stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دژ بهلا

| میراث جهانی یونسکو | میراث جهانی یونسکو |
| --- | --- |
معیار ثبت: Cultural: iv
شمارهٔ ثبت: 433
تاریخ ثبت: 1987 (طی نشست 11th)
در خطر؟: 1988–2004
دژ بَهلا  (به عربی: قَلْعَة بَهْلاء) یکی از دژهای تاریخی شهرستان بهلاء در منطقه داخلیه در کشور پادشاهی عمان و یکی از (نقاط دیدنی سلطنت عمان) است.
 دژ بهلا  دژی پهن است و درازای دیوار دور این دژ به ۱۲ کیلومتر می‌رسد که از هر چهار سو دژ را در بر گرفته است، این دژ یکی از معالم أثری و تاریخی بسیار مهم شهر بهلاء در استان منطقه داخلیه و در شبه‌جزیره عربستان است. تاریخ ساخت دژ به هزارهٔ سوم پیش از میلاد باز می‌گردد. این دژ در زمان‌های گذشته پیوندهای ژرفی با شهرهای میان‌رودان (بین‌النهرین) و بلادفارس داشته‌است.
و از آنجا که روشن است (سور) یا دیوار دژ بهلا واستحقامات وفتحات وتیرکش تیراندازی وجاهای نگهبانان برای حفاظت از منطقه ایجاد نموده بوده أند و به‌طور شبانه روزی نگهبانان در این برج‌ها کشیک می‌داده أند. «قلعه بهلا» قلعهٔ ایست با موقعیت بسیار عالی سوق‌الجیشی که برفراز «تپهٔ» بلندی ما بین کوه و دره و در امتداد راه دو شهر مهم آن دوران عبری و نزوی واقع شده بوده‌است و نقش برجسته أی در راه بازارگانی وکالاهای تجارتی داشته بوده‌است. چنانکه این دوشهر در عصور وسطی وتا ظهور فجر اسلام نقش ایفایی بر سر راه شرق و جنوب داشته بوده‌است، و «حصن بهلا» یکی از مهمترین معاقل آن دوران بوده‌است. این قلعه از قدیمی‌ترین دژهای دفاعی منطقه داخلیه عمان است.
اولنه (شارونت-ماریتیم)

| اولنه (شارونت-ماریتیم) | اولنه (شارونت-ماریتیم) |
| --- | --- |
کمون: کمون
Town hall and war memorial: Town hall and war memorial
  نشان:   نشان
کشور: فرانسه
ناحیه: نوول-آکیتن
دپارتمان: شرانت-ماریتیم
بخش: Saint-Jean-d'Angély
کانتون: Matha
کمون: CC Vals Saintonge
حکومت: حکومت
 • شهردار(۲۰۲۰–۲۰۲۶) : Stéphane Chedouteaud
مساحت۱: ۳۰٫۹۷ کیلومتر مربع (۱۱٫۹۶ مایل مربع)
جمعیت (ژانویه ۲۰۱۸)۲: ۱٬۳۴۴
 • تراکم: ۴۳/کیلومتر مربع (۱۱۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان اروپای مرکزی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانی اروپای مرکزی)
کد آماری/کد پستی: ۱۷۰۲۴ /۱۷۴۷۰
ارتفاع: ۳۲–۱۰۷ متر (۱۰۵–۳۵۱ فوت)  (avg. ۵۴ متر یا ۱۷۷ فوت)
۱ داده‌های فرانسه رودخانه و دریاچه  و یخچال‌ها را در نظر نگرفته‌است > ۱ km² (۰٫۳۸۶ مایل مربع یا ۲۴۷ هکتار) ۲: ۱ داده‌های فرانسه رودخانه و دریاچه  و یخچال‌ها را در نظر نگرفته‌است > ۱ km² (۰٫۳۸۶ مایل مربع یا ۲۴۷ هکتار) ۲
اولنه (به فرانسوی: Aulnay) یک کمون در فرانسه است که در canton of Aulnay واقع شده‌است. اولنه ۳۰٫۹۷ کیلومتر مربع مساحت دارد ۵۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اسمیل (فضاپیما)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
Rendering of the SMILE spacecraft: Rendering of the SMILE spacecraft
گونه مأموریت: Magnetospheric mission
اپراتور: ESA-CAS
وبگاه: cosmos.esa.int/web/smile/links
مدت مأموریت: 3 years (nominal)
 :  
ویژگی‌های فضاپیما: ویژگی‌های فضاپیما
سازنده: ایرباس (محفظهٔ بار مفید)
جرم پرتاب: ۲۲۰۰ kg
جرم خشک: ۶۰۳ kg
 :  
آغاز مأموریت: آغاز مأموریت
تاریخ راه‌اندازی: November 2023
موشک: Vega-C or Ariane 62
سایت پرتاب: Kourou
پیمان‌کار: Arianespace
 :  
مشخصات مداری: مشخصات مداری
سامانه مرجع: Geocentric
رژیم مأموریت: Highly elliptical orbit
حضیض gee: 5,000 km
اوج gee: 121,182 km
انحراف مداری: ۷۰° or ۹۸°
 :  
 Official insignia for the SMILE mission چشم‌انداز کیهانی ۲۰۱۵–۲۰۲۵→ پلاتوجُویس ← :  Official insignia for the SMILE mission چشم‌انداز کیهانی ۲۰۱۵–۲۰۲۵→ پلاتوجُویس ← 
اسمیل (به معنی لبخند) یا کاوشگر ارتباط بین باد خورشیدی مگنتوسفر یونوسفر که (SMILE) کوتاه‌شدهٔ نام کامل آن: Solar wind Magnetosphere Ionosphere Link Explorer است، یک پروژهٔ مشترک فضایی برنامه‌ریزی شده بین آژانس فضایی اروپا و آکادمی علوم چین است. اسمیل برای نخستین بار مَگنِتوسفِر را با پرتو ایکس نرم و پرتو فرابنفش در طول مدار تا ۴۰ ساعت در هر دور مداری تصویر برداری می‌کند و درک ما را از تعامل پویا بین باد خورشیدی و مغناطیس کرهٔ زمین بهبود می‌بخشد.پرسش‌های اصلی علمی مأموریت اسمیل این‌ها هستند:
حالت‌های اساسی تعامل باد خورشیدی/ مغناطیس‌سپهر بر قسمت روز آن چیست؟
توضیح چرخهٔ خردطوفان چیست؟
چگونه توفان‌های ناشی از انبوه جرم تاج خورشیدی به وجود می‌آیند و رابطهٔ آن‌ها با خردطوفان‌ها چیست؟
انتظار می‌رود که راه‌اندازی در نوامبر ۲۰۲۳ انجام شود.
لایه زایا

