stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آرنو، ویرجینیا

| آرنو، ویرجینیا | آرنو، ویرجینیا |
| --- | --- |
محدوده ثبت‌نشده: محدوده ثبت‌نشده
آرنو، ویرجینیاموقعیت آرنو، ویرجینیا در نقشهنمایش نقشه ویرجینیاآرنو، ویرجینیاآرنو، ویرجینیا (ایالات متحده آمریکا)نمایش نقشه ایالات متحده آمریکا: آرنو، ویرجینیاموقعیت آرنو، ویرجینیا در نقشهنمایش نقشه ویرجینیاآرنو، ویرجینیاآرنو، ویرجینیا (ایالات متحده آمریکا)نمایش نقشه ایالات متحده آمریکا
مختصات: ۳۶°۵۵′۳۸″ شمالی ۸۲°۴۸′۴۴″ غربی﻿ / ﻿۳۶٫۹۲۷۲۲°شمالی ۸۲٫۸۱۲۲۲°غربی﻿ / 36.92722; -82.81222: مختصات: ۳۶°۵۵′۳۸″ شمالی ۸۲°۴۸′۴۴″ غربی﻿ / ﻿۳۶٫۹۲۷۲۲°شمالی ۸۲٫۸۱۲۲۲°غربی﻿ / 36.92722; -82.81222
کشور: ایالات متحده آمریکا
ایالت آمریکا: ویرجینیا
شهرستان: شهرستان ویس، ویرجینیا
ارتفاع: ۱۷۹۱ فوت (۵۴۶ متر)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (منطقه زمانی شرقی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
مشخصات سامانه اطلاعات نام‌های جغرافیایی: ۱۴۹۲۴۸۸
آرنو (به انگلیسی: Arno) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان ویس، ویرجینیا واقع شده است. آرنو ۵۴۵٫۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
گربر لاس فلورس، کالیفرنیا

| گربر لاس فلورس، کالیفرنیا | گربر لاس فلورس، کالیفرنیا |
| --- | --- |
حوزه سرشماری پیشین: حوزه سرشماری پیشین
موقعیت گربر لاس فلورس، کالیفرنیا در نقشه: موقعیت گربر لاس فلورس، کالیفرنیا در نقشه
مختصات: ۴۰°۳′۳۵″ شمالی ۱۲۲°۹′۵″ غربی﻿ / ﻿۴۰٫۰۵۹۷۲°شمالی ۱۲۲٫۱۵۱۳۹°غربی﻿ / 40.05972; -122.15139: مختصات: ۴۰°۳′۳۵″ شمالی ۱۲۲°۹′۵″ غربی﻿ / ﻿۴۰٫۰۵۹۷۲°شمالی ۱۲۲٫۱۵۱۳۹°غربی﻿ / 40.05972; -122.15139
کشور:  ایالات متحده آمریکا
ایالت:  کالیفرنیا
شهرستان: تهاما
مساحت: مساحت
 • کل: ۳٫۳ کیلومتر مربع (۱٫۳ مایل مربع)
 • خشکی: ۳٫۳ کیلومتر مربع (۱٫۳ مایل مربع)
 • آب: ۰ کیلومتر مربع (۰ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۱۳۸۹
 • تراکم: ۴۲۰٫۹/کیلومتر مربع (۱۰۶۸٫۵/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۸ (PST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۷ (PDT)
زیپ‌کد: ۹۶۰۳۵
کد منطقه: 530
مشخصات کد FIPS: ۰۶–۲۹۳۹۹
گربر لاس فلورس (به انگلیسی: Gerber-Las Flores) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان تهاما، کالیفرنیا قرار دارد. گربر لاس فلورس ۳٫۳ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۳۸۹ نفر جمعیت دارد.
کوریوکا

| کوریوکا | کوریوکا |
| --- | --- |
روستا: روستا
کوریوکا: کوریوکا
مختصات: ۵۳°۳۷′ شمالی ۲۲°۲۱′ شرقی﻿ / ﻿۵۳٫۶۱۷°شمالی ۲۲٫۳۵۰°شرقی﻿ / 53.617; 22.350: مختصات: ۵۳°۳۷′ شمالی ۲۲°۲۱′ شرقی﻿ / ﻿۵۳٫۶۱۷°شمالی ۲۲٫۳۵۰°شرقی﻿ / 53.617; 22.350
کشور:  لهستان
استان: استان پودلاسکی
شهرستان: شهرستان گرایوو
گمینا: گمینا گرایوو
کوریوکا (به لهستانی:  Kurejewka) یک روستا در لهستان است که در گمینا گرایوو واقع شده‌است.
قرن بیستم من

