stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پدی درایور

| 0 | 1 |
| --- | --- |
زاده: ۱۳ مهٔ ۱۹۳۴ ‏(۹۰ سال) ژوهانسبورگ، آفریقای جنوبی
فعالیت در مسابقات جهانی فرمول یک: فعالیت در مسابقات جهانی فرمول یک
ملیت:  آفریقای جنوبی
سال‌های فعالیت: ۱۹۶۳، ۱۹۷۴
تیم‌ها: لوتوس
ورودی‌ها: ۲ (۱ شروع)
قهرمانی‌ها: ۰
پیروزی‌ها: ۰
سکوها: ۰
مجموع امتیازات: ۰
پول پوزیشن: ۰
سریع‌ترین دور: ۰
اولین ورود: جایزه بزرگ آفریقای جنوبی ۱۹۶۳
آخرین ورود: جایزه بزرگ آفریقای جنوبی ۱۹۷۴
پَدی درایور (انگلیسی: Paddy Driver؛ زادهٔ ۱۳ مهٔ ۱۹۳۴ در ژوهانسبورگ) رانندهٔ سابق مسابقات اتومبیل‌رانی اهل آفریقای جنوبی است که در فصل ۱۹۶۳، و دوباره در فصل ۱۹۷۴ در مجموع در دو گراند پری از مسابقات جهانی فرمول یک شرکت کرد، اما موفق به کسب هیچ امتیازی نشد.
بهترین نتیجه او در سال 1965 بود.
گوییمارو

| گوییمارو | گوییمارو |
| --- | --- |
Municipality: Municipality
Main street: Main street
موقعیت گوییمارو در نقشه: موقعیت گوییمارو در نقشه
کشور: کوبا
استان‌های کوبا: استان کاماگوئی
تأسیس‌شده: ۱۹۲۴
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۸۴۷ کیلومتر مربع (۷۱۳ مایل مربع)
ارتفاع: ۸۰ متر (۲۶۰ فوت)
جمعیت (۲۰۰۴): جمعیت (۲۰۰۴)
 • کل: ۵۷۰۸۶
 • تراکم: ۳۰٫۹/کیلومتر مربع (۸۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (منطقه زمانی شرقی)
کد منطقه: +۵۳–۳۲۲
سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن: اقلیم ساوان
گوییمارو (به اسپانیایی: Guáimaro)، یک منطقهٔ مسکونی در کوبا است که در استان کاماگوئی واقع شده‌است. گوییمارو ۱٬۸۴۷ کیلومتر مربع مساحت و ۵۷٬۰۸۶ نفر جمعیت دارد و ۸۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
این شهر به محله های کامانیگوان، الیا، گالبیس، گیمارو، پالو سکو، پیلار و تتوان تقسیم می شود.
لاندس‌بانک بادن-وورتمبرگ

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: مؤسسه عمومی
بنا نهاده: ۱۹۹۹
دفتر مرکزی: اشتوتگارت، آلمان
مدیر عامل اجرایی: راینر نِسکِه
رئیس هیئت مدیره: کریستیان براند
محصولات: بانکداری خرد   بانکداری اختصاصی   بانکداری شرکتی  بانکداری سرمایه‌گذاری  مدیریت دارایی
مجموع دارایی: ۳۳۳٫۳ میلیارد یورو (۲۰۲۳)
تعداد کارکنان: ۱۰٬۴۳۴ نفر (۲۰۲۳)
وبگاه: www.lbbw.de
ساختمان مرکزی لاندس‌بانک بادن-وورتمبرگ، اشتوتگارت
لاندس‌بانک بادن-وورتمبرگ (به آلمانی: Landesbank Baden-Württemberg) شرکت خدمات مالی و بانکداری آلمانی است، که طیف وسیعی از خدمات بانکی شامل: بانکداری خرد، بانکداری اختصاصی، بانکداری شرکتی، بانکداری سرمایه‌گذاری و مدیریت دارایی را ارائه می‌نماید. این بانک، یک مؤسسه عمومی (به آلمانی: Anstalt des öffentlichen Rechts) است.
لاندس‌بانک بادن-وورتمبرگ در سال ۱۹۹۹ از ادغام بانک‌های سودوست ال ب، لاندس‌ژیروکاسه و بخش بانکداری شرکتی اِل-بانک راه‌اندازی شد. شعبه مرکزی این بانک در شهر اشتوتگارت آلمان قرار دارد.
ماریانا شرشتاد

| ماریانا شرشتاد | ماریانا شرشتاد |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۷ مارس ۱۹۷۰
ملیت: نروژ
ماریانا شرشتاد (انگلیسی: Marianne Kjørstad؛ زادهٔ ۲۷ مارس ۱۹۷۰) اسکی‌باز آلپاین اهل نروژ است.
بهترین نتیجه او در مسابقات قهرمانی جهانی نوجوانان 1987، 1988 و 1989 مقام چهارمی در اسکی مارپیچ بزرگ در دوره 1988 بود. او در مسابقات قهرمانی جهانی 1993، 1996 و 1997 هر کدام در سه ماده شرکت کرد. اوج کار او کسب مدال برنز در مسابقات جهانی اسکی ۱۹۹۶ در سیرا نوادا بود. در بازی‌های المپیک زمستانی 1994، او در سوپر جی رتبه 22 و در اسکی مارپیچ بزرگ رتبه 6 را به پایان رساند.
وی در دهه ۱۹۹۰ به چندین مقام نسخت رسید. در کل جام جهانی، او در پایان سه فصل زمستان در ۱۹۹۵ مقام دهم و در سال ۱۹۹۶ قام ۱۲ ام را به دست آورد. در سال ۱۹۹۷ کنجستاد از مسابقه استعفا داد.
قیبرئی

