stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
روز پزشک
تجلیل توسط ملتها > تاجیکستان

۱۸ آگوست در تاجیکستان، مصادف با سالروز تولد بوعلی سینا است که در تاجیکستان به روز پزشک معروف است و همه ساله از زمان اعلام استقلال ملی این کشور، این روز جشن گرفته می‌شود.
کانادا

روز ملی پزشکان در ۱ ماه مه جشن گرفته می‌شود. این تاریخ توسط انجمن پزشکی کانادا به منظور قدردانی از دکتر امیلی استو، اولین پزشک زن در کانادا انتخاب شد. لایحه عمومی سنا S-248 به‌طور رسمی این روز را به رسمیت می‌شناخت.
همین و بس

۲۰۱۶ آلبوم استودیوییاز دالی پارتن
همین و بس (انگلیسی: Pure & Simple) چهل و پنجمین آلبوم استودیویی دالی پارتن است که در ۱۹ اوت ۲۰۱۶ منتشر شد. این آلبوم هفتمین آلبوم برتر (رتبهٔ ۱) دالی پارتن و نخستین آلبومی پس از ۲۵ سال است که به این رتبه می‌رسد.
گواهینامه‌ها

| منطقه | گواهی | واحد گواهی‌شده/فروش |
| --- | --- | --- |
| روسیه (ان‌اف‌پی‌اف) | طلا | ۱۰٬۰۰۰ |
بنه خلخال

| بنه خلخال | بنه خلخال |
| --- | --- |
روستا: روستا
بنه خلخال: بنه خلخال
مختصات: ۳۷°۳۳′۵۲″ شمالی ۴۸°۱۷′۰۳″ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۵۶۴۴۴°شمالی ۴۸٫۲۸۴۱۷°شرقی﻿ / 37.56444; 48.28417: مختصات: ۳۷°۳۳′۵۲″ شمالی ۴۸°۱۷′۰۳″ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۵۶۴۴۴°شمالی ۴۸٫۲۸۴۱۷°شرقی﻿ / 37.56444; 48.28417
کشور:  ایران
استان: استان اردبیل
شهرستان: شهرستان کوثر
بخش: بخش فیروز
دهستان: دهستان سنجبد جنوبی
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۴۰
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
بنه خلخال یک روستا در ایران است که در آن درختان بنه یا سقز به وفور یافت می شود و در  دهستان سنجبد جنوبی واقع شده‌است. بنه خلخال ۱۲۰ نفر جمعیت دارد.
قانون ساربنز-آکسلی ۲۰۰۲

درگاه حسابداری
قانون ساربنز-آکسلی ۲۰۰۲ که ۳۰ ژوئیه ۲۰۰۲ به امضای جورج دبلیو بوش، رئیس‌جمهور آمریکا رسید، در مجلس سنای آمریکا به نام قانون اصلاح حسابداری شرکت عام و محافظت از سرمایه‌گذار و در مجلس نمایندگان آمریکا به نام قانون حساب‌دهی و مسئولیت‌پذیری شرکتی و حسابرسی طرح و بررسی شده بود.


از آن جا که این قانون فدرال آمریکا در نتیجه پشتیبانی پُل ساربنز (سناتور دموکرات - از مریلند - مجلس سنای آمریکا) و مایکل جی. آکسلی (نماینده جمهوری‌خواه - از اوهایو - مجلس نمایندگان آمریکا) به تصویب رسید؛ پس از تصویب، به نام قانون ساربنز-آکسلی ۲۰۰۲ یا سارباکس یا ساکس شهرت یافت.


این قانون، استانداردهای جدید یا بهبودیافته‌ای را برای هیئت مدیره‌ها و مدیران شرکت‌های عام، و موسسات حسابداری عمومی آمریکا مقرر کرده‌است. طبق این قانون، مدیران ارشد شرکت‌های عام آمریکا مکلفند شخصاً درستی اطلاعات مالی شرکت را گواهی کنند. همچنین، جریمه‌های سنگین و جدی‌تری نیز برای فعالیت‌های مالی متقلبانه مقرر شده‌است. این قانون، استقلال حسابرسان مستقل - که درستی صورت‌های مالی شرکت‌ها را بررسی می‌کنند- و نقش نظارتی هیئت مدیره‌ها را افزایش داده‌است (به نقل از ویکی‌پدیای انگلیسی).
فصل‌های قانون ساربنز-آکسلی ۲۰۰۲

