stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پائولا ریمان
فیلم‌شناسی

اولین فیلم کوتاه او الا (۲۰۱۵) موفق به دریافت تقدیرنامه ویژه از هیئت‌داوران جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم منهتن شد. دومین فیلم کوتاه او، دودویی (۲۰۱۶) نخستین نمایش جهانی خود را در جشنواره مستقل فیلم لندن داشت و پس از آن در چرخهٔ بین‌المللی جشنواره‌ها این نمایش ادامه یافت.
پس از آن، ریمان نخستین موزیک ویدیوی خود را برای ترانهٔ «عروسک روی یک ریسمان» از یاسمین طباطبایی ساخت. این ویدیو داستان یک مثلث عشقی را از طریق رقص روایت می‌کرد که طراحی رقص آن نیز توسط ریمان انجام شد.
جدیدترین پروژهٔ ریمان، فیلم کوتاه نوع عشق ما (۲۰۱۸) است که به موضوع ازدواج اجباری می‌پردازد.
پائولا در صحنه فیلمبرداری «عروسک روی یک ریسمان» به همراه فیلم‌بردار مارکوس لوترباخ
آلازیا

| آلازیا Алазея / Алаһыай | آلازیا Алазея / Алаһыай |
| --- | --- |
Mouth location in یاقوتستان، روسیه: Mouth location in یاقوتستان، روسیه
مکان: مکان
کشور: روسیه
استان: یاقوتستان
ویژگی‌های ظاهری: ویژگی‌های ظاهری
سرآب: Confluence of the Nelkan and Kadylchan rivers
 • مکان: فلات آلازیا
 • مختصات: ۶۷°۴۴′۳۸″شمالی ۱۴۷°۴۹′۵۹″شرقی﻿ / ﻿۶۷٫۷۴۴°شمالی ۱۴۷٫۸۳۳°شرقی﻿ / 67.744; 147.833
 • ارتفاع: ۱۱۶ متر (۳۸۱ فوت)
 :  
دهانه:  
 • مکان: دریای سیبری شرقی
 • مختصات: ۷۰°۵۱′۴۲″شمالی ۱۵۳°۴۰′۴۶″شرقی﻿ / ﻿۷۰٫۸۶۱۸°شمالی ۱۵۳٫۶۷۹۵°شرقی﻿ / 70.8618; 153.6795
 • ارتفاع: ۰ متر (۰ فوت)
طول: ۱٬۵۹۰ کیلومتر (۹۹۰ مایل) (total)
اندازهٔ حوضه: ۶۴٬۷۰۰ کیلومتر مربع (۲۵٬۰۰۰ مایل مربع)
دبی:  
 • میانگین: ۳۲۰ متر مکعب بر ثانیه (۱۱٬۰۰۰ فوت مکعب بر ثانیه)
 :  
آلازیا (روسی: Алазея) یک رودخانه در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
میدان‌شهر

| میدان‌شهر میدان‌شار | میدان‌شهر میدان‌شار |
| --- | --- |
میدان‌شهرموقعیت روی نقشه افغانستان: میدان‌شهرموقعیت روی نقشه افغانستان
مختصات: ۳۴°۲۳′۵۰″ شمالی ۶۸°۵۲′۱۱″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۳۹۷۲۲°شمالی ۶۸٫۸۶۹۷۲°شرقی﻿ / 34.39722; 68.86972: مختصات: ۳۴°۲۳′۵۰″ شمالی ۶۸°۵۲′۱۱″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۳۹۷۲۲°شمالی ۶۸٫۸۶۹۷۲°شرقی﻿ / 34.39722; 68.86972
کشور: افغانستان
ولایت: میدان وردک
مساحت: مساحت
 • شهر: ۳۴۵ کیلومتر مربع (۱۳۳ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۲۲۵ متر (۷۳۰۰ فوت)
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • شهر: ۲۴۰۹
 • تراکم: ۷٫۰/کیلومتر مربع (۱۸/مایل مربع)
 • شهری: ۱۴۲۶۵
منطقهٔ زمانی: UTC+4:30
تسلط:  طالبان
میدان‌شهر یا میدان‌شار یک منطقۀ مسکونی در مرکز افغانستان است که مرکز ولایت میدان وردک می‌باشد. نفوس آن در سال ۲۰۰۳ (میلادی) ۳۵٬۰۰۸ نفر تخمین زده شده است که هزاره‌ها، پشتون‌ها و تاجیک‌ها اکثریت باشندگان این شهر را تشکیل می‌دهند.[نیازمند منبع]
انیو جیرولامی

| انیو جیرولامی | انیو جیرولامی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۴ ژانویهٔ ۱۹۳۵ رم، ایتالیا
درگذشت: ۱۶ فوریهٔ ۲۰۱۳ (۷۸ سال) رم، ایتالیا
ملیت: ایتالیایی
سال‌های فعالیت: ۱۹۵۲–۲۰۰۳
انیو جیرولامی (ایتالیایی: Ennio Girolami؛ ‏ ۱۴ ژانویهٔ ۱۹۳۵ – ۱۶ فوریهٔ ۲۰۱۳) بازیگر اهل ایتالیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۲ تا ۲۰۰۳ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به ممنوعه‌ترین دکامرون، شب‌های کابیریا، خشم آشیل، شوهران جوان، ساحل، چیچو و فرانکو در سال اختلاف نظر و فرار از برانکس اشاره کرد.
یحیی مشیرالدوله

