stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مرا یکبار فریب بده (مجموعه تلویزیونی)
بازیگران

*
میشل کیگان
در نقش مایا استرن
دینو فشر  در نقش کارگاه مارتی مک گرگور
ریچارد آرمیتاژ   در نقش جو بارکت
جوانا لاملی در نقش جودیت بارکت
عدیل اختر در نقش کارگاه سامی کیرس
امت جی. اسکنلن  در نقش شین تسیر همکار مایا
مارکوس گاروی در نقش ادی واکر شوهر خواهر مایا
دانیا گریور در نقش ابی واکر خواهرزاده مایا
ناتالی اندرسون در نقش کلیر واکر خواهر کشته شده مایا
دانیل برت در نقش دنیل واکر
آدل لئونس در نقش اوا فین
جو آرمسترانگ در نقش الکساندر دازمن دوست پسر قدیمی کلیر
آنتونی هاول   در نقش کریستوفر سوین
لوری کیناستون در نقش کوری رودزینسکی
هتی موراهان در نقش کارولین برکت
جیمز نورث کوت در نقش نیل برکت
جید آنوکا در نقش نیکول باتلر
کریج الز در نقش مربی فیل داوسون
ناتالیا کوسترزوا در نقش ایزابلا
قسمت ها

| شم>  | عنوان | کارگردان | نویسنده | تاریخ پخش اصلی  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | «قسمت ۱» | دیوید موور | دنی براکل‌هرست  | ۱ ژانویه ۲۰۲۴ (۲۰۲۴-01-۰۱) |
| 2 | «قسمت ۲» | دیوید موور | دنی براکل‌هرست | ۱ ژانویه ۲۰۲۴ (۲۰۲۴-01-۰۱) |
| 3 | «قسمت ۳» | دیوید موور | چارلتون کوبر | ۱ ژانویه ۲۰۲۴ (۲۰۲۴-01-۰۱) |
| 4 | «قسمت ۴» | نیمر راشد | یمی اویفوا | ۱ ژانویه ۲۰۲۴ (۲۰۲۴-01-۰۱) |
| 5 | «قسمت ۵» | نیمر راشد | نینا متیویر | ۱ ژانویه ۲۰۲۴ (۲۰۲۴-01-۰۱) |
| 6 | «قسمت ۶» | نیمر راشد | تام فیرلی | ۱ ژانویه ۲۰۲۴ (۲۰۲۴-01-۰۱) |
| 7 | «قسمت ۷» | دیوید موور | دنی براکل‌هرست | ۱ ژانویه ۲۰۲۴ (۲۰۲۴-01-۰۱) |
| 8 | «قسمت ۸» | دیوید موور | دنی براکل‌هرست | ۱ ژانویه ۲۰۲۴ (۲۰۲۴-01-۰۱) |
تولید > توسعه

این سریال برخلاف فضای آمریکایی رمان، در بریتانیا می گذرد. کوبن که رمان اصلی را نوشت، تهیه کننده اجرایی سریال بود. این یکی از چندین اقتباس از آثار کوبن توسط نتفلیکس است.  دنی بروکلهرست نویسنده و تهیه کننده اجرایی بود و نیکولا شیندلر و ریچارد فی تهیه کنندگان اجرایی از طریق آی‌تی‌وی استودیو  بودند. کارگردانی این قسمت بر عهده دیوید مور و نیمر راشد بوده است.
تولید > فیلمبرداری

فیلمبرداری در منچستر ، انگلستان، در فوریه ۲۰۲۳،  و مکان های دیگر در شمال غربی ،  با فیلمبرداری اضافی در اسپانیا آغاز شد. تولید در آگوست ۲۰۲۳ به پایان رسید.
پخش

این سریال از ۱ ژانویه ۲۰۲۴ در سراسر جهان در نتفلیکس در دسترس است  هشت قسمت منتشر شد.
مراجع

↑  "David Buckley & Luke Richards Scoring Netflix's 'Fool Me Once'". filmmusicreporter.com. Film Music Reporter. 12 December 2023. Retrieved 12 December 2023.
↑  "Top 10 Most Popular TV Shows on Netflix of All Time". www.netflix.com. Retrieved 2024-02-08.
↑  Craig, David (20 February 2023). "Michelle Keegan leads Netflix's Harlan Coben adaptation Fool Me Once😜". radiotimes.com. Radio Times. Retrieved 21 February 2023.
↑  "Shows A-Z – Fool Me Once on Netflix". thefutoncritic.com. The Futon Critic. Retrieved 20 December 2023.
↑  Oganesyan, Natalie (20 February 2023). "Netflix Adapting Harlan Coben's 'Fool Me Once' With Star Michelle Keegan". thewrap.com. The Wrap. Retrieved 21 February 2023.
↑  Klawans, Justin (20 February 2023). "'Fool Me Once' Adaptation in the Works With Richard Armitage & Michelle Keegan to Star". collider.com. Collider. Retrieved 21 February 2023.
↑  Lewis, George (20 February 2023). "Our Girl's Michelle Keegan announced for new Netflix thriller series". digitalspy.com. Digital Spy. Retrieved 21 February 2023.
↑  Yossman, K. J. (21 February 2023). "Richard Armitage, Michelle Keegan, Joanna Lumley Lead Cast of New Netflix Series 'Fool Me Once'". variety.com. Variety. Retrieved 21 February 2023.
↑  Rajput, Priyanca (1 August 2023). "Michelle Keegan thriller Fool Me Once wraps production in the UK". kftv.com. KFTV. Retrieved 5 January 2024.
↑  Nisbet, Megan (20 February 2023). "Michelle Keegan says 'finally the secret's out' as she makes career announcement". walesonline.co.uk. Wales Online. Retrieved 21 February 2023.
پیوند های بیرونی

