stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جان تایلر
ریاست جمهوری (۱۸۴۱–۱۸۴۵) > الحاق تگزاس > تلاش‌های اولیه

در اوایل سال ۱۸۴۳، پس از تکمیل معاهده وبستر-اشبرتون و سایر تلاش‌های دیپلماتیک، تایلر احساس می‌کرد آماده است که تگزاس را دنبال کند. او که اکنون فاقد پایگاه حزبی بود، الحاق جمهوری را تنها راه خود برای انتخابات مستقل در سال ۱۸۴۴ می‌دید. او به عنوان یک بالون آزمایشی، متحد خود توماس واکر گیلمر، که در آن زمان نماینده ایالات متحده از ویرجینیا بود، فرستاد تا نامه ای در دفاع از الحاق منتشر کند که با استقبال خوبی مواجه شد. تایلر علیرغم رابطه موفقش با وبستر، می‌دانست که به وزیر خارجه ای نیاز دارد که از طرح تگزاس حمایت کند. با تکمیل کار بر روی معاهده بریتانیا، او وبستر را مجبور به استعفا کرد و هیو اس. لگاره از کارولینای جنوبی را به عنوان جانشین موقت منصوب کرد.
تایلر با کمک وزیر خزانه داری تازه منصوب شده جان سی. اسپنسر، مجموعه ای از صاحبان منصب را پاکسازی کرد و آنها را با پارتیزان‌های طرفدار الحاق جایگزین کرد تا موضع قبلی خود در برابر حمایت را تغییر دهد. او از مایکل والش، سازمان دهنده سیاسی کمک گرفت تا یک ماشین سیاسی در نیویورک بسازد. در ازای انتصاب به عنوان کنسول در هاوایی، روزنامه‌نگار الکساندر جی. آبل زندگی‌نامه چاپلوس کننده ای به نام زندگی جان تایلر نوشت که در تعداد زیادی چاپ شد و برای توزیع در اختیار مدیران پست قرار گرفت. تایلر در بهار ۱۸۴۳ که به دنبال بازسازی وجهه عمومی خود بود، یک تور سراسری را آغاز کرد. استقبال مثبت مردم از این رویدادها با طرد شدن او در واشینگتن در تضاد بود. این تور بر وقف بنای یادبود بنکر هیل در بوستون، ماساچوست متمرکز شد. مدت کوتاهی پس از وقف، تایلر از مرگ ناگهانی لگاره مطلع شد، که جشن‌ها را ضعیف کرد و باعث شد تا او بقیه تور را لغو کند.
تایلر آبل پارکر آپشور، وزیر محبوب نیروی دریایی و مشاور نزدیک خود را به عنوان وزیر امور خارجه جدید خود منصوب کرد و گیلمر را برای پر کردن دفتر سابق آپشور معرفی کرد. تایلر و آپشور مذاکرات آرامی را با دولت تگزاس آغاز کردند و در ازای تعهد به الحاق، قول حفاظت نظامی از مکزیک را دادند. رازداری لازم بود، زیرا قانون اساسی برای چنین تعهدات نظامی به تأیید کنگره نیاز داشت. آپشور شایعاتی در مورد طرح‌های احتمالی بریتانیا در تگزاس برای جلب حمایت رای‌دهندگان شمالی، که از پذیرش یک ایالت جدید طرفدار برده داری محتاط بودند، ایجاد کرد. در ژانویه ۱۸۴۴ آپشور به دولت تگزاس گفت که اکثریت بزرگی از سناتورها را به نفع یک معاهده الحاق پیدا کرده است. جمهوری همچنان تردید داشت و نهایی شدن این معاهده تا پایان فوریه به طول انجامید.
ریاست جمهوری (۱۸۴۱–۱۸۴۵) > الحاق تگزاس > فاجعه یواس‌اس پرینستون

