stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مکتب سقاخانه
خاستگاه

گروهی از هنرمندان که در سال‌های دههٔ سی خورشیدی و پس از آن به دنبال شیوه‌ای مؤثر برای پاسخ به ایرانیزه کردن هنر مدرن بودند جستجویی را آغاز کردند تا عناصر و ابزاری از منابع بومی و ملی را بیابند که بتوان با استفاده از این ابزار و عناصر فرم ایرانی بسازند تا بتوان رنگ و بوی ایرانی را در کارهایشان احساس کرد. بخش عمده‌ای از این گروه، هنرجویان دانشکده هنرهای تزیینی آن زمان بودند که به واسطهٔ تحصیل در این دانشکده امکان آشنایی و موضوع قرار دادن هنرهای تزیینی را به‌دست آورده بودند. آشنایی با هنرهای تزیینی از جمله واحدهای درسی آن‌ها بود. از همین رو اینان زمینه‌ای مناسب داشتند تا عناصر تزیینی ملی را که ریشه در فرهنگ بومی و مذهبی داشت مانند آنچه که در سقاخانه و اماکن همگون وجود داشت، بجویند و به عنوان منابع کاری به کار گیرند.
فضای کوچک سقاخانه — غالباً در محلات قدیمی — برای مسلمانان شیعه مکانی نمادین و به یاد آورنده واقعه عاشورا و حسین بن علی است، سقاخانه‌ها هر یک شکل و هیاتی خاص دارند و با یکدیگر متفاوت اند اما در همه آن‌ها عناصر و اشیایی پی در پی تکرار می‌شوند. در سقاخانه همه چیز به‌رغم ظاهر ساده و بی‌پیرایه آن معنایی خاص دارد: پنجره‌های مشبک آهنی، شمع‌های روشن و خاموش، آب، پارچه‌های رنگین، پنجه مسی، شمایل‌های گوناگون با رنگ‌های درخشان، گنبدهای بزرگ و کوچک بر روی منبع آب، همه آکنده از معنای سمبلیک‌اند. سقاخانه‌ها را غالباً در معابر عمومی می‌ساخته‌اند و قصد از آن در اختیار نهادن آب برای رفع عطش تشنگان بوده است. اما علاوه بر آن، به اعتقاد شیعیان، آب این سقاخانه‌ها متبرک شمرده می‌شود. خطوط نوشته شده بر روی دیواره‌های سقاخانه و مخازن آب و جاهای دیگر آن بیشتر آیات قرآنی و اشعار و عباراتی در مدح حسین و یاران او خصوصاً عباس بن علی است. شبکه فلزی نمادی است از ضریح‌های پیشوایان بزرگان دین. قبه‌های روی مخزن آب نیز بقعه حرم امام حسین را تداعی می‌کند. بدین گونه سقاخانه‌ها و حتی حسینیه‌ها و تکیه‌ها، در عین سادگی مجموعه‌ای غنی از نماد و تصویرند. کتیبه‌های سقاخانه با نوشته‌های رنگین و نقوش تزیینی، پرچم‌های رنگین که بر آن شعارهای مذهبی نوشته شده، قبه‌های کوچک بر فراز دسته پرچم‌ها، علم‌ها، که سمبلی است از علم حسین که عباس در روز عاشورا به دست داشت و در مراسم عزاداری محرم به‌طور سمبلیک مبدل به علم فلزی بزرگ می‌شود که روی آن عناصر تزیینی خاصی همچون پر طاووس، مجسمه‌های کوچک فلزی پرندگان مختلف و پره‌های فلزی نسبتاً بلند که به هنگام حرکت علم به پیش و پس نوسان می‌کند، تعبیه شده، ماکت‌های نمادین ظروف مشبک فلزی همگن عناصر مختلف این مجموعه مذهبی-مردمی را تشکیل می‌دهند.»
این همان گنجینه‌ای بود که این هنرمندان به‌دنبال آن بودند، گنجینه‌ای که فرم‌های ایرانی را به‌همراه داشت و این هنرمندان می‌توانستند هویت گمشده خود را در این فرم‌ها بیابند و از این طریق هویتی ایرانی به آثار خود دهند. ناصر اویسی یکی از نقاشان سقاخانه به صراحت در این مورد می‌گوید: «من به‌عنوان نقاش معاصر همیشه سعی داشته‌ام که کارهایم شناسنامه ایرانی داشته باشد.» وی همچنین دربارهٔ ترکیب فرم و هویت ملی اشاره می‌کند: «من از بیست سال پیش فکر می‌کردم که نباید جیره‌خوار فرهنگ غرب باشم و نمی‌خواستم همراه با تکنولوژی غرب که وارد ایران می‌شد فرهنگ غربی هم وارد شود. عقیده دارم که ما می‌توانیم از تکنولوژی غرب استفاده کنیم اما شخصیت هنری خود را حفظ کنیم.»
جنبش هنری سقاخانه را می‌توان نوعی واکنش بی‌اختیار روشنفکران و هنرمندان دهه چهل شمسی، علیه مدرنیسم و گسترش دامنه نفوذ فرهنگ غرب دانست.
پیشگامان مکتب سقاخانه

