stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سندرم هیرفوردت

Medical condition
| Heerfordt syndrome | Heerfordt syndrome |
| --- | --- |
نام دیگر: Uveoparotid fever, Heerfordt–Mylius syndrome, Heerfordt–Waldenström syndrome, and Waldenström's uveoparotitis
تخصص: آنژیولوژی 
طبقه‌بندی و منابع بیرونی: طبقه‌بندی و منابع بیرونی
[ویرایش در ویکی‌داده]: [ویرایش در ویکی‌داده]
سندرم هیرفورد تظاهر نادر سارکوئیدوز است. علائم شامل التهاب چشم (یووئیت)، تورم غده پاروتید، تب مزمن و در بعضی موارد، فلج اعصاب صورتی است.
علل

هنوز علت قطعی سندرم هیرفوردت به‌طور قطعی مشخص نشده‌است. از بیمارانی که مبتلا به سندرم هیرفوردت تشخیص داده شده‌اند ،۱۵ درصد از اقوام نزدیک آنها نیز دارای این سندرم است. یک توضیح ممکن این است که این سندرم از ترکیبی از یک عامل محیطی و یک استعداد ارثی ناشی می‌شود. مایکوباکتریوم و Propionibacteria گونه هر دو به عنوان عامل زیست‌محیطی مطرح شده‌است، هر چند شواهد برای این بی‌نتیجه است.
تشخیص

در بیمارانی که قبلاً مبتلا به سارکوئیدوز تشخیص داده شده‌اند، می‌توان از علائم این سندرم که شامل پاروتیت، تب، فلج عصب فاشیال و یوئیت قدامی است، سندرم هیرفورد را تشخیص داد. در موارد پاروتیت، از بیوپسی با هدایت سونوگرافی استفاده می‌شود تا احتمال وجود لنفوم را کنار بگذارد. بسیاری از علل احتمالی از فلج عصب صورت، از جمله بیماری لایم، اچ آی وی، سندرم Melkersson-روزنتال، شوانوم، و فلج بل نیز وجود دارد. سندرم هیرفورد بهبود خود به خودی دارد.[نیازمند منبع]
درمان

درمان‌های سارکوئیدوز شامل کورتیکواستروئیدها و داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی است.
شیوع

در ایالات متحده شیوع سارکوئیدوز تقریباً ۱۰ مورد در هر ۱۰۰۰۰۰ سفیدپوست و ۳۶ مورد در هر ۱۰۰۰۰۰ سیاه پوستان است. سندرم هیرفوردت در ۴/۱ تا ۶/۵ درصد مبتلایان به سارکوئیدوز وجود دارد.
تاریخچه

این بیماری اولین بار در سال ۱۹۰۹ توسط چشم‌پزشک دانمارکی کریستین فردریک هیرفورد توصیف شد که اکنون این سندرم برای او نامگذاری شده‌است. در ابتدا به اوریون نسبت داده می‌شد، اما پس از مطالعات بیشتر توسط پزشک سوئدی Jan G. Waldenström در سال ۱۹۳۷، به عنوان یک تظاهر متمایز از سارکوئیدوز طبقه‌بندی شد.
اوزان آکبابا

| اوزان آکبابا | اوزان آکبابا |
| --- | --- |
تولد: ۹ ژوئن ۱۹۷۶ ‏(۴۸ سال)  قارص، ترکیه
ملیت: ترکیه
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۵–اکنون
همسر(ها): اِلیف بوکِت آریکان (ا. ۲۰۱۷)
فرزندان: ۱
اوزان آکبابا (ترکی استانبولی: Ozan Akbaba؛ زادهٔ ۹ ژوئن ۱۹۷۶) بازیگر اهل ترکیه است.
وی از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است از مهم‌ترین کارهایی که او در آن ایفای نقش کرده است می‌توان به راهزنان در دنیا حکومت نمی‌کنند و شهر دور اشاره کرد.
وی فارغ‌التحصیل رشتهٔ معماری داخلی و طراحی محیطی از دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه آک‌دنیز است. او علاوه بر حرفه خود به عنوان بازیگر، بر تعدادی فیلم نیز آهنگسازی کرده است.
فیلم‌شناسی

