جانشینی تاج و تخت ژاپن
مناظره‌ها و مجادلات جانشینی دوره شووا

بحث در مورد جانشینی امپراتوری اولین بار در اواخر دهه ۱۹۲۰، پس از به قدرت رسیدن امپراتور شووا مطرح شد. امپراتور و امپراتریس در هشت سال اول ازدواجشان فقط دختر داشتند. در نتیجه، برادر کوچکتر امپراتور،
یاسوهیتو، شاهزاده چیچیبو، تا زمان تولد ولیعهد آکی‌هیتو در دسامبر ۱۹۳۳، در صف اول جانشینی باقی ماند و پس از آن وارث مقدر به سلطنت رسید. شاهزاده از روابط نزدیک با جناح راست در ارتش برخوردار بود. در اوایل دهه ۱۹۳۰، حمایت قوی او از جناح راه امپراتور در ارتش یک امر آشکار بود. او با چندین افسر جوان که بعدها در رهبری شورش در حادثه ۲۶ فوریه مؤثر بودند، دوستی قوی برقرار کرد.
تعداد زیادی از پیروان جناح راه امپراتور در ارتش، منتقد امپراتور به خاطر علایق علمی، رفتار خودپسندانه و صلح‌طلبی مفروضش بودند و او را فردی «متوسط» می‌دانستند که به راحتی توسط مشاوران فاسد تحت تأثیر قرار می‌گیرد. شاهزاده چیچیبو با تمایلات سیاسی خود با برادر بزرگتر خود مخالفت کرد و او در موارد متعددی او را به شدت مورد سرزنش قرار داد و ترتیبی داد که او را در موقعیت‌های غیر مهمی که می‌توانست با دقت بیشتری زیر نظرش داشته باشد قرار دهد. جدا از شاهزاده چیچیبو، شورشیان ۲۶ فوریه به حمایت ضمنی شاهزاده‌های آساکا و هیگاشیکونی، ژنرال‌های ارشد ارتش و شاهزادگان امپراتوری که رهبران جناح راه امپراتور بودند و روابط نزدیکی با گروه‌های راست‌گرای برجسته داشتند، متکی بودند. اگر امپراتور یا می‌مرد یا کشته می‌شد شاهزاده چیچیبو که مجبور به کناره‌گیری شده بود، به عنوان نایب‌السلطنه ولیعهد آکیهیتو از طرف راست‌گرایان حمایت قوی دریافت می‌کرد. با این حال، گزارش شده است که او پس از سرکوب شورش ۲۶ فوریه از افسران «راه امپراتوری» فاصله گرفت. با این حال، در سال ۱۹۳۸، شاهزاده سایونجی ابراز نگرانی کرد که شاهزاده چیچیبو ممکن است روزی تاج و تخت را با ابزارهای خشونت‌آمیز غصب کند. با این حال، در اکتبر سال ۱۹۴۰، شاهزاده چیچیبو به‌شدت مبتلا به سل ریوی شده بود و از آن زمان به بعد زندگی بازنشسته‌ای داشت. او بی سر و صدا در صف جانشینی به نفع برادرش شاهزاده تاکاماتسو، که شروع به انجام وظایف رسمی بیشتری کرد، گذشت. در مواقع اضطراری، شاهزاده تاکاماتسو قرار بود جانشینی برادرزاده اش ولیعهد را به عهده بگیرد.
در ژوئیه ۱۹۴۴، اگرچه ناامیدی تلاش‌های جنگی ژاپن پس از از دست دادن سایپان آشکار شد، امپراتور در دفاع از نخست‌وزیر توجو و دولتش اصرار ورزید و از برکناری او خودداری کرد. کیدو کوایچی، بی سر و صدا با فومیمارو کونوئه و عموی امپراتور ژنرال شاهزاده شاهزاده ناروهیکو هیگاشیکونی مشورت کرد، با تشخیص ادامه ممانعت امپراتور به شکست قطعی منجر شد. امپراتور را مجبور به کناره‌گیری از سلطنت به نفع پسرش ولیعهد کرد و شاهزاده تاکاماتسو را به عنوان نایب‌السلطنه اعلام کرد. در ۸ ژوئیه، این تصمیم به‌طور رسمی اتخاذ شد و شاهزاده تاکاماتسو چندین روز بعد آن را تأیید کرد. با این طرح، شاهزاده هیگاشیکنی جایگزین توجو به عنوان نخست‌وزیر می‌شود و تلاش می‌کند تا با متفقین به توافق برسد. با این حال، این طرح در نهایت به عنوان بسیار خطرناک رد شد. کونوئه به کیدو از شایعاتی اطلاع داده بود که اگر چنین وضعیتی پیش بیاید، رادیکال‌های ارتش کودتا می‌کنند و امپراتور را به منچوری می‌برند، که هنوز مکانی امن برای یک دولت در نظر گرفته می‌شود، یا یک امپراتوری جنگ‌جویانه‌تر را جایگزین او می‌کنند. شاهزاده در این رویداد، کیدو و کونوئه از نفوذ مادر امپراتور، امپراتریس تی‌می، شاهزاده تاکاماتسو و عموهایش شاهزاده‌های آساکا و هیگاشیکونی برای تحت فشار گذاشتن امپراتور برای درخواست استعفای توجو استفاده کردند. این استراتژی موفقیت‌آمیز بود و توجو در ۱۸ ژوئیه از سمت خود استعفا داد.