stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
لابراتوار دندانسازی

آزمایشگاه دندانسازی یا لابراتوار ساخت پروتزهای دندان جایی است که انواع پروتزهای دندانی ویژه هر بیمار به سفارش دندان پزشکان ساخته می‌شود.
آزمایشگاه دندانسازی یا لابراتوار ساخت پروتزهای دندانی، جایی است که انواع پروتزهای دندانی ویژهٔ هر بیمار به سفارش دندان‌پزشکان یا دندان‌سازان ساخته می‌شود. دانش آموختگان این رشته در زمینه ی ساخت  روکش، دندان مصنوعی، ایمپلنت، پروتز پارسیل، دستگاه های ماکزیلوفیشیال، انواع دستگاه های ثابت و متحرک ارتودنسی، اصلاح ناهنجاری های فکی، پروتز چشم، آنتی اسنور یا اورال اپلاینس های دهانی برای خروپف، فضا نگهدار برای اطفال و … فعالیت می کنند. تکنیسین‌های دندانسازی، با توجه به درخواست دندان‌پزشک مبنی بر چگونگی ساخت، اقدام به ساختِ انواع پروتزها می‌کنند. این تولیدات، هم شامل قطعات دندان‌مانند و هم شامل قطعات درمانی مثل ارتودنسی می‌شود. در واقع، دندانساز ها که در لابراتوارهای دندانسازی فعالیت دارند، یک عضو از تیم دندان‌پزشکی محسوب می‌شوند که با همکاری یکدیگر به بازسازی دندان‌های ازدست‌رفته یا اصلاح دندان‌های آسیب‌دیده می‌پردازند.
دندان‌پزشک، قالب را پس از ضدعفونی به لابراتوار ارسال و دندانساز، با توجه به طرح درمانِ مربوط، اقدام به ساختِ پروتز موردنظر می‌کند؛ در این میان، ممکن است چند بار کار توسط دندان‌پزشکِ مربوط بررسی و چک شود تا کاملاً مناسب با شرایط دهانیِ بیمار باشد؛ پس از آن، کار نهایی برای دندان‌پزشک ارسال و توسط دندان‌پزشک به بیمار تحویل داده خواهد شد.
تأسیس لابراتوار دندانسازی در ایران

تأسیس لابراتوار در ایران منوط به داشتن مدرک کاردانی یا کارشناسی (۱۳۴ واحد) در رشتهٔ «ساخت پروتزهای دندانی» است. در این دوره‌های دوساله یا چهارساله، دانشجویان واحدهای مربوط به آناتومی دندان‌ها، بهداشت و کنترل عفونت، آشنایی با مواد دندانی، چگونگی ساخت قطعات دندانی و درمانی (نظری و عملی)، تعدادی واحد برای آشنایی با کسب‌وکار، و نیز تعدادی دروس عمومی را می‌گذرانند و آمادهٔ ورود به بازار کار می‌شوند. از لحاظ قانونی، مجوز تأسیس «لابراتوار دندانسازی» فقط به دارندگان مدرک دانشگاهیِ پروتزهای دندانی اعطا می‌شود.
بازار کار دندانسازی

در حال حاضر تعداد افراد بیکار فارغ‌التحصیل در این رشته بسیار کم است. همه فارغ التحصیلان این رشته پس از اخذ مدرک می‌توانند در لابراتوارهای دندانی مشغول به کار شوند ویا به صورت مستقل اقدام به تأسیس لابراتوار با مجوز وزارت بهداشت و درمان و آموزش پزشکی نمایند.
مقیسه (داورزن)

| مقیسه | مقیسه |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: خراسان رضوی
شهرستان: داورزن
بخش: بخش باشتین
دهستان: مهر
جمعیت: ۶۹۲ نفر (سرشماری ۹۵)
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۵۱۴۵۹۵
مقیسه، روستایی است از توابع بخش باشتین و در شهرستان داورزن استان خراسان رضوی ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان مهر قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۰ جمعیت آن ۵۷۶ نفر (۲۱۹ خانوار) بوده است.
احمد جلالیان

| احمد جلالیان | احمد جلالیان |
| --- | --- |
نماینده دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی: نماینده دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
ملیت: ایرانی
پیشه: نماینده مجلس شورای ملی
احمد جلالیان سیاست‌مدار ایرانی ، که در دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی بعنوان نماینده تهران از استان تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.(متولد ۱۳۱۳ _درگذشت ۱۳۹۲) مهندس زمین شناسی معدن و فوق لیسانس جامعه شناسی از دانشگاه تهران بود.
پیش از انقلاب ، مدیرکل اموزش ‌و پرورش استان تهران، عضو کانون ناسیونالیست ایران ، عضو و رییس دبیرخانه حزب ایران نوین و نماینده مجلس شورای ملی بود.
او دیماه ۵۷ حکم وزارت اموزش پرورش در دولت بختیار را بعلت مواجه شدن با انقلاب نپذیرفت .
ده‌صوفیان