آغاز کار مکتب سقاخانه را می‌توان با کارهای حسین زنده‌رودی قلمداد کرد و در کنار آن به کسان دیگری نظیر، رضا مافی، منصور قندریز، مسعود عربشاهی، فرامرز پیلارام، صادق تبریزی و پرویز تناولی اشاره کرد. «برخی نیز ژازه طباطبایی و ناصر اویسی را نیز در گروه سقاخانه جای می‌دهند. شاید دلیل آن مطالعات این دو هنرمند در هنرهای عامیانه و تزیینی ایران باشد. اگرچه خود آن‌ها انتساب خویش را به نقاشان سقاخانه‌ای چندان خوش ندارند.» به گفته کریم امامی:
تناولی و زنده‌رودی روزی سفری به شهرری در نزدیکی تهران می‌کنند و در آنجا توجهشان به پوسترهای مذهبی که برای فروش گذاشته شده بودند جلب می‌شود. آن‌ها به دنبال الهام محلی برای کارهای جدیدشان بودند و این پوسترها را گویی خدا در جلوی راهشان گذاشته بود. آن‌ها تعدادی از پوسترها را خریدند و شیفته سادگی طرح‌ها، تکرار نقش‌مایه‌ها، و به‌کارگیری رنگ‌های روشن و گاه پر زرق و برق شدند. نخستین طرح‌هایی که زنده‌رودی پس از این سفر کشید، نخستین کارهای مکتب سقاخانه بودند.
اینان کسانی بودند که پس از «پیشتازان نقاشی معاصر ایران»، خود را از «نسل دوم هنرمندان نوگرای ایران» می‌دانستند. دربارهٔ تلاش این گروه و چگونگی کندوکاوهای سقاخانه‌ای‌ها، پرویز تناولی از مهم‌ترین بنیانگذاران این جریان چنین نقل می‌کند: «روزی، حدود سال ۱۳۴۰، من و زنده‌رودی به حضرت شاه عبدالعظیم رفتیم و آنجا توجه‌مان به تعدادی تصویر چاپی مذهبی که برای فروش عرضه شده بود، جلب شد. در آن وقت ما هر دو در جستجوی انواعی از مواد و مصالح ایرانی بودیم که بتوانیم از آن‌ها در کار خود استفاده کنیم؛ و آن تصاویر را خریدیم و به خانه بردیم. از سادگی فرم آنها، از تکرار نقش‌ها در آنها، و از رنگ‌های چشمگیر آن‌ها خوشمان آمد. اولین طرح‌هایی که زنده رودی با الهام از آن تصاویر کشید در واقع اولین کارهای سقاخانه‌ای هستند.»
عبدالمجید حسینی راد استاد دانشگاه از هنرمندان نقاش و از پژوهشگران هنر در ارتباط با نمایشگاه مروری بر آثار جنبش سقاخانه در هنر معاصر ایران گفت: این حرکت را مکتب سقاخانه نمی‌توان گفت که به اعتقاد من جنبش است چون ویژگی‌های یک مکتب را ندارد با توجه به شرایط اجتماعی خاص که در آن دوره وجود داشت و توجهی که رژیم گذشته به بازنگری برخی از هنرهای قدیمی ایران داشت و همین‌طور تأسیس دانشگاه هنرهای تزیینی و همچنین شرایط اقتصادی خاص ایران زمینه‌ای فراهم شد تا این جنبش شکل بگیرد.
حسینی راد همچنین به شروع حرکتی تحت عنوان بی ینال تهران از سال ۱۳۳۷ که نیاز به نوعی بازنگری در هنر آن روز ایران احساس می‌شد را عنوان کرد: این شرایط که به نحوی ادامه مسیر تحول نوگرایی در هنر ایران بود که از اواخر دوره پهلوی اول به وجود آمده بود، موجب شکل‌گیری جنبش و بازگشت به ویژگی‌های هنر ایران و اساس توجه به تحولات مدرنیسم در هنر ایران شد. نباید فراموش کنیم که جنبش فکری، نظری، سیاسی واجتماعی ایران هم عوامل تأثیرگذار به این رویکرد به هنر ملی بوده‌اند؛ که این نمایشگاه می‌تواند آثار بیشتری از این گرایش به هنر ملی را دربرگیرد.
اصطلاح مکتب سقاخانه

