stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
استریپ‌تیز
پشت صحنه

یک نوع از این رقص، «رقص برهنه اختصاصی» است که شامل روی پای بیننده نشستن و «رقص تماسی» باشد. دراین نوع رقص، رقصنده توجه خود را معطوف به یک بیننده می‌کند.
امروزه

اخیراً رقص میله‌ای بر دنیای استریپتیز تسلط یافته‌است. در اواخر قرن بیستم، رقص میله‌ای در استریپ کلاب‌هایی در کانادا انجام می‌شد. این باشگاه‌ها گسترش یافتند و به یک بخش اقتصادی پر رونق تبدیل شدند. رقص میله‌ای، رقص روی میز و رقص دامان به سبک کانادایی، کم‌کم به همه جای جهان صادر شد.
تا دهه ۱۹۷۰ میلادی تنها رقصنده‌های زن به رقص برهنه می‌پرداختند ولی پس از آن تعدادی از رقصنده‌های مرد به رقص برهنه برای بینندگان زن می‌پرداختند. کتاب رکوردهای گینس «برنی بارکر» رابه عنوان سالخورده‌ترین مرد رقاص در رقص برهنه ثبت کرده‌است.
فیلم

فلش‌دنس (۱۹۸۳) Flashdance: فیلمی دربارهٔ زن کارگری به نام الکساندرا می‌باشد که در طول روز، به رقص در یک بار در پنسیلوانیا و کار در کارخانه آهن می‌پردازد.
قاتلین پیرزن (۱۹۸۸) Ladykillers: داستان جنایی پلیسی مربوط به یک رقاص برهنه جنایتکار که به یک زن ناشناس تجاوز می‌کند.
عجیب وغریب (۱۹۹۴) Exotica: داستان دربارهٔ مدیر یک باشگاه رقص دامن کانادایی می‌باشد که دارای دلبستگی نسبت به رقصنده برهنه است.
دختران شو (۱۹۹۵) Showgirls: این فیلم دربارهٔ یک دختر جوان است که به جهت ستاره شدن در رقص برهنه به لاس وگاس وارد می‌شود، باورود به شهر لاس وگاس وی وارد یک باشگاه رقص برهنه می‌شود.
شیادان (۲۰۱۹) Hustlers: داستان چند رقاص برهنه در نیویورک است که پس از بحران مالی ۲۰۰۸–۲۰۰۷ به کلاهبرداری رو می‌آورند.
دراکولا

برای دیگر کاربردها، دراکولا (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| 0 | 1 |
| --- | --- |
جلد نخستین چاپ: جلد نخستین چاپ
نویسنده(ها): برام استوکر
کشور: بریتانیا
زبان: انگلیسی
گونه(های) ادبی: ترسناک، گوتیک
ناشر: آرچیبالد کانستبل اند کمپانی
تاریخ نشر: مه ۱۸۹۷ (۱۸۹۷-0۵)
شماره اوسی‌ال‌سی: ۱۴۴۷۰۰۲
متن: دراکولا در ویکی‌نبشته
دراکولا (انگلیسی: Dracula) رمانی نوشتهٔ برام استوکر، نویسندهٔ ایرلندی است که در سال ۱۸۹۷ منتشر شد. این رمانِ نامه‌نگارانه به کمک مجموعه‌ای از نامه‌ها، خاطرات روزانه و مقاله‌های نشریه‌ها روایت می‌شود. این رمان شخصیت اصلی ندارد اما داستان با جاناتان هارکر آغاز می‌شود که برای سفری کاری قرار است در قلعهٔ کنت دراکولا، یکی از نجیب‌زاده‌های ترانسیلوانی ساکن شود. هارکر پس از فهمیدن این موضوع که دراکولا یک خون‌آشام است، موفق می‌شود از قلعه فرار کند. سپس، کنت به انگلستان نقل‌مکان و شهر ساحلی ویتبی را گرفتار می‌کند. گروه کوچکی به سرپرستی آبراهام ون هلسینگ دراکولا را شکار می‌کنند و در نهایت، او را می‌کشند.
بخش زیادی از دراکولا در دههٔ ۱۸۹۰ نوشته شده‌است. استوکر بیش از صد صفحه یادداشت برای این رمان تهیه کرد که به‌طور گسترده‌ای دربارهٔ فرهنگ عامه و تاریخ ترانسیلوانی بود. برخی از دانشوران معتقدند که شخصیت دراکولا براساس نمونه‌های تاریخی همچون ولاد سوم، شاهزادهٔ والاچیایی یا کنتس الیزابت باتوری خلق شده‌است اما اتفاق‌نظری در این مورد وجود ندارد. استوکر در یادداشت‌هایش به این دو شخصیت اشاره‌ای نمی‌کند. او نام دراکولا را هنگام تعطیلات در کتابخانهٔ عمومی ویتبی یافت و با این تصور که در رومانیایی به‌معنای شیطان است، آن را برگزید.
دراکولا پس از انتشار با استقبال خوب نقادان مواجه شد و آن‌ها به استفادهٔ مؤثر از عنصر ترس در این رمان اشاره کردند. در مقابل، برخی از نقادان عقیده داشتند که رمان بیش از حد ترسناک است. برخی از نقادان و دانشوران این اثر را با سایر آثار ادبیات گوتیک مقایسه کردند و به بیان شباهت ساختاری آن با زن سفیدپوش، نوشتهٔ ویلکی کالینز پرداختند. در قرن گذشته، دراکولا به‌عنوان یکی از آثار داستانی گوتیک در نظر گرفته‌اند. دانشوران امروزی این رمان را از نظر موقعیت تاریخی بررسی و درمورد تلقی آن از نقش‌های جنسیتی، جنسیت و نژاد بحث می‌کنند.
دراکولا یکی از مشهورترین آثار ادبیات انگلیسی است. بسیاری از شخصیت‌های این کتاب به‌عنوان نسخه‌های کهن‌الگویی از شخصیت‌های خود وارد فرهنگ عامه شده‌اند. برای نمونه، کنت دراکولا به‌عنوان خون‌آشام اصلی و آبراهام ون هلسینگ به‌عنوان شکارچی خون‌آشام معرفی می‌شوند. این رمان که در مالکیت عمومی است، بیش از سی بار برای ساخت فیلم اقتباس شده‌است و شخصیت‌های آن تقریباً در تمامی گونه‌های رسانه‌ای حضور یافته‌اند.
پیشینه > درباره نویسنده

