stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
گوزن قرمز
ویژگی‌ها > اندازه

گوزن قرمز از بزرگ‌ترین انواع گوزن است و از نظر اندازه پس از موس‌ها، واپیتی‌ها و گوزن‌های سمبر در رتبهٔ چهارم گوزن‌ها قرار دارد. گوزن قرمز در برخی کشورها مانند انگلستان و ایرلند بزرگ‌ترین پستاندار وحشی محسوب می‌شود. دودیسی جنسی در این گونه شدید است و نرها با داشتن شاخ و اندازهٔ بزرگ‌تر از ماده‌ها متمایز هستند. وزن جنس نر این حیوان ۲۵۰ تا ۵۰۰ کیلوگرم و طول بدن ۱۷۰ تا ۲۳۰ سانتی‌متر است. در جنس ماده وزن بین ۱۰۰ تا ۳۰۰ کیلوگرم و طول بدن ۱۶۰ تا ۲۱۰ سانتی‌متر است. ارتفاع در ناحیه شانه ۱۰۵ تا ۱۲۰ سانتی‌متر و دم حدود ۱۲ تا ۱۹ سانتی‌متر است. البته زیرگونه‌های مختلف این حیوان تفاوت زیادی از نظر اندازه دارند. گوزن‌های قرمز عظیم‌الجثه و شاخ‌کوتاه رشته‌کوه کارپات تا ۶۵۰ کیلوگرم رشد می‌کنند و گوزن قرمزجزیره کرس فقط حدود ۸۰ تا ۱۰۰ کیلوگرم وزن دارند. گوزن‌های قرمز بومی ایران هم از انواع بزرگ گوزن قرمز محسوب می‌شوند که جنس نر آن‌ها به‌طور میانگین ۴۵۰ کیلوگرم وزن و ۱۸۰ سانتی‌متر ارتفاع شانه دارد. وزن گوزن‌ها در مناطقی با پوشش گیاهی ضعیف و دارای منابع غذایی کمتر، می‌تواند تا ۵۳ تا ۱۱۲ کیلوگرم (۱۲۰ تا ۲۵۰ پوند) کاهش پیدا کند.
ویژگی‌ها > شاخ

شاخ گوزن از جنس استخوان بوده و فقط نرها شاخ دارند. شاخ‌ها به‌طور میانگین ۷۱ سانتی‌متر طول و یک کیلوگرم وزن دارند اما در برخی زیرگونه‌ها شاخ‌ها تا ۱۱۵ سانتی‌متر و پنج کیلوگرم رشد می‌کنند. رشد شاخ‌ها در بهار صورت می‌گیرد و در برخی موارد مشاهده شده که شاخ‌ها به‌طور روزانه تا ۲/۵ سانتی‌متر رشد داشته‌اند. شاخ‌های در حال رشد، مملو از رگ‌های خونی هستند و رشد آن‌ها با هورمون تستوسترون در ارتباط است.
زیست‌گاه

گوزن قرمز در رشته‌کوه اطلس در الجزایر، تونس و مراکش هم حضور دارد و تنها گوزن بومی قاره آفریقا است. البته جمعیت این جانور در این منطقه رو به کاهش است.
آلبانی، اسرائیل، اردن، لبنان، سوریه و ترکمنستان کشورهایی هستند که نسل این گوزن در آن‌ها منقرض شده است. نسل این حیوان در مراکش، قزاقستان و یونان هم در گذشته منقرض شده بود اما دوباره احیا شد.
دشمن طبیعی

مهم‌ترین دشمنان طبیعی گوزن قرمز در اروپا گرگ خاکستری و پس از آن خرس قهوه‌ای است. سیاه‌گوش اورآسیا و گراز هم گاهی بچه گوزن قرمز را شکار می‌کنند. در ایران دشمن طبیعی اصلی این حیوان پلنگ و سپس گرگ و خرس قهوه‌ای است. در گذشته یکی از دشمنان این حیوان ببر مازندران بود که در حال حاضر منقرض شده است
گوزن قرمز و انسان

شکار گوزن قرمز در بسیار از کشورها مشتاقان فراوانی دارد. یکی از محبوب‌ترین روش‌های شکار این حیوان در گذشته تقلید صدای جنس نر این حیوان در فصل جفت‌گیری برای فریب دادن گوزن‌های دیگر و کشانیدن آن‌ها به سوی خود بود. با این حال این روش خطرات خاص خود را داشت از جمله این‌که گاه به‌جای گوزن قرمز، ببر را که شکارچی اصلی گوزن قرمز بود به سوی انسان می‌کشاند.
آرایه‌شناسی زیستی

