اسکینامارینک
بازخورد > پاسخ انتقادی

در وبگاه راتن تومیتوز، ٪۷۱ از ۱۰۴  بررسی منتقدین مثبت است و این فیلم میانگینِ امتیاز ۶٫۳/۱۰ را در اختیار دارد. اجماع این وبگاه چنین می‌نویسد: «اسکینامارینک ممکن است بیشتر گیج‌کننده باشد تا ترسناک، اما برای بینندگانی که می‌توانند یا می‌خواهند طول موج منحصربه‌فرد آن را بررسی کنند، دیدن این فیلم ناراحت‌کننده دشوار خواهد بود.» این فیلم در متاکریتیک که از میانگین وزنی استفاده می‌کند، بر اساس نظر ۲۵ منتقدین امتیاز ۶۶ از ۱۰۰ را کسب کرده که نشان‌گر «نقدهای عموماً مطلوب» است.
اوون گلیبرمن از ورایتی نوشت: «اسکینامارینک ترسناک است، اما این فیلمی است که صبر می‌خواهد (و پاداش می‌دهد) و بنابراین می‌تواند باعث شورش شود [...] با این حال، اگر با آن همراه شوید، ممکن است احساس کنید که چیزهای عجیب و غریب را لمس کرده‌اید.»
مایکل گینگولد از رو مورگ ترکیب‌بندی فیلم‌برداری و طراحی صدای فیلم را ستود و نوشت که فیلم «شما را به دوران کودکی برمی‌گرداند که در نیمه‌شب در رختخواب دراز کشیده و به صداهای عجیب و غریبی که از جای دیگر خانه می‌آید گوش می‌کنید و در این فکر هستید که از چه چیزی می‌تواند باشد.» او افزود که فیلم اغلب ترجیح می‌دهد نه نشان دهد، و نه بگوید، «اما تا جایی جواب می‌دهد که درخواست ساده آن صدای خارج از صفحه مبنی بر «به زیر تخت نگاه کن» شما را از انتظار گزگز می‌کند و یک افکت صوتی ساده می‌تواند شما را به لرزه درآورد.»
جاش کورنگات از درد سنترال امتیاز ۳٫۵ از ۵ ستاره را به اسکینامارینک داد و آن را «کاوشی عمیقاً ناراحت‌کننده از مرگ، کودکی و خانه ای که در آن بزرگ شده‌اید» خواند و نتیجه گرفت: «برای کسانی که به دنبال تجربه یک فیلم ترسناک سنتی هستند، همین الان برگردید. و من این را بدون قضاوت می‌گویم [...] فیلمساز کایل ادوارد بال از تماشاگران می‌خواهد که بیل را بردارند و خودشان حفاری لازم را انجام دهند. این عادلانه نیست، اما این یک چشم‌انداز هیجان انگیز و بدیع از آنچه است که می‌تواند ترسناک باشد .»
مت دوناتو از /فیلم اسکینامارینک را به خاطر فضای آن تحسین کرد که احساس می‌کرد از آشنایی با تجربیات ترس در دوران کودکی نشأت می‌گرفت، هرچند او همچنین از طولانی بودن زمان پخش آن انتقاد کرد. او آن را «به شدت تفرقه‌انگیز» نامید — نوعی فیلم که بین نقدهای صفر و پنج ستاره تعادل برقرار می‌کند. با این اوصاف، اشخاصی که به دنبال کاوشی انتزاعی در مورد اضطراب‌های خاموش با تصاویر لو-فای هستند، باید به دنبال این کنجکاوی ظاهری بر روی فیلم باشند که از هیچ قاعده فیلمسازی متعارف پیروی نمی‌کند.»
متیو جکسون از ای. وی. کلاب به فیلم نمره «A» را در مقیاس «A+» تا «F» داد و نوشت: "اگر مایل هستید بال را دنبال کنید و در این مسیر راهروهای تاریک، به این دیدگاه پیچیده از ترس اولیه کودکی و اینکه چقدر راحت در آن گم می‌شویم، با وی همراه شوید، شما درگیر یک تجربه وحشتناک فراموش نشدنی خواهید شد.»
کی. آستین کالینز از رولینگ استون، اسکینامارینک را به عنوان «هم آهنگی آرام از ترس، به طرز عجیبی پیش پا افتاده، تروری در سبک منتظر-باش-و-ببین» توصیف کرد و به این نتیجه رسید که فیلم «در بهترین حالت خود یک فیلم ترسناک آرام است. اسکینامارینک به خاطر چیزی که به تصویر می‌کشد ترسناک نیست. این فیلم ترسناک است زیرا از قبل می‌دانست که تخیل ما نیمی از کار را انجام خواهد داد.»
راشل هو از اکسکلیم! ساختار روایی اسکینامارینک را با ساختار یک رؤیا مقایسه کرد و نوشت که ترس از طریق «هراس آشنا که کل فیلم را ترسیم می‌کند» به جای یک خط داستانی معمولی برانگیخته می‌شود. او اضافه کرد که فیلم «به کابوس‌های کودکی ما نفوذ می‌کند، زمانی که چیزهای مزخرف معنا پیدا می‌کرد و تاریکی موجود زنده و تنفسی بود که باید از آن ترسید» و نوشت: «خیلی وقت بود که هنگام تماشای یک فیلم اینقدر نترسیده بودم. این حتی به خاطر پرش ترسناک یا بوگیمن نیست. این احساس خلع سلاح و ناراحت‌کننده ای است که کارگردان ایجاد می‌کند و اضطرابی که هرگز کاملاً از بین نمی‌رود.»
ریچارد برودی از نیویورکر این فیلم را «ورزیده اما به ظاهر ناتمام [که] در واقع، به سختی آغاز شده‌است» معرفی کرد و از آن ابراز تأسف کرد که «هیچ جهان مرجع، هیچ پس‌زمینه‌ای قابل شناسایی برای [تصاویر و صداهای آن] وجود ندارد که در این مورد پیشنهاد یا نماپردازی کنند».