stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
بهتاش صناعی‌ها
جایزه‌ها

کاندید بهترین فیلم‌نامه در سی و هشتمین دوره جشنواره فیلم فجر
برنده جایزه بهترین فیلم‌نامه از سی و سومین دوره جشنواره فیلم فجر۱۳۹۳
برنده جایزه استعداد درخشان (بهترین فیلمساز اول) از نهمین جشن انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی
برنده جایزه نتپک (مؤسسه ارتقای سینمای آسیا) از کشور استرالیا ۲۰۱۵
برنده جایزه ویژه هیئت داوران از فستیوال فیلم کلمبو ۲۰۱۵
برنده جایزه ویژه تماشاگران از فستیوال فیلم پراگ ۲۰۱۵
برنده تندیس بهترین فیلم «دیپلماسی شکست ناپذیر آقای نادری» جشنواره سینما حقیقت (هنر و تجربه)
برنده تندیس بهترین مستند سال از جشن دنیای تصویر
داگلاس نورث
زندگی‌نامه > تولد و خانواده

داگلاس سیسیل نورث در ۵ نوامبر ۱۹۲۰ م (۱۴ آبان ۱۲۹۹ ه.ش) در کمبریج از ایالت ماساچوست متولد شد. در آن سال پدرش در شهری حومه‌ای نزدیک به کمبریج سمت مدیریت در شرکت بیمه عمر مترو پالیتن را به عهده داشت. در سال‌های بعد به علت تغییر شغل پدر، خانواده نورث چند بار تغییر مکان دادند؛ در ابتدا به کانکتیکات و بعد از آنکه پدرش ریاست شرکت مترو پالیتن در کانادا را بر عهده گرفت به اتاوا رفتند. آن‌ها در اروپا هم زندگی کردند. برادر و خواهر نورث از او بزرگ‌تر هستند و پیش از اینکه پدرشان از جنگ جهانی اول برگردد به دنیا آمدند.
زندگی خانوادگی او چندان علمی نبود؛ پدرش هنگامی که به عنوان پادو در شرکت بیمه عمر مترو پالیتن کارش را شروع کرد، حتی دوره دبیرستان را تمام نکرده بود؛ و مادرش نیز به احتمال قوی دبیرستان را به پایان نرسانده بود، با این حال شخصی پرهیجان و باهوش بود و فکری کنجکاو داشت و در رشد فکری نورث نقش مهمی بازی کرد. عمه و عموی نورث نیز تأثیر زیادی بر او داشتند؛ آن‌ها او را با موسیقی کلاسیک آشنا ساختند. عمه‌اش آدلاید نورث در بزرگسالی نیز شخصیت ویژه ای در زندگی او است.
زندگی‌نامه > تحصیلات مقدماتی و اولین علاقه جدی

نورث در سال‌های ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۰ به مدرسه ای در لیسه ژاکارد در ایالت لاوسان سوئیس رفت. دوره ابتدایی را در اتاوا و سپس دوره راهنمایی را در مدرسه‌ای خصوصی در همان شهر (en:Ashbury College) گذراند.
خانواده‌اش در سال ۱۹۳۳ به ایالات متحده برگشتند و نورث به مدارس خصوصی در نیویورک سیتی و لانگ آیلند رفت، و سپس دبیرستان را در چوت اسکول (en:Choate Rosemary Hall) در والینگفورد از ایالت کانکتیکات به پایان رساند.
در آنجا به عکاسی بسیار علاقه‌مند شد؛ خود با ارزش‌ترین رویداد در زندگی اولیه‌اش را پیروزی در کسب اولین، سومین، چهارمین، و هفتمین جایزه رقابت‌های بین‌المللی دبیرستانی و دانشگاهی در عکاسی می‌داند.
زندگی‌نامه > ورود به دانشگاه، فعالیت‌های دانشجویی و فارغ‌التحصیلی در مقطع کارشناسی

او در دانشگاه هاروارد پذیرفته شد اما در همان سال، ریاست دفتر شرکت بیمه عمر مترو پالیتن در ساحل غربی به پدرش پیشنهاد شد، و به همین علت خانواده به سانفرانسیسکو نقل مکان کردند. از آنجا که او نمی‌خواست از خانه خیلی دور باشد تصمیم گرفت به جای هاروارد، در دانشگاه کالیفرنیا در برکلی تحصیل کند.
این دوران، زندگی او را به کل دگرگون ساخت، حالا او به مارکسیستی دو آتشه مبدل شده‌بود و در انواع فعالیت‌های آزادی‌خواهانه دانشجویی شرکت می‌کرد. نورث مخالف جنگ جهانی دوم و حامی صلح بود، به همین دلیل در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ وقتی که هیتلر به اتحاد جماهیر شوروی هجوم آورد یک‌باره خود را تنها احساس کرد؛ سایرین به دلیل عقاید کمونیستیشان تغییر رویه داده و حامی جنگ شده بودند.
نورث در سال ۱۹۴۲ در مقطع کارشناسی فارغ‌التحصیل شد؛ رشته تحصیلی او رشته‌ای سه وجهی مرتبط با علوم سیاسی، فلسفه و علم اقتصاد بود. نمرات نورثِ دانشجو در بهترین حالت در حد متوسط بود و معدلش کمی بهتر از درجه سی.
زندگی‌نامه > ادامه تحصیل، جنگ جهانی دوم و انتخاب سرنوشت‌ساز

