stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
حجاب
در کشورهای مختلف جهان > ممنوعیت‌های قانونی و اجباری > جهان اسلام

سنت پوشش زنان (نقاب) در فرهنگ ایرانی منشأ باستانی پیش از اسلام دارد، اما این رسم رایج در سال ۱۹۳۶ میلادی توسط حکومت رضاشاه خاتمه یافت، زیرا حجاب را با تجدد ناسازگار دانسته و دستور به عمل «بی‌حجابی» یا کشف داد. حجاب در برخی موارد پلیس زنانی را که چادر می‌پوشیدند دستگیر می‌کرد و به زور آن را برمی‌داشت. این سیاست‌ها از حمایت مردمی برخوردار بود اما روحانیون شیعه را خشمگین کرد، زیرا ظاهر شدن در انظار بدون پوشش برای آنها مساوی با برهنگی بود. برخی از زنان به دلیل ترس از تعرض پلیس رضاشاه حاضر به ترک خانه نشدند. در سال ۱۹۴۱ عنصر اجباری در سیاست بی‌حجابی کنار گذاشته شد.
ترکیه تا همین اواخر حجاب در دانشگاه‌ها را ممنوع کرده بود. در سال ۲۰۰۸، دولت ترکیه تلاش کرد تا ممنوعیت حجاب مسلمانان در دانشگاه‌ها را لغو کند، اما توسط دادگاه قانون اساسی کشور لغو شد. با این حال، در دسامبر ۲۰۱۰، دولت ترکیه به ممنوعیت حجاب در دانشگاه‌ها، ساختمان‌های دولتی و مدارس پایان داد. در تونس، زنان در سال ۱۹۸۱ از داشتن حجاب در ادارات دولتی منع شدند. در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، محدودیت‌های بیشتری اعمال شد.
در ژوئن ۲۰۲۴، پارلمان تاجیکستان لایحه‌ای را تصویب کرد که بر اساس آن «لباس خارجی» و جشن‌های مذهبی برای کودکان در تعطیلات اسلامی عید فطر و عید قربان ممنوع است. مجلس اعلا، مجلسی ملی، این قانون را در ۱۹ ژوئن، پس از تصویب مجلس سفلی، مجلسی نامویندگون، در ۸ مه تصویب کرد. این لایحه به‌طور خاص حجاب، یک روسری سنتی اسلامی را هدف قرار می‌دهد. این رسمی‌سازی محدودیت‌ها پس از آن صورت می‌گیرد که سال‌ها تاجیکستان به‌طور غیررسمی از پوشش اسلامی، از جمله روسری و ریش‌های پرپشت، منصرف شده بود. در سال ۲۰۰۷، وزارت آموزش و پرورش هم پوشاک اسلامی و هم دامن کوتاه به سبک غربی را در مدارس ممنوع کرد، سیاستی که بعداً به تمام مؤسسات دولتی تعمیم یافت. شمس الدین اورومبکزودا، وزیر فرهنگ، به رادیو اروپای آزاد گفت که پوشش اسلامی «واقعاً خطرناک است». طبق قوانین قبلی، ورود زنان با حجاب به ادارات دولتی کشور ممنوع شده است.
در کشورهای مختلف جهان > ممنوعیت‌های قانونی و اجباری > هند

در هند، زنان مسلمان مجاز به پوشیدن حجاب و یا برقع در هر زمان و هر مکان هستند. با این حال، در ژانویه ۲۰۲۲، تعدادی از کالج‌ها در ایالت کارناتاکا هند جنوبی، دانشجویان دختر با حجاب را از ورود به محوطه دانشگاه منع کردند، به دنبال آن، دولت ایالتی بخشنامه‌ای مبنی بر ممنوعیت «لباس مذهبی» در مؤسسات آموزشی که در آن لباس‌های فرم تجویز می‌شود، صادر کرد. در ۱۵ مارس ۲۰۲۲، دادگاه عالی کارناتاکا، در حکمی، ممنوعیت حجاب را در مؤسسات آموزشی که در آنها یونیفرم تجویز می‌شود، با این استدلال که این عمل در اسلام ضروری نیست، تأیید کرد. ممنوعیت حجاب در داخل و خارج از کشور توسط مقامات کشورهایی از جمله ایالات متحده آمریکا، بحرین و پاکستان و همچنین توسط دیده‌بان حقوق بشر و توسط شخصیت‌هایی مانند ملاله یوسف‌زی محکوم شد.
یک مطالعه منتشر شده توسط سازمان حقوق بشر اتحادیه خلق برای آزادی‌های مدنی گزارش داد که اقدام برای ممنوعیت حجاب شکاف اجتماعی و افزایش ترس را در میان مسلمانان در کارناتاکا افزایش داده است.
در کشورهای مختلف جهان > ممنوعیت‌های قانونی و اجباری > فشار غیررسمی برای داشتن حجاب

