stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
حمله هوایی بلیون

Military operation in Syrian Civil War
| 2020 Balyun airstrikes | 2020 Balyun airstrikes |
| --- | --- |
بخشی از تهاجم به شمال غرب سوریه (دسامبر ۲۰۱۹ - مارس ۲۰۲۰): بخشی از تهاجم به شمال غرب سوریه (دسامبر ۲۰۱۹ - مارس ۲۰۲۰)
مکان: بلیون، ادلب، سوریه
هدف: نیروهای مسلح ترکیه
اجرا: ۲۷ فوریه ۲۰۲۰
نیروی اجرایی:  نیروی هوایی روسیه (توسط روسیه رد شد)  نیروی هوایی سوریه
تلفات و صدمات:  ۳۴ سرباز کشته شدند. (به گفته ترکیه و دیدبان حقوق بشر سوریه) ۵۰–۱۰۰ سرباز کشته شدند (به گفته منابع نزدیک به دولت ترکیه) ۳۶–۶۰ نفر زخمی شدند
در تاریخ ۲۷ فوریه سال ۲۰۲۰، در اوج عملیات فجر ادلب ۲، نیروی هوایی سوریه و احتمالاً نیروی هوایی روسیه، دو حمله هوایی علیه کاروان ارتش ترکیه در بلیون، ادلب انجام دادند. به گفته رئیس‌جمهور ترکیه رجب طیب اردوغان، این حملات منجر به کشته شدن ۳۴ سرباز ترک شد، در حالی که دیگر منابع نزدیک به ترکیه اعلام کردند که این حملات منجر به کشته شدن ۵۰ تا ۱۰۰ سرباز ترک شده‌است، و باعث شد که این حمله به مرگبارترین حادثه برای ترکیه از زمان شروع مداخله آنها در جنگ داخلی سوریه تبدیل شود. بین ۳۶ تا ۶۰ سرباز نیز زخمی شدند که از این تعداد ۱۶ نفر در وضعیت بحرانی قرار دارند. این حمله تبدیل به یکی از مرگبارترین حملات علیه نیروهای ارتش ترکیه در خارج از خاک این کشور از زمان مداخله نظامی ترکیه در قبرس شد. این حملات منجر به آغاز عملیات سپر بهار توسط نیروهای مسلح ترکیه در استان ادلب شد.
حمله هوایی

حوالی ساعت ۱۱ صبح روز ۲۷ فوریه سال ۲۰۲۰، دو فروند جنگنده روسی سوخو-۳۴ و دو فروند جنگنده سوری سوخو-۲۲ بمباران شدیدی را علیه نیروهای هیئت تحریر الشام در حومه جنوبی استان ادلب سوریه آغاز کردند. به گفته منابع روسی، پس از ساعت ۱ بعد از ظهر، نیروهای ترکیه با استفاده از سامانهٔ پدافند هوایی همراه بیش از ۱۵ حمله علیه جت‌های روسی و سوری انجام دادند، که گفته می‌شود برخی هواپیماهای روسی هنگام فرار از آتش سامانهٔ پدافند هوایی آسیب دیدند.
حوالی ساعت ۵ بعد از ظهر، یک گردان پیاده‌نظام مکانیزه متشکل از حدود ۴۰۰ سرباز ارتش ترکیه که در قالب یک کاروان در حال حرکت بود، در جاده بین الباره و بلیون، در حدود پنج کیلومتری شمال کفر نابل هدف یک حمله هوایی قرار گرفت. یک حمله هوایی سبک توسط سوخو-۲۲ها کاروان را متوقف کرد و پس از آن بمباران شدیدتر شد و سربازان تیپ ۶۵ مکانیزه ترکیه را مجبور کرد به ساختمان‌های اطراف پناه ببرند. به گفته المانیتور، «احتمالاً هواپیماهای روسی با بمب‌های هدایت لیزری کاب-۱۵۰۰ ال ساختمان‌هایی که سربازان ترک به آن پناه برده بودند را هدف قرار دادند»، که باعث فروریختن دو ساختمان و گرفتار شدن تعدادی سرباز ترک در زیر آوارهای آن شد. روز بعد روسیه انجام حملات هوایی در ادلب را تکذیب کرد و اظهار داشت که تلاش کرده ارتش سوریه را متقاعد کند در منطقه آتش‌بس اعلام کند تا اجازه دهد سربازان ترکیه از منطقه خارج شوند، اما متذکر شد که نیروهای ترکیه نباید در جایی که «عملیات ضد تروریستی» در آن جریان داشت حضور می‌یافتند و اعلام داشت که ترکیه دربارهٔ حضور نظامیان خود در ادلب به ما اطلاع نداده بود. ترکیه خاطرنشان کرد: روسیه از مکان نیروهای ترکیه آگاه بوده‌است، چرا که دو کشور مرتباً در این باره با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کردند.
ارتش ترکیه به دلیل تلفات انسانی بالا، تیپ ۶۵ پیاده‌نظام مکانیزه را منحل کرد و نیروهای باقی مانده را به یگان‌های دیگر اعزام کرد.
انتقام ترکیه

