stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
بیضای اردبیلی
زندگی‌نامه

متخلص به بیضا ازشاعران معاصر اردبیل است.
در سال ۱۲۲۶ شمسی دراردبیل متولد گردید. او شغل تجارت داشته و به وارد و صادر نمودن پوست اشتغال می‌ورزید.
اشعارش غالباً به زبان ترکی آذری و در مدایح ومرثیه ثرایی اهل بیت بوده‌است. درگفته‌هایش ذوق عرفانی به چشم می‌خورد؛ و به گفته یکی از نوادگانش خود بیضا درایام بیماری مشرف به موتش سروده‌هایش راکه با مرکب نوشته شده بوده‌است درظرف آبی ریخته وشسته‌است.
با این حال جسته گریخته ازاشعاراودر یادداشت‌های دیگران باقی‌مانده‌است. دو بیت زیر نمونه‌ای از اشعار ترکی اوست. بیضاء در تفسیر قرآن شریف، نهج البلاغه و آثار گرانپایه متقدرفسمیحسن
مین از قبیل: سنائی، عطار، خاقانی، سعدی، حافظ، مولوی، فضولی و سایر قلمداران عرصه شعر و ادب و عرفان مطالعات عمیقی داشته، در کنار این ذخایر و گنجینه‌های قنا ناپذیر علوم بیان و کلام، عروض و بدیع و قافیه، فلسفه و منطق و النهایه آنچه را که در پرورش روح بلند یک شاعر عارف ضرورت دارد به خوبی فرا گرفته‌است. می‌گویند مرحوم بیضاء به دلیل احاطه به علوم اسلامی و مسائل فقهی، گاهی اوقات وکالت اشخاص را قبول و در دعاوی مطروحه در محاکم از حقوق موکلین خود دفاع می‌کرده‌است.
دربارهٔ آثار

دیوان شعرش با نام (کلام بیضای اردبیلی) در ۵۱۰ صفحه از سوی چند تنی از علاقه‌مندانش گرد آوری و با همت هیئت اردبیل‌شناسی و صندوق قرض‌الحسنه مهدیه با یک پیشگفتار و سه مقدمه در خرداد سال ۷۴ چاپ و منتشر گردید.
مرگ

بیضادر سال ۱۳۰۱ شمسی در زادگاهش اردبیل در سن ۷۵ سالگی درگذشت، جسمش در کنار قبرستان بقعه شیخ صفی الدین اردبیلی (آرامگاه شهدای جنگ چالدران) دفن گردید.
نمونه‌ای از اشعارش

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| قضا کاتبلری دنیا ائوین غمخانه یازمیشلار |  |  فراغت ایسته سه هرکس اونی دیوانه یازمیشلار |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| خلیله حکم اولوندی یوخسا تابون کسمه قربانی |  |  بو قربانی ازل گوندن شه مردانه یازمیشلار |
رونمایی از کتاب بیضاء اردبیلی در تهران

روز سه شنبه ۱۶ مهرماه در تالار سوره حوزه هنری از کتاب بیضاء اردبیلی با نام «ید بیضاء» با حضور چهره‌های برجسته علمی و فلسفی در تهران برگزار گردید.
یکه‌سالاری تزاری

یکه‌سالاری تزاری (به روسی: царское самодержавие) نوعی حکومت یکه‌سالاری برپایهٔ سلطنت مطلقه بود که با شاهزاده‌نشین بزرگ مسکو آغاز شد و در روسیه تزاری و امپراتوری ادامه یافت. در یکه‌سالاری تزاری، شخص تزار اصولاً دارای قدرت، ثروت و همچنین اقتدار مذهبی بیشتری نسبت به پادشاهان دیگر ازجمله پادشاهان اروپای غربی بود. این شیوه در زمان ایوان سوم ایجاد و پس از انقلاب روسیه در سال ۱۹۱۷ میلادی منسوخ شد.
تاریخچه

