stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
نبرد دشت‌های آبراهام

نبرد دشت‌های آبراهام، همچنین به عنوان نبرد کبک شناخته می‌شود (فرانسوی: Bataille des Plaines d'Abraham, Première bataille de Québec)، نبردی حیاتی در جنگ هفت‌ساله (که به عنوان جنگ فرانسوی و سرخپوستان برای توصیف صحنه آمریکای شمالی نیز شناخته می‌شود) بود. این نبرد که در ۱۳ سپتامبر ۱۷۵۹ آغاز شد، در یک پلاتو توسط ارتش بریتانیا و نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا علیه ارتش فرانسه در خارج از دیوارهای شهر کبک در زمینی که ابتدا متعلق به کشاورزی به نام آبراهام مارتین بود، اتفاق افتاد. به همین دلیل نبرد به نام او نامگذاری شد. این نبرد شامل کمتر از ۱۰٬۰۰۰ سرباز در مجموع بود، اما لحظه‌ای تعیین‌کننده در درگیری بین فرانسه و بریتانیا بر سر سرنوشت فرانسه نو بود که تأثیر زیادی بر ایجاد بعدی کانادا داشت.
در نتیجهٔ یک محاصره سه‌ماهه توسط بریتانیایی‌ها، این نبرد حدود یک ساعت طول کشید. نیروهای بریتانیایی به فرماندهی ژنرال جیمز ولف موفق به مقاومت در برابر پیشروی ستون نیروهای فرانسوی و کانادایی تحت فرماندهی ژنرال لوئی-ژوزف، مارکیز دو مونکالم شدند و از تاکتیک‌های جدیدی استفاده کردند که در مقابل فرم‌های نظامی استاندارد که در بیشتر درگیری‌های بزرگ اروپایی استفاده می‌شد، بسیار مؤثر بود. هر دو ژنرال در طول نبرد به‌طور مرگباری زخمی شدند؛ ولف بر اثر زخم گلوله بلافاصله بعد از شروع عقب‌نشینی فرانسویان فوت کرد و مونکالم در صبح روز بعد از زخمی که بر اثر برخورد یک گلوله تفنگ در پایین دنده‌هایش بود، درگذشت. پس از نبرد، فرانسویان شهر را تخلیه کردند.
نیروهای فرانسوی در بهار بعدی تلاش کردند کبک را بازپس بگیرند و در نبرد سنت-فوی، انگلیسی‌ها را به عقب‌نشینی به درون دیوارها وادار کردند. با این حال، فرانسوی‌ها نتوانستند شهر را تسخیر کنند و در سال ۱۷۶۳، پس از شکست در کمپین مونترال، فرانسه در معاهده پاریس بیشتر مالکیت‌های خود در آمریکای شمالی شرقی را به بریتانیای کبیر واگذار کرد.
موفقیت قاطع نیروهای بریتانیایی در دشت‌های آبراهام و تسخیر کبک، بخشی از آنچه در بریتانیای کبیر به عنوان «سال شگفت‌انگیز» ۱۷۵۹ شناخته می‌شد، شد.
نمای کلی

