stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
هوارد برمن

| هوارد برمن | هوارد برمن |
| --- | --- |
سرپرست کمیته امور خارجه خانه نمایندگان: سرپرست کمیته امور خارجه خانه نمایندگان
دوره مسئولیت ۱۱ فوریه ۲۰۰۸ – ۳ ژانویه ۲۰۱۱: دوره مسئولیت ۱۱ فوریه ۲۰۰۸ – ۳ ژانویه ۲۰۱۱
پس از: تام لنتوس
پیش از: ایلینا روس-لهتینن
عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا از کالیفرنیا: عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا از کالیفرنیا
دوره مسئولیت ۳ ژانویه ۱۹۸۳ – ۳ ژانویه ۲۰۱۳: دوره مسئولیت ۳ ژانویه ۱۹۸۳ – ۳ ژانویه ۲۰۱۳
پس از: جان اچ روسلوت
پیش از: برد شرمن
حوزه انتخاباتی: حوزه ۲۶م (1983–2003) حوزه ۲۸م (2003–2013)
رهبر اکثریت مجمع کالیفرنیا: رهبر اکثریت مجمع کالیفرنیا
دوره مسئولیت ۲ دسامبر ۱۹۷۴ – ۱ دسامبر ۱۹۸۰: دوره مسئولیت ۲ دسامبر ۱۹۷۴ – ۱ دسامبر ۱۹۸۰
پس از: جک آر. فنتون
پیش از: ویلی براون
عضو مجمع کالیفرنیا: عضو مجمع کالیفرنیا
دوره مسئولیت ۸ ژانویه ۱۹۷۳ – ۳۰ نوامبر ۱۹۸۲: دوره مسئولیت ۸ ژانویه ۱۹۷۳ – ۳۰ نوامبر ۱۹۸۲
پس از: چارلز جی. کونراد
پیش از: گری دیویس
حوزه انتخاباتی: حوزه ۵۷م (1973–1974) حوزه ۴۳م (1974–1982)
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: هوارد لارنس برمن ۱۵ آوریل ۱۹۴۱ ‏(۸۳ سال) لس آنجلس، کالیفرنیا،  U.S.
حزب سیاسی: دموکرات
همسر(ان): یانیس برمن
فرزندان: ۲
تحصیلات: دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس (BA, LLB)
هوارد لارنس برمن (Howard Lawrence Berman) (متولد ۱۵ آوریل ۱۹۴۱)، وکیل و سیاستمدار بازنشستهٔ آمریکایی است که از سال ۱۹۸۳ تا ۲۰۱۳ نمایندهٔ ایالت کالیفرنیا در مجلس نمایندگان ایالات متحده بود. به عنوان عضو حزب دموکرات، در مجموع ۱۵ دوره از حوزهٔ انتخابیهٔ بیست‌وششم کنگره ایالتی تا زمان حوزه بندی مجدد و حوزهٔ انتخابیهٔ بیست‌وهشتم کنگره - که هردو بخش‌هایی از درهٔ سن فرناندو را در بر می‌گرفت - نمایندگی کرد.
اوایل زندگی، آموزش و حرفهٔ حقوقی

برمن، پسر النور (موسوم به شاپیرو) و جوزف برمن، از یک والدین یهودی در لس آنجلس متولد شد. پدر بزرگ و مادر بزرگ مادریش، از روسیه به آنجا مهاجرت کرده بودند. در سال ۱۹۵۹ از مدرسهٔ عالی الکساندر همیلتون فارغ شد و در سال ۱۹۶۲ مدرک BA را در رشته روابط بین‌الملل و در سال ۱۹۶۵ مدرک کارشناسی در رشتهٔ حقوق را در دانشگاه کالیفرنیای لس آنجلس، بدست آورد. بلانچ بتینگتون، آموزگار تعلیمات مدنی وی در دانشکده، برمن را تشویق کرد تا به سیاست و حکومت وارد شود.
برمن عضو داوطلب (۱۹۶۶–۱۹۶۷) برنامه فقرزدایی یا VISTA در بالتیمور و سانفرانسیسکو بود و با یک شرکت حقوقی حقوقی لس آنجلس بنام لیوی، ون بورگ و هکلر (۱۹۶۷–۷۲)، به عنوان کارشناس روابط کار، همکاری می‌کرد.
مجلس کالیفرنیا > انتخابات

برمن در سال ۱۹۷۲ از حوزهٔ هالیوود هیلز، با کنار زدن رئیس علی موقت جمهوری‌خواه، در انتخابات مجلس برنده شد. برادر وی، مایکل، مدیر کمپین انتخاباتی کرسی مجلس سال ۱۹۶۸ هنری واکسمن، دوباره یک عملیات پستی هدفمند را راه‌اندازی کرد.
مجلس کالیفرنیا > دورهٔ تصدی

