stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آرامگاه بوعلی‌سینا
تاریخچه

بنای قبلی آرامگاه بوعلی سینا در زمان قاجاریه ساخته شده بود. این مقبره به دستور دختری به نام نگار، نوه فتحعلی شاه قاجار بنا شد. مقدمات ساخت بنای کنونی در سال ۱۳۲۲ خورشیدی فراهم شد که محمدرضا شاه پهلوی شخصاّ یکصد هزار تومان برای ساخت آرامگاه گذاشت و انجمن آثار ملی نقشه ساختمان آرامگاه را به مناقصه گذاشت. مناقصه را مهندسین ایرانی بردند. طرح آرامگاه را مهندس هوشنگ سیحون به سبک معماری دوره و سده‌ای که بوعلی سینا در آن می‌زیسته از روی قدیمی‌ترین بنای تاریخ دار اسلامی یعنی برج گنبد قابوس در شهر گنبد کاووس اقتباس کرد.
انجمن آثار ملی سپس از راه فروش تمبر و جلب کمک‌های دیگر گردآوری بقیه هزینه را تأمین و بنای آرامگاه را آغاز کرد. در ۲۲ اسفند ۱۳۲۶ به پیشنهاد وزارت فرهنگ (در زمان وزارت دکتر علی‌اکبر سیاسی) هیئت وزیران برای ساخت آرامگاه اجازه داد در سه نوبت به فاصله سه ماه، هر بار سیصد هزار بلیط بخت‌آزمایی به بهای دو تومان فروخته شود و دو سوم درآمد به دست آمده، هزینه جشن هزاره ابوعلی سینا و ساخت آرامگاه او شود.
تا سال ۱۳۳۰ بنای آرامگاه یک میلیون و دویست هزار تومان هزینه برده بود. شیر و خورشید سرخ، سازمان شاهنشاهی خدمات اجتماعی، شهرداری همدان و پارسیان هند نیز در تأمین این هزینه سهیم بودند. در این سال وزارت فرهنگ با گذراندن مصوبه‌ای در مجلس سیصد هزار تومان بودجه برای تکمیل ساختمان و پانصد هزار تومان برای برگزاری جشن هزاره بوعلی دریافت کرد که قرار بود در اردیبهشت ۱۳۳۱ برگزار شود.
کار ساخت بنای جدید آرامگاه در سال ۱۳۳۳ به پایان رسید. آرامگاه روز ۹ اردیبهشت ۱۳۳۳ با حضور محمدرضا شاه پهلوی و ملکه ثریا افتتاح شد. محل آرامگاه جدید بوعلی منزل مسکونی و مقبره فردی بنام ابوسعید دخوک، دوست صمیمی بوعلی سینا بوده‌است که بقایای جسد بوعلی سینا هم به این مکان منتقل و دفن شد. در غرفه آثار بوعلی عکسی از جمجمه بوعلی نیز در معرض دید گذاشته شده که هنگام جابجایی مقبره تهیه شده‌است.
مشخصات بنا

بنای آرامگاه تلفیقی از دو سبک معماری ایران باستان و ایران بعد از اسلام است. در طراحی این مجموعه از عناصری از هنر معماری سنتی ایرانی استفاده شده‌است. عناصری مانند برج، الهام گرفته از برج گنبد قابوس، باغچه‌ها متأثر از باغهای ایرانی، آب‌نماها الهام گرفته از حوض خانه‌های سنتی و نمائی با روکار سنگهای حجیم و خشن خارا که با سنگ گرانیت کوهستان الوند آراسته شده و نمودار کاخهای باستانی ایرانیان است.
به گفتهٔ سیحون (در کتاب نیم قرن آثار معماری و نقاشی سیحون) ۱۰ ستون ایوان نشانهٔ ده قرن پس از بوعلی ست (با توجه به اینکه ساخت این آرامگاه به مناسبت گرامیداشت هزاره بوعلی بود) و ۱۲ ستون برج نمادی از دوازده دانشی ست که بوعلی در روزگار خود بر همهٔ آنها چیره بود.
درحال حاضر تالار جنوبی آرامگاه به عنوان موزه محل نگهداری سکه، سفال، برنز و سایر اشیاء کشف شده مربوط به هزاره‌های قبل از میلاد و دوران اسلامی اختصاص یافته و در تالار شمالی کتابخانه‌ای مشتمل بر ۸۰۰۰ جلد کتاب خطی و چاپی نفیس ایرانی و خارجی و غرفه‌هایی مربوط به آثار بو علی سینا و شعرا و نویسندگان همدانی نگهداری می‌شود. مکمل این بنا بوستانی به شکل نیم دایره با فضای سبز است و نیز تندیس ابوعلی سینا در حالی که کتابی در دست دارد در ضلع شرقی میدان نصب شده‌است.
تصویر روی اسکناس

| تصویر> رو | تصویر> پشت | ارزش | دوره چاپ | سال چاپ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  | ۱۰  | پهلوی دوم | ۱۳۳۳ سری ششم بانک ملی ایران |
|  |  | ۲۰۰  | جمهوری اسلامی ایران | ۱۳۶۲–۱۳۶۰ سری بارگاهی |
نگارخانه