در دوران حکومت طالبان در افغانستان، داشتن حجاب برای زنان اجباری بود. این الزام شامل پوشاندن نه تنها سر، بلکه همچنین پوشاندن صورت نیز می‌شد، زیرا اعتقاد بر این بود که با این کار از هرگونه ناشایستگی جلوگیری می‌شود و حیا در جامعه حفظ می‌شود.
در سریناگر، مرکز ایالت جامو و کشمیر هند، یک گروه شبه نظامی ناشناخته که خود را لشکر جبار می‌نامید، مسئولیت یک سری اسیدپاشی به زنانی را که برقع نمی‌پوشیدند در سال ۲۰۰۱ بر عهده گرفت و زنانی را تهدید به مجازات کرد. به دیدگاه خود در مورد پوشش اسلامی پایبند نباشند. زنان کشمیر، که اکثر آنها کاملاً محجبه نیستند، از هشدار سرپیچی کردند و این حملات توسط گروه‌های مبارز و جدایی‌طلب برجسته منطقه محکوم شد.
در آوریل ۲۰۱۹ در نروژ، شرکت مخابراتی تِلیا پس از نمایش یک زن مسلمان که حجاب خود را در یک آگهی بازرگانی نمایش داده بود، تهدید به بمب‌گذاری شد. اگرچه پلیس این تهدید را که احتمالاً انجام می‌شود ارزیابی نکرد، اما ارائه تهدید همچنان در نروژ جرم است.
در کشورهای مختلف جهان > ممنوعیت‌های قانونی و اجباری > فشار غیررسمی علیه حجاب

در سال‌های اخیر، زنان با حجاب در سراسر جهان مورد حملات کلامی و فیزیکی قرار گرفته‌اند، به‌ویژه پس از حملات تروریستی. لوئیس کینکار می‌نویسد که داده‌ها نشان می‌دهد که زنان با حجاب به جای مردان هدف اصلی حملات ضد مسلمانان هستند، نه به این دلیل که آنها به راحتی قابل شناسایی به عنوان مسلمان هستند، بلکه به این دلیل که به نظر می‌رسد آنها تهدیدی برای نظم اخلاقی محلی هستند. که مهاجمان به دنبال دفاع هستند. برخی از زنان به دلیل ترس یا به دنبال فشارهای آشنایان خود از حجاب دست می‌کشند، اما بسیاری از آنها به دلیل اعتقادات مذهبی از پوشیدن حجاب خودداری می‌کنند، حتی زمانی که برای محافظت از خود به آنها اصرار می‌شود.
قزاقستان هیچ ممنوعیت رسمی برای پوشیدن حجاب ندارد، اما کسانی که حجاب دارند گزارش کرده‌اند که مقامات از تعدادی تاکتیک برای تبعیض علیه آنها استفاده می‌کنند.
در سال ۲۰۱۵، مقامات در ازبکستان یک کمپین «ضدحجاب» را در شهر تاشکند، پایتخت این کشور ترتیب دادند که طی آن زنان با حجاب بازداشت و به ایستگاه پلیس منتقل شدند. کسانی که با برداشتن حجاب خود موافقت کردند «پس از گفتگو» آزاد شدند، در حالی که آنهایی که امتناع کردند به اداره مبارزه با تروریسم منتقل شدند و صحبت کردند. سپس شوهران یا پدران آنها برای متقاعد کردن زنان به اطاعت از پلیس احضار شدند. این به دنبال یک لشکرکشی قبلی در دره فرغانه بود.
پس از انتخاب شوکت میرضیایف به عنوان رئیس‌جمهور ازبکستان در دسامبر ۲۰۱۶، به مسلمانان این فرصت داده شد تا هویت دینی خود را آشکارا بیان کنند و خود را در گسترش گسترده حجاب در ازبکستان نشان داد. در ژوئیه ۲۰۲۱، دولت استفاده از حجاب را در اماکن عمومی مجاز کرد.
در قرقیزستان در سال ۲۰۱۶، دولت از بنرهای خیابانی با هدف منصرف کردن زنان از پوشیدن حجاب حمایت کرد.
ابرنواختر

اَبَر نو اختر SN1994D به صورت ستاره‌ای درخشان در گوشهٔ پایین سمت چپ تصویر، نور افشانی می‌کند!
اَبَرنُواَختَر یا سوپِرنوا (به انگلیسی: Supernova) یک انفجار عظیم و درخشان ستاره‌ای است. این انفجار زمانی رخ می‌دهد که یک ستارهٔ پرجرم در حال مرگ، شروع به خاموش شدن می‌کند. آن گاه به‌طور ناگهانی منفجر شده و مقدار بسیار زیادی نور تولید می‌کند. انهدام انفجاری ستاره به آنچه ابرنواختر نامیده می‌شود، می‌انجامد (که بسیار نورانی‌تر از نواختر است) و باقیمانده ستاره را به صورت یک تپ‌اختر (پالسار)، یا ستاره نوترونی یا شاید سیاهچاله برجای می‌گذارند.
طی این انفجار، ستاره، مادهٔ خود را به سوی فضا پرتاب می‌کند و ممکن است درخشندگی آن، به مدت چند روز، از درخشندگی کل یک کهکشان هم بیشتر باشد. هنوز هم می‌توان بقایای درخشان ستاره‌های منفجر شده را (که صدها یا هزاران سال پیش از هم پاشیده‌اند) مشاهده کرد.
ابرنواخترها به قدری درخشان هستند که حتی یکی از همین ابرنواخترها در گذشته، در چین و در روز با چشم غیر مسلح مشاهده شده است.
در کهکشان خودمان به‌طور میانگین در هر قرن یک یا دو ابَرنواختری رخ می‌دهد که برخی از آن‌ها نیز در پسِ غبارِ کهکشان پنهان می‌شوند. آخرین ابَرنواختر قطعی که در راه‌شیری دیده‌شد، ابرنواختر کپلر در سال ۱۶۰۴ میلادی بود. اما اخترشناسان (به‌ویژه رصدگران آماتور) تعداد بسیار بیشتری را در دیگر کهکشان‌ها یافته‌اند.
تصویر پرتو ایکس دارای چند طول موج از باقی‌مانده ابرنواختر کپلر به نام اس‌ان ۱۶۰۴، تهیه‌شده در تلسکوپ فضایی چاندرا.
رُمبش یک ستاره