لایهٔ زایا (به انگلیسی: Germ layer)، لایهٔ اولیه‌ای است از سلول‌هایی که در دوران رویان‌زایی تشکیل می‌شود.
لقاح باعث تشکیل سلول تخم (زیگوت) می‌شود. در طی مرحلهٔ بعدی، از زیگوت، تودهٔ سلولی توخالی پدید می‌آید به نام بلاستولا.
در انسان‌ها، پس از حدود ۳ روز، زیگوت تبدیل به تودهٔ توپری از سلول‌ها می‌شود (در اثر تقسیم میتوزی) به نام مورولا. در ادامه به بلاستوسیست تبدیل می‌شود که شامل یک لایهٔ سلولی خارجی است به نام تروفوبلاست و تودهٔ داخلی سلول‌ها به نام امبریوبلاست. تودهٔ سلولی داخلی شامل دو لایه است، هیپوبلاست و اپی بلاست.
اپی بلاست لایهٔ جدیدی می‌سازد به نام اندودرم. در ادامه لایهٔ دومی به نام مزودرم تشکیل می‌شود. لایهٔ خارجی اکتودرم نام دارد.
مرور کلی سه لایه

مرور اجمالی بر هر یک از لایه‌ها:
لایهٔ اول: لایهٔ داخلی است، اندودرم یا اندوبلاست نامیده می‌شود، سیستم گوارشی یا تنفسی را می‌سازد که شامل غددی مشابه پانکراس، تیروئید و کبد و تیموس هستند.
لایهٔ دوم: لایهٔ میانی است و مزودرم نامیده می‌شود و استخوان‌ها، غضروف‌ها، دستگاه گردش خون، لایهٔ داخلی پوست، عضلات، دستگاه تناسلی، دستگاه ترشحی و لایه پوشانندهٔ خارجی را می‌سازد.
لایهٔ سوم: که خارجی‌ترین لایه است، اکتودرم یا اکتوبلاست نامیده می‌شود و دستگاه عصبی، مغز، اپیدرم را می‌سازد که شامل پوست، ناخن و موهای کودک هستند.
اندودرم

اندودرم یکی از لایه‌های زایایی است که در دوران جنینی تشکیل می‌شود.
اندودرم در ابتدا شامل سلول‌های مسطح است که در نهایت استوانه‌ای می‌شوند. این لایه به لایهٔ پوشانندهٔ کل لولهٔ گوارشی تبدیل می‌شود به جز دهان و حلق و بخش انتهایی رکتوم. همچنین سلول‌های پوشانندهٔ همهٔ غدد را ایجاد می‌کند که در لولهٔ گوارش باز می‌شود مثل کبد و پانکراس، اپی تلیوم مجرای شنوایی و حفرهٔ تمپانیک، نای، نایژه و سلول‌های هوایی ریه‌ها، مثانه و اورترا، فولیکول‌های پوشانندهٔ تیروئید و تیموس.
اندودرم در تشکیل بخش‌های زیر نقش دارد:
معده
کولون
کبد
پانکراس
مثانه
بخش‌های اپی تلیالی نای
ریه
حلق
تیروئید
پاراتیروئید
روده‌ها
مزودرم

