stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کری بیکر
حرفه سیاسی

در ۲۰۰۰ میلادی، با اضافه شدن محدودیت در دوره نمایندگی مجلس در قانون اساسی فلوریدا و تصویب آن توسط ۷۷ درصد از رأی‌دهندگان در ۱۹۹۲ میلادی، ۸۳ نماینده مجلس قانون گذاری ایالت فلوریدا مجبور به بازنشستگی شدند. یکی از افراد شامل در این گروه، عضو مجلس استان بینتر اهل اوستیس بود که پس از بازنشسته شدن وی، کرسی نمایندگی حوزه انتخابیه ۲۵ام فلوریدا برای نخستین بار پس از ۱۹۸۶ میلادی برای انتخابات باز شد. حوزه انتخابیه ۲۵ام مشتمل بر قسمت جنوب‌غربی شهرستان ماریون، شرق شهرستان لیک، شمال‌غرب شهرستان سمینول و غرب شهرستان ولوسیا بود.
بیکر به عنوان نامزد جمهوری‌خواه وارد انتخابات شده و بیتر هنسنگر، تاجر اهل شهرستان لیک، را در انتخابات مقدماتی شکست داد. در انتخابات سراسری در نوامبر، وی نامزد دموکرات ریک داور اهل دوباری که مشاور کامپیوتر بود را مغلوب نموده و به عنوان عضو مجلس نمایندگان فلوریدا انتخاب گردید. بیکر در انتخابات بعدی در ۲۰۰۲ میلادی بدون اینکه رقیبی داشته باشد مجدداً به عنوان نماینده انتخاب گردید. هنگام حضور در مجلس نمایندگان فلوریدا، بیکر به عنوان معاون کمیته کیفری کودکان (۲۰۰۱ – ۲۰۰۲ میلادی)، یکی از رؤسای کمیته‌فرعی تخصیصات کشاورزی و محیط زیست (۲۰۰۳ – ۲۰۰۴ میلادی)، به عنوان عضو کمیته سیاست مالی و منابع (۲۰۰۱ – ۲۰۰۲ میلادی)، کمیته بیمه (۲۰۰۱ – ۲۰۰۲ میلادی) و کمیته نیروی کار و مهارت‌های فنی (۲۰۰۱ – ۲۰۰۲ میلادی) خدمت نمود.
آنا کوین، جمهوری‌خواه اهل لیسبرگ که به عنوان عضو مجلس سنا از حوزه انتخابیه بیستم خدمت می‌کرد، در ۲۰۰۴ میلادی اعلام نمود که تصمیم ندارد تا مجدداً در انتخابات مجلس سنا شرکت نماید و در عوض در انتخابات سرپرست مدارس شهرستان لیک شرکت خواهد کرد. بیکر نامزدی خود برای کسب این کرسی مجلس سنا را اعلام نموده و در انتخابات ویژه ۲۰۰۴ برنده شد. وی برای دو دوره کامل دیگر مجدداً در انتخابات‌های ۲۰۰۶ و ۲۰۰۸ میلادی انتخاب گردید. حوزه انتخابیه بیستم مجلس سنا شامل بخش‌های از شهرستان‌های ماریون، سومتر، لیک، ولوسیا و سمینول است. هنگام حضور در مجلس سنای فلوریدا، وی به عنوان رئیس کمیته عملیات حکومتی مجلس سنا، کمیته حمل و نقل مجلس سنا، کمیته کشاورزی سنا و کمیته تخصیص عمومی حکومت مجلس سنا خدمت نمود.
در ۲۰۱۲ میلادی، بیکر با تفاوت اندک متصدی اد هاویل را برای کسب سمت ارزیابی‌کننده املاک شهرستان لیک، فلوریدا مغلوب نمود و در انتخابات ۲۰۱۶ بدون داشتن رقیب مجدداً انتخاب گردید. در ۲۰۱۴، بیکر به عنوان رئیس انجمن ارزیابی‌کنندگان املاک فلوریدا انتخاب گردیده بود.
فعالیت‌های مقننه

