stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
تجربیات سریالی لین
انتشار و تاریخ پخش

تجربیات سریالی لین اولین بار در ۶ ژوئیه ۱۹۹۸ از تی‌وی توکیو پخش شد و در ۲۸ سپتامبر ۱۹۹۸ با قسمت سیزدهم به پایان رسید. این سریال از ۱۳ قسمتِ ۲۴ دقیقه‌ای (که در سریال آنها را «لایه‌ها» نامیده‌اند)، به جز قسمت ششم بچه‌ها (۲۳ دقیقه و ۱۴ ثانیه)، تشکیل شده است. در ژاپن، قسمت‌ها به صورت لیزردیسک، وی‌اچ‌اس و دی‌وی‌دی در پنج جلد منتشر شدند. در سال ۲۰۰۰ یک مجموعهٔ دی‌وی‌دی به نام "Serial Experiments Lain DVD-BOX Яesurrection" همراه با یک دی‌وی‌دی تبلیغاتی به نام "LPR-309" منتشر شد. از آنجایی که این مجموعهٔ جعبه‌ای در حال حاضر متوقف شده است، در سال ۲۰۰۵ یک نسخهٔ مجدد از آن به نام "Serial Experiments Lain TV-BOX" ساخته شد. Pioneer/Geneon یک مجموعهٔ ۴ جلدی از دی‌وی‌دی جعبه‌ای را در ایالات متحده منتشر کرد. نسخهٔ بلوریِ این انیمه در دسامبر ۲۰۰۹ با عنوان "Serial Experiments Lain Blu-ray Box | RESTORE" ساخته شد. این سری انیمه در ۱۵ اکتبر ۲۰۱۲ در کانال فانیمیشن به تلویزیون ایالات متحده بازگشت. موسیقی آغازین سریال، «لحاف»، را جاسمین راجرز و بند بریتانیاییِ Bôa نوشته و اجرا کرده‌اند. موسیقی پایانی، «فریاد دور» (遠い叫び، Tōi Sakebi)، را هم رِیچی ناکایدو نوشته و ساخته است.
این مجموعهٔ انیمه پروانه‌اش را در سال ۱۹۹۹ در آمریکای شمالی از پایونیر اینترتینمنت (بعدتر Geneon USA) بر روی وی‌اچ‌اس، دی‌وی‌دی و لیزردیسک گرفت. این شرکت در دسامبر ۲۰۰۷ بخش ایالات متحدهٔ خود را بست و در نتیجه این سری دیگر چاپ نشد. با این حال توزیع‌کنندهٔ آمریکای شمالی، فانیمیشن، در انیمه اکسپو ۲۰۱۰ اعلام کرد که مجوز این سری را دریافت کرده است و آن را دوباره در سال ۲۰۱۲ منتشر کرد.
واژه‌نامه

↑  Lain Iwakura
↑  The Wired
↑  Mika Iwakura
↑  Chisa Yomoda
↑  schumann resonances
↑  Masami Eiri
↑  Tachibana General Laboratories
↑  Knights of the Eastern Calculus
↑  Alice Mizuki
↑  Bridget Hoffman
↑  Show Hayami
↑  Yasuo Iwakura
↑  Ryūsuke Ōbayashi
↑  Barry Stigler
↑  Raison d'être
↑  Miho Iwakura
↑  Rei Igarashi
↑  Dari Lallou Mackenzie
↑  Yōko Asada
↑  Emilie Brown
↑  Alice in Cyberland
↑  Anime Revolution
↑  love hotel
↑  Taro
↑  Rei Igarashi
↑  Brianne Siddall
↑  Cyberia
↑  HandiNAVI
↑  Shigeru Chiba
↑  Karl Haushoffer
↑  Jouji Nakata
↑  Jamieson Price
↑  Lin Suixi
↑  Takumi Yamazaki
↑  Bob Buchholz
↑  Sumi Mutoh
↑  Lia Sargent
↑  Reika Yamamoto
↑  Chiharu Tezuka
↑  Lenore Zann
↑  Julie Kato
↑  Manabi Mizuno
↑  Gracie Moore
↑  Masayuki
↑  Sora Fujima
↑  Dorothy Elias-Fahn
↑  Myu-Myu
↑  Yuki Yamamoto
↑  Sandy Fox
↑  Takashi Taniguchi
↑  Paul St. Peter
↑  Animerica
↑  The Nightmare of Fabrication
↑  artbook
↑  Omnipresence in the Wired
↑  The Legend of Hell House
↑  House of Dark Shadows
↑  Memex
↑  John C. Lilly
↑  Eight-circuit model of consciousness
↑  Project Xanadu
↑  Douglas Rushkoff
↑  deus ex machina
↑  Majestic 12
↑  Instrumentality of Man
↑  Kenji Tsuruta
↑  Akihiro Yamada
↑  Range Murata
↑  Yukinobu Hoshino
↑  Kyosuke Chinai
↑  Toshio Tabuchi
↑  Takahiro Kishida
↑  existential self
↑  Kodoku no shigunaru
↑  speech synthesis
↑  PlainTalk
↑  NAVI
↑  Apple Newton
↑  Copland
↑  Twentieth Anniversary Macintosh
↑  NewtonScript
↑  AI repository
↑  implementation
↑  "Close the world, Open the nExt"
↑  "To Be Continued."
↑  "KIDS"
↑  "Duvet"
↑  Jasmine Rodgers
↑  "Distant Scream"
↑  Reichi Nakaido
↑  Pioneer Entertainment
↑  Anime Expo 2010
برای مطالعه بیشتر

