stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
روز نویسنده زندانی
نویسندگان برجسته شده سال‌های قبل

۲۰۲۰
صدیقه وسمقی؛ نویسنده ایران
عثمان کاوالا
پائولا اوگاز
کاکونزا روریکاباشیجا
۲۰۱۳
کنچوک تسفل گوپی تسانگ ; نویسنده اینترنتی و ویرایشگر وب سایت، چین - تبت
دینا مزا؛ مدافع حقوق بشر و روزنامه‌نگار، هندوراس
زهرا رهنورد ; نویسنده و فعال سیاسی ایران
رادنی سیه؛ بنیانگذار روزنامه، ناشر و سردبیر، لیبریا
فاضل بگو ; نویسنده، آهنگساز و نوازنده، ترکیه
۲۰۱۲
محرم اربی؛ وکیل و نویسنده حقوق بشر، ترکیه
شیوا نظر آهاری ; روزنامه‌نگار، فعال و وبلاگ نویس؛ ایران
اریکسون آکوستا، شاعر، ترانه‌سرا و فعال، فیلیپین
اسکیندر نگا؛ روزنامه‌نگار و وبلاگ نویس، اتیوپی
رجینا مارتینز؛ روزنامه‌نگار، مکزیک
۲۰۱۱
عبدالجلیل السنگچه؛ وبلاگ نویس و مدافع حقوق بشر، بحرین
ریوت آلمو؛ روزنامه‌نگار مخالف، اتیوپی
ندیم سنر و احمد شیک ; نویسندگان در زندان، ترکیه
سوزانا چاوز کاستیلو؛ شاعر و مدافع حقوق بشر، مکزیک
تاشی ربتن (با تخلص Te'urang); نویسنده مخالف، تبت
۲۰۱۰
رابرت مینتیا؛ سردبیر روزنامه، کامرون
حسین درخشان ; وبلاگ نویس، ایران
بلادیمیر آنتونا (نام کامل خوزه بلادیمیر آنتونا گارسیا)؛ گزارشگر جنایی، مکزیک
تل الملوحی؛ وبلاگ نویس و شاعر، سوریه
دیلمرود سعیدوف؛ روزنامه‌نگار، ازبکستان
۲۰۰۹
لاپیرو دی امبانگا؛ خواننده و ترانه‌سرا، کامرون
لیو شیائوبو؛ نویسنده مخالف، چین
مازیار بهاری; روزنامه‌نگار، تدوینگر، نمایشنامه نویس و فیلمساز، ایران
میگل آنخل گوتیرز اویلا؛ انسان‌شناس، نویسنده و فعال، مکزیک
ناتالیا استمیرووا؛ روزنامه‌نگار و مدافع حقوق بشر، روسیه
۲۰۰۸
عین‌الله فتح‌الله اف؛ روزنامه‌نگار، آذربایجان
ملیسا هینوستروزا؛ دانشجو و شاعر، پرو
محمد صدیق کبودوند; روزنامه‌نگار، ایران
تسرینگ ووزر; نویسنده و شاعر، چین
نویسندگان، بازیگران و خدمه کروکودیل زامبزی ; زیمبابوه
۲۰۰۷
نورماندو هرنانز گونزالس؛ روزنامه‌نگار، کوبا
جمشید کریم‌اف؛ روزنامه‌نگار، ازبکستان
فاتو جو منه؛ روزنامه‌نگار، گامبیا
یعقوب یادعلی; رمان‌نویس، ایران
زارگانا ماونگ تورا؛ شاعر و کمدین، برمه
۲۰۰۶
هرانت دینک؛ سردبیر روزنامه ترکیه
وسنسگد گبرکیدان؛ روزنامه‌نگار، اتیوپی
لیدیا کاچو ; نویسنده، مکزیک
یانگ شیائوکینگ؛ روزنامه‌نگار اینترنتی، چین
۲۰۰۵
اورهان پاموک ; نویسنده، ترکیه
شی تائو؛ شاعر و فعال، چین
رؤیا طلوعی ; نویسنده و فعال حقوق زنان، ایران
پل کامارا؛ روزنامه‌نگار، سیرالئون
ویکتور رولاندو آرویو؛ روزنامه‌نگار، کوبا
۲۰۰۴
امیرعباس فخرآور؛ نویسنده، ایران
راخیم اسنوف؛ نویسنده، ترکمنستان
گای آندره کیفر؛ روزنامه‌نگار، ساحل عاج
روبرتو خاویر مورا گارسیا، فرانسیسکو اورتیز فرانکو و فرانسیسکو آرراتیا سالدیرنا. روزنامه نگارانی که در مکزیک به قتل رسیدند
بازار سرمایه

