stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جعفرقلی‌خان سردار بهادر
دوره پهلوی

در آن دوران، بعلت سن پائین احمدشاه، کشور عملأ در دست نخست‌وزیر وقت؛ رضاخان قرار داشت. سرانجام احمدشاه قاجار در سال ۱۳۰۴ ه‍.ش استعفاء داد. با آغاز دوره پهلوی نیز جعفرقلی‌خان همچنان در کابینه محمدعلی فروغی به‌عنوان وزیر پست و تلگراف حضور داشت.
پس از کنار رفتن کابینه ذکاءالملک و روی کار آمدن مستوفی‌الممالک، جعفرقلی‌خان، دیگر در کابینه جایی نداشت، ولی رضاخان او را از اطرافیان بسیار نزدیک خود کرد و در بیشتر سفرها همراه وی بود. به گفته مخبرالسلطنه:
سردار بهادر، تیمورتاش و تدین از «سینه زنان پای عَلَم جمهوریت و تغییر سلطنت» بودند.
وزارت جنگ

پس از استعفای مستوفی‌الممالک از نخست‌وزیری، در سال ۱۳۰۶ مهدی‌قلی هدایت به عنوان نخست‌وزیر، مسئول تشکیل کابینه شد. وی جعفرقلی‌خان را در یازدهم خرداد به عنوان وزیر جنگ همراه با دیگر اعضای کابینه‌اش به مجلس معرفی کرد. به این ترتیب پس از حدود یک سال دوری از مشاغل دولتی، جعفرقلی‌خان به وزارت بازگشت.
در همین سال، حزب جدیدی بنام ایران نو در کشور به وجود آمد، که ریاست آن به عهده شخص رضاشاه پهلوی بود. جعفرقلی‌خان نیز مانند بسیاری از وزرا و نمایندگان مجلس، به این حزب پیوست. این حزب در کمتر از ۶ ماه منحل شد. وی در این دوره از وزارت خود، به جهت بیماری همسرش؛ عزت‌السلطنه به آلمان سفر کرد و پس از حدود ۲ ماه به ایران بازگشت. جعفرقلی‌خان در کابینه محمدعلی فروغی نیز به عنوان وزیر جنگ حضور داشت.
درگذشت

در سال ۱۳۱۲ ه‍.ش سردار اسعد به عنوان وزیر جنگ، به همراه رضاشاه به شهر بابل رفت و ۲۶ آبان ۱۳۱۲ در آنجا به اتهام توطئه علیه شاه، دستگیر و تحت‌الحفظ به تهران برده شد و بلافاصله راهی زندان قصر گردید. پس از چند ماه، در زندان موقت، مسموم و به قتل رسید. در آن زمان سن وی ۵۵ سال بود. همزمان با دستگیری وی، تلگرافی از طرف ادیب السلطنه سمیعی رئیس دربار، بنا به دستور رضاشاه از مازندران به اداره کل نظمیه تهران، مخابره شد، که به این شرح بود:
ریاست اداره کل تشکیلات نظمیه حسب‌الامر مطاع مبارک ملوکانه ارواحنا فداه ابلاغ می‌نماید. چون بواسطه کشف سندی که شرکت جعفرقلی خان اسعد را با تیمورتاش در قضیه نفت می‌رساند و خودتان اطلاع دارید، مشارٌ‌الیه تحت توقیف آمده و اشخاص مفصله ذیل را فورأ توقیف نمائید: سردار اقبال، سردار فاتح، امان‌قلی‌خان ممسنی، سرتیپ‌خان بویراحمدی، شکرالله‌خان بویراحمدی و پسران سردار ظفر بختیاری و کلیه بختیاری‌هایی که در قضیه شرکت داشته‌اند. اسعد را فردا تحت‌الحفظ به وسیله نظمیه به مرکز می‌آورند. هر جا مقتضی است، او را حبس نمائید تا ترتیب محاکمه داده شود. رئیس دفتر مخصوص حسین
در ارتباط با بازداشت جعفرقلی خان، مخبرالسلطنه هدایت در کتاب خاطرات و خطرات خود می‌نویسد:
کار سردار اسعد، به محاکمه نکشید. گفته شد که محرمانه اسلحه به بختیاری وارد کرده است. بعدها در ملاقات از شاه شنیدم: بلی، می‌خواهند محمدحسن میرزا را بیاورند، شهوت‌رانی که از این بیشتر نمی‌شود بیش از این چیزی نفرمودند و معلوم بود که صحبت از اسعد است. من از سردار اسعد جز صمیمیت نسبت به پهلوی ندیدم و در نسبتی که به او دادند، تردید دارم. فرمایش شاه را، تا درجه سیاست می‌دانم.
بزرگ علوی نویسنده دوره رضاخان در کتاب ۵۳ نفر روایت جالبی از روزنامه خواندن خان بابای اسعد آورده است. در این کتاب نوشته:
خان بابای اسعد بخوبی می‌دانست که اخبار مربوط به جنگ چگونه زمامداران را می‌سوزاند. از این جهت به هر قیمتی بود روزنامه تهیه می‌کرد، زیر مطالبی از آن که بضرر حکومت و دولت رضاخان بود، خط می‌کشید و روزنامه را بوسیله آژان برای رئیس زندان می‌فرستاد. جای تعجب نیست. رئیس زندان از این حرکت او آتش می‌گرفت، ولی چه می‌توانست بکند؟ در سلول او را قفل کردند و کلید آن را پیش یک نفر صاحب منصب زندان گذاردند، باز روز بعد روزنامه ای برئیس زندان تحویل داد. بالاخره زندان مجبور شد تمام سوراخ‌های سلول او را گل بگیرد تا اینکه از رساندن روزنامه‌ها جلوگیری شود. خان بابای اسعد بالاخره به دست جلادان زندان کشته شد. این شهامت و دلیری‌های دیگر او هرگز فراموش نخواهد شد.
بازداشت جعفرقلی‌خان، ۴ ماه و نیم به‌طول انجامید و روز ۹ فروردین ۱۳۱۳ به طرز مشکوکی در سن ۵۴ سالگی درگذشت. روز پسین، جسدش را تحویل خانواده او دادند. پیکر وی در تکیه بختیاری در تخت فولاد اصفهان در کنار پدرش به خاک سپرده شد. پس از سقوط پهلوی اول و آغاز پادشاهی محمدرضاشاه، دادگاه دیوان عالی جنایی، در تاریخ ۳۰ بهمن ۱۳۲۲ پزشک احمدی را قاتل عمدی جعفرقلی‌خان سردار اسعد شناخت و وی را به اعدام محکوم کرد.
یادگار در مجلس