وقتی ستاره‌ای پرجرم تر از حدود ۸ برابر خورشید، ذخیرهٔ هیدروژن خود را به پایان می‌رساند، منبسط شده و به یک ابرغول سرخ تبدیل می‌شود.
ابرغول‌ها (برخلاف غول‌ها) در درون، به حد کافی گرمند و می‌توانند کربن و اکسیژن ِ حاصل از هلیوم‌سوزی را نیز به جای سوخت مصرف و عناصر سنگین‌تری تولید کنند.
ابرغول‌ها می‌توانند عناصری به سنگینی آهن تولید کنند.
رده‌بندی ابرنواخترها > بر پایهٔ نحوهٔ تشکیل

ابرنواخترها بر پایهٔ نحوهٔ تشکیل به دو دستهٔ کلی تقسیم می‌شوند:
رده‌بندی ابرنواخترها > بر پایهٔ نحوهٔ تشکیل > گونهٔ دوم

ابرنواخترهای با هسته رمبنده می‌باشند که در حقیقت ستاره‌های پُر جرمی هستند که سوخت هسته‌ای درونشان به اتمام رسیده است و با توجه به اینکه جرم هسته به ماوراء حد چاندراسخار یعنی بسیار بیشتر از ۱/۴ برابر جرم خورشید می‌رسد انقباض هسته تا رسیدن به فشار تبهگنی نوترونی و در واقع تبدیل شدن ستاره به یک ستاره نوترونی ادامه پیدا می‌کند و در نتیجه مواد در لایه‌های بالایی جو ستاره به شکل انفجار مهیب به بیرون پرتاب می‌شوند.
رده‌بندی ابرنواخترها > بر پایهٔ نحوهٔ تشکیل > گونهٔ اول

انفجار ابرنواختری نوع اول، در ستاره‌های دوتایی بسیار نزدیک رخ می‌دهد که در آن جرم ستاره کوتوله سفید به‌دلیل جاری شدن مواد از ستاره همدم به سوی آن از حد چاندراسخار بیشتر می‌شود و به علت جرم زیاد کوتوله سفید، کوتوله بر خود فرو می‌ریزد و ابرنواختر به وجود می‌آید.
رده‌بندی ابرنواخترها > بر پایهٔ وجود هیدروژن

انفجار ستاره‌ای که در آن کل ستاره تحت تأثیر قرار می‌گیرد. به دنبال انفجار درخشندگی ستاره حتی به اندازه ۲۰ قدر می‌تواند درخشان تر شود. ابرنواخترها با توجه به بودن یا نبودن هیدروژن در طیفشان به دو دسته یعنی ابرنواختر نوع یک و نوع دو تقسیم می‌شوند. ابرنواخترهای نوع یک (Type I) نشانی از وجود هیدروژن در طیفشان ندارند درحالی‌که ابرنواخترهای نوع دو (Type II) دارند. در حال حاضر می‌دانیم که دلیل اصلی انفجار بودن یا نبودن هیدروژن نیست بنابراین دسته‌بندی‌های جدیدی تعریف شده‌اند. دو مدل برای توجیه انفجار وجود دارد.
در مدل اول، ابرنواخترهای با هسته رمبنده می‌باشند که در حقیقت ستاره‌های پُر جرمی هستند که سوخت هسته‌ای درونشان به اتمام رسیده است و با توجه به اینکه جرم هسته به ماوراء حد چاندراسخار می‌رسد انقباض هسته تا رسیدن به تبهنگی نوترونی و در واقع تبدیل شدن ستاره به یک ستاره نوترونی ادامه پیدا می‌کند و در نتیجه این وضعیت مواد ستاره در لایه‌های بالایی جو به بیرون پرتاب می‌شوند. در مدل دوم ابرنواختر در ستاره‌های دوتایی بسیار نزدیک رخ می‌دهد که در آن جرم ستاره کوتوله سفید به دلیل جاری شدن مواد از ستاره همدم به سوی آن از حد چاندراسخار بیشتر می‌شود و کوتوله سفید نمی‌تواند جرم خود را تحمل کند و ابرنواختر به وجود می‌آید.
انواع ابرنواختر > نوع Ia

