stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پونه (شهر)
آب و هوا

میانگین دمای پونه بین ۲۰ تا ۲۸ درجهٔ سانتیگراد است.
آب و هوای پونه به ۳ فصل تقسیم می‌گردد:
فصل تابستان یا گرما از ماه مارس تا ماه مه با حداکثر گرمای بین ۳۰ تا ۳۸ درجهٔ سانتیگراد که شب‌های نسبتاً خنکی دارد. ماه آوریل معمولاً گرمترین ماه سال است و گرمترین درجه حرارت ثبت شده در این شهر ۴۳/۳ درجهٔ سانتیگراد در ۳۰ آوریل ۱۸۹۷ بوده‌است.
فصل باران‌های موسمی یا مانسون که از ماه ژوئن تا ماه سپتامبر با بارش شدید باران بیشتر از ۷۲۲ میلی‌متر (۲۸/۴ اینچ) بارش سالانه و با درجه حرارت متوسط بین ۱۰ تا ۲۸ درجه سانتیگراد. معمولاً ماه ژوئیه بیشترین بارندگی را دارد.
فصل سرما یا زمستان در ماه نوامبر آغاز می‌شود و اغلب در ماه دسامبر و ژانویه به اوج می‌رسد. هنگام روز درجه حرارت حدود ۲۸ درجه سانتیگراد و در شب کمتر از ۱۰ درجه سانتیگراد است. کمترین درجه حرارت ثبت شده تاکنون ۱/۷ درجه سانتیگراد در ۱۷ ژانویه ۱۹۳۵ بوده‌است.
زبان

در پونه بیشتر زبان‌های مراتی، هندی و انگلیسی رایج است. مردم بومی این شهر به زبان مرآتی که زبان ویژهٔ ایالت مهاراشترا است، سخن می‌گویند. با این حال بیش‌تر آن‌ها توانایی فهم و سخن گفتن به زبان هندی را نیز دارند. زبان انگلیسی بیش‌تر در میان قشر تحصیل‌کرده رواج دارد و در ادارات و موسسات، بیش‌تر زبان انگلیسی و گاهی هندی به کار می‌رود.
دین

قانون اساسی هندوستان به شکل سکولار است که در آن دین خاصی به عنوان دین رسمی شناخته نشده‌است ولی ۸۰٪ مردم پیرو مذهب هندو و ۱۵٪ مسلمان و ۵٪ باقی‌مانده مسیحی، زرتشتی، بهایی، سیک و بودایی هستند.
فرهنگ

شهر پونه زادگاه بسیاری از هنرمندان، شاعران، نویسندگان و پیشوایان مذهبی سرشناس هند می‌باشد. از همین روست که افسانه دلاوری‌های جنگجویان و سلحشوران این ناحیه، یاد و خاطره اصلاح‌طلبان انقلابی، یادگار آموزگاران برجسته، هنرمندان، نخبگان و پیشوایان مذهبی و فلاسفه بزرگ و مشهور که زبانزد خاص و عام‌اند، این شهر را تبدیل به پلی میان دانش نوین و دانش و نیک‌اندیشی پیشینیان نموده‌است.
رامشگاه بین‌المللی مراقبه اوشو در این شهر واقع است که تعداد زیادی از طرفداران اوشو و علاقه‌مندان به مراقبه (مدیتیشن) را از نقاط گوناگون جهان را به این شهر می‌کشاند که گاهی اقامت‌های نسبتاً طولانی دارند. جشن‌های گانپاتی در این شهر رونق بیشتری نسبت به سایر شهرها دارد. حضور دانشجویان و اقامت نسبتاً زیاد خارجی‌ها از جمله ایرانیان مقیم یا دانشجویان ایرانی در فرهنگ مردم این شهر بی‌تاثیر نبوده‌است.
مراکز دیدنی

