stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
امپراتریس گنمی
روایت سنتی

قبل از به قدرت رسیدن نام شخصی او آبه هیمه بود.
ملکه گنمی چهارمین دختر امپراتور تنجی بود و خواهر ناتنی کوچکتر ملکه جیتو از یک مادر متفاوت بود. مادر او، می نو ایراتسو (همچنین به عنوان سوگا هیمه شناخته می‌شود)، دختر " اودایجین نو کارو نو یاکادا نو ایشیکاوا نو مارو " بود (او همچنین به عنوان سوگا یامادا نو او اومی شناخته شده بود).
فدریکو ماگایانس

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Gerardo Federico Magallanes González
زادروز:  ۲۸ اوت ۱۹۷۶ ‏(۴۸ سال)
قد:  ۱٫۹۱ متر (۶ فوت ۳ اینچ)
پست:  مهاجم
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۹۴–۱۹۹۶ |  Peñarol |  ۳۴ |  (۹) |
| ۱۹۹۶–۱۹۹۸ |  آتالانتا |  ۲۴ |  (۷) |
| ۱۹۹۸ |  باشگاه فوتبال رئال مادرید |  ۲ |  (۰) |
| ۱۹۹۹–۲۰۰۰ |  ریسینگ سانتاندر |  ۱۷ |  (۱) |
| ۲۰۰۰ |  Defensor Sporting |  ۲۲ |  (۱۳) |
| ۲۰۰۱–۲۰۰۲ |  Venezia |  ۲۳ |  (۵) |
| ۲۰۰۲–۲۰۰۳ |  تورینو |  ۱۸ |  (۱) |
| ۲۰۰۳–۲۰۰۴ |  باشگاه فوتبال سویا |  ۵ |  (۱) |
| ۲۰۰۵–۲۰۰۶ |  Eibar |  ۱۰ |  (۳) |
| ۲۰۰۶–۲۰۰۷ |  Dijon |  ۷ |  (۲) |
| ۲۰۰۸–۲۰۰۹ |  Mérida |  ۲۳ |  (۱۱) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۹۵–۲۰۰۲ |  تیم ملی فوتبال اروگوئه |  ۲۶ |  (۶) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
فدریکو ماگایانس (انگلیسی: Federico Magallanes؛ زادهٔ ۲۸ اوت ۱۹۷۶) یک بازیکن فوتبال بازنشسته اهل اروگوئه است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده و سابقه حضور در جام جهانی ۲۰۰۲ را نیز دارد.
جیانی گیگو

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Gianni Bismark Guigou Martínez
زادروز:  ۲۲ فوریهٔ ۱۹۷۵ ‏(۴۹ سال)
قد:  ۱٫۸۵ متر (۶ فوت ۱ اینچ)
پست:  Left winger
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۹۴–۲۰۰۰ |  Nacional |  ۶۴ |  (۴) |
| ۲۰۰۰–۲۰۰۴ |  آ. اس. رم |  ۳۶ |  (۱) |
| ۲۰۰۳–۲۰۰۴ |  ← سیه‌نا (قرضی) |  ۳۲ |  (۱) |
| ۲۰۰۴–۲۰۰۶ |  فیورنتینا |  ۶ |  (۰) |
| ۲۰۰۶ |  ← Treviso (قرضی) |  ۱۳ |  (۰) |
| ۲۰۰۶–۲۰۰۹ |  Treviso |  ۶۹ |  (۲) |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۰ |  Nacional |  ۱۴ |  (۱) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۱۹۹۹–۲۰۰۴ |  تیم ملی فوتبال اروگوئه |  ۴۱ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ژوئن ۲۰۰۹.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۰۰۴۶:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ژوئن ۲۰۰۹.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۰۰۴۶
جیانی گیگو (انگلیسی: Gianni Guigou؛ زادهٔ ۲۲ فوریهٔ ۱۹۷۵) یک بازیکن فوتبال اهل اروگوئه است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه و در جام جهانی ۲۰۰۲ بازی کرده‌است.
فهرست سیاه

برای دیگر کاربردها، فهرست سیاه (ابهام‌زدایی) را ببینید.
فهرست سیاه اصطلاحی است که برای توصیف فهرستی از افراد یا چیزها به کار می‌رود که به دلایلی از استفاده از برخی اختیارات، خدمات، دسترسی‌ها یا اعتبارات محروم هستند.
تاریخچه

پیشینهٔ واژهٔ فهرست سیاه در دانشنامهٔ هنری هولت برای ریشهٔ واژگان و عبارات چنین آمده که چارلز دوم پادشاه انگلستان، در قرن هفدهم فهرستی از ۵۸ قاضی که در سال ۱۶۴۹ پدرش چارلز اول را به اعدام محکوم کردند تهیه کرد که به فهرست سیاه معروف شد.
کاربرد در حوزه‌ها مختلف > حقوق