لایهٔ مزودرم ژرمینال در جنین از تریپلوبلاستیک حیوانات ایجاد می‌شود. این لایه بین اندودرم و اکتودرم تشکیل می‌شود. مزودرم، سلوم را تشکیل می‌دهد. اندام‌های داخل سلوم حرکت، رشد و نمو مستقل از دیوارهٔ بدن دارند.
مزودرم ترکیبات مختلفی دارد که بافت‌هایی را تشکیل می‌دهد شامل:
مزودرم حد واسط، مزودرم پاراکسیال، مزودرم صفحه جانبی و کوردا مزودرم. کوردا مزودرم تبدیل به نوتوکورد می‌شود.
مزودرم حد واسط به کلیه‌ها و گنادها (غدد جنسی) تمایز می‌یابد. نوع پاراکسیال به غضروف، عضلات اسکلتی و درم تبدیل می‌شود. مزودرم صفحهٔ جانبی دستگاه گردش خون (شامل قلب و طحال)، دیوارهٔ روده و دیوارهٔ شکمی را تشکیل می‌دهد.
مزودرم بخش‌های زیر را شکل می‌دهد:
عضلات (صاف و مخطط)
استخوان
غضروف
بافت همبند
بافت چربی
دستگاه گردش خون
دستگاه لنفاوی
درم (پوست)
دستگاه ادراری تناسلی
غشاهای سروزی
نوتوکورد
اکتودرم

اکتودرم لایهٔ خارجی جنین را می‌سازد و از اپی بلاست جنینی تشکیل می‌شود. اکتودرم تبدیل می‌شود به اکتودرم سطحی، ستیغ عصبی و لولهٔ عصبی.
اکتودرم سطحی به بخش‌های زیر تبدیل می‌شود:
اپی درم
مو
ناخن
عدسی چشم‌ها
غدد چربی پوست
قرنیه
مینای دندان
اپی تلیوم دهان و بینی
ستیغ عصبی اکتودرم به بخش‌های زیر تبدیل می‌شود:
دستگاه عصبی محیطی
بخش مرکزی غدهٔ فوق کلیوی (آدرنال)
ملانوسیت‌ها
غضروف‌های سطحی
عاج دندان
لولهٔ عصبی اکتودرم به بخش‌های زیر تبدیل می‌شود:
مغز
طناب نخاعی
هیپوفیز خلفی
نورون‌های حرکتی
شبکیه
موکسونیدین

| 0 | 1 |
| --- | --- |
داده‌های بالینی: داده‌های بالینی
تلفظ: ‎/mɒkˈsɒnɪdiːn/‎ 
نام‌های تجاری: Physiotens
AHFS/Drugs.com: International Drug Names
رده‌بندی داروهایبارداری:  AU: B3   
روش مصرف دارو: خوراکی (قرص)
کد ATC: C02AC05 
وضعیت قانونی: وضعیت قانونی
وضعیت قانونی:  UK: فقط ℞ (POM)   ℞ (Prescription only) 
داده‌های فارماکوکینتیک: داده‌های فارماکوکینتیک
زیست فراهمی: ۸۸٪ (Tmax = 1 hour)
پیوند پروتئینی: ۷٫۲–۱۰٪
متابولیسم: کبد (۱۰–۲۰٪)
متابولیت‌ها: Dehydrogenated moxonidine (major), hydroxymethyl-moxonidine, hydroxy-moxonidine, dihydroxy-moxonidine
نیمه‌عمر حذف: ~۲٫۲–۲٫۸ ساعت
دفع: کلیوی (۹۰٪), مدفوع (~۱٪)
شناسه‌ها: شناسه‌ها
 نام آیوپاک 4-Chloro-N-(4,5-dihydro-1H-imidazol-2-yl)- 6-methoxy-2-methylpyrimidin-5-amine :  نام آیوپاک 4-Chloro-N-(4,5-dihydro-1H-imidazol-2-yl)- 6-methoxy-2-methylpyrimidin-5-amine 
شمارهٔ سی‌ای‌اس: ۷۵۴۳۸-۵۷-۲ N
پاب‌کم CID: ۴۸۱۰
کم‌اسپایدر: ۴۶۴۵ Y
UNII: CC6X0L40GW
KEGG: D05087 Y
ChEMBL: ChEMBL۱۹۲۳۶ Y
CompTox Dashboard (EPA): DTXSID5045170 
ECHA InfoCard: 100.158.061 
داده‌های فیزیکی و شیمیایی: داده‌های فیزیکی و شیمیایی
فرمول شیمیایی: C9H12ClN5O۱
جرم مولی: ۷۰۰۲۲۴۱۶۸۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰♠۲۴۱٫۶۸ g·mol−1
مدل سه بعدی (جی‌مول): Interactive image
 SMILES Clc1nc(nc(OC)c1N/C2=N/CCN2)C :  SMILES Clc1nc(nc(OC)c1N/C2=N/CCN2)C 
 InChI InChI=1S/C9H12ClN5O/c1-5-13-7(10)6(8(14-5)16-2)15-9-11-3-4-12-9/h3-4H2,1-2H3,(H2,۱۱٬۱۲٬۱۵) Y Key:WPNJAUFVNXKLIM-UHFFFAOYSA-N Y :  InChI InChI=1S/C9H12ClN5O/c1-5-13-7(10)6(8(14-5)16-2)15-9-11-3-4-12-9/h3-4H2,1-2H3,(H2,۱۱٬۱۲٬۱۵) Y Key:WPNJAUFVNXKLIM-UHFFFAOYSA-N Y 
 NY (این چیست؟)  (صحت‌سنجی):  NY (این چیست؟)  (صحت‌سنجی)
موکسونیدین (انگلیسی: Moxonidine) موکسونیدین (INN) یک نسل جدید داروی ضد فشار خون آگونیست گیرنده آلفا-۲/ایمیدازولین است که دارای مجوز برای درمان فشار خون بالا خفیف تا متوسط است. زمانی که تیازیدها، بتابلاکرها، مهارکننده‌های ACE و مسدودکننده‌های کانال کلسیم مناسب نباشند یا در کنترل فشار خون ناکام باشند، ممکن است نقش داشته باشد. افزون بر این، ظاهراً مستقل از کاهش فشار خون، اثرات مطلوبی را بر پارامترهای سندرم مقاومت به انسولین نشان می‌دهد. همچنین یک آزادکننده هورمون رشد است.
مکانیسم عمل

