stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
رضا محقق
جوایز

او خوب سنگ می‌زند (بردو)
برنده بهترین فیلم بخش بین‌الملل و بهترین دستاورد هنری از سی و دومین دوره جشنواره فیلم فجر ۱۳۹۲
برنده پروانه زرین بهترین فیلم بخش بین‌الملل بیست و هفتمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان ۱۳۹۲
برنده پروانه زرین بهترین کارگردانی بخش بین‌الملل بیست و هفتمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان ۱۳۹۲
برنده پروانه زرین بهترین فیلمنامه سینمای ایران بیست و هفتمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان ۱۳۹۲
فیلم برگزیده بنیاد ادبیات داستانی ایرانیان بیست و هفتمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان ۱۳۹۲
ممیرو
کاندید بهترین فیلم جشنواره بین‌المللی فیلم فجر ۱۳۹۴
جایزه بزرگ بهترین فیلم جشنواره بوسان کره جنوبی۲۰۱۵
برنده جایزه بهترین فیلم جایزه فایفر بیستمین دوره جشنواره فیلم بوسان ۲۰۱۵
برنده جایزه فیپرشی انجمن منتقدان جهانی بیستمین دوره جشنواره فیلم بوسان ۲۰۱۵
برنده جایزه بهترین فیلم  منتقدان کره ایی بیستمین دوره جشنواره فیلم بوسان ۲۰۱۵
برنده بهترین فیلم در چهاردهمین جشنواره فیلم پونا هند ۲۰۱۵
برنده بهترین بازیگر در چهاردهمین جشنواره فیلم پونا هند ۲۰۱۵
برنده جایزه ویژه هیئت داوران سیزدهمین جشنواره بین‌المللی نور روسیه ۲۰۱۵
جایزه بهترین فیلم فرشته طلایی (مسکو) - روسیه ۲۰۱۵
برنده بهترین فیلم در دوازدهمین جشنواره فیلم کازان ۲۰۱۵
برنده بهترین فیلمبرداری در دوازدهمین جشنواره فیلم کازان ۲۰۱۵
برنده بهترین فیلم جایزه کلیسای جهانی جشنواره بین‌المللی زردآلو طلایی ارمنستان ۲۰۱۶
، جایزه زردآلو نقره ای سیزدهمین جشنواره بین‌المللی زردآلو طلایی ارمنستان ۲۰۱۶
برنده جایزه نتپک آسیا پاسیفیک در چهاردهمین جشنواره فیلم آسیا و اقیانوسیه ۲۰۱۶
ایرو
برنده بهترین فیلم در هجدهمین جشنواره فیلم هند ۲۰۱۸
نامزد بهترین فیلم در نوزدهمین جشنواره فیلم پکن ۲۰۱۸
دِرب
برنده جایزه اصلی بهترین فیلم بیست و هفتمین دوره جشنواره فیلم بوسان کره جنوبی ۲۰۲۲
برنده جایزه بالون نقره ای بهترین فیلم از چهل و چهارمین جشنواره سه قاره (نانت فرانسه) ۲۰۲۲
برنده جایزه ویژه هیئت داوران چهلمین دوره جشنواره فیلم فجر ۱۴۰۰
شهر خاموش
برنده جایزه بهترین کارگردانی بیست و ششمین دوره جشنواره فیلم شب‌های سیاه تالین استونی ۲۰۲۲
آهِ سرد
در چهل و یکمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم فجر سیمرغ بلورین ویژه هیئت داوران به ناهید عزیزی صدیق برای فیلم «آه سرد» اهدا شد و سید رضا محقق به نمایندگی از ناهید عزیزی سیمرغ را دریافت کرد.
دریافت سیمرغ بلورین بخش سعادت جشنواره بین‌المللی فیلم فجر
جایزه سن ژرژ نقره ای بهترین کارگردانی جشنواره بین المللی مسکو -روسیه- 2024
جایزه بهترین فیلم از نگاه تماشاگران جشنواره بین المللی مسکو-روسیه-2024
جایزه نپتیک جشنواره بین المللی مسکو -روسیه-2024
دریافت جایزه بزرگ روسیه جشنواره بین المللی مسکو-روسیه-2024
چرا گریه نمی‌کنی
حضور در بخش اصلی (سودای سیمرغ) در چهل و یکمین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر
دریافت سیمرغ بهترین تدوین ازچهل و یکمین جشنواره ببن المللی فیلم فجر
حضور در بخش اصلی رقابتی جشنواره سائو پائولو برزیل
حضور در جشنواره بلفور فرانسه
راه شاهی

