stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پل راه‌آهن خیابان کینزی
پل بالارونده > طراحی و ساخت

این پل برای حمل دو خط راه‌آهن در عرض رودخانه طراحی شده است. سازه فوقانی آن شامل دو دهانه است که توسط شرکت پل‌سازی بتن و بالارونده استراوس ساخته شده‌اند: یک دهانه تیرورق‌ای به طول ۲۶-فوت (۷٫۹-متر) در ساحل غربی رودخانه و دهانه اصلی متحرک به طول ۱۷۰-فوت (۵۲-متر) که بر روی پایه محور شرقی قرار دارد. اندازه و وزن دهانه اصلی، که پس از تکمیل طولانی‌ترین و سنگین‌ترین دهانه بالارونده جهان می‌شد، نیاز داشت که پایه محور بر روی فوندانسیون‌هایی ساخته شود که تا بستر سنگی ۹۴ فوت (۲۹ متر) زیر بستر رودخانه امتداد یابد. برای دستیابی به این هدف، سیسون‌ها تا عمق ۲۹ فوت (۸٫۸ متر) زیر بستر رودخانه پایین برده شدند و سپس چاه‌هایی به قطر ۱۰-فوت (۳٫۰-متر) برای باقی‌مانده ۶۵ فوت (۲۰ متر) حفر شدند. سازه زیرین پل توسط شرکت لایروبی و اسکله دریاچه‌های بزرگ ساخته شد.
پل بالارونده > استفاده

راه‌آهن شیکاگو و نورث وسترن در ابتدا برنامه‌ریزی کرده بود که دو پل کنار هم ساخته شوند که بتوانند چهار خط راه‌آهن را به ایستگاه خیابان ولز منتقل کنند. با این حال، تا زمانی که اولین پل در ۱۹ سپتامبر ۱۹۰۸ افتتاح شد، یک طرح جایگزین در حال انجام بود که منجر به تعطیلی ایستگاه خیابان ولز و جایگزینی آن با یک ترمینال جدید در ساحل غربی رودخانه شد. هنگامی که ترمینال جدید شیکاگو و نورث وسترن در ۵۰۰ خیابان مدیسون (اکنون مرکز حمل و نقل اوگیلوی) در سال ۱۹۱۱ افتتاح شد، پل راه‌آهن خیابان کینزی تنها برای حمل بار استفاده می‌شد. در سال ۱۹۳۰ مرکز تجاری مرچندایز مارت در محل ایستگاه قدیمی خیابان ولز افتتاح شد. مرچندایز مارت بر روی حقوق هوایی راه‌آهن شیکاگو و نورث وسترن ساخته شد و در بهار ۱۹۳۲ راه‌آهن یک انبار بار جدید در زیر ساختمان افتتاح کرد که طراحی شده بود تا روزانه ۱٬۰۰۰ تن کوچک (۹۱۰٬۰۰۰ کیلوگرم) بار خروجی و ۶۰۰ تن کوچک (۵۴۰٬۰۰۰ کیلوگرم) بار ورودی را مدیریت کند.
پل بالارونده > رهاسازی

در نیمه دوم قرن بیستم تعداد شرکت‌هایی که از راه‌آهن برای حمل و نقل در نزدیکی شمال شیکاگو استفاده می‌کردند به شدت کاهش یافت. در دهه ۱۹۷۰ مشتریان در انتهای شرقی خط شامل کارخانه آب‌نبات کورتیس و تصفیه‌خانه آب جاردین بودند. ساخت پل خیابان کلمبوس در سال ۱۹۸۲ بخشی از حق‌الطریق را از بین برد و خط انشعابی به اسکله نیروی دریایی رها شد. خدمات به برج تریبون نیز در دهه ۱۹۸۰ پایان یافت، و تا دهه ۱۹۹۰ ترافیک در بخش باقی‌مانده خط انشعابی تنها به یک مشتری، شیکاگو سان-تایمز، با تنها یک قطار در روز خدمت می‌کرد. این روزنامه کارخانه چاپ خود را در اوایل سال ۲۰۰۱ از مرکز شهر شیکاگو خارج کرد و هیچ ترافیکی از روی پل عبور نکرد و از آن زمان به بعد پل به طور دائمی در حالت باز قرار گرفته است. در ۱۲ دسامبر ۲۰۰۷ این پل به عنوان یکی از ۱۲ پل راه‌آهن تاریخی شیکاگو به عنوان نشانه‌های شیکاگو تعیین شد.
پل بالارونده > پیشنهادها برای استفاده مجدد

