stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پردازنده چندهسته‌ای
پردازنده‌های دو هسته‌ای AMD و Intel

اینتل و ای.ام. دی تولیدکننده‌های اصلی ریز پردازنده‌ها هستند.
اینتل تعداد زیادی پردازنده چند هستهٔ متفاوت تولید می‌کند: پنتیوم D در کامپیوترهای رومیزی استفاده می‌شود. Core 2 Due هم در محیط لب تاپ و هم در رومیزی و پردازنه Xeon در سرویس دهنده‌ها استفاده می‌شود.
AMD دارای طیف Althon برای کامپیوترهای رومیزی Tution برای لب تاپ‌ها و Opteron برای سرویس دهنده‌ها و ایستگاه‌های کاری است.
اگر چه Core 2 Due و Althon 64x۲ هر دو بر روی یک پایه‌اند ولی ساختارهای آن‌ها بسیار متفاوت‌اند.
شکل ۴ ساختار Core 2 Due و Athlon 64xL را به ترتیب نشان می‌دهد هر دو ساختار پردازنده‌های دوهسته‌ای هم جنس هستند.
Core 2 Due با مدل حافظه اشتراکی با حافظه نهان سطح ۱ و حافظه نهان سطح ۲ که حداکثر نرخ GB/sec ۹۶ را فراهم می‌کند منطبق هستند.
اگر یک حافظه نهان سطح، miss کند هر دوی حافظه نهان سطح ۲ و دومین هستهٔ حافظه نهان سطح ۱ را به صورت موازی قبل از ارسال تقاضا به حافظه اصلی، بررسی می‌کند.
در مقابل Athlon مدل حافظه توزیعی با حافظه نهان سطح ۲ مجزا را دنبال می‌کند. این حافظه‌های نهان سطح ۲ واسط درخواست‌های سیستمی را به اشتراک می‌گذارند و نیاز به گذرگاه را حذف می‌کند.
واسط درخواست سیستم هسته هارا با یک کنترلر حافظه روی تراشه متصل می‌کند و یک اتصال داخلی که Hyper transport (فرا انتقال) نامیده شده‌است، به‌طور مؤثر تعداد باسن‌های مورد نیاز در یک سیستم را کاهش می‌دهد و تنگناها را کاهش و پهنای باند را افزایش می‌دهد و در عوض Core 2 Due در یک واسط باس استفاده می‌کند. Core 2 Due همچنین کنترل حرارتی و توان واحدهای روی تراشه را دارد.
هیچ فایدهٔ کارایی قطعی از باس در مقابل اتصال داخلی وجود ندارد؛ و Core 2 Due و Athlon 64x۲ هر یک به معیارهای کارایی یکسان با پروتکل‌های ارتباطی متفاوت دست یافتند.
یک شرکت Sony – Toshiba – IBM (STI) سلول پردازنده برای استفاده در play station ۳ سونی ساخت بنابراین سلول به‌طور عادی برای بازی / کارهای گرافیکی بهینه شده‌است که به معنی توان پردازشی بالا برای برنامه‌های کاربردی بازی است. سلول یک پردازنده چند هسته‌ای غیر یکنواخت که شامل ۹ هسته و یک عنصر پردازش توان و هشت عنصر پردازش همکاری‌کننده‌است که در شکل ۵ دیده می‌شود.
با ساختار پهن باند بلا درنگ مربوط به CELL تبادل داده همروند با حافظه توسط هر پردازنده ممکن است که PPE (عنصر پردازش توان) فضای اشغال شده‌ای در ساختار ۶۴ power pc بیتی است و عملکرد سیستم را مدیریت می‌کند و توابع را کنترل می‌کند هر SPE (عنصر پردازش همکاری‌کننده) مجموعه دستور العمل‌هایی که از دستور العمل‌های SIMP ۱۲۸ بیتی استفاده می‌کند را ساده می‌کند.
دستیبای مستقیم به حافظه برای انتقال داده بین منبع محلی و حافظه اصلی استفاده شده‌است که برای تعداد زیا دی تبادل داده‌های همروند حافظه اجازه می‌دهد عنصر پردازش توان و عنصر پردازش همکاری توسط عنصر متصل‌کننده یعنی باس که ارتباطات داخلی را فراهم می‌کند به هم متصل شوند. خصوصیات جالب دیگری از سلول واحد مدیریت توان و واحد مدیریت حرارتی است. توان و حرارت نگرانی‌های اساسی در طراحی ریز پردازنده‌ها هستند. واحد مدیریت توان برای کاهش توان، فرم کاهش یا توقف با کاملاً قطع کردن یک واحد را اجازه می‌دهد.
TMV واحد مدیریت حرارتی شامل یک سنسور خطی و ۱۰ سنسور حرارتی دیجیتال است که برای نشان دادن دمای سراسر تراشه و فراهم کردن یک هشدار سریع در زمانی‌که دماها در حال افزایش در یک ناحیه خاصی از تراشه‌است استفاده شده‌است.
توانایی اندازه‌گیری و تخمین تغییرات توان و دما یک مزیت بزرگی در آن پردازنده‌ای که نباید زیاد گردم شود یا همچنین توان زیادی را دریافت کند دارد.
چالش‌های چند هسته‌ای

