stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
رسوایی شیر چینی ۲۰۰۸
ملامین

ملامین برای تولید رزین فرمالدهید ملامین استفاده می‌شود، که یک نوع پلاستیک است که به خاطر خواص ضد آتش آن شناخته شده‌است و در تخته‌های کانتر، تخته‌های نوشتن خشک و غیره به کار می‌رود. همچنین به عنوان یک نیتروژن غیرپروتئینی در غذای دام استفاده می‌شود و در مواد مانند جوانه سویا، آرد ذرت و آرد کاه پنبه که در تغذیه دام استفاده می‌شوند، حضور دارد. ملامین در اثر واکنش با اسید سیانوریک در بدن باعث نارسایی کلیه و سنگ کلیه در انسان و حیوانات می‌شود. استفاده از ملامین در تولید محصولات غذایی توسط سازمان بهداشت جهانی (WHO) یا مقامات ملی تأیید نشده‌است.
ملامین غنی از نیتروژن است، بنابراین گاهی به‌طور غیرقانونی به محصولات غذایی اضافه می‌شود تا محتوای پروتئین آنها را افزایش دهد. روش‌های کژلدال و دوماس که برای آزمایش سطح پروتئین استفاده می‌شوند، نمی‌توانند بین نیتروژن موجود در ملامین و نیتروژن طبیعی موجود در اسیدهای آمینه تمایز قائل شوند و اجازه می‌دهند سطح پروتئین جعل شود. ملامین وقتی به شیر اضافه می‌شود، می‌تواند تقلب رقیق‌سازی با آب را پنهان کند. افزودن ملامین به محصولات غذایی با فراخوانی غذای حیوانات خانگی در اروپا و ایالات متحده در سال ۲۰۰۷، خبرساز شد.
تلفات و عواقب

پس از رسوایی شیرخشک‌های آلوده به مادهٔ ملامین در سال ۲۰۰۸ که منجر به مرگ ۶ کودک و همچنین بیماری ۳۰۰ هزار کودک شده بود، چین درگیر چندین رسوایی دیگر در این صنعت شد که اعتبار فراورده‌های شیر این کشور را خدشه دار کرد.
این مسئله تا نوامبر سال ۲۰۰۸ در چین ۳۰۰ هزار قربانی گرفت. شش نوزاد در اثر بیماری سنگ کلیه و آسیب‌های دیگر کلیه جان باختند و ۸۶۰ نوزاد در بیمارستان بستری شدند.
یک حادثه جداگانه در چهار سال قبل، مرگ و میر ۱۳ نوزاد در اثر سوء تغذیه را در پی داشت.
این رسوایی در پی مبتلا شدن ۱۶ نوزاد به سنگ کلیه در استان گانسو در اثر مصرف شیر خشک یک شرکت چینی به نام Sanlu Shijiazhuang در ۱۶ ژوئیه برملا شد.
پس از بررسی مشخص شد تولیدات ۲۱ شرکت دیگر نیز مشکل دارد.
صادرات

با این رسوایی صادرات محصولات شیر چین دچار مشکل شد، به طوری که ۱۱ کشور واردات لبنیات از چین را کلاً قطع کردند.
احکام

در طی حکم دادگاه دو نفر اعدام شدند، سه تن حبس ابد و دو نفر ۱۵ سال حبس گرفتند. ۷ تن از مسئولان دولتی اخراج یا مجبور به استعفا شدند.
تکرار

در اواخر اکتبر ۲۰۰۸، بار دیگر ملامین در تخم مرغ و خوراک دام کشف شد.
ملامین در گلوتن گندم و پروتئین غنی شده از برنج که توسط کشور چین صادر شده و برای خوراک حیوانات مورد استفاده قرار می‌گرفت دیده شد.
تا ژوئیه ۲۰۱۰ همچنان گزارشهایی از عواقب استفاده از ملامین در مواد خوراکی گزارش شده‌است.
تشخیص ملامین در شیر

به دنبال بحران ناشی از آلودگی شیر با ماده ملامین، با همکاری سازمان بین‌المللی استاندارد (iso) و اتحادیه بین‌المللی لبنیات (idf)، استانداردی جهت آزمایش میزان ملامین و اسید سیانوریک در شیر، محصولات تولیدی از شیر خشک و غذای نوزادان تدوین شد.
در ایران

در سال ۱۳۸۷ واردات شیر خشک و سایر فراورده‌های حاوی شیر یا بر پایه شیر از کشور چین ممنوع شد و طی اعلامیه‌ای وزارت بهداشت مقدار مجاز ملامین در فراورده‌های غذایی حاوی شیر یا مشتقات آن (به استثناء شیر خشک اطفال) را mg/kg ۲/۵ تعیین کرد.
رقص شمشیر

