stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
نیروی هوایی سلطنتی اردن
تاریخچه > پروازهای امدادی انسانی به غزه (۲۰۲۳-اکنون)

در پاسخ به بحران انسانی در جنگ غزه، نیروی هوایی سلطنتی اردن عملیات‌های امدادی حیاتی برای ارسال کمک به مناطق آسیب‌دیده را هماهنگ کرد. به عنوان بخشی از تعهد اردن به حمایت از غیرنظامیان فلسطینی، نیروی هوایی سلطنتی اردن چندین پرتاب هوایی از غذا، دارو و اقلام ضروری را به غزه انجام داد، در شرایط چالش‌برانگیز و در میان درگیری‌های منطقه‌ای مستمر این عملیات‌ها انجام شدند. این عملیات نشان‌دهنده نقش اردن در کمک‌های انسانی منطقه‌ای بود و نیروی هوایی سلطنتی اردن با همکاری نزدیک با آژانس‌های بین‌المللی برای اطمینان از عبور و توزیع ایمن کمک‌ها عمل کرد.
از طریق این عملیات‌ها، نیروی هوایی سلطنتی اردن همچنان به انجام وظیفه دوگانه خود در دفاع ملی و پشتیبانی منطقه‌ای ادامه می‌دهد و تطبیق‌پذیری و تعهد آن به اصول امنیتی و انسانی را به نمایش می‌گذارد.[نیازمند منبع]
یک دی هاویلند ومپایر با نشان‌های نیروی هوایی سلطنتی اردن
هانتر اف ۵۸ نیروی هوایی سلطنتی اردن
دو فروند جنرال داینامیکس اف-۱۶ فایتینگ فالکن نیروی هوایی سلطنتی اردن
هواپیمای نورثروپ اف-۵ اردنی
زمین‌لرزه ۲۰۱۸ سولاوسی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
زمان UTC: ۲۸ سپتامبر ۲۰۱۸، ۱۰:۰۲:۴۳
رویداد ISC: ۶۱۲۷۸۰۹۹۶
USGS-ANSS: کام‌کت
تاریخ محلی: ۲۸ سپتامبر ۲۰۱۸
زمان محلی: 6:02 pm
بزرگی: ۷٫۵ ریشتر
ژرفای کانونی: ۱۰ کیلومتر
رومرکز: ۰°۱۰′۴۱″جنوبی ۱۱۹°۵۰′۲۴″شرقی﻿ / ﻿۰٫۱۷۸°جنوبی ۱۱۹٫۸۴۰°شرقی﻿ / -0.178; 119.840
نوع: گسل
سونامی: بله
پیش‌لرزه‌ها: ۶٫۱ ریشتر 
پس‌لرزه‌ها: ۶٫۱ و ۶٫۷ ریشتر 
تلفات: +۲۲۵۶کشته، +۱۰۶۷۹ مجروح و +۱۰۷۶ مفقود
زمین‌لرزه ۲۰۱۸ سولاوسی (انگلیسی: 2018 Sulawesi earthquake) در روز جمعه ۲۸ سپتامبر به بزرگای ۷٫۵ ریشتر در «پالو» - پایتخت جزیره «سولاوسی» - شهر «دونگالا» و چندین شهر ساحلی دیگر اندونزی رخ داد که به دنبال آن یک سونامی شدید و قوی به وقوع پیوست. در این حادثه دست‌کم ۲۲۵۶ نفر کشته و بیش از ۱۰۶۷۹ نفر مجروح و دست‌کم ۱۰۷۶ نفر مفقود شدند.
شرح واقعه

در روز جمعه ۲۸ سپتامبر ۲۰۱۸ در پالو پایتخت جزیره سولاوسی، دونگالا و چندین شهر ساحلی دیگر در اندونزی زمین‌لرزه‌ای به بزرگای ۷٫۵ ریشتر با دو پس‌لرزه شدید به بزرگای ۶٫۷ و ۶٫۱ ریشتر و به دنبالش یک سونامی قوی باعث ناپدید شدن بسیاری از مردم و نابود شدن خانه‌های بسیاری شد.
آژانس هواشناسی و ژئوفیزیک اندونزی اطلاع داد که امواج سونامی تا ۶ متر رسیده بود.
خسارات

زمین‌لرزه باعث قطع برق و تلفن و نابودی بسیاری از خانه‌های مسکونی شده‌است. همچنین در دونگالا باعث جابجا شدن مخازن نفت شده و فعالیت مراکز بارگیری را مختل کرده‌است ولی باعث نشتی نفت و گاز نشده‌است.
تلفات

دست‌کم ۲۲۵۶ نفر در این زمین‌لرزه و سونامی جان خود را از دست دادند و بیش از ۱۰۶۷۹ نفر مجروح شدند. بیش از ۱۰۷۶ نفر نیز ناپدید شده‌اند.
پیشینه

