حکومت سه‌نفره بوربون
تاریخچه > دورهٔ بازسازی و بعد از آن

پس از شکست ایالات مؤتلفه یا کنفدراسیون آمریکا در جنگ داخلی، ایالت‌های جنوبی آمریکا دورهٔ را به‌نام دورهٔ بازسازی تجربه نمود که شاهد پایان بردگی آمریکا و سیستم مزرعهٔ مسلط بر اقتصاد جنوب، بود. در ایالت‌های جنوب پس از جنگ، ایده جنوب جدید، اقتصاد صنعتی‌تر و متنوع از نظر زراعتی که هنوزهم برتری سفیدپوستان را تأیید می‌کرد، تقویت شد. هنری دبلیو. گریدی سردبیر مجلهٔ قانون اساسی آتلانتا از هواداران پر آوازه جنوب جدید بود. گردی عضو مهم «حلقهٔ آتلانتا» از شهروندان برجستهٔ بود که این سیاست‌ها را به پیش می‌بردند که شامل ایوان هاویل سردبیر همکار مجلهٔ قانون اساسی آتلانتا و براون، کولکویت و گوردون، سه سیاستمدار تشکیل دهندهٔ حکومت سه‌نفره بوربون، بود.
پایان جنگ داخلی با پایان فرمانداری براون و کولکویت و استعفای گوردون از خدمت نظامی همراه بود. براون عجالتاً به حزب جمهوری‌خواه پیوست و رئیس دادگاه عالی جورجیا تعیین شد، سمتی که از سال ۱۸۶۵ تا سال ۱۸۷۰ آن را به‌عهده داشت. در این خلال کولکویت به کشاورزی برگشت و با گوردون در یک سلسله سرمایه‌گذاری‌های مخاطره‌آمیز بازرگانی شد، شریک شد. گوردون در سال ۱۸۶۸ برای پُست فرمانداری جورجیا کاندیدا شد ولی شکست خورد. اما چندین سال بعد در سال ۱۸۷۲ (سالی که غالباً برای آغاز حکومت سه‌نفره مورد استفاده قرار می‌گیرد)، در مجلس سنای ایالات متحده انتخاب شد. گوردون با وجود پیشینهٔ مختلط بازرگانیش، در ترویج ایده‌های جنوب جدید مشهور بود و با موفقیت از جنبش از دست رفتهٔ مؤتلفه برای کسب حمایت استفاده نمود. در این مقطعهٔ زمانی او رهبر سازمان کوکلاکس کلن در جورجیا نیز محسوب می‌شد.
کولکویت در سال ۱۸۷۶ فرماندار جورجیا انتخاب شد. کولکویت نمایندهٔ منافع کشاورزان سرشناس در ایالت بود زیرا او یکی از موفق‌ترین کشاورزان ایالت در آن دوره بود و در جریان دههٔ ۱۸۷۰ به عنوان معاون گرانج یا انجمن تعاون و همکاری کشاورزان آمریکا در جورجیا خدمت کرد. گوردون در سال ۱۸۸۰ همراه با کولکویت از سنا استعفا داد و براون که در همان سال منصوب شده بود، کرسی وی را پُر نمود. براون که از جملهٔ نخستین میلیونرهای ایالت بود، از عناصر کارخانه‌دار ایدیولوژی جنوب جدید نمایندگی می‌کرد. این وضعیت بحث‌برانگیز بود زیرا براون به‌منظور توسعهٔ خط آهن دولتی غربی و اقیانوس اتلانتیک که قبل از انتصابش در سنا رئیس آن بود، استعفا داده بود. این ایده که معاملهٔ بین این سه نفر صورت گرفته‌است همه جا پخش شده بود و به‌ویژه کولکویت به دلیل نقش‌اش در این وضعیت با انتقاد از درون حزب جمهوری‌خواه مواجه شد. علی‌رغم این همه، معاملهٔ مورد ادعا هرگر ثابت نشد و کولکویت موفق شد در سال ۱۸۸۰ مجدداً انتخاب شود.
کولکویت در سال ۱۸۸۲ به سنای ایالات متحده انتخاب شد و به‌عنوان سناتور ارشد نسبت به براون خدمت کرد. کولکویت در مجلس سنا غالباً با براون که چندین سال پیش توسط او منصوب شده بود در اختلاف بود، زیرا مواضع طرفدارانهٔ صنعت براون با خطی‌مشی کشاورزی - دوستانهٔ کولکویت در تضاد قرار داشت. این اختلاف در بحث روی تعرفه‌ها مشهودتر بود چون براون از آن حمایت و کولکویت با آن مخالفت کرد که این کار اتحاد میان کشاورزان و صاحبان صنعت در ایالت را به مخاطره انداخت. علی‌رغم این مسائل هردو به‌منظور حمایت از سیاست‌های جنوب جدید اغلب یکجا کار می‌کردند. گوردون در سال ۱۸۸۶ زمانی‌که فرماندار ایالت انتخاب شد، دوباره وارد سیاست شد. این نشان‌دهندهٔ اوج قدرت برای حکومت سه‌گانه بود زیرا هم پُست‌های سناتوری و هم پُست فرمانداری در دست یکی از اعضای حکومت سه‌گانه بود.
پس از این حکومت سه‌گانه کاهش تدریجی در انسجام و قدرت را تجربه نمود. در سال ۱۸۸۷ براون و کولکویت در رابطه با اعلامیهٔ رئیس‌جمهور کلیولند مبنی بر تقلیل تعرفه‌ها که کولکویت از آن حمایت و براون با آن مخالفت نموده بودند، پرخاش کردند. به علاوه پس از افشای مشقت‌های کارکنان محکوم در معدن ذغال‌سنگ براون، گوردون اصلاحات اجارهٔ محکومان را به یک برنامهٔ مهم در خط مشی خود تبدیل کرد. ظهور توماس ئی. واتسون سیاستمدار برجستهٔ جورجیا و مرگ هنری گردی عوامل اضافی بودند که سبب نابودی حکومت سه‌گانه شدند. مرگ براون و کولکویت در سال ۱۸۹۴ عملاً به حکومت سه‌گانه پایان داد.