stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کارهای روزمره

کارهای روزمره زندگی یا کارهای زندگی روزمره یا به اختصار، «کارْز» (ADLها؛ به انگلیسی: Activities of daily living) اصطلاحی در حوزهٔ مراقبت‌های بهداشتی برای اشاره به کارهای خودمراقبتیِ روزانهٔ یک فرد به کار می‌رود. متخصصان بهداشت اغلب از توانایی یا ناتوانیِ فرد در انجامِ کارزها به عنوان معیاری برای بررسی وضعیتِ عملکردیِ مددجو بهره می‌برند. مفهومِ کارز در ابتدا در دهه ۱۹۵۰ توسط سیدنی کاتز و تیمش در بیمارستانِ بنجامین رز در کلیولندِ اوهایو پیشنهاد شد. از آن زمان تا کنون، پژوهشگرانِ پُرشماری مفهومِ کارز را گسترش داده‌اند. مانند نمونه، بسیاری از شاخص‌هایی که کارز را ارزیابی می‌کردند، اکنون معیارهای تحرکِ مددجو را هم در خود جای داده‌اند.
در سال ۱۹۶۹، لاتون و برودی، مفهوم «کارهای وسیله‌ای (ابزاری) روزانه زندگی» (کورْز، IADL) را برای به‌تصویرکشیدنِ طیف گسترده‌ای از فعالیت‌هایی که از زندگیِ مستقل پشتیبانی می‌کنند توسعه دادند. این مفهوم‌ها اغلب در مراقبت از افرادِ معلول، آسیب‌دیده و سالمندان استفاده می‌شوند. کودکانِ کوچک‌تر اغلب برای انجامِ کارز به کمک بزرگسالان نیاز دارند چون هنوز مهارت‌های لازم برای انجامِ مستقل آن‌ها توسعه نیافته‌اند. افزایشِ سن و ناتوانی، که افراد را در گروه‌های سنی گوناگون تحت تأثیر قرار می‌دهد، می‌تواند به اندازهٔ چشمگیری زندگیِ روزمرهٔ افراد را دگرگون کند. چنین دگرگونی‌ها باید با دقت مدیریت شوند تا به سلامت و تندرستی خدشه وارد نشود.
کارهای معمولِ زندگیِ روزمره (کارزها) شامل تغذیهٔ خود، حمام‌کردن، لباس‌پوشیدن، نظافت، کارکردن، خانه‌داری و مدیریت بهداشت شخصی پس از استفاده از توالت است. شماری از نظرسنجی‌های ملی در ایالات متحده، داده‌هایی را در مورد وضعیت کارزِ جمعیتِ کشورِ نام‌برده جمع‌آوری کرده‌اند. اگرچه تعاریفِ اولیهٔ کارزها مشخص شده است اما آنچه به‌طور خاص یک کارزِ ویژه را تشکیل می‌دهد می‌تواند برای هر فرد متفاوت باشد. سابقه فرهنگی و سطح تحصیلات از جمله عواملی اند که می‌توانند بر درکِ فرد از توانایی‌های عملکردیِ خودش تأثیر بگذارند.
کارزها به دو دستهٔ وظایفِ اساسیِ خودمراقبتی (که معمولاً در دوران نوزادی یادگرفته می‌شوند) یا وظایف ابزاری (که عموماً در دوران نوجوانی یادگرفته می‌شوند) طبقه‌بندی می‌شوند. فردی که نمی‌تواند کارزهای ضروری را انجام دهد شاید کیفیتِ زندگیِ پایین‌تری داشته باشد یا در شرایطِ فعلیِ زندگیِ خود، ناامن باشد؛ بنابراین، ممکن است به کمک افراد دیگر و/یا وسایل مکانیکی نیاز داشته باشد. نمونه‌هایی از دستگاه‌های مکانیکی برای کمک به کارزها عبارتند از: صندلی‌های بالابر برقی، نیمکت‌های انتقالِ وان و رمپ‌ها برای جایگزینی پله‌ها.
کارزهای پایه

کارزهای پایه عبارت اند از وظایف خودمراقبتی، شاملِ:
حمام‌دستشویی‌کردن
بهداشت فردی و خودپیرایی که شامل شانه‌زدن و اصلاحِ مو می‌شود.
لباس‌پوشیدن
بهداشت در دستشویی شامل رفتن به دستشویی، شستنِ خود پس از اجابت مزاج و خروج از آن
«تحرک» و «انتقال» شامل راه‌رفتن، نشستن و برخاستن از تخت و صندلی. تعریفِ گسترده‌تر: حرکت از یک مکان به مکان دیگر حین انجام فعالیت‌ها
تغذیهٔ خود: غذاخوردن به تنهایی
مقیاسِ استقلالِ عملکردی (FIM) ابزاری است که در سال ۱۹۸۳ توسعه یافته‌است و از یک درجه‌بندیِ ۰ تا ۷ برای ارزیابی کارزهای مختلف بر اساس سطحِ کمکِ موردِ نیاز پیروی می‌کند.  نمره ۷ می‌نمیاند که فرد مستقل است، در حالی که نمره ۰ نشان می‌دهد که فرد نمی‌تواند بدون کمک فعالیت‌هایش را انجام دهد.
۰ - درست کارش را انجام نمی‌دهد. (Activity Does Not Occur)
۱ - کاملا نیازمند یاری. (Total Assistance)
۲ - نیازمند یاری حداکثر. (Maximal Assistance)
۳ - نیازمند یاری متوسط. (Moderate Assistance)
۴ - نیازمند یاری حداقل. (Minimal Assistance)
۵ - نیازمند نظارت. (Supervision or Setup)
۶ - نیازمند اصلاح. (Modified Independence)
۷ - کاملا مستقل. (Complete Independence)
هرچند مرسوم نیست ولی یادیارِ «مرگ» هم در بازتعریفِ کارزها مشکل‌گُشا است: لباس پوشیدن/حمام‌کردن، غذاخوردن، سرِ پا بودن (حرکت/پیاده‌روی)، دستشویی‌کردن و بهداشت.
کارزهای ابزاری (کورزها)