در سال ۱۳۴۱ عنوان «مکتب سقاخانه» را کریم امامی بر این گروه نهاد. او مترجم، منتقد و روزنامه‌نگاری بود که در آن سال‌ها در روزنامه‌های مختلف دربارهٔ رویدادهای هنری مطلب می‌نوشت. خود او می‌نویسد: «ظهور خط در نقاشی، در آغاز دهه ۱۳۴۰، تنی چند از بینندگان را به یاد حال و هوای سقاخانه انداخت. این واژه به‌کار رفت؛ و بعد، استفاده از آن تعمیم یافت و همه هنرمندانی - چه نقاش و چه مجسمه‌ساز- که در کار خود از فرم‌های سنتی هنر ایران به عنوان نقطه شروع و مادهٔ خام استفاده می‌کردند (و نه فقط آن‌ها که با خط فارسی سر و کار داشتند، اطلاق شد.»
هرچند شاید این نام برای تمام گروه جامع و کامل نباشد اما به گفته امامی: «ولی در هر حال این نام به کار رفت، و کدام نام است که در آغاز جامع و کامل باشد و همه را راضی کند. هر نام در ابتدا صرفاً وسیله ایست برای یاد کردن و مشخص و ممتاز ساختن شخصی یا چیزی از اشخاص و چیزهای دیگر و در پایان می‌شود در برگیرنده همه صفات نیک و بد صاحب نام.»
گروه سقاخانه نخستین گروه به معنای واقعی در نقاشی معاصر ایران بود، گروهی که هرکدام با ویژگی‌های خاص، منحصر به فرد و علایق شخصی خود اما در مسیر منسجم در جستجوی هنری ملی بودند. در این راه ویژگی‌های مشترکی را در پیش گرفتند. این گروه که همگی در سفرهای متعدد خود، مکاتب هنری غرب را در زمانه خویش دریافته بودند، پژوهشی وسیع و همراه را در نشانه‌های تصویری گذشته آغاز کرد و هر یک بخشی از این نشانه‌ها را در تجربه‌های نوین و مدرنی چون کوبیسم درآمیختند. آنان بر این اعتقاد بودند که استفاده از موتیف‌های تزیینی گذشته امکان بیان احساسشان را دارد و می‌توانند آن‌ها را به خدمت «نیاز درونی» خود بگمارند بی‌آنکه آن‌ها را صرفاً بخاطر خود آن‌ها روی پرده آورده باشند. از آن گذشته همین نقش‌ها، که هر کدام پرداخته و پدیده دورانی از دوره‌های هنری پیشین ایران بودند نقاشی آن‌ها را به گذشته پیوند می‌دادند. استفاده از نقاشی دوره قاجار و حتی دوره‌های پیشتر و بکارگیری نگاره‌های تزیینی و نقش‌هایی چون تصاویر اسب‌ها، چهره‌های زنان و تصاویر افسانه‌ای مانند دیو و خورشید خانم به فرم و شیوه گذشته یکی از مشخصه‌های بارز این گروه است که می‌توان در آثار بخش عمده‌ای از آنان همچون اویسی، قندریز، تبریزی و ژازه طباطبایی مشاهده کرد.
برخی از آن‌ها چون قندریز در تکامل شیوه خویش عناصر انسانی و اشیاء را آنقدر ساده کرد که به شکل‌های هندسی و نقش‌های تزیینی تبدیل شدند. «نقاشی که از پرداخت آدمهای اولیه به نوعی سورئالیسم می‌رسد. بعد از طرح به نقش، و از نقش به تلفیق نقش‌ها می‌گراید، هیچ‌گاه چشم از آسمان و آفتاب و ابر و باد برنمی‌دارد. دلش به خاطر آن جوهر اثیری پنهان در آسمان می‌زند.»
مکتب سقاخانه و سنت‌های خوشنویسی

یکی دیگر از ویژگی‌های مشترک و فراگیر در آثار هنرمندان سقاخانه استفاده از خوشنویسی و خط فارسی است. سنت خوشنویسی ایرانی که در طول سالیان متوالی شکل خاص خود را گرفته و با مضامین فرهنگ ایرانی همبسته شده است، عنصر مناسبی بود تا به عنوان یک شناسهٔ هویتی در آثار نقاشی به کار گرفته شود. برای این دسته از هنرمندان، خط تنها یک عنصر بصری بود و به مفاهیم نهفته در پس کلمات چندان توجهی نداشتند. استفاده از خط را به‌طور مشترک در آثار اکثر هنرمندان گروه می‌توان به تماشا نشست. پیشتازترین فرد از این گروه در استفاده از خط حسین زنده‌رودی بود: «او کارش را با بازی با خطاطی شروع کرد؛ نرم نرم و از سر جستجو. کارهای اولیه‌اش از سطح‌های ساده هندسی شکل می‌گرفت که از نوشته‌ها و نقش و نگارها و رنگ‌های درخشان پوشیده می‌شدند. روشی که بعدها در کار فرامرز پیلارام ماندگار شد و او مدت‌ها با همین سطوح ورمی‌رفت و بسیار خوش خط‌تر از زنده‌رودی، جاهایی را از نوشته پر می‌کرد. اما زنده‌رودی همین‌جا نماند و پیش‌تر رفت. کم‌کم شکل‌های محدودکننده هندسی را – که از طلسم‌های جدول کشی شده می‌آمدند – رها کرد و به عنصر خطاطی روی آورد. خطاطی را اما نه در بعد خوشنویسی اش که در حال و هوای کلی ترکیب‌بندی حروف منفرد و کلمات و جملات بی‌آنکه بخواهد معنا و مفهومی ادبی را در آن میان تعقیب کند، دنبال کرد و دورادور سرسپرده سیاه‌مشق‌های قدیمی شد.»
این برخورد با نوشتار را هنرمندان سقاخانه و از جمله زنده‌رودی از او را در نوشته بر طلسم‌ها و زیارتگاه‌ها برگرفته بودند، عدم توجه این دسته از هنرمندان به معانی کلمات برای برخی از منتقدان قابل پذیرش نبود. «در نمایشگاهی همین نوشته‌ها بودند که کفر جلال آل احمد را درآوردند تا آن مقاله تند و تیز را نوشت. آل احمد پرت و پلاهایی را که زنده‌رودی برای پر کردن متن کارش نوشته بود زیادی جدی گرفت و برای او که نقاشی را از زیرمجموعه‌های ادبیات می‌شمرد و جای پایین‌تری برایش قائل بود هضم این نکته که زنده‌رودی ادبیات – یعنی کلام – را مجموعه درهم و برهمی فرض کند که فقط به درد پرکردن فضاهای خالی یک تابلو نقاشی می‌خورد آسان نبود.» البته گاهی نیز علاوه بر خاصیت بصری کلام، مفاهیم آن‌ها نیز برای هنرمندان این گروه مورد توجه قرار می‌گرفت تا آثار ارزشمندی را پدیدآورند از جمله می‌توان به حجم‌های «هیچ» پرویز تناولی اشاره کرد. ادامه همین نگاه تصویری به خطوط و تداوم تلاش گروه دیگری از هنرمندان سبب پیدایی نقاشیخط شد. رضا مافی در هنر نقاشیخط به حق پیشگام بود و در این زمینه به موفقیت بزرگی نائل آمد و برخی او را اولین هنرمند خوشنویسی می‌دانند که بر بوم نقاشی، خط نوشته است. او از نخستین کسانی بود که به هنر «نقاشیخط» روی آورد. او تحت تأثیر از مکتب سقاخانه اولین خطاطی بود که با رعایت اصول سنتی خط، آن را در نقاشی مدرن ایران مورد استفاده قرار داد.
عناصر مورد توجه مکتب سقاخانه