در ۲۰۰۳ میلادی، بیکر لایحه HB 805 را معرفی نمود، لایحه‌ای که خانواده‌های پرسنل نظامی را نیز در برنامه هزینه مدرس خصوصی فلوریدا شامل ساخت. چون در آن زمان بیکر به عراق اعزام شده بود، فرانک اتکیسون این لایحه را به نمایندگی از بیکر ارایه کرد. این لایحه با دریافت ۷۴ رأی موافق در مقابل ۴۲ رأی مخالف، تصویب شد.
در ۲۰۰۴ میلادی، بیکر قانونی را به تصویب رساند که طبق آن هشت مایل از جاده دولتی ۵۰، از مسکوت الی استوکی به «بزرگ‌راه اریک اولایسز رمیرز» تغییر نام داده شد. رمیرز کسی بود که در ۱۹۹۱ میلادی از دبیرستان ماونت دورا فارغ‌التحصیل گردیده و در گارد ملی خدمت می‌کرد. وی در ۱۲ فوریه ۲۰۰۴ در عراق کشته شده بود. او ۳۱ سال عمر داشت.
در ۲۰۰۶ میلادی، بیکر لایحه جستین مک‌ویلیامز را به عنوان قانون به تصویب رساند. این قانون باعث شد تا یک «شکاف حقوقی» در قوانین فلوریدا پر گردیده و قواعد ترافیکی واحد ایالت بر املاک خصوصی نیز قابل اجرا باشد.
در ۲۰۰۷ میلادی، بیکر لایحه‌ای را معرفی نمود که بر اساس آن یک مرخصی مالیات بر فروش از ۱ تا ۱۲ ژوئن ۲۰۰۷ اعلام گردیده و اقلامی که جهت آماده شدن برای تندباد نیاز است از مالیات معاف گردند. انتظار می‌رفت تا این مرخصی تنها در ۲۰۰۷ میلادی، منجر به ۲۵ میلیون دلار صرفه‌جویی برای ساکنین فلوریدا شود.
بیکر برای نخستین بار قانون ممنوعیت پیام‌نوشتن هنگام رانندگی را در ۲۰۰۷ میلادی معرفی کرد. بیکر این قانون را پس از آن معرفی نمود که یک راننده تریلی زمانی که با تلفن خود مشغول بود با اتوبوس دانشجویان تصادم نموده و باعث کشته شدن یک دختر ۱۳ ساله شد.
سفارت ایران در ایروان

| سفارت ایران در ایروان | سفارت ایران در ایروان |
| --- | --- |
ساختمان سفارت ایران در ایروان: ساختمان سفارت ایران در ایروان
نشانی: شماره ۱، خیابان بوداغیان - کومیتاس، ۰۰۱۴ ایروان،  ارمنستان
مختصات: ۴۰°۱۲′۲۱″ شمالی ۴۴°۳۰′۲۲″ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۲۰۵۸۳°شمالی ۴۴٫۵۰۶۱۱°شرقی﻿ / 40.20583; 44.50611
باز شدن: آوریل ۱۹۹۲
سفیر: مهدی سبحانی
وبگاه: https://armenia.mfa.gov.ir
سفارت جمهوری اسلامی ایران در ارمنستان در آوریل ۱۹۹۲ (اردیبهشت ۱۳۷۱) در ایروان، پایتخت جمهوری ارمنستان گشایش یافت. بخش کنسولی نیز در ساختمان سفارتخانه واقع گردیده و وظایف متعددی از جمله صدور ویزا برای اتباع بیگانه، امور سجلی و شناسنامه ای، امور دانشجویی، امور زندانیان، امور اسناد و امور ایرانیان در راه مانده را بر عهده دارد.
موقعیت مکانی

این سفارتخانه در شمال شهر ایروان بنا شده و دسترسی به آن از دو خیابان اصلی کومیتاس و نائیری زاریان امکان‌پذیر است. ساختمان سفارتخانه جنب ساختمان شهرداری ناحیه آرابکیر و پارک واهاگن داوتیان واقع شده‌است.
گیل گیلانشاه

گیل گاوباره
| گیل گیلانشاه | گیل گیلانشاه |
| --- | --- |
گیل گاوباره : گیل گاوباره 
سکه گیل گاوباره به سبک سکه‌های ساسانی: سکه گیل گاوباره به سبک سکه‌های ساسانی
سلطنت: ۶۴۲–۶۶۰ میلادی
جانشین: دابویه (در گیلان) پادوسبان (در رویان)
فرزند(ان): دابویه پادوسبان
دودمان: گاوباریان
پدر: گیلانشاه
گیل پسر گیلانشاه نوهٔ فیروز و نتیجهٔ نرسی کامگار و ندیدهٔ جاماسب پادشاه ساسانی، مشهور به گاوباره یا گاوبره، هم‌زمان با آخرین سال‌های شاهنشاهی ساسانی بر سرزمین‌های کرانه دریای کاسپین فرمان می‌راند. وی از سال ۶۴۲ میلادی (سال ۲۱ ه‍.ق) بر گیلان و رویان حاکم بود و در سال ۶۵۲ میلادی (سال ۳۱ ه‍.ق) به فرمان یزدگرد سوم به فرمانروایی طبرستان نیز منصوب شد. پس از وی، فرزندانش دابویه و پادوسبان قلمرو او را میان خود تقسیم کردند و سلسله‌های دابویگان و پادوسبانیان را بنیان نهادند.
پس‌زمینه

