stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سفر اکتشافی آمونسن به قطب جنوب
فصل اول از ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۱ > زمستان

هنگامی که خورشید در ۲۱ آوریل بر فراز فرامهیم غروب کرد، تا ۴ ماه بعد، دوباره ظاهر نمی‌شد و به همین علت، آمونسن در اندیشهٔ کسالت و از دست رفتن روحیه مردان گروه بود. همان معضلی که — در سال‌های پیش — زمستان اکتشافی آر.وی بلژیکا را در یخ، مصیبت‌بار کرده بود. اگرچه امکان سورتمه‌رانی وجود نداشت اما وی اطمینان حاصل می‌کرد که دورهمی گروهی همیشه برگزار و فعال باشد. از آنجایی که سورتمه‌ها در طول سفر آمادگاه به خوبی کار نکرده بودند، یک کار ضروری برای مشغول نگه داشتن مردان، می‌توانست بهبود بخشیدن عملکرد سورتمه‌ها باشد. علاوه بر سورتمه‌هایی که به‌طور خاص برای این کاوشگری انتخاب شده بودند، آمونسن چندین سورتمهٔ اتو سوردروپ از سفر اکتشافی فرام (۱۸۹۸ تا ۱۹۰۳) را هم با خود آورده بود و اکنون چنین می‌پنداشت که برای هدف پیش‌رو مناسب‌تر هستند. بیولاند وزن این سورتمه‌های قدیمی را با رنده کردن برخی چوب‌ها تقریباً به یک‌سوم کاهش داد و همچنین توانست ۳ سورتمه برای خودش از چوب درخت هیکوری بسازد. قرار بر این بود تا سورتمه‌های تعدیل‌شده، برای عبور از یخ‌تاق استفاده شوند؛ در حالی که سورتمه‌های جدید بیولاند می‌توانستند در مراحل پایانی سفر و در سراسر فلات جنوبگان مورد استفاده قرار بگیرند. یوهانسن جیره‌های هر سورتمه را تهیه کرد که عبارت بودند از ۴۲۰۰۰ بیسکویت، قوطی پمیکان و حدود ۲۲۰ پوند (۱۰۰ کیلوگرم) شکلات. در همین حال، سایر افراد گروه بر روی بهبود چکمه‌ها، تجهیزات آشپزی، عینک‌های برفی، اسکی‌ها و چادرها تمرکز کردند. به منظور پیشگیری از خطر بیماری اسکوربوت، روزانه ۲ وعده از گوشت فک که قبل از شروع زمستان به مقدار زیاد جمع‌آوری و منجمد شده بود، می‌خوردند. لیندستروم — آشپز گروه اکتشافی — ویتامین ث مورد نیاز وعده‌های غذایی را نیز با سیاه گیله و تمشک شمالی که در بانکه‌های شیشه‌ای نگهداری شده بود، تکمیل می‌نمود و در کنار این موارد، نان سبوس‌دار تهیه‌شده با مخمر تازه، سرشار از ویتامین‌های گروه ب را هم فراهم می‌کرد.
بر طبق اظهارات هاسل: «در حالی که آمونسن به افراد و تجهیزات خود اطمینان کامل داشت، با این همه، تصور سورتمه‌های موتوری اسکات و بیم از موفقیت گروه کاوشگر بریتانیایی، افکار او را پیوسته مغشوش نگاه می‌داشت.» با در نظر گرفتن این موضوع، آمونسن قصد داشت سفر قطبی را به محض طلوع خورشید در اواخر ماه اوت آغاز کند. یوهانسن در این زمینه هشدار داده بود که در اوایل فصل، یخ‌تاق به شدت سرد خواهد بود؛ هرچند، نتوانست رهبر گروه را قانع کند و در طلوع آفتاب روز ۲۴ اوت، ۷ سورتمه آمادهٔ عزیمت شد. نگرانی‌های یوهانسن موجه به نظر می‌رسید؛ زیرا شرایط سخت برای ۲ هفتهٔ آینده، وقتی که دمای هوا به −۵۸ درجه سلسیوس (−۷۲ درجه فارنهایت) رسید، خروج مردان گروه از فرامهیم را غیرممکن کرد. در ۸ سپتامبر ۱۹۱۱، زمانی که دمای هوا به −۲۷ درجه سلسیوس (−۱۷ درجه فارنهایت) رسید، آمونسن متوجه شد که دیگر نمی‌تواند صبر کند و به استثنای لیندستروم — که در فرامهیم تنها ماند — سایر اعضای گروه به راه افتادند.
فصل دوم از ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۲ > شروع اشتباه

