stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سلطان‌حسین تابنده گنابادی
تحصیلات حوزوی

ابتدا دروس فقه، اصول، فلسفه، منطق و کتب مهم در این علوم مانند "معالم الاصول"، "شرایع"، "شرح لمعه" و نیز "شرح منظومه حکمت و منطق" اثر ملاهادی سبزواری را نزد پدر خود فرا گرفت.

سپس در سال ۱۳۱۰ به دستور پدرش برای تکمیل تحصیلات به اصفهان (که در آن ایام مجمع استادان علوم عقلی و نقلی بود) نقل مکان نموده، در مدرسه صدر ساکن شد.

در آنجا "الاشارات و التنبیهات" ابن سينا و قوانین الاصول میرزای قمی را نزد شيخ محمدحكيم خراساني گنابادي، کتاب "اسفار"  را نزد شیخ محمود مفید، مکاسب را نزد حاج آقا رحیم ارباب، "فرائد الاصول" را نزد سید مرتضی خراسانی (معروف به «جارچی»)، "کفایة الاصول" را نزد سید محمد نجف‌آبادی و هیئت، ریاضیات، طب سنتی، علوم غریبه و فصوص الحکم را نزد اسدالله ایزدگشسب (درویش ناصر علی) فراگرفت.
اجازات فقهی

در اصفهان از سید مهدی درچه‌ای و محمدرضا مسجدشاهی اصفهانی و در نجف از محمدحسین کاشف‌الغطا اجازهٔ روایت دریافت نمود.
اجتهاد

در اصفهان از سید محمد نجف‌آبادی اصفهانی و در نجف از محمدحسین کاشف‌الغطا اجازه اجتهاد گرفت.
تحصیلات دانشگاهی

وی در سال ۱۳۱۵ به تهران رفت، در حجره‌ای در مدرسه سپهسالار ساکن و تحصیلات دانشگاهی را همزمان در  دانشکده معقول و منقول و دانشسرای عالی آغاز نمود.

او که در این ایام شاگرد استادانی مانند سید محمدکاظم عصار، سید محمد مشکات و میرزا مهدی آشتیانی بود، در سال 1318 دوره کارشناسی هردو مرکز را با درجه علمی عالی به پایان برد.
موضوع پایان‌نامه دانشکده معقول و منقول "سیر تکاملی و حرکت جوهریه" و موضوع پایان‌نامه دانشسرای عالی "فلسفه فلوطین: رئیس افلاطونیان" بود.
آشنایی به زبانهای خارجی

به عربی و فرانسه تسلط داشت و اندکی نیز به زبان آلمانی آشنا بود.
تشکیل خانواده

در اسفند ۱۳۱۶ (عید غذیر ۱۳۵۶ هجری قمری) با دختر «دکتر علی نورالحکماء» ازدواج کرد که حاصل این ازدواج، سه دختر و دو پسر (علی تابنده و محمد تابنده) هستند.
کسب معیشت

کشاورزی را پربرکت‌ترین و والاترین مشاغل می‌دانست و از آن امرار معاش می‌نمود. همچنین در مقاطعی از عمر به تدریس نیز می‌پرداخت.
تشرف و آغاز سلوک

در شب جمعه ۱۰ ربیع‌الثانی ۱۳۴۹ هجری قمری (۱۳ شهریور ۱۳۰۹ هجری شمسی) به دلالت حاج ملاعبدالله صدرالاشراف، در حضور حاج شیخ عبدالله حائری (رحمت علیشاه) و به دست پدرش (صالحعلیشاه) توبه نموده و مشرف شد.
اجازه اقامه جماعت فقری

در تاریخ ۱۵ شعبان ۱۳۶۹ قمری از طرف «صالح علی شاه» قطب وقت سلسله، اجازه اقامه جماعت و تعلیم اوراد و اذکار لسانی برای وی صادر شد.
اجازه دستگیری

در ۱۱ ذیقعده ۱۳۶۹ فرمان دستگیری با لقب «رضا علی» برایش صادر شد.
فرمان قطبیت

فرمان قطبیت در تاریخ ذیقعده ۱۳۷۹ هجری قمری توسط پدرش صالح علی شاه صادر شده و به لقب رضاعلیشاه مفتخر گردید.
مشایخ

مشایخ او عبارت بودند از : محمدجواد آموزگار (درویش ظفرعلی)، محمد راستین (درویش رونقعلی)، شیخ عبدالله صوفی املشی (درویش عزت‌علی)، سید محمدعلی فانی طباطبائی (درویش فیض‌علی)، سید هبةالله جذبی (درویش ثابت‌علی)، عبدالغفور حسن‌زاده (درویش ناصرعی)، شیخ عزیزالله محقق نجفی (درویش مظفرعلی)، علی تابنده (درویش محبوب‌علی)، یوسف مردانی (درویش صدق‌علی)، محمدعلی ناصوتی (درویش هدایت‌علی) و میرمطلب میرزاده گراشی (مشتاق‌علی)
مهاجرت و اقامت در تهران

