stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
تقی ارانی
عضویت در حزب کمونیست

دربارهٔ تأسیس دوباره حزب کمونیست ایران از سوی ارانی دو روایت وجود دارد؛ روایت اول که تقریباً اکثریت کمونیست‌های قدیمی آن را پذیرفته و بیان کرده‌اند، تشکیل این حزب در ارتباط با حزب کمونیست شوروی و کمینترن و به دستور و تحت نظارت آن است. طبری و خامه‌ای از آن جمله‌اند. طبق این روایت، ارانی پس از چندی که از فعالیت او در تهران می‌گذشت از راه اروپای غربی به مسکو سفر کرد. در مسکو وی موافقت مقامات کمینترن را برای احیای مجدد حزب کمونیست ایران جلب کرد. پس از بازگشت وی به تهران فردی به نام نصرالله کامران مخفیانه جهت کمک به ارانی به تهران سفر کرد. با کمک‌های فکری و راهنمایی‌های تشکیلاتی کامران، یک کمیته مرکزی سه نفره مرکب از: ارانی، کامبخش و بهرامی حزب کمونیست ایران را تشکیل داد: «این کمیته از سه عضو تشکیل می‌شد: دکتر ارانی دبیرکل حزب، کامبخش مسئول تشکیلات و دکتر محمد بهرامی مسئول امور مالی.» (خامه‌ای)
دیدگاه دوم، نظری است که از سوی ایرج اسکندری عنوان شده‌است. به عقیده وی هسته ارانی که به «۵۳ نفر» معروف شد مستقل از حزب کمونیست بوده‌است.
اظهار نظر اردشیر آوانسیان عضو کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران در آن ایام ماهیت شایعه عضویت ارانی در حزب کمونیست را روشن می‌کند. آوانسیان می‌نویسد:
آنچه به‌طور حتم یادم مانده‌است ارانی ابداً با ما تماس نگرفت. ارانی که به ایران آمد با ما کار نمی‌کرد. چون من عضو کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران بودم و در تهران به سر می‌بردم، همه افراد چه در تهران و چه ولایات را شناخته با آنها تماس و ارتباط داشتم…
ارانی و جریان چپ

توجه سیاسی تقی ارانی به هنگام حضور در آلمان، معطوف به برنامه‌های فرقه جمهوری انقلابی ایران بود. به همین واسطه نیز با محافل چپ اروپایی مرتبط شد. در واقع ارانی از طریق احمد اسدی (اسدُف) با مرتضی علوی آشنا شد و مرتضی علوی حلقه ارتباطی ارانی و اساساً دانشجویان ایرانی (فعال در اروپا) با اندیشه‌ها، نهادها و گروه‌های چپ اروپایی و جهانی بود. ارانی بعدها در بازجویی‌های اداره سیاسی شهربانی چنین می‌گوید:
من اولین دفعه کلمه مارکسیسم و کمونیزم را در سال ۱۳۰۲ از (اسدُف) شنیدم. پس از وی دومین کسی که کمونیست را از او شناختم مرتضی علوی بود. مانیفست کمونیسم را از علوی گرفتم…
آشنایی و همکاری این سه نفر (اسدی، ارانی و علوی) به پایه‌گذاری «فرقه جمهوری انقلابی ایران» انجامید این فرقه در سال ۱۳۰۴ خورشیدی به دنبال خلع احمد شاه و ایجاد حکومت موقت، بیانیه‌ای را خطاب به ملت ایران منتشر کرد. آن‌ها علیه تاجگذاری رضا شاه و سلطنت وی نیز اقداماتی را انجام دادند. فرقه در دسامبر ۱۹۲۷ میلادی در کنگره بروکسل با «سلیمان میرزا اسکندری»، رهبر حزب سوسیالیست ایران ارتباط برقرار کرد همچنین در پاییز سال ۱۳۰۶ جزوه‌ای با عنوان «بیان حق» انتشار داد.
بی تردید «فرقه جمهوری انقلابی ایران» تحت تأثیر اندیشه کمونیسم بود. ارتباط اعضای این فرقه و کنگره بروکسل این امر را تأیید می‌کند. همچنین محمد بهرامی دیگر عضو این فرقه، در آن سالها عضو حزب کمونیست آلمان بود، و از این طریق با «کمینترن» رابطه داشت ایرج اسکندری نیز که سابقه همکاری با این فرقه را داشت، این گروه را دارای ایدئولوژی کمونیستی دانسته و از آنان با عنوان نخستین گروه دانشجویان کمونیست نام می‌برد با این وجود جریان کمونیستی جهانی، نسبت به فرقه نظر مثبتی نداشت. تا جایی که «کمینترن» و «حزب کمونیست ایران»، ارانی و اعضای مرکزی «فرقه جمهوری انقلابی ایران» را به مثابه یک جریان سیاسی راست و طرفدار جمهوری دموکراسی بورژوایی، به شدت زیر آماج انتقاد قرار می‌دادند
بنابر این اگر چه ارانی و یارانش در این دوره متأثر از اندیشه کمونیسم بودند اما وابستگی سیاسی ای نسبت به این جریان نداشتند؛ لذا از طرف کمینترن و حزب کمونیست ایران مورد شماتت قرار گرفتند. به بیان دیگر اگر چه ارانی همواره به بنیادهای نظری و سیاست‌های کلان کمونیسم توجه داشت اما متأثر از شناخت و دغدغه‌های خود به آن اصول و مبانی توجه و عمل می‌کرد.[نیازمند منبع]
گرایش طبقاتی تقی ارانی

