stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
نشتارود
جاذبه‌های تاریخی و گردشگری

پلاژ بزرگ ساحلی نشتارود
منطقه جنگلی دینار سرا
مرداب نشتارود
منطقه جنگلی سفید آب و کوه سر
منطقه ییلاقی داغ کوه
آبشار کمیلیه و کوه سر و دینار سرا
اثر طبیعی و پارک ملی جنگلی خشکه داران
سواحل ماسه‌ای وزیبای دریای خزر
منطقه جنگلی تحقیقات کشاورزی طالش محله
موزه دیدنی حیات وحش خشکه داران
حمام سنگی باستانی مکرود
خط ساحلی نشتارود
چاوک پیورا

| چاوک پیورا> وضعیت حفاظت | چاوک پیورا> وضعیت حفاظت |
| --- | --- |
 نزدیک تهدید  (IUCN 3.1):  نزدیک تهدید  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: گنجشک‌سانان
تیره:: ژیان‌مرغ
گونه:: O. piurae
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Ochthoeca piurae : Ochthoeca piurae 
چاوک پیورا (نام علمی: Ochthoeca piurae) نام یک گونه از سرده چاوک‌ها است.
من نور را دیدم

| من نور را دیدم | من نور را دیدم |
| --- | --- |
کارگردان: مارک آبراهام
تهیه‌کننده:  مارک آبراهام  آرون ال. گیلبرت  برت راتنر  Gilbert Roswell 
نویسنده: مارک آبراهام
فیلمنامه‌نویس: مارک آبراهام
بر پایه: Hank Williams: The Biography اثر Colin Escott George Merritt William MacEwen
بازیگران: تام هیدلستون رِن اشمیت
موسیقی: آرون زیگمن
فیلم‌بردار: دانته اسپینوتی
تدوین‌گر: الن‌هایم
شرکت تولید:  بران استودیوز  CW Media Finance  رت‌پک انترتینمنت 
توزیع‌کننده: سونی پیکچرز کلاسیکس
تاریخ‌های انتشار:  ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۵ (۲۰۱۵-۰۹-۱۱) (جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو ۲۰۱۵)  ۲۵ مارس ۲۰۱۶ (۲۰۱۶-۰۳-۲۵) (ایالات متحده)  
مدت زمان: ۱۲۳ دقیقه
کشور: آمریکا
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۱۳ میلیون دلار
فروش گیشه: ۱٫۸ میلیون دلار
من نور را دیدم (انگلیسی: I Saw the Light) فیلمی زندگینامه‌ای به کارگردانی مارک آبراهام است که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد. در این فیلم تام هیدلستون در نقش هنک ویلیامز، نماد موسیقی کانتری بازی کرده‌است.
داستان

این فیلم دربارهٔ شهرت خواننده موزیک کانتری هنک ویلیامز و مرگ ناگهانی او در ۲۹سالگی است. از طرفی هم به ازدواج پرتلاطم و طلاق آدری شپرد به خاطر مصرف افراطی الکل و خیانت ویلیامز می‌پردازد.
نقدها و جنجال‌ها

نوه ویلیامز، هنک ویلیامز سوم علناً نارضایتی خود را از خوانندگی هیدلستون اعلام کرد. کمی بعد از اجرای ترانه «جابجایش کن» توسط هیدلستون در فستیوال موسیقی ویتلند، ویلیامز در فیس بوک پست‌هایی منفی راجع به صدای هیدلستون گذاشت و ویدیویی از خودش در حین اجرای ترانه پدربزرگش منتشر کرد.
ویلیامز به انتقاد از نقش هیدلستون ادامه داد و گفت «برای ساخت یک فیلم خوب دربارهٔ هنک ویلیامز باید جنبه‌های خاصی را در هم آمیخت. برای طبیعی بودن کار نه تنها باید یک آمریکایی را برای نقش هایرام هنک ویلیامز انتخاب می‌کردند بلکه باید به سراغ کسی می‌رفتند که اهل جنوب باشد و قبلاً در چنین نقشی زندگی کرده باشد.» در ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۵ و کمی بعد از اینکه هیدلستون کلیپی را در فضای مجازی منتشر کرد، ویلیامز دوباره در فیس بوک گفت که این فیلم فاقد «انصاف و یک بنیان واقعی» است.
در مقابل، هالی ویلیامز، نوه هنک ویلیامز و خواهر ناتنی هنک ویلیامز سوم، اجرای هیدلستون را ستود و در مصاحبه ای با رولینگ استون بیان کرد «تام واقعاً از دل و جان برای این نقش مایه گذاشت. او به شدت تلاش کرد تا تمام جنبه‌های وجود هنک را به تصویر بکشد؛ تمام جزئیات وجود هنک. تام تمام ذوق و شوقش را صرف این کار کرد.»
نبرد ویمی‌ریج