گروه مکتشفان، حدود ۱۵ مایل دریایی (۲۸ کیلومتر) در هر روز طی می‌کرد که پیشرفت اولیه خوبی محسوب می‌گردید. سگ‌های سورتمه، دچار چنان هیجان‌زدگی شده بودند و سخت می‌دویدند که باعث می‌شد تا برخی از قوی‌ترین آنها، از گروه جدا شده و به شکل سردسته و پیشگام، سورتمه را به پیش برانند. از آنجایی که لباس‌های مردان گروه، متشکل از پوست گرگ و پوست گوزن شمالی بود، در هنگام حرکت و جنب‌وجوش، می‌توانستند به‌خوبی با دمای انجماد مقابله نمایند اما چنانچه متوقف می‌شدند، دچار رنج می‌شدند و شب‌ها نیز به زحمت می‌خوابیدند. سگ‌ها هم مثل مردان گروه از مصیبت سرما در امان نبودند و پنجه‌های آنها سرمازده شد. گروه اکتشافی در ۱۲ سپتامبر و در دمای هوای −۵۶ درجه سلسیوس (−۶۹ درجه فارنهایت) پس از طی مسافت تنها ۴ مایل دریایی (۷٫۴ کیلومتر) متوقف شد و برای ساختن سرپناه، اقدام به ساخت ایگلوها نمودند. آمونسن در این لحظه بود که متوجه شد راهپیمایی قطبی را در این فصل خیلی زود شروع کرده‌اند؛ نمی‌خواست به خاطر لجاجت، جان مردان و سگ‌ها را به خطر بیندازد و بنابراین تصمیم گرفت که به فرامهیم برگردند. یوهانسن در همین رابطه در دفتر خاطرات خود به این شروع پیش از موعد احمقانه، آن هم در چنین سفر طولانی و تاریخی‌ای و خطرات وسواس از شکست و جا ماندن — از جانب انگلیسی‌ها — اشاره کرده است.
در ۱۴ سپتامبر و در راه بازگشت به فرامهیم، برای چابک شدن سورتمه‌ها، اغلب تجهیزات در انبار واقع در ۸۰ درجهٔ جنوبی گذاشته شد. تنها یک روز بعد، در بوران شدید و دمای انجماد، چندین سگ — از شدت سرما — تلف شدند و برخی از آنها که ناتوان بودند، به ناچار بر روی سورتمه‌ها قرار داده شدند. در ۱۶ سپتامبر و در فاصلهٔ حدود ۴۰ مایل دریایی (۷۴ کیلومتر) تا فرامهیم، آمونسن به افراد گروه دستور داد تا سریع‌تر به سمت قرارگاه حرکت کنند. در آن هنگام، او سورتمه‌ای برای خودش نداشت و بنابراین، به سورتمهٔ ویستینگ رفت و سوار شد و به اتفاق هلمر هانسن و گروه او، سایرین را پشت سر گذاشت. این ۳ نفر، پس از ۹ ساعت به فرامهیم رسیدند؛ در حالی که ۲ ساعت بعد، بیولاند و سوبرود و سپس اندکی بعد، هاسل توانست که خودش را برساند. یوهانسن و پرسترود — بدون سوخت یا غذا — بیرون و در برف و بوران مانده بودند. سگ‌های سورتمهٔ پرسترود، کاملاً از پا افتاده و پنجه‌های آنها به شدت منجمد شده بود و پس از نیمه‌شب بود که به قرارگاه رسیدند. این دو نفر، اندکی بیش از ۱۷ ساعت را به جستجوی قرارگاه در برف و بوران گذرانده بودند.
روز بعد، آمونسن از یوهانسن دربارهٔ دیر رسیدنش به همراه پرسترود، سؤالاتی نمود که یوهانسن با پرخاش و عصبانیت پاسخ داد: «احساس می‌کردم ما را به حال خودمان رها ساخته‌اید و رهبر گروه را به خاطر پشت سر گذاشتن مردان گروهش به باد انتقاد گرفت.» آمونسن بعدها به اطلاع نانسن رساند که یوهانسن، به‌شدت سرکش شده بود و در نتیجه، تصمیم گرفت تا وی را از گروه فاتحان نقطهٔ قطبی کنار بگذارد و با این اقدام، گروه اصلی آمونسن — برای رسیدن به نقطهٔ مرکزی قطب — به پنج نفر کاهش یافت. یوهانسن، تحت فرمان پرسترود — برای اکتشاف سرزمین شاه ادوارد هفتم — قرار گرفت. سوبرود هم متقاعد شد که به آنها بپیوندد و در نتیجه، تنها آمونسن به اتفاق هلمر هانسن، بیولاند، هاسل و ویستینگ، در قالب گروهی ۵ نفره، مصمم به فتح نقطهٔ مرکزی قطب شدند.
فصل دوم از ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۲ > سفر قطب جنوب > سدها و کوه‌ها