اطلاعات بیشتر: عملیات سپر بهار
براساس اعلام وزارت دفاع ملی ترکیه، ترکیه به حملات هوایی پاسخ داد و ادعا کرد ۳۲۹ سرباز دولت سوریه را از پا درآورده و پنج فروند بالگرد، ۲۳ تانک، ۱۰ خودروی زرهی، ۲۳ توپ و هویتزر، پنج دستگاه کامیون مهمات، یک سامانه سام-۱۷ و یک سام-۲۲، سه انبار مهمات، دو انبار ذخیره کالا و یک ساختمان مرکزی متعلق به دولت سوریه را منهدم کرده‌است، که قابل تأیید نیست. یک مقام نظامی سوریه اذعان کرد که وسایل نقلیه زرهی و وانت‌های مسلح آنها به شدت هدف قرار گرفته و زرادخانه آنها در شمال غربی سوریه به شدت آسیب دیده‌است. دیده‌بان حقوق بشر سوریه گزارش داد که بین ۲۸ فوریه و ۵ مارس، ۱۷۰ سرباز سوری و ۲۷ جنگجوی خارجی متحد دولت سوریه در اثر حملات هواپیماهای بدون سرنشین و توپخانه ترکیه کشته شدند. بر اثر آتش دولت سوریه، هفت سرباز ترکیه کشته و ۲۱ نفر دیگر زخمی شدند.
طبق اعلام وزارت دفاع ترکیه، در این عملیات از هواپیماهای جنگنده، هواپیماهای بدون سرنشین جنگی و آتش زمینی استفاده شده‌است. به گفته منابع ترک، هواپیماهای بدون سرنشین جنگی ترکیه وارد فضای هوایی سوریه شدند در حالی که جنگنده‌های اف-۱۶ نیروی هوایی ترکیه بدون وارد شدن به حریم هوایی سوریه اقدام به شلیک بمب‌های هدایت شونده دوربرد کردند.
همچنین ترکیه روز بعد سامانهٔ موشکی زمین‌به‌هوای ام‌آی‌ام-۲۳ هاوک را در مرزهای خود با سوریه مستقر کرد.
واکنش‌ها

روز بعد از حملات هوایی، اعتراضاتی علیه روسیه در برابر کنسولگری این کشور در استانبول صورت گرفت. کابینه ترکیه در رابطه با حملات هوایی یک جلسه اضطراری برگزار کرد. دولت ترکیه سپس حکومت سوریه را تهدید به تلافی این حمله هوایی کرد و مرزهای خود را برای ورود پناهجویان به اروپا باز کرد. علاوه بر این، وزیر امور خارجه ترکیه، مولود چاووش اوغلو با دبیرکل ناتو، ینس استولتنبرگ در مورد این واقعه صحبت کرد.
در ۲۹ فوریه ۲۰۲۰، هیئت یونان در ناتو صدور بیانیه مشترک برای حمایت از ترکیه در رابطه با عملیات نظامی این کشور در سوریه را وتو کرد. به نوشته روزنامه کاتیمرینی، دلیل این وتو این بود که ایالات متحده، انگلیس، فرانسه، آلمان، درخواست یونان برای اضافه کردن پاراگرافی در رابطه با مسئله پناهندگان و هجوم مهاجران از ترکیه به یونان را رد کردند.
در ۲ مارس ۲۰۲۰، وزیر دفاع آمریکا مارک اسپر حمایت هوایی آمریکا از ترکیه در ادلب سوریه را رد کرد. ژنرال مارک میلی، رئیس ستاد مشترک ارتش آمریکا، اظهار داشت که آنها اطلاعات کافی دربارهٔ اینکه چه کسی این حمله هوایی را فرماندهی کرده‌است ندارند.
در ۱۷ مارس سال ۲۰۲۰، وزیر امور خارجه آمریکا، مایک پومپئو دور جدیدی از تحریم‌ها علیه مقامات دولت سوریه را اعلام کرد و همچنین برای اولین بار علناً روسیه را مسئول کشته شدن سربازان ترکیه در سوریه معرفی کرد و بدون اشاره به حادثه خاصی گفت: ما معتقدیم که روسیه ده‌ها سرباز ترکیه را در جریان عملیات نظامی خود در سوریه، کشته‌است.
از آنجا که مواجهه‌ی مستقیم نظامی بسیار پرخطر بود، آنکارا از مخالفان روسیه در درگیری‌های دیگر، به ویژه در اوکراین و لیبی حمایت کرد. از آوریل تا ژوئن ۲۰۲۰، ترکیه لیبی را به عنوان جبهه‌ای علیه روسیه برای افزایش فشار بر مسکو پس از وقایع سوریه و تضعیف نیروهای مزدور واگنر به کار گرفت.