آبراهام «برام» استوکر در ۸ نوامبر ۱۸۴۷ در کلونتارفِ دوبلین به دنیا آمد. او فرزند سوم یک خانواده با هفت فرزند بود. استوکر به علت بیماری، تا هفت سالگی نمی‌توانست راه برود یا بایستد. به همین خاطر، در خانه درس می‌خواند و بعدها به یک مدرسهٔ خصوصی روزانه رفت. در دههٔ ۱۸۶۰، در کالج ترینیتی دوبلین و در رشتهٔ ریاضیات تحصیل کرد. استوکر به‌مدت ده سال به‌عنوان کارمند دولتی در قلعهٔ دوبلین کار کرد. در همین دوره، نقدهایی نیز برای دابلین ایونینگ میل می‌نوشت. یکی از نقدهایی که بر بازیگری هنری ایروینگ نوشت، سبب آشنایی او با این بازیگر تئاتر شد و دوستی نزدیک میان این دو به وجود آمد. استوکر تمایل داشت تا در حوزۀ ادبیات فعالیت کند. رمان کوتاه جادۀ پامچال، نخستین اثر منثور وی در سال ۱۸۷۵ در نشریۀ شمراک منتشر شد. کتاب وظایف منشی در نشست‌های جنبی در ایرلند اثر دیگری از استوکر است که بر اساس تجربیات خود به‌عنوان کارمند دولتی نوشت و در سال ۱۸۷۹ انتشار یافت.
ایروینگ در سال ۱۸۷۸ مدیریت بازرگانی تئاتر لایسیوم را به استوکر پیشنهاد داد که وی پذیرفت. استوکر در همان سال با فلورانس بالکوم ازدواج کرد. لیزا هاپکینز، زندگی‌نامه‌نویس، اشاره می‌کند که نقش وی در لایسیوم مستلزم اجتماعی بودن استوکر بود و او را به نخبگان لندنِ دوران ویکتوریا معرفی کرد. با این وجود، استوکر خود را فردی گوشه‌گیر توصیف می‌کرد که به‌شدت مراقب افکارش بود. استوکر کمبود درآمدش از تئاتر را با نوشتن رمان‌های عاشقانه و هیجانی جبران می‌کرد و تا زمان مرگ در سال ۱۹۱۲، هجده کتاب را به چاپ رساند. با این حال، استوکر در زمان زندگی‌اش، بیشتر به فعالیت‌هایش در تئاتر شناخته می‌شد تا ادبیات. دراکولا هفتمین کتاب منتشرشدهٔ استوکر، پس از شانهٔ شاستا (۱۸۹۵) و پیش از دوشیزه بتی (۱۸۹۸) بود. دانیل فارسون، نوهٔ برادرزاده استوکر، نوشت که استوکر احتمالاً بر اثر بیماری سیفلیس درگذشته است اما این موضوع به‌طور گسترده از سوی دانشوران مورد اختلاف است. هال کین، یکی از دوستان نزدیک استوکر، آگهی ترحیمی برای او در دیلی تلگراف نوشت و اشاره کرد که استوکر — به‌جز زندگی‌نامه‌اش دربارهٔ ایروینگ — فقط «برای فروش» می‌نوشت و «هدف والاتری نداشت.»
نگارش و انتشار > نگارش