بخشی از جاده شاهی در کوهستان الوند که پایتخت تابستانی هخامنشیان، هگمتانه (همدان امروزی) را به شوش و مناطق غربی شاهنشاهی متصل می‌کرده، این راه اکنون جاده تویسرکان - گنجنامه نام دارد و تنها بخش بازمانده این راه است که همچنان پس از ۲۵۰۰ سال مورد استفاده قرار می‌گیرد
نقشه شاهنشاهی هخامنشی در گسترده‌ترین اندازه خود در دوران داریوش بزرگ، تهیه شده توسط دانشگاه آکسفورد (راه شاهی با نقطه‌چین نشان داده شده)
راه شاهی به فرمان داریوش بزرگ هخامنشی ساخته شد. این شاهراه دارای دو شاخه بوده یکی از پاسارگاد (پایتخت هخامنشیان) و دیگری از هگمتانه (پایتخت تابستانی آنها) که در نزدیکی شوش به هم می‌پیوستند و سپس راه به سوی میان‌رودان و غرب آناتولی ادامه می‌یافت. این جاده اولین جاده بین‌المللی جهان و مدرن‌ترین و امن‌ترین جاده جهان در دوران خود بود.
راه شاهی ۲۶۹۹ کیلومتر (۱۶۷۷ مایل) درازا داشت و حدوداً هر ۲۴ کیلومتر دارای یک توقفگاه بود که ۱۱۱ ایستگاه می‌شد.
مسیر

مسیر راه شاهی بر اساس نوشته‌های هرودوت، تحقیقات باستان‌شناسی و سایر اسناد تاریخی چنین است: جاده از غرب به شرق از نزدیک دریای اژه در لیدیه شروع ‌شده، و پس از گذر از سراسر آناتولی، از دروازه های کیلیکیه به نینوا پایتخت باستانی آشور در شمال میانرودان می‌رسیده، سپس از آنجا به سمت جنوب و بابل می‌رفته ​​و به دو مسیر تقسیم می‌شده، یک مسیر جاده به سوی شمال شرقی و سپس هگمتانه، پایتخت تابستانی هخامنشی می‌رسیده، مسیر دیگری به سمت شرق می‌رفته و پس از گذر از شوش به پاسارگاد پایتخت شاهنشاهی منتهی می‌شده است.
فرمان احداث راه

پیرموان سال ۵۲۲ پیش از میلاد مسیح، داریوش‌ بزرگ در ایران بر اریکه قدرت تکیه زد و احتمالاً پس از سرکوب شورش‌ها فرمان ساخت یک سلسله جاده‌های پهن و عریض نمود که یکی از آن‌ها راه سلطنتی نام داشت و در زمان خود جزء بهترین شاهراه‌ها محسوب می‌شد. راهی که بعدها توسط امپراتوری رم نیز همچنان مورد استفاده قرار گرفت. کیفیت این راه چنان بالا بود که پیک‌های نامه‌رسان می‌توانستند مسافتی معادل ۲۶۹۹ کیلومتر را تنها در مدت هفت روز بپیمایند. همچنین در این راه چاپارخانه‌های زیادی برای تعویض اسب‌های نامه‌رسان‌ها بود. سربازان نیز در بیشتر جاهای این راه برای برقراری امنیت وجود داشتند. چیزی که کاملاً مشخص می‌باشد و هنوز آثاری از آن باقی است مسیر راه شاهی از پاسارگاد تا شوش می‌باشد. این راه پس از گذشتن از استان فارس به شهرهای بهبهان (ارگان/ارجان)، رامهرمز، جندی شاپور و شوش می‌رسیده‌است. آثاری از این راه در منطقه تنگ خاییز بهبهان همچنان پابرجاست.. همچنین پل خیری مه خان بر رودخانه خیرآباد در بهبهان این شهر را به روستای دیل در کهگلویه و سپس اردکان فارس متصل می‌نموده‌است. گفتنی است زبان مردم این سه منطقه علی‌رغم کثرت گویش لری در کل منطقه، همچنان بسیار به هم نزدیک می‌باشد و پس از گذشتن سالیان متمادی نشان از ارتباط این مناطق باستانی می‌باشد.
ما فقط دربارهٔ دو انتهای راه، شوش و سارد، اطمینان داریم. دو نظر دربارهٔ مسیر راه شاهی در آناتولی (ترکیه) وجود دارد: مسیر شمالی که بر اساس روایت هرودوت از رودخانهٔ هالیس می‌گذشته‌است و مسیر جنوبی که خط سیر معمول تری را در نظر می‌گیرد که در دوره‌های پسین تر از آن استفاده می‌کرده‌اند.ویلیام رمزی بزرگ‌ترین متخصص باستان‌شناسی آناتولی از مسیر شمالی حمایت کرده‌است که امروزه نیز طرفداران بسیار دارد.
نسب مشترک

گروهی از جانداران را که نیایی مشترک دارند، دارای نسب مشترک خوانند. در زیست‌شناسی نوین باور عمومی بر این است که تمام جانداران زنده روی کرهٔ زمین از نیایی مشترک یا از خزینهٔ ژنی مشترکی نشأت گرفته‌اند.
نظریهٔ نسب مشترک همگانی بر پایهٔ اصول تکاملی نخستین بار توسط چارلز داروین در کتاب اصل انواع (۱۸۵۹ میلادی) و بعدتر در کتاب هبوط انسان مطرح شد (۱۸۷۱). امروزه این نظریه به‌طور کلی مورد قبول زیست‌شناسان است و باور بر این است که نخستین نیای مشترک همگانی، یعنی نخستین نسب مشترک همهٔ جانداران، حدود ۳٫۹ میلیارد سال پیش پدید آمده است. نظریهٔ وجود نسب مشترک همهٔ جانداران یکی از اصول فرگشت است، گرچه وجود یک اصالت تباری یگانه در مورد اندامگان‌های تک‌یاخته‌ای و ویروسها مورد مناقشه است.
شواهد نیای مشترک سراسری

