stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فرگشت آب‌بازسانان
فرگشت > کلادنما

کلادنمای زیر روند فرگشت آب‌بازسانان از پستاندارانی خشکی‌زی و چهارپا به جانورانی دریازی و باله‌دار را نشان می‌دهد. تاریخ‌های نوشته شده در این کلادنما تقریبی هستند.
فرگشت > پاک‌نهنگان

پاک‌نهنگان نخستین نهنگ‌های روی زمین بودند که در ائوسن آغازین در نزدیک ۵۰ میلیون سال پیش در منطقه‌ای که امروزه پاکستان نامیده می‌شود، زندگی می‌کردند. سنگواره‌های بسیاری از آنان در کرانه‌های اقیانوس تتیس پیشین یافت شده‌اند. بقایای سنگواره و استخوان‌های پاک‌نهنگان در سازند معروف به کولدانا در شمال‌شرقی پاکستان و بعدها شمال‌غربی هند به وفور پیدا شده‌اند و ویژگی‌های این سازند دانشمندان را به این باور رسانده‌است که پاک‌نهنگان در محیطی رودخانه‌ای زندگی می‌کردند. در میلیون‌ها سال پیش، مکان زندگی این جانوران خشک با رودهای فصلی و سیلاب‌های زودگذر بوده‌است. در آن هنگام، این جانوران از آب شیرین تغذیه می‌کردند. رژیم غذایی آن‌ها به گمانی شامل جانورانی می‌شد که برای نوشیدن آب به رودخانه‌ها نزدیک می‌شدند و نیز جانوران آبزی که درون آب زندگی می‌کردند. آن‌ها قدیمی‌ترین نیاکان آب‌بازسانان به‌شمار می‌روند و سازندهای قدیمی‌تر از و زیر کولدونا نشانی از آب‌بازسانان آغازین در خود ندارند.
پاک‌نهنگ‌ها توانایی زیادی برای زندگی در آب نداشتند؛ پاهای عقبی آن‌ها بسیار بزرگ بود، چندین مهره به‌هم‌چسبیده در لگن خاصره داشتند و شنوایی‌شان در آب بسیار ضعیف بود. این‌ها ویژگی‌هایی بودند که کمابیش در راهرونهنگان و رمینگتون‌نهنگان نیز دیده می‌شوند؛ از این رو، به این سه گروه از آب‌بازسانان کهن، «آب‌بازسانان آغازین» می‌گویند. سنگواره آب‌بازسانان آغازین تنها در منطقه هند–پاکستان امروزین یافت شده‌است و همه آن‌ها دارای فرمول دندانی ۳٫۱٫۴٫۳۳٫۱٫۴٫۳ بودند.
آنچه که پاک‌نهنگان را استثنایی می‌کند پیدا شدن تعدادی از استخوان‌های قوزک پای پاکیستوس – در کنار همین استخوان‌ها از آنِ رودوستوس – در سال ۲۰۰۱ میلادی بود که نشان داد این جانوران همانند خویشاوندان جفت‌سم کنونی نهنگ‌ها دارای قوزک پای دوقرقره‌ای بوده‌اند. پیدا شدن این حلقه ارتباطی اثبات کرد که نهنگ‌های امروزین دارای نیاکان جفت‌سم بوده‌اند. پاکیستوس پوزه دراز و دندان‌های قوی‌ای داشت که نشان از رژیم غذایی به شدت وابسته به گوشت دارد. حفره صماخی آن همانند همه دیگر نهنگ‌ها تصلب استخوانی داشت و کاسه چشم آن به سوی عقب چرخیده بود؛ چیزی که نشان می‌دهد امکان چرخش چشم به اطراف و دیدن آن در هنگام فرورفتن کامل در آب وجود داشته‌است. فرورفتن کامل در آب همچنین به آن‌ها امکان دوری از پرتو فرابنفش خورشید را – در صورتی که همچون اسب‌های آبی کنونی موی چندانی نداشتند – می‌داد.
فرگشت > راهرونهنگان

