stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جان آرمسترانگ سنیور
حرفه > انقلاب آمریکا

در مراحل اولیه جنگ انقلاب آمریکا، آرمسترانگ به عنوان سرتیپ در ارتش ایالتی پنسیلوانیا خدمت می‌کرد. در ۱ مارس ۱۷۷۶، کنگره قاره‌ای او را با حفظ درجه نظامی، در ارتش قاره‌ای گماشت. او به سمت جنوب فرستاده شد تا آمادگی‌های لازم برای دفاع از چارلستون، کارولینای جنوبی را آغاز نماید. او از مهارت‌های مهندسی خود برای ساخت ترتیبات دفاعی استفاده نمود و این کار در اواخر همان سال به آنها کمک نمود تا در نبرد سولیوانس آیلند مقاومت نمایند. پس از این ژنرال چارلز لی فرماندهی رسید و فرماندهی را در دست گرفت، او به وظایف خود در ارتش اصلی و در ارتش ایالتی پنسیلوانیا، بازگشت. پنسیلوانیا او را به درجه سرلشکر ترفیع داده و به عنوان مسئول ارتش ایالتی گماشت. این کار به خدمت وی در ارتش قاره‌ای پایان بخشید، اما نه به جنگ یا همکاری وی با ژنرال جرج واشینگتن.
در نبرد براندی‌وین در ۱۱ سپتامبر ۱۷۷۷، نیروهای آرمسترانگ مسئولیت جناح چپِ دُور در خط آمریکایی را بر عهده داشتند. مسئولیت محافظت از تدارکات ارتش نیز بر عهده آنها بود. پس از جنگ در یک روز طاقت فرسا، آمریکایی‌ها مجبور شدند عقب‌نشینی نمایند یا اینکه با محاصره روبرو شوند. آرمسترانگ پس از تاریک شدن روز، تدارکات ارتش و نیروهای خود را از پایلس فورد بیرون کرد.
در نبرد جرمن‌تاون در ۴ اکتبر، ژنرال آرمسترانگ جناح راست نیروهای آمریکایی را رهبری کرد. مأموریت وی این بود تا جناح چپ نیروهای بریتانیایی را دور زده و به جناح چپ و عقب آنها حمله نماید. علی‌رغم تاخیرها و مشکلات در تحرک برخی واحدها، به‌طور کلی حمله به خوبی پیش می‌رفت تا اینکه مرکز موقتاً در خانه بنجامین چیو متوقف شد. اما پس از یک رویداد تیراندازی میان نیروهای دوست در یک روز پوشیده از مَه که در آن مردان ژنرال آدم استیفین به روی نیروهای انتونی وینز آتش گشودند و موجب عقب‌نشینی آنها شدند، حمله از هم پاشید. آرمسترانگ که مردان وی تقریباً تا مرکز جرمن‌تاون پیشروی نموده اما به‌طور گسترده عملاً در جنگ دخیل نبودند، بعدها شکایت نمود که این نبرد «... یک پیروزی باشکوه بود که برای آن جنگیده شد و هشتاد درصد به پیروزی رسیده بود،... اما به‌طور اسرارآمیزی این نبرد به شکست مواجه شد و تا امروزه هیچ فردی نمی‌تواند… دلیلی مناسب برای گریز ارایه کند».
پس از نبرد جرمن‌تاون، به آرمسترانگ اجازه داده شد تا به‌طور فعال در فرماندهی شرکت نکند. در عمر ۶۰ سالگی، وضعیت سلامت وی رو به افول بود و جراحت‌های دیرینه او را اذیت می‌کرد. او تا ۴ آوریل ۱۷۷۸ در ارتش خدمت کرد.
حرفه > اواخر زندگی

پس از پایان خدمت وی در جنگ، آرمسترانگ به خانه، کارلایل، بازگشت و در آنجا از سوی مجلس پنسیلوانیا در کنگره قاره‌ای انتخاب شد. او که از ۱۷۷۹ تا ۱۷۸۰ میلادی به عنوان نماینده خدمت می‌کرد، یکی از حامیان قوی واشینگتن و ارتش بود. آرمسترانگ در حمایت خود از قانون اساسی جدید ایالات متحده محکم بود و در جریان روزهای اخیر کنگره کنفدراسیون در ۱۷۸۷ و ۱۷۸۸ میلادی، به این کنفدراسیون بازگشت.
آرمسترانگ در طول حیات خود در تعدادی از دفاتر محلی یا مدنی خدمت کرد. او در یکی از این سمت‌ها، هیئت مدیره مدرسه کارلایل، در نخست با پیشنهاد دکتر بنیامین راش مبنی بر آغاز کالجی در شهر مخالفت کرد. اما، بعدتر او نظر خود را تغییر داده و از ۱۷۸۳ تا ۱۷۹۴ میلادی به عنوان عضو نخستین هیئت امنای کالج دیکنسون خدمت کرد.
زندگی شخصی

