روابط ایالات متحده آمریکا و عراق
مداخله کردها، ۱۹۷۲–۱۹۷۵

پس از توافق مارس، مقام‌های ایران و اسرائیل تلاش کردند تا دولت نیکسون را متقاعد کنند که این توافق بخشی از توطئه شوروی برای آزاد کردن ارتش عراق برای تجاوز به ایران و اسرائیل است، اما مقام‌های آمریکایی با اشاره به اینکه عراق این ادعاها را رد کردند. در ۲۳مارس ۱۹۷۰پاکسازی اعضای ICP را از سر گرفت و صدام در سفرش به مسکو در ۴تا ۱۲اوت با استقبال «سرد» مواجه شد و طی آن وی درخواست تعویق بدهی خارجی قابل توجه عراق را کرد.  عراق و شوروی در اواخر سال۱۹۷۱در پاسخ به اتحاد رو به وخامت اتحاد جماهیر شوروی با رهبر مصر انور سادات، که پس از مرگ ناصر در ۲۸سپتامبر ۱۹۷۰جانشین جمال عبدالناصر شد، به سرعت بهبود یافت. قرارداد محرمانه تسلیحاتی با شوروی در سپتامبر ۱۹۷۱، که در جریان سفر دسامبر آندری گرچکو، وزیر دفاع شوروی به بغداد نهایی شد و «کل کمک‌های نظامی شوروی به عراق را به بیش از ۷۵۰میلیون دلار رساند»، وزارت امور خارجه عراق هر گونه تهدیدی برای ایران بود تردید داشت. در ۹آوریل ۱۹۷۲،الکسی کوسیگین، نخست‌وزیر شوروی، «پیمان دوستی و همکاری ۱۵ساله» را با البکر امضا کرد، اما مقام‌های ایالات متحده از این تحول «در ظاهر آشفته» نشدند، زیرا، طبق برای کارکنان شورای امنیت ملی، این «غافلگیرکننده یا ناگهانی» نبود، بلکه اوج روابط موجود بود.
گفته می‌شود که نیکسون در ابتدا مشغول دنبال کردن سیاست تنش زدایی خود با اتحاد جماهیر شوروی و اجلاس سران مسکو در ماه مه ۱۹۷۲بود، اما بعداً در سفر ۳۰تا ۳۱مه خود به تهران به دنبال کاهش نگرانی‌های محمدرضا پهلوی در مورد عراق بود. نیکسون در دیدار ۳۱ماه مه با محمدرضا پهلوی، متعهد شد که ایالات متحده «دوستان [خود] را ناامید نخواهد کرد» و قول داد که برای مقابله با توافق اتحاد جماهیر شوروی، تسلیحات پیشرفته (از جمله F-14و F-15) به ایران ارائه دهد. برای فروش جت‌های Mig-23عراق. به گفته مشاور امنیت ملی نیکسون و بعدها وزیر امور خارجه، هنری کیسینجر، و بسیاری از دانشمندان، نیکسون همچنین با انجام عملیات مخفیانه برای کمک به شورشیان کرد بارزانی در تهران موافقت کرد. (بارزانی پس از سوء قصد به قتل پسرش ادریس در دسامبر ۱۹۷۰که حزب بعث را مسئول آن می‌دانست، اتحاد خود با ایران و اسرائیل را از سر گرفته بود) با این حال، هیچ گزارش رسمی مبنی بر وقوع این اتفاق وجود ندارد، با تنها سابقه ای که نیکسون این عملیات را تأیید کرد، یادداشت اول اوت کیسینجر به رئیس کمیته بود. بنابراین قابل قبول است که دو عامل دیگر در نهایت نیکسون را متقاعد کرد که علیرغم مخالفت گسترده با حمایت از کردها در وزارت امور خارجه و سیا، این عملیات را تأیید کند: ملی کردن کامل شرکت نفت عراق توسط عراق در ۱ژوئن، پس از اینکه عراق صادرات نفت از رمیلا شمالی را آغاز کرد. اتحاد جماهیر شوروی در آوریل؛ و خروج ۱۵۰۰۰پرسنل نظامی شوروی در ۱۸ژوئیه از مصر، که معاون کیسینجر، ژنرال الکساندر هیگ، جونیور، در ۲۸ژوئیه پیش‌بینی کرد «احتمالاً منجر به تلاش‌های شدید شوروی در عراق خواهد شد.»
