stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
بی‌بی‌سی نیوز

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: رسانه
دفتر مرکزی: لندن
محدودهٔ فعالیت: بریتانیا و تمامی جهان
مدیر عامل اجرایی: هلن بوآدن
خدمات: پخش برنامه‌های تلویزیونی و رادیویی
مالک: بی‌بی‌سی
تعداد کارکنان: ۳٬۵۰۰۰ (۲۰۰۰ خبرنگار)
وبگاه: www.bbc.co.uk/news
بی‌بی‌سی نیوز (به انگلیسی: BBC News) بخشی از سازمان رادیو و تلویزیون بریتانیا (BBC) است که مسئول جمع‌آوری و پخش اخبار و رویدادهای جاری در بریتانیا و سراسر جهان است. این بخش بزرگ‌ترین سازمان خبری رسانه‌ای در جهان محسوب می‌شود و روزانه حدود ۱۲۰ ساعت محتوای رادیویی و تلویزیونی تولید می‌کند، علاوه بر این، پوشش خبری آنلاین نیز ارائه می‌دهد. این سازمان بیش از ۵۵۰۰ خبرنگار دارد که در بخش‌های مختلف فعالیت می‌کنند، از جمله بیش از ۲۵۰ خبرنگار خارجی که در ۵۰ دفتر خبری بین‌المللی مستقر هستند. دبورا ترنس از سپتامبر ۲۰۲۲ به عنوان مدیرعامل بخش اخبار و رویدادهای جاری فعالیت می‌کند.
در سال ۲۰۱۹، گزارشی از سوی سازمان آفکام نشان داد که بی‌بی‌سی در فاصله آوریل ۲۰۱۸ تا مارس ۲۰۱۹ حدود ۱۳۶ میلیون پوند برای بخش اخبار هزینه کرده است. بخش‌های خبری داخلی، جهانی و آنلاین بی‌بی‌سی نیوز در بزرگ‌ترین اتاق خبر زنده اروپا واقع در «برادکاستینگ هاوس» در مرکز لندن مستقر هستند. پوشش اخبار پارلمانی نیز از استودیوهای لندن تولید و پخش می‌شود. از طریق بخش «بی‌بی‌سی مناطق انگلیسی» (BBC English Regions)، این سازمان مراکز منطقه‌ای در سراسر انگلستان و مراکز خبری ملی در ایرلند شمالی، اسکاتلند و ولز دارد. همه این مناطق و کشورها برنامه‌های خبری محلی خود را تولید می‌کنند، علاوه بر این، برنامه‌های مربوط به رویدادهای جاری و ورزشی نیز ارائه می‌دهند.
بی‌بی‌سی یک سازمان نیمه‌خودمختار است که بر اساس منشور سلطنتی تأسیس شده و به‌صورت عملیاتی مستقل از دولت فعالیت می‌کند.
این شرکت در ۴۴ دفتر خارجی و ۲۴۰ کشور جهان خبرنگار دارد. از سال ۲۰۰۴ تاکنون هلن بوآدن مدیریت این مجموعه را در اختیار دارد.
بودجه سالانه بی‌بی‌سی نیوز ۳۵۰ میلیون پوند است که صرف مخارج ۳۵۰۰ کارمند که ۲۰۰۰ نفر آن خبرنگار هستند برای تهیه و تولید خبر می‌شود.
بی‌بی‌سی نیوز در سه زمینه تلویزیون، رادیو و آنلاین فعالیت می‌کند.
برخورد دیگر دولت‌ها

گزارشگران و برنامه‌های خبری بی‌بی‌سی در حال حاضر و در گذشته در چندین کشور به دلیل پوشش خبری نامساعد برای دولت‌های حاکم، ممنوع شده‌اند. به عنوان مثال، خبرنگاران بی‌بی‌سی توسط رژیم آپارتاید سابق آفریقای جنوبی ممنوع شدند. همچنین بی‌بی‌سی در زیمبابوه تحت حکومت موگابه به مدت هشت سال به عنوان یک سازمان تروریستی ممنوع اعلام شد و پس از انتخابات سال ۲۰۰۸، بیش از یک سال طول کشید تا دوباره اجازه فعالیت پیدا کند.
بی‌بی‌سی در برمه (به طور رسمی میانمار) پس از پوشش و تفسیر اعتراضات ضد دولتی در سپتامبر ۲۰۰۷ ممنوع شد. این ممنوعیت چهار سال بعد در سپتامبر ۲۰۱۱ لغو شد. موارد دیگر شامل ازبکستان، چین، و پاکستان بوده است. بی‌بی‌سی فارسی، سایت خبری فارسی زبان بی‌بی‌سی، در سال ۲۰۰۶ از اینترنت ایران مسدود شد. وب‌سایت بی‌بی‌سی نیوز در مارس ۲۰۰۸ دوباره در چین در دسترس قرار گرفت، اما از اکتبر ۲۰۱۴ دوباره مسدود شد.
در ژوئن ۲۰۱۵، دولت رواندا پس از پخش یک مستند جنجالی در مورد نسل‌کشی رواندا در سال ۱۹۹۴ با عنوان «داستان ناگفته رواندا» که در ۱ اکتبر ۲۰۱۴ از بی‌بی‌سی دو پخش شد، ممنوعیت نامحدودی بر پخش برنامه‌های بی‌بی‌سی اعمال کرد. وزارت امور خارجه بریتانیا «آسیب ناشی از برخی بخش‌های این مستند در رواندا» را به رسمیت شناخت.
در فوریه ۲۰۱۷، گزارشگران بی‌بی‌سی (و همچنین دیلی میل، نیویورک تایمز، پلیتیکو، سی‌ان‌ان و دیگران) از حضور در یک جلسه توجیهی کاخ سفید ایالات متحده محروم شدند.
در سال ۲۰۱۷، بی‌بی‌سی هند به مدت ۵ سال از پوشش همه پارک‌های ملی و پناهگاه‌های حیات وحش در هند ممنوع شد. پس از لغو مجوز پخش سی‌جی‌تی‌ان در بریتانیا توسط Ofcom در ۴ فوریه ۲۰۲۱، چین نیز پخش بی‌بی‌سی نیوز در چین را ممنوع کرد.
سوخو اس-۷۰ اوختونیک