رقص شمشیر، یکی از اصیل‌ترین رقص‌های مردم سیستانی است که در شرق ایران یا همان سیستان بزرگ می‌زیستند بود؛ که از دیرباز در این منطقه حفظ شده‌است.
رقص با شمشیر، سیستان
آنچه امروزه به عنوان چوب‌بازی شناخته می‌شود، ادامهٔ رقص شمشیر است که ایرانیان باستان از گذشته برای استمرار آمادگی دفاعی مبارزان خود در زمان صلح با این رقص شمشیر به تقویت روحیه و آمادگی دفاعی نیروهای خود کمک می‌کردند. رقص شمشیر که ابتدا با یک نوع رقص معنوی و چرخش سماعی آغاز می‌شود در اصل همان چرخش حول محور وجود است که در فلسفهٔ رقص‌های سماع آمده‌است. دستان رو به آسمان و چرخش‌های مرتب و منظم هر یک دارای معانی خاص خود است.
انسان‌شناختی رقص شمشیر

در رقص محلی چوب و شمشیر با سمبولیسم رو به رو هستیم، یعنی رنگ لباس‌ها (سفید) به مثابهٔ نیروی خیر، چوب و شمشیر (ابزار در جنگ) به مثابهٔ نیروی شر در مبارزه با بدی‌ها می‌باشد که این دو نیرو را در برابر یکدیگر قرار می‌دهند.
همچنین لباس‌های پرچین به هنگام نشستن و برخاستن و دور زدن در یک دایره نمایانگر پویایی و حرکت تمام نیروها در زندگی است.
کمربند موجود در لباس، آمادگی افراد را برای رزم نشان می‌دهد. به‌طور کلی نوعی زبان ایماء و اشاره در این رقص به کار گرفته می‌شود تا افراد از طریق ارتباط پیام‌های گوناگون صلح، شادی و غیره را با توجه به کارکردهای مختلف در طول زمان القا نمایند. به عبارت دیگر یکی از رقص‌های آیینی و حماسی است که از پیشینهٔ تاریخی برخوردار است، به این معنا که مناسک گرد هم آیی افراد را در سیستم کنش‌های اجتماعی می‌توان مشاهده نمود.
تاریخچهٔ رقص شمشیر

در شرق و شمال‌شرقی فلات ایران خارج از مرزبندی‌های سیاسی امروزی، سیستان بزرگ یکی از مهدهای اصلی ایران در رقص‌های آیینی و باستانی آریاییان بوده‌است.
سیستان سرزمینی است که ساکنانش چه در اسطوره‌های شاهنامه و چه در تاریخ همواره کمربستهٔ دفاع از مرزهای ایران بوده‌اند. آن‌ها سربازان آمادهٔ ایران بودند و رقص شمشیر نیز نمادی از همین پیشینهٔ تاریخی است.
رقص آیینی شمشیر در سیستان رقص دیرپایی است که پیشینهٔ آن به بیش از سه هزار سال پیش می‌رسد که سینه به سینه به نسل‌های بعد منتقل شده‌است.
پژوهشگرات رقص را دارای قدرت اجتماعی بسیار زیادی می‌دانند که می‌تواند شمار بسیاری از مردان و زنان و جوانان را در حرکت‌های منظم و بر اساس قواعدی ثابت، موزون و معینی متحد سازد.
به همین دلیل تأثیری اجتماعی دارد و می‌تواند بهترین شکل آمادگی برای جنگ باشد. جز این رقص معنای جادویی-آیینی و دینی بسیار مهمی دارد و ایفای همان نقشی را در باور اقوام ابتدایی می‌کند که دعا در فرهنگ‌های پیشرفته انجام می‌دهد.
آنچه امروزه به عنوان چوب بازی در رقص‌های سیستانی‌ها شناخته می‌شود، ادامهٔ رقص شمشیر است که سکاها از گذشته برای استمرار آمادگی دفاعی مبارزان خود در زمان صلح با این رقص شمشیر به تقویت روحیه و آمادگی دفاعی نیروهای خود کمک می‌کردند.
رقص آیینی شمشیر در سیستان جنبهٔ کاملاً دفاعی دارد و داستان دو پهلوان رو در روی یکدیگر است که هر دو سپر به سپر شده و رزم پهلوانی آغاز می‌شود تا یکی شکست بخورد و برای فرد پیروز سرنا یا همان ساز و موسیقی پیروزی می‌زنند.
قضیه شکل اول، شکل دوم

