stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مردم ایژوریایی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پرچم مردمان ایژوریایی: پرچم مردمان ایژوریایی
یک زن ایژوریایی که لباس محلی پوشیده است.: یک زن ایژوریایی که لباس محلی پوشیده است.
مناطق با جمعیت چشمگیر: مناطق با جمعیت چشمگیر
 روسیه: ۳۲۷ (۲۰۰۲)
 اوکراین: ۸۱۲ (۲۰۰۱)
 استونی: ۳۵۸ (۲۰۰۰)
 بلاروس: ۸ (۱۹۹۹)
زبان‌ها: زبان‌ها
ایژوریایی، روسی: ایژوریایی، روسی
دین: دین
ارتدوکس: ارتدوکس
قومیت‌های وابسته: قومیت‌های وابسته
سایر مردمان فین : سایر مردمان فین 
ایژوریایی‌ها در کنار وُت‌ها اقوام محلی منطقهٔ اینگریا هستند. گروه‌های کوچکی از این مردم هنوز در منطقهٔ غرب اینگریا و بین رودهای «ناروا» و «نوا» در روسیه یافت می‌شوند.
تاریخ

تاریخ این مردمان به تاریخ اینگریا گره خورده‌است. ایژوریایی‌ها حدوداً ۱۰۰۰ سال بعد از میلاد از «کارلیا» به غرب و جنوب غرب مهاجرت‌کردند. در ۱۴۷۸ «جمهوری نوگورود»، که ایژوریایی‌ها در آن سکنی گزیده بودند، با «دوک‌نشین بزرگ مسکو» متحد شد و برخی ایژوریایی‌ها به طرف شرق مهاجرت کردند. تأسیس شهر سنت پترزبورگ در ۱۷۰۳ میلادی تأثیر بسیاری بر این مردمان بر جای گذاشت. جنگ جهانی دوم بزرگترین ضربه را به آنان وارد ساخت، به این دلیل که تعدادی از نبردهای ویرانگر این جنگ در شوروی از جمله محاصرهٔ لنینگراد در سرزمین آن‌ها به وقوع پیوست. تعداد زیادی از ایژوریایی‌ها در طول این جنگ تلف شدند و به همین دلیل عنوان افتخاری «گردان ایژوریایی‌ها» به این مردمان گفته می‌شود. (به دلیل داوطلب شدن تعدادی از ایژوریایی‌ها برای دفاع از سنت پترزبورگ)
در ۱۸۴۸، «وی. وون کوپن» تعداد ایژوریایی‌ها را ۱۷٬۸۰۰ نفر برشمرد و در سال ۱۹۲۶ جمعیت این قوم در جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه ۲۶٬۱۳۷ نفر بود. پس از سرشماری سال ۱۹۵۹ تعداد ایژوریایی‌ها در شوروی ۱٬۱۰۰ نفر اعلام شد. در ۱۹۸۹، ۸۲۰ نفر خود را ایژوریایی خواندند که از این تعداد ۳۰۲ نفر گویشور زبان اینگرایی هم شمارش شدند. مطابق سرشماری ۲۰۰۲ در روسیه، ۳۲۷ ایژوریایی در روسیه وجود داشتند که از این تعداد ۱۱۷ نفر در استان لنینگراد و ۵۳ نفر در سنت پترزبورگ سکونت داشتند. بر طبق سرشماری سال ۲۰۰۱ تعداد ۸۱۲ ایژوریایی در اوکراین و ۳۵۸ نفر در استونی زندگی می‌کنند. (که جمعیت این مردم در اوکراین بیش از مجموع آن‌ها در روسیه و استونی است)
کاسپار ویلیگر

