غرق شدن کشتی تایتانیک
روزشمار حرکت تایتانیک > ۱۵ آوریل ۱۹۱۲ > مسافران و خدمه در آب

بلافاصله پس از غرق شدن کشتی، صدها نفر در اقیانوس یخی مانده بودند که توسط خرده های کشتی احاطه شده بودند. متلاشی شدن تایتانیک در هنگام فرود او به بستر دریا باعث شد که خرده های شناور آن از جمله تیر های چوبی، در های چوبی، مبلمان، صفحه‌ها و تکه های چوب پنبه از دیوارها با سرعت به سطح آب بروند. اینها تعدادی از شناگران را مجروح و احتمالاً کشته‌اند. دیگران از این خرده‌ها برای شناور نگه داشتن خود استفاده کردند.
با دمای -۲ درجه سلسیوس (۲۸ درجه فارنهایت)، آب به‌طور کشنده‌ای سرد بود. غوطه ور شدن ناگهانی در آب یخ زده معمولاً در عرض چند دقیقه به دلایلی از جمله ایست قلبی، تنفس غیر قابل کنترل، شوک سرما و هیپوترمی منجر به مرگ می‌شود؛ تقریباً همه آنها در آب به دلیل ایست قلبی یا سایر واکنش های بدن به یخ زدن آب در عرض ۱۵ تا ۳۰ دقیقه جان خود را از دست دادند. تنها به ۱۳ نفر از آنها کمک شد تا وارد قایق های نجات شوند، با اینکه این قایق‌ها برای ۵۰۰ نفر بیشتر جا داشتند.
کسانی که در قایق های نجات بودند از شنیدن صدای چیزی که لارنس بیزلی می‌گفت، وحشت زده شدند: «من مطمئنم هر احساس ممکن از ترس انسانی، ناامیدی، عذاب، رنجش شدید و خشم کور با نوت‌هایی از تعجب بی نهایت آمیخته شد، گویی هر یک از آنها می‌گفتند: چطور ممکن است که این اتفاق وحشتناک برای من بیفتد که در این تله مرگ گیر بیفتم؟» جک تایر آن را با صدای «ملخ در یک شب تابستانی» مقایسه کرد، در حالی که جورج ریمز که لحظاتی قبل از غرق شدن تایتانیک پرید، آن را این‌گونه توصیف کرد: «صدای ناله تاسف باری که هرگز فراموش نخواهم کرد، صدای آن بیچاره‌هایی که در اطراف شناور بودند و درخواست کمک می‌کردند؛ هولناک، مرموز و ماوراء طبیعی بود.»
صدای جیغ و داد و فریاد مردم در آب، شوک بزرگی برای سرنشینان قایق های نجات بود که بسیاری از آنها تا آن لحظه معتقد بودند که همه قبل از غرق شدن کشتی فرار کرده‌اند؛ همانطور که بیزلی بعداً نوشت: «فریادها به صورت رعد و برق، غیر منتظره، غیر قابل تصور و باورنکردنی آمدند. هیچ کس در هیچ یک از قایق‌هایی که در فاصله چند صد یاردی ایستاده بودند، نمی‌توانست از شوک فلج کننده دانستن اینکه در فاصله‌ای کوتاه، یک تراژدی باورنکردنی در عظمتش در حال اجرا بود، فرار کند؛ ما که درمانده بودیم، به هیچ وجه نتوانستیم جلوی آن را بگیریم یا از آن بکاهیم.»
از آنهایی که در آب بودند، تعداد کمی زنده ماندند. در میان آنها آرچیبالد گریسی، جک تایر و چارلز لایتولر بودند که خود را به قایق تاشو واژگون شده B رساندند. حدود ۱۲ خدمه از این قایق بالا رفتند و آنهایی را که می‌توانستند، نجات دادند تا اینکه حدود ۳۵ مرد به‌طور نامطمئنی به بدنه واژگون شده چسبیده بودند. آنها با درک خطر غرق شدن قایق توسط انبوه شناگران در اطرافشان، به آرامی پارو زدند و درخواست های ده‌ها شناگر برای اجازه ورود به قایق را نادیده گرفتند. گریسی در گزارش خود از تحسینی که برای کسانی که در آب بودند نوشت: «در هیچ موردی، خوشحالم که بگویم، آیا هیچ کلمه سرزنشی از یک شناگر به دلیل امتناع از اعطای کمک نشنیدم... [یک امتناع] با صدای مردانه مرد قدرتمندی مواجه شد... خیلی خوب بچه‌ها، موفق باشید و خدا به شما برکت دهد.» گریسی از مردانی از جمله هری سینیور (متصدی سوخت کوره) و آیزاک مینارد (آشپز غذای اصلی) در قایق تاشو B شنیده است که کاپیتان اسمیت در آب نزدیک قایق بوده است. والتر هرست (آتش نشان) گفت که او فکر می‌کند مردی که فریاد زد: «بسیار خوب بچه‌ها، موفق باشید و خدا به شما برکت دهد»، اسمیت است. هرست گفت که اسمیت با گفتن «پسران خوب! بچه های خوب!»، سرنشینان را با «صدای اقتدار» تشویق کرد. هرست که به شدت تحت تأثیر شجاعت شناگر قرار گرفته بود، با پارو به او رسید؛ اما او مرده بود. چند شناگر دیگر به قایق تاشو A که عمودی بود و تا حدودی غرق شده بود، رسیدند. سرنشینان آن مجبور بودند ساعت‌ها در ارتفاع ۱ فوت (۳۰.۴۸ سانتی متر) آب یخ زده بنشینند و بسیاری از آنها در طول شب بر اثر هیپوترمی جان خود را از دست دادند.