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کارگردان: ایلدیکو انیدی
تهیه‌کننده: آرچی دولدر نوربرت فریدلاندر گابور سارودی آندری شوارتز
نویسنده: ایلدیکو انیدی
بازیگران: دوروتا سگدا گابور ماته
موسیقی: لاشلو ویدووزکی
فیلم‌بردار: تیبور ماته
تدوین‌گر: ماریا ریگو
توزیع‌کننده: آریس فیلمز (ایالات متحده آمریکا)
تاریخ‌های انتشار:  ۱۵ سپتامبر ۱۹۸۹ (۱۹۸۹-0۹-۱۵)  
مدت زمان: ۱۰۲ دقیقه
کشور: مجارستان آلمان کوبا
زبان: مجاری 
قرن بیستم من (مجاری: Az én XX. századom) یک فیلم کمدی-درام به کارگردانی ایلدیکو انیدی است که در سال ۱۹۸۹ منتشر شد. این فیلم برنده دوربین طلایی از جشنواره فیلم کن شده‌است.
مسجد شیخ محمدباقر

| مسجد شیخ محمدباقر | مسجد شیخ محمدباقر |
| --- | --- |
نام: مسجد شیخ محمدباقر
کشور: ایران
استان: استان کردستان
شهرستان: سنندج
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: مذهبی
دیرینگی: دوره قاجار
دورهٔ ساخت اثر: دوره قاجار
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۶۸۹۲
تاریخ ثبت ملی: ۱۰ دی ۱۳۸۱
مسجد شیخ محمد باقر مربوط به دوره قاجار است و در سنندج، محله قطار چیان، جنب مجموعه غیاثی واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۰ دی ۱۳۸۱ با شمارهٔ ثبت ۶۸۹۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
فرهنگ موج‌سواری

فرهنگ موج‌سواری (انگلیسی: Surf culture) یک سبک زندگی است که حول محور ورزش موج‌سواری و فعالیت‌های مرتبط با آن شکل گرفته است. این فرهنگ ریشه در جزایر پلی‌نزی دارد و در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ در ایالات متحده آمریکا به محبوبیت رسید. امروزه، موج‌سواری در سراسر جهان گسترش یافته و به یک ورزش و سبک زندگی جهانی تبدیل شده است.
فرهنگ موج‌سواری در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به اوج محبوبیت خود رسید (به‌ویژه در هاوایی، استرالیا و کالیفرنیا). موج‌سواری بر موسیقی، مد، ادبیات، فیلم، هنر و زبان عامیانهٔ جوانان در فرهنگ عامه تأثیر گذاشته است. با گسترش این فرهنگ در سراسر جهان، تعداد موج‌سواران همواره رو به افزایش است.
فرهنگ موج‌سواری تأثیر قابل توجهی بر مد، موسیقی، فیلم و تلویزیون داشته است. بسیاری از برندهای لباس و لوازم جانبی از سبک موج‌سواری الهام می‌گیرند. موسیقی موج‌سواری نیز به یک ژانر محبوب تبدیل شده است و در بسیاری از فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی به نمایش درآمده است.
در سال‌های اخیر، موج‌سواری در ایران نیز در حال رشد است. سواحل جنوبی ایران، به ویژه سواحل چابهار و کنارک، به مقاصدی محبوب برای موج‌سواران تبدیل شده‌اند. موج‌سواری در ایران هنوز در مراحل اولیهٔ توسعه قرار دارد.
ویژگی‌های فرهنگ موج‌سواری