پونه با داشتن تاریخی طولانی، طبیعتی دلپذیر و ده‌ها معبد از اهمیت گردشگری زیادی برخوردار است.
کاخ آقاخان (Aga Khan Palace) که به‌نام «یادبود ملی گاندی» (Gandhi National Memorial) نیز شهرت دارد. این کاخ در سال ۱۸۹۲ در نزدیکی پونه ساخته شد و در سال ۱۹۶۹ توسط آقاخان چهارم به‌عنوان یادبود مهاتما گاندی و اندیشه‌های او به دولت هند اهدا شد. در داخل مجموعه کاخ، موزه‌ای وجود دارد که در آن تصاویر جامعی از عکس‌های حوادث مهم در زندگی گاندی و تعداد زیادی از وسایل شخصی او را به نمایش گذاشته شده‌است. از جمله ظروف شخصی، لباس، صندل، نامه‌ای که گاندی هنگام مرگ به منشی خود نوشته و برخی وسایل شخصی دیگر او را می‌توان در این موزه دید. همچنین مقدار کمی از خاکستر گاندی که نگه داشته شده در این مکان موجود است.
قلعه شانیوار وادا (Shaniwarwada) قلعه و کاخی است در قلب شهر پونه که یادآور قدمت تاریخی و روح حماسی این شهر است. این بنای عظیم ۵ دروازه ورودی دارد و در سال ۱۷۳۶م ساخته شده و در سال ۱۷۵۸م حداقل هزار نفر در این قلعه زندگی می‌کرده‌اند.
معبد غار پاتالشوار (Pataleshwar Cave Temple) معبدی باستانی که از تراشیدن صخره‌ها ساخته شده و مربوط به قرن هشتم میلادی است.
معبد چاتورشریتگی (Chaturshringi Temple) معبدی برای هندوهاست که بر فراز تپه‌ای مرتفع در خیابان سناپاتی باپت واقع است و بر کل شهر اشراف دارد.
ساراس باغ (Saras Baug) که مکان مهم دیدنی در قلب شهر پونه‌است. این باغ قدیمی بیش از دو سده قدمت دارد و معبد هندو داخل آن واقع است که سال شروع ساخت آن ۱۷۵۰ بوده‌است.
معبد کاسبا گانپاتی (Kasba Ganapati) که دو مجسمه مهم برای هندوها از گانپاتی در آن وجود دارد.
مسجد امام باره (Imambara) که مسجد ایرانیان و شیعه‌های پونه‌است و در منطقهٔ کمپ واقع شده‌است.
قلعه سیناگاد (Sinhagad Fort) بقایای قلعه و دژی جنگی است که در ۳۰ کیلومتری جنوب غربی شهر واقع است. از این قلعه باستانی در کتاب شعری فارسی به نام «شاهنامه هند» متعلق به ۱۳۵۰م با نام «کوندانا» یاد شده‌است.
سد سیناگاد (Sinhagad Dam) در میانه راه قلعه سیناگاد از تفرجگاه‌های شهر پونه به‌شمار می‌آید.
معبد اوشو (the Osho International Meditation Resort) که روزانه دو بار در ساعت ۱۰ صبح و ۲ بعدازظهر می‌توان از آن بازدید کرد. این محل که پایگاه اصلی پیروان اوشو در جهان است و در منطقه کروگان پارک واقع شده به شیوه‌ای مدرن و بسیار زیبا ساخته شده‌است.
جشنواره گانپاتی (Ganapati) که از جشن‌های مهم هندوها است در این شهر با رونق بیشتری نسبت به سایر شهرهای هند برگزار می‌شود و از جاذبه‌های گردشگری پونه به‌حساب می‌آید.
ساختمان مرکزی دانشگاه پونه (University of Pune) هم بسیار زیبا و دیدنی است که محل اقامت فرماندار انگلیسی در دوران استعمار بریتانیا بوده‌است.
کالج فرگوسن (Fergusson College) ساخته شده در ۱۸۸۵م که خود دارای اهمیت تاریخی است.
همچنین چندین معبد مهم، کلیساهای قدیمی، پنج موزه، باغ وحش، پارک آبی، ده‌ها پارک عمومی، سینماهای مدرن و مراکز تفریحی دیگر از جذابیت‌های شهر پونه می‌باشد.
پونه در نزدیکی شهرهای مهابالاشور و لوناوالا که به سبب داشتن جاذبه‌های طبیعی گردشگران را به سوی خود می‌کشانند واقع شده‌است.
ترابری

