stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
قلعه خشتی گیلوان

| قلعه خشتی روستای تاریخی خللر | قلعه خشتی روستای تاریخی خللر |
| --- | --- |
پرونده:قلعه خشتی خللرتصویری از قلعه: پرونده:قلعه خشتی خللرتصویری از قلعه
نام: قلعه خشتی روستای تاریخی خللر
کشور: ایران
استان: استان اردبیل
شهرستان: خلخال
بخش: شاهرود
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
نام‌های قدیمی: قلعه یمن شاه - دژه یمن شاه
نوع بنا: خشتی
سال‌های مرمت: متاسفانه مورد بی لطفی مسئولان استان اردبیل شهرستان خلخال قرار گرفته و این میراث تاریخی در حال نابودی می باشد.
کاربری: قلعه برجک های دیده بانی -برج نگهبانی
کاربری کنونی: آثار تاریخی ،جاذبه گردشگری
دیرینگی: هخامنشیان
دورهٔ ساخت اثر: دوره هخامنشیان
بانی اثر: اقوام ایرانی‌تبار
مالک اثر: قرار گرفته در داخل زمینهای کشاورزی آقای عبدالله شمشیری
مالک فعلی اثر: میراث فرهنگی استان اردبیل _شهرستان خلخال
اطلاعات بازدید: اطلاعات بازدید
امکان بازدید: برای عموم آزاد می باشد.
آدرس: استان اردبیل -شهرستان خلخال-بخش شاهرود-کلور -شال-روستای تاریخی خللر
  قلعه خشتی روستای تاریخی خللر  روی نقشه ایران ۳۷°۱۷′۴۴″شمالی ۴۸°۴۶′۴۳″شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۲۹۵۶۰°شمالی ۴۸٫۷۷۸۶۲°شرقی﻿ / 37.29560; 48.77862   :   قلعه خشتی روستای تاریخی خللر  روی نقشه ایران ۳۷°۱۷′۴۴″شمالی ۴۸°۴۶′۴۳″شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۲۹۵۶۰°شمالی ۴۸٫۷۷۸۶۲°شرقی﻿ / 37.29560; 48.77862   
میراث کهن: میراث کهن
قلعه خشتی خللر گیلوان در روستای خللر گیلوان از توابع بخش شاهرود در ۶۵ کیلومتری جنوب شهرستان خلخال در استان اردبیل واقع میباشد.بنای ساخت این قلعه  متعلق به دوره هخامنشیان و در زمینی به مساحت ۶ هکتار ساخته شده است.پلان این قلعه بصورت مستطیلی شکل با طول  ۱۰۵ متر ، عرض  ۶۶ متر و ارتفاع دیوارهای قلعه ۵ متر است . ارتفاع این قلعه از سطح دریا ۱۴۵۰ متر است.علت نامگذاری این قلعه استفاده از خشت در ساخت آن می باشد .پی این قلعه از سنگ می باشد.ابعاد این خشت ها دارای طول ۲۶ سانتی متر، عرض ۲۱ سانتی متر و ارتفاع ۷ سانتی متر است.بر اساس عقیده کارشناسان کاربرد این قلعه مراقبت از جاده و کاروان هایی است که از گیلان به طرف آذربایجان می رفتند ، بوده است.
روستای[خللر]]  از شهرستان خلخال به لحاظ  بقایای گورستان باستانی مقارن با عصر مفرغ می‌باشد.
قلعه خشتی روستای تاریخی خللر گیلوان.

قلعه خشتی خللرگیلوان در شهرستان خلخال دوره هخامنشیانقلعه خشتی خللرگیلوان در شهرستان خلخال دوره هخامنشیان
قلعه خشتی خللرگیلوان در شهرستان خلخال دوره هخامنشیانقلعه خشتی خللرگیلوان در شهرستان خلخال دوره هخامنشیان
قلعه خشتی خللردر شهرستان خلخال دوره هخامنشیانقلعه خشتی خللردر شهرستان خلخال دوره هخامنشیان
قلعه خشتی خللرگیلوان در شهرستان خلخال دوره هخامنشیانقلعه خشتی خللرگیلوان در شهرستان خلخال دوره هخامنشیان
دیوان عالی جمهوری آذربایجان

