بهائیان ایرانی
برخی از بهائیان سرشناس و کنشگر ایرانی > ادبیات > شعر

میرزا نعمت‌الله بیضایی آرانی (متخلّص به «ذکایی»؛ برادر ادیب بیضایی آرانی، پدر بهرام بیضایی و پدربزرگ نیلوفر بیضایی)؛ شاعر، حقوق‌دان، تذکره‌نویس (نویسندهٔ کتاب چهار جلدی «تذکرهٔ شعرای قرن اول بهائی») و پایه‌گذار انجمن ادبی تهران
میرزا علی‌محمد ادیب بیضایی آرانی (کاشانی؛ برادر ذکایی بیضایی آرانی)؛ شاعر و نویسنده
حسین پرتو بیضایی آرانی (فرزند ادیب بیضایی آرانی و پسر عموی بهرام بیضایی)؛ شاعر و یکی از پایه‌گذاران انجمن ادبی در دورهٔ پهلوی
میرزا محمدحسن ضیایی آرانی (از خاندان محمدعلی «شیخ العلما» ی آرانی)؛ شاعر؛
میرزا محمد سدهی اصفهانی (نعیم اصفهانی، «میرزا نعیم»)؛ شاعر؛
اسماعیل سدهی اصفهانی («سینا»؛ برادر محمود «نیّر» سدهی اصفهانی و شیرین‌جهان بیگم «فانیه» سدهی اصفهانی)؛ شاعر؛
محمود سدهی اصفهانی («نیّر»؛ برادر اسماعیل سدهی اصفهانی «سینا» و شیرین‌جهان بیگم «فانیه» سدهی اصفهانی)؛ شاعر
شیرین‌جهان بیگم سدهی اصفهانی («فانیه»؛ برادر اسماعیل «سینا» ی سدهی اصفهانی و محمود «نیّر» سدهی اصفهانی)؛ شاعر؛
صدرالدین درخشان اصفهانی؛ شاعر؛
محمدعلی سلمانی اصفهانی؛ شاعری که به دلیل بابی شدن و روی‌گردانی از اسلام، مانند برخی از همکیشان خود، شکنجه شده و گوش و بینی‌اش بریده می‌شود. وی بعدها بهائی می‌شود.
میرزا عبدالکریم خان حکیم سیمای اصفهانی پدربزرگ عصمت «طائر» تهرانی؛ شاعر، حکیم
عصمت («طائر») تهرانی نوهٔ دختری میرزا عبدالکریم خان حکیم سیمای اصفهانی؛ شاعر؛
میرزا عبدالوهاب گلشن (اردکانی) اصفهانی؛ شاعر؛
عبدالحسین («نداف») اصفهانی؛ شاعر؛
میرزا حسن («ادیب») طالقانی (ادیب‌العلمای طالقانی)؛ شاعر و جزو ۱۹ حواری حسین‌علی نوری (حواریون بهاءالله)؛
مهدی جهان کاشانی («مرشد نسّاج»)؛ شاعر و صوفی؛
احمد واعظ («خاوری») کاشانی با لقب‌های «لسان الاسلام»، «فخر الواعظین» شناخته شده و شاعر.
میرزا علی‌اشرف «عندلیب» لاهیجانی؛ شاعر
میرزا نورعلی خان شیبانی («نصرت‌الملک شیبانی»، «آذر کاشانی»؛ فرزند شاعر عارف، فتح‌الله خان شیبانی کاشانی)؛ شاعر و صوفی؛
اسدالله («حیرت») قمی؛ شاعر، و صوفی
ابوالقاسم («بیضا» ی) قمی یزدی؛ شاعر و خوش‌نویس؛
میرزا علی‌محمد ورقا یزدی (فرزند ملا مهدی یزدی، پدر میرزا ولی‌الله خان ورقا و روح‌الله ورقا و نیز پدربزرگ علی‌محمد ورقا (ایادی امرالله))؛ شاعر، طبیب، خطیب، عارف و جزو ۱۹ حواری حسین‌علی نوری (حواریون بهاءالله) که در جریان یک قتل‌عام دینی-سیاسی، به همراه فرزند ۱۲ ساله‌اش سلاخی شد.