آرمسترانگ در ۱۷۴۷ میلادی با ریبیکا لیون آرمسترانگ (۱۷۱۹ – ۱۷۹۷ میلادی) که دختر آرچی‌بالد لیون و آن لیون بود، ازدواج کرد. آنها باهم صاحب دو فرزند بودند:
جیمز آرمسترانگ (۱۷۴۸ – ۱۸۲۸ میلادی)، کسی که با ماری استونسون (۱۷۶۶ – ۱۸۱۳ میلادی) دختر جرج استونسون، ازدواج کرد.
جان آرمسترانگ جونیور (۱۷۵۸ – ۱۸۴۳ میلادی)، کسی که با آلیدا لوینگستون (۱۷۶۱ – ۱۸۲۲ میلادی) که خواهر رابرت آر. لوینگستون و ادوارد لوینگستون بود، ازدواج کرد.
جان در ۹ مارس ۱۷۹۵ در کارلایل درگذشت و در قبرستان سابقه کارلایل به خاک سپرده شد. در ۱۸۰۰ میلادی، زمانی که پنسیلوانیا شهرستانی جدید که مرکز آن در کیتانینگ واقع شده‌است را ایجاد نمود، نام این شهرستان را به افتخار وی، شهرستان آرمسترانگ گذاشت.
حزب جمهوری‌خواه (ایالات متحده آمریکا)

«حزب جمهوری‌خواه» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای دیگر کاربردها، حزب جمهوری‌خواه (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| حزب جمهوری‌خواه | حزب جمهوری‌خواه |
| --- | --- |
رئیس: دونالد ترامپ
رئیس مجلس نمایندگان: مایک جانسون
رهبر حزبی سنا: میچ مکانل
رهبر اکثریت: استیو اسکالیس
بنیان‌گذاران: الوان ئی. بووی هوراس گریلی ادوین دی. مورگان هنری جارویس ریموند ایموس تاک آبراهام لینکلن فرانسیس پرستون بلر
بنیان‌گذاری: ۲۰ مارس ۱۸۵۴؛ ۱۷۰ سال پیش (۱۸۵۴-۲۰}}) ریپون، ویسکانسین، ایالات متحده
ادغام از: حزب خاک آزاد حزب آزادی جنبش ضد نبراسکا حزب آمریکای شمالی حزب متحد ملی
پیشین: حزب ویگ (اکثریت) حزب خاک آزاد حزب آزادی جنبش ضد نبراسکا حزب آمریکای شمالی
ستاد: واشینگتن، دی.سی.، ایالات متحده
شاخه دانشجویی: جمهوری‌خواهان کالجی
شاخه جوانان: جمهوری‌خواهان جوان جمهوری‌خواهان عصر نوجوان فدراسیون ملی جمهوری‌خواهان دبیرستان
شاخه زنان: فدراسیون ملی زنان جمهوری‌خواه
شاخه ال‌جی‌بی‌تی: جمهوری‌خواهان کلبه چوبی
شاخه خارج: جمهوری‌خواهان خارج از کشور
اعضای ثبت‌نام کرده  (۲۰۲۳):  ۳۵٬۷۳۹٬۹۵۲
مرام سیاسی: اکثریت: محافظه‌کاری (آمریکایی) جناح‌ها:محافظه‌کاری اجتماعی محافظه‌کاری مالی میانه‌گرایی راست مسیحی لیبرتاریانیسم راست (آمریکایی) نومحافظه‌کاری پوپولیسم جناح راست
وابستگی اروپایی: حزب محافظه‌کاران و اصلاح‌طلبان اروپا (شریک جهانی)
وابستگی بین‌المللی: اتحادیه دموکرات بین‌الملل اتحادیه دموکرات آسیا و اقیانوسیه
کرسی‌ها در سنا: ۵۲ از ۱۰۰
کرسی‌ها در مجلس نمایندگان: ۲۱۹ از ۴۳۵
فرمانداران دولتی: ۲۷ از ۵۰
کرسی‌ها در مجلس نمایندگان: ۱٬۱۳۲ از ۱٬۹۷۳
کرسی‌ها در مجلس عوام: ۲٬۹۹۲ از ۵٬۴۱۳
فرمانداران محلی: ۰ از ۵
کرسی‌ها در مجلس اعیان محلی: ۱۲ از ۹۷
کرسی‌ها در مجلس عوام محلی: ۹ از ۹۱
وبگاه: وبگاه
gop.com : gop.com 
سیاست در ایالات متحده آمریکا حزب‌ها انتخابات: سیاست در ایالات متحده آمریکا حزب‌ها انتخابات
حزب جمهوری‌خواه ایالات متحده‌ آمریکا (به انگلیسی: The U.S. Republican Party)، هم‌چنین شناخته‌شده با نام جی‌اوپی (به انگلیسی: GOP) یا حزب بزرگ قدیمی (به انگلیسی: Grand Old Party)، یکی از دو حزب بزرگ این کشور است که به همراه حزب دموکرات ایالات متحده‌ی آمریکا حکومت را در این کشور در دست دارد. این حزب در سال ۱۸۵۴ توسط فعالان ضد برده‌داری در آمریکا تأسیس شد. ۱۹ رئیس‌جمهور منتخب آمریکا عضو حزب جمهوری‌خواه بوده‌اند. آبراهام لینکلن (در بین سال‌های ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۵) اولین رئیس‌جمهور از این حزب بود. دونالد ترامپ رییس جمهور  منتخب انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۴ آمریکا عضو حزب جمهوری‌خواه است.
برخلاف دموکرات‌ها که مترقی هستند، جمهوری‌خواهان نوعاً در دسته محافظه‌کاران قرار می‌گیرند؛ البته این بدان معنی نیست که همه مبانی سیاسی لیبرالیسم از نظر جمهوری‌خواهان رد می‌شود، بلکه اشاره به این موضوع دارد که تمایلات آن‌ها بیشتر به سمت لیبرالیسم کلاسیک سوق دارد.
در حال حاضر، جمهوری‌خواهان هم در مجلس نمایندگان در اکثریت و هم در مجلس سنا در اکثریت هستند.
جناح‌بندی داخلی > محافظه‌کاران سنتی

