stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ویکتوریا (براشوو)

مکان در Brașov County, 23x15px|border |alt=|link= رومانی
| Victoria | Victoria |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location of Victoria, Brașov: Location of Victoria, Brașov
VictoriaLocation of Victoria, Brașov: VictoriaLocation of Victoria, Brașov
مختصات: ۴۵°۴۴′۳۴″ شمالی ۲۴°۴۱′۲۴″ شرقی﻿ / ﻿۴۵٫۷۴۲۷۸°شمالی ۲۴٫۶۹۰۰۰°شرقی﻿ / 45.74278; 24.69000: مختصات: ۴۵°۴۴′۳۴″ شمالی ۲۴°۴۱′۲۴″ شرقی﻿ / ﻿۴۵٫۷۴۲۷۸°شمالی ۲۴٫۶۹۰۰۰°شرقی﻿ / 45.74278; 24.69000
شهرستان: Brașov County
Status: Town
حکومت: حکومت
 • شهردار: Gheorghe Cristian (PD-L)
مساحت: مساحت
 • کل: ۶٫۴۷ کیلومتر مربع (۲٫۵۰ مایل مربع)
جمعیت (2011): جمعیت (2011)
 • کل: ۷٬۰۶۷
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (EET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (EEST)
وبگاه: http://www.primariavictoria.ro/
شهر ویکتوریا (به رومانیایی: Victoria, Braşov) در شهرستان براشوو در کشور رومانی واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۹٬۰۵۹ نفر  است.
کیت بلانشت

| کیت بلانشتAC | کیت بلانشتAC |
| --- | --- |
بلانشت در مراسم فرش قرمز مجموعه تلویزیونی سلب مسئولیت در جشنواره فیلم ونیز ۲۰۲۴: بلانشت در مراسم فرش قرمز مجموعه تلویزیونی سلب مسئولیت در جشنواره فیلم ونیز ۲۰۲۴
نام هنگام تولد: کاترین الیز بلانشت
زادهٔ: ۱۴ مهٔ ۱۹۶۹ ‏(۵۵ سال) ملبورن، ویکتوریا، استرالیا
شهروندی: استرالیا ایالات متحده
محل تحصیل: موسسهٔ ملی هنر نمایشی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۲–اکنون
آثار: فهرست کامل
عضو هیئت مدیرهٔ: کمپانی تئاتر سیدنی
همسر: اندرو آپتون (ا. ۱۹۹۷)
فرزندان: ۴
امضاء: امضاء
کاترین الیز بلانشت AC (انگلیسی: Catherine Elise Blanchett؛ زادهٔ ۱۴ مهٔ ۱۹۶۹) بازیگر استرالیایی است. او را یکی از برترین بازیگران زنِ نسل خود دانسته‌اند که بابت نقش‌های همه‌جانبه‌اش در فیلم‌های بلاک‌باستر و مستقل و فعالیت در آثار گوناگون تئاتر معروف است. بلانشت افتخارات گوناگونی از جمله دو جایزهٔ اسکار، چهار جایزهٔ گلدن گلوب و چهار جایزهٔ فیلم بفتا دریافت کرده‌است.
بلانشت حرفهٔ بازیگری‌اش را پس از فارغ‌التحصیلی از انستیتوی ملی هنر دراماتیک در تئاتر استرالیا آغاز کرد. او در سال ۱۹۹۲ با نمایش الکترا و در سال ۱۹۹۴ با نمایش هملت به روی صحنه رفت. بلانشت برای به تصویر کشیدن الیزابت یکم در درام الیزابت (۱۹۹۸)، که برای آن برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر زن از گلدن گلوب و بفتا شد، مورد توجه عموم قرار گرفت و نامزد دریافت جایزهٔ اسکار شد. به تصویر کشیدن کاترین هپبورن در درام زندگی‌نامه‌ای هوانورد (۲۰۰۴) برای او جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن را به همراه داشت و سپس برای بازی در نقش زنی نابسامان در کمدی-درام جاسمین غمگین (۲۰۱۳) جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر زن را کسب کرد. او برای بازی در یادداشت‌هایی بر یک رسوایی (۲۰۰۶)، الیزابت: دوران طلایی (۲۰۰۷)، من آنجا نیستم (۲۰۰۷)، کارول (۲۰۱۵) و تار (۲۰۲۲) نیز نامزد دریافت جایزهٔ اسکار شد.
پرفروش‌ترین فیلم‌های بلانشت سه‌گانهٔ ارباب حلقه‌ها (۲۰۰۱–۲۰۰۳)، سه‌گانهٔ هابیت (۲۰۱۲–۲۰۱۴)، مورد عجیب بنجامین باتن (۲۰۰۸)، ایندیانا جونز و قلمرو جمجمه بلورین (۲۰۰۸)، سیندرلا (۲۰۱۵)، ثور: رگنراک (۲۰۱۷) و هشت یار اوشن (۲۰۱۸) هستند. او در بیش از ۲۰ نمایش تئاتر ایفای نقش کرده‌است. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۳، او و همسرش، اندرو آپتون مقام مدیران هنری شرکت تئاتر سیدنی را به عهده داشتند. برخی از نقش‌های تئاتری او در این دوره احیای نمایش‌های اتوبوسی به نام هوس، دایی وانیا و کلفت‌ها بود. او نخستین حضور خود در برادوی را در سال ۲۰۱۷ با نمایش پلاتونوف تجربه کرد که برایش نامزد دریافت جایزهٔ تونی شد. بلانشت در سال ۲۰۲۰ برای بازی در مجموعهٔ تلویزیونی خانم آمریکا نامزد دریافت جایزهٔ امی ساعات پربیننده شد.
دولت استرالیا در سال ۲۰۰۱ مدال صد ساله را به بلانشت اعطا کرد و در سال ۲۰۱۷ به مقام نشان استرالیا منصوب شد. او در سال ۲۰۱۲ از سوی دولت فرانسه نشان شوالیه هنر و ادبیات را دریافت کرد. به بلانشت مدرک دکتری عالی ادبیات از دانشگاه نیو ساوت ولز، دانشگاه سیدنی و دانشگاه مک‌کواری اعطا شده‌است. او در سال ۲۰۱۵ از سوی موزه هنر مدرن مورد تقدیر قرار گرفت و فلوشیپ مؤسسه فیلم بریتانیا را دریافت کرد. مجلهٔ تایم در سال ۲۰۰۷ بلانشت را یکی از ۱۰۰ فرد تأثیرگذار جهان نامید و در سال ۲۰۱۸، نام او در رتبه‌بندی بازیگران زن با بیشترین دستمزد در جهان قرار گرفت.
اوایل زندگی و تحصیلات