آرامگاه ابن سینا در دوره قاجار
آرامگاه عارف قزوینی
ماکت مجموعه
نمای آرامگاه در دوران فتحعلی شاه
آرامگاه ابن سینا (بوعلی سینا) (پورسینا)
آرامگاه پورسینا (ابن سینا) (بوعلی سینا) - همدان - ایران
خنوخ، یوتا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= یوتا, 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| Enoch, Utah | Enoch, Utah |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location of Enoch, Utah: Location of Enoch, Utah
ایالت:  یوتا
شهرستان: آیرون
Founded: ۱۸۵۱
Incorporated: ۱۰ ژانویه ۱۹۶۶
بنیان‌گذار: Joel H. Johnson
همنام: خنوخ (جد نوح)
مساحت: مساحت
 • کل: ۳٫۳ مایل مربع (۸٫۶ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۳٫۳ مایل مربع (۸٫۶ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۵۵۴۵ فوت (۱۶۹۰ متر)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۳۴۶۷
 • تراکم: ۱۰۴۷٫۱/مایل مربع (۴۰۴٫۳/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۷ (Mountain (MST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۶ (MDT)
زیپ‌کد: ۸۴۷۲۱
کد منطقه: 435
FIPS code: 49-23200
GNIS feature ID: 1437554
خنوخ (به انگلیسی: Enoch) شهری در ایالت یوتا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۵٬۸۰۳ نفر بوده‌است.
تشرین

Village در 23x15px|border |alt=|link= سوریه
| تشرین تشرین | تشرین تشرین |
| --- | --- |
Village: Village
استان: حما
شهرستان: حمات
بخش: حماه
جمعیت (۲۰۰۴): جمعیت (۲۰۰۴)
 • کل: ۳۹۲
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (EET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (EEST)
City Qrya Pcode: N/A
تشرین (به عربی: تشرین) یک منطقهٔ مسکونی در سوریه است که در استان حما واقع شده‌است.
خصوصیات

تشرین ۳۹۲ نفر جمعیت دارد.
تلیمله

مکان در Kindia Region, 23x15px|border |alt=|link= گینه
| Télimélé | Télimélé |
| --- | --- |
Region: Kindia Region
جمعیت (2008): جمعیت (2008)
 • کل: ۱۵٬۹۷۳
تلیمله (به لاتین: Télimélé) یک منطقهٔ مسکونی در گینه است که در Kindia Region واقع شده‌است.
خصوصیات

تلیمله ۱۵٬۹۷۳ نفر جمعیت دارد.
تغر

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ارمنستان
| تغر Տեղեր | تغر Տեղեր |
| --- | --- |
صومعه تغر: صومعه تغر
استان: آراگاتسوتن
بنیانگذاری: ۱۸۳۱
ارتفاع: ۱٬۷۱۰ متر (۵۶۱۰ فوت)
جمعیت (۲۰۰۱): جمعیت (۲۰۰۱)
 • کل: ۹۰
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (AMT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵ (AMST)
کد منطقه: ؟؟؟ (۳۷۴)
تغر (به ارمنی: Տեղեր) (به معنی: دارو)، یک روستا در ارمنستان است که در استان آراگاتسوتن واقع شده‌است. تغر در  کیلومتری شمال آشتاراک، مرکز استان آراگاتسوتن واقع شده است.
خصوصیات

تغر ۹۰ نفر جمعیت دارد و ۱٬۷۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.  در  کیلومتری شمال آشتاراک، مرکز استان آراگاتسوتن واقع شده است.
نگارخانه

Road map of Tegher and the surrounding region.
Tegher Monastery
5th century Tukh Manuk Chapel ruins near the monastic complex.
Khachkar at the chapel.
خورونک، لوری

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ارمنستان
| خورونک، لوری | خورونک، لوری |
| --- | --- |
خورونک، لورینمایش نقشه ارمنستانخورونک، لورینمایش نقشه استان لوری: خورونک، لورینمایش نقشه ارمنستانخورونک، لورینمایش نقشه استان لوری
مختصات: ۴۰°۵۶′۰۷″ شمالی ۴۴°۴۵′۴۹″ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۹۳۵۲۸°شمالی ۴۴٫۷۶۳۶۱°شرقی﻿ / 40.93528; 44.76361: مختصات: ۴۰°۵۶′۰۷″ شمالی ۴۴°۴۵′۴۹″ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۹۳۵۲۸°شمالی ۴۴٫۷۶۳۶۱°شرقی﻿ / 40.93528; 44.76361
استان: لوری
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (AMT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵ (AMST)
کد منطقه: ؟؟؟ (۳۷۴)
خورونک، لوری  یک روستا در ارمنستان است که در استان لوری واقع شده‌است.  در  کیلومتری شمال وانادزور، مرکز استان لوری واقع شده است.
تمقتن