حملات هواپیماهای بدون سرنشین ترکیه و عملیات هوایی منجر به تلفات قابل توجهی برای روسیه شد که می‌توان آن را انتقام غیرمستقیم برای اتفاقات ادلب دانست.

در واکنش به افزایش تنش‌ها با روسیه در سوریه، به ویژه پس از حمله‌ی هوایی به نیروهای ترکیه در بالیون (فوریه ۲۰۲۰)، ترکیه همکاری نظامی خود را با اوکراین افزایش داد. ارسال پهپادهای ترکیه به اوکراین انتقامی مستقیم برای حمله‌ی بالیون نبود، اما بخشی از استراتژی گسترده‌تر ترکیه برای تحت فشار قرار دادن روسیه در چندین منطقه به طور همزمان، به ویژه در سوریه، لیبی و اوکراین بود.
بیماری پیرونی

Medical condition
| بیماری پیرونی | بیماری پیرونی |
| --- | --- |
تخصص: اورولوژی 
فراوانی: %۱۰
طبقه‌بندی و منابع بیرونی: طبقه‌بندی و منابع بیرونی
آی‌سی‌دی-۱۰: N48.6
آی‌سی‌دی-۹-سی‌ام: 607.85
اُمیم: ۱۷۱۰۰۰
دادگان بیماری‌ها: 29308
مدلاین پلاس: 001278
ئی‌مدیسین: derm/۸۵۱
سمپ: D010411
[ویرایش در ویکی‌داده]: [ویرایش در ویکی‌داده]
بیماری پِیرونی (به انگلیسی: Peyronie's disease) نوعی بیماری اکتسابی (کم‌کم به دست آمده) آلت مردی (پنیس) است که موجب کجی (انحراف) و خمی (انحنا) و کوتاهی (کوچک شدن) اندازه آن می‌شود. این بیماری به علت تشکیل بافت فیبروز (لیفی) در داخل جسم غاری (تونیکا آلبوژینه‌آ) ایجاد می‌شود.
در این بیماری که پنیس را درگیر می‌کند بافت همبندی در داخل بافت نرم پنیس ایجاد می‌شود و موجب اختلال در نعوظ، انحنای آلت، و کوتاهی آن و درد هنگام راست شدن می‌شود. علت اصلی بیماری مشخص نیست ولی وارد شدن ضربه به آلت تناسلی در حالت نعوظ را در ایجاد آن مؤثر می‌دانند و گاهی نیز ختنه نامناسب باعث آلت کج می‌شود. درمان چندان این بیماری موفق نیست و بیشتر وقت‌ها با گذر زمان سبب ناتوانی و ناکارآمدی جنسی در مرد می‌شود.
تخمین زده می‌شود که این حدود ۱۰ درصد از مردان را تحت تأثیر قرار دهد. این بیماری با افزایش سن شایع‌تر می‌شود.
نخستین بار جراح فرانسو «پیرونی»، این بیماری را توصیف کرد.
نمونه آلت تناسلی خم‌شده به طرف بالا و چپ
پلاک تشکیل‌شده در پنیس با بیماری پیرونی
تاکدا شینگن
پیش‌زمینه

همچنین ببینید: تاریخ ژاپن، خاندان کای گنجی، و خاندان تاکدا
دوره جنگ‌های داخلی ژاپن موسوم به دوره سنگوکو طی سال‌های ۱۶۰۰–۱۴۶۷ میلادی و به مدت یک قرن و نیم به درازا کشید. در این دوره، رسم براندازی و فراتر رفتن از مافوق — که در زبان ژاپنی به آن «گکوکوجو» گفته می‌شود — رواج یافت و کسانی که از نظر مقام اجتماعی فرودست بوده اما در جنگیدن مهارت داشتند، موفق به در دست گرفتن قدرت در یک منطقه شدند. بدین ترتیب، بسیاری از شوگو‌ها یا فرمانداران محلی برکنار شده و جای خود را به دایمیوهای پرقدرت دورهٔ سنگوکو (سنگوکو-دایمیوها) دادند. دایمیوهای سنگوکو هم با برپایی جنگ، تلاش می‌کردند وسعت منطقه تحت نفوذ خود را افزایش دهند. هدف نهایی آن‌ها یکپارچه کردن ژاپن، براندازی شوگون‌سالاری آشیکاگا و نشستن برجای این خاندان بود.
پدر شینگن، تاکدا نوبوتورا از نوادگان شاهزادگان خاندان میناموتو بود که در سده‌های گذشته برای مدتی مقام شوگون را در شوگون‌سالاری کاماکورا در دست داشتند. سلسله‌های دیگر شوگون‌سالاری پس از برافتادن شوگون‌های کاماکورا، کماکان از خاندان میناموتو بودند. از این لحاظ، خاندان تاکدا و شوگون‌های آن دوران یعنی خاندان آشیکاگا و شوگون‌های دوران بعد یعنی خاندان توکوگاوا همه از یک خاندان بودند و نسب آن‌ها به شاهزادگان میناموتو می‌رسید.
نام

