stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران
ساختمان

ساختمان کنونی کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران دارای مساحتی بالغ ۲۲٬۰۰۰ متر مربع و مشتمل بر ۹ طبقه است. زیربنای آن ۱۸٬۶۰۰ مترمربع است و سازه‌اش قاب بتنی است.
حجم‌های خالص، نمایان بودن عناصر سازه‌ای، تأکید بر لبه‌ها و سطوح وسیع شیشه‌ای که فرمی تندیس‌وار دارد، نشان از تأثیر گرفتن این بنا از معماری مدرن دارد.
محل قرارگیری نمایشگاه‌ها، رستوران، بوفه، واحد سمعی و بصری و تأسیسات در زیرزمین کتابخانه و تالار اجتماعات (تالار علامه امینی)، بخش اداری، تالار مطالعه نشریات و ریاست کتابخانه در همکف است. همچنین، تالار کتاب‌های مرجع، تالارهای مطالعه، تالار امانات، مطالعه انفرادی و سایت رایانه نیز در طبقهٔ اول قرار دارد. طبقه دوم این ساختمان، مربوط به بخش تأسیسات و طبقات سوم تا پنجم، محل مخزن کتب فارسی و لاتین، پایان‌نامه‌ها و آرشیو مجلات است. ششمین طبقه ساختمان کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران به تالار مطالعه پایان‌نامه‌ها و اسناد اختصاص یافته و طبقه هفتم این ساختمان نیز محل آرشیو مطبوعات و مجلات اختصاص است.
طراح این ساختمان بهمن پاک‌نیا بود و پرویز مؤیدعهد هم در طراحی آن همکاری داشت.
این بنا در سال ۱۳۵۰ هجری شمسی افتتاح شد. تا پیش از آن، امور کتابخانهٔ مرکزی در زیرزمین ساختمان مرکزی، زیرزمین دانشکده علوم و اتاق‌های مسجد دانشگاه انجام می‌شد.
محوطه‌ای که کتابخانهٔ مرکزی در آن احداث شد، در مرکز دانشگاه و جنوب ساختمان مسجد بود و پیشتر به مجموعه‌ای از زمین‌های تنیس اختصاص داشت.
هزینهٔ احداث آن در سال ۱۳۴۳ برابر ۱۲۳٬۹۹۴٬۲۰۰ ریال برآورد شده بود.
ساختار سازمانی کتابخانه مرکزی

کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد یکی از ادارات کل زیر مجموعه معاونت پژوهشی دانشگاه است. بر اساس ساختار جدید مصوب ۹ آذر ۱۳۹۸، کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه، متشکل از رئیس، دو معاونت، دو اداره و پانزده واحد است. ریاست کتابخانه از بین اعضای هیئت علمی دانشگاه تهران به مدت ۳ سال به پیشنهاد معاونت پژوهشی و با حکم ریاست دانشگاه انتصاب می‌شود. معاونت فنی که وظیفه برنامه‌ریزی و نظارت بر کلیه فعالیت‌های دو اداره فراهم‌آوری و ساماندهی منابع و اداره فناوری اطلاعات و منابع دیجیتال را برعهده دارد و معاونت اجرایی که علاوه بر نظارت بر واحد امور اداری و واحد روابط عمومی، نظارت بر امور اجرایی مرتبط با واحد خدمات مراجعان، اداره تالارها؛ واحد نابینایان و واحد آسیب‌شناسی و مرمت کتاب را نیز بر عهده دارد. همچنین نظارت بر و رسیدگی به کلیه امور مالی و عمرانی کتابخانه مرکزی از مهم‌ترین وظایف این معاونت است. دو اداره فراهم‌آوری و ساماندهی منابع و اداره فناوری اطلاعات و منابع دیجیتال نیز بر اجرای امور تخصصی در کتابخانه نظارت می‌کنند.
واحدهای کتابخانه

واحدهای کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران عبارتند از:
آسیب‌شناسی و مرمت کتب
امور اداری
امور مالی
خدمات ارجاعی
اداره تالارها
خدمات نابینایان
روابط عمومی و امور بین‌الملل
فراهم آوری
فهرست نویسی
نسخه‌های خطی و منابع آرشیوی
نشریات ادواری
خدمات فناوری اطلاعات
دیجیتال سازی
پایان‌نامه‌ها
تأمین منابع الکترونیک
سازماندهی و فهرست‌نویسی