با وجود اشتیاق بسیار زیاد گروه برای شروع دوباره، آمونسن تا اواسط اکتبر و پیدا شدن اولین نشانه‌هایی از بهار منتظر ماند. در ۱۵ اکتبر، هرچند آمونسن آمادهٔ عزیمت بود اما به دلیل شرایط جوی نامساعد، نتوانست اقدام به حرکت نماید و چند روز منتظر ماند. در ۱۹ اکتبر سال ۱۹۱۱ بود که این ۵ مرد، به همراه ۴ سورتمه و ۵۲ سگ، سفر خود را آغاز کردند. شرایط جوی، به سرعت نامساعد می‌گردید و گروه مکتشف در حالی که در مه سنگینی گرفتار شده بود، در شکاف‌های عمیقی که گروه بارانداز یوهانسن در پاییز گذشته کشف کرده بود، سرگردان شد. ویستینگ بعدها یادآور شد که چگونه سورتمه‌اش در حالی که آمونسن هم بر روی آن قرار داشت، هنگامی که یک پُل یخی در زیر آن شکسته شد، تقریباً تا مرز ناپدید شدن — در یکی از آن شکاف‌های عمیق — پیش رفتند.
با وجود این رویداد ناگوار، مکتشفین قطبی روزانه در حدود ۱۵ مایل دریایی (۲۸ کیلومتر) را تحت پوشش و اکتشاف داشتند و در ۵ نوامبر بود که به انبارِ تدارکاتی واقع در ۸۲ درجهٔ جنوبی رسیدند. آنها مسیر خود را با ردیفی از ستون‌های نشانگر — ساخته‌شده از بلوک‌های برفی سخت — مشخص کرده بودند. این ستون‌ها به فاصلهٔ هر ۳ مایل در طول مسیر نصب گردیده بود. در ۱۷ نوامبر، گروه مکتشف به لبهٔ حائل و چشم‌انداز کوهستان سراسری جنوبگان رسیدند. برخلاف اسکات که دنباله‌رو خط‌سیر شکلتون از طریق یخچال طبیعی بیردمور بود، آمونسن به تکاپوی یافتن خط‌سیر خودش در میان کوه‌ها بود. پس از چند روز کاوشگری دامنه‌ها و بالا رفتن تا ارتفاع ۱٬۵۰۰ فوت (۴۶۰ متر)، گروه موفق به یافتن مسیری مشخص شدند؛ یک یخچال طبیعی شیب‌دار به طول ۳۰ مایل دریایی (۵۶ کیلومتر) که کمک به پیشروی به سمت فلات می‌نمود. آمونسن این مکان را به پاس قدردانی از یکی از حامیان مالی خودش، یخچال طبیعی اکسل هایبرگ نام‌گذاری نمود. این صعود سخت‌تر از آن چیزی بود که پیش‌بینی کرده بودند؛ برخی مواقع ناچار بودند که از مسیرهای انحرافی ناخواستهٔ همراه با برف‌های نرم عبور نمایند. پس از ۳ روز کوهنوردی دشوار، مکتشفین موفق شدند به مرتفع‌ترین نقطهٔ یخچال طبیعی برسند. آمونسن تحسین‌کنندهٔ کار سگ‌ها بود و اندیشهٔ آن‌هایی را که معتقد بودند سگ‌ها در چنین شرایطی کارایی لازم را ندارند، به سخره می‌گرفت. در ۲۱ نوامبر، گروه ۱۷ مایل را طی نموده و تا ارتفاع ۵٬۰۰۰ فوت (۱٬۵۰۰ متر) صعود کرده بود.
فصل دوم از ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۲ > سفر قطب جنوب > بازگشت به فرامهیم

در ۱۸ دسامبر بود که گروه مکتشف، سفر بازگشت به سمت فرامهیم را آغاز کرد. آمونسن مصمم بود تا قبل از اسکات، به دنیای متمدن بازگردد و اولین نفری باشد که حامل خبرهایی مهم در این زمینه است. با همهٔ این احوال، او فاصلهٔ پیمایش‌های روزانهٔ خود را به‌منظور حفظ توان سگ‌ها و مردان گروه، تا ۱۵ مایل دریایی (۲۸ کیلومتر) محدود نمود. در طول ۲۴ ساعت شبانه‌روز، گروه به گونه‌ای حرکت می‌کرد که خورشید قطبی را دقیقاً پشت سر خود داشته باشد و این عمل به جهت پیشگیری از برف‌کوری ضروری می‌نمود. به کمک انبارهای تدارکاتیِ ساخته‌شده در سفر آمادگاه پیشین، توانستند که به منطقهٔ نام‌نهاده‌شده به‌عنوان راستهٔ قصابان برسند و از آن نقطه، سفر سراشیبی آن‌ها به سمت تیغه‌های برفی آغاز گردید. مردان گروه به‌دلیل فراهم شدن شرایط مناسب، مسیر را به حالت اسکی کردن بر روی برف‌ها طی نمودند اما برای هدایت‌کنندگان سورتمه‌ها از جمله هانسن و ویستینگ، شرایط کمی سخت‌تر بود. سورتمه‌های این دو نفر، فرمان‌پذیری مناسبی نداشتند و زمانی که موانع و خطراتی بروز می‌نمود، مجبور به استفاده از ترمزهای سورتمه می‌شدند.
در ۷ ژانویه، توانستند به اولین انبار تدارکاتیِ واقع در منطقهٔ تیغه‌ها برسند. آمونسن، احساس می‌کرد که سفر گروه به‌دلیل پیمایش روزانه و منظم ۱۵ مایل دریایی (۲۸ کیلومتر) می‌تواند توقف‌های ۶ ساعته داشته و پس از آن مجدداً از سر گرفته شود. طبق این شیوه، آن‌ها روزانه در حدود ۳۰ مایل دریایی (۵۶ کیلومتر) را تحت پیمایش قرار می‌دادند. سرانجام، در ۲۵ ژانویه و در ساعت ۴ صبح، توانستند به فرامهیم برسند. سفر آغازین در ماه اکتبر، با ۵۲ سگ شروع شده بود؛ در حالی که تنها ۱۱ سگ — که ۲ سورتمه را می‌کشیدند — توانستند بازگردند. مسافرت به نقطهٔ مرکز قطبی و بازگشت از آنجا ۹۹ روز به طول انجامید که ۱۰ روز کمتر از زمان پیش‌بینی‌شده بود و در این مدت زمان، در حدود ۱٬۸۶۰ مایل دریایی (۳٬۴۴۰ کیلومتر) پیمایش شده بود.
فصل دوم از ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۲ > سفر قطب جنوب > خبررسانی به جهان