مرا یکبار فریب بده در بانک اطلاعات اینترنتی فیلم‌ها (IMDb)
ب‌ام‌و سری ۵ (ای۳۴)

Motor vehicle
| ب‌ام‌و سری ۵ مدل(ای۳۴) | ب‌ام‌و سری ۵ مدل(ای۳۴) |
| --- | --- |
دید کلی: دید کلی
شرکت: ب ام و
تولید: 1987–1996
مونتاژ: Germany: دینگولفینگ South Africa: Rosslyn
طراح: Claus Luthe; Ercole Spada; J Mays (1982, 1985)
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
کلاس: خودروی شرکتی
شکل بدنه: 4-door سدان 5-door استیشن واگن
طرح‌بندی: خودروی موتور جلو-محور عقب (most models) خودروهای موتور جلو-چهار چرخ متحرک (525iX only)
خودروهای وابسته: ب‌ام‌و ام۵ ب‌ام‌و سری ۷ (ای۳۲)
پیشرانه: پیشرانه
موتور: Petrol: 1.8 L M40 I4 1.8 L M43 I4 2.0-2.5 L M20 I6 2.0-2.5 L M50 I6 3.0-3.4 L M30 I6 3.5-3.8 L S38 I6 3.0-4.0 L M60 V8 Diesel: 2.4 L M21 turbo I6 2.5 L M51 turbo I6
ابعاد: ابعاد
فاصله بین محورها: ۲٬۷۶۱ میلیمتر (۱۰۸٫۷ اینچ)
درازا: ۴٬۷۲۰ میلیمتر (۱۸۵٫۸ اینچ)
پهنا: ۱٬۷۵۱ میلیمتر (۶۸٫۹ اینچ)
بلندی: sedan: ۱٬۴۱۲ میلیمتر (۵۵٫۶ اینچ) Touring: ۱٬۴۱۷ میلیمتر (۵۵٫۸ اینچ)
وزن خالص: 518i sedan: ۱٬۴۴۵ کیلوگرم (۳٬۱۸۶ پوند) 540i Touring: ۱٬۷۶۵ کیلوگرم (۳٬۸۹۱ پوند)
گاه‌شمار: گاه‌شمار
پیشین: ب‌ام‌و سری ۵ (ای۲۸)
پسین: BMW E39
ب‌ام‌و سری ۵ (ای۳۴) (BMW ۵ Series (E۳۴)) یک سری خودرو است که در سال‌های ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۶ ۱،۳۳۳،۴۱۲دستگاه تولید شده‌است. طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور عقب بوده طول آن در حالت طبیعی ۴٬۷۱۹ میلیمتر (۱۸۵٫۸ اینچ)، عرض آن در حالت طبیعی ۱٬۷۵۰ میلیمتر (۶۸٫۹ اینچ) و ارتفاع آن در حالت طبیعی ۱٬۴۱۲ میلیمتر (۵۵٫۶ اینچ) است.
آشور (شهر)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
Aššur ܐܫܘܪ آشور: Aššur ܐܫܘܪ آشور
نیروهای ارتش ایالات متحده آمریکا در کنار ویرانه‌های شهر آشور _ ۲۰۰۸. م: نیروهای ارتش ایالات متحده آمریکا در کنار ویرانه‌های شهر آشور _ ۲۰۰۸. م
موقعیت در خاور نزدیکنمایش نقشه خاور نزدیکآشور (شهر) (عراق)نمایش نقشه عراق: موقعیت در خاور نزدیکنمایش نقشه خاور نزدیکآشور (شهر) (عراق)نمایش نقشه عراق
موقعیت: استان صلاح‌الدین، عراق
منطقه: میان‌رودان
مختصات: ۳۵°۲۷′۲۴″ شمالی ۴۳°۱۵′۴۵″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۴۵۶۶۷°شمالی ۴۳٫۲۶۲۵۰°شرقی﻿ / 35.45667; 43.26250
نوع: تأیید شده
محدوده: ۳٫۶ کیلومتر مربع (۱٫۴ مایل مربع)
تاریخ: تاریخ
ساخته‌شده: حدود ۲۵۰۰ پیش از میلاد
رهاشده: قرن ۱۴ میلادی
دوره‌ها: عصر برنز
اطلاعات بیشتر: اطلاعات بیشتر
دسترسی عمومی: بسته شده (به علت جنگ و درگیری)
 سایت میراث جهانی یونسکو:  سایت میراث جهانی یونسکو
نام رسمی: آشور (قلاة الشرقاط)
گونه: فرهنگی
معیار: iii, iv
تاریخ ثبت: جلسه بیست و هفتم کمیته میراث جهانی یونسکو، ۲۰۰۳
شماره ثبت: 1130
منطقه: فهرست میراث جهانی یونسکو در کشورهای عربی
فهرست میراث جهانی در معرض خطر: از ۲۰۰۳-تا کنون
 :  
 :  
آشور (‎/ˈæsʊər/‎;سومری: 𒀭𒊹𒆠 AN. ŠAR2KI, خط میخی آشوری:  Aš-šurKI, "شهر خدا آشور"; سریانی: ܐܫܘܪ Āšūr; خط میخی فارسی باستان 𐎠𐎰𐎢𐎼 Aθur, (به انگلیسی: Aššur): Āšūr; عبری: אַשּׁוּר‎: Aššûr, (به فارسی: آشور)، (به عربی: اشور)، همچنین به عنوان «عاشور» و «قلات شرقاط» نیز شناخته می‌شود، پایتخت دوره آشوری کهن (۲۰۲۵–۱۷۵۰ پ. م)، امپراتوری آشور میانه (۱۳۶۵–۱۰۶۵ پ. م) بود، و برای مدتی کوتاه نیز پایتخت امپراتوری آشوری نو (۹۱۱–۶۰۸ پ. م) بود. بقایای شهر در ساحل غربی رود دجله، در شمال محل تلاقی رود دجله با شاخه آن، زاب کوچک، به‌طور دقیق‌تر در منطقه الشرقاط از استان صلاح‌الدین کشور عراق کنونی قرار دارد.
سابقه ساخت شهر حدود ۴۰۰۰ سال و سابقه سکونت در آن از ۲۶۰۰ سال پ. م می‌باشد. تا اواسط قرن ۱۴ میلادی، هنگامی که نیروهای تیمور جمعیت آن را قتل‌عام کردند، بوده‌است. این شهر یک سایت از میراث جهانی سازمان یونسکو است، که در سال ۲۰۰۳. م پس از جنگی که تحت هدایت ایالات متحده آمریکا - و به دنبال حمله ۲۰۰۳ به عراق به راه افتاد و همچنین یک سد انتقالی که باعث آبگرفتگی برخی از مناطق می‌شود به لیست مکانهای در معرض خطر آن سازمان اضافه شد. شهر آشور در ۶۵ کیلومتری در جنوب سایت باستانی کالح و ۱۰۰ کیلومتری جنوب نینوا قرار دارد.
پیشینه اکتشافات