همچنین ببینید: قباد یکم § دوره دوم پادشاهی
بعد از اینکه قباد با کمک ارتشی از هپتالیان توانست دوباره به حکومت برسد، جاماسب به ارمنستان گریخت. در همان‌جا کاخی بنا کرد و متأهل شد. و صاحب دو فرزند به نام‌های بهواط (وی نیای خاقانان شروین است) و نرسی کامگار شد.
نرسی کامگار در دوران پادشاهی پسرعموی خود خسرو انوشیروان در سال ۵۳۱ به والیگری ارمنستان رسید و به مدت ۱۳ سال جنگ‌های بسیار نمود و دربند قفقاز و گیلان را به انقیاد خود درآورد. پس از وی فرزندش فیروز جانشین وی در ارمنستان گشت و به دلیل تهاجمات اقوام قفقاز به گیلان رهسپار شد و گیل‌ها را فرمانبردار خود ساخت. وی با یکی از شاهزادگان گیلان ازدواج نمود و صاحب پسری شد که آن را گیلانشاه نامیدند.
چون گیلانشاه به جای پدر نشست فرزندی آورد که نام او را گیلِ گیلانشاه نهادند.[نیازمند منبع] در ۶۴۲ میلادی مصادف با ۲۲ هجری گیلانشاه پسر فیروز درگذشت و پس از گیلانشاه فرزندش گیل گیلانشاه به حکومت گیلان رسید و علاوه بر گیل‌ها دیلمیان را نیز مطیع خود ساخت.
القاب

در عصر ساسانی حکمرانان گیلان عنوان گیل گیلان و حکمرانان طبرستان عنوان پتشخوارگرشاه را داشتند. از اواسط دوره ساسانی نواحی جنوبی دریای خزر را به شاهزادگان ساسانی داده بودند چنانچه که بهرام اول پیش از سلطنت حکمران گیلان بود و گیلانشاه لقب داشت و نیز کواد حکمرانی طبرستان را به پسر خود کاووس داد و بدشخوارگرشاه لقب گرفت.
در طبرستان

گیل گیلانشاه کلاهی از سر گاوی ساخت، سپس با گاوی که بارش روی آن بود، به سوی کاخ شاهان تبری رفت و با بزرگان طبرستان به صحبت پرداخت و به خدمت آذر ولاش، که شاه قسمت اعظمی از طبرستان بود، درآمد. در این زمان ترکان که از جنگ ایرانیان با اعراب آگاهی یافته بودند از خراسان به طبرستان تاخت می‌آوردند. آذر ولاش برای سرکوبی آنان به خراسان عزیمت نمود، گاوباره که همراه او بود اسب و سلاح خواست و به قلب لشکر ترکان زد و ایشان را منهزم ساخت و آوازه‌ شجاعتش در بین اهالی طبرستان پیچید. در این هنگام از ولاش اجازه گرفت تا خانواده و اقوامش را از دیلمستان به نزد وی آورد. ولاش رخصت این کار به او داد، گیل گیلانشاه به گیلان و دیلمان رفت و چند سال بعد در زمان پادشاهی یزدگرد سوم ساسانی با لشکری از گیل و دیلم به سوی خاک طبرستان عظیمت کرد. وقتی ولاش از موضوع آگاه شد این خبر را به گوش یزدگرد رسانید، یزدگرد هم پس از این که فهمید گیل گیلانشاه از خاندان جاماسب پسر پیروز است به ولاش نامه‌ای نوشت و گفت: «ما را با خاندان ساسانی نزاعی نیست و به تو (ولاش) دستور می‌دهیم که ولایت طبرستان را تسلیم گیل گیلانشاه بکنی.»
به این طریق ولاش سرزمین رویان را به گیل گیلانشاه تسلیم کرد، گیل گیلانشاه نیز برای تشکر از یزدگرد هدایای بسیاری به وی ارزانی داشت.
مدتی به همین صورت گذشت تا اینکه آذرولاش در سال ۶۶۶ میلادی مطابق با ۴۶هجری قمری درگذشت و مملکتش که از آمل تا گرگان ادامه داشت همگی به گیل گیلانشاه رسید.
صلح با اعراب