| یحیی مشیرالدوله | یحیی مشیرالدوله |
| --- | --- |
یحیی خان مشیرالدوله در کنار پسرش: یحیی خان مشیرالدوله در کنار پسرش
وزیر خارجه ایران: وزیر خارجه ایران
دوره مسئولیت جمادی‌الاول ۱۳۰۳ – ۱۱ ذیقعده ۱۳۰۴: دوره مسئولیت جمادی‌الاول ۱۳۰۳ – ۱۱ ذیقعده ۱۳۰۴
پادشاه: ناصرالدین‌شاه قاجار
پس از: محمود قراگوزلو
پیش از: عباس قوام‌الدوله
وزیر عدلیه: وزیر عدلیه
متصدی: متصدی
آغاز به کار  جمادی‌الثانی ۱۲۹۹: آغاز به کار  جمادی‌الثانی ۱۲۹۹
پس از: میرزا حسین‌خان سپهسالار
وزیر عدلیه و تجارت: وزیر عدلیه و تجارت
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۱۳۰۶: آغاز به کار  ۱۳۰۶
وزیر بنائی: وزیر بنائی
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۱۲۹۷: آغاز به کار  ۱۲۹۷
پس از: محمودخان ناصرالملک
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: میرزا یحیی‌خان مشیرالدوله قزوینی ۱۲۴۷ قمری قزوین
درگذشته: ۲۰ جمادی‌الثانی ۱۳۰۹ (۶۲ سال)
ملیت:  ایران
همسر(ان): عزت الدوله
پیشه: سیاستمدار
لقب(ها): آجودان مخصوص، معتمدالملک، وزیر مخصوص و مشیرالدوله
یحیی‌خان مشیرالدوله (اثر ابوتراب غفاری حدود ۱۲۶۳ خورشیدی)
میرزا یحیی‌خان مشیرالدوله قزوینی با لقب‌هایی چون آجودان مخصوص، معتمدالملک، وزیر مخصوص و مشیرالدوله از رجال برجسته و نامدار ایران در عصر قاجار بود. او مسوولیت‌های همچون حکومت عراق و کمره، لرستان و خوزستان، یزد، گیلان، مازندران و فارس داشت و مدتی هم وزیر امورخارجه و وزیر عدلیه بود.
دربارهٔ او

یحیی خان مشیرالدوله از جمله شاخص‌ترین سیاست‌مداران روسوفیل در تاریخ ایران به‌شمار می‌رفت. در این ارتباط مخبرالسلطنه هدایت در کتاب مشهورش، خاطرات و خطرات می‌نویسد:
یحیی خان وزیر امورخارجه، رسماً نوکر روس بود. در فوتش ناصرالدین شاه شکر کرد، این بوده احوال مملکت ما در باطن امر!
اعتمادالسلطنه در خاطرات روزانه خویش، از مرگ یحیی خان ابراز تألم و ناراحتی می‌کند و می‌نویسد:
خبر فوت مشیرالدوله بی حد و اندازه مرا متالم نمود. این شخص به تمام مردم نیکی کرده، از بزرگ و کوچک، هرکس به جهتی رهین منت او هستند. نسبت به من خیلی مهربان بود، شریک غم و شادی بود، نمی‌دانم به چه زبان افسردگی خود را شرح دهم…
پرمننت تی‌اس‌بی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: شرکت عمومی محدود
نماد سهام شرکت: یورونکست: IL0A
ISIN: IE00B59NXW72 
صنعت: خدمات مالی
بنا نهاده: ۱۸۸۴
دفتر مرکزی: دوبلین، ایرلند
محصولات: مدیریت سرمایه‌گذاری
تعداد کارکنان: ۶۵۰ نفر
وبگاه: www.permanenttsbgroup.ie
پرمننت تی‌اس‌بی (انگلیسی: Permanent TSB) شرکت خدمات مالی و بانکداری ایرلندی است، که در سال ۱۸۸۴ تأسیس شد.
قلعه نهجیر

