stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پادگان

پادگان به جایی گفته می‌شود که گروهی از سربازان و تجهیزات برای نگهداری آن مکان در آن مستقر شده‌اند. پادگان معمولاً محل اسقرار یک سازمان نظامی از ارتش است.
پادگان‌ها می‌توانند دارای تأسیسات و تسهیلات گوناگونی از جمله آسایشگاه، و سوپرمارکت سالن غذاخوری، ورزشگاه، باشگاه افسران، نمازخانه، کلیسا، بازداشتگاه، دفتر دژبانی، منازل سازمانی، اتاقک نگهبانی، برج نگهبانی، پاسراه و غیره باشند. ورود و خروج به پادگان‌ها معمولاً برای عموم آزاد نیست و کنترل آن به عهده گروهی به نام دژبان است. پادگان محلی تقریباً ثابت است و شمار سربازان مستقر در آن از قرارگاه‌های نظامی کمتر است. قرارگاه نظامی معمولاً محل استقرار لشکرها در جنگ و عملیات دیگر است. پادگان‌ها می‌توانند گاه به عنوان محل تمرینات نظامی و مرکز فرماندهی نیز عمل کنند.
کدهای مراکز آموزش نظام وظیفه
پیشینه در ایران

در زمان امپراتوری ساسانیان پادگان را در زبان فارسی آن زمان، زینستان می‌نامیدند. زین در فارسی میانه به معنای جنگ‌افزار است. در دوره قاجار بیشتر واژه ترکی ساخلو برای این منظور بکار می‌رفت. پاد در فارسی به معنی محافظت و نگهبانی است و واژه پادگان از مصوبات فرهنگستان زبان ایران در سال ۱۳۱۸ خورشیدی است.
باشگاه افسران

باشگاه افسران یکی از اماکن ارتشی است. باشگاه افسران که معمولاً در پادگان‌ها قرار دارد محل گردآمدن و گذراندن اوقات فراغت افسران ارتش است.
باشگاه افسران وزارت جنگ در تهران
سنت جانز (آنتیگوا و باربودا)

مکان در 23x15px|border |alt=|link= آنتیگوآ و باربودا
| شهر سنت جان | شهر سنت جان |
| --- | --- |
شهر: شهر
 بالا: نمای هوایی از سنت جان؛ وسط: موزه آنتیگوآ و باربودا، بندر سنت جان؛ پایین: فورت جیمز، کلیسای جامع سنت جان:  بالا: نمای هوایی از سنت جان؛ وسط: موزه آنتیگوآ و باربودا، بندر سنت جان؛ پایین: فورت جیمز، کلیسای جامع سنت جان
موقعیت سنت جان در آنتیگوآ و باربودا: موقعیت سنت جان در آنتیگوآ و باربودا
مختصات: ۱۷°۰۷′ شمالی ۶۱°۵۱′ غربی﻿ / ﻿۱۷٫۱۱۷°شمالی ۶۱٫۸۵۰°غربی﻿ / 17.117; -61.850: مختصات: ۱۷°۰۷′ شمالی ۶۱°۵۱′ غربی﻿ / ﻿۱۷٫۱۱۷°شمالی ۶۱٫۸۵۰°غربی﻿ / 17.117; -61.850
جزیره: آنتیگوآ
پریش: سنت جان
شهر: سنت جان
محله: فهرست محله‌های سنت جان
مستعمره: ۱۶۳۲
حکومت: حکومت
 • نوع: سلطنت مشروطه، جمهوری نیمه ریاستی
 • نهاد: شرکت توسعه سنت جان
 • فرماندار: رادنی ویلیامز
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۰ کیلومتر مربع (۴ مایل مربع)
ارتفاع: ۰–۵۹ متر (۰–۱۹۴ فوت)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۲۲۲۱۹
 • تراکم: ۳۱۰۰/کیلومتر مربع (۸۰۰۰/مایل مربع)
قومیت‌ها: قومیت‌ها
 • آفریقایی: ۸۴٫۸۶٪
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۴ (AST)
فرودگاه: فرودگاه بین‌المللی برد وی.سی
وبگاه: sjdcanu.com
سنت جان پایتخت و بزرگ‌ترین و پرجمعیت‌ترین شهر کشور آنتیگوا و باربودا است. سنت جان با وجود پایتختی، شهری بسیار کوچک و کم جمعیت به‌طور کلی محسوب می‌شود.

