اسکای‌فال
تولید > فیلمبرداری

طبق برنامه، تصویربرداری اصلی به ۱۳۳ روز زمان نیاز داشت. با این حال، ۱۲۸ روزه به اتمام رسید. تصویربرداری‌ها در ۷ نوامبر ۲۰۱۱ در لندن کلید خورد و دیکینز کل صحنه‌ها را با دوربین‌های دیجیتالی آری الکسا ضبط کرد. هم در مجموعهٔ جیمز باند و هم در کارنامهٔ کاری مندس، اسکای‌فال اولین فیلمی بود که به‌صورت دیجیتالی فیلم‌برداری شد.
اماکنی که در آنها فیلم‌برداری صورت گرفت، عبارتند از ایستگاه‌های متروی لندن، پارکینگ اسمیت‌فیلد در وست اسمیت‌فیلد، نگارخانهٔ ملی لندن، محلهٔ سات‌ارک، خیابان وایت‌هال، میدان پارلمان، ایستگاه متروی چرینگ کراس، کالج سلطنتی نیروی دریایی در گرینیچ، میدان کداگن و ناحیهٔ تاور هیل. صحنه‌ای که باند وارد پایگاه زیرزمینی ام‌آی۶ می‌شود، در بیمارستان سنت بارتلمه فیلم‌برداری شد. از تونل‌های اولد ویک واقع در زیر ایستگاه واترلو، به‌عنوان محل تمرین ام‌آی۶ استفاده شد. صحنهٔ ملاقات کیو و باند در نگارخانهٔ ملی را در طول شب، زمانی‌که نگارخانه تعطیل بود، فیلم‌برداری کردند. صحنه‌ای از اواخر فیلم که باند را بر فراز ساختمان نشان می‌دهد، روی پشت بام دفاتر وزارت انرژی و تغییرات آب‌وهوایی فیلم‌برداری شد. برای صحنهٔ انفجار در مقر ام‌آی۶ — که در تقاطع ناحیهٔ ووکسهال واقع شده — تردد وسایل نقلیه را روی پل ووکسهال و ناحیهٔ میل‌بنک متوقف کردند. برعکس فیلم دنیا کافی نیست (۱۹۹۹)، که صحنهٔ انفجار در ساختمان ام‌آی۶ را با فیلم‌برداری از یک مدل بزرگ‌مقیاس به نمایش درآوردند، صحنهٔ انفجار در اسکای‌فال به‌صورت دیجیتالی و طی مراحل پس از تولید اضافه شد. قرار بود صحنه‌های پایان فیلم در قلعهٔ دانترون در آرگیل ضبط شوند؛ اما اندکی پس از آغاز مرحلهٔ فیلم‌برداری، ارتفاعات گلن‌کو جایگزین شد. شاید به نظر برسد که صحنه‌های مربوط به عمارت خانوادگی باند در اسکاتلند فیلم‌برداری شده‌اند؛ اما واقعیت این بود که مدل هم‌مقیاس آن بنا را با استفاده از گچ و تختهٔ سه‌لا در دشت‌های هانکلی کامن در شهرستان ساری ساختند. برای افزایش شباهت‌های محیطی، از ارتفاعات اسکاتلند به سبک سراسرنما عکاسی شد و تصاویر آن بعداً با صحنه‌های فیلم ادغام گردید. جلوهٔ هوای مه‌آلود و ابرهای معلق هم اضافه شدند تا شرایط جوی و هوای سرد در املاک اسکای‌فال را منتقل کنند. صحنه‌های تعقیب‌وگریز در دشت‌های اطراف عمارت نیز داخل یک سکوی تاریک فیلم‌برداری شدند. با تصمیم دیکینز، روشنایی‌های حاصل از آتش‌سوزی عمارت با دکل‌های نوری متشکل از چراغ‌های طلایی شبیه‌سازی شد. تصاویر این سکانس بعداً با افزودن شعله‌های آتش و چندین لایهٔ مه و دود به‌صورت گرافیکی بازطراحی شدند.