موکسونیدین یک آگونیست انتخابی در زیرگروه ۱ گیرنده ایمیدازولین (I1) است. این زیرگروه گیرنده در هر دو ناحیه پرسور جانبی شکمی منقاری و فشاردهنده شکمی میانی مدولا ابلونگاتا یافت می‌شود؛ بنابراین موکسونیدین باعث کاهش فعالیت سیستم عصبی سمپاتیک و در نتیجه کاهش فشار خون می‌شود.
موکسونیدین در مقایسه با داروهای ضد فشار خون مرکزی قدیمی تر، با میل ترکیبی بسیار بیشتری به گیرنده ایمیدازولین I1 نسبت به گیرنده α۲ متصل می‌شود. در مقابل، کلونیدین با میل ترکیبی تقریباً برابر به هر دو گیرنده متصل می‌شود. موکسونیدین میل ترکیبی با I1 دارد که ۳۳ برابر بیشتر از α۲ است، در مقایسه با کلونیدین که تنها چهار برابر بیشتر است.
افزون بر این، موکسونیدین همچنین ممکن است باعث افزایش دفع سدیم شود، مقاومت به انسولین و تحمل گلوکز را بهبود بخشد و در برابر آسیب ارگان هدف پرفشاری خون، مانند بیماری کلیوی و هیپرتروفی قلبی، محافظت کند.
خواص فارماکودینامیک > اثرات بر مقاومت به انسولین

در تمام مدل‌های حیوانی مقاومت به انسولین، موکسونیدین اثرات قابل توجهی بر ایجاد مقاومت به انسولین، هیپرانسولینمی و اختلال در هموستاز گلوکز داشت. با توجه به اهمیت مقاومت به انسولین به عنوان یک عامل خطر برای بیماری‌های قلبی عروقی، نشان داده شده‌است که این مقاومت باعث بهبود حساسیت به انسولین می‌شود.
فارماکولوژی ایمنی

مطالعات سم‌شناسی معمول هیچ مدرکی مبنی بر اینکه موکسونیدین دارای پتانسیل تراتوژنیک، جهش زایی یا سرطان زایی است ارائه نکرده‌است. شواهدی مبنی بر اثرات نامطلوب جدی بر روی اندام‌ها یا سیستم اندام‌ها یافت نشده‌است، و نشان داده نشده‌است که این دارو اثرات مضری بر رشد و تکامل پری ناتال یا پس از زایمان داشته باشد.
هشدارها

در بیمارانی که نارسایی کلیوی متوسط تا شدید دارند باید از مصرف موکسونیدین خودداری شود. همچنین باید از قطع ناگهانی دارو خودداری شود. اگر درمان همزمان با بتا بلاکر باید قطع شود، ابتدا باید بتا بلوکر و سپس موکسونیدین پس از چند روز قطع شود. الکل ممکن است اثرات کاهش فشار خون موکسونیدین را تشدید کند.
اثرات سینرژیک دارو

تجویز همزمان موکسونیدین و یک دیورتیک تیازیدی مانند هیدروکلروتیازید اثر ضد فشار خون هم افزایی داشت.
موارد منع مصرف

اگر سابقه آنژیوادم در گذشته وجود داشته باشد، منع مصرف دارد. اختلالات هدایت قلب (به عنوان مثال، سندرم سینوس بیمار، بلوک قلبی درجه دوم یا سوم)؛ برادی کاردی؛ نارسایی شدید قلبی یا بیماری عروق کرونر. همچنین: سندرم رینود، لنگش متناوب، صرع، افسردگی، بیماری پارکینسون، گلوکوم. استفاده در بارداری ممنوع است. موکسونیدین وارد شیر مادر می‌شود.
مرگ و میر بیش از حد در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی علامت دار در مطالعه MOXCON دیده شده‌است. با این حال، کارآزمایی MOXCON از دوز بسیار بالای ۳ میلی‌گرم در روز استفاده کرد که بسیار بالاتر از دوز طبیعی ۰٫۲–۰٫۶ میلی‌گرم در روز است.
اثرات جانبی