ایوان سوم (سلطنت: ۱۴۶۲–۱۵۰۵) که بر اساس سنت‌های بیزانسی حکومت کرد، پایه‌های استبداد تزاری را بنا نهاد که با وجود برخی تغییرات، تا قرن‌ها بر روسیه حاکم بود. «استبدادگرایی» در روسیه به تدریج در طول سده‌های هفده و هجده میلادی توسعه یافت و جایگزین شکل خودکامگی در شاهزاده‌نشین بزرگ مسکو شد.
پس از عصر مشکلات (۱۵۹۸–۱۶۱۳)، نخستین تزار از دودمان رومانوف یعنی میخائیل یکم (سلطنت: ۱۶۱۳–۱۶۴۵)، توسط زمسکی سوبور برای سلطنت انتخاب شد. در زمان او و هنگامی که خاندان رومانوف هنوز ضعیف بود، سالانه چنین شوراهایی تشکیل می‌شدند؛ اما رومانوف‌ها در دوران پتر کبیر (سلطنت: ۱۶۸۲–۱۷۲۵) قدرت مطلقه خود را در روسیه تثبیت کردند. این عمل قدرت اشراف را کاهش داد و قدرت مرکزی تزار را تقویت کرد. پتر کبیر همچنین کنترل دولتی بر کلیسای ارتدکس روسیه را تقویت کرد.
اصلاحات پتر یک سری کودتاهای درباری را برانگیخت که به دنبال بازگرداندن قدرت اشراف بودند. برای پایان دادن به آنها، کاترین کبیر (سلطنت: ۱۷۶۲–۱۷۹۶) که اغلب دورهٔ او به عنوان نقطهٔ اوج استبدادگرایی در روسیه در نظر گرفته می‌شود، در سال ۱۷۸۵ «منشور اشراف» را که حقوق و امتیازاتی  که اشراف در گذشته به دست آورده بودند به‌طور قانونی تأیید کرد و «منشور شهرداری‌ها» را صادر کرد. این امر طبقات قدرتمند جامعه را آرام کرد؛ اما قدرت واقعی را در دستان بوروکراسی دولتی باقی گذاشت. با تکیه بر این، الکساندر یکم (سلطنت: ۱۸۰۱–۱۸۲۵) شورای دولتی را به عنوان یک نهاد قانون‌گذاری مشورتی تأسیس کرد. الکساندر دوم (سلطنت: ۱۸۵۵–۱۸۸۱) یک سیستم خودمختاری محلی منتخب (زمستوف) و یک سیستم قضایی مستقل ایجاد کرد؛ اما روسیه تا انقلاب سال ۱۹۰۵ مجلس نمایندگان در سطح ملی یا قانون اساسی نداشت.
یکه‌سالاری تزاری پس از انقلاب روسیه در سال ۱۹۱۷ منسوخ شد.
ویژگی‌ها

در یکه‌سلاری تزاری، شخص «تزار» که مظهر اقتدار مستقل بود، با قدرت کامل بر دولت و مردم، در مرکز استبداد قرار داشت. حاکمان خودکامه قدرت را به افراد و سازمان‌هایی که به دستور او و در محدودهٔ قوانین او عمل می‌کردند، برای منافع حکومت تفویض می‌کردند. تزار به‌طور استعاری یک «پدر» بود و همه رعایای او فرزندانش محسوب می‌شدند. این موضوع حتی در عبارت رایج روسی «تزار پدر عزیز» (به روسی: царь-батюшка) به یاد آورده می‌شود.
به علاوه، برخلاف جنبش جدایی دین از دولت در پادشاهی‌های اروپای غربی، سلطنت روسیه دولت را با قدرت عالی در مسائل مذهبی ترکیب کرد.
یکی دیگر از ویژگی‌های کلیدی مربوط به پاتریمونیالیسم (سلطهٔ موروثی) بود. در روسیه، تزار نسبت به پادشاهان اروپای غربی دارای املاک بسیار بیشتری از قبیل زمین، کارخانه‌ها و غیره بود.
استبداد تزاری حامیان زیادی در داخل روسیه داشت. مدافعان و نظریه‌پردازان اصلی استبداد اهل روسیه شامل نویسندگانی چون فئودور داستایوفسکی، میخائیل کاتکوف، کنستانتین آکساکوف، نیکولای کارامزین، کنستانتین پوبدونوستف و پیتر پتروویچ سمیونوف بود. همهٔ آنها استدلال می‌کردند که «یک روسیه مقتدر و مرفه به یک تزار مقتدر نیاز دارد و اندیشه‌های جمهوری‌خواهی و لیبرال دموکراسی با این سرزمین بیگانه است».
عوامل

برخی از مورخان سنت‌های خودکامگی تزاری را تا حدی مسئول ایجاد زمینه برای توتالیتاریسم در اتحاد جماهیر شوروی می‌دانند. آنها سنت‌های خودکامگی و پاتریمونیالیسم را برای قرن‌ها، شیوهٔ حاکم بر فرهنگ سیاسی روسیه می‌دانند. به عنوان مثال، استفان وایت مدافع این موضِع توصیف می‌شود که «منحصر به فرد بودن میراث سیاسی روسیه از هویت قومی آن جدایی ناپذیر است». به نظر وایت، خودکامگی عامل تعیین کننده در تاریخ سیاست روسیه است و فرهنگ سیاسی روسیه «ریشه در تجربهٔ تاریخی قرن‌ها استبدادگرایی دارد.» به گفتهٔ دیوید هافمن، این دیدگاه‌ها توسط مورخان دیگری چون نیکلای ن. پترو و مارتین مالیا به چالش کشیده شدند. ریچارد پایپس یکی دیگر از مورخان تأثیرگذار در میان غیرمتخصصان است که در مورد تمایز تاریخ و نظام سیاسی روسیه (با اروپای غربی) موضع دارد و استبدادگرایی نظام سیاسی مسکو را «پاتریمونالیستی» توصیف می‌کند. پایپس ثبات اتحاد جماهیر شوروی را در این واقعیت می‌بیند که روس‌ها مشروعیت این سازمان پاتریمونالیستی را (همچون حکومت‌های پاتریمونالیستی سابق) پذیرفتند.
برخی از مورخان به عنصر نژادی در این مفهوم اشاره کرده‌اند. برای مثال، تحلیلگران آمریکایی جنگ سرد از جمله جرج اف. کنان، حکومت استبدادی دولت شوروی را به تأثیرات تاتارها در طول تاریخ آن سرزمین مرتبط می‌دانند و در زندگی‌نامه رهبران روسیه اغلب به اصالت احتمالی آسیایی آنها تأکید می‌کند. در سنت ایدئولوژی نازی‌ها، این باور وجود داشت که میراث آسیایی روس‌ها و چینی‌ها، آنها را به افرادی غیرقابل اعتماد تبدیل کرده است.
انتقاد