قانون ساربنز-آکسلی ۲۰۰۲ از یازده فصل به شرح زیر تشکیل شده‌است (به نقل از ویکی‌پدیای انگلیسی). :
فصل یک: هیئت نظارت بر حسابداری شرکتهای عام (پیکَبو) (متشکل از ۹ بخش)
فصل دو استقلال حسابرس (متشکل از ۹ بخش)
فصل سه: مسئولیت‌پذیری شرکتی (متشکل از ۸ بخش)
فصل چهار: افشاهای مالی بهبودیافته (متشکل از ۹ بخش)
فصل پنج: تحلیلگر تضاد منافع (متشکل از ۱ بخش)
فصل شش: منابع و اختیار کمیسیون (متشکل از ۴ بخش)
فصل هفت: مطالعات و گزارش‌ها (متشکل از ۵ بخش)
فصل هشت: حساب‌دهی تقلب شرکتی و مجرمانه (متشکل از ۷ بخش)
فصل نه: تقویت جریمه جرم یقه سفیدان (متشکل از ۶ بخش)
فصل ده: مالیات بر درآمد شرکتی (متشکل از ۱ بخش)
فصل یازده: حساب‌دهی تقلب شرکتی (متشکل از ۷ بخش)
نگارخانه

پُل ساربنز (سناتور دموکرات - از مریلند - مجلس سنای آمریکا) و، یکی از دو پشتیبانی‌کننده اصلی تصویب قانون ساربنز-آکسلی ۲۰۰۲
مایکل جی. آکسلی (نماینده جمهوری‌خواه - از اوهایو - مجلس نمایندگان آمریکا)، یکی از دو پشتیبانی‌کننده اصلی تصویب قانون ساربنز-آکسلی ۲۰۰۲
تابیده‌شاخ

| تابیده‌شاخ | تابیده‌شاخ |
| --- | --- |
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 در بحران انقراض  (IUCN 3.1):  در بحران انقراض  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پستانداران
راسته:: جفت‌سم‌سانان
تیره:: گاوسان
سرده:: Addax
گونه:: A. nasomaculatus
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Addax nasomaculatus : Addax nasomaculatus 
تابیده‌شاخ (نام علمی: Addax) نام یک سرده از تیره گاوسان است.
بیشینه و کمینه

بیشینه و کمینه نسبی و مطلق برای cos(3πx)/x, 0.1≤ x ≤1.1
در آنالیز ریاضی، بیشینه (ماکسیمم)[Maximum] و کمینهٔ (مینیمم)[Minimum] یک تابع (که به طور جمعی به آنها اکسترمم‌ یا کرانگینه های آن تابع گویند)  به ترتیب، به بزرگترین مقدار و کوچکترین مقدار تابع (در صورت وجود)، یا در یک بازهٔ خاص (اکسترمم نسبی) و یا در کلّ دامنه (اکسترمم مطلق) گفته می‌شود.
فرما، یکی از اوّلین کسانی بود که روشی کلّی برای پیدا کردن اکسترمم‌ها پیشنهاد کردند.
برای تعیین و حل کردن ماکسیمم و مینیمم یک تابع،باید مشتق را به خوبی بلد باشید،چون اصلی ترین راه تعیین بیشینه و کمینه، روش مشتق و مشتق گیری است
تعریف > اکسترمم مطلق

نقطهٔ بیشینهٔ مطلق  a (که با  max(f(x)) نشان می‌دهند) در یک تابع حقیقی  f با دامنهٔ  D، نقطه‌ای است که  f(a)\geqslant f(x);\forall x\in D.
به شکل مشابه، نقطهٔ کمینهٔ مطلق  b (که با  min(f(x)) نشان می‌دهند) در یک تابع حقیقی  f با دامنهٔ  D، نقطه‌ای است که  f(b)\leqslant f(x);\forall x\in D.
در بیشتر اوقات، صفت «مطلق» برای اکسترمم مطلق ذکر نمی‌شود.
تعریف > اکسترمم نسبی

نقطهٔ بیشینهٔ نسبی  a در یک تابع حقیقی  f با دامنهٔ  D، نقطه‌ای است که  \exists \varepsilon \in \mathbb {R} _{*}^{+}:(\forall x\in D,d(a,x)<\varepsilon )\quad f(a)\geqslant f(x).
تابع فاصله  d در فضای متریک برای اعداد حقیقی به صورت  d(x,y)=|x-y| تعریف می‌شود.
به شکل مشابه، نقطهٔ کمینهٔ نسبی  b در یک تابع حقیقی  f با دامنهٔ  D، نقطه‌ای است که  \exists \varepsilon \in \mathbb {R} _{*}^{+}:(\forall x\in D,d(b,x)<\varepsilon )\quad f(b)\leqslant f(x).
تعریف > اکسترمم اکید

مفهوم اکید را می‌توان برای هر دو اکسترمم مطلق و نسبی تعریف کرد. به عنوان مثال:
نقطهٔ بیشینهٔ مطلق اکید  a در یک تابع حقیقی  f با دامنهٔ  D، نقطه‌ای است که  f(a)>f(x);\forall x\in D,x\neq a.
نقطهٔ بیشینهٔ نسبی اکید  a در یک تابع حقیقی  f با دامنهٔ  D، نقطه‌ای است که  \exists \varepsilon \in \mathbb {R} _{*}^{+}:(\forall x\in D,x\neq a,d(a,x)<\varepsilon )\quad f(a)>f(x).
یافتن اکسترمم‌های تابع

یافتن اکسترمم‌ها هدف بهینه‌سازی است.
یافتن اکسترمم‌های تابع > قضیهٔ مقدار اکسترمم