گروه تولید در مارس ۲۰۱۲ وارد ترکیه شد. فیلم‌برداری‌های محلی در این کشور تا ۶ مه ادامه داشت. صحنه‌های تعقیب‌وگریز در استانبول را در شهر آدانا فیلم‌برداری کردند. یکی از چالش‌های گروه تولید در طول تمرین سکانس درگیری روی سقف قطار به‌وجود آمد؛ زمانی‌که نوجوانان تُرک به منطقهٔ تحت حفاظت فیلم‌سازی در حاشیهٔ راه‌آهن آدانا وارد و توسط نیروهای امنیتی دستگیر شدند. صحنهٔ سقوط باند از قطار را روی پل دره‌گذر واردا فیلم‌برداری کردند. برای اجرای این صحنه، اندی لیستر (بدلکار نقش باند) درحالی‌که با طناب ایمنی به یک واگن جرثقیل‌دار بسته شده بود، از ارتفاع ۳۰۰ فوتی (۹۱ متری) به پشت شیرجه زد. به منظور فیلم‌برداری در ماه آوریل، بخش‌های مختلف استانبول شامل بازار چهارسوی مصر، مسجد جدید، ادارهٔ مرکزی پست، میدان سلطان احمد و بازار بزرگ را تعطیل کردند. فروشندگانی که از این وضعیت متضرر می‌شدند، اجازه داشتند تا مغازه‌های خود را باز کنند؛ اما اجازهٔ کسب‌وکار به آنها داده‌نشد. در عوض، روزانه ۷۵۰ لیرهٔ ترک (۴۱۸ دلار) به‌عنوان غرامت به آنها پرداخت گردید. برای فیلم‌برداری در امتداد خط ساحلی، گروه تولید مجبور شد با ۶۱۳ نفر از شرکای مالی کالیس بیچ در منطقهٔ فتحیه مذاکره کند. در زمان ضبط سکانس تعقیب‌وگریز با موتور سیکلت بر فراز بام‌های استانبول، از گروه تولید به خاطر آسیب زدن به بناها انتقاد شد. ویلسون این موضوع را تکذیب و خاطرنشان کرد که عوامل تولید قطعات شیروانی پشت بام‌ها را پیش از فیلم‌برداری برداشته و نمونه‌های مشابهی را به‌طور موقت جایگزین کرده بودند. اما سکانس تعقیب‌وگریز در بازار بزرگ استانبول برای فیلم‌سازان دردسر ایجاد کرد. طی فیلم‌برداری یکی از این صحنه‌ها، کنترل موتور از دست بازیگر بدلکاری خارج شد و ویترین یک حجرهٔ جواهرفروشی ۳۳۰ ساله فروریخت.
