stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دانشگاه سید جمال الدین اسدآبادی
دانشکده‌ها

هم اکنون این دانشگاه دارای چهار دانشکده و نه رشته تحصیلی در مقطع کارشناسی و دو رشته تحصیلی در مقطع کارشناسی ارشد است. با بیش از 30 عضو هیات علمی و 1200 دانشجو، به عنوان یک دانشگاه جامعه محور و در راستای بیانیة گام دوم انقلاب، فعالیت های خود را متمرکز نموده است. دانشگاه جامع سیدجمال الدین اسدآبادی در راستای مأموریت خود ارتباط تنگاتنگی با مراکز علمی و اسلامی کشور نظیر جامعه المصطفی العالمیه، موسسه امام خمینی، بنیاد فقهی مدیریت اسلامی و غیره دارد. دانشکده های دانشگاه سیدجمال الدین اسدآبادی عبارت اند از:
دانشکده فنی و مهندسی - مهندسی کامپیوتر   - نقشه برداری
دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی - مهندسی باغبانی و فضای سبز - اقتصاد کشاورزی
دانشکده ادبیات و علوم انسانی - علوم تربیتی - علوم تاریخ و الهیات - جغرافیا
دانشکده علوم پایه - شیمی
روسای دانشگاه

موسی اعظمی (۱۳۹۰–۱۳۹۳)
فرامرز میرزائی (۱۳۹۳–۱۳۹۶)
جعفر امیری پریان (۱۳۹۶–۱۳۹۷)
حمید گودرزی افشار (۱۳۹۷–۱۳۹۹)
حسین مرادی مخلص (۱۳۹۹-۱۴۰۱)
صادق خزل پور (۱۴۰۱_اکنون)
امکانات رفاهی دانشجویی

حوزه دانشجویی و فرهنگی از امکانات قابل توجهی نظیر مدرن ترین آشپزخانه صنعتی غرب کشور، امکانات ورزشی نظیر زمین چمن مصنوعی، مرکز مشاوره، خوابگاه های مجهز به اینترنت و نمازخانه اختصاصی، برخوردار است.
آزمایشگاه مدرن

آزمایشگاه مرکزی دانشکده علوم پایه در سال ۱۳۹۴ جهت ارایه خدمات پژوهشی و آزمایشگاهی به اعضای هیات علمی، پژوهشگران، دانشجویان تحصیلات تکمیلی داخل و خارج دانشگاه و نیز متقاضیان بخش خصوصی آغاز به کار نمود. اهداف این آزمایشگاه بهبود استفاده از تجهیزات آزمایشگاهی گران قیمت، فراهم کردن امکانات موجود برای تمامی محققین و متقاضیان، ایجاد بستر لازم برای انجام پژوهش های بنیادی و کاربردی، افزایش آموخته ها و پرورش مهارت های کاری  در حوزه کار با تجهیزات آزمایشگاهی، افزایش رعایت اصولHSE و ارتباط با سایر مراکز آزمایشگاهی و ارایه خدمات متقابل است.
گلخانه تحقیقاتی

گلخانه آموزشی و تحقیقاتی دانشگاه سید جمال الدین اسدآبادی به مساحت 200 متر مربع به صورت دو جداره پلی اتیلنی ضد UV احداث شده است این گلخانه مجهز به دریچه تهویه سقفی الکتریکی و قابل تنظیم به صورت اتوماتیک است و سیستم گرمایش آن از نوع بخاری گازی فن دار می باشد و سیستم خنک کننده آن نیز یک دستگاه کولر سلولوزی با قدرت ۱۵ هزار وات است. کاربرد این گلخانه به دو صورت آموزشی و تحقیقاتی می باشد و در این گلخانه گیاهان زینتی و صیفی ازجمله خیار، گوجه فرنگی و فلفل دلمه ای قابل پرورش است. در بیرون گلخانه هم دو عدد شاسی جهت کشت قلمه و بذور گیاهان مورد نظر احداث گردیده است. سیستم آبیاری گیاهان نیز در صورت تامین بودجه به صورت هیدروپونیک خواهد بود.
جامع ترین مرکز اسناد سیدجمال الدین پژوهی

مرکز جامع اسناد سیدجمال پژوهی و بیداری اسلامی یکی از جامع‌ترین، کامل­ترین و نفیس‌ترین مجموعه‌های سیدجمال پژوهی و بیداری اسلامی در ایران است، که در این مرکز تمام اسناد چاپی، کتابی، رسانه‌ای و مقالات مرتبط با سید جمال الدین اسدآبادی از سال ۱۳۰۰ هجری شمسی تاکنون در آن گردآوری شده است. افزون بر این، کیوسک های هوشمند از سال 1401 در این مرکز راه اندازی شده که بیش از 30 هزار جلد کتاب الکترونیک دارند.
مرکز نوآوری شهرستان اسدآباد

در سال 1401 مرکز نوآوری شهرستان اسدآباد در دانشگاه سیدجمال الدین اسدآبادی افتتاح شده است که به انجام وظایف مربوط به حمایت از شرکت های دانش بنیان و هسته های فناور در سطح شهرستان می پردازد.
انتشارات