بسیاری از مورخان با گرایش‌های مختلف، مفهوم استبداد تزاری را در اشکال گوناگون آن مورد انتقاد قرار داده‌اند. شکایات آنها از نام‌گذاری‌های مختلف و بسیار مبهم موضوع، تا پیامدهای زمانی آن (اینکه غیر ممکن است شرایط روسیه را در قرون مختلف یکسان تصور کرد) و همچنین محتوای آن (این سؤال که چگونه استبداد روسی یا «تزاری» با استبداد «منظم» یا استبدادگرایی اروپایی [en] تفاوت دارد) را شامل می‌شود. هیچ اتفاق نظری در مورد زمان پیدایش استبداد در روسیه وجود ندارد.
چارلز جی. هالپرین، مورخ آمریکایی، نسبت به دیدگاه‌هایی که به سادگی ادعای تسلط تزار و دولت تزاری را در سیاست یا جامعه دارند، هشدار داد. او در عین حال که تفاوت‌های نهادی بین پادشاهی‌های مسکو و اروپای غربی را تأیید می‌کند، تأکید می‌کند که این تفاوت‌ها نباید مسلم تلقی شوند. از نظر او، عملکرد حکومت که امری مربوط به تعاملات انسانی است، پیچیده‌تر از تئوری و انتزاعات است.
اسپینتو اسکریویا

مکان
| Spineto Scrivia | Spineto Scrivia |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
Comune di Spineto Scrivia: Comune di Spineto Scrivia
ناحیه: پیمونت
استان / شهرستان: استان آلساندریا (AL)
حکومت: حکومت
 • شهردار: Alessandro Canegallo
مساحت: مساحت
 • کل: ۴٫۱ کیلومتر مربع (۱٫۶ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۶۰ متر (۸۵۰ فوت)
جمعیت (31 December 2010): جمعیت (31 December 2010)
 • کل: ۳۷۹
 • تراکم: ۹۲/کیلومتر مربع (۲۴۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Spinetesi
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: 15050
پیش‌شماره تلفن: 0131
اسپینتو اسکریویا (به ایتالیایی: Spineto Scrivia) یک کومونه در ایتالیا است که در استان آلساندریا واقع شده‌است.
خصوصیات

اسپینتو اسکریویا ۴٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۳۷۹ نفر جمعیت دارد و ۲۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ریچویل، مینه‌سوتا

مکان
| Richville, Minnesota | Richville, Minnesota |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location of Richville, Minnesota: Location of Richville, Minnesota
State: مینه‌سوتا
شهرستان: Otter Tail
مساحت: مساحت
 • کل: ۱٫۰۰ مایل مربع (۲٫۵۹ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۹۹ مایل مربع (۲٫۵۶ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰۱ مایل مربع (۰٫۰۳ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۳۵۸ فوت (۴۱۴ متر)
جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰ ایالات متحده امریکا): جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰ ایالات متحده امریکا)
 • کل: ۹۶
 • برآورد (2012): ۹۶
 • تراکم: ۹۷٫۰/مایل مربع (۳۷٫۵/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 56576
کد منطقه: 218
FIPS code: 27-54340
GNIS feature ID: 0650069
ریچویل، مینه‌سوتا (به انگلیسی: Richville, Minnesota) یک شهر در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان اوتر تیل، مینه‌سوتا واقع شده‌است.
خصوصیات

ریچویل ۲٫۵۹ کیلومترمربع مساحت و ۹۶ نفر جمعیت دارد و ۴۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مائو تسه‌تونگ
دوران کودکی

مائو، در ۲۶ دسامبر ۱۸۹۳ در شاوشان بخشی از استان هونان به دنیا آمد. خانواده او از طبقه کشاورز بودند، اما نسبت به دیگر هم محلی‌هایشان وضع مالی بهتری داشتند. مائو از دوران کودکی در مزرعه کار می‌کرد. خانواده‌اش او را در مدرسه‌ای معمولی نزدیک خانه‌شان ثبت‌نام کردند که در آن علوم و عقاید کنفسیوس فیلسوف چینی را آموزش می‌دادند. پدر مائو، مردی سختگیر و دقیق بود و می‌خواست پسرش نیز فردی منظّم و با انضباط باشد. مائو نیز در مدرسه موفق بود، زیرا در خانه تحت تعلیم چنین پدر موشکافی بزرگ می‌شد. مادرش نیز زنی مذهبی و آرام بود، او به‌طور دقیق آداب و احکام دین بودا را اجرا می‌کرد و از همان دوران کودکی پسرش را به دینداری و اجرای احکام دینی تشویق می‌نمود.
دوران جوانی

