stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
زبان پشتو
ادبیات

مقالهٔ اصلی: ادبیات پشتو
آثار ادبی پیش از اسلام به این زبان به‌دست نیامده است. در کتاب پته خزانه (گنجینهٔ پنهان) ادعا می‌شود که برخی از منظومات و اشعار پشتو به سدهٔ دوم هجری تعلق دارد. قدیمی‌ترین ادعای این کتاب مربوط می‌شود به شاعر پشتو امیر کرور و دارای یک منظومهٔ حماسی، پسر امیر پولاد سوری که به سال ۱۳۹ ه‍.ق/ ۷۵۶م. در مندشِ غور امیر بود. البته اصالت این کتاب از سوی پژوهشگران و زبان‌شناسان رد شده است. عبدالحی حبیبی، پژوهشگر اهل افغانستان، مدعی می‌شود که آن کتاب در ۱۳۲۲ ه‍.ش به دستش افتاده است، اما به‌طور عالم پژوهشگران، پشتوشناسان و مورخان نظریهٔ وی را رد کرده‌اند و آن جعلی می‌دانند که در دههٔ چهل میلادی، یعنی کمی پیش از ادعای کشف، جعل شده است.
اما آنچه که مورخان و زبان‌شناسان به شکل جدی تأیید کرد، این است که نخستین اثر به این زبان در سدهٔ شانزدهم میلادی نوشته شده است. از نویسندگان دیگرِ پشتو می‌توان به خوشحال‌خان ختک (۱۶۱۳–۱۶۹۴ م)، عبدالرحمن بابا (زادهٔ ۱۰۴۲ ه‍.ق/ ۱۶۳۲ م)، حمید مهمند (درگذشتهٔ حدود ۱۶۹۰ م) و پیرمحمد کاکر (درگذشتهٔ حدود ۱۷۷۰ م) اشاره کرد.
در طی سده‌های پیاپی، پشتو تنها در گفتار به‌کار می‌رفته و آثار ادبی به این زبان بسیار اندک بوده است. تنها از سال ۱۹۳۶ بود که دولت افغانستان پشتو را زبان رسمی کشور قرار داد و ازآن‌پس روزنامه، کتاب و آثار ادبی به این زبان پدید آمد و تدریس آن در آموزشگاه‌ها معمول شد.
در مورد کتاب پته خزانه، مگر از سوی دیگر اگر به یک نسخهٔ خطی دستی کتاب «پته خزانه» که در نزد اینترنت نشر شده بود ، اگر به همان نسخهٔ خطی دستی از کتاب «پته خزانه» اگر دیده شود، در آنجا در نزد صفحهٔ رقم ۴ از آن نسخه، این چنین کلمه‌ها خوانده شده می‌توانستند: «ورځ و د جمعه ۶ ا و جمادی‌الثانی سنه و ۱۱۴۱ هجری»، که به راستی هم که روز ۱۶ یا شانزدهم ماه جمادی‌الثانی سال ۱۱۴۱ هجری قمری، کدام روز جمعه نه بود، مگر در زبان پشتو، کلمهٔ «او» یعنی «و» یا با معنی «واو ربط» یا با معنیٰ «واو عطف» را می‌فرمودند، و ظاهراً اگر آن نسخهٔ خطی دستی یافت شده اگر یک نسخهٔ دوباره رونوشت شده اگر بود، شاید که رونوشتگر دوباره، شاید که نوشته‌های «۶ او جمادی‌الثانی سنه و (یا «د») ۱۱۴۱ هجری» را شاید که اشتباهاً انگار رقم‌های اشتباهی «۱۶» یا به سان غلط انگار «شانزده» شاید که انگاشته بود، که مگر تقویم‌ها و جنتری‌های معاصر الکترونیکی و اینترنتی، به راستی هم که «روز ۶، یا روز ششم، از ماه جمادی‌الثانی از سال ۱۱۴۱ هجری قمری» را یک روز «جمعه» نشان می‌داده‌اند؛ و شاید که آقای پروفیسور عبد الحی حبیبی، شاید که بدون کمترین اندیشه به انگار جعل کاری، مگر همان اشتباه کدام شخص رونوشتگر دوباره کتاب «پته خزانه» را ظاهراً شاید که با امانتکاری نقل و هم آنچنان به چاپ سپرده بود؛ و بناءاً یک امکانِ دفاع از ادعاء صحیح بودن و درست بودن و راستی و حقیقی بودن کتاب «پته خزانه» هم ظاهراً که آنچنان موجود بود. اصالت این کتاب مورد تأیید حلقه‌های آکادمیک قرار ندارد. نویسندگانی در پیشاور پاکستان و افغانستان این کتاب را زیر سؤال برده‌اند و در آن مواردی یافته‌اند که حدس و گمان مبنی بر جعلی بودن گنجینهٔ پنهان را نزدیک به یقین می‌کند؛ از جمله در ذکر روزهای هفته و ماه‌ها. نویسندگان کتاب، از جمله عبدالحی حبیبی، گمان نمی‌کردند تقویمی به‌وجود بیاید که بتواند روزها و تاریخ‌های هزار سال پیش و هزار سال بعد را معین کند. اما امروز چنین تقویم‌هایی وجود دارند که براساس آن‌ها می‌توان جعل بودن این کتاب را ثابت کرد؛ مثلاً نویسندهٔ کتاب می‌گوید: روز دوشنبه ۱۶ ربیع‌الاول فلان سال. وقتی به تقویم همان سال نگاه کنید، ۱۶ ربیع‌الاول سال موردنظر نه دوشنبه که پنجشنبه است!
سیاست احیای زبان پشتو