پس از بازگشت به فرامهیم بود که آمونسن متوجه شد دلیلی برای تأخیر در عدم برچیدن گروه و اقامتگاه وجود ندارد. شام وداع در کلبه صرف شد و سگ‌های باقی‌مانده و سایر محموله‌های همراه را به عرشهٔ کشتی فِرام منتقل کردند و کشتی در ۳۰ ژانویهٔ ۱۹۱۲، خلیج نهنگ‌ها را به مقصد هوبارت در تاسمانی ترک کرد. این سفر، ۵ هفته به طول انجامید و آمونسن به تنظیم متن تلگراف‌ها پرداخت و نخستین گزارش را برای مطبوعات ارائه نمود. کشتی فِرام در ۷ مارس به هوبارت رسید. آمونسن به فوریت اطلاع کسب کرد که هیچ خبری [دست‌کم تا آن لحظه] از اسکات و گروهش نیست. او در رابطه با موفقیت این سفر، تلگرام‌هایی را برای برادرش لئون، نانسن و پادشاه هاکون ارسال نمود که به‌طور خلاصه و تلویحی در آن‌ها، توضیحاتی ارائه شده بود. یک روز بعد، نخستین گزارش کامل از ماجرای این سفر را به روزنامهٔ دیلی کرونیکل لندن ارائه داد که پیش‌تر، حقوق انحصاری آن را به این مؤسسه فروخته بود. فِرام دو هفته در هوبارت توقف داشت و در طول این مدت، به گروه داگلاس ماوسون و کشتی اس‌وای اورورا پیوست که در قالب گروه اکتشافی جنوبگان استرالیا فعال بود. آمونسن، ۱۱ سگ از مجموع سگ‌هایی را که در بازگشت از قطب زنده مانده بودند، به عنوان پیشکش و هدیه به آن‌ها تقدیم کرد.
فصل دوم از ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۲ > سایر دستاوردهای هیئت اعزامی > گروه مکتشف شرقی

در ۸ نوامبر ۱۹۱۱، پرسترود، سوبرود و یوهانسن به سرزمین ادوارد هفتم رفتند. جستجوها برای یافتن نقطه‌ای که یخ‌های صخره‌ای و سخت یخ‌تاق، تبدیل به زمینِ صرفاً مسطح یخی گردد، دشوار بود. در یکم دسامبر، برای نخستین مرتبه چشم‌اندازی را مشاهده کردند که بدون شک، نوناتاک — برهوتی خشک و خشن — بود که توسط اسکات، در طی سفر اکتشافی دیسکاوری سال ۱۹۰۲ ثبت شده بود. پس از رسیدن به این منطقه، نمونه‌های زمین‌شناسی و همچنین نمونه‌هایی از خزه‌ها را برای تحقیقات علمی جمع‌آوری و تا پیش از بازگشت به فرامهیم در ۱۶ سپتامبر، اطراف آن را هم مختصراً کاوش کردند. آنها اولین گروه از مردانی بودند که توانسته بودند قدم به سرزمین پادشاه ادوارد هفتم بگذارند.
فصل دوم از ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۲ > سایر دستاوردهای هیئت اعزامی > کشتی فرام و کاینان مارو