در اوایل سال ۱۹۱۱ میلادی، هنگامی که مائو ۱۸ ساله شده بود نیروهای انقلابی حزب ملی چین به رهبری سون یات سن بر امپراتوری منچو پیروز شدند. مائو به مدت ده سال به چانگنشا پایتخت ایالت یون نان رفت. وی در این مدت تلاش‌های زیادی برای تغییرات سیاسی در جامعه و ایجاد یک فرهنگ جدید کرد. مائو، مدت کوتاهی وارد ارتش جمهوری خواهان شد و سپس به مدت شش ماه بدون وقفه به مطالعه در کتابخانه بزرگ شهر پرداخت.
دوران دانشجویی

در سال ۱۹۱۸ مائو از مدرسه حقوق و اقتصاد چانگشا فارغ‌التحصیل شد و برای ادامه تحصیل به پکن سفر کرد. او توانست وارد دانشگاه پکن شود. به‌طور نیمه‌وقت در کتابخانه دانشگاه به کار دانشجویی مشغول شد تا بتواند خرج و هزینه دانشگاه و زندگی در شهر بزرگ پکن را فراهم سازد. مائو به دلیل اختلاف سطح شدید مالی با دیگر هم کلاسی‌ها، از رفاقت با آنان پرهیز می‌کرد و حتی از زندگی خود برای آنان چیزی نمی‌گفت. او در این زمان با تعدادی از روشنفکران و جوانان هم‌کیش خود، گروهی تشکیل داد که بعدها به بنیانگذاری حزب کمونیست چین منجر شد.
دوران کار در مدرسه و ازدواج

در سن سیزده سالگی پدرش با لو ییگو، دختری از یک خانواده که صاحب زمین بودند ترتیب ازدواج داد، اما مائو این ازدواج را نپذیرفت و خانه و خانواده‌اش را ترک کرد. در سال ۱۹۱۹ مائو به هونان بازگشت.[نیازمند منبع] در آن جا فعالیت‌های سیاسی‌اش را گسترش داده، تشکیلات سازمان یافته‌ای ایجاد کرد و به انتشار کتب و مقالات سیاسی پرداخت. او همچنین، مدیر مدرسه ابتدایی در هونان شد و تنها درآمدش همان حقوق ناچیز بود.
در سال ۱۹۲۰ مائو با (یانگ کای‌های) دختر یکی از معلمان مدرسه ازدواج کرد. یانگ کای‌های در سال ۱۹۳۰ در (سازمان ملی‌گرایان چین) استخدام شد. او با عقاید مائو کاملاً مخالف بود، لذا مائو تصمیم به ازدواج مجدد گرفت و از یانگ کای‌های به‌طور رسمی جدا شد و با (هوتزوچن) ازدواج کرد. همسر دوم مائو او را در رسیدن به اهدافش حمایت می‌کرد. با این وجود مائو زندگی مشترک با او را هم ادامه نداد و این دو در سال ۱۹۳۷ از یکدیگر جدا شدند. مائو بار دیگر در سال ۱۹۳۹ تصمیم به ازدواج گرفت و این بار جیانگ چینگ را به همسری برگزید.
پایه‌ریزی حزب کمونیست چین

در سال ۱۹۲۱ که حزب کمونیست چین در شانگهای سازمان‌دهی شد، مائو عضو اصلی آن حزب شد و در هونان رهبری طرفداران این حزب را به عهده گرفت. حزب جدید در یک بخش پیشرو شکل گرفت. مائو در بخش پیشرو در شانگهای، هونان و کانتون و سازمان‌های کارگری و رعیتی فعالیت‌های زیادی انجام داد و یک مؤسسه آموزشی برای کارگران و کشاورزان تأسیس کرد.
در همان سال چیانگ کای شک بعد از مرگ سون یات سن، سیاستمدار و رهبر انقلابی حکومت چین، کنترل حکومت و یک سال بعد کنترل ارتش ناسیونالیستی را به عهده گرفت. در سال ۱۹۲۷، چیانگ کای شک حکومت و عوامل آن را از کمونیست‌ها پاک کرد و افرادی که عضو حزب کمونیست بودند اخراج و زندانی شدند. او مائو را نیز به منطقه‌ای کوهستانی در جنوب چین تبعید کرد. اما حزب کمونیست چین دست از فعالیت نکشید و یک ارتش پارتیزانی تشکیل داد. در سال ۱۹۲۷ مائو (جنبش کشاورزان) را که خودش بانی آن بود، در هونان رهبری کرد و عقاید بالقوه‌اش دربارهٔ کشاورزان در چین را به نیرویی بالفعل تبدیل کرد.
جنگ داخلی چین