| قلعه نهچیر | قلعه نهچیر |
| --- | --- |
نام: قلعه نهچیر
کشور: ایران
استان: استان اصفهان
شهرستان: شهرستان مبارکه
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: قلعه
دیرینگی: دوره صفوی
دورهٔ ساخت اثر: دوره صفوی
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۸۹۵
تاریخ ثبت ملی: ۱۱ مرداد ۱۳۷۶
قلعه نهچیر مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان مبارکه، جاده مجتمع فولاد مبارکه واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۱ مرداد ۱۳۷۶ با شمارهٔ ثبت ۱۸۹۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
قلعه نهچیر در ۵۰کیلومتری جنوب غرب اصفهان، به فاصله ۵ کیلومتر از مرکز شهرستان مبارکه و در وسط محله نهچیر فعلی واقع گردیده است. این قلعه به‌صورت مستطیل است و طول آن شمالی‌جنوبی و عرض آن شرقی‌غربی می باشد. دورتادور قلعه برج‌های متعددی قرار دارد و ارتفاع دیوار قلعه حداقل هفت متر است و پهنای آن حداقل یک متر که در بعضی موارد به دومتر هم می‌رسد.
نهچیر تا اواخر سال 1376 در محدوده شهرستان مبارکه به‌عنوان یک‌روستا مطرح بوده و از این زمان به‌بعد، بنا به عللی به‌شکل یکی از محله‌های اقماری شهر مبارکه در محدوده خدماتی این شهرستان واقع گردید.  بر اساس مطالعات ، قدمت تاریخی نهچیر به حدود 170 سال پیش بازمی گردد.
رئیس اداره میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری شهرستان مبارکه در گفت‌وگو با منابع درباره قلعه تاریخی نهچیر، اظهار داشت : ارگ تاریخی نهچیر دارای وسعت ۲۰هزارمتر مربع و یکی از بزرگ‌ترین بناهای خشتی استان اصفهان است و از لحاظ سبک معماری به‌صورت قرینه و قدمت آن مربوط به دوران صفویه تا اوایل قاجار است.ولی‌الله رهبری افزود: این قلعه در مالکیت شهرداری مبارکه و معماری آن شامل مجموعه‌های متنوع و دیدنی از قبیل هفت خانه و حیاط که دومورد آن به‌صورت خان‌نشین، قسمت‌های اداری، بازداشتگاه، اسطبل، دالان‌های تودرتو، انبار، هشتی‌ها، بادگیر و دارای چهار برج کبوتر و سه‌برج نگهبانی است، وی افزود: قلعه نهچیر دارای تزئینات داخلی و قسمت‌های گوناگون دیگر است که به‌طورکلی در سبک و نوع معماری خود به عنوان یکی از بی‌نظیرترین قلعه‌های تاریخی در استان اصفهان محسوب می‌شود. به روایت از وی ، مرمت فاز اول این مجموعه برای تبدیل به اقامتگاه سنتی از سال ۱۳۹۳ توسط شهرداری مبارکه آغاز شده و تا پایان سال ۱۴۰۱ عملیات مرمت به پایان می‌رسد.وی اضافه کرد: تاکنون ۸۰میلیارد ریال شهرداری مبارکه، با نظارت اداره میراث فرهنگی شهرستان در این مکان هزینه نموده است.
عروسک‌گردان (ترانه)

«عروسک‌گردان» (به انگلیسی: Master of Puppets) نام یکی از ترانه‌های متالیکا است. «عروسک‌گردان» دومین قطعه از آلبومی با همین نام و اولین تک‌آهنگی است که در سال ۱۹۸۶ از آن آلبوم منتشر شد. آلبوم عروسک‌گردان (۱۹۸۶) از لحاظ ساختار با سوار بر آذرخش (۱۹۸۴) شبیه به هم هستند چرا که ترانهٔ شماره ۲ هردوی آن‌ها که هم‌نام خود آلبوم هستند، قطعه‌های پر سرعت ترَش هستند که از ترانهٔ قبلی‌شان چند دقیقه طولانی‌تر هستند. آلبوم ... و عدالت برای همه (۱۹۸۸) هم از این لحاظ شبیه دو آلبوم قبلی است.
«عروسک‌گردان» به خاطر استفادهٔ گسترده از داون‌پیکینگ و طولانی بودن بخش‌های بدون کلام‌اش شهرت دارد که تقریباً ۳ دقیقه و نیم از مجموع زمان ترانه را شامل می‌شود. ریف گیتار یکی از ترانه‌های دیوید بویی به‌نام «اندی وارهول» (۰:۴۸) در «عروسک‌گردان» (۶:۱۹) به کار رفته است. این ریف ادای احترامی است که توسط کلیف برتون و کرک همت در ترانه به‌کار رفت زیرا بویی تأثیر زیادی بر آن‌ها گذاشته بود.
به‌گفتهٔ جیمز هتفیلد شعر «عروسک‌گردان» مرتبط با مواد مخدر است که زمانی که کسی مصرف‌شان می‌کند به‌جای این‌که شخص کنترل‌کنندهٔ خود باشد، مواد مخدر شخص را کنترل می‌کند. این ترانه با صدای خنده‌های شیطانی به پایان می‌رسد. اعتیاد به کوکائین موضوع اصلی این ترانه است.
رولینگ استون در سال ۲۰۲۱ «عروسک‌گردان» را در رتبهٔ ۲۵۶ فهرست «۵۰۰ ترانه برتر تمامی دوران» و در سال ۲۰۲۳ هم آن را در رتبهٔ دوم «۱۰۰ ترانه برتر هِوی متال تمامی دوران» قرار داد.
فرهنگ در کامبوج