| دیوان عالی جمهوری آذربایجان | دیوان عالی جمهوری آذربایجان |
| --- | --- |
بنیان‌گذاری: ۱۴ ژوئیه سال ۱۹۹۸
مکان: محله ۱۹۹۳-ام، خیابان «یوسف صفروف» پلاک ۱۴، باکو، جمهوری آذربایجان
وبگاه: http://www.supremecourt.gov.az/
رئیس دادگاه عالی جمهوری آذربایجان: رئیس دادگاه عالی جمهوری آذربایجان
کنونی: رامیز رضایوف
از: ۱۹ آوریل ۲۰۰۵
دیوان عالی جمهوری آذربایجان (ترکی آذربایجانی: Azərbaycan Respublikası Ali Məhkəməsi) بالاترین مرجع قضایی و دادگاه نهایی تجدید نظر در سیستم قضایی سه مرحله‌ای جمهوری آذربایجان است.
دیوان عالی آذربایجان مسئولیت اجرای عدالت در پرونده‌های مدنی (از جمله اختلافات اداری و اقتصادی)، پرونده‌های کیفری و سایر موارد مربوط به مورد رسیدگی دادگاه‌های عمومی یا تخصصی را دارد. با وجود اینکه مقر دیوان در باکو مستقر است، ولی حیطه اختیاراتش تمام کشور را پوشش می‌دهد.
تاریخچه

تاریخ دایر شدن دیوان عالی در جمهوری آذربایجان به ۲۸ ماه مه سال ۱۹۱۸، یعنی زمان تأسیس جمهوری خلق آذربایجان بازمی‌گردد.
از اوایل دهه ۱۹۹۰، اصلاحات بنیادین حقوقی و قضایی در جمهوری آذربایجان تحت رهبری حیدر علی‌اف انجام شد، که از آن‌ها می‌توان به ایجاد قضائیه سه مرحله ای جدید، تصویب چندین قانون همچون «قانون اراضی شهری»، قانون مدنی، قانون آیین دادرسی کیفری، قانون تخلفات اداری، قانون مسکن و غیره… اشاره نمود.
سپس شورای حقوقی و قضایی متشکل از نمایندگان سه قوه - مقننه، قضائیه و مجریه - ساماندهی شد و نقش مهمی در انتخاب قضات به مراجع قضایی مختلف از جمله دیوان عالی از طریق آزمون یا امتحان و مصاحبه کاری ایفا نمود.
ساختار

اتاق مسائل مدنی
اتاق مسائل اداری و اقتصادی
اتاق مسائل جنایی
اتاق مسائل نظامی
نیروهای محور

کشورهای محور (متحدین) و مستعمره‌هایشان با رنگ آبی در نقشه مشخص هستند
نیروهای محور یا متحدین (فرانسوی: Axe Rome - Berlin - Tokyo انگلیسی: Axis powers، آلمانی: Achsenmächte، ژاپنی: 枢軸国 Sūjikukoku و ایتالیایی: Potenze dell'Asse) یا محور رم–برلین–توکیو اتحادیه‌ای بین آلمان نازی،پادشاهی ایتالیا،امپراتوری ژاپن ودیگر کشورهای متحد آن‌ها پیش از آغاز و در جریان جنگ جهانی دوم بود. این کشورها با اینکه هماهنگیِ کاملی میان خود نداشتند، بر سر جنگ با دشمنانِ مشترکِ خود (یعنی متفقین) اتفاق نظر داشتند. این اتحاد تا پایان جنگ جهانی دوم که به شکست آن‌ها انجامید، ادامه یافت. سه قدرت اصلی محور در بین خودشان به «محورِ رم، برلین، توکیو» معروف بودند. در طول این اتحاد کشورهایی نیز همسو با نیروهای محور به مخالفت با متفقین پرداخته، با این کشورها متحد شدند. برخی از کشورها نیز پس از اشغال نظامی توسط حاکمانِ دست‌نشانده به این اتحادیه می‌پیوستند. با وجود این که اعضای اتحاد محور از ابتدا اهداف مشترکی را دنبال نمی‌کردند اما در آغاز با اقدامات دیپلماتیک به دنبال تأمین توسعه‌طلبی‌های خود بودند؛ آلمان به دنبال بازپس‌گیری مناطق از دست رفته خویش در جنگ جهانی اول بود؛ ایتالیای فاشیست تحت رهبری موسولینی خواهان تأسیس دوباره امپراتوری روم در بالکان و آفریقا بود و ژاپن نیز ماجراجویی‌های خود را در چین و آسیای شرقی دنبال می‌کرد.
سنگ بنای این اتحاد با امضای پیمانی بین آلمان و ایتالیا در اکتبر ۱۹۳۶ گذاشته شد. اول نوامبر همان سال موسولینی اعلام کرد تمامی کشورهای اروپا از آن پس باید بر محور رم - برلین باشند. این سخن باعث پدید آمدن اصطلاح جدیدی با عنوان «محور» شد. تقریباً به صورت همزمان قدم بعدی با امضای پیمان ضد کمینترن، یک پیمان ضد کمونیستی بین آلمان و ژاپن برداشته شد. سال بعد ایتالیا نیز به این پیمان پیوست. «محور رم-برلین» سال ۱۹۳۹ با عقد قراردادی با عنوان «پیمان فولاد» بین آلمان و ایتالیا به یک اتحاد نظامی تبدیل شد.
در نقطه اوج خود این اتحاد بر بخش‌های گسترده‌ای از اروپا، شمال آفریقا و شرق آسیا سلطه پیدا کرده بود. با این همه بین این سه کشور هیچگاه ملاقات سه جانبه صورت نگرفت و این کشورها از هماهنگی حداقلی برخوردار بودند. جنگ سال ۱۹۴۵ با شکست قوای محور به پایان رسید و اتحاد آن‌ها از بین رفت.
ریشه و پدیداری

