stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اسفندیار اسفندیاری
زندگی‌نامه

اسفندیار اسفندیاری در دوازدهم اسفند ۱۲۸۸ در کرمان به دنیا آمد. پدرش رستم‌خان رفعت‌الدوله ملقب به رستم اسفندیاری، او را برای تحصیل از کرمان به تهران روانه کرد. اسفندیار دوران ابتدایی و دبیرستان را در مدرسه سن‌لویی تهران که زیر نظر فرانسویان اداره میشد به پایان رساند. سپس برای ادامه تحصیل راهی فرانسه شد و در مدرسه ملی کشاورزی گرینیون به تحصیل پرداخت. اما به دلیل مشکلات مالی تحصیلاتش را نیمه تمام گذاشت و به ایران بازگشت. پس از مراجعت تحصیلات خود را در مدرسه عالی فلاحت کرج که تابع وزارت کشاورزی بود، ادامه داد تا در سال ۱۳۰۷ در سن نوزده سالگی با مدرک لیسانس از این دانشکده فارغ‌التحصیل شد.

پس از اتمام خدمت نظام وظیفه به دلیل علاقه و شایستگی در فراگیری گیاه‌شناسی در دوران تحصیل و تسلط کامل به زبان خارجی، در سال ۱۳۰۹ به عنوان معاون و دستیار آقای ژولین گوتیه (به فرانسوی: Julien Gautier) کارشناس و استاد گیاه‌شناسی مدرسه عالی فلاحت کرج برگزیده شد تا در سال ۱۳۱۴ از طرف مدرسه عالی برای ادامه تحصیل به وین اعزام شد.

اسفندیاری در سال ۱۳۱۷ در سن بیست و نه سالگی موفق به کسب مدرک دکترا از مدرسه عالی کشاورزی وین  (به آلمانی: Hochschule für Bodenkultur) شد و به ایران بازگشت و به دستیاری  اروین گائوبای اتریشی (به آلمانی: Ervin Gauba) که مدرس گیاه‌شناسی دانشکده بود پرداخت.  در سال ۱۳۲۰ پس از خروج  گائوبا از ایران در بحبوحه جنگ جهانی دوم به واسطه ورود متفقین به کشور، عهده‌دار تدریس دروس گیاه‌شناسی و بیماری‌شناسی گیاهی و علفهای هرز شد.

در سال ۱۳۲۴ دانشکده کشاورزی کرج از وزارت کشاورزی جدا شد و به دانشگاه تهران پیوست. اسفندیاری در وزارت کشاورزی باقی‌ماند و فعالیت خود را در بخش تحقیقات گیاه‌پزشکی وزارت کشاورزی که در آن زمان آزمایشگاه حشره‌شناسی و دفع آفات نباتی نامیده می‌شد، ادامه داد. او در همان سال پایه و اساس هرباریوم ایران را بنا نهاد و به همراهی دستیارانش مهندس عین‌الله بهبودی شاهسون از سال ۱۳۲۴ در بخش گیاه‌شناسی و علف‌های هرز، و  قوام‌الدین شریف از سال ۱۳۲۶ در قسمت قارج‌شناسی و بیماری‌های گیاهان در جهت اعتلای هرباریوم کوشید و تا واپسین روزهای عمرش دست از تلاش برنداشت. اسفندیار اسفندیاری در تاریخ ۱۲ مرداد ۱۳۷۴ در سن ۸۶ سالگی و در پنجاهمین سال تأسیس هرباریوم ایران در بیمارستان جم تهران درگذشت.
خدمات و افتخارات

اسفندیاری تمام طول خدمت دولتی خود را در وزارت کشاورزی گذراند و تنها مدت کوتاهی بین سال‌های ۱۳۳۲ تا ۱۳۳۴ خورشیدی، هم‌زمان با وزارت مهندس منصور عطائی در وزارت کشاورزی، مأمور به خدمت در امور کشاورزی شرکت نفت در آبادان بود.

وی در طول خدمت خود عهده‌دار ریاست اداره کل بررسی‌ها (۱۳۲۵ تا ۱۳۲۹)، مدیریت کل حفظ نباتات (۱۳۳۴ تا ۱۳۳۸)، معاونت فنی وزیر کشاورزی (۱۳۳۸ تا ۱۳۴۳)، ریاست بخش تحقیقات رستنی‌ها در مؤسسه تحقیقات گیاه‌پزشکی کشور (۱۳۴۳-۱۳۵۰)، ریاست مؤسسه تحقیقات گیاه‌پزشکی کشور (۱۳۴۵ تا ۱۳۵۳) بود. او در سال ۱۳۵۳ (در سن ۶۵ سالگی) از کارهای اداری بازنشسته شد.  اسفندیاری پس از ورود به خدمت دولتی از سال ۱۳۰۹ تا ده روز مانده به زمان فوتش  یعنی حدود ۶۵ سال به‌طور مستمر به عنوان استاد و پژوهشگر گیاه‌شناسی و قارچ‌شناسی فعالیت مستمر داشت.