علاقه به اقیانوس: موج‌سواران علاقه وافری به اقیانوس دارند و به آن احترام می‌گذارند. آن‌ها زمان زیادی را در آب می‌گذرانند و از زیبایی و قدرت آن لذت می‌برند.
سبک زندگی آرام و بی‌دغدغه: موج‌سواران اغلب سبک زندگی آرام و بی‌دغدغه‌ای دارند و به دنبال لذت بردن از لحظه حال هستند. آن‌ها به جای مادیات، به تجربیات و روابط انسانی اهمیت می‌دهند.
احترام به طبیعت: موج‌سواران به محیط زیست احترام می‌گذارند و به دنبال حفظ اقیانوس‌ها و سواحل هستند. آن‌ها در فعالیت‌های حفاظت از محیط زیست شرکت می‌کنند و به دنبال کاهش اثرات منفی خود بر روی طبیعت هستند.
احساس تعلق به یک جامعه: موج‌سواران یک جامعهٔ جهانی را تشکیل می‌دهند که در آن با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند، تجربیات خود را به اشتراک می‌گذارند و از یکدیگر حمایت می‌کنند.
خلاقیت و ابراز وجود: موج‌سواری یک ورزش خلاقانه است که به موج‌سواران امکان می‌دهد تا خود را ابراز کنند و سبک شخصی خود را در موج‌سواری پیدا کنند.
موسیقی و هنر: موسیقی و هنر نقش مهمی در فرهنگ موج‌سواری دارند. سبک‌های موسیقی مانند رگی، اسکا پانک و راک اند رول اغلب با موج‌سواری همراه هستند. همچنین، هنرهای تجسمی مانند نقاشی و عکاسی نیز در این فرهنگ جایگاه ویژه‌ای دارند.
اشتیاق موج‌سواران برای یافتن بهترین موج‌ها برای سواری با تخته‌هایشان، آن‌ها را به شرایطی وابسته می‌کند که ممکن است به سرعت تغییر کنند، چون آب و هوا و تأثیر آن بر سطح اقیانوس غیرقابل پیش‌بینی است. از آنجایی که موج‌سواری به وجود خط ساحلی اقیانوسی با سواحل نیاز دارد، فرهنگ زندگی ساحلی اغلب بر موج‌سواران تأثیر می‌گذاشت و بالعکس. مجلهٔ سِرفر (Surfer) در دههٔ ۱۹۶۰، زمانی که موج‌سواری محبوبیت پیدا کرد، تأسیس شد و اولین رسانه‌ای بود که به فرهنگ موج‌سواری پرداخت و شامل فعالیت‌های محیط زیستی نیز می‌شد. کارکنان این مجله می‌گفتند اگر سخت مشغول کار باشند و کسی فریاد بزند «موج‌ها بلند شدن!»، همه به سرعت دفتر را ترک می‌کنند. بومی‌گرایی یا قلمروگرایی نیز بخشی از فرهنگ موج‌سواری است که در آن افراد یا گروه‌هایی از موج‌سواران، نقاط کلیدی موج‌سواری خاصی را متعلق به خود می‌دانند.
جنبه‌هایی از فرهنگ موج‌سواری دههٔ ۱۹۶۰ در کالیفرنیای جنوبی، جایی که برای اولین بار رواج پیدا کرد، شامل ماشین‌های وودیWoodie (استیشن‌واگن‌های چوبی)، بیکینی و دیگر لباس‌های ساحلی، مانند شلوارک‌های گشاد مخصوص موج‌سواری و موسیقی موج‌سواری می‌شود. موج‌سواران اسکیت‌برد را توسعه دادند تا بتوانند روی زمین «موج‌سواری» کنند و همچنین ورزش‌های تخته‌ای دیگری را ابداع کردند.
تاریخچه

روایت غالب از تاریخچه موج‌سواری ("heʻe nalu"؛ به معنای لغوی، سر خوردن روی موج) ریشه‌های آن را در جنوب اقیانوس آرام می‌داند، جایی که این عمل در طول قرن‌ها به صورت آیینی درآمد. اجماع انسان‌شناسان و مورخان این است که موج‌سواری در سراسر پلی‌نزی و جاهای دیگر در اقیانوس آرام در دوران پیشامدرن انجام می‌شده و موج‌سواری حداقل برای ۱۵۰۰ سال در هاوایی از نظر فرهنگی اهمیت داشته است.
فرهنگ موج‌سواری در هاوایی اکنون بسیار متفاوت با سال ۱۷۷۸ است، زمانی که کاپیتان جیمز کوک به قلمرو این جزیره پا گذاشت. خانواده سلطنتی هاوایی صدها سال بر قلمرو اقیانوس حکومت می‌کردند، اگرچه این جزایر تا زمانی که کامهامها اول پادشاهی جزایر هاوایی را در سال ۱۸۱۰ تأسیس کرد، متحد نشدند. جامعه سنتی هاوایی توسط سیستمی از ممنوعیت‌ها به نام "kapu" (تابو) سازماندهی می‌شد که تمام جنبه‌های زندگی جزیره‌نشینان - سیاسی، اجتماعی و مذهبی - را تعیین می‌کرد. این قوانین همه چیز را از اینکه چه غذاهایی بخورند تا نحوه ساخت تخته موج‌سواری را دیکته می‌کرد. در نتیجه، جامعه به دو طبقه اجتماعی، طبقه سلطنتی و طبقه عوام تقسیم می‌شد. بهترین نقاط موج‌سواری برای خانواده سلطنتی رزرو شده بود، در حالی که مردم عادی به مکان‌هایی با موج‌های کوچکتر و شکل‌گیری ضعیف‌تر منتقل می‌شدند. کد kapu طول مناسب تخته‌هایی را که باید استفاده شود، با توجه به وضعیت سوارکار، تعیین می‌کرد. مردم عادی تخته‌هایی به طول ۱۲ تا ۱۴ فوت سوار می‌شدند، در حالی که خانواده سلطنتی تخته‌هایی به طول ۱۶ تا ۲۴ فوت سوار می‌شدند.
اگرچه تاریخ‌نگاری سفیدپوستان (haole) بر زوال فرهنگ موج‌سواری در هاوایی تأکید کرده است که با ورود مبلغان آمریکایی در سال ۱۸۲۰ آغاز شد، که برهنگی، قمار و تمایلات جنسی معمولی مرتبط با موج‌سواری را ناپسند می‌دانستند، محققان بومی هاوایی در حال ارزیابی مجدد تاریخ خود هستند و ادعا می‌کنند که برخلاف روایت غالب، بومیان هاوایی در قلمرو poʻina nalu (منطقه موج‌سواری) عاملیت داشته‌اند و در برابر تجاوز استعمار مقاومت کرده‌اند.
در اوایل دهه ۱۹۰۰، الکساندر هیوم فورد و جک لندن به‌طور فعال تلاش کردند تا بومیان هاوایی را در حوزه فرهنگی خودشان به حاشیه برانند و از موج‌سواری به عنوان وسیله‌ای برای جذب گردشگران بهره‌برداری کنند. اگرچه جرج فریث و دیگر هاوایی‌ها به فورد و لندن موج‌سواری را آموزش داده بودند، اما آن‌ها به تأسیس باشگاه Outrigger Canoe (تأسیس شده در سال ۱۹۱۱) ادامه دادند و آن را "سازمانی برای haole" اعلام کردند. در پاسخ، فریث و دوک کاهاناموکو باشگاه چند نژادی هوی نالو (باشگاه موج‌ها) را در وایکیکی راه‌اندازی کردند تا کنترل وضعیت خود را در منطقه موج‌سواری اعمال کنند و اقیانوس را به عنوان یک قلمرو هاوایی حفظ کنند و از آن در برابر استعمار غرب که سرزمین آن‌ها را گرفته بود دفاع کنند.
گسترش جهانی موج‌سواری از هاوایی نیز در اوایل قرن بیستم آغاز شد، زمانی که فریث و کاهاناموکو در ایالات متحده، استرالیا و نیوزلند نمایش‌هایی را ارائه کردند. فریث و کاهاناموکو سفیران اصلی موج‌سواری بودند. فریث در سال ۱۹۰۷ به جنوب کالیفرنیا نقل مکان کرد و در آنجا این ورزش را در بسیاری از سواحل، از جمله ونیز و ردوندو بیچ، به نمایش گذاشت. از آغاز دهه ۱۹۶۰، موج‌سواری توسط موج‌سواران فداکار، عمدتاً از کالیفرنیا و استرالیا، در جستجوی موج‌های جدید در مکان‌های دور، بیشتر گسترش یافت.
زنان موج‌سوار

