stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
منطقه دشتی
مردمشناسی > شخصیت‌های منطقه دشتی > شاعران

زایر محمدعلی فایز کردوانی دشتی (متوفی ۱۲۸۹)، مشهورترین دوبیتی سرای ایرانی پس از باباطاهر
مفتون بردخونی دشتی (متوفی ۱۳۴۱)، از مشهورترین دوبیتی سرایان جنوب
محمدخان دشتی (متوفی ۱۲۹۸ق)، شاعر و دوبیتی سرا
مدام دیری (متوفی حدود ۱۳۳۰ق)، شاعر
ملاحسن کبگانی (متوفی ۱۳۰۹ق)، شاعر و دوبیتی سرا
شفیق شهریاری (متوفی ۱۳۵۲)، دوبیتی سرا
عابدین دشتی (باکی) (متوفی ؟)، دوبیتی سرا
احمدخان دشتی (متوفی ؟)، دوبیتی سرا
سید علینقی دشتی (شریعت) (متوفی ۱۳۱۸)، عالم شاعر و دوبیتی سرا
میرزا عباس دیری (متوفی ۱۳۴۵)، شاعر و دوبیتی سرا
ملامحمد نادم (نادم) (متوفی ؟)،
رئیس عبدالرضا کردوانی (محزون دشتی)
افراسیاب تورانی کردوانی
مهیای بردخونی (متوفی ؟)،
احمد فقیه (متوفی ؟)
ابوالقاسم زیرودی (فیض) (متوفی ؟)،
ابراهیم مزارعی (صدیق) (متوفی ؟)،
سید محمدصادق نبوی (زاده ۱۲۷۵ - متوفی ۱۳۶۹ ش)،
سیدعبدالله علوی (زاده ۱۲۷۶ - متوفی ۱۳۷۰ ش)،
علی مرادی (متوفی ۱۳۹۰)، شاعر و بومی سرا
سید علی‌اکبر بهزادی، (متوفی ۱۳۸۰)
ایرج اسدی، (درگذشتهٔ ۱۳۹۷)
عبدالرسول حامدی، (درگذشته ۱۳۶۴)
سید محمدرضاهاشمی زاده، میرزا محمود حامدی، محمدجواد حامدی، شایان حامدی، صدیق دشتی، مرشد، سید محمد هاشمی‌فرد،
مردمشناسی > شخصیت‌های منطقه دشتی > شخصیت‌های اجتماعی

خالو حسین بردخونی دشتی (متوفی ۱۳۲۵)، آزادی‌خواه مبارز و همرزم رئیسعلی دلواری در جنگ جهانی اول علیه قوای مهاجم بریتانیا
محمدخان دشتی (متوفی ۱۲۹۸ ق)، از خوانین متنفذ و شاعران
علی‌سمیل (متوفی ۱۳۴۰)، از مبارزان جنوب
ابوتراب عاشوری (متوفی ۱۳۵۷)، روحانی انقلابی
میربهزاد شهریاری (متوفی ۱۳۶۰)، فعال سیاسی انقلابی
محمد عبدو چه‌سین‌جمالی، (متوفی ۱۲۹۸ ش)، از مجاهدان دلیران تنگستان، جنگ جهانی اول، مبارزه با استعمارگران بریتانیا
سید مصطفی بهزادی (مؤسس اولین مدرسه در خورموج)
گردشگری

گنبد نمکی دشتی، محرابه مند، کلوت‌های مند، قلعه دختر، امامزاده میرارم و امام زاده سلطان پیر هاشم، بقعه زیارت ساحلی، قلعه محمد خان، عمارت شیرینه، حسینیه و مسجد جامع درازی، حسینیه میرزای خورموج مهم‌ترین آثار تاریخی و گردشگری در شهرستان دشتی از منطقه دشتی است.
ادبیات

در ادبیات و اشعار قدیم منطقه دشتی و مشخصه‌های آن بخوبی معرفی شده است.
فرازهایی از شعر محلی (کلاخا یاد مهدو) از علی مرادی از منطقه دشتی یاد شده است:
پانویسها و منابع

↑  https://www.cgie.org.ir/fa/article/245594/دشتی،-شهرستان
↑  https://rch.ac.ir/article/Details/9588
↑  کوروش تنگستانی. از سرزمین بختیاری تا تنگستان و دشتستان. شابک ۹۷۸۹۶۴۱۶۶۱۲۳۸.
↑  Conf, irLIT2016. "فعل در گویش دیلی". {{cite journal}}: Cite journal requires |journal= (help)
↑  سعیدی نیا، حبیب‌الله؛ تاریخ تحولات سیاسی اجتماعی دشتی در دوران قاجار و پهلوی (۱۳۸۳)، ص ۳۸۹–۳۹۰.
↑  «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۲ اکتبر ۲۰۲۱. دریافت‌شده در ۲ اکتبر ۲۰۲۱.
تاریخ تحولات سیاسی اجتماعی دشتی در دوران قاجار و پهلوی، حبیب‌الله سعیدی نیا، نشر: موعود اسلام، چاپ اول زمستان (۱۳۸۳).
شعر دشتی و دشتستان؛ عبدالمجید زنگویی.
شرح حال شعرای دشتستان بزرگ؛ هیبت‌الله مالکی؛ (۱۳۶۹).
شروه سرایی در جنوب ایران، علی باباچاهی، نشر: مرکز فرهنگی هنری اقبال، چاپ اول زمستان (۱۳۶۸).
شهرستان دشتی وبگاه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی
ارجی