در دورهٔ محمد ظاهرشاه و پس از تدوین قانون اساسی در ۱۳۴۳ ه‍.خ، رجال سیاسیِ پشتون، به سرپرستی رِشتِین، کوشیدند تا زبان پشتو را به‌عنوان یگانه زبان رسمی کشور در متن قانون اساسی به تصویب برسانند، اما اعتراض جدی مردم از یک سو، و دفاع نمایندگان فارسی‌زبان قانون‌گذار از دیگر سو، از این امر جلوگیری کرد. سرانجام، پشتون‌ها پذیرفتند که رسمیت زبان‌های فارسی دری و پشتو را در قانون اساسی بگنجانند. بدین‌ترتیب، افغانستان کشوری دوزبانه شد و امکانات محدود مربوط به زمینه‌های آموزش و پرورش و نیز قابلیت‌های مطبوعاتی و استعدادهای فرهنگی به دو نیم گردید. نیمهٔ نخست و سنگین‌ترِ آن به رشد زبان و ادب پشتو اختصاص یافت و نیمهٔ واپسین و سبک‌ترِ آن در راه ادامهٔ حیات زبان و ادب فارسی دری صرف شد.
ازاین‌پس، درحقیقت، قابلیت‌ها و استعدادهای محدود اقتصادی، ادبی و فرهنگی کشور، صرف طرح و عرضهٔ مفهومی واحد با دو صورت زبانی گردید و نتیجهٔ آن رخداد این شد که از یک سو، ادب فارسی دری سیر طبیعی و معمول خود را ازدست داد، و از دیگر سو، پاره‌ای از استعدادهای واژگانیِ فارسی در افغانستان مختل شد و از قوه به فعل نرسید و واژه‌های پشتو بر آن تحمیل شد و وجه زیبایی‌شناختیِ آن مخدوش و مغشوش گردید.
تأثیر فارسی بر پشتو

مقالهٔ اصلی: فهرست واژگان پشتو با ریشه فارسی
در زبان پشتو واژه‌های فارسی بسیار است و دلیل آن ریشهٔ مشترک آن‌ها و نبودن واژه‌های کافی است. پشتو از دستهٔ زبان‌های ایرانی نوین شرقی و فارسی از دستهٔ ایرانی نوین غربی است. تقریباً شصت درصد واژگان زبان پشتو از زبان فارسی گرفته شده است.
پشتو ۴۴ واج دارد، متشکل از ۱۴ واکه و ۳۰ همخوان. پشتو همهٔ واج‌های فارسی را دارد، بجز ف که در پشتو کم دیده شده و همیشه به پ تبدیل می‌شود یا دست‌کم با تلفظ پ خوانده می‌شود. ج گهگاه به ځ و چ به څ تبدیل می‌شوند، مانند تبدیل «چادر»، «چاه»، «جان»، و «جنگل» به ترتیب به «څادر»، «څاه»، «ځان»، و «ځنگل».
نمونه‌ها

| واژه | پشتو | نویسه‌گردانی | معنی لغوی |
| --- | --- | --- | --- |
| سلام | ستړی مه شی ستړی مه شی | stә́ṛay mә́ she stә́ṛe mә́ she | خسته نباشید |
| سلام | ستړی مه شئ | stә́ṛi mә́ shai | خسته نباشید |
| سلام | په خیر راغلی | pə xair rā́ğle | به خوبی آمدی |
| سپاسگزارم | مننه | manә́na | پذیرش [از فعل منل] |
| خدانگه‌دار | په مخه دی ښه | pə mә́kha de x̌á | خوبی در برابرت باشد |
| خدانگه‌دار | خدای پامان | xwdā́i pāmā́n | به امان خدا |
:
نمونه‌ها > رنگ‌ها