در کتابخانه مرکزی سازماندهی و فهرست‌نویسی کتاب‌ها و نشریات مطابق با نظام رده‌بندی کنگره آمریکا (LC) و گسترش رده‌بندی کتابخانه ملی ایران انجام می‌شود. پایان‌نامه‌ها، نسخه‌های خطی، اسناد، نقشه‌ها و مدارک چاپی غیر کتابی بر مبنای استانداردهای مارک (MARC) فهرست‌نویسی می‌شوند.
از سال ۱۳۹۷ نرم‌افزار جامع کتابخانه‌های دانشگاه تهران از اوراکل به آذرسا تغییر یافت و همه اطلاعات کتابخانه به این سامانه که از قابلیت‌های بیشتری برخوردار بود، انتقال یافت. به تازگی کتابخانه دیجیتال سامانه آذرسا نیز در کتابخانه مرکزی راه‌اندازی شده و اطلاعات کتابخانه دیجیتال در حال بارگذاری است.
نشریات ادواری (پیایندها)

بخش نشریات ادواری یا پیایندها با هدف تهیه، سازماندهی، صحافی و تهیه آرشیو از مجلات و روزنامه‌های فارسی و دیگر زبان‌های با قلم شرقی و انگلیسی و دیگر زبان‌های با قلم غربی یکی از مهم‌ترین بخش‌های کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد است و نقشی مهم در چرخه تولید دانش دارد. تهیه منابع در این بخش از سه طریقهٔ خرید از ناشر، اهدا، یا مبادله صورت می‌گیرد. از آنجا که این کتابخانه بر اساس مصوبه شورای عالی انقلاب فرهنگی، مشمول طرح واسپاری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است، کلیه ناشران باید حداقل یک نسخه از کتاب‌های منتشرشده در ایران را که تیراژ بالای ۲٬۰۰۰ نسخه داشته باشد، به این کتابخانه اهدا کنند.
این بخش شامل ۴ قست است که عبارتند از:
خدمات فنی پیایندها: این بخش اولین نقطه ورود مجلات و روزنامه‌ها به‌شمار می‌رود. سازماندهی مجلات فارسی و لاتین در این بخش بر اساس قواعد فهرست نویسی انگلوامریکن و مطابق با نظام رده‌بندی کتابخانه کنگره آمریکا و همچنین گسترش‌های رده‌بندی کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران انجام می‌شود. اطلاعات این منابع پس از صحافی، وارد کاردکس مربوط و سامانه کتابخانه‌های دانشگاه تهران می‌گردد؛ سپس آماده‌سازی و به جایگاه خود ارسال می‌شود.
مخزن روزنامه‌های فارسی: این بخش، مخزن آرشیو و ارائه خدمات همهٔ روزنامه‌های فارسی، عربی و دیگر زبان‌های شرقی و مجلات بسیار قدیمی است. مجموعه نشریاتی که در این بخش نگهداری می‌شوند، از نظر قدمت تاریخی از دوره قاجار تا کنون را شامل می‌شود و از بزرگ‌ترین مجموعه‌های نشریات فارسی در ایران به‌شمار می‌رود.
مخزن مجلات فارسی: مجلات در این مخزن بر اساس نظام رده‌بندی کنگره و در هر رده، بر اساس ترتیب تاریخ انتشار قرار می‌گیرد. منابع موجود در این بخش شامل ۲۸۲۰ عنوان مجله فارسی ساماندهی‌شده، مشتمل بر ۳۱۱۰۰ مجلد صحافی‌شده، بالغ بر ۲۰۰ عنوان نشریه قدیمی ساماندهی‌نشده، و ۱۹۳۷ عنوان روزنامه فارسی و عربی، مشتمل بر ۸۸۵۰ مجلد صحافی شده‌است.
مخزن پیایندهای لاتین: مجلات در این مخزن بر اساس نظام رده‌بندی کنگره و در هر عنوان بر اساس ترتیب تاریخ انتشار قرار می‌گیرد. جستجو و بازیابی منابع موجود در این بخش از طریق سامانه کتابخانه‌های دانشگاه تهران و همچنین از طریق کاردکس‌های موجود در بخش نشریات ادواری با نظم الفبایی عنوان نشریات امکان‌پذیر است. در این مخزن نزدیک به ۳۰۰۰ عنوان مجله و ۱۰۲ عنوان روزنامه است.
نسخه‌های خطی

خدمات مرتبط با مجموعهٔ نسخه‌های خطی کتابخانهٔ مرکزی در سه تالار خواجه نصیرالدین طوسی، محمدتقی دانش‌پژوه و رشیدالدین فضل‌الله همدانی ارائه می‌شود.
برخی از نسخه‌های خطی مهمی که در این مجموعه وجود دارند، عبارتند از: نسخه خمسه نظامی، نمونهٔ منحصربه‌فردی از شاهنامه فردوسی، نسخه خطی وندیداد، نسخه خطی ذخیره خوارزمشاهی و مسالک و ممالک. برخی از این‌ها ثبت حافظه جهانی هم شده‌اند. قدیمی‌ترین نسخه خطی موجود در این کتابخانه با نام مجمل اللغه از ابوالحسین احمدبن فارس رازی قزوینی معروف به ابن فارس است که سال کتابت آن به سال ۴۷۹ قمری برمی‌گردد. این مجموعه تا سال ۱۳۸۷ شامل حدود ۱۷٬۰۰۰ جلد کتاب خطی به زبان‌های فارسی، عربی و ترکی بود.
کتابخانه مجازی