با ورود جنگ هفت ساله به مراحل پایانی خود در سال‌های ۱۷۵۸ و ۱۷۵۹، نیروها و مستعمرات فرانسوی در شمال شرقی آمریکای شمالی مورد حمله مجدد ارتش‌های بریتانیایی قرار گرفتند. در سال ۱۷۵۸، پس از شکست در ژوئیه در نبرد کاریلون، بریتانیایی‌ها در ماه اوت لوئیزبورگ را تسخیر کردند و باعث شدند کانادای آتلانتیک به دست آن‌ها بیفتد و مسیر دریایی برای حمله به کبک باز شود. بریتانیایی‌ها همچنین قلعه فرانتناک را در همان ماه تسخیر کردند و باعث از دست رفتن تأمینات فرانسوی‌ها برای کمپین دره اوهایو شدند. هنگامی که برخی از حامیان سرخپوست فرانسوی‌ها با بریتانیایی‌ها صلح کردند، فرانسه مجبور شد نیروهای خود را عقب بکشد. رهبران فرانسوی، به ویژه فرماندار پیر فرانسوا دو ریگو، مارکی دو وودرویل-کاوانال و ژنرال لویی-ژوزف دو مونتکالم، از موفقیت‌های بریتانیایی‌ها نگران بودند. با این حال، کبک هنوز توانایی محافظت از خود را داشت زیرا بریتانیایی‌ها برای سال ۱۷۵۹ یک حمله سه جانبه آماده می‌کردند.
جیمز ولف انتظار داشت ۱۲٬۰۰۰ نفر را فرماندهی کند، اما تنها حدود ۷٬۰۰۰ سرباز منظم، ۴۰۰ افسر و ۳۰۰ توپچی به استقبالش آمدند. او از ناوگانی متشکل از ۴۹ کشتی و ۱۴۰ قایق کوچکتر به رهبری دریاسالار چارلز سندرز حمایت می‌شد.
در آماده‌سازی برای نزدیک شدن ناوگان به کبک، جیمز کوک بخش بزرگی از رودخانه، از جمله کانالی خطرناک به نام «ترورس» را بررسی کرد. کشتی کوک یکی از اولین کشتی‌هایی بود که به بالای رودخانه رفت، کانال را صدا کرد و ناوگان را در حال حرکت به بالا راهنمایی کرد. ولف و نیروهایش در ۲۸ ژوئن در ایل دورلئان فرود آمدند. فرانسوی‌ها تلاش کردند ناوگان را با فرستادن هفت کشتی آتش به پایین رودخانه برای مختل کردن فرود، حمله کنند، اما کشتی‌ها زودتر از موعد به آتش کشیده شدند و ملوانان بریتانیایی در قایق‌های بلند توانستند کشتی‌های آتشین را از ناوگان دور کنند. روز بعد، نیروهای ولف در ساحل جنوبی رودخانه در پوینت لوی، تقریباً درست در مقابل کبک فرود آمدند؛ یک باطری توپخانه در اوایل ژوئیه در آنجا تأسیس شد که تقریباً شهر پایین را با بمباران تخریب کرد.
علی‌رغم هوای شکست‌طلبی در میان رهبری، نیروهای فرانسوی و مدافعان میلیشای نیوفراسنی تمرکز خود را بر روی آماده‌سازی برای حملات بریتانیایی‌ها در ساحل بوپور گذاشتند. مونتکالم و کادرش، سرلشکر فرانسوا دو گاستون، شوالیه دو لویس، سرهنگ لوئیس آنتوان دو بوگاینویل و ستوان-سرهنگ دو سننزرگ، حدود ۱۲٬۰۰۰ سرباز را در مجموعه‌ای از سنگرها و باتری‌های مستحکم در طول ۹ کیلومتر از رودخانه سنت‌چارلز تا آبشارهای مونت‌مورانسی، در امتداد سواحل کم‌عمق رودخانه، در مناطقی که قبلاً توسط تلاش‌های بریتانیایی‌ها برای فرود هدف قرار گرفته بودند، توزیع کردند. پیش از بریتانیایی‌ها، یک ناوگان کوچک از کشتی‌های تدارکاتی با تأمینات بسیار ضروری به کبک رسیده بود. این تأمینات، همراه با ۵۰۰ نیروی کمکی، احتمالاً به مقاومت فرانسوی‌ها در طول محاصره طولانی کمک کردند.
چاپ یک پرتره از ولف تقریباً در سال ۱۷۷۶
کشتی‌های آتش فرانسوی که برای مسدود کردن پیشروی بریتانیایی‌ها به پایین رودخانه فرستاده شده‌اند، همان‌طور که در یک نقاشی از دومینیک سررس نشان داده شده است
قصر شیرین

برای مشاهده فیلمی با این نام، قصر شیرین (فیلم) را ببینید.
| قصر شیرین | قصر شیرین |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: کرمانشاه
شهرستان: قصر شیرین
بخش: مرکزی
سال شهرشدن: ۱۳۱۰
مردم: مردم
جمعیت: ۲۳۹۲۹ نفر
رشد جمعیت: ۳٪+ (۵سال)
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
ارتفاع: ۳۷۴ متر ۶
آب‌وهوا: آب‌وهوا
میانگین بارش سالانه: ۴۰۲میلیمتر
روزهای یخبندان سالانه: ۱۵روز
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
شهردار: صابر حیدری
ره‌آورد: خرما و مرکبات
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۸۳۴۲۴۲
شناسهٔ ملی خودرو: ایران ۲۹ ط
کد آماری: ۱۲۶۶
  قصر شیرین  روی نقشه ایران ۳۴°۳۰′۴۳″شمالی ۴۵°۳۴′۳۸″شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۵۱۱۹°شمالی ۴۵٫۵۷۷۲°شرقی﻿ / 34.5119; 45.5772   :   قصر شیرین  روی نقشه ایران ۳۴°۳۰′۴۳″شمالی ۴۵°۳۴′۳۸″شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۵۱۱۹°شمالی ۴۵٫۵۷۷۲°شرقی﻿ / 34.5119; 45.5772   
 :  
قَصرِ شیرین (به کردی: قه‌سری شرین) یکی از شهرهای استان کرمانشاه و از مناطق آزاد تجاری در غرب ایران است.سومین شهر وسیع استان کرمانشاه با وسعت ۱۰۰۰ هکتار مرکز بخش مرکزی شهرستان قصر شیرین در غرب استان کرمانشاه است و در نزدیکی مرز ایران و عراق قرار گرفته است. قصرشیرین از شمال شرق به شهرستان سرپل ذهاب و از شرق به شهرستان گیلانغرب و از غرب به  اقلیم کردستان  و کشور عراق  منتهی می‌شود. قصر شیرین به دلیل نخل‌های بلند و همچنین محصولات متنوع کشاورزی مورد توجه بوده‌است. این شهر از دیرباز مکانی برای هم زیستی اقوام مختلف مردمان کُرد، و مذاهب مختلف از قبیل سنی، یارسان، شیعه و اقلیتی از پیروان یهودی و مسیحی بوده است.
وجه تسمیه