تا سال ۲۰۰۴ واپیتی یا اِلک (Cervus canadensis) گوزن بومی شرق آسیا و آمریکای شمالی یکی از انواع گوزن قرمز محسوب می‌شد؛ این باور بر اساس دورگه‌های باروری که از آمیزش این دو جانور در اسارت به دست آمده بود، اتخاذ شده بود، ولی مطالعات ژنتیکی اخیر بر روی صدها نمونه از زیرگونه‌های مختلف گوزن قرمز و الک و همچنین دیگر گونه‌های خانوادهٔ گوزن‌ها مشخص کرده که این دو گونه‌های مستقلی به‌شمار می‌روند.
برخی منابع بر اساس همین مطالعات ژنتیکی گوزن قرمز را یک «گروه گونه‌ای» (و نه یک گونه مستقل) شامل گونه‌های مختلف گوزن قرمز و واپیتی محسوب کرده‌اند، اما در مورد تعداد گونه‌های موجود در این گروه گونه‌ای اتفاق نظری وجود ندارد. از گونه‌های مستقلی که برای آن پیشنهاد شده؛ گوزن آسیای مرکزی، گوزن کُرسی، گوزن منچوری و گوزن تبتی است. بر این اساس گوزن آسیای مرکزی شامل «گوزن قرمز یارکندی» yarkandensis و «گوزن بخارا» bactrianus و شاید «گوزن قرمز کشمیری» hanglu می‌شود. برخی دیگر نیز «گوزن قرمز بربری» (بومی شمال آفریقا) barbarus و «گوزن قرمز کرسی» corsicanus را یک گونه مستقل با نام گوزن بربری و گوزن قرمز گانسو kansuensis و گوزن قرمز سیچوان macneilli در تبت و مرکز چین را هم گونه مستقل دیگری با نام C. wallichii و گوزن‌های قرمز بومی شرق دور روسیه و شمال شرق چین را هم گونه مستقل دیگری با نام C. xanthopygus محسوب می‌کنند. با پذیرفتن این تقسیم‌بندی گوزن قرمز اصلی فقط شامل گوزن‌های قرمز بومی اروپای قاره‌ای، آناتولی، قفقاز و ایران می‌شود و واپیتی هم شامل گوزن‌های بومی آمریکای شمالی.
در جدول زیر از تقسیم‌بندی‌ای پیروی شده است که گوزن آسیای مرکزی و گوزن کرسی را از زیرگونه‌های گوزن قرمز محسوب می‌کند و واپیتی بومی آمریکای شمالی، گوزن منچوری و گوزن تبتی در آن جای نمی‌گیرند.
| نام | زیرگونه‌ها | وضعیت | زیستگاه تاریخی |
| --- | --- | --- | --- |
| گوزن قرمز اروپای مرکزی  | Cervus elaphus hippelaphus |  | اروپای مرکزی، بالکان |
| گوزن قرمز خزر (مرال)  | Cervus elaphus Maral |  | آسیای صغیر، قفقاز، شمال ایران، شبه‌جزیره کریمه |
| گوزن قرمز نروژی  | Cervus elaphus atlanticus |  | نروژ |
| گوزن قرمز اسکاتلندی  | Cervus elaphus scoticus |  | اسکاتلند، انگلستان و ایرلند |
| گوزن قرمز اسپانیایی  | Cervus elaphus hispanicus |  | اسپانیا |
| گوزن قرمز مزولا  | Mesola red deer |  | زمانی در سرتاسر سواحل شمال شرقی ایتالیا گسترده بود، اما اکنون به ذخیره‌گاه طبیعی بوسکو دلا مسولا محدود شده است. |
| گوزن قرمز سوئدی | Swedish red deer | به شدت در معرض خطر | سوئد |
| گوزن قرمز کورسی  | Cervus elaphus corsicanus | در آستانه تهدید (NT) | جزایر کرس و ساردنی. احتمالاً به دست انسان وارد این منطقه شده و با گوزن قرمز بربری یکسان است. |
| گوزن قرمز بربری  | Cervus elaphus barbarus | در آستانه تهدید (D1) | الجزایر، تونس و مراکش |
| گوزن قرمز کریمه‌ای  | Cervus elaphus brauneri | نزدیک به تهدید | شبه‌جزیره کریمه |
| گوزن قرمز کشمیری  | Cervus elaphus hanglu | در معرض خطر (D) | کشمیر |
| گوزن قرمز بلخی  | Cervus elaphus bactrianus | آسیب‌پذیر (D1) | افغانستان، ازبکستان، ترکمنستان و تاجیکستان |
| مرال یارکندی | Cervus elaphus yarkandensis | در معرض خطر (A1a) | سین‌کیانگ |
جفت‌گیری گوزن قرمز
یک گوزن قرمزدر جنگل فرِیر در بلژیک
مهدی حاج‌محمد

