stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
لی ته بین

| لی ته بین | لی ته بین |
| --- | --- |
لی در سال ۲۰۱۸: لی در سال ۲۰۱۸
نام هنگام تولد: لی سه وونگ
زادهٔ: ۲۲ ژانویهٔ ۱۹۹۶ ‏(۲۹ سال) بوسان، کره جنوبی
پیشه‌ها: بازیگر خواننده رپر دنسر
سال‌های فعالیت: ۲۰۱۷–اکنون
نماینده: آی‌اوکی کمپانی
نام کره‌ای: نام کره‌ای
هانگول: 이태빈
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Lee Taebin
مک‌کیون–ریشاور: Lee T'aepin
نام تولد: نام تولد
هانگول: 이세웅
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Lee Seung
مک‌کیون–ریشاور: Lee Seung
 :  
لی سه وونگ (کره‌ای: 이세웅؛ زادهٔ ۲۲ ژانویه ۱۹۹۶) که با نام هنری لی ته بین (이태빈) شناخته می‌شود، بازیگر، خواننده و رپر اهل کره جنوبی است. او عضو گروه پسرانه مای‌تین بوده است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در پنت‌هاوس: جنگ در زندگی و ۳۶۵: سال را تکرار کن شناخته می‌شود.
اوایل زندگی

لی ته بین زادهٔ ۲۲ ژانویه ۱۹۹۶ در بوسان، کره جنوبی است.
فیلم‌شناسی > مجموعه تلویزیونی

| سال | عنوان | نقش | توضیحات | منابع |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۱۸ | مرد پولدار | لی جه یونگ | قسمت ۱۱ |  |
| ۲۰۲۰ | ۳۶۵: سال را تکرار کن | چوی یونگ وونگ | قسمت ۱۰–۲۰ |  |
| ۲۰۲۰–۲۰۲۱ | پنت‌هاوس: جنگ در زندگی | لی مین هیوک | فصل ۱–۳ |  |
فیلم‌شناسی > مجموعه اینترنتی

| سال | عنوان | نقش | منابع |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۲۱ | تحویل | دو کی هوان |  |
| ۲۰۲۴ | Love for Love's Sake | ته میونگ ها |  |
ترمونتون، یوتا

مکان
| Tremonton, Utah | Tremonton, Utah |
| --- | --- |
شهر: شهر
Diner in the entrance of Tremonton at the junction of Interstate 15 and Interstate 84 in Utah.: Diner in the entrance of Tremonton at the junction of Interstate 15 and Interstate 84 in Utah.
شعار(ها): "A friendly and progressive place", "City with a future": شعار(ها): "A friendly and progressive place", "City with a future"
Location of Tremonton, Utah: Location of Tremonton, Utah
ایالات آمریکا: یوتا
County: Box Elder
Settled: 1888
Incorporated: January 6, 1906
City: May 6, 1918
بنیان‌گذار: John Petty
همنام: Tremont, Illinois
مساحت: مساحت
 • کل: ۵٫۲ مایل مربع (۱۳٫۶ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۵٫۲ مایل مربع (۱۳٫۶ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۴۳۲۴ فوت (۱۳۱۸ متر)
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • کل: ۷٬۶۴۷
 • تراکم: ۱۰۶۶٫۸/مایل مربع (۴۱۱٫۹/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۷ (Mountain (MST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۶ (MDT)
زیپ‌کد: 84337
کد منطقه: 435
FIPS code: 49-77120
GNIS feature ID: 1433664
ترمونتون (به انگلیسی: Tremonton) شهری در ایالت یوتا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۷٬۶۴۷ نفر بوده‌است.
ترنتن، کارولینای شمالی

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| Trenton, North Carolina | Trenton, North Carolina |
| --- | --- |
شهرک: شهرک
Location of Trenton, North Carolina: Location of Trenton, North Carolina
ایالت: کارولینای شمالی
شهرستان: شهرستان جونز، کارولینای شمالی
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۲ مایل مربع (۰٫۵ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۲ مایل مربع (۰٫۵ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۳ فوت (۴ متر)
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • کل: ۲۸۷
 • تراکم: ۱۰۷۵٫۰/مایل مربع (۴۱۵٫۱/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: 28585
کد منطقه: 252
FIPS code: 37-68320
شماره GNIS: 0996219
ترنتن (به انگلیسی: Trenton) شهری در ایالت کارولینای شمالی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۲۸۷ نفر بوده‌است.
معرة مصرین

مکان در 23x15px|border |alt=|link= سوریه
| Ma'arrat Misrin معرة مصرینMa'arrat Masrin | Ma'arrat Misrin معرة مصرینMa'arrat Masrin |
| --- | --- |
شهر: شهر
Ma'arrat Misrinموقعیت در سوریه: Ma'arrat Misrinموقعیت در سوریه
مختصات: ۳۶°۰۰′ شمالی ۳۶°۴۰′ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۰۰۰°شمالی ۳۶٫۶۶۷°شرقی﻿ / 36.000; 36.667: مختصات: ۳۶°۰۰′ شمالی ۳۶°۴۰′ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۰۰۰°شمالی ۳۶٫۶۶۷°شرقی﻿ / 36.000; 36.667
استان: استان ادلب
شهرستان: شهرستان ادلب
ناحیه: Maarrat Misrin
حکومت: حکومت
 • Head of City Council: Abed al-Aziz Rahal
ارتفاع: ۳۳۸ متر (۱۱۰۹ فوت)
جمعیت (۲۰۰۴): جمعیت (۲۰۰۴)
 • کل: ۱۷۵۱۹
معرة مصرین (به عربی: معرة مصرین) یک منطقهٔ مسکونی در سوریه است که در شهرستان ادلب واقع شده‌است.
خصوصیات