در ۵ اوت ۲۰۱۸ زمین‌لرزه‌ای در جزیره لومبوک اندونزی بوقوع پیوست که باعث مرک دست‌کم ۵۰۰ نفر شد.
در سال ۲۰۰۴ زمین‌لرزه‌ای به بزرگای ۹٫۱ ریشتر در سوماترا، در غرب اندونزی باعث مرگ ۱۲۰ هزار نفر در اندونزی شد.
آندری وایدا

| آندری وایدا | آندری وایدا |
| --- | --- |
وایدا در ۲۰۱۲: وایدا در ۲۰۱۲
نام هنگام تولد: آندژی ویتولد وایدا
زادهٔ: ۶ مارس ۱۹۲۶ سوواوکی، جمهوری دوم لهستان
درگذشت: ۹ اکتبر ۲۰۱۶ (۹۰ سال) ورشو، لهستان
محل تحصیل: مدرسه ملی فیلم ووچ
پیشه(ها): کارگردان فیلم، کارگردان نمایش
سال‌های فعالیت: ۱۹۵۱ تا ۲۰۱۶
همسران: گابریلا اوبرمبا (ا. ۱۹۴۹–۱۹۵۹) زوفیا ژوخوفسکا (ا. ۱۹۵۹–۱۹۶۷) بئاتا تیشکیه‌ویچ (ا. ۱۹۶۷–۱۹۶۹) کریستینا زاخفاتوویچ  (ا. ۱۹۷۴)
جوایز: نخل طلا خرس طلایی افتخاری جایزه اسکار افتخاری شیر طلایی افتخاری
امضاء: امضاء
وایدا در سال ۱۹۶۳
وایدا (با لباس سفید در وسط) و دانیل اولبریخسکی (سمت چپ، پشتِ سرِ وایدا)
وایدا در سال ۲۰۰۴
آندری ویتولد وایدا (لهستانی: Andrzej Witold Wajda؛ ‏ تلفظ لهستانی: [ˈandʐɛj ˈvajda]؛ با تلفظِ صحیحِ آندژِی وایدا؛ زاده ۶ مارس ۱۹۲۶ در سوواوکی، لهستان – درگذشته ۹ اکتبر ۲۰۱۶)، کارگردان سینما و تئاتر لهستانی بود. وی احتمالاً برجسته‌ترین عضو مکتب فیلم‌سازی لهستان (که در خلال سال‌های ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۳ در جریان بود و اعتبار ویژه‌ای برای سینمای اروپای مرکزی به ارمغان آورد) به‌شمار می‌آید. شهرت وایدا بیشتر به‌خاطر سه‌گانهٔ جنگ اوست که در دههٔ ۵۰ میلادی ساخت: فیلم‌های یک نسل، کانال و خاکستر و الماس.
وایدا در سال ۱۹۹۹ جایزه اسکار افتخاری را برای «پنج دهه کارگردانی درخشان» دریافت کرد. چهار مورد از فیلم‌های وی یعنی سرزمین موعود (۱۹۷۵)، (۱۹۷۵) دوشیزگان ویلکو (۱۹۷۹)، مرد آهنین (۱۹۸۱) (۱۹۸۱) و کاتین (۲۰۰۷) نامزد بهترین فیلم خارجی مراسم اسکار شده‌اند. وایدا در سال ۱۹۴۰ به عضویت حزب کارگران متحد لهستان در کراکو درآمد.
زندگی و آثار

وایدا در شهر سوواوکی لهستان به دنیا آمد. مادرش آنیلا معلم مدرسه و پدرش یاکوب افسر سواره‌نظام ارتش بود. آندری ۱۳ ساله بود که پدر به جنگ رفت. او بیشتر عمرش را به همراه مادرش با این امید گذراند که شاید پدرش از جنگ زنده بازگردد. اما نام پدر «وایدا» در هیچ‌یک از فهرست‌های رسمی سربازان لهستانی کشته شده در جنگ اعلام نشده بود و حقیقت دربارهٔ او سال‌ها بعد آشکار شد. «کاپیتان وایدا» در زندانی واقع در غرب اتحاد جماهیر شوروی سابق توسط پلیس مخفی شوروی تیرباران شده بود. این فاجعه در حالی روی داده بود که «آندره» و حدود ۲۲ هزار لهستانی دیگر امیدوارانه انتظار بازگشت عزیزانشان را می‌کشیدند. گفته می‌شود ادای دین به پدر یکی از انگیزه‌های وایدا برای ساخت فیلم کاتین (۲۰۰۷) بوده‌است. آندره وایدا در سال ۱۹۴۲ به جنبش مقاومت لهستان پیوست. بعد از جنگ مدتی را به تحصیل نقاشی در مدرسه هنرهای زیبای کراکوف گذراند و سپس وارد مدرسه فیلم‌سازی ووچ (Łódź) شد. کریشتوف کیشلوفسکی و رومن پولانسکی دو تن دیگر از دانش‌آموختگان مشهور این دانشگاه هستند.
پس از این‌که مدتی دستیار الکساندر فورد فیلم‌ساز معروف لهستانی (درگذشته سال ۱۹۸۰) بود فرصت این را یافت که فیلم‌های خودش را کارگردانی کند. فیلم یک نسل (۱۹۵۵) از جمله اولین فیلم‌های او است. وایدا هم‌زمان با کار فیلم‌سازی کارش را به عنوان کارگردان تئاتر شروع کرد و نمایش‌هایی مثل یک مشت باران (۱۹۵۹)، هملت (۱۹۶۰) و الاکلنگ دو نفره (۱۹۶۳) را به روی صحنه برد که همگی اقتباس‌هایی از نمایش‌ها و فیلم‌های مشهوری بودند. دو فیلم بعدی او - که امتدادی از جانمایه ضدجنگ فیلم کانال بودند - یعنی کانال (۱۹۵۶) (برنده جایزه ویژه هیئت داوران جشنواره کن سال ۱۹۵۷، به صورت مشترک با فیلم مهر هفتم برگمان) و خاکسترها و الماس‌ها (۱۹۵۷) بسیار موفق بودند.
دهه هفتاد میلادی پربارترین دوره آفرینش هنری وایدا به‌شمار می‌آید. او در این دهه ده فیلم ساخت: چشم‌انداز بعد از نبرد (۱۹۷۰)، چوب غوشه (۱۹۷۰)، پیلاتس و دیگران (۱۹۷۱)، عروسی (۱۹۷۲)، سرزمین موعود (۱۹۷۴)، مرد مرمرین (۱۹۷۴)، خط سایه (۱۹۷۶)، شکنجه (عنوان دیگر: بدون آنستازیا)(۱۹۷۸)، دوشیزگان ویلکو (۱۹۸۰)، رهبر ارکستر (۱۹۸۰)،
تعهد وایدا به جنبش رو به رشد اتحادیه همبستگی سولیدارنوشچ در فیلم مشهور مرد آهنین (۱۹۸۱) تبلور یافته‌است. این فیلم که در آن لخ‌والسا - رهبر جنش همبستگی و رئیس‌جمهور آینده لهستان - در آن در نقش خودش بازی می‌کند، ادامه فیلم مرد مرمرین (۱۹۷۴) است. این دو فیلم بر اساس اقتباس تقریبی از زندگی آنا والنتینویچ، ستاره سابق کارگران سوسیالیست که نهایتاً به یکی از مبارزان حقوق کارگران و از موسسات جنبش همبستگی تبدیل شد، ساخته شده‌اند.
تحلیل فعالیت‌ها