| کاسپار ویلیگر | کاسپار ویلیگر |
| --- | --- |
عضو شورای فدرال سوئیس: عضو شورای فدرال سوئیس
دوره مسئولیت ۱ فوریه ۱۹۸۹ – ۳۱ دسامبر ۲۰۰۳: دوره مسئولیت ۱ فوریه ۱۹۸۹ – ۳۱ دسامبر ۲۰۰۳
پس از: Elisabeth Kopp
پیش از: هانس-رودولف مرتس
رئیس‌جمهور سوئیس: رئیس‌جمهور سوئیس
دوره مسئولیت ۱ ژانویه ۱۹۹۵ – ۳۱ دسامبر ۱۹۹۵: دوره مسئولیت ۱ ژانویه ۱۹۹۵ – ۳۱ دسامبر ۱۹۹۵
معاون رئیس‌جمهور: Jean-Pascal Delamuraz
پس از: اوتو اشتیک
پیش از: Jean-Pascal Delamuraz
دوره مسئولیت ۱ ژانویه ۲۰۰۲ – ۳۱ دسامبر ۲۰۰۲: دوره مسئولیت ۱ ژانویه ۲۰۰۲ – ۳۱ دسامبر ۲۰۰۲
معاون رئیس‌جمهور: پاسکال کوچپین
پس از: Moritz Leuenberger
پیش از: پاسکال کوچپین
وزیر ارتش سوئیس: وزیر ارتش سوئیس
دوره مسئولیت ۱ فوریه ۱۹۸۹ – ۳۱ دسامبر ۱۹۹۵: دوره مسئولیت ۱ فوریه ۱۹۸۹ – ۳۱ دسامبر ۱۹۹۵
پس از: آرنولد کولر
پیش از: آدولف اوگی
وزیر دارایی سوئیس: وزیر دارایی سوئیس
دوره مسئولیت ۱ ژانویه ۱۹۹۶ – ۳۱ دسامبر ۲۰۰۳: دوره مسئولیت ۱ ژانویه ۱۹۹۶ – ۳۱ دسامبر ۲۰۰۳
پس از: اوتو اشتیک
پیش از: هانس-رودولف مرتس
معاون رئیس‌جمهور سوئیس: معاون رئیس‌جمهور سوئیس
دوره مسئولیت ۱ ژانویه ۲۰۰۱ – ۳۱ دسامبر ۲۰۰۱: دوره مسئولیت ۱ ژانویه ۲۰۰۱ – ۳۱ دسامبر ۲۰۰۱
رئیس‌جمهور: Moritz Leuenberger
پس از: Moritz Leuenberger
پیش از: پاسکال کوچپین
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۵ فوریهٔ ۱۹۴۱ ‏(۸۳ سال)
ملیت: سوئیس
حزب سیاسی: Free Democratic Party
فرزندان: ۲
محل تحصیل: مؤسسه فناوری فدرال زوریخ
تخصص: مهندسی مکانیک
کاسپار ویلیگر (انگلیسی: Kaspar Villiger؛ زادهٔ ۵ فوریهٔ ۱۹۴۱) سیاست‌مدار اهل سوئیس است. وی دو بار در سال‌های ۱۹۹۵ و ۲۰۰۲ رئیس‌جمهور سوئیس بود.
کک (سوخت)

زغال کک
کُک (به انگلیسی: coke) یک مادهٔ جامد پُر کربن است که در فشار و حرارت بالا بر اثر تقطیر آهستهٔ زغال‌سنگ تشکیل می‌شود. از این ماده با عیار کربن ۸۰ تا ۹۰ به‌عنوان سوخت استفاده می‌شود و به‌طور گسترده به‌عنوان یک جایگزین برای زغال‌سنگ محسوب می‌شود. یکی از کاربردهای مهم این سوخت استفاده در ذوب آهن است.
تعریف کلی زغال‌سنگِ کک

به سنگ‌ها و مواد فسیلی باقیمانده از بقایای گیاهی و جانوری، سنگْ زیست یا بیولیت می‌گویند.
بیولیت‌ها به دو گروه قابل سوختن یا غیرقابل سوختن تقسیم می‌شوند…
بیولیت‌های قابل سوختن را به اصطلاح کاستو بیولیت یا سنگ‌های قابل اشتعال گویند. زغال‌سنگ در واقع از بیولیت‌های نوع قابل سوختن است.
بیولیت‌ها شامل دو گروه بقایای گیاهی و جانوری هستند.
اندام‌های گیاهی در نهایت به تورب، بیتومین و زغال‌سنگ و اندام‌های جانوری به هیدرو کربورها، نفت، گاز و شیل نفتی تبدیل می‌شوند.
برای تحصیل یک تن آهن خام، حدود ۳–۵/۱ تن سنگ آهن، ۱۰۰۰–۹۰۰ کیلوگرم کک و ۶–۵ تن هوا لازم است و سنگ آهک نیز به‌عنوان ماده گداز آور در کوره بلند بکار می‌رود.
در ابتدا ذوب آهن در کوره‌های ابتدائی که از سنگ یا آجر ساخته می‌شد و از هوای دم برای جریان هوا استفاده می‌شد، انجام می‌گرفت و ارتفاع کوره نیز، حداکثر به ۱۰ متر می‌رسید.
ولی امروزه با اختراع ماشین و وارد کردن هوای تحت فشار به کوره، ارتفاع و قطر کوره افزایش یافته و کوره‌های بلند جدید از ورقه‌های آهنی که روی ستونهایی استوار گردیده و ارتفاع بدنه کوره به حدود ۳۰ متر می‌رسد، ساخته شده‌است.
بدین ترتیب، پیشرفت صنعت و احتیاج روزافزون بشر به نوع بهتر آهن، کوره‌های بلند جدید را به‌وجود آورده‌است.
تعریف کلی زغال‌سنگِ کک > کک چیست؟

کک roast ماده ای متخلخل است و در کوره بلند به کار می‌رود که یکی از مصارف عمده کک در صنایع متالورژیکی می‌باشد.
کک زغال‌سنگ در کوره بلند نقش‌های مختلف تأمین انرژی، احیاء کانه‌های آهن، ایجاد تخلخل برای عبور گازهای احیاء کننده و کربوره کردن چدن را دارا می‌باشد.
تعریف کلی زغال‌سنگِ کک > در کوره کوپل نیز کُک به‌عنوان سوخت و عامل احیاء کننده مصرف می‌شود.

