stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
هدهد درختی سرسفید

| هدهد درختی سرسفید | هدهد درختی سرسفید |
| --- | --- |
هدهد درختی سرسفید، Phoeniculus bollei: هدهد درختی سرسفید، Phoeniculus bollei
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: نوک‌شاخ‌سانان
تیره:: هدهدهای جنگلی
سرده:: هدهد درختی (سرده)
گونه:: P. bollei
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Phoeniculus bollei : Phoeniculus bollei 
هدهد درختی سرسفید (نام علمی: Phoeniculus bollei) نام یک گونه از سرده هدهد درختی است.
غارهای قلعه بزی

| غارهای قلعه بزی | غارهای قلعه بزی |
| --- | --- |
نام: غارهای قلعه بزی
کشور: ایران
استان: استان اصفهان
شهرستان: شهرستان مبارکه
بخش: مرکزی
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: غار
کاربری کنونی: صخره‌نوردی
دیرینگی: پارینه سنگی میانی
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
تاریخ ثبت ملی: ۱۵ آبان ۱۳۸۴
اطلاعات بازدید: اطلاعات بازدید
امکان بازدید: شورای حسن‌آباد و نکو آباد
غار قلعه بزی شماره یک در شهرستان مبارکه
غارهای قلعه بزی شامل سه غار و پناهگاه صخره ای در در حدود ۲۵ کیلومتری جنوب- جنوب غربی شهر اصفهان، در شهرستان مبارکه، شمال شرق شهر دیزیچه و شمال روستاهای حسن‌آباد و نکوآباد واقع‌شده‌است. این مجموعه دارای بقایای مهمی از سکونت انسانهای شکارگر اواخر دوره پارینه‌سنگی میانی با قدمت بین چهل تا پنجاه هزار سال است که از سال ۱۳۸۲ تاکنون مورد بررسی و پژوهش باستان شناسان بوده‌است. این مکان‌ها شامل دو پناهگاه (قلعه بزی ۱ و ۳) و یک غار (قلعه بزی ۲) هستند که در ارتفاعی بین ۱۸۰۰ تا ۱۹۰۰ متر بالاتر از سطح دریا، در طول شمالی ۳۲ درجه و ۲۴ دقیقه و عرض شرقی ۳۳ درجه و ۵۱ دقیقه، در جبهه جنوبی کوه قلعه بزی واقع‌شده‌اند.
پیشینه پژوهش‌ها

نخستین بار گروهی زمین‌شناس به سرپرستی مهدی یزدی در سال ۱۳۸۲ این غارها را بررسی و از سطح قلعه بزی ۲ مجموعه ای از دست‌ساخته‌های سنگی و بقایای جانوری را گردآوری کردند. این پژوهشگران در تابستان ۱۳۸۳ در غار قلعه بزی ۱ کاوش کردند. در سال ۱۳۸۴ تیمی از باستان شناسان به سرپرستی فریدون بیگلری از بخش پارینه‌سنگی موزه ملی ایران، به همراه پژوهشگرانی از اداره کل میراث فرهنگی اصفهان و گروه زمین‌شناسی دانشگاه اصفهان کاوش‌های جدیدی را در این مجموعه را آغاز کردند- که در سال ۱۳۸۷ توسط هیئت مشترک ایران و فرانسه به سرپرستی فریدون بیگلری و ژاک ژوبر از دانشگاه بوردو ادامه یافت.
از میان مجموعه مکان‌های قلعه بزی، دو مکان قلعه بزی ۱ و قلعه بزی ۲ در تاریخ ۱۵/۸/۱۳۸۴ با شماره‌های ۱۳۶۵۰ و ۱۳۶۵۱ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیدند.
باستان‌شناسی

در کاوش‌های انجام‌شده در این مکان‌ها بقایایی چون ابزارهای سنگی، استخوان و دندان حیوانات و زغال و خاکستر یافت شد که با توجه به سال‌یابی مطلق تعدادی نمونه زغال مربوط به فاصله زمانی بین ۴۰ تا ۵۰ هزار سال پیش هستند. در این مقطع زمانی که همزمان با اواخر دوره پارینه‌سنگی میانی است، انسان نئاندرتال و احتمالاً انسان مدرن اولیه در ایران می‌زیستند.
دست ساخته‌های سنگی این مکان طبق مطالعات فریدون بیگلری و ژاک ژوبر دارای ویژگی‌های دوره پارینه سنگی میانی است و تا حدودی شبیه به نمونه‌های مشابه در غارهای کرمانشاه و لرستان است. اما وجود ابزارهای با تراش دو رویه در این مکان که شبیه نمونه‌های شرق اروپا و شمال قفقاز است وجه متمایز قلعه بزی از سایر مکانهای این دوره در ایران است.
بررسی بقایای جانوری یافت شده در کاوشها توسط دکتر مرجان مشکور نشان می‌دهد که در دوره پارینه‌سنگی میانی حیواناتی شامل بز کوهی، میش و آهو و همچنین اسب وحشی، گورخر، گوزن، گاو وحشی و کرگدن بوده‌است. شواهد قصابی لاشه حیوانات هم به‌صورت اثر برش ابزار سنگی در سطح شماری از استخوان‌ها دیده می‌شود و هم نتایج بررسی ریز سابیدگی ابزارها آن را تأیید می‌کند. در میان بقایای جوندگان آرواره یک موش خانگی (Mus musculus domesticus) یافت شده که احتمالاً بقایای شکار جغد یا سایر پرندگان شکاری است و بنظر می‌رسد قدیمی‌ترین مدرک از وجود این موش در ایران باشد
نتایج بررسی نمونه زغال‌های به دست آمده از اجاق‌های دوره پارینه‌سنگی میانی در قلعه بزی توسط دکتر مارگارتا تنبرگ نشان می‌دهد که در آن زمان درختانی چون بید یا سپیدار در امتداد زاینده رود می‌روییدند و جنگل‌های تُنُک پسته نیز در منطقه وجود داشته‌اند. ساکنان قلعه بزی از چوب این درخت‌ها برای سوخت اجاق‌های خود و همچنین احتمالاً ساخت دسته‌های چوبی و نیزه استفاده می‌کردند.
اهمیت