او می‌خواست در دانشکده حقوق به تحصیل ادامه دهد؛ اما جنگ شروع شد، و به علت احساسات قوی‌ای که در زمینه عدم خشونت و کشتار انسان‌ها داشت بعد از فارغ‌التحصیلی [۱۹۴۲] به شرکت مرچنت مرین (en:United States Merchant Marine) [بازرگانان دریایی] پیوست. چون بیشتر افسران از تحصیلات اندکی برخوردار بودند او بعد از مدتی کوتاه با درخواست کاپیتان کشتی هدایت کشتی را آموخت و افسر سکاندار شد و از این کار بسیار لذت می‌برد. در این دوره بارها از سانفرانسیسکو به استرالیا و سپس به خطوط مقدم در گینه نو و جزایر سلیمان مسافرت‌هایی داشتند. در آخرین سال جنگ [۱۹۴۵] در مدرسه افسران خدمات دریانوردی در آلامدای کالیفرنیا هدایت کشتی را آموزش می‌داد. سپس دوباره به عکاسی روی آورد.
جنگ به او فرصت سه سال مطالعه مستمر را داد و در خلال این دوره مطالعه بود که متقاعد شد که باید اقتصاددان شود؛ تردیدهای او از تابستان ۱۹۴۱ شروع شده بود که با دوراثیا لنج، سرپرست بخش عکاسی در اداره امنیت مزارع کار می‌کرد و با مهاجران در طول دره مرکزی کالیفرنیا مسافرت می‌کرد و از آنان عکس می‌گرفت. در این زمان دوراثیا سعی می‌کرد او را به عکاس شدن ترغیب کند و همسر او پاول تیلره، که در گروه اقتصاد در دانشگاه کالیفرنیا کار می‌کرد می‌کوشید او را ترغیب کند تا اقتصاددان شود که در نهایت موفق شد. در سال آخر جنگ [۱۹۴۵] نیز به شدت دچار تردید بود که بهتر است عکاس شود یا اقتصاددان. نورث دلیل انتخاب نهایی‌اش را اینگونه می‌نویسد:
من با قصدی کاملاً مشخص به دانشکده تحصیلات تکمیلی برگشتم؛ آنچه می‌خواستم در زندگی‌ام انجام دهم این بود که جوامع را بهبود ببخشم و راه آن این بود که بفهمم چه عواملی باعث موفقیت یا شکست نظام‌های اقتصادی بوده‌است. معتقد بودم به محض اینکه به درکی از عامل تعیین‌کننده نحوه عملکرد نظام‌های اقتصادی در طول زمان برسیم می‌توانیم به بهبودبخشی عملکرد آن‌ها بپردازیم.
زندگی‌نامه > ازدواج

اولین ازدواج نورث در سال ۱۹۴۴ با لوییس هِیستر بود. همسرش در طول آموزش‌های دانشگاهی او در مدرسه درس می‌داد و منبع اصلی مالی زندگیشان را فراهم می‌کرد. سه پسر به نام‌های داگلاس، کریستوفر، و مالکوم که در بین سالهای ۱۹۵۱ و ۱۹۵۷ به دنیا آمدند، حاصل این ازدواج است. بعدها همسرش لوییس وقتی بچه‌ها به مدرسه رفتند سیاستمدار موفقی در مجلس قانونگذاری ایالت واشینگتن شد. این ازدواج به طلاق انجامید.
نورث در سال ۱۹۷۲ برای دومین بار ازدواج نمود؛ همسرش الیزابت کِیس همسر، هم‌نشین، نقاد، ویراستار و شریکش در پروژه‌ها و برنامه‌هایی که به عهده می‌گرفت، بود. آن‌ها تابستان‌ها در شمالِ میشیگان در محیطی زندگی می‌کردند که فوق‌العاده مساعد تحقیق است. این رابطه تا آخر عمرِ نورث ادامه داشت.
زندگی‌نامه > مسیر اقتصاددان شدن