در سال ۱۹۷۴، برمن و واکسمن هردو با شورش ناموفق ویلی براون علیه لئو تی. مک‌کارتی، رئیس مجلس ایالتی کالیفرنیا مخالفت کردند که لئو تی. مک‌کارتی در ازای وفاداری برمن، وی را جوان‌ترین رهبر اکثریت در تاریخ مجلس تعیین نمود. زمانی‌که برمن می‌خواست جانشین مک‌کارتی شود، از طرف مک‌کارتی برکنار شد. با این وجود، مک‌کارتی مقام ریاست مجلس را حفظ کرده نتوانست، برمن هم برنده نشد و براون رئیس مجلس شد. سایر اعضای مجلس، او را یک سیاست‌مدار سرسخت می‌پنداشتند. برمن‌ها در زمینه‌سازی شکست در انتخابات مقدماتی برای حد اقل یک همکار (جک آر.فنتون) که با پیشنهاد او مخالفت کرده بود، کمک کرد.
مجلس کالیفرنیا > انتصاب‌ها در کمیته

برمن به عنوان رئیس کمیتهٔ پارلمانی دموکرات‌های و کمیتهٔ مدیریت تحقیقات سیاست مجلس خدمت کرد.
مجلس نمایندگان ایالات متحده > انتخابات‌ها > انتخابات سال ۱۹۸۲

پس از این‌که حوزه‌بندی مجدد، حوزه بیست و ششم را دموکراتیک‌تر ساخت، جان هاربن روزولت، عضو کنگره از حزب جمهوری‌خواه، در سال ۱۹۸۲ تصمیم گرفت در حوزه سی‌ام کنگره کالیفرنیا کاندید شود. برمن انتخابات مقدماتی حزب دموکرات برای کرسی خالی را با ۸۳٪ آرا و انتخابات عمومی را با ۶۰٪ آراء برنده شد.
مجلس نمایندگان ایالات متحده > انتخابات‌ها > انتخابات ۱۹۸۴ الی ۲۰۱۰

برمن از سال ۱۹۸۴ الی ۲۰۱۰، ۱۴ دوره در مجلس انتخاب شد و هیچگاه آرای وی کمتر از ۶۱٪ نبود.
سرشماری سال ۲۰۰۰ یک کرسی جدید و در کل ۵۳ کرسی به کالیفرنیا اختصاص داد. برمن «رئیس هیئت» در ارتباط به حوزه‌بندی مجدد، با تام دویس و دیوید دریر، اعضای حزب جمهوری‌خواه در مورد حفظ ۳۴ کرسی قطعی برای دموکرات‌ها، اضافه نمودن یک حوزهٔ انتخاباتی جدید برای جمهوری‌خواه و ابقای نزده نماینده حزب جمهوری‌خواه، توافق نمود. تعداد زیادی از اعضای حزب دموکرات کالیفرنیا در مجلس نمایندگان و مجلس سنای ایالتی کالیفرنیا، مایکل برمن بردار هووارد برمن را در بدل ۲۰٬۰۰۰ دلار فیس در هر حوزهٔ، مشاور حوزه‌بندی مجدد استخدام نمودند. پس از رونمائی طرح اوت ۲۰۰۱، برد شرمن، عضو کنگره، عضو حزب دموکرات ایالت کالیفرنیا، با بیان این‌که «هووارد برمن از عقب بر من خنجز زد»، شکایت کرد که این طرح امنیت کرسی وی را با تعداد زیادی از رای‌دهندگان اسپانیایی تضعیف می‌کند. برمن به ترسیم مجدد مرز بین نواحی موافقت کرد و ۵۶٪ جمعیت لاتین را خود و ۳۷٪ آن را به شرمن اختصاص داد. طرح حوزه‌بندی مجدد از یک چالش دادگاه که از جانب سازمان صندوق آموزشی و دفاع حقوقی آمریکایی مکزیکی (MALDEF) ارائه شده بود نجات پیدا کرد، این سازمان ادعا می‌کرد که حوزه‌بندی مجدد سبب کمرنگ شدن نمایندگی اسپانیایی‌ها شده‌است. تعداد اعضای جمهوری‌خواه در مجلس افول کرد؛ آن‌ها صرف ۱۹ عضو در هیئت نمایندگی کنگره یازدهم داشتند.
برمن از سال ۲۰۰۱ تا سال ۲۰۰۶، مبلغ ۱۹۵٬۰۰۰ دلار از بودجهٔ کمپین را به شرکت مشورت‌دهی برادرش مایکل برمن، بنام برمن و دآگوستن، پرداخت نمود. در کمپین انتخاباتی سال ۲۰۰۲، مبلغ ۷۵٬۰۰۰ دلار هزینه مشورت‌دهی سیاسی به شرکت برمن و دآگوستن پرداخت شد. در سال ۲۰۰۵، مبلغ ۵۰٬۰۰۰ دلار فیس مشاوره به این شرکت پرداخت شد و مبلغ ۸۰٬۵۰۰ دلار اضافی فیس مدیریت کمپین و مشورت‌دهی برای خود برمن پرداخت شد. در سال ۲۰۰۶ مبلغ ۷۰٬۰۰۰ دلار فیس مشاوره پرداخت شد.
مجلس نمایندگان ایالات متحده > انتخابات‌ها > ۲۰۱۲