بسیاری از چهره‌های چپ ایران، دیدگاه‌های ارانی دربارهٔ مبارزهٔ طبقاتی را غیردیالکتیکی نامیده‌اند. آنها معتقدند که نقص ارانی در آن است که او از مطالعات علمی‌اش راجع به فیزیک و شیمی، به سوی مارکسیسم گرایش یافت و همین آغازگاه باعث شد که مارکسیسم او به مبارزات طبقاتی پیوند نخورد.
نورالدین کیانوری می‌نویسد: «استنباط دکتر از مسئله دترمینیسم (جبر اجتماعی) طوری است که به نظر می‌رسد به دیالکتیک «ضرورت و تصادف» و تأثیر متقابل آن‌ها در سیر تکاملی مبارزهٔ طبقاتی، به حد کافی توجه نداشته‌است.»
خسرو شاکری می‌نویسد: «درک ارانی از مارکسیسم کمابیش سطحی، علمی و غیرفلسفی بود و به بیشتر به ماتریالیسم علم‌گرایان قبل از کارل مارکس نزدیک بود تا ماتریالیسم دیالکتیک.»
مصطفی شعاعیان می‌نویسد: «جان ارانی با سرشتی طبقاتی قوام نیافته‌است و او به وضوح در تندآب‌های ماتریالیسم خرده‌بورژوایی و ناطبقاتی شناور است.»
حمید احمدی در کتاب «تاریخچهٔ فرقهٔ جمهوری انقلابی ایران و گروه ارانی» با استناد به بازجویی‌های دوره رضاخان ادعا می‌کند که ارانی برخلاف کمونیست‌ها از ابقای مالکیت خصوصی دفاع می‌کرد و اشتراکی شدن وسایل تولید را قبول نداشت.
تقی ارانی دربارهٔ گرایش‌های علمی‌اش در ابتدای کتاب «ماتریالیسم دیالکتیک» می‌نویسد: «علم زادهٔ احتیاجاتی است که در طی منازعات انسان با طبیعت و با طبقات حاکم اجتماع تولید می‌شود.» او در این مقاله نشان می‌دهد که چگونه سیادت بورژوازی، لاجرم به رشد خرافات و تضعیف گرایش علمی منجر می‌شود؛ بنابراین از نظر خود تقی ارانی، علم‌دوستی یک متفکر تماماً ناشی از تعهد او به مبارزهٔ طبقاتی است.
با وجود این بیان صریح، هنوز بسیاری از منتقدان، علم‌گرایی را مترادف «بی‌توجهی به مبارزهٔ طبقاتی» می‌دانند و این اتهام را تقویت می‌کنند. برای مثال حمید احمدی می‌نویسد: «در سال ۱۳۰۸ خط نظری-سیاسی کمیتهٔ مرکزی حزب کمونیست ایران مبتنی بر «جبههٔ واحد نیروهای ملی و دمکراتیک» بود که با انتقاد سخت آوتیس سلطان زاده مواجه شد. اما کمیتهٔ مرکزی با خط فکری ارانی در «فرقهٔ جمهوری انقلابی ایران» همراه شده بودند که تحولات ملّی و بورژوایی را مناسب جامعهٔ ایران می‌دانست. آنان تحت تأثیر ارانی باور داشتند که قدرت گرفتن بورژوازی در جامعه‌ای همچون ایران، موجب تکامل نیروهای مولد می‌شود و پایه‌های اجتماعی عالی‌تری را ایجاد خواهد کرد؛ بنابراین مخالفان سلطان‌زاده در حزب کمونیست ایران با شعار «انقلاب کارگران و دهقانان» مرزبندی صریح پیدا کردند.»
گرایش طبقاتی تقی ارانی به صورت مشخص در «پول از نظر اقتصادی» مشخص است: «قدوسیّت پول و طلا، از روابط طبقاتی موجود در جامعهٔ کنونی ناشی می‌شود و برخلاف تصورات برخی حکماء و عرفا نمی‌توان قدرت آن را با تبلیغ اخلاقیّات از بین برد. راه صحیح این است که روابط اجتماعی را طوری تغییر داد که قدرت اشیاء بر افراد، برای همیشه معدوم و مضمحل گردد. تنها در چنین شرایطی، یعنی در اجتماعی که اقتصاد مبتنی بر برنامه‌ریزی آگاهانه و نقشهٔ معین و دقیق است، دورهٔ قدرت فلز زرد سپری می‌شود.» معنای اصطلاح «قدرت اشیاء بر انسان» عبارت است از مالکیت خصوصی وسایل تولید. از این جهت سخت بتوان درک ارانی از سلطهٔ طبقاتی را نادیده گرفت و او را را به «بی‌توجهی به مسئلهٔ طبقاتی» متهم کرد.
کریستینا گالبو