دسته دیگری از نهنگان آغازین که خاستگاهشان همانند پاک‌نهنگان در پاکستان امروزین بود، راهرونهنگان Ambulocetidae بودند. نام علمی این تیره از آب‌بازسانان نخستین از دو بخش Ambulo– به معنای متحرک و جابجاشونده و cete به معنای نهنگ آمده‌است؛ نامی که اشاره به نخستین تلاش این جانوران برای سازش بیشتر با زندگی در آب و راه رفتن آسان در آن دارد. این جانوران در ۴۹ میلیون سال پیش در آغاز ائوسن میانی زندگی می‌کردند و دوزیست بودند. آن‌ها همچنین همانندی بسیاری به تمساح‌های امروزین داشتند و در هنگام شکار در کنارهٔ رودخانه‌ها و آبگیرها منتظر جانوران خشکی‌زی می‌ماندند تا در هنگام نوشیدن آب شکارشان کنند. بررسی بر روی دو ایزوتوپ Δ۱۸O و Δ۱۳C موجود در استخوان‌های این جانوران نشان داده‌است که بعضی از آن‌ها در هر دو محیط آب شور اقیانوس و آب شیرین رودخانه‌ها زندگی می‌کردند بعضی نیز هیچ آب شوری مصرف نکرده بودند. از این رو، امروزه باور بر این است که راهرونهنگان حلقه میان ورود آب‌بازسانان از آب شیرین به آب شور بوده‌اند.
راهرونهنگان پاهای عقبی دراز و نیرومندی به ویژه در بخش‌های درشت‌نی و نازک‌نی داشتند که در انتها به انگشتانی بلند می‌رسیدند. دمشان نیز بلند بود ولی نشانه‌ای از دم‌باله در آن‌ها دیده نمی‌شود. این دم کوتاهتر از پاهای عقبیشان بود. لگن خاصره به خوبی شکل گرفته و استخوان خاجی بارزی حضور دارد. این بدان معناست که آن‌ها توانایی حرکت در هر دو محیط خشکی و آب را داشتند؛ اگرچه شواهد نشان می‌دهند که نمی‌توانستند در هیچ‌کدام با سرعت به پیش روند. ماهیچه‌های کمری قدرتمند آن‌ها نشان از آن دارند که راهرونهنگان با حرکت دادن ستون فقرات و پاهای عقبی در سطحی افقی (همچون شنگ‌های دریایی) به جلو پیش می‌رفتند. همچنین، کانال عصبی استخوان خاجی بزرگشان و نیز مهره‌های دمی آن‌ها حکایت از وجود دمی قوی دارند که هماهنگ با دیگر اعضای شناکننده بدن حرکت می‌کرد. اگرچه ریخت واپسین مهره دمی بیان‌گر آن است که دم تا آن هنگام هنوز به خوبی شکل باله به خود نگرفته بوده و تنها عامل پیش‌برندهٔ جانور به جلو به‌شمار نمی‌رفته‌است.
آن‌ها وزنی میان ۱۴۱ تا ۲۳۵ کیلوگرم داشتند و به نظر می‌رسد که پاهای عقبی کشیده امکان تحرک بیشتری به آن‌ها در محیط آب می‌داده‌است و همچون پارو از آن‌ها بهره گرفته می‌شده‌است. همچنین از آن‌ها برای جهت گرفتن و حفظ تعادل در هنگام شنا استفاده می‌شده‌است. این پاها در آب‌بازسانان پسین با رشد دم‌باله ناپدید می‌شوند و کارکرد خود را از دست می‌دهند.
فرگشت > رمینگتون‌نهنگان

رمینگتون‌نهنگان کلادی از کهن‌آب‌بازسانان بودند که عمری کوتاه در آغاز ائوسن میانی داشتند. این کلاد دارای پنج سرده بود که مشخصه‌شان جمجمه‌های بلند و باریک و فک‌ها و پاهای عقبی قوی بود. ریخت‌شناسی سنگواره‌های این جانوران نشان می‌دهد که رژیم غذایی آن‌ها از جانداران دریاییِ سریع و چابک تشکیل می‌شد. گوش میانی آن‌ها بزرگ بود و نشانه‌هایی از تطبیق برای شنیدن بهتر در محیط آب داشت. به دلیل داشتن کیسه‌های هوایی در استخوان تریگویدشان، در گذشته گمان بر این بود که آن‌ها نیاکان نهنگ‌های دندان‌دار بودند، اما امروزه به عنوان نسبی از آب‌بازسانان آغازین شناخته می‌شوند.
بقایای این نهنگ‌ها در مناطق مرکزی پاکستان و غرب هند یافت شده‌اند. بررسی ویژگی‌های خاک بستری که رمینگتون‌نهنگان در آن پیدا شده‌اند نشان می‌دهد که رمینگتون‌نهنگان آغازین مناطق کرانه‌ای نزدیک به آب شیرین را، همانند آنچه در راهرونهنگان وجود داشت، اشغال می‌کردند. رمینگتون‌نهنگان پس از این دوره همانندی بیشتری به پیش‌نهنگان داشتند و بقایایشان در سازند دوماندا در مرکز پاکستان و هارودی در شمال‌غربی هند پیدا شده‌اند. در سازند هارودی، انواع گوناگون پیش‌نهنگ‌ها در سازند درازیندا، که از دید چینه‌شناسانه درست بالای سر هارودی قرار دارد، یافت شده‌اند.
بدن بلند و پوزه و آرواره کشیده آن‌ها شباهت آنان به تمساح‌ها را حتی بیشتر از راهرونهنگان می‌کرد. همانند پاک‌نهنگان و راهرونهنگان، رمینگتون‌نهنگ‌ها نیز دارای چهار مهره خاجی جوش خورده بودند. پاهای عقبی، گردال‌های لگن خاصره، و اسکلت محوردار آن‌ها نشان از توانایی‌شان در حرکت در هر دو محیط آب و خشکی دارند. هم بررسی‌های ایزوتوپی و هم چینه‌شناسانه نشان داده‌اند که رمینگتون‌نهنگ‌ها از جانداران اقیانوسی تغذیه می‌کرده‌اند.
فرگشت > پیش‌نهنگان