سنت جان پایتخت و بزرگ‌ترین شهر آنتیگوا و باربودا، بخشی از هند غربی در دریای کارائیب است. سنت جان با ۲۲۲۱۹ نفر جمعیت، مرکز تجاری کشور و بندر اصلی جزیره آنتیگوا است.
تاریخ

سکونتگاه سنت جان از زمانی که جزایر برای اولین بار در سال ۱۶۳۲ مستعمره شدند مرکز اداری آنتیگوا و باربودا بوده است و زمانی که کشور در سال ۱۹۸۱ به استقلال دست یافت، مقر حکومت شد.
اقتصاد

سنت جان یکی از توسعه یافته‌ترین و جهانی‌ترین شهرداری‌ها در آنتیل کوچک است. این شهر به خاطر مراکز خرید و همچنین بوتیک‌هایش در سرتاسر شهر که جواهرات و لباس‌های مد می‌فروشند، مشهور است. سنت جان چندین بار در هفته گردشگران را از استراحتگاه‌های جزیره و کشتی‌های تفریحی که در بندر آن در هریتیج اسکله و اسکله ردکلیف پهلو می‌گیرند، جذب می‌کند. صنعت بانکداری سرمایه‌گذاری حضور پررنگی در این شهر دارد. موسسات مالی بزرگ جهان دفاتری در سنت جان دارند. بازاری در حاشیه جنوب غربی شهر وجود دارد که روزانه محصولات تازه، گوشت و ماهی تازه به فروش می‌رساند. کارخانه تقطیر رام (نوعی از مشروبات الکلی) آنتیگوا در سیتادل واقع شده است و تنها کارخانه تقطیر رام در جزیره است.
جمعیت‌شناسی

اکثریت جمعیت سنت جان منعکس کننده جمعیت بقیه آنتیگوا است: مردمی آفریقایی و اجدادی مخلوط اروپایی-آفریقایی، با یک اقلیت اروپایی، از جمله بریتانیایی و پرتغالی. جمعیتی از عرب‌های مسیحی شامی نیز وجود دارند.
مرکز شهر، سنت جان
دولت

ساختمان پارلمان آنتیگوا و باربودا
سنت جان محل پارلمان آنتیگوا و باربودا است. سنت جان پایتخت کلیسای سنت جان است.
اداره هوانوردی غیرنظامی کارائیب شرقی دفتر مرکزی خود را در جاده کارخانه در سنت جان دارد. سنت جان با محله والتام فارست در لندن، انگلستان، همزاد شده است.
دولت > تقسیمات اداری

مناطق
مناطق (یا بخش‌های اصلی) بخش‌های اداری سطح دوم آنتیگوا و باربودا هستند. وقتی صحبت از تقسیم بخش‌های اصلی به میان می‌آید، سنت جان یک بخش اداری سطح اول در نظر گرفته می‌شود:
مرکز شهر
گرین بی
نقطه
تپه کوک
مزرعه گری
درخت آجیل
کنتیش
جاده دسوزا
خیابان براونز
ویلا
برد رادیویی
توسعه ساترلندز
جاده قلعه بالا
کوه مایکل
پرنسس مارگارت
قمار بالا
ریکوشی (کشتی‌گیر)

American professional wrestler (born 1988)
| ریکوشی | ریکوشی |
| --- | --- |
ریکوشی در مارس ۲۰۱۶: ریکوشی در مارس ۲۰۱۶
نام تولد: تروور دین من
زاده: اکتبر ۱۱, ۱۹۸۸&#۱۶۰;(۱۹۸۸-۱۰-۱۱) (۳۶ سال) آلتون، ایلینوی، امریکا
فرزندان: ۲
کشتی‌گیری حرفه‌ای: کشتی‌گیری حرفه‌ای
نام(های) رینگ: Cameron Locke Trevor Mann King Ricochet Helios Speedin' Black Bullet Prince Puma Ricochet
قد: ۵ فوت ۹ اینچ (۱۷۵ سانتیمتر)
وزن: ۲۰۷ پوند (۹۴ کیلوگرم)
معرفی: لاس وگاس نوادا پادوکا، کنتاکی بویل هایتس
مربی: براندون واکر چاک تیلور
آغاز: ۱۱ اکتبر ۲۰۰۳
Ricochet in 2008
تِرِوور دین مَن (به انگلیسی: Trevor Dean Mann; زاده ۱۱ اکتبر ۱۹۸۸) یک کشتی‌گیر حرفه‌ای آمریکایی است.  او در حال حاضر با کمپانی دبلیودبلیوئی قرارداد دارد،  و در برند اسمکدان با نام رینگی ریکوشی (به انگلیسی: Ricochet) به کشتی گرفتن می‌پردازد.
ایکاروس ام‌ام-۲

| ایکاروس ام‌ام-۲ | ایکاروس ام‌ام-۲ |
| --- | --- |
کاربری: هواپیمای آموزشی
تولیدکننده: Fabrika aero i hidroplana Ikarus A.D. Zemun - بلگراد
طراح: Dragutin Milošević and Djordje Manojlović
نخستین پرواز: دسامبر ۱۹۴۰
معرفی‌شده در: prototype
بازنشستگی: ۱۹۴۲
کاربر اصلی: Yugoslav Royal Air Force
تعداد ساخته‌شده: ۱
ایکاروس ام‌ام-۲ (به انگلیسی: Ikarus_MM-2) یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع هواپیمای آموزشی ساخت شرکت Fabrika aero i hidroplana Ikarus A.D. Zemun - بلگراد است. هواگرد ایکاروس ام‌ام-۲ نخستین پروازش را در دسامبر ۱۹۴۰ میلادی انجام داد. این هواگرد در سال ۱۹۴۰ میلادی رسماً معرفی گردید. در مجموع، تعداد ۱ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
طراح این هواگرد، Dragutin Milošević and Djordje Manojlović بود.
کارت هوشمند