در سال ۱۹۵۳ آزمایش‌هایی انجام شد تا بررسی شود که آیا خط انشعابی می‌تواند به عنوان بخشی از یک خط مسافربری با توقف‌هایی در مرچندایز مارت، خیابان استیت و خیابان میشیگان استفاده شود، اما این طرح در سال ۱۹۵۴ به دلایل مالی کنار گذاشته شد. در دهه ۱۹۷۰ معمار هری ویس پیشنهاد داد که یک خط ریلی سبک در امتداد خط انشعابی ساخته شود تا ایستگاه‌های مرکز شهر شیکاگو را با محله‌های شمال رودخانه متصل کند. در سال ۲۰۰۸ اداره حمل و نقل شهر شیکاگو یک تحلیل جایگزین را سفارش داد تا پیشنهادی برای ایجاد یک پیوند ترانزیتی از ایستگاه یونیون و مرکز حمل و نقل اوگیلوی به خیابان میشیگان با استفاده از تونل قطار یونیون پاسیفیک که زیر مرکز پوشاک، مرچندایز مارت و سایر ساختمان‌ها به سمت خیابان میشیگان شمالی امتداد دارد، بررسی شود. پیشنهاد راه‌ترانزیتی خیابان کارول شامل بازسازی پل راه‌آهن خیابان کینزی برای حمل اتوبوس‌ها یا ترامواها بود.
نمای شبانه به سمت شمال از پل خیابان لیک که ولف پوینت و پل راه‌آهن خیابان کینزی را نشان می‌دهد. در میان ساختمان‌ها و سازه‌های نشان داده شده (از چپ به راست) لفت بنک در کی استیشن (۳۰۰ کانال شمالی)، ۳۳۳ کانال شمالی، پل راه‌آهن خیابان کینزی، ۳۵۰ اورلئانز شمالی، مرچندایز مارت، ۳۰۰ لا سال شمالی، پل خیابان فرانکلین و بخشی از ۳۳۳ جاده واکر قرار دارند.
پل راه‌آهن در سال ۱۸۶۵.
نمای هوایی از ولف پوینت از شرق که در سال ۱۸۹۳ به نظر می‌رسید. پل چرخشی ۱۸۷۹–۱۸۹۸ در سمت راست بالای طراحی قابل مشاهده است.
طرح سال ۱۸۹۷ از شاخه شمالی رود شیکاگو که نزدیکی سه پل در خیابان کینزی و مانعی که آن‌ها در رودخانه ایجاد کرده‌اند را نشان می‌دهد
طرح‌واره پل راه‌آهن خیابان کینزی
آنری، دوک اعظم لوکزامبورگ

هنری، بزرگ‌دوک لوکزامبورگ نام کامل: هنری آلبرت گابریل فلیکس ماری گیوم; متولد قلعه بتسدورف در بتسدورف، لوکزامبورگ، ۱۶ آوریل ۱۹۵۵) دوک اعظم کنونی لوکزامبورگ است. او پسرعمه فیلیپ پادشاه بلژیک است.
| عناوین دوک اعظم آنری اول لوگزامبورگ | عناوین دوک اعظم آنری اول لوگزامبورگ |
| --- | --- |
عنوان مرجع: اعلیحضرت همایون
عنوان گفتاری: اعلیحضرت همایونی
عنوان دیگر: آقا
سوخو-۹

| سوخو-۹ | سوخو-۹ |
| --- | --- |
کاربری: هواپیمای رهگیر و جنگنده سنگین
کشور سازنده:  اتحاد جماهیر شوروی
تولیدکننده: سوخو
نخستین پرواز: ۲۴ ژوئن ۱۹۵۶
معرفی‌شده در: ۱۹۵۹
بازنشستگی: ۱۹۷۰
کاربر اصلی:  نیروی هوایی شوروی
تعداد ساخته‌شده: ۱۱۵۰
گونه‌ها: سوخو -۱۱
سوخو -۹ (به روسی: Сухой Су-۹) (نام اختصاص داده شده ناتو: Fishpot) یک هواپیمای رهگیر جت تک موتوره، مجهز به موشک و  مناسب برای همه شرایط آب و هوایی بود، که در اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی ساخته شد.
توسعه