نقاشی ادوار-آنری آوریل
در کاربرد امروزی، اُرجی (انگلیسی: Orgy) سکس پارتی‌ای که در آن مهمانان به آمیزش جنسی یا سکس گروهی باز و بی‌قید و بند می‌پردازند.
پارتی‌های سکس ضربدری همواره در این چارچوب قرار نمی‌گیرند زیرا در بسیاری از پارتی‌های ضربدری شریک جنسی ممکن است یکدیگر را بشناسند یا حداقل از لحاظ طبقه اقتصادی، سطح تحصیلات یا دیگر خصوصیات اشتراکاتی با یکدیگر داشته باشند.
شرکت در یک «ارجی» از فانتزی‌های جنسی معمول و از زیرژانرها در فیلم‌های پورنو است.
موزه دولتی تئاتر جمهوری آذربایجان

| 0 | 1 |
| --- | --- |
بنیان‌گذاری: سال ۱۹۳۴
مکان: جاده نفتچی‌لر، پلاک ۱۲۸ آ باکو، AZ1000 جمهوری آذربایجان
مختصات: ۴۰°۲۲′۱۱″شمالی ۴۹°۵۰′۳۳″شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۳۶۹۷۷۵°شمالی ۴۹٫۸۴۲۶۲۵°شرقی﻿ / 40.369775; 49.842625
مجموعه: قریب به ۱۳۵۰۰۰
مدیر: سوینج میکائیل‌اوا
وبگاه: 
موزه دولتی تئاتر آذربایجان (ترکی آذربایجانی: Azərbaycan Dövlət Teatr Muzeyi) یکی از کانون‌های فرهنگی غنی و معروف جمهوری آذربایجان می‌باشد. «سوینج میکائیل‌اوا» ریاست این موزه را بر عهده دارد. این موزه که، به حدود بیش از ۱۳۵ هزار اشیای نمایشی در خود جای داده‌است، در «مرکز موزه» باکو قرار دارد.
تاریخ موزه

تأسیس و راه‌اندازی موزه به سال ۱۹۳۴ بازمی‌گردد. این موزه با اهتمام و زحمات زیاد «آقاکریم شریف» که، در تحقیق و تبلیغ تئاتر آذربایجانی از هیچ کوششی فروگذار ننموده‌است، دایر گردیده‌است.
پیشنهادی در جهت تأسیس چنین موزه‌ای در نشست سرتاسر کشور کارمندان تئاتر در سال ۱۹۳۴ مطرح شده و این موزه در همان سال در ساختمان تئاتر دولتی درام جمهوری آذربایجانی راه‌اندازی گردیده‌است. در واقع، این بنیان نمایشگاه اختصاص یافته به تاریخ تئاتر و موزه‌ای آتی بود.
از همان ابتدای تاسیسش، این موزه به مرکزی گردآوری و نگهداری از یادگارها، دست‌نوشته‌ها، عکس‌ها، نقاشی‌ها، اسناد مختلف متعلق به تاریخ و رجال تئاتر تبدیل شد.
این نمایشگاه در مدت کوتاهی به‌عنوان بخش تئاتر موزه دولتی آذربایجان که، در آن دوران فعالیت داشت، به‌طور رسمی شروع به کار کرد. سرانجام در سال ۱۹۳۴، موزه دولتی تئاتر آذربایجان تحت پایگاه شعبه ذی‌ربط موزه دولتی آذربایجان تأسیس شد و «آقاکریم شریف» رئیس موزه منصوب کردید. مراسم افتتاحیه پرشکوه موزه در ۲۵ نوامبر سال ۱۹۳۵ با حضور هنرمندان مطرح وقت همچون؛ بولبول، شوکت محمدوا، حسین قلی سرابسکی، آلکساندر توقانوف، اولوو رجب، اسماعیل هدایت زاده و غیره … برگزار گردید.
نام نمایش‌نامه‌نویس سرشناس آذربایجانی «جعفر جبارلی» در سال ۱۹۳۵ به این موزه گذاشته شد.
در سال ۱۹۶۳، موزه دولتی تئاتر آذربایجانی لغو و به شعبه تئاتر و نمایش‌نامهٔ موزه ادبیات آذربایجان متحول شد.
موقعیت‌های موزه