استوکر پیش از نوشتن این رمان، تحقیقات گسترده‌ای انجام داد و بیش از صد صفحه یادداشت، شامل خلاصهٔ فصل‌ها و طرح کلی داستان را گردآوری کرد. وی بخشی از پژوهش‌های خود را در تابستان ۱۸۹۰ در کتابخانه‌ای در ویتبی انجام داد اما بخش اعظمی از آن در کتابخانهٔ لندن صورت پذیرفت. قدیمی‌ترین یادداشت‌های تاریخ‌دار استوکر به ۸ مارس ۱۸۹۰ بازمی‌گردد که طرح کلی از آغاز رمان را ارائه می‌دهد. جوزف اس. بیرمن اشاره می‌کند که این طرح اولیه «تنها در جزئیاتی اندک» با رمان نهایی تفاوت دارد. در این یادداشت‌ها، نامی برای کنت و هارکر مشخص نشده است. همچنین واژهٔ خون‌آشام به صراحت به کار نرفته است اما خشم مالکانهٔ کنت نسبت به هارکر و زنی که تلاش می‌کند «نه بر لبان، بلکه بر گلویش بوسه زند» را به تصویر می‌کشد. در فوریهٔ ۱۸۹۲، استوکر طرح کلی ۲۷ فصل از رمان را نوشت. به‌گفتهٔ الیزابت میلر در این زمان «تمامی قطعات پازل در جای خود قرار داشتند.»
استوکر اشاره کرد که نگارش این رمان حدود سه سال به طول انجامید و به احتمال بسیار، بخش بزرگی از نسخهٔ دست‌نویس آن را در تعطیلات تابستانی خود در کرودن بی اسکاتلند، بین سال‌های ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۶ نوشته است. به‌طور کلی، استوکر در اوقات فراغتش به نوشتن می‌پرداخت و طولانی بودن زمان نگارش این رمان نشان‌دهندهٔ اهمیتی است که برای کارش — به‌عنوان دستیار ایروینگ — قائل بود.
یادداشت‌های استوکر نکات بسیاری را درمورد نسخه‌های اولیهٔ رمان روشن می‌سازد. به‌گفتهٔ بیرمن، استوکر همواره قصد داشت رمانی نامه‌نگارانه بنویسد اما در آغاز تمایل داشت داستان را به‌جای ترانسیلوانی، در اشتایر روایت کند. وی از ابتدا در نظر داشت خون‌آشام رمان یک کنت باشد، حتی پیش از آنکه نام دراکولا را برای او انتخاب کند. استوکر نام دراکولا را از کتاب تاریخ والاچیا و مولداوی (۱۸۲۰)، نوشتهٔ ویلیام ویلکینسون اقتباس کرد که احتمالاً در تعطیلات سال ۱۸۹۰ در کتابخانهٔ عمومی ویتبی آن را یافته بود. استوکر این پاورقی را از آن کتاب رونویسی کرد: «دراکولا به معنای شیطان است. والاچیایی‌ها در گذشته این نام را به‌عنوان نام‌خانوادگی به افرادی که به واسطهٔ شجاعت، اعمال ظالمانه یا حیله‌گری به شهرت می‌رسیدند، اطلاق می‌کردند.»
از دیگر مفاهیم مندرج در یادداشت‌های استوکر می‌توان به رویارویی یک پروفسور آلمانی به نام ماکس ویندشوفل با «کنت ومپایر از اشتایر» اشاره کرد. همچنین در این یادداشت‌ها مقرر شده بود که یکی از شکارچیان خون‌آشام توسط گرگینه‌ای کشته شود. احتمالاً استوکر در نظر داشت دراکولا داستانی کارآگاهی باشد که کارآگاه کاتفورد و فراروان‌شناسی به نام سینگلتون شخصیت‌های اصلی آن بودند.
نگارش و انتشار > انتشار

