کوپا ریو (تورنمنت بین‌المللی)
تاریخچه > انحلال

قبلاً در سال ۱۹۵۱، این رقابت در مطبوعات برزیل مورد انتقاد قرار گرفت، زیرا کیفیت شرکت کنندگان در نهایت بسیار پایین‌تر از برنامه اصلی بود، چون بسیاری از باشگاه‌های اروپایی دعوت شدند و شرکت نکردند. در میان کشورهای اروپایی که در ابتدا برای حضور در کوپا ریو در نظر گرفته شده بود، پرتغال به منظور جلب رضایت جامعه بزرگ پرتغالی-برزیلی انتخاب شد، نه به دلیل معیارهای مبتنی بر فوتبال. در میان ۴ کشور اروپایی که در ابتدا به دلیل قدرت فوتبالی خود در کوپا ریو در نظر گرفته شده بودند (ایتالیا، اسپانیا، انگلیس، اسکاتلند)، تنها یک کشور (ایتالیا) در کوپا ریو ۱۹۵۱ حضور داشت و باشگاه قهرمان آن (آث میلان) در مسابقات حضور نداشت و یوونتوس بجای آنها رفت. در آستانه کوپا ریو ۱۹۵۱، روزنامه برزیلی او استادیو ده سائو پائولو مقاله‌ای منتشر کرد که در آن عنوان می‌کرد نباید این رقابت‌ها را جام «جهانی» یا «باشگاه‌های قهرمان» نامید، زیرا ارزش هیچ برچسبی را ندارد.
همین روزنامه همچنین تأکید کرد که مسابقاتی مانند کوپا ریو باید به‌طور ایده‌آل توسط فیفا سازماندهی شود؛ در تاریخ‌هایی که فیفا از قبل تعیین کرده و اعلام می‌کند، زیرا این تصور وجود داشت که تاریخ‌های تعیین شده توسط فدراسیون فوتبال برزیل برای کوپا ریو مطابق با علاقه باشگاه‌های اروپایی نیست. در نتیجه تعدادی از آنها از حضور در این مسابقات خودداری کردند. از آنجایی که لیست نهایی شرکت کنندگان در سال ۱۹۵۱ مشخص شد که کیفیت طرح اولیه را ندارد، این واقعیت توسط مطبوعات ایتالیایی نیز مورد انتقاد قرار گرفت. به عنوان مثال، ویتوریو پوتسو مقاله‌ای نوشت و در آن از کوپا ریو به دلیل عدم حضور نمایندگان آرژانتین، اسکاتلند و انگلیس انتقاد کرد. روزنامه ایتالیایی کوریره دلو اسپورت در سال ۱۹۵۱ اعلام کرد که پس از انصراف باشگاه‌های اسپانیایی، انگلیسی و اسکاتلندی از شرکت در کوپا ریو، رقابت‌ها «به یک جام دعوتی کاهش یافت». («فنجان با دعوت»، ظاهراً به معنای فنجانی است که معیارهای صلاحیت مشخصی ندارد).
هدیه  پنیارول به فلومیننزه برای پنجاهمین سالگرد آنها. کوپا ریو ۱۹۵۲ توسط فلومیننزه برای جشن‌های نیم ساله آنها سازماندهی شد.
جام کوپا ریو ۱۹۵۲، در اتاق جام فلومیننزه، با پلاکارد "قهرمان جهان"
بنابراین، در ژوئن ۱۹۵۱، اتحادیه فوتبال برزیل اعلام کرد که نسخه‌های بعدی مسابقات (پس از سال ۱۹۵۱) تنها با نام تاسا ریو یا کوپا ریو، بدون برچسب «جام قهرمانان جهان» مورد استفاده قرار می‌گیرد. علاوه بر این، در مورد کوپا ریو ۱۹۵۲، او استادیو ده سائو پائولو مقاله‌ای در آستانه این رقابت‌ها منتشر کرد و بیان کرد که پنیارول تنها تیم واقعاً ارزشمند از ۶ شرکت کننده خارجی است؛ زیرا در میان ۴ کشور اروپایی که در ابتدا برای حضور در کوپا ریو در نظر گرفته شده بود به دلیل قدرت فوتبالی آنها (ایتالیا، اسپانیا، انگلیس، اسکاتلند)، هیچ‌یک در کوپا ریو ۱۹۵۲ حضور نداشتند. احتمالاً در نتیجه این حقیقت، فقط ۳ روزنامه برزیلی (از بین ۱۵ روزنامه مورد تحقیق) به نسخه ۱۹۵۲ به عنوان «جام قهرمانان جهان» اشاره کردند. اینها مجله‌های ماریو فیلهو بودند: اولتیما هورا، جورنال دوس اسپورتس (همچنین به ماریو فیلهو متصل است، زیرا برادرش ریاست بخش ورزشی را برعهده داشت) و دیاریو - میناس گرایس (کمی پس از جام ۱۹۵۲، ماریو فیلهو از اینکه تماشاگران برزیلی، کوپا ریو ۱۹۵۲ را یک بازی می‌دانستند، مقاله‌ای نوشت. در مقایسه با سال ۱۹۵۱ از سطح فنی پایین‌تری برخوردار بود و متاسفم که در حالی که در سال ۱۹۵۱ پالمیراس پس از قهرمانی در کوپا ریو از خود به عنوان قهرمان باشگاه‌های جهان یاد کرد، فلومیننزه فتح سال ۱۹۵۲ خود را به همان شیوه در نظر نگرفت.