حاکمیت جمهوری در سال ۱۹۶۸ فرمانی تحت عنوان «در مورد تشکیل موزه دولتی تئاتر آذربایجان به‌نام جعفر جبارلی» تصویب نمود. به موجب این فرمان اتاق‌های طبقه ۴ موزه ادبیات آذربایجان به‌نام نظامی گنجوی به این موزه تازه تأسیس واگذار گردید. مهمتری نقل مکان در تاریخ موزه دولتی تئاتر آذربایجان در سال ۱۹۹۱ صورت گرفت. پس از آنکه ساختمان شعبه باکو موزه مرکزی لنین که اولین و تنها بنای ساخته شده برای احداث موزه بود به وزارت فرهنگ و گردشگری جمهوری آذربایجان داده شد، مرکز موزه در آن مکان دایر گردید. به این روش موزه دولتی تئاتر آذربایجان در کنار موزه دولتی قالی و هنر کاربرد مردم آذربایجان و موزه استقلال آذربایجان در این مکان قرار گرفت. نهایتاً نمایشگاهی ایجاد شد که، تاریخ غنی تئاتر جمهوری آذربایجان را به نمایش می‌گذارد.
مژگان کشاورز

| مژگان کشاورز | مژگان کشاورز |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۶۱/١٠/١٠
پیشه(ها): فعال حقوق زنان فعال مدنی
اتهام‌های جزایی: تبلیغ علیه نظام توهین به مقدسات
مژگان کشاورز  (زادهٔ ۱۳۶۱/١٠/١٠) فعال مدنی، فعال حقوق زنان و زندانی سیاسی اهل ایران است. او توسط قوه قضائیه جمهوری اسلامی به «افساد فی‌الارض» متهم شده و در خطر صدور حکم اعدام قرار دارد.
اعتراض به حجاب احباری

۱۷ اسفند ۱۳۹۷ مورخ ۸ مارس (روز جهانی زن) مژگان کشاورز به‌همراه یاسمن آریانی ویدیویی منتشر کردند که در آن حجاب از سر برداشته‌بود و در واگن، مشغول پخش کردن گل میان زن‌ها بود. گفته می‌شود یکی از دلایل بازداشت وی همین‌کار بوده‌است.
بازداشت

مژگان کشاورز از معترضین به حجاب اجباری در تاریخ ۵ اردیبهشت ۱۳۹۸ توسط، نیروهای امنیتی، در خانه‌اش بازداشت شد و به‌اتهام «تبلیغ علیه نظام»، «اجتماع تبانی به قصد اقدام علیه امنیت ملی» و «توهین به مقدسات» توسط دادگاه به ۲۳ سال و ۶ ماه حبس محکوم شد که بعداً به ۱۲ سال و ۷ ماه کاهش یافت.
آزادی

به‌گفتهٔ وکیل مژگان کشاورز، او در تاریخ ۱۵ بهمن ۱۴۰۰، به‌صورت مشروط از زندان زنان قرچک آزاد شد.
۱۴۰۱ و اتهامات

مژگان کشاورز که به ۲۳ سال و ۶ ماه حبس محکوم شده و به‌علت بیماری و به‌صورت مشروط آزاد شده‌بود، توسط قوه قضائیه جمهوری اسلامی ایران با پرونده‌سازی به «افساد فی‌الارض» متهم شده و در خطر اعدام قرار دارد. این درحالی است که محمد مقیمی، وکیل او گفته که مژگان کشاورز صرفاً به حجاب اجباری اعتراض کرده‌است. او در توئیتی نوشت:
جان مژگان کشاورز در خطر است
موکلم مژگان کشاورز فعال حقوق زنان و معترض به حجاب اجباری که پیشتر به ۲۳ سال و ۶ ماه حبس محکوم شده بود و به علت بیماری آزاد شده بود، با تشکیل پرونده جدید به افساد فی‌الارض متهم شده و در معرض صدور حکم اعدام قرار دارد.
حزب

برای دیگر کاربردها، حزب (ابهام‌زدایی) را ببینید.
انتخابات پارلمان اروپا در ایتالیا و پوستری که فهرست احزاب نامزد را نمایش می‌دهد.
حزب یا تشکل سیاسی (به انگلیسی: Political party) در سیاست سازمانی، سیاسی و اجتماعی است که به دنبال مؤثر بودن در کشور است، این تأثیرگذاری معمولاً از طریق نامزد کردن کسانی با دیدگاه‌هایی همسو با حزب برای کسب مسئولیت‌ها، مناسب و قدرت سیاسی صورت می‌پذیرد. احزاب در فعالیت‌هایی نظیر کارزارهای انتخاباتی، پژوهش‌های آموزشی یا اعتراض‌های سیاسی مشارکت می‌جویند. احزاب معمولاً به دنبال به کار بستن ایدئولوژی خاص یا دیدگاهی مشخص هستند که با اهدافی معین در ساختار و برنامه‌هایشان ذکر شده است و باعث پدیداری افرادی با اهداف یکسان حول محور حزب می‌شود.
ساختار

