stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کاتو تاداهیرو

در این نام ژاپنی، «کاتو» نام خانوادگی است.

کاتو تاداهیرو (به ژاپنی: 加藤 忠広) (۱۶۰۱–۱۶۵۳) سومین پسر کاتو کیوماسا و یک دایمیو در اوایل دوره ادو بود. او دومین دایمیوی ولایت هیگو یا قلمروی کوماموتو (استان کوماموتو امروزی) بود. به عنوان سومین پسر کاتو کیوماسا به دنیا آمد اما چون دو برادر بزرگترش زود درگذشتند در سن یازده سالگی وارث و جانشین پدر شد. در سال ۱۶۳۲ زمین‌های او مصادره شد و بجای او هوسوکاوا تاداتوشی دایمیوی قلمروی کوماموتو شد. همسر او نوهٔ دختری توکوگاوا ایه‌یاسو بنام سوهو این و پسر ارشدش کاتو میتسوهیرو نام داشت.
اردیبهشتگان

| اردیبهشتگان | اردیبهشتگان |
| --- | --- |
گل مرزنگوش نماد ایزد اردیبهشت: گل مرزنگوش نماد ایزد اردیبهشت
نام خودمانی: جشن گلستان
برپایی توسط: زرتشتیان و دوست داران فرهنگ ایران باستان
گونه: جشن‌های آتش، جشن‌های ماهانه، جشن‌های ایران باستان
اهمیت: شکوفایی گل‌ها و سرسبزی گیاهان، بزرگداشت هنجار هستی، راستی و پاکی
مراسم: نیایش به آتش و بازدید از  گلستان ها، افروختن آتش
تاریخ: ۳ اردیبهشت
تناوب: سالانه
مرتبط با: اردیبهشت
اردیبهشتگان یا گلستان جشن از جملهٔ جشن‌های دوازدگانهٔ سال ایران باستان بوده‌است و از شمار جشن‌های آتش است. روز سوم از هر ماه باستانی به نام اردیبهشت می‌باشد و بر اساس گاه‌شماری امروزین، دوم اردیبهشت خورشیدی، برابر با جشن اردیبهشت‌گان است.
ایرانیان از هزاران سال پیش در روز جشن اردیبهشتگان، لباس سپید رنگ می‌پوشیدند که نمایانگر پاکیزگی است. زمان برگزاری جشن اردیبهشتگان (سوم اردیبهشت) از سویی دیگر همزمان است با زمانی که در بسیاری از مناطق ایران، گل‌ها شکوفا شده‌اند. از این رهگذر، این جشن به نوعی جشن گلها نیز بدل شد؛ جشنی که اکنون در هلند نیز تقریباً همزمان با جشن اردیبهشتگان برگزار می‌شود.
به موجب یزدان‌شناسی اوستایی، اردیبهشت دومین امشاسپند است. این نام در اوستا اشه وهیشته یا ارته‌وهیشته می‌باشد. جزء اول اشه یا ارته به معنی درستی و راستی و نظم و جزء دوم صفت عالی است به معنی بهترین؛ پس رویهم به معنی بهترین راستی یا بهترین نظم و قانون می‌شود.
چنان‌که همهٔ امشاسپندان دارای دو وجه مینوی و زمینی هستند این امشاسپند در جهان مینوی نمایندهٔ
پاکی و راستی و نظم و قانون اهورایی و در زمین نگاهبانی آتش بدو محول است. در این مورد منظور از آتش، نظم و داد و راستی و پارسایی است؛ چون در آیه‌ای از اوستا ملاحظه می‌شود که اهریمن با ظهور زرتشت می‌گریزد با فریادی این چنین که «زرتشت مرا بسوزانید با اشاوهیشه و از زمین براند مرا» که چون اهریمن نمایندهٔ بی‌نظمی و آشوب و دروغ و ناپاکی است، با آتش راستی و پاکی و داد و قانون گریزان می‌گردد.
خلف تبریزی آورده که در این روز نیک است به معبد و آتشکده رفتن و از پادشاهان حاجت خود خواستن و به جنگ و کارزار شدن.
پارک ریور، داکوتای شمالی

مکان
| Park River, North Dakota | Park River, North Dakota |
| --- | --- |
شهر: شهر
Downtown Park River with grain elevators in the background: Downtown Park River with grain elevators in the background
شعار: "The Town With a Heart": شعار: "The Town With a Heart"
Location of Park River, North Dakota: Location of Park River, North Dakota
State: داکوتای شمالی
شهرستان: Walsh
مساحت: مساحت
 • کل: ۲٫۱۷ مایل مربع (۵٫۶۲ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۲٫۱۷ مایل مربع (۵٫۶۲ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۹۹۴ فوت (۳۰۳ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۱۴۰۳
 • برآورد (2011): ۱۳۹۲
 • تراکم: ۶۴۶٫۵/مایل مربع (۲۴۹٫۶/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: ۵۸۲۷۰
کد منطقه: 701
FIPS code: ۳۸-۶۰۹۰۰
GNIS feature ID: ۱۰۳۰۶۳۳
Highways: ND 17
وبگاه: Park River's city website
پارک ریور(به انگلیسی: Park River) شهری در ایالت داکوتای شمالی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۴۰۳ نفر بوده‌است.
میرفندرسکی

