ریچارد شوسترمن
تأویل > تن‌زیبایی‌شناسی

تن‌زیبایی‌شناسی اصطلاحی است که توسط شوسترمن برای نشان دادن رشته فلسفی جدیدی که او به‌عنوان راه حلی برای مشکلات زیر ابداع کرده‌است ابداع کرد:
به گفته شوسترمن، مشغله فزاینده فرهنگ غربی با بدن هنوز پاسخ مناسبی در قلمرو فلسفه پیدا نکرده‌است. صرفاً از امر جسمانی غفلت می‌کند، و آن را متنی می‌کند، یا آن را به تفاوت‌های جنسیتی یا نژادی تقلیل می‌دهد، و بنابراین مایل یا قادر به مقابله نیست. جنبه‌های منفی رونق فعلی بدن (مانند این تمایل که «آرمان‌های زیبایی‌شناختی معاصر بدن در اسارت کلیشه‌های سطحی و ظالمانه باقی می‌مانند، و بیشتر در خدمت افزایش سود برای صنایع آرایشی هستند تا غنی‌سازی تجربه ما از انواع جذابیت‌های بدنی»).
علیرغم فراوانی نسبی رشته‌های اومانیستی که به بدن اختصاص داده شده‌اند:
یک چارچوب مفهومی که بتواند تلاش‌های آن‌ها را یکپارچه کند (و همچنین امکان هم‌کاری بهتر آن‌ها با علوم طبیعی و روش‌های مختلف جسمی را فراهم کند).
"یک جهت‌گیری عمل‌گرایانه روشن؛ چیزی که فرد می‌تواند مستقیماً آن را به رشته‌ای از تمرین جسمانی بهبودیافته تبدیل کند.
زیبایی‌شناسی فلسفی به‌دلیل «غفلت عمدی بدن در متن پایه‌گذار زیبایی‌شناسی مدرن بومگارتن، توجه بسیار کمی به بدن داشته‌است؛ غفلتی که توسط نظریه‌های روشن‌فکرانه و ایده‌آلیستی بعدی (از کانت تا هگل و شوپنهاور، و به بعد تا نظریه‌های معاصر) تقویت شد. که بر تفکر بی‌غرض تأکید می‌کند)».
شرایط فوق، ماهیت تن‌زیبایی‌شناسی را به‌عنوان پروژه‌ای فیلسوفانه-زیبایی‌شناختی، و در عین حال بین‌رشته‌ای، نظریه و عمل تعیین کرده‌است که می‌توان آن را این‌گونه تعریف کرد:
«مطالعه انتقادی و بهبودبخش از تجربه و استفاده از بدن خود، به‌عنوان منبع قدردانی حسی-زیبایی‌شناختی و خودسازی خلاقانه …، اختصاص داده شده [همچنین] به دانش، گفتارها و رشته‌هایی که چنین مراقبت‌های جسمی را ساختار می‌دهند، یا می‌توانند آن را بهبود بخشند.»
برای روشن شدن اصطلاحات، لازم به‌ذکر است که شوسترمن عمداً واژه «سوما» (به جای «بدن») را پیشنهاد می‌کند، تا بر یکی از ویژگی‌های مهم برداشت خود از جسمانی بودن تأکید کند. برای شوسترمن (که از این نظر شاگرد واقعی دیویی است) ابعاد جسمانی و ذهنی (و همچنین فرهنگی و بیولوژیکی) انسان اساساً جدایی‌ناپذیر است، و برای دلالت بر این وحدت (این ادراک حساس «بدن-ذهن») است. او ترجیح می‌دهد از اصطلاح «سوما» استفاده کند که بر خلاف «بدن» به‌طور خودکار به معنای گوشت منفعل در تقابل با روح یا ذهن پویا نیست.

اگرچه ممکن است پروژه شوسترمن در نگاه اول کاملاً نوآورانه و حتی شمایل‌شکن به نظر برسد، اما عناصر مختلف آن، همان‌طور که خود شوسترمن اذعان می‌کند، می‌تواند در بسیاری از سنت‌ها ردیابی شود: فلسفه یونان باستان و فلسفه‌های غربی متأخر (میشل دو مونتاین، جان دیویی، میشل فوکو)، و همچنین حکمت شرق آسیا مانند کنفوسیوسیسم. تن‌زیبایی‌شناسی به سه شاخه اساسی تقسیم می‌شود:
تن‌زیبایی‌شناسی تحلیلی، که یک کار توصیفی و نظری است که به توضیح ماهیت ادراکات و اعمال بدنی ما و عمل‌کرد آن‌ها در دانش و ساخت جهان ما اختصاص دارد. این قسم، علاوه بر مباحث سنتی در فلسفه ذهن، هستی‌شناسی و معرفت‌شناسی، موضوع ذهن و بدن و نقش عوامل جسمانی در آگاهی و کنش، تن‌زیبایی‌شناسی تحلیلی، و همچنین شامل انواع تحلیل‌های تبارشناسی، جامعه‌شناختی و فرهنگی است که بوووار، فوکو [و] پیر بوردیو ارائه کرده‌اند.
تن‌زیبایی‌شناسی عمل‌گرایانه، که (برخلاف «زیبایی‌شناسی تحلیلی، که منطق آن اساساً توصیفی است») «ویژگی کاملاً هنجاری و تجویزی دارد، زیرا شامل پیشنهاد روش‌های خاص بهبود جسمانی یا درگیر شدن در مقایسه، توضیح و نقد آن‌ها می‌شود».
تن‌زیبایی‌شناسی عملی، که «شامل درگیر شدن در برنامه‌های تمرین منضبط، تأملی و بدنی با هدف خودسازی جسمانی است».
خود شوسترمن در هر سه زیر رشته تن‌زیبایی‌شناسی کار می‌کند:
او در حوزه تحلیلی وضعیت بدن را به‌عنوان واسطه اساسی وجود انسان و نقش اساسی آن در حوزه شناخت، اخلاق، سیاست می‌داند و تن‌زیبایی‌شناسی را تئوری می‌کند.
در تن‌زیبایی‌شناسی عمل‌گرایانه
او رشته‌های مختلف جسمی (به‌عنوان مثال، روش فلدنکرایس، تکنیک الکساندر، انرژی زیستی) را تجزیه و تحلیل می‌کند.
از متفکران مختلف مانند ادموند بورک، ویلیام جیمز، موریس مرلوپونتی، سیمون دوبووار و میشل فوکو انتقاد می‌کند، که ارزش انواع مراقبت‌های جسمی را نادیده می‌گیرند.
موضوع هنرهای وابسته به عشق شهوانی آسیایی را به دقت بررسی می‌کند.
ارزش تن‌زیبایی‌شناسی برای آموزش در علوم انسانی را مورد بحث قرار می‌دهد.
او به‌عنوان یک پزشک تأییدشده و یک درمان‌گر جسمی، کارگاه‌هایی در مورد تن‌زیبایی‌شناسی برگزار می‌کند، که شامل تمرین‌های عملی است، و همچنین تجربه‌ای در درمان موارد مختلف ناتوانی‌های جسمی دارد.
تن‌زیبایی‌شناسی، قبلاً بر بسیاری از محققانی که در زمینه‌های مختلفی مانند فلسفه، آموزش هنر، تئوری رقص، مطالعات سلامت و تناسب اندام کار می‌کنند، تأثیر گذاشته‌است.