| کریستینا گالبو | کریستینا گالبو |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: کریستینا گالبو سانچس
زادهٔ: ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۵۰ ‏(۷۵ سال) مادرید، اسپانیا
ملیت: اسپانیایی
کریستینا گالبو (اسپانیایی: Cristina Galbó‎؛ زادهٔ ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۵۰) بازیگر اهل اسپانیا است.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به دوبار شلیک کن، چه بر سر سولانژ آوردی؟ و قاتل باید دوباره بکشد اشاره نمود.
عرش پورزارعی

| عرش پورزارعی | عرش پورزارعی |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: ۱۴ آذر ۱۳۲۷
زادهٔ: تبریز
درگذشت: ۳۱ تیر ۱۳۹۴ تهران
ملیت: ایرانی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۳۵۴–۱۳۷۹
عرش پورزارعی (زاده ۱۴ آذر ۱۳۲۷ - تبریز - ۳۱ تیر ۱۳۹۴) با نام اصلی «کریم پورزارعی گلکوچه» بازیگر سینما اهل ایران بود.
عرش پورزارعی بیشتر با عنوان بازیگر در فیلم ها و سریال های تلویزیونی فعالیت داشته است ولی از دیگر فعالیت‌های او می‌توان به ساخت ۳ فیلم ۸ میلیمتری در سینمای جوان و ساخت فیلم های كوتاه و بلند در تلویزیون و بخش های خصوصی اشاره کرد. وی نویسندگی بیش از ۷۰ فیلمنامه كوتاه و بلند سینمایی و مجموعه داستانی «كلاف عشق» را نیز در کارنامه خود دارد. پورزارعی در زمینه عكاسی و نقاشی نیز فعال بوده و آثار او به جشنواره های مختلف راه یافته است.
بازیگر

آشپزباشی (۱۳۸۸) (مجموعه تلویزیونی)
سگ‌کشی (۱۳۷۹)
جنگجوی پیروز (۱۳۷۷)
مرد عوضی (۱۳۷۶)
معجزه خنده (۱۳۷۵)
بازی با مرگ (۱۳۷۴)
شیخ مفید (۱۳۷۴)
دیدار (۱۳۷۳)
عروسی خون (۱۳۷۳)
مرد پنجم (۱۳۷۳)
کانی مانگا (۱۳۶۶)
سازمان ۴ (۱۳۶۶)
حماسه دره شیلر (۱۳۶۵)
جدال (۱۳۶۴)
عیاران و طراران (۱۳۶۴)
حماسه مهران (۱۳۶۳)
دادشاه (۱۳۶۲)
سفیر (۱۳۶۱)
کلاغ (۱۳۵۶)
ملکوت (۱۳۵۵)
فرار از حجله (۱۳۵۴)
قهرمانان (۱۳۴۹)
قیصر (۱۳۴۸) (در عنوان‌بندی فیلم نیامده)
نویسنده فیلم بلند

مأموریت آقای شادی (۱۳۷۱)
کارگردانی و نویسندگی فیلم کوتاه

فیلم کوتاه بابا رهنما (۱۳۶۴)
فیلم کوتاه آخرین بازی (۱۳۶۲)
فیلم کوتاه مهمان (شرکت در جشنواره کنتیکت آمریکا)
فیلم کوتاه آکازیون
فیلم کوتاه حیات
فیلم کوتاه رزق و روزی
فیلم کوتاه این همه نیاز (۴۰ دقیقه) (۱۳۸۷)
فیلم کوتاه کمال همنشینی (۱۳۸۹)
کتاب‌ها

مجموعه داستان، کلاف عشق
شهرستان بشاگرد

| شهرستان بشاگرد | شهرستان بشاگرد |
| --- | --- |
موقعیت در استان: موقعیت در استان
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
کشور:  ایران
استان: هرمزگان
مرکز شهرستان: سردشت
سایر شهرها: گوهران
بخش‌ها: مرکزی، گوهران، گافر و پارامون
سال تأسیس: ۱۳۸۷ خورشیدی
اداره: اداره
فرماندار: یعقوب دادعلی زاده
حوزهٔ انتخابیه: میناب، رودان، جاسک، سیریک و بشاگرد
مردم: مردم
جمعیت: ۳۵٬۰۸۵ نفر (۱۳۹۵)
تراکم جمعیت: ۴ نفر بر کیلومتر مربع
مذهب: شیعه، اهل سنت
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
مساحت: ۸٬۷۵۰ کیلومتر مربع
ارتفاع از سطح دریا: ۲٬۳۲۰ متر
داده‌های دیگر: داده‌های دیگر
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۷۶
وبگاه: فرمانداری بشاگرد
شهرستان بشاگرد یکی از شهرستان‌های استان هرمزگان ایران است. مرکز این شهرستان، شهر سردشت است.
این شهرستان در تاریخ ۲۸ مهر ۱۳۸۷ از شهرستان جاسک جدا شد و مستقل گردید.
موقعیت جغرافیایی