| دهکده جهانی ده‌صوفیان | دهکده جهانی ده‌صوفیان |
| --- | --- |
روستا: روستا
نمایی از روستای ده‌صوفیان: نمایی از روستای ده‌صوفیان
کشور: ایران
استان: سمنان
شهرستان: مهدیشهر
بخش: شهمیرزاد
دهستان: پشتکوه
جمعیت: ۱۰۴ نفر (سرشماری ۹۵)
دهکده جهانی ده صوفیان یکی از روستاهای مازندرانی زبانبخش شهمیرزاد در استان سمنان است. این روستا در دامنهٔ کوه قرار گرفته و ارتفاع آن از سطح دریا ۲۰۰۰ متر است. ده صوفیان در زمستان‌ها بیشتر پوشیده از برف و در تابستان‌ها دارای آب و هوای خنک و معتدل است. چه بسا از اطراف ده‌صوفیان می‌توان برای ورزش‌های زمستانی استفاده نمود. در گذشته عده ای از مردم روستا پیرو مکتب صفی علیشاه بوده‌اند و در اینجا این شبهه به وجود می‌آید که دلیل نامگذاری این روستا همین موضوع باشد.از مشاهیر معروف دهصوفیان میتوان به شیخ ملا احمد صفایی و شیخ ملا علی بابای صفایی اشاره کرد.
جمعیت روستای ده صوفیان بر اساس نتایج سرشماری سال ۱۳۹۵، ۱۰۴ نفر (۴۱ خانوار) بوده‌است. جمعیت این روستا در سال‌های ۱۳۲۹، ۱۳۴۵ و ۱۳۵۵ به ترتیب ۴۰۰، ۱۴۴ و ۱۴۳ نفر بوده‌است.
گویش مردم ده‌صوفیان از روستاهای مجاور شهمیرزاد نیز مشابه گویش شهمیرزادی است.
ایرج شهین باهر

| ایرج شهین باهر | ایرج شهین باهر |
| --- | --- |
هفتاد و دومین شهردار تبریز: هفتاد و دومین شهردار تبریز
دوره مسئولیت ۱۳۹۶ – ۱۴۰۰: دوره مسئولیت ۱۳۹۶ – ۱۴۰۰
پس از: صادق نجفی
پیش از: عباس رنجبر
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۵۱ تبریز، ایران
ایرج شهین باهر (زادهٔ ۱۳۵۱ در تبریز)، مهندس شهرسازی اهل ایران است که به عنوان هفتاد و دومین شهردار شهر تبریز در فاصله سال‌های ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۰ فعالیت می‌کرد. وی در مهر ماه ۱۳۹۶ با رای اعضای شورای اسلامی شهر تبریز و در ۱۳ آبان ۱۳۹۶ با تایید وزارت کشور ایران به عنوان شهردار تبریز مشغول به کار شد.
پیشینه کاری

ایرج شهین‌ باهر سابقه حضور در شورای چهارم شهر تبریز را دارد و در این شورا رئیس کمیسیون توسعه و عمران شهری شورا بود. او در انتخابات دوره پنجم شورا با کسب رتبه چهاردهم، عضو علی‌البدل اول شورای شهر تبریز شد و از ورود به شورای شهر بازماند. شهین باهر در ادوار پنجم و ششم عضو هیئت‌مدیره سازمان نظم مهندسی استان آذربایجان شرقی بود و در بخش‌ها و کمیته‌های مختلف این سازمان فعالیت کرده‌است. وی همچنین کارشناس رسمی قوه قضائیه است و برای دوره‌ای رئیس کانون کارشناسان رسمی این استان بود. وی در سال‌های ۸۵ تا ۸۹ شهردار باسمنج بود که در همین دوره توانست به‌عنوان شهردار نمونه کشور انتخاب شود. همچنین ایرج شهین باهر، شهردار تبریز با کسب بیشترین آرا، برای دومین بار متوالی پس از سال ۹۶ نیز به عنوان چهره برتر سال در بین شهرداران کشور انتخاب شد. ایرج شهین باهر پیشتر مشاور شهرداری مرند بود.
فهرست سوابق اجرایی شهین باهر به شرح زیر است:
رئیس کمیسیون توسعه و عمران شهری شورای اسلامی کلانشهر تبریز
عضو هیئت مدیره سازمان نظام مهندسی استان در دوره پنجم و ششم
عضو هیئت مدیره کارشناسان رسمی قوه قضائیه استان
رئیس کانون کارشناسان رسمی قوه قضائیه استان آذربایجان شرقی
شهردار شهر باسمنج سال ۱۳۸۵–۱۳۸۹
شهردار نمونه سال ۱۳۸۹ شهرستان تبریز
نماینده سازمان نظام مهندسی استان در کمیسیون ماده ۵ استان
عضو شورای انتظامی سازمان نظام مهندسی استان
عضو کمیسیون حقوقی سازمان نظام مهندسی استان
عضو کمیسیون انتشارات سازمان نظام مهندسی استان
عضو گروه تخصصی شهرسازی سازمان نظام مهندسی استان
عضو کمیته آموزش نظام مهندسی استان
عضو دائم کمیته راهبردی و مناسب سازی محیط شهری تبریز
رئیس هیئت مؤسس جامعه مهندسان شهرساز استان آذربایجان شرقی
مدیرعامل شرکت خوش سازان تبریز
مشاور شهرسازی شهرداری مرند سال ۱۳۸۲
کارشناس و مشاور اعضای شورای اسلامی شهر تبریز در کمیسیون توافقات شهرداری تبریز سال ۱۳۸۳
نایب رئیس اول شورای عالی کارشناسان رسمی قوه قضائیه کشور
مشاور معاونت پیگیری از وقوع جرم دادگستری استان آذربایجان شرقی
عضو کمیسیون تحقیق و نظارت شورای اسلامی کلانشهر تبریز
نماینده شورای اسلامی کلانشهر تبریز در کمیته فنی شهرداری
عضو کمیته تدوین برنامه‌ریزی بازسازی و کمیته نظارت و اجرای ستاد بازسازی مناطق زلزله زده
نماینده شورای اسلامی کلانشهر تبریز در کمیسیون ماده صد شهرداری منطقه یک تبریز
نماینده شورای اسلامی کلانشهر تبریز در کمیسیون بند ۲۰ ماده ۵۵ شهرداری منطقه یک تبریز
دبیر کمیسیون شهرسازی شورای اسلامی کلانشهر تبریز
نماینده شورای اسلامی کلانشهر تبریز در هیئت عالی سرمایه‌گذاری شهرداری تبریز
عضو اصلی هیئت مدیره انجمن خیرین مسکن ساز استان آذربایجان شرقی
تحصیلات