محمد طاهر («اشراق») قندهاری یزدی؛ شاعر و صوفی
علی‌اکبر (بنّای) یزدی؛ شاعر و معمار؛
علی فاضل یزدی با تخلّص «رونق»، شاعر.
محمدرضا «انوار» محمدآبادی یزدی؛ شاعر و خوش‌نویسی که کشته شد.
میرزا محمدحسین («طائر») محمدآبادی یزدی (برادرزادهٔ محمدرضا («انوار») محمدآبادی یزدی)؛ شاعر؛
روح‌الله ورقا یزدی (نوهٔ ملا مهدی یزدی، فرزند میرزا علی‌محمد ورقا یزدی و برادر میرزا ولی‌الله خان ورقا)؛ شاعر؛ که به همراه پدرش سلاخی شد.
بی‌بی سکینه، «طیر» یزدی؛ شاعر؛
نوشیروان قاسم‌آبادی یزدی، «نوش قاسم‌آبادی»؛ فرزند مبلغی زرتشتی به نام گشتاسب سروش؛ شاعری زرتشتی که بعدها بهائی شد.
محمد «ناطق» اردستانی کاشانی (برادر میرزا محمدعلی ناطق «شایق» اردستانی)؛ شاعر و یکی از مبلغان پیشین کیش اسلام؛
میرزا محمدعلی ناطق («شایق») اردستانی (برادر محمد ناطق اردستانی کاشانی)؛ شاعر؛
محمداسماعیل عارف کاشانی، مشهور به «ذبیح» و ملقب به «انیس»؛ برادر میرزا جانی کاشانی یکی از سران نویسنده و کشته‌شدهٔ جنبش بابیه، و شاعر؛
میرزا ماشاءالله «لقایی» کاشانی؛ شاعر؛
محمدابراهیم مسگر کاشانی (متخلص به «منصور»)؛ شاعری که بابی شده و سپس بهائی گشت.
میرزا محمدباقر، «بصار»، رشتی (برادر لیلا بهشتی رشتی و پدر فروغ بصاری بابلی)؛ شاعر؛
لیلا رشتی (لیلا بهشتی؛ خواهر میرزا محمدباقر «بصار» رشتی و عمهٔ فروغ بصاری بابلی؛ شاعری که فرزند شاعر و جوانش، میرزا جلال به دلیل بهائی بودن کشته شد.
فروغ بصاری بابلی فرزند میرزا محمدباقر «بصار» رشتی؛ شاعر و نیز دارای گواهی‌نامهٔ دکتری پزشکی از دارالفنون؛
طلعت بصاری؛ شاعر، نویسنده، استاد ادبیات فارسی (دارای گواهی‌نامهٔ دکتری)، معاون دانشگاه گندی‌شاپور اهواز، نخستین زن معاون دانشگاه در ایران پژوهشگر دربارهٔ شاهنامه، از پیشگامان جنبش زنان ایران
محمد «فاضل» قائنی، «نبیل اکبر»، نویسنده، شاعر، حکیم (یکی از شاگردان ملا هادی سبزواری)، مجتهد (دارای گواهی‌نامهٔ اجتهاد از مرتضی انصاری)، یکی از مبلغان پیشین دین اسلام و جزو ۱۹ حواری حسین‌علی نوری (حواریون بهاءالله)؛
ملا محمد زرندی (نبیل زرندی، «نبیل اعظم»؛ پدر میرزا منیر قزوینی)؛ تاریخ‌نگار، شاعر، و نیز از حواریون حسین‌علی نوری (حواریون بهاءالله)؛
میرزا منیر قزوینی فرزند محمد زرندی (نبیل اعظم)؛ نویسنده و شاعر؛)
یونس افروخته قزوینی؛ شاعر؛
میرزا محمد باقر قزوینی، متخلص به «مسعود» و معروف به «درویش مسعود» شاعر و صوفی؛
محمد «مصور» قزوینی؛ شاعر؛
عبدالحمید اشراق خاوری؛ شاعر، نویسنده و پژوهشگر؛
مهدی «شارق» بروجنی؛ نویسنده و شاعر؛
یزدان‌بخش «یزدان» بروجنی؛ شاعر؛
ابوالحسن میرزا، «حیرت» تهرانی، «شیخ‌الرئیس قاجار»؛ فرزند محمد تقی میرزا «حسام‌السلطنه» شاعر و نویسنده؛
میرزا عزیزالله مصباح تهرانی؛ شاعر و آشنا با زبان‌های فارسی، فرانسوی و عربی. وی نخست، بابی شد؛ ولی سرانجام، بهائی گشت.