مکان
| تمقتن تمقتن | تمقتن تمقتن |
| --- | --- |
شهرک و شهرداری: شهرک و شهرداری
موقعیت تمقتن در نقشه: موقعیت تمقتن در نقشه
استان: استان ادرار
ناحیه: ناحیه أولف
ارتفاع: ۲۸۸ متر (۹۴۵ فوت)
جمعیت (۲۰۰۸): جمعیت (۲۰۰۸)
 • کل: ۱۸۵۹۸
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
تمقتن (به عربی: تیمقتن) یک شهرک و شهرداری در الجزایر است که در ناحیه أولف واقع شده‌است.
خصوصیات

تمقتن ۱۸٬۵۹۸ نفر جمعیت دارد و ۲۸۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
داج، اکلاهما

CDP
| Dodge, Oklahoma | Dodge, Oklahoma |
| --- | --- |
CDP: CDP
Location of Dodge, Oklahoma: Location of Dodge, Oklahoma
State: اکلاهما
شهرستان: Delaware
مساحت: مساحت
 • کل: ۶٫۶ مایل مربع (۱۷٫۰ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۶٫۶ مایل مربع (۱۷٫۰ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۹۳۸ فوت (۲۸۶ متر)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۹۶
 • تراکم: ۱۴٫۶/مایل مربع (۵٫۶/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
FIPS code: 40-21020
GNIS feature ID: 1100357
داج(به انگلیسی: Dodge) شهری در ایالت اکلاهما کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱۱۵ نفر بوده‌است.
تندر، دانمارک

مکان
| Tønder | Tønder |
| --- | --- |
Market square: Market square
  نشان:   نشان
استان‌های دانمارک: استان سیددانمارک
Municipality: Tønder
جمعیت (2013): جمعیت (2013)
 • کل: ۷٬۵۷۲
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲
کد پستی: 6270
تونا، دانمارک (به لاتین: Tønder) یک شهرک در دانمارک است که در Tønder Municipality واقع شده‌است.
خصوصیات

تونا ۷٬۵۷۲ نفر جمعیت دارد.
تنچینک

مکان در 23x15px|border |alt=|link= لهستان
| تنچینک | تنچینک |
| --- | --- |
استان‌های لهستان: استان لهستان کوچک‌تر
County: Kraków County
گمینا: Gmina Krzeszowice
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۳۲۷۵
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانی اروپای مرکزی)
کد پستی: ۳۲–۰۶۷
کد منطقه: +۴۸ ۱۲
Car plates: KRA
تنچینک (به لاتین: Tenczynek) یک روستا در لهستان است که در استان لهستان کوچک‌تر واقع شده‌است.
خصوصیات

تنچینک ۳٬۲۷۵ نفر جمعیت دارد.
الکساندراو، بخش واگروویک

Village در 23x15px|border |alt=لهستان|link=لهستان لهستان
| Aleksandrowo | Aleksandrowo |
| --- | --- |
Village: Village
استان‌های لهستان: استان لهستان بزرگ‌تر
County: Wągrowiec
گمینا: Wapno
جمعیت: ۱۰۰
الکساندراو، بخش واگروویک (به لاتین: Aleksandrowo, Wągrowiec County) یک منطقهٔ مسکونی در لهستان است که در Gmina Wapno واقع شده‌است.
خصوصیات

