بسته‌شدن فک
رابطهٔ دندان‌های آسیا

هنگام بحث در مورد بسته‌شدن دندان‌های خلفی، طبقه‌بندی به دندان‌های آسیای بزرگ اول اشاره دارد و ممکن است به سه دسته تقسیم شود:
کلاس I: دندان آسیای بزرگ اول فک پایین به صورت میانی با دندان آسیای بزرگ اول فک بالا جفت می‌شود، به طوری که دندانهٔ میانی-گونه‌ای دندان آسیای بزرگ اول فک بالا در شیار گونه‌ای دندان آسیای بزرگ اول فک پایین قرار می‌گیرد. (هریک از برآمدگی‌های گِرد یا نوک‌تیز تاج دندان را که در سطح جونده یا در نزدیکی آن قرار دارند دندانه یا کاسپ می‌گویند)
کلاس II: دندانهٔ میانی-گونه‌ای دندان آسیای بزرگ اول فک بالا در قدام شیار گونه‌ای دندان آسیای بزرگ اول فک پایین قرار می‌گیرد.
کلاس III: اگر دندانهٔ میانی-گونه‌ای دندان آسیای بزرگ اول فک بالا در خلف شیار گونه‌ای دندان آسیای بزرگ اول فک پایین قرار گیرد. [۸]
هرگونه انحراف از رابطهٔ طبیعی دندان‌ها (کلاس I) یک ناهنجاری دندانی در نظر گرفته می‌شود.
روابط کلاس I به عنوان «ایده‌آل» در نظر گرفته می‌شوند، با این حال این طبقه‌بندی موقعیت دو مفصل گیجگاهی فکی (TMJ) را در نظر نمی‌گیرد. روابط کلاس II و III دندان‌های آسیا و پیشین به عنوان اشکالی از ناهنجاری دندانی در نظر گرفته می‌شوند، با این حال همه آنها به اندازه‌ای شدید نیستند که نیاز به درمان ارتودنسی داشته باشند. شاخص نیاز به درمان ارتودنسی سیستمی است که سعی می‌کند ناهنجاری‌های دندانی را از نظر اهمیت ویژگی‌های مختلف اکلوزال و اختلال زیبایی درک شده رتبه‌بندی کند. این شاخص افرادی را که بیشترین بهره را از درمان ارتودنسی می‌برند و ارجاع به یک متخصص ارتودنسی را شناسایی می‌کند.
اصطلاحات اکلوزال (تراز دندان)
موقعیت بین‌دندانه‌ای (ICP)، که به عنوان تراز عادتی دندان‌ها، موقعیت عادتی یا جفت‌شدن (بایت) راحت دندان‌ها نیز شناخته می‌شود، به عنوان موقعیتی تعریف می‌شود که در آن دندان‌های فک بالا و فک پایین در حداکثر در هم‌رفتگی با یکدیگر جفت می‌شوند. این موقعیت معمولاً آسان‌ترین موقعیت برای ثبت است و تقریباً همیشه تراز دندانی است که بیمار در هنگام درخواست «گاز گرفتن» به آن می‌رسد. این نوع بسته‌شدن فکی است که بیمار به آن عادت دارد، از این رو گاهی اوقات جفت‌شدن (بایت) عادتی نامیده می‌شود.
رابطهٔ مرکزی (CR) یک رابطهٔ فکی قابل تکرار (بین فک پایین و فک بالا) را توصیف می‌کند و مستقل از تماس دندان است. این موقعیتی است که در آن کندیل‌های فک پایین در حفره‌ها در موقعیت قدامی-فوقانی در مقابل شیب خلفی برجستگی مفصلی قرار دارند. گفته می‌شود که در CR، عضلات در آرام‌ترین و کم‌تنش‌ترین حالت خود هستند. این موقعیت تحت تأثیر حافظهٔ عضلانی نیست، بلکه توسط لیگامانی که کندیل‌ها را در داخل حفره نگه می‌دارد، تعیین می‌شود؛ بنابراین، این موقعیتی است که دندانپزشکان برای ایجاد روابط اکلوزالی جدید از آن استفاده می‌کنند، به عنوان مثال، هنگام ساخت پروتزهای کامل فک بالا و فک پایین.