سوخو-۹ محصول مطالعات آیرودینامیکی انجام شده، توسط مرکز آیرودینامیک شوروی TsAGI) (به روسی: Центра́льный аэрогидродинами́ческий институ́т, ЦАГИ، آوانگاری: Tsentralniy Aerogidrodinamicheskiy Institut)، در طی جنگ کره می‌باشد، این مؤسسه چندین پیکربندی بهینه آیرودینامیکی برای جنگنده‌های جت ساخت اتحاد جماهیر شوروی را ابداع نمود. نمونه اولیه این طرح برای اولین بار در سال ۱۹۵۶ با نام تی-۴۰۵ به پرواز درآمد. توسعه سوخو-۹ همزمان با سوخو-۷ (نام ناتو «فیتر») به انجام رسید، غرب برای اولین بار هر دو را در روز هوانوردی توشینو در ۲۴ ژوئن ۱۹۵۶ مشاهده نموده و در ابتدا نام فیتر-بی را به آن اختصاص داد،سوخو-۹ در سال ۱۹۵۹ به خدمت گرفته شد.
مجموعاً در حدود ۱٬۱۰۰ فروند از این نوع هواپیماهی جنگنده تولیدشد. اعتقاد بر این است که حداقل برخی از جنگنده‌های سوخو-۹ به هواپمیاهای پیشرفته تر سوخو-۱۱ ("Fishpot-C") ارتقا یافته باشند. هیچ‌کدام از این دو نوع هواپیمای جنگنده به هیچ‌یک از کشورهای هم پیمان اتحاد جماهیر شوروی و نه به کشورهای پیمان ورشو صادر نشدند. سوخو-۹‌های باقی مانده و بعداً جنگنده‌های سوخو-۱۱ در طول سالهای ۱۹۷۰ بازنشسته شدند. برخی به عنوان وسایل آزمایشی حفظ شده یا به هواپیماهای بدون سرنشین با کنترل از راه دور تبدیل شدند. سوخو-۹ با گونه ارتقا یافته آن سوخو-۱۱ و جنگندهای بسیار برتر سوخو-۱۵ فلاگون و میگ-۲۵ فاکس بت جایگزین، شد.
مستندات بسیار محدودی در مورد سابقه رزمی سوخو-۹ "Fishpot" وجود دارد. این احتمال وجود دارد که در رهگیری هواپیماهای دشمن (یا حتی شلیک به آنها) و همچنین مأموریت‌های شناسایی نقش داشته باشند، اما هیچ اطلاعاتی به‌طور عمومی از حالت طبقه‌بندی خارج نشده است.
سوخو-۹ به عنوان یک رهگیر، در گشت زنی‌های معمول و حفاظت از مرزهای شوروی مورد استفاده قرار می‌گرفت. شناخته شده‌ترین آنها در رهگیری یو-۲ به خلبانی فرانسیس گری پاورز در خاک شوروی در ۱ می ۱۹۶۰ بود. سوخو-۹ غیرمسلح بود و مأموریت داشت تا یو-۲ را به خارج براند. حمله اول به دلیل اختلاف زیاد سرعت دو هواپیما موفق نبود و سوخو-۹، هدف خود یو-۲ را از دست داده 
و به دلیل کمبود سوخت، خلبان تصمیم گرفت از رهگیری آن منصرف شده و به مسیر اولیه پرواز خود ادامه دهد. خلبان آن، کاپیتان ایگور منتیوکوف، بعداً ادعا کرد که در طی رهگیری جریان پسروی ناشی از هواپیمای او باعث خسارت به هواپیمای یو-۲ و در نهایت سقوط آن شده است. او گزارش رسمی را که یو-۲ توسط یک موشک سام-۲ سرنگون شده را رد کرده و توضیح داد که پاورز نمی‌توانست از چنین ضربه ای (اصابت موشک سام-۲) جان سالم به در ببرد.
در ۴ سپتامبر ۱۹۵۹ یک سوخو-۹ اصلاح شده (که تی-۴۳۱ نامگذاری شده بود) به خلبانی ولادیمیر سرگیویچ ایلیوشین، رکورد جهانی جدیدی را برای ارتفاع مطلق پرواز برابر با ۲۸٬۸۵۲ متر (۹۴٬۶۵۸ فوت) به ثبت رساند. در نوامبر همان سال، ایلیوشین چندین رکورد جدید سرعت/ارتفاع پایدار را با همان هواپیما ثبت نمود. این رکورد بعداً در ۶ دسامبر ۱۹۵۹ توسط فرمانده لورنس ای. فلینت جونیور شکسته شد. وی که هدایت یک فانتوم اف-۴اچ-۱ را بر عهده داشت در طی صعود نامحدود به رکورد جهانی ۹۸٬۵۵۷ فوت (۳۰٬۰۴۰ متر) دست یافت.[منبع نامعتبر؟]
بابروکابه تأسیسات ذخیره‌سازی اولیه اتحاد جماهیر شوروی برای سوخو-۹ تبدیل شد، زیرا تا سال ۱۹۸۱ حداقل ۲۴۳ فروند هواپیمای سوخو-۹ در آنجا پارک شده بودند.
طراحی

سوخو-۹ دارای طراحی بدنه و دم مشابه با سوخو-۷ بود، اما بر خلاف بالهای پس خمیده آن هواپیما، دارای بال دلتا با زاویه °۵۳ و یک پایدار کننده متعارف در دم بود. البته دارای مشابهت‌های دیگری در طراحی با سوخو-۷ بود، از جمله ترمزهای هوایی نصب شده در عقب بدنه، موتور توربوجت لیولکا ای ال-۷، ورودی هوای موتور در دماغه هواپیما و همچنین مخروط ورودی دهانه برای نصب تجهیزات رادار.
سوخو-۹ از یک پروژه مشابه قبلی برای توسعه هواپیمای جدید با نام تی-۳ توسعه یافت. در داخل سازمان سوخو این هواپیما با نام تی-۴۳ نیز شناخته می‌شد.
در طراحی سوخو-۹ ،بال دلتا به دلیل نیروی پسار کمتر آن در طی پرواز مافوق صوت مورد استفاده قرار گرفت. حجم بیشتر بال دلتای این هواپیما نیز باعث شد تا ظرفیت ذخیره سوخت در مقایسه با سوخو-۷، کمی افزایش داشته باشد.سوخو-۹ قادر به دستیابی به سرعت ۱٫۸ ماخ در ارتفاع یا حدود ۱٫۱۴ ماخ با حمل موشک بود. با این حال، نسبت سوخت به وزن این هواپیما حداقل بوده و دارای شعاع عملیاتی محدودی بود. این هواپیما سرعت چرخشی بالاتر از سوخو-۷ داشت، که سرعت چرخشی آن معادل ۳۶۰ کیلومتر در ساعت (۲۲۵ مایل در ساعت) بود. برخلاف سوخو-۷ که دارای سیستم‌های کنترلی دست و پاگیر اما با ویژگی‌های کنترلی مطیعی بود «فبش پات» کنترل‌های سبک و پاسخگویی داشت، اما خطای خلبان را غیر قایل چشم پوشی می‌نمود.
سوخو-۹ دارای یک رادار اولیه آر-۱-ال (نام اختصاص داده شده ناتو: High Fix)در مخروط ورودی دهانه بود و به چهار موشک هوا به هوا از نوع کا-۵ و با هدایپ پرتوسواری مسلح بود، مانند همه موشک‌های هوا به هوا، با این نوع سیستم هدایت، کا-۵ نیز آنقدر دارای محدودیت بود که عملاً برای نبردهای هوایی بی فایده بود.
برخلاف سوخو-۷ و بعدها سوخو-۱۵، بروی سوخو-۹ توپ نصب نشده بود، و دو جایگاه زیر بدنه برای حمل مخازن سوخت خارجی در نظر گرفته شده بود.
یک نسخه آموزشی دو سرنشینه از این هواپیما به نام سوخو-۹ یو نیز به تعداد محدودی (حدود ۵۰ فروند) تولید شد. ناتو نام "Maiden" را بر این هواپیما اختصاص داد. این مدل دارای سیستم تسلیحات و رادار کامل با نمایشگر در هر دو کابین بود که به کارآموزان اجازه می‌داد تا تمام جنبه‌های مأموریت رهگیری را تمرین نمایند. با این حال، از آنجایی که صندلی دوم میزان ذخیره سوخت هواپیما را کاهش می‌داد، این مدل واقعاً دارای توانایی رزمی نبود.
سوخو-۹ اغلب با میگ-۲۱ اشتباه گرفته می‌شود، زیرا شباهت‌های زیادی در طراحی دارند. ویژگی‌های متمایز اولیه اندازه سوخو-۹ و کاناپی حبابی آن است.
کاربران

