جولین مور
حرفه > شناخت جهانی (۱۹۹۷–۲۰۰۲)

در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ و اوایل دههٔ ۲۰۰۰، مور به شهرت چشمگیری در سینما دست یافت. اولین نامزدی اسکار او برای فیلم تحسین‌شدهٔ شب‌های عیاشی (۱۹۹۷) بود که داستان آن دربارهٔ گروهی از افراد شاغل در صنعت پورنوگرافی دههٔ ۱۹۷۰ است. کارگردان فیلم پل توماس اندرسن، قبل از ساخت این فیلم چهرهٔ سرشناسی نبود، اما مور پس از تحت تأثیر قرار گرفتن از فیلم‌نامهٔ «نشاط‌بخش» خود با حضور در این فیلم موافقت کرد. او در این فیلم نقش بازیگر برجستهٔ پورن و شخصیت مادرمانندی به‌نام امبر ویوز را ایفا کرد که مشتاق است دوباره به پسر واقعی خود برسد. مارتین گلنویل از بی‌بی‌سی گفت که این نقش به ترکیبی از اعتماد به نفس و آسیب‌پذیری نیاز دارد و تحت تأثیر کوشش مور قرار گرفت. تایم اوت این نقش‌آفرینی را «معرکه» نامید، و جانت ماسلین از نیویورک تایمز آن را «فوق‌العاده» می‌دانست. مور در کنار نامزدی اسکار برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن، نامزد دریافت جوایز گلدن گلوب و انجمن بازیگران فیلم نیز شد.
مور موفقیتی را که در شب‌های عیاشی به دست آورده بود را در کمدی سیاه لبوفسکی بزرگ (۱۹۹۸) از برادران کوئن ادامه داد. این فیلم در زمان اکران موفقیت‌آمیز نبود، اما پس از آن به یک کلاسیک کالت تبدیل شد. نقش او یک هنرمند فمینیست و دختر شخصیت لبوفسکی بود که با شخصیت جف بریجز درگیر می‌شود. در پایان سال ۱۹۹۸، موفقیت مور با فیلم روانی از گاس ون سنت که بازسازی فیلم کلاسیک به همین نام از آلفرد هیچکاک بود کمتر شد. او در این فیلم نقش لیلا کرین را بازی کرد که نقدهای ضعیفی دریافت کرد و از سوی گاردین به عنوان یکی از گشت و گذارهای «بیهوده» او توصیف شد. مجله باکس آفیس ابراز تاسف کرد که «گروهی از افراد بسیار با استعداد چندین ماه از عمر خود را برای این فیلم تلف کردند».
در پی همکاری مجدد با رابرت آلتمن برای کمدی سیاه اقبال کلوچه (۱۹۹۹)، مور در فیلم شوهر ایده‌آل ایفای نقش کرد. این فیلم از الیور پارکر از نمایشنامه‌ای نوشتهٔ اسکار وایلد اقتباس شده‌است. نقش او که در لندن و در پایان قرن نوزدهم جریان دارد، برایش نامزدی جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر زن در فیلم موزیکال یا کمدی را به همراه داشت. او همچنین در آن سال برای ایفای نقش در پایان رابطه (۱۹۹۹) در رشتهٔ بهترین بازیگر زن درام نامزد شد. مور در این فیلم که بر اساس رمانی از گراهام گرین ساخته شده، در دههٔ ۱۹۴۰ بریتانیا با ریف فاینز در نقش یک همسر زناکار حضور یافت. منتقد مایکل سراگو برای این نقش او را ستایش کرد و نوشت که بازی او «اساس مهمی است که تماشای [فیلم] را ضروری می‌کند». مور برای دومین بار نامزد دریافت جایزهٔ اسکار شد که اولین نامزدی او در رشتهٔ بهترین بازیگر زن بود و همچنین نامزد دریافت جوایز فیلم بفتا (بفتا) و جوایز انجمن بازیگران فیلم (SAG) شد.
در بین دو اجرای خود که نامزد جایزه گلدن گلوب شده بود، مور در نقشه‌ای از جهان با بازی سیگورنی ویور، نقش مکمل یک مادر داغدیده را ایفا کرد. پنجمین و آخرین فیلم او در سال ۱۹۹۹، درام تحسین شده مگنولیا بود؛ یک «موزاییک غول‌پیکر» که زندگی چندین شخصیت را در یک روز لس آنجلس شرح می‌دهد. پل توماس اندرسون، در ادامهٔ فیلم شب‌های عیاشی، نقشی را به‌طور خاص برای مور نوشت. هدف اصلی او «دیدن فوران او» بود و او را در نقش یک همسر معتاد به مرفین انتخاب کرد. مور گفته‌است که این نقش بسیار دشوار بود، اما او برایش نامزد دریافت جایزهٔ انجمن بازیگران فیلم شد. او بعدها از سوی هیئت ملی بازبینی فیلم به پاس قدردانی از سه بازی او در ماگنولیا، یک شوهر ایده‌آل و یک نقشه جهان، به عنوان بهترین بازیگر نقش مکمل زن در سال ۱۹۹۹ انتخاب شد.