بازار سرمایه (به انگلیسی: Capital market) به بازارهای مالی جهت خرید و فروش اوراق قرضه یا اوراق بهادار، با سررسید بیشتر از یک سال و دارایی‌های بدون سررسید، اطلاق می‌شود.
در معمول‌ترین تقسیم‌بندی، بازار سرمایه از نظر مرحله عرضه اوراق بهادار، به دو بازار اولیه (بازار دست اول) و ثانویه (بازار دست دوم) تقسیم می‌شود.
در یک تقسیم‌بندی کلی دیگر، بازار سرمایه‌ای ایران از نظر شرایط شرکت‌ها، به دو بازار بورس اوراق بهادار و فرابورس طبقه‌بندی می‌شود. در زیرمجموعه بازار بورس اوراق بهادار و فرابورس بخش‌بندی دیگری وجود دارد که حضور در هر کدام از آنها شرایط و ضوابط خود را داراست. در این مطلب به بخش‌بندی بازار بورس اوراق بهادار و شرایط عمومی و اختصاصی هر کدام پرداخته می‌شود.
بازار سرمایه پلی است، که پس‌انداز واحدهای اقتصادی دارای مازاد مانند شرکت‌ها یا دولت‌ها را، به واحدهای سرمایه‌گذاری که بدان نیازمندند، انتقال می‌دهد؛ بنابراین بازار سرمایه، واحدهای پس‌انداز و سرمایه‌گذاران را با یکدیگر ارتباط می‌دهد. از سوی دیگر، سازوکارهای تعبیه شده در این بازار، از طریق رشد حجم پس‌انداز و سرمایه‌گذاری، رشد اقتصادی را تسریع می‌کنند.
استفاده از بازار سرمایه برای تأمین مالی مخارج دولت نیز، از جمله قدیمی‌ترین و متداول‌ترین شکل مبادلات مالی است. اتکای دولت‌ها به بازار سرمایه در اغلب اقتصادهای مدرن نه تنها از این جهت مهم است که دولت‌ها غالباً اوراق بدهی منتشر می‌کنند تا بخش عمده هزینه‌های خود را تأمین مالی نمایند، بلکه استقراض دولت غالباً حجم عظیمی از کل وجوه عرضه شده در بازار توسط وام‌دهندگان را جذب می‌کند.
در معمول‌ترین تقسیم‌بندی، بازار سرمایه به دو بازار اولیه و بازار ثانویه تقسیم می‌شود. از سوی دیگر بازارهای سرمایه، به دو بخش تقسیم می‌گردد، که عبارتند از: بازار سهام و بازار اوراق قرضه.
در بازار سرمایه ارتباط میان سرمایه‌گذار و سرمایه‌پذیر، بیش از یک سال است و بر عکس بازار پول، سرمایه‌پذیر ملزم به عودت وجوه نیست.
بازار بورس نیویورک، یکی از بزرگ‌ترین بازارهای ثانویه جهان
هندرا ستیاوان

هندرا ستیاوان (اندونزیایی: Hendra Setiawan؛ زادهٔ ۱۹ مهٔ ۱۹۷۵) بدمینتون‌باز اهل اندونزی است.
روز کوهستان

روز کوهستان (انگلیسی: Mountain Day) به سه رویداد بدون ارتباط با یکدیگر اشاره دارد:
(۱) روز کوهستان، یک جشن دانشجویی در برخی دانشکده های ایالات متحده است که کلاس ها بدون اطلاع قبلی لغو می‌شوند و دانشجویان به کوه یا پارک می‌روند.(۲) روز بین المللی کوهستان، هر ساله در ۱۱ دسامبر برگزار می‌شود در سال ۲۰۰۳ توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد برای تشویق توسعه پایدار در کوه‌ها تأسیس شد. (۳) روز کوهستان، یکی از تعطیلات ملی در ژاپن از سال ۲۰۱۶ است.
روز کوهنوردی در ژاپن

در ماه مه ۲۰۱۴ اعلام شد که روز کوهستان هر سال در ۱۱ اوت، از سال ۲۰۱۶، به عنوان یک تعطیل عمومی در نظر گرفته خواهد شد.
صندلی واسیلی

|  مجارستان >   آلمان: محصول طراحی صنعتی |  مجارستان >   آلمان: محصول طراحی صنعتی |
| --- | --- |
طراح: مارسل بروئر
سال: خلق: ۱۹۲۵ میلادی، عرضه: ۲۷-۱۹۲۶ میلادی
گونه: صندلی
مواد: سازه از لولهٔ فولادی نیکل‌اندود، نشیمن و پشتی از آیزنگارن یا آهن تابیده و چرم.
موضوع: ایده: کمینه‌سازی فُرم صندلی راحتیِ سنگین به یک ساختار سبک.  مفهوم: کشش، سبکی، بهداشت، مقاومت.
جنبش: باوهاوس
مالک: استاندارد-موبل، لنگیل و شرکت، گاوینا، نول
صندلی واسیلی (به انگلیسی: Wassily Chair)؛ این صندلی که به عنوان صندلی مدل ب۳ نیز شناخته می‌شود، توسط مارسل بروئر در حدود سال‌های ۱۹۲۶–۱۹۲۵ میلادی زمانی که رئیس کارگاه کابینت‌سازی باوهاوس در دسائوی آلمان بود، طراحی شد.
علیرغم باور عمومی، این صندلی به‌طور خاص برای نقاشِ انتزاعی واسیلی کاندینسکی که در همان زمان در دانشکدهٔ باوهاوس بود، طراحی نشده بود. کاندینسکی طرح تکمیل شده را تحسین کرده بود و بروئر نسخه‌ای مشابه آن را برای اقامت‌گاه شخصی کاندینسکی ساخت. این صندلی چندین دههٔ بعد با انتشار مجدد توسط سازندهٔ ایتالیایی گاوینا که در جریان تحقیقات خود در مورد منشأ صندلی از ارتباط حکایتی کاندینسکی مطلع شده بود، به «واسیلی» معروف شد.
تاریخچه