(لازم است ذکر شود که کُک در صنایع ریخته‌گری نیز کاربرد دارد) زغال‌های خاصی جهت تولید کُک متالورژی بکار می‌روند و خواص زغال‌سنگ تعیین‌کننده خواص کک تولیدی است.
مواد غیر آلی زغال‌سنگ موسوم به استریل بوده و در کُک به‌صورت خاکستر باقی می‌ماند و تأثیراتی بر عملکرد کوره بلند می‌گذارد.
وجود خاکستر در کُک سبب افزایش مصرف کک و سنگ آهک در کوره بلند و کاهش ظرفیت تولید باتری‌های کک سازی می‌شود.
کک دارای درصدی از گوگرد و فسفر است درنتیجه مهم‌ترین عامل ورود گوگرد و فسفر به فرایند تولید فولاد، کک می‌باشد. گوگرد و فسفر جزء عناصر مضر در فولادها می‌باشند
ماده ای سیاه رنگ شبیه به زغال‌سنگ است که در گریدهای متفاوت موجود می‌باشد.
همچنین هرنوع کک بسته به نوع آنالیز از جمله درصد کربن، رطوبت، میزان خاکستر، گوگرد و مواد فرّار و غیره… به دست می‌آید.
عمدهٔ کک‌های زغال‌سنگ موجود در ایران از شرکت ذوب آهن می‌باشد.
یوبی۴۰

| یوبی۴۰ | یوبی۴۰ |
| --- | --- |
UB40 in 2010: UB40 in 2010
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
خاستگاه: بیرمنگام, England
ژانر: موسیقی پاپ رگی داب
سال‌های فعالیت: 1978-اکنون
ناشر(ان): Graduate DEP ئی‌ام‌آی
همکاری‌های مرتبط: UB40 Reunited
اعضا:  Jimmy Brown  Robin Campbell  Earl Falconer  Norman Hassan  Brian Travers  Duncan Campbell 
اعضای پیشین:  Ali Campbell  Yomi Babayemi  Jimmy Lynn  Mickey Virtue  Astro 
وبگاه: ub40.global
یوبی۴۰ (به انگلیسی: UB40) نام یک گروه بریتانیایی پاپ رگی است.
این گروه در ۱۹۷۸ تأسیس گردید و بخاطر آهنگهای
Cant help falling in love (که برداشتی است از آهنگی به همین نام از الویس پرسلی و آندریا بوچلی)
Red red wine
Here I am
Kingston town
شهرت دارند.
سعید محسنی

سعید محسنی نویسنده
سعید محسنی متولد سال ۱۳۵۵ در اصفهان، داستان‌نویس، نمایشنامه نویس، کارگردان تئاتر و مدرس است.
تحصیلات این نویسنده لیسانس کارگردانی تئاتر، از دانشگاه سوره اصفهان؛ ۱۳۸۱ـ فوق لیسانس کارگردانی تئاتر، از دانشگاه تربیت مدرس تهران؛ ۱۳۸۸ می‌باشد.
آثار مکتوب داستانی و نمایشی

«تکثیر نابهنگام یک پنجره که به چشم‌اندازی در گذشته باز می‌شد» داستان نشر چشمه۱۴۰۲
«برسد به دست لیلا حاتمی» داستان نشر چشمه ۱۳۹۹
«نهنگی که یونس را خورد هنوز زنده است» داستان نشر چشمه ۱۳۹۶
«ردپا اگر ماندنی بود کسی راه خانه‌اش را گم نمی‌کرد» نمایشنامه نشر بوتیمار ۱۳۹۵
«مردی که کت شلوار راه راه سیاه و سفید می‌پوشید» نمایشنامه فصل‌نامه پایاب ۱۳۹۰
«پاسگاه خالی است» نمایشنامه فصل‌نامه نمایشنامه ۱۳۸۹
«دختری که خودش را خورد» داستان نشر چشمه ۱۳۸۹
«آوازی برای سنجاقک‌های مرده» داستان نشر خورشید ۱۳۸۱
«کاپیتان بابک».داستان.کمیته فرهنگ شهروندی.۱۳۹۶
آثار در مقام نمایشنامه‌نویس و کارگردان تئاتر

"کُلاغ‌ها* تالار فرشچیان 1398  [پیوند مرده]
"دختران بابا آنتوان" تالار هنر1396 [پیوند مرده] بایگانی‌شده  در ۶ ژانویه ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine[پیوند مرده] بایگانی‌شده  در ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
"ردپا اگر ماندنی بود" تالار هنر ۱۳۹۴
"فرنگیس" تالار اندیشه ۱۳۸۰
"وقتی که قرص ماه کامل می‌شود" سالن سوره ۱۳۷۷
آثار در مقام کارگردان تئاتر

«آنتروپی» دانشگاه اصفهان ۱۳۹۷
سوابق تدریس

مدرس سینما و تئاتر در دانشگاه سپهر و فرهنگ و هنرستان هنر های زیبای اصفهان
مدرس انجمن سینمای جوان
مدرس کارگاه‌های فوق برنامه دانشگاه اصفهان و دانشگاه صنعتی اصفهان
تدریس و داوری در حوزه فیلم کوتاه دفتر تخصصی سینما شهرداری اصفهان
سوابق اجرایی