افرادی که چه به صورت داوطلبانه و چه به صورت استخدامی برای تأسیس و کمک در انجام کارهای حزب گرد هم می‌آیند به عنوان سازمان دهندگان حزب شناخته می‌شوند، همچنین ممکن است بنا به کارهایی که در حزب انجام می‌دهند به عنوان فعال حزب یا کارمند حزب نیز در نظر گرفته شوند.
یک حزب سیاسی نوعاً توسط رهبر حزب (قدرتمندترین فرد حزب که با هدایت و فرمان اعضای حزب و برای حزب از آن نمایندگی می‌کند)، دبیر حزب (کسی که کارهای روزانه را تنظیم و اسناد ملاقات‌های حزب را ثبت می‌کند)، دبیر مالی حزب (کسی که مسئول امور مالی و جمع‌آوری حق عضویت اعضای حزب است) و رئیس حزب (کسی که راهبردهای حزب را برای استخدام و آموزش اعضاء تنظیم می‌کند و ملاقات‌های حزب را برنامه‌ریزی می‌نماید) و سخنگو (کسی که در جاهای دیگر به جای اعضای حزب سخنرانی می‌کند) اداره می‌شود. بیشتر مناصبی که در بالا ذکر شدند، عضو هیئت اجرایی حزب نیز محسوب می‌شوند، هیئتی که وظیفه اداره سازمان را بر عهده دارد و سیاست‌های کل حزب را در سطح ملی تنظیم و تدوین می‌کند.
عموماً، در بازه‌های زمانی مشخص، گردهمایی‌های حزب برگزار می‌شوند تا دبیران حزب در آن‌ها انتخاب شوند. هم چنین اگر تعداد کافی از اعضا چنین درخواستی داشته باشند می‌توان انتخاباتی برای تعیین یا تغییر رهبر حزب برگزار کرد. یکی دیگر از اهداف برگزاری همایش‌های حزب این است که ارزش‌ها و برنامه‌های حزب در سال آینده برای اعضا بیان و مشخص شوند.
بسته به پخش و وجود اعضای حزب در کشور، اعضای حزب کمیته‌های محلی یا منطقه‌ای را تشکیل می‌دهند تا بتوانند به نامزدها برای شرکت در انتخابات محلی و منطقه‌ای برای گرفتن مناصب مختلف حکومتی کمک کنند. این شعبه‌های منطقه‌ای حزب بازتاب دهنده موقعیت‌های دبیران در سطح ملی می‌باشند.
هم چنین این امر نیز برای اعضای احزاب سیاسی معمول است که دست به تأسیس شاخه‌هایی در داخل حزب بزنند. اکثر انواع این شاخه‌ها را می‌توان در این دو دسته ذکر کرد:
هویت محور: شامل شاخه جوانان، شاخه زنان، شاخه اقلیت‌های قومی، شاخه همجنسگرایان و …
موقعیت محور: شامل شاخه‌هایی برای نامزدهای انتخاباتی، شهرداران، فرمانداران، متخصصین، دانشجویان و …
این گونه دسته‌بندی‌ها و شاخه‌ها برای دستاوردها، آموزش و به‌کارگیری افراد در حزب بسیار مفید هستند.
ساختار > ساختار حزب در نظام پارلمانی

ساخت جومت در نظام‌های پارلمانی به نحوی است که احزاب نقش برجسته ای ایفا می‌کنند. وقتی حزب به وسیله اعضایش در مجلس نمایندگان، نمایندگی می‌شود، رهبر حزب هم‌زمان به عنوان رهبر اعضای گروه در مجلس نیز به انجام وظایفش مبادرت می‌ورزد؛ بسته به حداقل کرسی‌های گرفته شده، احزاب عموماً به رهبر خود اجازه می‌دهند تا اگر اکثریت مجلس را در دست داشته باشند، ریاست مجلس نمایندگان را بر عهده بگیرد. در نظام‌های پارلمانی وقتی که حزب تبدیل به بزرگ‌ترین مخالف رسمی حکومت شود، معمولاً اعضای حزب به گونه‌ای رسمی دولت در سایه را تشکیل می‌دهند؛ و وقتی که حزب بتواند اکثریت کرسی‌ها در مجلس را در دست بگیرد، آن وقت همان تیمی که دولت در سایه را تشکیل داده بودند تبدیل به اعضای کابینه وزیران خواهند شد.
اعضای حزب و رهبران آن در مجلس نمایندگان که نه جزئی از دولت و نه جزئی از مخالفین رسمی یا همان دولت در سایه هستند با نام صندلی‌های عقب شناخته می‌شوند و همیشه به دنبال کسب موقعیت و فرصتِ قرار گرفتن در کرسی‌های اصلی و تأثیرگذار می‌باشند تا بتوانند در دولت آینده سهم قابل توجهی ایفا کنند.
نظم و مقررات