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادروز:  ۱۶ تیر ۱۳۲۹
زادگاه:  تهران، ایران
تاریخ مرگ:  ۱۳ بهمن ۱۴۰۳ (۷۴ سال)
محل مرگ:  تهران، ایران
قد:  ۱۵۵ سانتی‌متر
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
|  |  پارس |   |   |
|  |  دیهیم |   |   |
| ۴۹–۱۳۴۷ |  تاج تهران |  ۵۷ |  (۱۱) |
|  |  دارایی |   |   |
|  |  ماشین‌سازی تبریز |   |   |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۳۴۹ |  تیم ملی فوتبال ایران |  ۲ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است.:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است.
مهدی حاج‌محمد (۱۶ تیر ۱۳۲۹ – ۱۳ بهمن ۱۴۰۳) بازیکن فوتبال ایرانی بود. او با مرتضی شرکا دیگر فوتبالیست ایرانی نسبت فامیلی دارد، شرکا دایی حاج‌محمد است.
وی ۱۳ بهمن ۱۴۰۳ به علت بیماری سرطان درگذشت.
دوران حرفه‌ای

حاج‌محمد سابقه بازی در تیم‌های پارس، دیهیم، تاج، دارایی و ماشین‌سازی تبریز را دارد. وی با تیم تاج موفق به کسب عنوان قهرمانی جام باشگاه‌های تهران ۴۸–۱۳۴۷ و جام منطقه‌ای ۱۳۴۹ شده است. وی همچنین در قهرمانی تاج در مسابقات باشگاهی قهرمانی آسیا ۱۹۷۰ نقش فراوانی داشت. حاج‌محمد در ابتدای دهه ۱۳۵۰ به دلیل مصدومیت مدتی از فوتبال دور بود و پس از رفع مصدومیت در ۱۳۵۲ به دارایی پیوست. وی با دارایی قهرمان جام باشگاه‌های تهران ۱۳۵۲ نیز شد. ماشین‌سازی آخرین باشگاه وی بود. حاج‌محمد جمعاً در ۵۷ بازی رسمی در تیم تاج به میدان رفته است و ۱۱ گل در این بازیها به ثمر رسانده است.
دوران حرفه‌ای > فینال جام باشگاه‌های آسیا

مهدی حاج‌محمد در بازی تاج در برابر تیم هاپوئل تل‌آویو در فینال جام باشگاه‌های آسیا در سال ۱۳۴۹ در دقیقه ۷۶ به جای علی جباری وارد زمین بازی شد و روی هر دو گل تیم تاج نقش بسزایی را ایفا کرد. گل اول تیم تاج در دقیقه ۸۳ با ارسال کرنر حاج‌محمد و ضربه سر غلام وفاخواه به دست آمد و گل دوم هم از ضربه ایستگاهی به دست آمد که حاصل خطا بر روی حاج‌محمد بود. بدین ترتیب در روز بزرگ تیم تاج و فوتبال ایران تعویض طلایی رایکوف یعنی مهدی حاج‌محمد ۱۹ سال بیشتر نداشت.
دوران ملی

حاج‌محمد سابقه عضویت در تیم ملی جوانان را دارد و در ۱۳۴۹ با تیم ملی ایران نیز قهرمان جام عمران منطقه‌ای شد. وی سابقه دو بازی ملی نیز دارد.
محسن محبی

| محسن محبی | محسن محبی |
| --- | --- |
زادهٔ: تهران
تحصیلات: دکتری حقوق بین الملل
شناخته‌شده برای: حقوقدان، استاد دانشگاه، وکیل
محسن محبی در پژوهشکده حقوق و قانون ایران
محسن محبی (زاده ۱۳۳۰ - تهران) استاد دانشگاه، وکیل پایه یک دادگستری، حقوقدان و رییس سابق مرکز امور حقوقی بین المللی است.
تحصیلات

