روابط ایالات متحده آمریکا و عراق
دولت لیندون جانسون

تحت ریاست‌جمهوری عارف و به‌ویژه برادرش عبدالرحمن عارف، ایالات متحده و عراق روابط نزدیک‌تری نسبت به هر زمان دیگری از انقلاب ۱۹۵۸ایجاد کردند. دولت لیندون بی. جانسون پیشنهاد عارف برای لغو بخشی از ملی کردن مالکیت امتیاز شرکت نفت عراق توسط قاسم در ژوئیه ۱۹۶۵را به خوبی دریافت کرد (اگرچه استعفای شش عضو کابینه و مخالفت گسترده مردم عراق او را مجبور به کنار گذاشتن این طرح کرد. و همچنین دوران تصدی عبدالرحمن البزاز وکیل طرفدار غرب به عنوان نخست‌وزیر. بزاز در پی پیروزی قاطع کردها در نبرد کوه  در ماه مه ۱۹۶۶، تلاش کرد تا یک توافق صلح را با کردها اجرا کند. در عراق، با ایجاد دوستی با سفیر استرانگ قبل از تصدی ریاست جمهوری و انجام تعدادی حرکات دوستانه به ایالات متحده بین آوریل ۱۹۶۶و ژانویه 1967. به درخواست عارف، رئیس‌جمهور جانسون با پنج ژنرال عراقی ملاقات کرد. نصیر هانی، سفیر عراق در ۲۵ژانویه ۱۹۶۷در کاخ سفید، بار دیگر بر «تمایل خود به ایجاد رابطه نزدیک تر بین دو دولت» تأکید کرد. به گفته مشاور امنیت ملی جانسون، والت ویتمن روستو، شورای امنیت ملی حتی در نظر داشت از عارف در یک سفر دولتی به ایالات متحده استقبال کند، اگرچه این پیشنهاد در نهایت به دلیل نگرانی در مورد ثبات دولت او رد شد. قبل از شروع جنگ شش روزه، عدنان پاچاچی، وزیر امور خارجه عراق، با تعدادی از مقام‌های آمریکایی برای بحث در مورد بحران در حال تشدید خاورمیانه در ۱ژوئن، از جمله آرتور گلدبرگ، سفیر ایالات متحده در سازمان ملل متحد، ملاقات کرد. وزیر امور خارجه در امور سیاسی یوجین وی. روستو، وزیر امور خارجه دین راسک و شخص رئیس‌جمهور جانسون. جو سیاسی ناشی از شکست پرهزینه اعراب، عراق را بر آن داشت تا روابط خود را با ایالات متحده در ۷ژوئن قطع کند و در نهایت فروپاشی دولت نسبتاً میانه‌رو عارف را تضمین کرد. عارف، مانند برادرش، قبلاً سعی در ایجاد توازن بین عناصر رادیکال و میانه‌رو در عراق داشت، اما این اقدام موازنه با جنگ تغییر کرد زیرا عارف برای آرام کردن ملی گرایان در حال رشد عراق به ویژه با انتصاب مجدد طاهر یحیی به سمت نخست‌وزیری حرکت کرد. یحیی قصد خود را برای ایجاد یک شرکت ملی نفت در اولین نخست‌وزیری خود در اواخر سال۱۹۶۳اعلام کرده بود و زمینه را برای شرکت ملی نفت عراق (INOC) فراهم کرد. یحیی در دوره دوم نخست‌وزیری خود از ژوئیه ۱۹۶۷تا ژوئیه ۱۹۶۸برای احیای INOC حرکت کرد و به دنبال همکاری با فرانسه و اتحاد جماهیر شوروی برای توسعه ظرفیت فنی برای ملی کردن کامل شرکت نفت عراق بود و متعهد شد که از نفت عراق به عنوان سلاح در نبرد با اسرائیل ستفاده کند.».