در گذشته‌های دور، در پلی‌نزی، زنان هم‌پای مردان به موج‌سواری می‌پرداختند. این موضوع به‌ویژه در هاوایی مشهود بود، جایی که موج‌سواری برای همه، از کودکان گرفته تا زنان و مردان، امری عادی بود. ملکه کاهومانو، قدرتمندترین همسر کامهامها، به موج‌سواری در مکانی علاقه داشت که امروزه کستلز نامیده می‌شود. این مکان در وایکیکی در ساحل جنوبی اوآهو قرار دارد و در گذشته تنها خانواده سلطنتی اجازه موج‌سواری در آنجا را داشتند. کاهومانو با جثه بزرگ و مهارت بالا، توانایی پارو زدن با تخته موج‌سواری سنتی (olo) و گرفتن موج‌های بزرگ را داشت. تا دهه ۱۸۳۰، زنان همچنان در موج‌سواری هاوایی فعال بودند، اما با ورود مبلغان آمریکایی و آموزش‌های آنان مبنی بر نامناسب بودن موج‌سواری برای زنان، این فعالیت برای زنان متوقف شد. موج‌سواری زنان تا اواخر دهه ۱۸۰۰ در اطراف جزایر هاوایی از سر گرفته نشد. پس از جنگ جهانی دوم، موج‌سواری دوباره محبوبیت یافت و تعداد شرکت‌کنندگان افزایش یافت. دوک کاهاناموکو و تام بلیک، از پیشگامان ورزش‌های آبی، زنان را به موج‌سواری تشویق می‌کردند. بلیک معتقد بود که موج‌سواری به زنان کمک می‌کند تا تناسب اندام خود را حفظ کنند.
یک دهه بعد، با افزایش حضور زنان در فیلم‌های موج‌سواری، محبوبیت موج‌سواری زنان دوباره اوج گرفت. فیلم Gidget و سریال‌های تلویزیونی آن نمونه‌هایی از این فیلم‌ها بودند. با این حال، پیام اصلی این آثار این بود که زنان باید تماشاگر موج‌سواری باشند نه شرکت‌کننده در آن.
زنان به دلیل شرکت در موج‌سواری با واکنش‌های منفی روبرو می‌شدند و «مردانه» یا «پسر صفت» خطاب می‌شدند. به همین دلیل، تصمیم گرفتند تا خودشان این ورزش را مدیریت کنند و مسابقات موج‌سواری زنان را برگزار کنند. در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ مسابقاتی برای زنان برگزار می‌شد، اما این مسابقات در سطح آماتور بودند. در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ زنان وارد مسابقات حرفه‌ای موج‌سواری شدند و این باعث شد تا سبک موج‌سواری زنان تغییر کند و به جای تمرکز بر جذابیت ظاهری، بیشتر بر روی قدرت و سرعت خود به عنوان یک ورزشکار تمرکز کنند. امروزه، موج‌سواران حرفه‌ای زن هنوز هم برای اینکه به عنوان یک ورزشکار شناخته شوند، با مشکلاتی روبرو هستند و رسانه‌های موج‌سواری همچنان آن‌ها را مورد قضاوت و نگاه جنسیتی قرار می‌دهند.
موج‌سواران زن حرفه‌ای همچنین می‌گویند که در مقایسه با مردان، دستمزد کمتری دریافت می‌کنند و در مسابقات جوایز نقدی برابر با مردان را دریافت نمی‌کنند. این نابرابری در مورد حمایت مالی شرکت‌های بزرگ از برندهای موج‌سواری نیز وجود دارد. این شرکت‌ها ترجیح می‌دهند با موج‌سواران زن جذاب‌تر قرارداد ببندند تا آنهایی که با استعدادتر هستند.
در حال حاضر برخی از گروه‌های موج‌سواری در تلاش هستند تا زنان رنگین‌پوست را بیشتر در فرهنگ موج‌سواری وارد کنند. یکی از این گروه‌ها "Textured Waves" است که به زنان رنگین‌پوست اختصاص دارد. هدف آن‌ها این است که موج‌سواری را برای همه در دسترس‌تر کنند و افرادی را که با تصویر کلیشه‌ای یک موج‌سوار مطابقت ندارند، بپذیرند.
دختران ساحلی

