stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فضل‌الله دهش

| فضل‌الله دهشفضل‌الله دهش (عطاالملک) | فضل‌الله دهشفضل‌الله دهش (عطاالملک) |
| --- | --- |
زادهٔ: دوشنبه ۶ اردیبهشت ۱۲۴۰ ۲۶ آوریل ۱۸۶۱ اصفهان ایران
درگذشت: پنج‌شنبه ۲ اردیبهشت ۱۳۳۸  ۲۳ آوریل ۱۹۵۹ (۹۷ سال) اصفهان
علت مرگ: کهولت سن
آرامگاه: تخت فولاد
یادمان‌ها: تاسیس اولین کارخانه نساجی اصفهان
ملیت:  ایران
دیگر نام‌ها: عطاالملک دهش
تحصیلات: مهندسی صنایع
محل تحصیل: کالج بمبئی
پیشه(ها): بنیان‌گذار کارخانه وطن بنیان‌گذار کارخانه برق اصفهان
والدین: محمد حسین شیرازی
فضل‌الله دهش (متولد ۶ اردیبهشت ۱۲۴۰ – درگذشت ۲ اردیبهشت ۱۳۳۸) ملقب به عطاءالملک دهش در اصفهان چشم به جهان گشود. پدرش  محمدحسین شیرازی تاجر شیرازی بود. او در سال ۱۳۰۰ اقدام به تأسیس اولین کارخانهٔ نساجی اصفهان کرد، چهار سال بعد تجهیزات نخستین کارخانه برق استان اصفهان را به ایران وارد کرد. این تجهیزات به وسیله گاری و با طی مسافت طولانی به اصفهان آورده شد و برای نخستین بار ساختمان‌های عالی‌قاپو و چهل‌ستون را با چراغ‌های رنگی چراغانی کرد. گفته می‌شود برای عبور لوازم و تجهیزات نخستین کارخانه برق از مسیرهای تنگ و باریک به اصفهان، در آن زمان مجبور شدند جاده ایجاد کنند و حتی در برخی مواقع پل احداث کنند و با سختی زیاد آن‌ها را به استان اصفهان حمل کنند. این آغاز ورود صنعت برق به اصفهان بود. همچنین با پیگیری دهش، برای اولین بار قانون حق تقدم در تأسیس چراغ برق در استان اصفهان ایران را با نام خود از مجلس شورای ملی آن زمان گرفت.
زندگی‌نامه

فضل‌الله دهش در خانواده   محمد حسین شیرازی از تجار سرشناس شیراز متولد شد. دوران جوانی عطاءالملک همزمان با اواخر دوره ناصرالدین شاه قاجار بوده‌ است.  محمد حسین که در امر تربیت و آموزش فرزندان خود سعی فراوانی داشت از سنین کودکی برای وی معلم خصوصی گرفت تا قرآن و دروس مقدماتی آن زمان را به او آموزش دهد. بنا بر علاقه پدر مبنی بر اینکه فرزندش در بهترین مدارس آن روز دنیا تحصیل کند، فضل‌الله را به همراه برادرش به هندوستان فرستاد تا در کالج بمبئی که آن زمان زیر نظر انگلیسی‌ها بود تحصیل کند. وی در این ایام، با دنیای پیشرفته و علوم جدید آشنا شد و به واسطه هوش بسیار در مدت پنج سال از کالج بمبئی در رشته صنایع فارغ‌التحصیل شد. فضل‌الله در این مدت با کارخانه‌جاتی که توسط انگلیسی‌ها در هند مستقر بود، آشنا شد.
وی در مدت اقامتش در هندوستان با کارخانه‌ هایی که توسط انگلیسی‌ها در هند مستقر شده بود آشنا شده و علاقه زیادی به صنعت پیدا می‌کند. پس از مسافرتی به انگلستان، کارخانه ها و صنایع نساجی آن کشور را مورد مطالعه و بازدید قرار می‌دهد و تصمیم به خرید یک کارخانه نساجی می‌گیرد. اما به دلیل اوضاع نامساعد ایران در جنگ جهانی اول این تصمیم وی عملی نمی‌شود و خرید و حمل ماشین آلات به تعویق می‌افتد. پس از پایان جنگ با خرید ماشین آلات نساجی از آلمان اقدام به تأسیس نساجی وطن نموده و اولین کارخانه نساجی مدرن را در آن زمان در اصفهان ایجاد می‌شود. بعدها به علت اوضاع اجتماعی خاص آن زمان مجبور می‌شود کارخانه وطن را به  کازرونی بفروشد. اما پس از این تجربه با مسافرت مجدد به آلمان در سال ۱۳۰۴ شمسی، اولین کارخانه برق را خریداری و در سال ۱۳۰۶ شمسی در دروازه دولت اصفهان، کوچه تلفن‌خانه نصب و راه‌اندازی نمود. یکی از شعرای خوش ذوق اصفهان به مناسبت این واقعه مهم تاریخی شعری در مدح  عطاءالملک و این اقدام خیر خواهانه او سرود که در عین حال ماده تاریخ افتتاح اولین مولد برق اصفهان در سال ۱۳۰۵ ش نیز هست. دو بیت اول آن چنین است: 
از خدا خواهیم توفیق و عطاء/ تا بیفزاید به توفیق عطاء
می‌رود ار همت والای تو/ بر فلک اهلاً و سهلاً مرحبا
کارخانه نساجی