| مولانا ابوالقاسم بن ابوطالب میرحسینی فِندِرسکی | مولانا ابوالقاسم بن ابوطالب میرحسینی فِندِرسکی |
| --- | --- |
زادهٔ: فندرسک، گرگان، ایران
عنوان: میرفندِرسکی
پدر: میرزا بیک استرآبادی
مولانا ابوالقاسم بن ابوطالب میرحسینی فِندِرسکی مشهور به میرفندرسکی (حدود ۱۰۱۹-۹۴۲خورشیدی/۱۰۵۰–۹۷۰ه‍. ق/۱۶۴۰–۱۵۶۳م)، حکیم، دانشمند و فیلسوف عصر صفویه است. نیاکان او از سادات بزرگ استرآباد و از نوادگان موسی کاظم بودند و جد وی به نام «میرصدرالدین» در روستای جعفرآباد نامتلو از توابع فندرسک استرآباد صاحب زمین بود و پس از تاجگذاری شاه عباس یکم (۹۹۶ ه‍. ق) به دربار او پیوست. پدرش میرزابیک نیز در دستگاه شاه عباس خدمت کرده است و مورد احترام بوده است.
ابوالقاسم مقدمات علوم را در استرآباد فراگرفت، ولی بعداً برای تحصیل به قزوین و سپس اصفهان رفت و نزد علامه چلبی بیک تبریزی که از شاگردان افضل‌الدین محمد ترکه اصفهانی بود به تحصیل فلسفه و علوم دیگر پرداخت. در اصفهان شفا را تدریس می‌کرد و کسانی مانند آقا حسین خوانساری و ملّا رجبعلی تبریزی از شاگردان او بودند. اما بعداً به خاطر اینکه محیط فکری و علمی آن روزگار با روحیه آزادی‌طلب و تقلیدناپذیر او سازگاری نداشت، مانند استادش چلبی‌بیک تبریزی و بسیاری دیگر از اهل علم و ادب و عرفان و هنر عازم هندوستان - که دارای محیطی آزاد و به دور از تعصب بود - شد. در هند ظاهراً اغلب با آرا و عقاید هندوان و برهمنان هم آشنایی یافت و در بین آثار منسوب به وی رساله‌ای هم به نام «شرح جوگ با سشت» هست که در واقع حاشیه‌ای بر ترجمه فارسی این اثر و به هر حال حاکی از این آشنایی است. سفرهای متعدد او به هند، اگر بتوان بر روایات مؤلف دبستان المذاهب اعتماد کرد، ظاهراً وی را با فرقه آذر کیوانیه نیز آشنایی داده باشد اما به نظر نمی‌آید منجر به گرایش وی به عقاید آن جماعت شده باشد. به علاوه هند در آن زمان برای اکثر مستعدان عصر جاذبهٔ فوق‌العاده داشته و مسافرت حکیم متأله اصفهان به سرزمینی که در آن ایام شعرا و نویسندگان دائم از اصفهان و خراسان و شیراز بدانجا عزیمت می‌کردند نباید امری غیرعادی و متضمن تمایل خاص وی به عقاید و تعالیم هندوان تلقی گردد.
میرفندرسکی از معاصران میرداماد و شیخ بهایی و آقا حسین خوانساری و ملاصدرا بوده است و چندین تن از مدرسان حکمت معروف آن دوره، مانند ملاصادق اردستانی، محمدباقر سبزواری، آقاحسین خوانساری، میرزا رفیعای نائینی و شیخ رجبعلی تبریزی و ملاصدرا از شاگردان او بوده‌اند.
حکایاتی دربارهٔ تیزهوشی، بلندمرتبگی، و بی پروایی او در پاسخ گفتن به خرده‌گیریهای حاکمان و شاهان نقل کرده‌اند، که نشاندهنده دقت نظر، نیروی ذهن، شجاعت اخلاقی، وارستگی و آزادمنشی اوست.
میرفندرسکی وصیت می‌کند که در مدرسه محل تدریسش (مدرسه میر) واقع در تخت فولاد اصفهان به خاک سپرده شود که هم‌اکنون به عنوان تکیه میر فندرسکی شناخته می‌شود.
آثار