کارت هوشمند که با نام‌های کارت تراشه‌دار یا کارت با مدار مجتمع هم شناخته می‌شود کارتی‌ست که بر روی آن مدار مجتمع نصب شده‌است. از این گونه کارت می‌توان به‌جای کارت اعتباری و کارت پول در سامانه‌های امنیتی رایانه‌ای، سامانه‌های تشخیص هویت و بسیاری موارد دیگر استفاده کرد.
کارت هوشمند شبیه به یک رایانه ساده و کوچک است که می‌تواند از طریق دستگاه کارت‌خوان و اتصال طلایی خود، ارتباط برقرار کرده و امکان دسترسی به اطلاعات درون حافظه آن فراهم آید.
فناوری کارت هوشمند به عنوان یکی از دستاوردهای نوین بشری، تحولی شگفت در حوزه سامانه‌های کاربردهای روزمره انسان‌ها ایجاد کرده‌است. دو زمینه مهم ۱) امنیت (به انگلیسی: Security) و ۲) همراه بودن (به انگلیسی: Mobility) از ویژگی‌های منحصربه‌فرد این فناوری است.
امروزه کاربردهای این فناوری در جهان در بیشتر زمینه‌ها قابل مشاهده بوده این روند رو به رشد است. بانک‌ها، مراکز مخابراتی، سازمان‌های دولتی، مراکز بهداشتی، مراکز ارائه خدمات، مراکز آموزشی، مراکز تفریحی و غیره از دستاوردهای کاربردی این فناوری بهره می‌گیرند.
انواع کارت هوشمند تماسی با سطح تماس متفاوت
تاریخچه

گسترش کارت‌های پلاستیکی در اوایل دهه ۱۹۵۰ (میلادی) آغاز شد. هزینه پایین این کارت‌ها که از جنس پلی وینیل کلراید (PVC) بودند باعث شد تا به سرعت جای کارت‌های کاغذی که تحمل تنش‌های فیزیکی و تغییرات آب و هوا را ندارند را بگیرند. نخستین کارت پرداخت در سال ۱۹۵۰ توسط Diners Club به صورت محدود برای اعضای ویژه ساخته شد تا به جای پول نقد از آن استفاده نمایند. در ادامه رستوران‌ها و هتل‌ها اقدام به به‌کارگیری این گونه کارت‌ها کردند به خاطر همین در آن دوره از آنها به عنوان کارت سفر و سرگرمی یاد می‌شد.
ورود شرکت‌هایی همچون ویزا کارت و مسترکارت باعث گسترش هرچه بیشتر پول در قالب کارت‌های اعتباری شد. نخست، کاربرد این کارت‌ها بسیار ساده بود. از آنها به عنوان رسانه‌ای مقاوم در برابر نفوذ برای ذخیره‌سازی داده استفاده می‌شد. در کارت‌های نسل نخست اعتبار سنجی آنها از طریق ویژگی‌های ظاهری امکان‌پذیر بود.
نخستین پیشرفت در این کارت‌ها با اضافه نمودن نوار مغناطیسی ذخیره داده به آنها که امکان ذخیره‌سازی اطلاعات را می‌داد پدید آمد. در سال ۱۹۷۰ و با پیشرفت چشمگیر در ریزپردازنده‌ها و ترکیب آنها با حافظه‌های غیرفعال این امکان به وجود آمد تا از آنها در کارت‌های هوشمند استفاده شود.
سرانجام در سال ۱۹۸۴ شرکت مخابراتی پست، تلگراف و تلفن فرانسه با موفقیت نخستین کارت تلفن را عرضه کرد تا در عمل نیز این گونه کارت کارایی خود را به اثبات برساند.
انواع

کارت‌های حافظه تماسی (Contact Memory Card)
کارت‌های دارای پردازشگر (Contact CPU Card)
کارت‌های حافظه بدون تماس (Contact-less Memory Card)
کارت‌های دارای پردازشگر با رابط دوگانه (Dual Interface CPU Card)
کاربردها

