stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دانشگاه فلوریدا
تاریخچه

این دانشگاه در سال ۱۸۵۳ میلادی تأسیس شده است. در آغاز کار این دانشگاه تنها مردان سفیدپوست اجازه ثبت‌نام داشتند. از سال ۱۹۴۷ میلادی زنان سفیدپوست اجازه ثبت‌نام پیدا کردند و از سال ۱۹۵۸ میلادی سیاهپوستان هم اجازه ثبت‌نام پیدا کردند.
رنکینگ

در رتبه‌بندی دانشگاه‌های جهان QS در سال ۲۰۲۰ دانشگاه فلوریدا در رده  ۱۶۷ دنیا قرار گرفته‌است. همچنین در رتبه‌بندی مؤسسه تایمز در سال ۲۰۲۰ این دانشگاه رتبه ۱۷۵ را در بین دانشگاه‌های جهان از آن خود کرده‌است.
دانشکده‌ها

دانشگاه فلوریدا هم‌اکنون دارای ۱۶ دانشکده است که بیش از ۱۰۰ رشته کارشناسی و ۲۰۰ رشته کارشناسی ارشد ارائه می‌دهند.
دانشکده‌ها > فهرست دانشکده‌ها

دانشکده کشاورزی و علوم زیستی
دانشکده مدیریت
دانشکده طراحی، ساخت و برنامه‌ریزی
دانشکده دندانپزشکی
دانشکده آموزش
دانشکده مهندسی
دانشکده هنرهای زیبا
دانشکده بهداشت و عملکرد انسانی
دانشکده خبرنگاری و ارتباطات
دانشکده حقوق
دانشکده علوم و علوم انسانی
دانشکده پزشکی
دانشکده پرستاری
دانشکده داروسازی
دانشکده بهداشت عمومی و تخصص‌های پیراپزشکی
دانشکده دامپزشکی
دانشجویان خارجی > ایرانیان در دانشگاه فلوریدا

بیشتر ایرانیان ساکن شهر گینزویل به عنوان دانشجو یا استاد در دانشگاه فلوریدا مشغول به کار هستند. انجمن دانشجویان ایرانی دانشگاه فلوریدا (Persian Students Society) در سال ۱۹۹۸تأسیس شده‌است و در حال حاضر ۶۰ عضو فعال دارد. از فعالیت‌های فعلی این انجمن می‌توان به برگزاری مهمانی‌های مختلف در مناسبت‌های ویژه‌ای از قبیل عید نوروز و سیزده‌به‌در اشاره کرد.
نگارخانه مشاهیر

باب گراهام
Beverly Perdue
Joe Scarborough
Emmitt Smith
فی داناوی
مارشال وارن نایرنبرگ
استیون استیلز
کوین ای. فورد
مایکل کانلی
مارکو روبیو
Erin Andrews

برج یادبود دانشجویان سربازان «سنچوری» دانشگاه، ساخت سال ۱۹۵۳
پشت انسان

«پشت» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای دیگر کاربردها، پشت (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| پشت انسان | پشت انسان |
| --- | --- |
نمایش سطح پشت انسان: نمایش سطح پشت انسان
نمای از پشت قفسهٔ سینه و شانه‌ها: نمای از پشت قفسهٔ سینه و شانه‌ها
جزئیات: جزئیات
شناسه‌ها: شناسه‌ها
لاتین: dorsum humanum
MeSH: D001415
TA98: A01.1.00.018  A01.2.05.001
TA2: 135
FMA: 14181
پشت انسان قسمت وسیعی از بدن انسان را تشکیل می‌دهد که از بالای باسن آغاز می‌شود و تا پشت گردن و شانه‌ها ادامه می‌یابد. و آن سطحی است در خلاف جهت سینه و همچنین ستون مهره‌ها در این ناحیه قرار دارند.
آناتومی پشت > ساختار اسکلتی پشت

ویژگی عمدهٔ پشت، ستون مهره‌هاست که به صورت طولی از مهره‌های صدری تا مهره‌های کمر ادامه دارد.
آناتومی پشت > ماهیچه‌های پشت

ستون فقرات توسط هفت گروه ماهیچه، شامل ماهیچهٔ تراگذار که حرکت بین مهره‌های منفرد را تسهیل می‌کند، احاطه شده‌است.
آناتومی پشت > وظایف پشت

ساختار پیچیدهٔ پشت حمایت لازم از سر و بالاتنه را فراهم می‌کند.
قسمت پایینی پشت (مهره‌های کمر) انعطاف‌پذیری لازم برای خم و راست شدن را ایجاد می‌کند.
آناتومی پشت > درد پشت

پشت شامل اعصاب داخلی، استخوان‌ها، ماهیچه‌ها، تاندون‌ها و رباط هاست که هر کدام می‌توانند منشأ درد باشند. درد پشت دومین درد شایع در میان بزرگسالان است (اولین آن سردرد است).
آناتومی پشت > اعضای پشت

