حقوق بشر در عراق پس از حمله
حقوق بشر در شمال عراق

در کردستان عراق، بر اساس گزارش عفو بین‌الملل در سال۱۹۹۵، به دلیل قدرت سیاسی و نظامی این احزاب، «مسئولیت اصلی نقض حقوق بشر بر عهده دوحزب است که زمام قدرت را در کردستان عراق در دست دارند حزب دمکرات کردستان و اتحادیه میهنی کردستان». عفو بین‌الملل گزارش داد که فرانسیس یوسف شابو، یک مسیحی و سیاستمدار آشوری، که همچنین مسئول رسیدگی به شکایات مسیحیان آشوری در مورد روستاهای مورد مناقشه بود، در ۳۱ مه۱۹۹۳ در دهوک به ضرب گلوله کشته شد و هنوز کسی به دست عدالت سپرده نشد. لازار میخو حنا (معروف به ابونصیر)، یک مسیحی و سیاستمدار آشوری در ۱۴ ژوئن۱۹۹۳ در دهوک به ضرب گلوله کشته شد. عفو بین‌الملل از معافیت احزاب سیاسی کردی مسلح و نیروهای ویژه که به دلیل آن مهاجمان به عدالت محاکمه نشده‌اند، و «تضعیف فعال قوه قضاییه و عدم احترام به استقلال آن توسط احزاب سیاسی» انتقاد کرد. عفو بین‌الملل همچنین گزارش داد که نیروهای کرد «مردم را خودسرانه دستگیر کردند» و در برخی موارد زندانیان را شکنجه کردند، غیرنظامیان را کشتند و مهاجمان به دست عدالت سپرده نشدند.
کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل گزارش داد که اعمال خشونت‌آمیز علیه مخالفان سیاسی و اقلیت‌ها درمناطق تحت کنترل نیروهای کرد صورت گرفته‌است. رهبران اقلیت ادعا کرده‌اند که دربرخی موارد احزاب و نیروهای سیاسی کرد «آنها را در معرض خشونت، همسان سازی اجباری، تبعیض، به حاشیه راندن سیاسی، بازداشت‌های خودسرانه و بازداشت قرار داده‌اند.» کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان گزارش می‌دهد که احزاب و نیروهای کرد «مسئول دستگیری‌های خودسرانه، بازداشت‌های غیرمجاز و شکنجه مخالفان سیاسی و اعضای اقلیت‌های قومی/مذهبی تلقی می‌شوند». کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل همچنین اعلام کرد که مسیحیان از تلاش کردها برای جذب آنها و «استفاده از زور، تبعیض و تقلب درانتخابات توسط احزاب و شبه نظامیان کرد» شکایت کرده‌اند. یکی از رویدادها در اکتبر۲۰۰۶ بود که نیروهای اقلیم کردستان بساختمان یک سازمان رسانه ای مسیحی حمله کردند و کارکنان را بازداشت کردند. کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل همچنین گزارش داد که احزاب مسیحی مدعی آزار و اذیت و همسان سازی اجباری شبه نظامیان کرد در کرکوک و مناطق باهدف الحاق این مناطق به اقلیم کردستان شده‌اند و تصریح کرد که «مسیحیان بارها احزاب کردی و نیروهای نظامی آنها را متهم کرده‌اند. اعمال خشونت و تبعیض، دستگیری‌ها و بازداشت‌های خودسرانه بر اساس فرقه‌ای، به حاشیه راندن سیاسی (از جمله از طریق دستکاری در انتخابات)، انحصار ادارات دولتی، و تغییر وضعیت جمعیتی با هدف نهایی الحاق کرکوک و سایر مناطق مختلط به اقلیم کردستان مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی (CSIS) خاطرنشان کرد که احزاب کرد از نوعی «پاکسازی قومی نرم» استفاده می‌کنند. به گفته کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل (UNHCR)، مسیحیان نیز مکرراً از کردسازی مداوم شکایت کرده‌اند. وزارت امور خارجه ایالات متحده گزارش داد که «مقامات کرد با اقلیت‌های شمال از جمله تورکومن، عرب‌ها، مسیحیان و شابک مورد سوء استفاده و تبعیض قرار می‌دهند.» کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل همچنین اعلام کرد که احزاب  خدمات برخی روستاها را رد کردند، اقلیت‌ها را بدون روند قانونی دستگیر کردند و آنها را بمکان‌های نامعلومی برای بازداشت بردند، و مدارس اقلیت‌ها را برای تدریس بزبان کردی تحت فشار قرار دادند. «که در انتخابات۲۰۰۵،» کردهای غیر مقیم وارد مرکز رای‌گیری شدند و تا زمانی که MNF مداخله کرد و رای‌گیری غیرقانونی را متوقف کرد، بیش از ۲۰۰نفر رای داده بودند.