stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کارلو رئالی

| کارلو رئالی | کارلو رئالی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۶ دسامبر ۱۹۳۰ ‏(۹۴ سال) پادووا، ایتالیا
ملیت: ایتالیایی
پیشه(ها): بازیگر، صداپیشه، تدوین‌گر
سال‌های فعالیت: ۱۹۵۹ تا کنون
کارلو رئالی (ایتالیایی: Carlo Reali؛ زادهٔ ۶ دسامبر ۱۹۳۰) بازیگر، صداپیشه و تدوین‌گر اهل ایتالیا است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به زنان و جادو در کنار شیطان، ممنوعه‌ترین دکامرون، خوش‌زبان را ببین، راهبه دیر کاسترو، دربان برهنه، فردها و زوج‌ها، به من میگن بولدوزر، جو موزفروش، کلانتر و گمشده فضایی، پاگنده به آفریقا می‌رود، بادی به غرب می‌رود، همه چیز برای من اتفاق می‌افتد، ملاقات، تسخیرناپذیران، هیولا، قفسی برای دیوانگان، مونلا، نبرد ربات‌ها، دوست مادرم و بوم‌شناسی جنایت اشاره کرد.
سحابی حباب

| سحابی گسیلشی | سحابی گسیلشی |
| --- | --- |
منطقه اچ ۲: منطقه اچ ۲
اطلاعات رصدی: J2000 مبدأ: اطلاعات رصدی: J2000 مبدأ
بعد: 23h 20m 48.3s
میل: ‏ 06″ 12′ ‎+61°
قدر ظاهری (V): ~۱۰
ابعاد ظاهری (V): ۱۵′ × ۸′
صورت فلکی: ذات‌الکرسی
نکات مهم: Shell around بی‌دی+۶۰ ۲۵۲۲
جستارهای وابسته: فهرست‌های سحابی‌ها: جستارهای وابسته: فهرست‌های سحابی‌ها
سحابی حباب (انگلیسی: NGC 7635) سحابی پخشیده کم‌نوری در صورت فلکی ذات‌الکرسی است.
این سحابی در فاصله ۱۱۰۰۰ سال نوری در محدوده صورت فلکی ذات الکرسی قرار داشته وبا نام NGC 7635 نیز شناخته می‌شود و به کمک تلسکوپ کوچک در شرایط نور مناسب قابل مشاهده است.
محققان در ۲۶ سالگی تلسکوپ هابل این سحابی را تصویربرداری کردند که یک جسم بسیار بزرگ بوده و هفت سال نوری گستردگی دارد. این میزان، ۵۰ درصد بیشتر از فضای بین خورشید و ستارهٔ همسایه آن یعنی آلفا قنطورس است. این سحابی در فاصله حدود ۷۱۰۰ سال نوری از سامانهٔ خورشیدی ما واقع شده‌است.
جان مریکس

جان مریکس (انگلیسی: John Merricks; ۱۶ february ۱۹۷۱&#۱۶۰;(۱۹۷۱-۰۲-۱۶) – ۸ اکتبر ۱۹۹۷&#۱۶۰;(۱۹۹۷-۱۰-۰۹) (۲۶ ساله)) قایقران اهل بریتانیا بود.
ژاک لگرا

| ژاک لگرا | ژاک لگرا |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۵ اکتبر ۱۹۲۳ نانت، فرانسه
درگذشت: ۱۵ مارس ۲۰۰۶ پاریس، فرانسه
ملیت: فرانسوی
ژاک لگرا (فرانسوی: Jacques Legras‎؛ ‏ ۲۵ اکتبر ۱۹۲۳ – ۱۵ مارس ۲۰۰۶) بازیگر اهل فرانسه بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به کاترین و شرکا، سه تفنگدار، ازدواج کرده‌های سال دو، زن ضربدر هفت، لیدی ال و قهرمان‌ها دهانشان بوی شیر نمی‌دهد اشاره کرد.
سبک‌شناسی معماری ایرانی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
روی جلد کتاب (عکس رولف بنی از کتاب ایران پل فیروزه): روی جلد کتاب (عکس رولف بنی از کتاب ایران پل فیروزه)
نویسنده(ها): محمد کریم پیرنیا
کشور: ایران
زبان: فارسی
موضوع(ها): تاریخ معماری ایران
ناشر: پ‍ژوه‍ن‍ده (م‍ع‍م‍ار)، سروش دانش، غلامحسین معماریان
تاریخ نشر: ۱۳۸۰
گونه رسانه: چاپی (شومیز)
شمار صفحات: ۳۷۱
شابک: شابک ‎۹۶۴−۶۳۰۴−۳۵−۱
سبک‌شناسی معماری ایرانی کتابی با موضع معماری است که توسط محمدکریم پیرنیا تاریخ پژوه معماری ایران نوشته و توسط انتشارات پ‍ژوه‍ن‍ده‌م‍ع‍م‍ار نخستین بار در سال ۱۳۸۰ به چاپ رسیده‌است. این کتاب که در کنار اصول معماری ایران یکی از دو پژوهش او دربارۀ معماری سنتی ایران به شمار می‌آید، درواقع درس‌گفتارهای پیرنیا را شامل می‌شود که توسط غلامحسین معماریان تدوین شده‌است. پیرنیا در این کتاب ابتدا چگونگی تکوین و تکمیل اصول پنج‌گانۀ معماری سنتی ایران در طی زمان را نشان داده و سپس دربارهٔ یکایک آن اصول که در منابع گوناگون پراکنده‌است اطلاعاتی را که از منابع اصیل جمع‌آوری کرده به زبانی منسجم بیان کرده‌است. وی در کلیات این اصول تأمل کرده و شایستگی آن‌ها برای تبیین معماری ایرانی را سنجیده‌است.
پدیدآورندگان کتاب