در خرداد ۱۳۹۹ کتابخانه مجازی کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران اقدام به انتشار متن بیش از ۴۱٬۰۰۰ رساله دکتری و پایان‌نامه‌های کارشناسی ارشد کرد. بیش از ۱۲ هزار نسخه از نسخ خطی ارزشمند کتابخانه مرکزی به‌صورت رایگان منتشر شده و قابل دانلود است.
ارتباط با کتابخانه‌های دیگر

دانشگاه تهران در پردیس‌ها، دانشکده‌ها و موسسات مختلف خود، بیش از ۶۰ کتابخانه دارد. در سال ۱۳۷۴ اساسنامه شورای هماهنگی کتابخانه‌های دانشگاه تهران با هدف ارتقا و روزآمد کردن منابع اطلاعاتی و خدمات اطلاع‌رسانی کتابخانه‌های دانشگاه تهران به منظور پیشبرد کیفیت و کمیت پژوهش و آموزش به تصویب رسید. این شورا تحت مدیریت رئیس کتابخانه مرکزی و با همکاری روسای کتابخانه‌ها به برنامه‌ریزی برای یکپارچگی و هماهنگی امور کتابخانه‌ها است. شورای هماهنگی دارای ۵ کمیته فرعی است.
طبق آیین‌نامه کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران، همه پژوهشگران و دانشجویان تحصیلات تکمیلی دیگر دانشگاه‌ها می‌توانند از منابع این کتابخانه استفاده کنند. کتابخانه مرکزی با دیگر کتابخانه‌های ایران در ارتباط است و با عضویت در کمیته ملی حافظه جهانی، کنسرسیوم محتوای ملی، ایفلا و سامانه حافظه ملی ایرانیان به‌طور گسترده در این زمینه فعالیت می‌کند.
مدیران

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
فهرست مدیران کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران: فهرست مدیران کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران
| مدیر | آغاز دوره (سال خورشیدی) | پایان دوره | رئیس وقت دانشگاه |  |  |  |  |  |  |
| ایرج افشار | ۱۳۴۳ | ۱۳۵۷ | جهانشاه صالح فضل‌الله رضا علی‌نقی عالیخانی هوشنگ نهاوندی احمد هوشنگ شریفی قاسم معتمدی عبدالله شیبانی محمد ملکی |  |  |  |  |  |  |
| ابوالفضل قاسمی | ۱۳۵۸ | ۱۳۵۸ | محمد ملکی |  |  |  |  |  |  |
| اسماعیل حاکمی والا | ۱۳۵۸ | ۱۳۶۳ | محمد ملکی حسن عارفی علی مهدی‌زاده شهری ابوالقاسم گرجی عباس شیبانی بهمن یزدی صمدی |  |  |  |  |  |  |
| سید محمدمهدی جعفری | ۱۳۶۳ | ۱۳۶۶ | بهمن یزدی صمدی محمد فرهادی اسماعیل آوینی حسین فروتن |  |  |  |  |  |  |
| فیروز حریرچی | ۱۳۶۶ | ۱۳۷۰ | حسین فروتن محمد رحیمیان |  |  |  |  |  |  |
| جلیل تجلیل | ۱۳۷۰ | ۱۳۷۶ | محمد رحیمیان غلامعلی افروز محمدرضا عارف |  |  |  |  |  |  |
| علی اکبر عنایتی | ۱۳۷۶ | ۱۳۸۳ | سید منصور خلیلی عراقی رضا فرجی‌دانا |  |  |  |  |  |  |
| محمد صادق ضیایی | ۱۳۸۳ | ۱۳۸۵ | رضا فرجی‌دانا عباسعلی عمید زنجانی |  |  |  |  |  |  |
| علی افخمی | ۱۳۸۵ | ۱۳۸۶ | عباسعلی عمید زنجانی |  |  |  |  |  |  |
| فاطمه فهیم نیا | ۱۳۸۶ | ۱۳۹۳ | فرهاد رهبر محمدحسین امید |  |  |  |  |  |  |
| علی اصغر پور عزت | ۱۳۹۳ | ۱۳۹۶ | محمود نیلی احمدآبادی سید محمد مقیمی |  |  |  |  |  |  |
| رسول جعفریان | ۱۳۹۶ | ۱۴۰۰ | محمود نیلی احمدآبادی سید محمد مقیمی |  |  |  |  |  |  |
| فاطمه ثقفی | ۱۴۰۰ | ۱۴۰۳ | سید محمد مقیمی |  |  |  |  |  |  |
| رسول جعفریان | ۱۴۰۳ | تاکنون |  |  |  |  |  |  |  |
کتاب‌های قدیمی در کتابخانه مرکزی
تالار سیدمحمدعلی جمالزاده کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران
تالار رشیدالدین فضل‌الله همدانی کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران
گوشه‌ای از تالار نشریات کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران
بخش پیایندها کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران
کاظم اسکویی

