ویلیام آدامز (دریانورد)
نقش در گسترش روابط ژاپن با جهان > هشدار به ژاپن در مورد مذهب کاتولیک و قدرت‌های استعماری

پرتغال و اسپانیا هر دو کشوری در شبه‌جزیره ایبریا بودند که از نظر مسیحیان باید از فاتحان مسلمان پس گرفته می‌شدند. در سال ۱۱۳۹، پرتغال به عنوان یک پادشاهی تأسیس شد. این درگیری‌ها با مسلمانان بسیاری از رهبران پرتغالی را بر آن داشت تا جنگ‌های صلیبی و مسیحی کردن جهان را به عنوان اهداف مهمی در نظر بگیرند. پاپ به پرتغال و اسپانیا اجازه داده بود در ازای گسترش مسیحیت جهان را به دو قسمت بین خود تقسیم کنند. بر اساس این دستور، هر دو کشور موظف شدند در ازای داشتن مستعمره در سراسر جهان، مبلغان را اعزام کرده و ساختن کلیساها را در نقاط مختلف انجام دهند. مبلغان همواره در کشتی‌های تجاری پرتغالی و اسپانیایی بودند و برای تبلیغ در سرزمین‌های جدید اجازه می‌خواستند. آن‌ها تجارت را فقط با مناطقی شروع می‌کردند که به آن‌ها اجازهٔ کار تبلیغی را می‌داد. وقتی آنان به ژاپن آمدند، به عنوان شرط تجارت، اجازه انتشار مسیحیت را خواستند. اربابان مختلف فئودال کار تبلیغی مسیحی را به منظور تجارت با کشتی‌های نانبان تأیید کردند؛ بنابراین، مسیحیت به‌طور انفجاری در اواخر دوره سنگوکو گسترش یافت و به‌طور تخمینی بین ۲ تا ۴ درصد از جمعیت ۱۲ میلیونی ژاپن به مسیحیت گرویدند.
پرتغالی‌ها سفرهای اکتشافی را رهبری می‌کردند. بسیاری از اهداف آنها علاوه بر جستجوی طلا و ادویه‌جات، جهت‌گیری مذهبی داشت. کسانی که کاوشگران را با تنها کار تبدیل مردم محلی به مسیحیت همراهی می‌کردند، مبلغ مذهبی نامیده می‌شدند. حضور مبلغان پرتغالی در ژاپن یکی از سیاسی‌ترین مأموریت‌های آنها بود. هم اسپانیا و هم پرتغال مایل بودند که مسئول کار تبلیغی در ژاپن باشند. پاپ گریگوری سیزدهم در سال ۱۵۷۵، حق انحصاری تجارت با ژاپن را به پرتغال داد اما این حق توسط پاپ کلمنت هفتم در سال ۱۶۰۰، هنگامی که اسپانیایی‌ها اجازه ورود به ژاپن را پیدا کردند، از بین رفت.
پرتغالی‌ها و دیگر دسته‌های کاتولیک مذهب در ژاپن، به آدامز پروتستان مذهب به‌عنوان یک رقیب نگاه می‌کردند. پس از اینکه قدرت آدامز رو به رشد گذاشت، یسوعیان سعی کردند او را به کیش خود دربیاورند و سپس به او پیشنهاد کردند که مخفیانه او را با یک کشتی پرتغالی از ژاپن خارج کنند. تمایل یسوعی‌ها به نافرمانی از دستور ایه‌یاسو از منع آدامز از ترک ژاپن نشان می‌داد که آن‌ها از نفوذ رو به رشد آدامز واهمه داشتند. کشیش‌های کاتولیک اظهار می‌کردند که آدامز در تلاش است تا آن‌ها را بی‌اعتبار کند. در سال ۱۶۱۴، مبلغ پرتغالی یسوعی، والنتیم کاروالیو در نامه سالانه خود به پاپ، ضمن شکایت از آدامز و تجار دیگر نوشت:
«به‌خاطر تهمت‌های نادرستی که [آدامز و دیگران] مطرح کرده‌اند، واعظان ما مورد سوء ظن قرار گرفته‌اند. او (ایه‌یاسو) از ما واهمه پیدا کرده و به راحتی بر این باور است که واعظان ما بیش از ایمان مقدس در پی جاسوسی در کشور او هستند…»
آدامز ظاهراً به ایه‌یاسو در مورد روش‌های نفوذ اسپانیایی‌ها هشدار داده بود پس از حادثه اوکاموتو دایهاچی، توکوگاوا ایه‌یاسو تحت‌تأثیر مشاوره‌های کاتولیک‌ستیزی آدامز و تئوری‌های توطئه یسوعی، در حالی که بیشتر از دسیسه‌های سامورایی‌ها و دایمیوهایی که نوکیشان کاتولیک بودند نگران بود، در سال ۱۶۱۴ در نهایت تصمیم به ممنوعیت مذهب کاتولیک گرفت. ایه‌یاسو در مورد حملهٔ احتمالی توسط قدرت‌های استعماری از طریق شبه‌جزیره ایبریا، مشابه آنچه قبلاً در اسپانیای نو (قاره آمریکا) و فیلیپین رخ داده بود، نگران بود. آدامز پس از سال ۱۶۰۹ در ایجاد تجارت انگلیسی و هلندی کیوشو در جنوب ژاپن تحت حمایت ایه‌یاسو نقش اساسی داشت. بازرگانان چینی بسیاری نیز در کیوشو فعال بودند که نقض ممنوعیت تجارت دودمان مینگ با ژاپن بود و تا اواسط دهه ۱۶۱۰ تجارت با کره و با پادشاهی ریوکیو (استان اوکیناوای امروزی) از سر گرفته شد؛ بنابراین، دیگر نیازی به تحمل فعالیت تبلیغی کاتولیک برای ایه‌یاسو وجود نداشت؛ زیرا او آن را تنها به عنوان یک شرط تحمیلی برای تجارت می‌دانست.
در سال ۱۶۱۵، فرستاده‌ای از طرف نایب‌السلطنه اسپانیای نو برای ساخت یک قلعه اسپانیایی، خواستار قرض گرفتن زمین شد و این موضوع موجب سوءظن عمیق‌تر ژاپنی‌ها دربارهٔ مذهب کاتولیک و قدرت‌های استعماری در شبه‌جزیره ایبریا شد. در ۱۶۱۴ بیانیهٔ «اخراج همه مبلغان از ژاپن»، تحت نام شوگون دوم توکوگاوا هیده‌تادا (حکومت ۱۶۰۵–۱۶۲۳) صادر شد. سرانجام، شوگون‌سالاری توکوگاوا در اواسط سده ۱۷ خواهان اخراج همهٔ مبلغان اروپا و اجرای حکم اعدام برای تمام نوکیشان مسیحی شد.