کتاب را محمدکریم پیرنیا نوشته‌است که معاون فنی سازمان حفاظت آثار باستانی در زمینهٔ ترمیم، تعمیر و احیاء بناها و آثار باستانی و استاد دانشگاه‌های تهران و شهید بهشتی بود. ویراستار آن علی محمد رنجبر کرمانی رئیس گروه معماری در دانشگاه قم و استاد دانشگاه است و تدوین‌کننده غلامحسین معماریان دانشیار و عضو هیئت علمی دانشگاه علم و صنعت ایران در رشته معماری است.
اصول معماری ایرانی

به باور پیرنیا معماری ایران در مقایسه با دیگر نظام‌های معماری جهان ویژگی‌های متمایزی را داراست. وی به ویژگی‌هایی چون طراحی مناسب، محاسبات دقیق، فرم درست پوشش، رعایت مسائل فنی و علمی در ساختمان، ایوان‌های رفیع، ستون‌های بلند و بالاخره تزئینات گوناگون اشاره کرده که هریک در عین سادگی باعث شکوه در آثار معماری ایران شده‌است. پیرنیا ۵ اصل بنیادی برای معماری ایرانی ذکر کرده‌است که عبارت‌اند از درون‌گرایی، پرهیز از بیهودگی، مردم‌واری، خودبسندگی، و نیارش.
اصول معماری ایرانی > ۱- درونگرایی

یکی از باورهای مردم ایران زندگی شخصی و حرمت آن بوده که این امر به گونه‌ای معماری ایران را درون‌گرا ساخته‌است. معماران ایرانی با سامان دهی اندام‌های ساختمان در گرداگرد یک یا چند میانسرا، ساختمان را از جهان بیرون جدا می‌کردند و تنها یک هشتی این دو را به هم پیوند می‌داد.
معماران ایرانی با ساماندهی اندامهای ساختمان در گرداگرد یک یا چند میانسرا، ساختمان را از جهان بیرون جدا می‌کردند و تنها یک هشتی این دو را به هم پیوند می‌داد. خانه‌های درونگرا در اقلیم گرم و خشک، همچون بهشتی در دل کویر هستند، فضای درونگرا مانند آغوش گرم بسته‌است و از هر سو رو به درون دارد.
بخش بیرونی، آذین‌های بیشتری نسبت به اندرونی داشت. معماران حتی در ساختمان‌های برونگرا مانند کوشک میان باغ‌ها، نیز درونگرایی را پاس می‌داشتند. کوشک‌ها ساختمانهایی برونگرا بودند که گرداگرد آن‌ها باز بود و از هر سو به بیرون باز می‌شدند. بیشتر خانه‌های غربی یا شرق آسیا چنین هستند..
ویژگی معماری غیرقابل انکار آثار و ابنیه‌ای مانند خانه، مسجد، مدرسه، کاروانسرا، حمام و غیره مربوط به خصوصیت درون گرایانه آن است که ریشه‌ای عمیق در مبانی و اصول اجتماعی –فلسفی این سرزمین دارد.
درون‌گرایی در جستجوی حفظ حریم محیطی است که در آن شرایط کالبدی با پشتوانه تفکر، تعمق و عبادت به منظور رسیدن به اصل خویش و یافتن طمانینهٔ خاطر و آرامش اصیل در درون، به نظمی موزون و متعالی رسیده‌است. به‌طور اعم و بر اساس تفکر شرقی و در سرزمین‌های اسلامی؛ جوهر فضا در باطن است و حیاط درونی، به وجود آورنده اساس فضا است.
اصول معماری ایرانی > ۲- پرهیز از بیهودگی