پس از خروج از خلیج نهنگ‌ها به تاریخ ۱۵ فوریه ۱۹۱۱، کشتی فِرام در ۱۷ آوریل، به بوئنوس آیرس رسید. در آنجا، نیلسن متوجه شد که بودجهٔ گروه مکتشف به اتمام رسیده است؛ مبلغی که برای نیازهای کشتی کنار گذاشته شده بود، ظاهراً محقق نشده بود. خوشبختانه، «دون پدرو کریستوفرسون» — دوست آمونسن — برای تحقق وعده‌هایی که پیش‌تر در راستای تأمین سوخت و منابع مورد نیاز ارائه کرده بود، آماده بود. فِرام پس از آن، در ماه ژوئن برای یک سفر دریایی اقیانوس‌شناسی میان آمریکای جنوبی و آفریقا — که برای حدود ۳ ماه آینده، کشتی و گروه مردانش را مشغول نگاه می‌داشت — حرکت کرد. سپس، کشتی در ماه سپتامبر، برای آخرین تعمیرات ضروری و تجهیز مجدد، به بوئنوس آیرس بازگشت تا برای برافراشتن بادبان و حرکت به سمت جنوب آماده باشد. بادهای شدید و دریای متلاطم، باعث طولانی شدن سفر گردید؛ هرچند، کشتی در ۹ ژانویهٔ سال ۱۹۱۲ سرانجام به خلیج نهنگ‌ها و فرامهیم رسید. در ۱۷ ژانویه، ظهور کشتی دیگری در افق، باعث غافلگیری مردان فرامهیم شد. کشتی موصوف، کاینان مارو — از گروه اکتشافی جنوبگان ژاپنی — به رهبری نوبو شیراسه بود. برقراری ارتباط میان دو گروه مکتشف به دلیل محذورات و مشکلات زبانی، محدود بود؛ اگرچه، نروژی‌ها دریافتند که ژاپنی‌ها به سمت سرزمین پادشاه ادوارد هفتم می‌روند. کاینان مارو، روز بعد عزیمت کرد و در ۲۶ ژانویه توانست که در سرزمین موصوف، گروه مردانش را مستقر کند. پهلوگیری و استقرار کاینان مارو در آنجا، به عنوان نخستین پهلوگیری موفق در این ساحل از دریا قلمداد می‌گردد و همهٔ تلاش‌های پیش از آن از جانب گروه‌ها و کشتی‌هایی همچون آرآراس دیسکاوری (در سال ۱۹۰۲)، نمرود (در سال ۱۹۰۸) و ترا نووا (در سال ۱۹۱۱)، منتج به شکست شده بودند.
پیامدها > واکنش‌های معاصر

در هوبارت، آمونسن تلگراف‌های تبریک بسیاری دریافت داشت که از میان آنها، تلگراف‌های تئودور روزولت، رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده و همچنین جرج پنجم، پادشاه وقت بریتانیا، قابل توجه است. پادشاه از اینکه اولین بندر آمونسن در بازگشت از این سفر ماجرایی، در خاک امپراتوری بریتانیا بوده است، ابراز خرسندی کرد. در نروژ — که تنها ۶ سال پیش، از استیلای ۵۰۰ سالهٔ دانمارک و سوئد رهایی یافته و اکنون کشور مستقلی شده بود — این خبر، تیتر سرصفحه‌های بزرگ شد و پرچم ملی در سراسر کشور به اهتزاز درآمد. همهٔ اعضای گروه شرکت‌کننده در این سفر اکتشافی، مدال قطب جنوب نروژ را دریافت نمودند که توسط پادشاه هاکون دوم به مناسبت بزرگداشت این سفر تحقیقی، رسمیت یافته بود. با همهٔ این احوال، رولند هانتفورد، محقق و زندگی‌نامه‌نویس آمونسن؛ به «چندان گرم نبودنِ» این تشویق‌ها و خوش‌آمدها اشاره می‌کند و دلیل آن را اندک ناراحتیِ باقی‌مانده از شیوه‌ها و راهکارهای آمونسن برای این سفر برمی‌شمارد. یکی از روزنامه‌های نروژی از اینکه آمونسن مسیر جدیدی یافته بود و دنباله‌روی مسیر اسکات از دریاراه مک‌موردو نبوده است، ابراز خوشنودی نموده بود.
در بریتانیا، واکنش مطبوعات به پیروزی آمونسن، هرچند محدود اما به‌طور کلی مثبت بود. جدا از گزارش‌های مشتاقانهٔ دیلی کرونیکل و اخبار مصور لندن — که هرکدام سهم مالی در موفقیت آمونسن داشتند — منچستر گاردین خاطرنشان کرد که شجاعت و ارادهٔ نروژی‌ها، جای هیچ‌گونه سرزنشی باقی نگذاشته است. یانگ انگلاند، با سرواژهٔ «اسکاندیناوی شجاع» ضمن تقدیر از این افتخار، هرگونه کینه‌جویی نسبت به آن را نکوهش کرد و داستان‌نامهٔ مصور نوجوانان کاغذ بچه‌ها پیشنهاد داد که هر پسر بریتانیایی، می‌بایست شرح گزارش سفر اکتشافی آمونسن را بخواند. خبرنگار تایمز، آمونسن را به دلیل کوتاهی در اطلاع‌رسانی به اسکات، تا زمانی که دیگر دیر شده و کار از کار گذشته بود، به باد سرزنش گرفت و نوشت: «تمام اینها غیرضروری است؛ چرا که هیچ‌کس، بیش از کاپیتان اسکات، از همکاری در کار پژوهش و اکتشاف قطب جنوب استقبال نمی‌کرد … با این حال، هر کس که کاپیتان آمونسن را می‌شناسد، می‌داند که نباید در صداقت او شک داشته باشد و وقتی او می‌گوید به قطب رسیده، باید بپذیریم.»
اعضای برجستهٔ انجمن سلطنتی جغرافیا احساسات خصمانه‌تری را دست‌کم، در محافل خصوصی ابراز داشتند. از دیدگاه آنها، شاهکار آمونسن، ماحصل حقه‌ای کثیف بود. کلمنتس مارکم اشاره کرد که ادعای آمونسن ممکن است تقلبی باشد و اظهار داشت: «ما باید تا بازگشت ترا نووا در انتظار حقیقت بمانیم.» چندی بعد، در سال ۱۹۱۲، هنگامی که آمونسن انجمن سلطنتی جغرافیا را مورد خطاب قرار داد، از اینکه می‌دید که لرد کرزن، رئیس وقت انجمن با شوخی، خواستار «سه هورا برای سگ‌ها شد» احساس نارضایتی کرد. شکلتون در این تحقیرها برای پیروزی آمونسن مشارکت نکرد و او را «احتمالاً بزرگ‌ترین کاشف قطبی معاصر» نامید. کاتلین اسکات، همسر رابرت فالکون اسکات و رهبر گروه ترا نووا، تا پیش از شنیدن خبر مرگ شوهرش، اذعان داشته بود که «سفر آمونسن یک شاهکار بسیار خوب بود … و با وجود خشم و رنجش شخصی اما باید آن را تحسین نمود.»
پیامدها > مصائب اسکات