مقالهٔ اصلی: کارخانه‌های تاریخی پارچه‌بافی در اصفهان
دهش پس از پایان تحصیلات، در حدود سال ۱۲۷۰ شمسی به ایران بازگشت. اما فکر ایجاد صنایع، یک لحظه او را آرام نمی‌گذاشت و این بار به مهد تمدن و صنعت آن زمان، یعنی انگلستان سفر کرد و کارخانجات و صنایع نساجی منچستر را دقیقاً مورد بازدید و مطالعه قرار داد و تصمیم به خرید یک کارخانه نساجی می‌گیرد اما به علت اوضاع نابسامان بعد از جنگ، این تصمیم عملی نمی‌شود و خرید و حمل و نقل ماشین آلات به تعویق می‌افتد اما وی دست از تلاش برنمی‌دارد. به پاس فعالیت‌ها و اعتبارش از شهرت بالایی در اصفهان برخوردار شده بود و لقب عطاالملک را گرفت. در همین زمان به کشاورزی رو می‌آورد و بسیاری از اراضی قهدریجان اصفهان را به زیر کشت می‌برد. عطاالملک بعد از فوت پدر، با فروش مایملک پدری، عازم اروپا می‌شود و کار تحقیق برای خرید ماشین آلات و کارخانجات نساجی را دوباره از سر می‌گیرد. پس حدود سال ۱۳۰۰ خورشیدی به آلمان مسافرتی کرده و با مهندس آلمانی شونمان کارخانه ریسندگی و بافندگی را تهیه و سپس از راه بین‌النهرین وارد ایران کرد. وی آن را در محل عمارت صفوی هفت دست که رو به ویرانی می‌رفت و البته مالکیت آن را داشت، نصب کرد. حدود یک سال بعد، در مرداد ۱۳۰۴ قسمت ریسندگی این کارخانه افتتاح یافت. بخش بافندگی کارخانه هنوز باقی مانده بود که به تدریج سوار شده و یک سال بعد دوباره خبر افتتاح کارخانه در روزنامه‌ها درج شد. دو سال بعد مالکیت کارخانه به‌طور کامل به دست محمدحسین کازرونی افتاد. در مهر ۱۳۱۰ کارخانه وطن در آگهی تبلیغی خود اعلام کرد: «بهترین پارچه‌های گواردین، پالتویی، فانتزی، اسپورتی و پتوهای کرکی اعلا را مطابق بهترین پارچه‌های اعلای اروپا» تهیه می‌کند. این کارخانه در آن زمان در شهرهای تهران، شیراز، مشهد و رشت مراکز فروشی برای محصولاتش باز کرده بود (اخگر، ش۶۵۰، ۴ مهر ۱۳۱۰). کارخانه وطن در سال ۱۳۵۲ به خارج از شهر اصفهان در شهرک صنعتی محمودآباد منتقل شده و هنوز هم پابرجا است.
کارخانه برق

عطاءالملک که برای خرید و بررسی تجهیزات نساجی به اروپا سفر کرده بود، نخستین کارخانه برق را که شامل دو دستگاه لکوموبیل هیزم سوز ۹۹ کیلوواتی بود را در سال ۱۳۰۴ شمسی از آلمان خریداری و پس از انتقال به اصفهان، آن را در دروازه دولت کوچه تلفنخانه نصب و راه‌اندازی کرد و آرزویی را که سال‌ها قبل با دیدن چراغ برق در هندوستان در سر پرورانده بود را در اصفهان اجرا کرد و برای نخستین بار ساختمان عالی قاپو و چهل ستون را با چراغ‌های الوان چراغانی کرد. پس از آغاز بکار نخستین مولد برق در اصفهان و راه‌اندازی چند مولد دیگر در شهرهای بزرگی همچون تهران، مشهد، آذربایجان و شیراز در ۱۶ آذر سال ۱۳۰۳ شمسی قانون برق ایران تحت عنوان «لایحه چراغ‌های برق» به وسیله دولت مخبرالسلطنه هدایت و با همکاری عطاءالملک تقدیم مجلس شورای ملی شد و طی اسفند ماه همان سال در ۱۸ ماده به تصویب رسید.
کارخانه برق > تهیه نقشه مهندسی شهر اصفهان توسط عطاالملک

