ویجا سلمینز
کارها

کارهای اولیه ویجا سلمینز که در دهه ۱۹۶۰ در کالیفرنیا کار می‌کرد، به‌طور کلی در نقاشی فوتورئالیستی و مجسمه‌سازی با الهام از پاپ، بازنمایی بود. او اشیاء معمولی مانند تلویزیون، لامپ، مداد، پاک کن و عکس‌های تک رنگ نقاشی شده را بازسازی کرد. موضوع اصلی در نقاشی‌ها خشونت یا درگیری بود، مانند هواپیماهای جنگی، تفنگ‌های دستی و تصاویر شورش. نگاهی به گذشته از آثار ۱۹۶۴–۱۹۶۶ توسط مجموعه منیل با همکاری موزه هنر شهرستان لس آنجلس در سال ۲۰۱۰ سازماندهی شد. او مالکوم مورلی و جاسپر جانز را به عنوان تأثیرگذاران این دوره ذکر کرده‌است.
در اواخر دهه ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۰، او نقاشی را رها کرد، و بر روی مداد گرافیتی تمرکز کرد، نقاشی‌های فوتورئالیستی بسیار دقیق را بر اساس عکس‌هایی از عناصر طبیعی مانند سطح اقیانوس یا ماه، داخل پوسته‌ها و نمای نزدیک خلق کرد. از سنگ‌ها منتقدان اغلب رویکرد پرزحمت او را با معاصران چاک کلوز و گرهارد ریشتر مقایسه می‌کنند، و او از جورجیو موراندی، استاد طبیعت بی‌جان خاکستری کم‌رنگ، به‌عنوان تأثیر عمده یاد کرده‌است. این آثار همچنین با ریشتر تصادفی ظاهری و در نتیجه نگرش ظاهراً بی‌علاقه‌ای دارند. گویی هر عکسی به عنوان منبعی برای یک نقاشی عمل می‌کند، و انتخاب ظاهراً بی‌اهمیت است. البته این چنین نیست، اما اثر این تصور را در خود دارد که تصویر به‌طور تصادفی از میان مجموعه ای بی پایان از تصاویر جایگزین احتمالی با ماهیت مشابه انتخاب شده‌است.
در پایان این دوره، از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۳، سلمینز نیز به مجسمه‌سازی بازگشت به نحوی که علاقه او به فوتورئالیسم را در خود جای داد. او مجموعه‌ای از ریخته‌گری‌های برنزی، سنگ‌های رنگ‌آمیزی اکریلیک، کپی‌های دقیق سنگ‌هایی را که در امتداد ریو گراند در شمال نیومکزیکو پیدا کرد، تولید کرد، با یازده نمونه در MoMA (عکس‌ها را ببینید). در سال ۱۹۸۱، او به نقاشی بازگشت، از این نقطه به بعد، همچنین با حکاکی روی چوب و چاپ، و به‌طور عمده در زغال چوب با طیف گسترده‌ای از پاک کن‌ها کار می‌کرد - اغلب فضای منفی را کاوش می‌کرد، به‌طور انتخابی تاریکی را از تصاویر حذف می‌کرد، و به کنترل ظریف خاکستری دست می‌یافت. تن.
از اوایل دهه ۱۹۸۰ به بعد، سلمینز با استفاده از این تکنیک‌های مختلف، بر روی صورت‌های فلکی، ماه و اقیانوس‌ها تمرکز کرد، تعادلی بین انتزاع و فوتورئالیسم. در سال ۲۰۰۰، او شروع به تولید تارهای عنکبوت متمایزی و متمایز کرد، دوباره تصاویر منفی در روغن یا زغال چوب، که مورد تحسین منتقدان قرار گرفت، با توجه ویژه به رشد و درخشندگی دقیق سطح او. او گفته‌است که همه این آثار بر اساس عکس هستند و او تلاش قابل توجهی را روی سطوح ساخته شده از تصاویر انجام می‌دهد. ایندیپندنت در سال ۱۹۹۶ در بررسی گذشته نگر ۳۰ ساله او در مؤسسه هنرهای معاصر لندن، از او به عنوان «بهترین راز هنر آمریکایی» نام برد.
منتقدان اغلب خاطرنشان کرده‌اند که آثار سلمینز از اواخر دهه ۱۹۶۰ - مناظر ماه، سطوح اقیانوس، میدان‌های ستاره‌ای، صدف‌ها و تار عنکبوت، اغلب در ویژگی نداشتن نقطه مرجع مشترک هستند: بدون افق، عمق میدان، لبه یا نشانه‌ها. برای قرار دادن آنها در متن مکان، صورت فلکی، یا نام علمی همه ناشناخته هستند - هیچ اطلاعاتی ارائه نشده‌است.
از سال ۲۰۰۸، سلمینز با نقاشی‌هایی از نقشه‌ها و کتاب‌ها، و همچنین استفاده‌های فراوان از قرص‌های گرافیتی کوچک - تخته‌های سیاه دستی - به اشیاء و کارهای نمایندگی بازگشت. او همچنین چاپ‌های سری از امواج، تار عنکبوت، صدف‌ها و کف‌های بیابانی که اکنون شناخته شده بود، تولید کرد، که بسیاری از آنها در گالری مک کی در ژوئن ۲۰۱۰ به نمایش گذاشته شدند. او اخیراً سری جدیدی از چاپ‌ها را منتشر کرده‌است که شامل هر دو آسمان شب و میزانسن امواج است. این آثار در گالری متیو مارکز در ژانویه، فوریه و مارس ۲۰۱۸ و گالری سینور و شاپ مارکت در فوریه و مارس ۲۰۱۸ به نمایش گذاشته شد