stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
نگرش سیاسی بهرام بیضایی
آزادی‌خواهی > عرصهٔ غیرنمایشی > انقلاب: سرنگونیِ «پادشاهیِ مشروطه» و برآمدنِ «جمهوریِ اسلامی» و «ولایتِ مطلقه»

موضعِ بیضایی در نسبت با جنبشِ مشروطهٔ ایران تا حدّی در نمایشنامهٔ ندبه پیداست: بدبینی به مستبدّ و مشروطه‌خواه هر دو. رابطهٔ بیضایی با انقلابیانِ ۱۳۵۷ — به قولِ خودش «مردمِ خُوشباورِ پنجاه‌وهفت» — نیز بی درگیریِ فکری و مرامی نبود: بسیاری از چپ‌ها و اسلام‌گرایان او را از خود نمی‌دانستند و بیشترِ مبارزانِ انقلابی، از جلال آل احمد تا سعید سلطان‌پور، به قولِ ناقدی «چپ‌های دیروز، دست راستی‌های فردا»، بر اساسِ اندیشه‌های ژدانفی، مرتجع می‌شناختندش. با این همه، او طرفدارِ پادشاهیِ پهلوی هم نبود؛ همچنان که «مسئولین حکومتی» هم «اصلاً دید انتقادی بیضایی را قبول نداشتند.» غفّار حسینی در آبانِ ۱۳۵۸ اندیشهٔ سیاسیِ نویسندهٔ مرگ یزدگرد را چنین به عبارت درآورد: «طبقه زحمتکش در ایران هنوز به آن مرحله از آگاهی نرسیده است که خود را «مامای» تاریخ بداند.» نویسنده‌ای انقلابی در ۱۳۶۱ آیندهٔ کارِ بیضایی را چنین پیش‌بینی کرد که «راهی» را که او می‌رود «باید بدون نقش توده‌های مردم طی نماید.» بعدها محسن مخملباف متّهمش کرد که «از هیچ چیز دفاع نمی‌کند تا هیچ جا جوابگو نباشد.»
سیاستِ بین‌الملل: از سرزنشِ خودی تا نکوهشِ خارجی

بیضایی در مقالهٔ «پس از صد سال» (۱۳۷۵) نسبتِ فرهنگِ ایران را با شرایطِ شبه‌مستعمراتیش بررسیده است: خارجی تصویرِ درستی از ایرانی به ایرانی نشان می‌دهد. بعدها در مجلس شبیه؛ در ذکر مصایب استاد نوید ماکان و همسرش مهندس رخشید فرزین اشاراتِ روشنی دارد به این که ایرانی از بناهای تاریخیش همچون هدفِ تمرینِ تیراندازی استفاده می‌کند. عجب نیست که انتقادِ «پسااستعمارگرایانه» ازش کرده‌اند. مثلاً حمید دبّاشی انتشارِ عکسِ بیضایی در مجلّهٔ National Geographic در ۱۹۹۹ میلادی را «فاجعه» به‌شمار آورد؛ چراکه، به نظرش، این مجلّه آلتِ فعلِ قدرت‌های مغربی بوده که به واسطه‌اش القای برتریِ خود می‌کرده‌اند. با این حال، نسبتِ ضدّیت با استعمار هم به بیضایی داده‌اند. با این همه، بیضایی همواره به ایران‌دوستی مشهور بوده است.
از واکنش‌های دیگرِ بیضایی به سیاستِ بین‌الملل «شادباش» به اصغر فرهادی بوده «به خاطرِ نامهٔ خودداری از سفرش»، به مراسمِ اسکارِ ۲۰۱۷ میلادی در آمریکا در زمانِ اِعمالِ فرمانِ اجراییِ ۱۳۷۶۹ دونالد ترامپ، «و اعتراضش به همهٔ تندروانی که در رقابت‌های قدرت‌پرستانه و سودجویانهٔ سیاسی چهرهٔ فرهنگیِ ایران را مخدوش می‌کنند و هویتِ بخشی از مردمِ جهان را در تردستی‌های خود به بازی می‌گیرند.»
بیضایی دربارهٔ مهم‌ترین جنگ‌های ایران در زمانِ زندگیِ خودش هم آثاری دارد: فیلم‌نامهٔ اِشغال دربارهٔ اشغالِ ایران در جنگِ بین‌المللِ دوّم چهل سالی پس از اشغال نوشته شد و فیلمِ باشو، غریبه‌ی کوچک دربارهٔ جنگِ ایران با عراق در همان زمانِ جنگ ساخته شد، هرچند تا پس از جنگ اجازهٔ نمایش نگرفت. و جنگ‌های دیگری هم فضا و موضوعِ آثارِ داستانیِ بیضایی بوده است.
دفاع از محیطِ زیست

بیضایی بارها به خاطرِ ویرانیِ کوه‌ها و خشکاندن و بریدنِ درختان به سیاست‌پیشگان، بی مخاطبِ معیّن، اعتراض کرده است؛ از جمله در گفتگویی با خبرگزاریِ ایسنا در مهرِ ۱۳۸۲ و در متنی به نامِ «نوروزنامه» در اسفندِ ۱۳۸۷.
خلیل ملکی (۱۳۴۸−۱۲۸۰)