نبرد ویمی‌ریج یکی از درگیری‌های نظامی‌ای بود که به عنوان قسمتی از «نبرد اراس» در منطقه نور-پا-دو-کاله در شمال فرانسه، در جریان جنگ جهانی اول آغاز شد. این نبرد در تاریخ کانادا اهمیت بسزایی دارد.
محل نبرد ویمی‌ریج
چهار لشکر از کانادا و سه لشکر از ارتش ششم آلمان به عنوان طرفین اصلی در این نبرد حضور داشتند. این نبرد در فاصله ۹ تا ۱۲ آوریل ۱۹۱۷ انجام گرفت و قسمتی از فاز ابتدایی نبرد اراس بود که به فرماندهی بریتانیا در فرانسه انجام شد؛ که حمله‌ای انحرافی به تهاجم نیول فرانسه محسوب‌می‌شود.
هدف اصلی نیروهای کانادایی به دست گرفتن ارتفاعات در طول دیواره‌ای بود که در انتهای شمالی اراس قرار داشت. پیروزی در این نبرد به معنای پیشروی آسان نیروها از کرانه‌های جنوبی بدون ایجاد تلفات در زیر آتش تیربارهای آلمانی بود. نیروهای آلمانی که توسط آتش توپخانه متحرک حمایت می‌شدند در روز اول حمله بیشتر نواحی مرزی را تصرف کردند. در روز دوم حمله شهر کوچک تلوس سقوط کرد و نیروهای کانادایی با پیروزی بر نیروهای مقاومت آلمانی به پیشروی خود ادامه‌دادند. هدف نهایی تصرف تپه‌ای در خارج از شهر ژیوانشی-آن-گوئل بود که توسط نیروهای آلمانی تقویت شده بود و در روز ۱۲ آوریل به دست نیروهای کانادایی افتاد. نیروهای آلمانی تا خط اوپی-مریکورت عقب‌نشینی کردند.
مورخان این موفقیت نیروهای کانادایی را مرهون ترکیب نوآوری‌های فنی و تاکتیکی، برنامه‌ریزی دقیق، حمایت توپخانهٔ قدرتمند و تمرینات فراوان در کنار ناتوانی ارتش ششم آلمان در به‌کارگیری دکترین دفاعی جدید آلمان می‌دانند. این اولین‌بار بود که چهار لشکر از نیروهای اعزامی کانادا در کنار هم در یک نبرد شرکت داشتند و به نمادی از موفقیت و فداکاری ملی کانادایی بدل شد. قسمتی ۱۰۰ هکتاری از میدان نبرد به عنوان پارک یادبود و با نام «یادبود ملی کانادا، ویمی» اختصاص داده شده‌است.
برنامه‌ریزی استراتژیک

در روز ۲۸ ماه مهٔ سال ۱۹۱۶، «جولین بینگ» که بعدها به‌دلیل موفقیت‌هایش در این نبرد و نبردهای دیگر کانادا به سمت فرماندار کل کانادا انتخاب شد، به عنوان جانشین سپهبد سِراِدوین الدرسون فرماندهی سپاه را به عهده گرفت.
در ماه مارس سال ۱۹۱۷ مقر فرماندهی ارتش اول بریتانیا به صورت رسمی بینگ را به سمت فرماندهی منسوب کرده و به او دستور داد ویمی‌ریج را در راستای هدف فتح مواضع دشمن در اراس تصرف‌کند.
برای اولین‌بار تمامی چهار لشکر کانادا گردآوری شدند تا در نبردی مشترک شرکت کنند. ماهیت و وسعت حملهٔ نیروهای کانادایی به حدی بزرگ بود که به منابعی فراتر از توانایی‌هایی عادی عملیاتی نیاز بود. به همین دلیل لشکر پیاده‌نظام پنجم بریتانیا و توپخانهٔ کمکی، واحدهای خدماتی و مهندسی به چهار لشکر کانادا ملحق شدند. این باعث شد نفرات سپاه کانادا به حدود ۱۷۰٬۰۰۰ نفر برسد که ۹۷٬۱۸۴ نفر آن‌ها کانادایی بودند.
طرح تاکتیکی