| قضیه شکل اول، شکل دوم | قضیه شکل اول، شکل دوم |
| --- | --- |
کارگردان: عباس کیارستمی
تهیه‌کننده: کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان
فیلم‌بردار: هوشنگ بهارلو
تدوین‌گر: عباس کیارستمی
تاریخ‌های انتشار: ۱۳۸۸
مدت زمان: ۵۳ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
قضیه شکل اول، شکل دوم فیلمی ایرانی و اولین فیلم به کارگردانی عباس کیارستمی پس از انقلاب و محصول سال ۱۳۵۸ است.
این فیلم از جمله فیلم‌های اوست که بافت در حال تغییر سریع و ناپایدار فرهنگی و سیاسی دهه ۱۹۷۰ و اوایل ۱۹۸۰ فیلم‌های او را نشان می‌دهد.
به سبب آنکه در این فیلم به پوشش دادن نظرات گرایش‌های مختلف نسبت به موضوع (به ویژه با نشان دادن رهبران گروه‌های سیاسی چپ یا مرکزگرایی که به زودی غیرقانونی شناخته شدند) می‌پرداخت و افزون برآن زنان به‌صورت بی‌حجاب (همان‌طور که در دوره سلطنت محمد رضا پهلوی بودند) تصویر می‌شد به زودی از سوی حکومت پس از انقلاب ممنوع اعلام شد.
این فیلم مستندی دربارهٔ یک معلم است که گروهی از دانش‌آموزان را از کلاس اخراج می‌کند به این دلیل که هیچ‌یک از آن‌ها به زدن روی میز اقرار نمی‌کند و آن‌ها هم شخص خاطی را لو نمی‌دهند. کیارستمی این فیلم را به کارشناسان آموزشی محمدرضا شاه پهلوی نشان داد و از نظرات آن‌ها فیلمبرداری کرد. وقتی فیلمبرداری تقریباً تمام شد، در ۱۲ بهمن ۱۳۵۷، روح‌الله خمینی از تبعید به تهران برگشت و ۱۰ روز بعد جمهوری اسلامی اعلام کرد
کیارستمی شروع به ساخت مجدد فیلم کرد، توضیحات آن را حذف کرد و ساختارش را تغییر داد. او تصمیم گرفت فیلم را به یک مسئله دشوار دراماتیک تبدیل کند: شکل اول شامل دانش‌آموزانی بود که زیر بار نام بردن شخص خاطی نمی‌رفتند؛ در شکل دوم یکی از دانش‌آموزان، مقصر را معرفی می‌کند و اجازه می‌یابد به کلاس برگردد. از همه ناظران جدید، از جمله وزیر جدید آموزش و پرورش، در حال نظر دادن دربارهٔ دو شکل فیلمبرداری شد. تفاوت دیدگاه‌های آن‌ها و تأثیر آن‌ها از فرهنگ سیاسی آن روزها در سخنان هر یک پیداست. خیلی از آن‌ها فیلم را تمثیلی از پلیس مخفی شاه در نظر گرفتند.
نمایش فیلم

فیلم بلافاصله برنده جایزه جشنواره فیلم‌های کودکان و نوجوانان تهران شد؛ گرچه به زودی پس از آن، دولت فیلم را به خاطر آنکه پیام حدس زده شدهٔ آن خرابکارانه پنداشته می‌شود و بعضی از نظرات اعضای گروه‌های سیاسی که غیرقانونی اعلام شده بودند (کمونیست، جبهه دموکراتیک ملی ایران) در آن ابراز شده، ممنوع کرد. این فیلم فقط در بازنگری کیارستمی در سال ۲۰۰۳ در تورین به نمایش درآمد. این فیلم پس از سی سال در شهریور ماه ۱۳۸۸ در اینترنت، اکران عمومی شد.
خلاصه فیلم

هفت پسر دبیرستانی از کلاس درس اخراج می‌شوند. معلم تهدیدشان می‌کند که اگر اسم کسی را که با صدای ضربِ مداد روی میز، نظمِ کلاس را برهم می‌زده به او نگویند، یک هفته از حضور در کلاس درس منع خواهند شد. کات. گفتگو با ده‌ها نفر از مطرح‌ترین سیاستمداران و روشنفکران دوران انقلاب دربارهٔ این که راه حل صحیح اخلاقی برای این مسئله چیست. نورالدین کیانوری معلم و سیستم را بیشتر مقصر می‌داند با این وجود هیچ‌کدام از دو دیدگاه را رد نمی‌کند. آیت‌الله خلخالی اعلام می‌کند که این وضعیت با «انگیزاسیون» تفاوتی ندارد. صادق قطب زاده با او موافق نیست و معتقد است خاطی لیاقت حمایت گروهی را ندارد زیرا کاری ضد ارزش انجام داده است. فیلم به مدت پنجاه و سه دقیقه این دیدگاه‌ها را بالا و پایین می‌کند و نکاتی را در مورد بینش سیاسی و اجتماعی جامعه ایرانی موشکافی می‌کند. روی تصاویر پایانی فیلم، دومرتبه صدای ضرب گرفتن مداد خاطی را روی میز می‌شنویم. رفته‌رفته به تعداد مدادها اضافه می‌شود تا این که همهمه انقلابی به اوج می‌رسد و دیدگاه فیلمساز در مورد این قضیه با ظرافت و ایجاز برملا می‌شود.
بازیگران > مصاحبه شوندگان

