مشهد
وزیر امپراتوری سلجوقی: وزیر امپراتوری سلجوقی
دوره مسئولیت ۲۹ نوامبر ۱۰۶۴ – ۱۴ اکتبر ۱۰۹۲: دوره مسئولیت ۲۹ نوامبر ۱۰۶۴ – ۱۴ اکتبر ۱۰۹۲
فرمانروا: آلپ ارسلان ملکشاه یکم
پس از: عمیدالملک کندری
پیش از: تاج‌الملک فارسی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲۱ ذی قعده ۴۰۸–۱۶ آوریل ۱۰۱۸ توس، غزنویان
درگذشته: ۱۴ اکتبر ۱۰۹۲ (۷۴ سال) نهاوند، امپراتوری سلجوقی
ملیت: ایرانی
همسر(ان): شاهدخت گرجی بی‌نام باگراتیونی 
فرزندان: احمد بن نظام‌الملک شمس‌الملک عثمان ابوالفتح فخرالملک مؤیدالملک جمال‌الملک فخر الملک عزالملک عمادالملک عبدالقاسم صفیه
ابوعلی حسن بن علی طوسی (۲۸ ذی القعده ۴۰۸ ه‍.ق – ۱۲ رمضان ۴۸۵ ه‍.ق) مشهور به نظام‌الملک، از ۱۰۶۴ تا هنگام ترورش در ۱۰۹۲ میلادی، وزیر ایرانی دو تن از فرمانروایان امپراتوری سلجوقی، آلپ ارسلان و ملکشاه یکم بود. او در درون امپراتوری مدارج ترقی را پیمود و به مدت ۲۰ سال پس از ترور آلپ ارسلان در سال ۱۰۷۲، حاکم دفاکتوی امپراتوری شد و به‌عنوان «وزیر اعظم» منصوب گردید. نظام‌الملک از سوی بسیاری از مورخان، «مهم‌ترین دولتمرد در تاریخ اسلام» دانسته می‌شود. سیاست‌هایش تا قرن بیستم به‌عنوان پایه اساسی ساختارهای دولتی زمامداری در جهان اسلام باقی ماند.
نظام‌الملک سهم بزرگی در بهبود اوضاع امپراتوری پس از مرگ آلپ ارسلان داشت. وی در تکاپو بود تا مذهب سنت عراق و ایران را احیا کند و مذاهب و گسست‌هایی که توسط آل بویه ایجاد شده و وارد ایران شده‌بود را خنثی کند. در اواخر عصر ملکشاه بود که فدائیان و اسماعیلیان در چندین ناحیهٔ قلمرو سلجوقی ظهور یافتند و با تصرف دژهای مختلف، روند بازگشت به مذهب سنت را کند کردند و این موارد باعث درگیری طولانی مدت سلجوقیان و اسماعیلیان شد. ملکشاه به توصیهٔ نظام‌الملک در سال ۴۸۵ ه‍.ق / ۱۰۹۲ م، لشکریانی را برای نبرد با اسماعیلیان راهی رودبار و قهستان کرد. اسماعیلیان موفق شدند سلجوقیان را شکست دهند. قبل از این‌که حملهٔ دیگری شکل گیرد، ملکشاه و نظام‌الملک در همان سال به قتل رسیدند.
یکی از مهم‌ترین میراث نظام‌الملک، بنیان‌گذاری مدارس زیادی در امپراتوری برگرفته از نام او، یعنی نظامیه بود که نظامیه بغداد مهم‌ترین آن‌ها به‌شمار می‌رفت. نظامیه نخستین سیستم آموزشی تحت حمایت دولت در تاریخ و الهام‌بخش سیستم دانشگاهی در اروپای غربی بود. او همچنین دانش‌نامهٔ سیاسی سیاست‌نامه را نوشت که از نمونه‌های تاریخی به‌منظور بحث دربارهٔ عدالت، حکومت مؤثر و نقش حکومت در جامعه اسلامی الهام می‌گرفت. سیاست‌نامه الهام بخش آثار ابن خلدون بود و پیش‌نمون تفکر ماکیاولیسم در سرتاسر اروپا شد.
