stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فهرست خانواده‌های زبانی
زبان‌های دسته‌بندی‌نشده > آفریقا

Ongota
Kwadi (منقرض)
Dompo
Mpra
Mpur (غنا)
Jalaa
Laal
Meroitic (منقرض)
Shabo
Bayot
Boro (منقرض)
Kujargé
Oblo
Weyto
Rimba
Oropom (منقرض)
Wawu
Omaio (تانزانیا)
Serengeti-Dorobo (تانزانیا)
Vazimba (ماداگاسکار)
Guanche (منقرض)
زبان‌های دسته‌بندی‌نشده > آسیا

Isaurian (منقرض)
Ancient Cappadocian (منقرض)
Mysian (منقرض)
Ruanruan (منقرض)
Gutian (منقرض)
کاسکی (منقرض)
کاسیان (منقرض)
شیونگ‌نو (منقرض)
Xianbei (منقرض)
Hunnic (منقرض)
کیمبری (منقرض)
Kenaboi (منقرض
Philistine (منقرض)
Proto-Euphratean (منقرض)
سنتینلی
Tambora (منقرض)
Undeciphered -k language of ancient Yemen (منقرض)
Harappan (منقرض)
زبان‌های دسته‌بندی‌نشده > اروپا

Iberian (اسپانیا) (منقرض)
Tartessian (اسپانیا، پرتغال) (منقرض)
North Picene (ایتالیا) (منقرض)
Camunic (ایتالیا) (منقرض)
Minoan (کرت) (منقرض)
Eteocretan (کرت) (منقرض)
Eteocypriot (قبرس) (منقرض)
Trojan (منقرض)
Paleo-Sardinian (ساردینیا) (منقرض)
Paleo-Corsican (کرس) (منقرض)
Elymian (سیسیل) (منقرض)
Sicanian (سیسیل) (منقرض)
Sicel (سیسیل) (منقرض)
پلاسجی (یونان) (منقرض)
Sorothaptic (اسپانیا) (منقرض)
Liburnian (بالکان) (منقرض)
Paeonian (بالکان) (منقرض)
اتروسکی (ایتالیا) (منقرض)
Raetic language (ایتالیا) (منقرض)
Lemnian language (یونان) (منقرض)
زبان‌های دسته‌بندی‌نشده > آمریکای شمالی

Macorix (منقرض)
Guanahatabey (منقرض)
Ciguayo (منقرض)
Akokisa (ایالات متحده) (منقرض)
Tequesta (ایالات متحده) (منقرض)
Quinipissa (ایالات متحده) (منقرض)
Pascagoula (ایالات متحده) (منقرض)
Coree (ایالات متحده) (منقرض)
Congaree (ایالات متحده)
Eyeish (ایالات متحده) (منقرض)
Cusabo (ایالات متحده) (منقرض)
Bidai (ایالات متحده) (منقرض)
Guale (ایالات متحده) (منقرض)
Yamasee (ایالات متحده) (منقرض)
Appalousa (ایالات متحده) (منقرض)
Avoyel (ایالات متحده) (منقرض)
Pedee (ایالات متحده) (منقرض)
Guachichil (مکزیک) (منقرض)
زبان‌های دسته‌بندی‌نشده > اقیانوسیه

Tetepare (جزایر سلیمان)
Moksela (اندونزی)
زبان‌های دسته‌بندی‌نشده > اقیانوسیه > استرالیا

Ngaygungu (منقرض)
Wakabunga
Ndrangith
زبان‌های دسته‌بندی‌نشده > اقیانوسیه > گینه نو

Bayono-Awbono
Dibiyaso
Elseng
Kapori
Kehu
Kembra
Kimki
Kosare
Purari
Pyu
Saponi (منقرض)
Sulka
Tause
Afra
زبان‌های دسته‌بندی‌نشده > آمریکای جنوبی

Taushiro (پرو)
Flecheiros (برزیل)
Majena (بولیوی) (منقرض)
Caranqui (اکوادور) (منقرض)
Sinúfana (کلمبیا) (منقرض)
زبان‌های دسته‌بندی‌نشده و خانواده‌های منقرض

