stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دژ المینا

| میراث جهانی یونسکو | میراث جهانی یونسکو |
| --- | --- |
نام رسمی: دژ المینا (قلعه سنت جورج)
مکان: المینا، استان مرکزی (غنا), غنا
بخشی از: Forts and Castles, Volta, Greater Accra, Central and Western Regions
معیار ثبت: فرهنگی: (vi)
شمارهٔ ثبت: ۳۴–۰۱۱
تاریخ ثبت: ۱۹۷۹
مختصات: ۵°۰۴′۵۷″شمالی ۱°۲۰′۵۳″غربی﻿ / ﻿۵٫۰۸۲۶°شمالی ۱٫۳۴۸۱°غربی﻿ / 5.0826; -1.3481
موقعیت دژ المینا در غنا: موقعیت دژ المینا در غنا
قلعه سنت جورج
قلعه المینا در Atlas Blaeu- Van der Hem.
قلعه المینا در سال ۱۴۸۲ توسط سائو خورخه دا مینا (سنت جورج مینا)، که به عنوان مینا (یا فیتوریا دا مینا) نیز در المینا امروزی، غنا (که قبلاً ساحل طلا بود) شناخته می‌شد، توسط پرتغالی‌ها بنا شد. این نخستین پست تجاری است که در خلیج گینه ساخته شده‌است و قدیمی‌ترین ساختمان اروپایی که در جنوب صحرا واقع شده‌است. قلعه بعداً به عنوان شهرک تجاری تأسیس شد، و سپس به یکی از مهمترین توقفگاه‌ها در مسیر تجارت برده‌های آتلانتیک تبدیل شد. هلندی‌ها پس از تلاش‌های ناموفق به همان در سال ۱۵۹۶، قلعه را از پرتغالی‌ها در سال ۱۶۳۷ گرفتند و در ۱۶۴۲ کلیه سواحل طلای پرتغال را به دست گرفتند. تجارت برده‌ها تا سال ۱۸۱۴ زیر سلطه هلندی‌ها ادامه یافت. در سال ۱۸۷۲، ساحل طلای هلند، از جمله قلعه، به اشغال انگلیس درآمد.
ساحل گلد که هم‌اکنون در غنا است، در سال ۱۹۵۷ استقلال خود را از انگلیس بدست آورد و کنترل قلعه را در اختیار داشت. قلعه المینا یک مکان تاریخی است و یک مکان اصلی فیلمبرداری برای فیلم درام کوررا ورد ( ورنر هرتسوک) در سال ۱۹۸۷ بود. این قلعه توسط یونسکو به عنوان میراث جهانی شناخته شده‌است.
مستند سه بعدی

در سال ۲۰۰۶، پروژه زمانی قلعه المینا را با اسکن لیزر سه بعدی زمینی مستند کرد. گروه تحقیقاتی غیرانتفاعی در مستندات دیجیتال سه بعدی میراث فرهنگی ملموس تخصص دارد. داده‌های ایجاد شده توسط پروژه زمانی ضبط دائمی را ایجاد می‌کند که می‌تواند برای تحقیقات، آموزش، ترمیم و حفظ استفاده شود.
مدل سه بعدی، یک تور پانوراما، ارتفاعات، بخش‌ها و برنامه‌های قلعه المینا در سایت www.zamaniproject.org موجود است.
نگارخانه

نمای داخلی کلیسای قلعه المینا
داخلی قلعه المینا
ورودی‌های برده زن و مرد قلعه المینا
پلاک یادبود قلعه المینا
دروازه صادراتی برده قلعه المینا
سلول نگهبان برده قلعه المینا
سلول نگهبان برده قلعه المینا
قلعه المینا
قلعه المینا
افبوفیلی

اِفِبوفیلی (به فرانسوی: éphébophilie) به گرایش جنسی بیشتر یا فقط به نوجوانان در سنین ۱۵ تا ۱۹ سالگی گفته می‌شود. بزرگسالان دارای این گرایش، جوان‌خواه یا اِفِبوفیل نامیده می‌شوند. ابتلا به بیماری افبوفیلی گرایش به جذابیت جنسی برای نوجوان به نوجوان نیست؛ بلکه زمانی است که یک فرد بالغ به یک جوان گرایش جنسی داشته باشد.
این اصطلاح در اصل در اواخر قرن نوزدهم تا اواسط قرن بیستم بکار رفت. این یکی از ترجیحات جنسی‌ای است که با عنوان کرونوفیلیا شناخته می‌شوند؛ یعنی وقتی افراد بیشتر یا فقط از نظر جنسی جذب گروه‌های سنی خاصی می‌شوند. افبوفیلی منحصراً نشان‌دهنده ترجیح شریک‌های جنسی‌ای که در اواسط یا اواخر نوجوانی هستند، می‌باشد و نه تنها وجود حدی از کشش جنسی. در راستای این بیماری، بیماری دیگری وجود دارد به آن نوجوان‌خواهی یا هیبفلیا (Hebephilia) گفته میشود؛ به این معنی که فرد بیشتر یا فقط از نظر جنسی به افرادی که در آغاز بلوغ و جوان‌تر از سن بلوغ هستند، جذب می‌شود (۱۱ تا ۱۴ ساله). کلمه پدوفیلی به این معنی است که فرد بیشتر یا فقط از نظر جنسی به کودکان پیش از بلوغ علاقه دارد اما اصطلاح افبوفیلی برای اشاره به حالتی است که فرد گرایش به کودکان یا نوجوانان در حول و حوش بلوغ دارد و نه کودکان پیش از بلوغ.
دانوپرویر