مارسل بروئر که قهرمان جنبش نوگرایی و تحت حمایت والتر گروپیوس، بنیانگذار باوهاوس بود، به همان اندازه به خاطر دستاوردهایش در معماری و مبلمان تحسین می‌شود. بروئر در اوایل دههٔ ۱۹۲۰ میلادی یک دانشجوی برجسته و متعاقباً استاد نجار در باوهاوس بود. مجموعهٔ آثار او، هم معماری و هم مبلمان، تجسمی از هدف باوهاوس در آشتی میان هنر و صنعت بودند. وقتی بروئر در باوهاوس بود، با مجموعهٔ مبلمان لوله‌ای فولادی خود – الهام گرفته از ساخت دوچرخه و با استفاده از تکنیک‌های لوله‌کش‌های محلی ساخته شد، فضای داخلی مدرن را متحول کرد. اولین طرح‌های او، از جمله واسیلی، در میان آشناترین نمادهای جنبش مبلمان مدرن باقی مانده است.
این صندلی که بعدها به نام «واسیلی» شناخته شد، اولین بار در اواخر دههٔ ۱۹۲۰ میلادی توسط تونت، تولیدکننده مبلمان آلمانی-اتریشی که بیشتر به خاطر طرح‌های صندلی چوبی خمیده‌اش معروف است، با نام مدل ب۳ تولید شد. این اولین بار بود که در دو نسخهٔ تاشو و غیر-تاشو در دسترس بود. در این بازگویی ابتدایی، تسمه‌ها از پارچه ساخته می‌شدند که با استفاده از فنر در سمت عقب کشیده می‌شدند.
پارچهٔ مورد استفاده از آیزنگارن («نخ آهن» یا «آهن تابیده»)، یک نخ پنبه‌ای قوی، براق و مومی ساخته شده است. این بافت در قرن نوزدهم اختراع شده بود، اما مارگارتا رایشارت (۱۹۸۴–۱۹۰۷ میلادی)، دانشجوی کارگاه بافندگی باوهاوس، آزمایشاتی انجام داد و کیفیت نخ را بهبود بخشید و پارچه و مواد تسمه‌ای را برای استفاده روی صندلی‌های فولادیِ لوله‌ای بروئر ساخت.
تولید

صندلی مدل ب۳، نسخهٔ تولید شده از صندلی توسط شرکت تونت بسیار نادر است و در طول جنگ جهانی دوم از تولید خارج شد.
بیشتر طرح‌های اولیهٔ بروئر تحت لیسانس تولیدکنندهٔ مستقر در برلین، توسط استاندارد-موبل و لنگیل و شرکت تولید شدند. صندلی واسیلی تنها طرح مهم اولیهٔ بروئر بود که توسط استاندارد-موبل و لنگیل و شرکت ارائه نشد.
پس از سال‌های جنگ، گاوینا مجوز واسیلی را به همراه طرح‌های بروئر که قبلاً توسط استاندارد-موبل و لنگیل و شرکت فروخته می‌شد، دریافت کرد. دینو گاوینا پس از ملاقات با طراح مجارستانی در نیویورک، او را متقاعد کرد که صندلی لوله‌ای شکل را در سال ۱۹۶۲ میلادی دوباره ویرایش کند، و در نهایت نسخهٔ بیشتر شناخته‌شدهٔ واسیلی را معرفی کرد که در آن پارچه را با تسمه‌های چرمی مشکی جایگزین کرد، اگر چه نسخهٔ پارچه‌ای هنوز در دسترس بود. در سال ۱۹۶۸ میلادی شرکت نول، گروه گاوینا بولونیا را خرید. این امر همهٔ طراحی‌های بروئر را وارد کاتالوگ شرکت نول کرد.
این صندلی در استفاده از مواد (فولاد لوله‌ای خمیده و آیزنگارن) و روش‌های ساخت انقلابی بود. در سال ۱۹۲۵ میلادی، بروئر اولین دوچرخهٔ خود را خرید و از سبکی قاب فولاد لوله‌ای آن تحت تأثیر قرار گرفت. این الهام بخش او برای استفاده از این مواد در طراحی مبلمان شد.[۲] برای ساخت صندلی، بروئر به آدلر روی آورد، اما شرکت نپذیرفت؛ بنابراین او به شرکت مانیسمان متوصل شد. این طرح (و تمام مبلمان لوله‌های فولادیِ بعدی) از نظر فنّی فقط به این دلیل امکان‌پذیر بود که سازندهٔ فولاد آلمانی مانیسمان اخیراً فرآیندی ابتکاری را برای ساخت لولهٔ یکپارچهٔ بدون درز کامل کرده بود. قبلاً لوله‌های فولادی دارای درز جوشی بودند که با خم شدن لوله فرو می‌ریخت. در همان سال لو کوربوزیه یک پلکان لوله فولادی «ساخته‌شده مانند قاب دوچرخه» را در نمایشگاه بین‌المللی هنرهای تزئینی و صنعتی مدرنِ پاریس ارائه کرد. موقعیت صندلی و تکیه‌گاه ب۳، نشان‌دهندهٔ تأثیر صندلی قرمز و آبی اثر خریت ریتفلد است.
صندلی واسیلی، مانند بسیاری دیگر از طرح‌های جنبش نوگرایی، از اواخر دههٔ ۱۹۲۰ میلادی به تولید انبوه رسیده است و از دههٔ ۱۹۵۰ میلادی به‌ طور مداوم تولید می‌شود. طرح کلاسیک هنوز هم امروزه در دسترس است. اگر چه طرح‌های ثبت اختراع منقضی شده‌اند، اما حقوق نام تجاری این طرح متعلق به شرکت نولِ نیویورک است. تکثیر و تولید صندلی در سرتاسر دنیا توسط تولیدکنندگان دیگری ادامه دارد که محصول را تحت نام‌های متنوعی به بازار عرضه می‌کنند.
حمیده اکبری