از اکتبر۱۹۷۲تا پایان ناگهانی مداخله کردها پس از مارس۱۹۷۵، سیا «نزدیک به ۲۰میلیون دلار کمک، از جمله ۱۲۵۰تن تسلیحات غیرقابل انتساب، به کردها ارائه کرد.» هدف اصلی سیاستگذاران ایالات متحده افزایش توانایی کردها برای مذاکره در مورد توافقنامه خودمختاری منطقی با دولت عراق بود.برای توجیه این عملیات، مقام‌های آمریکایی به حمایت عراق از تروریسم بین‌المللی و تهدیدهای مکرر آن علیه کشورهای همسایه، از جمله ایران (جایی که عراق از بلوچ‌ها و جدایی‌طلبان عرب علیه محمدرضا پهلوی حمایت می‌کرد) و کویت (عراق حمله غیرقانونی به مرز کویت را انجام داد) اشاره کردند. پست و ادعای جزایر کویتی وربه و بوبیان را در ماه مه ۱۹۷۳کرد)، با هیگ اظهار داشت: «شکی نیست که دیدن بعثی‌ها به نفع ما، متحدانمان و سایر دولت‌های دوست در منطقه است. رژیم در عراق تعادل خود را حفظ کرد و در صورت امکان سرنگون شد.»  پس از استعفای نیکسون در آگوست۱۹۷۴، رئیس‌جمهور جرالد فورد در مورد مداخله کردها بر اساس «نیاز به دانستن» اطلاعاتی دریافت کرد. با ترک کیسینجر، رئیس سابق سیا و سفیر سیا در ایران، ریچارد هلمز، آرتور کالاهان از ایستگاه سیا در تهران) و معاون کالاهان برای اجرای واقعی سیاست ایالات متحده.برای جلوگیری از نشت، وزارت امور خارجه از این عملیات مطلع نشد.در واقع، وزارت امور خارجه آرتور لوری را برای ایجاد یک بخش منافع ایالات متحده در بغداد کمی قبل از تصمیم نیکسون برای حمایت از کردها اعزام کرده بود. بخش منافع رسماً در ۱اکتبر ۱۹۷۲افتتاح شد.لوری بارها هشدار داد که جنگ قدرت بین میانه‌روها و افراط‌گرایان در داخل حزب بعث عراق وجود دارد و موضع تهاجمی شاه نسبت به عراق، همراه با بعث. اعتقاد حزب مبنی بر اینکه ایالات متحده به دنبال سرنگونی آن است، به تندروها قدرت داد و در عین حال عراق را وادار کرد تا برای تأمین تسلیحات به سمت اتحاد جماهیر شوروی روی بیاورد. هلمز و سیا تحلیل لوری و پیشنهاد او مبنی بر تلاش ایالات متحده برای بهبود روابط با عراق را رد کردند و هلمز گفت: «[ما] صریحاً شک داریم که در عمل می‌توانیم بدون ایجاد دشمنان افراطی خود به میانه‌روها کمک کنیم.» سیا از این هم فراتر رفت و گزارشی تهیه کرد که هشدار داد «سطح خشونت سیاسی بسیار بالاست. این یک وضعیت و نه یک دولت خوشحال‌کننده برای ایالات متحده است که بتواند با آن تجارت کند." نسبت به ایالات متحده و غرب، مانند امتناع از شرکت در تحریم نفتی به رهبری عربستان سعودی پس از جنگ یوم کیپور، اما این اقدامات تا حد زیادی در واشینگتن نادیده گرفته شد.
در ۱۱مارس ۱۹۷۴، دولت عراق ۱۵روز به بارزانی مهلت داد تا قانون جدید خودمختاری را بپذیرد، که «بسیار کمتر از آنچه رژیم در سال۱۹۷۰به کردها وعده داده بود، از جمله مطالبات طولانی مدت مانند سهم متناسب از درآمد نفت و… گنجاندن شهر نفت خیز و از نظر فرهنگی مهم کرکوک در منطقه خودمختار» و «به رژیم بر هر قانون کردی حق وتو داد». بارزانی اجازه داد تا ضرب الاجل به پایان برسد، و باعث آغاز جنگ دوم عراق و کرد در آوریل شد. اگرچه سیا «۹۰۰۰۰۰پوند سلاح کوچک و مهمات غیرقابل انتساب» را برای آماده شدن برای این حادثه انباشته کرده بود، کردها به دلیل کمبود سلاح‌های ضدهوایی و ضد تانک در موقعیت ضعیفی قرار داشتند. علاوه بر این، مستشاران شوروی در تغییر تاکتیک‌های عراق نقش داشتند که به‌طور قاطع مسیر جنگ را تغییر داد و به ارتش عراق این امکان را داد که در نهایت در جایی که در گذشته شکست خورده بود، به دستاوردهای ثابتی در برابر کردها دست یابد. برای جلوگیری از فروپاشی مقاومت کردها، کیسینجر معامله ای با اسرائیل برای ارائه ۲۸میلیون دلار تسلیحات سنگین به کردها انجام داد، اما همه کمک‌ها بلافاصله پس از اینکه محمدرضا پهلوی و صدام یکدیگر را در یک کنفرانس مطبوعاتی در آغوش گرفتند، به‌طور ناگهانی پایان یافت. در الجزیره در ۶مارس ۱۹۷۵: صدام با امتیازی در مرز آبراه شط العرب در ازای پایان دادن به «همه نفوذ خرابکارانه از هر طرف» موافقت کرده بود. دخالت آشکار و فزاینده ایران که برای جلوگیری از شکست کردها ضروری است از جمله حضور سربازان ایرانی با لباس کردی، که هر بار به مدت ۱۰روز در نبرد شرکت می‌کردند، بنابراین این احتمال را افزایش می‌دهد که ممکن است تشدید بیشتر منجر شود. برای «جنگ باز» بین ایران و عراق همراه با تضمین رهبران عرب از جمله سادات، ملک حسین اردن و هواری بومدین الجزایر مبنی بر اینکه «صدام حسین آماده بود تا عراق را از مدار شوروی خارج کند اگر ایران بخواهد ببرد.» دور کردن [شورش کردها] که آنها را به آغوش شوروی سوق می‌داد» همچنین به شاه کمک کرد که توافق با عراق ضروری و مطلوب است. پس از آن، بیش از ۱۰۰۰۰۰کرد به ایران گریختند، در حالی که دولت عراق به طرز وحشیانه ای کنترل خود را بر کردستان عراق تثبیت کرد تا سال۱۹۷۸بیش از ۱۴۰۰روستا را ویران کرد، ۶۰۰۰۰۰کرد را در اردوگاه‌های اسکان مجدد زندانی کرد، و کارزاری را به راه انداخت. نسل‌کشی علیه کردها در سال1988.