پرداخت الکترونیکی: از جمله کاربردهای کارت هوشمند استفاده در خدمات بانکی و پرداخت‌های الکترونیکی است که استانداردهای رایج EMV (Europay, MasterCard, VISA) در این زمینه مورد استفاده قرار می‌گیرند.
امنیت: به‌کارگیری کارت هوشمند به عنوان ابزار رمزنگاری، مدیریت گذرواژه، شناسایی کاربران و دیگر ابزارهای مرتبط از جمله زمینه‌هایی هستند که کارت هوشمند در آنها کارایی دارد.
سلامت الکترونیکی: صنعت سلامت الکترونیکی، پرونده سلامت الکترونیکی، سازمان‌ها مرتبط با حوزه خدمات بهداشتی و درمانی از کارت هوشمند به عنوان رسانه‌ای ایمن جهت مدیریت تعاملات و تراکنش‌های خود استفاده می‌نمایند.
مدیریت مشتری و وفاداری: کارت هوشمند به عنوان ابزار شناسایی مشتری و همچنین رسانه ارائه خدمات ارزش افزوده در جلب و حفظ مشتریان یک سرویس یا محصول تجاری بسیار پرکاربرد است.
رفت و آمد: به‌کارگیری کارت هوشمند در حوزه مدیریت رفت و آمد، پرداخت عوارض جاده‌ای، پرداخت پارکومتر، بلیط وسایل ترابری عمومی و غیره، به عنوان یک ابزار فعال‌سازی، مورد استفاده قرار می‌گیرد.
گونه‌ها > تماسی

کارت‌های هوشمند (به انگلیسی: Smart Cards) از نظر اندازه و شکل ظاهری، شبیه به کارت‌های مغناطیسی معمولی هستند؛ اما درون این کارت‌ها کاملاً با کارت‌های معمولی متفاوت است. کارت‌های مغناطیسی معمولی یک تکه پلاستیک ساده با یک نوار مغناطیسی هستند. در حالیکه کارت‌های هوشمند درون خود یک ریزپردازنده دارند. این ریزپردازنده چون بیش از اندازه کوچک است با فناوری خاصی کِشت می‌شود (تبدیل یک ترانزیستور به اندازه یک نخود به سایزی معادل کوچک‌تر از نوک سوزن). ریزپردازنده معمولاً در زیر یک اتصال طلایی در یک طرف کارت قرار دارد. این ریزپردازنده در کارت‌های هوشمند در حقیقت جایگزین نوار مغناطیسی در کارت‌های معمولی شده‌است. اطلاعات ضبط شده بر روی نوار مغناطیسی کارت‌های معمولی به راحتی قابل خواندن، نوشتن، حذف یا تغییر هستند. به همین علت نوار مغناطیسی محل خوبی برای نگهداری اطلاعات نیست. به همین دلیل هم برای به‌کارگیری چنین کارت‌هایی و تأیید درستی و دریافت و پردازش اطلاعات، به طراحی شبکه‌های رایانه‌ای گسترده، نیاز هست. کارت هوشمند بدون نیاز به چنین امکاناتی به دلیل امنیت خود می‌تواند اطلاعات را در خود ذخیره کرده و در صورت لزوم در محل‌های مختلف از این اطلاعات بدون نیاز به اتصال به شبکه استفاده کند.
ریزپردازنده در کارت هوشمند برای امنیت مورد استفاده قرار می‌گیرد. در واقع کارت هوشمند یک رایانه کوچک است که با رایانه‌ای که به دستگاه کارت‌خوان متصل است ارتباط برقرار می‌کند. تا ریزپردازنده کارت، از معتبر بودن دسترسی به کارت مطمئن نشود، به کارت‌خوان اجازه دسترسی نمی‌دهد. پس از صدور مجوز دسترسی، کارت‌خوان می‌تواند همانند یک دیسک با کارت که دارای حافظه (Ram) است کار کند؛ اطلاعات را خوانده، پردازش و تغییر دهید. کارت‌های هوشمند می‌توانند تا ۸ کیلوبایت Ram (حافظه با دسترسی تصادفی برای خواندن و نوشتن اطلاعات)، ۳۶۴ کیلوبایت ROM (حافظه تنها خواندنی)، ۲۵۶ کیلوبایت PROM (حافظه تنها خواندنی قابل برنامه‌ریزی) و یک ریزپردازنده ۱۶ بیت داشته باشند. کارت هوشمند همچنین برای نقل و انتقال اطلاعات از یک درگاه سریال و برای تأمین انرژی خود از یک منبع بیرونی (مثلاً دستگاه کارت‌خوان) استفاده می‌کند. ریزپردازنده برای انجام یک مجموعه عملیات محدود همانند رمزنگاری مورد استفاده قرار می‌گیرد.
گونه‌ها > بی‌تماس