این مجموعه غار برای نخستین بار اطلاعات مختلفی از زندگی شکارگران دوره پارینه سنگی میانی با قدمت بیش از ۴۰ هزار سال ارایه کرده‌اند. تاکنون ۷ مقاله انگلیسی و ۳ مقاله فارسی دربارهٔ نتایج مطالعات این غارها منتشر شده‌است. غارهای قلعه بزی کهنترین سکونتگاه انسان در اصفهان هستند که تاکنون مورد کاوش باستان‌شناسی قرار گرفته‌اند.
ویروس خراشک حلقوی میخک

ویروس خراشک حلقوی میخک (انگلیسی: Carnation etched ring virus) یا CERV) یک ویروس گیاهی است که باعث ایجاد علائم مختلفی در گیاه میخک می‌شود، از جمله لکه‌های حلقوی یا خطوط زرد یا سفید روی برگ‌ها، بدشکلی گل‌ها و کوتولگی گیاه. این ویروس از طریق قلمه‌های آلوده و برخی گونه‌های شته‌ها منتقل می‌شود و می‌تواند باعث کاهش قابل توجه کیفیت و کمیت گل‌های میخک شود.
پامچال گرده‌ای

| پامچال گرده‌ای | پامچال گرده‌ای |
| --- | --- |
پامچال گرده‌ای، Primula pulverulenta: پامچال گرده‌ای، Primula pulverulenta
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: گیاهان
رده:: دولپه‌ای‌ها (گیاه)
راسته:: خلنگ‌سانان
تیره:: پامچالیان
سرده:: Primula
گونه:: pulverulenta
پامچال گرده‌ای (نام علمی: Primula pulverulenta) نام یک گونه از سرده پامچال است.
نل گوئین (فیلم ۱۹۳۴)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کارگردان: هربرت ویلکاکس
بازیگران: آنا نیگل سدریک هاردویک Jeanne de Casalis میلز مالسون Moore Marriott  آبراهام سوفائر  او.بی. کلارنس  تونی ادگار-بروس
تاریخ‌های انتشار:  ۱۹۳۴ (۱۹۳۴)  
کشور: United Kingdom
نل گوئین (انگلیسی: Nell Gwynn) یک فیلم به کارگردانی هربرت ویلکاکس است که در سال ۱۹۳۴ منتشر شد.
هارکینی

| هارکینی | هارکینی |
| --- | --- |
کمون (فرانسه): کمون (فرانسه)
The town hall of Harcigny: The town hall of Harcigny
هارکینینمایش نقشه فرانسههارکینینمایش نقشه Hauts-de-France: هارکینینمایش نقشه فرانسههارکینینمایش نقشه Hauts-de-France
مختصات: ۴۹°۴۷′۴۸″شمالی ۳°۵۸′۵۶″شرقی﻿ / ﻿۴۹٫۷۹۶۷°شمالی ۳٫۹۸۲۲°شرقی﻿ / 49.7967; 3.9822: مختصات: ۴۹°۴۷′۴۸″شمالی ۳°۵۸′۵۶″شرقی﻿ / ﻿۴۹٫۷۹۶۷°شمالی ۳٫۹۸۲۲°شرقی﻿ / 49.7967; 3.9822
کشور: فرانسه
ناحیه: او-دو-فرانس
دپارتمان: ان (ا-دو-فرانس)
بخش: Vervins
کانتون: Vervins
کمون: Thiérache du Centre
حکومت: حکومت
 • شهردار(۲۰۰۸–۲۰۱۴) : Gilbert Beuvelet
مساحت۱: ۷٫۵۷ کیلومتر مربع (۲٫۹۲ مایل مربع)
جمعیت (ژانویه ۲۰۱۸)۲: ۲۴۲
 • تراکم: ۳۲/کیلومتر مربع (۸۳/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان اروپای مرکزی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانی اروپای مرکزی)
کد آماری/کد پستی: ۰۲۳۶۹ /۰۲۱۴۰
ارتفاع: ۱۱۷–۲۱۱ متر (۳۸۴–۶۹۲ فوت)  (avg. ۱۷۰ متر یا ۵۶۰ فوت)
۱ داده‌های فرانسه رودخانه و دریاچه  و یخچال‌ها را در نظر نگرفته‌است > ۱ km² (۰٫۳۸۶ مایل مربع یا ۲۴۷ هکتار) ۲: ۱ داده‌های فرانسه رودخانه و دریاچه  و یخچال‌ها را در نظر نگرفته‌است > ۱ km² (۰٫۳۸۶ مایل مربع یا ۲۴۷ هکتار) ۲
هارکینی (به فرانسوی: Harcigny) یک کمون (فرانسه) در فرانسه است که در ان (ا-دو-فرانس) واقع شده‌است. هارکینی ۷٫۵۷ کیلومتر مربع مساحت دارد ۱۷۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گوزناک