ابرنواخترهای نوع Ia در تمام کهکشان‌ها وجود دارند اما در بازوهای مارپیچی کهکشان‌های مارپیچی کمتر به چشم می‌خورند. این ابرنواخترها دارای عناصری مانند منیزیم، سیلیکون، گوگرد و کلسیم هستند که در زمان حداکثر روشنایی در طیف آشکار می‌شوند و بعد از گذشتن از حال حداکثر روشنایی با کاهش نور، آهن نیز در طیف آن خودنمایی می‌کند. نمودار نور این‌گونه ابرنواخترها طی حدود دو هفته افزایش روشنایی را نشان می‌دهند و پس از آن با کاهش روشنایی طی چند ماه روبرو می‌شود. پنداشت بر این است که ابرنواخترهای نوع Ia ناشی از انفجار به دلیل انتقال جرم بین ستاره‌ای پیر با عمر زیاد و یک کوتوله‌ی‌سفید در یک ستاره دوتایی بسیار نزدیک به هم باشند.
انواع ابرنواختر > نوع Ib و Ic

ابرنواخترهای نوع Ib و Ic فقط در بازوهای کهکشان‌های مارپیچی رخ می‌دهند. هر دو گونه نشانه‌هایی از اکسیژن، منیزیم و کلسیم بعد از حداکثر نورانیت در طیفشان دارند. علاوه بر آن ابرنواخترهای گونه Ib در نزدیکی حداکثر نورانیت نشانه‌هایی از وجود هلیم در طیفشان دارند. منحنی نوری هر دو گونه Ib و Ic مانند گونه Ia می‌باشد، ولی با این تفاوت که در زمان حداکثر درخشندگی آن‌ها، درخشندگی آن‌ها کمتر از نور ابرنواخترهای گونه Ia می‌شود. دو گونهٔ Ib و Ic معمولاً چشمهٔ امواج رادیویی هم می‌باشند، در حالی که ابرنواخترهای Ia دارای چنین خاصیتی نیستند. تصور بر این است که ابرنواخترهای گونه Ib و Ic ناشی از انفجار در ستارگان پر جرمی باشند که محتوای هیدروژنی شان به اتمام رسیده و در گونهٔ Ic محتوای هلیومی نیز به اتمام رسیده باشد.
انواع ابرنواختر > نوع II

ابرنواخترهای نوع II در کهکشانهای بیضوی به چشم نمی‌خورند، اما به جای آن در بازوهای کهکشان‌های مارپیچی و گاهی در کهکشان‌های نامنظم به چشم می‌خورند. این ابرنواخترها طیف معمولی مانند بقیه ستاره‌ها از خود نشان می‌دهند. منحنی نور این ابرنواخترها طی حدود یک هفته به حداکثر می‌رسد، برای حدود یک ماه تقریباً ثابت می‌ماند، و سپس طی چند هفته ناگهان کاهش می‌یابد و طی چند ماه در همین وضعیت با نور ناچیز باقی می‌ماند. تصور بر این است که این‌گونه ابرنواخترها نتیجهٔ انفجار در هستهٔ یک غول سرخ با یک گسترهٔ پرجرم باشند.
رویدادهای پس از انفجار

مقالهٔ اصلی: ستاره نوترونی
به دنبال انفجار ابرنواختری یک ستاره نوترونی به وجود می‌آید که احتمال دارد در مرکز پوششی کروی از ابر باشد که این ابر همان مواد ستاره است که به بیرون پرتاب شده‌اند. این سحابی، باقیمانده ابرنواختری (Supernova remnant) نام دارد. باقیمانده‌های ابرنواختری که یک تپنده در میان آن است سحابی باد تپ اختر (Pulsar wind nebula یا به‌طور مخفف Plerion) نامیده می‌شود.
تعداد ابرنواخترها

آهنگ مشاهدهٔ ابرنواختر در یک کهکشان معمولی در حدود یک ابرنواختر در صد سال است و در کهکشانهایی که از لبه دیده می‌شوند به دلیل غبارهای تیره‌کننده بسیار کم هستند. در هزاره گذشته تنها پنج ابرنواختر در کهکشان راه شیری مشاهده شده‌اند به علاوهٔ ابرنواختر SN ۱۹۸۷ که در ابر ماژلانی بزرگ روی داد. با آمدن فناوری سی سی دی به میان اخترشناسان آماتور همواره بر تعداد اَبَر نواخترهایی که در دیگر کهکشانها کشف می‌شوند افزوده شده است. تلسکوپ‌های خودکار نیز که با هدایت رایانه به‌طور اتوماتیک به عکسبرداری ومقایسهٔ عکس‌ها از هزاران کهکشان طی یک شب می‌پردازند کمک بزرگی به کشف ابرنواخترها کرده‌اند.
ابرنواختر ۱۰۵۴

ابرنواختر سال ۱۰۵۴ به عنوان منشأ سحابی خرچنگ در صورت فلکی گاو توسط ادوین هابل معرفی شده است. مانند دو ابرنواختر سال ۱۰۰۶ و ۱۱۸۱ این ابرنواختر نیز توسط اخترشناسانی از مشرق‌زمین ثبت شده بود. اخترشناسانی از چین، شبه‌جزیرهٔ کُره، جغرافیای اسلام و اروپا در ثبت این ابرنواخترها سهم داشته‌اند. نشانه‌هایی از ابرنواختر سال ۱۰۵۴ در نقاشی‌هایی در قارهٔ آمریکا به چشم می‌خورند.
ابرنواخترهای بعد از سدهٔ ۱۵