مقاله اصلی: شواهد نیای مشترک
شواهد نیای مشترک سراسری > رمز ژنتیکی و زیست‌شیمی مشترک

تمام اشکال شناخته‌شده حیات بر مبنای یک ساختار بیوشیمیایی بنیادی یکسان هستند: اطلاعات ژنتیکی کدگذاری‌شده در دی‌ان‌ای، رونوشت‌برداری می‌شوند در آران‌ای، از طریق اثرگذاری پروتئین-و آنزیم‌های آران‌ای، سپس به پروتئین‌ها ترجمه می‌شوند از طریق ریبوزوم‌ها (ی به شدت مشابه)، با آدنوزین تری‌فسفاتها (ATP)، نیکوتین‌آمید آدنین دی‌نوکلئوتید فسفات‌ها (NADPH) و دیگر چیزها به عنوان منابع انرژی، و و و. به علاوه، رمزهای ژنتیکی ("جدول ترجمه"‌ای که با بر حسب آن اطلاعات دی‌ان‌ای به پروتئین‌ها ترجمه می‌شوند) تقریباً برای تمام اشکال حیات شناخته شده، از باکتری‌ها و باستانیان گرفته تا حیوانات و گیاهان یکسان است. به‌طور کلی، جهان‌شمولی این رمز، توسط زیست‌شناسان به عنوان مدرک قطعی و معتبر در طرفداری از نظریه نسب مشترک جهانی (به انگلیسی: Universal common descent) به حساب می‌آید.
شواهد نیای مشترک سراسری > کد ژنتیکی مشترک

کد ژنتیکی («جدول ترجمه» که براساس آن اطلاعات DNA به اسیدهای آمینه و از این رو به پروتئین‌ها ترجمه می‌شوند) تقریباً برای همه شکل‌های زندگی شناخته شده است، از باکتری‌ها و آرکی باکتری‌های مختلف گرفته تا حیوانات و گیاهان، یکسان می‌باشد. جهانی بودن این کد معمولاً توسط زیست شناسان به عنوان شواهد قطعی به سود و طرفداری‌تبار مشترک جهانی تلقی می‌شود.
شواهد نیای مشترک سراسری > شباهت‌های گزینشی خنثی

شباهت‌هایی که هیچ ارتباط انطباقی ندارند را نمی‌توان با تکامل همگرا توضیح داد؛ بنابراین آنها پشتیبانی قانع‌کننده‌ای برای نزول مشترک جهانی ارائه می‌دهند. چنین شواهدی از دو بخش استنباط شده است: توالی‌های اسیدهای آمینه و توالی‌های DNA. پروتئین‌ها با ساختار سه‌بعدی مشابه نیازی به توالی اسید آمینه یکسان ندارند. هر شباهت بی‌ربطی بین توالی‌ها، شواهدی برای‌تبار مشترک محسوب می‌شود.
شواهد نیای مشترک سراسری > شباهت‌های دیگر

زیست‌شناسان غالباً [به کمیت] جهانی بودن بسیاری از جنبه‌های زندگی سلولی را به عنوان مدرک حمایتی برای شواهد قانع‌کننده‌تر مذکور در بالا ذکر می‌کنند. این شباهت‌ها شامل حامل انرژی آدنوزین تری فسفات (ATP) و این واقعیت است که تمام اسیدهای آمینه موجود در پروتئین‌ها چپ دست هستند. با این وجود، ممکن است که این شباهت‌ها به دلیل قوانین فیزیک و شیمی - نه از طریق نیای مشترک جهانی - باشد و بنابراین سبب تکامل همگرا شود.
شواهد نیای مشترک سراسری > درختان تبارزایی

شواهد مهم دیگر از درختان تفصیلی فیلوژنتیک (یعنی "درختان تبارشناسی" گونه‌ها) به دست می‌آید که به ترسیم بخش‌های پیشنهادی و اجداد یا نیاکان مشترک همه گونه‌های زنده می‌پردازد. در سال ۲۰۱۰، داگلاس L. تئوبالد تجزیه و تحلیل آماری از داده‌های ژنتیکی موجود را منتشر کرد،[۱] و آنها را به شکل درختان فیلوژنتیک ترسیم نمود، که "پشتیبانی کمّی از قدرت، با یک آزمایش رسمی، برای وحدت زندگی است.
اعتراض احتمالی > تجزیه و تحلیل تبارزایی ابرهای تبادل ژن

