stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فرودگاه بین‌المللی امیلکر کبرل

فرودگاه بین‌المللی امیلکر کبرل (به انگلیسی: Amílcar Cabral International Airport) یک فرودگاه همگانی با کد یاتا SID است که ۲ باند فرود از جنس سنگ‌فرش دارد. این فرودگاه در کشور کیپ ورد قرار دارد و در ارتفاع ۵۴ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
شرکت‌های هواپیمایی و مقصدهای پروازی

| شرکت‌های هواپیمایی | مقصدهای پروازی |
| --- | --- |
ای‌اس‌ال ایرلاینز فرانسه: فصلی: شارل دوگل پاریس 
بینتر کاناریاس:  گرن کناریا 
بینتر کاناریاس  اجرا توسط Binter CV:  سائو پدرو,  پرائیا، رابیل 
جت تایم:  چارتر: آلبورگ، بیلاند 
لوکزایر: فصلی: لوگزامبورگ - فیندل 
Neos:  میلانو مالپنسا، لئوناردو دا وینچی-فیومیچینو، ورونا 
مریدیانا: اوریو آل سریو فصلی: میلانو مالپنسا 
هواپیمایی پادشاهی مراکش:  محمد پنجم 
اسمال پلنت ایرلاینز: فصلی: شوپن ورشو، منچستر 
اسمارت‌لینکس ایرلاینز: فصلی: شارل دوگل پاریس 
تی‌ای‌سی‌وی:  لیسبون پورتلا 
تاپ پرتغال:  لیسبون پورتلا فصلی: فرنسیسکو جسا کارنئیرو 
Thomas Cook Airlines: فصلی: گاتویک، منچستر، بیرمنگام (آغاز از ۲ نوامبر ۲۰۱۷) 
Thomas Cook Airlines Scandinavia: فصلی: استکهلم-آرلاندا، گوتنبرگ-لاندوتر 
Thomson Airways:  بیرمنگام، بریستول، گلاسگو، گاتویک، منچستر 
ترانساویا.کام: فصلی: اسخیپول آمستردام 
ترنسویا فرانس: فصلی: اورلی 
تراول سرویس ایرلاینز:  چارتر فصلی: پراگ رازیون 
Travel Service Polska:  چارتر فصلی: کاتوویتس، شوپن ورشو 
تراول سرویس:  چارتر: ام. آر. استفانیک 
TUI fly Belgium:  بروکسل فصلی: اورلی چارتر: لیون-سینت اگزوپری، لیل 
تی‌یوآی‌فلای:  کلن بن، هانوفر، فرانکفورت، مونیخ  فصلی: بازل-مولوز-فرایبورگ اروپا، دوسلدورف، نورنبرگ، اشتوتگارت 
تی‌یوآی ایرلاینز نیدرلندز: اسخیپول آمستردام 
تی‌یوآی‌فلای نوردیک:  چارتر: کپنهاگ، گوتنبرگ-لاندوتر، گرن کناریا، هلسینکی، استکهلم-آرلاندا، گاردرموئن اسلو 
ویولینگ :  فصلی: بارسلونا-ال پرات 
Inside the terminal at Sal Airport.
آنتونوف-۲۲۵, the world's largest aircraft, visiting Sal Airport.
تی‌ای‌سی‌وی ATR 42 at Sal Airport.
ویل پولتر

| ویل پولتر | ویل پولتر |
| --- | --- |
پولتر در ۲۰۱۶: پولتر در ۲۰۱۶
نام هنگام تولد: ویل پولتر
زادهٔ: ۲۸ ژانویهٔ ۱۹۹۳ ‏(۳۱ سال) همراسمیت، لندن
ملیت: انگلیسی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۷ تاکنون
قد: ۱۸۸
ویل پولتر(به انگلیسی: Will Poulter) (زاده ۲۸ ژانویه ۱۹۹۳) بازیگر و هنرپیشه اهل انگلستان است. از کار های شاخص وی بازی در سری فیلم های دونده مارپیچ، بازگشته و مرگ یک تک‌شاخ است.
بخشی از فیلمشناسی

| سال | فیلم | نقش | توضیحات |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۰۷ | پسر رَمبو | Lee Carter |  |
| ۲۰۱۰ | سرگذشت نارنیا: سفر کشتی سپیده‌پیما | Eustace Scrubb |  |
| ۲۰۱۳ | ما میلرها هستیم | Kenny Rossmore |  |
| ۲۰۱۴ | پلاستیک | Fordy |  |
| ۲۰۱۴ | دونده مارپیچ | Gally |  |
| ۲۰۱۵ | بازگشته | Jim Bridger |  |
| ۲۰۱۶ | ماشین جنگ | Jim Bridger |  |
| ۲۰۱۷ | دیترویت |  |  |
| ۲۰۱۸ | دونده مارپیچ: علاج مرگ | جالی |  |
| ۲۰۱۹ | میدسامر | مارک |  |
| ۲۰۲۲ | نگهبانان کهکشان بخش ۳ | آدام وارلاک |  |
سید کمال طباطبایی

