stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سمیرم
سمیرم از دیدگاه مردم‌شناسی

مردم شهر سمیرم به زبان فارسی گفت و گو می‌کنند. لهجه غالب به لهجهٔ مردم استان فارس شبیه است اما خصوصیات خاص خود را دارد.
اما در بخش وردشت این شهرستان ترک‌های قشقایی به‌طور کامل غالبند و البته در بخش‌های پادنا و پادناعلیا، لرهای جنوبی ساکن اند اما ترک‌های قشقایی اکثریت جمعیت در این منطقه هستند.
محله‌های سمیرم
بافت سنتی شهر سمیرم را هفت محله تشکیل می‌داده است که هنوز می‌توان رگه‌هایی از تعصب و قوم گرایی را حتی در قشر جوانان تحصیل کرده آن به چشم دید. در گذشته افراد این مرز و بوم در هفت محله جدا از هم زندگی می‌کردند و اکنون اگرچه باتوجه به شرایط و ساختار شهرنشینی، افراد در تمام نقاط شهر پراکنده‌اند ولی با این حال حد و مرزها همچنان وجود دارد و با تقریب خوبی می‌توان محلات و ساکنین آن را از هم تمیز داد.
اسامی هفت محله و وجه تسمیه آنها به قرار زیر است:
محلهٔ قلعه:
تشکل ابتدایی این محله احتمالاً پیرامون دژ یا قلعه ای بوده که اثر کمرنگی از آن همچنان به نام «نارقلعه» وجود دارد. فامیل‌های تشکیل دهنده آن عبارتند از: افشاری، پیرمرادیان، عباسی، رنجبر و شجاعی. به گفته برخی از ریش سفیدان و پیرمردان با تجربه و با اطلاع، در گذشته نیای برخی از فامیل افشاری از دره گز خراسان به این منطقه مهاجرت کرده و ساکن شده‌اند. محل استقرار این محله در شمال سمیرم بوده است و هنوز تعداد عمده ای از آنها در این محل به سر می‌برند.
محلهٔ خواجگان:
در گذشته نزدیک برخی کلانتران و بزرگان از این منطقه سر بلندکرده اند. سامی، کریمی، صادقی، شهبازی، صابری، کاوه و … فامیل‌های تشکیل دهندهٔ این محله هستند. به گفته پیرمردان دنیا دیده، نیای فامیل‌های سامی و کریمی از منطقه خراسان بوده‌اند. مردمان این محله در غرب سمیرم ساکن هستند.
محله دلگر:
پیشهٔ نیای گذشته آنها نجاری بوده است و دلگر برگرفته از دُرگر است که خود یک واژه پهلوی است و معنی نجار می‌دهد و تبدیل حرف «ر» به حرف «ل» در فرهنگ عامیانه سمیرم بسیار متداول است. فامیل‌های اسدی و بهرامیان بافت آن را تشکیل می‌دهند و مردمان آن در جنوب غربی شهر ساکن هستند. ممکن است فامیل اسدی ریشه ترک داشته باشد و از کلمه دوره‌گرد گرفته شده باشد.
محلهٔ پامنار:
سنگ بنای محلهٔ پامنار در کنار مناری از این منطقه گذاشته شده که بعداً به نام پامنار معروف شده است. فامیل تشکیل دهندهٔ این محله رشیدی است.
محلهٔ جنگل:
فامیل‌های امامی، داودی، آقائی، هاشمی، قنبری، تشکیل دهنده آن بوده‌اند و در مرکز سمیرم سکونت اختیار کرده بودند. جد فامیل آقائی از نواحی خراسان بوده است. وجه تسمیهٔ جنگل را به دو گونه می‌توان توضیح داد؛ ممکن است محل سکونت نیای این محله، جنگل زار بوده است یا احتمال می‌رود که واژهٔ جنگل تغییر فرم یافتهٔ «جنگ گر» یا «جنگاور» باشد.
محله دهان:
یکی از محله‌های بزرگ سمیرم که جمعیت زیادی برخوردار است.
محله ماندگار:
در شرق شهرستان سمیرم قرار دارد. به نظر می‌رسد قدیمی‌ترین ساکنان سمیرم باشند که احتمالاً خود از جای دیگر آمده و در سمیرم ساکن شده باشند. فامیل طغرائی تشکیل دهنده این محله بوده‌اند.
برخی از محله‌ها به‌طور کامل با ساکنین جدید تغییر یافته‌اند به طوریکه در محله پامنار و ماندگار کم‌تر اثری از ساکنین قدیم آن می‌توان یافت.
ویژگی‌های تلفظ