لیسانس عمران – عمران سال ۱۳۷۵
فوق لیسانس شهرسازی سال ۱۳۸۱
پروانه کارشناسی رسمی قوه قضائیه سال ۱۳۸۲
پروانه اشتغال به کار مهندسی پایه یک عمران
پروانه اشتغال به کار مهندسی پایه یک شهرسازی
دکترای جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری سال ۱۴۰۰
منطقه کونسو

نقشه مناطق و بخش‌های اتیوپی
نمونه معدنی آمازونیت از کونسو. اندازه: ۴٫۶ × ۴٫۵ × ۴٫۳ سانتی‌متر.
کلبه خواب مردان و پسران در کونسو، اتیوپی.
منطقه کونسو (انگلیسی: Konso Zone) یک ناحیه در منطقه جنوبی اتیوپی است. این ناحیه پیش از سال ۲۰۱۱ یک واردا (ناحیه اداری) بود. قبل از سال ۲۰۱۱، کونسو جزو هیچ‌یک از نواحی منطقه ملت‌ها، ملیت‌ها و مردمان جنوبی (SNNPR) نبوده و به همین دلیل به عنوان یک واردای ویژه در نظر گرفته می‌شد، که مشابه یک بخش اداری خودمختار است. در سال ۲۰۱۱، ناحیه Segen Area Peoples Zone ایجاد شد که شامل واردای ویژه کونسو و سه واردای سابق اطراف آن است.
این واردای ویژه به نام مردم کونسو نام‌گذاری شده است. کونسو در دره بزرگ ریفت قرار دارد و از سمت جنوب با منطقه اورومیا، از سمت غرب با ناحیه جنوبی اومو، از سمت شمال‌غرب با واردای ویژه آلله، از سمت شمال با واردای ویژه دیرشه، از سمت شمال‌شرقی با واردای ویژه آمارو و از سمت شرق با واردای ویژه بورجی هم‌مرز است. رودخانه ساگان که از جنوب به غرب جاری می‌شود و به رودخانه وییتو می‌پیوندد، بخشی از مرز این واردا با بورجی و مرز کامل آن با منطقه اورومیا را تعریف می‌کند. مرکز اداری این ناحیه کاراتی است؛ دیگر شهرهای کونسو شامل فاشا و ساگن می‌باشند. پس از اعتراضات ساکنان برای تبدیل شدن به یک ناحیه برای چندین سال، کونسو در نوامبر ۲۰۱۸ به یک ناحیه تبدیل شد.
کلیات

رودخانه‌های موجود در این واردا شامل تالپینا، یک شاخه از رودخانه ساگان، می‌باشند. گزارشی از واحد اضطراری برنامه عمران ملل متحد (UNDP) در سال ۱۹۹۶، منطقه این واردای ویژه را «بر اساس تفاوت‌های ارتفاع و بهره‌برداری اقتصادی» تقسیم کرده است، که عبارتند از «مناطق نیمه‌خشک پست که اکثریت جمعیت (بین ۶۰–۷۰ درصد) را پشتیبانی می‌کنند؛ و مناطق کشاورزی مرتفع‌تر در ارتفاعات میانه که بقیه جمعیت عمدتاً کشاورز را پشتیبانی می‌کنند.» مردم بومی کونسو به‌طور سنتی نوع خاص و پایدار از کشاورزی در اتیوپی را انجام می‌دهند که شامل ساخت و نگهداری از تراس‌های سنگی و کود دادن به مزارع با کود حیوانی است. ویژگی اصلی مزارع آنها، درخت بومی به نام Moringa stenopetala است. محصول اصلی این ناحیه سورگوم دورنگ است، به همراه برخی از محصولات ریشه‌ای و پنبه.
بر اساس گزارشی در سال ۲۰۰۴، کونسو دارای ۱۷۸ کیلومتر جاده‌های همه‌فصل و ۸۱ کیلومتر جاده‌های فصلی بود که به این ترتیب تراکم جاده‌ها به‌طور متوسط ۱۱۴ کیلومتر در هر ۱۰۰۰ کیلومتر مربع می‌باشد. سازمان آمار مرکزی اتیوپی (CSA) گزارش داد که در سالی که به پایان سال ۲۰۰۵ میلادی ختم می‌شد، پنج تن تولید قهوه در اتیوپی در این واردا تولید شد، بر اساس سوابق بازرسی از سوی مقامات قهوه و چای اتیوپی. این مقدار کمتر از ۰٫۱٪ از تولیدات SNNPR و کمتر از ۰٫۱٪ از تولیدات کل اتیوپی بود.
تاریخ