تووبالد خاطرنشان کرد که انتقال ژن افقی اساسی ممکن است در طول تکامل اولیه رخ دهد. امروزه باکتری‌ها توانایی تبادل ژن بین دودمان‌های وابسته به دور را دارند.
اعتراض احتمالی > تکامل همگرا

اگر ارگانیسم‌های اولیه با همان شرایط محیطی هدایت شده‌اند تا بیوشیمی مشابه را به‌طور همگرایی تکامل دهند، ممکن است به‌طور مستقل توالی ژنتیکی مشابهی را به دست آورند. بر این اساس، «آزمون رسمی» توابالد توسط تاکاهیرو یونزاوا و همکاران به دلیل عدم در نظر گرفتن همگرایی مورد نقد و انتقاد قرار گرفت.
جولین آسانژ
تولد و کودکی

آسانژ در شهر تاونزویل در ایالت کوئینزلند استرالیا زاده شد و بیشتر جوانی خود را در جزیره مغناطیسی گذراند. پدر بیولوژیک او «جان شیپتون» و مادرش «کریستین هاوکینز» دختر «وارن هوکینز» اسکاتلندی و رئیس دانشکده نورثرن ریورز است. پدر و مادرش پیش از تولدِ او از هم جدا شدند. وقتی جولیان یک‌ساله بود کریستین با کارگردان تئاتر «برِت آسانژ» ازدواج کرد و نام خانوادگی او را روی پسرش گذاشت. برت و کریستین آسانژ یک تئاتر سیار را می‌گرداندند. آنها حدود سال ۱۹۷۹ از هم جدا شدند. در ۱۹۷۹ مادرش بار دیگر ازدواج می‌کند. همسر جدید او، لیف مِینِل با نامِ دومِ لیف همیلتون، موسیقی‌دانی بود که به باور جولیان به فرقه ای استرالیایی به نام انجمن سنتینیکرتان پارک تعلق داشت که آموزگار یوگای آن «هامیلتون یایرن» آن را رهبری می‌کرد. آن‌ها دارای یک پسر شدند، اما دو سال بعد کارشان به جدایی رسید و بر سر نگهداری از فرزند مشکل پیدا کردند. مادر آسانژ به مدت ۵ سال پیوسته از دست پدر بچه فرار می‌کرد. تا پیش از ۱۴ سالگی آسانژ، ۳۰ بار شهر محل زندگی خود را عوض کرد و به مدارس زیادی از جمله دبستان گولمنگار رفت. گاهی نیز در خانه به او درس داده می‌شد. خودِ آسانژ گفته که در ۵۰ شهر متفاوت زندگی کرده و به ۳۷ مدرسه رفته است. او به همراه مادر و برادرش در ملبورن ساکن شدند. او در ۱۷ سالگی با دوستِ دختر خود زندگی مشترکی را آغاز کرد. او در سال ۹۴ در دانشگاه کوئینزلند مرکزی، مهندسی کامپیوتر، ریاضیات و فیزیک تحصیل کرد.
ناپدری‌اش، جولیان را پسری بسیار باهوش توصیف می‌کرد:
«همیشه پشتِ توسری‌خورده‌ها می‌ایستاد… همیشه از این‌که عده‌ای برضدّ عده‌ای دیگر دارودسته راه می‌انداختند، بسیار خشمگین می‌شد.»
[نیازمند منبع]
آسانژ گفته:
«مردمان توانا و بخشنده قربانی نمی‌آفرینند؛ قربانیان را نیرو می‌بخشند.»
[نیازمند منبع] او می‌گوید: «شخصیتی جنگ‌جوست و شاید زیاد در نیرو بخشیدن خوب نباشد، اما راه دیگری برای نیرو بخشیدن به قربانیان وجود دارد که مهار کسانی است که قربانی می‌آفرینند.»[نیازمند منبع]
تحصیل

آسانژ از ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶ به فراگیری ریاضیات، فیزیک، مطالعه کوتاه‌مدت فلسفه و عصب‌شناسی در دانشگاه ملبورن می‌پردازد. بیشتر نمره‌های ریاضی او تنها در حد قبولی بودند و مدرکی نگرفت. این که همکلاسی‌هایش سرگرم پژوهش برای دارپا DARPA پنتاگون بودند باعث می‌شد که مرتب درس را رها کند و پس از آن هم ویکی‌لیکس را راه بیندازد.
رخنه‌گری و محکومیت