در نوجوانی مدتی علوم دینی را در حوزهٔ علمیهٔ تهران تحصیل نمود. دوران متوسطه را در دبیرستان علوی و سپس در دبیرستان دارالفنون (رشته ادبی) سپری نمود. مدتی را در رشته اقتصاد در دانشگاه شیراز به مطالعه مشغول گردید و سپس به توصیه پدر و دوستانش مسیر خود را به رشته حقوق دانشگاه تهران که در آن رشته هم قبول شده بود، تغییر داد؛ پس به سال ۱۳۵۲ در رشته حقوق قضائی دانشکده حقوق دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل شد.
وی تحصیلات عالی خود را در رشته حقوق خصوصی در دانشگاه شهید بهشتی (دانشگاه ملی آن روزگار) ادامه داد (۱۳۵۶). رساله فوق لیسانس محسن محبی جوان در ابتدا با راهنمایی سید حسن امامی بود (حق شرط) اما بعد از پیروزی انقلاب ناگزیر شد با استاد دیگری به عنوان استاد راهنما کار کند و مهدی شهیدی استاد راهنمای وی شد و این به سال ۱۳۶۳ بود. بعد از تعویض استاد راهنما، محسن محبی موضوع رساله خود را به «جنبه‌های حقوقی اعتبارات اسنادی بانکی» تغییر داد که به قول شهیدی، در آن سال‌ها بسی تازه و بدیع بود.
در همان دوران و بعد از پنج سال تلاش علمی و عملی در سال ۱۳۷۴ موفق شد در مقطع دکتری رشته حقوق بین‌الملل از دانشگاه لوآن بلژیک فارغ‌التحصیل گردد. استاد راهنمای وی در دوره دکتری، فرانسوا ریگو، استاد حقوق بین‌الملل و عضو انیستیتو حقوق بین‌الملل بود، و موضوع رساله‌اش «ماهیت حقوق بین‌الملل دیوان داوری دعاوی ایران و آمریکا» بود که با درجه ممتاز و با تحسین ژوری پذیرفته شد و در سال ۱۹۹۹ توسط انتشارات معتبر کلوئر منتشر گردید. «فالون» و «جو ورهون» مشاورت رساله ایشان را بر عهده داشتند و «یان برانلی» رساله او را خوانده و بر کار ایشان در دوره دکتری نظارت داشته‌است. در همین دوران، وی در چندین دوره تابستانی آکادمی حقوق بین‌الملل لاهه نیز شرکت کرده و بر تجربیات علمی و عملی خود افزود.
سوابق شغلی

در خرداد ۱۳۵۴ به استخدام بانک ملی ایران درآمد. «در سال ۱۳۶۱، دیوان داوری دعاوی ایران و آمریکا بر اساس بیانیه‌های الجزایر (۱۳۵۹) تشکیل شد تا به دعاوی اتباع و دولتین ایران و آمریکا رسیدگی کند. از طرفی مدیریت و هماهنگی و دفاع در برابر حجم انبوه دعاوی در دادگاه‌های خارجی و مراجع داوری بین‌المللی که له و علیه دولت نو پای انقلاب مطرح شده بود، محتاج استفاده از خدمات وکلا و حقوقدانان مبرز و مطلع در امور بین‌المللی بود.»
بر همین پایه، ماده – واحده ای به تصویب مجلس رسید (۱۳۶۰/۰۹/۲۹) که به موجب آن به دولت اجازه داده شد برای دفاع مؤثر در دعاوی مطروحه علیه ایران و نیز اقامهٔ دعوی علیه خارجیان از خدمات اشخاص حقیقی یا حقوقی داخلی و خارجی، بدون رعایت مقررات استخدامی، اداری، محاسبات عمومی، بودجه ای استفاده شود. سپس برای اجرای این قانون، در فروردین ماه ۱۳۶۱ هیئت وزیران، دفتر خدمات حقوقی بین‌المللی (وابسته به نخست‌وزیری و بعداً ریاست جمهوری) را تأسیس کرد که کار اصلی آن نظارت، هماهنگی و برنامه‌ریزی در دعاوی بین‌المللی له و علیه دولت بود.
در همین راستا، در سال ۱۳۶۲ از محسن محبی که آن موقع در ادارهٔ حقوقی بانک ملی ایران خدمت می‌کرد، برای همکاری با دفتر خدمات به ویژه در دعاوی بانکی دعوت شد و وی از بانک ملی ایران مأمور خدمت در دفتر خدمات حقوقی بین‌المللی شد که قریب بیست و دو سال، یعنی تا زمان بازنشستگی‌اش، ادامه یافت. ابتدا به عنوان مشاور حقوقی و پس از اندکی، در دوران سرپرستی گودرز افتخار جهرمی در دفتر خدمات، معاون حقوقی و عملاً قائم مقام دفتر شد.
سال ۱۳۶۹ به عنوان سرپرست شعبه لاهه دفتر خدمات به هلند (لاهه) اعزام شد و از نزدیک با دیوان داوری ایران - آمریکا در لاهه کار می‌کرد. در سال ۱۳۷۵ به ایران برگشت و از کارهای اجرایی فاصله گرفت و به امور علمی و پژوهشی پرداخت؛ در عین حال، تا سال ۱۳۸۴ به عنوان مشاور ارشد سرپرست دفتر خدمات حقوقی بین‌المللی خدمت نمود. وی هم‌اکنون عضو هیات تحریریه فصلنامه علمی تخصصی دانشنامه‌های حقوقی نیز است.
فعالیت‌های دانشگاهی، علمی و ادبی