فهرست رنگ‌ها:
سور/ سره
 sur/sra [قرمز]
شین / شنه
šin/šna [سبز]
کینخی
kinaxí [ارغوانی]
تور/ توره
tor/tóra [سیاه]
شین / شنه
šin/šna [آبی]
سپین/ سپینه
spin/spína [سفید]
نسواری
naswārí [قهوه‌ای]
ژیړ/ ژیړه
žeṛ/žéṛa [زرد]
چوڼیا
 čuṇyā́  [بنفش]
خړ / خړه
xәṛ/xə́ṛa  [خاکستری]
رنگ‌هایی که از زبان‌های همسایه آمده‌اند:
نارنجی nārәnjí - نارنجی [از فارسی]
گلابی gulābí - صورتی [از هندی و فارسی]
نیلی nilí - نیلی [از فارسی]
نمونه‌ها > زمان‌های روز

| زمان | پشتو | نویسه‌گردانی | IPA |
| --- | --- | --- | --- |
| صبح | ګهیځ | gahíź | /ɡa.hiˈd͡z/ |
| ظهر | غرمه | ğarmá | /ɣar.maˈ/ |
| عصر | ماسپښین | māspasx̌ín | Kandahar: /mɑs.pa. ʂiˈn/ Yusapzai: /mɑs.pa.xiˈn/ |
| غروب | مازدیګر مازیګر | māzdigár māzigár | /mɑz.d̪i. ɡaˈr/ /mɑ.zi. ɡaˈr/ |
| شامگاه | ماښام | māx̌ā́m | Kandahari: /mɑ. ʂɑˈm/ Wardak: /mɑ. çɑˈm/ Yusapzai: /mɑ.xɑˈm/ |
| شب | ماسختن | māsxután | /mɑs.xwə.t̪aˈn/ /mɑs.xʊ.t̪aˈn/ |
کتاب خیر البیان مربوط به سال ۱۶۵۱ میلادی به پشتو
مناطق پشتوزبان پاکستان در سال ۱۹۹۸
الفبای پشتو
شعری از رحمان بابا
زمان‌ها به پشتو
مرکز آموزش تخصص‌های دریایی رشت

| مرکز آموزش تخصص‌های دریایی رشت | مرکز آموزش تخصص‌های دریایی رشت |
| --- | --- |
 نشان و پرچم رسمی:  نشان و پرچم رسمی
کشور:  ایران
وفاداری: رهبر جمهوری اسلامی
رسته: نیروی دریایی ارتش ایران
گونه: دانشگاه نظامی
نقش: آموزش تخصصی آموزش رزم مقدماتی
بخشی از: ارتش جمهوری اسلامی ایران
پادگان/ستاد: رشت
شعار(ها): راه ما راه حسین است.
فرماندهان: فرماندهان
فرمانده کل: دریادار دوم منصور لشنی
فرماندهان برجسته: حبیب‌الله سیاری تورج حسنی مقدم آریا شفقت رودسری
صبحگاه مشترک در مرکز آموزش تخصص‌های دریایی رشت
مرکز آموزش تخصص‌های دریایی رشت دانشگاه نظامی متعلق به نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران است، که در شهر رشت مستقر می‌باشد. این مرکز، آموزش درجه‌داران جهت بکارگیری در مناطق ۴ گانه نداجا و ستاد نیروی دریایی را برعهده دارد، همچنین وظیفه آموزش رزم مقدماتی به سربازان، درجه‌داران و افسران وظیفه نیروی دریایی را انجام می‌دهد. فرماندهی این مرکز هم‌اکنون برعهده دریادار دوم منصور لشنی می‌باشد.
تاریخچه

مرکز آموزش تخصص‌های دریایی رشت پیش از این جز منطقه چهارم نداجا بود، که با تغییر ساختار نداجا به‌طور مستقیم تحت فرماندهی نیروی دریایی ارتش قرار گرفت. امیر دریادار حبیب‌الله سیاری، فرمانده نداجا از فرماندهان پیشین این مرکز بود. پس از انتخاب القاب برای مناطق و مراکز نیروی دریایی ارتش این دانشگاه، به مرکز آموزش‌های تخصص‌های دریایی باقرالعلوم رشت تغییر نام داد.
آموزش‌ها > آموزش‌های تخصصی

فرماندهی آموزش تخصص‌های نیروی دریایی رشت مسئولیت آموزش ۷۰ درصد از کارکنان نیروی دریایی ارتش را بر عهده دارد. پس از آموزش‌های رزم مقدماتی در مجتمع آموزشی شهید نامجو، آموزش‌های آکادمیک پرسنل پایور در این مرکز در ۲۱ تخصص و در ۱۷ مرکز آموزش انجام می‌شود. رشته‌های برق و الکترونیک، مکانیک، عرشه، آماد، جنگال، مخابرات، زیرسطحی، هوادریا، غواصی، رایانه، توپخانه ملوان، موزیک، زبان خارجه، کنترل صدمات و … از جمله رشته‌های آموزشی در این مرکز است.
آموزش‌ها > آموزش رزم مقدماتی > مجتمع آموزشی شهید نامجو