از میرفندرسکی چند رساله کوتاه در حیطه موضوعات علمی و فلسفی، مقدار کمی حواشی و توضیحات بر ترجمه «جوگ باسشت» هندی و برخی اشعار و قطعه‌های منظوم برجای مانده است:
۱. مهم‌ترین اثر میرفندرسکی رساله فارسی معروف به صناعیه است که به عنوان «حقایق الصنایع» نیز شهرت دارد. او در این رساله صناعت را به مفهومی بسیار گسترده و به معنی هرچیز که از نیروهای عقلی و کاری آدم به ظهور و حصول پیوندد، گرفته است.
۲. «رساله فی الحرکه» نوشته کوتاهی است به زبان عربی در ۵ بخش در تعریف حرکت و گونه‌های آن و بیان آنکه هر حرکتی محتاج محرکی است و حرکات به‌طور کلی باید از محرکی واحد آغاز شوند که محرک اول است و خود محرکی ندارد.
رساله در تشکیک؛ نامه‌ای است رساله مانند که میرفندرسکی در پاسخ به پرسشی که آقا مظفر کاشانی دربارهٔ مسئله تشکیک در ذاتیات از او کرده بود نوشته است. میرفندرسکی در این نامه به شیوه مشائیان سخن می‌گوید و برخلاف اشراقیان که به تشکیک در ذاتیات قائلند. او ذاتیات را مقول به تشکیک نمی‌داند.
رساله در کیمیا به فارسی.
حواشی بر «جوگ باسشت»، متنی که میرفندرسکی بر آن حاشیه نوشته کتابی است در عرفان و حکمت هندی که در زمان «اکبرشاه» به فارسی ترجمه شد. اصل کتاب به نام «لگهویوگه و اسیشتهه»، چکیده‌ای است از منظومه بزرگ‌تری به نام «یوگه واسیشتهه» است که به نام‌های «مهار اماینه» و «واسیشتهه راماینه» نیز معروف است.
اشعار

میرفندرسکی با آنکه بیشتر به تعلیم طریقهٔ حکمای مشایی اشتغال داشت، مثل فارابی و ابن سینا که وی مخصوصاً با آثار آنها سروکار داشت، از تمایلات عرفانی خالی نبوده و قصیده معروف او در باب تطبیق عالم علوی و سفلی از بعضی جهات یادآور آرای نوافلاطونی به نظر می‌رسد. این قصیده که تعدادی ابیاتش در ریاض‌العارفین و مجمع‌الصفحا هم آمده است بدینگونه است:
چرخ با این اختران نغز و خوش و زیباستی
صورتی در زیر دارد آنجه در بالاستی
صورت زیرین اگر با نردبان معرفت
بر رود بالا همان با اصل خودیکتاستی
جان اگر نه عارض استی زیر این چرخ کهن
این بدن ها نیز دایم زنده و برپاستی
هرچه عارض باشد او را جوهری باید نخست
عقل بر این دعوی ما شاهد و گویاستی
می توانی تو از خورشید این صفت ها کسب کرد
روشن است و بر همه تابان و خودتنهاستی
صورت عقلی که بی پایان و جاویدان بود
با همه و بی همه مجموعه و یکتاستی
جان عالم گویمش گر ربط جان دانی به تن
در دل هر ذره هم پنهان و هم پیداستی
شرح‌های متعدد بر این قصیده نوشته شده است از آن جمله است شرحی از محمدصالح بین محمد سعید خلخالی که چاپ سنگی دارد، و شرحی به نام تحفه‌المراد از حکیم عباس شریف دارابی که به اهتمام فضل‌الله لایق در تهران، ۱۳۳۷ منتشر شده است.
حکایت‌ها

رام کردن شیر روزی مجلسی در یکی از کاخ‌های شله برقرار بوده که شیخ بهایی و میر فندرسکی نیز در آن مجلس حاضر بوده‌اند، ناگهان شیری از شیرخانه شاهی رها شده، و وارد این مجلس می‌شود، شیخ بهایی هراسیده، نیمی از صورت را پوشاند؛ ولی میر حرکت نکرده و شیر هم در آن مجلس گردیده، و کسی را آزار نداد.
برنارد جونز (بازیکن فوتبال، زاده ۱۹۲۴)

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Bernard Jones
زادروز:  ۲۷ سپتامبر ۱۹۲۴
زادگاه:  استوک-آن-ترنت
تاریخ مرگ:  ۲۰۰۰ (۷۵−۷۶ سال)
پست:  هافبک
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  باشگاه فوتبال کرو آلکساندرا
:  لانگ پورت
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۴۸ |  باشگاه فوتبال پورت ویل |  ۶ |  (۰) |
| ۱۹۴۸–۱۹۴۹ |  باشگاه فوتبال مکلسفیلد تاون |  ۴ |  (۱) |
| ۱۹۴۹–۱۹۵۱ |  باشگاه فوتبال وینسفورد یونایتد |   |   |
| ۱۹۵۱–۱۹۵۲ |  باشگاه فوتبال مکلسفیلد تاون |  ۴۴ |  (۸) |
|  |  باشگاه فوتبال استافورد رانجرز |   |   |
| مجموع |   |  ۵۴+ |  (۹+) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
برنارد جونز (انگلیسی: Bernard Jones; ۲۷ سپتامبر ۱۹۲۴ – ۲۰۰۰ (۷۵−۷۶ سال)) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال وینسفورد یونایتد، باشگاه فوتبال مکلسفیلد تاون، باشگاه فوتبال پورت ویل، و باشگاه فوتبال استافورد رانجرز اشاره کرد.
شاه منصور