آمونسن در صدد ترک هوبارت بود تا بتواند یک تور سخنرانی در استرالیا و نیوزیلند انجام دهد. وی سپس به بوئنوس آیرس رفته و در آنجا تقریر گزارش سفرش را به پایان رساند. در بازگشت به نروژ، بر انتشار کتاب نظارت داشت و سپس، پیش از شروع یک تور سخنرانی طولانی در ایالات متحده، از بریتانیا دیدن کرد. در فوریه ۱۹۱۳، هنگامی که در مدیسن، ویسکانسین حضور داشت، به او خبر رسید که اسکات و ۴ همراهش در ۱۷ ژانویه ۱۹۱۲ به قطب جنوب رسیده‌اند اما همگی تا ۲۹ مارس، در طول سفر بازگشت، جان خود را از دست داده‌اند. اجساد اسکات، ویلسون و باورز در نوامبر ۱۹۱۲ پس از پایان زمستان قطب جنوب کشف شد. آمونسن در واکنش اولیه خود این خبر را «به‌شدت تکان‌دهنده» نامید. بعدها و در ادای احترامی رسمی‌تر او اظهار داشت: «کاپیتان اسکات، فرابُردی (رکورد) از خودش برای صداقت، بی‌ریایی، شجاعت و برای هر چیزی که انسان را می‌سازد، به جا گذاشت.»
بر طبق اظهارات هانتفورد، پیامد خبر مرگ اسکات چیزی نبود جز آنکه: «آمونسنِ پیروز را تحت‌الشعاع اسکات شهید قرار داد.» در انگلستان مرثیه‌ای به سرعت شکل گرفت حاکی از آنکه اسکات، به عنوان فردی نجیب و شرافتمند رفتار کرده و بازی را منصفانه انجام داده است. اسکات شکست خورده بود؛ تنها به این دلیل که برخلاف وی، آمونسن فقط جویندهٔ شهرتی بود که در پشت آن، نیت واقعی خودش را مخفی داشته بود و به جای اتکا به سورتمه‌کِشی انسانی از سگ‌ها استفاده می‌کرد و همین سگ‌ها را چنانچه لازم بود، به منظور تهیه خوراک، سلاخی می‌کرد. از طرف دیگر، در اذهان بریتانیایی‌های روشنفکر آن زمان، آمونسن به‌عنوان یک حرفه‌ای قلمداد می‌گردید که از انجام هر کاری برای کسب موفقیت، فروگذاری نمی‌کرد. این داستان‌سرایی‌ها با انتشار مجلات اسکات و همچنین پیام وی که «خطاب به عموم» بود، شاخ و برگ بیشتری پیدا کرد. هانتفورد در این رابطه اشاره می‌کند: «کامیابی [اسکات] — در واقع — استعداد ادبی او بود. گویی که از چادری که در آن مدفون شده بود، دست دراز کرده و تقاص گرفته باشد.» با همهٔ این احوال، نام آمونسن — در میان کاشفان — همچنان مورد تکریم و احترام بود. اپسلی چری-گرارد، از دوستان و همقطاران اسکات، در گزارش خود از سفر اکتشافی گروه ترا نووا که چند سال بعد نوشته شد، دلیل اصلی موفقیت آمونسن را «ویژگی فوق برجستهٔ این مرد می‌داند و در ادامه می‌افزاید، شجاعت چشمگیر او [آمونسن]، انتخاب یک مسیر جدید، درست برخلاف همهٔ مسیرهای شناخته‌شدهٔ پیشین بود».
واژگان

