stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
عمارت خوانساری

| عمارت خوانساری | عمارت خوانساری |
| --- | --- |
نام: عمارت خوانساری
کشور: ایران
استان: استان تهران
شهرستان: تهران
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
سال‌های مرمت: سال ساخت: ۱۹۳۸ میلادی (۱۳۱۷ خورشیدی)
کاربری: عمارت
دیرینگی: دوره پهلوی اول
دورهٔ ساخت اثر: دوره پهلوی اول
بانی اثر: معمار: آلکساندر بلین
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۲۳۰۱۱
تاریخ ثبت ملی: ۱۷ تیر ۱۳۸۷
عمارت خوانساری مربوط به دوره پهلوی اول است و در تهران، خیابان انقلاب اسلامی، ما بین میدان فردوسی و خیابان استاد نجات الهی، کوچه نیایی، پ ۵ واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۷ تیر ۱۳۸۷ با شمارهٔ ثبت ۲۳۰۱۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
این بنا در سال ۱۹۳۸ توسط معمار روس، آلکساندر بلین، ساخته شده است.
عین الدیوک التحتا

| عین الدیوک التحتا | عین الدیوک التحتا |
| --- | --- |
Municipality type C: Municipality type C
نویسه‌گردانی(های) Arabic: نویسه‌گردانی(های) Arabic
 • خط عربی: دیوک
عین الدیوک التحتاLocation of Ein ad-Duyuk at-Tahta within دولت فلسطین: عین الدیوک التحتاLocation of Ein ad-Duyuk at-Tahta within دولت فلسطین
مختصات: ۳۱°۵۱′۲۵٫۴۲″ شمالی ۳۵°۲۶′۵۸٫۶۶″ شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۸۵۷۰۶۱۱°شمالی ۳۵٫۴۴۹۶۲۷۸°شرقی﻿ / 31.8570611; 35.4496278: مختصات: ۳۱°۵۱′۲۵٫۴۲″ شمالی ۳۵°۲۶′۵۸٫۶۶″ شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۸۵۷۰۶۱۱°شمالی ۳۵٫۴۴۹۶۲۷۸°شرقی﻿ / 31.8570611; 35.4496278
ایالت: دولت فلسطین
استان‌های فلسطین: استان اریحا
حکومت: حکومت
 • نوع: Municipality
جمعیت (2006): جمعیت (2006)
 • کل: ۹۶۷
عین الدیوک التحتا (به لاتین: Ein ad-Duyuk at-Tahta) یک محله در دولت فلسطین است که در استان اریحا واقع شده‌است. عین الدیوک التحتا ۹۶۷ نفر جمعیت دارد.
پری‌شاهرخ کلاهک‌سیاه

| پری‌شاهرخ کلاهک‌سیاه | پری‌شاهرخ کلاهک‌سیاه |
| --- | --- |
پری‌شاهرخ کلاهک‌سیاه، Icterus prosthemelas: پری‌شاهرخ کلاهک‌سیاه، Icterus prosthemelas
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرنده
راسته:: گنجشک‌سانان
تیره:: سیاه‌پره‌ایان
سرده:: پری‌شاهرخ بر جدید
گونه:: I. prosthemelas
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Icterus prosthemelas : Icterus prosthemelas 
پری‌شاهرخ کلاهک‌سیاه (نام علمی: Icterus prosthemelas) نام یک گونه از سرده پری‌شاهرخ بر جدید است.
تاریخ هنر فرانسه

تصویر پانورامای موزه لوور پاریس ۲۰۰۶
تاریخ هنر در فرانسه، به ویژه هنرهای تجسمی و دیداری، همواره از غنا و تنوع بسیار چشمگیری برخوردار بوده‌است.
از کلیسای جامع شارتر در سبک گوتیک گرفته تا تابلوهای نقاشی «مناظر شبانه» ژرژ دولا تور و نیلوفرهای آبی اثر مونه تا به فواره عجیب دوشان در عصر حاضر، همگی تأثیر برجسته‌ای بر حوزهٔ هنری جهان داشته‌اند.
از جمله در زبان فارسی نیز واژه‌های هنری زیادی ریشه در سنت هنر فرانسه دارد برای نمونه واژه‌هایی مانند تابلو، موزه، گراوور، گوبلن، دکوراسیون، گالری، کارتون، گرافیک، ویولون، کوبیسم و غیره.
بخاطر گستردگی موضوع، نوشتارهای مربوط به تاریخ هنر فرانسه به عنوان‌های جداگانه‌ای بخش شده‌اند که می‌توانید از راه الگوی روبرو به آنها دست یابید.
فهرستی از موزه‌های هنری پاریس و حومه در بخش پائینی این صفحه آورده شده‌است.
برای دسترسی به اطلاعات کلی دیگر درباره فرهنگ و هنر فرانسه می‌توانید به عناوین زیر رجوع نمائید:
ادبیات فرانسه
تاریخ فرانسه
فرهنگ فرانسه
موزه‌های هنری فرانسه > پاریس