| حمیده اکبری | حمیده اکبری |
| --- | --- |
نمایندهٔ مردم ولایت میدان وردک در دوره شانزدهم (پارلمان افغانستان): نمایندهٔ مردم ولایت میدان وردک در دوره شانزدهم (پارلمان افغانستان)
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۹۷۵ (۴۹–۵۰ سال) کابل
ملیت: افغانستان
پیشه: سیاستمدار
حمیده اکبری (زاده ۱۳۵۴ کابل) سیاستمدار افغانستانی و نماینده مردم ولایت میدان وردک در دوره شانزدهم مجلس نمایندگان است. وی در مجلس شانزدهم نمایندگان افغانستان عضو کمیسیون مالی، بودجه، محاسبات عمومی و امور بانک‌ها می‌باشد.
زندگی‌نامه

حمیده اکبری زاده ۱۳۵۴ از کابل اما اصالتاً از ولسوالی بهسود - ولایت میدان وردک است. وی تحصیلات متوسطه خود را در لیسه/دبیرستان رابعه بلخی کابل در سال ۱۳۶۸ به پایان برد و سند لیسانس خود را در رشته مهندسی از دانشگاه کابل کسب کرد.
دیگر فعالیت‌ها

دیگر فعالیت‌های وی:
معلم در مدرسه چهار قلعه کابل.
استاد در لیسه/دبیرستان زرغونه کابل (۱۳۷۴-۱۳۸۹)
مهندس در دفتر UNHCR.
مربی در یک موسسه غیر انتفاعی در میدان وردک.
بادرشبو

| بادرشبو | بادرشبو |
| --- | --- |
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: گیاهان
(طبقه‌بندی‌نشده):: گیاهان گلدار
(طبقه‌بندی‌نشده):: دولپه‌ای‌های نو
(طبقه‌بندی‌نشده):: آستریدها
راسته:: نعناسانان
تیره:: نعناعیان
سرده:: بادرنجبویه (سرده)
گونه:: D. moldavica
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Dracocephalum moldavica : Dracocephalum moldavica 
بادرشبو، بادَرشبی دارویی، بادرنجبویه، شاطرا مرزه (نام علمی: Dracocephalum moldavica) نام یک گیاه دارویی و گونه‌ای است از سردهٔ بادرنجبویه.
این گیاه بویی خوش و دلپذیر همچون بوی بادرنجبویه دارد.
آن را التیام‌بخش زخم می‌دانند و از عرق بادرشبو به عنوان تقویت‌کننده قلب و آرامبخش استفاده می‌شود.
آن را دارای خواص آرامش‌بخش، اشتهاآور و ضدنفخ نیز دانسته‌اند.
در ایران سه دارو از این گیاه تهیه شده‌است.
ویژگی‌ها

گونه‌ای بادَرشبی به شکل علفی یک‌ساله با ساقه‌های راست به ارتفاع ۱۵ تا ۵۰ سانتی‌متر و منشعب از قاعده و با برگ‌های دُم‌برگ‌دار و مستطیلی ـ تخم‌مرغی یا مستطیلی ـ سرنیزه‌ای در حاشیه با دندانه‌های گرد و به طول ۱/۵ تا ۳ سانتی‌متر و به عرض ۰/۷ تا ۱/۸ سانتی‌متر و با گل سفید یا بنفش متمایل به آبی به طول ۲ تا ۲/۵ سانتی‌متر.
پراکنش

به حالت وحشی و خودرو در بعضی از نواحی جنوبی اروپا، جزیره سیسیل، مولداوی و جنوب غربی آسیا مانند ایران.
در ایران:
شمال غربی ایران، آذربایجان، تبریز (به‌صورت پرورش یافته در باغچه‌ها)، ارومیه (مزرعه دیز سیامک)، یزدده بالا در نزدیکی یزد، مازندران در جنگلهای مرطوب.
ازتیره labiateaeیا lamiaceae اما بیشترین مصرف آن در ایران در خراسان دیده شده است که بعنوان سبزی خوردن استفاده میشود. بیرجند و طبس قطب کشت این گیاه در خراسان است
نگارخانه