| سید کمال طباطبایی | سید کمال طباطبایی |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: سید کمال طباطبایی اصل
زادهٔ: ۱۳۴۰ خورشیدی تهران، ایران
درگذشت: ۱۶ مرداد ۱۳۹۸ (۵۸ سال) بیمارستان طالقانی (تهران)، تهران
علت مرگ: نارسایی قلب
ملیت: ایرانی
پیشه: تهیه‌کننده
سال‌های فعالیت: ۱۳۷۳–۱۳۹۸
فرزندان: سید علی طباطبایی (درگذشته ۱۳۹۴) و شهرزاد طباطبایی
سید کمال طباطبایی (زادهٔ ۱۳۴۰ – درگذشتهٔ ۱۶ مرداد ۱۳۹۸) تهیه‌کننده ایرانی بود.
سریال قلب یخی که در سال ۱۳۸۸ برای نخستین بار به بازار آمد اولین سریالی بود که به جای پخش در تلویزیون، از طریق عرضه در سوپرمارکتها و مراکز پخش دی‌وی‌دی در سراسر ایران پخش و از موفقیت چشم‌گیری برخوردار شد. سید کمال طباطبایی از جمله معدود تهیه‌کنندگانی بود که به صورت «حقیقی» در زمینه سینما فعالیت داشت. این بدان معناست که او از طریق یک شرکت حقوقی به ثبت رسیده کار نکرده و شخصاً مسئول تمامی جوانب تولید و پخش فیلم از بدو شروع تا پایان است. فیلم «توفیق اجباری» با شرکت محمدرضا گلزار و به تهیه‌کنندگی سید کمال طباطبایی در سال ۱۳۸۶، پر فروش‌ترین فیلم سال نامیده شد.
قلب یخی

در سال ۱۳۸۸ اولین دی‌وی‌دی «قلب یخی» که شامل قسمت‌های ۱ و ۲ بود پا در عرصه بازار گذاشت و همراهش، نه تنها شیوه جدیدی برای رؤیت سریال و فیلم‌های سریالی، بلکه روش جدیدی برای اتصال هنرمند به مخاطب در دورانی که سینمای ایران شدیداً در مضیقه بود، ایجاد شد. این بازار جدید البته بی دردسر نبود و مانند همه نوآوری‌ها مشکلات و معضلات خود را دارا بود. چیزهایی از قبیل پخش به موقع بخش‌های جدید سریال، و هزینه ساخت بالا نسبت به هزینه‌های معمول سریال‌های تلویزیونی را می‌توان نام برد. از طرفی، این فرمت جدید موجب جذب ستاره‌های سینمایی به این نوع سریال که به شبکه خانگی موسوم است شده، که هواداران بیشتری را به خود جذب کرد. فصل اول و دوم «قلب یخی» به کارگردانی محمدحسین لطیفی و با حضور ستارگانی چون حمید فرخ‌نژاد، الناز شاکردوست، امین حیایی و مهراوه شریفی نیا و فصل سوم به کارگردانی سامان مقدم و به حضور بازیگران سینمای ایران چون مهران مدیری، رضا کیانیان، هدیه تهرانی و رضا عطاران است.
درگذشت

طباطبایی، در تاریخ چهارشنبه، ۱۶ مردادماه ۱۳۹۸ در بیمارستان طالقانی تهران به دلیل ایست قلبی درگذشت.
فیلم‌شناسی > مجموعه تلویزیونی

در کنار هم، کارگردان فتحعلی اویسی (۱۳۸۱)
کاکتوس ۲، کارگردان محمدرضا هنرمند (۱۳۸۲)
کاکتوس ۳، کارگردان محمدرضا هنرمند (۱۳۸۳)
بچه‌های نسبتاً بد، کارگردان سیروس مقدم (۱۳۹۲)
تعبیر وارونه یک رویا، کارگردان فریدون جیرانی (۱۳۹۴)
شب عید، کارگردان سعید آقاخانی (۱۳۹۶)
برنامه تلویزیونی شبی با عبدی، کارگردان محمد حسین لطیفی (۱۳۹۷)
فیلم‌شناسی > شبکه نمایش خانگی

قلب یخی (فصل اول)، کارگردان محمدحسین لطیفی (۱۳۸۸)
قلب یخی (فصل دوم)، کارگردان محمدحسین لطیفی (۹۰–۱۳۸۹)
قلب یخی (فصل سوم)، کارگردان سامان مقدم (۱۳۹۱)
فیلم‌شناسی > سینما