دانشگاه سید جمال الدین اسدآبادی در راستای نقش آفرینی خود در عرصه علمی کشور و منطقه، اقدام به راه اندازی و اخذ مجوز «انتشارات دانشگاه سید جمال الدین اسدآبادی» نموده است و به چاپ کتاب های در تراز دانشگاهی اساتید، محققان و پژوهشگران اقدام می نماید.
نماد دانشگاه
سالدیز

| سالدیز | سالدیز |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور:  افغانستان
ولایت: غور
ولسوالی: مرغاب
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۴:۳۰+
سالدیز روستایی در ولسوالی مرغاب از ولایت غور در کشور افغانستان است.
سازمان صنایع دریایی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
سازمان سازمان: سازمان سازمان
بنیان‌گذاری: ۱۳۸۷
گونهٔ سازمان: سازمان دولتی
حوزهٔ قدرت: ایران
ستاد: تهران، خیابان پاسداران
رئیس:     حسین جبل‌عاملیان
سازمان بالادست: وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح
وبگاه: mio.ir
سازمان صنایع دریایی سازمان دولتی زیرمجموعه وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح است که در سال ۱۳۸۷ با هدف تأمین نیازهای دفاعی نیروهای مسلح ایران در حوزه صنایع دریایی تأسیس شد. این سازمان در زمینه پشتیبانی از نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران، نیروی دریایی سپاه پاسداران و فرماندهی دریابانی فراجا در عرصه دریا فعالیت می‌کند، همچنین خدماتی به بخش خصوصی و دولتی نیز ارائه می‌نماید.
تاریخچه

در سال ۱۳۸۷ وزارت دفاع اقدام به تأسیس سازمان صنایع دریایی کرد. در سال ۱۳۹۷، لایحه تشکیل قانونی سازمان به تصویب مجلس رسید و ماهیت سازمان، شرکت دولتی تعیین شد.
فعالیت‌ها و محصولات

سازمان صنایع دریایی وزارت دفاع از ۴ گروه؛ بن سازه سطحی، زیر سطحی، اثر سطحی و تندرو تشکیل شده‌است. این سازمان با هدف تأمین نیازهای دفاعی کشور در حوزه شناورهای سطحی (شامل شناورهای لجستیکی، ناوچه‌ها و ناوشکن‌ها)، زیرسطحی (شامل زیردریایی‌ها)، اثرسطحی (و قایق‌های پرنده)، شناورهای تندرو، سامانه قوای محرکه، سازه‌های دریایی، سامانه‌های موشکی ساحل به دریا، سلاح زیرآبی و کنترل آتش دریایی و دیگر صنایع دریایی و نیز تعمیر شناورها تأسیس شد.
حوض شناور ۲۰۰۰ تنی، هواناو یونس، زیردریایی کلاس غدیر، زیردریایی کلاس فاتح، زیردریایی قائم، لندینگ کرافت ۱۲۰۰ تنی، پانتون (پل شناور)، بارج ۳۵۰۰ تنی و ناوچه دماوند از جمله پروژه‌های تولیدشده توسط این سازمان است.
مجتمع‌ها و مراکز وابسته

مجتمع صنایع دریایی شهید تمجیدی (بندرانزلی)
مجتمع صنایع دریایی شهید جولایی (تهران)
مجتمع صنایع دریایی شهید درویشی (بندرعباس)
مجتمع صنایع دریایی شهید رسولی (تبریز)
مجتمع صنایع دریایی شهید موسوی (خرمشهر)
مرکز صنایع دریایی شهید قربانی (شاهین‌شهر)
گروه صنایع دریایی شهید صفایی (شیراز)
گروه صنایع دریایی شهید توحیدی (اسلامشهر)
رئیسان سازمان

مصطفی اثباتی (۱۳۸۷ تا ۸ خرداد ۱۳۹۱)
محمدمهدی کربلایی (۸ خرداد ۱۳۹۱ تا ۱۰ شهریور ۱۳۹۲)
دریادار امیر رستگاری (۱۰ شهریور ۱۳۹۲ تا ۱۲ مهر ۱۴۰۰)
سرتیپ‌پاسدار سید حسین جبل‌عاملیان (۱۲ مهر ۱۴۰۰ تاکنون)
آویا بی‌اچ-۲

| آویا بی‌اچ-۲ | آویا بی‌اچ-۲ |
| --- | --- |
کاربری: ورزشی
تولیدکننده: Avia
طراح: Pavel Beneš and Miroslav Hajn
تعداد ساخته‌شده: ۱
آویا بی‌اچ-۲ (به انگلیسی: Avia_BH-2) یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع ورزشی ساخت شرکت Avia است. در مجموع، تعداد ۱ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
طراح این هواگرد، Pavel Beneš and Miroslav Hajn بود.
فخرالدین فخرالدینی