پس از مرگ جعفرقلی‌خان، خانواده او فردی را مسئول کارهای مالی‌شان کردند که بخشی از اثاثیه بر جای مانده از جعفرقلی خان را نیز بفروشد. از جمله این‌ها، یک مجسمه فرشته، یک مجسمه شیر، یک پایه چراغ و یک میز مشکی موزاییک بودند که مجلس شورای ملی به بهای هزار و چهارصد تومان خریداری کرد. پس از شهریور ۱۳۲۰ و کناره‌گیری رضا شاه، پسران جعفرقلی خان (محمدتقی و سهراب) این پول را به مجلس برگرداندند و ابراز تأسف کردند که مباشر آن‌ها از مجلس پولی گرفته و در نامه‌ای به حاج محتشم‌السلطنه اسفندیاری رئیس مجلس شورای ملی نوشتند:
«البته سابقه آزادی‌خواهی خانواده اسعد و خدمتگزاری آنها به مشروطیت با این عمل مباینت داشته ولی در آن تاریخ ما نمی‌توانستیم اظهار وجودی بکنیم. استدعا می‌کنیم اشیاء نامبرده را به عنوان هدیه ناقابل خانواده اسعد و یادگار خدمات صادقانه مرحوم جعفر قلی اسعد به مشروطیت ایران قبول و ما را به اعطاء این افتخار مرهون و سرافراز فرمایند و اجازه فرمایند به اشیاء نامبرده پلاکی را که تهیه شده است و نشانه قبول خدمات مرحوم اسعد به مجلس شورای ملی است، نصب کنند».
روی پلاک نوشته بود: «به یادگار خدمات مرحوم جعفرقلی اسعد بختیاری به آزادی و مشروطیت تقدیم مجلس ملی گردید».
مهدی‌قلی هدایت در کنار جعفرقلی‌خان بختیاری و محمدعلی فرزین در مجلس شورای ملی
مدفن سردار بهادر در کنار پدرش سردار اسعد، تکیه بختیاری‌ها
گبه (آلبوم)

| گبه | گبه |
| --- | --- |
آلبوم استودیویی از حسین علیزاده : آلبوم استودیویی از حسین علیزاده 
انتشار: ۱۳۷۲
ژانر: موسیقی ایرانی
ناشر: مؤسسه فرهنگی هنری ماهور
گبه نام یک آلبوم موسیقی است. این آلبوم موسیقی گزیده‌ای از موسیقی متن فیلم سینمایی گبه به کارگردانی محسن مخملباف و به آهنگسازی حسین علیزاده است که در سال ۱۳۷۲ با کد کتابخانه ملی: «۱۴۷۶و» توسط مؤسسه فرهنگی-هنری ماهور منتشر شد. این آلبوم شامل ۲۳ قطعه موسیقی است. حسین علیزاده برای آهنگسازی فیلم گبه، سیمرغ بلورین بهترین موسیقی متن را از چهاردهمین دوره جشنواره فیلم فجر به‌دست‌آورد.
دست‌اندرکاران

ویلن: منوچهر انصاری، خاچیک بابایان، ارسلان کامکار، ابراهیم لطفی، رضا عالمی
ویولا: سیاوش ظهیرالدینی، والودیا طارخانیان
ویلنسل: کریم قربانی، محسن تویسرکانی
کنترباس: علیرضا خورشیدفر
فلوت و پیکولو: ناصر رحیمی
ابوا: کامران علی آقا
کرآنگله: مسعود تاجیک
کلارینت: اکبر محمدی
فاگوت: محسن افتاده
کمانچه: سعید فرج پوری
نقاره: داریوش زرگری
بالابان، کرنا، سرنا: حسین حمیدی
تنبور، نی لبک: حسین علیزاده
آرتورو گررو