مرد آفتابی، کارگردان همایون اسعدیان (۷۵–۱۳۷۳)
چشم عقاب، کارگردان شفیع آقامحمدیان (۱۳۷۶)
شیرهای جوان (۱۳۷۸ فیلم)، کارگردان محسن محسنی نسب (۷۹–۱۳۷۸)
عزیزم من کوک نیستم، کارگردان محمدرضا هنرمند (۱۳۸۱)
سالاد فصل، کارگردان فریدون جیرانی (۱۳۸۳)
قتل آنلاین، کارگردان مسعود آب‌پرور (۸۵–۱۳۸۴)
ساعت ۲۵، کارگردان مسعود آب پرور (۱۳۸۴)
آماده باش، کارگردان بهرنگ توفیقی (۱۳۸۵)
شب، کارگردان رسول صدرعاملی (۱۳۸۵)
فرار بزرگ، کارگردان محمدحسین لطیفی (۱۳۸۵)
توفیق اجباری، کارگردان محمدحسین لطیفی (۱۳۸۶)
روابط، کارگردان ایرج کریمی (۱۳۸۶)
هر شب تنهایی، کارگردان رسول صدرعاملی (۱۳۸۷)
در انتظار معجزه، کارگردان رسول صدرعاملی (۸۹–۱۳۸۸)
سیرینکس

«پان و سیرینکس»، اثر ژان فرانسوا د تروی
سیرینکس (به یونانی: Σύριγξ) در اساطیر یونانی نیمفی زیبا از نژاد نیادها در منطقهٔ آرکادیا بود، که یکی از پیروان ایزدبانو آرتمیس به شمار می‌رفت. او نیز همانند آرتمیس، به داشتن عفت، پاکدامنی و همچنین اشتیاق شدید به شکار شهرت داشت. در یکی از روزها، ایزد چوپانان پان، سعی داشت او را از راه بدر کند. هنگامی که سیرینکس به منظور شکار راهی جنگل‌های دورافتاده شده بود، ساتیر پان شیفتهٔ او شد و تصمیم گرفت با او نزدیکی کند. با این حال، سیرینکس که تمایل نداشت کسی عاشقش شود، برای اجتناب از دست این ساتیر پا به فرار گذاشت، اما پان او را تعقیب نمود. ناگهان مسیر این حوری توسط رودی با نام لادون قطع شد. سیرینکس ناامیدانه از ایزد رود تقاضای کمک کرد، تا اینکه در نهایت درخواستش توسط لادون شنیده شد و سیرینکس را به خوشه‌های نی قلم تبدیل کرد. بالاخره پان موفق شد به سیرینکس برسد، اما وقتی مشاهده کرد او به خوشه‌های نی تبدیل شده است بسیار مأیوس گشت. در ابتدا پان با نواختن نی صدای وحشتناکی از آن درمی‌آورد اما او در نهایت نی‌ها را به هفت قسمت (یا نه) تقسیم کرد و هر قسمت را به ترتیب با کاهش تدریجی طول بوسیلهٔ موم به یکدیگر متصل نمود تا به شکل ابزار موسیقی با نام «سیرینکس» یا «موسیقار» درآمد.واژهٔ سرنگ برگرفته از نام او می‌باشد.
رامبروک

| رامبـــــروک Rammerech | رامبـــــروک Rammerech |
| --- | --- |
Commune: Commune
مرکز فرهنگی رامبــــروک: مرکز فرهنگی رامبــــروک
  نشان:   نشان
نقشه لوگزامبورگ که در آن  رامبـــــروک با رنگ نارنجی مشخص شده است، ایالت با رنگ خاکستری تیره و بخش مربوطه با رنگ قرمز تیره مشخص شده است.: نقشه لوگزامبورگ که در آن  رامبـــــروک با رنگ نارنجی مشخص شده است، ایالت با رنگ خاکستری تیره و بخش مربوطه با رنگ قرمز تیره مشخص شده است.
کشور:  لوکزامبورگ
ایالت: دیکیرش
بخش: ردانژ
 • رتبه: ? of 116
 • رتبه: ? of 116
  • رتبه: ? of 116
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (CEST)
طبقه‌بندی واحدهای سرزمینی برای آمار: LU000۰۳۰۰۵
وبگاه: rambrouch.lu
رامبروک (به لوکزامبورگی: Rammerech) یک شهرداری در استان ردانژ کشور دوک‌نشین لوکزامبورگ است که ۷۹٫۰۷ کیلومترمربع مساحت دارد و جمعیت آن در سال ۲۰۱۱ میلادی ۳۹۰۳ نفر بوده‌است.
بخش‌ها

این شهرداری دارای سیزده بخش زیرمجموعه می‌باشد.
ارسدورف (Arsdorf)
بیلزدورف (Bilsdorf)
بیگونویل (Bigonville)
فولشت (Folschette)
اشت (Eschette)
هوسترت (Hostert)
شویدلبروک (Schwiedelbrouch)
رامبروک (Rambrouch) مرکز
کوئتشت (Koetschette)
پرله (Perlé)
اوت-مارتلانژ (Haut-Martelange)
هولتز (Holtz)
وولولانژ (Wolwelange)
آمار جمعیت