در حقوق قضایی، از فهرست سیاه برای فهرست کردن شرکت‌ها و افرادی که سوابق بد اعتباری دارند استفاده می‌شود.
کاربرد در حوزه‌ها مختلف > پزشکی

گروهی از پزشکان ممکن است که یک یا چند بیمار را در فهرستی سیاه قرار بدهند و از ارائه خدمات به ایشان خودداری کنند. به عنوان مثال، در سال ۱۹۰۷ در آفریقای جنوبی گروهی از پزشکان آن دسته از بیماران را که نمی‌توانستند هزینهٔ درمان را جلوتر به صورت نقدی بپردازند، در فهرست سیاه خود قرار داده بودند.
کاربرد در حوزه‌ها مختلف > رایانش

در علوم رایانه، فهرستی سیاه یک روش برای کنترل دسترسی کاربران است.
فهرست سیاه در گفتگوی اینترنتی (آی‌آرسی)
یغیشه ملیکیان

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  یغیشه ملیکی ملیکیان
زادروز:  ۱۳ اوت ۱۹۷۹ ‏(۴۵ سال)
زادگاه:  ایروان
قد:  ۱٫۷۵ متر (۵ فوت ۹ اینچ)
پست:  مدافع
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۹۷–۱۹۹۸:  دوین آرتاشات
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۹۹–۲۰۰۰ |  آراکس آرارات |   |   |
| ۲۰۰۰–۲۰۰۱ |  بانانتس |   |   |
| ۲۰۰۲–۲۰۰۹ |  متالورگ دونتسک |  ۵۷ |  (۱) |
| ۲۰۰۶–۲۰۰۶ |  ← استال آلچفسک (قرضی) |  ۹ |  (۱) |
| ۲۰۰۷–۲۰۰۸ |  ← بانانتس (قرضی) |  ۳۶ |  (۳) |
| ۲۰۰۹ |  ← اولیس (قرضی) |  ۷ |  (۰) |
| ۲۰۰۹ |  ← زوریا لوهانسک (قرضی) |  ۱۴ |  (۱) |
| ۲۰۱۰ |  اولیس |  ۱۱ |  (۰) |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۳ |  اوورلا اوژهورود |  ۱۲ |  (۱) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۲۰۰۲–۲۰۰۷ |   ارمنستان |  ۲۹ |  (۰) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۲۰۱۵:  متالورگ دونتسک
۲۰۱۵:  متالورگ دونتسک
۲۰۱۵:  استال کامیانسکه
۲۰۱۶–۲۰۱۷:  استال کامیانسکه
۲۰۱۷:  استال کامیانسکه
۲۰۱۹:  Lviv (دستیار)
۲۰۱۹–۲۰۲۰:  Lviv
۲۰۲۰–۲۰۲۱:  آلاشکرت
۲۰۲۱-:  پیونیک
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۰۱۲-۰۵-۱۱. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۰۱۲-۰۵-۱۱. 
یغیشه ملیکی ملیکیان (ارمنی: Եղիշե Մելիքի Մելիքյան؛ زادهٔ ۱۳ اوت ۱۹۷۹ در ایروان) یک بازیکن فوتبال بازنشسته در پست مدافع و مربی فوتبال کنونی اهل ارمنستان است.
باشگاهی

از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به دوین آرتاشات، آراکس آرارات، بانانتس، متالورگ دونتسک، استال آلچفسک، اولیس، زوریا لوهانسک|زوریا لوهانسک و اوورلا اوژهورود اشاره کرد.
تیم ملی

وی همچنین در تیم ملی فوتبال ارمنستان بازی کرده‌است. ملیکیان نخستین بازی ملی خود را در چهارچوب مرحله مقدماتی جام ملت‌های اروپای ۲۰۰۴ بود که در تاریخ ۱۶ اکتبر ۲۰۰۲ در آتن در مقابل یونان انجام داده‌است.
تیم ملی > آمار

| تیم ملی فوتبال ارمنستان> سال | تیم ملی فوتبال ارمنستان> حضورها | تیم ملی فوتبال ارمنستان> گل‌ها |
| --- | --- | --- |
| ۲۰۰۲ | ۱ | ۰ |
| ۲۰۰۳ | ۵ | ۰ |
| ۲۰۰۴ | ۷ | ۰ |
| ۲۰۰۵ | ۶ | ۰ |
| ۲۰۰۶ | ۳ | ۰ |
| ۲۰۰۷ | ۷ | ۰ |
| مجموعاً | ۲۹ | ۰ |
افتخارات