عوارض جانبی قابل توجه عبارتند از خشکی دهان، سردرد، خستگی، سرگیجه، ادم متناوب صورت، حالت تهوع، اختلالات خواب (به ندرت آرام‌بخش)، آستنی، اتساع عروق، و به ندرت واکنش‌های پوستی.
مقیاس‌های بزرگی لرزه‌ای

مقیاس‌های بزرگی لرزه‌ای برای توصیف قدرت کلّی یا «اندازه» یک زمین‌لرزه به‌کار می‌روند. زمین‌لرزه حاصل آزاد شدن انرژی در محل گسیختگی‌های پوسته زمین است که خود را به‌صورت انواع مختلف امواج لرزه‌ای نشان می‌دهد. بزرگی زمین‌لرزه نشان‌دهنده انرژی لرزه‌ای آزادشده است و معمولاً از طریق اندازه‌گیری امواج لرزه‌ای ناشی از یک زمین‌لرزه و ثبت آن بر روی لرزه‌نگاشت و سپس اندازه‌گیری ویژگی‌های موج لرزه‌ای مانند زمان، جهت، دامنه، بسامد یا مدت آن‌ به‌دست می‌آید.
امروزه مقیاس‌های بزرگی لرزه‌ای متعددی برای اندازه‌گیری بزرگی زمین‌لرزه وجود دارد. این مقیاس‌ها بر اساس اینکه چه جنبه‌ای از امواج لرزه‌ای را اندازه‌گیری کنند و نیز چگونگی این اندازه‌گیری، با هم متفاوت هستند. مقیاس بزرگی ریشتر که در سال ۱۹۳۵ توسط چارلز فرانسیس ریشتر ابداع شد، نخستین مقیاس اندازه‌گیری بزرگی زمین‌لرزه به‌شمار می‌رود. به‌دلیل مشکلات و ایرادهای موجود در مقیاس ریشتر، سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۷۰ مقیاس بزرگی گشتاوری (با نماد M یا MW) را معرفی کرد که در حال حاضر رایج‌ترین مقیاس برای بیان بزرگی زمین‌لرزه است. به‌دلیل دقت بسیار بیشتر مقیاس بزرگی گشتاوری نسبت به مقیاس ریشتر، امروزه بیشتر سازمان‌های مسئول در زمینه لرزه‌شناسی، زمین‌لرزه‌های با بزرگی بیشتر از ۴ را با مقیاس بزرگی گشتاوری گزارش می‌کنند؛ هرچند همچنان بسیاری از رسانه‌ها از آن با عنوان «بزرگی ریشتر» یاد می‌کنند.
علاوه بر مقیاس بزرگی گشتاوری، مقیاس‌های بزرگی لرزه‌ای دیگری نیز ارائه‌ شده که همه آن‌ها بر پایه مقیاس لگاریتمی ریشتر هستند. به‌دلیل وجود تفاوت بین زمین‌لرزه‌ها، اطلاعات موجود و اهدافی که مقیاس‌های بزرگی‌ برای آن‌ها استفاده می‌شود، وجود انواع مختلف مقیاس‌های اندازه‌گیری بزرگی لرزه‌ای ضروری است.
مقیاس‌های بزرگی لرزه‌ای با مقیاس‌های شدت لرزه‌ای که مقدار تخریب یا شدت لرزش زمین بر اثر یک زمین‌لرزه در یک مکان معین را طبقه‌بندی می‌کنند، متفاوت هستند. مقیاس‌های بزرگی لرزه‌ای، انرژی لرزه‌ای آزادشده را اندازه‌گیری می‌کنند؛ ولی مقیاس‌های شدت لرزه‌ای بر اساس اثرات مشاهده‌شده لرزش و میزان و شدت آسیب به انواع سازه‌ها یا عوارض طبیعی هستند.
بزرگی زمین‌لرزه و شدت لرزش زمین