کوهستان خرقان
صنایع دستی

کارگران لائوسی در حین ساخت صنایع دستی با استفاده از چوب بامبو.
صنایع دستی یا کاردستی  کاری است که در آن لوازم تزئینی و کاربردی تنها با استفاده از دست یا ابزار ساده ساخته می‌شود. معمولاً این کلمه به روش‌های سنتی ساختن کالاها و وسایل مختلف گفته می‌شود. استادکاری مخصوص هر یک از این موارد مهم‌ترین ملاک است. چنین چیزهایی اغلب از لحاظ فرهنگی یا مذهبی فوق‌العاده هستند. لوازمی که به صورت تولید انبوه یا با ماشین آلات مختلف ساخته می‌شوند، جزء صنایع دستی نیستند.
هر اثر یا صنعتی را به راحتی نمی‌توان در زمره صنایع دستی قرار داد. برای آنکه محصولی جزو صنایع دستی شمرده شود، باید ویژگی‌هایی داشته باشد، از جمله این ویژگی‌ها می‌توان به نقش فرهنگی و هویت‌بخشی به یک ملت (داشتن بار فرهنگی)، عدم نیاز به سرمایه‌گذاری کلان در مقایسه با دیگر رشته‌های صنعتی، قابلیت ایجاد و توسعه در مناطق مختلف (شهر، روستا و جوامع عشایری)، سهولت در ایجاد مراکز تولید، دارا بودن ارزش افزوده زیاد در مقایسه با صنایع دیگر، خودکفا و متکی به مواد اولیه داخلی، کمک به رشد و توسعه اقتصادی و داشتن زمینه‌های مناسب جهت صادرات اشاره کرد.
آنچه مقولهٔ صنایع دستی را از هنر کاردستی متمایز می‌سازد، هدف از ساختن آنهاست. صنایع دستی لوازمی هستند که قرار است مورد استفاده قرار گرفته و کهنه، پوسیده و غیره شوند. موارد استفاده از آن‌ها بیش از یک تزئین ساده‌است. صنایع دستی اغلب کارهای فرهنگی و مرسوم تلقی می‌شوند زیرا به عنوان بخشی از الزامات زندگی روزمره مطرح هستند. درحالی که هنر و کاردستی بیشتر یک فعالیت سرگرمی گونه و یک ارائه بی نقص از یک تکنیک خلاقیت است. از جنبه‌های عملی انواع مختلف صنایع دستی به دلیل شباهت مورد استفاده، مپوشانی زیادی دارند.
۱۰ ژوئن روز جهانی صنایع دستی است.
صنایع دستی در ایران

از نظر سازمان صنایع دستی در ایران ۳۷۰ رشته صنایع دستی وجود دارد که در ۲۴ دسته قرار می‌گیرند. از جمله صنایع دستی برتر کشور که در سطح بین‌المللی مورد توجه قرار گرفته‌اند می‌توان به فرش‌های دستباف اشاره کرد که معرف بنیه فرهنگی و هنری ایران در جهان است.
در سازمان جهانی یونسکو ۶۰۰ صنعت دستی ثبت شده‌است که ۴۵۰ صنعت دستی متعلق به کشور ایران است، از این تعداد ۲۸۷ صنعت متعلق به شهر اصفهان است. ایران سومین کشور تولیدکننده صنایع دستی در جهان است و وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی متولّی این بخش است.
صنایع دستی در ایران > صنایع دستی معروف ایرانی

گلیم، فرش، گبه، قلمزنی، شیشه‌گری، منبّت کاری، مینا کاری، سفال، چوب، خاتم کاری، ملیله دوزی و فلزکاری دواتگری …
جنبش هنر و صنایع دستی در غرب

جنبش هنر و صنایع دستی در اواخر قرن ۱۹ به صورت اصلاحات طراحی و جنبش‌های اجتماعی در اروپا، آمریکای شمالی و استرالیا آغاز شد و تا امروز ادامه دارد. حامیان آن با آرمان‌های بنیانگذاران جنبش مانند ویلیام موریس و جان روس کین، که پیشنهاد کردند در جوامع قبل از صنعتی مانند اروپای قرون وسطی، مردم به تحقّق بخشیدن از طریق فرایند خلّاق صنایع دستی رسیده‌اند. این امر در تضاد با چیزی بود که به عنوان اثرات بیگانه کار صنعتی تلقی می‌شد.
این فعّالیّت‌ها صنایع دستی نامیده می‌شدند زیرا بسیاری از آن‌ها در حرفه صنفی تخصّص داشتند. نوجوانان به شاگردی استاد، کار می‌کردند و مهارت‌های خود را در مدت چند سال در ازای دستمزدهای پایین پرورش می‌دادند. زمانی که آموزش آن‌ها تکمیل شد، آن‌ها به خوبی تجهیز شده بودند تا برای خود تجارت کنند و زندگی خود را با مهارتی که می‌توانند مستقیماً درون جامعه مبادله شود و اغلب برای کالاها و خدمات است، به دست آورند. انقلاب صنعتی و افزایش بهره‌وری فرآیندهای تولید به تدریج، بسیاری از نقش‌های هنرمندان حرفه‌ای را کاهش داده یا حذف کرده‌است و امروزه بسیاری از صنایع دستی به‌طور فزاینده‌ای شاهد رکود هستند، به خصوص. هنگامی که دیگر به عنوان یک سرگرمی، هنر مردمی و گاهی حتّی هنر زیبا دیده می‌شوند.
لنگرگاه (فیلم)

| لنگرگاه | لنگرگاه |
| --- | --- |
کارگردان: کیومرث پوراحمد
تهیه‌کننده: فؤاد نور
نویسنده: کیومرث پوراحمد
بازیگران: جهانگیر الماسی علیرضا خمسه محمد برسوزیان فرهاد حمیدی مهوش افشارپناه اسماعیل داورفر
موسیقی: ناصر چشم‌آذر
فیلم‌بردار: فرهاد صبا
تدوین‌گر: کیومرث پوراحمد
شرکت تولید: گروه سینماهای متحد تهران
مدت زمان: ۹۰ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
لنگرگاه فیلمی به کارگردانی و نویسندگی کیومرث پوراحمد ساخته سال ۱۳۶۷ است.
داستان

