یهودیان بغدادی
فرهنگ بغدادی

یهودیان بغدادی، در حالی که در قاره‌ها پراکنده بودند، شبکه‌ای از خویشاوندی و اعتماد را در سراسر مراکز تجاری اقیانوس هند اداره می‌کردند. آنها از طریق پیوندهای مذهبی، زبانی و خانوادگی به شدت متحد بودند. ازدواج، به ویژه، جوامع بغدادی را به هم پیوند می‌داد. عروس‌ها و گاهی اوقات دامادها از یک جامعه به جامعه دیگر فرستاده می‌شدند. کسب‌وکار اغلب با پیوندهای خانوادگی همپوشانی داشت و اتحادهای قوی ایجاد می‌کرد. کنیسه‌ها، مدارس و صندوق‌های ویژه، شبکه‌های حمایتی را ایجاد می‌کردند که توسط بازرگانان ثروتمند حمایت می‌شدند. این شبکه خویشاوندی به این معنی بود که جوامع زبان یهودی-عربی، که معمولاً توسط مهاجران یهودی از همان خانواده‌ها و طوایف خاورمیانه تأسیس می‌شدند، در میانمار، سنگاپور، مالزی و چین به وجود آمدند، به شدت در جامعه بغدادی تنیده شده بودند.
زندگی شبکه خویشاوندی بغدادی در مسیر تریاک را می‌توان به بهترین شکل در مورد سِر مناسه مایر مشاهده کرد. او در سال ۱۸۴۶ در بغداد به دنیا آمد و تحصیلات ابتدایی خود را در کلکته و تحصیلات متوسطه را در سنگاپور گذراند، سپس برای یادگیری حسابداری به کلکته بازگشت و سپس به یانگون، میانمار نقل مکان کرد تا یک تجارت کوچک راه‌اندازی کند. از آنجا به سنگاپور بازگشت و یک تجارت صادرات و واردات را بر اساس انحصار تریاک با هند تأسیس کرد. او در سال ۱۹۰۶ به دلیل خدماتی که به سنگاپور ارائه کرده بود، شوالیه شد، زیرا ساخت دو کنیسه و ساخت و ساز املاک و مستغلات در مقیاس بزرگ را حمایت مالی کرده بود. با این حال، در تمام دوران حرکت خود، او به‌طور جدی در یک شبکه بغدادی زبان یهودی-عربی زبان باقی ماند.
در این جوامع بغدادی، اکثریت عراقی‌تبار بودند، اما خانواده‌هایی از سوریه، یمن، مصر، افغانستان، ایران و تعداد انگشت شماری سفاردی‌ها از ایتالیا و ترکیه به جامعه بغدادی پیوستند و در آن جذب شدند. برای اکثر آنها، این به سادگی یک گسترش شرقی به الگوهای نزدیک به هم پیوند خویشاوندی، تجارت و تبادل یهودیان فراملی بود که قرن‌ها وجود داشت، از خاورمیانه و دریای مدیترانه به آسیای استعماری منتقل شد. در جهان یهودیان خاورمیانه، یهودیان بغدادی ماجراجو و کارآفرین به حساب می‌آمدند.
کاملاً برخلاف اشکنازی‌هایی که به ایالات متحده آمریکا می‌رفتند، که معمولاً فقیر بودند و بزرگان مذهبی‌شان به خاطر این کار آن‌ها را تحقیر می‌کردند، یهودیان خاورمیانه‌ای که به هند رفتند شامل برخی از خانواده‌های برجسته یهودی بغداد بودند و به عنوان شخصیت‌های مورد تحسین، حامیان و پشتیبانان زندگی مذهبی در عراق به آنها نگاه می‌شد. هم خانواده ساسون که حداکثر در سال ۱۸۳۲ در بمبئی ساکن شدند و هم خانواده یهودا که در سال ۱۸۲۵ به کلکته رفتند، به عنوان خانواده‌های برجسته یهودی بغداد دیده می‌شدند. حزقیال یهودا که دو کنیسه در کلکته تأسیس کرد، از نوادگان سلیمان معتوک بود.
با این حال، وقتی صحبت از زندگی اکثریت قریب به اتفاق جامعه به میان می‌آید، این ثروت‌های بزرگ یهودیان بغدادی گمراه‌کننده است. آنها که به دور از ثروت بودند، در حاشیه فقر زندگی می‌کردند، به عنوان دستفروش، غرفه‌دار، کارگر آسیاب، راننده ریکشا و مشاغل مشابه دیگر. یهودیان طبقه متوسط در ارتباط با تریاک شرط‌بندی می‌کردند و به عنوان دلال عمل می‌کردند. فاصله زیادی بین خانواده‌های برجسته یهودی بغدادی، مانند خانواده عزرا و خانواده ساسون، که در این دوره ثروتمندتر و بیشتر به سمت بریتانیا گرایش پیدا می‌کردند، و بقیه جامعه وجود داشت. از نظر سیاسی، یهودیان بغدادی شبیه یک الیگارشی بودند، به طوری که تمام قدرت و اختیار برای نمایندگی جامعه در مقابل مقامات استعماری به خانواده‌های برجسته واگذار شده بود، همان‌طور که به‌طور سنتی در خاورمیانه مرسوم بود.