افرادی که در این فیلم با آن‌ها مصاحبه می‌شود در قضیه شکل اول، به ترتیب حضور در فیلم عبارتند از (عناوین و سمت افراد بر اساس فیلم در پرانتز ذکر شده‌است):
علی گلزاده غفوری
محمود عنایت
صادق قطب زاده
نورالدین کیانوری
راب دیوید شوفت
صادق خلخالی
عبدالکریم لاهیجی
علی مفاخری پدر یکی از بچه‌ها
نادر ابراهیمی
غلامحسین شکوهی
آرداک مانوکیان
ابراهیم یزدی
نورالدین زرین‌کلک
احترام برومند
علی موسوی گرمارودی
مسعود کیمیایی
کمال خرازی
نورالدین زرین‌کلک (پدر فرهنگ زرین‌کلک، فیلمساز و نویسنده کتاب‌های کودکان)
محمدحسین غروی (پدر فرهاد غروی، کارمند بازنشسته گمرک)
علی مفاخری (پدر علیرضا مفاخری، کارگر جنرال تایر)
کریم زرینه (پدر کامران زرینه، سرهنگ نیروی دریایی)
علی براتی (پدر محمدرضا براتی، کارگر شرکت نفت)
مهدی آزادبخت (پدر مجید آزادبخت، حسابدار)
دکتر کمال خرازی (متخصص تعلیم و تربیت و مدیر عامل کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان)
دکتر غلامحسین شکوهی (وزیر آموزش و پرورش)
نادر ابراهیمی (نویسنده و مدیر سازمان همگام با کودکان و نوجوانان)
غلامرضا امامی (سرپرست انتشارات کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان)
احترام برومند (گوینده برنامه کودک تلویزیون)  و همسر داوود رشیدی
علی موسوی گرمارودی (شاعر و نویسنده)
مسعود کیمیایی (فیلمساز)
عزت‌الله انتظامی (بازیگر تئاتر و سینما)
ژاله سرشار (مسئول امور آموزشی و تربیتی کانون اصلاح و تربیت)
دکتر عبدالکریم لاهیجی (حقوقدان و نایب رئیس جمعیت ایرانی دفاع از آزادی و حقوق بشر)
راب دیوید شوفت (رهبر مذهبی کلیمیان ایران)
اسقف آرداک مانوکیان (رهبر مذهبی ارامنه ایران)
ایرج جهانشاهی (کارشناس تعلیم و تربیت و مدیر مجله‌های پیک)
صادق قطب‌زاده (سرپرست رادیو و تلویزیون جمهوری اسلامی ایران)
دکتر محمود عنایت (نویسنده و روزنامه‌نگار)
ابراهیم یزدی (وزیر امور خارجه)
نورالدین کیانوری (دبیر اول کمیته مرکزی حزب توده ایران)
صادق خلخالی (حاکم شرع دادگاه‌های انقلاب اسلامی)
دکتر هدایت‌الله متین‌دفتری بنیانگذار جبهه دموکراتیک ملی ایران
حجت‌الاسلام دکتر علی گلزاده غفوری حقوقدان، استاد دانشگاه و نماینده مجلس خبرگان
جوایز

جایزه جشنواره فیلم‌های کودکان و نوجوانان تهران (سال ۱۳۵۸)
خلخالی در قضیه شکل اول، شکل دوم
فهرست شهرداران تهران

| شهردار تهران | شهردار تهران |
| --- | --- |
نشان‌وارهٔ رسمی شهرداری تهران: نشان‌وارهٔ رسمی شهرداری تهران
متصدی کنونی علیرضا زاکانی از ۱۱ شهریور ۱۴۰۰: متصدی کنونی علیرضا زاکانی از ۱۱ شهریور ۱۴۰۰
شهرداری تهران: شهرداری تهران
اقامت‌گاه: خیابان بهشت
جایگاه: تهران، ایران
نامزدکننده: شورای اسلامی شهر تهران
گمارنده: وزیر کشور
مدت دوره: ۴ سال
بنیادگذاری: ۱۲ خرداد ۱۲۸۶ (۱۱۷ سال پیش)
نخستین دارنده: خلیل ثقفی (از ۱۲۸۹)
وبگاه: وبگاه رسمی
این نوشتار فهرست شهرداران تهران است.
پیشینه

در خصوص تاریخ دقیق تأسیس شهرداری تهران و نیز اولین شهردار تهران، اختلاف نظر فراوانی وجود دارد. از آغازین روزهای این تشکیلات، افراد زیادی مصدر امور احتسابیه بوده‌اند، نظیر کنت دومونت فرت، لطفعلی خان اردلان ،محمدحسن اعتمادالسلطنه، میرزا آقا اصفهانی، مختارالسلطنه و… اعتماد السلطنه در سوم صفر ۱۲۹۹ قمری، درباره حوزه مسئولیتش در احتسابیه تهران می‌نویسد: «... به واسطه کثافات خیابان‌ها، ناصرالدین‌شاه مرا معزول گردانید.»
یادداشت