پیش‌نهنگان نسبی بسیار گسترده از نهنگ‌های آغازین بودند که در مناطق گوناگونی از جهان از جمله هند–پاکستان، مصر، جنوب‌شرقی ایالات متحده، اروپا، و آفریقا زندگی می‌کردند. آن‌ها در آغاز ائوسن میانی در هند–پاکستان ظاهر شدند و به سرعت به مناطق دیگر جهان گسترش پیدا کردند. استخوان‌های یافت شده از تعدادی از این نهنگان آغازین نشان‌دهنده آن هستند که آن‌ها با دم‌های قوی خود در کنار پاهای عقبی نیرومند اقدام به شنا می‌کردند. طول این جانوران به صورت تقریبی به ۲ متر می‌رسید. فرمول دندانیشان همانند پاک‌نهنگان ۳٫۱٫۴٫۳۳٫۱٫۴٫۳ بود و در کل فاقد دندانک‌های کمکی بر روی دندان‌های جلویی خود بودند. به نسبت پاک‌نهنگان و دیگر پستانداران معمولی خشکی‌زی، روزنه آرواره‌ای و کانال‌های آرواره در این نهنگ‌ها بسیار بزرگ‌تر شده بود.
استخوان‌های این گروه از کهن‌آب‌بازسانان نشان از توانایی تعدادی از آن‌ها – به استثنای ائوستوس و جرجیاستوس – در حرکت بر روی زمین دارند. هیچ پیش‌نهنگ شناخته‌شده‌ای دارای مهره‌های دمی پشتی (خلفی) که نشان از وجود باله داشته باشند، نبوده‌است. ماهیچه‌های بزرگ پاهای عقبی ائوستوس و جرجیاستوس بیانگر آن هستند که آن‌ها توانایی حرکت بر روی زمین را نداشتند و از آن پاها برای موج‌وار حرکت کردن در آب بهره می‌گرفتند. با این حال، پیش‌نهنگان به شکل کامل آبزی نشده بودند و همانند خوکان دریایی کنونی، هنوز برای جفت‌گیری و زایش به خشکی برمی‌گشتند.
پیش‌نهنگان و رمینگتون‌نهنگان هر دو از نیای مشترکی از راهرونهنگان پدید آمدند که در آغاز دوره لوتتین زندگی می‌کرد. اگرچه رمینگتون‌نهنگ‌ها در نزدیک ۴۶ میلیون سال پیش منقرض شدند، پیش‌نهنگ‌ها توانستند راه خود را به سوی دیگر مناطق جهان باز کنند و نیای نهنگ‌های امروزین شوند. آن‌ها با خسروسوسماران در تعدادی از ویژگی‌ها اشتراک داشتند و این شامل استخوان خاجی تحلیل‌رفته، پاهای عقبی کوچکتر، و ورودی هوایی که بیشتر به سوی بالای سر متمایل شده بود، می‌شدند.
فرگشت > آب‌بازسانان نوین

آب‌بازسانان نوین با نیاکان کهن‌آب‌بازشان تفاوت‌هایی دارند؛ از جمله آن‌ها می‌توان به ارتباط میان استخوان‌ها در جمجمه برای تطابق بهتر باگذار ورودی بینی (سوراخ هوا) از جلوی سر به بالای آن اشاره کرد. جمجمه نهنگ‌های امروزین استخوان‌های زبرآرواره و پیش‌زبرآرواره‌ای دارد که بسیار رو به جلو حرکت کرده‌اند و بیشتر سقف جمجمه را تشکیل می‌دهند. چنین چیزی باعث ایجاد پوزه‌ای دراز در این جانوران شده و در اصطلاح به آن «دوررفتگی» می‌گویند. تفاوت دیگر کهن‌آب‌بازسانان با نهنگ‌های امروزین در ثابت بودن فک بالایی در نهنگ‌ها است در حالی که این فک در نیاکانشان توانایی حرکت داشت و می‌توانست بچرخد.
تخمین‌های زده شده دربارهٔ زمان جدایی نهنگ‌های دندان‌دار و بی‌دندان با هم تفاوت دارند چرا که هر تخمین برآمده از بررسی ویژگی‌های جداگانه‌ای از سنگواره‌های این جانداران به دست آمده‌است. بر پایه دانش سنگواره‌شناسی، این دو گروه در نزدیک به ۳۵ میلیون سال پیش از نیای کهن‌آب‌باز مشترکی جدا شدند. بررسی‌های ژنتیکی میتوکندریایی نیز چنین تخمینی را پشتیبانی می‌کند. با این حال عدم اطمینان کامل دربارهٔ این زمان به دلیل کمبود سنگواره‌های به دست آمده از مرحله انتقالی ائوسن–اولیگوسن پدید آمده‌است. کمبود چنین سنگواره‌هایی خود به دلیل کاهش یک‌باره و زیاد عمق دریاها در آن هنگام است که مانع از شکل‌گیری سنگواره نهنگ‌ها شد یا حتی آن‌هایی را هم شکل گرفته بودند شسته و نابود کرده‌است. از این رو دانشمندان تنها می‌توانند انتقال از خسروسوسماران تا نهنگ‌های نوین را مطالعه کنند.
بررسی‌های ریختی و مولکولی ثابت کرده‌اند که هر کدام از دو زیرراسته کنونی نهنگ‌های دندان‌دار و بی‌دندان مونوفیلتیک هستند. همچنین، دانشمندان بر این باورند که نهنگ‌های نوین کنونی همگی از خسروسوسماران فرگشت یافته‌اند؛ چنین چیزی خسروسوسماران را تبدیل به یک گروه فراگیر می‌کند.
فرگشت > آب‌بازسانان نوین > نهنگ‌های بی‌دندان