شینگن پسر دوم تاکدا نوبوتورا بود و در ۱ دسامبر ۱۵۲۱ میلادی در ولایت کای زاده شد. برادر بزرگ‌تر او در کودکی درگذشت؛ از این روی با شینگن به‌عنوان پسر ارشد رفتار می‌شد. نام او ابتدا تارو بود که در ژاپن باستان نامی رایج برای کودکان پسر ارشد خانواده به حساب می‌آمد. وی در کودکی کاتسوچیو نیز خوانده می‌شد. اما نام رسمی او «میناموتو نو هارونوبو» بود. حرف کانجی «هارو» از اجزای نام آشیکاگا یوشی‌هارو، دوازدهمین شوگونِ شوگون‌سالاری آشیکاگا، برگرفته شده بود. وی در سال ۱۵۵۹ میلادی به راهبی در آیین بودایی روی آورد و نام «شینگن» را که نام یکی از رهبران بودایی بود، برای خود برگزید و به همین نام نیز شهرت یافت؛ اما ادای نذرهای دینی باعث گوشه‌نشینی و کناره‌گیری او در امور دنیوی نشد. به سبب مهارت‌های رزمی، شینگن را با لقب «ببر کای» نیز می‌شناختند. انتخاب چنین لقبی از آن جهت بود که رقیب اصلی او، اوئه‌سوگی کنشین، به «اژدهای اِچیگو» یا «ببر اِچیکو» شهرت داشت.
اوایل زندگی و ظهور

تاکدا شینگن در جوانی به پدرش، تاکدا نوبوتورا، کمک می‌کرد و در سال ۱۵۳۶ به‌عنوان عضوی بسیار ارزشمند در این خاندان شناخته می‌شد. او در سن ۱۵ سالگی، نقش مهمی در پیروزی در نبرد اون نو کوچی ایفا کرد. شینگن در زمینهٔ شعر ژاپنی و نقاشی ژاپنی نیز با استعداد بود. او به زبان چینی نیز مسلط بود و عاشق خواندن کتاب نظامی چین باستان هنر رزم بود. او در سال ۱۵۳۶ میلادی و در سن ۱۵ سالگی با دختری هم‌سن خود به نام سانجونوکاتا (زمان حیات ۱۵۷۰–۱۵۲۱ میلادی) ازدواج کرد. سانجونوکاتا دختر یکی از اشرافی‌ترین خاندان‌های کیوتو بود. خواهر کوچک‌تر سانجونوکاتا همسر اصلی هونگانجی کننیو، رهبر معبد ایشی‌یاما هونگان، بود و ازدواج خودش با فردی از خاندان‌های ولایت کوچک کای موضوعی برخلاف عرف جامعهٔ آن زمان به‌شمار می‌آمد. اولین فرزند شینگن و سانجونوکاتا دو سال پس از ازدواج آنها به دنیا آمد و تاکدا یوشینوبو نام داشت
اوایل زندگی و ظهور > کودتا علیه پدر

شینگن در مقطعی از زندگی خود و پس از مراسم بلوغ، تصمیم گرفت تا علیه پدرش عصیان کند. دلیل این عصیان کاملاً مشخص نیست، اما گمان می‌رود که پدرش قصد داشته پسر دوم خود، تاکدا نوبوشیگه، را به‌جای شینگن به‌عنوان وارث معرفی کند. شینگن پدرش را به ولایت سوروگا در مرز جنوبی ولایت کای تبعید کرد تا تحت نظر خاندان ایماگاوا، به رهبری دامادش ایماگاوا یوشیموتو، در بازداشت بماند. ایماگاوا یوشیموتو که دایمیوی سوروگا بود، با کمک به این کودتای بدون خونریزی موجب اتحاد بین خاندان ایماگاوا و تاکدا شد. رسم «سرنگونی یا فراتر رفتن از مافوق» در دوره سنگوکو رواج داشت و چندان غیرمعمول نبود که قدرت‌طلبان والدین یا برادر خود را بکشند و ریاست خاندان را غصب کنند. در همین حال، تاکدا شینگن موفق شد بدون کشتن پدر یا برادر کوچکترش، ریاست خاندان را به ارث ببرد. شینگن هر سال مقدار زیادی پول برای مخارج زندگی پدرش می‌فرستاد. تاکدا نوبوتورا بیشتر از پسرش عمر کرد. برادر کوچک‌تر شینگن، تاکدا نوبوشیگه، هم از او حمایت می‌کرد و آن دو روابط خوبی داشتند. تاکدا شینگن پس از به ارث بردن ریاست خاندان درگیر جنگ شد. او برای توسعه ولایت کای که در میان کوه‌ها احاطه شده بود و زمین کشاورزی نداشت، چاره‌ای جز پیروزی در جنگ و گسترش قلمروی خود نداشت. تاکدا شینگن معتقد بود که جلب حمایت مردم سرزمین کای از طریق تصرف زمین قلمروهای دیگر، پاداش دادن به ملازمانش و ثروتمند کردن ولایت کای بسیار مهم است.
اوایل زندگی و ظهور > تصرف سووا