عناصر مورد علاقه این هنرمندان درها، قفل‌ها و کلیدها، ضریح‌های اماکن متبرکه و سقاخانه‌ها، نگین‌های انگشتری و حرزها و کاسه‌ها و الواح شمایل‌هایی بود که در مجموع از دیرباز مورد استفاده مردم جامعه سنتی بوده است بدون اینکه مردم یا هنرمندان با جنبه‌های بصری و زیباشناختی آن توجه خاصی کرده باشند. در حقیقت زیبایی با گوشت و پوست و خون جامعه سنتی عجین شده و مصرف‌کنندگان غرق در آن بودند. در این میان خط، هم به عنوان عنصری مستقل که در این اماکن پیوسته وجود داشته و هم به صورت حکاکی‌هایی، بر روی ظروف و نگین‌های انگشتری، مورد توجه هنرمندان قرار گرفت. آنان همان‌طور که ساخت و ساز و ترکیب‌بندی مجددی بر روی همه اشیاء و تصاویر مذکور انجام دادند با نگاه مجدد خلاقانه بر خط نیز، آن را تعریف جدیدی کرده و طراحی مجدد، ترکیب‌بندی و ساخت‌وساز نوینی بدان بخشیدند و بدین ترتیب نگاه بصری تازه‌ای به خط، در قلب سقاخانه متولد شد و خط کوفی این بار، پس از تحویل و تحولاتی هزار و چهارصد ساله، به سوی زبان و بیان جدیدی حرکت کرد.
در واقع علاوه بر استفاده از خط و عناصر خوشنویسی، استفاده از نشانه‌های مذهبی و عناصر نهفته در فرهنگ شیعه که مشهورترین آن‌ها نمادهای عاشورا بود وجه مشترکی میان سقاخانه‌ای‌ها می‌باشد. حتی استفاده از زیبایی‌شناسی این فرهنگ همچون استفاده از رنگ‌های سنتی قدیمی، چنان‌که با دیدن بسیاری از کارهای آن‌ها مخاطب به یاد، حسینیه، تکیه و عزاداری‌های ماه محرم می‌افتاد. بکارگیری دستمایه‌هایی چون پنجه، علم، ضریح، دخیل، پرچم و حتی طلسم، اسطرلاب، جام چهل کلید و… که هر کدام نشانگر مفاهیم تاریخی – فرهنگی بودند و ترکیب این نمادهای انتزاعی، جدای از فرم واقعی آنها، فضایی نوین را پدیدمی‌آورد.
یکی از هنرمندانی که در این راه بسیار کوشش کرد پرویز تناولی است. او بیشتر از جنبه نقاشی به‌عنوان مجسمه‌ساز شهرت بسیار دارد. او بیش از ۱۰ سال را به مطالعه وسیعی دربارهٔ فرش، ظروف و گلیم‌های ایرانی پرداخت و علاوه بر اینها از آهن و در و پنجره فلزی مساجد، قفل و کلید و ضریح سقاخانه و امثال این اشیاء در کار مجسمه‌سازی استفاده و آن‌ها را به شیوه خاص خود فرمالیزه کرد. او یکسره دل‌مشغول شرق و کشور شرقی اش بوده است: «آنچه کمتر از همه برایم مطرح است، چیزهایی است که در گذشته مطرح بوده و حالا بال و پرش ریخته است. آنچه دیگر مطرح نیست غرب است. هر اتفاقی که در غرب بیفتد برایم مهم نیست. حالا بیشتر به شرق هرچیز فکر می‌کنم، چیزهایی شرقی، مثلاً شرق شعر یا شعر شرقی.»
«هنرمندان سقاخانه را در واقع می‌شد نوادگان استادان صنعتگر قرن‌های پیشین دانست؛ تذهیب‌کاران و زرکوب‌ها و قلمزن‌ها و خوشنویسانی که هزار و یک شی کاربردی را به کمک نقش و نگارهای ظریف در هم پیچیده یا کتیبههایی از خط خوش زیباتر می‌کردند.» این توصیف همان هدف بود که هنرمندان سقاخانه آرزویش را داشتند. اما اینکه چقدر به آن دست یافتند مسئله دیگری است، بسیاری از منتقدان به خصوص در همان زمان و در دوسالانه‌ها به سرسختی با آن‌ها مخالفت داشتند، «بیش‌ترین اتهامی که بر افراد گروه وارد می‌شد عدم صداقت، تقلید و تکرار بود.»
تداوم مکتب سقاخانه

