stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
حلقه رانی

| حلقه رانی | حلقه رانی |
| --- | --- |
The relations of the femoral and abdominal inguinal ring , seen from within the شکم. Right side (femoral ring visible at center): The relations of the femoral and abdominal inguinal ring , seen from within the شکم. Right side (femoral ring visible at center)
Structures passing behind the رباط کشاله ران (femoral ring labeled at top, second from the right): Structures passing behind the رباط کشاله ران (femoral ring labeled at top, second from the right)
جزئیات: جزئیات
شناسه‌ها: شناسه‌ها
لاتین: Anulus femoralis
TA98: A04.7.03.014
TA2: 2699
FMA: 77263
حلقه رانی (انگلیسی: Femoral ring) در عمق رباط کشاله ران قرار گرفته و پایه و آغاز مجرای رانی را تشکیل می‌دهد. سمت آن به سوی بالا و شکل آن بیضی است. قطر طویل آن به صورت عرضی ادامه می‌یابد و اندازه آن در حدود ۱٫۲۵ سانتی‌متر است.
گاه بخشی از اندرونه (امعا و احشا) ممکن است با گذر از حلقه رانی وارد مجرای رانی شده و باعث ایجاد فتق رانی شود.
نادیا بارنتین

| نادیا بارنتین | نادیا بارنتین |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۷ اکتبر ۱۹۳۶
درگذشت: ۲۲ مارس ۲۰۱۱ (۷۴ سال)
ملیت: فرانسه
پیشه: هنرپیشه
سال‌های فعالیت: ۱۹۴۸–۲۰۱۱
نادیا بارنتین (فرانسوی: Nadia Barentin‎; ۱۷ اکتبر ۱۹۳۶ – ۲۲ مارس ۲۰۱۱) هنرپیشه اهل فرانسه بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به قهرمان خودساخته، بچه‌های پاریس، نور، و کنار آمدن با مردگان اشاره کرد.
فانتین ال. تامپسون

| Fountain L>  Thompson | Fountain L>  Thompson |
| --- | --- |
United States Senator   از داکوتای شمالی: United States Senator   از داکوتای شمالی
دوره مسئولیت November 10, 1909 – January 31, 1910: دوره مسئولیت November 10, 1909 – January 31, 1910
پس از: مارتین ان. جانسون
پیش از: ویلیام ئی. پرسل
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۸ نوامبر ۱۸۵۴ Macoupin County, Illinois
درگذشته: ۴ فوریهٔ ۱۹۴۲ (۸۷ سال) لس‌آنجلس
حزب سیاسی: Democratic
تخصص: وکیل
فانتین ال. تامپسون (به انگلیسی: Fountain L. Thompson) سناتور سابق عضو حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا بود. وی در سال ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۰ میلادی سناتور ایالت داکوتای شمالی در سنای ایالات متحده آمریکا بود.
اتحادیه ملی روزنامه‌نگاران بریتانیا و ایرلند

| 0 | 1 |
| --- | --- |
تأسیس: ۱۹۰۷
ستاد: جاده مسافرخانه گری، لندن،  WC1
اعضا: ۳۵٬۰۰۰
افراد کلیدی: میشل استانیستریت، General Secretary سیموس دولی، دستیار ژنرال مدیر کل ایرلندی مدیر کل مدیر سیان جونز پیر ویکاری، معاون رئیس‌جمهور
وبگاه: www.nuj.org.uk
اتحادیه ملی روزنامه‌نگاران بریتانیا و ایرلند (انگلیسی: National Union of Journalists) که با نام ان‌یوجی هم شناخته می‌شود یک سندیکا برای خبرنگاران بریتانیا و جمهوری ایرلند است. این سندیکا در سال ۱۹۰۷ تأسیس شده و ۳۸۰۰۰ عضور دارد و از اعضای فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاراناست.
فیات ۵۲۰

Motor vehicle
| فیات ۵۲۰ | فیات ۵۲۰ |
| --- | --- |
Fiat 520 Superfiat Dorsay-Torpedo 1921: Fiat 520 Superfiat Dorsay-Torpedo 1921
دید کلی: دید کلی
شرکت: فیات اتومبیلز
تولید: ۱۹۲۱–۱۹۲۲
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
کلاس: خودروی لوکس
شکل بدنه: ۴ درب خودروی کروکی  ۴ درب Sedanca de Ville
طرح‌بندی: خودروی موتور جلو-محور عقب
پیشرانه: پیشرانه
موتور: وی‌۱۲ ۶۸۰۵ سی‌سی
جعبه‌دنده: 3-speed دستی
ابعاد: ابعاد
فاصله بین محورها: ۳۸۶ سانتیمتر (۱۵۲٫۰ اینچ)
وزن خالص: ۱٬۸۵۰ کیلوگرم (۴٬۰۸۰ پوند)
فیات ۵۲۰ (Fiat 520) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۲تولید شده‌است.
این خودرو در کلاس خودرو لوکس قرار گرفته و طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور عقب بوده است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۳ دنده به صورت دستی است.
حسین نجو

| حسین نجو | حسین نجو |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۶°۳۷′۱۱″ شمالی ۵۹°۱۱′۴۲″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۶۱۹۷۲°شمالی ۵۹٫۱۹۵۰۰°شرقی﻿ / 36.61972; 59.19500: مختصات: ۳۶°۳۷′۱۱″ شمالی ۵۹°۱۱′۴۲″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۶۱۹۷۲°شمالی ۵۹٫۱۹۵۰۰°شرقی﻿ / 36.61972; 59.19500
کشور: ایران
استان: خراسان رضوی
شهرستان: گلبهار
بخش: بخش گلبهار
دهستان: بیزکی
جمعیت: ۴۱ نفر (سرشماری ۹۵)
حسین نجو، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان گلبهار در استان خراسان رضوی ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان بیزکی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۶ نفر (۱۳خانوار) بوده‌است.
فریگیت کلاس شیوالیک

