stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پاندمی: کرونا دنیا را تکان می‌دهد!

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نویسنده(ها): اسلاوی ژیژک
زبان: انگلیسی
ناشر: پالتی
تاریخ نشر: ۲۴ مارس ۲۰۲۰
پاندمی: کووید ۱۹ دنیا را تکان می‌دهد! (به انگلیسی: Pandemic!: COVID-19 Shakes the World) کتاب اسلاوی ژیژک دربارهٔ ویروس کرونا کتابی‌ست دربارهٔ یک بحران مشخص در یک وضعیت مشخص. این کتاب (که بخش‌هایی از آن مقالاتی بوده‌اند که ژیژک طی این مدت به سه زبان انگلیسی، فرانسه و آلمانی در برخی رسانه‌ها منتشر کرده) تلاشی برای بررسی همهٔ جوانبِ بحرانِ ناشی از ویروس کرونا است: اگر بپذیریم که یکی از مهارت‌های ژیژک تفسیرهای فلسفی روی موضوعات روزمره باشد (که در ادبیاتِ سترونِ دانشگاهی این رویکرد را با نامِ بی‌مسمای مطالعاتِ فرهنگی می‌شناسند) مسئلهٔ بین‌المللی بحران کرونا تقریباً طیف کاملی از این دست موضوعات را برای او فراهم آورده‌است. موضوعاتی که جسته و گریخته در دیگر متون ژیژک پیدا می‌شود همگی در این‌جا جمع شده‌اند: از وجوه روان‌شناختی و جامعه‌شناختی گرفته تا جنبه‌های فلسفی و ایدئولوژیک و در نهایت تلاش برای پاسخ به این پرسش که با در نظر گرفتن شرایطِ موجود کدام امکانات پیش روی ما به نظر محتمل می‌رسند. در مجموع ژیژک شرایط بحران را فرصتی می‌بیند که طی آن انسان ناگزیر است میانِ دو گزینهٔ رهایی و فروشِ همهٔ دستاوردهای تمدن به ثمن بخس دست به انتخاب زند.
مصاحبه روزنامه با نوید گرگین، مترجم کتاب

در ابتدا برای آشنایی مخاطبانی که با اصل موضوع کتاب آشنا نیستند، به اختصار بفرمایید که اصلاً کتاب دربارهٔ چیست و حرف اصلی آن چیست؟
در واقع این کتاب هم دربارهٔ ویروس کرونا هست و هم نیست. در حقیقت بخش اعظم آن به جنبه‌های مختلف اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی، سیاسی و حتی علمی این بحران پرداخته‌است. اما موضوع به همین‌جا ختم نمی‌شود؛ ژیژک ایده‌های خودش را دربارهٔ امکاناتی که در شرایط کرونایی فراهم می‌آید راجع به مسئله «کمونیسم» مطرح می‌کند. بدین قرار که برای ایده جدیدی از جنبش کمونیسم امکان پیدا می‌کند. ایده‌ای که برآمده از وضعیت بحرانی موجود است و نمی‌توان آن را صرفاً یک ایده بدون مبنا دانست. البته که این موضوعِ چندان با کشورهای کمونیستی موجود سنخیتی ندارد. به همین دلیل است که چند فصل ابتدایی کتاب تماماً به انتقاد از دولت چین می‌گذرد. هم از آن جهت که تا چه اندازه حکومت چین در شکل‌گیری این ویروس نقش بازی کرده و هم از آن جهت که چقدر در فرایند مهارِ ویروس نبود شرایط اولیه دموکراتیک در حکومت دولتگرای چینی می‌تواند به شبهه و حرف و حدیث در رابطه با آمارها و ارقام‌هایی دامن بزند که دولت مطرح می‌کند. فصل‌هایی از کتاب به وضعیت‌های روان‌شناختی و روانکاوانه پس از بحران پاندمی در سطوح فردی و اجتماعی می‌پردازد. مسائل روان‌شناختی به خصوص در روزهایی که محدودیت‌هایی از جنس قرنطینه وجود دارد، اهمیت خاص خود را پیدا می‌کنند. نوع مواجهه افراد با «ترس» از بیماری نیز پیامدهای خودش را به دنبال دارد که می‌تواند همچون دومینو دیگر مسائل و مشکلات روانی موجود در جامعه را تشدید کند (باز هم همچون هر بحران دیگری). دو فصل از کتاب کم و بیش به مسئله مشهور به «زیست سیاست» و «نظارت اجتماعی» ناظر به مسائلی که کسانی مثل میشل فوکو مطرح کرده‌اند، می‌پردازد. در جهان امروز نیز در مواجهه با کرونا کسانی مثل آگامبن (به عنوان یک فیلسوف) یا یووال نوح هراری (به عنوان یک آینده‌پژوه و تاریخ‌نگار) به جنبه‌های «نظارتی» توجه کرده‌اند. این نکته که در وضعیت کرونا چقدر دولت‌ها بیش از این مجاز هستند تا افراد را تحت کنترل و نظارت خود قرار دهند و تا کجا این نظارت مشروع و تا کجا تجاوز به حریم خصوصی افراد است. تز مشهور کسانی مثل هراری این است که در شرایط بحرانی انتخاب میان آزادی و امنیت (در اینجا امنیت جسمی و سلامتی) انسان‌ها حاضر می‌شوند که آزادی خود را به بهای حفظ امنیت به حراج بگذارند و این مسئله به خودی خود می‌تواند پیامدهای ناگواری در پی داشته باشد. در این کتاب ضمایمی از نوشته‌های فیلسوفانی که ژیژک در کتاب به آنها پرداخته به عنوان ضمیمه آورده شده‌است؛ نوشته‌هایی در رابطه با پاندمی از فوکو، آگامبن، نانسی و لورنتسینی. ضرورت وجود این نوشته‌ها از آنجا بود که در متن اشاراتی جسته و گریخته به فوکو و آگامبن وجود داشت و لازم بود تا خواننده بتواند خود نوشته‌ها را مورد قضاوت قرار دهد. نوشته لورنتسینی نیز به خوبی موضوع «زیست سیاست» را در تناظر با بحران صورت‌بندی می‌کرد که بابت ترجمه آن از نیکو سرخوش سپاسگزارم. در کتاب همچنین سه ضمیمه مترجم وجود داشت که هر کدام به جنبه ویژه از کتاب می‌پرداخت. متأسفانه وزارت ارشاد اجازه انتشار ضمیمه اصلی ما که به‌طور خاص به مسئله کرونا در ایران می‌پرداخت را نداد. ضمیمه‌ای با عنوان کرونای «ایرانی» که علاوه بر بررسی تاریخ بحران کرونا در ایران به خصلتِ منحصراً «ایرانی» بحران‌هایی از این دست نیز می‌پرداخت و شاملِ تحلیلی تاریخی و جامعه‌شناختی از این شکلِ بحران در ایران بود و در نهایت به وجوه فلسفی «ایرانیت» در نسبت با بحران (البته تا آنجا که در توان من بود) می‌پرداخت.
ترجمه به فارسی