Bitel, Anton. "Movie Gazette: 'Serial Experiments Lain Volume 3: Deus' Review". Movie Gazette. Archived from the original on May 21, 2006. Retrieved October 11, 2006.
Horn, Carl Gustav. "Serial Experiments Lain". Viz Communications. Archived from the original on February 19, 2001. Retrieved September 25, 2010.
Moure, Dani. "Serial Experiments Lain Vol. #2". Mania.com. Archived from the original on April 2, 2015. Retrieved September 25, 2010.
Moure, Dani. "Serial Experiments Lain Vol. #3". Mania.com. Archived from the original on April 2, 2015. Retrieved September 25, 2010.
Napier, Susan J. (2005) Anime from Akira to Howl's Moving Castle: Experiencing Contemporary Japanese Animation شابک ‎۹۷۸−۱−۴۰۳۹−۷۰۵۲−۷
Prévost, Adèle-Elise; Musebasement (2008) "Manga: The Signal of Noise" Mechademia 3 pp. 173–188 ISSN 1934-2489
Prindle, Tamae Kobayashi (2015). "Nakamura Ryûtarô's Anime, Serial Experiments, Lain (1998)". Asian Studies. 3 (1): 53–81. doi:10.4312/as.2015.3.1.53-81. ISSN 2350-4226.
Sevakis, Justin (November 20, 2008). "Buried Treasure: Serial Experiments Lain". Anime News Network. Retrieved September 25, 2010.
Jackson, C. (2012). "Topologies of Identity in Serial Experiments Lain". Mechademia. 7: 191–201. doi:10.1353/mec.2012.0013. S2CID 119423011.
رایانه سفارشی لین که نمایشگرهای هولوگرافیک و خنک‌کنندهٔ دی‌اکسید کربن مایع دارد.
آبه به ذهنش آمد که لین خود موهایش را کوتاه کرده و از آنچه باقی مانده بود، دم اسبی ساخته است. این بعدها در کتابِ هنری او حضور مطلق در وایرد گنجانده شد.
شخصیت‌های مختلف لین هر کدام نام خود را دارند که با دبیره‌های متفاوت نوشته شده است.
شهرستان قره‌قیه

| شهرستان قره‌قیه Қарақия ауданы قاراقيا اۋدانى Каракиянский район | شهرستان قره‌قیه Қарақия ауданы قاراقيا اۋدانى Каракиянский район |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
  مهر:   مهر
موقعیت شهرستان قره‌قیه در نقشه: موقعیت شهرستان قره‌قیه در نقشه
کشور: قزاقستان
استان: مین‌قشلاق
مرکز: قوریق
جمعیت (۲۰۱۳): جمعیت (۲۰۱۳)
 • کل: ۳۲۳۰۴
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵ (West)
شهرستان قره‌قیه (به قزاقی: Қарақия ауданы، قاراقيا اۋدانى) یکی از شهرستان‌های استان مین‌قشلاق قزاقستان است. شهرستان قره‌قیه ۳۲٬۳۰۴ نفر جمعیت دارد و مرکز آن روستای قوریق است.
نام قره‌قیه به زبان قزاقی به معنی «آرواره سیاه» است.
ورزشگاه گورو نانک

| 0 | 1 |
| --- | --- |
مکان: لودهیانا، ایالت پنجاب
مالک: باشگاه فوتبال پنجاب
گنجایش: ۳۰٬۰۰۰
سطح: چمن برمودا
تابلوی نتایج: بله
ساخت: ساخت
نوسازی: ۲۰۲۴
استفاده‌کنندگان: استفاده‌کنندگان
باشگاه فوتبال پنجاب، باشگاه فوتبال جوانان پنجاب آکادمی باشگاه فوتبال مینروا، باشگاه فوتبال جی سی تی (سابق): باشگاه فوتبال پنجاب، باشگاه فوتبال جوانان پنجاب آکادمی باشگاه فوتبال مینروا، باشگاه فوتبال جی سی تی (سابق)
ورزشگاه گورو نانک یک ورزشگاه چند منظوره در شهر لودهیانا هند است. این ورزشگاه میزبان مسابقات فوتبال و رقابت‌های دو و میدانی است. در سابق از این ورزشگاه به عنوان یکی از زمین‌های خانگی تیم باشگاه فوتبال پنجاب استفاده می‌شد که در سوپر لیگ هند حضور دارد، گنجایش این ورزشگاه ۳۰٬۰۰۰ نفر است.
ورزشگاه سرپوشیده مجاور برای مسابقات بسکتبال قهرمانی کشوری مورد استفاده قرار گرفته است.
تونارا