اگر تابع  f در بازهٔ  [a,b] پیوسته باشد، آن گاه  f روی  [a,b] دارای حدّاقل یک مقدار بیشینهٔ مطلق و یک مقدار کمینهٔ مطلق است.
همان طور که از صورت قضیهٔ اکسترمم ملاحظه می‌شود شرط کافی برای وجود اکسترمم مطلق، پیوسته بودن تابع در فاصلهٔ  [a,b] است؛ ولی با این وجود، این شرط لازم نیست، چون تابعی می‌توان نشان داد که در فاصله‌ای پیوسته نباشد ولی دارای بیشینه و کمینهٔ مطلق باشد. به عبارت دیگر نمی‌توان گفت که چون تابعی در بازه‌ای ناپیوسته است، بیشینه و کمینهٔ مطلق ندارد. اما اگر تابعی در بازهٔ بسته‌ای پیوسته باشد، آن گاه حتماً دارای بیشینه و کمینهٔ مطلق هست.
یافتن اکسترمم‌های تابع > نقاط بحرانی

یک اکسترمم مطلق در یک بازه (در صورت وجود) یا یکی از اکسترمم‌های نسبی و یا ابتدا و انتهای بازه است.
طبق قضیهٔ فرما، هر اکسترمم نسبی، یک نقطهٔ بحرانی است.
پس با بررسی نقاط بحرانی و ابتدا و انتهای بازه و پیدا کردن بیشترین و کمترینشان می‌توان اکسترمم‌ها را پیدا کرد.
تیزشاخ آفریقای شرقی

| تیزشاخ آفریقای شرقی | تیزشاخ آفریقای شرقی |
| --- | --- |
تیزشاخ آفریقای شرقی، Oryx beisa: تیزشاخ آفریقای شرقی، Oryx beisa
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 نزدیک تهدید  (IUCN 3.1):  نزدیک تهدید  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پستانداران
راسته:: جفت‌سم‌سانان
تیره:: گاوسان
سرده:: تیزشاخ
گونه:: O. beisa
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Oryx beisa : Oryx beisa 
تیزشاخ آفریقای شرقی (نام علمی: Oryx beisa) نام یک گونه از سرده تیزشاخ است.
شراب گلی

یک بطری شراب گلی و جام آن
شراب گُلی یا شراب بلاش که به نام فرانسوی آن رُزه (rosé) شناخته می‌شود، نوعی شراب است که برای تهیه آن پوست انگور را کمی پس از شروع تخمیر از آب انگور جدا می‌کنند. حاصل این کار شرابی است که رنگ گلگونی دارد. گاه این شراب را با مخلوط کردن شراب قرمز و شراب سفید درست می‌کنند.
میدان

برای دیگر کاربردها، میدان (ابهام‌زدایی) را ببینید.
میدان نقش جهان در شهر اصفهان
میدان فضای بازی در برخوردگاه چند خیابان است. یک میدان شهری، فضای باز و عمومی است که برای فعالیت‌های گوناگون استفاده می‌شود. میدان‌ها لزوماً به شکل یک دایره نیستند. بیشتر میدان‌ها مناظر و فضاهایی هستند که برای دکه‌ها و بازارها، اجرای کنسرت‌ها، گردهمایی‌های سیاسی و سایر رویدادها مناسب هستند.در بسیاری از میدان‌ها، چمن، فواره، یادمان و تندیس‌هایی به منظور زیباسازی ساخته و نهاده می‌شود.
نهادهای بزرگ شهری و کشوری مانند شهرداری‌ها و وزارتخانه‌ها هم معمولاً در دور میدان‌های اصلی شهرها قرار دارند.
ریشه‌شناسی واژه