↑  انتصاب توسط سید عبدالواحد موسوی لاری وزیر کشور صورت گرفت. شورای شهر تهران با رأی هیئت مرکزی اختلاف در ۲۴ دی ۱۳۸۱ منحل شده و وزیر کشور، مسئولیت‌های این نهاد را برعهده گرفته بود.
قول (فیلم ۲۰۱۶)

| قول | قول |
| --- | --- |
کارگردان: تری جرج
تهیه‌کننده: اریک اسرائیلیان
نویسنده:  تری جرج  Robin Swicord 
بازیگران: اسکار آیزاککریستین بیلشارلوت لوبونشهره آغداشلوآنجلا سارافیاندنیل خیمنس کاچوراده سربزیا سیمون آندرئو
موسیقی: گابریل یارد
فیلم‌بردار: خاویر آگیره‌ساروبه
تدوین‌گر: استیون روزنبلوم
توزیع‌کننده: اوپن رود فیلمز
تاریخ‌های انتشار:  ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۶ (۲۰۱۶-۰۹-۱۱) (تورنتو)  ۲۸ آوریل ۲۰۱۷ (۲۰۱۷-0۴-۲۸) (ایالات متحده آمریکا)  
کشور:  * اسپانیا * ایالات متحده آمریکا  
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۹۰ میلیون دلار
فروش گیشه: ۱۲.۴ میلیون دلار
فیلم قول یا وعده (به انگلیسی: The Promise) یک درام تاریخی آمریکایی به نویسندگی و کارگردانی تری جرج است که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد.
پیش‌زمینهٔ تاریخی این فیلم نسل‌کشی ارمنی‌ها در جریان جنگ جهانی اول است و روایتگر رابطهٔ دو شخصیت در آوریل ۱۹۱۵ و در هنگامی است که امپراتوری عثمانی دست به بازداشت و اخراج ۲۳۵ تا ۲۷۰ روشنفکر کرد. اکثر این افراد در نهایت به قتل رسیدند.
شهره آغداشلو در این فیلم نقش مادر شخصیت اصلی را برعهده دارد؛ مادری که سختی‌های دوران را در درونش پنهان می‌کند و سعی دارد با چشم‌هایش روایتگر تلخی رویدادهای اطرافش باشد.
داستان

داستان فیلم، روایت یک مثلث عشقی میان یک دانشجوی پزشکی به نام مایکل، مربی رقصی به نام آنا و دوست پسر روزنامه‌نگار او به نام کریس مایرز، در دوران نسل‌کشی ارمنی‌ها توسط ترکان عثمانی است.
بازیگران

اسکار ایزاک در این فیلم نقش یک دانشجوی پزشکی ارمنی را بازی می‌کند. این فیلم به روایت رابطه او با یک گزارشگر آمریکایی با بازی کریستین بیل می‌پردازد.
| بازیگر | در نقش |
| --- | --- |
اسکار آیزاک: میکائل، دانشجوی رشته پزشکی
شارلوت لوبون: آنا، یک ارمنی متولد پاریس که عاشق کریس و میکائل هست
کریستین بیل: کریس مایرز، یک روزنامه نگار آمریکایی آسوشیتد پرس
دنیل خیمنس کاچو: پدر (کشیش) آندرئاسیان
شهره آغداشلو: مارتا
Abel Folk: هاروت
راده سربزیا: استپان، شهردار یک شهرک کوچک ارمنی‌نشین که رهبری گروهی از پناهندگان برای مبارزه با ارتش عثمانی را به عهده دارد
Andrew Tarbet: Pastor Merril
آنجلا سارافیان: مارال
Armin Amiri: کاپیتان علی
مروان کنزاری: Emre Ogan
ایگال نائور: مسروپ
کارن بویاجیان: اریک بوغوسیان
Kvork Malikyan: وارطان بوغوسیان
نومان اکار: مصطفی
رومان میتیچیان: سرژ
ژان رنو: دریاسالار فرانسوی
تام هولندر: کارین
Jean Claude Ricquebourg: کاپیتان فرانسوی
جیمز کرامول: هنری مورگنتائو
آلیسیا بوراچرو: لینا
Milene Mayer Gutierrez: یِوآ
مایکل استال-دیوید: براد
عثمان سویکوت: معاون فرماندار Mazhar
Scott Greenlees: دانشجوی اروپایی
اکران

این فیلم در جشنواره فیلم تورنتوی کانادا اکران شد و بازیگران این فیلم روی فرش قرمز جشنواره حاضر شدند.
توضیحات

تری جورج، می‌گوید:
این فیلم به آنچه رخ داده است و دلیل حوادث آن دوران می‌پردازد. او ابراز امیدواری می‌کند که این فیلم با نشان دادن حوادث رخ داده از تکرار دوباره آن جلوگیری کند.
ارزش افزوده اقتصادی