در لهجه سمیرمی (شهر سمیرم) امروزی بر خلاف برخی از لهجه‌های زبان فارسی، «غ» و «ق» یکسان تلفظ می‌شود؛ مثلاً تلفظ دو واژه غریب و قریب در لهجه سمیرمی یکسان است.
تبدیل «ان» «ام» در اغلب واژه:
خانه ← خونه
جان ← جون
آرام ← آروم
داماد ← دوماد
ماند ← موند
استثنا در واژگان کمتر رایج و نوتر از جمله اکثر جمع‌ها با «ان» جاری‌است.
ویژگی‌های تلفظ > تلفظ «را»

رای مفعولی به‌صورت re- یا e- تلفظ می‌شود.
ماشین را ببین --> ماشینِ بین.
دستت را بلند کن. --> دستِ بلند کو.
ویژگی‌های تلفظ > تبدیل جملهٔ مفعولی در صورتی که مفعول اول شخص باشد

برای مثال:
مرا به رستوران برد --> بُردوم رستوران
صرف فعل

شناسهٔ سوم شخص مضارع به جای «د» اَ است. «می‌زند --> می زنهَ»
شناسهٔ دوم شخص جمع به جای «اید --> این» ادا می‌شود. «می‌زنید --> می‌زنین»، «رفتید --> رفتین»
شناسهٔ سوم شخص جمع با تخفیف دال پایانی ادا می‌شود: «می‌زنند --> می‌زنن»
صرف فعل > گفتن تمامی می‌های کاری در حالت منفی (نمی) به صورت نَم

نمی‌دانم --> نَمدونم
نمی‌خواهم --> نَمخوام
نمی‌خورم --> نَمخورم
پارک دریاچه
سائوتومه

مکان در 23x15px|border |alt=|link= سائوتومه و پرنسیپ
| سائوتومه São Tomé | سائوتومه São Tomé |
| --- | --- |
کاخ سائوتومه: کاخ سائوتومه
  پرچممهر:   پرچممهر
استان: جزیره سائوتومه
ناحیه: آگوا گرانده
بنیانگذاری: ۱۴۸۵
حکومت: حکومت
 • فرماندار: Hugues Ngouélondélé
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۷ کیلومتر مربع (۷ مایل مربع)
ارتفاع: ۴۴۹ متر (۱۴۷۳ فوت)
جمعیت (۲۰۰۵): جمعیت (۲۰۰۵)
 • کل: ۵۶۱۶۶
 • تراکم: ۳۳۰۰/کیلومتر مربع (۸۶۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۰+ (UTC)
کد منطقه: ۲۳۹-۱۱x-xxxx تا ۱۴x-xxxx
وبگاه: www.mairie-de-brazzaville.com
سائوتومه پایتخت کشور سائوتومه و پرینسیپ است.
لطفا بااین معرفی مختصر در ذیل به صفحه ی مربوط به این کشور آفریقایی بروید ،درضمن این کشور از دو کلمه سائوتومه+پرنسیپ تشکیل شده است و برای ابهام زدائی ذکر این دوجمِله حائزاهمیت است
۱:سائوتومه :نام بسیار قدیمی و مربوط سال۱۵۰۰میلادی است که پرتغالی ها بعنوان اولین مهاجران به هندوستان ،این نام را بر قسمتی از شهر بزرگ چِنای امروزی در هند گذاشتند.خود کلمه ی سائوتومه هم پرتغالی است.
۲سائوتومه با پرنسیپ‌ وقتی کنار یکدیگر می آیند ،این بار نام کشوری آفریقایی است که درقسمت غرب آفریقا و زیر پشت کله ی نقشه ی قاره آفریقا قرار دارد حدود۲۰۰هزترنفر جمعیت دارد.
این کشور بعنوان کوچکترین کشور غیرپرتغالی ،پرتغالی زبان دنیا شناخته میشود و از مستعمرات قبلی پرتغال است.
نسب و اصل این مردم از سیاه پوستان برده ای هستند که یا از آمریکا بعنوان برده فرار کرده اند یا بردگان آزادشده ی آمریکایی و یا کسانی که از دست قاچاقچیان برده فرار کرده اند!!!
خود کلمه ی پرنسیپ هم بمانند سائوتومه، کلمه ای پرتغالی است!
سائوتومه و پرنسیپ[۹] با نام کامل جمهوری دموکراتیک سائوتومه و پرنسیپ به پرتغالی: (República Democrática de São Tomé e Príncipe) کشوری است در خلیج گینه در باخترآفریقا. پایتخت آن سائوتومه است.
تسماکاهوغ

مکان
| تسماکاهوغ Ծմակահող | تسماکاهوغ Ծմակահող |
| --- | --- |
کلیسای استپانوس مقدس: کلیسای استپانوس مقدس
تسماکاهوغ: تسماکاهوغ
مختصات: ۴۰°۰۳′۳۴″ شمالی ۴۶°۳۵′۵۸″ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۰۵۹۴۴°شمالی ۴۶٫۵۹۹۴۴°شرقی﻿ / 40.05944; 46.59944: مختصات: ۴۰°۰۳′۳۴″ شمالی ۴۶°۳۵′۵۸″ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۰۵۹۴۴°شمالی ۴۶٫۵۹۹۴۴°شرقی﻿ / 40.05944; 46.59944
استان شهرستان: استان مارتاکرت شهرستان کلبجر
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵
تسماکاهوغ (به ارمنی: Ծմակահող) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان مارتاکرت واقع شده‌است.
اورانیوم
تاریخچه > استفاده قبل از کشف