موزه لوور Musée du Louvre
موزه دورسه Musée d'Orsay (هنر سدهٔ ۱۹)
کانون پومپیدو Centre Pompidou (هنر سدهٔ بیستم)
موزه ملی سده‌های میانه (Musée national du Moyen âge)
کاخ توکیو Palais de Tokyo (هنر سدهٔ بیستم)
موزه گیمه Musée Guimet (هنر آسیایی)
گران پاله Grand Palais (نمایشگاه‌های متغیر)
پتی پاله Petit Palais (نقاشی رنسانس و مبلمان)
نگارخانه ملی ژو دوپوم Galerie nationale du Jeu de Paume((نمایشگاه‌های متغیر)
موزه پیکاسو Musée Picasso (آثار هنرمندان)
موزه رودن Musée Rodin (تندیس‌ها)
موزه زادکین Musée Zadkine (تندیسگری)
بنیاد دوبوفه Fondation Dubuffet (تندیسگری و نگارگری)
موزه کارناواله Musée Carnavalet (پاریس و سدهٔ ۱۷، ساختمان آن از منازل قدیمی بوده)
موزه ژاکمار-آندره Musée Jacquemart-André (از رنسانس تا سدهٔ ۱۹)
بنیاد کارتیه Fondation Cartier (هنر معاصر)
مرکز ملی عکاسی (Centre National de la photographie)
موزه بوردل Musée Bourdelle (تندیسگری)
موزه داپه Musée Dapper (هنر آفریقایی)
موزه گوستاو مورو Musée Gustave Moreau (نقاش نمادگرا)
گوبلن‌بافی Manufacture des Gobelins (بافته‌های سدهٔ ۱۷)
موزه نیسیم دو کاموندو Musée Nissim de Camondo (مجموعهٔ خصوصی از سدهٔ ۱۸)
موزه مایول Musée Maillol (تندیسگری)
خانه عکاسی اروپا Maison Européenne de la Photographie
موزه سرامیک سور Musée de Céramique à Sèvres
موزه مون‌پارناس Musée du Montparnasse
موزه‌های هنری فرانسه > نزدیک پاریس

کاخ ورسای Palace of Versailles
قصر فونتن‌بلو château Fontainebleau
سن ژرمن آن لای Saint-Germain-en-Laye
پری‌شاهرخان

| پری‌شاهرخان | پری‌شاهرخان |
| --- | --- |
پری‌شاهرخ چینی: پری‌شاهرخ چینی
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: گنجشک‌سانان
زیرراسته:: پرندگان آوازخوان
تیره:: Oriolidae (ویگورس، ۱۸۲۵)
سرده‌ها: سرده‌ها
 Oriolus  Sphecotheres  †  Turnagra:  Oriolus  Sphecotheres  †  Turnagra
پری‌شاهرخان (نام علمی: Oriolidae) نام تیره‌ای از پرندگان راسته گنجشک‌سانان است. این پرندگان امروزه شامل دو سردهٔ پری‌شاهرخ‌ها و مرغ‌انجیرها می‌شوند. اعضای این تیره را به نام پری‌شاهرخان بر قدیم نیز می‌شناسند. آن‌ها بومی بر قدیم هستند و ربطی به پری‌شاهرخان بر جدید که اعضای تیرهٔ سیاه‌پره‌ایان هستند ندارند.
سرده‌های موجود و منقرض این تیره عبارتند از:
پری‌شاهرخ‌ها (Oriolus)
مرغ‌انجیرها (Sphecotheres)
تورانگارا (Turnagra)
باشگاه فوتبال دپورتیوا سئوتا

Football club
باشگاه فوتبال دپورتیوا سئوتا (انگلیسی: AD Ceuta FC) یک باشگاه فوتبال مستقر در سبته، اسپانیا است که در حال حاضر در پریمرا فدراسیون، سومین سطح لیگ فوتبال در این کشور به فعالیت می‌پردازد.
این باشگاه بازی‌های خانگی خود را در ورزشگاه آلفونسو موروبه مستقر در سبته، انجام می‌دهد که با ۶۵۰۰ صندلی گنجایش پذیرش تماشاگر دارد.
تاریخچه

