گرهارت فون شورین
سال‌های بین دو جنگ

فون شورین سال ۱۹۲۰ از خدمت مرخص شد. دو سال بعد را در یک شرکت تجاری در زمینه واردات قهوه در برمن و یک شرکت نفت در برلین مشغول به کارآموزی مدیریت تجاری بود. فون شورین سال ۱۹۲۲ مجدداً به عنوان یک سرباز حرفه‌ای به رایشسور پیوست و با درجه ستوان دومی در هنگ ۱ پیاده‌نظام شروع به خدمت کرد. سال ۱۹۳۱ به هنگ ۱۸ پیاده‌نظام در پادربورن ملحق شد و در ژوئن ۱۹۳۳ به درجه سروانی ترفیع یافت. فون شورین از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۵ در دوره ستاد کل در دانشکده نظامی پروس در برلین شرکت کرد. در همین هنگام بود که آدولف هیتلر در یک انقلاب سیاسی شبه‌نظامی قدرت را در دست گرفت و جمهوری وایمار را با تصویب قانون تفویض اختیارات ۱۹۳۳ منحل کرد و یک «دیکتاتوری نظامی» «ایدئولوژیک» را که آلمان نازی نام گرفت، برقرار ساخت که منجر به تغییرات اساسی در نظم سیاسی اروپا در سال‌های پس از جنگ جهانی شد.
فون شورین ماه اکتبر ۱۸۳۸ به درجه سرگردی رسید و از اواخر دههٔ ۱۹۳۰ یکی از افسران فرماندهی عالی نیروی زمینی بود.
فون شورین ماه ژانویه ۱۹۳۹، در حالی که در «بخش اطلاعات بریتانیا/ایالات متحده وزارت جنگ آلمان» در سفارت آلمان در لندن کار می‌کرد، به‌طور مخفیانه و با تصمیم شخصی، به دولت بریتانیا نزدیک شد و پیشنهاد کرد که اگر سیاست مماشات خود را با رایش سوم کنار بگذارد و در عوض به موضع مخالفت نظامی آشکار علیه تجاوزاتِ فزاینده رایش در اروپای مرکزی بپردازد، این رویکرد نقطه‌ای قابل اتکا و یاری‌رسان برای عناصر نظامی آلمان است که در آن زمان در فکر انجام یک کودتا علیه دولت ناسیونال سوسیالیست آدولف هیتلر بودند. در یک مهمانی شام در ماری‌لبون که توسط دریاسالار آبری اسمیت میزبانی شد، فون شورین با جیمز استوارت، نماینده دولت بریتانیا، دریاسالار جان هنری گادفری، رئیس اطلاعات نیروی دریایی بریتانیا و ژنرال جیمز مارشال-کورنوال، مدیر کل دفاع هوایی و ساحلی بریتانیا ملاقات کرد و به آن‌ها در مورد قصد هیتلر برای تهاجم به لهستان هشدار داد. علاوه بر این، فون شورین گفت که بهترین گزینه برای منافع بریتانیا و آلمان آن است که نویل چمبرلین جای خود را به عنوان نخست‌وزیر به وینستون چرچیل بدهد. در این جلسه، فون شورین از طرح افزایش فشار به‌منظور تسهیل کودتای نظامی داخلی توسط عناصر ضد نازی ورماخت که از آن آگاه بود، پشتیبانی کرد. او گفت این کار از طریق استقرار یک اسکادران از ناوهای جنگی نیروی دریایی بریتانیا که موقعیت خصمانه‌ای را در سواحل شمالی آلمان در دریای بالتیک اتخاذ کنند و همچنین انتقال برخی هواگردهای فرماندهی بمب‌افکن‌های نیروی هوایی توسط نیروی هوایی بریتانیا به جبهه‌های پیش از نبرد در فرودگاه‌های فرانسه قابل القاست و تمایل بالقوه امپراتوری بریتانیا برای رویارویی با نازی‌ها را نشان خواهد داد. این راهبرد سیاسی-نظامی به چمبرلین ابلاغ شد اما او در آن هنگام، چنین روشی را برای مقابله با تهدید روزافزون رایش سوم به دلیل آنکه بیش از حد خصمانه و تهاجمی است، رد کرد. با این حال، اظهاریه‌های فون شورین با دولت بریتانیا ممکن است به ارزیابی‌های کلی آن‌ها از وقایع روز کمک کرده باشد که در آن زمان در مورد نحوه برخورد با آدولف هیتلر و تصمیم برای موضع‌گیری در مرز لهستان (به جای جبهه‌ای دیگر) در هشت ماه آتی رایزنی می‌کردند. فرانک رابرتس که یکی از مقامات بخش آلمان وزارت امور خارجه بریتانیا بود، این پیشنهاد را جدی نگرفت - علی‌رغم خطری که فون شورین برای انجام چنین اقدامی در آستانه جنگ متحمل شده بود و به منزله خیانتی بزرگ محسوب می‌شد و در حوزهٔ قضایی رایش سوم در صورت کشف، مجازات اعدام داشت- و رویکردهای فون شورین را مساله‌ای داخلی در درون فرماندهی عالی آلمان دانست و آن را رد کرد. در آوریل ۱۹۳۹ شورین به درجه سرهنگ دومی ارتقا یافت.