| فخرالدین فخرالدینی | فخرالدین فخرالدینی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۴ اسفند ۱۳۱۱ ‏(۹۱ سال)
ملیت: ایرانی
پیشه: عکاس
شناخته‌شده برای: آثار پرتره
سبک: عکاسی پرتره
فخرالدین فخرالدینی (زادهٔ ۱۴ اسفند ۱۳۱۱) عکاس ایرانی است. او از پیش‌گامان عکاسی پرتره در ایران بوده‌است.
سال ۱۳۱۱ در آذربایجان و در خانواده‌ای هنردوست به دنیا آمد. پدرش شاعر بود و عکاس، برادرانش نیز به هنر گرایش داشتند. یک برادر او، فرخ فخرالدینی از پیشگامان عکاسی پرتره، برادر دیگر او، فرهاد فخرالدینی از موسیقی‌دانان و آهنگسازان بنام و دیگری فاروق فخرالدینی سرمربی اسبق سال‌های دور تیم ملی والیبال ایران است.
در کودکی به نقاشی علاقه‌مند شد و هنوز هم نقاشی را ادامه می‌دهد. از ۱۸ سالگی عکاسی را در کنار پدرش که عکاس بود شروع کرد و عکاسی پرتره را نزد او آموخت. بعد از تجربه‌های محدودی در ایران، به کشورهای آمریکا و آلمان سفر کرد و در زمینه شخصیت‌گرایی در عکاسی پرتره کار کرد. مطالعه چندین جلد کتاب از عکاسان معاصر جهان عامل گرایش‌اش به عکاسی پرتره بود.
فانتاسپورتو

| 0 | 1 |
| --- | --- |
مکان: پورتو، پرتغال
بنیان‌گذاری: ۱۹۸۱
زبان: زبان جهانی
وبگاه: fantasporto.com
فانتاسپورتو (انگلیسی: Fantasporto) مشهور به فانتاس (Fantas) یک جشنواره بین‌المللی فیلم سالیانه است که از سال ۱۹۸۱ در پورتو پرتغال برگزار می‌شود.
مهم‌ترین بخش این جشنواره موسوم به بخش رسمی سینمایی (پرتغالی: Secção Oficial Cinema Fantástico) است.
فانتاسپورتو به عنوان یک سیاست تعریف شده عمدتاً فیلم‌های تجاری فانتزی، علمی تخیلی و ترسناک را نمایش می‌دهد. آمار مخاطبان این جشنواره سالیانه به ۱۱۰ هزار نفر رسیده‌است. در ۲۷امین دوره فانتاسپورتو، بیش از ۱۰۰ خبرنگار خارجی و ۲۵۰ نماینده از مطبوعات پرتغال حضور فعال داشتند. نکته مهم در برگزاری این جشنواره کمک مالی وزارت فرهنگ این کشور است تا جایی که رئیس‌جمهور پرتغال ریاست کمیته افتخاری این جشنواره را برعهده دارد.
جایزه

مهمترین جایزه این جشنواره، جایزه بزرگ فانتاسپورتو (The Grande Prémio Fantasporto) نام دارد و به بهترین کارگردان فیلم اعطا می‌شود. ۳ جایزه دیگر این جشنواره شامل بهترین فیلم‌نامه، بهترین بازیگر مرد و بهترین بازیگر زن است.
برخی از فیلم‌های برنده جایزه بزرگ

اسکنرها (۱۹۸۱)
آخرین نبرد (۱۹۸۳)
هنری: تصویر یک قاتل زنجیره‌ای (۱۹۹۰)
توتوی قهرمان (۱۹۹۱)
مخ تعطیل (۱۹۹۳)
قبر کم عمق (۱۹۹۴)
هفت (۱۹۹۵)
محدودیت (۱۹۹۶)
مکعب (۱۹۹۷)
داستان دوخواهر (۲۰۰۳)
هزار توی پن (۲۰۰۶)
بی‌عاطفه (۲۰۰۹)
آرئی‌سی (۲۰۰۷)
دوزخ (۲۰۱۱)
ماما (۲۰۱۳)
لیور (۲۰۱۵)
دانشگاه یورای دوبریلا پولا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
دانشگاه پولا: دانشگاه پولا
نوع: سراسری (دولتی)
بنیانگذاری شده: ۲۰۰۶
رئیس: آلفیو باربیری
اعضای هیئت علمی: ۵
کارمندان مدیریتی: ۱۶۲
دانشجویان: ۲۴۶۵
موقعیت: پولا، ايسترا، کرواسی
وبگاه: www.unipu.hr
دانشگاه یورای دوبریلا پولا (به کرواتی: Sveučilište Jurja Dobrile u Puli)(به [Universitas studiorum Polensis Georgii Dobrila] Error: {{Lang-xx}}: متن دارای نشانه‌گذاری ایتالیک است (راهنما)) دانشگاه در شهر پولا، کرواسی. این دانشگاه در حال حاضر ۲۴۶۵ دانشجو دارد که. این دانشگاه در سال ۲۰۰۶ آن تأسیس شد.
کشک