او به زبانهای فرانسه، آلمانی و انگلیسی تسلط و به زبان لاتین آشنایی داشت و در سایه فعالیت‌های تحقیقاتی و علمی‌اش، در مراکز بین‌المللی علمی داخل و خارج از کشور کاملاً شناخته شده‌بود. بر این اساس تعداد زیادی گیاه، قارچ و حشره توسط دانشمندان دیگر به نام و افتخار او نامگذاری شده‌اند.

اسفندیاری موفق به دریافت مدال لیاقت در کشاورزی از کشور فرانسه در سال ۱۹۵۸، مدال افتخار و حمایل از اتریش  در سال ۱۹۶۲، مدال لژیون دونور فرانسه از دست ژنرال دوگل رییس جمهور پیشین فرانسه در سال ۱۹۶۳، مدال خدمت با ستاره از کشور آلمان در سال ۱۹۷۰ و تقدیرنامه حسن انجام خدمت از وزارت کشاورزی ایران در پانزدهم فروردین ۱۳۷۲ شده‌است.
هرباریوم ملی گیاهان

اسفندیاری بانی هرباریوم ملی گیاهان ایران بود که امروزه با نام هرباریوم ملی گیاهان وزارت جهاد کشاورزی شناخته می‌شود و در سالنی به نام  اسفندیار اسفندیاری جای دارد. فعالیت قسمت گیاهان گل‌دار با شروع جمع‌آوری این نوع رستنی‌ها در سال ۱۳۲۷ توسط اسفندیاری،  کارل هاینس رشینگر  گیاه‌شناس معروف اتریشی و پاول آلن گیاه‌شناس سوئیسی آغاز شد. ابتدا نمونه‌هایی که اسفندیاری و همراهانش در استان‌های کرمان، بلوچستان، خراسان و قسمتی از شمال ایران جمع‌آوری کرده بودند در این هرباریوم قرار گرفت، اما در شصت سال گذشته به غنای این مجموعه افزوده شده‌است.

مسئولیت این هرباریوم در دو دروه، یک‌بار در سال‌های ۱۳۲۷ تا ۱۳۲۹ و بار دیگر در سال‌های ۱۳۴۳ تا ۱۳۴۵ با  اسفندیاری بوده‌است. همچنین مسئولیت هرباریوم مجموعه مرجع قارج‌های وزارت جهاد کشاورزی واقع در سالنی با نام  قوام‌الدین شریف از بدو تأسیس در سال ۱۳۲۴ تا سال ۱۳۲۹ با  اسفندیاری بود.
آثار و مقالات

اسفندیاری علاوه بر آموزش تعداد زیادی از دانشجویان کشاورزی، مولف بیست و یک عنوان اثر علمی تحقیقاتی در زمینه‌های قارچ‌شناسی، گیاه‌شناسی و بیماری‌شناسی گیاهی است که به شکل انفرادی یا با مشارکت دیگر دانشمندان تهیه و در مجلات علمی ایران یا خارج از کشور به چاپ رسیده.. او در این مقالات ۴۴ گونه و یک ترکیب جدید از گیاهان گلدار و ۲۹ گونه قارچ را به عنوان آرایه جدید معرفی و توصیف کرده‌است.

وی اولین مقاله علمی خود را با همراهی استادش  آدولف اشتاف (به آلمانی: Adolf Staffe) در سال ۱۳۱۶ زمانی که در وین به تحصیل میپرداخت، به زبان آلمانی نوشت و آن را در مجله Molkerei Zeitung (جلد ۶۶) در شهر هیلدس هایم آلمان با عنوان شمه‌ای درباره اقتصاد شیر در ایران (به آلمانی: (Einiges über die Michwirtschaft Irans (Persiens) منتشر کرد.

همچنین در نگارش نخستین مقاله تخصصی‌اش از مشارکت  فرانس پتراک (به آلمانی: Franz Petrak) قارچ‌شناس بلندآوازه اتریشی در زمینه قارچ‌شناسی بهره برد و مقاله‌اش را با عنوان Beiträge zur Kenntnis iranischen Pilzflora در سال ۱۳۲۰ در مجله Annales Mycologici جلد ۳۹ در برلین به چاپ رساند.

او در سال ۱۳۲۴ فهرستی از قارچ‌های گردآوری شده در ایران را به زبان فارسی منتشر کرد که اولین نوشته فارسی در زمینه قارچ‌شناسی گیاهی محسوب می‌شود. در ادامه فهرست‌های شماره دو، سه و چهار قارچ‌های ایران توسط او تا سال ۱۳۳۰ تکمیل و ارائه شدند. از دیگر مقالات مرجع  اسفندیاری در زمینه بیماری‌های گیاهی میتوان به مقالات زنگ‌های غلات در ایران، سیاهکل‌های غلات ایران و بیماری‌های گیاهان زراعی درختان میوه نواحی سوبتروپیکی شمال ایران اشاره کرد.