داگلاس نورث در دانشگاه برکلی تا مقطع دکتری به تحصیل اقتصاد ادامه داد، اما برای درک اقتصاد مسیری پرفراز و نشیب داشته‌است؛ از بین اساتید تاثیرگذارش به این چند نام اشاره می‌کند: رابرت بردی، لیو راجن که او را مارکسیست و استادی تأثیرگذار در تاریخ تفکر اقتصادی می‌خواند و ام.ام. نایت (برادر فرانک نایت) که درباره‌اش می‌گوید مسلماً، حداقل در تئوری، لاادری مسلک بود اما دربارهٔ واقعیات و پیشینه تاریخی اقتصاد، دانش فوق‌العاده‌ای داشت. او مربی و راهنمای تز نورث بود.
اما خود معتقد است به عنوان دانشجوی فارغ‌التحصیل [در مقطع دکتری] از دانشگاه برکلی از علم اقتصاد رسمی چیز زیادی نیاموخته‌بود و بیشتر تئوری‌هایی را که باید بداند را طوطی‌وار یادگرفته و واقعاً آن‌ها را درک نمی‌کرد. تا زمانی که اولین شغلش [استاد دستیار؛ acting assistant professor] را در دانشگاه واشینگتن در سیاتل بدست آورد [۱۹۵۰] و با دان گوردون که او را نظریه‌پردازی جوان و برجسته می‌خواند، هم‌بازی شطرنج شد؛ در این مدت نظریه اقتصادی را فرا گرفت. نورث دربارهٔ اهمیت این دوره در مسیر زندگی علمی‌اش می‌نویسد:
در طول سه سال بازی هر روزه شطرنج از ظهر تا ساعت ۲، ممکن بود که دان را در شطرنج شکست داده باشم اما او اقتصاد را به من آموخت؛ مهم‌تر اینکه او به من آموخت چگونه همانند یک اقتصاددان استدلال کنم، و به من آموخت که مهارت شاید هنوز مهم‌ترین ابزاری باشد که تا به آن روز به دست آورده بودم.
تز دکتری نورث در مورد تاریخ بیمه عمر در ایالات متحد بود و برای رفتن به ساحل شرقی و اجرای بخش اصلی و پرزحمت کار تحقیقاتی، از شورای پژوهش علوم اجتماعی بورس تحقیقاتی گرفت.
آن سال برای او سالی بسیار پر حاصل بود؛ نه فقط در دانشگاه کلمبیا در سمینارهای جامعه‌شناسی رابرت مرتون شرکت کرد بلکه عمیقاً درگیر کارهای مدرسه کارآفرینی آرتور کول در هاروارد شد. نتیجه این بود که جوزف شومپیتر تأثیری بسیار قوی بر او گذاشت.
نورث در سال ۱۹۵۲ به‌طور رسمی از دانشگاه برکلی با مدرک دکتری فارغ‌التحصیل شد.
زندگی‌نامه > استادی دانشگاه و حضور در مراکز پژوهشی

نورث در ۱۹۵۰ به عنوان استاد دستیار به دانشگاه واشینگتن در سیاتل وارد شد؛ عضو هیئت علمی شد و در ۱۹۶۰ کرسی استاد تمامی را به دست آورد؛ او به مدت ۱۲ سال رئیس دانشکده اقتصاد این دانشگاه بود که بیشترین زمان تصاحب این پست است.
اما بعد از ۳۳ سال حضور در دانشگاه واشینگتن از آن جدا و در ۱۹۸۳ عضو هیئت علمی دانشگاه واشینگتن در سن‌لوئیس شد و مرکزی را در زمینه اقتصاد سیاسی در آن ایجاد کرد. خودش دلیل این تصمیم را چنین می‌نویسد:
درک رایج از فرایند سیاسی هنوز مرا ارضا نمی‌کرد و درواقع، در جستجوی همکارانی بودم که به بسط مدل‌های اقتصاد سیاسی علاقه‌مند باشند. این مرا واداشت که در سال ۱۹۸۳ بعد از ۳۳ سال، دانشگاه واشینگتن را ترک کنم و به دانشگاه واشینگتن در سن‌لوئیس بروم؛ جایی که گروهی فعال از دانشمندان سیاسی و اقتصاددانان جوان سعی در بسط مدل‌های جدید اقتصاد سیاسی داشتند. بعدها معلوم شد که تصمیم مناسبی گرفته‌ام. من اقدام به ایجاد مرکزی در زمینه اقتصاد سیاسی نمودم که همچنان یک مرکز تحقیقاتی خلاق است.
او در اکتبر ۱۹۹۶ [Spencer T. Olin Professor] بالاترین کرسی استادی این دانشگاه را دریافت کرد.
هم‌چنین نورث در دانشگاه‌هایی چون  استنفورد،  رایس و  کمبریج حضور داشته و با مراکز تحقیقاتی مختلفی مثل دفتر ملی تحقیقات اقتصادی، انستیتوی تحقیقات اقتصادی در دانشگاه واشینگتن، انجمن تاریخ اقتصاد، بنیاد فورد، مرکز تحقیقاتی در زمینه اقتصاد سیاسی در دانشگاه واشینگتن در سن‌لوئیس، آکادمی هنرها و علوم آمریکا، مرکز مطالعات پیشرفته علوم رفتاری در دانشگاه استنفورد، انستیتو هوور، آکادمی انگلیس، بانک جهانی، انجمن بین‌المللی اقتصاد نوین نهادی و اجماع کپنهاگ همکاری داشته یا برخی را تأسیس و مدیریت کرده‌است.
زندگی‌نامه > تمرکز مطالعات