قدیمی‌ترین عضو زیرراسته نهنگ‌های بی‌دندان لانوستوس Llanocetus است که از سازند لا مستا از ائوسن پسین در جزیره سیمور در جنوبگان به دست آمده‌است. این جانور بزرگ‌جثه جمجمه‌ای خسروسوسمارشکل داشت، با این تفاوت که پوزه‌اش پهن و صاف بود. دندان‌های آسیای آن دارای دندانک‌های کمکی بودند و همهٔ دندان توسط فضاهای میان‌دندانی به نسبت بزرگ از هم جدا شده بودند. شیارهای بارز دور کیسه‌های دندانی نشانی وجود خون‌رسانی قوی به کام دهان دارند. این جانور با «فیلتر» کردن آب دریا تغذیه می‌کرد؛ به این معنا که با فروبردن میزان زیادی از آب دریا به درون دهان و سپس بیرون دادن آن، ماهیان کوچک و جانوران ریزی چون پلانکتون‌ها را در پشت صفحه‌های شانه‌ای دهان و در نتیجه درون دهان خود گیر می‌انداخت و آن‌ها را می‌بلعید. چنین چیزی لانوستوس را در میان خسروسوسماران و نهنگ‌های بی‌دندان پسین قرار می‌دهد. دیگر نهنگ‌های بی‌دندان کهن که از دوره اولیگوسن در کارولینای جنوبی یافت شده‌اند نیز دندان‌ها و جمجمه کمابیش شبیه به لانوستوس و نیز سینوس‌های پیراصماخی بزرگ بدون سینوس تریگویدی داشتند.
شناخته‌شده‌ترین گروه از این نهنگ‌ها در اقیانوس آرام شمالی دیده شده‌اند که شامل ۵ سرده هستند. آن‌ها دارای پوزه پهن و صاف به همراه دندان‌های آسیای کوچک با فاصله زیاد و دندانک‌های کمکی ریز بودند. ۱۱ دندان در فک بالایی این نهنگ‌های بی‌دندان کهن یکی بیشتر از ۱۰ دندان خسروسوسماران است. آن‌ها شباهت‌هایی با نهنگ‌های بی‌دندان نوین همچون وجود شیارها و دریچه‌های خون‌رسانی به دور دندان‌ها و بافت‌های پوششی دور آن‌ها – که بعدها به ساختارهای بزرگتری برای رساندن خون به صفحه‌های شانه‌ای تبدیل شدند – داشتند.
نخستین نهنگ‌های بی‌دندان راستین بدون هیچ دندانی اما از اولیگوسن پسین در کارولینای جنوبی و نیوزیلند، و اولیگوسن آغازین در اورگن به دست آمده‌اند. تصور بر این است که آن‌ها دارای صفحه‌های شانه‌ای برای فیلتر کردن غذا بوده‌اند؛ اگرچه سقف دهان هیچ‌کدام از سنگواره آن‌ها به خوبی حفظ نشده‌اند.
فرگشت > آب‌بازسانان نوین > نهنگ‌های دندان‌دار

نخستین نهنگ‌های دندان‌دار از اواخر اولیگوسن آغازین در آمریکای شمالی شناخته شدند. آن‌ها از تعداد سه یا بیشتری تیره هستند که با هم تفاوت‌های بسیاری دارند. برخلاف نخستین نهنگ‌های بی‌دندان، نهنگ‌های دندان‌دار آغازین به گونه کامل با نیاکان خسروسوسمار خود تفاوت دارند؛ استخوان فک فوقانی آن‌ها توسط بافت فوق مداری پوشیده شده‌است؛ گودال صورتی بزرگی روزنه پس‌سری زیرکاسهٔ چشمی خلفی آنان را دربر گرفته‌است؛ چاک پیش‌آرواره‌ای دارند؛ و سینوسی میانی در آن‌ها پدید آمده‌است.
با این حال نهنگ‌های دندان‌دار کنونی و کهن هر دو توانایی پژواک‌یابی صوتی را داشتند. در این آب‌بازان، استخوان‌های جمجمه و گوش، شکلی گودال‌وار پیدا کرده بودند که به احتمال زیاد نشان از وجود خربزه‌ای (ملون) در آن بخش‌ها دارد. خربزه‌ای بخشی چربی‌ساخته و خربزه‌ای‌شکل در جلوی سر نهنگ‌های دندان‌دار است که توسط آن امکان تولید و دریافت امواج با بسامد بالا مهیا می‌شود. گودال‌وار بودن استخوان‌های جمجمه و گوش در سر نهنگ‌های دندان‌دار کهن نشان از وجود خربزه‌ای و در نتیجه توانایی آن‌ها در پیدا کردن طعمه و موقعیت‌یابی توسط پژواک‌یابی صوتی دارد.
نبرد قسطنطنیه (۳۷۸)