درسال۲۰۰۵، تظاهرات مسالمت آمیز مردم شابک «پس از تیراندازی افراد مسلح حزب دمکرات کردستان به سوی جمعیت به خشونت کشیده شد». کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل همچنین اعلام کرد که مسیحیان «خطر دستگیری خودسرانه و بازداشت بدون ارتباط» توسط نیروهای کرد را دارند. واشینگتن پست در سال۲۰۰۵ درمورد بازداشت‌های غیرقانونی گزارش داد و در مورد «ابتکار هماهنگ و گسترده» احزاب کرد برای اعمال اقتدار درکرکوک به شیوه‌ای تحریک‌آمیز فزاینده نوشت و دستگیری‌ها و ربوده‌های خودسرانه توسط شبه‌نظامیان کرد به شدت تنش‌ها را تشدید کرد. در امتداد خطوط صرفاً قومی». سازمان حقوق بشر یونامی درسال۲۰۰۷ گفت که «آنها [اقلیت‌های مذهبی] با تهدید، ارعاب و بازداشت فزاینده، اغلب در تأسیسات اقلیم کردستان که توسط نیروهای اطلاعاتی و امنیتی کرد اداره می‌شوند، مواجه هستند».واشینگتن پست تخمین زد که ۶۰۰یا بیشتر انتقال غیرقانونی صورت گرفته‌است. گزارش شده‌است که بازداشت شدگان ادعا می‌کنند «دستگیری‌های خودسرانه، بازداشت‌های غیرمجاز و استفاده از شکنجه و مصادره غیرقانونی اموال». سوء استفاده توسط نیروهای کرد از «تهدید و ارعاب تا بازداشت درمکان‌های نامعلوم بدون روند قانونی» متغیر بود؛طرح‌های احزاب کرد برای الحاق «مناطق مورد مناقشه» مانند کرکوک به کردستان با مقاومت گروه‌های مسیحی، عرب و ترکمن مواجه شد. کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل خاطرنشان کرد که مسیحیان و اعراب درموصل و کرکوک و مناطق اطراف آن «تحت کنترل عملاً حکومت اقلیم کردستان» هستند و «قربانیان تهدید، آزار و اذیت و بازداشت خودسرانه شده‌اند». کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل همچنین گفت که آوارگان داخلی مسیحی و عرب مورد تبعیض قرار می‌گیرند و کسانی که مخالفت خود را بااحزاب کردی ابراز می‌کنند، مثلاً با شرکت در تظاهرات، خطر «دستگیری و بازداشت خودسرانه» را دارند. کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل همچنین گزارش می‌دهد که حزب دموکرات کردستان و اتحادیه میهنی کردستان «مکرراً به خویشاوندی، فساد و فقدان دموکراسی داخلی متهم شده‌اند». براساس گزارش کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل، روزنامه نگاران «مکرراً ادعا کرده‌اند که آزادی مطبوعات محدود شده‌است و انتقاد از احزاب حاکم می‌تواند منجر به آزار و اذیت فیزیکی، ضبط دوربین‌ها و دفترچه‌ها و دستگیری شود». در یکی از موارد، کمال سید قدیر پس از نوشتن انتقادی دربارهٔ رهبر کرد مسعود بارزانی به ۳۰سال زندان محکوم شد. این حکم پس از فشارهای بین‌المللی کاهش یافت. بازداشت خودسرانه مخالفان سیاسی مظنون توسط مقامات کرد نیز مورد توجه قرار گرفته‌است. اقلیت‌ها از «همون سازی اجباری درجامعه کردی و روند افزایش تبعیض نسبت به جمعیت غیر کرد» و تلاش برای تسلط و «کردی کردن» مناطق مرکب سنتی مانند کرکوک شکایت کرده‌اند. دریک نظرسنجی در سال۲۰۰۶ که در اربیل، سلیمانیه و دهوک انجام شد، ۷۹درصد کردها مخالف اجازه ورود اعراب به کردستان عراق و ۶۳درصد مخالف اسکان آنها درمنطقه بودند.