الکساندراو ۱۰۰ نفر جمعیت دارد.
مغ

| مغ (مُگ) | مغ (مُگ) |
| --- | --- |
تندیس سه مغ که در هنگام تولد عیسی مسیح برای وی و مریم مقدس هدیه‌هایی آوردند کلیسای جامع استراسبورگ: تندیس سه مغ که در هنگام تولد عیسی مسیح برای وی و مریم مقدس هدیه‌هایی آوردند کلیسای جامع استراسبورگ
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
نام: مغ
نام کامل: مغان
نام‌های دیگر: بغ، موبد، هیربد، کاهن،  آثروان، مُگ
آئین: مزدیسنا، میترایی، زروانی
ملیت: ایرانی
دوره: هخامنشی
پیش از: ماد و ایلام
دوران سلطنت: ساسانی
نبردها: بهرام گور
سر مفرغی از یک مغ، محل کشف همدان
تندیس زرّین مغان مکشوف از آمودریا شهره به گنجینه آمودریا
مغ در لباس شرقی
مُغ (magu) یا مگوش (magus) نام ثبت شده برای روحانیان ایران در دورهٔ ماد، هخامنشی، اشکانی و ساسانی است. احتمالاً در دوران باستان در شرق ایران روحانیان را «مَگا» یا «مغ» می‌خواندند. این واژه در بیشتر دین‌های باستانی وجود داشته و هر مغی راهنمای دین خود بوده است چون اصول و سنت‌های دینی گوناگون و متفاوت بوده، مغان و تعلیمات آنان هم با یکدیگر متغایر و غالباً ضد یکدیگر بوده است. کهن‌ترین اثری که از واژه مغ در دست است مربوط به قرن هشتم یپش از میلاد است.
اولین کاربرد «مغ» در سنگ‌نوشته‌های ایرانی، سنگ‌نوشته بیستون و مربوط به گئومات مغ است. نظرات متناقضی در آثار علمی جدید در مورد مذهب مغان بیان شده است. برخی از محققان مغان را زرتشتی دانسته‌اند و برخی دیگر آن‌ها را دشمن تعالیم زرتشت می‌دانند.
به گفته هرودوت مغان قبیله‌ای از قبایل شش گانهٔ مادها بودند که مادها و پارس‌ها روحانیان خود را از همین قبیله برمی‌گزیدند. پس از آن تمامی روحانیان و کاهنان همهٔ ادیان و مذاهب متفاوت در ایران و بین‌النهرین که در اصل «مغان میترایی» یا «مغان مهرپرست»، «مغان مادی»، «مغان کلدانی»، «مغان زروانی» و «مغان زرتشتی» و غیره بودند همگی با نام عام «مغ» خوانده می‌شدند. این مسئله موجب ابهامات و گمراهی‌های بسیاری شده است.
در منابع

احتمالاً در دوران باستان در شرق ایران روحانیان را «مَگا» یا «مغ» می‌خواندند. واژه مَگا (maga) یا مغ به معنی، دانشمند یا نیکوکار یک راهنمای روحانی است. این واژه در بیشتر دین‌های باستانی وجود داشته و هر مغی راهنمای دین خود بوده است چون اصول و سنت‌های دینی گوناگون و متفاوت بوده، مغان و تعلیمات آنان هم با یکدیگر متغایر و غالباً ضد یکدیگر بوده است. کهن‌ترین اثری که از واژه مغ در دست است مربوط به قرن هشتم یپش از میلاد است.
در گات‌ها که به زرتشت نسبت داده می‌شود، واژهٔ «مَگا» در ترکیب «انجمن مَگا» آمده است که معانی گوناگونی توسط پژوهشگران به آن نسبت داده شده است.
اولین کاربرد مغ در سنگ‌نوشته‌های ایرانی در سنگ‌نوشته بیستون و مربوط به گئومات مغ است.
نام مغان به استثنای یکبار، در اوستا ذکر نشده است. اصطلاح مغ یا مغان در شاهنامه مانند اوستا کمتر ذکر شده است، به جای کلمه فوق اغلب با عناوین موبد و هیربد سرکار است. در شاهنامه مُغان، پیشوایان دینی بوده‌اند.
مغان در غرب به عنوان گروهی اسرارآمیز شناخته شده‌اند و کلمهٔ Magic (به معنی جادو) یا مشابهات آن همانند واژگان magnet و magnetism (و شکل فارسی آن مغناطیس) در زبان‌های اروپایی برگرفته از کلمهٔ مغ است.
در دورهٔ ساسانی در کتیبه‌های گوناگون طبقهٔ روحانیان با القاب متعددی با دامنهٔ زمانی نامشخص به‌کار رفته است. مهم‌ترینِ آنها عبارتند از: آترُوان، اثورنان، آسرونان، دینبران، دین‌مردان، موبدان و مغان که آسرونان و موبدان عمومی‌ترین عنوان به‌کاررفته بوده است.
پیش از گسترش دین زرتشت