شهرستان بشاگرد از شمال با شهرستان قلعه‌گنج استان کرمان، از شرق با شهرستان نیک‌شهر استان سیستان و بلوچستان، از جنوب با شهرستان جاسک، از شمال غربی با شهرستان میناب و از جنوب غربی با شهرستان سیریک همسایه است.
تقسیمات کشوری

شهرستان بشاگرد شامل ۳ بخش، ۶ دهستان و ۲ شهر، به نام‌های زیر است:
تقسیمات کشوری > شهرستان بشاگرد

| بخش | مرکز بخش | جمعیت بخش ۱۳۹۵ | نام دهستان | مرکز دهستان | جمعیت دهستان ۱۳۹۵ | شهر | جمعیت شهر ۱۳۹۵ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| مرکزی | سردشت | ۱۳٬۶۷۶ نفر | جکدان | جکدان | ۱۰٬۰۵۳ نفر | سردشت | ۱٬۷۲۵ نفر |
| مرکزی | سردشت | ۱۳٬۶۷۶ نفر | سردشت | سردشت | ۳٬۶۲۳ نفر | سردشت | ۱٬۷۲۵ نفر |
| گوهران | گوهران | ۱۴٬۱۴۹ نفر | گوهران | گوهران | ۹٬۱۳۸ نفر | گوهران | ۱٬۱۷۰ نفر |
| گوهران | گوهران | ۱۴٬۱۴۹ نفر | درآبسر | خمینی‌شهر | ۵٬۰۱۱ نفر | گوهران | ۱٬۱۷۰ نفر |
| گافر و پارامون | درنگ مدو | ۷٬۲۶۰ نفر | پارامون | درنگ مدو | ۴٬۴۵۲ نفر | ***************** | ***************** |
| گافر و پارامون | درنگ مدو | ۷٬۲۶۰ نفر | گافر | سیت | ۲٬۸۰۸ نفر | ***************** | ***************** |
مردم

بیشتر مردم این منطقه در گذشته در قلمروی وسیعی در جنوب شرق ایران می‌زیستند و امروزه به دلیل فقر و محرومیت و فرصت‌های شغلی و اقتصادی به مناطق غربی این منطقه به طور دائم، کوچ کرده‌اند؛این کوچ ها به حدی گسترده بوده که احتمال داده شده بیشتر مردم بشاگرد در خارج از سرحدات بشاگرد قرار داشته باشند.
فرهنگ

فرهنگ مردم بشاگرد فرهنگی ایرانی-شیعی است که از لحاظ مذهب مردم این منطقه را نسبت به مردم بلوچ و شرقی متفاوت می‌کند.
تاثیر فرهنگ ایرانی در بین مردم این منطقه به مراتب بیشتر از مذهب است به گونه‌ای که می‌توان بدون آسیب رساندن به فرهنگ مذهب را از مردم این منطقه جدا کرد؛ و باید تاکید کرد که فرهنگ ایرانی از عمق بیشتری بر خوردار است به گونه‌ای که زبان تاریخ داستان‌ها و افسانه‌ها و ارزش‌ها همگی، مرتبط و تحت تاثیر فرهنگ ایرانی هستند.
زبان

زبان بشاگردی
آب و هوا

شهرستان بشاگرد دارای تابستان‌هایی گرم و زمستانهایی سرد و خشک است.
اما قابل ذکر است، در مناطقی که بیشتر به کوهستان نزدیک هستند آب و هوا نیز معتدل است.
مساحت

مساحت این منطقه در تقسیمات کشوری در حدود ۸۷۵۰
است که تنها به استان هرمزگان ختم می‌شود اما از لحاظ تاریخی این منطقه مساحتی بیشتر داشته و مناطقی از هرمزگان و بلوچستان و کرمان امروزی را در بر می‌گرفته است.
پوشش گیاهی و کشاورزی منطقه

تپه‌ماهورهای آبرفتی این منطقه پوششِ گیاهیِ فقیری دارد.
سیر بشاگرد کیفیت بسیار بالا و خواهان زیادی دارد چون بسیار تیز و دهن سوز و معطر است.
خرما: اساسی‌ترین محصول بشاگرد خرمای آن است که بسیار اهمیت دارد و جهاد کشاورزی در چندسال اخیر شروع به خرید عمده خرما در شهرستان نموده که حائز اهمیت است.
میوه‌های فصلی شامل انار، انجیر در بشاگرد به دست می‌آید.
کنار، بستل، بادام تلخ و پسته وحشی از جمله محصولاتی هستند که در فصول مختلف سال در ارتفاعات به‌صورت خودرو به بار می‌نشینند
قارچ وحشی خوراکی در ابعاد مختلف که از نظر شکل هندسی شبیه به سیب زمینی ولی حالتی اسفنج مانند دارد که به گویش محلی به آن (اَخِر) می‌گویند یکی از غذاهای پرخاصیت و پرطرفدار است که در فصل زمستان در ارتفاعات می‌روید
عسل بشاگرد کیفیت بسیار بالای را دارد و جزو مرغوب‌ترین عسل‌های دنیاست، که به کشورهای حاشیهٔ خلیج فارس صادر می‌شود.
گونه‌های جانوری