داشتن هسته‌های چند گانه روی یک تراشه باعث غلبه کردن بر چندین مشکل است. مدیریت توان و دما دو نگرانی هستند که به صورت بالقوه با افزایش هسته‌های چند گانه افزایش می‌یابند. انسجام حافظه نهان و حافظه اصلی یک چالش دیگر است به‌طوری‌که همه طرح‌هایی که در بالا بحث شد دارای حافظه نهان توزیع شده سطح و در بعضی موارد حافظه‌های نهان سطح ۲ که باید هماهنگ باشند و سرانجام استفاده کامل از پردازنده چند هسته مسئله دیگری است. اگر برنامه نویسان برنامه‌های کاربردی که از فایده هسته‌های چند گانه استفاده می‌کنند را ننویسند هیچ بهره‌ای نخواهند برد و در بعضی موارد این به معنای از دست دادن کارایی است.
برنامه کاربردی نیاز دارند تا نوشته شوند بنابراین اجزای متفاوت می‌توانند به صورت موازی اجرا شوند بدون هیچ ارتباطی با اجرای دیگر آن برنامه کاربردی که به صورت هم‌زمان اجرا می‌شوند.
توان و دما

اگر دو هسته روی یک تراشه بدون هیچ تغییری قرار داده شوند. تراشه در تئوری ده برابر یک تراشه تنها توان مصرف می‌کند و حرارت تولید می‌کند. در مثال نمایی اگر یک پردازنده بسیار گرم شود این امکان وجود دارد که حتی کامپیوتر شما بسوزد. برای تخمین زدن هر طرح بالا هسته‌های چند گانه در یک فرکانس پایین‌تر برای کاهش مصرف توان اجرا می‌شوند. برای کاهش مصرف توان غیرضروری خیلی طرح‌ها با یک واحد کنترل توان که وظیفه خاموش کردن هسته‌هایی که استفاده نمی‌شوند را دارند یا موظف به محدود کردن مقدار توان هستند ترکیب می‌شوند. با خاموش کردن هسته‌هایی که استفاده نمی‌شوند (که البته این روش دردسرهای خاص خود را دارد چون روشن شدن مجدد هسته خود مسلزم زمان است) و استفاده از Clock going مقدار زیادی از نشست تراشه کاهش می‌یابد. برای کمتر شدن گرمای تولیدی به وسیله هسته‌های چند گانه روی یک تراشه تنها تراشه به‌طور ساختار یافته‌است تعداد نقاط زیاد نشود و حرارت روی خام تراشه پخش می‌شوند.
همان‌طور که در شکل ۷ دیده می‌شود اکثریت گرما در پردازنده‌های CELL در عنصر پردازش توان پراکنده شده‌است؛ و مابقی در سطح عناصر پردازشی همکار پخش می‌شوند.
یک پردازنده CELL یک روند متداول برای ساخت نشان دهندهٔ دمای سیستم با یک خسگر خطی و ده حسگر دیجیتال داخلی را طی می‌کند.
انسجام حافظه نهان

انسجام حافظه نهان به خاطر حافظه نهان سطح ۱و۲ توزیع شده، یک نگرانی در محیط چند هسته‌ای است؛ چون هر هسته دارای حافظه نهان مخصوص به خودش است. یک کپی از داده‌ای که در آن حافظه نهان است، شاید همیشه نسخه به روز شده اطلاعات نباشد.
برای مثال، فرض کنید یک پردازنده دو هسته‌ای که هر هسته آن یک بلوک از حافظه را به حافظه نهان شخصی خودش می‌آورد را داریم. هر هسته یک مقدار را در یک مکان خاص می‌نویسد.
وقتی که هسته دوم تلاش می‌کند مقداری را از حافظه نهان خودش بخواند مقدار خوانده شده مقدار به روزرسانی شده نخواهد بود مگر اینکه مدخل حافظه نهان خودش تامعتبر باشد یا حافظه نهان MISS کرده باشد.
این MISS کردن حافظه نهان مدل حافظهٔ نهان هستهٔ دوم را مجبور به روزرسانی می‌کند.
اگر این سیاست انسجام وجود نداشت داده‌های غلط خوانده می‌شوند و نتیجه‌های نامعتبر تولید می‌شوند و در آن هنگام شاید یک برنامه یا کل کامپیوتر از کار بیفتد. به صورت کلی دو نقشه برای انسجام حافظه نهان وجود دارد.
از پروتکل جستجوگر ۲ پروتکل مبتنی برdirectory