این باشگاه در سال ۱۹۵۶ پس از ادغام دو باشگاه سوسیداد دپورتیوو سئوتا و اتلتیکو تتوان تحت نام باشگاه ورزشی سئوتا تأسیس شد. در نهایت این باشگاه جای تِتُوان را در سگوندا دیویسیون گرفت و به مدت شش فصل در این دسته باقی ماند.
پس از یک سال حضور در ترسرا دیویسیون، اتلتیکو سئوتا به سگوندا دیویسیون بی بازگشت و پنج فصل دیگر را نیز در این دسته گذراند تا اینکه در سال ۱۹۶۸ به دسته پایین‌تر سقوط کرد. این باشگاه به‌طور متناوب بین سطوح چهارم و پنجم فوتبال اسپانیا نوسان داشت و مدت زمان کمی را در دسته بالاتر سپری کرد.
پس از صعود به دسته چهارم در سال ۲۰۱۲ به دلیل سقوط اداری، اتلتیکو سئوتا تلاش کرد تا با ای‌دی سئوتا ادغام شود و در نهایت موفق شد. با این حال، به دلیل بدهی‌های سنگین ای‌دی سئوتا، باشگاه با همان نام به کارش ادامه داد، اما با کادر و بازیکنان دپورتیوا سئوتا همکاری کرد.
در سال ۲۰۱۳، باشگاه به‌طور رسمی به باشگاه فوتبال دپورتیوا سئوتا تغییر نام داد و رنگ‌ها و لوگوی ای‌دی سئوتا را به ارث برد.
پس از فصل ۲۰۲۱–۲۰۲۰ در ترسرا دیویسیون، سئوتا با گل در وقت اضافه در فینال بازی‌های پلی‌آف صعود مقابل باشگاه فوتبال خرز به پیروزی رسید و به سگوندا دیویسیون بی صعود کرد، اما هنوز در سطح چهارم فوتبال اسپانیا بود. دپورتیوا سئوتا تنها یک فصل در آن لیگ ماندگاری داشت و با پیروزی ۲–۰ در فینال پلی‌آف مقابل صعود باشگاه ورزشی یونیون اداروه به پریمرا فدراسیون صعود کرد؛ این اولین بار بود که از سال ۱۹۷۰ در سطح سوم قرار می‌گرفت.
سرمربی تیم، چاس تروخیو که هدایت تیم در هنگام صعود را بر عهده داشت، در تاریخ ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۲ پس از باخت در چهار بازی اول فصل ۲۰۲۳–۲۰۲۲ پریمرا فدراسیون برکنار شد. او توسط خوزه خوان رومرو در دور دوم خود در باشگاه اخراج شد. آن‌ها تیم باشگاه ورزشی ایبیزا از لا لیگا ۲ (۳–۲) و باشگاه فوتبال الچه از لا لیگا (۱–۰) را شکست دادند تا به بهترین عملکرد خود در دور یک‌شانزدهم نهایی کوپا دل ری در همان فصل دست یابند؛ در آنجا، آن‌ها در خانه ۵–۰ به بارسا باختند و حذف شدند. مهاجم تیم رودری فصل را با ۲۰ گل به پایان رساند که بیشترین تعداد در لیگ بود و توانست به مقام آقای گلی برسد.
تاریخچه > عملکرد کلی

باشگاه فوتبال دپورتیوا سئوتا در تاریخ خود (از سال ۱۹۶۴ تاکنون) عملکرد زیر را ثبت کرده است:
۳ فصل را در پریمرا فدراسیون گذرانده است.
۱۱ فصل را در سگوندا دیویسیون گذرانده است.
۱ فصل را در سگوندا فدراسیون گذرانده است.
۱۸ فصل را در ترسرا دیویسیون گذرانده است.
تاریخچه > پس زمینه باشگاه

باشگاه ورزشی سئوتا — (۱۹۳۲–۱۹۴۱); در سال ۱۹۴۱ به «سوسیداد دپورتیوا سئوتا» تغییر نام داد.
سوسیداد دپورتیوا سئوتا — (۱۹۴۱–۵۶); در سال ۱۹۵۶ با عناصر اسپانیایی تتوان ادغام شد و «باشگاه اتلتیکو د سئوتا» را تشکیل داد.
تاریخچه > نام‌های باشگاه

"باشگاه اتلتیکو د سئوتا (۱۹۵۶–۱۹۹۲)"
"باشگاه سئوتا اتلتیکو (۱۹۹۲–۱۹۹۴)"
"باشگاه اتلتیکو د سئوتا (۱۹۹۴–۲۰۱۲)"
"انجمن ورزشی اتلتیکو د سئوتا (۲۰۱۲–۱۳)"
"باشگاه فوتبال دپورتیوا سئوتا (۲۰۱۳–اکنون)"
سیارک ۱۸۰۷۹

| ویژگی‌های مداری | ویژگی‌های مداری |
| --- | --- |
مبدأ مه ۱۴, ۲۰۰۸: مبدأ مه ۱۴, ۲۰۰۸
اوج: ۳.۳۳۶۸۳۹۲
حضیض: ۲.۷۹۴۲۴۱۶
خروج از مرکز مداری: ۰.۰۸۸۴۹۹۵
تناوب مداری: ۱۹۶۰.۴۶۴۶۱۷۰
آنومالی متوسط: ۴۹.۶۸۰۵۶
انحراف: ۸.۳۱۶۳۱
 :  
سیارک ۱۸۰۷۹ (به انگلیسی: 18079 Lion-Stoppato، نامگذاری:2000FJ63) هجده هزار و هفتاد و نهمین سیارک کشف شده‌است که در ۲۷ مارس ۲۰۰۰ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۲۴.۵ است.
عبدالله حیدر