میدان واژه‌ای پارسی می‌باشد و به معنای زمین وسیع یا محل اسب‌دوانی است که به عربی نیز به آن میدان می‌گویند و جمع آن میادین است. از ریشه می با پسوند دان تشکیل شده است.
جان ریچاردزون ایران‌شناس در سال ۱۷۰۰ میلادی فرهنگ عربی و فارسی و انگلیسی خود را نوشت. وی «می دان» را یکبار «پیاله می» و بار دیگر میدان را بخشی از زمینی باز (بدون آبادی) برگردان نموده است. در میدان‌های ایران‌زمین در چهار جشن بزرگ باستانی خورشیدی، نوروز و مهرگان، یلدا و تیرگان مِی خورده می‌شد.
میدان نام‌های مشهور باغ‌ها و جایگاه عمومی مردم در بخش‌های باستانی ایران‌زمین قرار داشتند که امروز جز از کشورهای آسیای مرکزی‌اند. در بناگاهای میدان‌های بزرگ ایران‌زمین سرودخوانی و موسیقی و نمایش‌هایی مانند نمایشگاه‌های دیونیسوس ("جشنهای می یونانی") برپا می‌شدند. نام‌های این میدان‌ها با نام‌های اساطیر ایران‌زمین در پیوند بودند:
آتشکده تخت رستم
میدان رستم غزنه
میدان رستم کابل (بابرنامه)
میدان رستم زابل
تخت رستم نیمروز
تخت رستم (بلخ)
تخت رستم (فارس) تخت رستم در عرض و طول جغرافیایی ۲۹٫۹۶۷۰۹۷، ۵۲٫۸۸۱۲۹۱ در ۲٫۵ کیلومتری جنوبی نقش رستم
تخت رستم فراه
استان میدان-وردک میدان‌شهر
در زمان‌های ییش از اسلام در زمینی که در آنجا مِی‌فروشان، مِی را می‌فروختند یا بازار می فروشان، میدان نامیده شده است. آدام اولئاریوس ممکن است نخستین ایران‌شناس آلمانی باشد که در سال ۱۶۴۷ در سفرنامه‌اش به نام «توضیحات اغلب دلپذیر از سفر خاوری» (به آلمانی: Oft begehrte Beschreibung der orientalischen Reise) و در کتاب پیرامون سفرش به ایران‌زمین در سال ۱۶۵۶ به نام (به آلمانی: Vermehrte neue Beschreibung der [...] Persischen Reise) واژه «میدان» را در پیوند به میدان‌های ایران‌زمین به کار برده است.
الفرت دپپر و یوهان کریستوف بیر ایرانشناسان آلمانی اند که بعد از آن در اثرشان از میدان چندین بار یاد کرده‌اند. اثر شان زیر نام  توضیح امپراطوری شاهی پارس (به آلمانی: Beschreibung des Koenigreichs Persien) در سال ۱۶۸۱ میلادی در نورنبرگ به چاپ رسید.
تاریخچه میدان > ریشه شکل‌گیری میدان

ریشه شکل‌گیری میدان را باید در «آگورا» های یونان باستان جستجو کرد. آگوراها فضاهای بازی بودند که معمولاً در مرکز شهرها ساخته و توسط ساختمان‌های عمومی و معابد احاطه می‌شدند. آگورا در واقع میدان عمومی شهر بود که برای فعالیت‌های گوناگون مذهبی، سیاسی، قضایی، اجتماعی، تجاری و روزانه به کار گرفته می‌شد.
"فوروم"‌ها نیز در روم باستان تحت تأثیر آگوراها به صورت میدان‌های عمومی مستطیل شکل در محل تقاطع دو خیابان اصلی شهر طراحی و ساخته می‌شدند. فروم‌ها که مراکز اصلی فعالیت‌های مذهبی، سیاسی، آموزشی و تجاری بودند تا اوایل قرون وسطی نقش اصلی در شکل دهی شهرهای رومی داشتند اما از قرن ۵ میلادی با انحطاط امپراطوری روم و قدرت گرفتن کلیساها این فضاهای تجمع شهری به سمت کلیساها کشیده شد. در نتیجه مهم‌ترین فضای باز شهری برای فعالیت‌های اقتصادی، تجمعات عمومی و از همه مهم‌تر مراسم مذهبی در مقابل کلیساها شکل گرفت.
دوره مهم تاریخی بعدی در تکامل میدان را باید سده‌های ۱۰و ۱۱ میلادی در ایتالیا دانست که پیاتزا یا میدان بر پایه فوروم‌های رومی شکل گرفت و توسعه یافت. در این دوره ابتدا با انحصار طلبی اشراف و کلیسا فضاهای عمومی و خیابان‌ها با ساختن دیوار و قلعه از دسترس عموم خارج شد که در نتیجه آن، فضاهای باز کوچکی مقابل کلیساها و میان قلعه‌ها شکل گرفت؛ که امروزه به صورت میدانچه‌های کوچکی در محله‌های قدیمی شهرهای ایتالیا دیده می‌شوند. مانند (به انگلیسی: Piazza della Cisterna) در مرکز سن جیمینیانو که به دور یک چاه آب در میان چندین عمارت خانواده‌های اشراف توسعه یافته است. اما به تدریج با تشکیل دولت – شهرها قدرت اشراف و کلیسا کاهش یافت و خیابان‌ها و مکان‌های عمومی به روی همه شهروندان باز شدند. میدان‌ها بازسازی و کلیساهای بزرگ، دادگاه‌ها، دفاتر شورای شهر و بازار در اطراف آن‌ها ساخته شدند. در قرن‌های بعدی نیز شهرهای جدیدی ظهور کردند که میدان‌ها با کاربری‌های گوناگون نقش اصلی در شکل‌گیری آنها را داشتند.
در ایران نیز از شهرهای ساسانی گرفته چه آن زمان که سلسلسه مراتب فضایی برای شهروندان وجود داشت تا بعد از ورود اسلام که برابری فضایی برای همه حاکم شد، نقش میدان به عنوان مرکزی برای تجمعات شهری، داد و ستد و مراسم‌های مذهبی و حکومتی غیرقابل انکار است.
تاریخچه میدان > میدان در ایران باستان