| قیبرئی Qibray  / قیبره‌ی | قیبرئی Qibray  / قیبره‌ی |
| --- | --- |
شهرک: شهرک
کشور:  ازبکستان
ولایت: ولایت تاشکند
ناحیه: ناحیه قیبرئی
Urban-type settlement status: ۱۹۷۳
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۳۰۷۰۳
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵ (زمان ازبکستان)
قیبرئی (به ازبکی: Qibray، قیبره‌ی) یک شهرک در ازبکستان است که در ناحیه قیبرئی واقع شده‌است. قیبرئی ۳۰٬۷۰۳ نفر جمعیت دارد.
فضای ضرب داخلی

با توجه به مفهوم ضرب داخلی و یک فضای برداری، فضای ضرب داخلی (به انگلیسی: Inner product space) عبارتست از یک فضای برداری (حقیقی یا مختلط) با ضرب داخلی‌ای مشخص بر روی آن.
ضرب‌های داخلی

مثالی از ضرب داخلی، همان ضرب نقطه‌ای یا اسکالری بردارها در  R^{3} است.ضرب اسکالری بردارهای  \alpha =(x_{1},x_{2},x_{3}) و \beta =(y_{1},y_{2},y_{3}) در  R^{3} عبارت است از:
(\alpha |\beta )=x_{1}y_{1}+x_{2}y_{2}+x_{3}y_{3}
از نظر هندسی، این ضرب نقطه‌ای عبارت است از حاصل ضرب طول  \alpha  در طول  \beta  در کسینوس زاویه‌ی بین  \alpha  و  \beta  .
بنابراین مفاهیم طول و زاویه را در  R^{3} می‌توان با ضرب اسکالری که به طور جبری تعریف می‌شود نیز تعریف کرد.
حال تعریف ضرب داخلی را بسط می‌دهیم.
تعریف

فرض کنیم F هیئت اعداد حقیقی یا هیئت اعداد مختلط و V فضایی برداری برروی F باشد.یک ضرب داخلی روی V تابعی است که به هر جفت مرتب از بردارهای  \alpha  و \beta  اسکالری چون  (\alpha |\beta ) در F را طوری اختصاص می‌دهد که به ازای همه‌ی  \alpha  ها،  \beta  ها و  \gamma های در V و همه‌ی اسکالرهای c داشته باشیم:
1. (\alpha +\beta |\gamma )=(\alpha |\gamma )+(\beta |\gamma )
2. (c\alpha |\beta )=c(\alpha |\beta )
3. (\beta |\alpha )=(\alpha |\beta )
4. (\alpha |\alpha )\geq 0
البته اگر در فضای مختلط باشد ویژگی سوم با ویژگی زیر عوض می‌شود.
3. (\beta |\alpha )={\overline {(\alpha |\beta )}}
ویژگی اول و دوم به خطی بودن رابطه مربوطند.
خاصیت های ضرب داخلی

مفاهیمی نظیر طول و تعامد به‌وسیله ضرب داخلی روی فضا تحمیل می‌شوند.
به یک فضای ضرب داخلی مختلط فضای یکانی و به یک فضای ضرب داخلی حقیقی با بعد متناهی یک فضای اقلیدسی می‌گویند.
طبق یک قضیه اگر  V یک فضای ضرب داخلی باشد آنگاه به ازای هر دو بردار  \alpha  و  \beta  در  V و هر اسکالر  c:
\rVert c\alpha \rVert =\mid c\mid \rVert \alpha \rVert
به ازای  \alpha \neq 0،  \rVert \alpha \rVert \geq 0
\mid (\alpha \mid \beta )\mid \leq \rVert \alpha \rVert \rVert \beta \rVert  (نابرابری کوشی-شوارتز)
\rVert \alpha +\beta \rVert \leq \rVert \alpha \rVert +\rVert \beta \rVert
امپراتور تایشو

امپراتور تایشو (به ژاپنی: 大正天皇) (زاده: ۳۱ اوت ۱۸۷۹ – درگذشت: ۲۵ دسامبر ۱۹۲۶) صد و بیست و سومین امپراتور ژاپن با توجه به نظم سنتی جانشینی تا زمان مرگش بود.
نام شخصی امپراتور یوشیهیتو بود. بر طبق سنت ژاپنی، در زمان سلطنت امپراتور نامیده می‌شود ولی پس از مرگش توسط یک نام پسامرگ، با توجه به یک رسم با نام عصر سلطنتش شناخته می‌شود. در طول حکومت دوره تایشو، او به عنوان امپراتور تایشو شناخته شده است.
زندگی شخصی