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Abdullah Haidar
زادروز:  ۲۷ مارس ۱۹۸۵ ‏(۳۹ سال)
زادگاه:  عربستان سعودی
پست:  Midfielder
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۵–۲۰۰۸ |  باشگاه فوتبال الاتحاد |   |   |
| ۲۰۰۸–۲۰۰۹ |  باشگاه فوتبال الحزم عربستان سعودی |  ۹ |  (۰) |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۱ |  باشگاه فوتبال الرائد عربستان سعودی |  ۵ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
عبدالله حیدر (عربی: عبدالله حيدر؛ زادهٔ ۲۷ مارس ۱۹۸۵) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الرائد عربستان سعودی، باشگاه فوتبال الاتحاد، و باشگاه فوتبال الحزم عربستان سعودی اشاره کرد.
عزب، قنا

| اطلاعات کلی | اطلاعات کلی |
| --- | --- |
کشور:  مصر
استان: قنا
شهرستان: دشنا
مردم: مردم
جمعیت: ۱۱۵۴۱ نفر
عزب (به عربی: العزب)، روستایی از توابع دشنا در استان قنا و کشور مصر است.
جمعیت

براساس سرشماری سال ۲۰۰۶ مصر، جمعیت آن ۱۱۵۴۱ نفر(۵۸۱۴ مرد و  ۵۷۲۷ زن) بوده‌است.
پفی‌مرغ

| پفی‌مرغ | پفی‌مرغ |
| --- | --- |
پفی‌مرغ، Bucconidae: پفی‌مرغ، Bucconidae
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: دارکوب‌سانان
تیره:: پفی‌مرغان Bucconidae
پفی‌مرغ یا مرغ پفی نام یک تیره (پفی‌مرغان) (نام علمی: Bucconidae) از راستهٔ دارکوب‌سانان است.
تور جهانی دوباره برقص

| 0 | 1 |
| --- | --- |
تور کنسرت توسط جنیفر لوپز: تور کنسرت توسط جنیفر لوپز
آلبوم وابسته: دوباره برقص... محبوب‌ها
تاریخ آغاز: ۱۴ ژوئن ۲۰۱۲ (۲۰۱۲-06-۱۴)
تاریخ پایان: ۲۲ دسامبر ۲۰۱۲ (۲۰۱۲-12-۲۲)
لگ‌ها: ۳
تعداد نمایش‌ها: ۷۸
باکس آفیس: ۱۰۵ میلیون دلار (۲۰۱۹)
گاه‌نگاری کنسرت جنیفر لوپز: گاه‌نگاری کنسرت جنیفر لوپز
 کنسرت انگلیسی جنیفر لوپز و مارک آنتونی (۲۰۰۷)  تور جهانی دوباره برقص (۲۰۱۲)  تور انریکه ایگلسیاس و جنیفر لوپز (۲۰۱۲) :  کنسرت انگلیسی جنیفر لوپز و مارک آنتونی (۲۰۰۷)  تور جهانی دوباره برقص (۲۰۱۲)  تور انریکه ایگلسیاس و جنیفر لوپز (۲۰۱۲) 
تور جهانی دوباره برقص (انگلیسی: Dance Again World Tour) نخستین تور کنسرت جهانی توسط خواننده آمریکایی جنیفر لوپز بود. تور شامل ترانه‌های وابسته به دوباره برقص... محبوب‌ها (۲۰۱۲) بود. این تور در ۱۴ ژوئن ۲۰۱۲ در پاناماسیتی آغاز شد و در ۲۲ دسامبر ۲۰۱۲ در سان خوآن به پایان رسید.
اینار اریکسون

اینار اریکسون (انگلیسی: Einar Eriksson؛ ۲۰ اکتبر ۱۹۲۱ – ۵ اوت ۲۰۰۹) وزنه‌بردار اهل سوئد بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال برنز شده‌است.
پری‌خوانی (آلبوم)

| پری خوانی> آلبوم بهترین‌ها از خسرو شکیبایی  | پری خوانی> آلبوم بهترین‌ها از خسرو شکیبایی  |
| --- | --- |
ژانر:  شعر خوانی
زبان: فارسی
پری خوانی نام یک آلبوم موسیقی اثر  خسرو شکیبایی، هنرمند ایرانی است که در سبک  شعر خوانی تهیه شده و دارای ۸ آهنگ است.
فهرست آهنگ‌ها

| 0 | 1 |
| --- | --- |
ردیف: آهنگ
۱: سلامی دوباره
۲: ایمان بیاوریم
۳: هدیه
۴: تولدی دیگر
۵: دلم گرفته
۶: آفتاب می‌شود
۷: ترانه‌ای نگاه کن
۸: علی کوچیکه
:
پفکی