میدان‌ها معمولاً در محل تلاقی مسیرهای ممتد به دروازه‌های شهر پدید می‌آمد که این مسیرها، خود به دلیل ارتباط مستقیم با دروازه، مکانی برای داد و ستد و تجارت بودند. گشودگی پدید آمده از تلاقی این مسیر، معمولا میدان را علاوه بر مرکز ارتباطات اقتصادی-اجتماعی به مرکز فیزیکی شهر بدل می‌ساخت.علاوه بر این شهرها همواره یک میدان تجمع دیگر نیز داشته‌اند که نقش کاملاً مذهبی داشت. اینگونه میدان‌ها، معمولاً خارج از حصار شهر و مقابل آتشکده‌ها پدید می‌آمد. میدان در شهرهای ایران باستان عمدتاً فضایی برای با خبر شدن از تصمیمات گردانندگان شهر بود و نقش آن به عنوان مکانی برای تبادل نظر و تصمیم‌گیری، کمرنگ تر بود.
تاریخچه میدان > دوران بعد از اسلام

شهر دوره اسلامی فاقد عنصر مرکزی به عنوان عنصر تعیین‌کننده است، میدان، مسجد، مدرسه و حمام عناصر غیرقابل تفکیک این ستون فقرات هستند که هر یک، نقش و وظیفه ای در تکمیل دیگری دارند. میدان رفته رفته اهمیت ویژه ای می‌یابد و از این دوره با نقش و عملکردهای متفاوتی چون تجاری، ورزشی، مذهبی، اداری و حکومتی کار اتصال شهر کهن و توسعه جدید آن را بر عهده می‌گیرد.توسعه و رشد میدان را در شهرسازی بعد از اسلام با شکل‌گیری محله‌های نیمه مستقل با محوریت مسجد، بازار و میدان می‌توان دید که بر حسب قومیت یا شغل ساکنان ظاهر می‌شوند. در این شهرها میدان‌های اصلی در مرکز شهرها به خاطر حضور مسجد جامع به عنوان اصلی‌ترین مکان تجمع مذهبی ظهور می‌کنند و رفته رفته نقش چند منظوره ای می‌یابند. اوج شکوفایی شهرسازی در دوره قاجار منجر به ایفای نقش مهم میدان در فضای شهری می‌شود. میدان‌های محلی با داشتن مسجد، بازارچه و حمام نیازهای روزمره ساکنین را برطرف می‌کنند و میدان‌های مرکزی نقش‌ها و عملکردهای متفاوت تجاری، ورزشی، مذهبی، اداری و حکومتی می‌گیرند. پنج میدان مهم این دوره در تهران میدان‌های توپخانه، بهارستان، ارگ، پاقاپق و مشق هستند که بعد از دوره قاجاریه تا به امروز دستخوش تغییرات بسیاری شده‌اند و کاربری اولیه خود را از دست داده‌اند.
تاریخچه میدان > میدان‌های امروزی

میدانی که از دوره سلجوقیان به بعد شروع به تثبیت خود کرده، در دوره صفویه رشد و توسعه یافته و در دوران قاجار به نهایت نقش خود دست یافته بود، رفته رفته نقش می‌بازد تا جایی که از سال‌های میانی دوره پهلوی هویت خود را از دست داده و در دهه‌های اخیر نیز در بلاتکلیفی مطلق به سر می‌برد. از مهم‌ترین عوامل این دگرگونی وقوع انقلاب صنعتی در اروپا است. ورود اتومبیل به فضاهای شهری اروپایی تأثیر فراوانی بر شکل و عملکرد سنتی میدان‌ها گذاشت و آنها را از محل اجتماع به محل تقاطع و جهت دهنده سواره تبدیل کرد. این شکل جدید که امروزه به اشتباه نام میدان بر آن می‌گذارند، فلکه نامیده شد. آثار و نتایج انقلاب صنعتی برخلاف رشد پیوسته اش در اروپا، یکباره و به صورت ویران کننده ای وارد ایران می‌شود. هر چقدر شهرهای اروپایی امکان دادن عملکردهای میدان را به سایر فضاهای شهر را داشتند، در ایران احداث پی در پی خیابان‌ها با نادیده گرفتن سازمان فضایی شهرها منجر به نابودی فضاهای عمومی و از آن جمله میدان می‌شود.
تفاوت میدان و فلکه

آنچه ما امروز در کشورمان میدان می‌نامیم در حقیقت فلکه بوده که معادل تقریبی (به انگلیسی: Roundabout) است همان‌طور که پیش تر اشاره شد؛ میدان‌ها فضاهای عمومی هستند که دارای هویت بوده و از گره‌های مردمی تشکیل شده‌اند. در واقع میادین یک گره اجتماعی در شهرها بشمار می‌روند در حالیکه فلکه‌ها محل توزیع و تفرق اتومبیل‌های عبوری می‌باشند. تغییر و تحولات بعدی شهرها عمدتاً معطوف به حرکت سواره و توزیع ترافیک وسایل نقلیه شده است تا جایی که به تدریج و تقریباً همهٔ میادین شهری را تبدیل به فلکه نمود. فلکه‌هایی در میان تقاطع‌های جدید با کانون‌هایی غالباً دایره شکل با پوشش گیاهی، آب‌نما و بعضاً مجسمه ساخته می‌شوند که عملکرد آنها توزیع و تسهیل حرکت سواره‌ها است و هیچ حضوری از انسان و فعالیت او در آن مطرح نیست.
انواع میدان > ۱. میدان‌های عمومی