ابرنواختر سال ۱۵۷۲ با دقت توسط تیکو براهه رصد شده است. او به ثبت موقعیت و تغییرات درخشندگی آن به‌طور روزانه پرداخت. او متوجه شد که با وجود گردش زمین هیچ اختلاف منظری وجود ندارد بنابراین این جرم باید ماوراء مدار ماه باشد. حرکت نکردن این جرم طی ۱۸ ماه که ناپدید شد نشان می‌داد که مدار آن باید ماوراء مدار سیارهٔ کیوان باشد (در آن زمان دورترین سیارهٔ شناخته‌شده کیوان بود). این مشاهدات آن را در میان بقیهٔ ستارگان آسمان قرار داد. ابرنواختر سال ۱۶۰۴ با نام ستارهٔ کپلر شناخته می‌شود گرچه او نخستین نفری نبود که آن را مشاهده می‌کرد. نشانه‌هایی وجود دارد که در سال ۱۶۸۰ نیز ابرنواختری در صورت فلکی ذات‌الکرسی وجود داشته است. تودهٔ ابری بزرگ و در حال گسترش در این منطقه وجود دارد که دارای تابش قوی امواج رادیویی نیز می‌باشد این سحابی با نام ذات‌الکرسی آ شناخته می‌شود. هیچ انفجار نوری از این انفجار گزارش نشده است. امکان دارد ستاره قبل از انفجار لایه‌های بیرونی خود را پرتاب کرده باشد یا اینکه انفجار آن ضعیف بوده است. جدیدترین ابرنواختر کشف‌شده اس‌ان ۲۰۱۱اف‌ای است.
ستارگانی که به زودی ابرنواختر خواهند شد

مقالهٔ اصلی: فهرست ستارگان نامزد ابرنواختر
ستارهٔ شبان‌شانه در فاصلهٔ ۶۴۰ سال نوری و قلب عقرب در فاصلهٔ ۶۰۳ سال نوری از مشهورترین ستارگانی هستند که به زودی تبدیل به ابرنواختر خواهند شد. این اتفاق ممکن است همین امشب یا صد هزار سال آینده بیفتد و در صورت وقوع این اتفاق نور آن‌ها در شب قابل مقایسه با ماه خواهد بود.
کشف اولین ابرنواختر توسط تلسکوپ جیمز وب

دوربین نزدیک به فروسرخ تلسکوپ جیمز وب تنها چند روز پس از آغاز عملیات‌های علمی یک شیء پرنور غیرمنتظره را در کهکشانی به نام SDSS.J141930.11+5251593 در فاصله ۳ تا ۴ میلیارد سال نوری زمین مشاهده کرد. نور این شیء ظرف پنج روز کاهش یافت تا دانشمندان را با این نظریه روبرو سازد که با یک ابرنواختر مواجه هستند. آن‌ها با مقایسه این نور با داده‌های آرشیوی تلسکوپ هابل تأیید کردند که این شیء جدید است. ابرنواختری که اکنون توسط جیمز وب مشاهده شده، مرگ ستاره‌ای با عمر ۳ تا ۴ میلیارد ساله را نشان می‌دهد، اما در آینده می‌توان به رصد ستاره‌های قدیمی‌تر امیدوار بود. «مایک وب»، رهبر تیم این تلسکوپ دربارهٔ رصد این ابرنواختر گفت: «فکر می‌کنیم که ستارگان در چند میلیون سال اول جهان، برخلاف ستارگانی که الان داریم، تقریباً به‌طور کامل از هیدروژن و هلیوم ساخته شده بودند. اندازه آن‌ها غول‌آسا بوده – ۲۰۰ تا ۳۰۰ برابر خورشید ما – و مطمئناً زندگی کوتاهی داشته‌اند.»
نمودار روشنایی-زمان برای گونه Ia SN 2018gv
لایه‌های یک ستاره بزرگ و تکامل یافته درست پیش از فروپاشی هسته (مقیاس رعایت نشده است)
برداشت هنرمند از ابرنواختر 1993J