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: شرکت دولتی
صنعت: پژوهش توسعه کسب‌وکار
بنا نهاده: ۱۸۱۸
دفتر مرکزی: مسکو، روسیه
مالک: دولت روسیه
مادر: وزارت اقتصاد روسیه
وبگاه: www.goznak.ru
گوزناک (انگلیسی: Goznak) شرکت دولتی پژوهش و توسعه روسی است، که در سال ۱۸۱۸ تأسیس شد.
حمام بازار شهرضا

| حمام بازار شهرضا | حمام بازار شهرضا |
| --- | --- |
نام: حمام بازار شهرضا
کشور: ایران
استان: استان اصفهان
شهرستان: شهرضا
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: بازار، حمام، شهر تاریخی
دیرینگی: دوره قاجار
دورهٔ ساخت اثر: دوره قاجار
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۰۲۴۳
تاریخ ثبت ملی: ۲۳ شهریور ۱۳۸۲
حمام بازار شهرضا مربوط به اوایل دوره قاجار است و در شهرضا، بازار، بین راسته بازار مرکزی وخ شهید منتظری واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۳ شهریور ۱۳۸۲ با شمارهٔ ثبت ۱۰۲۴۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
وولسفلد

| وولسفلد  | وولسفلد  |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
کشور: آلمان
ایالت: راینلاند-فالتس
ناحیه: Eifelkreis Bitburg-Prüm
انجمن شهرداری: Bitburger Land
حکومت: حکومت
 • شهردار: Heinz Junk
مساحت: مساحت
 • کل: ۹٫۲۷ کیلومتر مربع (۳٫۵۸ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۳۰ متر (۷۵۰ فوت)
جمعیت (2012-12-31): جمعیت (2012-12-31)
 • کل: ۸۷۲
 • تراکم: ۹۴/کیلومتر مربع (۲۴۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: 54636
کدهای شماره‌گیری: 06568
پلاک خودرو: BIT
وبگاه: Wolsfeld at the Bitburger Land website
وولسفلد (به آلمانی: Wolsfeld) یک شهر در آلمان است که در بیتبورگ-پروم واقع شده‌است.
عروسی بختیاری

عروسی بختیاری مراسمی در بین بختیاری‌ها است، که بر اساس رسم و رسوم خاص و منحصر به فرد است و ریشه در آداب و رسوم آنها دارد.
انتخاب همسر

در گذشته پدر تصمیم گیرنده بود و با توجه به ارتباطهای فامیلی و شناخت اهالی، دختری را برای پسرش انتخاب می‌کرد. به علت مزایای ازدواج فامیلی، تمایل کمی برای وصلت با غریبه وجود داشت و کمتر پدری حاضر بود دخترش را به فردی از طایفهٔ دیگر شوهر دهد. در روستاها وعشایر به سبب همکاری و همیاری اهالی در انجام کارها، پسرها و دخترها به خوبی همدیگر را می‌شناختند.
گوش وَرداری (گوش‌برداری)

در ابتدا باید به خانوادهٔ دختر اطلاع داده می‌شد که دخترشان خواستگار دارد. به این کار گوش ورداری می‌گفتند. اگر دو طرف فامیل نزدیک بودند معمولاً با پیشنهاد بزرگترها مانند پدر بزرگ یا مادر بزرگ یا حتی اولیای دو طرف انجام می‌شد درغیر اینصورت توسط یکی از زنان فامیل به صورت مخفیانه به اطلاع خانوادهٔ عروس رسانده می‌شد. خانوادهٔ عروس هم در صورت تمایل به آن‌ها اجازه می‌دادند برای خواستگاری اقدام کنند.
دست بوسون (بِلکِه بندون، قنداِشکَنون)