| 0 | 1 |
| --- | --- |
داده‌های بالینی: داده‌های بالینی
نام‌های دیگر: ITMN-191, RG-7227
کد ATC: None
وضعیت قانونی: وضعیت قانونی
وضعیت قانونی:  Investigational 
شناسه‌ها: شناسه‌ها
 نام آیوپاک (2R,6S,12Z,13aS,14aR,16aS)-6-[(tert-Butoxycarbonyl)amino]-14a-[N-(cyclopropanesulfonyl)carbamoyl]-5,16-dioxo- 1,2,3,5,6,7,8,9,10,11,13a,14,14a,15,16,16a-hexadecahydrocyclopropa[e]pyrrolo[1,2-a] [1,4]diazacyclopentadecin-2-yl 4-fluoro-1,3-dihydro-2H-isoindole-2-carboxylate :  نام آیوپاک (2R,6S,12Z,13aS,14aR,16aS)-6-[(tert-Butoxycarbonyl)amino]-14a-[N-(cyclopropanesulfonyl)carbamoyl]-5,16-dioxo- 1,2,3,5,6,7,8,9,10,11,13a,14,14a,15,16,16a-hexadecahydrocyclopropa[e]pyrrolo[1,2-a] [1,4]diazacyclopentadecin-2-yl 4-fluoro-1,3-dihydro-2H-isoindole-2-carboxylate 
شمارهٔ سی‌ای‌اس: 850876-88-9
پاب‌کم CID: 56841889
کم‌اسپایدر: 9460579
UNII: 911Z9PCQ5F
KEGG: D09884
ChEMBL: ChEMBL2311191
NIAID ChemDB: 488730
لیگاند بانک داده پروتئین: TSV (PDBe, RCSB PDB)
داده‌های فیزیکی و شیمیایی: داده‌های فیزیکی و شیمیایی
فرمول شیمیایی: C35H46FN5O9S
جرم مولی: ۷۰۰۲۷۳۱۸۴۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰♠۷۳۱٫۸۴ g·mol−1
مدل سه بعدی (جی‌مول): 
 SMILES CC(C)(C)OC(=O)N[C@@H]1CCCCC\C=C/[C@@H]2C[C@]2(NC(=O)[C@@H]3C[C@H](CN3C1=O)OC(=O)N4Cc5cccc(F)c5C4)C(=O)NS(=O)(=O)C6CC6 :  SMILES CC(C)(C)OC(=O)N[C@@H]1CCCCC\C=C/[C@@H]2C[C@]2(NC(=O)[C@@H]3C[C@H](CN3C1=O)OC(=O)N4Cc5cccc(F)c5C4)C(=O)NS(=O)(=O)C6CC6 
 InChI InChI=1S/C35H46FN5O9S/c1-34(2,3)50-32(45)37-27-13-8-6-4-5-7-11-22-17-35(22,31(44)39-51(47,48)24-14-15-24)38-29(42)28-16-23(19-41(28)30(27)43)49-33(46)40-18-21-10-9-12-26(36)25(21)20-40/h7,9-12,22-24,27-28H,4-6,8,13-20H2,1-3H3,(H,37,45)(H,38,42)(H,39,44)/b11-7-/t22-,23-,27-,28+,35-/m1/s1 Key:ZVTDLPBHTSMEJZ-UPZRXNBOSA-N :  InChI InChI=1S/C35H46FN5O9S/c1-34(2,3)50-32(45)37-27-13-8-6-4-5-7-11-22-17-35(22,31(44)39-51(47,48)24-14-15-24)38-29(42)28-16-23(19-41(28)30(27)43)49-33(46)40-18-21-10-9-12-26(36)25(21)20-40/h7,9-12,22-24,27-28H,4-6,8,13-20H2,1-3H3,(H,37,45)(H,38,42)(H,39,44)/b11-7-/t22-,23-,27-,28+,35-/m1/s1 Key:ZVTDLPBHTSMEJZ-UPZRXNBOSA-N 
دانوپرویر (انگلیسی: Danoprevir) (INN) یک مهارکننده پپتیدومیمتیک ماکروسیکلیک ۱۵ عضوی پروتئاز NS3/4A HCV است.  حاوی آسیل سولفونامید، فلوروایزویندول و ترت بوتیل کاربامات است. دانوپرویر یک کاندیدای بالینی است که بر اساس نمایه قدرت مطلوبش در برابر چندین ژنوتیپ HCV 1-6 و جهش یافته های کلیدی (GT1b، IC50 = 0.2-0.4 نانومتر؛ replicon GT1b، EC50 = 1.6 نانومتر) است. دانوپرویر در یک کارآزمایی بالینی برچسب باز و تک بازویی در ترکیب با ریتوناویر برای درمان COVID-19 ارزیابی شده است و در کارآزمایی دوم با لوپیناویر/ریتوناویر به طور مطلوب مقایسه شده است.
میراث صنعتی رویکان نوتودن