دورتر، ۱۸ قایق نجات دیگر که بیشترشان صندلی های خالی داشتند، به سمت محل غرق شدن کشتی حرکت کردند. قایق شماره ۴ که در ۵۰ متری (۱۶۰ فوت) محل غرق شدن کشتی باقی مانده بود، به نظر می‌رسد نزدیکترین بوده است؛ این باعث شده بود که ۲ نفر قبل از غرق شدن کشتی به داخل قایق بیفتند و ۱ نفر دیگر را از آب بگیرند. پس از غرق شدن، ۷ مرد دیگر از آب بیرون کشیده شدند، هرچند ۲ نفر از آنها بعداً جان باختند. قایق تاشو D یک مسافر مرد را که در آب پرید و بلافاصله پس از پایین آمدن قایق به سمت آن شنا کرد، نجات داد. در تمام قایق های دیگر، سرنشینان در نهایت تصمیم گرفتند که از بازگشت خودداری کنند که احتمالاً از ترس واژگون شدن آنها در تلاش بود. برخی اعتراضات خود را به صراحت بیان می‌کنند؛ رابرت هیچنز که مسئول قایق نجات شماره ۶ بود، به زنان سوار بر قایقش گفت که بازگشت فایده‌ای ندارد، زیرا «فقط تعداد زیادی سرمازده در آنجا وجود دارد».
پس از حدود ۲۰ دقیقه، فریادها محو شدند؛ زیرا شناگران در بیهوشی و مرگ فرو رفتند. هارولد لو (افسر پنجم تایتانیک و مسئول قایق نجات شماره ۱۴) قبل از تلاش برای نجات کسانی که در آب بودند، «منتظر بود تا داد و فریادها فروکش کند تا مردم نازک شوند». او ۵ قایق نجات را گرد هم آورد و سرنشینان را بین آنها منتقل کرد تا فضایی را در قایق نجات شماره ۱۴ آزاد کند. او سپس خدمه‌ای متشکل از ۷ خدمه و ۱ مسافر مرد را که داوطلب کمک بودند، برد و به محل غرق شدن کشتی بازگشت. کل عملیات حدود ۳ ربع ساعت (۴۵ دقیقه) طول کشید. زمانی که قایق نجات شماره ۱۴ به محل غرق شدن رسید، تقریباً همه کسانی که در آب بودند مرده بودند و فقط چند صدا هنوز شنیده می‌شد.
لوسی دف-گوردن (همسر کاسمو دف-گوردن)، پس از فاجعه به یاد می‌آورد که «آخرین فریاد از یک مردی بود که با صدای بلند می‌گفت: خدای من! خدای من! به شکلی کسل‌کننده و ناامیدکننده فریاد می‌زد. برای ۱ ساعت تمام تا این فریاد آخر که من از آن صحبت می‌کنم، صدای جیغ های هولناکی شنیده می‌شد که به تدریج در حال ناله‌ای ناامیدکننده بود. سپس همه ساکت شدند». برای برخی از بازماندگان، سکوت مرده‌ای به دنبال داشت که حتی از فریاد کمک هم بدتر بود. هارولد لو و خدمه‌اش ۴ مرد را پیدا کردند که هنوز زنده بودند؛ یکی از آنها اندکی بعد جان خود را از دست داد. در غیر این صورت، تنها چیزی که می‌توانستند ببینند «صدها جسد و کمربند نجات» بود. مرده‌ها «به نظر می‌رسید که در اثر سرما از بین رفته‌اند، زیرا همه دست و پاهایشان منقبض شده بود».
در قایق های دیگر، بازماندگان هیچ کاری نمی‌توانستند بکنند جز اینکه منتظر رسیدن کشتی های نجات باشند. هوا به شدت سرد بود و چند تا از قایق‌ها آب گرفته بودند. بازماندگان نتوانستند غذا یا آب آشامیدنی در قایق‌ها پیدا کنند و بیشتر آنها هیچ چراغی نداشتند. وضعیت مخصوصاً در قایق تاشو B که فقط توسط یک محفظه هوای رو به کاهش در بدنه واژگون شده شناور بود، بد بود. با نزدیک شدن به سپیده دم، باد بلند شد و دریا به طور فزاینده‌ای متلاطم شد و کسانی که در قایق تاشو بودند، مجبور شدند برای حفظ تعادل آن بایستند. عده‌ای که از این مصیبت خسته شده بودند، به دریا افتادند و غرق شدند. برای بقیه به طور پیوسته سخت‌تر می‌شد که تعادل خود را روی بدنه حفظ کنند، زیرا امواج از سراسر بدنه عبور می‌کردند. آرچیبالد گریسی بعداً نوشت که چگونه او و سایر بازماندگانی که روی بدنه واژگون نشسته بودند، تحت تأثیر «درماندگی مطلق موقعیت ما» قرار گرفتند.