| تلویزیون> سال | تلویزیون> عنوان | تلویزیون> نقش |
| --- | --- | --- |
| ۲۰۰۶ | [[Kırık Kanatlar |  |
| ۲۰۰۷ | Kavak Yelleri |  |
| ۲۰۱۱ | Cennetin Sırları | Zafer |
| ۲۰۱۲–۲۰۱۳ | کوزی گونی | سومر تزکان |
| ۲۰۱۳ | Güldür Güldür | Şenol |
| ۲۰۱۴ | خیابان‌های پشتی | دکتر ویسل |
| ۲۰۱۵ | پویراز کارایل | تانر |
| ۲۰۱۵–۲۰۲۱ | راهزنان در دنیا حکومت نمی‌کنند | الیاس چاکربیلی |
| ۲۰۲۲–۲۰۲۳ | Kasaba Doktoru | Uz. Dr. Hakan Aydıner / Dr. Kemal Demir |
| ۲۰۲۳–۲۰۲۴ | Ben Bu Cihana Sığmazam | Emiraslan Gardaşov |
| ۲۰۲۴-اکنون | شهر دور | جهان آلبورا |
سینما: سینما
| سال | عنوان | نقش |
| ۲۰۱۳ | Bir Hikayem Var | Hasan |
| ۲۰۱۳ | Yarım Kalan Mucize | Ruhi Su |
| ۲۰۱۴ | Mutlak Adalet | Metin |
| ۲۰۱۴ | Sürgün İnek | Selçuk |
| ۲۰۱۴ | Ammar:Cin tarikatı | Kemal |
|  | Kadir ve Kardeşleri | Ali |
| ۲۰۱۵ | Krallar Kulübü |  |
| ۲۰۱۵ | Abluka | Ali |
| ۲۰۱۹ | Aman Reis Duymasın | İlyas Çakırbeyli |
| ۲۰۲۲ | Anka | Murat |
| ۲۰۲۴ | Sadık Ahmet | Ali Müminoğlu |
| ۲۰۲۵ | Kutsal Damacana: Zombi |  |
اینترنت: اینترنت
| سال | عنوان | نقش |
| ۲۰۲۱ | Kovala | Taner |
| ۲۰۲۴ | Çırak | Çırak 05 / Terekeme |
استان آغری

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ترکیه
| استان آغری Ağrı ili | استان آغری Ağrı ili |
| --- | --- |
استان: استان
استان آغری در نقشه کشور ترکیه: استان آغری در نقشه کشور ترکیه
مختصات: ۳۹°۴۰′ شمالی ۴۳°۱۰′ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۶۶۷°شمالی ۴۳٫۱۶۷°شرقی﻿ / 39.667; 43.167: مختصات: ۳۹°۴۰′ شمالی ۴۳°۱۰′ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۶۶۷°شمالی ۴۳٫۱۶۷°شرقی﻿ / 39.667; 43.167
ناحیه: آناتولی شرقی
مرکز: آغری
حکومت: حکومت
 • فرماندار: Mehmet Çetin
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۱۳۷۶ کیلومتر مربع (۴۳۹۲ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۵۴۲۰۲۲
 • تراکم: ۴۸/کیلومتر مربع (۱۲۰/مایل مربع)
کد منطقه: ۰۴۷۲
وبگاه: www.agri.gov.tr
استان آغری (ترکی استانبولی: Ağrı ili, کردی: Parêzgeha Agiriyê‎; ارمنی: Քարբեր մարզ) یکی از استان‌های ترکیه در شرق ترکیه است که از شرق با ایران، از شمال با استان قارص، از شمال غربی با استان ارزروم، از جنوب غربی با استان موش و استان بیتلیس، از جنوب با استان وان و از شمال شرقی با استان ایغدیر همسایه است. مساحت آن ۱۱٬۰۹۹ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۵۱۰٬۶۲۶ نفر (۲۰۲۲) است. مرکز استان آغری است که در فلاتی به ارتفاع ۱٬۶۵۰ متر (۵٬۴۱۰ فوت) واقع شده است. دغوبایزید تا سال ۱۹۴۶ مرکز استان بود. استاندار فعلی این استان مصطفی کوچ است.
این استان در قدیم بخشی از ارمنستان غربی و بخشی از استان باستانی آیرارات در ارمنستان بزرگ بوده است. پیش از نسل‌کشی ارمنی‌ها، استان آغری امروزی بخشی از شش ولایت ارمنی بود. این استان اکنون بخشی از ترکیه است و اکثریت جمعیت آن مردم کرد هستند.
شهرستان‌ها

استان آغری به هشت شهرستان تقسیم شده است (مرکز استان با حروف درشت):
آغری
دیادین
دغوبایزید
الشکیرت
هامور
پاتنوس
تاش‌لی‌چای
توتک
جغرافیا

