stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ثریا اسفندیاری
ازدواج با محمدرضا پهلوی

انتخاب ثریا برای همسری محمدرضا به وسیلهٔ خواهر بزرگ‌تر شاه، شمس انجام گرفت. شمس در یک مجلس مهمانی در سفارت ایران در لندن که ثریا هم دعوت شده بود، در همان نظر اول او را پسندید و مسئله را با خلیل اسفندیاری در میان گذاشت. ثریا با آمادگی قبلی برای روبه‌رو شدن با شاه به تهران آمد. ثریا در خاطرات خود می‌نویسد که بزرگ‌ترین آرزوی او پیش از این‌که ملکهٔ ایران بشود، هنرپیشگی سینما بوده و پیش از اینکه برای اولین دیدار با شاه به کاخ سلطنتی برود، با پدرش شرط کرده بود که اگر شاه او را نپسندید یا او از شاه خوشَش نیامد، او را به هالیوود بفرستد.
ولی شاه هم مثل خواهرش در اولین نظر او را پسندید و ثریا هم تمایل به این ازدواج پیدا کرد و مراسم نامزدی آنها روز ۶ دی ۱۳۲۹ در نظر گرفته شد. امیدواری آنها این بود که مراسم ازدواج به‌زودی برگزار شود، ولی ثریا ناگهان دچار بیماری حصبه شد و روزبه‌روز هم بیماری‌اش شدت یافت و همه را دچار نگرانی کرد. ناگزیر مراسم ازدواج به‌ تعویق افتاد. پس از طی دوران نقاهت، تشریفات عقد و ازدواج در نهایت سادگی در ۲۳ بهمن برگزار شد.
محمدرضا حدود شش‌ سال پس از آن‌که فوزیه وی را ترک کرد با ثریا اسفندیاری ازدواج کرد. با وجود آنکه شمس، ثریا را برای همسری شاه معرفی کرده بود، ولی ثریا نه به شمس، نه به مادر شاه و نه حتی به شهناز (دخترِ شاه از ازدواج قبلی) علاقه‌ای نداشت. به گفتهٔ غلامرضا افخمی، برخلاف شایعات، رابطهٔ ثریا با اشرف خوب بوده‌است. چرا که اشرف، برادرش را دوست داشت و می‌دانست که شاه عاشق ثریا است. به گفته اشرف:
«شاه عاشق ثریا بود و اگر ثریا می‌توانست برای او جانشینی بیاورد، آنان هیچ‌گاه از هم جدا نمی‌شدند…»
بعد از چند سال موضوع بچه‌دار شدن آنها بسیار جدی در دربار مطرح شد و ملکه مادر مرتباً این مطلب را با پسرش در میان می‌گذاشت. شاه در مهر ۱۳۳۳ با ثریا به آمریکا رفت و در آنجا آزمایش‌های دقیق پزشکی انجام پذیرفت و در مورد او هیچ چیز غیرطبیعی دیده نشد و سرپرست هیئت پزشکی اعلام کردند شما هر دو در کمال سلامت هستید و فقط باید صبر کنید. چند سال بعد نیز فریبرز یک پزشک متخصص آمریکایی را برای انجام آزمایش‌های لازم از ثریا، به تهران فرستاد. پزشک مذکور نیز هیچ دلیلی برای حامله نشدن وی نیافت.
جدا شدن محمدرضا از ثریا

