stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
احمدیلیان
ارسلان‌ابه

نصرت‌الدین ارسلان‌ابه بن آق‌سنقر ۵۲۸ -۵۷۰ / ۱۱۳۳ تا ۱۱۷۴ میلادی، باوجود اینکه مدت درازی اتابک مراغه بود، اما نامی از او در منابعی که به منازعات زمان مسعود بن محمد بن ملکشاه پرداخته‌اند، دیده نمی‌شود. در ۱۷ ذی القعده ۵۲۹ هجری (۳۰ اگوست ۱۱۳۵)، خلیفه المسترشد که در جنگ با مسعود بن محمد بن ملکشاه نزدیک همدان شکست خورده بود و اسیر گشته بود، در مراغه بدست حشاشین بقتل رسید. ابن‌اثیر برای نخستین بار در ۵۳۰ (قمری)/ ۱۱۳۵–۱۱۳۶ به عنوان یکی از امیرهایی یاد می‌کند که در بغداد به هواداری از الراشد خلیفه عباسی بغداد گرد داوود بن محمود سلجوقی جمع شدند. گزارش‌های بعدی دربارهٔ برادر او - که شیرگیر نام داشته - می‌باشد که در سال ۵۴۰ /۱۱۴۵–۱۱۴۶ سپاهی به کمک چاولی فرستاده. چاولی (جاولی) رئیس محافظان مسعود، در آذربایجان مستقر بوده و رئیس گارد سلطنتی را «جاندار» می‌نامیدند. نام نصرت‌الدین ارسلان‌ابه، بار دیگر بین فرماندهانی دیده می‌شود که خاص‌بیک ارسلان بن پلنگ‌اری برای شکست دادن بوزآبه امیر فارس و دشمن مسعود در اصفهان سال ۵۴۲ / ۱۱۴۸–۱۱۴۷ گردآورده بوده‌است. به هرحال، مورخین دیگر گفته‌اند که خاص‌بیک مراغه را در ۵۴۱ محاصره نمود و حتی گفته شده که خود مسعود مراغه را در شوال ۵۴۵ محاصره نمود و پس از دو روز اشغال نمود. راوندی می‌گوید که بین خاص‌بیک و ارسلان‌ابا دشمنی وجود داشته که در روئین‌دژ آن را حل و فصل کرده‌اند. بنظر می‌رسد که روئین‌دژ پایگاه خاندان احمدیلی بوده. مینورسکی پیشنهاد می‌کند که محل این دژ حدود ۱۶ کیلومتری مراغه، کنار صوفی‌چای در محل یای‌شهر (شهرتابستانی به ترکی آذری) کنونی قرار داشته‌است. وقتی که سلطان محمود بن محمد بن ملکشاه در اوایل ۵۴۸ خاص‌بیگ را بقتل رسانید، هم ارسلان‌ابه و هم ایلدگُز به سلطان اعتراض کردند. از آن تاریخ (۵۴۸) تا ۵۵۱، ارسلان‌ابه با ایلدگز و دیگر امیران ضد سلطان محمد همکاری نمود و در تلاش آن‌ها برای جانشین کردن سلیمان شاه بن محمد بجای سلطان محمد در همدان شرکت نمود. ارسلان‌ابه همچنین در۵۴۹ به بیرون کردن چغری‌بیگ، شاهزاده سلجوقی، که به آذربایجان دست‌اندازی نموده بود، به ایلدگز پیوست. سپس آن دو آذربایجان را بین خود تقسیم کردند (بجز اردبیل). اما پس از اینکه سلطان محمد ایلدگز را در نخجوان شکست داد (۵۵۱)، ارسلان‌ابه را والی آذربایجان نمود و هنگامی که سلطان محمد در ۵۵۴ در می‌گذشت، فرزند خردسال خودرا به اتابک مراغه سپرد. ارسلان‌ابه هم از پذیرش سلطه سلطان عراق، ارسلان‌شاه سرباز زد که تحت حمایت ایلدگز بود. ایلدگز پسرش، محمد جهان‌پهلوان، را به جنگ ارسلان‌ابه فرستاد، اما ارسلان‌ابه با کمک ارمن‌شاهِ خلاط، ایلدگزیان را شکست داد. معمولاً ارسلان‌ابه با ایلدگز و ارسلان‌شاه که تحت حمایت او بود، ضدیت داشت؛ و بین ۵۵۶ تا ۵۶۳، که ایلدگز گرفتار مخالفت و شورش حسام الدین اینانج، امیر ری بود، ارسلان‌ابه هم ۵۰۰۰ سرباز به کمک اینانج فرستاد. البته در لشکرکشی‌های ایلدگز به گرجستان در ۵۵۷ / ۱۱۶۱–۱۱۶۲ و ۵۵۸/ ۱۱۶۲–۱۱۶۳، ارسلان‌ابه به او کمک می‌کرد، اما بازهم مخالف سلطه ایلدگز بر سلطنت سلجوقی عراق بود. باز هنگامی که در ۵۶۱ تا ۵۶۴ اینانج دوباره شورش کرد، ارسلان‌ابه (در ۵۶۳) اوضاع را غنیمت شمرد و از خلیفه خواست که در خطبه نام سلجوق‌ملک، شاهزاده سلجوقی که در حمایت او بود را به عنوان سلطان بیاورد. این چالش باعث شد تا ایلدگز بار دیگر فرزندش جهان‌پهلوان را به جنگ ارسلان‌ابه بفرستد که این‌بار ارسلان‌ابه شکست خورد و باعث شد که پس از صلح، از مراغه بیرون نیاید. به گفته ابن اثیر، ارسلان‌ابه در سال ۵۷۰ درگذشت.
فلک‌الدین