نیروی دفاع هوایی شوروی
هنگ هوایی ۸۹۴ جنگنده، پایگاه هوایی ازرنایه،  جمهوری سوسیالیستی اوکراین شوروی
۱۹۵۹ الی ۱۹۷۹.
مشخصات (سوخو-۹)

داده‌ها از OKB Sukhoi: a history of the design bureau and its aircraft
ویژگی‌های عمومی
خدمه: ۱ (۲ سرنشین در گونه آموزشی سوخو-۹ یو)
طول: ۱۶٫۷۷۲ متر (۵۵ فوت ۰ اینچ)
پهنای بال: ۸٫۵۳۶ متر (۲۸ فوت ۰ اینچ)
ارتفاع: ۴٫۸۲ متر (۱۵ فوت ۱۰ اینچ)
مساحت بال‌ها: ۳۴ متر مربع (۳۷۰ فوت مربع)
وزن خالی: ۷٬۶۷۵ کیلوگرم (۱۶٬۹۲۰ پوند) * وزن هواپیما در زمان فرود: ۸٬۶۵۸ کیلوگرم (۱۹٬۰۸۸ پوند)
وزن ناخالص: ۱۰٬۷۵۵ کیلوگرم (۲۳٬۷۱۱ پوند)
بیشترین وزن برخاست: ۱۲٬۵۱۲ کیلوگرم (۲۷٬۵۸۴ پوند)
ظرفیت سوخت: ۳٬۱۰۰ کیلوگرم (۶٬۸۳۴ پوند) مخازن سوخت داخلی + ۲٬۱۶۰ کیلوگرم (۴٬۷۶۲ پوند) مخازن سوخت بیرونی
پیشرانه: ۱ عدد موتور توربوجت دارای پس سوز لیولکا ای ال-۷اف-۱–۱۰۰, ۶۶٫۶۷ کیلونیوتن (۱۴٬۹۸۷ پوند-نیرو) thrust dry, ۹۴٫۱۲ کیلونیوتن (۲۱٬۱۵۸ پوند-نیرو) با پس‌سوز
عملکرد
حداکثر سرعت: ۲٬۱۲۰ کیلومتر بر ساعت (۱٬۳۲۰ مایل بر ساعت، ۱٬۱۴۰ گره) / ۲ ماخ در ارتفاع ۱۳٬۰۰۰ متر (۴۳٬۰۰۰ فوت)
سرعت فرود: ۳۰۵–۳۱۰ کیلومتر بر ساعت (۱۹۰–۱۹۳ مایل بر ساعت؛ ۱۶۵–۱۶۷ گره)
بُرد: ۱٬۳۵۰ کیلومتر (۸۴۰ مایل، ۷۳۰ مایل دریایی) داخلی
بُرد معبر: ۱٬۸۰۰ کیلومتر (۱٬۱۰۰ مایل، ۹۷۰ مایل دریایی) مخازن سوخت بیرونی
مداومت پروازی: ۱ ساعت و ۱۸ دقیقه با مخازن سوخت داخلی
حداکثر ارتفاع: ۲۰٬۰۰۰ متر (۶۶٬۰۰۰ فوت)
حد شتاب جی: +۷
بارگیری بال: ۳۱۶ کیلوگرم بر متر مربع (۶۵ پوند بر فوت مربع)
نیرو/وزن: ۰٫۸۹
طول باند مورد نیاز برای فرود: ۱٬۱۵۰–۱٬۲۵۰ متر (۳٬۷۷۰–۴٬۱۰۰ فوت) بدون چتر ترمز
تسلیحات
آویزگاه‌های حمل سلاح: ۲ × نقاط سخت زیر بدنه برای مخازن سوخت بیرونی و ۴ × جایگاه تسلیحات در زیر بال برای حمل ۵۰۰ کیلوگرم (۱٬۱۰۰ پوند) مخازن سوخت بیرونی قابل پرتاب و جنگ‌افزارها، با مقرراتی برای حمل ترکیبی از: ، با قابلیت حمل ترکیبی از:
موشک‌ها: ۴ ×موشک هوا به هوا کا-۵
اویونیکس