سرزمین تحت حکومت گیل گاوباره از فومن تا تمیشه امتداد داشت با این حال نواحی کوهستانی طبرستان تحت اداره باوندیان قرار داشت و از نفوذ گاوباریان خارج بود.
در سال ۳۰ هجری مصادف با ۶۵۰ میلادی مردم خراسان از کیش و آیین اسلام دوری جستند و به شورش برخاستند. خلیفه سوم، عثمان بن عفان (خلافت ۲۳ تا ۳۵ قمری) عبدالله بن عامر را از پارس به خراسان فرستاد و برای اینکه دامنه شورش به گرگان و قومس و طبرستان کشیده نشود سعید بن العاص را به گفتهٔ طبری از کوفه و دیگران را بصره به ری مأمور کرد. در این حین قومسی‌ها و گرگانی‌ها با سعید بن العاص از در دوستی برآمده و به هر طوری بود او و همراهان او را از خود خشنود و از سرزمین خود دور ساختند. سعید بن العاص به تمیشه (کردکوی امروزی)، شهر نامی و مرزی طبرستان رسید، مردم شهر به دلگرمی و پشتیبانی برج و بارو و پناهگاه‌ها و سنگرهای خدا داده، دروازه‌های شهر را بسته و از آمدن تازیان جلوگیری کردند. سعید بن العاص برای آن‌ها سوگند یاد کرد که جان و مالشان را محترم شمرده و خون کسی را ناروا نریزد. مردم شهر و بزرگان شهر که این سوگند را از سردار نامی اسلام شنیدند دروازه ها را به روی سربازان تازی گشودند. سعید چون به شهر درآمد فرمان کشتار داد و چنان‌که نوشته‌اند فقط یک تن از مردم شهر تمیشه توانست از مرگ رهایی یابد. پس از این واقعه سعید بن العاص از تمیشه به شهر نامیه (بندرگز) آمد و منتظر گیل گاوباره شد. گیل گیلانشاه در اندک روز خود را به نامیه رسانید و از هیچ‌گونه میزبانی و پذیرایی دریغ نداشت. میان این دو سردار تجدید پیمان به میان آمد و با افزودن موادی چند (آزادی کیش اسلام در قلمرو او، تأمین جان و مال و آسایش مسلمانان و …) خشنودی نمایندگان اسلام را فراهم آورد و آنها نیز چون شورش خراسان خاموش شد و به مرام و آرزوی خود رسیده بودند از نامیه برگشته، به گرگان و از آنجا پی کار خود رفتند.
پایان کار

سرانجام گاوباره (گیل گیلانشاه) در ۶۸۱ میلادی درگذشت و دو فرزندش دابویه و پادوسبان بر سر حکومت نزاع کردند. سپس مرزهای پدر را دو قسمت نمودند و به این ترتیب دابویه در تبرستان و گیلان، و پادوسبان در رویان(کلار،کجور،چالوس و رستمدار) حکومت نمودند.
گویند دابویه که برادر بزرگ‌تر بود، بدخلق و عصبی بود ولی پادوسبان خوش‌رفتار و مهربان بود، بر این اساس مردم و درباریان بیشتر به سمت پادوسبان کشیده می‌شدند.
پادوسبانیان و دابویگان دو سلسله هستند که پس از مرگ گاوبره در مازندران و گیلان ظاهر شدند.
قلمروی گیل گیلانشاه درنهایت گستره‌اش
قلعه بارقوق

کاروانسرا, قلعه in خان یونس, نوار غزه، }
| قلعه بارقوق | قلعه بارقوق |
| --- | --- |
قلعة برقوق: قلعة برقوق
نمایی از قلعه در سال ۲۰۲۰: نمایی از قلعه در سال ۲۰۲۰
نام‌های دیگر: کاروانسرای یونس دوادار، یا خان یونس
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
گونه: کاروانسرا, قلعه
سبک معماری: مملوک
موقعیت: خان یونس, نوار غزه
پایان: ۱۳۸۸ میلادی
ویرانی: ۲۰۲۴
قلعه برقوق (عربی: قلعة برقوق‎) یا کاروانسری یونس النوروزی یا به زبان ساده خان یونس ، کاروانسرایی و مسجد مستحکم دوران ممالیک و بنای تاریخی همنام خان یونس در نوار غزه در منطقه فلسطین است. این قلعه ۲۰ کیلومتر (۱۲ مایل) از مرز بین مصر و نوار غزه، در کنار جاده تاریخی قاهره به دمشق قرار دارد. شهر فلسطینی خان یونس به دلیل وجود این بنابه این نام نامگذاری شده است. این بنا در طول جنگ اسرائیل و حماس آسیب دید.
تاریخچه و نام

کتیبه برجسته عربی بالای دروازه ورودی بیان می کند که این بنا در سال های ۱۳۸۷-۱۳۸۸ میلادی توسط يونس النوروزي دوادار یکی از مقامات عالی رتبه (دوادار ) سلطان ممالیک برقوق ساخته شده است. نامهای یونس و بارقوق هر دو در سه کتیبه عربی بالای دروازه اصلی ساختمان ذکر شده‌اند، و بنابراین تصور می شود که دو نام رایج ساختمان - قلعه بارقوق و خان یونس - از نام آنها گرفته شده است. برخی دیگر مدعی شده اند که منظور یونس پیامبر است. کلمه قلعه در عربی به معنای بنای مستحکم است، در حالی که خان واژه دیگری برای کاروانسرا است و به کاربرد اولیه آن به عنوان مکانی برای تجار سیار اشاره دارد. نام خان یونس متعاقباً توسط شهری که در اطراف ساختمان توسعه یافته بود پذیرفته شد.
دوران ممالیک و عثمانی