پس از ارسلان‌ابه، پسرش فلک‌الدین به حکمرانی رسید. ابن اثیر تنها یکجا به او اشاره می‌کند که وقتی محمدجهان‌پهلوان در ۵۷۰/۱۱۷۴–۱۱۷۵ مراغه را محاصره نموده بود، ابن آق‌سنقر (ارسلان‌ابه) درگذشت و شهر را برای فرزندش فلک‌الدین باقی گذاشت. دقیقاً معلوم نیست که تاریخ این مرگ در ۵۷۰ باشد یا کمی پیش از آن. پهلوان ابتدا روئین‌دژ را محاصره نمود سپس خود مراغه را، اما در اشغال هردو ناکام ماند. در نتیجه، قزل‌ارسلان برادرش را برای محاصره تبریز فرستاد که در این زمان تحت حکومت احمدیلیان بود. پیمان صلحی بین محمدجهان‌پهلوان و فلک‌الدین بسته شد که بنا بر آن تبریز به ایلدگزیان واگذار شود. پایان حکومت فلک‌الدین احتمالاً پیش از ۵۸۴ / ۱۱۸۸–۱۱۸۹ بوده‌است.
علاءالدین کرپه‌ارسلان

علاءالدین کَرپه‌ارسلان (پیش از ۵۸۴ / ۱۱۸۸–۱۱۸۹ تا ۶۰۴ / ۱۲۰۷–۱۲۰۸). در منابع، به مدت ۱۴ سال نکته‌ای دربارهٔ احمدیلیان دیده نمی‌شود؛ سپس در راحةالصدور راوندی دیده می‌شود که کوتاه زمانی پس از اینکه طغرل، آخرین سلطان سلجوقی عراق سپاه خلیفه عباسی را در دای‌مرگ شکست داد، ۱۱۸۹–۵۸۴/۱۱۸۸، علاءالدین مراغه‌ای وارد همدان شد تا مراتب خدمتگزاری را اعلام نماید و عهده‌دار حضانت برکیارق فرزند طغرل شود. اوضاع همدان بر وفق مراد اتابک نبود و از این‌روی به مراغه بازگشت. به نظر می‌رسد فرمانروایی ادب‌پرور بوده چون به درخواست او نظامی گنجوی هفت‌پیکر را سرود. علاءالدین، از دودمان آق‌سنقر بوده و دو فرزند بنام‌های نصرت‌الدین محمد و فلک‌الدین احمد داشته که امروزه ناشناخته‌اند. از پایان مثنوی برمی‌آید که نظامی آن را به روئین‌دژ فرستاده که پایگاه اتابکان مراغه بوده و سرودن آن در چهارده رمضان ۵۹۳ (۳۱ ژوئیه ۱۱۹۷) به پایان رسیده است.
ابن‌اثیر می‌نویسد که کرپه ارسلان قصد داشته تا با کمک مظفرالدین گوکبوری از اربیل، آذربایجان را از دست ابوبکر ایلدگیزی ضعیف‌النفس خارج نماید. به‌هرحال ابوبکر کمک دریافت نمود و کرپه‌ارسلان را در مراغه محاصره نمود. در پیمان صلح به کام ابوبکر قرار شد که کرپه‌ارسلان یکی از قلعه‌های خود را بدهد و در مقابل اشنو و ارومیه را بگیرد. علاءالدین در ۶۰۴ درگذشت و قلمرو او در اختیار فرزند خردسالی قرار گرفت که او نیز در ۶۰۵ درگذشت و به ابوبکرایلدگیزی فرصت داد تمامی متصرفات احمدیلیان بجز روئین‌دژ را بگیرد. روئین‌دژ در اختیار خواجه وفاداری قرار گرفت که خزاین احمدیلیان را بدانجا منتقل کرد و این جابجایی همراه یکی از نوادگان دختری او بوده که آخرین فرد شناخته شده این خاندان است. اگرعلاءالدین اهل ساختن مقبره بود، می‌توانست به عنوان سازنده گنبد کبود معرفی شود، چونکه دوره او زمان مناسبی برای منتسب کردن ساخت است.
سلافه‌خاتون