زندگی

نام اصلی خواجه نظام‌الملک، ابوعلی حسن و نام پدرش ابوالحسن علی بود و نام پدر او نیز علی بن اسحق بن عباس بود که از دهقان‌زادگان بیهق بود، علی بن اسحاق که کنیه‌اش ابوالحسن بود در نویسندگی و حسابداری دستی داشت. در دستگاه حکمران خراسان داخل شده بود و خدمت دیوانی می‌کرد. منزل اصلی خاندان او نیز بیهق بود، ولی ابوالحسن علی را پس از آن‌که در مشاغل دیوانی ترقی کرده بود مأمور ادارهٔ اموال دولتی در ناحیهٔ طوس کرده بودند‍ و او آن‌جا اقامت کرده و متأهل شده بود و سه پسر او در طوس به دنیا آمده بودند که بزرگ‌ترین آن‌ها همین حسن یعنی نظام‌الملک بعدی بود.
مقدمات علوم را از زبان عربی و قرآن آموخت و از همان ازمنه در مصاحبت اهل علم و صلاح می‌گذرانید. همین‌که در حدود بیست سالگی از تحصیل فقه و حدیث و سایر علوم شرعی و فنون ادبی فارغ شد و فاضلی عالم و دبیری توانا گشت، به اعمال دیوانی مشغول شد. گفته‌شده که خواجه در خانهٔ دهقانی نشو و نما یافت. دهقان در قاموس سیاسی و برخلاف دوره‌های بعد که غالباً به زارعان بی‌زمین گفته می‌شد، در زمان خواجه و پیش از آن نشانهٔ نسب و بزرگ‌زادگی بومی بود. دهقانان در زمان ساسانیان مالکان بومی بودند که در سلسله مراتب اجتماعی و اقتصادی و همچنین ایجاد قدرت نقش به‌سزایی داشتند. دهقانان به همین مفهوم به سده‌های ابتدایی اسلام منتقل شده است.
خواجه در ۲۱ سالگی با انحطاط سلطنت غزنوی و هجوم ترکمانان سلجوقی به خراسان به خدمت سلجوقیان وارد شد. خواجه بعد از شکست مسعود در دندانقان به سال ۴۳۲ در ماوراءالنهر به دستگاه سلجوقیان پیوست اما پس از آزار و اذیت‌هایی که از ابن شاذان عمید بلخ دید به مرو رفت و به دستگاه چغری‌بیگ پیوست و به مدت ۱۰ سال یعنی تا سال ۴۴۴ در خدمت آنان بود. تنها سلجوقیان بودند که با گسترش متصرفات خود، وحدت ملی ایران را ممکن ساختند. طغرل‌بیگ، ری را پایتخت خود قرار داد و در میانهٔ سدهٔ پنجم با تصرف بغداد سلطهٔ خود را تا کانون قدرت معنوی امپراتوری گسترش دادند و دست آل‌بویه را از خلافت در بغداد کوتاه کردند. سلجوقیان برای ادارهٔ متصرفات وسیع خود از دانش و تجربه بهره‌ای نداشتند و مجبور شدند فرهیختگان و کارگزاران باتجربهٔ ایرانی را به خدمت گیرند که در رأس ایشان خواجه نظام‌الملک قرار داشت که با قبول وزارت دو شاه مقتدر سلجوقی، در عمل و نظر در تمرکز وحدت سیاسی و ملی ایران کوشید.
در ده سالی که خواجه در خدمت چغری‌بیگ، برادر طغرل بود؛ طغرل در مناطق مرکزی ایران به لشگرکشی پرداخت و در ۴۵۵ درگذشت و به علت اینکه پسری نداشت، آلپ ارسلان جانشین او شد. در پادشاهی آلپ ارسلان، نظام‌الملک دستی باز در نظارت بر گردش امپراتوری داشت. از این گذشته، وی وقت زیادی را صرف امور نظامی می‌کرد. «خداوندش را در سفرهای جنگی همراهی می‌نمود و نیز خود در رأس سپاهیان را در جنگ‌ها فرماندهی می‌کرد از جمله سفرهایی به فارس که پیروزی‌هایش در هر دو جنگ بر شهرت و اعتبارش بسیار افزود.»
