کشتی‌های نمی
بازیابی

ماهیگیران محلی از مدت‌ها پیش از وجود این لاشه‌ها آگاه بودند و آنها را کاوش کرده و آثار کوچکی را برداشته بودند و اغلب از قلاب‌های قلاب‌گیر برای بیرون کشیدن قطعات استفاده می‌کردند و به گردشگران می‌فروختند. در سال ۱۴۴۶، پروسپرو کاردینال کولونا و لئون باتیستا آلبرتی داستانهای مربوط به بقایای بقایای را دنبال کردند و آنها را در عمق ۱۸٫۳ متر (۶۰ فوت) کشف کردند. ، که در آن زمان برای نجات مؤثر بسیار عمیق بود. آنها با استفاده از طناب هایی با قلاب به کشتی ها آسیب رساندند تا تخته ها را از آنها جدا کنند. آلبرتی فراتر از نوع چوب و پوشیده شدن آن با غلاف سربی از این کاوش ها متوجه شد. در سال ۱۵۳۵، فرانچسکو دی مارکی با استفاده از کلاه غواصی روی کشتی غواصی کرد. یافته‌های او شامل آجر، سنگ‌فرش‌های مرمر، برنز، مس، مصنوعات سربی و تعداد زیادی تیرهای چوبی بود. از مواد بازیابی شده، روشن شد که در ساخت کشتی‌ها از مفاصل مورتیس و تنون استفاده شده است. با وجود نجات موفقیت آمیز کل سازه ها و قطعات، هیچ علاقه آکادمیک به کشتی‌ها وجود نداشت، بنابراین تحقیقات بیشتری انجام نشد. اشیاء کشف شده گم شده‌اند و سرنوشت آنها مشخص نیست.
در سال ۱۸۲۷، علاقه به بازیابی کشتی‌ها دوباره احیا شد و این باور عمومی شد که مواد اولیه به دست آمده یا بخشی از معبد دیانا بوده است یا از ویلای ژولیوس سزار (که توسط سوتونیوس نقل شده است). آنسیو فوسکونی یک سکوی شناور ساخت که می‌توانست با آن لاشه ها را بالا ببرد. در حین بالابردن، چند تا از کابل هایش پاره شد و او پروژه را متوقف کرد تا بتواند کابل های قوی تری پیدا کند. وقتی برگشت، متوجه شد که مردم محلی سکوی او را برای ساخت بشکه های شراب برچیده‌اند. این باعث شد که او از این پروژه صرف نظر کند.
در سال ۱۸۹۵، با حمایت وزارت آموزش، دانشگاه‌ها و پژوهش ایتالیا ، سیگنور الیزئو بورگی مطالعه سیستماتیک محل کشتی‌های غرق شده را آغاز کرد و برای نخستین بار متوجه شد که این مکان دارای دو کشتی غرق شده است. از جمله موادی که بورگی به دست آورد، سر پنجه برنزی یکی از سکان ها و سرهای برنزی بسیاری از حیوانات وحشی بود. بورگی تمام یافته های خود را در موزه خود قرار داد و پیشنهاد فروش مجموعه را به دولت داد. الوارهایی که او پیدا کرد دور انداخته و گم شدند، در حالی که هیچ ارجاع متنی برای هیچ یک از یافته‌های او ثبت نشد. فلیچه برنابئی، مدیر کل دپارتمان آثار باستانی و هنرهای زیبا، ادعا کرد که تمامی آثار برای موزه ملی وجود دارد و گزارشی مبنی بر توقف بازیابی به دلیل "ویران شدن دو کشتی شکسته" ارائه کرد. یک مهندس از نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا سایت را بررسی کرد تا امکان بازیابی دو کشتی دست نخورده را تعیین کند. مهندس به این نتیجه رسید که تنها راه عملی، زهکشی جزئی دریاچه است.
در سال ۱۹۲۷، بنیتو موسولینی ، رئیس شورای وزیران ، به گوئیدو اوچلی دستور داد که دریاچه را تخلیه و کشتی‌ها را بازیابی کند. با کمک نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا)، ارتش سلطنتی ایتالیا، صنعت و افراد خصوصی، یک مجرای آب زیرزمینی روم باستان که دریاچه را به مزارع خارج از دهانه ارتباط می‌داد، دوباره فعال شد. این مجرا در ۲۰ اکتبر ۱۹۲۸ به یک سکوی پمپاژ شناور متصل شد و سطح دریاچه شروع به کاهش کرد. در ۲۸ مارس ۱۹۲۹، سطح آب ۵ متر (۱۶ فوت) کاهش یافته بود ، و اولین کشتی (ناو اصلی) سطح را شکست. در ۱۰ ژوئن ۱۹۳۱، ناو اصلی بازیابی شد و کشتی دوم (ناو دوم) در معرض دید قرار گرفت. در این زمان سطح آب با حذف بیش از 40,000,000 متر مکعب آب، بیش از ۲۰ متر (۶۶ فوت) کاهش یافته بود. در نتیجه کاهش وزن، در ۲۱ اوت ۱۹۳۱، ۵۰۰ هزار متر مکعب گل از لایه های زیرین فوران کرد که باعث شد ۳۰ هکتار (۷۴ جریب فرنگی) از کف دریاچه فروکش کند. کار متوقف شد و در حالی که خطرات ادامه پروژه مورد بحث بود، دریاچه شروع به پر کردن مجدد کرد. از آنجایی که ناو دوم قبلاً تا حدی خشک شده بود، غوطه ور شدن باعث آسیب قابل توجهی به آن شد. در ۱۰ نوامبر ۱۹۳۱، وزیر فواید عامه دستور داد این پروژه و تمام تحقیقات متوقف شود.
در ۱۹ فوریه ۱۹۳۲، وزارت نیروی دریایی، که در بازیابی شریک بود، از موسولینی درخواست کرد که پروژه را از سر بگیرد. با پیوستن به وزارت آموزش، آنها مجوز لازم را دریافت کردند و پمپاژ برای تخلیه دریاچه در ۲۸ مارس ۱۹۳۲ دوباره آغاز شد. در همین زمان یک قایق کوچک پیدا شد که حدود ۱۰ متر (۳۳ فوت) درازا داشت و سر آن نوک تیز و دم آن مربع بود. برای غرق کردن آن با سنگ بارگیری شده بود و گمان می‌رفت که هم عصر با کشتی‌ها باشد. مشکلات فنی تا اکتبر ۱۹۳۲ مانع از بازیابی ناو دوم شد. یک موزه هدفمند ساخته شده بر روی هر دو کشتی در ژانویه ۱۹۳۶ افتتاح شد.