استان آغری از شمال به کوه‌های آراس محدود می‌شود. آغری به نام کوه آرارات که در نزدیکی آن قرار دارد نامگذاری شده است، کوهی آتشفشان چینه‌ای با ارتفاع ۵٬۱۳۷ متر (۱۶٬۸۵۴ فوت) که بلندترین کوه ترکیه و نمادی ملی برای مردم ارمنی (نگاه کنید به ارمنستان غربی) است. می‌توان از اینجا به این کوه صعود کرد و از بخش‌هایی از جمهوری آذربایجان، ایران، گرجستان و ارمنستان آن را دید. نزدیکترین شهر به این کوه دغوبایزید است.
۴۶٪ از استان کوهستانی، ۲۹٪ دشت، ۱۸٪ فلات و ۷٪ علفزار مرتفع است. علاوه بر آرارات، قله‌های بسیاری با ارتفاع بیش از ۳۰۰۰ متر از جمله کوه کوسه‌داغ، آلاداغلار و کوه تندورک وجود دارد. دشت‌ها حاصلخیز هستند و با رسوبات آتشفشانی پوشیده شده‌اند و برای کشت غلات و چراگاه استفاده می‌شوند. شاخه‌های مختلف ارسناس (که بعداً به فرات می‌ریزد) از این منطقه عبور می‌کنند و این دشت‌ها را آبیاری می‌کنند. علفزارهای مرتفع برای چراگاه استفاده می‌شوند.
آب و هوای اینجا بسیار سرد است (میانگین دما در زمستان حدود -۱۰ درجه سانتیگراد (۱۴ درجه فارنهایت) است) و دامنه کوه‌ها عمدتاً برهنه است. تعدادی گذرگاه و مسیر مهم از میان کوه‌ها وجود دارد.
تاریخچه

| جمعیت تاریخی> سال | جمعیت تاریخی> جمعیت | جمعیت تاریخی> ±%در سال. |
| --- | --- | --- |
| ۱۹۲۷ | ۵۷٬۱۷۷ | —     |
| ۱۹۳۵ | ۱۰۷٬۲۰۶ | ۸٫۱۷٪+ |
| ۱۹۴۰ | ۱۲۱٬۴۷۷ | ۲٫۵۳٪+ |
| ۱۹۵۰ | ۱۵۵٬۴۵۵ | ۲٫۵٪+ |
| ۱۹۶۰ | ۲۱۵٬۱۱۶ | ۳٫۳٪+ |
| ۱۹۷۰ | ۲۹۰٬۳۱۱ | ۳٫۰۴٪+ |
| ۱۹۸۰ | ۳۶۸٬۰۰۹ | ۲٫۴٪+ |
| ۱۹۹۰ | ۴۳۷٬۰۹۳ | ۱٫۷۴٪+ |
| ۲۰۰۰ | ۵۲۸٬۷۴۴ | ۱٫۹۲٪+ |
| ۲۰۱۰ | ۵۴۲٬۰۲۲ | ۰٫۲۵٪+ |
| ۲۰۲۰ | ۵۳۵٬۴۳۵ | ۰٫۱۲٪− |
منبع:Turkstat: منبع:Turkstat
فلات آغری تا زمان انتقال آن به ارمنستان بزرگ تحت کنترل اورارتو بود. این منطقه به عنوان دروازه‌ای بین شرق و غرب مورد توجه بسیاری بود. بارها توسط امپراتوری آشور، هخامنشیان، یونانی‌ها، روم باستان، امپراتوری بیزانس، مردم عرب، مردم گرجی، مغول، ایرانیان و در نهایت توسط دودمان سلجوق و امپراتوری عثمانی فتح شد.
اولین مسلمانان در این منطقه خلافت عباسی در سال ۸۷۲ بودند. قبایل ترک پس از شکست سپاه امپراتوری بیزانس در ملازگرد در سال ۱۰۷۱، که گاهی توسط مغول تعقیب می‌شدند، شروع به عبور از این منطقه در تعداد زیادی کردند. این سرزمین توسط سلطان سلیم یکم پس از جنگ چالدران به امپراتوری عثمانی وارد شد. این منطقه در زمان امپراتوری عثمانی بخشی از ولایت ارضروم بود. این ناحیه تا پیش از سال ۱۹۳۲ مورد مناقشه میان ایران و ترکیه بود که با انعقاد پیمان سعدآباد در دوره پهلوی این استان به همراه آرارات کوچک به ترکیه واگذار شد و ایران حاکمیت بر منطقه قطور را بدست آورد.
تاریخچه > بازرسی‌های کل

در اواخر دهه ۱۹۲۰، در تلاش برای مهار شورش آرارات، این استان در اولین بازرسی کل (ترکی استانبولی: Birinci Umumi Müfettişlik) که شامل استان‌های استان ماردین، استان دیاربکر، استان وان، استان الازیغ، استان بیتلیس، استان حکاری، استان شانلی‌اورفه و استان سعرد می‌شد، قرار گرفت.
در سپتامبر ۱۹۳۵، این استان به سومین بازرسی کل (Umumi Müfettişlik, UM) منتقل شد. سومین UM استان‌های ارزروم، آرتوین، ریزه، ترابزون، قارص گوموش‌خانه، ارزنجان و آغری را در بر می‌گرفت. این استان توسط یک بازرس کل مستقر در شهر ارزروم اداره می‌شد. بازرسی کل در سال ۱۹۵۲ در زمان دولت حزب دموکرات منحل شد.
آغری امروز