این بنا به عنوان یک کاروانسرا ساخته شد تا به عنوان مرکزی در میانه راه بین دمشق و قاهره ، دو شهر بزرگ سلطنت مملوک، برای محافظت از کاروان های تجاری، زائران و مسافران باشد.  خان همچنین به عنوان ایستگاه استراحت برای پیک های برید ، شبکه پستی مملوک در فلسطین و سوریه خدمت کرد.
در طول قرن‌های ۱۷ و ۱۸، عثمانی‌ها یک پادگان عزب مرتبط با ارگ قاهره را برای محافظت از قلعه تعیین کردند.
این بنا در سال ۱۸۶۳ میلادی توسط کاشف فرانسوی ویکتور گوئرین بازدید شد.
تخریب و آسیب

در جریان تهاجم اسرائیل به نوار غزه ، صدها مکان تاریخی آسیب دیده و یا ویران شدند . ماهیت مداوم درگیری بازدید از سایت ها و ارزیابی آسیب را دشوار می کند و در ژانویه ۲۰۲۴ وضعیت سایت نامعلوم بود. ماه بعد مجله +972 گزارش داد که قلعه برقق در هنگام حمله به منطقه آسیب دیده است. مرکز تاریخی خان یونس شدیدتر از درگیری های قبلی مورد هدف قرار گرفت و در نتیجه خسارات قابل توجهی به مکان های تاریخی از جمله قلعه برقوق وارد شد.  یونسکو در حال ارزیابی تاثیر درگیری بر سایت های میراث فرهنگی با استفاده از تجزیه و تحلیل از راه دور است. آنها بارقوق را در میان ۶۴ سایت با آسیب تأیید شده تا ۲۲ ژوئیه ۲۰۲۴ قرار دادند.
پلان

این قلعه در ابتدا مربع بود و اضلاع آن حدود ۸۰ متر (۲۶۰ فوت) بود و مساحت ۶٬۴۰۰ متر مربع (۶۹٬۰۰۰ فوت مربع) . هر گوشه یک برج گرد داشت. ورودی اصلی در نمای شمال غربی بود.  این قلعه از دو طبقه و یک مسجد برای نماز تشکیل شده است.
تصاویر

ورودی در نمای جنوب شرقی با کتیبه ای در بالا
نمای جنوب شرقی که از جنوب دیده می شود
بررسی نقشه فلسطین ، 1940، نشان دهنده "حارات ال قلعه" ("محله قلعه")
مراجع

1 2 3 4 5  (Guérin 1869): "Il doit son nom de Khan Younès, à un château ou khan fortifié, construit, dit-on, sous le sultan Barkouk, par un émir appelé Younès, l'an 790 de l'hégire. D'autres prétendent qu'il faut voir dans ce nom celui du prophète Jonas, que les Arabes appellent Neby Younes. Dans tous les cas, à part la façade occidentale et quelques parties du mur d'enceinte, ce château est aujourd'hui très-dégradé et tombe complétement en ruine. Il formait un grand carré, flanqué, à ses quatre angles, d'une demi-tour ronde. Une mosquée, encore assez bien conservée, y porte le nom de Djama' Soulthan Barkouk; elle est décorée à l'intérieur, et notamment la chaire à prêcher ou member, placée près du mihrab, d'assez beaux morceaux de marbre gris-blanc, provenant, selon toute apparence, d'anciens édifices. Les autres matériaux qui ont servi à bâtir cette mosquée ainsi que tout le reste du château doivent être également en partie antiques; mais ils ont été retaillés. Le dedans de la forteresse est actuellement envahi par des habitations particulières très-délabrées. Elle était autrefois précédée d'une autre enceinte plus vaste, flanquée également de tours, qui est aux trois quarts démolie."
↑  "Palestinians mourn as Israel destroys Gaza archaeological sites". The Express Tribune. 2024-04-24. Retrieved 2024-10-01.
↑  Sharon 1999, p. 228.
↑  (Pitcher)[دقیق بیان نشده]
↑  Hathaway 2002, p. 38.
↑  Ahmed, Kaamil (2024-04-28). "'Everything beautiful has been destroyed': Palestinians mourn a city in tatters". The Observer. Retrieved 2024-10-07. A recent report by the Palestinian culture ministry into Israeli damage to Palestinian heritage said Israel’s bombardment of Gaza had destroyed 207 buildings of cultural or historical significance, including 144 in the old city and 25 religious sites.
↑  Saber, Indlieb Farazi (2024-01-14). "A 'cultural genocide': Which of Gaza's heritage sites have been destroyed?". Al Jazeera. Retrieved 2024-10-07.
↑  Mahdi, Ibtisam (2024-02-17). "The obliteration of Gaza's multi-civilizational treasures". +972 Magazine. Retrieved 2024-10-07.
↑  Taha 2024, p. 55.
↑  "Gaza Strip: Damage assessment". UNESCO. 2024-08-23. Archived from the original on 2024-08-28. Retrieved 2024-10-07.
↑  Abu Khalaf 1983, p. 182.
↑  Al-Barsh 2023, p. 22.
در سال 1881
در دهه 1930
در اوایل دهه 1900
طرح دیمیتری بارامکی از بقایای قلعه در دهه ۱۹۳۰
مرضیه امیری