وایدا بعد از جنگ جهانی دوم یکی از چهره‌های سرشناس سینمای اروپای مرکزی بوده‌است. او دین خود را نسبت به توسعهٔ سیاسی و اجتماعی لهستان با دیدی حساس و روایتی تثبیت شده ادا کرده‌است.
در آثار وایدا تاریخ معاصر لهستان جایگاه ویژه‌ای دارد. لحن تراژیک روایتش با تکیه بر ترکیب سینمای داستانی و مستند، فیلم‌هایش را به آثاری برای بازگویی و واکاوی بخشی از تاریخ کشورش بدل کند. شاید به همین خاطر بود که به هنگام ساخت فیلم مرد مرمرین در سال ۱۹۸۰ بازیگرانش را واداشت تا به میانه جمعیت در تظاهرات بندر گدانسک بروند تا بتواند تصاویری مستند را از شکل‌گیری جنبش همبستگی کارگری لهستان در فیلمش ثبت کند.
در مورد فیلم کاتین وایدا معتقد است:
«کاتین فیلمی ویژه در مسیر حرفه‌ای من به عنوان کارگردان است. من هرگز فکر نمی‌کردم این قدر زنده بمانم که سقوط اتحاد جماهیر شوروی را شاهد باشم یا ببینم که لهستان آزاد به من این فرصت را می‌دهد که جنایت‌ها و دروغ‌های کاتین را روی پرده نمایش بدهم»
در فیلم‌های او آدم‌ها و روابطشان بر بستری از احساسات تند و عاطفه شکل می‌گیرد. روابط اجتماعی همیشه با شرایط تاریخی در هم تنیده‌است. نوگراییش عامدانه با فرمالیسم مرزبندی دارد و چه بسا دیدگاه و سبک «رسمی» را بازتاب می‌دهد.
زندگی شخصی

وایدا تا کنون چهار بار ازدواج کرده‌است. همسر سومش بئاتا تیشکیه‌ویچ بازیگر معروف لهستانی بود که حاصل این ازدواج دختری به نام کارولینا است. همسر آخر وی طراح لباس و بازیگری به نام کریستینا زاخفاتوویچ است.
فیلم‌شناسی > سینما

یک پسر بد (۱۹۵۱)
سرامیک در ایئوژا (۱۹۵۱)
سه داستان (۱۹۵۳) - فیلم‌نامه‌نویس
یک نسل (۱۹۵۴)
به‌سوی خورشید (۱۹۵۵)
کانال (۱۹۵۶)
خاکستر و الماس (۱۹۵۸)
لوتنا (۱۹۵۹)
جادوگران بی‌گناه (۱۹۶۰)
بانو مکبث سیبریایی (۱۹۶۱)
سامسون (۱۹۶۱)
عشق در بیست‌سالگی (۱۹۶۲)
خاکستر (۱۹۶۵)
همه‌چیز برای فروش (۱۹۶۸)
پژِکوادانیـِـتس (۱۹۶۸)
دروازه‌های بهشت (۱۹۶۸)
شکار مگس‌ها (۱۹۶۹)
چوب غوشه (۱۹۷۰)
چشم‌انداز بعد از نبرد (۱۹۷۰)
پیلاطس و دیگران (۱۹۷۲)
عروسی (۱۹۷۳)
سرزمین موعود (۱۹۷۴)
کلاس مُرده (۱۹۷۶)
مرز سایه (۱۹۷۶)
مرد مرمرین (۱۹۷۷)
شکنجه (۱۹۷۸)
دعوت به بازدید (۱۹۷۸)
آرامش خانه بر شما باد (۱۹۷۹)
دوشیزگان ویلکو (۱۹۷۹)
با گذشتِ روزها، از پسِ سال‌ها… (۱۹۸۰)
رهبر ارکستر (۱۹۸۰)
مرد آهنین (۱۹۸۱)
دانتون (۱۹۸۳)
عشقی در آلمان (۱۹۸۳)
وقایع‌نگاری رخدادهایی عاشقانه (۱۹۸۵)
فرانسوی‌ها از نگاه … (۱۹۸۸)
جن‌زدگان (۱۹۸۸)
کورچاک
انگشتری با نشان عقاب تاج‌دار (۱۹۹۲)
ناستازیا ‏(۱۹۹۴)
هفته مقدس (۱۹۹۵)
دوشیزه بی‌اهمیت(۱۹۹۶)
پان تادئوش (۱۹۹۹)
اعتبار و بدهی (۱۹۹۹)
قضاوت درباره فراچیشکا کووسا (۲۰۰۰)
درسی از سینمای لهستان (۲۰۰۲)
انتقام (۲۰۰۲)
همبستگی، همبستگی... (اپیزود: مرد امید ۲۰۰۵)
کاتین (۲۰۰۷)
تاتاراک (۲۰۰۹)
اگر شور و شوقش را داری، دوربین را روشن کن! (۲۰۱۰)
والسا: مرد امید (۲۰۱۳)
پس‌تصویر (۲۰۱۶)
فیلم‌شناسی > تلویزیون

