بیکینی آتول
بازگشت به بیکینی

در ژوئن ۱۹۶۸، بر اساس توصیه‌های علمی مبنی بر اینکه میزان تشعشعات به اندازه کافی کاهش یافته‌است، رئیس‌جمهور لیندون بی. جانسون به ۵۴۰ عضو خانواده بیکینی ساکن کیلی و سایر جزایر قول داد که بتوانند به خانه خود بازگردند. کمیسیون انرژی اتمی زباله‌های رادیواکتیو را از جزیره پاکسازی کرد و ایالات متحده مسئول بازسازی ساختارها و کاشت مجدد محصولات در جزیره مرجانی بود. اما اندکی پس از آن، آمریکا پروازهای هوایی منظم بین کواجالین و بیکینی را پایان داد که به‌طور جدی مانع پیشرفت شد. درختان نارگیل سرانجام در سال ۱۹۷۲ دوباره کاشته شدند، اما AEC متوجه شد که نارگیل میزان بالایی از رادیواکتیویته را حفظ کرده و قابل خوردن نیستند. در نتیجه شورای بیکینی به تأخیر بازگشت به جزیره رای داد.
سه خانواده بزرگ که در نهایت در مجموع حدود ۱۰۰ نفر بودند، در سال ۱۹۷۲ با وجود خطر به جزیره محل زندگی خود بازگشتند. اما ۱۰ سال بعد، تیمی از دانشمندان فرانسوی آزمایش‌های بیشتری را بر روی جزیره و ساکنان آن انجام دادند. آنها دریافتند که برخی از چاه‌ها برای استفاده بیش از حد رادیواکتیو هستند و متوجه شدند که پاندانوس و میوه نان برای مصرف انسان نیز خطرناک هستند. نمونه ادرار ساکنان جزیره بیکینی آتول میزان پایین پلوتونیوم ۲۳۹ و پلوتونیوم ۲۴۰ را نشان داد. در نتیجه، جامعه بیکینی یک شکایت برای بررسی علمی کامل بیکینی و جزایر شمالی مارشال تنظیم کرد. دعوای بین بخشی بر سر مسئولیت هزینه‌ها کار را به مدت سه سال به تعویق انداخت. سپس در ماه مه ۱۹۷۷، دانشمندان مقادیر بسیار خطرناکی از استرانسیوم ۹۰ را در آب چاه مشاهده کردند که بیش از حداکثر مجاز ایالات متحده بود. در ماه ژوئن، وزارت انرژی اعلام کرد که «همه الگوهای زندگی مربوط به جزیره بیکینی فراتر از دستورالعمل‌های فدرال [تابش] برای دوزهای جمعیتی سی ساله است.» بعداً در همان سال دانشمندان افزایش ۱۱ برابری میزان سزیم ۱۳۷ را در تمام افرادی که در جزیره مرجانی زندگی می‌کردند کشف کردند. در ماه مه ۱۹۷۸ مقامات وزارت کشور ایالات متحده افزایش ۷۵ درصدی رادیواکتیو سزیم ۱۳۷ را «باور نکردنی» توصیف کردند.
زنان سقط جنین، مرده‌زایی و ناهنجاری‌های ژنتیکی را در فرزندانشان تجربه می‌کردند. محققان دریافتند که خاک مرجانی رفتار متفاوتی با خاک سرزمین اصلی دارد زیرا حاوی پتاسیم بسیار کمی است. گیاهان و درختان به راحتی پتاسیم را به عنوان بخشی از فرایند طبیعی بیولوژیکی جذب می‌کنند، اما از آنجایی که سزیم بخشی از همان گروه جدول تناوبی است، در فرایند شیمیایی بسیار مشابهی توسط گیاهان جذب می‌شود. مشخص شد که ساکنان جزیره که ناآگاهانه شیر نارگیل آلوده مصرف می‌کردند، غلظت‌های غیرطبیعی سزیم در بدن خود داشتند. آمریکا تصمیم گرفت که ساکنان جزیره برای بار دوم از جزیره مرجانی تخلیه شوند.
ساکنان جزیره در سال ۱۹۸۶ به عنوان بخشی از پیمان جدید انجمن آزاد با ایالات متحده، ۷۵ میلیون دلار خسارت دریافت کردند و در سال ۱۹۸۸، ۹۰ میلیون دلار دیگر به‌طور خاص برای پاکسازی رادیولوژیکی استفاده شد. در سال ۱۹۸۷، چند نفر از بزرگان بیکینی به جزیره Eneu سفر کردند تا خطوط املاک قدیمی را بازسازی کنند. خدمه ساخت و ساز شروع به ساخت یک هتل، اسکله و جاده در بیکینی کردند و ژنراتورها، آب شیرین کن‌ها و خطوط برق را نصب کردند. یک باند پر از مرجان و شن هنوز در جزیره Eneu وجود دارد. غواصان بیکینی آتول برای تأمین درآمد تأسیس شد. اما در سال ۱۹۹۵، شورا دریافت که استاندارد آژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده مستلزم کاهش سطح تشعشعات به ۱۵ میلی‌ریم است، که به‌طور قابل‌توجهی کمتر از استاندارد وزارت انرژی ایالات متحده ۱۰۰ میلی‌ریم است. این کشف به‌طور قابل توجهی هزینه بالقوه پاکسازی را افزایش داد و تلاش را متوقف کرد.