| اس-۷۰ اوخوتنیک | اس-۷۰ اوخوتنیک |
| --- | --- |
کاربری: پهپاد رزمی هم‌پر
کشور سازنده: روسیه
تولیدکننده: سوخو
نخستین پرواز: ۳ اوت ۲۰۱۹
معرفی: ۲۰۲۵
وضعیت: تحت توسعه
کاربر اصلی: نیروی هوایی روسیه
ساخته‌شده: ۲۰۱۷ تاکنون
تعداد ساخته‌شده: ۲ فروند پیش‌نمونه
هزینهٔ برنامه: ۱٫۶ میلیارد روبل روسیه
توسعه‌یافته از: میکویان اسکت سوخو-۵۷
| 0 | 1 |
| --- | --- |
Russian MoD Okhotnik coverage: Russian MoD Okhotnik coverage
 Okhotnik's maiden flight در یوتیوب:  Okhotnik's maiden flight در یوتیوب
 Extended video of the first test flight در یوتیوب:  Extended video of the first test flight در یوتیوب
 Okhotnik's fist flight with Su-57 در یوتیوب:  Okhotnik's fist flight with Su-57 در یوتیوب
سوخو اس-۷۰ اوخوتنیک (روسی: Сухой С-۷۰ "Охотник" 'شکارچی') که هانتر-بی (Hunter-B) نیز نامیده می‌شود، پهپاد رزمی سنگین شناساگریز روسی است که سوخو و میکویان آن را به‌عنوان یک پروژهٔ هواگرد نسل ششم توسعه می‌دهند. این هواگرد بی‌سرنشین براساس پهپاد قدیمی‌تر اسکت شرکت میگ، ساخته شده و برخی از فناوری‌های جنگنده نسل پنجم سوخو-۵۷ را در بر می‌گیرد. مدتی بعد برنامه‌ریزی شد تا مشابه با برنامه اسکای‌بورگ نیروی هوایی آمریکا، زیر نظر خلبانان سوخو-۵۷ عمل کند.
توسعه

