کتاب‌شناسی بهاءالله
ربیع الهی: عراق (۱۸۵۳–۱۸۶۳ میلادی) > سالهای پایانی دوره بغداد (۱۸۵۸-آپریل ۱۸۶۳ میلادی)

در سالهای پایانی حضور بهاءالله در بغداد آثار او مملو از شور و بشارت به اعلان علنی رسالت او به عنوان پیامبری جدید است. آثار این دوره او همچنین به مصائب و مشکلات بیشتری که این اظهار برای او و همراهانش به همراه خواهد داشت اشاره می‌نماید. او رسالتش را در اردیبهشت ۱۲۴۲ شمسی (۱۸۶۳ میلادی) در باغ رضوان، در ابتدای مسیر تبعیدش از بغداد به استامبول، اعلان علنی نمود. آثار زیر مملو از بشارات و اشارات یادشده است.
از باغ الهی: شعری به دو زبان فارسی و عربی در مدح و ثنای ظهور باب، و اعلان قرب «روز قیام» که «با صور انا الحق چون هادم اصنام» می‌آید. دو بیت زیر برگرفته از این شعر است. آن موجد بیضا آن مظهر آبها در روز قیام آمد، های‌های هذا اُلَهٌ بدعانی هذا رُبَبٌ قدسانی هذا مِلَحٌ مزّائی؛ آن سرّ جمال اللّه وان صرف جلال اللّه با صوت و پیام آمد، های‌های هذا شُغَفٌ لمعانی هذا جُذَبٌ قدمانی هذا وَلَهٌ غِیْبانی؛
لوح هله هله یا بشارت: شعری سرور انگیز به زبان فارسی در بشارت نزول «حور بقا» بر بهاءالله. آن حوریه الهی که هم قاتل عشاق است و هم محی ایشان. قسمتی از این شعر به قرار ذیل است. این نامه قدسی با هد هد تازی از شهر سبا آمد، هله هله هله یا بشارت؛ این وجهه باقی از امر الهی با ید بیضأ آمد، هله هله هله یا بشارت؛ این باز حجازی با لحن عراقی از ساعد شاه آمد، هله هله هله یا بشارت؛
حور العجاب: شعری به زبان عربی با لحنی پرشور که به ظهور و برون آمدن حوریه الهی از پس پرده‌های حجاب بشارت می‌دهد؛ از ندای عام او به اهل عالم خبر می‌رساند؛ از انکار و اعراض مردمان سخن می‌گوید؛ و حوریه مغموم از این انکار را به مکان قدس خود بازمی‌گرداند. قَد طلَعَ جَمَالُ الْقُدْسِ عَنْ خَلْفِ الْحِجَابِ وَإِنَّ هَذَا لَشَیءٌ عُجَابٌ؛ وَأَنْصَعَقَتِ الْأَرْوَاحُ مِنْ نَارِ الْإِنْجِذَابِ وَإِنَّ هَذَا لَأَمْرٌ عُجَابٌ؛ قُلْ کَشَفَتْ حُورُ الْبَقَاءِ عَنْ وَجْهِهَا النِّقَابَ وَتَعَالَی جَمَالُ بِدْعٍ عُجَابٍ؛ وَأَشْرَقَتْ أَنْوَارُ الْوَجْهِ مِنَ الْأَرْضِ إِلَی السَّحَابِ وَإِنَّ هَذَا لنُورٌ عُجَابٌ
لوح عاشق و معشوق: در این اثر که به فارسی به رشته تحریر درآمده بهاءالله «بلبلان الهی» را مخاطب قرار داده و مژده گشوده گشتن «گلزار قدم» و ظهور «گلی» نو می‌دهد؛ صلا می‌زند که از عالم و آنچه در اوست بگذرید تا «سلسله جنون عشق» بجنبانید؛ او همچنین هشدار می‌دهد که این موقعیت زود گذر است چرا که «عمرها چون برق می‌گذرد و فرقها بر بستر تراب مقرّ و منزل گیرد دیگر چاره از دست رود و أمور از شصت.» قسمتی از این اثر به قرار زیر است. ای بلبلان الهی از خارستان ذلّت بگلستان معنوی بشتابید و ای یاران ترابی قصد آشیان روحانی فرمائید. مژده بجان دهید که جانان تاج ظهور بر سر نهاده و ابوابهای گلزار قدم را گشوده. چشمها را بشارت دهید که وقت مشاهده آمد و گوشها را مژده دهید که هنگام استماع آمد. دوستان بوستان شوق را خبر دهید که یار بر سر بازار آمد و هدهدان صبا را آگه کنید که نگار اذن بار داده. ای عاشقان روی جانان غم فراق را بسرور وصال تبدیل نمائید و سمّ هجران را بشهد لقاء بیامیزید. اگر چه تا حال عاشقان از پی معشوق دوان بودند و حبیبان از پی محبوب روان، در این ایّام فضل سبحانی از غمام رحمانی چنان احاطه فرموده که معشوق طلب عشّاق می‌نماید و محبوب جویای أحباب گشته. این فضل را غنیمت شمرید و این نعمترا کم نشمرید.