| شجاع‌الدین شاه منصور | شجاع‌الدین شاه منصور |
| --- | --- |
شاه منصور : شاه منصور 
مینیاتوری از حضور حافظ در دربار شاه منصور: مینیاتوری از حضور حافظ در دربار شاه منصور
سلطنت: آل مظفر
تاج‌گذاری: ۷۹۰ هجری قمری  ۱۳۸۸ میلادی  ۷۶۷ خورشیدی
پیشین: سلطان زین‌العابدین و شاه یحیی مظفری
زاده: ۷۴۵ هجری قمری  ۱۳۴۴ میلادی  ۷۲۳ خورشیدی
درگذشته: ۷۹۵ هجری قمری  ۱۳۹۳ میلادی  ۷۷۲ خورشیدی شیراز
آرامگاه: کوچه‌ای در محلهٔ شازده شیراز (درب شاهزاده)
دودمان: مظفریان
پدر: شرف‌الدین مظفر
شجاع‌الدین شاه‌منصور واپسین پادشاه سلسلهٔ آل مظفر بود که در سال ۷۹۵ (قمری) در نبرد با تیمور لنگ کشته شد و با مرگ وی، سلطنت آل مظفر به سرانجام خود رسید. وی برادرزاده و داماد شاه شجاع و همین‌طور برادر شاه یحیی مظفری بود.
زندگی‌نامه

شاه منصور، فرزند شرف‌الدین مظفر و برادرزادهٔ شاه شجاع بود. تاریخ‌نویسان، ولادت او را ۷۴۵ یا ۷۴۶ ق/ ۱۳۴۵ یا ۱۳۴۶م نوشته‌اند. شاه منصور پیش از آن که به‌جای سلطان زین‌العابدین بر تخت فرمانروایی مظفریان بنشیند، فرمانروایی شوشتر را در دست داشت.
پس از تهاجم تیمور به اصفهان و شیراز و قتل‌عام مردم اصفهان در پی انتقام‌جویی، زین‌العابدین از شیراز گریخته و به شوشتر رفته بود. شاه منصور در بیرون شهر اقامتگاهی برای او فراهم کرد. چندی بعد شاه منصور، زین‌العابدین را با سرداران لشکرش به میهمانی دعوت کرد و چون همگی در مجلس حاضر شدند، آنان را دستگیر و زندانی کرد و لشکر شیراز را با خود همراه ساخت و رهسپار دیار فارس شد. شاه منصور پس از ورود به شیراز شاه یحیی را بیرون کرد و خود در ۷۹۰ق/ ۱۳۸۸م بر تخت نشست.
آن‌گاه زین‌العابدین را—که با تبانی با زندانبان خود از بند، رهایی جسته و شاه یحیی و گروهی از شاهزادگان آل مظفر را نیز به کمک خوانده بود—در نبرد شکست داد و بر بخش وسیعی از قلمرو مظفریان استیلا یافت. پس از آن به کرمان رفت و عموی خود عمادالدین احمد را پیام داد که تو و شاه یحیی دوستی خود را با تیمور بگسلید و پسران و سپاهیان خود را همراه من سازید تا به خراسان روم و نگذارم که تیمور از آب جیحون بگذرد؛ اگر نه، آمادهٔ کارزار باشید. عمادالدین، که جنگ با تیمور را بیهوده می‌دانست، به شاه منصور اندرز داد که از این سودا بگذرد. اما شاه منصور توجهی نکرد و پس از آن که بخشی از ایالت کرمان را تسخیر کرد، به یزد حمله برد. طی محاصره شهر، یکی از سردارانش به نام گرگین‌خان کشته شد و وی دلسرد شده، به رفسنجان رفت. شاه منصور همچنان در میان شهرهای کرمان، فارس، و اصفهان در تاخت و تاز بود که خبر حرکت مجدد تیمور از ماوراءالنهر را شنید.
نبرد با تیمور