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پیشینه: پیشینه
مالک: 
اطلاعات کلی کلاس: اطلاعات کلی کلاس
طرح شده:: ۳
تکمیل شده:: ۳
فعال:: ۳
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
وزن::  ۶٬۲۰۰ تن (۶٬۱۰۰ تن بزرگ؛ ۶٬۸۰۰ تن کوچک)
درازا::  ۱۴۲٫۵ متر (۴۶۸ فوت)
پهنا::  ۱۶٫۹ متر (۵۵ فوت)
آبخور::  ۴٫۵ متر (۱۵ فوت)
سرعت::  ۳۲ گره (۵۹ کیلومتر بر ساعت؛ ۳۷ مایل بر ساعت)
فریگیت کلاس شیوالیک (به انگلیسی: Shivalik-class frigate) یک کلاس از کشتی است که طول آن ۱۴۲٫۵ متر (۴۶۸ فوت) می‌باشد.
داغستان ۲۲۹۷

| کشف | کشف |
| --- | --- |
تاریخ کشف: سپتامبر ۱, ۱۹۷۸
ویژگی‌های مداری: ویژگی‌های مداری
مبدأ مه ۱۴, ۲۰۰۸: مبدأ مه ۱۴, ۲۰۰۸
اوج: ۳.۵۸۷۵۶۷۷
حضیض: ۲.۷۳۸۳۰۱۹
خروج از مرکز مداری: ۰.۱۳۴۲۵۲۸
تناوب مداری: ۲۰۵۴.۶۳۰۶۸۹۶
آنومالی متوسط: ۲۱۲.۴۵۲۰۴
انحراف: ۱.۶۰۵۸۶
ویژگی‌های فیزیکی: ویژگی‌های فیزیکی
سپیدایی هندسی: ۰.۱۰۵۷
 :  
سیارک ۲۲۹۷ (به انگلیسی: 2297 Daghestan، نامگذاری:1978RE) دو هزار و دویست و نود و هفتمین سیارک کشف شده‌است که در ۱ سپتامبر ۱۹۷۸ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۱٫۰۰ است.
عملیات آزادی بلندمدت – فیلیپین

عملیات بلندمدت آزادی – فیلیپین بخشی از عملیات آزادی بلندمدت و جنگ با تروریسم است که آمریکا با ۶۰۰ تکاور و نیروی هوائی دولت فلیپین در این جنگ علیه جبهه آزادی اسلامی مورو، ابوسیاف و جماعت اسلامی همکاری کردند.
فهرست کشورهایی که پایتختشان بزرگترین شهرشان نیست

کشورهایی که پایتخت، بزرگترین شهر آن نیست.
در زیر فهرستی از کشورهایی آمده‌است که پایتخت بزرگترین شهر آن کشور نیست.
الکساندر رایدر

| الکساندر رایدر | الکساندر رایدر |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳ اوت ۱۸۹۱ بنجن، لهستان
درگذشت: ۲۵ اوت ۱۹۶۶ سن-ژرمن-آن-له، فرانسه
ملیت: فرانسوی-لهستانی
پیشه(ها): کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس
سال‌های فعالیت: ۱۹۲۰—۱۹۵۰
الکساندر رایدر (لهستانی: Alexandre Ryder؛ ۱۳ اوت ۱۸۹۱ – ۲۵ اوت ۱۹۶۶) یک کارگردان فیلم، و فیلم‌نامه‌نویس لهستانی‌الاصل اهل فرانسه بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به خر بوریدان اشاره نمود.
تاریخچه یک ناپدید شدن

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کارگردان: ایلیا سلیمان
تهیه‌کننده: ایلیا سلیمان
نویسنده: Elia Suleiman
فیلمنامه‌نویس: ایلیا سلیمان
بازیگران: ایلیا سلیمان
توزیع‌کننده: United States: International Film Circuit
تاریخ‌های انتشار: سپتامبر ۱۹۹۶ (۱۹۹۶-۰۹)
مدت زمان: ۸۸ دقیقه
کشور: اسرائیل، حکومت خودگردان فلسطین
زبان: عبری، انگلیسی، فرانسوی، روسی، عربی
تاریخچه یک ناپدید شدن (انگلیسی: Chronicle of a Disappearance) یک فیلم به کارگردانی ایلیا سلیمان است که در سال ۱۹۹۶ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به ایلیا سلیمان اشاره کرد.
داوی آرنود