در اسفندماه ۱۳۵۷ به دلیل شدت پیدا کردن ناخوشی قلبی و نیاز به پیگیری دائمی شرایط جسمی، ناگزیر از بیدخت به تهران مهاجرت نموده و تا پایان عمر در این شهر سکونت نمود.
سیر آفاق و انفس

۱۳۲۴ شمسی (۱۳۶۵ قمری) : سفر به عراق (بغداد، کاظمین، سامراء، کربلا، نجف، کوفه و حله)،لبنان (بیروت)، سوریه (دمشق و حلب)، مصر (قاهره)، فلسطین (قدس و حیفا)
۱۳۲۹ شمسی (۱۳۶۹ قمری) : سفر حج ، سوریه، لبنان و اردن
۱۳۳۳ شمسی (۱۳۷۴ قمری) : سفر به سوئیس (ژنو و برن)، فرانسه (پاریس)
۱۳۳۶ شمسی (۱۳۷۷ قمری) : سفر به افغانستان (هرات، کابل و غزنه) و پاکستان (پیشاور، لاهور و کراچی)
سفرهای متعدد به هندوستان در سالهای ۱۳۵۸، ۱۳۵۹، ۱۳۶۱ و ۱۳۶۳
آثار خیریه عام‌المنفعه

در بیدخت و گناباد : كمك به نوسازي شهر بيدخت پس از زلزله سال ۱۳۴۷، تعمير مسجد جامع بيدخت که در زلزله نیز آسیب دیده بود، تأسيس حسينيه و نماز خانه در محله‌ای که پس از زلزله ساخته شد، مرمت مسجد و آب‌انبار ثموئی گناباد، تأسيس چندین حوضخانه و قسمت بانوان حمام صالح‌آباد
در مجموعه مزار سلطانی بیدخت : تکمیل کتابخانه سلطانی مزار سلطانی بیدخت و تاسیس مهمانسرای مزار سلطانی بیدخت
در شهرری و تهران : تعمير و ترميم مزار سعادتي (مدفن سعادت علیشاه اصفهانی و نورعلیشاه ثانی) در شهرري، تجديد بناي حسينية حائری تهران، تجديد بناي ساختمان حسينية اميرسليماني تهران پس از آتشسوزی سال 1358، تأسيس كتابخانة صالح در ساختمان تازه حسينية اميرسليماني تهران و تأسيس درمانگاه خيريه صالح
در سایر مناطق کشور : مرمت و توسعة مقبره شيخ ابوالقاسم گرکانی در تربت حيدريه، مرمت و تكميل ساختمان مزار شيخ سعيدبن سلام ابي‌ عمران مغربي در نيشابور، احداث بناي مقبره رحمتعليشاه شیرازی (نایب‌الصدر) در شيراز، مرمت مزار فيضين در گورستان تخت فولاد اصفهان، مرمت و توسعة مزار شيخ اسدالله ايزد گشسب (تکیه ایزدگشسب)، احداث سقاخانة كوثر در آرامستان باغ رضوان اصفهان، مرمت مقبرة ميرزاعلي قهفرخي (درويش ثابتعلي) در قریه قهفرخ در نزدیکی شهرکرد، تعميرات اساسي و توسعة مزار شيخ ابوعلي رودباري در ده‌بوعلی و بازسازي و مرمت مقبرة شيخ احمد غزالي در قزوين
خارج از کشور : تهيه و ارسال یکی از درهای حرم امامان دهم و یازدهم شیعه در سامرا، مرمت مزار حسين عليشاه اصفهاني دركربلا، مرمت و تكميل مقابر مربوط به اقطاب و مشایخ سلسله گنابادی در دكن هندوستان
مخالفت با گاه‌شماری شاهنشاهی

از آنجا که آن را تاریخی مصنوعی می‌دانست که با هدف حذف اسلامیت از هوبت ایرانی به وجود آمده، نه تنها از آن استفاده نمی‌کرد، بلکه فعالانه به مخالفت با آن نیز می‌پرداخت.
آثار و کتب