علت نام‌گذاری این ناحیه به قصر شیرین، ساختن کاخی برای شیرین، همسر مسیحی خسرو پرویز در این محل بوده‌است.
در مورد پیشینهٔ تاریخی و خاستگاه قصرشیرین مطالب فراوانی گفته شده، از جمله آنکه قصرشیرین را که نام آن دستجرد، دستگرد بوده که یونانی‌ها آن را آرت میتا گفته‌اند، «آرت» در زبان لاتینی به معنی معماری است. در این هر دو نام یگانگی الفاظ میتان و ماد مشهود است و دستگرد یکی از کاخ‌های سلطنتی خسرو پرویز بوده‌است.
جغرافی‌دانان معتقدند که در دورهٔ هخامنشی نیز این محل دارای بخش‌هایی آباد بوده که بنام‌های کاله یا اکرای پل «سرپل ذهاب» و «کادینا کرند» و باغشتانا و سرخک نوشیروان و قره‌غان خوانده می‌شدند. لسترنج آورده‌است که:
شش فرسخ پس از خانقین در نصف راه حلوان که نخستین شهر استان جبلان است قصرشیرین واقع شده‌است. شیرین معشوقه خسرو پرویز است؛ و قصرشیرین روستایی است یزرگ که بارو و ویرانهٔ قصر ساسانی در آنجا پدیدار است.
ابن رشد در سدهٔ سوم دربارهٔ آن می‌گوید: ایوانی بزرگ و با شکوه از گچ و آجر دارد. به گرد ایوان حجره‌هایی ساخته‌اند و حجره‌ها به یکدیگر راه دارند و در حجره‌ها به آن ایوان باز می‌شود. جلوی ایوان صفحه‌ای است از سنگ مرمر، داستان فرهاد دلدادهٔ شیرین و پهلباد نوازنده و شبدیز اسب معروف خسروپرویز در بسیاری نقاط آن حول و حوش به صورت افسانه‌ای درآمده است. بر قصرشیرین جبال بزرگی مشرف است که در سر حد ایران واقع است.
این شهر در درازای تاریخ فراز و نشیب‌های زیادی را پشت سر گذاشته‌است ولی به‌علت موقعیت ویژهٔ خود دوباره از نو ساخته شده‌است، به‌طوری‌که پس از حملهٔ اعراب به ایران کاخ‌های خسروپرویز به‌کلی ویران گشت و تا سال ۱۲۷۰ قمری قصرشیرین روستای کوچکی بیش نبوده و جمعیتی در حدود ۲٬۵۰۰ نفر داشت.
قصرشیرین در جنگ جهانی اول مرز سربازان دولتی آلمان و عثمانی از یک طرف و روسیه و انگلستان از طرف دیگر بود. ویرانهٔ قصور وسیعی که بنام شیرین محبوبه خسروپرویز ساسانی موسوم و در جوار شهر نو کنونی واقع گردیده‌است از عهد باستان تا حال مشرف بر شاهراه بزرگی است که اراضی مرتفع ایران را به دشت میانرودان متصل می‌کند.
قصرشیرین در دوران قاجاریه محل زمستانی حکام گوران و سنجابی بود که خالصه‌جات را از دولت اجاره می‌کردند.
پیشینه > قصر شیرین پیش از اسلام

قصر شیرین از شهرهای قدیمی و تاریخی استان کرمانشاه است و بنای آن را در آثار تاریخی و ادبی به خسرو پرویز نسبت می‌دهند. وی در زمان پادشاهی‌اش باغی وسیع با قصرهایی دلپذیر که متناسب با آب و هوای زمستان این ناحیه بود در این شهر بنا نهاد. پس از حملهٔ عربها به امپراتوری ساسانیان، قصرهای خسرو پرویز به کلی ویران گشت.قصرشیرین از دیر باز شهری برای تبادل فرهنگ و تجارت بوده و آثار باستانی به جای مانده از ادوار مختلف گواهی دهنده اهمیت این شهر می باشد..
پیشینه > قصرشیرین پس از اسلام

ابودلف مسعر بن المهلهل الخزرجی در آغاز سدهٔ چهارم هجری قصرشیرین را به صورت شهری «دارای ساختمان‌های بلند و عظیم» که «دید انسان از تعیین ارتفاع آن عاجز، و فکر از پی بردن به آن قاصر است» توصیف کرده‌است. اما یعقوبی در سال ۲۸۷ قمری از ویرانه‌های قصر یاد می‌کند و ابن اثیر از تخریب بیشتر آن در طی زلزله‌ای در سال ۳۴۵ قمری (۹۵۶ میلادی) خبر می‌دهد. حمدالله مستوفی در قرن هشتم هجری و در سال ۷۴۰ قمری (۱۳۴۰ میلادی) قصرشیرین را دارای هوایی بد و دارای بادهای سموم عنوان می‌کند و کاخ شیرین را «اندکی معمور» می‌نامد.
قصر شیرین در دوران معاصر

