کشتار دیر یاسین
حمله > روز حمله > ایرگون در فکر عقب‌نشینی

تا ساعت ۷:۰۰ صبح، چهار تن از نیروهای یهودی کشته شده بودند. بن زیون کوهن، فرمانده ارشد ایرگون، از ناحیه پا مجروح شد. پس از تیراندازی، دستور داد: «هیچ زن و هیچ مردی اینجا نیست. [ما] تا آنجا که ممکن است خانه‌ها را منفجر می‌کنیم و هر کسی را که تیراندازی می‌کند می‌کشیم. به ساختمان نزدیک شوید، مواد منفجره را بگذارید، آنها را فعال کنید، به عقب برگردید، ساختمان را با تمام ساکنانش پس از شلیک به آنها منفجر کنید. بلافاصله بعد از انفجار، ما وارد می‌شویم، زیرا آن‌ها در شوک هستند، و اولین چیز این است که راست و چپ [تیراندازی] شود.» لپیدات جایگزین او شد. فرمانده ایرگون، یهودا سگال از ناحیه شکم مورد اصابت گلوله قرار گرفت و بعداً جان باخت.  فرماندهان ایرگون پیامی را به اردوگاه لحی مخابره کردند که در نظر دارند عقب‌نشینی کنند. فرماندهان لحی پاسخ دادند که آن‌ها وارد روستا شده‌اند و به زودی پیروز خواهند شد.
ناامیدی از عدم پیشرفت و مقاومت اعراب بر سر اسیران خالی شد و آن‌ها شروع به اعدام کردند. کوهن گزارش داد که «ما هر عربی را که تا آن مرحله با آنها برخورد کردیم، حذف کردیم.» یهودا فدر از نیروهای لحی چند روز پس از حمله در مورد تیراندازی به سه اسیر عرب نوشت: «در روستا یک مرد عرب مسلح و دو دختر عرب ۱۶ یا ۱۷ ساله را کشتم که در حال کمک به اعرابی بودند که تیراندازی می‌کردند. آنها را کنار دیوار گذاشتم و دو گلوله بهشان شلیک کردم» گورودنچیک ادعا کرد که ۸۰ اسیر کشته شدند:
ما اسیر داشتیم و قبل از عقب‌نشینی تصمیم گرفتیم آن‌ها را تصفیه کنیم. مجروحان را هم تصفیه کردیم، چون در هر صورت نمی‌توانستیم به آن‌ها کمک‌های اولیه ارائه کنیم. در یک نقطه، حدود هشتاد اسیر عرب پس از شروع به تیراندازی و کشتن یکی از افرادی که برای ارائه کمک‌های اولیه به آنها آمده بود، کشته شدند. عرب‌هایی که لباس زنانه بر تن داشتند نیز دیده شدند و به همین دلیل آن‌ها شروع به تیراندازی به سمت زنانی کردند که برای رفتن به نقطه‌ای که اسیران در آن تجمع کرده بودند، عجله نداشتند.
عارف سمیر در سال ۱۳۶۰ اظهار داشت:
از ساعت ۵:۰۰ صبح تا حدود ساعت ۱۱:۰۰ صبح یک کشتار منظم وجود داشت و آن‌ها خانه به خانه پیش می‌رفتند. از لبه شرقی روستا هیچ‌کس سالم بیرون نیامد. خانواده‌ها کامل سلاخی شدند. ساعت ۶ صبح ۲۱ جوان حدوداً ۲۵ ساله روستایی را گرفتند و پشت سر هم در نزدیکی محلی که امروز پستخانه است، اعدام کردند. بسیاری از زنانی که این منظره هولناک را تماشا کردند دیوانه شدند و برخی تا به امروز در تیمارستان هستند. زن حامله‌ای که با پسرش از نانوایی برمی‌گشت، پس از کشته شدن پسرش در مقابل چشمانش، به قتل رسید و شکمش پاره شد. در یکی از خانه‌های روستای تسخیر شده یک مسلسل برن نصب شده بود که به سمت هر کسی را که در خط آتش قرار می‌گرفت تیراندازی می‌کرد. پسر عمویم بیرون رفت تا ببیند برای عمویش که تیر خورده بود چه اتفاقی افتاده که او هم کشته شد. پدرش که به دنبال او رفت، توسط همان برن به قتل رسید و مادری که برای اطلاع وضعیت عزیزانش آمده بود، در کنار آنها جان باخت. آیش ایدان که در غفعات شائول نگهبان بود آمد تا ببیند چه خبر است و او راهم کشتند.
گلبر می‌نویسد که رقم اعلام شده توسط گورودنچیک اغراق‌شده بود و این رقم تاکنون تأیید نشده است. کنانا می‌نویسد که ۲۵ روستایی پس از نبرد اعدام و به معدن انداخته شدند که گلبر آن را مطابق با واقعیت می‌داند. بر اساس شهادت بازماندگان، ۳۳ غیرنظامی در سحرگاه بعدی اعدام شدند.
تعداد زیاد مجروحان یهودی مشکل بزرگی بود بود. زالمان مرت با ایستگاه ستاره داوو سرخ برای آمبولانس تماس گرفت.  مبارزان تخت‌ها را از خانه‌ها بیرون آوردند و درها را از لولا بیرون آوردند، مجروحان را روی آن‌ها گذاشتند و به زنان و پیرمردان عرب دستور دادند که مجروحان را به آمبولانس ببرند تا اعراب به سمتشان تیراندازی نکنند. با این وجود به گفته گورودنچیک، حاملان برانکارد مورد اصابت قرار گرفتند. آمبولانس با تعدادی از مجروحان ساعت ۸ صبح حرکت کرد.
وقتی مهمات مهاجمان تمام شد، افراد لحی برای درخواست مهمات از هگانا به کمپ شنلر رفتند. ویگ در کمپ نبود و معاونش موشه ارن از تصمیم‌گیری خودداری کرد. وقتی وگ برگشت ۳۰۰۰ گلوله به آنها داد. آنها همچنین درخواست سلاح کردند که وگ آن را رد کرد.  جوخه‌های هگانا همچنین تیراندازی‌های پشتیبان را پوشش دادند و به روستایانی که از جنوب به سوی عین کریم می‌گریختند شلیک کردند و از رسیدن نیروهای کمکی عرب به روستا جلوگیری کردند.