تیتانیت استرانسیم
خواص

SrTiO 3 دارای یک شکاف باند غیر مستقیم با انرژی ۳٫۲۵ الکترون‌ولت و یک شکاف مستقیم با انرژی ۳٫۷۵ الکترون‌ولت در محدوده معمول نیمه هادی‌ها است. تیتانات استرانسیوم مصنوعی دارای یک ثابت دی الکتریک بسیار بزرگ (۳۰۰) در دمای اتاق و میدان الکتریکی ضعیفی است. این ماده مقاومت ویژه‌ای بیش از 109 Ω-cm برای کریستال‌های بسیار خالص دارد. همچنین در خازن‌های ولتاژ بالا استفاده می‌شود. با در معرض قرار دادن حامل‌های بار الکتریکی متحرک با دوپ کردن سرب، رفتار فلزی فرمی مایع در تراکم کم حاملان بار از خود نشان می‌دهد. در چگالی الکترونی بالا، تیتانات استرانسیوم در دمای پایین‌تر از ۰٫۳۵ کلوین ابررسانا می‌شود و اولین عایق و اکسیدی است که به عنوان ابررسانا کشف شده‌است.
تیتانات استرانسیوم هم بسیار چگال تر (وزن مخصوص ۴٫۸۸ برای نمونهٔ طبیعی، ۵٫۱۳ برای نمونهٔ مصنوعی) و هم بسیار نرم‌تر (با سختی Mohs 5.5 برای نمونهٔ مصنوعی، و ۶–۶٫۵ برای نمونهٔ طبیعی) از الماس است. سیستم کریستالی آن مکعبی است و ضریب شکست آن (۲٫۴۱۰ - اندازه‌گیری شده با نور سدیم، با طول موج ۵۸۹٫۳ نانومتر) تقریباً مشابه الماس است (با مقدار ۲٫۴۱۷)، اما پراکنش (ویژگی نوری که مسبب «درخشش» سنگ‌های قیمتی برش خورده‌است) تیتانات استرانسیوم ۴٫۳ برابر الماس است، با مقدار ۰٫۱۹۰ (در فاصله B-G). این منجر به نمایش تکان‌دهنده آتش در مقایسه با الماس و شبیه‌سازهای الماس مانند YAG, GAG, GGG, Cubic Zirconia و Moissanite می‌شود.
مواد مصنوعی معمولاً شفاف و بی‌رنگ هستند، اما می‌توان آن‌ها را با برخی از فلزات خاکی کمیاب یا واسطه دوپ کرد تا رنگ‌های قرمز، زرد، قهوه‌ای و آبی ایجاد کند. تاوزونیت طبیعی معمولاً نیمه شفاف تا مات با سایه‌های قهوه ای مایل به قرمز، قرمز تیره یا خاکستری است. هردو دارای جلای آدامانتین (الماس مانند) هستند. تیتانات استرانسیوم با یک شکستگی مخروطی بسیار ترد محسوب می‌شود. مواد طبیعی معمولاً مکعب یا هشت وجهی هستند و رگه‌هایی قهوه ای دارند. به کمک یک طیف‌سنجی دستی (دید مستقیم)، مواد مصنوعی دوپ‌شده طیف جذبی گسترده‌ای از خود نشان می‌دهند که اتفاق معمولی برای سنگ‌های دوپ‌شده‌است. مادهٔ مصنوعی دارای نقطهٔ ذوب حدود ۲۰۸۰ درجهٔ سانتی‌گراد (معادل ۳۷۷۶ درجهٔ فارنهایت) است و به آسانی توسط هیدروفلوئوریک اسید خورده می‌شود. تحت فشار جزئی بسیار کم اکسیژن، تیتانات استرانسیوم از طریق تصعید نامتجانس استرانسیوم در دمایی بسیار کمتر از دمای ذوب تجزیه می‌شود.
در دماهای کمتر از ۱۰۵ کلوین، ساختار مکعبی آن به چهاروجهی تبدیل می‌شود. از تک کریستال‌های آن می‌توان به عنوان پنجره‌های نوری و اهداف رسوبی با کیفیت بالا استفاده کرد.
SrTiO 3 یک لایهٔ عالی برای رشد اپیتکسیال ابررساناهای دمابالا و بسیاری از لایه‌های نازک با پایهٔ اکسید است. به ویژه به عنوان بستری برای رشد سطح مشترک آلومینات لانتانیم و تیتانات استرانسیم شناخته شده‌است. دوپ کردن تیتانات استرانسیوم با نیوبیم آن را رسانای الکتریکی می‌کند که یکی از تنها بسترهای تک کریستالی رسانای تجاری برای رشد اکسیدهای پروسکایت است. پارامتر شبکهٔ حجیم آن با اندازهٔ ۳٫۹۰۵Å باعث شده تا به عنوان بستری برای رشد بسیاری از اکسیدهای دیگر، از جمله منگنیت‌های خاکی کمیاب،لانتانیت‌ها، و آلومینات لانتانیم (LaAlO3)، استرانسیم روتنات (SrRuO3) و بسیاری دیگر مناسب باشد. فضای خالی اکسیژن درکریستال SrTiO3 و لایه‌های نازک نسبتاً رایج است. فضای خالی اکسیژن باعث القای الکترون‌های آزاد در نوار رسانایی ماده می‌شود و آن را رساناتر و مات‌تر می‌کند. این فضاهای خالی می‌تواند در اثر قرار گرفتن در معرض شرایط کاهشی مانند خلاء زیاد در دماهای بالا ایجاد شود.
لایه‌های باکیفیت اپیتکسیال SrTiO3 را می‌توان روی سیلیکون بدون تشکیل دی‌اکسید سیلیکون رشد داد و در نتیجه SrTiO3 را به یک ماده دی‌الکتریک گیت جایگزین تبدیل کرد. این کار همچنین امکان ادغام سایر اکسیدهای پروسکایت لایه‌نازک را روی سیلیکون فراهم می‌کند.
نتایج حاکی از آن است که SrTiO 3 دارای رسانایی نوری پایداری است، به طوری که قرار گرفتن کریستال در معرض نور، اندازهٔ رسانایی الکتریکی آن را بیش از ۲ مرتبه افزایش می‌دهد. بعد از خاموش شدن چراغ، رسانایی الکتریکی افزایش یافته برای چندین روز با کاهشی قابل صرف نظر دوام پیدا می‌کند.
با توجه به رسانایی یونی و الکترونیکی قابل توجه SrTiO 3، این ماده پتانسیل زیادی برای استفاده به عنوان رسانای مخلوط قوی دارد.