زمینه اصلی مطالعات نورث تاریخ اقتصادی بود و او پیشگام رشته‌ای به نام  تاریخ اقتصادی جدید (کلیومتریک) شد که با ادغام نظریه اقتصادی و تجزیه و تحلیل آماری، با شواهد سخت از گذشته، دقت بیشتری را در مطالعه تاریخ اقتصادی فراهم می‌کند.
مطالعات نورث، بر یکی از بزرگ‌ترین سوالات این رشته تمرکز داشت: «چرا برخی کشورها ثروتمند می‌شوند در حالی که برخی دیگر فقیر می‌مانند؟» او منتقد جریان اصلی اقتصاد یعنی اقتصاد نئوکلاسیک بود که با تأکید غالب خود بر  بازار، به این سؤال پاسخ می‌دهد. در مقابل، او بر نقش  نهادها –قواعد و قراردادهای یک جامعه، مانند قوانین، حقوق مالکیت، سیاست، آداب و رسوم و سیستم‌های اعتقادی– تأکید می‌کرد.
به اعتقاد او، بازارها در نهادها تعبیه شده‌اند، یعنی بازارها بسته به چهارچوب نهادی خاص در هر کشور، متفاوت عمل می‌کنند، و اینکه نهادها زمانی تغییر خواهند کرد که بازیگران قدرتمند اقتصادی متوجه شوند که ناکارآمدی، آن‌ها را از کسب سود بیشتر بازمی‌دارد. با این حال، او نشان داد که نهادها فقط به صورت تدریجی تغییر می‌کنند، حتی زمانی که ناکارآمد باشند.
تحقیقات نورث بر چگونگی شکل‌گیری و تغییر نهادهای سیاسی و اقتصادی و پیامدهای آن بر عملکرد اقتصادها در طول زمان متمرکز شده‌است. او در این مطالعات، حوزه‌هایی مانند حقوق مالکیت، هزینه‌های مبادله، ایدئولوژی، مشکل سواری مجانی و اقتصاد سیاسی را مورد مداقه قرار می‌دهد و کارهای مهمی در زمینه ارتباط علوم شناختی با نظریه اقتصادی انجام داده‌است.
نورث به همراه رونالد کوز یکی از بنیانگذاران  اقتصاد نهادگرای جدید بود.
زندگی‌نامه > شهرت و تأثیرگذاری

داگلاس نورث در ۱۹۹۱ اولین  تاریخ‌نگار اقتصادی بود که موفق شد جایزه جان‌آرکامونز را دریافت کند؛ این جایزه از معتبرترین جوایز در حوزه اقتصاد محسوب می‌شود. او در ۱۹۹۳ توانست نوبل اقتصادِ مشترک با رابرت فوگل را به دست آورد و به اوج شهرت برسد. این جایزه به نورث و فوگل برای اینکه «تحقیق در تاریخ اقتصادی را با به‌کارگیری تئوری اقتصادی و روش‌های کمی، به منظور توضیح تغییرات اقتصادی و نهادی، بازسازی کردند» اهدا شد.
پروژه‌های علمی نورث تأثیر محسوسی در علم اقتصاد، علوم اجتماعی و رویکردهای عملی به جای گذاشت، به طوریکه او را از ایجادکنندگان و پیشقراولان  تاریخ اقتصادی جدید (تاریخ سنجی) و از رهبران و مهم‌ترین  اقتصاددانان نهادگرای  جدید دانسته‌اند. پروژه او در حوزه اقتصاد سیاسی که با همکاری جان والیس و باری وینگاست و با مشارکت مراکز مختلفی مثل انستیتو هوور و بانک جهانی به دست آمد، تأثیر عمیقی داشت و نگرش جدیدی را در این حوزه به دست آورد. این نوشته‌های روزنامه گاردین عمق تأثیرگذاری وی را می‌تواند نشان دهد:
رویکرد نورث به نهادها و رشد اقتصادی، پیامدهای عملی عمیقی داشت. و تأثیرات عمده ای بر استراتژی‌های سازمان‌های اقتصادی بین‌المللی مانند بانک جهانی گذاشت؛ جایی که بر «حکمرانی خوب» به عنوان ابزاری برای ارتقاء رشد اقتصادی تأکید شد. علاوه بر این، ایده‌های ابتکاری او از مرزهای تئوری اقتصادی فراتر می‌رود و راه‌هایی را برای برنامه‌های پژوهشی امیدوار کننده در علوم اجتماعی باز می‌کند.
او به عنوان مشاور تأثیرگذار دولت‌های چین، آمریکای لاتین و… شناخته می‌شود. مشاوره‌های وی در اروپای شرقی و کشورهای استقلال‌یافته از شوروی سابق در دهه ۱۹۹۰ نیز تقاضای زیادی داشته‌است؛ نورث برخلاف اقتصاددانانی که از هواپیما خارج می‌شوند و بر اساس راه‌حل‌های مبتنی بر بازار، مشاوره فوری ارائه می‌دهند، اصرار داشت حداقل شش ماه را در یک کشور بگذراند تا قبل از ارائه توصیه‌های خود، سیستم‌های اعتقادی و چهارچوب سازمانی و نهادی آن کشور را به‌طور کامل درک کند.
او هم‌چنین به سازمان غیرانتفاعی و غیردولتی ویپانی که در زمینه کاهش فقر میان روستاییان فعالیت می‌کند، مشاوره ویژه می‌داد و متولی سازمان مردم‌نهاد اقتصاددانان برای صلح و امنیت بود.
زندگی‌نامه > اواخر عمر و مرگ