منطقه کونسو که قبلاً یک واردا بود، با واحدهای اداری مجاور خود چندین اختلاف مرزی داشته است. به گفته سارا وان، «مهم‌ترین این اختلافات مربوط به ناحیه تل‌تله است که از سال ۱۹۹۲ توسط منطقه بورانا از اورومیا ادعا شده است» که این اختلاف همچنان از سال ۱۹۹۲ ادامه دارد. اختلاف دیگری بر سر گاتو و بیاده فوشوکا کبلهها با اداره‌های واردای ویژه دراشه وجود داشت، با ادعای دیگری برای آلِه که پس از میانجی‌گری میان دو واردا به پارلمان SNNPR ارجاع داده شد تا اقدامات لازم انجام شود.
گزارش UNDP-EUE در سال ۱۹۹۶ به گزارشی قبلی اشاره می‌کند که در سال ۱۹۹۳ تهیه شده بود و بیان می‌کند که «یک ویژگی خاص منطقه کونسو، زلزله‌های مکرر آن است. یک تکان شدید اخیر موجب وحشت در روستاها شد. برخی از روستاهای واقع در دامنه کوه‌ها (یکی با لقب نیویورک) به دلیل این تکان‌ها سر خوردند. خطر دیگر، آتش‌سوزی در روستاهای شلوغ محصور با حصار است که مملو از ساختمان‌های چوبی است.» با این حال، گزارش ۱۹۹۶ نتیجه‌گیری می‌کند که «هیچ زلزله‌ای پس از سال ۱۹۹۳ روی نداده است.»
مقامات محلی در کونسو به مقامات منتخب اتحادیه دموکراتیک مردم کونسو (KPDU) که در سال ۲۰۰۱ به آنها رای داده شده بود، به مدت چندین ماه اجازه دسترسی به دفاتری که به آنها اختصاص داده شده بود را ندادند. در سال‌های بعد، KPDU تحت فشارهای آزاردهنده‌ای قرار گرفت. پس از بازگشایی دفتر شعبه‌ای در فاشا در تاریخ ۲۹ دسامبر ۲۰۰۲، حامیان دولت با شدت چندین عضو KPDU را کتک زده و دفتر تازه‌تأسیس را به شدت تخریب کردند؛ صاحب ملکی که فضای دفتر را به KPDU اجاره داده بود، به گزارش‌ها، دستگیر شد. در ژوئیه سال بعد، حامیان حزب حاکم، با حمایت نیروهای محلی، دفتر شعبه KPDU در کاراتی را بستند و رهبران حزب تسفایه کوره و ادانه فولیتا را به مدت یک هفته زندانی کردند. سپس فعالان حزب حاکم دفاتر را غارت کرده و سقف آن را آسیب زدند. سپس در ۱۲ اکتبر، شبه‌نظامیان دولتی به دستور مقامات محلی، رئیس KPDU، شاکو اتو کوره را در کاراتی دستگیر کرده و او را به مدت شش روز زندانی کردند. مقامات محلی او را به «مزاحمت برای فعالیت‌های توسعه‌ای» متهم کردند به دلیل بازدید از یکی از دفاتر شعبه حزب خود که بسته شده بود.
روزنامه Sudan Times گزارش داد که در ۱۴ مه ۲۰۰۸، درگیری‌های ادامه‌دار میان کونسو و بورنا اورومو باعث کشته شدن ۳۶ نفر و فرار بیش از ۵۰۰۰ نفر از ساکنان از خانه‌هایشان شد. «از میان کشته‌شدگان، ۳۵ نفر از قبیله‌های کونسو بودند» به گفته آریکی گیتو، مدیر ویژه این ناحیه، به خبرنگاران محلی. پناهندگان در کبل‌های آبا-رابا، کاشاله، نالایا سگن و گسرگو پناه داده شدند.
تاریخ > وضعیت منطقه

در سال ۲۰۱۴، ساکنان کونسو از اینکه بخشی از منطقه مردم سگن بودند ناراضی بودند و از توزیع ناعادلانه بودجه، تخصیص شغل و سایر مسائل مربوط به اداره محلی و عدالت شکایت داشتند و خواستار ایجاد منطقه کونسو شدند. یک درخواست با دو هزار امضا به شورای منطقه و مقامات بالاتر ارسال شد که رد شد. در نوامبر ۲۰۱۸، پس از آن که آبی احمد نخست‌وزیر اتیوپی شد، شورای SNNPR کونسو را به یک منطقه تبدیل کرد.
جمعیت‌شناسی