آخرین فردی که از این خاندان نام‌برده شده، سلافه‌خاتون است. این همان خاتونی است که ابن‌اثیر او را حاکم مراغه و حاکم روئین‌دژ پس از تسلط مغولان به مراغه در ۶۱۷ / ۱۲۲۰–۱۲۲۱ می‌نامد. نسوی از او به عنوان یکی از بازماندگان اتابک علاءالدین نام می‌برد و می‌گوید که اتابک ازبک ایلدگیز او را به عقد نکاح فرزند کرولال خود ملک‌خاموش قزل‌ازسلان درآورد. هنگامی که ملک‌خاموش به جلال‌الدین خوارزمشاه پیوست و بعدها از او دست کشید و به الموت رفت، سلافه‌خاتون در روئین‌دژ باقی ماند. سلافه‌خاتون می‌خواست با شرف‌الدین وزیر جلال‌الدین خوارزمشاه ازدواج کند تا وزیر دست از محاصره قلعه بردارد، اما با ورود جلال‌الدین، او خاتون را برای خود خواستگاری کرد و پس از ازدواج، در قلعه حاکمی گماشت. نصرت‌الدین، فرزند ملک‌خاموش بنا به گفته جوینی با کمک سلافه‌خاتون نزد مغولان صاحب مقامات شد، البته مینورسکی به صحت این ادعا شک کرده‌است.
پی‌نوشت

↑  Clifford Edmund Bosworth, The New Islamic Dynasties: A Chronological and Genealogical Manual, Columbia University, 1996. pp 198:"The Ahmadilis"
↑  خلیلی، م فصلنامه مطالعات تقریبی مذاهب اسلامی (فروغ وحدت)، ٨٥.
1 2  C. Cahen.
↑  خلیلی، م فصلنامه مطالعات تقریبی مذاهب اسلامی (فروغ وحدت)، ٨٦.
↑  شیرازی (نویدی), عبدی بیگ (1368).  نوایی, عبدالحسین (ed.). تکملة الاخبار. تکملة الاخبار (تاریخ صفوی از آغاز تا 978هجری قمری). تهران: نشر نی. p. ۱۲۳. {{cite book}}: |access-date= requires |url= (help)
1 2 3 4 5 6 7  K. A. Luther.
1 2 3 4  عباس زریاب.
1 2 3  daneshnameh.roshd.ir.
↑  مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «الفضل المسترشد بالله». در [[ویکی‌پدیای (عربی )|دانشنامهٔ ویکی‌پدیای (عربی )]]، بازبینی‌شده در ۲۸دی ۱۳۹۵.
↑  "اغتیال الخلیفة المسترشد بالله". الجزیرة.نت (به عربی). 2013-09-10. Retrieved 2017-01-17.
↑  C. E. Bosworth.
↑  C. Edmund Bosworth.
سکه فلوس کرپه‌ارسلان آق‌سنقری در موزه تاریخ جمهوری آذربایجان
سیتیزندیوم

| 0 | 1 |
| --- | --- |
صفحه اصلی وبگاه سیتیزندیوم در سال ۲۰۱۸: صفحه اصلی وبگاه سیتیزندیوم در سال ۲۰۱۸
گونه وبگاه: دانشنامهٔ برخط
در دسترس به زبان: انگلیسی
مالک: تایدز سنتر یا مرکز تایدز
بنیانگذار(ان): لری سنگر
وبگاه: http://en.citizendium.org/
تجاری؟: خیر
راه‌اندازی: مارس ۲۰۰۷
وضعیت کنونی: فعال
تصویری از لری سنگر
سیتیزندیوم (به انگلیسی: Citizendium) (و با تلفظ:Seeteezen-dee-yom) که صورت اختصاری عبارت Citizens' Cpompendium به معنی اختصار شهروندان است، نام دانشنامه‌ای است که لری سنگر فیلسوف آمریکایی و از بنیانگذاران ویکی‌پدیا، پس از جدا شدن از ویکی‌پدیا، در مارس ۲۰۰۷ بنیان گذارد. این دانشنامه، مانند ویکی‌پدیا، توسط نرم‌افزار مدیاویکی اداره می‌شود. در این دانشنامه اینترنتی، محتوای نوشته شده توسط کاربران، باید توسط یک گروه شامل کارشناسان رشته مربوط بررسی شده و در صورت تأیید، در دانشنامه درج شود.
کارشناسان تیم بررسی ویکی سیتی زندیوم باید مدرک کارشناسی ویا بالاتر داشته باشند و سن آنها نباید کمتر از ۲۵ سال باشد.
لری سنگر در این‌باره گفته است:
ویکی‌پدیا کارهای بزرگی انجام داده است. زمانی اطلاعات منتشر شده روی دائرةالمعارف‌های آزاد آنلاین از دقت و صحت کمی برخوردار بودند، اما همین که یک سیستم باز که کاربران به راحتی می‌توانستند اطلاعات خود را روی آن قرار دهند، وجود داشت بسیار شگفت انگیز بود. اما اکنون با ارائه این نسخه جدید کاربران می‌توانند مطمئن باشند مطالبی که مطالعه می‌کنند مورد تائید کارشناسان قرار گرفته است.
این دانشنامه تنها به زبان انگلیسی در دسترس است و رتبه الکسای آن نیز در مقایسه با رقیبش، ویکی‌پدیا، بسیار پایین‌تر است. افراد برای افزودن محتوا به دانشنامه، باید با نام واقعی خود ثبت نام کنند و پس از آن افزودن مطالب، اعضای گروه کارشناسی، درباره درج مطلب تصمیم می‌گیرند. محتوای این دانشنامه، با مجوز کریتیو کامنز نسخهٔ
Creative Commons Attribution 3.0 Unported License منتشر می‌شود.
مدهر جعفری