↑  Magdalena
↑  the Northwest Passage
↑  little corner
↑  Kristian Prestrud
↑  David Crane
↑  volte-face
↑  motor sledges
↑  base camp
↑  Norwegian ash
↑  Peter "Don Pedro" Christophersen
↑  depot-laying
↑  adapted sledges
↑  Devil's Glacier
↑  unpleasantly hollow
↑  The Devil's Ballroom
↑  heroic bungler
↑  Stephanie Barczewski
یووا — که امروزه تبدیل به یک کشتی‌موزه شده است — اسلوپ کوچکی بود که آمونسن و خدمه‌اش معبر شمال غربی را به کمک آن، طی سه سال (از ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۶ میلادی) فتح کردند.
فریتیوف نانسن که با رانش به سمت قطب شمال در سال‌های ۱۸۹۳ تا ۹۶، الهام‌بخش و پایه‌گذار سفر آمونسن گردید
آمونسن به همراه پوشاک ویژه در برف‌ها
کشتی آر.وی بلژیکا — در حالی که در یخ‌ها، محبوس شده است (سال ۱۸۹۸) — آمونسن به‌واسطهٔ تجربیاتش از گیر افتادن در زمستانِ سخت و بروز افسردگی، برای پُر کردن اوقات فراغت مردانش، به خوبی برنامه‌ریزی کرده بود.
یک بخش ناشناخته از یخچال طبیعی اکسل هایبرگ که مسیر آمونسن به فلات جنوبگان بود
کلمنتس مارکم، جغرافیدان برجسته بریتانیایی و دبیر انجمن سلطنتی جغرافیا، منتقد عمدهٔ تغییر برنامهٔ آمونسن بود و تردیدهای خصوصی در مورد موفقیت او ابراز داشت.
سورتمه‌کِشی انسانی توسط گروه اسکات
یولیا ولاسوا

| یولیا ولاسوا | یولیا ولاسوا |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱ مهٔ ۱۹۶۷ یکاترینبورگ
ملیت: روسیه
یولیا ولاسوا (روسی: Юлия Ивановна Власова؛ زادهٔ ۱ مهٔ ۱۹۶۷) اسکیت‌باز سرعت اهل روسیه است.
پل کانلین

پل کانلین (انگلیسی: Paul Conlin؛ زادهٔ ۲۶ ژانویهٔ ۱۹۴۳) بازیکن هاکی روی یخ اهل کانادا بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
لارس گرینی

لارس گرینی (انگلیسی: Lars Grini؛ زادهٔ ۲۹ ژوئن ۱۹۴۴) اسکی‌باز پرش اهل نروژ و از برندگان مدال‌های بازی‌های المپیک زمستانی است.
جان موریس (ورزشکار)

جان موریس (انگلیسی: John Morris؛ زادهٔ ۱۶ دسامبر ۱۹۷۸) ورزشکار کرلینگ اهل کانادا است.
دمیترو وینورادتس

دمیترو وینورادتس (انگلیسی: Dmytro Vynohradets؛ زادهٔ ۲۵ مهٔ ۱۹۸۵) ورزشکار ورزش شنا اهل اوکراین است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲۵ مدال طلا، ۶ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده‌است.
قتل

قتل در خانه اثری از جاکوب شیکاندر، ۱۸۹۰
قَتل یا کُشتن یا کُشتار یا مُرداندَن گونه‌ای آدم‌کشی است که در آن کشتن انسان بدون حکم قانونی روی داده باشد. در حقوق کیفری در اصل قتل به سه دستهٔ عمد و شبه‌عمد و غیرعمد تقسیم میشود. قتل می‌تواند انگیزه‌های مختلفی داشته باشد؛ از جمله قتل بر پایه احساس‌هایی مانند خشم، حسادت، انتقام، قتل ناموسی، قتل ایدئولوژیک، اختلاف نظر در تقسیم غنائم و … . جرم قتل بیش از سایر جرم‌ها سروصدا دارد و خبر آن بیشتر وقت‌ها منتشر می‌شود.
پیشینه

پیشینه قتل بسیار طولانی است و از ابتدای اجتماع انسان‌ها وجود داشته است. برپایه کتاب‌های مقدس دین‌های ابراهیمی، اولین قتل مربوط به دو برادر هابیل و قابیل است. قتل هابیل یکی از پسرهای آدم و حوا، توسط برادرش قابیل اولین قتل نام برده در تنخ است.
در قانون