بیضاییِ جوان از اواخرِ دههٔ ۱۳۳۰ با ملکی خصوصیت و همنشینی و همکاریِ نامربوط به سیاستِ عملیِ روز داشت. پنجاه سالی پس از مرگش به یادش نوشت: «خلیل ملکی یکی از شریف‌ترین مردمانی است که در زندگی دیده‌ام. کسی که تو و بیرون حرفش یکی است.» بنا بر یک گزارشِ ساواک به تاریخِ ۲۴ مهرِ ۱۳۴۷، بیضایی «از سال ۴۰ به بعد روابط خود را با عناصر مورد بحث قطع نموده است.» ولی در واقع چنین نبود؛ و بیضایی، دستِ کم برای تحقیقاتش، باز هم به دیدارِ ملکی رفته بود. غیر از ملکی، از کنجکاویِ بیضایی دربارهٔ یک سیاست‌پیشهٔ دیگر نیز خبر هست: امیر کبیر.
بیضایی در اسفندِ ۱۳۵۸ ممنوعیتِ وارداتِ فیلم‌های ترکی و هندی را حمایت کرد و خواستارِ تسهیلِ ساختِ «فیلم خوب» و مبارزه با واسطه‌گری در بازارِ فیلمِ ایران شد؛ ولی، در عینِ حال، از سانسورِ دولتیِ جدید هم گله کرد. گذشته از چپ‌گرایی و راست‌گرایی در روش، آرزویش چنین به عبارت درآمد که «چه بهتر بود اگر دانش و فرهنگ عمومی چنان بالا میرفت که فیلم مبتذل خودبخود محکوم به انزوا میشد و از میان میرفت، نه با زور . . . .»
«زن، زندگی، آزادی» بر دیواری در ویَن

بیضایی در ستایش و حمایتِ اعتراضاتی که با این شعار در نیمهٔ سالِ ۱۴۰۱ در ایران پدید آمد یک مثنویِ کوتاه گفت و از «آیاتِ کین» و «نظام‌الظالمین» بیزاری نمود. به نظرِ ناقدی او به گواهیِ آثارش «خیلی پیش‌تر و قاطع‌تر، جنبش اخیر و جلوداری زنان را پیش‌بینی و تصویر کرده بود.» نزدیکِ نود سال پیش‌تر داییش، مهدی موافق، در ستایشِ قانونِ کشفِ حجاب قصیده سروده بود. فمینیست‌های فارسی‌زبان اغلب دلیریِ سیاسیِ بیضایی را ستوده‌اند.
لکوونیا، نیوهمپشایر

مکان
| Laconia, New Hampshire | Laconia, New Hampshire |
| --- | --- |
شهر: شهر
Bird's-eye view, Laconia ح. ۱۹۱۱: Bird's-eye view, Laconia ح. ۱۹۱۱
  مهر:   مهر
شعار: City on the Lakes: شعار: City on the Lakes
موقعیت  در شهرستان بلنپ، نیوهمپشایر: موقعیت  در شهرستان بلنپ، نیوهمپشایر
مختصات: ۴۳°۳۱′۳۹″ شمالی ۷۱°۲۸′۱۳″ غربی﻿ / ﻿۴۳٫۵۲۷۵۰°شمالی ۷۱٫۴۷۰۲۸°غربی﻿ / 43.52750; -71.47028: مختصات: ۴۳°۳۱′۳۹″ شمالی ۷۱°۲۸′۱۳″ غربی﻿ / ﻿۴۳٫۵۲۷۵۰°شمالی ۷۱٫۴۷۰۲۸°غربی﻿ / 43.52750; -71.47028
ایالت: نیوهمپشایر
شهرستان: بلنپ
شرکت شهردار: ۱۸۵۵
حکومت: حکومت
 • نوع: Council–manager government
 • شهردار: Edward Engler
 • مدیریت شهری: Scott Myers
 • شورای شهر: Scott Myers
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۶٫۶ مایل مربع (۶۸٫۸ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۲۰٫۰ مایل مربع (۵۱٫۹ کیلومتر مربع)
 • آب: ۶٫۵ مایل مربع (۱۶٫۹ کیلومتر مربع)  ۲۴٫۵۴٪
ارتفاع: ۵۰۲ فوت (۱۵۳ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۱۵۹۵۱
 • تراکم: ۷۹۵/مایل مربع (۳۰۷٫۱/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کدs: ۰۳۲۴۶, ۰۳۲۴۷, ۰۳۲۴۹
کد منطقه: ۶۰۳
FIPS code: ۳۳–۴۰۱۸۰
GNIS feature ID: ۰۸۶۷۹۱۷
وبگاه: www.cityoflaconianh.org
لکوونیا (به انگلیسی: Laconia) شهری در ایالت نیوهمپشایر کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱۵٬۹۵۱ نفر بوده‌است.
ساردژالار

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ارمنستان
| ساردژالار | ساردژالار |
| --- | --- |
استان: آرارات
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (AMT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵ (AMST)
کد منطقه: ؟؟؟ (۳۷۴)
ساردژالار  یک روستا در ارمنستان است که در استان آرارات واقع شده‌است.  در  کیلومتری شمال آرتاشات، مرکز استان آرارات واقع شده است.
میپل گروو، مینه‌سوتا