| مدهر جعفریفرماندهٔ والا مقام امپراتوری بریتانیا | مدهر جعفریفرماندهٔ والا مقام امپراتوری بریتانیا |
| --- | --- |
هندی: मधुर जाफ़री انگلیسی: Madhur Jaffrey: هندی: मधुर जाफ़री انگلیسی: Madhur Jaffrey
زادهٔ: ۱۳ اوت ۱۹۳۳ ‏(۹۱ سال) دهلی، راج بریتانیا (هند امروزی)
ملیت: هندی
محل تحصیل: دانشگاه دهلی آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک
همسر(ها): سعید جعفری (ا. ۱۹۵۸–ج. ۱۹۶۶) سنفورد الن (ا. ۱۹۶۹)
فرزندان: ضیاء جعفری (زادهٔ ۱۹۵۹) میرا جعفری (زادهٔ ۱۹۶۰) سکینه جعفری (زادهٔ ۱۹۶۲)
پیشه آشپزی: پیشه آشپزی
سبک آشپزی: آشپزی هندی و آشپزی آسیای جنوبی
 رستوران(های) کنونی «دعوت»، نیویورک (۱۹۸۶ تا کنون) :  رستوران(های) کنونی «دعوت»، نیویورک (۱۹۸۶ تا کنون) 
 :  
 :  
مدهر جعفری (هندی: मधुर जाफ़री، انگلیسی: Madhur Jaffrey؛ زادهٔ ۱۳ اوت ۱۹۳۳) با نام اصلی مدهر بهادر، یک بازیگر، سرآشپز، نویسنده کتاب‌های آشپزی و راهنمای سفر، و شخصیت تلویزیونی اهل هند است. شهرت وی بابت رواج آشپزی هندی در دنیای غرب است که توسط نخستین کتاب آشپزی‌اش با عنوانِ «فراخوانی به آشپزی هندی» (۱۹۷۳) انجام شد و این کتاب را در فهرست «تالار کتاب‌های مشهور آشپزی بنیاد جیمز برد» قرار داد.
او در همکاری هنری میان جیمز آیووری و اسماعیل مرچنت نقش به‌سزایی داشت و در چندین فیلم این دو کارگردان شرکت کرد که از آن میان می‌توان به فیلم شکسپیر والا اشاره کرد که برایش جایزهٔ خرس نقره‌ای برای بهترین بازیگر زن را در پانزدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین به ارمغان آورد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به دختر جدید، گرگ، بی‌عیب، شش درجه جدایی، قسمت، شکسپیر والا، قتل بی‌نقص، یک کوارتت دیرهنگام، بیمارستان گود کارما، فیبی در سرزمین عجایب و گورو اشاره کرد.
او در سال ۲۰۰۴ میلادی نشان فرماندهی امپراتوری بریتانیا را به پاس خدماتش در زمینهٔ ارتقا ارتباطات فرهنگی میان کشورهای هند، بریتانیا و ایالات متحده آمریکا، از طریق آثار سینمایی، تلویزیونی و آشپزی‌اش دریافت داشت.
خاطرات دوران کودکی او از هندوستان در زمان راج بریتانیا، در کتابی با نام «بالارفتن از درخت انبه» در سال ۲۰۰۶ منتشر شد. وی همچنین بیش از ۳۰ کتاب آشپزی نگاشته‌است که مشهورترین آنها، «آشپزی هندی مدهر جعفری» نام دارد در سال ۱۹۸۲ در انگلستان منتشر شد. او مشاور غذا و آشپزی در رستوران مشهور «دعوت» در نیویورک است که به‌عقیدهٔ بسیاری از منتقدان غذا، یکی از بهترین رستوران‌های هندی در نیویورک است.
الکساندر بیلش

| الکساندر بیلش | الکساندر بیلش |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: Oleksandr Ivanovych Bilash
زاده: ۶ مارس ۱۹۳۱
درگذشته: ۶ مهٔ ۲۰۰۳ (۷۲ سال) کیف، اوکراین کی‌یف
پیشه(ها): آهنگساز
سال‌های فعالیت: ۱۹۵۶–۲۰۰۳
الکساندر بیلش (اوکراینی: Олександр Іванович Білаш؛ ۶ مارس ۱۹۳۱ – ۶ مهٔ ۲۰۰۳) آهنگساز اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۶ تا ۲۰۰۳ میلادی فعالیت می‌کرد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی، نشان پرچم سرخ کار، و جایزه ملی شوچنکو شده‌است.
ایا پاناس

| ایا پاناس | ایا پاناس |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۰ ژوئن ۱۹۱۱ تالنه
درگذشت: ۵ ژانویهٔ ۱۹۹۴ (۸۲ سال) کی‌یف
ملیت: امپراتوری روسیه
دیگر نام‌ها: Did Panas
پیشه: Theater and television actor
ایا پاناس (اوکراینی: Вескляров Петро Юхимович؛ ۱۰ ژوئن ۱۹۱۱ – ۵ ژانویهٔ ۱۹۹۴) بازیگر سینما، مجری تلویزیون، بازیگر تلویزیون، و بازیگر تئاتر اهل امپراتوری روسیه بود.
صادق رحمانی