در ۲۸ فوریه ۱۸۴۴، یک روز پس از تکمیل معاهده الحاق، یک کشتی تشریفاتی در رودخانه پوتوماک در کشتی تازه ساخته یواس‌اس پرینستون برگزار شد. روی کشتی ۴۰۰ مهمان از جمله تایلر و کابینه اش و همچنین بزرگ‌ترین تفنگ دریایی جهان، «صلح ساز» حضور داشتند. بعدازظهر تفنگ به صورت تشریفاتی شلیک شد تا تماشاچیان به وجد بیایند و سپس برای نان تست به طبقه پایین رفتند. چند ساعت بعد، کاپیتان رابرت اف. استاکتون توسط جمعیت متقاعد شد که یک گلوله دیگر شلیک کند. همان‌طور که مهمانان به سمت عرشه حرکت کردند، تایلر برای تماشای آواز خواندن دامادش، ویلیام والر، کمی مکث کرد.
بلافاصله صدای انفجاری از بالا شنیده شد: اسلحه خراب شده بود. تایلر آسیبی ندید، زیرا به سلامت زیر عرشه مانده بود، اما تعدادی دیگر از جمله اعضای مهم کابینه او، گیلمر و آپشور، فوراً کشته شدند. همچنین ویرجیل ماکسی از مریلند، نماینده دیوید گاردینر از نیویورک، کمودور بورلی کنون، رئیس ساخت و ساز نیروی دریایی ایالات متحده، و آرمیستد، برده سیاه‌پوست و خدمتکار بدن تایلر کشته یا زخمی شدند. مرگ دیوید گاردینر تأثیر مخربی بر دخترش جولیا داشت که بیهوش شد و توسط خود رئیس‌جمهور به مکان امنی منتقل شد. جولیا بعداً از اندوه خود بهبود یافت و در ۲۶ ژوئن با تایلر ازدواج کرد.
برای تایلر، هر امیدی برای تکمیل طرح تگزاس قبل از نوامبر (و همراه با آن، هر امیدی برای انتخاب مجدد) فوراً از بین رفت. مورخ ادوارد پی کراپول بعداً نوشت که «قبل از جنگ داخلی و ترور آبراهام لینکلن»، فاجعه پرینستون «بی‌تردید شدیدترین و ناتوان‌کننده‌ترین فاجعه‌ای بود که تاکنون با یک رئیس‌جمهور ایالات متحده مواجه شده است».
ریاست جمهوری (۱۸۴۱–۱۸۴۵) > الحاق تگزاس > موضوع تصویب

در آنچه مرکز امور عمومی میلر می‌داند «یک خطای تاکتیکی جدی که طرح [ایجاد احترام سیاسی برای او] را خراب کرد»، تایلر در اوایل مارس ۱۸۴۴ معاون رئیس‌جمهور سابق جان سی. کلهون را به عنوان وزیر امور خارجه خود منصوب کرد. دوست خوب تایلر، نماینده ویرجینیا، هنری ای. وایز، نوشت که پس از فاجعه پرینستون، وایز به میل خود موقعیت کلهون را به عنوان فرستاده خود منصوب رئیس‌جمهور افزایش داد و کلهون پذیرفت. وقتی وایز رفت تا به تایلر بگوید چه کرده است، رئیس‌جمهور عصبانی شد اما احساس کرد که این اقدام باید ادامه یابد. کلهون یکی از حامیان اصلی برده داری بود و در نتیجه تلاش‌های او برای تصویب یک معاهده الحاق با مخالفت طرفداران لغو برده داری مواجه شد. زمانی که متن معاهده در اختیار عموم قرار گرفت، با مخالفت سیاسی ویگ‌ها مواجه شد که با هر چیزی که می‌توانست موقعیت تایلر را ارتقا بخشد، و همچنین با مخالفان برده‌داری و کسانی که از رویارویی با مکزیک می‌ترسیدند، که اعلام کرده بودند مخالفت کردند. الحاق را اقدامی خصمانه از سوی ایالات متحده می‌داند. هم کلی و هم ون بیورن، پیشتازان مربوط برای نامزدهای ویگ و دموکرات، در یک جلسه خصوصی در خانه ون بیورن تصمیم گرفتند که علیه الحاق مخالفت کنند. با دانستن این موضوع، تایلر زمانی که معاهده را برای تصویب در آوریل ۱۸۴۴ به سنا فرستاد، بدبین بود.
وزیر امور خارجه کلهون با ارسال نامه ای جنجالی به وزیر بریتانیا به ایالات متحده اطلاع داد که انگیزه الحاق تگزاس محافظت از برده داری آمریکا در برابر نفوذ بریتانیا بوده است. این نامه همچنین ادعا می‌کرد که بردگان جنوبی از سیاه‌پوستان آزاد شمالی و کارگران سفیدپوست انگلیسی وضع بهتری دارند.
ریاست جمهوری (۱۸۴۱–۱۸۴۵) > انتخابات ۱۸۴۴