مکان
| میپل گروو، مینه‌سوتا | میپل گروو، مینه‌سوتا |
| --- | --- |
شهر: شهر
Maple Grove Government Center: Maple Grove Government Center
نام(های) مستعار: The Grove, The Groove, "MG", The Groovy Grove: نام(های) مستعار: The Grove, The Groove, "MG", The Groovy Grove
شعار(ها): Serving Today, Shaping Tomorrow: شعار(ها): Serving Today, Shaping Tomorrow
Location of Maple Grove within شهرستان هنپین، مینه‌سوتا, Minnesota: Location of Maple Grove within شهرستان هنپین، مینه‌سوتا, Minnesota
ایالت: مینه‌سوتا
شهرستان: شهرستان هنپین، مینه‌سوتا
تاسیس‌شده: 1858
ثبت‌شده: 1954
حکومت: حکومت
 • شهردار: Mark Steffenson
مساحت: مساحت
 • شهر: ۳۵٫۰۳ مایل مربع (۹۰٫۷۳ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۳۲٫۶۴ مایل مربع (۸۴٫۵۴ کیلومتر مربع)
 • آب: ۲٫۳۹ مایل مربع (۶٫۱۹ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۹۳۵ فوت (۲۸۵ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • شهر: ۶۱٬۵۶۷
 • برآورد (2014): ۶۶٬۹۴۵
 • تراکم: ۱۸۸۶٫۲/مایل مربع (۷۲۸٫۳/کیلومتر مربع)
 • کلان‌شهری: ۳٬۴۵۹٬۱۴۶
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ ((CDT))
زیپ‌کدs: 55311, 55369
کد منطقه: 763
FIPS code: 27-40166
GNIS feature ID: 0647465
وبگاه: maplegrovemn.gov
میپل گروو (به انگلیسی: Maple Grove) شهری در شهرستان هنپین ایالت مینه‌سوتا در کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۶۱۵۶۷ نفر بوده‌است.
سنت-پراکسد، کبک

Parish municipality در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| سَنت-پرَکسِد | سَنت-پرَکسِد |
| --- | --- |
Parish municipality: Parish municipality
Sainte-Praxède: Sainte-Praxède
سَنت-پرَکسِد: سَنت-پرَکسِد
مختصات: ۴۵°۵۴′ شمالی ۷۱°۱۵′ غربی﻿ / ﻿۴۵٫۹۰۰°شمالی ۷۱٫۲۵۰°غربی﻿ / 45.900; -71.250: مختصات: ۴۵°۵۴′ شمالی ۷۱°۱۵′ غربی﻿ / ﻿۴۵٫۹۰۰°شمالی ۷۱٫۲۵۰°غربی﻿ / 45.900; -71.250
استان:  استان کبک
ناحیه: شودییر-آپالاش
منطقه شهری: له آپالاش
Constituted: January 1, 1944
حکومت: حکومت
 • Mayor: Daniel Talbot
 • Federal riding: Mégantic—L'Érable
 • Prov. riding: Mégantic—L'Érable
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۵۵٫۰۰ کیلومتر مربع (۵۹٫۸۵ مایل مربع)
 • خشکی: ۱۳۶٫۸۶ کیلومتر مربع (۵۲٫۸۴ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۳۶۳
 • تراکم: ۲٫۷/کیلومتر مربع (۷/مایل مربع)
 • Change (۲۰۰۶–۱۱): کاهش۱۴٫۶%
 • Dwellings: ۲۷۴
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۴ (EDT)
Postal code(s): G0N 1E1
کد(های) منطقه: 418 and 581
وبگاه: www.ste-praxede.ca
سَنت-پرَکسِد (به فرانسوی: Sainte-Praxède) قصبه‌ای در منطقه شهری له آپالاش ناحیه شودییر-آپالاش در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این قصبه ۳۴۱ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۱۳۵٫۶۸ کیلومتر مربع است.
کرووا

مکان
| کرووا | کرووا |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
کرووا: کرووا
ناحیه: پیمونت
استان / شهرستان: استان ورسلی (VC)
دهستان: Viancino
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۴٫۲ کیلومتر مربع (۵٫۵ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۶۷ متر (۵۴۸ فوت)
جمعیت (Dec. 2004): جمعیت (Dec. 2004)
 • کل: ۴۳۱
 • تراکم: ۳۰/کیلومتر مربع (۷۹/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Crovatin
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: 13040
پیش‌شماره تلفن: 0161
کرووا (به ایتالیایی: Crova) یک کومونه در ایتالیا است که در استان ورسلی واقع شده‌است.
خصوصیات

کرووا ۱۴٫۲ کیلومترمربع مساحت و ۴۳۱ نفر جمعیت دارد و ۱۶۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
هنر رمانسک در کاستیا و لئون