پاندمی، کرونا دنیا را تکان می‌دهد!، ترجمهٔ نوید گرگین. تهران: شب خیز، بهار ۱۳۹۹
عالمگیر، کووید ۱۹ جهان را تکان می‌دهد!، ترجمهٔ هوشمند دهقان. تهران: صدای معاصر، بهار ۱۳۹۹
هراس جهانی، کووید ۱۹ جهان را می‌لرزاند، ترجمهٔ شهریار پاک نیا. تهران: نقد فرهنگ، بهار ۱۳۹۹
فهرست مطالب

مقدمه: مرا لمس مکن
اکنون همهٔ ما در یک کشتی هستیم
چرا همیشه خسته‌ایم؟
به سوی کولاکی تام و تمام در اروپا
به برهوتِ ویروسی خوش آمدید
پنج مرحلهٔ اپیدمی‌ها
ویروسِ ایدئولوژی
آرامش خود را حفظ کرده، وحشت کنید!
نظارت و تنبیه؟ بله لطفاً!
آیا تقدیر ما بربریت با چهرهٔ انسانی‌ست؟
کمونیسم یا بربریت، به همین سادگی!
ضمیمه: دو نامهٔ سودمند از دو دوست
پتر بلزویک

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادروز:  ۲ اکتبر ۱۹۶۷ ‏(۵۷ سال)
زادگاه:  لیلهامر
قد:  ۱٫۸۸ متر (۶ فوت ۲ اینچ)
پست:  مهاجم
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۸۴–۱۹۸۵ |  Lillehammer |  ۸ |  (۱) |
| ۱۹۸۵–۱۹۸۸ |  Faaberg |  ۵۳ |  (۲۱) |
| ۱۹۸۹–۱۹۹۱ |  باشگاه فوتبال مولده |  ۶۶ |  (۲۸) |
| ۱۹۹۲–۱۹۹۳ |  هامارکامراتن |  ۴۰ |  (۲۳) |
| ۱۹۹۴–۱۹۹۵ |  Start |  ۴۶ |  (۳۸) |
| ۱۹۹۴ |  ← Aalborg BK (قرضی) |  ۳ |  (۱) |
| ۱۹۹۵ |  ← باشگاه فوتبال ساوتند یونایتد (قرضی) |  ۳ |  (۱) |
| ۱۹۹۶–۲۰۰۰ |  Stabæk |  ۹۴ |  (۶۰) |
| ۱۹۹۷ |  ← باشگاه فوتبال آستریا وین (قرضی) |  ۳ |  (۰) |
| ۲۰۰۰–۲۰۰۱ |  باشگاه فوتبال روزنبورگ |  ۱۵ |  (۵) |
| ۲۰۰۱–۲۰۰۲ |  باشگاه فوتبال وولرنگا |  ۳۹ |  (۱۲) |
| ۲۰۰۳ |  باشگاه فوتبال لیلستروم |  ۱۳ |  (۱) |
| مجموع |   |  ۳۸۳ |  (۱۹۱) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۲۰۰۴–۲۰۰۸:  Stabæk (assistant)
۲۰۰۹–۲۰۱۱:  باشگاه فوتبال لیلستروم (assistant)
۲۰۱۱:  باشگاه فوتبال لیلستروم (caretaker)
۲۰۱۲–۲۰۱۳:  Stabæk
۲۰۱۴–۲۰۱۸:  Fram Larvik
۲۰۱۹–:  Kongsvinger (assistant)
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
پتر بلزویک (انگلیسی: Petter Belsvik؛ زادهٔ ۲ اکتبر ۱۹۶۷) بازیکن فوتبال اهل نروژ است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال روزنبورگ، باشگاه فوتبال مولده، باشگاه فوتبال لیلستروم، باشگاه فوتبال آستریا وین، باشگاه فوتبال وولرنگا، و باشگاه فوتبال ساوتند یونایتد اشاره کرد.
جنگنده نسل چهارم