اسفندیاری عضو هیئت تحریریه مجلات آفات و بیماری‌های گیاهی از ۱۳۲۵ تا ۱۳۶۰، بیماریهای گیاهی از ۱۳۴۳ تا ۱۳۴۸ و Sydowia از ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۵ میلادی بود.
برخی از آثار

Petrak, F. und ESFANDIARI, E. 1941. Beiträge zur Kenntnis der iranischen Pilzflora. Ann. Mycol., 39: 204-228.
ESFANDIARI, E. 1946. Contribution a' l'etude de la mycoflore de I' Iran. Depart. Gen. Protect. Plant, Tehran, 34 pp. (in Farsi).
ESFANDIARI, E. 1946. Fusarium juruannum P. Henn. sur la cochenille rouge (Chrysomphalus dictyospermi Morg.) au nord de I' Iran. Entomologie Phytophath. appl., 1: 25-27 (in Farsi with French summary).
ESFANDIARI, E. 1946. Deuxième liste des fungi ramassés en Iran. Entomologie Phytophath.  appl., 2: 10-16.
ESFANDIARI, E. 1947. Les phanérogammes parasites en Iran. Entomologie Phytopath. appl., 3: 28-39 (in Farsi with French summery).
ESFANDIARI, E. 1947. Les rouilles de céréales en Iran. Entomologie Phytopath. appl., 4: 67-76 (in Farsi with French summary).
ESFANDIARI, E. 1947. Les maladies des plantes cultivées et des arbres fruitiers des regions subtropicales du nord de l'Iran. Entomologie Phytopath. appl., 5: 1-21 (in Farsi with French summery).
ESFANDIARI, E. 1947. Beiträg zur iranischen Pilzflora. Sydowia, 1: 161-168.
ESFANDIARI, E. 1948. Les charbons des céréales en Iran. Entomologie Phytopath. appl., 6-7: 48-68 (in Farsi with French summery).
ESFANDIARI, E. 1948. Troixième liste des fungi ramassés en Iran. Entomologie Phytopath. appl., 8: 1-12.
ESFANDIARI, E. und Petrak, F. 1950. Pize aus Iran. Sydowia, 4: 11-38.
ESFANDIARI, E. 1951. Quatrième liste de fungi de l'Iran. Entomologie Phytopath. appl., 12-13: 1-26.
ESFANDIARI, E. 1951. Neue iranische Pilze. Sydowia, 5: 366-370.
نخستین استادان مدرسه عالی فلاحت و صنایع روستایی ۱۳۰۸ ش

ایستاده از راست:  محمود معاضد،  تقی بهرامی، میرخانی،  اسفندیار اسفندیاری، ناشناس و رحمت‌الله شیبانی. نشسته از راست:  جلال افشار،  پرالما فرانسوی، احمدحسین عدل، مصطفی قلی بیات، لونی فرانسوی، محمدمظاهر صدیق‌حضرت،  مرتضی گلسرخی.
سمینار حقوقی اوربینو اروپا

سمینار حقوقی اوربینو اروپا یک دوره تابستانی است که هر سال از سال ۱۹۵۹ توسط مرکز مطالعات حقوقی اروپا اوربینو برگزار می‌شود. این سخنرانی‌ها با مراجعه به اساتید بسیاری از کشورهای اروپایی و با تمرکز بر موضوعات جاری حقوق اروپا، حقوق بین‌الملل خصوصی، حقوق تطبیقی و حقوق ایتالیایی در دانشکده حقوق دانشگاه اروبینو به زبان‌های فرانسه، ایتالیایی و انگلیسی برگزار می‌شود.
پس از سمینار، به شرکت کنندگان گواهی به عنوان اثبات حضور خود داده می‌شود. بسته به تخصص انتخاب شده و در صورت موفقیت در امتحان، به شرکت کنندگان نیز مدرک دیپلم از دانشکده حقوق دانشگاه اروبینو در هر دو حقوق تطبیقی، مطالعات اروپایی، مطالعات پیشرفته در حقوق اروپا یا مطالعات پیشرفته اروپا اعطا می‌شود.
تاریخچه

سمینار حقوق اروپا در اوربینو در بیست و چهارم اوت سال ۱۹۵۹ توسط هنری باتیفول، فوسیون، الساندرو میگلایزا، Francesco Capotorti , Enrico Paleari و Germain Bruillard افتتاح شد. تا سال ۲۰۰۴، سینو و سیمئون دل دوکا از نیکوکاران اصلی این سمینار بودند. از سال ۲۰۰۹، معلمان و محققان مرکز مطالعات حقوقی اروپا در اوربینو، اعضای گروه گالیله، از ابتکار همکاری‌های علمی بین فرانسه و ایتالیا به نام گالیله بودجه دریافت می‌کنند.
سخنرانی‌ها