اقتصاد عمدتاً کشاورزی است. مردم همچنین از طریق پرورش دام امرار معاش می‌کنند. آغری در تابستان گردشگران را برای کوهنوردی و پیاده‌روی و در زمستان برای اسکی به کوهستان جذب می‌کند. مکان‌های دیدنی عبارتند از:
سرای اسحاق پاشا در دوغوبایزید
کوه تندورک در دوغوبایزید با آنچه که برخی ادعا می‌کنند دومین دهانه برخوردی بزرگ در جهان است
آزناورتپه در پاتنوس
مقبره احمد خانی، نویسنده حماسه کردی مم و زین
جمعیت‌شناسی

| شهرستان | مجموع | شهری | روستایی |
| --- | --- | --- | --- |
| آغری | ۱۵۰٬۲۶۳ | ۳۱۰٬۸۹۶ | ۲۲۴٬۵۳۹ |
| پاتنوس | ۱۲۳٬۲۰۳ | ۶۳٬۷۸۶ | ۵۹٬۴۱۷ |
| دوغوبایزید | ۱۲۰٬۳۲۰ | ۸۰٬۶۰۷ | ۳۹٬۳۳۴ |
| دیادین | ۴۱٬۷۸۹ | ۲۰٬۳۸۷ | ۲۰٬۸۸۹ |
| الشکیرت | ۳۲٬۳۱۶ | ۹٬۹۶۹ | ۲۲٬۳۴۷ |
| توتک | ۲۹٬۹۸۷ | ۷٬۰۱۸ | ۲۲٬۹۶۹ |
| تاش‌لی‌چای | ۲۰٬۰۲۸ | ۶٬۱۸۰ | ۱۳٬۸۴۸ |
| هامور | ۱۷٬۹۰۸ | ۳٬۲۹۳ | ۱۴٬۶۱۵ |
| استان | ۳۱۰٬۸۹۶ |  ۲۲۴٬۵۳۹  |  |
سرای اسحاق پاشا
سرای اسحاق پاشا در شهرستان دغوبایزید استان آغری، نمای دور ۲۰۰۶.
سانتا ورسولا

Municipality در 23x15px|border |alt=|link= جزایر قناری, 23x15px|border |alt=|link= اسپانیا
| Santa Úrsula | Santa Úrsula |
| --- | --- |
Municipality: Municipality
Town Hall: Town Hall
  پرچمنشان:   پرچمنشان
بخش خودمختار:  جزایر قناری
استان: سانتا کروس (جزایر قناری)
جزیره: تنریف
حکومت: حکومت
 • شهردار: Milagros Pérez de León (PP)
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۲٫۶ کیلومتر مربع (۸٫۷ مایل مربع)
ارتفاع(سطح آب‌های آزاد): ۲۹۰ متر (۹۵۰ فوت)
جمعیت (2012): جمعیت (2012)
 • کل: ۱۴٬۳۷۴
 • تراکم: ۶۴۰/کیلومتر مربع (۱۶۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۰ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۱ (CEST (GMT +1))
کد پستی: 38390
کد منطقه: +34 (Spain) + 922 (Tenerife)
وبگاه: www.santaursula.es
سانتا ورسولا (به اسپانیایی: Santa Úrsula) یک شهرستان در اسپانیا با جمعیت ۱۴٬۳۷۴ نفر است که در جزایر قناری واقع شده‌است.
ساموئل دبلیو. بلک

| ساموئل دبلیو بلک | ساموئل دبلیو بلک |
| --- | --- |
فرماندار قلمروی نبراسکا: فرماندار قلمروی نبراسکا
دوره مسئولیت ۲ مه ۱۸۵۹ – ۲۴ فوریه ۱۸۶۱: دوره مسئولیت ۲ مه ۱۸۵۹ – ۲۴ فوریه ۱۸۶۱
گمارنده: جیمز بیوکنن
پس از: جی. استرلینگ مورتون (کنشگر)
پیش از: جی. استرلینگ مورتون (کنشگر)
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: سموئل وایلی بلک ۳ سپتامبر ۱۸۱۶ پیتسبرگ، پنسیلوانیا
درگذشته: ۲۷ ژوئن ۱۸۶۲ (۴۵ سال) شهرستان هانوفر، ویرجینیا
حزب سیاسی: دموکراتیک
همسر(ان): الیزا ایروین
تحصیلات: دانشگاه پیتسبرگ
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری:  ایالات متحده آمریکا
خدمت/شاخه: نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا
درجه: سرهنگ
جنگ‌ها/عملیات‌: جنگ آمریکا و مکزیک جنگ داخلی آمریکا
ساموئل وایلی بلک (Samuel Wylie Black) (زادهٔ ۳ سپتامبر، ۱۸۱۶- درگذشتهٔ ۲۷ ژوئن، ۱۸۶۲)، وکیل، سرباز، قاضی و سیاستمدار بود. دموکراتی که از نزدیک با مسایل سیاسی پنسیلوانیا سروکار داشت، او بدلیل خدمت به عنوان هفتمین فرماندار منطقه نبراسکا و نیز به علت کشته شدنش در رهبری فوج خود در عملیاتی که اوایل جنگ داخلی به عهده داشت به شهرت رسید.
دوران جوانی

