مرز نظامی
تاریخ > قرن ۱۷

با وجود حمایت مالی اشراف اتریش داخلی، تأمین مالی مرز نظامی به اندازه کافی کارآمد نبود. رهبری نظامی در گراتس تصمیم گرفت راه حل‌هایی غیر از واحدهای مزدور را امتحان کند. در دهه ۱۶۳۰، دربار امپراتوری تصمیم گرفت که زمین و امتیازات خاصی را به مهاجران وارد مرز (چریک‌های یوسکوک و همچنین پناهندگان از سرزمین‌های تحت کنترل عثمانی) در منطقه زومبرک بدهد. در عوض آنها در ارتش امپراتوری خدمت می‌کردند. جمعیت محلی باقی مانده نیز با دریافت وضعیت دهقانان آزاد (به جای رعیت) و سایر امتیازات تشویق شدند که در آنجا باقی بمانند. این واحدهای جدید در هر کاپیتانی به ده یا چند وکالت سازماندهی شدند.
در سال ۱۶۲۷، مرز نظامی از کنترل سابور کرواسی خارج شد و تحت فرمان مستقیم ارتش هابسبورگ قرار گرفت. تا زمان لغو مرزهای نظامی، این کشور دارای اختیارات نظامی و غیرنظامی کامل بر آن خواهد بود. در نوامبر ۱۶۳۰، امپراتور فردیناند دوم به اصطلاح Statuta Valachorum ("قانون والاچ")، را اعلام کرد که وضعیت به اصطلاح مهاجران ولاچ (که شامل کروات‌ها، صرب‌ها و ولاچ‌ها) از امپراتوری عثمانی بودند را تنظیم می‌کرد. فرماندهی نظامی، تعهدات آنها و حقوق خود مدیریت داخلی. با گذشت زمان، جمعیت مرزی (همان‌طور که در آن زمان بود) بین کروات‌های خودمختار و رعیت کرواتی که از سرزمین‌های عثمانی گریخته بودند و اقلیت بی‌شمار صرب‌ها و ولاچ‌ها (که بعداً در کروات‌ها و صرب‌ها جذب شدند) در هم آمیخت. که برای گسترش حقوق خود به عنوان سهم عمده ای در دفاع از سرزمین تلاش کردند. با ایجاد کلاس نظامی جدید در مرز، قلمرو مرزی در نهایت به‌طور کامل از پارلمان کرواسی و ممنوعیت جدا شد. از آنجایی که آزادی ایمان به آنها اعطا شد، آنها با وجود زندگی در یک کشور کاتولیک، ایمان ارتدوکس خود را حفظ کردند. در نهایت، کل جمعیت مرد مرز نظامی به سربازان حرفه‌ای تبدیل شدند که در چندین جبهه و از طریق بسیاری از جنگ‌های اروپایی، حتی پس از کاهش تهدید عثمانی، به امپراتوری خدمت کردند.
در طول قرن هفدهم، قلمرو مرزهای نظامی به سمت شرق گسترش یافت و بخش‌های جدیدی ایجاد شد. در آن زمان، از کرواسی در غرب تا شرق ترانسیلوانیا در شرق امتداد داشت و بخش‌هایی از کرواسی، صربستان، رومانی و مجارستان کنونی را شامل می‌شد. این منطقه عمدتاً با استعمارگران کرواتی، صربستانی و آلمانی (معروف به گرنزر و گرانیچاری) ساکن بود که در ازای کمک‌های زمینی، در واحدهای نظامی دفاع از امپراتوری در برابر عثمانی‌ها خدمت می‌کردند. اکثریت مهاجران صرب و برخی از نژادهای کروات، عمدتاً از بوسنی بودند.  مهاجرت بزرگی از صرب‌ها به سرزمین‌های هابسبورگ توسط پاتریارک Arsenije III Čarnojević انجام شد.  جامعه بزرگ صرب‌ها در بنات، در جنوب مجارستان و مرزهای نظامی، شامل بازرگانان و صنعتگران در شهرها، اما عمدتاً پناهندگانی که دهقان بودند، بودند.
قرن هفدهم یک دوره نسبتاً صلح آمیز بود که در طی آن فقط حملات کوچکتری از استان بوسنی انجام شد. پس از عقب راندن ارتش عثمانی در نبرد وین در سال ۱۶۸۳، جنگ بزرگ ترکیه با بسیاری از سرزمین‌های کرواسی سابق تحت کنترل هابسبورگ پایان یافت. با وجود این، سیستم مرزی حفظ شد و به سرزمین‌های عثمانی سابق در لیکا، کوردون، بانیا، اسلاونی پایین، سیرمیا، باچکا، بانات، پوموریشجه و ترانسیلوانیا گسترش یافت. امپراتوری هابسبورگ به توانایی کنترل مرکزی منطقه و پیش نویسی واحدهای ارتش ارزان و متعدد اهمیت می‌داد.
پس از معاهده کارلوویتز در سال ۱۶۹۹، نیروهای سرسانر با وظایف نظامی و پلیسی تأسیس شدند. آنها پرداخت نشدند، اما از مالیات معاف شدند. در طول قرن بعد، هر هنگ دارای یک بخش از سرسانرها بود که گشت‌های مرزی را به سمت بوسنی سازماندهی می‌کردند، به‌ویژه در زمین‌های صعب العبور، و هجوم راهزنان را متوقف می‌کردند.
مسیحیان ارتدکس که از امپراتوری عثمانی در مرزهای نظامی مستقر شده‌اند در منابع به‌عنوان «والاچی‌های انشعاب‌کننده» و ولاخ‌ها یا اوسکوک‌ها نامیده می‌شوند، نام‌های دیگری که ذکر شده عبارتند از: Valachi seu Rasciani, Valachi seu Serviani, Valachi seu Graeci, Vlachs یا Moralach. , "Illirica gens graeci ritus" و "homines Ritus Ruthenici seu Graeci". در طول هفدهم و نیمه اول قرن هجدهم، بومیان کاتولیک و کاتولیک‌هایی که از بوسنی و پادشاهی کرواسی مهاجرت کردند نیز به ارتدکس گرویدند. در اکثر اسناد آمده‌است که ولاش‌ها «از ترکیه» یا «از بوسنی» می‌آیند، یعنی آیالت بوسنی.