در ژانویه ۱۹۱۷ سه افسر کانادایی به همراه افسران بریتانیایی در چند دورهٔ توجیهی ارتش فرانسه شرکت کردند تا از تجربیات آن‌ها در طول نبرد وردن استفاده کنند. عملیات پاتک ارتش فرانسه به فرماندهی ژنرال رابرت نیوِل چند نمونه از حملات موفقیت‌آمیز نیروهای متفقین در سال ۱۹۱۶ بود.
پس از بازگشت از این دوره، افسران نیروهای کانادایی تحلیلی تاکتیکی از نبردهای وردن آماده نمودند و برای تأکید روی اهمیت توپخانهٔ پشتیبان و آتش تهاجمی به همراه انعطاف جوخه‌های پیشرو چندین جلسهٔ توجیهی برگزار کردند. نقشهٔ نهایی حمله به ویمی‌ریج به شدت وام‌دار تجربه و تحلیل افسرانی بود که در دورهٔ توجیهی نبرد وردن شرکت کرده بودند. نقشهٔ نهایی در تاریخ ۵ مارس سال ۱۹۱۷ به تأیید فرماندهٔ اول ارتش بریتانیا، ژنرال هنری هورن، رسید.
براساس این نقشه واحدها به چند قسمت تقسیم شدند تا به ترتیب یکی پس از دیگری وظیفهٔ پیشروی را به عهده بگیرند و به این ترتیب شدت حمله و انرژی نیروها حفظ شود. موج ابتدایی حمله خط اول را تصرف می‌کرد و بعد سعی می‌کرد تا نزدیکی خط دوم پیشروی کند، سپس سنگرهای موقت ایجاد می‌شد تا به واحدهای بعدی اجازهٔ پیشروی آسان داده شود، سپس نیروهای تازه‌نفس به سمت خط دوم حرکت می‌کردند تا پس از تصرف آن به خط سوم نزدیک شوند. پس از تثبیت موقعیت در نزدیکی خط سوم، نیروهای تازه‌نفس از موج دوم نیروها عبور می‌کردند تا خط سوم مواضع دشمن را تصرف‌کنند. در صورت انجام درست این نقشه نیروهای آلمانی برای ایمن‌سازی و قرار گرفتن در سنگرها و موقعیت‌های تعیین شده برای مقابله با پیاده‌نظام فرصت بسیار کمی داشتند.
توپخانه

ترکیب توپخانه لشکر نیروهای کانادایی، شامل هشت دستهٔ توپخانهٔ متحرک و دو گروه توپخانهٔ سنگین، برای انجام این وظیفه کافی نبود و در نتیجه با نیروهای خارجی تقویت شد؛ چهار گروه توپخانهٔ سنگین، نه دستهٔ توپخانه متحرک، سه گروه توپخانهٔ لشکری و تجهیزات و ادوات توپخانهٔ لشکر پنجم ارتش بریتانیا به نیروهای کانادایی ملحق شدند. علاوه بر این، ده گروه توپخانهٔ سنگین نیروهای اول و هفدهم وظیفه داشتند از کناره‌ها نیروهای کانادایی را حمایت کنند. این قدرت آتش باعث ایجاد تراکم سنگین آتش سنگین توپخانه برای هر ۱۸ متر و آتش توپخانه متحرک برای هر ۹/۱ متر در جلوی خط پیشروی ارتش کانادا شد، که نسبت به توزیع آتش توپخانه در نبرد سومه که یک‌سال پیش از آن انجام شد سه برابر شده‌بود.
دوره‌های آموزشی

در فوریهٔ سال ۱۹۱۷، واحد آموزش عمومی نیروهای بریتانیایی جزوه‌ای آموزشی را با عنوان «SS 143 دستورالعمل‌های آموزش جوخه برای عملیات آفند» منتشر کرد که در آن روی تاکتیک‌های آتش و حرکت و استفاده از جوخه به‌عنوان یک واحد تاکتیکی مستقل تأکید زیادی شده بود. این جزوه اهمیت نارنجک دستی، نارنجک تفنگی و سلاح‌های خودکار را در سرکوب کردن نقاط قوت دشمن یادآور شده بود تا از این طریق به پیشروی سایر واحدهای نظامی کمک شود. نیروهای کانادایی پس از حضور در جلسات توجیهی نبرد وردن در ژانویه ۱۹۱۷، این تغییرات تاکتیکی را با کمال میل به کار گرفتند. نیروهای مهاجم پیاده‌نظام از تپه‌های پشت خطوط جنگی به‌عنوان نمونه‌ای هم‌اندازه با میدان اصلی نبرد استفاده کردند؛ آن‌ها خطوط دشمن را با نوارهای رنگی مشخص کردند و افسران سواره نظام با حمل پرچم‌های مسیرهای پیشروی نیروها در مقابل سنگرهای دشمن را نشان‌می‌دادند.
به دلیل اینکه انتظار می‌رفت نیروهای خط‌شکن به سرعت زخمی یا کشته شوند، به سربازان گفته شد که باید وظیفه نیروهای جلو و کنار خود را نیز فرا‌بگیرند.
نبرد در آسمان

نیروهای هوایی سلطنتی برای کمک به برتری در آسمان و احاطه روی میدان نبرد به کار گرفته شدند. کانادایی‌ها فعالیت‌هایی از قبیل شناسایی و عکس گرفتن از سیستم‌های دشمن، حرکت نیروها و نحوه قرار گرفتن اسلحه‌ها را انجام می‌دادند که برای پیگیری حمله بسیار با اهمیت بود. نیروی هوایی سلطنتی از ۲۵ اسکادران هوایی که شامل ۳۶۵ هواپیما بود در طول نوار مرزی بخش اراس استفاده کرد که دو برابر هواپیماهای نیروی هوایی امپراتوری آلمان بود. امکان استفاده از اسکادران شماره ۲، اسکادران (دریایی) شمارهٔ ۸، اسکادران‌های شماره ۲۴، ۴۰، ۴۳ به همراه اسکادران شماره ۱۷ به‌صورت دائم برای بینگ فراهم بود تا به صورت هوایی از نیروهای حمایت کنند و برای حمایت توپخانه عملیات شناسایی را انجام‌دهند.
نتایج