برمن متعاقب حوزه‌بند مجدد، تصمیم گرفت کاندید کرسی حوزهٔ انتخابیهٔ سی‌ام کنگره کالیفرنیا که اخیراً دوباره ترسیم شده بود، شود که در این رقابت با همکار دموکراتش، برد شرمن، مواجه شد. شرمن در این رقابت پیش بود، زیرا قبلاً نمایندهٔ نیمی از حوزهٔ انتخابیه بود. در حدود ۶۰٪ رای‌دهندگان حوزهٔ انتخابیهٔ سی‌ام جدید، در حوزهٔ انتخابیه قبلی شرمن اقامت داشتند در حالی‌که صرف ۲۰٪ رای‌دهندگان در حوزهٔ انتخابیه مربوط به برمن زندگی می‌کردند.
این رقابت که در قرار گرفتن دو کاندید خیلی مشابه یک حزب در مقابل همدیگر در انتخابات عمومی بی‌سابقه بود، «رقابت خیلی شدید» نامیده شد. برمن حمایت در حدود دو سوم نمایندگان دموکرات کنگره کالیفرنیا را دریافت نمود. حامیان شرمن عبارت بودند از نائب فرماندار وقت گوین نیوسام از کالیفرنیا، جان چیانگ کنترل کنندهٔ وقت ایالت از کالیفرنیا، بل کلینتون رئیس‌جمهور سابق و جان کانیرز عضو کنگره از میشیگان.
شرمن در ۵ ژوئن سال ۲۰۱۲ در انتخابات مقدماتی آزاد هفت کاندید با اخذ ۴۲٪ آرا، در جایگاه نخست قرار گرفت. برمن با کسب ۲۶٪ آرا در جایگاه دوم ایستاد. سیستم دو کاندید ممتاز مقدماتی ایالت که در سال ۲۰۱۰ اجرا شد، به دو کاندید از یک حزب اجازه می‌دهد تا در انتخابات عمومی رو در رو با هم به رقابت بپردازند. برمن به‌عنوان دموکرات بیشتر محافظه‌کار کاندید شد و امیدوار بود که رای دموکرات را تقسیم نماید و بر آرای مستقل و محافظه کار تسلط پیدا نماید. با این‌حال، در انتخابات عمومی، شرمن با کسب ۶۰٫۳٪ آرا در برابر ۳۹٫۷٪ برمن را شکست داد.
مجلس نمایندگان ایالات متحده > سمت‌های سیاسی

برمن، «یکی از خلاق‌ترین اعضای مجلس و یکی از روشن فکرترین مجریان در سیاست آمریکا»، توصیف شده‌است. وی در مسائل مختلفی یک قانون‌گذار فعال بود است اما همچنین به‌عنوان کسی توصیف شده‌است که «شخصی که مورد زیاد توجه عمومی قرا نگرفته».
برمن حامی قانون دعاوی دروغین سال۱۹۸۶ در مجلس بود، این قانون دادرسی مدنی توسط مخبرین را مجاز شمرد. این کار منجر به حصول بیش از ۱ میلیارد دلار برای دولت ایالات متحده شد.
برمن طرفدار حفاظت از مشاغل صنعت فیلم آمریکایی در برابر بیرون سپاری یا منبع یابی از خارج شرکت («تولید فراری»)، بود. او همچنین به اصلاح قانون اساسی به‌منظور الزامی سازی بودجه متوازن، ممنوعیت بی حرمتی به پرچم آمریکا، قانون دفاع از ازدواج و محدودیت‌های سقط جنین، رای منفی داد.
با این وجود، برمن با جناح راست بر یک تعداد مسائل، بویژه سیاست خارجی و بازرگانی، هم‌نظر است. برمن به تهاجم نظامی به عراق در سال ۱۹۹۱ و سال ۲۰۰۳ و به همین‌گونه به قانون اصلاحات فیسا یا قانون نظارت اطلاعات خارجی FISA رای مثبت داد، مواضعی که جایگاه وی را در میان بسیاری از لیبرال‌های حوزهٔ انتخابیه‌اش صدمه زد. در حالی‌که در کل از تجارت آزاد - به‌طور مثال، به قرارداد تجارت آزاد آمریکای شمالی (NAFTA) و قراردادهای مختلف با کشورهای مشخص رای مثبت داد - حمایت می‌کرد، به قرارداد تجارت آزاد آمریکای مرکزی (CAFTA)، رای منفی داد. وی مخالف لغو حمایت ایالات متحده از سازمان تجارت جهانی است. در همان سال، به توقف تدریجی برنامه‌های یارانهٔ کشاورزی که به‌عنوان بخشی از نیو دیل (برنامهٔ اقتصادی و اجتماعی) توسط دولت رئیس‌جمهور فرانکلین دلانو روزولت به اجراء درآمده بود، رای داد.
برمن در کنگره رهبری تحقیقات در مورد رفتار اعضای مجلس در رسوایی صفحه مارک فولی را به‌عهده داشت.
دنبتیر