دختر ساحلیBeach bunnies اصطلاحی است که در آمریکای شمالی برای زنانی استفاده می‌شود که وقت آزاد خود را در ساحل می‌گذرانند. در فرهنگ موج‌سواری، ممکن است به یک موج‌سوار زن نیز اشاره داشته باشد. دختران ساحلی به خاطر زمانی که صرف برنزه کردن می‌کنند، شناخته می‌شوند و معمولاً با بیکینی نشان داده می‌شوند. نمونه‌هایی از این دختران را می‌توان در فیلم‌ها و سریال‌هایی مانند "Beach Party" و "Gidget" دید. معادل مرد آن "ولگرد ساحلی" beach bum است.
تنوع اقوام

در سال‌های اخیر، تنوع در موج‌سواری به عنوان یک مسئله جدید برای جامعه موج‌سواری مطرح شده است. با توجه به اینکه دنیای موج‌سواری حرفه‌ای توسط موج‌سواران برزیلی مانند ایتالو فریرا و گابریل مدینا رهبری می‌شود و حضور ورزشکارانی مانند مایکل فبری (اولین موج‌سوار سیاه‌پوست آفریقایی در تور قهرمانی)، به نظر می‌رسد که موج‌سواری حرفه‌ای در حال حرکت به سمت فراگیر بودن است. با این حال، این موضوع لزوماً برای موج‌سواران عادی در مکان‌هایی مانند ایالات متحده صادق نیست. سازمان‌هایی مانند پروژه موج‌سواری شهری در سانفرانسیسکو به معرفی ورزش موج‌سواری به جوانان محروم با پیشینه سیاه‌پوست و لاتین‌تبار اختصاص دارند. جف ویلیامز، رئیس مشترک انجمن موج‌سواران سیاه‌پوست لس‌آنجلس (سازمانی مشابه CSP)، نیاز به این برنامه‌ها را با بیان این که «هر زمان که در مورد تنوع در موج‌سواری صحبت می‌کنید، همه چیز به دسترسی خلاصه می‌شود» خلاصه کرد، به این معنی که موانع مالی و فرهنگی ورود به آب همان چیزی است که برخی از افراد از جوامع اقلیت را از شرکت در این ورزش بازمی‌دارد.
در همین حال، دنیای موج‌سواری شاهد فرهنگ موج‌سواری در مکان‌هایی است که اکثر موج‌سواران پیش از آن از آن بی‌اطلاع بوده‌اند. یک نمونه از این موضوع، پروژه کتاب جدید Selema Masekela, AfroSurf، است که شیوع موج‌سواری و فرهنگ موج‌سواری در آفریقا را شرح می‌دهد. موج‌سواری آفریقای جنوبی مدت‌هاست که بخش مهمی از فرهنگ جهانی موج‌سواری بوده است، اما موج‌سواری در بقیه آفریقا عمدتاً تاکنون به عنوان یک جاذبه گردشگری به جای یک فرهنگ محلی دیده می‌شد. به گفته ماسکلا، «این مکان‌ها موج‌سواری را به عنوان فرهنگ خود پذیرفته‌اند و سپس فرهنگ خود را در آن تزریق می‌کنند.»
فرهنگ موج بزرگ