از زمان ایجاد سمینار، بخش قابل توجهی از سخنرانی‌ها توسط اساتید ارائه شده‌است که همچنین استادان مهمان در آکادمی حقوق بین‌الملل لاهه بودند: ریکاردو موناکو (لاهه ۱۹۴۹، ۱۹۶۰، ۱۹۶۸، ۱۹۷۷)، پیرو زیکاردی (۱۹۵۸، ۱۹۷۶)، هنری باتیفول (۱۹۵۹، ۱۹۶۷، ۱۹۷۳)، ایوان لوسووران (۱۹۵۹، ۱۹۷۳)، ماریو جولیانو (۱۹۶۰، ۱۹۶۸، ۱۹۷۷)، فوسیون Francescakis (1964)، فریتز شویند (۱۹۶۶، ۱۹۸۴)، ایگناز Seidl-Hohenveldern (1968، ۱۹۸۶)، Edoardo Vitta (1969، ۱۹۷۹)، Alessandro Migliazza (1972)، René Rodière (1972)، Georges Droz (1974، ۱۹۹۱، ۱۹۹۹)، Pier Gothot (1981)، اریک Jayme (1982، ۱۹۹۵، ۲۰۰۰)، برنارد ممیزی (۱۹۸۴، ۲۰۰۳)، میشل پیلیشت (۱۹۸۷)، پیر بولر (۱۹۸۹)، پیر مایر (۱۹۸۹، ۲۰۰۷)، تیتو بالارینو (۱۹۹۰)، هلن گودمت-تالون (۱۹۹۱، ۲۰۰۵)، آلگریا Borrás (1994، ۲۰۰۵)، Francesco Capotorti (1995)، Bertrand Ancel (1995)، Giorgio Sacerdoti (1997)، José Carlos Fernández Rozas (2001)، Horatia Muir Watt (2004)، Andrea Bonomi (2007)، Dário Moura Vicente (2008)، ماتیاس ممیزی (۲۰۱۲)، کریستین کوهلر (۲۰۱۲)، Fabrizio Marrella (2013)، ientienne Pataut (2013).
اسپانسر پست

اسپانسر پست در وب سایت‌های اجتماعی مانند توییتر، ردیت و اینستاگرام با پرداخت هزینه‌ای انجام می‌شود.
اینستاگرام

حامی پست تبلیغاتی یا اسپانسر پست در اینستاگرام به گونه‌ای از محتوا گفته می‌شود که با پرداخت هزینه به اینستاگرام و به کسانی به جز دنبال‌کننده‌های پیج تبلیغ دهنده به نمایش در می‌آید.
برای انتشار این نوع از محتوا لازم است تا حساب کاربری تبلیغ دهنده در اینستاگرام حتماً از نوع بیزینس پروفایل باشد تا دکمه آبی رنگی با برچسب «Promote» در پایین پست‌ها به نمایش در بیاید. اشخاص دارای بیزینس پروفایل می‌توانند با لمس این دکمه آبی رنگ در اینستاگرام مراحل سفارش تبلیغات را شروع کنند.
از آنجایی که معامله شرکت‌های آمریکایی با افراد حقیقی و حقوقی ایرانی ممنوع است، اینستاگرام در حالت معمول امکان درخواست انتشار محتوای تبلیغاتی اسپانسر اینستاگرام را به کاربران ایرانی نمی‌دهد.
شرکت ملی صادرات گاز ایران

شرکت ملی صادرات گاز ایران (NIGEC)، یکی از شرکت‌های تابعهٔ شرکت ملی نفت ایران است که در دی‌ماه سال ۱۳۸۱ خورشیدی و با مأموریت توسعه پروژه‌های صادرات گاز طبیعی، کار خود را آغاز کرد.
موقعیت ایران در صنایع گازی جهان

ایران پس از روسیه، دومین کشور از لحاظ دارا بودن ذخایر گازی می‌باشد. میزان ذخایر گازی اثبات شده ایران تا سال ۲۰۰۵، ۵/۲۷ تریلیون متر مکعب بوده‌است که معادل ۱۶٪ کل ذخایر جهان می‌باشد. هم‌اکنون ایران بیشتر از ۴۲۴ میلیون متر مکعب گاز در روز برای واحدهای پتروشیمی، نیروگاه‌ها، صنایع داخلی، تزریق به چاه‌های نفت، مصارف خانگی و صادر کردن به کشورهای همسایه و بازارهای بین‌المللی تولید می‌کند.
اما شرکت نفتی «بریتیش پترولیوم» برای نخستین بار در چند دهه اخیر برآورد خود از ذخایر گاز طبیعی در جهان را کاهش داد و ایران را در رتبه نخست کشورهای صاحب ذخایر گازی در جهان قرار داده است.
این شرکت در شصت و دومین گزارش سالانه خود با نام «مرور آماری انرژی جهان در سال ۲۰۱۳»، ایران را با ۳۳٫۶ تریلیون مترمکعب ذخایر گازی در رتبه نخست کشورهای دارنده ذخایر گازی جهان قرار داد.
بر اساس این گزارش، ایران با جذب سرمایه‌های داخلی و خارجی به ویژه در میدان گازی پارس جنوبی، تلاش کرده‌است تا تولید گاز خود را افزایش دهد.
پارس جنوبی بخشی از میدان‌های گازی بزرگ مشترک میان ایران با قطر است. این میدان گازی وسعتی برابر با ۹۷۰۰ کیلومترمربع دارد که ۳۷۰۰ کیلومترمربع از آن در آب‌های ایران و ۶۰۰۰ کیلومترمربع آن در آبهای قطر قرار دارد.
بعلاوه شرکت ملی گاز ایران در ماه می اعلام کرد که ظرفیت پالایش گاز طبیعی این کشور به یک میلیارد مترمکعب در روز در ۲ سال گذشته افزایش خواهد یافت.
بریتیش پترولیوم برآورد ذخایر گازی روسیه را از ۴۴٫۶ تریلیون مترمکعب در سال گذشته به ۳۲٫۹ تریلیون مترمکعب کاهش داد. همچنین ذخایر گازی اثبات شده جهانی تا پایان سال ۲۰۱۲ را ۱۸۷٫۳ تریلیون مترمکعب برآورد کرد.
شرکت ملی ریسباف (سهامی خاص)