کلیسای سن ویسنته (آویلا)
هنر رمانسک در کاستیل و لئون اساساً با هنر رُمانسک در بقیه شبه جزیره تفاوتی ندارد، اما برخی از ویژگی‌های خاص خود را دارد. اولین تجلیات در زرگری، عاج و اشیاء فلزی با معرفی مضامین و فنون جدید در این ناحیه یافت شد. یک مثال خوب، تابوت سان خوان باوتیستا (یا تابوت عاج‌ها) در کلیسای سن ایزیدورو در لئون است. اولین هنرمندان رمانسک خارجی بودند و به درخواست شاهان به این ناحیه کوچیدند. آنها به زودی در سرزمین‌های کاستیل و لئون ساکن شدند و مکاتبی را ایجاد کردند که در آن صنعتگران محلی آموزش دیده و شروع به خلق آثاری به سبک جدید کردند. معماری بسیار دیرتر از سرزمین‌های کاتالان و آراگون وارد کاستیل و لئون شد و این اتفاق زمانی افتاد که سلسله سانچوی کبیر در این سرزمین‌ها تأسیس شد و پسرش فرناندو جانشین او شد. اولین ساختمان‌ها همچنان تأثیراتی از سنت  اسپانیایی داشتند. در نیمه دوم قرن یازدهم میلادی و در میانه سلطنت فردیناند اول، که پادشاهی لئون با پادشاهی اخیراً ایجاد شده کاستیل متحد شد، ساخت و ساز رومی در کاستیل و لئون تحت انگیزه سلطنت و به ویژه ملکه‌ها و شاهزاده خانم‌ها، آغاز شد. از آن زمان تا قرن سیزدهم، ساخت آثار رُمانسک مرسوم بود.
هانیه توسلی

| هانیه توسلی | هانیه توسلی |
| --- | --- |
توسلی در سی و دومین جشنواره فیلم فجر: توسلی در سی و دومین جشنواره فیلم فجر
زادهٔ: ۱۴ خرداد ۱۳۵۸ ‏(۴۵ سال) همدان، ایران
تحصیلات: کارشناسی نمایشنامه‌نویسی
محل تحصیل: دانشگاه آزاد اسلامی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۳۷۵–اکنون
هانیه توسلی (زادهٔ ۱۴ خرداد ۱۳۵۸) بازیگر اهل ایران است. وی تنها چند سال پس از شروع حرفهٔ بازیگری، تندیس بهترین بازیگر نقش اول زن را برای بازی در شب‌های روشن (۱۳۸۱) از هفتمین جشن خانه سینما دریافت کرد. توسلی همچنین در سی و یکمین دوره جشنواره فیلم فجر در سال ۱۳۹۱، برای بازی در فیلمِ دهلیز برندهٔ سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول زن شد. او برای فیلم سوءتفاهم (۱۳۹۶) نیز نامزد دریافت سیمرغ بلورین شد.
اوایل زندگی

هانیه توسلی ۱۴ خرداد ۱۳۵۸ در شهر همدان به دنیا آمد.
بازداشت

وی در تاریخ ۲۵ شهریور ۱۴۰۲ به خاطر گذاشتن پستی در صفحه اینستاگرامش دربارهٔ مهسا امینی توسط وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی ایران بازداشت شد.
فیلم‌شناسی

مقالهٔ اصلی: فیلم‌شناسی هانیه توسلی
فیلم‌شناسی > سینما

| سال | فیلم | کارگردان |
| --- | --- | --- |
| ۱۴۰۱ | چرا گریه نمی‌کنی؟ | علیرضا معتمدی |
| ۱۳۹۸ | بی‌صدا حلزون | بهرنگ دزفولی‌زاده |
| ۱۳۹۷ | جهان با من برقص | سروش صحت |
| ۱۳۹۷ | ایده اصلی | آزیتا موگویی |
| ۱۳۹۷ | ما همه با هم هستیم | کمال تبریزی |
| ۱۳۹۷ | کلمبوس | هاتف علیمردانی |
| ۱۳۹۶ | سوءتفاهم | احمدرضا معتمدی |
| ۱۳۹۶ | گرگ‌بازی | عباس نظام‌دوست |
| ۱۳۹۵ | بن‌بست وثوق | حمید کاویانی |
| ۱۳۹۵ | مادری | رقیه توکلی |
| ۱۳۹۴ | سیانور | بهروز شعیبی |
| ۱۳۹۴ | نقطه کور | مهدی گلستانه |
| ۱۳۹۴ | قشنگ و فرنگ | وحید موسائیان |
| ۱۳۹۴ | هفت ماهگی | هاتف علیمردانی |
| ۱۳۹۳ | شکاف | کیارش اسدی‌زاده |
| ۱۳۹۳ | نهنگ عنبر | سامان مقدم |
| ۱۳۹۲ | سه ماهی | حمیدرضا قربانی |
| ۱۳۹۲ | خط ویژه | مصطفی کیایی |
| ۱۳۹۲ | مردن به وقت شهریور | هاتف علیمردانی |
| ۱۳۹۱ | به خاطر پونه | هاتف علیمردانی |
| ۱۳۹۱ | دهلیز | بهروز شعیبی |
| ۱۳۹۰ | ابرهای ارغوانی | سیامک شایقی |
| ۱۳۹۰ | زندگی خصوصی | محمدحسین فرح‌بخش |
| ۱۳۹۰ | مادر پاییزی | سیروس رنجبر |
| ۱۳۸۹ | ندارها | محمدرضا عرب |
| ۱۳۸۹ | آقا یوسف | علی رفیعی |
| ۱۳۸۸ | عصر روز دهم | مجتبی راعی |
| ۱۳۸۸ | کیفر | حسن فتحی |
| ۱۳۸۷ | شیرین | عباس کیارستمی |
| ۱۳۸۶ | صد سال به این سال‌ها | سامان مقدم |
| ۱۳۸۵ | عاشق | افشین شرکت |
| ۱۳۸۵ | غیرمنتظره | محمدهادی کریمی |
| ۱۳۸۴ | زمان می‌ایستد | علیرضا امینی |
| ۱۳۸۴ | عصر جمعه | مونا زندی حقیقی |
| ۱۳۸۳ | دیشب باباتو دیدم آیدا | رسول صدرعاملی |
| ۱۳۸۳ | کافه ستاره | سامان مقدم |
| ۱۳۸۳ | یک شب | نیکی کریمی |
| ۱۳۸۲ | جایی برای زندگی | محمد بزرگ‌نیا |
| ۱۳۸۱ | شب‌های روشن | فرزاد مؤتمن |
| ۱۳۸۱ | گاهی به آسمان نگاه کن | کمال تبریزی |
| ۱۳۸۰ | اثیری | محمدعلی سجادی |
| ۱۳۸۰ | شام آخر | فریدون جیرانی |
| ۱۳۷۹ | آخر بازی | همایون اسعدیان |
فیلم‌شناسی > مجموعه‌های تلویزیونی