در معماری ایران تلاش می‌شده کار بیهوده در ساختمان‌سازی نکنند و از اسراف پرهیز می‌کردند. این اصل هم پیش از اسلام و هم پس از آن مراعات می‌شده‌است. در قرآن آمده «مؤمنان، آنان‌که از بیهودگی روی گردانند».
در زیگورات چغازنبیل از ۱۲۵۰ پیش از میلاد، می‌توان کاربرد کاشی را دید. در این ساختمان، اِزاره دیوارها را با کاشی آبی آمود کرده‌اند. چون هنگام رفت و آمد مردم، برخورد به پای دیوار بیشتر بوده‌است، و چون خشت در برابر باران آسیب می‌دیده، نمای ساختمان را با آجر پوشانده‌اند.
همچنین از کاشی در آمود گنبدها بهره‌گیری می‌کردند و آن را پر از نقش و نگار می‌کردند. این تکه‌های رنگی کاشی، آسانتر تعمیر و بازسازی می‌شدند. کاشی عمر زیادی ندارد و پس از زمانی از جا کنده شده و فرو می‌ریزد، به ویژه در جاهایی که برف و یخ هم باشد. اگر رویه‌ای یکرنگ باشد، بازسازی بخش کنده شده دشوار می‌شود و کار دو زنگ در می‌آید؛ ولی هنگامی که تکه‌تکه و چند رنگ باشد کار آسانتر است.
اصول معماری ایرانی > ۳- مردم‌واری

مردم محوری به معنای رعایت تناسب میان اندام‌های ساختمانی با اندام‌های انسان و توجه به نیازهای او در کار ساختمان‌سازی است. در ایران هم مثل مکان‌های دیگر، معماری هنری وابسته به زندگی است. . پهنای اتاق خواب به اندازه یک بستر است و افراز طاقچه به اندازه‌ای است که نشسته و ایستاده به آسانی در دسترس باشد و از طرفی تالار که مخصوص مهمان است به اندازه‌ای پهناور بوده که شایسته پذیرایی باشد.
اصول معماری ایرانی > ۴- خودبسندگی

معماران ایرانی تلاش می‌کردند ساخت مایهٔ مورد نیاز خود را از نزدیک‌ترین جاها به دست می‌آوردند و چنان ساختمان می‌کردند که نیازمند به ساختمایهٔ جاهای دیگر نباشد و «خودبسنده» باشند. بدین گونه کار ساخت با شتاب بیشتری انجام می‌شده و ساختمان با طبیعت پیرامون خود «سازگارتر» درمی‌آمده‌است و هنگام نوسازی آن نیز همیشه ساختمایهٔ آن در دسترس بوده‌است.
معماران ایرانی بر این باور بودند که ساختمایه باید «بوم آورد» یا «ایدری» (اینجایی) باشد. به گفتهٔ دیگر فرآورده (محصول) همان جایی باشد که ساختمان ساخته می‌شود و تا آنجا که شدنی است از امکانات محلی بهره‌گیری شود.
برای نمونه در ساخت تخت جمشید بهترین را از یک کان (معدن) در نزدیکی دشت مرغاب به دست می‌آوردند و با ارابه‌های چوبی به پارسه می‌رساندند. این سنگ را بیشتر برای روکش دیوارهای ستبر خشتی به کار می‌بردند. فرآوردن خشت نیز کاری بسیار ساده بوده‌است.
باز برای نمونه، در محلهٔ شارستان یزد، زمین تا ژرفای دو متری از جنس خاک رُس و پایین‌تر از آن، جنسی به نام چلو یا کرشک است که لایه‌ای بسیار سخت است. معماران خاک رُس را برداشته و روی لایهٔ سخت، با همان خاک ساختمان می‌ساختند.
بدین گونه شاید بتوان انگیزهٔ بنیادی بهره‌گیری از تاق و گنبد در معماری ایران را باور به «خودبسندگی» در ساختمان‌سازی دانست.
اصول معماری ایرانی > ۵- نیارش

واژهٔ «نیارش» در معماری گذشتهٔ ایران بسیار به کار می‌رفته‌است. نیارش به دانش ایستایی، فن ساختمان و ساختمایه (مصالح) شناسی گفته می‌شده‌است.
معماران گذشته به نیارش ساختمان بسیار توجه می‌کردند و آن را از زیبایی جدا نمی‌دانستند. «پیمون»، اندازه‌های خردو یکسانی بود که در هرجا در خور نیازی که بدان بود به کار گرفته می‌شد. پیروی از پیمون هرگونه نگرانی معمار را دربارهٔ نااستواری یا نازیبایی ساختمان از میان می‌برده، چنان‌که یک گِلکار نه چندان چیره‌دست در روستایی دور افتاده می‌توانست با به کار بردن آن، پوشش گنبدی را به همان گونه انجام دهد که معمار کار آزموده و استاد پایتخت، معماران همراه با بهره گیری از پیمون و تکرار آن در اندازه ها و اندام ساختمان را بسیار گوناگون از کار در می‌آورند هیچ دو از ساختمانی یکسان کار در نمی‌آید و هر یک ویژگی خود را داشت گرچه از یک پیمون در آنها پیروی شده بود.
شیوه‌های معماری ایران