کارشناس امور فرهنگی آموزش پرورش
داوری در حوزه فیلم کوتاه دفتر تخصصی سینما شهرداری اصفهان
داوری جشنواره‌های تئاتری مثل جشنواره سراسری زاگرس نشینان
دبیر ادبی سومین دوره جایزه ادبی جمالزاده
جشنواره نمایش‌های کمدی اصفهان
جشنواره تئاتر جوان
جشنواره سراسری نمایشنامه‌نویسی کودک و نوجوان
عضو دفتر تخصصی تئاتر شهرداری اصفهان
عضو انجمن نمایشنامه‌نویسان خانه تئاتر
عضو انجمن بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان (استیژ)
حجت‌الله صیدی

| حجت‌الله صیدی | حجت‌الله صیدی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۴۶ زنجان، ایران
تحصیلات: دکتری حسابداری
محل تحصیل: دانشگاه علامه طباطبایی
پیشه: رئیس سازمان بورس و اوراق بهادار
حجت‌الله صیدی (زادهٔ ۱۳۴۶، زنجان) معاون وزیر امور اقتصادی و دارایی و رئیس سازمان بورس و اوراق بهادار (از ۲۰ شهریور ۱۴۰۳) است.
وی دانش‌آموخته کارشناسی، کارشناسی‌ارشد و دکتری حسابداری از دانشگاه علامه طباطبایی است؛ و پیش از این نیز مدیرعامل بانک صادرات ایران، مدیرعامل شرکت سرمایه‌گذاری خوارزمی، قائم‌مقام مدیرعامل شرکت سرمایه‌گذاری غدیر، نایب رئیس هیأت‌مدیره شرکت ایران خودرو، عضو شورای عالی انجمن حسابداران خبره ایران و عضو هیات مدیره انجمن مدیران مالی حرفه‌ای ایران بوده است.
ووژیتسا

موقعیت جغرافیایی ووژیتسا
ووژیتسا یا لوسیتز (آلمانی: Lausitz، سوربی بالایی: Łužica، سوربی پایینی: Łužyca، لهستانی: Łużyce، چکی: Lužice) ناحیه‌ای در اروپای مرکزی است. این ناحیه، خاستگاه گروه قومی سورب‌های ووژیتسایی است که گروه کوچکی از اسلاوهای غربی شمرده می‌شوند. ووژیتسا از رودهای بوبر و کویسا در شرق تا پولسنیتز و بلک الستر در غرب کشیده شده‌است و اکنون ایالت‌های زاکسن و براندنبورگ در آلمان و استان‌های سیلزی سفلی و لوبوسکی در غرب لهستان را شامل می‌شود.
از نظر تاریخی، ووژیتسا جزء کشورهای مختلفی بوده‌است. نخست برای سیصد سال، بخشی از سرزمین‌های بوهم بود. سپس به حکومت هابسبورگ پیوست و پس از آن بخشی از انتخابگر زاکسن شد. بخش بزرگتر آن در سال ۱۸۱۵ به پادشاهی پروس پیوست و در سال ۱۸۷۱ تمام ناحیه به آلمان ملحق شد. پس از تصرف شرق آلمان توسط ارتش شوروی و تقسیم آلمان در سال ۱۹۴۵، بخش شرقی ووژیتسا در امتداد رود لوسیشن نایسه به لهستان داده شد و مرز آن اکنون با نام مرز اودر-نایسه خوانده می‌شود.
در حال حاضر، زبان بخش لهستانی آن، لهستانی و زبان بخش آلمانی آن، سوربی بالایی و پایینی است. بزرگترین شهر ووژیتسا کوتبوس است.
نام‌شناسی

این نام از واژه سوربی ووژیتسی به معنی باتلاق یا حفرهٔ آب نامیده می‌شود. تلفظ آن در زبان آلمانی، لاوزیتس است.
جغرافیا

ووژیتسا شامل دو بخش متفاوت از نظر تاریخی است: بخش تپه‌ای جنوبی «بالا» و بخش دشتی «پایین» که بخشی از فلات شمال اروپا است. مسیر رود بلک الستر در زنفتنبرگ و امتداد شرقی آن به سوی سیلزی به عنوان مرز میان بخش‌های بالا و پایین ووژیتسا در نظر گرفته می‌شود. همسایگان آن، سیلزی در شرق، بوهم در جنوب، مارگراف مایسن و دوک‌نشین زاکسن-ویتنبرگ در غرب و مارگراف براندنبورگ در شمال بودند.
جغرافیا > ووژیتسای بالا

بیشتر مساحت ووژیتسای بالا اکنون بخشی از ایالت زاکسن در آلمان است و تنها بخش کوچکی در شرق رود نایسه جزئی از استان سیلزی سفلی در لهستان است. این ناحیه شامل زمین‌های تپه‌ای است که در جهت جنوب به سوی مرز جمهوری چک گسترش می‌یابند.
خاک حاصلخیز و تپه‌های موج‌دار و شهرهای تاریخی ووژیتسای بالا از جمله باوتسن، گرلیتز، تسیتا، لوبا، کامنتس، بیشوفزوردا، هرنهوت، خویرزوردا و باد موسکاو از ویژگی‌های شاخص آن هستند. خانه‌های نیمه‌چوبی روستایی در جنوب منطقه، ترکیبی از سبک فرانکی و اسلاو دارند.
جغرافیا > ووژیتسای پایین