می‌توان گفت اوخوتنیک از سال ۲۰۱۱ یعنی از زمانی که سوخو از طرف وزارت دفاع روسیه برای هدایت برنامه طراحی و ساخت یک پهپاد شناسایی و رزمی جدید انتخاب شد، به‌طور مستمر در حال توسعه است. پهپاد جدید بر اساس داده‌های برنامه قبلی پهپاد رزمی (Mikoyan Skat) توسط کمپانی میگ و سوخو به‌طور مشترک در حال توسعه است. کار توسط انجمن تولید هواپیماهای نووسیبیرسک (NAPO)، بخشی از شرکت سوخو انجام شده‌است. در اسناد این مجموعه، این پهپاد به عنوان «یک هواپیمای بدون سرنشین نسل ششم» مشخص شده‌است.
اولین ماکت برای آزمایش‌ها زمینی در سال ۲۰۱۴ ساخته شد. نمونه اولیه این هواپیمای بدون سرنشین برای اولین بار در ژوئیه ۲۰۱۷ فاش شد که پیکربندی تمام بال این هواپیمای بدون سرنشین را نشان می‌دهد. [نیازمند منبع] در نوامبر ۲۰۱۸، این پهپاد اولین سری تست‌های تاکسی، سرعت و توقف را در حالت کاملاً مستقل در باند کارخانه NAPO انجام داد و در حالت دویدن بر روی باند، به حداکثر سرعت ۲۰۰ کیلومتر در ساعت رسید.
در ۱۸ ژانویه ۲۰۱۹، سومین نمونه اولیه قابل پرواز هواپیمای Su-57 (شماره bort 053) با طرح و رنگ استتار دیجیتالی جدید، همراه با تصویری دیجیتالی از اوخوتنیک در بالا و پایین آن و علامت‌های منحصر به فرد در دم عمودی، مشاهده شد. در ۲۴ ژانویه ۲۰۱۹، اولین نمونه قابل پرواز هواپیمای بدون سرنشین در کارخانه NAPO دیده شد. به گفته مقامات روسی، از Su-57 به عنوان آزمایشگاه پرواز برای آزمایش سیستم‌های هواپیمایی اوخوتنیک استفاده می‌شود.
در اواخر ماه مه ۲۰۱۹، اوخوتنیک یک سری آزمایش‌ها پروازی را انجام داد که طی آن این هواپیمای بدون سرنشین چندین متر بالاتر از باند کارخانه NAPO پرواز کرد.
در ۳ اوت ۲۰۱۹، اوخوتنیک اولین پرواز اصلی خود را انجام داد. این پهپاد حدود ۲۰ دقیقه در ارتفاع ۶۰۰ متری بر فراز مرکز آزمایش پرواز دولتی چکالوف در آختوبینسک پرواز کرد و چندین دور را در اطراف گردش کرد. در ۷ اوت همان سال، وزارت دفاع روسیه ویدئویی از اولین پرواز اوخوتنیک را منتشر کرد.
در ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۹، وزارت دفاع روسیه ویدئویی را منتشر کرد که اولین پرواز اوخوتنیک را در کنار جنگنده پنهانکار نسل پنجمی سوخو-۵۷ (به روسی: Сухой Су-۵۷) (نام‌گذاری در ناتو: Felon) نشان می‌دهد. گزارش شده‌است که پهپاد به‌طور مستقل عمل می‌کند و بیش از ۳۰ دقیقه با تعامل با سوخو-۵۷ پرواز می‌کند تا آزمایش رادار جنگنده و محدوده تعیین هدف را برای استفاده از سلاح‌های دوربرد هوایی خارج از برد پدافند هوایی دشمن انجام دهد.
در ۱۲ فوریه ۲۰۲۱، به گفته یک منبع در مجتمع صنایع نظامی، سه نمونه اولیه دیگر در کارخانه هواپیمایی نووسیبیرسک چکالوف در دست ساخت است. مدل دوم یک نسخه اصلاح شده از نمونه اولیه است در حالی که نمونه‌های سوم و چهارم سریال تولید سریال یکسان است. این پیشرفت‌ها و تغییرات مربوط به سیستم‌های تجهیزات رادیو الکترونیکی آنبورد و عناصر ساختاری بستر هوا خواهد بود. سه نمونه اولیه دیگر باید برای آزمایش‌های پرواز در سال‌های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳ آماده باشند. این منبع در مجموعه صنایع نظامی همچنین گفت که این سری اوخوتنیک مجهز به یک نازل مسطح استاندارد خواهد بود تا رد حرارتی و راداری آنها بیشتر کاهش یابد.
طراحی

طراحی اوخوتنیک بر اساس طرح تمام بال (بال‌دیس) است و شامل استفاده از مواد کامپوزیت و مواد جاذب رادار است که باعث می‌شود هواپیمای بدون سرنشین در هنگام پرواز کمتر دیده شود. وزن آن حدود ۲۰ تن و طول بال آن در حدود ۲۰ متر (۶۵ فوت) است. پیشران این هواپیمای بدون سرنشین یک موتور توربوفن بنام ساترن AL-31F که این موتور در هواپیمای جنگنده سوخو Su-27 نیز استفاده می‌شود، یا یک موتور نوع توسعه یافته AL-41F، نصب شده بر روی جنگنده‌های سوخو-۳۵ اس (Su-35S) و نمونه‌های اولیه سوخو-۵۷. اگرچه اولین نازل اگزوز نمونه اولیه معمولی بود و می‌توانست رد راداری هواپیمای بدون سرنشین را افزایش دهد، اما همان‌طور که در یک ماکت در سالنی در نمایشگاه هوایی ماکس(MAKS 2019) نشان داده شد، در نمونه ارتقا یافته آینده می‌توان اگزوز بهبود یافته و همچنین ورودی موتور تغییر یافته را مشاهده کرد. گزارش شده‌است که حداکثر سرعت این هواپیمای بدون سرنشین، هنگام حمل محموله داخلی آن ۱۰۰۰ کیلومتر در ساعت است. به احتمال زیاد اوخوتنیک طوری طراحی شده‌است که بتواند به‌عنوان «پهپاد هم‌پر» (loyal wingman) کنترل شده توسط سوخو-۵۷ عمل می‌کند. این هواپیما از نظر شکل ظاهری شباهت زیادی به پهپاد لاکهید مارتین آرکیو-۱۷۰ سنتینل دارد. در دسامبر ۲۰۱۱، نیروهای ارتش ایران توانسته بودند که با هک کردن سامانهٔ کنترل یک آرکیو-۱۷۰ و در اختیار گرفتن کنترل آن، پهپاد مزبور را کاملاً سالم در ایران به زمین بنشانند. گمان می‌رود مهندسان روسی توانسته‌اند به فناوریهای آرکیو-۱۷۰ هک شده توسط ایران دسترسی داشته باشند.[نیازمند منبع]
مشخصات (Sukhoi S-70)