کورزها (IADL) برای عملکرد اساسیِ روزانه ضروری نیستند اما فرد را قادر می‌سازند تا سطحی از استقلال را در یک جامعه به دست آورد.
خانه‌داری
مدیریتِ پول (دخل و خرج)
حرکت درونِ جامعه
غذادرست‌کردن
خریدِ موادِ غَذایی و دیگرملزومات
مصرفِ داروهایِ تجویزی
استفاده از تلفن یا سایرِ اَشکالِ ارتباطی
کاردرمانگران اغلب کورزها را در طولِ ارزیابی بیمار می‌سنجند. انجمن کاردرمانی آمریکا، ۱۲ گونه کورز را شناسایی کرده‌است که ممکن است به صورت جداگانه یا به عنوان فعالیتِ مشترک با دیگران انجام شوند.
مراقبت از دیگران (مانند انتخاب و نظارتِ مراقبان)
مراقبت از جانورانِ خانگی
کودک‌پَروَری
مدیریتِ ارتباطات
تحرک اجتماعی
مدیریتِ مالی
مدیریت و نگهداریِ سلامت
تأسیس و نگهداری از خانه
آماده‌سازی و پاک‌سازی غذا
انجامِ فرایضِ احتمالیِ دینی
رویه‌های ایمنی و واکنش‌های اضطراری
خريدكردن
درمان

کاردرمانگران، برای درمان ناتوانی‌های ناشی از افزایش سن یا آسیب‌های جسمی و روانی، مداخلاتِ درمانی برای بازسازیِ مهارت‌هایِ موردِ نیازِ حفظ، بازیابی یا افزایشِ استقلال فرد در تمام کارهای روزمره زندگی را ارزیابی کرده و از آنها استفاده می‌کنند.
فیزیوتراپیست‌ها از تمرین‌هایی برای کمک به بیماران برای حفظ و بهبود استقلال در کارزها استفاده می‌کنند. برنامهٔ تمرینی، متناسب با کمبودهایِ ویژهٔ بیمار است که شاید شامل سرعتِ راه‌رفتن، قدرت، تعادل و هماهنگی بشود. سرعتِ پایینِ راه‌رفتن با افزایشِ خطر سقوط مرتبط است. بنابراین، تمرین‌هایی که سرعتِ راه‌رفتن را افزایش می‌دهند برای پیاده‌رویِ ایمن‌تر و کاربردی‌تر بسیار مهم هستند. پس از آغازِ یک برنامهٔ ورزشی، حفظِ روال مهم است در غیر این صورت، مزایای آن از بین خواهند رفت. برای بیماران ضعیف، ورزشِ منظم برای حفظ استقلالِ عملکردی و جلوگیری از نیاز به کمک خارجی یا قراردادنِ او در یک مرکز مراقبتِ طولانی‌مدت، حیاتی است.
مراقبت از بیمار

مهارت‌های کمک به کارزهذ در پرستاری و سایر حرفه‌ها مانند کمک‌پرستاری در بیمارستان‌ها، خانه‌هایِ سالمندان، موسساتِ ارائهٔ تسهیلاتِ زندگیِ کمکی (لوازم پزشکی) و سایر زمینه‌های مراقباتِ طولانی‌مدت مورد نیاز اند. کمک‌رسانی‌هایی مانند آنچه پیشتر در همین مقاله گفته شده: کمک به تحرک بیمار مانند وقتی که بنابر دستور پزشک باید کاملا در تخت باشد و همچنین کمک‌های بهداشتی که ممکن است شامل حمام‌کردن در رختخواب و کمک به دفع ادرار و مدفوع باشد. کمک‌مراقبانِ شخصی، ملزم به رعایت استانداردهای تعیین‌شدهٔ مراقبت هستند. برای کسانی که نیاز به کمک‌مراقبتِ بیش از ۲۰ ساعت در هفته دارند، پشتیبانی در ازای دستمزد تعریف شده‌است. یک سنجش در سال ۲۰۰۸ نمایاند که کمکِ شخصی شاید مزایایی را برای برخی از افرادِ پیر و مراقبانِ غیررسمی آنها ارائه دهد. پژوهش‌های بیشتری برای ارزیابی کاراییِ مدل‌های گوناگونِ کمکِ شخصی و هزینه‌هایِ کلیِ آنها مورد نیاز است.
نیازمندی‌های مُراقِب