شاهزاده یوشیهیتو در کاخ آیاما در توکیو از امپراتور میجی و یاناگیوارا ناروکو، با عنوان رسمی «گون نو تنجی» متولد شد. به عنوان روش مرسوم در آن زمان، همسر اصلی امپراتور میجی، امپراتریس شوکن، رسماً به عنوان مادر او در نظر گرفته شد. او نام شخصی «یوشیهیتو شیننو» و عنوان «هارو نو میا» را از امپراتور در ۶ سپتامبر سال ۱۸۷۹ دریافت کرد. دو برادر بزرگتر او در نوزادی مرده بودند، و او نیز شدیداً بیمار متولد شد.
شاهزاده یوشیهیتو در سه هفته اول بعد از تولدش مننژیت مغزی داشت به همین خاطر او در این زمان از سلامت جسمانی خوبی برخوردار نبود. (همچنین شایعه شده است که او از مسمومیت با سرب رنج می‌برد، ظاهراً این از آرایش مرطوب تیم ندیمه‌های او ناشی شده بود)
همان‌طور که در آن زمان مرسوم بود، شاهزاده یوشیهیتو تحت مراقبت پدربزرگش ناکایاما تادایاسو قرار گرفت، که از دوران کودکی تا هفت سالگی در خانه او زندگی کرد. شاهزاده ناکایاما همچنین پدر تایشو، امپراتور میجی را در کودکی بزرگ کرده بود.
از مارس سال ۱۸۸۵، شاهزاده یوشیهیتو به قصر آیاما نقل مکان کرد، جایی که صبح‌ها به او آموزش خواندن، نوشتن، حساب و اخلاق و بعد از ظهرها تمرین ورزش داده می‌شد، اما پیشرفتش به علت تب‌های مکرر و سلامت ضعیف شاهزاده کند بود. از سال ۱۸۸۶، او همراه با ۱۵–۲۰ همکلاسی‌های انتخاب شده اش از سطح اوکه و رتبه بالاتر کازوکو به عنوان مقام سناتوری در یک مدرسه خاص به نام گوگاکومونشو درون کاخ آیاما آموزش داده شد.
شاهزاده یوشیهیتو در ۳۱ اوت سال ۱۸۸۷ رسماً به عنوان ولیعهد انتخاب شد. در زمان ولیعهدی، او اغلب به سادگی به عنوان توگو شناخته می‌شد (در رسم قدیمی شرق آسیا این کلمه به معنی ولیعهد استفاده می‌شود).
در سپتامبر سال ۱۸۸۷ شاهزاده وارد بخش ابتدایی از گاکوشوئین شد، اما به دلیل مشکلات جسمانی اغلب قادر به ادامه تحصیل او نبود. او بسیاری از جوانی خود را در کنار دریا در ویلاهای سلطنتی در هایاما و نومازو به دلایل درمانی به سر برد. با این حال شاهزاده مهارتش در بعضی از حوزه‌ها، مانند اسب سواری را نشان داد.
او در نهایت از گاکوشوئین قبل از اتمام دوره مدرسه در سال ۱۸۹۴ خارج شد. با این حال، او نشان داد استعداد خوبی در یادگیری زبانهای خارجی دارد و به همین جهت برای ادامه در آن حوزه و دریافت آموزش‌های گسترده‌ای در زبان‌های فرانسه، چینی، و تاریخ از معلمان خصوصی به کاخ آکاساکا رفت. پس از آن امپراتور میجی مسئولیت مراقبت از شاهزاده یوشیهیتو را به شاهزاده تاکهیتو داد و از این رو این دو شاهزاده با هم دوست شدند.
از سال ۱۸۹۸، تا حد زیادی به دلیل اصرار ایتو هیروبومی، شاهزاده شروع به شرکت در جلسات مجلس ژاپن به عنوان راهی برای یادگیری نگرانی‌های سیاسی و نظامی کشور کرد. در همان سال، او اولین پذیرش رسمی خود را از دیپلمات‌های خارجی انجام داد. شیفتگی او به فرهنگ غرب و تمایل به استفاده از کلمات فرانسوی در صحبت‌هایش باعث آزردگی خاطر امپراتور میجی شد.
در اکتبر سال ۱۸۹۸، شاهزاده از کاخ سلطنتی نومازو به کوبه، هیروشیما و اتاجیما سفر کرد و همچنین بازدیدهایی از مراکز نیروی دریایی سلطنتی ژاپن داشت. او همچنین برای بازدید از ادارات دولتی، مدارس و کارخانه‌ها (مانند آهن و فولاد یاواتا در فوکوئوکا و کارخانه کشتی‌سازی میتسوبیشی در ناگاساکی) سفر دیگری در سال ۱۸۹۹ به کیوشو انجام داد.
ازدواج