استفاده از ترکیبات اورانیوم توسط انسان عمری طولانی دارد، به‌طوری که قدمت استفاده از اورانیوم اکسید برای ایجاد رنگ زرد در لعاب سرامیک‌ها به ۷۹ سال قبل از میلاد بازمی‌گردد. شیشه‌های زرد حاوی یک درصد اورانیوم اکسید، توسط آر.تی. گانتر از دانشگاه آکسفورد در یک ویلای مربوط به دوران روم باستان در دماغه پوسیلیپو در خلیج ناپل کشور ایتالیا پیدا شد. از اواخر قرون وسطی، کم‌کم استخراج سنگ معدن اورانیوم از معادن نقره هاسبورگ در یاخیموو واقع در بوهم (در جمهوری چک امروزی)، آغاز و استفاده از آن برای رنگ‌آمیزی در محصولات شیشه‌ای رواج یافت. در اوایل قرن نوزدهم میلادی، تنها معدن شناخته شده اورانیوم در سراسر دنیا، همین معادن بودند.
تاریخچه > کشف

کشف اورانیوم به شیمی‌دانی آلمانی به‌نام مارتین هاینریش کلاپروت نسبت داده می‌شود. زمانی‌که مشغول کار کردن در آزمایشگاه خود در برلین در سال ۱۷۸۹ بود، او موفق به رسوب‌دادن ترکیبی زرد رنگ (احتمالاً سدیم دیواورانات (Na۲U۲O۷·۶H۲O)) با کمک حل کردن سنگ معدن اورانینیت در اسید نیتریک و سپس خنثی کردن محلول حاصل با کمک سدیم هیدروکسید شد. کلاپروت گمان کرد که این ماده حاصل، اکسید عنصری است که هنوز کشف نشده‌است و از همین رو آن را با کمک زغال حرارت داد تا پودری سیاه رنگ تولید شود که او تصور می‌کرد شکل فلزی عنصر مورد نظر است (در حقیقت، این پودر سیاه رنگ اورانیوم اکسید بود) او نام عنصر تازه کشف شده را به‌خاطر نام سیاره اورانوس (نامی برگرفته از ایزد آسمان در یونان باستان)، که هشت سال قبل توسط ویلیام هرشل کشف شده بود، اورانیوم نامید.
در سال ۱۸۴۱، یوجین-میشل پلیگات، استاد شیمی تجزیه در هنرستان ملی هنر و صنایع دستی در پاریس، نخستین نمونه فلز اورانیوم را باکمک حرارت دادن اورانیوم تتراکلرید با پتاسیم تهیه کرد.
هانری بکرل در سال ۱۸۹۶ خواص پرتوزایی اورانیوم را کشف کرد. بکرل این کشف را در پاریس و زمانی که انجام داد که نمونه‌ای از نمک پتاسیم اورانیل سولفات (K۲UO۲(SO۴)۲) را روی یک صفحه عکاسی نپوشیده در کشوی کارش قرار داده بود و متوجه شد که این موضوع باعث ایجاد حالتی مه‌آلود، برروی صفحه عکاسی شده‌است. او به این نتیجه رسید که نوعی پرتوی نوری نامرئی یا نوعی اشعه که از اورانیوم ساطع شده‌است، عامل ماجرا است.
در طول جنگ جهانی اول، زمانی که دول محور از کمبود مولیبدن برای تولید لوله تفنگ و ابزار فولادی دارای سرعت بالا رنج می‌بردند، از جایگزین آلیاژ فرواورانیوم که از لحاظ فیزیکی دارای خواص مشابه بسیاری است، استفاده کردند. موقعی‌که این کار معروف شد، دولت ایالات متحده از چند دانشگاه برجسته خواست تا در مورد کاربردهای اورانیوم به پژوهش بپردازند. ابزار وسایلی که در نتیجه این پژوهش‌ها تولید شد تا چندین دهه ادامه داشت و تنها در زمان شروع پروژه منهتن و دوران جنگ سرد که نیاز مبرمی به تحقیقات شکافت اتمی و توسعه تسلیحات وجود داشت، خاتمه یافت.
تاریخچه > تحقیقات شکافت