دسترسی به پونه از بمبئی از طریق قطار، اتوبوس، اتومبیل‌های کرایه شخصی و هواپیما میسر است که با هر سه روش اول حدود ۳ ساعت به طول می‌انجامد.
در داخل شهر شبکه اتوبوسرانی نقش اساسی در جابجایی مردم در داخل و اطراف شهر را به‌عهده دارد؛ و هزینه آن تابع مسیر و میزان مسافتی است که مسافر طی می‌کند. پس از اتوبوس وسیله اصلی برای جابجایی در داخل شهر به عهده وسیله‌ای است به نام اتو ریکشا است که به اختصار به آن ریکشا می‌گویند؛ که وسیله‌ای است سه چرخه و موتوری که ظرفیتش حداکثر سه نفر است و همواره حالت دربستی دارد و براساس میزان مسافت طی شده، که توسط تاکسی‌متر تعیین می‌گردد دریافت می‌شود. لازم به یادآوری است که به غیر از دو وسیله عمومی بالا تعداد قابل توجهی آژانس‌های تاکسی برون‌شهری وجود دارد که آن‌ها نیز دارای یک هزینه اولیه ثابت بوده و مازاد آن بر حسب مسافت طی شده (بسته به نوع وسیله نقلیه و دارا بودن یا نبودن کولر) محاسبه می‌گردد. بسیاری از مردم اعم از زن و مرد، از جمله اغلب دانشجویان ایرانی از انواع موتورسیکلت برای جابه‌جایی استفاده می‌کنند.
جایگاه علمی و تحصیلی

امروزه این شهر از مهم‌ترین شهرهای دانشجویی هندوستان به‌شمار می‌رود و پایتخت علمی و تحصیلی ایالت ماهاراشترا می‌باشد. شاید به همین دلیل هندیان خود پونه را «آکسفورد شرق» یا «آکسفورد هند» می‌خوانند. حتی هندی‌ها ادعا می‌کنند که این شهر بزرگ‌ترین شهر دانشجویی دنیاست.
بیش از ۱۰۰۰ کالج از دانشگاه‌های معروفی چون دانشگاه پونه، بهاراتی ودیاپت، کالج فرگوسن و سیمباسیز کالج و مراکز دیگر علمی و آموزشی در بسیاری از نقاط این شهر به چشم می‌خورند که بسیاری از آنان در زمره برترین مراکز علمی و دانشگاهی هند می‌باشند. این شهر نه‌تنها پذیرای دانشجویان هندی از سراسر این کشور است، بلکه دانشجویان خارجی را نیز به‌ویژه از کشورهایی نظیر ایران، کره جنوبی، کشورهای عربی و برخی کشورهای آفریقایی را به خود جذب کرده‌است. دانشگاه پونه یکی از دانشگاه‌های معتبر هند و از دانشگاه‌های برتر از لحاظ پذیرش دانشجویان خارجی در این کشور می‌باشد. از گذشته ایرانیان بسیاری از این دانشگاه دانش‌آموخته شده‌اند و در حال حاضر رقمی بیش از ۴۰۰۰ دانشجوی ایرانی فقط در این دانشگاه مشغول به تحصیل می‌باشند. بیشترین تعداد دانشجویان ایرانی شاغل به تحصیل در خارج از کشور در این شهر مجتمع هستند.
در سال تحصیلی ۱۰–۲۰۰۹ فقط در دانشگاه پونه ۲۴۶ دانشجوی ایرانی ثبت نام کرده‌اند که ۱۱۷ نفر از آنان زن و ۱۲۹ نفر مرد بوده‌اند. شمار دانشجویانی که در موسسات آموزش عالی، دبیرستان‌ها و مدارس، کلاس‌های آموزشی متفرقه و دوره‌های کوتاه مدت آموزش زبان انگلیسی مشغول به تحصیل هستند به مراتب بیش از این است.
جایگاه نظامی