اکوسیستم و کوهستانی بشاگرد شرایط زیست گونه‌های مختلف جانوری را در ارتفاعات این شهرستان فراهم کرده‌است.
جانورانی مانند: خرس، پلنگ، گرگ، شغال، بز کوهی، کفتار، گراز، گربه وحشی و…
انواع پرندگان ازجمله، کبک، کبک دری، تیهو (سایر گونه‌های کبکیان)، کبوتر وحشی، قمری، کلاغ، بلبل، بلبل خرما، گنجشک، , کبوتر وحشی، شاهین و عقاب در کوه‌های بشاگرد یافت می‌شود.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان بشاگرد برابر با ۳۵٬۰۸۵ نفر بوده‌است.
اکتشافات باستانی

آمارها و اطلاعات و گزارش‌های متعددی بیان شده که اشیای باستانی و گنجینه‌ها توسط افراد سودجو کشف و فروخته می شوند و به نام تمدن و منطقه دیگری ثبت می‌شوند.
جنگ باندهای تهبکار در هائیتی

خاکستری: نواحی فعالیت باندهای تبهکار
از سال ۲۰۲۰، پایتخت هائیتی، پورتو پرنس، محل جنگ‌های باندی مداوم بین دو گروه عمده جنایی و متحدانشان بوده است: نیروهای انقلابی خانواده جی۹ و متحدان (FRG9 یا G9) و G-Pep. دولت هائیتی و نیروهای امنیتی هائیتی در تلاش برای حفظ کنترل بر پورتو پرنس در میان این درگیری‌ها بوده‌اند. گزارش‌ها حاکی از آن است که تا سال ۲۰۲۳، باندها تا ۹۰ درصد از شهر را تحت کنترل دارند. در پاسخ به افزایش درگیری‌های باندی، یک جنبش مسلحانه خودسر به نام بوآ کال نیز به وجود آمد که هدف آن مبارزه با باندها بود. در ۲ اکتبر ۲۰۲۳، قطعنامه ۲۶۹۹ شورای امنیت سازمان ملل متحد تصویب شد که یک «مأموریت پشتیبانی امنیتی چندملیتی» به رهبری کنیا را به هائیتی مجاز کرد.
در مارس ۲۰۲۴، خشونت‌های باندی در سراسر پورتو پرنس به منظور دستیابی به استعفای نخست‌وزیر موقت آریل هنری گسترش یافت، که منجر به فرار از زندان در هائیتی، سال ۲۰۲۴ و آزادسازی هزاران زندانی شد. این حملات و حملات بعدی به نهادهای دولتی مختلف، دولت هائیتی را مجبور به اعلام وضعیت اضطراری و اعمال منع رفت و آمد کرد. در ۱۱ مارس، هنری موافقت کرد که پس از تشکیل دولت انتقالی استعفا دهد.
پیش‌زمینه