لوح غلام الخلد: در این اثر که نیمی به عربی و نیمی به فارسی نگاشته شده بهاءالله به زبانی عرفانی و معنوی از ظهور «غلام خلد»، که اشاره به شخص خویش است، حکایت می‌نماید. او جمال این غلام را همچو جمال یوسف توصیف می‌نماید که به واسطه حوریهٔ الهی از پس پرده حجاب بدر آمده و عاشقان خدا را به نزد معشوق می‌خواند. متن زیر قسمتی از بخش فارسی این اثر است. منادی بقا از عرش عما ندا فرمود که ای منتظران وادی صبر و وفا و ای عاشقان هوای قرب و بقا غلام روحانی که در کنائز عصمت ربّانی مستور بود بطراز یزدانی و جمال سبحانی از مشرق صمدانی چون شمس حقیقی و روح قدمی طالع شد و جمیع من فی السّموات و الأرض را بقمیص هستی و بقا از عوالم نیستی و فنا نجات بخشید و حیات بخشود و آنکلمه مستوره که ارواح جمیع انبیا و اولیاء باو معلّق و مربوط بود از مکمن غیب و خفا بعرصه شهود و ظهور جلوه فرمود و چون آنکلمه غیبیّه از عالم هویّه صرفه و احدیّه محضه بعوالم ملکیّه تجلّی فرمود نسیم رحمتی از آن تجلّی برخاست که رائحه عصیان از کلّشیء برداشت و خلعت جدید غفران بر هیاکل نامتناهی اشیا و انسان در پوشید و چنان عنایت بدیعه احاطه فرمود که جواهر مکنون که در خزائن امکان مخزون بود از نفحه کاف و نون در ظواهر اکوان بجلوه و شهود آمد بقسمیکه غیب و شهود در قمیصی مجتمع گشتند و سرّ و ظهور در پیراهنی بهم پیوستند نفس عدم بملکوت قدم برآمد و جوهر فنا بر جبروت بقا وارد.
لوح حوریه: در این اثر عربی بهاءالله از رؤیای خود در عالم مکاشفه سخن می‌گوید. رؤیایی که در آن حوریه الهی را می‌بیند که از عالم عصمت ازلی خود بیرون خرامیده با او ملاقات می‌کند و از حزن بی‌نهایت او استفسار می‌نماید. حوریه وجود بهاءالله را به دنبال علت حزن می‌جوید تا بالاخره از غم بلایای وآرده بر او خود نقش بر زمین شده و می‌میرد. متن زیر بدایت این اثر است. سبحانک اللّهمّ یا إلهی أذکرک حینئذ حین الّذی استشرقت شمس أُلوهیّتک عن أفق سماء سناء سیناء لاهوت أحدیّتک واستشرقت أنوار ربوبیّتک من صبح عماء لقاء بقاء جبروت صمدیّتک واستضائت ظلمات الملک من لمعان ضیاء بداء ملکوت أمرک
لوح شکرشکن: نثری مسجع به زبان فارسی که در آن بهاءالله اصطبار دوستان خدا در راه دوست حقیقی و در مواجهه با قضایای الهی را می‌ستاید و از ظهور بلایا و تضییقات جدید در این سبیل خبر می‌دهد. متن زیر آغازگر این اثر است. محبّان کوی محبوب و محرمان حریم مقصود از بلا پروا ندارند و از قضا احتراز نجویند، از بحر تسلیم، مرزوقند و از نهر تسنیم مشروب. رضای دوست را بدو جهان ندهند و قضای محبوب را بفضای لا مکان تبدیل ننمایند. زهر بلیّات را چون آب حیات بنوشند و سمّ کشنده را چون شهد روح بخشنده، لا جرعه بیاشامند. در صحراهای بی آب مهلک بیاد دوست موّاجند و در بادیه‌های متلف بجانفشانی چالاک. دست از جان برداشته اند و عزم جانان نموده‌اند. چشم از عالم بر بسته‌اند و بجمال دوست گشوده‌اند. جز محبوب، مقصودی ندارند و جز وصال کمالی نجویند. به پر توکّل پرواز نمایند و بجناح توسّل طیران کنند. نزدشان شمشیر خونریز از حریر بهشتی محبوب تر است و تیر تیز از شیر امّ مقبول تر.
سبحان ربی الاعلی: این اثر که به زبان عربیست، بر مرکب رؤیای بهاءالله از پدیدار شدن حوریه الهی از خلف پرده‌های حجاب، به بشارت تجدید عالم معانی و اسرار، و همچنین به اِخبار از ظهور سختی و مشکلات جدید می‌پردازد. ذیلاً نمونه ای از این متن درج می‌گردد. یا حرف البقاء فالبس نعلین الانقطاع ثمّ امش علی رفرف الأعلی فسبحان ربّی الأعلی هذه أرض البقاء ما وقع علیها رجل واحد من الأولیاء فسبحان من خَلَقَ فَسَوَّی. أن لا تحزن عن موارد الدّنیا ثمّ اصعد إلی جبروت الوفاء فسبحان ربّی الأعلی وإنّ لک مقام معی فی سرادق الأبهی فسبحان خلق فسوّی.