| مرضیه امیری‌قهفرخی | مرضیه امیری‌قهفرخی |
| --- | --- |
زادهٔ: فرخ‌شهر
ملیت: ایرانی
محل تحصیل: دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران
پیشه(ها): خبرنگار، فعال دانشجویی، روزنامه‌نگار، فعال حقوق زنان و فعال کارگری
کارفرما: روزنامه شرق
شناخته‌شده برای: زندانی سیاسی و گزارش‌هایی در مورد پرونده‌های فساد
مرضیه امیری قهفرخی خبرنگار، فعال دانشجویی، زندانی سیاسی، فعال حقوق زنان و روزنامه‌نگار حوزهٔ اقتصاد روزنامهٔ شرق اهل ایران است. گزارش او از «ردپای برخی سلبریتی‌ها در پروندهٔ تخلف مالی تعاونی ثامن‌الحجج» واکنش‌های زیادی برانگیخت. بعضی از اهالی رسانه آن را مهم‌ترین گزارش رسانه‌ای ایران در سال ۱۳۹۷ می‌دانند. امیری در جریان پیگیری وضعیت بازداشت‌شدگان تجمع روز کارگر سال ۱۳۹۸ در منطقهٔ ارگ تهران بازداشت شد. او پیش‌تر در ۱۷ اسفند ۱۳۹۶ هم به‌دنبال شرکت در مراسمی به‌مناسبت روز جهانی زن به‌همراه ده‌ها نفر دیگر بازداشت شده بود.
وی در نهایت توسط دادگاه انقلاب جمهوری اسلامی به ۱۰ سال و شش ماه حبس تعزیری و ۱۴۸ ضربه شلاق محکوم شد که بر اساس ماده ۱۳۴ قانون مجازات اسلامی اشد مجازات یعنی ۶ سال از حبس وی قابلیت اجرا پیدا می‌کرد.
زندگی‌نامه

عمدهٔ فعالیت‌های مطبوعاتی امیری در حوزه‌های اقتصادی و اجتماعی است. او پیش از شروع به کار در روزنامهٔ شرق، دبیر روزنامه تعادل بود.
زندگی‌نامه > بازداشت در سال ۱۳۹۶

۱۷ اسفند ۱۳۹۶ برابر با هشتم مارس گروهی از زنان و مردان به‌مناسبت روز جهانی زن و در اعتراض به نابرابری، بی‌عدالتی و شرایط نامساعد زنان در بازار کار مقابل ساختمان وزارت کار جمع شدند. مأموران امنیتی پس از زمان کوتاهی از شکل‌گیری تجمع ده‌ها نفر از حاضران را بازداشت کردند و آن‌ها را به کلانتری‌های گیشا و وزرا منتقل کردند. چند نفر از فعالان با سابقه جنبش زنان و چند روزنامه‌نگار از جمله مرضیه امیری، علی سالم و سودابه رخش نیز در میان بازداشت شدگان بودند.
امیری و ۱۳ نفر دیگر از بازداشت‌شدگان زن و تعدادی از مردان دستگیرشده به اقدام علیه امنیت ملی متهم شدند و از کلانتری به زندان قرچک و فشافویه منتقل شدند. غلامحسین اسماعیلی رئیس کل دادگستری استان تهران در خصوص این بازداشت‌ها مدعی شد: «در تجمعات روز پنجشنبه هم به لحاظ انجام برخی اقدامات هنجارشکنانه و مغایر قوانین به‌طور طبیعی تعدادی از افراد تحت تعقیب قرار گرفته و بازداشت شدند.» نسبت به بازداشت این چهارده زن، واکنش‌هایی رخ داد. مجید سرسنگی معاون فرهنگی دانشگاه تهران اعلام کرد که وضعیت امیری را پیگیری می‌کنند و با خانواده‌ش در تماس هستند. علی مطهری نایب رئیس مجلس شورای اسلامی هم مدعی شد که نیازی به بازداشت تجمع‌کنندگان نبوده و تجمع،‌ آرام و مسالمت آمیز بود.
در نهایت چهار روز بعد در ۲۱ اسفند، چهارده زن بازداشت‌شده، از زندان قرچک آزاد شدند.
زندگی‌نامه > پیگیری پروندهٔ تخلف مالی تعاونی ثامن‌الحجج