داده‌ها از Sputnik, TASS, Ainonline
ویژگی‌های عمومی
خدمه: none
پهنای بال: ۲۰ متر (۶۵ فوت)
وزن خالی: ۲۰٬۰۰۰ کیلوگرم (۴۴٬۰۹۲ پوند) not verified
پیشرانه: ۱ عدد  Saturn AL-31F or AL-41F, ۱۲۳–۱۴۷ کیلونیوتن (۲۸٬۰۰۰–۳۳٬۰۰۰ پوند-نیرو) با پس‌سوز
عملکرد
حداکثر سرعت: ۱٬۰۰۰ کیلومتر بر ساعت (۶۲۰ مایل بر ساعت، ۵۴۰ گره)
بُرد: ۶٬۰۰۰ کیلومتر (۳٬۷۰۰ مایل، ۳٬۲۰۰ مایل دریایی)
تسلیحات
2 internal weapons bays for up to 2,000 kg of guided and unguided ammunition
میراث جهانی

نامواره میراث جهانی یونسکووبسایت: https://whc.unesco.org/en/list/ (انگلیسی)
سایت شماره ۱۱۳: چغازنبیل در ایران
سایت شماره ۱۱۴: تخت جمشید در ایران
سایت شماره ۳۹۳: معبد دلفی در یونان
سایت شماره ۴۳۸: دیوار بزرگ در چین.
میدان نقش جهان میدان بزرگ مستطیل شکلی در شهر اصفهانِ ایران است که جزء میراث جهانی یونسکو است.
میراث جهانی یونسکو (به انگلیسی: World Heritage Sites) به مجموعه مکان‌های فرهنگی یا طبیعی ثبت‌شده در سازمان جهانی یونسکو مانند جنگل، کوه، آبگیر، صحرا، بقعه، ساختمان، مجموعه یا شهر گفته می‌شود که به صورت فهرستی توسط کمیته میراث جهانی یونسکو همه ساله برگزیده شده‌اند.
سایت‌هایی که در این فهرست قرار می‌گیرند بر اساس کنوانسیون حفاظت از میراث جهانی فرهنگی و طبیعی متعلق به تمام انسان‌های زمین، فارغ از نژاد، مذهب و ملیت خاص، محسوب می‌شوند و دولت‌ها موظف به حفظ و نگهداری این آثار هستند.
بر پایه این کنوانسیون کشورهای عضو یونسکو، می‌توانند آثار تاریخی، طبیعی و فرهنگی کشور خود را نامزد ثبت به‌عنوان میراث جهانی کنند. حفاظت از این آثار پس از ثبت در عین باقی‌ماندن در حیطه حاکمیت کشور مربوط، به عهده تمام کشورهای عضو خواهد بود.
این کنوانسیون از یک دیباچه و ۳۸ ماده در هشت فصل تشکیل شده است.
تا ماه ژوئیه سال ۲۰۱۹ میلادی، ۱۱۲۱ اثر، شامل ۸۶۹ اثر فرهنگی، ۲۱۳ اثر طبیعی و ۳۹ اثر مشترک از ۱۶۹ کشور به ثبت رسیده است که از این تعداد، ایتالیا و چین هر دو با ۵۵ اثر، اسپانیا با ۴۸ اثر، آلمان با ۴۶ اثر، فرانسه با ۴۵ اثر، هند با ۳۸ اثر و مکزیک با ۳۵ اثر، بیشترین تعداد ثبت‌شده در میراث جهانی یونسکو داشته‌اند.
در حوزه کشورهای زبان فارسی نیز ایران با داشتن ۲۶ اثر، شامل ۲۴ اثر فرهنگی و ۲ اثر طبیعی، افغانستان با ۲ اثر فرهنگی و تاجیکستان با یک اثر فرهنگی و یک اثر طبیعی حضور دارند.
کمیته میراث جهانی یونسکو

میراث جهانی بین‌المللی، که توسط کمیته میراث جهانی سازمان یونسکو که ترکیبی از ۲۱ کشور عضو می‌باشد که توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد، هر چهار سال یکبار تعیین می‌شوند.
آثار حفاظت‌شده

بر اساس اعلام سال ۱۳۹۲، ۹۶۲ اثر در فهرست میراث جهانی یونسکو، در این سازمان ثبت
شده‌اند، که ۷۴۵ اثر، جز آثار فرهنگی، ۱۸۸ اثر جز آثار طبیعی و ۲۹ اثر دیگر ترکیبی هستند.
فرایند نامزد شدن برای ثبت در فهرست میراث جهانی یونسکو

ابتدا کشور متقاضی بایستی فهرستی از مکان‌های مهم طبیعی و فرهنگی خود تهیه نماید. این فهرست، «فهرست احتمالی» نامیده می‌شود. در صورتی که مکانی در این فهرست نباشد نمی‌تواند بعداً نیز برای ثبت در فهرست میراث جهانی نامزد شود. سپس آن کشور می‌تواند مکان مورد نظر را از فهرست احتمالی در پروندهٔ نامزدی قرار دهد.
پروندهٔ نامزدی توسط شورای بین‌المللی ابنیه و محوطه‌ها و اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت ارزیابی می‌شود. نتایج و توصیه‌های به دست آمده از این ارزیابی به
کمیته میراث جهانی یونسکو تحویل می‌شود. این کمیته سالانه یک بار برای بررسی امکان‌پذیرش مکان‌های نامزد شده تشکیل می‌شود که گاهی تصمیمات نهایی را جهت کسب اطلاعات بیشتر به تعویق می‌اندازند یا به کشور درخواست دهنده ارجاع می‌دهند. ده معیار برای پذیرش یک مکان به عنوان میراث جهانی یونسکو وجود دارد که مکان مورد نظر بایستی حداقل یکی از آن‌ها را دارا باشد.
یونسکو از ابتدا به حفاظت بناهای تاریخی و موارد دیگری مثل تربیت افراد متخصص برای نگهداری و مرمت آثار تاریخی توجه نشان می‌داد. در این سازمان فهرستی از آثار جهانی که واجد شرایط و معیارهای پذیرفته شده یونسکو است وجود دارد، که در واقع پس از بررسی درخواست‌ها و مشاهدهٔ کارشناسان مربوط رأی به ثبت اثر داده می‌شود و این چنین اثر مربوط جزئی از آثار جهانی می‌شود. هنگامی که دولتی تصمیم می‌گیرد اثری را به عنوان اثر جهانی در یونسکو به ثبت برساند موظف می‌شود، حفاظت و مراقبت از اثر را عهده‌دار شود.
معیارها