دنبتیر  ( به زبان آسی : Донбеттыр ) خدای همه آب ها و محافظ ماهی ها و ماهیگیران در اساطیر اوستیایی است.
دنبتیر از خدای سکایی به همین نام مشتق شده است.
طبق اسطوره های اوستیایی، دنبتیر هفت پسر و سه دختر داشت، یکی از دختران زراسه همسر نارت آخسارتاگ بود. گفته می شود دنبتیر زنجیری در دست دارد که از آن برای کشتن شناگران بی احتیاط استفاده می کند.
او معادل اوستیایی خدای دریاها پوزئیدون یونانی است.
پوزئیدون خدای همه ی آب ها همتای یونانی دنبتیر  .
تظاهرات ۱۵ خرداد

تظاهرات ۱۵ خرداد، معروف به قیام ۱۵ خرداد مجموعه وقایعی است که در خرداد ۱۳۴۲ در پی بازداشت روح‌الله خمینی، در انتقاد به لایحهٔ انجمن‌های ایالتی و ولایتی و انقلاب سفید رخ داد. این تظاهرات در شهرهای تهران، قم و ورامین علیه دولت اسدالله علم در زمان پادشاهی محمدرضاشاه برگزار شد و به زد و خورد بین مأموران شهربانی و تظاهرکنندگان انجامید.
در دی ۱۳۴۱ اصلاحات اقتصادی-اجتماعی توسط محمدرضاشاه با عنوان انقلاب سفید، اعلام و طی یک همه‌پرسی تصویب شد. طرح انقلاب سفید با مخالفت‌هایی از سوی جبهه ملی و همچنین محافل مذهبی روبه‌رو شد. یکی از مهم‌ترین مخالفان این طرح‌ها، خمینی بود. وی ضمن مخالفت با موضوعاتی چون اصلاحات ارضی و حق رأی زنان به نفوذ بیشتر آمریکا در ایران معترض بود. اعتراضاتی که در خرداد ۱۳۴۲ در شهرهای بزرگ ایران رخ داد. برخی تحلیل‌گران و نیز خمینی معتقدند که تظاهرات ۱۵ خرداد نقطه عطفی در آغاز انقلاب ۱۳۵۷ به‌شمار می‌رود. پس از انقلاب ۱۳۵۷، روز ۱۵ خرداد به عنوان تعطیل رسمی در تقویم جمهوری اسلامی اعلام شد.
پیش زمینه > انقلاب سفید

در دی ماه ۱۳۴۱ طرحی جدید توسط شاه با عنوان انقلاب سفید یا «انقلاب شاه و مردم» با اصولی شش‌گانه اعلام شد. این منشور شش ماده‌ای شامل اصلاحات ارضی، ملی کردن جنگل‌ها و مراتع، فروش کارخانه‌های دولتی به بخش خصوصی، سهیم شدن کارگران در سود کارخانه‌ها، اعطای حق رای به زنان و ایجاد «سپاه دانش» می‌شد. شاه از مردم درخواست کرد که به پای صندوق‌ها آمده و به آن رأی بدهند.
طرح‌های انقلاب سفید، با مخالفت‌هایی از سوی جبهه ملی ایران و همچنین محافل مذهبی، روبرو شد. در فاصله کمتر از یک دهه پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، روابط شاه و روحانیون مسالمت‌آمیز بود، ولی اتخاذ این طرح‌ها و همچنین به رسمیت شناختن دولت اسرائیل توسط حکومت وقت بر این دوره کوتاه از روابط حسنه شاه و علما، مهر پایان گذاشت.
در میان معترضان، چهره مخالف جدیدی به نام روح‌الله موسوی خمینی خود را در اذهان، مطرح ساخت. این روحانی در مدرسه فیضیه قم به تدریس فلسفه و فقه می‌پرداخت. وی سخنرانی‌های انتقادی خود را از سال ۱۳۴۱ آغاز کرده بود و در آن هنگام بیش از شصت سال داشت. خمینی این اصلاحات را بیش از هر چیز به سود شاه و سلطنت او و زمینه‌ای برای نفوذ بیشتر آمریکا و اسرائیل به ایران می‌دانست. بنابراین او در نشست علمای قم، خواهان تحریم رفراندوم شد. شاه وارد قم شد تا نظر موافق علمای دین در مورد برنامه‌های خود را بگیرد. سرانجام این رفراندوم انجام شد و رسانه‌های دولتی خبر از تصویب آن با اکثریت آراء دادند.
در همه‌پرسی ۶ بهمن، شش اصل انقلاب سفید به آرای ملت ایران گذاشته شد و ملت ۵٬۵۹۸٬۷۱۱ رأی موافق و ۴٬۱۱۵ رأی مخالف به صندوق‌ها ریختند. به فاصله چند روز پس از آن، خمینی مردم ایران را به مبارزه منفی علیه حکومت فراخواند و شاه را به تمکین در برابر اسلام و علماء فراخواند. شاه نیز در ۲۳ اسفند آن سال در سخنانی تند، کسانی را که رفراندوم را تحریم کرده بودند به سرکوب و شدت عمل تهدید کرد. متقابلاً خمینی، طی بیانیه‌ای نوروز سال جدید، یعنی ۱۳۴۲ را عزای عمومی اعلام کرد. او در این بیانیه از انقلاب سفید شاه به «انقلاب سیاه» تعبیر کرد و آن را هم‌سو با اهداف آمریکا و اسرائیل دانست.
پیش زمینه > حادثهٔ مدرسهٔ فیضیه