تاکدا شینگن پس از بیرون راندن پدرش، ناحیه سووا در ولایت شینانو (اکنون استان ناگانو) را به‌عنوان اولین مقصد تهاجم خود انتخاب کرد. خواهر کوچک‌تر تاکدا شینگن با رهبر خاندان سووا، سووا یوریشیگه، ازدواج کرده بود. به همین دلیل، سووا یوریشیگه با پدر شینگن رابطه نزدیکی داشت و این خطر وجود داشت که او با شینگن دشمنی کرده و به کای حمله کند. در سال ۱۵۴۲، ارتش تاکدا پس از سقوط قلعه اوئه‌هارا، محل سکونت خاندان سووا قلعه کووابارا را محاصره کرد. او سووا یوریشیگه را فریب داد و مجبور کرد به روش سپپوکو خودکشی کند. پس از آن، او پسر خواهرش (پسر سووا یوریشیگه)، تورائومارو را به‌عنوان جانشین سووا منصوب و آن خاندان را مطیع خود کرد. از آن زمان به بعد، ناحیه سووا پایگاه حمله به ولایت شینانو شد.
اوایل زندگی و ظهور > تصرف سووا > ازدواج با سووا گوریونین

سووا گوریونین دختر سووا یوریشیگه از یکی از همسرانش به نام «اومی» بود. در حدود سال‌های ۱۵۴۵–۱۵۴۲، همسر غیراصلی شینگن شد. به همسر غیراصلی در زبان ژاپنی، سوکوشیتسو گفته می‌شود. با توجه به مطالب کویو گونکان که قوانین نظامی دو نسل یعنی تاکدا شینگن و پسرش، تاکدا کاتسویوری را شرح می‌دهد، برای خاندان تاکدا خطرناک بود که دختر رهبر خاندان سووا را که پدرش مجبور به ارتکاب سپپوکو شده بود، به همسری اعضای خاندان تاکدا درآید. به همین دلیل، ازدواج بین تاکدا شینگن و سووا گوریونین در ابتدا با مخالفت ملازمان خانواده تاکدا مواجه شد. یکی از دلایلی که سووا گوریونین به سوکوشیتسوی تاکدا شینگن تبدیل شد، این بود که شینگن می‌ترسید که شورشی علیه او در سووا، دروازه ولایت شینانو، رخ دهد. این رو می‌خواست پسری حاصل از پیوند با خاندان سووا داشته باشد تا بتواند بر آن ناحیه حکومت کند. سووا گوریونین در سال ۱۵۴۶ پسری به دنیا آورد و نامش را «سووا شیرو کاتسویوری» گذاشتند؛ ولی بعدها با نام تاکدا کاتسویوری شهرت یافت. در خاندان تاکدا مرسوم بود که حرف کانجی «نوبو» 「信」را به نام جانشین اضافه می‌کردند و در خاندان سووا از حرف کانجی «یوری» 「頼」استفاده می‌شد. به همین دلیل، «سووا شیرو کاتسویوری» در ابتدا جانشین خاندان سووا به‌شمار می‌رفت.
اوایل زندگی و ظهور > پیشروی در ولایت شینانو

تهاجم به ولایت شینانو آن‌طور که تاکدا شینگن امیدوار بود، پیش نرفت. در اصل، بیش از ۳۰۰ خانواده کوچک حاکم در ولایت شینانو وجود داشتند و خانواده‌های مرکزی آن خاندان موراکامی و خاندان اوگاساوارا بودند. این دو خاندان نیز مانند خاندان تاکدا، خون یک شاخه از خاندان امپراتوری خاندان سیوا گنجی را به‌عنوان اجداد خود در رگ داشتند. برای به دست آوردن کامل ولایت شینانو، شینگن دریافت که دو خاندان موراکامی و اوگاساوارا باید نابود شوند. اما موراکامی یوشیکیو که رهبری خاندان موراکامی را در دست داشت، شجاعانه در مقابل شینگن ایستاد. او دو بار شینگن را در نبرد اوئه‌داهارا (۱۵۴۸) و محاصره قلعه توئیشی به شدت شکست داد، اما شینگن به لطف تلاش‌های شجاعانه ملازم جدیدش که سانادا یوکیتاکا نام داشت، سرانجام در سال ۱۵۵۳ در نبرد محاصره کاتسورائو پیروز شد. یوشیکیو به سختی جان خود را نجات داد و به طرف اوئه‌سوگی کنشین در ولایت اچیگو (استان نیگاتا فعلی) فرار کرد و از او کمک خواست که منجر به نبردهای کاواناکاجیما شد.
امور داخلی