در ابتدا جوامع یهودی بغدادی که در هند توسعه یافتند پیوندهای فرهنگی و مذهبی نزدیکی با بغداد داشتند. زندگی روشنفکری در اواسط تا اواخر قرن نوزدهم به اندازه‌ای قوی بود که یک چاپخانه در هند را برای گویش یهودی-عربی بغداد حفظ کند. با محوریت کلکته، انتشارات کوچک یهودی بغدادی، رساله‌های ادبی، تاریخی، مذهبی و ضد تبلیغی را به زبان یهودی-عربی ترجمه می‌کردند، در حالی که متون مذهبی نیز به زبان عبری چاپ می‌شدند. روزنامه و مجلات بغدادی به زبان یهودی-عربی، با برخی بخش‌های زبان عبری، در هند نیز منتشر می‌شد. این مطبوعات چاپی بغدادی در سال ۱۸۵۵ آغاز شد: با حمایت دیوید ساسون، یک نشریه در بمبئی شروع به کار کرد که به نخبگان بازرگان جامعه پاسخ می‌داد. به این نشریه، چهار روزنامه و مجله زبان یهودی-عربی بغدادی دیگر در کلکته پیوستند. رمان‌ها و ادبیات جنبش‌های صهیونیسم و هاسکالا اروپایی به زبان یهودی-عربی در کلکته ترجمه شدند. در آغاز قرن بیستم، به نظر می‌رسد که زندگی روشنفکری یهودیان در کلکته رو به افول گذاشته است.
در قرن بیستم، بغداد رو به زوال نهاد و بریتانیا برای یهودیان بغدادی اهمیت بیشتری پیدا کرد. بغدادی‌های ثروتمندتر لباس‌های اروپایی را پذیرفتند و به دنبال تحصیلات بریتانیایی برای فرزندان خود بودند، در حالی که بغدادی‌های فقیرتر، به ویژه زنان، همچنان لباس عربی می‌پوشیدند. افزایش تحصیلات بریتانیایی و کار در امپراتوری بریتانیا منجر به روی آوردن یهودیان بغدادی به زبان انگلیسی به عنوان زبان اول خود، هم برای تجارت بین‌المللی و هم برای اعتبار فرهنگی در هند شد. در قرن بیستم، یهودیان بغدادی می‌خواستند در جامعه استعماری اروپایی جذب شوند و از نظر فرهنگی و قومیتی اروپایی در نظر گرفته شوند. به جز مناسک مذهبی، یهودیان بغدادی شروع به پذیرش عناصر سبک زندگی اروپای غربی کردند. اما بغدادی‌ها در حاشیه جامعه استعماری اروپا باقی ماندند و در طول راج بریتانیا از بسیاری از باشگاه‌های اجتماعی که پذیرش را به اروپایی‌ها محدود می‌کردند، محروم شدند.
چنین غرب‌گرایی منجر به بسته شدن همه نشریات زبان یهودی-عربی در هند در آغاز قرن بیستم شد. در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۴۰، سه روزنامه اجتماعی زبان انگلیسی در کلکته جانشین آن‌ها شدند که با صهیونیسم همدردی می‌کردند. در حالی که بسیاری از ثروتمندترین خانواده‌های بغدادی در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ از صهیونیسم دور بودند، طبقه متوسط جامعه انجمن‌های صهیونیسم را در بمبئی و کلکته تأسیس کردند.
از نظر مذهبی، یهودیان بغدادی ربی (خاخام) خود را تربیت نمی‌کردند، بلکه به دنبال راهنمایی و راه‌حل در مورد مسائل هلاخا از خاخام‌های بغداد بودند و سنت‌ها و آیین‌های تاریخ یهودیان در عراق را حفظ می‌کردند. موعظه‌ها تا جنگ جهانی اول به زبان یهودی-عربی انجام می‌شد، پس از آن استفاده از زبان انگلیسی غالب شد. پس از جنگ جهانی اول، یهودیان بغدادی شروع به ارجاع سوالات مذهبی خود به خاخام ارشد سفاردی‌ها در بریتانیا کردند. مراسم مربوط به ختنه، نامزدی و محافظت از نوزاد، آداب و رسوم یهودیان عراقی را حفظ می‌کرد. جشن‌های عروسی یهودیان بغدادی به تدریج در قرن بیستم سبک خاورمیانه‌ای کمتری پیدا کرد و بیشتر به سبک اروپایی برگزار شد.
در طول این دوره، خانواده‌های برجسته یهودی بغدادی خود را به عنوان حامیان زندگی مذهبی یهودیان در خاورمیانه معرفی کردند. در سراسر سوریه و عراق، مدارس، کنیسه‌ها، یشیوا و بنیادهای خیریه توسط بازرگانان یهودی بغدادی بمبئی و کلکته حمایت می‌شدند. جوامع در حال مبارزه در سراسر خاورمیانه به دنبال حمایت حامیانی در آسیا بودند، مانند زمانی که مویز ساسون از کلکته توسط تاریخ یهودیان در لبنان فراخوانده شد تا از ساخت کنیسه مگن آبراهام در بیروت حمایت مالی کند. تقریباً همه این آثار پس از شروع درگیری اسرائیل و اعراب یا شهروندان عرب اسرائیل که منجر به فرار و اخراج این جوامع باستانی یهودی در سرزمین‌های عربی شد، تخریب شدند. امروزه تنها یشیوای پورات یوسف در اورشلیم که با کمک‌های مالی یهودیان بغدادی کلکته تأسیس شده است، باقی مانده است.