سرزمین موعود (۱۹۷۸)
با گذشت روزها، از پس سال‌ها… (۱۹۸۰)
یادداشت‌های تاریخی من (۱۹۹۶)
جوایز

فیلم مرد آهنین نخل طلای جشنواره کن سال ۱۹۸۱ را دریافت کرد. وایدا در سال ۲۰۰۰ به خاطر «پنج دهه کار خلاقه در سینما» یک اسکار افتخاری دریافت کرد. فیلم «دانتون» در سال ۱۹۸۳ جایزه سزار (جایزه ملی سینمای فرانسه) و جایزه بفتا (آکادمی هنرهای سینمایی بریتانیا) را از آن خود کرد.
وایدا در سال ۲۰۰۷ فیلم نیز برای فیلم سینمایی «کاتین» جایزه بفتا را از آن خود ساخت.
جشنواره برلین نیز در سال ۲۰۰۶ با اعطای خرس طلای افتخاری تقدیری از این کارگردان بلندآوازه به‌عمل آورد.
وایدا در کنار یوآنا اولچاک-رونیکر
وایدا در کنار کریستینا
شش‌آبششی‌سانان

| شش‌آبششی‌سانان | شش‌آبششی‌سانان |
| --- | --- |
کوسه لبه‌دار (Chlamydoselachus anguineus): کوسه لبه‌دار (Chlamydoselachus anguineus)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: غضروف‌ماهیان
زیررده:: ماهیان پره‌غضروفی
راسته:: شش‌آبششی‌سانان دبوئن، ۱۹۲۶
خانواده‌ها: خانواده‌ها
 متن را ببینید.:  متن را ببینید.
شش‌آبششی‌سانان (Hexanchiformes) راسته‌ای از کوسه‌ها هستند.
نمونه‌هایی از این راسته عبارت‌اند از گاوکوسه، کوسه لبه‌دار و برخی کوسه‌های شبیه به مار دریایی.
انجمن پرستاری ایران

| 0 | 1 |
| --- | --- |
انجمن پرستاری ایران: انجمن پرستاری ایران
 :  
بنیادگذاری: ۱۳۶۹
وضعیت حقوقی: انجمن صنفی
جایگاه: تهران
شمار عضوها: ۴۵۰۰۰
رییس: مهدی محرری
شعار: اولین انجمن صنفی در پرستاری
وب‌گاه: https://www.irantcna.ir/
انجمن پرستاری ایران اولین تشکل صنفی پرستاری در ایران است که در سال ۱۳۶۹ از سوی تعدادی از پرستاران و اعضای هیئت علمی پرستاری تشکیل گردید و از وزارت کشور پروانه تأسیس گرفت.
انجمن پرستاری از طریق تشکیل شعب در استان‌های دیگر فعالیت‌های خود را در این استانها گسترش داده و همچنین در چند سال گذشته بر روی آموزش و همچنین برگزاری همایش‌های علمی گام برداشته‌است.
می‌توان گفت که انجمن پرستاری ایران با تأسیس کانون‌های تخصصی پرستاری همچون کنترل عفونت، قلب، ارتوپدی، بهیاران، سرطان، کودکان و دیگر تخصص‌های پرستاری سعی در تخصصی نمودن فعالیت‌های صنفی نمود و بعد از فعالیت اقدام به راه اندازی انجمن‌های علمی بر اساس این کانون‌ها می‌نماید.
جواد اربابی

| جواد اربابی | جواد اربابی |
| --- | --- |
نماینده دوره بیست و دوم و بیست و سوم مجلس شورای ملی: نماینده دوره بیست و دوم و بیست و سوم مجلس شورای ملی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
ملیت: ایرانی
پیشه: نماینده مجلس شورای ملی
جواد اربابی سیاست‌مدار ایرانی بود، که در بیست و دوم و دوره بیست و سوم مجلس شورای ملی بعنوان نماینده شیراز در مجلس شورای ملی حضور داشت.
زن زن است