ستارگان ناور بهتر از بارساست
خصوصیات

تونارا ۵۲٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۱۱۶ نفر جمعیت دارد.
اژدرخوس

| اژدرخوس | اژدرخوس |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۲۸°۲۹′۵۶″ شمالی ۵۱°۴۹′۳۸″ شرقی﻿ / ﻿۲۸٫۴۹۸۸۹°شمالی ۵۱٫۸۲۷۲۲°شرقی﻿ / 28.49889; 51.82722: مختصات: ۲۸°۲۹′۵۶″ شمالی ۵۱°۴۹′۳۸″ شرقی﻿ / ﻿۲۸٫۴۹۸۸۹°شمالی ۵۱٫۸۲۷۲۲°شرقی﻿ / 28.49889; 51.82722
کشور: ایران
استان: بوشهر
شهرستان: دشتی
بخش: شنبه و طسوج
دهستان: طسوج
جمعیت: ۵۹ نفر (سرشماری ۹۵)
اژدرخوس، روستایی است از توابع بخش شنبه و طسوج شهرستان دشتی استان بوشهر ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان طسوج قرار دارد و بر اساس سرشماری رسمی ایران در سال ۱۳۹۵ آمار جمعیت آن ۵۹ نفر می‌باشد. بر همین اساس در سال ۱۳۸۵ آمار جمعیت آن (۱۳ خانوار) ۵۲ نفر بوده است.
آموزش در افغانستان

کودکان دبستانی در ولایت پکتیا
دانش‌آموزان پسر افغانستانی
آموزش در افغانستان به دو ردهٔ آموزش‌های اساسی و ثانوی بخش‌بندی می‌شود. دستمزد آموزگاران در افغانستان بسیار پایین است.
تاریخچه

در هنگام اشغال افغانستان توسط شوروی (دهه ۱۳۶۰) و جنگهای داخلی این کشور (دهه ۱۳۷۰)، شالوده آموزش و پرورش افغانستان از هم پاشید. در دورهٔ قدرت طالبان دختران خانه‌نشین شده و اجازهٔ تحصیل از آنها گرفته شد. در این دوره، به جای درسهای علمی مانند کیمیا و فیزیک در مدارس، بیشتر بر آموزش‌های مذهبی تأکید می‌شد.
اکنون برآورد می‌شود کمتر از نیمی از مدارس افغانستان دسترسی به آب آشامیدنی داشته باشند. پس از یورش آمریکا به افغانستان در سال ۱۳۸۰ و فروپاشی طالبان، با روی کار آمدن دولت انتقالی وضعیت تحصیل اندک‌اندک رو به بهبودی می‌رود، ولی با این وجود هنوز بیش از ۶۰٪ مردم افغانستان از سواد خواندن و نوشتن بی‌بهره‌اند.
اکنون ۱۳ دانشگاه و ۶ مرکز تربیت معلم، در سراسر افغانستان وجود دارد.
در کنکور ورود به دانشگاه سال ۱۳۸۵ خورشیدی، ۸۰ هزار نفر شرکت کرده‌اند. برآورد مسئولان این است که حدود سی هزار دانشجو به علت نبود امکانات از ورود به دانشگاه محروم شوند.
ده درصد بودجه سالانه افغانستان به امور آموزشی اختصاص دارد، که از این میان هفت درصد آن مربوط به وزارت معارف (آموزش و پرورش) است، یک درصد مربوط به نهادهای پژوهشی و یک درصد مربوط به آموزش عالی است.
ساختار

آموزش و پرورش در افغانستان در دو بخش تعلیمات اساسی و تعلیمات ثانوی صورت می‌گیرد.
ساختار > تعلیمات اساسی

این دوره شامل صنف (کلاس) اول تا نهم را در بر می‌گیرد. درافغانستان دروس زبان دری، قرآن، حساب، رسم، حسن خط، ورزش، و تهذیب تا صنف سوم درس داده می‌شود. از صنف چهار تا ششم مضامین زبان دری، حساب، رسم، حسن خط، تاریخ، جغرافیا، دنیات، ورزش و تهذیب درس داده می‌شود.
ساختار > تعلیمات ثانویه