در ۱۰ ماه مه سال ۱۹۰۰، ولیعهد یوشیهیتو با کوجو ساداکوی پانزده ساله (در آینده ملکه تیمی)، دختر شاهزاده کوجو میچیتاکا یوشیهیتو، سرشاخه پنج شاخه ارشد خاندان فوجی وارا، ازدواج کرد. همسر او به دقت توسط امپراتور میجی برای هوش، بیان، منش و کرامت خوبش انتخاب شده بود (برای تکمیل خصاایی که شاهزاده یوشیهیتو فاقد آن بود). قصر آکاساکا به سبک اسرافکارانه اروپایی از سال ۱۸۹۹ تا سال ۱۹۰۹ ساخته شد، تا به عنوان محل اقامت رسمی ولیعهد باشد. فرزندان شاهزاده و شاهزاده خانم عبارتند از:
۱- میچی نو میا هیروهیتو شیننو متولد ۲۹ آوریل ۱۹۰۱ که در آینده امپراتور شووا شد.
۲- آتسو نو میا یاسوهیتو شیننو متولد ۲۶ مه ۱۹۰۲ با نام شاهزاده چیچیبو.
۳- ترو نو میا نوبوهیتو شیننو متولد ۱ مارس ۱۹۰۵ با نام شاهزاده تاکاماتسو.
۴- سومی نو میا تاکاهیتو شیننو متولد ۲ دسامبر ۱۹۱۵ با نام شاهزاده میکاسا.
در سال ۱۹۰۲، شاهزاده برای مشاهده آداب و رسوم و جغرافیای ژاپن سفرهای خود را ادامه داد، در این زمان از مرکز هونشو، معبد بودایی جی زنکو ناگانو بازدید کرد. با افزایش تنش‌ها بین ژاپن و روسیه، شاهزاده در سال ۱۹۰۳ به درجه سرهنگی در ارتش امپراتوری ژاپنی و کاپیتانی در نیروی دریایی امپراتوری ژاپن ارتقاء یافت. وظایف نظامی او فقط تشریفاتی بود اما او برای بازرسی تأسیسات نظامی در واکایاما، اهیمه، کاگاوا و اوکایاما به این مکان‌ها سفر کرد.
در اکتبر سال ۱۹۰۷، ولیعهد همراه با دریاسالار توگو هیهاچیرو، ژنرال کاتسورا و شاهزاده آریسوگاوا به کره سفر کرد. این اولین بار بود که وارث تاج و تخت ژاپن را ترک کرده بود. در طی این مدت، او شروع به یادگیری زبان کره‌ای کرد، اگر چه او هرگز به مهارتی در آن دست نیافت.
امپراتوری

در ۳۰ ژوئیه سال ۱۹۱۲، پس از مرگ پدرش، امپراتور میجی، شاهزاده یوشیهیتو بر تخت سلطنت نشت. تا جای ممکن امپراتور جدید از نظر عموم مردم دور نگاه داشته شد. او از مشکلات مختلف عصبی در طول زندگی خود رنج می‌برد. در اواخر سال ۱۹۱۰، این بیماری او را به‌طور فزاینده از انجام وظایف عمومی عاجز ساخت. در سال ۱۹۱۳ در افتتاح مجلس ژاپن، در یکی از موارد نادر که او در انظار عمومی دیده شد، او متن خود را که دور یک استوانه پیچیده بود به خوبی بیان کرد. هر چند به او مشکلات زیادی حتی معلولیت ذهنی نسبت داده می‌شد.
عدم وجود بیان و جاذبه امپراتور میجی در او و ناتوانی‌هایش باعث افزایش مخالفت‌ها، خیانت‌ها حوادث علیه حکومت شد. همان‌طور که وضعیت او رو به وخامت می‌رفت، علاقه او نیز در امور سیاسی روزمره کمتر و کمتر شد و دخالت مقامات در تصمیم‌گیریهای او افزایش یافت.
پس از سال ۱۹۱۸، او دیگر قادر به حضور در مانور ارتش و نیروی دریایی، مراسم فارغ‌التحصیلی از آکادمی‌های نظامی، انجام مراسم سالانه آیین شینتو یا حتی در مراسم افتتاح رسمی مجلس ژاپن نیز نبود.
پس از سال ۱۹۱۹ هیچ وظیفه رسمی در اختیار او قرار نداشت و شاهزاده هیروهیتو با نام سسشو (ولیعهد و پادشاه) در ۲۵ نوامبر سال ۱۹۲۱ به قدرت رسید.
زلزله بزرگ کانتو ۱۹۲۳

زلزله بزرگ کانتو در سال ۱۹۲۳ هیچ تأثیری بر زندگی منزوی تایشو نگذاشت. از خوش شانسی او، یک هفته قبل از وقوع فاجعه با قطار به کاخ سلطنتی تابستانی خود در نیککو نقل مکان کرده بود، اما پسرش، ولیعهد، در کاخ سلطنتی یعنی در قلب حادثه باقی‌مانده بود. کبوترهای نامه بر امپراتور را از اطلاعات میزان ویرانی مطلع ساختند.
اولین امپراتور توکیو

در اوایل ماه دسامبر سال ۱۹۲۶، اعلام شد که امپراتور ذات الریه دارد. تایشو در اثر حمله قلبی در ساعت ۱:۲۵ صبح ۲۵ دسامبر ۱۹۲۶ در کاخ سلطنتی هایاما، در خلیج ساگامی در جنوب توکیو درگذشت.
تایشو به نام اولین امپراتور توکیو شناخته شد چرا که او برای اولین بار با عنوان امپراتور تمامی عمر خود را در توکیو یا نزدیکی آن گذراند. پدر تایشو در کیوتو متولد شده بود و رشد یافته بود با این حال که بعداً در توکیو زندگی کرده و درگذشته بود. آرامگاه میجی در حومه کیوتو، در نزدیکی مقبره اجداد سلطنتی خود قرار دارد اما قبر تایشو در مقبره امپراتوری موساشی در توکیو است. پسر او، امپراتور شوا نیز، در کنار او به خاک سپرده شده است.
امپراتور تایشو در سال ۱۹۱۲
اومبرتو اکو