کاترین الیز بلانشت در ۱۴ مهٔ ۱۹۶۹ در حومه شهرِ ایوانو، متعلق به ملبورن، به دنیا آمد. مادر استرالیایی او، جون (که نام خانوادگی‌اش پیش از ازدواج گمبل بود)، بساز و بفروش و معلم بود. پدر آمریکایی او، رابرت دی‌ویت بلانشت جونیور (که بومی تگزاس بود)، ناوبان دوم نیروی دریایی ایالات متحده بود که بعداً مدیر تبلیغاتی شد. والدینش هنگامی که کشتی پدرش در ملبورن خراب شد با هم آشنا شدند. بلانشت ده سال داشت که پدرش بر اثر سکته قلبی درگذشت و مادرش مجبور شد که خانواده را به تنهایی بزرگ کند. بلانشت یک برادر بزرگتر و یک خواهر کوچک‌تر دارد. تبار او شامل انگلستانی، اسکاتلندی و کمی فرانسوی می‌شود.
بلانشت خودش را به‌عنوان کودکی «نیمهٔ برون‌گرا، نیمهٔ گوشه‌گیر» توصیف کرده‌است. او در دوران نوجوانی‌اش تمایل زیادی به پوشیدن لباس‌های مرسوم مردانه داشت و در حین بزرگ شدن دوره‌های تحول گوت و پانک را تجربه کرد و در یک زمان موی سر خود را تراشید. او دوران دبستان را در ملبورن و در مدرسهٔ ابتدایی ایوانهو ایست گذراند. او برای تحصیلات متوسطه در مدرسهٔ گرامر دختران ایوانهو و سپس در کالج خانم‌های متدیست (که در آن‌جا علاقه‌اش به هنرهای نمایشی را کشف کرد) به تحصیل پرداخت. او در اواخر نوجوانی و اوایل بیست سالگی در آسایشگاهی در ویکتوریا کار می‌کرد. بلانشت در رشتهٔ اقتصاد و هنرهای زیبا در دانشگاه ملبورن تحصیل کرد اما پس از یک سال تحصیل را رها کرد و به خارج سفر کرد. هنگامی که به مصر رفت، از بلانشت خواسته شد که در نقش کوتاه یک تشویق‌کنندهٔ آمریکایی در فیلم بوکس مصری به نام کابوریا ایفای نقش کند؛ او در آن هنگام به پول نیاز داشت و این نقش را قبول کرد. بلانشت پس از بازگشت به استرالیا و کار در تئاترهای کوچک ملبورن، مانند لا ماما، به سیدنی رفت و در موسسهٔ ملی هنرهای دراماتیک (NIDA) ثبت نام کرد. او در سال ۱۹۹۲ با مدرک کارشناسی هنرهای زیبا از مؤسسهٔ ملی هنرهای نمایشی فارغ‌التحصیل شد.
حرفه > ۲۰۲۱–اکنون