در سال ۱۹۳۴، گروهی پژوهشی به سرپرستی انریکو فرمی، مشاهده کرد که بمباران ذرات اورانیوم با نوترون‌ها باعث نشر پرتوهای بتا می‌شود. (الکترون‌ها یا پوزیترون‌ها از عناصر تولید شده، به ذرات بتا رجوع شود) محصولاتی که از این شکافت هسته ای تولید می‌شدند در ابتدا با عناصر جدیدی که قرار بود با عدد اتمی ۹۳ و ۹۴ شناخته شوند، اشتباه گرفته شدند، که در ابتدا، رئیس دانشکده رم، اورسو ماریو کوربینو، آنها را آسونیوم و هسپریوم نام گذاری کرد.
آزمایش‌ها در آزمایشگاه هان در برلین توسط اتو هان و فریتس اشتراسمان باعث کشف قابلیت شکافت اورانیوم به عناصر سبک‌تر و آزاد شدن انرژی بستگی گردید. لیس مایتنر و خواهرزاده اش، فیزیکدان، اوتو رابرت فریش، توضیحی برای دلیل فیزیکی وقوع این پدیده را در فوریه ۱۹۳۹ پیدا کردند و این پدیده را شکافت هسته ای نامیدند. کمی بعد فرمی فرضیه ای را ارائه کرد که شکافت اورانیوم می‌تواند باعث تولید مقادیر کافی نوترون جهت انجام واکنش شکافت شود. اثبات این فرضیه کمی بعد در همان سال انجام شد، و تحقیقات نشان دادند که به‌طور متوسط ۲/۵ نوترون از واکنش شکافت ایزوتوپ کمیاب اورانیوم-۲۳۵ آزاد می‌شود. فرمی از آلفرد او. سی نیر درخواست کرد تا ایزوتوپ‌های اورانیوم را، برای پیدا کردن اتم شکاف پذیر جدا کند، در ۲۹ فوریه ۱۹۴۰ نیر ابزاری را که در دانشگاه مینسوتا ساخته بود را برای جداسازی اولین نمونه اورانیوم-۲۳۵، را در آزمایشگاه تات استفاده کرد.
بعد از این که این نمونه برای استفاده در شتاب‌دهنده حلقوی دانشگاه کلمبیا فرستاده شد، جان دانینگ، شکاف پذیر بودن این ماده را در اول مارس همان سال تأیید کرد. با تحقیقات بیشتر، مشخص شد که ایزوتوپ نه چندان کمیاب اورانیوم-۲۳۸ می‌تواند به پلوتونیوم تبدیل بشود و مانند اورانیوم-۲۳۵، می‌تواند توسط نوترون‌هایی با دمای بالا شکافته شود. این یافته‌ها، باعث شدند که چندین کشور در سراسر جهان، تولید انرژی هسته‌ای و سلاح‌های اتمی را آغاز کنند. در ۲ دسامبر ۱۹۴۲، به عنوان بخشی از پروژه منهتن، تیم دیگری به رهبری انریکو فرمی، موفق شد که اولین واکنش زنجیره‌ای هسته‌ای مصنوعی را تحت عنوان شیکاگو پایل-۱ آغاز کند. نقشه اولیه ای که اورانیوم-۲۳۵ غنی شده را به عنوان شروع کننده واکنش استفاده می‌کرد، به دلیل کمیت پایین اورانیوم به‌دست آمده از غنی سازی رها شد. تیمی که در آزمایشگاه استگفیلد دانشگاه شیکاگو کار می‌کرد، موفق شد که شرایط به‌وجود آمدن واکنشی شبیه به این را با کنار هم جمع کردن ۳۶۰ تن گرافیت، ۵۳ تن اورانیوم اکسید و ۵٫۵ تن فلز اورانیوم، که توسط کارخانه ساخت لامپ وستینگ‌هاوس، در پروسه ای موقتی، تهیه شده بود، درست کند.
تاریخچه > تسلیحات هسته‌ای

دو گونه بمب هسته ای توسط آمریکا در طول جنگ جهانی دوم ساخته شدند: اولی، یک دستگاه اورانیومی با کد رمز پسر کوچک که ماده شکافت پذیر آن، اورانیوم بسیار غنی شده بود و دومی، یک دستگاه پلوتونیومی (به آزمایش ترینیتی و مرد چاق رجوع شود) که پلوتونیوم آن از اورانیوم-۲۳۸ تهیه شده بود. بمب «پسربچه» که مبنای اورانیومی داشت، اولین سلاح هسته ای استفاده شده در جنگ بود که بر فراز شهر هیروشیما در کشور ژاپن، در ششم اوت ۱۹۴۵ منفجر شد. با نیرویی که تقریباً با ۱۲۵۰۰ تن تی‌ان‌تی برابری می‌کرد و با موج انفجار و حرارتی که تقریباً ۵۰۰۰۰ ساختمان را نابود و ۷۵۰۰۰ نفر را کشت. (به بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی رجوع شود)
تاریخچه > رآکتورها