محسن محبی در سال ۱۳۶۴ زمانی که معاون دفتر خدمات حقوقی بود، توانست اولین مجله حقوق بین‌الملل ایران را به اسم «مجله حقوقی» که هم‌اکنون به «مجله حقوقی بین‌المللی» تغییر نام یافته، راه‌اندازی نماید که برای مدت‌های مدید سردبیری آن را نیز بر عهده داشت و اعتبار علمی فراوانی در جامعه حقوقی کشور کسب نمود. از نوآوری‌های این مجله بخش اسناد بین‌المللی آن است که اغلب آن‌ها ترجمه خود اوست.
از سال ۱۳۷۶ (پس از بازگشت از مأموریت هلند) از امور اجرائی یکسره کناره گرفت و به فعالیت‌های علمی و آکادمیک پرداخت و در همین دوران بیش از ۵۰ عنوان مقاله فارسی و انگلیسی در حوزه حقوق بین‌الملل، داوری بین‌المللی، و حقوق بانکی و فلسفه حقوق بین‌الملل تألیف یا ترجمه کرده‌است. ذوق و علاقه‌های فرهنگی و ادبی محسن محبی موجب شد که فعالیت‌هایش در این حوزه‌ها نیز ادامه یابد و در مجلات ادبی و فرهنگی ده‌ها مقاله در حوزه ادبیات و شعر و نقد ادبی نیز از وی منتشر شده‌است.
کتب ارزشمندی از ایشان به چاپ رسیده‌است که برخی به زبان انگلیسی بوده‌اند. انتشارات حقوقی معتبر کلوئر، کتاب دیوان داوری ایران ـ آمریکا ایشان را در سال ۲۰۰۰ منتشر نمود و که بعداً توسط محمد حبیبی به فارسی ترجمه و با نام «دیوان داوری ایران و آمریکا: ماهیت، صلاحیت، ساختار» در سال ۱۳۸۳ منتشر گردید و در سال ۱۳۹۲ تمدید چاپ شد. مجموعه چند مقاله دربارهٔ بیانیه‌های الجزایر، داوری و موسسات دولتی، نظام داوری اتاق بازرگانی بین‌المللی، مباحثی از حقوق نفت و گاز و فلسفه حقوق بین‌الملل از دیگر آثار این چهره حقوقی کشور است.
ایشان در حال حاضر عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران و مدیر گروه حقوق عمومی و حقوق بین‌الملل است و در مقاطع فوق لیسانس و دکتری حقوق بین‌الملل در دانشگاه‌های مختلف تدریس می‌کند. ضمناً پیشگام در ترویج و گسترش داوری به ویژه داوری بین‌المللی در حقوق ایران است و سال هاست در این زمینه فعالیت دارد و معمار داوری نوین در ایران به‌شمار می‌رود.
سوابق اجرایی

علاوه بر بانک ملی ایران و دفتر خدمات حقوقی بین‌المللی، محسن محبی در سال ۱۳۸۷ مدت‌ها معاون پژوهشی مرکز گفتگوی تمدن‌ها بود. وی از سال ۱۳۸۴ به دبیرکلی مرکز داوری اتاق بازرگانی ایران منصوب شد و همچنان مشغول فعالیت است. ایشان همچنین دبیر کمیسیون حقوقی و داوری کمیتهٔ ایرانی اتاق بازرگانی بین‌المللی نیز می‌باشد. وی سال هاست داور ایرانی عضو دیوان بین‌المللی داوری (ICC) در پاریس نیز می‌باشد. ایشان همچنین از سال ۱۳۹۴ جزو گروه داوران ایرانی در دیوان دائمی داوری در لاهه (PCA) است.
پس از انتخاب حسن روحانی به عنوان رئیس‌جمهور در انتخابات ریاست جمهوری ایران، محسن محبی به سمت مشاور رئیس‌جمهور در امور حقوقی بین‌المللی و رئیس مرکز امور حقوقی بین‌المللی ریاست جمهوری منصوب گردید.
محسن محبی همچنین در مرحلۀ تقاضای دستور موقت در پرونده رسیدگی به شکایت ایران از آمریکا به دلیل بازگرداندن تحریم‌های هسته‌ای، که از روز دوشنبه پنج شهریور ۱۳۹۷ در دیوان بین‌المللی دادگستری در لاهه آغاز شد، وکالت دولت ایران را بر عهده داشت. وی همچنین در پرونده برخی اموال ایران که از شانزده تا بیست مهر ۱۳۹۷ در دیوان بین المللی دادگستری لاهه برگزار شد، مجدداً به عنوان وکیل و نمایندۀ دولت ایران ایفای نقش نمود.
لحیم‌کاری