رقص باله کامبوج
در طول تاریخ طولانی کامبوج، دین منبع اصلی الهام فرهنگی در این سرزمین بوده‌است. نزدیک به دو هزار سال، کامبوجی منحصر فرهنگ و تلفیق‌گرایی بومی روح‌باوری و ادیان هندی از بودیسم و هندوئیسم را توسعه داده‌اند.
فرهنگ و تمدن هند، از جمله زبانها و هنرهای آن، در حدود قرن اول میلادی به سرزمین اصلی آسیای جنوب شرقی رسید. عموماً اعتقاد بر این است که بازرگانان دریانوردی آداب و رسوم و فرهنگ هند را به بنادر در امتداد خلیج تایلند و اقیانوس آرام در مسیر تجارت با چین آورده‌اند. پادشاهی فونان احتمالاً اولین ایالت خمر بود که از این عقاید هندی بهره‌مند شد. بعدها نیز در دوران استعمار نفوذ فرانسه نیز وجود داشته‌است.
فرهنگ کامبوج هم فرهنگ اکثریت قومی دشت پست مرکزی را شامل می‌شود و هم فرهنگ ۲۰ قبیله و قومیتی که در مناطق تپه‌ای و کوهستانی این کشور زندگی می‌کنند. نورودوم سیهانوک، پادشاه پیشین کشور، این قومیت‌ها را «خمر لوئیو» نامید تا همبستگی میان دشت‌نشینان و کوه‌نشینان را تقویت کند.
سربندهای پارچه‌ای به نام کراما ازجمله پوشاک ویژه مردم کامبوج است. روش سلام دادن معروف به سامپیا که در آن کف دو دست برهم قرار داده می‌شود روش درود و احترام رایج در میان مردم کامبوج است. فرهنگ خمر در دوران امپراتوری خمر سبک‌های ویژه‌ای از رقص، معماری و پیکرتراشی را پدیدآورد که این فرهنگ با تمدن‌های همسایه در لائوس و تایلند دادوستدهای فرهنگی داشته‌است.
بون ام تیوک (جشنواره مسابقه قایق‌ها) که به‌طور سالانه برگزار می‌شود پربازدیدکننده‌ترین جشنواره ملی این کشور است.
در برخی سال‌ها به فراخور جشنواره سه‌روزه آب که بزرگترین کارناوال پنوم‌پن است، ۵ میلیون نفر از نواحی مختلف کامبوج به پایتخت می‌آیند. به هنگام این جشنواره در جزیره الماس که پلی آن را به پایتخت کامبوج وصل می‌کند، نمایشگاه‌های مختلف، رستوران و غرفه‌های متعدد برپا می‌شود و معمولاً زنان فروشنده اجناس در مدت این جشنواره به این جزیره می‌آیند.
تاریخ

عصر طلایی کامبوج بین قرن نهم و چهاردهم میلادی و در دوره آنگور بود که در طی آن یک امپراتوری قدرتمند و مرفه به وجود آمد.
سوابق تفصیلی از ساختار سیاسی در قلمرو آنچه اکنون کامبوج نامیده شده‌است برای اولین بار در سالنامه‌های چینی با اشاره به Funan ظاهر می‌شود، پولی که شامل جنوبی‌ترین بخش شبه جزیره هندوچین در طی قرون ۱ تا ۶ است. از فونان به عنوان قدیمی‌ترین منطقه فرهنگ هندو اشاره شده‌است، که تعامل طولانی مدت اجتماعی و اقتصادی با شرکای تجاری دریایی از Indosphere در غرب را نشان می‌دهد. در قرن ۶ یک تمدن، به نام چنلا یا ژنلا در اسناد چینی، به صورتی پایدار و پایدار جایگزین فونان، به عنوان بزرگتر، کنترل مناطق بیشتری از هندوچین و بیش از یک مرکز منحصر به فرد از قدرت را در اختیار داشت.
جایاوارمان دوم در سال ۸۰۲ میلادی خود را پادشاه منطقه اعلام کرد و با بنیاد امپراتوری خمر، این امپراتوری توانست ۶۰۰ سال دوام آورده و با تسخیر بیشتر جنوب شرق آسیا به قدرت و ثروت زیادی دست پیدا کند. این پادشاهی که تحت تأثیر زیاد فرهنگی هندی قرار داشت پرستشگاه‌های عظیمی چون آنگکور وات را بنا نهاد و هندوئیسم و سپس بودیسم را به بیشتر جنوب خاوری آسیا گسترش داد. پس از سقوط آنگکور به‌دست آیوتهایا که در سده پانزدهم رخ داد، کامبوج با پادشاهان محلی اداره می‌شد تا این‌که فرانسه این کشور را در میانه‌های سده نوزدهم مستعمره خود کرد.
مردم

شاخه هینه‌یانه (تراوادا) از بودیسم مذهب رسمی کشور کامبوج است و بیش از ۹۵ درصد از مردم این کشور پیرو این کیش هستند. سنت‌های بودایی هینه‌یانه در کامبوج ریشه‌دار و گسترده هستند و ۴۳۹۲ نیایشگاه بودایی در سراسر این کشور پراکنده‌است. چینی‌ها و ویتنامی‌های ساکن کامبوج پیرو شاخه مهایانه از بودیسم هستند. خمرهای سرخ در اواخر دهه ۱۹۷۰ مذهب و از جمله بوداگرایی را سرکوب می‌کردند اما بودیسم پس از پایان دوره آن‌ها دوباره با احیا و تقویت روبه‌رو شده‌است.
اسلام دین اکثریت در میان اقلیت‌های چام و مالای است و بیشتر آن‌ها سنی‌های شافعی هستند. تعداد مسلمانان کامبوج ۳۰۰ هزار نفر و تمرکز آن‌ها در استان کامپونگ چام است. در کامبوج ۲۰ هزار مسیحی کاتولیک زندگی می‌کنند که ۰٫۱۵ درصد از جمعیت کشور را تشکیل می‌دهند.
سینما