در سال ۲۰۲۱، بلانشت در کنار بردلی کوپر در فیلم اقتباسی گیرمو دل تورو از رمان کوچه کابوس ایفای نقش کرد. او در آن نقش روان‌شناسی جاه‌طلب را ایفا کرد که با یک تردست (کوپر) شریک می‌شود. این فیلم مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. پروژهٔ بعدی او نقشی مکمل در فیلم کمدی سیاه بالا رو نگاه نکن ساختهٔ آدام مک‌کی از شبکهٔ نتفلیکس بود که در آن با لئوناردو دی‌کاپریو و جنیفر لارنس هم‌بازی شد. نقدهای این فیلم ضد و نقیض بود. کوچه کابوس و بالا رو نگاه نکن هر دو نامزد دریافت جایزهٔ اسکار بهترین فیلم شدند و بلانشت رکورد اولیویا دی هاویلند برای داشتن بیشترین فیلم با نامزد اسکار را شکست.
پروژهٔ بعدی بلانشت نقش اصلی درام تار (۲۰۲۲) ساختهٔ تاد فیلد بود که در آن نقش رهبر ارکستر آلمانی را ایفا کرد. مراسم افتتاحیهٔ این فیلم در هفتاد و نهمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز برگزار شد و بلانشت در آن‌جا جام ولپی بهترین بازیگر زن را کسب کرد. دیوید رونی نوشت که بلانشت «اجرای شگفت‌انگیز – سرسخت، به‌طور آمرانه‌ای مسلّط و بی‌نهایت به‌آرامی که تحت فشار متلاشی می‌شود» ارائه می‌کند و افزود که «نشان‌دهندهٔ اوج شغلی دیگری برای بلانشت است – بسیاری احتمالاً بزرگی او را استدلال می‌کنند». او برندهٔ جایزهٔ گلدن گلوب و نامزد اسکار بهترین بازیگر زن شد. او سپس صداپیشگی نقشی را در پویانمایی پینوکیوی گیرمو دل تورو داشت. هر دو فیلم نقدهای مثبتی از طرف منتقدان داشتند و به‌ترتیب نامزد اسکار بهترین فیلم و بهترین پویانمایی شدند.
بلانشت در مجموعهٔ تلویزیونی سلب مسئولیت و فیلم سرزمین‌های مرزی به ایفای نقش پرداخت.
سبک بازیگری

بلانشت اغلب به‌عنوان یکی از بهترین بازیگران زن نسل خود تلقی می‌شود و به‌دلیل توانایی در ایفای نقش شخصیت‌هایی از اقشار مختلف جامعه و همچنین برای ایفای نقش مهم در طیف گسترده‌ای از ژانرهای فیلم، از فیلم‌های مستقل کم‌هزینه تا فیلم‌های پرمخاطب و مربوط به جریان اصلی مورد توجه قرار گرفته‌است. او به دلیل تسلط بر طیف گسترده‌ای از لهجه‌های متنوع، از انگلیسی، ایرلندی و فرانسوی گرفته تا لهجه‌های مختلف منطقه‌ای آمریکایی مورد تحسین قرار گرفته‌است.
زندگی شخصی