باربارا بلفورد، از نخستین زندگی‌نامه‌نویسان استوکر، اشاره کرده است که رمان به دلیل تغییر نام در لحظهٔ آخر، «نامرتب» به نظر می‌رسید. نسخهٔ چاپی و تایپ‌شدهٔ رمان که اصلاحات دست‌نویس در آن اعمال شده است، نامیرایان نام دارد. سند باقی‌مانده از قرارداد تایپ‌شدهٔ نشر کتاب در ۲۵ مهٔ ۱۸۹۷ امضا و تاریخ‌گذاری شده است. پیتر بیل از ساتبیز حدس می‌زند که امضای قرارداد یک روز پیش از انتشار رسمی، صرفاً کاری تشریفاتی بوده است. استوکر برای حفظ حقوق کپی‌رایت خود برای اقتباس‌های نمایشی، در هفتهٔ منتهی به انتشار دراکولا، برنامهٔ نمایشنامه‌خوانی از اقتباس نمایشی خود از رمان را در تئاتر لایسیوم ترتیب داد. گروه کوچکی، عمدتاً از کارکنان تئاتر، در این برنامه حضور داشتند و ایدیت کریگ ایفاگر نقش مینا بود.
انتشارات آرچیبالد کانستبل اند کمپانی دراکولا را در مهٔ ۱۸۹۷ در لندن منتشر کرد. کتاب با قیمت شش شیلینگ در جلدی زرد صحافی و عنوان آن با حروف قرمز روی جلد نوشته شده بود. دربارهٔ تاریخ دقیق انتشار دراکولا ابهاماتی وجود دارد اما احتمالاً این رمان در ۲۶ مهٔ ۱۸۹۷ منتشر شده است. استوکر در نامه‌ای به ویلیام گلدستون نوشت که رمان ۲۶ام منتشر خواهد شد. رابرت ایتین-بیسانگ معتقد است که انتشار آن می‌توانسته در هر زمانی بین مه تا ژوئن ۱۸۹۷ رخ داده باشد.
مادر استوکر، شارلوت استوکر با شوروشوق فراوان درمورد رمان سخن گفت و پیش‌بینی کرد که دراکولا برای پسرش موفقیت مالی عظیمی را به ارمغان خواهد آورد. این رمان گرچه به نقدهای خوبی دریافت کرد اما درآمد زیادی برای استوکر نداشت و تا پس از مرگش، شهرت انتقادی چندانی برای او به همراه نیاورد. استوکر برای هزار فروش نخست دراکولا هیچ حق امتیازی دریافت نکرد. پس از انتشار به‌صورت پاورقی در روزنامه‌های آمریکایی، انتشارات دابلدی اند مک‌کلور نسخهٔ ویژهٔ این کشور را در سال ۱۸۹۹ با برخی تغییرات جزئی در متن منتشر کرد. انتشارات کانستبل در سال ۱۹۰۱، نسخه‌ای ارزان‌تر از دراکولا را که جلدی کاغذی داشت، منتشر کرد اما در حال حاضر، نسخه‌های کمی از آن باقی مانده است. متن این نسخه حدود ۱۵ درصد کوتاه‌تر از نسخهٔ اصلی است اما مشخص نیست استوکر این تغییرات را اعمال کرده است یا خیر. دراکولا از زمان انتشار هرگز از چرخهٔ چاپ خارج نشده است.
در نسخه‌ای از دراکولا که در سال ۱۹۷۹ منتشر شد و ریموند تی. مک‌نالی و رادو فلورسکو آن را ویراستاری کردند، برای نخستین بار شامل «فصل گمشده‌ای» از این رمان با عنوان «میهمان دراکولا» بود. فلورانس استوکر، بیوهٔ برام، این فصل را به‌عنوان داستان کوتاه در مجموعه‌داستان میهمان دراکولا و دیگر داستان‌های عجیب (۱۹۱۴) گنجاند و دو سال پس از مرگ همسرش منتشر کرد. به‌گفتهٔ کلایو لدردیل در دیکشنری آو لیترری بیوگرافی در رابطه با «دیدگاه رایج و گسترده‌ای» که متن این فصل، «فصل اول حذف‌شدهٔ دراکولا است»، وی این نظر را رد کرده و اضافه می‌کند که این مطالب در بخش‌های دیگری از رمان آمده است.
سبک > ساختار نامه‌نگارانه

دراکولا یک رمان نامه‌نگارانه است. دیوید سید، نقاد ادبی، می‌نویسد در مقایسه با دیگر عناصر رمان، ساختار نامه‌نگارانهٔ آن در تحلیل‌ها مورد غفلت واقع شده است. نقادان خاطرنشان می‌کنند که تصمیم استوکر برای ساختاربندی رمان به این شیوه، احتمالاً ریشه در رواج گزارش‌های سفرنامه‌نویسی و خاطره‌نگاری قرن نوزدهم میلادی دارد. به‌ویژه روایت سفر جاناتان هارکر به ترانسیلوانی که نمونه‌ای از این دست گزارش‌ها است. سید می‌نویسد که چهار فصل ابتدایی روایت هارکر، کارکردی همچون یک «رمان گوتیک مینیاتوری‌شدهٔ تقلیدی» دارد — به‌طوری که گویی کوه‌های کارپات ترانسیلوانی را جایگزین کوه‌های آپنینی در رمان رازهای آدولفو (۱۷۹۴) اثر آن رادکلیف کرده است — و این را در سنت گوتیکِ بینامتنی جای می‌دهد.
دیوید سید استدلال می‌کند که این ساختار روایی، تنها صدای مخالفان دراکولا را به گوش می‌رساند. از نظر میلر، «روایتِ مشارکتی» بر این باور تأکید می‌کند که دراکولا تنها با تلاش همگانیِ دشمنانش شکست می‌خورد. آلیسون کیس  می‌گوید از نظر سید، غیبت دراکولا با نمایشِ «گذرا و فریبنده» از فعالیت‌هایش، حس تعلیق و انتظار را در خواننده زنده می‌کند؛ درحالی‌که فرانکو مورتی، نقاد ادبی، معتقد است این ساختار، تنشِ قدرت میان خون‌آشام و شکارچیانش را روشن می‌سازد. به همین ترتیب، آلیسون کیس این ساختار را نشان‌دهندهٔ کشمکشِ قدرت میان مینا و قهرمانان مرد بر سرِ «روایت‌گریِ برتر» می‌داند. سید خاطرنشان می‌کند که نوعِ روایت داستان در رمان، ارتباط خواننده را با داستان اصلی کم می‌کند. سرگذشتِ سفر دریایی دراکولا با کشتی دِمِتر، ابتدا در دفتر گزارش ناخدای کشتی نوشته می‌شود، «به دست کنسولگری روسیه ترجمه، به قلمِ یک روزنامه‌نگار محلی بازنویسی و در نهایت به دفترخاطرات مینا الصاق می‌شود.»
سبک > ژانر گوتیک

