گاه‌شمار انقلاب ۱۳۵۷
۱۹۷۸

۷ ژانویه: مقاله ای در روزنامه اطلاعات توسط وزیر اطلاعات داریوش همایون با عنوان «امپریالیسم سیاه و سرخ»، خمینی را به همجنس‌گرایی و سایر «بدعهدی‌ها» متهم می‌کند. همایون بعدها در کتاب خود مدعی شد که این کار به دستور شاه انجام شده است.
۹ ژانویه: تظاهرات ۴۰۰۰ طلبه و روحانی در شهر قم علیه این ماده. پلیس مسلح توسط تظاهرکنندگان خشمگین تحریک شد که منجر به کشته شدن ۱۰ تا ۷۲ تظاهرکننده شد. تظاهراتی که باعث شکستن «سد ترس» نیروهای امنیتی «در سطح مردم» شده است.
۱۸ فوریه: مراسم چهلم معترضان کشته شده قم. گروه‌هایی در تعدادی از شهرها برای احترام به کشته شدگان و اعتراض به حکومت شاه راهپیمایی کردند. این بار خشونت در تبریز شعله‌ور شد. بر اساس برخی گزارش‌ها حدود ۱۰۰ تظاهرکننده کشته شده‌اند.
۲۹ مارس: مراسم چهلم معترضان کشته شده تبریز با تظاهرات در شهرهای مختلف. تظاهرکنندگان در یزد توسط پلیس کشته شدند.
۱۰ مه: مراسم چهلم معترضان کشته شده یزد. تظاهرات در شهرهای مختلف در قم، کماندوها به منزل آیت‌الله کاظم شریعتمداری، روحانی برجسته و غیرانقلابی، هجوم بردند و به یکی از مریدانش تیراندازی کردند. شریعتمداری سپس به مخالفت با شاه می‌پیوندد.
۶ ژوئن: رئیس ساواک، نعمت‌الله نصیری برکنار شد و ناصر مقدم به جای آن منصوب شد. «اولین امتیاز قابل توجه به ناآرامی.»
۲۰ ژوئن: چهلمین روز مراسم بزرگداشت مرگ و میر تظاهرات، به لطف فراخوان شریعتمداری برای برگزاری مراسم در مساجد نه در خیابان، با خشونت اندک می‌گذرد. کاهش تورم به نظر می‌رسد اقدامات «هویج و چماق» و ضد تورم رژیم کارساز است.
۶ اوت: شاه وعده برگزاری انتخابات آزاد تا ژوئن ۱۹۷۹ را در پخش برای ملت داد.
۱۲ اوت: کشتار تظاهرکنندگان در اصفهان.
۱۶ اوت: جمشید آموزگار در پاسخ به تظاهرات گسترده حکومت نظامی را اعلام می‌کند.
۱۹ اوت: ۴۷۷ نفر در آتش‌سوزی سینما رکس آبادان جان باختند. رژیم و اپوزیسیون یکدیگر را مقصر می‌دانند.
۲۷ اوت: جمشید آموزگار با جعفر شریف امامی به عنوان نخست‌وزیر جایگزین شد. شریف امامی برخی از سیاست‌های شاه را «برعکس» می‌کند. کازینوها (متعلق به بنیاد پهلوی) را می‌بندد، گاه‌شماری شاهنشاهی را لغو می‌کند و به همه احزاب سیاسی، حق فعال می‌دهد.
۴ سپتامبر: راهپیمایی صدها هزار نفری در عید فطر در تهران توسط هواداران خمینی.
۸ سپتامبر: شاه که «جمعه سیاه» نام گرفت، در واکنش به اعتراضات علیه خاندان پهلوی، حکومت نظامی اعلام کرد. ارتش ایران از زور شامل تانک و هلیکوپتر برای درهم شکستن تظاهرکنندگان عمدتاً مسالمت آمیز استفاده می‌کند. حدود ۸۸ تظاهرکننده (از جمله سه زن) کشته می‌شوند. رهبران اپوزیسیون به دروغ آمار تلفات را تا «ده‌ها هزار نفر» منتشر کردند.