| میراث جهانی یونسکو | میراث جهانی یونسکو |
| --- | --- |
نیروگاه آبی ومورک: نیروگاه آبی ومورک
مکان: Vestfold & Telemark, نروژ شرقی، نروژ
معیار ثبت: فرهنگی: (ii), (iv)
شمارهٔ ثبت: ۱۴۸۶
تاریخ ثبت: ۲۰۱۵
مساحت: ۴٬۹۵۹٫۵ هکتار (۱۲٬۲۵۵ جریب فرنگی)
منطقه حائل: ۳۳٬۹۶۷٫۶ هکتار (۸۳٬۹۳۶ جریب فرنگی)
مختصات: ۵۹°۵۲′۴۳″ شمالی ۸°۳۵′۳۷″ شرقی﻿ / ﻿۵۹٫۸۷۸۶۱°شمالی ۸٫۵۹۳۶۱°شرقی﻿ / 59.87861; 8.59361
موقعیت میراث صنعتی رویکان نوتودن در نروژ: موقعیت میراث صنعتی رویکان نوتودن در نروژ
میراث صنعتی رویکان نوتودن یک میراث جهانی در شهرستان وستفولد و تله‌مارک، نروژ است که برای محافظت از چشم‌انداز صنعتی اطراف دریاچه هدالسفاتنت و دره وستفجوردالن ایجاد شده‌است که شامل شرکت نورسک هیدرو برای تولید کلسیم نیترات و کودهای حاوی نیتروژن با استفاده از فرایند بیرکلند-اید در مرکز پوشش گیاهی می‌باشد. این مجموعه همچنین شامل نیروگاه‌های برق آبی، راه‌آهن، خطوط انتقال، کارخانه‌ها و اسکان کارگران و مؤسسات اجتماعی در شهرهای نوتودن و ریوکان است.
این سایت به همراه سایت میراث صنعتی اودا - تایسیدال در ۱۹ ژوئن ۲۰۰۹ در فهرست میراث جهانی میراث قرار گرفت. در ۵ ژوئیه ۲۰۱۵، این میراث با شرح میراث جهانی تحت معیارهای دوم و چهارم ثبت گردید
سالن توربین در نیروگاه ومورک ، ۲۰۱۸
نیروگاه برق آبی در نودوددن ، نروژ
کوهستان آیر

| کوهستان آیر | کوهستان آیر |
| --- | --- |
دره تیمیا، در کوهستان آیر: دره تیمیا، در کوهستان آیر
موقعیت کوهستان آیر در نقشه : موقعیت کوهستان آیر در نقشه 
مرتفع‌ترین نقطه: مرتفع‌ترین نقطه
ارتفاع: ۲٬۰۲۲ متر (۶٬۶۳۴ فوت)
ابعاد: ابعاد
مساحت: ۸۴٬۰۰۰ کیلومتر مربع (۳۲٬۰۰۰ مایل مربع)
جغرافیا: جغرافیا
کشور: نیجر
منطقه: Agadez Region
مختصات رشته‌کوه: ۱۸°۱۶٫۶′ شمالی ۸°۰′ شرقی﻿ / ﻿۱۸٫۲۷۶۷°شمالی ۸٫۰۰۰°شرقی﻿ / 18.2767; 8.000
کوهستان آیر (تماشقی: Ayăr) یک توده‌کوه مثلثی است که در شمال کشور نیجر و در صحرای بزرگ آفریقا قرار دارد.
باولینه بورنازیان

| باولینه بورنازیان | باولینه بورنازیان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۵ مهٔ ۱۹۱۵ وان، ولایت وان، امپراتوری عثمانی
درگذشت: ۱۹ مارس ۱۹۹۵ (۷۹ سال) ایروان، ارمنستان
ملیت: ارمنستانی
پیشه(ها): رقصنده باله، استاد رقص و طراحی رقص
همسر: گئورگی گئورگیانتس
کارفرما: تالار آکادمی ملی اپرا و باله آلکساندر اسپنداریانکالج دولتی هنر رقص ایروان
جوایز: 
 :  
باولینه آرامی بورنازیان (ارمنی: Պավլինե Արամի Բուռնազյան؛ زادهٔ ۱۵ مهٔ ۱۹۱۵ - درگذشته ۱۹ مارس ۱۹۹۵) هنرمند رقص باله، رقصنده باله، استاد رقص و طراحی رقص اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد.
زندگی‌نامه

وی در ۱۵ مهٔ ۱۹۱۵ در وان به دنیا آمد . وی در تالار آکادمی ملی اپرا و باله آلکساندر اسپنداریان، کالج دولتی هنر رقص ایروان فعالیت می‌کرد. وی برنده جوایزی همچون هنرمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۴۶) است. وی در ۱۹ مارس ۱۹۹۵ در سن ۷۹ سالگی در ایروان درگذشت.
مشهد ریزه