محمدرضا از ثریا خواست تا به سنت موریتز برود و روز ۲۴ بهمن ۱۳۳۶ با تشریفات رسمی تهران را ترک کرد و بعد از آن دیگر هیچ وقت به ایران بازنگشت. در روز ۲۴ اسفند ۱۳۳۶ از وی جدا شد و طلاق او از طریق مجلس شورای ملی اعلام شد.
محمدرضا نیز متنی به این عنوان تهیه کرد و با ابراز کمال تأسف و تألم و با تذکر اینکه ثریا پهلوی در تمام مدت همسری محمدرضا پهلوی از هیچ گونه خدمت و عطوفت و خیرخواهی نسبت به ملت ایران خودداری نفرموده و از هر حیث شایستگی مقام شامخ خود را داشته‌اند و در این مورد نیز با کمال علاقه و محبتی که فی‌مابین وجود دارد، آمادگی خود را برای قبول هر نوع تصمیمی که از طرف ذات شاهانه اتخاذ شود اعلام کردند. با اظهار نظر هیئت مشورتی، موافقت و با صرف نظر از احساسات شخصی خود در برابر مصالح عالیه مهمی تصمیم خویش را به جدایی اتخاذ کردند.[نیازمند منبع]
ثریا بعد از جدایی از شاه ایران مدتی به ایتالیا رفت. ثریا به دلیل اینکه به سینما و بازیگری عشق می‌ورزید سعی می‌کرد پس از طلاق با گذراندن اوقات در مجالس بازیگران و کارگردانان معروف ایتالیایی که، از قبل، زمانی که ثریا ملکهٔ ایران بودند وی را می‌شناختند سپری کند.[نیازمند منبع]
در بین اینها کارگردانی ایتالیایی به نام فرانکو ایندووینا که پیش از این نیز به ثریا، پیشنهاد بازی در فیلمی را داده بود و ثریا به دلیل اینکه ممکن بود محمدرضا اجازه ندهد پیشنهادِ وی را رد کرده بود، این بار پیشنهاد فرانکو را می‌پذیرد و در فیلمی بنام سه چهره یک زن ایفای نقش می‌کند. بعدها با رفت‌وآمدهای با فرانکو این دو شریک زندگی می‌شوند؛ و ثریا در ایتالیا همراه فرانکو زندگی جدیدی را آغاز می‌کند.
اما چند وقت بعد فرانکو برای انجام یک کاری عازم سفر به کشوری دیگر می‌شود و ثریا هم تصمیم می‌گیرد به آلمان برود و به مادر و پدرش سری بزند؛ ولی چند ساعت بعد پسر عموی فرانکو با ثریا تماس می‌گیرد و خبر می‌دهد که هواپیمایی که فرانکو در آن بوده سقوط کرده و او فوت کرده. فرانکو در سن ۳۹ سالگی از دنیا رفت و در جزیرهٔ سیسیل ایتالیا به خاک سپرده شد.
مرگ پدر که ثریا خیلی دوستش داشت، ضربه روحی دیگری برای ثریا بود. مادرش اِوا کارل در سال ۱۹۹۴ (میلادی) درگذشت. پس از فوت مادرش تنها برادر کوچکترش بیژن در ایران زندگی کرده و زنده بود.
ثریا اسفندیاری سال‌ها بعد از جدایی از محمدرضا پهلوی در نامه‌ای به عبدالکریم ایادی پزشک مخصوص دربار از او درخواست کرد مانع از نوشته شدن مطلبی دربارۀ زندگی او در کتاب زندگی‌نامۀ محمدرضا پهلوی بشود که قرار بود توسط راث هافمن (Rath Haffman) نوشته شود. او در این نامه خطاب به ایادی، محمدرضا شاه را "ارباب شما" نامیده است.[منبع بهتری نیاز است]
مرگ

ثریا اسفندیاری در ۴ آبان ۱۳۸۰ در ۶۹ سالگی بر اثر سکته مغزی در پاریس درگذشت. مراسم تشییع وی در شهر پاریس ، پایتخت فرانسه برگزار شد. ثریا اسفندیاری در آرامگاه مونیخ در آلمان به خاک سپرده شد.
ثریا اسفندیاری در کتابش وصیت کرده بود تمامی اموال، حتی آلبوم موسیقی وی را در مراکز معتبر مزایده اروپا به مزایده بگذارند و پول آن را را به کمیته بین‌المللی صلیب سرخ ، انجمن ملی حمایت کودکان استثانایی ایران و یونیسف (آژانس حمایت از حقوق کودکان سازمان ملل متحد) بدهند.
پس از مرگ اسفندیاری، اموال ملکه سابق در یک مزایده در پاریس به فروش رسید که از آن ۸٫۳ میلیون دلار عاید شد، از جمله لباس عروسی مارک کریستین دیور او ۱٫۲ میلیون دلار به فروش رسید.[نیازمند منبع]
برادر کوچکترش بیژن (۱۳۸۰–۱۳۱۶) نیز یک هفته پس از فوت ثریا، جان خود را از دست می دهد.ایشان گفته بود: «بعد از او، من هم‌صحبتی ندارم.»
میراث

میزان دقیق ثروت به جای مانده از ملکه پیشین ایران به درستی مشخص نیست. گمان می‌رود که دارایی‌های ثریا ارزشی بین ۴۰ تا ۵۰ میلیون یورو داشته باشند که به این مبلغ بایستی ارزش املاک و مستغلات وی نیز اضافه شود. سال ۲۰۱۲ بخشی از جواهرات ثریا در حراجی کریستی لندن به فروش رفت. در این حراجی تنها یکی از انگشترهای الماس وی نزدیک به ۱۰۰ هزار یورو فروخته شد.
با برگزاری دادگاه ایالتی شهر کلن در ۵ نوامبر ۲۰۱۳ مناقشه حقوقی وارد دور جدیدی شد. ۳۰ نفر از بستگان و آشنایان ثریا اسفندیاری، از روز (۵ نوامبر/۱۴ آبان) در دادگاهی غیرعلنی در شهر کلن برای به ارث بردن ثروت چندین میلیون یورویی وی، در مقابل یکدیگر قرار گرفتند. این دادگاه وظیفه دارد که دربارهٔ «وارث حقوقی و واقعی» ثریا تصمیم بگیرد. ثریا اسفندیاری برادر خود، بیژن اسفندیاری را وارث اموال خویش معرفی کرده بود. اما بیژن اسفندیاری نیز تنها به فاصله چند روز پس از مرگ خواهرش ثریا در سال ۲۰۰۱ فوت کرد. پس از مرگ بیژن اسفندیاری، «منشی و راننده» او، حسن فیروزفر مدعی شد که بیژن ۱۵ دقیقه قبل از فوتش با تنظیم دست‌نوشته‌ای، او را تنها وارث خود مقرر کرده است.
پریچهر زائر یکی از بستگان ثریا در مورد اعتبار و صحت این دست‌نوشته تردید دارد. پریچهر زائر (۷۰ ساله) یکی از ۲۲ نفری است که جزو بستگان و وارثان ثریا اسفندیاری به‌شمار می‌آید. پریچهر زائر گفته است: «میراث ثریا باید در خانواده او باقی بماند. این عادلانه نیست که شخص بیگانه‌ای این ثروت را تصاحب کند.» زائر افزود: «من با این پول می‌توانم به خیلی افراد کمک کنم.»
میراث > حکم دادگاه

در ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۴ (۲۴ تیر ۱۳۹۳) دادگاهی در آلمان حکم داد شش میلیون دلار از اموال باقی‌مانده از ثریا اسفندیاری بختیاری، به سه سازمان خیریه فرانسوی داده شود؛ دادگاه بر اساس وصیت ثریا حکم داد.
سه «سازمان صلیب سرخ»، گروه «حامیان حیوانات» و یک نهاد «حمایت از افراد ناتوان در فرانسه» به‌طور مساوی بخشی از ثروت اسفندیاری، به مبلغ چهار میلیون و ۵۰۰ هزار یورو (معادل شش میلیون و ۱۰۰ هزار دلار) را به ارث خواهند برد.
وی ۱۰ سال پیش از مرگش وصیت کرده بود بخشی از اموالش شامل جواهرات و اثاثیه محتویات خانه‌اش در پاریس به نفع سه سازمان خیریه حراج شود به شرط آن‌که از بیژن (برادرش)، فرزندی حاصل از ازدواج باقی نمانده باشد.
مقام‌های قضایی در کلن گفته‌اند برای دادگاه «محقق نشده» که، برادر ثریا اسفندیاری که یک هفته بعد از او از دنیا رفته، طبق قوانین آلمان ازدواج کرده و فرزندی حاصل از این ازدواج داشته‌باشد.
خلیل اسفندیاری، اوا کارل و ثریا
محمدرضا پهلوی و ثریا اسفندیاری
محمدرضا پهلوی و ثریا اسفندیاری در میامی
سیسرون

| سیسرون | سیسرون |
| --- | --- |
سیسرون: سیسرون
نام اصلی: مارکوس تولیوس چیچرو
زاده: ۱۰۶ پیش از میلاد آرپینو
درگذشته: ۴۳ پیش از میلاد (۷۳سال)
پیشه: سیاست‌مدار، خطیب
زمینه کاری: خطیب، سیاست‌مدار و فیلسوف
ملیت: رومی
سیسِرون یا چیچرو (در لاتین: Marcus Tullius Cicero؛ تلفظ کلاسیک: /ˈma:r.kʊs ˈtu:l.lɪ. ʊs ˈkɪ.kɛ.ro:/، /ˈmarkus ˈtulljus ˈt͡ʃi:t͡ʃero/، مارکوس تولیوس چیچِرُ) (زاده ۱۰۶ پیش از میلاد-درگذشته ۴۳ پیش از میلاد) خطیب، سیاستمدار و فیلسوف معروف جمهوری روم بود. وی متولد شهر آرپینو بوده است. او در طول بحران‌های سیاسی که منجر به تأسیس امپراتوری روم شد، سعی در حفظ اصول مردم داری داشت. نوشته‌های گسترده او شامل رساله‌هایی دربارهٔ بلاغت، فلسفه و سیاست است و او را یکی از بزرگ‌ترین سخنوران و سبک‌نویسان نثر روم می‌دانند. او از یک خانواده شهرنشین ثروتمند از راسته سوارکاری روم بود و در سال ۶۳ قبل از میلاد به عنوان کنسول خدمت کرد.
تأثیر او بر زبان لاتین بسیار زیاد بود. او بیش از سه چهارم ادبیات لاتین موجود را نوشت که معلوم است در زمان حیاتش وجود داشته است، و گفته شده است که نثر بعدی یا واکنشی علیه او یا بازگشتی به سبک او بود، نه تنها در لاتین، بلکه در زبان‌های اروپایی. تا قرن ۱۹. سیسرون استدلال‌های مکاتب اصلی فلسفه هلنیستی را به لاتین وارد کرد و واژگان فلسفی لاتین را با واژه‌سازی‌هایی مانند evidentia, humanitas, qualitas, quantitas (عرض) و essentia (جوهره) ایجاد کرد و خود را به عنوان مترجم و فیلسوف متمایز کرد.
اگر چه سیسرون سخنوری ماهر و وکیلی موفق بود، معتقد بود که حرفه سیاسی او مهم‌ترین دستاورد او بود. در زمان کنسولگری او بود که دومین توطئه کاتلینا سعی کرد از طریق حمله به شهر توسط نیروهای خارجی، دولت را سرنگون کند و سیسرون با اعدام فوری و بحث‌برانگیز پنج توطئه‌گر بدون محاکمه، شورش را سرکوب کرد. در طول دوره میانی پر هرج و مرج قرن اول قبل از میلاد، که با جنگ‌های داخلی (جنگ اجتماعی، دومین جنگ داخلی سولا و جنگ داخلی سزار) و دیکتاتوری ژولیوس سزار خاتمه یافت، سیسرون از بازگشت به حکومت جمهوری سنتی دفاع کرد. پس از مرگ سزار، سیسرون در کشمکش‌های بعدی قدرت با مارک آنتونی دشمن شد و در یک سری سخنرانی موسوم به فیلیپیکائهبه او حمله کرد. او توسط سه‌گانه دوم به عنوان دشمن دولت اعلام شد و در نتیجه توسط سربازانی که از طرف آنها در سال ۴۳ قبل از میلاد رهگیری شده بود، اعدام شد. سپس دست‌ها و سر بریده شده او به عنوان آخرین انتقام مارک آنتونی در روسترا به نمایش گذاشته شد.
کشف مجدد نامه‌های سیسرون توسط پترارکا اغلب به آغاز رنسانس قرن چهاردهم در امور عمومی، اومانیسم و فرهنگ کلاسیک روم نسبت داده می‌شود. به گفته تادئوش زیلینسکی، مورخ لهستانی، «رنسانس بیش از هر چیز احیای سیسرون بود، و تنها پس از او و از طریق او بقیه دوران باستان کلاسیک بود.» اوج اقتدار و اعتبار سیسرون در قرن ۱۸ میلادی بود. روشنگری و تأثیر او بر متفکران برجسته روشنگری و نظریه پردازان سیاسی مانند جان لاک، دیوید هیوم، مونتسکیو و ادموند برک قابل توجه بود. آثار او در میان تأثیرگذارترین آثار در فرهنگ جهانی قرار دارند و امروزه هنوز هم یکی از مهم‌ترین مواد اولیه برای نگارش و بازنگری تاریخ روم، به‌ویژه آخرین روزهای جمهوری روم هستند.
شرح حال