نورث تا اواخر عمر همچنان به تدریس مشغول بود و به‌طور فعالی مسیر پژوهشی و پروژه‌های فکری‌اش را ادامه می‌داد؛ او در ۲۰۱۲ و سن ۹۲ سالگی در  دانشگاه واشینگتن سن‌لوئیس استاد بازنشسته شد و تا نزدیک به پایان عمر، تحقیقاتش را با همکاری جان والیس و باری وینگاست پیگیری می‌کرد. و سرانجام ۱۸ روز پس از آنکه تولد ۹۵ سالگی‌اش را در کنار همسرش الیزابت کیس جشن گرفت، در ۲۳ نوامبر ۲۰۱۵ م (۲ آذر ۱۳۹۴ ه.ش) بر اثر ابتلا به سرطان مری در خانهٔ تابستانی‌اش در بنزونیای میشیگان درگذشت.
سیر پژوهش‌ها و فعالیت‌های علمی > تحقیقات اولیه

اولین آثار مکتوب نورث دربارهٔ بسط تحلیلی بیمه عمر در رساله‌اش و رابطه آن با سرمایه‌گذاری بانکی بود.
توجه بعدی او به بسط چارچوبی تحلیلی در مورد رشد اقتصادی منطقه‌ای بود که منجر به چاپ اولین مقاله‌اش در نشریه اقتصاد سیاسی با عنوان «تئوری مکان‌یابی و رشد اقتصادی منطقه‌ای» شد. آن مقاله سرانجام او را به بسط نظریه‌ای عمده در رشد اقتصادی یاری رساند.
سیر پژوهش‌ها و فعالیت‌های علمی > تاریخ اقتصادی جدید

نورث در نشست انجمن تاریخ اقتصادی شرکت داشت و آن را از شانس‌های زندگی‌اش می‌داند. در این نشست با سولومون فابریکنت (رئیس تحقیقات اداره ملی تحقیقات اقتصادی در آن زمان) آشنا شد و در سال ۱۹۵۷–۱۹۵۶ از نورث دعوت شد تا به مدت یک سال به عنوان همکارِ تحقیق در اداره ملی تحقیقات اقتصادی کار کند. آن سال در زندگی او اهمیتی فوق‌العاده داشت؛ نه فقط با اقتصاددانان برجسته‌ای که به آن اداره می‌آمدند آشنا می‌شد بلکه یک روز هفته را نیز در بالتیمور با سایمون کازنتز کار تجربی انجام می‌داد؛ امری که منجر به اولین مطالعات کمی عمده‌اش در زمینه تراز پرداخت‌های ایالات متحده بین سال‌های ۱۷۹۰ تا ۱۸۶۰ شد.
تمرکز اصلی نورث تلاش برای دگرگونی تاریخ اقتصادی و رفتن به سمت  تاریخ اقتصادی جدید بود؛ تاریخ اقتصادی جدید یا تاریخ‌سنجی (کلیومتریک) شاخه ای از علم است که با استفاده از مطالعات کمی و تحلیل‌های پیشرفته آماری، دو هدف عمده را دنبال می‌کند: گزاره‌های توصیفی دقیق‌تری دربارهٔ گذشته ارائه کند و توضیح کاراتری از چرایی رخ دادن پدیده‌های تاریخی -دست کم در تاریخ اقتصادی- داشته باشد تا از عهده حل مسائل مهم برآید.
او بین سال‌های ۱۹۵۷–۱۹۵۶ [که در اداره ملی تحقیقات اقتصادی بود] و ۱۹۶۷–۱۹۶۶ [که به ژنو رفت] کار عمده‌ای را در زمینه تاریخ اقتصادی آمریکا انجام داد که به چاپ اولین کتابش «رشد اقتصادی ایالات متحد بین سال‌های ۱۷۹۰ الی ۱۸۶۰» در ۱۹۶۱ منتهی شد. این اثر، تحلیلی دقیق از نحوه کارکرد بازار در بستر مدل رشد کالاهای اصلیِ صادراتی ارایه می‌کرد. به اعتقاد جان والیس استاد اقتصاد دانشگاه مریلند این کتاب از نخستین نمونه‌ها از تاریخ اقتصادی جدید یا کلیومتریک است. کتاب دیگرش یعنی «رشد و رفاه در گذشته آمریکا: تاریخ اقتصادی جدید» (۱۹۶۶) نیز تلاشی در این جهت بود.
نورث برای ترویج و گسترش این شاخه علمی در محافل دانشگاهی اقتصاد نیز، تلاش‌های موثری انجام داد؛ تا سال ۱۹۶۰، تحرک قابل توجهی در جهت تلاش برای ایجاد تغییر و دگرگونی در تاریخ اقتصادی و رفتن به سمت  تاریخ اقتصادی جدید که نورث آن را تاریخ‌سنجی می‌نامد، وجود داشت؛ در سالی که او در اداره ملی تحقیقات اقتصادی بود، آن اداره با همکاری انجمن تاریخ اقتصادی، اولین برنامه کمی مشترک در زمینه رشد اقتصادی آمریکا را در اواخر بهار ۱۹۵۷ در ویلیام استون ماساچوست برگزار کرد. این جلسه آغازی جدی برای تاریخ اقتصادی جدید بود اما ادامه برگزاری آن، یک دوره جدید را رقم زد؛ وقتی جان هیوز و لنس دیویس، دو تن از دانشجویان پیشین نورث که عضو هیئت علمی دانشگاه پوردو شده بودند، برای برگزاری اولین همایش مورخان اقتصادی علاقه‌مند به تلاش در راستای بسط و کاربست نظریه اقتصادی و روش‌های کمی در تاریخ، فراخوان دادند این دو برنامه در هم ادغام شدند.
اولین نشست در فوریه ۱۹۶۰ برگزار شد که بسیار موفقیت‌آمیز و استقبال اقتصاددانان از آن پرشور بود. دپارتمان‌های اقتصادی با سرعت بسیار به داشتن مورخان اقتصادی جدید علاقه‌مند شدند. وقتی نورث به اتفاق همکارش موریس دیوید موریس در دانشگاه واشینگتن برنامه ای را برای فارغ التحصیلان کارشناسی به راه انداخت، تعدادی از بهترین دانشجویان جذب شدند تا در زمینه تاریخ اقتصادی جدید کار کنند؛ در طول دهه ۶۰ و اوایل دهه ۷۰ بازار شغل این رشته بسیار مناسب بود و این دانشجویان به راحتی در سرتاسر کشور مشغول به فعالیت می‌شدند.
سیر پژوهش‌ها و فعالیت‌های علمی > در جست و جوی ابزار تحلیلی کارا، پیش به سوی اقتصاد نهادی نوین