هر مکان دست کم باید یکی از معیارهای بیان شده را برای ثبت در میراث جهانی دارا باشد.
|  | معیارهای فرهنگی | معیارهای فرهنگی | معیارهای فرهنگی | معیارهای فرهنگی | معیارهای فرهنگی | معیارهای فرهنگی | معیارهای طبیعی | معیارهای طبیعی | معیارهای طبیعی | معیارهای طبیعی |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| راهنمای عملیاتی ۲۰۰۲ | I | II | III | IV | V | VI | I | II | III | IV |
| راهنمای عملیاتی ۲۰۰۵ | I | II | III | IV | V | VI | VIII | IX | VII | X |
(i): نشان‌دهنده یک شاهکار از نبوغ و خلاقیت انسانی باشد.
(ii): نشان‌دهنده تبادل ارزش‌های بشری در یک بازه زمانی در یک منطقه فرهنگی از لحاظ پیشرفت در معماری یا فناوری، برنامه‌ریزی شهری یا طراحی چشم‌انداز باشد.
(iii): گواهی بی‌همتا یا دست‌کم استثنایی بر یک سنت فرهنگی یا تمدن زنده یا از میان رفته باشد.
(iv): نمونه برجسته‌ای در معماری یا تکنولوژی که مرحلهٔ مهمی از تاریخ بشر را نشان دهد.
(V): نمونه برجسته‌ای از تعامل بین انسان و محیط زیست یا نماینده یک فرهنگ باشد.
(vi): به‌طور مستقیم یا ملموس مرتبط با رویدادها یا سنت‌های زندگی، افکار و عقاید یا آثار هنری یا ادبی دارای اهمیت عالی جهانی باشد.
(vii): پدیدهٔ بی‌نظیر طبیعی با زمینه‌های استثنایی و زیباشناسی باشد.
(viii): نمونه برجسته از مراحل و تغییرات تاریخ زمین‌شناسی باشد.
(ix): نمونهٔ برجسته از فرایندهای زیست‌محیطی و بیولوژیکی در تکامل و توسعه زمینی، اکوسیستم‌های ساحلی و دریایی و جوامع از گیاهان و حیوان‌ها باشد.
(X): شامل زیستگاه‌های طبیعی مهم از نظر تنوع زیستی و حاوی گونه‌های در خطر باشد.
آمار

| منطقه | فرهنگی | طبیعی | ترکیبی | مجموع |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| آمریکا و اروپا | ۴۶۳ | ۹۳ | ۱۳ | ۵۶۹ |
| آسیا-اقیانوسیه | ۱۳۸ | ۵۲ | ۹ | ۱۹۹ |
| آفریقا | ۴۲ | ۳۳ | ۴ | ۷۹ |
| کشورهای عربی | ۶۱ | ۴ | ۱ | ۶۶ |
| مجموع | ۷۰۴ | ۱۸۲ | ۲۷ | ۹۱۳ |
اصلاحات ارضی در ایران

همچنین ببینید: اصلاح ارضی
محمدرضا پهلوی انقلاب شاه و مردم را آغاز می‌کند
اصلاحات ارضی یا لغو نظام ارباب و رعیتی، تغییراتی اساسی در نحوه مالکیت اراضی به‌ویژه اراضی کشاورزی به‌منظور افزایش بهره‌وری عمومی جامعه بود که به دستور محمدرضا پهلوی و نخست‌وزیران علی امینی و اسدالله علم به تحقق پیوست. الغای رژیم ارباب و رعیتی برای نخستین بار در تاریخ ایران به عنوان هدف سیاسی یکی از ارکان حزب دموکرات مطرح شد. مالکیت زمین‌های کشاورزی از دست فئودال‌ها یا مالکان بزرگ به خرده‌مالکی و توزیع مجدد آن بین کشاورزان، با تصویب قانون اصلاحات ارضی و سپس قوانین اصلاحی و آیین‌نامه‌های آن، از جمله اصلاح قانون اصلاحات ارضی، آیین‌نامه اجرایی قانون اصلاحات ارضی، قانون تقسیم و فروش اراضی مورد اجاره به زارعین مستأجر و قانون الحاق هشت ماده به آیین‌نامه اصلاحات ارضی طی سه مرحله انجام گرفت. اصلاحات ارضی نخستین اصل منشور انقلاب شاه و مردم بود.
نخستین لایحه اصلاحات