با فرارسیدن غروب ۱۲ آوریل ۱۹۱۷، منطقه در کنترل کامل نیروهای کانادایی بود. این نبرد ۱۰٬۶۰۲ نفر تلفات برجای گذاشت که از این میان ۳٬۵۹۸ نفر کشته و ۷٬۰۰۴ نفر زخمی شده بودند.میزان تلفات وارده به ارتش ششم آلمان نامشخص بود اما حدود ۴٬۰۰۰ نفر از نیروهای آلمانی به اسارت درآمدند.چهار نفر از نیروهای کانادایی به دلیل حضور پر رنگ در میدان نبرد صلیب ویکتوریا، بالاترین نشان شجاعت نظامی نیروهای بریتانیایی و مشترک‌المنافع، را دریافت کردند. شکست ویمی‌ریج باعث شد نیروهایی آلمانی استراتژی دفاعی خود را مورد بازبینی قراردهند. نیروهای کانادایی در چندین عملیات دیگر ازجمله نبرد آرلو و سومین نبرد اسکارپ در اواخر آوریل و اوایل مه سال ۱۹۱۷ نیز شرکت‌داشتند.
نگارخانه

موقعیت دفاع و حمله نیروها قبل از نبرد
آتش توپخانه در پس یک رشته از سیم‌های خاردار در نبرد ویمی‌ریج
بخشی از سربازان پیشتاز دومین لشکر کانادا پشت یک تانک
ماشین توپخانه متحرک در فلات بالای ریج
حفر تونل برای عملیات زیرزمینی
مدل بزرگی از خطوط سنگر آلمان
سربازان آلمانی دستگیر شده در طول نبرد.
بزرگداشت > تأثیر این نبرد بر کانادا

نبرد ویمی‌ریج دارای اهمیت قابل توجهی برای کشور کانادا است.
اگرچه این نبرد بزرگ‌ترین موفقیت نیروهای کانادایی به لحاظ اهمیت استراتژیک یا نتیجه محسوب نمی‌شود، اما نخستین نمونه‌ای است که در آن تمامی چهار لشکر کانادا که متشکل از نیروهایی گردآوری‌شده از سراسر کشور بود، به‌صورتی یکپارچه وارد جنگ شدند. تصویر وحدت ملی و پیروزی ملی برای کانادا از بیشترین اهمیت برخوردار بود. واقعیت تاریخی این جنگ موجب شد کانادا به عنوان یک ملت سر برآورد هویت ملی و ملیت کانادایی تا حد زیادی یا این نبرد متولد شد و این نبرد بخش مهمی از تاریخ کانادا است.
بزرگداشت > ینای یادبود ویمی

بنای یادبود ملی کانادایی ویمی بزرگ‌ترین و مهم‌ترین یادبود جنگی کانادا در خارج از کشور است. این یادبود در بالاترین نقطه از ویمی‌ریج در فرانسه واقع‌شده‌است و به افتخار شجاعت‌های نیروهای پیشرویی که در طول جنگ جهانی اول کشته شدند بنا شده‌است. در سال ۱۹۲۲ فرانسه به کانادا به‌صورت دائم اجازه داد تا از قسمتی از ویمی ریج برای بنای پارک یادبود استفاده کند.
بزرگداشت > پیام نخست‌وزیر کانادا

روز ۹ آوریل ۲۰۱۶، ژوستَن ترودو، نخست‌وزیر کانادا، در پیامی این نبرد را واقعه‌ای دانست که ملت کانادا را معنا کرد. در بیانیهٔ او آمده‌است: «این نخستین‌باری بود که سربازانی از سراسر کانادا در نبردی شانه‌به‌شانه در یک میدان جنگیدند.» او به نقل قول سرتیپ الکساندر راس اشاره کرد که دربارهٔ دستاورد کانادا در ویمی‌ریج گفته بود: «من شاهد تولد یک ملت بودم.» ترودو فتح ویمی‌ریج را یکی از بزرگ‌ترین پیروزی‌های نظامی دانست که به بهای گزاف ۳٬۶۰۰ کشته و ۷٬۰۰۰ زخمی کانادایی به دست آمد. او به قربانیان، کهنه‌سربازان و خانواده‌هایشان ادای احترام کرد و از آنان به‌عنوان مردان و زنانی که زندگی‌شان را برای دفاع از کشور اختصاص داده‌اند یاد کرد و آنان را سزاوار پشتیبانی بی‌دریغ دانست.
گرامیداشت صدمین سال نبرد اراس