او از آغاز جوانی ضمن سرودن شعر و ترجمه آثار یونانی، به آموختن فنون نظامی پرداخت و از هفده سالگی در جنگ‌ها شرکت نمود. بعدها دو سال را به سیاحت در مشرق زمین گذراند و در این سفر، فلسفه و علوم ادبی را از دانشمندان زمان فرا گرفت و در سال ۷۷ قبل از میلاد به رم بازگشت.
از سال ۶۳ قبل از میلاد وارد صحنه سیاست شد و به مقام کنسولی دست یافت. خطابه‌های وی در مدح و ذم اشخاص معروف هستند. در بلواهای پس از قتل ژولیوس سزار به دستور مارک آنتونی در سال ۴۳ قبل از میلاد جان بر سر سیاست نهاد و کشته شد.
فلسفه و سیسرون

سیسرون علاوه بر خطابه‌های بلیغ، کتاب‌های بسیار در معانی و بیان فلسفه و جوامع نوشته است که اکثراً ملهم از متفکران یونانی است. نوشته‌های سیسرون در فصاحت و شیوائی از سرمایه‌های بزرگ ادبی جهان به‌شمار می‌رود.
در سال‌های آخر زندگی، به عنوان واسطه بین ادبیات و آثار مکتوب یونانی از یک سو و جامعه رومی از سوی دیگر عمل نمود. سیسرون در آثار فلسفی خود، توجه‌اش را به
«افلاطون»، «رواقیون» و «شکاکیون آکادمی» معطوف داشته و در سه بخش عمده فلسفه یونانی به بحث پرداخته است.
اول دربارهٔ فرضیه شناخت، شامل: «رسالات آکادمی».
دوم دربارهٔ اخلاق، شامل: «معیارهای سنجش نیکی و بدی»، «مناظره توسکلانی»، «دربارهٔ دوستی»، «حقانیت در عمل»، «دربارهٔ پیری»
سوم دربارهٔ الهیات فلسفی، شامل: «دربارهٔ طبیعت خدا»، «دربارهٔ آینده نگری» «دربارهٔ تقدیر».
آثار

آثار وی شامل:
رساله خطیب (در باب عروض و بدیع)
رساله بروتوس (مکالمه‌ای در تاریخ سخنوری)
رساله دفاع از آرکیاس
فیلیپیکائه
نامه‌ها

حدود ۹۰۰ نامه از سیسرون به زبان لاتین باقی مانده که از اسناد تاریخی باارزش محسوب می‌شوند. نامه‌های زیر از این جمله‌اند:
«نامه به آشنایان»
«نامه به دوستش آتیکوس»
«نامه به برادرش کوئینتوس»
شعرهای وی نیز علاوه بر نامه‌هایش نمونه‌ای از تسلط او به کلمات و استعمال هنرمندانه آن‌ها است.
سیسرون: فیلسوف و سیاست‌مدار رومی
جایزه باربد