تجلی حقیقت در اسرار فاجعه کربلا
رساله خواب مغناطیسی ضمیمه کتاب تنبیه النائمین
شرح حال خواجه عبدالله انصاری (رسائل خواجه عبدالله)
نیاز تجلی، ترجمه دعای ابوحمزه ثمالی
فلسفه فلوطین رئیس افلاطونیان اخیر
نابغه علم و عرفان در قرن چهاردهم
فلسفه ابن رشد و ترجمه کتاب (الکشف عن مناهج الادله فی عقاید الملة، چاپ نشده)
سیر تکاملی و حرکت جوهریه (چاپ نشده)
تاریخ و جغرافیای گناباد
یادداشت‌های سفر به ممالک عربی
خاطرات سفر حج
گردش افغانستان و پاکستان
از گناباد به ژنو
رساله رفع شبهات
رهنمای سعادت
نظریه مذهبی به اعلامیه حقوق بشر
قرآن مجید و سه داستان اسرار آمیز عرفانی
التاریخ المختصر فی احوال المعصومین الاربعه عشر
ده سخنرانی
سفرنامه اول هند (مفقود شده)
سفرنامه دوم هند (چاپ نشده)
جنگ خطی یک
جنگ خطی دو
جنگ خطی سه
جنگ خطی چهار (کشکول تابنده)
| عنوان مذهبی | عنوان مذهبی | عنوان مذهبی |
| --- | --- | --- |
| پیشین: محمدحسن گنابادی |  قطب دراویش گنابادی | پسین: نورعلی تابنده |
بلواسکای (شبکه اجتماعی)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
لوگوی فعلی اپ, معرفی‌شده در سال ۲۰۲۳.: لوگوی فعلی اپ, معرفی‌شده در سال ۲۰۲۳.
رابط وب که نمایه کاربر را با پست‌هایش نشان می‌دهد.تصویر صفحه bsky.app، شامل حساب رسمی Bluesky، سپتامبر ۲۰۲۳.: رابط وب که نمایه کاربر را با پست‌هایش نشان می‌دهد.تصویر صفحه bsky.app، شامل حساب رسمی Bluesky، سپتامبر ۲۰۲۳.
گونه وبگاه: خدمات شبکه‌های اجتماعی
در دسترس به زبان:  چندزبانه
مدیر عامل اجرایی: جی گریبر
افراد کلیدی: جک دورسی (هیئت مدیره) جرمی میلر (هیئت مدیره)
شرکت مادر: بلواسکای پی‌بی‌سی
وبگاه: blueskyweb.org bsky.app (شبکه اجتماعی)
نیاز به ثبت نام: الزامی (از طریق کد دعوت؛ لیست انتظار)
شمار کاربران:  ۲ میلیون (تا تاریخ ۱۲ نوامبر ۲۰۲۳ (۲۰۲۳ -11-۱۲))
بلواسکای (انگلیسی: Bluesky) ابتکاری در راستای توسعه پروتکل شبکه اجتماعی غیرمتمرکز است که در سال ۲۰۱۹ توسط توییتر به عنوان یک شرکت درون‌گذارده سازماندهی شد و اولین کارمندان خود را در سال ۲۰۲۱ استخدام کرد تا در همان سال به عنوان یک شرکت سهامی عام مستقل ثبت شود. بلواسکای اولین نسخه خود موسوم به ADX را در اواسط سال ۲۰۲۲ برای عموم منتشر کرد.
اپلیکیشن

بلواسکای در اکتبر ۲۰۲۲ یک لیست انتظار برای اپلیکیشنی که از این پروتکل استفاده می‌کند راه اندازی کرد. در فوریه ۲۰۲۳، نسخه بتای برنامه بلواسکای در بستر آی‌اواس صرفاً برای دعوت‌شدگان منتشر شد. تک‌کرانچ در نقد خود دربارهٔ این نسخه آن را به عنوان «تجربه‌ای کاربردی مشابه توییتر که هنوز قوام نیافته» توصیف کرد.
آکیرا کوروساوا

«کوروساوا» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای دیگر کاربردها، کوروساوا (ابهام‌زدایی) را ببینید.
آکیرا کوروساوا (به ژاپنی: 黒澤 明؛ ۲۳ مارس ۱۹۱۰ – ۶ سپتامبر ۱۹۹۸) کارگردان، نویسنده و تهیه‌کننده ژاپنی بود. وی یکی از تأثیرگذارترین و مهم‌ترین فیلم‌سازان تاریخ سینما شناخته می‌شود. او در طول زندگی حرفه‌ای ۵۷ ساله‌اش، ۳۰ فیلم ساخت.
کوروساوا در سال ۱۹۳۶ وارد صنعت فیلمسازی ژاپن شد. بعد از سالها کار به عنوان دستیار کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس در طول جنگ جهانی دوم اولین فیلم اکشن محبوب خود را با نام افسانه جودو (سانشیرو سوگوتا) ساخت. بعد از پایان جنگ فیلم فرشته مست را ساخت که مورد تحسین منتقدان قرار گرفت، در این فیلم کوروساوا از ۱۰ بازیگر ناشناخته استفاده کرد. توشیرو میفونه که در این فیلم به عنوان نقش اصلی بازی کرد از کوروساوا به عنوان یکی از مهم‌ترین فیلمسازان جوان ژاپن یاد کرد. این دو مرد در آینده در ۱۵ فیلم دیگر با هم همکاری کردند.
راشومون (۱۹۵۰) برنده شیر طلایی در جشنواره فیلم ونیز شد. موفقیت تجاری و هنری این فیلم، بازارهای فیلم غربی را برای نخستین بار به روی محصولات صنعت فیلم ژاپن گشود، که به نوبه خود باعث شهرت بین‌المللی دیگر فیلم‌سازان ژاپنی شد. کوروساوا در طول دههٔ ۱۹۵۰ و اوایل دههٔ ۱۹۶۰ هر سال تقریباً یک فیلم کارگردانی کرد، از جمله تعدادی فیلم بسیار مورد توجه (و اغلب اقتباس شده) مانند زیستن (۱۹۵۲)، هفت سامورایی (۱۹۵۴)، سریر خون (۱۹۵۷)، یوجیمبو (۱۹۶۱) و بهشت و دوزخ (۱۹۶۳). پس از دهه ۱۹۶۰ او کم‌کارتر شد. با این حال، کارهای بعدی او—از جمله دو فیلم آخرش، کاگه‌موشا (۱۹۸۰) و آشوب (۱۹۸۵)—همچنان مورد تحسین قرار گرفتند.
کوروساوا در سال ۱۹۹۰ جایزه اسکار یک عمر دستاورد هنری را دریافت کرد. او پس از مرگ از سوی مجله ایژن‌ویک و سی‌ان‌ان به عنوان «آسیایی قرن» در رده «هنر، ادبیات و فرهنگ» معرفی شد و از او به‌عنوان یکی از پنج فردی که بیشترین سهم را در بهبود آسیا در سدهٔ بیستم داشتند، یاد شد. حرفهٔ او در بسیاری از مطالعات مروری و انتقادی و زندگی‌نامه‌ها مورد تقدیر قرار گرفته است.
سرگذشت