جان برون وایلی بلک پسر کشش جان بلک، یک مبلغ صومعه در پیتسبورگ پنسیلوانیا در ۳ سپتامبر ۱۸۱۶ متولد شد. او ششمین فرزند از نُه فرزند والدین‌اش بود. بلک و پدرش علاقه شدید بهم داشتند که درسال‌های بعد در نامه‌های شان آشکار شد، اما بلک جوان رُگ نافرمانی نیز داشت. هنگامیکه پدرش به او گفت میدان محل خوب نیست و در صورت رفتن‌اش در آنجا او را با کتک تهدید کرد، سام عکس‌العمل نشان داد و گفت: «من تصمیم گرفته‌ام. من به میدان خواهم رفت و کتک را هم به جان می‌گیرم.» درمقایسه با اصول سختگیرانه و عقیده زاهدانه پدرش، سام هرگز به کلیسا شرکت نکرد و به شوخ‌طبعی و خوش خلقی‌اش معروف بود. او از دانشگاه غربی پنسیلوانیا در سال ۱۸۳۴ فارغ‌التحصیل گردید که امروزه دانشگاه پیتسبورگ نامیده می‌شود. درحالیکه در دانشگاه او، هم‌کلاس، رقیب تحصیلی و دوست نزدیک توماس ملون بود. پس از فراغت، بلک رشته حقوق را نزد ریچارد بیدل عضو سابق کنگره که همچنان نزد قاضی توماس میفلین ایروین که هر دو عضو سابق کنگره و قاضی فدرال بودند، فرا گرفته‌است. بلک در وکالت در سال ۱۸۳۸ پذیرفته شد و چندی بعد با دختر ایروین، الیزا ازدواج کرد.
حرفه در حقوق

سام بلک و توماس بلک ملون که سال پیش در وکالت پذیرفته شدند، بلافاصله به رقبای شغلی تبدیل شد. هر دو تیزهوش، بلند همت و موفق بودند با این حال، رقابت آنها ناشی از رویکرد متفاوت نسبت به قانون و همچنین ویژگی فردی آنها بوده‌است. بلک فصیح، پرشور و پراشتیاق بود و از اسیر گرفتن و گمراه ساختن هیئت داوران نمی‌ترسید. درعوض، ملون رویکرد پژوهشگرانه را در پیش گرفت. بلک با وضاحت کمتر صحبت می‌کرد، اما سعی می‌نمود که اجازه دهد تا حقایق برنده بحث باشد. با این وجود، ملون دریافت که به بهترین وجه می‌تواند با به استهزا گرفتن طرز بیان بلک با او مقابله کند. پس از تبادل نظر در دادگاه علنی که منجر به بروز خشم هر دو نفر شد، دوستی آنها به خصومت گرایید. دشمنی که تنها در آستانه جنگ مکزیک بود زمانی پایان یافت که بلک در پی ملون برای تجدید دوستی شان شد و گفت: «ملون، بگذار جبران کنم! شاید دیگر هرگز تو را نبینم.» رابطه دوباره آنها تا زمان مرگ بلک ادامه داشت.
جنگ مکزیک