این میدان‌ها محل تجمع مردم بود، به همین دلیل در این میادین فضاهای عمومی چون: عبادتگاه و مساجد، نهرآب، آب انبار، فضاهای تجاری، بازار، حمام و مدرسه ساخته می‌شد.
انواع میدان > ۲. میدان‌های تجاری

شهرهای بزرگ علاوه بر میدان عمومی، دارای یک یا چند میدان با کارکرد تجاری بودند که برخی از این میدان‌ها محل خرید و فروش کاالهای خاصی به ویژه احشام و ملزومات آنان بودند. بعضی از میدان‌های قدیمی میوه و تره بار تهران و سایر شهرها از این نوع به‌شمار می‌آیند.
انواع میدان > ۳. میدان‌های حکومتی

بیشتر برای تمرین‌های نظامی و رژه ارتش یا مجازات مجرمان استفاده می‌شد. معمولاً در پایتخت‌ها و شهرهای بزرگ یک میدان حکومتی وجود داشت که برای تمرینهای نظامی و رژه و انجام مراسم رسمی و احیاناً مجازات مجرمان مورد استفاده قرار می‌گرفت. در بعضی موارد، این گونه میدان‌ها تنها جنبهٔ حکومتی و سلطنتی داشتند و فعالیت‌های مهم و عمدهی دیگری در آنجا انجام نمی‌شد، مانند میدان ارگ تهران در پیش از تغییرات کارکردی و کالبدی آن. در پیرامون این میدان‌ها، بناهای نظامی، حکومتی و سلطنتی قرار داشتند، اما در مواردی شخص حاکم یا تشکیلات حکومتی، در هنگام ساختن یا بازسازی چنین میدانی، آن را به گونهای طراحی می‌کردند و در منطقه‌های مستقر می‌نمودند که میدان دارای کارکردهای اجتماعی نیز باشد. میدان نقش جهان اصفهان، یکی از نمونه‌های خوب این گونه میدان هاست.
انواع میدان > ۴. میدان‌های نظامی

در پایتخت و بعضی از شهرهای بزرگ و مهم، یک میدان مخصوص تمرین‌های مداوم نظامی و استقرار و اقامت نظامین ساخته می‌شد که متشکل از یک فضای باز یعنی محوطهٔ میدان، حجره‌ها و فضاهایی در پیرامون برای اقامت نظامیان و ذخیره سلاح بود. در دورهٔ قاجارکه در جنگ از توپ استفاده می‌کردند؛ در شهرهایی همچون تهران، اصفهان وتبریز میدان‌های به نام «توپخانه» می‌ساختند که محل استقرار توپچیان و جایی برای تمرین‌های نظامی بود. میدان توپخانه و مشق تهران قبل از تغییر کارکردشان، از نمونه‌های این میدان‌ها بودند.
انواع میدان > ۵. میدان‌های محله ای

این میدان‌ها در مرکز محله‌ها قرار داشتند و به دو شکل راسته و گذرگاه یا به صورت میدانچه در محل تقاطع چند راه یا در کنار راه بودند. همچنین مساجد، آب انبار و بعضی دیگر از فضاهای عمومی محله در کنار همین میدان ساخته می‌شد.
انواع میدان > ۶. میدان‌های ارتباطی

به غیر از میدان‌های برون‌شهری و بسیاری از میدان‌های نظامی و تجاری سایر میدان‌ها نیز کمابیش از جنبهٔ ارتباطی برخوردار بودند و اغلب در محل تقاطع با کنار راه‌های مهم شهری قرار داشتند. مهم‌ترین کارکرد آنها جنبهٔ ارتباطی داشت. هرچند ممکن بود مراسمی عمومی نیز به صورت سالانه یا فصلی در آنها برگزار شود. این میدان‌ها به تکیه نیز معروف بودند و در مابقی سال کارکرد ارتباطی داشتند و فقط در دهه محرم برای عزاداری و تعزیه، آماده و تزیین می‌شدند.
ویژگی مشترک میدان‌های تاریخی ایران