در این بخش، زبان‌ها و خانواده‌های منقرض شده‌ای که هیچ خویشاوند زنده شناخته‌شده‌ای ندارند، فهرست می‌شوند.
| نام | زبان‌ها | سال مرگ | موقعیت | تایید خوب؟ | خانواده مادر پیشنهادی |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| زبان‌های هوری-اورارتویی | ۲ | قرن ۷ ق. م؟ | آسیا | آری | آلارودی |
| زبان‌های تاسمانیایی (چندین خانواده) | ۵–۱۶ | ۱۹۰۵ | استرالیا | نه |  |
| Eastern Daly languages | ۲ | ۲۰۰۶ | استرالیا | برخی |  |
| Tyrsenian languages | ۳ | قرن ۳ | اروپا | برخی |  |
| Baenan | ۱ | دهه ۱۹۴۰ | آمریکای جنوبی | نه |  |
| Culle | ۱ | قرن ۲۰ | آمریکای جنوبی | نه |  |
| Kunza | ۱ | دهه ۱۹۵۰؟ | آمریکای جنوبی | برخی |  |
| Gamela | ۱ | ؟ | آمریکای جنوبی | نه |  |
| Gorgotoqui | ۱ | قرن ۱۷ | آمریکای جنوبی | نه |  |
| Huamoé | ۱ | ؟ | آمریکای جنوبی | نه |  |
| Malibu languages | ۹ | ؟ | آمریکای جنوبی | نه |  |
| Munichi | ۱ | دهه ۱۹۹۰ | آمریکای جنوبی | برخی | آراواکی |
| Natú | ۱ | قرن ۱۹ | آمریکای جنوبی |  |  |
| Pankararú | ۱ | قرن ۲۰ | آمریکای جنوبی | نه |  |
| Panzaleo | ۱ | قرن ۱۷ | آمریکای جنوبی | نه |  |
| Sechura | ۱ | قرن ۱۹؟ | آمریکای جنوبی | نه |  |
| Tarairiú | ۱ | ؟ | آمریکای جنوبی | نه |  |
| Tuxá | ۱ | قرن ۱۹؟ | آمریکای جنوبی | نه |  |
| Xocó | ۱–۳ | ؟ | آمریکای جنوبی | نه |  |
| Xukuru | ۱ | ؟ | آمریکای جنوبی | نه | Xukuruan |
| Yurumanguí | ۱ | قرن ۱۹؟ | آمریکای جنوبی | نه |  |
| Adai | ۱ | قرن ۱۹ | آمریکای شمالی | نه |  |
| Alagüilac | ۱ | قرن ۱۸؟ | آمریکای شمالی | نه |  |
| Aranama | ۱ | قرن ۱۹ | آمریکای شمالی | نه |  |
| Atakapa | ۱ | قرن ۲۰ | آمریکای شمالی | برخی |  |
| Beothuk | ۱ | ۱۸۲۹ | آمریکای شمالی | نه |  |
| Calusa | ۱ | قرن ۱۸؟ | آمریکای شمالی | نه |  |
| Cayuse | ۱ | دهه ۱۹۳۰ | آمریکای شمالی |  |  |
| Chumashan | ۶ | دهه ۱۹۶۰ | آمریکای شمالی |  |  |
| Cotoname | ۱ | قرن ۱۹؟ | آمریکای شمالی |  |  |
| Maratino | ۱ | ؟ | آمریکای شمالی | نه | یوتو-آزتک |
| Naolan | ۱ | دهه ۱۹۵۰ | آمریکای شمالی | نه |  |
| Quinigua | ۱ | ؟ | آمریکای شمالی | نه |  |
| Solano | ۱ | قرن ۱۸ | آمریکای شمالی | نه |  |
زبان‌های اشاره

روابط خانوادگی زبان‌های اشاره به دلیل کمبود پژوهش‌های زبان‌شناختی به خوبی تثبیت نشده‌اند و بسیاری از آن‌ها تک‌خانواده هستند. خانواده‌های زبان‌های اشاره عبارتند از:
| نام خانواده | موقعیت | شمار زبان‌ها |
| --- | --- | --- |
| اشاره فرانسوی | اروپا، آمریکا، آفریقای فرانسوی‌زبان، بخش‌هایی از آسیا | بیش از ۵۰ |
| اشاره بریتانیایی | بریتانیا، استرالیا، نیوزیلند، آفریقای جنوبی | ۴–۱۰ |
| اشاره عربی | بیشتر جهان عرب | ۶–۱۰ |
| اشاره ژاپنی | ژاپن، کره، تایوان | ۳ |
| اشاره آلمانی | آلمان، لهستان، اسرائیل | ۳ |
| اشاره سوئدی | سوئد، فنلاند، پرتغال | ۳ |
فراتر از این خانواده‌ها، در جهان زبان‌های اشاره تک خانواده بسیاری وجود دارد؛ از جمله:
زبان اشاره چینی
زبان اشاره هندوپاکستانی
زبان اشاره ایرانی
زبان اشاره افغانستانی
زبان اشاره برزیلی
زبان اشاره اسپانیایی
دیه‌گو ولاسکز

| دیه‌گو ولاسکز | دیه‌گو ولاسکز |
| --- | --- |
خودنگاره، حوالی ۱۶۴۰ م.: خودنگاره، حوالی ۱۶۴۰ م.
نام هنگام تولد: دیه‌گو رودریگِس دِ سیلبا ئی بلاسْکِس
زادهٔ: ۶ ژوئن ۱۵۹۹ سویل، اندلس، اسپانیا
درگذشت: ۶ اوت ۱۶۶۰ (۶۱ سال) مادرید، اسپانیا
ملیت: اسپانیایی
شناخته‌شده برای: نقاشی
آثار برجسته: آینه ونوس (۵۱–۱۶۴۷)پرتره پاپ اینوسنت دهم (۱۶۵۰)ندیمه‌ها (۱۶۵۶)
جنبش: باروک
دیه‌گو ولاسکز (اسپانیایی: Diego Rodríguez de Silva y Velázquez‎؛‏تلفظ اسپانیایی: [ˈdjeɣo roˈðɾiɣeθ ðe ˈsilβaj βeˈlaθkeθ]؛ ‏ خوانده می‌شود: دیه‌گو رودریگِس دِ سیلبا ئی بلاسْکِس؛ ‏ ۶ ژوئن ۱۵۹۹ - ۶ اوت ۱۶۶۰) نقاش اسپانیایی محبوب دربار فیلیپ چهارم بود. او به خاطر نقاشی‌های پُرتره‌اش از دودمان سلطنتی اسپانیا، دربار واتیکان و اشراف اروپایی، به شهرت فراوانی دست یافت. در قرن نوزدهم آثار وی الگوی هنرمندان واقع‌گرا و امپرسیونیست، به ویژه ادوار مانه، فرانسیسکو گویا، پابلو پیکاسو و سالوادور دالی قرار گرفت.
زندگی > اواخر زندگی