بلانشت با اندرو آپتون، نویسندهٔ فیلم و نمایش ازدواج کرده‌است. آن‌ها در سال ۱۹۹۶ در ست یک شوی تلویزیونی با هم ملاقات کردند و سپس در ۲۹ دسامبر ۱۹۹۷ ازدواج کردند. این زوج سه پسر و یک دختر دارند. پسرانشان عبارتند از داشیل جان آپتون (زادهٔ ۲۰۰۱)، رومن رابرت آپتون (زادهٔ ۲۰۰۴)، ایگناتیوس مارتین آپتون (زادهٔ ۲۰۰۸)، و دخترشان ادیت ویوین پاتریشیا آپتون در سال ۲۰۱۵ به فرزندی پذیرفته شد. بلانشت می‌گوید او و همسرش از بدو تولد اولین پسرشان می‌خواستند کسی را به فرزندخواندگی قبول کنند.
بلانشت به‌مدت ده سال با خانواده در برایتون، انگلستان زندگی می‌کردند و سپس در سال ۲۰۰۶ به زادگاه خود، استرالیا بازگشتند. در نوامبر ۲۰۰۶، بلانشت این نقل مکان را به‌دلیل تمایل به انتخاب یک خانه دائمی برای فرزندانش، نزدیک‌تر بودن به خانواده و احساس داشتن تعلق به جامعه تئاتر استرالیا نسبت داد. او و خانواده‌اش در حومه سیدنی در هانترز هیل زندگی می‌کردند. در سال ۲۰۰۷، اقامتگاه آن‌ها در هانترز هیل تحت بازسازی‌های گسترده‌ای قرار گرفت تا با محیط زیست سازگارتر باشد. بلانشت و آپتون در اواخر سال ۲۰۱۵ ملکشان را فروختند و در اوایل سال ۲۰۱۶ خانه‌ای در ساسکس شرقی، انگلستان خریداری کردند.
بلانشت در زمینهٔ مسائل فمینیسم و سیاست صحبت کرده‌است و در سال ۲۰۱۳ به اسکای نیوز گفت نگران است «موجی از محافظه‌کاری که جهان را فرا گرفته» نقش زنان را در جامعه تهدید کند. او در مورد فشارهایی که اکنون زنان هالیوود با آن روبه‌رو هستند، اظهار نظر کرده‌است: «راستش را بخواهید، من کمتر از ده سال است که به ظاهرم فکر می‌کنم. مردم در مورد دوران طلایی هالیوود به دلیل نحوه خفن‌بودن زنان در آن زمان صحبت می‌کنند. می‌توانید جوآن کراوفورد و بتی دیویس باشید و تا ۵۰ سالگی‌تان به خوبی کار کنید، زیرا شما خفن هستید و به یک الهه بدل شده‌اید. در حال حاضر، با هرچیزی که به نوعی سرسختی است، زنان این حس از تاریخ انقضای خودشان را دارند.»
بلانشت از سال ۲۰۰۱ حامی و اولین سفیر مؤسسه فیلم استرالیا و آکادمی آن به‌نام آکادمی هنرهای سینمایی و تلویزیونی استرالیا بوده‌است. او یکی از حامیان جشنواره فیلم سیدنی است. بلانشت حامی پاویون جدید استرالیا در دوسالانه ونیز است و در مه ۲۰۱۵ در افتتاحیه آن در ونیز جیاردینی سخنرانی کرد. بلانشت در مراسم تشییع جنازه ایالتی گاف ویتلم، نخست‌وزیر پیشین استرالیا در سال ۲۰۱۴ و در مراسم شام مارگارت ویتلام و گردآوری کمک‌های مالی که توسط تانیا پلیبرسک، نماینده مجلس، در ژوئن ۲۰۱۵ برگزار شد، سخنرانی کرد.
استرودواتر ریور

River in ایالات متحده آمریکا
| Stroudwater River | Stroudwater River |
| --- | --- |
مکان: مکان
کشور: ایالات متحده آمریکا
ویژگی‌های ظاهری: ویژگی‌های ظاهری
سرآب:  
 • ارتفاع: ۲۰۰ فوت (۶۱ متر)
 :  
دهانه:  
 • ارتفاع: ۰ فوت (۰ متر)
طول: ۱۵ مایل (۲۴ کیلومتر)
استرودواتر ریور (به انگلیسی: Stroudwater River) رودخانه‌ای است که در ایالات متحده آمریکا جریان دارد.
هاولیچکوو برود

مکان در 25px استان ویسوچینا, 23x15px|border |alt=|link= جمهوری چک
| هاولیچکوو برود Havlíčkův Brod | هاولیچکوو برود Havlíčkův Brod |
| --- | --- |
شهر: شهر
  پرچممهر:   پرچممهر
هاولیچکوو برود: هاولیچکوو برود
مختصات: ۴۹°۳۶′۲۱″ شمالی ۱۵°۳۴′۴۳″ شرقی﻿ / ﻿۴۹٫۶۰۵۸۳°شمالی ۱۵٫۵۷۸۶۱°شرقی﻿ / 49.60583; 15.57861: مختصات: ۴۹°۳۶′۲۱″ شمالی ۱۵°۳۴′۴۳″ شرقی﻿ / ﻿۴۹٫۶۰۵۸۳°شمالی ۱۵٫۵۷۸۶۱°شرقی﻿ / 49.60583; 15.57861
منطقه:  استان ویسوچینا
نخستین اشاره: ۱۲۳۴ (میلادی)
حکومت: حکومت
 • شهردار: Jan Tecl
مساحت: مساحت
 • کل: ۶۴٫۹۵ کیلومتر مربع (۲۵٫۰۸ مایل مربع)
ارتفاع: ۴۲۲ متر (۱۳۸۵ فوت)
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۲۴۲۹۶
 • تراکم: ۳۷۰/کیلومتر مربع (۹۷۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۱+ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۲+ (CEST)
کد پستی: ۰۱ ۵۸۰
وبگاه: www.muhb.cz
هاولیچکوو بْرود (به چکی: Havlíčkův Brod) شهری در ویسوچینا کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۲۴٫۲۶۵ نفر بوده‌است.
این شهر دارای یک مرکز تاریخی باشکوه است که به خوبی حفظ شده و به عنوان یک منطقه یادبود شهری تحت حفاظت قانون قرار دارد. هاولیچکوو برود به دلیل موقعیت مکانی خود در مرکز کشور، به عنوان یک مرکز مهم حمل و نقل شناخته می‌شود.
نام شهر