پس از جدایی تایلر از ویگ‌ها در سال ۱۸۴۱، او تلاش کرد به حزب دموکرات قدیمی خود بازگردد، اما اعضای آن، به ویژه پیروان ون بیورن، آمادگی پذیرش او را نداشتند. با نزدیک شدن به انتخابات ۱۸۴۴، به نظر می‌رسید که ون بیورن بر نامزدی دموکرات‌ها قفلی داشته باشد، در حالی که کلی مطمئناً نامزد ویگ خواهد بود. با شانس کمی برای انتخاب، تنها راه برای نجات میراث ریاست جمهوری او تهدید به نامزدی برای ریاست جمهوری و پذیرش عمومی الحاق تگزاس بود. تایلر از قدرت حمایت ریاست جمهوری گسترده خود استفاده کرد، و حزب سومی به نام دموکرات ملی را با صاحبان مقامات و شبکه‌های سیاسی که در سال گذشته ساخته بود تشکیل داد. چندین روزنامه حمایتی در سراسر کشور سرمقاله‌هایی را منتشر کردند که نامزدی او را در ماه‌های اولیه ۱۸۴۴ تبلیغ می‌کردند. گزارش‌های جلساتی که در سرتاسر کشور برگزار می‌شد نشان می‌دهد که حمایت از رئیس‌جمهور تنها به صاحبان مناصب محدود نمی‌شد، همان‌طور که عموماً فرض می‌شود. درست زمانی که حزب دموکرات نامزدی ریاست جمهوری خود را در بالتیمور مریلند برگزار می‌کرد، حامیان تایلر در همان شهر، تابلوهایی با مضمون «تایلر و تگزاس!» در دست داشتند و با قدرت دید و قدرت بالای خود، نامزدی خود را به تایلر دادند. حزب دموکرات-جمهوری‌خواه جدید او، تایلر را برای ریاست جمهوری در ۲۷ مه ۱۸۴۴ نامزد کرد. با این حال، حزب تایلر به خوبی سازماندهی شده بود، نتوانست معاون رئیس‌جمهور را معرفی کند، و هیچ پلتفرمی نداشت.
دموکرات‌های عادی مجبور شدند در پلتفرم خود خواستار الحاق تگزاس شوند، اما نبرد تلخی برای نامزدی ریاست‌جمهوری درگرفت. رای پس از رای‌گیری، ون بیورن نتوانست اکثریت فوق‌العاده لازم از آرای دموکرات‌ها را به دست آورد و به آرامی در رتبه‌بندی سقوط کرد. تنها در نهمین رای‌گیری بود که دموکرات‌ها نگاه خود را به جیمز ناکس پولک معطوف کردند، نامزد کمتر برجسته ای که از الحاق حمایت می‌کرد. آنها دریافتند که او کاملاً برای پلتفرم خود مناسب است و با دو سوم آرا نامزد شد. تایلر کار خود را موجه می‌دانست و در نامه پذیرش به‌طور ضمنی اشاره می‌کرد که الحاق اولویت واقعی او به جای انتخاب است.
در بهار ۱۸۴۴، تایلر به وزیر امور خارجه جان سی. کلهون دستور داد تا مذاکرات را با رئیس‌جمهور تگزاس ساموئل هیوستون برای الحاق تگزاس آغاز کند. برای تقویت الحاق و دور نگه داشتن مکزیک، تایلر شجاعانه دستور داد ارتش ایالات متحده به مرز تگزاس در غرب لوئیزیانا برود. او به شدت از الحاق تگزاس حمایت کرد.
ریاست جمهوری (۱۸۴۱–۱۸۴۵) > انتخابات ۱۸۴۴ > به دست آمدن الحاق

تایلر وقتی سنای تحت کنترل ویگ معاهده او را با رای ۱۶ به ۳۵ در ژوئن ۱۸۴۴ رد کرد، نگران نشد. او احساس کرد که الحاق اکنون با قطعنامه مشترک و نه با معاهده در دسترس است و این درخواست را به کنگره ارائه کرد. اندرو جکسون، رئیس‌جمهور سابق، از حامیان سرسخت الحاق، پولک را متقاعد کرد تا از بازگشت تایلر به حزب دموکرات استقبال کند و به سردبیران دموکرات دستور داد تا حملات خود به او را متوقف کنند. تایلر که از این تحولات راضی بود، در ماه اوت از رقابت کنار کشید و پولک را برای ریاست جمهوری تأیید کرد. پیروزی اندک پولک بر کلی در انتخابات نوامبر توسط دولت تایلر به عنوان دستوری برای تکمیل قطعنامه تلقی شد. تایلر در پیام سالانه خود به کنگره اعلام کرد که «اکثریت کنترل‌کننده مردم و اکثریت بزرگ ایالت‌ها به نفع الحاق فوری اعلام کرده‌اند». در ۲۶ فوریه ۱۸۴۵، قطعنامه مشترکی که تایلر، رئیس‌جمهور اردک لنگ، به شدت برای آن لابی کرده بود، کنگره را تصویب کرد. مجلس نمایندگان قطعنامه مشترکی را تصویب کرد که در آن الحاق به تگزاس با اختلاف قابل توجهی ارائه شده بود و سنا نیز با اکثریت ۲۷ به ۲۵ آن را تصویب کرد. در آخرین روز ریاست جمهوری خود، ۳ مارس ۱۸۴۵، تایلر این لایحه را امضا کرد و به قانون تبدیل شد. بلافاصله پس از آن، مکزیک روابط دیپلماتیک خود را با ایالات متحده قطع کرد، برای جنگ بسیج شد، و تنها در صورتی تگزاس را به رسمیت شناخت که تگزاس مستقل باقی بماند. اما پس از مدتی بحث، تگزاس شرایط را پذیرفت و در ۲۹ دسامبر ۱۸۴۵ به عنوان ایالت ۲۸ وارد اتحادیه شد.
پس از ریاست جمهوری (۱۸۴۵–۱۸۶۲)