نسل جدید کارت‌های هوشمند، کارت‌های هوشمند بدون تماس (به انگلیسی: Contactless) هستند. این کارت‌ها بدون تماس و با فناوری سامانه بازشناسی با امواج رادیویی کار می‌کنند. این کارت‌ها در مواقعی که نیاز به برقراری ارتباط سریع و حتی بدون دخالت دست وجود دارد، کاربرد بسیاری دارند. برای نمونه برای ورود یک فرد به اتاق، کارت ممکن است در جیب یا کیف شخص باشد و از همان محل و بدون نیاز به خارج کردن با دستگاه کارت‌خوان ارتباط برقرار کرده و مجاز بودن ورود بررسی شده و در باز شود. برای برقرای ارتباط در این کارت ها،‌ آنتن مخصوصی بین تراشه‌های کارت قرار داده شده است که در فاصله‌های تا حدود ۵۰ سانتیمتر، می‌تواند ارتباط ایجاد کند. همچنین در بسیاری از سامانه‌های رفت و آمد عمومی در جهان به دلیل شمار زیاد مسافران و به خاطر سریع‌تر شدن کنترل بلیط از این گونه کارت‌ها استفاده می‌شود.
از آنجایی که این کارت‌ها دارای یک ریزپردازنده هستند و این ریزپردازنده به دسترسی به حافظه کارت نظارت می‌کند، می‌توان به امنیت اطلاعات درون کارت اطمینان داشت و اطلاعات مهم را در آن ذخیره کرد. این کارت‌ها که در سال ۱۹۷۰ (میلادی) عرضه شدند مشکل امنیت را که در دسترسی به کارت‌های معمولی مغناطیسی وجود داشت، برطرف کردند؛ اما این گونه کارت‌های هوشمند هم همانند کارت‌های معمولی مغناطیسی نیاز به قرار گرفتن در دستگاه برای خوانده شدن اطلاعات دارند.
دوری

از نظر دوری مجاز برای برقراری ارتباط چند گونه کارت هوشمند وجود دارد. در دو گونه استاندارد آنها (گونه A و B) بیشینه دوری مجاز برای برقراری ارتباط ۱۰ سانتی‌متر است. این دوری به این دلیل است که سامانه (مانند کم کردن پول از کارت مترو) به صورت ناخواسته (مانند گذشتن از کنار ورودی مترو) عمل نکند. همچنین در یک گونه دیگر، بیشینه دوری مجاز برای برقراری ارتباط ۵۰ سانتی‌متر در نظر گرفته شده‌است.
تأیید هویت شخصی (PIV)

تأیید هویت شخصی (PIV) یک فرآیند استاندارد برای احراز هویت و تحقیق پیشینه است که مطابق با دستور اجرایی امنیت شماره ۱۲ (HSPD-12) مورد نیاز است. کارت PIV یک کارت هوشمند است که حاوی داده‌های ضروری برای دسترسی دارنده کارت به سیستم‌های اطلاعاتی بوده و تضمین‌کننده سطوح امنیتی مناسب برای تمام برنامه‌های فدرال قابل‌اجرا می‌باشد.
معیارهای کارت‌های PIV توسط استاندارد پردازش اطلاعات فدرال FIPS ۲۰۱ تعیین شده است که به طور رسمی به نام “تأیید هویت شخصی کارمندان و پیمانکاران فدرال” شناخته می‌شود.
FIPS ۲۰۱، که قصد دارد یک سند زنده باشد، رابط و اجزای داده‌ای کارت PIV، الزامات فنی برای جمع‌آوری و قالب‌بندی داده‌های زیست‌سنجی در کارت هوشمند و الگوریتم‌ها و اندازه‌های کلیدهای رمزنگاری قابل‌قبول را مشخص می‌کند.
انواع تراشه های کارت هوشمند

تراشه های کارت هوشمند را میتوان به سه دسته تقسیم کرد:
تراشه حافظه:از طریق یک سری کلید های امنیتی ساده اطلاعات بر روی کارت خوانده و یا نوشته می‌شوند. این تراشه نسبت به تراشه هوشمند ساختار ساده تری دارد. از کارت با تراشه حافظه برای چاپ کارت کنترل تردد استفاده می‌شود.
تراشه میکروپروسسر: این تراشه امکان محاسبه و پردازش اطلاهات را دارد. ساختار این تراشه ها نسبت به تراشه حاظه پیچیده تر است و دارای سی پی یو می‌باشد. از این کارت ها برای کارت شناسایی هوشمند استفاده می‌شود.
تراشه هوشمند: این تراشه مانند یک کامپیوتر کوچک قابلیت پردازش اطلاعات ذخیره شده را داشته و می تواند اطلاعات را دریافت، پردازش و با رعایت یکسری المان های امنیتی ان را به قسمت دیگری منتقل کند. مدار مجتمع پیچیده ای شامل پردازشگر، حافظه، منبع تغذیه، حافظه خواندنی و نوشتنی و ... می باشد.
یکی از نخستین کارت‌های هوشمند ساخته شده، حدود سال ۱۹۷۵ (میلادی) توسط رولاندو مونرو
مدار مجتمع این کارت، کوچک نشده‌است.
بخش‌های کارت هوشمند
اتصالات کارت هوشمند.
VCC: منبع تغذیه.
RST (Reset): تنظیم دوباره سیگنال ارتباطی کارت.
CLK (Clock Signal): برای انتقال داده‌های زمانبندی شده.
GND (Ground): اتصال زمین (ولتاژ مرجع).
VPP: برای دو حالت ISO/IEC 7816-3:1997 مخصوص ولتاژ برنامه‌نویسی (ورودی ولتاژ بالا برای برنامه‌نویسی حافظه بلند مدت) و ISO/IEC 7816-3:2006 برای استفاده اختصاصی یا استاندارد (SPU, standard or proprietary use).
I/O: سریال ورودی و خروجی.
C4 و C8: به ترتیب AUX1 و AUX2 که برای ارتباط از طریق رابط USB یا دیگر وسایل به کار می‌روند.
استان شمالی (سری‌لانکا)