۱۳۷۹ - غریبه (جواد اردکانی)
۱۳۸۴ - وفا (محمدحسین لطیفی)
۱۳۸۶ - میوه ممنوعه (حسن فتحی)
۱۳۸۸ - شمس‌العماره (سامان مقدم)
فیلم‌شناسی > شبکه نمایش خانگی

۱۳۹۱ - قلب یخی (فصل سوم) (سامان مقدم)
۱۳۹۲ - شاهگوش (داود میرباقری)
۱۳۹۳ - ابله (کمال تبریزی)
۱۳۹۹ - گیسو (عاشقانه۲) (منوچهر هادی)
۱۴۰۰- زخم کاری (محمدحسین مهدویان)
۱۴۰۱- آکتور (نیما جاویدی)
۱۴۰۱- مگه تموم عمر چندتا بهاره (سروش صحت)
فیلم‌شناسی > فیلم کوتاه و داستانی

۱۳۸۰ - روی جاده نمناک (مهدی کرم‌پور)
۱۳۸۳ - دیروقت (اصغر نعیمی)
۱۳۹۲ - سه ماهی (حمیدرضا قربانی)
فیلم‌شناسی > تئاتر

خشم و هیاهو (مهرداد رایانی، ۱۳۹۶)
نامه‌های عاشقانه از خاورمیانه (کیومرث مرادی، ۱۳۹۵)
مرثیه‌ای برای کتابسوزی‌ها (علی اتحاد، ۱۳۹۳)
قرار (سیامک احصایی، ۱۳۹۲)
آمدیم نبودید رفتیم (رضا حداد، ۱۳۹۱)
جیره‌بندی پر خروس (علی نرگس‌نژاد، ۱۳۹۰)
پروفسور بوبوس (آتیلا پسیانی، ۱۳۸۹)
پدر (نصرالله قادری)
قرمز و دیگران (محمد یعقوبی)
گل‌های شمعدانی (محمد یعقوبی)
جوایز و افتخارات

| سال | جشنواره | بخش | اثر | نتیجه | جایزه | منبع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۳۸۱ | ششمین جشن حافظ | بهترین بازیگر زن | اثیری | نامزدشده | تندیس حافظ |  |
| ۱۳۸۱ | بیست و یکمین جشنواره فیلم فجر | بهترین بازیگر نقش اول زن | شب‌های روشن | نامزدشده | سیمرغ بلورین |  |
| ۱۳۸۲ | هفتمین جشن سینمای ایران | بهترین بازیگر زن | شب‌های روشن | برنده | تندیس زرین |  |
| ۱۳۸۲ | هفتمین جشن حافظ | بهترین بازیگر زن | شب‌های روشن | نامزدشده | تندیس حافظ |  |
| ۱۳۸۳ | بیست و سومین جشنواره فیلم فجر | بهترین بازیگر نقش مکمل زن | جایی برای زندگی | نامزدشده | سیمرغ بلورین |  |
| ۱۳۸۴ | بیست و چهارمین جشنواره فیلم فجر | بهترین بازیگر نقش اول زن | زمان می‌ایستد | نامزدشده | سیمرغ بلورین |  |
| ۱۳۸۸ | یازدهمین جشن حافظ | بهترین بازیگر زن درام تلویزیونی | میوه ممنوعه | نامزدشده | تندیس حافظ |  |
| ۱۳۸۹ | بیست و نهمین جشنواره فیلم فجر | بهترین بازیگر نقش اول زن | ندارها | نامزدشده | سیمرغ بلورین |  |
| ۱۳۸۹ | چهاردهمین جشن سینمای ایران | بهترین بازیگر زن | عصر روز دهم | نامزدشده | تندیس زرین |  |
| ۱۳۹۱ | سی و یکمین جشنواره فیلم فجر | بهترین بازیگر نقش اول زن | دهلیز | برنده | سیمرغ بلورین |  |
| ۱۳۹۲ | هفتمین جشن انجمن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران | بهترین بازیگر نقش اول زن | دهلیز | نامزدشده | تندیس جشنواره |  |
| ۱۳۹۳ | چهاردهمین جشن حافظ | بهترین بازیگر زن | دهلیز | نامزدشده | تندیس حافظ |  |
| ۱۳۹۶ | سی و ششمین جشنواره فیلم فجر | بهترین بازیگر نقش اول زن | سوءتفاهم | نامزدشده | سیمرغ بلورین |  |
| ۱۳۹۸ | نوزدهمین جشن حافظ | بهترین بازیگر زن | کلمبوس | نامزدشده | تندیس حافظ |  |
لی یه (اسکیت باز)