جنگ داخلی چین تخاصمی نظامی در کشور چین بین کومینتانگ (حزب ناسیونالیست چین) و حزب کمونیست چین بود. این جنگ در ۱۹۲۷ با تصفیهٔ کومینتانگ از اعضای چپ و کمونیست آغاز شد، کشاورزان و کارگران حزب کمونیست چین را حمایت می‌نمودند و به این ترتیب، کم‌کم حزب کمونیست چین به رهبری کشاورزان و کارگران رسید. حزب کمونیست چین در سال ۱۹۳۰ نیروی تقریباً عظیمی را فراهم کرد و به سوی شهرهای بزرگ پیش رفت و توانست چند شهر را به تسلط خود درآورد.
در پی تلاش‌های حزب کمونیست چین، (ایالت کیانگسی) نیز تحت کنترل مائو قرار گرفت و کم‌کم نیروهای حزب کمونیست چین قدرتمندتر شدند.
در اکتبر ۱۹۳۵ مائو دستور راهپیمایی‌ای طولانی داد و پیرو دستور مائو، پارتیزان‌ها مسافت هزاران کیلومتر را پیاده‌روی کردند. به این وسیله مائو توانست تا حدی به هدفش برسد و یک حزب جدید در «ین‌آن» برقرار کند.
حمله ژاپن به چین

در تاریخ ۷ ژوئن ۱۹۳۷ امپراتوری ژاپن به چین حمله کرد. هم نیروهای کومینتانگ و هم نیروهای حزب کمونیست چین در برابر ژاپن، ایستادگی کردند.
مائو در مدتی که به مبارزه مشغول بود، دست به نگارش برد و چندین مقاله و کتاب به رشته تحریر درآورد. در سال ۱۹۳۷ مقاله‌ای با نام «تناقض و تمرین» را نوشت. این مقاله براساس نظریات مارکس بود. در سال ۱۹۴۰ مقالهٔ دیگری با نام «دموکراسی جدید» را نوشت که در چین، یک نظریه منحصربه‌فرد معرفی شد.
در سال ۱۹۴۲ مقالهٔ «سخنرانی‌هایی در زمینهٔ ادبیات و هنر ین‌آن» را نگاشت. با ارائه مقالات، تعداد طرفداران او بیشتر و بیشتر شد، به طوری که در سال ۱۹۳۷ که طرفداران او ۴۰۰۰۰ نفر بودند، در سال ۱۹۴۵ به ۱۲۰۰۰۰ نفر رسید.
جنگ میان ناسیونالیست‌‌ها و کمونیست‌ها با شکسته شدن مرز میان این دو فرقه به پایان رسید. کمونیست‌ها حتی در آمریکا نیز نفوذ پیدا کردند و در سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۹ رشد سریع پیروان کمونیسم نه تنها در چین، بلکه در گوشه و کنار جهان به وضوح دیده می‌شد. نهایتاً در ۹ سپتامبر ۱۹۴۵ جنگ میان دو کشور با تسلیم امپراتوری ژاپن توسط هیروهیتو پایان یافت.
تأسیس جمهوری خلق چین

بعد از حمله ژاپن به چین، حزب کمونیست چین، با ژاپنی‌ها و «چیانگ کای شک» مبارزات زیادی داشت و با پایان جنگ جهانی دوم توانست جمهوری خلق چین را در سال ۱۹۴۹ تأسیس و تثبیت نماید.
از اوایل سال ۱۹۵۰ مائو، رهبر اصلی حزب شد و کنترل کمیسیون نظامی حزب کمونیست چین را به عهده گرفت. در سال ۱۹۵۳ بعد از مرگ استالین، موقعیت مائو به عنوان رهبر کمونیست‌ها پررنگ‌تر و برجسته‌تر شد.
تأسیس جمهوری خلق چین > جنبش صدها گل

در آن زمان از لحاظ فرهنگی، جامعه چین نیاز به تغییر و دگرگونی داشت. مائو در سال ۱۹۵۷ کتابی با نام «تناقض صحیح میان مردم» را نوشت. در همین سال یک جنبش به نام «صدها گل» را بر پا کرد، که ترفند او برای پیروزی در کشمکش‌های ایدئولوژیک بر سر قدرت بود. روشنفکران چینی در این جنبش، سرکوب شدند.
تأسیس جمهوری خلق چین > یک گام بزرگ به جلو