پیرنیا در ایت کتاب همچنین آثار معماری ساخته‌شده در جغرافیای ایران را بر اساس دوره‌بندی تاریخی و تأثیر عوامل مختلف موجود در هر دوره بر معماری و ساخت بنا، به ۶ شیوه (یا سبک) تقسیم کرده‌است. او برای این سبک‌ها نام‌هایی در نظر گرفته که با منطقه، قومیت و حکومت‌های هر عصر مطابقت دارند و عبارت‌اند از سبک‌های پارسی، پارتی، خراسانی، رازی، آذری، اصفهانی.
شیوه‌های معماری ایران > سبک پارسی

شیوهٔ پارسی نامی‌ست که پیرنیا برای توصیف معماری دورۀ هخامنشیان برگزیده و آن را یکی از شیوه‌های معماری ایرانی دسته‌بندی کرده‌است. به باور پیرنیا سبک غالب معماری ایران شیوهٔ پارسی در دورهٔ هخامنشیان را می‌توان با عنوان سبک پارسی توصیف کرد. او به پاسارگاد، سیلک، چغازنبیل، و تخت جمشید به عنوان نمونه‌هایی از این سبک اشاره می‌کند.
استفاده از سنگ بریده منظم و تمیز، گاهی حتی با صیقل زدن، و تهیه بهترین مصالح از نظر کیفیت، رنگ و دوام از هر منبعی که امکان‌پذیر است، بسیار مهم است. استفاده از سنگ‌ریزه در ساخت پایه‌ها، قرار دادن ستون‌ها در فواصل حداکثر ممکن از یکدیگر و اندازه بلندی معقول آن‌ها نسبت به زمین، همچنین چیدمان مناسب برای توزیع بار سقف بر روی ستون‌ها، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. برای پوشش از شاه‌تیر، تیرچه چوبی تخته بریده و درودگری شده استفاده می‌شده‌است.
آرایش دیوار‌های اطراف پلکان‌های کوتاه با نقش‌های برجسته و کنگره‌های زیبا و متناسب. ساخت دیوار‌های جداکننده با استفاده از خشت خام و تزیین آن‌ها با رنگ کاشی لعاب‌دار. انتخاب بهترین مصالح برای فرش‌بندی کف در زمان ساخت. نصب سایبان و آفتاب‌گیر برای ساختمان‌هایی که احتیاج به این امکانات دارند.
در معماری سبک پارسی از چوب به‌سادگی برای پوشش دهانه‌هایی از ۲٫۵ تا ۳٫۵ گز بهره‌گیری می‌شد؛ اما در معماری تخت جمشید دهانه بین دو ستون به حدود ۶ گز گسترش یافته و این بیشترین اندازه دهانه چوبی پوشش در جهان در آن زمان بود. در پارس چنین چوب‌هایی موجود نبود از این رو، معماران از جبل عامل لبنان چوب‌های درخت کنار را از طریق راه شوش به تخت جمشید منتقل کرده و مورد استفاده قرار می‌دادند.
همچنین اتاق‌هایی می‌ساختند که دو ستون در میان آن‌ها بود و دو تیر چوبی را روی هم با کنف می‌بستند و روی ستون‌ها می‌گذاشتند. بدین گونه به توانایی باربری تیر می‌افزودند. در سبک پارسی، نوآوری‌های شگفت‌انگیز در ساخت آسمانه‌ها به کار برده شده است. به عنوان مثال، در تیر ریزی آسمانه، برای جلوگیری از اینکه تیرچه‌ها در دو دهانه کنار هم، وزن بار را روی یک تیر باربر نگذارند، روش چیدن آن‌ها تغییر می‌کرد؛ به طوری که سر هر تیرچه بالشتکی به عرض یک تیر باربر می‌یافت و این باعث بهبود توزیع بار بر روی تیرچه می‌شد.
شیوه‌های معماری ایران > پارتی

شیوه پارتی نامی‌ست که پیرنیا برای توصیف معماری دورۀ اشکانیان (پارت) برگزیده و آن‌ را یکی از شیوه‌های معماری ایرانی دسته‌بندی کرده‌است. به باور پیرنیا نیایشگاه آناهیتا در کنگاور نمونه‌ای از معماری پارتی را نشان می‌دهد.
شیوه‌های معماری ایران > خراسانی

شیوه خراسانی نامی‌ست که پیرنیا برای توصیف معماری قرون اولیۀ اسلامی انتخاب کرده‌است. به باور پیرنیا این شیوه در قرن اول هجری آغاز شده و تا قرن چهارم ادامه داشته‌است. او می‌گوید هنر ساسانیان و خصوصاً بناهای طاق‌قوسی چون ایوان مداین و طاق کسری بر سبک خراسانی بیشترین تأثیر را گذاشته‌بوده‌اند. مساجد در این عصر بسیار ساده هستند. ویژگی چشمگیر شیوۀ خراسانی، طراحی مساجد به صورت شبستانی یا چهل‌ستونی و قوس‌ها به صورت بیضی یا تخم‌مرغی است. پرنیا از مسجد جامع فهرج و مسجد تاریخانه دامغان (خدای‌خانه دامغان) و عمارت الیاس خراسانی در نیشابور به عنوان نمونه‌هایی از سبک خراسانی اشاره می‌کند.
شیوه‌های معماری ایران > آذری