اسپارتاک ایروان
جام استقلال ارمنستان قهرمان: ۱۹۹۹
لیگ برتر فوتبال ارمنستان قهرمان: ۲۰۰۰
متالورگ دونتسک
لیگ برتر فوتبال اوکراین مذال برنز: ۲۰۰۱/۰۲، ۲۰۰۲/۰۳، ۲۰۰۴/۰۵
بانانتس
جام استقلال ارمنستان قهرمان: ۲۰۰۷
پائولو فریره

| پائولو فریره | پائولو فریره |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۹ سپتامبر ۱۹۲۱ ریسیف، پرنامبوکو، برزیل
درگذشت: ۲ می ۱۹۹۵ سائوپائولو، سائوپائولو، برزیل
ملیت: برزیلی
شناخته‌شده برای: نظریه‌های آموزش
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): آموزش
تأثیر گرفته از: ژان-پل سارتر، اریش فروم، لوئیس آلتوسر، هربرت مارکوزه، کارل مارکس، آنتونیو گرامشی، فرانتس فانون، مائو تسه‌تونگ، ایوان ایلیچ، امانوئل مونیه
 :  
پائولو فریره (۱۹ سپتامبر ۱۹۲۱–۲ می ۱۹۹۵)، نظریه‌پرداز علوم پرورشی انتقادی، فیلسوف تربیتی و آموزگار برزیلی بود. او بیشتر به واسطهٔ نوشتن کتابِ تأثیرگذارِ آموزش ستم‌دیدگان شهرت یافت که به عنوان یکی از متون پایه در تعلیم و تربیت انتقادی شناخته می‌شود.
زندگی > دوران کودکی

فریره در ۱۹ سپتامبر ۱۹۲۱ در خانواده‌ای متوسط در رسیف برزیل به دنیا آمد. با توجه به رکود اقتصادی شدید سال‌های دههٔ ۱۹۳۰، فریره از همان دوران با فقر و گرسنگی آشنا شد. در سال ۱۹۳۱ به همراه خانواده به شهر ژاپوآتودوس گواراراپس مهاجرت کردند که کمی ارزان‌تر بود و در سال ۱۹۳۴ پدر فریره در گذشت. او پیش از رفتن به مدرسه، خواندن و نوشتن را نزد پدر و مادرش در خانه آموخت. نحوهٔ آموزش آن‌ها به صورت یک بازی بود که کلمات را با تکه چوبی بر روی زمین می‌نوشتند و به این ترتیب او خواندن و نوشتن را با کلماتی فرا گرفت که مربوط زندگی کودکانهٔ خودش بود. این روش آموزش بعدها بر روش آموزشی فریره برای بزرگسالان تأثیر گذاشت.
زندگی > دوران کاری در برزیل

پس از اتمام مدرسه، فریره شروع به آموختن فلسفه و روانشناسی زبان کرد و در سال ۱۹۴۳ در دانشکدهٔ حقوق دانشگاه پرنامبوکو مشغول به تحصیل شد.
او در کنار تحصیل، به عنوان معلم، به دانش‌آموزان زبان پرتغالی درس می‌داد. در همین زمان بود که با آموزگاری به نام الزا مایاکوستا د الیویرا آشنا شد و در سال ۱۹۴۴ با او ازدواج کرد. حاصل ازدواج آن‌ها پنج فرزند به نام‌های ماریا مادالنا، ماریا کریستینا، ماریا د فاتیما، یوآخیم و لوتگاردس بود که هر سه دختر او مانند پدر و مادرشان آموزگار شدند.
از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۷ به مدت ۱۰ سال، فریره در شعبهٔ محلی مرکز خدمات رفاهی بخش صنعت در پرنامبوکو مشغول به کار شد. در طول این مدت او برنامهٔ آموزشی عمومی بزرگسالان را برای طبقهٔ کارگر تدوین کرد.
پائولو فریره در سال ۱۹۵۹ از رسالهٔ دکتری خود با عنوان آموزش و برزیل کنونی دفاع کرد و به عنوان استاد در دانشگاه پرنامبوکو مشغول به تدریس شد. او در رسالهٔ دکتری خود از آرای جان دیویی و آنتون ماکارنکو استفاده کرده بود و تجربیات سالیانِ خود را هم به آن اضافه کرده بود.
در سال ۱۹۶۰ فریره، جنبش فرهنگ عمومی را پایه‌ریزی کرد و در همین سال از سوی شهردار رسیف به سمت ریاست بخش فرهنگ و بازسازی گمارده شد. در سال ۱۹۶۳ او رئیس ترویج فرهنگِ دانشگاه رسیف شد؛ جایی که به هزاران کشاورز ساکن شمال‌شرقی برزیل خواندن و نوشتن می‌آموخت.
اولین باری که فریره توانست تئوری‌هایش را در عرصه عمومی به نمایش بگذارد، برنامه‌ای بود که در سال ۱۹۶۲ با عنوان پابرهنه‌ها هم می‌توانند بخوانند اجرا شد و فریره راهبری آن را بر عهده داشت. در این برنامه فریره و همکارانش در حین تشکیل حلقه‌های فرهنگی برای کارگران نیشکر، که در آن‌ها کارگران به تحلیل انتقادی واقعیت‌های اجتماعی خود می‌پرداختند، خواندن و نوشتن یاد دادند. آن‌ها در این برنامه موفق شدند طی ۴۵ روز به ۳۰۰ کارگر خواندن و نوشتن بیاموزند که این امر شگفتی همگان را برانگیخت.
پس از نتایج شگفت‌انگیز کارهای فریره، دولت برزیل از تشکیل حلقه‌های فرهنگی فریره حمایت کرد و خود او را به ریاست کمیتهٔ ملی فرهنگ عمومی منصوب کرد.
زندگی > سال‌های تبعید