در ۲ فروردین ۱۳۴۲ برابر با ۲۵ شوال ۱۳۸۳ هجری قمری، سالگرد کشته‌شدن امام ششم شیعیان و مطابق معمول، مجالس بسیاری به همین مناسبت در قم برگزار شده بود. خانه خمینی در محلهٔ «یخچال قاضی» نیز مملو از عزاداران بود، شماری از مأموران مخفی با لباس شخصی نیز در جمعیت درصدد راه‌اندازی اغتشاش و هیاهو در مجلس بودند. خمینی، متوجه حضور مشکوک آن‌ها شد؛ و از طریق یکی از روحانیان هشدار داد که برای سخنرانی در حرم فاطمه معصومه حاضر خواهد شد. این اقدام وی موجب دفع اهداف مأموران شد.
عصر همان روز به دعوت سید محمدرضا گلپایگانی، مجلسی در مدرسهٔ فیضیه برگزار شد. مأموران مذکور در اواسط سخنرانی، وارد شدند و طلاب را مورد حمله قرار دادند. زد و خورد بین طلاب و مأموران مخفی شدت گرفت. در این هنگام، نیروهای مسلح وارد درگیری شدند و گروه بسیاری از طلاب را زخمی و مجروح کردند. کشته شدن شخصی به نام یونس رودباری در این رویداد، واقعیت ندارد.
در زمان حمله به فیضیه، خمینی برای حضور در مدرسه به راه افتاد، اما حاضران او را از این تصمیم منصرف کردند. خمینی همان‌جا در یک سخنرانی از شخص شاه به‌عنوان عامل اصلی جنایت و هم‌پیمان با آمریکا و اسرائیل یاد می‌کند و از سکوت علمای قم و نجف و دیگر کشورهای اسلامی گلایه می‌کند و می‌گوید: «امروز سکوت، همراهی با دستگاه جبار است.» روز بعد، خمینی بیانیه‌ای را با عنوان «شاه‌دوستی یعنی غارتگری» منتشر کرد که در انقلاب جایگاه ویژه‌ای دارد. در این اعلامیه، او به محاکمهٔ حکومت شاه پرداخت و «تقیه» را در آن شرایط حرام دانست.
پس از این وقایع، شاه خدمت نظام وظیفه را برای طلاب جوان الزامی‌کرد. این کار، یعنی برتن کردن لباس نظامی و خدمت زیر پرچم شاهنشاهی که برای طلاب مخالف بسیار دشوار و سخت بود. اما خمینی پیکی به سربازخانه‌ها فرستاد و از طلاب درخواست کرد که «تزلزل به خود راه ندهند» و «از این فرصت برای تقویت جسم و روح خود استفاده کنند.» خمینی در چهلم حادثهٔ فیضیه، دولت آن زمان را محکوم کرد که به فرمان آمریکا و اسرائیل، خواهان از ریشه‌برکندن اسلام است و خود را مصمم به مبارزه با این امر نشان داد.
پیش زمینه > سخنرانی روز عاشورا