| مشهدریزه | مشهدریزه |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: خراسان رضوی
شهرستان: تایباد
بخش: میان ولایت
نام(های) دیگر: رزه
مردم: مردم
جمعیت: ۹٬۲۱۱ نفر (۱۳۹۰)
رشد جمعیت: ۱۱٪+ (۵سال)
شناسهٔ ملی خودرو:  ایران
کد آماری: ۲۶۵۴
  مشهدریزه  روی نقشه ایران ۳۴°۴۷′۳۷″شمالی ۶۰°۳۰′۱۴″شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۷۹۳۶۲۸°شمالی ۶۰٫۵۰۳۹۲۵°شرقی﻿ / 34.793628; 60.503925   :   مشهدریزه  روی نقشه ایران ۳۴°۴۷′۳۷″شمالی ۶۰°۳۰′۱۴″شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۷۹۳۶۲۸°شمالی ۶۰٫۵۰۳۹۲۵°شرقی﻿ / 34.793628; 60.503925   
 :  
مشهدریزه یا به اختصار ریزه، شهری در بخش میان ولایت شهرستان تایباد استان خراسان رضوی ایران است. این شهر در سال ۱۳۸۴ با ارتقاء روستای مشهد ریزه، مرکز بخش میان‌ولایت از توابع شهرستان تایباد تشکیل شد. این شهر در دامنه‌های شمالی رشته‌کوه کوهسرخ قرار دارد.
نام گذاری

نام اصلی این دیار رزه می‌باشد که از واژهٔ رز به معنای درخت انگور گرفته شده است
و دلیل آن هم وجود تاکستان‌های فراوان در ریزه می‌باشد.
پیشینه

در سال ۱۳۸۵ از الحاق دو روستای ریزه و مشهدریزه شهر مشهدریزه به وجود آمد.
در تاریخ‌نامه هرات چنین آمده است:
ولایت رزه (ریزه) توسط سپاه ملک غیاث الدین، پس از ۱۶ روز مقابله و دفاع مردم در داخل قلعه، فتح شد که این پیروزی برای سپاهیان مهاجم غنایم، اسلحه و برده فراوان به دنبال داشت آورده‌اند در آن قرن چنین خون ریزی عظیمی اتفاق نیفتاده و آن کشتار بی‌سابقه بوده است.
پس از پایان نبرد شهدای جنگ در رزه (ریزه) به خاک سپرده شدند، و از آن پس ریزه به مشهدریزه اشتهار یافت. برخی نیز بر این باورند که چون جد مادری جعفر صادق موسوم به شاهزاده قاسم در این مکان به شهادت رسیده و مدفون گردیده‌اند، این شهر یا آبادی سابق را مشهدریزه نامیده‌اند.
معین‌الدین محمد اسفزاری در کتابش روضات‌الجنات فی اوصاف مدینه هرات می‌نویسد:
در ولایت باخرز اکثر میوه‌ها خوب می‌شود از خربزه و دوشاب و جوز و بادام و غیره و حلوای ناطف که از رزهٔ باخرز حاصل می‌شود در هیچ جای دیگر بدان لطافت و نازکی و حلاوت حاصل نمی‌آید. چنانچه مصالح حلوای آن جا رابه مواضع دیگر برده‌اند و حلوا پخته به آن خوبی و نازکی نیامده. و امرای رزه که بعضی اجداداین دستور عالی رأی بوده‌اند مردم بلند قدر رفیع مقام بوده‌اند از جمله امیر عبدالعزیز امیر شهاب الدین در زمان ملک غیاث الدین کرت ملک و والی آن نواحی بوده. و در تاریخ آل کرت مسطورست که در تاریخ ۷۲۰ هجری قمری در قلعه رزه میان او و سپاه ملک غیاث الدین حرب‌های بسیار واقع شده آخر از قلعه بیرون رفته و امیر فخرالدین شیروان را با صد مرد قائم مقام گذاشته ایشان پانزده شبانروز دیگر با سپاه ملک جنگ کرده‌اند تا قلعه فتح شده وامیر عبدالعزیز بعد از چند وقت بشفاعت ملک شمس الدین کرت ایل می‌شود و پیش ملک شمس الدین راه نیابت می‌یابد…
موقعیت

مشهدریزه در فاصله ۲۳ کیلومتری غرب تایباد و ۱۲۳ کیلومتری مشهد قرار دارد. این شهر براساس آخرین تقسیمات سیاسی در محدوده بخش میان ولایت شهرستان تایباد قرار گرفته و به عنوان مرکز آن شناخته می‌شود. حدود شهر مشهد ریزه از شمال به اراضی روستای پل بند، از جنوب به روستاهای قادرآباد و جوزقان، از شرق به روستای چهار برجی و چاه اسکندری و از غرب به روستای سرخ سرای و در نهایت به ارتفاعات استای محدود می‌شود. دسترسی به این شهر از طریق جاده آسفالته‌ای که از تایباد در جهت شمال، شمال غربی به منظور دسترسی به‌آبادی‌های شمالی و شمال غربی شهرستان، شهر باخرز و مرکز استان گسترده شده امکان‌پذیر است.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ جمعیت این شهر ۹٬۲۱۱ نفر (در ۲٬۴۰۳ خانوار) بوده است.
| جمعیت تاریخی> سال | جمعیت تاریخی> جمعیت | جمعیت تاریخی> ±% |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۸۵ | ۸٬۳۰۷ | —     |
| ۱۳۹۰ | ۹٬۲۱۱ | ۱۰٫۹٪+ |
آثار تاریخی