طبق گزارش او استادیو ده سائو پائولو، به دلیل مشکلاتی که درآوردن تیم‌های قدرتمند اروپایی برای رقابت در برزیل وجود داشت، CBD (کنفدراسیون ورزش برزیل - سپس اتحادیه فوتبال برزیل) تصمیم گرفت که رقابت بین قاره‌ای آن در سال ۱۹۵۳ باید با حضور چهار باشگاه برزیلی و چهار باشگاه خارجی به جای شش تیم خارجی برگزار شود. برنامه مسابقات ۱۹۵۳ از این تصمیم پیروی کرد. با این حال، اتحادیه فوتبال اروگوئه ناسیونال را به دلیل برنامه‌ریزی نزدیک لیگ داخلی اروگوئه از شرکت منع کرد و این باشگاه با تیم برزیلی فلومیننزه جایگزین شد، زیرا زمان کافی برای جستجوی یک جانشین خارجی وجود نداشت. پس از خروج اروگوئه، فلومیننزه و فلامینگو هر دو درخواست شرکت کردند و اتحادیه فوتبال برزیل به دلیل موقعیت فلومیننزه در جام ریو سائوپائولو، به این تیم اجازه ورود داد. بدین ترتیب رقابت‌ها شامل پنج تیم برزیلی و سه تیم خارجی شد. مسابقات سال ۱۹۵۳ نیز شاهد دعوت از برخی باشگاه‌ها و امتناع از شرکت در آن بود. روت‌وایس اسن (آلمان غربی) و پارتیزان (یوگسلاوی) دعوت شدند و پذیرفته شدند که در آن شرکت کنند اما سپس توسط کنفدراسیون ورزشی برزیل کنار گذاشته شدند. در مورد روت‌وایس اسن، دعوت آنها به دنبال قهرمانی آنها در جام حذفی آلمان، و عدم دعوت به دنبال شکست ۴–۰ در یک بازی دوستانه در اسن در برابر آمریکا (که در برزیل به عنوان یک باشگاه برتر دیده نمی‌شود) بود. روت‌وایس اسن از CBD برای غرامت مالی شکایت کرد و پرونده را به فیفا برد (نتایج پرونده مشخص نیست). علیرغم نام جدید مسابقات و توزیع متفاوت باشگاه‌های داخلی و خارجی، برخی منابع (ویرایش‌های او استادیو ده سائو پائولو و موندو دپورتیوو) مسابقات سال ۱۹۵۳ را به عنوان همان تورنمنت ۱۹۵۱–۱۹۵۲ ذکر کردند، در حالی که منابع دیگر (آراس‌اس‌اس‌اف) و نسخه‌های جورنال دو برزیل ۱۹۵۳) آن را به عنوان یک تورنمنت جانشین در نظر گرفتند.
بنابراین، لیست نهایی شرکت کنندگان در مسابقات ۱۹۵۳ به این ترتیب به پایان رسید: بوتافوگو (نفر دوم در بین تیم‌های ریو دو ژانیرو در جام ریو سائوپائولو)، فلومیننزه (سومین رتبه برتر در بین تیم‌های ریو دو ژانیرو در جام ریو سائوپائولو - به دلیل خروج ناسیونال به مسابقات آمد)، واسکو دوگاما (بهترین جایگاه در بین تیم‌های ریو دو ژانیرو در جام ریو سائوپائولو)، کورینتیانس (بهترین جایگاه در بین تیم‌های سائوپائولو در جام ریو سائوپائولو)، سائوپائولو (در بین تیم‌های سائوپائولو در جام ریو - سائوپائولو در رتبه دوم قرار گرفت)، الیمپیا (نایب قهرمان مسابقات قهرمانی پاراگوئه در سال ۱۹۵۳)، هیبرنین (قهرمان اسکاتلند) و اسپورتینگ (قهرمان پرتغال). تیم واسکو دوگاما برنده مسابقات شد. جذابیت اصلی اروپا در جام ۱۹۵۳ هیبرنین بود، باشگاهی که به عنوان قهرمان اسکاتلند، جزو اولین کسانی بود که به هر دو دوره کوپا ریو (۱۹۵۱–۱۹۵۲) دعوت شد و در هر دو مورد رد شده بود. آن ترکیب هیبرنین به خاطر «پنج نفر معروف» خود معروف بود و امروزه باشگاه از شرکت آنها در جام ۱۹۵۳ به عنوان «اولین باشگاه بریتانیایی که در مسابقات قهرمانی باشگاه‌های جهان در سال ۱۹۵۳ بازی می‌کند» یاد می‌کند. دیگر شرکت کننده اروپایی اسپورتینگ بود، باشگاهی که مانند سال‌های ۱۹۵۱ و ۱۹۵۲، در سال ۱۹۵۳ هم در جام لاتین و هم در مسابقات بین‌المللی باشگاهی اتحادیه فوتبال برزیل شرکت کرد.