۲۴ سپتامبر: دولت عراق خانه خمینی در نجف را تحریم و فعالیت‌های سیاسی او را ممنوع می‌کند.
۲۵ سپتامبر (۳ مهر): فروپاشی حزب رستاخیز
۳ اکتبر: خمینی پس از اینکه از سوی همسایه ایران، عراق تحت فشار قرار گرفت، عراق را به مقصد کویت ترک کرد تا «لفاظی‌های ضد سازش خود را کم کند». از ورود او به مرز کویت خودداری می‌شود.
۶ اکتبر: خمینی به پاریس می‌رود.
۱۰ اکتبر: خمینی در حومه نوفل لو شاتو در خانه ای که تبعیدیان ایرانی در فرانسه برای او اجاره کرده بودند، اقامت گزید. او از توجه رسانه‌های روزنامه‌نگاران سراسر جهان که برای مصاحبه با او به فرانسه می‌آیند، لذت می‌برد. تصویر و سخنان او تبدیل به یکی از ویژگی‌های روزمره رسانه‌های جهان شد.
۱۱ اکتبر: اعتصاب روزنامه ها
۱۶ اکتبر: اربعین معترضان کشته شده در «جمعه سیاه». عده ای در مسجد جامع کرمان کشته شدند. پیاپی سریع اعتصابات تقریباً تمام بازارها، دانشگاه‌ها، دبیرستان‌ها، تأسیسات نفتی، بانک‌ها، وزارتخانه‌های دولتی، ادارات پست، راه‌آهن، روزنامه‌ها، گمرکات و تأسیسات پستی و غیره را فلج می‌کند و بر سرنوشت شاه مهر می‌زند.
۲۱ اکتبر: کارگران صنعت نفت ایران دست به اعتصاب زدند.
۴ نوامبر: شورش‌های ویرانگر که از تلاش‌های ناموفق شاه برای آشتی با مخالفانش ناامید شده‌اند، تندروهای نظامی تصمیم می‌گیرند به سربازان دستور دهند «کنار بایستند و اجازه دهند تا گروه‌ها تا دلشان بسوزند و ویران کنند». هزاران مغازه، بانک، رستوران و دیگر ساختمان‌های عمومی آسیب دیده‌اند. شریف امامی نخست‌وزیر آشتی جو استعفا داد. یورش ارتش به دانشگاه تهران، دانشجویان شرکت کننده در تظاهرات کشته شدند.
۵ نوامبر: شاه محمدرضا پهلوی از تلویزیون قول داد که اشتباهات گذشته را تکرار نکند و جبران کند و گفت: «من صدای انقلاب شما را شنیدم… من به عنوان شاه ایران و همچنین یک شهروند ایرانی نمی‌توانم انقلاب شما را تأیید نکنم.»
۶ نوامبر: ژنرال غلامرضا ازهاری به عنوان نخست‌وزیر منصوب شد. حکومت نظامی را اجرا می‌کند.
۸ نوامبر: شاه محمدرضا پهلوی سیزده تن از اعضای برجسته رژیم خود را دستگیر کرد.
۲۷ نوامبر: میلیون‌ها نفر در سراسر کشور با دیدن چهره خمینی در ماه جشن «گریه» و «پریدن» می‌گیرند، پس از آن‌که شایعه‌ای بر سر زمین می‌پیچد که چهره امام در این شب ظاهر می‌شود. حتی حزب توده هم داستان را پذیرفته است.
۱۰ و ۱۱ دسامبر: تاسوعا و عاشورا. حدود ۱۷ میلیون نفر «بالا و پایین کشور با راهپیمایی مسالمت آمیز خواستار برکناری شاه و بازگشت خمینی شدند.» قطعنامه ۱۷ ماده ای در این تظاهرات ارائه می‌شود که «آیت‌الله را رهبر مردم ایران اعلام می‌کند» و از ایرانیان می‌خواهد که تا سرنگونی شاه مبارزه کنند.
۲۹ دسامبر: شاپور بختیار، سیاستمدار اپوزیسیون دیرینه، زمانی که شاه برای ترک کشور آماده می‌شود، توسط شاه به عنوان نخست‌وزیر انتخاب شد. آخرین نخست‌وزیر حکومت پهلوی.