بلک اولین داوطلب پنسیلوانیا در جریان جنگ مکزیک و آمریکا به‌عنوان سرهنگ دوم خدمت کرد. پس ازینکه سرهنگ فرانسیس دبلیو وینکوپ فوج را ترک کرد تا فرماندار ناحیه نظامی پیروت شود. بلک فرماندهی اولین پیاده‌نظام پنسیلوانیا را به عهده گرفت. در اواخر جنگ، بلک که خواهان مبازره بود به خشم شد، هنگامیکه پنسیلوانیا اول بنابه فرمان ژنرال وینفیلد اسکات دستور داد که در شهر پوئبلا بماند تا از یک قرارگاه محافظت کند، درحالی‌که ارتش آخرین حمله خود را به مکزیکو سیتی آغاز کرد. بلک به این تصمیم اعتراض کرد، اما سودمند واقع نشد و سپس درخواست استعفا نمود. ژنرال اسکات از پذیرش آن امتناع ورزید، اما به بلک اطمینان داد که هنوز فرصتی برای مبارزه خواهد داشت. اسکات درست گفته بود. در ۱۴ سپتامبر، ۱۸۴۷ همان روزیکه که مکزیکو سیتی سقوط کرد، قرارگاه کمتر از ۵۰۰ سرباز، به جز از ۱۸۰۰ که بیمار و مجروح بودند، پوئبلا توسط ۴۰۰۰ سرباز مکزیکی محاصره شد. ژنرال خواکین ریا به دستور ژنرال آنتونیو لوپز دِ سانتا آنا فرماندهی نیروی متشکل از سربازان عادی و چریک‌ها را به عهده داشت. نیروهای آمریکایی سه نقطه قوی را در داخل شهر داشتند: یک صومعه، فورت لوریتو و قلعه سان خوزه. قرارگاه کامل تحت فرماندهی سرهنگ توماس چایلدز بود و سرهنگ بلک مسئول قلعه سان خوزه منصوب گردید. به بیمارستان‌های موقتی خدماتی ارایه کرد. این محاصره ۲۸ روز طول کشید و در این مدت زیر رگبار گلوله‌های دایمی بود، پس از چند هفته، قرارگاه ارتش نزدیک بود غذای خود را تمام کند، هنگامی که خبر محاصره به ژنرال اسکات رسید، به سرتیپ جوزف لین دستور داد تا یک نیروی امدادی را برای نجات پوبئلا رهبری کند. در ۹ اکتبر نیروی فدرال به Huamantla شهر کوچک در ۲۵ مایلی پوئبلا، در جای‌که بخش عمده‌ای از نیروهای سانتا آنا منتظر بودند، رسیدند. پس از این که ارتش سانتا آنا در نبرد هوآماتیلا شکست خورد، نیروهای لین توانستند، باقی‌مانده نیروهای محاصره‌کننده را اطراف پوئبلا را متفرق کنند. به‌داخل شهر بجنگد و محاصره را بشکنند.
چایلدز با این جملات از بلک به‌خاطر رهبری او در محاصره ستایش کرد «از سرهنگ بلک، فرمانده فوری سان خوزه و افسرانش صمیمانه‌ترین حمایت‌ها را دریافت کردم. سرهنگ بلک بیش از سی روز تلاش خستگی‌ناپذیر و شجاعت زیادی برای حفظ امنیت آن مکان به خورج داد. افسران و مردان شب و روز بدون توجه به طوفان در پایگاه بودند، نمی‌توانم در تمجید سرهنگ دلاور، افسران و افرادش، قبل و هم در جریان محاصره زیادتر بگویم».
حرفه سیاسی

بلک که مادام‌العمر دموکرات بود در سال ۱۸۵۲ برای نمایندگی پنسیلوانیا در مجلس ایالات متحده نامزد شد و شکست خورد. او به نبراسکا نقل مکان کرد و در سال ۱۸۵۷ توسط رئیس‌جمهور جمیز موکانان به‌عنوان قاضی ایالات متحده در قلمرو نبراسکا منصوب گردید. او درسال ۱۸۵۹ به فرمانداری قلمرو نبراسکا منصوب گردید. جنجالی‌ترین اقدام او به عنوان فرماندار وتو کردن قانون منع برده‌داری در ۹ ژانویه ۱۸۶۰ بود. او متهم بود که طرفدار دموکرات‌های جنوبی است اما بلک ادعا کرد که متن لایحه خلاف قانون اساسی است. قانون‌گذاران منطقی حق وتو کردن را ملغی کرد و بردگی را در نبراسکا ممنوع اعلام نمود. هنگامیکه ابراهام لینکلن جمهوری‌خواه به‌عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شد، سام بلک استعفا داد. هیچ مدرکی مبنی بر اعمال فشار خاصی بر او برای استعفا وجود ندارد. اما فرمانداری‌های منطقی مهر ضمانت پارتی بازی سیستم در آن عصر بود. او در فوریه (قبل ازینکه لینکلن به قدرت برسد) استعفا داد، اما به‌نظر می‌رسید که تا ژوئن ۱۸۶۱ در نبراسکا اقامت داشته‌است تا وقتی که بلک به خانه خود در پیتسبورگ بازگشت.
جنگ داخلی

بلک به پیتسبورگ بازگشت تا فرماندهی پیاده‌نظام شصت و دومین ارتش اتحادیه پنسیلوانیا را که متشکل از داوطلبان سه ساله بود را به عهده بگیرد، اولین کسانیکه بودند شهر را ترک کردند تا در جنگ داخلی بجنگند. بلک یک فرمانده مشتاق بود که در اوایل جنگ جان باخت. در جریان کمپین شبه جزیره، شصت ودومین پیاده‌نظام پنسیلوانیا طرف تیپ چارلز گریفین از دسته جورج دبلیو مورل از سپاه V بود. بلک دسته خود را به‌عنوان گروه ضد - تهاجم رهبری کرد که جریان نبرد دادگاه هانویر را تغییر داد، او در ۲۶ ژوئن ۱۸۶۲ در نبرد بیورد دام کریک برتری خود را نشان داد و دستهِ خود را با آن شور و اشتیاق رهبری کرد، همان‌طور که آنها موضع خود را حفظ کردند. در نبرد آسیاب گینز، روز بعد، ارتش مورل در سمت چپ خط قرار گرفتند، جاییکه یک سراشیب آن به ناحیه Chickahominy می‌رسید و تیپ گریفین شاهد شروع نبرد با پیشروی سپاه لانگ استریت در جناح خود بود.
ساموئل وایلی بلک در سال 1850
اتحاد جماهیر شوروی
نام