شیوه آذربایجانی نامی‌ست که پیرنیا برای توصیف معماری دورهٔ حکومت ایلخانان بر ایران (۶۵۴–۷۳۶ق /۱۲۵۶–۱۳۳۶م) انتخاب کرده و آن را به عنوان شیوه‌ای در معماری ایرانی دسته‌بندی کرده‌است.
سبک آذری نام خود را از خوزۀ رواج اصلی آن یعنی آذربایجان گرفته، اما با نام‌های دیگری مانند سبک مغول یا ایرانی - مغول نیز نامیده و شناخته شده‌است.
دونالد ویلبر «معماری سلجوقی» (شیوه رازی) را شکل ابتدایی «سبک ایلخانی» (شیوه آذری یا سبک ایرانی-مغولی) می‌داند و خود معماری سلجوقی را نیز برگرفته از سبک پیش از اسلام معماری ساسانی می‌داند، به ویژه در شکل و نسبت‌های گنبدها.
پیرنیا می‌نویسد پس از اینکه هولاکو در سال ۶۵۷ق/۱۲۵۹م در مراغه مستقر شد، معماری ایرانی ترقی کرد و در پی دگرگونی‌های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی در جامعه، سبک رازی (معماری دوره سلجوقی) نیز تغییر کرد و «سبک آذری» زاده شد. سبک آذری از مراغه آغاز شده و با نام «سبک مغولی» به تبریز و سلطانیه و سپس به سراسر ایران و خارج ایران رفت و روز به روز درخشان‌تر شد. در اوج سبک آذری، شاهکارهای معماری زمان جانشینان تیمور به ویژه شاهرخ (۸۰۷–۸۵۰ق/۱۴۰۴–۱۴۴۶م) بنا شدند. پیرنیا سبک آذری را بر معماری دو دوره ایلخانی و تیموری منطبق می‌سازد اما بیشتر پژوهشگران، هنر و معماریِ دو دوره مغول (ایلخانی) و تیموری را دو دوره مختلف جدا از یکدیگر دانسته‌اند.
شیوه‌های معماری ایران > اصفهانی

شیوۀ اصفهانی نامی‌ست که پیرنیا برای توصیف معماری دورهٔ حکومت صفوی بر ایران انتخاب کرده و آن را به عنوان شیوه‌ای در معماری ایرانی دسته‌بندی کرده‌است.
پیرنیا شیوۀ اصفهانی را آخرین شیوۀ معماری سنتی ایرانی دانسته و دورۀ رواج آن را به دو دوره تقسیم کرده که دوره نخست آن به زمان قراقویونلوها و زمان حکومت صفویه بازمی‌گردد که از آن به عنوان دوره شکوفایی شیوۀ اصفهانی یاد می‌کند.
به حکومت رسیدن سلسله صفوی در ایران موجب به وجود آمدن حکومتی شد که ایران بعد از سلسله ساسانیان به خود ندیده بود. مذهب (شیعه) و تشکیلات منضبط ناشی از آن باعث گردید که این دولت بر تمام شئون زندگی مردم مسلط گردد اوج گرفتن حیات عقلی شیعه در این دوره که ملازم با تجمع متفکران و اندیشمندان شیعه در مراکز عمده آن روزگار به ویژه اصفهان و تبادل آراء و افکار آنان است، دوره جدیدی را در زمینه حکمت و فلسفه شیعه به همراه داشت و جلوه از تمدن را در این کشور پایه‌گذاری کرد؛ و حکومت بنا به سنتها گذشته سازماندهی، راه‌اندازی و ایجاد تا سیسات و تجهیزات زیر ساختی را عمداً بر عهده گرفت در واقع این سیاست‌های را دنباله و الگو گرفته سیاست‌های ساسانیان می‌توان دانست. آنچه مشخص است که دولت صفوی جمع‌بندی از تاریخ چند هزارساله ایران بوده که مکتبی را تحت عنوان اصفهانی را از جمع‌بندی ماهرانه فلسفه، هنر، معماری و شهرسازی روز گار کهن ارائه کردو آن را با توجه به مصادیق و مفاهیم روز خود به جامعه معرفی کرد.
از مظاهر بارز این دوره و آثار شکوهمند آن که هنوز هم در سر تا سر ایران نمود دارد این است که یکی شبکه راه‌های عمودبرهم بوده، که از کوهستان‌ها به داخل کویرها و نمکزارها گسترش یافته بودو دیگر ساختن رباطها و کاروانسراهای بزرگ و توقفگاه‌های آبرومند، کاخ‌ها و بستانهای زیبا و خوش‌منظر که در فواصل راه‌ها که در آن‌ها همه گونه وسائل آسایش و رفاه مردم فراهم آمده بود را دانست.
دورۀ دوم رواج شیوۀ اصفهانی در تقسیم‌بندی پیرنیا از زمان حکومت نادر آغاز و پس از زندیه با سلسله قاجاریه به اتمام می‌رسد. پیرنیا این دوره را دورۀ انحطاط معماری صفویه دانسته و از ورود معماری اروپایی در زمان قاجاریه به عنوان مهم‌ترین دلیل انحطاط آن نام برده‌است.
معماری در زمان افشاریه به علت لشکرکشی‌های پیاپی و عدم رسیدگی به مسائل داخلی کشور آثاری قابل توجه برای ارائه ندارد و در زمان زندیه هم به علت تمر کز حکومت در شیراز اکثر تأثیرات آن در شیراز پدیدار گشت و در زمان قاجار نیز به علت مسایل فنی و نبود نیروی کافی برای ساخت به صورت گذشته به آرامی کشور را از روند معماری ایرانی خارج کرد. اما دربارهٔ ویژگی‌های و دستاوردهای معماری اصفهانی نکات زیر را مورد اشاره قرار می‌دهد:
ساده شدن طرح‌ها که در بیشتر ساختمان‌ها، فضاها چهار پهلو هستند
هندسه ساده و شکل‌ها و خط‌های شکسته بیشتر استفاده می‌شد
در ته‌رنگ ساختمان‌ها نخیر و نهاز کمتر شد ولی ساخت گوشه‌های پخ از این زمان رایج‌تر شد
پیمون‌بندی و بهره‌گیری از اندام‌ها و اندازه‌های یکسان
سادگی طرح در بناها هم آشکار گردید.
به باور پیرنیا بیشترین دستاوردهای این دوره در شهرسازی نمود یافت، چرا که از این دوره مجموعه‌های شهری قابل توجهی به جای مانده‌است.
تخت جمشید
مسجد جامع اردستان
گنبد سرخ در مراغه
گنبد سلطانیه، آرامگاه الجایتو (سلطان‌محمد خدابنده)
مسجد شاه
مدرسه چهارباغ اصفهان
نمایی از سقف یکی از تالارهای کاخ هشت‌بهشت
ژرمن سانو

