حمله به یواس‌اس لیبرتی
جزئیات مورد اختلاف

جزئیات مختلف در مورد این حمله موضوع مناقشه است:
نمایان بودن پرچم آمریکا: گزارش‌های رسمی اسرائیل حاکی از آن است که خلبانان هواپیماهای شناسایی و جنگنده و کاپیتان قایق‌های اژدر هیچ پرچمی روی لیبرتی ندیده‌اند. گزارش‌های رسمی آمریکا می‌گویند که لیبرتی پرچم آمریکا را قبل، در حین و بعد از حمله به اهتزاز درمی‌آورد. تنها استثنا یک دوره کوتاه بود که در آن یک پرچم سرنگون شده بود و با یک پرچم بزرگتر جایگزین شد. هلیکوپترهایی که پس از حمله هوایی برای ارائه کمک به محل حمله اعزام شدند، تقریباً بلافاصله پس از ورود به محل حمله متوجه پرچم آمریکا در اهتزاز از کشتی شدند و به کنترل‌کننده خود اطلاع دادند.
برداشت خدمه آمریکایی از قصد: خدمه بازمانده کشتی لیبرتی می‌گویند که حمله اسرائیل به کشتی "عمدی" و با آگاهی کامل از آمریکایی بودن کشتی بوده‌است. تحقیقات و گزارش‌های تاریخی اسرائیل موافق هستند که این حمله عمدی بوده‌است اما بر ضد آنچه که آنها معتقد بودند یک کشتی مصری بوده‌است.
وجه تمایز ظاهر یو اس اس لیبرتی: این بحث وجود دارد که آیا لیبرتی بلافاصله به عنوان یک کشتی متفاوت از کشتی مصری القصیر قابل تشخیص بود یا خیر. دریاسالار تام مورر اظهار داشت که لیبرتی قابل شناسایی‌ترین کشتی در نیروی دریایی ایالات متحده است و در مصاحبه با واشینگتن پست اظهار داشت که "مضحک" است که بگوییم این کشتی به عنوان چنین هویتی شناسایی نمی‌شود. اسرائیل در تحقیقات و گزارش‌های تاریخی خود اعلام می‌کند که شناسایی به عنوان القصیر توسط قایق‌های اژدر در حالی که لیبرتی در دود پوشانده شده بود و بر اساس "کتاب قرمز"، راهنمای ناوگان‌های عربی که شامل کشتی‌های آمریکایی نمی‌شد، انجام شد. (وب سایت با تصاویر هر دو کشتی)
علائم شناسایی: لیبرتی یک علامت "۵" به ارتفاع هشت فوت و یک "GTR" به ارتفاع چهار فوت در امتداد هر دو کمان داشت که به وضوح شماره بدنه (یا "قلم") او (AGTR-5) را نشان می‌داد و دارای ۱۸-اینچ (۴۶۰-میلیمتر) بود.۱۸-اینچ (۴۶۰-میلیمتر) -حروف بلند که نام کشتی را در سرتاسر پشت آن هجی می‌کند. این علامت‌ها به خط عربی شکسته نمی‌شد، بلکه به الفبای لاتین بود. خلبانان اسرائیلی در ابتدا گفتند که در درجه اول نگران این بودند که کشتی یک کشتی جنگی اسرائیلی نباشد و زمانی که متوجه علائم الفبای لاتین شدند حمله هوایی را پایان دادند.
شناسایی کشتی در هنگام حمله: یک کتاب جیمز بامفورد که در سال ۲۰۰۱ منتشر شد، می‌گوید که رهگیری‌های مخفی آژانس امنیت ملی نشان می‌دهد که خلبانان اسرائیلی از حمله به یک کشتی آمریکایی اطلاع کامل داشتند. وب‌سایت آژانس امنیت ملی وجود هرگونه ضبط توسط ایالات متحده از خود حمله را رد می‌کند. این موضوع توسط چندین متخصص اطلاعاتی مورد مناقشه قرار گرفته‌است که می‌گویند آنها متن اصلی را خوانده‌اند.
تلاش برای شناسایی: خدمه آمریکایی می‌گویند که هواپیمای مهاجم بر فراز لیبرتی شناسایی نکرد، اما بلافاصله شروع به درگیری کرد. اسراییل می‌گوید چندین مجوز شناسایی صادر شده‌است. دادگاه تحقیق نیروی دریایی، بر اساس جدول زمانی وقایع اسرائیل، دریافت: «می‌توان از این واقعیت استنباط کرد که ظرف مدت تقریباً ۱۵ دقیقه، درخواست ارسال شد (برای اعزام هواپیما)، تصمیم فرماندهی گرفته شد. هواپیماها اعزام شدند و حمله آغاز شد، که زمان قابل توجهی برای شناسایی کشتی از هوا قبل از شروع حمله صرف نشده‌است."