خواجه نظام‌الملک در حدود بیست و نه سال و هفت ماه و کسری وزارت در زیر دست آلپ ارسلان و ملکشاه در ادارهٔ امور و فتح بلاد و سرکوبی مخالفان این دو پادشاه چنان کفایت و حسن تدبیر به خرج داد که دولتی وسیع از حلب تا کاشغر را تحت امر ایشان آورد و نام و نشان آن دو سلطان را در شرق و غرب عالم معلوم آن زمان جاری کرد تا آنجا که باید قسمت عمدهٔ شهرت و پیشرفتی را که در کارها نصیب آلپ ارسلان و ملکشاه شده از برکت خردمندی و کاردانی خواجه دانست. او حوزهٔ قلمرو حکومت ایران را چنان وسیع کرد که در کلیهٔ این هزار و چهارصد سالهٔ تاریخ اسلام نظیر آن دیده نشده است و در این حوزه جایی نبود که در انجام دادن امر او اندک تأخیری روا دارند.
ترور توسط پیروان حسن صباح

در واپسین سال‌های پادشاهی ملکشاه، میان او و خواجه اختلافاتی پیش آمد که سرانجام به کنار گذاشتن او از وزیری و سپس ترورش توسط اسماعیلیان الموت انجامید. بنابر روایتی، وی در ۱۲ رمضان ۴۸۵ ه‍.ق هنگامی که با اردوی شاهی از اصفهان به بغداد می‌رفت، در بروجرد در نزدیکی نهاوند به دست کسی که رخت صوفیان را پوشیده بود با ضرب کارد بر سینه و رگش زخمی شد و یک روز پس از آن درگذشت. در روایات دیگر، مورخینی مانند راوندی و ابن اثیر، محل وقوع این حادثه را نهاوند و حدود آن، بدون تعیین محل دقیق ذکر کرده‌اند؛ خواجه رشیدالدین فضل‌الله همدانی و ابن خلکان و حمدالله مستوفی مقتل او را محلی به نام صحنه ثبت کرده‌اند. یاقوت حموی جغرافی‌دان قرن هفتم هجری، فندیسجان از روستاهای نهاوند را مقتل نظام الملک می‌داند. دینوری می‌گوید خواجه نظام الملک در سه فرسخی نهاوند، جایی که قبور مهاجمان عرب درآنجا قرار دارد، به دست یکی از ملاحده به قتل رسید. علی اکبر کیانی مورخ نهاوندی، تأکید می‌کند که نظام الملک در نزدیکی سراب گیان، جایی موسوم به قُرُق قنات‌ها به قتل رسیده و روایتی بر این اساس آورده است: شخصی (باطنی) تظاهر می‌کند که اهل روستای قلعه نهاوند است و بین مردم شایعه می‌اندازد که شبانه دزدان تمام گوسفندان او را ربوده‌اند و به جستجوی دزد گوسفندان است. او خنجری بر سر چوبدستی خود می‌بندد و روستا به روستا به جستجوی گوسفندان می‌گردد تا به نشستگاه خواجه نظام الملک می‌رسد و به ظاهر قصد دادخواهی می‌کند که به یکباره به خواجه نظام الملک حمله‌ور می‌شود و با ضربات پی درپی خنجر، او را می‌کشد. کشتن نظام الملک را در آن زمان به اسماعیلیان پیوند دادند. سی و پنج روز بعد در ۱۵ شوال پس از مرگ او ملکشاه نیز درگذشت و بر پایه برخی حدس‌وگمان تاریخ‌نویسان به دست هواخواهان خواجه به او زهر خورانده شده بود، و بعضی تاریخ نویسان نیز قتل ملکشاه به‌وسیلهٔ خوراندن زهر به وی را به خلیفه عباسی، المقتدا بامرالله نسبت می‌دهند.[نیازمند منبع]
در کتاب تجارب السلف دربارهٔ قتل نظام‌الملک چنین نوشته شده است:
«آنگاه که سلطان از اصفهان به بغداد رفت، و خواجه در بروجرد که از شهرهای کوچک لُر است (اقامت داشت)، شخصی در لباس صوفیان پیش‌آمد و (چیزی) به دست خواجه داد چون (خواجه) بستد، آن شخص کاردی بر خواجه زد و آن جهان فضائل و مکارم را از پیش برداشت، خروش در لشگرگاه افتاد و مردم به هم برآمدند (چنان‌که) سلطان سوار شد و مردم را ساکت گردانید. این واقعه در "رمضان سنه خمس و ثمانین و اربعمائه " بود و در آن وقت خواجه ۷۷ سال داشت و غلامان و متعلقان خواجه شخص او را به اصفهان بردند در محلهٔ (کران) در موضعی که جوی آب بزرگ در میان آن مقام می‌رود به‌غایت نزه و خوش دفن کردند و آن مقام را اهل اصفهان تربت نظام گویند».