هم اکنون کشورهای مختلفی در جهان وجود دارند که هرکدام قانون‌های مختلفی برای کیفر مجرمی که قتل انجام داده وضع کرده‌اند.
در کشور ایران قتل به سه درجه تقسیم می‌شود:
مباشرت در قتل : فردی که به صورت مستقیم ، جدی و واقعی جان فرد دیگری را می گیرد. در واقع قتل ناشی از فعل اوست و به همین دلیل به عنوان مباشر قتل شناخته می شود به‌عنوان مثال شخصی که ضرباتی را به دیگری میزند .  مجازات مباشر قتل ( قاتل ) : قصاص
مشارکت در قتل : شخصی که در صحنه جرم حضور داشته و قاتل  دیگری را در قتل همراهی کرده است و خود او نیز جزو قاتلین محسوب می شود . اگر افرادی که منجر به قتل شده اند دو نفر یا بیشتر باشند و همه آن ها در وقوع قتل نقش مستقیم داشته اند ، به عنوان شریک قتل یا همان شریک جرم شناخته می شوند. و هر کدام به نوعی مباشر جرم هستند. در واقع قتل فرد باید ناشی از اقدام همه آن ها باشد به‌عنوان مثال اشخاصی که ضرباتی را به دیگری وارد میسازند .  مجازات شریک قتل ( هر یک از قاتلین ) : قصاص
معاونت در قتل : این فرد به صورت مستقیم باعث قتل فرد نشده است. در واقع در اقدامات اجرایی همانند وارد کردن ضربات چاقو ، شلیک کردن ، خفه کردن و مواردی از این قبیل دخالت نداشته است. اما اسباب لازم برای وقوع قتل را فراهم نموده است. به عنوان مثال چاقو را با هدف اینکه مباشر قتل ، دیگری را به قتل برساند به او داده است. یا با حرف ها و گفتار خود دیگری را ترغیب کند تا یک فرد را به قتل برساند. در برخی از موارد فردی ممکن است شخصاً مبادرت به قتل نکند. اما دیگری را در موقعیتی که قرار دهد که چاره ای جز قتل دیگری نداشته باشد. در این شرایط دستور دهنده به عنوان قاتل و فردی که تحت اجبار واقع شده است به عنوان معاون قتل شناخته می شود و به تحمل مجازات معاونت در قتل عمدی محکوم خواهد شد.  مجازات معاون قتل : ۳ تا ۱۵ سال حبس
امساک : امساک در فقه جزائی امامیه به معنای نگه داشتن و گرفتن مقتول است؛ به طوری که شخصِ «مُمسِک: نگه دارنده» مانع خروج مقتول از سلطه جانی شده و قاتل به سهولت بتواند وی را به قتل برساند.  به‌عنوان مثال دستهای او را نگه دارد تا توان دفاع و احتمال نجات از او سلب شود . مجازات ممسک : حبس ابد
دیده بانی : شخصی که نگاه و مراقبت کند تا کسی نیاید ، رویدادی رخ ندهد یا مانعی برای قتل پیش نیاید برای اینکه جنایت عملی شود .  مجازات دیده بان : بر چشمان دیده بان وسیله ای سرخ یا نظیر آن کشیده میشود تا کاملا کور شود .
مهدورالدم ؛ شخصی است که اگر کشته شود، خونش به هدر می‌رود. حال اگر قاتل شخصی را به قتل برساند که مهدورالدم باشد؛ قاتل قصاص نمی‌شود و دیه نمی‌پردازد و تنها مجبور به تحمل حبس تعزیری می‌شود. در قوانین این موضوع را نسبت به حاکم دانسته اند یعنی خون شخص مهدور الدم را نسبت به حاکم هدر دانسته اند و در صورتی که کسی دیگر چنین شخصی را به قتل برساند همانند قتل های عادی ، به قصاص محکوم میشود .
آمار

آمار ارتکاب جرم قتل توسط سازمان‌های مربوط ثبت می‌شود. کشورهای السالوادور و هندوراس بیشترین آمار ارتکاب قتل و کشورهای نروژ و سنگاپور کمترین آمار ارتکاب قتل را داشته‌اند. بیشتر کشورهایی که قانون‌هایی مانند بازپروری زندانی‌ها را در دستور کار خود قرار داده‌اند موفق شده‌اند تا زندانی‌ها را اصلاح کنند و به جامعه بازگردانند.
تاد لوشکو

| تاد لوشکو | تاد لوشکو | تاد لوشکو | تاد لوشکو |
| --- | --- | --- | --- |
زادهٔ:  ۷ فوریهٔ ۱۹۷۰ ‏(۵۵ سال) تورنتو
قد:  ۵ فوت ۱۱ اینچ (۱۸۰ سانتیمتر)
وزن:  ۲۰۰ پوند (۹۱ کیلوگرم؛ ۱۴ سنگ ۴ پوند)
پست:  Left Wing
ضربه:  Left
بازی برای:  فیلادلفیا فلایرز کلگری فلیمس Pittsburgh Penguins
تیم ملی:   کانادا
منتخب ان‌اچ‌ال:  240th overall، ۱۹۹۰ Washington Capitals
سوابق بازی:  ۱۹۹۰–۲۰۰۷
تاد لوشکو (انگلیسی: Todd Hlushko؛ زادهٔ ۷ فوریهٔ ۱۹۷۰) بازیکن هاکی روی یخ اهل کانادا بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به کلگری فلیمس و فیلادلفیا فلایرز اشاره کرد.
کریستوفر ترونکو سانچز

کریستوفر ترونکو سانچز (به انگلیسی: Cristopher Tronco Sánchez) (زادهٔ ۱۷ نوامبر ۱۹۸۵) شناگر اهل مکزیک است.