در فاصلهٔ میان حادثهٔ مدرسهٔ فیضیه و آغاز ماه محرم، یعنی ۲ فروردین تا ۴ خرداد ۱۳۴۲ مبارزات خمینی در قالب صدور اعلامیه‌های متعدد بود. اما با آغاز ماه محرم، اعتراضات رفته‌رفته به یک قیام تبدیل شد.
سخنرانی سید روح‌الله خمینی در ۱۳ خرداد ۱۳۴۲ در قم به مناسبت دهم محرم یا عاشورای حسینی توهین‌آمیز و آتشین بود. خمینی پس از اشاره به واقعهٔ کربلا و گریاندن حاضران، حادثه مدرسه فیضیه را به کربلا تشبیه کرد و گفت:
.. من به شما نصیحت می‌کنم آقای شاه، من به تو نصیحت می‌کنم دست از این اعمال بردار من میل ندارم که اگر روزی اربابها بخواهند تو بروی مردم شکرگزاری کنند… من نمی‌خواهم تو اینطور باشی من میل ندارم تو مثل پدرت بشوی، نصیحت مرا بشنو، از علمای اسلام بشنو، اینها صلاح ملت را می‌خواهند، اینها صلاح مملکت را می‌خواهند، از اسراییل نشنو، اسراییل به درد تو نمی‌خورد، قرآن به درد تو می‌خورد.
بدبخت بیچاره چهل و پنج سال از عمرت می‌رود، یک‌کمی تأمل کن، یک‌کمی تدبیر کن، یک قدری عواقب امور را ملاحظه کن، کمی عبرت بگیر، عبرت از پدرت بگیر، اگر راست می‌گویند که تو با اسلام و روحانیت مخالفی، بد فکری می‌کنی، اگر دیکته می‌کنند و به دست تو می‌دهند در اطراف آن فکر کن. چرا بی تأمل حرف می‌زنی؟ آقای شاه! اینها می‌خواهند تو را یهودی معرفی کنند که من بگویم کافری تا از ایران بیرونت کنند و به تکلیف تو برسند… … مگر با رفتن چند زن به مجلس مملکت مترقی می‌شود؟ مملکت با برنامه‌های اسراییل درست نخواهد شد…
صبح روز عاشورا ۱۳ خرداد مردم تهران به ویژه بازاریان دست به راه‌پیمایی زدند. تظاهرکنندگان در برابر کاخ مرمر توقف کردند و فریاد مرگ بر دیکتاتور می‌دادند. جمعیتی که از جانب مقامات دولتی به پنج هزار نفر تخمین زده شده بود، در مسجد حاج آقا ابوالفتح اجتماع کردند. یک آخوند دربارهٔ واقعه مدرسه فیضیه گفت که شمار جمعیت را در ساعت ۹ به تفاوت بین ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰ برآورد کردند. این جمعیت در صف‌های ۸ نفری به راه افتادند و دست به راه‌پیمایی و تظاهرات زدند و در مسیرهای ری، امیرکبیر، بهارستان، مخبرالدوله، استانبول، فردوسی، شاهرضا، ۲۴ اسفند، سی متری، سپه و میدان توپخانه حرکت کردند. در چندین نقطه افرادی سخنرانی کردند و درخواست لغو تساوی حقوق زنان را کردند. در میدان توپخانه مأموران انتظامی جدی وارد عمل شدند و آن‌ها را متفرق کردند.
روز بعد، محمدجواد باهنر از آخوندهایی که در روزهای سوگواری در منبرها مردم را به تظاهرات دعوت می‌کردند و هم چنین مرتضی مطهری از جانب مأموران شهربانی دستگیر شدند.
حوادث پس از اعتراضات

قیام از روز جمعه ۱۷ خرداد ظاهراً پایان گرفته بود. روزنامه فرانسوی لوموند در شماره ۸ ژوئن ۱۹۶۳ برابر با ۱۸ خرداد ۱۳۴۲ از قول خبرگزاری فرانسه از تهران نوشت:
به موجب اطلاعات رسیده از تهران، به نظر می‌رسد که آرامش به قلمرو ایران بازگشته است، در شهر تهران مرکز شهر همچنان به وسیله نیروهای ارتشی که راه بازار و محلات جنوبی شهر را سد کرده‌اند، در اشغال است، سربازان در داخل بازار و اطراف مسجدها مستقر هستند، وزارت خانه‌ها، پست خانه‌ها و ساختمان‌های رادیو تحت محاصرهٔ نیروهای نظامی است…
علی‌نقی عالیخانی، وزیر اقتصاد کابینه علم، که ویراستاری یادداشت‌های علم را بر عهده دارد، در مقدمه‌ای که بر این یادداشت‌ها نگاشته اشاره‌ای به این رویداد می‌کند. پس از ۱۵ خرداد علم به وزیران اقتصاد، دادگستری و کشور مأموریت داد که میزان تلفات جانی و مالی این رویداد تاسف‌آور را روشن کنند. این وزیران گروهی از خوش نامترین افراد را به عنوان نماینده خود برگزیدند. این گروه پس از چندین هفته بررسی دقیق پیشنهاد جامعی به نخست‌وزیر دادند. دولت علم بر همین پایه برای خانواده‌هایی که سرپرست خود را از دست داده بودند، مقرری تعیین کرد و هزینه تحصیلی کودکان خانواده را بر عهده گرفت. تا فرارسیدن انقلاب هنوز خانواده‌هایی بودند که از این بابت از نخست‌وزیری حقوق ماهیانه دریافت می‌کردند.
در ۲۶ خرداد روزنامه‌های تهران به نقل از مقامات دولتی خبری به این شرح نوشتند:
در تاریخ یازدهم خرداد شخصی به نام عبدالقیس جوجو، از لبنان وارد فرودگاه مهرآباد تهران گردید و چون مورد سوءظن مأموران گمرک قرار گرفته بود، تحت بازجویی و وارسی قرار گرفت و مبلغی معادل یک میلیون تومان از او بدست آمد که پس از تحقیقات اعتراف کرد که مبلغ مزبور را از طرف جمال عبدالناصر برای افراد معینی در ایران آورده است. تفصیل این جریان به زودی در معرض اطلاع عموم قرار داده خواهد شد.
در ۲۹ تیر ۱۳۴۲ دولت شماری از بازاریان و آخوندها از جمله فلسفی و صادق خلخالی را آزاد کرد. ولی خمینی و قمی و محلاتی در بازداشت ماندند. تنها چند نفر از مسولان مستقیم در تظاهرات و اعتراضات مانند طیب حاج‌رضایی و برادرش به محاکمه کشیده شدند.
این‌طور به نظر می‌رسید که حکومت تصمیم داشت خمینی را پس از محاکمه اعدام کند.
تا این‌که اعلامیه‌ای به امضای علما و مراجع و به ابتکار حسینعلی منتظری و امضای مهاجرین تهیه و منتشر شده‌بود، به صراحت مرجعیت خمینی را تأیید کرده و بعد از بیان شمول قانون مراجع و مصونیت خمینی از حکم اعدام، خواهان آزادی او شده بود.
سرانجام پس از اعتراضات زیاد خمینی با اسکان در خانه یکی از متدینین در تهران از زندان آزاد شد.
در ۱۷ اسفند ۱۳۴۲ کابینه اسدالله علم کنار رفت و حسنعلی منصور به نخست‌وزیری برگزیده شد. منصور در سخنرانی خود در ۱۶ فروردین ۱۳۴۳ کوشش کرد تا با روحانیون از در آشتی در آید. ۱۷ فروردین جواد صدر، وزیرکشور، در قیطریه به دیدار خمینی رفت و از طرف دولت آزادی او را اعلام کرد. ۱۸ فروردین روح‌الله خمینی به خانه‌اش در قم بازگردانده شد.
آغاز اعتراضات > مطبوعات