به غیر از نقش کوتاه او در کمدی شیفته زن‌ها، تنها حضور دیگر مور در سال ۲۰۰۰ در یک فیلم کوتاه اقتباسی از نمایشنامه نه من از ساموئل بکت بود. در اوایل سال ۲۰۰۱، او نقش مأمور اف‌بی‌آی یعنی کلاریس استارلینگ را در فیلم هانیبال که دنباله‌ای بر فیلم سکوت بره‌ها (۱۹۹۱) بود، ایفا کرد. جودی فاستر از بازی مجدد این نقش خودداری کرده بود و کارگردان ریدلی اسکات در نهایت مور را به جای آنجلینا جولی، کیت بلانشت، جیلین اندرسون و هلن هانت انتخاب کرد. تغییر بازیگران زن این نقش مورد توجه مطبوعات قرار گرفت، اما مور ادعا کرد که علاقه‌ای به نقش‌آفرینی‌کردن مانند سبک فاستر ندارد. این فیلم علی‌رغم نقدهای متفاوتی که داشت، ۵۸ میلیون دلار در آخر هفتهٔ افتتاحیه فروش داشت و دهمین فیلم پرفروش سال شد. مور در سال ۲۰۰۱ در سه فیلم دیگر بازی کرد: با دیوید دوکاونی در کمدی علمی تخیلی تکامل، در فیلم عاشقانهٔ همسرش جهانگرد، و با کوین اسپیسی، جودی دنچ و کیت بلانشت در اخبار کشتیرانی. هر سه فیلم با استقبال ضعیفی مواجه شدند.
سال ۲۰۰۲ نقطه اوج حرفهٔ مور بود، زیرا او نهمین بازیگری شد که در همان سال نامزد دریافت دو جایزهٔ اسکار می‌شود. او برای ملودرام دور از بهشت نامزد دریافت جایزهٔ بهترین بازیگر زن شد؛ او در آن نقش یک زن خانه‌دار دههٔ ۱۹۵۰ را بازی می‌کرد که وقتی شوهرش فاش می‌کند همجنس‌گرا است، دنیایش متزلزل می‌شود. این نقش توسط تاد هینز به‌طور خاص برای او نوشته شد و اولین باری بود که این دو پس از فیلم ایمن با هم همکاری کردند؛ مور آن را به «پروژه‌ای بسیار شخصی» توصیف کرده‌است. دیوید رونی از ورایتی «نقش‌آفرینی به‌زیبایی آزمایش‌شده» او را در مورد زنی ناامید که «تحت فشارهای اجتماعی» است را ستایش کرد. منولا دارگیس از لس آنجلس تایمز نوشت: «کاری که مور با نقش خود انجام می‌دهد بسیار فراتر از پارامترهای آن چیزی است که ما آن را بازیگری عالی می‌نامیم که تقریباً طبقه‌بندی را به چالش می‌کشد.» این نقش برای او جایزهٔ بهترین بازیگر زن از ۱۹ سازمان مختلف از جمله جشنوارهٔ فیلم ونیز و هیئت ملی بازبینی فیلم را به همراه داشت.
دومین نامزدی اسکار مور در آن سال برای درام ساعت‌ها بود که او با نیکول کیدمن و مریل استریپ هم‌بازی شد. او دوباره نقش یک زن خانه‌دار مشکل دار دههٔ ۱۹۵۰ را بازی کرد و کنث توران در توصیف او نوشت که «در اصل نقش دور از بهشت خود را تکرار می‌کند». مور گفت که این یک «تصادف تاسف‌بار» بود که نقش‌های مشابه همزمان آمدند و مدعی شد که کاراکترها شخصیت‌پردازی‌های متفاوتی داشتند. پیتر ترورز از رولینگ استون این اجرا را «غم‌انگیز» نامید، در حالی که پیتر بردشاو از گاردین «اجرای فوق‌العاده کنترل‌شده و انسانی» او را تحسین کرد. ساعت‌ها با فروش بالایی همراه بود و نامزد دریافت ۹ جایزهٔ اسکار از جمله بهترین فیلم شد. مور علاوه بر اسکار، نامزد دریافت جایزهٔ بفتا و انجمن بازیگران فیلم در رشتهٔ بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد و به‌طور مشترک با کیدمن و استریپ در جشنواره بین‌المللی فیلم برلین جایزهٔ خرس نقره‌ای برای بهترین بازیگر زن را دریافت کرد.