برای دیگر کاربردها، کشک (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| 0 | 1 |
| --- | --- |
زنان کُرد ملطیه در حال آماده‌سازی کشک: زنان کُرد ملطیه در حال آماده‌سازی کشک
گونه: فراورده لبنی
دیگر نام‌ها: لچ، قروت، جرتان
کشورهای تولیدکننده:  ایران، آذربایجان، ترکیه، باشقیرستان
مواد اصلی: ماست و نمک
شیوه پروردن: خشک کردن آب ماست
قابلیت حفظ ارزش غذایی: بیش از یک سال 
گلوله‌های کشک خشک (بازار تاشکند): گلوله‌های کشک خشک (بازار تاشکند)
کشک محصولی از شیر است که چوپانان آن را از جوشاندن دوغ و گلوله کردن و خشکاندن آن تهیه می‌کنند. کشک در آسیا به‌خصوص در ایران و افغانستان و دیگر کشورهای همسایه ارزش بالایی دارد. این خوراکی در گونه‌ها و رنگ‌های مختلف تولید می‌شود.
نام‌ها

کشک در زبان فارسی دری، فارسی تاجیکی، پشتو، ازبکی، ترکمنی، گویش خراسانی و لهجه شیرازی قروت و در ترکی نیز قروت یا جرتان و در بلوچی شیلانچ گفته می‌شود.
ارزش غذایی

کشک حاوی کلسیم، چربی، نمک، پروتئین و نیاسین است. میزان انرژی تولید شده با ۱۰۰ گرم کشک حدود ۱۰۵ تا ۱۲۰ کیلو کالری است که می‌تواند به عنوان یکی از تأمین‌کننده‌های انرژی مورد نیاز بدن در رژیم غذایی و کلسیم روزانه گنجانده شود.
طرز تهیه

کشک از دوغ تهیه می‌شود و در غذاهایی مانند کله‌جوش، آش رشته و کشک بادنجان استفاده می‌شود. دوغ، محصولی فرعی از کره‌گیری از ماست در مَشک با تکان‌های مکرر باقی می‌ماند. در برخی از روستاهای ایران برای تهیه «کشک» دوغ را در کیسه‌ای می‌ریزند و آب آن را می‌گیرند؛ چیزی که پس می‌ماند، مانند ماست چکیده سفت است که به آن لچ گفته می‌شود و در آذربایجان (آذرشهر، عجب‌شیر و مراغه) «جُرتان» نامیده می‌شود. همچنین در مناطق کردنشین و لرهای لرستان «توف» و در مناطق لک‌نشین «شیراز» نامیده می‌شود. آن را به اندازهٔ یک گردو گلوله کرده و می‌خشکانند و بدین ترتیب کشک به‌دست می‌آید. از جوشاندهٔ آب چکیده از کیسه دوغ، قره‌قروت به دست می‌آید. لبنانی‌ها این گلوله‌ها را درون روغن زیتون نگهداری می‌کنند و به آن «لبنه» می‌گویند
اگر دوغ را بجوشانند تبدیل به فراورده‌ای به نام «شور» یا «شیراز» یا «توف» می‌شود. همچنین برای درست‌کردن «پنیر»، پس از زدن مایه و بستنِ شیر، پنیر تازه را درون پارچه‌ای می‌ریزند تا آبش گرفته شود. از جوشاندن این آب «لور» به‌دست می‌آید.[نیازمند منبع]
پیمان کیوتو

پیمان کیوتو (انگلیسی: Kyoto Protocol) پیمانی بین‌المللی به منظور کاهش صدور گازهای گلخانه‌ای، که عامل اصلی گرم‌شدن زمین در دهه‌های اخیر محسوب می‌شوند، است. این پیمان که پیمان‌نامهٔ ریو را تکمیل و ترمیم می‌کند در چارچوب سازمان ملل متّحد شکل گرفت.
طی سال‌های اخیر با افزایش گازهای گلخانه‌ای نظیر متان، دی‌اکسید کربن، بخار آب و اکسید نیتروژن در جو زمین، دمای کره در حال افزایش می‌باشد که این امر باعث ایجاد تغییرات ناخوشایند در محیط زیست خواهد شد.
از این رو در سال ۱۹۹۷ طی پیمانی معروف به کیوتو کشورهای صنعتی متعهد شدند که ظرف ده سال آینده میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای خود را ۵٪ کاهش دهند و به کشورهای در حال توسعه کمک‌های مالی برای افزایش ضریب نفوذ استفاده از انرژی‌های تجدید پذیر نظیر انرژی خورشیدی و بادی، اعطا نمایند.
البته CFC که از گازهای صنعتی می‌باشد نیز از جمله گازهای گلخانه‌ای محسوب می‌شود، این گاز در گذشته به‌طور وسیع در کندانسورهای یخچال و به منظور خنک کردن درون یخچال بکار می‌رفت، اما امروزه به دلیل ایجاد اثر گلخانه‌ای، استفاده از آن در بسیاری از کشورها ممنوع شده‌است.
پیمان نامه > اصول