یازده آذر خمینی با انتقاد از مطبوعات سخنرانی تندی علیه دولت ایراد نمود:
... چرا دولت مطبوعات را وامی‌دارد که به روحانیت و مقدسات اسلام اهانت کنند؟ و چرا دولت جشن ۱۷ دی را تدارک می‌بیند و بعد از این سخنرانی به مقامات دولتی پیغام داد که هرگاه بخواهند در روز ننگین ۱۷ دی بساط برپا کنند، علمای اسلام آن روز را به مناسبت فاجعهٔ مسجد گوهرشاد، عزای ملی اعلام می‌کنند.
معاون نخست‌وزیر به قم رفت و طی دیدارهایی با آقایان علما از آن‌ها پوزش خواست و حمله‌های روزنامه‌ها را متوقف کرد.
آغاز اعتراضات > ۱۹ دی ۱۳۴۱

در ۱۹ دی ۱۳۴۱ محمدرضا شاه پهلوی موضوع همه‌پرسی برای تصویب منشور ششگانه انقلاب شاه و مردم را اعلام کرد.
خمینی دوباره به سراغ آیات عظام رفت که باید با این همه‌پرسی مبارزه کرد ولی موفق نشد آن‌ها را برانگیزاند. سرانجام روح‌الله کمالوند از علمای خرم‌آباد به نمایندگی از طرف روحانیون قم به دیدار پادشاه رفت. نویسنده کتاب نهضت خمینی گفته‌های شاه را در این ملاقات چنین نقل می‌کند:
... اگر آسمان به زمین بیاید و زمین به آسمان برود من باید این برنامه را اجرا کنم…
آغاز اعتراضات > ۱ بهمن ۱۳۴۱

روز اول بهمن ۱۳۴۱ خمینی فتوایی علیه همه‌پرسی داد و همه‌پرسی را غیرقانونی خواند از جمله :
… اینان اگر برای ملت کاری می‌خواهند انجام دهند چرا به برنامه اسلام و کارشناسان اسلامی رجوع نکردند و نمی‌کنند تا با اجرای آن برای همه طبقات زندگی مرفه تأمین شود و در دنیا و آخرت سعادتمند باشند… این رفراندوم اجباری مقدمه‌ای برای از بین بردن مواد مربوط به مذهب است و علمای اسلام وظیفه دارند که هر وقت برای اسلام و قرآن احساس خطر کردند به مردم گوشزد نمایند ...
این به صورت اعلامیه‌ای در روز ۲ بهمن ۱۳۴۱ در تهران و شهرستان‌ها پخش شد.
ساعتی بعد، در تهران، بعضی دکان‌های جنوب شهر بسته شد. جمعیتی به خانه سید احمد خوانساری رفتند و از وی خواستند که در تظاهرات علیه همه‌پرسی شرکت کند. او نیز قبول کرد و پیشاپیش جمعیت به خانه سید محمد بهبهانی رفت. در خانه بهبهانی فلسفی واعظ، پشت میکروفن رفت، عمامه‌اش را به علامت خروش و عزا باز کرد و از خطراتی که اسلام را تهدید می‌کند سخن گفت و فریاد کرد:
... اگر شما بدانید زیر سرپوش این رفراندوم چه جنایتی می‌خواهند مرتکب شوند، دیوانه می‌شوید با این رفراندوم یک بار دیگر می‌خواهند حسین را بکشند، زینب را اسیر کنند و صحرای کربلایی بر پا کنند. شما وظیفه دارید امروز در سراسر تهران فریاد بزنید که ایران کشور خفقان است. مرگ بر خفقان، بازار هم امروز برای مدت سه روز به نشانی اعتراض به رفراندوم غیرقانونی تعطیل خواهد بود…
در قم، روز ۲ بهمن بازار بسته شد و مردم زیادی در خانه خمینی اجتماع کردند. او برای مردم صحبت کرد و از مغازه‌داران خواست که همانند بازاری‌ها مغازه‌هایشان را ببندند و در روز ۴ بهمن که شاه قرار بود به قم بیاید از خانه‌ها بیرون نروند.
آغاز اعتراضات > ۳ بهمن ۱۳۴۱