آخرین فعالیت ولاسکز همراهیِ پادشاه و دربار تا مرز فرانسه در بهار سال ۱۶۶۰م بود. در این سفر او باید دکوراسیون پاویلیون اسپانیایی برای ازدواج ماریا ترزا و لوئی چهاردهم را ترتیب می‌داد. کمی بعد از بازگشت او به مادرید، مریضی گریبانش را گرفت و نهایتاً در ۶ اوت ۱۶۶۰م درگذشت. ولاسکز در آن زمان شاگردان و پیروان اندکی داشت. شهرت او در اروپا از اوایل قرن ۱۹ میلادی آغاز شد. بسیاری از نقاشی‌های اولیه‌اش توسط مجموعه‌داران انگلیسی خریداری شده‌بود. همچنین بیشتر کارهای درباریِ متأخر او در موزهٔ پرادو در مادرید نگهداری می‌شوند.
نگارخانه

پیرزن در حال آماده کردن تخم‌مرغ تنگاب‌پز
حدود ۱۶۱۸ م.
نگارخانه ملی اسکاتلند
آینهٔ ونوس
۱۶۴۴ م.
نگارخانه ملی لندن
تاج‌گذاری باکره
حدوداً بین ۱۶۳۵ و ۱۶۳۶ م.
موزه دل پرادو
تسلیم بِردا
۱۶۳۴-۱۶۳۵ م.
موزه دل پرادو
سه نوازنده
حوالی ۱۶۱۸ م.
گمالده‌گالری
پُرترهٔ خوان دِ پارخا
۱۶۵۰ م.
موزه متروپولیتن
پُرترهٔ پاپ اینوسنت دهم
۱۶۵۰ م.
نگارخانه دوریا پمفلیچ
ندیمه‌ها
بین ۱۶۵۶ و ۱۶۵۷ م.
موزه دل پرادو
مسیح مصلوب
حوالی ۱۶۳۲ م.
موزه دل پرادو
La dama del abanico
Pablo de Valladolid
Francisco Lezcano, el Niño de Vallecas
El príncipe Felipe Próspero
El aguador de Sevilla
پیروزی باکوس
پرترهٔ فیلیپ چهارم
۱۶۳۲ م.
نگارخانه ملی لندن
ندیمه ها
امیل آدولف فون برینگ

| امیل آدولف فون برینگ | امیل آدولف فون برینگ |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۵ مارس ۱۸۵۴ هانسدورف، پروس شرقی
درگذشت: ۳۱ مارس ۱۹۱۷ (۶۳ سال) ماربورگ، هسن-ناسائو
ملیت: آلمانی
محل تحصیل: دانشگاه هومبولت برلین
شناخته‌شده برای: برای تلاش در مبارزه با بیماری دیفتری
جوایز: جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی (۱۹۰۱)
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): کاراندام‌شناسی،  ایمنی‌شناسی
محل کار: دانشگاه ماربورگ
 :  
امیل آدولف فون برینگ (به آلمانی: Emil Adolf von Behring)‏ (زاده ۱۵ مارس ۱۸۵۴، هانسدروف - درگذشته ۳۱ مارس ۱۹۱۷، ماربورگ) فیزیولوژیست آلمانی، که برنده اولین جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ۱۹۰۱ به خاطر کشف سرم دیفتری بود.
زندگی