| اومبرتو اکو | اومبرتو اکو |
| --- | --- |
اکو در سال ۱۹۸۴: اکو در سال ۱۹۸۴
زادهٔ: ۵ ژانویهٔ ۱۹۳۲ آلساندریا، پیمونت، ایتالیا
درگذشت: ۱۹ فوریهٔ ۲۰۱۶ (۸۴ سال) میلان، لمباردی، ایتالیا
محل تحصیل: دانشگاه تورین
همسر: رناته رامگه
دوره: فلسفه قرن بیستم/بیست و یکم
حیطه: فلسفه غرب
مکتب: فلسفه قاره‌ای
علایق اصلی: نشانه‌شناسی
ایده‌های چشمگیر: اثر گشوده، نقش خواننده، حدود تأویل
 تأثیرگرفته از توماس آکویناس، چارلز سندرز پرس، جیمز جویس، خورخه لوئیس بورخس، ایمانوئل کانت، آرتور کانن دویل :  تأثیرگرفته از توماس آکویناس، چارلز سندرز پرس، جیمز جویس، خورخه لوئیس بورخس، ایمانوئل کانت، آرتور کانن دویل 
 :  
امضاء: امضاء
اومبرتو اکو (به ایتالیایی: Umberto Eco) (زاده ۵ ژانویه ۱۹۳۲-درگذشته ۱۹ فوریه ۲۰۱۶) نشانه‌شناس، فیلسوف، متخصص قرون وسطی، منتقد ادبی و رمان‌نویس ایتالیایی بود.
اکو پس از گرفتن مدرک دکترا از دانشگاه تورینو، در دانشگاه‌های میلان، فلورانس، بولونیا و کولژ دو فرانس تدریس کرد.
اگرچه اومبرتو اکو بیشتر به رمان‌نویسی معروف است ولی در وهلهٔ اول یک نشانه‌شناس و فلسفه‌دان است و در برابر بیش از ۴۰ کتاب علمی و صدها مقاله، تنها هفت رمان نوشته است. وی یکی از مهم‌ترین و پرکارترین اندیشمندان و روشنفکران قرن بیستم و اوایل قرن بیست‌ویکم و از مهم‌ترین زبان‌شناسان و نشانه‌شناسان ساختارگرا بود. اکو از طرفداران گفتگوی میان شرق و غرب و از هواداران افزایش ارتباطات و فهم متقابل در محیط بین‌المللی بود و علاقهٔ زیادی به زبان بین‌المللی اسپرانتو داشت.
اکو مدتی رئیس دانشکدهٔ انسان‌شناسی دانشگاه بولونیا بود. او همچنین متن‌های آکادمیک فراوانی در زمینهٔ فلسفه، نشانه‌شناسی و نقد ادبی و کتاب‌هایی برای کودکان نوشت. سیارک ۱۳۰۶۹ به نام اوست. اکو در سال ۲۰۰۵ همراه با راجر آنگل موفق به کسب جایزهٔ دست‌آورد ادبی مجله کنیون ریوو شد.
زندگی

اومبرتو در شهر آلساندریا در استان پیدمونت به دنیا آمد. پدرش جولیو که در خانواده‌ای با ۱۳ فرزند بزرگ شده‌بود، قبل از آن‌که به جبههٔ جنگ جهانی دوم برود، حسابدار بود. در طول جنگ، اُمبرتو و مادرش جیووانا در دهکدهٔ کوچکی در کوه‌های پیدمونت زندگی می‌کردند.
اکو پس از جنگ برای مطالعهٔ فلسفهٔ قرون وسطی و ادبیات وارد دانشگاه بولونیا شد. در سال ۱۹۵۴ مدرک لیسانس خود را با پایان‌نامه‌ای که در مورد توماس آکویناس با عنوان مسایل زیبایی‌شناسی در اندیشهٔ توماس قدیس نوشته‌بود، دریافت کرد. در همان سال اعتقاد به خدا را کنار گذاشت و از کلیسای کاتولیک خارج شد.
او در سال ۱۹۵۶ با بسط دادن تز دکترای خود اولین کتابش را با نام «مسائل اخلاقی سنت توماس» منتشر کرد.
در سال ۱۹۵۹ کتاب تکامل زیبایی‌شناسی سده‌های میانه را منتشر کرد. کتابی که در حکم تکامل رسالهٔ پیشین اوست. کتاب سوم او در این مورد، حدود سی سال بعد در سال ۱۹۸۷ با عنوان «هنر و زیبایی در زیبایی‌شناسی سده‌های میانه» است.
در سال ۱۹۶۱ وی در دانشگاه‌های تورینو، میلان و فلورانس و بولونیا فلسفه و نشانه‌شناسی تدریس کرد.
اثر گشوده کتابی که با موضوع هنر مدرن در سال ۱۹۶۲ منتشر شد شهرت وی را آغاز نمود.
اکو در سپتامبر ۱۹۶۲ با رِناته رامگه، یک معلم هنر آلمانی، ازدواج کرد و از او یک پسر و یک دختر دارد. او در آپارتمانی در میلان و یک خانهٔ ویلایی در ریمینی سکونت داشت؛ در اولی کتابخانه‌ای با ۳۰ هزار جلد کتاب و در دومی کتابخانه‌ای ۲۰ هزار جلدی وجود دارد. اومبرتو اکو بیش از ۳۰ دکترای افتخاری از دانشگاه‌های مختلف دنیا دریافت کرد.
مرگ