تایلر واشینگتن را با این اعتقاد که رئیس‌جمهور تازه تحلیف شده پولک به نفع ملت است ترک کرد. تایلر به مزرعه ای در ویرجینیا بازنشسته شد که در اصل به نام باغ گردو (یا "باغ") واقع در رود جیمز در شهرستان چارلز سیتی قرار داشت. او با اشاره به افسانه عامیانه رابین هود، آن را به جنگل شروود تغییر نام داد تا نشان دهد که او توسط حزب ویگ "غیر قانونی" شده بود. او کشاورزی را ساده نمی‌گرفت و برای حفظ محصول زیاد تلاش می‌کرد. همسایگانش، عمدتاً ویگ‌ها، او را در سال ۱۸۴۷ به عنوان ناظر جاده‌ها منصوب کردند تا او را مسخره کنند. با نارضایتی آنها، او با این کار برخورد جدی کرد و مکرراً همسایگان خود را احضار کرد تا غلامان خود را برای کارهای جاده ای فراهم کنند و حتی پس از اینکه همسایگان از او خواستند که متوقف شود، همچنان بر انجام وظایف خود اصرار می‌کرد. رئیس‌جمهور سابق وقت خود را به شیوه‌ای که در خانواده‌های اول ویرجینیا رایج بود، با مهمانی‌ها، دیدار یا ملاقات توسط اشراف دیگر و تابستان‌ها در خانه ساحلی خانواده، "ویلا مارگارت" سپری می‌کرد. در سال ۱۸۵۲، تایلر با خوشحالی دوباره به صفوف حزب دموکرات ویرجینیا پیوست و پس از آن به امور سیاسی علاقه‌مند شد. با این حال، تایلر به ندرت از متحدان سابق خود ملاقات می‌کرد و به عنوان مشاور به دنبال او نبود. تایلر که گهگاه از او برای ایراد سخنرانی عمومی درخواست می‌کرد، در حین رونمایی از بنای یادبود هنری کلی سخنرانی کرد. او نبردهای سیاسی آنها را تصدیق کرد، اما از همکار سابق خود که همیشه او را به خاطر ایجاد تعرفه سازش در سال ۱۸۳۳ تحسین می‌کرد، بسیار تمجید کرد.
پس از ریاست جمهوری (۱۸۴۵–۱۸۶۲) > پیش‌درآمد جنگ داخلی آمریکا

پس از یورش جان براون به هارپرز فری، ترس از تلاش برای آزادی برده‌ها یا شورش واقعی برده‌ها را برانگیخت، چندین جامعه ویرجینیا واحدهای شبه‌نظامی را سازماندهی کردند یا واحدهای موجود را مجدداً تقویت کردند. جامعه تایلر یک سرباز سواره نظام و یک شرکت نگهبان خانگی را سازماندهی کرد. تایلر برای فرماندهی نیروهای گارد خانگی با درجه کاپیتان انتخاب شد.
در آستانه جنگ داخلی، تایلر به عنوان رئیس کنفرانس صلح واشینگتن که در فوریه ۱۸۶۱ در واشینگتن دی سی برگزار شد، به عنوان تلاشی برای جلوگیری از تشدید درگیری، دوباره وارد زندگی عمومی شد. این کنوانسیون به دنبال مصالحه ای برای اجتناب از جنگ داخلی بود، حتی زمانی که قانون اساسی کنفدراسیون در کنوانسیون مونتگومری تدوین می‌شد. تایلر علیرغم نقش رهبری خود در کنفرانس صلح، با قطعنامه‌های نهایی آن مخالفت کرد. او احساس می‌کرد که آنها توسط نمایندگان دولت آزاد نوشته شده‌اند، از حقوق برده‌داران در سرزمین‌ها محافظت نمی‌کنند، و برای بازگرداندن جنوب پایین و بازگرداندن اتحادیه انجام نمی‌دهند. او به هفت قطعنامه کنفرانس رأی منفی داد، که کنفرانس در اواخر فوریه ۱۸۶۱ به عنوان اصلاحیه قانون اساسی برای تصویب به کنگره فرستاد.
در همان روز شروع کنفرانس صلح، رای‌دهندگان محلی تایلر را به کنوانسیون جدایی ویرجینیا انتخاب کردند. او ریاست جلسه افتتاحیه را در ۱۳ فوریه ۱۸۶۱ بر عهده داشت، در حالی که کنفرانس صلح هنوز در جریان بود. تایلر امید به سازش را رها کرد و جدایی را تنها گزینه می‌دانست و پیش‌بینی می‌کرد که تقسیم خالص همه ایالات جنوبی منجر به جنگ نخواهد شد. او در اواسط ماه مارس علیه قطعنامه‌های کنفرانس صلح صحبت کرد و در ۴ آوریل به جدایی رای داد حتی زمانی که کنوانسیون آن را رد کرد. در ۱۷ آوریل، پس از حمله به فورت سامتر و درخواست لینکلن برای سربازان، تایلر با اکثریت جدید به جدایی رأی داد. او رهبری کمیته‌ای را بر عهده داشت که شرایط ورود ویرجینیا به ایالات کنفدراسیون آمریکا را مورد مذاکره قرار داد و به تعیین نرخ دستمزد افسران نظامی کمک کرد. در ۱۴ ژوئن، تایلر فرمان جدایی را امضا کرد و یک هفته بعد، کنوانسیون به اتفاق آرا او را به عضویت کنگره موقت کنفدراسیون انتخاب کرد. تایلر در ۱ اوت ۱۸۶۱ در کنگره کنفدراسیون نشسته بود و تا قبل از مرگش در سال ۱۸۶۲ خدمت کرد. در نوامبر ۱۸۶۱، او به مجلس نمایندگان کنفدراسیون انتخاب شد، اما قبل از شروع اولین جلسه در فوریه ۱۸۶۲، بر اثر سکته مغزی در اتاق خود در هتل بالارد در ریچموند درگذشت.
پس از ریاست جمهوری (۱۸۴۵–۱۸۶۲) > مرگ