برینگ در ۱۵ مارسِ ۱۸۵۴ در هانسدورف در پروس شرقی به دنیا آمد. پدرش آگوست جورج بهرینگ و مادرش آگوستین زش بهرینگ نام داشت. پدرش آموزگار بود و دو بار ازدواج کرد که حاصل آن دوازده فرزند بود. امیل از همسر دوم او به دنیا آمد. امیل تحصیلات ابتدایی را در زادگاهش بپایان رسانید و برای تحصیلات عالیه با توجه به فقر با استفاده از کمک‌های تحصیلی به دانشگاه فردریک ویلهلم که دانشکده‌ای پزشکی برای ارتش داشت رفت و در سال ۱۸۷۸ موفق به دریافت درجه دکترا در پزشکی گردید. این سال، همان سالی بود که روبرت کخ کتاب خود را دربارهٔ عفونت‌ها منتشر کرد. هنگامی که کخ پایه‌های میکروب‌شناسی را بنیان می‌گذاشت، امیل در سال ۱۸۸۰ از همین دانشگاه دکترای علوم (PhD) خود را دریافت کرد.
پس از آن به خدمت ارتش درآمد و به عنوان دستیار جراحی در بهداری ارتش آلمان در پوزنان (که اکنون جز لهستان است) خدمت کرد و از سال ۱۸۷۸ تا سال ۱۸۸۱ در آنجا مشغول خدمت بود.
امیل به میکروب‌شناسی علاقه‌مند شد و در حالی که شاگردان کخ یکی پس از دیگری میکروب‌های عامل بیماری‌های مختلف را کشف می‌کردند، امیل به فکر نابود کردن میکروب‌ها افتاد و در سال ۱۸۸۱ نخستین مقاله خود را تحت عنوان «عفونت و ضد عفونت در تئوری و عمل» منتشر کرد. امیل در این مقاله خاطرنشان کرد که میکروب را می‌توان در خارج از بدن ضدعفونی کرد ولی در داخل بدن ممکن نیست. ابتدا دربارهٔ یدوفورم (که در سال ۱۸۲۲ کشف شده بود و در سال‌های بعد یعنی سال ۱۸۸۰ برای درمان زخم‌ها مورد به کار گرفت) به مطالعه پرداخت و اثرات ضد عفونی‌کننده آن را مشخص ساخت. بهرینگ در آن زمان به عنوان دستیار در انستیتوی بهداشت برلین که کخ ریاست آن را به عهده داشت شروع به کار کرد. چهار سال قبل از آنکه کخ بهرینگ را به کار روی میکروب دیفتری تشویق کند، یکی از شاگردان کخ عامل میکروبی بیماری دیفتری را کشف کرده بود و امیل رو الکساندریرسین ثابت کرده بودند که بیماری‌زایی آن به علت توکسینی است که از میکروب ترشح می‌شود.
یان اوبلاک

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 اوبلاک با اتلتیکو مادرید در سال ۲۰۲۵:  اوبلاک با اتلتیکو مادرید در سال ۲۰۲۵
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زادروز:  ۷ ژانویهٔ ۱۹۹۳ ‏(۳۲ سال)
زادگاه:  شکفیا لکا، اسلوونی
قد:  ۱۸۹ سانتیمتر (۶ فوت ۲ ۱⁄۲ اینچ)
پست:  دروازه‌بان
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  اتلتیکو مادرید
شمارهٔ پیراهن:  ۱۳
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۹۹–۲۰۰۳:  لوکان
۲۰۰۳–۲۰۰۴:  المپیا
۲۰۰۵–۲۰۰۹:  المپیا یوبلیانا
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۰ |  المپیا یوبلیانا |  ۳۴ |  (۰) |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۴ |  بنفیکا |  ۱۶ |  (۰) |
| ۲۰۱۰ |  ← بیرامار (قرضی) |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۱ |  ← اولهاننزه (قرضی) |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۲ |  ← اونیائو لیرا (قرضی) |  ۱۶ |  (۰) |
| ۲۰۱۲–۲۰۱۳ |  ← ریو آوه (قرضی) |  ۲۸ |  (۰) |
| ۲۰۱۳ |  بنفیکا بی |  ۲ |  (۰) |
| ۲۰۱۴– |  اتلتیکو مادرید |  ۳۵۷ |  (۰) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۰۹ |  اسلوونی زیر ۱۷ سال |   |   |
| ۲۰۰۹ |  اسلوونی زیر ۱۸ سال |   |   |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۲ |  اسلوونی زیر ۲۰ سال |  ۴ |  (۰) |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۳ |  اسلوونی زیر ۲۱ سال |  ۱۸ |  (۰) |
| ۲۰۱۲– |  اسلوونی |  ۷۴ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۷  فوریه  ۲۰۲۴.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۰ نوامبر ۲۰۲۳:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۷  فوریه  ۲۰۲۴.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۰ نوامبر ۲۰۲۳
یان اوبلاک  (به انگلیسی: Jan Oblak؛ زادهٔ ۷ ژانویهٔ ۱۹۹۳) یک بازیکن فوتبال اهل اسلوونی است که در پست دروازه‌بان برای باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید بازی می‌کند.
انتقال وی از بنفیکا به اتلتیکو مادرید که در سال ۲۰۱۴ انجام شد و پنجمین انتقال گران‌قیمت تاریخ فوتبال در بین دروازه‌بان‌ها شد. وی همچنین ۴ بار متوالی برنده جایزه ریکاردو زامورا شده‌است. او با کسب ۵ جایزهٔ زامورا (مشترکا با ویکتور والدز و آنتونی رامالتس) از این حیث در تاریخ جایگاه ویژه‌ای دارد.
آمار ملی > بازی‌های ملی

تا تاریخ ۲۰ نوامبر ۲۰۲۳
| اسلوونی> سال | اسلوونی> بازی | اسلوونی> کلین شیت | اسلوونی> گل خورده |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۱۲ | ۱ | ۰ | ۲ |
| ۲۰۱۳ | ۲ | ۲ | ۰ |
| ۲۰۱۴ | ۱ | ۰ | ۱ |
| ۲۰۱۵ | ۲ | ۱ | ۱ |
| ۲۰۱۶ | ۶ | ۴ | ۳ |
| ۲۰۱۷ | ۶ | ۲ | ۵ |
| ۲۰۱۹ | ۱۰ | ۳ | ۱۱ |
| ۲۰۲۰ | ۵ | ۵ | ۰ |
| ۲۰۲۱ | ۱۱ | ۴ | ۱۲ |
| ۲۰۲۲ | ۱۰ | ۳ | ۱۲ |
| ۲۰۲۳ | ۹ | ۴ | ۶ |
| مجموع | ۶۳ | ۲۸ | ۵۵ |
عملکرد ملی