در مراکزِ مراقبتِ مسکونیِ جامعه، ضروری است که دستیاران شخصی، پزشکان و پرستاران بدانند که بیماری می‌تواند وضعیتِ روانی بیمار را دچار دگرگونی کند و بَر واکنش‌های آن‌ها نسبت به تغییر، تأثیر بگذارد و احتمالاً منجر به رفتارهایی مانند بی‌حوصلگی یا هوس‌بازی شود. ارائهٔ صبورانهٔ مراقبت‌ها، درایت، تمرکز، انضباط و دلسوزی برای ایجادِ اعتمادِ متقابل با بیماران، حفظ اعتمادبه‌نفسِ ایشان و پشتیبانی از موفقیتِ درمان و بهبودی بیماران، ضروری است.
افزون بر روحیه، مراقبت از ظاهرِ ماجرا هم ضروری است. لباس‌ها باید تمیز، اتوکشیده و مرتب باشند. مو باید مرتب باشد؛ دست‌ها باید تمیز باشند و ناخن‌ها باید کوتاه شده باشند. استفادهٔ معقول و متعادل از لوازمِ آرایشی، عطر و جواهرات هم سفارش می‌شود. بسیاری از مراکز بهداشتی و درمانی، لباس‌فرم‌های ویژه‌ای را برای مراقبان معرفی کرده‌اند. از آنجایی که مراقبتِ پرستاری نیاز به توجه و انرژی زیادی دارد، پرستاران و بهیاران، اغلب دوره‌های اضافی‌ای برای آموزش را از سَر می‌گذرانند. مراقبت‌های پرستاری معمولا به مراقبت‌های عمومی و تخصصی تقسیم می‌شوند. مشکلاتِ خاصی هنگامِ مراقبت از بیماران وخیم‌الحال ایجاد می‌شود. یک فضای کار سالم، عاملی مهم است. اگر مراقبان بدرفتاری کنند یا عصبانیت به خرج دهند، همین برخورد را از بیماران دریافت خواهند کرد و برعکس.
نیازمندی‌هایِ مراقبتِ ویژه > تحرک

بیمارانی که بی‌حرکت اند باید حداقل هر دو ساعت یکبار برای جلوگیری از پیدایشِ زخم‌های فشاری که معمولا به عنوان زخم بستر شناخته می‌شوند، موقعیتشان را تغییر دهند. جابجاییِ بیماران بستری در بیمارستان مزایای دیگری هم مانند کاهشِ خطرِ ترومبوز سیاهرگی عمقی و کاهشِ کم‌کاریِ بدن دارد. برای محافظت از سَر بیمار در برابر آسیب در هنگام تغییر موقعیت، معمولاً یک بالش در سر تخت قرار می‌گیرد. برای بالابردن یک بیمارِ بستری در رختخواب، مراقبان از یک ملحفهٔ کاهندهٔ اصطکاک یا ابزارهای مشابه استفاده می‌کنند.
نیازمندی‌هایِ مراقبتِ ویژه > حمام‌کردن

حمام در تخت شامل استفاده از پتوی حمام برای پوشاندن بیمار و حُصولِ اطمینان از صرفاً درمعرضِ دید‌بودن قسمتِ در حالِ شستشو است. این کار حریم خصوصی را حفظ می‌کند و بیمار را مطمئن و گرم نگه می‌دارد. به طور معمول، ابتدا چشم‌ها با استفاده از آبِ بی‌صابون (تا چشم‌ها نَسوزند) تمیز می‌شوند. هر چشم باید از گوشهٔ داخلیِ نزدیکِ بینی به سمت بیرون تمیز شود تا از انتقالِ زباله به مجرای اشک جلوگیری شود. برای این کار هم از قسمتِ تمیزِ پارچه استفاده می‌شود یا پارچه را پیش از تمیزکردن چشمِ دوم آب می‌کشند تا از پخش‌شدنِ هر آشغال جلوگیری شود. پس از شستشوی هر قسمت، قسمتِ شسته‌شده باید خشک شود.
در مراقبت از میان‌دوراه از شیوه‌نامهٔ خاصی پیروی می‌شود تا انتقالِ ریزاندامگان به حداقل برسد. میان‌دوراه باید از کمترین آلودگی تا آلوده‌ترین ناحیه‌اش شسته شود. ششتشوی این ناحیه در زنان از ناحیه شرمگاهی به سمت ناحیه مقعدی انجام می‌شود و نه برعکس. برای مردان، ابتدا نوک آلت تناسلی و سپس طرفین (به دور از دهانهٔ مجرای ادرار) تمیز می‌شوند. اگر نَرِ موردِ مراقبت ختنه نشده باشد، پوست ختنه‌گاه را به آرامی جمع می‌کنند، می‌شویند و سپس فوراً به موقعیت اولیه خود باز می‌گردانند تا از محدود‌شدن گردشِ خون جلوگیری شود. در کودکان پوستِ ختنه‌گاه را جمع نمی‌کنند تا آسیبی وارد نشود.
نیازمندی‌هایِ مراقبتِ ویژه > دستشویی‌کردن