دراکولا اثری شاخص و برجسته در ادبیات گوتیک محسوب می‌شود و برخی نقادان آن را در دسته‌بندی گوتیک ایرلندی یا گوتیک شهری قرار می‌دهند. جان سی. تیبتس، دراکولا را نمونهٔ آغازین برای مضامین متداول در ژانر گوتیک می‌داند. تصویرسازی از پدیده‌های فراطبیعی، دغدغه‌مندی با گذشته و بازتاب دغدغه‌های نژادی، جنسیتی و هویتیِ انگلستانِ اواخر قرن نوزدهم، از جمله ویژگی‌های گوتیکِ این رمان است که به‌خوبی به‌چشم می‌خورد. کنت دراکولا به‌طور کلی نمایانگر همین تنش‌ها به‌شمار می‌رود. جک هالبرستام، نقاد فرهنگی، بیان می‌کند که او هم خصایص مردانه دارد و هم زنانه. جرولد ای. هوگل بر جذابیت او هم برای جاناتان و هم برای مینا و همچنین ظاهرش که آمیزه‌ای از ویژگی‌های غربی و شرقی است، تأکید می‌کند. از نظر میلر، ویژگی‌های ظاهری کنت در عصر استوکر، به‌نوعی ویژگی ثابتِ شخصیت‌های شرور گوتیک تلقی می‌شد و به‌طور ویژه به بینی عقابی، رنگ‌پریدگی، سبیل پُرپشت و ابروهای درهم‌رفتهٔ او به‌مثابهٔ عناصری برگرفته از شرورهای پیشین اشاره می‌کند. دراکولا با تعیین قطعی زمان وقوع داستان در عصر مدرن، از سایر داستان‌های گوتیک متمایز می‌شود؛ نکته‌ای که نقادان هم‌عصر استوکر نیز بر آن مُهرِ تأیید زده‌اند. نویسندگان این سبک به فضای اروپای شرقی تمایل داشتند، زیرا سفرنامه‌ها آنجا را سرزمینی آکنده از خرافات کهن به تصویر می‌کشیدند.
ترجمه

دراکولا به حدود ۳۰ زبان دیگر ترجمه شده است. نسخهٔ مجاری دراکولا، یکی از نخستین‌های ترجمه‌های رمان استوکر بود که در سال ۱۸۹۸، به‌صورت سریالی در یکی از روزنامه‌های بوداپست چاپ و بعداً در قالب یک کتاب با نام دراکولا: رمان انگلیسی — دفتر خاطرات جاناتان هارکر منتشر شد.
برخلاف شهرت جهانی دراکولا، این رمان در رومانی تا سال ۱۹۹۰ و پس از سقوط کمونیسم ترجمه و منتشر نشده بود. دلیل این امر، سیاست‌های فرهنگی رژیم کمونیستی بود که مضامین ماوراء‌طبیعی و غربی را نامناسب می‌دانست. با این حال، دانکن لایت، استاد دانشگاه، به شواهدی اشاره می‌کند که نشان می‌دهد احتمالاً ترجمه‌های غیررسمی و خلاصه‌شده‌ای از دراکولا پیش از این دوره، به‌ویژه در دوران بین دو جنگ جهانی اول و دوم و اوایل دورهٔ کمونیستی، وجود داشته است. این ترجمه‌ها به‌دلیل سانسور و تغییرات سیاسی هرگز به‌طور رسمی منتشر نشدند. با این وجود، مخالفت رژیم کمونیستی با دراکولا، کنجکاوی برخی از رومانیایی‌ها را نسبت به این رمان برانگیخت. پس از سقوط کمونیسم در رومانی در سال ۱۹۸۹، سانسور برداشته و بازار کتاب آزاد شد. اولین ترجمهٔ کامل رومانیایی دراکولا در نوامبر ۱۹۹۰ منتشر شد. با این حال، این نسخه با عجله و با کیفیت پایین منتشر شد و از نظر لایت، به نظر می‌رسد همان ترجمه‌ای بوده که در دههٔ ۱۹۷۰ آماده شده اما به‌دلیل سانسور منتشر نشده بود.
ترجمه > ترجمه به فارسی