پس از اعلام تمایل و آمادگی خانوادهٔ عروس، با توجه به تقویم ماه‌های قمری، ایام هفته، ستارهٔ سعد ونحس، عدم تداخل با ایام سوگواری ونیزعزادار نبودن طرفین، روز خوبی تعیین و به خانوادهٔ عروس هم اطلاع داده می‌شد. در آن روز خانوادهٔ داماد به همراه چندنفر از بزرگان و ریش سفیدان محل بخصوص آن‌هایی که پدر عروس حرفشان را قبول داشت، به خانهٔ وی می‌رفتند.
شیرب‌ها یا حق شیر که معمولاً به اسم مادر اخذ می‌شد و پشت قباله یا مهریه نیز در همین مراسم و معمولاً با کمی کشمکش تعیین می‌شد. از آنجا که درخاتمهٔ مراسم و توافقی که به دست می‌آمد، داماد دست پدر دختر را می‌بوسید، دست بوسون هم نامیده شده‌است. در انتها لباس یا پارچه‌ای هم به دخترهدیه می‌دادند که در اصطلاح محلی به آن بِلکِه (با کسرهٔ حروف ب و کاف) می‌گفتند .
در بین برخی طوایف رسم بود که درانتهای این مراسم چند تکه قند را به نیت شیرینی زندگی عروس وداماد می‌شکستند که به همین دلیل به این مراسم  قند اِشکنون هم می‌گفتند. اشکنون در زبان بختیاری از ریشهٔ اِشکَندِن به معنی شکستن است. از این پس دختر و پسر رسماً نامزد بودند.
در انتهای مراسم صورت مجلسی هم نوشته می‌شد که به همراه شناسنامه‌های پسر و دختر به شهر فرستاده می‌شد تا نزد یک روحانی یا به قول محلی‌ها در محضر، برای هم عقد شوند.
در طول نامزدی هرگاه داماد جهت سرکشی و احوالپرسی به خانهٔ نامزد (عروس) می‌رفت، هدایایی از قبیل سکه‌های نقره یا طلا و پارچه و روسری به همراه می‌برد، اگر پیش از عروسی مصادف با عید می‌شد مادر و خواهر داماد غذایی از برنج و گوشت  و غیره تحت عنوان  آش عیدی  به خانهٔ عروس می‌بردند.
عروسی

عروسی در پایان فصل درو(انتهای بهار) یا زمستان که کار زیادی نداشتند برگزار می‌شد. همانند تعیین
روز دست بوسون باز هم بزرگترها با رعایت تمام جوانب و مخصوصاً آمادگی خانوادهٔ عروس، روزی را برای مراسم عروسی تعیین می‌کردند.
«پس از آمادگی داماد و تبادل نظر لازم با خانوادهٔ عروس و تدارک نسبتاً وسیع، داماد یا برادر او در بین طایفه‌هایی که به نوعی با آن‌ها بستگی دارند می‌روند و به جمع‌آوری  اوزی  می‌پردازند، مردم نیز گوسفند و بز و غیره را به او به عنوان هدیه می‌دهند، از این رو گوسفندان کُشتی گاهی بیشتر از تعداد مورد نیاز فراهم می‌گردد، این امر باعث می‌شد تا در آغاز زندگی مشترک با فشار بار مالی مواجه نگردند و این یکی از سنتهای حسنه و کم نظیری است که در این ایل پایدار مانده وجزیی از فعالیت‌های فرهنگی و اجتماعی آنان محسوب می‌شود. سپس گوسفندان و سایر بارو بنه‌ای که تهیه گردیده (باراوزی)، توسط چند نفر جوان پیشاپیش روانهٔ خانهٔ پدر عروس می‌کنند»
پس از رسیدن خانوادهٔ داماد وهمراهان با صدای دهل و کرنای میشکال، جشن عروسی رسماً شروع می‌شد. زن و مرد در کنارهم هَورِه  بسته و با در دست داشتن دستمال‌های رنگی به رقص می‌پرداختند. زنان با لباس‌های رنگارنگ محلی، شلوار گشاد(قِری)، پیراهن کمردار، لچک‌های پوشیده از مُنجوق و سکه‌های نقره‌ای (ریال)، مینا، بند سوزن (بندسیزن) و مردان با شلوارهای دبیت، چوقا، کلاه‌های سیاه و گیوه‌های ملکی، در رقص و پایکوبی شرکت می‌کردند. چوب بازی یا ترکه بازی از دیگر بخش‌های مراسم بود خصوصاً اگر عروس از طایفهٔ دیگری بود، این بخش گرم تر می‌شد. ضمن این رقص و شادی تیرهوایی هم شلیک می‌کردند که این خود بر گرمی مراسم اضافه می‌کرد.
عده‌ای از زنان و دختران نیز در اتاقی که عروس نشسته‌است جمع شده و با خواندن آوازهای محلی چون  دُوالالی، شیرین شیرین، گُلُمی و حنا حنا به شادی می‌پرداختند. گاهی هم مردانی که صدای خوشی داشتند به این جمع اضافه شده و آواز دَی بَلال می‌خواندند. برخی از توشمال‌ها که صدای خوبی داشتند در این موارد پاداش خوبی گیرشان می‌آمد.
در انتهای مراسم و طبق یک رسم قدیمی، پدر داماد از پدر عروس اجازه گرفته و عروس را به خانهٔ داماد می‌بردند. قبل از حرکت برادر عروس یک تکه قند یا شاخه نباتی به رسم شیرینی زندگی به کمر او می‌بست که شب زفاف توسط داماد باز می‌شد. چنانچه عروس را سوار بر اسب یا استر حرکت می‌دادند، به این نیت  که فرزند اولش پسر باشد پسر بچهٔ خرد سالی را ترک او سوار می‌کردند.
عروسی > گِرزَنون