مکان ابرنواختر اس‌ان ۲۰۱۱اف‌ای در پایین سمت چپ تصویر
جهانگیر رزمی

| جهانگیر رزمی | جهانگیر رزمی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۵ آذر ۱۳۲۶ ‏(۷۷ سال) اراک
ملیت: ایرانی
پیشه: روزنامه‌نگار
شناخته‌شده برای: عکاسی
آثار برجسته: جوخهٔ آتش
جوایز: جایزه پولیتزر
وبگاه: jahangirrazmi.ir
جهانگیر رزمی عکاس ایرانی و برنده جایزهٔ معتبر پولیتزر در سال ۱۹۸۰به عکسی تعلق گرفت که تا مدت‌ها تیتر روزنامه‌های جهان شده بود. عکس جوخهٔ آتش که در تاریخ ۵ شهریور ۱۳۵۸ (۲۷ اوت ۱۹۷۹) بدون ذکر نام عکاس در روزنامهٔ اطلاعات به چاپ رسید، ثمرهٔ همراهی جهانگیر رزمی با صادق خلخالی در سفر به استان کردستان است. رزمی توانست با دوربین خود اسناد معتبری از تیرباران عده‌ای از مخالفان کرد و اعضای سازمان اطلاعات و امنیت شاهنشاهی ایران برای جهانیان به جای بگذارد. چند روز پس از انتشار اولیه در روزنامه اطلاعات، عکس جوخهٔ آتش، در صفحات اول روزنامه‌های متعدد سراسر جهان ظاهر شد. اما رزمی از بیم جانش نتوانست خود را صاحب آن عکس معرفی کند و نزدیک به ۲۶ سال تنها برندهٔ ناشناس جایزهٔ پولیتزر در تاریخ ۹۰ ساله این جایزه بود، تا سرانجام در سال ۲۰۰۶ میلادی نام او به عنوان گیرنده عکس جوخهٔ آتش فاش شد.
زندگی و آغاز فعالیت‌های عکاسی

جهانگیر رزمی، اولین فرزند از خانواده‌ای ارتشی بود. وی از مادری خانه‌دار و پدری که کارمند ارتش بود در شهرک صنعتی اراک به دنیا آمد و رشد کرد. رزمی در یک مغازه عکاسی به پسر عمویش در ظهور فیلم و گرفتن عکس از نوعروسان و سربازان کمک می‌کرد تا اینکه در سن ۱۲ سالگی توانست با استفاده از دوربین لوبیتل روسی عکسی بگیرد که همان عکس نقطهٔ عطف آغاز فعالیت‌های حرفه‌ای وی شد.
رزمی دربارهٔ آغاز فعالیت‌های عکاسی خود در گفتگویی این‌گونه عنوان می‌گوید:
«من ساکن اراک بودم. در سن ۱۳–۱۲ سالگی با عموزادهٔ خودم که مغازهٔ عکاسی در اراک داشت کار می‌کردم. ضمن این که تحصیل می‌کردم، پیش ایشان هم می‌رفتم. در نزدیکی مغازهٔ پسرعموی من اتفاقی رخ داد که من فکر می‌کنم شروع کار عکاسی خبری من بود. من دوستی داشتم به نام بهروز طاهری که در نزدیکی مغازهٔ پسرعموی من زندگی می‌کرد و هم سن و سال خود من بود. ایشان عاشق دختری بود به اسم بدری سلطانی. ظاهراً نامه‌ای رد و بدل کردند و خانوادهٔ این دختر نپذیرفتند و این آقای بهروز طاهری از پشت‌بام با تفنگ شکاری پدرش، با گلوله او را زد. این حادثه دقیقاً نزدیکی محل عکاسی ما، شاید بشود گفت روبروی مغازهٔ عموزادهٔ من اتفاق افتاد. من این صحنه را دیدم. یک روز بارانی هم بود. سریع دوربینی را که در مغازه بود برداشتم و در آن زمان هم دوربین‌های روسی بیشتر باب بود. دوربین‌های لوبیتل روسی. من دوربین را برداشتم، فیلم انداختم و از جنازهٔ این دختر که در کف خیابان افتاده بود، عکس گرفتم و آقایی به نام مکی، که قبلاً هم با ایشان ارتباط داشتیم، کارهای خبری اراک را برای تهران انجام می‌داد، با ایشان تماس گرفتم و این عکس رفت به روزنامه و به نام خود من هم چاپ شد و من فکر می‌کنم این اولین آغاز علاقه به این رشتهٔ کار خبری بود که از آن جا من پیدا کردم. بعد از این که تحصیلاتم به پایان رسید آمدم تهران و در سال ۴۸ بعد از دورهٔ خدمت نظام به استخدام روزنامهٔ اطلاعات درآمدم. در سرویس عکس و خبر روزنامهٔ اطلاعات. کار مطبوعاتی‌ام را در سال ۴۸ در روزنامه اطلاعات شروع کردم. خوشحال بودم، کاری بود که واقعاً مورد علاقه من بود، با عشق این کار را انجام می‌دادم. همه چیز جور بود، محیط بسیار عالی و دلنشین بود، کاری که انجام می‌دادم برایم لذت‌بخش بود.»
نام جهانگیر رزمی با عکس مشهورش از اعدام در کردستان پیوند خورده‌است. رزمی زمانی‌که در ۵ شهریور ۱۳۵۸، صادق خلخالی را در استان کردستان همراهی می‌کرد از تیرباران عده‌ای از مخالفان کرد و تنی چند از اعضای سازمان اطلاعات و امنیت شاهنشاهی ایران عکس‌برداری کرد.
عکس جوخه آتش