نظرات متناقضی در آثار علمی جدید در مورد مذهب مغان بیان شده است. برخی از محققان مغان را زرتشتی دانسته‌اند و برخی دیگر آن‌ها را دشمن تعالیم زرتشت می‌دانند. هرودوت مغان را یک قبیله ساکن در سرزمین ماد می‌شمارد ولی به خاستگاه آنان اشاره‌ای نکرده است.
هاشم رضی در کتاب آیین مغان می‌نویسد: پیش از پیدایش آیین زرتشت اعتقادات ماد‌ها و پارس‌ها شبیه به معتقدات سایر اقوام آریایی بوده است. آنها در اوایل امر مانند برادران آریایی خود در هند مظاهر طبیعی را می‌پرستیدند و طبیعت‌پرست بودند سپس خورشید میترا را مورد تکریم قرار دادند و خورشیدپرست شدند که در ایران به مهرپرستی شناخته می‌شود. آنها معابدی داشتند و که توسط روحانیانی به نام «مغ» یا «موگوش» اداره می‌شد. پس از آن تمامی روحانیان و کاهنان همهٔ ادیان و مذاهب متفاوت ایرانی به نام مغان یا مجوسان خوانده شدند که این مسئله موجب ابهامات و گمراهی‌های بسیاری شده است.
امیل بنونیست می‌نویسد: شخص زرتشت و تعلیمات مغان بر روی افکار و اندیشه‌های یونانی تأثیری پرداخت که راست و واقعی بود اما نمی‌توان چنان انگاشت که یونانیان تنها یک گونهٔ واحد آیین ایرانی را می‌شناختند. کیش‌ها و گونه‌های متفاوتی از آیین ایرانی در آثار مورخان یونانی به چشم می‌خورد. هر یک از این کیش‌ها به دورهٔ متفاوتی تعلق دارد و شاید هر کدام در محدودهٔ معینی از سرزمین ایران رواج داشته است. نه یونانیان و سریانی‌ها و نه نویسندگان ارمنی، هیچ‌یک از زرتشت و از آیین او که در گات‌های اوستا بازگو شده است، آگاهی نداشتند. برداشت اساطیری دربارهٔ زرتشت از پرتوِ وجودِ اودوکسوس کنیدوسی که هم‌زمان با افلاطون در میانهٔ سدهٔ چهارم پیش از میلاد می‌زیسته است، بر جا مانده است. چنین برداشت‌های افسانه‌ای پیرامون زرتشت، از ایران غربی سرچشمه گرفته است و چنان‌که پیداست جا یا جاهایی که چنین داستان‌هایی پرداخته‌شده، باید از خاستگاه زرتشت فاصلهٔ بسیاری داشته‌باشد. این نکته را باید در نظر داشت که مورد گسترش آیین زرتشتی در زمان باستان اغراق شده است، به احتمال زیاد آیین زرتشت در آغاز یک نهضت محلی در ایران شرقی بوده است که هنوز مرزهای آن مشخص نشده است. این آیین نو با مقاومت و مقابلهٔ شدید کیش‌های رایج مواجه شد و برای مدتی دراز نتوانست به برتری و چیرگی کامل برسد و چون گسترش یافت، دگرگون شد. آیین زرتشت با آیین‌هایی که در پی انداختن آن‌ها برخاسته بود، درآمیخت و مزدیسنا به گونه‌ای بسیار متفاوت در ایران انتشار یافت.
در دوره هخامنشی و اشکانی > مغان مادی

هنریک ساموئل نوبری ایرانشناس سوئدی می‌نویسد: روحانیان دولت کهن ماد «مغ» خوانده می‌شدند. چنین به نظر می‌رسد که دین ماد باستان یک آیین مزدایی ابتدایی باشد. در ماد یک مزداپرست را مَزْدَیزنَه (mazdayazna) می‌خواندند که از صورت اوستایی آن مَزْدیسنَه (mazdayasna) آشکارا جدا می‌شود. آنان در دیرین‌ترین زمان، مجموعه‌ای از خدایان را که با آریایی‌ها میتانی همانندگی بسیار باید داشته‌باشند، می‌پرستیدند. در فهرست نام خدایان که در کتابخانهٔ آشوربنیپال (۶۸۸ تا ۶۲۶ قبل از میلاد) یافت شده است، خدایان ماد هم به چشم می‌خورند. در یک فهرست واژهٔ «میترا» و در فهرست دیگر اَسَرَمَزاش که آن را باید با اَسوَره‌مَزداس که خود صورت اصلی آریایی «اهورامزدا» است یکی بدانیم. این دو نام برترین خدایان مادها بودند. به گفته هرودوت مغان قبیله ای از قبایل شش گانهٔ مادها بودند که مادها و پارس‌ها روحانیان خود را از همین قبیله برمی‌گزیدند. بنابر پژوهش‌های تازه، در ابتدا مغان گروه ویژه در بین مادها بودند که کاهنی ویژهٔ آنها بود — یا طبقه‌ای که شاه-کاهنی موروثی آنها شناخته می‌شد — گروهی بودند که سرپرستی امور دینی با آنان بود و از نظر اجتماعی کاستی بسته داشتند و با غیر از خود ازدواج نمی‌کردند. این نظریه وجود دارد که شاهان مادی و هخامنشی در بازسازی سیاسی و اجتماعی قدرت شاهی یا فرمانروایی را از آنها گرفتند و تنها وظیفه کاهنی برای آنان باقی ماند و شاید قیام گئومات در زمان داریوش بزرگ برای بازپس‌گیری همان قدرت سیاسی از دست رفته صورت گرفته باشد. به اعتقاد نیبرگ این احتمال وجود دارد که آنها مانند لاویان در اسرائیل باستان، کاهنیت موروثی را تشکیل می‌دادند و گروه مقدس را در ماد تشکیل می‌دادند.
در دوره هخامنشی و اشکانی > مغان زروانی