تیمور گورکان در روز شنبه ۱۴ محرم ۷۹۵ ق / ۳۰ نوامبر ۱۳۹۲ م از جیحون گذشت و در ۲۴ صفر / ۹ ژانویهٔ همان سال به مازندران رسید. شاه منصور که همواره سودای اخراج تیمور از ایران و حتی نبرد با او در ساحل رود جیحون را داشت، به شاهزادگان آل مظفر و امرای اطراف و حتی سلطان بایزید عثمانی نامه کرد که به او بپیوندند، اما از هیچ سوی، پاسخ مساعد نیامد. پس خود به تنهایی برای مقابله با تیمور اقدام کرد. وی نخست به اصفهان رفت و دژها و باروهای شهر را مستحکم کرد و گروهی از افراد سپاهش را مأمور حفاظت از کاشان نمود و از شاه یحیی یاری خواست، اما او همراهی نکرد.
شاه منصور شیراز را مرکز عملیات خود ساخت. چون لشکر تیمور به شوشتر رسید، شاه منصور، شیراز را تقویت و مردمش را برای حصارداری، تهییج کرد و خود با طرح جنگ نامنظم از شیراز بیرون شد و به فسا رفت، ولی بر اثر سرزنش پیرزنی که خروجش را از شهر، اشتباه انگاشته بود، به شیراز بازگشت. تیمور در روز دوشنبه ۱۰ جمادی‌الاول ۷۹۵ق/ ۲۴ مارس ۱۳۹۳م به دژ سفید که زین‌العابدین در آن‌جا زندانی بود رسید و او را نیک بنواخت. شاه منصور با دو هزار سوار آمادهٔ رزم با امیر تیمور شد. دژهای شهر را استوار و مردم را به پایداری تشویق کرد. اما در این هنگام یکی از امیران لشکرش به نام محمد بن زین‌العابدین به وی خیانت کرد و به تیمور پیوست. در نتیجه بیش از یک هزار تن سپاهی برای وی باقی نماند.
سرانجام شاه منصور

سرانجام دو سپاه مظفری و تیموری در نیمهٔ جمادی‌الاول ۷۹۵ هجری قمری در نبرد گود پاتیله در سه فرسخی شمال شیراز، با هم مواجه شدند. شاه منصور دل بر مرگ نهاد و با رشادت و جانفشانی، در حملات پیاپی، گروهی از سپاهیان تیمور را از بین برد و آهنگ او کرد و شمشیری نیز بر کلاه‌خود تیمور زد، اما چون لشکر تیمور بی‌شمار بود، در پایان کار با همهٔ شجاعت و فداکاری شکست خورد و در گیر و دار نبرد جان باخت.
سر او را بریده نزد امیر تیمور بردند. پس از آن تیمور وارد شیراز شد و خزانه‌های آل مظفر را تصاحب کرد. امیران آل مظفر همگی به خدمت او روی آوردند، شاه یحیی از یزد، عمادالدین احمد و سلطان غیاث‌الدین محمد فرزندش را از کرمان و گروهی دیگر از سایر شهرها. پس از چندی، تیمور از نفوذ آن‌ها در ایالت‌های فارس، کرمان و اصفهان هراسان شد و فرمان داد که امیرزاده عمر شیخ بهادر، که از سوی او به فرمانروایی فارس گماشته شده بود، آنان را نابود کند. او نیز همهٔ افراد آل مظفر را در ۱۱ رجب ۷۹۵ ق. / مه ۱۳۹۳ م. که در روستای ماهیار اصفهان بودند، از دم تیغ گذراند. گفته‌اند که مادر شاه یحیی مهد علیا شاه خاتون جنازهٔ آنان را به یزد آورد و در مدرسهٔ خاتونیه که خود بنیاد نهاده بود به خاک سپرده شدند.
چند تن از دودمان مظفریان، از جمله سلطان زین‌العابدین و سلطان شبلی پسران شاه شجاع که هر دو نابینا بودند، از این کشتار، جان سالم به‌در بردند. آن دو به فرمان تیمور به سمرقند فرستاده شدند و تا سال‌ها پس از این واقعه در قید حیات بوده و سرانجام به مرگ طبیعی درگذشتند.
شاه منصور در اشعار حافظ

وی ممدوح محبوب حافظ شیرازی بود و حافظ تعدادی از غزل‌ها، قطعات و مثنوی‌های خود را دربارهٔ او سروده‌است. در این اشعار، پیوند عاطفی مستحکم حافظ با شاه منصور که نموداری از پیوند عموم مردم با وی بوده، آشکار است، به‌ویژه این‌که مردم، در چهرهٔ شاه منصور، متحدکنندهٔ ایران و اخراج‌کنندهٔ مغولان و سرکوبگر تیمور را می‌دیدند. اما این آرزوها با کشته شدن شاه منصور در جنگی نابرابر در مقابل تیمور، نابود شد.
مبل شزلون

مبل شزلون
مبل شزلونگ (فرانسوی: chaise longue‎) یکی از انواع مبلمان با شکلی غیر متعارف که ریشه آن به فرانسه برمی‌گردد و دارای طولی بسیار کشیده‌است. این نوع صندلی در زبان انگلیسی به صندلی بلند یا long chair شناخته شده و در ایالت متحده اغلب به صورت salo chaise نوشته شده و تلفظ آن به صورت /ˌtʃeɪsˈlaʊndʒ/ می‌باشد.
تاریخچه مبل شزلونگ