تاریخچه رشد جمعیت این شهرداری در جدول زیر آمده‌است  :
| سال | جمعیت |
| --- | --- |
۱۸۲۱: ۲۷۲۴
۱۸۵۱: ۴۴۹۸
۱۸۸۰: ۴۱۹۵
۱۹۱۰: ۴۱۷۵
۱۹۳۵: ۳۳۶۲
۱۹۴۷: ۳۲۰۳
۱۹۶۰: ۲۷۰۵
۱۹۷۰: ۲۶۱۲
۱۹۸۱: ۲۵۴۰
۱۹۹۱: ۲۷۴۱
۲۰۰۱: ۳۳۳۲
۲۰۰۴: ۳۵۱۴
۲۰۰۷: ۳۷۰۶
۲۰۱۰: ۳۸۵۴
۲۰۱۱: ۳۹۰۳
نفوذ اروپا در افغانستان

تأثیر اروپا بر افغانستان به تأثیرات سیاسی و اجتماعی و عمدتاً امپریالیستی تعدادی از کشورهای اروپایی و قدرتهای استعماری که در توسعه تاریخی افغانستان نقش داشته‌اند برمی‌گردد.
ظهور دوست محمد خان

دوست محمد خان پس از رسیدن به قدرت در افغانستان و سقوط سلسله درانی در سال ۱۸۲۳ سلسه بارکزی را ایجاد کرد. این مهم تا سال ۱۸۲۶، زمانی که دوست محمد خان جوان و پر انرژی قادر به اعمال کنترل کافی بر کوتاه کردن دست برادران خود را از تاج و تخت در کابل شود رخ نداد.
دوست محمد به صورت هوشمندانه‌ای، به امتیاز حمایت قبایل قزلباش از سمت مادری با آنها خویشاوند بود، تحت کارآموزی زیر نظر برادر خود فاتح‌خان دست یافت. در میان بسیاری از مشکلات، او با مشکل دفع تجاوز سیک‎ها در پشتون، در مناطق شرق خیبر مواجه شد. پس از تلاش برای ایجاد کنترل و ثبات در دامنه‌های اطراف کابل، شاه تصمیم به مقابله با جنگ سیک‌ها گرفت.
در سال ۱۸۳۴ دوست محمدخان، شجاع شاه درانی را حمله‌ای که علیه او ترتیب داده‌بود شکست داد، اما غیبت او از کابل، فرصت پیشروی در منطقهٔ غرب را به سیک‌ها عطا کرد. نیروهای رانجیت سینگ با حرکت از آنجا به سمت منطقه‌ای که توسط کابل حکمرانی می‌شد پیشاور را اشغال کردند. در سال ۱۸۳۶ نیروهای تحت فرمان دوست محمد، تحت فرمان پسرش اکبرخان، سیک‌ها را در نبرد جمرود در پانزده کیلومتری غرب پیشاور شکست دادند. اما این پیروزی نبرد پر هزینه‌ای بود و آنها نتوانستند به‌طور کامل سیک‌ها را از جمرود بیرون کنند. رهبر افغانستان این پیروزی را با تصرف پیشاور دنبال نکرد، در عوض با لرد اوکلند، فرماندار کل جدید در هند بریتانیا تماس گرفت و برای برخورد با سیک‌ها تقاضای کمک کرد. با این نامه دوست محمد خان به‌طور رسمی شرایط را برای آغاز مداخله بریتانیا در افغانستان مهیا کرد. در میان این بازی بزرگ، رضایت بریتانیا و روسیه در به تسلیم درآوردن و مطیع کردن دولت مستقل کوچکی که بین روسیه و هند بریتانیا قرار داشت نهفته بود.
اولین جنگ افغانستان-انگلیس ۱۸۴۲–۱۸۳۸