این جناح از اصول ثابت و پایدار محافظه‌کاری نظیر دولت کوچک و مالیات کمتر جانبداری می‌کند. چهره‌های شاخص این جناح، جورج دبلیو بوش رئیس‌جمهوری اسبق، دنیس هاسترت نماینده مجلس نمایندگان و سناتور بیل فریست است. کلوب ثروت عمده‌ترین تشکل سیاسی این جناح شناخته می‌شود. اگرچه محافظه‌کاران نوین به‌طور رسمی در قالب جناح محافظه‌کاران سنتی قرار نمی‌گیرند، اما روابط نزدیکی با این جناح و جناح مسیحیان راستگرا دارند.
جناح‌بندی داخلی > نومحافظه‌کاران

مقالهٔ اصلی: نومحافظه‌کاران آمریکا
محافظه‌کاران نوین یک جناح کم‌تعداد اما با نفوذ در داخل حزب جمهوری‌خواه ایالات متحده آمریکا است. این گروه در اواسط دهه ۱۹۹۰ در پی رویکرد لیبرالیستی بیل کلینتون اعلام موجودیت کردند. بیانیه پروژه قرن جدید ایالات متحده که در ژوئن ۱۹۹۷ منتشر شد انجیل محافظه‌کاران نوین در ایالات متحده آمریکا به‌شمار می‌آید.
محافظه‌کاران نوین همانند جناح‌های سنتی حزب جمهوری‌خواه از دولت حداقل و تقویت پایه‌های تجارت آزاد جانبداری می‌کنند اما نگرش انزواطلبانه جناح سنتی حزب را رد می‌کنند. آنان همچنین با رویکرد بین‌الملل‌گرایانه جمهوری‌خواهان میانه‌رو که جورج هربرت واکر بوش نماد آن به‌شمار می‌آید مخالف هستند. به‌کارگیری ابزار قدرت در حل منازعات بین‌المللی و اجرای مشروط تعهدات جهانی آمریکا از جمله اصول مهم محافظه‌کاران نوین در عرصه سیاست خارجی و امنیتی است.
جناح‌بندی داخلی > مسیحیان راستگرا

از این گروه تحت عنوان بنیادگرایان مسیحی نیز یاد می‌شود و روابط نزدیکی با محافظه‌کاران نوین دارند. مسیحیان راستگرا خواهان تقویت نهادهای مذهبی و حمایت‌های مالی دولت فدرال از کلیساها و موسسات مذهبی هستند. مخالفت نسبی با همجنس‌گراها، مخالفت با سقط جنین و تحقیقات سلول‌های جنینی از جمله اهداف اصلی این جناح به‌شمار می‌آید. ایالت‌های جنوبی موسوم به کمربند انجیلی پایگاه اصلی و دژ قدرتمند مسیحیان راستگرا به‌شمار می‌آیند. این جناح روابط دوستانه‌ای با محافل یهودی در داخل و خارج از آمریکا دارد و به همین دلیل از آنان به عنوان صهیونیسم مسیحی یاد می‌شود. هر چند که کلیه هواداران بنیادگرایی مسیحی از نگرش‌های جنگ آخرالزمانی پیروی نمی‌کنند. مسیحیان راستگرا از جمله مخالفان جدی یهودیت به عنوان آیین هستند اما از مفهوم یهودیت به عنوان یک تبار نظیر آنچه در جنبش صهیونیسم آمده‌است دفاع می‌کنند. عده‌ای یکی از شرایط ظهور مسیح را کمک مادی و معنوی به فرزندان اسرائیل را برای نزول معبد سوم سلیمان از عرش اعلای خداوندی در اورشلیم قدس که محل حکم فرمایی مسیح است می‌دانند. سناتور سابق ترنت لات و جان اشکرافت وزیر دادگستری در دولت اول جورج دبلیو بوش از شاخص‌ترین چهره‌های مسیحیان راستگرا هستند. ائتلاف مسیحی به رهبری پت رابرتسون و فدراسیون ملی انجمن جمهوری‌خواهان بزرگ‌ترین سازمان‌های سیاسی این جناح محسوب می‌شوند.
جناح‌بندی داخلی > جناح میانه