به فاصله کوتاهی به دلیل استقبال و نیاز مردم اصفهان به برق در سال ۱۳۱۶ عطاالملک اقدام به خرید و نصب یک دستگاه دیزل ژنراتور دیگر به قدرت ۲۰۰ کیلوولت از کمپانی مان آلمان کرد و چون در آن زمان، شهر اصفهان فاقد نقشه مهندسی شهری بود، عطاالملک برای نخستین بار نقشه مهندسی شهر را تهیه کرد و برای سیم کشی هوایی، گروه ورزیده‌ای را آموزش داد.
در سال ۱۳۲۰ شمسی با توسعه شهر اصفهان و با استقبال مردم از نیروی برق و نیاز شهرداری برای روشنایی معابر،  عطاءالملک که در بین مردم به عنوان پیشگام صنعت نساجی و برق شناخته شده بود اقدام به خرید یک کارخانه ریسندگی نخ برای صنایع قالیبافی به همراه دو دستگاه دیزل ژنراتور به قدرت یک هزار کیلو وات کرد و آن را در نزدیکی پل خواجوی اصفهان به نام کارخانه ریسندگی و برق دهش با عنوان کارخانه نور نصب و راه‌اندازی کرد. اما شهرت عطاءالملک به عنوان یک کارشناس صنعتی از مرزهای اصفهان گذشت و در سطح کشور مطرح شد و هر کجا می‌خواستند کارخانه یا تأسیسات صنعتی نصب کنند از نظرات دهش، استفاده می‌کردند.
تدوین اولین قانون برق و کار در ایران

تسلط  عطاءالملک به زبان‌های آلمانی و انگلیسی و مطالعات فنی و اجتماعی فراوان وی که در آن زمان کمتر کسی دارا بود موجب شد مرتب طرف مشورت رجال و دولتمردان آن روز کشور قرار گیرد و آن جمله تدوین نخستین قانون برق ایران بود که با نظر دهش تهیه شد و دیگر آنکه وقتی برای نخستین بار، مهندس نفیسی در صدد تهیه قانون کار ایران برآمد به آن  مراجعه و ایشان با مطالعه قوانین کار کشورهای پیشرفته آن روز، نخستین قانون کار مدون را تهیه و ارائه داد که بعدها با جرح و تعدیل در مجلس وقت، به تصویب رسید.
قانون تصویب حق تقدم نسبت به امتیاز انحصاری

قانون تصویب حق تقدم نسبت به امتیاز انحصاری تأسیس چراغ برق اصفهان برای میرزا فضل الله خان دهش
مصوب ۱۳ بهمن ماه ۱۳۰۴ شمسی
ماده واحده - تا وقتی که آقای میرزا فضل‌الله خان دهش روشنایی شهر اصفهان و حومه را به وسیله چراغ برق با شرایطی که مشارالیه از حیث استعداد کارخانه و تاریخ تأسیس آن و مدت روشنایی و قیمت قوه الکتریک و شرایط فنی تأسیس کارخانه و سیم کشی و نصب پایه‌ها و فراهم کردن لوازم چراغ و غیره تقبل نموده تصدی نماید در موقع اعلان برای اعطای امتیاز انحصاری تأسیس چراغ برق در شهر اصفهان و حومه در صورت تساوی شرایط حق تقدیم با میرزا فضل‌الله خان مزبور خواهد بود.
تبصره ۱ - مدت حق تقدم آقای میرزا فضل‌الله خان دهش بیست سال خواهد بود.
تبصره ۲ - حق تقدم قابل انتقال به خارجه نخواهد بود - در صورت انتقال این حق باطل است.
این قانون که مشتمل بر یک ماده است در جلسه سیزدهم بهمن ماه یک هزار و سیصد و چهار شمسی به تصویب مجلس شورای ملی رسید.
رئیس مجلس شورای ملی - سید محمد تدین
سال‌های پایانی

عطاالملک مردی فعال، جدی و مدبر، انسان دوست و عاشق خدمت به مردم بود و از سال ۱۳۲۰ شمسی شهرداری اصفهان در تولید و توزیع برق سهیم و فعال شد و  عطاالملک که نزدیک ۸۰ سال داشت به علت کهولت سن از فعالیت‌های صنعتی کناره گرفت و در خانه قدیمی و زیبای خود که مجموعه‌ای از هنر معماری اصفهان است به مطالعه و یادداشت خاطرات زندگی خود پرداخت. عطاالملک در طول زندگی خود توانست راهی را آغاز کند که هر چند پرفراز و نشیب و با پیروزی و شکست همراه بود اما هرگز رها نکرد و صادقانه در خدمت صنعت بود و در واقع خود را وقف صنعت کرد. آینده نگری و تفکر عطاالملک در مورد آینده، وی را به عنوان مرد صنعت و برق در آن دوره تاریخی معرفی کرد و افکارش در راستای ایجاد فضایی مناسب برای تولید محصولات داخلی و استفاده نیروهای تحصیلکرده و افکاری نو بود که توانست تحولی را در جامعه صنعتی ایران ایجاد کند و سرانجام دهش در سال ۱۳۳۸ بعد از ۹۸ سال تلاش خستگی ناپذیر به آسایش ابدی دست یافت و در گورستان تخت فولاد اصفهان به خاک سپرده شد.
شجاع‌الدین شیخ‌الاسلام‌زاده