دو برادر به نامهای احمد و بهمن به دلیل رفتار خشن پدر از خانه می‌گریزد و به بندر عباس می‌روند. با حمزه، که در مسافرخانه کار می‌کند، آشنا می‌شوند و با تهیه و فروش اجناس قاچاق ارتزاق می‌کنند. در این کار با موسی، قاچاقچی هروئین آشنا می‌شوند. پدر احمد و بهمن از روی عکسی که پسرانش برای مادر فرستاده‌اند آنها را در بندرعباس می‌یابد و به کمک مأموران موسی و همکارانش را گرفتار می‌کند. احمد و بهمن به آغوش خانواده بازمی‌گردند.
بازیگران

جهانگیر الماسی
علیرضا خمسه
محمد برسوزیان
فرهاد حمیدی
مهوش افشارپناه
اسماعیل داورفر
پرویز شکری
کوروش سبزاندام
مسعود امیرراد
سولماز صبا
صدرالدین حجازی

| صدرالدین حجازی | صدرالدین حجازی |
| --- | --- |
حجازی در اختتامیهٔ هشتمین جشنواره مردمی فیلم عمار، ۱۳۹۶: حجازی در اختتامیهٔ هشتمین جشنواره مردمی فیلم عمار، ۱۳۹۶
نام هنگام تولد: نعمت‌الله حجازی
زادهٔ: ۱۶ مرداد ۱۳۲۷ شهرضا، اصفهان، ایران
درگذشت: ۲۴ شهریور ۱۴۰۳ (۷۶ سال) تهران، ایران
علت مرگ: سرطان ریه و سکته مغزی
محل تحصیل: دانشگاه هنر تهران
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۳۵۶–۱۴۰۳
همسر: سونیا شکیبا (همسر دوم)
فرزندان: ۴ (از جمله سینا)
صدرالدین حجازی (۱۶ مرداد ۱۳۲۷ – ۲۴ شهریور ۱۴۰۳) بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون اهل ایران بود. از برجسته‌ترین نقش‌های وی بازی در مجموعه‌های تلویزیونی روزی روزگاری، نابرده رنج و زیرزمین بوده است.
فعالیت هنری

او در سال ۱۳۴۲ به دانشگاه هنر راه یافت. در طول دوران دانشجویی نمایشنامه‌هایی مانند تله و صیادان را کارگردانی کرد و نیز در نمایشنامه‌های منطقهٔ جنگی و آموزگاران ایفای نقش کرد. حجازی در سال ۱۳۵۶ به‌عنوان بهترین بازیگر نقش اول مرد شناخته شد و جایزه اسب طلایی جشنواره بین‌المللی تئاتر را دریافت کرد که فقط همان یک سال برگزار شد. از سال ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۳ سرپرستی مجتمع دانشسراهای هنر را برعهده داشت و در سال ۱۳۶۴ مدیر تالار آبگینه بود. او در آثار سینمایی مانند ناخدا خورشید، تردید شاخه‌های بید و سنتوری بازی کرده است. از سایر آثار مهم او در تلویزیون نیز می‌توان به مجموعه‌های تلویزیونی کوچک جنگلی، مختارنامه، تنهاترین سردار و تفنگ سرپر اشاره کرد.
فعالیت هنری > زندگی شخصی

صدرالدین حجازی دوبار ازدواج کرده بود. او و همسر اولش یک دختر به نام یلدا و دو پسر به نام کسری و سینا، خوانندهٔ ایرانی، دارند. این ازدواج به جدایی انجامید. سونیا شکیبا همسر دوم صدرالدین حجازی است که حاصل ازدواجشان یک پسر به نام پارسا است. سونیا شکیبا در زمینه‌های مختلفی فعالیت داشته که از مهم‌ترین آنها می‌توان به بازیگری در فیلم آخرین خون و انتشار کتاب کلام در رنج و چهره‌پردازی اشاره کرد.
فعالیت هنری > درگذشت

در ۱۶ شهریور ۱۴۰۳ شایعه درگذشت او در رسانه‌ها انتشار یافت. همسر او با رد کردن این اخبار، زنده بودن او را تأیید کرد. همسرش افزود که او به‌علت بیماری سرطان ریه همچنان در کما به سر می‌برد. سرانجام وی پس از مدتی در کما به‌سر بردن به‌علت عوارض سرطان پیشرفته و نیز سکته مغزی، در عصر ۲۴ شهریور ۱۴۰۳ و در ۷۶ سالگی پس از چندین احیا درگذشت.
آثار > تئاتر