اومبرتو اکو در ۱۹ فوریه ۲۰۱۶ به علت سرطان لوزالمعده در منزلش در میلان درگذشت.
داستان‌نویسی

از میان پیشروان نشانه‌شناسی جدید و ساختارگرایی ادبی، اکو و ژولیا کریستوا رمان‌نویس نیز هستند. معروف‌ترین اثر اکو رمان نام گل سرخ است که در سال ۱۹۸۰ آن را به چاپ رساند و در سراسر دنیا بیش از ۱۰ میلیون نسخه فروش داشته است. او در مورد موفقیت حیرت‌انگیز این کتاب می‌گوید:
«ناشر آمریکایی‌ام به من گفت با اینکه عاشق کتابم شده اما انتظار ندارد که بیش از سه‌هزار نسخه فروش کند، آن هم در کشوری مثل آمریکا که هیچ‌کس صومعه ندیده یا زبان لاتین نخوانده است. برای همین به من پیش‌پرداختی برای سه‌هزار نسخه داد. کتابم در نهایت در آمریکا دو تا سه میلیون نسخه فروش کرد. کتاب‌های زیادی پیش از این دربارهٔ قرون وسطی نوشته شده‌اند. من فکر می‌کنم موفقیت این کتاب، یک راز است. هیچ‌کس نمی‌توانست موفقیتش را پیش‌بینی کند.»
شش سال بعد، رمان بعدی وی، آونگ فوکو، منتشر شد، که موفقیتی نظیر رمان نخست وی داشت. این دو اثر، وی را به نویسنده‌ای همه‌پسند تبدیل کرد. وی برخلاف آدورنو، هنر مردمی و هنر مدرن را واقعیت‌های روزگار به حساب می‌آورد.
نظر اکو دربارهٔ زبان اسپرانتو

یکی از مهم‌ترین فیلسوفان و نویسندگان معاصر که زبان فراساخته‌ی اسپرانتو را مورد بررسی و مطالعه قرار داده و از آن پشتیبانی فراوانی کرده، و زبان به تمجید و تحسین از آن گشود اومبِرتو اِکو است. وی در ارتباط با زبان اسپرانتو چنین گفته است:
من آشکارا این عقیده را بیان داشته‌ام که اسپرانتو باید نقش مهم‌تری را بازی کند – اسپرانتو به‌خودیِ خود برای حفاظت از زبان‌های ملی سودمند است. بله، باید راه مؤثرتر و مستحکم‌تری پیدا کرد. من از روی تجربهٔ شخصی‌ام می‌گویم که در طول مسافرت‌های زیادی که به کشورهای فراوان دارم، به‌ویژه در فرانسه و آلمان شِکوه و شکایت‌هایی را برضدِ زبان انگلیسی می‌شنوم، مبنی بر این که نقش این زبان دیگر از حد یک زبان واسطه و پل، گام جلوتر گذاشته و تبدیل به یک خطر بزرگِ امپریالیستی برای زبان‌های ملی اروپا شده است، زبان‌هایی که دیگر تسلیم این جریان شده‌اند؛ اما من می‌گویم: این موضوع ساده‌ای است: از کودکان خودتان آغاز کنید! آموزش اسپرانتو را به ایشان شروع کنید، و دیگر خطری وجود نخواهد داشت!
اِکو به‌خاطر علاقهٔ وافر خود به زبان بین‌المللی اسپرانتو، در ۲۰ ژانویهٔ ۱۹۹۳ با دو اسپرانتودان معروف، در پاریس به بحث و گفتگوی جالبی پرداخت، که متن کامل آن را سازمان جهانی اسپرانتو (دارای روابط رسمی با سازمان ملل متحد و یونسکو) در مجموعهٔ اسناد اسپرانتو تحت عنوان «اسپرانتو و چندزبانگی آینده» به زبان‌های اسپرانتو (با شمارهٔ 32A ۱۹۹۴)، و فرانسوی (با شمارهٔ 27F ۱۹۹۶)، منتشر ساخته است.
ایستْوان اِرتْل، سردبیر وقتِ مجلهٔ «اسپرانتو» – اُرگان رسمی «سازمان جهانی اسپرانتو» – و فرانسوا لو ژاکومو، زبان‌شناس پاریسی و عضو «آکادمی اسپرانتو»، با اومبِرتو اِکو در مورد چندزبانگی، ارتباطات بین‌المللی و بین‌فرهنگی، ترجمه، زبان‌های رسمی، زبان‌های دوم، برنامه‌ریزی زبانی، نقش زبان، و ویژگی‌ها و قابلیت‌های زبان بین‌المللی اسپرانتو در این زمینه‌ها به بحث و گفت‌گوی مفصلی پرداختند، که در بخشی از آن اِکو می‌گوید:
حال به بیان نقطه‌نظرم در مورد اسپرانتو می‌پردازم. تا قبل از شش ماه پیش … عقیدهٔ من، تا زمانی که هیچ‌چیزی در مورد هیچ‌یک از این مطالب نمی‌دانستم، این بود، که امکان قبولاندن زبانی فراساخته یا مصنوعی وجود ندارد، چراکه تاریخ نشان داده است، که این امر هیچ‌گاه امکان‌پذیر نبوده است، و در نتیجه تنها می‌تواند مربوط به یک آرمان‌شهر باشد؛ ولی، علاوه بر آن، عقیدهٔ دیگری هم داشتم: از آن‌جا که مفهومی را که وورف مطرح ساخته است، تا حدودی مورد پذیرش من است؛ اعتقاد دارم، که هر زبانی باعث ایجاد نگاهی خاص به جهان می‌شود، و به‌خاطر این امر که اصولاً زبان نمی‌تواند بی‌طرف باشد، این نگاه همیشه نوع به‌خصوصی از نگریستن به جهان خواهد بود که با انواع دیگر نگاه‌ها در تضاد خواهد بود.
بعداً، به‌خاطر احتیاط علمی، مشغول بررسی این مسئله شدم، سعی کردم گرامر اسپرانتو را بیاموزم و چیزی را به آن بخوانم؛ و باید اذعان کنم، که نگرش یا وضع برخوردم تغییر کرد.
البته این امر که در طول تاریخ هیچ‌گاه امکان قبولاندن زبان فراساخته یا مصنوعی وجود نداشته است، دلیلی بسیار قوی است، با این وجود، تعیین‌کننده نیست، چراکه تاریخ این را نیز نشان داده بود، که رفتن بر روی کرهٔ ماه امکان‌پذیر نیست، ولی با بهره‌گیری از فناوری خاصی، این امر ممکن شد.
کتاب‌شناسی