برای اولین بار واژه «محور» توسط بنیتو موسولینی، نخست‌وزیر ایتالیا دربارهٔ روابط آلمان و ایتالیا در سپتامبر ۱۹۲۳ به کار برده شد هنگامی‌که در نوشته‌ای گفت: «شکی نیست که در این برهه زمانی تاریخ کشورهای اروپایی بر محور برلین قرار دارد». در این زمان او بر سر اختلاف دربارهٔ منطقه فیوم مقابل یوگسلاوی و فرانسه به دنبال اتحاد با جمهوری وایمار در آلمان بود.
این اصطلاح همچنین اوایل دهه ۱۹۳۰ میلادی توسط گیولا گمبوس، نخست‌وزیر مجارستان در دفاع از پیوستن کشورش به اتحاد آلمان و ایتالیا به کار برده شد. اما با مرگ ناگهانی او هنگام مذاکرات با آلمان در مونیخ در سال ۱۹۳۶ و جانشینی کالمان دارانیی مشارکت مجارستان در این اتحاد سه جانبه به پایان رسید. مذاکرات پیوسته گالئاتسو چیانو، وزیر امورخارجه ایتالیا و الرویخ ون هوسل، سفیر آلمان در ایتالیا نهایتاً به امضای پیمانی ۱۹ ماده‌ای بین چیانو و همتای آلمانی‌اش، کنستانتین فون نویرات در سال ۱۹۳۶ انجامید. وقتی موسولینی امضای این پیمان را در اول نوامبر همین سال علنی کرد، مدعی تشکیل محور رم-برلین گردید.
ریشه و پدیداری > اتحاد آلمان، ایتالیا و ژاپن

با دیدار اوشیما هیروشی، دیپلمات ژاپنی و یواخیم فن ریبنتروپ در سال ۱۹۳۵ در برلین تمایل دو کشور برای ایجاد یک اتحاد آغاز شد. اوشیما، فن ریبنتروپ را از خواست ژاپن برای اتحاد با آلمان در مقابل شوروی مطلع کرد. فون ریبنتروپ پیشنهاد اوشیما را به شکل یک پیمان سیاسی برای مقابله با کمینترن بسط داد. پیمان پیشنهاد شده از طرف آلمان در ژاپن بازخوردهای متفاوتی دریافت کرد. درحالی‌که ملی گرایان افراطی در دولت از این پیشنهاد دفاع می‌کردند، نیروی دریایی و دستگاه سیاست خارجی ژاپن شدیداً به مخالف با آن پرداختند. دلواپسی شدید دولت ژاپن به این جهت بود که نگران بود این پیمان به روابط این کشور و بریتانیا آسیب بزند و همکاری چندین ساله دو کشور را که به ژاپن اجازه داده بود در سطح اول جامعه جهانی ایفای نقش کند، به خطر بیندازد. پاسخ به این پیمان در آلمان نیز همانند ژاپن بود. با این حال که این پیمان میان رده‌های بالای حزب نازی طرفدار زیادی داشت اما وزارت خارجه، ارتش و برخی تجار که منافع زیادی در چین که ژاپن با آن دشمنی داشت داشتند، با آن مخالف بودند.
با آگاهی از این مذاکرات، ایتالیا نیز طرح‌ریزی برای ایجاد یک اتحاد با ژاپن را پیش گرفت. ایتالیا امیدوار بود بر مبنای روابط بلند مدت نزدیک بین ژاپن و بریتانیا، ایجاد یک اتحاد با ژاپن بریتانیا را در اتخاذ یک موضع منطقی‌تر تر با ایتالیا در مدیترانه تحت فشار بگذارد. در تابستان ۱۹۳۶، چیانو به سوگیمورا یوتارو، سفیر ژاپن در ایتالیا اطلاع داد که «من از رسیدن توافق بین ژاپن و آلمان در رابطه با شوروی آگاهی یافته‌ام، پس طبیعی به نظر می‌رسد که چنین پیمانی بین ایتالیا و ژاپن نیز منعقد شود». ژاپن در ابتدا به این درخواست بی اعتنایی کرد؛ زیرا ژاپنی‌ها معتقد بودند پیمان با آلمان علیه شوروی ضروری به نظر می‌رسد اما انعقاد قرارداد مشابه ثانویه با ایتالیا دشمنی بریتانیا را که با تهاجم ایتالیا به اتیوپی مخالف بود، برخواهد انگیخت. این رویکرد با محکومیت ژاپن از طرف جامعه ملل برای حمله به چین و انزوای این کشور، در سال ۱۹۳۷ تغییر کرد، درحالی‌که ایتالیا همچنان علاقه‌مند اتحاد با ژاپن بود. با حمایت ایتالیا از ژاپن در مقابل محکومیت‌های جهانی، ژاپن موضع مثبتی در قبال ایتالیا در پیش گرفت و به آن یک پیمان عدم مخاصمه یا بی‌طرفی پیشنهاد داد.
نهایتاً عنوان «قدرت‌های محور» با امضای پیمانی سه جانبه بین آلمان، ایتالیا و ژاپن در ۲۷ سپتامبر ۱۹۴۰ در برلین صورتی رسمی به خود گرفت. متعاقباً مجارستان (۲۰ نوامبر ۱۹۴۰)، رومانی (۲۳ نوامبر ۱۹۴۰)، اسلوواکی (۲۴ نوامبر ۱۹۴۰) و بلغارستان (۱ مارس ۱۹۴۱) به این پیمان پیوستند.
ایدئولوژی