قصر شیرین در جنگ جهانی اول مورد حملهٔ نیروهای عثمانی قرار گرفت. در ۱۲ آوریل ۱۹۱۵ (۲۳ فروردین ۱۲۹۴) نیروهای عثمانی قصر شیرین را به تصرف خود درآوردند.
با آغاز جنگ ایران و عراق در سال ۱۳۵۹ قصر شیرین نخستین شهر از ایران بود که توسط ارتش عراق تسخیر شد. ارتش عراق با ورود به شهر به تخریب شهر پرداخت، چنان‌که تمامی ساختمان‌های شهر در مدت کوتاهی ویران گشت و تنها یک ساختمان باقی‌ماند که به عنوان مقر نیروهای بعثی مورد استفاده قرار می‌گرفت. آثار تاریخی شهر نیز همه ویران شدند. اگرچه قصر شیرین در روز ۲۰ فروردین ۱۳۶۰ از نیروهای عراقی بازپس گرفته شد، اما بازسازی آن تا پایان جنگ انجام نشد. پس از پایان جنگ در سال ۱۳۶۷ اهالی شهر دوباره به بازسازی شهر پرداختند و شهر را از نو ساختند.
جغرافیا > موقعیت جغرافیایی

شهر قصرشیرین در ۱۶۶ کیلومتری غرب شهر کرمانشاه واقع شده‌است. این شهر میان طول جغرافیایی ۴۵ درجه و ۳۵ دقیقه شرقی و عرض ۳۴ درجه و ۳۱ دقیقه شمالی قرار دارد که ارتفاع آن از سطح دریا ۳۳۳ متر می‌باشد.
جغرافیا > آب و هوا

منطقهٔ جنوب قصرشیرین آب و هوای بیابانی گرم و خفیف، مرکز آن آب و هوای خشک و نیمه معتدل و شمال و شرق آن آب و هوای نیمه خشک سرد دارد. قسمت‌های مرتفع نیز دارای آب و هوای نیمه مرطوب سرد هستند. میانگین سردترین ماه سال میان ۲٫۵ تا ۵ درجهٔ سانتی‌گراد و میزان بارندگی میان ۳۵۰ تا ۴۵۰ میلی‌متر در نوسان است.
جغرافیا > آب‌ها

رودخانهٔ الوند از درون شهر قصرشیرین می‌گذرد. این رود از کوه‌های شمال شرقی سرپل ذهاب، کوه سیاوانه در ۵۰ کیلومتر شمال شهر قصرشیرین سرچشمه می‌گیرد و از به هم پیوستن آب چشمهٔ سیاوانه و سراب اسکندر به وجود می‌آید. این رود پس از عبور از ریجاب و پیران با آن سراب گیلان یکی می‌شود و از آنجا به بعد نام الوند به خود می‌گیرد. آبدهی متوسط این رود در ایستگاه قصرشیرین در سال ۱۳۸۰، نزدیک به ۱۴ متر مکعب در ثانیه بوده‌است. با توجه به عبور این رود از سرپل ذهاب و ریختن فاضلاب این شهر و نزدیک به ۲۰ روستای میان این دو شهر در آن، آلودگی الوند بالاست و این مسئله سبب تغییر رنگ آب رودخانه شده‌است. الوند پس از گذر از قصرشیرین، از مرز ایران و عراق عبور کرده و در استان دیاله در عراق جریان می‌یابد و سپس با گذر از وسط شهر خانقین در محل دوآب خانقین به رود سیروان می‌ریزد. بر روی رود الوند، از سال ۱۳۳۷ سد انحرافی الوند ساخته شده که آب رودخانه را برای کاربرد کشاورزی به زمین‌های پیرامون شهر منتقل می‌کند. همچنین آب مورد نیاز مردم شهر قصرشیرین تا پیش از لوله‌کشی آب این شهر در سال ۱۳۳۹، به‌طور مستقیم و با ابزار ابتدایی از الوند تأمین می‌گردید.
مردم > زبان

زبان مردم قصرشیرین کردی جنوبی است که با لهجهٔ قصری ادا می‌شود. همچنین گویش‌های دیگر  کردی جنوبی مانند سنجاوی،جافی باجلانی و کلهری و قلخانی  هم در قصرشیرین تکلم می‌شود. از این میان دو گویش باجلانی امروز متکلم بسیار کمتری دارند و از سوی سازمان یونسکو در فهرست زبان‌های شدیداً در معرض خطر نابودی قرار گرفته‌اند. یهودیان قصرشیرین در گذشته به زبان آمیخته به واژگان عبری سخن می‌گفتند که خود آن را لیشانا نوشان به معنای «زبان خودمان» یا هولاهوله می‌نامیدند. این زبان نیز امروزه با کوچ دسته جمعی یهودیان به اسرائیل به فراموشی سپرده شده و از سوی سازمان یونسکو در فهرست زبان‌های شدیداً در معرض خطر نابودی نیز قرار گرفته‌است.
مردم > دین