شش‌ها در قفسهٔ سینه قرار دارند و تا پشت قفسهٔ سینه گسترش یافته‌اند، و همین امر است که امکان شنیدن صدای تنفس از پشت را فراهم می‌کند.(گوش دادن به صدای تنفس از پشت در پزشکی و برای تشخیص بیماری، کاربرد فراوان دارد.)
آناتومی پشت > سطح پشت

پوست پشت انسان نسبت به قسمت‌های ضخیم‌تر است و همچنین پایانه‌های عصبی کمتری دارد. به نظر می‌رسد این قسمت موی کمتری نسبت به سینهٔ انسان دارد، هرچند که استثنائاتی نیز وجود دارد.
قسمت بالای مرکزی پشت، قسمتی است که اغلب انسان‌های معمولی نمی‌توانند به‌طور فیزیکی لمسش کنند و احساس خارش در این ناحیه یک مشکل- هر چند کوچک -محسوب می‌شود.
ستون فقرات
زید بن ثابت

| زید بن ثابت> کاتب، متکلم، صحابی محمد | زید بن ثابت> کاتب، متکلم، صحابی محمد |
| --- | --- |
زادهٔ: ۶۱۰ میلادی مدینه (?)
درگذشتۀ: ۶۶۰ میلادی
تکریم‌شده در: اسلام
تأثیرپذیرفته از: پیامبران در اسلام
زید بن ثابت از اصحاب محمّد صل الله علیه و آله و سلم پیغمبر اسلام و از جمله انصار است. او کاتب قرآن و نیز کاتب مراسلات محمّد بود و با زبان‌های عبری، کلدانی و آشوری آشنایی داشت.
پس از فوت حضرت محمّد صل الله علیه و آله و سلم، و پس از کشته شدن تنی چند از قاریان در نبرد یمامه، زید پسر ثابت از ابوبکر مأموریت یافت آیات قرآن را گردآوری کند.زید بن ثابت، با علی بن ابی‌طالب بیعت نکرد و در دوران خلافت معاویه در مدینه درگذشت.
نسب

زيد بن ثابت بن الضحاک بن زيد بن لوذان بن عمرو بن عبد عوف بن غنم بن مالك بن النجار تيم الله بن ثعلبة بن عمرو بن الخزرج النجاری الخزرجی الأنصاری
اوتو دافه

سنت دومینیک در حال اداره یک اتودافه، اثر پدرو بروگته (Pedro Berruguete) (حدود سال 1495)
اَوتو دافه (از پرتغالی auto da fé[ˈaw.tu dɐ ˈfɛ]، به معنای «عمل ایمانی» یا «خود ایمانی») مراسم توبه عمومی بود که بین قرن‌های ۱۵ و ۱۹ برای افراد محکوم به بدعت‌گذاری و ارتداد توسط تفتیش عقاید اسپانیایی، پرتغالی یا مکزیکی به عنوان مجازات تحمیل و توسط مرجع مدنی اجرا می‌شد. شدیدترین شکل آن زنده سوزانی بود.
تاریخچه

از قرن هشتم تا پانزدهم، مناطق بسیاری از اسپانیا تحت کنترل مسلمانان بود که بر اساس قوانین آنها به یهودیان و مسیحیان وضعیت ذمی داده شد. این بدان معنا است که آنها ملزم به پرداخت مالیات ویژه ای به نام جزیه برای «حفاظت» بودند، که همان‌طور که در متون شرعی اسلام آمده بود این مالیات برای یادآوری تسلیم و فرمانبری آنها بود. این مالیات بر «اهل کتاب» شامل یهودیان و مسیحیان بودند وضع شد تا آنان را متواضع سازد.
یهودیان گاهی می‌توانستند در ساختار سیاسی به مناصب مهمی برسند. خشونت ضدیهودی نیز ممکن است فوران کند. در کشتار گرانادا در سال ۱۰۶۶، بسیاری از جمعیت یهودی گرانادا توسط یک اوباش مسلمان کشته شدند.
رفتار با اقلیت‌های مذهبی بسته به دوران متفاوت بود. به عنوان مثال، الموحد که در زمان عروج خود عنوان خلیفه را به خود گرفته بود، یک سلسله معیارهای شدید مذهبی را معرفی کرد و در صدد تقویت دولت‌های خود از طریق اتحاد دینی بود که به معنای وادار کردن یهودیان و مسیحیان به اسلام آوردن یا بیرون راندن آنان بود. در حدود قرن یازدهم، سوء ظن فزاینده نسبت به یهودیان، مسیحیان را بر آن داشت تا علیه مسلمانان و یهودیان متحد شوند. از آن نقطه، اسپانیا به یک ملقمه سیاسی از قدرت‌ها و سرزمین‌های مختلف تبدیل شد که هر کدام سیاست‌های خاص خود را در مورد وضعیت یهودیان و مسلمانان داشتند. در قرن سیزدهم تقریباً تمام اسپانیای مدرن تحت حاکمیت مسیحیان قرار گرفت. فردیناند سوم کاستیل به پادشاهی سه دین افتخار می‌کرد. اما این تسامح زیاد دوام نیاورد.
در قرن چهاردهم، کشیشان دومینیکن و فرانسیسکن از مسیحیان کمک گرفتند تا یهودیان را از اسپانیا بیرون کنند و یهودیان را به خاطر مشکلات اجتماعی سرزنش می‌کردند و اکثریت مسیحی را برای تخریب کنیسه‌ها، زنده سوزاندن یهودیان و تحمیل تغییر دین اجباری تهییج می‌کردند. یهودیان مجبور بودند در موعظه‌ها شرکت کنند و از واعظان مسیحی بخواهند آنچه را که مسیحیان به‌عنوان خطاهای روش‌های یهودیان می‌دانستند، به آن‌ها گوش زد کنند.
قوانین جدید جمعیت یهودی را از هم جدا کرد و مشاغلی را که هنوز امکان فعالیت یهودیان در آن وجود داشت، با هدف نهایی تغییر مذهب محدود کرد. بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ یهودی تغییر دین دادند. این مسیحیان جدید به طبقه «کانورسوس» پیوستند، که از امتیازات قانونی و اجتماعی یک مسیحی کامل در جامعه برخوردار بودند. بسیاری از مسیحیان جدید از موقعیت خود استفاده کردند و امتیازات مسیحی را پذیرفتند. پس از چند نسل، یهودیان مسیحی شده به عنوان مسیحیان «عادی» شناخته شدند و اسپانیا تقریباً یکنواخت مسیحی بود.
این یکنواختی اشکال جدیدی از اضطراب را به همراه داشت. «بی‌اعتمادی به یهودیان به عنوان یک فرد خارجی، جای خود را به ترس هشداردهنده‌تر از یهودی تازه مسیحی شده به عنوان یک خودی داد.» تفاوت بین طبقات مذهبی قبلاً بسیار واضح بود. قوانین و آداب و رسوم تسلط مسیحیان در اسپانیا را مدون کرده بود. با این حال، هنگامی که یهودیان مسیحی شدند، بسیاری از اسپانیایی‌های مسیحی معتقد بودند که دیگر نمی‌دانند به چه کسی می‌توانند اعتماد کنند و چه کسی احتمالاً در قلب خود می‌تواند یک بدعت گذار خائن باشد.
رویه