محصوریت در عین وسعت
میدان‌های شهری ایران علی‌رغم وسعت زیادشان محصور هستند. این محصوریت غالباً با جداره ای که در اطراف میدان قرار دارد، به وجود می‌آید. جداره ای که در محل اتصال گذرها به میدان قطع نمی‌شود و تداوم دارد.
عناصر تکرارشونده
در تمام فضاهای ایرانی اعم از شهری یا معماری عناصری همچون حیاط‌های مرکزی یا تاق نماهای تکرارشونده در جداره میدان دیده می‌شود. این عناصر گاهی یکنواخت، گاهی متناوب و گاهی متناسب تکرار می‌شوند. برای مثال ردیف کردن ۱۱۰ توپ چدنی به غنیمت رفته در صحن میدان نقش جهان در دو طرف عالی قاپو و به موازات نهر،ردیف کردن توپ‌ها در کنار فضای سبز و آب‌نمای وسط میدان توپخانه تهران و بساط اندازی و برپا کردن چادر و سایبان در میدان نقش جهان همگی حاکی از وجود ضرب آهنگ در مناظر میدان است.
تداوم و سلسله مراتب فضایی
تداوم فضایی از اصولی است که در تمام فضاهای شهری ایرانی وجود دارد. این تسلسل و تداوم فضایی هیچ‌گاه با مانعی قطع نمی‌شد، به طوری که به نظر می‌رسد تمام این فضاها به یکدیگر مرتبط و متصل هستند و همگی یک کل واحد را تشکیل می‌داده‌اند. سلسله مراتب فضایی عنوانی متداول برای این ویژگی است.عقب‌نشینی و تداوم جداره‌ها در محل اتصال راه‌ها به میدان، ایوان‌ها و رواق‌های طبقه زیرین، همگی نمودی از تداوم و سلسله مراتب فضایی در میدان هستند. برای مثال می‌توان به رواق‌های طبقهٔ زیرین در سبزه میدان تهران و ایوان‌های سرتاسری در میدان توپخانه و عقب‌نشینی بدنه در سردر ناصریه در این میدان اشاره کرد.
هندسه مستطیلی و خطوط راست و قائممیدان توپخانه، مآخذ: محمدزاده مهر
هندسه مستطیلی از ویژگی‌های مشترک تمام میدان‌های مذکور است. علاوه بر آن، هندسه مستطیلی در آب‌نما، باغچه‌ها و ردیف درختان نیز تکرار می‌شود و حتی در چیدمان عناصر مصنوع (چون دروازه‌های چوگان در محور طولی میدان نقش جهان و توپ‌های ثابت یا موقت در میدان هاینقش جهان و توپخانه) دیده می‌شود.
نمونه ای از میدان‌های ایران و جهان

پیاتسا ناوونا، رم
میدان سن مارکو، ونیز
گراند پلاس، بروکسل
پلازا مایور، مادرید
میدان سرخ، مسکو
تایمز اسکوئر، نیویورک
میدان شهرداری، رشت
میدان نقش جهان، اصفهان
میدان ساعت، تبریز
میدان حسن‌آباد، تهران
میدان آزادی، تهران
میدان بهارستان، تهران
۱تهران-میدان توپخانه که به یک میدان عمومی تبدیل شد. در این تصویر ساختمان شهرداری که در ضلع شمالی میدان قرار داشت دیده می‌شود. منبع:کتاب فضاهای شهری
تهران – میدان ارگ در هنگامی که کارکرد یک میدان حکومتی و نیمه عمومی داشت. منبع:کتاب فضاهای شهری
انسان شوروی

انسان شوروی (انگلیسی: Homo Sovieticus) یک اصطلاح تحقیرآمیز است که برای توصیف یک فرد معمولی و مطیع در اتحاد جماهیر شوروی و سایر کشورهای بلوک شرق استفاده می‌شد. این اصطلاح که توسط نویسنده شوروی، الکساندر زینوویف رایج شد، بار منفی به خود گرفت و نمایانگر نتیجهٔ درک شده از سیاست‌های شوروی بود.
ویژگی‌های «انسان شوروی» شامل بی‌تفاوتی نسبت به نتایج کار و شغل، عدم ابتکار عمل، بی‌تفاوتی نسبت به مالکیت مشترک، شوونیسم، اطاعت از دولت و تمایل به مصرف زیاد مشروبات الکلی بود. این اصطلاح نشان‌دهندهٔ فاصله گرفتن از مفهوم ایده‌آل «انسان جدید شوروی» بود که توسط سیستم شوروی ترویج می‌شد.
مورخان و جامعه‌شناسانی مانند میشل هلر و یوری لِوادا، «انسان شوروی» را با ویژگی‌هایی مانند بی‌تفاوتی، دزدی، عدم ابتکار عمل و تسلیم در برابر اقتدار تعریف کردند. این مفهوم بحث‌هایی را در مورد مبنای تجربی آن و ادامه وجود آن در روسیه پس از شوروی برانگیخت، و نظرات در مورد اینکه آیا این یک توصیف معتبر یا یک ساختار ایدئولوژیک مغرضانه است، متفاوت بود.
برخی استدلال می‌کردند که ناامیدی روشنفکران از پروژه شوروی پیامدهای منفی داشته است و به نخبه‌گرایی و موضع ضد پوپولیستی دامن زده است. اکونومیست اشاره کرد که پساکمونیسم و امید به ارزش‌های غربی در روسیه، میزان آسیب اقتصادی و اخلاقی را پس از دهه‌ها حکومت شوروی دست کم گرفته است.
ویژگی‌ها