مائو در سال ۱۹۵۸ با هدف تغییر سریع اقتصاد و صنعتی کردن چین، طرح «یک گام بزرگ به جلو» را مطرح کرد. بر اساس این طرح، کلیه زمین‌های کشاورزی چین مصادره و به ۲۶ هزار واحد اشتراکی تقسیم شدند. در آن سال‌ها مائو اکثر محصولات زراعی چین را در مقابل دریافت کمک‌های نظامی و سیاسی به اروپای شرقی صادر کرد. او همچنین، مواد غذایی و پول به نهضت‌های کمونیستی در آسیا، آفریقا و آمریکای لاتین فرستاد. مائو در کنگرهٔ حزب در مه ۱۹۵۸ آغاز کارزار «جهش عظیم» را اعلام کرده بود. او در آن زمان به اطلاع شرکت‌کنندگان رسانده بود که آن‌ها نه‌تنها از مرگ مردم نباید بترسند، بلکه باید از این مرگ‌ها (که نتیجهٔ اجرای سیاست‌های حزبشان است) فعالانه استقبال کنند. مائو ادامه داده بود: «چه فاجعه‌ای رخ می‌داد اگر کنفوسیوس همچنان زنده بود؟ چوانگ تزو، فیلسوف تائوئیست، به‌درستی وقتی که همسرش مُرد، شروع کرد به آواز خواندن و شادی کردن. وقتی که آدم‌ها می‌میرند باید جشن گرفت… مرگ حقیقتاً شادی‌آور است… ما به دیالکتیک معتقدیم، و بنابراین نمی‌توانیم طرفدار مرگ نباشیم.»
در جریان اجرای این طرح که ۴ سال طول کشید، حدود ۳۸٬۰۰۰٬۰۰۰ نفر در اثر قحطی و کمبود مواد غذایی جان خود را از دست دادند. به تبع آن مبارزه قدرت (انقلاب فرهنگی چین) در سال‌های ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۶ در حزب کمونیست چین شروع شد.
تأسیس جمهوری خلق چین > انقلاب فرهنگی چین

مائو در سال ۱۹۶۶ انقلاب فرهنگی چین را که بزرگ‌ترین و اساسی‌ترین کشمکش قدرت در حزب کمونیست چین بود به رهبری همسرش جیانگ چینگ به راه انداخت. جیانگ چینگ برای حمایت از مائو ارتشی به نام گاردهای سرخ را از دانشجویان و دانش‌آموزان بر پا کرد. مائو در سال ۱۹۶۸ کتابی به نام کتاب سرخ نوشت (که در کشورهای غربی بیشتر با عنوان کتاب سرخ کوچک شناخته می‌شود). چهره‌های میانه‌رو حزب اخراج شدند. در سال ۱۹۶۸ مائو نام مرد برتر چین را از آن خود کرد. گاردهای سرخ در سال ۱۹۶۹ به دست ارتش چین سرکوب و نابود شد. پس از پایان انقلاب فرهنگی چین در اکتبر سال ۱۹۷۶، چین به دوره نوین توسعه تاریخی وارد شد.
از اقدامات فرهنگی مائو می‌توان موارد زیر را نام برد:
دخالت ارتش سرخ بر نوع پوشش مردم
عدم تحمل آرایش موی بلند سر
پوشیدن شلوار تنگ
کفش‌های نوک تیز یا هر عاملی که نماد فرهنگ غرب بود.
این‌گونه اخطارها و آگاهی‌ها معمولاً با یک اخطاریه به پایان می‌رسید:
„مهلت برآوردن این خواسته‌ها هفتاد و دو ساعت است در صورت بی‌توجهی عواقب و مسئولیت آن با شماست.
«ارتش سرخ» “
آگهی‌های دیواری به پیروان مذاهب کاتولیک و پروتستان و بودایی عنوان‌هایی چون «تخم‌مرغ‌های لغزان، فریب‌دهندگان مردم، پناه دهنده جاسوسان، و مخالفان صدر مائو» می‌دادند. در بیرون کلیسای کاتولیک نیز تظاهراتی برپا می‌شد که در آن از مبلغین مذهبی به عنوان «ریاکاران بی‌شرم» نام برده می‌شدند. اینگونه اقدامات در ابتدا با استقبال مردم همراه بود اما در سال‌های بعد، مردم با گسترش روز به روز امور ممنوع روبرو شدند که زندگی آن‌ها را مختل می‌کرد، صدر مائو معتقد بود که رفتن دانشجویان و دانش‌آموزان به مناطق روستایی برای تربیت دگرباره ضروری است، اما آنچه که تاریخ حضور حزب کمونیست که در سال‌های حضورش بسیار پر رنگ است اقداماتی که تحت عنوان نوسازی فرهنگی و خود کفایی ملی باعث از بین رفتن صدها هزار نفر از دگراندیشان چینی و حتی سیاست‌مداران داخل حزب گردید.
مرگ مائو و رخدادهای بعد از آن

مائو سرانجا در ۹ سپتامبر ۱۹۷۶ در ۸۲ سالگی درگذشت. اکنون تشکیلات حکومت چین سال‌ها پس از مرگ مائو نیز او را بنیان‌گذار و پدر حکومت خود می‌داند. عکس او بر تمام اسکناس‌ها و مراکز اداری و دولتی چین درج شده‌است؛ اما بسیاری از مائوئیست‌ها و احزاب مائوئیستی، دولت چین را پس از مرگ مائو قبول ندارند. بعد از مرگ مائو، حزب کمونیست به ماندگاری خود در چین ادامه داد و در سال ۱۹۸۱ تغییرات زیادی را در چین رقم زد. البته بیشتر کارگران و کشاورزان بر این تصور که با طرفداری از مائو، حقوق از دست رفتهٔ خود را به دست می‌آورند، پیرو مائو بودند. بعد از مرگ مائو قوانین بنا شده توسط مائو نادیده گرفته شد.
۱۹۱۳
۱۹۲۷
۱۹۳۰
در هفتادمین سالگرد تولد ژوزف استالین، رهبر شوروی در مسکو (۱۹۴۹)
قلمرو زیست‌جغرافیایی