این دوره شامل صنف‌های دهم تا دوازدهم می‌باشد.
زمان گرفتن امتحانات

در افغانستان نظر به آب وهوا دونوع مکاتب یعنی گرمسیر مانند مزارشریف کندز شرغان سمنگان میمنه بادعیس جلال‌آباد لغمان قندهار هلمند وخوست و سرد سیر مانند کابل پروان غور دای کندی پنجشیر لهوگر میدان غزنی هرات فراه نیمروز تخار بدخشان نورستان کنرهار پکتیا می‌باشد. در مناطق گرمسیر مکاتب در ماه سنبله آغاز گردیده در اخیر ثور مسدود می‌شود. در مناطق سرد سیر مکاتب در ۲ حمل آغاز گردیده در ۱۵ قوس مسدود می‌گردند.
مدت تحصیل هر صنف ۹ ماه است. در این نه ماه دو امتحان از شاگردان اخذ می‌گردد. امتحان چهارنیم ماه و امتحان سالانه می‌باشد. اگر شخصی در امتحان چهارنیم ماهه در یک یا چند مضمون کمتر از ۴۰ نمره می‌برد ناکام محسوب می‌شود؛ ولی اگر شاگردی مجموعه نمرات یک یا دومضمون آن کمتر از ۴۰ نمره و متباقی از ۴۰ بالا باشد مشروط می‌شود و باید در آخر سال یعنی ۱۵ حوت امتحان مشروطی دهد. اگر شخص اوسط تمام نمراتش از ۴۰ بالا باشد کامیاب است. اگر از ۴۰ پائین باشد مشروط نمی‌باشد باید یکسال دیگر این صنف را بخواند. اوسط نمرات نیز خیلی باهمیت است. باید هر شاگرد نمره تعذیب یا «دسپیلن در مدرسه» ۱۰۰ باشد. اگر شخص نمره تعذیب آن از ۱۰۰ پایئن باشد مشکل بزرگ برای شاگرد محسوب می‌شود. اگر ۹۰ باشد در بعضی موارد شاگرد از مدرسه اخراج می‌شود و ناکام محسوب می‌شود.
سامانهٔ نمره دهی

بیشینهٔ نمرات در امتحانات آموزش و پرورش افغانستان ۱۰۰ است. با این حال بیشینه نمرات هر نیم سال تحصیلی در کارنامه دانش آموزان اعداد ۴۰ و۶۰ است. به این ترتیب که بیشینه نمرات در نیم سال اول ۴۰ و در نیم سال دوم ۶۰ است. مجموع این دو نمره، نمره سالانه محسوب می‌شود و با این حساب بیشینه آن همان ۱۰۰ خواهد شد.
اگر شاگردی به دلیلی موجه تنها در امتحانات آخر سال شرکت کند همان نمره‌ای که از ۴۰ نمره گرفته‌است در عدد ۲٫۵ ضرب می‌شود و به عنوان نمره سالانه ثبت می‌گردد.
حد پایین نمره برای کامیابی در امتحان نمره ۴۰ است که معادل نمره ۸ در ایران می‌شود.
تاریخ اقتصادی چین (۱۹۴۹ تاکنون)

تولید ناخالص داخلی (GDP) چین از ۱۹۵۳ تا ۲۰۰۸
تورم چین از ۱۹۸۷ تا ۲۰۲۲
اقتصاد چین از دههٔ ۱۹۸۰ تاکنون پرشتاب‌ترین اقتصاد جهان بوده به طوری که سالانه ۱۰٪ رشد کرده است. نرخ تولید ناخالص داخلی این کشور در سال ۲۰۰۵ به ۲٬۲۸۶ تریلیون دلار و در ۲۰۱۷ به ۱۲٬۲۵۰ تریلیون دلار رسید. چین پس از پایان دوران مائوئیستی در ۱۹۷۸ از یک اقتصاد کاملاً دولتی سوسیالیستی مبتنی بر برنامه‌ریزی به سوی اقتصاد مختلط حرکت کرد. این دگردیسی نیازمند شمار زیادی اصلاحات در نظام‌های مالی، محاسباتی، نهادی، حکمرانی و قضایی و همچنین انعطاف دولت برای واکنش به نتایج غیرمنتظره‌ای بود که احتمالاً به‌واسطهٔ این تغییرات حاصل می‌شدند. این اصلاحات باعث شد جامعهٔ چین شاهد روند بسیار شدید صنعتی‌سازی و شهرنشینی باشد؛ فرآیندی که بر تمام وجوه اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی این کشور تأثیر گذاشت.
اندازهٔ بزرگ چین به معنای تنوع درآمدی بالا در این کشور است به این شکل که در یک زمان شاهد فقر مطلق و رفاه نسبی در آن بوده‌ایم. در بسیاری از مناطق روستایی، مردم هنوز حاصل کشت خود را مصرف می‌کنند در حالی که در شهرهای بزرگی چون شانگهای و پکن اقتصاد مبتنی بر خدمات شکل گرفته است.
با تشکیل جمهوری خلق چین پس از سال ۱۹۴۹، اقتصاد این کشور شاهد روندهای پرفراز و نشیب و شگفتی‌ساز بوده است. چین شاهد انقلاب، سوسیالیسم، مائوئیسم و در نهایت اصلاحات تدریجی اقتصادی و رشد پرشتاب بوده که شاخصهٔ اصلی دوران پسامائوئیستی است. قحطی حاصل از سیاست «گامی بزرگ به جلو» و آشوب‌های پس از انقلاب فرهنگی تأثیرات منفی بر اقتصاد چین گذاشتند. اما از زمانی که چین در ۱۹۷۸ دست به اصلاحات اقتصادی زد، توانست پیشرفت‌های زیادی در وضع زندگی مردم به وجود آورد و ثبات اجتماعی را افزایش دهد. چین در این دوران از یک کشور سوسیالیست منزوی به ستون فقرات اقتصاد جهان تبدیل شد.
نرخ‌های رشد بالایی که در دوران اصلاحات اقتصادی تجربه شد به خاطر به‌کارگیری هدفمند و انبوه منابع و تغییر کنترل این منابع از مالکیت عمومی به خصوصی حاصل گردید به طوری که نتیجهٔ مستقیم آن، افزایش بهره‌وری در مدیریت همان منابع بود. مزایای حاصل از بسیج انبوه منابع هم‌اکنون رو به اتمام است و چین باید روی بهره‌وری در سایر بخش‌ها تمرکز کند تا بتواند اقتصاد خود را بیش از پیش به جلو ببرد.
سیاست‌های اقتصادی، ۱۹۴۹ تا ۱۹۸۹