سرعت کشتی: طبق گزارش‌های اسرائیلی، قایق اژدر اندازه‌گیری‌های اشتباهی انجام داده‌است که نشان می‌دهد لیبرتی در ۳۰ گره (۳۵ مایل بر ساعت؛ ۵۶ کیلومتر بر ساعت) بخار بخار می‌کند.. دکترین دریایی اسرائیل در آن زمان ایجاب می‌کرد که کشتی ای که با این سرعت حرکت می‌کند باید یک کشتی جنگی فرض شود. قایق دوم سرعت لیبرتی ' ۲۸ گره (۳۲ مایل بر ساعت؛ ۵۲ کیلومتر بر ساعت) محاسبه کرد. حداکثر سرعت پایدار لیبرتی فقط ۱۷٫۵ گره (۲۰٫۱ مایل بر ساعت؛ ۳۲٫۴ کیلومتر بر ساعت) بود،۲۱ گره (۲۴ مایل بر ساعت؛ ۳۹ کیلومتر بر ساعت). طبق یافته‌های دادگاه تحقیق، کشتی در ساعت ۵ گره (۵٫۸ مایل بر ساعت؛ ۹٫۳ کیلومتر بر ساعت) در زمان حمله بخار می‌شد.
انگیزه: جیمز بامفورد، در میان دیگران، می‌گوید یکی از انگیزه‌های احتمالی جلوگیری از استراق سمع فعالیت‌های نظامی اسرائیل توسط ایالات متحده و نظارت بر وقایع در نزدیکی غزه بود. سرهنگ پیتون ای. اسمیت در مطالعه‌ای دربارهٔ این حادثه که به این نتیجه رسید که شواهد کافی برای حمایت از حمله تصادفی یا عمدی وجود ندارد، در مورد این احتمال نوشت: «این حمله به احتمال زیاد عمدی به دلایل بسیار حساسی بوده‌است که توسط ایالات متحده افشا نمی‌شود (یا) دولت اسرائیل و این که حقیقت هرگز معلوم نشود. نویسنده و عضو سابق خدمه جیمز ام. انس، در پایان کتاب خود حمله به آزادی، این نظریه را مطرح کرد که انگیزه آن جلوگیری از نظارت خدمه کشتی از ترافیک رادیویی بود که ممکن است اسرائیل را به عنوان متجاوز در تهاجم قریب‌الوقوع خود به سوریه نشان دهد. کاخ سفید مخالفت کرد. به گفته اتحادیه ضد افترا، «این استدلال که اسرائیل آگاهانه به یک کشتی آمریکایی حمله کرده‌است، همیشه انگیزه قانع‌کننده‌ای نداشته‌است».
نشانه‌های هواپیمای اسرائیلی: انجمن کهنه سربازان یو اس اس لیبرتی می‌گوید که هواپیماهای حمله‌کننده اسرائیلی علامت‌گذاری نشده بودند، اما یکی از خدمه به یاد می‌آورد که یک افسر یهودی با دیدن ستاره آبی داوود روی بدنه‌شان گریه می‌کرد. قایق‌های اژدری که به لیبرتی حمله کردند پرچم اسرائیل را برافراشتند.
پارازیت: در طول شهادت دادگاه تحقیق‌های نیروی دریایی ایالات متحده، وین ال. اسمیت، رئیس رادیومن، شهادت داد که ارتباطات رادیویی به طور متناوب قطع می‌شد. دریاسالار کید (یکی از اعضای ارشد دادگاه تحقیقات نیروی دریایی) گزارش داد: «لیبرتی پارازیت‌های تبعیض آمیز آشکار در مدارهای CW و صدا را درست قبل و در طول حمله انفرادی هر هواپیما گزارش داد.» هیچ‌یک از تحقیقات یا گزارش‌های نیروهای دفاعی اسرائیل پارازیت فرکانس رادیویی را تأیید یا رد نمی‌کند.
پارازیت به عنوان یک انگیزه: یک گزارش یونایتدپرس اینترنشنال که توسط واشینگتن استار در ۱۹ سپتامبر ۱۹۷۷ منتشر شد، نشان می‌دهد که اسناد سیا به دست آمده توسط کمیته آمریکایی فلسطین نشان می‌دهد که موشه دایان، وزیر دفاع اسرائیل، دستور حمله را صادر کرده‌است زیرا لیبرتی ارتباطات اسرائیل را مختل می‌کند. یک سند سیا به تاریخ ۲۳ ژوئن ۱۹۶۷ می‌گوید که لیبرتی ارتباطات اسرائیل را مختل کرده‌است. یکی دیگر از اسناد سیا به تاریخ ۹ نوامبر ۱۹۶۷ به نقل از خبرچینان ناشناس آژانس می‌گوید که دایان شخصاً دستور حمله را داده‌است. سیا گفت که این اسناد «از لحاظ دقت ارزیابی نشده‌اند».