بیشتر منطقه‌ای که اکنون ایالت براندنبورگ را تشکیل می‌دهد، ووژیتسای پایین خوانده می‌شود و ویژگی شاخص آن، جنگل‌ها و مراتع هستند. در سده‌های ۱۹ و ۲۰ میلادی، صنعت زغال سنگ و معادن روباز، این منطقه را شکل دادند. شهرهای مهم آن شامل کوتبوس، آیزنهوتن‌اشتات، لوبن، لوبناو، اشپرمبرگ، فینستروالده و زنفتنبرگ هستند.
پایتخت‌های ووژیتسا

ووژیتسا هیچ‌گاه حکومت اجرایی واحدی نداشته‌است و ووژیتسای بالا و پایین دارای تاریخ متفاوتی هستند. شهر کوتبوس بزرگترین شهر این ناحیه است و پایتخت فرهنگی ووژیتسای پایین شمرده می‌شود. از نظر تاریخی، لوکاو و لوبن مراکز اجرایی ووژیتسای پایین بوده‌اند و پایتخت تاریخی ووژیتسای بالا باوتسن است. پس از الحاق بخش کوچکی از ووژیتسا به لهستان در سال ۱۹۴۵، ژاری به عنوان مرکز ووژیتسای لهستان شناخته می‌شود.
تاریخچه > تاریخ اولیه

بر پایه نخستین منابع ثبت شده، این منطقه محل اسکان قبیله‌های سلتی بود. سپس در حدود سال ۱۰۰ پیش از میلاد، قبیلهٔ ژرمن سمنون در این منطقه ساکن شد. ممکن است نام این منطقه از لوگی‌ها گرفته شده‌باشد. از حدود سال ۶۰۰ به بعد، قبیله‌های اسلاو غربی با نام میلزنی و لوسیکی، ساکن دائمی منطقه شدند.
در سدهٔ دهم، ووژیتسا زیر سلطهٔ پادشاهی آلمان قرار گرفت که با لشکرکشی‌های شرقی هاینریش مرغ‌گیر در سال ۹۲۸ آغاز شد. تا سال ۹۶۳، قبیله‌های ووژیتسا توسط مارگراف زاکسن مقهور شدند و پس از مدتی، مرزنشین لاوسیتز در منطقه‌ای که اکنون ووژیتسای پایین خوانده می‌شود، بنا شد.
در همان زمان، ادعاهای پادشاهی لهستان دربارهٔ سرزمین‌های ووژیتسا آغاز شد و پس از مرگ امپراتور اتوی سوم در سال ۱۰۰۲، بولسلاو یکم دوک لهستان، این منطقه را فتح کرد و در پیمان صلح باوتسن در سال ۱۰۱۸ ووژیتسا بخشی از قلمرو لهستان شد. هرچند که اختلاف میان آلمان و لهستان دربارهٔ این منطقه ادامه یافت. دوباره امپراتور کنراد دوم در سال ۱۰۳۱ ووژیتسا را بازپس‌گرفت. در سال ۱۳۰۳ مرزنشین لاوسیتز (پایین) توسط مارگراف براندنبورگ خریده شد.
در سال ۱۳۶۷ انتخابگر براندنبورگ ووژیتسای پایین را به شاه کارل بوهم فروخت و این منطقه، بخشی از بوهم شد.
تاریخچه > حکومت بوهم

شاه هاینریش چهارم در سال ۱۰۷۶ سرزمین‌های میلزنی در ووژیتسای بالا را به عنوان تیول به وراتیسلاو دوم دوک بوهم داد. پس از آن که فریدریش بارباروسا در سال ۱۱۵۸ ولادیسلاو دوم را به مقام شاه بوهم ارتقا داد، سرزمین‌های ووژیتسای بالا پیرامون باوتسن به زمین‌های حکومتی بوهم تبدیل شد. در حدود سال ۱۲۰۰ شمار زیادی از آلمانی‌ها به ووژیتسا رفتند و در مناطق جنگلی که توسط اسلاوها آباد نشده بود، اسکان یافتند. با انقراض خاندان براندنبورگی آسکانیا در سال ۱۳۲۰ و برآمدن دودمان لوکزامبورگ در پادشاهی بوهم از سال ۱۳۱۰، حکومت بوهم بر ووژیتسای بالا تضمین شد.
در سال ۱۳۴۶ شش شهر ووژیتسای بالا اتحادیه ووژیتسا را تشکیل دادند تا در برابر حملات بارون‌های سارق مقاومت کنند. این اتحادیه شاه زیگیزموند را در جنگ‌های هوسی حمایت کرد.
پس از اصلاحات لوتری، بیشتر ووژیتسا به جز مناطق میان باوتسن، کامنتس و خویرزوردا به مذهب پروتستان گروید. ووژیتسا کماکان تحت حکومت بوهم باقی ماند و از سال ۱۵۲۶ تا جنگ سی‌ساله بخشی از خاندان هابسبورگ شد.
تاریخچه > حکومت زاکسن