نام این شهر در طول تاریخ چندین بار تغییر کرده‌است. ابتدا «برود» نامیده می‌شد که در زبان چکی به معنی گُدار، یعنی مکان کم‌عمق عبور از رودخانه است. نام محل سپس به یاد بنیانگذار آن، اسمیل لیشتنبرگ، «برود اسمیل» نام گرفت. در قرن چهاردهم به دلیل جمعیت غالب آلمانی آن به «نمتسکی برود» (به معنی گدار آلمانی) تغییر نام یافت. سرانجام پس از جنگ جهانی دوم و به دلیل احساسات ضد آلمانی، به افتخار نویسنده «کارل هاولیچک بوروفسکی» که در همان نزدیکی به دنیا آمد، تحصیل کرد و بزرگ شد، «هاولیچکوو برود» نامگذاری شد به معنی گدار هاولیچک.
جغرافیا

هاولیچکوو برود تقریباً در مرکز جغرافیایی جمهوری چک قرار دارد. این شهر توسط رودخانه سازاوا که چندین نهر کوچکتر نیز به آن می‌پیوندند، سیراب می‌شود. این شهر دارای تعدادی دریاچه ماهی است که برخی از آن‌ها در داخل محدوده شهری قرار دارند. بزرگ‌ترین دریاچه این منطقه «سیهلارسکی» نام دارد که محل مناسبی برای تفریح و ورزش‌های آبی است.
تاریخچه

اگرچه افسانه‌ای وجود دارد که این شهر در سال ۷۹۳ تأسیس شده‌است، اما اولین اشاره قابل اعتماد به شهرک «برود» مربوط به سال ۱۲۶۵ است. این شهر به احتمال زیاد توسط اسمیل از لیختنبرگ در مسیر یک جاده تجاری تأسیس شد. در ابتدا مرکز مهمی برای معدن نقره بود و بعدها به مرکز صنایع دستی و تولیدات کشاورزی تبدیل شد. هاولیچکوو برود در طول جنگ‌های هوسی در سال ۱۴۲۲ ویران شد اما دوباره بازسازی شد و در قرن شانزدهم و هفدهم رونق یافت.
اقتصاد

در حال حاضر هاولیچکوو برود دارای بیمارستان‌های پزشکی و روانی است که از کارفرمایان اصلی شهر به‌شمار می‌روند. همچنین کارخانه‌هایی مانند فتوبوای جمهوری چک (تولیدکننده قطعات خودرو) و پلئاس (تولیدکننده لباس زیر) در این شهر فعالیت می‌کنند. علاوه بر این، کارخانه آبجوسازی هاولیچکوو برود که در سال ۱۸۳۴ تأسیس شده‌است، از دیگر مراکز مهم اقتصادی این شهر محسوب می‌شود.
ترابری

ایستگاه قطار هاولیچکوو برود محل تلاقی پنج خط ریلی اصلی است و علاوه بر ایستگاه اصلی، دارای چهار ایستگاه دیگر نیز می‌باشد. این شهر همچنین محل تلاقی دو جاده اصلی جمهوری چک است و علاوه بر آن دارای یک فرودگاه کوچک برای پروازهای تفریحی و گردشگری می‌باشد.
جاذبه‌های گردشگری

میدان هاولیچکوو با خانه‌های زیبای دوران رنسانس و باروک، تالار شهر قدیمی (اثر ملی از سال ۲۰۲۴)، تالار شهر جدید، کلیسای جامع عروج مریم مقدس با برج ۵۱ متری که یکی از قدیمی‌ترین زنگ‌های کشور را در خود جای داده‌است، خانه اشتافل (نمونه‌ای از معماری عامیانه و اثر ملی) و موزه ویسوچینا از جمله جاذبه‌های گردشگری شهر هاولیچکوو برود هستند.
آرتور میلسپو