صندلی‌های نامتعارف شزلونگ برای اولین بار در قرن شانزدهم میلادی در فرانسه طراحی گردید. دلیل طراحی این نوع مبلمان فراهم ساختن شرایط ایده‌آل برای استراحت افراد ثروتمند بر روی صندلی‌های کشیده و بدون تکیه گاه بود. در ابتدای ظهور مبلمان شزلونگ، نماد و سمبل مجلل و لوکس بود که با گران‌ترین مواد ساخته می‌شد. در دنیای امروز این نوع صندلی به نوعی تلفیق زندگی لوکس و مدرن می‌باشد که در اتاق مطالعه، کتابخانه و اتاق نشیمن و اتاق خواب استفاده می‌شود. زیگموند فروید؛ پدر علم روانکاوی، از مبل شزلونگ برای تحلیل رفتار و روان بیماران خود استفاده می‌کرد. امروزه نیز بسیاری از روانشناسان از این نوع صندلی برای بررسی وضعیت روحی و روانی بیماران و مراجعه کنندگان خود استفاده می‌کنند.
انواع مبلمان شزلونگ

پس از طراحی صندلی‌های بلند و کشیده توسط فرانسوی‌ها، به مرور طراحانی در اقصی نقاط دنیا تغییر و تحولاتی در آن ایجاد نمودند. به طوریکه می‌توان نمونه‌های کاملاً متفاوتی را از این نوع صندلی در دنیای امروز مشاهده نمود. از رایج‌ترین نمونه‌های مبل شزلونگ می‌توان به موارد زیر اشاره نمود:
انواع مبلمان شزلونگ > مبل دوشس بریزه

دوشز بریسی Duchesse brisée به فرانسوی یعنی دوشس شکسته و دلیل استفاده از این نام برای مبل شزلونگ، چند تکه بودن صندلی می‌باشد. ساختار کلی این صندلی از سه بخش تشکیل شده‌است که شامل یک صندلی تک نفره با تکیه گاه، صندلی تک نفره بدون تکیه گاه که در بین این دو یک عدد چهارپایه قرار دارد.
انواع مبلمان شزلونگ > مبل رِکَمییه

ریکمییر Récamier به نوعی صندلی بلند گفته می‌شود که دارای انتها و ابتدا با لبه‌های برجسته گفته می‌شود که به بیرون دارای قوس هستند. این سبک مبلمان متناسب با نئوکلاسیک می‌باشد و یادآور امواج دریا هستند. از قدیمی‌ترین صندلی‌های ریکمییر می‌توان به تصویری اشاره نمود که در سال ۱۸۰۰ میلادی توسط ژاک لوئیس دیوید طراحی شده‌است.
انواع مبلمان شزلونگ > مبل مریدین

مبل مریدین Méridienne واژه ای فرانسوی به معنای ظهر می‌باشد که در آن تکیه گاه و دسته مبل در یک طرف قرار داشته و قسمت انتهایی مبل به پایین کمی قوس دارد. این نوع مبل در اوایل قرن ۱۹ در خانه‌ها و قصرهای بزرگ فرانسوی رواج زیادی داشت و برای استراحت در طول روز کاربرد داشت.
انواع مبلمان شزلونگ > شزلونگ مدرن

طراحی‌های به کار رفته برای مبل شزلونگ مدرن کاملاً بدون قاعده بوده و به همین خاطر است که تنوع بسیار بالایی در این نوع مبل نسبت به سایر انواع آن به چشم می‌خورد. تنوع در این مبل شزلونگ مدرن به اندازه ایست که می‌توان متناسب با سبک دکوراسیون داخلی منزل، اندازه فضا و سایر ویژگی‌های موجود در محیط گزینه‌های متعددی را انتخاب یا طراحی نمود. به‌طور کلی می‌توان گفت در طراحی مبل شزلونگ مدرن تنها چیزی که نسبت به سایر مدل‌ها حفظ شده‌است، صندلی بلند و تک نفره بودن آن است.
انواع مبلمان شزلونگ > شزلونگ کلاسیک

مبل شزلونگ کلاسیک که به شزلونگ سلطنتی نیز شناخته شده و معروف می‌باشد، دارای روکش مخمل یا چرم بسیار شیک و لوکس بوده و تاج و پایه‌های پر از منبت کاری و تزئین در آن به چشم می‌خورد. مبل شزلونگ کلاسیک یا سلطنتی گزینه ای مناسب برای خانه هاییست که دارای سبک دکوراسیون کلاسیک هستند و به اندازه کافی فضای خالی برای قرار دادن این مبل در کنار ست مبل استیل دارند. به نوع خاصی از شزلون‌گهای سلطنتی که دارای تزئینات زیادی در بخش‌های مختلف از قبیل تاج، پایه‌ها و دسته و روکش هستند، مبل شزلون ویکتوریا گفته می‌شود که تجملات و لوکس بودن را به معنای واقعی حفظ کرده‌است.
انواع مبلمان شزلونگ > شزلونگ ترکی