نعمت‌الله ورتا تهرانی؛ شاعر، دانشمند و فیلسوفی که در فلسفهٔ اسلامی جزو شاگردان میرزا محمدباقر «قوام الحکما» ی لاهیجی و میرزا ابوالحسن جلوه اصفهانی بوده و در فلسفهٔ اروپایی و علوم سیاسی، یکی از شاگردان داوود خان همدانی بود. مدتی نیز نزد عبدالرحیم اصفهانی، نوهٔ محمدحسین حائری اصفهانی «صاحب فصول» درس، فرا گرفته است.
غلامرضا روحانی تهرانی (متخلص به «اجنه»؛ فرزند میرزا شکرالله خان روحانی)؛ شاعر و نیز طنزپرداز در نشریه‌هایی همچون: «نسیم شمال» و «توفیق»
میرزا شکرالله خان روحانی («آزادی»؛ پدر غلامرضا روحانی تهرانی)؛ شاعر و صوفی؛
ابراهیم آذر منیر تبریزی؛ شاعر؛
میرزا محمدعلی «ضیا» ی تبریزی؛ شاعری که بابی شد؛ ولی بعدها بهائی گشت.
میرزا احمد راضی تبریزی؛ شاعر و نیز به گونهٔ کامل، آشنا با زبان فرانسوی و انگلیسی؛
میرزا اسماعیل «مشکات» تبریزی؛ شاعر؛
مهدی قوام همدانی، فرزند محمد رضا-مجتهد-همدانی و پسرعمهٔ حسین رضوی، معروف به غبار همدانی، و شاعر؛
آقابزرگ آزرده فیروزی؛ شاعر؛
میرزا موسی ادیب اهری؛ شاعر؛
کاظم («زارع») نصرآبادی؛ شاعر، که یکی از فرزندانش را به دلیل بهائی بودن، مسموم می‌کنند.
بهجت بمبئی؛ شاعر؛
میرزا عبدالحسین «شکوهی» شیرازی؛ شاعر؛
عباس‌علی بینش شیرازی؛ شاعر؛
محمدابراهیم فاضل شیرازی (حکیم شیرازی)؛ شاعر، حکیم، و عارف.