لی یه (انگلیسی: Li Ye؛ زادهٔ ۲۶ december ۱۹۸۳&#۱۶۰;(۱۹۸۳-۱۲-۲۶) (۴۱ سال)) ورزشکار اسکیت سرعت اهل چین است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده‌است.
کینگستون، یوتا

مکان
| Kingston, Utah | Kingston, Utah |
| --- | --- |
شهرک: شهرک
Kingston town office: Kingston town office
Location of Kingston, Utah: Location of Kingston, Utah
مختصات: ۳۸°۱۲′۲۷″ شمالی ۱۱۲°۱۱′۱۲″ غربی﻿ / ﻿۳۸٫۲۰۷۵۰°شمالی ۱۱۲٫۱۸۶۶۷°غربی﻿ / 38.20750; -112.18667: مختصات: ۳۸°۱۲′۲۷″ شمالی ۱۱۲°۱۱′۱۲″ غربی﻿ / ﻿۳۸٫۲۰۷۵۰°شمالی ۱۱۲٫۱۸۶۶۷°غربی﻿ / 38.20750; -112.18667
ایالات آمریکا: یوتا
County: Piute
Settled: 1876
Incorporated: 1935
بنیان‌گذار: Thomas R. King
مساحت: مساحت
 • کل: ۵٫۳ مایل مربع (۱۳٫۸ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۵٫۳ مایل مربع (۱۳٫۸ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۶۰۱۷ فوت (۱۸۳۴ متر)
جمعیت (2000): جمعیت (2000)
 • کل: ۱۴۲
 • تراکم: ۲۶٫۷/مایل مربع (۱۰٫۳/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۷ (Mountain (MST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۶ (MDT)
زیپ‌کد: 84743
کد منطقه: 435
FIPS code: 49-41350
GNIS feature ID: 1442334
کینگستون (به انگلیسی: Kingston) شهری در ایالت یوتا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱۷۳ نفر بوده‌است.
زامورا، میچوآکان

مکان
| زامورا، میچوآکان | زامورا، میچوآکان |
| --- | --- |
Plaza de Armas of Zamora: Plaza de Armas of Zamora
  مهر:   مهر
شعار: Cradle of Illustrious Men: شعار: Cradle of Illustrious Men
ایالت: میچوآکان
Foundation: ۱۸ ژانویه ۱۵۷۴
حکومت: حکومت
 • شهردار: Dr. José Carlos Lugo Godínez 
 • Founder: Martín Enríquez de Almanza
ارتفاع: ۱٬۵۸۰ متر (۵٬۱۸۴ فوت)
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • شهر: ۱۴۱٬۶۲۷
 • کلان‌شهری: ۱۸۶٬۱۰۲
منطقهٔ زمانی: CST
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
Zip code: 59600-59725
وبگاه: http://www.zamora.gob.mx
زامورا، میچوآکان (به اسپانیایی: Zamora, Michoacán) از شهرهای کشور مکزیک است که در ایالت میچوآکان قرار دارد و جمعیت آن طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۱۴۱٬۶۲۷ نفر بوده است.
حوزه انتخابیه کرج، اشتهارد و فردیس

|  کرج، اشتهارد و فردیس |  کرج، اشتهارد و فردیس |
| --- | --- |
حوزهٔ انتخاباتی   مربوط به مجلس شورای اسلامی: حوزهٔ انتخاباتی   مربوط به مجلس شورای اسلامی
موقعیت حوزه در استان البرز: موقعیت حوزه در استان البرز
شهرستان(ها): کرج، اشتهارد، فردیس
استان: البرز
جمعیت: ۲۰۲۴۷۶۵ نفر سال ۱۳۹۰
مقرهای کلان: کرج (مرکز)
حوزهٔ کنونی: حوزهٔ کنونی
کرسی‌ها: ۲ از ۲۹۰ 
نماینده(گان): علیرضا عباسی علی شیرین زاد
حوزهٔ انتخابیه کرج، اشتهارد و فردیس یکی از دو حوزه استان البرز برای انتخابات مجلس شورای اسلامی است. این حوزه به مرکزیت کرج ۲ نماینده دارد.
پی‌نوشت و منبع

↑  «پایگاه اینترنتی مرکز آمار ایران-آمار سال ۱۳۹۰» (PDF). بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۳ ژوئیه ۲۰۱۴. دریافت‌شده در ۲۸ دسامبر ۲۰۱۵.
«جدول حوزه‌های انتخابیه در انتخابات نهمین دورهٔ مجلس شورای اسلامی» (PDF). مرکز پژوهش و سنجش افکار صدا و سیما. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۵ اکتبر ۲۰۱۸. دریافت‌شده در ۲۸ دسامبر ۲۰۱۵.
| ن ب وحوزه‌های انتخابیه مجلس شورای اسلامی در استان البرز | ن ب وحوزه‌های انتخابیه مجلس شورای اسلامی در استان البرز | ن ب وحوزه‌های انتخابیه مجلس شورای اسلامی در استان البرز |
| --- | --- | --- |
|  کرج، اشتهارد و فردیس   ساوجبلاغ، طالقان، نظرآباد و چهارباغ  |  کرج، اشتهارد و فردیس   ساوجبلاغ، طالقان، نظرآباد و چهارباغ  |  |
جانکشن، یوتا