بر اساس سرشماری ۲۰۰۷ که توسط آژانس آمار مرکزی اتیوپی (CSA) انجام شد، این منطقه دارای جمعیتی به تعداد ۲۳۵٬۰۸۷ نفر است که از این تعداد ۱۱۳٬۴۱۲ نفر مرد و ۱۲۱٬۶۷۵ نفر زن هستند. با مساحت ۲٬۲۷۳٫۷۹ کیلومتر مربع، کونسو دارای تراکم جمعیتی ۱۰۳٫۳۹ نفر به ازای هر کیلومتر مربع است؛ ۹٬۴۱۵ نفر یا ۴٫۰۰٪ از ساکنان شهری هستند. تعداد کل خانوارها در این منطقه ۴۴٬۹۰۲ خانوار بوده که به‌طور میانگین ۵٫۲۴ نفر در هر خانوار زندگی می‌کنند و تعداد واحدهای مسکونی ۴۳٬۵۳۵ واحد است. دو گروه قومی عمده گزارش شده در کونسو شامل کونسو (۸۷٫۰۴٪) و گاوادا (۹٫۷۹٪) هستند؛ تمامی گروه‌های قومی دیگر ۳٫۱۷٪ از جمعیت را تشکیل می‌دهند. زبان کونسو به عنوان زبان اول توسط ۸۶٫۱۸٪ از ساکنان صحبت می‌شود، ۹٫۷۳٪ به زبان گاوادا، ۲٫۰۸٪ به زبان اورومو، و ۱٫۲۶٪ به زبان امهری صحبت می‌کنند؛ باقی‌مانده ۰٫۷۵٪ به سایر زبان‌های اولیه گزارش شده صحبت می‌کنند. ۵۰٫۳۴٪ پروتستانت، ۳۴٫۶۲٪ از جمعیت معتقد به ادیان سنتی هستند و ۱۳٫۸۱٪ کلیسای ارتدکس توحیدی اتیوپی را پیروی می‌کنند.
در سرشماری ۱۹۹۴، این منطقه جمعیتی معادل ۱۵۷٬۵۸۵ نفر در ۲۹٬۶۲۹ خانوار داشت که از این تعداد ۷۷٬۱۴۷ نفر مرد و ۸۰٬۴۳۸ نفر زن بودند؛ ۵٬۴۷۹ نفر یا ۳٫۴۸٪ از جمعیت آن ساکن مناطق شهری بودند. چهار گروه قومی عمده گزارش شده در کونسو شامل کونسو (۸۷٫۰۱٪)، گاوادا (۹٫۲٪)، مردم امهرا (۱٫۲۵٪)، و مردم اورومو (۰٫۷۵٪) بودند؛ تمامی گروه‌های قومی دیگر ۱٫۷۹٪ از جمعیت را تشکیل می‌دهند. زبان کونسو به عنوان زبان اول توسط ۸۶٫۶۴٪ از ساکنان صحبت می‌شود، ۹٫۱۱٪ به زبان گاوادا، ۲٫۲۶٪ به زبان اورومو، و ۱٫۴٪ به زبان امهری صحبت می‌کنند؛ باقی‌مانده ۰٫۵۹٪ به سایر زبان‌های اولیه گزارش شده صحبت می‌کنند.
۶۵٫۶۲٪ از جمعیت گفته‌اند که به ادیان سنتی معتقدند، ۲۴٫۴۷٪ پروتستان هستند و ۵٫۴۹٪ کلیسای ارتدکس توحیدی اتیوپی را پیروی می‌کنند.
در خصوص آموزش، ۸٫۱۴٪ از جمعیت باسواد بودند؛ ۳٫۷۹٪ از کودکان ۷ تا ۱۲ ساله در مدارس ابتدایی، ۱٫۴۵٪ از کودکان ۱۳ تا ۱۴ ساله در مدارس دوره اول متوسطه، و ۰٫۹۴٪ از ساکنان ۱۵ تا ۱۸ ساله در مدارس دوره دوم متوسطه بودند.
در خصوص وضعیت بهداشتی، حدود ۸۹٪ از خانه‌های شهری و ۱۱٪ از تمامی خانه‌ها به آب آشامیدنی سالم دسترسی داشتند؛ ۵۵٪ از خانه‌های شهری و ۷٪ از کل خانه‌ها دارای امکانات بهداشتی بودند.
ایران آکادمیا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: مؤسسه آموزشی آنلاین
بنیانگذاری شده: ۲۰۱۲؛ ۱۳ سال پیش (۲۰۱۲-خطا: زمان نامعتبر}})
بنیان‌گذاران: رها بحرینی شاهین نصیری علیرضا کاظمی
ارائه دهنده رشته‌های: علوم انسانی علوم اجتماعی
موقعیت: هلند
زبان: فارسی، انگلیسی، فرانسوی، آلمانی
وبگاه: iranacademia.com
ایران آکادمیا یک مؤسسهٔ آموزشی آنلاین و مردم‌نهاد است که در زمینهٔ آموزش علوم انسانی و علوم اجتماعی فعالیت می‌کند. این مؤسسه در سال ۲۰۱۲ پیرو افزایش محدودیت‌های آموزشی در داخل ایران و به‌منظور آموزش علوم انسانی و اجتماعی به دانشجویان ایرانی به زبان فارسی پایه‌گذاری شده‌است. آصف بیات، داریوش آشوری، رها بحرینی، سعید پیوندی و محمدرضا نیکفر از جمله اساتید دانشگاهی این مؤسسه هستند.
تاریخچه