روز ۱۰ آوریل ۲۰۱۷ به مناسبت صدمین سال نبرد اراس از بنای صلح هلن پولاک هنرمند ونزوئلائی که در جهان به نام «شقایق صلح» مشهور است توسط فرانسوا هولاند، رئیس‌جمهوری فرانسه و ژوستَن ترودو، نخست‌وزیر کانادا در مراسمی در شمال فرانسه رونمایی شد.
این بنا از یک صفحه قرمزرنگ به مساحت ۱۰ مترمربع تشکیل شده که روی آن مجسمه‌هایی از پاهای برهنه قرار گرفته‌است. این پاهای برهنه نمادی از کفش‌های سربازان است و در اطراف آن صفحات قرمز کوچکتر قرار دارد و رویشان پیامهای صلح نگاشته شده‌است. دو صفحه کوچک دیگر نیز فرانسوا هولاند و جاستین ترودو در کنار این نمای صلح قرار دادند.
لرد جولین بینگ فرماندهٔ نبرد ویمی‌ریج و دوازدهمین فرماندار کانادا در هنگام جنگ
طرح حمله سپاه کانادا اهداف با خطوطی به چهار رنگ سیاه، قرمز، آبی و قهوه‌ای ترسیم شده‌اند.
وضعیت آلمانی‌ها در اولین روز نبرد ویمی‌ریج
نقشه تحرک توپخانه برای پیش‌روی
پرواز تجسسی نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا
بنای یادبود نبرد ویمی‌ریج در فرانسه
رونمایی از بنای صلح هلن پولاک، هنرمند ونزوئلائی معروف به بنای شقایق صلح
کاخ ژوفین

| کاخ ژوفین | کاخ ژوفین |
| --- | --- |
Palác Žofín: Palác Žofín
fa (in English: Expected satiety): fa
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
سبک معماری: رنسانس نو
موقعیت: جزیره اسلاوی
شهر یا شهرک: پراگ
کشور: جمهوری چک
مختصات: ۵۰°۴′۴۴″ شمالی ۱۴°۲۴′۴۶″ شرقی﻿ / ﻿۵۰٫۰۷۸۸۹°شمالی ۱۴٫۴۱۲۷۸°شرقی﻿ / 50.07889; 14.41278
گشایش: ۱۸۳۷
تاریخ نوسازی: ۱۸۸۴
وبگاه: وبگاه
http://www.zofin.cz/en/palac-zofin/: http://www.zofin.cz/en/palac-zofin/
کاخ ژوفین (کاخ سوفی) (زبان چکی: Palác Žofín) یک ساختمان در سبک رنسانس نو در پراگ در جمهوری چک است. این ساختمان اکنون یک فرهنگسرا است که در آن کنسرت، همایش و نمایشگاه برگزار می‌شود.
کاخ ژوفین در جزیره کوچکی به نام جزیره اسلاوی (به چکی؛ Slovanský ostrov) واقع شده‌است. این جزیره در رودخانه ولتاوا در شهر پراگ قرار دارد.
پیشینه

جزیره اسلاوی در رودخانه ولتاوا در قرن هجدهم شکل گرفت. پس از آن‌که این جزیره در سال ۱۷۸۴ بر اثر سیل آسیب دید آن را با یک دیوار و با کاشت درخت محافظت کردند. در سال ۱۸۳۰، جزیره، که آن زمان به جزیره رنگرز (Barvířský ostrov) نامیده می‌شد، توسط آسیابانی به نام واتسلاو نووتنی خریداری شد. او در سال ۱۸۳۶–۱۸۳۷ یک بنای نورنسانس در این محل برپا کردو آن را به نام شاهزاده سوفی (در تلفظ چکی: ژوفی)، مادر امپراتور اتریش فرانتس یوزف یکم نام‌گذاری کرد. ساختمان یک‌طبقه ژوفین دارای تالار کنسرت و تالار اجتماعات بود و در سال ۱۸۳۷ با افزودن یک سالن رقص بازگشایی شد.
در سال ۱۸۴۸ کنگره اسلاوی پراگ در کاخ ژوفین برگزار شد. به فراخور همین همایش بود که جزیره‌ای که ساختمان بر آن بنا شده «جزیره اسلاوی» نام گرفت.
در سال ۱۸۸۴ شهرداری پراگ این جزیره را با کاخ آن خرید و آن را به شکل یک عمارت دوطبقه بازسازی کرد. نمای بیرونی و نمای درونی کاخ ژوفی از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ نوسازی شد.
از سال ۲۰۰۵ کنفرانس سالانه فوروم ۲۰۰۰ در این کاخ برگزار می‌شود.
نگارخانه

به همراه دیدی از تئاتر ملی در پشت عمارت ژوفین
تالار موسیقی ژوفین
دید کاخ ژوفین از سمت تپه پترین
درگاه ورودی
ورودی
تالار موسیقی
ملهدا

| ملهدا | ملهدا |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
کشور:  برزیل
منطقه‌های برزیل: منطقه شمال شرقی برزیل
ایالت: باهیا
جمعیت (۲۰۲۰): جمعیت (۲۰۲۰)
 • کل: ۱۶۸۶۱
منطقهٔ زمانی: UTC -3
ملهدا (به پرتغالی: Malhada) یک منطقهٔ مسکونی در برزیل است که در باهیا واقع شده‌است. ملهدا ۱۶٬۸۶۱ نفر جمعیت دارد.
اینتتیکس

