ریمون سوم، کنت طرابلس

کنت طرابلس از سال ۱۱۵۲ تا ۱۱۸۷ میلادی
| ریمون سوم | ریمون سوم |
| --- | --- |
انتخاب ریمون به عنوان نایب حکومت بالدوین پنجم به دستور بالدوین چهارم: انتخاب ریمون به عنوان نایب حکومت بالدوین پنجم به دستور بالدوین چهارم
کنت طرابلس: کنت طرابلس
سلطنت: ۱۱۵۲–۱۱۸۷
پیشین: ریمون دوم
جانشین: ریمون چهارم
نایبان:  فهرست را مشاهده کنید هودیرنا اورشلیم (۱۱۵۲–۱۱۵۵) امالریک اورشلیم (۱۱۶۴–۱۱۷۴) 
: 
زاده: ۱۱۴۰
درگذشته: ۱۱۸۷ (۴۶−۴۷ سال) طرابلس، کنت‌نشین طرابلس (لبنان امروزی)
همسر(ان): اشیوا بورس
خاندان: خاندان تولوز
پدر: ریمون دوم، کنت طرابلس
مادر: هودیرنا اورشلیم
ریمون سوم (۱۱۴۰ - سپتامبر/اکتبر ۱۱۸۷) کنت طرابلس از سال ۱۱۵۲ تا ۱۱۸۷ میلادی بود. وی در کودکی، هنگامی که حشاشین نزاری پدرش، کنت ریمون دوم را به قتل رساندند، به عنوان حکم جدید کنت‌نشین طرابلس انتخاب شد. پسردایی‌اش، بالدوین سوم اورشلیم، در آن ایام که در طرابلس حضور داشت، مادر ریمون، هودیرنا، را به‌عنوان نایب‌السلطنه وی منصوب کرد. ریمون سال‌های بعد را در دربار پادشاهی اورشلیم گذراند. در سال ۱۱۵۵ وقتی که به سن قانونی رسید، در نخستین اقدام به عنوان کنت طرابلس در حملاتی علیه نورالدین زنگی، امیر دمشق و حلب، شرکت کرد. در سال ۱۱۶۱، دزدان دریایی را اجیر کرد تا سواحل و جزایر بیزانس را غارت کنند تا از امپراتور بیزانس، مانوئل یکم کومننوس که از ازدواج با خواهرش ملیساند خودداری کرده بود، انتقام بگیرد. در ۱۰ اوت ۱۱۶۴ در نبرد حارم توسط نیروهای نورالدین اسیر و تقریباً ده سال در حلب زندانی شد. در طول اسارت او، امالریک، پادشاه جدید اورشلیم به نیابت از او امور کنت‌نشین طرابلس را در دست گرفت.
ریمون با پرداخت فدیه خود که از شوالیه‌های مهمان‌نواز قرض گرفت، آزاد شد. او سپس با اشیوا د بورس ازدواج کرد که او را به شاهزادهٔ جلیل و یکی از ثروتمندترین اشراف پادشاهی اورشلیم تبدیل کرد. در سال ۱۱۷۴ پادشاه اورشلیم درگذشت و پسر خردسالش، بالدوین چهارم را به عنوان جانشین وی تاج‌گذاری کرد. ریمون نیز به‌عنوان نزدیک‌ترین خویشاوند بالدوین، نایب‌السلطنه پادشاهی اورشلیم شد. ریمون در طول درگیری‌های بین جانشینان نورالدین و فرمانده اسبقش، صلاح‌الدین ایوبی، در شامات بی‌طرف ماند که این امر به اتحاد مصر و بخش قابل توجهی از شامات تحت فرمان صلاح‌الدین کمک کرد. وقتی بالدوین در سال ۱۱۷۶ به سن قانونی رسید، نیابت سلطنت او نیز پایان یافت و او به طرابلس بازگشت. با این حال بالدوین دریر بیماری جذام بود و ریمون و بوهموند سوم انطاکیه تلاش کردند تا نفوذ مادرش، آگنس کورتنی، و برادرش، ژوسلین کنت اسبق ادسا را بر حکومت کاهش دهند. قبل از عید پاک ۱۱۸۰، آنها به سمت اورشلیم حرکت کردند، اما ورود آنها نتیجه عکس داد: بالدوین فوراً ترتیب ازدواج خواهر و وارثش سیبلا را با گی لوزینیان، از حامیان خاندان کورتنی، داد و ریمون مجبور شد پادشاهی را ترک کند. در سال‌های بعد، روابط بین بالدوین چهارم و گی متشنج شد و شاه در حال مرگ، خواهرش را به نفع پسرش بالدوین از ارث محروم کرد. شاه در بستر مرگ در سال ۱۱۸۵، ریمون را بار دیگر به‌عنوان نایب‌السلطنه بالدوین پنجم و پادشاهی اورشلیم منصوب کرد. اختیارات ریمون محدود بود، زیرا ژوسلین سوم ادسا قیم کودک شد و تمام قلعه‌های سلطنتی تحت نظارت فرقه‌های نظامی قرار گرفت.
بالدوین پنجم نیز همچون دایی‌اش درگیر بیماری جذام بود، در تابستان ۱۱۸۶ درگذشت و ریمون اشراف قلمرو را به مجلسی در نابلس فراخواند. در غیاب او، حامیان سیبلا اورشلیم را تصرف کردند. ریمون تلاش کرد خواهر ناتنی سیبیلا، ایزابلا و همسرش، هامفری چهارم تورون را متقاعد کند تا ادعای تاج و تخت کنند، اما هامفری در مقابل سیبلا و گی سوگند وفاداری خورد. ریمون از ادای سوگند وفاداری و پذیریش حکومت آنها سرباز زد و با صلاح‌الدین متحد شد و به او اجازه داد که نیروهایش را از جلیل عبور دهد و در نزدیکی مرکز جلیل، طبریه، پادگان مستقر کند. در تابستان ۱۱۸۷، صلاح‌الدین تصمیم گرفت حمله تمام عیاری علیه دولت‌های صلیبی آغاز کند و تنها در این زمان بود که ریمون با گی آشتی و صلح کرد. ریموند فرماندهی نیروهای پیشتاز صلیبیون را در نبرد حطین بر عهده داشت که با شکست فاجعه‌بار آنها پایان یافت. او یکی از معدود فرماندهان صلیبی بود که کشته یا اسیر نشد. او به صور و سپس به طرابلس گریخت، جایی که پس از واگذاری طرابلس به پسرخوانده‌اش، ریموند انطاکیه، درگذشت (احتمالاً بر اثر ذات‌الجنب). وقایع‌نگار اواخر قرن دوازدهم، ویلیام صوری، ریمون سوم را بسیار محترم می‌شمرد و مورخان مسلمان معاصر نیز هوش او را می‌ستودند. پس از نبرد حطین، برخی وقایع‌نگاران مسیحی و غربی تمایل داشتند او را مقصر شکست فاجعه‌بار صلیبیون بدانند. در تاریخ‌نگاری مدرن، نظرات دانشگاهیان متفاوت است، برخی از مورخان ارزیابی ویلیام صوری را می‌پذیرند و برخی دیگر بر مقصر بودن وی تأکید می‌کنند.