لحیم‌کاری با کمک سیم
لحیم‌کاری (به انگلیسی: Soldering) فرآیندی است که در آن دو یا چند جسم معمولاً فلزی با ذوب کردن و قراردادن یک فلز پرکننده (لحیم) به هم متصل می‌شوند. در این فرآِیند فلز لحیم نقطه ذوب پایین‌تری از دو جسم دیگر دارد. برخلاف جوشکاری، در لحیم‌کاری فلز پایه ذوب نمی‌شود و فقط فلز پرکننده یا لحیم ذوب می‌شود. در لحیم‌کاری سخت نیز فلز پایه ذوب نمی‌شود ولی فلز لحیم در دمای بالاتری ذوب می‌شود. در گذشته، تقریباً تمام فلزات لحیم شامل سرب بودند ولی نگرانی‌های فزاینده زیست‌محیطی و بهداشتی بر استفاده از لحیم‌های بدون سرب برای کاربردهای الکترونیکی و لوله‌کشی تأکید می‌کنند.
پیشینه

شواهدی وجود دارد که لحیم کاری را ۵۰۰۰ سال پیش در بین‌النهرین به کار گرفته‌اند. تصور می‌شود که لحیم‌کاری و بریزینگ از اوایل تاریخ فلزکاری و احتمالاً از ۴۰۰۰ سال پیش از میلاد منشأ گرفته‌است. شمشیرهای سومری ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد با استفاده از لحیم‌کاری سخت تولید می‌شدند.
لحیم‌کاری در تاریخ برای ساخت وسایل جواهرات، وسایل آشپزی، ابزار و همچنین موارد دیگر مانند ساخت شیشه‌های رنگی مورد استفاده قرار می‌گرفت.
کاربردها

لحیم کاری در لوله‌کشی، وسایل الکترونیکی و فلزکاری از چشمک زن‌ها تا جواهرات و آلات موسیقی استفاده می‌شود.
لحیم‌کاری اتصالات دائمی اما برگشت‌پذیر بین لوله‌های مسی در سیستم‌های لوله‌کشی و همچنین در اشیا ساخته شده از ورقه‌های فلزی مانند قوطی‌های غذایی، ناودان باران و رادیاتور اتومبیل را فراهم می‌کند.
اجزای طلا و جواهر، ماشین آلات و برخی از اجزای سیستم‌های تبرید و لوله‌کشی اغلب توسط فرایند لحیم کاری نقره در دمای بالاتر ساخته و تعمیر می‌شوند. قطعات کوچک مکانیکی نیز معمولاً لحیم می‌شوند. از لحیم‌کاری برای اتصال سرب و فویل مس در فرایند ساخت شیشه‌های رنگی نیز استفاده می‌شود.
لحیم کاری در زمینه الکترونیک برای اتصال سیم‌ها به دستگاه‌ها و اجزای الکترونیکی به برد مدار چاپی استفاده می‌شود. اتصالات الکترونیکی را می‌توان به صورت دستی و با استفاده از هویه، لحیم‌کاری کرد. روش‌های خودکار مانند لحیم‌کاری موج ویا فر لحیم‌کاری برای ایجاد همزمان اتصالات متعدد در بردهای الکترونیکی به کار می‌روند. این روش هزینه دستگاه‌های الکترونیکی را به شدت کاهش می‌دهد.
در ساخت آلات موسیقی به ویژه آلات برنجی و سازهای بادی چوبی، از ترکیبی از لحیم‌کاری و لحیم‌کاری سخت استفاده می‌شود.
لحیم‌ها