کاوش در سایت آشور در سال ۱۸۹۸ توسط باستانشناسان آلمانی آغاز شد. حفاریها در سال ۱۹۰۰ توسط فردریش دلیتس آغاز شد و در سال ۱۹۰۳–۱۹۱۳ توسط تیمی از Deutsche Orient-Gesellschaft ابتدا به رهبری رابرت کولدوی و بعداً والتر آندره ادامه یافت. در این حفاری‌ها بیش از ۱۶۰۰۰ لوح سفالی با متن میخی کشف شد. بسیاری از اشیاء یافته شده به موزه پرگامون در برلین راه یافتند.
آخرین اکتشاف در شهر آشور توسط B. Hrouda برای دانشگاه لودویگ ماکسیلیان مونیخ و وزارت فرهنگ باواریا و در سال ۱۹۹۰ انجام شد. در همان دوره، در ۱۹۸۸ و ۱۹۸۹، سایت توسط R. Dittmann به نمایندگی از Deutsche Forschungsgemeinschaft کار می‌کرد.
ریشه نام

آشور (Aššur) نام شهر و همچنین سرزمینی است که توسط این شهر اداره می‌شد و آشور خدای متولی آن است که بومیان نام خود را از آن گرفته‌اند. سرزمین آشور امروزه شمال عراق، شمال‌شرق سوریه و جنوب‌شرق ترکیه را در بر می‌گیرد. امروزه آشوریان در سراسر خاورمیانه، به ویژه در عراق، ایران، سوریه، ترکیه و دیاسپورا (جوامع دور از وطن) در جهان غرب یافت می‌شوند. Assur همچنین منشأ نام‌های سوریه (Syria) و اصطلاحات مسیحیان سریانی است، اینها در اصل مشتقات هند و اروپایی آشور بوده‌اند و برای قرن‌های متمادی فقط در آشور اعمال می‌شده و آشوریان (نگاه کنید به ریشه‌شناسی سوریه) قبل از اینکه توسط امپراتوری سلوکی در قرن ۳ قبل از میلاد به شام و ساکنان آن اعمال شود.
اوایل عصر برنز

باستان‌شناسی نشان می‌دهد که مکان این شهر در اواسط هزاره سوم پیش از میلاد توسط انسان مسکونی شده‌است. این دوره سومری قبل از ظهور آشور در قرن ۲۵ تا ۲۱ پیش از میلاد بود. قدیمی‌ترین بقایای شهر در پایه‌های معبد ایشتار و همچنین در کاخ قدیمی کشف شد. در دوره بعدی، پادشاهان اکدی این شهر را اداره می‌کردند. در طی سلسله سوم اور، این شهر توسط والیان آشوری تابع سومریها اداره می‌شد.
دوره آشوری کهن (قدیم) و آشور میانه