اگر بخواهیم تداوم مکتب سقاخانه را با معیارهای شاخص و مشترک تلاش هنرمندان و به ویژه تکیه بر میراث‌های مذهبی – هنری شناسایی کنیم این مکتب کمتر از دو دهه به طول نینجامید و هنرمندان گروه با تکیه بر همان تجربه‌ها به شیوه‌هایی دیگر گونه و شخصی پرداختند. هرچند که منصور قندریز در حادثه تصادف اتومبیل درگذشت و فرامرز پیلارام نیز بعد از انقلاب جهان فانی را ترک کرد و خط – نقاشی‌های مهر خورده‌اش را تا هنگام مرگش ادامه داد. باقی ماندگان نیز هرکدام در گوشه‌ای از جهان کوچک جدای از وطن، همچنان هویت گمشده خود را اما در قالبی دیگر می‌جویند. مکتب یا جریان سقاخانه با شناسنامه هنرمندان گروه متوقف شد ولی تلاش، تجربه و مسیر آن‌ها تأثیر ماندگاری بر نقاشی معاصر ایران داشت. چنان‌که هنرمندان دیگری همچون جعفر روحبخش، پرویز کلانتری، منصوره حسینی، رحیم ناژفر، شهلا حبیبی، محمدعلی ترقی جاه، زهرا رهنورد و چند تن دیگر این تفکر را به شیوه‌های دیگر دنبال کردند و موجب شکل‌گیری مکاتب و جریان‌های هنری دیگری در عرصهٔ هنرهای تجسمی ایران شدند.
استفانو دل سانته

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Stefano Del Sante
زادروز:  ۱۳ ژانویهٔ ۱۹۸۷ ‏(۳۷ سال)
زادگاه:  پروجا
قد:  ۱٫۸۷ متر (۶ فوت ۱ ۱⁄۲ اینچ)
پست:  مهاجم
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  Bastia
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  باشگاه فوتبال پروجا
۲۰۰۵–۲۰۰۶:  باشگاه فوتبال فیورنتینا
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۵ |  باشگاه فوتبال پروجا |  ۲ |  (۰) |
| ۲۰۰۶–۲۰۰۹ |  باشگاه فوتبال فیورنتینا |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۰۶–۲۰۰۷ |  ← Pizzighettone (قرضی) |  ۱۱ |  (۱) |
| ۲۰۰۷–۲۰۰۹ |  ← باشگاه فوتبال وارزه (قرضی) |  ۷۴ |  (۲۶) |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۱ |  باشگاه فوتبال وارزه |  ۲۸ |  (۲) |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۱ |  ← Pavia (قرضی) |  ۱۸ |  (۳) |
| ۲۰۱۱ |  ← Lecco (قرضی) |  ۱۳ |  (۲) |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۳ |  Mantova |  ۶۷ |  (۲۳) |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۵ |  Vigor Lamezia |  ۶۱ |  (۱۷) |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۶ |  Pavia |  ۸ |  (۱) |
| ۲۰۱۶–۲۰۱۷ |  باشگاه فوتبال یووه استابیا |  ۲۷ |  (۵) |
| ۲۰۱۷ |  Ancona |  ۱۲ |  (۲) |
| ۲۰۱۷–۲۰۱۸ |  Lucchese |  ۱۷ |  (۲) |
| ۲۰۱۸–۲۰۱۹ |  Prato |  ۱۸ |  (۴) |
| ۲۰۱۹ |  ASD Cannara |  ۱۳ |  (۳) |
| ۲۰۱۹– |  Bastia |  ۱۰ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۲:۰۸, ۲۸ آوریل ۲۰۲۰ (UTC). :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۲:۰۸, ۲۸ آوریل ۲۰۲۰ (UTC). 
استفانو دل سانته (انگلیسی: Stefano Del Sante؛ زادهٔ ۱۳ ژانویهٔ ۱۹۸۷) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پروجا، باشگاه فوتبال یووه استابیا، باشگاه فوتبال فیورنتینا، و باشگاه فوتبال وارزه اشاره کرد.
لس دی سرتانیا

| لس دی سرتانیا | لس دی سرتانیا |
| --- | --- |
Municipality: Municipality
لس دی سرتانیا: لس دی سرتانیا
Travesseres: Travesseres
  نشان:   نشان
لس دی سرتانیاLocation in Cataloniaنمایش نقشه استان خیرونالس دی سرتانیالس دی سرتانیا (اسپانیا)نمایش نقشه اسپانیا: لس دی سرتانیاLocation in Cataloniaنمایش نقشه استان خیرونالس دی سرتانیالس دی سرتانیا (اسپانیا)نمایش نقشه اسپانیا
مختصات: ۴۲°۲۳′۳۲″ شمالی ۱°۴۱′۱۷″ شرقی﻿ / ﻿۴۲٫۳۹۲۲۲°شمالی ۱٫۶۸۸۰۶°شرقی﻿ / 42.39222; 1.68806: مختصات: ۴۲°۲۳′۳۲″ شمالی ۱°۴۱′۱۷″ شرقی﻿ / ﻿۴۲٫۳۹۲۲۲°شمالی ۱٫۶۸۸۰۶°شرقی﻿ / 42.39222; 1.68806
کشور:  اسپانیا
بخش خودمختار:  کاتالونیا
استان: استان لریدا
Comarca: Cerdanya
حکومت: حکومت
 • شهردار: Andreu Grau Ginesta (2015)
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۰۲٫۸ کیلومتر مربع (۳۹٫۷ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۴۷۱ متر (۴۸۲۶ فوت)
جمعیت (۲۰۱۸): جمعیت (۲۰۱۸)
 • کل: ۲۵۵
 • تراکم: ۲٫۵/کیلومتر مربع (۶٫۴/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانی اروپای مرکزی)
Postal code: ۲۵۷۲۶
وبگاه: lles.ddl.net
لس دی سرتانیا (به اسپانیایی: Lles) یک منطقهٔ مسکونی در اسپانیا است که در سردانیا واقع شده‌است. لس دی سرتانیا ۱۰۲٫۸ کیلومتر مربع مساحت دارد ۱٬۴۷۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
فینال‌های ان‌بی‌ای ۲۰۰۱