در کشاکش انقلاب فوریه، برای مبارزه با امپراتوری روسیه گروه‌های مختلف کارگری و دهقانی شکل گرفت که مهم‌ترین آن‌ها سُوییِت پِتروگِراد(Совет Петроград) یعنی «شوراهای پتروگراد» بود که دلیل این نامگذاری رایزنی سوسیالیست‌ها در پایتخت آن زمان روسیه یعنی پتروگراد بود.
نام روسی Совет که در زبان فارسی معنای «شوروی» یافت، از همین‌جا نشأت گرفت. کلمه شوروی اسم جمع شوراها است، در نتیجه نام کامل آن به معنای «اتحاد جمهوری‌های سوسیالیستی دارای شورا است.
در انگلیسی نیز واژه شوروی را از(Совет)روسی گَرته برداری کردند، و به آن(Soviet) گفتند.
نام کشور در زبان انگلیسی(Union of Soviet Socialist Republics)
نامیده می‌شد که به کوتاه‌شده آن (U.S.S.R) می‌گویند.
تاریخ

مقالهٔ اصلی: تاریخ شوروی
تاریخ > از ورود امپراتوری روسیه به جنگ جهانی اول تا انقلاب اکتبر و سرنگونی آن «۱۹۱۷–۱۹۱۴»

تروتسکی
مولوتف
فلیکس آهنین
یوگنی لوینه
گئورگی لووف
لاریسا ریسنیر
قرایف
کرنسکی
الکساندر پاروس
در اوت ۱۹۱۴ امپراتوری روسیه وارد جنگ جهانی اول شد. نخست تنها بلشویک‌ها و انقلابیون سوسیالیست، مخالف جنگ بودند اما شکست‌های روسیه حامیان امپراتوری را به حداقل رساند. انقلاب نخستین بار توسط خود دهقانان و کارگران و سربازان ناراضی از جنگ و سلطنت در فوریه ۱۹۱۵ (که به انقلاب فوریه معروف است) صورت گرفت. در واقع بلشویک‌ها در انقلاب فوریه هیچ نقش خاصی نداشتند. در کشاکش انقلاب فوریه، گروه‌های مختلف کارگری و دهقانی شکل گرفت که مهم‌ترین آن‌ها سُویِت پتروگراد بود و لئون تروتسکی یکی از سران این گروه بود که سپس با نفوذ در دولت موقت نخست‌وزیر شد. اختلاف اصلی میان سوسیالیست‌ها اینجا اتفاق افتاد که عده‌ای انقلاب را اجتناب ناپذیر می‌دانستند؛ اما عده‌ای خواهان اصلاحات از طریق دولت موقت بودند. اینجا بود که میان صاحبان مقام میان سوسیالیست‌ها و اشخاصی که حرف‌هایشان توسط مردم انجام می‌شد، اختلافی صورت گرفت که باعث شد ولادیمیر لنین با تفسیری که خود از مارکسیسم داشت به نام مارکسیسم-لنینیسم حمایت مردم را به خود جلب کرد و جالب اینجاست اتفاقاتی که در آینده برای شوروی پیش‌آمد و تصمیمات دولت تضاد علنی با نظرات مارکس و حتی لنین داشت. کارل مارکس در کتاب «ایدئولوژی آلمانی» می‌نویسد: «در جامعه کمونیسم که دایره آزادی هر فرد بیش از همیشه است و وی می‌تواند در رشته مورد علاقه به موفقیت دست پیدا کند، جامعه فرایند تولید را کنترل می‌کند و بنابراین فردی مثل من می‌تواند امروز کاری انجام دهد و فردا کار دیگری، صبح شکار کند، پس‌ازظهر ماهی‌گیری کند، شب گله را به چرا ببرد، پس از شام هم به انتقاد بپردازد، همان چیزی که در ذهنش است را اجرا کند بدون آنکه شکارچی، ماهیگیر، چوپان یا نقاد باشد.» انقلاب اکتبر به رهبری بلشویک‌ها صورت گرفت. بلشویک‌ها و ولادیمیر لنین حمایت دهقانان را با اجازه دادن برای اداره زمین‌های خودشان به دست خودشان و تشکیل شوراهای دهقانی، سربازان خسته از جنگ را با اطاعت نکردن از فرماندهانشان و همین‌طورحمایت کارگران را به دست آوردند و به سُویِت‌ها نفوذ کردند و با این که رهبران معتدل سوسیالیست در شوراها مخالف آن‌ها بودند، اما در یک کشاکش، قدرت را سُویِت‌ها به دست گرفتند و انقلاب را هدایت کردند تا دولت را به رهبری لنین به ثبات رساندند. سرانجام در اکتبر سال ۱۹۱۷، انقلاب مردم روسیه به ثمر نشست. واپسین امپراتور روسیه، نیکلای دوم، که بیمار بود، در کاخ پترهوف در سن پترزبورگ بود، اما مردم و بلشویک‌های خشمگین، سرانجام به آن کاخ ریختند و نیکلای دوم و خاندانش را به یکاترینبورگ تبعید کرده و سپس همان‌جا تیربارانشان کردند. بالاخره حزب بلشویک به رهبری ولادیمیر لنین قدرت را در این کشور به دست گرفت و به بیش از ۳۰۰ سال سلطه دودمان رومانوف بر روسیه پایان داد و امپراتوری روسیه سرنگون شد.
تاریخ > از تشکیل جمهوری روسیه تا تأسیس اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی «۱۹۲۲–۱۹۱۷»