آرتورو گررو (اسپانیایی: Arturo Guerrero‎؛ زادهٔ ۳۰ اوت ۱۹۴۸) بازیکن بسکتبال اهل مکزیک بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره شده‌است.
ارتش خلق مغولستان

| ارتش خلق مغولستان | ارتش خلق مغولستان |
| --- | --- |
Монголын Ардын Арми: Монголын Ардын Арми
نشان ارتش خلق مغولستان: نشان ارتش خلق مغولستان
بنیان‌گذاری: مارس ۱۹۲۱
برچیده شده: فوریه ۱۹۹۲
شاخه‌ها: نیروی زمینی ارتش خلق مغولستان نیروی هوایی ارتش خلق مغولستان
ستاد: اولان‌باتور
رهبری: رهبری
فرمانده کل قوا:  دامدین سوخباتور (۱۹۲۱-۱۹۲۳)  جامبین باتمونخ (۱۹۸۴-۱۹۹۰)
وزیر دفاع:  دامدین سوخباتور (۱۹۲۱-۱۹۲۳)  شاگالین جادامبا (۱۹۹۰)
رئیس ستاد کل ارتش خلق مغولستان:  ژنرال شاگالین جادامبا (۱۹۹۰)
نیروی انسانی: نیروی انسانی
سن سربازی: ۱۸
خدمت سربازی: آری
سن سالانه برای خدمت سربازی: (۱۹۸۸)
نیروی ذخیره: ۱۵،۰۰۰
صنعت: صنعت
تأمین کنندگان خارجی:  شوروی  لهستان  آلمان شرقی  ویتنام  کره شمالی  کوبا  بلغارستان
جستارهای وابسته: جستارهای وابسته
رتبه: درجات نظامی جمهوری خلق مغولستان
ارتش خلق مغولستان (به مغولی: Монголын Ардын Арми) که با عناوین ارتش انقلابی خلق مغولستان (به مغولی: Монгол Ардын Хувьсгалт Цэрэг) یا ارتش سرخ مغولستان (به مغولی: Монгол Улаан армийн) نیز شناخته می‌شد، نهادی از حزب انقلابی خلق مغولستان بود که به‌عنوان نیروهای مسلح جمهوری خلق مغولستان تشکیل شده‌بود.
این ارتش در ۱۸ مارس ۱۹۲۱ به‌عنوان یک ارتش ثانویه تحت فرماندهی ارتش سرخ شوروی در طول دهه ۱۹۲۰ و در طول جنگ جهانی دوم تأسیس شد. در سال ۱۹۹۲، ساختار ارتش تغییر کرد و سپس سازماندهی مجدد شد و به نیروهای مسلح مغولستان تغییر نام داد.
پیشینه > ایجاد ارتش

یکی از اولین اقدامات مقامات جدید حزب انقلابی خلق مغولستان، ایجاد ارتش کمونیستی بومی در سال ۱۹۲۱ به رهبری فرمانده سواره نظام ماهر دامدین سوخباتور به‌منظور مبارزه با نیروهای روسی از جنبش سفید و نیروهای چینی بود. تصمیم برای ایجاد ارتش در ۹ فوریه ۱۹۲۱ گرفته شد.
در ۱۳ مارس ۱۹۲۱، چهار هنگ سواره نظام از دسته‌های پارتیزانی تشکیل شد. ارتش انقلابی خلق مغولستان توسط ارتش سرخ جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی، که به تأمین امنیت جمهوری خلق مغولستان کمک می‌کرد، حداقل تا سال ۱۹۲۵ در قلمرو آن باقی ماند. پس از آن یک شورای نظامی در میان رهبری نظامی تشکیل شد، در حالی که ستاد کل ارتش توسط متخصصان شوروی رهبری می‌شد.
در سپتامبر ۱۹۲۳، در حومه شهر اورگا (اولان‌باتور) اولین مدرسه سواره نظام و یک مدرسه توپخانه افتتاح شد و یک سال بعد، انتشار روزنامه ارتش آغاز شد. در ۱۶ اکتبر ۱۹۲۵، مغولستان قانونی را در مورد خدمت اجباری عمومی تصویب کرد و در سال ۱۹۲۶، ایجاد گروه‌های موقت شبه نظامیان مردمی آغاز شد.
درگیری‌های دهه ۱۹۳۰ و جنگ جهانی دوم