| کارخانه ریسباف | کارخانه ریسباف |
| --- | --- |
نام: کارخانه ریسباف
کشور: ایران
استان: استان اصفهان
شهرستان: اصفهان
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: کارخانه
دیرینگی: دوره پهلوی
دورهٔ ساخت اثر: دوره پهلوی
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۶۰۱۸
تاریخ ثبت ملی: ۸ مرداد ۱۳۸۱
  کارخانه ریسباف  روی نقشه ایران ۳۲°۳۸′۲۰″شمالی ۵۱°۴۰′۰۵″شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۶۳۸۹۵۲۴۶۹۴۷۲۶۵°شمالی ۵۱٫۶۶۷۹۹۰۳۷۶۱۰۲۰۷°شرقی﻿ / 32.63895246947265; 51.66799037610207   :   کارخانه ریسباف  روی نقشه ایران ۳۲°۳۸′۲۰″شمالی ۵۱°۴۰′۰۵″شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۶۳۸۹۵۲۴۶۹۴۷۲۶۵°شمالی ۵۱٫۶۶۷۹۹۰۳۷۶۱۰۲۰۷°شرقی﻿ / 32.63895246947265; 51.66799037610207   
کارخانه ریسباف دومین کارخانه ریسندگی اصفهان، که در سال ۱۳۱۱ با مشارکت جمعی از سرمایه‌داران در اصفهان راه‌اندازی شد. این اثر در تاریخ ۸ مرداد ۱۳۸۱ با شماره ثبت ۶۰۱۸ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. این کارخانه که در خیابان چهارباغ بالا، بین هتل پل و خیابان هفت دست واقع شده، قرار است به موزه بزرگ اصفهان تبدیل شود.
قرارداد تملک کارخانه ریسباف اصفهان بیش از دو سال پیگیری، بین مدیران‌عامل بانک ملی ایران و شرکت عمران و بهسازی شهری ایران به امضا رسید و مالکیت آن رسماً به وزارت راه منتقل شد.
در سال ۱۴۰۲ زمین ریسباف برای ساخت موزه ملی بزرگ اصفهان عنوان «موزه ریسباف» واگذار به وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی شد.
پیشینه

کارخانه ریسباف دومین کارخانه ریسندگی اصفهان بود و این امتیاز را داشت که اولین محصول کار و سرمایه جمعی مردم اصفهان بود. اگر کارخانه وطن حاصل ریسک‌پذیری یا جسارت فضل‌الله دهش بود، این کارخانه حاصل برنامه‌ریزی و سرمایه‌گذاری عده زیادی از مردم شهر بود. شرایطی که در آن کارخانه ریسباف راه‌اندازی شد نیز حائز اهمیت است.
موضوعی که در برپایی شرکت‌های بزرگ در اصفهان بی‌تاثیر نبود، مسافرت رضاشاه به این شهر در آبان ۱۳۱۱ و ملاقات وی با سرمایه‌داران و تجار شهر بود. وی آنان را تشویق کرد که سرمایه خود را در قالب شرکت به کار تولیدی وارد کنند.[نیازمند یادکرد دقیق] او رضا افشار، حاکم اصفهان را نیز موظف به مدیریت کار کرد. می‌توان تصور کرد اطاعت امر حاکمی مانند رضاشاه بیش از جنبه‌های اقتصادی اعیان شهر را به تلاش وادار کرده و مدیران شهر، خصوصاً حکمران را به تکاپوی اضطراب‌آوری انداخته باشد.
هم شخصیت حاکم اصفهان و هم دستور رضاشاهی باعث شد تجار با هول و هراس گرد یکدیگر نشسته و قرار شد هر کس هر چه دارد بر دایره بریزد! دستورشاهی و فضای اداره حکومتی، تجار را دست به جیب کرد. قرار شد معلوم شود هر کس چقدر می‌پردازد؛ که یک‌سوم آن را فوراً و دو ثلث بقیه را بعداً ادا کند. جلسه‌ای که تشکیل شد پولی در حدود سیصد و شصت هزار تومان جمع شد.
برای نام شرکت از دو کلمه «ریسندگی» و «بافندگی» اجزای اول را کنار هم نهاده و «ریسباف» را ساختند. در همان جلسه سیدجواد کسایی که جزو اعضای اتاق بازرگانی اصفهان نیز بود و بعدها به ریاست این اتاق برگزیده شد به مدیریت عامل شرکت انتخاب شد. انتخابی که بعدها معلوم شد بسیار بجا بوده‌است. پشتکار و کاردانی کسایی موجب شد ریسباف خیلی زود در محور خیابان چهارباغ بالا سرپا شده و به مرحله سوددهی برسد. امری که بسان یک دایره تشدیدکننده، تشکیل دیگر شرکت‌ها و هجوم سرمایه‌ها به صنعت نساجی را باعث شد.
کارخانه ریسباف در زمینه تولید ریسمان نخی، پارچه پنبه‌ای و نیز پارچه پشمی فعالیت خود را آغاز کرد. چنان‌که شیوه کارخانه‌های نساجی است، ابتدا بقچه‌های ریسمان کارخانه به بازار آمد. سرانجام نیز در آذر ۱۳۱۳ طی جشنی قسمت بافندگی پنبه و پشم کارخانه راه‌اندازی و کارخانه به تولید پارچه‌های نخی و پشمی مشغول شد. مدتی بعد تولید پتو نیز در برنامه کارخانه قرار گرفت.
وضعیت فعلی بنای کارخانه