آموزش رزم مقدماتی دانش آموزان در مرکز آموزش جوادالائمه(۰۶) نزاجا به صورت مشترک و در مجتمع آموزشی شهید نامجو (پادگان حسن‌رود) واقع در روستای حسن‌رود کیلومتر ۲۰ جاده رشت به انزلی به صورت اختصاصی انجام می‌پذیرد. دانش آموزان پس گذراندن موفقیت دوره رزم مقدماتی وارد پادگان رشت خواهند شد و پس از گذراندن دوره‌های تخصصی با درجه مهناوی یکم پس از ۱۴ ماه آموزش به استخدام نیروی دریایی درآمده و در مناطق تابعه و یگان‌های ستادی مشغول انجام وظیفه خواهند شد. آموزش رزم مقدماتی سربازان و دانشجویان وظیفه نیز در مجتمع آموزشی شهید نامجو صورت می‌گیرد و پس از دو ماه آموزش سربازان، درجه‌داران و افسران وظیفه به یگان‌های نداجا در سراسر کشور اعزام خواهند شد.
آموزش‌ها > دوره‌های بازآموزی و ارتقا

دوره‌های بازآموزی و به‌روزآوری دانش و ارتقا درجه نظامی جهت کارکنان پایور شاغل نداجا نیز در این مرکز انجام می‌شود.
واحدهای زیر مجموعه

مجتمع آموزشی شهید نامجو - پادگان آموزشی رزم مقدماتی (پادگان حسن رود) واقع در روستای حسن‌رود
بیمارستان تخصصی ولیعصر رشت
مرکز آموزش غواصی
باشگاه و مجموعه ورزشی ملوان جوان رشت
دژبان آموزش تخصص‌های دریایی رشت
لیگوش

| لیگوش | لیگوش |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: مازندران
شهرستان: نوشهر
بخش: کجور
دهستان: توابع کجور
جمعیت: ۶۰ نفر (سرشماری ۹۵)
لیگوش، روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
لیکوش یا لیگوش در واقع بعنوان پل ارتباطی بین روستاهای دیگر از جمله سریوده انگیل خاچک هزارخال صالحان ورازان شاناجر می باشد
جمعیت

این روستا در دهستان توابع کجور قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۹ نفر (۲۲خانوار) بوده‌است. مردم لیگوش از قومیت طبری هستند. مردم لیگوش به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
کاخ حاجی زین‌العابدین تقی‌اف

کاخ حاجی زین‌العابدین تقی‌اف
کاخ حاجی زین‌العابدین تقی‌اف (به ترکی آذربایجانی- Hacı Zeynalabdin Tağıyevin sarayı) ساختمان کاخی می‌باشد که، در خیابان حاجی زین‌العابدین تقی‌اف شهر باکو قرار گرفته‌است. میلیونر باکوی حاجی زین‌العابدین تقی‌اف در این کاخ زندگی کرده‌است. اکنون موزهٔ تاریخ آذربایجان در این بنا قرار دارد.
این ساختمان در بین سال‌های ۱۸۹۳ الی ۱۹۰۲ توسط مهندس عمران «جوزف گوسلاوسکی» ساخته شده‌است. تقی‌اف این کاخ را به همسرش خانم «سُنا» هدیه داده است. این کاخ که در یک چهارم یک محله در مرکز شهر باکو قرار گرفته‌است، دارای طراحی سازه‌ای غنی می‌باشد. این کاخ عظیم با چهار نما و گنبدهای غول پیکر خود مورد توجه بسزای همه قرار می‌گیرد. نمای متقارن اصلی به شکل‌های با جاه و جلال رنسانس ایتالیا ساخته شده‌است. برخی از عناصر ترکیب و طراحی داخلی تالارهای این کاخ با الهام از سنت‌های معماری آذربایجانی بنا شده‌است حال آنکه جوزف گوسلاوسکی در ساخت آن از سیستم «نظم کلاسیک» بهره‌برداری کرده‌است. سبک و سیاق‌های مختلف معماری چون شکل‌های شکوه‌مند رنسانس ایتالیایی، «روکوسوس»، «باروک» و روش‌های روز، هنگام ساخت این کاخ مورد استفاده قرار گرفته‌اند.
تاریخ