پیمانی که در دسامبر ۱۹۹۷ در کیوتو-ژاپن مورد مذاکره قرار گرفت و برای امضا در ۱۶ مارس ۱۹۹۸ افتتاح و در ۱۵ مارس ۱۹۹۹ اختتام یافت. این موافق نامه در پی تصویب روسیه در ۱۸ نوامبر ۲۰۰۴، در ۱۶ فوریه ۲۰۰۵ به حالت اجبار درآمد. در نتیجه، در اکتبر سال ۲۰۰۶ تمامی ۱۶۶ کشور و نهادهای دیگر دولت‌ها موافقت نامه را به امضا درآورده بودند.
استثنائات مورد توجه شامل استرالیا و ایالات متحده آمریکا می‌شدند. کشورهای دیگر مانند هند و چین، که پیمان را تصویب کرده بودند، علی‌رغم جمعیت زیادشان، نیازی به کاهش دافعات کربن در زمان قرارداد نداشتند.
بر اساس ماده ۲۵ پیمان، در نوزدهمین روز بعد از تاریخی که در آن نباید کمتر از ۵۵ عضو ثبت شده باشند، پیمان اعمال می‌شود، اعضای ثبت شده کشورهای ضمیمه ۱ هستند که حداقل ۵۵٪ دافعات دی‌اکسید کربن را در سال ۱۹۹۰ رقم زده‌اند و اسناد تصویب، موافقت، تأیید و دافعات خود را به عنوان گرو تحویل دادند. برای دو شرط مذکور، شرط «۵۵ عضو» در ۲۳ می۲۰۰۲ هنگامی که «ایسلند» پیمان را تصویب کرد اعمال شد و با تصویب روسیه در ۱۸ نوامبر ۲۰۰۴ شرط «۵۵٪» کامل و اعمال اجبار به صورت مؤثر آن در ۱۶ نوامبر ۲۰۰۵ پیاده‌سازی شد.
پیمان نامه > جزئیات

بر اساس جراید منتشر شده از برنامه‌ریزی محیط زیست سازمان ملل:
پیمان کیوتو موافقت نامه‌ای است که تحت آن کشورهای صنعتی انبوه دافعات گازهای گلخانه‌ای خود را در مقایسه با سال ۱۹۹۰، ۵٫۲٪ کاهش خواهند داد. (اما توجه کنید که این موضوع در مقایسه با سطوح دافعاتی که تا سال ۲۰۱۰ بدون وجود پیمان انتظار می‌رود، بیان شده‌است، این هدف کاهشی معادل ۲۹٪ را نشان می‌دهد) هدف، پایین آوردن همه‌جانبه دافعات شش گاز گلخانه‌ای دی‌اکسید کربن، متان، نیتروپن مونوکسید، هگزافلورید سولفور، هیدرو فلوروکربنو پرفلوروکربن است؛ که به‌طور تقریبی برای دوره ۵ ساله ۱۲–۲۰۰۸ محاسبه شده‌است. محدوده اهداف ملل از کاهش ۸درصدی برای اتحادیه اروپا و برای دیگر اعضا کاهش ۷٪ برای ایالات متحده آمریکا، ۶٪ برای ژاپن، ۰٪ برای روسیه و افزایش ۸٪ برای استرالیا و ۱۰٪ برای ایسلند اطلاع می‌دهد.
این موافقت نامه ایست که به عنوان یک اصلاحیه بر روی اصول قراردادی سازمان ملل بر روی تغییرات آب و هوایی UNFCCC که در بلندترین نقطه زمین، ریودوژانیرو در ۱۹۹۲ تنظیم شد. تمام اعضای UNFCCC می‌توانند پیمان کیوتو را امضا و تأیید کنند، در حالی که کشورهایی که عضو UNFCCC نیستند، نمی‌توانند. پیمان کیوتو در فصل سوم کنفرانس اعضای (COP) برای UNFCCC در سال ۱۹۹۷ در کیوتوی ژاپن تنظیم شد.
بیشتر شروط پیمان کیوتو در کشورهای پیشرفته اعمال می‌شوند، که در ضمیمه ۱ برای UNFCCC فهرست شده‌اند.
اصل مسئولیت مشترک اما متمایز
قرارداد اصولی سازمان ملل بر روی تغییرات آب و هوایی با ترتیب دادن «اصل مسئولیت مشترک اما متمایز» موافقت کرد و اعضا موافقت کردند که:
بیشترین سهم از دافعات جاری و گذشته گازهای گلخانه‌ای جهان از کشورهای پیشرفته نشآت گرفته‌است؛
میزان دافعات مورد نظر در کشورهای پیشرفته هنوز در سطح پایینی قرار دارد؛
مقدار دافعات جهانی موجود در کشورهای پیشرفته برای پاسخ گویی به نیازهای اجتماعی و توسعه‌ای رو به افزایش‌اند.
به عبارت دیگر، چین، هند و دیگر کشورهای در حال توسعه از درخواست پیمان کیوتو معاف بودند، چراکه آن‌ها در صدور گاز گلخانه‌ای طی دوران صنعتی شدن کشورها که دلیلی برای تغییرات آب و هوایی امروز محسوب می‌شود، ایفاکننده نقش‌های اصلی نبوده‌اند.
به هر حال، بحث اساسی کیوتو این بود که چین، هند و دیگر کشورهای در حال توسعه به زودی به شرکت کنندگان اصلی موضوع گازهای گلخانه‌ای تبدیل می‌شوند. همچنین، بدون اعمال محدودیت بر روی این کشورها توسط کیوتو، صنایع در کشورهای پیشرفته ممکن است به سمت کشورهایی که محدودیتی ندارند گسیل شود. پس هیچ کاهش کربن خالصی وجود نخواهد داشت.
پیمان نامه > تعهدات مالی