تایلر در طول زندگی خود از سلامتی ضعیف رنج می‌برد. با افزایش سن، در زمستان بیشتر از سرماخوردگی رنج می‌برد. در ۱۲ ژانویه ۱۸۶۲، پس از شکایت از لرز و سرگیجه، استفراغ کرد و به زمین افتاد. علیرغم درمان، وضعیت سلامتی او بهبود نیافت و او تصمیم گرفت تا هجدهم به جنگل شروود بازگردد. در حالی که شب قبل در رختخواب دراز کشیده بود، شروع به خفگی کرد و جولیا دکترش را احضار کرد. درست بعد از نیمه شب، تایلر جرعه ای از برندی نوشید و به دکترش گفت: «دکتر، من می‌روم» که دکتر پاسخ داد: «امیدوارم که نه، قربان.» تایلر اندکی پس از آن در اتاق خود در هتل اکسچموند در ریچموند درگذشت، به احتمال زیاد به دلیل سکته مغزی.
مرگ تایلر تنها موردی در تاریخ ریاست جمهوری بود که به دلیل وفاداری او به ایالات مؤتلفه آمریکا، رسماً در واشینگتن به رسمیت شناخته نشد. او درخواست دفن ساده ای کرده بود، اما جفرسون دیویس، رئیس‌جمهور کنفدراسیون، مراسم تشییع جنازه بزرگ و سیاسی را طراحی کرد و تایلر را به عنوان یک قهرمان برای ملت جدید ترسیم کرد. بر این اساس، در مراسم تشییع جنازه وی، تابوت دهمین رئیس‌جمهور ایالات متحده با پرچم کنفدراسیون پوشانده شد. او تنها رئیس‌جمهور ایالات متحده است که تا کنون زیر پرچم ایالات متحده به خاک سپرده نشده است. تایلر بیشتر به ویرجینیا و اصول خود وفادار بود تا اتحادیه ای که رئیس‌جمهور آن بود.
تایلر در قبرستان هالیوود در ریچموند، ویرجینیا، در نزدیکی قبر رئیس‌جمهور جیمز مونرو به خاک سپرده شد. او از آن زمان به نام چندین مکان ایالات متحده، از جمله شهر تایلر، تگزاس، به دلیل نقشش در الحاق تگزاس به نام او نامگذاری شده است.
دپراباک

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ارمنستان
| دپراباک Դպրաբակ | دپراباک Դպրաբակ |
| --- | --- |
نمایی از دپراباک: نمایی از دپراباک
دپراباکموقعیت روی نقشه ارمنستاندپراباکموقعیت روی نقشه استان گغارکونیک: دپراباکموقعیت روی نقشه ارمنستاندپراباکموقعیت روی نقشه استان گغارکونیک
مختصات: ۴۰°۴۱′۱۱″ شمالی ۴۵°۰۷′۳۵″ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۶۸۶۳۹°شمالی ۴۵٫۱۲۶۳۹°شرقی﻿ / 40.68639; 45.12639: مختصات: ۴۰°۴۱′۱۱″ شمالی ۴۵°۰۷′۳۵″ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۶۸۶۳۹°شمالی ۴۵٫۱۲۶۳۹°شرقی﻿ / 40.68639; 45.12639
استان: گغارکونیک
تأسیس‌شده: ۱۷۷۸
ارتفاع: ۱۲۱۶ متر (۳۹۹۰ فوت)
جمعیت (۲۰۰۱): جمعیت (۲۰۰۱)
 • کل: ۶۵۴
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (AMT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵ (AMST)
کد منطقه: ؟؟؟ (۳۷۴)
دپراباک (به ارمنی: Դպրաբակ) یک شهر در ارمنستان است که در استان گغارکونیک واقع شده‌است.  در  کیلومتری شمال گاوار، مرکز استان گغارکونیک واقع شده است.
خصوصیات

دپراباک ۶۵۴ نفر جمعیت دارد و ۱٬۲۱۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.  در  کیلومتری شمال گاوار، مرکز استان گغارکونیک واقع شده است.
مهاراجه

مَهاراجه (به سانسکریت: महाराज)، که در گویش پارسی کهن به صورت «مَهراج» خوانده می‌شد، عنوان و لقبی سانسکریتی است برای «شاه بزرگ» یا «شاهِ والا». لقب متداول برای بانوان همتراز مهاراجه، مَهارانی است که می‌تواند هم به همسر مهاراجه گفته شود و هم به زنی که برای مدت زمانی حکومت می‌کند.
دیموفو