ایران آکادمیا در سال ۲۰۱۲ و در پی افزایش محدودیت در زمینهٔ آموزش و تحصیل علوم انسانی و علوم اجتماعی پس از وقایع پس از انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۸۸ در هلند بنیان‌گذاری شد. علیرضا کاظمی، شاهین نصیری و رها بحرینی از جمله پایه‌گذاران این مؤسسه هستند.
به‌گفتهٔ علیرضا کاظمی، یکی از بنیان‌گذاران این مؤسسه، نخستین دورهٔ آموزشی برگزارشده در ایران آکادمیا یک دورهٔ یک‌سالهٔ «مطالعات اجتماعی با رویکردی بینارشته‌ای» بوده‌است که از فوریهٔ ۲۰۱۵ آغاز شد.
درخواست اعتبارسنجی ایران آکادمیا در سال ۲۰۱۶ از سوی چارچوب اعتبارسنجی هلند (NLQF) مورد تأیید قرار گرفت.
منابع مالی این مؤسسه از طریق جمع‌آوری کمک‌های مالی مردمی تأمین می‌شود.
ثبت‌نام و اعطای مدرک

دوره‌های این مؤسسه تنها برای دانشجویانی است که دارای مدرک کارشناسی در رشتهٔ مرتبط باشند و ثبت‌نام در آن نیز، به گفتهٔ کاظمی، رایگان است.
مدرک اعطاشده از سوی ایران آکادمیا در چارچوب چارچوب ارزیابی اروپا و معادل مدرک کارشناسی ارشد در دانشگاه‌های هلند است. به گفتهٔ شاهین نصیری، یکی دیگر از بنیان‌گذاران این مؤسسه، این مدرک «از سوی سازمان‌های اعتباربخشی علمی در هلند با معیارهای عملی اروپا» صادر می‌شود.
کادر آموزشی

آصف بیات، داریوش آشوری، رها بحرینی، سعید پیوندی و محمدرضا نیکفر از جمله اساتیدی هستند که در ایران آکادمیا به آموزشی علوم انسانی و اجتماعی می‌پردازند.
احمد بهشتی شیرازی

| سید احمد بهشتی شیرازی | سید احمد بهشتی شیرازی |
| --- | --- |
سید احمد بهشتی شیرازی در سال ۱۳۹۸: سید احمد بهشتی شیرازی در سال ۱۳۹۸
زادهٔ: ۱۳۲۳ قزوین
ملیت:  ایران
شناخته‌شده برای: تفسیر اشعار حافظ و مولوی/ تصحیح دیوان اشعار شاعران فارسی زبان
سید احمد بهشتی شیرازی (زاده ۱۳۲۳ در قزوین) شاعر، نویسنده و پژوهشگر ایرانی عرفان و ادبیات فارسی است.
وی نوه سید علی اکبر بهشتی شیرازی می باشد.
وی تألیفاتی در حافظ‌شناسی و تفسیر اشعار او دارد. مهمترین اثر او کتاب شرح جنون (تفسیر موضوعی دیوان خواجه شمس الدین محمد حافظ شیرازی) است. فرشاد حبیبی استاد فلسفه دانشگاه در تورنتو معتقد است این کتاب بهترین تفسیر موضوعی است که در طول تاریخ بر حافظ نوشته شده‌است.
وی همچنین گاهنامه کیمیا را به همراه حسین محی‌الدین الهی قمشه‌ای در ۱۶ شماره منتشر کرده‌است.
آثار

فرزانگان (گفته‌های عارفان) / ۱۳۵۶ / انتشارات گوتنبرگ
رباعی نامه / ۱۳۵۶ / روزنه / چاپ اول
جُنگ کیمیا / ۱۳۶۶ / نشر امین
شرح جنون / تفسیر موضوعی دیوان خواجه شمس الدین محمد حافظ شیرازی/ انتشارات روزنه / ۱۳۷۱
رباعی نامه / انتشارات روزنه / ۱۳۷۲ / ۸۵۴ صفحه / چاپ دوم
هزار قطعه: گزیده قطعات شعر فارسی / انتشارات روزنه / ۱۳۷۴
گنج وحدت: گزیده ترجیع بند و ترکیب بند / انتشارات روزنه / ۱۳۷۶
بوتراب نامه / انتشارات روزنه / ۱۳۹۹
باغ اسرار خدا (شرح رباعیات مولانا) / انتشارات روزنه / ۱۳۹۵
حلقه زلف (حضرت انسان کامل، حضرت لسان‌الغیب) / انتشارات روزنه / ۱۴۰۰
کیمیا: دفتری در ادبیات و هنر و عرفان. در ۱۶ شماره ۱۳۷۷ تا ۱۳۹۹ (شماره‌های ۱ تا ۵ با همکاری حسین محی‌الدین الهی قمشه‌ای)
کلمات : رموز و اشارات عارفان و عاشقان و صوفیان و معشوقان
اشعار