در بستر ایدئولوژیک قوای محور هدف خود را شکستن هژمونی سرمایه‌داری غربی و دفاع از تمدن در مقابل کمونیسم تعریف می‌کردند. دول محور از نوعی استبداد، خودکفایی و سرمایه‌داری که در آن مدیریت دولتی و سرمایه‌گذاری تلفیق شده بود، حمایت می‌کردند. در نهایت ایتالیا فاشیست، آلمان نازی و امپراتوری ژاپن به دنبال ایجاد امپراتوری‌هایی بودند که برای جلوگیری از تفرقه اجتماعی ضروری به نظر می‌رسیدند.
منابع اقتصادی

در سال ۱۹۳۸ مجموع جمعیت قوای محور ۲۵۸٫۹ میلیون نفر بود درحالی‌که متفقین (به استثنای شوروی و ایالات متحده که بعداً به آن پیوستند) ۶۸۹٫۷ میلیون نفر جمعیت داشتند که ۲٫۷ برابر قوای محور بود. در این زمان آلمان ۷۵٫۵ میلیون نفر (شامل ۶٫۸ میلیون نفر در اتریش)، ژاپن ۷۱٫۹ میلیون نفر (به استثنای جمعیت مستعمرات) و ایتالیا ۴۳٫۴ میلیون نفر (به استثنای جمعیت مستعمرات) جمعیت داشتند درحالی‌که بریتانیا ۴۷٫۵ میلیون نفر (به استثنای جمعیت مستعمرات) و فرانسه ۴۲ میلیون نفر (به استثنای جمعیت مستعمرات) جمعیت داشتند که این یک برتری برای قوای محور بود.
تولید ناخالص داخلی قوای محور در بیشترین مقدار خود در سال ۱۹۴۱ عددی بالغ بر ۹۱۱ میلیارد دلار (بر مبنای دلار ۱۹۹۰) بود درحالی‌که همین مقدار برای متفقین چیزی نزدیک به ۱۷۹۸ میلیارد برآورده شده است. تولید ناخالص داخلی ایالات متحده به تنهایی ۱۰۹۴ میلیارد دلار بود که از مجموع کشورهای محور بیشتر بود.
نزدیک به یک چهارم تولید ناخالص ملی آلمان نازی در سال ۱۹۳۹ صرف مخارج نظامی می‌شد که تا سال ۱۹۴۴ پیش از فروپاشی اقتصاد این کشور به سه چهارم افزایش یافت. در سال ۱۹۳۹ ژاپن ۲۲٪ تولید ناخالص ملی خود را در امور جنگ با چین خرج می‌کرد. این عدد همانند آلمان در سال ۱۹۴۴ به سه چهارم کل تولید ناخالص ملی رسید. اما ایتالیا هیچگاه اقتصاد خود را برای امور جنگ بسیج نکرد و مخارج نظامی آن همانند قبل جنگ باقی ماند.
ایتالیا و ژاپن با داشتن اقتصاد کوچک از ظرفیت صنعتی کافی برخوردار نبودند و به تجارت به بین‌المللی، سوخت و منابع دیگر خارجی وابستگی داشتند.
بین سه قدرت بزرگ محور ژاپن از کمترین درآمد سرانه برخوردار بود درحالی‌که آلمان و ایتالیا سرانه‌ای همانند بریتانیا داشتند.
قدرت‌های بزرگ محور > ایتالیا > توجیه جنگ