یک فروند اف-۱۶ فایتینگ فالکن متعلق به نیروی هوایی آمریکا در حال اسکورت یک سوخو-۲۷ شوروی
میگ-۲۹ نیروی هوایی لهستان به همراه اف-۱۶ نیروی هوایی آمریکا در لهستان
هواپیماهای جنگنده نسل چهارم، یک رده از هواگردهای جنگنده هستند. این هواگردها تقریباً از سال ۱۹۸۰ تا به امروز در حال خدمت هستند و نمادی از کلیات طراحی جنگنده‌ها در دهه ۱۹۷۰ هستند. طراحی‌های نسل چهارم به شدت تحت تأثیر تجربیات و آموخته‌های تولید و طراحی نسل‌های قبلی هواپیماهای رزمی است. موشک‌های دوربرد هوابه‌هوا که در ابتدا تصور می‌شد داگ‌فایت کردن را منسوخ می‌کنند، تأثیری کمتر از حد انتظار داشته و تأکید بر قابلیت مانورپذیری جنگنده‌ها مجدداً اهمیت یافت. هزینه‌های رو به رشد هواپیماهای نظامی به‌طور کلی و موفقیت آشکار هواپیماهایی مانند اف-۴ فانتوم ۲، باعث محبوبیت جنگنده‌های چندمنظوره در کنار پیشرفت‌های بعدی، منجر به ظهور جنگنده‌های نسل چهارم گردید.
در طول این دوره، با معرفی سامانه کنترل پرواز هواگرد (FLCS) و سیستم هدایت پرواز برقی (FBW یا Fly-by-wire)، میزان مانورپذیری جنگنده‌ها و بهبود و ثبات استاتیکی آن‌ها افزایش یافت. جایگزینی سیستم‌های اویونیک آنالوگ، که برای فعال کردن عملیات هدایت پرواز برقی مورد نیاز بود، به یک نیاز اساسی تبدیل شد و سیستم‌های کامپیوتری آنالوگ قدیمی در نیمهٔ دوم دهه ۱۹۸۰ با سیستم‌های کنترل پرواز دیجیتال جایگزین شدند. پیشرفت بیشتر میکروکامپیوترها در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، امکان ارتقاء سریع تجهیزات اویونیکی را در طول عمر فعال این جنگنده‌ها فراهم کرد که شامل ارتقاء سیستم‌هایی مانند آرایه اسکن الکترونیکی فعال (AESA) و جستجو و ردیابی فروسرخ (IRST) بود.
با توجه به افزایش چشمگیر قابلیت‌ها در این جنگنده‌های ارتقا یافته و در طراحی‌های جدید دهه ۱۹۹۰، این جنگنده‌ها به جنگنده‌های نسل ۴٫۵ معروف شدند.
ایالات متحده، هواپیماهای جنگنده نسل ۴٫۵ را به‌عنوان جنگنده‌های جت نسل چهارمی که با رادارهای AESA، لینک داده (Data link) با ظرفیت بالا، سیستم‌های اویونیک پیشرفته و «توانایی استقرار و استفاده از تسلیحات پیشرفته فعلی» ارتقا یافته‌اند، تعریف می‌کند. نمونه‌هایی از جنگنده‌های نسل ۴٫۵ عبارت‌اند از سوخو-۳۰ / سوخو-۳۴ / سوخو-۳۵، چنگدو جی-۱۰، میگ-۳۵، کی‌اف-۲۱، یوروفایتر تایفون، داسو رافال، گرومن اف-۱۴ تام‌کت، ساب ۳۹ گریپن، اف/ای-۱۸ سوپر هورنت، اف-۱۵ئی استرایک ایگل، اف-۱۶ فایتینگ فالکن جی‌اف-۱۷ تاندر و میتسوبیشی اف ۲.
ویژگی‌ها > کارایی

جنگنده‌های جت برتر نسل سوم (مثلا اف-۴ فانتوم ۲ و میگ-۲۳) در استفاده به‌عنوان هواگرد رهگیر، تنها با تأکید بر قابلیت مانور، طراحی شده بودند. در جنگنده‌های نسل ۴، نیز قدرت مانورپذیری و توانایی داگ‌فایت، اهمیت زیادی پیدا کرد.
ویژگی‌ها > هدایت پرواز برقی