نبرد قسطنطنیه به دنبال پیروزی در نبرد آدریانوپل، جنگی بود که در سال ۳۷۸ میلادی از سوی گوت‌ها به شهر کنستانتینوپل تحمیل شد. بیوهٔ امپراتور والنس دفاع را آماده کرده و همچنین شهر را با رزمندگان عرب تقویت کرد که در نبرد عالی عمل کردند. گفته می‌شود زمانیکه یک سرباز لخت عرب به سوی مهاجمین حمله برآورده و سپس دشمنان را سلاخی کرده و خون یکی از دشمنان سر بریده شده را خورد، گوت‌ها را بسیار تحت تأثیر قرار داد. منبع‌های دیگر می‌گویند که گوت‌ها اتفاقاً حمله را ترک کردند، چراکه حریفشان از نظر تعداد بیشتر از آنها بود.
سرانجام گوت‌ها نتوانستند وارد شهر شوند، پس به ایلریا و داکیا در تراکیه عقب‌نشینی کردند.
فیشر ایلند، فلوریدا

| جزیره فیشر، فلوریدا | جزیره فیشر، فلوریدا |
| --- | --- |
حوزه سرشماری: حوزه سرشماری
نمای فیشر آیلند؛ پیش‌زمینه ساوت پوینت و گاورنمنت کات، در پس‌زمینه ویرجینیا کی.: نمای فیشر آیلند؛ پیش‌زمینه ساوت پوینت و گاورنمنت کات، در پس‌زمینه ویرجینیا کی.
موقعیت جزیره فیشر، فلوریدا در نقشه: موقعیت جزیره فیشر، فلوریدا در نقشه
U.S. Census Bureau map showing CDP boundaries: U.S. Census Bureau map showing CDP boundaries
مختصات: ۲۵°۴۵′۴۲″ شمالی ۸۰°۸′۳۹″ غربی﻿ / ﻿۲۵٫۷۶۱۶۷°شمالی ۸۰٫۱۴۴۱۷°غربی﻿ / 25.76167; -80.14417: مختصات: ۲۵°۴۵′۴۲″ شمالی ۸۰°۸′۳۹″ غربی﻿ / ﻿۲۵٫۷۶۱۶۷°شمالی ۸۰٫۱۴۴۱۷°غربی﻿ / 25.76167; -80.14417
کشور: ایالات متحده آمریکا
ایالت آمریکا: فلوریدا
County: شهرستان میامی-دید، فلوریدا
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۳ مایل مربع (۰٫۹ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۳ مایل مربع (۰٫۹ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۰ فوت (۳ متر)
جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰ ایالات متحده آمریکا): جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰ ایالات متحده آمریکا)
 • کل: ۱۳۲
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (منطقه زمانی شرقی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: ۳۳۱۰۹
کد منطقه: 305
کد FIPS: 12-22375
شماره GNIS: 1853250
جزیره فیشر (به انگلیسی: Fisher Island) یک منطقهٔ مسکونی خصوصی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان میامی-دید، فلوریدا واقع شده‌است. جزیره فیشر ۰٫۹ کیلومتر مربع مساحت و ۱۳۲ نفر جمعیت دارد و ۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. این جزیره به عنوان یکی از گران‌ترین مناطق مسکونی در آمریکا شناخته می‌شود.
تاریخچه

در سال ۱۹۱۹، ویلیام کی. وندربیلت دوم (en) این جزیره را از کارل جی. فیشر (en) خریداری کرد و آن را به یک اقامتگاه خصوصی و لوکس تبدیل کرد.
دسترسی

فیشر ایلند تقریباً ۳ مایل از ساحل میامی فاصله دارد و رفت و آمد به آن تنها از طریق بالگرد، قایق یا کشتی خصوصی قابل دسترس است.
املاک

قیمت املاک و مستغلات در فیشر ایلند بسیار بالا است و شامل آپارتمان‌های لوکس، ویلاهای بزرگ و خانه‌های شخصی با طراحی‌های منحصر به فرد می‌شود. سبک زندگی در فیشر ایلند بسیار لوکس و انحصاری است. ساکنان این جزیره از حریم خصوصی بالا، امنیت فوق‌العاده و امکانات رفاهی بی‌نظیری برخوردارند.
نوبوکی هارا