حاجی زین‌العابدین تقی‌اف از «جوزف گوسلاوسکی» به عنوان معماری مجرب تقدیر نموده و با وی با مهربانی رفتار می‌کرد. وی به حامی بودن این معمار مستعد شناخته می‌شد. حاجی زین‌العابدین تقی‌اف خریدار آثار معماری «جوزف گوسلاوسکی» بود. می‌توان از این آثار از کاخ وی، مدرسهٔ دختران مسلمان، ویلای تقی‌اف در قصبهٔ «مردکان» و کارخانهٔ بافندگی معروف وی در قفقاز نام برد. «گسلاوسی» همچنین در طرح زیزی یک خانه مسکونی ساخته شده در گوشه‌ای از خیابان «زریفه علیاوا» (خیابان «مرکوریف» سابق) که، در آن تئاتر حاجی زین‌العابدین تقی‌اف قرار داشت، شرکت نموده‌است. معمار این تئاتر نیز وی بود. با این روش، طبق مقیاس باکو در یکی از پهنه‌های مرکزی، مجموعه کوچکی از آثار معماری مرکزی به وجود آمده بود.
از سال ۱۹۱۴، دفتر «بانک تاجر باکو» به ریاست حاجی زین‌العابدین تقی‌اف در این کاخ قرار گرفت. در سال ۱۹۲۰، پس از برقراری حکومت «بلشویک» در آذربایجان، کاخ تقی‌اف مصادره شد و در قسمتی از آن موزهٔ تاریخ آذربایجان تأسیس و آغاز به کار نمود. در سال‌های ۱۹۴۱ تا ۱۹۵۴ موزهٔ تاریخ به کاخ شیروانشاهان منتقل شده و در آنجا به فعالیت خود ادامه داد. آنگاه این کاخ در اختیار «شورای کمیسرهای خلق آذربایجان شوروی» قرار داده شد. در سال ۱۹۵۴، موزهٔ تاریخ آذربایجان مجدداً به طبقه دوم این کاخ بازگردانده شد. در طبقهٔ اول نیز آرشیو اسناد فنی و پزشکی جا داده شد. تمام اموال تقی‌اف در سال ۲۰۰۰ در اختیار موزه ملی تاریخ جمهوری آذربایجان قرار گرفت. کاخ وی چند بار تحت بازسازی واقع شده‌است.
با توجه به کتیبه‌ای موجود بر یکی از دیوارهای این ساختمان که به‌طور مرحله‌ای بنا شده است، معلوم می گردد که، کارهای ساخت و ساز در سال ۱۸۹۵ در خیابان‌های «قورچاکووسکایا» و «مرکوریوسکایا» شروع شده‌است. بنا به بعضی اطلاعات، پس از تکمیل ساخت بخش اول ساختمان، آن بخش در اختیار بانک «ولشکو- کامسکی» قرار داده شده‌است. مصالح ساختمانی مورد استفاده برای ساخت این بنا و همچنین تجهیزات، مبلمان، لوسترها و وسایل لازمه برای طراحی داخلی از روسیه و کشورهای اروپای غربی آورده شده بودند. برای زیبا بودن ساختمان تعمیرکاران و نقاشان حرفه‌ای خارجی جهت حضور در ساخت آن دعوت شده بودند. گفته می‌شود که ۲۷۰ نفر به عنوان مهندس، معمار، نجار و غیره... در ساخت این کاخ کار می‌کردند.
مشخصات کاخ

تمام تجهیزات داخلی کاخ از روسیه، فرانسه، آمریکا و آلمان آورده شده بودند. در خانه سیستم گرمایش و سرمایش نصب شده‌است. سقف کاخ از سوی تعمیرکاران، با بهره‌مندی از حدود ۴۰ هزار «روبل» طلا تذهیب شده‌است. ستون‌های کاخ با الماس و آینه‌های رنگین آراسته شده و با تخته‌های درخت فانی طبیعی و رنگی آورده شده از روسیه پوشانیده شده‌اند. مبلمان از آمریکا، تصاویر و پرده‌های زربفت از آلمان آورده شده‌اند. فقط ۱.۲ میلیون روبل برای ساخت و ساز ساختمان (بدون احتساب مبلمان و تجهیزات آورده شده از کشورهای خارجی) هزینه شده بود.
نگارخانه

نماهای مختلف کاخ
حاجی زین‌العابدین تقی‌اف در اوایل قرن ۲۰
کاخ حاجی زین‌العابدین تقی‌اف در سال ۱۹۵۰
رپورتاژ آگهی

رپورتاژ آگهی (به انگلیسی: Advertorial) (به فرانسوی: Publireportage) یعنی، مخاطبان رسانه‌ای تصور کنند که یک گزارش بی‌طرف به آن‌ها ارائه می‌شود، در حالی که آنچه آن‌ها می‌بینند، می‌شنوند و می‌خوانند، در واقع یک آگهی و تلاشی سازمان یافته برای تقویت جنبه‌های ذهنی یک محصول یا خدمت در ذهن آن‌ها است. اصطلاح رپورتاژ آگهی برای اولین بار در سال ۱۹۴۵ به ادبیات انتقادی رسانه‌ها اضافه شد. به دلیل اعتماد مخاطبان به رسانه‌ها، رپورتاژ آگهی‌ها بسیار مؤثر است و به همین دلیل در کشورهای پیشرفته قوانین بسیار سختی علیه رپورتاژ آگهی‌ها تصویب شده و می‌شود. دیوان بین‌المللی تجارت، در قانون آگهی‌های خود که در سال ۱۹۹۷ به تصویب رسانده، خواهان مشخص کردن تبلیغات می‌شود تا مخاطبان قادر به تشخیص آن شوند.
کاربردهای رپورتاژ آگهی