رهبران حزب کمونیست چین پس از آنکه در سال ۱۹۴۹ میلادی حکومت را در دست گرفتند، هدف اساسی و طولانی‌مدت خود را تغییر چین به کشوری با اقتصاد مدرن، نیرومند و سوسیالیست اعلام کردند. این اهداف در زبان اقتصادی به معنای صنعتی‌سازی، افزایش استانداردهای زندگی، کاهش تفاوت‌های درآمدی و تولید تجهیزات نظامی مدرن بود. رهبری چین با گذشت سالیان سعی کرد به این اهداف وفادار بماند اما سیاست‌های اقتصادی که برای رسیدن به این اهداف اتخاذ شدند در مواقع خاص و در واکنش به تغییرات بزرگ اقتصادی، سیاست داخله، سیاست بین‌الملل و پیشرفت‌های اقتصادی به شدت تغییر پیدا کردند.
در این هنگام باورهای رهبران حزب موجب بروز نقاط تمایز روشنی میان ایشان شد به این شکل که برخی از آنها بر این عقیده بودند که اهداف سوسیالیستی نظیر برابرسازی درآمدها و رشد آگاهی‌های سیاسی مردم باید نسبت به پیشرفت مادی در اولویت باشد و برخی دیگر معتقد بودند صنعتی‌سازی و نوسازی کلی اقتصاد پیش‌نیازهای دستیابی به یک نظم سوسیالیستی موفق هستند. در میان رهبرانی که فکر می‌کردند سیاست باید در اولویت قرار گیرد، افرادی چون مائو تسه‌تونگ، لین بیائو و اعضای گروه چهار وجود داشتند. رهبرانی که بیشتر بر اصلاحات اقتصادی عملی تأکید داشتند لیو شائوچی، جئو ئن لای و دنگ شیائوپینگ بودند. تغییر رویکردها در سیاست‌گذاری‌های چین بیشتر وابسته به همین دو نگاه بوده است و تسلط همین نگاه‌ها بر حکومت باعث جابجایی افراد در ساختار سیاسی این کشور شده است. اما یکی از شاخصه‌های مهم در سیاست‌های اقتصادی و مدل اقتصادی زیربنایی آن در چین این بوده که علی‌رغم دوران‌های سیاست‌گذاری مختلف در چین، هر چند تغییرات مهمی نسبت به دورهٔ قبل مشاهده می‌شد، اما ساختار اقتصادی موجود تا حد زیادی باقی می‌ماند. در نتیجه شکل مدل اقتصادی و سیاست‌هایی که معرف آن بودند در هر دوره از تاریخ چین بازتابی از تأکیدات سیاست‌های جاری و بنیان‌های ساختاری است که در دوره‌های پیشین ایجاد شده بودند.
سیاست‌های اقتصادی، ۱۹۴۹ تا ۱۹۸۹ > دوره بازسازی پس از جنگ، ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۲