پونه از اردوگاه‌های مهم نظامی از دههٔ آغازین سدهٔ ۱۹ بوده‌است. ستاد فرماندهی ارتش هندوستان، سرفرماندهی جنوب، در این شهر قرار دارد. همچنین دانشگاه‌ها و مراکز پژوهشی نظامی بسیاری نیز در این شهر برقرار است.
نگارخانه

پل روی رودخانه ملا موتا از بالکن هتل وستین
دریاچه پاشان در نزدیکی پونه
مرکز تجارت جهانی، پونه
Embassy TechZone
اینفوسیس پونه فاز دوم
Cybercity, Magarpatta
جشنواره گانپاتی در پونه از اهمیتی ویژه برخوردار است.
بنای یادبود جنگ میهنی ماهاراشتارا در پونه
منظری از خیابان‌های مرکز شهر پونه
ام. جی روُد. خیابان مرکزی شهر پونه در منطقه کمپ
رامشگاه بین‌المللی مراقبه اوشو
کاخ آقاخان در کالایانی نگر، شهر پونه
قلعه شانیوار وادا
معبد غار پاتالشوار
ساختمان اصلی دانشگاه پونه
ساختمان اصلی کالج فرگوسن
تصویر پانورامایی از تپه وتال، تپه ای برجسته در پونه. ارتفاع حدود ۸۰۰ متر.
فینال جام در جام اروپا ۱۹۹۶

Football match
فینال جام در جام اروپا ۱۹۹۶، رقابت پایانی جام در جام اروپا در سال ۱۹۹۶ میلادی است که مابین دو تیم باشگاه فوتبال پاریس سن ژرمن و باشگاه فوتبال راپیدوین برگزار شده‌است.
این مسابقه که در تاریخ ۸ مه ۱۹۹۶ انجام شده‌است با نتیجه ۱ بر ۰ به سود تیم باشگاه فوتبال پاریس سن ژرمن به پایان رسید.
ایلمونستر

| ایلمونستر   | ایلمونستر   |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
کشور: آلمان
ایالت: بایرن
منطقه اداری: بایرن علیا
ناحیه: فافنهوفن ان در ایلم
انجمن شهرداری: ایلمونستر 
حکومت: حکومت
 • شهردار: Anton Steinberger (CSU)
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۳٫۸۹ کیلومتر مربع (۵٫۳۶ مایل مربع)
ارتفاع: ۴۳۷−۴۷۱ متر (−۱۱۰۸ فوت)
جمعیت (2013-12-31): جمعیت (2013-12-31)
 • کل: ۲٬۰۸۲
 • تراکم: ۱۵۰/کیلومتر مربع (۳۹۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: 85304
کدهای شماره‌گیری: 08441
پلاک خودرو: PAF
وبگاه: ilmmuenster.pfaffenhofen.de
ایلمونستر (به آلمانی: Ilmmünster) یک شهر در آلمان است که در بایرن واقع شده‌است.
خصوصیات

ایلمونستر ۱۳٫۸۹ کیلومترمربع مساحت دارد ۴۳۷-۴۷۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
امین تارخ