مسائلی از قبیل تشکیل یک حزب، اعلام عضویت در آن و برگزاری کارزار انتخاباتی برای نامزدهای یک حزب سیاسی، همه و همه ارزش‌هایی سیاسی هستند که در یک لیبرال دموکراسی باید محترم شمرده شده و مورد اعمال قرار گیرند. نظام یک حزب ممکن است مقرر دارد که در سرکوبی احزاب مخالف سخت‌گیری‌های شدیدی صورت پذیرد، کما این که چنین چیزی در یک دولت تمامیت‌خواه امری عادی به حساب می‌آید، یا ممکن است به این صورت باشد که فقط احزاب خاصی که نظریات و دیدگاه‌هایی کاملاً مخالف ایدئولوژی عام دولت دارند مورد تنبیه و سرکوب قرار گیرند.
گذشته از این، در مواردی که احزاب خیلی راست، خیلی چپ یا منطقه‌ای در سطح مجلس ملی وجود داشته باشند، همان‌طور که در اتحادیه اروپا به این شکل است، جریان اصلی احزاب سیاسی ممکن است دست به تشکیل یک قرنطینه بزنند که در آن سیاست‌هایی اعمال شود که منجر به منزوی کردن احزاب مخالف شده و کاری کند که دیدگاه‌های آنان در مجلس قانون گذاری ضد نظام تلقی شده و توسط دولت قابل پذیرش نباشد. با این وجود این فضای قرنطینه‌ای در دو دهه گذشته در کشورهایی که به دموکراسی‌های چند حزبی پای بندند به شدت ممنوع شده است چرا که باعث می‌شود عده‌ای از احزاب نتوانند به گونه‌ای برابر در انتخابات مشارکت جسته و احتمالاً برنده آن باشند، جدا از این که خود این امر باعث افزایش بی میلی این احزاب منزوی برای مشارکت جستن در دولت شده و در این صورت دولت دیگر نمی‌تواند نمادی از جمع آرای ملت یا حداقل پتانسیل احتمالی آن باشد.
در نیمه دوم قرن بیستم دموکراسی‌های مدرن شروع به معرفی قواعدی برای به جریان افتادن منابع مالی احزاب کردند، برای مثال می‌توان به انتخابات قانون کانادا در سال ۱۹۷۶، انتخابات پی.پی.آر. ای در انگلستان و انتخابات اف.ای.سی. ای در ایالات متحده اشاره کرد که همگی در این راستا برگزار شدند. چنین نظام‌هایی گونه‌های مختلفی از مقررات را برای نقل و انتقال منابع مالی و هزینه کردن آن‌ها فراهم آوردند؛ به علاوه محدودیت‌ها و موانعی مشخصی را بر سر راه بعضی از فعالیت‌های عمومی احزاب سیاسی، مانند کارزارهای انتخاباتی، قرار دادند.
نظام‌های انتخاباتی

نوع نظام انتخاباتی عاملی اساسی در تعیین نوع نظام سیاسی احزاب هر کشور است. در کشورهایی که از نظام ساده رای اکثریت استفاده می‌کنند، احزاب کمی در انتخابات شرکت می‌جویند و تعداد احزاب در این کشورها کم است (اغلب تنها دو حزب در هر حوزه انتخاباتی). در کشورهایی که نظام انتخاباتی نمایندگی به تناسب را استفاده می‌کنند، همان‌طور که در اروپا شاهد آن هستیم، یا کشورهایی که از نظام انتخاباتی درجه‌بندی شده بهره می‌جویند، مانند استرالیا یا ایرلند، معمولاً سه یا چهار حزب برنده انتخابات مجلس می‌شوند که هر کدام سهم قابل توجهی از کرسی‌ها را از آن خود کرده‌اند، و بنابراین احزاب شانس بیشتری برای در دست گرفتن مناصب سیاسی کشور خواهند داشت.
شیوه حزبی

شیوه و منش احزاب نسبت به حوزه‌ای که در آن فعال هستند، گستردگی متنوعی دارد، بسته به این که چند حزب در هر حوزه فعالیت می‌کنند و این که هر حزب چقدر قدرت نفوذ و اثرگذاری در بین شهروندان دارد.
شیوه حزبی > غیر حزبی

در نظام غیر حزبی هیچ حزب رسمی سیاسی وجود ندارد و برخی مواقع حتی محدودیت‌های قانونی بر سر راه ایجاد و فعالیت احزاب سیاسی گذاشته می‌شود. در انتخابات غیر حزبی هر نامزد مستقلاً می‌تواند در انتخابات شرکت کرده و برنده آن باشد. در مجالس قانون‌گذاری غیر حزبی هیچ اتحادی از اعضای رسمی یک حزب در مجلس وجود ندارد. دولت جرج واشینگتن و چند مجلس اولیه ایالات متحده همگی غیر حزبی بودند. واشینگتن حتی در سخنرانی معروف خویش علیه ایجاد هرگونه حزب و مرز بندی اخطار داده بود. در ایالات متحده مجلس قانون‌گذاری نبراسکا غیر حزبی است. در کانادا، مجلس قانون‌گذاری قلمروهای شمال شرقی و نوناوت غیر حزبی اداره می‌شوند. در نیوزیلند نیز ایالت توکلئو از مجلس غیر حزبی بهره می‌جوید. بسیاری از حکومت‌ها و مجالس قانون‌گذاری در کشورها و ایالات مختلف به گونه غیر حزبی اداره می‌شوند. انتخابات غیر حزبی و اداره حکومت به این طریق در خارج از نهادهای دولتی امری رایج تلقی می‌شود. اگر ممنوعیت قانونی علیه تشکیل و فعالیت احزاب سیاسی وجود نداشته باشد، عموماً جناح‌های سیاسی فعال در نظام‌های غیر حزبی تبدیل به احزاب سیاسی آینده می‌شوند.
انواع نظام‌های حزبی > نظام تک حزبی