تشتک برای دفعِ مدفوعِ بیمارانی که روی تخت بسته شده‌اند همچنین برای دفع ادرار برای خانم‌ها به کار می‌رود. سَر تخت برای کمک به اجابت مزاج بالا بُرده می‌شود.
نیازمندی‌هایِ مراقبتِ ویژه > لباس‌پوشیدن

برای افرادی که یک طرفِ بدنشان (مثلاً به دلیل سکته مغزی) ضعیف‌تر از بخشِ دیگر است، توصیه می‌شود که ابتدا لباسِ سمت ضعیف‌تر را با بازوی قوی‌تر بپوشانند. برعکس، هنگام درآوردن لباس، ابتدا باید لباسِ طرف قوی‌تر را از تن خارج نمود.
غالبا یک طرفِ تختِ کسانی به سختی از رختخواب خارج می‌شوند، باز است. با این حال، برای بیمارانی که غلتیدن به پهلو برایشان منع شده مانند بیمارانی که پس از جراحی تعویض مفصل ران در حالِ بهبود اند، این روند جایز نیست و باید اصلاح شود. به این بیماران کمک می‌شود تا در وضعیتِ نشسته و نیمه‌نشسته قرار گیرند و حفاظِ نیمهٔ بالایی تخت هم برایشان تعبیه می‌شود. پس از تکمیل، سپس به بیمار کمک می‌شود تا در حالی که نیمهٔ پایین تخت آماده می‌شود، دراز بکشد.
نیازمندی‌هایِ مراقبتِ ویژه > غذادادن

برای حفظِ عزت نفس، بیماران تا حد امکان در مراقبت از خودشان مشارکت دارند. ترجیحاتِ ایشان برای ترتیبِ مصرفِ موادِ غذایی محترم است. چاشنی‌ها و غذاها با توجه به ترجیحاتِ هر بیمار تهیه می‌شوند. مایعات کافی هم همراه با غذای ایشان تهیه می‌شود. وسایلِ کمکیِ ضروری مانند دندان مصنوعی، سمعک و عینک، پیش از صَرفِ غذا در محل قرار می‌گیرند. بهداشتِ دهان و دندان پس از غذاخوردن مهم است که شامل مسواک‌زدن، تمیزکردن دندانِ مصنوعی و استفاده از دهان‌شویه می‌شود. برای مبتلایان به دیسفاژی، بیماران باید تحت احتیاطاتِ آسپیراسیون قرار بگیرند. میزانِ تغذیه و اندازهٔ گازگرفتن با توجه به تحملِ هر بیمار تنظیم می‌شود. اصلاحاتِ رژیمِ غذایی، همانطور که توسطِ مشاورهٔ تغذیه توصیه می‌شود، می‌توانند شامل خردکردن، چرخ‌کردن، پوره‌کردن یا افزودنِ قوام‌دهندگان برای آسان‌ترکردنِ بلع باشند. برای بیمارانِ مبتلا به اختلالات بینایی، معمولاً از قیاس صفحه ساعت برای توصیف موقعیت مواد غذایی برایشان استفاده می‌شود. از نِی هم استفاده می‌شود مگر اینکه به خاطر دیسفاژی منع مصرف داشته باشد.
نیازمندی‌هایِ مراقبتِ ویژه > جلوگیری از خودکشی

برای افرادی که مراقبتِ خودکشی دریافت می‌کنند، وعده‌های غذایی در ظروف پلاستیکی یا کاغذی همراه با ظروف پلاستیکی (به استثنای چاقو) ارائه می‌شوند و استفاده از اشیاءِ تیز فقط تحتِ نظارتِ مستمرِ کارکنان برایشان مجاز است.
نیازمندی‌هایِ مراقبتِ ویژه > آماده‌سازی تخت

یک روتختی روی تشکِ تختِ بیمارستان قرار می‌گیرد. اغلب، یک ورق کشش (Draw Sheet؛ که به عنوان ورقِ حرکت هم شناخته می‌شود) هم در زیر بیمار قرار می‌گیرد. برگه کشش معمولاً برای تسهیلِ بلندکردن یا تغییر موقعیت بیمار استفاده می‌شود. ملحفه‌هایی که در زیر بیمار قرار گرفته‌اند، به گونه‌ای که از ایجاد چین و چروک جلوگیری شود نگه‌داری می‌شوند تا به پوست آسیب نرسانند. سپس یک ملحفهٔ رویی و یک پتو روی تخت قرار می‌گیرد که گوشه‌های آن به‌خوبی کشیده شده‌است.
نیازمندی‌هایِ مراقبتِ ویژه > مراقبت از زخم

پانسمان‌های زخم را می‌توان به چند نوعِ پانسمان‌های هیدروکلوئیدی، هیدروژل، آلژینات، کلاژن، فوم، شفاف و پارچه‌ای تقسیم‌بندی کرد.
ارزیابی