اندکی پیش از فیکس‌شدن در تیم اصلی المپیا، او اولین و تنها بازی خود را در سال ۲۰۰۸ برای تیم زیر ۱۵ سال اسلوونی انجام داد و پس از آن در رده‌های مختلف ملی بر تعداد بازی‌های ملی خود افزود. دو بازی در تیم زیر ۱۶ سال اسلوونی در سال ۲۰۰۹، چهار بازی برای تیم ملی زیر ۲۰ سال (از ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲) و ۱۸ بازی برای تیم زیر ۲۱ سال اسلوونی (از ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳) او را آمادهٔ بازی در تیم ملی بزرگسالان اسلوونی کرد و سرانجام در سال ۲۰۱۲ بود که او در روز ۱۱ سپتامبر مقابل تیم ملی فوتبال نروژ درون دروازه اسلوونی ایستاد. مسابقه‌ای که از سری رقابت‌های انتخابی جهانی برگزار می‌شد و اسلوونی در برابر نروژ تن به شکست داد. او تا سال ۲۰۱۵ در سایهٔ سمیر هندانوویچ دروازه‌بان اینتر در تیم ملی بود. سرانجام در پایان این سال بود که با کناره‌گیری سمیر هندانوویچ از تیم ملی، یان اوبلاک، دروازه‌بان اصلی تیم ملی کشورش شد. او در ۶ سپتامبر ۲۰۱۹ برای اولین‌بار کاپیتان تیم ملی اسلوونی نیز شد.
عملکرد باشگاهی

او در سال ۲۰۱۰ راهی بنفیکا شد. در ۱۷ سالگی به نظر می‌رسید که یان اوبلاک برای این انتقال بسیار جوان است. بنفیکا او را به خدمت گرفت اما در سال ۲۰۱۰ به بیرامار قرض داد. در سال ۲۰۱۱ بنفیکا مجدداً او را به اولهانه زه قرض داد و در فصل ۲۰۱۱–۲۰۱۲ نوبت رسید به انتقال قرضی اوبلاک به یونیائو د- لیریا. در فصل ۲۰۱۲–۲۰۱۳ هم نوبت به انتقال اوبلاک به ریوآوه رسید و سرانجام وقتی در سال ۲۰۱۴ اوبلاک از بنفیکا راهی اتلتیکو مادرید شد، تنها ۱۶ بار در طول چهار سال پیراهن بنفیکا را به تن کرده بود.
او برای اتلتیکو مادرید نقش مهمی داشته و به این تیم کمک کرده تا عناوین متعددی کسب کند. او در قهرمانی لالیگا در فصل ۲۰۱۴–۲۰۱۵ نقش کلیدی داشت و در آن فصل به عنوان بهترین دروازه‌بان لیگ انتخاب شد. او همچنین جایزهٔ زامورا را که به دروازه‌بانی با کمترین نسبت گل به بازی در لالیگا اعطا می‌شود، چهار بار متوالی از فصل ۲۰۱۵–۲۰۱۶ تا فصل ۲۰۱۸–۲۰۱۹ برده است.
اوبلاک علاوه بر موفقیت‌های داخلی خود، دوبار در سال‌های ۲۰۱۶ و ۲۰۲۰ به اتلتیکو مادرید کمک کرد تا به فینال لیگ قهرمانان اروپا صعود کند. اگرچه این تیم در هردو بار نتوانست جام قهرمانی را کسب کند، عملکرد اوبلاک استثنایی بود و نقش مهمی در این تیم داشت.
زندگی شخصی

یان اوبلاک در ۷ ژانویهٔ ۱۹۹۳ در شکفیا لکا، اسلوونی به دنیا آمد. او فوتبال را از سنین پایین شروع کرد و خیلی زود به استعدادش شناخته شد. در سن ۱۰ سالگی به آکادمی جوانان المپیک لیوبلیانا، یکی از برترین باشگاه‌های فوتبال اسلوونی پیوست. اوبلاک به سرعت در رده‌ها پیشرفت کرد و اولین بازی حرفه‌ای خود را در سن ۱۶ سالگی برای باشگاه انجام داد.
در سال ۲۰۱۰، اوبلاک با بنفیکا، یکی از موفق‌ترین باشگاه‌های پرتغال، قرارداد امضا کرد. او سه سال را در این باشگاه گذراند و بیشتر برای تیم B بازی کرد. با این حال، او چند بازی برای تیم اصلی انجام داد و عملکرد او توجهٔ اتلتیکو مادرید را به خود جلب کرد.
یان اوبلاک یک فرد خصوصی است و اطلاعات زیادی در مورد زندگی شخصی خود به اشتراک نمی‌گذارد. او با یک مدل اسلوونیایی به نام ورونیکا هندلوا ازدواج کرده‌است. این زوج، یک دختر دارند.
همچنین خواهر وی یک بسکتبالیست در سطح حرفه‌ای است.
اوبلاک خارج از زمین به خاطر فروتنی و حرفه‌ای بودنش معروف است. او فردی محجوب است که ترجیح می‌دهد از کانون توجهات دور بماند و روی بازی خود تمرکز کند. او به عنوان یک ورزشکار بسیار فداکار و منظم شناخته می‌شود و برای حفظ آمادگی جسمانی خود از رژیم غذایی سخت و رژیم تمرینی پیروی می‌کند.
اوبلاک علاوه بر دوران فوتبالی‌اش به خاطر کارهای خیریه‌اش نیز شهرت دارد. او از چندین سازمان خیریه از جمله صلیب سرخ و انجمن سلامت روان اسلوونی حمایت کرده‌است. در سال ۲۰۲۰، او ۲۵۰۰۰ یورو برای کمک به مبارزه با همه‌گیری کووید ۱۹ در اسلوونی اهدا کرد.
افتخارات