بعضی از موج‌سواران عاشق موج‌سواری روی موج‌های بسیار بزرگ هستند که به آن «شکار کرگدن» هم می‌گویند. در دهه ۱۹۹۰ موج‌سواران شروع به استفاده از جت‌اسکی کردند تا خودشان را به موج‌های بزرگ برسانند و سوار آن‌ها شوند (به موج‌سواری یدک‌کش مراجعه کنید). بعضی از این موج‌ها آنقدر سریع هستند (بیش از ۶۰ کیلومتر در ساعت) که بدون جت‌اسکی نمی‌شود به آن‌ها رسید. جت‌اسکی همچنین به موج‌سواران کمک می‌کند تا اگر از روی تخته موج‌سواری به داخل آب افتادند، بتوانند خودشان را نجات دهند. این کار بسیار هیجان‌انگیز است و گروه‌های تلویزیونی هم خیلی دوست دارند از آن فیلم بگیرند، اما چون این موج‌های بزرگ معمولاً خیلی از ساحل دور هستند، کمتر کسی می‌تواند از نزدیک آن‌ها را ببیند.
موج‌سواران از هر طبقه و گروهی هستند، اما علاقه زیاد آن‌ها به موج‌سواری باعث شده که بعضی‌ها آن‌ها را «ولگرد ساحلی»beach bum یا «ولگرد موج‌سواری»surf bum صدا کنند. موج‌سواران معمولاً خیلی به موج‌سواری علاقه دارند و برای بهتر شدن در آن تلاش می‌کنند. این باعث شده که بعضی‌ها فکر کنند موج‌سواری برای آن‌ها فقط یک ورزش نیست، بلکه یک سبک زندگی است.
جزر و مد دریا تأثیر زیادی در کیفیت امواج و خطرات موج‌سواری در نقاط مختلف دارد. میزان جزر و مد در مناطق مختلف جهان متفاوت است و حتی در یک منطقه هم ممکن است این تأثیر در نقاط مختلف فرق کند؛ مثلاً در بالی، پاناما و ایرلند، اختلاف بین جزر و مد به ۲ تا ۳ متر می‌رسد، در حالی که در هاوایی این اختلاف کمتر از یک متر است.
هر مکان موج‌سواری ویژگی‌های خاص خودش را دارد، چون شکل بستر دریا در هر منطقه متفاوت است. در سواحل شنی، تپه‌های زیر آب می‌توانند هفته به هفته تغییر کنند، برای همین پیدا کردن موج‌های خوب به کمی صبر و حوصله نیاز دارد.
جمله «کاش دیروز اینجا بودی» به یک اصطلاح رایج بین موج‌سواران تبدیل شده و به شرایط نامناسب موج‌سواری اشاره دارد. البته امروزه با پیشرفت تکنولوژی، پیش‌بینی وضعیت موج‌ها خیلی راحت‌تر شده و موج‌سواران می‌توانند اندازه و جهت موج‌ها را در سراسر دنیا ببینند.
علاقه به موج‌سواری در جاهای بکر و عالی، باعث رونق گردشگری موج‌سواری شده است. کمپ‌های موج‌سواری و اجاره قایق‌های تفریحی به موج‌سواران این امکان را می‌دهد که در مناطق دورافتاده و گرمسیری، جایی که بادهای ساحلی شرایط ایده‌آل را فراهم می‌کنند، موج‌سواری کنند.
پیدا کردن موج‌های عالی کار راحتی نیست و به شرایط آب و هوایی مختلفی بستگی دارد. به همین دلیل، موج‌سواران معمولاً آنقدر به این ورزش علاقه دارند که آن را به سبک زندگی خود تبدیل می‌کنند.
هر موج‌سواری هدفی متفاوت از موج‌سواری دارد، اما در طول تاریخ این ورزش، بسیاری آن را فراتر از یک ورزش می‌بینند. موج‌سواری برای آن‌ها فرصتی است برای رها شدن از روزمرگی‌ها، لذت بردن از هیجان و یکی شدن با طبیعت. بعضی از موج‌سواران پا را فراتر گذاشته و به دنبال یک سبک زندگی متفاوت و آرامش درونی هستند. آن‌ها به «موج‌سواران روح و روان» معروفند و موج‌سواری را راهی برای هماهنگی با زندگی و اقیانوس می‌دانند. اما این دیدگاه با فرهنگ موج‌سواری رقابتی که بر پایه مسابقات و تبلیغات است، در تضاد است.
قانون نانوشته (محلی‌ها)