اَوتو دافه یکی از جنبه‌های اصلی دادگاه‌ها، و گام نهایی در فرایند تفتیش عقاید بود. این عمل شامل یک مراسم عشای کاتولیک، دعا، یک راهپیمایی عمومی از کسانی که مجرم شناخته شده بودند و خواندن احکام آنها بود.
تفتیش عقاید معمولاً با اعلان عمومی مهلت ۴۰ روزه رحمت شروع می‌شد. هر کسی که مقصر بود یا کسی را که مقصر بود می‌شناخت، وادار به اعتراف می‌شد. افراد صرف متهم شدن، گناه کار فرض می‌شدند. مقامات می‌توانستند در طول دادگاه شکنجه را اعمال کنند. تفتیش عقاید ملزم به شنیدن و ضبط تمام شهادت‌ها بودند.روند رسیدگی باید مخفی نگه داشته می‌شد و هویت شاهدان برای متهم ناشناس می‌ماند.
در فرهنگ عامه

اَوتو دافه که معمولاً به عنوان یک بدعت گذار نشان داده می‌شود که در آتش سوزانده می‌شود، نمادی است که به‌طور گسترده در هنرها، به ویژه در اروپا استفاده می‌شود.
ولتر در فصل ششم طنز خود کاندید (1759) یک اتو-دافه را که توسط مردم لیسبون پس از زلزله ۱۷۵۵ لیسبون برگزار شد، به نمایش گذاشت. دانشگاه کویمبرا تصمیم می‌گیرد که این "مراسم بزرگ وسیله ای خطاناپذیر برای جلوگیری از زمین لرزه بود."
ادگار آلن پو – در «مغاک و آونگ»، پو در حالی که سعی می‌کند مشخص کند چه اتفاقی برای راوی می‌افتد از اَوتو دافه به عنوان یک نقطه مرجع برای راوی استفاده می‌کند.
جوزپه وردی – در اپرای ۱۸۶۶ خود دون کارلوس، صحنه‌ای محوری را در پرده سوم به تصویر می‌کشد که آغاز یک اتودافه را در مقابل کلیسای جامع وایادولید در اسپانیا به تصویر می‌کشد، جایی که بدعت‌گذاران قرار است در آتش سوزانده شوند.
هرمان ملویل – در موبی دیک، نزدیک به پایان فصل ۵۴، به‌طور گذرا به اتودافه اشاره می‌کند
لئونارد برنشتاین اقتباسی موزیکال از «کاندید» متعلق به ولتر را در سال ۱۹۵۶ ساخت و تولید کرد که در بر دارنده آهنگی به نام اتودافه می‌شد که در آن گروه کر چنین متنی را می‌گوید «این یک روز دوست‌داشتنی برای نوشیدن و تماشای مردم است که در آتش سرخ می‌شوند» با اشاره به منظره اعدام‌های عمومی.
الیاس کانتی برای آثارش برنده جایزه نوبل ادبیات در سال ۱۹۸۱ شد، به ویژه آثاری مثل رمان Die Blendung (۱۹۳۵) که به معنای "کورکننده" است و در هنگام ترجمه به زبان انگلیسی اتودافه (۱۹۴۶) ترجمه شد.
فئودور داستایوفسکی فصلی از برادران کارامازوف را با «آتودافِه باشکوه» آغاز می‌کند. این فصل معروف به " تفتیش عقاید بزرگ " نامیده می‌شود.
در رمان تورنتون وایلدر به نام پل سن لوئیس ری در سال ۱۹۲۷، یک شخصیت اصلی، برادر جونیپر، به دلیل بدعت در یک مراسم اتو-دافی در پرو در اوایل قرن ۱۸ سوزانده شد. اگرچه این رمان تخیلی است، اما اتو-دافه حداقل در سال ۱۷۳۳ در لیما، پرو رخ داد
تنسی ویلیامز نمایشنامه ای تک پرده ای با عنوان اَوتو دافه (۱۹۳۸) نوشت.
راجر زلازنی داستان کوتاهی به نام اتودافِه نوشت که از آن در کتاب رؤیای خطرناک، ۱۹۶۷ استفاده شد.
در کتاب بالزاک و خیاط چینی کوچک اثر دای سیجی، مکرراً به اتودافِه اشاره می‌شود.
اَوتو دافه در سویل، تصویری متعلق به سال ۱۸۷۰
نقاشی سال ۱۶۸۳ اثر فرانسیسکو ریزی که اتودافه را در پلازا مایور مادرید در سال ۱۶۸۰ به تصویر می‌کشد.
محکوم شده توسط تفتیش عقاید لباسی با نام سانبنیتو به تن کرده و صلیب سنت اندرو (فرانسیسکو دو گویا) را حمل می‌کند.
شهرک شیرزادی