مکان
| Junction, Utah | Junction, Utah |
| --- | --- |
شهرک: شهرک
The old Piute County courthouse: The old Piute County courthouse
Location of Junction, Utah: Location of Junction, Utah
مختصات: ۳۸°۱۴′۱۱″ شمالی ۱۱۲°۱۳′۲۳″ غربی﻿ / ﻿۳۸٫۲۳۶۳۹°شمالی ۱۱۲٫۲۲۳۰۶°غربی﻿ / 38.23639; -112.22306: مختصات: ۳۸°۱۴′۱۱″ شمالی ۱۱۲°۱۳′۲۳″ غربی﻿ / ﻿۳۸٫۲۳۶۳۹°شمالی ۱۱۲٫۲۲۳۰۶°غربی﻿ / 38.23639; -112.22306
ایالت: یوتا
شهرستان: Piute
Settled: 1880
Incorporated: April 7, 1913
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۵٫۰ مایل مربع (۳۸٫۷ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱۴٫۴ مایل مربع (۳۷٫۲ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۶ مایل مربع (۱٫۵ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۶۰۰۷ فوت (۱۸۳۱ متر)
جمعیت (2000): جمعیت (2000)
 • کل: ۱۷۷
 • تراکم: ۱۲٫۳/مایل مربع (۴٫۸/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۷ (MST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۶ (MDT)
زیپ‌کد: 84740
کد منطقه: 435
FIPS code: 49-39590
GNIS feature ID: 1442250
جانکشن (به انگلیسی: Junction) شهری در ایالت یوتا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱۹۱ نفر بوده‌است.
باصری

| 0 | 1 |
| --- | --- |
حدود سرزمین کوچ باصری‌ها  گرمسیر   سرحد: حدود سرزمین کوچ باصری‌ها  گرمسیر   سرحد
بانویی از ایل باصری در جوار تخت جمشید: بانویی از ایل باصری در جوار تخت جمشید
کل جمعیت: کل جمعیت
۷۲٬۰۰۰ نفر (تخمین ۱۳۹۳): ۷۲٬۰۰۰ نفر (تخمین ۱۳۹۳)
مناطق با جمعیت چشمگیر: مناطق با جمعیت چشمگیر
استان فارس: استان فارس
زبان‌ها: زبان‌ها
فارسی : فارسی 
دین: دین
اسلام، شیعه: اسلام، شیعه
ایل باصری (باسری) از عشایر ایرانی‌تبار و فارسی‌زبان ایران به‌شمار می‌رود که بیشتر مردم آن در استان فارس زندگی می‌کنند. این ایل یکی از پنج ایل تشکیل‌دهندهٔ ایلات خمسه است و به خاطر قالی‌ها و گلیم‌های خود شهرت دارد. باصری‌ها حدود صد هزار نفر جمعیت دارند و بیشتر مسلمان و شیعه هستند.
سرحد (ییلاق) ایل باصری در مناطق مرودشت، پاسارگاد و اقلید و گرمسیر (قشلاق) آن در مناطق لارستان، جویم، اوز و جهرم است. امروزه باصری‌ها بیشتر در شهرستان‌های مرودشت، پاسارگاد، شیراز، جهرم، اقلید و سایر مناطق مرکزی فارس ساکن هستند.
پیشینه > ارتباط با پاسارگادیان

شماری از پژوهشگران معتقدند می‌توان باصری‌ها را منتسب به پاسارگادیان و نوادگان آن‌ها در دوره ساسانیان، رَم کاریان، دانست. قلمرو باصری‌ها با قلمرو پاسارگادی‌ها و کاریانیان در ییلاق میانبند و قشلاق یکی است و تغییری نکرده‌است. مقر حکومت باصری‌ها نیز همانند آن‌ها، پاسارگاد در ییلاق و کاریان در قشلاق است. از دیگر شواهد زبان مردم ایل باصری است که گویشی از فارسی‌است که دارای واژگان کهنه و دست‌نخورده فراوانی از زبان فارسی باستان و میانه می‌باشد. برخی پژوهشگران نام باصری را دگرگون شده نام «پاساری» قلمداد کرده که بعدها معرب شده و به شکل کنونی درآمده‌است.
پس از فتح پارس به دست اعراب، خلفای بنی امیه و بنی عباس، برای حفظ موقعیت خویش گروه‌هایی از اعراب را به این منطقه کوچانیدند تا در مواقع ضروری از حمایت آن‌ها بهره‌مند شوند. عرب‌های خمسه که امروزه در بخش‌هایی از فارس ساکنند، از نوادگان همین اعراب هستند. در این دوره به گفته اصطخری امور حکومتی رم کاریان نیز به دست همین گروه اعراب افتاد. بر طبق سخنان مسعودی در سده چهارم نیز در فارس، طایفه‌ای به نام پارسیان زندگی می‌کرده‌اند که احتمالاً از بازماندگان پاسارگادی‌ها و کاریانیان بوده‌اند.
پیشینه > از صفویه تا قاجاریه