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زادروز:  ۲۲ ژوئن ۱۹۸۰ ‏(۴۴ سال)
قد:  ۶ فوت ۰ اینچ (۱٫۸۳ متر)
پست:  هافبک
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۹۹–۲۰۰۱:  West Texas A&M Buffaloes
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۲–۲۰۱۱ |  باشگاه فوتبال اسپورتینگ کانزاس‌سیتی |  ۲۴۰ |  (۴۳) |
| ۲۰۱۲–۲۰۱۳ |  مونترال ایمپکت |  ۵۷ |  (۵) |
| ۲۰۱۴–۲۰۱۵ |  دی.سی. یونایتد |  ۵۴ |  (۲) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۰۷–۲۰۰۹ |  تیم ملی فوتبال ایالات متحده آمریکا |  ۷ |  (۱) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۲۰۱۶:  دی.سی. یونایتد (دستیار)
۲۰۱۷–:  هیوستون دینامو (دستیار)
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ژوئیه ۳۰, ۲۰۱۴.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ژوئیه ۲۶, ۲۰۰۹:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ژوئیه ۳۰, ۲۰۱۴.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ژوئیه ۲۶, ۲۰۰۹
داوی آرنود (انگلیسی: Davy Arnaud؛ زادهٔ ۲۲ ژوئن ۱۹۸۰) یک بازیکن فوتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال ایالات متحده آمریکا بازی کرده است.
جینو بکی

| جینو بکی | جینو بکی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۶ اکتبر ۱۹۱۳ فلورانس
درگذشت: ۲ فوریهٔ ۱۹۹۳ (۷۹ سال) فلورانس
ملیت: ایتالیا
پیشه(ها): خوانندهٔ اپرا (باریتون)، بازیگر
جینو بکی (انگلیسی: Gino Bechi; ۱۶ اکتبر ۱۹۱۳ – ۲ فوریهٔ ۱۹۹۳) خواننده اپرا و بازیگر اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به آیدا، بانوی کوچک و لا تراویاتا اشاره کرد.
تاریخچه گیاهان (ثئوفراستوس)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
دیباچه مصور کتاب «تاریخچه گیاهان» چاپ آمستردام سال (۱۶۴۴): دیباچه مصور کتاب «تاریخچه گیاهان» چاپ آمستردام سال (۱۶۴۴)
نویسنده(ها): ثئوفراستوس
کشور: یونان قدیم
موضوع(ها): گیاه‌شناسی
تاریخ نشر: حدود ۲۸۷ قبل از میلاد -حدود ۳۵۰ قبل از میلاد
شمار صفحات: ۱۰ کتاب که ۹ تای آن باقی مانده است.
دیباچه تاریخچه گیاهان
تاریخچه گیاهان (به یونانی: Περὶ φυτῶν ἱστορία, Peri phyton historia) کتاب گیاه‌شناسی اثر ثئوفراستوس است که به همراه کتاب تاریخ طبیعی نوشته پلینیوس و کتاب د ماتریا مدیکا نوشته دیوسکوریدس یکی از مهم‌ترین کتاب‌ها در زمینه تاریخ طبیعی است که در عهد قدیم نوشته شده‌است و مانند آن‌ها در رنسانس مؤثر بوده‌است.
چه کسی چه کسی را

چه کسی چه کسی را؟ (روسی: кто кого? یا ?Kto kovo) یک اصل یا شعار بلشویکی ست که توسط ولادیمیر لنین، در ۱۹۲۱ فرمول‌بندی شد.
گویا لنین به دومین کنگرهٔ سراسریِ دپارتمان‌هایِ آموزشِ سیاسیِ روسیه، در ۱۷ اکتبرِ ۱۹۲۱، چنین گفته:
پوستری از شوروی «رفیق لنین جهان را از لوث وجود اشرار پاک می‌کند»
در ۱۹۲۵، لئون تروتسکی از تعبیر کوتاه‌شدهٔ "چه کسی، چه کسی را در مقاله‌اش با عنوان "به سوی سرمایه‌داری یا به سوی سوسیالیسم؟" استفاده کرد.
در ۱۹۲۹، این شکلِ کوتاه‌شده به وسیلهٔ ژوزف استالین، در سخنرانی‌اش خطاب به کمیتهٔ مرکزیِ حزبِ کمونیستِ شوروی، به کار برده شد. استالین به این تعبیر، "هاله‌ای از اجباری تخطی‌ناپذیر" بخشید (در حالی که عبارتِ لنین، تمایل به پذیرشِ رقابتِ اقتصادی را به شکل تلویحی درونِ خود داشت).
تعبیر «چه کسی چه کسی را» به عنوان فرمول و تک‌عبارتِ کوتاهی برای توصیف گریزناپذیریِ مبارزه طبقاتی به کار می‌رود؛ در اینجا، معنی عبارت این خواهد بود که چه کسی (کدام از یک از دو طبقهٔ متخاصم) بر دیگری چیرگی خواهد یافت. از این چشم‌انداز، تمام سازشکاری‌ها و پیمان‌ها میان دشمنان، مصلحتی ست ـ مانوری تاکتیکی ست در دلِ نبردی به منظورِ سروری.
ابراهیم بیوض