قصر شیرین از دیرباز مکانی برای هم زیستی مذاهب مختلف ازقبیل (شیعه، یارسان، سنی و اقلیتی از یهودی، مسیحی و بهائی) بوده‌است.
در حال حاضر مسیحیان ارمنی و آشوری همگی قصر شیرین را ترک کرده‌اند. یهودیان نیز که تا پیش از جنگ ایران و عراق محلهٔ مستقلی در شهر داشتند همگی از قصر شیرین کوچ کرده‌اند و کنیسهٔ آن‌ها نیز در جنگ ویران شده‌است. همچنین گورستان یهودیان قصر شیرین به صورت تپه‌ای خاکی در ضلع غربی پارک شاهد (پارک سیب) درآمده که نشانی از سنگ قبر در آن دیده نمی‌شود. یهودیان کردستان اعتقاد دارند قبر بنیامین فرزند یعقوب از پیغمبران یهودی در نزدیکی قصر شیرین قرار دارد.
هنری بایندر سیاح فرانسوی که در اواخر قرن نوزدهم از قصر شیرین دیدن کرده‌است، در سفرنامهٔ خود با عنوان «در کردستان، در بین‌النهرین و پرشیا» که در سال ۱۸۸۷ به چاپ رسیده‌است می‌نویسد:
....بیشتر کُردان ایران از فرقۀ علی‌اللهی هستند. اگر آن‌ها را در انجام کارهایشان آزاد گذارند، آن‌ها هم در کار دیگران مداخله نمی‌کنند. حس احترام به عقیدۀ مذهبی دیگران در نزد ایشان بسیار زیاد است.
مردم > جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۱۸٬۴۷۳ نفر (۵٬۴۷۳ خانوار) بوده‌است.
| جمعیت تاریخی> سال | جمعیت تاریخی> جمعیت | جمعیت تاریخی> ±% |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۳۵ |  | —     |
| ۱۱۸۵۰ |  | —     |
| ۱۳۴۵ | ۱۵٬۹۰۴ | —     |
| ۱۳۵۵ | ۲۳٬۲۲۴ | ۴۶٪+ |
| ۱۳۷۵ | ۱۲٬۷۲۶ | ۴۵٫۲٪− |
| ۱۳۸۵ | ۱۵٬۴۳۷ | ۲۱٫۳٪+ |
| ۱۳۹۰ | ۱۷٬۹۵۹ | ۱۶٫۳٪+ |
| ۱۳۹۵ | ۱۸٬۴۷۳ | ۲٫۹٪+ |
سال ۱۳۵۵ شهر قصرشیرین نودوچهارمین شهر پرجمعیت ایران بود
شهر قصرشیرین در اولین سرشماری جمعیت جزو شهر های پرجمعیت استان بود که بعد از جنگ تحمیلی بسیاری از جمعیت آن در مناطق مختلف ایران سکنی گرفته اند.
مردم > فرهنگ > مطبوعات

نخستین نشریه در قصرشیرین، شب‌نامه «حرف‌های حسابی» بود که در ۱۹۱۵ میلادی (۱۲۹۴ خورشیدی)، همزمان با تشکیل دولت مهاجرین در کرمانشاه، از سوی «کمیته دفاع ملی» منتشر می‌شد. نشریه دیگر در قصرشیرین «صدای سرحد» بود که به صاحب امتیازی علی اکبر غروی منتشر می‌شد. همچنین هفته‌نامه «شاه ایل» دیگر نشریه‌ای بود که از خردادماه سال ۱۳۳۱ به مدیریت رحیم حاتم آغاز به انتشار کرد. انتشار این نشریه تا سال ۱۳۵۶ به مدت ۲۵ سال به‌طور نامرتب ادامه یافت. در حال حاضر دوهفته‌نامهٔ آساره تنها نشریه‌ای است که در قصرشیرین منتشر می‌شود.
مردم > فرهنگ > رادیو

با توجه به مرزی بودن قصر شیرین و امکان دریافت برنامه‌های رادیویی عراق در این شهر، در سال ۱۳۵۵ رادیو قصر شیرین راه‌اندازی شده و پخش برنامه‌های خود را از این شهر به سه زبان کردی، فارسی و عربی آغاز کرد. برنامه‌های رادیو قصر شیرین تا شمال آفریقا قابل دریافت بود. پخش برنامه‌های این رادیو تا شهریور ۱۳۵۹ و تسخیر این شهر توسط ارتش عراق ادامه داشت. در حال حاضر هیچ رادیو و تلویزیونی از قصر شیرین پخش نمی‌شود، اما برنامه‌های رادیوها و شبکه‌های تلویزیونی گوناگون جمهوری اسلامی ایران در ایستگاه رادیو و تلویزیون قصر شیرین دریافت و پخش می‌گردد.
مردم > فرهنگ > سالن‌های سینما