تفکر شینگن از ملت‌سازی این بود که «مردم قلعه هستند، مردم دیوارهای سنگی هستند، مردم «خندق» هستند و تمام کشور یک قلعه است». او معتقد بود که اتحاد و یکپارچگی مردم واقعاً با ناهمواری کوه‌ها و رودخانه‌ها قابل مقایسه است. در واقع او در طول زندگی خود هرگز به دشمنانش اجازه نداد پا به سرزمین کای بگذارند.
امور داخلی > سیستم مالیات

بلافاصله پس از این که تاکدا شینگن ریاست خاندان را عهده‌دار شد، یک سیستم مالیاتی جدید ایجاد کرد. شوگون‌سالاری آشیکاگا مأموران مستقر در مناطق مختلف داشت که شوگو نامیده می‌شدند. در اصل، شوگو فقط یک مقام منصوب از طرف دولت مرکزی بود. با این حال، با تضعیف دولت مرکزی، شوگوها در نیمه اول دوره موروماچی به قدرت رسیدند و شروع به حکومت مؤثر بر منطقه کردند و شوگو-دایمیو نامیده می‌شدند. در نیمه دوم دوره موروماچی قدرت شوگو-دایمیوها کم شد و سنگوکو-دایمیوها موقعیت آنها را غصب کردند. روی کار آمدن سنگوکو-دایمیوها بر بار مالیاتی کشاورزان افزود. کشاورزان نه‌تنها خراج سالیانه به شوگون می‌پرداختند، بلکه مجبور بودند به سنگوکو-دایمیوها نیز مالیات پرداخت کنند. به این ترتیب، در دوره سنگوکو یا جنگ‌های داخلی، سیستم اجتماعی فروپاشید. در واقع پرداخت مالیات به شوگون و دربار امپراتوری در عمل انجام نمی‌شد بلکه افراد قدرتمند و اربابان فئودالی در جاهای مختلف به‌طور مستقل مالیات می‌گرفتند.
دو نگرانی عمده اقتصادی در قلمروی ولایت کای در نقطه شروع حکمرانی شینگن وجود داشت. یکی از آنها، بی‌کیفیتی زمین‌های کشاورزی کای بود. کای از سیل‌های مکرر رنج می‌برد و به سختی می‌توان زمین کشاورزی این ولایت را بارور نامید. عامل ناراحت‌کننده دیگر این بود که قلمروی اصلی شینگن در کوهستان بود و رو به دریا نبود، بنابراین تجارت و بازرگانی در آنجا رونق نداشت. چون ولایت شینگن این دو نقص را داشت، نمی‌توانست به رشد اقتصادی دست یابد. شینگن راه خروجی را در «پروژه‌های مهندسی عمران» و «افزایش مالیات» پیدا کرد. شینگن اغلب مالیات‌ها را افزایش می‌داد تا بتواند هزینه جنگ‌ها را تأمین کند. شینگن یک ستون نظام مالیاتی تأسیس کرد که هر ساله مقدار مشخصی از درآمد مالیاتی را بدون توجه به وضعیت محصولات کشاورزی برای حکومت خود تضمین می‌کرد و کشاورزان حتی اگر محصولات خوبی نداشتند، هر سال باید مالیات ثابت پرداخت می‌کردند. در نتیجه، فشار مالیاتی سنگینی بر دوش مردم بود و بسیاری از مردم از قلمرو کای گریختند.
سیاست مالیاتی شینگن دقیقاً برعکس سیاست‌های رقیب او اودا نوبوناگا بود. برخلاف سیاست‌های مالیاتی شینگن، اودا نوبوناگا عقیده داشت «نباید مالیات‌های سنگین غیر از مالیات سالانه بر کشاورزان اعمال شود». مواردی وجود داشت که نوبوناگا نیز مالیات را بر کشاورزان تحمیل کرد، اما مقدار آن بسیار کمتر از شینگن بود. نوبوناگا تا آنجا که ممکن بود بار مالیاتی را از دوش مردم مناطقی که بر آن سلطه داشت، کم کرد. سیاست مالیاتی شینگن به این دلیل نبود که او به اندازه نوبوناگا آگاه و دانا نبود، بلکه به دلیل نقصان مالی عظیم شینگن نسبت به ثروت نوبوناگا بود.
امور داخلی > مقابله با سیل