پروتکل جستجو گر فقط با سیستم بر پایه گذرگاه کار می‌کند و به تعدادی حالت برای تعیین اینکه آیا این بروزرسانی مدخل‌های حافظه نهان مورد نیاز است یا نه و اینکه آن کنترلی روی نوشتن در بلوک داشت یا نه، نیاز دارد. پروتکل بر پایهٔ directory مقیاس پذیر، برای پردازنده‌های زیاد یا هسته‌های زیاد است. بر خلاف جستجو گر که مقیاس پذیر نیست. در این نقشه یک directory استفاده می‌شود طوری‌که اطلاعات مربوط به مکان‌های حافظه که بین حافظه‌های نهان چند گانه مشترک است را نگه می‌دارد و آن‌ها را به صورت انحصاری توسط یک حافظهٔ نهان مربوط هسته استفاده می‌شوند.
Directory می‌داند که چه موقع یک بلوک نیاز دارد که به روز شود یا غیر معتبر گردد.
Core 2 Duo اینتل تلاش کرد تا انسجام حافظه نهان را به وسیله توانایی در حافظه نهان L۱ و حافظه نهان L۲ اشتراکی به صورت هم‌زمان فراهم آورد.
داشتن یک حافظه نهان سطح ۲ اشتراکی همچنین فایده‌ای دیگر را اضافه می‌کند بنابراین پروتکل انسجام نیازی ندارد که برای این سطح تعیین گردد. با این حال AMD’s Athlon 64x۲ باید انسجام حافظه‌های نهان سطح ۱و۲ را کنترل کند. سرعت آن از طریق استفاده از اتصال فرا انتقال افزایش می‌یابد اما این روش نسبت به مدل اینتل سربار زیادی دارد.
چند نخی

در نهایت مهم‌ترین موضوع استفاده به صورت چند نخی یا تکنیک پردازش موازی برای رسیدن به بالاترین کارایی یک پردازنده چند هسته می‌باشد. به استثناء جاوا در زبان‌های پیشرفته تجاری کمتر از گسترش چند نخی استفاده می‌شود. ساختن دوباره برنامه کاربردی تا چند نخی شوند، به معنی دوباره کاری برنامه‌نویس در بیشتر موارد است. برنامه نویسان باید برنامه‌های کاربردی را به صورت زیر برنامه‌های مختلف بنویسند تا بتوانند روی هسته‌های مختلف اجرا کنند این بدان معنی است که وابستگی‌های داده باید حل شود (برای مثال، تأخیر در ارتباطات یا استفاده از حافظه نهان مشترک) برنامه‌های کاربردی باید متعادل باشند. اگر یک هسته خیلی بیشتر از هسته دیگر مورد استفاده قرار گیرد برنامه‌نویس نمی‌تواند به تمام فواید یک سیستم چند هسته‌ای برسد.
بعضی شرکت‌ها محصولات جدید خود را با قابلیت چند هسته‌ای تولید می‌کنند مانند سیستم عامل‌های جدید مایکروسافت و Apple که می‌توانند تا ۴ هسته را پشتیبانی کنند.
مسائل باز

تعداد زیادی هسته روی یک تراشه تنها، یک نیاز بزرگ برای افزایش حافظه وجود دارد. پردازنده‌های ۳۲ بیتی مثل پنتیوم ۴، می‌توانند تا ۴۶ از حافظه اصلی آدرس دهی کنند. با هسته‌هایی که امروز از آدرس‌های ۶۴ بیتی استفاده می‌کنند میزان حافظه قابل آدرس دهی تقریباً نامحدود است یک سیستم حافظه بهبود یافته ضروری است. تعدادی حافظه اصلی و حافظه نهان بزرگتر برای چند پردازنده‌های چند نخی نیاز است.
سیستم باس و شبکه‌های به هم متصل

حافظه اضافی غیر مفید خواهد بود. اگر مقداری از زمان مورد نیاز برای تقاضاهای حافظه به همان اندازه بهبود نیابد. طراحی مجدد اتصالات داخلی شبکه بین هسته‌ها یک کانون بزرگی (اصلی) از تولیدکنندگان تراشه‌است. یک شبکه سریعتر یک تأخیر کمتر و ارتباط بین هسته و تبادلات حافظه را مورد نظر قرار می‌دهد.
Intel در حال توسعه و اون (ایجاد کردن) مسیر سریع اتصالات است که پهنای باس آن ۲ بیت است که بین ۸/۴ و ۴/۶ گیگ هرتز در حال اجرا است. AMDهای جدید فرااتصالی ۳٫۰ یک پهنای باس ۳۲ بیتی دارند و در ۲/۵ گیگا هرتز اجرا می‌شوند یک نوع متفاوتی از اتصالات در imesh, TILE ۶۴’s دیده شده‌است که شامل پنج شبکه استفاده شده به منظور تکمیل کردن I/O و ارتباط حافظه خارج از تراشه می‌باشد. استفاده از ۵ شبکه توری، ساختار قطعه به ازای هر پهنای باند قطعه (یا هسته) تا ۲۸ ترا بیت بر ثانیه می‌دهد.
نتیجه‌گیری