بقعه شاهزاده قاسم
آب‌انبار قلعه کهنه ریزه:
این بنا که در میان ریزه و جنب مسجد جامع واقع شده دارای سردر، پلکان و پاشیر می‌باشد. سر درآجری وحرکت قوس‌های داخل تاق جلوهٔ زیبایی به آن داده و سقف آن به روش چپیله پوش اجرا شده است. مخزن این آب‌انبار که برخلاف آب‌انبارهای قدیمی منطقه به صورت مستطیل و ضربی پوش اجرا شده است در گذشته به وسیلهٔ آب قنات پر می‌شد. کیفیت معماری انتساب این اثر را به پیش از دوره صفویه نشان می‌دهد.
سرشناسان

محمدشفیع هروی حسینی
محمدحسین باخرزی
میر خلیل قلندر
علاءالدین محمد رزه ای:
محمد علاء الدین خوشنویس نامی قرن دهم از مردم رزهٔ باخرز است و شاگرد بی واسطهٔ علی مشهدی است صاحب مناقب هنروران گویند که هیچ‌یک از شاگردان سلطان علی شباهت خطوط وی را به استاد نداشته است، خاصه در کتابت.
علاء الدین در کتابخانهٔ میر علی شیر نوایی پیوسته به مشق اشتغال داشت و ترقیات وی در خط را به واسطهٔ ممارست مشق در این کتاب‌خانه دانسته‌اند.
برخی از تذکره نویسان ذکری از نسخهٔ خمسهٔ نظامی امیر خسرو دهلوی که او استکتاب کرده، نموده وخط او را ستوده‌اند. صاحب ریحان نستعلیق گوید که محمد معصوم خان حاکم جونپور آن را به هزار سکهٔ زر خریداری کرد.
محمد رزه‌ای:
محمد رزه یی فرزند علاء الدین از مردم رزهٔ باخرز بود که وی از شاگردان بی واسطهٔ سلطان علی مشهدی بوده است.
از آثار وی یک نسخه یوسف و زلیخای جامی به قلم کتابت متوسط؛ یک نسخه دیوان حافظ به قلم کتابت خوش؛ یک نسخه هفت اورنگ جامی به قلم کتابت عال؛ یک نسخه دفتر دوم سلسله الذهب جامی به قلم کتابت خوش و یک نسخه تیمور نامهٔ هاتفی به قلم کتابت خفی خوش به چشم می‌خورد.
علاءالدین صانعی باخرزی:
وی از اشراف ولایت باخرز بود و خود را از خانواده برمکیان می‌دانست. به حدت طبع و جودت ذهن و مهارت در نظم اشعار و ایثار درم و دینار موصوف و معروف بود. وی در آغاز سلطنت سلطان حسین بایقرا وزیر او شد و نزد امیر علیشیر تقربی داشت. روزی خواجه از روی جد یا هزل این بیت به نظم کشید:
فردا که شود معرکهٔ ضربت شمشیر معلوم شود قوت بازوی علیشیر و این باعث کدورت امیر شد و خواجه مقام خود را از دست داد و قریب شش سال زندانی شد. خواجه علاءالدوله در مدت حبس اکثر اوقات را بکسب فضایل مصروف ساخت؛ و سرانجام در چهار سوی هرات به دار کشیده شد و در قریه رزه دفن شد. از وی اشعاری در مدح مراد و پیر خویش، جامی، باقی‌مانده و قصیده مصنوع سلمان ساوجی را تتبع کرده است. ↓۶. (از حبیب السیر چ خیام ج ۴ ص ۳۲۹) (از دستورالوزراء ص ۳۹۷) (از مجالس النفائس ص ۲ و ۲۲۶) (از تذکرهٔ حسینی ص ۱۹۵) (از الذریعه ج ۹ ص ۵۹۱).
احمد صالحی کاخکی عضو هیئت علمی و رئیس دانشکده مرمت دانشگاه هنر اصفهان در خلال سال‌های ۷۲–۱۳۷۱ هـ ش این مورد را بررسی و موفق به شناسایی سنگ قبر علی صانعی باخرزی در کنار آرامگاه شاهزاده قاسم و نیز تهیه اطلاعاتی از خوشنویسان رزه که بعضاً یادگارهایی از آن‌ها در مزار مولانا در تایباد به جای مانده شدندکه شرح آن‌ها در رساله غیر چاپی شان(۱۳۷۲) در دانشگاه تربیت مدرس موجود است.
محمد حسن بن فیروز بخت الحسینی
از از خوشنویسان قرن دهم که به خط او نسخه‌ای از «دیوان» حافظ به قلم کتابت خوش و به شیوهٔ میرعلی هروی، در کتابخانهٔ دانشگاه استانبول است، با رقم:: «کاتبها الفقیر الحقیر محمد حسن بن فیروز بخت الحسینی غفر ذنوبهما و ستر عیوبهما. تحریرا فی اواسط رمضان المبارک سنهٔ احدی و سبعین و تسعمائه فی قریهٔ رزه من قراء باخرز».
کنجی میدوری