در طول این سال‌ها، افتخارات یان اوبلاک در اتلتیکو مادرید بیشتر شده‌است. سوپرکاپ اسپانیا (۲۰۱۴)، قهرمانی لالیگا (۲۰۲۰–۲۰۲۱)، نایب‌قهرمانی لیگ قهرمانان (۲۰۱۵–۲۰۱۶)، فتح لیگ اروپا (۲۰۱۷–۲۰۱۸) و قهرمانی سوپرکاپ اروپا (۲۰۱۸) افتخارات اوبلاک و اتلتیکو مادرید بوده‌است و علاوه بر این‌ها، عنوان بهترین دروازه‌بان لالیگا (۲۰۱۳–۲۰۱۴)‌، عنوان بهترین دروازه‌بان سال لالیگا و جایزهٔ زامورا (۲۰۱۶، ۲۰۱۷، ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹) و حضور در تیم منتخب فصل لیگ قهرمانان (۲۰۱۶ و ۲۰۱۷) گوشه‌ای از این افتخارت وی بوده‌است.
یان اوبلاک در سال ۲۰۲۰
یان اوبلاک در سال ۲۰۲۱
تیپ مداخله ویژه ژاندارمری

| تیپ مداخله ویژه ژاندارمری Special Intervention Brigade of the Jandarmerie | تیپ مداخله ویژه ژاندارمری Special Intervention Brigade of the Jandarmerie |
| --- | --- |
Coat of Arms of the Unit: Coat of Arms of the Unit
فعال: ۱۹۹۹–اکنون
کشور:  رومانی
رسته: ژاندارمری رومانی
گونه: واحد تاکتیکی پلیس، ضد شورش
پادگان/ستاد: بخارست
پشتیبان: ولاد سوم
وبگاه: https://www.brigadaspeciala.ro
فرماندهان: فرماندهان
فرمانده کل: سرهنگ نیکولا-اورلیان کوستاچ (Colonel Nicolae-Aurelian Costache)
تیپ مداخله ویژه ژاندارمری (رومانیایی: Brigada Specială de Intervenție a Jandarmeriei به اختصار BSIJ) یک نیروی عملیات ویژه متعلق به ژاندارمری رومانی است. این واحد نام ولاد تِسپـِش «Vlad Țepeș» را برگرفته از فرمانروای افسانه‌ای والاچیا، ولاد به میخ‌کشنده یدک می‌کشد.
فهرست امرا و سرداران تک-ستاره شاغل در نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران

این فهرست شامل امرا و سرداران شاغل در نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران است که درجه تک-ستاره دارند. درجه تک-ستاره در سازمان رزم ارتش جمهوری اسلامی ایران برای نیروی دریایی، دریادار و برای سایر نیروها، سرتیپ است. همچنین در سازمان رزم سپاه پاسداران انقلاب اسلامی برای نیروی دریایی، «دریادار پاسدار» و برای سایر نیروها، «سرتیپ پاسدار» است. سرداران تک-ستاره فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران که سابقهٔ خدمت در سپاه پاسداران یا کمیته انقلاب اسلامی داشته باشند، عنوان «سرتیپ پاسدار» دریافت خواهند کرد. برخی از نظامیان ایرانی، پس از درگذشت‌شان، این درجه را به صورت افتخاری دریافت کرده‌اند.
در مراحل ترفیع یک امیر یا سردار، از سرتیپ دوم به سرتیپ، ابتدا به وضعیت «سرتیپی موقت»، و سپس به وضعیت «سرتیپی دائم» ارتقاء می‌یابد. تمام مراحل ارتقای درجه امرا و سرداران، با تأیید فرمانده کل نیروهای مسلح انجام می‌شود.
فراجا