| ابراهیم بَیّوض | ابراهیم بَیّوض |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۱ آوریل ۱۸۹۹م / ۱۱ ذی‌الحجه ۱۳۱۸ق القراره، استان غردایه
درگذشت: ۱۴ ژانویه ۱۹۸۱م / ۸ ربیع‌الاول ۱۴۰۱ق
پیشه(ها): فقیه اباضی و اندیشمند
آثار: فی رحاب القرآن…
عنوان: شیخ
ابراهیم بَیّوض (۲۱ آوریل ۱۸۹۹–۱۴ ژانویه ۱۹۸۱) فقیه اباضی، اندیشمند و کنشگر سیاسی الجزایری در سدهٔ بیستم میلادی/چهاردهم هجری بود. او با استعمار فرانسه بر الجزایر مبارزه کرد و سپس دانشسرای آموزش متوسطه را بنیان‌گذاری نمود. فی رحاب القرآن، المجتمع المسجدی، أعمالی فی الثورة، و حدیث الشیخ الإمام از آثار اوست.
بیت‌نت

بیت نت نام شبکه‌ای رایانه‌ای بود که با مشارکت دانشگاه‌های ایالات متحده در سال ۱۹۸۱ ایجاد شد. این شبکه بر اساس ارتباطات مبتنی بر شماره‌گیری کار می‌کرد و مهم‌ترین تفاوت آن با اینترنت در آن بود که از اتصالات نقطه به نقطه استفاده می‌کرد.
پس از ایجاد و گسترش اینترنت، بیت‌نت کاربری خود را از دست داد و از سال ۱۹۹۶ پشتیبانی از آن پایان یافت.
عملیات آجیلی ۲: آجیلی اصل

| عملیات آجیلی ۲:آجیلی اصل | عملیات آجیلی ۲:آجیلی اصل |
| --- | --- |
Theatrical release poster: Theatrical release poster
کارگردان: Cal Brunker
تهیه‌کننده:  Harry Linden  Bob Barlen  Sunghwan Kim 
فیلمنامه‌نویس:  Cal Brunker  Bob Barlen  Scott Bindley 
بر پایه: Characters اثر Peter Lepeniotis
بازیگران:  ویل آرنت  کاترین هیگل  مایا رودولف  بابی موینیهان  گابریل ایگلسیاس  جف دانهام  بابی کاناوله  Isabela Moner  Sebastian Maniscalco  پیتر استورماره  جکی چان 
موسیقی: Heitor Pereira
تدوین‌گر: Paul Hunter
شرکت تولید:  اوپن رود فیلمز  ToonBox Entertainment  Gulfstream Pictures  Red Rover International 
توزیع‌کننده: Open Road Films
تاریخ‌های انتشار:  ۱۱ اوت ۲۰۱۷ (۲۰۱۷-08-۱۱)  
کشور: United States
زبان: انگلیسی 
عملیات آجیلی ۲:آجیلی اصل (به انگلیسی: The Nut Job 2: Nutty by Nature) یک پویانمایی کمدی سه بعدی پویانمایی به کارگردانی Cal Brunker است. این پویانمایی دنباله عملیات آجیلی است که در سال ۲۰۱۷ منتشر شد.
آنتونیو بوئرو بایخو

| آنتونیو بوئِرو بایِخو | آنتونیو بوئِرو بایِخو |
| --- | --- |
آنتونیو بوئِرو بایِخو: آنتونیو بوئِرو بایِخو
زادهٔ: ۲۹ سپتامبر ۱۹۱۶
درگذشت: ۲۹ آوریل ۲۰۰۰ (۸۳ سال)
علت مرگ: سکته مغزی
ملیت: اسپانیا
پیشه: نمایش‌نامه‌نویس
سال‌های فعالیت: ۱۹۴۹–۱۹۹۹
آثار برجسته: داستان یک پلکان، در تاریکی سوزان، نورگیر
حزب سیاسی: حزب کمونیست اسپانیا
همسر: ویکتوریا رودریگس
افتخارات: مدال طلای هنرهای زیبا، جایزه لوپه د وگا (۱۹۴۸)، جایزه ملی تئاتر (۱۹۸۰)، جایزهٔ سروانتس (۱۹۸۶)، جایزهٔ ملی زبان و ادب اسپانیایی (۱۹۹۶)
امضاء: امضاء
امضای آنتونیو بوئرو بایخو: امضای آنتونیو بوئرو بایخو
آنتونیو بوئرو بایخو (اسپانیایی: Antonio Buero Vallejo‎) (۲۹ سپتامبر ۱۹۱۶ – ۲۹ آوریل ۲۰۰۰) نمایش‌نامه‌نویس اهل اسپانیا بود. همراه فدریکو گارسیا لورکا و رامون ماریا دل بایه اینکلان از تحول‌آفرینانِ ادبیاتِ نمایشی اسپانیا در قرن بیستم منظور می‌شود. فعالیت او در عرصهٔ تئاتر که از ۱۹۴۹ و با اجرای داستان یک پلکان آغاز شد، تا اجرای آخرین اثرش مأموریت به دهکدۀ متروک، در ۱۹۹۹، پنجاه سال بی‌وقفه به طول انجامید و تأثیرش از نظر اجتماعی و هنری چنان بود که او را به مطرح‌ترین نمایش‌نامه‌نویس اسپانیایی نیمهٔ دوم قرن بیستم مبدل ساخت. او نخستین نمایش‌نامه‌نویسی بود که معتبرترین جایزهٔ ادبی اسپانیایی‌زبان، جایزهٔ سروانتس را در ۱۹۸۶ دریافت کرد. اگر چه توانمندی آثار او را در دور زدن سانسور دوران فرانکو ستوده‌اند، اما عده‌ای از نویسندگان، که عمدتاً به دلیل تندی لحن انتقادی‌شان نتوانستند در اسپانیای فرانکو فعالیت کنند (آلفونسو ساستره، فرناندو آرابال)، بوئرو بایخو و دیگران را متهم به «مماشات» ، «خودسانسوری» و «قلم‌به‌مزدی» کردند. تقابل این دو دیدگاه منجر به ظهور دو دیدگاه در تئاتر دهۀ ۷۰ اسپانیا شد: پوسیبیلیسم (ممکن‌گرایی) و ایمپوسیبیلیسم(غیرممکن‌گرایی).
زندگی‌نامه