پوسته زمین تحت تنش واردشده از سمت نیروهای زمین‌ساختی است. زمانی که این تنش به اندازه کافی بزرگ شود که پوسته دچار گسیختگی شود، یا برای غلبه بر اصطکاکی که مانع از لغزش بخشی از پوسته بر روی بخشی دیگر می‌شود، انرژی آزاد شده که بخشی از این انرژی به صورت انواع مختلف امواج لرزه‌ای است که باعث لرزش زمین یا زمین‌لرزه می‌شود.
بزرگی زمین‌لرزه برآوردی از «اندازه» یا قدرت نسبی یک زمین‌لرزه و بنابراین پتانسیل آن برای ایجاد لرزش زمین است. بزرگی زمین‌لرزه تقریباً مربوط به انرژی لرزه‌ای آزادشده است.
شدت زمین‌لرزه به قدرت یا نیروی لرزشی در یک مکان معین اشاره دارد و می‌تواند با اوج شتاب زمین مرتبط باشد. با یک نقشه هم‌لرز شدت‌های مشاهده‌شده (تصویر را ببینید)، می‌توان بزرگی یک زمین‌لرزه را هم از حداکثر شدت مشاهده‌شده (که معمولاً ولی نه همیشه در نزدیکی رومرکز زمین‌لرزه است) و هم از وسعت منطقه‌ای که زمین‌لرزه احساس شده، تخمین زد. شدت محلی لرزش زمین علاوه بر بزرگی زمین‌لرزه به عوامل مختلفی بستگی دارد که یکی از مهم‌ترین آنها شرایط خاک است. برای نمونه، لایه‌های ضخیم خاک سست و نرم (مانند خاک آکند یا پوش)، می‌تواند امواج لرزه‌ای را تقویت کند که این حالت اغلب در فاصله قابل توجهی از منبع لرزه‌ای روی می‌هد. لایه نرم خاک می‌تواند به‌طور قابل توجهی امواج لرزه‌ای را در بسامد ۸ هرتز تقویت کند؛ در حالی که امواج با بسامد بیش از ۸ هرتز، پس از عبور از خاک نرم، همراه با کاهش قابل توجه در دامنه موج، به سرعت ضعیف می‌شوند. برخلاف خاک‌های سست و نرم، حوضه‌های رسوبی، اغلب اوقات امواج لرزه‌ای را تشدید کرده و مدت زمان لرزش را افزایش می‌دهند. به همین دلیل، در زمین‌لرزه ۱۹۸۹ لوما پریتا، بخش مارینا در سان فرانسیسکو با وجود فاصله حدود ۱۰۰ کیلومتری از رومرکز زمین‌لرزه، یکی از مناطقی بود که بیشترین آسیب را دید. علاوه بر شرایط خاک، ساختارهای زمین‌شناسی نیز نقش مهمی در افزایش خسارت این منطقه داشتند، به‌طوری که وضعیت زمین‌شناسی محل عبور امواج لرزه‌ای از زیر انتهای جنوبی خلیج سان‌فرانسیسکو باعث بازتاب این امواج از پایه پوسته زمین به سمت سان فرانسیسکو و اوکلند شد. اثر بازتابی مشابهی باعث کانالیزه شدن امواج لرزه‌ای در بین دیگر گسل‌های مهم منطقه گردید.
مقیاس‌های بزرگی

زمین‌لرزه، انرژی را به‌شکل انواع مختلف امواج لرزه‌ای بازتاب می‌دهد که ویژگی‌های آن نشان‌دهنده ماهیت گسیختگی و بخشی از پوسته زمین است که امواج از آن عبور می‌کنند. به‌طور کلی، تعیین بزرگی زمین‌لرزه شامل شناسایی انواع خاصی از این امواج بر روی لرزه‌نگاشت و سپس اندازه‌گیری یک یا چند ویژگی یک موج مانند زمان، جهت، دامنه، بسامد یا مدت آن است. تعدیل‌های دیگری نیز بر پایه فاصله، نوع پوسته و ویژگی‌های لرزه‌سنجی که لرزه‌نگاشت را ثبت کرده، انجام می‌شود.
مقیاس‌های متعدد بزرگی، نشان‌دهنده راه‌های مختلف استخراج بزرگی زمین‌لرزه از اطلاعات موجود است. همه مقیاس‌های بزرگی، مقیاس لگاریتمی ابداع‌شده توسط چارلز فرانسیس ریشتر را حفظ کرده و آن را طوری تعدیل می‌کنند که محدوده میانی مقیاس، تقریباً با مقیاس اصلی «ریشتر» همبستگی داشته باشد.
بیشتر مقیاس‌های بزرگی بر اساس اندازه‌گیری تنها بخشی از قطار موج لرزه‌ای زمین‌لرزه بوده و بنابراین ناقص هستند. این ویژگی در موارد خاصی به نام وضعیت اشباع، به‌صورت سیستماتیک منجر به برآورد کمتر بزرگی زمین‌لرزه نسبت به مقدار واقعی می‌شود. همه مقیاس‌های بزرگی، به جز مقیاس بزرگی گشتاوری، برای زمین‌لرزه‌های بزرگ اشباع می‌شوند، یعنی بر اساس دامنه امواجی هستند که طول موج آن‌ها کوتاه‌تر از طول گسیختگی زمین‌لرزه است.
از سال ۲۰۰۵، انجمن بین‌المللی لرزه‌شناسی و فیزیک درونی زمین (IASPEI)، روش‌ها و معادلات اندازه‌گیری مقیاس‌های اصلی بزرگی زمین‌لرزه را به صورت mB ، mb ، Ms ، ML  و  mblg استاندارد کرده‌است.
مقیاس‌های بزرگی > مقیاس بزرگی «ریشتر»