آرتور میلسپو (انگلیسی: Arthur Millspaugh؛ متولد مارس ۱۸۸۳ در روستایی در میشیگان - درگذشته ۱۹۵۵)، حقوقدان و کارشناس مالی آمریکایی که در سال‌های ۱۹۲۲-۱۹۲۷ و ۱۹۴۲-۱۹۴۵ برای اصلاح مالیه به استخدام دولت ایران درآمد.
وی دانش‌آموخته (دکترای) دانشگاه جانز هاپکینز و (کارشناسی ارشد) دانشگاه ایلینوی بود. پس از ۲ سال تدریس در رشتهٔ علوم سیاسی در همان دانشگاه جانز هاپکینز، در سال ۱۹۱۸ میلادی به عنوان مشاور تجاری وزارت امورخارجه ایالات متحده آمریکا استخدام گردید، و به دعوت ایران، اما برخلاف خواست وزیر وقت امور خارجه آمریکا، در ۱۹۲۱ راهی ایران گردید.
در بازگشت پس از ۲ سفر به ایران، به عنوان مشاور ریاست جمهور آمریکا، و نیز سردبیر روزنامه (حرفه مورد علاقه‌اش) اشتغال یافت، و در ایجاد و تنظیم برنامه اصل چهار هری ترومن دخالت مستقیم داشت.
در ایران

نخستین بار در سال ۱۳۰۱ خورشیدی دولت تصمیم گرفت برای تأمین کسری بودجه از آمریکا استقراض کند. طبق مذاکراتی که به عمل آمد شرط استقراض این شد که اداره مالیه کشور تحت نظارت مستشاران آمریکایی قرار گیرد.
بنابراین در تاریخ مرداد ۱۳۰۱ در کابینه قوام‌السلطنه قانونی از مجلس گذشت که به موجب آن میلسپو با حقوق پانزده هزار دلار در سال استخدام که خانه و اثاثیه هم از طرف دولت تهیه می‌شد و هشت نفر دیگر آمریکایی که توسط میلسپو انتخاب می‌شدند با حقوق هفت‌هزار و پانصد دلار تا ده هزار دلار. در سال ۱۹۲۱ که میلسپو به ایران آمد، ایران مجموعاً ۱۰۰۰ مایل هم جادهٔ مناسب برای حمل و نقل نداشت. اما در سال‌های میانی ۱۹۳۰ این رقم به ۱۴۰۰۰ مایل رسیده بود، که این پیشرفت نتیجهٔ زحمات مهندسانی بود که همراه میلسپو به ایران آمده بودند.
اواخر سال ۱۳۰۱ مستشاران مزبور به تهران وارد شدند و شروع به کار کردند. در قانون استخدام میلسپو اختیارات تامی به ایشان داده شد که هیچ خرجی بدون اجازه ایشان انجام نمی‌شد و هیچ‌گونه تعهد مالی دولت بدون موافقت ایشان نمی‌توانست بنماید. ترقی و تنزل و انتقال و عزل مستخدمان مالیه و همچنین مستخدمان ادارات دیگر دولتی که مستقیماً با جمع و محاسبه و پرداخت وجوه عمومی مربوط است از صلاحیت رئیس کل مالیه بود. وزیر مالیه وقت نیز در مقابل میلسپو هیچ‌گونه اختیاری نداشت و تمام تشکیلات وزارت مالیه و پیشکاری‌های ولایات تحت نظر مستقیم  میلسپو و همکاران آمریکایی او بود. وی اقدامات مثبت و منفی مختلفی داشت، اما در مجموع اقدامات وی توسط ایرانیان مثبت ارزیابی می‌شود. نهایتاً با قدرت گرفتن رضاخان به دلیل اختلاف نظر با وی از ایران رفت.
لایحه استخدام و حدود اختیارات میلسپو رئیس کل مالیه ایران
روزنامه ایران در تاریخ ۳ مرداد ۱۳۰۱ در شماره ۱۱۸۵ و ۱۱۸۷ صفحه اول خود لایحه استخدام و حدود اختیارات میلسپو را به عنوان رئیس کل مالیه ایران چاپ کرد. در این لایحه وظایف طرفین نسبت به یکدیگر، اعم از سال‌های خدمت و حقوق میلسپو در پانزده ماده ذکر شد. در ماده اول این لایحه چنین ذکر شده‌است: «ماده اول. مجلس شورای ملی به دولت اختیار می‌دهد که  میلسپو تبعهٔ آمریکا را به سمت ریاست کل مالیه ایران برای مدت پنج سال مطابق با مواد ذیل استخدام نماید.»
بار دوم چون تجدید انتخاب مستشاران آمریکایی برای امور دارایی و اقتصاد در نظر بود در تاریخ ۲۱ آبان ۱۳۲۱ میلسپو برای بار دوم برای ریاست کل دارایی انتخاب شد. آقای شریدن آمریکایی برای خواربار و چهار آمریکایی دیگر همکار میلسپو باز دو نفر دیگر معاون میلسپو آقای ویویان آمریکایی برای وزارت خواربار و نیز استخدام گراشام آمریکایی برای ریاست گمرک و در تیرماه ۱۳۲۲ شش نفر دیگر آمریکایی برای همکاری با میلسپو انتخاب شدند. میلسپو در دی ۱۳۲۱ وارد تهران شد و به عنوان رئیس کل دارایی با اختیارات وسیعی امور مالی و اقتصادی کشور را در دست گرفت و خزانه‌داری، حمل و نقل، توزیع خواربار و تثبیت قیمت‌ها و حتی تعدیل اجاره‌بها در اختیار او و ۶۰ نفر از همکارانش قرار داده شد. اقدامات وی این بار زیاد مورد توجه مردم قرار نگرفت و کلاً در نوبت اول ماموریتش موفق تر بود. مجلس زیر فشار افکار عمومی در ۸ ژانویه ۱۹۴۵ برابر با ۱۹ دی ۱۳۲۳ قانونی مبنی بر سلب اختیارات فوق‌العاده میلسپو گذراند و سپس دولت اقدام به برکناری وی و اخراج از ایران کرد.
درگذشت