| زن زن است | زن زن است |
| --- | --- |
پوستر فیلم: پوستر فیلم
کارگردان: ژان-لوک گدار
تهیه‌کننده: کارلو پونتی ژرژ دو بورگار
نویسنده: ژان-لوک گدار
بازیگران: ژان-کلود بریالی آنا کارینا ژان‌پل بلموندو
موسیقی: میشل لوگران
فیلم‌بردار: رائول کوتار
تدوین‌گر: آنیس گی‌یمو لیلا هرمان
تاریخ‌های انتشار:  ۶ سپتامبر ۱۹۶۱ (۱۹۶۱-۰۹-۰۶)  
مدت زمان: ۸۵ دقیقه
کشور: فرانسه
زبان: فرانسوی 
زن زن است (به فرانسوی: Une femme est une femme) فیلمی است ساختهٔ ژان-لوک گدار، کارگردان فرانسوی، محصول سال ۱۹۶۱. این فیلم که در ژانر موزیکال قرار دارد و به سبک فیلم‌های نئورئالیستی ساخته شده، ادای دین فیلم‌ساز به موزیکال‌های آمریکایی‌ست. زن زن است سومین فیلم بلند گدار است. پس از موفقیت غیرمنتظره اولین فیلم گدار (از نفس افتاده) و توقیف دومین فیلم او (سرباز کوچک) به دلیل موضع فیلم در قبال جنگ الجزایر، گدار این فیلم را با تهیه‌کننده‌های فرانسوی و ایتالیایی، با بودجه فراوان، به طریقه سینما اسکوپ و رنگی ساخت.
خلاصه داستان

داستان فیلم دربارهٔ دختری به نام آنژلا (آنا کارینا) می‌باشد که رقاص برهنه است. او می‌خواهد بچه‌دار شود اما دوست‌پسرش، امیل (ژان-کلود بریالی)، علاقه‌ای به بچه دار شدن ندارد. آنژلا مصمم است و اگر امیل حاضر نباشد او را باردار کند سراغ مرد دیگری خواهد رفت. آلفرد (ژان‌پل بلموندو) که بهترین دوست امیل است گزینه مناسبی‌ست…
سبک فیلم

زن زن است را به دلیل رقص و آوازی که در فیلم وجود دارد فیلمی موزیکال می‌دانند اما به گفته سازنده‌اش این فیلم بیشتر «تصور فیلم موزیکال»، «نوستالژی فیلم موزیکال» و «موزیکالی نئورئالیستی» است. این فیلم طی ۵ هفته ساخته شد. گدار دستورکار دقیقی از پیش تدارک دیده بود اما فیلمنامه‌ای در کار نبود و دیالوگ‌ها روز به روز نوشته می‌شد. بازیگران لباس صحنه نداشتند و لباس‌های خودشان را جلوی دوربین می‌پوشیدند. لوکیشن فیلم (منطقه سن دنی در استراسبورگ) دقیقاً به خاطر ظاهر خاکستری و بی‌زرق و برقش انتخاب شده بود. گدار خیال داشت فیلم‌برداری را در خانه‌ای واقعی انجام دهد اما وقتی صاحبخانه راضی به اجاره دادن خانه‌اش نشد ناچار شدند فضای خانه را در یک استودیو بازسازی کنند. دیوارهای استودیو، بر خلاف استودیوهای هالیوودی، غیرمتحرک بود و سقف آن طوری طراحی شده بود که شیوه نورپردازی از بالا را القا نکند. این فیلم، اولین فیلم گدار است که صدابرداری آن سر صحنه انجام شد و به همین دلیل گاهی سر و صدای آدم‌های پشت صحنه را در پس‌زمینه می‌شنویم. فیلم با کلمات «نور، دوربین، حرکت» کارگردان آغاز می‌شود. بازیگران مرتباً یادآوری می‌کنند که به حضور تماشاگران آگاهند. اشاره‌هایی به فیلم‌های قبلی گدار و فیلم‌های فرانسوا تروفو می‌شود. در جایی از فیلم، ژان‌پل بلموندو به دوربین چشمک می‌زند و با «رفیقش، برت لنکستر» شوخی می‌کند. سبکی و شادی و شیرینی معمول موزیکال‌ها در این فیلم وجود ندارد. بریالی در آخر فیلم به کارینا می‌گوید «نمی‌دانم این فیلم کمدی‌ست یا تراژدی». در واقع این فیلم موزیکالی‌ست که موزیکال نیست.
جوایز

برنده جایزه خرس نقره‌ای جشنواره بین‌المللی فیلم برلین برای بهترین بازیگر زن (آنا کارینا)، ۱۹۶۱
برنده جایزه ویژه هیئت داوران جشنواره بین‌المللی فیلم برلین، ۱۹۶۱
خرس طلایی (نامزدشده)
سیرجارون

| سیرجارون | سیرجارون |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: مازندران
شهرستان: محمودآباد
بخش: سرخ‌رود
دهستان: دابوی شمالی
جمعیت: ۴۸۸ نفر (سرشماری ۹۵)
سیرجارون، روستایی است از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان دابوی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۴۲ نفر (۱۱۸خانوار) بوده‌است.
مسجد جامع یزد