این اثر ملی که از نظر تاریخ صنعتی شدن کشور اهمیت بسیار دارد و نیز با توجه به این بنای زیبا توسط معماران آلمانی متأثر از سبک پتر بهرنس می‌باشد، قرار بود که این مکان تبدیل به موزه اصفهان شود. اتفاقی که تاکنون نیافتاده و بانک ملی که ادعای مالکیت آن را دارد نه آن را به سازمان میراث فرهنگی واگذار می‌کند و نه از بنای آن حفاظت می‌نماید.
درون‌نام و برون‌نام

در زبانشناسی، بُرون‌نام (نام خارجی) به نامی گفته‌می‌شود که دیگران به یک قوم یا یک کشور یا یک منطقه یا یک پدیده جغرافیایی یا یک زبان یا مفاهیم نظیر آن می‌دهند و درون‌نام (نام داخلی) به نامی گفته‌می‌شود که اهالی خودِ آن قوم یا زبان برای توصیف همان مفهوم به کار می‌برند. به عنوان نمونه، واژهٔ «چین»، برون‌نامِ آن کشور است که توسط فارسی‌زبانان به کار می‌رود. افرادی که اهل چین هستند و به چینی صحبت می‌کنند، به آن کشور «چین» نمی‌گویند بلکه آن را «جون‌گو» (به چینی: 中國) می‌نامند. و این یعنی «جون‌گو»، درون‌نامِ چین است.
اهمیت موضوع

در بعضی کشورها یک پدیده جغرافیایی ممکن است در هر زبانی نام ویژه‌ای داشته باشد در هند حدود ۶۰۰ زبان وجود دارد که بیست زبان آن رسمی است در جنوب آفریقا دوازده زبان رسمی وجود دارد بعضی نام‌ها یا پدیده‌ها و عوارض جغرافیایی در هر زبان نام خاصی دارد. این نام‌های متعدد شناسایی مکان‌ها را مشکل می‌کند لذا از میان این نام‌ها یک برون‌نام و یک درون‌نام باید رسمیت پیدا کند و استانداردسازی شود. درون‌نام و برون‌نام در علم جغرافیا و بیشتر در امروزه به دلیل دریانوردی و هوانوردی اهمیت پیدا می‌کند به همین دلیل گروه نامهای جغرافیایی در سازمان ملل از همه کشورها خواسته است تا با تأسیس انجمن‌های تخصصی  نام‌های جغرافیایی خود را استانداردسازی نمایند. نمونه‌ای از این انجمن‌ها که روی نامگذاری فارسی اسامی اثرگذار است، کمیته تخصصی نام‌نگاری و یکسان‌سازی نام‌های جغرافیایی ایران است.
سازمان ملل متحد ترجیح می‌دهد استفاده از برون‌نام‌ها در عرصهٔ بین‌الملل به حداقل میزان ممکن تقلیل یابد.
اختلاف‌نظرها و پیچیدگی‌ها

در برخی موارد، برون‌نام‌ها بار منفی دارند و استفاده از آنان در میان مردم آن قوم، ناشایست تلقی می‌شوند. به عنوان مثال، قوم رومانی ترجیح می‌دهند که با این نام مورد خطاب قرار بگیرند، نه با برون‌نامِ «کولی» (یا واژه‌ی انگلیسیِ gypsy که در اصل به معنی «اهل مصر» است، یا واژه‌ی فرانسویِ bohémien که در اصل به معنی «اهل بوهم» است).
همچنین در برخی موارد دولتِ یک کشور استفاده از یک نام خاص را به عنوان برون‌نام یک کشور الزامی می‌کند. به عنوان نمونه در سال ۱۹۳۵، رضا شاه از کشورهای خارجی خواست تا کشور ایران را در زبان رسمی‌شان با نام ایران خطاب قرار بدهند، و نه با بُرون‌نامِ  «پرشیا» یا «پرسیا». در آن زمان، درون‌نام این کشور، «ایران» بود ولی خارجی‌ها کشور را با واژه «پرشیا» می‌شناختند.
همچنین ببینید: نام‌های ایران § بیرون از کشور
دریاچه وینیپگ