فعالیت‌های فریره در سال ۱۹۶۴ با کودتایی که نظامیان علیه دولت وقت انجام دادند متوقف شد. کودتاچیان به فریره اتهام براندازی نسبت دادند و او دو بار بازداشت شد. در ادامه او مجبور به ترک کشور شد و پس از اقامت کوتاهی در بولیوی به شیلی رفت و ۵ سال در آن‌جا ماند. در این مدت او پستی در دانشگاه سانتیاگو گرفت و در آن‌جا هم به گسترش آموزش برای کارگران پرداخت.
در شیلی بود که فریره با اندیشه‌های مارکسیستی آشنا شد و کتاب‌های آموزش و تمرین آزادی و آموزش ستم‌دیدگان را نوشت.
در سال ۱۹۶۹ فریره، بعد از این که دعوتنامه‌هایی از دانشگاه هاروارد در آمریکا و مجمع جهانی کلیساها در سوئیس دریافت کرد، یک سال به هاروارد رفت و پس از آن آمریکا را به مقصد ژنو ترک کرد.
دوران حضور فریره در آمریکا مصادف بود با جنبش حقوق مدنی آمریکا و اعتراضات علیه جنگ ویتنام. مشاهدهٔ وضعیت موجود در آمریکا باعث شد تا مسائل مربوط به جنسیت و نژاد به اندیشه‌های فریره که بیشتر بر پایهٔ تحلیل طبقاتی بود، راه یابند. در همین دوران بود که فریره با ایوان ایلیچ، نویسندهٔ کتاب جامعهٔ بدون مدرسه، آشنا شد.
در دههٔ ۷۰ میلادی، فریره دیده‌بانِ آموزشِ مجمع جهانی کلیساها در ژنو بود. این جایگاه سبب شد که او به کشورهای زیادی در آسیا، آفریقا، اروپا، آمریکای شمالی، کشورهای حوزهٔ بالتیک، آمریکای لاتین و استرالیا سفر کند. در همین مدت بود که او کتاب آموزش در جریان پیشرفت را در ارتباط با سوادآموزی بزرگسالان در گینه بیسائو منتشر کرد.
زندگی > بازگشت به برزیل

فریره در سال ۱۹۸۰ بعد از ۱۵ سال تبعید به برزیل بازگشت، عضو حزب کارگران برزیل شد و پروژهٔ سوادآموزی حزب را به مدت ۶ سال راهبری کرد. در سال ۱۹۸۸ که حزب کارگران کرسی شهرداری سائو پائولو را به دست آورد، فریره را به عنوان مسؤول آموزش سائوپائولو انتخاب کردند.
شاید زاینده‌ترین اندیشه او در این جمله خلاصه می‌شود:آموزش عملی سیاسی است. برای فریره آموزش همیشه درگیر روابط اجتماعی و در نتیجه الزاماً در بر گیرنده گزینه‌های سیاسی است. او تأکید می‌کند که طرح پرسش‌هایی مانند چه؟، چرا؟، چگونه؟، برای چه؟، برای که؟ در هر طرح آموزشی از مرکزیت برخوردار است.
در میانهٔ دههٔ ۱۹۸۰ الزا، همسر فریره، فوت کرد و او در سال ۱۹۸۸ با آنا ماریا آروجو ازدواج کرد.
فریره از زمان بازگشت به برزیل، کتاب‌های زیادی نوشت به‌طوری‌که تعداد کتاب‌هایی که او در ۱۷ سال پایانی عمرش نوشت، بیشتر از هفت دههٔ اولیهٔ زندگیش بوده‌است.
در نهایت پائولو فریره در سال ۱۹۹۷ بر اثر نارسایی قلبی در گذشت.
علوم پرورشی