قبل از پردازنده‌های چند هسته‌ای افزایش کارایی از یک نسل به نسل دیگری مثل افزایش فرکانس، خیلی ساده دیده می‌شد. وقتی که فرکانس‌های بالا سبب می‌شدند که پردازنده‌ها در سرعتی باعث افزایش اتلاف توان و اتلاف حرارت در سطوح زیان بار اجرا می‌شدند منسوخ شدند.
اضافه کردن هسته‌های چندگانه در خلال یک پردازنده، یک راه حل از اجرا در فرکانس‌های پایین‌تر می‌دارد. اما مشکلات جدید جالبی را اضافه کرد. پردازنده‌های چند هسته‌ای به منظور اینکه اتلاف توان معقولی اتلاف گرمای معقولی و پروتکل‌های انسجام حافظه نهان دست یابند ساخته شدند.
اگر چه خیلی از مسائل حل نشده باقی ماند به منظور استفاده از پردازنده‌های چند هسته‌ای با ۳ ظرفیت شامل برنامه‌های کاربردی روی سیستم‌های چند نخی اجرا می‌شوند. تقریباً برنامه‌های کاربردی کمی وجود دارد که در هر سطحی از موازی‌سازی نوشته شده‌اند (سیستم‌های حافظه و شبکه‌های به هم متصل نیاز به بهبود دارند و همچنان هنوز مشخص نیست که آیا هسته‌های یکنواخت کاراترند یا هسته‌های ناهمگون.
با طرح‌های زاید و گوناگون تقریباً غیرممکن است که هر استانداردی را برای انسجام حافظه نهان، اتصالات داخلی و چینش آن‌ها تنظیم کنیم. بزرگ‌ترین سختی که در آموزش تکنیک‌های برنامه‌نویسی موازی (چون بیشتر برنامه نویسان در برنامه‌نویسی ترتیبی خیلی منظم هستند) و دوباره طراحی کردن برنامه‌های کاربردی جاری باقی می‌ماند این است که روی سیستم‌های چند هسته به‌طور بهینه اجرا کنیم.
پردازنده‌های چند هسته‌ای یک اختراع مهم در طول زندگی ریز پردازنده هستند. توسط برنامه نویسان ماهر و توانا نوشتن برنامه‌های کاربردی چند هسته‌ای موازی شده می‌تواند افزایش یابد. در این سال‌ها ما بهبودی ای زیادی در این سیستم‌ها می‌بینیم که این بهبودها برنامه‌ها را سریعتر می‌کند و تجربهٔ محاسبات بهتری را فراهم می‌کند.
لئون حرفه‌ای

| لئون حرفه‌ای | لئون حرفه‌ای |
| --- | --- |
پوستر پخش سینمایی فرانسه: پوستر پخش سینمایی فرانسه
فرانسوی: Léon
 :  
کارگردان: لوک بسون
تهیه‌کننده: پاتریس لودو
نویسنده: لوک بسون
بازیگران:  ژان رنو  گری اولدمن  ناتالی پورتمن  دنی آیلو 
موسیقی: اریک سرا
فیلم‌بردار: تیری آربوگاس
تدوین‌گر: سیلوی لاندرا
شرکت تولید:  گومون  Les Films du Dauphin 
توزیع‌کننده: والت دیزنی فرانسه
تاریخ‌های انتشار:  ۱۴ سپتامبر ۱۹۹۴ (۱۹۹۴-09-۱۴) (فرانسه)  
مدت زمان: ۱۱۰ دقیقه
کشور: فرانسه
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۱۶ میلیون دلار
فروش گیشه: ۴۵٫۳ میلیون دلار
لئون: حرفه‌ای (انگلیسی: Léon: The Professional؛ که بیرون از آمریکا با عنوان لئون شناخته می‌شود) فیلم اکشن-مهیج فرانسوی و با زبان انگلیسی به نویسندگی و کارگردانی لوک بسون محصول سال ۱۹۹۴ است. ژان رنو و گری اولدمن از بازیگران اصلی هستند و ناتالی پورتمن نخستین نقش خود را در این فیلم بازی کرد. داستان فیلم دربارهٔ یک قاتل حرفه‌ای به نام لئون (رنو) است که با اکراه ماتیلدا لاندو دوازده ساله (پورتمن) را برای زندگی در خانه‌اش پس از کشته شدن خانواده‌اش به دست مأمور فاسد اداره مبارزه با مواد مخدر، نورمن استنسفیلد (اولدمن)، می‌پذیرد.
این فیلم در ۱۴ سپتامبر ۱۹۹۴ به‌وسیلهٔ گومون در فرانسه و در سطح بین‌المللی از طریق والت دیزنی فرانسه اکران شد و نقدهای اکثراً مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد.
بازیگران