برای توجیه این طرح، فرماندار کل هند، لرد اوکلند، بیانیه سیملا Simla را در اکتبر ۱۸۳۸ منتشر کرد و دلایل لازم برای مداخلهٔ بریتانیا در افغانستان را مطرح کرد. در این بیانیه آمده‌است که به منظور تضمین رفاه هند، انگلیسی‌ها باید متحد قابل‌اعتمادی در مرز غربی هندوستان باشند. انگلیس مدعی شد که نیروهای آن‌ها صرفاً از ارتش کوچک شاه شجاع، در بازپس‌گیری آنچه که زمانی تاج و تخت او محسوب می‌شد حمایت می‌کردند. اگرچه بیانیهٔ سیملا Simla اظهار داشت که سربازان انگلیسی به محض به قدرت رسیدن شاه شجاع در کابل، عقب‌نشینی خواهند کرد، اما حکمرانی شاه شجاع، به‌طور کامل به سلاح‌های بریتانیایی برای سرکوب شورش و کمک‌های مالی بریتانیا برای جذب حمایت رؤسای سایر قبایل وابسته بود. انگلیسی‌ها این موضوع که آن‌ها در حال حمله به افغانستان بوده‌اند را انکار کردند و در عوض مدعی شدند که از دولت شاه شجاع در برابر دخالت خارجی و مخالفان حمایت می‌کنند.
در نوامبر ۱۸۴۱، شورش و قتل‌عام در کابل بالا گرفت. بریتانیا دچار تزلزل و تردید شد و در شرایط نامناسبی قرار گرفت. انگلیسی‌ها با سردارها و رهبران تأثیرگذار مذاکره کردند، زیرا که آن‌ها به واسطهٔ فرارسیدن زمستان و قبایل شورشی از رسیدن به هر گونه رهایی در آن وضعیت قطع امید کرده‌بودند. محمد اکبرخان، پسر دوست‌محمد خان، وارد کابل شد و رهبری فرماندهان را به عهده گرفت. در این مذاکره سر ویلیام مک ناتن MacNaghten کشته شد، اما با این وجود، خواسته‌های فرماندهان مورد قبول انگلیسی‌ها قرار گرفت و آن‌ها عقب‌نشینی کردند. در خلال این عقب‌نشینی، آن‌ها توسط افراد قبیلهٔ چیلزایی Ghilzai مورد حمله قرار گرفتند و در این نبرد در حالی‌که در برف محصور شده‌بودند، تقریباً کل ستون ۴۵۰۰ سرباز و ۱۲۰۰۰ تن از ساکنین اردوگاه کشته شدند. تنها یک نفر از انگلیسی‌ها، دکتر ویلیام برایدن (William Brydon)، به جلال‌آباد رسید، در حالی‌که چند تن دیگر دستگیر شدند.
نیروهای افغان وفادار به اکبر خان، باقی واحدهای بریتانیایی جا مانده در قندهار، غزنی و جلال‌آباد را محاصره کردند. غزنی سقوط کرد، اما سایر نیروها مقاومت کردند و با کمک نیروهای کمکی از سوی هندوستان، محاصره کنندگان را شکست دادند. در حالی که تدارکات برای یک پیشروی جدید در کابل در جریان بود، فرماندار جدید لرد النبورگ Ellenborough، به نیروهای انگلیسی دستور داد تا پس از آزادی زندانیان از کابل و گرفتن انتقام، خاک افغانستان را ترک کنند. نیروهای قندهار و جلال‌آباد دوباره اکبر خان را شکست دادند، غزنی و کابل را پس گرفتند و قبل از اینکه از طریق گذرگاه خیبر عقب‌نشینی کنند این زندانیان را نجات دادند.
اواسط قرن نوزدهم

پس از ماه‌ها هرج و مرج در کابل، محمد اکبر خان کنترل محلی را به دست آورد و در آوریل سال ۱۸۴۳ پدرش دوست‌محمد، که به دست انگلیسی‌ها آزاد شده بود، در افغانستان به تخت پادشاهی بازگشت. در دههٔ بعد، دوست‌محمد در مزار شریف، قندوز، بدخشان و قندهار تلاش‌های خود را متمرکز کرد. محمد اکبر خان در سال ۱۸۴۵ درگذشت و آخرین تلاش او برای بازپس‌گیری پیشاور، در طول جنگ دوّم سیک - انگلیس (۱۸۴۹–۱۸۴۸) ناموفق بود.
در سال ۱۸۵۴، انگلیسی‌ها قصد داشتند تا روابط خود با دوست‌محمد را از سر بگیرند، کاری که در طی دوازده سال گذشته از آن امتناع کرده‌بودند. پیمان ۱۸۵۵ پیشاور، روابط دیپلماتیک را بازگشایی کرد و با اعلام به رسمیت شناختن تمامیت ارضی طرفین، هر دو طرف را متعهّد به دوستی با دوستان و دشمنی با دشمنان یکدیگر قرار اعلام کرد.
در سال ۱۸۵۷، طبق الحاقیهٔ اضافه شده به معاهده، ارتش بریتانیا در زمان درگیری با ایرانی‌ها که در سال ۱۸۵۶ به هرات حمله کرده بودند مجاز به حضور در قندهار (اما نه کابل) شد. در طول شورش هندوستان در سال ۱۸۵۷ میلادی، برخی از مقامات انگلیسی پیشنهاد کردند که پیشاور را به دوست‌محمد بازگردانند، اما این دیدگاه توسط افسران سیاسی بریتانیا در مرز غربی رد شد، آن‌ها بر این باور بودند که دوست‌محمد این را نشانهٔ ضعف تلقی خواهد کرد و در مقابل بریتانیا قرار خواهد گرفت.
در سال ۱۸۶۳ میلادی، دوست‌محمد، هرات را با رضایت انگلیسی‌ها بازپس گرفت. چند ماه بعد، او مرد. شیر علی خان، سومین پسر و جانشین او، نتوانست کابل را از برادر بزرگ‌ترش، محمد افضل (که نیروهای او توسط پسرش عبدالرحمان رهبری می‌شد) تا سال ۱۸۶۸ بازپس بگیرد.
در سال‌های پس از جنگ انگلیس و افغانستان، و به خصوص بعد از شورش هند در سال ۱۸۵۷ در مقابل هند بریتانیا، دولت‌های حزب لیبرال در لندن، این دیدگاه سیاسی را اتّخاذ کردند که افغانستان را به عنوان یک دولت یا سرزمین حایل یا میانگیر (کشور کوچکتری که بین دو کشور نیرومند و متخاصم قرار دارد و جلو تصادم مرزی و جنگ آنها را می‌گیرد) در نظر بگیرند. زمانی که شیرعلی در سال ۱۸۶۸ کنترل را در کابل در دست گرفت متوجه شد که انگلیسی‌ها آماده حمایت از رژیم او با سلاح و منابع مالی هستند، اما چیز بیشتری برای او وجود ندارد. طی ده سال بعد، روابط بین حاکم افغان و بریتانیا به‌طور ثابت رو به وخامت گذاشت. حاکم افغانستان نگران تجاوز روسیه از سمت جنوب بود که در سال ۱۸۷۳ زمین‌های خان را تصرف کرده بود، حاکم خیوه شیرعلی، فرستاده‌ای به دنبال مشاوره و جلب حمایت بریتانیا فرستاد. سال گذشته، بریتانیا قراردادی با روسیه امضا کرد که در آن توافقنامه موافقت شد تا مرزهای شمالی افغانستان را به رسمیّت شناخته و قلمرو امیر افغان را خارج از حوزه نفوذ خود در نظر بگیرند. با این حال، انگلیسی‌ها از دادن هر گونه تعهدی نسبت به شیرعلی ناامید خودداری کردند.
دومین جنگ انگلیس- افغانستان ۱۸۷۸–۱۸۸۰