رآکتور گرافیت ایکس-۱۰ در آزمایشگاه ملی اوک ریج در شهر اوک ریج، تنسی که قبلاً به نام کلینتون پایل و پایل ایکس ده شناخته می‌شد، دومین رآکتور مصنوعی اتمی جهان بود (بعد از شیکاگو پایل انریکو فرمی) و اولین رآکتور طراحی و ساخته شده برای بهره‌برداری پیوسته بود. رآکتور مولد آزمایشی آزمایشگاه ملی آرگون شماره یک، که در ایستگاه آزمایش رآکتور ملی کمیسیون انرژی اتمی در نزدیکی آرکو، آیداهو واقع شده‌است؛ اولین رآکتور هسته ای است که موفق به تولید برق در ۲۰ دسامبر ۱۹۵۱ شد. در ابتدا، چهار لامپ ۱۵۰ واتی توسط این رآکتور روشن شدند، در ادامه، بهبودهایی که به بهینگی این رآکتور داده شد توانست کل این مجموعه را برق رسانی کند (بعدها، آرکو اولین شهری شد که تمام انرژی اش را از یک نیروگاه هسته ای بگیرد، برای تولید برق این شهر از رآکتور بوراکس سوم استفاده شد، که توسط آزمایشگاه ملی آرگون طراحی و اداره می‌شد.
اولین رآکتور هسته ای ای که در ابعاد تجاری ساخته شد، اوبنینسک در شوروی بود، که تولید خود را با رآکتور ای ام-۱ را در ۲۷ ژوئن ۱۹۵۴ شروع کرد. از اولین رآکتورهای انرژی هسته ای، همچنین می‌توان به کالدر هال در انگلستان، که تولید خود را در ۱۷ اکتبر ۱۹۵۶، و ایستگاه نیروی اتمی شیپینگپورت در ایالت پنسیلوانیای آمریکا، که در بیست و ششم ماه مه سال ۱۹۵۸ تولید خودش را شروع کرد اشاره کرد.
انرژی اتمی برای اولین بار به عنوان نیروی محرک زیردریایی یواس‌اس ناتیلوس آمریکا در سال ۱۹۵۴ استفاده شد.
تاریخچه > شکافت طبیعی ماقبل تاریخ

در سال ۱۹۷۲، فیزیکدان فرانسوی، فرانسیس پرن پانزده رآکتور هسته ای طبیعی باستانی از کار افتاده را در سه نقطه ته نشست فلز در معدن اوکلو در کشور گابن واقع در غرب آفریقا پیدا کرد؛ که این یافته‌ها در مجموع به عنوان رآکتورهای فسیل اوکلو شناخته می‌شوند.
این نقطه ته نشست تقریباً ۱٫۷ میلیارد سال عمر دارد و اورانیوم-۲۳۵ آن تقریباً ۳ درصد اورانیوم موجود در جهان را تشکیل می‌دهد. این مقدار به قدری کافی است که اجازه رخ دادن واکنش زنجیره ای شکافت پایدار را بدهد، اگر شرایط آن فراهم باشد.
ظرفیت رسوب اطراف این ته نشست، که محصولات هسته ای را در خود جای می‌دهد، توسط دولت آمریکا، مدرکی برای امکان نگهداری سوخت هسته ای مصرف شده در انبار ضایعات اتمی کوه یوکا شناخته شد.
تاریخچه > آلودگی و میراث جنگ سرد

آزمایش سلاح‌های هسته‌ای که توسط شوروی و آمریکا در دهه ۱۹۵۰ و اوایل ۱۹۶۰ و توسط فرانسه در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ صورت گرفت، مقدار زیادی بارش هسته‌ای، ناشی از ایزوتوپ‌های محصول واپاشی را در سراسر جهان پخش کرده‌است. همچنین مقدار زیادی باران و زباله‌های رادیو اکتیو از حوادث اتفاق افتاده در نیروگاه‌ها پخش شد. معدن‌کاوهای اورانیوم، ریسک بیشتری برای ابتلا به سرطان دارند. برای مثال، موارد متعددی از سرطان ریه در معدن‌کاوهای ناواهو ثبت شده‌است و ارتباط این سرطان با شغل آنها تأیید شده‌است. در مصوبه «جبران خسارت در معرض تشعشع قرار گرفتن» سال ۱۹۹۰ آمریکا، از کارگزاران درخواست شد که صد هزار دلار در صورت تشخیص سرطان به معدن‌کاوهای اورانیوم پرداخت شود.
در جنگ سرد میان آمریکا و شوروی، انباشته‌های بزرگی از اورانیوم برای استفاده فشرده شدند و ده‌ها هزار سلاح هسته ای به‌وسیله اورانیوم غنی شده و پلوتونیوم ساخته شده از اورانیوم تولید شده‌اند. از زمان تجزیه شوروی در سال ۱۹۹۱، در روسیه و چندین ایالت مختلف شوروی سابق، ۵۴۰ تن اورانیوم بسیار غنی شده (که برای ساخت چهل هزار کلاهک هسته ای کافی است) در انبارهایی که بعضی از اوقات حتی از محافظت کافی برخوردار نیستند، یافت شده‌است.
پلیس و سازمان‌های امنیت ملی مختلف در آسیا، اروپا و آمریکای جنوبی حداقل شانزده واقعه از ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۵ از حمل و نقل اورانیوم و پلوتونیوم قاچاق و قابل استفاده برای بمب پیدا کرده‌اند، که منبع بیشتر آن‌ها کشوری از شوروی سابق بوده‌است. از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۵، برنامه محافظت، کنترل و حسابداری ماده در آمریکا، تقریباً ۵۵۰ میلیون دلار به دولت روسیه کمک کرد تا از انبارهای اورانیوم و پلوتونیوم محافظت نشده در این کشور محافظت کند. این پول برای بهبود امنیت در سازمان‌های تحقیق و نگه داری خرج شد. مجله Scientific American در فوریه ۲۰۰۶، گزارش کرد که هنوز برای محافظت از بعضی از این سازمان‌ها، از حصارهای فلزی ای استفاده می‌شود که در وضعیتی هستند که نیاز به تعمیر اساسی دارند. به نقل از یکی از مصاحبه‌ها در این مقاله، یکی از این سازمان‌ها، قبل از پروژه بهبود سازی امنیت، اورانیم غنی شده درجه یک را در گنجه ای برای نگه داری وسایل تمیز کاری نگه داری می‌کرد. یکی دیگر از این سازمان‌ها، برای شمارش و حسابداری مقدار کلاهک‌های هسته ای موجود در این سازمان‌ها، از کاغذهای نوت برداری در یک جعبه کفش استفاده می‌کرد.
ویژگی‌ها