شاخص‌های پُرشماری برای ارزیابی کارهای روزمره زندگی (کارزها) و و کارهای وسیله‌ایِ (ابزاریِ) زندگی (کورزها) وجود دارند مانند مقیاس بریستول.
در حوزه ناتوانی، شاخص‌هایی برای به‌دست‌آوردنِ بازیابیِ عملکردی در انجام کارزها ایجاد شده‌است مانندِ شاخص استقلال عملکردی که برای ارزیابی در طیف گسترده‌ای از ناتوانی‌ها طراحی شده‌است و همچنین شاخص استقلال آسیب نخاعی که برای ارزیابی شرکت‌کنندگانی در نوع خاصی از ناتوانی طراحی شده‌است.
مدل‌های خدمات مراقبتی بسیاری هم اصل ارزیابی کارزها را در خود گنجانده‌اند.
فناوری محاسباتیِ فراگیری هم برای تعیینِ سلامتی سالمندانی که به طور مستقل در خانه‌های خود می‌زیَند در نظر گرفته شده‌است.
ارزیابی > پژوهش

ارزیابیِ کارزها به طور فزاینده‌ای در مطالعات همه‌گیرشناختی به‌عنوان معیاری برای سلامت در زندگی که منحصراً بر بیماری‌های خاص تمرکز نمی‌کند، استفاده می‌شود. برخلاف مطالعاتی که پیامدهای بیماریِ خاص را بررسی می‌کنند، پژوهش‌هایی که از ارزیابی کارزها استفاده می‌کنند به طیف وسیع‌تری از اثرات سلامت، مانندِ مواردی که سطوح تأثیرِ کمتری دارند، حساس اند.  کارزها در مقیاس پیوسته اندازه‌گیری می شوند که فرآیند پژوهش را ساده‌تر می‌کند.
سیدنی کاتز مطالعه‌ای بر روی ۶۴ بیمار شکستگی لگن در یک دوره ۱۸ماهه انجام داد و داده‌های جامعی را در مورد درمان، پیشرفت و نتایجِ آنها جمع‌آوری کرد. تجزیه و تحلیلِ داده‌ها نشان داد که بیمارانی که مستقل‌ترین افراد تلقی می‌شدند، قادر به انجام طیف وسیعی از کارزها بودند چه در کارهای پیچیده‌تری مانند حمام‌کردن و چه در کارهای ساده‌تر مانند غذاخوردن. بر اساس این یافته‌ها، کاتز مقیاسی را برای ارزیابی ظرفیت زندگی بیماران ابداع کرد. این مقیاس نخستین بار در سال ۱۹۶۳ در مجله انجمن پزشکی آمریکا منتشر شد و از زمان انتشار بیش از ۱۰۰۰ بار مورد استناد قرار گرفته‌است. اگرچه این مقیاس معیار استاندارد شده‌ای از عملکرد روانی و زیست‌شناختی ارائه می‌دهد اما فرآیندش برای رسیدن به این فرض مورد انتقاد قرار گرفته است. به طور خاص، پورتر برای یک رویکرد پدیدارشناختی استدلال کرده است که:
کاتز و همکارانش  (۱۹۶۳) ادعایی کردند که مبنایی برای مفروضات هستی‌شناختی سنت پژوهشِ مارزها شد. در پیشنهاد ایشان مبنی بر اینکه «یک پسرفتِ منظم [در مهارت‌ها] به عنوان بخشی از فرآیندِ طبیعی پیری محسوب شود» (ص ۹۱۸)، یک تعمیمِ ضمنی از جامعهٔ آماریِ ایشان از افراد مسنِ با شکستگی لگن به همه افراد مسن وجود داشت.
پورتر بر ماهیت احتمالی بیماری‌محور کارزها (که در مورد مذکور از بیماران شکستگی لگن مشتق شده بود)، نیاز به تعریف عینیِ کارزها را تذکر داد و بر ارزش احتمالی افزودنِ اقدامات عملکردی اضافی هم تأکید کرد.
یک مرورِ نظام‌مند اثربخشی برنامه‌های طراحی‌شده برای آموزش فعالیت‌های مهارت‌های روزمره زندگی، به‌ویژه به افراد مبتلا به اسکیزوفرنی را بررسی می‌کند:
یک تشتک شکستگی که برای کسانی که دچار شکستگیِ لگن هستند به کار می‌رود.
تختِ بیمارستانی با گوشه‌های مُنقطع
ماتریس یک‌ها

در ریاضیات، ماتریس یک‌ها ماتریسی است که در آن همه‌ی درایه‌ها برابر با عدد یک است. مثال‌هایی از اینگونه ماتریس‌ها:
ویژگی‌ها

J_{n,n} را یک ماتریس n × n از یک‌ها در نظر بگیرید، خواص زیر را برای J داریم :
اثر J برابر n است، همچنین تنها زمانی دترمینان ناصفر (در اینجا برابر ۱) است که n برابر ۱ باشد ، در غیر این صورت دترمینان برابر صفر می‌شود.
چند جمله‌ای مشخصه J برابر  (x-n)x^{n-1} است.
رتبه J برابر ۱ است و دو مقدار ویژه دارد، یکی n با مرتبه تکرار 1 و دیگری 0 با مرتبه تکرار n − 1 .
برای هر  k=1,2,\ldots . داریم  J^{k}=n^{k-1}J .
در ضرب هادامار، J عنصر خنثی است .
اگر J را به عنوان یک ماتریس در اعداد حقیقی بررسی کنیم، ویژگی‌های زیر نیز برقرارند :
ماتریس  {\tfrac {1}{n}}J ماتریسی خودتوان است .
ماتریس نمایی J برابر  \exp(J)=I+{\frac {e^{n}-1}{n}}J است .
کاربردها