بر اساس پیمان صلح پراگ در سال ۱۶۳۵، بیشتر ووژیتسا تبدیل به استانی از انتخابگر زاکسن شد و ناحیه‌ای پیرامون کوتبوس به دست براندنبورگ افتاد. پس از انتخاب آگوست شجاع به پادشاهی لهستان در سال ۱۶۹۷، ووژیتسا اهمیت استراتژیکی یافت؛ زیرا شاهان زاکسنی تمایل داشتند راه زمینی میان زاکسن و لهستان ایجاد کنند.
پادشاهی تازه‌تأسیس ساکسونی به حمایت از ناپلئون برخاست و در کنگرهٔ وین در سال ۱۸۱۵، ووژیتسا به دو بخش تقسیم شد. ووژیتسای پایین و بخش شمال شرقی ووژیتسای بالا شامل خویرزوردا، رتنبورگ، گرلیتز و لوبان به پروس داده شد و بخش جنوب غربی آن شامل لوبا، کامنتس، باوتسن و تسیتا در دست ساکسونی باقی ماند.
تاریخچه > حکومت پروس و آلمان

مردم ووژیتسای پروس تقاضا داشتند که سرزمین آن‌ها به صورت واحد اجرایی مجزایی درآید، ولی ووژیتسای پایین به استان براندنبورگ الحاق شد و ووژیتسای بالا ضمیمهٔ استان سیلزی شد.
سده‌های نوزدهم و بیستم شاهد احیای فرهنگ مردم اسلاو ووژیتسا بود. زبان‌های ووژیتسایی (سوربی) بالا و پایین باقی ماندند، ادبیات ملی شکوفا شد و بسیاری از سازمان‌های ملی تأسیس شدند.
این دوران با روی کار آمدن رژیم نازی در آلمان به پایان رسید. همهٔ سازمان‌های سوربی منحل شدند، روزنامه‌ها و مجلات بسته شدند و استفاده از زبان سوربی ممنوع شد. در جنگ جهانی دوم، برخی از فعالان سوربی دستگیر، اعدام، تبعید یا به عنوان زندانی سیاسی توقیف شدند. از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۴ کمیتهٔ ملی ووژیتسا به صورت زیرزمینی تشکیل شد و در ورشو تحت اشغال نازی‌ها فعال بود.
تاریخچه > از سال ۱۹۴۵ تاکنون

پس از جنگ جهانی دوم بر اساس توافق پوتسدام، ووژیتسا میان آلمان تحت اشغال متفقین و جمهوری لهستان در امتداد خط اودر-نایسه تقسیم شد. حکومت کمونیستی لهستان در سال‌های ۱۹۴۵ و ۱۹۴۶ همهٔ آلمانی‌ها و سوربی‌های باقی‌مانده را از منطقهٔ شرق رود نایسه تبعید کرد. کمیتهٔ ملی ووژیتسا در پراگ حق داشتن حکومت، جدایی از آلمان و ایجاد دولت آزاد ووژیتسا یا الحاق به چکسلواکی را طلب کرد. اکثریت طبقهٔ روشنفکر ووژیتسا در دومووینا سازمان‌دهی شده بودند و علاقه‌ای به جدایی از آلمان نداشتند. جنبش ملی ووژیتسا نیز تقاضای الحاق به لهستان یا چکسلواکی را داشت. آنان در سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۷ حدود ده عریضه برای ایالات متحده آمریکا، فرانسه، شوروی، بریتانیا، لهستان و چکسلواکی تهیه کردند، ولی نتیجه‌ای دربرنداشت. همچنین کمیتهٔ ملی در ۳۰ آوریل ۱۹۴۶ طوماری را به دولت لهستان تسلیم کرد.
بخش شمال شرقی ووژیتسای بالا در سال ۱۹۴۵ دوباره به زاکسن ملحق شد و هنگامی که دولت آن در سال ۱۹۵۲ به سه بخش اداری تقسیم شد، ووژیتسای بالا بخشی از ناحیهٔ اداری درسدن شد. پس از انقلاب آلمان شرقی در سال ۱۹۸۹ دولت زاکسن در سال ۱۹۹۰ دوباره برپا شد. ووژیتسای پایین از سال ۱۹۵۲ تا ۱۹۹۰ در منطقهٔ اداری کوتبوس در براندنبورگ باقی ماند.
مردم سوربی در سال ۱۹۵۰ خودمختاری زبانی و فرهنگی درون دولت زاکسن یافتند. مدرسه‌ها و مجلات ووژیتسایی راه‌اندازی شدند و اتحادیهٔ دومووینا تحت سلطهٔ سیاسی فزایندهٔ حزب کمونیستی حاکم اتحاد سوسیالیستی آلمان احیا شد. ایجاد دولت ووژیتسایی درون جمهوری فدرال آلمان با اتحاد آلمان در سال ۱۹۹۰ به شکست انجامید. قانون اساسی زاکسن و براندنبورگ حقوق فرهنگی مردم سوربی را تضمین می‌کند، ولی به آنان خودمختاری نمی‌دهد.
جمعیت > مردم سوربی

بیش از ۶۰ هزار نفر از اقلیت اسلاو سوربی همچنان در این منطقه زندگی می‌کنند. بسیاری از آنان هنوز به زبان خودشان صحبت می‌کنند و علائم جاده‌ای معمولاً دوزبانه هستند. البته جمعیت این منطقه از شرق زاکسن به سرعت در حال کاهش است. مردم سوربی تلاش می‌کنند که فرهنگ متداول خود را با استفاده از لباس سنتی و سبک خاص خانه‌های روستایی حفظ کنند. در گذشته، توسعهٔ صنعت زغال سنگ در منطقه باعث نابودی شمار زیادی از روستاهای ووژیتسا شده‌است و اکنون نیز شماری از آن‌ها را تهدید می‌کند. زبان سوربی در بسیاری از مدارس و دو دانشگاه (پراگ و لایپزیگ) به عنوان زبان اصلی یا دوم تدریس می‌شود.
جمعیت > جمعیت در سال ۱۹۰۰