| مسجد جامع یزد | مسجد جامع یزد |
| --- | --- |
نام: مسجد جامع یزد
کشور: ایران
استان: استان یزد
شهرستان: یزد
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: مذهبی
دیرینگی: دوره ایلخانی
دورهٔ ساخت اثر: ایلخانی، آل مظفر، تیموریان، صفوی، قاجاریه
بانی اثر: امیر علاءالدوله گرشاسب، سید رکن الدین محمد قاضی
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۲۰۶
تاریخ ثبت ملی: ۳۱ تیر ۱۳۱۳
مسجد جامع یزد به شیوه یک ایوان در دل کویر می‌باشد و در طی حدود ۱۰۰۰ سال و سه دوره بنا شده‌است.
پایه‌های اصلی مسجد در زمان ساسانیان بر روی یک آتشکده گذاشته است ولی بعد از اسلام در دوره ایلخانی و تیموری بصورت مسجد تکمیل شده است.
بنای گنبد خانه متعلق به دوره ایلخانی و سر در رفیع مسجد را متعلق به زمان شاهرخ و دوره تیموری دانسته‌اند.
این بنا از لحاظ خوابیدگی گنبد، سردر رفیع و بلند و همچنین کاشیکاری زیبا و منحصربه‌فرد، شهرت دارد.
مسجد جامع در یزدِ قدیم، داخل حصار شهر قرار گرفته بود و در سده چهارم ه.ق به حومه شهر نزدیک شد. ۵۰۰ مترمربع از ۹۸۰۰ مترمربع زیربنای مسجد را، کاشی ها و کتیبه ها تشکیل می دهند. طول مسجد ۱۰۴ متر و عرض آن ۹۹ مترمربع است. این بنا ۷ ورودی دارد که به کوچه های اطراف باز می شوند.
مدخل

مسجد جامع کبیر یزد، یکی از شاهکارهای تاریخی ایران بوده که در هر گوشه و کنار آن، یادگارهایی از دوران گوناگون برجای مانده‌است. تاریخچه و ساخت مسجد جامع از دوران پیش از اسلام آغاز شده و پایان کار آن به دهه اخیر برمیگردد.
این مسجد یکی از زیباترین مساجد دورهٔ تیموری است که از نظر کاشی‌کاری، سَردَر رفیع، مناره‌ها و کتیبهٔ آن در عداد زیباترین شاهکارهای معماری قرن نهم هجری قمری می‌باشد. ارتفاع مناره‌ها ۵۲ متراست و گرچه ساختمان اصلی مسجد را به قبل از دورة تیموری نسبت می‌دهند ولی ساختمان فعلی بر طبق کتیبه‌های موجود نشان می‌دهد که در دورهٔ تیموری بنا گردیده‌است. کتیبه‌های مسجد یکی به خطّ کوفی آجری و دیگری به خطّ ثلث سفید بر روی کاشی لاجوردی است. در متن کتیبه سَردَرْ، نام شاهرخ تیموری و سلطان جهانشاه و تاریخ ۸۶۱ هجری قمری خوانده می‌شود.
دردوران پیش از اسلام درمکان کنونی مسجد جامع، احتمالاً آتشکده ساسانی برپابوده که تا دوران پس از اسلام نیز دوام داشته‌است.
بنای کنونی مسجد با وسعتی حدود ۱۰٬۰۰۰ مترمربّع مشتمل بر سَردَر ورودی و جلوخان، صحن وسیع، رواقهای جانبی صحن، ایوان، گنبدخانه و شبستانهای طرفین آن، شبستان بزرگ ستون‌دار، کتابخانه، تزیینات غنیّ و زیبا و کتیبه‌ها و سنگ نوشته‌های تاریخی و غیر تاریخی است. خاورشناسی به نام ماکسیم سیرو اعتقاد دارد نخستین مسجدی که به جای آتشکده، به نام مسجد عتیق شکل گرفته، مربوط به سده‌های اولیه اسلام است.
پیشینه تاریخی: قدیمی‌ترین تاریخی که برای انجام فعالیت‌های مذهبی-اسلامی، در بخشی از فضای کنونی مسجدجامع یزد ذکر می‌شود، متعلق به نیمه دوم قمری است. احداث مسجدجامع را نیز مربوط به نیمه دوم سده سوم قمری، در زمان حکومت «عمرولیث» و در عصر صفاریان یا قبل از سلاجقه می‌دانند، مسجدی که در ترسیم ماکسیم سیرو دارای انحراف قبله بود. درسده چهارم قمری، مسجدجامع یزد در حومه شهر قرار داشته، که در واقع در کنار آتشکده زرتشتی بنا شده بود.
نگارخانه

نمای داخلی از گنبد مسجد
سردر اصلی مسجد جامع یزد
کاشی‌کاری و مقرنس سردر اصلی مسجد
ایوان و گنبدخانه مسجد جامع یزد
محراب مسجد جامع یزد
ورودی ایوان مسجد جامع یزد
سردر غربی مسجد جامع یزد
سردر اصلی با ارتفاع
۴۷ متر
نمایی از حیاط و سکوی مهتابی
نمایی از نقش زیر گنبد
نمایی از خطوط کوفی سقف ایوان
تزئینات کاشی کاری روی سر در ورودی
کاشی کاری
برج ساعت مسجد جامع یزد
مسجد جامع یزد
مسجد جامع یزد
مسجد جامع یزد
مسجد جامع یزد
مسجد جامع یزد در روز
مسجد جامع یزد در شب
صحن مسجد جامع یزد
مسجد جامع یزد در شب
نقشه مسجد جامع یزد
ماکسیم سیرو، سال ۱۳۱۵ خورشیدی
نگاره‌ای از زیر گنبد و سقف مسجد جامع یزد.
سبک معماری مسجد جامع یزد به شیوه آذری است. کاشی‌های آبی، زرد، کبود و سبز در زیر گنبد عظیم مسجد، فضایی خنک را در ذهن بیننده خلق می‌کند.
تاکسیِ شهر یزد و نمایی از مسجد جامع