اسکویی
کاظم اسکویی (۱۲۹۸–۱۳۸۷) آخرین نمایندهٔ سبزوار در مجلس شورای ملی (دورهٔ بیست‌وچهارم) بود.
کاظم فرزند محمدتقی در ۱۲۹۸ شمسی در سبزوار به دنیا آمد. او مدرک کارشناسی حقوق داشت و پیش از نماینده شدن، صاحب‌امتیاز هفته‌نامهٔ بیهق (چاپ سبزوار) بود. با زبان‌های فرانسه و انگلیسی آشنا بود. او مدتی رئیس انجمن شهر سبزوار نیز بود.
او در انتخابات مجلس بیست و چهارم شورای ملی، از مجموع ۲۵٬۳۲۹ رأی مأخوذه در حوزهٔ انتخابیهٔ سبزوار، ۱۳٬۵۱۴ رأی اخذ کرد و به عنوان نمایندهٔ دوم حوزه به مجلس راه یافت.
پس از آنکه سید روح‌الله خمینی، مجلس شورای ملی را غیرقانونی خواند، او به همراه دیگر نمایندهٔ سبزوار، حسن متولی، و چندین نمایندهٔ دیگر در ۲۷ دی ۱۳۵۷ استعفا کرد و ۱۵ بهمن ۱۳۵۷ به ملاقات خمینی رفت. پس از انقلاب ۱۳۵۷، اموالش مصادره شد.
اسکویی در ۱۳۸۷ درگذشت.
سازند زمین‌شناسی

برش عرضی زمین‌شناختی از گرند کنیون. اعداد سیاه نشان‌دهنده گروه سازندها و اعداد سفید نشان‌دهنده سازندهای زمین‌شناسی است (برای اطلاعات بیشتر روی تصویر کلیک کنید).
سازند زمین‌شناسی یا سازند زمین‌شناختی (به انگلیسی: Geological formation) که به اختصار سازند نامیده می‌شود، توده‌ای از سنگ است که دارای مجموعه ای ثابت از ویژگی‌های فیزیکی (سنگ‌شناسی) است که آن را از سنگ‌های مجاور متمایز می‌کند و در لایه‌های سنگی که در یک منطقه جغرافیایی (ستون چینه‌شناسی) رخنمون دارند، موقعیت خاصی را اشغال می‌کند. سازند واحد بنیادی سنگ‌چینه‌شناسی، علم مطالعه چینه‌ها یا لایه‌های سنگی و شامل مجموعه لایه‌هایی است که صفات مشخص سنگ‌شناسی دارند.
بالا و پایین یک سازند مشخص است ولی ضخامت آن حد معینی ندارد. به‌طور کلی سازند به مجموع لایه‌هایی گفته می‌شود که دارای ترکیب سنگ‌شناسی مشخص بوده و در سطح نسبتاً وسیعی گسترش و امتداد داشته، حد فاصل آن با لایه‌های زیرین و بالایی کاملاً مشخص باشد، همچنین زمان رسوب‌گذاری در طول امتداد آن یکسان و قابل نقشه‌برداری باشد.
یک سازند باید به اندازه کافی بزرگ باشد که بتوان آن را در سطح نقشه‌برداری یا در زیر سطح ردیابی کرد. سازندها در غیر این صورت با ضخامت چینه‌های سنگی آن‌ها تعریف نمی‌شوند، چرا که ضخامت آن‌ها می‌تواند به‌طور گسترده‌ای متفاوت باشد. سازندها معمولاً، اما نه به‌طور کلی، به شکل تخت هستند. آنها ممکن است از یک سنگ‌شناسی واحد، یا از بسترهای متناوب از دو یا چند سنگ‌شناسی یا حتی ترکیبی ناهمگن از چند نوع سنگ‌شناسی تشکیل شوند، تا زمانی که این ویژگی‌های سنگ‌شناسی آن‌ها را از توده‌های سنگی مجاور متمایز کند.
مفهوم سازند زمین‌شناسی به آغاز زمین‌شناسی علمی مدرن بر می‌گردد. این اصطلاح نخستین‌بار توسط آبراهام گوتلوب ورنر در نظریه منشأ زمین به‌کار رفت که این نظریه از سال ۱۷۷۴ تا مرگ او در سال ۱۸۱۷ توسعه یافت. این مفهوم در طول زمان به‌طور فزاینده‌ای رسمیت یافت و اکنون در آثاری مانند کد چینه‌نگاری آمریکای شمالی و همتایان آن در مناطق دیگر مدون شده است.
نقشه‌های زمین‌شناسی جایی که سازندهای مختلف در سطح رخنمون دارند را نشان می‌دهند. نمایش سازندها در زمینه‌هایی مانند زمین‌شناسی ساختاری اساسی و مهم است و به زمین‌شناسان اجازه می‌دهد تا تاریخ زمین‌ساختی یک منطقه را تفسیر کرده یا مکان‌های احتمالی منابع معدنی مدفون را پیش‌بینی کنند.
تعریف