رادار آر-۱-ال (نام اختصاص داده شده ناتو: High Fix)
سه فروند سوخو-۹ در سال ۱۹۸۲
سوخو-۹ در موزه مرکزی نیروی هوایی روسیه در مونینو
طرح سه نمای جنگنده سوخو-۹.
بشینگن

مکان
| بشینگن   | بشینگن   |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
ایالت: بایرن
منطقه اداری: شوابن
ناحیه: دیلینگن
حکومت: حکومت
 • شهردار: Roland Grandel (FUW)
مساحت: مساحت
 • کل: ۷٫۳۴ کیلومتر مربع (۲٫۸۳ مایل مربع)
ارتفاع: ۴۴۰ متر (۱۴۴۰ فوت)
جمعیت (2013-12-31): جمعیت (2013-12-31)
 • کل: ۱٬۲۹۴
 • تراکم: ۱۸۰/کیلومتر مربع (۴۶۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: 89431
کدهای شماره‌گیری: 07325
پلاک خودرو: DLG
وبگاه: www.baechingen.de
بشینگن (به آلمانی: Bächingen) یک شهر در آلمان است که در بایرن واقع شده‌است.
خصوصیات

بشینگن ۷٫۳۴ کیلومترمربع مساحت دارد ۴۴۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مؤسسه فرهنگی سروش مولانا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
گونه وبگاه: آموزشی، پژوهشی و فرهنگی
وبگاه: http://molana.ir/
راه‌اندازی: زمستان سال ۱۳۸۹
موسسه فرهنگی سروش مولانا در زمستان سال ۱۳۸۹ با هدف ترویج فرهنگ صلح و آشتی و
گسترش فرهنگ کتابخوانی آغاز به کار کرد.
از جمله فعالیت‌های مؤسسه  سروش مولانا برگزاری سلسله نشست‌های مولوی‌شناسی است که تحت عنوان رستخیز ناگهان، در هر ماه  با حضور اساتید، دانشجویان و دوستداران مولانا واقع در موسسه لغت‌نامه دهخدا و مرکز بین‌المللی آموزش زبان فارسی و ایوان شمس تهران برگزار می‌شود. در این نشست‌ها آموزه‌های عرفانی و اخلاقی جلال‌الدین محمد بلخی تحلیل می‌شود.
محمد مجتهد شبستری، مصطفی ملکیان، ابوالقاسم فنائی، سروش دباغ، محمد نوید بازرگان و صدیق قطبی از جمله سخنرانان این مؤسسه می‌باشند.
از دیگر فعالیت‌های مؤسسه احداث کتابخانه تخصصی عرفان اسلامی در محل مؤسسه سروش مولانا می‌باشد.
موسسه سروش مولانا کلاس‌هایی نیز در حوزه شعر، ادبیات، مولوی‌شناسی و اساطیر برگزار می‌کند.
حمیدرضا رجبی

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 حمیدرضا رجبی همراه فولاد در جشن قهرمانی سوپر جام فوتبال ایران ۱۴۰۰:  حمیدرضا رجبی همراه فولاد در جشن قهرمانی سوپر جام فوتبال ایران ۱۴۰۰
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زادروز:  ۲۴ مارس ۱۹۷۹ ‏(۴۵ سال)
زادگاه:  تهران، ایران
پست:  هافبک
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
|  |  ابومسلم |   |   |
|  |  مس کرمان |   |   |
| ۰۰۰۰–۲۰۰۶ |  پاس تهران |   |   |
| ۲۰۰۶–۲۰۰۸ |  سایپا |   |   |
| ۲۰۰۸–۲۰۱۰ |  استقلال اهواز |   |   |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۱ |  شهرداری بندرعباس |   |   |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۲ |  گسترش فولاد تبریز |   |   |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۲۰۱۷–۲۰۱۸:  خونه‌به‌خونه (دستیار)
۲۰۱۸–۲۰۱۹:  نساجی مازندران (دستیار)
۲۰۱۹–۲۰۲۱:  فولاد خوزستان (دستیار)
۲۰۲۱–۲۰۲۳:  فولاد خوزستان (دستیار)
۲۰۲۳:  فولاد خوزستان (سرمربی موقت) 
۲۰۲۳–۲۰۲۴:  استقلال تهران(دستیار) 
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است.:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است.
حمیدرضا رجبی (زادهٔ ۴ فروردین ۱۳۵۸) بازیکن بازنشسته و مربی فعلی فوتبال است.
وی که سابقهٔ بازی برای باشگاه‌های پاس تهران، سایپا و استقلال اهواز در لیگ برتر خلیج فارس را در کارنامه دارد، با ورود جواد نکونام، هم‌تیمی سابقش در پاس تهران، به عرصه سرمربی‌گری در تمامی تیم‌ها دستیار وی بوده‌است.
رجبی در لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۲۲ برای یک بازی مقابل الهلال عربستان به عنوان سرمربی هدایت فولاد خوزستان را برعهده داشت.
وی همسر خواهر کمال کامیابی‌نیا، بازیکن فوتبال ایرانی، است.
افتخارات > بازیکن