نه جلسه از بررسی قضائی پروندهٔ تخلف مالی تعاونی ثامن‌الحجج می‌گذشت. مرضیه امیری پروندهٔ تخلف مالی تعاونی ثامن‌الحجج را بررسی کرد و با ارائه تاریخچه‌ای از چگونگی شکل‌گیری و فعالیت این مؤسسه، جزئیاتی از تخلفاتی که صورت گرفته‌بود را طی گزارشی نوشت. روزنامهٔ شرق، چهارشنبه ۲۷ تیرماه ۱۳۹۷ گزارش را منتشر کرد و تیتر اولش را به آن اختصاص داد. در این گزارش به ردپای برخی سلبریتی‌ها در این پرونده اشاره شده و گفته‌شده بود که میلیاردها تومان به‌عنوان تبلیغات برای دو مجری تلویزیون هزینه شده‌است. امیری در توییتی اعلام کرد که آن دو مجری مهران مدیری و احسان علیخانی هستند. انتشار این گزارش واکنش‌های بسیاری را در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی به‌دنبال داشت.
زندگی‌نامه > بازداشت در سال ۱۳۹۸

نیروهای امنیتی با حمله به گروهی از کارگران، دانشجویان، معلمان و فعالان کارگری که به‌مناسبت روز جهانی کارگر مقابل مجلس تجمع کرده‌بودند بیش از ۳۰ نفر را بازداشت کردند و آن‌ها را به مقر دادستانی در میدان ارگ منتقل کردند. مرضیه امیری و خواهرش سمیرا که برای پیگیری وضعیت دستگیرشدگان به بازداشتگاه ارگ مراجعه کرده‌بوند نیز همان‌جا بازداشت شدند. مرضیه امیری به همراه ناهید خداجو و اعظم خضری از بقیهٔ بازداشت‌شدگان جدا شده و به مکان نامعلومی منتقل شدند. در برخی از خبرها آمده بود که امیری را به بند ۲۰۹ اوین که متعلق به وزارت اطلاعات است، منتقل کرده‌اند. اما خانواده‌اش پس از پی‌گیری متوجه شده‌اند که او در این بند نیست.
به گزارش خبرگزاری هرانا، وی که بابت فشارهای وارده در دوره بازجویی دچار حمله صرع شده بود در وضعیت نگهداری مناسبی به سر نمی‌برد و با درخواستهای خانواده اش برای انتقالش به مرکز درمانی هم موافقت نمی‌شد. خواهرش دربارهٔ وضعیت سلامتی مرضیه در دوران بازداشت اظهار داشت که وی دچار افت فشار خون دائمی، سرگیجه مداوم، خونریزی گوارشی و بیماری‌های پوستی شده بود. به بیان خواهر او پس از دوماه دوندگی توانستند امکان انتقال مرضیه به بیمارستان جهت انجام آزمایش‌های ام.آر. آی و گرفتن نوار مغز به بیمارستان منتقل کنند. به گفته خواهرش به آنها حتی اجازه یک ملاقات کوتاه با مرضیه داده نشد اما از آنها خواستند تا هزینه بیمارستان را پرداخت کنند.
مرضیه امیری در نهایت توسط دادگاه انقلاب به ۱۰ سال و شش ماه حبس تعزیری و ۱۴۸ ضربه شلاق محکوم شد. مرضیه امیری با تودیع قرار وثیقه ۱ میلیارد تومانی، به‌طور موقت در تاریخ ۴ آبان ۱۳۹۸ از زندان اوین آزاد شد.
زندگی‌نامه > بازداشت در سال ۱۴۰۱

مرضیه امیری در موج بازداشت‌های مرتبط با خیزش ۱۴۰۱ ایران در ۹ آبان ۱۴۰۱ بازداشت شد. او در ۲۶ آذر همان سال با قرار وثیقه آزاد شد.
واکنش‌ها به بازداشت او