اقتصاد چین در سال ۱۹۴۹ پس از چندین دهه جنگ، ناتوان شده بود. معادن و کارخانجات زیادی آسیب دیده یا نابود شده بودند. نیروهای شوروی با پایان جنگ ژاپن در ۱۹۴۵ حدود نیمی از ماشین‌آلات موجود در مناطق صنعتی مهم چین در شمال شرقی این کشور را برداشته و با خود به جماهیر متحد شوروی بردند. سامانه‌های ترابری، ارتباطات و برق چین نابود شده یا به دلیل عدم رسیدگی از رده خارج شده بودند. کشاورزی از هم گسیخته شده بود و تولید خوراک حدود ۳۰ درصد نسبت به دوران اوج خود در دوران پیش از جنگ کاهش یافته بود. به علاوه، بیماری‌های اقتصادی این کشور با یکی از بدخیم‌ترین تورم‌های اقتصادی در تاریخ جهان حادتر شدند.
هدف اصلی دولت در میان سال‌های ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۲ بازگردانی اقتصاد به وضعیت عادی بود. در این دوران دولت کوشید ارتباطات ترابری و مخابراتی را ترمیم کرده و جریان فعالیت‌های اقتصادی را به حالت عادی برگرداند. نظام بانکداری چین ملی شد و تحت نظارت بانک خلق چین در آمد. دولت برای کنترل تورم تا سال ۱۹۵۱ به یکسان‌سازی نظام پولی، سخت‌گیری در حوزهٔ اعتبارات، محدود ساختن بودجهٔ دولت در تمام سطوح و قرار دادن همهٔ آنها تحت نظارت دولت مرکزی و تضمین ارزش پول ملی رو آورد. برای بازرگانی مشوق ایجاد شد و با تشکیل شرکت‌های بازرگانی دولتی (اداره‌های بازرگانی) تا حدی زیر نظر دولت قرار گرفت. این ادارات در خریداری کالا از تولیدکنندگان و فروش آن‌ها به مصرف‌کنندگان یا نهادهای دیگر با تجار خصوصی رقابت می‌کردند. مالکیت در حوزهٔ صنعت به آرامی تغییر و تحول یافت. هنگامی که دولت ناسیونالیست میان سال‌های ۱۹۲۷ تا ۱۹۴۹ روی کار بود، حدود یک سوم از نهادهای اقتصادی چین تحت مالکیت دولت قرار داشت. بخش ترابری مدرن هم تا حدی زیادی به همین شکل بود. حزب کمونیست چین به محض در اختیار گرفتن دولت این واحدها را به شرکت‌های دولتی تبدیل کرد. بقیهٔ نهادهای خصوصی نیز به تدریج تحت کنترل دولت درآمدند اما در سال ۱۹۵۲ همچنان ۱۷٪ از واحدهای اقتصادی خارج از نظام دولتی بودند.
در بخش کشاورزی تغییر عظیمی در نظام مالکیت اراضی به وجود آمد. حدود ۴۵٪ از زمین‌های قابل کشت تحت برنامهٔ سراسری اصلاحات ارضی از صاحبان و کشاورزان ثروتمند گرفته شده و به حدود ۶۰ تا ۷۰ درصد از خانوارهای کشاورز که پیش از این هیچ سند یا زمینی به نامشان ثبت نشده بود، اعطا گردید. در هر منطقه‌ای که اصلاحات ارضی در آن پایان می‌یافت، کشاورزان تشویق می‌شدند با تشکیل «گروه‌های کمک دوجانبه» با مشارکت شش یا هفت خانوار در برخی از فازهای تولید همکاری کنند. در سال ۱۹۵۲، ۳۸٪ از خانوارهای کشاورز در این گروه‌ها عضو بودند. در ۱۹۵۲ قیمت‌ها ثبات یافتند، بازرگانی به حالت عادی برگشت و صنعت و کشاورزی به دوران اوج پیش از جنگ بازگشتند. گفته می‌شود در دوران بازسازی اقتصادی، چین توانست به اهداف خود دست یابد.
سیاست‌های اقتصادی، ۱۹۴۹ تا ۱۹۸۹ > انقلاب فرهنگی، ۷۶-۱۹۶۶