سینمای کامبوج در دهه ۱۹۵۰ آغاز شد. در دهه ۱۹۶۰ سینماهای متعددی در کشور ساخته و کمپانی‌های فیلم متعددی تأسیس شدند و از این دوره با نام «عصر طلایی» سینمای کامبوج یاد می‌شود.
دین

دین مردم کامبوج عمدتاً بودایی است و ۸۰٪ از مردم آن را ترواده، ۱٪ مسیحی و اکثریت جمعیت باقیمانده از اسلام، بیخدایی یا روح‌باوری پیروی می‌کنند.
بودیسم حداقل در قرن ۵ قبل از میلاد در کامبوج وجود داشته‌است. ترواده از قرن سیزدهم قبل از میلاد مذهب کامبوج بوده‌است (به استثناء دوره خمر روژ)، و در حال حاضر تخمین زده می‌شود که دین بیش از ۹۰٪ از مردم باشد.
اسلام دین اکثریت مردم چام (همچنین به نام خمر اسلامی) و اقلیت‌های مالایی در کامبوج است. به گفته پو دارما، تا اواخر سال ۱۹۷۵ در کامبوج ۱۵۰ تا ۲۰۰ هزار مسلمان وجود داشت. با این وجود، آزار و اذیت تحت خمرهای سرخ تعداد آنها را از بین برد و تا اواخر دهه ۱۹۸۰ احتمالاً قدرت قبلی خود را به دست نیاورد. همه مسلمانان چم اهل سنت مکتب شافعی هستند.
پوشاک

لباس در کامبوج یکی از مهمترین جنبه‌های فرهنگ است. مد کامبوج با توجه به گروه قومی و طبقه اجتماعی متفاوت است. مردم خمر به‌طور سنتی روسری شطرنجی به نام کرما می‌پوشند. "کراماً همان چیزی است که کاملاً خمر (کامبوجی) را از همسایگان خود تایلندی‌ها، ویتنامی‌ها و لائوتایی‌ها جدا می‌کند. روسری برای اهداف زیادی از جمله سبک، محافظت در برابر آفتاب، کمک (پا) هنگام کوهنوردی در درختان، یک سجاده برای نوزادان، حوله یا به عنوان " سارونگ " استفاده می‌شود. یک "کراماً را نیز می‌توان به راحتی در عروسک کودک کوچک برای بازی شکل داد. تحت خمرهای روژ، کراما از الگوهای مختلف بخشی از لباس استاندارد بود.
رقص

رقص کامبوج را می‌توان به سه دسته اصلی تقسیم کرد: رقص کلاسیک، رقص‌های عامیانه و رقص‌های بومی.
انگکور وات، معروف‌ترین مکان میراث جهانی کامبوج است.
عروس و داماد در یک عروسی کامبوج
ویساک بوچه یادبود تولد، روشنگری و گذشت بودا را گرامی می‌دارد.
لباس مردانه سنتی
رقص عامیانه خمر
گون (خواننده)

| گون | گون |
| --- | --- |
در سال ۲۰۲۴: در سال ۲۰۲۴
نام هنگام تولد: Gweneth Llaguno Apuli
زادهٔ: ۱۹ ژوئن ۲۰۰۳ ‏(۲۱ سال) آلبای، فیلیپین
پیشه‌ها: خواننده رقصنده رپر
سال‌های فعالیت: ۲۰۲۰–اکنون
پیشه موسیقی: پیشه موسیقی
ژانر: پی پاپ بابلگام پاپ تین پاپ ئی‌دی‌ام
ساز(ها): وکال
ناشر(ان): استار میوزیک
عضو کنونیِ: بینی
 :  
گوئنت لاگونو آپولی (انگلیسی: Gweneth Llaguno Apuli؛ زادهٔ ۱۹ ژوئن ۲۰۰۳) که به‌طور حرفه‌ای با نام گون (Gwen) شناخته می‌شود، خواننده و رقصنده اهلفیلیپین است. او یکی از اعضای گروه دخترانه بینی است.
اوایل زندگی و تحصیلات