| شجاع‌الدین شیخ‌الاسلام زاده | شجاع‌الدین شیخ‌الاسلام زاده |
| --- | --- |
وزیر بهداری و بهزیستی: وزیر بهداری و بهزیستی
دوره مسئولیت بهمن ۱۳۵۴ – ۵ شهریور ۱۳۵۷: دوره مسئولیت بهمن ۱۳۵۴ – ۵ شهریور ۱۳۵۷
پادشاه: محمدرضا شاه پهلوی
نخست‌وزیر: امیرعباس هویداجمشید آموزگار
پیش از: نصرالله مقتدر مژدهی
وزیر رفاه اجتماعی: وزیر رفاه اجتماعی
دوره مسئولیت ۱۳۵۳ – ۱۳۵۴: دوره مسئولیت ۱۳۵۳ – ۱۳۵۴
نخست‌وزیر: امیرعباس هویدا
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: سید شجاع‌الدین شیخ‌الاسلام زاده ۱ آذر ۱۳۱۰ خورشیدی تبریز،
درگذشته: ۲۷ خرداد ۱۳۹۳ (۸۲ سال) تهران
ملیت:  ایرانی
همسر(ان): آذر آریان پور
محل تحصیل: دانشگاه تهران
پیشه: سیاستمدار
تخصص: پزشک
سید شجاع‌الدین شیخ‌الاسلام زاده (متولد ۱ آذر ۱۳۱۰ در تبریز – وفات ۲۷ خرداد ۱۳۹۳ در تهران) پزشک و دولتمرد ایرانی بود. او از ۱۳۵۳ تا ۱۳۵۴ در کابینه هویدا وزیر رفاه اجتماعی بود. در بهمن ۱۳۵۴ «وزیر بهداری و بهزیستی» (حاصل از ادغام وزارتخانه‌های رفاه اجتماعی و بهداری) شد. در کابینه آموزگار هم سمت وزارت بهداری و بهزیستی را حفظ کرد. در دولت شریف امامی، شیخ‌الاسلام زاده بازداشت شد. پس از انقلاب مدتی زندانی و پزشک زندان اوین شد و سپس مورد عفو قرار گرفت. آذر آریان پور همسر شیخ‌الاسلام زاده در کتاب پشت دیوارهای بلند خاطرات خود را از او شرح داده‌است، وی در ۲۷ خردادماه ۱۳۹۳ در تهران درگذشت.
زندگی و تحصیلات

وی فرزند سیدحسین شیخ‌الاسلام زاده وکیل دادگستری و رئیس کانون وکلای آذربایجان، در سال ۱۳۱۰ در تبریز متولد شد. تحصیلات ابتدائی و متوسطه را در تبریز به اتمام رسانید و وارد دانشکده پزشکی تهران شد و در ۱۳۳۶ دکترای خود را دریافت کرد.
وی در این دوران از دانشجویان فعال علیه رژیم پهلوی بود و اعتصابات و جنجالهای دانشجویان را رهبری می‌کرد. وی سپس برای ادامهٔ تحصیل به آمریکا عزیمت نمود و در دانشگاه‌های پنسیلوانیا و اوهایو دورهٔ تخصصی ارتوپدی را با درجهی ممتاز گذرانید و چندی در بیمارستان‌های آمریکا کارآموزی نمود. او در سال ۱۳۴۱ به ایران بازگشت و در بخش ارتوپدی بیمارستان نمازی شیراز مشغول به کار شد. او همچنین یکی از مؤسسین بیمارستان پارس است.
مناصب

نخستین شغل دولتی او بنیانگذاری و مدیریت عامل انجمن توان‌بخشی بود. در سال ۱۳۵۳ امیرعباس هویدا در کابینهٔ خود تغییرات تازه‌ای داد و سه وزارتخانهٔ جدید تأسیس نمود. یکی از آن سه وزارتخانه، وزارت رفاه اجتماعی بود و شجاع‌الدین شیخ‌الاسلام زاده را در راس آن قرار داد. هستهی مرکزی این وزارتخانه، سازمان بیمه اجتماعی کارگران و بانک رفاه کارگران بود. در بهمن‌ماه ۱۳۵۴ امیرعباس هویدا در ترکیب کابینهٔ خود تغییراتی داد. وزارتخانه‌های رفاه اجتماعی و بهداری در هم ادغام شد و نام وزارت بهداری گرفت و شجاع‌الدین شیخ‌الاسلام زاده در راس آن قرار گرفت.
در مردادماه ۱۳۵۶ امیرعباس هویدا پس از دوازده سال و نیم نخست‌وزیری، مستعفی و به جای وی جمشید آموزگار نخست‌وزیر شد و در کابینه او وزیر بهداری و بهزیستی شد و در تمام مدت نخست‌وزیری آموزگار که یک سال به طول انجامید، در کابینه عضویت داشت.
فعالیت‌ها > پیش از انقلاب