مکان در 23x15px|border |alt=|link= سری‌لانکا
| استان شمالی வட மாகாணம் උතුරු පළාත | استان شمالی வட மாகாணம் උතුරු පළාත |
| --- | --- |
استان: استان
Sunset over a lagoon: Sunset over a lagoon
  پرچمEmblem:   پرچمEmblem
موقعیت در داخل سری‌لانکا: موقعیت در داخل سری‌لانکا
Districts of the Northern Province: Districts of the Northern Province
تشکیل‌شده: ۱ اکتبر ۱۸۳۳
شورای استانی: ۱۴ نوامبر ۱۹۸۷
مرکز استان: جافنا
بزرگترین شهر: واوونیا
ناحیه‌ها:  فهرست جفنا کیلینوچی منار مولایتیوو واوونیا 
حکومت: حکومت
 • نوع: شورای استانی
 • نهاد: Northern Provincial Council
 • فرماندار: H. M. G. S. Palihakkara
 • وزیر ارشد: C. V. Vigneswaran
 • MPs: C. V. Vigneswaran
مساحت: مساحت
 • کل: ۸۸۸۴ کیلومتر مربع (۳۴۳۰ مایل مربع)
 • خشکی: ۸۲۹۰ کیلومتر مربع (۳۲۰۰ مایل مربع)
 • رتبه: ۳ام (۱۳٫۵۴٪ از کل مساحت)
جمعیت (سرشماری ۲۰۱۲): جمعیت (سرشماری ۲۰۱۲)
 • کل: ۱۰۵۸۷۶۲
 • رتبه: ۹ام (۵٫۲۲٪ از کل جمعیت)
 • تراکم: ۱۲۰/کیلومتر مربع (۳۱۰/مایل مربع)
قومیت(سرشماری ۲۰۱۲): قومیت(سرشماری ۲۰۱۲)
 • تامیل سری‌لانکایی: ۹۸۷٬۶۹۲ (۹۳٫۲۹٪)
 • Sri Lankan Moors: ۳۲٬۳۶۴ (۳٫۰۶٪)
 • سینهالی: ۳۲٬۳۳۱ (۳٫۰۵٪)
 • تامیل هندی: ۶٬۰۴۹ (۰٫۵۷٪)
 • سایر: ۳۲۶ (۰٫۰۳٪)
مذهب(سرشماری ۲۰۱۲): مذهب(سرشماری ۲۰۱۲)
 • هندو: ۷۸۹٬۳۶۲ (۷۴٫۵۶٪)
 • مسیحی: ۲۰۴٬۰۰۵ (۱۹٫۲۷٪)
 • مسلمان: ۳۴٬۰۴۰ (۳٫۲۲٪)
 • بودایی: ۳۰٬۳۸۷ (۲٫۸۷٪)
 • Other: ۹۶۸ (۰٫۰۹٪)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۰۵:۳۰ (سری لانکا)
کدهای پستی: ۴۰۰۰۰–۴۵۹۹۹
Telephone Codes: ۰۲۱, ۰۲۳, ۰۲۴
کد ایزو ۳۱۶۶: LK-4
پلاک خودرو: NP
زبان‌های رسمی: سینهالی، تامیلی
گل: Kaanthal
درخت: Maruthu
پرنده: Seven sisters
حیوان: گوزن نر
وبگاه: www.np.gov.lk
استان شمالی (வட மாகாணம்) یکی از استان‌های کشور سری‌لانکا است که در شمال کشور واقع شده‌است. مرکز استان جافنا است.
خصوصیات