در گذشته سینمایی به نام سینما شیرین در شهر قصر شیرین فعالیت می‌کرد. این سالن سینما در جنگ ایران و عراق تخریب شد. در حال حاضر شهر قصر شیرین دارای یک سالن سینما به نام سینما غدیر است. این سالن سینما در ۱۶ دی ۱۳۹۵ افتتاح شد و نخستین سینمایی است که پس از جنگ ایران و عراق در این شهر ساخته شده‌است.
اقتصاد

اقتصاد قصر شیرین بیشتر به کشاورزی وابسته است. با این حال در اطراف شهر منابع نفتی نیز وجود دارد که به میزان کمی استخراج می‌شوند،حدود دو دهه است که راه اندازی مرز رسمی پرویزخان باعث رونق اقتصادی این شهرستان شده‌است
اقتصاد > صنعت نفت

وجود نفت در اطراف شهر قصر شیرین در سال ۱۸۴۸ میلادی توسط و. ک. لفتوس، متخصص علمی‌ای که همراه با کمیسیون مرزی ایران و عثمانی که برای تعیین خط مرزی به قصر شیرین آمده‌بود اعلام شد. ژاک دو مورگان باستانشناس فرانسوی در سفری که در سال‌های ۱۸۹۱–۱۸۸۹ به ایران داشت، در این منطقه پژوهش کرد و نتایج آن را در کتابی در سال ۱۸۹۵ منتشر کرد. وی در این کتاب از وجود نفت در منطقهٔ قصر شیرین و ذهاب خبر داد. کار حفاری برای اکتشاف نفت در قصر شیرین از سال ۱۹۰۱ توسط تیم شرکت بریتیش پترولیوم (شرکت نفت انگلستان) آغاز شد. در تاریخ ۱۴ ژانویهٔ ۱۹۰۴ نفت از دومین چاه که به عمق ۷۵۶ پا حفرشده‌بود جوشید و به میزان روزی ۶۰۰ بشکه در هر ۲۴ ساعت، به همراه مقادیری نمک استخراج شد. با این حال در ژوئن ۱۹۰۴ هر دو چاه قصر شیرین بسته شده و عملیات اکتشاف و حفاری به مسجد سلیمان منتقل می‌شود. هم‌اکنون دو میدان نفتی نفت‌شهر و سومار در جنوب قصر شیرین قرار دارند و میدان نفتی چیاسرخ که نخستین بار نفت از آن استخراج شد، در خاک عراق قرار گرفته‌است.
آموزش > آموزش و پرورش

نخستین مدرسهٔ امروزی در قصرشیرین مدرسهٔ صمصامیه بود. مدرسهٔ صمصامیه در سال ۱۲۹۸ خورشیدی همزمان با تأسیس ادارهٔ معارف به همت شیرخان صمصام‌الممالک ساخته‌شد. مدیریت آن را در ابتدا جلال‌الدین میرزا جهانبانی برعهده داشت که همزمان رئیس ادارهٔ معارف قصر شیرین نیز بود. اما از سال ۱۳۰۰ خورشیدی، شاعر قصر شیرینی، باقر فانی به مدیریت این مدرسه منصوب شد. مکان مدرسهٔ صمصامیه در ضلع شرقی میدان مرکز شهر به سمت رودخانهٔ الوند بود. صمصامیه حیاط بزرگی داشت و ساختمان مدرسه در دو طبقه دور تا دور این حیاط ساخته‌شده‌بود. هم‌اکنون بلوار ساحلی محل سابق مدرسه را محو نموده‌است.
نخستین مدرسهٔ دخترانه در قصر شیرین در سال ۱۳۱۳ خورشیدی با نام مکتب پرورش دوشیزگان قصر شیرین به مدیریت آغابیگم باطنی دایر شد. این مدرسه از سال ۱۳۱۵ توسط ادارهٔ معارف رسمیت داده‌شد.
همچنین نخستین دبیرستان در قصر شیرین در سال ۱۳۱۵ با نام دبیرستان پهلوی تأسیس شد. تا پیش از تأسیس این دبیرستان، کلاس‌های دانش‌آموزان دبیرستانی در ساختمان مدرسهٔ صمصامیه برگزار می‌شد.
آموزش > مراکز آموزش عالی

دانشگاه آزاد اسلامی واحد قصرشیرین
دانشگاه پیام نور واحد قصرشیرین
آموزش > کتابخانه‌ها

کتابخانهٔ عمومی دهخدا (تأسیس ۱۳۵۲)، بلوار راه کربلا، جنب پارک شاهد، دارای ۱۵۳۶۳ جلد کتاب.
آثار تاریخی

بان قلعه
چهارقاپی
کاخ خسرو
حوش کری
کاروانسرای عباسی قصر شیرین
نهر شاویار
قلعه جوانمیر
حاجی قلعه سی
گردشگاه‌ها