| Pefki Πεύκη | Pefki Πεύκη |
| --- | --- |
PefkiLocation within Athens  : PefkiLocation within Athens  
مختصات: ۳۸°۴′ شمالی ۲۳°۴۸′ شرقی﻿ / ﻿۳۸٫۰۶۷°شمالی ۲۳٫۸۰۰°شرقی﻿ / 38.067; 23.800: مختصات: ۳۸°۴′ شمالی ۲۳°۴۸′ شرقی﻿ / ﻿۳۸٫۰۶۷°شمالی ۲۳٫۸۰۰°شرقی﻿ / 38.067; 23.800
کشور: یونان
ناحیه: استان آتیک
شهرستان: North Athens
بخش: Lykovrysi-Pefki
حکومت: حکومت
 • شهردار: Giánnis Theodorakópoulos
 • واحد شهرستان: ۲٫۱۷۶ کیلومتر مربع (۰٫۸۴۰ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۶۰ متر (۸۵۰ فوت)
جمعیت (۲۰۰۱): جمعیت (۲۰۰۱)
 • واحد شهرستان: ۱۹۸۸۷
 • تراکم واحد شهرستان: ۹۱۰۰/کیلومتر مربع (۲۴۰۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۲:۰۰+ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۳:۰۰+ (ساعت تابستانی)
کد پستی: 151 xx
تلفن: ۲۱۰
پلاک خودرو: Z
وبگاه: www.dimospefkis.gr
شهر پفکی در استان آتیک در کشور یونان واقع شده‌است که دارای جمعیت ۲۰٬۹۶۸ نفر می‌باشد.
تیروکورال

متنی کلاسیک به زبان تامیل
| 0 | 1 |
| --- | --- |
نسخه اصلی تامیلی منتشرشده: نسخه اصلی تامیلی منتشرشده
نویسنده(ها): تیروواللووار
عنوان اصلی: திருக்குறள்
عنوان موقت: کورال
کشور: هند
زبان: تامیل قدیم
مجموعه: هجده متن کوچک
موضوع(ها):  اخلاق و نظم کیهانی  جامعه  سیاست  اقتصاد و کشورداری  عشق و لذت 
گونه(های) ادبی: شعر
رویداده در: احتمالاً پس از عصر سنگام (حدود ۵۰۰ پس از میلاد یا قبل از آن)
تاریخ نشر: ۱۸۱۲ (اولین نسخه چاپی شناخته‌شده، نسخه‌های خطی قدیمی‌تر برگ خرما وجود دارد)
انتشار به انگلیسی: 1794
متن اصلی: திருக்குறள் در تامیلی ویکی‌نبشته
ترجمه: تیروکورال در ویکی‌نبشته
تیروکورال (به انگلیسی: Tirukkuṟaḷ)، (تامیلی: திருக்குறள்) یا به‌طور خلاصه کورال (تامیلی: குறள்)، یک متن کلاسیک به زبان تامیل است که از ۱۳۳۰ دوبیتی کوتاه یا کورال، و هر دوبیتی از هفت کلمه تشکیل شده‌است. متن به سه کتاب با آموزه‌های قصیده در فضیلت (آرام)، ثروت (پورول) و عشق (اینبام) تقسیم شده‌است، که یکی از بزرگ‌ترین آثاری است که تا کنون در مورد اخلاق نوشته شده‌است، به دلیل جهانی بودن و ماهیت سکولار، آن مورد تأیید قرار گرفته‌است. نویسندگی آن به تیروواللووار نسبت داده می‌شود. قدمت این متن از ۳۰۰ قبل از میلاد تا قرن ۵ پس از میلاد متفاوت است. روایت‌هایی آن را آخرین اثر سنگام سوم توصیف می‌کنند، اما تحلیل‌های زبان‌شناختی نشان می‌دهد که تاریخ متأخر ۴۵۰ تا ۵۰۰ پس از میلاد بوده و پس از دوره سنگام سروده شده‌است.
متن کورال یکی از اولین سیستم‌های معرفت‌شناسی و متافیزیک هند است. این اثر با القاب و عناوین جایگزین، از جمله «تامیل ودا» و «کتاب الهی» ستایش می‌شود. که بر روی ایده‌های اهیمسا نوشته شده‌است، بر عدم خشونت و گیاه‌خواری اخلاقی به‌عنوان فضایل برای یک فرد تأکید می‌کند. علاوه بر این، فضیلت‌هایی مانند راست‌گویی، خویشتن‌داری، سپاس‌گزاری، مهمان‌نوازی، مهربانی، نیکی به همسر، وظیفه، بخشش و غیره را برجسته می‌کند. علاوه بر پوشش طیف وسیعی از موضوعات اجتماعی و سیاسی مانند پادشاهی، وزارت، مالیات، دادگستری، قلعه‌ها، جنگ، عظمت ارتش و افتخار سربازی، حکم اعدام برای شروران، کشاورزی، آموزش، پرهیز از مشروبات الکلی و مسکرات. همچنین شامل فصل‌هایی در مورد دوستی، عشق، تولید مثل، و زندگی خانوادگی است. این متن به‌طور مؤثر باورهای نادرست قبلی را که در دوران سنگام رایج بود محکوم کرد و ارزش‌های فرهنگی سرزمین تامیل را برای همیشه بازتعریف کرد.
کورال در طول تاریخ خود بر دانشمندان و رهبران در سراسر حوزه‌های اخلاقی، اجتماعی، سیاسی، اقتصادی، مذهبی، فلسفی و معنوی تأثیر گذاشته‌است. بعضی از این افراد عبارتند از ایلانگو آدیگال، کامبار، لئو تولستوی، مهاتما گاندی، آلبرت شوایتزر، رامالینگا سوامیگال، چیدامبارام پیلای، کارل گرائول، جورج اوگلو پوپ، الکساندر پیاتیگورسکی، و یو هسی. این اثر بیش‌ترین ترجمه، بیش‌ترین استناد، و قابل استنادترین آثار ادبی تامیل را دارد. این متن حداقل به ۴۰ زبان هندی و غیرهندی ترجمه شده‌است، که آن را به یکی از پرترجمه‌ترین آثار باستانی تبدیل کرده‌است. از زمانی که برای اولین بار در سال ۱۸۱۲ چاپ شد، متن کورال هرگز چاپ نشد. کورال یک شاه‌کار و یکی از مهم‌ترین متون ادبیات تامیل به‌حساب می‌آید. نویسنده آن به‌دلیل انتخاب فضائل موجود در ادبیات شناخته‌شده و ارائه آن‌ها به گونه‌ای که برای همگان قابل قبول است مورد تحسین قرار گرفته‌است. مردم تامیل و دولت تامیل مدت‌هاست که متن را محترم شمرده و از آن حمایت می‌کنند.
ریشه‌شناسی و نام‌گذاری