| دریاچه وینیپگ | دریاچه وینیپگ |
| --- | --- |
غروب در دریاچهٔ وینیپگ: غروب در دریاچهٔ وینیپگ
نقشهٔ دریاچه: نقشهٔ دریاچه
موقعیت: مانیتوبا، کانادا
مختصات: ۵۲°۷′ شمالی ۹۷°۱۵′ غربی﻿ / ﻿۵۲٫۱۱۷°شمالی ۹۷٫۲۵۰°غربی﻿ / 52.117; -97.250
درون‌شارش‌های کلان: رودهای وینیپگ، رد و ساسکاچوان
برون‌شارش‌های کلان: رود نلسون
بیشترین درازا: ۴۲۵ کیلومتر
بیشترین پهنا: ۱۰۹ کیلومتر
مساحتِ رو: ۲۴٬۴۰۰
ارتفاع سطح: ۲۱۷ متر
دریاچه وینیپگ (به انگلیسی: Lake Winnipeg) دریاچه‌ای در شمال شهر وینیپگ در استان مانیتوبا در کاناداست که در لبهٔ جنوب غربی سپر کانادا که منطقه‌ای صخره‌ای و یخچالی در شرق این کشور است واقع‌شده و منطقه‌ای از مرکز تا جنوب مانیتوبا را در بر می‌گیرد. این دریاچه که باقی‌ماندهٔ دریاچهٔ یخچالی آگاسیز است ۲۱۷ متر از سطح دریا ارتفاع داشته و ۴۲۵ کیلومتر طول و تا ۱۰۹ کیلومتر عرض دارد. دریاچهٔ وینیپگ یکی از بزرگترین دریاچه‌های آب شیرین در کاناداست و با داشتن مساحت تقریبی ۲۴٬۴۰۰ کیلومتر مربع، ششمین دریاچهٔ بزرگ کانادا به‌شمار می‌رود.
رودها و جویبارهای بسیاری همچون رود رد، رود وینیپگ و رود ساسکاچوان به این دریاچه می‌ریزند و خود آن نیز از طریق رود نلسون در شمال شرقی به خلیج هودسن می‌پیوندد. اطراف دریاچهٔ وینیپگ را جنگل‌هایی پوشانده است که از نظر تولید الوار دارای ارزش بسیاری هستند. چندین تفرجگاه تابستانی در سواحل آن ساخته شده‌است و از نظر کشتی‌رانی و ماهی‌گیری تجاری نیز دریاچهٔ وینیپگ دارای اهمیت بسیاری است.
جزایر هکلا، دیر و بلک که بخشی از پارک ۸۶۲ کیلومتر مربعی هکلا را تشکیل می‌دهند از جمله مهمترین جزیره‌های دریاچهٔ وینیپگ هستند.
دریاچهٔ وینیپگ در سال ۱۷۳۳ توسط گروه اکتشافی Vérendrye مورد کاوش قرار گرفت. آنان آن را وینیپگ نامیدند که در زبان سرخپوستان کری به‌معنای «آب گل‌آلود» است.
بید شمالگانی

با بید قطبی اشتباه نشود.
| بید شمالگانی | بید شمالگانی |
| --- | --- |
شاخ و برگ بید شمالگانی همراه با گل‌آذین‌های نر: شاخ و برگ بید شمالگانی همراه با گل‌آذین‌های نر
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: گیاه
(طبقه‌بندی‌نشده):: گیاهان گلدار
(طبقه‌بندی‌نشده):: دولپه‌ای‌های نو
(طبقه‌بندی‌نشده):: رزیدها
راسته:: مالپیگی‌سانان
تیره:: بیدیان
سرده:: بید
گونه:: S. arctica
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Salix arctica پال.: Salix arctica پال.
مترادف: مترادف
 Salix anglorum Cham.  Salix anglorum var. araioclada C.K. Schneid.  Salix arctica var. antiplasta (C.K.Schneid.) Fernald  Salix arctica var. araioclada (C.K.Schneid.) Raup  Salix arctica var. brownei Andersson  Salix arctica var. kophophylla (C.K.Schneid.) Polunin   Salix arctica var. pallasii (Andersson) Kurtz  Salix brownei Lundstr.  Salix brownii Bebb  Salix diplodictya Trautv.  Salix ehlei Flod.  Salix pallasii Andersson  Salix taimyrensis Trautv.:  Salix anglorum Cham.  Salix anglorum var. araioclada C.K. Schneid.  Salix arctica var. antiplasta (C.K.Schneid.) Fernald  Salix arctica var. araioclada (C.K.Schneid.) Raup  Salix arctica var. brownei Andersson  Salix arctica var. kophophylla (C.K.Schneid.) Polunin   Salix arctica var. pallasii (Andersson) Kurtz  Salix brownei Lundstr.  Salix brownii Bebb  Salix diplodictya Trautv.  Salix ehlei Flod.  Salix pallasii Andersson  Salix taimyrensis Trautv.
Salix arctica
بید شمالگانی (نام علمی: Salix arctica) گونهٔ خزندهٔ بسیار کوچکی از بید است که خود را برای زنده ماندن در ناحیهٔ قطبی وفق داده است.
پراکندگی