گوئن آپولی زادهٔ ۱۹ ژوئن ۲۰۰۳ در آلبای، فیلیپین است و کوچکترین فرزند از میان پنج خواهر و برادر و تنها دختر خانواده است. زمانیکه چهار ساله بود، پدرش فوت کرد.
گون از سن سه سالگی شروع به خواندن کرد. او همچنین برای بهبود مهارت‌های خود در خوانندگی در ورک‌شاپ‌های صدا ثبت نام کرد. او همچنین در رویدادهای گوناگونی اجرا کرد و در مسابقات زیبایی شرکت کرد. او در سال ۲۰۱۹، نایب قهرمان مسابقه زیبایی در آلبای، فیلیپین شد.
رخشان بنی‌اعتماد

| رخشان بنی‌اعتماد | رخشان بنی‌اعتماد |
| --- | --- |
در سال ۱۳۹۶: در سال ۱۳۹۶
زادهٔ: ۱۴ فروردین ۱۳۳۳ ‏(۷۰ سال) تهران
ملیت: ایرانی
تحصیلات: کارگردانی سینما
محل تحصیل: دانشکده هنرهای دراماتیک دانشگاه تهران
پیشه(ها): کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، و تهیه‌کننده
سال‌های فعالیت: ۱۳۵۲ تاکنون
همسر: جهانگیر کوثری (۱۳۵۹ تاکنون)
فرزندان: ۲. شامل باران کوثری
رخشنده «رخشان» بنی‌اعتماد (زاده ۱۴ فروردین ۱۳۳۳ در تهران)، کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده، مستندساز و کارآفرین اهل ایران و از اعضای آکادمی اسکار است. فیلم‌های او در جشنواره‌های بین‌المللی مورد تحسین واقع شده‌اند و توانسته‌اند در داخل ایران هم توجه تماشاگران و منتقدین را به خود جلب کنند.
او همسر جهانگیر کوثری و مادر تندیس و باران کوثری است. بنی‌اعتماد در هفتاد و یکمین جشنواره فیلم ونیز در سال ۲۰۱۴، جایزه بهترین فیلمنامه را برای فیلم قصه‌ها به دست آورد.
آغاز زندگی و تحصیلات

رخشان بنی‌اعتماد در ۱۴ فروردین ۱۳۳۳ در تهران زاده شد. او در رشته کارگردانی سینما در دانشکده هنرهای دراماتیک تهران (دانشکده سینما و تئاتر دانشگاه هنر) تحصیل کرد و در سال ۱۳۵۹ از این دانشگاه فارغ‌التحصیل شد.
فعالیت حرفه‌ای

وی از سال ۱۳۵۲ با سمت منشی صحنه در تلویزیون مشغول به کار شد و تا سال ۱۳۵۹ چند فیلم مستند کوتاه را کارگردانی کرد. فعالیت سینمایی خود را از سال ۱۳۶۰ به عنوان منشی صحنه فیلم «آفتاب‌نشین‌ها» و فیلم «گل‌های داوودی» آغاز کرد. با کارگردانی فیلم «خارج از محدوده» در سال ۱۳۶۶ کارگردانی فیلم‌های بلند را آغاز کرد. سپس فیلم‌نامه «زرد قناری» را بازنویسی کرد و کارگردانی آن را نیز خود انجام داد. با نوشتن فیلم‌نامه فیلم «نرگس» با همکاری فریدون جیرانی و کارگردانی آن، در سال ۱۳۷۰ به عنوان بهترین کارگردان در دهمین جشنواره فیلم فجر برگزیده شد. پس از آن، فیلم‌های «روسری‌آبی»، «بانوی اردیبهشت»، «زیر پوست شهر» و «خون‌بازی» برای وی افتخارات و جایزه‌های بیشتری به ارمغان آورد. بنی‌اعتماد برای روسری آبی برنده جایزه فیپرشی سی و ششمین جشنواره بین‌المللی فیلم تسالونیکی ۱۹۹۵، نامزد پلنگ طلایی و برنده پلنگ برنزی جشنواره فیلم لوکارنو شد. جایزه ویژه و جایزه فیپرشی جشنواره بین‌المللی فیلم مونترآل برای بانوی اردیبهشت در سال ۱۹۹۸ دیگر دستاورد او بعد از روسری آبی بود. زیرپوست شهر او جایزه بهترین فیلم خارجی زبان و جایزه تماشاگران جشنواره فیلم تورین را در سال ۲۰۰۱ برای او به ارمغان آورد و جایزه نتپک و جایزه ویژه جشنواره فیلم لوکارنو را برای روزگار ما در ۲۰۰۲ به دستاوردهای خود افزود.
بنی‌اعتماد، پس از جایزه ویژه هیئت داوران جشنواره «آسیا پاسیفیک»، اعلام کرد که برای کمک به ساخت سرپناهی برای زنان بی‌سرپناه تهرانی به نام خانه مهر، جایزه‌اش را به حراج می‌گذارد.
داوری در جشنواره‌ها