مرزهای یک سازند زمین‌شناسی به گونه ای انتخاب می‌شود که بیشترین همخوانی سنگ‌شناسی عملی را به آن بدهد. سازندها نباید با هیچ معیاری غیر از سنگ‌شناسی تعریف شوند. سنگ‌شناسی یک سازند شامل ویژگی‌هایی مانند ترکیب شیمیایی و کانی‌شناسی، بافت، رنگ، ساختارهای رسوبی اولیه، فسیل‌های در نظر گرفته‌شده به‌عنوان ذرات سنگ‌ساز یا دیگر مواد زیستی مانند زغال‌سنگ یا کروژن است. آرایه‌شناسی فسیل‌ها مبنای سنگ‌شناسی معتبری برای تعریف سازند نیست.
اختلاف سنگ‌شناسی مورد نیاز بین سازندها برای توجیه تشکیل آن‌ها، به نسبت پیچیدگی زمین‌شناسی یک منطقه متفاوت است. سازندها باید بتوانند در مقیاس نقشه‌برداری زمین‌شناسی که معمولاً در منطقه انجام می‌شود، ترسیم شوند. ضخامت سازندها ممکن است از کمتر از یک متر تا چند هزار متر متغیر باشد.
سازندهای زمین‌شناسی معمولاً بر پایه یک ویژگی طبیعی یا مصنوعی دائمی آن منطقه جغرافیایی که در آن سازند برای نخستین بار شرح داده شده، نام‌گذاری می‌شوند. این نام شامل «سازند» یا یک نام توصیفی به‌همراه نام محل جغرافیایی است و همچنین نباید کپی نام سازندهای قبلی باشد. برای نمونه در ایران، نام سازند آسماری از کوه آسماری در زاگرس و نام سازند الیکا  در البرز از روستای الیکا گرفته شده است.
اگرچه سازندها نباید با هیچ معیاری غیر از سنگ‌شناسی اولیه تعریف شوند، تعریف واحدهای زیست‌چینه‌شناسی بر پایه معیارهای دیرین‌شناسی، واحدهای گاه‌چینه‌شناسی هم‌سن با سنگ‌ها و واحدهای شیمی‌چینه‌شناسی در معیارهای ژئوشیمیایی، اغلب مفید است و این موارد در کدهای چینه‌شناسی گنجانده شده‌اند.
یک سازند ممکن است یک یا چند بخش (عضو) داشته باشد. همچنین گاهی چند سازند یک گروه را تشکیل می‌دهند. برخی از ویژگی‌های سازندها مانند سن، نوع فسیل، جنس، پیوستگی، ضخامت، رنگ و … تا حدودی مشترک است. در این میان سن و نوع فسیل سازند از اهمیت بیشتری برخوردار است. ممکن است برخی از این ویژگی‌ها در یک سازند مشترک نباشد. به‌طور مثال در زمین‌شناسی ایران، سازند آسماری در میدان‌های نفتی اهواز و مارون دارای ضخامت‌های متفاوتی است. اما به دلیل آن که سایر ویژگی‌های سازند همچنان در میدان‌های مختلف یکسان است، آن را یک سازند واحد می‌شناسند.
ارجاع‌ها

↑  «سازند زمین‌شناختی» [زمین‌شناسی] هم‌ارزِ «geologic formation»؛ منبع: گروه واژه‌گزینی.  جواد میرشکاری، ویراستار. دفتر دوم. فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان. تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی. شابک ۹۶۴-۷۵۳۱-۳۷-۰ (ذیل سرواژهٔ سازند زمین‌شناختی)
↑  مُر، فرید؛ مدبری، سروش (۱۳۹۱). فرهنگ جامع علوم زمین. فرهنگ معاصر. شابک ۹۷۸-۶۰۰-۱۰۵-۰۴۰-۴.
1 2  Boggs 1987, pp. 545-547.
1 2 3 4  North American Commission on Stratigraphic Nomenclature 2005, pp. 1567–1569.
↑  «تقویم زمین‌شناسی». دانشنامه رشد. بایگانی‌شده از اصلی در ۴ ژوئن ۲۰۱۶. دریافت‌شده در ۱۶ مه ۲۰۱۶.
↑  Frank 1938, pp. 221–222.
↑  North American Commission on Stratigraphic Nomenclature 2005.
↑  Ghosh 1993.
↑  North American Commission on Stratigraphic Nomenclature 2005, pp. 1561–1562.
↑  North American Commission on Stratigraphic Nomenclature 2005, pp. 1553–1554.
↑  علوم زمین، کتاب درسی دوره متوسطه، سال سوم رشته تجربی، انتشارات کتابهای درسی آموزش و پرورش
↑  «شناخت سازندهای نفتی و گازی ایران». آفتاب. ۲۹ خرداد ۱۳۸۷. دریافت‌شده در ۱۶ مه ۲۰۱۶.
اولورو (صخره آیِر) در استرالیا از سازند Mutitjulu Arkose ساخته شده است. این سازند تقریباً به‌طور کامل از یک نوع سنگ‌شناسی (ماسه‌سنگ آرکوزیک) تشکیل شده است.
ژوزه ایالا