شیش و بش، نوشته محمد چرم‌شیر، اردیبهشت ۱۴۰۱، سالن اهورا، کارگردان: سامان قلیچ‌خانی
آثار > سینما

| سال | عنوان | کارگردان |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۹۴ | نیم | بهمن کامیار |
| ۱۳۹۰ | خرس | خسرو معصومی |
| ۱۳۸۷ | تردید | واروژ کریم‌مسیحی |
| ۱۳۸۵ | سنتوری | داریوش مهرجویی |
| ۱۳۸۵ | گیس‌بریده | جمشید حیدری |
| ۱۳۸۳ | رستگاری در هشت و بیست دقیقه | سیروس الوند |
| ۱۳۸۰ | مزاحم | سیروس الوند |
| ۱۳۷۸ | مثلث آبی | هادی صابر |
| ۱۳۷۳ | روز شیطان | بهروز افخمی |
| ۱۳۷۲ | سه مرد عامی | سیامک تقی‌پور |
| ۱۳۷۱ | از بلور خون | جمشید عندلیبی |
| ۱۳۶۹ | جدال بزرگ | علی‌اصغر شادروان |
| ۱۳۶۷ | تفنگ‌های سحرگاه | بهروز افخمی |
| ۱۳۶۷ | شاخه‌های بید | امرالله احمدجو |
| ۱۳۶۵ | ناخدا خورشید | ناصر تقوایی |
| ۱۳۶۴ | زنجیرهای ابریشمی | حسن کاربخش |
آثار > مجموعهٔ تلویزیونی

| سال | عنوان | کارگردان |
| --- | --- | --- |
| ۱۴۰۱–۱۴۰۲ | آتش و باد | مجتبی راعی |
| ۱۴۰۱ | وضعیت زرد ۲ | مجید رستگار |
| ۱۴۰۱ | حکم رشد | حسن لفافیان |
| ۱۴۰۱ | راز بقا | سعید آقاخانی |
| ۱۳۹۸ | بانوی سردار | پرویز شیخ‌طادی |
| ۱۳۹۶ | زیبا شهر | علی‌اصغر شادروان |
| ۱۳۹۵ | پادری | محمدحسین لطیفی |
| ۱۳۹۴ | کیمیا | جواد افشار |
| ۱۳۹۳ | هفت سنگ | علیرضا بذرافشان |
| ۱۳۹۰ | نابرده رنج | علیرضا بذرافشان |
| ۱۳۸۹ | مختارنامه | داوود میرباقری |
| ۱۳۸۹ | هوش سیاه | مسعود آب‌پرور |
| ۱۳۸۹ | ملکوت | محمدرضا آهنج |
| ۱۳۸۹ | خانه بی‌پرنده | کاظم معصومی |
| ۱۳۸۹ | چاردیواری | سیروس مقدم |
| ۱۳۸۷ | مرد دوهزارچهره | مهران مدیری |
| ۱۳۸۷ | پس از سال‌ها | اکبر خواجویی |
| ۱۳۸۶ | اغما | سیروس مقدم |
| ۱۳۸۶ | ساعت شنی | بهرام بهرامیان |
| ۱۳۸۵ | زیرزمین | علیرضا افخمی |
| ۱۳۷۷ | تفنگ سرپر | امرالله احمدجو |
| ۱۳۷۵ | صید در پی صیاد | صادق هاتفی |
| ۱۳۷۴ | تنهاترین سردار | مهدی فخیم‌زاده |
| ۱۳۷۳ | چه باید کرد؟ | حسین فردرو |
| ۱۳۷۰ | روزی روزگاری | امرالله احمدجو |
| ۱۳۶۸ | هزاران برگ و هزار رنگ | حسین فردرو |
| ۱۳۶۷ | تهران ۵۳ | هوشنگ توکلی |
| ۱۳۶۵ | مدرس | هوشنگ توکلی |
| ۱۳۶۳ | کوچک جنگلی | بهروز افخمی |
| ۱۳۶۳ | بهار تا بهار | یدالله شیراندامی |
هفتکل

| هفتکل | هفتکل |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: خوزستان
شهرستان: هفتکل
نام(های) دیگر: طوف سفید
سال شهرشدن: ۱۳ اردیبهشت ۱۳۰۵
مردم: مردم
جمعیت: ۱۵٬۸۰۲ نفر (۱۳۹۵)
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
شهردار: مهدی محمودی
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۶۱۴۳۵۸
شناسهٔ ملی خودرو:  ایران ۲۴ ل
کد آماری: ۱۲۹۲
  هفتکل  روی نقشه ایران ۳۱°۲۶′۳۲″شمالی ۴۹°۳۱′۵۴″شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۴۴۲۲°شمالی ۴۹٫۵۳۱۷°شرقی﻿ / 31.4422; 49.5317   :   هفتکل  روی نقشه ایران ۳۱°۲۶′۳۲″شمالی ۴۹°۳۱′۵۴″شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۴۴۲۲°شمالی ۴۹٫۵۳۱۷°شرقی﻿ / 31.4422; 49.5317   
 :  
هَفْتْکِل (تلفظپرونده:Haftkel.ogg) مرکز شهرستان هفتکل در استان خوزستان است که با کشف نفت در تاریخ ۱۳ اردیبهشت ۱۳۰۶ خورشیدی، دومین شهر نفتی ایران لقب گرفت. این شهر در سال ۱۳۹۵، ۱۵٬۸۰۲ نفر جمعیت داشته است. میدان نفتی هفتکل در محدوده این شهر قرار دارد.
وجه تسمیه