پس از اینکه تنش‌های بین روسیه و بریتانیا در اروپا، در ژوئن سال ۱۸۷۸ در کنگرهٔ برلین به پایان رسید، روسیه توجه خود را به آسیای میانه معطوف کرد. در همان تابستان، روسیه یک هیئت دیپلماتیک را به صورت غیرمنتظره به کابل فرستاد. شیرعلی سعی کرد، اما نتوانست آن‌ها را بیرون نگه دارد. فرستادگان روسیه در ۲۲ ژوئیه ۱۸۷۸ به کابل رسیدند و در ۱۴ اوت، انگلیسی‌ها خواستار پذیرش هیئت بریتانیایی شدند.
شیرعلی شاه نه تنها از پذیرفتن هیئت انگلیسی امتناع کرد، بلکه تهدید کرد که اگر اعزام شوند آن‌ها را متوقف خواهد کرد. لرد لیتون Lytton، نایب‌السلطنه، در سپتامبر ۱۸۷۸، دستور یک مأموریت دیپلماتیک برای عزیمت به کابل را داد، اما این مأموریت به هنگام نزدیک شدن به ورودی شرقی گذرگاه خیبر تغییر یافته و باعث آغاز جنگ دوم انگلیس و افغانستان شد. نیروی انگلیسی متشکل از ۴۰٬۰۰۰ مرد جنگی، در ستون‌های نظامی توزیع شد و در سه نقطه مختلف به افغانستان نفوذ کردند. شیرعلی مضطربانه تلاش کرد که از تزار درخواست کمک کند اما نتوانست این کار را انجام دهد، وی به مزار شریف بازگشت و در ۲۱ فوریه ۱۸۷۹ درگذشت.
محمد یعقوب خان، پسر شیرعلی، در ماه مه سال ۱۸۷۹، پیمان گنداماک را با نیروهای انگلیسی که بیشتر کشور را اشغال کرده بود، امضا کرد تا از هجوم انگلیسی‌ها به بقیه کشور جلوگیری کند. با توجه به این قرارداد و در ازای کمک‌های مالی سالانه و تضمین مبهم کمک در مورد تهاجم خارجی، محمد یعقوب خان کنترل امور خارجه افغانستان را به بریتانیا واگذار کرد. نمایندگان بریتانیایی در کابل و دیگر مکان‌ها منسوب شدند، کنترل بریتانیا به منطقه خیبر و گذرگاه میچنی Michni Passes گسترش یافت و افغانستان مناطق سرحدی مختلف و کویته را به بریتانیا واگذار نمود. سپس ارتش انگلیس عقب‌نشینی کرد. اندکی پس از آن، در سپتامبر ۱۸۷۹، شورش در کابل منجر به کشتار بریتانیایی‌های مقیم کابل، از جمله سر پیرکاواناری Sir Pierre Cavagnari و سه تن از محافظانش، که از مسبّبین دومین مرحله جنگ دوم افغانستان بودند گشت. سرلشکر فردریک رابرتز، رئیس نیروی زمینی کابل، در گذرگاه Shutargardan، در مرکز افغانستان بود. او در ۶ اکتبر ۱۸۷۹ ارتش افغانستان را در چهار آسیاب شکست داد و کابل را اشغال کرد. غازی محمدجان خان وردگ در دسامبر ۱۸۷۹ به نیروهای انگلیسی در نزدیکی کابل در محاصره اردوگاه شرپور حمله کرد، اما شکست او منجر به فروپاشی این شورش شد.
یعقوب خان، که مظنون به همدستی در کشتار سِر کاواناری و کارکنانش بود، مجبور شد استعفا دهد. بریتانیا تعدادی از توافق‌های سیاسی احتمالی، از جمله تقسیم کردن افغانستان بین حکام متعدد یا قرار دادن برادر یعقوب، ایوب خان بر روی تخت را در نظر گرفت، اما در نهایت تصمیم گرفت که پسر عمویش عبدالرحمان خان را به جای پادشاه منصوب کند. ایوب خان که به عنوان فرماندار هرات خدمت می‌کرد، در شورشی از جا برخاست و گروهان انگلیسی را در نبرد میوند، در ژوئیه ۱۸۸۰ شکست داد و قندهار را محاصره کرد. پس از آن رابرتز فرماندهی اصلی نیروهای انگلیس را از کابل به عهده گرفت و ایوب خان را در ماه سپتامبر در نبرد قندهار شکست داد و قیام خود را به پایان رساند. عبدالرحمان عهدنامهٔ گنداماک را تأیید کرد و بریتانیا را در کنترل سرزمین‌هایی که توسط یعقوب خان واگذار شده بود ابقاء کرد. همچنین کنترل بریتانیا را بر سیاست‌های خارجی افغانستان در ازای محافظت و کمک‌های مالی تضمین کرد. انگلیس سیاست‌های تحریک‌آمیزی را برای بقای انگلیس در کابل دنبال می‌کرد، اما پس از رسیدن به تمامی اهداف خود، عقب‌نشینی کرد.
امیر آهنین، ۱۸۸۰–۱۹۰۱