تحقیق‌های لو رفته کنگره به رهبری اوتیس پایک و مقاله نیویورک تایمز در ۴فوریه ۱۹۷۶نوشته شده توسط ویلیام سفایر به شدت بر تحقیق‌های بعدی در مورد انجام مداخله کردها تأثیر گذاشته‌است. در نتیجه، این باور عمومی وجود دارد که مقام‌های ایالات متحده بارزانی را وادار کردند که پیشنهاد اولیه دولت عراق برای خودمختاری را رد کند، بدبینانه با «فروختن» کردها به دستور محمدرضا پهلوی موافقت کرد، و از ارائه هرگونه کمک بشردوستانه به آوارگان کرد خودداری کرد. و به «نامه ای دلخراش» که بارزانی در ۱۰ مارس۱۹۷۵برای کیسینجر ارسال کرد، پاسخ نداد و در آن اعلام کرد: جنبش و مردم ما به شکلی باورنکردنی با سکوت همه نابود می‌شوند.در واقع، اسناد از طبقه‌بندی خارج شده نشان می‌دهد که مقام‌های ایالات متحده به بارزانی نسبت به پیشنهاد او برای اعلام خودمختاری به‌طور یکجانبه هشدار دادند، زیرا آنها می‌دانستند که انجام این کار باعث تحریک دولت عراق می‌شود، حتی اگر هدف از تجزیه دائم عراق و حفظ یک دولت خودمختار کردستان مستلزم اقدامات گسترده‌ای باشد. منابع ناسازگار با انکار قابل قبول با این حال، بارزانی هرگز نمی‌توانست "قانون خودمختاری کم آب شده" عراق را بپذیرد، زیرا با مفاد توافق مارس ناسازگار بود و خواسته‌های برجسته کردها را نادیده می‌گرفت. «فروختن» محمدرضا پهلوی، مقام‌های آمریکایی و اسرائیلی و همچنین مشاوران خود را کور کرد. کیسینجر شخصاً محمدرضا پهلوی را علیه دستیابی به هرگونه توافقی با عراق لابی کرده بود و منطق "تجارت یک دارایی اجباری ارزشمند را زیر سوال برد. برای یک امتیاز متوسط مرزی.»ایالات متحده یک میلیون دلار کمک به آوارگان کرد ارائه کرد و در ۱۷مارس، کیسینجر به نامه بارزانی پاسخ داد: «ما می‌توانیم درک کنیم که تصمیمات دشواری که اکنون مردم کرد با آن روبرو هستند. باعث ناراحتی عمیق آنها می‌شود. ما از شجاعت و وقاری که آن مردم با آزمون‌های زیادی روبرو شده‌اند، تحسین می‌کنیم، و  با آنهاست."ایالات متحده و اسرائیل مجبور شدند کمک‌های خود را کنار بگذارند نقل قول‌های نادرست؛ به دروغ ایالات متحده را به عدم ارائه هیچ گونه کمک بشردوستانه به کردها متهم کرد. و در نهایت، ادعا کرد که کیسینجر به درخواست غم‌انگیز بارزانی پاسخ نداده‌است، در حالی که او در واقع این «مورد کتاب درسی خیانت و دزدی» نبود که گزارش پایک بسیاری از مردم را به آن واداشته بود.» گیبسون اذعان می‌کند که دخالت ایالات متحده منفعت طلبانه بود و «منافع جنگ سرد آمریکا را پیش برد، هرچند نه به‌طور کامل. به قیمت کردها.»یوست هیلترمن تحلیلی متضاد ارائه می‌دهد: «تبرئه نباید بدون صلاحیت باشد. کیسینجر فقط در حدی به کردها اهمیت می‌داد که می‌توانستند در راستای منافع ایالات متحده از آنها استفاده کنند و مطمئناً دیر یا زود آنها را رها می‌کرد.»