در ۵ شهریور ۱۳۵۸ همراه با خلیل بهرامی با اجازه از صادق خلخالی از تیرباران عده‌ای متهم کُرد و نیروهای پلیس شاهنشاهی عکس‌برداری کرد. یکی از این عکس‌ها، از بیم جان عکاس به صورت ناشناس، در روزنامه اطلاعات منتشر شد و سپس آژانس خبری یونایتدپرس آن را با عنوان «جوخه آتش در ایران» منتشر کرد. با جهانی شدن این عکس، جایزه پولیتزر سال ۱۹۸۰ میلادی به آن تعلق گرفت.
هویت عکاس تا سال ۱۳۸۵ نامشخص بود، در فهرست جوایز پولیتزر نیز با عنوان عکاس ناشناس درج شده بود. سرانجام خبرنگاری از روزنامه وال استریت ژورنال پرده از هویت رزمی برداشت. در ۱۲ آذر ۱۳۸۵ هیئت داوران جایزه پولیتزر رزمی را به طور رسمی برنده اعلام کرد. او تنها برنده ناشناس در تاریخ این جایزه به‌شمار می‌رفت. در گزارش مجله وال استریت ژورنال آمده‌است که چطور رضا دقتی عکس‌ها را برای SAIPA در پاریس که عکس‌های خود او را به چاپ می‌رسانده ارسال می‌کند و عکس به نام او به چاپ می‌رسد. دقتی این عکس را «تکان دهنده‌ترین عکس در تاریخ فوتو ژورنالیسم در تاریخ بشر» می‌نامد.
رزمی روز دوشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۸۶ جایزهٔ خود را طی مراسمی در دانشگاه کلمبیا دریافت کرد.
عکس «جوخه آتش در ایران» که وی را برنده جایزه پولیتزر نمود.
فهرست استانداران خراسان

این فهرست اسامی بالاترین مقام استان خراسان از دوران پهلوی اول تا کنون است. در دوران پهلوی اول، عنوان والی برای این مقام به کار می‌رفته است که شامل ولایت خراسان و سیستان بوده است. پس از اصلاح قانون تقسیمات کشوری، ابتدا به نام استان نهم و پس از آن استان خراسان نامیده شد.
صدا (مجموعه تلویزیونی)

با صدا (مسابقه تلویزیونی) اشتباه نشود.
| صدا | صدا |
| --- | --- |
هانگول: 보이스
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Boiseu
 :  
ژانر: دلهره‌آور پلیسی
سازنده: اوسی‌ان استودیو دراگون چوی جین هی
نویسنده: ما جین وون
کارگردان: کیم هونگ سون (فصل ۱) کیم سانگ هون (فصل ۱) لی سونگ یونگ (فصل ۲) نام کی هون (فصل ۳) شین یونگ هی (فصل ۴)
کارگردان هنری/ مدیر نوآوری: کانگ این گو کیم می را
بازیگران:  لی هانا  جانگ هیوک  لی جین ووک  سونگ سونگ هون 
آهنگسازان: گِه‌می (فصل ۱–۳) لیم ها یونگ (فصل ۴)
کشور سازنده: کره جنوبی
زبان اصلی: کره‌ای
شمار فصل‌ها: ۴
شمار قسمت‌ها: ۵۸
تولید: تولید
تهیه‌کننده‌های اجرایی: لی چان هو چوی کوانگ یونگ ما جونگ هون
تهیه‌کننده: کیم ریون هی
فیلم‌برداری: کانگ سونگ کی چو کوانگ جه
تدوین‌گر: اوه سانگ هوان
دوربین: تک دوربین
مدت: ۶۰ دقیقه
تولیدکننده‌ها: کانتنت کی (فصل ۱ تا ۳) استوری اند پیکچرز مدیا (فصل ۴)
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: اوسی‌ان تی‌وی‌ان (فصل ۴)
انتشار اولیه: ۱۴ ژانویه ۲۰۱۷ (۲۰۱۷-01-۱۴) – ۳۱ ژوئیه ۲۰۲۱ (۲۰۲۱-07-۳۱)
وبگاه: وبگاه
صدا (کره‌ای: 보이스؛ انگلیسی: Voice) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی با بازی لی هانا، جانگ هیوک (فصل ۱)، لی جین ووک (فصل ۲ و ۳) و سونگ سونگ هون (فصل ۴) است و داستان زندگی افراد در مرکز تماس اضطراری ۱۱۲ را دنبال می‌کند و اعضای تیم اعزامی با توجه به صداهایی که می‌شنوند با جرایم مبارزه می‌کنند. فصل اول این مجموعه از ۱۳ ژانویه ۲۰۱۷ از اوسی‌ان پخش شد و در ۱۲ مارس به پایان رسید. فصل دوم از ۱۱ اوت تا ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۸ پخش شد. فصل سوم از ۱۱ مه تا ۳۰ ژوئن ۲۰۱۹ پخش شد. فصل چهارم از ۱۸ ژوئن تا ۳۱ ژوئیه ۲۰۲۱، روزهای جمعه و شنبه ساعت ۲۲:۵۰ (کی‌اس‌تی) از تی‌وی‌ان پخش شد.
بررسی اجمالی مجموعه