امروزه نیز بعد دیگری از رپورتاژ را در فضای اینترنت مشاهده می‌کنیم؛ به گونه‌ای که یک مقاله در قالب یک پست عادی به یک سایت اضافه می‌شود که در حالت عادی یک مطلب معمولی یا خبری است. اما در اصل یک متن کاملاً تبلیغاتی است که کاملاً سازمان یافته و با اهداف تبلیغ یک محصول یا یک سایت است که شامل چندین لینک به سمت وب‌سایت تبلیغ‌کننده است. هم‌اکنون سایت‌ها و شرکت‌هایی هستند که در قبال ثبت رپورتاژ آگهی مبالغی نیز از شرکت تبلیغ‌کننده دریافت می‌کنند. در SEO (بهینه‌سازی موتور جستجو) رپورتاژ آگهی برای دریافت لینک‌های خارجی مورد استفاده قرار می‌گیرد که با ایجاد بک لینک و دریافت ترافیک در نهایت باعث افزایش رتبه سایت‌ها در موتورهای جستجو می‌شود. همچنین رپورتاژ یکی از بهترین روش‌های بازاریابی در اینترنت می‌باشد که به وسیله آن قادر خواهید بود تا اخبار خود را در برترین رسانه‌ها منتشر نمایید.
انواع رپورتاژ آگهی

۱- رپورتاژ تصویری
حتماً شما هم این جمله معروف را شنیده‌اید که یک تصویر بیشتر از هزاران کلمه سخن می‌گوید. رپورتاژ آگهی تصویری نیز براساس همین فلسفه معروف ساخته شده‌است. در این نوع رپورتاژ انواع المان‌های گرافیکی و بصری جذاب در کنار محتواهای ارزشمند به تبلیغ برند یا محصولات یک شرکت پرداخته و سبب جلب توجه کاربران می‌شوند.
۲- رپورتاژ نوشتاری
این نوع رپورتاژ ریشه در روزنامه‌ها و مجلات دارد و در این رسانه‌ها از قدیم تاکنون استفاده فراوانی داشته‌است. به عنوان مثال در یک گزارش یا مقاله در روزنامه‌ها و مجلات به معرفی محصول مرتبط نیز پرداخته می‌شده‌است.
۳- رپورتاژ ویدیویی
استفاده از این نوع رپورتاژ در رسانه‌های بصری همانند تلویزیون و پلتفرم‌های ویدیویی آنلاین بسیار رایج است. در این نوع رپورتاژ تیزر یا ویدیویی کوتاه از محصولات یا خدمات یک برند تهیه شده و در معرض دید مخاطبان قرار می‌گیرد
ماتیاس دوشنر

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 Döschner (right), being challenged by Stefan Marx of Lokomotive Leipzig in a match of 1990:  Döschner (right), being challenged by Stefan Marx of Lokomotive Leipzig in a match of 1990
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زادروز:  ۱۲ ژانویهٔ ۱۹۵۸ ‏(۶۷ سال)
زادگاه:  دونا, جمهوری دمکراتیک آلمان
قد:  ۱٫۸۰ متر (۵ فوت ۱۱ اینچ)
پست:  مدافع/هافبک
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۶۵–۱۹۷۱:  باشگاه فوتبال درسدنر
۱۹۷۱–۱۹۷۸:  باشگاه فوتبال دینامو درسدن
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۷۸–۱۹۹۰ |  باشگاه فوتبال دینامو درسدن |  ۲۵۳ |  (۲) |
| ۱۹۹۰–۱۹۹۱ |  باشگاه فوتبال اس‌سی فورتونا کلن |  ۲۴ |  (۰) |
| مجموع |   |  277 |  (۲) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۸۲–۱۹۸۹ |  تیم ملی فوتبال آلمان شرقی |  ۴۰ |  (۲) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
:  VfL Pirna-Copitz
:  Fortuna Magdeburg
:  Rostocker FC
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
ماتیاس دوشنر (به آلمانی: Matthias Döschner) بازیکن فوتبال و مدافع اهل آلمان شرقی بود که از سال ۱۹۸۲ میلادی عضو تیم ملی فوتبال آلمان شرقی بوده‌است. وی در ۴۰ بازی ملی حضور داشته و در بازی‌های ملی‌اش ۲ گل به ثمر رساند. ماتیاس دوشنر آخرین بازی ملی خود را در سال ۱۹۸۸ میلادی انجام داد.
لیلا امامی