آکیرا کوروساوا در ۲۳ مارس ۱۹۱۰ در حومه توکیو به دنیا آمد. او آخرین فرزند خانواده‌ای پرجمعیت بود، اما وقتی کوروساوا به جوانی رسید، بیشتر اعضای خانواده مرده بودند و خانواده کوچک شده بود.
پدر کوروساوا مدیر دبیرستانی وابسته به ارتش ژاپن بود و با درایت و انضباطی سختگیرانه فرزندان خود را تربیت می‌کرد. پدر در عین حال به سینما علاقه‌مند بود و غالباً فرزندان خود را با خود به سینما می‌برد.
سرگذشت > ترک خانه پدری

کوروساوا در هفده‌سالگی خانه پدر را ترک کرد و به دنبال حرفهٔ نقاشی رفت. او در توکیو در محله تفریحات «شبانه»، با برادر بزرگترش هی‌گو هم‌خانه شد. این برادر با عالم هنر محشور بود و زندگی بی‌قیدی داشت. در کنار او آکیرا با سینما و ادبیات و هنرهای نمایشی ژاپن آشنا شد.
هی‌گو در سالن‌های سینما «راوی» شده بود. در زمان سینمای صامت، یک «راوی» کنار اکران فیلم، رو به تماشاگران می‌ایستاد، ماجراها و گفتارهای فیلم را برای تماشاگران تعریف می‌کرد، تا آن‌ها راحت‌تر داستان فیلم را دنبال کنند. با رشد فنی سینما و رواج فیلم‌های ناطق، این حرفه به خطر افتاد، و راویان سینماها بیکار شدند. هی‌گو از درد و غصه خودکشی کرد.
زمانی که کوروساوا به سن جوانی رسید، سه برادر او به کام مرگ فرورفته بودند. پس از مرگ هی‌گو، کوروساوا نقاشی را رها کرد، به استودیوهای تولید فیلم رفت و تقاضای کار کرد. او را به عنوان دستیار کاجیرو یاماموتو، از فیلمسازان صاحب‌نام روزگار، به کار گرفتند.
کوروساوا فراوان مطالعه می‌کرد و ذوق ادبی داشت. او با نیرو و تلاشی خستگی‌ناپذیر به نوشتن فیلمنامه پرداخت و تا سال ۱۹۴۳ برای حدود ۵۰ فیلم سناریو نوشت.
کوروساوا رضایت تهیه‌کنندگان را جلب کرد و در سال ۱۹۴۳ موفق شد اولین فیلم خود را به نام «داستان جودو» کارگردانی کند. این فیلم او را به عنوان کارگردانی بااستعداد در سینمای ژاپن مطرح کرد. پس از جنگ و اشغال کشور توسط نیروهای آمریکایی، صنعت سینمای ژاپن دگرگون شد، اما کوروساوا توانست به کار خود ادامه دهد.
سرگذشت > راشومون نقطه عطف

تا پیش از راشومون (۱۹۵۱) کوروساوا یازده فیلم سینمایی کارگردانی کرده بود، اما با این فیلم بود که نگاه‌ها را در سراسر جهان خیره کرد. این فیلم تحولی بود بنیادین نه فقط در کار کوروساوا، برای سینمای ژاپن که تا آن زمان در غرب چندان شناخته شده نبود. نمایش این فیلم در جشنواره سینمایی ونیز بی‌تردید رویدادی تعیین‌کننده بود. فیلم جایزه «شیر طلایی» فستیوال را برنده شد.
با راشومون تماشاگران غربی از کمال فنی و قدرت بیان فیلمی از ژاپن شگفت‌زده شدند. بسیاری از سینمادوستان برای نخستین بار دریافتند که در ژاپن صنعت سینمایی توانا و مجهز وجود دارد که اینک بزرگ‌ترین چهره آن آکیرا کوروساوا است.
راشومون یک داستان قدیمی را با فرم روایتی پیچیده و چندلایه روایت می‌کند، بدون آن که لحظه‌ای به پراکندگی دچار شود. چفت و بست فیلم محکم، صحنه‌های آن همبسته و ترکیب نهایی آن بی‌نهایت منسجم است. فیلم با زبانی کاملاً تصویری، از چند دیدگاه و زوایای گوناگون دربارهٔ یک قتل بی‌رحمانه گزارش می‌دهد. پس از پخش جهانی «راشومون»، سینمادوستان نه فقط در ژاپن، در سراسر جهان، برای نمایش هر فیلم کوروساوا انتظار می‌کشیدند.
فیلم‌شناسی > کارگردانی