اورانیوم یک فلز نقره‌ای-سفید و به‌طور ضعیف رادیواکتیو است. این عنصر دارای سختی عناصر (صفحه اطلاعات) برابر با ۶ است، که برای ایجاد خراش روی شیشه کافی بوده و تقریباً معادل با سختی تیتانیم، رودیم، منگنز و نیوبیم است. این عنصر شکل‌پذیری و چکش‌خواری دارد، اندکی پارامغناطیس است، به‌شدت الکترونگاتیوی دارد و رسانایی الکتریکی ضعیفی دارد. فلز اورانیوم دارای چگالی بسیار بالایی برابر با ۱۹٫۱ گرم بر سانتی‌متر۳ است، که از سرب (۱۱٫۳ گرم بر سانتی‌متر۳) چگال‌تر اما اندکی کم‌چگال‌تر از تنگستن و طلا (۱۹٫۳ گرم بر سانتی‌متر۳) است.
فلز اورانیوم تقریباً با تمام عناصر نافلزی (به‌جز گاز نجیبها) و ترکیب شیمیایی آن‌ها واکنش نشان می‌دهد و واکنش‌پذیری آن با افزایش دما افزایش می‌یابد. هیدروکلریک اسید و نیتریک اسید اورانیوم را حل می‌کنند، اما اسیدهای غیراکسیدکننده (به‌جز اسید هیدروکلریک) تنها به‌طور بسیار کند بر آن تأثیر می‌گذارند. هنگامی که به‌صورت پودر ریز باشد، می‌تواند با آب سرد واکنش دهد؛ در هوا، سطح فلز اورانیوم با لایه‌ای تیره از اکسید اورانیوم پوشیده می‌شود. اورانیوم موجود در سنگ معدن از طریق فرآیندهای شیمیایی استخراج شده و به اورانیوم دی‌اکسید یا سایر ترکیبات شیمیایی قابل استفاده در صنعت تبدیل می‌شود.
اورانیوم-۲۳۵ نخستین ایزوتوپی بود که به‌عنوان شکافا شناسایی شد. دیگر ایزوتوپ‌های طبیعی این عنصر شکافت‌پذیر هستند، اما شکافا نیستند.[نیازمند منبع] هنگامی که اورانیوم-۲۳۵ با نوترون‌های کند بمباران می‌شود، اغلب به دو هسته اتم کوچک‌تر تقسیم شده و انرژی بستگی هسته‌ای آزاد کرده و نوترون‌های بیشتری تولید می‌کند. اگر تعداد زیادی از این نوترون‌ها توسط دیگر هسته‌های اورانیوم-۲۳۵ جذب شوند، یک واکنش زنجیره‌ای هسته‌ای رخ می‌دهد که می‌تواند منجر به انتشار حرارت شدید یا (در برخی شرایط) انفجار شود. در یک رآکتور هسته‌ای، این واکنش زنجیره‌ای با استفاده از جاذب نوترون کنترل می‌شود که برخی از نوترون‌های آزاد را جذب می‌کند. این مواد جاذب نوترون معمولاً بخشی از میله کنترل رآکتور هستند (برای توضیحات بیشتر دربارهٔ این فرایند، به فیزیک رآکتور هسته‌ای مراجعه کنید).
تنها با ۱۵ پوند (۶٫۸ کیلوگرم) اورانیوم-۲۳۵ می‌توان یک بمب اتمی ساخت. سلاح هسته‌ای منفجر شده بر فراز هیروشیما، با نام پسر کوچک، بر پایه شکافت اورانیوم طراحی شده بود. اما نخستین بمب هسته‌ای (Gadget مورد استفاده در آزمایش ترینیتی) و بمبی که بر فراز ناگاساکی منفجر شد (مرد چاق)، هر دو بمب‌های پلوتونیومی بودند.
فلز اورانیوم دارای سه دگرشکلی (شیمی) است:
α (دستگاه بلوری راست‌لوزی) پایدار تا ۶۶۸ درجه سلسیوس (۱٬۲۳۴ درجه فارنهایت). راست‌لوزی، گروه فضایی شماره ۶۳، Cmcm، ثابت شبکه‌ها: a = ۲۸۵٫۴ pm, b = ۵۸۷ pm, c = ۴۹۵٫۵ pm.
β (دستگاه بلوری چهارگوشه) پایدار در محدوده ۶۶۸ تا ۷۷۵ درجه سلسیوس (۱٬۲۳۴ تا ۱٬۴۲۷ درجه فارنهایت). چهارگوشه، گروه فضایی P42/mnm, P42nm یا P4n2، پارامترهای شبکه a = ۵۶۵٫۶ pm, b = c = ۱۰۷۵٫۹ pm.
γ (دستگاه بلوری مکعبی) پایدار از ۷۷۵ درجه سلسیوس (۱٬۴۲۷ درجه فارنهایت) تا نقطه ذوب—این شکل بیشترین میزان چکش‌خواری و شکل‌پذیری را دارد. مکعبی مرکزدار، پارامتر شبکه a = ۳۵۲٫۴ pm.
پیدایش