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Josué Daniel Ayala
زادروز:  ۳۰ مهٔ ۱۹۸۸ ‏(۳۶ سال)
زادگاه:  بوئنوس آیرس
قد:  ۱٫۸۰ متر (۵ فوت ۱۱ اینچ)
پست:  دروازه‌بان
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال روساریو سنترال
شمارهٔ پیراهن:  ۳۱
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۰۶–۲۰۰۸:  باشگاه فوتبال بوکا جونیورز
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۸–۲۰۱۱ |  باشگاه فوتبال بوکا جونیورز |  ۲ |  (۰) |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۱ |  ← Independiente Rivadavia (قرضی) |  ۳۷ |  (۰) |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۵ |  Independiente Rivadavia |  ۹۸ |  (۰) |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۷ |  Atlético Tucumán |  ۱۱ |  (۰) |
| ۲۰۱۷–۲۰۱۹ |  Temperley |  ۲۵ |  (۰) |
| ۲۰۱۸–۲۰۱۹ |  ← باشگاه فوتبال روساریو سنترال (قرضی) |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۹– |  باشگاه فوتبال روساریو سنترال |  ۰ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۱:۵۰, ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۹ (UTC). :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۱:۵۰, ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۹ (UTC). 
ژوزه ایالا (اسپانیایی: Josué Ayala‎؛ زادهٔ ۳۰ مهٔ ۱۹۸۸) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است.
باشگاهی

از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بوکا جونیورز و باشگاه فوتبال روساریو سنترال اشاره کرد.
زبان‌های افغانستان

توزیع جغرافیایی زبان‌های افغانستان که براساس بیشترین گویشور در هر ولسوالی (شهرستان) افغانستان را نشان می‌دهد. اطلس جمهوری دموکراتیک افغانستان ۱۹۵۸:
  دری
  پشتو
  ازبکی
  ترکمنی
  بلوچی
  نورستانی
  پشه ای
بیشتر افغانستانی‌ها دوزبانه هستند.
در برآورد تازه‌ای که در سال ۲۰۱۷ سازمان سیا به صورت پیمایشی انجام داده‌است و از شهروندان دو زبان اول را مورد پرسش قرار داده‌است، زبان دری زبان مورد استفادهٔ ۸۶ درصد مردم معرفی شده‌است. همچنین زبان پشتو ۴۸ درصد، زبان ازبکی ۱۱ درصد، زبان انگلیسی ۶ درصد، زبان ترکمنی ۳ درصد، زبان اردو ۳ درصد، زبان پشه‌ای ۱ درصد، زبان نورستانی ۱ درصد، زبان عربی ۱ درصد و زبان بلوچی ۱ درصد اعلام شده‌است. طبیعی است که مجموع درصدهای ذکر شده از ۱۰۰ بیشتر می‌باشد زیرا مناطق زیادی در افغانستان دو زبانه هستند.
افغانستان از دیرباز گذرگاه و محل برخورد و آمیزش قوم‌های گوناگون بوده‌است. تجمع تشکل‌های نژادی-قومی در این سرزمین، شکل ویژه‌ای به ساختار اجتماعی، فرهنگی و سیاسی آن داده‌است. این اقوام اغلب به زبان‌ها و گویش‌های زبان‌های آریايي سخن می‌گویند و اقلیتی نیز به زبان‌های ترکی، مغولی، زبان‌های دراویدی و زبان‌های سامی صحبت می‌کنند. شمار زیادی از زبان اقلیت‌ها مانند زبان‌های مغولی و ترکی که در گذشته در افغانستان مورد استفاده برخی از گویشوران بوده، به کلی نابود شده‌است و گویشوران آن‌ها در حال حاضر به زبان‌های دیگر سخن می‌گویند.
دو زبان اصلی مردم افغانستان دری و پشتو، هر دو از شاخهٔ هندوایرانی خانوادهٔ هندواروپایی و زیرگروه زبان‌های آريايي است و در قانون اساسی جدید افغانستان نیز، هر دوی این زبان‌های رایج، به عنوان زبان‌های رسمی پذیرفته شده‌است. بیش از نیمی از مردم افغانستان دری زبان هستند، در حالی‌که کمتر از ۴۲ درصد به زبان پشتو تسلط دارند، ولی همه به زبان دری آشنایی دارند. جمعیت به زبان دری، از گروه غربی زبان‌های آريايی سخن می‌گویند. . اغلب پشتو زبانان در افغانستان، به خوبی زبان دری را می‌دانند ولی برعکس آن صادق نیست. زبان دری زبان اول یا دوم ۸۶درصد مردم افغانستان است.
در زبان پشتو، بیشتر عناصر بومی واژگان زبان پشتو مربوط به زبان‌های ایرانی شرقی است. با این حال، تعداد قابل توجهی واژگان منحصر به زبان پشتو است. پس از قرن هفتم میلادی وام‌واژه‌های زیادی از زبان هندوستانی گرفته‌است و واژه‌های زبان عربی نیز از راه زبان دری و زبان اردو وارد آن شده‌است. به آن زبان افغانی نیز می‌گویند. گویشوران آن قوم پشتون می‌باشند که در پاکستان، افغانستان و هندوستان زندگی می‌کنند.
زبان رسمی