علی‌اکبر کسمائی نخستین مترجمی بود که نسخه‌ای از دراکولا را به فارسی ترجمه کرد. او تحصیلات روزنامه‌نگاری‌اش را در مصر به انجام رساند و بیشتر به ترجمهٔ آثار از زبان عربی می‌پرداخت. کسمائی دراکولا را نیز از زبان عربی به فارسی برگرداند و بنگاه افشاری این ترجمه را در سال ۱۳۱۸ با نام دراکیولا مرد خون‌آشام منتشر کرد. او در مقدمهٔ دراکیولا نوشت که این رمان را از روی نسخهٔ بنگاه روایات الجیب، ناشر مصری ترجمه کرده‌است. در ایران، برخی از ناشران از جزوه‌هایی که روایات الجیب ماهانه از داستان‌های مختلف منتشر می‌کرد، به‌عنوان منبع برای ترجمه استفاده می‌کردند. در ترجمه‌ای که کسمائی انجام داده‌است، داستان به‌شکل سوم شخص روایت می‌شود که با شیوهٔ روایت رمان استوکر تفاوت دارد و نسبت به نسخهٔ اصلی، خلاصه‌تر است.
جمشید اسکندانی یکی دیگر از مترجم‌هایی است که این رمان را به فارسی ترجمه کرده‌است. در سال ۱۳۷۶، نشر ثالث ترجمهٔ اسکندانی را که بیش از ۱۳۰۰ صفحه بود، در دو جلد منتشر کرد. نشر برج در سال ۱۳۹۹ ترجمهٔ تازه‌ای از دراکولا را منتشر کرد که برگردانی از محمود گودرزی بود. یک سال بعد، انتشارات ققنوس نیز ترجمهٔ دیگری از این رمان را منتشر کرد. به‌گفتهٔ خبرگزاری مهر، مهرداد وثوقی این رمان را از روی نسخهٔ تصحیح‌شدهٔ جان کالتاردت در سال ۱۹۷۸ ترجمه کرده‌است.
درون‌مایه‌های اصلی > بیماری

بازنمایی خون‌آشامی در این رمان، به‌عنوان نمادی از تشویش‌های ویکتوریایی درخصوص بیماری در نظر گرفته می‌شود. به این درون‌مایه در کنار سایر موضوع‌ها پرداخته شده و با بسامد بسیار کمتری نسبت به درون‌مایه‌های دیگر، مورد بحث قرار گرفته‌است. برای نمونه، برخی نقش بیماری را به نژاد ربط می‌دهند. جک هالبرستام به بخشی از رمان اشاره می‌کند که در آن، یک کارگر انگلیسی بوی زنندهٔ خانهٔ کنت دراکولا را به‌مانند بوی «اورشلیم قدیمی» می‌داند. اغلب، یهودیان در ادبیات عصر ویکتوریا به‌عنوان انگل توصیف می‌شدند. هالبرستام به یک ترس خاص از یهودیان اشاره می‌کند که آن‌ها عامل انتشار بیماری‌های خونی هستند و به توصیف روزنامه‌نگاری نیز می‌پردازد که این افراد را «خون‌خواران ییدیشی» می‌نامد. در مقابل، ماتیاس کلاسن به شباهت‌های میان خون‌آشامی و بیماری‌های آمیزشی، به‌ویژه سیفلیس اشاره می‌کند. مارتین ویلیس، محققی که به بررسی تلاقی ادبیات و بیماری می‌پردازد، استدلال می‌کند که توصیف دراکولا از خون‌آشامی، آن را به‌عنوان عفونت اولیه و نیز بیماری ناشی از آن تبدیل می‌کند.
میراث > اقتباس‌ها

داستان دراکولا اساس ساخت فیلم‌ها و نمایشنامه‌های متعددی بوده‌است. استوکر، خودش اولین اقتباس تئاتری را نوشت که ۱۸ مهٔ ۱۸۹۷ در تئاتر لایسیوم با عنوان دراکولا یا نامیرا اندکی پیش از انتشار رمان به روی صحنه رفت و تنها یک بار اجرا شد تا حق تکثیر خود را برای چنین اقتباس‌هایی ایجاد کند. گرچه تصور می‌شد نسخه دست‌نویس گم شده‌است اما کتابخانهٔ بریتانیا یک نسخه از آن را دارد. این نسخه شامل گزیده‌هایی از نمونهٔ دستی رمان به خط استوکر است که کارگردانی و توصیف گفت‌وگوها را ارائه می‌کند.
مرگ دراکولا، فیلم صامت مجارستانی به کارگردانی کاروی لایتایی، اولین فیلمی بود که کنت دراکولا را به تصویر کشید. این فیلم در سال ۱۹۲۱ منتشر شد و اکنون بخش بسیار کمی از آن در دسترس است. به‌گفتهٔ دیوید جی. اسکال، طرح پوستر نسخهٔ ۱۹۲۶ مجارستانی این فیلم برگرفته از دومین اقتباس دراکولا، نوسفراتو ساختهٔ فریدریش ویلهلم مورنائو بود. وین ای. هنسلی، نقاد می‌نویسد که روایت این فیلم با رمان متفاوت است اما شخصیت‌های آن همتایان مشخصی دارند. فلورانس، بیوهٔ استوکر علیه استودیوی فیلم پرانا اقدام قانونی کرد. پروندهٔ حقوقی دو یا سه سال به طول انجامید و سرانجام، پرانا در مهٔ ۱۹۲۴ موافقت کرد که تمام نسخه‌های فیلم را از بین ببرد.
بازنمایی تصویری کنت در گذر زمان به‌طور قابل‌توجهی تغییر کرده‌است. تولیدات نمایشی در لندن و نیویورک برداشت اولیه از ظاهر دراکولا را ایجاد کردند. ایفاگران برجستهٔ بعدی کنت دراکولا، بلا لوگوسی (در اقتباس سال ۱۹۳۱) و کریستوفر لی (در اقتباس سال ۱۹۵۸ و دنباله‌های آن) این شخصیت را براساس نسخه‌های قبلی آن بازی کردند. در درجهٔ اول، سبک تصویری نخستین دراکولا شامل ترکیب رنگ‌های سیاه و قرمز و موهای براق مشکی بود. بازی لی آشکارا جنسی بود و همچنین نمایش دندان‌های نیش را در سینما رایج کرد. بازی گری اولدمن در نقش کنت دراکولا در دراکولای برام استوکر (۱۹۹۲) ساختهٔ فرانسیس فورد کوپولا و طراحی لباس ایکو ایشیوکا، نگاهی تازه به این شخصیت را پایه‌گذاری کرد؛ کنتی که موهای بلندی دارد و به لهجهٔ رومانیایی صحبت می‌کند. مجموعهٔ متنوعی از اقتباس‌ها، خصلت‌ها و ویژگی‌های متفاوت کنت را به تصویر می‌کشند.
دراکولا بارها و تقریباً در تمامی شکل‌های رسانه‌ای اقتباس شده‌است. جان ادگار براونینگ و کارولین جوآن اس. پیکارت نوشته‌اند که این رمان و شخصیت‌هایش برای بیش از هفتصد بار برای فیلم، تلویزیون، بازی ویدئویی و پویانمایی اقتباس شده‌اند و همچنین نزدیک به هزار حضور بیشتر در کتاب‌های کمیک و روی صحنه داشته‌اند. روبرتو فرناندز رتامار کنت دراکولا را به‌همراه شخصیت‌هایی همچون هیولای فرانکنشتاین، میکی ماوس و سوپرمن به‌عنوان بخشی از «خوراک سینمایی سلطهٔ فرهنگی جهان آنگلوساکسون» می‌دانست. در سرتاسر جهان، اقتباس‌های تازهٔ تکمیل‌شده را می‌توان هر هفته تولید کرد.
میراث > اثرگذاری