سرتیپ پاسدار احمدرضا رادان (فرمانده کل انتظامی)
سرتیپ پاسدار قاسم رضایی (جانشین فرمانده کل انتظامی)
سرتیپ پاسدار حمیدرضا اشراق (معاون هماهنگ‌کننده)
سرتیپ پاسدار محمد شرفی (جانشین معاون هماهنگ‌کننده)
سرتیپ پاسدار حسن کرمی (معاون عملیات)
سرتیپ پاسدار هابیل درویشی (معاون مهندسی و پدافند غیرعامل)
سرتیپ پاسدار حبیب‌الله جان‌نثاری (معاون تربیت و آموزش)
سرتیپ احمد دولتخواه (معاون فناوری اطلاعات و ارتباطات)
سرتیپ پاسدار محمد قصری (معاون علوم، تحقیقات و فناوری)
سرتیپ پاسدار یحیی محمودزاده (معاون طرح و برنامه بودجه)
سرتیپ ابراهیم کریمی (معاون نیروی انسانی)
سرتیپ پاسدار مهدی معصوم‌بیگی (رئیس بازرسی کل)
سرتیپ احمدعلی گودرزی (فرمانده مرزبانی)
سرتیپ پاسدار مسعود مصدق (فرمانده یگان‌های ویژه)
سرتیپ محمد قنبری (رئیس پلیس آگاهی)
سرتیپ علی مؤیدی (رئیس پلیس پیشگیری)
سرتیپ وحید مجید (رئیس پلیس فتا)
سرتیپ پاسدار حسین رحیمی (رئیس پلیس امنیت اقتصادی)
سرتیپ پاسدار غلامرضا رضائیان (رئیس سازمان اطلاعات)
سرتیپ پاسدار محمد بابایی (رئیس سابق سازمان اطلاعات)
سرتیپ پاسدار محسن فتحی‌زاده (رئیس سازمان حفاظت اطلاعات)
سرتیپ پاسدار تقی مهری (رئیس سازمان وظیفه عمومی)
سرتیپ پاسدار لطفعلی بختیاری (رئیس مرکز مطالعات راهبردی)
سرتیپ پاسدار رهام‌بخش حبیبی (فرمانده انتظامی استان فارس)
سرتیپ پاسدار محمدکاظم تقوی (فرمانده انتظامی استان خراسان رضوی)
سرتیپ پاسدار عباسعلی محمدیان (فرمانده انتظامی تهران بزرگ)
سرتیپ پاسدار محمدرضا اسحاقی (فرمانده انتظامی استان سیستان و بلوچستان)
سرتیپ پاسدار عباسعلی محمدیان (فرمانده انتظامی تهران بزرگ)
سرتیپ پاسدار محمدعلی نوری‌نژاد (مشاور فرمانده کل انتظامی و فرمانده قرارگاه مقابله با سرقت)
سرتیپ پاسدار اسماعیل احمدی‌مقدم (رئیس دانشگاه و پژوهشگاه عالی دفاع ملی و تحقیقات راهبردی)
سرتیپ پاسدار ایوب سلیمانی (معاون طرح و برنامه و بودجه ستاد کل نیروهای مسلح)
سرتیپ پاسدار محمدجواد زاده‌کمند (معاون نیروی انسانی ستاد کل نیروهای مسلح و فرمانده قرارگاه مرکزی مهارت‌آموزی کارکنان وظیفه نیروهای مسلح)
سرتیپ پاسدار محمود تشکری (رئیس دبیرخانه اشراف کلی ستاد کل نیروهای مسلح)
سرتیپ پاسدار حسین اشتری (مشاور رئیس ستاد کل نیروهای مسلح در امور فراجا)
سرتیپ پاسدار عبدالله محمودزاده (رئیس اندیشکده سیاسی امنیتی انقلاب اسلامی)
سرتیپ پاسدار حسین ذوالفقاری (مشاور رئیس‌جمهور و دبیرکل ستاد مبارزه با مواد مخدر)
سرتیپ پاسدار محمد زارعی (معاون مقابله با عرضه و امور بین‌الملل ستاد مبارزه با مواد مخدر)
سرتیپ پاسدار اسکندر مؤمنی (وزیر کشور، جانشین فرمانده کل قوا در امور فراجا)
سرتیپ پاسدار حسین ساجدی‌نیا (معاون وزیر کشور و رئیس سازمان مدیریت بحران کشور)
سرتیپ پاسدار سید کمال هادیانفر (مشاور وزیر کشور و رئیس دفترِ جانشین فرمانده کل قوا در امور فراجا)
سرتیپ پاسدار سید ابوالحسن بتولی
سرتیپ محمد سهرابی (مشاور فرمانده کل قوا در امور فراجا)
فهیم دشتی

| محمد فهیم دشتی | محمد فهیم دشتی |
| --- | --- |
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: زمستان ۱۳۵۱ ولایت پنجشیر، افغانستان
درگذشته: ۱۴ شهریور ۱۴۰۰ (۴۸ سال) ولایت پنجشیر، افغانستان
محل تحصیل: دانشکده حقوق و علوم سیاسی کابل
پیشه: سخنگو، فعال سیاسی، روزنامه‌نگار و نویسنده
شناخته‌شده برای: کشته شده در جریان مقاومت پنجشیر
خدمات نظامی: خدمات نظامی
خدمت/شاخه: جبهه ملی افغانستان
سال‌های خدمت: ۲۰۲۱
فرمانده: مقاومت پنجشیر
جنگ‌ها/عملیات‌: هجوم طالبان (۱۴۰۰)، درگیری‌های پنجشیر
محمد فهیم دشتی (زادهٔ زمستان ۱۳۵۱ در ولایت پنجشیر – درگذشته ۱۴ شهریور ۱۴۰۰ در ولایت پنجشیر) فعال سیاسی، نویسنده، روزنامه‌نگار افغانستانی، از مدافعان آزادی بیان، سخنگوی جبهه مقاومت ملی افغانستان، از فعالان این جبهه و هم‌رزم احمد شاه مسعود در مبارزه با طالبان بود. دشتی مدیریت هفته‌نامه کابل را بر عهده داشت و خواهرزادهٔ عبدالله عبدالله است. او در زمان ترور احمد شاه مسعود در سال ۲۰۰۱ مجروح شد ولی زنده ماند. محمد فهیم دشتی در جریان مقاومت پنجشیر در شهریور ۱۴۰۰ توسط بمباران پهپادهای منتسب به پهپادهای پاکستانی کشته شد.
زندگی