یکی دیگر از قسمت‌های مراسم عروسی گُرزنون بود . به هنگام رسیدن به خانهٔ داماد، عروس تا زمانی که هدیه‌ای از داماد یا پدرش نمی‌گرفت وارد خانه نمی‌شد. سپس گوسفندی را که قبلاً آماده کرده بودند، جلو پای عروس سر بریده و کفش عروس را به خون آن آغشته می‌کردند.
عروسی > ری گشون

در این مراسم برای اولین بار عروس خود را به مهمانان نشان می‌داد و به این علت ری گشون (روگشا) نام گرفته‌است .
پس از صرف شام یا ناهارو پذیرایی از مدعوین وقت  ری گُشون  فرا می‌رسد، واکثریت دعوت شدگان بنا به سنت و با توجه به توانایی خویش مبلغی را به عنوان هدیه به عروس می‌دهند، درعوض اگر هدیه دهنده مرد باشد از سوی عروس یک جفت جوراب ویک عدد دستمال مردانه متقابلاً به وی هدیه داده می‌شود و اما اگر هدیه دهنده زن باشد یا دختر باشد جوراب و روسری زنانه داده می‌شود.
زمان بردن عروس به خانهٔ داماد هم با توجه به فاصلهٔ مکانی طوری عمل می‌کردند که در آنجا نیز بتوانند ضمن انجام کارها فرصت رقص و چوب بازی را هم داشته باشند.  شب و پس از صرف شام چند نفر از زنان و مردان مسن و دنیا دیدهٔ روستا عروس و داماد را در مورد  زفاف  راهنمایی می‌کردند.
مراسم زفاف

برخلاف امروز، در گذشته پسران و دختران جوان با کمترین اطلاعات در زمینهٔ مسائل جنسی زندگیشان را شروع می‌کردند. تنها مشاوره‌ای که می‌گرفتند، شب عروسی بود آن هم توسط مردان وزنان مسنی که آن‌ها هم به همین طریق راهنمایی شده بودند. با توجه به وضعیت زمانی، شلوغی عروسی، شرم حضور و این که همه مراقب آن‌ها بودند، سفارش این افراد چندان هم مفید  نبود و زوج جوان در بدترین زمان ممکن راهنمایی می‌شدند.
برای عروس و دامادهایی که در فصل گرما ازدواج می‌کردند، کَپَری در بیرون ده تدارک دیده می‌شد و از افراد امینی هم خواسته می‌شد مراقب باشند تا کسی به آنجا نزدیک نشود. عروس و داماد به این محل که   دُرغون نامیده می‌شد برده شده و در اصطلاح محلی آن‌ها را دست به دست می‌دادند. چند تن از زنان در فاصلهٔ دوری می‌ایستادند تا مراسم به اتمام برسد و در این فاصله توشمال مهمانان را سرگرم رقص و پایکوبی می‌کرد. پس از آن نیز همه خسته و کوفته از رقص و دست افشانی، به خانه‌های خود یا بستگان می‌رفتند تا استراحت کنند.
دَمِ پَردِگونی

پس از شب زفاف از سوی خانواده عروس غذایی تدارک دیده می‌شود تا به خانه داماد ببرند و درآنجا صرف شود که به آن آش  دم بردگونی گویند.
پاگشون (پاگشا)

چند روز پس از مراسم عروسی، فامیل عروس و داماد آن‌ها را به صرف نهار یا شام دعوت می‌کردند و هدیه‌ای نیز به فراخور توانایی به آنان داده می‌شد.
جهیزیه

علاوه بر مقداری وسایل زنانه و سایر لوازم، از سوی پدر دختر معمولاً یک راس قاطر ماده یا مادیان اصیل جهت سواری دختر به وی داده می‌شد. هم چنین یک راس ماده گاو به منظور استفاده از شیر آن و یک عدد  باده (بادیه) مسی جهت حمام کردن به عروس داده می‌شد.
پامچال کارنیولا

| پامچال کارنیولا | پامچال کارنیولا |
| --- | --- |
پامچال کارنیولا، Primula carniolica: پامچال کارنیولا، Primula carniolica
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: گیاهان
رده:: دولپه‌ای‌ها (گیاه)
راسته:: خلنگ‌سانان
تیره:: پامچالیان
سرده:: Primula
گونه:: carniolica
پامچال کارنیولا (نام علمی: Primula carniolica) نام یک گونه از سرده پامچال است.
لتیسیا بردیسه

