آنفلوانزا
پیشگیری > کنترل عفونت

بهداشت دست در کاهش شیوع آنفلوآنزا مهم است. این، شامل شستن مکرر دست‌ها با آب و صابون، استفاده از ضدعفونی کننده‌های حاوی الکل، و دست نزدن به چشم‌ها، بینی و دهان خود با دست است. پوشاندن بینی و دهان هنگام سرفه یا عطسه مهم است. روش‌های دیگر برای محدود کردن انتقال آنفلوآنزا عبارتند از: ماندن در خانه هنگام بیماری، اجتناب از تماس با دیگران تا یک روز پس از پایان علائم، و ضدعفونی کردن سطوحی که احتمالاً توسط ویروس آلوده شده‌اند.
در مورد استفاده از ماسک تردید وجود دارد زیرا تحقیقات تاکنون کاهش قابل توجهی در آنفلوآنزای فصلی با استفاده از ماسک زدن، نشان نداده است. به همین ترتیب، اثربخشی غربالگری در نقاط ورودی به کشورها به خوبی مورد تحقیق قرار نگرفته است. اقدامات فاصله گذاری اجتماعی مانند تعطیلی مدارس، اجتناب از تماس با افراد آلوده از طریق انزوا یا قرنطینه و محدود کردن تجمعات جمعی ممکن است انتقال را کاهش دهد، اما این اقدامات اغلب گران، نامطلوب و دشوار است. در نتیجه، روش‌های رایج کنترل عفونت، آداب تنفسی، بهداشت دست و استفاده از ماسک هستند که ارزان و آسان هستند. اقدامات دارویی مؤثر هستند اما ممکن است در مراحل اولیه طغیان بیماری در دسترس نباشند.
در محیط‌های مراقبت‌های بهداشتی، افراد آلوده ممکن است به صورت گروهی یا به اتاق‌های جداگانه اختصاص داده شوند. هنگام تماس با افراد آلوده در صورت وجود خطر قرار گرفتن در معرض مایعات آلودهٔ بدن، لباس‌های محافظ مانند ماسک، دستکش و روپوش توصیه می‌شود. نگه داشتن بیماران در اتاق‌های فشار منفی و اجتناب از فعالیت‌های تولید آئروسل ممکن است کمک کند، اما سیستم‌های تهویهٔ هوا برای جلوگیری از گسترش آنفلوآنزا در هوا ضروری نیستند. در خانه‌های مسکونی، پذیرش‌های جدید ممکن است نیاز به بسته شدن داشته باشند تا زمانی که شیوع آنفلوآنزا کنترل شود. هنگام ترخیص بیماران به خانه‌های مراقبت، در صورتی که طغیان بیماری وجود دارد، باید مراقبت‌های لازم انجام شود.
از آنجایی که ویروس‌های آنفلوآنزا در حیواناتی مانند پرندگان و خوک‌ها در گردش هستند، پیشگیری از انتقال از این حیوانات مهم است. تصفیه آب، پرورش حیوانات در فضای سربسته، قرنطینه حیوانات بیمار، واکسیناسیون و امنیت زیستی اقدامات اولیه مورد استفاده هستند. قرار دادن مرغداری‌ها و خوک‌خانه‌ها در زمین‌های مرتفع و دور از مزارع پرتراکم، مزارع، بازارهای مرغ زنده و حجم‌های آبی به کاهش دادن تماس با پرندگان وحشی کمک می‌کنند. به نظر می‌رسد بسته شدن بازارهای مرغ زنده مؤثرترین اقدام باشد و نشان داده است که در کنترل شیوع H5N1، H7N9 و H9N2 مؤثر است. سایر اقدامات ایمنی زیستی عبارتند از تمیز کردن و ضد عفونی کردن تجهیزات و وسایل نقلیه، ممنوعیت بازدید از مرغداری‌ها، عدم بازگرداندن پرندگان در نظر گرفته شده برای کشتار به مزارع، تعویض لباس، ضد عفونی کردن حمام پا و تصفیه آب و غذا.
اگر بازارهای مرغ زنده تعطیل نباشند، «روزهای پاک» که مرغ‌های فروخته نشده حذف می‌شوند و تأسیسات ضدعفونی می‌شوند و می‌توان از سیاست‌های «عدم حمل و نقل» برای از بین بردن مواد عفونی قبل از رسیدن طیور جدید برای کاهش شیوع ویروس‌های آنفلوآنزا استفاده کرد. اگر یک ویروس آنفلوآنزای جدید اقدامات ایمنی زیستی ذکر شده را نقض کرده باشد، تشخیص سریع برای از بین بردن آن از طریق قرنطینه، آلودگی زدایی و حذف، ممکن است برای جلوگیری از بومی شدن ویروس ضروری باشد. واکسن‌هایی برای زیرگروه‌های H5، H7 و H9 پرندگان وجود دارد که در برخی کشورها استفاده می‌شود. برای مثال، در چین، واکسیناسیون پرندگان اهلی علیه H7N9 با موفقیت گسترش آن را محدود کرد که نشان می‌دهد که واکسیناسیون ممکن است یک استراتژی مؤثر باشد در صورتی که در ترکیب با سایر اقدامات برای محدود کردن انتقال استفاده شود. در خوک‌ها و اسب‌ها، مدیریت آنفلوآنزا به واکسیناسیون با امنیت زیستی بستگی دارد.