آنتونیو بوئرو بایخو در ۲۹ سپتامبر ۱۹۱۶ در گوآدالاخارا زاده شد. پدرش نظامی بود و در آکادمی مهندسین گوآدالارخارا محاسبات مهندسی آموزش می‌داد. دوران کودکی‌اش در لا آلکارریا گذشت به جز دو سالی که پدرش مأمور به مراکش شد. از همان کودکی در کتابخانهٔ پدری به مطالعه، موسیقی و نقاشی علاقه‌مند شد. از چهار سالگی مشتاق نقاشی شد. پدرش او را به روال عادت به تئاتر می‌برد و او از نه سالگی با تئاتر عروسکیِ کوچکی که داشت اجراهای کودکانه انجام می‌داد. در گوادالاخارا دیپلم گرفت و علاقه به مسائل فلسفی، علمی، و اجتماعی در وی بیدار شد. در ۱۹۳۲ اثری روایی از وی با نام انسان یگانه برندهٔ یک بورس برای دانش‌آموزان دبیرستانی شد. شروع به نوشتنِ اعترافات کرد که بعداً خود آن‌ها را از بین برد. در ۱۹۳۴ با خانواده به مادرید نقل مکان کرد و در آن‌جا در مدرسهٔ هنرهای زیبای سن فرناندو مشغول به تحصیل در تئاتر و ادبیات شد. با شروع جنگ داخلی قصد نام‌نویسی کرد اما پدرش مانع شد. خود پدر به دست جمهوری‌خواهان دستگیر و در ۷ دسامبر ۱۹۳۶ تیرباران شد. آنتونیو در ۱۹۳۷ به اردوی پیاده‌نظام جمهوری‌خواهان پیوست و با نقاشی و نوشته به یاری این جناح پرداخت. در بِنیکاسیم بود که با میگل ارناندس آشنا شد. در پایانِ جنگ، در دفتر مؤسسه بهداشتِ والنسیا دستگیر شد. یک ماه در اردوگاهِ سونِخا بود و سرانجام اجازه دادند به محل اقامتش بر گردد، مشروط بر این که خود را به مقامات معرفی کند. او از این کار امتناع کرد. در سازماندهی مجدد حزب کمونیست مشارکت جست که خود در طول جنگ داخلی به آن پیوسته بود، هر چند که با گذر سالیان از آن فاصله گرفت. در ۱۹۳۹ در ماه می یا ژوئن بازداشت و به همراه تنی چند از همکارانش به جرم «تبانی در شورش» محکوم به اعدام شد. هشت ماه بعد مجازات مرگش به سی سال زندان تنزل یافت. منزل به منزل زندان عوض کرد. در یکی از زندان‌ها از میگل ارناندس پورترهٔ بسیار معروفی کشید و در دیگری در اقدام به یک فرار شرکت جست که بعدها برخی از ابعاد آن در اثرش بنیاد به تصویر درآمده است. در زندان دربارهٔ نقاشی می‌نوشت و از همبندانش پرتره‌ می‌کشید. در اوائل مارس ۱۹۴۶ به شکل مشروط آزاد شد. دیگر نقاشی چنگی برایش جذابیت نااشت لذا برای همیشه نمایشنامه‌نویسی را پیش خود ساخت. در ۱۹۵۹ با هنرپیشه تئاتر ویکتوریا رودریگس ازدواج می‌کند. در ۱۹۶۰ اولین فرزندش، کارلوس، به دنیا می‌آید و یک سال بعد، دومین فرزندش، انریکه.  او در طول پنجاه سال فعالیت خود در این عرصه حدود سی نمایشنامه نوشت. نمایش‌نامه‌هایی از دیگر نویسندگان را بازنگاری کرد و حدود سیصد مقاله در روزنامه‌های مختلف به چاپ رساند. در ۱۹۷۱ بر کرسی شمارهٔ ۱۰ فرهنگستان سلطنتی زبان اسپانیا تکیه زد. در ۱۹۸۶ فرزندش انریکه در یک سانحهٔ رانندگی جان باخت.   بوئرو لاسارو در هزارتو را به او تقدیم کرد. در همین سال جایزهٔ سروانتس را دریافت کرد و در ۱۹۹۶ به جایزهٔ ملی ادبیات اسپانیایی نائل آمد. آنتونیو بوئِرو بایِخو در ۲۹ آوریل سال ۲۰۰۰ میلادی در مادرید، در بیمارستان رامون ای کاخال، در سن ۸۳ سالگی بر اثر سکتهٔ مغزی به درود حیات گفت.
دیدگاه‌های آنتونیو بوئِرو بایِخو دربارهٔ تئاتر