از دهه ۱۹۵۰، گروه‌های مسلح غیردولتی در هائیتی به‌طور محکم مستقر شده‌اند. این روند با تأسیس شبه‌نظامیان تونتون ماکوت توسط دودمان دووالیه به رهبری رئیس‌جمهور فرانسوا دووالیه آغاز شد که برای سرکوب خشونت‌آمیز مخالفان استفاده می‌شد.
پس از پایان دیکتاتوری با برکناری رئیس‌جمهور ژان-کلود دووالیه (فرزند فرانسوا) از قدرت در سال ۱۹۸۶، خشونت‌های غیردولتی ادامه یافت. «Tonton Macoute» منحل شد، اما هرگز خلع سلاح نشد و بنابراین به عنوان مراقبان راست افراطی سازماندهی مجدد شدند. بازیگران سیاسی هائیتی به استخدام گروه‌های مسلح برای دفاع از منافع خود، دستکاری در انتخابات و سرکوب ناآرامی‌های عمومی ادامه دادند. در سال ۱۹۹۴، رئیس‌جمهور ژان-برتران آریستید گروه‌های مسلح هوادار دووالیه را غیرقانونی اعلام کرد و نیروهای مسلح هائیتی را منحل کرد، اما این مسئله را حل نکرد، زیرا باز هم خلع سلاحی صورت نگرفت؛ بنابراین، سربازان و شبه‌نظامیان سابق، صفوف جناح‌های شبه‌نظامی غیررسمی را بیشتر متورم کردند. از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۴، یک شورش «دفاکتو» ضد آریستید در پورتو پرنس رخ داد، زیرا سربازان سابق به دولت حمله کردند. در پاسخ به هرج و مرج، جوانان گروه‌های دفاع شخصی به نام «chimères» تشکیل دادند، که توسط پلیس و دولت برای تقویت موقعیت خود حمایت می‌شدند. باندهای جوانان با دریافت حمایت «دفاکتو» دولتی از حزب «Fanmi Lavalas» آریستید، کنترل کل کمون‌ها را به دست گرفتند و به‌طور فزاینده‌ای مستقل شدند. دیپلمات آمریکایی دانیل لوئیس فوت استدلال کرد: «آریستید [باندها] را عمداً در اوایل دهه ۱۹۸۰ به عنوان یک صدا، به عنوان راهی برای به دست آوردن قدرت [برای مردم عادی هائیتی] شروع کرد، […] و آنها در طول سال‌ها تغییر شکل دادند.»
پس از زمین‌لرزه ۲۰۱۰ هائیتی، باندهای جوان‌تر و بی‌رحم‌تر بر تسلط باندهای قدیمی‌تر که بیشتر از نظر سیاسی همسو بودند، غلبه کردند. گروه‌های مسلح جوان به‌طور فزاینده‌ای قدرتمند شدند. زلزله همچنین منجر به فرار دسته جمعی مجرمان از زندان‌های آسیب دیده در هائیتی شد. به گفته سابین لامور، حمایت از سیاستمدارانی که در دوران ریاست جمهوری میشل مارتلی (۲۰۱۱–۲۰۱۶) به تجاوز و سوء استفاده متهم شدند، آینه‌ای از فرهنگ مردانگی سمی و زن ستیزی در باندهای خیابانی بود که اعضای آنها «راهزن قانونی» را که او در آلبوم ۲۰۰۸ خود با نام «Bandi Légal» تجلیل کرده بود، تجسم می‌بخشیدند. «MINUSTAH»، یک عملیات صلح‌بانی سازمان ملل متحد در هائیتی که پس از پایان کودتای ۲۰۰۴ هائیتی آغاز شد، نتوانست ناآرامی‌ها را مهار کند و خود مرتکب تخلفاتی شد. از زمان پایان MINUSTAH در اکتبر ۲۰۱۷، میزان خشونت‌های مرتبط با باندها و همچنین میزان خشونت‌های مرتبط با باندها علیه غیرنظامیان، به ویژه قتل‌عام پورتو پرنس ۲۰۱۸ که در آن ۲۵ غیرنظامی کشته شدند، افزایش یافته است.
از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۱، رهبری سیاسی هائیتی درگیر بحران شد و پارلمان هائیتی به بن‌بست رسید، اداره عمومی به تدریج به دلیل کمبود بودجه از کار افتاد و سیستم قضایی عملاً از هم پاشید. انتخابات در هائیتی به‌طور مکرر به تعویق افتاد. اقتصاد هائیتی تحت تأثیر بلایای طبیعی مکرر و ناآرامی‌های فزاینده قرار گرفت که به بحران بیشتر دامن زد. روزنامه‌نگار «واکس»، الن یوانس، خلاصه کرد که «هائیتی با بحران‌های جدی و پیچیده از جمله زلزله ویرانگر سال ۲۰۱۰، سیل، شیوع وبا، طوفان‌ها و رهبران فاسد، دیکتاتور و بی‌کفایت مواجه بوده است». باندها با استفاده از سیاستمداران همکار و کنترل اقتصادی از طریق محافظت از راکت‌ها، آدم‌ربایی‌ها و قتل‌ها، وارد خلأ قدرت شدند.
باندهای شناخته شده

