نبرد وینترتور (۱۷۹۹)
پیش زمینه > رهبری

پس از شکست در نبردهای Ostrach و Stockach و عقب‌نشینی ارتش دانوب به جنگل سیاه، دیرکتور ژان باتیست ژوردان را در آوریل ۱۷۹۹ اخراج کرد و فرماندهی ارتش هلوتیا و ارتش دانوب را به عهده گرفت. به آندره ماسنا ماسنا با حفاظت از دسترسی شمالی به زوریخ، تعدادی از بهترین فرماندهانی را که در دسترس داشت جمع‌آوری کرد. در نهایت، سه نفر از آنها مارشال فرانسه شدند و تارو، ژنرال قابل اعتماد بخش شد.
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|  آندره ماسنا فرماندهی نیروهای فرانسوی در شمال سوئیس را بر عهده داشت. |  رقابت بین میشل نی (تصویر) و ژان دو دیو سولت که در وینترتور متولد شد در طول جنگ‌های ناپلئون ادامه داشت . |  ژان ویکتور تارو فرماندهی خط حمله فرانسوی در نزدیکی وینترتور را بر عهده داشت و به سولت دستور داد تا از دفاع نی از شهر حمایت کند. |  امتناع ژان دیو سولت (تصویر) از کمک به نی به قیمت یک پیروزی و در نهایت یک شهر برای فرانسوی‌ها تمام شد. |
اوضاع برای فرانسوی‌ها وخیم بود. نه تنها آنها در جنوب غربی آلمان شکست خورده بودند، بلکه الکساندر سووروف افسانه ای با ۶۰٬۰۰۰ روس در راه بود تا فرماندهی نیروهای ائتلاف را در آنجا به دست گیرد. کنت هاینریش بلگارد، با ۲۰٬۰۰۰مرد در گریسون‌ها، عملاً نیروهای ماسنا را از هرگونه کمک خارج از ایتالیا منزوی کرد. تهدیدآمیزترین ارتش اصلی آرشیدوک چارلز کمتر از یک روز فاصله داشت. تنها از نظر اندازه، می‌توانست او را تحت تأثیر قرار دهد، یا اگر به سمت غرب عقب‌نشینی می‌کرد، موقعیتش مسیر عقب‌نشینی او را به سمت فرانسه قطع می‌کرد. اگر جناح چپ چارلز به فرماندهی نائوندورف با نیروی هوتسه متحد می‌شد و از شرق نزدیک می‌شد، ماسنا می‌دانست که چارلز حمله خواهد کرد و به احتمال زیاد او را از زوریخ بیرون خواهد کرد.
برای جلوگیری از ادغام نیروهای اتریشی، ماسنا یک خط رو به جلو با مرکزیت وینترتور و تحت فرماندهی کلی ژان ویکتور تارو با تجربه ایجاد کرد. نیروهای فرانسوی در یک نیم دایره ناهموار قرار گرفتند که در آن وینترتور قسمت مرکزی را تشکیل می‌داد. فرماندهی بریگادهای وینترتور از همه مهم‌تر بود. اگر مرکز نتواند موقعیت خود را حفظ کند، پهلوها جدا شده و خرد می‌شوند. ماسنا ژنرال تازه ارتقا یافته لشکر میشل نی را در ۲۷ مه ۱۷۹۹ به وینترتور فرستاد تا فرماندهی مرکز را بر عهده بگیرد. ماسنا او را از مأموریتش به عنوان فرماندهی پاسگاه نیروی کلود لکورب در مرکز سوئیس فراخواند و به او فرمانی داد که با درجه جدیدش مطابقت داشت. نی با شهرت جسارتی که برای افسران سواره نظام به حساب می‌آید، اما با حداقل تجربه در فرماندهی نیروهای مختلط وارد شد. او که مشتاق اثبات خود بود، اما از پروتکل‌ها آگاه بود، با عجله به مقر تارو رفت، اما باید منتظر نامه‌های خدمت او بود تا بتواند فرماندهی را به دست گیرد. سربازان در وینترتور شامل یک تیپ چهار گردان به فرماندهی دومینیک مانسوی روژه، یک تیپ ضعیف به فرماندهی تئودور ماکسیم غازان و یک تیپ سواره نظام به فرماندهی فردریک هانری والتر بودند.
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|  آرشیدوک چارلز، برادر امپراتور مقدس روم، از راین عبور کرد و قبل از حمله به فرانسوی‌ها در زوریخ منتظر ورود هوتسه بود. پرتره توسط جورج دکر | هوتسه سوئیسی‌الاصل فرانسوی‌ها را مجبور به ترک وینترتور کرد و بعداً نقشی کلیدی در تعقیب ماسنا و ارتشش از زوریخ در اوایل ژوئن بازی کرد. |  هاینریش بلگارد، کنت ساکسون، از گذرگاه‌های جنوب و شرق نیروهای فرانسوی محافظت می‌کرد. |  الکساندر سووروف، متحد جدید اتریش، فرماندهی ۶۰۰۰۰ سرباز روسی در شمال ایتالیا را بر عهده داشت. |
مانند نی، فریدریش فریهر فون هوتسه، فرمانده اتریشی نیز افسر سواره نظام بود. برخلاف نی، او تجربه میدانی وسیعی داشت. هوتسه سوئیسی الاصل در سال ۱۷۵۸ وارد خدمت نظامی دوک وورتمبرگ شده بود و به ریتمایستر یا کاپیتان سواره نظام ارتقاء یافته بود. او برای مدت کوتاهی در جنگ هفت ساله شرکت کرده بود، اما هیچ جنگی ندید. بعداً در ارتش روسیه در جنگ روسیه و ترکیه (۷۴–۱۷۶۸) خدمت کرد. او با یک کمیسیون اتریشی به ارتش امپراتوری هابسبورگ پیوست و در جنگ کوتاه جانشینی باواریا (۷۹–۱۷۷۸) خدمت کرد. مبارزات انتخاباتی او در جنگ ائتلاف اول، به ویژه در نبرد وورزبورگ، اعتماد آرشیدوک چارلز و ارتقای درجه اشراف را توسط برادر چارلز، فرانسیس دوم، امپراتور روم مقدس، به دست آورد.