این جناح به میانه‌روهای نیکسون راکفلر معروف هستند. میانه‌روها در دهه‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۰ گرایش غالب حزب جمهوری‌خواهان را شکل می‌دادند. این گروه متأثر از تحولات اجتماعی دوران زمامداری جان کندی و لیندون بنیز جانسون تلاش کردند میان اصول ثابت محافظه‌کاری و لیبرالیسم اجتماعی نقطه مشترکی ایجاد نمایند. در عرصه سیاست خارجی، میانه‌روهای حزب جمهوری‌خواه به ایفای نقش فعال‌تر در نظام بین‌الملل معتقد هستند. علاوه بر چهره‌هایی نظیر نیکسون، راکفلر و کیسینجر که هر یک در دهه ۱۹۷۰ از نقش اثرگذاری بر حزب برخوردار بودند، جورج هربرت واکر بوش را نیز می‌توان در این جناح قرار داد. کالین پاول وزیر امور خارجه در دولت اول بوش و جورج پاتاکی فرماندار سابق نیویورک شاخص‌ترین شخصیت‌های کنونی جناح میانه‌رو حزب هستند. جمهوری‌خواهان مین استریت و شورای رهبری جمهوری‌خواهان به عنوان عمده‌ترین سازمان‌های سیاسی این جناح محسوب می‌شوند.
جناح‌بندی داخلی > جناح لیبرال‌ها

این جناح بیش از آن‌که به بدنه اصلی حزب جمهوری‌خواه یا نگرش غالب محافظه‌کاران نوین نزدیک باشد، از مشی سیاسی - اجتماعی حزب دموکرات پیروی می‌کند. لیبرال‌ها خود را بزرگ‌ترین و اصلی‌ترین جریان فکری حزب جمهوری‌خواه می‌دانند اما بعضاً در مورد نفوذ خود به ویژه در دوران پس از حوادث ۱۱ سپتامبر بزرگ‌نمایی می‌کنند. رهبران این جناح در عرصه سیاست داخلی از ایفای نقش بیشتر دولت برای حل مشکلات اجتماعی، خدمات بهداشتی و بیمه‌های بیکاری حمایت می‌کنند و طرفدار توازن بودجه دولت فدرال هستند. آنان همچنین کمتر از محافظه‌کاران سنتی یا مسیحیان راستگرا با موضوعاتی نظیر همجنس‌گرایی و سقط جنین مخالفت می‌ورزند. انجمن حزبی جمهوری‌خواهان آزادی این جناح را نمایندگی می‌کند.
تاریخچه > سال‌های آغازین

حزب جمهوری‌خواه در فضای رقابت‌آمیز میان هواداران الغای برده داری و طرفداران آن در اواسط دهه ۱۸۵۰ متولد شد. در ژوئن ۱۸۵۴ تعدادی از هواداران جدی لغو نظام برده داری و اسکان مهاجران جدید در سرزمین‌های غربی، در شهر جکسون ایالت میشیگان دور هم جمع شدند و تأسیس حزب جمهوری‌خواه را رسماً اعلام کردند. نام جمهوری‌خواه نیز از نام حزب جمهوری‌خواهان دموکراتیک که در ابتدای قرن نوزدهم توسط توماس جفرسون بنیان گذاشته شد، اقتباس گردید. مؤسسان حزب جدیدالتأسیس معتقد بودند رهبران حزب دموکرات آرمان‌های جفرسون را تحریف کرده و با حمایت از نظام برده داری، اصول جمهوریت را زیر پا گذاشته‌اند. به همین دلیل آنان با انتخاب نام جمهوری‌خواه اعلام داشتند که راه جفرسون را ادامه خواهند داد.
با تأسیس حزب جمهوری‌خواه، نظام دوحزبی دموکرات _ ویگ Whig به سیستم سه حزبی تبدیل گشت و حزب جمهوری‌خواه به عنوان حزب سوم مطرح شد. این وضعیت دیر زمانی ادامه نیافت تا اینکه با افول مقبولیت حزب ویگ، جمهوری‌خواهان به حزب دوم و سپس حزب اول تبدیل شد. در نخستین انتخابات ریاست جمهوری پس از تأسیس حزب جمهوری‌خواه، نامزد این حزب جان فریمونت ۱۱۴ رأی مجمع انتخاباتی کسب کرد که خبر از مقبولیت این حزب در نزد افکار عمومی مردم آمریکا به ویژه در ایالت‌های شمالی می‌داد. ۴ سال بعد آبراهام لینکلن نامزد حزب جمهوری‌خواه در انتخابات ریاست جمهوری در سال ۱۸۶۰ ،۱۸۰ رأی الکترال به دست آورد. بدین ترتیب وی با فاصله بسیار زیاد از نامزد حزب دموکرات، وارد کاخ سفید شد. با پیروزی لینکلن دوران ۵۰ ساله حاکمیت سیاسی حزب جمهوری‌خواه، تنها ۵ سال بعد از تأسیس آن آغاز شد.
تاریخچه > قدرت برتر