میلسپو در ۱۹۵۵ در ۷۲ سالگی در میشیگان بر اثر سکته قلبی درگذشت.
آثار مکتوب

The American task in Persia, New York, Arno Press, 1925.
Americans in Persia, Washington, D.C. , The Brookings Institution, 1946.
Crime control by the national government, Washington, D.C. , The Brookings Institution, 1937.
Democracy, efficiency, stability; an appraisal of American government, Washington, D.C. , The Brookings Institution, 1942.
Haiti under American control, 1915-1930, Boston, Mass. , World peace foundation. 1931.
Local democracy and crime control, Washington, D.C. , The Brookings Institution, 1936.
Party organization and machinery in Michigan since 1890, Baltimore, The Johns Hopkins Press, 1917.
Peace plans and American choices; the pros and cons of world order, Washington, D.C. , The Brookings institution, 1942.
Public welfare organization, The Brookings institution, 1935.
Toward efficient democracy; the question of governmental organization, واشینگتن، دی.سی., Brookings Institution, 1949.
در سال ۱۳۰۵ (۱ ژوئیه ۱۹۲۶) کتابچه‌ای با نام «وضعیت مالی و اقتصادی ایران» به زبان انگلیسی در نیویورک از طرف دولت ایران چاپ شده و با نظارت «انجمن ایران» توزیع شد. این کتابچه ۳۷ صفحۀ وزیری و شامل ۴۲ بخش بود:
۱-۱۰: وضعیت طبیعی و سیاسی، قوای سه‌گانۀ حکومت، روابط خارجی، عدلیه و معارف
۱۱-۲۷: فلاحت و ترقی آن، معادن و جنگل‌ها، شیلات، نفت و آبهای معدنی، حمل و نقل، جاده‌ها و راه آهن ها، حمل و نقل هوایی، ارتباط، مشاغل عمومی، کارخانجات و صنعت و طرح های هیدروالکتریک
۲۷-۴۲: تجارت داخلی و خارجی، معاملات و نقوذ، اوزان و مقادیر، امور مالی، مستشاران مالی، مستشاران آمریکایی، عواید و مخارج، قرضه عمومی، دعاوی، منابع عواید ملی و خاتمه
میلسپو در مقدمۀ کتاب این گونه نوشته است: «این کتابچه حاصل تجدید نظر کامل در کتابچه مشابهی است که مورخه ژوئن ۱۹۲۴ طبع گردیده و مقصود از انتشار آن تهیه اطلاع صحیح جهت صاحبان بانکها، متصدیان توجیه، جراید اقتصادی و مالی و جراید یومیه می باشد و راجع باوضاع مالی و اقتصادی ایران دارای اطلاعات اصلی است.»
نویسندۀ روزنامۀ اطلاعات دربارۀ کتاب نوشته است: «آقای دکتر مطابق منظوری که در انتشار این گونه مطبوعات هست وضعیت مالی و اقتصادی ایران را به نیک بینی کامل تلقی نموده اند و هر ایرانی از مطالعه آن دلخوش میشود ما هم بدبین نیستیم ولی وقتی کسادی بازار، فقر عمومی، تنزل و تدنی تجارت و فلاحت که برای‌العین مشاهده میشود و همچنین تمام شدن رعایا بر اثر بلاهای ارضی و سماوی و بدتر از همه وضع جمع آوری و اجحافات مامورین مالیه را می بینیم نمیدانیم چه شکل باید قضاوت نمود.»
هانی گرو، تگزاس