Award
| جایزهٔ باربد | جایزهٔ باربد |
| --- | --- |
کشور: ایران
برگزارکننده: هیئت داوران جشنواره موسیقی فجر
جایزهٔ باربَد (Barbad award) تندیسی است که به برگزیدگان جشنواره موسیقی فجر اهدا می‌شود. با نظر برگزارکنندگان جشنواره موسیقی فجر، از سی و یکمین دوره جشنواره، اهدای جایزه باربد به برگزیدگان، آغاز شده‌است. مجموعاً در ۷ گرایش، ۱۶ جایزه باربد اهدا می‌شود. جایزه باربد در دوره‌های سی و چهارم و سی و پنجم از جشنواره موسیقی فجر حذف شد و در سی و ششمین دوره در سال ۱۳۹۹ مجدداً به جشنواره برگشت.
فهرست نامزدها و برندگان > سی و سومین دوره (۱۳۹۶)

منابع:
| بخش | موزیسین/گروه | آلبوم | نتیجه |
| --- | --- | --- | --- |
| موسیقی دستگاهی با کلام (آهنگسازی) | مجید مولانیا | در عشق زنده باید | لوح تقدیر |
| موسیقی دستگاهی با کلام (آهنگسازی) | امیرعباس ستایشگر | در جان سرگردان من | نامزد |
| موسیقی دستگاهی با کلام (آهنگسازی) | جمشید صفرزاده | دوران عشق | نامزد |
| موسیقی دستگاهی با کلام (آهنگسازی) | محمد عشقی | سرو بالا | لوح تقدیر |
| موسیقی دستگاهی با کلام (خوانندگی) | وحید تاج | در عشق زنده باید | لوح تقدیر |
| موسیقی دستگاهی با کلام (خوانندگی) | پارسا حسن‌دخت | هجران | نامزد |
| موسیقی دستگاهی با کلام (خوانندگی) | مجتبی عسگری | با فراقت چند سازم | نامزد |
| موسیقی دستگاهی با کلام (خوانندگی) | سالار عقیلی | میهن وطنم خوشتر | لوح تقدیر |
| موسیقی دستگاهی بی‌کلام | تریوی شمیرانی | دوار | نامزد |
| موسیقی دستگاهی بی‌کلام | قاسم رحیم‌زاده | آواز رود | برنده |
| موسیقی دستگاهی بی‌کلام | آریا محافظ | سروا | نامزد |
| موسیقی کلاسیک | کارن کیهانی | باغ بی‌برگی | برنده |
| موسیقی کلاسیک | علیرضا مشایخی | سپکتروم | برنده |
| موسیقی کلاسیک | پریسا پیرزاده | وکالیز | لوح تقدیر |
| موسیقی کلاسیک | سهیل شیرنگی | ایماژ | نامزد |
| موسیقی تلفیقی باکلام | میلاد درخشانی | حرف بزن | برنده |
| موسیقی تلفیقی باکلام | گروه آوازی دامور | آکاپلا | نامزد |
| موسیقی تلفیقی باکلام | سهیل نفیسی | طرحی نو | نامزد |
| موسیقی تلفیقی باکلام | فرزاد میلانی | نوستالژی‌نامه | لوح تقدیر |
| موسیقی تلفیقی بی‌کلام | حسام اینانلو | یال و باد | نامزد |
| موسیقی تلفیقی بی‌کلام | سامان صمیمی | خیالفام | نامزد |
| موسیقی تلفیقی بی‌کلام | گلنوش صالحی | ده تیر | برنده |
| موسیقی تلفیقی بی‌کلام | گروه کوچ | کوچ | نامزد |
| موسیقی پاپ (خواننده برتر) | رضا صادقی | یعنی درد | نامزد |
| موسیقی پاپ (خواننده برتر) | بهزاد الماسی | من که خوشبختم | نامزد |
| موسیقی پاپ (خواننده برتر) | مهدی یراحی | آینه قدی | برنده |
| موسیقی پاپ (خواننده برتر) | علی زند وکیلی | رویای بی‌تکرار | نامزد |
| موسیقی پاپ (آهنگسازی برتر) | کاوه یغمایی | ناگهان رفته | برنده |
| موسیقی پاپ (آهنگسازی برتر) | سیروان خسروی | آنپلاگد | نامزد |
| موسیقی پاپ (آهنگسازی برتر) | مهدی یراحی | آینه قدی | نامزد |
| موسیقی پاپ (آهنگسازی برتر) | رضا آریایی | باغ جنون | برنده |
| موسیقی پاپ (آهنگسازی برتر) | بهزاد الماسی | من که خوشبختم | نامزد |
| موسیقی معاصر باکلام (آهنگسازی) | سامان صمیمی | فروغ | نامزد |
| موسیقی معاصر باکلام (آهنگسازی) | کاوه صالحی | این هم حکایتی‌ست | برنده |
| موسیقی معاصر باکلام (آهنگسازی) | پیمان سلطانی | وشتن (سعدی خوانی) | نامزد |
| موسیقی معاصر باکلام (خوانندگی) | علیرضا قربانی | فروغ | برنده |
| موسیقی معاصر باکلام (خوانندگی) | پوریا اخواص | این هم حکایتی‌ست | نامزد |
| موسیقی معاصر باکلام (خوانندگی) | وحید تاج | عطار | نامزد |
| موسیقی معاصر بی‌کلام (آهنگسازی) | علی قمصری | درصط | نامزد |
| موسیقی معاصر بی‌کلام (آهنگسازی) | رابعه زند | قانون بی‌قانون | نامزد |
| موسیقی معاصر بی‌کلام (آهنگسازی) | میلاد درخشانی | نقطه پرگار | برنده |
| موسیقی معاصر بی‌کلام (آهنگسازی) | احسان ذبیحی‌فر | چهارگان | لوح تقدیر |
فهرست نامزدها و برندگان > سی و هفتمین دوره (۱۴۰۰)

