هیتنری
مناسک و تمرین‌ها

در کشورهای انگلیسی‌زبان، گروه‌های هیتنی را فامیل یا کانون‌ها می‌نامند، یا با عنوان انجمن، قبیله یا محیط نامیده می‌شوند. کانون‌ها گروه‌های کوچکی هستند که از واحدهای خانوادگی، و معمولاً از پنج تا پانزده عضو تشکیل می‌شوند. آن‌ها اغلب با سوگند وفاداری، و با گزینشی سخت‌گیرانه که پذیرش اعضای جدید را غربال می‌کند، به هم متصل می‌شوند.  اعضای آینده ممکن است قبل از پذیرش کامل در گروه، یک دوره آزمایشی را پشت سر بگذارند، هم‌زمان عضویت در سایر گروه‌ها به روی همه اعضای جدید ممنوع می‌شود. گروه‌های هیتنی عمدتاً مستقل و خودمختار هستند، اما با گروه‌های دیگر در منطقه خود، ارتباط دارند. پیروان دیگری از این دین هستند که به چنین گروه‌هایی وابسته نیستند و به‌صورت انفرادی فعالیت می‌کنند. این افراد اغلب از طریق رسانه‌های اجتماعی با سایر پیروان در تماس هستند. یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۵ نشان داد که اکثریت پیروان به‌صورت انفرادی و مستقل عمل می‌کنند، که شمال اروپا استثنایی در این مورد است. در آن‌جا اکثریت هیتن‌ها درگیر فعالیت گروهی هستند.
روحانی‌ها و کشیش‌ها، گودی، و کاهن‌ها گیجا (gydhja) نامیده می‌شوند. در اصطلاح نورس قدیم برای معنای گیجا «خدا-مرد» و «خدا-زن» را به‌کار می‌گیرند که اسم جمع آن گوتار است. این افراد به‌ندرت واسط میان پیروان و خدایان هستند، و نقش تسهیل‌کننده و رهبر مراسم گروهی را داشته و در مراسم و مناسک دین آموزش می‌بینند. بسیاری از گروه‌های فامیلی بر این باورند که هر کسی می‌تواند منصب کشیش را به‌عهده بگیرد و اعضا وظایف سازمانی خود را به اشتراک بگذارند و به‌نوبت در مراسم و مناسک شرکت کنند. در گروه‌های دیگر، برای این‌که کسی کشیش شود، لازم است که فرد از یک سازمان معتبر هیتنری مدارک رسمی کسب کند. در چند گروه - به‌ویژه گروه‌های اوایل قرن بیستم که انجمن‌های مخفی وجود داشت - کشیش بر اساس یک سیستم درجه‌بندی صعودی مشابه فراماسونری الگوبرداری شده بود.
مناسک هیتن‌ها اغلب در فضاهای غیرعمومی، برای مثال، در خانه یکی از پیروان برگزار می‌شود. در مواردی هم عبادتگاه‌هایی غیرمذهبی در زمین‌هایی که برای این منظور خریداری شده‌اند، ایجاد شده‌است. این عبادتگاه‌ها می‌توانند یک هورگ باشند، که مکانی مقدس در طبیعت مانند بیشه درختان است، یا یک هوف که یک پرستشگاه چوبی است. جامعه هیتنری تلاش‌های زیادی برای ساختن هوف در نقاط مختلف جهان کرده‌است. در سال ۲۰۱۴ معبد آساهیمور (Ásaheimur) در اسکاگافورو ایسلند افتتاح شد، در سال ۲۰۱۴ نیز یک گروه ویتنری بریتانیایی به‌نام انجمن اودینیست (Odinist Fellowship) معبدی را در یک کلیسای کوچک متعلق به قرن شانزدهم در نیوآرک، ناتینگهام افتتاح کرد. پیروان هیتنری مکان‌های باستانی را هم به‌عنوان مکان عبادت انتخاب می‌کنند. برای مثال، پیروان بریتانیایی برای تشریفات در دایره سنگی نُه بانو در دربی‌شایر، سنگ‌های رول‌رایت در واریک‌شر،  و سنگ اسب سفید در کنت گرد هم آمده‌اند. ویتنری‌های سوئدی همین کار را در گاملا اوپسالا انجام داده‌اند، و پیروان ایسلندی در دینگوتلیر تجمع کرده‌اند.
گروه‌های ویتنری گرد هم می‌آیند تا مناسک گذار، مراسم فصلی، سوگند، مراسم مختص به خدایی خاص و مناسک نیاز را جشن بگیرند. این آیین‌ها همچنین به‌عنوان شیوه‌های هویتی نیز عمل می‌کنند تا پیروان را به‌عنوان بت‌پرست مشخص کنند. استرمیسکا خاطرنشان کرد که در ایسلند، آیین‌های غیرمذهبی به‌صورت عمدی در تلاش برای بازسازی و ادای احترام به اعمال آیینی ایسلندی‌های پیش از مسیحیت هستند، و فضایی نیز وجود داشت که در آن این آیین‌ها می‌توانستند نوآوری‌هایی را بازتاب دهند، که به‌منظور تغییر و متناسب‌سازی هیتنری با سلیقه و نیازهای پیروان معاصر است. علاوه بر تجمع برای اعمال آیینی، بسیاری از فامیل غیرمذهبی جلسه‌های مطالعاتی را برای ملاقات و بحث در مورد متون قرون وسطایی مربوط به دین پیش از مسیحیت ترتیب می‌دهند. در میان هیتن‌های ایالات متحده، رایج است که از آن‌ها با عنوان «دین تکلیف‌دار» یاد کنند.
در طول مراسم مذهبی، بسیاری از پیروان لباس‌هایی می‌پوشند که از سبک‌های لباس پوشیدن در عصر آهن و اروپای شمالی قرون وسطی تقلید شده‌است و گاهی اوقات به آن «کسوت» (garb) می‌گویند. آن‌ها همچنین اغلب از نمادهایی همراه با لباس استفاده می‌کنند که نشان‌دهنده وفاداری مذهبی آن‌هاست. رایج‌ترین نماد مورد استفاده در میان ویتن‌ها، میولنیر یا چکش ثور است که به‌عنوان آویز استفاده می‌کنند، و در هنر ویتن‌ها به‌چشم می‌خورد. این چکش گاهی اوقات برای بیان قرابت با خدای ثور استفاده می‌شود، ولی اغلب نمادی از آئین به‌عنوان یک کل، و نشان‌دهنده انعطاف‌پذیری و سرزندگی دین استفاده می‌شود. یکی دیگر از نمادهای متداول والکنات است که برای نشان دادن خدای اودین یا وُدن استفاده می‌شود. همچنین برخی پیروان تن خود را با خال‌کوبی، نشان‌های مرموز، و الفبای زبان‌های ژرمنی قرون وسطای اولیه تزئین می‌کنند.