ژان رنو در نقش لئون
ناتالی پورتمن در نقش ماتیلدا لاندو
گری اولدمن در نقش نورمن استنسفیلد
دنی آیلو در نقش تونی
مایکل بادالوکو
الن گرین
جوایز

| جایزه | نامزد | نتیجه |
| --- | --- | --- |
| شیر چک | بهترین فیلم خارجی زبان | پیروز |
| موشن پیکچرز ساوند ادیتورز | بهترین تدوین صدا | پیروز |
| بیستمین جایزه سزار | بهترین فیلم | نامزدشده |
| بیستمین جایزه سزار | بهترین بازیگر نقش اول برای ژان رنو | نامزدشده |
| بیستمین جایزه سزار | بهترین کارگردانی | نامزدشده |
| بیستمین جایزه سزار | بهترین فیلم‌برداری | نامزدشده |
| بیستمین جایزه سزار | بهترین ویرایش | نامزدشده |
| بیستمین جایزه سزار | بهترین صدا | نامزدشده |
| بیستمین جایزه سزار | بهترین موسیقی | نامزدشده |
نسخه‌ها

این فیلم دارای دو نسخهٔ آمریکایی و فرانسوی است. نسخه‌ای که در سال ۱۹۹۴ در فرانسه اکران شد ۲۴ دقیقه طولانی‌تر از نسخه اکران‌شده در آمریکا بود. موارد اضافی در اثر دوم فیلم، تعاملات و ارتباطات بین لئون و ماتیلدا را بیشتر نشان می‌دهد.
محلی که فیلم لئون در آن فیلمبرداری شد
ایستگاه راه‌آهن اولان‌باتور

ایستگاه راه‌آهن اولان‌باتور (مغولی: Улаанбаатар өртөө) ایستگاه اصلی در شهر اولان‌باتور، مغولستان است.
این ایستگاه که در سال ۱۹۴۹ تأسیس شده به راه‌آهن سراسری مغولستان متصل است و بزرگترین ایستگاه راه‌آهن منطقه‌ای و بین‌المللی در کشور مغولستان است.
دینو د لائورنتیس

| دینو د لائورنتیس | دینو د لائورنتیس |
| --- | --- |
زادهٔ: ۸ اوت ۱۹۱۹ توره آنونزیاتا، ایتالیا
درگذشت: ۱۰ نوامبر ۲۰۱۰ (۹۱ سال) بورلی هیلز، کالیفرنیا
پیشه: تهیه‌کننده فیلم
سال‌های فعالیت: ۱۹۳۸–۲۰۱۰
قد: ۱٫۶۳ متر (۵ فوت ۴ اینچ)
همسر: سیلوانا مانگانو (۱۹۸۸–۱۹۴۹)مارتا دلارنتیس (۲۰۱۰–۱۹۹۰)
فرزندان: شش فرزند
جوایز: جایزه انجمن ملی فیلم ایتالیاجایزه یادبود ایروینگ جی. تالبرگ جوایز اسکار
وبگاه: delaurentiisco.com
آگوستینو «دینو» د لائورنتیس (به ایتالیایی: Agostino "Dino" De Laurentiis) تهیه‌کننده ایتالیایی بود که کارش را با فیلم‌های نئورئالیستی زادگاهش شروع کرد؛ از جمله با فدریکو فلینی، در فیلم‌هایی چون جاده و شب‌های کابیریا.
دینو د لائورنتیس بعد به آمریکا مهاجرت کرد و تهیه‌کننده ده‌ها فیلم پرفروش شد؛ از باراباس گرفته تا کینگ کنگ.
دلارنتیس در تاریخ ۱۰ نوامبر ۲۰۱۰ در سن ۹۱ سالگی در شهر بورلی هیلز ایالت کالیفرنیا درگذشت.
گزیده فیلم‌شناسی

جاده (۱۹۵۴)
شب‌های کابیریا (۱۹۵۶)
باراباس (۱۹۶۱)
همسرم (۱۹۶۴)
مردی به نام اسلج (۱۹۷۰)
سرپیکو (۱۹۷۳)
فرانک بدجنس و تونی بی‌مخ (۱۹۷۳)
آرزوی مرگ (۱۹۷۴)
سه روز کرکس (۱۹۷۵)
کینگ کنگ (۱۹۷۶)
تخم مار (۱۹۷۷)
رگتایم (۱۹۸۱)
تلماسه (۱۹۸۴)
شکارچی انسان (۱۹۸۶)
مخمل آبی (۱۹۸۶)
مرده شریر ۲ (۱۹۸۷)
ارتش تاریکی (۱۹۹۳)
هانیبال (۲۰۰۱)
اژدهای سرخ (۲۰۰۲)
خیزش هانیبال (۲۰۰۷)
دانیل مونتنگرو