| صادق رحمانی | صادق رحمانی |
| --- | --- |
صادق رحمانی در سال ۱۳۹۶: صادق رحمانی در سال ۱۳۹۶
نام اصلی: محمدصادق رحمانیان
زاده: ۲۹ تیر ۱۳۴۴ ‏(۵۹ سال) گراش، ایران
محل زندگی: تهران 
پیشه: شاعر، نویسنده و مدیر دولتی
ملیت: ایرانی
تحصیلات: کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی
دانشگاه: دانشگاه علوم و تحقیقات
سبک نوشتاری: قالب‌های کلاسیک و سه‌گانی
سال‌های فعالیت: از ۱۳۶۴ تاکنون
کتاب‌ها: انار و بادگیر سبزها قرمزها
دلیل سرشناسی: ابداع رباعیات نیمایی
پدر و مادر: علی‌اصغر رحمانی
پس‌زمینه‌های علمی: پس‌زمینه‌های علمی
دانشگاه: دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات
عنوان پایان‌نامه: ویژگی‌های زبان رادیو (۱۳۸۳)
استاد راهنما: محسن ابوالقاسمی
کار علمی: کار علمی
زمینهٔ تخصصی/حوزه کاری: زبان و ادبیات فارسی
زیرشاخهٔ: زبان رادیو
 :  
 :  
صادق رحمانی (زادهٔ تیر ۱۳۴۴) با نام شناسنامه‌ای محمدصادق رحمانیان، شاعر ایرانی است.
زندگی‌نامه

صادق رحمانی با نام شناسنامه‌ای محمدصادق رحمانیان در تیرماه ۱۳۴۴ در شهر گراش استان فارس به دنیا آمد. پدرش، علی‌اصغر رحمانی، متولد جهرم و اصالتاً اهل جویم بود. او در سال‌های پیش از انقلاب اسلامی به عنوان یکی از چهره‌های فعال، مشغول به فعالیت‌های انقلابی بود و علاوه بر ایران، در بحرین و قطر نیز سخنرانی می‌کرد. علی‌اصغر رحمانی در سال ۱۳۶۶ قمری به عنوان روحانی و برای فعالیت تبلیغی به گراش رفت و در دی ۱۳۵۸ درگذشت. پدربزرگ صادق رحمانی، ملا علی‌نقی جویمی نام داشت که در دوران انقلاب مشروطه در لارستان، در کنار سید عبدالحسین لاری به مبارزه می‌پرداخت.
صادق رحمانی تحصیلاتش در دوران ابتدایی را در دبستان برق روز گراش پشت سر گذاشت و دورهٔ متوسطه را هم در دبیرستان حاجی‌پور گراش گذراند و در سال ۱۳۶۴ دیپلم گرفت. پس از آن با توجه به شغل پدرش، برای ادامهٔ تحصیل به قم رفت و به تحصیل علوم حوزوی مشغول شد. او مقدمات علوم حوزوی را در مدرسهٔ علمیهٔ رضویه و صرف و نحو عربی، معانی، بیان، بدیع و دیگر علوم را در حوزهٔ علمیهٔ قم فراگرفت ولی تحصیلاتش را برای درس خارج ادامه نداد. او مدرک کارشناسی خود را در رشتهٔ زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه تهران گرفته‌است. محمدرضا شفیعی کدکنی، سید حسن سادات ناصری، خسرو فرشیدورد، علی شیخ‌الاسلامی، مظاهر مصفا و امیربانو کریمی از جمله استادان دورهٔ کارشناسی صادق رحمانی در بازهٔ سال‌های ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۲ بودند.
رحمانی پس از پایان تحصیلات کارشناسی‌اش به قم رفت و در مراکز علمی و فرهنگی مشغول شد. او مدتی در دههٔ ۱۳۷۰ به عنوان مدیر قسمت هنر و ادبیات روزنامهٔ جمهوری اسلامی مشغول به کار بود. رحمانی مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشتهٔ زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات گرفته‌است. پایان‌نامه‌اش با عنوان ویژگی‌های زبان رادیو، یکی از نخستین پایان‌نامه‌ها در این موضوع بود. تدریس در دانشکدهٔ صدا و سیما، اشتغال و سپس مدیریت در شبکهٔ رادیویی فرهنگ و سردبیری چندین روزنامه و نشریهٔ محلی از دیگر سوابق شغلی رحمانی است. او در سال ۱۳۹۵ در حال تحصیل در مقطع دکتری زبان و ادبیات فارسی بود.
فعالیت‌های ادبی