دشت طوف سفید صدها سال محل قشلاق طوایف بختیاری علی الخصوص طوایف چهارلنگ بختیاری بوده است و هرکجا که چهارلنگ اتراق میداشت خویشاوندان آنها طوایف بهمئئ ها هم حضور داشتند این خویشاوندی ریشه درتایخ دارد علاوه براجداد آنها یعنی بهمن و بختیارکه دو برادر بودند،اما در زمان ایل خان بختیاری حکومت صمصام السلطنه طایفه لرکی در دشت طوف سفید در کنار لرهای بختیاری ساکن شدند.
به گفته خسرو خان سردار ظفر در زمان خود طایفه لرکی اصالت بختیاری داشتند که به دلیل نزاع با قوم و خویش به میان قشقایی ها پناه بردند و زبان ترکی اختیار کردند اما چندسالی است که دوباره به سرزمین مادری خود بازگشته اند و در سرزمین بختیاری ییلاق و قشلاق می کنند.
جغرافیا > موقعیت جغرافیایی

از لحاظ جغرافیایی تقریباً در مرکز استان خوزستان قرار دارد. این شهر تا اهواز مرکز استان خوزستان ۹۰ کیلومتر، تا رامهرمز ۳۵ کیلومتر تا باغملک ۳۹ کیلومتر تا مسجد سلیمان ۸۰ کیلومتر، تا ایذه ۸۵ کیلومتر و تا شوشتر نیز ۱۰۰ کیلومتر فاصله دارد. محور اهواز، هفتکل، باغملک، ایذه به شهرکرد، اصلی‌ترین محور ارتباطی استان خوزستان به استان‌های چهارمحال و بختیاری و اصفهان محسوب می‌شود.
جغرافیا > آب و هوا

آب و هوای هفتکل گرم و نیمه مرطوب است که بیشینه دمای هوا در تابستان به ۴۸ درجه بالای صفر و کمینه دمای هوا در زمستان به ۲ درجه زیر صفر می‌رسد. میزان متوسط بارندگی سالانه حدود ۳۸۰ میلی‌متر است.
جغرافیا > پوشش گیاهی

پوشش گیاهی منطقه معمولاً علفزارهای فصلی و دارای بوته‌های کَنگر، کتیرا، پونه، سیر کوهی، خارشتر و درختان انار، برهان، کنار و نخلهای پراکنده‌است.
جانوران و پرندگانی همچون؛ پلنگ، مار، خرس، روباه، شغال، سوسمار، قوچ، گرگ، کفتار، گراز، بز کوهی، کبک، تیهو، لک لک و شاهین در منطقه یافت می‌شوند؛ ولی در گذشته جانورانی چون یوزپلنگ، و آهو نیز یافت می‌شد.
جغرافیا > رودها و منابع آبی

رود تنباکوکا در ۵ کیلومتری خاور هفتکل
رود شور باریک در ۵ کیلومتری شمال شهر هفتکل
رود آب شکر در ۶ کیلومتری جنوب خاوری مرکز هفتکل
آبشار زیبای ملارانی در نزدیکی روستای باستانی بن آسیاب و ته‌مانده‌های آسیاب‌های آبی قدیم و چشمه آب شیرین
تالاب برم شور در ۲۰ کیلومتری جاده هفتکل به باغملک
بافت شهر

کنسرسیوم نفتی دارسی در حدود سال ۱۳۰۶ خورشیدی در این شهر ساختمان‌های بسیاری را برای کارشناسان انگلیسی و کارگران بومی خود بنا نهاد. در بافت این منازل مسکونی ساختمان‌های آموزشی، سینما، باشگاه، استخر، درمانگاه و بیمارستان و آتش‌نشانی پیش‌بینی شد. هفتکل در آن دوران عروس شهرهای خوزستان خوانده می‌شد. اما شهرداری هفتکل تا سال ۱۳۴۶ تشکیل نشد. بخشداری هفتکل در سال ۱۳۱۰ تشکیل شد.
طبق آمار سال ۱۳۵۵، جمعیت هفتکل در حدود ۱۲۰۰۰ نفر بوده‌است. این شهر دارای ۵۵۰ دستگاه خانهٔ کارگری، ۱۲۰ دستگاه کارمندی، سه باشگاه، سه استخر شنای مدرن، دو دبیرستان، و سیزده دبستان بوده و تعداد دانش آموزان مشغول به تحصیل آن ۳۷۰۰ نفر بوده‌است و ادارات دولتی آن شامل: بخشداری، اداره پست، دارایی، آمار، آموزش و پرورش و کلانتری بوده‌است و تعداد کارکنان دولت در آن سال، ۱۵۶ نفر بوده‌است. همچنین، شهر دارای یک فرودگاه نیز بوده‌است.
هم‌اکنون این شهر دارای ۲۴ دبستان، ۲۲ مدرسه راهنمایی، ۱۶ هنرستان و ۲ دبیرستان می‌باشد که تعداد ۶۷۰۰ نفر دانش آموز در آن مشغول تحصیل‌اند.
متاسفانه در اواخر دهه ۹۰ شمسی شهردار جدید هفتکل با همکاری ارگان های معلوم الحال جهت از بین بردن حافظه تاریخی هفتکل نماد هفتاکل را تخریب و با نماد های بی هویت جایگزین کردند