گروه‌های آشوری بیان کرده‌اند که در کتاب‌های درسی مدارس، کردها حقایق تاریخی و جغرافیایی را تغییر می‌دهند، به عنوان مثال، به مکان‌های مسیحی آشوری نام‌های کردی جدید داده می‌شود و شخصیت‌های تاریخی یا کتاب مقدس ادعا می‌شود که کرد هستند. سازمان بین‌النهرین آمریکا (AMO) با ادعای کشته شدن هزاران مسیحی آشوری در این منطقه در قرن گذشته، خواستار عذرخواهی رسمی مسعود بارزانی رئیس‌جمهور کردستان برای قتل آشوری‌ها توسط کردها در گذشته شد. این سازمان همچنین با انتقاد از پیام بارزانی به مناسبت روز بزرگداشت شهدای آشوری در هشتادمین سالگرد قتل‌عام سمیله، این خبر را منتشر کرد. قتل‌عام سمیله توسط یک ژنرال کرد به نام بکر صدقی انجام شد. اما ادعا شد که این پیام آشوری‌ها را قربانی کشتار سیمله در جنبش آزادی‌بخش کردستان کرد. آشوری‌ها نیز در زمینه کاری در اقلیم کردستان عراق مورد تبعیض قرار می‌گیرند. آشوری‌های مسیحی اغلب فقط می‌توانند به عنوان فروشنده در مغازه‌های مشروب فروشی یا آرایشگر در سالن‌های زیبایی کار کنند و بنابراین هدف تندروهای مسلمان هستند. بسیاری از مغازه‌های آشوری در سال ۲۰۱۱ به آتش کشیده شد. آشوری‌ها همچنین مجاز به انجام مشاغلی مانند موارد زیر نیستند: پلیس، سرباز، افسر، روزنامه‌نگار روزنامه‌ها و ایستگاه‌های تلویزیونی مهم، قضات و سمت‌های ارشد در مؤسسات آموزشی. در منطقه حکومت اقلیم کردستان، تاریخ محلی آشوری به عنوان تاریخ کرد تلقی می‌شود. نام شهرها به نام کردی تغییر یافته‌است. میراث آشوری ویران شده‌است و تاریخ آشوری در کتاب‌های مدرسه، موزه‌ها و در روزهای یادبود به رسمیت شناخته نمی‌شود. تعدادی از دختران آشوری توسط سازمان‌های جنایتکار کرد مجبور به روسپیگری می‌شوند. در صورت امتناع، تهدید به مرگ می‌شوند. بسیاری از آنها پناهندگان آسیب‌پذیر جنوب با خانواده کوچک در شمال هستند. این سازمان‌ها با رهبران سیاسی ارتباط دارند؛ بنابراین به راحتی می‌توان به این دختران پاسپورت داد و آنها را به کشورهای اتحادیه اروپا فرستاد تا در آنجا کار کنند. آشوری‌ها ادعا می‌کنند که کردها برای کردی کردن جمعیت مسیحی محلی در شمال عراق تلاش می‌کنند. مسیحیان گزارش داده‌اند که برای دسترسی به خدمات آموزشی یا مراقبت‌های بهداشتی مجبور شده‌اند خود را کرد معرفی کنند. ایزدی‌ها و شابک‌ها «به عنوان قومیت‌های جداگانه به رسمیت شناخته نمی‌شوند و آشوری‌هایی که از شمال عراق سرچشمه می‌گیرند، بیش از پیش تشویق می‌شوند که به عنوان کردستان یا کرد مسیحی معرفی شوند». حکومت اقلیم کردستان همچنین رفتارهای تبعیض آمیز علیه اقلیت‌های غیر کرد انجام داده‌است. بسیاری از آشوری‌ها و ایزدی‌ها در دشت نینوا ادعا می‌کنند «که حکومت اقلیم کردستان اموال آنها را بدون غرامت مصادره کرده و شروع به ساختن شهرک‌ها در زمین‌های آنها کرده‌است.» همچنین گزارش‌هایی از منطقه «در مورد کشتار آشوری‌ها توسط عوامل احزاب سیاسی کرد» منتشر شد. کردها عمدتاً بر «ارعاب، تهدید، محدودیت دسترسی به خدمات، دستگیری‌های تصادفی و بازداشت‌های غیرقانونی برای متقاعد کردن مخالفان سیاسی خود و اعضای عادی این جوامع