موج‌های خوب برای موج‌سواری در همه جای ساحل پیدا نمی‌شوند. به همین دلیل، موج‌سواران محلی معمولاً از این نقاط خوب محافظت می‌کنند و به غریبه‌ها اجازه موج‌سواری نمی‌دهند. این موضوع به خصوص در جاهایی که موج‌سوار زیاد است، بیشتر دیده می‌شود. موج‌سواران محلی معتقدند که هرچه تعداد موج‌سواران کمتر باشد، سهم بیشتری از موج‌ها به آن‌ها می‌رسد. به همین دلیل، گاهی اوقات با تهدید یا خشونت از موج‌سواری دیگران جلوگیری می‌کنند.
بعضی از موج‌سواران محلی برای دفاع از منطقه یا ساحل خودشان، گروه‌هایی تشکیل می‌دهند. این گروه‌ها که به «پانک‌های موج‌سواری» یا «نازی‌های موج‌سوار» معروفند، در کالیفرنیای جنوبی و جزیره هاوایی دیده می‌شوند و با تهدید و خشونت، مانع موج‌سواری غریبه‌ها در منطقه خود می‌شوند؛ مثلاً موج‌سواران محلی کالیفرنیای جنوبی با موج‌سوارانی که از دره سن فرناندو می‌آیند، مشکل دارند و به آن‌ها لقب‌های تحقیرآمیز می‌دهند.
اصطلاح «نازی موج‌سواری» در دهه ۱۹۶۰ برای توصیف موج‌سواران خشن، متعصب و پرخاشگر استفاده می‌شد. این موج‌سواران معمولاً عضو گروه‌ها یا باشگاه‌های موج‌سواری بودند. بعضی از آن‌ها حتی این لقب را پذیرفتند و از نمادهای نازی‌ها استفاده می‌کردند، اما این کار بیشتر برای ترساندن غریبه‌ها بود. فیلم «اربابان داگ‌تاون» که بر اساس یک داستان واقعی ساخته شده، خشونت موج‌سواران محلی سانتا مونیکا در اوایل دهه ۱۹۷۰ را نشان می‌دهد.
این رفتارهای محلی‌گرایانه دلایل اقتصادی و اجتماعی هم دارد. تا همین اواخر، مردم به موج‌سواران به چشم آدم‌های تنبل و بی‌مسئولیت نگاه می‌کردند. بسیاری از موج‌سواران محلی از قشر پایین جامعه بودند و از اینکه افراد ثروتمند برای تفریح به ساحل آن‌ها می‌آمدند، ناراحت بودند. در استرالیا هم این تنش‌ها بین موج‌سواران محلی و دولت وجود داشته و هنوز هم ادامه دارد. فیلم مستند «برا بویز» در مورد یک گروه موج‌سواری در استرالیا است که به خشونت معروفند، هرچند خودشان این موضوع را قبول ندارند.
گروه‌های موج‌سواری برای حفظ فرهنگ خودشان، از شهرها و سواحل خودشان محافظت می‌کنند و اگر کسی به قلمرو آن‌ها وارد شود، ممکن است با خشونت روبرو شود. یکی از قدیمی‌ترین و بزرگ‌ترین گروه‌های موج‌سواری به نام «لانگوس» در لانگ بیچ وجود دارد. بسیاری از این گروه‌ها ادعا می‌کنند که زمین‌ها و موج‌های خاصی متعلق به آن‌هاست. فیلم «برا بویز» باعث شهرت بیشتر این گروه‌ها شد.
«پسران خلیج لونادا» (در پالوس وردس استیتس کالیفرنیا در سال ۲۰۱۶ به دلیل رفتارهای خشونت‌آمیزشان با یک شکایت دسته‌جمعی مواجه شدند.
= ولف‌پک

ولف‌پک (به معنی گلهٔ گرگ‌ها) گروهی از موج‌سواران اهل کوآئی، هاوایی است که به شدت به قوانین نانوشتهٔ موج‌سواری پایبند هستند. به گفتهٔ یکی از اعضای این گروه، کوآئی جایی است که به افراد احترام گذاشتن را یاد می‌دهند. همین ارزش احترام باعث شد تا ولف‌پک سعی کند بی‌نظمی‌های موج‌سواری در ساحل شمالی را کنترل کند. اندی آیرونز و بروس آیرونز، موج‌سواران حرفه‌ای، و کالا الکساندر، بازیگر و ستاره برنامه‌های تلویزیونی، از اعضای شناخته‌شدهٔ این گروه هستند.
ولف‌پک در سال ۲۰۰۱ توسط کالا الکساندر، زمانی که برای پیدا کردن کار به ساحل شمالی نقل مکان کرده بود، تشکیل شد. او متوجه بی‌نظمی و بی‌احترامی در منطقهٔ موج‌سواری Pipeline شد و تصمیم گرفت تا برای حفظ ارزش‌ها و محافظت از موج‌سواران در برابر امواج خطرناک این منطقه، قوانینی را وضع کند.
امواج Pipeline می‌توانند تا ارتفاع ۶ متر برسند و قدرت زیادی دارند، به طوری که حتی جان موج‌سواران حرفه‌ای را هم گرفته‌اند. برخورد موج‌سواران با یکدیگر در این امواج می‌تواند بسیار خطرناک باشد. به همین دلیل، ولف‌پک تصمیم گرفت تا در ساحل شمالی قوانین را با جدیت بیشتری اجرا کند.
روش‌های خشن ولف‌پک در اجرای قوانین، توجه‌ها را به خود جلب کرده است؛ مثلاً در یک مورد، رهبر این گروه به گردشگری که در یک موج ۲ متری برای دوست الکساندر مزاحمت ایجاد کرده بود، حمله کرد. با وجود این، بعضی از مردم محلی از اقدامات ولف‌پک حمایت می‌کنند و معتقدند که این گروه به دنبال حفظ ارزش‌های فرهنگی است.
الکساندر ولف‌پک را یک گروه خلافکار نمی‌داند، بلکه می‌گوید آن‌ها از همه اهالی هاوایی محافظت می‌کنند. آن‌ها سعی دارند تا سبک زندگی و فرهنگ هاوایی را حفظ کنند و به دیگران یادآوری کنند که بی‌احترامی به این فرهنگ چه عواقبی می‌تواند داشته باشد.
= برا بویز