افسانه جودو ۱ (۱۹۴۳)؛ همچنین معروف است به نام (سانشیرو سوگاتا ۱)
زیباترین (۱۹۴۴)
افسانه جودو قسمت دوم (۱۹۴۵)؛ همچنین معروف است به نام (سانشیرو سوگاتا قسمت دوم)
مردانی که بر دم ببر گام می‌نهند (۱۹۴۵)
از جوانی گله‌ای نداریم (۱۹۴۶)
آنها که فردا را می‌سازند (۱۹۴۶)
یکشنبه‌ای فوق‌العاده (۱۹۴۷)
فرشته مست (۱۹۴۸)
دوئل آرام (۱۹۴۹)
سگ ولگرد (۱۹۴۹)
رسوایی (۱۹۵۰)
راشومون (۱۹۵۰)
ابله (۱۹۵۱)؛ بر پایه رمان داستایفسکی
زیستن (۱۹۵۲)
هفت سامورایی (۱۹۵۴)
من در ترس زندگی می‌کنم (۱۹۵۵)
سریر خون (۱۹۵۷)؛ بر پایه مکبث از شکسپیر
در اعماق (۱۹۵۷)؛ بر پایه نمایشنامه ماکسیم گورکی
دژ پنهان (۱۹۵۸)
آدم بد راحت می‌خوابد (۱۹۶۰)
یوجیمبو (۱۹۶۱)
سانجورو (۱۹۶۲)
بهشت و دوزخ (۱۹۶۳)
ریش قرمز (۱۹۶۵)
تورا! تورا! تورا! (۱۹۷۰)؛ (غیررسمی)
دودسکادن(۱۹۷۰)
درسو اوزالا (۱۹۷۵)
کاگه‌موشا (۱۹۸۰)
آشوب (۱۹۸۵)؛ بر پایه تراژدی شاه لیر از شکسپیر
رویاها (۱۹۹۰)
راپسودی در ماه اوت (۱۹۹۱)
مادادایو (۱۹۹۳)؛ آخرین فیلم کارگردانی‌شده توسط کوروساوا
فیلم‌شناسی > فیلم‌نامه‌نویس

اسب (۱۹۴۱)؛ به کارگردانی کاجیرو یاماموتو
انتقام‌گیری برای یک سامورایی (۱۹۵۲)؛ به کارگردانی کازئو موری
شمشیر مزدور (۱۹۵۲)؛ به کارگردانی هیروشی ایناگاکی
قطار افسارگسیخته (۱۹۸۵)؛ به کارگردانی آندری کونچالوفسکی
بعد از باران (۱۹۹۹)؛ تاکاشی کوئیزومی فیلم‌نامه ناتمام کوروساوا را فیلم کرد.
دورا-هیتا (۲۰۰۰)؛ کن ایچیکاوا فیلم‌نامه ناتمام کوروساوا را فیلم کرد.
دریا در حال تماشا است (۲۰۰۲)؛ کی کومای فیلم‌نامه ناتمام کوروساوا را فیلم کرد.
بازی ویدئویی نی او نیز براساس فیلمنامه‌ای ناتمام از این کارگردان ساخته شده است.
جایزه‌ها