معرة مصرین ۱۷٬۵۱۹ نفر جمعیت دارد و ۳۳۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ترکیفوت، ویرجینیای غربی

Unincorporated community
| Turkeyfoot | Turkeyfoot |
| --- | --- |
Unincorporated community: Unincorporated community
State: ویرجینیای غربی
County: Hancock
ارتفاع: ۱۲۸۶ فوت (۳۹۲ متر)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (Eastern (EST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
GNIS ID: 1558239
ترکیفوت، ویرجینیای غربی (به انگلیسی: Turkeyfoot, West Virginia) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در ویرجینیای غربی واقع شده‌است.
خصوصیات

ترکیفوت ۳۹۱٫۹۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جمهوری آرتساخ

آرتساخ با نام رسمی جمهوری آرتساخ (ارمنی: Արցախի Հանրապետություն Arts'akhi Hanrapetut’yun) یا جمهوری قره‌باغ کوهستانی (ارمنی: Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետություն Lernayin Gharabaghi Hanrapetut’yun) کشوری دفاکتو در قفقاز جنوبی بود که قلمرو آن در سطح بین‌المللی به عنوان بخشی از جمهوری آذربایجان به رسمیت شناخته شده بود. بین سال‌های ۱۹۹۱ تا ۲۰۲۳، آرتساخ، کنترل بخش‌هایی از استان خودمختار قره‌باغ کوهستانی از جمله پایتخت آن استپاناکرت را در اختیار داشت و از جنگ دوم قره‌باغ تا حمله ۲۰۲۳ جمهوری آذربایجان به قره‌باغ کوهستانی، زمانی که ارتش آذربایجان کنترل مناطق باقی‌مانده تحت کنترل آرتساخ را به دست گرفت، منطقه‌ای مستقل در داخل آذربایجان بود. همچنین تنها مسیر دسترسی زمینی آن به ارمنستان پس از جنگ دوم قره‌باغ، از طریق گذرگاه لاچین به عرض ۵ کیلومتر بود که تحت نظارت نیروهای حافظ صلح روسیه قرار داشت.
منطقه عمدتاً ارمنی‌نشین قره‌باغ کوهستانی که سال‌های متمادی محل سکونت و تحت حاکمیت ارمنی‌ها بود، پس از استقلال ارمنستان و جمهوری آذربایجان از امپراتوری روسیه در ۱۹۱۸، مورد اختلاف آن‌ها قرار داشت. پس از تثبیت سلطه اتحاد جماهیر شوروی بر این ناحیه، این حکومت استان خودمختار قره‌باغ کوهستانی را درون جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی در سال ۱۹۲۳ ایجاد کرد. در واپسین سال‌های اتحاد شوروی، مجدداً منشأ بروز اختلاف بین ارمنستان و آذربایجان شد. رفراندومی در این ابلاست و استان همسایه شاهومیان در ۱۹۹۱، منجر به اعلام استقلال شد. نزاع قومی در پی قتل‌عام مردم ارمنی از سوی ارتش جمهوری آذربایجان منجر به جنگ قره‌باغ بین ۱۹۸۸–۱۹۹۴ شد، که به آتش‌بس و حفظ مرزهای کنونی ختم شد.
نام

نام (قره باغ) برای نخستین بار می‌توان آن را در کتاب حمدالله قزوینی تاریخ‌نویس در سده ۸ ه‍.ق مشاهده کرد. نام منطقه در سنگ‌نبشته‌های اورارتو (دوران پادشاهی آیرارات) به صورت‌های «آرداخونی» یا «اوردخینی» و «اوردخه» قید شده‌است که نام جمهوری آرتساخ از آن مأخوذ است و سرزمینی به این نام در هزاره اول (پیش از میلاد) جزو پادشاهی آیرارات و سپس یرواندیان (دودمان اروندی) قرار داشت.
استرابون در (کتاب جغرافیای) خود قسمت سمت راست رود کورا (محل کنونی قره باغ) را با نام «ارخیستینا» (Orkhistene) به عنوان یک استان ارمنستان بزرگ-(ارمنستان = هایاستان) دانسته که به خاطر سوارکارانش شهرت داشته‌است.
در زمان سلطه حکومت روسیه شوروی کلمه «ناگورنو» (به روسی: Нагорный) (به معنی کوهستانی) به آن افزوده شده و نام این منطقه به منطقه «قره‌باغ کوهستانی» (به روسی: Нагорного Карабаха) تبدیل شده‌است.
تاریخ