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Daniel Gastón Montenegro Casella
زادروز:  ۲۸ مارس ۱۹۷۹ ‏(۴۵ سال)
زادگاه:  بوئنوس آیرس
قد:  ۱.۷۲ متر
پست:  هافبک
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  اتلتیکو هوراکان
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۹۷–۱۹۹۹ |  اتلتیکو هوراکان |  ۷۹ |  (۱۹) |
| ۱۹۹۹ |  اتلتیکو ایندپندینته |  ۱۹ |  (۷) |
| ۲۰۰۰–۲۰۰۲ |  المپیک مارسی |  ۶ |  (۱) |
| ۲۰۰۰–۲۰۰۱ |  → رئال ساراگوسا (قرضی) |  ۲۸ |  (۲) |
| ۲۰۰۱–۲۰۰۲ |  → اوساسونا (قرضی) |  ۱۰ |  (۰) |
| ۲۰۰۲ |  → اتلتیکو هوراکان (قرضی) |  ۱۸ |  (۱۱) |
| ۲۰۰۲–۲۰۰۳ |  اتلتیکو ایندپندینته |  ۳۷ |  (۷) |
| ۲۰۰۳–۲۰۰۴ |  ریور پلاته |  ۳۰ |  (۵) |
| ۲۰۰۴–۲۰۰۵ |  Saturn |  ۲۴ |  (۲) |
| ۲۰۰۵–۲۰۰۶ |  ریور پلاته |  ۲۹ |  (۶) |
| ۲۰۰۶–۲۰۰۹ |  اتلتیکو ایندپندینته |  ۱۰۴ |  (۴۱) |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۲ |  آمریکا |  ۱۲۸ |  (۲۳) |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۴ |  اتلتیکو ایندپندینته |  ۷۷ |  (۱۴) |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۸ |  اتلتیکو هوراکان |  ۶۸ |  (۵) |
| مجموع |   |  ۶۵۷ |  (۱۴۳) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۹۹ |  Argentina U20 |  ۴ |  (۰) |
| ۲۰۰۷–۲۰۰۹ |  تیم ملی فوتبال آرژانتین |  ۳ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
دانیل مونتنگرو (اسپانیایی: Daniel Montenegro‎؛ زادهٔ ۲۸ مارس ۱۹۷۹) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است.
باشگاهی

از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه اتلتیکو ایندپندینته،  باشگاه فوتبال اوساسونا، باشگاه فوتبال رئال ساراگوسا، باشگاه فوتبال ریور پلاته، باشگاه فوتبال المپیک مارسی، باشگاه فوتبال اتلتیکو هوراکان و باشگاه فوتبال آمریکا اشاره کرد.
تیم ملی

وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Argentina U20 و آرژانتین بازی کرده‌است.
فستو

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: KG
بنا نهاده: اسلینگن آم نکا، آلمان (۱۹۲۵ (۱۹۲۵))
بنیانگذاران: Gottlieb Stoll
شمار موقعیت‌ها: سنکت اینگبرت
افراد کلیدی: Eberhard Veit (CEO)
درآمد: €2.1 billion (2011)
تعداد کارکنان: ۱۵٬۵۰0 (2011)
وبگاه: www.festo.com
فستو (به آلمانی: Festo) یک شرکت مهندسی آلمانی است که از پیشروهای جهان در صنعت پنوماتیک و اتوماسیون به‌شمار می‌رود. فستو در سال ۱۹۲۵ میلادی تأسیس شد و مقر آن در اسلینگن آم نکا قرار دارد.
شرکت فستو ایران به عنوان شاخه‌ای از فستو در سال ۱۳۵۳ تأسیس شد و هم‌اکنون علاوه بر کارخانه‌ای در کیلومتر ۸ جاده مخصوص کرج، در شهرهای تهران، تبریز و مشهد و اصفهان دفتر دارد.
فستو در سال 1925 در اسلینگن آلمان تاسیس شد.گردش مالی گروه فستو 3.81 میلیارد یورو و تعداد کارکنان فستو 20800 نفر در سراسر جهان می باشد.
بخش های تجاری فستو

اتوماسیون: فناوری اتوماسیون
آموزشی: سیستم های یادگیری، آموزش کار با دستگاه و مشاوره
مشتریان فستو

اتوماسیون: بیش از 300،000 مشتری صنعتی در 176 کشور در زمینه‌های اتوماسیون کارخانه‌ای و فرآیند، به محصولات پنوماتیک  و برقی شرکت فستو اعتماد می‌کنند.
آموزشی: فستو راه حل های آموزشی را برای حدود 56000 شرکت صنعتی و نهادهای آموزشی در سراسر جهان فراهم نموده است.
اکنون فستو بیش از 30,000 محصول و راه‌حل‌های سیستمی برای تکنولوژی اتوماسیون پنوماتیک و برقی ارائه می‌دهد که با تنوع بسیاری از سیستم‌های مدولار(قابل مونتاژ در محل)، برای کاربردهای خاص مشتریان در بسیاری از صنایع اتوماسیون کارخانه‌ای و فرآیند، قابل سفارشی‌سازی هستند.
این محصولات شامل درایورهای برقی و پنوماتیک، شیرهای برقی، سروو کنترل، کنترلر های حرکتی، ولو ترمینال‌ ها ، تکنولوژی اتصالات سریع، تکنولوژی کنترل کیفیت و واحد مراقبت، جک پنوماتیک، سنسور/ حسگرها ، فیتینگ ها و وکیوم ها است.
فستو در صنایع مهم شامل بخش خودروسازی، صنایع غذایی و بسته‌بندی، الکترونیک و مونتاژ، بیوتکنولوژی، داروسازی و مواد آرایشی، مهندسی پزشکی و اتوماسیون آزمایشگاهی، صنعت شیمیایی و تصفیه آب و با اهمیت روزافزون به فناوری پزشکی و اتوماسیون آزمایشگاهی (لایف‌تک) (از زمان شیوع ویروس‌کرونا) نقش ایفا می کند.
میدان هوایی بین‌المللی کابل