مقالهٔ اصلی: مقیاس ریشتر
مقیاس بزرگی ریشتر، نخستین مقیاس اندازه‌گیری بزرگی زمین‌لرزه است که در سال ۱۹۳۵ توسط چارلز فرانسیس ریشتر ابداع شد و عموماً به مقیاس «ریشتر» معروف است. این مقیاس، در واقع یک مقیاس بزرگی محلی بوده و با ML یا ML مشخص می‌شود. ریشتر دو ویژگی را ابداع کرد که اکنون در همه مقیاس‌های بزرگی مشترک است:
نخست این‌که مقیاس ریشتر، یک مقیاس لگاریتمی بوده به طوری که هر واحد افزایش مقیاس، نشان دهنده افزایش ده برابری در دامنه امواج لرزه‌ای است. اگر A نشان‌دهنده دامنه موج باشد، انرژی موج با A۱٫۵ متناسب است و بنابراین با افزایش هر واحد بزرگی زمین‌لرزه، انرژی (قدرت) لرزه‌ای زمین‌لرزه به میزان ۱۰۱٫۵ یعنی حدود ۳۲ برابر افزایش می‌یابد.
دوم این‌که ریشتر به دلخواه خود، نقطه صفر مقیاس را جایی در فاصله ۱۰۰ کیلومتری محل وقوع زمین‌لرزه تعریف کرد که باعث حداکثر جابجایی افقی ۰٫۰۰۱ میلی‌متری (۱ میکرومتر یا ۰٫۰۰۰۰۴ اینچ) می‌شود. مقیاس‌های بزرگی بعدی به گونه‌ای تنظیم شده‌اند که تقریباً معادل مقیاس اصلی «ریشتر» (محلی) در حدود بزرگی ۶ باشند.
همه مقیاس‌های «محلی» بزرگی زمین‌لرزه (ML) بر اساس حداکثر دامنه لرزش زمین و بدون تشخیص امواج لرزه‌ای مختلف هستند؛ بنابراین مقیاس‌های محلی، قدرت زمین‌لرزه‌های زیر را کمتر برآورد می‌کنند:
زمین‌لرزه‌های دور (بیش از ۶۰۰ کیلومتر)، به‌دلیل تضعیف امواج اس
زمین‌لرزه‌های عمیق، به‌دلیل کوچک‌تر بودن امواج سطحی
زمین‌لرزه‌های قوی (بزرگی بیش از M ~۷)، به‌دلیل در نظر نگرفتن مدت زمان لرزش.
علاوه بر این نقاط ضعف، مقیاس اصلی «ریشتر» با توجه به وضعیت زمین‌شناسی جنوب کالیفرنیا و نوادا توسعه یافته‌است؛ بعدها مشخص شد که این مقیاس به‌دلیل تفاوت در پوسته قاره‌ای، برای زمین‌لرزه‌های بخش‌های مرکزی و شرقی آمریکای شمالی (همه مناطق شرقی کوه‌های راکی)، غیر دقیق است. وجود این مشکلات در مقیاس ریشتر، زمینه‌ساز ابداع و توسعه مقیاس‌های دیگر شد.
امروزه اکثر سازمان‌های لرزه‌نگاری مانند سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده آمریکا (USGS)، از مقیاس بزرگی گشتاوری برای گزارش زمین‌لرزه‌های با بزرگی بیشتر از ۴ استفاده می‌کنند، اما بسیاری از رسانه‌ها همچنان به اشتباه از آن با عنوان «بزرگی ریشتر» یاد می‌کنند.
مقیاس‌های بزرگی > دیگر مقیاس‌های بزرگی «محلی»

مقیاس «محلی» اصلی ریشتر برای سایر مناطق محلی نیز سازگار شده‌است و به‌صورت «ML» یا با حروف کوچک «l» به‌صورت Ml یا Ml نشان داده می‌شوند (با مقیاس موج سطحی MLH روسیه اشتباه نشود). اینکه آیا مقادیر قابل‌مقایسه هستند یا نه، بستگی به این دارد که شرایط محلی به اندازه کافی تعیین‌شده و فرمول به‌طور مناسب تنظیم‌شده باشد.
مقیاس‌های بزرگی > دیگر مقیاس‌های بزرگی «محلی» > مقیاس بزرگی مرکز هواشناسی ژاپن

مقالهٔ اصلی: مقیاس بزرگی لرزه‌ای مرکز هواشناسی ژاپن
مرکز هواشناسی ژاپن (JMA)، برای زمین‌لرزه‌های کم‌عمق (عمق کمتر از ۶۰ کیلومتر) در فاصله ۶۰۰ کیلومتری از یک مقیاس بزرگی استفاده می‌کند که با نشان MJMA, MJMA یا MJ مشخص می‌شود. این مقیاس را نباید با مقیاس بزرگی گشتاوری محاسبه شده توسط JMA که با Mw(JMA) یا M(JMA) نشان داده می‌شود یا با مقیاس شدت لرزه‌ای مرکز هواشناسی ژاپن (مقیاس شیندو) اشتباه گرفت. مقیاس‌های بزرگی مرکز هواشناسی ژاپن، بر اساس حداکثر دامنه جنبش زمین (مانند مقیاس‌های محلی) هستند که عملکرد آن‌ها در زمین‌لرزه‌های با بازه بزرگی گشتاور لرزه‌ای ۴٫۵ تا ۷٫۵ Mw  «نسبتاً خوب» است، اما بزرگی‌های بالاتر از ۷٫۵ را کمتر برآورد می‌کنند.
مقیاس‌های بزرگی > مقیاس‌های بزرگی موج حجمی