مقاله‌های اصلی: دوره آشوری کهن و امپراتوری آشور میانه
در زمان سلسله سوم اور، در اواخر قرن بیست و یکم پیش از میلاد مطابق با گاهشماری میانه و اواسط قرن بیستم پیش از میلاد، در پی حملات فزاینده توسط گوتیان و آموری‌ها، پادشاهان بومی آشوری‌تبار آکدی‌زبان اکنون آزاد بودند در حالی که سومر زیر یوغ آموری‌ها قرار گرفت. پادشاه آشور اوشپیا که در حدود قرن بیست و یکم پیش از میلاد سلطنت کرد، به دلیل اختصاص اولین معبد به خدای آشور در شهر خود شناخته می‌شود، گرچه نام این پادشاه از کتیبه یکی از شاهان بعدی آشور به نام شلمنسر یکم در قرن سیزدهم پ. م به دست آمده‌است. قدمت مکان این معبد به زمان اسکان اولیه، زمانی است که مردم آشور، ملت خود را تحت حمایت خدای شهر یعنی آشور تأسیس کردند، برمیگردد. اندکی پس از حدود دوهزار سال پیش از میلاد، پوزور-آشور یکم سلسله جدیدی را بنیان نهاد، او و جانشینانش مانند ایلو-شوما، اریشوم یکم و سارگون یکم کتیبه‌هایی در مورد ساختمان معابد آشور، ادد و ایشتار در شهر به جای گذاشتند. سعادت و استقلال، اولین استحکامات قابل توجه در این دوره را ایجاد کرد. هرچه منطقه از صلح و ثبات نسبی برخوردار بود، تجارت بین میانرودان و آناتولی افزایش می‌یافت و شهر آشور از موقعیت استراتژیک آن بسیار بهره‌مند می‌شد. بازرگانان کالاهای خود را از طریق کاروان به آناتولی می‌فرستادند و در وهله اول در مستعمرات آشور در آناتولی تجارت می‌کردند، عمده کالاها در Karum Kanesh (Kültepe) بود.
با به حکومت رسیدن شمشی-ادد یکم (۱۸۱۸–۱۷۸۱ پیش از میلاد) در آشور، او قدرت و نفوذ شهر را در آن سوی دره رود دجله گسترش داد و آنچه را اولین امپراتوری آشور می‌دانند، ایجاد کرد. در این زمان، کاخ سلطنتی بزرگی ساخته شد و معبد آشور با زیگورات گسترش و بزرگ شد. با این حال، این دوران هنگامی که حمورابی، پادشاه اموری بابل، پس از مرگ ایشمن-داگان یکم شهر را تسخیر کرد و این شهر را به امپراتوری کوتاه‌مدت خود اضافه نمود، پایان یافت. در حالی که سه پادشاه بعدی آشوری به عنوان پادشاهان تحت سلطه بودند. چندی نگذشته بود که پادشاه بومی آداسی حدود ۱۷۵۶ سال پیش از میلاد، بابلیان را از شهر و سرزمین آشور به‌طور کلی اخراج کرد، اگر چه از جانشینان وی اطلاعات کمی در دست است. شواهد مربوط به فعالیت‌های بیشتر ساختمانی از چند قرن بعد، در زمان پادشاهی یک پادشاه بومی به نام پوزور-آشور سوم، هنگامی که شهر دوباره مورد استفاده قرار گرفت و مناطق جنوبی در دفاع از شهر اصلی قرار گرفت، شناخته شده‌است. معابد خدای ماه سین (نانا-سین) و خدای خورشید شمش از قرن پانزدهم پیش از میلاد ساخته شده و وقف شده‌اند. در اواخر قرن پانزدهم پیش از میلاد این شهر متعاقباً تحت سلطه پادشاه میتانی، شوشتاتار قرار گرفت و درهای طلا و نقره معبد را به عنوان غنایم به پایتخت خود، واشیوکامی برد.
آشور-اوبالیت یکم از جد خود آداسی تقلید کرد و امپراتوری میتانی را در سال ۱۳۶۵ پیش از میلاد سرنگون کرد. آشوریان با در اختیار گرفتن بخش شرقی امپراتوری میتانی، و بعداً نیز با الحاق باقیمانده قلمروی میتانی، هیتی، بابل، آموری و هوریان از این پیروزی سود بردند. قلمرو قرن‌های بعدی شاهد بازسازی معابد و کاخ‌های قدیمی آشور بود و این شهر بار دیگر از سال ۱۳۶۵ پیش از میلاد تا ۱۰۷۶ پیش از میلاد به یک امپراتوری بزرگ تبدیل شد. توکولتی‌نینورتای یکم (۱۲۴۴–۱۲۰۸ پیش از میلاد) همچنین معبد جدیدی را برای الهه ایشتار ساخت. معبد آنو - ادد بعداً در زمان تیگلات-پیلسر یکم (۱۱۱۵–۱۰۷۵ پیش از میلاد) تأسیس شد. محوطه دیواری شهر در دوره آشور میانه مقداری ۲ هکتار را تشکیل می‌داد.
امپراتوری آشوری نو