در ابتدا در جریان شورش‌های بومی در اوایل دهه ۱۹۳۰ و تحقیقات مرزی ژاپن که در اواسط دهه ۱۹۳۰ آغاز شد، نیروهای ارتش سرخ شوروی در مغولستان چیزی بیش از مربیان ارتش بومی و نگهبانان تأسیسات دیپلماتیک و تجاری نبودند. همچنین ارتش در داخل کشور در سرکوب قیام مسلحانه ۱۹۳۲ شرکت کرد. و در بسیاری از درگیری‌های مرزی علیه مانچوکو و ارتش کوانتونگ یکی از بزرگترین بخش‌های ارتش امپراتوری ژاپن و ارتش انقلابی ملی چین شرکت داشت. ارتش امپراتوری ژاپن بین سال‌های ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۴ تعداد ۱۵۲ حادثه جزئی را در مرز منچوری ثبت کرد. تعداد حوادث در سال‌های ۱۹۳۵ و ۱۹۳۶ به بیش از ۱۵۰ مورد در سال افزایش یافت و همینطور مقیاس حوادث بزرگ‌تر شد.
در ژانویه ۱۹۳۵، اولین نبرد مسلحانه، حادثه نبرد معبد خالخین در مرز بین مغولستان و مانچوکو رخ داد. از این باب تعداد زیادی از واحدهای سواره نظام مغولستان با یک واحد گشت ارتش مانچوکو در نزدیکی معبد بودایی خالخین درگیر شدند. ارتش مانچوکو متحمل تلفات جزئی از جمله مرگ یک مستشار نظامی ژاپنی شد.
حادثه اورادوگا بین دسامبر ۱۹۳۵ و مارس ۱۹۳۶ رخ داد. در این نبردها، هر دو ارتش ژاپن و مغولستان از تعداد کمی خودروهای زرهی جنگی و هواپیماهای نظامی استفاده کردند.
در نبردهای ۱۹۳۹ خالخین گل نیروهای ارتش سرخ به‌شدت مسلح به فرماندهی گئورگی ژوکوف با کمک نیروهای مغولی به فرماندهی خورلوگین چویبالسان قاطعانه نیروهای ارتش امپراتوری ژاپن تحت فرماندهی میچیتارو کوماتسوبارا را شکست دادند. چویبالسان در اوایل سال ۱۹۴۴، در طی ملاقاتی با ژوزف استالین در مسکو خواستار کمک نظامی به ارتش انقلابی خلق مغولستان برای حفاظت مرزی شد. همچنین واحدهای ارتش خلق مغولستان نیز در جناح غربی تهاجم شوروی به منچوری در سال ۱۹۴۵ پشتیبانی و با ارتش سرخ شوروی متحد شدند.
درگیری‌های دهه ۱۹۳۰ و جنگ جهانی دوم > سرکوب استالینیستی علیه ارتش خلق مغولستان

در طول ۱۸ ماه خشونت، راهبانی که اعدام نشده‌بودند به زور به ارتش خلق مغولستان فرستاده شدند. در همان زمان، ۱۸۷ نفر از رهبری نظامی به دستور مارشال چویبالسان کشته شدند و همچنان  ارتش با گروه‌های اطلاعاتی ارتش سرخ شوروی و ان‌کا‌وده مرتبط ماند.
درگیری‌های دهه ۱۹۳۰ و جنگ جهانی دوم > دوران جنگ سرد

در طول حادثه پی تا شان، سواره نظام مسلمان چین نخبه چینگهای توسط کومینتانگ چین برای از بین بردن مواضع مغول‌ها و روس‌ها در سال ۱۹۴۷ اعزام شدند. هدف ارتش مغولستان دفاع ملی، حفاظت از نهادهای کمونیستی محلی و همکاری با نیروهای شوروی در اقدامات نظامی آینده علیه دشمنان بیرونی، تا انقلاب دموکراتیک ۱۹۹۰ در مغولستان بود. در فوریه ۱۹۵۷، پلیتبوروی کمیته مرکزی حزب انقلابی خلق مغولستان قطعنامه‌ای در مورد تأسیس انجمنی داوطلبانه برای کمک به ارتش خلق تصویب کرد. در سال ۱۹۶۱، انجمن دفاع و کار توسط شورای وزیران جمهوری خلق مغولستان تأسیس شد. اولین دفاع غیرنظامی در کشور در سال ۱۹۶۴ به‌عنوان گردان ۱۲۲ دفاع غیرنظامی ارتش خلق مغولستان تأسیس شد. علاوه بر این، تمام شهروندان مغولستان موظف به شرکت در آموزش دفاع غیر نظامی بودند که توسط دفتر دفاع مدنی وزارت دفاع سازماندهی شده بود.
آموزش > تلقین سیاسی

واحد مدیریت سیاسی مرکزی در ارتش در سال ۱۹۲۱ به‌منظور نظارت بر کار کمیسارهای سیاسی و هسته‌های حزبی در تمام واحدهای ارتش و ایجاد ارتباط سیاسی با کمیته مرکزی حزب انقلابی خلق مغولستان در ارتش تأسیس شد. این یگان به منظور بالا بردن روحیه و جلوگیری از تبلیغات سیاسی دشمن خدمت می‌کرد. بیش از یک سوم واحدهای ارتش، اعضای حزب و بقیه در اتحادیه جوانان انقلابی مغولستان بودند.
ارتش سرخ مغول شصت درصد از بودجه دولت را در سال‌های اولیه دریافت کرد و از ۲،۵۶۰ سرباز در سال ۱۹۲۳ به ۴،۰۰۰ نفر در سال ۱۹۲۴ و به ۷،۰۰۰ نفر در سال ۱۹۲۷ افزایش یافت. پلیس مخفی و مأموران کمینترن مغول بوریات به‌عنوان مدیر عمل می‌کردند و قدرت واقعی کشور را هر چند تحت هدایت مستقیم شوروی نمایندگی می‌کردند.
آموزش > تعلیم