همچنین ببینید: نقض حقوق روزنامه‌نگاران و خبرنگاران در جمهوری اسلامی ایران
در پی این بازداشت‌ها، اتحادیه آزاد کارگران ایران، شورای هماهنگی معلمان و سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران در پیام‌های جداگانه‌ای خواستار آزادی بازداشت شدگان روز کارگر شدند. حشمت‌الله فلاحت‌پیشه، رئیس کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس گفته‌است که بازداشت‌شدگان تجمع روز کارگر مقابل مجلس باید سریعاً آزاد شوند. غلامحسین اسماعیلی سخنگوی قوه قضائیه در یک کنفرانس مطبوعاتی با اشاره به «غیرقانونی بودن تجمع» گفته «نیروی انتظامی جمعی را به جرم مشهود بازداشت کرده‌است.» محمدعلی پورمختار نماینده و عضو کمیسیون قضایی مجلس شورای اسلامی در پاسخ به ایرنا دربارهٔ پیگیری وضعیت خبرنگاران بازداشتی، گفته مرضیه امیری را نمی‌شناسد، اما اضافه کرده: «برخی در تجمعات نیستند، اما محرکند، مسائل را رسانه‌ای می‌کنند و در اختیار ضدانقلاب و دشمن قرار می‌دهند. این‌ها ایجاد تشویش می‌کند.» و «خبرنگار حق ندارد هر چیزی را منتقل کند.» پس از چند روز بی‌خبری از وضعیت و محل نگه‌داری مرضیه امیری، گروهی از کاربران توییتر یک طوفان توییتری را با هشتگ «#مرضیه_امیری_کجاست» شروع کردند. بسیاری از همکاران مطبوعاتی امیری نیز از طریق توییت به این بی‌خبری‌ها اعتراض کردند. فاطمه جمال‌پور، صبا آذرپیک و امیرحسین خورشیدفر از جمله همکاران پیگیر احوال او بودند. پروانه سلحشوری نمایندهٔ مردم تهران در مجلس شورای اسلامی پس از تذکر به وزیر اطلاعات و دادگستری از رئیس قوه قضاییه خواست تا به وضعیت روزنامه‌نگاران بازداشت‌شده چون مسعود کاظمی، مرضیه امیری و کیوان صمیمی رسیدگی کند. جمعی از نمایندگان مجلس در نامه‌ای به سید ابراهیم رئیسی رئیس قوه قضاییه، خواستار اصلاح احکام صادره برای مرضیه امیری و چند روزنامه‌نگار و فعال مدنی دیگر شدند. محمود صادقی، پروانه سلحشوری، طیبه سیاوشی، علی مطهری و الیاس حضرتی از جمله امضاکنندگان این نامه هستند.
واکنش‌ها به بازداشت او > واکنش دانشگاهیان

واکنش به بازداشت او، در میان دانشجویان هم بود. جمعی از دانشجویان در تجمع دانشجویان دانشگاه تهران در اعتراض به حجاب اجباری پلاکاردهایی در اعتراض به بازداشت مرضیه امیری و دو تن دیگر از فعالان مدنی بازداشت‌شدهٔ روز جهانی کارگر در دست داشتند. دانشجویان دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران یک‌شنبه ۲۹ اردیبهشت ۱۳۹۸ در اعتراض به ادامهٔ بازداشت مرضیه امیری، دانشجوی این دانشکده تجمع کردند. در پی این اعتراضات، محمدرضا علم، معاون سازمان امور دانشجویان وعدهٔ پیگیری وضعیت امیری از طریق غلام‌رضا غفاری، معاون فرهنگی وزارت علوم را به تجمع‌کنندگان داد. غلام‌رضا غفاری، معاون فرهنگی وزارت علوم در گفتگو با ایرنا گفت «ما از طریق حراست وضعیت ایشان را پی‌گیری می‌کنیم. البته مسئولان مرتبط گفته‌اند که بازداشت او مربوط به مسائل و حضور در تجمعات خارج از دانشگاه است». ۳۰ استاد دانشگاه تهران هم در نامه‌ای به وزیر علوم خواستار آزادی مرضیه امیری دانشجوی کارشناسی ارشد رشتهٔ برنامه‌ریزی این دانشگاه شدند. یوسف اباذری، سارا شریعتی و تقی آزاد ارمکی از جمله امضاکنندگان این نامه هستند. جمعی از دانشجویان دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران روز سه‌شنبه ۴ تیرماه ۱۳۹۸ در اعتراض به ادامهٔ بازداشت مرضیه امیری و صدور حکم قضایی برای لیلا حسین‌زاده تجمع کردند. این دانشجویان که قبلاً هم در اعتراض به بازداشت امیری تجمع کرده بودند، اعلام کرده‌اند در صورت بی‌نتیجه ماندن تجمع، به اعتراضات‌شان ادامه می‌دهند. شورای صنفی دانشجویان دانشکدهٔ علوم اجتماعی دانشگاه تهران نیز طی بیانیه‌ای از بازداشت‌شدگان روز کارگر حمایت کرد و خواستار رسیدگی هرچه سریع‌تر به پروندهٔ مرضیه امیری و دیگر بازداشتیان تجمع روز کارگر شد.