چارلز کرول مستعمره‌نشین
واپسین تلاش در راستای قدرت سیاسی و مرگ

در سال ۱۷۱۵ و پس از گرویدن بندیکت کالورت به پروتستانتیسم، سلطهٔ سیاسی بر مریلند به خاندان کالورت بازگردانده شد. کرول با حمایت تعدادی از خاندان‌های کاتولیک برجستهٔ مریلند و نیز با جسارتی که از تغییر اوضاع به دست آورده بود، برای به دست آوردن منصب حکومتی در ایالت تلاش کرد. این اتفاق یک عدول اساسی از سیاست محرومیت کاتولیک‌ها از سیستم حکومتی محسوب می‌شد؛ سیاستی که از زمان تصاحب قدرت توسط پروتستان‌ها در سال ۱۶۸۹ برقرار بود. مهم‌ترین مخالف کرول در این مسیر، فرماندار جان هارت بود. در سال ۱۷۱۶ هارت دریافت که کرول در حال برنامه‌ریزی برای سفر به انگلستان است و قصد دارد با مأموران عالی‌رتبهٔ کالورت لابی کند. هدف او از این کار بازگردانی حقوق تصدی کرسی قدرت به کاتولیک‌ها بود؛ امری که هارت شدیداً با آن مخالف بود. هارت کرول را چنین توصیف کرده بود:
کرول به منظور قبولاندن دعوی خود به انگلستان سفر کرد، اگرچه هارت بعدها مدعی شد که به او قول داده شده بود که چنین لابی اتفاقی نمی‌افتد. کرول مقاماتِ شخص مالک را متقاعد کرده بود که او را به عنوان نمایندهٔ ارشدِ مالک در مستعمره برگزینند. علاوه بر این او به مقام‌های خزانه‌دار، مصادره‌گر و افسر نیروی دریایی گماشته شد. این موقعیت‌ها با هم به طرز مؤثری به کرول قدرت نظارت بر تمامی پول موجود در مستعمره را داد؛ پولی که توسط دولت یا تشکیلات خصوصی کالورت جمع‌آوری می‌شد.
با بازگشت کرول از کریلند، هارت به دو دلیل بسیار خشمگین گشت؛ یکی به دلیل اینکه کرول را تهدیدی برای قدرت خود می‌دید و دلیل دیگر اینکه ایدهٔ حضور یک کاتولیک در جایگاه حکومتی در مستعمره به مذاقش خوش نمی‌آمد. هارت خواستار آن شد که کرول سوگند وفاداری بخورد؛ سوگندی که کرول مایل به خوردن آن بود. همچنین مطالبهٔ دیگر هارت خوردن سوگند ارتداد بود که به موجب آن کرول رسیدن پروتستان‌ها به تاج و تخت را تأیید می‌کرد؛ لیکن کرول حاضر به ایراد چنین قسمی نبود. کرول در حیطهٔ مجازِ حکم مالک آغاز به کار کرد، و هارت از مجلس اعیانِ هیئت قانونگذاری مستعمره درخواست کمک کرد. مجلس با رد کردن استدلال‌های کرول در حمایت از حق خود برای تصدی مناصب دولتی، مانع تلاش‌های او برای یه کار گرفتن حکم شد، و در نزدیکی پایان سال ۱۷۱۶ مجموعه قوانینی تصویب کرد که الزامات سوگندِ دولتمردان را محدود و تصدیق می‌کرد؛ قوانینی که عمداً ضد کاتولیک بودند. پایه‌های استدلال کرول ممکن است آن هنگام سست شده باشد که او به دفاع از برادرزاده‌اش روی آورد؛ برادرزادهٔ کرول پیش از این به سلامتی به سلامتی جیمز فرانسیس نوشیده بود. استوارت طی شورشی در سال ۱۷۱۵ تلاش کرده بود به پادشاهی بریتانیا برسد و نزد پروتستان‌های مستعمره شدیداً منفور بود. مالک مستعمره که به تازگی جایگاه خود را بازیافته بود و نمی‌خواست در معرض خطر از دست دادن مستعمره قرار گیرد، تصمیم مجلس را تأیید کرد. مطابق گزارشی که هارت بعدها تقدیم مجلس کرد، کرول کمپینی را به منظور تخریب فرماندار به راه انداخته بود. هیچ مدرکی مبنی بر صحت ادعای هارت وجود نداشت، لیکن مجلس در سال ۱۷۱۸ قوانین ضدکاتولیک سخت گیرانه‌تری تصویب کرد، قوانینی شامل محرومیت از حق رأی که مردان کاتولیک را از حق رأی دادن محروم می‌کرد.
کارول درگذشت تنها دو سال بعد با ثروت خود را دست نخورده اما پس از شکست به دست آوردن هر گونه حقوق سیاسی برای کاتولیک‌ها در مریلند است. کارول پسر ارشد هنری مرده بود یک سال قبل از ثروت خانواده و بار عنوان یک خانواده کاتولیک پروتستان در تحت سلطه مریلند منتقل شد به پسر چارلز و دانیل.
کارول فرزندان در ادامه به نقش برجسته در مستعمره. پسرش چارلز شناخته شده به عنوان چارلز کارول از آناپولیس حفظ و گسترش ثروت خانواده است. نوه‌اش چارلز کارول از Carrolltonبه دست ترمیم حقوق سیاسی پدر بزرگ او تا به حال مورد نظر است. او تنها کاتولیک به امضای اعلامیه استقلال.
خانهٔ اشرافی دوئورگن، یکی از املاک خانوادگی کرول در مریلند
کرولِ مریلند
بندیکت کالورت که مالکیت او بر مریلند، آن دگراندیش‌پذیری مذهبی مورد انتظار چارلز کالورت را به بار نیاورد.