برخی تاریخ‌نویسان نیز برکناری و مرگ او را میوه توطئه ترکان خاتون زن ملکشاه می‌دانند چراکه نظام‌الملک با ولیعهدی پسر وی محمود مخالف بود. ملکشاه پس از برکناری او تاج‌الملک قمی را جایگزین وی ساخت. برخی این فرد را نیز انگیزاننده کشتن خواجه می‌دانند. نام قاتل وی را بوطاهر ارانی نوشته‌اند که نامبرده بی‌درنگ پس از انجام عملیات به دست پاسداران خواجه کشته شد.[نیازمند منبع]
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| عجب مدار که از کشتن نظام‌الملک |  | سپید روی مروت سیاه‌فام شود |
| عجب در آن‌که روا داشتند کشتن او |  | بدان امید ملکشاه بلکه رام شود |
| بزرگ سهوی کین قاعده ندانستند |  | که تیغ زنگ برآرد چو بی‌نیام شود |
| هزار سال بباید که تا خردمندی |  | میان اهل کفایت نظام نام شود |
دیدگاه و روش کشورداری خواجه نظام‌الملک

نظریهٔ خواجه نظام‌الملک دربارهٔ اسماعیلیان:
هیچ گروهی نیست شوم‌تر و بد دین‌تر و بد فعل‌تر از این قوم… که از پس دیوارهای بدی این مملکت می‌سگالند و فساد دین می‌جویند…
کمال‌الدین حلمی، دولت سلجوقیان، ۹۹.
خواجه نظام‌الملک در کتاب سیاست‌نامه از الگوی حکومت یکپارچه مانند حکومت دوره ساسانی و دولت‌های پس از اسلام که از این دولت الگوبرداری کردند مانند بوییان، سامانیان و حتی غزنویان به عنوان الگوی یک نظام آرمانی دفاع می‌کرد.[نیازمند منبع] وی دشمن سرسخت جریان فئودالی زمان بود که به دید او به پراکندگی کشور می‌انجامید، اگر چه خود گوی پیشی را در گسترش زمینهایش از بزرگ‌ترین زمینداران زمان خود می‌ربود.[نیازمند منبع] وی دشمن سرسخت سران غُز بود که می‌خواستند برای خویش سرزمینی خودمختار و به دور از دید دولت مرکزی داشته باشند و تا توانست کوشید از نیرومندی خانواده شاهی و ترکان خویشاوند با آن‌ها پیشگیری کند و در سر این راه نیز با فشار همینان از کار کنار گذاشته شد.[نیازمند منبع]
خواجه نظام‌الملک پیرو کیش سنی و شافعی بود. مورخان خواجه نظام الملک را جز کسانی می‌دانند که آخرت را بر دنیا ترجیح می‌داده و همیشه در مجالس علمای دینی حضور داشته است. مشهوراست خواجه زمانی که صدای اذان را می‌شنیده مشغول هر کاری بوده از آن دست می‌کشیده و به نماز می‌ایستاده است و اگر مؤذن در اذان گفتن سستی می‌کرده به او تذکر می‌داده است.
در زمان خواجه در ایران اوج وفور نعمت بوده طوری‌که یکی از سیاحان[نیازمند منبع] می‌گوید در ایران نان به فراوانی و با قیمت ارزان یافت می‌شود این در حالی بود که در آن زمان به قول پاپ اوربان مردم اروپا از گرسنگی شکم همدیگر را پاره می‌کردند.[نیازمند منبع]
خواجه جهاد را نیز جدی می‌گرفت به صورتی که حکومت سلجوقیان از جانب شرق به شهر کاشغر در چین امروزی و در غرب تا انتهای بخش آسیایی ترکیه امروزی پیشروی کرده بودند و نیروی دریایی ایشان شهر امپراتوری بیزانس را به‌شدت تهدید می‌کرد.[نیازمند منبع]
آثار

خواجه یکی از نویسندگان روزگار خود بود
او نویسنده کتاب سیاست نامه (سیر الملوک) است. این اثر با تصحیح هیوبرت دارکت توسط بنگاه ترجمه و نشر کتاب در سال ۱۳۴۰ در ۳۷۲ صفحه منتشر شده است. همچنین وی در پردازش تقویم جلالی با دانشمندانی همچون خیام همکاری داشت، این تقویم در سال ۴۵۱ هجری تکمیل شد. همچنین دانشگاه نظامیه بغداد که امام محمد غزالی از آموزگاران آن بود به دستور او برپا شد.