منبع
عدد اهریمن (آلبوم)

۱۹۸۲ آلبوم استودیوییاز آیرن میدن
| بررسی انتقادی> منبع | بررسی انتقادی> رتبه‌بندی |
| --- | --- |
آل‌میوزیک: 
Collector's Guide to Heavy Metal: ۸/۱۰
پیچفورک: ۹٫۰/۱۰
رولینگ استون: 
Sounds: 
Sputnikmusic: 
The Daily Vault: A−
عدد اهریمن (به انگلیسی: The Number of the Beast) سومین آلبوم استودیویی گروه موسیقی هوی متال انگلیسی، آیرن میدن است. این آلبوم که در مارس ۱۹۸۲ منتشر شد نخستین حضور بروک دیکنسن به عنوان خواننده و آخرین حضور کلایو بِر به عنوان دارم‌زن گروه را رقم زد.
عدد اهریمن یکی از آلبوم‌های برجستهٔ گروه به‌شمار می‌رود و هم از نظر منتقدان و از جنبهٔ تجاری موفقیت بزرگی برای آیرن میدن به‌شمار می‌آید. این اولین آلبوم آیرن میدن بود که صدرنشین جدول آلبوم‌های بریتانیا شد و در ایالات متحده هم گواهی پلاتین دریافت کرد.
گروه برای این آلبوم دو تک‌آهنگِ «عدد اهریمن» و «به تپه‌ها بگریز» را منتشر کرد که هر دو توانستند در جدول‌های فروش جزو ۱۰ تک‌آهنگ اول قرار بگیرند. عدد اهریمن به دلیل اشعار و طرح روی جلدش به ویژه در ایالات متحده بحث‌برانگیز شد. پس از انتشار آلبوم و برگزاری تور The Beast on the Road عنوان «The Beast» به یکی از نام‌های جایگزین گروه تبدیل شد و آن‌ها خودشان هم بعداً در برخی آلبوم‌های گردآوری شده‌شان از این نام استفاده کردند.
در سال ۲۰۱۷ مجلهٔ رولینگ استون فهرستی از «۱۰۰ آلبوم برتر متال همهٔ زمان‌ها» منتشر کرد و عدد اهریمن را در ردهٔ چهارم فهرستش قرار داد.
فهرست ترانه‌ها

Invaders (هریس) - ۳:۲۲
Children of the Damned (هریس) - ۴:۳۳
The Prisoner (اسمیت، هریس) - ۶:۰۰
22 Acacia Avenue (اسمیت، هریس) - ۶:۳۴
The Number of the Beast (هریس) - ۴:۴۹
Run to the Hills (هریس) - ۳:۵۰
Gangland (اسمیت، کلایو بر) - ۳:۴۷
Total Eclipse (Harris، مورای، کلایو بر) - ۴:۲۸
Hallowed Be Thy Name (هریس) - ۷:۱۰
رافائل آلونسو

| رافائل آلونسو | رافائل آلونسو |
| --- | --- |
زادهٔ: ۵ ژوئیهٔ ۱۹۲۰ مادرید
درگذشت: ۲۴ اوت ۱۹۹۸ (۷۸ سال) مادرید
ملیت: اسپانیا
پیشه: هنرپیشه
سال‌های فعالیت: ۱۹۵۱–۱۹۹۸
رافائل آلونسو (انگلیسی: Rafael Alonso; ۵ ژوئیهٔ ۱۹۲۰ – ۲۴ اوت ۱۹۹۸) هنرپیشه اهل اسپانیا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به کندو، پدربزرگ، کمدین‌ها، مردی که می‌خواست خود را بکشد و رقص اشاره کرد.
گزیدۀ فیلم‌شناسی

ترانه مالیبران (۱۹۵۱)
خوش آمدید آقای مارشال! (۱۹۵۳)
کاباره (۱۹۵۳)
آن زوج خوشبخت (۱۹۵۳)
کمدین‌ها (۱۹۵۴)
رقص (۱۹۵۹)
خیابان من (۱۹۶۰)
شب عروسی من (۱۹۶۱)
دانه خردل (۱۹۶۲)
راز تامی (۱۹۶۳)
او مرد من است! (۱۹۶۶)
خواهر سیتروئن (۱۹۶۷)
مردی که می‌خواست خود را بکشد (۱۹۷۰)
تنوع (۱۹۷۱)
شک (۱۹۷۲)
چریک (۱۹۷۳)
زوریتا مارتینز (۱۹۷۵)
مادران مجرد (۱۹۷۵)
کندو (۱۹۸۲)
همه‌چیز در گرانادا ممکن است (۱۹۸۲)
همگی به‌سوی زندان (۱۹۹۳)
در سمت دور تونل (۱۹۹۴)
پدربزرگ (۱۹۹۸)
اعلامیه بی‌طرفی