| شهرک شیرزادی نام دیگر: ولیعصر | شهرک شیرزادی نام دیگر: ولیعصر |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۲۷°۳۸′۵۸″شمالی ۵۸°۰۷′۲۳″شرقی﻿ / ﻿۲۷٫۶۴۹۳۸۹۵°شمالی ۵۸٫۱۲۳۰۰۳۵°شرقی﻿ / 27.6493895; 58.1230035: مختصات: ۲۷°۳۸′۵۸″شمالی ۵۸°۰۷′۲۳″شرقی﻿ / ﻿۲۷٫۶۴۹۳۸۹۵°شمالی ۵۸٫۱۲۳۰۰۳۵°شرقی﻿ / 27.6493895; 58.1230035
کشور: ایران
استان: کرمان
شهرستان: قلعه‌گنج
بخش: سرخ قلعه
دهستان: چهل منی
جمعیت: ۱۹۳ نفر (سرشماری ۹۵)
شهرک شیرزادی یا ولیعصر، روستایی در دهستان چهل منی بخش سرخ قلعه شهرستان قلعه‌گنج در استان کرمان ایران است.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۹۳ نفر (۵۸ خانوار) بوده‌است.
مزرعه بچه دره علیا

| مزرعه بچه دره علیا بچه دره | مزرعه بچه دره علیا بچه دره |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: : مختصات: 
کشور: ایران
استان: خراسان شمالی
شهرستان: راز و جرگلان
بخش: جرگلان
دهستان: حصارچه
بنیان‌گذاری: حدود یک قرن پیش
جمعیت (۱۴۰۰): ۳۸۵ نفر (سرشماری ۹۵)
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۵۸۳۲۳۶
وبگاه: Instagram:bacheh_dareh
مزرعه بچه دره علیا روستایی در ابتدای روستای بچه دره دهستان حصارچه بخش جرگلان شهرستان راز و جرگلان استان خراسان شمالی ایران است.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۳۸۵ نفر (۱۰۲خانوار) بوده‌است.
| جمعیت تاریخی> سال | جمعیت تاریخی> جمعیت | جمعیت تاریخی> ±% |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۸۵ | ۱۶۰ | —     |
| ۱۳۹۰ | ۱۹۸ | ۲۳٫۸٪+ |
| ۱۳۹۵ | ۳۸۵ | ۹۴٫۴٪+ |
گیره‌داران