برای حمایت از طرح حکومت اقلیم کردستان برای گسترش به مناطق مورد مناقشه متکی هستند». در سال ۲۰۱۴، آشوری‌ها ادعا کردند که حزب دمکرات کردستان به‌طور سیستماتیک خلع سلاح می‌کند، و سپس آشوری و سایر اقلیت‌ها را در آماده‌سازی برای حمله داعش رها می‌کند. دولت اقلیم کردستان در سال ۲۰۱۴ اعلامیه‌هایی را بین آشوری‌های شمال عراق توزیع کرد که خواستار خلع سلاح کامل شدند. آشوری‌ها خلع سلاح شدند و اطمینان یافتند که پیشمرگه‌های کرد از آنها در برابر داعش محافظت خواهند کرد. اما با حمله داعش، پیشمرگه‌ها ناگهان عقب‌نشینی کردند. رویداد مشابهی زمانی رخ داد که پیشمرگه‌های کرد با پیشروی داعش در منطقه سنجار و شنگال در سال ۲۰۱۴ عقب‌نشینی کردند. هولگارد حکمت، ژنرال پیشمرگه و سخنگوی وزارت پیشمرگه در مصاحبه با اشپیگل آنلاین گفت: سربازان ما همین الان فرار کردند. مایه شرمساری و ظاهراً دلیل است که به همین دلیل چنین ادعاهایی را ابداع می‌کنند.» تخمین زده می‌شود که ۱۵۰۰۰ مسیحی آشوری با خشونت از خانه‌های اجدادی خود در دشت نینوا رانده شدند. به نقل از یکی از مقامات اقلیم کردستان در یک مقاله رویترز در سال ۲۰۱۴ نقل شده‌است که «داعش در عرض دو هفته چیزی را به ما داد که مالکی در طول هشت سال نتوانست به ما بدهد».
برخی از فعالان آشوری مدعی هستند که نه تنها از اعراب شدن، بلکه از کردسازی در کردستان عراق نیز رنج برده‌اند. فعالان آشوری مدعی شده‌اند که تعداد مسیحیان در کردستان عراق به دلیل تخریب روستاها یا سیاست کردسازی کاهش یافته‌است. مسیحیان و مسیحیان آشوری نسبت به امروز نسبت بسیار بیشتری از جمعیت شمال عراق و کردستان عراق را تشکیل می‌دادند. تعداد آنها به دلیل قتل‌عام، فرار و دلایل دیگر به‌طور جدی کاهش یافت. در کردستان مسیحیان کریپتو نیز زندگی می‌کنند، افرادی که در ظاهر مسلمان کرد بودند اما هنوز به یاد می‌آورند که ارمنی یا مسیحی نسطوری بوده‌اند. روابط بین مسیحیان باقی مانده و کردها اغلب کمتر از صمیمیت بود. به گفته مایکل یواش، کارشناس آشوری، در برخی موارد مسیحیان پناهنده شدند زیرا کردها سرزمین آنها را تصرف کردند و دولت اقلیم کردستان هیچ کمکی برای بازگرداندن زمین به آنها ارائه نکرد.مایکل یوش همچنین گزارش داد که در سال ۲۰۰۷ "گزارش‌های متعددی مبنی بر تبعیض مقامات کردی علیه اقلیت‌ها در شمال وجود دارد.مقامات از ارائه خدمات به برخی روستاها خودداری کردند، اقلیت‌ها را بدون روند قانونی دستگیر کردند و مدارس اقلیت‌ها را برای تدریس بزبان کردی تحت فشار قرار دادند". علاوه بر این، چندین گزارش در مورد مسیحیان نوشته شده‌است که نمایندگی «سیاسی» ندارند و بنابراین در گسترش مدارس خود موفق نیستند و از همه بودجه به جز ابتدایی‌ترین بودجه محروم هستند. گروه‌های آشوری از یک سری بمب‌گذاری در سال‌های ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹ خبر دادند و از تحقیقات مقامات کرد در مورد این جنایات انتقاد کردند.آشوری‌ها نیز قربانی حملات حزب کارگران کردستان شدند و مسیحیان اغلب در میان جنگ‌های درون کردی گرفتار می‌شوند. در سال ۱۹۹۷، شش آشوری در حمله پ ک ک در دهوک کشته شدند.