در دوره صفوی نیز ایل باصری به گفته فسایی فاقد رئیس و ضمیمه حکومت ایل عرب بود. به دستور کریم خان زند در سال ۱۱۷۱ قمری (۱۱۳۶ خورشیدی) ایل باصری از ایل عرب مستقل شد اما حکومت ایل به میر شفیع خان شیبانی از ایل عرب سپرده شد. نوادگان او که آخرین آن‌ها محمود خان باصری بود، تا سال ۱۲۷۹ قمری (۱۲۴۱ خورشیدی) بر ایل حکومت کردند. بدین ترتیب حکومت اعراب بر ایل باصری تا تشکیل اتحادیه خمسه در دوره قاجار ادامه یافت.
با تشکیل اتحادیه ایلی خمسه در سال ۱۲۷۸ قمری (۱۲۴۰ خورشیدی)، علی‌محمد خان قوام‌الملک حکومت و سرپرستی آن را بر عهده گرفت. در سال ۱۲۸۹ خورشیدی هنگام وقوع حوادث جنوب، خان ایل باصری و دیگر خان‌های فارس و بختیاری، با مخابره تلگراف به مجلس شورای ملی، به تجاوزات دولت روسیه اعتراض کردند و آمادگی خود را برای فداکاری اعلام داشتند. در سال ۱۲۹۵، پس از تشکیل پلیس جنوب، باصری‌ها همراه دیگر عشایر فارس با آن درگیر شدند. در ۱۲۹۶ نیز باصری‌ها و قشقایی‌ها با قشون انگلیس، در مغرب دهبید در دهکده کافتر، به نبرد پرداختند.
در سال ۱۲۹۸ در جریان قحطی سراسری و همه‌گیری آنفلوانزا، بخش قابل توجهی از جمعیت باصری‌ها همانند دیگر نقاط ایران جان خود را از دست دادند که این رخداد در میان مردم به نام «سال دردی» شناخته می‌شود و به نوعی تبدیل به مبدأ تاریخ شده‌است. از اواخر سده ۱۳ خورشیدی به مرور رهبری در میان افراد ایل باصری تمرکز یافت و خوانینی از اولاد مهدخان طایفه کلمبه‌ای کلانتری و ادارهٔ امور سیاسی، اجتماعی و اقتصادی ایل را در دست گرفتند که پرویزخان پسر حاج محمدخان نخستینِ آن‌ها بود.
پیشینه > دوران پهلوی تاکنون

پس از کودتای ۳ اسفند ۱۲۹۹ باصری‌ها، مانند دیگر عشایر جنوب، رفته رفته زیر نفوذ دولت و نظامیان قرار گرفتند. در سال ۱۳۰۹ با اجرای سیاست تخته‌قاپو، باصری‌ها نیز آبادی‌نشین شدند که در مناطق سردسیر تلفات سنگینی به آنان وارد آمد. پس از برکناری و تبعید رضاشاه در سال ۱۳۲۰، کوچ باصری‌ها دوباره آغاز شد. فردریک بخت انسان‌شناس نروژی در سال ۱۳۳۶ برای مطالعه مدتی در میان ایل بود و جمعیت باصری‌های کوچنشین را ۱۶ هزار نفر عنوان کرد.
پس از سقوط دولت مصدق کلانتر ایل محمد خان ضرغامی چندین بار به زندان افتاد. پس از اصلاحات ارضی ۱۳۴۱، طایفه‌های مختلف باصری به مرور آبادی‌نشین شدند و نظام سیاسی رهبری ایل به‌طور کلی درهم ریخت و کارآمدی پشین خود را از دست داد.
با رخداد انقلاب ۱۳۵۷ دوباره گروه‌هایی از باصری‌های یکجانشین، شروع به کوچروی کردند. در سال ۱۳۵۹ محمدخان ضرغامی در قصردشت کمین در پی یک درگیری با سپاه پاسداران کشته شد. در سال ۱۳۶۵ با تشکیل شورای عشایر استان و شهرستان نیز نظام رهبری و سازمان‌های ایل تغییرات اساسی پیدا کرد. فرایند یکجانشین شدن باصری‌ها پس از انقلاب بیش از پیش سرعت گرفت و امروزه بیشتر آن‌ها یکجانشین شده‌اند. چنانچه در سرشماری عمومی عشایر کوچنده سال ۱۳۸۷ تنها ۹٬۰۶۶ باصری به صورت کوچنشین حضور داشتند.
فرهنگ > پوشش

لباس مردان باصری تا پیش از تغییر پوشاک در ایران ارخالِق بود. به جای جوراب از پاپیچ استفاده می‌شد و مَلِکی (گیوه) نیز نقش کفش را داشت. لباس زنان باصری که تاکنون نیز استفاده می‌شود شامل پیراهنی بلند و دامنی چین‌دار به نام «تومون» می‌باشد. «چارقد» نیز به عنوان پوشش سر استفاده می‌شود. آن‌ها در زمستان روی پیراهن پوششی آستردار به نام «کُردین» به تن می‌کنند تا از سرما محفوظ بمانند.