نوبوکی هارا (انگلیسی: Nobuki Hara؛ زادهٔ ۶ سپتامبر ۱۹۷۹) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ویسل کوبه، باشگاه فوتبال یوکوهاما مارینوس، و باشگاه فوتبال سرزو اوساکا اشاره کرد.
ناحیه ولی، شهرستان مانتور، پنسیلوانیا

| Valley Township, Mountour County, Pennsylvania | Valley Township, Mountour County, Pennsylvania |
| --- | --- |
Township: Township
Map of Montour County, Pennsylvania Highlighting Valley Township: Map of Montour County, Pennsylvania Highlighting Valley Township
Map of Montour County, Pennsylvania: Map of Montour County, Pennsylvania
کشور: ایالات متحده آمریکا
State: پنسیلوانیا
County: Montour
سکونتگاه: 1769
ثبت‌شده: 1839
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۶٫۲ مایل مربع (۴۲٫۰ کیلومتر مربع)
جمعیت (2000): جمعیت (2000)
 • کل: ۲٬۰۹۳
 • تراکم: ۱۲۹٫۰/مایل مربع (۴۹٫۸/کیلومتر مربع)
ناحیه ولی، شهرستان مانتور، پنسیلوانیا (به انگلیسی: Valley Township, Montour County, Pennsylvania) یک سکونتگاه مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان مونتوور، پنسیلوانیا واقع شده‌است.
خصوصیات

ناحیه ولی ۴۲٫۰ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۰۹۳ نفر جمعیت دارد.
نمسیو خیمنس

| مشخصات فردی | مشخصات فردی |
| --- | --- |
زاده: ۱۰ فوریهٔ ۱۹۴۶ ‏(۷۸ سال) تولدو، اسپانیا
اطلاعات تیم: اطلاعات تیم
نمسیو خیمنس (اسپانیایی: Nemesio Jiménez‎؛ زادهٔ ۱۰ فوریهٔ ۱۹۴۶) دوچرخه‌سوار اهل اسپانیا است. وی در  بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۸ شرکت کرده است.
نصف‌النهار ۹۲ درجه شرقی

مدار قطبی
راس‌السرطان
استوا
راس‌الجدی
مدار قطبی
نصف‌النهار ۹۲ درجه شرقی ۹۲مین نصف‌النهار شرقی از گرینویچ است که از لحاظ زمانی ۶ساعت و ۸دقیقه با گرینویچ اختلاف زمانی دارد.
این نصف‌النهار از قطب شمال شروع و از مناطق زیر گذشته و به قطب جنوب ختم می‌شود
روسیه
مغولستان
چین
اقیانوس هند
نقطه اکو (مجموعه تلوزیونی)

| نقطه اکو | نقطه اکو |
| --- | --- |
ژانر: سریال آبکی درام
نویسنده: Pim Hendrix Jason Herbison
کارگردان: Helen Gaynor Steve Mann Alan Coleman
بازیگران: جسیکا نپیر Melissa Tkautz رز بیرن Liddy Clark John Clayton Louise Crawford Victoria Nicolls Diarmid Heidenreich مارتین هندرسون Roxane Wilson دیوید ای. وودلی
کشور سازنده: استرالیا
زبان اصلی: انگلیسی
شمار فصل‌ها: ۱
شمار قسمت‌ها: ۱۳۰
تولید: تولید
مدت: ۳۰ دقیقه
تولیدکننده: گروه سورتن استار
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: شبکه ۱۰
انتشار اولیه: ۱ ژوئن ۱۹۹۵ (۱۹۹۵-06-۰۱) – ۱ دسامبر ۱۹۹۵ (۱۹۹۵-12-۰۱)
نقطه اکو (انگلیسی: Echo Point) یک مجموعه تلویزیونی استرالیایی است که توسط گروه سوترن استار برای شبکه ۱۰ استرالیا از تاریخ ۱ ژوئن ۱۹۹۵ تا ۱ دسامبر ۱۹۹۵ تولید شد.
این سریال به عنوان یک تلاش از سوی شبکه ۱۰ برای رقابت با سریال رقیب «خانه و دوری» در شبکه ۷ ایجاد شد. داستان سریال بر روی چند خانواده و نوجوان در یک جامعه ساحلی تمرکز داشت و یک داستان مهم و مداوم دربارهٔ یک راز قتل محلی که سال‌هاست حل نشده بود را به تصویر می‌کشید.
ناحیه کوموینه

| ناحیه کوموینه | ناحیه کوموینه |
| --- | --- |
ناحیه: ناحیه
موقعیت ناحیه کوموینه در نقشه: موقعیت ناحیه کوموینه در نقشه
مختصات: ۵°۵۲′ شمالی ۵۵°۰۴′ غربی﻿ / ﻿۵٫۸۶۷°شمالی ۵۵٫۰۶۷°غربی﻿ / 5.867; -55.067: مختصات: ۵°۵۲′ شمالی ۵۵°۰۴′ غربی﻿ / ﻿۵٫۸۶۷°شمالی ۵۵٫۰۶۷°غربی﻿ / 5.867; -55.067
کشور: سورینام
پایتخت: Nieuw Amsterdam
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۳۵۳ کیلومتر مربع (۹۰۸ مایل مربع)
جمعیت (سرشماری ۲۰۱۲): جمعیت (سرشماری ۲۰۱۲)
 • کل: ۳۱٫۴۲۰
 • تراکم: ۰٫۰۱۳/کیلومتر مربع (۰٫۰۳۵/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۳ (ART)
ناحیه کوموینه (به لاتین: Commewijne District) یکی از ناحیه‌های کشور سورینام است. ناحیه کوموینه ۲٬۳۵۳ کیلومتر مربع مساحت و ۳۱٫۴۲۰ نفر جمعیت دارد.
خواهرخوانده