مقالهٔ اصلی: بزرگی موج حجمی
امواج درونی شامل دو موج P و S است که این امواج یا بازتاب آن‌ها سریع‌تر به لرزه‌نگار می‌رسند. امواج درونی مستقیماً از سنگ‌ها عبور می‌کنند.
مقیاس‌های بزرگی > مقیاس‌های بزرگی موج حجمی > مقیاس mB

مقیاس اصلی «بزرگی موج حجمی» که با mB یا mB («B» با حرف بزرگ) نشان داده می‌شود، توسط گوتنبرگ (۱۹۴۵) و گوتنبرگ-ریشتر (۱۹۵۶) برای غلبه بر محدودیت‌های ذاتی استفاده از امواج سطحی در محاسبات فاصله و بزرگی مقیاس ML ، توسعه داده شد. مقیاس mB بر اساس امواج P و S است که در مدت‌زمان طولانی‌تری اندازه‌گیری شده و تا حدود بزرگی M ۸ اشباع نمی‌شود. با این حال، این مقیاس به رویدادهای لرزه‌ای کوچک‌تر از حدود M ۵٫۵ حساس نیست. استفاده از تعریف اولیه مقیاس mB  تا حد زیادی کنار گذاشته شده و اکنون مقیاس استاندارد mBBB  جایگزین آن شده‌است.
مقیاس‌های بزرگی > مقیاس‌های بزرگی موج حجمی > مقیاس mb

مقیاسmb یا mb («m» و «b» با حروف کوچک) شبیه مقیاس mB  است، اما فقط از امواج P استفاده می‌کند که در چند ثانیه اول بر روی یک مدل خاص از لرزه‌نگار دوره کوتاه اندازه‌گیری شده‌است. این مقیاس در دهه ۱۹۶۰ با بنیان‌گذاری شبکه لرزه‌نگار استانداردشده جهانی (WWSSN) معرفی شد. دوره کوتاه، تشخیص رویدادهای کوچک‌تر را بهبود می‌بخشد و بین زمین‌لرزه‌های زمین‌ساختی و انفجارهای هسته‌ای زیرزمینی تمایز بهتری قائل می‌شود.
روش اندازه‌گیری مقیاس mb  چندین بار تغییر کرده‌است. این مقیاس طبق تعریف اولیه گوتنبرگ (۱۹۴۵)، بر اساس حداکثر دامنه امواج در ۱۰ ثانیه اول یا بیشتر بود. با این حال، طول دوره بر بزرگی به‌دست‌آمده تأثیر می‌گذارد. روش اولیه سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده آمریکا و مرکز ملی اطلاعات زمین‌لرزه، اندازه‌گیری mb در ثانیه اول بود (فقط چند موج P اول)، اما از سال ۱۹۷۸ آن‌ها بیست ثانیه اول را اندازه می‌گیرند. روش مدرن بر اساس اندازه‌گیری دوره کوتاه مقیاس mb  در کمتر از سه ثانیه است، در حالی که مقیاس پهن‌باند mBBB  در دوره‌های حداکثر ۳۰ ثانیه‌ای اندازه‌گیری می‌شود.
مقیاس‌های بزرگی > مقیاس‌های بزرگی موج حجمی > مقیاس  mbLg

مقیاس منطقه‌ای mbLg که با mb_Lg یا mbLg و MLg (سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده)، Mn و mN نیز نشان داده می‌شود، توسط نوتلی (۱۹۷۳)  توسعه داده شد: همه بخش‌های آمریکای شمالی در شرق کوه‌های راکی. مقیاس ریشتر در جنوب کالیفرنیا توسعه یافته بود، جایی که بر روی بلوک‌هایی از پوسته اقیانوسی (معمولاً بازالت یا سنگ‌های رسوبی) قرار دارد. این در حالی بود که آمریکای شمالی در شرق کوه‌های راکی نوعی کراتون است؛ یعنی توده‌ای ضخیم و تا حد زیادی پایدار از پوسته قاره‌ای با جنس عمدتاً گرانیت که سنگی سخت‌تر با ویژگی‌های لرزه‌ای متفاوت نسبت به بازالت است. در این منطقه، مقیاس اصلی ریشتر نتایجی غیرعادی برای زمین‌لرزه‌هایی می‌دهد که با معیارهای دیگر، معادل زمین‌لرزه‌های کالیفرنیا به نظر می‌رسند.
نوتلی این مشکل را با اندازه‌گیری دامنه کوتاه‌مدت (~۱ ثانیه)، حل کرد. امواج Lg شکل پیچیده موج لاو هستند و اگرچه یک موج سطحی به‌شمار می‌روند، ولی به نظر نوتلی، نتیجه به‌دست‌آمده، در مقایسه با مقیاس Ms ، به مقیاس mb  بیشتر مرتبط است. امواج Lg به سرعت در هر مسیر اقیانوسی ضعیف می‌شوند، اما به خوبی از طریق پوسته قاره‌ای گرانیتی انتشار می‌یابند. مقیاس MbLg اغلب در مناطقی با پوسته قاره‌ای پایدار استفاده می‌شود و به‌ویژه برای شناسایی انفجارهای هسته‌ای زیرزمینی مفید است.