مندس قبلاً گفته بود که بخشی از داستان فیلم در چین اتفاق می‌افتد و برای فیلم‌برداری‌های مربوط به آن، شانگهای و «چند نقطهٔ دیگر» از این کشور مد نظر هستند. لوگان نیز گفته بود که آنها عمداً دنبال مکان‌های عجیب‌وغریب می‌گشتند که «برعکس» لندن باشد و «باند در آنجا احساس ناراحتی کند». با اخذ مجوزهای لازم در چین، واحد دوم تولید اجازه پیدا کرد تا با بالگرد قرضی دولت این کشور از فضای هوایی شانگهای فیلم‌برداری کند. اما صحنه‌هایی که به حضور بازیگران اصلی نیاز داشت، نه در شانگهای بلکه در بریتانیا فیلم‌برداری شدند. برای فیلم‌برداری از صحنه‌ای که باند در هتل محل اقامتش در شانگهای شنا می‌کند، استخر ویرجین اکتیو در منطقهٔ تجاری کنری وورف در لندن انتخاب شد. از میدان مسابقهٔ آسکات در بارک‌شر به‌عنوان فرودگاه بین‌المللی شانگهای پودنگ و از فضای داخلی برج برودگیت در لندن نیز برای نمایش ورودی و سرسرای آسمان‌خراش شانگهای استفاده شد. کازینوی گلدن دراگون ماکائو داخل سکوی صوتی استودیوهای پاین‌وود ساخته شد؛ همراه با ۳۰۰ فانوس شناور و دو سردیس اژدها (هرکدام به ارتفاع ۳۰ فوت) که روشنایی کل مجموعه را تأمین می‌کردند. خزندگان درون گودال کازینو، اولین جانورانی بودند که به روش تصویرسازی رایانه‌ای در فیلم‌های جیمز باند ظاهر شدند. برای به‌نمایش درآوردن آنها، گروه جلوه‌های تصویری به بررسی کالبدشناسی و طرز حرکت اژدهای کومودو در باغ‌وحش لندن پرداخت و از اندام‌های مختلف آن عکس‌های باکیفیت از نمای نزدیک گرفت. فرایند مدل‌سازی، پویانمایی و بافت‌دهی سه بعدی این جانوران از روی تصاویر مبنا و با استفاده از نرم‌افزارهای شرکت اتودسک انجام شد. جلوه‌های طراحی‌شده درنهایت با صحنه‌های لایو اکشن ادغام شدند و چندین لایهٔ گرد و غبار هم اضافه شد تا کیفیت درگیری داخل گودال را منتقل کند. اولین تصویر رسمی فیلم اسکای‌فال که جیمز باند را در آسمان‌خراش شانگهای نشان می‌داد، در ۱ فوریه ۲۰۱۲ انتشار یافت. نماهای داخلی این آسمان‌خراش در واقع متعلق به یک مدل بازسازی‌شده در پاین‌وود بودند.
برای طراحی مخفیگاه سیلوا که به روایت فیلم در نزدیکی ماکائو واقع شده، از جزیره‌ای متروک در سواحل ناگاساکی موسوم به جزیرهٔ هاشیما الهام گرفته شد. به گفتهٔ مندس، صحنه‌هایی که فضای جزیره را به تصویر می‌کشند، با ادغام مجموعهٔ عظیمی از خیابان‌های شهری و تصاویر رایانه‌ای ساخته شدند. توماس نوردانستاد، فیلم‌ساز سوئدی، در سال ۲۰۰۲ در این جزیره حضور یافته و مستند کوتاهی با عنوان هاشیما تهیه کرده بود. به همین دلیل، دنیل کریگ در زمان فیلم‌برداری دختری با خالکوبی اژدها (۲۰۱۱) ملاقاتی با نوردانستاد در استکهلم ترتیب داد. نوردانستاد به خاطر می‌آورد که کریگ در طول آن ملاقات یادداشت‌های متعدد برداشت؛ اما تا زمان نمایش عمومی اسکای‌فال علت کنجکاوی‌های او را نفهمید.
برای به‌نمایش درآوردن اسکای‌فال در سینما، صحنه‌های فیلم را بعداً به قالب آی‌مکس تبدیل کردند. زمانی‌که دیکینز تصمیم به فیلم‌برداری با دوربین‌های آری الکسا گرفته بود، خبر نداشت که اسکای‌فال به‌صورت آی‌مکس روی پرده خواهد رفت. او در ابتدا از آزمون‌های آی‌مکس حاصل از فیلم‌هایش راضی نبود؛ چون رنگ‌های آن «فوق‌العاده به نظر نمی‌رسیدند». پس از کاوش بیشتر در سامانه آی‌مکس، معلوم شد که شرکت سازنده از یک فرایند اختصاصی برای مسترینگ مجدد فیلم‌ها استفاده می‌کند. دیکینز چند نمونه را آزمایش کرد و متوجه شد که «تصاویر در صفحهٔ عریض آی‌مکس خیره‌کننده به نظر می‌رسند». به این ترتیب، تردیدهای او دربارهٔ قالب نهایی فیلم برطرف شد.