شهر یوگیاکارتا خواهرخواندهٔ ناحیه کوموینه هست.
نامه‌ای به جین

| نامه‌ای به جِین | نامه‌ای به جِین |
| --- | --- |
کارگردان: ژان-لوک گدار ژان-پیر گورین
نویسنده: ژان-لوک گدار ژان-پیر گورین
بازیگران: جین فوندا ژان-لوک گدار ژان-پیر گورین
شرکت تولید: سونیمیج
توزیع‌کننده: نیویورکر فیلمز (آمریکا) استودیوفیلمز (استرالیا) کریتوریون کولکشن (آمریکا)(دی‌وی‌دی)
تاریخ‌های انتشار:  ۱۰ اکتبر ۱۹۷۲ (۱۹۷۲-۱۰-۱۰) (آمریکا، جشنواره فیلم نیویورک)  
مدت زمان: ۵۲ دقیقه
زبان: فرانسوی 
نامه‌ای به جِین (به فرانسوی: Lettre à Jane) با نام فرعی نامه‌ای به جین: تحقیق در مورد یک عکس  یک فیلم ۱۶ میلی‌متری کوتاه است ساخته ژان-لوک گدار و ژان-پیر گورین، با بازی  جین فوندا، گدار و گورین، محصول سال ۱۹۷۲. موضوع فیلم تحلیل ایدئولوژیک و نشانه‌شناسانه عکسی خبری از جین فونداست که طی بازدید از هانوی در زمان بمباران این شهر گرفته شد. نامه‌ای به جین آخرین همکاری مشترک گدار و گورین است.پرسش محوری فیلم این است: «نقش روشنفکران در انقلاب چیست؟» فیلم نامه‌ای به جین از تولیدات گروه ژیگا ورتوف و پی‌نوشتی بر فیلم مشترک قبلی گدار و گورین  است.
درباره فیلم

فیلم نامه‌ای به جین تنها با استفاده از عکس و صدای روی تصویر ساخته شده‌است. در طول فیلم گدار و گورین نامه‌ای را خطاب به جین فوندا می‌خوانند. موضوع فیلم نقد و بررسی ایدئولوژیک و نشانه‌شناسانه عکسی از جین فوندا در ویتنام شمالی‌ست. عکس مورد بحث که در اوت ۱۹۷۲، روی جلد مجله فرانسوی اکسپرس منتشر شد، جین فوندا را در میان عده‌ای ویتنامی نشان می‌دهد. هنرپیشه در پیش‌زمینه قرار گرفته و رو به مردی دارد که صورتش زیر لبه کلاه پنهان شده. یک ویتنامی دیگر در پس‌زمینه ایستاده است. گدار و گورین هر یک به نوبت دربارهٔ عکس بحث می‌کنند و مفاهیم کنایی عکس را (از حالت صورت فوندا گرفته تا ناواضح بودن صورت ویتنامی‌ها و وضوح صورت فوندا) مطرح می‌کنند. کاری که گدار و گورین در این فیلم انجام می‌دهند بی‌شباهت به کار رولان بارت در کتاب اسطوره‌ها نیست. اگرچه گورین و گدار در یک کنفرانس خبری گفتند که مقصودشان حمله به شخص فوندا نبوده، اما شرارتی که در انتقاد از فوندا دیده می‌شود قابل کتمان نیست.
عکس جین فوندا در ویتنام، اثر جوزف کرافت
نواحی (حاجی‌قبول)

نواحی (به لاتین: Nəvahı) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان حاجی‌قبول واقع شده است. نواحی ۲۲۹۳ نفر جمعیت دارد.
زیردریایی یو-۲۹۹

| پیشینه> مالک | پیشینه>  |
| --- | --- |
سفارش ساخت::  ۲۳ مارس ۱۹۴۲
آب‌اندازی::  ۱ مارس ۱۹۴۳
آغاز کار::  ۶ نوامبر ۱۹۴۳
اعزام::  ۱۵ دسامبر ۱۹۴۳
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
وزن::  ۷۵۹ تن (۷۴۷ تن بزرگ)
درازا::  ۶۷٫۱۰ متر (۲۲۰ فوت ۲ اینچ)
پهنا::  ۶٫۲ متر (۲۰ فوت ۴ اینچ)
آبخور::  ۴٫۷۴ متر (۱۵ فوت ۷ اینچ)
سرعت::  ۱۷٫۷ گره (۳۲٫۸ کیلومتر بر ساعت؛ ۲۰٫۴ مایل بر ساعت)
زیردریایی یو-۲۹۹ (به انگلیسی: German submarine U-299) یک زیردریایی بود که طول آن ۶۷٫۱۰ متر (۲۲۰ فوت ۲ اینچ) بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
نوبویا هوشینو