ماتریس یک‌ها در زمینه ترکیبیات کاربردهایی دارند، به طور خاص‌تر در استفاده از روش‌های جبری برای نظریه گراف . به عنوان مثال، اگر A ماتریس همسایگی گراف n-راسی و بدون جهت G و J ماتریس یک‌ها از همان بُعد باشند، آنگاه G یک گراف منتظم است اگر و تنها اگر AJ = JA .
انعطاف‌پذیری مفصل

به دامنه حرکتی پیرامون یک مفصل، انعطاف‌پذیری می‌گویند.
انواع انعطاف‌پذیری

چند نوع انعطاف‌پذیری اساسی وجود دارد: انعطاف‌پذیری فعال و انعطاف‌پذیری غیرفعال. برای دستیابی به انعطاف‌پذیری مطلوب در یک مفصل معین، اغلب تلفیقی از حرکات انعطاف‌پذیری فعال و غیرفعال استفاده می‌شوند.
انواع انعطاف‌پذیری > انعطاف‌پذیری فعال

انعطاف‌پذیری فعال به شرایطی گفته می‌شود که در آن، ماهیچه‌ها پیرامون یک مفصل منقبض می‌شوند و یک عضو را به حرکت درمی‌آورند. انعطاف‌پذیری فعال می‌تواند به دو صورت پویا و ایستا باشد.
انواع انعطاف‌پذیری > انعطاف‌پذیری فعال > پویا

حرکات انعطاف‌پذیری فعال از نوع پویا، باعث انقباض عضلانی سریع و قوی می‌شود انجام چنین حرکاتی توصیه نمی‌شود.
انواع انعطاف‌پذیری > انعطاف‌پذیری فعال > ایستا

انعطاف‌پذیری فعال از نوع ایستا، انقباض‌های مداوم و آهسته را موجب می‌شود.
انواع انعطاف‌پذیری > انعطاف‌پذیری غیرفعال

انعطاف‌پذیری غیرفعال به شرایطی گفته می‌شود که در آن، یک نیروی خارجی، یک اندام را به حرکت درمی‌آورد تا به نقطه نهایی حرکت خود برسد.
عوامل محدود کننده انعطاف‌پذیری

ساختار استخوانی.
اندازه ماهیچه‌های پیرامون مفصل.
بافت پیوندی موجود در مفاصل.
قدرت ماهیچه‌ها و بافت‌های پیوندی احاطه‌کننده مفصل.
باشگاه فوتبال اف سی آنیانگ

باشگاه فوتبال اف سی آنیانگ(به کره‌ای: FC 안양) یک باشگاه فوتبال در شهر آنیانگ، گیونگگی در کشور کره جنوبی می‌باشد که در کی لیگ چلنج بازی می‌کند.
Football club
باشگاه فوتبال اینداستریالز

Football club
اینداستریالز یک تیم فوتبال کوبایی است که در لیگ برتر کوبا بازی می‌کند و در هاوانا مستقر است. ورزشگاه خانگی آنها کامپو آرمادا است. این باشگاه یکی از اولین باشگاه‌های کشور است.
شمشی-ادد چهارم

شاه آشور
| شمشی-اَدَد چهارم | شمشی-اَدَد چهارم |
| --- | --- |
شاه آشور : شاه آشور 
شاه امپراتوری آشور میانه: شاه امپراتوری آشور میانه
سلطنت: ۱۰۵۴–۱۰۵۰ پ. م
تاج‌گذاری: ۱۰۵۴ پ. م
پیشین: اریبا-ادد دوم
جانشین: آشور-ناصیر-پال یکم
زاده: ؟، آشور
درگذشته: ۱۰۵۰ پ. م
فرزند(ان): آشور-ناصیر-پال یکم
خاندان: آشور میانه
پدر: تیگلات-پیلسر یکم
شمشی-اَدَد چهارم (Šamši-Adad I), mdšam-ši-dIM, پادشاه آشور بود (۱۰۵۴–۱۰۵۰ پ. م). وی نود و یکمین شاه در «فهرست پادشاهان آشوری» محسوب می‌شود. او پسر تیگلات-پیلسر یکم (۱۱۱۴–۱۰۷۶ پیش از میلاد)، پس از برادرانش (اَشَرید-پال-اِکور و آشور-بعل-کالا) سومین پسر تیگلات-پیلسر یکم بود که سلطنت را به دست گرفت. در اصل او سلطنت را از پسر برادرش اریبا-اَدَد دوم، (۱۰۵۵–۱۰۵۴ پیش از میلاد) غصب کرد. کاملاً محتمل است که هنگام به دست گرفتن تاج و تخت او نسبتاً سالخورده باشد.
زندگی‌نامه