کوروساوا طی چند دهه فیلم‌سازی موفق شد جوایز معتبری از جشنواره‌های بین‌المللی به‌دست‌آورد که بخشی از آن‌ها عبارتند از:
جایزه اسکار نامزد بهترین فیلم غیرانگلیسی در سال ۱۹۵۱ برای «راشومون»
جایزه اسکار بهترین فیلم غیرانگلیسی در سال ۱۹۷۵ برای «درسو اوزالا»
جایزه افتخاری آکادمی اسکار برای یک عمر دستاورد سینمایی در سال ۱۹۹۰
نامزد بهترین کارگردانی اسکار برای فیلم «آشوب» در سال ۱۹۸۶
جایزه بهترین فیلم‌نامه از آکادمی فیلم ژاپن در سال ۲۰۰۱ برای «آمه آگارو»
جایزه بهترین فیلم خارجی از جوایز آکادمی فیلم انگلیس (بافتا) در سال ۱۹۸۷ برای «آشوب»
جایزه بهترین کارگردانی از جوایز بافتا در سال ۱۹۸۰ برای «کاگه‌موشه»
جایزه خرس نقره‌ای بهترین کارگردانی جشنواره برلین در سال ۱۹۵۹ برای «دژ پنهان»
جایزه فدراسیون بین‌المللی منتقدان فیلم از جشنواره برلین در سال ۱۹۵۹ برای «دژ پنهان»
جایزه ویژه سنای برلین از جشنواره فیلم برلین در سال ۱۹۵۴ برای «زیستن»
چهار جایزه بهترین فیلم از جوایز ربان آبی ژاپن برای «آشوب»، «کاگه‌موشه»، «ریش‌قرمز» و «دژ پنهان»
نخل طلای جشنواره کن در سال ۱۹۸۰ برای «کاگه‌موشه»
جایزه بهترین فیلم خارجی جوایز سزار فرانسه در سال ۱۹۸۱ برای «کاگه‌موشه»
سه جایزه بهترین کارگردانی از جوایز سینمایی دیوید دی دوناتلو ایتالیا برای فیلم‌های «آشوب»، «کاگه‌موشه» و «درسو اوزالا»
نشان یک عمر دستاورد سینمایی از انجمن کارگردانان آمریکا در سال ۱۹۹۲
جایزه انجمن منتقدان فیلم فرانسه در سال ۱۹۷۸ برای «درسو اوزالا»
جایزه بهترین کارگردان سال از انجمن منتقدان فیلم لندن در سال ۱۹۵۸ برای «آشوب»
نشان یک عمر دستاورد سینمایی از انجمن منتقدان فیلم لس‌آنجلس در سال ۱۹۸۵
جایزه افتخاری دستاورد سینمایی جشنواره فیلم مسکو در سال ۱۹۷۹
جایزه فدراسیون بین‌المللی منتقدان فیلم جشنواره مسکو در سال ۱۹۷۵ برای «درسو اوزالا»
جایزه ویژه جوایز فیلم‌های ورزشی نیکان برای مجموعه آثارش در سال ۱۹۹۸
راه‌اندازی جایزه «آکیرا کوروساوا» در جشنواره فیلم سانفرانسیسکو در سال ۱۹۸۶
جایزه سازمان بین‌المللی سینمای کاتولیک از جشنواره سن‌سباستین در سال ۱۹۸۵ برای «آشوب»
شیر طلایی افتخاری جشنواره ونیز در سال ۱۹۸۲
جایزه جایزه سازمان بین‌المللی سینمای کاتولیک از جشنواره ونیز در سال ۱۹۶۵ برای «ریش قرمز»
شیر نقره‌ای جشنواره ونیز در سال ۱۹۵۴ برای «هفت سامورایی»
شیر طلایی جشنواره ونیز در سال ۱۹۵۱ برای «راشومون»
نشان ارزشمند «لژیون دو اونور» فرانسه در سال ۱۹۸۴
دربارهٔ فیلم‌ساز > حرکت آزاد میان ژانرها و مکتب‌ها

سینمای آکیرا کوروساوا، برخلاف کارهای دو هموطن دیگرش، اوزو و میزوگوچی، بسیار متنوع و پردامنه است. او هر نوع فیلمی ساخته است و آن هم با مهارتی فوق‌العاده، از کمدی‌های سرگرم‌کننده، تا فیلم‌های رئالیستی عمیق، از قصه‌های سامورایی تا درام‌های جنایی مدرن. اما می‌توان گفت که عنصر شعر آن خط قرمزی است که از درون تمام این فیلم‌ها گذر می‌کند.
به کنار از سبک‌ها و گرایش‌های متنوع، فیلم‌های کوروساوا را می‌توان به دو دستهٔ کلی تقسیم کرد: فیلم‌های «جیدای‌گکی» که ماجراهای تاریخی و به ویژه داستان‌های اسطوره‌ای قهرمانان سامورایی را روایت می‌کنند و فیلم‌های «گندای‌گکی» که به مضامین اجتماعی روز می‌پردازند.
اگرچه کوروساوا در هر دو ژانر فیلم‌های درخشان و ماندگاری آفریده است، شهرت جهانی او بیشتر مرهون فیلم‌های سامورایی است که با بافت دراماتیک قوی، طنز هوشمندانه، ریتم تند، نوآوری‌های تکنیکی، فضاسازی و نورپردازی فوق‌العاده ارائه شده‌اند.
دربارهٔ فیلم‌ساز > استحکام بافت فیلم

در سینمای کوروساوا دو نکته چشمگیر است: یکی انسجام درونی بافت داستان و دیگری استحکام تکنیکی اثر. کوروساوا خود نویسنده‌ای ماهر بود و جزئیات فیلمنامه را با چیره‌دستی، ریزبینی، نکته‌سنجی و توازن دقیق تدوین می‌کرد. در ساختار سینمایی نیز، او در صحنه‌آرایی، فضاسازی، هدایت بازیگران و مونتاژ با مهارتی حرفه‌ای کار کرده است.
با تکیه بر این توانایی‌هاست که کوروساوا به راحتی هم با دستمایه‌های تاریخی و حماسی کار می‌کند، هم با داستان‌های مردم‌پسند و هم با متون دشوار ادبیات جهان.
نفوذ برخی از سبک‌های غربی، به ویژه فیلم‌های جنایی و سینمای وسترن در فیلم‌های این کارگردان آشکار است. کوروساوا به ویلیام شکسپیر و داستایفسکی عشق می‌ورزید. اقتباس‌های سینمایی او از آثار شکسپیر (مکبث و شاه لیر)، داستایفسکی (رمان ابله) و ماکسیم گورکی (نمایشنامه «در اعماق») آثار سینمایی موفقی بوده‌اند.
گاهی به کوروساوا ایراد گرفته‌اند که نگاه خود را بیش از اندازه به «غرب» دوخته است.
اما باید به خاطر داشت که او از فرهنگ نمایشی ژاپن، تئاتر نو و کابوکی، سینمای مردمی ملت خود نیز بسیار چیزها آموخته و در سینمای خود بازتاب داده است.
از میان سینماگران ژاپنی، احتمالاً کوروساوا بیش از همکارانش به زبان جهانی سینما می‌اندیشید؛ او نه فقط دستاوردهای سینمای غرب را با کنجکاوی دنبال می‌کرد، بلکه علاقه داشت با تودهٔ تماشاگر غربی ارتباط برقرار کند.
دربارهٔ فیلم‌ساز > شیفتهٔ زیبایی واقعی