| لتیسیا بردیسه | لتیسیا بردیسه |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: لتیثیا مارثلا بردیسه
زادهٔ: ۱۹۷۲ بوئنوس آیرس، آرژانتین
ملیت:  آرژانتینی
لتیسیا برِدیسه (اسپانیایی: Leticia Brédice‎؛ زادهٔ ۱۹۷۲) بازیگر اهل آرژانتین است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به دانش‌آموختگان، ناین کوئینز، فرانسیس: برایم دعا کن، زنان قاتل و تترو اشاره کرد.
ولادیمیر یوردانف

| ولادیمیر یوردانف | ولادیمیر یوردانف |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۸ مارس ۱۹۵۴ موناکو
درگذشت: ۶ اکتبر ۲۰۲۰ (۶۶ سال) نرماندی
پیشه: هنرپیشه
سال‌های فعالیت: ۱۹۷۴ تا ۲۰۲۰
ولادیمیر یوردانف (بلغاری: Владимир Йорданов؛ زادهٔ ۲۸ مارس ۱۹۵۴ – درگذشته ۶ اکتبر ۲۰۲۰) بازیگر بلغاری‌تبار اهل موناکو بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به زمستان ۵۴، ابه پیر، سرهنگ، دانتون، آپارتمان اسپانیایی، وینسنت و تئو، طعم دیگران، جن‌زدگان، بومرنگ و عشق جنون‌آمیز اشاره کرد.
پامچال چمنزار هیمالیا

| پامچال چمنزار هیمالیا | پامچال چمنزار هیمالیا |
| --- | --- |
پامچال چمنزار هیمالیا، Primula rosea: پامچال چمنزار هیمالیا، Primula rosea
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: گیاهان
رده:: دولپه‌ای‌ها (گیاه)
راسته:: خلنگ‌سانان
تیره:: پامچالیان
سرده:: Primula
گونه:: rosea
پامچال چمنزار هیمالیا (نام علمی: Primula rosea) نام یک گونه از سرده پامچال است.
علی میرمیرانی

علی میرمیرانی نویسنده و کارگردان ایرانی، متولد ۲۰ آبان ۱۳۵۰ است. او با پنج اسم قلم زده، با سه اسم جایزه برده و با دو اسم کتاب می‌نویسد. هر کدام از این اسامی نثری مجزا، قلم، دیدگاه و اهداف مجزایی دارند. شاخص‌ترین نام مستعار او «ابراهیم رها» است که پس از سالها به واسطهٔ فضای مجازی مجبور به رونمایی از آن شد.
علی میرمیرانی در حوزه‌های داستان‌نویسی، طنزنویسی، فیلمنامه‌نویسی، مطبوعات، کارگردانی، گفت‌وگو و برنامه‌سازی تلویزیونی سابقه دارد.
با نام «علی میرمیرانی» سه اثر صوتی نیز منتشر شده‌است؛ «به لهجهٔ سپیدار» که نوشتهٔ خود اوست و «داش آکل» صادق هدایت که هر دو اثر با استقبال روبه‌رو شده‌اند. کتاب صوتی «سال هزار و سیصد و خستگی» نیز کتاب صوتی دیگر اوست.
او ترانهٔ تیتراژ اغلب کارهایی را که ساخته خودش سروده‌است (رخ تو رخ، واکسن و…) [نیازمند منبع]
کتاب‌ها

با دکتر تنهای مزینان
چند خاطرهٔ پاییزی
یا علی
جانان (انتشارات روزنه)
حرف، مجموعه گفت‌وگوها با هنرمندان: خدا
حرف، مجموعه گفت‌وگوها با هنرمندان: لبخند
حرف، مجموعه گفت‌وگوها با هنرمندان: بخشش
رخ تو رخ (گفت‌وگو با هنرمندان طنز سینما و تلویزیون)
پشت قاب خنده (گفت‌وگو با بازیگران زن کمدی ایران)
به رنگ یاد، به طعم سینما؛ مردان بازیگر سینمای ایران
هنر در کویر (شریعتی در نگاه هنرمندان)
یک زیارتنامهٔ زخمی
شولا (انتشارات مروارید)
به لهجهٔ سپیدار (نوین کتاب گویا)
شاید شبیه نیایش (انتشارات روزنه)
نگاتیو
چسب زخم۱
چسب زخم۲ (انتشارات حوض نقره)
فرهنگت منو کشته
هفت کفترون
دوئل
پایان
شرلوک هولمز خالی نبند
یک چشم به هم زدن (انتشارات مروارید)
گیج (انتشارات نگاه)
بد (انتشارات نگاه)
زشت (انتشارات نگاه)
چقدر خوبیم ما (انتشارات مروارید)
شب‌نشینی در جهنم (انتشارات روزنه)
کتاب پس کوچه (انتشارات فرهنگ معاصر)
دو قطعه عکس۶*۴ (انتشارات روزنه)
قورمه سبزی (انتشارات روزنه)
از اون بالا کفتر میایه (انتشارات روزنه)
قصه‌های هزار و یک نصف شب
سه گانهٔ طنز سبز (انتشارات روزنه)
قصه‌های هزار و یک نصف شب۲
الا یا ایها الهرچی (انتشارات روزنه)
چند نامه برای ریمیدیوس (انتشارات روزنه)
سه گانهٔ هردمبیل (نشر چشمه)
دری وری (نشر چشمه)
پرت و پلا (نشر چشمه)
چرت و پرت (نشر چشمه)
عموجان استالین (نشر چشمه)
یک ماه با شیطان (انتشارات مروارید)
مردان و زنان مردم آزار (انتشارات روزنه)
شرلوک هولمز وسط شاهنامه (جلد اول از مجموعهٔ شرلوک هولمز در تهران) نشر مون
شرلوک هولمز و قیصر (جلد دوم از مجموعهٔ شرلوک هولمز در تهران) نشر مون
شرلوک هولمز، جون دل (جلد سوم از مجموعهٔ شرلوک هولمز در تهران) نشر مون
شرلوک هولمز، در ترانه‌های ممنوعه (جلد چهارم از مجموعه شرلوک هولمز در ایران) نشر مون
شب بخیر آقای توفیق (نشر چشمه)
کتاب‌ها > کتاب صوتی