| گیره‌داران محدودهٔ زمانی: کامبرین - | گیره‌داران محدودهٔ زمانی: کامبرین - |
| --- | --- |
عنکبوت دریایی: عنکبوت دریایی
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: بندپایان
زیرشاخه:: گیره‌داران هیمانز،
رده‌ها: رده‌ها
 عنکبوتیان تیغ‌دمان عنکبوت‌های دریایی  †پهن‌بالان:  عنکبوتیان تیغ‌دمان عنکبوت‌های دریایی  †پهن‌بالان
گیره‌داران (Chelicerata) زیرشاخه‌ای از جانوران بندپا است که شامل جانورانی مانند عقرب، عنکبوت، کنه و خرچنگ نعلی می‌شود. این جانوران بدون شاخک هستند اما اندام گیره‌مانندی در جلو یا بالای دهان دارند که گیره Chelicera نامیده می‌شود و برای نگه داشتن غذا یا در برخی گروه‌ها برای تزریق زهر از طریق نیش استفاده می‌شود. گیره‌داران همچنین یک جفت پای حسی به نام پدیپالپ دارند. گیره‌داران بدن دو قسمتی دارند. یک قسمت که از اتصال سر و سینه تشکیل شده و سرسینه cephalothorax نام دارد و یک قسمت شکم که بعد از سرسینه قرارگرفته‌است.
عنکبوت، عقرب، رتیل و هزارپا، حشره نیستند و زیرمجموعه رده گیره‌داران محسوب می‌شوند.
گیره‌داران احتمالاً در دوره کامبرین و به عنوان جانوران دریایی آغاز به شکل‌گیری کردند.
تاکنون تنها ۴ گونهٔ دریایی از این جانوران شناسایی شده که همگی از خرچنگ‌های نعل اسبی هستند. این در حالی است که چندین گونه قلاب‌دار هوازی شناسایی شده که ممکن است هنوز در حدود ۵۰۰ هزار گونه ناشناخته هوازی وجود داشته‌باشد.
در زیرشاخه گیره‌داران سه ردهٔ زنده به نام‌های:
عنکبوتیان (Arachnida)
تیغ‌دُمان (Xiphosura)
عنکبوت‌های دریایی (Pycnogonida)
و یک ردهٔ منقرض به نام پهن‌بالان (Eurypterida) وجود دارد.
پیرمرد و دریا

این مقاله دربارهٔ یک رمان کوتاه، اثری از ارنست همینگوی است. برای دیگر کاربردها، پیرمرد و دریا (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| 0 | 1 |
| --- | --- |
جلد اصلی کتاب: جلد اصلی کتاب
نویسنده(ها): ارنست همینگوی
کشور: ایالات متحده
زبان: زبان انگلیسی
گونه(های) ادبی: ادبیات داستانی
انتشار: ۱۹۵۲ (چارلز اسکریبنرز سانز)
گونه رسانه: چاپی
شمار صفحات: ۱۲۷
جایزه(ها): جایزه پولیتزر برای داستان (۱۹۵۳) جایزه نوبل ادبیات (۱۹۵۴)
شابک: شابک ‎۰−۶۸۴−۸۰۱۲۲−۱
رده‌بندی دیوئی: 813.52
کتابخانه کنگره: PS3515.E37
پیرمرد و دریا (به انگلیسی: The Old Man and the Sea) نام رمان کوتاهی است از ارنست همینگوی، نویسنده سرشناس آمریکایی. این رمان در سال ۱۹۵۱ در کوبا نوشته شد و در ۱۹۵۲ به چاپ رسید. پیرمرد و دریا واپسین اثر مهم داستانی همینگوی بود که در دوره زندگی‌اش به چاپ رسید. این داستان، که یکی از مشهورترین آثار اوست، شرح تلاش‌های یک ماهیگیر پیر کوبایی است که در دل دریاهای دور برای به دام انداختن یک نیزه‌ماهی بسیار بزرگ با آن وارد مبارزهٔ مرگ و زندگی می‌گردد. نوشتن این کتاب یکی از دلایل عمده اهدای جایزه ادبی نوبل سال ۱۹۵۴ به ارنست همینگوی بوده‌است.
ارنست همینگوی در این کتاب به حوزهٔ زندگی پیرمردی چنگ می‌اندازد که روزی قلمرو بزرگ دریا در حیطه اقتدارش بود و عروسکان خوش خرام دریا بیوه‌هایی بوده‌اند درمانده در تار و پود تورش و اینک زندگی او به پایان خود می‌رسد، در آرزوی بزرگ‌ترین صیدش دل به دریای بزرگ می‌سپارد و بزرگترین صیدش را به چنگ می‌آورد ولی آن قدرتی که بتواند شاهکار آخرین خود را به ساحل بکشد را ندارد و چیزی جز اسکلت به ساحل نمی‌آورد. همینگوی در پیرمرد و دریا، شکوه قلمرو دریا را با افت و خیز زندگی دراز یک صیاد در هم می‌آمیزد و از این آمیزش زندگی‌نامه‌ای سرشار از اندوه برای صیادی از پا افتاده فراهم می‌کند.
پیرمرد و دریا یک «رمان کوتاه» است، چراکه این رمان به فصل‌ها یا قسمت‌های جدا تقسیم نشده‌است و علاوه بر این فقط اندکی از یک داستان کوتاه بلندتر است. پیرمرد و دریا اولین بار در تمامیت خود، شامل ۲۶٬۵۰۰ واژه، در شماره یکم سپتامبر ۱۹۵۲ مجله لایف (Life) منتشر شد و باعث شد ظرف فقط ۲ روز بیش از ۵ میلیون نسخه از این مجله فروش برود. نقدهایی که دربارهٔ این داستان نوشته شد همگی بدون استثناء و به‌طور اغراق‌آمیزی مثبت بودند. هرچند بعدها تعداد کمی نقد مخالف نیز نوشته شد که نویسندگانشان زیاد با پیرمرد و دریا میانه خوبی نداشتند و به آن خرده می‌گرفتند. در یکی از چاپ‌های اولیه نام کتاب بر روی جلد اشتباهاً پیرمردها و دریا چاپ شده بود.
الکسی لئونوف در خاطراتش نقل کرده که پیرمرد و دریا یکی از کتاب‌های مورد علاقه یوری گاگارین بوده‌است. وی این موضوع را در سفرش به کوبا به خود ارنست همینگوی هم گفته بوده‌است.
الهام از واقعیت