پیمان همچنین اظهار می‌دارد که کشورهای پیشرفته باید پول پرداخت کنند و برای مطالعات و برنامه‌های مربوط به آب و هوا به دیگر کشورها تکنولوژی عرضه کنند. این موضوع در اصل در UNFCCC تأیید شده بود.
بازبینی

پیمان موضوعات مختلفی را برای تصمیم‌گیری‌های بعدی توسط کنفرانس اعضا(COP) باقی گذاشت. اجلاس آنان در تلاش برای حل این مسائل در هوگو در اواخر سال ۲۰۰۰ برگزار شد. اما به دلیل مناقشه بین اتحادیه اروپا در یک طرف (که به شدت با موافقت نامه همسو بود) و ایالات متحده آمریکا، کانادا، ژاپن و استرالیا در طرف دیگر (که می‌خواستند موافقت نامه کمتر اصولی و بیشتر انعطاف‌پذیر باشد) در رسیدن به یک توافق به شکست انجامید.
در سال ۲۰۰۱، حرکت اجلاس قبلیCOP))در شهر بن ادامه یافت که منجر شد تصمیم‌گیری‌های موردنیاز اعمال شود. بعد از برخی واگذاری‌ها، حمایت کنندگان پیمان توسط اتحادیه اروپا اجازه یافتند که کشورهای ژاپن و روسیه را با این اجازه که استفاده بیشتری از نزول CO2داشته باشند، بپذیرند.
COP۷در ۲۹ اکتبر ۲۰۰۱–۹ نوامبر ۲۰۰۱ در مراکش برای پایه‌گذاری جزئیات نهایی پیمان ادامه یافت.
اولین اجلاس اعضای پیمان کیوتو(MOP1) در مونترال از ۲۸ نوامبر تا ۹ دسامبر ۲۰۰۵ برگزار شد، همراه با اولین کنفرانس اعضا برای UNFCC. «کنفرانس تغییرات آب و هوایی سازمان ملل» را مشاهده کنید.
اجرا

اگر شاخه اجرایی تشخیص دهد که کشورهای ضمیمه ۱ که اهداف دافعاتی آن را برآورده نمی‌سازند، آن کشور مکلف است که تا ۳۰٪ مابه التفاوت را پرداخت نماید. به علاوه آن کشور از بودن تحت انتقال برنامه‌های تجاری دافعات معلق می‌گردد.
مواضع کشورها > استرالیا

آلودگی و دافعات در دولت فدرال استرالیا مطابق با قانون اساسی نیست. بخش ۵۲ قانون اساسی این موضوع را در مورد ایالات بیان می‌نماید. علی‌رغم این حقیقت که استرالیا در زمان مذاکره جزء بزرگترین کشورهای انتشار دهنده در مقیاس سرانه بود. (اگرچه در مقیاس کیلومتر مربع کمترین بود) این کشور هدف ۸٪ افزایش را برآورده ساخت. این به این علت بود که استرالیا از موضوع مربوط به کم بودن این دافعات به عنوان یک ابزار برای مذاکره استفاده کرد در حالی که دیگر اعضای بزرگ در حال مذاکره بودند. نتیجه مذاکرات در رسانه‌های استرالیا به عنوان برتری این کشور گزارش شد.
با این وجود نخست‌وزیر استرالیا جان هاوارد تصویب موافقت نامه را رد کرد و این چنین بیان نمود که پیمان به بهای شغل استرالیا یی‌ها تمام می‌شود.
چرا که کشورهایی با اقتصاد شکوفا و جمعیت زیاد مانند چین و هند هیچ اجباری برای کاهش نداشتند، در طی ۱۲ ماه، چین آلودگی بیش از حدی را به خاطر رشد صنعتی اش تولید کرد که توقف نیروگاه‌های استرالیا را خنثی نمود. به علاوه دولت این دیدگاه را اتخاذ نمود که استرالیا برای کاهش دافعات به اندازه کافی تلاش نموده‌است. دولت استرالیا اخیراً ۳۰۰ میلیون دلار در ۳ سال آینده برای کاهش دافعات گازهای گلخانه‌ای گرو گذاشته‌است. حزب کارگری استرالیا در مخالفت با دولت فدرال کاملاً از پیمان حمایت می‌کرد.
این موضوع مباحثه‌ای جدی بین موسسات سیاسیست. این اختلافات بیان می‌کند که تأیید پیمان یک «دیدگاه ریسک آزاد» است همان‌طور که آن‌ها ادعا می‌کنند استرالیا اهداف پیمان را برآورده خواهد ساخت. این ادعا اساساً به تغییرات سیاست پاکسازی زمین بستگی دارد که می‌تواند تنها یک بار رخ دهد، در حالی که منابع دافعات موجود همگی به واقع افزایش یافته‌اند. چنانچه در سال ۲۰۰۵ استرالیا بزرگترین منتشرکننده جهان در مقیاس سرانه گازهای گلخانه‌ای به‌شمار می‌رفت.
دولت استرالیا همراه با ایالات متحده آمریکا موافقت نمودند که شراکت نامه صلح جویانه آسیا در رابطه با توسعه پاکسازی آب و هوا را در اجلاس ملل آسیای جنوب غربی در ۲۸ ژوئیه ۲۰۰۵ به امضا برسانند. به علاوه ایالات استرالیایی ولز جنوبی برنامه کاهش گازهای گلخانه‌ای NSW را آغاز کردند. این طرح اجباری تجاری دافعات گازهای گلخانه‌ای در اول ژانویه ۲۰۰۳ آغاز شد و همچنان توسط دولت ایالتی NSW به تنهایی در حال آزمایش است. این طرح به تنهایی به تهیه‌کنندگان دارای اعتبارنامه (APC)اجازه تجارت دافعات از مالکین ایالت را می‌دهد. از سال ۲۰۰۶ برنامه همچنان علی‌رغم مخالفت واضح نخست‌وزیر جان هاوارد علیه تجارت دافعات به عنوان راه حلی برای تغییرات آب و هوایی پابرجاست. در ادامه نمونه‌ای از NSW خواهیم داشت، طرح تجاری دافعات ملی (NETS) به عنوان ابتکاری از طرف دولت استرالیا پایه‌گذاری شد که همه آن از دولت حزب کارگری نشئت می‌گرفت.
مسائل محیط زیستی تحت اختیارات قانونی ایالات قرار دارد و اگر NETS در انتخابات فدرال سال ۲۰۰۷ برای حکومت انتخاب می‌شد موجب تسهیل تصویب پیمان کیوتو توسط حزب کارگری می‌گشت.
مواضع کشورها > موضع کانادا