| لیلا امامی | لیلا امامی |
| --- | --- |
امیرعباس هویدا و لیلا امامی در خانه مادر هویدا: امیرعباس هویدا و لیلا امامی در خانه مادر هویدا
نام هنگام تولد: لیلا امامی خویی
زادهٔ: ۱۳۱۱ آبادان، خوزستان، ایران
درگذشت: ۱۸ تیر ۱۳۹۷ پاریس، فرانسه
همسر: امیرعباس هویدا (ازدواج ۲۹ تیر ۱۳۴۵–طلاق ۱۳۵۰)
والدین: ملکه وثوق (دختر وثوق‌الدوله (حسن وثوق)) نظام‌الدین امامی خویی
خویشاوندان: فریده امامی (خواهر) درگذشته ۱۳۷۷
لیلا امامی خویی (زاده ۱۳۱۱ آبادان – درگذشته ۱۸ تیر ۱۳۹۷ پاریس)، از زنان روشن‌فکر و نوگرای ایران، همسر امیرعباس هویدا، و نوه دختری حسن وثوق بود.
امامی در مراسم و مناسبت‌های داخلی و خارجی، به عنوان همسر نخست‌وزیر دولت ایران حاضر می‌شد. او در تشریفات رسمی کاخ سفید و کاخ کرملین، همراه دومین مقام ایران بود.
آغاز زندگی

لیلا امامی، ۱۳۱۱ در آبادان زاده‌شد. او نخستین فرزند ملکه وثوق (دختر میرزاحسن‌خان وثوق‌الدوله) و نظام‌الدین امامی خویی بود.
زندگی در اروپا

لیلا امامی، از دوازده‌سالگی همراه پدرش، که کمیسر نفت ایران در بریتانیا بود، به لندن رفت. او دوره ابتدایی و متوسطه را در بریتانیا گذراند، و در دانشگاه، ادبیات انگلیسی خواند. او انگلیسی و فرانسوی را روان صحبت می‌کرد. مدتی نیز کتاب‌دار موزه بریتانیا بود. او و خواهر کوچکش؛ فریده امامی خویی، چند سال در پاریس و بروکسل زندگی کردند. آنجا با صادق هدایت و شهید نورایی آشنا شد و چندی هم با ایرانیان ساکن پاریس رفت‌وآمد داشت.
آشنایی با هویدا

لیلا و فریده امامی، در سال‌های نخست دهه ۱۳۳۰، هم‌زمان با حسنعلی منصور و امیرعباس هویدا، دو دیپلمات ایرانی آشنا شدند. آشنایی فریده امامی و حسنعلی منصور با پادرمیانی خانواده در تهران  بی‌درنگ به ازدواج انجامید. اما لیلا و امیرعباس تمایلی به ازدواج نداشتند. آن دو با طرز فکری روشن‌فکرانه، ترجیح می‌دادند که مقید نشوند. آن زمان، لیلا امامی با یک نویسنده آمریکایی و امیرعباس هویدا با یک دختر بلژیکی هم‌کلاسی دانشگاهش دوست بود.
بازگشت به ایران

با منصوب شدن عبدالله انتظام به ریاست شرکت ملی نفت ایران، حسنعلی منصور و امیرعباس هویدا هم به عنوان دنباله‌روهای عبدالله انتظام به تهران بازگشته و در شرکت نفت به مدیریت رسیدند. بازگشت هویدا و لیلا به ایران باعث گرمی روابط آنها شد. با نخست‌وزیر شدن در کابینه حسنعلی منصور، امیرعباس هویدا وزیر دارایی، و در واقع، نفر دوم کابینه او شد.
تصادف رانندگی

مرداد ۱۳۴۳، حسنعلی منصور و همسرش فریده امامی، برای استراحت تعطیلات تابستانی، با لیلا امامی و هویدا  به کاخ تابستانی فاطمه پهلوی رفتند. هنگام بازگشت به تهران، اتومبیل آنها، که لیلا امامی راننده‌اش بود، تصادف شدیدی کرد. هر چهار نفر آنها، در بیمارستان بین‌راهی و سپس در بیمارستان پارس تهران بستری شدند. در این حادثه، پای هویدا شکست و تا پایان عمر با عصا راه می‌رفت.
در گزارش ساواک به حال غیرعادی (مستی) لیلا امامی هنگام رانندگی اشاره شد. همچنین در آن گزارش، از او به عنوان «رفیقه» وزیر دارایی یاد شده‌است.
ازدواج

با ترور حسنعلی منصور، امیرعباس هویدا به نخست‌وزیری رسید. از هویدا به عنوان «نخست‌وزیر محلل» یا «نخست‌وزیر شهرت» نام برده‌می‌شد. ترور منصور، هویدا را بیش‌از پیش به خانواده امامی نزدیک کرد. لیلا امامی نیز بیشتر وقتش را در تهران، کنار خواهر کوچکترش می‌گذراند. تا آن هنگام، هویدا دو بار از لیلا امامی خواستگاری کرده‌بود. اما لیلا هر بار با تأکید بر این‌که اهل «ازدواج و بچه‌دار شدن و خانواده‌ نیستم» آن را نپذیرفته‌بود. اما دو سال پس‌از مرگ حسنعلی منصور، لیلا امامی، خود به هویدا پیشنهاد ازدواج داد و هویدا بی‌درنگ پذیرفت.
۲۹ تیر ۱۳۴۵، مراسم ازدواجشان، به خواست آنها، ساده و در ویلای کوچک هویدا به‌همراه شمار اندکی از دوستان و اعضای خانواده برگزار شد. (هویدا زمین این ویلا را در گذشته، از لیلا امامی خریده‌بود) محمدرضا پهلوی و فرح پهلوی هم که در کاخ مرمر رامسر بودند در آن مراسم حاضر شدند.
زندگی مشترک