تصویر مسجد جامع یزد روی اسکناس دویست ریالی
زندان دستگرد اصفهان

| 0 | 1 |
| --- | --- |
ظرفیت: ۴–۵ هزار
جمعیت: ۸–۹ هزار
نشانی خیابان: اتوبان ذوب آهن
شهر: اصفهان 
ایالت/استان: اصفهان
کشور: ایران
زندان دستگرد اصفهان، با نام دیگر زندان مرکزی اصفهان، یکی از زندان‌های ایران است که در محله دستگرد   اصفهان قرار و حدود ۱۱ کیلومتری جنوب غربی  شهر اصفهان و در منطقه ۱۳ واقع شده‌است. ظرفیت این زندان حدود ۴ الی ۵ هزار زندانی می‌باشد، اما آمار کنونی زندان بیش از ۸ الی ۹ هزار زندانی تخمین زده می‌شود. در زندان دستگرد اصفهان، ارگانها و نهادهای حکومتی همچون وزارت اطلاعات، سپاه پاسداران، بسیج و پلیس آگاهی فراجا دارای بازداشتگاه‌های مخصوص به خود هستند که از کنترل سازمان زندان‌ها نیز خارج است.
زندان اصفهان ۵ کارگاه صنعتی دارد.
سیروس برنابلداجی

| سیروس برنابلداجی | سیروس برنابلداجی |
| --- | --- |
نمایندهٔ دورهٔ هشتم مجلس شورای اسلامی: نمایندهٔ دورهٔ هشتم مجلس شورای اسلامی
حوزه انتخاباتی: بروجن
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۴۷ خورشیدی بلداجی، ایران
ملیت:  ایران
فرزندان: هانیه، محمدسعید
محل تحصیل: دکترای علوم سیاسی
پیشه: پژوهشگر
سیروس برنابلداجی (زادهٔ ۱۳۴۷ در بلداجی) نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ بروجن در دورهٔ هشتم مجلس شورای اسلامی بوده‌است.
اصالتاً ترک قشقایی از طایفه دره شوری و متولد بلداجی از توابع استان چهارمحال و بختیاری می‌باشد. متأهل و دارای دو فرزند، یک دختر و یک پسر است. وی علاوه بر لیسانس حقوق، فارغ‌التحصیل کارشناسی و کارشناسی ارشد رشته علوم سیاسی از دانشگاه تهران و دکترای علوم سیاسی از دانشگاه جواهر لعل نهروی هندوستان است. برنابلداجی دارای آثاری در زمینه مسایل خاورمیانه نیز می‌باشد.
زمین‌لرزه ۱۳۸۱ بوئین‌زهرا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
زمان UTC: ؟؟ 
رویداد ISC: 
USGS-ANSS: 
تاریخ محلی: 
زمان محلی: 
بزرگی: ۶٫۵ ریشتر (به‌مدت ۷ ثانیه)
ژرفای کانونی: ۱۰ کیلومتر (۶٫۲۱۳۷۱۲ مایل)
مناطق آسیب‌دیده:  بوئین‌زهرا
کل آسیب: ۲۶۱ تن کشته، ۱۵۰۰ تن زخمی و ۵۰٬۰۰۰ نفر بی‌خانمان
پس‌لرزه‌ها: بیش از ۲۰ پس‌لرزه 
زمین‌لرزهٔ سال ۱۳۸۱ بوئین‌زهرا (که با نام‌های زمین‌لرزهٔ ۲۰۰۲ آوج یا زمین‌لرزهٔ ۲۰۰۲ چنگوره  نیز شناخته می‌شود) در تاریخ ۳۱ مرداد ۱۳۸۱ (۲۲ اوت ۲۰۰۲) در منطقه شمال‌غربی[مشکوک ] ایران که روی گسل بزرگی قرار گرفته بود، رخ داد. رومرکز این زمین لرزه در نزدیکی شهرستان بوئین‌زهرا و چنگوره در جنوب استان قزوین بود. بزرگی ریشتر این زمین‌لرزه ۶٫۵ و بزرگای گشتاوری آن ۶٫۳ اندازه‌گیری شده‌است. در زمین‌لرزه بوئین‌زهرا دست‌کم ۲۶۱ نفر کشته و ۱۵۰۰ تن دیگر نیز زخمی شدند. این زلزله ۲۰ پس‌لرزه نیز در پی داشت.
به‌گزارش پژوهشگاه بین‌المللی زلزله‌شناسی و مهندسی زلزله (IIEES)، این زمین‌لرزه در تهران که در ۲۹۰ کیلومتری شرق مرکز زمین‌لرزه قرار دارد، خسارتی به‌بار نیاورد؛ ولی به‌خوبی احساس شد. بیشتر خانه‌های تخریب شده در منطقه زمین‌لرزه از جمله منازل یک‌طبقه با ساختار بنایی بودند که کمابیش همگی فروریختند. کندی مسئولین امر در رسیدگی به قربانیانی که نیازمند کمک بودند، خشم مردم محلی را برانگیخت. ساکنین آوج از سر ناامیدی، به پرتاب سنگ به‌سمت اتوموبیل وزیر کشور وقت و کاروان همراه وی در زمان بازدیدشان از مناطق آسیب‌دیده پرداختند.
پس‌زمینه و زمین ساخت