در آیین زروانی اورمزد و اهریمن دو گوهر قدیم و هر دو پسران همزاد زروان هستند. احتمالاً اندیشه زروانی گری اندیشه ای نو در دوران اشکانی و ساسانی نبوده و ریشه ای کهن تر از دین زرتشتی داشته است.
در دوره هخامنشی و اشکانی > مغان کلدانی

سوتیون (در قرن سوم پیش از میلاد) نوشته است که ستاره‌شناسی، پیشگویی و اشتغال به سحر بین مغان کلدانی رواج داشته است.
در اوستا از جادو و جادوگری به شدت انتقاد شده و از اعمال اهریمنی به‌شمار می‌رفته است. دینون (۳۶۰ و ۳۴۰ قبل از میلاد) می‌نویسد: مغان به هیچ وجه از سحر و جادو ادراکی نداشتند برعکس گروهی از کلدانیان که آنها نیز مغان نامیده می‌شدند، محافظان و دارندگان سحر و جادو بوده و به این ویژگی مشهور بودند و نامشان مترادف با جادو و جادوگر بود. دینون می‌نویسد مغان کلدانی هنگام اجرای مراسم شاخه‌هایی از گیاهی ویژه در دست می‌گرفتند و که آلتی برای جادوگری بود.
در دوره هخامنشی و اشکانی > مغان میترایی

هاشم رضی در کتاب دین و فرهنگ ایرانی پیش از عصر زرتشت نوشته است: در ادوار قدیم تاریخ دینی ایران باستان روحانیان آیین‌های گوناگون مغ نامیده شده‌اند. «مغان میترایی» به موجب گات‌ها همان کرپان‌ها هستند.
در دوره هخامنشی و اشکانی > مغان برهمن در هند

در هند، مغان برهمن را نوادگان چندین خانوار کاهن ماگا (سانسکریت मग) می‌دانند که برای انجام عبادت میترا (ودایی) (سوریا (ایزد)) در میتراوانا (معبد خورشید مولتان)، همان‌طور که در سامبا پورانا، بهاویشیا پورانا و مهاباراتا شرح داده شده است، دعوت شده بودند. وطن اصلی آنها یک منطقه اساطیری به نام شاکادویپا بود. به گفته واراهامیهیرا (حدود ۵۰۵ – ۵۸۷ میلادی)، مجسمه خدای خورشید (میترا) با لباس «شمالی» (آسیای مرکزی) به ویژه با چکمه‌های اسب‌سواری نشان داده شده است. برخی برهمین جوامع هند تبار کنونی خود را از ماگاها می‌دانند. برخی از اخترشناسان و ریاضیدانان کلاسیک هند از جمله واراهامیهیرا از نوادگان ماگاها محسوب می‌شوند.
واراهامیهیرا تصریح می‌کند که نصب و تقدیس تصاویر خورشید باید توسط ماگاها انجام شود. ابوریحان بیرونی اشاره می‌کند که کاهنان معبد خورشید مولتان ماگاها بودند. ماگاها در تعدادی از نقاط هند مستعمره داشتند و در کونارک، مارتاندا و در دیگر معابد خورشیدی کاهن داشتند.
راجندرا چاندرا هازرا (تولد ۱۹۰۴ – مرگ ۱۹۸۲) پژوهشگر ادبیات سانسکریت استدلال می‌کند که ماگاها و «بوجاکاها» هر دو از یک منشأ هستند و از یک گروه خورشیدپرست، منشعب می‌شوند، اما آنها در زمان‌های مختلف به هند رسیده‌اند. او همچنین بیان کرد که این رهبران مذهبی گروه خورشیدپرست، معروف به «ماگا» به وضوح از گروه مزدیسنا (به زبان ساده زرتشتی) متمایز است.
در دوره هخامنشی و اشکانی > مغان کاپادوکیه

استرابون (۶۳ یا ۶۴ پیش از میلاد- مرگ ۲۴ پس از میلاد) دربارهٔ رسوم «مغان کاپادوکیه» (بخشی از ترکیه امروزی می‌نویسد: «در کاپادوکیه مغان بسیارند. آنان دارای معاید قربان گاه‌های ویژه ای هستند. کاهنان مغ در آتشکده‌ها به نگهبانی از آتش و سرپرستی امور قربانی مشغولند. این کاهنان حیوانات را با شمشیر نمی‌کشند بلکه با چماق آنقدر ضربه به حیوان می‌زنند تا کشته شود.» رضی می‌نویسد که نکته تفاوت رسوم دینی این مغان با مزدیسنا است. در اوستا به موجب بهرام یشت کشتن حیوان قربانی به وسیله چماق رسم دیویسنان یا پیروان دیو است. در گات‌ها به صراحت نذور خونی و قربانی کردن حیوان منع شده است.
در دوره ساسانی