مقالهٔ اصلی: تاریخ آرتساخ
تاریخ > پیش از اسلام

آرتساخ و به‌طور کلی قفقاز یکی از گذرگاه‌های ورود آریایی‌ها به ایران بوده‌است. آرتساخ در ابتدای حکومت مادها به زیر سلطه این پادشاهی درآمد و در زمان هخامنشیان نیز جزئی از ایران بود. پس از یورش اسکندر مقدونی و حکومت سلوکیان، بر سر این منطقه بین اشکانیان و رومی‌ها جنگ بود و این موضوع در زمان ساسانیان هم ادامه داشت.
تاریخ > ورود اسلام

پس از اسلام این منطقه زیر نظر خلافت‌های اموی و عباسی قرار گرفت و بعدها حکومت‌های محلی قراباغ را تحت سلطه قرار دادند از جمله شروانشاهان. آرتساخ بعدها به تصرف سلجوقیان و خوارزمشاهیان درآمد.
تاریخ > پس از حمله مغول

آرتساخ در زمان حملهٔ مغول و تاتار خسارات فراوانی دید و جزئی از حکومت ایلخانان شد. بعدها تیموریان و آق‌قوینلوها و قراقوینلوها این منطقه را به زیر فرمان خود آورندند تا اینکه شاه اسماعیل یکم آرتساخ را به عنوان جزئی از ایران تصرف کرد. پس از حملهٔ افغان‌ها به ایران، حکومت عثمانی آرتساخ را تصرف کرد اما نادر شاه طی جنگ‌های سنگینی آرتساخ را بازپس گرفت و خطر روسیه تزاری را نیز از آن منطقه رفع کرد.
پس از مرگ نادر شاه، حکومت‌های ایران توجهی به قفقاز و آرتساخ نشان ندادند و این مناطق به خودمختاری رسیدند. تا اینکه آقامحمد خان قاجار در سال ۱۱۷۴ آرتساخ را تحت حکومت مرکزی ایران قرار داد اما با وقوع جنگ‌های ایران و روس در زمان فتحعلی شاه و شکست ایران از روسیه تزاری، آرتساخ به همراه مناطق بسیاری از قفقاز در پیمان گلستان به روسیه ملحق شد.
آرتساخ در سال ۱۱۹۳ در پی جنگ‌های ایران و روسیه تزاری و انعقاد پیمان گلستان از ایران جدا شد.
تاریخ > در زمان روسیه تزاری و شوروی و پس از آن

این ناحیه در زمان شوروی به عنوان یک جمهوری خودگردان زیرنظر جمهوری آذربایجان بود اما پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و وقوع جنگ اول قره‌باغ به تصرف ارمنستان درآمد.
تاریخ > جنگ اول قره‌باغ

مقالهٔ اصلی: جنگ اول قره‌باغ
جنگ اول قره‌باغ یا جنگ آزادی‌بخش آرتساخ، جنگی بود که از فوریه ۱۹۸۸ تا مارس ۱۹۹۴ در ناحیه قره‌باغ، واقع در جنوب غربی جمهوری آذربایجان، بین جمهوری آذربایجان و اکثریتمردم ارمنی ساکن با پشتیبانی ارمنستان رخ داد. با بالا گرفتن درگیری، هرکدام از طرفین سعی در پاکسازی قومی مناطق تحت تصرف خود از نژاد دیگر کردند.
در نتیجه این جنگ، بیش از ۳۵ هزار نفر کشته و بیش از ۸۰۰ هزار نفر در نواحی مورد مناقشه، آواره و مجبور به ترک وطن شدند. برای برقراری صلح دائمی و فراگیر در منطقه کوشش‌های متعددی به عمل آمد و طرح‌های صلح مختلفی ارائه گردید ولی هیچ‌یک به نتیجه عینی و مورد انتظار نرسید.
پس از اعلام آتش‌بس در ۲۴ دسامبر ۱۹۹۴ میلادی، شورای عالی قره‌باغ، روبرت کوچاریان را به عنوان نخستین رئیس‌جمهور قره‌باغ انتخاب نمود و در ۳۰ آوریل ۱۹۹۵ میلادی دومین دوره انتخابات پارلمانی قره‌باغ برگزار شد. نخستین دوره انتخابات در ۲۸ دسامبر ۱۹۹۱ صورت گرفت.
|    کشورهای همسایه    |    کشورهای همسایه    |    کشورهای همسایه    |
| --- | --- | --- |
|    |  شمال  جمهوری آذربایجان  |    |
|  شرق  جمهوری آذربایجان  |  |  غرب  ارمنستان  |
|    |  جنوب  ایران  |    |
تأثیر فرهنگی

مقالهٔ اصلی: فرهنگ آرتساخ
سرزمین جمهوری آرتساخ یا قره‌باغ کوهستانی در پیدایش و احیای ملت ارمنی و تاریخ سیاسی و فرهنگی آن نقش بسیار مهمی داشت.
تأثیر فرهنگی > مدارس