پس از سال ۱۹۴۰ زمانی که ارنست همینگوی به همراه همسر سومش مارتا گلهورن (Martha Gellhorn) در کوبا زندگی می‌کرد، قایق‌رانی و ماهی‌گیری تفریحات اصلی او به حساب می‌آمدند. زندگی‌نامه‌نویسانی که در مورد زندگی و آثار همینگوی مقاله و کتاب نوشته‌اند همگی همداستان‌اند شخصیت «پیرمرد» در داستان پیرمرد و دریا دست کم در برخی موارد برگرفته از شخصیت واقعی یک ماهی‌گیر کوبایی به نام گرگوریو فوئنتس (Gregorio Fuentes) بوده‌است. همینگوی در سال‌های ۱۹۳۰ گرگوریو را برای نگهداری و محافظت از قایق خود، «پیلار»، استخدام کرده بود و بعدها وقتی در کوبا اقامت گزید بین او و آن پیرمرد ماهی‌گیر، پیوندهای دوستی محکمی ریشه گرفت. فوئنتس تقریباً ۳۰ سال، حتی وقتی که همینگوی در کوبا زندگی نمی‌کرد، ناخدایی «پیلار» را به عهده داشت. فوئنتس در سال ۲۰۰۲ بر اثر ابتلا به سرطان در ۱۰۴ سالگی درگذشت. وی پیش از مرگ «پیلار» را به دولت کوبا هدیه کرد. با توجه به بی‌سوادی فوئنتس، او هرگز نتوانست پیرمرد و دریا را بخواند.
پرونده هاوانا

| پرونده هاوانا | پرونده هاوانا |
| --- | --- |
کارگردان: علیرضا رئیسیان
تهیه‌کننده: سید ضیاء هاشمی
نویسنده: فرهاد توحیدی
بازیگران: نیکی کریمی امین تارخ حمیدرضا پگاه ماه‌چهره خلیلی اصغر همت همایون ارشادی نیکو خردمند ناصر لقایی شیدا شجاعی عاطفه موسوی حمید مهرآرا
موسیقی: کریستف رضاعی
فیلم‌بردار: محمود کلاری تورج منصوری
تدوین‌گر: مصطفی خرقه‌پوش
شرکت تولید: موسسه هنرهای تصویری سوره
مدت زمان: ۹۵ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی
پرونده هاوانا چهارمین ساخته بلند علیرضا رئیسیان کارگردان ایرانی است که در سال ۱۳۸۴ تولید شد. این فیلم سپس توسط وزارت ارشاد توقیف شد و مدتی است که وارد شبکه نمایش خانگی شده‌است.
بازیگران

| بازیگر | نقش |
| --- | --- |
امین تارخ: دکتر محسن پژمان
نیکی کریمی: زویا فانی، خبرنگار
حمیدرضا پگاه: رامین، برادرزن دکتر پژمان
ماه‌چهره خلیلی: پری، همسر دکتر پژمان
داستان

فیلم دربارهٔ دکتری به نام پژمان است که پا را از خط بیرون گذاشته‌است. خودش هم این مسئله را می‌داند. بر او معلوم است که شرکت‌های چند ملیتی بازارهایشان را آسان به دست نیاورده‌اند که آسان از دست بدهند. سوء تفاهم عاطفی از یک سو و درگیری با همسرش از دیگر سو آغاز ماجراست.
چهل منی (قلعه‌گنج)

| چهل منی چِلمَنی | چهل منی چِلمَنی |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۲۷°۴۲′۲۷″شمالی ۵۸°۰۲′۳۵″شرقی﻿ / ﻿۲۷٫۷۰۷۵۰۷۷°شمالی ۵۸٫۰۴۳۱۷۳۷°شرقی﻿ / 27.7075077; 58.0431737: مختصات: ۲۷°۴۲′۲۷″شمالی ۵۸°۰۲′۳۵″شرقی﻿ / ﻿۲۷٫۷۰۷۵۰۷۷°شمالی ۵۸٫۰۴۳۱۷۳۷°شرقی﻿ / 27.7075077; 58.0431737
کشور: ایران
استان: کرمان
شهرستان: قلعه‌گنج
بخش: سرخ قلعه
دهستان: چهل منی
جمعیت: ۱۱۶۲ نفر (سرشماری ۹۵)
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۳۴
چهل منی، روستایی در دهستان چهل منی بخش سرخ قلعه شهرستان قلعه‌گنج در استان کرمان ایران است. این روستا، مرکز دهستان چهل منی است.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱٬۱۶۲ نفر (۳۱۳ خانوار) بوده‌است.
ویکتور کازای