مکان
| Honey Grove, Texas | Honey Grove, Texas |
| --- | --- |
شهر: شهر
نام مستعار: HG/ The Sweetest Town In Texas: نام مستعار: HG/ The Sweetest Town In Texas
Location of Honey Grove, Texas: Location of Honey Grove, Texas
مختصات: ۳۳°۳۵′۱۰″ شمالی ۹۵°۵۴′۲۶″ غربی﻿ / ﻿۳۳٫۵۸۶۱۱°شمالی ۹۵٫۹۰۷۲۲°غربی﻿ / 33.58611; -95.90722: مختصات: ۳۳°۳۵′۱۰″ شمالی ۹۵°۵۴′۲۶″ غربی﻿ / ﻿۳۳٫۵۸۶۱۱°شمالی ۹۵٫۹۰۷۲۲°غربی﻿ / 33.58611; -95.90722
State: تگزاس
شهرستان: Fannin
مساحت: مساحت
 • کل: ۲٫۷ مایل مربع (۶٫۹ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۲٫۶ مایل مربع (۶٫۸ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۱ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۶۷۳ فوت (۲۰۵ متر)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۱٬۷۴۶
 • تراکم: ۶۶۱٫۵/مایل مربع (۲۵۵٫۴/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 75446
کد منطقه: 903
FIPS code: 48-34700
GNIS feature ID: 1359507
هانی گرو، تگزاس (به انگلیسی: Honey Grove, Texas) یک شهر در ایالات متحده آمریکا با جمعیت ۱٬۷۴۶ نفر است که در تگزاس واقع شده‌است.
موقعیت جغرافیایی

موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
نگارخانه

Localidades na vizinhança
هامارلند

مکان در Åland
| هامارلند | هامارلند |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
هامارلند: هامارلند
  نشان:   نشان
موقعیت هامارلند در نقشه: موقعیت هامارلند در نقشه
منطقه: Åland
ناحیه: Åland Countryside sub-region
حکومت: حکومت
 • Municipal manager: Kurt Carlsson
وبگاه: www.hammarland.ax
هامارلند (به لاتین: Hammarland) یک منطقهٔ مسکونی در فنلاند است که در جزایر الند واقع شده و دارای ۱٬۵۸۵ نفر جمعیت است.
هرکولانیوم

| میراث جهانی یونسکو | میراث جهانی یونسکو |
| --- | --- |
مکان:  ایتالیا
معیار ثبت: فرهنگی: (iii)(iv)(v)
شمارهٔ ثبت: ۸۲۹
تاریخ ثبت: ۱۹۹۷ (طی نشست ۲۱)
هرکولانیوم ( به انگلیسی: Herculaneum، به ایتالیایی: Ercolano)، شهر رومی کوچک اما ثروتمندی بر کنارهٔ خلیج ناپل در کامپانیای امروزی در جنوب ایتالیا بود که به‌هنگام فوران آتشفشان وزوو در سال ۷۹ میلادی همراه با پمپئی، توره آنونزیاتا و استابیا نابود شد. امروزه شهر ارکولانو بر بخشی از بقایای شهر باستانی هرکولانیوم بنا شده‌است. عملیات کاوش و حفاری در سال ۱۷۳۸ آغاز شد و در سال ۱۹۹۷، هرکولانیوم همراه با پمپئی و توره آنونزیاتا در فهرست میراث جهانی یونسکو به‌ثبت رسید.
تاریخچه

هرکولانیوم در ۸ کیلومتری جنوب شرقی ناپل و غرب دامنه‌های کوه وزوو قرار داشت. بنا بر روایات باستانی نام هرکولانیوم برگرفته از نام هراکلس، قهرمان یونانی بود که این موضوع نشانگر خاستگاه یونانی شهر است. بااین‌حال بنا بر شواهد تاریخی تا پایان سدهٔ ششم پیش از میلاد، ساکنان اوسکی زبان شهر تحت هژمونی یونانیان درآمده و هرکولانیوم در سدهٔ چهار پیش از میلاد زیر سیطرهٔ سامنیها قرار گرفت. در نهایت این شهر به‌دنبال شرکت در نبرد متحدان علیه روم و شکست از تیتوس دیدیوس در سال ۸۹ پیش از میلاد به یکی از شهرهای رومی بدل شد.
با آغاز سدهٔ نخست میلادی هرکولانیوم شهر مسکونی کوچک و ثروتمندی بود که به‌عنوان یکی از میعادگاه‌ها و استراحتگاه‌های محبوب رومیان شناخته می‌شد و ویلاهای زیبایی در آن ساخته شده بود. با این حال وقوع زلزله‌ای در سال ۶۲ یا ۶۳ آسیبی شدید به شهر وارد نمود و هنوز بسیاری از ساختمان‌های خصوصی و عمومی آن بازسازی نشده بود که فوران آتشفشان وزوو در ۲۴ تا ۲۵ اوت ۷۹، هرکولانیوم را مدفون ساخت.