«فضیلت بهشت و ثروت را به ارمغان می‌آورد؛ انسان چه منبع خوشبختی بیش‌تری می‌تواند داشته باشد؟»
(کورال ۳۱; ویلیام هنری دریو، 1840).
اصطلاح تیروکورال (Tirukkuṟaḷ) واژه‌ای مرکب است که از دو اصطلاح تکی تیرو (tiru) و کورال (kuṟaḷ) ساخته شده‌است. تیرو یک اصطلاح تامیلی افتخاری است که با اصطلاح جهانی هندی و سانسکریت سری (sri) به‌معنای «مقدس، عالی، محترم و زیبا» مطابقت دارد. اصطلاح تیرو در تامیل ۱۹ معنی مختلف دارد. کورال به‌معنای چیزی است که «کوتاه و مختصر» است. از نظر ریشه‌شناسی، کورال شکل کوتاه‌شده کورال پاتو (kuṟaḷ pāttu) است که از کورو-ونپوتا (kuruvenpāttu)، یکی از دو شکل شعری تامیلی که توسط تولکاپیام توضیح داده شده‌است، مشتق شده‌است، و دیگری ندو-ونپاتو (neduvenpāttu) است. به گفته میرون وینسلو، کورال به‌عنوان یک اصطلاح ادبی برای نشان دادن «یک خط متریک ۲ فوتی، یا یک خط یا دوبیتی از خطوط کوتاه، اولی از ۴ و دومی از ۳ فوت» استفاده می‌شود. بنابراین، تیروکورال تحت‌اللفظی به‌معنای «دوبیتی‌های مقدس» است.
این اثر در فرهنگ تامیل بسیار گرامی است؛ طوری که دوازده عنوان سنتی برای آن وجود دارد: تیروکورال (کورال مقدس)، اوتاراودام (ودای نهایی)، تیروواللووار (هم‌نام نویسنده)، پویامولی (کلمه بی‌دروغ)، وایورای والتو (ستایش صادقانه)، تیوانول (کتاب الهی)، پوتومارای (ودای رایج)، والووا مالای (گل‌دسته ساخته‌شده توسط نویسنده)، تامیل منونول (رساله اخلاقی تامیل)، تیروواللووا پایان (میوه نویسنده)، موپل (سه مسیر تاشو)، و تامیلمارای (تامیل ودا). این اثر تحت مجموعه هجده متن کوچک از آثار متأخر ادبیات سنگام، که در تامیل به نام پاتیننکیلکاناکو (Patiṉeṇkīḻkaṇakku) شناخته می‌شود، گروه‌بندی می‌شود.
تاریخ