انقلاب فرهنگی چین توسط مائو زدونگ در ۱۹۶۶ آغاز شد و در ۱۹۶۸ متوقف گردید اما جَو چپ‌گرایی تندی که بواسطهٔ این انقلاب ایجاد شده بود تا هنگام مرگ مائو و سقوط گروه چهار در ۱۹۷۶ ادامه پیدا کرد. سیاست‌گذاری اقتصادی چین در این دوره دستخوش چند فاز متفاوت شد.
دولت چین تا زمان انقلاب فرهنگی سهم طبقهٔ سرمایه‌دار را از اموالی که پیش از انقلاب چین مصادره شده بود می‌داد. کمپینی که در طول انقلاب فرهنگی ایجاد شد، به این امر پایان داد.
توسعه جبههٔ سوم چین در سال ۱۹۶۵ آغاز شد و در طول انقلاب فرهنگی ادامه پیدا کرد. چین می‌ترسید در صورت تهاجم اتحاد جماهیر شوروی یا ایالات متحده زیرساخت‌های صنعتی خود را از دست بدهد لذا همین مسئله انگیزه‌ای شد تا با طرح کمپین بزرگی به نام جبههٔ سوم، صنایع و تاسیسات مهم برای امنیت ملی را به همراه زیرساخت‌های لازم در مناطق دورافتاده ایجاد کند. یکی از فواید این حرکت، انتقال کالاهای مصرفی و فرهنگی باکیفیت به مناطق داخلی چین بود. اما اصلاح روابط با آمریکا باعث شد انگیزه لازم برای توسعه این طرح کاهش یابد و پروژه‌های کار شده، غالباً در طول دوره اصلاحات به بخش خصوصی واگذار شدند. با این وجود این کمپین تاثیر خود را گذاشت بطوری که حتی پس از کاهش انگیزه برای ادامهٔ طرح، زیرساخت‌ها، صنایع و نیروی کار تربیت‌شده در مناطق دورافتاده، موجب ادامه توسعه اقتصادی آن مناطق شدند.
خدمات تجاری بانک خلق چین در طول انقلاب فرهنگی به حالت تعلیق درآمد. شورای دولتی چین در سال ۱۹۶۹ مصوبه‌ای به منظور ادغام دفتر مرکزی بانک خلق ذیل وزارت دارایی صادر کرد و بدین ترتیب همه شعب محلی این بانک به عنوان بخش‌های مالی دولت‌های محلی در آمدند. این تنزل درجه به مدت یک دهه پابرجا ماند.
پس از سفر نیکسون به چین در سال ۱۹۷۲، سرمایه گذاری در طرح جبههٔ سوم به تدریج کاهش پیدا کرد. نزدیکی ایالات متحده و چین ترس از حملهٔ آمریکا را که انگیزهٔ لازم برای توسعهٔ جبهه سوم را ایجاد می‌کرد کاهش داده بود. کمیسیون برنامه‌ریزی در اوت ۱۹۷۲ توصیه کرد که جبهه‌های اول و دوم دیگر حمایت از جبههٔ سوم را «وظیفهٔ اصلی» خود در نظر نگیرند و در عوض سطح حمایت از جبههٔ سوم به درجهٔ «وظیفهٔ مهم» تقلیل یابد. همچنین کمیسیون برنامه‌ریزی نسبت به میزان بودجهٔ جبههٔ سوم که منجر به بی‌توجهی به صنایع سنگین در سایر نقاط و همچنین سرمایه‌گذاری ناکافی در کشاورزی شده بود ابراز نگرانی کرد. با برگزاری کنفرانس کاری حزب در ماه مه ۱۹۷۳ و تصویب لزوم انتقال سرمایه‌گذاری از جبههٔ سوم به مناطق ساحلی شمال شرقی، جبههٔ سوم عملاً از حالت هدف اصلی اقتصادی کشور خارج شد. در این زمان کشاورزی و صنایع سبک از اولویت‌های بالاتری برخوردار شدند. با ادامهٔ این روند و پس از ورود به اصلاحات در ۱۹۷۸ و ادامهٔ فرآیند گشایش چین، دولت فرآیند توقف پروژه‌های جبههٔ سوم را از طریق راهبرد «تعطیلی، توقف، ادغام، تبدیل و انتقال» کلید زد.
سیاست‌های اقتصادی، ۱۹۴۹ تا ۱۹۸۹ > انقلاب فرهنگی، ۷۶-۱۹۶۶ > گروه چهار، ۷۶-۱۹۷۴