در ۱۹۸۷ و در اوایل ۱۶ سالگی او شروع به رخنه کامپیوتر با نام «مندَکس» (برگرفته از عبارتی از هوراس، مندَکس باشکوه یا دروغگوی نژاده) کرد. او و دو رخنه‌گر دیگر گروهی به نام «خرابکاران بین‌المللی» تأسیس کردند.
پلیس فدرال استرالیا با «عملیات هوا» تلاش کرد او را تحت نظر بگیرد. این عملیات از طریق شنود و شنود الکترونیک خط تلفن انجام می‌شد. بر این اساس، او در سپتامبر ۱۹۹۱، هنگام رخنه به پایانه اصلی یک شرکت مخابرات کانادایی به نام «ملبورن نورتل» دستگیر شد. اعلام شد که او از راه مودم به کامپیوترهایی دسترسی یافته که به دانشگاهی در استرالیا، هفتمین گروه فرمان نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا پنتاگون و دیگر سازمان‌ها تعلق داشته است. تشکیل پرونده ۳۱ اتهام او در مورد رخنه‌گری و جرائم مرتبط سه سال طول کشید. شرکت نورتل اعلام کرد که رخنه آسانژ ۱۰۰۰۰ دلار برای آن شرکت هزینه داشته است. در نهایت، دادگاه، ۲۵ اتهام رخنه‌گری او را پذیرفت. اما به دلیل رفتار خوب، تنها با پرداخت ۲۱۰۰ دلار جریمه، آزاد شد. نظر قاضی پرونده این بود که: «هیچ شواهدی جز کنجکاوی هوشمندانه و لذت از توانایی ورود به این کامپیوترها وجود ندارد و اگر آسانژ کودکی نابه‌سامان را نداشت، باید ۱۰ سال به زندان می‌رفت.»
آسانژ بعدها گفته بود: «در واقع کمی آزاردهنده است. چون من همراه با یک نفر دیگر کتابی دربارهٔ هکر بودن نوشتیم، فیلم‌های مستندی درباره‌اش به وجود آمد و همه زیاد در این باره سخن گفتند. می‌توانند بِبُرند و بچسبانند (کات اند پیست کنند). اما این ۲۰ سال پیش بود. بسیار آزاردهنده است که مقالات امروز مرا هکر کامپیوتر می‌نامند. شرمنده نیستم، بلکه بسیار هم به آن افتخار می‌کنم. اما اکنون دلیل اینکه می‌گویند هکر کامپیوتر هستم را می‌فهمم. دلیل بسیار خاصی دارد.»
در سال ۲۰۱۱ مدارکی فاش شدند که نشان می‌دادند آسانژ در ۱۹۹۳ به واحد استثمار کودکان پلیس ایالت ویکتوریا در پیگرد مجرمان یاری رسانده است.
تأسیس جنبش سرپرستی کودکان

در ۱۹۸۹ آسانژ با همسر نخست خود «ترزا دوئه» ازدواج کرد. پس از چند سال آن‌ها صاحب پسری به نام «دنیل» شدند. دستگیری و محکومیت آسانژ در سپتامبر ۱۹۹۱ باعث جدایی آن دو می‌شود. اما دریافت نتیجه از پرونده سرپرستی فرزندشان تا سال ۱۹۹۹ می‌شود.
این روند باعث پیدایش «گروه کنش‌گرای کندوکاو مادر یا پدر در مورد سرپرستی کودک» با کوشش آسانژ و مادرش می‌شود. به گفته مادر آسانژ هدف آن‌ها «دسترسی مستقیم به دادگاه کودک از سوی هر کسی برای درخواست سرپرستی برای هر کودکی است که به باور آن‌ها در معرض خطر جدی سوءاستفاده قرار دارد و کارگزار سرپرستی کودک از دادن این آگاهی‌ها سر باز زده است.»
توسعه نرم‌افزارهای رایانه‌ای

در ۱۹۹۳ آسانژ یکی از نخستین فراهم‌کنندگان خدمات همگانی اینترنت در استرالیا به نام «شبکه دسترسی همگانی سایبری» بود. وی از ۱۹۹۴ در مقام برنامه‌ریز و گسترش‌دهنده نرم‌افزار آزاد در ملبورن ساکن شد. در ۱۹۹۵ نخستین پورت اسکنر متن‌باز (به انگلیسی: open source port scanner) را نوشت. در ۱۹۹۶ عضو تیمی برای نوشتن چندین وصله برای سامانه پستگرس‌کیوال بود.
در زمان نگارش کتاب زیرزمینی: «قصه‌های هک‌کردن، دیوانگی و وسواس دربارهٔ مرز الکترونیکی» (۱۹۹۷) آسانژ پژوهشگر کتاب بود. در این کتاب، او سابقه او در خرابکاران بین‌المللی روشن می‌کند.
از ۱۹۹۷ در توسعه سیستم رمزگذاری انکارپذیر رابرهوز همکاری داشت. این نوع رمزگذاری در وصله‌های سیستم‌عامل لینوکس بکار می‌رفت. هدف از طراحی این وصله‌ها انکارپذیری شدنی در برابر تحلیل رمز رابرهوز است. دیگر نرم‌افزارهای رایگانی که او در نگارش آن نقش داشته، نرم‌افزار گرفتن یوزنت NNTPCache (۱۹۹۶) و Surfraw (۲۰۰۰) هستند که برای موتورهای جستجو وب به کار می‌روند.
فعالیت روزنامه‌نگاری