جنگنده‌های نسل چهارم اولیه مانند مک‌دانل داگلاس اف-۱۵ ایگل و گرومن اف-۱۴ تام‌کت، دارای سیستم هیدرولیک پرواز الکترومکانیکی بودند. یکی از ابداعات در جنگنده‌های جت نسل چهارم، هدایت پرواز برقی است.
ویژگی‌ها > جهت‌دهی رانش

جهت‌دهی رانش در ابتدا برای هاوکر سیدلی هاریر برای برخاستن و فرود عمودی معرفی شد. این فناوری، در ادامه برای پرواز رو به جلو برای سایر جنگنده‌ها و جهت افزایش مانورپذیری توسعه داده شد. نخستین هواگرد ثابت‌بالکه قابلیت مانور پیشرفته را به این روش نشان داد، سوخو-۲۷ بود و این هواپیما، جهت‌دهی رانش را به‌صورت عمومی به نمایش گذاشت.
هواپیماهای فعلی دارای این قابلیت، مانند اف-۲۲ رپتور، دارای نازل‌هایی در یک جهت هستند. این فناوری بر روی سوخو-۴۷ برگوت و مدل‌های مختلف بعدی آن نصب شده‌است. ایالات متحده نیز در حال بررسی تطبیق این فناوری برای اف-۱۶ و مک‌دانل داگلاس اف-۱۵ اس‌تی‌اوال/ام‌تی‌دی بود، اما تا زمان ورود جنگنده‌های نسل پنجم، آن را معرفی نکرد.
ویژگی‌ها > پرواز ابرپیمایشی

پرواز ابرپیمایشی یا سوپرکروز، توانایی یک هواپیمای جت برای پرواز با سرعت فراصوت، بدون استفاده از پس‌سوز است.
حفظ سرعت فراصوت، بدون استفاده از پس‌سوز، باعث صرفه‌جویی در مقادیر زیادی سوخت شده و برد و استقامت و پایداری جنگنده را تا حد زیادی افزایش می‌دهد.
یوروفایتر تایفون می‌تواند با سرعت ۱٫۲ ماخ بدون استفاده از پس‌سوز، پرواز کند.
ویژگی‌ها > اویونیک

با در دسترس قرار گرفتن فناوری‌های جدید، سیستم‌های اویونیک را اغلب می‌توان تعویض کرد و در طول عمر عملیاتی هواپیما ارتقا داد. به‌عنوان مثال، اف-۱۵سی ایگل که اولین بار در سال ۱۹۷۸ تولید شد، در سال ۲۰۰۷ به‌روزرسانی‌هایی مانند رادار AESA و سیستم تعبیه‌شده بر روی کلاه مشترک را دریافت کرد و قرار است که این جنگنده، تا سال ۲۰۴۰ در خدمت نگه داشته شود.
سنسور یا حسگر اصلی و پایه‌ای همگی جنگنده‌های مدرن، رادار است. ایالات متحده اولین اف-۱۵سی‌های اصلاح شدهٔ خود را مجهز به رادارهای آرایه اسکن الکترونیکی فعال AN/APG-63(V)2 که فاقد قطعات متحرک هستند و قادر به پرتاب و فرستادن پرتوهای بسیار قوی‌تر و اسکن‌های سریع تر هستند، وارد میدان کرد. این سیستم به سوپر هورنت‌های بلوک ۶۰ (نوع صادراتی) و اف-۱۶ نیز معرفی شد و برای جنگنده‌های آمریکایی آینده مورد استفاده قرار خواهد گرفت.
در پاسخ به تأکید روزافزون آمریکا بر طراحی جنگنده‌های رادارگریز، روسیه به ساخت حسگرهای جایگزین، روی آورد. سیستم جستجو و ردیابی فروسرخ (IRST) برای نخستین بار، در دهه ۱۹۶۰، برای کشف و ردیابی اهداف هوایی، در جنگنده‌های آمریکایی مک‌دانل اف-۱۰۱ وودو و کانویر اف-۱۰۲ دلتا دگر معرفی شد. سنسورهای IRST اکنون در هواپیماهای روسی، استاندارد شده‌اند.
ویژگی‌ها > پنهان‌کاری

در حالی که اصول اولیه طراحی هواپیما برای جلوگیری از شناسایی راداری از دهه ۱۹۶۰ شناخته شده بود، اما تا زمانی که مواد جاذب رادار یافت شدند، تولید هواپیماهای دارای سطح مقطع راداری بسیار پایین عملی نشد. در طول دهه ۱۹۷۰، فناوری‌های اولیهٔ رادارگریزی، منجر به ساخت هواپیمای تهاجم زمینی لاکهید اف-۱۱۷ نایت‌هاوک شد.
نسل ۴٫۵