مواد پر کننده مورد استفاده در لحیم‌کاری به شکل آلیاژهای مختلفی مناسب کاربردهای مختلف موجود اند. در مونتاژ ابزار الکترونیک، آلیاژی یوتکتیک با ۶۳٪ قلع و ۳۷٪ سرب (یا نسبت ۶۰/۴۰ که از نظر نقطه ذوب تقریباً مشابه است) آلیاژ منتخب است که نقطه ذوب آن در حدود ۱۹۰ درجه سلسیوس است. آلیاژهای دیگر برای لوله‌کشی و مونتاژ مکانیکی و دیگر کاربردها استفاده می‌شوند. برخی از نمونه‌های لحیم نرم عبارت‌اند از قلع-سرب برای کاربردهای همه‌منظوره، قلع-روی برای اتصال آلومینیوم، سرب-نقره برای استحکام بالاتر در دمای بالاتر از دمای اتاق، کادمیم-نقره برای استحکام بالا در دماهای بسیار بالا، روی - آلومینیوم برای اتصال آلومینیوم و ایجاد مقاومت در برابر خوردگی و قلع-نقره و قلع-بیسموت برای برخی کاربردهای الکترونیکی.
استفاده از یک فرمول یوتکتیک در لحیم‌کاری دارای مزایایی است. در این شرایط دمای ذوب و انجماد ماده با هم برابر است و هیچ فازی از نوع پلاستیکی ایجاد نمی‌شود و پایین‌ترین دمای ذوب ممکن را دارد. داشتن کمترین نقطه ذوب ممکن باعث کاهش تنش حرارتی روی قطعات الکترونیکی در هنگام لحیم کاری می‌شود. نداشتن فاز پلاستیکی موجب بهبود ترشوندگی هنگام داغ شدن لحیم، و اتصال سریع‌تر حین سرد شدن آن می‌شود. یک پرکننده غیر یوتکتیک باید هنگام گذر دما از دمای ذوب و انجماد ثابت بماند. هر حرکتی هنگام گذر از فاز پلاستیکی می‌تواند ترک ایجاد کند و اتصالی نامطمئن را نتیجه دهد. ترکیبات رایج قلع و سرب در پایین لیست شده‌اند. عدد سمت چپ درصد قلع و دیگری درصد سرب است:
۶۳/۳۷: ذوب در دمای  183^{\circ }C ( 361^{\circ }F) (یوتکتیک است و تنها فرمولاسیونی است که در یک بازه ذوب نمی‌شود و نقطه ذوب مشخصی دارد)
۶۰/۴۰: ذوب در دمای  183-190^{\circ }C ( 361-374^{\circ }F)
۵۰/۵۰: ذوب در دمای  183-215^{\circ }C ( 361-419^{\circ }F)
به دلایل زیست‌محیطی و معرفی مقررات جدید، استفاده از لحیم‌های بدون سرب در حال گسترده‌تر شدن هستند. همچنین این نوع لحیم‌ها در لوازمی که ممکن است کودکان با آنها در تماس باشند، این نوع لحیم‌ها توصیه می‌شوند زیرا کودکان کوچک ممکن است آن وسایل را در دهان خود قرار دهند. در کاربردهای فضای باز هم این لحیم‌ها توصیه می‌شوند زیرا باران و سایر عوامل ممکن است باعث حل شدن و ورود آن‌ها به آب‌های زیرزمینی شوند. متأسفانه بیشتر لحیم‌های بدون سرب دارای ساختار یوتکتیک نیستند و در دمای نزدیک به  250^{\circ }C ( 482^{\circ }F) ذوب می‌شوند که این خصوصیات ایجاد اتصالات محکم با آن‌ها را دشوارتر می‌کنند.
فلزات لحیم رایج دیگر شامل فرمولاسیون‌های دماپایین و دمابالا هستند که پرکننده‌های دماپایین معمولاً شامل بیسموت می‌باشند. این نوع پرکننده‌ها معمولاً برای اتصال قطعات از پیش لحیم شده، بدون ذوب اتصالات قبلی استفاده می‌شوند. آلیاژهای لحیم دمابالا معمولاً شامل نقره‌اند که برای عملیات با درجه حرارت بالا یا مونتاژ اولیه قطعاتی که نباید در حین عملیات بعدی از حالت لحیم شده خارج شوند استفاده می‌شوند. آلیاژ نقره با سایر فلزات باعث تغییر در نقطه ذوب، چسبندگی، ترشوندگی و استحکام کششی می‌شود. از میان تمامی آلیاژهای لحیم‌کاری سخت، آلیاژهای نقره بیشترین مقاومت و وسیع‌ترین کاربرد را دارند. آلیاژهای ویژه‌ای با خصوصیاتی مانند استحکام بالاتر، قابلیت لحیم‌کاری آلومینیوم، رسانایی الکتریکی بهتر و مقاومت خوردگی بهتر هم وجود دارند.
روغن لحیم