فهرست پادشاهی آشور بیان می‌کند که او "از کاردونیاش (یعنی بابل) برخاست. او اریبا-اَدَد دوم، پسر آشور-بعل-کالا (Aššur-bêl-kala) را برکنار کرد، تاج و تخت را تصرف و ۴ سال حکومت کرد. پادشاه بابل آداد-آپلا-ایدینا بود، که بیش از یک دهه قبل توسط آشور-بل-کالا، برادر شمشی-ادد منصوب شده بود. میزان تأثیر وی در جانشینی نامشخص است اما به نظر می‌رسد شمشی-ادد ممکن است پیش از این به پناهندگی در جنوب گریخته باشد.
طبق «لیست پادشاهی هم دوران» فرض می‌شود ایا-موکین-زری (حدود ۱۰۰۸ پیش از میلاد)، به عنوان معاصر بابلی وی باشد. یکی شدن این دو نام بعید است زیرا او احتمالاً همزمان با پادشاهان بعدی سلسله دوم ایسن در جریان مرگش اتفاق افتاده بود. وقایع سیاسی سلطنت او مبهم است و کتیبه‌های قطعه قطعه شده او محدود به یادآوری کارهای بازسازی در معبد ایشتار در نینوا و بیت نامرو (bīt nāmeru-برج دروازه)، در آشور می‌باشد.
پس از وی، پسرش، آشور-ناصیر-پال یکم (Aššur-naṣir-apli I) جانشین او شد.
باشگاه فوتبال المپیک بلکبرن

Football club
باشگاه فوتبال المپیک بلکبرن یک باشگاه فوتبال انگلیسی مستقر در بلکبرن، لنکاوی در اواخر قرن نوزدهم بود. اگرچه این باشگاه فقط بیش از یک دهه بود که وجود داشت، اما در تاریخ فوتبال انگلستان به عنوان اولین باشگاه از شمال کشور و اولین باشگاهی که از طبقه کارگر برنده رقابت‌های پیشرو کشور (جام حذفی) شد، مهم است. این جام قبلاً تنها توسط تیم‌هایی متشکل از آماتورهای ثروتمند از کشورهای خانگی کسب شده بود، و پیروزی المپیک نقطه عطفی در گذار این ورزش از یک سرگرمی برای آدم‌های کلاس بالا به یک ورزش حرفه‌ای بود.
این باشگاه در سال ۱۸۷۸ تشکیل شد و در ابتدا فقط در مسابقات محلی کوچک شرکت می‌کرد. در سال ۱۸۸۰، این باشگاه برای اولین بار وارد جام حذفی شد و سه سال بعد، اولد اتونیانس را در اووال کنینگتون شکست داد و جام را به  دست آورد. با این حال، المپیک در دوران حرفه‌ای جدید قادر به رقابت با باشگاه‌های ثروتمندتر و با حمایت بهتر نبود و در سال ۱۸۸۹ شکست خورد.
بیشتر مسابقات خانگی المپیک در ورزشگاه هولی ده وال برگزار شد که به نام یک خانه عمومی مجاور نامگذاری شد. از سال ۱۸۸۰ به بعد، رنگ‌های انتخابی باشگاه شامل پیراهن‌های آبی روشن و شورت‌های سفید بود. یک بازیکن المپیک، جیمز وارد، برای تیم انگلیس انتخاب شد و شش بازیکن ملی سابق یا آینده انگلیس برای این باشگاه بازی کردند، از جمله جک هانتر، که مربی باشگاه در زمان قهرمانی جام حذفی المپیک بود.
باتری لیتیم آهن فسفات

| 0 | 1 |
| --- | --- |
یک باتری AA لیتیوم فسفات آهن (LiFePO4) (سمت راست) در کنار جای نگهدارنده باتری (سمت چپ): یک باتری AA لیتیوم فسفات آهن (LiFePO4) (سمت راست) در کنار جای نگهدارنده باتری (سمت چپ)
انرژی مخصوص: 90–160 Wh/kg (320–580 J/g or kJ/kg)  Next gen: 180–205 Wh/kg
چگالی انرژی: 325 Wh/L (1200 kJ/L)
نسبت توان به وزن: around 200 W/kg
انرژی/قیمت مصرف‌کننده: 1-4 Wh/US$
دوام زمانی: 10 سال
دوام چرخه‌ای: 2,500–9,000 cycles
ولتاژ اسمی سلول: 3.2 V
باتری لیتیم آهن فسفات (به انگلیسی: Lithium iron phosphate battery یا lithium ferrophosphate battery) (مخفف انگلیسی: LFP battery) گونه‌ای از باتری‌های قابل شارژ هستند. این باتری‌ها که نوع خاصی از باتری لیتیم-یون است، دارای کاتدی از جنس لیتیم آهن فسفات است. همچنین این پیل الکتروشیمیایی می‌تواند ولتاژی تا حدود ۳٫۲ ولت را پشتیبانی کند.
باشگاه فوتبال اوکلند

این مقاله دربارهٔ باشگاه فوتبال حرفه‌ای مردان ای-لیگ است. برای باشگاه فوتبالی که در لیگ شمالی نیوزیلند رقابت می‌کند، باشگاه فوتبال آوکلند سیتی را ببینید.
Football club
باشگاه فوتبال اوکلند یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای مستقر در اوکلند، نیوزیلند است که در لیگ مردان ای-لیگ رقابت می‌کند. این باشگاه که در ۱۴ مارس ۲۰۲۴ تأسیس شد، تحت مجوز لیگ‌های حرفه‌ای استرالیا است. زمین اصلی باشگاه، ورزشگاه مونت اسمارت است که در حال حاضر به دلایل حمایت مالی، ورزشگاه گو مدیا شناخته می‌شود.
اوکلند در نوامبر ۲۰۲۳، به عنوان بخشی از گسترش مسابقات مرحله سوم، مجوز ای-لیگ را تحت مالکیت منتخبش، بیل فولی، دریافت کرد.
رقیب اصلی این باشگاه ولینگتون فونیکس هستند. رقابت این دو باشگاه را کیوی کلاسیکو می‌نامند.
باشگاه فوتبال اتلتیکو مورلیا