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: شرکت سهامی خاص
صنعت: برون‌سپاری
بنا نهاده: ۱۹۹۵
دفتر مرکزی: نیپلز، فلوریدا
محدودهٔ فعالیت: ایالات متحده آمریکا بریتانیا آلمان
وبگاه: intetics.com
اینتتیکس (انگلیسی: Intetics) شرکت فناوری اطلاعات آمریکایی است، که در سال ۱۹۹۵ تأسیس شد.
ملخ دریایی

| ملخ دریایی | ملخ دریایی |
| --- | --- |
ملخ دریایی، Schistocerca gregaria: ملخ دریایی، Schistocerca gregaria
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: بندپایان
رده:: حشره
راسته:: راست‌بالان
تیره:: کج‌صورتان
سرده:: ملخ‌های پرنده‌ای
گونه:: S. gregaria
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Schistocerca gregaria : Schistocerca gregaria 
ملخ دریایی یا ملخ بیابانی (نام علمی: Schistocerca gregaria) نام یک گونه از سرده ملخ‌های پرنده‌ای است.
ملخ دریایی که مضرترین انواع ملخهاست اصولاً بومی ایران نبوده و در کشورهای دیگر به نام ملخ بیابانی نامیده می‌شود و چون معمولاً از روی خلیج فارس پرواز نموده و خود را به ایران می‌رساند بدین جهت در ایران به آن ملخ دریایی می‌گویند. ملخ دریایی را انسان از قرنها قبل از میلاد مسیح می‌شناخته و در کتیبه‌های بسیار قدیمی نیز به آن اشاره شده‌است. در ایران خسارت حاصله از هجوم این ملخ از دیر زمان مورد توجه بوده و آفت مزبور قحطی‌ها و ویرانی‌هایی به بار آورده‌است.
ملخ دریایی که هرچند سال یکبار از کانون‌های دائمی خود که شامل آفریقا، عربستان سعودی ، هندوستان و پاکستان است به مناطق جنوبی ایران حمله نموده و دامنه انتشار آن در بعضی از سال‌ها تا مناطق شمالی دریای خزر کشیده می‌شود. از نظر اقتصادی،خسارت ملخ دریایی فوق‌العاده حائز اهمیت است. دستجات پیاده ملخ و بابدار آن هرچه سرسبزی در سر راه خود ببیند اعم از علوفه، غلات، صیفی جات، انواع درختان و رستنی‌های جنگلی را از بین برده و حتی علقهای هرز از دست این آفت در امان نیستند. حمله ملخ دریایی، علاوه بر خسارت مستقیم، روی دامداری شدیداً تأثیر می‌گذارد و میزان گوشت و شیر دامها بر اثر حمله آن به مراتع تقلیل می‌یابد. خسارت این آفت در ایران به‌طور دقیق برآورد نشده‌است. در حمله این ملخ در سال ۱۳۴۰، سطح مبارزه علیه این ملخ ۰۰۰/۲۵۰۰ هکتار بوده‌است.
ملخ دریایی به دو شکل بیولوژیکی مختلف وجود دارد، که نه تنها رفتار آن‌ها بلکه شکل و رنگشان نیز در این دو مرحله فرق دارد، اختلافات مزبور سابقاً موجب شده بود که آن‌ها را دو گونه مختلف بدانند، ولی در سال ۱۹۲۱ میلادی اواروف (Uvarov) ملخ‌شناس روسی با تئوری فاز، ثابت نمود که دو گونه مذکور، فقط یک گونه می‌باشد و بعدها نیز ثابت گردید که ملخهای مهاجر همان ملخهای بومی بی‌ضرری هستند که در شرایط خاصی رفتار آن‌ها تغییر یافته با عنایت به این مطلب، ملخ دریایی دارای دو فاز انفرادی (Solitary) و گله‌ای یا مهاجری (Migratory) است که اسم علمی آن در فاز انفرادی Schistocerca gregaria. Flaventris و در فاز مهاجری Schistocerca gregaria ph. Gregaria F می‌باشد؛ و در آخرین بار هم ملخ‌های دریایی در سال ۱۳۹۸ هجری شمسی به ایران حمله کردند.
کالبدشناسی