شیخ‌الاسلام زاده برای اولین بار رشته تخصصی ارتوپدی را در ایران راه‌اندازی نمود. وی پس از اتمام تحصیلات خود و بازگشت به کشور به بیمارستان شفا رفته و در آنجا طب توانبخشی را راه‌اندازی کرد.
خودِ وی فعالیتهایش را در سالهای پیش از انقلاب اینطور بیان می‌کند: من برای اولین بار تولید اندام مصنوعی یا پروتز را در سال ۱۳۴۳ بنیانگذاری کردم، زمانی که به جز آمریکا در هیچ جای دیگر دنیا اندام مصنوعی تولید نمی‌شد.
وی در سال ۱۳۴۶ مشاور سازمان بهداشت جهانی در منطقه شد و در همین سال برای اولین بار سازمان توانبخشی ایران و نیز انجمن توانبخشی ایران را تأسیس کرد.
شیخ‌الاسلام زاده در خصوص اقدامات خود در دوران مسئولیت وزارت بهداری و بهزیستی اینطور می‌گوید: از دیگر اقدامات من در دوره وزارت بهداری ایجاد اورژانس تهران و بعد اورژانس کشور برای اولین بار در ایران بود. زمانی که ما اورژانس را که آن زمان شماره اش به جای ۱۱۵ امروز ۱۲۳ بود، راه‌اندازی کردیم فقط آمریکا تشکیلات اورژانس پیش بیمارستانی داشت. ۳ سال بعد از ایران بود که تازه در برخی کشورهای اروپایی اورژانس ایجاد شد.
فعالیت‌ها > پس از انقلاب

در شهریورماه ۱۳۵۷ جعفر شریف‌امامی نخست‌وزیر شد و دست به یک سلسله کارهایی زد از جمله دستور داد حکومت نظامی عده‌ای از مدیران و دولتمردان و بازرگانان را توقیف کند و در نتیجه عده‌ای از جمله شیخ‌الاسلام زاده طبق ماده پنج حکومت نظامی بازداشت شدند و به زندان کمیته مشترک انتقال یافت و تا ۱۵ آبان‌ماه ۱۳۵۷ در آن زندان به سر می‌برد. در آن ایام عدهٔ دیگری از بلندپایگان از جمله امیرعباس هویدا و ارتشبد نصیری و عبدالعظیم ولیان بازداشت شدند و به زندان جمشیدآباد انتقال یافتند. شیخ‌الاسلام زاده پس از انقلاب مجدداً بازداشت و سپس محاکمه شد و به حبس ابد محکوم و در زندان اوین زندانی شد. او به مسئولین زندان پیشنهاد راه اندازی بهداری و بیمارستان زندان اوین را داد. مدتی بعد حکم او به پنج سال زندان تبدیل شد و او در ۱۷ شهریور ۱۳۶۲ از زندان آزاد شد.
وی پس از آزادی در ایران ماند و این موجب طلاق او و همسرش آذر آریان پور شد. او در بیمارستان پارس که خودش آن را تأسیس کرده‌بود و یکی از چند مدیر آن نیز بود، به کار طبابت ادامه داد. او در زمان وفات ریاست «مجمع بیمارستان‌های خصوصی» را بر عهده داشت. او سه فرزند مقیم آمریکا به نام‌های بابک، رامین و روشنک دارد.
فدراسیون جهانی جوامع جراحی دست در دهمین کنگره بین‌المللی خود در آرژانتین در سال ۲۰۰۷ از شیخ‌الاسلام زاده به عنوان یکی از پیشگامان این زمینه تجلیل کرد.
پر ای. یدین

پر آی. یدین (سوئدی: Per I. Gedin؛ زادهٔ ۲۳ ژوئیهٔ ۱۹۲۸ در برلین)، یک ناشر و نویسنده اهل سوئد است.
زندگی‌نامه

پر ای یدین پس از گرفتن لیسانس در رشته تاریخ هنر از دانشگاه اوپسالا، در انتشارات آلبرت بونیر به عنوان رئیس کلوپ کتاب سؤالان شروع به‌کار کرد. (کلوپ کتاب سؤالان توسط بونیر با تمرکز بر چاپ مجدد در سال ۱۹۴۲ تأسیس شده بود). او در سال ۱۹۵۷ ابتکار عمل انتشار اولین کتاب جیبی مدرن سوئد، به‌نام کتابهای آلدوس را ارائه کرد که با سری کتاب‌های دلفین در انتشارات جداگانه‌ای ، انتشارات آلدوس گسترش یافت.
کتاب‌های آلدوس، مجموعه‌ای از کتاب‌های علمی از انتشارات آلدوس / بونیر هستند. این کتاب‌ها جیبی بوده و موضوعاتی مانند دین، نجوم، زبان، اقتصاد، جغرافیا و غیره را مورد بحث قرار داده‌است.
این مجموعه کتب در ابتدا کتاب‌های آلدوس نامگذاری شد، اما در سال ۱۹۶۷ نام آن به سری کتاب‌های آلدوس تغییر نام یافت. کتاب‌های دلفین یک سری کتاب بودند که توسط ناشر کتاب آلدوس بونیر در دهه‌های ۱۹۶۰ ،۷۰ و۸۰ منتشر شد. این مجموعه شامل ترجمه‌های جدید و همچنین نسخه‌های جدیدی از ترجمه‌های قبلی، ادبیات سوئدی و برنده‌های جایزه نوبل در ادبیات، نویسندگان کتاب‌های پلیسی، مجموعه داستان‌های کوتاه، شعر و نمایش می‌باشد؛ که در چندین مرحله تجدید چاپ شده‌است.
در سال ۱۹۶۱ او مالک و ناشر انتشارات ویدستراند و والستروم شد. پر ای یدین بین سالهای ۱۹۸۷و ۱۹۹۸ در انتشارات (Gedin) کار کرد. او در طول سالیان، در مسائل مربوط به صنعت کتاب کوشا و کارآموخته بود.
پر ای یدین در سال‌های ۱۹۶۷ تا سال ۱۹۷۹ به‌عنوان عضو هیئت مدیره انجمن ناشران سوئدی - و در سال‌های ۱۹۸۷–۱۹۹۳، به‌عنوان رئیس هیئت مدیره انجمن ناشران سوئدی کار کرد.
جوائز و افتخارات