تا سال ۲۰۲۲، محققان تخمین زدند که حدود ۲۰۰ باند در سراسر هائیتی فعالیت می‌کنند. از این تعداد، نیمی از آنها در پورتو پرنس مستقر بودند. باندهای بانفوذتر، بخش‌های وسیعی از قلمرو، از جمله کل شهرداری‌ها و کمون‌ها را کنترل می‌کنند.
«ائتلاف G9»، رسماً «Fòs Revolisyonè G9 an Fanmi e Alye» (نیروهای انقلابی خانواده و متحدان G9): این گروه توسط جیمی شریزیه، ملقب به «باربیکیو»، یک افسر پلیس سابق تأسیس و رهبری می‌شود. G9 در کمون‌های [
تا سال ۲۰۲۲، محققان تخمین زده‌اند که حدود ۲۰۰ باند در سراسر هائیتی فعالیت می‌کنند. از این تعداد، نیمی در پورتو پرنس مستقر هستند. باندهای تأثیرگذارتر، مناطق وسیعی از قلمرو را کنترل می‌کنند، از جمله کل شهرستان‌ها و کمون‌ها.
"ائتلاف G9"، رسماً Fòs Revolisyonè G9 an Fanmi e Alye (نیروهای انقلابی خانواده G9 و متحدان): این ائتلاف توسط جیمی شریزیه، ملقب به باربیکیو ، یک افسر سابق پلیس، تأسیس و رهبری می‌شود. G9 در کمون‌های دلماس، پتیون‌ویل و قسمت‌هایی از کارفور مستقر است. ائتلاف G9 شامل بسیاری از سربازان و پلیس‌های سابق است و برای مدت طولانی با حزب PHTK در ارتباط بود تا اینکه پس از روی کار آمدن آریل هنری از آن فاصله گرفت. اکنون G9 خود را به عنوان یک سازمان انقلابی معرفی می‌کند، و شبکه‌ای از اتحادهای سراسری به نام "G20" ایجاد کرده است.
باند دلماس ۶: باند شخصی جیمی شریزیه، رهبر کل G9. این باند در حالی که شریزیه هنوز افسر فعال پلیس بود، فعالیت می‌کرد، که نشان‌دهنده ارتباط قوی این باند با نیروهای امنیتی هائیتی است.
"باز پیلات": یکی از مهم‌ترین باندهای پایتخت که عمدتاً از اعضای سابق پلیس نخبه سلاح‌ها و تاکتیک‌های ویژه تشکیل شده است.
باز کراشه دیفه
نان تی بوا
باند سیمون پل
باز نان چابن، ووف ژرمی
نان بوستون، که به "باند بوستون" نیز معروف است
باند بله‌کو
"G-Pep": این ائتلاف باندها در پاسخ مستقیم به G9 تشکیل شد. این ائتلاف توسط باند نان بروکلین و رهبرش ژان پیر گابریل (ملقب به "تی گابریل") سازماندهی شد. G-Pep به احتمال زیاد به احزاب مخالف هائیتی و/یا "یک تاجر معروف هائیتی" مرتبط است. این ائتلاف در Cité Soleil پورتو پرنس متمرکز است.
باند نان بروکلین، که به "باند بروکلین" نیز معروف است
"۴۰۰ ماوزو": بزرگ‌ترین باند در هائیتی، که عمدتاً در Croix-des-Bouquets, Ganthier و در پورتو پرنس در Tabarre و پتیون‌ویل مستقر است. این باند شاخه‌هایی در گروس-مورن و جمهوری دومینیکن دارد و لیست انتظاری برای اعضای جدید دارد. عمدتاً از دیپورت‌شدگان، رهبران سابق گروه‌های مخالف، قاچاقچیان سابق و افسران پلیس تشکیل شده است. در سال ۲۰۲۲، پس از استرداد رهبرش به ایالات متحده از یک زندان هائیتی به اتهام قاچاق اسلحه، با "G-Pep" همسو شد. این باند به دلیل ربودن ۱۷ مبلغ آمریکایی مورد توجه بین‌المللی قرار گرفت، اما همچنین در اخاذی، دزدی جاده‌ای، قاچاق کالاهای غیرمجاز، و قاچاق اسلحه، مواد مخدر و انسان در امتداد مرز با جمهوری دومینیکن نیز نقش دارد.
"گراند راوین" و "۵ ثانیه": دو باند جوانان مستقر در مارتیسنت پورتو پرنس؛ عمدتاً از vigilantes و "سازمان‌های مردمی" که قبلاً به Fanmi Lavalas متصل بودند، تشکیل شده‌اند.
"باز گلیل": مستقر در خارج از پایتخت، عمدتاً از دیپورت‌شدگان از ایالات متحده تشکیل شده و ارتباط نزدیکی با PHTK، آژانس‌های دولتی مختلف و دیگر باندها دارد.
"باند تیتانیین": در کاباره فعالیت می‌کند.
"پایگاه ۵ ثانیه": در Village de Dieu فعالیت می‌کند.
"باند کانان": در کاباره فعالیت می‌کند.
خشونت جنسی

در دسامبر ۲۰۲۳، ایالات متحده چهار رهبر باند را تحریم کرد که یکی از آنها، جانسون آندره، رهبر باند ۵ ثانیه است. وزارت خزانه‌داری ایالات متحده این باند را مسئول بیش از ۱۰۰۰ مورد خشونت جنسی در سال ۲۰۲۲ شناسایی کرده است. تجاوز جنسی که تنها در سال ۲۰۰۵ در هائیتی جرم‌انگاری شد، توسط باندها به عنوان ابزاری برای تحقیر ساکنان محله‌های باندهای رقیب استفاده می‌شود. سقط جنین در هائیتی غیرقانونی است، بنابراین قربانیان تجاوز جنسی به صورت قانونی مجبور به ادامه هر بارداری ناشی از آن هستند.
درگیری > حملات مه ۲۰۲۰