چارت انواع ارزش افزوده یا value added
ارزش افزودۀ اقتصادی (انگلیسی: Economic value added) در امور مالی شرکتی معیاری برای سنجش عملکرد مالی شرکت بر اساس ثروت مازاد است، که با کسر هزینه سرمایه از سود عملیاتی (پس از کسر مالیات) محاسبه می‌شود. ارزش افزوده اقتصادی با عنوان «سود اقتصادی» نیز شناخته می‌شود.
سکه پنج هزار ریالی

سکه پنج‌هزار ریالی یا ۵۰۰ تومانی، که درحاشیه کنفرانس خبری ویژه گرامی‌داشت پنجاهمین سالگرد تأسیس بانک مرکزی رونمایی شد. جنس این سکه از آلیاژ مس، روی و نیکل می‌باشد. این سکه ۱۸ مرداد ۱۳۸۹ منتشر شد. تصویر روی سکه مبلغ اسمی سکه در وسط و عبارت «جمهوری اسلامی ایران» در بالا و دو خوشه گندم در طرفین است. تصویر پشت سکه عبارت پنجاهمین سالگرد تأسیس بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران در مرکز و ۱۳۸۹–۱۳۳۹ در حاشیه پایین سکه است. وزن آن ۱۰٫۱ گرم و قطرش ۲۹٫۳ میلیمتر می‌باشد.
سکتور

| سکتور | سکتور |
| --- | --- |
شخصیت مورتال کامبت: شخصیت مورتال کامبت
سکتور در مورتال کامبت ۱۱ (۲۰۱۹): سکتور در مورتال کامبت ۱۱ (۲۰۱۹)
نخستین حضور: مورتال کامبت ۳ (۱۹۹۵)
پدیدآور: جان توبایاس
ایفاگر: سل دیویتا (مورتال کامبت ۳، آلتمیت مورتال کامبت ۳، مورتال کامبت تریلوژی) پیتر شینکودا (مورتال کامبت میراث)
صداپیشه: دوریان هاروود (مورتال کامبت محافظان قلمروها) جارود پرانو (مورتال کامبت: آرماگدون) اندرو کیشینو (مورتال کامبت ۲۰۱۱) ویک چاو (مورتال کامبت اکس) دیو بی. میچول (مورتال کامبت ۲۰۱۱)
اطلاعاتِ درون‌داستانی: اطلاعاتِ درون‌داستانی
گونه: سایبورگ (قبلاً انسان)
جنگ‌افزار: پیستول لیزری (مورتال کامبت: گولد) Pulse تیغه‌ها (مورتال کامبت: آرماگدون)
خاستگاه: چین (ارث‌رلم)
سبک‌های مبارزه: نینجوتسو (مورتال کامبت: ویرایش مسابقه) سامبو (مورتال کامبت: ویرایش مسابقه) کنپو (مورتال کامبت: آرماگدون)
سکتور (به انگلیسی: Sektor) یک شخصیت ساختگی در مجموعه بازی مورتال کامبت که نشر شده توسط میدوی گیمز و ساخته شده توسط اد بون و جان توبایاس است. او در سال ۱۹۹۵ در بازی مورتال کامبت ۳ حضور پیدا کرد، او در قبیلهٔ لین کوئی بود و جزو قاتلانی بود که تبدیل به سایبورگ شدند. همراه با همتایان خود یعنی سایرکس و اسموک، سکتور مأمور شد تا ساب-زیرو یکی از اعضای سابق قبیلهٔ لین کوئی را شکار کند. بر خلاف سایرکس و اسموک، سکتور هیچ‌وقت تبدیل به انسان نشد و وفاداری کامل خود را به لین کوئی نشان داد. او قبل از اینکه یک جبههٔ دیگری بسازد با ساب-زیرو بر سر رهبری قبیلهٔ لین کوئی جنگید ولی موفق نشد و بعد جبههٔ خودش را ساخت؛ یعنی تکونین؛ تکونین کاملاً از سربازان سایبری تشکیل شده‌است. در گذشته قبل از اینکه سکتور سایبری شود در مورتال کامبت ۲۰۱۱، سکتور رسماً به عنوان یک انسان قبل از اینکه به سایبورگ تبدیل شود دیده می‌شود.
راگبی

تصویرنگاشت راگبی
راگبی یا راگبی فوتبال در مفهوم عام خود همه ورزش‌هایی را در برمی‌گیرد که از نوعی فوتبال که در مدرسه راگبی در انگلستان بازی می‌شد، ریشه گرفته‌اند؛ یعنی: راگبی ۱۵ نفره، راگبی ۱۳ نفره، فوتبال آمریکایی، فوتبال استرالیایی، و فوتبال کانادایی.
تاریخچه