در سال‌های ۱۹۹۰–۹۳، ازجمله ابتکار عمل برای جایزه آگوست را به‌دست‌آورد.
جایزه آگوست یک جایزه ادبی سالانه سوئدی است. این جایزه به کتاب‌های چاپ جدید سوئدی توسط انجمن ناشران سوئدی از سال ۱۹۸۹ اهدا می‌شود. از سال ۱۹۹۲، جایزه به سه دسته داستان، کتاب‌های حقوقی و کتاب‌های کودکان و نوجوانان تعلق می‌گیرد. ابتکار این عمل از پر ای یدین بوده‌است.
او در سال ۱۹۹۹ به‌عنوان نامزد دکترای افتخاری فلسفه از دانشگاه استکهلم برگزیده شد و در سال ۲۰۱۲ جایزه اورالید را دریافت کرد. جایزه اورالید یک جایزه ادبی است که از سال ۱۹۴۵ هر ساله توسط بنیاد اورالید در همکاری با انجمن هیدنستام (Heidenstamsällskapet) با توجه به ورنر فون هیدنستام اهدا می‌شود.
فعالیت‌ها

در بین مسئولیت‌های او می‌توان نماینده انجمن جهانی قلم در سال‌های ۱۹۷۴–۱۹۶۷، کتاب ماه (شرکت تابعه از گروه بونیر) سال‌های ۲۰۰۶–۱۹۷۳، کتاب فروشی‌های جیبی ۲۰۰۴–۱۹۹۲ را نام برد. او در سال‌های ۲۰۱۱–۲۰۰۶ رئیس هیئت‌مدیره لیند و شرکاء بود. از سال ۱۹۹۹ به بعد یدین عمدتاً به عنوان نویسنده کار می‌کند. او از جمله کتاب‌هایی دربارهٔ ورنر فون هایدنشتام، کارل اووتو بونیر، کارل لارشون، و ایساک گرونِ‌والد نوشته‌است. وی در سال ۲۰۱۳، عضو افتخاری انجمن هیدنستام برگزیده شد، به همین دلیل او «باقلم ارزشمند خود توانست به هیدنستام در آثار ادبی او و جلب علاقه به زندگی کمک کند.»
یرک

| یرک یرک | یرک یرک |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: قزوین
شهرستان: البرز
بخش: الموت شرقی
دهستان: معلم کلایه
جمعیت: ۱۴۷ نفر (سرشماری ۹۵)
وبگاه: @press_yaraki
یرک، روستایی از توابع استان قزوین الموت شرقی در استان قزوین ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان پایین‌طالقان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۲ نفر (۵۲خانوار) بوده است.
مردم

مردم یرک از تات‌های اصیل هستند و به زبان تاتی سخن می‌گویند.
فهرست آتشفشان‌های نیکاراگوئه

موقعیت آتشفشان‌های نیکاراگوئه بر روی نقشه.
فهرست آتشفشان‌های نیکاراگوئه و اطلاعات مربوط به آنها در جدول زیر آمده‌است:
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| نام | ارتفاع به متر | آخرین فوران | نگاره |
| آسول | ۲۰۱ | نامعلوم |  |
| آپویکه | ۵۱۸ | ۵۰ سال پیش از میلاد ± ۱۰۰ |  |
| استلی | ۸۹۹ | نامعلوم |  |
| تلیکا | ۱۰۶۱ | ۲۰۱۱ |  |
| روتا | ۸۳۲ | نامعلوم |  |
| زاپاترا | ۶۲۹ | نامعلوم |  |
| سان کریستوبال | ۱۷۴۵ | ۲۰۱۱ |  |
| سرو ال سیگواتپه | ۶۰۳ | نامعلوم |  |
| سرو نگرو | ۷۲۸ | ۱۹۹۹ |  |
| کوسیگوئینا | ۸۲۷ | ۱۸۵۹ |  |
| کونسپسیون | ۱۷۰۰ | ۲۰۰۹ |  |
| گرانادا | ۳۰۰ | نامعلوم |  |
| لاس پیلاس | ۱۰۸۸ | ۱۹۵۴ |  |
| لاس لاخاس | ۹۲۶ | نامعلوم |  |
| مادراس | ۱۳۹۴ | نامعلوم |  |
| ماسایا | ۶۳۵ | ۲۰۰۸ |  |
| مومباچو | ۱۳۴۴ | نامعلوم |  |
| موموتومبو | ۱۲۹۷ | ۱۹۰۵ |  |
| نخاپا-میرافلورس | ۳۶۰ | ۱۰۶۰±۱۰۰ سال |  |
توکوه تاکا