| امین تارخ | امین تارخ |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۰ مرداد ۱۳۳۲ شیراز، ایران
درگذشت: ۲ مهر ۱۴۰۱ (۶۹ سال) تهران، ایران
مدفن: قطعه هنرمندان بهشت زهرا
محل تحصیل: دانشگاه تهران
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۴۰۱–۱۳۵۴
همسر: منصوره شادمنش (ا. ۱۳۵۶)
خویشاوندان: پری امیرحمزه (مادر زن)
امین تارخ (۲۰ مرداد ۱۳۳۲ – ۲ مهر ۱۴۰۱) بازیگر اهل ایران بود. او فعالیتش را پیش از انقلاب ۱۳۵۷ در تئاتر آغاز کرد و اولین حضورش در تلویزیون در مجموعهٔ شهر من، شیراز (۱۳۵۴) بود. فعالیت سینمایی او با بازی در مرگ یزدگرد (۱۳۶۰) به کارگردانی بهرام بیضایی آغاز شد. او چهره‌های تاریخی مانند حسن جوری در مجموعهٔ سربداران (۱۳۶۲) و ابن سینا در مجموعهٔ بوعلی سینا (۱۳۶۴) را به تصویر کشید. تارخ برای نقش‌آفرینی در ماه و خورشید (۱۳۷۵) برندهٔ سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد.
از دیگر نقش‌های برجستهٔ تارخ می‌توان به سرب (۱۳۶۷)، مادر (۱۳۶۸)، سارا (۱۳۷۱)، معصومیت ازدست‌رفته (۱۳۸۲)، پرونده هاوانا (۱۳۸۴) و اغما (۱۳۸۶) اشاره کرد.
آغاز زندگی و تحصیل

تارخ ۲۰ مرداد ۱۳۳۲ در محلهٔ «سردوزک» شیراز زاده شد. پدرش در شش‌سالگی از شیراز به سیستان و بلوچستان منتقل شد. پس از سه سال به همراه خانواده به شیراز بازگشت و به تحصیلات خود ادامه داد. در سال ۱۳۵۱ به دانشگاه تهران راه یافت و در سال ۱۳۵۶ از دانشکدهٔ هنرهای نمایشی دانشگاه تهران دانش‌آموخته شد. او تحصیلات تکمیلی خود را در سال ۱۳۶۳ با کسب مدرک کارشناسی ارشد در رشتهٔ مدیریت فرهنگی در دانشگاه فارابی به پایان برد.
فعالیت هنری

امین تارخ به عنوان هنرپیشهٔ آزاد به فعالیت می‌پرداخت. او نقش‌های مختلفی را در فیلم‌ها، سریال‌های تلویزیونی، و تئاتر ایفا کرد. وی هم به عنوان هنرپیشه و هم به عنوان عضو هیئت داوری در جشنواره‌های ملی مختلف و به عنوان عضو هیئت مدیره خانه سینما حضور داشت. او همچنین به عنوان میهمان به جشنواره‌های مسکو، ژاپن و آلمان دعوت شده بود.
تارخ از سال ۱۳۷۶ به عنوان یکی از چهره‌های برتر احیای تئاتر ایران شناخته شد.[نیازمند منبع] او در هجدهمین جشنوارهٔ تئاتر و فیلم فجر هم به عنوان یکی از اعضای هیئت داوران و هم به عنوان یکی از کارگردان‌های هنری حضور یافت. امین تارخ در سال ۱۳۷۸ موفق به دریافت لوح افتخار «هنرمند ملی» شد.
خبرگزاری فارس بعد از مرگش او را «نمادی موفق و مهم از هنر والای بعد از انقلاب» توصیف کرد.
کارگاه آزاد بازیگری

او در سال ۱۳۷۳ نخستین مدرسهٔ بازیگری را به نام کارگاه آزاد بازیگری در تهران تأسیس کرد که یکی از مؤسسات آموزش بازیگری سینما در ایران محسوب می‌شود. تعدادی از دانش‌آموختگانِ کارگاه آزاد بازیگری تا سال ۱۳۸۷ جوایز هنرپیشهٔ برتر در رویدادهای گوناگون را به خود اختصاص داده‌اند. این مؤسسه در سال ۱۳۷۹ اقدام به برقراری ارتباط با سایر مدارس بین‌المللی آموزش بازیگری کرد و امین تارخ به مرکز فیلیندرز درامای استرالیای جنوبی دعوت شد. او دو سال نیز به عنوان مدرس در این دانشگاه تدریس کرد.
حبیب رضایی، رامین حاج عظیمی، مهتاب کرامتی، ترانه علیدوستی، پوریا پورسرخ، گلاره عباسی، مجید واشقانی فرهاد فاتحی و شبنم مقدمی از جمله دانش‌آموختگان این مدرسه بازیگری هستند.
درگذشت