براساس تقسم بندی‌های صندوق جهانی طبیعت تنها ۶ قلمرو زیست‌جغرافیایی از ۸ قلمرو روی نقشه نمایش داده شده‌است.
  قلمرو نوشمالگانی
  قلمرو دیرین‌شمالگانی
  قلمرو آفریقای گرمسیری
  قلمرو هندومالایی
  قلمرو استرال‌آسیایی
  قلمرو نوگرمسیری
  قلمرو اقیانوسیه‌ای و قلمرو جنوبگانی نشان داده نشده‌اند.
پراکندگی فسیل‌ها در سطح قاره‌ها نشان دهندهٔ رانش قاره‌ای
قلمرو زیست‌جغرافیایی وسیع‌ترین تقسیم‌بندی زیست‌محیطی بر روی سطح خشکی‌های زمین است که بر اساس الگوهایی که جانوران خشکی‌زی در خشکی‌ها پراکنده شده‌اند تقسیم شده‌اند.
قلمروهای زیست‌جغرافیایی وسیع‌ترین قسمت‌های سطح خشکی‌ها هستند که در آنها جانوران گوناگونی بسته به شرایط زیست‌محیطی گوناگون پدید آمده و تکامل یافته‌اند.
این جانوران توسط موانع طبیعی چون کوه‌ها، بیابان‌ها و اقیانوس‌ها سال‌ها با یکدیگر هیچ‌گونه ارتباطی نداشته‌اند بنابر این ویژگی‌های کاملاً خاصی بر اساس محیط زندگی‌شان دارا می‌باشند.
تقسیم‌بندی قلمروهای زیست‌جغرافیایی همچنین رابطهٔ مستقیمی با نظریهٔ رانش قاره‌هایی که شامل حرکت قاره‌های زمین بر اساس موقعیت یکدیگر در بستر اقیانوس‌ها است دارد و همچنین با نظریهٔ زمین‌ساخت بشقابی نیز عمیقاً مرتبط است.
بر اساس نظریه زمین‌ساخت بشقابی سنگ‌کره (لیتوسفر) زمین از صفحاتی تکتونیکی تشکیل می‌شود که در کل شامل ۷ یا ۸ صفحهٔ اصلی که در مواردی خود از تعدادی صفحات کوچک تشکیل می‌شوند، ساخته شده‌ است. این صفحات به صورت مداومی در حال حرکت هستند.
مناطق زیستی

آفریقای گرمسیری
قطب جنوب
استرالیا
استرالیا
کالدونیای جدید
گینه نو و جزایر ملانزی شرقی
نیوزیلند
والاسییا
هندومالا
شبه قاره هند
هندوچین
مجمعالجزایر فیلیپین
نئیارکتیک
سپر کانادا
شمال شرقی آمریکا
شمال مکزیک
غربی آمریکای شمالی
نواستوایی
آمازون
کارائیب
آمریکای مرکزی
رشته کوه‌های آند در کشور مرکزی
شرقی آمریکای جنوبی
اورگلیدز
شمال رشته کوه‌های آند در کشور
اورینوکو
آمریکای جنوبی
اقیانوسیه
میکرونزی
پلینزی
دیرین شمالگانیاند
آسیا
شمال شرق آسیا دامنه سیستم هیمالیا به قطب شمال
هیمالیایی
فلات تبت استپ
یوننان گوئیژو فلات
شمال شرقی آسیا
شرق دور روسیه
آسیای مرکزی - فلات ایران
معتدل آسیا
فلات مغولستان
استپ اوراسیا
آسیایی روسیه (مرکزی)
منطقه آسیا سیبری
غرب آسیا
بیابان عربی
مدیترانه در نزدیکی شرق
فلات آناتولی
قفقاز
شمال آفریقا
ساحلی اقیانوس اطلس کویر
صحرا
مدیترانه مغرب
اطلس مونتانه
اروپا (شمال، میانه، شرقی، جنوب غربی و جنوب شرقی اروپا) - مدیترانه به قطب شمال
حوضه مدیترانه اروپا
شبه جزیره ایبری
قفقاز شمالی
رشته کوه‌های آلپ مونتانه
کارپاتیانز
اسکاندیناوی
روسیه به اروپا
منطقه یورو سیبری
ماکرونیژیا
هیئت عالی مولدسازی دارایی‌های دولت