در دورهٔ محمد نادرشاه و دودمان وی (۱۳۰۸–۱۳۵۷خ. /۱۹۲۹–۱۹۷۸م) گروه‌هایی در درون و بیرون دولت افغانستان کوشش کردند که زبان دری را در اداره، نظام آموزشی و فرهنگی کشور در موقعیت فرودست قرار بدهند. در همین راستا دولت محمد ظاهرشاه (۱۳۱۲–۱۳۵۲خ. / ۱۹۳۳–۱۹۷۳م)، در سال‌های آغازین دههٔ ۱۳۴۰ خورشیدی نام زبان را از فارسی به دری تغییر داد و آن را به همین نام در قانون اساسی ۱۳۴۳خ. / ۱۹۶۴م. کشور درج کرد. گروه‌هایی در پی این تغییر نام، ادعای جدایی و متمایز بودن زبان دری از فارسی را کردند، در حالی‌که فارسی و دری بر پایهٔ متن‌های کهن زبان فارسی و نظریه‌های زبان‌شناسان نام‌های یک زبان واحد است.
بدین ترتیب گروه‌هایی که در پی پاره‌پاره و محدود کردن و به انزوا کشیدن زبان فارسی هستند، در گام نخست مدعی می‌شوند که زبان فارسی، دری و تاجیکی زبان‌های جدا و متمایز از هم هستند. این گروه‌ها فارسی را از آن ایران و دری را از آن افغانستان و تاجیکی را از آن تاجیکستان می‌دانند و کوشش می‌کنند که این «نگرش» را با اندیشه‌پردازی‌های سیاسی «تئوریزه» کنند. در گام دوم این گروه‌ها مدعی می‌شوند که این واژه دری است و آن واژه فارسی است و بیگانه. با این ترفند واژه‌های غیرفارسی را بر زبان فارسی‌دری تحمیل می‌کنند. به‌گونهٔ نمونه: به نظر این گروه‌ها واژه‌های «دانشگاه»، «دانشکده» و «دانشجو» دری نیستند، بلکه فارسی هستند و شناسنامه‌ای ایرانی دارند، بنابرین کاربرد آن در زبان دری (افغانستان) «مجاز» نیست.
نمونه همین نامگذاری در مجموعه زبان های ترکی هم دیده می شود.
«پشتون» ها از نظر جمعیت، از برخی دیگر از اقوام افغانستان پرشمارتر هستند، اما از نظر زبانی در اقلیت مطلق به سر می‌برند و اقوام اصلی «هزاره»، «تاجیک» و «ایماق» در این کشور به زبان فارسی حرف می‌زنند و اغلب «ازبک» های افغانستان هم با وجود ترک‌تبار بودن، به دری سخن می‌گویند، اما سرود ملی این کشور به زبان «پشتو» است.
زبان پشتو در اصل جزیی از زبان‌های ایرانی است. قواعد آواشناسی نشان می‌دهد که واژهٔ پشتو شکل دیگرگون‌شده‌ای از همان واژهٔ پَرْسَوا (به معنی پارسی) است.
نخستین دولت مستقل افغانی یعنی امپراتوری درانی در سال ۱۷۴۷ تشکیل گردید، اما زبان افغانی (پشتو) فقط درسال ۱۹۳۶ حیثیت زبان رسمی دولتی را کسب کرد. قواعد نوشتاری و ادبی زبان افغانی در میانهٔ سدهٔ شانزدهم بنیانگذاری شد ولی به علل گوناگون روند ایجاد قواعد ادبی زبان پشتو تا هم‌اکنون تکمیل نشده‌است. در سال ۱۹۶۴ وقتی زبان فارسی به زبان دری تغییر نام یافت، زبان پشتو به عنوان زبان رسمی دوباره مورد تأکید قرار گرفت.
نخبگان افغان از هر دو زبان دری و پشتو استفاده می‌کنند و زبان دری را نمادی از تربیت فرهنگی و تکامل می‌دانند. ظاهرشاه (شاه افغانستان طی سال‌های ۱۹۳۳ تا ۱۹۷۳) بعد از پدرش محمد نادر شاه و همانند او تصمیم گرفت که مقامات باید هر دو زبان دری و پشتو را مطالعه و مورد استفاده قرار دهند. در سال ۱۹۳۶ یعنی سه سال بعد از آغاز سلطنت خود، طی یک حکم شرعی سلطنتی زبان پشتو را زبان رسمی افغانستان اعلام کرد با وجود این که اغلب خانوادهٔ سلطنتی و بوروکرات‌ها که اغلب پشتون بودند، دری صحبت می‌کردند. جو ضدایرانی و ضدشیعی القا شده توسط انگلیس به حاکمان وقت افغانستان، سبب این تصمیم بود.
نمای کلی