| کنجی میدوری | کنجی میدوری |
| --- | --- |
پرونده:Midori 04: پرونده:Midori 04
زادهٔ: ۱۸ آوریل ۱۹۶۲ ‏(۶۲ سال) Amami Ōshima, ژاپن
نام بومی: 緑健児
محل زندگی:  فوکوئوکا، ژاپن
سبک: کیوکوشین کاراته
استاد(ها): ماسوتاتسو اویاما
رده: دان هشت کاراته
کنجی میدوری (به ژاپنی: 緑 健児)، متولد ۱۸ آوریل ۱۹۶۲)، یک کیوکوشین کای ژاپنی است. وی که یکی از ریزنقش ترین و فنی ترین کیوکوشین‌کاران جهان به شمار می‌آید، کیوکوشین کاراته را نزد بنیان گذار این رشته سوسای اویاما آموخت. پس از سالها تلاش و موفقیت در دور چهارم مسابقات جهانی توکیو در وزن آزاد شرکت کرد و در مرحلهٔ ما قبل نیمه نهایی، به دلیل وزن کمش مغلوب حریف انگلیسی خود مایکل تامسون شد. این در صورتی بود که اگر از آن مسابقه پیروز خارج می‌گشت در نیمه نهایی با شوکی ماتسویی برخورد می‌نمود. چهار سال بعد با تلاشی بیشتر در سری پنجم مسابقات شرکت کرد و با وجود وزن کم و قد متوسطش قهرمان جهان گشت! او در مسیر قهرمانی خود حریفان قدری چون هیروکی کوراساوا و آکیرا ماسودا را پشت سر نهاد و با شایستگی قهرمان شد. این رتبهٔ شایسته در حالی بدست آمد که در این تورنمنت بزرگانی چون فرانچسکو فیلیو، اندی هوگ، مایکل تامسون و… نیز حاضر بودند!
ضربات «چودان و جودان مواشی گری» و «توبی اوشیرو مواشی گری» وی کم‌نظیر است.
پس از ریاست ماتسویی بر سازمان جهانی کیوکوشین، او نیز جداگانه سبکی را تأسیس و Shinkyokushinkai WKO نام نهاد.
ویسوکی دچانی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
Манастир Високи Дечани (صربی)Manastir Visoki Dečani  (صربی)Manastiri i Deçanit  (آلبانیایی): Манастир Високи Дечани (صربی)Manastir Visoki Dečani  (صربی)Manastiri i Deçanit  (آلبانیایی)
کلیسای ویسوکی دچانی: کلیسای ویسوکی دچانی
موقعیت ویسوکی دچانی در کوزوو: موقعیت ویسوکی دچانی در کوزوو
Monastery information: Monastery information
فرقه: کلیسای ارتدکس صربی
ساخته شدن: ۱۳۲۷–۳۵
اسقف‌نشین: بخشداری راشکا و پریزرن
People: People
سازنده: پادشاه استفان دچانسکی
Abbot: ساوا یانیچ
افراد مهم مرتبط: استفان دچانسکی، استفان دوشان
Architecture: Architecture
سبک: صربی-بیزانسی
Site: Site
موقعیت: دچانی، کوزوو ۶۶۱ متر (۲٬۱۶۸٫۶ فوت)
دسترسی عمومی: بله
وبگاه: https://www.decani.org
 سایت میراث جهانی یونسکو:  سایت میراث جهانی یونسکو
نام رسمی: بناهای قرون وسطایی در کوزوو
گونه: فرهنگی
معیار: ii, iii, iv
تاریخ ثبت: ۲۰۰۴ (بیست و هشتمین نشست)
شماره ثبت: ۴۲۷
دولت عضو: صربستان
منطقه: اروپا و آمریکای شمالی
 :  
 ثبت نامعتبر:  ثبت نامعتبر
نام رسمی: Манастир Дечани
گونه: بنای یادبود فرهنگ با اهمیت استثنایی
تاریخ ثبت: ۱۹۴۷
شماره ثبت: СК 1368
 :  
 :  
صومعه ویسوکی دچانی (صربی: Манастир Високи Дечани; آلبانیایی: Manastiri i Deçanit) صومعهٔ ارتدکس صربی قرون وسطایی واقع شده در نزدیکی دچانی، کوزوو است. این صومعه در سدهٔ چهاردهم میلادی به دست پادشاه صربستان، استفان دچانسکی بنیان نهاده شد.
صومعه ویسوکی درچانی در درهٔ رود دچانسکا بیستریکا در کوهپایهٔ رشته‌کوه آکرسید، در منطقه متوهیا قرار دارد. این صومعه در ۲ کیلومتر (۱٫۲ مایل) شهر دچانی قرار دارد. این صومعه توسط بخشداری ارتدکس صربی راشکا و پریزرن اداره می‌شود. صومعه از سال ۱۹۴۷ تحت حفاظت قانونی صربستان بوده‌است. این صومعه هم‌اکنون بخشی از یک میراث جهانی یونسکو به نام «بناهای قرون وسطایی در کوزوو» است.
تاریخ