چیزی تحت عنوان یک فرایند آموزشی بیطرفانه وجود ندارد. آموزش یا به عنوان ابزاری که برای تسهیل ادغام نسل‌ها در منطق نظام کنونی مورد استفاده قرار می‌گیرد و انطباق با آن را به همراه می‌آورد عمل می‌کند، یا به «تمرین آزادی» بدل می‌شود، ابزاری که زنان و مردان با آن به‌طور انتقادی با واقعیت مواجه می‌شوند و کشف می‌کنند که چگونه در دگرگونی جهانشان مشارکت کنند.
مشارکت پائولو فریره فلسفه آموزشی بود که رویکردهای ریشه داشته در متفکران کلاسیک مانند افلاطون و مدرن مانند مارکسیسم، پسامارکسیسم، و امپریالیسم‌ستیزی را ترکیب می‌کرد. تعلیم و تربیت ستم دیدگان (۱۹۶۸) او را می‌توان چون ادامه یا پاسخی به دوزخیان روی زمین (۱۹۶۱) فرانتس فانون، که بر نیاز بومیان به آموزشی تأکید می‌کرد که به‌طور همزمان نو و مدرن، و نه سنتی، و ضد استعماری- نه صرفاً ادامه فرهنگ استعماری باشد- دانست. فریره انقلاب فرهنگی معاصر چین را نمونه ای از فکر کنش فرهنگی خود می‌دانست و نوآوری‌های مائو تسه‌تونگ در پراکسیس و فلسفه مارکسیستی را می‌ستود.
کتاب‌شناسی فارسی

آموزش ستمدیدگان: پائولو فریره، ترجمه احمد بیرشک، سیف‌الله داد، تهران: خوارزمی, ۱۳۵۸، ۲۷۲ صفحه.
یادداشت

↑  Gadotti, Reading Paulo Freire: His Life and Work, 3.
↑  Schugurensky, Paulo Freire, 13.
↑  Schugurensky, Paulo Freire, 16.
↑  Gadotti, Reading Paulo Freire: His Life and Work, 4.
↑  Roberts, Education, Literacy, and Humanization: Exploring the Work of Paulo Freire, 4.
↑  Schugurensky, Paulo Freire, 19.
↑  Schugurensky, Paulo Freire, 21.
↑  Schugurensky, Paulo Freire, 22.
1 2 3  Roberts, Education, Literacy, and Humanization: Exploring the Work of Paulo Freire, 5.
↑  Schugurensky, Paulo Freire, 25.
↑  Schugurensky, Paulo Freire, 27-28.
↑  "Paulo Freire Biography" (به انگلیسی). Freire Institute, University of Central Lancashire. Retrieved 19 August 2012.[پیوند مرده]
↑  پالمر، جوی آ (۱۳۹۳). پنجاه اندیشمند نوین علوم تربیتی. تهران: سمت. صص. ۲۳۸. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۵۳۰-۷۸۰-۴.
↑  Roberts, Education, Literacy, and Humanization: Exploring the Work of Paulo Freire, 6.
↑  Schugurensky, Paulo Freire, 32.
↑  Mayo 1999, p. 5.
↑  Freire 1985، p. 106; Grollios 2016، p. ۱۱۸.
آلوارو پریرا

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Álvaro Daniel Pereira Barragán
زادروز:  ۲۸ نوامبر ۱۹۸۵ ‏(۳۸ سال)
زادگاه:  مونته‌ویدئو, اروگوئه
قد:  ۱٫۸۴ متر (۶ فوت ۰ اینچ)*
پست:  مدافع
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال سائوپائولو (قرضی from اینتر میلان)
شمارهٔ پیراهن:  6
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۳–۲۰۰۴ |  Miramar Misiones |  ۳۲ |  (۱) |
| ۲۰۰۵–۲۰۰۷ |  Quilmes |  ۳۴ |  (۰) |
| ۲۰۰۷–۲۰۰۸ |  آرژانتینوس جونیورز |  ۳۵ |  (۱۱) |
| ۲۰۰۸–۲۰۰۹ |  سی‌اف‌آر کلوژ |  ۲۹ |  (۱) |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۲ |  پورتو |  ۷۲ |  (۲) |
| ۲۰۱۲– |  اینتر میلان |  ۳۳ |  (۱) |
| ۲۰۱۴– |  ← باشگاه فوتبال سائوپائولو (قرضی) |  ۰ |  (۰) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۰۸– |  تیم ملی فوتبال اروگوئه |  ۵۴ |  (۵) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲ فوریه ۲۰۱۴.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۰۲:۰۰, ۱۴ نوامبر ۲۰۱۳ (UTC):  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲ فوریه ۲۰۱۴.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۰۲:۰۰, ۱۴ نوامبر ۲۰۱۳ (UTC)
آلوارو پریرا (انگلیسی: Álvaro Pereira؛ زاده ۲۸ نوامبر ۱۹۸۵) یک بازیکن فوتبال اهل اروگوئه است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده‌است.
پی‌یر عیسی