از دیگر انواع مبل شزلونگ می‌توان به نوع ترکی آن اشاره نمود که توسط هنرمندان کشور ترکیه در قرن نوزدهم طراحی شده‌است. از مهم‌ترین ویژگی‌های مبل شزلونگ ترکی می‌توان به روکش‌های مخملی و تعداد زیاد دکمه روی آن اشاره نمود که با پارچه‌های پرچین آویز که تا روی زمین ارتفاع دارند، به نوعی بیانگر فرهنگ این منطقه می‌باشند.
فوتوریسم (ادبیات)

فوتوریسم یا آینده‌گری (انگلیسی: Futurism) در ادبیات، یک جنبش آوانگارد مدرنیستی و بخشی از جنبش هنری فوتوریسم است که در اوایل قرن بیستم در ایتالیا شکل گرفت. اولین آثار ادبی خود را با انتشار مانیفست آینده‌گرایی فیلیپو تومازو مارینتی (۱۹۰۹) آغاز کرد. شعر فوتوریستی با ترکیب ناگهانی تصاویر و با اختصار بیش از حد آن (هم در کم‌گویی گفتار و هم در پرگویی واقعی) مشخص می‌شود. تئاتر فوتوریستی نیز نقش مهمی در این جنبش ایفا کرد و با صحنه‌هایی که تنها چند جمله دیالوگ دارند، تأکید بر طنز بی‌معنی و تلاش برای بررسی و براندازی سنت‌های تئاتر از طریق تقلید و تکنیک‌های دیگر متمایز می‌شود. اشکال طولانی‌تر ادبیات، مانند رمان، جایی در زیبایی‌شناسی آینده‌گرایانه ندارند. ادبیات فوتوریستی در درجه اول بر هفت جنبه تمرکز دارد: شهود، قیاس، کنایه، لغو نحو، اصلاح متریک سروده در متن، صداواژه، و غزل ذاتی/ترکیبی. آرمان‌های فوتوریست‌ها به مجسمه‌سازی و سبک‌های نقاشی آن‌ها نیز گسترش یافت. آن‌ها به جنبش کوبیسم در فرانسه، یا پیشرفت دوران رنسانس (که از دیدگاه آن‌ها معنی انزجار می‌داد) علاقه نداشتند و اغلب در مانیفست‌ها و مقالات و آثار هنری خود بازگشت به ارزش‌های قدیمی را موعظه می‌کردند. اگرچه جنبش با مانیفست‌های نوشته‌شده توسط مردان پایه‌گذاری شد، اما مارینتی با واکنش‌هایی از جانب زنانی که خود را فمینیست می‌دانستند روبه‌رو شد.
شعر فوتوریستی «Zang tumb tumb» اثر فیلیپو توماسو مارینتی، روی دیواری در لیدن، هلند
در مانیفست سال ۱۹۰۹، مارینتی خواستار بیداری مجدد «شهود الهی» است که «پس از ساعت‌ها زحمت بی‌امان»، «روح خلاق به‌طور ناگهانی از غل و زنجیر خود رها می‌شود و طعمه خودانگیختگی غیرقابل درک تصور و اجرا می‌شود».
فهرست برخی فوتوریست‌ها بر اساس منطقه

منبع:
| مکتب | شرح |
| --- | --- |
چکسلواکی:  استانیسلاو کوستکا نویمان  ویتسسلاو نزوال  یاروسلاو سیفرت
ایتالیا:  لیبرو آلتوماره  پائولو بوزی  انریکو کاردیل  لوریس کاتریزی  انریکو کاواچیولی  Auroa D'Alba  اسکودام  فرفا  فیلیا  لوسیانو فولگور  فیلیپو توماسو مارینتی  آرماندو مازا  آلدو پالازسکی  جیووانی پاپینی  برونو جی سانزین  روگرو وازاری
لهستان:  تایتوس سیژوسکی  یان هرینکوفسکی  یرژی یانکوفسکی  برونو جاسینسکی  آناتول استرن  الکساندر وات  استانیسلاو ملودوزنیچ
روسیه:  نیکولای آسیف  بوژیدار  واسیلیسک گندوف  واسیلی کامنسکی  ولمیر خلبنیکوف  الکسی کروچنیخ  ولادیمیر مایاکوفسکی  ایگور سوریانین  وادیم شرشنویچ
اسلوونی:  سرکو کوسوول  آنتون پودبوشک  ولادیمیر پرمرو
پرتغال و برزیل:  ماریو دی آندراده  تیرتو روشا ویانا  آلوارو د کامپوس  ماریو د سا-کارنیرو  سرجیو میلیه  آلمادا نگریروس
اوکراین:  دیوید بورلیوک  واسیل آلشکو  میکولا باژان  اولکسا اسلیسارنکو  میخایلو سمنکو  میخایلو یالووی
انگلستان:  مینا لوی
لیتوانی:  کازیس بینکیس
پارک سیتی، یوتا