لیلا امامی، مقید به آداب و تشریفات رسمی نبود. او ترجیح می‌داد به‌جای اینکه در مراسم رسمی و اداری شرکت کند، در خانه بماند، نوشیدنی الکلی بنوشد و کتابی به فرانسه یا انگلیسی بخواند. بر پایه گزارش‌ ساواک، لیلا امامی رفتار تند و خشونت‌آمیزی (به ویژه هنگام مستی) داشته‌است. این باعث تنش در زندگی با هویدا شد. چراکه گاهی در مهمانی‌های دربار، هویدا با عذرهایی مانند «لیلا بیمار بود»، موضوع را فیصله می‌داد. این مسئله، از چشم درباریان و رقیبان هویدا (مانند اسدالله علم) دور نبود. نوشته‌های اسدالله علم نیز نشان می‌دهند که وی با محمدرضا پهلوی در این شایعات و غیبت‌کردن‌ها سهیم بوده‌است.
یکی از گِلِه‌های لیلا امامی، نگهبانان پرشمار در محل زندگی او (به‌ویژه پس‌از ترور حسنعلی منصور) بود. به‌ویژه پس‌از آن‌که یکی از نگهبانان، یکی از باغبانان را غیرعمد کشته بود.
ارکیده‌ها از ابتکارهای لیلی بودند که او در کاشت و نگهداری آن تلاش زیادی می‌کرد و هر روز یکی از آن‌ها بر یقه کت هویدا دیده‌می‌شد.
ترک ایران و جدایی

دی ۱۳۴۹ اعلام شد که لیلا امامی به‌سبب بیماری، با هویدا برای درمان، در سفری غیررسمی به فرانسه رفته‌است. تابستان ۱۳۵۰، هویدا محل زندگی‌اش را در نبود امامی به آپارتمانی در بالای دفتر نخست‌وزیری منتقل کرد. همان روز با فرستادن یادداشتی برای روزنامه‌ها گفت که با اجازه از شاه، لیلا امامی و امیرعباس هویدا، متارکه کرده‌اند. از آن پس، لیلا امامی ۴۷ سال بقیه عمرش را در پاریس گذراند، گرچه هیچ‌گاه پیوند عاطفی لیلا و امیرعباس هویدا از میان نرفت.
انقلاب

لیلا امامی از اندک کسانی بود که هم‌زمان با انقلاب ۱۳۵۷ ایران، با تلفن‌‌کردن‌های بسیار به کسانی از جمله فریدون هویدا تلاش داشتند امیرعباس هویدا را از خطر ماندن در ایران باخبر کنند. او به‌سبب احتمال شنود، از تماس مستقیم با هویدا خود می‌داشت و به‌جایش با فریدون هویدا (برادر کوچک‌تر امیرعباس هویدا) تماس می‌گرفت.
مرگ

لیلا امامی، هجده تیر ۱۳۹۷، در ۸۶ سالگی در پاریس درگذشت.
گزارش سفارت آمریکا

در گزارش سفارت آمریکا در تهران در آذر ۱۳۴۶ که در اختیار لیندون بی. جانسون (رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا در آن هنگام) گذاشته‌شده، دربارهٔ لیلا امامی آمده‌بود: «او از نسل جدید زنان یک‌سره آزاد و غرب‌گرای ایرانی است. تیزهوش است و فعال و اهل بحث و جدل. اراده‌ای سخت استوار دارد. پایبند سنت نیست. از آنچه در جهان می‌گذرد، باخبر است. زود نظرات قاطع پیدا می‌کند و گاه حتی اهل جدل به‌نظر می‌آید. خانم هویدا، گاهی هم سخت عصبی و کم‌حوصله جلوه می‌کند. آداب و  رسوم رسمی را برنمی‌تابد و از مهمانی‌ها و مراسم رسمی، که اغلب هم در آن اتفاقی نمی‌افتد، بیزار است. خانم هویدا سیگار وینستون می‌کشد و مشروب مورد علاقه‌اش ویسکی است.»
امضای دفتر ازدواج از سوی امیرعباس هویدا و لیلا امامی (۱۳۴۵ خورشیدی)
شام رسمی سلیمان دمیرل. نخست‌وزیر ترکیه به میهمانی امیرعباس هویدا در آنکارا