همچنین ببینید: امپراتوری آشوری نو
در امپراتوری آشوری نو (۹۱۲–۶۰۵ پیش از میلاد)، پایتخت به سایر شهرهای آشور منتقل شد. آشور-ناصیر-پال دوم (۸۸۴–۸۵۹ پیش از میلاد) پس از یک سری تهاجمات موفق، پایتخت را از شهر آشور به کالح (نیمرود) منتقل کرد و بزرگ‌ترین آثار هنری را در شکل مجسمه‌های عظیم لاماسو و تصاویر برجسته دربار سلطنتی و همچنین نبردها به وجود آورد. با سلطنت سارگون دوم (۷۲۲–۷۰۵ پیش از میلاد)، یک پایتخت جدید شروع به ظهور کرد. دور شاروکین (قلعه سارگون) در مقیاسی تنظیم شد تا از مقیاس آشور-ناصیر-پال دوم پیشی بگیرد. با این حال، او در جنگ کشته شد و پسر و جانشین او سناخریب (۷۰۵–۶۸۲ پیش از میلاد) شهر را رها کرده و تصمیم گرفت که نینوا را گسترش دهد و به عنوان پایتخت سلطنتی انتخاب کند. با این حال، شهر آشور به دلیل داشتن معبد خدای ملی آشور، همچنان به عنوان مرکز مذهبی امپراتوری باقی ماند و همچنان به عنوان نهاد مقدس امپراتوری مورد احترام قرار گرفت. در زمان سناخریب (۷۰۵–۶۸۲ پیش از میلاد)، خانه سال جدید، «آکیتو»، ساخته شد و جشن‌ها در شهر گرفته شد. بسیاری از پادشاهان نیز در زیر کاخ قدیمی به خاک سپرده شدند در حالی که برخی از ملکه‌ها در سایر پایتخت‌ها مانند همسر سارگون، آتالیا به خاک سپرده شدند. این شهر در طی نبرد نینوا، که درگیری بزرگی بین ارتش امپراتوری آشوری نو و مادها وجود داشت، تا حد زیادی ویران شد.
شاهنشاهی هخامنشی

همچنین ببینید: آشوریه هخامنشی
پس از سرنگونی مادها توسط پارسیان به عنوان نیروی مسلط در ایران باستان، از سال ۵۴۹ پ. م تا ۳۳۰ پ. م آشور توسط ایران (شاهنشاهی هخامنشی) به عنوان آتورا اداره می‌شد. آشوریان ماد و آتورا (آشور) به ترتیب مسئول کارهای طلا و لعاب کاخ و تهیه چوب سرو لبنان بودند. شهر و منطقه آشور بار دیگر به درجه‌ای از قدرت نظامی و اقتصادی رسیده بود. آشوریان سرزمین اصلی به همراه آشوریان ساکن در ماد، یک شورش در سال ۵۲۰ پیش از میلاد برپا نمودند که در نهایت ناکام ماند. به نظر می‌رسد آشور به طرز چشمگیری بهبود یافته و در این دوره شکوفا شده‌است. این مرکز به یک مرکز عمده کشاورزی و اداری شاهنشاهی هخامنشی تبدیل شد و سربازان آن تکیه‌گاه اصلی ارتش ایران بودند.
شاهنشاهی اشکانی