دراکولا نخستین اثر ادبیاتی نبود که خون‌آشام‌ها را توصیف می‌کرد اما با این وجود، رمان توجه دانشوران و مردم را به خود جلب کرد. وقتی مردم از خون‌آشام‌ها حرف می‌زنند، کنت دراکولا اولین شخصیتی است که به ذهنشان می‌رسد. دراکولا با گردآوری فولکلور، افسانه، داستان‌های خون‌آشامی و سنت‌های رمان گوتیک موفق شد. وندی دونیگر این رمان را به‌عنوان اثر محوری ادبیات خون‌آشامی توصیف کرد که «تمام خون‌آشام‌های دیگر را با بی‌اس یا ای‌اس نشان می‌دهد.» این رمان تأثیر فوق‌العاده‌ای بر شکل‌گیری درک عمومی از نحوهٔ عملکرد خون‌آشام‌ها، از جمله نقاط قوت و ضعف و سایر ویژگی‌های آن‌ها داشت. خفاش‌ها پیش از دراکولا به‌دلیل وجود خفاش خون‌آشام به‌نوعی به خون‌آشام‌ها مرتبط بودند. برای مثال، طرح جلد وارنی خون‌آشام (۱۸۴۷) تصویری از خفاش بود اما استوکر با خلق دراکولا توانست این مفهوم را گسترش بدهد. استودیوهای فیلم‌سازی که به‌دنبال فرصتی برای استفاده از جلوه‌های ویژه بودند، این موضوع را پذیرفتند. پاتریک مک‌گراث خاطرنشان می‌کند بسیاری از خصوصیات کنت که هنرمندان پس از توصیف استوکر از خون‌آشام‌ها به تصویر کشیده‌اند، آن ویژگی‌ها را به کلیشه تبدیل کرده‌اند. مک‌گراث جدای از توانایی تغییرشکل کنت، به‌طور خاص نفرت او از سیر، نور خورشید و صلیب‌ها را موردتوجه قرار می‌دهد.
اقتباس‌ها از این رمان و شخصیت‌هایش در محبوبیت پایدار آن نقش داشته‌اند. حتی در بحث‌های دانشگاهی، مرزهای بین رمان استوکر و اقتباس شخصیت در طیف وسیعی از رسانه‌ها به‌طور مؤثری محو شده‌است. دیکر استوکر معتقد است که عدم رعایت قانون حق تکثیر ایالات متحده از سوی استوکر به این جلب محبوبیت عامه کمک کرده‌است و می‌نویسد نویسنده‌ها و تهیه‌کننده‌ها نیازی نیست برای استفاده از این شخصیت‌ها هزینه‌ای بابت اجازه‌نامه بپردازند.
واژه‌نامه