سینمای کوروساوا رئالیسمی پراحساس است، که قصد دارد با استفاده از تمام شگردهای نمایشی و افزارهای فنی تماشاگر را تحت تأثیر قرار دهد. شعر واقعیت باید هرچه صریح‌تر و شفاف‌تر، و با قدرت هرچه تمامتر بیان شود، تا بر دل تماشاگر بنشیند و او را تحت تأثیر قرار دهد.
کوروساوا به تخیل و احساس بازیگر اهمیت می‌داد. از بازیگران می‌خواست که به نقش‌ها با حس واقعی و قابل قبول جان بدهند. در اجرای طرح‌های سینمایی همیشه به واقعیت پای‌بند بود. در فیلم‌هایی مانند «زیستن»، «هفت سامورایی» و «دودسکادن» عنصر شعری موج می‌زند، اما واقعیت در هرحال برجسته و مقاوم باقی می‌ماند.
کوروساوا به عناصر طبیعت و تغییرات جوی علاقه‌مند بود و از آن برای القای مفاهیم حسی استفاده می‌کرد: رگبار تند در اولین صحنه «راشومون» و آخرین صحنه «هفت سامورایی»، گرمای طاقت‌فرسا در فیلم «سگ ولگرد»، برف آرام در فیلم «زیستن»، مه در «سریر خونین»، باد شدید در «یوجیمبو» و "درسو اوزالاً.
دربارهٔ فیلم‌ساز > تکنیک کار

سبک کار کوروساوا در خدمت هدف او یعنی بازآفرینی شاعرانهٔ واقعیت بود. او به استفاده از عدسی‌های بسته علاقه داشت که تصویر را اندکی «نرم» می‌کند و اجازه می‌دهد که چهره بازیگر از فاصله دور گرفته شود. دوربین نباید زیادی به هنرپیشه نزدیک شود و در بازی او مزاحمت ایجاد کند.
در فیلم‌برداری معمولاً از چند دوربین استفاده می‌کرد، تا بازی هنرپیشه با جابه‌جایی و دخالت مداوم دوربین مختل نشود و حس بازی از بین نرود. این شیوه دست او را در مونتاژ فیلم نیز که معمولاً خودش انجام می‌داد، باز می‌گذاشت.
کوروساوا استادی کمال‌گرا بود و برای رسیدن به بهترین تأثیرات سینمایی به‌طور مداوم و خستگی‌ناپذیر یک صحنه را تکرار می‌کرد، و گاه بازیگران و همکاران فنی خود را می‌آزرد. او همیشه با گروهی معین کار می‌کرد که او را می‌شناختند و از ذوق و سلیقه او باخبر بودند. کوروساوا نیز از ظرفیت‌ها و توانایی‌های آن‌ها اطلاع کافی داشت.
توشیرو میفونه، بازیگر نامی ژاپن، که با چهره جذاب، بازی روان و پرانرژی در ۱۶ فیلم با کوروساوا همکاری کرده بود، سرانجام پس از فیلم «ریش قرمز» همکاری خود را با او قطع کرد، و دیگر حاضر نشد در فیلم‌های او بازی کند.
ستاره اقبال کوروساوا حدوداً از سال ۱۹۷۰ با شکست تجارتی فیلم غم‌انگیز «دودسکادن»، تا حدی رو به افول گذاشت. پس از آن استاد با فیلم "درسو اوزالاً به بازگشتی افتخارآمیز دست زد. این فیلم در جشنواره فیلم مسکو (۱۹۷۵) جایزه بزرگ جشنواره را به دست آورد و در همان سال اسکار بهترین فیلم خارجی را از آن کوروساوا کرد.
آخرین فیلم کوروساوا به نام «مادادایو» (هنوز نه، محصول ۱۹۹۳) داستان زندگی یک نویسنده و استاد دانشگاه بازنشسته را روایت می‌کند، که شاگردان سابق همچنان به نزد او می‌آیند و او را به زندگی پیوند می‌دهند. گویی خود کوروساوا است که با فیلم‌هایش در میان ما زندگی می‌کند.
کتاب

گفتگو با کوروساوا، اثر برت کاردولو، ترجمه آرمان صالحی، نشر شورآفرین، چاپ دوم ۱۳۹۹.
آکیرا کوروساوا، اثر شارل تسون، ترجمه نادر تکمیل همایون، نشر دیبایه، چاپ اول ۱۳۹۲
آرامگاه آکیرا کوروساوا
سید حسین موسویان (فعال سیاسی)