پاس
لیگ برتر: ۸۳–۱۳۸۲
سایپا
لیگ برتر: ۸۶–۱۳۸۵
افتخارات > مربیگری > فولاد خوزستان

قهرمانی جام حذفی فوتبال ایران(۱):  ۱۴۰۰–۱۳۹۹
قهرمانی سوپر جام فوتبال ایران(۱): ۱۴۰۰
داران

برای دیگر کاربردها، داران (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| داران | داران |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: اصفهان
شهرستان: فریدن
بخش: مرکزی
نام(های) پیشین: پرتیکان ، دارالعماره
سال شهرشدن: قبل از اسلام
مردم: مردم
جمعیت: ۲۰،۰۷۸ تن
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
ارتفاع: ۲۳۹۰
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۳۱۵۷۲۲-۰۳۱۵۷۲۵
شناسهٔ ملی خودرو: ایران ۴۳ ب
کد آماری: ۱۴۱۷
 <div class="thumbinner" style="width:خطای عبارت: کلمه ناشناخته «px»px;"> داران  روی نقشه ایران ۳۲°۵۹′۰۵″شمالی ۵۰°۲۴′۵۱″شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۹۸۴۷۱۰۰۲°شمالی ۵۰٫۴۱۴۰۴۹۶۳°شرقی﻿ / 32.98471002; 50.41404963   :  <div class="thumbinner" style="width:خطای عبارت: کلمه ناشناخته «px»px;"> داران  روی نقشه ایران ۳۲°۵۹′۰۵″شمالی ۵۰°۲۴′۵۱″شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۹۸۴۷۱۰۰۲°شمالی ۵۰٫۴۱۴۰۴۹۶۳°شرقی﻿ / 32.98471002; 50.41404963   
 :  
داران مرکز شهرستان فریدن و یکی از شهرهای تاریخی استان اصفهان در مرکز ایران است. داران در زمان صفوی «دارالاماره» بوده که به مناسبت زندگی خان‌ها و رهبران عشایر بختیاری که در این محل می‌زیستند، بدین نام خوانده شده‌ است.
جمعیت این شهرستان بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، برابر با ۲۰٬۰۷۸ نفر (۵٬۸۸۱ خانوار) بوده‌است.
جغرافیا

داران در ۳۲ درجه و ۵۸ دقیقه و ۴۵ ثانیه عرض شمالی و ۵۰ درجه و ۲۵ دقیقه طول شرقی نسبت به نصف‌النهار گرینویچ قرار دارد.
ارتفاع داران از سطح دریا ۲۳۹۰ متر است و از شهرهای مرتفع و سرد کشور با آب‌وهوایی معتدل و خشک می‌باشد که تابستان‌هایی معتدل و زمستان‌هایی بسیار سرد دارد. بیشترین درجه حرارت در تابستان ۳۵ درجه سانتی گراد بالای صفر و کم‌ترین آن، در زمستان ۲۰ درجه زیر صفر است. میانگین بارش سالیانه داران، ۳۵۰ میلی‌متر است.
مردم

رزم‌آرا زبان و مذهب اهالی داران را فارسی و شیعه اثنی‌عشری و در قراء ارمنی نشین ارمنی و مسیحی دانسته است. در حال حاضر زبان اهالی به ترتیبت ترکی ، بختیاری و فارسی می‌باشد.
کشاورزی

مهم‌ترین محصولات کشاورزی این منطقه گندم، ذرت، یونجه، جو و سیب زمینی است. انواع گونه‌های درختی داران شامل گردو، آلو، آلبالو، زردآلو و سیب درختی می‌باشد.
در سال ۱۳۱۶ هجری خورشیدی، داران مرکز شهرستان فریدن شد که امروزه شامل چهار شهرستان فریدن، چادگان، فریدون‌شهر و بوئین میاندشت است.
سینمای کوزوو

