ماندوچلو
تاریخچه

مانند بسیاری دیگر از سازهای خانوادهٔ ماندولین، ماندوچلو نیز در اروپا پدید آمد. ماندولین‌ها از خانوادهٔ لوت در ایتالیا در طی قرن‌های ۱۷ و ۱۸ تکامل یافتند و ماندولین با پشت کاسه‌ای که به‌ویژه در ناپل تولید می‌شد، در قرن نوزدهم رایج شد. در دورهٔ باروک (۱۶۰۰–۱۷۵۰) بود که علاقه به ماندولین افزایش یافت و استفاده از آن در گروه‌های موسیقی بیشتر شد، که به‌نوبهٔ خود به توسعه و گسترش خانوادهٔ ماندولین کمک کرد.
نخستین شواهد مربوط به ماندولین‌های امروزی با سیم‌های فلزی، از ادبیات مربوط به نوازندگان برجستهٔ ایتالیایی به دست آمده است که در سراسر اروپا سفر کرده و تدریس می‌کردند و کنسرت برگزار می‌کردند. از جمله این نوازندگان می‌توان به گابریل لئونه، جیووانی باتیستا جرووازیو و پیئترو دنیس اشاره کرد که بین سال‌های ۱۷۵۰ تا ۱۸۱۰ به‌طور گسترده‌ای سفر کردند. این موارد به همراه سوابق مربوط به خانوادهٔ ویناچیا، سازندگان ساز در ناپل ایتالیا، باعث شده است موسیقی‌شناسان باور داشته باشند که خانوادهٔ ماندولین‌های مدرن با سیم‌های فلزی توسط خانوادهٔ ویناچیا در ناپل توسعه یافته‌اند.
گروه‌های موسیقی ماندولین در اواخر دورهٔ باروک محبوب بودند و در همین زمان تعدادی ساز جدید به این خانواده اضافه شدند، از جمله ماندولونه، یک ساز باس با پشت تخت که «بسیار بزرگ‌تر از لیوتو» و دارای «چهار سیم زخمه‌ای سنگین» بود که به ترتیب چهارم به A2-D3-G3-C4 کوک می‌شدند. این ساز احتمالاً پیشرو مستقیم ماندوچلو بوده است. محبوبیت گروه‌های ماندولین در اواخر دورهٔ کلاسیک موسیقی (۱۷۵۰–۱۸۲۵) کاهش یافت و پس از سال ۱۸۱۵، ماندولین بیشتر به‌عنوان یک ساز محلی شناخته شد و ماندولونه تقریباً ناپدید شد.
در همین دوران کاهش محبوبیت، پاسکواله ویناچیا (۱۸۰۶–۱۸۸۵) تغییراتی در سازی که خانواده‌اش نسل‌ها تولید می‌کردند ایجاد کرد و ماندولین ناپلی را خلق کرد.
در آن زمان ماندولین خارج از ایتالیا تقریباً فراموش شده بود، اما زمینه برای بازگشت آن فراهم شد و این بازگشت با نمایشگاه جهانی (۱۸۷۸) آغاز شد. ویناچیا چندین عضو خانوادهٔ ماندولین را مدرن کرد، رزونانس را بهبود بخشید، دامنه‌های صوتی را افزایش داد و ویژگی‌های جدیدی اضافه کرد. علاوه بر خلق ماندولین ناپلی در حدود سال ۱۸۳۵، او ماندولونه و سازهای مرتبط را که دامنهٔ محدودی داشتند و صدای آن‌ها بسیار آرام‌تر از ماندولین‌های زیر بود، بازطراحی کرد. ماندوچلوی ناپلی که او توسعه داد، دارای حجم بیشتر، دامنهٔ گسترده‌تر و توانایی جایگزینی مؤثر ماندولونه به‌عنوان ساز باس خانوادهٔ ماندولین بود.
با شروع نمایشگاه جهانی پاریس ۱۸۷۸، محبوبیت ماندولین دوباره افزایش یافت. به‌ویژه، گروه اسپانیایی استودیانتینا فیگارو، «انجمنی از معلمان و موسیقی‌دانان جوان … که در مادرید تشکیل شد و یک گروه باشکوه از گیتارها، باندوریاس و ویولن‌ها را ایجاد کرد»، توجه گسترده‌ای را به خود جلب کرد.
در دهه‌های ۱۸۸۰ و ۱۸۹۰، موجی از نوازندگان ماندولین ایتالیایی به اروپا سفر کردند و از میانهٔ دههٔ ۱۸۸۰ به ایالات متحده رفتند تا ساز خود را اجرا کرده و آموزش دهند. محبوبیت این ساز در دههٔ ۱۸۹۰ ادامه یافت و در «سال‌های اولیه قرن بیستم» به اوج خود رسید. هزاران نفر ماندولین را به‌عنوان یک سرگرمی پذیرفتند و این ساز به ابزاری برای طبقهٔ اشراف تبدیل شد، که توسط مردان و زنان جوان نواخته می‌شد. ارکسترهای ماندولین در سراسر جهان تشکیل شدند که از خانوادهٔ سازهای ماندولین—مانند ماندولین، ماندولا، ماندوچلو، و حتی ماندوباس—و همچنین گیتارها، کنترباس‌ها و زیترها استفاده می‌کردند.
در همین زمان، شرکت شرکت گیتار گیبسون شروع به ساخت ماندوچلوهایی در سبک ماندولین‌های خود با پشت و جلوی گنبدی کرد. این شرکت دست‌کم چهار مدل ماندوچلو بین سال‌های ۱۹۰۵ تا ۱۹۲۰ تولید کرد: K-1، K-2، K-4 و K-5. شرکت‌های سازندهٔ سازهای آمریکایی دیگر نیز ماندوچلو تولید کردند.
پس از دههٔ ۱۹۳۰، محبوبیت گروه‌های ماندولین بار دیگر کاهش یافت، اما نه به اندازهٔ قرن نوزدهم. تولید ماندولین ادامه یافت، اما تولید سایر اعضای این خانواده به‌شدت کاهش یافت، اگرچه—با احتمال استثنای ماندوباس—هرگز به‌طور کامل متوقف نشد.