رحمانی در سال‌های تحصیل در دورهٔ راهنمایی بود که نخستین شعرش را سرود. این فعالیت او تحت تأثیر شاعری پدرش و با مطالعهٔ کتاب درةالاهلیهٔ او بود. نخستین شعری که از رحمانی به چاپ رسید، یک رباعی بود. آن رباعی که توسط علیرضا قزوه نقد و چکش‌کاری شده بود، در سال ۱۳۶۴ در مجلهٔ امید انقلاب، که مدیریت بخش ادبیات آن بر عهدهٔ قزوه بود، چاپ شد. در پی انتشار آن شعر، قزوه نامهٔ تشکرآمیزی برای رحمانی نوشت و از او خواست شعرهای دیگرش را هم برای چاپ در مجلهٔ امید انقلاب، برایش بفرستد. او در سال‌های تحصیل در قم، با انجمن‌های شعر دفتر تبلیغات اسلامی و شاعرانی چون علیرضا قزوه، محمدرضا ترکی، محمدتقی پورمتقی، عبدالرضا رضایی‌نیا و نیز عبدالله حسن‌زادهٔ آملی آشنا شد. رحمانی در سال ۱۳۶۸ در یکی از کنگره‌های شعر حوزه شعری با مطلع «کاری که ز دست عقل ما ساخته نیست / من منتظرم که عشق کاری بکند» خواند که مورد توجه محمدتقی جعفری قرار گرفت. او در همان سال‌ها و همزمان با فعالیت در دفتر تبلیغات اسلامی، انتشارات همسایه را تأسیس کرد و تمرکز آن را بر انتشار مجموعه‌های شعر، به خصوص مجموعه‌های شاعران شهرستانی و دور از مرکز گذاشت.
اولین کتاب شعر رحمانی، با همین واژه‌های معمولی نام داشت که در سال ۱۳۷۲ چاپ شد. کتاب انار و بادگیر دومین کتاب او و نخستین کتاب شعری است که به گویش گراشی از زبان اچمی سروده شده و در سال ۱۳۷۳ انتشار یافته‌است. پس از انتشار چاپ نخست، نقدهایی بر کتاب وارد شد که در چاپ دوم، به کتاب اضافه شده‌اند. مهم‌ترین این نقدها به قلم نویسندگانی چون احمد اقتداری، محمدباقر وثوقی، نظام‌الدین کامیاب و احمد حبیبی است. اولین کتاب شعر صادق رحمانی که به زبانی دیگر ترجمه شده‌است، همهٔ چیزها آبی است نام دارد. این کتاب که سومین اثر رحمانی است، توسط محمد الامین الکرخی، شاعر عراقی مقیم هلند، در سال ۱۳۷۵ به عربی ترجمه و چاپ شد. در سابقهٔ رحمانی، تصحیح و انتشار دیوان شعر سرود آفتاب، سرودهٔ پدرش علی‌اصغر رحمانی نیز به چشم می‌خورد. او در دههٔ ۸۰ و نیمهٔ اول دههٔ ۹۰ کمتر به چاپ مجموعه‌شعر پرداخته و بیشتر به سمت مسئولیت‌های اجرایی فرهنگی متمایل شد. کتاب در این شب آهسته اشعار رحمانی را در بر دارد. بخش نخست این کتاب، سبزها قرمزها نام دارد
رحمانی در سرایش غزل و استفاده از صنایع لفظی و معنوی تبحر دارد. او در بیت «هنوز مثل آرزو نشسته در برابرم / کسی که داغ رفتنش شکست پشت باورم» که در سوگ سید روح‌الله خمینی سروده‌است، با تکرار صامت «س»، تلاش دارد صدای شکستن کمر شاعر را برای مخاطب تداعی کند. یکی دیگر از غزل‌های رحمانی «شاعران معمولی» نام دارد که او در آن به هجو فضای شعری و شاعران آن دوره می‌پردازد.
فعالیت‌های ادبی > سرایش به زبان لارستانی

هرچند اشعار پراکنده‌ای که به زبان لارستانی سروده شده باشند در برخی آثار پژوهشگران نقل شده‌است، اما کتاب انار و بادگیر صادق رحمانی نخستین تلاش منسجم برای سرایش به این زبان است. محمدباقر وثوقی، استاد تاریخ، استفاده از تعابیر و تشبیهات بومی که گاه ترجمهٔ آن به فارسی و درکش برای مخاطب غیربومی ناممکن است را نشانهٔ تسلط رحمانی بر ظرافت‌های فرهنگی منطقهٔ خود می‌داند. به عقیدهٔ او، موفق‌ترین نمونهٔ سرایش به زبان لارستانی در انار و بادگیر، در قالب دوبیتی نمایان شده‌است که شاعر بدون احساس نیاز به استفاده از کلمات رسمی و رایج زبان فارسی، توانسته مضامین مورد نظرش را با واژه‌های بومی منتقل کند. این اشعار مورد استقبال عامهٔ مردم قرار گرفت؛ به گونه‌ای که بسیاری از قطعات آن در مراسم‌های شادی بازخوانی و اجرا می‌شوند. علاوه بر آن، انار و بادگیر موجب ورود شاعران دیگر به موضوع شعر بومی شد و آثاری در این باره خلق گردید. رحمانی در این کتاب، شعرها را به سه صورت، با الفبای فارسی به گویش محلی، آوانگاری لاتین و ترجمهٔ فارسی نوشته‌است و در پایان کتاب، لغت‌نامه‌ای قرار داده‌است که واژگان لارستانی استفاده شده در اشعار را به همراه معادل فارسی‌شان فهرست کرده‌است.
فعالیت‌های ادبی > ابداع رباعیات نیمایی