تغییر مناسبات ارباب و رعیت در ایران و اصلاح در مالکیت زمین‌های کشاورزی، مراتع و منابع آب در سراسر دوران مشروطه از دغدغه‌های قانون‌گذاران بود و بارها قوانینی برای اصلاح این وضعیت تصویب شد. محمدرضا شاه بارها از لزوم اصلاحات ارضی سخن گفته بود و پس از ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ به‌سوی عملی ساختن این خواسته گام برداشت. به اشاره او، مجلس شورای ملی طرحی برای اصلاحات ارضی تدوین کرد.
پیش از اصلاحات ارضی، پنجاه درصد از زمین‌های کشاورزی در دست مالکان بزرگ، بیست درصد متعلق به اوقاف و در دست روحانیون، ده درصد متعلق به شاه بود و بیست درصد باقی‌مانده به کشاورزان تعلق داشت. پیش از اصلاحات ارضی به دستور محمدرضا پهلوی هجده هزار روستا را در فهرستی درآوردند که زمین‌هایشان می‌بایستی بین روستاییان تقسیم شود.
محمدرضا پهلوی که در برابر مالکان بزرگ و روحانیون مجبور بود اصلاحات ارضی را به عقب بیندازد، در سال ۱۳۳۸ (۱۹۵۹ میلادی)، تصمیم گرفت به اصلاحات اجتماعی - اقتصادی دست بزند و بر این اساس از منوچهر اقبال نخست‌وزیر وقت خواست که پیش‌نویس لایحه اصلاحات ارضی را برای عرضه به مجلس آماده کند. وزیر کشاورزی در آن زمان جمشید آموزگار لایحه‌ای برای اصلاحات ارضی به مجلس تقدیم کرد. مالکان بزرگ که نماینده مجلس بودند این لایحه را به سود خود تغییر دادند و آموزگار را به باد انتقاد گرفتند که اصلاحات ارضی در سر آمریکایی‌ها وجود دارد. جبهه ملی نیز درباره اصلاحات ارضی بسیار محتاط عمل کرد؛ زیرا چند نفر از اعضای شورای عالی جبهه ملی، از مالکان بودند.
لایحه تغییریافته از تصویب مجلس که اکثریت آن را مالکان تشکیل می‌دادند گذشت. در ۱۶ ژوئیه ۱۹۶۰ محمد رضا پهلوی این لایحه را امضا کرد و عنوان کرد که «این نخستین گام ما در این سوی است لایحه‌های دیگری را برای اصلاحات ارضی خواهم آورد و به همه‌پرسی خواهم گذاشت تا ملت ایران دربارهٔ آن تصمیم بگیرند». این نسخه اصلاح‌شده اصلاحات ارضی از تصویب مجلسی گذشت که اکثریت آن را مالکان تشکیل می‌دادند. به همین جهت قانون مزبور منافع مالکان را تأمین کرد؛ بنابراین قانون، هر مالک می‌توانست تا ۴۰۰ هکتار زمین آبی یا ۸۰۰ هکتار زمین دیم را برای خود نگاه دارد. [نیازمند منبع]
دومین لایحه اصلاحات

محمد رضا پهلوی در ۱۶ اردیبهشت ۱۳۴۰ علی امینی را به نخست‌وزیری منصوب می‌کند. امینی، حسن ارسنجانی را به مقام وزیر کشاورزی خود گمارد. ۱۹ دی ۱۳۴۰ کابینه امینی نخستین لایحه اصلاحات ارضی تصویب شده را تغییراتی اساسی برابر فرمان محمدرضا پهلوی می‌دهد و آن را به اطلاع ملت می‌رساند.
سومین لایحه اصلاحات

پس از کناره‌گیری امینی از مقام خویش محمد رضا پهلوی اسدالله علم را در ۲۸ تیر ۱۳۴۱ به نخست‌وزیری برگزیند. ارسنجانی در مقام خود ابقا شد. هدف ارسنجانی ایجاد یک طبقه‌ای از کشاورزان مستقل بود. ارسنجانی به لایحه‌ای که در دوره نخست‌وزیری امینی نوشته شده افزود. بدین قرار که مازاد زمین‌هایی که به دنبال محدودیت مالکیت زمین‌های کشاورزی از مالکین گرفته شده بلافاصله به رعایایی که در آن به کشت مشغول هستند فروخته شود. در تاریخ ۱۹ دی ۱۳۴۱ محمد رضا پهلوی در کنگره ملی کشاورزان این طرح را مطرح کرد. ۴۲۰۰ دهقانی که در کنگره حضور داشتند از شادی فریاد برآوردند. در تاریخ۶ بهمن ۱۳۴۱ همه‌پرسی در ایران انجام شد که به تأیید اصلاحات پیشنهادی انجامید. ۵۵۹۸۷۱۱ نفر برای انقلاب سفید و ۵۲۱۱۰۸ نفر علیه انقلاب سفید آرای خود را به صندوق‌ها ریختند. برای نخستین بار در تاریخ ایران زنان نیز به پای صندوق‌های رأی رفتند. در تهران ۱۶٬۴۳۳ نفر و در دیگر شهرستان‌ها ۳۰۰٬۰۰۰ نفر رأی آری خود را در صندوق‌ها انداختند.
اجرای اصلاحات ارضی در ایران