در سال ۲۰۰۹ آسانژ جایزه رسانه‌های عفو بین‌الملل برای «کنیا: فریاد خون - کشتارها و ناپدیدشدن‌های غیرقانونی» را از آن خود ساخت. او از سوی مرکز روزنامه‌نگاری کندوکاوگرانه به عنوان روزنامه‌نگار بازشناخته شده است. آسانژ سال‌ها یکی از اعضای اتحادیه روزنامه‌نگاران استرالیا، انجمن رسانه‌ها، سرگرمی و هنرها بود و در سال ۲۰۱۱ عضو افتخاری آن شده است.
الکس مسی می‌نویسد: «له، جولیان آسانژ روزنامه‌نگار است» و می‌افزاید البته شاید «اهل خبر» newman توصیف بهتری برای آسانژ باشد. آلن درشوویتز گفته: «بدون هیچ تردیدی او روزنامه‌نگار است، گونه‌ای تازه از روزنامه‌نگار.»
خود آسانژ گفته که از ۲۵ سالگی سرگرم انتشار مطالبی بر پایه واقعیت بوده و نیازی به گفت‌وشنود در این باره که او روزنامه‌نگار بودن یا نبودن او نیست. او می‌گوید: «پیش از هر چیز ناشر و سردبیری است که روزنامه‌نگاران دیگر را سازماندهی و رهبری می‌کند.»
ویکی‌لیکس > پیدایش

آسانژ در ۱۹۹۹ نام دامنه اینترنتی ویکی‌لیکس را ثبت می‌کند. او می‌گوید: «اما در آن زمان کاری با آن نکردم.»
ویکی‌لیکس > پیگردهای قضایی ایالات متحده

در سال ۲۰۱۰ پس از افشای اسناد محرمانه تهیه شده توسط سرباز آمریکایی «چلسی منینگ» از سوی ویکی‌لیکس، مقامات آمریکایی شروع به تحقیق با هدف محاکمه ویکی‌لیکس و جولیان آسانژ بنا بر قانون ضد جاسوسی ایالات متحده نمودند.
در ۱۰ ژوئن ۲۰۱۰، گزارش شد که مقامات پنتاگون سعی دارند او را دستگیر کنند. پس از بازجویی آسانژ و دیگران در مقابل اداره تحقیقات فدرال (اف‌بی‌آی) و «هیئت منصفه عالی» در الکساندریا، ویرجینیا در نوامبر ۲۰۱۰ دادستان کل ایالات متحده آمریکا اعلام کرد که تحقیقات علیه ویکی‌لیکس در جریان است. در دسامبر ۲۰۱۱ مأموران دادستانی پیگیر در پرونده چلسی منینگ، مدعی وجود مدارکی دال بر ارتباط اینترنتی بین منینگ و یکی از اعضا ویکی‌لیکس (آسانژ) شدند. آسانژ و منینگ هر دو منکر این ارتباط شده و اتهامات و را غیرواقعی خواندند. مدارک ارائه شده توسط دادستانی، مبتنی تنها بر ظواهر و نه بر پایه مدارک اثبات‌پذیر در دادگاه بودند. مأموران دولت می‌گفتند که، چلسی منینگ از ویکی‌لیکس، کمک‌های فناوری دریافت کرده بود تا بتواند کدهای رمز کامپیوتر ارتش آمریکا را بشکند.
مدارک دادگاهی منتشر شده و اسناد افشا شده در سال ۲۰۱۴ توسط ادوارد اسنودن کارمند پیشین آژانس امنیت ملی ایالات متحده آمریکا (اِن‌اِس‌اِی) در می ۲۰۱۴ نشان می‌دهند که حتی تا آن تاریخ نیز تحقیقات در مورد آسانژ ادامه داشتند و نام جولیان آسانژ در لیست افردی که باید «شکار شوند» قرار داشته است. همچنین آمریکا به هم پیمانانش اصرار می‌کرده تا روند تحقیقات جنایی خود را علیه آسانژ به اجرا بگذارند. در همان گزارش آمده است که آژانس امنیت ملی ایالات متحده آمریکا، ویکی‌لیکس را به عنوان «عنصر خارجی مخرب» طبقه‌بندی کرده که باید تحت مراقبت جدی باشد.
در ژانویه ۲۰۱۵ ویکی‌لیکس اعلام کرد که شرکت گوگل، ایمیل‌ها و فراداده‌های سه نفر از اعضایش را در اختیار دولت فدرال آمریکا قرار داده است. در اطلاعیه‌ای که به گوگل و به هیئت منصفه دادگاه محرمانه فرستاده شده بود، اتهامات وارده بر ویکی‌لیکس و جولیان آسانژ عبارت بودند از ۱) جاسوسی، ۲) توطئه برای جاسوسی، ۳) دزدی و تبدیل اسناد و اموال متعلق به ایالات متحده، ۴) شکستن قوانین مربوط به تقلبات کامپیوتری، ۵) و به‌طور کلی سوء استفاده و توطئه. در صورت اثبات هر یک از این اتهامات، متهم ممکن است حداقل به ۴۵ سال زندان محکوم شود.
ویکی‌لیکس > محاصره مالی