عبدالرحمان، تا آنجا که به منافع بریتانیا مربوط می‌شد، خواسته‌های آنان جامهٔ عمل پوشاند: یک رهبر قوی و باهوش که قابلیت ایجاد پیوندی دوباره را بین مردم و حکومت دارد؛ او مایل به پذیرش محدودیت‌هایی بود که توسط بریتانیا بر سیاست‌های خارجی، و همچنین خط مشی دولت بریتانیا در مورد ناحیه میانگیر تحمیل شده‌بود. حکومت بیست و یک ساله او به وسیله تلاش‌ها برای مدرنیزه کردن و ایجاد کنترل پادشاهی مشخص شد؛ که مرزهای آن توسط دو امپراتوری هم‌مرز با آن مشخص شد. عبدالرحمان انرژی قابل‌توجه خود را به چیزی تبدیل کرد که منجر به ایجاد دولت مدرن افغانستان تبدیل شد.
او به سه طریق به ایجاد ثبات و یکپارچگی در افغانستان دست یافت. او شورش‌های متعددی را سرکوب کرد و پیروزی‌های خود را با مجازات شدید، اعدام و اخراج دنبال کرد. او نفوذ قبایل پشتون را با کوچ دادن اجباری آن‌ها درهم شکست. او قدرتمندترین دشمنان پشتون، چیلزایی و دیگر قبایل را از جنوب و جنوب شرقی افغانستان، به مناطق شمال هندوکوش که عمدتاً غیر پشتون بودند، کوچ داد. آخرین افغان‌های غیر مسلمان کافرستان در شمال کابل به اجبار به اسلام گرویدند. در نهایت، او یک سیستم حکمرانی استانی را که از مرزبندی‌های قبیله ای قدیمی متفاوت است، ایجاد کرد. فرمانداران استانی قدرت زیادی در امور محلی داشتند و یک ارتش در اختیار آن‌ها قرار داده شد تا جمع‌آوری مالیات را اجرا کرده و مخالفان خود را سرکوب کنند. با این حال، عبدالرحمان از طریق ایجاد یک سیستم اطلاعاتی مؤثر، به دقت این فرمانداران را زیر نظر داشت. در طی دوران حکومت او، زمانی که به مقامات دولتی اجازه دادند تا در خارج از قبیله سنتی و مناطق قبیله‌ای دست به دست هم بدهند، سازمان قبیله‌ای از بین رفت.
پشتون‌ها با ازبک‌ها مبارزه کرده و آن‌ها را تسخیر کردند. در راستای منافع استراتژیک ضد روسیه، انگلیسی‌ها به ربودن افغان‌ها از مرز افغانستان کمک کردند و به افغان‌ها سلاح دادند و از مهاجرت پشتون در شمال افغانستان حمایت کردند.
عبدالرحمان علاوه بر ساخت یک ملت از مناطق آسیب‌دیده در افغانستان، سعی کرد کشور خود را با ایجاد یک ارتش منظم و اولین بوروکراسی رسمی مدرن کند. عبدالرحمان علی‌رغم شخصیت برجسته خود، برای لویه جرگه، گروهی از امیران سلطنتی، بزرگان مهم و رهبران مذهبی دعوت کرد. عبدالرحمان به نقل از زندگینامه خود، سه هدف داشت: مطیع کردن قبایل، گسترش کنترل دولت از طریق یک ارتش قوی، تقویت قدرت پادشاه و خانواده سلطنتی.
امیر در طی دیدار خود از راولپندی در سال ۱۸۸۵ از نایب‌السلطنه هند خواست تا یک نماینده مسلمان را به کابل مستقر کند. میرزا عطا خان، سردار بهادر خان، سردار بهادر خان (سامان برج وزیرآباد)، یکی از نوادگان direct of Rajput، از Rajauri، انتخاب شد و امیر آن‌ها فرستاده بریتانیا به کابل شد.
عبدالرحمان همچنین به پیشرفت تکنولوژیکی توجه کرد. او پزشکان خارجی، مهندسان (به خصوص برای معدن‌کاری)، زمین شناسان و چاپگرها را به افغانستان آورد. او ماشین‌آلات اروپایی وارد کرد و تأسیس کارخانجات کوچک برای تولید صابون، شمع و کالاهای چرمی را تشویق کرد. او به دنبال مشاوره فنی اروپایی در زمینه ارتباطات، حمل و نقل و آبیاری بود. قبایل محلی افغان به شدت در برابر این مدرن‌سازی مقاومت کردند. کارگران جاده‌ها را باید توسط ارتش، علیه جنگجویان محلی محافظت می‌کردند. با این وجود، علی‌رغم این سیاست‌های داخلی فراگیر، سیاست خارجی عبدالرحمان کاملاً در دستان خارجیان بود.
حبیب‌الله خان، ۱۹۰۱–۱۹۱۹