تارخ در ۲۸ شهریور ۱۴۰۱ در بیمارستانی در تهران بستری شد و در ۲ مهر درگذشت. دلیل مرگ او سکتهٔ قلبی اعلام شد. پیکر او در ۴ مهر ۱۴۰۱ در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
کارنامهٔ هنری > سینما

| سال تولید | نام فیلم | کارگردان |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۶۰ | مرگ یزدگرد | بهرام بیضایی |
| ۱۳۶۳ | سربداران | محمدعلی نجفی |
| ۱۳۶۵ | چمدان | جلال مقدم |
| ۱۳۶۶ | پرنده کوچک خوشبختی | پوران درخشنده |
| ۱۳۶۶ | پاییزان | رسول صدرعاملی |
| ۱۳۶۷ | سرب | مسعود کیمیایی |
| ۱۳۶۸ | جستجوگر | محمد متوسلانی |
| ۱۳۶۸ | مادر | علی حاتمی |
| ۱۳۷۰ | شقایق | مجید قاری‌زاده |
| ۱۳۷۰ | دلشدگان | علی حاتمی |
| ۱۳۷۱ | مجسمه | ابراهیم وحیدزاده |
| ۱۳۷۱ | سارا | داریوش مهرجویی |
| ۱۳۷۲ | آنها هیچ‌کس را دوست ندارند | جعفر سیمایی |
| ۱۳۷۳ | آرزوی بزرگ | خسرو شجاعی |
| ۱۳۷۴ | ماه و خورشید | محمدحسین حقیقی |
| ۱۳۷۴ | شیخ مفید | فریبرز صالح و سیروس مقدم |
| ۱۳۷۴ | توطئه | علی قوی‌تن |
| ۱۳۷۶ | هفت سنگ | عبدالرضا نواب صفوی |
| ۱۳۷۶ | قاعده بازی | احمدرضا معتمدی |
| ۱۳۷۶ | ساغر | سیروس الوند |
| ۱۳۷۷ | عشق + ۲ | رضا کریمی |
| ۱۳۸۳ | رازها | محمدرضا اعلامی |
| ۱۳۸۴ | پرونده هاوانا | علیرضا رئیسیان |
| ۱۳۸۴ | پابرهنه در بهشت | بهرام توکلی |
| ۱۳۸۵ | ساعت ۲۵ | مسعود آب‌پرور |
| ۱۳۸۵ | رئیس | مسعود کیمیایی |
| ۱۳۸۸ | زمهریر | علی روئین‌تن |
| ۱۳۸۸ | باغ قرمز | امیر سماواتی |
| ۱۳۹۵ | پشت دیوار سکوت | مسعود جعفری جوزانی |
| ۱۳۹۵ | بن‌بست وثوق | حمید کاویانی |
کارنامهٔ هنری > سینما > به عنوان تهیه‌کننده