پیروزی یک مدافع سرسخت لغو برده داری در فضای متشنج آن روزهای ایالات متحده آمریکا، چیزی جز جنگ داخلی آمریکا به همراه نیاورد. با شکست سهمگین جنوبی‌ها، جمهوری‌خواهان شمالی تا چند دهه به قدرت مسلط سیاسی کشور تبدیل شدند. لینکلن با استفاده از پیروزی نظامی و معنوی دولت فدرال بر ایالت‌های تجزیه طلب جنوبی اعلامیه معروف خود مبنی بر آزادی برده‌ها را اعلام کرد. چند ماه پس از آن سیزدهمین اصلاحیه قانون اساسی ایالات متحده آمریکا در ۱۸ دسامبر ۱۸۶۵ به تصویب رسید و براساس آن هر نوع برده داری جرم و مبادرت به آن ممنوع شد. ۵ روز پس از آن نیز در ۲۳ دسامبر آبراهام لینکلن به دست یک نژادپرست متعصب به قتل رسید. اندرو جانسون معاون لینکلن بازسازی اقتصادی جنوب و مبارزه با آخرین بقایای برده داری را در دستور کار خویش قرار داد و توانست چهاردهمین اصلاحیه قانون اساسی را به تصویب برساند.
تا ۴۰ سال بعد نظام سرمایه‌داری آمریکا با هدایت جمهوری‌خواهان توسعه پیدا کرد. در پایان قرن نوزدهم و پس از ۴ دهه حاکمیت جمهوری‌خواهان، ایالات متحده به یک ابرقدرت اقتصادی در جهان تبدیل شد.
دو دوره ریاست جمهوری توماس وودرو ویلسون دموکرات که جمهوری‌خواهان را از کاخ سفید دور نگه داشت، با حوادث جنگ جهانی اول و سپس ورود ایالات متحده به نبردهای قاره اروپا هم‌زمان بود. پس از آنکه جنگ به پایان رسید و حساسیت مسائل خارجی و امنیتی فروکش کرد، جمهوری‌خواهان تازه‌نفس، تهاجم سیاسی خود را علیه ویلسون و سیاست‌های داخلی و خارجی حزب دموکرات آغاز کردند. مسائل اجتماعی ناشی از جنگ، نظیر بازگشت صدها هزار سرباز بیکار به کشور و فریاد خشمگینانه مادرانی که فرزندانشان را در اروپا از دست داده بودند، فضای مناسبی را در اختیار جمهوری‌خواهان قرار داد تا ویلسون را مقصر ورود ایالات متحده به یک جنگ ناخواسته در اروپا معرفی کند. آنان طرح صلح ۱۴ ماده‌ای ویلسون به ویژه عضویت ایالات متحده در جامعه ملل را در سنا رد و برنامه‌های اجتماعی وی را زمین گیر کردند؛ بنابراین هنگامی که انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۹۲۰ از راه رسید، وارن گامالیل هاردینگ نامزد جمهوری‌خواهان توانست به راحتی جیمز کاکس دموکرات را شکست دهد.
تاریخچه > افول

دوره کوتاه ریاست جمهوری وارن هاردینگ به استثنای تصویب هجدهمین اصلاحیه قانون اساسی که حمل ونقل و فروش هر نوع مشروبات الکلی در سرتاسر ایالات متحده را ممنوع کرد، دارای ویژگی خاصی نبود. جمهوری‌خواهان در همین زمان احقاق حقوق سیاسی زنان را نیز مدنظر قرار دادند. نخستین زن عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا جانت رانکین از ایالت مونتانا، یک جمهوری‌خواه بود که در سال ۱۹۱۷ به مجلس نمایندگان راه یافت.
در پی مرگ هاردینگ در سال ،۱۹۲۳ معاون وی جان کالوین کولیج عهده‌دار پست ریاست جمهوری شد و در سال ۱۹۲۴ برای یک دوره دیگر از سوی مردم انتخاب شد. در این دوره ۵ ساله، همه چیز از یک رونق اقتصادی درازمدت خبر می‌داد. اما تنها یک سال بعد از پیروزی هربرت هوور جمهوری‌خواه در سال ،۱۹۲۸ بحران «سقوط بزرگ» از راه رسید و کشور را در گردابی از ورشکستگی، بیکاری، گرسنگی و فقر عمومی فرو برد. فقر، بیکاری، ورشکستگی و از بین رفتن میلیاردها دلار پس‌انداز مردم، خشم عمومی را علیه جمهوری‌خواهان برانگیخت. هوور که در انتخابات سال ۱۹۲۸ با ۴۴۴ رأی الکترال به پیروزی رسیده بود، ۴ سال بعد در اوج بحران اقتصادی تنها موفق شد ۵۵ رأی را در رقابت با فرانکلین روزولت به دست آورد. بدین ترتیب جمهوری‌خواهان که برای چند دهه به نیروی سیاسی مسلط کشور تبدیل شده بودند، در ناکامی از حل بحران اقتصادی و اجتماعی ایالات متحده به مدت ۲۰ سال از قدرت کنار گذاشته شدند.
در پایان دوره ریاست جمهوری لیندون بنیز جانسون، ناکامی در جنگ ویتنام و رشد روحیه محافظه کاری در میان مردم، سبب شد تا جمهوری‌خواهان مجدداً به حکومت دعوت شوند. پیروزی ریچارد نیکسون در سال ۱۹۶۸ آغازگر عصر حیات دوباره روحیه جمهوری‌خواهی و محافظه کار بود. چنانچه بلافاصله پس از انتخاب او، کوشش‌هایی برای متوقف کردن رشد دولت رفاهی و غیرمتمرکز کردن حکومت به عمل آمد. وی در زمینه اقتصاد، از سیاست بازار آزاد و رقابت در دادوستد حمایت می‌کرد. دوره دوم ریاست جمهوری نیکسون با چهره‌ای کاملاً متفاوت آغاز شد. وی که با شعار پایان بخشیدن به جنگ ویتنام توانسته بود نامزد حزب دموکرات را در انتخاب سال ۱۹۶۸ شکست دهد، اکنون در پایان دوره اول ریاست جمهوری خود کاملاً در ماجرای جنگ ویتنام غرق شده بود. اما آنچه که دومین دوره ریاست جمهوری نیکسون را در تاریخ ایالات متحده آمریکا منحصربه‌فرد کرده‌است، ماجرای رسوایی واترگیت است.
رسوایی اخلاقی واترگیت و شکست تحقیرآمیز ایالات متحده در ویتنام ضربه سهمگینی بر موقعیت جمهوری‌خواهان وارد کرد. حتی تلاش‌های فشرده جرالد رودولف فورد که جانشین نیکسون شده بود، نتوانست از تضعیف روزافزون جایگاه جمهوری‌خواهان در نزد افکار عمومی مردم جلوگیری به عمل آورد.
تاریخچه > حاکمیت جناح راست