نوبویا هوشینو (انگلیسی: Nobuya Hoshino؛ زادهٔ ) یک بازیکن تنیس روی میز اهل ژاپن است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برنده ۲ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
زرمان (روستا)

| زرمان (روستا) | زرمان (روستا) |
| --- | --- |
روستا: روستا
زرمان (روستا): زرمان (روستا)
مختصات: ۳۵°۴۷′۵۷″ شمالی ۵۲°۱۸′۲۸″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۷۹۹۱۷°شمالی ۵۲٫۳۰۷۷۸°شرقی﻿ / 35.79917; 52.30778: مختصات: ۳۵°۴۷′۵۷″ شمالی ۵۲°۱۸′۲۸″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۷۹۹۱۷°شمالی ۵۲٫۳۰۷۷۸°شرقی﻿ / 35.79917; 52.30778
کشور:  ایران
استان: استان تهران
شهرستان: شهرستان فیروزکوه
بخش: بخش ارجمند
دهستان: دهستان دوبلوک
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۲۰۰
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
زرمان یک روستا در ایران است که در دهستان دوبلوک واقع شده‌است. زرمان ۲۰۰ نفر جمعیت دارد.
قلعه آشپزخانه ضحاک

| قلعه آشپزخانه ضحاک | قلعه آشپزخانه ضحاک |
| --- | --- |
نام: قلعه آشپزخانه ضحاک
کشور: ایران
استان: استان فارس
شهرستان: شهرستان فسا
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: خانه، قلعه
دیرینگی: دوره اشکانیان
دورهٔ ساخت اثر: دوره اشکانیان، دوره ساسانیان
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۲۱۸۴۱
تاریخ ثبت ملی: ۲۶ اسفند ۱۳۸۶
بقایای قلعه آشپزخانه ضحاک مربوط به دوره اشکانیان - دوره ساسانیان است و در ۶ کیلومتری جنوب غرب شهرستان فسا، ارتفاعات کوه گچ واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۶ اسفند ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۲۱۸۴۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
به علت وجود تپه باستانی معروف به تل ضحاک چند کیلومتری این قلعه، مردم محلی معتقدند که این محل در واقع آشپزخانه ضحاک پادشاه اسطوره‌ای ایران بوده و خادمان وی پس از پختن غذا در این آشپزخانه& آن را به سرعت به محل زندگی وی که در تپه مزبور قرار داشت، می‌برده‌اند.
جنگل تورهالی

| جنگل تورهالی کنادا: ತುರಹಳ್ಳಿ ಕಾಡು | جنگل تورهالی کنادا: ತುರಹಳ್ಳಿ ಕಾಡು |
| --- | --- |
نقشه: نقشه
موقعیت جنگل تورهالی در نقشه: موقعیت جنگل تورهالی در نقشه
جغرافیا: جغرافیا
مکان: Bengaluru، Karnataka، Bengaluru
مختصات: ۱۲°۵۲′۵۴″شمالی ۷۷°۳۱′۳۰″شرقی﻿ / ﻿۱۲٫۸۸۱۶۸۳۱°شمالی ۷۷٫۵۲۴۹۸۲۳°شرقی﻿ / 12.8816831; 77.5249823
بلندی: 888 metres
مساحت: 590 acres
مدیریت: مدیریت
وضعیت: protected, endangered
هیئت حاکمه: Karnataka Forest Department
بوم‌شناسی: بوم‌شناسی
اکوسیستم(ها): India
تعرض: forest fires, garbage dumping
گونه‌های درختی غالب: اکالیپتوس
جنگل تورهالی (به انگلیسی: Turahalli Forest) یک جنگل در هند است که در کارناتاکا واقع شده‌است.
ناحیه ولی، شهرستان آرمسترانگ، پنسیلوانیا

| Valley Township, Armstrong County, Pennsylvania | Valley Township, Armstrong County, Pennsylvania |
| --- | --- |
Township: Township
Map of Armstrong County, Pennsylvania highlighting Valley Township: Map of Armstrong County, Pennsylvania highlighting Valley Township
Map of Armstrong County, Pennsylvania: Map of Armstrong County, Pennsylvania
کشور: ایالات متحده آمریکا
State: پنسیلوانیا
County: شهرستان آرمسترانگ، پنسیلوانیا
سکونتگاه: 1807
ثبت‌شده: 1855
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۴٫۷ مایل مربع (۳۸٫۲ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱۴٫۷ مایل مربع (۳۸٫۲ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۶۵۶
 • تراکم: ۴۵/مایل مربع (۱۷٫۲/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (Eastern (EST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
ناحیه ولی، شهرستان آرمسترانگ، پنسیلوانیا (به انگلیسی: Valley Township, Armstrong County, Pennsylvania) یک سکونتگاه مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان آرمسترانگ، پنسیلوانیا واقع شده‌است.
خصوصیات

ناحیه ولی ۳۸٫۲ کیلومترمربع مساحت و ۶۵۶ نفر جمعیت دارد.