اصطلاح نسل ۴٫۵ اغلب برای اشاره به جنگنده‌های جدید یا پیشرفته‌ای استفاده می‌شود که در دهه ۱۹۹۰ ظاهر شدند و برخی از ویژگی‌های جنگنده‌های نسل پنجم را داشتند اما فاقد ویژگی‌های دیگر بودند، به‌کار می‌رود؛ بنابراین، جنگنده‌های نسل ۴٫۵ عموماً ارزان‌تر، ساده‌تر و مدت زمان طراحی و توسعهٔ کوتاه‌تری نسبت به جنگنده‌های نسل پنجم حقیقی دارند، در حالی‌که برتری‌های قابل توجهی نسبت به سایر جنگنده‌های نسل چهار دارند. این قابلیت‌ها شامل سنسورهای یکپارچهٔ پیشرفته، آرایه اسکن الکترونیکی فعال، قابلیت پرواز ابرپیمایشی، ابرمانورپذیری، قابلیت استفاده به عنوان جنگنده‌های چندمنظوره و کاهش سطح مقطع راداری هستند.
جنگنده‌های نسل ۴٫۵، مانند داسو رافال و یوروفایتر تایفون، دارای سیستم‌های هدف‌گیری، جستجو و ردیابی فروسرخ PIRATE-IRST هستند.
جی‌اف-۱۷ تاندر محصول مشترک پاکستان و چین و چنگدو جی-۱۰ چینی از یک ورودی مافوق صوت بدون انحراف استفاده می‌کنند، در حالی که در تولید جنگندهٔ هال تجاس ساخت هند، از پلیمر تقویت شده با الیاف کربن (CFC) استفاده می‌شود. جنگندهٔ آی‌ای‌آی لاوی، ساخت اسرائیل نیز، از یک کانال اس استفاده می‌کند که انعکاس امواج راداری را کاهش دهد.
یک اف-۱۶ نیروی هوایی آمریکا در مأموریتی در نزدیکی عراق در سال ۲۰۰۳
اف-۱۸ معکوس شده بالای یک اف-۱۴ تام‌کت که با کمک سیستم هدایت پرواز برقی امکان‌پذیر شده‌است.
نمایی از موتور یک MiG-29OVT و سیستم جهت‌دهی رانش آن
داسو رافال، جنگنده‌ای دارای قابلیت سوپرکروز است.
اتاقک خلبان یا کاکپیت جنگنده اف-۱۵ئی استرایک ایگل
رادار آرایه اسکن الکترونیکی فعال (مدل: Zhuk-AE Active)
OLS-30 ساخت روسیه، یک دستگاه ترکیبی جستجو و ردیابی فروسرخ / مسافت‌یاب لیزری است.
یوروفایتر تایفون
KAI KF-21 Boramae
بوخ ام بوخراین

مکان
| بوخ ام بوخراین | بوخ ام بوخراین |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
ایالت: بایرن
منطقه اداری: بایرن علیا
ناحیه: اردینگ
انجمن شهرداری: پاستتن 
حکومت: حکومت
 • شهردار: فردیناند گایسبرگر (CSU)
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۲٫۷۵ کیلومتر مربع (۸٫۷۸ مایل مربع)
ارتفاع: ۵۳۳ متر (۱۷۴۹ فوت)
جمعیت (2013-12-31): جمعیت (2013-12-31)
 • کل: ۱٬۴۷۸
 • تراکم: ۶۵/کیلومتر مربع (۱۷۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: 85656
کدهای شماره‌گیری: 08124
پلاک خودرو: ED
وبگاه: www.vg-pastetten.de
بوخ ام بوخراین (به آلمانی: Buch am Buchrain) یک شهر در آلمان است که در بایرن واقع شده‌است.
خصوصیات

بوخ ام بوخراین ۲۲٫۷۵ کیلومترمربع مساحت دارد ۵۳۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گجرات