اعلامیه بی‌طرفی (آلمانی: Neutralitätserklärung) بیانیه ای از سوی پارلمان اتریش بود که این کشور را برای همیشه در جنگ‌ها بی‌طرف معرفی می‌کرد. این قانون در ۲۶ اکتبر ۱۹۵۵ (پس از خروج تمامی نیروهای متفقین از این کشور) به عنوان بخشی از قانون اساسی اتریش توسط پارلمان به تصویب رسید.
بر اساس قطعنامه اول مجلس فدرال پارلمان پس از معاهده ایالتی اتریش، اتریش «بی‌طرفی دائمی خود را به خواست و میل خود» اعلام کرد. در بخش دوم این قانون آمده است: «در تمام زمان‌های آینده اتریش به هیچ اتحاد نظامی نخواهد پیوست و اجازه ایجاد هیچ پایگاه نظامی خارجی در خاک خود را نخواهد داد».
تاریخ

به‌طور رسمی، این اعلامیه به‌طور داوطلبانه توسط جمهوری اتریش اعلام شد. از نظر سیاسی، این پیامد مستقیم اشغال متفقین توسط اتحاد جماهیر شوروی، ایالات متحده، بریتانیا، و فرانسه بین سال‌های ۱۹۴۵ و ۱۹۵۵ بود، که کشور توسط معاهده دولتی اتریش در ۱۵ مه همان سال از آن آزاد شد. اگر اتریش متعهد به اعلام بی‌طرفی پس از خروج نیروهای متحد از کشور نمی‌شد، اتحاد جماهیر شوروی حاضر نبود تا با پیمان دولتی موافقت کند و به اشغال این کشور پایان دهد.
از سال ۱۹۵۵، بی‌طرفی به عنصری عمیقاً ریشه‌دار در هویت اتریشی تبدیل شده است. یک نظرسنجی از مارس ۲۰۲۲ نشان داد که ۷۶ درصد مردم هوادار بی‌طرف ماندن اتریش هستند، در برابر آن تنها ۱۸ درصد مردم خواهان پیوستن این کشور به ناتو هستند.
عضویت اتریش در اتحادیه اروپا (یا سازمان‌های پیشین آن) به دلیل تعهد اتریش به بی‌طرفی موجود در قانون اساسی این کشور بحث‌برانگیز بود. اتریش تنها در سال ۱۹۹۵ همراه با دو کشور فنلاند و سوئد که در جنگ سرد نیز بی‌طرفی خود را اعلام کرده بودند، در پی یک رفراندوم الحاق به این بلوک پیوست.
در سال ۱۹۹۵، اتریش پس از پیوستن روسیه (به عنوان وارث شوروی) بالاخره تصمیم گرفت تا به برنامه مشارکت برای صلح ناتو پیوست.
در مارس ۲۰۲۳، سیاستمداران حزب آزادی در ابتدای سخنرانی رئیس‌جمهور وقت اوکراین، ولودیمیر زلنسکی در پارلمان اتریش در چهارصدمین روز تهاجم روسیه به اوکراین، از پارلمان خارج شدند. آنها استدلال کردند که این سخنرانی در نهایت بی‌طرفی موجود در قانون اساسی اتریش را نقض می‌کند و پلاکاردهایی با مضامین «فضایی برای بی‌طرفی» و «فضایی برای صلح» را روی میزهای خالی خود گذاشتند.
در سال ۲۰۲۳، اتریش به طرح سپر آسمان اروپا که در سال ۲۰۲۲ در واکنش به تهاجم روسیه به اوکراین ایجاد شد، پیوست. این پروژه یک سیستم دفاع موشکی اروپایی را تأمین می‌کند. دولت استدلال کرد که چون منابع آنها با کشورهای دیگر تلفیق می‌شود، پس پیوستن و همکاری با این طرح، نمی‌تواند نقض بی‌طرفی آنها بیان شود.
همکاری‌های بین‌المللی