پیروزی رونالد ریگان در ابتدای دهه ۱۹۸۰ در حقیقت پیروزی جناح راست حزب جمهوری‌خواه بود که محافظه‌کاری را به شکل عمیق در کشور حاکم کرد. وی با شعار کاهش مالیات‌ها، کاهش هزینه‌های دولت، تقویت بودجه نظامی و کاهش دخالت‌های دولت در امر بخش خصوصی به کاخ سفید وارد شد. به همین دلیل در نخستین دوره ریاست جمهوری ریگان، بزرگ‌ترین کاهش مالیات‌ها در طول تاریخ ایالات متحده و عظیم‌ترین بودجه نظامی در دوران صلح به مرحله اجرا گذاشته شد. در بخش اقتصاد، کاهش هزینه‌های دولت، با افزایش نرخ بیکاری همراه شد و ۴ برابر شدن قیمت نفت، رکود اقتصادی را در ایالات متحده به همراه آورد. اما در عرصه سیاست خارجی، ریگان با در پیش گرفتن یک سیاست خارجی تهاجمی علیه «شیطان سرخ» - اتحاد شوروی _ به بازسازی روحیه ملی پرداخت. وی خصومت و رقابت با مسکو را از طریق طرح جنگ ستارگان به اوج رساند به این امید که ماشین نظامی روس‌ها را از نفس بیندازد. این هدف در زمان جانشین وی یعنی جورج بوش پدر به بار نشست.
ریگان در دوره دوم ریاست جمهوری خود که در سال ۱۹۸۵ آغاز شد، از یکسو با رکود اقتصادی و کسری عظیم بودجه و از سوی دیگر با رسوایی ایران - کنترا مواجه شد. اگرچه وی توانست به مراتب بهتر از نیکسون در مقابله با بحران سیاسی واترگیت مقاومت کند، لیکن در ۲ سال باقی‌مانده از دوره دوم ریاست جمهوری خود، هرگونه ابتکار عمل را از دست داد. وی تنها از طریق اعمال فشار بر میخائیل گورباچف رهبر اصلاح‌طلب اتحاد شوروی و کسب امتیازات بیشتر از مسکو توانست میزان مقبولیت حزب جمهوری‌خواه را در نزد افکار عمومی حفظ نماید. بدین ترتیب زمینه برای پیروزی جورج بوش معاون ریگان و نامزد حزب جمهوری‌خواه در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۹۸۸ مهیا گشت. در این انتخابات، جمهوری‌خواهان توانستند برای نخستین بار پس از جنگ جهانی دوم برای سومین بار درکاخ سفید مستقر شوند. پیروزی بوش بر مایکل دوکاکیس دموکرات در سال ۱۹۸۹ از جهت دیگری نیز حائز اهمیت است، زیرا برای اولین‌بار در قرن بیستم یک معاون رئیس‌جمهوری در انتخابات به پیروزی دست یافت و جانشین رئیس خود در کاخ سفید شد. اما به رغم این موفقیت، بوش موفق نشد حکومت خود را تجدید کند و در رقابت با بیل کلینتون دموکرات شکست خورد.
اصول کلی > اقتصاد

این حزب طرفدار کوچک شدن دولت و عدم دخالت آن در اقتصاد هستند و با گرفتن مالیات بیشتر از ثروتمندان مخالفند. به‌طور کلی، دموکراتها بیش از رقیبشان طرفدار عدالت اجتماعی و افزایش رفاه طبقات محروم تر جامعه هستند.
اصول کلی > انرژی