تئاتر برای بوئِرو بایِخو تلاشی پیگیر برای درک انسان و جهان است. برای او اگر این تلاش ژرفنایی به دست آورد، همانا در چارچوبِ تراژدی صورت می‌گیرد: «تراژدی است که انسان را به درستی می‌آزماید و کلیتِ ابعادِ وی را در اختیارِ ما قرار می‌دهد. فلاکتِ او را، و در ضمن عظمت‌اش را. اگر وضعیتِ تراژیکِ انسان نادیده گرفته شود، جهد برای شناختِ او و پرسشِ صرف دربارهٔ او عملی است ناقص، موهوم و کورکورانه[...]. فقط هنگامی که تفحص دربارهٔ مسائلِ انسانی ابعادی تراژیک داشته باشد، قابل‌اعتماد و متهورانه است.»
دیدگاه‌های آنتونیو بوئِرو بایِخو دربارهٔ تئاتر > کاتارسیس

بوئِرو بایِخو در آثارش ارادهٔ آزاد را مسلم فرض می‌دارد و کاتارسیس را هدفِ غاییِ آثارِ خود لحاظ می‌کند. او برای این واژه مفهومی بسیار عظیم‌تر از پاک‌سازی یا از بین بردنِ ترس و شفقت در بینندهٔ تراژدی قائل است. از دیدگاهِ وی کاتارسیس تغییر یا ارتقای این عواطف از سطحِ اولیه به سطحِ اخلاقی است. تراژدی‌های خود بوئِرو سعی دارند «بیننده را متحول کنند و این کار را عمیقاً انجام دهند. تا وی را با ظرفیت فردی‌اش- که گاه بسیار محدود است- مقابل سازند تا بدین ترتیب وی صمیمانه با اندوهِ انسانی مأنوس گردد» 
به بیان دیگر بوئِرو بر این باور است که تراژدی آزمایشی است برای شکوه بخشیدن به فرد.
دیدگاه‌های آنتونیو بوئِرو بایِخو دربارهٔ تئاتر > تقدیر تراژیک

بوئِرو بایِخو بر خلافِ شوپنهاور، بر این اعتقاد است که تقدیرِ تراژیک چیزی غیرمنطقی و باری‌به‌هرجهت نیست بلکه تا حدود زیادی زاییدهٔ خود آدمی است. بوئرو معتقد است که ترس از بوالهوسیِ ظاهریِ خدایان در تئاترِ یونانِ باستان، یا ترس از بی‌معناییِ ظاهری یا پوچی جهان در تئاترِ مدرن، شالودهٔ عقلانی و احساسیِ تراژدی هستند. تراژدی سعی می‌کند نشان دهد که فاجعه پیامدِ اشتباهاتِ انسان و تعدی او از قانونِ اخلاقی است. انسان همواره برای انتخاب آزاد بوده‌است: در تراژدی یونانِ باستان، معابد به جای آن که انتخابِ انسان را تعیین کنند، صرفاً عواقب را نشان می‌دادند. اشباح ایبسن سعی دارد نشان دهد که بیماری فرزند ناشی از زیاده‌روی‌های پدر و بی‌شعوری مادر است؛ بنابراین تراژدی به ریشهٔ رنج و رابطه‌اش با مسئولیت اخلاقی می‌پردازد. نمایش‌نامه‌های بوئرو مسئولیتِ انسانی را موردِ تأکید قرار می‌دهند. آری. جهان محدودیت‌هایی را تحمیل می‌کند، اما در غایت این کوری اخلاقیِ فرد است- خودفریبی یا بی‌میلی در رویارویی با واقعیتِ وضعیت‌اش، و نیز خودخواهی ذاتی‌اش- که وی را از غالب آمدن بر این محدودیات بازمی‌دارد و رنج و اندوه را نصیب‌ش می‌کند.
دیدگاه‌های آنتونیو بوئِرو بایِخو دربارهٔ تئاتر > خوش‌بینی و بدبینی