تا سال ۱۹۲۶، دولت برنامه‌ریزی کرد که سالانه ۱۰،۰۰۰ سرباز وظیفه را آموزش و دوره آموزشی را به شش ماه افزایش دهد. گزارش‌های اطلاعاتی چین در سال ۱۹۲۷ نشان می‌دهد که بین ۴۰،۰۰۰ تا ۵۰،۰۰۰ سرباز ذخیره می‌توانند در کوتاه‌مدت جمع‌آوری شوند. در سال ۱۹۲۹ یک بسیج عمومی برای آزمایش سیستم آموزشی و ذخیره فراخوانده شد. انتظار می رفت شرکت‌کنندگان ۳۰،۰۰۰ سرباز باشند اما تنها ۲۰۰۰ نفر حضور داشتند. این شکست باعث اصلاحات جدی در سیستم‌های استخدام و آموزش شد.
تشکیلات > استحکام

در سال‌های ۱۹۲۱-۱۹۲۷، نیروهای زمینی، تقریباً منحصراً سوارکار، حدود ۱۷،۰۰۰ سرباز سواره بودند و بیش از ۲۰۰ مسلسل سنگین، ۵۰ هویتزر کوهستانی، ۳۰ توپ صحرایی، ۷ اتومبیل زرهی و حداکثر تا ۲۰ تانک سبک داشتند.
تشکیلات > واحدهای اصلی و موتوریزه‌سازی

واحد اصلی هنگ سواره نظام ۲،۰۰۰ نفری بود که از سه اسکادران تشکیل شده بود. هر اسکادران بیش از ۶۰۰ نفر بوده و به پنج گروه تقسیم شد؛ یک گروهان مسلسل و یک واحد مهندسی؛ هنگ‌های سواره نظام در واحدهای بزرگتر؛ تیپ‌ها یا لشکرها  که شامل توپخانه و واحدهای پشتیبانی خدماتی بودند، سازماندهی شدند. مزیت اصلی این نیرو تحرک در فواصل زیاد در مغولستان بود. واحدهای کوچک قادر بودند بیش از ۱۶۰ کیلومتر را در ۲۴ ساعت طی کنند.
تشکیلات > فهرست لشکرهای ارتش مغولستان و سایر واحدها

لشکر یکم سواره نظام
لشکر دوم سواره نظام
لشکر سوم سواره نظام
لشکر چهارم سواره نظام
لشکر پنجم سواره نظام
لشکر ششم سواره نظام
لشکر هفتم سواره نظام
لشکر هشتم سواره نظام
لشکر نهم سواره نظام
لشکر دهم سواره نظام
پیاده‌نظام مکانیزه هفتم
هنگ سوم تانک مجزا
هنگ سوم توپخانه
لشکر مختلط هوانوردی
هنگ مهندسی پدافند شیمیایی
انشعاب > نیروهای ویژه نیروی زمینی > سپاه زرهی

تحت کمپین حمایت شوروی از مکانیزاسیون، ارتش اولین واحد مکانیزه خود را در سال ۱۹۲۲ تشکیل داد. همچنین از نظر ساختار در نیروی زمینی سواره نظام نیمه مکانیزه در سایر یگان‌ها تا سال ۱۹۴۳ بین خودروهای زرهی سبک توزیع شده بود. همچنین ارتش از سال ۱۹۴۳ شروع به کار با موتور کرد.
انشعاب > نیروهای ویژه نیروی زمینی > نیروهای ضد هوایی

اگر چه توجه کمی به تسلیحات ضد هوایی در ارتش خلق مغولستان صورت گرفت، اما مشخص بود که چند ده واحد با منشأ شوروی در میان تجهیزات زرهی سبک توزیع می‌شدند.
انشعاب > نیروی هوایی ارتش خلق مغولستان

هوانوردی ارتش خلق مغولستان با آموزش شوروی به شدت بهبود یافت و در یک بازه زمانی چند ساله به میزان زیادی پیشرفت کرد. در ماه مه ۱۹۲۵، یک هواپیمای یونکرس اف.۱۳ به‌عنوان اولین هواپیما در هوانوردی پدافندی و نظامی مغولستان وارد خدمت شد. در مارس ۱۹۳۱، اتحاد جماهیر شوروی سه فروند دی‌اچ.۹ای ایرکو را به ارتش خلق مغولستان اهدا کرد و مغولستان نیز سه فروند آر-۱ خریداری کرد.
در سال ۱۹۳۲، قیامی علیه کشاورزی اشتراکی آغاز شد که در آن آر-۱ های شوروی و مغولستان در اقدامات علیه شورش شرکت کردند. این هواپیما مأموریت‌های شناسایی، پرتاب اعلامیه و بمباران را انجام داد. اطلاعات چین گزارش می‌دهد که در سال ۱۹۴۵ نیروی هوایی خلق مغولستان با یک هنگ هوانوردی سه جنگنده و سه بمب افکن و یک مدرسه آموزش پرواز و اسکادران‌های هوایی بزرگتر بوده‌است. همچنین گزارش شد که مقر اصلی آن در بخش جاسوسی کنپیتای بوده‌است. در اکتبر ۱۹۴۴، کل واحدهای نیروی هوایی دارای ۱۸۰ هواپیما و ۱،۲۳۱ هواپیما بودند.
نیروی هوایی ارتش خلق مغولستان در نبرد خالخین گل که بزرگترین درگیری آن بود، پتانسیل کامل خود را به نمایش گذاشت. به غیر از رهگیری هواپیماهای مزاحم، هوانوردی خلق به شدت برای سرکوب جنبش های شورشیان داخلی مورد استفاده قرار گرفت.
گفتنی است که نیروی هوایی خلق مغولستان انواع مختلفی از هواپیماها را به کار گرفته است.
پیوند بیرونی