حزب جمهوری‌خواه به توسعه منابع سنتی انرژی تمایل بیشتری دارد. به اعتقاد آن‌ها انرژی هسته‌ای وافر و مقرون به صرفه بوده و جزء انرژی‌های پاک به‌شمار می‌رود. این حزب معتقد است که برای تولید نوع بی‌خطر این انرژی باید به توانایی بازار آزاد اعتماد کرد. به اعتقاد آن‌ها ترکیبی از انرژی‌های مختلف، گزینه مناسبی برای اقتصاد آمریکا به‌شمار می‌رود.
اصول کلی > همجنسگرایی و مسائل مرتبط با باروری و سود بانکی

این حزب گرایش بیشتری به مذهب دارد از این رو با سقط جنین و ازدواج همجنس‌گرایان و نرخ بهره به شدت مخالف هستند.
اصول کلی > امور خارجه

در عرصهٔ سیاست خارجی، جمهوری‌خواهان طرفدار افزایش بودجه نظامی کشور و طرفدار اقداماتی هستند که به بزرگ‌تر و قدرتمندتر شدن ارتش بیفزاید. جمهوری‌خواهان، به‌خصوص آن‌هایی که جزء نومحافظه‌کاران هستند، معتقد هستند که ایالات متّحده باید در عرصهٔ خارجی سیاست‌هایی تهاجمی را دنبال کند و با کشورهایی که مزاحم منافع این کشورند، به شدّت برخورد کنند. سه رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه ایالات متّحده آمریکا در سه دههٔ اخیر، رونالد ریگان، جورج بوش (پدر)، جورج بوش (پسر) به روشنی نشان دادند که ایده جمهوری‌خواهان در سیاست خارجی، تهاجمی و جنگ طلبانه است.
یک باجه محلی در ایالت واشینگتن برای ثبت نام در حزب
یک کاریکاتور سیاسی از سال ۱۸۷۴
کنوانسیون حزب در ۱۹۸۸
الامگیرپور

Archeological site در India
| Alamgirpur | Alamgirpur |
| --- | --- |
Archeological site: Archeological site
Alamgirpur: Alamgirpur
مختصات: ۲۹°۰۰′۲۰″ شمالی ۷۷°۲۸′۵۷″ شرقی﻿ / ﻿۲۹٫۰۰۵۵۶°شمالی ۷۷٫۴۸۲۵۰°شرقی﻿ / 29.00556; 77.48250: مختصات: ۲۹°۰۰′۲۰″ شمالی ۷۷°۲۸′۵۷″ شرقی﻿ / ﻿۲۹٫۰۰۵۵۶°شمالی ۷۷٫۴۸۲۵۰°شرقی﻿ / 29.00556; 77.48250
Province: اوتار پرادش
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵٫۳۰ (Indian Standard Time)
الامگیرپور (به انگلیسی: Alamgirpur) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در اوتار پرادش واقع شده‌است.
ژول ریشار

ژول ریشار یا میرزارضا خان (زادهٔ ۱۲۳۱ در پاریس – درگذشتهٔ ۱۳۰۸ هجری قمری در طهران)، نخستین معلم زبان فرانسه مدرسه دارالفنون در عهد قاجاریه، که بسیاری از رجال نامدار ایران در عصر قاجار و پهلوی، زبان فرانسه را از وی آموخته‌اند و نام او بدلایل مختلف در تاریخ قاجاریه ذکر شده‌است.
ژول ریشار در سال ۱۸۱۶ میلادی، برابر با ۱۲۳۱ هجری قمری، در پاریس به دنیا آمد. وی در سال ۱۸۴۸ میلادی برابر با ۱۲۶۰ قمری و در زمان پادشاهی محمد شاه قاجار، به ایران آمد و پس از قبول دین اسلام، نام خویش را تغییر داد و رضا گذاشت و به میرزا رضا خان شهرت یافت. در اواخر سال ۱۲۸۸ قمری، از طرف ناصرالدین شاه قاجار لقب خانی به او داده شد و از این تاریخ به بعد معروف به ریشار خان گردید وی پس از تأسیس دارالفنون به عنوان اولین معلم زبان فرانسه در این مدرسه مشغول به تدریس شد و تا آخر عمر خویش، معلم فرانسه دارالفنون بود. وی البته بعدها جزو کارمندان وزارت انطباعات و دارالترجمه دولتی نیز شد و در این وزارتخانه، مترجم زبان فرانسه، زبان انگلیسی و غیره بود. گفته می‌شود که او عکس‌هایی به صورت داگرئوتایپ از محمدشاه قاجار و ولیعهدش ناصرالدین شاه انداخت که هیچ‌کدام از آن‌ها باقی نمانده‌است.
ژول ریشار در سال ۱۸۷۱ میلادی (۱۲۸۸ خورشیدی) برای اولین بار گاتاها را به زبان فارسی ترجمه کرد. او گاتاها را از لاتین به فارسی برگرداند. هرچند که این ترجمه هرگز به چاپ نرسید، اما نسخۀ خطی این ترجمه در مرکز شرق شناسی کاما در بمبئی هند موجود است.
در نمایشگاه پاریس ۱۸۸۹ موسیو ریشار مجموعه‌ای از صنایع دستی و تاریخی ایران را در غرفه ایران بنمایش گذاشت. به گفته ناصرالدین شاه در سفرنامه سوم خود موسیو ریشارد هزار تومان برای جمع‌آوری این اجناس صرف کرده بود و آن‌ها به سی هزار تومان برای موزه بفروش رفتند.
وی سرانجام در سن ۷۷ سالگی، و در سال ۱۳۰۸ هجری قمری، مصادف با ۱۸۹۱ میلادی در تهران درگذشت و در گورستان خارج دروازهٔ شهرری، در محلی که موسوم به آب‌انبار قاسم خان بود، به خاک سپرده شد.
از وی، یادداشت‌های خوبی راجع به اوضاع اجتماعی و سیاسی ایران باقی‌مانده که یک قسمت از آن را، دکتر خلیل خان ثقفی اعلم الدوله، در کتاب مقالات گوناگون نقل کرده‌است.
پس از مرگ وی، پسرش، یوسف ریشار یا یوسف ریشار خان، به جای او به دارالفنون رفت و برای سال‌ها به تدریس زبان فرانسه در این مدرسه پرداخت.
مرگاوت