این استان ۸٬۸۸۴ کیلومتر مربع مساحت و جمعیت آن ۱٬۰۵۸٬۷۶۲ تن می‌باشد.
مسرشمیت ام‌ئی ۲۰۹ (۱۹۴۳)

| مسرشمیت ام‌ئی ۲۰۹ (۱۹۴۳) | مسرشمیت ام‌ئی ۲۰۹ (۱۹۴۳) |
| --- | --- |
Me 209 with DB 603 engine: Me 209 with DB 603 engine
کاربری: هواپیمای جنگنده پیش‌نمونه
تولیدکننده: مسرشمیت
طراح: ویلی مسرشمیت
نخستین پرواز: ۱۳ نوامبر ۱۹۴۳
بازنشستگی: ۱۹۴۴
کاربر اصلی: نیروی هوایی آلمان نازی (مورد نظر)
تعداد ساخته‌شده: ۴
مسرشمیت ام‌ئی ۲۰۹ (۱۹۴۳) (به انگلیسی: Messerschmitt Me 209 (1943)) یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مسرشمیت در کشور آلمان است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی آلمان نازی بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در ۰۱۹۴۳−۱۱−۱۳ ۱۳ نوامبر ۱۹۴۳ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
نبرد من

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نبرد من: نبرد من
نویسنده(ها): آدولف هیتلر
عنوان اصلی: Mein Kampf
زبان: آلمانی
تاریخ نشر: ۱۸ ژوئیه ۱۹۲۵
شمار صفحات: ۷۲۰
نبرد من، مجموعه دیجیتال کتابخانه عمومی نیویورک
نبرد من (به آلمانی: Mein Kampf) کتابی است که توسط آدولف هیتلر نوشته شده‌است. این کتاب بیانگر اندیشه‌های سیاسی هیتلر و ناسیونال سوسیالیسم است. هیتلر در سال ۱۹۲۴ هنگامی که در قلعه لاندسبرگ زندانی بود بخش نخست کتاب را با دیکته کردن جملات به منشی خود رودلف هس به وجود آورد. بخش دوم، پایان همان سال پس از آزادی زودهنگام او از زندان نوشته شد. پس از به قدرت رسیدن حزب ناسیونال سوسیالیسم در آلمان و تشکیل «رایش سوم» این متن به کتاب مقدس حکومت نازی تبدیل شد و حزب در هر فرصتی، از جمله در مراسم ازدواج و اخذ مدرک دیپلم، آن را در میان مردم پخش می‌کرد و پیر و جوان را به خواندن آن فرا می‌خواند. در سال ۱۹۴۳، بیش از ۱۰ میلیون نسخه از این کتاب در آلمان پخش شد.
با قدرت گرفتن ناسیونال سوسیالیست‌ها در آلمان، فروش و توزیع کتاب نبرد من نیز رواج گرفت. از اواسط دهه ۱۹۳۰ کتاب هیتلر به خرج دولت به زوج‌های تازه ازدواج کرده هدیه می‌شد، فروش نسخه‌های دست دوم کتاب ممنوع بود و تدریس آن در مدرسه‌ها به عنوان جزئی از برنامهٔ تبلیغاتی حزب ناسیونال سوسیالیست از همین دوران آغاز شد. از این کتاب تا پایان جنگ دوم جهانی نزدیک به یازده میلیون نسخه انتشار یافت.
کتاب نبرد من پس از جنگ جهانی هرگز در آلمان تجدید چاپ نشده ‌است. البته دلیل اصلی آن مخالفت وزارت دارایی ایالت بایرن بوده که امتیاز نشر آن را در اختیار دارد و ممنوعیتی در این زمینه وجود ندارد. این کتاب به بسیاری از زبان‌های جهان ترجمه شده‌است. از جمله توسط عنایت‌الله شکیباپور به فارسی ترجمه شده و در ایران به چاپ هجدهم رسیده‌است.
در روزهای پایانی جنگ جهانی دوم و خودکشی هیتلر، تمام دارایی‌های وی از جمله حقوق معنوی آثارش به ایالت بایرن تعلق گرفت. طبق قوانین ایالتی و با تأیید دولت فدرال آلمان، باز نشر این کتاب به مدت ۷۰ سال ممنوع اعلام شد. این مهلت در سال ۲۰۱۵ به پایان رسید. رسانه‌های جمعی در ماه ژانویه سال ۲۰۱۴ گزارش دادند که متن کتاب هیتلر در میان کتاب‌های الکتریکی «آمازون» در مقوله «کتاب‌ها و متون سیاسی» بالاترین مقام فروش را داشته‌است.
این کتاب پس از مرگ آدولف هیتلر برای نخستین بار از روز ۱ ژانویهٔ ۲۰۱۶ ، در کتابفروشی‌های آلمان در دسترس عموم قرار گرفت.
نگارش نبرد من