پرچم‌ها (مجموعه شعر) / ۱۳۵۰
خروس‌ها در دریا (مجموعه شعر) / ۱۳۵۱
طبل‌های سنگی (مجموعه شعر) ۱۳۵۲
هنر مقاومت (۶ شماره) / ۱۳۵۶
جزوه شعر (۶ شماره) / ۱۳۵۸ و ۱۳۵۹
تصحیح

تذکره آتشکده / آذر بیگدلی / نسخه برگردان دست‌نویس / انتشارا روزنه / ۱۳۷۷
افسانه گلریز / ضیاء الدین نخشبی / نسخه برگردان دست‌نویس / انتشارات روزنه / ۱۳۷۷
دیوان منصور حافظ / انتشارات روزنه / ۱۳۷۸
دیوان کمال الدین اسمعیل (چاپ دوم) / نسخه برگردان دست‌نویس / انتشارات روزنه / ۱۳۹۵
دیوان معین الدین فراهی هروی / انتشارات روزنه / ۱۳۹۵
رباعیات خواجه ابوالوفای خوارزمی / انتشارات روزنه / ۱۳۹۵
دیوان حسن دهلوی / با همکاری حمید رضا قلیچ خانی / انجمن مفاخر فرهنگی / ۱۳۸۳
دیوان کمال غیاث شیرازی / با همکاری دکتر محسن کیانی / کتابخانه مجلس شورا / ۱۳۹۰
دیوان صامت اصفهانی / انتشارات روزنه / ۱۳۹۳
قصص موسی (ع) / معین الدین فراهی هروی / با همکاری دکتر محسن کیانی / انتشارات علمی و فرهنگی / ۱۳۹۳
ایدک

مارسل لربیه مؤسس ایدک
ایدک (انگلیسی: IDHEC; the "Institute for Advanced Cinematographic Studies) (فرانسوی: Institut des hautes études cinématographiques) با عنوان کامل مدرسه مطالعات عالی سینما مشهور به ایدک، از معتبرترین مدرسه‌های سینمایی جهان، واقع در پاریس، فرانسه است.
پیشینه

ایدک توسط مارسل لربیه در سال ۱۹۴۳ تأسیس شد. مهمترین استاد ایدک از بدو تأسیس تاکنون ژرژ سادول مورخ سینماست.
ایدک از وزارت فرهنگ فرانسه بودجه دولتی دریافت می‌کند اما در سیاست‌گذاری و نحوه آموزش از استقلال برخوردار است. مهم‌ترین هدف ایدک تربیت فیلم‌ساز و بالابردن میزان فرهنگ سینمایی در کلیه سطوح است.
تا سال ۱۹۸۰ ایدک دوره‌های ۲ ساله برگزار می‌کرد. از آن پس تاکنون ایدک در در رشته‌های کارگردانی، تهیه فیلم، فیلم‌برداری، طراحی دکور و لباس، صدابرداری، تدوین و منشی‌گری صحنه دوره‌های ۳ ساله برگزار می‌کند.
نحوه پذیرش

در تمام این سال‌ها آنچه در ایدک تغییر نکرده نحوه پذیرش دانشجوست. پس از پذیرفته شدن در امتحان ورودی که داشتن دیپلم دبیرستان در آن الزامی است، مهم‌ترین قسمت موفقیت در مصاحبه حضوری است. مدرک فیلم‌سازی ایدک معتبرترین در نوع خود است.
استادان، مدیران و چهره‌های سینمایی

لویی مال، آلن رنه، کلر دنی، پیتر لیلینتال، فولکر شلوندورف، آندژی ژووافسکی، رنه ووتیه، کریستوفر مایلز و پاسکال فران تعدادی از سینماگرانی هستند که از ایدک فارغ‌التحصیل شدند.
پس از ژرژ سادول نام‌هایی مانند سرژ دنی، مایکل لونزدل، ویلی رونیس، گیلان کلوکه و آنری آلکان از استادان و آنیس گدار و ژان دوشت نیز از مدیران اخیر ایدک بودند.
ایثارده

| ایثارده | ایثارده |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: مازندران
شهرستان: تنکابن
بخش: مرکزی
دهستان: گلیجان
جمعیت: ۲۶۵ نفر (سرشماری ۹۵)
ایثارده روستایی واقع در شهرستان تنکابن (شهسوار) و استان مازندران می‌باشد. در گذشته این روستا کوده نامیده می‌شد. امروزه نیز بسیاری از بومیان آن را با نام کوده می‌شناسند.
موقعیت جغرافیایی

روستای ایثارده در جنوب غربی شهرستان تنکابن واقع شده است. این روستا در نزدیک‌ترین همسایگی از جنگل‌های هیرکانی قرار دارد و همچنین فاصله آن از دریای خزر حدود ۱۵کیلومتر می‌باشد.
اقتصاد

اهالی این روستا عمدتاً به کشاورزی مشغول هستند. محصول عمده این روستا پرتقال است. همچنین محصولات دیگری مانند کیوی و چای و خرمالو هم در این روستا مورد بهره‌برداری قرارمی‌گیرند.
جمعیت