ساحل رودخانۀ الوند
چم امام حسن
پارک فلاحت
ورزش > مسابقات آسیایی

در تاریخ ۵ بهمن سال ۱۳۹۴ شهرستان قصرشیرین به دلیل آب وهوای گرم در فصل زمستان نسبت به دیگر شهرهای ایران برای برگزاری مسابقات آسیایی کونگ فو با حضور ۱۸۰ ورزشکار از ۲۴ کشور آسیایی انتخاب شد. این مسابقات در دو بخش بانوان و آقایان در سبک‌های مختلف برگزار شد.
منطقه آزاد تجاری قصرشیرین

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  | لبنان | -ترکیه | یونان |  |
|  | کرمانشاه - اسلام‌آباد غرب - سرپل ذهاب |  | خانقین - بغداد |  |
|  | کرمانشاه - اسلام‌آباد غرب - سرپل ذهاب |    قصر شیرین     | خانقین - بغداد |  |
|  | کرمانشاه - اسلام‌آباد غرب - سرپل ذهاب |  | خانقین - بغداد |  |
|  | ایلام | سومار - نفت‌شهر |  |  |
اردیبهشت ۱۴۰۰ شهر قصرشیرین به منطقه آزاد تجاری تبدیل گردید
نگارخانه

لباس سنتی مردهای قصرشیرین، موزه مردم‌شناسی کرمانشاه
لباس سنتی زن‌های قصرشیرین، موزه مردم‌شناسی کرمانشاه
بنای تاریخی چهارقاپی در قصرشیرین، ۱۹۱۱ میلادی
بنای تاریخی چهار قاپی در قصرشیرین، ۱۹۱۱ میلادی
قصرشیرین از دیرباز از سکونتگاه‌های مردم کرد بوده‌است.
قصرشیرین
اثر به جا مانده از بنای تاریخی مربوط به ۱۱۰ تا ۱۲۰ سال پیش در شهر قصرشیرین که در زمان جنگ هشت ساله ایران و عراق نابود شد.
نقشه قصر شیرین در کتاب فرهنگ جغرافیایی ایران در سال ۱۳۳۰
دیوار نویسی رزمندگان ایرانی در خرابه‌های قصرشیرین پس از آزادی این شهر در جنگ ایران و عراق
تخریب شهر توسط ارتش عراق
بقایای بیمارستان سوسن که توسط ارتش عراق هنگام عقب نشینی از این شهر تخریب شد. این بیمارستان توسط سوسن خواننده ایرانی ساخته شده بود و در آستانه افتتاح بود که توسط عراق نابود شد
بقایای کاخ خسرو در قصر شیرین، ۲۰۱۴.
امید میرزایی

| امید میرزایی | امید میرزایی |
| --- | --- |
زادهٔ: 1367 کرمان
تحصیلات: کارشناسی کارگردانی سینما
محل تحصیل: دانشگاه آزاد بوشهر
سال‌های فعالیت: 1382
جوایز: برنده سه سیمرغ بلورین از جشنواره فیلم فجر برای بهترین آنونس و تیزر
امید میرزایی (زاده ۱۳۶۷) نویسنده و کارگردان، تدوینگر، طراح آنونس و تیزر اهل ایران است.
وی برنده ۳ سیمرغ بلورین از جشنواره فیلم فجر می‌باشد.
میرزایی کارشناس کارگردانی سینما از دانشگاه آزاد اسلامی بوشهر است و تاکنون تدوین فیلم‌های توریست و کاپیتان را برعهده داشته است.
او همچنین فیلم‌های کوتاه سینماتوگراف، دستور پخت یک قتل، اینجا طبیعت همسایه من است، تار و پود، کانتینر ۳۰۱، چله نشین، من آمریکایی هستم، و تنها کنارهم را کارگردانی کرده است.
وی ساخت و طراحی آنونس و تیزر بیش از صد فیلم کوتاه، بلند و مستند و نمایش از جمله فیلم‌های سینمایی موقعیت مهدی، شادروان، دوزیست، ابلق، گیجگاه، عامه‌پسند، تمساح‌خونی،بچه زرنگ بوده است.
و برای ساخت آنونس و تیزر فیلم‌های شاه‌کش، تک‌تیرانداز، صحنه‌زنی، تصور و فسیل برندهٔ سیمرغ بلورین بهترین تیزر و آنونس از سی و هشتمین، چهلمین و چهل و دومین جشنواره فیلم فجر شده. و در یکدورهٔ دیگر برای تیزر فیلم توریست نامزد این جایزه شده است.
التنستاد، آپر باواریا

مکان
| Altenstadt | Altenstadt |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
ایالت: بایرن
منطقه اداری: Upper Bavaria
ناحیه: Weilheim-Schongau
حکومت: حکومت
 • شهردار: Albert Hadersbeck
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۸٫۶۶ کیلومتر مربع (۷٫۲۰ مایل مربع)
ارتفاع: ۷۲۲ متر (۲۳۶۹ فوت)
جمعیت (2013-12-31): جمعیت (2013-12-31)
 • کل: ۳٬۲۲۲
 • تراکم: ۱۷۰/کیلومتر مربع (۴۵۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: 86972
کدهای شماره‌گیری: 08861
پلاک خودرو: WM
وبگاه: www.altenstadt-obb.de
التنستاد، آپر باواریا (به آلمانی: Altenstadt, Upper Bavaria) یک شهر در آلمان است که در بایرن واقع شده‌است.
خصوصیات