بر خلافِ نیچه، بوئرو بایخو بر این باور است که تراژدی کاملاً در تقابل با بدبینی است. رنج و اندوهِ به تصویرکشیده شده در تراژدی الزاماً به معنای بدبینی نیست. همان‌طور که خنده‌دار بودنِ کمدی الزاماً به معنای خوش‌بینی نیست. بوئِرو معتقد است که پایه‌های تراژدی یونان «سُرور» و «امیدِ» موجود در «رستاخیزِ دیونیسوس» بوده‌است. تراژدی مدرن را نیز نمی‌توان بدبینانه لحاظ کرد، حتی اگر نویسندهٔ آن بر این گمان باشد، زیرا پشتِ فلسفهٔ بدبینانه‌اش، «دیونیسوس و رستاخیزِ محتمل- یا حتمی‌اش- قرار دارد، حال با نام‌های مختلفِ دیگر. بدبینی اصیل در نقطهٔ مقابلِ تراژدی قرار دارد. بدبینی همه چیز را نفی می‌کند، اما تراژدی همه گونه ارزشی را محتمل می‌داند» برای بوئِرو بایخو تراژدی معرفِ عملی قهرمانانه است که از طریقِ آن انسان سعی می‌کند اندوه و غصه را درک کند بدون آن که تن به این ایده دهد که اندوه و جهان دیمی و باری به هرجهت است. تراژدی، که با اندوه و رنج جهان را به تصویر می‌کشد، برای کسانی بدبینانهٔ محض است که از رویارویی با مشکلاتِ وجودِ خود حذر دارند. برای کسانی اندوه‌بار و مأیوسانه است که خود حقیقتاً مأیوس هستند.
برای بوئِرو بایخو تئاترِ تجاهل است که محتوایی عمیقاً و ذاتاً بدبینانه دارد- حتی اگر این بدبینی پشتِ خنده و تفریح پنهان شده باشد- زیرا در اجتناب‌اش از واقعیت از معنای زندگی می‌گریزد. از سوی دیگر در تراژدی فقط یک «بدبینی موقتی» وجود دارد، زیرا تراژدی نه تنها روشنایی بلکه تاریکی زندگی را نیز می‌پذیرد و بر مبنای این پذیرش ما را دعوت می‌کند تا به موضعی مثبت در برابرِ مشکلات‌مان دست یابیم. کوته سخن آن که بوئِرو معتقد است تراژدی تنها خوش‌بینی اصیل و ممکن را، که بر پایهٔ حقیقت استوار است، ارزانی می‌دارد.
دیدگاه‌های آنتونیو بوئِرو بایِخو دربارهٔ تئاتر > امید

بوئِرو بایخو بر این عقیده است که ماهیتِ کلِ تراژدی احتمالاً امید است و این مؤلفه حتی در به اصطلاح ناامیدوارکننده‌ترین شرایط هم همواره حاضر است. این امیدِ تراژیک برای بوئِرو جامع‌الااطراف است. هر چند که به طورِ عمده دو بُعد دارد که هرگز سوای از هم نیستند: امید به یافتنِ راهِ حلی زمینی برای مشکلاتِ انسانی و امید به نوعی نظامِ متعالی در جهان. بوئِرو بایخو، به سانِ میگل د اونامونو، امید را مؤلفه‌ای ثابت در زندگی انسان می‌انگارد. تراژدی وضعیتِ انسان را منعکس می‌کند: ستیزِ جاوید را میانِ ایمان و تردید، که همواره با امید همراه است. آدمی همواره امید می‌بندد. هنگامی که آدمی احساسِ یأس یا احتضار می‌کند، علی‌الظاهر به پشتِ سکهٔ امید می‌پردازد، بدان رویی که بر روشن نگاه داشتنِ شعلهٔ امید در عمقِ قلبِ آدمی اصرار می‌ورزد. بدونِ نور تاریکی هم وجود ندارد؛ بدون خوبی بدی هم وجود ندارد. بنا بر این، بدونِ امید هیچ ناامیدی‌ای یا اضطرابِ وجودی‌ای موجود نیست. از این شدیدتر هنگامی است که انسان ممکن است زندگی را نفی کند، اما باید در نظر داشت که این نفی تلخ‌اش در چارچوبِ امیدِ تحقق‌نایافته و هنوز موجودش صورت می‌گیرد. و علی رغمِ این مسئله انسان-صرفِ نظر از پایداری سمجِ آن دسته از امیدهای نقشِ بر آبش- دست کم به چیزی امید می‌بندد، به یک تغییر.
بوئِرو بایخو کلِ تراژدی‌ها را بین دو حد یا محدوده منظور می‌دارد: تردیدِ مطلق و ایمانِ مطلق. برخی تراژدی‌ها به ملاطفت و هارمونی ختم می‌شوند، برخی دیگر به فاجعه. برخی، نظیرِ سه‌گانهٔ اورِستیا، حاکی از نوعی تأکیدند، برخی دیگر حاکی از نفی. نمایش‌نامه‌های دستهٔ اول به تصدیقی حاکی از ایمان، یعنی به امیدِ تحقق‌یافته بسیار نزدیک‌اند، نمایش‌نامه‌های دستهٔ دوم به نقطهٔ مخالف یعنی تردید. با این حال تراژدی نه می‌تواند به حدِ اول برسد و نه به حدِ دوم. نفی مطلق مانندِ ایمانِ مطلق تراژدی را ضایع خواهد کرد. از یک نقطه به نقطهٔ دیگر تنها یک راه‌باریکه وجود دارد و آن همانا امید است. بوئِرو می‌گوید که تراژدی‌های آیسخولوس آن چنان به نقطهٔ تأکید نزدیک‌اند، که اگر ذره‌ای پیش می‌رفتند از محدوده‌های تراژدی که همواره درجه‌ای از تردید یا اضطراب را پیش‌فرض می‌دارد، به بیرون در می‌غلطیدند. تراژدی‌های اوریپید آن چنان به نقطهٔ تردید نزدیک‌اند که اگر ذره‌ای جلوتر می‌رفتند، به چیزی کاملاً بدبینانه و در نتیجه غیرتراژیک تبدیل می‌شدند. به زعمِ بوئِرو، تراژدی از آغاز تا کنون، از آیسخلوس تا سارتر واگزیستانسیالیست‌ها، همان مسیرِ آیسخلوس را در ایمان و اوریپید را در تردید دنبال می‌کند. بیشترِ تراژدی‌های بوئِرو بایخو جایی میانِ این دو قطب قرار دارند و به شکلی دوپهلو با یک پرسش به پایان می‌رسند.
آثار