شینگن دارای اطلاعات و قدرت نظامی عالی بود و از ۷۲ نبردی که در طول عمرش انجام داد، تنها سه بار شکست خورد. توانایی او تنها به امور نظامی محدود نمی‌شد، بلکه مهارت‌های عالی خود را در پروژه‌های کنترل سیل نیز نشان داد. خاکریزی که شینگن روی آن کار کرد هنوز هم به‌عنوان «خاکریز شینگن» شناخته می‌شود و حتی پس از گذشت تقریباً ۴۵۰ سال هنوز مورد استفاده قرار می‌گیرد.
حوضه کوفو، که در داخل ولایتی که به شینگن تعلق داشت امتداد دارد، یک مخروط آبرفتی است که رودخانه‌های متعددی از آن می‌گذرند و در نهایت به رود فوجی، یکی از سه رود اصلی ژاپن می‌پیوندند. در آن زمان، هنگامی که باران شدید می‌بارید، نهرهای گل آلود از کوه‌های اطراف که بیش از ۳۰۰۰ متر ارتفاع داشتند به داخل ولایت کای سرازیر و اغلب باعث سیل‌های بزرگ می‌شدند. از آنجا که این قلمرو به‌طور مکرر تحت تأثیر سیل قرار می‌گرفت، تنها مقدار کمی زمین برای کشت محصولات در دسترس بود و مردم کای به همین علت زندگی بسیار دشواری داشتند.
شینگن معتقد بود که حفاظت از زمین در برابر خسارت سیل، اولویت اول برای تبدیل کردن کای به یک کشور ثروتمند است؛ بنابراین یک پروژه بزرگ ساخت‌وساز را جهت کنترل سیل آغاز کرد که در سال ۱۵۴۱ شروع شد و تا سال ۱۵۶۰ ادامه داشت. به لطف خاکریز شینگن، مردم کای بدون نگرانی از سیل توانستند به کشت زمین بپردازند. علاوه بر این، شینگن در ناحیه‌ای که بیش از هر جای دیگر دچار سیل می‌شد، مردم را از پرداخت مالیات معاف کرد و به آنها دستور داد که در ازای آن خاکریزها را حفظ و نگهداری کنند.
امور داخلی > نوشتن قانون

قوانین برای ولایت کای، یک بخش از قوانین ولایت کای بود که توسط تاکدا شینگن در سال ۱۵۴۷ برای کنترل ملازمان و کنترل مناطق نوشته شد. بزرگ‌ترین ویژگی این قوانین این است که با اربابان و ملازمان، صرف نظر از این که چه کسی هستند، به‌طور یکسان رفتار می‌شود. به عبارت دیگر، اگر هر کس در هر مقامی از قوانین تعیین‌شده سرپیچی می‌کرد، حتی خود تاکدا شینگن نیز مشمول مجازات می‌شد. جلد اول قوانین برای ولایت کای در مورد قوانین نظامی، اداری و قضایی و جلد دوم در مورد اخلاق، هنرهای رزمی، تاکتیک‌ها و آداب است.
امور داخلی > بازسازی منابع انسانی

ملازمان اولیه شینگن را کسانی تشکیل می‌دادند که به پدرش نوبوتورا خدمت کرده بودند. اگرچه نوبوتورا به‌عنوان یک ظالم شهرت داشت، اما او فردی بود که ولایت کای و خاندان تاکدا را متحد کرد و ملازمان با استعداد بسیاری داشت. با این حال، او نتوانست از نیروی انسانی ارزشمند خود به خوبی استفاده کند؛ زیرا با خانواده‌های رعیت خود که با او مخالف بودند ظالمانه رفتار می‌کرد و آنها را از بین می‌برد. شینگن تلاش کرد تا به این خاندان‌ها توجه کند. از میان برجسته‌ترین ملازمانی که شینگن استخدام کرده بود، بیست و چهار ژنرال تاکدا شینگن شهرت دارند. چهار پادشاه آسمانی تاکدا نیز افرادی بودند که شینگن به‌عنوان جانشین خود منصوب کرده بود. شینگن علاوه بر بازسازی منابع انسانی سنتی، سازمان جدیدی ایجاد کرد. این سازمان یک واحد اطلاعاتی بود. مدت کوتاهی پس از تبدیل شدن به رئیس خاندان، شینگن ۷۰ نینجا/سوپّا را به خدمت گرفت. آنها فعالیت‌هایی مانند آماده‌سازی برای حمله را انجام می‌دادند.
شینگن بعداً این ایده را توسعه داد و یک گروه مخفی به نام میتسومونو را برای ایجاد یک شبکه اطلاعاتی قدرتمندتر سازماندهی کرد.
نبردهای کاواناکاجیما