سهم مردم سوربی:
کوتبوس ۵۵٫۸٪
خویرزوردا ۳۷٫۸٪
باوتسن ۱۷٫۷٪
رتنبورگ ۱۷٫۲٪
کامنتس ۷٫۱٪
مجموع: ۹۳٬۰۳۲ نفر
شمار مردم سوربی از سرشماری ۱۹۰۰ به دلیل ازدواج بین نژادی، ادغام فرهنگی ناشی از صنعتی‌شدن و شهری‌شدن، اجبار و تبعیض نازی‌ها و اسکان آلمانی‌های تبعید شده پس از جنگ جهانی دوم، کاهش یافته‌است.
ارتفاعات ووژیتسا
نقشه ووژیتسا با نام‌های سوربی و آلمانی
نقشه ووژیتسا در حدود سال ۱۷۱۵ توسط یوهان هومان
پرچم جنبش ملی ووژیتسا
بخش دوزبانهٔ ووژیتسا که بیش از ۱۰٪ مردم آن سوربی هستند
ایستگاه دوزبانه در فرست (لاوسیتز)
محیط زیست ایران

محیط زیست ایران دارای چهار اقلیم آب و هوایی سرد، گرم و خشک، گرم و مرطوب و معتدل و مرطوب است؛ اقلیم گرم و خشک وسیع‌ترین ناحیهٔ آب و هوایی در مرکز و شرق کشور قرار دارد و کوچک‌ترین ناحیه، سواحل دریای خزر با اقلیم معتدل و مرطوب است. سازمان حفاظت محیط زیست زیرمجموعه دولت جمهوری اسلامی ایران، مسئول حفاظت از محیط زیست کشور است. این سازمان با ایجاد مناطق حفاظت‌شده از جانوران، گیاهان و تنوع زیستی آن مناطق محافظت می‌کند. رئیس سازمان، معاون رئیس‌جمهور است.
گیاهان

شرایط اقلیمی متغیر سبب ایجاد زیست بوم‌های متفاوت در ایران گردیده است. این تنوع اقلیمی تنوع زیستی قابل توجهی را در ایران به وجود آورده است، نزدیک به ۸۰۰۰ گونه یا واحد تحت‌گونه‌ای گیاهی در این کشور شناسایی شده است که از این تعداد حدود ۱۸۰۰ واحد بومی هستند. این تعداد گونه گیاهی با گونه‌های گیاهی سراسر قاره اروپا برابری می‌کند. شناخته شده‌ترین گونه‌های گیاهی بومی ایران لاله واژگون و سوسن چلچراغ است.
۱۸۰۰ گونه گیاهی اختصاصی ایران شناسایی شده است که سرمایه‌های ملی هستند که دوای درد و مایه حیات هستند. روز ۱۶ آذر به عنوان «روز ملی گونه‌های بومی» گرامی داشته می‌شود؛ روزی که با اشاره به آن همیشه تصویری از گونه‌های جانوری و حیوانات در خطر انقراضی همچون یوزپلنگ در خیالمان نقش می‌بندد و به ارزش گونه‌های گیاهی که زیست انسان و حیوان به آن وابسته است کمتر توجه می‌کنیم این در حالیست که به گفته رئیس گروه گیاهی سازمان حفاظت محیط زیست اگر گیاهان نباشند به تبع آن هیچ زیستگاهی برای زندگی نیز وجود ندارد. به جز گیاهان بومی برخی گونه‌های دیگر نیز در کشور وجود دارد که به عنوان گونه‌های اندمیک و انحصاری شناخته می‌شوند و نسبت به گونه‌های بومی بسیار محدودتر هستند. این گونه‌ها تنها در یک محدوده جغرافیایی خاصی یافت می‌شوند. گونه‌های بومی کشور ما ممکن است با کشورهای همسایه اشتراک گذاری شده و در آن کشورها نیز وجود داشته باشد اما گونه‌های انحصاری تنها در کشور ما وجود دارند. بدین ترتیب از ۸۰۰۰ گونه بومی، ۱۸۰۰ گونه ندمیک یا انحصاری است. از سوی دیگر بسیاری از گیاهان موجود در کشور ما ارزش دارویی، اقتصادی و زینتی دارند. در ایران پنج منطقه رویشی متفاوت وجود دارد که گونه‌های گیاهی متفاوتی در این مناطق پراکنده هستند که از جمله این مناطق می‌توان به ارسباران، هیرکانی یا خزری، ایران- تورانی، خلیج فارس- عمانی و اکولوژیک زاگرس اشاره کرد. در این مناطق نیز گونه‌هایی همچون راش، شمشاد هیرکانی، درخت بلوط سیاه یا ممرز، افرا، گیاهان دارویی همچون اشنان، خارشتر، بلوط ایرانی، بادام کوهی، درخت کنار، کهور ایرانی و درخت حرا که نمادی از گونه‌های بومی هستند وجود دارد.
جانوران