| ن ب ورؤسای کشور مغولستان (فهرست) | ن ب ورؤسای کشور مغولستان (فهرست) |
| --- | --- |
خانات بوگد مغولستان (۱۹۱۱–۱۹۲۴):  Bogd Khan  Tserendorj 
جمهوری خلق مغولستان (۱۹۲۴–۱۹۹۲):  Jadambaa  Genden  Damdinsüren  خرلوگین چویبالسان  Laagan  Amar  Dogsom  vacant (1939–40)  Bumtsend  Yanjmaa  Sambuu  Dügersüren  Luvsan  یومجاگین تسدنبال  Jagvaral  Batmönkh  Ochirbat 
مغولستان (رئیس‌جمهورها از 1992):  Ochirbat  ناتساگین باگاباندی  نامبارین انخبایار  تساخیاگین البگدورج  خالتما بتولغا 
حروف ایتالیک نشان‌دهنده کفیل منصب است: حروف ایتالیک نشان‌دهنده کفیل منصب است
سوخباتور یکی از بنیانگذاران ارتش خلق مغولستان
سواره نظام مغولستان در خالخین گل (۱۹۳۹)
گئورگی ژوکوف و خورلوگین چویبالسان (سمت چپ) در جریان نبرد خالخین گل
بازسازی ارتش خلق مغولستان در سال ۲۰۰۶
راندل نیروی هوایی ارتش خلق مغولستان
گارد ملی جمهوری آذربایجان

| 0 | 1 |
| --- | --- |
Azərbaycan Milli Qvardiyası: Azərbaycan Milli Qvardiyası
دید کلی سازمان: دید کلی سازمان
بنیان‌گذاری: ۲۵ دسامبر سال ۱۹۹۱ میلادی
ستاد: خیابان «عباس‌قلی عباس‌زاده»، پلاک ۱۰۸، حومه صبائل، باکو، جمهوری آذربایجان، آذ ۱۰۷۳
سازمان اجرایی: ژنرال «واقف آخوندف»
وبگاه: 
گارد ملی جمهوری آذربایجان (ترکی آذربایجانی: Azərbaycan Milli Qvardiyası) رسته‌ای از نیروهای مسلح جمهوری آذربایجان است و به عنوان یک نهاد نیمه‌مستقل عمل می‌کند.
گارد ملی جمهوری آذربایجان بر اساس فرمان شماره ۵۲۴ رئیس جمهوری این کشور مورخ ۲۵ دسامبر سال ۱۹۹۱ به تأسیس رسید. این نیرو تا سال ۱۹۹۶ به‌طور مستقل فعال بود، ولی امروزه به نظر می‌رسد تحت خدمت دولتی محافظت ویژه جمهوری آذربایجان به فعالیت خود ادامه می‌دهد.
تاریخچه

گارد ملی جمهوری آذربایجان در ۲۵ دسامبر سال ۱۹۹۱ دایر گردید. در بدو تأسیس، نظام سربازگیری این نیرو متکی بر سربازی با قرارداد داوطلبانه دو ساله بود. طبق فرمان رئیس جمهوری آذربایجان به تاریخ ۳۱ ژوئیه سال ۱۹۹۱ گارد ملی به یک نیروی مسلح تبدیل گشت.
پرسنل گارد ملی موظف به انتقال پرچم جمهوری آذربایجان و نماد المپیک هنگام برگزاری مراسم افتتاحیهٔ بازی‌های اروپایی ۲۰۱۵ را بر عهده داشتند.
ماموریت‌ها

ماموریت‌ها و تعهدات گارد ملی جمهوری آذربایجان از موارد ذیل قرار می‌باشد:
حراست از تأسیسات و اماکن دولتی چون مجلس ملی و نهاد ریاست جمهوری آذربایجان
محافظت از سران کشورهای خارجی در سفر به جمهوری آذربایجان به سر می‌برند
ارائهٔ یگان‌های تشریفاتی در زمان برگزاری مراسم‌های تشریفاتی
نگارخانه