در داستان‌های مربوط به پیدایش ورزش راگبی آمده‌است؛ در سال ۱۸۲۳ ویلیام وب الیس دانش آموز مدرسه راگبی انگلستان در هنگام یک مسابقه فوتبال، توپ را با دست برداشته و شروع به دویدن با آن کرد. پس از آن با تغییر قوانین فوتبال ورزش جدیدی در مدرسه راگبی ایجاد شد. قدیمی‌ترین نوشته‌ای که این ماجرا در آن نقل شده گزارشی از جامعه راگبی در سال ۱۸۹۷ دربارهٔ وجه تسمیه این ورزش است.
اسناد موجود در مدرسه راگبی نشان می‌دهد که ویلیام وب الیس دانش آموز این مدرسه بوده و مدال افتخاری نیز به نام او در این آکادمی موجود است. اما مدرکی وجود ندارد که بر صحت این داستان گواهی بگذارد. هرچند نقش اساسی مدرسه راگبی در شکل‌گیری و تکامل راگبی غیرقابل انکار است. اولین تیم راگبی در سال ۱۸۴۳ با حضور کارکنان بیمارستان لندن تشکیل شد و اولین مقررات این ورزش در سال ۱۸۴۵ در این مدرسه تهیه شده‌است.
یکی دیگر از ورزش‌هایی که در پیدایش راگبی تأثیر داشته، ورزش هارلینگ است که در ولز و کورن وال (ناحیه‌ای در جنوب غرب انگلستان) بازی می‌شد.
در این مسابقه بازیکنان برای رساندن یک توپ به دروازه حریف تلاش می‌کردند. دروازه‌ها معمولاً چندین کیلومتر از هم فاصله داشتند و به این ترتیب فرصتی برای مسابقات بزرگ و پرهیجان بین روستاهای هم‌جوار فراهم می‌شد. این ورزش در ولز کاناپان یا کاریاپان نامیده می‌شد.
تاریخچه > فوتبال استرالیایی

مقالهٔ اصلی: فوتبال استرالیایی
در سال ۱۸۵۸ شخصی به نام تام ولز در ملبورن اقدام به معرفی فوتبال نمود. ویلز تحصیل کرده انگلستان در مدرسه راگبی بوده و در دانشگاه کمبریج کریکت بازی کرده بود. حدود نفوذ مستقیم بازی‌های فوتبال انگلیسی و ایرلندی بروی ویلز نامشخص است ولی به‌هرحال شباهت هائی بین این نوع بازی‌ها و بازی ابتکاری وی موجود بود. همچنین شباهت‌هائی بین بازی ولز با فوتبال گیلیک (به نحوی که در سال ۱۸۸۷ قانونمند گشته بود) دیده می‌شد. به‌نظر می‌رسد که فوتبال استرالیائی شباهت هائی با بازی «مارن گرووک» بومیان استرالیا نیز داشته‌است).
باشگاه فوتبال ملبورن نیز در سال ۱۸۵۸ تأسیس شد که کهن‌ترین باشگاه زنده فوتبال در استرالیا بحساب می‌آید، ولی قواعدی که این باشگاه در اولین فصل بازی‌های خود مورد استفاده قرار داد نامشخص است. قواعد باشگاه در سال ۱۸۵۹ قدیمی‌ترین قانون زنده فوتبال استرالیائی بحساب می‌آیند. این قوانین در هتل پاراد واقع در شرق ملبورن در ۱۷ مه توسط ویلز، دبلیو. جی. هامرسلی، جی.بی. تامپسون و توماس اسمیت (برخی منابع از شخصی به نام اچ.سی.ای. هریسون نیز نام می‌برند) تدوین شد. این مردان سوابقی مشابه ویلز داشته و قواعد آن‌ها نیز شباهت هائی با قانون شفیلد داشتند، خصوصاً در نبود قاعده «آفساید» (گرچه شباهت‌ها نیز به صورت هم متلاقی بودند). یک ضربه آزاد در قبال «علامت» (گرفتن کامل). به‌هرحال اگرچه در قوانین ذکر نشده بود، ولی نگه داشتن و دویدن با توپ آزاد بود. توپ مورد استفاده نیز (نظیر آنچه بعداً در راگبی مورد استفاده قرار گرفت) به‌شکل «بیضی» بود. باشگاه همکاری قوی و دراز مدتی با باشگاه کریکت ملبورن و «کریکت بیضی» داشت که از لحاظ سایز تنوع داشته ولی از زمین‌های مورد استفاده در انواع دیگر فوتبال بسیار بزرگ‌تر بوده‌اند، به‌عنوان زمین استاندارد فوتبال برگزیده شد. در سال ۱۸۵۹ قوانین هنوز شامل اجزائی که طی مدتی کوتاه به‌صورتی مهم درآمدند نمی‌شدند. مانند الزام شوت کردن توپ فقط در حین دویدن.
گاهی از فوتبال استرالیائی به‌عنوان اولین شکل قوانین تدوین گشته یاد می‌گردد؛ ولیکن – همانگونه که در تمام انواع فوتبال در آن زمان صادق بود، هیچ سازمان رسمی قوانین را پشتیبانی نمی‌نمود- بنابراین در هر باشگاه به نوعی بازی می‌شد. بهر حال در سال ۱۸۶۶ تعداد باشگاه‌های بیشتری در ویکتوریا قبول کردند که با قوانین بروز شده ملبورن اف. سی، که بعداً به نام «قوانین ویکتوریا و / یا قوانین استرالازیای» معرفی شد بازی کنند. نام رسمی این قوانین بعداً به قواعد فوتبال استرالیائی (و حالا فوتبال استرالیائی) تغییر یافت. در مستعمرات دیگر مانند تاسمانی در دهه ۱۸۶۰ و استرالیای جنوبی در دهه ۱۸۷۰ نیز قوانین مشابه‌ای برای بازی‌ها در نظر گرفته شد. فوتبال استرالیائی خصوصاً از دهه ۱۹۹۰ در بسیاری از کشورها حضوری کوچک ولی فزاینده‌ای در سطح آماتوری داشته‌است ولی بیشترین نرخ مشارکت در پاپوآ گینه نو، نائورو، زلاندنو و آفریقای جنوبی بوده‌است.
تاریخچه > راگبی فوتبال