این شهر در دوره شاهنشاهی اشکانی به ویژه بین سال‌های ۱۵۰ پیش از میلاد تا ۲۷۰ پس از میلاد، احیا شد و به مرکز اداری پارتیان آشورستان تبدیل شد. آشور شناسان سیمو پارپولا و پاتریشیا کرون معتقدند که احتمالاً آشور در این دوره استقلال کامل داشته‌است. سایر مناطق آشوری مانند بت گرمائی، بت نوهادرا و آدیابنه نیز به این دلیل شکوفا شدند که اشکانیان فقط کنترل سست یا متناوب بر آشور اعمال می‌کردند. ساختمان‌های جدید اداری در شمال شهر قدیمی و یک کاخ در جنوب ساخته شده‌است. معبد قدیمی که به خدای ملی آشوریان، آشور اختصاص داده شده بود، و همچنین معابد سایر خدایان آشوری بازسازی شد.
کتیبه‌های آشوری آرامی شرقی از بقایای آشور، نگرشی در شهر دوره اشکانیان ایجاد کرده‌است که آشور دارای خط آرامی سریانی خود است، که از نظر دستور زبان و نحو همان است که در ادسا و جاهای دیگر در ایالت اوسروئن یافت شده‌است.
سامی‌شناس آلمانی کلاوس بیر (۱۹۲۹–۲۰۱۴) بیش از ۶۰۰ کتیبه از شهرها و مناطق مختلف میانرودان از جمله آشور، دورا اروپوس، هاترا، گادالا، تکریت و طور عبدین منتشر کرد. با توجه به اینکه مسیحیت در طول دوره اشکانیان در میان آشوریان گسترش یافته بود، فرهنگ و آیین اصیل آشوری برای مدتی ادامه یافت، همان‌طور که توسط کتیبه‌هایی که شامل التزام به خدایان آشور، نرگل، سین، ایشتار و شمش است و همچنین ذکر نام‌هایی از شهروندان با نام‌های مرکب که به خدایان آشوری اشاره دارد، مانند ssAsur-ḥēl (عشق من قدرت من است) ،)Asur-emar (آشور حکم کرد/امر کرد)، ssAsur-ntan (آشور [پسری داد]) و ssAsur-šma (آشور شنیده‌است؛ رجوع کنید به اسرحدون).
مورخ رومی فستوس در حدود سال ۳۷۰ میلادی نوشت که در سال ۱۱۶ میلادی تراژان از فتوحات خود در شرق فرات استان‌های جدید رومی بین‌النهرین (استان روم) و آشور (روم) نام برده‌است. وجود ایالت رومی اخیر توسط CS Lightfoot و F. Miller مورد تردید است. در هر صورت، فقط دو سال پس از ایجاد ایالت‌های ذکر شده، جانشین تراژان هادریان، فتوحات شرقی تراژان را به اشکانیان بازگرداند و ترجیح داد با آنان در صلح و دوستی زندگی کند.
رومیان بعداً در زمان حکمرانی لوسیوس وروس و سپس سپتیمیوس سوروس، برای تأسیس استان‌های رومی بین‌النهرین (استان روم) و اوسروئن، به میانرودان حمله کردند.
در سال ۲۵۷ میلادی پادشاه ایرانی شاپور یکم ساسانی (۲۴۱–۲۷۲ میلادی) پس از بازپس‌گیری اوسروئن، آدیابن، بت نوهادرا، بت گرمائی و هاترا، شهر را تصرف و رومیان را اخراج و این شهرها را در شاهنشاهی ساسانی ادغام کرد.
این شهر اگر چه توسط شاپور یکم ساسانی ویران شد، اما تا قرن ۱۲ و ۱۳ میلادی همچنان مسکونی بود و این شهر پی‌درپی به دودمان آل زنگی و ایلخانان تعلق داشت. سپس رها شد و تا حدی به عنوان قبرستان استفاده شد.
نشان آشوریان
میانرودان در هزاره دوم پیش از میلاد
مجسمه ناتمام شلمنسر سوم (۸۵۸–۸۲۴ پ. م) یافت شده در شهر آشور، عراق. موزه باستان استانبول
مجسمه خدای کیدودو، روح نگهبان دیوار شهر آشور. حدود ۸۳۵ ق. م از آشور عراق. موزه بریتانیا، لندن
نقشه قلمرو آشور نو
آشور-ناصیر-پال دوم به همراه منشی
معبد اشکانی در آشور.
دریاچه یاماناکا

| دریاچه یاماناکا | دریاچه یاماناکا |
| --- | --- |
با کوه فوجی از میوجین یاما: با کوه فوجی از میوجین یاما
دریاچه یاماناکا: دریاچه یاماناکا
موقعیت: یاماناکاکو، یاماناشی
مختصات: ۳۵°۲۵′۰″ شمالی ۱۳۸°۵۲′۳۰″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۴۱۶۶۷°شمالی ۱۳۸٫۸۷۵۰۰°شرقی﻿ / 35.41667; 138.87500
برون‌شارش‌های کلان: رود ساگامی
کشورهای حوضه: Japan
مساحتِ رو: ۶٫۴۶ کیلومتر مربع (۲٫۴۹ مایل مربع)
بیشترین ژرفا: ۱۳٫۵ متر (۴۴ فوت)
حجم آب: ۰٫۰۶۹ کیلومتر مکعب (۵۶٬۰۰۰ جریب فوت)
ارتفاع سطح: ۹۸۲ متر (۳٬۲۲۲ فوت)
دریاچه یاماناکا انگلیسی: 山中湖, Yamanaka-ko در دهکده یاماناکاکو، یاماناشی در استان یاماناشی در نزدیک کوه فوجی، ژاپن واقع شده‌است.
آلن سوکال

| آلن سوکال | آلن سوکال |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۴ ژانویهٔ ۱۹۵۵ ‏(۶۹ سال) بوستون، ماساچوست، ماساچوست، U.S.
شهروندی: ایالات متحده آمریکا
محل تحصیل: دانشگاه هاروارد (B.A.) دانشگاه پرینستون (Ph.D.)
شناخته‌شده برای: ماجرای سوکال
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): فیزیک، ریاضیات، فلسفه علم
محل کار: دانشگاه نیویورک National Autonomous University of Nicaragua کالج دانشگاهی لندن
پایان‌نامه: An Alternate Constructive Approach to the φ4 3 Quantum Field Theory, and a Possible Destructive Approach to φ۴ 4 (۱۹۸۱)
استاد راهنما: آرتور وایتمن
دانشجویان دکتری: Robert Edwards, Jose Soria
 :  
الن دیوید سوکال (به انگلیسی: Alan David Sokal) (متولد ۱۹۵۵)، استاد ریاضی در کالج دانشگاهی لندن و استاد فیزیک در دانشگاه نیویورک است. او در زمینه مکانیک آماری و ترکیبیات کار می‌کند. برای عموم مردم بیشتر به خاطر انتقاداتش از پست‌مدرنیسم که منجر به ماجرای سوکال شد، مشهور است. سوکال همچنین در آثارش به شدت از سوءاستفاده روشنفکران پست مدرن از علم و استفاده نابه‌جا از آن انتقاد کرده‌است. برای مثال او و همکارش ژان بریکمون که با هم کتاب چرندیات پست مدرن را نوشته‌اند، پل ویریلیو را به تحریف عامدانه واقعیات و قوانین فیزیکی برای دفاع از نظریات پست مدرن خود متهم کرده‌اند.
شغل