قبل از ترک بغداد در ۱۰جون۱۹۶۷سفیر ایالات متحده خنوخ اس دانکن کلیدهای سفارت ایالات متحده را به مارسل دوپرت سفیر بلژیک تحویل داد. بلژیک تبدیل شد حفاظت از قدرت برای ایالات متحده در بغداد جایی که دیپلمات‌های پایین رتبه آمریکایی در محوطه سفارت قدیمی به عنوان بخش منافع ایالات متحده در سفارت بلژیک باقی ماندند. هند موافقت کرد که به عنوان قدرت حفاظتی برای عراق در واشینگتن خدمت کند. پس از قطع روابط دیپلماتیک تا اوایل سال۱۹۷۲روابط بسیار کمی بین مقام‌های آمریکایی و عراقی برقرار بود.در ماه مه۱۹۶۸سیا گزارشی با عنوان "انقلاب راکد" تهیه کرد و اظهار داشت که رادیکال‌های ارتش عراق تهدیدی برای دولت عارف هستند و در حالی که "توازن نیروها به حدی است که هیچ گروهی قدرت کافی برای برداشتن گامهای قاطع را احساس نمی‌کند" بن‌بست بعدی وضعیتی ایجاد کرده بود که بسیاری از موضوعات مهم سیاسی و اقتصادی به سادگی نادیده گرفته می‌شوند." بلژیکی‌ها در ماه ژانویه پیامی را از وزارت امور خارجه ایالات متحده به مقام‌های عراقی ارسال کردند و پیشنهاد کردند که روابط عادی خود را از سر بگیرند اگر عراق موافقت کرد که خسارت وارده به سفارت و کنسولگری ایالات متحده را در جریان اعتراضات قبلی جبران کند و شرایط دیگری از جمله پایان تحریم کالاها و خدمات ایالات متحده را تحمیل کند. اگرچه مقام‌های ایالات متحده امیدوار بودند که از کودتا جلوگیری کنند اما هیچ نشانه ای از پاسخ عراق به این پیش‌بینی وجود ندارد.در جولای۱۷,حزب بعث عراق به رهبری البکر به عنوان رئیس جمهور، عبدالرحمن الدوود به عنوان وزیر دفاع، و عبدالرزاق نایف به عنوان نخست‌وزیر قدرت را در یک کودتای بدون خونریزی به دست گرفت، و عارف را در هواپیما به لندن ترور کردند. البکر به یاد فروپاشی دولت اتحاد کوتاه مدت در سال۱۹۶۳به سرعت دستور داد نایف و داود (که هیچ‌یک از بعثی‌ها نبودند) از پست‌های خود برکنار شوند و در۳۰جولای تبعید شوند و کنترل حزب بعث بر عراق را تقویت کنند حمله به رهبری ایالات متحده در مارس2003سپس البکر به عنوان نخست‌وزیر و فرمانده کل ارتش انتخاب شد.
در ۲اوت، عبدالکریم شیخلی، وزیر امور خارجه عراق اعلام کرد که عراق به دنبال روابط نزدیک "با اردوگاه سوسیالیست، به ویژه اتحاد جماهیر شوروی و جمهوری خلق چین " خواهد بود. در اواخر نوامبر، سفارت ایالات متحده در بیروت گزارش داد که عراق بسیاری از ناراضیان چپ و کمونیست را آزاد کرده‌است، اگرچه «هیچ نشانه ای وجود نداشت». هر نقش عمده ای در رژیم به آنها داده شده بود.» از آنجایی که دولت عارف اخیراً یک قرارداد بزرگ نفتی با شوروی امضا کرده بود، تلاش‌های سریع حزب بعث برای بهبود روابط با مسکو شوک کاملی برای سیاست‌گذاران ایالات متحده نبود، اما آنها «نگاهی اجمالی به یک اتحاد استراتژیک ارائه کردند که به زودی پدیدار خواهد شد."  در ماه دسامبر، نیروهای عراقی مستقر در اردن زمانی که شروع به گلوله باران شهرک نشینان اسرائیلی در دره اردن کردند،"به تیتر اخبار بین المللی تبدیل شدند" که منجر به واکنش شدید نیروی هوایی اسرائیل شد.البکر ادعا کرد که "ستون پنجم از عوامل اسرائیل و ایالات متحده از پشت ضربه می‌زدند" و در۱۴دسامبر، دولت عراق مدعی شد که "یک شبکه جاسوسی اسرائیل" را کشف کرده‌است که برای "به وجود آوردن یک حمله توطئه می‌کند". تغییر رژیم عراق، ده‌ها نفر را دستگیر کرد و در نهایت ۹یهودی عراقی را در ژانویه۱۹۶۹اعدام کرد. مقام‌های آمریکایی این اتهام‌های را غیرمحتمل می‌دانستند، زیرا یهودیان عراقی "تحت نظارت مستمر [و بنابراین] برای هر شبکه جاسوسی یا خرابکاری اسرائیل نیروهای ضعیفی را جذب می‌کردند." با کمک به فضای فزاینده بحران، حزب بعث همچنین با کمک به جناح کرد رقیب جلال طالبانی، درگیری با بارزانی را تشدید کرد.از همان ابتدا، مقام‌های دولت جانسون نگران این بودند که دولت بعث "چقدر رادیکال" خواهد بود با جان فاستر از NSC که بلافاصله پس از کودتا پیش بینی کرد که "گروه جدید دشوارتر از پیشینیان خود خواهند بود» و اگرچه ترس اولیه ایالات متحده مبنی بر حمایت فرقه «افراطی» حزب بعث که کنترل سوریه را در سال1966به دست گرفت، حمایت شده بود، اما در آن زمان به سرعت ثابت شد. پرزیدنت جانسون از سمت خود کنار رفت و این باور رو به رشد وجود داشت که "حزب بعث در حال تبدیل شدن به وسیله ای برای تجاوز شوروی به حاکمیت عراق است."