اقدام‌های کشتی‌های اسرائیلی پس از اصابت اژدر: افسران و مردان لیبرتی می‌گویند که پس از حمله اژدر و دستور ترک کشتی، قایق‌های اژدر موتوری با شلیک گلوله‌های خودکار به بالای کشتی حمله کردند و از فرار مردان از پایین جلوگیری کردند یا با مسلسل یا توقیف شدند. قایق‌های نجات خالی که شناور شده بودند. ارتش اسرائیل می‌گوید که لیبرتی پس از حمله اژدر مورد شلیک قرار نگرفت و یک قایق نجات هنگام جستجو برای بازماندگان از آب صید شد.
پیشنهادهای اسرائیلی برای کمک: کاپیتان لیبرتی ' چند تن ' خدمه لیبرتی و اسرائیلی‌ها اظهار داشتند که پیشنهاد کمک شده‌است، اما در زمان‌های مختلف. گزارش عرشه لیبرتی ' توسط کاپیتان امضا شده‌است، در ساعت ۱۵:۰۳ ورودی دارد که در آن آمده‌است: "یک MTB به کشتی بازگشت و علامت داد: "آیا به کمک نیاز داری." "گزارش تاریخچه نیروهای دفاعی اسرائیل و گزارش رام رون هر دو می‌گویند که کمک در ساعت ۱۶:۴۰ ارائه شد و این پیشنهاد رد شد.
تلاش‌های نجات ایالات متحده: به گفته ستوان فرمانده دیوید لوئیس، افسر ارشد گروه امنیت نیروی دریایی لیبرتی ' حداقل دو تلاش برای نجات از ناوهای هواپیمابر ایالات متحده در همان نزدیکی آغاز شد، اما فراخوان شد. لوئیس یک ضبط صوتی ساخت و بعدها نوشت در مورد ملاقاتی که دریاسالار عقب ناوگان ششم لارنس گیس در کابینش درخواست کرد:او به من گفت که از آنجایی که من بازمانده ارشد لیبرتی در کشتی بودم، می‌خواست محرمانه به من بگوید که واقعاً چه اتفاقی افتاده‌است. او به من گفت که با دریافت SOS ما، هواپیماها برای کمک به ما پرتاب شدند و سپس به واشینگتن اطلاع داده شد. وی گفت که وزیر دفاع (رابرت مک نامارا) دستور داده بود که هواپیما به ناو برگردانده شود که این کار انجام شد. رادیوم گیس سپس گفت که او حدس زده‌است که واشینگتن ممکن است مشکوک باشد که این هواپیما دارای سلاح هسته ای است، بنابراین او یک پرواز دیگر از هواپیماهای متعارف را که هیچ قابلیت حمل سلاح هسته ای نداشت، جمع‌آوری کرد. اینها را او برای کمک به ما راه اندازی کرد و دوباره واشینگتن را از اقدامات خود آگاه کرد. مک نامارا مجدداً دستور فراخوانی هواپیما را صادر کرد. او درخواست تأیید این دستور را کرد زیرا نمی‌توانست باور کند که واشینگتن اجازه خواهد داد ما غرق شویم. این بار پرزیدنت جانسون دستور فراخوان را صادر کرد و اظهار داشت که برایش اهمیتی ندارد که همه افراد غرق شوند و کشتی غرق شود، اما شرمنده متحدانش نخواهد شد.او به من گفت که از آنجایی که من بازمانده ارشد لیبرتی در کشتی بودم، می‌خواست محرمانه به من بگوید که واقعاً چه اتفاقی افتاده‌است. او به من گفت که با دریافت اس‌اواس ما، هواپیماها برای کمک به ما پرتاب شدند و سپس به واشینگتن اطلاع داده شد. وی گفت که وزیر دفاع (رابرت مک نامارا) دستور داده بود که هواپیما به ناو بازگردانده شود که این کار انجام شد. رادیوم گیس سپس گفت که او حدس زده‌است که واشینگتن ممکن است مشکوک باشد که این هواپیما دارای سلاح هسته ای است، بنابراین او یک پرواز دیگر از هواپیماهای متعارف را که هیچ قابلیت حمل سلاح هسته ای نداشت، جمع‌آوری کرد. اینها را او برای کمک به ما راه اندازی کرد و دوباره واشینگتن را از اقدامات خود آگاه کرد. مک نامارا مجدداً دستور فراخوانی هواپیما را صادر کرد. او درخواست تأیید این دستور را کرد زیرا نمی‌توانست باور کند که واشینگتن اجازه خواهد داد ما غرق شویم. این بار پرزیدنت جانسون دستور فراخوان را صادر کرد و اظهار داشت که برایش اهمیتی ندارد که همه افراد غرق شوند و کشتی غرق شود، اما شرمنده متحدانش نخواهد شد.