برا بویز (Bra Boys) یک گروه موج‌سواری معروف است که در ماروبرا، منطقه‌ای ساحلی در حومه شرقی سیدنی استرالیا شکل گرفت. این گروه در سال ۲۰۰۷ با پخش مستندی به نام «برا بویز: خون از آب غلیظ‌تر است» که دربارهٔ روابط و مشکلات اعضای گروه بود، به شهرت جهانی رسید. نام «برا بویز» هم به معنی برادر در زبان عامیانه است و هم اشاره‌ای به محلهٔ ماروبرا، زادگاه این گروه دارد. اعضای گروه روی سینه‌شان عبارت «نگهبان برادرانم» و در پشتشان کد پستی ماروبرا را خالکوبی می‌کنند.
بسیاری از اعضای برا بویز در خانواده‌های فقیر و درگیر اعتیاد بزرگ شده‌اند. برادران سانی، جای، کوبی و داکوتا ابرتون دوران کودکی سختی را پشت سر گذاشته‌اند. برای آن‌ها، برا بویز بیشتر از یک گروه، یک خانواده بود که در آن به موج‌سواری می‌پرداختند و همیشه هوای همدیگر را داشتند. این مستند که توسط خود اعضای گروه ساخته شده، روی تاریک و خشن زندگی موج‌سواری را نشان می‌دهد، در حالی که هالیوود قبلاً تصویری رؤیایی از آن ارائه می‌داد.
اصطلاحات

مقالهٔ اصلی: اصطلاحات موج‌سواری
موج‌سواری (به‌ویژه در کالیفرنیای جنوبی) دارای گویش اجتماعی خاص خود است که با ولی‌اسپیک (Valleyspeak) و آپ‌تاکینگ (Uptalking) استرالیا درآمیخته است. کلماتی مانند "grom" (موج‌سوار تازه‌کار)، "dude" (رفیق)، "tubular" (لوله‌ای)، "radical" (رادیکال) و "gnarly" (خفن) با هر دو مرتبط هستند. کالیفرنیای شمالی اصطلاحات موج‌سواری خود را نیز ایجاد کرد که شامل "groovy" (باحال)، "hella" (یک‌عالمه) و "tight" (درست‌درمون) می‌شود. یکی از اصطلاحات رایج بین موج‌سواران در سراسر دنیا "stoked" است که به معنی هیجان و اشتیاق برای موج‌سواری است. جان انگل، نویسنده، این حس را این‌گونه توصیف می‌کند: "این همان حسی است که موج‌سواران به آن stoke می‌گویند، در اوج آن، انگار زمان می‌ایستد و موج‌سوار در اوج لذت، از جسم خود جدا می‌شود." اصطلاح رایج دیگر "YEW!" است که موج‌سواران هنگام دیدن یک موج بزرگ یا گرفتن یک موج خوب، آن را فریاد می‌زنند. البته موج‌سواران اغلب به تنبلی و ولگردی هم معروفند و به آن‌ها لقب "ولگردهای ساحلی" (مردان) یا "خرگوش‌های ساحلی" (زنان) می‌دهند.
علامت شاکا (shaka sign)، که به هامانا کالیلی از لایی، هاوایی نسبت داده می‌شود، یک سلام رایج در فرهنگ موج‌سواری است.
مسائلی که بر موج‌سواران تأثیر می‌گذارد

آسیب‌های زیست‌محیطی و افزایش توسعه ممکن است همچنان به افزایش فشار بر این ورزش ادامه دهد. نشت نفت و رشد جلبک‌های سمی نیز می‌تواند مناطق موج‌سواری را تهدید کند.
برخی از این استرس‌ها را می‌توان با ساخت صخره‌های مصنوعی برای موج‌سواری برطرف کرد. چندین مورد در سال‌های اخیر ساخته شده است (یکی در Cables در استرالیای غربی است) و اشتیاق گسترده‌ای در جامعه جهانی موج‌سواری برای پروژه‌های اضافی وجود دارد. با این حال، مخالفت‌های زیست‌محیطی و مقررات سختگیرانه مجوزهای ساحلی، چشم‌انداز ساخت چنین صخره‌هایی را در برخی کشورها، مانند ایالات متحده، کاهش می‌دهد.