گادفلش
تاریخچه گروه > سرودها و انحلال (۲۰۰۲–۲۰۰۱)

پس از انتشار مجموعهٔ دوگانهٔ آلبوم به همه زبان‌ها، گادفلش ششمین آلبوم استودیویی خود را به نام سرودها (۲۰۰۱) از طریق چندین ناشر مختلف منتشر کرد. آلبوم، دوباره گادفلش را با یک درامر انسانی دید. پارسونز بازگشت تا سازهای کوبه‌ای زنده و به گفته برودریک، الهام بخش گادفلش را برای ادامه کار فراهم کند. سرودها تغییر چشمگیری را از آزمایش اخیر گادفلش نشان دادند و در عوض مستقیم به قلمروی هوی متال رفتند، تنها با چند آهنگ که تأثیر هیپ هاپ یا الکترونیک را آشکار می‌کرد. برودریک می‌خواست سرودها بیش از هر آلبوم دیگری از گادفلش یک آلبوم راک باشد. آلبوم در یک استودیو حرفه‌ای ضبط شد و یک تهیه‌کنندهٔ خارج از گروه برای نظارت بر روند، دو بار اول برای گادفلش که پارسونز معتقد بود اشتباه بود، وارد شد. با وجود دریافت نقدهای مثبت، محصول نهایی سرودها در نهایت برای برودریک ناراضی کننده بود، به طوری که او آن را به حالتی شبیه به دموهای آن در نسخهٔ ۲۰۱۳ بازگرداند. با ناامید شدن گروه از تولید مشکل سرودها و ترس از تور آینده، آیندهٔ مستقیم گادفلش نامشخص بود.
در اکتبر ۲۰۰۱، همان ماهی که سرودها منتشر شد، برودریک تماسی از گرین دریافت کرد، درست دو هفته قبل از اینکه گادفلش با گروه‌های استرپینگ یانگ لد و فیر فکتوری تور برگزار کنند. از طریق تلفن، گرین از اینکه مجبور بود با وجود اینکه از سال ۱۹۸۲ در این کار بود، برای گروه‌های جوان باز شود، و همچنین مجبور شد برای آلبومی که از بیرون دستکاری شده بود، در یک تور شرکت کند، برای ادامهٔ کار ابراز ناامیدی کرد. گرین با گریه گادفلش را ترک کرد تا به دانشگاه برگردد و روی رابطه‌اش با شریک زندگی‌اش تمرکز کند. برودریک برای کنار آمدن با رفتن دوستش، تمام تلاش خود را صرف حفظ گروه کرد. به سرعت اعلام شد که پل ریون، نوازندهٔ بیس سابق گروه‌های کیلینگ جوک و پرانگ جایگزین گرین خواهد شد. اگرچه این پیکربندی گادفلش ایده‌هایی را برای یک آلبوم استودیویی دیگر به وجود آورد (یعنی استفاده از ریتمی از آلبوم گروه پابلیک انمی «آنها را ببند»)، برودریک «همیشه آگاه بود که آلبوم جدیدی هرگز اتفاق نخواهد افتاد». اندکی پس از این که این تجسم کوتاه مدت گادفلش چند نمایش را اجرا کرد که بعداً برودریک گفت: «احساس کاملاً اشتباهی داشت»، او یک روز قبل از عزیمت برای یک تور دیگر در آمریکای شمالی، این بار با گروه‌های High on Fire و آیسیس دچار یک حمله عصبی شد. او این خرابی را به عنوان یک «لحظه واقعی برایان ویلسون» یاد کرد و گفت: «از استرسی که چندین ماه در حال ایجاد بود احساس فلج کردم و به معنای واقعی کلمه نمی‌توانستم از رختخواب بلند شوم. بی‌حس شده بودم و نمی‌توانستم حرکت کنم، بنابراین وقتی ماشین برای بردن من آمد تا مرا به فرودگاه برساند، دویدم و در خانهٔ دوست دیگری در بیرمنگام پنهان شدم.» همهٔ نمایش‌ها لغو شدند، و گادفلش رسماً در ۱۰ آوریل ۲۰۰۲ منحل شد.
تور لغو شده باعث ایجاد مشکلاتی برای برودریک شد. رابطهٔ سیزده سالهٔ او با دوست دخترش منحل شد، و رانندهٔ اتوبوسی که برای این تور استخدام شده بود زندگی او را تهدید کرد. در وحشت، برودریک خانهٔ خود را دوباره رهن کرد و تقریباً ۳۵۰۰۰ دلار آمریکا جمع‌آوری کرد تا به راننده و هر کس دیگری که تحت تأثیر این لغو قرار گرفته بودند، پرداخت کند. برودریک، در مقطعی از زندگی‌اش، کاری جز کار بر روی موسیقی جدید و متفاوت برایش باقی نمانده بود. او دربارهٔ آن دوره گفت: تنها آرامش من، تنها راه فرار من در آن زمان ضبط اولین آلبوم گروه جسو بود. «جسو»، قطعهٔ پایانی سرودها و تا سال ۲۰۱۴، آخرین آهنگ اصلی گادفلش، با گذری پنهان از آرامش و ملودیک غیر معمول به پایان رسید. پروژهٔ بعدی برودریک، با همان عنوان جسو، از صدای سبک شوگیز استفاده کرد و اولین آلبوم چندآهنگه گروه جدید، درد قلب، در سال ۲۰۰۴ منتشر شد. در محتوای تبلیغاتی درد قلب، پیامی از برودریک چنین بود: «گادفلش مرده است، زنده باد جسو.»