نظامیه‌های مشهور دیگر در اصفهان، نیشابور (نظامیه نیشابور)، بصره، موصل و هرات بودند.
لقب‌ها

خواجه نظام‌الملک را در کتاب‌های تاریخی با هفت لقب یاد کرده‌اند:[نیازمند منبع]
وزیر کبیر؛ از آنجا که در دستگاه سلجوقیان به بزرگی او وزیری یافت نشده بود.
خواجهٔ بزرگ؛ برای آموزگاری ملکشاه در زمان ولیعهدی
تاج‌الحضرتین؛ برای وزیری دو پادشاه
قوام‌الدین؛ این لقبی مذهبی بود که فقیهان زمان بدو داده بودند.
نظام‌الملک؛ لقبی که عامه بیشتر وی را با این لقب می‌خواندند، پس از وی در دوره‌های پسین تاریخ بسیاری از وزیران معتمد شاهان در ایران و هند با این لقب خوانده می‌شدند.
اتابک؛ لقبی که ملکشاه پس از شاهی بدو داده بود.
رضی‌امیرالمؤمنین؛ لقبی که خلیفه المقتدی بامرالله در سال ۴۷۵ هجری قمری بدو داده بود.
صدرالاسلام
همچنین بر روی مُهر نظام‌الملک این جمله نوشته شده بود:
(به عربی: الحمد لله علي نعمه)
دارایی

آلپ ارسلان منطقه توس را به خواجه نظام‌الملک بخشیده بود. وی در آبادانی این بخش ایران کوشش بسیار نمود تا آنجا که به‌آبادی بسیار رسید و حتی باغ‌های این سرزمین گردشگاه ملکشاه و ترکان خاتون شد. زمین‌های خواجه را در توس با زیباترین باغ‌های تاریخ جهان برابر می‌دانستند.
افسانهٔ سه یار دبستانی

در داستان سه یار دبستانی، که ادوارد فیتز جرالد بر دیباچهٔ ترجمه انگلیسی رباعیات خیام آورده است، خیام (۵۱۰–۴۲۷ ه‍.ق)، نظام‌الملک (۴۸۵–۴۰۸ ه‍.ق) و حسن صباح (۵۱۸–۴۴۵ ه‍.ق)، به هم ارتباط داده‌شده‌اند، اما بر اساس تفاوت سنی آن‌ها، این ماجرا بیشتر شبیه به افسانه است، زیرا در صورت صحت این روایت، حسن و خیام باید بیش‌از ۱۲۰ سال عمر کرده باشند. همچنین، معاصران خیام نیز هیچ‌کدام به این ماجرا اشاره نکرده‌اند. ماجرا از این قرار است که این سه شخصیت، یاران دبستانی بودند که هم‌قسم شدند که هرکدام زودتر به مقام و منصبی رسید، دیگران را یاری دهد. از این سه، نظام‌الملک پیش از دو تن دیگر، منصب یافت و به وزارت سلجوقی رسید. وی به عهد خود وفا کرد و به این خاطر که خیام مردی دانشمند و اهل علم بود و به مشاغل دولتی علاقه‌ای نداشت، سالی ده هزار دینار به او داد تا به مطالعات خود مشغول شود و به حسن صباح مقام عالی در دستگاه حکومت اعطا کرد. اما دیری نپایید که میان حسن صباح و نظام‌الملک اختلاف افتاد و خواجه سرانجام توانست با نیرنگ، حسن را در چشم سلطان سلجوقی خوار کند. حسن سوگند یاد کرد که انتقام بگیرد و در آخر خواجه نظام‌الملک را کشت. این یکی از افسانه‌هایی است که در ارتباط با اسماعیلیان نزاری در مشرق زمین شیوع یافت. با توجه به سال تکمیل تقویم جلالی (۴۵۱ هجری) نظام الملک ۴۳ سال داشت، خیام ۲۴ سال و حسن صباح ۶ ساله بود.