2001 basketball championship series
فینال‌های ان‌بی‌ای ۲۰۰۱ دور قهرمانی فصل ۰۱–۲۰۰۰ رقابت‌های اتحادیهٔ ملی بسکتبال (ان‌بی‌ای) و پایان‌بخش بازی‌های حذفی ۲۰۰۱ می‌باشد. لس آنجلس لیکرز مدافع عنوان قهرمانی و قهرمان کنفرانس غرب به مصاف فیلادلفیا سونتی‌سیکسرز قهرمان کنفرانس شرق رفت که به صورت بهترین از هفت و با مزیت بازی خانگی برای تیم لیکرز همراه بود.
لیکرز سری را با نتیجهٔ ۴ بر ۱ برد و برای دومین بار پیاپی به قهرمانی لیگ رسید. شکیل اونیل نیز به عنوان باارزش‌ترین بازیکن سری نامیده شد.
سونتی‌سیکسرز در بازی نخست با ۴۸ امتیازی که آلن آیورسن، ام‌وی‌پی فصل برای این تیم کسب کرد، توانست لیکرز را با حساب ۱۰۷–۱۰۱ در وقت اضافه شکست بدهد. این تنها باخت تحمیل شده بر لیکرز در بازی‌های حذفی بود.
با این حال لیکرز در چهار بازی بعدی با پرتاب‌های از راه دور و ریباندهای فراوان خود توانست سری را از آن خود کند. آن‌ها در بازی ۴ و ۵ توانستند با اختلاف دو رقمی حریف خود را مغلوب کنند و با اقتدار سری را از آن خود کنند.
پیش‌زمینه > سری‌های فصل عادی

دو تیم دو بار در فصل عادی با هم دیدار کردند که با برد خانگی هر دو همراه بود:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
فیلادلفیا سونتی‌سیکسرز ۸۵, لس آنجلس لیکرز ۹۶ : فیلادلفیا سونتی‌سیکسرز ۸۵, لس آنجلس لیکرز ۹۶ 
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
لس آنجلس لیکرز ۹۷, فیلادلفیا سونتی‌سیکسرز ۱۱۲ : لس آنجلس لیکرز ۹۷, فیلادلفیا سونتی‌سیکسرز ۱۱۲
خلاصه سری

| بازی | تاریخ | تیم مهمان | نتیجه | تیم میزبان |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| بازی ۱ | چهارشنبه، ۶ ژوئن | فیلادلفیا سونتی‌سیکسرز | ۱۰۷–۱۰۱ (وقت اضافه) (۱–۰) | لس آنجلس لیکرز |
| بازی ۲ | جمعه، ۸ ژوئن | فیلادلفیا سونتی‌سیکسرز | ۸۹–۹۸ (۱–۱) | لس آنجلس لیکرز |
| بازی ۳ | یکشنبه، ۱۰ ژوئن | لس آنجلس لیکرز | ۹۶–۹۱ (۲–۱) | فیلادلفیا سونتی‌سیکسرز |
| بازی ۴ | چهارشنبه، ۱۳ ژوئن | لس آنجلس لیکرز | ۱۰۰–۸۶ (۳–۱) | فیلادلفیا سونتی‌سیکسرز |
| بازی ۵ | جمعه، ۱۵ ژوئن | لس آنجلس لیکرز | ۱۰۸–۹۶ (۴–۱) | فیلادلفیا سونتی‌سیکسرز |
:
خلاصه سری > بازی ۱

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
فیلادلفیا سونتی‌سیکسرز ۱۰۷, لس آنجلس لیکرز ۱۰۱ (OT) : فیلادلفیا سونتی‌سیکسرز ۱۰۷, لس آنجلس لیکرز ۱۰۱ (OT) 
امتیاز بر پایه وقت: ۲۲–۲۳, ۳۴–۲۷, ۲۳–۲۷, ۱۵–۱۷, وقت اضافه: ۱۳–۷: امتیاز بر پایه وقت: ۲۲–۲۳, ۳۴–۲۷, ۲۳–۲۷, ۱۵–۱۷, وقت اضافه: ۱۳–۷
| امتیاز: آلن آیورسن ۴۸ ریباند: دیکمبه موتومبو ۱۶ پاس : Aaron McKie ۹ |  | امتیاز: شکیل اونیل ۴۴ ریباند: شکیل اونیل ۲۰ پاس: کوبی برایانت، Rick Fox, شکیل اونیل همگی ۵ |
فیلادلفیا پیشتاز سری، ۱–۰: فیلادلفیا پیشتاز سری، ۱–۰
خلاصه سری > بازی ۲