دوک بنیتو موسولینی دربارهٔ اعلام جنگ ایتالیا به متحدین غربی شامل بریتانیا و فرانسه در ژوئن ۱۹۴۰ این‌گونه شرح داد: «ما قصد جنگ در مقابل توانگرسالاری و مردم سالاری مرتجعانه غربی‌ها را داریم که همواره مانع پیشرفت و حیات ملت ایتالیا بوده است». ایتالیا اقدام قدرت‌های غربی در اعمال تحریم علیه ایتالیا در سال ۱۹۳۵ به جهت جنگ دوم این کشور اتیوپی را محکوم کرد زیرا ایتالیا عمل خود را به سبب آنچه تجاوز اتیوپی به اریتره تحت کنترل ایتالیا در سال ۱۹۳۴ می‌دانست، مشروع می‌خواند. ایتالیا همانند آلمان با این ادعا که ایتالیا جهت تأمین فضای حیاتی (spazio vitale) برای ملت خود نیاز به گسترش اراضی خود دارد، جنگ را توجیه می‌کرد.
در اکتبر ۱۹۳۸ در پی پیمان مونیخ ایتالیا از فرانسه امتیازاتی را طلب کرد از جمله: یک بندر آزاد در جیبوتی، کنترل خط آهن آدیس آبابا-جیبوتی، مشارکت ایتالیا در مدیریت کمپانی کانال سوئز، صورتی از مالکیت مشترک ایتالیا و فرانسه بر تونس و حراست از فرهنگ ایتالیایی در جزیره کرس فرانسه. ایتالیا با انحصار کنترل کانال سوئز توسط فرانسه مخالف بود زیرا تجار ایتالیایی برای رفت‌وآمد به مستعمرات ایتالیا در شرق آفریقا هنگام گذر از کانال سوئز باید به فرانسوی‌ها عوارض پرداخت می‌کرند. موسولینی امیدوار بود در سایه نقش ایتالیا در حصول توافق مونیخ که از بروز یک جنگ دیگر جلوگیری کرد، بریتانیا برای حفظ صلح فرانسه را تحت فشار قرار دهد تا با خواسته‌های ایتالیا موافقت کند. فرانسه با توقعات ایتالیا موافقت نکرد زیرا می‌پنداشت قصد حقیقی ایتالیا تصاحب همهٔ نیس، کورسیکا، تونس و جیبوتی است. با این پاسخ روابط دو کشور رو به وخامت گذاشت. واکنش فرانسه با انجام رزمایش دریایی به عنوان اخطار به ایتالیا ادامه یافت. در پی این اقدامات تنش بین ایتالیا و فرانسه افزایش یافت. هیتلر در یک سخنرانی بزرگ سی ژانویه ۱۹۳۹ به ایتالیا قول داد در صورت بروز جنگ آلمان از ایتالیا حمایت نظامی خواهد کرد.
ایتالیا در اکتبر ۱۹۴۰ به بهانه این که بریتانیا از یونان علیه ایتالیا استفاده می‌کند به یونان هجوم برد. موسولینی به هیتلر اعلام کرد «یونان یکی ار نقاط استراتژیک برای قوای دریایی بریتانیا در مدیترانه است».
بهانه ایتالیا برای حمله آوریل ۱۹۴۱ به یوگسلاوی ادعای‌های مرزی و عدم تمایل آلبانیایی‌ها، مقدونی‌ها و کروات‌ها در اتحاد با یوگسلاوی بود. تجزیه طلبی کروات‌ها با ترور رهبران سیاسی آن‌ها از جمله استفان رادیچ در پارلمان یوگسلاوی شدت پیدا کرد. ایتالیا با تسلیح و تعلیم نیروهایی فاشیست کروات پس از حمله به یوگسلاوی، به این جنبش دامن زد.
کشورهای شرکت‌کننده

آلمان، تحت رهبری آدولف هیتلر
ژاپن، تحت رهبری نخست‌وزیر هایدکی توجو و امپراتور هیروهیتو
ایتالیا، تحت رهبری نخست‌وزیر بنیتو موسولینی و پادشاه ویکتور امانوئل سوم
جمهوری سوسیالیستی ایتالیا، پس از ۲۳ سپتامبر ۱۹۴۳
قدرت‌های کوچک محور
مجارستان
رومانی (تا ۱۹۴۴)
بلغارستان (تا ۱۹۴۴)
اروپا
اسلواکی
صربستان
مونته‌نگرو
آلبانی
مقدونیه[نیازمند ابهام‌زدایی]
کرواسی
یوگسلاوی
یونان
دانمارک
نروژ
آسیا
عراق
تایلند
سن مارینو
هند (تحت عنوان هندوستان آزاد)
منچوری (تا اوت ۱۹۴۵)
مغولستان
چین (گروهای ملی‌گرای چین)
فیلیپین
ویتنام
کامبوج
لائوس
برمه
آمریکای جنوبی
آرژانتین
فنلاند
فرانسه ویشی
نگارخانه