| گجرات ગુજરાત | گجرات ગુજરાત |
| --- | --- |
ایالت: ایالت
  مهر:   مهر
ایالت گجرات هند: ایالت گجرات هند
شهرستان‌های ایالت گجرات: شهرستان‌های ایالت گجرات
مرکز: گاندی‌نگر
بزرگ‌ترین شهر: احمدآباد
تأسیس: ۱ مه ۱۹۶۰
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۹۶۰۷۷ کیلومتر مربع (۷۵۷۰۶ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۶۰۳۸۳۶۲۸
 • تراکم: ۳۱۰/کیلومتر مربع (۸۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۰۵:۳۰+ (IST)
کد ایزو ۳۱۶۶: IN-GJ
وبگاه: www.gujaratindia.com
گُجَرات (به گجراتی: ગુજરાત) ایالتی در غرب هندوستان است.
گجرات ایالتی در هندوستان است که در امتداد ساحل غربی این کشور قرار دارد. خط ساحلی آن حدود ۱۶۰۰ کیلومتر (۹۹۰ مایل) است که طولانی‌ترین خط ساحلی در این کشور است و بیشتر آن در شبه جزیره کاتیاوار قرار دارد. گجرات با مساحت ۱۹۶۰۲۴ کیلومتر مربع (۷۵۶۸۵ مایل مربع)، پنجمین ایالت بزرگ هند است. همچنین با جمعیتی بالغ بر ۶۰٫۴ میلیون نفر در سال ۲۰۱۱، نهمین ایالت پرجمعیت این کشور است. این ایالت از شمال شرقی با راجستان، از جنوب با دادرا و نگر حویلی و دامان و دیو، از جنوب شرقی با مهاراشترا، از شرق با مادیا پرادش و از غرب با دریای عرب و استان سند پاکستان هم‌مرز است. پایتخت گجرات گاندی‌نگر است، در حالی که بزرگ‌ترین شهر آن احمدآباد است.
مردم گجراتی بومی این ایالت هستند و زبان آنها، زبان گجراتی، زبان رسمی ایالت است.
گجرات صنعتی‌ترین منطقه در کشور بزرگ هند محسوب می‌شود: ۱۹٫۸ درصد کل تولیدات صنعتی هند از این ایالت است. همچنین ۱۰ درصد محصولات معدنی، ۲۰ درصد صادرات، ۲۵ درصد تولید منسوجات، ۴۰ درصد تولیدات دارویی، ۴۷ درصد تولیدات پتروشیمی از این ایالت است.
مرکز ایالت گجرات شهر گاندی‌نگر است. این شهر با طرح و برنامه‌ریزی شهری ساخته‌شده است. مرکز پیشین ایالات یعنی احمدآباد که هنوز مرکز تجاری گجرات بشمار می‌آید نزدیک به گاندی‌نگر است. گجرات یکی از مراکز مهم زرتشتیان یا پارسیان هند است.
از مهم‌ترین مراکز سیاسی این ایالت «حزب کارگران لکجرات» است. این حزب توسط حسین گداری و علی وحیدی تأسیس شده که خود از لک‌های هند (زرتشتیان هند) هستند. عمده طرفداران این حزب را کارگران تهی‌دست، روستایی‌ها و مهاجرین آفریقایی تشکیل می‌دهند.
ایالت گجرات شامل ۲۳ مکان باستانی از تمدن دره سند است (بیشتر از هر ایالت دیگر). مهم‌ترین این مکان‌ها عبارتند از لوتال (اولین حوضچه خشک جهان)، دولاویرا (پنجمین مکان بزرگ) و گوله دورو (که در آن ۵ مهر غیرمعمول پیدا شد). اعتقاد بر این است که لوتال یکی از اولین بندرهای دریایی جهان بوده است. شهرهای ساحلی گجرات، عمدتاً بهاروچ و خامبهات، به عنوان بندرها و مراکز تجاری در امپراتوری‌های مائوریا و امپراتوری گوپتا و در طول جانشینی سلسله‌های سلطنتی سکا در دوران ساتراپ‌های باختری خدمت می‌کردند. گجرات به همراه بیهار، میزورام و ناگالند یکی از چهار ایالت هند است که فروش الکل در آن ممنوع است. پارک ملی جنگل گیر در گجرات تنها زیستگاه وحشی شیر ایرانی در جهان است.
اقتصاد گجرات چهارمین اقتصاد بزرگ در هند است، با تولید ناخالص داخلی ایالتی (GSDP) به مبلغ ۱۶٫۵۵ تریلیون روپیه هند (معادل ۱۹ تریلیون روپیه یا ۲۲۰ میلیارد دلار آمریکا در سال ۲۰۲۳) و دهمین GSDP سرانه کشور را به مبلغ ۲۱۵۰۰۰ روپیه (۲۶۰۰ دلار آمریکا) دارد. گجرات بالاترین میزان صادرات را در بین تمام ایالت‌ها دارد و حدود یک سوم صادرات ملی را به خود اختصاص می‌دهد. این ایالت از نظر شاخص توسعه انسانی در رتبه بیست و یکم در بین ایالت‌ها و قلمروهای اتحادیه هند قرار دارد. گجرات یکی از صنعتی‌ترین ایالت‌ها محسوب می‌شود و نرخ بیکاری پایینی دارد، اما این ایالت در برخی شاخص‌های اجتماعی ضعیف عمل می‌کند و در مواقعی تحت تأثیر خشونت دینی قرار می‌گیرد.
ریشه‌شناسی

نام گجرات از سلسله گورجارا-پراتیهارا گرفته شده است، که در قرن‌های ۸ و ۹ میلادی بر گجرات حکومت می‌کردند. بخش‌هایی از راجستان و گجرات امروزی قرن‌ها قبل از دوره مغول به نام گوجرات یا گورجرابومی شناخته می‌شدند.
سده‌های میانه