اتریش در مأموریت‌های حافظ صلح و سایر ماموریت‌های بشردوستانه که رهبری آنها را سازمان ملل برعهده دارد، شرکت می‌کند. از جمله این مشارکت‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
نیروهای کوزوو با حداکثر ۵۶۱ سرباز. این مأموریت در کنار نیروهای ناتو است. از دیگر کشورهای حاضر در این مأموریت می‌توان به سوئیس اشاره کرد که همواره به عنوان کشوری بی‌طرف و پیرو صلح در سیاست خارجی خود شناخته شده است.
EUFOR (SFOR سابق) در بوسنی و هرزگوین، از ۲ دسامبر ۲۰۰۴ تحت فرماندهی اتحادیه اروپا
نیروی موقت سازمان ملل متحد در لبنان (یونیفل) در لبنان.
در سال ۲۰۲۳، اتریش (و سوئیس) به ائتلافی از کشورهای اروپایی، عمدتاً متحد ناتو، در طرح سپر آسمان اروپا (ESSI) پیوستند که پروژه‌ای برای ساخت یک سیستم دفاع هوایی یکپارچه با قابلیت موشک ضد بالستیک است تا آن را در اختیار اوکراین تحت تجاوز قرار دهند.
کتابشناسی - فهرست کتب

رولف اشتاینینگر: Der Staatsvertrag. Österreich im Schatten von deutscher Frage und Kaltem Krieg 1938-1955, 2005, 198 p. , (ناشر: StudienVerlag, Innsbruck-Wien-Bozen) - خلاصه به زبان انگلیسی
مانفرید راخنشتاینر: استالین پلاتز ۴. Österreich unter alliierter Besatzung, 2005, 336 p. , (ناشر: Edition Steinbauer, Wien)
قانون اساسی فدرال در مورد بی‌طرفی اتریش به زبان انگلیسی
The Bundesgesetzblatt containing the Federal Constitutional Law on the Neutrality of Austria.
الفاز دو لیوردو

مکان در 23x15px|border |alt=|link= اسپانیا
| Alfoz de Lloredo | Alfoz de Lloredo |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
Alfoz de Lloredo's City Hall: Alfoz de Lloredo's City Hall
  پرچم:   پرچم
بخش خودمختار: استان کانتابریا
استان: استان کانتابریا
Comarca: Western coast of Cantabria
Judicial district: Torrelavega
پایتخت: Novales
حکومت: حکومت
 • Alcalde: Enrique Bretones Palencia (2007) (حزب مردم (اسپانیا))
مساحت: مساحت
 • کل: ۴۶٫۳۴ کیلومتر مربع (۱۷٫۸۹ مایل مربع)
ارتفاع: ۵۵ متر (۱۸۰ فوت)
جمعیت (2008): جمعیت (2008)
 • کل: ۲٬۵۰۲
 • تراکم: ۵۴/کیلومتر مربع (۱۴۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (زمان)
Postal code: 39526
وبگاه: وبگاه رسمی
الفاز دو لیوردو (به اسپانیایی: Alfoz de Lloredo) یک شهرستان در اسپانیا است که در استان کانتابریا واقع شده‌است.
خصوصیات

الفاز دو لیوردو ۴۶٫۳۴ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۵۰۲ نفر جمعیت دارد و ۵۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
خصوصیات > شهرها

لا بوستا
کوبرسس
سیگوینزا
نووالز (مرکز)
اورینا
روداگوئرا
تونیانز
جان آسونیوس

| جان آسونیوس | جان آسونیوس |
| --- | --- |
تصویر آسونیوس در سال ۱۹۸۶: تصویر آسونیوس در سال ۱۹۸۶
نام هنگام تولد: ولفگانگ الکساندر زاوگ
زادهٔ: ۱۲ ژوئیهٔ ۱۹۵۳ ‏(۷۱ سال) لیدینگو
ملیت: سوئد
دیگر نام‌ها: Lasermannen ("مرد لیزری") Cykelrånaren ("دزد دوچرخه")
وضعیت جزایی: حبس در زندان اوستراُکر
انگیزه: نژادپرستی
محکومیت(ها): دو قتل عمد، ده مورد اقدام به قتل، نه مورد سرقت
مجازات جنایی: حبس ابد
 :  
جان ولفگانگ الکساندر آسونیوس (زادهٔ ۱۲ ژوئیه ۱۹۵۳) (نام هنگام تولد: ولفگانگ الکساندر زاوگ) که در رسانه‌های به عنوان مرد لیزری (به سوئدی: Lasemannen) هم شناخته می‌شود، افراط‌گرای راست اهل سوئد است که به دلیل ارتکاب جرائمی چون قتل و دزدی از بانک محکوم به حبس ابد شده. او در فاصلهٔ بین ماه اوت ۱۹۹۱ تا ژانویه ۱۹۹۲، به یازده نفر عمدتاً مهاجر در شهرهای استکهلم و اوپسالا شلیک کرد که باعث کشته شدن یک نفر و جراحت جدی سایرین شد. آسونیوس در ابتدا از اسلحه‌‌ای مجهز به نشانه‌گیر لیزری استفاده می‌کرد، که به همین دلیل به عنوان مرد لیزری شناخته می‌شود. اما بعداً به استفاده از هفت‌تیر روی آورد. وی در ژوئن ۱۹۹۲ دستگیر و در ژانویه ۱۹۹۴ به حبس ابد محکوم شد. علاوه بر این، آسونیوس در فوریه ۲۰۱۸ نیز به اتهام قتل یک بازماندهٔ هولوکاست در سال ۱۹۹۲، در آلمان به حبس ابد محکوم گردید.