وقتی بهار دیر می‌آید (۱۹۷۹) ساخته اکرم کریزیو از مهم‌ترین فیلم‌های زبان آلبانیایی سینمای کوزوو
سینمای کوزوو زمانی که این سرزمین استان سوسیالیستی خودمختار کوزوو نامیده می‌شد فعالیت خود را پس از تأسیس کوزووفیلم (Kosovafilm) در ۲۰ فوریه ۱۹۶۹ آغاز کرد. کوزووفیلم از دهه ۷۰ تا قبل از استقلال کوزوو از صربستان، فیلم‌های کوتاه، مستند، انیمیشن و بعداً فیلم‌های بلند به زبان آلبانیایی تولید می‌کرد. چرا که بیشتر قومیت این جمهوری را از چند سده پیش آلبانی‌تبارها تشکیل می‌دهند، ۴ درصد صرب و ۴ درصد دیگر اقوام نیز در این سرزمین هستند. دین بیشتر مردم اسلام است، اما اقلیت‌های ارتدوکس و کاتولیک و دین‌های دیگر نیز در آن ساکن هستند. تا قبل از شروع جنگ جهانی دوم ۷ سینما در شهرهای کوزوو شامل پریشتینا، پریزرن، میترویتسا، گنییلان، اوروشواس، جاکوویسا و پچ وجود داشت.
از مهم‌ترین سینماگران اهل کوزوو اکرم کریزیو با فیلم وقتی بهار دیر می‌آید (۱۹۷۹)، آلسی کسیا با فیلم نگهبانان مه (۱۹۸۸) و همچنین جحت قرج، انور پتروچی، فلوری سیارینا و کان لاجچی قابل اشاره‌اند.
در سال ۱۹۷۱ دپارتمان توزیع در کوزوافیلمی تأسیس شد. زمینه فعالیت این دپارتمان فیلم‌هایی با حق نمایش منحصر برای یوگسلاوی و کشورهای بالکان بود. از ۱۹۷۱ تا ۲۰۰۸ بیش از ۲۰۰ فیلم سینمایی بلند توسط کوزووفیلم تولید و پخش گردید. پس از استقلال کوزوو از صربستان، از سال ۲۰۰۸، مرکز سینمایی کوزوا (Kosova’s Cinematography Center) نهاد اصلی فیلم‌سازی در این کشور است.
بارب گیلاسی

| بارب گیلاسی | بارب گیلاسی |
| --- | --- |
male above, female below: male above, female below
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 آسیب‌پذیر  (IUCN 3.1):  آسیب‌پذیر  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرتوبالگان
راسته:: کپورماهی‌سانان
تیره:: کپورماهیان
زیرخانواده:: زردپریان
سرده:: Puntius
گونه:: P. titteya
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Puntius titteya Deraniyagala, 1929: Puntius titteya Deraniyagala, 1929
مترادف: مترادف
 Barbus titteya (Deraniyagala, 1929)  Capoeta titteya (Deraniyagala, 1929):  Barbus titteya (Deraniyagala, 1929)  Capoeta titteya (Deraniyagala, 1929)
بارب گیلاسی (نام علمی: Puntius titteya) که با نام چری بارب نیز شناخته می‌شود یک ماهی آب شیرین مناطق گرمسیری از خانواده کپورماهیان و بومی کشور سریلانکا است. جمعیت‌هایی از این گونه به مکزیک و کلمبیا معرفی شده اند. بارب گیلاسی در سال ۱۹۲۹ توسط پائولز ادوارد پیریس درانیگالا به نام Puntius titteya نامگذاری شد. نامهای مترادف این گونه عبارتند از Barbus titteya و Capoeta titteya.
چری بارب در تجارت آکواریوم ماهی مهم و ارزشمندی است و در تیراژ وسیعی پرورش می‌یابد، اما همچنان به دلیل صید و جمع‌آوری بیش از حد و از دست دادن زیستگاه در معرض تهدید قرار دارد.
ویژگی‌ها

بارب گیلاسی یک ماهی کوچک با بدنی دراز و نسبتاً فشرده است که حداکثر طول آن به ۵ سانتیمتر (۲ اینچ) می‌رسد. ماده‌ها در بالا به رنگ حنایی با درخشندگی کمی مایل به سبز، پهلوها و شکم دارای هایلایت‌های نقره ای درخشان و یک نوار افقی از نوک پوزه از طریق چشم تا پایه باله دمی امتداد دارد. نرها دارای رنگ قرمز-نارنجی متمایل به قرمز هستند که در هنگام تولید مثل به رنگ قرمز بسیار پررنگ تغییر می‌کند. نرها نسبت به ماده‌ها بدن باریک تری دارند. ماده‌ها دارای دو نوار صورتی رنگ در طرفین خود هستند که هنگام آماده بودن برای تولیدمثل تیره‌تر می‌شوند.
زیستگاه

زیستگاه طبیعی بارب گیلاسی یک پهنه آبی بسیار سایه دار، کم عمق و آرام است. بستر اصلی آن سیلتی با پوششی از برگ با آب و هوای گرمسیری است. پارامترهای آبی مناسب برای این گونه پی‌اچ ۶ تا ۸، سختی آب (dH) ۵ تا ۱۹ و محدوده دمایی ۲۳ الی ۲۷ درجه سانتیگراد است.
در آکواریوم

این ماهی اغلب توسط علاقه مندان به آکواریوم در مخازنی با ماهیهای متنوع نگهداری می‌شود. بارب گیلاسی یک ماهی گروه‌زی است و بهتر است در گروه‌های پنج نفره یا بیشتر نگهداری شود، اگرچه این ماهی‌ها معمولاً نسبت به ماهی‌های بارب‌های دیگر گسسته‌تر هستند. بهتر است تعداد ماده به نر ۱ به ۲ باشد، در داخل گله، نر دائماً ماده‌ها را برای تولید مثل مورد آزار و اذیت قرار می‌دهد و اگر ماده‌های متعدد وجود داشته باشد، هر کدام می‌توانند برای مدتی از توجه نر دور شوند. میانگین طول عمر آنها چهار سال و حداکثر حدود هفت سال است. آکواریوم باید دارای گیاهان فراوان باشد (حدود دو سوم تا سه چهارم تانک)، البته ماهی نیز برای شنا فضای باز کافی داشته باشد. تا حدودی تمایل به پنهان شدن دارند و اغلب به زیر پوشش گیاهان عقب می‌نشینند. نرهای جوانتر عموماً آرام هستند ولی نر بالغ می‌تواند هنگام تولیدمثل بسیار پرخاشگر باشد. انواع رازبوراها و ماهی‌های آرام مشابه را می‌توان در کنار آنها نگهداری کرد.
پرورش