برافراشته شدن پرچم‌های آلمان نازی و ایتالیا
محل امضای پیمان محور میان ژاپن، آلمان و ایتالیا
دوستان خوب در سه کشور جهان، پوستر تبلیغاتی ژاپن که از ۱۹۳۸ ترویج همکاری بین ژاپن، آلمان و ایتالیا را نمایش می‌دهد.
رازمیک تونویان

رازمیک آندرانیکی تونویان (اوکراینی: Размик Андранікович Тоноян؛ زادهٔ ۲۸ سپتامبر ۱۹۸۸ در زاپروژیا) ورزشکار رشته سامبو ارمنی‌تبار اهل اوکراین است که در وزن به اضافه ۱۰۰ کیلوگرم در مسابقات قهرمانی جهان، بازی‌های اروپایی، مسابقات قهرمانی اروپا و یونیورسیاد تابستانی در مجموع برندهٔ ۳ مدال نقره و ۶ مدال برنز شده‌است..
قانون واسپاری

کتابخانهٔ ملی مرکزی فلورانس
قانون واسپاری (به انگلیسی: Deposit law) قانونی است که در بیشتر کشورها وجود دارد و بر مبنای آن ناشر باید یک یا چند نسخه از انتشارات خود را به رایگان در اختیار یک یا چند کتابخانه قرار دهد. چند و چون کار در قانون تصریح شده است.
تاریخچه

به وجود آمدن قانون واسپاری را می‌توان مربوط به فرمان فرانسوای اول پادشاه فرانسه در سال ۱۵۱۵ میلادی دانست. وی طی فرمانی معروف به نسخهٔ رایگان فروش هر کتابی را قبل از اهدا کردن یک نسخه از آن را به کاخ ممنوع کرد.
هدف قانون واسپاری

این قانون ابتدا با هدف گسترش و حفاظت از مجموعه‌های سلطنتی و ملی تصویب شد. فرانسوای اول به قصد جمع‌آوری و نگهداری منابع منتشر شده در کشورش در مجموعه سلطنتی خود این فرمان را صادر کرد. اما در طول سالیان به ابزاری برای اهداف دیگر از جمله نظارت بر نشر، ممیزی، و حتی سانسور تبدیل شد. در فنلاند، فرانسه، و بسیاری کشورها تحت لوای این قانون و با تغییر هدف آن، سانسورهای شدیدی اعمال شد؛ ولی بعدها، به عنوان جزئی از قانون حق مؤلف، احقاق حقوق نویسندگان را مورد توجه قرار داد. امروزه، هدف قانون واسپاری حفظ میراث فرهنگ ملی هر کشور برای نسل‌های آینده است. این قانون همچنین به تدوین کتابشناسی ملی ــ به‌عنوان وسیله‌ای برای کنترل اطلاعات کتابشناختی و تسهیل آزادی دسترسی شهروندان به منابع و انتشارات ملی جهت تحقیق و پژوهش ــ کمک شایان می‌کند.
در ایران

در ایران طبق قانون مصوب ۱۴/۹/۱۳۶۸ شورای عالی انقلاب فرهنگی هر ناشری موظف است ده نسخه به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی تسلیم نماید که دو نسخه از آن طبق قانون به کتابخانه ملی تعلق دارد؛ بنابراین کتابخانه ملی را می‌توان یک کتابخانه واسپاری خواند. هرچند بر اساس آنچه در وبگاه کتابخانهٔ ملی نوشته شده هر ناشر موظف است حداقل ۲ نسخه را واسپاری کند و به ازای هر ۵۰۰ نسخه بیشتر از ۱۰۰۰ نسخه، یک نسخهٔ دیگر نیز واسپاری کند؛ یعنی اگر کتابی با شمارگان ۲۵۰۰ منتشر شود حداکثر ۵ نسخه واسپاری می‌شود. همچنین وزارت ارشاد مسئولیتش در این باره را به کتابخانهٔ ملی وانهاده است. نسخه‌های واسپاری‌شده به کتابخانه زیر بر حسب اولویت تعلق خواهند گرفت:
کتابخانه ملی ایران
کتابخانه دانشگاه تهران
کتابخانه مجلس شورای اسلامی
کتابخانه آستان قدس رضوی
کتابخانه آیت الله مرعشی
مرکز اسناد انقلاب اسلامی
نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور
کتابخانه واسپاری