فرودگاه بین‌المللی حامد کرزی کابل (به پشتو: د کابل نړيوال هوايي ډگر)؛ IATA: KBL، ICAO: OAKB) در ۵ کیلومتری (۳٫۱ مایل) مرکز شهر کابل، در افغانستان واقع شده‌است. این فرودگاه به عنوان یکی از فرودگاه‌های اصلی و بین‌المللی کشور، یکی از بزرگ‌ترین پایگاه‌های نظامی است که قادر به اسکان بیش از صد هواپیما می‌باشد.
این فرودگاه از نظر محلی با نام میدان هوایی خواجه رواش مشهور بود و در سال ۲۰۱۴ از سوی جمهوری اسلامی افغانستان به احترام حامد کرزی رئیس‌جمهور سابق به نام فرودگاه حامد کرزی نامگذاری شد. این تصمیم توسط شورای ملی افغانستان و کابینه رئیس‌جمهور اشرف غنی اتخاذ شد. در پی فروپاشی جمهوری اسلامی افغانستان و پس از تسلط طالبان بر افغانستان نام بسیاری از نهادهای کشور تغییر داده شد. طالبان در سپتامبر ۲۰۲۱ پس از بازگشایی مجدد این فرودگاه، نام آن را به نام اخیر تغییر دادند.
این فرودگاه در دههٔ اخیر توسعه‌سازی و مدرن شد؛ یک ترمینال بین‌المللی جدید اضافه شد و ترمینال قدیمی برای پروازهای داخلی در نظر گرفته شد. تعدادی پایگاه نظامی نیز در اطراف فرودگاه ساخته شده‌است که توسط نیروهای مسلح ایالات متحده و مأموریت حمایت قاطع (آیساف سابق) مورد استفاده قرار می‌گیرد. نیروی هوایی افغانستان نیز در آن‌جا پایگاه دارد. در حالی که پلیس ملی افغانستان امنیت داخل پایانه‌های مسافربری را تأمین می‌کند. از ژوئن ۲۰۱۶، بیشترین سرویس مسافرتی از فرودگاه بین‌المللی-دبی، با چهار هواپیمایی مسافربری که تعداد کمتر پروازها در این مسیر و برخی با چندین پرواز روزانه بود.
یک روز پس از فروپاشی دولت جمهوری اسلامی افغانستان در ۱۶ اوت ۲۰۲۱ مردم به سوی این فرودگاه هجوم آوردند و وارد باند فرودگاه شدند. حداقل هفت نفر کشته شدند: دو نفر خود را از ارابهٔ فرود یک هواپیمای بوئینگ سی-۱۷ که به پرواز درآمد، آویختند و اندکی بعد پس از پرواز هواپیما سقوط کرده و کشته شدند. سه نفر دیگر که خود را از یک جت نیروی هوایی آویخته بودند، زیر آن شده و جان خود را از دست دادند. پنتاگون گفت که دو مرد مسلح که به جمعیت شلیک کرده بودند، توسط نیروهای آمریکایی کشته شدند. روز بعد، فرودگاه ترافیک نظامی را تحت کنترل ارتش ایالات متحده باز کرد.
پس از خروج نیروهای آمریکایی در ۳۱ اوت ۲۰۲۱ بسیاری از تجهیزات و زیرساخت‌ها توسط نیروهای آمریکا تخریب شدند. ژنرال کنت مکنزی در بیانیه‌ای از پنتاگون گفت: «۷۰ وسیله نقلیه مقاوم در برابر مین، ۲۷ هاموی، ۷۳ هواپیما، تعداد نامشخصی از سیستم‌های ضد موشک، توپخانه و خمپاره منهدم یا «غیرنظامی» شدند. این وسایل نقلیه و سلاح‌ها هرگز دیگر قابل کنترل توسط هیچ‌کس نخواهند بود.» در ۲ سپتامبر ۲۰۲۱ وزیر امور خارجه قطر محمد بن عبدالرحمان اعلام کرد که دولت قطر در حال ارسال کمک‌های فنی به امارت اسلامی افغانستان برای کمک به بازگشایی فرودگاه در اسرع وقت است. در ۴ سپتامبر این فرودگاه بازگشایی شد و در ۲۶ سپتامبر گروه طالبان اعلام کردند که تمام مشکلات در میدان هوایی رفع شده‌اند و این فرودگاه دیگر آماده پرواز است.
تاریخچه