شهرت رحمانی در جامعهٔ ادبی، بیش از هر چیز به کتاب سبزها قرمزها برمی‌گردد. او با انتشار این کتاب، خود را به عنوان شاعری خلاق و ابداع‌گر معرفی کرد و توانست تجربه‌ای نو در شعر فارسی و قالب رباعی ایجاد کند. کار رحمانی از آن روی مورد توجه است که او اشعار کوتاه را با رعایت اوزان شعری کلاسیک سروده‌است. او به پیشنهاد سید علی میرافضلی، شاعر و پژوهشگر ادبیات، مبنی بر تلاش برای ایجاد تحول در رباعی، شروع به سرایش شعرهای کوتاهی کرد که خودش آن‌ها را «رباعی نیمایی» نامیده‌است. رحمانی این کار را با متحول‌کردن تعداد مصراع‌ها و طرح‌های قافیهٔ این قالب ادامه داد. هرچند برخی از این اشعار او، خارج از وزن‌های متداول رباعی سروده شده‌اند. این نام‌گذاری به گونه‌ای است که شاعر را موظف به رعایت اوزان رباعی می‌کند، اما بر خلاف رباعی، برای سرایش یک مصراع قوی، او را مجبور به سرایش سه مصراع دیگر نمی‌کند.میرافضلی طبیعت‌گرایی را یکی از ویژگی‌های این سبک شعری می‌داند که رحمانی در برخورد بی‌واسطه با طبیعت زادگاهش و نمادهای برخاسته از آن، به دست آورده‌است. او معتقد است که استفاده از وزن رباعی، پرداختن به مضامین خیام‌گونه و استفادهٔ اختیاری و مناسب از موسیقی و قافیه، ویژگی‌هایی است که به موفقیت این سبک جدید از شعر کوتاه ایرانی انجامیده‌است. سعید ناصری این شعرهای رحمانی را ترکیبی دلنشین از هایکوی ژاپنی، رباعی و طرح می‌داند. رنگ و بوی بومی در این اشعار بیش از مضامین دیگر به چشم می‌خورد و شاعر در آن به توصیف طبیعت، حس و حال مردمان و اشیا و اماکن قدیمی منطقهٔ زادگاهش می‌پردازد که بیش از هر چیز ریشه در تجربه‌های دوران کودکی شاعر دارد.
فعالیت‌های ادبی > مضامین عمده

بخشی از غزل «خاطرات»
گفتید با تمام وقاحت به آسمان
بر سفره‌های خالی ما نان بیاورید

با آن همه ستارهٔ روشن کسی نگفت
من سیب سرخ دارم و ایمان بیاورید

ای بادهای غم‌زده، دیگر دلم گرفت
بویی ز خاک پای شهیدان بیاورید
افسانه شیرشاهی، پژوهشگر ادبیات، جریان شعر مقاومتِ متأثر از جنگ ایران و عراق را به دوره‌هایی تقسیم می‌کند و دورهٔ هفتم آن را دورهٔ ظهور شعر اعتراض می‌داند. مضمون عمدهٔ این دوره، دغدغهٔ فراموشی ارزش‌ها، ایثارها و شهادت‌هاست که بیش از همه در شعر علیرضا قزوه جلوه کرده‌است. پس از او شاعران جوان‌تری چون صادق رحمانی به این مضمون روی آوردند. محتوای شعر رحمانی در این دوره، انتقاد از وضع فرهنگی و اقتصادی جامعهٔ پس از جنگ است. او به اقتصادگرایی و رفاه‌زدگی بعد از جنگ انتقاد می‌کند و مرهم آن را یاد و خاطرهٔ شهیدان می‌داند. غزل «خاطرات» رحمانی، بارزترین نمونهٔ این مضمون است. حسین قرایی، نویسنده و استاد دانشگاه، محتوای کلی این غزل را گله‌مندی از اجتماع و اعتراض نسبت به فراموشی یاد شهیدان می‌داند و معتقد است شاعر با استفاده از قافیه‌های توفان، پریشان، باران، شهیدان، نان، ایمان، خیابان، قرآن و زمستان در این شعر توانسته‌است بهرهٔ کاملی از اثر ببرد و مضمونش را منتقل کند. او دههٔ ۶۰ و ۷۰ را دورهٔ اوج شاعری رحمانی می‌داند و آثار عاشورایی سروده شده در آن دوره را در لفافه‌ای از عشق و حب نسبت به شخصیت‌هایی چون عباس بن علی توصیف می‌کند. قرایی همچنین معتقد است که استفادهٔ فراوان از واژه‌هایی چون دست، عزا و اشک در شعرهای آیینیِ رحمانی، بیش از هر چیز برای بیان مفهوم سوگ در شعر اوست. حسرت روزهای جنگ و حسرت از دست رفتن فرصت شهادت، از دیگر مضمون‌های عمدهٔ این دوره است که در شعر رحمانی، با رویکردی انتقادی نمود پیدا کرده‌است.
به اعتقاد محمدحسین انصاری‌نژاد، عنصر عاطفه در اشعار رحمانی بیشتر از عناصر دیگر به چشم می‌خورد و تعادل شاعر در استفاده از هنرهای زبانی و تصویری در شعر، باعث گرایش سلیقه‌های گوناگون به شعرش شده‌است. او موفقیت اشعار رحمانی را در «صدق عاطفی» او می‌داند. اشعار رحمانی در مجموعهٔ با همین واژه‌های معمولی، چنان‌که از نام اثر پیداست، از واژه‌هایی معمولی ساخته شده است و این ویژگی باعث ارتباط بهتر مخاطب با مضمون شده و لهجهٔ شاعر را به لهجهٔ روزمرهٔ معاصر نزدیک می‌کند. واژه‌ها در شعر رحمانی تنها واژه نیستند، بلکه شکلی انسانی به خود گرفته‌اند که با عنصر تشخیص تفاوت دارد. ابوالفضل پاشا، منتقد ادبی، ایده‌آل شعر رحمانی را در خلق مفاهیم «من» و «ما» و برقراری رابطهٔ نقی و اثبات بین آن دو می‌داند و آن را نقطهٔ قوت شاعر تعبیر می‌کند.
فعالیت‌های پژوهشی