اورانیوم یک عنصر فراوانی طبیعی است که در مقادیر کم در تمام سنگ‌ها، خاک و آب یافت می‌شود. این عنصر بالاترین عدد اتمی را در میان عناصری دارد که به‌طور طبیعی در مقادیر قابل توجه در زمین وجود دارند و تقریباً همیشه با سایر عناصر ترکیب شده است. اورانیوم از نظر فراوانی عنصرهای شیمیایی در پوسته زمین یکی از عناصر موجود در پوسته زمین است. فروپاشی اورانیوم، توریم و پتاسیم-۴۰ در گوشته سیاره‌ای زمین، منبع اصلی گرمایی تلقی می‌شود که باعث حفظ حالت مایع ساختار زمین و تحریک همرفت گوشته می‌شود که به نوبه خود زمین‌ساخت صفحه‌ای را به حرکت درمی‌آورد.
میزان فراوانی عنصرهای شیمیایی در پوسته زمین اورانیوم، بسته به منبع، بین ۲ تا ۴ قسمت در میلیون است، یا حدود ۴۰ برابر فراوان‌تر از نقره است. برآورد می‌شود که پوسته زمین از سطح تا عمق ۲۵ کیلومتری (۱۵ مایلی) حاوی ۱۰۱۷ کیلوگرم (۲‎×۱۰۱۷ پوند) اورانیوم باشد، درحالی‌که اقیانوس‌ها ممکن است ۱۰۱۳ کیلوگرم (۲‎×۱۰۱۳ پوند) از این عنصر را در خود داشته باشند. غلظت اورانیوم در خاک بین ۰٫۷ تا ۱۱ قسمت در میلیون متغیر است (و در خاک زمین‌های کشاورزی به دلیل استفاده از کودهای فسفاته تا ۱۵ قسمت در میلیون می‌رسد)، و غلظت آن در آب دریا ۳ قسمت در میلیارد است.
اورانیوم از آنتیموان، قلع، کادمیم، جیوه یا نقره فراوان‌تر است و تقریباً به اندازه آرسنیک یا مولیبدن یافت می‌شود. اورانیوم در صدها کانی وجود دارد، از جمله اورانینیت (رایج‌ترین کانسنگ اورانیوم)، کارنوتیت، اوتونیت، uranophane، توربرنیت و coffinite. مقادیر قابل توجهی از اورانیوم در برخی مواد مانند رسوبات سنگ‌های فسفاتی و کانی‌هایی مانند زغال قهوه‌ای و ماسه‌های مونازیت در سنگ‌های معدنی غنی از اورانیوم یافت می‌شود (و به‌طور تجاری از منابعی با حداقل ۰٫۱٪ اورانیوم استخراج می‌شود).
پیدایش > منشأ