کتابخانه واسپاری در کنار گسترش فعالیت‌های سازمان ملل متحد، در زمینه‌های مختلف یک ذخیره غنی اطلاعاتی که نیز که حاصل کوشش هزاران متخصص در زمینه‌های مختلف است، پدید آمده به‌طوری که سازمان ملل متحد به‌عنوان یکی از تولیدکنندگان اصلی اطلاعات و منبع عظیم انتشاراتی در جهان فعالیت می‌کند. طی پس از نیم‌قرن موجودیت و فعالیت سازمان ملل متحد و مؤسسات و کارگزاری‌های تخصصی آن، انبوهی از اسناد و مدارک و انتشارات جمع آمده که از لحاظ کیفی نقش مهم و تعیین‌کننده‌ای در انجام تحقیق و پژوهش در عرصه‌های مختلف دارند. از لحاظ کمّی نیز سهمی از فضای کتابخانه‌ها، آرشیوها، بانک‌های اطلاعاتی و غیره را به خود اختصاص داده است. در حقیقت این اسناد و مدارک و انتشارات، فعالیت سازمان ملل را منعکس می‌کند و روابط بین سازمان ملل و مردم دنیا است. این اسناد برای همه متخصصان روابط بین‌الملل، توسعه اقتصادی، علوم اجتماعی، پزشکی و… اهمیت فراوانی دارد.
کتابخانه واسپاری > انتشارات سازمان ملل

انتشارات سازمان ملل شامل: گزارش‌های ادواری، سالنامه، کتاب و مجله است که به تمام کتابخانه‌های واسپاری جهان فرستاده می‌شود.
این انتشارات از ماه مه سال ۱۹۴۸ برای کتابخانه مجلس فرستاده می‌شود. کتابخانه مجلس شورای اسلامی ایران یکی از کتابخانه‌های واسپاری سازمان ملل بوده و چون full depossitory (واسپاری کامل) است، مطابق بند ۴۲ دستورالعمل سازمان ملل، کتابخانه‌های واسپاری باید دارای مخزن طبقه‌بندی شده باشند. از اردیبهشت‌ماه ۱۳۶۶ تا به حال کلیه مواد ارسالی طبقه‌بندی شده و در جای خود فایل شده است. در حال حاضر مراجعین کتابخانه علاوه بر دستیابی به کلیه انتشارات موجود در کتابخانه، همچنین می‌توانند از طریق جستجو در اینترنت به تمامی سایت‌های سازمان ملل دسترسی پیدا کنند.
فینال‌های ان‌بی‌ای ۲۰۰۲

فینال‌های ان‌بی‌ای ۲۰۰۲ دور قهرمانی اتحادیهٔ ملی بسکتبال (ان‌بی‌ای) در فصل ۰۲–۲۰۰۱ می‌باشد. لس آنجلس لیکرز قهرمان کنفرانس غرب (و مدافع دو عنوان قهرمانی) در یک سری بهترین از هفت که با مزیت بازی خانگی برای این تیم همراه بود به مصاف تیم نیوجرسی نتس قهرمان کنفرانس شرق رفت و توانست با نتیجهٔ ۴ بر ۰ برابر رقیب خود به برتری برسد و برای چهاردهمین بار و سومین سال پیاپی به عنوان قهرمانی ان‌بی‌ای دست پیدا کند. پنجاه و ششمین سری قهرمانی ان‌بی‌ای از ۵ تا ۱۲ ژوئن ۲۰۰۲ به طول انجامید و از NBC پخش شد.
شکیل اونیل با ثبت ۳۶ امتیاز و ۱۲ ریباند به‌طور میانگین در فینال‌ها به عنوان باارزش‌ترین بازیکن این سری برگزیده شد. فیل جکسون سرمربی لیکرز نیز نهمین حلقهٔ قهرمانی خود را به دست آورد، و با رسیدن به این موفقیت در کنار رد آورباخ به عنوان بیشترین دارندگان حلقه در تمام ادوار قرار گرفت، او همچنین با ثبت پیروزی در ۱۵۶ بازی حذفی ان‌بی‌ای از رکورد پت رایلی عبور کرد و رکورد دار پیروزی در بازی‌های دور حذفی ان‌بی‌ای شد.
پیش‌زمینه > سری‌های فصل عادی

تیم‌های لس آنجلس لیکرز و نیوجرسی نتس دو بار در بازی‌های فصل عادی با هم دیدار کردند و هر کدام یک برد خانگی کسب کردند:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
نیوجرسی نتس ۹۲, لس آنجلس لیکرز ۱۰۱ : نیوجرسی نتس ۹۲, لس آنجلس لیکرز ۱۰۱ 
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
لس آنجلس لیکرز ۹۲, نیوجرسی نتس ۹۴ : لس آنجلس لیکرز ۹۲, نیوجرسی نتس ۹۴
ترکیب شروع‌کننده