فرودگاه بین‌المللی کابل در اصل در سال ١٩۶۰ و توسط مهندسان شوروی ساخته شد. گردشگران خارجی از طریق فرودگاه بین‌المللی کابل بازدید از افغانستان را آغاز کردند. این دوران پس از انقلاب ثور ١٩٧٨، به ویژه پس از حمله ١٩٧٩ شوروی پایان یافت.
این فرودگاه توسط ارتش جمهوری اسلامی و شوروی در جنگ شوروی و افغانستان از سال ١٩٧٩ تا ١٩٩٩ و توسط نیروهای نظامی محمد نجیب الله رئیس‌جمهور پیشین افغانستان مورد استفاده قرار می‌گرفت. کنترل فرودگاه بین طرف‌های مختلف در طول جنگ داخلی پس از ١٩٩٢ تغییر یافت. تا اواخر سال ٢۰۰١ که آنها پس از حمله آمریکا به افغانستان از شهر فرار کردند. در نوامبر ١٩٩۶ امارات اسلامی افغانستان تحت مدیریت ملا محمد عمر فرودگاه را در اختیار داشت. به دلیل تحریم‌های بین‌المللی در زمان دولت طالبان، در اواخر دهه ١٩٩۰, با پروازهای بین‌المللی بسیار محدود این فرودگاه بسته شد.[نیازمند منبع]
پس از حملات ١١ سپتامبر ٢۰۰١ و حمله ناتو به افغانستان، فرودگاه بین‌المللی کابل توسط نیروهای ایالات متحده و ائتلاف بمباران شد. پس از به دست گرفتن کنترل نیروهای بین‌المللی امنیت (ISAF)، فرودگاه با گذشت سال‌ها به آرامی شروع به توسعه کرد. یک سیستم راداری جدید در سال ٢۰۰٥ نصب شد که توسط اداره هواپیمایی فدرال ایالات متحده در سال ٢۰١۰ ارتقا یافت.
ترمینال جدید ٣٥ میلیون دلاری پروازهای بین‌المللی در نوامبر ٢۰۰٨ افتتاح شد که با کمک آژانس همکاری بین‌المللی ژاپن ساخته شده‌است. حامد کرزی، رئیس‌جمهور افغانستان و دیگر چهره‌های سرشناس در مراسم افتتاحیه آن شرکت کردند. ترمینال جدید به‌طور رسمی در ژوئن ۲۰۰۹ به پروازهای بین‌المللی افتتاح شد. ترمینال موجود بازسازی شده‌است و در حال حاضر برای پروازهای داخلی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
جابجایی مسافران تا سال ۲۰۱۰ به ۱۰۰٬۰۰۰ در روز یا به ۳۰٬۰۰ نفر می‌رسید. [نیاز به منبع] در اوایل سال ۲۰۱۲، سیستم رادار تقویت شد تا تمام فضای هوایی افغانستان را پوشش دهد.
در اکتبر ۲۰۱۴، شورای ملی افغانستان به پاس قدردانی از خدمات رئیس‌جمهور پیشین افغانستان در بازسازی کشور، پیشنهاد نام‌گذاری این فرودگاه را به نام حامد کرزی، یک ماه پس از پایان دوره تصدی وی ارائه داد. یک روز بعد کابینه رئیس‌جمهور اشرف غنی تغییر نام را تصویب کرد.
تأسیسات North Side Cantonment - فرودگاه بین‌المللی کابل در اکتبر ۲۰۰۸ تکمیل و به نیروهای مسلح ایالات متحده تحویل داده شد. این مرکز امکانات فرماندهی نیروی هوایی افغانستان (AAF) را در خود جای داده‌است و شامل امکانات مسکونی، اداری، عملیاتی، نگهداری و تفریحی است. این پروژه شامل دو مجتمع با آشیانه جدید، یک راه‌آهن جدید و رمپ‌ها بود. این فرودگاه مقر و پایگاه اصلی (بال ۱ یا ۲۰۱) نیروی هوایی افغانستان است. اولین مرکز آشیانه در ژانویه ۲۰۰۸ به AAF تحویل داده شد. آشیانه دوم در اواخر همان سال تکمیل شد. [نیاز به منبع]
این فرودگاه دارای دو ساختمان ترمینال است، ساختمان مدرن برای پروازهای بین‌المللی و دیگری ساختمان شوروی برای پروازهای داخلی ساخته شده‌است. چندین آشیانه در امتداد باند برای هواپیماهای نظامی است. هیچ آشیانه‌ای برای هواپیماهای غیرنظامی (یا گذرا) وجود ندارد. این فرودگاه دارای ۷ پد بالگرد است که بیشتر برای ترافیک نظامی استفاده می‌شود. [نیاز به منبع] اولین تجهیزات مدرنی که برای فرودگاه فراهم شده‌است، تجهیزات اطفا حریق با حداکثر ۱۲٬۰۰۰ لیتر آب ظرفیت و توانایی کنترل حوادث آتش‌سوزی تا شعاع ۹۰ متری را می‌باشد.