در مه ۲۰۲۰، ائتلافی از یازده باند (باند Delmas 19، باند Delmas 6، باند Delmas 95، باند Nan Barozi، باند Nan Belekou، باند Nan Boston، باند Nan Chabón، باند Nan Ti Bwa، باند Base Pilate، باند Simon Pele، باند Wharf de Jeremie) برای حمله به چندین محله در پورتو پرنس به عنوان راهی برای تأمین و گسترش کنترل سرزمینی تشکیل شد. در همان ماه، آنها به غیرنظامیان در محله‌های پورتو پرنس حمله کردند و ۳۴ نفر را کشتند. در آن ماه، Altès، رهبر یک باند ضد دولتی، اتحاد خود را به دولت تغییر داد و باندهای متحد با جیمی «باربیکیو» شریزیه برای ترور یکی دیگر از رهبران باند ضد دولتی، Ernso Nicholas، اقدام کردند. پس از ترور، بسیاری از باندهای طرفدار دولت کنترل قلمرو باندهای ضد دولتی را به دست گرفتند. پس از ترور، شریزیه با کمک سایر باندها، جلسه‌ای را در Delmas 6 (محله‌ای تحت کنترل باند شریزیه) ترتیب داد تا برای حمله به محله‌های منطقه Cité Soleil در پورتو پرنس، که به عنوان ضد دولتی شناخته می‌شدند، از جمله Pont Rouge, Chancerelles و Nan Tokyo، برنامه‌ریزی کنند.
ائتلاف شریزیه از ۲۴ می حمله را آغاز کرد. باند شریزیه به غیرنظامیان در Nan Tokyo حمله کرد، در حالی که Altès و یکی دیگر از رهبران باند، Alectis, Pont Rouge را محاصره کردند. این خشونت که خیلی دور از بازرسی کل پلیس ملی هائیتی نبود، از بعد از ظهر تا روز بعد ادامه داشت. به دلیل خشونت، بسیاری از مناطق گریختند. در ۲۵ می، یک اردوگاه آوارگان که محل اسکان باندهای ضد دولتی بود، توسط اعضای ائتلاف، در درجه اول باند Krache Dife de Delmas 6 مورد حمله قرار گرفت و دو نفر از جمله یک خردسال کشته شدند. ۲۴ خانه نیز در این حمله سوزانده شد. در ۲۶ مه، خودروهای زرهی پلیس هائیتی در ورودی Nan Brooklyn مستقر شدند. متعاقباً در این منطقه گاز اشک‌آور شلیک شد و به دنبال آن به سوی غیرنظامیان تیراندازی شد. Nan Brooklyn که توسط باند گابریل ژان پیر («Ti Gabriel») کنترل می‌شد، در آن روز و روز بعد دوباره مورد حمله باندها قرار گرفت که منجر به کشته شدن چهار نفر، زخمی شدن بیست نفر و آتش زدن بسیاری از خانه‌ها شد. به گفته شاهدان عینی در این منطقه، شریزیه ظاهراً با یک خودروی زرهی پلیس هائیتی به این منطقه منتقل شده است. پس از این حمله، بسیاری از رهبران جدید باند در سرزمین‌های تصرف شده، از جمله Chancerelles, Nan Tokyo, Nan Barozi و Delmas 2 و ۴ مستقر شدند. Nan Brooklyn تا ماه ژوئیه در محاصره باقی می‌ماند، زیرا این محاصره به کشتاری منجر شد که منجر به کشته شدن ۱۴۵ نفر شد. در پایان ماه، ائتلاف منحل شده بود.
درگیری > تشکیل اتحاد G9

پس از آن حملات، در ویدئویی در یوتیوب، اعلام شد که ائتلاف دیگری از ۹ باند در پورتو پرنس در ژوئن ۲۰۲۰ تأسیس می‌شود که به «ائتلاف G9» به رهبری شریزیه تبدیل شد. همه باندهای عضو قبلاً با حزب PHTK رئیس‌جمهور جوونل مویس ارتباط داشتند. این ائتلاف توسط جیمی شریزیه رهبری می‌شود. از زمان تأسیس این ائتلاف، مسئول چندین قتل‌عام علیه غیرنظامیان و درگیری با سایر باندهای رقیب بوده است. از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۱، G9 مسئول ده‌ها قتل‌عام بود که در آن حداقل ۲۰۰ نفر کشته شدند. اعتقاد بر این بود که G9 با دولت مویس که متهم به فساد گسترده بود، روابط نزدیکی دارد. اعضای ائتلاف پس از قتل‌عام‌ها و درگیری‌ها، اغلب از پیگرد قانونی فرار می‌کردند. شریزیه از این نظر متمایز بود زیرا با وجود احکام بازداشت علیه او، همچنان آزادانه حرکت می‌کرد و بدون هیچ تلاشی مؤثر از سوی نیروهای دولتی هائیتی برای دستگیری او، حضور فعالی در شبکه‌های اجتماعی داشت. G9 همچنین شروع به حمله به محله‌هایی کرد که غیرنظامیان در آن علیه رئیس‌جمهور اعتراض می‌کردند و با حمایت پلیس درگیری‌هایی را علیه باندهای رقیب آغاز کردند.
در پاسخ به تسلط فزاینده G9، یک اتحادیه رقیب به نام "G-Pep" در ژوئیه ۲۰۲۰ تأسیس شد. این اتحادیه عمدتاً از باندهایی در Cité Soleil پورتو پرنس تشکیل شده بود که به شدت مخالف پیوستن به G9 بودند. G-Pep به ارتباط با احزاب مختلف مخالف دولت مظنون بود و بنابراین با G9 و روابط آن با مویس مخالفت می‌کرد. در ماه‌های بعد، هر دو اتحادیه باند شروع به گسترش فراتر از مناطق عملیاتی اولیه خود کردند.