با سید حسین موسویان (دیپلمات) اشتباه نشود.
| سید حسین موسویانسید حسین موسویان | سید حسین موسویانسید حسین موسویان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۲۰ خورشیدی تهران
ملیت: ایرانی
شهروندی: ایرانی
تحصیلات: پزشک متخصص داخلی (قلب و گوارش)
محل تحصیل: تهران
پیشه(ها): پزشک ، فعال سیاسی  ، فرهنگی و فعال مدنی
مکتب: ملی‌گرا
آثار برجسته: رئیس هیئت رهبری- اجرایی و رئیس شورای مرکزی جبهه ملی ایران
دوره: تاریخ معاصر ایران
حزب سیاسی: جبهه ملی ایران
والدین: حاج سید ابوالقاسم موسویان
وبگاه: https://drhosseinmousavian.com/
سید حسین موسویان (زاده اسفند ۱۳۲۰ در تهران)، در حال حاضر رهبر جبهه ملی ایران است.
خانواده

وی نوه دختری سید ابوالقاسم سدهی اصفهانی (فوت ۱۲۹۹ مکه) است.
پدرش سید ابوالقاسم موسویان رئیس صنف بارفروشان و از تجار گندم و جو بود و به عنوان نماینده اصناف در شورای عالی اصناف عضویت یافته و به طرفداری از دولت ملی دکتر مصدق شهرت داشت. او پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ از فعالیت‌های سیاسی و تجاری کناره‌گیری نمود و خانه نشین گردید.
حسین موسویان دارای ۴ برادر و ۲ خواهر است (یکی از خواهران وی درگذشته است).
تحصیلات

دکتر موسویان تحصیلات ابتدایی خود را در دبستان ترقی و دبیرستان پهلوی و دبیرستان مروی انجام داده و در سال ۱۳۳۹ وارد دانشکده پزشکی دانشگاه تهران شد. سپس در دوره تخصصی داخلی (قلب و گوارش) فارغ‌التحصیل گردید.
نگارخانه جبهه ملی ایران
جلسه مشترک هیئت اجرایی و هیئت رئیسه شورای مرکزی جبهه ملی ایران - سرای ادیب برومند
سرای ادیب برومند
فعالیت‌های سیاسی

حسین موسویان از سال ۱۳۳۷ و با شرکت و دستگیری در اعتصاب دانش آموزی ۲۰ دی ماه در اعتراض به مصوبه دکتر مهران در شورای عالی فرهنگ و تحمل حبس چند هفته‌ای پس از این اعتراض به صورت جدی وارد عرصه سیاست می‌گردد. و پس از شروع فعالیت‌های جبهه ملی ایران به عنوان نماینده دانشجویان دانشکده پزشکی در دوره‌های مختلف در سازمان دانشجویی جبهه ملی ایران فعالیت می‌نماید که منجر به دستگیری‌های متعدد او در طی حضورش در جبهه ملی دوم (جبهه ملی ایران) گردید. او تا انتهای دوره پهلوی دوم ۹ بار دستگیر می‌گردد.
سید حسین موسویان در سال ۱۳۵۶ و با آغاز فعالیت دوباره جبهه ملی به عنوان عضو هیئت اجرایی و شورای مرکزی جبهه ملی ایران مشغول می‌گردد و پس از پیروزی انقلاب و آغاز فعالیت‌های کلوب جبهه ملی به عنوان مسوول سازمانهای جبهه ملی و تشکیلات فعالیت می‌نماید. او در کنار مهدی آذر و اصغر پارسا مسوولیت اداره پیام جبهه ملی را عهده‌دار می‌گردد.
دکتر موسویان در متینگ‌های جبهه ملی ایران علیه قانون اساسی و انتخابات مجلس شورای ملی فعالیت کرده و پس از اعلام حکم ارتداد جبهه ملی ایران توسط آیت الله خمینی به مدت ۲ سال به‌صورت مخفیانه زندگی می‌نماید.
با آغاز فعالیت‌های جبهه ملی پنجم به رهبری ادیب برومند مقرر گردید برای اداره امور جبهه ملی ۲ نفر از اعضای باقی‌مانده هیئت رهبری، ادیب برومند و علی اردلان، ۲ نفر از اعضای هیئت اجرایی پرویز ورجاوند و سید حسین موسویان و ۲ نفر از شورای مرکزی حسین شاه‌حسینی و حسن لباسچی هیئت اجرایی را به‌صورت مشترک تشکیل دهند.
حسین موسویان در انتخابات پلنوم الله‌یار صالح به سمت عضو شورای مرکزی انتخاب گردید و سپس از سوی اعضای شورا مسوولیت ریاست هیئت اجرایی و رئیس تشکیلات جبهه ملی به ایشان واگذار گردید. او پس از ترمیم شورای مرکزی جبهه ملی ایران در سال ۱۳۹۴ مجدداً به عضویت هیئت اجرایی و ریاست ان انتخاب شد.
سیدحسین موسویان پس از درگذشت ادیب برومند از سوی شورای مرکزی جبهه ملی ایران به سمت ریاست شورای مرکزی و ریاست هیئت رهبری-اجرایی جبهه ملی ایران انتخاب شد.