مکان
| Park City, Utah | Park City, Utah |
| --- | --- |
شهر: شهر
Park City in 2006: Park City in 2006
Location of Park City, Utah: Location of Park City, Utah
ایالت: یوتا
County: Summit
بنیان‌گذاری‌شده: 1870[نیازمند منبع]
همنام: Parley's Park
حکومت: حکومت
 • شهردار: Dana Williams
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۷٫۵۶۷ مایل مربع (۴۵٫۵۰ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱۷٫۵۶۷ مایل مربع (۴۵٫۵۰ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۷۰۰۰ فوت (۲۰۰۰ متر)
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • کل: ۷٬۵۵۸
 • تراکم: ۴۳۰٫۲/مایل مربع (۱۶۶٫۱/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۷ (Mountain)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۶ (Mountain)
زیپ‌کدs: 84060, 84068, 84098
کد منطقه: 435
FIPS code: 49-58070
GNIS feature ID: 1444206
وبگاه: www.parkcity.org
پارک سیتی (به انگلیسی: Park City) شهری در ایالت یوتا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۷٬۵۵۸ نفر بوده‌است.
به‌توپ بستن مجلس

به‌توپ بستن مجلس، توپ‌بندی مجلس و یا یوم‌التوپ که از آن به نوعی «ضرب حکومت» و «واقعه ارتجاعیه» نیز تعبیر شده، اشاره شده و به مجموعه رویدادهایی در روز سه‌شنبه ۲ تیر ۱۲۸۷ برابر ۲۳ جمادی‌الاول ۱۳۲۶ ق. و ۲۳ ژوئن ۱۹۰۸ م. دارد که نهایتاً با شلیک توپ به ساختمان مجلس شورای ملی به دستور  محمدعلی‌شاه قاجار و توسط نیروهای بریگاد قزاق روسی به فرماندهی کلنل ولادیمیر لیاخوف، کشته شدن میرزا ابراهیم تبریزی و دستگیری سران جنبش مشروطه که به پایان رسید.
پیش‌زمینه

همچنین ببینید: استبدادِ صغیر
چگونگی رویداد

محمدعلی شاه آمر و ولادیمیر لیاخوف عامل این واقعه بودند.
در ساعت ۶ صبح ۲ تیر ۱۲۸۷، ۲۰ نفر از افراد بریگاد قزاق برای دستگیری سران جنبش مشروطه فرستاده‌شدند، اما با مقاومت و شلیک از سوی مسجد سپهسالار (در نزدیکی ساختمان مجلس) مواجه شدند. دستور تیراندازی را آیت الله سید عبدالله بهبهانی صادر کرده بود. در آن سو، نیروهای قزاق که اجازه تیراندازی نداشتند، تیر هوایی و تیر مشقی شلیک می‌کردند و مسجد و مجلس را محاصره کردند. چندی بعد نیروی کمکی بریگاد به همراه افسران روسی خود وارد عمل شدند. با تیراندازی‌های مشروطه‌خواهان، عدّه‌ای از قزاق‌ها کشته می‌شوند. پس از شلیک توپ باروتی بدون گلوله توسط قزاق ها، تیراندازی اعضای انجمن‌ها، به‌طور مشخص اعضای انجمن آذربایجان و انجمن مظفری شدت می‌گیرد و پرتاب بمب توسط آن‌ها، تعدادی دیگر از افراد قزاق را می‌کشد که منجر به درگیری شدیدی می‌شود.
قزاق‌ها با دریافت حکم تیر، به خانه ظل‌السلطان که مَقَر اصلی انجمن آذربایجان بود حمله می‌برند و نیروهای آن‌ها را فراری می‌دهند. به سرعت شرایط به نفع قزاق‌ها تغییر می‌کند و مسجد سپهسالار نیز به تصرف آن‌ها درمی‌آید. پس از فرار مشروطه‌خواهان به ساختمان مجلس، قزاق‌ها ساختمان مجلس را به توپ می‌بندند و مشروطه‌خواهان را شکست می‌دهند.
فرار رئیس مجلس به اروپا

در هنگام محاصره مجلس توسط قزاق ها، ریاست مجلس بر عهده ممتازالدوله بود. او با مشاهده محاصره مجلس، درصدد برآمد به صورت تلفنی مراتب اعتراض خود را به محمدعلی شاه اعلام نماید که در همین هنگام، گلوله توپ به تلفنخانه مجلس اصابت و قسمتی از آن را تخریب نمود. پس از این واقعه وی نخست به روسیه و با دریافت پناهندگی فرانسه با کمک برادرش ممتازالسلطنه که وزیر مختار ایران در فرانسه بود به اروپا گریخت. ممتازالدوله در لندن تحت عنوان «رئیس متواری مجلس» با مطبوعات اروپا مصاحبه و به توضیح وقایع بمباران مجلس پرداخت. وی پس از برکناری محمدعلی شاه به تهران بازگشت و یک سال و چهار ماه بعد از واقعه بمباران مجلس، پس از شرکت در انتخابات، با عنوان نماینده تبریز به مجلس راه یافت و برای مدت کوتاهی دوباره رئیس مجلس شد.