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
نام اصلی:  ویکتور کازای
زاده:  ۱۰ سپتامبر ۱۹۷۵  مجارستان
پیشه دیگر:  داور
ویکتور کازای داور مجارستانی متولد ۱۰ سپتامبر ۱۹۷۵ می‌باشد او در سال ۲۰۰۳ به جمع داوران بین‌المللی پیوست.
او تاکنون در رقابت‌های زیر ۲۰ سال جهان، یورو ۲۰۰۸ و در المپیک حضور داشته او در بازی‌های المپیک فینال را سوت زد.
در رقابت‌های جام جهانی او ۴ بازی را سوت زد :
برزیل با کره شمالی
مکزیک با اروگوئه
آمریکا با غنا
آلمان با اسپانیا
ساکای مندا

| ساکای مندا | ساکای مندا |
| --- | --- |
免田栄: 免田栄
مندا در ۲۰۰۷: مندا در ۲۰۰۷
زادهٔ: ۴ نوامبر ۱۹۲۵ ژاپن
درگذشت: ۵ دسامبر ۲۰۲۰ (۹۵ سال) ژاپن، استان فوکوئوکا، اوموتا
پیشه: فعال
آثار برجسته: «گوکاچو نوتو»
جنبش: ضد مجازات اعدام
همسر: تامه مندا
ساکای مندا (به ژاپنی: 免田栄) ۴ نوامبر ۱۹۲۵–۵ دسامبر ۲۰۲۰) مردی ژاپنی بود که به‌اشتباه به‌دلیل اتهام قتل دو نفر محکوم و در سال ۱۹۴۹ حکم اعدام گرفت، اما بعداً با محاکمه مجدد در سال ۱۹۸۳ تبرئه شد. او اولین کسی بود که در ژاپن با محاکمه مجدد از حکم اعدام آزاد شده است. او یکی از شخصیت‌های برجسته برای جنبش لغو مجازات اعدام در ژاپن بود.
پس‌زمینه

در ۳۰ دسامبر ۱۹۴۸، یک قاتل ناشناس وارد خانه یک راهب بودایی ۷۶ ساله و همسر ۵۲ ساله‌اش در شهر هیتویوشی در استان کوماموتو شد و آنها را با استفاده از تبر و چاقو به قتل رساند و دو دختر ۱۲ و ۱۴ ساله‌شان را زخمی کرد. در این مدت و در ژانویه ۱۹۴۹، مندا، کشاورزی فقیر و بی‌سواد بود که در بازار سیاه برنج می‌فروخت، او پس‌از متهم شدن به دزدی برنج دستگیر شد. او آزاد شد، اما به‌زودی و این بار به ظن قتل دستگیر شد.
دستگیری و محاکمه

پلیس مندا را به مدت ۲۳ روز در بازداشت نگه داشت. زمانی که او در زندان بود، مجبور بود گرسنگی و تشنگی بکشد، اجازه خواب نداشت و با چوب‌های بامبو درحالی که از سقف آویزان بود، کتک می‌خورد و اجازه دسترسی به وکیل را نداشت. یکی از بازجوها تهدید کرد که اگر مندا به قتل اعتراف نکند «با یک بطری شیشه ای ۱٫۸ لیتری سرش را می‌شکند». پلیس در نهایت مندا را مجبور کرد تا بیانیه‌ای کتبی امضا کند که تأیید می‌کرد او مرتکب قتل شده است. پس‌از اعتراف وی، وکیلی در اختیار او قرار گرفت.[نیازمند منبع] وکیل او، یک راهب بودایی بود و آمده بود تا برای او دعا کند، او هیچ کمکی به مندا برای مبارزه با اتهاماتش پیشنهاد نکرد و در عوض به او گفت اتهامات خود را بپذیرد. محاکمه او شامل هیچ مدرک فیزیکی نبود و حتی گزارش شاهدانی که گواه می‌دادند مندا در زمان قتل در مهمان‌خانه‌ای همراه با یک روسپی بوده است در مدارک وجود نداشت. پلیس او را مجبور کرده بود تا بگوید در روز دیگری مندا را ملاقات کرده است. مندا به دو فقره قتل و دزدی متهم شد درحالی که اعتراف می‌کرد بی‌گناه است. او محکوم شد و در ۲۳ مارس ۱۹۵۰، قاضی هارو کینوشیتا، او را به اعدام محکوم کرد. دادگاه عالی ژاپن نیز حکم او را در ۲۵ دسامبر ۱۹۵۱ تأیید کرد.
حبس

مندا در بازداشتگاهی در شهر فوکوئوکا و در سلول انفرادی زندانی شد. او در یک سلول ۵ متر مربعی بدون گرما نگه داشته می‌شد که شبانه‌روز روشن بود و دائماً تحت‌نظر بود. مندا در زندان به مسیحیت گروید و شروع به خواندن کتاب مقدس و رونویسی کتاب‌ها به خط بریل کرد.
محاکمه مجدد