ابوریحان بیرونی زرتشتیان را جدا از مغان یا مجوس می‌داند همچنین محمد بن عبدالکریم شهرستانی در کتاب ملل و نحل از مذاهب ایران باستان یاد کرده و نوشته است، مجوس (در عربی به معنای مغان)، کیومرثیه، زروانیه، زرادشتیه، مانویه، مزدکیه در اساس فلسفی پیرو ثنویت بودند، اما تحت نفوذ ثنویت ایرانی قرار گرفتند و ثنویت فلسفی را به ثنویت در الهیات تبدیل کردند. او اشاره می‌کند که فرقه دیگری به نام کیومرثیان نام برده که با مغان یا مجوسان به اشتباه تداخل پیدا کرده‌اند.
واژه مغ و تعمیم آن به تمامی روحانیان

در ادوار قدیم تاریخ دینی ایران باستان روحانیان آیین‌های گوناگون مغ نامیده می‌شدند. هاشم رضی می‌نویسد: مغان افرادی بوده‌اند روحانی و طبقه‌ای محدود که انجام امور مذهبی به وسیلهٔ آنان صورت می‌گرفته است. اینان کاهنان آیین‌های کهن هم شامل می‌شدند. در ادبیات یونانی تمامی روحانیان و کاهنان همهٔ ادیان و مذاهب متفاوت در ایران و بین‌النهرین که در اصل «مغان میترایی» یا «مغان مهرپرست»، «مغان مادی»، «مغان کلدانی»، «مغان زروانی» و «مغان زرتشتی» و غیره بودند همگی با نام عام «مغ» یا با تلفظ یونانی «مگوس» «mḡušā» و به عربی «مجوس» خوانده می‌شدند. این مسئله موجب ابهامات و گمراهی‌های بسیاری شده است. برخی از پژوهشگران نظیر جیمز دارمستتر، ویلیامز جکسون، فرانتس آلتهایم، جوزفه مسینا و دیگران مغان را همان روحانیان زرتشتی می‌دانند و برخی دیگر مانند جیمز هوپ مولتون، یوهانس هرتل، ارنست هرتسفلد، گئورگ هوسینگ، فرانتس ویلهلم کونیگ، برنهارد گیکر و دیگران مغان را نه تنها گروهی جدا از زرتشتیان دانسته بلکه آنها را دشمن زرتشت معرفی می‌کنند.
در پایان دوره اشکانیان و در طی دوران ساسانیان یونانیان و رومیان روحانیان و کاهنان زرتشتی را «مگوس» می‌خواندند و تمایز بین نام روحانیان زرتشتی و دیگر مذاهب ایرانی قائل نبودند و دین‌آور تمامی مذاهب دیگر ایرانی را نیز زرتشت می‌دانستند. هرودوت به نام زرتشت اشاره نکرده است. نخستین کسی که از زرتشت مغ یا مگوس نام برده است خانتوس تاریخدان یونانی هم عصر با هرودوت است. کتاب اصلی او از بین رفته است اما نقل قول‌هایی از او نویسندگان بعدی بر جا مانده است. پژوهش‌ها نشان می‌دهد که که گویا خود خانتوس از زرتشت یاد نکرده بلکه تنها در مورد مغان یا مگوسان شرحی آورده است. چند قرن بعد کسانی که از او نقل قول کردند نام زرتشت را به جعل وارد آثارش کردند. این تداخل دربارهٔ ربط زرتشت به عنوان آورنده آیین مغان هم چنان ادامه یافت و در نوشته‌های دینی، فلسفی و عرفانی یونان باستان انتشار پیدا کرد. در آثار زرتشتی جز یکی دو بار از کلمه مغ اثری نیست در اوستا روحانیان «آترون» نامیده می‌شوند. این تداخل و ابهام پس از دوران ساسانی به آثار مورخان و نویسندگان اسلامی نیز وارد شده است.
بسیاری مطالب در مورد زرتشتی بودن هخامنشیان نوشته شده است که دلیل و شواهد آن را تأیید نمی‌کند. در این زمان «مغان مادی» یک کاست را تشکیل می‌دادند که جهت قدرت و سیطرهٔ فکری بر حکومت و مردم، بسته‌ترین طبقه اجتماعی بود. آنها ازدواج با محارم درجه اول را در بین خودشان قابل توجیه می‌دانستند زیرا نمی‌خواستند هیچ بیگانه‌ای را در کاست خود بپزیرند و در قدرتی که داشتند شریک کنند.
حداکثر گسترش سلسله کلدانی که از سال ۶۲۶ قبل از میلاد تا سقوط بابل در ۵۳۹ ق. م بر منطقه کلدانی حکمرانی می‌کرد.
بریهات سامیتا از واراهامیهیرا، نسخه خطی برگ نخل ۱۲۷۹ م، پراتیما لاکشانا، سانسکریت
نقشه کاپادوکیه به رنگ زرد
بقصقص