↑  Dublin Evening Mail
↑  The Primrose Path
↑  The Shamrock
↑  The Duties of Clerks of Petty Sessions in Ireland
↑  Florence Balcombe
↑  Lisa Hopkins
↑  Sensation novel
↑  The Shoulder of Shasta
↑  Miss Betty
↑  Daniel Farson
↑  Hall Caine
↑  Abhartach
↑  The Vampyre
↑  John William Polidori
↑  The Italian
↑  The Monk
↑  Matthew Gregory Lewis
↑  William Hughes
↑  Louis S. Warren
↑  Harry Ludlam
↑  Raymond T. McNally
↑  Radu Florescu
↑  In Search of Dracula
↑  Benjamin H. LeBlanc
↑  Elizabeth Miller
↑  Dracula Was A Woman
↑  The Book of Were-Wolves
↑  Facsimile
↑  Robert Eighteen-Bisang
↑  Castle Dracula
↑  Brides of Dracula
↑  Lucy Westenra
↑  Dr. John Seward
↑  Quincey Morris
↑  Arthur Holmwood
↑  Florence Balcombe
↑  Rosenbach Museum and Library
↑  London Library
↑  Joseph S. Bierman
↑  Elizabeth Miller
↑  history of Wallachia and Moldavia
↑  William Wilkinson
↑  Max Windshoeffel
↑  Count Wampyr
↑  Cotford
↑  Singleton
↑  Barbara Belford
↑  The Un-Dead
↑  Peter Beal
↑  Stage Licensing Act of 1897
↑  Edith Craig
↑  Archibald Constable and Company
↑  Robert Eighteen-Bisang
↑  Charlotte Stoker
↑  Dracula's Guest
↑  Florence Stoker
↑  Dracula's Guest and Other Weird Tales
↑  Clive Leatherdale
↑  Dictionary of Literary Biography
↑  David Seed
↑  The Mysteries of Udolpho
↑  Allison Case
↑  Franco Moretti
↑  logbook
↑  Irish Gothic
↑  Urban Gothic
↑  John C. Tibbetts
↑  Jack Halberstam
↑  Jerrold E. Hogle
↑  Carol Margaret Davison
↑  John Edgar Browning
↑  Gabriel Ronay
↑  Anthony Masters
↑  Anca Andriescu Garcia
↑  The Bookseller
↑  Saturday Review of Politics, Literature, Science and Art
↑  The Castle of Otranto
↑  The Advertiser
↑  Vanity Fair
↑  San Francisco Wave
↑  Drakula: Angol Regény — Harker Jonathan Naplója
↑  Duncan Light
↑  John Coulthart
↑  Jack Halberstam
↑  Mathias Clasen
↑  Martin Willis
↑  Dracula, or The Undead
↑  Galley proof
↑  Drakula Halála (The Death of Dracula)
↑  Károly Lajthay
↑  David J. Skal
↑  Wayne E. Hensley
↑  Prana
↑  Caroline Joan S. Picart
↑  Wendy Doniger
↑  Varney the Vampire
↑  Patrick McGrath
↑  Dacre Stoker
برام استوکر، ح. سال ۱۹۰۶
هنری ایروینگ به‌طور گسترده به‌عنوان منبع الهامی برای خلق شخصیت دراکولا در نظر گرفته می‌شود
ولاد سوم که بیشتر با نام ولاد به میخ‌کشنده شناخته می‌شود
یادداشت‌های دست‌نویس استوکر دربارهٔ شخصیت‌های رمان
جلد نخستین چاپ نسخهٔ آمریکایی دراکولا که انتشارات دابل‌دی اند مک‌کلور در سال ۱۸۹۹ منتشر کرد
بلا لوگوسی ایفاگر نقش کنت دراکولا در فیلم دراکولا (۱۹۳۱)
کریستوفر لی به‌عنوان نقش اصلی در دراکولا (۱۹۵۸)
بلا لوگوسی، ایفاگر نقش دراکولا در سال ۱۹۳۱
علی‌اکبر عبدالرشیدی

| علی‌اکبر عبدالرشیدی | علی‌اکبر عبدالرشیدی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۸ تیر ۱۳۲۸ ‏(۷۵ سال) کرمان
ملیت: ایرانی
پیشه: نویسندگی، مترجمی، روزنامه‌نگاری
علی‌اکبر عبدالرشیدی (زادهٔ ۱۸ تیر ۱۳۲۸ در کرمان) روزنامه‌نگار، مترجم، نویسنده، و خبرنگار ایرانی است. وی در کنار تحصیلات دانشگاهی کار رسمی خود را در سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران که بعدها به سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران تغییر نام یافت ادامه داد. عبدالرشیدی دورهٔ کارشناسی ارشد رشتهٔ زبان‌شناسی را در سال ۱۳۵۷ در دانشگاه تهران به پایان برد و سپس از دانشگاه برادفورد در رشتهٔ روابط بین‌الملل، مدرک ام‌فیل گرفت.
مجری‌گری

علی‌اکبر عبدالرشیدی سال‌ها مجری برنامه‌های زندهٔ تلویزیونی در ایران بوده‌است.
علی‌اکبر عبدالرشیدی، علاوه بر خبرنگاری، در برنامه‌های مختلف تلویزیونی به‌عنوان مجری نیز حضور داشته‌است. برخی از این برنامه‌ها به‌صورت تک‌برنامه بوده و تعدادی دیگر در قالب مجموعه‌های چند قسمتی به‌صورت زنده یا ضبط‌شده پخش شده‌اند. تعدادی از این برنامه‌ها عبارتند از پرتو (شبکه چهار، علمی، زنده)، شما و سیما (شبکه یک، رسانه، ضبط‌شده)، الف، ب، بورس (شبکه بازار، آموزش بورس، ضبط‌شده).