| 0 | 1 |
| --- | --- |
وبگاه: https://pga.ipo.ir/
هیئت عالی مولدسازی دارایی‌های دولت، هیئت عالی در جمهوری اسلامی ایران است که دربارهٔ فروش اموال غیرمنقول دولت ایران و نهادهای وابسته به دولت همانند بانک‌ها تصمیم‌گیری می‌کند. دبیرخانه و مجری مصوبات این هیئت، وزارت امور اقتصادی و دارایی است که اختیار آن اکنون به سازمان خصوصی‌سازی تفویض شده است.
بنابر این طرح هیئتی هفت نفره که از مصونیت قضایی برخوردار است، بدون تشریفات قانونی که مجلس ایران برای خصوصی‌سازی وضع کرده بود، اموال غیرمنقول دولت ایران را می‌فروشد. بر اساس مصوبهٔ هیئت عالی مولدسازی دارایی‌های دولت، ظرف یک سال باید تمامی اموال غیرمنقول دولت را شناسایی کند. تشخیص و تصویب مازاد بودن این اموال غیرمنقول به پیشنهاد وزارت امور اقتصادی و دارایی انجام می‌شود. علاوه‌بر اموال غیرمنقول مازاد دولت شناسایی و تعیین تکلیف طرح‌ها و پروژه‌های عمرانی نیمه‌تمام دولتی نیز از دیگر وظایف این هیئت عالی است. عجیب‌ترین بخش مصوبهٔ سران سه قوه که به تأیید رهبر جمهوری اسلامی هم رسیده، مصونیت قضایی اعضای هیئت عالی و مجریان منصوب این هیئت و عوامل اجرایی تصمیمات آن‌ها از پیگرد و تعقیب قانونی است.
دولت سید ابراهیم رئیسی قرار است ۱۰۸ هزار میلیارد تومان از اموال دولتی را برای رفع بخشی از کسری بودجه ۱۴۰۲ بفروشد. تمامی دستگاه‌های متولی اموال مکلف به اجرای مصوبات این هیئت هستند و برای کسانی که از اجرای دستورات این هیئت سر باز بزنند، مجازات تعیین می‌شود.
مولدسازی

مولدسازی مجموعه واگذاری‌ها و خصوصی‌سازی‌هایی است که حکومت ایران پیش گرفته بود تا مؤسسات یا اموال کم‌بازده و بی‌بهره دوباره مورد استفاده قرار گیرند؛ امّا در دهه‌های گذشته بسیاری از کارخانه‌ها و مؤسسات دولتی پس از خصوصی‌سازی یا ورشکسته شدند یا بر اثر بحران‌های مالی و اعتراضات کارگری مدیریت آن‌ها دوباره به بخش دولتی واگذار شد. این بار نیز شیوه‌ای که در فرایند تصویب مصوبه مولدسازی دارایی‌های دولت و روش اجرای آن در پیش گرفته شده، یادآور تجربهٔ خصوصی‌سازی در ابتدای دهه ۷۰ و استفاده از روش‌های غیرشفاف «مذاکره» و حتی «مزایده» برای واگذاری شرکت‌های دولتی است که در نهایت، به خصولتی‌سازی یا اختصاصی‌سازی به نفع سازمان‌ها، بنیادها و نهادهای نظامی و امنیتی یا وابستگان به افراد ذی‌نفوذ و نزدیکان به مقام‌های سیاسی منتهی شد. همچنین موضوع نظارت و توازن یا تعادل قوا که مبتنی بر اصل تفکیک و استقلال قوا از یکدیگر است، در این فرایند تماماً به کناری گذاشته شده و شیوهٔ دورهمی تصمیم‌گیری در جلسهٔ سران سه قوه جایگزین آن شده است که با امضای علی خامنه‌ای رهبر ایران پای مصوبه‌اش راه را بر هرگونه انتقاد اعتراضی مسدود می‌کند.
تشکیل

تشکیل هیئتی برای فروش اموال مازاد دولتی در ایران از سوی سید علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران، در سال ۱۳۹۹ به شورای عالی هماهنگی اقتصادی سران قوا پیشنهاد شد و مصوبهٔ آن‌ها در آبان ۱۴۰۱ به تأیید خامنه‌ای رسید. این مصوبه، در سال ۱۳۹۹ در دولت دوازدهم در قالب کارگروه تصویب شد، امّا در آبان‌ماه ۱۴۰۱، کارگروه در دولت سیزدهم به هیئت عالی با اختیارات ویژه و نامعمول ارتقای درجه یافت.
اختیارات

این هیئت هفت‌نفره دارای اختیارات گسترده‌ای برای اجرای مصوبهٔ مولدسازی دارایی‌های دولت از جمله شناسایی کامل اموال غیرمنقول دولت و تعیین تکلیف آن‌ها ظرف مدّت حداکثر یک سال با استفاده از روش‌های مختلف از جمله واگذاری و فروش اموال مازاد و مولدسازی با مشارکت بخش خصوصی است. این هیئت مأموریت دارد با فروش املاک و اموال دولت، ردیف ۱۰۸ هزار میلیارد تومان منابع بودجه سال ۱۴۰۲ ایران را تأمین کند.