«توکوه تاکا» (به انگلیسی: Tukoh Taka) سرود جشنواره هواداران فیفا در سال ۲۰۲۲ است که توسط رپر نیکی میناژ و خوانندگان مالوما و میریام فارس اجرا شده‌است. این تک‌آهنگ توسط فیفا برای موسیقی متن جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲ در ۱۸ نوامبر ۲۰۲۲ از طریق یونیورسال عربی و ریپابلیک رکوردز به‌همراه یک موزیک ویدئو منتشر شد.
تدوین

در این ترانه سه زبان هنرمندان در اشعار: انگلیسی میناژ، اسپانیایی مالوما و عربی فارس قرار دارد و به اولین سرود قهرمانی جهان تبدیل می‌شود که هر سه زبان را به نمایش گذاشته‌است. فارس در بیانیه‌ای اعلام کرد: «توکوه تاکا، ترانه‌ای که از شرکت در آهنگسازی، تنظیم و رقص آن مفتخر شدم، علاوه بر کار در کنار دو تن از هنرمندان بین‌المللی مورد علاقه‌ام به نام‌های نیکی میناژ و مالوما، مرا پرشورتر از آنچه که بودم کرد. من واقعا آرزو می‌کنم که «توکوه تاکا» فرهنگ شرقی و موسیقی عربی را به تمام جهان منتقل کند.»
این ترانه دارای صداهای رگاتون، پاپ و هیپ هاوس است.
نام این ترانه به عربی برای «ناک-ناک» به معنی «ضربه زدن» گفته می‌شود که طرفداران و نظر دهندگان نیز آن را مانند «تیکی تاکا» که سبکی از بازی فوتبال است، می‌شناسند.
استقبال منتقدان

کریس مالون مندز نویسنده فوربز گزارش می‌دهد که همراه شدن این دو هنرمند بین‌المللی با خواننده عرب «انتخابی طبیعی برای رسیدن به مطلوب جهانی بود». این روزنامه‌نگار در حالی که از سه زبانه بودن این ترانه قدردانی می‌کند، به این واقعیت می‌پردازد که «هیچ هنرمند قطری در هیچ آهنگ جام جهانی شرکت نکرده‌است».
این ترانه در جهان عرب از طرفداران و منتقدان استقبال منفی دریافت کرد و میریام فارس را متهم به تقلید از سبک رقص شکیرا و در مجموع زیبایی شناسی کردند. به گزارش هاآرتس، منتقدان آنلاین متعددی به این ترانه اشاره کردند که «ترانه‌های آزاردهنده» دارد.
حواشی

پس از اعلام همکاری برای سرود جام جهانی «توکوه تاکا»، که توسط رپر متولد ترینیداد نیکی میناژ، خواننده کلمبیایی مالوما و خواننده لبنانی میریام فارس اجرا شده‌است، این سه هنرمند تحت تأثیر جنجال‌های زیادی برای انتخاب برای سرودن آهنگی در امارات قرار گرفته‌اند که سیاست‌های داخلی آن شامل نقض حقوق بشر، حقوق زنان، حقوق دگرباشان جنسی و همچنین حمایت از برده‌داری است. خواننده مالوما به این اتهام پاسخ داد: «این چیزی است که من نمی‌توانم حل کنم؛ این چیزی نیست که من در واقع باید با آن درگیر باشم. من اینجا هستم که از موسیقی‌ام و زندگی زیبا لذت ببرم، همچنین فوتبال بازی کنم.»
موزیک ویدئو

این موزیک ویدئو به کارگردانی ادگار استیوز و خوان فلیپه زولتا از مالوما و فارس که در صحرای قطر اجرا می‌کنند، در حالی که میناژ وِرس‌های خود را سوار بر یک اتوبوس اجرا می‌کند که همگی متناوباً با برخی کلیپ‌های بازیکنان فوتبال هستند که پس از گل‌ها تشویق می‌شوند ساخته شده‌است.
عبدالحسین صنیع همایون

| عبدالحسین صنیع همایون اصفهانی | عبدالحسین صنیع همایون اصفهانی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۲۳۸ اصفهان
درگذشت: ۱۳۰۰ (۶۲ سال) اصفهان
ملیت: ایرانی
پیشه: قلمدان نگار و نقاش
عبدالحسین صنیع همایون (زاده ۱۲۳۸ اصفهان، درگذشته ۱۳۰۰ اصفهان) از برجسته‌ترین نقاشان و تذهیب کاران دوره قاجار است. وی نوه آقا نجف اصفهانی ازمعروفترین قلمدان نگار دوران قاجار می‌باشد . آثار ارزشمندی از وی به جای مانده که برخی از آن‌ها در موزه‌های مختلف داخلی وخارجی و کلکسیون‌های هنری نگهداری می‌شوند.
زندگی