به لهجهٔ سپیدار (متن و خوانش)
داش آکل (فقط خوانش)
سال هزار و سیصد و خستگی (متن و خوانش)
دری وری (خوانش: محمد عمرانی)
دری وری (خوانش: مونا فرجاد)
پرت و پلا (خوانش: رویا میرعلمی)
چرت و پرت (خوانش: مونا فرجاد)
فعالیت در مطبوعات

گزارش فیلم
اعتماد
چلچراغ
کلمه سبز
یاس نو
روزگار
مردم و جامعه
سرمایه
فرهنگ آشتی
نگاره
نگاه ورزشی
بهار
نقد سینما
مهر
اخبار
ابرار
آفتاب امروز
دختران
برنامه‌های تلویزیونی

تا هشت و نیم (اولین کار در تلویزیون/نویسنده/همکاری با محمد صالح‌علا)
حرف (طراح و گفت‌وگو کننده)
گفت‌وگوی تنهایی (هفت فصل، طراح و گفت و گو کننده)
چکامه (طراح و گفت‌وگو کننده)
رخ تو رخ (طراح و گفت‌وگو کننده)
به وقت مهتاب (طراح و سردبیر)
رضا (طراح و کارگردان)
چلچهره (طراح و کارگردان)
همیشه بهار (ویژه تحویل سال، طراح و سردبیر)
واکسن (طراح و کارگردان)
رفیق (طراح و کارگردان)
برنامهٔ سلفی (پلتفرم آیو)/ (طراح و گفت‌وگو کننده)
برنامه ۲شات (پلتفرم فیلیمو)/ (گفت‌وگو کننده و کارگردان)
فیلمنامه‌های تلویزیونی

نیمکت
مسافرخانهٔ سعادت
شبرنگ (طراح و نویسنده)
به اینجا مربوطه (طراح و سرپرست نویسندگان)
عصر پاییزی (سرپرست نویسندگان)
آسانسور (طراح و نویسنده)
فیلمنامهٔ سینمایی

طعم شیرین خیال
برنامه‌های رادیویی

همکاری با رادیو فرهنگ
رادیو جوان (چهارراه جوانی)
جوایز و تقدیرها

جایزهٔ قلم بلورین بهترین طنزنویس مطبوعات کشور سال ۸۳
جایزهٔ دوم مقاله سال ۸۳
جایزهٔ بهترین صفحات تئاتر کشور سال‌های ۷۸ تا۸۰
جایزهٔ سوم ورزشی‌نویسی از انجمن تخصصی ورزشی‌نویسان کشور سال ۸۴
سرو زرین و جایزهٔ خلاقیت و گفت‌وگو از جشنوارهٔ تلویزیون کشور سال ۹۲
جایزهٔ برنامهٔ تلویزیونی برگزیدهٔ ماه رمضان سال ۹۳
برنامهٔ تلویزیونی سوم منتخب مخاطبان و منتقدان مجلهٔ تخصصی تلویزیون سروش
تقدیر شده برای کارگردانی و ساخت برنامهٔ رفیق
رفیق؛ تقدیر شده به عنوان بهترین برنامه در ماه محرم سال ۹۹
خوانش کتاب صوتی داش آکل؛ یکی از آثار برگزیدهٔ تولیدات فیدیبو به انتخاب مخاطبانش در سال ۱۴۰۰
هلوپین