ساخت‌وساز صومعه در طول فرمانروایی پادشاه صرب، استفان دچانسکی در سال ۱۳۲۷ آغاز شد و اساس‌نامهٔ اولیه سال ۱۳۳۰ حفظ شده‌است. پسر دچانسکی، استفان دوشان، در سال ۱۳۳۱ تاج‌وتخت صربستان را تصرف کرد و کمی بعد پدرش در دژ زوچان تا حد مرگ خفه شد. دچانسکی در صومعهٔ دچانی در سال ۱۳۳۱ که همچنان کامل نشده بود به خاک سپرده شد و ساخت‌وساز آن به دست دوشان ادامه یافت. معمار اصلی صومعه، راهب فرانسیسکن ویتو از کوتور بود.
در طول جنگ جهانی اول، گنج‌های صومعه به‌دست ارتش اتریش-مجارستان که از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۸ صربستان را اشغال کردند، غارت شد. در جنگ جهانی دوم، صومعه در منطقهٔ اشغالی ایتالیایی پادشاهی آلبانی افتاد و در میانهٔ سال ۱۹۴۱ به دست بالی کومبتار آلبانیایی ملی‌گرا و پیراهن سیاهان فاشیست ایتالیایی افتاد. ارتش سلطنتی ایتالیا گروهی از سربازان را برای دفاع از صومعه ضد حملات فرستاد.
گنجینه صومعه در سال ۱۹۸۷ در سفره‌خانه بازسازی‌شده قرون وسطایی به نمایش گذاشته شد. راهبان صومعه در طول جنگ کوزوو به پناهجویان از هر قومی پناه می‌دادند. در ۷ مه ۱۹۹۸، جسد دو فرد سالخوردهٔ آلبانیایی ۴۰۰ متر (۱٬۳۰۰ فوت) از صومعه دیده شد. گزارش شده‌است که آن‌ها به دست ارتش آزادی‌بخش کوزوو (KLA) برای همکاری با صرب‌ها کشته شدند. نیروهای ارتش آزادی‌بخش کوزوو در ۸ مه حمله‌ای در نزدیکی صومعه انجام دادند که یک تن کشته و چهار تن زخمی بر جای گذاشت. در آن روز، ۳۰۰ نفر صرب در دچانی باقی مانده بودند که به صومعه پناه بردند.
غیرنظامیان آلبانیایی که به دنبال پناهندگی در صومعه بودند، پس از خروج نظامیان صرب از کوزوو در ژوئن ۱۹۹۹، به خانه‌های خود بازگشتند. متعاقباً یک واحد ایتالیایی از نیروی کوزوو (KFOR) مأمور حفاظت از صومعه شد که در چندین نوبت مورد حمله قرار گرفت. ده‌ها تن از مردمان کولی در طی چند ماه آینده به دنبال پناهگاهی در صومعه رفتند، زیرا از حملات تلافی‌جویانه همسایگان آلبانیایی خود که آنها را به همکاری با صرب‌ها و غارت خانه‌های آلبانیایی متهم می‌کردند، می‌ترسیدند.
نژادهای اردک

نژادهای متعددی از اردک اهلی در جهان وجود دارد که این نژادها به گروه‌های گوشتی، تخم‌گذار، دومنظوره و تزیینی تقسیم می‌شوند. این مقاله به معرفی این نژادها می‌پردازد:
نژاد سفید یا پکنی (Pekin)

مقالهٔ اصلی: اردک سفید
منشأ این نژاد کشور چین است و نخستین بار در سال ۱۸۷۳ به عنوان یک نژاد مشخص معرفی شده‌است و در حال حاضر بیشتر مزارع پرورش اردک گوشتی در آمریکا از این نژاد استفاده می‌کنند. وزن اردک نر بالغ در حدود ۴ تا ۵/۴ کیلوگرم و اردک ماده بالغ ۶/۳ تا ۴ کیلوگرم است.
این نژاد تخم‌گذار خوبی نیز هست به‌طوری‌که سالیانه بین ۱۵۰ تا ۱۸۰ عدد تخم می‌گذارد و وزن هر یک عدد تخم آن در حدود ۸۵ گرم بوده و رنگ پوسته آن سفید کرمی یا سبز فام است. این نژاد دارای بدنی کشیده و سینه‌ای پهن بوده و رنگ آن سفید کرمی و رنگ پوست آن زرد و رنگ منقار و پاها پرتقالی است.
وجه تمایز اردک نر از ماده، وجود دو پر کوچک تابیده در منتهای الیه دُم است. امتداد بدن از شانه به طرف پشت، شیب دار بوده و در حقیقت قسمت انتهایی بدن ودم نزدیک زمین قرار گرفته‌است. این طرز ساختمان بدن و همچنین طرز راه رفتن، پرنده را شبیه به پنگوئن‌ها می‌سازد. طرز ساختمان بدن سبب شده‌است که جانور نتواند به آسانی بر روی زمین جفت‌گیری کند از این رو برای جفت‌گیری باید به آب برود.
بهترین سن برای عرضه در بازار، سن ۸ تا ۱۲ هفتگی است و در این سن وزن اردک بین ۲ تا ۳ کیلوگرم خواهد بود، و پس از آن به تدریج از کیفیت گوشت کاسته می‌شود. این نژاد آرام بوده و شرایط محیطی را به خوبی تحمل می‌کند و در مقایسه با سایر نژادها از بال کوچک‌تری برخوردار است و زیباتر به نظر می‌رسد. مرغابی ماده علاقه چندانی به خوابیدن بر روی تخم‌هایش ندارد.
نژاد روئن (Rouen)