حبیب‌الله خان، پسر ارشد عبدالرحمان خان و فرزند یک مادر برده، کاخ و توطئه‌هایی که پیرامون همسر برگزیده شاه (که نوه دوست‌محمد است) می‌چرخد را تحت نظر داشت و به دنبال بدست آوردن تاج و تخت برای پسر خودش بود. اگرچه حبیب‌الله به دلیل حمایت از ارتش که توسط پدرش ایجاد شده بود، در موقعیت خود ایمن شده بود، حبیب‌الله به اندازه عبدالرحمان سلطه‌جو نبود. در نتیجه، نفوذ رهبران مذهبی و نیز محمود طرزی، پسر عموی پادشاه، در دوران حکومت او افزایش یافت.
محمود طرزی، یک شاعر و روزنامه‌نگار بسیار تحصیل‌کرده، یک روزنامه‌نویس ملی‌گرای افغان را با توافق حبیب‌الله و تا سال ۱۹۱۹ از این روزنامه به عنوان سکویی برای انتقاد از تغییرات نفوذ غرب در دولت و جامعه، برای حمایت از استقلال کامل افغانستان و برای اصلاحات دیگر استفاده کرد. ناسیونالیسم پرشور میهن‌پرستی در افغانستان، بر نسل آینده اصلاح‌طلبان آسیایی تأثیر گذاشت.
مرز با ایران در سال ۱۹۰۴ به وضوح مشخص شد و جایگزین خط مبهم یک کمیسیون بریتانیا در سال ۱۸۷۲ شد. با این حال این توافق شامل تقسیم آب رود هلمند را نمی‌شد.
مانند همه تحولات سیاست خارجی در این دوره بر افغانستان، نتیجه «بازی بزرگ» بین روسیه و بریتانیا بدون شرکت حاکمان در افغانستان رخ داد. کنوانسیون ۱۹۰۷ - روسیه (کنوانسیون سن‌پترزبورگ) نه تنها منطقه را به مناطق مجزا از نفوذ روسیه و بریتانیا تقسیم کرد بلکه شالوده بی‌طرفی افغانستان را نیز تثبیت نمود. کنوانسیون موافقت روسیه مبنی بر این که افغانستان اکنون خارج از این حوزه نفوذ است و برای روسیه جهت مشورت مستقیم با بریتانیا در مورد مسائل مربوط به روابط روسیه و افغانستان فراهم شده‌است. بریتانیا به نوبه خود، به اشغال یا ملحق شدن به قلمروی افغانستان، یا دخالت در امور داخلی افغانستان نخواهد پرداخت.
در طول جنگ جهانی اول، افغانستان علی‌رغم فشار برای حمایت از ترکیه، در هنگام اعلام مشارکت ملت خویش در آنچه که از آن به عنوان یک «جنگ مقدس» یاد می‌کرد، بیطرف ماند. با این حال حبیب‌الله یک مأموریت هندی - آلمانی - ترکیه‌ای را در کابل در سال ۱۹۱۵ میزبانی کرد که به عنوان رئیس ممتاز ملی‌گرای ماهندرا پراتاب(Mahendra Pratap)به ریاست اسکار نیدرمایر Niedermayer و نماینده آلمانی ورنر اتو ون(Werner Otto von) رهبری می‌شد. پس از بیش از حد به تعویق اندازی، او قراردادی را از سوی دولت‌های مرکزی برای پرداخت زیاد و تدارک اسلحه در ازای حمله به هند بریتانیا به دست آورد. اما حاکم زیرک افغانستان به وضوح جنگ را به عنوان فرصتی برای بازی کردن یک طرف مقابل دیگری تلقی کرد، زیرا او همچنین به انگلیسی‌ها پیشنهاد داد که در مقابل حمله قدرت‌های مرکزی به هند در ازای پایان بخشیدن به کنترل بریتانیا در سیاست خارجی افغانستان مقاومت کنند.