مقالهٔ اصلی: کتاب‌شناسیِ اومبرتو اکو
کتاب‌شناسی > رمان‌ها

Il nome della rosa‏ (۱۹۸۰؛ ترجمهٔ فارسی: نام گل سرخ)
Il pendolo di Foucault‏ (۱۹۸۸؛ ترجمهٔ فارسی: آونگ فوکو)
L'isola del giorno prima‏ (۱۹۹۴؛ ترجمهٔ فارسی: جزیره روز پیشین)
Baudolino‏ (۲۰۰۰؛ ترجمهٔ فارسی: بائودولینو، ۲۰۰۱)
La misteriosa fiamma della regina Loana‏ (۲۰۰۴؛ ترجمهٔ فارسی: شعله مرموز ملکه لوآنا)
Il cimitero di Praga‏ (۲۰۱۰؛ ترجمهٔ فارسی: گورستان پراگ)
Numero zero‏ (۲۰۱۵؛ ترجمهٔ فارسی: شماره صفر)
کتاب‌شناسی > برخی از آثار فلسفی

اثر گشوده (۱۹۶۲)
نظریهٔ نشانه‌شناسی (۱۹۷۶)
نقش خواننده (۱۹۷۹)
نشانه‌شناسی و فلسفهٔ زبان (۱۹۸۴)
حدود تأویل (۱۹۹۰)
ایمان یا بی‌ایمانی (۱۹۹۶) به‌همراه کارلو ماریا مارتینی
سرندیپیتی‌ها؛ یافته‌های ناجسته، زبان و دیوانگی
تاریخ زیبایی
تاریخ زشتی
تاویل و تاویل افراطی
در جستجوی زبان کامل
سرگذشت جامعه سیال
کتاب‌شناسی > قصه‌های کودکان

سه فضانورد
قضیه اعداد اول

قضيه اعداد اول
در نظریه اعداد، قضیه اعداد اول (به انگلیسی: Prime Number Theorem) (PNT) توزیع مجانبی اعداد اول بین اعداد صحیح مثبت را توصیف می‌کند. این قضیه ایده شهودی کم شدن چگالی اعداد اول در اعداد صحیح بزرگ را  به‌صورت صوری و دقیق‌تر بیان می‌کند. قضیه اعداد اول به‌صورت مستقل و جداگانه توسط ژاک آدامار و چارلز پوسین در ۱۸۹۶ با استفاده از ایده‌های معرفی‌شده از سوی برنارد ریمان (به‌خصوص تابع زتای ریمان) اثبات شد.
اولین توزیع این‌چنینی که پیدا شد  \pi (N)\sim {\frac {N}{log(N)}} بود که در آن  \pi (N) تابع شمارنده تعداد اعداد اول و  \mathrm {log(N)}  لگاریتم طبیعی عدد  \mathrm {N}  است. بدین‌معنی که با بزرگ شدن  \mathrm {N}  به‌میزان کافی، احتمال این که یک عدد صحیح تصادفی کوچک‌تر مساوی  \mathrm {N}  اول باشد بسیار به  {\frac {1}{log(N)}} نزدیک است. بنابراین، احتمال اول بودن یک عدد صحیح با حداکثر  \mathrm {2n}  رقم (برای  \mathrm {n} های به اندازه کافی بزرگ) حدوداً نصف عدد صحیح تصادفی با حداکثر  \mathrm {n} رقم است. به‌عنوان مثال، در میان اعداد صحیح مثبت با حداکثر ۱۰۰۰ رقم، حدود یک عدد از هر ۲۳۰۰ تا اول است ( log(10^{1000})\approx 2302.6)، درحالی‌که در میان اعداد صحیح با حداکثر ۲۰۰۰ رقم، حدود یکی از هر ۴۶۰۰ تا اول هستند ( log(10^{2000})\approx 4605.2). به بیان دیگر، میانگین شکاف بین اعداد اول پشت سر هم در میان  \mathrm {N} عدد صحیح (از یک تا  \mathrm {N} ) حدود  \mathrm {log(N)}  است.
قضیه