یکی از موانع اصلی اتصالات محکم در فرایند لحیم‌کاری، وجود ناخالصی‌هایی مانند گرد و غبار، روغن یا عوامل خوردگی در محل اتصال است. کاربرد روغن لحیم، تسهیل فرایند لحیم‌کاری است. روغن لحیم، تَنکار یا فلاکس (به انگلیسی: Flux) ماده‌ای است که برای تمیزکاری شیمیایی سطوح و جلوگیری و پاک‌کردن ناخالصی‌ها و عوامل اکسایش در منطقهٔ جوش به کار می‌رود. ناخالصی‌ها را می‌توان با روش‌های مکانیکی ویا پاک‌کننده‌های شیمیایی از میان برد اما دماهای بالای لازم برای ذوب آلیاژ لحیم، قطعه مورد نظر و فلز لحیم را برای اکسید شدن دوباره آماده می‌کند. این اثر با افزایش دمای لحیم‌کاری تسریع می‌شود و می‌تواند به‌طور کامل از اتصال فلز پرکننده به قطعه مورد نظر جلوگیری کند. یکی از ابتدایی‌ترین انواع فلاکس، زغال چوب است که به عنوان عامل کاهنده عمل کرده و از اکسایش قطعات هنگام لحیم‌کاری جلوگیری می‌کند. برخی از انواع فلاکس فراتر از جلوگیری ساده از اکسایش عمل می‌کنند و نوعی پاک‌کنندگی شیمیایی در مقابل عوامل خوردگی از خود نشان می‌دهند. بسیاری از تنکارها هم به عنوان ماده فعال سطحی عمل می‌کنند و کشش سطحی لحیم مذاب را کاهش داده و باعث جاری شدن آسان آن‌ها و افزایش ترشوندگی می‌شوند.
برای سال‌های زیادی رایج‌ترین روغن‌های لحیم در کاربردهای الکترونیکی، بر پایه رُزین (کلافون) بودند که از کاج‌های مشخصی به دست می‌آید. برای لحیم‌کاری اجزای الکترونیک رُزین تقریباً مطلوب است زیرا در دمای پایین نارسانا و غیرخورنده است و در دمای بالا واکنش‌پذیری خفیفی دارد. در زمینه‌های لوله‌کشی و خودروسازی معمولاً از تنکارهای اسیدی مانند هیدروکلریک اسید استفاده می‌شود که تمیزکاری نسبتاً شدیدی را موجب می‌شوند. از این مواد در صنعت الکترونیک نمی‌توان استفاده کرد زیرا باقی‌مانده آنها خاصیت رسانایی دارد و منجر به اتصالات الکتریکی ناخواسته می‌شوند و به مرور سیم‌های نازک را حل می‌کنند. اسید سیتریک یک فلاکس اسیدی عالی محلول در آب است که برای اتصالات مس و صنعت الکترونیک مناسب است ولی باید باقی‌مانده آن پس از مصرف شسته شود.
فلاکس‌های مناسب برای لحیم‌کاری نرم در سه فرمولاسیون ساده طبقه‌بندی می‌شوند:
روغن‌های لحیم محلول در آب که فلاکس‌هایی فعال از نظر شیمیایی هستند که می‌توانند پس از لحیم‌کاری با استفاده از آب و بدون نیاز به ترکیبات آلی فرار شسته شوند.
فلاکس‌های بدون نیاز به شستن به اندازه کافی خفیف و نارسانا و غیرخورنده هستند که نیاز به پاک کردن نداشته باشند. باقی‌مانده آن‌ها به شکل لکه‌ای سفید دیده می‌شود و نارسانا بودن آن باعث می‌شود هیچگونه اتصال کوتاه در مدار ایجاد نشود.
فلاکس‌های رُزین که در سه فرمولاسیون غیرفعال، خفیف و فعال موجود می‌باشند. انواع خفیف و فعال آن‌ها از ترکیب رُزین با مواد فعال مانند اسید ساخته می‌شوند. این مواد فعال ترشوندگی فلز مورد لحیم‌کاری را با از بین بردن اکسیدهای موجود روی سطح آن افزایش می‌دهند. باقی‌مانده رُزین‌های فعال خورنده‌اند و باید پس از لحیم‌کاری پاک شوند. بقایای ترکیبات خفیف کمتر خورنده می‌باشند بنابراین تمیز کردنشان اختیاری است ولی معمولاً ترجیح داده می‌شود. رُزین‌های غیرفعال کمترین خورندگی را دارند.