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Moussa Germain Sanou
زادروز:  ۲۶ مهٔ ۱۹۹۲ ‏(۳۲ سال)
زادگاه:  بوبو دیولاسو
قد:  ۱.۸۵ متر
پست:  دروازه‌بان
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  Paris 13 Atletico
شمارهٔ پیراهن:  ۱
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۰۹–۲۰۱۰:  Centre Saint-Étienne Bobo
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۲ |  باشگاه فوتبال سن-اتین |  ۱۴ |  (۰) |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۴ |  Drancy |  ۹ |  (۰) |
| ۲۰۱۴–۲۰۱۹ |  Beauvais |  ۸۶ |  (۰) |
| ۲۰۲۰– |  Paris 13 Atletico |  ۹ |  (۰) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
|  |  Burkina Faso U17 |   |   |
| ۲۰۱۰– |  تیم ملی فوتبال بورکینافاسو |  ۲۱ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۴ اکتبر ۲۰۲۰.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۲:۱۸, ۲۱ فوریه ۲۰۲۰ (UTC):  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۴ اکتبر ۲۰۲۰.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۲:۱۸, ۲۱ فوریه ۲۰۲۰ (UTC)
ژرمن سانو (انگلیسی: Germain Sanou؛ زادهٔ ۲۶ مهٔ ۱۹۹۲) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سن-اتین اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر 17 سال بورکینافاسو و بورکینافاسو بازی کرده‌است.
این زندگی است (ترانه ایمی مکدونالد)

«این زندگی است» (به انگلیسی: This Is the Life) ترانه‌ای از ایمی مکدونالد خواننده-ترانه‌سرای اهل اسکاتلند و تک‌آهنگ اصلی اولین آلبوم استودیویی اوست که در سال ۲۰۰۷ منتشر شد. این قطعه که مک‌دونالد آن را در نوجوانی‌اش سروده، در زمان انتشارش در سراسر اروپا با استقبال گسترده‌ای روبه‌رو شد.
پاراندزم کنونیانتس

| پاراندزم کنونیانتس | پاراندزم کنونیانتس |
| --- | --- |
-: -
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲۹ ژوئیهٔ ۱۸۸۵ شوشی، فرمانداری الیزابت‌پل، امپراتوری روسیه
درگذشته: ۳۰ نوامبر ۱۹۸۰ (۹۵ سال) مسکو، اتحاد جماهیر شوروی
آرامگاه: گورستان کونتسفو
ملیت: ارمنستان
حزب سیاسی: حزب کمونیست اتحاد شوروی (از ۱۹۰۳)  عضو حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه
همسر(ان): کارل ریزل  آلکساندر پاولوویچ سربروفسکی؟
خویشاوندان: برادران:  بوگدان (۱۸۷۸-۱۹۱۱)  لیودویگ (۱۸۷۷–۱۹۵۲)
پیشه: انقلابی، نویسنده و سیاستمدار
جایزه‌ها:   
کارفرما: en:Radio in the Soviet Union (۱۹۲۷–۱۹۳۹): کارفرما: en:Radio in the Soviet Union (۱۹۲۷–۱۹۳۹)
پاراندزم میرزاجانی کنونیانتس (ریزل) (ارمنی: Փառանձեմ (Փառո) Միրզաջանի Կնունյանց (Ռիզել)؛ زادهٔ ۲۹ ژوئیهٔ ۱۸۸۵ - درگذشته ۳۰ نوامبر ۱۹۸۰) یک انقلابی، نویسنده و سیاستمدار اهل ارمنستان بود . وی بین سال‌های ۱۹۵۴ تا - میلادی فعالیت می‌کرد.
زندگی‌نامه