در سال ۱۸۷۰ در بریتانیا، ۷۵ باشگاه وجود داشتند که به بازی راگبی مدرسه‌ای می‌پرداختند. این مدارس عبارت بودند از باشگاه راگبی بلک هیس (سال تأسیس ۱۸۵۸ که طبق سوابق مورد مناقشه به‌عنوان قدیمی‌ترین باشگاه غیر دانشگاهی راگبی که هنوز وجود دارد، شناخته می‌شود). باشگاه‌های راگبی همچنین در کشورهای ایرلند، استرالیا، کانادا و زلاند نو فعال بودند. به‌هرحال، تا سال ۱۸۷۱ یعنی زمانی که ۲۱ باشگاه لندن گرد آمده تا اتحادیه راگبی را تشکیل دهند، قواعد قابل قبولی برای راگبی وجود نداشت. (به‌صورت کنایه‌ای، بلاک هیس اقدام به ممنوع ساختن ضربه زدن نمود) اولین قواعد این اتحادیه در ماه ژوئن سال ۱۸۷۱ بکار گرفته شد. بر طبق این قوانین پاس دادن توپ مجاز اعلام شده بود. آن‌ها همچنین ترای را در جایی که به سمت دروازه و در بیرون خط با توپ تماس ایجاد شود شامل نمودند، اگر چه گل‌های ناشی از امتیاز و بازی عمومی و برگشت پنالتی هنوز در مناقشه بودند.
فوتبال گیلیک

مقالهٔ اصلی: فوتبال گیلیک
در نیمه قرن ۱۹، بازی‌های فوتبال سنتی که به‌طور کلی با عنوان «کاید» خوانده می‌شدند در ایرلند و مخصوصاً استان کانتی محبوبیت خود را حفظ نمودند. در این دوران، یک ناظر به نام پدر دبلیو. فریس دو فرم اصلی «کاید» به این شرح توصیف می‌نماید: «بازی زمینی» که در آن هدف گذراندن توپ از دروازه‌های طاقی شکل که از تنه دو درخت ساخته شده‌است و شعر حماسی «بازی سطح کشور» که در اکثر ساعات روز یکشنبه که در آن بازی انجام می‌گردید، زمزمه می‌شد و برنده تیمی بود که توپ را از خط دروازه می‌گذرانید. «درگیری فیزیکی»، «نگه داشتن» بازیکنان حریف و بردن توپ به جاهای مجاز از خصوصیات این بازی بود.
در دهه ۱۸۷۰، محبوبیت راگبی و انجمن فوتبال در ایرلند فراگیر گردید. کالج ترینیتی، دوبلین اولین دژ توسعه راگبی بحساب می‌آمد. قوانین اف ای انگلیسی به صورت گسترده‌ای توسعه یافت. فرم‌های سنتی «کاید» تبدیل به «بازی خشن و آشفته» که اجازه خطا می‌داد، گردیدند.
تا زمان تأسیس انجمن ورزشی گالیک (جی.ای. ای) در سال ۱۸۸۴، تلاش عمده‌ای در جهت متحد ساختن و قانونمند کردن انواع فوتبال ایرلندی به عمل نیامده بود. سعی انجمن ورزشی گیلیک در پیشرفت ورزش‌های سنتی ایرلندی مانند هارلینگ و حذف بازی‌های خارجی مانند راگبی و انجمن فوتبال بود. اولین قواعد فوتبال گیلیک توسط شخصی به نام ماریس داوین تدوین و در مجله «ایرلند متحد» در تاریخ ۷ فوریه سال ۱۸۸۷ به چاپ رسید. قوانین داوین نشانگر نفوذ بازی‌هائی مانند هارلینگ و تمایل او به فرموله کردن قوانین فوتبال ایرلندی بود. ابتدائی‌ترین مثال این تفاوت‌ها عدم وجود آفساید بود (رفتاری که طی سالیان بعد از سوی فوتبال استرالیائی با دیگر بازی‌های ایرلند مانند پرتاب کردن انجام گردید).