در سده پنجم میلادی مسروپ ماشتوتس یک مدرسه در کلیسای معروف آماراس واقع در آرتساخ ایجاد نمود. در سده‌های ۱۰ تا ۱۳م آموزشگاه‌هایی در گاندزاسار، گدچا و دیگر نواحی آرتساخ فعالیت کرده‌اند.
در سده‌های ۱۹–۱۸م. در بسیاری از روستاها مدارس وابسته به کلیسا تشکیل شدند، و مدارسی که از دهه ۱۸۲۰ در شهر شوشی بنا شدند، نقش مهمی در آموزش و پرورش آرتساخ ایفا نمودند.
صنعت چاپ کتاب در شهر شوشی زودتر از ایروان، باکو و سایر شهرهای قفقاز جنوبی پدید آمد. علت این امر ارتباط نزدیک اهالی آرتساخ با مراکز علمی و فرهنگی اروپای غربی بود.
در سال ۱۸۲۷م، آ. دیتریخ و ف. زارمبا اعضاء میسیون‌های انجیلی شهر بازل در شوشی مدرسه و چاپخانه‌ای بنا کردند. در سال ۱۸۲۸ کتاب تاریخ کتاب مقدس در شوشی به چاپ رسید. سپس کتاب‌هایی در مورد تاریخ ارمنستان، زبان و ادبیات ارمنی و نیز کتاب‌های درسی و غیره به چاپ رسیدند. آن‌ها در مدت فعالیت مدرسه (۹–۸ سال) ۱۱۶۷۹ نسخه کتاب چاپ کردند. لیکن روسیه تزاری فعالیت آن‌ها را تعطیل نمود.
در سال‌های ۱۵–۱۹۱۴ در پهنه قره‌باغ کوهستانی ۴۹ مدرسه با ۴۰۱۰ شاگرد و ۷۹ معلم فعالیت داشت.
در دوران اتحاد جماهیر شوروی، مبارزه جدی با بی‌سوادی آغاز شد. در سال‌های ۷۶–۱۹۷۵ در ۲۰۵ مدرسه ۴۲ هزار دانش آموز در ۴ آموزشگاه فنی حرفه‌ای ۱۶۰۰ نفر، در ۵ مدرسه تخصصی متوسطه ۱۸۰۰ نفر، در انستیتوی تربیتی استپاناکرت ۱۶۰۰ دانشجو مشغول تحصیل بودند.
در سال ۱۹۸۷، تعداد مدارس ۱۹۵ با ۳۲ هزار دانش آموز و ۴۳۶۴ معلم (اکثریت دارای تحصیلات عالی)، تعداد مدارس متوسطه، ۸۱ عدد بود. در همین سال انستیتوی تربیتی استپاناکرت ۲۱۰۰ دانشجو داشت. پس از اعلام جمهوری در سال‌های اخیر، دانشگاه استپاناکرت تأسیس شد.
تأثیر فرهنگی > نشریات

در دهه ۱۸۷۰ فعالیت نشریات گسترش یافت. به ویژه در سال ۱۸۷۴ نخستین شماره ماهنامه هایکاکان آشخار (به معنی دنیای ارمن) چاپ شد.
نشریه‌های دیگر عبارتند از:
«گوردز (به معنی کار، ۴–۱۸۸۲) سپس ماهنامه دانش آموزی تسیازان (به معنی رنگین کمان ۱۹۱۶). کنار خوسناک (به معنی چنگ سخنگو ۱۸۸۱). قاراباغ (۱۲–۱۹۱۱) هفته‌نامه شوسینسکی لیستوک (۱۹۱۱)، شوشینسکا باژیزن (۱۴–۱۹۱۳)، نسوک (به معنی حامی)، آزگاگراکان هاندس (به معنی نشریه قوم‌شناسی ۱۸۹۶) میوتیون (به معنی اتحاد ۱۹۱۳)، میراژ (به معنی سراب ۱۷–۱۹۱۳)، تسیتساق (به معنی خنده ۱۹۱۶)، نشریه سه روزه پایلاک (به معنی رعد ۱۷–۱۹۱۶)، سرینگ (به معنی نی ۱۹۱۷)، پایکار (به معنی پیکار ۱۹۱۶)، آشاکرد (به معنی دانش آموز ۱۹۱۷)، یراند (به معنی شوق ۱۹۱۷) و غیره.»
بدین ترتیب پیش از دوران شوروی ۲۱ عنوان نشریه در شوشی به چاپ رسیده بود که ۱۹ عنوان به زبان ارمنی و ۲ عنوان روسی بود.
تأثیر فرهنگی > کتابخانه

ایجاد قرائت خانه‌ها، کتابخانه‌ها و انجمن‌ها به موازات سایر رشته‌های فرهنگی صورت گرفت. نخستین قرائت خانه در سال ۱۸۶۵ در شوشی، و در سال‌های ۱۸۷۸، ۱۸۸۸، ۱۸۸۹ کتابخانه‌های غنی تر در آنجا تأسیس شدند. در سال‌های دهه ۱۹۲۰ شبکه کتابخانه‌ها گسترش یافت. در سال ۱۹۲۴ بزرگ‌ترین کتابخانه منطقه بنام م. گورکی در استپاناکرت تأسیس شد.
تعداد کتابخانه‌ها در سال ۱۹۴۰ معادل ۶۶، در سال ۱۹۸۵ برابر با ۲۳۱ و شامل ۱٬۶۰۰٬۰۰۰ جلد کتاب بود.
تأثیر فرهنگی > تئاتر