۱۳۷۹ - نوبت دوم
۱۳۸۱ - کودکانه
کارنامهٔ هنری > مجموعهٔ تلویزیونی

| سال | نام مجموعه | کارگردان | پخش |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۴۰۰ | خسوف | مازیار میری | شبکه نمایش خانگی |
| ۱۳۹۹ | آقازاده | بهرنگ توفیقی | شبکه نمایش خانگی |
| ۱۳۹۷ | رهایم نکن | محمدمهدی عسگرپور | رمضان ۱۳۹۷ شبکه ۳ |
| ۱۳۹۶ | سایه‌بان | جمشید محمودی | زمستان ۱۳۹۶ شبکه ۲ |
| ۱۳۹۳ | گاهی به پشت سر نگاه کن | مازیار میری | رمضان ۱۳۹۴ شبکه ۲ |
| ۱۳۸۹ | جراحت | محمدمهدی عسگرپور | شبکهٔ ۳ |
| ۱۳۸۸ | خسته‌دلان | سیروس الوند | شبکه یک |
| ۱۳۸۷–۱۳۹۳ | راه شیری | سامان مقدمعبدالحسن برزیدهمونا زندی حقیقی | شبکه دو |
| ۱۳۸۶ | اغما | سیروس مقدم | شبکه اول رمضان ۱۳۸۶ |
| ۱۳۸۲ | معصومیت از دست رفته | داود میرباقری | ۱۳۸۲ شبکه سوم |
| ۱۳۸۱ | سفر سبز | محمدحسین لطیفی | ۱۳۸۱ شبکه ۳ |
| ۱۳۸۰ | باران عشق | احمد امینیفریدون حسن‌پور | شبکه تهران |
| ۱۳۷۷–۱۳۷۶ | هفت‌سنگ | سید عبدالرضا نواب‌صفوی | شبکه ۲ |
| ۱۳۷۳ | شیخ مفید | سیروس مقدمفریبرز صالح | شبکه ۲ |
| ۱۳۷۲–۱۳۷۱ | آپارتمان | اصغر هاشمی | شبکه ۱ |
| ۱۳۷۱ | محکمه عدالت | حسن هدایت | شبکه ۱ |
| ۱۳۶۴ | بوعلی سینا | کیهان رهگذار | شبکه ۲ |
| ۱۳۶۲–۱۳۶۰ | سربداران | محمدعلی نجفی | شبکه ۱ |
| ۱۳۵۶ | ارثیه ایرانی | محمود محمد یوسف | تلویزیون ملی ایران |
| ۱۳۵۵ | تله‌تئاتر «لازارتی، ببر گراز دندان» |  |  |
| ۱۳۵۵–۱۳۵۴ | شهر من، شیراز | شاهرخ ذوالریاستین | تلویزیون ملی ایران |
کارنامهٔ هنری > برنامه‌های تلویزیونی

گپ
خندوانه
دورهمی
کارنامهٔ هنری > تئاتر

۱۳۵۲ - لورنزاچیو
۱۳۵۲ - هنری چهارم
۱۳۵۴ - اتللو
۱۳۵۵ - لازارتی
۱۳۵۵ - زن نیک سچوان
۱۳۵۸ - مرگ یزدگرد
۱۳۵۸ - بکت
۱۳۷۲ - تنبورنواز
۱۳۷۶ - شاعر
کارنامهٔ هنری > دکلمه و موسیقی

آلبوم عاشورایی «خورشید»
آلبوم عاشورایی «سلام اولسون»
آلبوم «صورتگر»
کارنامهٔ هنری > گویندگی

پویانمایی «ارض الطف» گویندگی به جای «حسین بن علی»
جوایز و انتخاب‌ها

جایزه بهترین بازیگر نقش اصلی مرد از جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم جاده ابریشم Silk Road (ایرلند) برای فیلم بن‌بست وثوق - ۱۳۹۷
کاندید سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد برای فیلم پرونده هاوانا
لوح تقدیر بازیگر نقش اول مرد مجله گزارش فیلم برای فیلم مجسمه - ۱۳۷۲
دورهٔ ۱۵ جشنوارهٔ فیلم فجر (مسابقهٔ سینمای ایران) - ۱۳۷۵
دورهٔ ۲۴ جشنوارهٔ فیلم فجر (مسابقهٔ سینمای ایران) - ۱۳۸۴
برندهٔ سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد برای فیلم ماه و خورشید
برندهٔ تندیس شبکهٔ سوم سیما بهترین بازیگر نقش اول مرد برای فیلم معصومیت از دست رفته
برندهٔ تندیس حافظ مجلهٔ دنیای تصویر بهترین بازیگر نقش اول مرد برای فیلم معصومیت از دست رفته
برندهٔ تندیس جشنوارهٔ عاشورائیان بهترین بازیگر نقش اول برای فیلم معصومیت از دست رفته
لوح افتخار به‌عنوان «هنرمند ملی» - سال ۱۳۸۷
تارخ در سی و پنجمین دوره جشنواره فیلم فجر در ۱۳۹۵
مزار امین تارخ در قطعهٔ هنرمندان بهشت زهرا
فسفر پنتااکسید