پلنگ ایرانی
سیاه گوش
کاراکال
گربه پالاس
خرس قهوه ای
خرس سیاه آسیایی
گوزن زرد ایرانی
گوزن قرمز
شوکا
قوچ و میش
آهو
گورخر آسیایی
تمساح پوزه کوتاه مردابی (گاندو)
لاکپشت فراتی
افعی دم عنکبوتی
آگامای سروزغی
سمندر لرستانی
سمندر گرگانی
سمندرکردستانی (خال زرد)
سمندر آتشین
وزغ تالشی
جانوران > پستانداران

همچنین ببینید: فهرست پستانداران ایران
پستانداران با ۱۹۴ گونه شناسایی شده طیف وسیعی از جانوران را از نظر جثه در بر می‌گیرد بطوریکه پستاندار بسیار کوچکی که حشره خوار کوتوله نامیده می‌شود و فقط در حدود ۲ گرم وزن دارد و نهنگهای بزرگی را که با طول بیش از سی متر و ۱۳۰ تن وزن دارد در آبهای دریای جنوب را می‌توان در این رده مشاهده نمود. از میان گونه‌های شناخته شده گونه‌های زیادی وجود دارند که فقط در ایران زیست می‌کند و در سایر نقاط دنیا یا وجود ندارد یا با مهاجرت و دستکاریهای بشر و روشهای دیگر انتقال یافته‌اند ازجمله این گونه می‌توان به یوزپلنگ، گوزن زرد و گورخر ایرانی اشاره کرد. از میان پستانداران ایران، راسته جوندگان با ۶۹ گونه (بیش از یک سوم کل پستانداران ایران) به علت اهمیت در انتشار بیماریها، خسارات وارده بر محصولات زراعی، سهولت جمع‌آوری و نگهداری، بیشتر مورد توجه و مطالعه قرار گرفته‌اند البته عمده این مطالعات بر پایه ریخت‌شناسی صورت پذیرفته اما ضرورت مطالعات نوین نظیر مطالعات کروموزوم، بیوشیمیایی، مولکولی و رفتارشناسی نیز به شدت احساس می‌گردد.
از گونه‌هایی همچون شیر ایرانی و ببر مازندران امروز جز نامی باقی نمانده است.
جانوران > پرندگان

همچنین ببینید: فهرست پرندگان ایران
در ایران تاکنون ۵۲۱ گونه پرنده شناسایی و گزارش شده است که این تعداد معادل کل گونه‌های پرنده موجود در قاره اروپا می‌باشد. بیشترین گونه‌ها را پرندگان متکی به تالابها تشکیل می‌دهند اما آلودگی و تخریب تالاب‌های ایران در سالهای اخیر خود عاملی در جهت کاهش تعداد بسیاری از گونه‌های پرندگان ایران گشته است و هم‌اکنون پرندگانی نظیر درنای سیبری، بالابان، اردک سرسفید، میش مرغ، عقاب طلایی، اردک مرمری و تعدادی دیگر از گونه‌ها در کشور در معرض تهدید و انقراض می‌باشد.
جانوران > ماهیان

ماهیان آبهای داخلی ایران شامل ۱۸۰ گونه می‌شود که در ۲۷ خانواده جای گرفته‌اند. در گروه ماهیان آبهای داخلی خانواده کپور ماهیان فون غالب ماهیان را تشکیل می‌دهد که به تنهایی دارای۳۱ جنس و ۷۴ گونه می‌باشد و ماهی کورغار، قزل آلای خال قرمز، ماهی آفینیوس از جمله گونه‌های منحصر به ایران بشمار می‌روند و دارای ارزش زیستی بالایی هستند. به دلیل عدم توجه لازم به حفظ و مدیریت آبزیان آبهای داخلی طی دو دهه اخیر مطالعات جامعی برای شناخت ماهیان در اکوسیستمهای آبی مختلف صورت نگرفته و از فراوانی و پراکنش بسیاری از گونه‌ها اطلاعات و آمار دقیقی در دسترس نیست یا جمعیت برخی گونه‌ها نظیر ماهی کورغار در معرض تهدید می‌باشد. ·
جانوران > خزندگان

همچنین ببینید: فهرست خزندگان ایران
در پنج راسته لاک پشت‌ها، کروکودیل سانان، سوسمارها، کرم سوسمارها و مارها تاکنون ۲۲۵ گونه مورد شناسایی قرار گرفته است اما اطلاعات مفید و قابل دسترس در مورد این جانوران بسیار اندک است. کمبود مطالعات جامع و عمیق در مورد بیولوژی و حفاظت این جانوران از یک طرف و جمعیت رو به زوال با توجه به تخریب زیستگاه‌های آنها در سالهای اخیر موجب نگرانی نسبتاً زیادی در مورد تعدادی از گونه‌های ارزشمند خزنده کشورمان گشته است. شکار و صید بی‌رویه صدها و هزاران مار سمی، بسیاری از گونه‌های مار سمی از جمله افعی شاخدار و افعی دماوندی را در معرض خطر انقراض قرار داده است. خشکسالی‌های چند ساله در استان سیستان و بلوچستان که زیستگاه تنها گونه تمساح تالابی ایران می‌باشد، نگرانی را در مودر کاهش جمعیت این گونه به‌وجود آورده است.