Football club
باشگاه اتلتیکو مورلیا یک باشگاه فوتبال مکزیکی مستقر در مورلیا، میچوآکان است. این باشگاه که در ۴ ژوئن ۱۹۵۰ تأسیس شد، در حال حاضر در لیگا ده اکسپانسیون مکزیک بازی می‌کند. این باشگاه بازی‌های خانگی خود را در ورزشگاه مورلوس انجام می‌دهد.
از سال ۱۹۸۱ تا ۲۰۲۰، این باشگاه در لیگ برتر فوتبال مکزیک بازی کرد و قهرمانی لیگ زمستانی ۲۰۰۰ را به دست آورد. در ۲ ژوئن ۲۰۲۰، رسماً اعلام شد که باشگاه به مزاتلان نقل مکان خواهد کرد. پس از این رویدادها، مزاتلان به عنوان یک تیم جدید در نظر گرفته می‌شود که در جایگاه مورلیا در لیگ مکزیک رقابت می‌کند.
مورلیا در فصل پایانی ۲۰۲۲ قهرمانی لیگا ده اکسپانسیون را به دست آورده است. این دومین عنوان باشگاهی در لیگ دسته دوم بود.
افتخارات

لیگ برتر: ۱ قهرمانی
لیگا ده اکسپانسیون: ۲ قهرمانی
جام حذفی مکزیک: ۱ قهرمانی
سوپر جام مکزیک: ۱ قهرمانی
سوپرلیگا آمریکای شمالی: ۱ قهرمانی
جام قهرمانان کونکاکاف: ۲ نایب قهرمانی
باشگاه فوتبال پونتاریناس

Football club
باشگاه فوتبال پونتاریناس یک باشگاه فوتبال کاستاریکایی است که در حال حاضر در لیگ برتر کاستاریکا رقابت می‌کند.
این تیم بازی‌های خانگی خود را در ورزشگاه لیتو پرز در پونتارناس، استان پونتارناس، کاستاریکا انجام می‌دهد که به دلیل دمای بالا و حمایت بی‌توقف هواداران به دیگ جادویی معروف است.
دبرا مارتین چیس

| دبرا مارتین چیس | دبرا مارتین چیس |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۱ اکتبر ۱۹۵۶ ‏(۶۸ سال)
ملیت: ایالات متحده آمریکا
محل تحصیل: مدرسه حقوق هاروارد
پیشه: تهیه‌کننده فیلم
دبرا مارتین چیس (انگلیسی: Debra Martin Chase؛ زادهٔ ۱۱ اکتبر ۱۹۵۶) تهیه‌کننده سینما، تلویزیون، و تئاتر اهل ایالات متحده آمریکا است. چیس اولین تهیه‌کننده زن سیاه‌پوستی بود که با استودیوهای بزرگ قرارداد بست. او همچنین یکی از اولین فیلم‌سازان سیاه‌پوستی است که فیلمی با فروش بیش از ۱۰۰ میلیون دلار تولید کرده است. تا به امروز، فیلم‌های او بیش از نیم میلیارد دلار در گیشه فروش داشته‌اند.
پس‌زمینه

چیس در گریت لیکس، ایلینوی به دنیا آمد، اما در کودکی به همراه خانواده اش به پاسادنا، کالیفرنیا نقل مکان کرد. او مدرک کارشناسی هنر خود از کالج مونت هالیوک در سال ۱۹۷۷ و مدرک جی‌دی خود را از دانشکده حقوق هاروارد در سال ۱۹۸۱ دریافت کرد.
او در مصاحبه ای با مجله Essence در سال ۱۹۹۷، به روزنامه‌نگار آدری ادواردز گفت: «من همان کودکی هستم که هر شنبه در سالن سینما بود.» دبرا می‌افزاید: «من از کودکی متعصبانه طرفدار سینما بودم و تصاویر من از جهان بر اساس آنچه روی پرده سینما می‌دیدم شکل می‌گرفت. من می‌خواهم سهم خودم را انجام دهم تا ببینم سیاهان نه تنها در فیلم نمایش داده می‌شوند، بلکه آن را نیز تقویت می‌کنند.» بنابراین من کتاب می‌خواندم، به سمینارها می‌رفتم، و با هر کسی که با من ملاقات می‌کرد فقط برای یادگیری اطلاعات ملاقات کردم.» چیس از طریق خواهر یک دوستش با مشاور عمومی شرکت تولید کلمبیا پیکچرز ملاقات کرد. بعداً او با فرانک پرایس، رئیس کلمبیا پیکچرز ملاقات کرد و تبدیل به دستیار اجرایی او شد. چیس یک سال با پرایس کار کرد.