پس از انتشارات مهم ویکی‌لیکس در مورد افشای اسناد دیپلماتیک آمریکا، از ۷ دسامبر ۲۰۱۰ وسترن یونیون، مسترکارد، ویزا کارت، بنک آو آمریکا، پی‌پل همه نقل و انتقالات و حواله‌های بانکی با ویکی‌لیکس را مسدود کردند. بانک سوئیس، پست‌فایننس اعلام کردند که سرمایه‌های آسانژ را که بالغ بر ۳۱هزار یورو بوده بلوکه کرده است. چون هنگام بازگشایی حساب او، «آگاهی‌های نادرستی» دربارهٔ محل زندگی خود داده است. آسانژ این کردارهای خصمانه بنگاه‌های مالی را «مک‌کارتیسم سوداگرانه» نامید.
این ممنوعیت‌ها باعث می‌شدند که دریافت کمک‌های مالی هواداران که تنها راه کسب درآمد و بقای مالی برای ویکی‌لیکس است غیرممکن شود. محاصره بانکی، ویکی‌لیکس را در شرایط بسیار مشکلی قرار می‌داد و سبب ضررهای مالی مهمی برای این سازمان غیرانتفاعی شد. نزدیک به دو سال طول کشید و تنها پس از حکم یک دادگاه ایسلند به نفع ویکی‌لیکس و شکل خاص ساختار قراردادی کارت‌های اعتباری در فرانسه بود که امکان برقراری مجدد نقل و انتقالات مالی فراهم شد. وبگاه روزنامه انگلیسی‌زبان سوئدی «لوکال» در ۲۷ دسامبر ۲۰۱۰ به نقل از آسانژ نوشت که هزینه‌های قانونی برای ادامه فعالیت وبگاه ویکی‌لیکس و دفاعش به ۵۰۰هزار پوند رسیده است. تصمیم بازداری کمک مالی به ویکی‌لیکس از سوی ویزا، مسترکارد و پی‌پال ۴۲۵هزار پوند هزینه داشته که برابر با هزینه انتشارات در وب‌سایت در شش ماه است. آسانژ گفته که ویکی‌لیکس در اوج خود روزی ۸۵هزار دلار دریافت کرده است.
ویکی‌لیکس > کتاب زندگی‌نامه

در دسامبر ۲۰۱۰ آسانژ حقوق انتشار زندگی‌نامه به قلم خود را یک میلیون دلار فروخت. او به ساندی تایمز گفت: «به دلیل دشواری‌های مالی خود و وب‌سایتش ناگزیر به این کار شده و گفته نمی‌خواهم این کتاب را بنویسم، اما تا کنون ۲۰۰۰۰۰ پوند برای مسائل حقوقی خود پرداخته‌ام و نیاز دارم از خود دفاع کنم و ویکی‌لیکس را روی پا نگاه دارم.»
ویکی‌لیکس > اتهامات بدرفتاری جنسی

در سپتامبر ۲۰۱۰ پلیس سوئد تحقیق دربارهٔ دو مورد آزار جنسی از سوی آسانژ را آغاز کرد. آسانژ این اتهامات را «بی‌پایه» خواند و گفت تمامی برخوردهای جنسی رضایتی دوطرفه بوده‌اند. هویت دو زن سوئدی که از آسانژ شکایت کرده‌اند نامشخص است. در ژانویه ۲۰۱۱ آسانژ که در آن زمان در بریتانیا بود پی برد که سوئد حکم اروپایی دستگیری برای استرداد او به سوئد جهت بازجویی را صادر کرده است. بازپرسی استرداد در ۷ یا ۸ و ۱۱ فوریه ۲۰۱۱ در دادگاه قاضیان شهر وست‌مینستر انجام پذیرفت و حکم به حالت تعلیق درآمد. در ۲ مارس ۲۰۱۱ وکلای آسانژ در دادگاه عالی بریتانیا دلایل خود را برای اعتراض به بازپس‌فرستادن آسانژ به سوئد ارائه کردند. آسانژ به قید ضمانت آزاد شد. به دنبال پژوهش‌خواهی در ۱۲ و ۱۳ ژوئیه ۲۰۱۱، دادگاه عالی لندن تصمیم خود را به زمانی دیرتر انداخت. در ۳۰ مه ۲۰۱۲ دادگاه عالی بریتانیا، حکم نهایی مبنی بر تأیید تقاضای دادستان سوئد برای استرداد جولیان آسانژ به ان کشور را اعلام کرد. این دادگاه آخرین راه کار قانونی آسانژ برای اجتناب از با ز پس فرستاده شدن به سوئد بود. پس از اعلام حکم دادگاه عالی تجدید نظر، آسانژ که در خطر باز پس فرستاده شدن به سوئد قرار داشت به سفارت اکوادور در لندن پناهنده شد.
در مه ۲۰۱۷، دادستان سوئد تصمیم با دستور توقف تحقیق دربارهٔ ادعای آزار جنسی آسانژ، حکم بازداشت او را باطل کرد.
ویکی‌لیکس > تقاضای پناهندگی از اکوادور