مانند همه عناصر با جرم اتمی نسبی بالاتر از آهن، اورانیوم نیز به‌طور طبیعی تنها در اثر فرایند تند گیراندازی نوترون (r-process) در ابرنواخترها و ادغام ستارگان نوترونی شکل می‌گیرد. اورانیوم و توریم اولیه تنها در فرایند r تولید می‌شوند، زیرا فرایند کند گیراندازی نوترون (s-process) بسیار کند است و نمی‌تواند از ناپایداری عناصر پس از بیسموت عبور کند.
افزون بر دو ایزوتوپ اولیهٔ موجود اورانیوم، یعنی 235U و 238U، فرایند r مقادیر قابل‌توجهی اورانیوم-۲۳۶ نیز تولید کرده است، اما این ایزوتوپ به دلیل نیمه‌عمر کوتاه‌ترش یک رادیونوکلئید منقرض‌شده است و مدت‌ها پیش کاملاً به 232Th فروپاشیده است. همچنین، اورانیوم-۲۳۶ بیشتری از طریق واپاشی 244Pu شکل گرفته است، که توضیح‌دهندهٔ مقدار بیشتر از حد انتظار توریم و مقدار کمتر از حد انتظار اورانیوم در طبیعت است.
درحالی‌که فراوانی طبیعی اورانیوم با واپاشی 242Pu (با نیمه‌عمر ۳۷۵٬۰۰۰ سال) و 247Cm (با نیمه‌عمر ۱۶ میلیون سال) تا حدودی افزایش یافته و منجر به تولید 238U و 235U شده است، این اثر بسیار ناچیز بوده است، زیرا نیمه‌عمر والدین این ایزوتوپ‌ها کوتاه‌تر و میزان تولید آن‌ها کمتر از 236U و 244Pu بوده است، که والدین توریم محسوب می‌شوند. نسبت 247Cm/235U در زمان شکل‌گیری منظومهٔ شمسی برابر با ۶۹۹۵۷۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰♠(۷٫۰±۱٫۶)×۱۰−۵ بوده است.
پیدایش > زیستی و غیرزیستی

برخی از باکتری‌ها، مانند Shewanella putrefaciens, Geobacter metallireducens و برخی سویه‌های Burkholderia fungorum، قادرند از اورانیوم برای رشد خود استفاده کرده و آن را از حالت U(VI) به U(IV) تبدیل کنند.
تحقیقات اخیر نشان می‌دهد که این مسیر شامل کاهش U(VI) محلول از طریق یک حالت حدواسط پنج‌ظرفیتی U(V) است.
برخی موجودات دیگر، مانند گلسنگ Trapelia involuta یا میکروبهایی مانند باکتری سیتروباکتر، می‌توانند اورانیوم را تا ۳۰۰ برابر غلظت محیط اطراف خود جذب کنند. گونه‌های Citrobacter هنگام دریافت گلیسرول فسفات (یا سایر ترکیبات فسفاتی آلی مشابه)، یون‌های اورانیل را جذب می‌کنند. پس از یک روز، یک گرم از این باکتری‌ها می‌تواند خود را با نه گرم کریستال‌های اورانیل فسفات بپوشاند؛ این ویژگی می‌تواند به کاربرد این موجودات در زیست‌پالایی آب‌های آلوده به اورانیوم در آلایش هسته‌ای منجر شود.
باکتری پروتئوباکتریوم Geobacter نیز توانایی زیست‌پالایی اورانیوم در آب‌های زیرزمینی را دارد. همچنین، قارچ مایکوریزا Glomus intraradices می‌تواند میزان اورانیوم موجود در ریشه‌های گیاه همزیست خود را افزایش دهد.
در طبیعت، اورانیوم(VI) در pH قلیایی، کمپلکس‌های کربناته‌ای بسیار محلول تشکیل می‌دهد. این امر موجب افزایش تحرک و در دسترس بودن اورانیوم در آب‌های زیرزمینی و خاک، به‌ویژه در مناطق آلوده به ضایعات هسته‌ای، می‌شود که خطرات بهداشتی در پی دارد. با این حال، رسوب‌دهی اورانیوم به‌صورت فسفات در حضور کربنات اضافی در pH قلیایی دشوار است. یک گونه از باکتری Sphingomonas، موسوم به BSAR-1، آنزیم آلکالین فسفاتاز (PhoK) با فعالیت بالا را تولید می‌کند که برای رسوب زیستی اورانیوم به‌صورت گونه‌های اورانیل فسفات از محلول‌های قلیایی به کار گرفته شده است. توانایی این فرایند با بیان بیش‌ازحد پروتئین PhoK در اشریشیا کلی افزایش یافته است.
گیاهان مقداری اورانیوم را از خاک جذب می‌کنند. غلظت وزنی خشک اورانیوم در گیاهان بین ۵ تا ۶۰ قسمت در میلیارد متغیر است، در حالی که خاکستر چوب سوخته می‌تواند تا ۴ قسمت در میلیون اورانیوم داشته باشد. مقدار اورانیوم در خوراک گیاهی معمولاً کمتر است، به‌طوری که افراد روزانه تنها یک تا دو میکروگرم اورانیوم را از طریق غذا دریافت می‌کنند.