تئوری‌های مختلفی در مورد علت وقوع نبرد کاواناکاجیما وجود دارد، اما مهم‌ترین نکته این است که کاواناکاجیما مکانی است که رود سای و رود شینانو به هم می‌رسند، و حمل و نقل آبی بین ولایت اچیگو و شینانو در این مکان به یکدیگر متصل می‌شود. از آنجا که زمین کاواناکاجیما حاصلخیز بود، نبردهای زیادی از دوره کاماکورا در مورد تسلط بر آن درگرفته بود. تاکدا شینگن و اوئه‌سوگی کنشین نیز برای مدت طولانی بر سر این سرزمین جنگیدند.
کنشین از ولایت اچیگو، به «خدای جنگ» و «ببر اچیگو» نیز معروف بود، یک نابغه جنگی که نه تنها ولایت اچیگو را متحد کرد، بلکه قدرت خود را در امور داخلی نیز به کار انداخت و ولایت را آباد کرد. او بسیار وفادار بود و بارها در پاسخ به درخواست‌های کمک از ولایت‌های دوست دیگر، سرباز برای آنها فرستاد. پیش از آغاز این نبردها نیز موراکامی یوشیکیو و خاندان‌های قدرتمند شینانو شمالی که سرزمین خود را در جنگ با شینگن از دست داده بودند، از کنشین درخواست کمک کرده بودند. در نتیجه، دو جنگ‌سالار قوی از دوره سنگوکو وارد نبرد در منطقه شمالی شینانو شدند. به‌طور کلی اعتقاد بر این است که پنج نبرد وجود داشته است، برخی از محققان ادعا می‌کنند که فقط دو جنگ بوده است. این پرسش که چه کسی در نبردهای کاواناکاجیما پیروز شد، مدت‌ها مورد بحث بوده است، اما هیچ نتیجه‌ای به دست نیامده است. به‌طور تقریبی تعداد کشته‌شدگان ارتش تاکدا ۴۰۰۰ نفر بود و فرماندهان نظامی مشهور مانند تاکتیک‌دان یاماموتو کانسوکه و برادر کوچک‌تر شینگن و معاون او تاکدا نوبوشیگه در این نبرد جان باختند، اما ارتش کنشین ۳۰۰۰ کشته داشت و هیچ فرمانده نظامی کشته نشد. از نظر تعداد تلفات می‌توان گفت که ارتش کنشین پیروز شد، اما ارتش کنشین در نبرد چهارم عقب‌نشینی کرد و این ارتش تاکدا بود که کنترل زمین را در شمال شینانو به دست آورد که یک پیروزی به‌شمار می‌رود.
نبردهای کاواناکاجیما > اتحاد سه‌گانه کای-ساگامی-سوروگا

در سال ۱۵۵۴، اتحاد سه‌گانه کای-ساگامی-سوروگا بین سه ولایت منعقد شد. برای اطمینان از پایبندی به این اتحاد ازدواج‌هایی بین سه خاندان تاکدا-هوجوی اخیر-ایماگاوا انجام گرفت که در آن فرزندان سران خاندان‌ها، تاکدا شینگن، هوجو اوجی‌یاسو و ایماگاوا یوشیموتو با یکدیگر ازدواج کردند.
تنبون ۲۱ (۱۵۵۲): ریشو-این، دختر ایماگاوا یوشیموتو، همسر اصلی تاکدا یوشینوبو، پسر تاکدا شینگن شد.
تنبون ۲۲ (۱۵۵۳): دختر تاکدا شینگن، اوبا-این، همسر اصلی هوجو اوجیماسا، پسر هوجو اوجی‌یاسو شد.
تنبون ۲۳ (۱۵۵۴): دختر هوجو اوجی‌یاسو، هایاکاوا دونو، همسر اصلی ایماگاوا اوجیزانه، پسر ایماگاوا یوشیموتو شد.
نبردهای کاواناکاجیما > آغاز قدرت‌گیری اودا نوبوناگا

نوبوناگا در ۱۵۶۰ طی نبرد اوکه‌هازاما، حملهٔ ایماگاوا یوشیموتو را دفع کرد و او را شکست داد. نوبوناگا با این پیروزی ناگهان در سراسر ژاپن به شهرت رسید. پیروزی او از این جهت غیرمنتظره بود که ایماگاوا یوشیموتو دایمیوی بزرگی بود که بر ولایت‌های سوروگا، توتومی و میکاوا فرمان می‌راند، اما منطقهٔ زیر سلطهٔ نوبوناگا تنها ولایت اُواری بود. پس از مرگ یوشیموتو پسرش ایماگاوا اوجیزانه جانشین وی شد، اما ایماگاوا اوجیزانه توانایی‌های پدرش را نداشت.
لشکرکشی به ولایت کوزوکه

در سال ۱۵۶۵ شینگن قلعه کوراگانو و قلعه مینووا در ولایت کوزوکه را تصرف کرد. در سال ۱۵۷۱، اوئه‌سوگی کنشین تا ولایت کوزوکه پیشروی کرده بود و به قلعه مائه‌باشی شینگن، حمله کرد. هر دو لشکر در نبرد تونه‌گاوا با یکدیگر جنگیدند، اما در نهایت پس از یک مبارزه به نبرد خاتمه دادند.