تالار مشاهیر بسکتبال نایسمیت‡
| لس آنجلس | پست | نیوجرسی |
| --- | --- | --- |
| درک فیشر | PG | جیسون کید‡ |
| کوبی برایانت | SG | Kerry Kittles |
| Rick Fox | SF | Keith Van Horn |
| رابرت هوری | PF | کنیون مارتین |
| شکیل اونیل‡ | C | Todd MacCulloch |
:
خلاصه سری

| بازی | تاریخ | تیم مهمان | نتیجه | تیم میزبان |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| بازی ۱ | چهارشنبه، ۵ ژوئن | نیوجرسی نتس | ۹۴–۹۹ (۰–۱) | لس آنجلس لیکرز |
| بازی ۲ | جمعه، ۷ ژوئن | نیوجرسی نتس | ۸۳–۱۰۶ (۰–۲) | لس آنجلس لیکرز |
| بازی ۳ | یکشنبه، ۹ ژوئن | لس آنجلس لیکرز | ۱۰۶–۱۰۳ (۳–۰) | نیوجرسی نتس |
| بازی ۴ | چهارشنبه، ۱۲ ژوئن | لس آنجلس لیکرز | ۱۱۳–۱۰۷ (۴–۰) | نیوجرسی نتس |
:
خلاصه بازی‌ها

تمامی زمان‌ها بر اساس منطقه زمانی شرقی فهرست شده‌اند.
خلاصه بازی‌ها > بازی ۱

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
نیوجرسی نتس ۹۴, لس آنجلس لیکرز ۹۹ : نیوجرسی نتس ۹۴, لس آنجلس لیکرز ۹۹ 
امتیاز بر پایه وقت: ۱۴–۲۹, ۲۲–۱۹, ۲۷–۲۴, ۳۱–۲۷: امتیاز بر پایه وقت: ۱۴–۲۹, ۲۲–۱۹, ۲۷–۲۴, ۳۱–۲۷
| امتیاز: شکیل اونیل ۳۶ ریباند: شکیل اونیل ۱۶ پاس : کوبی برایانت ۶ TOs: شکیل اونیل ۵ |  | امتیاز: جیسون کید ۲۳ ریباند: جیسون کید ۱۰ پاس: جیسون کید ۱۰ Stls: رابرت هوری ۳, جیسون کید ۳ |
خلاصه بازی‌ها > بازی ۲

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
نیوجرسی نتس ۸۳, لس آنجلس لیکرز ۱۰۶ : نیوجرسی نتس ۸۳, لس آنجلس لیکرز ۱۰۶ 
امتیاز بر پایه وقت: ۲۱–۲۷, ۲۲–۲۲, ۱۸–۲۸, ۲۲–۲۹: امتیاز بر پایه وقت: ۲۱–۲۷, ۲۲–۲۲, ۱۸–۲۸, ۲۲–۲۹
| امتیاز: شکیل اونیل ۴۰ ریباند: شکیل اونیل ۱۲ پاس : شکیل اونیل ۸ TOs: شکیل اونیل ۴, کوبی برایانت ۴ |  | امتیاز: Kittles ۲۳ ریباند: جیسون کید ۹ پاس: جیسون کید ۷ TOs: جیسون کید ۵ |
خلاصه بازی‌ها > بازی ۳

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
لس آنجلس لیکرز ۱۰۶, نیوجرسی نتس ۱۰۳ : لس آنجلس لیکرز ۱۰۶, نیوجرسی نتس ۱۰۳ 
امتیاز بر پایه وقت: ۳۱–۲۳, ۲۱–۲۳, ۲۶–۳۲, ۲۸–۲۵: امتیاز بر پایه وقت: ۳۱–۲۳, ۲۱–۲۳, ۲۶–۳۲, ۲۸–۲۵
| امتیاز: کوبی برایانت ۳۶ ریباند: شکیل اونیل ۱۱ پاس : درک فیشر ۶ TOs: کوبی برایانت ۶ |  | امتیاز: جیسون کید ۳۰ ریباند: Van Horn ۵, جیسون کید ۵ پاس: جیسون کید ۱۰ TOs: کنیون مارتین ۵ |
خلاصه بازی‌ها > بازی ۴

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
لس آنجلس لیکرز ۱۱۳, نیوجرسی نتس ۱۰۷ : لس آنجلس لیکرز ۱۱۳, نیوجرسی نتس ۱۰۷ 
امتیاز بر پایه وقت: ۲۷–۳۴, ۳۱–۲۳, ۲۶–۲۳, ۲۹–۲۷: امتیاز بر پایه وقت: ۲۷–۳۴, ۳۱–۲۳, ۲۶–۲۳, ۲۹–۲۷
| امتیاز: شکیل اونیل ۳۴ ریباند: شکیل اونیل ۱۰ پاس : کوبی برایانت ۸ TOs: Fox ۴ |  | امتیاز: کنیون مارتین ۳۵ ریباند: کنیون مارتین ۱۱ پاس: جیسون کید ۱۲ TOs: جیسون کید ۴ |