مکان در Vidin
| Dimovo Димово | Dimovo Димово |
| --- | --- |
Panoramic overview of Dimovo: Panoramic overview of Dimovo
DimovoLocation of Dimovo: DimovoLocation of Dimovo
مختصات: ۴۳°۴۵′ شمالی ۲۲°۴۴′ شرقی﻿ / ﻿۴۳٫۷۵۰°شمالی ۲۲٫۷۳۳°شرقی﻿ / 43.750; 22.733: مختصات: ۴۳°۴۵′ شمالی ۲۲°۴۴′ شرقی﻿ / ﻿۴۳٫۷۵۰°شمالی ۲۲٫۷۳۳°شرقی﻿ / 43.750; 22.733
استان‌های بلغارستان (Oblast): Vidin
حکومت: حکومت
 • شهردار: Lozan Lozanov
ارتفاع: ۷۵ متر (۲۴۶ فوت)
جمعیت (December 2009): جمعیت (December 2009)
 • کل: ۱٬۲۱۱
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (EET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (EEST)
Postal Code: 3750
کد منطقه: 09341
دیموفو شهری در استان ویدین کشور بلغارستان است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۱ میلادی ۱٬۳۴۳ نفر بوده‌است.
قشلاق ذاخر

village در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| قشلاق ذاخر قشلاق ذاخر | قشلاق ذاخر قشلاق ذاخر |
| --- | --- |
village: village
استان‌های ایران: استان آذربایجان شرقی
شهرستان‌های ایران: شهرستان اهر
بخش (تقسیمات کشوری): بخش مرکزی شهرستان اهر
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان ورگهان
جمعیت (2006): جمعیت (2006)
 • کل: ۳۲۸
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
قشلاق ذاخر یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان ورگهان بخش مرکزی شهرستان اهر واقع شده‌است.این روستا ۳۲۸ نفر جمعیت دارد.
ویلیام پرایس (نماینده مجلس باث)

ویلیام پرایس (درگذشته ۱۵۹۶)، اهل باث، سامرست، یک سیاستمدار انگلیسی بود. او در سال ۱۵۹۳ عضو پارلمان انگلستان برای باث بوده.
وانیا هوهانیسیان (هنرپیشه)

وانیا میساکی هوهانیسیان (ایوان آوانسیان) ( ۱۳ ژوئیهٔ ۱۹۰۵ – ۱۳ اکتبر ۲۰۰۱) یک بازیگر اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد.
زندگی‌نامه

وی در ۲۶ ژوئیهٔ [سبک قدیمی: ۱۳ ژوئیهٔ] ۱۹۰۵ در عشق‌آباد به دنیا آمد . وی در تئاتر دراماتیک میخائیل لرمانتوف گروزنی روسیه، تئاتر دولتی ارمنیان باکو و تئاتر دراماتیک ارمنیان استپاناکرت فعالیت می‌کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار (۱۹۵۸) و هنرمند خلق جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی (۱۹۸۲) شده است. وی در ۱۳ اکتبر ۲۰۰۱ در سن ۹۶ سالگی در استپاناکرت درگذشت.
یادداشت

↑  Գրոզնի Մ. Յու. Լերմոնտովի անվան ռուսական դրամատիկական թատրոն
قزل-یولدوز (شهرستان چکماگوشفسکی، باشقیرستان)

Village
| Kyzyl-Yulduz Кызыл-Юлдуз | Kyzyl-Yulduz Кызыл-Юлдуз |
| --- | --- |
Village: Village
Kyzyl-Yulduzموقعیت روی نقشه باشقیرستانKyzyl-Yulduzموقعیت روی نقشه روسیه: Kyzyl-Yulduzموقعیت روی نقشه باشقیرستانKyzyl-Yulduzموقعیت روی نقشه روسیه
مختصات: ۵۴°۵۹′ شمالی ۵۴°۴۱′ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۹۸۳°شمالی ۵۴٫۶۸۳°شرقی﻿ / 54.983; 54.683: مختصات: ۵۴°۵۹′ شمالی ۵۴°۴۱′ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۹۸۳°شمالی ۵۴٫۶۸۳°شرقی﻿ / 54.983; 54.683
ناحیه‌های فدرال روسیه: باشقیرستان
شهر: شهرستان چکماگوشفسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۰۰
قزل-یولدوز (انگلیسی: Kyzyl-Yulduz, Chekmagushevsky District, Republic of Bashkortostan) یک شهرک در شهرستان چکماگوشفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
نظام نیمه‌ریاستی