در ۱۷ دسامبر ۲۰۰۲، کانادا این پیمان را تصویب کرد. در حالی که تعداد آراء پشتیبانی از پیمان کیوتو را با تقریباً ۷۰٪ رأی موافق نشان می‌داد.
همچنان مخالفت‌هایی وجود دارد مخصوصاً از طریق برخی گروه‌های تجاری و دانشمندان غیردولتی که در زمینه آب و هوا فعالیت دارند و واحدهای انرژی وجود دارد و اینان بحثی شبیه به آنچه در ایالات متحده عنوان شده بود را مطرح کردند. همچنین این نگرانی وجود داشت که شرکت‌های ایالات متحده آنقدر تحت تأثیر پیمان کیوتو قار نمی‌گیرند که شرکت‌هایی کانادایی قرار می‌گیرند و این یک محدودیت در شرایط تجارتی محسوب می‌شد. در سال ۲۰۰۵، نتیجه محدود شد به یک «جنگ کلامی»، که ابتدا بین مقامات آلبرتا (اولین تولیدکننده گاز و نفت کانادا) و مقامات فدرال بود. حتی جای این نگرانی وجود داشت که کیوتو موجب نوعی تهدید حرکات تجزیه طلبانه‌ای علیه کانادا شود.
بعد از ژانویه ۲۰۰۶ دولت لیبرال جایگزین دولت اقلیت محافظه کار تحت رهبری استیفن هارپر شد. شخصی که قبلاً مخالفت خود را علیه کیوتو ابراز نموده بود. طی مبارزه انتخاباتی هارپر اعلام کرد که او می‌خواسته توسط ایجاد پیمان‌های محیطی مختلف ورای پیمان کیوتو حرکت کند. رونا امبرز کسی که نگران مخدوش شدن مفهوم تجارت دافعات بود جایگزین استفان دیون به عنوان وزیر محیط زیست شد. دیون حتی این مسئله را که دولت لیبرال بعدی نخواهد توانست به اهداف پیمان کیوتو در رابطه با کاهش دافعات گازهای گلخانه‌ای تا زیر سطح سال ۱۹۹۰ جامه عمل بپوشاند، تصدیق نمود. اگرچه اخیراً چنین عنوان کرده‌است که طرح وی به عنوان یک مدعی برای رهبری حزب لیبرال کانادا قادر به انجام اهداف کیوتو کانادا می‌باشد.
بزرگترین مسئله‌ای که دولت محافظه کار با آن روبرو بود به ارث بردن سیاست‌های بی‌فایده دولت قبلی بود. از سال ۲۰۰۳ دولت فدرال لیبرال ۳٫۷ بیلیون دلار بر روی برنامه‌های کیوتو خرج کرد.
در ۲ می۲۰۰۶ گزارش شد که سرمایه‌گذاری‌های محیط زیستی برای به اجرا درآوردن استانداردهای کیوتو کاهش پیدا کرده‌است در حالی که دولت هارپر به عنوان یک طرح جدید در پی این بود که جای آن را بگیرد.
لایحه خصوصی یکی از اعضا توسط پابلو ردریگوئز از حزب لیبرال در سی و نهمین پارلمان اعضا برای منطقه انتخاباتی (کانادا) از منطقه انتخاباتی هونوره-مرسیه به اجرا گذاشته شد. هدف این لایحه مجبور کردن دولت اقلیت استفن هارپر به منظور اطمینان بخشیدن به این مطلب بود که کانادا تحت پیمان کیوتو به اهداف تغییر آب و هوای جهانی خواهد رسید. با حمایت لیبرال‌ها حزب دمکراتیک جدید و Bloc Québécois، و با موقعیت اقلیت جاری این لایحه شانسی برای اجرا شدن دارد علی‌رغم این حقیقت که لوایح خصوصی اعضا به ندرت در تبدیل شدن به یک قانون موفق می‌باشد. اگر این لایحه تبدیل به قانون شود دولت هارپر را مجبور به تشکیل طرح تعییر آب و هوا طی شش ماه پس از دریافت لایحه خواهد کرد.
پیتر کنت، وزیر محیط زیست دولت فدرال کانادا روز دوشنبه ۲۱ آذر ۱۳۹۰ اعلام کرد این کشور به‌طور رسمی از عضویت در پیمان کیوتو کناره‌گیری می‌کند.
کنت با اعلام این خبر افزود دولت کانادا با اتخاذ این تصمیم و عدم پرداخت جریمه‌ها حدود ۱۵ میلیارد دلار صرفه جویی خواهد کرد.
مواضع کشورها > چین