عبدالحسین صنیع همایون فرزند محمد کاظم و نوه آقا نجف اصفهانی قلمدان نگار معروف دوره قاجار است. وی ابتدا از پدربزرگش(آقانجف اصفهانی) که از نقاشان برجسته بود اصول ابتدایی نقاشی را آموخت، سپس نزد پدر(کاظم ابن آقا نجف) و عموهای خود که همگی از برجستگان هنر بودند آموخته‌هایش را تکمیل نمود.
وی نقاشی پرکار و صاحب سبک بود که در چهره پردازی، پرنده‌سازی، گل و مرغ، طبیعت نگاری نازک قلم بود. باوجود تأثیرهایی که از شیوه «عباس شیرازی» و «محمد ابراهیم اصفهانی» گرفته بود، سبک ویژه ای را دنبال می نمود که سبکی بین ایرانی سازی و فرنگی سازی محسوب می‌شود. آثار وی بیشتر قلمدان و قاب آیینه و جلد کتاب بوده‌است. بر روی قلمدانها چهره پردازی زنان را به زیبایی انجام می داد که طرحهای شاداب تصویر می کرد.
همچنین در آثار وی مردم نگاری نیز وجود دارد که تعداد کمتری را شامل می‌شود. وی به جهت فعالیت هنری اش در زمان مظفرالدین شاه لقب «صنیع همایون» را دریافت کرد.
آثار

برخی از آثار وی چنین می‌باشند:
قلمدان زن لمیده و خدمه اش به امضای «عبدالحسین صنیع همایون» ساخته شده در سال ۱۲۹۸
تصویری که «جلادها زبان مردی را از کام بیرون میکشند» ساخته سال ۱۲۸۱.
قلمدان دختر نیمه عریان به امضای «عبدالحسین صنیع همایون» ساخته شده در سال ۱۲۸۵
تصویر رنگ و روغنی مجلس پذیرایی شاه طهماسب از همایون‌شاه با امضای «عمل کم‌ترین صنیع همایون»
پرده ای از حضرت محمد (ص) و حضرت علی (ع)
جعبه شکلات خوری که در موزه هنرهای معاصر اصفهان نگهداری می‌شود.
برخی از آثار وی در حراجی سادبیز سال ۱۹۷۶ بفروش رفته‌اند.
درگذشت و آرامگاه

عبدالحسین صنیع همایون، 12 شهریور 1301 خورشیدی (1341 قمری / 1922 میلادی) درگذشت و در گورستان تخت فولاد (تکیه شهشهانی) به خاک سپرده شد.
رقابت‌های لون-تیبو-کرسپن

رقابت‌های لون-تیبو-کرسپن
رقابت‌های لون-تیبو-کرسپن (فرانسوی: Concours Long-Thibaud-Crespin‎) نام یک مسابقهٔ بین‌المللی موسیقی کلاسیک برای خوانندگان و نوازندگان پیانو و ویولن است که از سال ۱۹۴۳ میلادی در شهر پاریس برگزار می‌شود.
این رقابت‌ها به ابتکارِ «مارگاریت لون» و «ژاک تیبو» بنیان نهاده شد که به‌ترتیب در سال‌های ۱۹۵۳ و ۱۹۶۶ میلادی درگذشتند. در آغاز، این رقابت‌ها مختص نوازندگان پیانو و ویولن و نامش «رقابت‌های مارگارت لون-ژاک تیبو» بود. از سال ۲۰۱۱ میلادی و به‌منظورِ بزرگداشتِ سوپرانوی شهیر فرانسوی «رژین کرسپن» (۲۰۰۷–۱۹۲۷)، یک بخش «آواز» هم به این مسابقات افزوده شد و نامش به «رقابت‌های لون-تیبو-کرسپن» تغییر کرد. هم‌اکنون این مسابقات هر سه‌سال یکبار برگزار می‌شود.
«یهودی منوهین» از سال ۱۹۹۳ تا زمان مرگش در ۱۹۹۹ میلادی، رئیس داوران بخشِ ویولن‌نوازی بود. در حال حاضر، رئیس داوران این بخش «سالواتوره آکاردو» است. «آلدو چیکولینی» نیز در سال ۲۰۰۷ میلادی، رئیس بخشِ پیانونوازی آن بود.
برخی از برندگان این رقابت‌ها عبارتند از ولادیمیر اسپیواکف، کریستیان فرا، کریشتف باراتی، توماش واشاری و بریژیت انگرر
شروین شماس

| شروین شماس | شروین شماس |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۵۷ تهران، ایران
ملیت: ایرانی
شناخته‌شده برای: نقاش تلفیقی
سبک: تلفیقی (نگارگری و هنر مدرن)
وبگاه: http://sherwin-shammas.ir/
شروین شماس هنرمند تجسمی و مدرس هنر. متولد ۱۳۵۷ در تهران.
آثار وی تلفیقی از هنر نگارگری سنتی ایرانی و هنر مدرن می‌باشد. نمایشی از حفظ تفکر و زیبایی فرهنگ سنتی ایرانی در زندگی مدرن.
تحصیلات

کارشناسی نقاشی از دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی ۱۳۸۶
کارشناسی مهندسی مکانیک از دانشگاه یزد ۱۳۸۰