آرامگاه

آرامگاه خواجه نظام‌الملک
در بنای دارالبطیخ در محله احمدآباد اصفهان و در کوچه‌ای به نام خواجه نظام‌الملک واقع است. این بنای کوچک و بی‌پیرایه آرامگاهی سلجوقی است و در آن حدوداً ده قبر وجود دارد که به شاهزادگان و بزرگان سلجوقی نسبت داده می‌شوند. بر روی بیشتر آرامگاه‌ها سنگ‌های مرمر نفیس قرار گرفته است و بر روی مدفن خواجه نیز سنگ مرمرین بسیار زیبائی قرار دارد که در اطراف آن کتیبه‌ای مزین به آیه الکرسی و کلمات دیگر وجود دارد. مشهور است که خواجه نظام‌الملک و سلطان ملکشاه در این مکان دفن شده‌اند. هرچند که این بنا به شماره ۹۹ در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده است اما در بین آثار تاریخی اصفهان فراموش شده و بی‌رونق باقی مانده است.
آرامگاه خواجه نظام‌الملک، دارالبطیخ، اصفهان
ترور نظام‌الملک توسط فدائی‌ها.

متن «شب آدینه دوازدهم ماه رمضان سنه خمس و ثمانین و اربعمائه (۴۸۵) در حدود نهاوند به مرحلهٔ سحنه، به شکل صوفی پیش محفّهٔ (کجاوه) نظام‌الملک آمد. کی از بارگاه با خرگاه حرم می‌رفت، و او را کارد زد، کی از آن زخم شهید شد؛ و نخستین کسی که فداییان او را بکشتند نظام‌الملک بود و سیدنا، علیه ما یستحق، گفته بود کی «قتل هذا الشیطان اول السعادة». سال عمر او از هشتاد و اند گذشته؛ و سید اجل را…» جامع‌التواریخ
نمای بیرونی آرامگاه خواجه نظام‌الملک، اصفهان
سنگ آرامگاه | نظام الملک | دارای نقوش گیاهی (سرو، که در پیکرش گل و گیاه است) و نوشتار (کتیبه) | از کتاب: در سایه سرو (سرو نگاره های سنگ آرامگاه های مردم اصفهان).
جولیا بطرس

| جولیا بطرس | جولیا بطرس |
| --- | --- |
بطرس در ۲۰۱۶: بطرس در ۲۰۱۶
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: جولیا خلیل بطرس
زاده: ۱ آوریل ۱۹۶۸ ‏(۵۶ سال) بیروت، لبنان
ژانر: لبنانی، عربی
پیشه: خوانندگی
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۰ تا کنون
وبگاه: وبگاه رسمی
جولیا بطرس (زادهٔ ۱ آوریل ۱۹۶۸) خوانندهٔ مسیحی اهل لبنان است. او فعالیت هنری خود را از ۱۲ سالگی با اجرای ترانه‌ای با عنوان «ترانه برای مادرم» آغاز کرد. بطرس با اجرای ترانه‌هایی مانند «غابت شمس الحق» که دربارهٔ وطن است، به شهرت رسید و با آهنگ مشهور «احبائی» در جریان جنگ ۳۳ روزهٔ لبنان، به شهرت جهانی دست یافت. او خواهر زیاد بطرس، آهنگساز مشهور لبنانی، است.
جولیا بطرس به دلیل اجرای آهنگ‌های میهن‌پرستانه و مقاومت، به «سیدة المقاومة» (بانوی مقاومت) معروف شده است. از او در کشورهایی مانند تونس، اردن، سوریه، قطر و امارات تقدیر شده و جوایز متعددی، از جمله نشان «سدر» لبنان، دریافت کرده است. در سال‌های اخیر، ترجمهٔ آثار او به زبان فارسی توسط طرفدارانش در ایران، موجب افزایش محبوبیت او شده است. چهره‌های سیاسی، فرهنگی و هنری ایرانی نیز آثار او را بازنشر کرده‌اند و او در ایران طرفداران زیادی دارد.
ترانه‌هایی که جولیا بطرس در حمایت از مردم فلسطین اجرا کرده است، او را به چهره‌ای محبوب حتی در میان مسلمانان تبدیل کرده است.