آمار دقیقی از ترکیب و اندازهٔ قومیتی افغانستان به علت انجام نشدن یک سرشماری نظام‌مند در دسترسی نیست. ولی تخمین‌ها از ترکیب قومیتی افغانستان به این گونه است:
| زبان | کتاب حقایق جهان سی‌آی‌ای (۲۰۱۰) بایگانی‌شده  در ۱۳ مه ۲۰۰۹ توسط Wayback Machine/کتابخانه کنگره آمریکا (۲۰۰۸) |
| --- | --- |
دری: ۴۸–۵۲٪
پشتو: ۳۵٪
ازبکی و ترکمنی: ۱۱٪
۳۰ زبان‌های اقلیت: ۴٪
بر پایهٔ نظرسنجی که در سال ۲۰۰۶ از میان ۶٬۲۲۶ نفر از شهروندان افغانستان به صورت تصادفی صورت گرفت، دریزبان اول ۴۹٪ از پرسش‌شوندگان بود، در حالی‌که ۳۷٪ دری را زبان دوم خود می‌دانستند. ۴۲٪ توانایی خواندن دری را داشتند. پشتو زبان اول ۴۰٪ از پرسش‌شوندگان بود. همچنین ۲۸٪ می‌توانستند پشتون را به عنوان زبان دوم صحبت کنند. ۳۳٪ نیز توانایی خواندن پشتون را داشتند. ازبکی زبان اول ۹٪ و زبان دوم ۶٪ بود. ترکمنی نیز زبان اول ۲٪ و زبان دوم ۳٪ بود. ۸٪ انگلیسی و ۷٪ اردو را می‌توانستند صحبت کنند.
در نظرسنجی دیگری به نام افغانستان کجا ایستاده‌است در میان سال‌های (۲۰۰۴ تا ۲۰۰۹) ۳۹–۵۱٪ از پرسش‌شوندگان توانایی خواندن دری را داشتند در حالی که ۲۹–۴۳٪ توانایی خواندن پشتون را داشتند. ۶۶–۷۱٪ از مردم پرس‌شونده دری و ۲۹–۳۲٪ پشتون را ترجیح دادند. نظرسنجی در طول این مدت هر سال یکبار انجام گرفت که در نتیجه طیف وسیعی از پاسخ‌ها را شامل شد.
زبان دری

زبان دری رایج در این کشور عمدتاً دری است. این گونهٔ زبانی در نگارش‌های رسمی دولتی افغانستان با نام «زبان دری» یاد می‌شود، ولی مردم افغانستان در زبان گفتاری، زبان خود را با نام دری می‌شناسند. دری و پشتو در افغانستان دو زبان رسمی در کل کشور هستند. اخیراً دولت افغانستان قانون‌هایی برای پالایش زبان دری در افغانستان گذاشته‌است. همچنین گاه جنجال‌هایی بر سر استفاده از برخی واژه‌ها مانند دانشگاه و پارلمان و خیابان پیش آمده‌است. همچنین دیدگاه‌های متفاوتی دربارهٔ آسیب‌شناسی زبان دری در افغانستان وجود دارد.
تقسیم‌بندی زبان‌های افغانستان بر پایهٔ خانوادهٔ زبانی

زبان آریانی (ایرانی)
زبان دری رایج در این کشور عمدتاً دری است. این گونهٔ زبانی در نگارش‌های رسمی دولتی افغانستان با نام «زبان دری» یاد می‌شود، ولی مردم افغانستان در زبان گفتاری، زبان خود را با نام دری می‌شناسند. دری و پشتو در افغانستان دو زبان رسمی در کل کشور هستند. اخیراً دولت افغانستان قانون‌هایی برای پالایش زبان دری در افغانستان گذاشته‌است. همچنین گاه جنجال‌هایی بر سر استفاده از برخی واژه‌ها مانند «دانشگاه» و «پارلمان» پیش آمده‌است. همچنین دیدگاه‌های متفاوتی دربارهٔ آسیب‌شناسی زبان دری در افغانستان وجود دارد.