طول بدن حشره بالغ ملخ دریایی در مرحله مهاجری از سر تا انتهای شکم ۵۸–۷۲ میلی‌متر و از سر تا انتهای بالها ۶۲–۷۸ میلی‌متر می‌باشد. طول شاخها نیز به ۱۵ میلی‌متر می‌رسد ملخ نر در هر حال کوچکتر از ملخ ماده است. پشت پیش‌گرده (پرونوتوم) یا سینه اول دارای دو قسمت می‌باشد، قسمت جلویی باریکتر و دارای سه شیار عرضی است که بفواصل تقریباً مساوی از یکدیگر قرار گرفته اساو یک خط طولی سه شیار مزبور را در وسط قطع می‌کند. این خط در حالت مهاجری برجسته نیست و بزحمت دیده می‌شود. ملخهایی که در پاییز وارد ایران می‌شوند، دارای رنگ قرمز مایل به قهوه‌ای هستند و پس از دو تا سه ماه پرواز، موقعی که نزدیک به بلوغ جنسی می‌شوند، بتدریج لکه‌های زرد روی بدنشان ظاهر می‌گردد و در موقع تخمریزی زرد می‌شوند. این تغییر رنگ در ملخهای نر کامل تر و واضح تر از ملخهای ماده صورت می‌گیرد. در نسل‌های بهاره و تابستانه در ایران ملخ‌های بالدار پشت گلی روشن هستند و بعد در اثر پرواز و بلوغ جنسی زرد لیمویی می‌شوند. بالهای رویی نسبتاً شفاف و دارای تعداد زیادی لکه‌های تیره می‌باشد. ساق پاهای عقب زرد رنگ و دارای خارهایی است که در انتهای آن سیاه می‌باشد. روی سطح زیری سینه اول بین قاعده دو پای جلویی یک برآمدگی کوچک به خوبی نمایان است.
کپسول تخم ملخ دریایی که در خاک قرار دارد، تقریباً راست یا اندکی خمیده و از دو قسمت تشکیل یافته‌است. قسمت پایین محتوی تخم و قسمت بالای آن از ماده کف مانند به ارتفاع ۳۰–۴۰ میلی‌متر و قطر ۷ میلی‌متر پر شده‌است.
مردم داردی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
Kalash in traditional dress: Kalash in traditional dress
مناطق با جمعیت چشمگیر: مناطق با جمعیت چشمگیر
Kashmir Azad , Baltistan Jammu and Kashmir: Kashmir Azad , Baltistan Jammu and Kashmir
زبان‌ها: زبان‌ها
Dardic languages: Dardic languages
دین: دین
Islam (Sunni, Shia, & Sofia Noorbakhshia), Hinduism, Ancient Hinduism, and Bon-chos: Islam (Sunni, Shia, & Sofia Noorbakhshia), Hinduism, Ancient Hinduism, and Bon-chos
قومیت‌های وابسته: قومیت‌های وابسته
Nuristani people, Pashtun : Nuristani people, Pashtun 
مردم دارد (به انگلیسی: Dardic people)، مردمی هستند از تبار هندوآریایی که در شرق افغانستان، ایالت جامو و کشمیر هند، مناطق شمالی پاکستان، ایالت مرزی شمال غربی و به‌صورت بسیار اندک در چین زندگی می‌کنند. وجه تشابه آن‌ها، زبان هم‌خانواده‌ای است که بدان سخن می‌رانند و به زبان‌های داردی شهرت دارد. داردیان، نه یک گروه قومی مشخص، بلکه مردمی با زبان‌های هم‌ریشه هستند. واژه دارد، برای نخستین بار توسط هرودوت برای مناطق شمال شرقی افغانستان به‌کار رفت. وی این مناطق را داردیکا یاد کرده‌است.
وضعیت جغرافیایی

مردم دارد، مردمی متشکل از قبایل گوناگون کوهستانی تقریباً جدا از هم هستند که در مناطق میان بدخشان، مناطق شمالی پاکستان و کشمیر زندگی می‌کنند. اگرچه زبان‌های هم‌خانواده داردی، نشان‌دهنده ریشه مشترک آن‌هاست، ولی این مردمان به سبب مسکن به‌شدت کوهستانی‌شان، دارای تمایزات بسیاری نسبت به هم هستند. البته اگرچه فرهنگ داردیان به‌شدت گوناگون است، اما به‌دلیل همه کوهستان‌های محصور و تاریخ به هم متصل‌شان از شباهت‌هایی نیز برخوردارند.
زبان شینا، شاخه‌ای از زبان‌های داردی است که در مناطق شمالی پاکستان و در مجاورت منطقه گیلگیت، شامل ماطق دارایل، پونیال، تانگایر، و آسوره سخن‌ورانی دارد. در ایالت جامو و کشمیر هند، مناطق گورز، دراس، لدخ نیز بدین زبان سخن می‌گویند. زبان شینا دارای گویش‌های گوناگونی در مناطق اشارخ شده‌است. این گویش‌ها شامل گویش‌های گیلگیتی، آستوری، پون‌یالی، چیلاسی و گورزی است. تلفظ کلمات در میان این گویش‌ها بسیار متفاوت است.
زبان کهواری، یکی دیگر از زبان‌های داردیست که عمدتاً در مناطق چیترال، یاسین، گوپیس، کوه و قیزار و ایشکومان بدان سخن گفته می‌شود. عده‌ای از خووار زبانان به عنوان مهاجر در شهرهای پیشاور، راولپندی، لاهور و کراچی نیز می‌زیند. لازم است ذکر شود که خووار زبانان به صورت محدود، در مرزهای افغانستان و پاکستان نیز یافت می‌شوند.
دو زبان غیر داردی در این مناطق وجود دارد. یکی زبان بلتی که از خانواده زبان‌های چینی-تبتی است و دیگری زبان تک‌خانواده‌ای به نام بروشکی. زبان بروشکی به هیچ خانواده زبانی بستگی ندارد و زبانی جذاب یرای زبان‌شناسان محسوب می‌شود.
داردیان در پاکستان