هنگام تولید مثل، نر درست پشت ماده شنا می‌کند و نرهای رقیب را از میدان به در می‌کند. ماهی ماده بین ۲۰۰ تا ۳۰۰ تخم می‌ریزد و آنها را روی گیاهان و بستر پخش می‌کند. البته ممکن است تخم‌ها و لاروهای تازه از تخم درآمده و کوچک خود را بخورد. بچه‌ها در عرض یک تا دو روز از تخم خارج می‌شوند و در طول دو روز از کیسه زرده اغذیه کرده و بعد از دیگر آزادانه شنا می‌کنند. بعد از پنج هفته، اندازه بچه‌ها حدود ۱ سانتیمتر خواهند شد و به راحتی به عنوان بارب‌های گیلاسی قابل شناسایی هستند.
یک جفت بارب گیلاسی نر و ماده
آرتیوم میکویان

| آرتیوم میکویان Արտյոմ Միկոյան Артём Микоян | آرتیوم میکویان Արտյոմ Միկոյան Артём Микоян |
| --- | --- |
آرتیوم میکویان: آرتیوم میکویان
زادهٔ: ۵ اوت ۱۹۰۵ روستای ساناهین، آلاوردی، ارمنستان
درگذشت: ۹ دسامبر ۱۹۷۰ (۶۵ سال) خانه رودکنار، مسکو، اتحاد شوروی
آرامگاه: آرامستان نووودیچی، مسکو، روسیه
ملیت: جمهوری ارمنستان شوروی
دیگر نام‌ها: آرتیوم میکایان (گویش روسی)
شهروندی:  اتحاد جماهیر شوروی
پیشه: مهندسی هوافضا
کارفرما: دفتر طراحی میکویان و گورویچ
شناخته‌شده برای: طراحی هواپیمای میگ-۱۵
منصب: از بنیانگذاران شرکت میگ
جوایز:                             
آرتیوم هووهانسی میکویان (به ارمنی: Արտյոմ Հովհաննեսի Միկոյան) (زاده ۵ اوت ۱۹۰۵ – درگذشته ۹ دسامبر ۱۹۷۰) مهندس و استاد دانشگاه ارمنی و یکی از طراحان نامدار هواپیما در شوروی بود. وی در سال ۱۹۳۹ به همراه میخائیل گورویچ دفتر طراحی هواپیما شمارهٔ ۱۵۵ موسوم به میکویان و گورویچ را بنیان نهاد.
زندگی

آرتیوم میکویان در روز ۵ اوت ۱۹۰۵ در شهر آلاوردی در ارمنستان شوروی زاده شد. پس از پایان تحصیلات دبیرستانی در ارمنستان، به کار در کارخانه‌های صنعتی در شهرهای رستوف بر دان و سپس مسکو پرداخت. پس از آن برای تحصیلات دانشگاهی به دانشکده هوانوردی مسکو رفت و در سال ۱۹۳۷ با درجه ممتاز از دانشکده فارغ‌التحصیل شد.
آرتیوم در طول تحصیلات دانشگاهی به همراه دانشجویان هم‌گروه خود، نخستین هواپیمای دانشجویی دانشکده را به نام «اُکتُبریست» ساختند که مورد توجه باشگاه هوانوردی محلی قرار گرفت.
میکویان در روز ۹ دسامبر ۱۹۷۰ در سن ۶۵ سالگی در شهر مسکو درگذشت و در گورستان نووودویچی به خاک سپرده شد
جوایز

جایزه استالین (۱۹۴۱، ۱۹۴۷، ۱۹۴۸، ۱۹۴۹، ۱۹۵۲ و ۱۹۵۳)
جایزه لنین (۱۹۶۲)
پانچفو

مکان در 22px وویوودینا, 23x15px|border |alt=|link= صربستان
| پانچفو ПанчевоPančevo | پانچفو ПанчевоPančevo |
| --- | --- |
شهر: شهر
Church of the Assumption: Church of the Assumption
  مهر:   مهر
استان خودمختار:  وویوودینا
ناحیه: South Banat
settlements: ۱۰
حکومت: حکومت
 • شهردار: Svetozar Gavrilović
مساحت: مساحت
 • کل: ۷۵۹ کیلومتر مربع (۲۹۳ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۷۳٬۹۹۲
 • تراکم: ۹۷/کیلومتر مربع (۲۵۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۱+ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۲+ (CEST)
کد پستی: ۲۶۰۰۰
کد منطقه: ۱۳ ۳۸۱
کد پلاک: PA
وبگاه: www.pancevo.rs/Grad_Pancevo-1-1
پانچفو (به صربی: Панчево) شهری در استان خودمختار وویوودینا کشور صربستان است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۶ میلادی ۷۵٫۶۵۰ نفر بوده‌است.