پس از به قدرت رسیدن حزب بلشویک، دولت موقتی به نام جمهوری روسیه «روسیه بلشویک» تشکیل شد. اما این کشور، مدت کوتاهی پس از تشکیل با حمله طرفداران نظام گذشته و نیروهای خارجی به‌ویژه بریتانیا روبرو شد. این دوره به دوران جنگ داخلی روسیه معروف است و طی آن ارتش نوین شوروی با نام ارتش سرخ به کوشش لئون تروتسکی و تحت رهبری او شکل گرفت تا با ارتش جبهه سفید که متشکل از افسران و ژنرال‌های دوران تزاری بودند به جنگ بپردازد. در جریان جنگ داخلی و بعد از آن حزب کمونیست اتحاد شوروی که تنها حزب مجاز در کشور بود، سیاست اقتصادی سخت گیرانه‌ای را تعقیب می‌کرد که به کمونیسم جنگی معروف شد. ۵ سال بعد، در ۳۰ دسامبر ۱۹۲۲ و پس از سرکوب مخالفان و دشمنان، حزب بلشویک که نام خود را به حزب کمونیست اتحاد شوروی تغییر داده بود تأسیس کشور «اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی» را اعلام کرد. این کشور از اتحاد روسیه و مناطق متعلق به روسیه تزاری تشکیل شده بود.
تاریخ > دوران ولادیمیر لنین «۱۹۲۴–۱۹۲۲»

پس از تأسیس اتحاد شوروی در سال ۱۹۲۲، ولادیمیر لنین به رهبری اتحاد شوروی و دبیرکلی حزب کمونیست این کشور برگزیده شد. ولادیمیر لنین که در آن زمان ۵۲ سال داشت، پایتخت کشور را از سن پترزبورگ به مسکو منتقل کرد و کاخ بزرگ کرملین را پایگاه حکومتی خویش و رئیس‌جمهور جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی قرار داد. با پایان گرفتن جنگ داخلی و استقرار حاکمیت حزب بر سراسر کشور، سیاست اقتصادی جدیدی به نام برنامه نوین اقتصادی معروف به «نِپ» در پیش گرفته شد. دورهٔ انسجام انقلاب بلشویک‌ها میان سال‌های ۱۹۱۷ تا ۱۹۲۱ به‌عنوان دورهٔ کمونیسم جنگی معروف است. بانکها، خطوط راه‌آهن و کشتی‌رانی ملی شد و اقتصاد پولی نیز محدود گردید. به‌زودی مخالفت جدی گسترش یافت. روستائیان می‌خواستند درآمد حاصل از فروش محصولات خود را به‌صورت نقدی دریافت کنند، و از این‌که مازاد درآمد آن‌ها برای تأمین هزینه‌های جنگ داخلی در روسیه توسط دولت ضبط می‌شد، احساس ناخشنودی می‌نمودند. در مواجهه با مخالفت روستاییان، ولادیمیر لنین به یک عقب‌نشینی راهبردی در کمونیسم جنگی تحت عنوان سیاست جدید اقتصادی (NEP) پرداخت. روستاییان از پرداخت عوارض عمده‌فروشی محصولات خود رها شدند و اجازه یافتند تا مازاد تولید خود را در بازار آزاد بفروشند. بازرگانی در اثر مجازشدن تجارت خرده‌پای خصوصی رونق یافت. حکومت نیز مسئول بانکداری، ترابری، صنعت سنگین و امکانات عمومی شد. اگرچه مخالفت برجای مانده در میان کمونیست‌ها موجب انتقاد از روستاییان ثروتمند یا کولاک‌ها شد که از سیاست اقتصادی جدید سود می‌بردند، اما این برنامه به‌خوبی سودمندی خود را ثابت کرد و اقتصاد روسیه را دوباره احیا نمود. پس از مرگ لنین در اوایل سال ۱۹۲۴، سیاست اقتصادی جدید در میان اعضای داخل حزب کمونیست اتحاد شوروی با مخالفت فزاینده‌ای روبرو شد، دیری نپایید که اختلاف رهبران شوروی در نحوه پیشبرد سیاست‌های اقتصادی بالا گرفت. سرانجام در سال ۱۹۲۴، ولادیمیر لنین پس از ۲ سال رهبری اتحاد شوروی و در سن ۵۴ سالگی درگذشت و پیکرش مومیایی شد و در آرامگاه لنین قرار داده شد.