بنی‌اعتماد سال ۱۳۶۹ داور جشنواره فیلم فجر بود. همچنین سال ۱۳۷۱ در جشنواره فیلم‌های آموزشی رشد تهران، ۱۳۷۲ در برگزیدن منتخب کانون کارگردان‌های سینمای ایران، ۱۹۹۵ در جشنواره تورین و مرور بر آثار (ایتالیا)، ۱۹۹۶ در جشنواره بین‌المللی لوکارنو (سوئیس)، ۱۹۹۷ در جشنواره محیط زیست (ژاپن)، ۱۹۹۸ در جشنواره دهلی نو (هند)، ۱۳۷۷ در جشنواره فیلم‌های دانشجویان سراسر کشور (ایران)، ۱۳۷۸ در جشنواره فیلم‌های مستند کیش، در ۱۳۷۸ در جشنواره لایپزیک (آلمان)، ۱۳۷۹ رئیس هیئت داوران بخش بین‌المللی جشنواره فیلم فجر (ایران)، ۱۳۸۰ در جشنواره بین‌المللی فیلم مونترال (کانادا)، ۱۳۸۰ در جشنواره سینمای جوان ایران، ۱۳۸۱ در جشنواره سراسری فیلم دانشجویان ایران، جشنواره بین‌المللی فیلم مسکو (روسیه)، جشنواره قاهره (مصر) و جشنواره کارگردانان جوان فیلم‌های کوتاه سونی (ایران)، ۱۳۸۲ در جشنواره آسیا پاسیفیک (ایران)، ۱۳۸۴ رئیس هیئت داوران بخش آسیا جشنواره فجر (ایران)، ۱۳۸۵ در جشنواره فیلم پروین اعتصامی، ۱۳۸۶ در جشنواره بین‌المللی فیلم مستند «سینما حقیقت» (ایران)، ۱۳۸۷ در جشنواره محله «جشنواره فیلم شهر» (ایران) و همچنین بخش بین‌الملل «جشنواره فیلم شهر» (ایران)، ۱۳۸۸ در جشنواره فریبورگ (سوئیس)، ۱۳۸۹ در جشنواره آسیایی رم (ایتالیا)، جشنواره تصویر سال (ایران)، جشنواره دانشجویی دانشگاه هنر (تهران) و رئیس هیئت داوران جشنواره دبی (امارات)، ۱۳۹۰ در جشنواره تصویر شهر (ایران) و جشنواره تصویر سال (ایران)، ۱۳۹۱ در جشنواره شانگهای (چین)، ۱۳۹۲ رئیس هیئت داوران بخش بین‌الملل جشنواره سینما حقیقت (ایران) و رئیس هیئت داوران جشنواره فیلم بوسان (کره جنوبی)، ۱۳۹۴ در جشنواره تصویر سال (ایران)، ۱۳۹۵ رئیس هیئت داوران جشنواره فیلمهای ایرانی پراگ (چک) و رئیس هیئت داوران جشنواره فیلم وزول (فرانسه)، ۱۳۹۶ آکادمی علوم و هنرهای سینما بخش نویسندگان و جشنواره ونیز (ایتالیا) به داوری پرداخته‌است.
کنشگری

در ۱۸ آبان ۱۳۹۷ و بعد از دور دوم تحریم‌های آمریکا علیه ایران، رخشان بنی‌اعتماد و شماری از هنرمندان، کنشگران، فعالان فرهنگی و روزنامه‌نگاران ایرانی با امضای نامه‌ای سرگشاده و راه‌اندازی کارزاری علیه تحریم‌های یک‌جانبه آمریکا، از «مردم جهان» خواستند در برابر تحریم‌ها با آنها هم‌صدا شوند.
امضاکنندگان این نامه سرگشاده که کارزاری با همین نام، «همصدایی در برابر تحریم‌ها»، را نیز راهبری می‌کنند در جایی از نامه خود که به دو زبان انگلیسی و فارسی منتشر شده می‌گویند: «سیاست‌گزاران دیر یا زود می‌روند، اما فجایع حاصل از عملکرد غلط آن‌ها جهانی را می‌سازد که ما و شما و فرزندان‌مان در طول تاریخِ پیشِ رو، دست به گریبانِ کابوسِ آن خواهیم بود.»
در ۲۳ دی ۱۳۹۸ رخشان بنی‌اعتماد بازداشت و پس از چند ساعت آزاد شد. او روز ۲۱ دی ۱۳۹۸ از مردم دعوت کرده بود که به یاد قربانیان سقوط هواپیمای مسافربری اوکراینی که توسط یگان موشکی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی سرنگون شد، مراسمی را در غروب ۲۲ دی در میدان‌ها آزادی شهرهای ایران برگزار کنند. وی پس از آن در صفحات اجتماعی خود نوشت که با توجه به «هشدار جدی نهادهای امنیتی» دعوتش را لغو می‌کند.
پس از آن انجمن مستندسازان سینمای ایران در نامه‌ای خطاب به رئیس سازمان صدا و سیما خواستار عذرخواهی رسمی این سازمان از جامعه هنرمندان و مردم ایران شد. مستندسازان این پرسش را مطرح کرده‌اند که «آیا نمی‌شود پایان و نهایتی برای این بی‌احترامی‌ها به شان و حقوق مردم در صدا و سیما متصور بود؟» در ادامه خطاب به رئیس صدا و سیما نوشته‌اند:
«بانو رخشان بنی‌اعتماد از مفاخر فرهنگ و هنر این سرزمین و از پیشکسوتان به نام انجمن مستندسازان سینمای ایران است. ما هر چند به رویهٔ جاری و ساری در برنامه‌سازی‌های جانب‌دارانه در شبکهٔ مذکور عادت کرده و به آن وقعی نمی‌نهیم اما این اهانت آشکار به شان یکی از اعضای خود را برنمی‌تابیم و درخواست برخورد جدی با متخلفین و عذرخواهی رسمی جنابعالی از جامعهٔ هنری و مردم ایران را داریم.»
او در آبان ۱۴۰۱ و در بحبوحه اعتراضات سراسری ایران، با انتشار ویدئویی که در آن حجاب اجباری ندارد به مرگ کیان پیرفلک، کودکی که در جریان تظاهرات سراسری در ایران کشته شد، واکنش نشان داد.
زندگی خصوصی

