جزیره پناهگاه، نیویورک
تاریخ > مهاجران اولیه

جزیره پناهگاه در اعطای زمین اولیه شرکت پلیموث که توسط جیمز اول انگلستان در سال ۱۶۲۰ انجام شد گنجانده شد. در ۲۲ آوریل ۱۶۳۶، چارلز اول انگلستان، گفت که مستعمره هنوز در لانگ آیلند مستقر نشده‌است، جزیره را به ویلیام الکساندر، ارل اول استرلینگ داد. این کمک مالی به اسکندر تمام لانگ آیلند و جزایر مجاور را داد. الکساندر به جیمز فار قدرت داد تا به عنوان عامل و وکیل او در استعمار لانگ آیلند عمل کند. به عنوان پاداش، فارت مجاز بود ۱۲٬۰۰۰ جریب فرنگی (۴۹ کیلومتر مربع) را انتخاب کند برای استفاده شخصی او. فارت جزیره پناهگاه و جزیره رابین را برای استفاده خود انتخاب کرد. فارت به نوبه خود جزایر را به استفان گودیر، یکی از بنیانگذاران مستعمره نیوهون فروخت.
در سال ۱۶۵۱ گودیر جزیره را به گروهی از تاجران شکر باربادوس به قیمت ۱۶۰۰ پوند شکر فروخت. ناتانیل سیلوستر (۱۶۱۰–۱۶۸۰)، یکی از بازرگانان، اولین مهاجر سفیدپوست جزیره بود. او در میان تعدادی از بازرگانان انگلیسی بود که قبل از رفتن به باربادوس در روتردام (محل تولدش) زندگی و کار کرده بودند. ارتباطات او در آنجا و با هلند به او کمک کرد تا یک شرکت تجاری دوردست ایجاد کند. در ۲۳ مارس ۱۶۵۲، او خرید را با توافق با یوگکو (به نام پوگاتتیکوت)، ساچم از قبیله مانهاست، رسمی کرد. سایر مالکان، برادر سیلوستر، کنستانت، و توماس میدلتون، هرگز به لانگ آیلند نیامدند. در سال ۱۶۷۳ ناتانیل سیلوستر ادعا کرد که مالکیت جزیره پناهگاه، جزیره فیشر و سایر بخش‌های لانگ آیلند را دارد. در آن زمان تعداد و قدرت منهانست کاهش یافته بود.
در سال ۱۶۵۲ سیلوستر خانه ای در جزیره برای عروس ۱۷ ساله خود، گریسل (که گریزل نیز نوشته می‌شود) ساخت برینلی از لندن. مادرش آنا (واسه) برینلی و پدرش توماس برینلی حسابرس دربار شاه چارلز اول بود. با انقلاب او موقعیت خود را از دست داد. گریسل با خواهر بزرگترش آن، که با ویلیام کدینگتون، فرماندار مستعمره رود آیلند ازدواج کرده بود، به مستعمره رفته بود. تحقیقات باستان‌شناسی در قرن بیست و یکم نشان داد که احتمالاً دو مجموعه خانه اولیه وجود داشته‌است. سیلوسترها یازده فرزند زنده داشتند. خانه عمارت استادانه‌تر که امروزه باقی مانده‌است، در سال ۱۷۳۳ توسط یک نوه سیلوستر ساخته شد.
املاک سیلوستر به عنوان یک مزرعه بزرگ تولید شد. محصولات غذایی، و همچنین دام برای کشتار، ارسال چلیک از گوشت‌های کنسرو شده و سایر لوازم به باربادوس را پرورش داد. نیروی کار توسط نیروی چندفرهنگی از سرخپوستان آمریکا، آفریقایی‌های برده شده و خدمتکاران مستعفی انگلیسی تأمین می‌شد. سیلوستر و همکارانش بخشی از تجارت مثلث بین مستعمرات آمریکا (از جمله دریای کارائیب)، آفریقا و انگلیس بودند. نوادگان او تا قرن نوزدهم به استفاده از بردگان در مزرعه ادامه دادند. تخمین زده می‌شود که ۲۰۰ سیاهپوست در گورستان سیاهپوستان در شبه جزیره شمالی دفن شده‌اند.
سیلوسترها به بسیاری از کویکرهای تحت تعقیب پناه دادند. سیلوستر مانور امروز در نزدیکی مسیر ۱۱۴ ایالت نیویورک قرار دارد و توسط نوادگان سیلوستر کنترل می‌شود. همه به جز حدود ۲۴ هکتار از هزاران هکتار اصلی به دست دیگری رفته‌است.
پس از مرگ ناتانیل سیلوستر در سال ۱۶۸۰، جزیره پناهگاه بین دو پسر او، گیلز و ناتانیل دوم تقسیم شد. در سال ۱۶۹۵، ویلیام نیکول، یکی از ساکنان Islip، منطقه ای را که اکنون حفاظتگاه طبیعی مشوم آک نامیده می‌شود، از گیلز خریداری کرد. سه سال بعد، در سال ۱۶۹۸، یک تازه‌وارد دیگر به نام جورج هاونز، ۱٬۰۰۰ جریب فرنگی (۴٫۰ کیلومتر مربع) خرید. از ناتانیل دوم. این بسته شامل آنچه امروز مرکز است. از جنوب تا ساوت فری و از غرب تا نهر وست نک امتداد داشت. با گذشت زمان، این املاک و بسته‌ها با ازدواج و خرید تقسیم و تقسیم شدند، به طوری که در اوایل قرن ۱۸، ۲۰ خانواده در جزیره پناهگاه زندگی می‌کردند. به دستور دولت استانی، شهر جزیره پناهگاه در سال ۱۷۳۰ تأسیس شد. جامعه از آنجا توسعه یافت.