ماجراهای تن‌تن و میلو
شخصیت‌ها > شخصیت‌های کمکی

مقالهٔ اصلی: فهرست شخصیت‌های ماجراهای تن‌تن
"هرکس می‌خواهد تن تن باشد: نسل اندر نسل. در جهانِ راستاپاپولوس‌ها، تریکلرها و کاریداس‌ها و البته به معنای تمام کلمه، سرافین لامپیون‌ها و آقای بولت‌ها، این تن تن است که نمایانگر شکلی آرمانی از خوبی، پاکیزگی، و درستکاری است."
منتقد ادبی تام مک‌کارتی، 2006
در این کامیکْ شخصیت‌های کمکی (پشتیبان یا یدکی) "خیلی توسعه یافته تر" از شخصیت اصلی توصیف شده‌اند، هر یک سرشار از ظرفیت و ژرفای شخصیتی اند، به گونه ای که با شخصیت‌های چارلز دیکنز قیاس شده‌اند. هرژه از شخصیت‌های پشتیبان برای آفرینش جهانی واقع‌گرا بهره گرفت تا حوادث قهرمان را در زمینه آن جای دهد. برای واقع گرایی و پیوستگی، شخصیت‌ها در سراسر داستان‌ها چرخش و دوران دارند. اشغال بلژیک و محدودیت‌هایی که بر هرژه تحمیل شدْ وی را واداشت که به جهت اجتناب از توصیف اوضاع سیاسیِ دردسرآفرینْ بر شخصیت سازی تمرکز نماید. نتیجه این شد که شخصیت‌های فرعیِ رنگارنگ در این دورهْ بسط و توسعه یافتند.
تامسون و تامپسون (دوپون و دوپون در نسخهٔ اصلی فرانسوی هرژه، دوپونت و دوپونط در ترجمه‌ فارسی دهه ۵۰ شمسی) دو کارآگاه پلیس ناشی اند که به سان دوقلوها اند و تنها تفاوت قابل تشخیص آنها در شمایلِ سبیل‌هایشان است. نخستین بار در سیگارهای فرعون دیده شدند، آنان بیشترِ بارِ آرامه خنده‌دار در سراسر داستان‌ها را فراهم می‌کنند، اما از لقلقه گویی ∗ رنج می‌برند. آنان بس شلخته، کاملاً ناشی، و معمولاً متمایل به دستگیری شخصیت منفی داستان اند. این کارآگاهان جز در مواردی که به خارج می روندْ معمولاً کلاهی لبه دار بر سر و عصایی در دست دارند، در طول مأموریت‌ها می‌کوشند لباس محلیِ مکانی که از آن بازدید می‌کنند را بر تن کنند اما در عوض پوشاک فولکلور انگشت‌نمایی می‌پوشند که آنان را از دیگر افراد محلی متمایز می‌کند. کارآگاهان تا حدودی بر پایهٔ پدر هرژه آلکسی و عمویش لئو آفریده شده‌اند؛ دوقلوهایی که اغلب با یکدیگر به پیاده‌روی می‌پرداختند، کلاه‌های لبه دار همانندی بر سر، و در همان حال عصای مشابهی نیز در دست داشتند.
بیانکا کاستافیوره یک خوانندهٔ اپرای ایتالیایی است که کاپیتان هادوک از وی گریزان است. وی نخستین بار در عصای اسرارآمیز دیده شد، و به همراه خدمتکارش ایرما و ایگور واگنرِ نوازندهْ ظاهراً هر کجا که قهرمان سفر می کندْ دیده می‌شود. وی خنگ، عجیب و غریب، فراموشکار، و پُرسخن است و انگار نمی‌داند که صدایش گوش خراش و به‌طور وحشتناکی بلند است. تخصص وی در نغمهٔ جواهر (به فرانسوی: Ah! Je ris de me voir si belle en ce miroir | به پارسی: آه! ای زیبای بی همتای خودم، ای جواهرات رخشنده ای که پوشیده‌ام) از اپرای فاوست از شارل گونو است که وی با کمترین تحریک و تهییج آن را می‌سراید اما سبب رنجش هادوک می‌گردد. وی نسبت به هادوک احساساتی مادرانه دارد، کسی که کاستافیوره از تنفرش نسبت به خودْ بی‌خبر است. وی اغلبْ واژگان_به ویژه نام ها_ را با کلماتی هم قافیهٔ آنان قاطی می‌کند: "هادوک" مکرراً با کلماتی مانند "پادوک"، "استوپکوک"، یا "هاپستوچ" اشتباه گرفته می‌شود؛ یا خدمتکارِ هادوک به نام نستور، با نام‌های "چِستور" یا "هکتور" خوانده می‌شود. نام بیانکا به معنای " گلِ صاف و سفید " است؛ معنایی که پروفسور کلکولس وقتی رز سفیدی پرورش می‌دهد و نام آن را بیانکا می گذاردْ یکبار بدان اشاره می‌کند. وی بر پایه عمه (خاله) هرژه به نام نینیه (کسی که به خاطر خوانندگی اپراهای گوش خراشش شهره بود) و در کامیک‌های پسا-جنگ جهانی نیز بر پایهٔ ماریا کالاسآفریده شده‌است.
دیگر شخصیت‌ها بدین قرار هستند: سرکارگری به نام نستور، پسر چینی وفاداری به نام چانگ، راستاپوپولوسْ یک مغز متفکر جانی، سرافین لامپیونْ بیمه کارِ چندش‌آور، ژنرال آلکازار یک مبارز آزادی اهل آمریکای جنوبی و رئیس‌جمهور سن تئودوروس، محمد بن کالیش عِزابْ یک امیر عربی و پسر موذی اش به نام عبدالله، دکتر مولرْ یک روانْ پزشکِ بد سرشتِ آلمانی، اولیویرا دا فیگِیرا یک فروشندهٔ خوش مشرب پرتغالی، کاتزِ قصاب که شماره تلفن محل کارش بارها با شماره تلفن هادوک اشتباه گرفته می‌شود، و آلن که نوچهٔ راستاپاپولوس و همدم پیشین کاپیتان هادوک است.