وی در ۲۹ ژوئیه ۱۸۸۵ در شوشی به دنیا آمد و از دوره‌های بستوژف فارغ‌التحصیل گشت.  همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار و نشان لنین شده است. وی در ۳۰ نوامبر ۱۹۸۰ در سن ۹۵ سالگی در مسکو درگذشت و در گورستان کونتسفو به خاک سپرده شد
سلطان آغا خانم

نگاره ای از سلطان آغا خانم کشیده شده توسط نقاش ایتالیایی جان تئودور دِ بری در سال ۱۵۹۶
سلطان آغا خانم، ملکه هم‌نشین شاه تهماسب یکم و دومین همسر وی بود که اصالتی چرکس داشت و خواهر شمخال‌ سلطان بود. وی در سال ۱۵۴۷ با شاه تهماسب ازدواج کرد. او مادر پریخان خانم و سلیمان میرزا بود. او باشهبانو ماهیدوران سلطان همسر سلیمان یکم مکاتباتی داشته وهدایایی نیز به هم تقدیم کرده اند.
ذخیره‌گاه طبیعی کاباردینو-بالکاریا

| ذخیره‌گاه طبیعی کاباردینو-بالکاریا | ذخیره‌گاه طبیعی کاباردینو-بالکاریا |
| --- | --- |
روسی: Кабардино-Балкарский заповедник (Also: Kabardino-Balkarsky): روسی: Кабардино-Балкарский заповедник (Also: Kabardino-Balkarsky)
رده‌بندی آی‌یوسی‌ان: Ia (ذخیره‌گاه طبیعی محدودشده): رده‌بندی آی‌یوسی‌ان: Ia (ذخیره‌گاه طبیعی محدودشده)
Kabardino-Balkarski Zapovednik: Kabardino-Balkarski Zapovednik
Location of Reserve: Location of Reserve
fa (in English: Expected satiety): fa
مکان: کاباردینو-بالکاریا
نزدیک‌ترین شهر: قشقه‌تاو
مختصات: ۴۳°۲′۵۶″ شمالی ۴۳°۱۴′۳۳″ شرقی﻿ / ﻿۴۳٫۰۴۸۸۹°شمالی ۴۳٫۲۴۲۵۰°شرقی﻿ / 43.04889; 43.24250
مساحت: ۸۲٬۵۰۷ هکتار (۲۰۳٬۸۷۹ جریب فرنگی؛ ۳۱۹ مایل مربع)
تاسیس‌شده: ۱۹۷۶ (۱۹۷۶)
هیئت حاکمه: وزارت محیط زیست و منابع طبیعی روسیه
وبگاه: http://zapovednik-kbr.ru/
ذخیره‌گاه طبیعی کاباردینو-بالکاریا (انگلیسی: Kabardino-Balkaria Nature Reserve) یک ذخیره‌گاه و منطقه حفاظت شده در استان کاباردینو-بالکاریای کشور روسیه است.
پیتر بورلینگ

پیتر بورلینگ (انگلیسی: Peter Burling؛ زادهٔ ۱ ژانویه ۱۹۹۱) قایقران قایق بادبانی اهل نیوزیلند است.
ایالت‌های اتریش

| ایالت‌های اتریش Österreichs Länder / Bundesländer  (آلمانی) | ایالت‌های اتریش Österreichs Länder / Bundesländer  (آلمانی) |
| --- | --- |
رده‌ها: ایالت فدرال
مکان: اتریش
تعداد: 9
جمعیت: ۲۹۴٬۴۶۶ (برگلند) – ۱٬۹۱۱٬۷۲۸ (وین)
مساحت: ۴۱۴٫۸۷ کیلومتر مربع (۱۶۰٫۱۸ مایل مربع) (وین)– ۱۹٬۱۷۸ کیلومتر مربع (۷٬۴۰۵ مایل مربع) (اتریش سفلی)
دولت: لندتاگ
زیربخش‌ها: ایالت‌ها و دولت‌شهرها
اتریش یک جمهوری فدرال است که از ۹ ایالت (به آلمانی: Länder) تشکیل شده‌است. از آنجایی که Land همچنین کلمه آلمانی برای «کشور» است، اصطلاح Bundesländer (به معنای واقعی کلمه ایالت‌های فدرال) اغلب به جای آن برای جلوگیری از ابهام استفاده می‌شود. قانون اساسی اتریش از هر دو اصطلاح استفاده می‌کند. ایالت‌های اتریش می‌توانند قوانینی را تصویب کنند که در محدوده قانون اساسی باقی بماند و هر ایالت نمایندگانی در پارلمان اصلی اتریش دارد.
جغرافیا