التنستاد ۱۸٫۶۶ کیلومترمربع مساحت دارد ۷۲۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سودابه فضائلی

| سودابه فضائلی | سودابه فضائلی |
| --- | --- |
زاده: ۱۳۲۶
پیشه: نویسنده، مدرس دانشگاه، مترجم، پژوهشگر
زمینه کاری: اسطوره‌شناسینمایشنامه‌نویسی
دانشگاه: دانشگاه کمبریجدانشگاه سوربن
سال‌های فعالیت: ۱۳۴۶−اکنون
سودابه فضائلی (متولد ۱۳۲۶) نویسنده، مترجم و پژوهشگر ایرانی است.
همسر(ها)    محمد رضا اصلانی
.
سرگذشت

فضایلی بیشتر با آثارش در اسطوره‌شناسی و نمادشناسی شناخته می‌شود. در طول بیش از چهار دهه فعالیت بیش از ۴۰ کتاب از وی منتشر شده که بعضی از مراجع اصلی در فارسی محسوب می‌شوند. فضائلی در کمبریج و لندن به تحصیل ادبیات انگلیسی (۱۳۵۱–۱۳۴۸) پرداخت و در دانشگاه سوربون-پاریس رشته‌های زبان پهلوی (۱۳۵۵) و زبان و ادبیات تطبیقی (۱۳۵۶–۱۳۵۲) خواند. با محمّدرضا اصلانی ازدواج کرد و در تهران زندگی می‌کند. او در سال ۱۳۹۵ جدیدترین رمان خود را منتشر کرد.
سرگذشت > زندگی حرفه‌ای

آثاری که فضائلی تالیف کرده‌است مورد توجه مجامع مختلفی قرار گرفته‌است. ناصر فکوهی در خصوص آثار فضائلی می‌گوید: «ارزش کار فضائلی در تولید آثار در چند حوزه مختلف از اسطوره و نماد شناسی تا رمان، شعر نمایشنامه و ادبیات است.» از وی به خاطر نگارش آثاری چند در نشستی به میزبانی پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری؛ تقدیر شد. در این نشست، پژوهشکده فرهنگ پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات و پژوهشکده مردم‌شناسی نیز همکاری داشتند. دبیر علمی این نشست را علیرضا حسن زاده عهده‌دار بود. او در کارنامه حرفه‌ای خود، عضویت در هیئت انتخاب و نظارت سمینار بین‌المللی نمایش‌های آئینی و سنتی را دارد. او یکی از اعضاء هیات علمی جایزه ادبی پروین اعتصامی نیز می‌باشد.
سرگذشت > جوایز

منتخب بهترین ترجمه کتاب یی‌چینگ، دانشگاه پکن، بخش ایرانشناسی (۱۳۷۰)
جایزهٔ بیست‌وسومین دورهٔ کتاب سال (۱۳۸۱)
جایزهٔ جلال ستاری (۱۳۹۲)
آثار > داستان، نمایشنامه، شعر

گشتِ گشتن و بازگشتن‌ها (مجموعه داستان) (۱۳۴۶)؛ نشر رشدیه
عاشقانه‌ها: گزینه‌ای از گفتارهای یار عاشقان (۱۳۸۶)؛ نشر جیحون
غولواره در مهمانخانهٔ درخت بنفش: سه قصهٔ پیاپی (۱۳۹۵)؛ نشر مروارید
صداع (داستان بلند) (۱۳۹۰)؛ نشر نیلوفر
مجموعه آثار نمایشی سودابه فضایلی (نمایشنامه‌ها) کمبوجیه- چپ‌ترین نخاع؛ کرکس؛ مغز چوبی‌ها؛ گردآوری و مقدمه رسول نظرزاده (۱۳۹۲)؛ نشر افراز
حکایت گل‌های رازیان (داستان بلند) (۱۳۹۵)؛ نشر نقره
آثار > پژوهش

فرهنگ غرایب (دوجلد): آیین‌ها، اساطیر، رسوم، حرکات آیینی، اشیا متبرک، کتاب‌های قدسی، اصطلاحات عرفانی (۱۳۸۳)؛ سازمان میراث فرهنگی و گردشگری، پژوهشکده مردم‌شناسی (چاپ اول) و نشر افکار (چاپ دوم ۱۳۸۴)
شبرنگ بهزاد: (رمزپردازی اسب در روایات پریانی، اسطوره‌ای و حماسی؛ نمادگرایی جام و جام حسنلو؛ سرسپاری و رمزهایش) (۱۳۸۸)؛ نشر جیحون
از کف دستانم مرغان عجب رویند: بررسی شعر اکنون فارسی با نگاهی تطبیقی به شعر جهان (۱۳۹۲)؛ نشر روزبهان
با سخن هم نور را همره کند (مجموعه مقالات) (۱۳۹۶)؛ نشر نقره