در اوایل قرن هشتم، اعراب خلافت اموی امپراتوری را به نام دین نوظهور اسلام تأسیس کردند که از اسپانیا در غرب تا افغانستان و پاکستان امروزی در شرق امتداد داشت. جُنید، جانشین محمد بن قاسم ثقفی، سرانجام مقاومت هندوها را در سند سرکوب کرد و پایگاهی امن ایجاد نمود. حاکمان عرب سعی کردند امپراتوری خود را به سمت جنوب شرقی گسترش دهند، که در نهایت منجر به نبردهای خلافت اسلامی در هند در سال ۷۳۰ شد. آنها شکست خوردند و احتمالاً توسط ائتلافی از حاکمان هندی، ناگابهاتا اول از سلسله سلسله گورجارا-پراتیهارا، ویکرامادیتیا دوم از سلسله چالوکیا و باپا راوال از سلسله گوهیلا، به غرب رودخانه سند رانده شدند. پس از این پیروزی، مهاجمان عرب از گجرات بیرون رانده شدند. سپهدار پولاکشین، شاهزاده چالوکیا از لاته، به خاطر پیروزی‌اش در نبرد نوساری، که در آن نیروهای عرب شکست سختی را متحمل شدند، لقب Avanijanashraya (پناهگاه مردم زمین) و افتخار «دافع غیرقابل دفع» را از امپراتور چالوکیا ویکرامادیتیا دوم دریافت کرد.
در اواخر قرن هشتم، دوره مثلث قنوج آغاز شد. سه سلسله بزرگ هندی - سلسله گورجارا-پراتیهارا در شمال غربی هند، دودمان راشترکوته در جنوب هند و امپراتوری پالا در شرق هند - از قرن هشتم تا دهم بر هند تسلط داشتند. در این دوره، بخش شمالی گجرات توسط سلسله گورجارا-پراتیهارا در شمال هند و بخش جنوبی گجرات توسط دودمان راشترکوته در جنوب هند اداره می‌شد.[۴۲] با این حال، اولین سوابق کتیبه‌ای گورجارهای بهاروچ تأیید می‌کند که دودمان سلطنتی سلسله گورجارا-پراتیهارا دادا اول، دوم و سوم (۷۵۰–۶۵۰) بر جنوب گجرات حکومت می‌کردند. گجرات جنوبی توسط دودمان راشترکوته هند اداره می‌شد تا اینکه توسط تایلاپا دوم، حاکم هندی امپراتوری چالوکیای غربی تصرف شد.
زرتشتیان از ایران بزرگ در قرن هشتم یا دهم به مرزهای غربی هند (گجرات و ایالت سند) مهاجرت کردند، تا از آزار زرتشتیان توسط مهاجمان مسلمان که در حال فتح ایران بودند، دوری کنند. نوادگان این پناهندگان زرتشتی به پارسیان هند معروف شدند.
متعاقباً، لاته در جنوب گجرات توسط دودمان راشترکوته اداره می‌شد تا اینکه توسط تایلاپا دوم، حاکم چالوکیای غربی، تصرف شد.
سلسله چاولوکیا از حدود ۹۶۰ تا ۱۲۴۳ بر گجرات حکومت کرد. گجرات مرکز اصلی تجارت اقیانوس هند بود و پایتخت آنها در انهیل‌واره (پتان) یکی از بزرگ‌ترین شهرهای هند بود که جمعیت آن در سال ۱۰۰۰، ۱۰۰۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شد. پس از سال ۱۲۴۳، سولانکی‌ها کنترل گجرات را به فئودال‌های خود از دست دادند که در میان آنها روسای واگلا از دهولکا بر گجرات مسلط شدند. در سال ۱۲۹۲، واگلاها به خراجگزاران سلسله یاداوا دواگیری در دکن تبدیل شدند. کاراندف از سلسله واگلا آخرین حاکم هندو گجرات بود. او در سال ۱۲۹۷ توسط نیروهای برتر علاءالدین خلجی از دهلی شکست خورد و سرنگون شد. با شکست او، گجرات بخشی از سلطان‌نشین دهلی شد و حکومت راجپوت‌ها بر گجرات هرگز احیا نشد.
قطعاتی از پنبه چاپ شده از گجرات در مصر کشف شده است که گواهی بر تجارت قرون وسطایی در غرب اقیانوس هند است. این قطعات نشان دهنده پنبه هندی است که در مصر در دوره‌های فاطمی، ایوبیان و سلطنت ممالیک، از قرن دهم تا شانزدهم معامله می‌شد. پنبه مشابهی نیز تا شرق اندونزی معامله می‌شد.
سلطان‌نشین گجرات و بازرگانان