بخش عمدهٔ ایالت‌های اتریش علیا، اتریش سفلی، وین و بورگنلند در دره دانوب واقع شده‌است و بنابراین تقریباً به‌طور کامل از زمین‌های قابل دسترسی و حاصلخیز تشکیل شده‌است. در مقابل، پنج ایالت دیگر این کشور در رشته‌کوه‌های آلپ واقع شده‌اند. به همین دلیل این ایالت‌ها برای کشاورزی نسبتاً نامناسب هستند. همچنین زمین‌های این مناطق برای صنایع سنگین و تجارت راه دور نسبتاً نامطلوب است. بنا به دلایل مذکور، جمعیت جمهوری اتریش کنونی، از دوران ماقبل تاریخ در چهار ایالت یادشده متمرکز بوده‌است. پرجمعیت‌ترین ایالت اتریش، ایالت-شهر وین است که قلب تنها کلان‌شهر اتریش محسوب می‌شود. اتریش سفلی با وجود اینکه حومهٔ وین را در بر می‌گیرد، از نظر تراکم جمعیت در رتبهٔ چهارم قرار دارد. این به دلیل این است که مناطق وسیعی از زمین‌های این ایالت عمدتاً کشاورزی است. ایالت آلپ تیرول، ایالت کمتر آلپی اما از نظر جغرافیایی دورافتاده‌تر کارینتیا، و ایالت غیرآلپی اما تقریباً منحصراً کشاورزی؛ و بورگنلند، کم‌تراکم‌ترین ایالت‌های اتریش هستند. ایالت کوهستانی ثروتمند فورارلبرگ به دلیل اندازهٔ کوچک، مکان ایزوله و فرهنگ آلمانیش متمایز آن، نامتعارف به‌شمار می‌رود.[نیازمند منبع]
فهرست زیر از سازمان آمار اتریش، جمعیت ایالات را در ۱ ژانویه ۲۰۱۵ مشخص می‌کند. مساحت‌ها برحسب کیلومتر مربع، تراکم جمعیت بر حسب نفر در هر کیلومتر مربع بیان بیان شده‌است. طبق تعاریف این آمار، یک شهر جامعه‌ای است که طبق قانون اتریش به عنوان شهر تعریف شده‌است. همچنین «شهرستان» جامعه‌ای است که توسط قانون به عنوان «شهر» شناخته نمی‌شود. بسیاری از شهرهای اتریش دارای جمعیتی در حدود ده هزار نفر هستند. برخی از آنها حتی کوچکترند.
| رتبه جمعیتی | ایالت | مرکز | جمعیت (ژانویه ۲۰۲۰) | مساحت (کیلومتر مربع) | تراکم جمعیت (ساکن در کیلومتر مربع) | شهرها | شهرستان‌ها |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | وین (وین) | وین (وین) | ۱٬۹۱۱٬۷۲۸ | ۴۱۵ | ۴٬۶۰۶٫۶ | ۱ | ۰ |
| 2 | اتریش سفلی (Niederösterreich) | سانکت پولتن | ۱٬۶۸۴٬۶۲۳ | ۱۹٬۱۷۸ | ۸۷٫۸ | ۷۶ | ۴۹۷ |
| 3 | اتریش علیا (Oberösterreich) | لینز | ۱٬۴۹۰٬۳۹۲ | ۱۱۹۸۲ | ۱۲۴٫۴ | ۳۲ | ۴۱۰ |
| 4 | اشتایرمارک (Steiermark) | گراتس | ۱٬۲۴۶٬۵۷۶ | ۱۶٬۴۰۱ | ۷۶٫۰ | ۳۵ | ۲۵۲ |
| 5 | تیرول (Tirol) | اینسبروک | ۷۵۷٬۸۵۲ | ۱۲۶۴۸ | ۵۹٫۹ | ۱۱ | ۲۶۸ |
| 6 | Carinthia (Kärnten) | کلاگنفورت | ۵۶۱٬۳۹۰ | ۹٬۵۳۶ | ۵۸٫۹ | ۱۷ | ۱۱۵ |
| 7 | سالزبورگ | سالزبورگ | ۵۵۸٬۴۷۹ | ۷٬۱۵۴ | ۷۸٫۱ | ۱۱ | ۱۰۸ |
| 8 | فورارلبرگ | برگنز | ۳۹۷٬۰۹۴ | ۲۶۰۱ | ۱۵۲٫۷ | ۵ | ۹۱ |
| 9 | بورگنلند | آیزنشتات | ۲۹۴٬۴۶۶ | ۳٬۹۶۵ | ۷۴٫۳ | ۱۳ | ۱۵۸ |