چین مصر است که سطح دافعات گاز یک کشور برابر با ضرب دافعات سرانه‌اش در جمعیتش می‌باشد. به دلیل اینکه چین سیاست تک فرزندی را |سنجش کنترل جمعیت اتخاذ نموده‌است و در حالی که دافعات سرانه پایینی دارد ادعا می‌کند که باید به علت دو مورد مذکور به عنوان انتشار دهنده این دافعات به محیط جهانی در نظر گرفته شود. چین معتقد است که منتقدین سیاست انرژی اش نا منصفانه برخورد می‌کنند.
مواضع کشورها > اتحادیه اروپا

در ۳۱ می۲۰۰۲ تمام پانزده کشور عضو آن زمان اتحادیه اروپا تمام اسناد تصویب مربوطه را به سازمان ملل سپردند. اتحادیه اروپا در حدود ۲۲٪ از دافعات گاز گلخانه‌ای جهان را تولید می‌کند و موافقت کرده‌است که به‌طور متوسط ۸٪ از سطوح دافعات ۱۹۹۰ بکاهد. اتحادیه اروپا به‌طور دائمی یکی از حمایت کنندگان اصلی پیمان کیوتو بوده‌است که به‌طور سرسختانه‌ای برای راضی کردن کشورهای مردد برای پیوستن به این پیمان مذاکره می‌کند.
در دسامبر سال ۲۰۰۲، اتحادیه اروپا برنامه‌ای برای تجارت دافعات اتحادیه اروپا |سیستم تجارت دافعات به منظور تلاشی برای رسیدن به این اهداف سخت ایجاد نمود. سهام در شش صنعت معرفی شدند. انرژی، فولاد، سیمان، شیشه، تولید آجر و کاغذ/مقوا. همچنین برای کشورهای عضوی که به وظایفشان عمل نمی‌کنند جریمه‌ای تعیین شد که از ۴۰ تن از دی‌اکسید کربن در سال ۲۰۰۵ شروع شد و به ۱۰۰ تن در سال ۲۰۰۸ افزایش یافت. برنامه‌های جاری اتحادیه اروپا پیشنهاد می‌کند که تا سال ۲۰۰۸ اتحادیه اروپا تا۴٫۷٪ زیر سطوح ۱۹۹۰ قرار بگیرد. با این حال، موقعیت اتحادیه اروپا در مذاکرات پیمان، بدون مناقشه نیست، یکی از انتقادات این است که نسبت به کاهش ۸٪ تمام کشورهای عضو اتحادیه اروپا باید ۱۵٪ کاهش داشته باشند همان‌طور که اتحادیه اروپا بر روی هدف یگانه ۱۵درصدی برای کشورهای توسعه یافته دیگر طی مذاکرات اصرار می‌ورزد. در حالی که به خودش اجازه می‌دهد کاهشی بزرگ را در آلمان شرقی سابق به منظور رسیدن به هدف ۱۵ درصدی برای کل اتحادیه اروپا سرشکن کند. همچنین سطوح دافعات کشورهای تحت پیمان ورشوی سابق که در حال حاضر اعضای اتحادیه اروپا می‌باشند به دلیل بازسازی اقتصادی شان کاهش یافته‌است. این ممکن است بدان معنی باشد که سطح نهایی ۱۹۹۰ منطقه در مقایسه با کشورهای در حال توسعه افزایش یافته‌است بنابراین امتیازی رقابتی در اقتصاد اروپا علیه ایالات متحده محسوب می‌شود. هم اتحادیه اروپا و هم اعضایش از امضاکنندگان پیمان کیوتو می‌باشند.
مواضع کشورها > آلمان

در ۲۸ ژوئن ۲۰۰۶ دولت آلمان اعلام کرد که صنعت زغال سنگش را از ملازمات توافق‌نامه کیوتو معاف خواهد نمود. کلودیا کنفرت، استاد انرژی در مؤسسه آلمانی گروه تحقیق اقتصاد در برلین بیان داشت" تصمیم کابینه به دلیل تمام حمایت‌هایش از محیط زیستی سالم و پیمان کیوتو بسیار مأیوس‌کننده‌است، لوایح انرژی نقش بزرگی در این تصمیم ایفا کرده‌اند.