در نظام‌های تک حزبی، یک حزب سیاسی قانوناً مجاز است تا تمام قدرت اجرایی و مؤثر را در دست داشته باشد. گرچه ممکن است در این نظام‌ها به احزاب اقلیت هم سهمی در اداره امور داده شود؛ ولی در این صورت آن‌ها قطعاً ملزم به این هستند که رهبری حزب اصلی را قبول کرده و مطابق با دیدگاه‌های وی عمل کنند. در این نظام‌ها ممکن است چنین حزبی فقط کسب مناصب دولتی را در نظر نداشته باشد چرا که در بعضی مواقع موقعیت‌ها و مناصبی که در داخل خود حزب هستند اهمیت بسیار بیشتری از مناصب دولتی دارند. کره شمالی و چین مثال‌هایی از این دست هستند، مثال‌های دیگر این چنینی را می‌توان در دولت‌های فاشیست یافت، دولت‌های نظیر آلمان نازی در سال‌های بین ۱۹۳۴ تا ۱۹۴۵. نظام‌های تک حزبی معمولاً با دیکتاتوری و استبداد همراه و ملازم هستند.
در نظام‌های تک حزبی، احزاب مخالف ممکن است مجال حضور داشته باشند، و شاید حتی در این کشورها سنت دموکراتیک عمیقی وجود داشته باشد، اما این احزاب مخالف هیچ شانسی برای به دست گرفتن قدرت نخواهند داشت. گهگاه شرایط سیاسی، اجتماعی و اقتصادی و نظر شهروندان دلیل شکست دیگر احزاب ذکر می‌شود. گهگاه در کشورهایی که همان سنت دموکراتیک را همان ندارند یا این سنت‌ها کمتر در آن وجود دارند، تک حزب اصلی حتی با تقلب در انتخابات نیز به گرفتن قدرت سیاسی مبادرت می‌ورزد. در موارد مؤخر تر این گونه نظام تک حزبی بیشتر به امری مبهم تبدیل شده است. مثال‌های نظام‌های تک حزبی را می‌توان در موارد زیر برشمرد: حزب فعالیت مردم در سنگاپور، کنگره ملی آفریقا در آفریقای جنوبی، حزب حفاظت از حقوق بشر در ساموآ، کنگره ملی هند در هند از ۱۹۴۷ تا ۱۹۹۶، و حزب سوسیال دموکراتیک مونته‌نگرو در مونته‌نگرو. نظام‌های تک حزب چیره همچنین در مکزیک با نام حزب انقلابی تا سال ۱۹۹۰، در جنوب ایالات متحده با نام حزب دموکرات از اواخر قرن نوزده تا دهه ۱۹۷۰، در اندوزی با نام گلونگان کاریا (حزب گروه‌های کارکردی) از اوایل دهه ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۸، و در ژاپن با نام حزب لیبرال دموکرات تا سال ۲۰۰۹ وجود داشته‌اند.
انواع نظام‌های حزبی > نظام دو حزبی

