پنزر ۱
مدل‌ها > مدل آ

همان‌طور که از یک خودروی صرفاً آموزشی انتظار می‌رفت، طراحی پنزر ۱ بسیار ساده بود. نمونه بدون برجک و سازه فوقانی وزنی بالغ بر ۳٫۵ داشت. با افزوده شدن این موارد و همچنین تسلیحات، وزن پنزر ۱آ به ۵٫۴ تن رسید. زره این مدل تنها ۱۳ میلی‌متر بود. این زره تنها در مقابل تسلیحات سبک از دو خدمه (فرمانده و راننده) تانک محافظت می‌نمود. راننده در سمت چپ قسمت جلوی تانک می‌نشست و با دو پدال که هر کدام یکی از شنی‌ها را به حرکت درمی‌آورد، آن را می‌راند. داشبورد راننده شامل نشان‌گر دمای روغن، دور موتور و سرعت‌سنج می‌شد. فرمانده که نقش تیربارچی را نیز داشت، در جایگاهی آویزان از برجک که با آن به چرخش درمی‌آمد، می‌نشست. خدمه از طریق یک لوله صوتی با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کردند. اتاقک خدمه پشت زره زاویه‌دار جلویی در قسمت مرکز تانک بود. یک دریچه در قسمت بالایی سمت چپ سازه فوقانی برای دستری راحت‌تر وجود داشت. تسلیحات تانک شامل دو مسلسل ام‌گه ۱۳ کالیبر ۷٫۹۲ میلی‌متری هم‌محور در کنار یکدیگر در یک برجک کوچک می‌شد. هر مسلسل قابلیت شلیک مستقل داشت. مسلسل چپ با ماشه‌ای بر روی چرخ دستی بالابر در سمت چپ فرمانده و مسلسل راست با ماشه‌ای بر روی چرخ دستی چرخش برجک در سمت راست او عمل می‌کرد. برجک به صورت دستی قابلیت چرخش دور تا دور داشت و تسلیحات بین حداکثر درجه‌های ۱۸+ و ۱۲- بالا و پایین می‌شدند. مهمات در گیره‌های ۲۵ تایی درون تانک ذخیره می‌شد و شامل یک جعبه با هشت گیره در برجک و چهار جعبه با شش، هشت، نوزده و بیست گیره در بدنه با مجموعاً حداکثر ۱۵۲۵ فشنگ بود. چند لوله یدکی نیز برای مسلسل‌ها درون تانک وجود داشت. برجک مقداری به سمت راست بدنه قرار داشت؛ این مسئله امکان دسترسی راننده به دریچه سمت چپ و سقف بدنه را فراهم می‌آورد. پنج درگاه دید در بدنه و شش درگاه دید در برجک برای خدمه تعبیه شده بود. دو درگاه دید در جلوی برجک، در کنار تسلیحات، بود. یک ابراز دید مدل سایس اِراِف‌سِت ۲ با قدرت بزرگ‌نمایی ۲.۵ برابر بین دو مسلسل قرار داشت. سقف برجک یک دریچه نیمه‌دایره‌ای داشت که رو به جلو باز می‌شد و مخصوص فرمانده بود.
مدل آ نیروی خود را از یک موتور چهار سیلندر بنزینی ام۳۰۵ کروپ خنک‌شونده با هوا با توان ۵۷ اسب بخار می‌گرفت و می‌توانست تا برد ۲۰۰ کیلومتر در جاده و ۱۴۵ کیلومتر در خارج از جاده و حداکثر سرعت ۵۰ کیلومتر بر ساعت در جاده و ۳۷ کیلومتر بر ساعت در خارج از جاده برسد. این موتور که در قسمت پشتی تانک قرار داشت، در هر ۱۰۰ کیلومتر حدوداً ۱۰۰ لیتر بنزین مصرف می‌کرد. سوخت در دو محفظه با مجموع ظرفیت ۱۴۴ لیتر در بالا پشت سر راننده دخیره می‌شد. در سامانه انتقال قدرت، میل کاردان با عبور از کلاچ خشک دو صفحه‌ای از موتور به جعبه دنده با یک دنده عقب و پنج دنده جلو، می‌رفت و از آن‌جا به چرخ‌های زنجیر در جلو وصل می‌شد. حداکثر سرعت توصیه‌شده ۵ کیلومتر بر ساعت در دنده یک، ۱۱ کیلومتر بر ساعت در دنده دو، ۲۰ کیلومتر بر ساعت در دنده سه، ۳۲ کیلومتر بر ساعت در دنده چهار و ۴۲ کیلومتر بر ساعت در دنده پنج بود. در پنزر ۱ ترمز دستی نصب نشده بود. در طراحی اولیه تهویه وجود نداشت و این موضوع باعث گرم شدن بیش از حد موتور تانک می‌شد. از این رو جهت کاهش مشکل، یک آفتاب‌گیر هواکش به سقف پشت بدنه و دو هواکش به پشت بدنه افزوده شد.
سامانه تعلیق در طرح کروپ نمونه‌برداری از تانک سبک کوچک بریتانیایی لیوید ۴ بود. این سامانه در هر طرف شامل یک میله متصل به دو هزارچرخ هر یک با دو چرخ جاده بر روی فنرهای ربع بیضوی تخت می‌شد. چرخ پیشین جاده تعلیقِ فنر پیچشی نیز داشت. این سامانه با دو تیر بیرونی تقویت شده بود. سه چرخ در هر طرف حالت قسمت بالای شنی را حفظ می‌کردند. چرخ زنجیر در جلو و هرزگرد در عقب تانک بود. با جلو و عقب کردن هرزگرد تنش شنی تنظیم می‌شد. هرزگرد که از چهار چرخ جاده دیگر بزرگ‌تر بود، بر سطح زمین قرار می‌گرفت و به عنوان پنجمین چرخ جاده عمل می‌کرد. شنی مفصل‌بندی‌شده ۶۴ حلقه داشت.
این تانک تنها به گیرنده مجهز بود و فرستنده‌ها در خودروهای ویژه فرماندهی نصب می‌شد.