هنر تئاتر در زمان‌های کهن در آرتساخ پدید آمد اما حیات فعلی آن از ژوئیه سال ۱۸۶۵ آغاز گردید. در این تاریخ هنرمندان اهل تفلیس (گ. چمشکیان، م. آمریکیان، س. مازرینیان) نمایش‌های وارتان مامیکونیان، شوشانیک، اشکولی وارژاپده و غیره را به صحنه بردند. از سال ۱۸۶۸ نمایش‌هایی در سالن منزل شخصی به نام هامبارسوم هاخومیان، مدرسه و کلیسا و باشگاه شهر اجرا گردید.
در سال ۱۸۸۲ در شوشی باشگاهی تأسیس شد که سالن مناسبی برای تئاتر داشت. در همین سال پتروس آدامیان بازیگر نامی ارمنی در شوشی در نقش هملت بازی کرد. از سال ۱۸۹۱ در شوشی تئاتر خاندامیریان فعالیت خود را آغاز نمود.
در سال ۱۹۰۰، سی و پنجمین سالگرد تئاتر شوشی جشن گرفته شد.
تأثیر فرهنگی > موسیقی

هنر موسیقی مردمی آرتساخ بخش بارزی از موسیقی مردمی ارمنی بود و تأثیر و سنت‌های باستانی و سبک‌های گوناگون آن را در خود داشت. آرتساخ از نظر خوانندگان مردمی و موسیقیدانان مشهور بود؛ برای نمونه در ابتدای سده بیستم، شهر شوشی را کنسرواتوار ماورای قفقاز نامیدند.
ترناب

village در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| ترناب ترناب | ترناب ترناب |
| --- | --- |
village: village
استان‌های ایران: استان آذربایجان شرقی
شهرستان‌های ایران: شهرستان میانه
بخش (تقسیمات کشوری): بخش کندوان
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان کندوان
جمعیت (2006): جمعیت (2006)
 • کل: ۲۶۲
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
ترناب یا طرناب  یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان کندوان بخش کندوان شهرستان میانه واقع شده‌است.
نام این روستا به شکل "طرناب" اشتباه است؛ چرا که معنای خاصی را تولید نمی کند و از لحاظ زبانشناسی نیز استفاده از حرف "ط" در این کلمه درست نیست. نام ترناب، از دو بخش "تَر" و "ناب" به دست آمده است. واژه "تَر"نشان دهنده پرآب بودن این منطقه در گذشته است و این موضوع، با توجه به موقعیت جغرافیایی این روستا که میان دو رود "گرمی چای" و "دربند چای" قرار گرفته، قابل تفسیر است. همچنین واژه "ناب" هم به معنای خالص، پاک و صاف است.
از این رو، استفاده از کلمه «ترناب» به جای "طرناب"، صحیح است. درگذشته به جهت ناآگاهی از این موضوع، در شناسنامه بسیاری از اهالی این روستا، از شکل اشتباه این کلمه (طرناب) به عنوان پسوند فامیلی اهالی آن استفاده شده است.
راه‌آهن آلبولا

راه‌آهن آلبولا (آلمانی: Albulalinie ; ایتالیایی: Linea dell'Albula ; رومانش: Lingia da l'Alvra) یک خط راه‌آهن با متر سنج تک مسیر است که بخشی از به اصطلاح شبکه اصلی راه‌آهن رت (RhB)، در کانتون کانتون گراوبوندن، سوئیس را تشکیل می‌دهد. توسیس را در هینتراین در ۶۹۷ متر (۲۲۸۷ فوت) و فیلیسور در ۱۰۸۰ متر (۳۵۴۰ فوت) به استراحتگاه آبگرم سنت موریتز در انگادین در ارتفاع ۱۷۷۴ متری (۵۸۲۰ فوت) متصل می‌کند..
ساخت راه‌آهن آلبولا در سپتامبر ۱۸۹۸ آغاز شد، افتتاحیه آن در ۱ ژوئیه ۱۹۰۳ صورت گرفت و گسترش آن به سنت موریتز در ۱۰ ژوئیه ۱۹۰۴ آغاز شد. با ۵۵ پل و ۳۹ تونل، ۶۱٫۶۷ کیلومتر (۳۸٫۳۲ مایل) خط یکی از دیدنی‌ترین راه‌آهن‌های باریک در جهان است.
در ۷ ژوئیه ۲۰۰۸، راه‌آهن آلبولا و راه‌آهن برنینا، که بخشی از RhB را نیز تشکیل می‌دهد، به‌طور مشترک در فهرست میراث جهانی یونسکو، تحت نام راه‌آهن رت در مناظر آلبولا / برنینا ثبت شدند.
تاریخ

تا سال ۱۸۹۰، جنوب شرق سوئیس از نظر گسترش راه‌آهن بسیار ضعیف بود. ترافیک ترانزیت آلپاین به راه‌آهن گوتارد کشیده شد، به طوری که ساخت راه‌آهن بین قاره ای در گراوبوندن از نظر اقتصادی مقرون به صرفه به نظر نمی‌رسید. فقط موفقیت راه‌آهن رت (LD) به نقطه عطفی منجر شد. در سال ۱۸۹۵، LD نام خود را به راه‌آهن رت (RhB) تغییر داد.
کتابشناسی - فهرست کتب