طبق گزارش سال ۱۹۹۹ کشور ایالات متحده، خبرگزاری بین‌المللی آشوری گزارش داد که یک زن آشوری هلنا آلون ساوا کشته و مورد تجاوز جنسی قرار گرفته‌است. او خانه‌دار یکی از سیاستمداران حزب دمکرات کردستان بود و آشوری‌ها ادعا کرده‌اند که این پرونده «شبیه یک الگوی ثابت» از همدستی مقامات کرد در حملات علیه مسیحیان آشوری در شمال عراق است. شمال عراق، در منطقه «آشور باستان، گسترش کردها به قیمت از دست دادن جمعیت آشوری تمام شده‌است.» به دلیل سیاست‌های ارعاب اعراب و کردها، به ویژه از طرف حزب دموکرات کرد، جمعیت مسیحی آرامی زبان مورد توجه قرار گرفته‌است. ادعا شده بود که کردها «موانعی برای دستیابی به کمک‌های بین‌المللی برای توسعه ایجاد کرده‌اند، سعی در جلوگیری از ایجاد مدارس زبان آرامی و جلوگیری از ایجاد مدارس مسیحی آشوری» داشته‌اند، و این مسائل مورد انتقاد وزارت خارجه آمریکا نیز قرار گرفت. همچنین حملاتی از سوی گروه‌های اسلامگرای عرب و کرد مانند داعش و انصارالاسلام کرد به مسیحیان صورت گرفت. ces متهم به آزار و اذیت ساکنان عرب شده‌است.در گزارشی از پروژه تحقیقاتی تروریسم آمده‌است که دولت اقلیم کردستان از بازگشت پناهجویان مسیحی آشوری به روستاهای خود در سراسر دشت نینوا جلوگیری کرده‌است. جف گاردینر، مدیر "Nineveh Now" را بازسازی کنید، گفت: "مقامات کرد از مردم دشت نینوا محافظت نکردند. این امر به نوعی توسط دولت کردستان امکان پذیر شد. آنها واقعاً آنها [آسوری‌ها] را برای این نتیجه فاجعه بار آماده کردند.» طبق گفته گاردینر، ادعاهایی مبنی بر وجود یک خطر امنیتی نادرست است. او اقدامات حکومت اقلیم کردستان را "غصب زمین" خواند. رابرت نیکلسون از پروژه فیلیوس گفت: «ماه‌هاست که ما گزارش‌های متعددی از مسیحیان آشوری و ایزدی دریافت می‌کنیم مبنی بر اینکه نیروهای کرد از مه جنگ برای تصرف سرزمین‌هایی استفاده می‌کنند که حقاً متعلق به قربانیان نسل‌کشی است. هر هفته این گزارش‌ها در حال افزایش است. دشت نینوا هرگز منطقه کردنشین نبوده‌است، این دشت متعلق به مسیحیان (آشوری‌ها) و ایزدی هاست که هزاران سال است در آنجا زندگی می‌کنند. اعضای یگان‌های حفاظت نینوا (یک شبه نظامی آشوری) توسط دولت اقلیم کردستان تحت فشار قرار گرفتند. تحرکات آنها نیز توسط نیروهای کرد ممانعت می‌شد. جان مک کین در نامه ای به مسعود بارزانی رئیس جمهور کردستان، از "گزارش‌های مصادره زمین و اظهارات شما شکایت کرد. در خصوص ادعای ارضی کردها در منطقه دشت نینوا مطرح کرده‌اند. و به گفته گاردنر، "این چیز جدیدی نیست. مسیحیان آشوری از اسکان غیرقانونی خانواده‌های کردستان در سرزمین آشوری در اوایل دهه ۱۹۹۰ شکایت کردند. هدف استراتژی نهایی اتحاد کردهای عراق با کردهای سوریه و ترکیه در یک کشور کردی گسترده تر است." در دسامبر ۲۰۱۱، صدها کرد در زاخو پس از نماز جمعه، مشاغل و هتل‌های آشوری مسیحی را سوزاندند و ویران کردند. گروه‌های حقوق بشر اعلام کردند که این شورش توسط مقامات کرد برنامه‌ریزی شده بود و نمایندگان امنیتی سه روز قبل از ناآرامی‌ها در مورد مغازه‌های مشروب‌فروشی تحقیق کرده بودند.