عبدالله «فاضل» زرقانی شیرازی «بکا»، متخلص به «واعظ»؛ شاعر، حکیم، خوش‌نویس و نیز یکی از مبلغان پیشین دین اسلام؛
محمود زرقانی؛ شاعر؛
میرزا محمدتقی («فصیح الملک») شیرازی متخلص به «شوریده»؛ شاعر و نیز یکی از مبلغان پیشین کیش اسلام؛
طوبی شیرازی؛ شاعر؛
سیف‌الله حق‌سرشت («اختر» شیرازی)؛ شاعر؛
بهیه نیریزی (همسر فاضل قصرالدشتی شیرازی)؛ شاعر؛
محمدهاشم فاضل قصرالدشتی شیرازی (متخلص به «مستقیم» و معروف به «شیخ آقا»؛ همسر بهیه نیریزی)؛ شاعر، آشنا با علوم غریبه، مدرس دانش حساب و نجوم و نیز یکی از مبلغان پیشین کیش اسلام؛
ابوالحسن («اشرف») شیخ‌الاسلام نیریزی، متخلص به «شهاب»؛ شاعر و نیز یکی از مبلغان پیشین آیین اسلام؛
احمدعلی («فانی») نیریزی؛ آموزگار، شاعر، خوش‌نویس؛
میرزا اکبر صبیحی («مشتاق») نیریزی؛ شاعر؛
رمضان بقایی تیلکی مازندرانی؛ شاعر و نیز یکی از مبلغان پیشین کیش اسلام؛
فرج‌الله جلالی کرمانشاهی؛ شاعر؛
خدیجه کاشیه؛ شاعر؛
(بی‌بی) ام‌سلمه «روحانیه» بشرویه؛ شاعر؛
میرزا علی‌اکبر «روحانی» رفسنجانی؛ شاعر و یکی از مبلغان دین بهائیت؛
علی روحانی رفسنجانی («ایطا»؛ شاعر؛
محمد ابراهیم («ثابت») رفسنجانی؛ شاعر؛
میرزا عباس خان طاهری رفسنجانی؛ شاعر؛
(بی‌بی) فاطمه درویشه (طاهری) رفسنجانی؛ شاعر؛
شمسی رضوانی؛ شاعر؛
علی‌اکبر سالکی رفسنجانی، «سالک»؛ شاعر؛
میرزا عطاءالله حکیم آباده‌ای («سراج‌الحکما»، متخلص به «عطا»؛ پدر بدیع‌الله آگاه آباده‌ای و محمدحسین آگاه «حکمت» آباده‌ای)؛ طبیب، شاعر و نیز یکی از مبلغان پیشین آیین اسلام؛
محمد حسین آگاه («حکمت» آباده‌ای، «دکتر خان»؛ فرزند میرزا عطاءالله حکیم آباده‌ای «سراج‌الحکما» و برادر بدیع‌الله آگاه آباده‌ای)؛ شاعر و دارای گواهی‌نامهٔ دکتری پزشکی (شاگرد میرزا محمدباقر حکیم‌باشی «ظل السلطان» و نیز دانش‌آموختهٔ دارالفنون)؛
بدیع‌الله آگاه آباده‌ای (فرزند میرزا عطاءالله حکیم آباده‌ای «سراج الحکما» و برادر محمدحسین آگاه «حکمت» آباده‌ای)؛ شاعر؛
میرزا احمد انصاری «تسکین» آباده‌ای؛ شاگرد حبیب‌الله مجتهد کاشانی؛ شاعر و نیز یکی از مبلغان پیشین دین اسلام؛
میرزا عباس («قابل») آباده‌ای؛ شاعر؛
بهیه صفایی آباده‌ای؛ شاعر؛
میرزا جعفر («خازن») بختیاری؛ شاعر؛
درویش صدق علی؛ شاعر و صوفی؛
محمدحسن («روشن») جهرمی (درویش روشن‌علی)؛ شاعر و صوفی؛
عبدالحسین («سلسبیل») بروجردی؛ شاعر، آشنا با علوم غریبه و نیز یکی از مبلغان پیشین دین اسلام؛
مهدی عراقی گلپایگانی (فرزند ابوالقاسم، یکی از امامان پیشین جمعه اصفهان)؛ شاعر و نیز یکی از مبلغان پیشین دین اسلام؛
مهدی («تاشی») صُغاوی؛ شاعر و نیز یکی از مبلغان پیشین آیین اسلام؛
میرزا علی‌اکبر («سیار») استخری؛ شاعر؛
صبوری اراکی؛ شاعر؛