سال ۶۷–۱۹۶۶ برای نورث سالی ویژه و یک نقطه عطف مهم در زندگی علمی‌اش قلمداد می‌شود؛ او در این سال تصمیم گرفت که تمرکز مطالعاتش را از تاریخ اقتصادی آمریکایی به تاریخ اقتصادی اروپا تغییر دهد، بنابراین، زمانی که کمک هزینه پژوهشی برای سکونت یک ساله در ژنو را به دست آورد و به عنوان عضو هیئت علمی بنیاد فورد به این شهر رفت، خود را از نو تجهیز کرد. این کار، تغییری اساسی در زندگی علمی او ایجاد کرد، زیرا به سرعت متوجه شد که ابزارهای نظریه  اقتصادی نئوکلاسیک برای تبیین آن نوع تغییرات بنیادین جامعه‌ای که مشخصه نظام‌های اقتصادی اروپایی از قرون وسطی به بعد بوده‌است، تناسب و کارایی ندارند.
نورث به این باور رسید که به ابزارهای جدیدی نیاز است، و اینکه دست اقتصاددانان از این ابزارها خالی بود؛ بنابراین دست به جست‌وجو زد و در طی همین جستجوی طولانی برای یافتن چهارچوبی که ابزارهای جدید تحلیلی را فراهم آورد، بود که علاقه و توجه‌اش به  اقتصاد نوین نهادی شکل گرفت.
نتیجه، انتشار دو کتاب مقدماتی در این خصوص بود: «تغییرات نهادی و رشد اقتصادی آمریکا» (۱۹۷۱) با همکاری لنس دیویس، و «ظهور جهان غرب: تاریخ اقتصادی جدید» (۱۹۷۳) با همکاری رابرت توماس. خود هر دو کتاب را نخستین تلاش‌های محتاطانه برای گسترش بعضی ابزارهای تحلیل نهادی و کاربست آن‌ها در تاریخ اقتصادی می‌داند و خود معترف است که هر دوی آن‌ها همچنان بر نظریه‌های  اقتصادی نئوکلاسیک مبتنی و حاوی بخش‌های زیاد نادقیق بودند که با منطق جور درنمی‌آمدند.
او به دو اندیشه مهمی که منطقی نمی‌داند، اشاره می‌کند: اول اینکه نهادها با هر تعریفی کارآمدند و دوم که شاید مهم‌تر است نوع تبیینی بود که  چهارچوب نئوکلاسیکی می‌توانست برای عملکردهای اقتصادی ضعیف ارائه کند؛ او معتقد است تبیین عملکرد ضعیف اقتصادی در چهارچوب نئوکلاسیک ممکن نبود؛ بنابراین دست به کاوشی عمیق زد تا بفهمد ایراد کار در کجا است؟
نورث باورهای فردی را نقطه کانونی مسئله می‌داند؛ باورهایی که به وضوح در انتخاب‌های مردم مهم‌اند و معتقد است فقط نزدیک‌بینی مفرط اقتصاددانان مانع درک اهمیت اندیشه‌ها، ایدئولوژی‌ها و پیش‌داوری‌ها می‌شود. از نظر نورث پذیرفتن این اهمیت، دنیایی جدید را نزد نظریه‌پرداز باز می‌کند چراکه به محض اینکه این مطلب را بپذیرد مجبور به بررسی انتقادی اصل موضوع «عقلانیت» می‌شود.
بنابر این مبنا، او مسیر طولانی بسط چهارچوب تحلیلی جدید را مستلزم جدی گرفتن تمام این ملاحظات می‌داند:
بسط دیدگاهی در مورد نهادها که روشن سازد چرا نهادها نتایجی به بار می‌آورند که در درازمدت قادر به ایجاد رشد اقتصادی نیستند؟
بسط مدلی از اقتصاد سیاسی که قادر به بکارگیری و تبیین منبع اساسی نهادها باشد
و سرانجام، باید به پاسخ این سؤال رسید که چرا مردم ایدئولوژی‌ها و اندیشه‌هایی دارند که تعیین‌کننده انتخاب‌های آنان است؟
پروژه‌های فکری نورث معطوف به این محورها شکل گرفت و افق‌هایی را در این مسیر گشود که حاصل آن، نوشته‌ها خاصه چهار کتاب مهمش یعنی «ساختار و دگرگونی در تاریخ اقتصادی» (۱۹۸۱)، «نهادها، تغییرات نهادی و عملکرد اقتصادی» (۱۹۹۰)، «فهم فرایند تحول اقتصادی» (۲۰۰۵) و «خشونت و نظم‌های اجتماعی» (۲۰۰۹) است.
ایده‌ها و کارهای بنیادین نورث از نگاه جان والیس