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Pierre Sanitarib Issa
زادروز:  ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۵ ‏(۴۹ سال)
زادگاه:  Germiston، South Africa
قد:  ۱٫۹۵ متر (۶ فوت ۵ اینچ)
پست:  Central Defender
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  المپیاکوس (sporting director)
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۹۴–۱۹۹۵ |  Dunkerque |  ۲۸ |  (۲) |
| ۱۹۹۵–۲۰۰۱ |  المپیک مارسی |  ۴۷ |  (۰) |
| ۲۰۰۱ |  ← چلسی (قرضی) |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۰۱–۲۰۰۲ |  واتفورد |  ۱۵ |  (۱) |
| ۲۰۰۲–۲۰۰۴ |  Olympic Beirut |  ۴۹ |  (۶) |
| ۲۰۰۵ |  Ionikos |  ۱۵ |  (۱) |
| ۲۰۰۵–۲۰۰۹ |  OFI |  ۶۹ |  (۵) |
| مجموع |   |  223 |  (۱۵) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۹۷–۲۰۰۶ |  تیم ملی فوتبال آفریقای جنوبی |  ۴۷ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ 1 July 2007. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ 1 July 2007. 
پیر عیسی بازیکن سابق اهل کشور آفریقای جنوبی است. به او لقب غضنفر آفریقای جنوبی داده‌اند. او در بازی با فرانسه در جام جهانی ۹۸ موفق شد دو گل به خودی بزند.وسط دو نیمه سرمربی آفریقا به مدافعان تیمش اعلام کرد زیدان و هانری را رها کنید و پیر عیسی را مهار کنید، چون دارد یک تنه ما را به فنا می‌دهد.
آلخاندرو مانکوسو

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Alejandro Victor Mancuso
زادروز:  ۴ سپتامبر ۱۹۶۸ ‏(۵۶ سال)
زادگاه:  سیودادلا، آرژانتین
قد:  ۱٫۷۵ متر (۵ فوت ۹ اینچ)
پست:  هافبک
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  بازنشسته
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۸۸–۱۹۸۹ |  Ferro Carril Oeste |  ? |  (?) |
| ۱۹۸۹–۱۹۹۳ |  ولز سارسفیلد |  ۹۴ |  (۶) |
| ۱۹۹۳–۱۹۹۵ |  بوکا جونیورز |  ۵۵ |  (۲) |
| ۱۹۹۵ |  پالمیراس |  ۵۷ |  (۲) |
| ۱۹۹۶–۱۹۹۷ |  فلامینگو |  ۱۳ |  (۰) |
| ۱۹۹۷ |  سانتاکروز |  ? |  (?) |
| ۱۹۹۷–۱۹۹۸ |  اتلتیکو ایندپندینته |  ۲۰ |  (۰) |
| ۱۹۹۸–۱۹۹۹ |  CD Badajoz |  ۱۲ |  (۱) |
| ۱۹۹۹–۲۰۰۰ |  سانتاکروز |  ? |  (?) |
| ۲۰۰۰ |  Bella Vista |  ۲ |  (۰) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۹۲–۱۹۹۴ |  آرژانتین |  ۱۰ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ژوئیه ۲۰۰۷. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ژوئیه ۲۰۰۷. 
آلخاندرو ویکتور مانکوسو (اسپانیایی: Alejandro Victor Mancuso‎؛ زادهٔ ۴ سپتامبر ۱۹۶۸) یک بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است.
باشگاهی

از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به اتلتیکو ایندپندینته، بوکا جونیورز، باشگاه فوتبال فلامینگو، پالمیراس، باشگاه فوتبال سانتاکروز و ولز سارسفیلد و باشگاه فوتبال سانتاکروز اشاره کرد.
تیم ملی