او لیسانسش را از دانشگاه هاروارد و دکترایش را از دانشگاه پرینستون گرفت.
کتابشناسی

چرندیات پست‌مدرن؛ سوءاستفاده روشنفکران پست‌مدرن از علم، چاپ اصلی ۲۰۳۰ میلادی، ترجمه عرفان ثابتی، چاپ ۱۳۸۴ خورشیدی، انتشارات ققنوس
| داده‌های کتابخانه‌ای  | داده‌های کتابخانه‌ای  |
| --- | --- |
عمومی:  ISNI 1  اُرکید 1  ویاف 1  ورلدکت (از طریق ویاف) 
کتابخانه‌های ملی:  نروژ 2  اسپانیا  فرانسه (داده‌ها)  آلمان  ایتالیا  اسرائیل  ایالات متحده آمریکا  ژاپن  جمهوری چک  استرالیا  کره  کرواسی  هلند  لهستان 
واژه‌نامه‌های زندگی‌نامه‌ای:  آلمان 
پایگاه‌های دادهٔ علمی:  ساینی (ژاپن)  DBLP (علوم رایانه)  گوگل اسکالر  مث‌سای‌نوت  پروژهٔ تبارشناسی ریاضیات  نویسنده اسکوپوس  zbMATH 
سایر:  کاربرد چندوجهی اصطلاحات موضوعی  سوداک (فرانسه) 1
لوون زکیان

| لوون زکیان | لوون زکیان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۱ اکتبر ۱۹۴۳ ‏(۸۱ سال) استانبول
پیشینه علمی: پیشینه علمی
محل کار: دانشگاه کا فوسکاری ونیزآکادمی ونیز رمدانشگاه استانبول
 :  
پوغوس-لوون زکیان (ارمنی: Պողոս-Լևոն Զեքիյան؛ زادهٔ ۲۱ اکتبر ۱۹۴۳) ارمنی‌شناس، فیلسوف، استاد زبان و ادبیات ارمنی در دانشگاه کا فوسکاری ونیز، آکادمی ونیز رم، دانشگاه استانبول، عضو آکادمی ونیز، عضو خارجی فرهنگستان ملی علوم ارمنستان است.
تالیفات

The first steps of Modern Armenian Theatre and the Movement of Armenian Rebirth in the 18th century, ونیز، ۱۹۷۵ (به ارمنی).
An Ecumenical Dialogue in the 12th century. The negotiations between St. Nerses Shnorhali and the Imperial Legate Theorianos in view of the Union of Churches, ونیز، ۱۹۷۸ (به ارمنی).
Augustinian interiorism. The ontopsychological structure of the Augustinian interiorism and "memoria sui", جنوا، ۱۹۸۰ (به ایتالیایی).
Humanism. Conceptual contents and historic roots, استانبول، ۱۹۸۱ (به ترکی).
The Armenian way to modernity. Armenian identity between tradition and innovation, specificity and universality, ونیز، ۱۹۹۷ (به انگلیسی).
Dialectics between Value and contingency. From cultural phenomenology towards an axiological refunding, ناپل، ۱۹۹۸ (به ایتالیایی).
Armenia and the Armenians: Restless "polis" and Spiritual Homeland. The challenge of a Survival, میلان، ۲۰۰۰ (به ایتالیایی).
تویوتا کورن