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ارمنستان
| مرگاوت Մրգավետسابقا: تساغکاشن | مرگاوت Մրգավետسابقا: تساغکاشن |
| --- | --- |
مرگاوتموقعیت روی نقشه ارمنستانمرگاوتموقعیت روی نقشه استان آرارات: مرگاوتموقعیت روی نقشه ارمنستانمرگاوتموقعیت روی نقشه استان آرارات
مختصات: ۴۰°۰۱′۴۸″ شمالی ۴۴°۲۸′۴۸″ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۰۳۰۰۰°شمالی ۴۴٫۴۸۰۰۰°شرقی﻿ / 40.03000; 44.48000: مختصات: ۴۰°۰۱′۴۸″ شمالی ۴۴°۲۸′۴۸″ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۰۳۰۰۰°شمالی ۴۴٫۴۸۰۰۰°شرقی﻿ / 40.03000; 44.48000
استان: آرارات
جمعیت (۲۰۰۸): جمعیت (۲۰۰۸)
 • کل: ۲۳۱۴
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (AMT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵ (AMST)
کد منطقه: ؟؟؟ (۳۷۴)
مرگاوت (به ارمنی: Մրգավետ) یک شهر در ارمنستان است که در استان آرارات واقع شده‌است.  در  کیلومتری شمال آرتاشات، مرکز استان آرارات واقع شده است.
خصوصیات

مرگاوت ۲٬۳۱۴ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع  متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
جان آلسوپ

| جان آلسوپ | جان آلسوپ |
| --- | --- |
قلمکاری جان آلسوپ اثر مکس روزنتال: قلمکاری جان آلسوپ اثر مکس روزنتال
عضوی از دومین کنگره قاره‌ای از نیویورک: عضوی از دومین کنگره قاره‌ای از نیویورک
دوره مسئولیت ۱۰ مه ۱۷۷۵ – ۱ مارس ۱۷۸۱: دوره مسئولیت ۱۰ مه ۱۷۷۵ – ۱ مارس ۱۷۸۱
عضوی از نخستین کنگره قاره‌ای از نیویورک: عضوی از نخستین کنگره قاره‌ای از نیویورک
دوره مسئولیت ۱۴ سپتامبر ۱۷۷۴ – ۲۶ اکتبر ۱۷۷۴: دوره مسئولیت ۱۴ سپتامبر ۱۷۷۴ – ۲۶ اکتبر ۱۷۷۴
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۷۲۴ نیو ویندسور، استان نیویورک
درگذشته: ۲۲ نوامبر ۱۷۹۴ نیوتاون، کویینز، ایالات متحده
آرامگاه: گورستان کلیسای ترینیتی، نیویورک سیتی
همسر(ان): Mary Frogat  (ا. ۱۷۶۶–۱۷۷۲)
فرزندان: ماری آلسوپ
والدین: جان آلسوپ سنیور آبیگیل ساکت
خویشاوندان: روفس کینگ (ناپسری) جان آلسوپ کینگ (نوه پسری) چارلز کینگ (نوه پسری) جیمز گور کینگ (نوه پسری) ادوارد کینگ (نوه پسری) ریچارد آلسوپ (برادر/خواهر زاده)
تخصص: سیاستمدار، بازرگان
جان آلسوپ جونیور (.John Alsop Jr) (زادهٔ ۱۷۲۴ – درگذشتهٔ ۲۲ نوامبر ۱۷۹۴)، یکی از پدران بنیان‌گذار آمریکا، بازرگان و سیاستمدار اهل شهر نیویورک بود. او که از ۱۷۷۴ تا ۱۷۷۶ میلادی نماینده نیویورک در کنگره قاره‌ای بود، در اساس‌نامه قاره‌ای ۱۷۷۴ امضاء کرد. با این حال، منابع برجسته مانند بایگانی ملی و کنگره ایالات متحده آمریکا، اساس‌نامه قاره‌ای را به عنوان یک سند بنیان‌گذار ایالات متحده نمی‌دانند، از این‌رو منابعی که آلسوپ را بانی آمریکا می‌دانند، بسیار محدود است.