وی همچنین در تیم ملی فوتبال آرژانتین بازی کرده‌است.
لوون هایراپتیان

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  لوون سوسی هایراپتیان
زادروز:  ۱۷ آوریل ۱۹۸۹ ‏(۳۵ سال)
زادگاه:  ایروان، ارمنستان شوروی، اتحاد شوروی
قد:  ۱٫۷۸ متر (۵ فوت ۱۰ اینچ)
پست:  مدافع
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  پیونیک
شمارهٔ پیراهن:  ۲۰
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
–:  Bramfelder SV von 1945
۲۰۰۴–۲۰۰۸:  هامبورگ
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۸–۲۰۱۰ |  پیونیک |  ۷ |  (۰) |
| ۲۰۱۰ |  پیونیک |  ۴ |  (۰) |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۳ |  لخیا گدانسک |  ۳۸ |  (۰) |
| ۲۰۱۳ |  باشگاه فوتبال ویدزف ووچ |  ۹ |  (۰) |
| ۲۰۱۴- |  1. FK Příbram |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۶ |  پیونیک |  ۲۵ |  (۱) |
| ۲۰۱۶–۲۰۱۷ |  پیکان تهران |  ۱۶ |  (۰) |
| ۲۰۱۷–۲۰۱۸ |  پیونیک |  ۶ |  (۰) |
| ۲۰۱۸–۲۰۱۹ |  آلاشکرت |  ۱۰ |  (۱) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۲۰۰۸–۲۰۰۸ |  زیر ۱۹ سال ارمنستان |  ۳ |  (۰) |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۰ |  زیر ۲۱ سال ارمنستان |  ۶ |  (۱) |
| ۲۰۱۱– |   ارمنستان |  ۳۴ |  (۱) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۰۱۴-۵-۱۳. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۰۱۴-۵-۱۳. 
لوون سُسی هایراپتیان (ارمنی: Լևոն Սոսի Հայրապետյան؛ زادهٔ ۱۷ آوریل ۱۹۸۹) یک بازیکن فوتبال در پست مدافع اهل ارمنستان است.
باشگاهی

از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به لخیا گدانسک، باشگاه فوتبال هامبورگ، باشگاه فوتبال پیکان و آلاشکرت اشاره کرد
ملی

وی همچنین در زیر ۱۹ سال ارمنستان، زیر ۲۱ سال ارمنستان و تیم ملی فوتبال ارمنستان بازی کرده‌است. هایراپتیان نخستین بازی ملی خود را در تاریخ ۹ فوریه ۲۰۱۱ در مقابل گرجستان انجام داده‌است.
افتخارات

پیونیک
لیگ برتر فوتبال ارمنستان (۱): ۲۰۱۰
زندگی شخصی

لوون پسر سوس هایراپتیان مدال‌آور المپیک در رشته هاکی است. هایراپتیان همچنین دارای تابعیت آلمانی است. پدر لوون هنگامی وی کودکی بود به قصد بازی و مربیگری باشگاه هاکی داخل سالن Uhlenhorster HC به هامبورگ نقل مکان نمود.
مین (اسطوره)

مین، در مصر باستان به عنوان خدای باروری و توان جنسی پنداشته می‌شده است. او را به عنوان خدای صحرا نیز می‌شناختند. او را ۴هزار سال قبل از میلاد می‌پرستیدند.
نمادشناسی

مین را به شکل مرد ریشدار، کامجو و با پاهایی چسبیده به یکدیگر و به رنگ سیاه به تصویر می‌کشیدند. در دست‌های او تارکش دو پر بلند آرایش و در دست بالای او سلاحی همانند آذرخش به تصویر کشیده می‌شده است.
مانگروهای گوداوری–کریشنا

| مانگروهای گوداوری -کریشنا | مانگروهای گوداوری -کریشنا |
| --- | --- |
رود کریشنا Delta (lower left) and گوداواری delta (upper right) imagery showing the green mangrove region.: رود کریشنا Delta (lower left) and گوداواری delta (upper right) imagery showing the green mangrove region.
موقعیت حرا گوداوری -کریشنا در نقشه: موقعیت حرا گوداوری -کریشنا در نقشه
بومگاه: بومگاه
زیست‌بوم: مانگرو
جغرافیا: جغرافیا
مساحت: ۷٬۰۰۰ کیلومتر مربع (۲٬۷۰۰ مایل مربع)
کشور: هند
مانگروهای گوداوری -کریشنا (به انگلیسی: Godavari–Krishna mangroves) یک بوم‌ناحیه و جنگل در هند است.
خورخه لوئیس سیویرو

| خورخه لوئیس سیویرو | خورخه لوئیس سیویرو |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳ مهٔ ۱۹۵۲ مونته‌ویدئو
ملیت: اروگوئه
خورخه لوئیس سیویرو (انگلیسی: Jorge Luis Siviero؛ زادهٔ ۱۳ مهٔ ۱۹۵۲) بازیکن فوتبال و سرمربی اهل اروگوئه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سرو اشاره کرد.
زنان شوروی در جنگ جهانی دوم