| هلوپین | هلوپین |
| --- | --- |
شهر: شهر
هلوپین: هلوپین
مختصات: ۴۹°۱۹′۵۱″ شمالی ۱۳°۴۸′۱۰″ شرقی﻿ / ﻿۴۹٫۳۳۰۸۳°شمالی ۱۳٫۸۰۲۷۸°شرقی﻿ / 49.33083; 13.80278: مختصات: ۴۹°۱۹′۵۱″ شمالی ۱۳°۴۸′۱۰″ شرقی﻿ / ﻿۴۹٫۳۳۰۸۳°شمالی ۱۳٫۸۰۲۷۸°شرقی﻿ / 49.33083; 13.80278
کشور:  جمهوری چک
منطقه: منطقه بوهمی جنوبی
ناحیه: Strakonice
مساحت: مساحت
 • کل: ۴٫۷۴ کیلومتر مربع (۱٫۸۳ مایل مربع)
ارتفاع: ۴۵۸ متر (۱۵۰۳ فوت)
جمعیت (2006): جمعیت (2006)
 • کل: ۱۰۰
 • تراکم: ۲۱/کیلومتر مربع (۵۵/مایل مربع)
کد پستی: 386 01
هلوپین (به چکی: Hlupín) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در ناحیه ستراکونیتسه واقع شده‌است. هلوپین ۴٫۷۴ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰۰ نفر جمعیت دارد و ۴۵۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
حسینیه (نطنز)

| حسینیه (نطنز) | حسینیه (نطنز) |
| --- | --- |
روستا: روستا
خطای لوآ در پودمان:Location_map در خط 421: Malformed coordinates value.: خطای لوآ در پودمان:Location_map در خط 421: Malformed coordinates value.
مختصات: : مختصات: 
کشور: ایران
استان: اصفهان
شهرستان: نطنز
بخش: بخش امام زاده
دهستان: امامزاده آقاعلی عباس
جمعیت: ۲۹ نفر (سرشماری ۹۵)
حسینیه (نطنز)، روستایی از توابع بخش امام زاده شهرستان نطنز در استان اصفهان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان امامزاده آقاعلی عباس قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۸ نفر (۶خانوار) بوده‌است.
پای شیر ایرانی

| پای شیر ایرانی | پای شیر ایرانی |
| --- | --- |
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: گیاهان
دسته:: گیاهان گلدار
رده:: دولپه‌ای‌ها
راسته:: گل‌سرخ‌سانان
تیره:: گل‌سرخیان
زیرخانواده:: رزوئیده
تبار:: پوتنتیلا
سرده:: پای شیر
گونه:: Alchemilla persica
پای شیر ایرانی (نام علمی: Alchemilla persica) یک گونه از سرده پای شیر از خانواده یا تیرهٔ گلسرخیان است.
فرودگاه رودخانه گمشده ۱

فرودگاه رودخانه گمشده ۱ (به انگلیسی: Lost River 1 Airport) یک فرودگاه خصوصی بهره‌برداری هوایی با کد یاتا LSR است که یک باند فرود شن دارد و طول باند آن ۱۱۱۳ متر است. این فرودگاه در کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۲۴ متری از سطح دریا واقع شده است.
حزب کاپیتالیست نو

حزب کاپیتالیست نو (به انگلیسی: New Capitalist Party) یک حزب سیاسی با عمر کوتاه در کانادا بود.
این حزب توسط فرانک اوهرن که در سال ۱۹۴۷ ناموفق برای شهردار تورنتو نامزد شده بود تأسیس شد و در ۱۹۶۱ یک سازمان مذهبی به نام «نظم مردم خدا مانند» را تأسیس کرد.
در انتخابات، O'Hearn 600 رای در برنده نیویورک-اسکاربورو سواری، ۰/۴٪ از کل. داگ تیللی ۲۳۵ رأی در یورک به دست آورد - هامبر سواری، ۰/۶٪ از کل آرا. فریس کندال-لستر ۱۷۴ رأی در اسپادینا، ۰/۸ درصد از کل آرا به دست آورد.
این حزب ممکن است در اصلاح پولی احزاب اعتبار اجتماعی مشترک باشد. کندال-لستر کاندیدای حزب اعتبار اجتماعی کانادا بود که قبل از این انتخابات تا حد زیادی در انگلیسی زبان کانادا سقوط کرده بود.
لزلی مورشد

| لزلی جیمز مورشد | لزلی جیمز مورشد |
| --- | --- |
زاده: ۱۸ سپتامبر ۱۸۸۹ بلرت
درگذشته: ۲۶ سپتامبر ۱۹۵۹ (۷۰ سال) سیدنی
وفاداری: استرالیا
شاخه نظامی: نیروی زمینی استرالیا
سال‌های خدمت: ۱۹۱۳–۱۹۴۶
درجه: سپهبد
فرماندهی: لشکر ۹ استرالیا
جنگ‌ها و عملیات‌ها:  نبرد گالیپولی  محاصره طبرق  نبرد نخست العلمین  نبرد دوم العلمین  لشکرکشی گینه نو  لشکرکشی بورنئو 
نشان‌ها: نشان حمام نشان امپراتوری بریتانیا
لزلی جیمز مورشد (انگلیسی: Leslie Morshead; ۱۸ سپتامبر ۱۸۸۹ – ۲۶ سپتامبر ۱۹۵۹) فرمانده نظامی اهل استرالیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.