دمیتری مدودف و الهام علی‌اف همگام سفر رسمی مدودف به باکو در سال ۲۰۰۸ از یگان ویژه تشریفات مستقر سان می‌بینند.
سربازان گارد ملی آذربایجان پرچم المپیک را به اهتزاز درمی‌آورند.
سربازان گارد ملی جمهوری آذربایجان در رژه پیروزی در مسکو در سال ۲۰۱۰.
حزب زحمت‌کشان ملت ایران

| حزب زحمت‌کشان ملت ایران (حِزما) زحمت‌کشان ملت ایران | حزب زحمت‌کشان ملت ایران (حِزما) زحمت‌کشان ملت ایران |
| --- | --- |
رهبر: مظفر بقایی
بنیان‌گذاران: مظفر بقایی و خلیل ملکی
بنیان‌گذاری: ۱۶ مه ۱۹۵۱
انحلال و برچینش: ۱۹۸۱
ادغام از: حزب نیروی سوم و سازمان دفاع از آزادی
ستاد: تهران(مخفیانه، زیرزمینی)، شمال و شمال غرب ایران(ستاد های عملیاتی)
روزنامه: شاهد عطار
اعضای ثبت‌نام کرده: ~ ۵٬۰۰۰ (۱۹۵۱) ~ ۱۰۰ (۱۹۶۷)
مرام سیاسی: سوسیالیسم سوسیال دموکراسی ضدکمونیسم امپریالیسم‌ستیزی
طیف سیاسی: چپ (سوسیالیسم/کمونیسم میانه)
وابستگی ملی: جبهه ملی ایران (۱۹۵۱–۱۹۵۲)
سیاست در ایران حزب‌ها انتخابات: سیاست در ایران حزب‌ها انتخابات
حزب زحمت‌کشان ملت ایران (حِزما) از احزاب سیاسی دورهٔ پهلوی دوم بود که در ۲۵ اردیبهشت ۱۳۳۰ (۱۶ مه ۱۹۵۱) توسط مظفر بقائی تأسیس شد. این حزب در سال ۱۳۵۹ منحل اعلام گردید.
تأسیس

با تأسیس حزب دموکرات ایران در دههٔ ۱۳۲۰ خورشیدی به رهبری احمد قوام، مظفر بقائی به این حزب پیوست و در سال ۱۳۲۶ به عنوان نامزد حزب دموکرات از کرمان به مجلس پانزدهم راه یافت. بنیاد نخستین حزب سازمان نظارت برای آزادی انتخابات بود که در شهریورماه ۱۳۲۸، در حین همه‌پرسی مجلس شانزدهم، برای ایجاد فضایی آزاد برای مردم و ممانعت از تقلب حاکمیت، به رهبری مظفر بقایی کرمانی شروع به کار کرد.
در اسفند ۱۳۲۹ رزم‌آرا به قتل رسید و طرح ملی شدن نفت که بقائی یکی از امضاکنندگان آن بود، تصویب شد. مظفر بقایی خود را یکی از چهره‌های اصلی نهضت ملی شدن نفت مطرح می‌کرد. در این دوران، بقائی و خلیل ملکی همکاری نزدیکی را آغاز کردند. بقائی در اواخر اردیبهشت ۱۳۳۰ همراه با خلیل ملکی حزب زحمت‌کشان ملت ایران را تأسیس کرد. بقائی از بنیان‌گذاران جبههٔ ملی بود ولی از سال ۱۳۳۱ شروع به مخالفت با مصدق کرد و تا کودتای ۲۸ مرداد از سرسخت‌ترین مخالفان او بود.
برنامه‌ها

در برنامه حزب زحمت‌کشان این موارد خواسته شده‌بود:
ایجاد سلطنت مشروطهٔ حقیقی
از بین بردن امتیازات طبقهٔ بالا
تشویق صنایع کوچک
عدم وابستگی ملی به همهٔ اشکال امپریالیسم از جمله امپریالیسم روسیه
کاهش تنش‌های طبقاتی میان کارگران و کارفرمایان
اعضاء و حامیان

اعضای این حزب پنج هزار نفر برآورده شده‌بود که بیشتر از این سه منبع متفاوت جذب شده بودند: دانشگاه تهران، کرمان به عنوان زادگاه بقائی و مغازه‌داران کرمانی در بازار تهران به ویژه عطاران.
دیدگاه‌های این حزب را روزنامه شاهد بیان می‌کرد و در هنگام توقیف آن روزنامه عطار جایگزین می‌شد. روزنامه نیروی سوم نیز که توسط جوانان حزب منتشر می‌شد و مجلهٔ روشنفکری علم و زندگی از دیگر رسانه‌های این حزب به‌شمار می‌آمدند که در دانشگاه تهران خوانندگان بسیاری داشتند.
شعبان بی‌مخ هم از دیگر حامیان این حزب به‌شمار می‌آمد.
اوایل سال ۱۳۳۲ عملیات دو سازمان ام‌آی۶ و سیا علیه نهضت ملی ایران شدت گرفت. در ۱ اردیبهشت ۱۳۳۲ سرتیپ افشارطوس رئیس شهربانی دولت مصدق، به دست عوامل حزب زحمت‌کشان ملت ایران و نصرالله زاهدی ربوده و کشته شد. هم‌چنین هواداران او در ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ سرگرد محمود سخایی، رئیس وقت شهربانی کرمان، را به قتل رساندند.[نیازمند منبع]
در ماجرای کودتای ۲۸ مرداد، نیروهای حزب زحمت‌کشان ملت ایران از افرادی بودند که به خانه مصدق حمله بردند. آنان در عملیات کودتای ۲۸ مرداد نیز نقش فعال داشتند. سرانجام کودتای ۲۸ مرداد پیروز شد و دولت دکتر مصدق با کمک حزب زحمت‌کشان ملت ایران و دو سازمان خدمات مخفی اطلاعاتی بریتانیا و سیا سرنگون شد. به این دلیل مطبوعات پس از کودتا بقائی را یکی از رهبران (کودتای ۲۸ مرداد) علیه دولت دکتر مصدق معرفی کردند. یکی دیگر از اعضای حزب زحمتکشان حسن آیت بود که همراه با مظفر بقایی و حزب زحمتکشان و حسینعلعی منتظری و بهشتی نقش مؤثری در گنجاندن اصل ولایت فقیه در مجلس قانون اساسی جمهوری اسلامی داشتند.
اردوگاه کار اجباری کراکوف-پلاشوف