تاریخ کورال از ۳۰۰ قبل از میلاد تا قرن پنجم میلادی به‌طور متفاوتی ثبت شده‌است. طبق روایات سنتی، آخرین اثر سنگام سوم بوده و مورد آزمایش الهی قرار گرفته‌است، که این آزمون را با موفقیت پشت سر گذاشته‌است. محققانی که این سنت را باور دارند، مانند سوماسوندا بهاراتیار و راجامانیکام، تاریخ این متن را به ۳۰۰ سال قبل از میلاد می‌رسانند. مورخ کی‌کی پیلای آن را به اوایل قرن اول میلادی نسبت داد. به گفته کمیل زولبیل، محقق چک در ادبیات تامیل، این تاریخ‌های اولیه مانند ۳۰۰ قبل از میلاد تا ۱ قبل از میلاد غیرقابل قبول است، و با شواهدی از متن هم‌خوانی ندارد. لغت و دستور زبان کورال، و مقید بودن والووار به برخی منابع قبلی سانسکریت، حاکی از آن است که او پس از «شاعران باردی اولیه تامیل»، اما قبل از عصر شاعران باکتی تامیل می‌زیسته‌است.
در سال ۱۹۵۹، وایاپوری پیلای این اثر را به قرن ششم پس از میلاد یا پس از آن منتسب کرد. پیشنهاد او مبتنی بر شواهدی است که متن کورال حاوی بخش زیادی از کلمات وام گرفته و مدیون برخی از متون سانسکریت است، که نشان‌دهنده آگاهی نویسنده از ابداعات دستوری در زبان کورال وادبیات سانسکریت است، که مربوط به نیمه اول هزاره اول پس از میلاد هستند. پیلای فهرستی از ۱۳۷ واژه وام‌گرفته سانسکریت را در متن کورال منتشر کرد. محققان بعدی مانند تامس بارو و موری بارنسون نشان می‌دهند که ۳۵ مورد از آن واژه‌ها منشأ دراویدی دارند و واژه‌های وام‌گرفته از سانسکریت نیستند. زولبیل بیان می‌کند که تعداد کمی از آن‌ها ریشه‌شناسی نامشخصی دارند و مطالعات آینده ممکن است ثابت کند که دراویدی هستند. ۱۰۲ واژه باقیمانده از سانسکریت «ناچیز نیست» و به گفته زولبیل برخی از آموزه‌های متن کورال، «بی‌تردید» بر اساس آثار سانسکریت موجود در آن زمان مانند ارته‌شاستره و منوسمرتی است.
زولبیل در رساله تاریخ ادبی تامیل که در سال ۱۹۷۴ منتشر شد، بیان می‌کند که متن کورال متعلق به دوره سنگام نیست و قدمت آن را بین سال‌های ۴۵۰ تا ۵۰۰ میلادی می‌داند. برآورد او بر اساس زبان متن، اشارات آن به آثار پیشین، و وام گرفتن آن از برخی رساله‌های سانسکریت است. زولبیل اشاره می‌کند که متن دارای چندین نوآوری دستوری است که در ادبیات قدیمی سنگام وجود ندارد. این متن همچنین دارای تعداد بیش‌تری از وام‌واژه سانسکریت در مقایسه با این متون قدیمی است. به گفته زولبیل، نویسنده علاوه بر این‌که بخشی از سنت ادبی باستانی تامیل است، بخشی از «یک سنت بزرگ اخلاقی و آموزشی هندی» نیز بوده‌است، زیرا برخی از آیات موجود در متن کورال «بی‌تردید» ترجمه‌های این کتاب هستند.
در قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰، نویسندگان و مبلغان اروپایی، تاریخ متن و نویسنده آن را بین ۴۰۰ تا ۱۰۰۰ پس از میلاد تعیین کردند. به گفته بلکبرن، «اجماع علمی کنونی» قدمت متن و نویسنده را تقریباً به ۵۰۰ سال پس از میلاد می‌رساند.
در سال ۱۹۲۱، در مواجهه با بحث‌هایی در مورد تاریخ دقیق، دولت تامیل نادو، در کنفرانسی به ریاست مارایمالای آدیگال، رسماً سال ۳۱ قبل از میلاد را به‌عنوان سال والووار اعلام کرد. در ۱۸ ژانویه ۱۹۳۵، سال والووار به تقویم اضافه شد.
تفسیر و ترجمه > ترجمه‌ها

کورال در ترجمه، پرتکرارترین متن باستانی تامیل بوده‌است. تا سال ۱۹۷۵، ترجمه‌های آن به حداقل ۲۰ زبان اصلی منتشر شده بود:
زبان‌های هندی: سانسکریت، هندی، تلوگو، کانادا، مالایالام، بنگالی، مراتی، گجراتی، و اردو
زبان‌های غیرهندی: برمه‌ای، مالایی، چینی، فیجیایی، لاتین، فرانسوی، آلمانی، روسی، لهستانی، سوئدی، تایلندی و انگلیسی
این متن احتمالاً در طول قرن‌ها توسط محققان هندی به زبان‌های هندی ترجمه شده‌است، اما دست‌نوشته‌های برگ نخل چنین ترجمه‌هایی نادر بوده‌است. برای مثال رانگاناتان، کتاب‌دار دانشگاه مدرس هند در دوران حکومت بریتانیا، یک ترجمه مالایایی را کشف کرد که در سال ۷۷۷ از تقویم مالایایی کپی شده بود، نسخه خطی که زولبیل آن را مربوط به اواخر قرن ۱۶ می‌داند.
این متن در دوران استعمار توسط مبلغان مسیحی به چندین زبان اروپایی ترجمه شد. اولین ترجمه به زبان اروپایی به زبان لاتین توسط کنستانزو بسچی انجام شد و در سال ۱۷۳۰ منتشر شد. با این حال، او فقط دو کتاب اول، یعنی فضیلت و ثروت را ترجمه کرد و کتاب عشق را کنار گذاشت زیرا ماهیت اروتیک و جنسی آن را برای یک مبلغ مسیحی نامناسب می‌دانست. اولین ترجمه فرانسوی توسط یک نویسنده ناشناس در حدود سال ۱۷۶۷ انجام شد که مورد توجه قرار نگرفت. اولین نسخه فرانسوی موجود توسط ای اس آریل در سال ۱۸۴۸ بود. باز هم کل اثر را ترجمه نشد و فقط بخش‌هایی از آن را ترجمه کرد. اولین ترجمه آلمانی توسط کارل گراول انجام شد که آن را در سال ۱۸۵۶ در لندن و لایپزیک منتشر کرد. گرائول علاوه بر این، این اثر را در سال ۱۸۵۶ به لاتین ترجمه کرد.
تفسیر و ترجمه > مشکلات و تحریف‌های ترجمه