جان والیس استاد دانشکده اقتصاد دانشگاه مریلند، دانشجوی سابق و از مهم‌ترین همکاران داگلاس نورث به‌شمار می‌رود. او پس از درگذشت نورث به یادش در مقاله‌ای با عنوان Structure and change in economic history: The ideas of Douglass North به مبنایی‌ترین ایده‌ها و چهار کار بنیادین وی در اقتصاد و علوم اجتماعی می‌پردازد.
جعفر خیرخواهان این مقاله را ترجمه کرده‌‌است. این ترجمه با عنوانِ «اعتراف به ندانستن» _که مترجم برای آن برگزیده_ در ماهنامه مهرنامه شماره ۴۵ (دی ۱۳۹۴) منتشر شده‌است.
ایده‌ها و کارهای بنیادین نورث از نگاه جان والیس > ایده‌های مبنایی داگلاس نورث

جان والیس نورث را رهبر نسلی از  تاریخ نگاران اقتصادی می‌داند که  اقتصاد نئوکلاسیکی را مستقیماً وارد مطالعه و بررسی تاریخی کردند (تاریخ اقتصادی جدید)، سپس معتقد است نورث متوجه شد ابزارهای نئوکلاسیک برای درک تغییر بلندمدت تاریخ اقتصادی، ناقص است و رهبری نسلی از اقتصاددانان و دانشمندان اجتماعی را برعهده گرفت که نقش و اهمیت نهادها را در جایگاهی والا درون علم اقتصاد با عنوان  اقتصاد نهادگرای  جدید قرار دادند.
والیس یکی از مبنایی‌ترین ایده‌های نورث را تأکید بر اهمیت همزمان تاریخ و اقتصاد نئوکلاسیک می‌داند و او را منتقد عالمان هر دو رشته علمی. می‌گوید نورث آن‌ها را به از خودراضی بودن نسبت به کفایت اجماع‌سازی مفهومی و روش‌شناختی که «چگونه در حوزه تاریخ یا اقتصاد باید کار کرد؟» متهم می‌ساخت. والیس مبنای اندیشه نورث در این‌باره را این‌گونه تبیین می‌کند:
او [نورث] همیشه افراد را درون چهارچوبی بررسی می‌کرد که تصمیمات آگاهانه می‌گیرند (اقتصاد نئوکلاسیکی اهمیت دارد) و اینکه افراد با نگاه از درون عینک شناختی خود است که جهان را درک می‌کنند. بخشی از این شناخت از فرهنگ آنها به ارث رسیده و بخشی دیگر از تجربه شخصی آنها به دست آمده‌است (تاریخ اهمیت دارد).
ایده مبنایی دیگر نورث که والیس به آن تأکید می‌کند پیوندی است که بین تحلیل‌های اقتصاد نئوکلاسیک و نهادها و باورها و ایدئولوژی‌ها ایجاد کرده‌است:
همیشه وجود منافع است که افراد را در جهت انجام اقداماتی خاص هدایت می‌کند و منافع هم به وسیله قیمت‌های نسبی، موهبت‌ها و محدودیت‌ها (نهادها) همچنین ادراکات از اینکه جهان اطراف ما چگونه کار می‌کند (شناخت و باور) شکل می‌گیرد. برون دادهای اجتماعی حاصل جمع اقدامات فردی است اما فرایند سرجمع شدن به شکل افزوده شدنِ ساده نیست، بلکه تعاملات بین تصمیمات و باورهای فردی تأثیر جدی بر رفتار هر کسی می‌گذارد.
جان والیس سیر تکاملی تفکر و اندیشه‌ورزی نورث را برآمده از تمایل و اشتیاق وی به دنبال کردن پرسش‌های جالبی می‌داند که در آخرین کتاب یا مقاله خود نتوانسته بود پاسخی برایش بیابد نه اینکه براساس موضوعی که در هر مقطع زمانی در حرفه اقتصاد خیلی داغ باشد پیش رود. این تعبیر او می‌تواند اهمیت و عمق تأثیرگذاری اندیشه‌های نورث را بیان کند:
گواه بر قدرتمندی بینش وی همین بس که حرفه اقتصاد به دنبال وی راه افتاد و او قطعاً دنباله‌روی این حرفه نبود.
ایده‌ها و کارهای بنیادین نورث از نگاه جان والیس > چهار کار بنیادین داگلاس نورث