اصلاحات ارضی در ایران با تصویب قانون اصلاحات ارضی در تاریخ ۱۹ دی ۱۳۴۰ آغاز شد و با رفراندوم ۶ بهمن ۱۳۴۱ به مرحله اجرا درآمد. اصلاحات ارضی در سه مرحله انجام شد:
در مرحله نخست تعیین شد که هیچ مالکی بیش از یک ده ششدانگ یا ششدانگ زمین در چند ده مختلف نداشته باشد. دولت زمین‌های مازاد بزرگ مالکان را خریداری و بخش‌هایی که دارای زارعان صاحب نسق بودند را به صورت اقساطی به آن‌ها فروخته و زمین‌های بلاکشت باقی‌مانده تحت عنوان اراضی دولتی در اختیار دولت قرار گرفت. با فروش سهام کارخانجات دولتی ترتیب بازپرداخت بهای زمین‌ها به مالکان فراهم گردید.
در مرحله دوم صاحبان زمین‌های استیجاری می‌باید یا به تقسیم درآمد حاصل از اجاره بپردازند یا بر اساس قراردادهای اجاره، زمین‌ها را به زارعان بفروشند. به عبارت دیگر مالکان موظف شدند که یا ملک کشاورزی خود را برای سی سال به کشاورزان اجاره نقدی دهند یا آن را با توافق بدان‌ها بفروشند. بدین ترتیب حداکثر مالکیت زمین‌ها در دست یک مالک بسیار محدود شد. املاک موقوفه عام نیز بر اساس درآمد آن زمین به اجاره دراز مدت ۹۹ ساله به کشاورزان واگذار گردید. در مورد موقوفات خاص متولیان مجبور به فروش آن‌ها به دولت و تقسیم آن بین کشاورزان شدند.
در مرحله سوم مالکانی که ملک خود را اجاره داده بودند بر اساس قانون تقسیم و فروش املاک مورد اجاره به زارعین مستأجر مصوب ۱۳۴۷ ملزم شدند یا زمین خود را به زارعان بفروشند؛ یا با رضایت مالک و زارع به نسبت بهره مالکانه یا عرف محل آن را با یکدیگر تقسیم کنند. محمدرضا پهلوی ادعا کرده‌است این اقدام موجب شد همه کشاورزان ایران صاحب زمین شوند و ایران از یک کشور فئودالی به سوی «کشاورزی آزاد» و «صنعتی شدن» گام بردارد.
استوارت راکول سفیر آمریکا در ایران، اجرای سیاست اصلاحات ارضی را یکی از گام های شجاعانه شاه در ایران ارزیابی کرده است که در خاورمیانه معمول نبود.
محمد باهری معتقد است که اصلاحات ارضی باعث شروع خصومت طبقه روحانیت با محمدرضا پهلوی شد، طبقه‌ای که قبل از این اصلاحات پشتیبان شاه بود، به‌طور مثال در ماجرای ۲۸ مرداد. وی علت شروع خصومت را از بین رفتن منافع روحانیونی می‌داند که ریزه‌خوار ملاکان بزرگ بودند.
شورای اصلاحات ارضی