رحمانی پس از آشنایی با پژوهش‌های احمد اقتداری، به خصوص با مطالعهٔ کتاب‌های فرهنگ لارستانی و لارستان کهن، به پژوهش و تحقیق در موضوع فرهنگ مردم روی آورد. او در سال ۱۳۸۴، طرحی برای پژوهش و تدوین کتابی با عنوان فرهنگ‌نامهٔ گراش را ارائه کرد که خود ویراستاری‌اش را برعهده داشت و توسط نویسندگان مختلفی نوشته می‌شد. هرچند این کتاب تا کنون به چاپ نرسیده‌است. کتاب سیمای لارستان که به موضوعات تاریخ، جغرافیا و مردم‌شناسی لارستان می‌پردازد، نخستین اثر رحمانی در این حوزه است که در سال ۱۳۷۵ چاپ شده‌است. همچنین، او در کنار محمدباقر وثوقی، منوچهر عابدی‌راد و کرامت‌الله تقوی، یکی از چهار نویسندهٔ کتاب تاریخ مفصل لارستان است که در دو جلد، به سال ۱۳۸۵ نوشته شده‌است. رحمانی اما در کنار تألیف، به تدوین نوشته‌های دیگران نیز پرداخته‌است که گردآوری و چاپ مقاله‌های احمد اقتداری در موضوع زبان‌شناسی در قالب کتاب زبان لارستانی، نمونه‌ای از آن‌هاست.
فهرست آثار > نوشته

با همین واژه‌های معمولی، قم: محراب اندیشه، ۱۳۷۲
انار و بادگیر، قم: همسایه، ۱۳۷۳
سیمای لارستان، قم: همسایه، ۱۳۷۵
همهٔ چیزها آبی است، قم: همسایه، ۱۳۷۵ (ترجمه به زبان عربی توسط محمد الامین الکرخی با عنوان کل شیء الأزرق در سال ۱۳۷۵)
گزیدهٔ ادبیات معاصر: مجموعهٔ شعر ۱۲۰، تهران: نیستان، ۱۳۸۰
تاریخ مفصل لارستان، تهران: همسایه، ۱۳۸۵
سبزها قرمزها، تهران: همسایه، ۱۳۸۵ (ترجمه به زبان عربی توسط محمد الأمین الکرخی با عنوان أخضر أحمر در سال ۲۰۱۷)
در این شب آهسته، تهران: تکا، ۱۳۸۷
آبی روشن، آبی خاموش، تهران: همسایه، ۱۳۹۶
الله بده بارون، تهران: همسایه، ۱۳۹۶
به کتارا خوش آمدید، تهران: همسایه، ۱۴۰۱
بَرَساتی، تهران: همسایه، ۱۴۰۳
و چندین کبوتر سپیدی، تهران: همسایه، ۱۴۰۳
فهرست آثار > ویراسته

سرود آفتاب، علی‌اصغر رحمانی، به کوشش صادق رحمانی، تهران: همسایه، ۱۳۸۳
زبان لارستانی، احمد اقتداری، به کوشش صادق رحمانی، تهران: همسایه، ۱۳۸۴
سال دَردی، الله‌قلی مقتدری، به تصحیح صادق رحمانی، تهران: همسایه، ۱۳۹۷
الینا پچیلیکا

| الینا پچیلیکا | الینا پچیلیکا |
| --- | --- |
زاده: ۲۹ ژوئن ۱۸۴۹ هادیاچ
درگذشته: ۴ اکتبر ۱۹۳۰ (۸۱ سال) کی‌یف
نام(های) دیگر: Olena Pchilka
پیشه: نویسنده، کنشگری
زبان(ها): زبان اوکراینی
ملیت: امپراتوری روسیه
شهروندی: Russian Empire Soviet Union
دانشگاه: Exemplary Boarding School of Noble Maidens (Kiev)
همسر(ها): Petro Antonovych Kosach
فرزند(ان): لسیا یوکراینکا
الینا پچیلیکا (اوکراینی: Олена Пчілка؛ ۲۹ ژوئن ۱۸۴۹ – ۴ اکتبر ۱۹۳۰) مردم‌شناس، نویسنده، و روزنامه‌نگار اهل امپراتوری روسیه بود.
مالوینا شویدلر

| مالوینا شویدلر | مالوینا شویدلر |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۹ اوت ۱۹۱۹ اودسا
درگذشت: ۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۱۱ کی‌یف
ملیت: اوکراین
مالوینا شویدلر (اوکراینی: Мальвіна Зіновіївна Швідлер؛ ۱۹ اوت ۱۹۱۹ – ۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۱۱) بازیگر اهل اوکراین بود.