با فرم عروضی بسیار فشرده، متن کورال از متر پیچیده کورال ونبا استفاده می‌کند، که به‌دلیل تناسب برجسته‌اش با شعر عرفانی شناخته می‌شود. این شکل، که زولبیل آن را «شگفتی ایجاز و تراکم» می‌نامد، ارتباط نزدیکی با ویژگی‌های ساختاری زبان تامیل دارد و دشواری‌های زیادی را برای مترجمان آن ایجاد کرده‌است. هربرت آرتور پوپلی در مورد ترجمه کورال به زبان‌های دیگر اظهار می‌دارد: «در هیچ ترجمه‌ای غیرممکن است که بتوان زیبایی و قدرت نسخه اصلی را رعایت کرد». پس از ترجمه بخشی از متن کورال، کارل گرائول اظهار داشت: «هیچ ترجمه‌ای نمی‌تواند ایده‌ای از تأثیر جذاب آن را منتقل کند. این کار سیبی از طلاست در ظرفی از نقره.» زولبیل ادعا می‌کند که نمی‌توان به‌طور واقعی از اصول موجود در دوبیتی‌های کورال از طریق ترجمه لذت برد؛ کورال را باید در آن شکل اصلی تامیلی آن خواند و فهمید.
علاوه بر این مشکلات ذاتی در ترجمه، برخی از محققین کوشیده‌اند یا عقاید خود را در دوبیتی‌های کورال بخوانند یا عمداً پیام را اشتباه تفسیر کنند، تا آن را با تصورات از پیش ساخته خود مطابقت دهند. برای مثال، ترجمه لاتین توسط مبلغ مسیحی، پدر بسچی، حاوی چندین ترجمه نادرست از این دست است.
به گفته نورمن کاتلر، هم در گذشته و هم در دوران معاصر، کورال برای انعکاس ارزش‌های متنی و همچنین ارزش‌های فرهنگی نویسنده یا نویسنده‌ها بازتفسیر شده و مناسب است. در حدود ۱۳۰۰ پس از میلاد، محقق تامیلی، پاریملالهاگار، متن را در مقدمات و اصطلاحات برهمنی تفسیر کرد. درست مانند مبلغان مسیحی در دوران استعمار، این اثر را در مقدمات، عبارات و مفاهیم مسیحی خود می‌ریختند، برخی از دراویدیان‌های دوران معاصر نیز این اثر را برای پیشبرد اهداف و ارزش‌های سیاسی-اجتماعی خود بازتفسیر می‌کنند. این باعث شده‌است که تفسیرهای بسیار متفاوتی از نسخه اصلی ارائه شود.
انتشار

تیروکورال در خارج از هند برای بیش از یک هزار سال ناشناخته ماند. همان‌طور که در سراسر شبه قاره هند باستان رواج داشت، علاوه بر نسخه‌های خطی برگ خرما، ادبیات کورال به‌صورت دهان‌به‌دهان از والدین به فرزندان و از مربیان به دانش‌آموزانشان، برای نسل‌ها در مناطق تامیل‌زبان جنوب هند منتقل شده بود. به گفته سانجیوی، اولین ترجمه این اثر به زبان مالایایی (کرالا) در سال ۱۵۹۵ منتشر شد.
اولین چاپ کاغذی تیروکورال قابل ردیابی در سال ۱۸۱۲ است، که به تلاش‌های ناناپیراکاچار مربوط می‌شود، که از بلوک‌های چوبی برجسته‌شده از خط‌های درخت خرما برای تولید نسخه‌هایی از تیروکورال همراه با نسخه‌های نالادیار استفاده کرد. در سال ۱۸۳۵ بود که هندی‌ها مجاز به تأسیس چاپ‌خانه شدند. کورال اولین کتابی بود که به زبان تامیل منتشر شد و پس از آن نالادیار منتشر شد. گفته می‌شود که وقتی فرانسیس وایت الیس، کارمند بریتانیایی در ریاست جمهوری مدرس و محقق تامیل و سانسکریت که در سال ۱۸۲۵ یک آکادمی تامیل را در چنای تأسیس کرده بود، از علاقه‌مندان تامیل خواست که «دست‌نوشته‌های تامیلی باستانی را برای انتشار نزد او بیاورند. کانداپان، پیش‌خدمت جورج هرینگتون، یک کارمند دولتی اروپایی در ناحیه مادورائی، دست‌نوشته‌های برگ نخل دست‌نویس متن کورال و همچنین تریوولار، مالایی و نالادیار را بین سال‌های ۱۸۲۵ و ۱۸۳۱ در انبوهی از برگ‌ها که برای پخت و پز استفاده می‌شد، پیدا کرد.