همچنین در سال ۱۹۵۳، اتحادیه فوتبال اروگوئه جام باشگاه‌های خود را در سراسر جهان راه اندازی کرد، بر اساس کوپا ریو، و به نام کوپا مونته ویدئو، که در سال‌های ۱۹۵۳ و ۱۹۵۴ در اروگوئه بازی می‌شد، به ترتیب تیم‌های ناسیونال و پنیارول قهرمان آن شدند و در هر دوره ۶ باشگاه از آمریکای جنوبی و فقط ۲ باشگاه اروپایی در آن حضور داشتند. نسخه ۱۹۵۳ شامل تیم‌های ناسیونال، پنیارول، بوتافوگو، فرست وینا، فلومیننزه، کولو کولو، دینامو زاگرب و پرزیدنت هیز و نسخه ۱۹۵۴ شامل پنیارول، ناسیونال، فلومیننزه، آمریکا، راپید وین، آلیانزا لیما، نورشوپینگ و اسپورتیوو لوکنیو.
در سال ۱۹۵۵، اتحادیه فوتبال برزیل یک رقابت باشگاهی بین‌المللی دیگر به نام چارلز ویلیام میلر با ۴ باشگاه برزیلی (کورینتیانس، فلامینگو، پالمیراس، آمریکا) و تنها ۲ باشگاه خارجی، بنفیکا و پنیارول ترتیب داد. تیم کورینتیانس برنده مسابقات شد. همان سال، سال افتتاحیه لیگ قهرمانان اروپا بود که به اولویت اصلی باشگاه‌های اروپایی تبدیل شد برگزار شد؛ بنابراین قطعاً امیدهای اتحادیه فوتبال برزیل برای ایجاد یک جام اروپایی به خاک سپرده شد.
بنابراین، در سال ۱۹۵۵ اتحادیه فوتبال برزیل تصمیم گرفت که سازماندهی مسابقات باشگاهی بین قاره‌ای را به‌طور کامل متوقف کند. اوتورینو باراسی در ارتباط با روزنامه‌نگار یانوش لنگیل در سال ۱۹۵۵، که در روزنامه برزیلی دیاریو دا نویتی منتشر شد، نظر خود را در مورد اینکه چرا اتحادیه فوتبال برزیل نتوانست مهم‌ترین باشگاه‌های اروپایی را برای رقابت در برزیل جذب کند، ارائه کرد: "تا زمانی که ما اصرار داریم که یک جام بین‌المللی را با برنامه‌ریزی شروع آن برای تاریخ‌هایی که به بهترین وجه برای ما مناسب است ایجاد کنیم. تا زمانی که خودمان شرایط فنی - مالی این جام را ایجاد کنیم. و بعد از اینکه همه اینها تصمیم‌گیری شد، به دنبال باشگاه‌های اروپایی برویم که شرکت در جام را قبول می‌کنند. تا زمانی که این اتفاق بیفتد، ما مشکلات بزرگی خواهیم داشت. راه درست، در صورتی که فدراسیون فوتبال برزیل بخواهد به‌طور منظم جام‌های بین‌المللی را در برزیل برگزار کند، به شرح زیر است: از قبل کشورهایی را تعیین کنید که قهرمانان یا باشگاه‌های برتر آنها باید در جام حضور داشته باشند. اساس زمان مناسب جام را تعیین کنید (تعیین کنید که آیا جام باید هر ۲ سال یا هر ۴ سال یکبار برگزار شود). نمایندگان کشورهایی را که قرار است شامل شوند گرد هم بیاورند. و سپس تاریخ و کلیه شرایط حضور در جام را تعیین کنیم؛ بنابراین، همه بخش‌های ذی‌نفع (همه اتحادیه‌های فوتبال ملی علاقه‌مند) پیشاپیش می‌دانند که باشگاه‌های قهرمان آنها (باشگاه قهرمان آنها یا هر باشگاهی که باید انتخاب شود) در فرصتی مناسب و بدون نیاز به تظاهرات ناامیدانه به برزیل بروند. که همیشه شانس کمی برای موفقیت دارند (به معنی: تظاهرات ناامیدانه اتحادیه فوتبال برزیل برای تلاش برای آوردن باشگاه‌های اروپایی برای رقابت در برزیل). و چنین جامی از برکت و همه تضمین‌های فیفا برخوردار خواهد بود، چیزی که می‌تواند از نظر مدیریتی، کامل بودن آن را تضمین کند.» سخنان اوتورینو باراسی در سال ۱۹۵۵ طنین انداز است، برای مثال جام لاتین که به‌طور مشترک توسط فدراسیون‌های ملی هر ۴ کشور شرکت کننده سازماندهی شده‌است.