طرفداران نظام شوروی در ابتدا معتقد بودند که این نظام می‌تواند نوع جدید و بهتری از انسان را به وجود آورد که "انسان جدید شوروی" نامیده می‌شد. اما در مقابل، مخالفان این نظام، اصطلاح "Homo Sovieticus" (انسان شوروی) را برای توصیف نتیجه واقعی سیاست‌های شوروی به کار بردند. این اصطلاح بار منفی داشت و به فردی اشاره می‌کرد که کاملاً برعکس "انسان جدید شوروی" بود و ویژگی‌های زیر را داشت:
بی‌تفاوتی نسبت به نتیجه کار: این افراد به کیفیت و نتیجه کار خود اهمیتی نمی‌دادند و صرفاً برای دریافت حقوق کار می‌کردند. این بی‌تفاوتی در ضرب‌المثل «آنها وانمود می‌کنند که به ما حقوق می‌دهند و ما وانمود می‌کنیم که کار می‌کنیم» متبلور شده است.
عدم ابتکار عمل و مسئولیت‌پذیری: این افراد از پذیرفتن مسئولیت و ابتکار عمل اجتناب می‌کردند و انتظار داشتند دولت همه چیز را برای آنها فراهم کند. آنها نمی‌خواستند یا نمی‌توانستند سرنوشت خود را به دست بگیرند.
بی‌تفاوتی نسبت به اموال عمومی و دزدی‌های کوچک: این افراد به اموال عمومی بی‌تفاوت بودند و برای استفاده شخصی یا سود، از محل کار دزدی‌های کوچک می‌کردند.
شوونیسم (برتری‌طلبی): محدودیت‌های سفر به خارج از کشور و سانسور شدید اطلاعات در شوروی، باعث شده بود که مردم این کشور از فرهنگ و ارزش‌های غربی دور بمانند. در نتیجه، فرهنگ عامه غربی برای آنها جذابیت بیشتری پیدا کرده بود، زیرا ممنوع بود.
اطاعت و پذیرش منفعلانه از دولت: این افراد به هر آنچه که دولت تحمیل می‌کرد، بدون چون و چرا، اطاعت می‌کردند یا به صورت منفعلانه آن را می‌پذیرفتند.
تمایل به مصرف زیاد مشروبات الکلی: به گفته سفیر سابق آمریکا در قزاقستان، یکی از ویژگی‌های «انسان شوروی» تمایل به مصرف زیاد مشروبات الکلی بود.
اصطلاح «انسان شوروی» نشان‌دهندهٔ سرخوردگی و ناامیدی از آرمان‌های اولیه انقلاب شوروی بود. این اصطلاح به فردی اشاره می‌کرد که به جای تبدیل شدن به یک شهروند آگاه و فعال، به یک فرد مطیع و بی‌تفاوت تبدیل شده بود که تنها به دنبال منافع شخصی خود بود.
به گفته لشک کولاکوفسکی، کتاب «تاریخ کوتاه حزب کمونیست اتحاد شوروی (بلشویک)» نقش مهمی در شکل‌گیری ویژگی‌های اجتماعی و ذهنی کلیدی «انسان شوروی» به عنوان «کتابی از حافظه نادرست و تفکر دوگانه» داشته است. در طول سال‌ها، مردم شوروی مجبور بودند نسخه‌های دائماً در حال تغییر این کتاب را که هر کدام حاوی روایتی کمی متفاوت از رویدادهای گذشته بود، به‌طور مداوم تکرار و بپذیرند. این امر ناگزیر به شکل‌گیری «انسان جدید شوروی» منجر شد: فردی با روان پریش ایدئولوژیک، دروغگوی صادق، و همیشه آماده برای خود تخریبی روانی داوطلبانه و مداوم.
«انسان شوروی» با تمایل خود به پیروی از اقتدار دولت در ارزیابی واقعیت، اتخاذ نگرش بی‌اعتمادی و اضطراب نسبت به هر چیز خارجی و ناشناخته، و متقاعد شدن به ناتوانی خود در تأثیرگذاری بر واقعیت اطرافش مشخص می‌شود. از اینجا، تنها یک قدم تا فقدان هرگونه احساس مسئولیت در قبال آن واقعیت باقی می‌ماند. پرخاشگری سرکوب شده او، که از نارضایتی مزمن او از زندگی، احساس شدید بی‌عدالتی و ناتوانی او در تحقق خود و حسادت زیادش ناشی می‌شود، همگی به شکل شیفتگی به زور و خشونت و همچنین گرایش به «شناسایی منفی» - در مخالفت با «دشمن» یا «خارجی» - فوران می‌کنند. چنین شخصیتی با رویکرد قبیله‌ای به معیارهای اخلاق و قانون سازگار است (کارهایی که «مردم ما» حق انجام آن را دارند در «خارجی» محکوم می‌شود).
— «روسیه وابسته به درگیری. عوامل تعیین‌کننده داخلی سیاست ضد غربی کرملین»، ماریا دومانسکا