اگر \pi (x) تعداد اعداد اول کمتر از  x باشد
آن‌گاه
\lim _{x\to \infty }{\frac {\pi (x)}{x/ln(x)}}=1
بررسی قضیه

|  x |  \pi (x) |  {\frac {\pi (x)}{x/ln(x)}} |  {\frac {x}{\pi (x)}} |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۰ | ۴ | ۰٫۹۲۱ | ۲٫۵۰۰ |
| 102 | ۲۵ | ۱٫۱۵۱ | ۴٫۰۰۰ |
| 103 | ۱۶۸ | ۱٫۱۶۱ | ۵٫۹۵۲ |
| 104 | ۱٬۲۲۹ | ۱٫۱۳۲ | ۸٫۱۳۷ |
| 105 | ۹٬۵۹۲ | ۱٫۱۰۴ | ۱۰٫۴۲۵ |
| 106 | ۷۸٬۴۹۸ | ۱٫۰۸۴ | ۱۲٫۷۴۰ |
| 107 | ۶۶۴٬۵۷۹ | ۱٫۰۷۱ | ۱۵٫۰۴۷ |
| 108 | ۵٬۷۶۱٬۴۵۵ | ۱٫۰۶۱ | ۱۷٫۳۵۷ |
| 109 | ۵۰٬۸۴۷٬۵۳۴ | ۱٫۰۵۴ | ۱۹٫۶۶۷ |
| 1010 | ۴۵۵٬۰۵۲٬۵۱۱ | ۱٫۰۴۸ | ۲۱٫۹۷۵ |
| OEIS | A006880 | A057835 |  |
تعمیم قضیه

با استفاده از قضیه اعداد اول می‌توان اثبات کرد که:
\lim _{x\to \infty }{\frac {p(x)}{x\ln(x)}}=1
که در آن تابع  p(x) ، تابع مولد اعداد اول باشد یعنی:
x امین عدد اول  p(x)=
اثبات تعمیم قضیه

می‌دانیم:
\lim _{x\to \infty }{\frac {\pi (x)}{x/ln(x)}}=1
\pi (x)\sim {\frac {x}{\ln x}}.\!
می‌دانیم توابع  p(x) و  \pi (x) معکوس هم هستند. یعنی:
p^{-1}\left(\,x\,\right)=\pi (x)
در نتیجه می‌توان با حل معادله  \pi (x)=x تابع  p(x) را یافت.
می‌دانیم  \pi (x)\sim {\frac {x}{\ln x}}.\!
پس با حل معادله  {\frac {x}{\ln x}}=x می‌توان هم‌ارزی برای  p(x) یافت.
به روش تکرار ساده معادله را حل می‌کنیم.
{\frac {x_{1}}{\ln x}}=x_{2}
{x_{1}}=x_{2}\ln(x)
p(x)=x\ln(x)
اما باید توجه داشت چون به‌جای  \pi (x) از تابع هم‌ارز آن استفاده شده پس:
p(x)\sim \ x\ln(x)
در نتیجه:
\lim _{x\to \infty }{\frac {p(x)}{x\ln(x)}}=1
میعادگاه خشم

| میعادگاه خشم | میعادگاه خشم |
| --- | --- |
کارگردان: سعید مطلبی
نویسنده: بهزاد فراهانی سیروس الوند
بازیگران: محمدعلی فردین ایرج قادری داود رشیدی بهزاد فراهانی شهروز رامتین 
فیلم‌بردار: همایون ارجمند
شرکت تولید: فیلمکو فیلمز
تاریخ‌های انتشار: ۱۸ شهریور ۱۳۴۹
مدت زمان: ۹۰ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
میعادگاه خشم فیلمی از سعید مطلبی با بازی هنرمندانی چون محمدعلی فردین و ایرج قادری است که در سال ۱۳۵۰ در سینماهای کشور به نمایش درآمد. این فیلم در کاشان تصویربرداری شده‌است.
خلاصه فیلم

قدم همسرش را کنار رودخانه رها می‌کند تا ساعتی بعد به او ملحق شود وقتی قدم بر می‌گردد با جنازه همسرش روبرو می‌شود که به او هتک حرمت شده، قدم در کنار رودخانه کمربندی را می‌بیند که سالها پیش به دوستش هاشم بخشیده‌است قدم به همراه ستار برادر همسرش به سراغ هاشم درکاشان می‌روند قدم موضوع قتل همسرش را به هاشم بازگو می‌کند آنها می‌دانند کار پسر هاشم است او را گرفتار می‌کنند هاشم از قدم می‌خواهد که او را ببخشد او بخشیده می‌شود اما پسر هاشم از آنجا که تردید در بخشش می‌کند با چنگک به برادر زن قدم حمله می‌کند و در اثر جا خالی از پشت بام سقوط می‌کند و کشته می‌شود.