روز سوم بهمن هزاران کشاورز به تهران آمدند و در کمال نظم و آرامش به تظاهرات آرام به پشتیبانی دولت دست زدند. در همین روز بانوان آموزگار دست از کار کشیدند و اعلامیه‌هایی با شعارهای «زنان ایران به پا خیزید» و هم چنین شعار «ما را در ردیف ورشکستگان و جنایتکاران قرار ندهید» پخش کردند. تظاهرات ۳ بهمن علیه همه‌پرسی در تهران از بازار آغاز شد و به دانشگاه تهران کشیده‌شد.[نیازمند منبع]
روزنامه اطلاعات شماره ۳ بهمن ۱۳۴۱ رویداد را چنین بیان کرد:
... یک مقام مطلع به خبرنگار ما گفت: طلاب و معلمین به حالت اجتماع به منزل حضرت آیت‌الله بهبهانی رفتند و … از مجموع گزارش‌های واصله چنین معلوم شده که منظور اصلی از این اجتماع و بستن بازار این بوده که املاک موقوفه مشمول قانون اصلاحات ارضی نشود و به قرار معلوم عواملی از دسته‌های منتسب به جبهه ملی نیز در جریان مداخله داشته‌اند. طبق اظهار یک منبع مطلع پس از حوادث دیروز بازار عده‌ای از کارگران و کشاورزان اطراف تهران و فرهنگیان به مقامات رسمی مراجعه نموده و تقاضا کرده‌اند اجازه داده‌شود شخصاً با مخالفین مقابله کنند ولی مقامات انتظامی به ایشان اطلاع داده‌اند که حفظ نظم به عهدهٔ دولت است.
اسدالله علم همان روز در مصاحبه مطبوعاتی گفت:
غائله به تحریک ملاکین مخالف اصلاحات ارضی بوده که به وسیلهٔ یکی از روحانیون به مرحله اجرا درآمده است … دولت قوای مخرب را به شدت سرکوب خواهد کرد…
تظاهرات روز سوم بهمن در قم به زد و خورد انجامید. طلبه‌ها و عده‌ای دیگر فریاد می‌کشیدند ما تابع قرآنیم، رفراندوم نمی‌خواهیم و به سوی صحن حرم فاطمه معصومه می‌رفتند. از سوی دیگر عده‌ای عکس شاه را بالا برده و شعار جاوید شاه می‌دادند. به دنبال دخالت مأموران انتظامی زد و خوردهایی بین تظاهرکنندگان علیه همه‌پرسی و پاسبان‌ها روی داد، جیپ‌های شهربانی به آتش کشیده‌شد و ناچار سربازان دخالت کردند. در مدرسه فیضیه عده‌ای مجروح شدند. نویسنده کتاب نهضت امام خمینی می‌نویسد: "نقل کردند که وقتی خبر حمله پلیس و مأموران انتظامی به مردم و روحانیون و مدرسه فیضیه به خمینی رسید، با وجود آن که از رفتار پلیس با مردم متأثر بود، خوشحال به نظر می‌رسید و چند بار تکرار کرد که:
الحمدالله رژیم خود را رسوا کرد، ماهیت خود را بروز داد، من همین را می‌خواستم.
با وجود این شاه روز ۴ بهمن به قم رفت و سخنرانی ایراد کرد که در آن به شدت به معممین حمله کرد.
… همیشه یک عده نفهم که مغز آن‌ها تکان خورده همیشه سنگ در راه ما می‌انداختند زیرا مغز آن‌ها تکان خورده و قابل تکان خوردن نبوده… ارتجاع سیاه اصلاً نمی‌فهمد و از هزار سال پیش تاکنون فکرش تکان نخورده، او فکر می‌کند که زندگی عبارت از این است که چیزی یا مالی به ظلم و بیکاری یا به بطالت یا از این قبیل بدست آورد و غذایی بخورد و سر به بالین بگذارد… ولی مفت‌خوری دیگر از بین رفته است در لوایح ششگانه برای همه فکر مناسبی شده… مقرراتی که امروز وضع کردیم از مقررات سایر ملل اگر جلوتر نباشد عقب‌تر نیست… اما چه کسانی با این مسایل مخالفت می‌کنند؟ ارتجاع سیاه کسان نفهمی که درک ندارند و بد نیت هستند…