اورس‌ها برای توقف شورش‌ها مداخله نکردند. آشوری‌ها همچنین در بازار کار مورد تبعیض قرار می‌گیرند و با بارهای اداری مانند دریافت مجوز اقامت (برای افراد آواره داخلی) به صورت سالانه مواجه هستند. دانش‌آموزان آشوری «به شیوه‌ای متفاوت از دانش‌آموزان کرد رفتار می‌کردند و رتبه‌بندی می‌شدند». آشوری‌ها همچنین «در نتیجه تمایل دولت اقلیم کردستان برای گسترش کنترل خود و برنامه‌هایش برای تغییر شکل جمعیتی در موصل و دشت نینوا، از سوء استفاده و تبعیض رنج می‌برند.» پلیس رسمی متشکل از آشوری‌ها «به دلیل مقاومت گسترده گروه‌های کرد ایجاد نشده‌است». همدستی دولت در «تبعیض با انگیزه مذهبی در دولت منطقه ای کردستان (KRG) گزارش شده‌است». به گفته وزارت امور خارجه، مسیحیان ساکن در مناطق شمال موصل تأکید کردند که دولت اقلیم کردستان اموال آنها را … بدون پرداخت غرامت مصادره کرده‌است و … مسیحیان آشوری همچنین ادعا کردند که دستگاه قضایی تحت سلطه حزب دمکرات کرد به‌طور معمول علیه غیرمسلمانان تبعیض قائل می‌شود. مسیحیان کالدوآشوری همچنین گفته‌اند که مقامات اقلیم کردستان «مزایای اجتماعی کلیدی مسیحیان از جمله شغل و مسکن را رد می‌کنند» و «کمک‌های خارجی بازسازی برای جوامع آشوری توسط دولت اقلیم کردستان کنترل می‌شد». مقامات اقلیم کردستان از «پروژه‌های خدمات عمومی برای هدایت آب و دیگر منابع حیاتی از جوامع آشوری به کردها» استفاده کرده‌اند. این محرومیت‌ها منجر به مهاجرت دسته جمعی شد که در پی آن «تصرف و تبدیل اموال متروکه آشوریان توسط جمعیت کرد محلی» به وقوع پیوست. گروه‌های ترکمن از «سوءاستفاده‌های مشابه توسط مقامات کرد گزارش می‌دهند که نشان‌دهنده الگوی تبعیض، آزار و اذیت و به حاشیه راندن فراگیر است». خشونت علیه جامعه مسیحی عراق «به ویژه در بغداد و مناطق کردستان شمالی» به عنوان یک نگرانی مهم باقی مانده‌است و الگوی «تبعیض رسمی، آزار و اذیت و به حاشیه راندن مقامات حکومت اقلیم کردستان که این شرایط را تشدید می‌کند» وجود دارد.
گروه‌های کرد متهم به تلاش برای الحاق به سرزمین‌های اقلیم کردستان متعلق به آشوری‌ها «با ادعای اینکه این مناطق از نظر تاریخی کردنشین هستند» هستند. از سال ۲۰۰۳، «پیشمرگه‌های کرد، نیروهای امنیتی و احزاب سیاسی به این سرزمین‌ها نقل مکان کرده‌اند و کنترل عملی بر بسیاری از مناطق مورد مناقشه برقرار کرده‌اند». آشوری‌ها و گروه‌های شاباک و ترکمن، نیروهای کرد را «به دست داشتن در سوء استفاده‌های سیستماتیک و تبعیض علیه آنها برای پیشبرد ادعاهای ارضی کردها» متهم کرده‌اند. این اتهامات شامل «گزارش‌هایی از دخالت مقامات کرد در حق رای اقلیت‌ها، تجاوز، تصرف، و امتناع از بازگرداندن زمین‌های اقلیت‌ها، مشروط کردن ارائه خدمات و کمک به جوامع اقلیت به حمایت از توسعه کردها، وادار کردن اقلیت‌ها به معرفی خود به عنوان یکی از این دو گروه است. اعراب یا کردها و ممانعت از تشکیل نیروهای پلیس محلی اقلیت».