در سال ۱۹۲۴ که هیتلر به اتهام خیانت به کشور در زندان لندزبرگ (به آلمانی Justizvollzugsanstalt Landsberg) زندانی بود متن کتاب را به منشی خود رودلف هس که با او هم‌زندان بود دیکته کرد. جلد نخست آن، با عنوان تسویه حساب در ۱۸ ژوئیه ۱۹۲۵ به چاپ رسید؛ جلد دوم آن جنبش ناسیونال سوسیالیسم در بهار ۱۹۲۶ به چاپ رسید. عنوان اصلی انتخابی هیتلر چهار سال و نیم نبرد در برابر دروغ، حماقت و بزدلی بود. ناشر نازی آن مکس آمان، این عنوان را بسیار پیچیده می‌دانست و تصمیم گرفت آن را به نبرد من کوتاه کند. این کتاب در سال‌های نخست انتشار موفقیت چندانی نداشت ولی از سال ۱۹۳۳ و کسب قدرت توسط هیتلر و حزب نازی به شدت معروف شد و درآمد فراوانی داشت.
اتهامات مطرح‌شده در کتاب

آدولف هیتلر، در کتاب نبرد من، مردان یهودی را به سوءاستفاده جنسی از دختران آلمانی متهم کرده بود.
او منشأ فساد اخلاقی را از یهودیان دانسته‌است.
ترجمه فارسی

ترجمه فارسی «نبرد من» بارها تجدید چاپ شده‌است. این کتاب با برگردان عنایت‌الله شکیباپور از سوی انتشارات «دنیای کتاب» به بازار عرضه شده‌است. گفته می‌شود که نخستین بار داوود منشی‌زاده (۱۲۹۳ – ۱۳۶۸) آن را به زبان فارسی ترجمه کرد.
منع حقوقی انتشار کتاب در آلمان

سال ۲۰۱۵ میلادی منع حقوقی انتشار کتاب نبرد من برداشته شد. با وجود این، چاپ و نشر کتاب «نبرد من» در آلمان همچنان ممنوع بود. به نظر مقامات قضائی کشور «بنا به مسئولیت تاریخی آلمان» این کتاب «ضدانسانی» پس از آن هم نباید حتی به صورت ناقص منتشر شود. خرید و فروش نسخه‌های قدیمی این کتاب که به قبل از سال ۱۹۴۵ برمی گردد آزاد است ولی به شرطی که برای اهدافی مثل تحریک و ترویج دشمنی‌های نژادی یا خشونت‌های سیاسی مورد استفاده قرار نگیرد، اما حق انحصاری آن در اختیار وزارت دارایی ایالت بایرن است، که نشر آن را قدغن کرده بود. طبق قانون حق تألیف، با گذشت هفتاد سال از مرگ یک مؤلف یا نویسنده، هر متنی برای انتشار آزاد می‌شود و دیگر کسی نمی‌تواند با این قانون از نشر آن جلوگیری کند. آدولف هیتلر در ۳۰ آوریل ۱۹۴۵ در برلین خودکشی کرد.
«نبرد من» از روز اول ژانویه ۲۰۱۶ در کتابفروشی‌های آلمان در دسترس عموم قرار گرفت.
سرفصل‌ها

جلد اول:یک تسویه حساب
فصل اول: دوران کودکی و کانون خانوادگی
فصل دوم: سال‌های تحصیل و تحمل مشقت در وین
فصل سوم: ملاحظات سیاسی عمومی بر اساس دوره حضور من در وین
فصل چهارم: در مونیخ
فصل پنجم: جنگ جهانی
فصل ششم: تبلیغات جنگ
فصل هفتم: انقلاب
فصل هشتم: آغاز فعالیت‌های سیاسی من
فصل نهم: برای چه آلمان شکست خورد
فصل دهم: حزب کارگر آلمان
فصل یازدهم: ملل و نژاد
فصل دوازدهم: اولین طلیعه پیشرفت حزب کارگر ناسیونال سوسیالیست
جلد دوم:جنبش سوسیالیست ملی
فصل اول: عقاید فلسفی حزب
فصل دوم: دولت
فصل سوم: موضوع-دولت و ملت
فصل چهارم: مفهوم دولت از نظر راسیست
فصل پنجم: مفهوم فلسفی سازمان دولت
فصل ششم: اولین مبارزه و اهمیت سخنرانی
فصل هفتم: مبارزه جدید با جبهه سرخ
فصل هشتم: نیرومند تا وقتی تنهاست نیرومند می‌ماند
فصل نهم: حمله‌ها چگونه آغاز می‌شدند
فصل دهم: فدرالیسم غیر از ظاهرسازی چیزی نیست
فصل یازدهم: پروپاگاندا مسئله سازمان
فصل دوازدهم: مسئله سندیکاها
فصل سیزدهم: سیاست آلمان و مسئله اتحادهای بعد از جنگ
فصل چهاردهم: سیاست یا جهت‌گیری شرقی
فصل پانزدهم حق دفاع اضطراری