تصاویر کالج سیاه و سفید از زنان و دختران شوروی
زنان اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی نقش بسیار مهمی در جنگ کبیر میهنی ایفا نمودند. بسیاری از آن‌ها در بخش‌های صنعتی، حمل و نقل، کشاورزی و دیگر نقش‌های مدنی جایگزین مردان شدند تا آن‌ها بتوانند برای جنگ اعزام شوند اما افزون بر این بسیاری از زنان وارد ارتش شدند که بیشترشان در بخش پزشکی خدمت کردند.
تخمین زده می‌شود که ۸۰۰ هزار زن طی جنگ جهانی دوم در ارتش شوروی خدمت کرده باشند که تقریباً ۵ درصد کل نیروی نظامی شوروی را شامل می‌شود. تعداد زنان حاضر در ارتش شوروی طی سال‌های ۱۹۴۳، ۱۹۴۴٬۱۹۴۵ میلادی به ترتیب ۳۴۸۳۰۹٬۴۷۳۰۴۰، ۴۶۳۵۰۳ نفر بوده‌است. در بخش پزشکی ارتش سرخ نیز ۴۰ درصد امدادگران، ۴۳ درصد جراحان، ۴۶ درصد پزشکان، ۵۷ درصد دستیاران پزشکی و ۱۰۰ درصد پرستاران را زنان تشکیل می‌دادند. نزدیک به ۲۰۰ هزار زن به دریافت نشان نائل آمدند که ۸۹ نفر از آن‌ها بالاترین نشان شوروی یعنی نشان قهرمان اتحاد شوروی را کسب کردند. این افراد شامل تک‌تیراندازان، خلبانان، مسلسل‌چیان، خدمه تانک، پارتیزان‌ها و غیره بودند.
هنگامی که آلمان تهاجم خود را در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ آغاز نمود صدها هزار زن برای جنگ داوطلب شدند اما دولت آن‌ها را رد کرد. با افزایش تلفات شوروی در عملیات بارباروسا این تفکر به آرامی تغییر کرد و حضور زنان در میدان جنگ مورد پذیرش قرار گرفت.
حضور در نیروی هوایی

حضور زنان در نیروی هوایی شوروی با مارینا راسکووا، هوانورد مشهور شوروی که «آملیا ارهارت روسیه» خوانده می‌شد. راسکووا که از دهه ۱۹۳۰ در عرصه هوانوردی شوروی حضور داشت در سال ۱۹۳۳ نخستین زن هدایتگر در نیروی هوایی شوروی شد. در آغاز جنگ جهانی دوم علاوه بر راسکووا تعدادی زن خلبان دیگر نیز در شوروی وجود داشتند و بسیاری هم فوراً برای آموزش و جنگ داوطلب شدند، اما با وجود آنکه از نظر قانونی منعی برای حضور زنان در درگیری‌ها در نیروی هوایی شوروی وجود نداشت از سپردن نقش رزمی به ایشان امتناع می‌شد. این قضیه ادامه داشت تا آنکه راسکووا از طریق ارتباط شخصی خودش با شخص ژوزف استالین فرماندهان نظامی را راضی به ایجاد سه هنگ رزمی برای زنان نمود. به این ترتیب شوروی مبدل به نخستین کشوری شد که به زنان اجازه حضور در رزم هوایی را می‌داد. در این هنگ‌ها نه تنها خلبانان که بقیه نیروها اعم از مهندسان و نیروهای پشتیبانی را نیز زنان تشکیل می‌دادند با این وجود در عمل تنها هنگ ۵۸۸ کاملاً از زنان تشکیل یافت. این هنگ‌ها در مجموع ۳۰ هزار سورتی رزمی انجام دادند که دو تکخال و بیست قهرمان شوروی از آن بیرون آمد. سه هنگ تشکیل شده به شرح زیر بودند:
هنگ ۵۸۶ هوانوردی شکاری: این واحد در میان سه هنگ نخستین هنگی بود که وارد عملیات رزمی شد (۱۶ آوریل ۱۹۴۲) و مجموعاً ۴۴۱۹ عملیات رزمی داشت که در آن ۱۲۵ درگیری هوایی شکل گرفت و ۳۸ هواپیما دشمن نابود شدند. لیدیا لیتویاک و یکاترینا بودانوا پیش از آنکه در استالینگراد اعزام شوند تا در آنجا لقب تنها خلبان تک‌خال زن تاریخ را به دست آورند در این واحد بودند و با شکاری یاکوولف یاک-۱ پرواز می‌کردند.
هنگ هوانوردی بمب افکن شبانه ۴۶ گارد "تامان": این هنگ فرماندهی آن را یودوکیا برشناسکیا به عهده داشت با نام جادوگران شب مشهور شد. این واحد با استفاده از هواگرد دوباله قدیمی پی‌او-۲ کوکوروزنیک عمل می‌کرد و تا پایان جنگ ۲۴۰۰۰ عملیات رزمی انجام داد.
هنگ هوانوردی بمب افکن شبانه ۱۲۵ گارد: فرماندهی این یگان را مارینا راسکووا به عهده داشت و پس از مرگ او فرماندهی به والنتین مارکوف رسید.