زندگی شخصی

جولیا بطرس در ۱ آوریل ۱۹۶۸ در بیروت زاده شد. پدرش لبنانی و اهل شهر صور در جنوب این کشور بود، و از اعضای حزب سوسیال ناسیونالیست سوری به‌شمار می‌رفت. مادرش اهل کشور فلسطین بود که طی مهاجرت دسته‌جمعی فلسطینی‌ها در خلال جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸، به لبنان رفته بود. خانواده او از مسیحیان ارتدوکسی بودند که اصالتاً به جنوب لبنان تعلق داشتند. او فرزند دوم خانواده است، و یک برادر بزرگ‌تر و یک خواهر کوچک‌تر دارد. برادرش، زیاد بطرس نام دارد، که به حرفهٔ آهنگ‌سازی مشغول است و خواهرش صوفی بطرس نیز، کارگردان است. جولیا در کودکی به مدرسهٔ مذهبیِ مسیحی راهبات‌الوردیه رفت و استعدادش در خوانندگی، همان‌جا نمایان شد. او به گروه موسیقی مدرسه پیوست و زیر نظر معلم موسیقی گروه، فؤاد فاضل، فضا را برای خوانندگی پیدا کرد و تبدیل به تک‌خوان گروه شد. او تحصیلات دانشگاهی‌اش را در رشتهٔ زبان فرانسوی به انجام رساند. جولیا بطرس در سال ۱۹۹۶ با الیاس بوصعب ازدواج کرد. بوصعب زاده شهر ضهور الشویر در شرق بیروت بود و در آن زمان معاونت اجرایی دانشگاه آمریکایی دبی را بر عهده داشت. او سابقهٔ شهرداری ظهور الشویر را در کارنامه داشت و بعدها به مقام وزارت آموزش و سپس وزارت دفاع ملی لبنان رسید. آن‌ها از این ازدواج صاحب دو پسر شدند که به ترتیب، سامر و طارق نام دارند. او در مصاحبه‌ای تأکید کرده است که فرزندانش را با دیدگاه‌های سیاسی آشنا می‌کند، و نمی‌خواهد آن‌ها در این زمینه خنثی و بی‌موضع باشند.
فعالیت حرفه‌ای > سال‌های ابتدایی

جولیا تحت تأثیر صدای خوانندگانی چون فیروز، مارسل خلیفه و زیاد رحبانی قرار داشت. امری که باعث الگوگیری او، به خصوص از فیروز شد. جولیا بطرس نخستین فعالیت‌های حرفه‌ای را در سن دوازده‌سالگی آغاز کرد. او در آن مقطع توسط فؤاد فاضل به الیاس رحبانی معرفی شد و نخستین ترانه‌اش را که «برای مادرم» نام داشت، به زبان فرانسوی اجرا کرد. او دو سال بعد، در سال ۱۹۸۲ و در حالی که چهارده سال داشت، توانست نخستین آلبوم موسیقی‌اش را به زبان فرانسوی و با نام این است زندگی منتشر کند. ترانه‌سرایی و آهنگسازی قطعات این آلبوم بر عهدهٔ الیاس رحبانی بود. انتشار نخستین آلبوم بطرس با جنگ اول اسرائیل و لبنان در سال ۱۹۸۲ همزمان شد. او تحت تأثیر این واقعه قرار گرفت و نخستین نمود آن، تغییر زبان ترانه‌هایش از فرانسوی به عربی و لهجهٔ لبنانی بود. او در سال ۱۹۸۵ ترانهٔ غابت الشمس الحق (خورشید حقانیت غروب کرد) را به عنوان نخستین ترانه‌اش به عربی، با آهنگسازی برادرش، زیاد بطرس، ساخت. خوانندگی به زبان عربی و مضمون میهن‌پرستانهٔ کارهای جولیا بطرس، باعث شهرت او در جهان عرب شد و او را به عنوان خواننده‌ای که دارای پیام و هدفی خاص است، به مخاطبانش معرفی کرد. جولیا دومین آلبومش را با نام مسافر کجاست در سال ۱۹۸۷ منتشر کرد. برخی معتقد بودند جولیا این آلبوم را به معشوقش الیاس بوصعب — که بعدها با او ازدواج کرد — تقدیم کرده است. بطرس در دههٔ بعد، چهار آلبوم منتشر کرد که به ترتیب عبارت‌اند از: داستان سرزنش در ۱۹۹۱، قصه‌ها در ۱۹۹۴، تصمیم در ۱۹۹۶ و چیزی غریب در ۱۹۹۸. در سال ۲۰۰۰ و پس از آزادسازی جنوب لبنان جولیا کنسرتی در آن منطقه برگزار کرد.