اگرچه او در ابتدا به وکیل دسترسی نداشت، اما مندا شش دادخواست برای محاکمه مجدد ارائه کرد. دادگاه عالی منطقه فوکوئوکا در سال ۱۹۷۹ درمورد بازگشایی پرونده او تصمیم گرفت.[نیازمند منبع] محاکمه مجدد او در ۲۷ سپتامبر ۱۹۷۹ آغاز شد. محاکمه مجدد به او اجازه داد سوابقی که حقایق را ثابت می‌کرد و همچنین اظهاراتی از یک شاهد مبنی‌بر اینکه او تحت‌فشار دروغ گفته است ارائه شود.[نیازمند منبع]
در ۱۵ ژوئیه ۱۹۸۳، پس‌از دخالت ۸۰ قاضی، دادگاه حکم تبرئه خود را براساس آن صادر کرد که او به دروغ اعتراف کرده و همچنین دادستانی نتوانسته بود قبل از محاکمه مندا شواهد تبرئه‌کننده را برای وکلای مندا آشکار کند. دادگاه اذعان کرد که پلیس به‌دلیل اینکه او در صحنه جنایت نبوده است، حقیقت وی را پنهان کرده است. نهایتا مندا در سن ۵۷ سالگی و پس‌از ۱۲۵۹۹ روز (۳۴ سال) از زندان آزاد شد. او اولین کسی در ژاپن بود که از مجازات اعدام آزاد شده است.
زندگی پس‌از آزادی

دولت به مندا برای هر روزی که در زندان گذرانده بود ۷۰۰ ین می‌داد: در مجموع ۹۰ میلیون ین (تقریباً ۹۹۰۵۴۰ دلار آمریکا سال ۲۰۰۹). او نیمی از آن را به گروهی اهدا کرد که برای لغو مجازات اعدام فعالیت می‌کردند. مندا همچنین پس‌از آزادی به چهره‌ای برای مقابله با مجازات اعدام تبدیل شد. ژاپن و ایالات متحده تنها اعضای گروه هفت هستند که هنوز مجازات اعدام را حفظ کرده‌اند. مندا در کنگره جهانی ۲۰۰۷، علیه مجازات اعدام سخنرانی کرد، و با نمایندگان سازمان ملل متحد لابی کرد تا مجازات اعدام را در سطح جهانی لغو کنند و اثرات روانی و غیرانسانی‌ای را که او در حین محکومیت با آن مواجه شده بود را توصیف کرد. رسوایی پس‌از آزادی مندا باعث اصلاحاتی شد و به بازگرداندن هیئت منصفه در ژاپن کمک کرد و همچنین نشان داد که نظام حقوقی ژاپن بیش از حد به محکومیت ازطریق اعتراف اتکا دارد.
مندا در مطالبه حقوق بازنشستگی دولتی خود نیز با مشکل مواجه بود زیرا در طول مدتی که در زندان به سر می‌برد قادر به ثبت‌نام نبود.
پس از آزادی، او از سیاست اعدام ژاپن انتقاد کرد و تلاش کرد به این حکم در ژاپن پایان دهد.
او به مرگ طبیعی در ۵ دسامبر ۲۰۲۰ و در سن ۹۵ سالگی در خانه سالمندان در اوموتا، استان فوکوئوکا درگذشت.
آثار

یک فیلم مستند از او به اسم «مندا ساکا: گوکوچو نو سی (ساکای مندا: زندگی در زندان)»، که جزئیات زندگی ساکای در محکومیت اعدام را نشان می‌دهد، در سال ۱۹۹۸ منتشر شد. در سال ۲۰۰۴، مندا کتابی به نام «گوکاچو نوتو (یادداشت‌های زندان)» منتشر کرد.
کورین لیپاژ، ساکای مندا و روبرت بدنتر در اعتراض به مجازات اعدام، ۳ فوریه ۲۰۰۷
ماه‌پیشونی (فیلم ۱۳۵۰)

| ماه پیشونی | ماه پیشونی |
| --- | --- |
کارگردان: اسماعیل کوشان
نویسنده: پرویز خطیبی
بازیگران: فیلیز آکین امیرفخرالدین شیرازی حبیب اله بلور مریم پروین پروین ملکوتی جمشید مهرداد یاسمین رضایی حسن رضیانی گیتی فروهر
مدت زمان: ۹۰ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
ماه پیشونی فیلمی ایرانی به کارگردانی اسماعیل کوشان و محصول ۱۳۵۰ شمسی است.
موضوع فیلم

دختر زیبایی که بعدها به «ماه پیشونی» معروف می‌شود، خواهر ناتنی و زن بابایی دارد که از او نفرت دارند. یکبار طی ماجرایی شاهزاده‌ای با ماه پیشونی آشنا می‌شود، اما این آشنایی دوامی نیاورده و به زودی میانشان جدایی می‌افتد. این فیلم به گونه ای آغازگر مجموعه فیلم‌های ساخته شده با موضوع سیندرلا در دنیای سینماست. کلیه دیالوگ‌ها به صورت شعر نوشته و تماشای فیلم را با جذابیت خاصی همراه نموده‌است.