شمس‌جهان قاجار متخلص به «فتنه» و از سوی بهاءالله، ملقب شده به «ورقة الرضوان»؛ نوهٔ پسری فتحعلی‌شاه قاجار)؛ شاعر؛
میرزا محمدرضا فلاح آرانی «ارباب‌میرزا»، شاعر؛
گوهرتاج سیرجانی؛ شاعر؛
محمدمهدی میرزا لسان الادب؛ شاعر و شاهزاده قاجاری و به گونهٔ کامل، آشنا با زبان‌های فارسی، فرانسوی و عربی؛
علی اشرف («عندلیب») لاهیجانی؛ شاعر؛
میرزا محمدمصطفی بغدادی (فرزند محمد شبل بغدادی، یکی از شاگردان سید کاظم رشتی)؛ شاعر و جزو ۱۹ حواری حسین‌علی نوری (حواریون بهاءالله)؛
(بانو) مخموره نجف‌آبادی؛ شاعر؛
مریم نوری (دخترعمه، و همسر برادر میرزا حسین‌علی نوری بهاءالله)؛ شاعر؛
میرزا جلال‌الله بشیر رحمانی («مفتون فارانی»؛ فرزند شاه خلیل‌الله رحمانی)؛ شاعر؛
میرزا عبدالحسین «ندیم‌الشعرا» ی بختیاری («حاج میرزا ندیم»)؛ شاعر؛
«نظام‌الشعرا» ی فراهانی («نظام‌السادات»)؛ شاعر؛
شهربانو حمامه کرمانی؛ شاعر؛
میرزا مهدی («روحانی») شهربابکی کرمانی (فرزند ملا محمدرضا شهربابکی کرمانی)؛ شاعر، نویسنده و نیز یکی از مبلغان پیشین آیین اسلام که سرانجام، کشته شد؛
میرزا آقا خوشبین خراسانی («حاج ندیم‌باشی»)؛ شاعر؛
میرزا عبدالمجید فروغی (خراسانی، «صدیق العلما»، فرزند ملا علی دوغ‌آبادی خراسانی، نوهٔ دختری ملا میرزا محمد دوغ‌آبادی خراسانی و خواهرزاده و داماد میرزا محمود فاضل فروغی)؛ شاعر و نیز یکی از مبلغان پیشین دین اسلام که به گونهٔ دلخراش در دومین ترور، کشته شد.
میرزا محمدتقی مشرقی («ناظم خراسانی»؛ نوهٔ ملا علی بجستانی)؛ شاعر؛
میرزا حسین عارف؛ شاعر؛
مصطفی بیگ بابان (کردی سنندجی)؛ شاعر و صوفی؛
محمد هاشم «مستفیض»؛ شاعر؛
علی شیخ زمانف («شوقی گنجوی»)؛ شاعر و نیز یکی از مبلغان پیشین کیش اسلام؛
میرزا حسین توانگر «غرا» ی نجف‌آبادی؛ شاعری که بعدها لباس روحانیت را کنار گذاشت.
صادق بادکوبه‌ای؛ شاعر و مجتهدی که سرانجام، با گلوله و در حال نیایش، کشته شد.
حسین‌قلی میرزا «موزون» ملایری؛ شاعر، آشنا با دانش نجوم و نیز یکی از مبلغان کیش بهائیت که به دلیل بهائی بودن، مدتی زندانی بود.
میرزا عبدالخالق یعقوب‌زاده («یوسف» قفقازی)؛ شاعر و آگاه به زبان فارسی، روسی، ترکی و عربی.
میرزا فرج‌الله فناییان («جنون سنگسری»؛ فرزند ملا لطف‌علی فناییان سنگسری و نوهٔ ملا محمد رضا فناییان سنگسری و نیز شاگرد محمد فاضل قائنی «نبیل اکبر»)، شاعر؛
محمدعلی («خموشی») سنگسری؛ شاعر؛
میرزا حاجی آقا رحمانیان سنگسری («صامت»)؛ شاعر؛
عبدالعلی «معلم» شهمیرزادی (متخلص به «شهاب»؛ برادر محمداسماعیل مظلوم «شیدا» ی شهمیرزادی)؛ شاعر؛
محمداسماعیل مظلوم شهمیرزادی («شیدا»؛ برادر عبدالعلی معلم «شهاب» شهمیرزادی)؛ شاعر؛
حبیب‌الله اوجی؛ شاعری که سرانجام کشته شد.
علی زارع‌زادگان شاعر