محمد فهیم دشتی در زمستان سال ۱۳۵۱ در ولایت پنجشیر افغانستان زاده شد. سال ۱۳۷۰ وارد دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه کابل شد. وی از روزنامه‌نگاران با سابقه، خواهرزادهٔ عبدالله عبدالله و دستیار نزدیک خانواده رهبر اتحاد شمالی احمدشاه مسعود بود. او در ۹ سپتامبر ۲۰۰۱ با مسعود بود که احمدشاه مسعود، در اثر بمب‌گذاری انتحاری کشته شد. پس از ورود سربازان آمریکایی به افغانستان، او مسوولیت هفته‌نامه کابل، مستقر در کابل را به‌عهده گرفت و به خاطر پشتیبانی از روزنامه نگاران در افغانستان شناخته شد. در سال ۲۰۲۱ پس از تصاحب افغانستان توسط طالبان، دشتی به عنوان یک سخنگو به جبهه مقاومت ملی افغانستان پیوست.
در ۵ سپتامبر سال ۲۰۲۱ دشتی در هنگام حمله طالبان به پنجشیر کشته شد. طالبان ادعا کردند که او در حین پیشروی به بازارک، مرکز ولایت پنجشیر، جان خود را از دست داده است.
فعالیت‌ها

از فعالیت‌های فهیم دشتی می‌توان به روزنامه‌نگاری، دفاع از آزادی بیان، مسئول مطبوعاتی و نشریه، سخنگوی جبهه مقاومت ملی افغانستان، فعال سیاسی، فرماندهی جریان مقاومت پنجشیر اشاره کرد. از دیگر مسئولیت‌های او می‌توان به ریاست اتحادیه خبرنگاران افغانستان اشاره کرد. همچنین از او به عنوان تحلیل‌گر سیاسی و مشاوره رسانه‌ای نیز یاد می‌شود.
فعالیت‌ها > روزنامه‌نگاری

فهیم دشتی از پیشکسوتان رسانه در افغانستان به‌شمار می‌رفت. او در مدت کوتاهی، فعالیت گسترده در عرصه‌های رسانه‌ای انجام داده است. دشتی به مدت چندین سال در سمت ریاست اتحادیه ملی خبرنگاران افغانستان نیز انجام وظیفه کرد.
از سال ۱۳۷۱ در نشریه‌ای که احمد شاه مسعود به نام هفته نامه کابل بنیان‌گذاری کرده بود به فعالیت رسانه‌ای پرداخت. او به مدت بیش از یک دهه پس از سقوط دور اول طالبان، آن نشریه را به عنوان نشریه نمونه در کشور منتشر کرد. در سال ۱۳۸۰ خورشیدی پس از سقوط طالبان مدیریت هفته‌نامه کابل را به عهده گرفت. دوره مدیریت هفته‌نامه کابل توسط فهمیم دشتی روزگار شکوفایی این نشریه عنوان می‌شود و به سه زبان فارسی، انگلیسی و پشتو چاپ می‌شد.
فعالیت‌ها > مبارزات

در سال‌های دهه ۱۳۷۰ خورشیدی در کنار احمدشاه مسعود و جبهه مقاومت ملی نبرد کرد. در حملهٔ ۹ سپتامبر ۲۰۰۱ که احمد شاه مسعود کشته شد دشتی همراه مسعود بود که وی هم از ناحیهٔ چشم آسیب دید و مجروح شد اما جان سالم به‌در برد. او همزمان با سقوط کابل و بازگشت دوباره طالبان به کابل همراه احمد مسعود رهبر جبهه مقاومت ملی به پنجشیر رفت و جبهه مقاومت دوم را در ولایت پنجشیر مقابل طالبان شکل دادند. فهیم دشتی در روزهای پایانی زندگی، سخنگوی جبهه مقاومت بود.
آثار

محمد فهیم دشتی کتاب‌های بسیاری را دربارهٔ افغانستان نگاشته است.
کتاب پایان بازی
کتاب پایان بازی در شهریور ۱۳۹۴ چاپ شد. دشتی در این کتاب اوضاع افغانستان و منطقه را تحلیل کرده است. بر پایه محتوای این کتاب، افغانستان و منطقه در مسیر آینده‌ای که ثبات امنیتی و توسعه اقتصادی از ویژگی‌های اصلی آن خواهد بود به پیش می‌رود.
این کتاب بیانگر چگونگی ترور احمدشاه مسعود به زبان فهیم دشتی توسط دو ژورنال عرب مرتبط با القاعده است.