لوح ملاح القدس: این اثر که در دو قسمت، یکی به عربی و دیگری به فارسی، نگاشته شده در دو روایت عرفانی متفاوت از به حرکت درآمدن «سفینه حمراءِ» عهد بهاءالله بر روی «بحر قِدَم» حکایت می‌نماید و پیش‌بینی می‌کند که برخی از ساکنان این کشتی الهی منحرف و در نتیجه مطرود خواهند شد چرا که مدعی مقامی بالاتر از آنچه که خداوند برای ایشان مقدر نموده می‌شوند. در زیر نمونه ای از بخش فارسی این اثر قید شده. پس ای ساکنان بساط حُب الهی و ای شاربان خمر رحمت صمدانی قرب جمال دوست را بدو جهان تبدیل ننمائید و از لقای او بلقای ساقی نپردازید و از خمر علم و حکمت او بخمر جهل و غفلت دل مبندید. لب محل ذکر محبوبست او را بآب کثیف میالائید و دل منزل اسرار باقیست او را بتوجه اشیاء فانی مشغول ندارید. آب حیات از کوثر جمال سبحان جو ئید نه از مظاهر شیطان. باری این غلام فانی در منتهی مقام حُب دوستان الهی را ببدایع نصح احدیه وجواهر حکمت سلطان صمدیه متذکر می‌نماید که شاید نفسی قد مردی و مردانگی علم نماید و از قمیص غفلت و شهوت بیرون آید و چون جمال منیر دوست پاک و منیر و مقدس در ارض حُب و انقطاع و وُدّ و ارتفاع سیر نماید.
لوح بلبل الفراق: در این اثر که به دو زبان عربی و فارسی ست بهاءالله به زبانی حزن‌انگیز حرکت خویش از بغداد را اعلام می‌دارد و کسانی را که هنوز به شناسایی او موفق نشده‌اند را ملامت می‌نماید. در زیر قسمتی از بخش فارسی این اثر درج شده. در جمیع الواح قبل ذکر یافت که وقتی آید و هنگامی شود که طیر عراقی آهنگ حجاز نماید پس بشتابید بسوی او ای عاشقان جمال سبحانی و ای والهان حرم ربّانی حال آنوقت رسید و آن نسیم وزید و آن طیر پرید و شما ندیدید و فائز نشدید و بمقصود نرسیدید باری آنچه مرقوم شد و هر چه مذکور آمد اقبال ننمودید و گوش ندادید حال آنوقت گذشت و آن یوم از دست رفت دیگر آن نسیم در این ارض نوزد و آن گل رخ نگشاید و آن باب مفتوح نشود.
لوح ایوب (سورة الصبر): یکی از آثار بیشتر شناخته شدهٔ بهاءالله است که به زبان عربی و در روز اول رضوان نگاشته گشته. در این اثر او به تجلیل از بابیانی می‌پردازد که در وقایع قلعه نیریز در ۱۸۵۰ میلادی شرکت داشته‌اند. او مخصوصاً به سید یحی دارابی ملقب به وحید، که رهبر قیام نیریز بوده، اشاره می‌نماید و از بلایای وارده بر او و دیگر یارانش یاد می‌کند. او همچنین به مصائب وآرده بر ایوب اشاره می‌نماید و آن را با بلایای وآرده بر گیرنده این اثر، که نقش عمده ای در حمایت از یاران سید یحی دارابی داشته، قیاس می‌نماید. او در این اثر صبر و استقامت در مواجهه با مشکلات و سختی‌ها را می‌ستاید؛ از به پرواز درآمدن قریب‌الوقوع «طُیُورُ اللَّیلِ» خبر می‌رساند؛ و تداوم ظهور الهی را اعلان می‌دارد. متن زیر سرآغاز این اثر است. ذِکْرُ اللّٰهِ فِی مَدِینَةِ الصَّبْرِ عَبْدَهُ أَیُّوبًا إِذْ أَوَیْنَاهُ فِی ظِلِّ شَجَرَةِ الْقُدْسِ فِی فُؤَادِهِ وَأَشْهَدْنَاهُ نَارَ الَّتِی تُوقَدُ وَتُضِیءُ فِی سِرِّهِ وَتَجَلَّینَا لَهُ بِنَفْسِهِ لِنَفْسِهِ وَنَادَینَاهُ فِی بُقْعَةِ اللّٰهِ الَّتِی بُوْرِکَ حَوْلُهَا بِأَنَّهُ هُوَ اللّٰهُ رَبُّکَ وَرَبُّ کُلِّ شَیءٍ وَکَذَلِکَ کَانَ عَلَی کُلِّ شَیءٍ لَمُقْتَدِرًا قَیُّومًا