داستان یک پلکان، ۱۹۴۹ (.نشر نی، ۱۳۸۴)
کلمات بر ماسه، ۱۹۵۰
در تاریکی سوزان، ۱۹۵۰
نساجهٔ رؤیاها، ۱۹۵۲
نشانه‌ای که انتظارش می‌رود، ۱۹۵۲
داستان‌واره‌ای از پریان، ۱۹۵۳
بامداد، ۱۹۵۳
ایرِنه، یا گنج، ۱۹۵۴
امروز تعطیل است، ۱۹۵۵
کارت‌های پشت‌رو، ۱۹۵۷
یک رؤیابین برای یک ملت، ۱۹۵۸
ندیمه‌ها، ۱۹۶۰
کنسرت سن اُبیدیو، ۱۹۶۲
ماجرایی در گرگ و میش، ۱۹۶۳
نورگیر (نمایش‌نامه اسپانیایی)، ۱۹۶۷
داستان دوگانهٔ دکتر والمی، ۱۹۶۸
رؤیای منطق، ۱۹۷۰
ورود خدایان، ۱۹۷۱
بنیاد، ۱۹۷۴
شلیک، ۱۹۷۷
قاضیان در شب، ۱۹۷۹
تمساح، ۱۹۸۱
گفتگوی سرّی، ۱۹۸۴
لاسارو در هزارتو، ۱۹۸۶
موسیقی نزدیک، ۱۹۸۹
تله‌های تقدیر، ۱۹۹۴
مأموریت به دهکدهٔ متروک، ۱۹۹۹
آثار بوئرو بایخو به فارسی

ماجرایی در گرگ و میش
امروز تعطیل است
کارت‌های پشت‌رو
کنسرت سن اُبیدیو
در تاریکی سوزان
این اثر در یازدهمین دوره کتاب سال دانشجویی به عنوان اثر برگزیدۀ ادبی مورد تقدیر قرار گرفت.
این اثر شنبه ۲۸ بهمن ۱۳۹۱ در تالار استاد انتظامی خانه هنرمندان خوانده و در روزهای دوشنبه ۳۰ بهمن و سه شنبه اول اسفندماه در تالار اجتماعات خانه نمایش به کارگردانی سید جواد روشن نمایش‌نامه‌خوانی شد.
محمد یعقوبی بر اساس این اثر «بر شانه‌های آنتونیو» را نوشته و کارگردانی کرده است. این نمایش آن‌لاین و پروژۀ پایانی کارگاه بازی‌گری اشک‌ها و لب‌خندها بوده است. طراحی صحنه و لباس این پروژه را آیدا کیخایی به عهده داشته است .
داستان یک پلکان
جایزۀ ابن عربی که از سوی سفارت اسپانیا به بهترین ترجمه اعطا می‌شود در سال ۱۳۸۴ به این اثر اعطا شد.
این اثر به کارگردانی رضا گوران و با بازی بهناز جعفری ، امیررضا دلاوری ، رامونا شاه ، بهنوش طباطبایی ، گلنوش مؤمنی ، صابر ابر ، مرضیه ازگلی ، مسعود انتظاری و مهدی پاکدل در ۱۳۸۸ در تالار قشقایی به صحنه رفت.
نورگیر
این اثر نامزد بیست و نهمین دوره کتاب سال جمهوری اسلامی شد.
این اثر نامزد برترین‌های ادبیات نمایشی در پنجمین دورۀ برگزاری آن شد.
این اثر به کارگردانی اشکان خیل‌نژاد در سی‌امین جشنواره تئاتر فجر، با بازی نوید محمدزاده (در نقش بیسنته)، پوریا رحیمی  سام (در نقش ماریو)، هوشنگ قوانلو (در نقش پدر)، ناهید مسلمی (در نقش مادر) و معصومه رحمانی (در نقش انکارنا) در ۱۳۹۰ به صحنه رفت. اما پس از گرفتن مجوز برای اکران عمومی به دلیل «تلخ و سیاه‌نما» بودن از جدول تئاتر شهر پایین کشیده شد.
ترجمۀ دیگری از این اثر با نام پنجرۀ زیرزمین منتشر شده است.
بهناز جعفری و بهنوش طباطبایی در داستان یک پلکان
نوید محمدزاده (بیسنته)، هوشنگ قانولو (پدر) در اجرای ایرانی نورگیر
ناهید مسلمی (مادر)، هوشنگ قوانلو (پدر) در اجرای نورگیر