جیان برونگر، تیبرت کلر، رناتو منگوتی: Abenteuer Albulabahn. چور ۲۰۰۳،شابک ‎۳-۸۵۶۳۷-۲۷۹-۲.
Gion Caprez و Peter Pfeiffer: Albulabahn. Harmonie von Landschaft und Technik. زوریخ ۲۰۰۳،شابک ‎۳-۹۰۵۱۱۱-۸۹-۶.
Hubertus von Salis Soglio: Bahnhistorischer Lehrpfad Preda-Bergün. Herausgegeben vom Verkehrsverein Bergün. Suchis 5 1997 (فروش در فروشگاه‌های RhB یا در ایستگاه Bergün).
دیوار هنینگ: Albula–Schlagader Graubündens. آخن ۱۹۸۴،شابک ‎۳-۹۲۱۶۷۹-۳۳-۸.
Eisenbahn Journal Sonderausgabe Rhätische Bahn (I). Hermann Merker Verlag, Fürstenfeldbruck 1.1988, pp 34-102ISSN 0720-051X.
فردریش هنینگ: Projekt und Bau der Albulabahn. Chur 1908.
Hennings: Die neuen Linien der Rhätischen Bahn. در: Schweizerische Bauzeitung . جلد ۳۷/۳۸، ۱۹۰۱،ISSN 0036-7524، صفحات 5-7 (PDF؛ ۲٫۳ مگابایت).
| ن ب ومیراث جهانی یونسکو در ایتالیا | ن ب ومیراث جهانی یونسکو در ایتالیا | ن ب ومیراث جهانی یونسکو در ایتالیا |
| --- | --- | --- |
| فرهنگی |  سنگ‌نگاره‌های وال کامونیکا (۱۹۷۹)  رم و بازیلیکای سان پائولو فوئوری لمورا (۱۹۸۰)  کلیسای سانتا ماریا و شام آخر  (۱۹۸۰)  فلورانس (۱۹۸۲)  پیاتزا دی میریاکولی (۱۹۸۷)  ونیز و تالاب ونتزیا (۱۹۸۷)  سن جیمینیانو (۱۹۹۰)  ساسی دی ماترا و کلیساهای صخره‌ای ماترا (۱۹۹۳)  ویچنزا و ویلاهای پالادیان ونتو (۱۹۹۴)  ناپل (۱۹۹۵)  سیه‌نا (۱۹۹۵)  کرسپی د آدا (۱۹۹۵)  فرارا و دلتای رود پو (۱۹۹۵)  کاستل دل مونته (۱۹۹۶)  پینتزا (۱۹۹۶)  آلبروبلو (۱۹۹۶)  راونا (۱۹۹۶)  کلیسای جامع مودنا، برج گیرلاندینا و پیازا گرانده، (۱۹۹۷)  ساحل آمالفی (۱۹۹۷)  باغ گیاه‌شناسی پادوآ (۱۹۹۷)  اقامتگاه‌های خاندان سلطنتی ساووی (۱۹۹۷)  سو نوراکسی (۱۹۹۷)  کاخ کازرتا، آب‌گذر وانویتلی و سن لوچیو (۱۹۹۷)  پورتو ونه ره، چینکو تره و (جزیره پالماریا، جزیره تینو و جزیره تینتو) (۱۹۹۷)  ویلا رومانا دل کازاله (۱۹۹۷)  دره معابد (۱۹۹۷)  پمپئی، هرکولانیوم و اوپلونتیس (۱۹۹۷)  اوربینو (۱۹۹۸)  پارک ملی سیلنتو، و پستوم، الئا و چرتوزا دی پادولا (۱۹۹۸)  آکویلیا و کلیسای سانتا ماریا آسونتا (۱۹۹۸)  ویلا آدریانا (۱۹۹۹)  آسیزی، باسیلیکای سن فرانچسکو (۲۰۰۰)  ورونا (۲۰۰۰)  ویلا د استه، (۲۰۰۱)  وال دی نوتو (۲۰۰۲)  ساکری مونتی پیمونت (۲۰۰۳)  گورستان‌های اتروسکی (۲۰۰۴)  وال دورچا (۲۰۰۴)  سیراکوز و گورستان پانتالیکا (۲۰۰۵)  مجموعه پلازی دی رولی (۲۰۰۶)  راه‌آهن رت (۲۰۰۸) (با سوئیس)  منتووا و سابیونتا (۲۰۰۸)  معماری لمباردها در ایتالیا (۲۰۱۱)  آبسراهای پیش از تاریخ پیرامون آلپ (۲۰۱۱)  لانگهه (۲۰۱۴)  پالرموی عرب-نورمن (۲۰۱۵)  بناهای دفاعی ونیز (۲۰۱۷)  ایوریا (۲۰۱۸)  تپه‌های پروسکو (۲۰۱۹)  نقاشی‌های دیواری پادوآ (۲۰۲۱)  شهرهای آبگرم (۲۰۲۱)  پیشگاه‌خانه‌های بولونیا (۲۰۲۱)  |   |
| طبیعی |  جزایر آیولین  سایت مونته سن جورجو (۲۰۰۳) (با سوئیس)  دولومیتی (۲۰۰۹)  کوه اتنا (۲۰۱۳)  جنگل‌های کهنسال راش (۲۰۱۷, ۲۰۲۱)  |   |
لارا فلین بویل

