ایرانیان بحرین
مفاهیم ساده

ملیت: این به کشوری که فرد در آن تابعیت دارد اشاره دارد. این یک وضعیت قانونی است و می‌تواند از طریق فرایندهایی مانند تابعیت تغییر کند. برای مثال، فردی که در بحرین متولد شده و تابعیت بحرینی دارد، از نظر ملیت بحرینی است. همه ایرانیان بحرین در بحرین بحرینی هستند زیرا ملیت بحرینی دارند، مانند سایر گروه‌ها در بحرین، مشابه اعراب ایران (مردم اهواز و عبدان و خرمشهر)، روس‌ها، آفریقایی‌های ایران که ملیت ایرانی دارند.
زبان: این یک سیستم ارتباطی است که توسط یک جامعه یا کشور خاص استفاده می‌شود. زبان می‌تواند آموخته شود و به نژاد یا ملیت فرد بستگی ندارد. به عنوان مثال، یک بحرینی ایرانی ممکن است هم عربی و هم فارسی صحبت کند، مانند عرب‌های خوزستان.
نژاد/نیاکان: مفهومی است که برای دسته‌بندی انسان‌ها بر اساس ویژگی‌های ظاهری مانند رنگ پوست، ویژگی‌های صورت و نوع بافت مو استفاده می‌شود و اغلب اعتقاد بر این است که با نیاکان و ژنتیک مرتبط است. برخی افراد معتقدند که چیزی به نام "نژاد" وجود ندارد و این مفهوم یک ساختار اجتماعی است زیرا "نژاد" اصطلاحی است که تعریف دقیقی ندارد. در مقابل نژاد، "نیاکان" بر مبدا جغرافیایی اجداد یک فرد (والدین، پدربزرگ و مادربزرگ و فراتر از آن) تاکید دارد. از نظر علمی، نسبت دادن یک فرد به نژاد مادر یا پدرش به تنهایی نادرست است زیرا ژنتیک از هر دو والدین به ارث می‌رسد. انسان‌ها بیش از ۹۹٫۹٪ از DNA خود را به اشتراک می‌گذارند و نژاد تحت تأثیر ترکیبی از عوامل ژنتیکی، محیطی و اجتماعی است. ایده ارث بردن ژن‌های پدر فقط یک ایده وارونه در میان اعراب بادیه نشین رایج بود.
عجم: واژگانی است که به‌صورت محلی توسط ایرانیان بحرینی برای اشاره به خود استفاده می‌شود، مثلاً «مأتم العجم الکبیر» (حسینیه عجم بزرگ)، هنگامی که این کلمه به کار می‌رفت، عمدتاً برای اشاره به فارسی‌زبانان (فارس‌ها/پارس‌ها) در این منطقه استفاده می‌شد، درست مانند زمانی که ایران پارس/فارس نامیده شد و بعدها به ایران تغییر یافت و شامل نژادهایی مانند کرد و ترک شد. بر علاوه از اعراب ایران و نژادهای دیگر. از دیرباز، این اصطلاح در بحرین برای اشاره به هر کسی که از ایران مهاجرت کرده و در فرقه شیعه باشد، به کار می‌رفته است. این شامل بود پارسیان (مانند لرها ولارستانی/اچمی‌های شیعه بیخی‌ و اچمی)، عرب‌های ایران، بندری‌ها، ترک‌های ایران، آفریقایی‌های ایران، بر علاوه از همه مردم بشاگرد، بیرم، دشتی، بندرعباس، میناو (میناب) و سایر مناطق با اکثریت شیعه (متأثر از حکومت صفویه)، نیز به‌عنوان عجم شناخته می‌شوند. این نام معمولاً برای اشاره به آچمی‌ها در جنوب ایران و خلیج فارس نیز به کار می رود. در اصل، این اصطلاح شامل همه کسانی که «غیر عرب» هستند، می‌شود. به یکی از عجم «عجمی» میگویند.
پارسیان (به انگلیسی: Persians): فارس‌ها/پارس‌ها (پارسیان)، نامی/اصطلاحی که به گروه‌های قومی‌ای اطلاق می‌شود که از نیاکان پارسیان باستان هستند. اما اكنون استفاده میشود از اکثریت فارسی زبانان (کسانی که در شهرهای بزرک ایران زندگی می‌کنند). در اصل این اصطلاح اطلاق میشود به کسانی که ریشه پارسی اصیل دارند، اما‌ شامل زیرگروهای مانند لرها، اچمی‌ها، و تاجیک‌ها که زبان قومی شان ریشه پارسی دارند. در زبان عربی به یک فرد پارسی «فارسی» (به انگلیسی: Persian) و به جمع آنها «فُرس» (Persians) می‌گویند.
گرایش سیاسی: این موضوع با توجه به زمان و مکان متفاوت است. به عنوان مثال، بیشتر ایرانیان «ایران» امروز زندگی و تفریحات را دوست دارند، باز و مدرن و متواضع لباس می‌پوشند، در حالی که بحرانی‌ها، مردم بومی بحرین، کاملاً برعکس هستند. آنها بیشتر لباس‌های تیره می‌پوشند، حجاب کامل دارند، موسیقی گوش نمی‌دهند، با موسیقی و تفریحات مخالفند و به جمهوری اسلامی گرایش دارند. و سایر اهل بحرین بسیار مذهبی شدند پس از انقلاب.