بنی‌اعتماد با جهانگیر کوثری (تهیه‌کننده سینما و مفسر ورزش) ازدواج کرده‌است. پسر او تندیس و دخترش باران هستند.
فیلمشناسی > فیلم‌های سینمایی

| سال | عنوان | سمت> کارگردان | سمت> نویسنده | سمت> تهیه‌کننده |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۳۶۶ | خارج از محدوده | آری | — | — |
| ۱۳۶۷ | زرد قناری | آری | — | — |
| ۱۳۶۸ | پول خارجی | آری | — | — |
| ۱۳۷۰ | نرگس | آری | آری | آری |
| ۱۳۷۳ | روسری‌آبی | آری | آری | — |
| ۱۳۷۶ | بانوی اردیبهشت | آری | آری | — |
| ۱۳۷۷ | داستان‌های جزیره (اپیزود سوم، باران و بومی) | آری | آری | — |
| ۱۳۷۹ | زیر پوست شهر | آری | آری | آری |
| ۱۳۸۲ | روایت سه‌گانه (اپیزود سوم، ننه گیلانه) | آری | آری | — |
| ۱۳۸۳ | گیلانه | آری | آری | — |
| ۱۳۸۵ | خون‌بازی | آری | آری | آری |
| ۱۳۸۷ | حیران | — | — | آری |
| ۱۳۹۲ | قصه‌ها | آری | آری | آری |
فیلمشناسی > فیلم‌های مستند

فرهنگ مصرفی سال (۱۳۶۳)
اشتغال مهاجرین روستایی در شهر (۱۳۶۴)
تدابیر اقتصادی جنگ (۱۳۶۵)
تمرکز (۱۳۶۵)
بهار تا بهار (۱۳۷۱)
گزارش ۷۱ (۱۳۷۱)
این فیلم‌ها رو به کی نشون میدین؟ (۱۳۷۱)
آخرین دیدار با ایران دفتری (۱۳۷۴)
زیرپوست شهر (۱۳۷۵)
روزگار ما (۱۳۸۰)
فرش سه بعدی (یک فیلم از مجموعه فرش ایرانی) (۱۳۸۵)
خانه دوم (تهیه‌کننده)، کارگردان مهوش شیخ الاسلامی (۱۳۸۷)
حیاط خلوت خانه خورشید (۱۳۸۷)
ما نیمی از جمعیت ایرانیم (۱۳۸۸)
فردا می‌بینمت الینا (۱۳۸۹)
اتاق ۲۰۲ (یک اپیزود از مستند کهریزک چهار نگاه) (۱۳۹۰)
یاران دانش و مهر (کارگروهی) (۱۳۹۱)
آن سوی آیینه‌ها (۱۳۹۲)
کنسرت آیینه‌ها (۱۳۹۲)
کنسرت خداوندان اسرار (۱۳۹۲)
محک خانه من (کارگروهی) (۱۳۹۳)
همه درختان من (۱۳۹۳)
یک ساعت از یک عمر (۱۳۹۳)
آی آدم‌ها (۱۳۹۵)
سری فیلم‌های کارستان (مشاور هنری) (۹۶–۱۳۹۲)
مادر زمین (کارگردان: مهناز افضلی)
طبرستانی‌ها (کارگردان: محسن عبدالوهاب)
بنیان‌گذار محک (کارگردان: محسن عبدالوهاب)
پنبه تا آتش (کارگردان: بهرام عظیم پور)
شاعران زندگی (کارگردان: شیرین برق نورد)
پازلی‌ها (کارگردان: مهدی گنجی)
بتی

| بتی | بتی |
| --- | --- |
بتی در دههٔ ۱۳۵۰: بتی در دههٔ ۱۳۵۰
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: بتول فخری
نام(های) دیگر: بتی
زاده: ۱ شهریور ۱۳۳۱ ‏(۷۲ سال) تهران، ایران
ژانر: موسیقی پاپ فارسی
سال‌های فعالیت: ۱۳۴۹–اکنون
بتول فخری (زادهٔ ۱ شهریور ۱۳۳۱) که با نام هنری بتی شناخته می‌شود، خوانندهٔ ایرانی است که فعالیت هنری‌اش را پیش از انقلاب ۱۳۵۷ آغاز کرده و هم‌اکنون مقیم شهر تورنتو، کانادا است.
زندگی هنری

بتی در ۱ شهریور ۱۳۳۱ در تهران متولد شد. در شش سالگی به خاطر کار پدرش، به زنجان رفت و از اول دبستان به مدت ۹ سال در آن‌جا اقامت داشت. اما پس از این مدت، دوباره به‌همراه خانواده‌اش به تهران برگشتند.