نظام نیمه‌ریاستی نوعی نظام حکومتی است که ویژگی‌های نظام ریاستی و نظام پارلمانی در آن تلفیق شده‌اند. در این مدل حکومتی مثل نظام‌های ریاستی ریاست کشور بر عهده رئیس‌جمهوری است که در انتخابات عمومی به قدرت رسیده و مظهر حاکمیت ملی محسوب می‌شود و از مسئولیت سیاسی در برابر پارلمان مبراست، اما بر خلاف نظام‌های ریاستی و به شیوه نظام‌های پارلمانی هیئت وزیران با دریافت رأی اعتماد از نمایندگان مجلس رسمیت پیدا می‌کند و در جریان فعالیت‌های خود در برابر پارلمان مسئولیت سیاسی دارند و پارلمان قادر است با رأی عدم اعتماد هیئت دولت را از قدرت ساقط کند.
در نظام‌های نیمه‌ریاستی مثل نظام‌های پارلمانی ریاست کشور از ریاست دولت تفکیک شده است. رئیس‌جمهور رئیس کشور محسوب شده و ریاست دولت بر عهده نخست‌وزیر است. اما برخلاف نظام‌های پارلمانی رئیس کشور صرفاً یک مقام تشریفاتی نیست و از اختیارات فراوانی برخوردار است.
موریس دوورژه دانشمند علم سیاست نخستین شخصی بود که اصطلاح نظام نیمه‌ریاستی (régime semi-présidentiel) را در سال ۱۹۷۸ در توصیف جمهوری پنجم فرانسه به کار برد. بر اساس تعریف دوورژه یک نظام نیمه‌ریاستی با داشتن این سه ویژگی مشخص می‌شود:
یک رئیس‌جمهور که با رأی مردم انتخاب شده است.
رئیس‌جمهور به موجب قانون اساسی از اختیارات قابل توجهی برخوردار است.
نخست‌وزیر و کابینه‌ای که با رأی اعتماد اکثریت نمایندگان مجلس انتخاب و با رأی عدم اعتماد آن‌ها برکنار می‌شوند.
فرانسه مهم‌ترین مثال یک نظام نیمه‌ریاستی است که از سال ۱۹۵۸ با تصویب قانون اساسی جمهوری پنجم فرانسه به این شیوه اداره می‌شود. تا پیش از آن فرانسه با نوعی نظام پارلمانی اداره می‌شد که تفکیک قوا نیز در آن رعایت شده بود و در نتیجه این وضعیت دولت‌ها به راحتی توسط پارلمان سرنگون می‌شدند. ژنرال دوگل برای حل این معضل بر افزایش اختیارت رئیس‌جمهور و انتخاب رئیس‌جمهور با رأی مردم تأکید کرده و در نهایت توانست اصلاحات مورد نظر خود را در قانون اساسی اعمال کند.
در سال‌های اخیر کشورهای متعدد دیگری نیز این الگو را برای نظام‌های حکومتی خود به کار گرفتند. پس از فروپاشی بلوک کمونیستی شکل‌هایی از نظام نیمه‌ریاستی در قانون اساسی جدید برخی از کشورهای کمونیستی سابق اتخاذ شد و برخی کشورهای آفریقایی به این سیستم حکومتی روی آوردند.
نظام حکومتی فعلی ایران جمهوری اسلامی ایران مدلی منحصربه‌فرد محسوب می‌شود که به نظام نیمه‌ریاستی شباهت دارد. اولین قانون اساسی ایران پس از انقلاب ۱۳۵۷ دقیقاً از الگوی فرانسوی پیروی کرده و یک نظام تفکیک قوای سه قوه‌ای را با حضور نخست‌وزیر و هماهنگ‌کنندگی رئیس‌جمهور ایجاد کرد. رهبر به جای رئیس‌جمهور بالاترین مقام سیاسی کشور محسوب می‌شد. معایب این نظام باعث شد تا ایران در بازنگری قانون اساسی ۱۳۶۸ با حذف مقام نخست‌وزیری تغییراتی را در سیستم حکومتی خود اعمال کند.
جمهوری‌های نیمه‌ریاستی

فهرست کشورهایی که از نظام حکومتی نیمه‌ریاستی برخوردار هستند:
آبخاز
الجزایر
جمهوری آذربایجان
بورکینافاسو
کیپ ورد (Cabo Verde)
جمهوری دموکراتیک کنگو (Congo-Kinshasa)
تیمور شرقی (Timor-Leste)
مصر
فرانسه
گرجستان
گینه بیسائو
هائیتی
قزاقستان
لیتوانی
ماداگاسکار
مالی
موریتانی
مغولستان
موزامبیک
جمهوری آرتساخ
نامیبیا
نیجر
قبرس شمالی
فلسطین
پرتغال
رومانی
روسیه
سائوتومه و پرنسیپ
سنگال
سری‌لانکا
اوستیای جنوبی
سوریه
تایوان
ترانس‌نیستریا
اوکراین
یمن
کالوی ریسورتا