منشأ این نژاد روان در ایالت نرماندی فرانسه است که نام نژاد نیز از نام آن گرفته شده‌است و این نژاد تا حدودی شبیه نژاد پکنی است. این نژاد در اصل از نژاد اردک وحشی مرغابی سرسبز منشعب شده و اردک نر آن دارای بال و پرهای زیبای آبی و سبز و سیاه است و در لابلای آن خطوطی سفید قرار دارند. وزن اردک نر در حدود ۵/۴ کیلوگرم و وزن اردک ماده ۴ کیلوگرم است. از نظر رنگ، نر و ماده در این نژاد اختلاف دارند و رنگ نرها زیباتر از رنگ ماده‌ها می‌باشد. جثه نرها نیز از جثه ماده‌ها بزرگ‌تر است. رنگ اردک ماده سفید و قهوه‌ای روشن است و پاها و منقار به رنگ پرتقالی و پوست به رنگ زرد است و اردک ماده آن علاقه چندانی به خوابیدن بر روی تخم‌هایش ندارد. ماده اردک‌ها سالیانه ۸۰ عدد تخم می‌گذارند که رنگ پوسته تخم خاکستری آبی‌فام تا سبز می‌باشد. گوشت شان بسیار لذیذ و خوش‌خوراک است. نژاد روئن تا حدی مانند نژاد مرغابی سرسبز است.
نژاد طنصری (Tnsry)

اردکی تنبل و سنگین‌وزن از اردک‌های نژاد گوشتی است که منشأ آن دره ایلزبری در حومه شهر لندن در انگلیس است، و وزن اردک نر آن در حدود ۴٫۵ کیلوگرم و وزن اردک ماده در حدود ۴ کیلوگرم است. این نژاد برای تولید گوشت مناسب است. اردک ایلزبری منقاری بلند، راست و به رنگ سفید صورتی فام، و پاهای پرتقالی رنگ دارد و برخلاف رنگ پوست سایر نژادهای اردک که معمولاً زرد است رنگ پوست اردک ایلزبری سفید است.
میزان تولید تخم آن سالیانه در حدود یکصد عدد تخم است.
نژاد آنکونا (Ancona)

این اردک جزو نژادهای گوشتی است و معمولاً جوجه‌های آن به رنگ شکلاتی و سفید و اردک‌های بالغ به رنگ سیاه و سفیداند. سر و گردن و سینه معمولاً به رنگ سفید و باقی اجزای بدن به رنگ سیاه است. گفته شده‌است که آنکوناها در اوایل قرن بیستم در انگلستان توسعه یافت، اما تا سال ۱۹۸۴ در در ایالات متحده در دسترس نبود.
نژاد خالدار استرالیایی (Australian Spotted)

این نژاد در سال ۱۹۲۰ میلادی در آمریکا به وجود آمد و در سال ۱۹۲۸ برای اولین بار به نمایش گذاشته شد، این نژاد از تلاقی نژادهای مالارد، دم دراز وکال و برخی نژادهای خالدار از گله‌های اردک وحشی استرالیایی به وجود آمد. اندازه جثه این اردک‌ها حد واسطی بین گونه مالارد نوک دراز و گونه کال نوک کوتاه می‌باشد. وزن اردک نر آن یک کیلو تا ۲/۱ کیلوگرم و اردک ماده بین ۸۷۰ گرم تا ۱۰۵۷ گرم می‌باشد.
این نژاد از لحاظ رنگ واریته‌های مختلفی نظیر: سر سبز، سر آبی و سر نقره‌ای دارد. اردک خالدار استرالیایی تخم‌گذار خوب و مادری ممتاز است. جوجه اردک‌های بسیار فرز و چالاکی دارد و از لحاظ قدرت پرواز همانند نژاد کال (Call) پرندگانی توانا هستند.
نژاد هند شرقی سیاه (Black East Indies)

رنگ رنگین‌کمانی پرهای سبز – سیاه این اردک بسیار زیبا است و کمتر در سایر پرندگان اهلی یافت می‌شود و فقط شاید بتوان همانند آن را در نژاد کایوگا (Cayuga) مشاهده کرد. این نژاد کمی بزرگ‌تر و بامزه تر از نژاد کال (Call) است. تعدادی از اردک‌های ماده این نژاد به رنگ سفید نیز دیده می‌شوند، اما این اردک‌ها همیشه جوجه‌های سیاه یکدست تولید می‌کنند.
از گفتنی‌های جالب این نژاد تغییر رنگ تخم‌های آن است، به‌طوری‌که رنگ تخم‌های آن در آغاز فصل تخمگذاری به رنگ سیاه یا خاکستری تیره است و بعدها در میانه دوران تخمگذاری به تدریج رنگ پوسته تخم آن تغییر کرده و به رنگ خاکستری روشن یا آبی در می‌آید.
نژاد اورپینگتون (Orpington)

این نژاد، نژادی دو منظوره‌است که به وسیله شخصی به نام ویلیام کوک (William W. Cook) از تلاقی نژادهای روئن، آیلزبری و دونده هندی، در ناحیه اورپینگتون انگلستان به وجود آمد و بعدها در سال ۱۹۰۰ میلادی به آمریکا برده شد. در حقیقت نژاد اورپینگتون در پنج گونه دیده می‌شود که این پنج گونه عبارتند از: زرد، آبی، نقره‌ای، سیاه و شکلاتی. اما امروزه تنها گونه زرد آن متداول است. این نژاد را در شمال آمریکا اردک زرد Buff Duck می‌نامند، اما در سرزمینی که به وجود آمده یعنی در انگلستان، همچنان آن را با نام اورپینگتون می‌شناسند. اردک ماده سالیانه در حدود ۱۸۰ عدد تخم با پوسته سفید یا سفید سایه دار تولید می‌کند.