مائو در سال پایانی زندگی‌اش شاهد موجی از نابسامانی‌های اقتصادی بود. سرعت کار کارخانه‌ها کم شده بود و کارگران در اغلب مراکز مهم صنعتی غایب می‌شدند. همچنین آمار جرم و جنایت افزایش یافت که بخشی از آن غارت از انبارهای غلهٔ دولتی بود. برای جبران این وضع، نظام جیره‌بندی به منظور پوشش ۸۰ درصد از کالاهای اصلی و مصرفی گسترش پیدا کرد. با این حال همهٔ شاخص‌های اقتصادی متعارف نشان می‌دهند که اقتصاد چین در ۱۹۷۵ خوب کار می‌کرده است. هر چند برخلاف نظر برخی از تاریخ‌نگاران، اقتصاد در شرف فروپاشی نبود اما اقتصاد با مشکلات متعددی مواجه بود که بخاطر بی‌ثباتی سیاسی و بکارگیری مدل توسعه‌گرا که رشد صنعتی و ظرفیت نظامی را به مصرف ترجیح می‌داد، به وجود آمده بودند.
سیاست‌های اقتصادی، ۱۹۴۹ تا ۱۹۸۹ > آغاز اصلاحات اقتصادی از ۱۹۷۸

مقالهٔ اصلی: اصلاحات اقتصادی چین
علیرغم افت‌وخیزهای سیاسی در دوران مائو، درآمد ناخالص ملی چین به طور متوسط سالانه ۶٫۲٪ در دوره ۱۹۵۲-۱۹۷۸ رشد کرد. صنعتی شدن در دوران مائو منجر به انباشت چشمگیر سرمایه فیزیکی و انسانی شد که پایه و اساس اصلاحات موفق چین گردید. نخستین گزارش بانک جهانی درباره اقتصاد چین در دوران مائو، مثبت بود. در این گزارش به رشد و صنعتی‌سازی سریع و همچنین «نابودی تقریبی بدترین اشکال فقر» اشاره شده بود اما همچنان اذعان کرده بود که هنوز جای کار وجود دارد.
با این وجود اصلاح‌گرایان چینی نظرات انتقادی‌تری داشتند: برای مثال گزارش هو کیامو به شورای دولتی مورخ ژوئیه ۱۹۷۸ تحت عنوان «بر اساس قوانین اقتصادی عمل کنید»، وضعیت دهقانان را در این دوران بسیار وخیم توصیف کرد و تخمین زد که تولید غلات صرفاً همگام با رشد جمعیت بوده است و مازادی باقی نمانده است.
رهبران حزب کمونیست چین در سومین جلسهٔ عمومی از مجموع جلسات یازدهمین کمیتهٔ مرکزی حزب که در ۲۲ دسامبر ۱۹۷۸ افتتاح شد،  تصمیم گرفتند برنامه‌ای برای اصلاحات تدریجی اما اساسی در نظام اقتصادی اتخاذ و اعمال کنند. آنها به این نتیجه رسیده بودند که اقتصاد مبتنی بر برنامه‌ریزی متمرکز نتوانسته رشد اقتصادی مفیدی ایجاد کند و باعث شده چین نه تنها از کشورهای صنعتی غربی بلکه از قدرت‌های صنعتی جدید آسیا مانند ژاپن، کره جنوبی، سنگاپور، تایوان و هنگ کنگ هم عقب بماند.
در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ میلادی که کشورهایی چون ژاپن و هنگ کنگ با کشورهای اروپایی رقابت می‌کردند، شهروندان چینی هنوز نگران جیرهٔ غذایی ناکافی، جیره‌بندی البسه و تعداد پایین مسکن بودند و بخش خدمات چین توان و بهره‌وری کافی را نداشت. این کاستی‌ها باعث شده بود چین از لحاظ بین‌المللی شرمنده باشد.
هدف از اجرای این اصلاحات، دور شدن از کمونیسم نبود بلکه حزب می‌خواست کارکرد کمونیسم را از طریق افزایش شدید نقش سازوکارهای بازار در نظام اقتصادی و کاهش (و نه حذف) برنامه‌ریزی و کنترل مستقیم دولتی، بهبود بخشد. از نظر حزب، برنامه‌ریزی اقتصادی باید سازوکاری می‌بود برای هدایت بازار. با توجه به این هدف، این اصلاحات از نظر حزب هیچ گرایشی به سمت اقتصاد بازار لیبرال تلقی نمی‌شد.
همهٔ اصلاحاتی که در این دوره اعمال شدند ابتدا به شکل محلی به مرحلهٔ اجرا رسیدند و سپس در صورت موفقیت به دیگر نقاط تعمیم داده می‌شدند. در این مدت سران دولتی که اقدام به اعمال اصلاحات می‌کردند در صورت شکست با عواقب خفیفی مواجه می‌شدند اما در صورت موفقیت مورد تمجید و تشویق در سطح ملی قرار می‌گرفتند.
اموال سرمایه‌داران چینی پس از انقلاب ۱۹۴۹ مصادره شد اما پس از چندی پرداخت سود سهام به ایشان برقرار گردید ولی این رویه در انقلاب فرهنگی ملغی شد. در دورهٔ اصلاحات پرداخت سود سهام به آنها دوباره برقرار گردید.
این برنامهٔ اصلاحی تا ۱۹۸۷ موفقیت شایان توجهی در افزایش عرضهٔ مواد غذایی و دیگر کالاهای مصرفی پیدا کرد و همچنین باعث شد فضای اقتصادی چین پویاتر شده و فرصت‌های زیادی برای فعالان اقتصادی ایجاد شود. در عین حال این اصلاحات باعث شد مشکلات و تنش‌های جدیدی شکل گیرند و سوالات و کشمکش‌های سیاسی شدیدی پیرامون ادامه آن ایجاد گردد.
با این حال از ۱۹۷۸ تا ۲۰۰۷ اقتصاد چین سالانه به طور متوسط ۱۰٪ رشد کرد و درآمد سرانه ده برابر شد.
لی چون (بازیگر)

لی چون (چینی ساده: 李纯; پین‌یین: Lǐ Chún؛ زادهٔ ۱۵ فوریه ۱۹۸۸) بازیگر اهل چین است. از آثاری که در آنها ایفای نقش کرده است می‌توان به گل‌های جنگ (۲۰۱۱) و لذت زندگی (۲۰۱۹) اشاره کرد.
اوایل زندگی و تحصیلات

لی چون زادهٔ ووهو، آن‌هوئی، چین در ۱۵ فوریه ۱۹۸۸ است. او در کودکی یادگیری نقاشی را آغاز کرد. در سال ۱۹۹۸ در سن ده سالگی، او در مدرسه رقص وابسته به آکادمی رقص پکن پذیرفته شد و در سال ۲۰۰۵ فارغ‌التحصیل شد. پس از فارغ‌التحصیلی، او به عنوان رقصنده در باله شانگهای استخدام شد. در سال ۲۰۰۷، او عشق پروانه را در ایالات متحده آمریکا اجرا کرد. او در سال ۲۰۰۹ وارد آکادمی فیلم پکن در رشتهٔ بازیگری شد و در سال ۲۰۱۳ فارغ‌التحصیل شد.
میان‌بند (میان‌جلگه)

| میان‌بند | میان‌بند |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۶°۰۲′۰۴″شمالی ۵۸°۴۵′۱۱″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۰۳۴۳۷۰۶°شمالی ۵۸٫۷۵۳۱۱۱۵°شرقی﻿ / 36.0343706; 58.7531115: مختصات: ۳۶°۰۲′۰۴″شمالی ۵۸°۴۵′۱۱″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۰۳۴۳۷۰۶°شمالی ۵۸٫۷۵۳۱۱۱۵°شرقی﻿ / 36.0343706; 58.7531115
کشور: ایران
استان: خراسان رضوی
شهرستان: میان‌جلگه
بخش: مرکزی
دهستان: عشق‌آباد
جمعیت: ۱۴۱ نفر (سرشماری ۹۵)
میان‌بند، روستایی در دهستان عشق‌آباد بخش مرکزی شهرستان میان‌جلگه در استان خراسان رضوی ایران است.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۴۱ نفر (۴۵ خانوار) بوده است.