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
فیلادلفیا سونتی‌سیکسرز ۸۹, لس آنجلس لیکرز ۹۸ : فیلادلفیا سونتی‌سیکسرز ۸۹, لس آنجلس لیکرز ۹۸ 
امتیاز بر پایه وقت: ۲۴–۲۵, ۲۳–۲۴, ۲۰–۲۸, ۲۲–۲۱: امتیاز بر پایه وقت: ۲۴–۲۵, ۲۳–۲۴, ۲۰–۲۸, ۲۲–۲۱
| امتیاز: آلن آیورسن ۲۳ ریباند: دیکمبه موتومبو ۱۳ پاس : Aaron McKie ۶ |  | امتیاز: کوبی برایانت ۳۱ ریباند: شکیل اونیل ۲۰ پاس: شکیل اونیل ۹ |
سری برابر، ۱–۱: سری برابر، ۱–۱
خلاصه سری > بازی ۳

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
لس آنجلس لیکرز ۹۶, فیلادلفیا سونتی‌سیکسرز ۹۱ : لس آنجلس لیکرز ۹۶, فیلادلفیا سونتی‌سیکسرز ۹۱ 
امتیاز بر پایه وقت: ۲۵–۲۵, ۳۰–۲۰, ۱۸–۲۱, ۲۳–۲۵: امتیاز بر پایه وقت: ۲۵–۲۵, ۳۰–۲۰, ۱۸–۲۱, ۲۳–۲۵
| امتیاز: کوبی برایانت ۳۲ ریباند: شکیل اونیل ۱۲ پاس : کوبی برایانت، رابرت هوری، شکیل اونیل، برایان شاو همگی ۳ |  | امتیاز: آلن آیورسن ۳۵ ریباند: آلن آیورسن، دیکمبه موتومبو همگی ۱۲ پاس: Aaron McKie ۸ |
لس آنجلس پیشتاز سری، ۲–۱: لس آنجلس پیشتاز سری، ۲–۱
خلاصه سری > بازی ۴

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
لس آنجلس لیکرز ۱۰۰, فیلادلفیا سونتی‌سیکسرز ۸۶ : لس آنجلس لیکرز ۱۰۰, فیلادلفیا سونتی‌سیکسرز ۸۶ 
امتیاز بر پایه وقت: ۲۲–۱۴, ۲۹–۲۳, ۲۶–۲۲, ۲۳–۲۷: امتیاز بر پایه وقت: ۲۲–۱۴, ۲۹–۲۳, ۲۶–۲۲, ۲۳–۲۷
| امتیاز: شکیل اونیل ۳۴ ریباند: شکیل اونیل ۱۴ پاس : کوبی برایانت ۹ |  | امتیاز: آلن آیورسن ۳۵ ریباند: دیکمبه موتومبو ۹ پاس: آلن آیورسن، Snow همگی ۴ |
لس آنجلس پیشتاز سری، ۳–۱: لس آنجلس پیشتاز سری، ۳–۱
خلاصه سری > بازی ۵

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
لس آنجلس لیکرز ۱۰۸, فیلادلفیا سونتی‌سیکسرز ۹۶ : لس آنجلس لیکرز ۱۰۸, فیلادلفیا سونتی‌سیکسرز ۹۶ 
امتیاز بر پایه وقت: ۲۴–۲۷, ۲۸–۲۱, ۳۱–۲۰, ۲۵–۲۸: امتیاز بر پایه وقت: ۲۴–۲۷, ۲۸–۲۱, ۳۱–۲۰, ۲۵–۲۸
| امتیاز: شکیل اونیل ۲۹ ریباند: شکیل اونیل ۱۳ پاس : کوبی برایانت، Fox همگی ۶ |  | امتیاز: آلن آیورسن ۳۷ ریباند: Tyrone Hill ۱۳ پاس: Eric Snow ۱۲ |
لس آنجلس برندهٔ سری، ۴–۱: لس آنجلس برندهٔ سری، ۴–۱
آمارهای بازیکنان