زمانی که فک پایین در این موقعیت عقب‌رفته قرار دارد، حول یک محور فرضی که از مرکز سر هر دو کندیل می‌گذرد، با یک قوس انحنایی باز و بسته می‌شود. این محور فرضی، محور لولایی انتهایی نامیده می‌شود. اولین تماس دندانی که هنگام بسته شدن فک پایین در موقعیت محور لولایی انتهایی رخ می‌دهد، موقعیت تماس عقب‌رفته (RCP) نامیده می‌شود. [13] RCP به دلیل کپسول غیرالاستیک مفصل گیجگاهی فکی و محدودیت لیگامان‌های کپسولی، می‌تواند با دقت ۰٫۰۸ میلی‌متر تکرار شود، بنابراین می‌توان آن را یک «حرکت مرزی» در پوشش پوسلت (Posselt) در نظر گرفت.
بسته‌شدن مرکزی (CO) یک اصطلاح گیج‌کننده است و اغلب به اشتباه به جای RCP استفاده می‌شود. هر دو اصطلاح برای تعریف موقعیتی که کندیل‌ها در CR هستند استفاده می‌شود، با این حال RCP اولین تماس دندانی هنگام بسته شدن را توصیف می‌کند، با این حال این ممکن است یک تماس تداخلی باشد. از سوی دیگر، CO به بسته‌شدن فکی اشاره دارد که در آن دندان‌ها در حداکثر در هم‌رفتگی در CR هستند. پوسلت (۱۹۵۲) تعیین کرد که تنها در ۱۰٪ از روابط طبیعی دندان و فک، ICP = CO [14] (حداکثر در هم‌رفتگی در CR) است و بنابراین اصطلاح RCP هنگام بحث در مورد بسته‌شدن فکی که زمانی رخ می‌دهد که کندیل‌ها در موقعیت عقب‌رفته خود هستند، مناسب‌تر است. CO اصطلاحی است که بیشتر مربوط به کاربرد پروتز کامل یا جایی است که چندین واحد پروتز ثابت ارائه می‌شود، که در آن بسته‌شدن فک طوری تنظیم می‌شود که وقتی فک پایین در CR است، دندان‌ها در هم فرومی‌روند.
پوشش حرکات مرزی پوسلت:
پوشش حرکات مرزی پوسلت (Posselt) (اغلب به عنوان «حرکات مرزی فک پایین» نامیده می‌شود) یک نمودار شماتیک از حداکثر حرکت فک در سه صفحه (ساژیتال، افقی و فرونتال) است. این شامل تمام حرکات دور از RCP است و شامل موارد زیر می‌شود:
حرکات بیرون‌زده: هنگامی که فک پایین از رابطهٔ مرکزی به سمت جلو حرکت می‌کند، به عنوان بیرون‌زدگی در نظر گرفته می‌شود. در بسته‌شدن فک کلاس I، تماس‌های غالب روی سطوح پیشین و لبی دندان‌های پیشین فک پایین و لبه‌های پیشین و نواحی حفرهٔ کامی دندان‌های پیشین فک بالا رخ می‌دهد.
حرکات جانبی: هنگامی که فک پایین به چپ یا راست حرکت می‌کند، دندان‌های خلفی فک پایین به صورت جانبی روی دندان‌های مقابل حرکت می‌کنند. به عنوان مثال، هنگامی که فک پایین به سمت راست حرکت می‌کند، دندان‌های سمت راست فک پایین به صورت جانبی روی دندان‌های مقابل خود حرکت می‌کنند و این به عنوان سمت کاری فک پایین (سمتی که فک پایین به سمت آن حرکت می‌کند) نامیده می‌شود. در مقابل، دندان‌های سمت چپ فک پایین به صورت میانی، پایین و قدامی روی دندان‌های خلفی مقابل خود حرکت می‌کنند و این سمت غیرکاری نامیده می‌شود (سمتی که فک پایین از آن دور می‌شود).
حرکات عقب‌رفته: این زمانی است که فک پایین از ICP به سمت عقب حرکت می‌کند. در مقایسه با حرکات بیرون‌زده و جانبی، حرکات عقب‌رفته معمولاً به دلیل محدودیت توسط ساختارهای لیگامانی به‌طور قابل توجهی کوچک‌تر هستند و دامنهٔ حرکتی در حدود ۱ یا ۲ میلی‌متر دارند.