Motor vehicle
| تویوتا کورن | تویوتا کورن |
| --- | --- |
دید کلی: دید کلی
شرکت: تویوتا
تولید: ۱۹۹۴–۱۹۹۸
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
کلاس: Compact
شکل بدنه: 2-door notchback (coupé)
طرح‌بندی: موتور جلو، خودروی محورجلو
سکو: T200
خودروهای وابسته: Toyota Celica
پیشرانه: پیشرانه
موتور: 1.8 L 4S-FE I4 2.0 L 3S-FE & 3S-GE I4
جعبه‌دنده: 4-speed جعبه‌دنده خودکار 5-speed جعبه‌دنده دستی
ابعاد: ابعاد
فاصله بین محورها: ۲٬۵۳۷٫۵ میلیمتر (۹۹٫۹ اینچ)
درازا: ۴٬۴۹۵٫۸ میلیمتر (۱۷۷ اینچ)
پهنا: ۱٬۷۵۰٫۱ میلیمتر (۶۸٫۹ اینچ)
بلندی: ۱٬۲۹۵٫۴ میلیمتر (۵۱ اینچ)
وزن خالص: ۲٬۵۸۰ پوند (۱٬۱۷۰ کیلوگرم)
گاه‌شمار: گاه‌شمار
پیشین: Toyota Corona Coupe
تویوتا کورن (Toyota Curren) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۸تولید شده‌است. طراحی آن موتور جلو بوده طول آن در حالت طبیعی ۱۷۷ اینچ (۴٬۴۹۵٫۸ میلیمتر)، عرض آن در حالت طبیعی ۶۸٫۹ اینچ (۱٬۷۵۰٫۱ میلیمتر) و ارتفاع آن در حالت طبیعی ۵۱ اینچ (۱٬۲۹۵٫۴ میلیمتر) و وزن آن در حالت طبیعی ۱٬۱۷۰ کیلوگرم (۲٬۵۸۰ پوند) است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۵ دنده به دو صورت خودکار و دستی است.
رضا حجار

| رضا حجاررضا حجار | رضا حجاررضا حجار |
| --- | --- |
زادهٔ: ۳ مرداد ۱۳۷۴ اهواز، خوزستان
ملیت: ایرانی
پیشه: بدنساز
شناخته‌شده برای: قهرمان چندین دوره مسابقات ایران و جهان در رشته پرورش اندام و بدنسازی
سبک: پرورش اندام
قد: ۱۷۴ سانتیمتر (۵ فوت ۹ اینچ)
وبگاه: [https://www.instagram.com/ifbbpro_rezahajjar/ Official Instagram Profile
رضا حجار (زاده ۳ مرداد ۱۳۷۴ در اهواز) ورزشکار در رشته پرورش اندام و در سال ۱۴۰۳ رکوددار طلای کشور و عضو تیم ملی ایران است.
حجار در رقابت‌های قهرمانی جهان که به میزبانی کشور ارمنستان برگزار می‌شود در دسته‌ قدی اول برسکوی قهرمانی جهان ایستاد و مدال طلا و کارت اورال این مسابقات را دریافت کرد
داستان‌های زندگی و جنایت

| داستان‌های زندگی و جنایت | داستان‌های زندگی و جنایت |
| --- | --- |
کارگردان: کارلو لیتزانی
فیلمنامه‌نویس: آلدو کرودو  آلفونسو برشا
بازیگران: ایلونا استالر  جولیانا ریورا
موسیقی: انیو موریکونه
فیلم‌بردار: لامبرتو کائیمی
تدوین‌گر: فرانکو فرانتیچلی
مدت زمان: ۱۲۳ دقیقه
کشور: ایتالیا
زبان: ایتالیایی 
داستان‌های زندگی و جنایت (ایتالیایی: Storie di vita e malavita) یک فیلم پلیسی درام به کارگردانی کارلو لیتزانی است که در سال ۱۹۷۵ منتشر شد و نسخه‌های گوناگونی دارد، از جمله یک نسخه هاردکور (ساخته شده با ۱۰ دقیقه سکانس هاردکور اضافی) که روی بلوری ایتالیایی آن در دسترس است. از بازیگران فیلم می‌توان به ایلونا استالر، آنتینیزکا نمور و جولیانا ریورا اشاره کرد.
ابوالعباس اسفراینی

| ابوالعباس فضل بن احمد اسفراینی | ابوالعباس فضل بن احمد اسفراینی |
| --- | --- |
دبیر دربار سامانیان: دبیر دربار سامانیان
دوره مسئولیت نامعلوم – ۳۸۴ (قمری): دوره مسئولیت نامعلوم – ۳۸۴ (قمری)
وزیر دربار سلطان محمود غزنوی: وزیر دربار سلطان محمود غزنوی
دوره مسئولیت ۳۸۴ (قمری) – ۴۰۱ (قمری): دوره مسئولیت ۳۸۴ (قمری) – ۴۰۱ (قمری)
پیش از: احمد میمندی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: نامعلوم خراسان
درگذشته: ۴۰۴ (قمری) غزنین
ابوالعباس فضل بن احمد اِسفَراینی از رجال دولتی دورهٔ سامانیان و وزیران غزنویان است. او که به احتمال زیاد از مردمان اسفراین در خراسان بوده‌است کار خود را در دربار سامانیان آغاز کرد و به گفتهٔ تاریخ یمینی از دبیران و کارگزاران مشهور سامانی بوده‌است. اسفراینی وزیر دربار محمود غزنوی بود و از مهم‌ترین کارهای او در ایام وزارتش تغییر زبان رسمی دربار از عربی به فارسی بود که این اقدام تحت تأثیر دوستی نزدیک اسفراینی با ابوالقاسم فردوسی بود. نام‌آوری محمود غزنوی در تشویق شاعران پارسی‌گو و ترویج زبان فارسی را بیشتر مرهون ایران‌دوستی وزیر او ابوالعباس اسفراینی می‌دانند. او بعدها به زندان افتاده و در سال ۴۰۴ هجری قمری زیر شکنجه درگذشت.