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| GP | بازی‌های انجام داده | GS | بازی‌های شروع کننده | MPG | میانگین دقایق بازی کرده در هر بازی |
| FG% | درصد امتیاز پرتاب منطقه‌ای | 3P% | درصد امتیاز پرتاب منطقه‌ای ۳ امتیازی | FT% | درصد امتیاز پرتاب آزاد |
| RPG | میانگین ریباند در هر بازی | APG | میانگین پاس منجر به امتیاز در هر بازی | SPG | میانگین توپ ربایی در هر بازی |
| BPG | میانگین بلاک در هر بازی | PPG | میانگین امتیازات در هر بازی |  |  |
| بازیکن | GP | GS | MPG | FG% | 3FG% | FT% | RPG | APG | SPG | BPG | PPG |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Kobe Bryant | ۵ | ۵ | ۴۶٫۸ | ۰٫۴۱۵ | ۰٫۳۳۳ | ۰٫۸۴۲ | ۷٫۸ | ۵٫۸ | ۱٫۴ | ۱٫۴ | ۲۴٫۶ |
| Derek Fisher | ۵ | ۵ | ۳۱٫۶ | ۰٫۴۳۶ | ۰٫۵۲۶ | ۰٫۸۳۳ | ۱٫۲ | ۲٫۰ | ۱٫۶ | ۰٫۲ | ۹٫۸ |
| Rick Fox | ۵ | ۵ | ۳۲٫۸ | ۰٫۴۴۱ | ۰٫۴۶۷ | ۰٫۹۲۳ | ۴٫۶ | ۳٫۸ | ۱٫۲ | ۰٫۴ | ۹٫۸ |
| Horace Grant | ۵ | ۵ | ۲۴٫۶ | ۰٫۲۹۴ | ۰٫۰۰۰ | ۰٫۷۵۰ | ۵٫۶ | ۰٫۶ | ۰٫۴ | ۱٫۴ | ۵٫۲ |
| Ron Harper | ۳ | ۰ | ۸٫۳ | ۰٫۶۲۵ | ۰٫۳۳۳ | ۰٫۶۶۷ | ۱٫۷ | ۱٫۰ | ۰٫۳ | ۰٫۳ | ۴٫۳ |
| Robert Horry | ۵ | ۰ | ۲۵٫۴ | ۰٫۵۶۰ | ۰٫۶۱۵ | ۱٫۰۰۰ | ۵٫۰ | ۱٫۲ | ۰٫۸ | ۱٫۴ | ۸٫۴ |
| Tyronn Lue | ۵ | ۰ | ۱۴٫۶ | ۰٫۵۸۳ | ۰٫۶۶۷ | ۰٫۰۰۰ | ۰٫۸ | ۱٫۴ | ۱٫۴ | ۰٫۲ | ۳٫۶ |
| Mark Madsen | ۲ | ۰ | ۱٫۵ | ۰٫۰۰۰ | ۰٫۰۰۰ | ۰٫۰۰۰ | ۰٫۵ | ۰٫۰ | ۰٫۰ | ۰٫۵ | ۰٫۰ |
| Shaquille O'Neal | ۵ | ۵ | ۴۵٫۰ | ۰٫۵۷۳ | ۰٫۰۰۰ | ۰٫۵۱۳ | ۱۵٫۸ | ۴٫۸ | ۰٫۴ | ۳٫۴ | ۳۳٫۰ |
| Brian Shaw | ۵ | ۰ | ۱۸٫۶ | ۰٫۳۰۰ | ۰٫۳۰۰ | ۰٫۶۰۰ | ۳٫۲ | ۲٫۸ | ۰٫۸ | ۰٫۰ | ۳٫۶ |
| بازیکن | GP | GS | MPG | FG% | 3FG% | FT% | RPG | APG | SPG | BPG | PPG |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Raja Bell | ۵ | ۰ | ۱۵٫۸ | ۰٫۳۰۸ | ۰٫۰۰۰ | ۰٫۵۰۰ | ۱٫۸ | ۰٫۸ | ۲٫۰ | ۰٫۰ | ۲٫۶ |
| Rodney Buford | ۳ | ۰ | ۴٫۳ | ۰٫۱۶۷ | ۰٫۰۰۰ | ۰٫۰۰۰ | ۲٫۰ | ۰٫۰ | ۰٫۰ | ۰٫۰ | ۰٫۷ |
| Matt Geiger | ۵ | ۰ | ۱۰٫۸ | ۰٫۶۶۷ | ۰٫۰۰۰ | ۱٫۰۰۰ | ۱٫۰ | ۰٫۴ | ۰٫۲ | ۰٫۰ | ۵٫۲ |
| Tyrone Hill | ۵ | ۵ | ۲۸٫۲ | ۰٫۳۹۴ | ۰٫۰۰۰ | ۰٫۷۷۸ | ۶٫۶ | ۰٫۴ | ۰٫۰ | ۱٫۲ | ۶٫۶ |
| Allen Iverson | ۵ | ۵ | ۴۷٫۴ | ۰٫۴۰۷ | ۰٫۲۸۲ | ۰٫۷۲۹ | ۵٫۶ | ۳٫۸ | ۱٫۸ | ۰٫۲ | ۳۵٫۶ |
| Jumaine Jones | ۵ | ۴ | ۱۲٫۴ | ۰٫۴۰۰ | ۰٫۵۰۰ | ۰٫۰۰۰ | ۲٫۰ | ۰٫۲ | ۰٫۲ | ۰٫۴ | ۲٫۰ |
| George Lynch | ۲ | ۰ | ۷٫۰ | ۰٫۳۳۳ | ۰٫۰۰۰ | ۰٫۰۰۰ | ۲٫۵ | ۰٫۵ | ۱٫۰ | ۰٫۰ | ۱٫۰ |
| Todd MacCulloch | ۵ | ۰ | ۶٫۲ | ۰٫۴۱۷ | ۰٫۰۰۰ | ۰٫۷۵۰ | ۱٫۴ | ۰٫۰ | ۰٫۰ | ۰٫۰ | ۲٫۶ |
| Aaron McKie | ۵ | ۵ | ۴۱٫۴ | ۰٫۳۱۳ | ۰٫۴۴۴ | ۰٫۶۶۷ | ۵٫۴ | ۶٫۰ | ۱٫۲ | ۰٫۶ | ۸٫۰ |
| Dikembe Mutombo | ۵ | ۵ | ۴۱٫۶ | ۰٫۶۰۰ | ۰٫۰۰۰ | ۰٫۶۹۲ | ۱۲٫۲ | ۰٫۴ | ۰٫۴ | ۲٫۲ | ۱۶٫۸ |
| Kevin Ollie | ۵ | ۰ | ۳٫۰ | ۰٫۳۳۳ | ۰٫۰۰۰ | ۱٫۰۰۰ | ۰٫۲ | ۰٫۲ | ۰٫۰ | ۰٫۰ | ۱٫۰ |
| Eric Snow | ۵ | ۱ | ۳۲٫۸ | ۰٫۴۰۷ | ۰٫۰۰۰ | ۰٫۷۳۱ | ۴٫۴ | ۶٫۰ | ۱٫۶ | ۰٫۲ | ۱۲٫۶ |