| لارا فلین بویل | لارا فلین بویل |
| --- | --- |
بویل در چهل و دومین مراسم جوایز امی در سپتامبر ۱۹۹۰: بویل در چهل و دومین مراسم جوایز امی در سپتامبر ۱۹۹۰
زادهٔ: ۲۴ مارس ۱۹۷۰ ‏(۵۴ سال) دونپورت، آیووا، ایالات متحده
محل تحصیل: آکادمی هنرهای شیکاگو
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۶–۲۰۱۵ ۲۰۲۰–اکنون
همسر(ها): جان پاتریک دی سوم  (ا. ۱۹۹۶–۱۹۹۸) دونالد ری توماس دوم  (ا. ۲۰۰۶)
شریک(های) زندگی: کایل مک‌لاکلن (۱۹۹۰–۱۹۹۲) جک نیکلسون (۱۹۹۹–۲۰۰۴)
خویشاوندان: چارلز ای. بویل (پدربزرگ)
لارا فلین بویل (انگلیسی: Lara Flynn Boyle؛ زادهٔ ۲۴ مارس ۱۹۷۰) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. او بیشتر برای بازی در نقش دونا هیوارد در مجموعه تلویزیونی کالت توئین پیکس (۱۹۹۰–۱۹۹۱) شناخته شده‌است. بویل پس از ایفای نقش استیسی در کمدی جهان وین (۱۹۹۲) به کارگردانی پنلوپه اسفیریس، در فیلم نئو-نوآر غرب رد راک (۱۹۹۳) از جان دال مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و پس از آن در فیلم‌های جامعه کافه (۱۹۹۴)، آمیزش جنسی سه‌نفره (۱۹۹۴) و شادی (۱۹۹۸) نقش اصلی را ایفا کرد. بویل از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۳ نقش دستیار دادستان منطقه هلن گمبل را در مجموعه تلویزیونی تمرین از ای‌بی‌سی ایفا کرد که برای آن نامزد دریافت جایزه امی برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد.
اوایل زندگی

بویل در داونپورت، آیووا، دختر سَلی فلین، یک کارگر اداری و مایکل ال. بویل، یک مدیر به دنیا آمد. پدربزرگ پدری او چارلز بویل نماینده ایالات متحده بود. او تبار ایرلندی، آلمانی و ایتالیایی دارد. نام او از شخصیتی در رمان دکتر ژیواگو اثر بوریس پاسترناک گرفته شده‌است. پدرش در شش سالگی او را ترک کرد و باعث شد او و مادرش به محله‌های کوچک‌تری نقل مکان کنند. در همین زمان تشخیص داده شد که او مبتلا به دیسلکسیا است. او در شیکاگو، ایلینویز و ویسکانسین بزرگ شد و از آکادمی هنرهای شیکاگو فارغ‌التحصیل شد.
زندگی حرفه‌ای > ۱۹۸۶–۱۹۹۱: آغازهای شغلی و توئین پیکس

در سال ۱۹۸۶، بویل نقش کوچکی در فیلم کمدی نوجوان جان هیوز به نام مرخصی فریس بولر، که برای او کارت SAG به ارمغان آورد، اگرچه صحنه‌های او از قسمت نهایی فیلم حذف شدند. بویل پس از آن در نقش مکمل جکی برادفورد در مینی سریال تلویزیونی آمریکا (۱۹۸۷) بازی کرد و به دنبال آن در قسمت‌هایی از سریال جک و مایک (۱۹۸۷) و سیبل (۱۹۸۷) به عنوان مهمان حضور پیدا کرد.
پس از یک رشته نقش مکمل، بویل نقش اصلی را در فیلم ترسناک ارواح خبیثه ۳ (۱۹۸۸) دریافت کرد که توسط مترو گلدوین مایر توزیع شد. اگرچه او برای نقش جینی دانبری در فیلم درام انجمن شاعران مرده (۱۹۸۹) اثر پیتر ویر انتخاب شد، اما صحنه‌های او در نهایت از قسمت نهایی حذف شدند.
بویل در سال ۱۹۸۹ در نقش دانا هیوارد در مجموعه تلویزیونی کالت توئین پیکس (۱۹۹۰–۱۹۹۱) از دیوید لینچ ظاهر شد و به شهرت بین‌المللی دست یافت. این سریال روی قتل لارا پالمر در یک دبیرستان متمرکز بود که بویل بهترین دوست لارا را به تصویر می‌کشید. خط داستانی اصلی او بر تلاش او برای حل معمای کشته شدن لارا متمرکز بود.
این سریال در ۸ آوریل ۱۹۹۰ در شبکه ای‌بی‌سی پخش شد و متعاقباً تبدیل به یکی از بهترین سریال‌های سال ۱۹۹۰ شد، اما کاهش رتبه‌بندی در نهایت منجر به لغو آن پس از فصل دوم آن در سال ۱۹۹۱ شد. بویل در تمام ۳۰ قسمت ظاهر شد.
در اکتبر ۱۹۹۰، بویل در حالی که توئین پیکس را تبلیغ می‌کرد، روی جلد مجله رولینگ استون همراه با همبازی‌هایش میدشن ایمیک و شریلین فن قرار گرفت. بویل هنگام بازی در توئین پیکس، سارا را در فیلم اکشن تازه‌وارد (۱۹۹۰) از کلینت ایستوود، روزاریتا در فیلم کمدی طنز تاریک از پشت از آدام ریفکین (۱۹۹۱)، مارا موتس در فیلم جنایی بزهکاران (۱۹۹۱) از مایکل کاربلنیکف و ساندرا گلادستون را در فیلم عاشقانه چشم طوفان (۱۹۹۱) به تصویر کشید.
زندگی حرفه‌ای > ۱۹۹۲–۲۰۰۳: غرب رد راک و موفقیت اولیه