بید شمالگانی در توندرا و خلنگزارهای صخره‌ای رشد می‌کند و شمالی‌ترین گیاه چوبدار کرهٔ زمین است که بسیار فراتر از خط رویش درختان و تا آخرین کرانه‌های خشکی در مرزهای شمالی گرینلند می‌روید.
توصیف

بید شمالگانی بوتهٔ کوتاهی دارد که معمولاً بین ۱ تا ۱۵ سانتیمتر (و ندرتاً تا ۲۵ سانتیمتر) رشد می‌کند. برگ‌های گرد به رنگ سبز روشن و طول ۱ تا ۴ سانتیمتر دارد. برگ‌ها پرزدار هستند و پرزهای بلند نقره‌ای دارند. همچون دیگر بیدها دوپایه (dioecious) هستند و بازآوری جنسی دارند و گل‌آذین‌های نر و ماده بر گیاهان متفاوت قرار دارد. در نتیجه ظاهر گیاه نر با ماده فرق می‌کند: گل‌آذین‌های ماده قرمزند درحالیکه گل‌آذین‌های نر زرد هستند.
این گیاه به رغم اندازهٔ کوچک عمری طولانی دارد و در آب و هوای سخت قطبی با کندی بسیار رشد می‌کند. یک بید شمالگانی در گرینلند شرقی پیدا شد که ۲۳۶ ساله بود.
موارد مصرف

بید شمالگانی یک منبع غذایی برای جانوران قطبی است. گاو مشکها، گوزن‌های قطبی،خرگوش‌های قطبی و موش‌های قطبی همه از ریشه و شاخه‌های آن تغذیه می‌کنند. اما جوانه‌های آن خوراک باقرقره صخره می‌باشد.
اسکیموها و گویچین‌ها(ساکنان اصلی کانادا و آلاسکا) نیز از آن استفاده می‌کنند. آنها از شاخه‌ها به عنوان سوخت استفاده می‌کنند. همچنین از این گیاه برای درمان دندان‌درد، بند آوردن خون‌ریزی، درمان اسهال و سوءهاضمه و به عنوان مرهم در زخم‌بندی استفاده می‌کنند.
سطح‌سنج

حسگرهای سطح، سطح سنج‌ها یا لول سوئیچ‌ها (به انگلیسی: Level sensor)، سطح مایعات و دیگر سیالات و جامدات، از جمله دوغاب، مواد دانه‌ای و پودرهایی که سطح آزاد بالایی دارند را تشخیص می‌دهند. موادی که جریان دارند، به دلیل گرانش اساساً در ظروف خود (یا سایر مرزهای فیزیکی) به حالت افقی قرار می‌گیرند، در حالی که بیشتر جامدات حجیم در یک زاویه استراحت به سمت اوج انباشته می‌شوند. ماده‌ای که باید سطح آن اندازه‌گیری شود، می‌تواند در داخل یک ظرف یا به شکل طبیعی خود باشد (به عنوان مثال، یک رودخانه یا یک دریاچه). اندازه‌گیری سطح می‌تواند به صورت پیوسته یا نقطه‌ای انجام گیرد.
حسگرهای سطح پیوسته، سطح را در یک محدوده مشخص اندازه‌گیری می‌کنند و مقدار دقیق ماده را در یک مکان مشخص تعیین می‌کنند، در حالی که حسگرهای سطح نقطه‌ای فقط نشان می‌دهند که ماده در بالای نقطهٔ سنجش قرار دارد یا پایین آن. به‌طور کلی، لول سوئیچ‌ها فقط نقاط حد را تشخیص می‌دهند و بنابراین برای تشخیص سطح نقطه‌ای به کار می‌روند.
بسیاری از متغیرهای فیزیکی و کاربردی وجود دارند که بر انتخاب روش نظارت سطح بهینه برای فرآیندهای صنعتی و تجاری تأثیر می‌گذارند. معیارهای انتخاب عبارتند از: فاز (مایع، جامد یا دوغاب)، دما، فشار یا خلاء، نوع مواد، ثابت دی الکتریک مواد، چگالی و وزن مخصوص مواد، وجود همزن درون مخزن، نویز صوتی یا الکتریکی، ارتعاش، مکانیکی. شوک، اندازه و شکل مخزن یا سطل. همچنین محدودیت‌های کاربردی مهمی نیز مانند قیمت، دقت، ظاهر، نرخ پاسخ، سهولت کالیبراسیون یا برنامه‌ریزی، اندازه فیزیکی و نصب ابزار، نوع نظارت یا کنترل مورد نیاز (پیوسته یا گسسته) باعث شده‌است که انواع مختلفی از سطح سنج‌ها تولید شوند. به‌طور خلاصه، سنسورهای سطح یکی از سنسورهای بسیار مهم هستند و نقش بسیار مهمی در انواع کاربردهای مصرفی/صنعتی دارند. در بعضی موارد برای افزایش دقت اندازه‌گیری سطح بایستی از دو یا چند روش اندازه‌گیری سطح به‌طور همزمان بر روی مخزن استفاده کرد.