نظام‌های دو حزبی در کشورهایی نظیر جامائیکا و غنا وجود دارند که در این کشورها تنها دو حزب سیاسی بر کل کشور مسلط اند و برنده تمام انتخابات یکی از آن دو می‌باشند، مضاف بر این، این احزاب از حضور و فعالیت دیگر احزاب جلوگیری می‌کنند و تقریباً مجالی برای تشکیل و فعالیت احزاب دیگر نیست. یک جناح راست که با ائتلاف یک حزب را تشکیل می‌دهند و یک جناح چپ که با ائتلاف یک حزب دیگر را تشکیل می‌دهند، معمولاً مسئله‌ای رایج در این نوع نظام‌های دو حزبی این است که به سرکوب دیگر احزاب احتمالی دست می‌زنند و سعی در از بین بردن یا جذب احزاب احتمالی غیر از خود دارند.
ایالات متحده نیز اساساً به یک نظام دو حزبی تبدیل شده است. از آغاز تولد این جمهوری معمولاً یک حزب محافظه کار (مثل حزب جمهوریخواه) و یک حزب لیبرال (مانند حزب دموکرات) گویای وضع موجود در سیاست آمریکایی بوده‌اند. احزاب ثالث (مانند حزب لیبرال) معمولاً با حمایت‌های کم و پیروزی‌های نادر در انتخابات روبرو می‌شدند. علی‌رغم این، مثال‌های متعددی وجود دارد که نشان می‌دهد احزاب ثالث بر خلاف این جریان کلی، رأی را از احزاب بزرگی که انتظار پیروزی شان در انتخابات می‌رفت ربودند و برنده آن شدند. (مانند تئودور روزولت در انتخابات ۱۹۱۲ و جرج والاس در انتخابات ۱۹۶۸ و روس پروت در انتخابات ۱۹۹۲)
نظام سیاسی بریتانیا گرچه از نظر تکنیکی بر پایه نظام چند حزبی است، اما در کل بر مبنای دو حزب اداره می‌شود (که گهگاه نظام دو و نیم حزبی نیز نامیده می‌شود)؛ از دهه ۱۹۲۰ دو حزب بزرگ سیاسی انگلستان حزب محافظه کار و حزب کارگر بوده‌اند. قبل از آن که حزب کارگر در انگلستان ظهور کند، حزب لیبرال دیگر حزب بزرگ و اصلی این کشور به همراه محافظه کاران بود. از آن جا که دولت ائتلافی و حداقلی، ویژگی اساسی سیاست بریتانیا می‌باشد، همیشه سعی شده است نظام انتخاباتی برای انتخابات اصلی این کشور طراحی شود که تسلط این دو حزب را تضمین کند، گرچه همیشه این دو حزب به حزب ثالثی نیاز داشتند تا به عنوان پشتوانه‌ای برای در دست داشتن اکثریت در مجلس نمایندگان برایشان باشد. (نظام‌های مبتنی بر رأی اکثریت عموماً منجر به نظام دو حزبی می‌شوند، این رابطه توسط موریس دورجر تبیین شده است که با نام قانون دورجر شناخته می‌شود.) با این وجود، انتخابات عمومی سال ۲۰۱۰ منجر به یک دولت ائتلافی شد که حزب محافظه کار را با لیبرال دموکرات‌ها متحد کرد. همچنین در انگلستان تعداد قابل توجهی از دیگر احزاب نیز وجود دارند که چه در گذشته و چه اکنون تعدادی از کرسی‌های مجلس نمایندگان را در اختیار دارند.
انواع نظام‌های حزبی > نظام چند حزبی

نظام‌های چند حزبی نظام‌هایی هستند که در آن‌ها بیش از دو حزب وجود دارد و احزاب متعددی برای به دست گرفتن پست‌های دولتی در رقابت هستند.
استرالیا، کانادا، جمهوری خلق بنگلادش، پاکستان، هند، ایرلند، بریتانیا و نروژ مثال‌هایی از کشورهایی هستند که دارای دو حزب قدرتمند به علاوهٔ دیگر احزاب کوچک‌تر هستند که هر یک سهمی در اداره دولت دارند. احزاب کوچک‌تر یا احزاب ثالث باعث متعادل نگاه داشتن قدرت در نظام پارلمانی هستند و بنابراین همیشه ممکن است برای تشکیل دولت ائتلافی دعوت شوند که به همراه حزب بزرگ‌تر در ساختن دولت سهیم باشند، یا ممکن است مستقل از احزاب بزرگ‌تر دست به فعالیت و رقابت بزنند.
چیزی که بیش از هر چیزی در نظام‌های چند حزبی مطرح است این است وقتی سه یا تعداد بیشتری حزب در کشور وجود داشته باشد هیچ تک حزبی نمی‌تواند به تنهایی کل قدرت را در دست بگیرد و احزاب در کنار یکدیگر کار می‌کنند تا بتوانند دولتی ائتلافی را تشکیل دهند. این امر در سیاست‌های جمهوری ایرلند از دهه ۱۹۸۰ ظهور کرده است و تقریباً همیشه در آلمان صادق بوده است چه در سطح ملی و چه در سطح ایالتی. علاوه بر این از زمان تشکیل جمهوری ایسلند هیچ‌گاه در این کشور دولتی نبوده است که بر پایه دولت ائتلافی تشکیل نشده باشد (که معمولاً شامل ائتلاف حزب استقلال با یک حزب دیگر بوده است مثل متحدین سوسیال دموکرات). تغییرات سیاسی معمولاً با یک دولت ائتلافی آسان‌تر انجام می‌شوند تا در نظام‌های تک حزبی و دو حزبی.
سازمان‌های بین‌المللی برای احزاب سیاسی