مدت کوتاهی پس از لغو توئین پیکس، برنامه‌هایی برای اقتباس از فیلم بلند در حال انجام بود. لینچ از بویل خواسته بود که نقش خود را در نقش دانا هیوارد در فیلم ترسناک روان‌شناختی توئین پیکس: با من بر آتش برو (۱۹۹۲) بازی کند، اما به دلیل تضاد برنامه‌ریزی با نقش‌هایش در دیگر فیلم‌ها از جمله جایی که روز شما را می‌برد (در کنار کایل مک لاکلان، همبازی‌اش از توئین پیکس)، دنیای وین و اعتدالین قادر به اجرای پروژه نشد. این باعث شد که بازیگر مویرا کلی جایگزین او شود. در سال ۱۹۹۳، بویل در نقش کریس بولین در فیلم هیجان انگیز تمپ بازی کرد و سوزان براون وسوسه‌گر را در فیلم نئو نوآر غرب رد راک در کنار نیکلاس کیج و دنیس هاپر به تصویر کشید.
در سال ۱۹۹۴، بویل برای بازی در نقش الکس در فیلم کمدی آمیزش جنسی سه‌نفره، لارین کاتول در روز گردش بچه و ایدا مونتز در جاده‌ای به ولویل شد. در همان سال، بویل در فیلم‌های تلویزیونی زمان گذشته و یعقوب ظاهر شد. او در سال ۱۹۹۵ در نقش پت وارد در فیلم معمایی جامعه کافه انتخاب شد. در سال ۱۹۹۷، او نقش ماریان بایرون را در فیلم شفق بازی کرد. بویل برای نقش اصلی در فیلم الی مک‌بل اثر دیوید ای کلی تست داد. اگر چه او در مقابل کالیستا فلوکهارت شکست خورد، اما بویل آنقدر کلی را تحت تأثیر قرار داد تا نقش هلن گمبل، دستیار دادستان ناحیه‌ای را در سریال دیگرش در سال ۱۹۹۷، تمرین، ایفا کند. بویل سال بعد هلن جردن را در فیلم جنجالی کمدی-درام شادی از تاد سولوندز به تصویر کشید.
او تا سال ۲۰۰۳ در تمرین بازی کرد، زمانی که در تلاشی دراماتیک برای بازسازی سریال و کاهش هزینه‌ها، همراه با اکثر بازیگران از کار اخراج شد. او برای بازی در نقش هلن گمبل، نامزدی جایزهٔ امی و همچنین چندین نامزدی بازیگران گروه انجمن بازیگران سینما را دریافت کرد. بویل همچنین در نقش هلن گمبل در یکی از اپیزودهای الی مک‌بل حضور متقاطع داشت و در فصل آخر آن به عنوان یک مهمان ذکرنشده در همان برنامه حضور داشت.
بویل در سال ۲۰۰۲ در فیلم پرفروش مردان سیاه‌پوش ۲ در نقش سرلینا، یک بیگانه شرور که تغییر شکل می‌دهد، بازی کرد. او همچنین در یکی از آخرین اپیزودهای الی مک‌بل، این بار در نقش تالی کاپ، مهمان بود و در چندین قسمت از هاف نقشی تکرارشونده داشت.
زندگی حرفه‌ای > ۲۰۰۴–اکنون: بازگشت به تلویزیون و فیلم‌های مستقل

در سال ۲۰۰۵، بویل برای بازی هفت قسمتی در نقش مونیکا مانکوسو به گروه بازیگران لاس وگاس پیوست. او نقش باربارا آمیل را در فیلم تلویزیونی طیف‌های سیاه، دربارهٔ آمیل و همسرش لرد بلک بازی کرد. بویل همچنین به عنوان یک خبرنگار در قسمت «تسلیم» در نظم و قانون ۲۰۰۸ مهمان بود.
در سال ۲۰۰۹، بویل نقش مری را در فیلم کودک در ماشین است بازی کرد. در همان سال، بویل در نقش بتی مک‌بین در فیلم مستقل زندگی در کراک‌تاون داغ است انتخاب شد. در سال ۲۰۱۰، او در نقش کتی در شکار کوگار بازی کرد. در سال ۲۰۱۳، بویل نقش جادوگر اگنس را در فیلم کمدی ترسناک هانسل و گرتل پخته می‌شوند بازی کرد و در سال ۲۰۱۵ در نقش خانم دانلی در فیلم سگ خوش شانس ظاهر شد.
در سال ۲۰۲۰، پس از پنج سال وقفه، او به بازیگری بازگشت تا در نقش گریس در فیلم مرگ در تگزاس در کنار استیون لانگ بازی کند.