مقالهٔ اصلی: زمین‌لرزه‌های بوئین‌زهرا
مناطق شمال‌شرقی ایران از برخورد قاره‌ای صفحه عربستان با صفحه اوراسیا به وجود آمده‌است. ایران از عبور گسل‌های بزرگی به وجود آمده، که ۹۰٪ آن زلزله‌خیز است که هر ساله زلزله‌ها در آن رخ می‌دهد؛ منطقه‌ای در اطراف شکستگی گسل قرار دارد. بیشتر زلزله‌های ایران مربوط به بخش‌هایی از گسل سراسری زاگرس و البرز می‌شود. استان قزوین منطقه‌ای بین گسل زاگرس و البرز است که کمترین میزان زلزله‌ها را دارد، اما این‌ها ممکن است نیروی بیشتری داشته باشند.
پیشینه تاریخی

ایران پیوندگاه گسل‌های عمدهٔ فراوانی‌است که ۹۰٪ آن‌ها از دید لرزه‌خیزی فعال بوده و هرساله دستمایهٔ زمینلرزه‌های زیادی می‌گردند. پهنهٔ اطراف گسیختگی کم‌وبیش هرروز دچار پاره لرزه‌هایی می‌شود. این منطقهٔ لرزه‌خیز پیشتر نیز در سال‌های ۵۵۶ هجری، ۱۶ فروردین ۱۲۹۲ و ۱۰ شهریور ۱۳۴۱ زمین‌لرزه‌های شدیدی را به خود دید که مرگبارترینشان در سال ۱۳۴۱ با قدرت ۷٫۲ ریشتر روی داد و منجر به مرگ ده‌هاهزار تن شد.
پهنه‌شناسی، گسل‌ها و زمین‌ساخت

زمین‌لرزه در پهنهٔ وسیعی از جنوب استان قزوین (به فاصله ۱۱۵ کیلومتری قزوین و ۲۲۵ کیلومتری تهران) در روستاهای واقع در دره‌ای با امتداد تقریباً شرقی-غربی در شهرستان آوج(بخش مرکزی) به‌وقوع پیوست. روستاهای آبدره و چنگوره که شدیدترین آسیب‌های زمین‌لرزه به آن‌ها وارد شد از آن میان بودند. در اثر این زمین‌لرزه این دو روستا به‌کلی ویران گردیده و حدود ۵۰ روستای دیگر نیز دچار خسارت شدند. بیشترین شدت لرزه‌ها ۷MM در مقیاس اصلاح شده مرکالی در گستره‌ای حدود ۲۰ کیلومتر از رومرکز زمین‌لرزه (آبدره و چنگوره) بود. در شهر آوج میزان این شدت ۵MM بود.
نخست چنین می‌نمود که باید این زمین‌لرزه ناشی از فعالیت گسل آپیک (گسل همراه با زمین‌لرزهٔ سال ۱۳۴۱ بوئین‌زهرا که به روستای آبگرم ختم می‌شود و در راستای شرقی-غربی است) باشد ولی بررسی‌های پس‌ازآن نشان داد که آثار ناهنجاری در امتداد گسل آوج به غرب و گسل موازی نزدیک به آن موجود است، آنگونه که پیداست، در راستای یک گسل پنهان با راستای عمومی غرب-شمال‌غرب، شرق-جنوب‌شرق.
به‌هنگام وقوع زمین‌لرزه در استان قزوین، بشقاب زمین‌ساخت شبه جزیره عربستان ازسوی بشقاب زمین‌ساخت آفریقا به سمت شمال فشرده می‌شود که به بشقاب زمین‌ساخت اوراسیا برخورد کرده و نیرویی فزاینده به این زمین‌لرزه‌ها می‌بخشد. با نمود سطحی اندک روی پوسته زمین، این زمین‌لرزه باید با کرنشی که از این برخورد حادث می‌شد هماهنگ می‌شد. بارگشت امواج اولیه و ثانویه، از شکستی روی یک گسل راندگی با شیب ۴۹ درجه به سمت جنوب‌غرب و از مرکز اثری با عمق حدودی ۱۰ کیلومتر حکایت می‌کرد. سازوکار این شکست نشانگر گسلشی وارونه بود.
تغییر مکان چندین بارهٔ مرکز لرزه و پس‌لرزه‌ها و شکست‌های سطحی ناپیوسته ثبت‌شده پس از زمین‌لرزه سازگاری با شکست مایل‌شونده‌ای دارد روی راندگی فروبر جنوب‌غرب، اگرچه بیشترین تغییر مکان‌ثبت شده کمتر از چیزی بوده که در این زمین‌لرزه‌ها انتظار آن می‌رفته‌است. این نشان می‌دهد که اکثر لغزش به رویه زمین نرسیده و سطح خم گردیده‌است. دانشمندان پیش‌بینی می‌کنند که بشقاب زمین‌ساخت ناشناخته دیگری نیز باید موجود می‌بوده که امروزه آن را با نام بشقاب زمین‌ساخت «آبدره» می‌شناسند. این گسله‌ها به گسل‌های کور شناخته می‌شوند و دستمایهٔ بسیاری از زمین‌لرزه‌های مخرب در ایران و دیگر نقاط بوده‌اند. باور بر این است که این منطقهٔ شناخته‌شدهٔ پهناور از زمین بواسطهٔ یک توپوگرافی باقی‌مانده از زیردورهٔ زمین‌شناسی نئوژن گسترده‌تر می‌گردد.