از ژوئن ۲۰۱۲ آسانژ به سفارت اکوادور در لندن پناه برده و تا اوایل سال ۲۰۱۹ و زمان دستگیری، در آنجا زندگی می‌کرد. سفارت اکوادور با نصب دوش، تخت خواب، آشپزخانه کوچک، رایانه و… در یکی از اتاق‌های سفارت، آن را به محل زندگی آسانژ تغییر داد. نگرانی آسانژ و هوادارانش، از فرستاده شدن به سوئد و مواجه با اتهامات دادستانی سوئد نیست. بلکه آن‌ها نگران از احتمال بالای استرداد از سوئد به آمریکا هستند؛ زیرا با توجه به اتهامات وارده به آسانژ، حتی خطر حکم اعدام وجود دارد. پیشنهاد اعدام از طرف برخی سیاستمداران ایالات متحده عنوان شده بود.
در ۱۹ ژوئن ۲۰۱۲ وزیر امور خارجه اکوادور ریکاردو پاتینو اعلام نمود که دولت اکوادور تقاضای پناهندگی جولیان آسانژ را دریافت کرده و در حال بررسی آن است. پیش از پذیرش پناهندگی آسانژ، دولت بریتانیا در نامه‌ای به وزیر خارجه پاتینو، تهدید نمود که پلیس سلطنتی، وارد سفارت اکوادور شده و آسانژ را در آنجا دستگیر خواهد نمود. اما ریکاردو پاتینو این تهدید را محکوم کرد و افزود این حرکت نقض قرارداد وین درباره روابط سیاسی است. پس از این جواب، دولت بریتانیا یک پاسگاه موقت در مقابل سفارت ایجاد کرد. افراد پاسگاه، وظیفه دارند آسانژ را در صورت خروج از سفارت اکوادور دستگیر کنند. تا اکتبر ۲۰۱۵ این پست نگهبانی هزینه‌ای معادل ۱۲/۶ میلیون پوند استرلینگ برای بریتانیا دربرداشت. به همین دلیل در آن تاریخ پاسگاه مزبور تعطیل شد. با این همه پلیس تأکید نمود که مأموران عادی و مخفی همچنان در صدد دستگیری آسانژ هستند.
در ۱۶ اوت ۲۰۱۲ وزیر امور خارجه ریکاردو پاتینو اعلام کرد که اکوادور تقاضای پناهندگی جولیان آسانژ را پذیرفته است. پاتینو در اعلامیه رسمی خود اظهار داشت به سبب جدیت و پشتکاری که جولیان آسانژ در دفاع از آزادی بیان و آزادی مطبوعات از خود نشان داده است، جان و امنیت ایشان امروز در معرض خطر است. ریکاردو پاتینو همچنین پیام حمایت رافائل کورئا رئیس‌جمهور اکوادور، مبنی بر اینکه جولیان آسانژ می‌تواند به‌مدت نامحدود در سفارت اکوادور اقامت داشته باشد را اعلام داشت. یکروز بعد آسانژ اولین سخنرانی خود را از ایوان سفارت اکوادور ایراد نمود.
ویکی‌لیکس > فرود اجباری هواپیمای رئیس‌جمهور بولیوی

در آوریل ۲۰۱۵ سفیر کشور بولیوی در روسیه آسانژ را متهم کرد که با نشر شایعات ساختگی، این باور را برای دولت آمریکا ایجاد کرده که رئیس‌جمهور بولیوی اوو مورالس قصد خارج کردن ادوارد اسنودن از روسیه را با هواپیمای ریاست جمهوری دارد. در نتیجه در ژوئیه ۲۰۱۳ آمریکا با نقض قرارداد وین دربارهٔ روابط سیاسی، هواپیمای مورالس را وادار به فرود در اتریش نمود. آسانژ در این مورد اظهار داشت: «طرح دارای شفافیت و صداقت کامل نبود، ولی ما بر این اعتقاد بودیم که نتیجه وسیله را توجیه می‌کند. نتیجه آن، عملیات ایالات متحده شد، و ما از آنچه رخ داد متاسفیم.»
بعدها در یک مصاحبه آسانژ موضوع فرود اجباری هواپیمای رئیس‌جمهور بولیوی برای جستن اسنودن در هواپیما، توسط دولت آمریکا را از این قرار شرح داد که: پس از باطل شدن پاسپورت ادوارد اسنودن، ویکی‌لیکس به این فکر افتاد که اسنودن را با هواپیمای خصوصی یکی از رئیس‌جمهورهای آمریکای جنوبی که حمایتشان از اسنودن را اعلام کرده بودند از مسکو خارج کنند. هواپیمای مورد نظر برای این نقشه، هواپیمای نیکلاس مادورو رئیس‌جمهور ونزوئلا بود؛ ولی ما تعمداً به جای مادورو در چند مکالمه تلفنی با وکلایمان در آمریکا از هواپیمای رئیس‌جمهور بولیوی مورالس نام بردیم، بدیهیست که سازمان‌های امنیتی آمریکا این صحبت‌ها را شنیده بودند؛ ولی نهایتاً این طرح را به اجرا نگذاشتیم و اسنودن در مسکو ماند و از روسیه تقاضای پناهندگی نمود.