والیس در این مقاله به چهار دستاورد و کار بنیادین نورث در علم اقتصاد اشاره و آن‌ها را تبیین می‌کند:
کار پیشتازانه وی در  تاریخ اقتصادی کمی (کلیومتریک)
کار بنیادی وی در کاربرد اقتصاد نئوکلاسیک برای درک و فهم نهادها
انتقاد وی از نظریه نئوکلاسیک برای تبیین تغییرات نهادی و اقتصادی بلندمدت
تفکیکی که بین نهادها و سازمان‌ها ترسیم کرد:
ایده‌ها و کارهای بنیادین نورث از نگاه جان والیس > چهار کار بنیادین داگلاس نورث > ۱. کلیومتریک

جان والیس به‌طور خلاصه، سیر تطوری اندیشه نورث در  تاریخ اقتصادی کمی را مورد بررسی قرار می‌دهد: او نخستین کتاب نورث با عنوان «رشد اقتصادی ایالات متحده: ۱۷۹۰ تا ۱۸۶۰» که در سال ۱۹۶۱ منتشر شد را یکی از نخستین نمونه‌ها از تاریخ اقتصادی کمی یا کلیومتریک می‌داند که نخستین پیشبرد مهم نورث به علم اقتصاد و تاریخ اقتصادی است؛ کتابی که به اعتقاد وی یک نظریه کاملاً نئوکلاسیکی از توسعه اقتصادی ارائه داد؛ بر اهمیت تخصص‌گرایی جغرافیایی و تقسیم کار تأکید می‌ورزید و نورث را به سمت کاوش علمی در عوامل کاهش‌دهنده هزینه‌های حمل‌ونقل در خلال سده نوزدهم هدایت کرد.
سپس به دو مقاله که نورث با فاصله ده سال نوشته‌است و در آن‌ها عوامل کاهش‌دهنده هزینه‌های حمل‌ونقل را تحلیل کرده‌است، اشاره می‌کند و سیر تطوری اندیشه وی در این‌باره را نشان می‌دهد:
اشاره اول والیس مقاله «نرخ کرایه بار اقیانوسی و توسعه اقتصادی ۱۷۵۰ تا ۱۹۱۳» نورث که در ۱۹۵۸ منتشر شد، است و در تحلیل آن معتقد است این مقاله یک چهارچوب نئوکلاسیکی فناوری‌محور برای اندیشیدن دربارهٔ کاهش نرخ حمل بار بنا نهاد.
سپس با اشاره به مقاله «منابع تغییرات بهره‌وری در حمل و نقل اقیانوسی ۱۶۰۰ تا ۱۸۵۰» منتشر شده در سال ۱۹۶۸ می‌گوید ده سال بعد، نتیجه نورث این بود که سیرافولی دزدی دریایی و کشتی‌های جنگی خصوصی و توسعه یافتن بازارها و تجارت بین‌الملل از عوامل اصلی در افزایش نرخ کارایی کشتیرانی طی این دوره دو و نیم سده ای بوده‌است، یعنی اساساً هزینه‌های کشتیرانی کاهش می‌یافت چون همه هزینه‌ها به جز هزینه عملیاتی در حال کاهش بود؛ و به تحلیل نهایی نورث تأکید می‌کند که این کاهش هزینه‌ها نتیجه تغییر نهادی بود. والیس جمع‌بندی می‌کند که این مقاله نشانه ای از چرخش نورث به سمت توجه به هزینه‌های مبادلاتی و نهادها به عنوان عناصر مهم تغییر اقتصادی در گذر زمان بود.