بیش‌تر داردیان پاکستان، در مناطق شمالی این کشور و به‌طور عمده در شمال می‌زیند. در دوران باستان، به مناطق شمالی پاکستان به‌علاوه مناطق شمال دره سوات، کوهستان و مناطق شرقی افغانستان، داردستان گفته می‌شد. هم‌اکنون مردم مناطق شمالی، چیترال، گیلگیت، کوهستان و شمال دره سوات جز مردم دارد محسوب می‌شوند. عده‌ای از مدرم دارد به دلایل مختلف، اقدام به مهاجرت به شهرهای بزرگ مانند لاهور، راولپندی، کراچی، پیشاور و اسلام‌آباد کرده‌اند.
داردیان در افغانستان

گروهی از مردم دارد در شمال شرقی افغانستان زندگی می‌کنند. البته عده‌ای نیز به دلایل مختلف دست به مهاجرت به کابل زده‌اند. در گذشته پشه‌ای‌ها، کوهستانی‌ها و نورستانی‌ها را نیز جز داردها محسوب می‌کردند اما طی پژوهش‌های اخیر زبان‌شناسان، نورستانی‌ها را جدا از خانواده داردها محسوب کرده‌اند.
داردیان در هند

داردهای هند در ایالت جامو و کشمیر زیر کنترل هند زندگی می‌کنند. شینا زبانان، جمعیت غالب را در نواحی تهسیل، گورز، دراس و منطقه داه‌هانوی لداخ تشکیل می‌دهند. شین‌ها، مردمانی با زبان شین هستند. این زبان یکی از گونه‌های قدیمی زبان شیناست. مردم شین، پیرو آئین بون هستند. کشمیری‌های ساکن دره کشمیر، به زبان کوشور سخن می‌گویند. زبان کوشور، برجسته‌ترین زبان از خانواده زبان‌های داردی است که به وضوح با زبان شینا در ارتباط است.
کیش مردم دارد

اکثریت مردم دارد را مسلمانان (سنی، اسماعیلی) تشکیل می‌دهند. داردهای داه‌هانو اسماً بودایی هستند ولی در عین حال، دیگر خدایان باستانی پانتئون خود را نیز می‌پرستند. آن‌ها به‌صورت ابتدایی زندگی می‌کنند. داردهای کشمیر، اکثراً هندو و پیرو فرقه شای‌وی‌گرایی هستند. مردم کالاش مه در چیترال می‌زیند، پیرو آئین‌های باستانی آباء و اجدادی خود هستند.
خاستگاه

آسکو پارپولا، هندشناس فنلاندی (۱۹۴۱) در سال ۱۹۹۹ با پژوهش بر روی زبان‌نیا-ریگ‌ودایی با زبان‌نیا-داردی، این نظریه را که داردها، شاخه‌ای از درخت فرهنگ ریگ‌ودایی هستند.
اندیس گچ کاوند

| گچ کاوند> موقعیت | گچ کاوند> موقعیت |
| --- | --- |
استان: استان چهارمحال و بختیاری
شهر: حوالی اردل
فاصله: فاصله
فاصله تا فرودگاه: ۱۲۰ کیلومتر
فاصله تا راه‌آهن: ۲۲۵ کیلومتر
فاصله تا نزدیک‌ترین شهر: ۲۵ کیلومتر
فاصله تا نزدیک‌ترین روستا: ۲ کیلومتر
فاصله تا مرکز استان: ۱۲۰ کیلومتر
ارتفاع بلندترین نقطه: ۱۸۰۰ متر
ارتفاع: ۲۱۰۰ متر
مشخصات فنی معدن: مشخصات فنی معدن
مشخصات فنی کانی: مشخصات فنی کانی
فرمول شیمیایی: CaSo۴
نوع کانه: ژپیس و انیدریت
پاراژنز: رس
سنگ معدن: سنگ معدن
ژنز: رسوبی
سنگ میزبان: سنگ گچ
سن سنگ میزبان: میوسن
شکل: لایه ای
زلزله: زلزله
وضعیت لرزه‌خیزی ناحیه: فعال
نام اندیس: گچ کاوند
نوع اندیس: غیرفلزی
نام ماده: گچ
نوع ماده: غیر فلزی
گچ کاوند یک اندیس غیرفلزی است که در حوالی شهر اردل استان چهارمحال و بختیاری قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، گچ است.سنگ میزبان این اندیس سنگ گچ است و دیرینگی آن به دوران میوسن می‌رسد. در این اندیس، پاراژنز‌های رس یافت می‌شوند.