| اردوگاه کار اجباری کراکوف-پلاشوف | اردوگاه کار اجباری کراکوف-پلاشوف |
| --- | --- |
اردوگاه کار اجباری کراکوف-پلاشوف در ۱۹۴۲: اردوگاه کار اجباری کراکوف-پلاشوف در ۱۹۴۲
موقعیت اردوگاه کار اجباری کراکوف-پلاشوف در لهستان: موقعیت اردوگاه کار اجباری کراکوف-پلاشوف در لهستان
دستگاه مختصات جغرافیایی: ۵۰°۰۱′۵۱″ شمالی ۱۹°۵۸′۳″ شرقی﻿ / ﻿۵۰٫۰۳۰۸۳°شمالی ۱۹٫۹۶۷۵۰°شرقی﻿ / 50.03083; 19.96750
اداره شده توسط: آلمان نازی
فرمانده: آمون گوت (تا سپتامبر ۱۹۴۴) Arnold Büscher (سپتامبر ۱۹۴۴ – ژانویه ۱۹۴۵)
دورهٔ فعالیت: ۲۸ اکتبر ۱۹۴۲ – ژانویه ۱۹۴۵
تعداد زندانیان: Mostly تاریخ یهودیان در لهستانs
آزاد شده توسط: ارتش سرخ،  ۲۰ ژانویه ۱۹۴۵
اردوگاه کار اجباری کراکوف-پلاشوف (به آلمانی: Konzentrationslager Plaszow) از بزرگترین اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها بود که توسط المان نازی در پلاشوف، جنوب شهر کراکوف ساخته شد.
بیشتر زندانیان یهودیان لهستانی بودند که توسط آلمان نازی در طول هولوکاست هدف نابودی قرار گرفتند. بیش از ۹ هزار یهودی در این اردوگاه  به دلیل اعدام‌ها، کار اجباری و شرایط نامناسب اردوگاه  به قتل رسیدند. این اردوگاه ۷ اردوگاه فرعی نیز داشت.
اردوگاه در ژانویه ۱۹۴۵ تخلیه شد، قبل از آزادسازی منطقه توسط ارتش سرخ در ۲۰ ژانویه.
تاریخ

اردوگاه کار اجباری پلاشوف که در ابتدا به عنوان یک اردوگاه کار اجباری در نظر گرفته شده بود، در زمین‌های دو قبرستان یهودی سابق (از جمله قبرستان جدید یهودیان) ساخته شد. این اردوگاه با زندانیان در طول تخلیه گتو کراکوف که در ۱۳-۱۴ مارس ۱۹۴۳ صورت گرفت با اولین تبعید یهودیان Barrackenbau از گتو از ۲۸ اکتبر ۱۹۴۲ آغاز شد، پر شد.
در سال ۱۹۴۳ اردوگاه گسترش یافت و به عنوان یک اردوگاه اصلی در سیستم اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها ادغام شد.
عملیات اردوگاه > ساختار و عملکرد

اردوگاه کار اجباری کراکوف-پلاشوف به بخش‌های متعددی تقسیم شده بود. یک منطقه جداگانه برای پرسنل اردوگاه، تأسیسات کاری، زندانیان مرد، زندانیان زن و تقسیم‌بندی بیشتر بین یهودیان و غیر یهودیان وجود داشت. اگرچه جدا شده بودند، مردان و زنان همچنان توانستند با یکدیگر تماس داشته باشند. همچنین یک سربازخانه خصوصی برای پلیس یهودی اردوگاه و خانواده‌هایشان وجود داشت. در حالی که عملکرد اصلی اردوگاه کار اجباری بود، اردوگاه همچنین محل قتل عام زندانیان اردوگاه و همچنین زندانیانی که از بیرون آورده شدند بود. اهداف اصلی افراد مسن و بیمار بودند. هیچ اتاق گاز یا کوره‌ای وجود نداشت، بنابراین قتل عام از طریق تیراندازی انجام می‌شد.