مکان در 23x15px|border |alt=|link= سوریه
| بقصقص بقصقصQusqus | بقصقص بقصقصQusqus |
| --- | --- |
روستا: روستا
بقصقصLocation in Syria: بقصقصLocation in Syria
مختصات: ۳۵°۳′۵۵″ شمالی ۳۶°۲۹′۲۸″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۰۶۵۲۸°شمالی ۳۶٫۴۹۱۱۱°شرقی﻿ / 35.06528; 36.49111: مختصات: ۳۵°۳′۵۵″ شمالی ۳۶°۲۹′۲۸″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۰۶۵۲۸°شمالی ۳۶٫۴۹۱۱۱°شرقی﻿ / 35.06528; 36.49111
استان: استان حماه
منطقه: منطقه مصیاف
ناحیه: ناحیه مرکزی مصیاف
جمعیت (۲۰۰۴): جمعیت (۲۰۰۴)
 • کل: ۵۱۴
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (زمان اروپای شرقی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (ساعت تابستانی اروپای شرقی)
City Qrya Pcode: C3358
بقصقص (به عربی: بقصقص) یک روستا در سوریه است که در ناحیه مرکزی مصیاف واقع شده‌است. بقصقص ۵۱۴ نفر جمعیت دارد.
منسفیلد، تنسی

مکان
| Mansfield, Tennessee | Mansfield, Tennessee |
| --- | --- |
محدوده ثبت‌نشده: محدوده ثبت‌نشده
ایالت: تنسی
شهرستان: هنری
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۶٫۵۲ مایل مربع (۹۴٫۶ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۳۶٫۵۲ مایل مربع (۹۴٫۶ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۴۵۹ فوت (۱۴۰ متر)
جمعیت (2012): جمعیت (2012)
 • کل: ۷۶۶
 • تراکم: ۲۰/مایل مربع (۸/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 38236
کد منطقه: 731
GNIS feature ID: 1292594
منسفیلد، تنسی (به انگلیسی: Mansfield, Tennessee) یک محدوده ثبت نشده در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان هنری، تنسی واقع شده‌است.
خصوصیات

منسفیلد ۷۶۶ نفر جمعیت دارد و ۱۳۹٫۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دادزویل، میسیسیپی

مکان
| Doddsville, Mississippi | Doddsville, Mississippi |
| --- | --- |
شهرک: شهرک
Location of Doddsville, Mississippi: Location of Doddsville, Mississippi
ایالت: ایالت میسیسیپی
شهرستان: Sunflower
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۸ مایل مربع (۲٫۰ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۸ مایل مربع (۲٫۰ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۳۱ فوت (۴۰ متر)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۱۰۸
 • تراکم: ۱۴۱٫۰/مایل مربع (۵۴٫۴/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: ۳۸۷۳۶
کد منطقه: 662
FIPS code: ۲۸–۱۹۴۲۰
GNIS feature ID: ۰۶۶۹۳۱۰
دادزویل (به انگلیسی: Doddsville) شهرکی در ایالت میسیسیپی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۹۸
نفر بوده‌است.
بخش هوگسبی

مکان
| بخش هوگسبی Högsby kommun | بخش هوگسبی Högsby kommun |
| --- | --- |
ناحیه شهری: ناحیه شهری
  نشان:   نشان
موقعیت بخش هوگسبی در نقشه: موقعیت بخش هوگسبی در نقشه
شهرستان‌های سوئد: شهرستان کالمار
Seat: Högsby
مساحت: مساحت
 • کل: ۸۰۲٫۶۴۸۱ کیلومتر مربع (۳۰۹٫۹۰۴۲ مایل مربع)
 • خشکی: ۷۵۴٫۳۶۸۱ کیلومتر مربع (۲۹۱٫۲۶۳۲ مایل مربع)
 • آب: ۴۸٫۲۸ کیلومتر مربع (۱۸٫۶۴ مایل مربع)
 : Area as of January 1, 2010.
جمعیت (June 30, 2012): جمعیت (June 30, 2012)
 • کل: ۵٬۸۲۲
 • تراکم: ۷٫۳/کیلومتر مربع (۱۹/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانی اروپای مرکزی)
کد ایزو ۳۱۶۶: ISO 3166-2:SE
استان: اسملاند
Municipal code: ۰۸۲۱
وبگاه: www.hogsby.se
بخش هوگسبی (به سوئدی: Högsby kommun) یک ناحیه شهری در سوئد است که در شهرستان کالمار واقع شده‌است.
خواهرخوانده

شهرهای Vörå-Maxmo و برگا خواهرخوانده‌های بخش هوگسبی هستند.