این روستا در دهستان گلیجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۴۶ نفر (۱۰۸خانوار) بوده است. رئیس شورا: غلامرضا رمضانی فر
جان گالیانو

| جان گالیانو | جان گالیانو |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: Juan Carlos Antonio Galliano-Guillén
زادهٔ: ۲۸ نوامبر ۱۹۶۰ ‏(۶۴ سال) جبل طارق
ملیت: بریتانیایی
دیگر نام‌ها: Juan Carlos Antonio Galliano-Guillén
تحصیلات: سن مارتینز مرکزی
شریک زندگی: الکسیس روچ
جوایز: British Fashion Designer of the Year for 1987, '94, '95 and '97 Dress of the Year Fashion Museum, Bath for 1987 رتبه امپراتوری بریتانیا (۲۰۰۱) لژیون دونور (2009; revoked 2012)
جان چارلز گالیانو (زادهٔ ۲۸ نوامبر ۱۹۶۰) طراح مد بریتانیایی است. او طراح ارشدِ شرکت‌های مدِ فرانسویِ ژیوانشی (ژوئیه ۱۹۹۵ تا اکتبر ۱۹۹۶)، کریستین دیور (اکتبر ۱۹۹۶ تا مارس ۲۰۱۱) و شرکت خودش با نام جان گالیانو (۱۹۸۸ تا ۲۰۱۱) بوده است. گالیانو در حال حاضر مدیر نوآوری شرکت مد فرانسوی مزون مارژلا است.
گالیانو تاکنون چهار بار جایزهٔ «بهترین طراح سال بریتانیا» را دریافت کرده است. در رأی‌گیری بی‌بی‌سی در سال ۲۰۰۴، گالیانو در جدول تاثیرگذارترین افراد در فرهنگ بریتانیا، به رتبهٔ پنجم دست یافت.
خانواده

جان گالیانو در جبل‌الطارق متولد شد. پدر او ایتالیایی‌تبار و مادرش اسپانیایی بود. هنگامی که گالیانو شش ساله بود، والدینش در جستجوی کار به انگلیس مهاجرت کردند و در منطقهٔ استراتام در جنوب لندن ساکن شدند. پس از مدتی به دالیچ و پس از آن به بروکلی، لندن نقل مکان کردند. گالیانو دو خواهر دارد.
آغاز کار

گالیانو پس از تحصیلات اولیه در شهر لندن، به کالج هنر سنت‌مارتین رفت و در سال ۱۹۸۴ با رتبهٔ ممتاز در رشتهٔ طراحی مد فارغ‌التحصیل شد. او اولین مجموعه‌اش را با الهام از انقلاب فرانسه طراحی کرد و نام آن را Les Incroyables گذاشت. این مجموعه مورد استقبال خوبی قرار گرفت و کل آن به‌صورت یکجا برای فروش در بوتیک مد براونز در لندن خریداری شد. پس از آن، گالیانو برند مد خودش را ثبت و تاسیس کرد.
پس از کسب این موفقیت، گالیانو در لندن یک استودیو اجاره کرد. در این مقطع، چند کارآفرین و سرمایه‌گذار مختلف از کار گالیانو حمایت می‌کردند. پس از اتمام قراردادهای سرمایه‌گذاری، گالیانو ورشکسته شد و برای پیداکردن پشتیبان مالی و مشتریان ثابت، به پاریس رفت. او موفق شد حمایت مالی یک طراح مد مراکشی به نام Faycal Amor را جلب کند و آمور از او دعوت کرد تا در پاریس مستقر شود. اولین فشن‌شوی گالیانو در سال ۱۹۸۹ و در چارچوب هفته مد پاریس نمایش داده شد.
کار در پاریس

در سال ۱۹۹۳، قرارداد مالی گالیانو با Faycal Amor به پایان رسید. با کمک آنا وینتور (سردبیر وگ آمریکا) و آندره لیان‌تلی (خبرنگار ونتی فر در اروپا)، گالیانو با چند سرمایه‌گذار و پشتیبان مالی جدید آشنا شد و از طریق شراکت با همین افراد بود که توانست به ثبات مالی و جایگاه لازم برای کسب اعتبار در پاریس برسد. کلکسیونی که گالیانو در این مقطع طراحی کرد باعث شد به عنوان صاحب یک خانهٔ مد شناخته شود.
طراحی در ژیوانشی و دیور

در ژوئیه ۱۹۹۵، گالیانو به عنوان طراح اصلی شرکت ژیوانشی منصوب شد. در ۲۱ ژانویه ۱۹۹۶، گالیانو اولین فشن‌شوی اوت کوتور خود را نمایش داد. این مجموعه مورد ستایش رسانه‌های مد قرار گرفت. برخی از طراحی‌های گالیانو برای ژیوانشی تحت لیسانس Vogue Patterns قرار داشتند.
گالیانو در سال ۱۹۹۶ به عنوان طراح اصلی دیور منصوب شد و الکساندر مک‌کوئین جای او را در ژیوانشی گرفت. مجموعه‌های اوت‌کوتور و پوشاک آماده‌ای که گالیانو در دوران حضورش در دیور طراحی کرد، همواره مورد ستایش گستردهٔ منتقدان و رسانه‌های مد قرار می‌گرفت. پیراهن سبزرنگ مشهوری که نیکول کیدمن در شصت و نهمین دوره جوایز اسکار به تن داشت، طراحی گالیانو بود.