| فصل | قسمت‌ها | قسمت‌ها | تاریخ اصلی روی آنتن رفتن> اولین بار | تاریخ اصلی روی آنتن رفتن> آخرین بار | تاریخ اصلی روی آنتن رفتن> شبکه | زمان پخش |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | ۱۶ | ۱۶ | ۱۴ ژانویه ۲۰۱۷ (۲۰۱۷-01-۱۴) | ۱۲ فوریه ۲۰۱۷ (۲۰۱۷-02-۱۲) | اوسی‌ان | شنبه و یکشنبه ساعت ۲۲:۰۰ (کی‌اس‌تی) |
| ۲ | ۱۲ | ۱۲ | ۱۱ اوت ۲۰۱۸ (۲۰۱۸-08-۱۱) | ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۸ (۲۰۱۸-09-۱۶) | اوسی‌ان | شنبه و یکشنبه ساعت ۲۲:۲۰ (کی‌اس‌تی) |
| ۳ | ۱۶ | ۱۶ | ۱۱ مه ۲۰۱۹ (۲۰۱۹-05-۱۱) | ۳۰ ژوئن ۲۰۱۹ (۲۰۱۹-06-۳۰) | اوسی‌ان | شنبه و یکشنبه ساعت ۲۲:۲۰ (کی‌اس‌تی) |
| ۴ | ۱۴ | ۱۴ | ۱۸ ژوئن ۲۰۲۱ (۲۰۲۱-06-۱۸) | ۳۱ ژوئیه ۲۰۲۱ (۲۰۲۱-07-۳۱) | تی‌وی‌ان | جمعه و شنبه ساعت ۲۲:۵۰ (کی‌اس‌تی) |
بازیگران > اصلی

لی هانا در نقش کانگ کوان جو
چوی میونگ بین در نقش جوانی کانگ کوان جو
جانگ هیوک در نقش مو جین هیوک (فصل ۱)
لی جین ووک در نقش دو کانگ وو (فصل ۲–۳)
به کانگ یو در نقش جوانی دو کانگ وو/کوسوکه ماتسودا (فصل ۳)
سونگ سونگ هون در نقش درک جو (فصل ۴)
جونگ هیون جون در نقش جوانی درک جو
بازیگران > مکمل > فصل ۱

تیم زمان طلایی مرکز گزارش ۱۱۲
بک سونگ هیون در نقش شیم ده شیک
یه‌سونگ در نقش اوه هیون هو
سون اون سو در نقش پارک اون سو
کوان هیونگ جونگ در نقش چون سانگ پیل
پلیس
لی هه یونگ در نقش جانگ کیونگ هاگ
جو یونگ جین در نقش به بیونگ گون
کیم جونگ کی در نقش پارک جونگ کی
سونگ بو گون در نقش گو گوانگ سو
بک چون کی در نقش کیم پیونگ جو
شخصیت‌های پرونده‌ها
(قسمت ۱)
اوه یون آه در نقش هو جی هه
سون جونگ هاک در نقش کانگ کوک هوا
هوانگ سانگ هیوک در نقش گو دونگ چول
کیم جه ووک در نقش مو ته گو
سونگ سونگ هان در نقش جوانی مو ته گو
(قسمت ۱–۲)
کیم ته هان در نقش جو گوانگ چون
جون سو جین در نقش پارک بوک نیم
(قسمت ۲–۳)
به جونگ هوا در نقش اوه سو جین
چوی سونگ هون در نقش سون آه رام
کوان بیونگ گیل در نقش بک سونگ هاک
(قسمت ۴–۶)
لی جو سونگ در نقش هوانگ کیونگ ایل
جونگ جون وون در نقش جوانی هوانگ کیونگ ایل
هان بو به در نقش پارک اون بیول
کیم جی هون در نقش وو بونگ گیل
(قسمت ۶–۸)
لی یونگ نیو در نقش پارک بوک سون / شیم چون اوک
یون کیونگ هو در نقش یون پیل به
پارک اون یونگ در نقش بانگ مال نیون
شین سونگ هوان در نقش شیم یونگ وون
(قسمت ۹–۱۰)
کیم هو یونگ در نقش یانگ هو شیک
(قسمت ۱۱–۱۲)
هونگ سونگ دوک در نقش بک جین گو
یو مو یونگ در نقش بیون سانگ آن / کانگ هیون پال
جو وان گی در نقش کیم گیو هوان
لی نا یون در نقش سه بوم
(قسمت ۱۴–۱۵)
پارک نو شیک در نقش پارک جونگ وو
اوه چو هی در نقش نا جونگ اون
مین جونگ سوب در نقش جونگ چول هو، شوهر نا جونگ اون
کیم هیون در نقش ایم می هو
کیم جون هیوک در نقش پسر ایم می هو
بازیگران > مکمل > فصل ۲

کوان یول در نقش بانگ جه سو
سون اون سو در نقش پارک اون سوr
اوه یون هونگ در نقش جو هه جونگ
آن سه ها در نقش کواگ دوک کی
کیم وو سوک در نقش جین سو یول
یو سونگ موک در نقش نا هونگ سو
کیم کی نام در نقش یانگ چون بیونگ
کیم جونگ کی در نقش پارک جونگ کی
سونگ بو گون در نقش گو گوانگ سو
سو هی جونگ در نقش مو می سوک
چا مین جی در نقش گو یه جی
هونگ کیونگ این در نقش نا هیونگ جون
پارک ته سونگ
جو مین ها در نقش آن هی جین