شورای اصلاحات ارضی ایران بر اساس ماده ۷ قانون اصلاحی قانون اصلاحات ارضی تشکیل شد. وظایف آن عبارت بود از:
تعیین روش کلی و تهیه برنامه، آیین‌نامه‌های لازم و نظارت در حسن اجرای وظایفی که در این قانون پیش‌بینی شده‌ است.
بر اساس بند ۱ مصوبه شماره ۲۷۴۰۸/ت مورخ ۲۵ مهر ۱۳۴۱ هیئت وزیران، با توجه به ممنوعیت نقل و انتقال املاک مازاد بر حد نصاب مالکان (بر اساس تبصره ۵ ماده ۲ قانون اصلاحی قانون اصلاحات ارضی)، مرجع تشخیص مشمولیت معامله، شورای اصلاحات ارضی می‌باشد.
بر اساس ماده ۳۸ آیین‌نامه اصلاحات ارضی، چنانچه اشتباهی در تنظیم اسناد زارعین رخ داده باشد، شورای اصلاحات ارضی رأی به اصلاح، اقاله یا ابطال سند خواهد داد.
بر اساس ماده ۷ قانون اصلاحی قانون اصلاحات ارضی، شورای اصلاحات ارضی به ریاست وزیر کشاورزی و عضویت ۵ نفر از صاحب منصبان وزارت کشاورزی که دارای حداقل سمت مدیر کل یا مدیر عامل باشند تشکیل می‌شود.
با افزایش تعداد پرونده‌های شورای اصلاحات ارضی و عدم امکان رسیدگی به پرونده‌ها توسط وزیر، اختیارات مربوط به شورای اصلاحات ارضی مستقیماً توسط وزیر کشاورزی به رئیس سازمان امور اراضی تفویض شد. پس از ادغام دو وزارت جهاد سازندگی و کشاورزی و تشکیل وزارت جهاد کشاورزی، عمل تفویض اختیار توسط وزیر جهاد کشاورزی صورت گرفت. در پی اختلافات و ابهام‌های متعدد در پرونده‌های اصلاحات ارضی، اختیارات رسیدگی به پرونده‌های اختلافی اصلاحات ارضی در هر استان توسط رئیس سازمان امور اراضی به رئیس سازمان جهاد کشاورزی تفویض شد. شورای اصلاحات ارضی که در سازمان امور اراضی تشکیل می‌شد به‌طور عام، شورای عالی اصلاحات ارضی یا شورای اصلاحات ارضی مرکز نامیده شد.
اعضای شورای اصلاحات ارضی مرکز در حال حاضر به شرح زیر است:
رئیس سازمان امور اراضی (عضو و رئیس شورا)
معاون ساماندهی و توسعه سازمان امور اراضی
مدیرکل ساماندهی و تعیین تکلیف اراضی سازمان امور اراضی
مدیرکل امور حقوقی سازمان امور اراضی
یک نفر صاحب‌منصب وزارت جهاد کشاورزی با حداقل مقام مدیر کل (این وظیفه در حال حاضر به معاون حفاظت و امور اراضی سازمان جنگل‌ها، مراتع و آبخیزداری محول شده‌است)
بر اساس ماده ۳۸ آیین‌نامه اصلاحات ارضی، تصحیح اشتباهات کلیه اسناد اصلاحات ارضی به شورای اصلاحات ارضی محول شده بود که با توجه به حجم بسیار زیاد پرونده‌های موجود، رسیدگی به پرونده‌ها ممکن نبود. به همین دلیل «لایحه قانونی اضافه نمودن یک تبصره به ماده ۳۸ آیین‌نامه اصلاحات ارضی» در تاریخ ۱۷ آذر ۱۳۵۸ تصویب شد که به موجب آن شورای اصلاحات ارضی می‌تواند تمام یا بخشی از اختیارات خود را به ۵ نفر از کارمندان واجد شرایط در استان تفویض نماید. در حال حاضر شورای اصلاحات ارضی هر استان در مدیریت امور اراضی آن استان مستقر بوده و به ریاست رئیس سازمان جهاد کشاورزی استان و با عضویت ۴ نفر از کارکنان سازمان جهاد کشاورزی استان تشکیل می‌شود. در حال حاضر مدیر امور اراضی استان به عنوان یکی از اعضای ثابت، به عنوان دبیر در شورای یاد شده حضور دارد. جهت جلوگیری از بروز اشتباه در مکاتبات اداری، شورای اصلاحات ارضی مستقر در استان «شورای ۵ نفره اصلاحات ارضی استان» و شورای اصلاحات ارضی مستقر در سازمان امور اراضی، «شورای اصلاحات ارضی مرکز» و به ندرت «شورای عالی اصلاحات ارضی» نامیده می‌شود.
بانک اعتبارات کشاورزی

برای کمک به اجرای برنامه‌های اصلاحات ارضی، بانک اعتبارات و توسعه کشاورزی بنیان نهاده شد. این بانک بیش از دویست شعبه در سراسر کشور دارد و به تعاونی‌ها و اتحادیه‌های کشاورزی و کشاورزان به‌طور انفرادی نیز وام می‌دهد. گروهای سیار این بانک پیوسته به مناطق کشاورزی دچار خشکسالی یا آفت‌زده می‌رفتند و کمک‌های لازم را به کشاورزان و دامداران می‌نمودند.
هدف از ایجاد شرکت‌های سهامی کشاورزی افزایش بازده و بهبود کیفیت تولیدات کشاورزی و به‌کار گرفتن روش‌های نوین کاشت و برداشت بود. هر کشاورز به اندازه ارزش زمین خود در شرکت‌های سهامی شریک و سهیم می‌شد. این شرکت‌ها امکان این را فراهم آورده بودند که:
بیش از ۲۰ میلیارد ریال وام از راه ۲۸۷۰ شرکت تعاونی به ۲۸۰۰۰۰۰ نفر اعضای آن داده شود.
ایجاد ۱۴۷ اتحادیه که ۲۸۷۰ شرکت تعاونی در بالا گفته شده در آن عضو بودند.
ایجاد ۸۹ شرکت سهامی کشاورزی با بیش از ۶۰۰۰۰ سهام دار و عضو که روی هم ۴۰۰ هزار هکتار زمین کشاورزی را در اختیار داشتند.
ایجاد ۲۵ شرکت سهامی کشاورزی تخصصی که ۵۷۰۰ خانوار کشاورز را شامل می‌شد.
ایجاد ۱۰۲۲ خانه فرهنگ روستایی که بیش از دو میلیون نفر از اهالی روستاها از خدمات گوناگون آموزشی و فرهنگی آن استفاده می‌بردند. ۲۵۰۰۰۰ کودک روستانشین سه تا شش ساله از ۷۴۹ مهد کودک شیر خوارگاه و کودکستان استفاده می‌کردند. در کنار خدمات بهداشتی و پیش آموزی‌های نخستین برای آمادگی در دبستان کودکان یک وعده غذای پر کالری و پروتیین به رایگان روزانه می‌خوردند.