مکان
| کالوی ریسورتا | کالوی ریسورتا |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
کالوی ریسورتا: کالوی ریسورتا
ناحیه: کامپانیا
استان / شهرستان: استان کسرتا (CE)
دهستان: Calvi Vecchia, Petrulo, Visciano, Zuni
حکومت: حکومت
 • شهردار: Giovanni Marrocco
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۵٫۸۸ کیلومتر مربع (۶٫۱۳ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۱۴ متر (۳۷۴ فوت)
جمعیت: جمعیت
 • کل: ۵۸۵۷
 • تراکم: ۳۷۰/کیلومتر مربع (۹۶۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Caleni
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: ۸۱۰۴۲
پیش‌شماره تلفن: ۰۸۲۳
قدیس پشتیبان: St. Casto (municipality), St. Sylvester (Visciano), St. Nicholas (Zuni), St. Nycander(Petrulo)
کالوی ریسورتا (به ایتالیایی: Calvi Risorta) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کسرتا واقع شده‌است.
خصوصیات

کالوی ریسورتا ۱۵٫۸۸ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۸۵۷ نفر جمعیت دارد و ۱۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
وضعیت حداقل هوشیاری

وضعیت حداقل هوشیاری (MCS)، (به انگلیسی: Minimally Conscious State)، نوعی اختلال هوشیاری متمایز از زندگی نباتی و نشانگان قفل‌شدگیاست. بر خلاف زندگی نباتی مداوم، بیماران مبتلا به MCS میزان کمی از به‌هوش بودن و آگاهی خود را حفظ می‌کنند. MCS یک دسته نسبتاً جدید از اختلالات هوشیاری است. سابقه بیماران دارای این وضعیت و نتایج بلندمدت بررسی آن هنوز به‌طور کامل مطالعه نشده‌است. فراوانی بیماران دارای این وضعیت، ۱۱۲٬۰۰۰ تا ۲۸۰٬۰۰۰ مورد در بزرگسالان و اطفال برآورد می‌شود.
سطح برانگیختگی حالات مختلف مغزی.
واکنش به گفتار

یک مطالعه اف‌ام‌آرآی (fMRI) نشان داد که بخش‌های مرتبط با مهارت‌های کلامی در مغز بیماران MCS، هنگام شنیدن روایات دارای محتوای معنادار شخصی، در صورتی که با صدای آشنا خوانده شوند، فعال می‌شود. وقتی این روایت‌ها، وارونه خوانده شوند، این فعال‌سازی‌ها مشاهده نمی‌شود.
محققان در یک مطالعهٔ دیگر دریافتند که برخی از بیماران در حالت حداقل هوشیاری، شواهدی از پردازش گفتارهای حفظ‌شده را نشان می‌دهند.
تشخیص

جیاچینو و همکاران، علایم زیر را به منظور تشخیص MCS، پیشنهاد می‌کنند:
پیروی از فرامین ساده.
پاسخ‌های بله/خیر حرکتی یا شفاهی (صرف‌نظر از دقت).
کلام‌سازی قابل فهم
رفتارهای هدفمند مانند رفتارهایی که در پاسخ به محرک‌های محیطی، متناسب هستند و بازتابی نیستند. برخی از نمونه‌های رفتار هدفمند عبارت‌اند از:
لبخند زدن یا گریه کردن متناسب در پاسخ به محتوای کلامی یا شنوایی احساسی اما نه در پاسخ به موضوعات یا محرک‌های خنثی.
صداها یا حرکاتی که در پاسخ مستقیم به محتوای کلامی پرسش‌ها رخ می‌دهد.
لمس کردن یا نگه داشتن اشیاء به گونه‌ای که با اندازه و شکل آن اشیاء متناسب باشد.
درمان

در حال حاضر هیچ شواهد درمانی قطعی که بتواند روند بهبود وضعیت حداقل هوشیاری را تغییر دهد، یافت نشده‌است. در حال حاضر چندین کارآزمایی بالینی در حال بررسی روش‌های درمانی بالقوه برای این عارضه است. در یک مطالعه موردی، تحریک تالاموس با استفاده از تحریک عمقی مغز (DBS) منجر به برخی از بهبودهای رفتاری شد. بیمار، یک مرد ۳۸ ساله بود که در پی یک ضربه مغزی شدید، در وضعیت حداقل هوشیاری بود.
مسائل اخلاقی

یکی از چالش‌های اخلاقی عمده در ارتباط با بیماران مبتلا به آسیب‌های مغزی شدید، ناتوانی آن‌ها در برقراری ارتباط است. بیمارانی که بیهوش یا در وضعیت حداقل هوشیاری هستند قادر به اعلام رضایت آگاهانه برای شرکت در تحقیقات بالینی نیستند. برای این منظور، به‌طور معمول، تأیید کتبی از اعضای خانواده یا نمایندگان قانونی اخذ می‌شود. ناتوانی در اعلام رضایت آگاهانه توسط بیمار، باعث شده‌است که بسیاری از این‌گونه تحقیقات، از کمک‌های مالی، تأیید کمیته‌های اخلاق و همکاری ناشرین و ژورنال‌ها در انتشار تحقیقات محروم باشند. این موضوع، بیماران MCS را در معرض خطر محرومیت از درمان‌هایی قرار می‌دهد که ممکن است نجات دهندهٔ جان آن‌ها باشد.