طی قرون نوزدهم و بیستم، بسیاری از احزاب سیاسی ملی، خود را با احزاب دیگر کشورها که با یکدیگر در یک خط سیر سیاسی قرار داشتند در نهادهای بین‌المللی سازماندهی کردند. از مثال‌های قابل توجه این سازمان‌ها می‌توان به مجمع بین‌المللی کارگران (که همچنین بین‌المللی اول نیز خوانده می‌شود) سوسیالیست‌های جهان (که بین‌الملل دوم نیز خوانده می‌شود)، کمونیست‌های جهان (که بین‌الملل سوم نیز خوانده می‌شود) و بین‌الملل چهارم که مجمعی از احزاب طبقه کارگر بود اشاره کرد. همچنین سازمان‌های دیگر نظیر لیبرال‌های جهان (زردها)، حزب التحریر، مجمع بین‌المللی مسیحیان دموکرات و اتحادیه بین‌المللی دموکرات‌ها (آبی‌ها) نیز در این زمینه نقشی پررنگ داشته‌اند. سازمان دیگری که در ایتالیا در سال ۱۹۴۵ تأسیس شد حزب بین‌المللی کمونیست بود که تا ۱۹۷۴ مقر آن در فلورانس بود و شش شعبه در شش کشور دیگر داشت و یک حزب جهانی بسیار گسترده بود. احزاب سبز در سراسر جهان نیز سبزهای جهانی را تأسیس کردند. سوسیالیست‌های جهانی، لیبرال‌های جهانی و اتحادیه بین‌المللی دموکرات‌ها نیز همگی در لندن پایه‌گذاری شدند. بعضی دولت‌ها (نظیر هنگ کنگ) ارتباط رسمی میان سازمان‌های سیاسی محلی را با نهادهای سیاسی خارجی قانوناً ممنوع اعلام کردند و در نتیجه احزاب این کشورها نمی‌توانند با سازمان‌های بین‌المللی احزاب در ارتباط باشند.
انواع احزاب سیاسی

دانشمند فرانسوی علم سیاست، موریس دوورژه، تمایزی میان احزاب کادری و احزابی با اعضای بسیار قائل می‌شود. احزاب کادری نخبگان سیاسی هستند که دغدغه پیروزی در انتخابات و تأثیر محدودی بر فضای خارج از خود را دارند، و تنها در کارزارهای انتخاباتی مشغول به کار می‌شوند. اما احزاب بزرگ در صدد جذب و به‌کارگیری اعضای جدید می‌باشند که به گونه‌ای منبع حزب برای تأمین منابع مالی در نظر گرفته می‌شوند و از آنان انتظار می‌رود در جهت گسترش ایدئولوژی حزب همان‌طور که در انتخابات فعالیت می‌کنند، کوشا باشند. احزاب سوسیالیست نمونه‌ای از این نوع احزاب هستند در حالیکه حزب محافظه کار بریتانیا و اتحادیه مسحیان دموکرات آلمان نمونه‌هایی از احزاب کادری می‌باشند. در ایالات متحده که هر دوی احزاب اصلی احزاب کادری تلقی می‌شوند، رقابت در دوره انتخابات قبل از این که به عرصه عمومی برسد به گونه‌ای درون حزبی است و افراد حزب با رقابت در حزب خویش می‌کوشند تا به عنوان نامزد حزب برای انتخابات معرفی شوند.
کلوس ون بیمه، احزاب اروپایی را به نه خانواده دسته‌بندی می‌کند، که اکثر احزاب در این دسته‌ها جای می‌گیرند. او توانست هفت دسته از این دسته‌ها را از چپ تا راست مرتب کند: کمونیست، سوسیالیست، سبز، لیبرال، دموکرات مسیحی، محافظه کار و لیبرتارین. جایگاه دو نوع دیگر که احزاب منطقه‌ای و قومی هستند، متفاوت می‌باشد.
منابع برای مطالعه بیشتر

کتاب رژیم احزاب سیاسی تألیف جهانگیر محمودی نژادیان تاریخ انتشار تابستان ۶۹
کتاب رشد سیاسی تألیف آقای سی ایچ داد
کتاب‌های علم سیاست و مبانی سیاست تألیف دکتر عبدالحمید ابوالمحمد
کتاب احزاب سیاسی تألیف ولی‌الله یوسفیه
دانشنامهٔ جهان اسلام، مدخل «حزب (۱)»
رای‌گیری در انتخابات پارلمان بریتانیا در ۱۷۵۴ که پرچم‌های آبی و نارنجی نشان از احزاب شرکت‌کننده در انتخابات دارد.
نقشه انتخاباتی ریاست جمهوری ایالات متحده در سال ۲۰۰۸ که رنگ‌های قرمز و آبی حاکی از پیروزی هر حزب در هر ایالت است
فهرست استانداران سمنان

| استاندار سمنان | استاندار سمنان |
| --- | --- |
استانداری سمنان: استانداری سمنان
متصدی کنونی محمدجواد کولیوند از ۴ آذر ۱۴۰۳: متصدی کنونی محمدجواد کولیوند از ۴ آذر ۱۴۰۳
استانداری سمنان: استانداری سمنان
اقامت‌گاه: سمنان، بلوار بسیج
نامزدکننده: پیشنهاد وزیر کشور و تصویب هیئت وزیران
گمارنده: رئیس‌جمهور ایران
مدت دوره: تا زمان تعیین استاندار جدید با رأی هیئت دولت
بنیادگذاری: ۱۳۵۵
نخستین دارنده: مرتضی اقتصاد
این فهرست اسامی استانداران استان سمنان، (از سال تشکیل استان در سال ۱۳۵۵ تاکنون) می‌باشد.