بخش اعظم دو قرن، سلطنت مستقل ختری گجرات به دلیل ثروت و رفاه خود، مورد توجه همسایگانش بود، ثروت و رفاهی که مدت‌ها بود تاجر گجراتی را به چهره‌ای آشنا در بندرها اقیانوس هند تبدیل کرده بود. گجراتی‌ها، از جمله هندوها و مسلمانان و همچنین طبقه کارآفرین پارسیان هند از زرتشتیان، قرن‌ها در سازماندهی تجارت خارج از کشور تخصص داشتند و به شاخه‌های مختلف تجارت مانند تجارت کالا، کارگزار، صراف، وام و بانک روی آورده بودند.
در قرن هفدهم، یهودیان چاوزه و یهودیان بغدادی در جهان اجتماعی استان سورت جذب شده بودند. بعدها نوادگان آنها ساسون‌های بمبئی و ازراهای کلکته و دیگر شخصیت‌های بانفوذ هندی-یهودی را به وجود آوردند که به ایفای نقش بشردوستانه در توسعه تجاری مستعمره سلطنتی بریتانیا در قرن نوزدهم در شانگهای پرداختند. به رهبری خوجه، مستعلیه، بهتیا شه‌بندرها و ناخداهای موری که بر دریانوردی و کشتیرانی تسلط داشتند، معاملات گجرات با دنیای خارج، میراثی از یک امپراتوری بین‌المللی فرا-اقیانوسی ایجاد کرده بود که دارای یک شبکه تجاری گسترده از نمایندگان دائمی مستقر در تمام شهرهای بندری بزرگ در سراسر اقیانوس هند بود. این شبکه‌ها تا فیلیپین در شرق، شرق آفریقا در غرب و از طریق مسیر کاروان دریایی و داخلی به روسیه در شمال گسترش یافت.
تومه پیرس، یک مقام پرتغالی در مالاکا، در مورد شرایط در زمان سلطنت محمود اول و مظفر دوم نوشت:
«کمبای دو بازو دراز می‌کند؛ با دست راستش به سمت عدن و با دست دیگر به سمت مالاکا می‌رسد.»
او همچنین تجارت فعال گجرات را با گوا، فلات دکن و مالابار توصیف کرد. معاصر او، دوآرته باربوسا، با توصیف تجارت دریایی گجرات، واردات اسب از خاورمیانه و فیل از مالابار را ثبت کرد و صادراتی را فهرست می‌کند که شامل پارچه‌های کتانی، چیت و ابریشم، عقیق، زنجبیل و سایر ادویه‌ها، مواد معطر، تریاک، نیل و مواد دیگر برای رنگرزی، غلات و حبوبات می‌شد. ایران مقصد بسیاری از این کالاها بود و تا حدی با اسب و مروارید گرفته شده از جزیره هرمز پرداخت می‌شد. به گفته علی محمد خان، نویسنده مرآت احمدی، این مورد اخیر، به ویژه، باعث شد سلطان سکندر لودی از دهلی شکایت کند که:
تکیه‌گاه تاج و تخت دهلی گندم و جو است اما پایه قلمرو گجرات مرجان و مروارید است.
از این رو، سلاطین گجرات ابزار کافی برای حمایت سخاوتمندانه از دین و هنر، ساخت مدرسه‌ها و خانقاه‌ها و فراهم کردن امکانات برای ادیبان، عمدتاً شاعران و مورخان، که حضور و ستایششان شهرت سلسله را افزایش می‌داد، در اختیار داشتند.
حتی در زمان سفر تومه پیرس به هند شرقی در اوایل قرن شانزدهم، بازرگانان گجراتی به دلیل تیزبینی تجاری خود شهرت بین‌المللی کسب کرده بودند و این امر باعث تشویق سفر بازرگانانی از قاهره، ارمنستان، حبشه، خراسان، شیراز، ترکستان و گیلان از عدن و هرمز شد. پیرس در Suma Orientale خود اشاره کرد:
این [مردم] در دانش و معاملات کالا [مانند] ایتالیایی‌ها هستند… آنها مردانی هستند که تجارت را می‌فهمند. آنها چنان در صدا و هارمونی آن غرق شده‌اند که گجراتی‌ها می‌گویند هر تخلفی مربوط به کالا قابل بخشش است. گجراتی‌ها همه جا ساکن هستند. آنها برای برخی کار می‌کنند و دیگران برای دیگران. آنها در تجارت مردانی کوشا و سریع هستند. آنها حساب‌های خود را با انگشتان مانند ما و با نوشته‌های ما انجام می‌دهند.
گجرات در زمان گورکانیان

گجرات یکی از دوازده صوبه اصلی (استان‌های سطح بالای امپراتوری) بود که توسط اکبر کبیر، امپراتور مغول (گورکانی)، تأسیس شد، با مرکزیت در احمدآباد، هم‌مرز با تهته (سند)، اجمیر، ملوا و بعداً صوبه احمدنگر.
اورنگ‌زیب، ششمین امپراتور مغول، در داهود گجرات به دنیا آمد. او سومین پسر و ششمین فرزند شاه جهان و ممتاز محل بود. در زمان تولد او، پدرش شاه جهان، صوبه‌دار (فرماندار) گجرات بود و پدربزرگش، جهانگیرشاه، امپراتور مغول بود. اورنگ زیب قبل از اینکه امپراتور شود، به عنوان بخشی از آموزش خود به عنوان صوبه‌دار گجرات منصوب شد و در احمدآباد مستقر شد.
اورنگ‌زیب عشق زیادی به زادگاهش داشت. در سال ۱۷۰۴، او نامه‌ای به پسر بزرگش، محمد اعظم شاه، نوشت و از او خواست که با مردم داهود مهربان و با ملاحظه باشد، زیرا آنجا زادگاه او بود. محمد اعظم در آن زمان صوبه‌دار (فرماندار) گجرات بود.
در نامه خود، اورنگ‌زیب نوشت:
«پسرم با رتبه والا، شهر داهود، یکی از وابستگان گجرات، زادگاه این گناهکار است. لطفاً توجه به ساکنان آن شهر را بر خود لازم بدانید.»