نیکلاس جرجسکو-روگن
زندگی و جایگاه > بازنشستگی، سال‌های بعد، و مرگ

پس از بازنشستگی رسمی جرجسکو-روگن از واندربیلت در سال ۱۹۷۶، او تا زمان مرگش در سال ۱۹۹۴ بازنشسته‌ای بود که در خانه خود در نشویل به زندگی و کار ادامه داد. در این سال‌های بعد، او چندین مقاله نوشت و دیدگاه‌های خود را گسترش و توسعه داد. او همچنین با دوستان معدود و همکاران سابق خود مکاتبات زیادی داشت.
در سال ۱۹۸۸، جرجسکو-روگن برای پیوستن به هیئت تحریریه مجله دانشگاهی تازه‌تأسیس اکولوژیکال اکونومیکز (Ecological Economics)، که توسط انجمن بین‌المللی اقتصاد اکولوژیکی منتشر شده بود، دعوت شد. اما اگرچه اکثر افرادی که مجله را سازمان‌دهی می‌کردند کار جرجسکو-روگن را می‌شناختند و آن را تحسین می‌کردند، او دعوت را رد کرد: او هم مجله و هم جامعه را چیزی جز ابزاری برای ترویج مفاهیمی مانند توسعه پایدار و اقتصاد پایدار نمی‌دانست. مفاهیمی را که او خودش به‌عنوان نادرست رد می‌کرد. جرجسکو-روگن اهداف بلندپروازانه‌تری را در سر داشت: او می‌خواست پارادایم غالب، اما معیوب، جریان اصلی اقتصاد نئوکلاسیک را با «اقتصاد زیستی» خود واژگون و جایگزین کند. کاهش مقیاس (رشدزدایی) اقتصاد سریع.
جرجسکو-روگن به اندازه کافی عمر کرد تا از دیکتاتوری کمونیستی در رومانی که در اوایل زندگی خود از آن فرار کرده بود جان سالم به در برد. او حتی دیرتر از سرزمین پدری خود به رسمیت شناخته شد: در پی فروپاشی دیوار برلین و متعاقب آن انقلاب رومانی در سال ۱۹۸۹، جورجسکو-روگن به عضویت آکادمی رومانیایی در بخارست انتخاب شد. او از انتخاب خود راضی بود.
سال‌های آخر او با گوشه‌گیری و کناره‌گیری از دنیا همراه بود. جرجسکو-روگن یک پیرمرد بود. اگرچه گذشته حرفه‌ای آکادمیک، سازنده و موفق را پشت سر داشت، اما از این‌که کارش آن‌طور که در طول زندگی انتظار داشت، منتشر و شناخته نشد، ناامید بود. او معتقد بود که مدت‌هاست علیه جریانی می‌دویده‌است. جرجسکو-روگن در حالی که خود را به یک بدشانس و شهید افسانه‌ای علم، از دوران رنسانس ایتالیا تشبیه می‌کرد، شکایت داشت و این مثل معروف را به‌کار می‌برد: «و هنوز در حرکت است (به ایتالیایی: E pur si muove) این مثل به گالیله نسبت داده می‌شود، از طرفی گفته می‍شود که این کلمات آخرین کلماتی بودند که توسط جووردانو برونو در سوزانه شدن گفته‌است!» او متوجه شده بود که در کار و زندگی، در هشدار دادن به عموم مردم و تغییر نظر مردم در مورد فرسودگی منابع معدنی که بسیار نگران آن بود، شکست خورده‌است. او سرانجام دریافت که بدبینی فلسفی‌ای که دارد ممکن است موضعی باشد که مورد پسند روشن‌فکرانی مانند خودش باشد، اما از چنین موضعی مانند یک تابو در فرهنگ گسترده‌تر بشری اجتناب می‌شود: «[شخص] بدبین تلقی می‌شود و با دیده حامل اخبار بد به او نگاه می‌شود. و… هرگز مورد استقبال قرار نمی‌گیرد…» با این حال، علیرغم ناامیدی و سرخوردگی عمیق خود، تا زمانی که از نظر جسمی قادر به انجام کار بود، به نوشتن و تبلیغ نظرات خود ادامه داد.
در پایان وضعیت سلامتی او رو به وخامت گذاشت، و نسبتاً ناشنوا شد و عوارض ناشی از دیابت او را ناتوان از بالا رفتن از پله‌ها کرده بود. در سال‌های پایانی زندگی خود را کاملاً منزوی کرد. او تمام تماس‌ها را قطع کرد، حتی با همکاران و دانشجویان سابقش که از سهم او در اقتصاد قدردانی می‌کردند. او در سن ۸۸ سالگی به تلخی و (تقریبا) تنها در خانه‌اش درگذشت. همسرش اوتیلیا حدود چهار سال بعد از او زنده ماند. این زوج فرزندی نداشتند. به درخواست او، خاکسترش به رومانی برده شد و در گورستان بلو، در بخشی که برای دانشگاهیان در نظر گرفته شده‌است، به خاک سپرده شد.
هرمان دالی در مقاله ترحیم خود در مورد جرجسکو-روگن، به‌طرز تحسین‌برانگیزی از معلم و مربی درگذشته خود نوشت و به این نتیجه رسید که «آنچه او به دیگران اعطا کرد بیش از مطالباتی بود که داشت.» در مقاله ترحیم دیگری، جرجسکو-روگن به دلیل «نوآوری و اهمیت مشارکت‌هایش» مورد ستایش قرار گرفت، که به همین دلیل باید جایزه نوبل اقتصاد را دریافت می‌کرد.