(عباسه رقه ۲۳۵) تترا فسفر دکا اکسید (به انگلیسی:Tetra Phosphorus Deca Oxide or Abbasaragah 235)  یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب‌کم ۱۴۸۱۲ است. شکل ظاهری این ترکیب، پودر سفید است. که شکلی شبیه به انجیر دارد
سیدی بن عده

| سیدی بن عده | سیدی بن عده |
| --- | --- |
موقعیت سیدی بن عده در نقشه: موقعیت سیدی بن عده در نقشه
کشور: الجزایر
استان: استان عین تموشنت
مساحت: مساحت
 • کل: ۷۲٫۸۸ کیلومتر مربع (۲۸٫۱۴ مایل مربع)
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • کل: ۱۴۰۸۶
 • تراکم: ۱۹۰/کیلومتر مربع (۵۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (West Africa Time)
سیدی بن عده (به عربی: سيدي بن عدة) یک شهرداری در الجزایر است که در استان عین تموشنت واقع شده‌است. سیدی بن عده ۷۲٫۸۸ کیلومتر مربع مساحت و ۱۴٬۰۸۶ نفر جمعیت دارد.
سیدنی پجت

سیدنی ادوارد پجت
سیدنی ادوارد پجت (‎/ˈpædʒɪt/‎) (۴ اکتبر ۱۸۶۰ – ۲۸ ژانویه ۱۹۰۸) تصویرگر بریتانیایی دوره ویکتوریا بود. عمده شهرت او به‌خاطر تصویرگری داستان‌های شرلوک هلمز بود.
زندگی

سیدنی پجت پنجمین فرزند خانواده پجت بود. او در سال ۱۸۸۱ وارد مدارس آکادمی سلطنتی شد. بین سال‌های ۱۸۷۹ تا ۱۹۰۵ پجت پرتره و طراحی‌های گوناگونی انجام داد و تعدادی از آن‌ها را به نمایشگاه آکادمی سلطنتی اهدا کرد.
پجت به‌خاطر نقاشی‌هایش در مجله‌های معروف دنیا و داستان‌های پلیسی به خوبی شناخته شد. اما بیشتر شهرت او پس از نقاشی داستان‌های شرلوک هولمز به‌دست آمد.
او در ۱ ژوئن ۱۸۹۳، با ادیت هانسفیلد ازدواج کرد. آن‌ها صاحب شش فرزند شدند.
پجت در ۲۸ ژانویه ۱۹۰۸ به علت تومور مدیاستین درگذشت و در گورستان فینچلی به خاک سپرده شد.
تصویرگری در مجله استرند

با اینکه سیدنی پجت به صورت اتفاقی به استخدام مجله استراند درآمد امروزه او را به عنوان بهترین تصویرگر شرلوک هولمز می‌شناسند.
در ۱۸۹۳، پجت تصویرگر خاطرات شرلوک هلمز و درنده باسکرویل بود. همچنین او در ۱۹۰۳ داستان‌های بازگشت شرلوک هلمز را تصویرگری کرد. سیدنی پجت در مجموع، یک رمان و ۳۷ داستان کوتاه شرلوک هلمز را تصویرگری کرد.
تصویر شرلوک هولمز (سمت راست) و دکتر واتسون (سمت چپ) اثر پچت
تصویر سیدی پچت
تصویر شرلوک هلمز و جیمز موریارتی در آبشار رایشنباخ در داستان مشکل نهایی.
پژوهشگاه علوم غدد و متابولیسم

| 0 | 1 |
| --- | --- |
موسسهٔ مادر: دانشگاه علوم پزشکی تهران
بنیان‌گذار(ها): باقر لاریجانی
بنیان‌گذاری‌شده: ۱۳۷۲
تمرکز: مطالعات غدد و متابولیسم
رئیس: باقر لاریجانی (۱۳۷۲-۱۵ اسفند ۱۴۰۰) افشین استوار (۱۵ اسفند ۱۴۰۰- ۲۹ مهر ۱۴۰۳) باقر لاریجانی (۲۹ مهر ۱۴۰۳-اکنون)
مکان: تهران، خیابان جلال آل احمد، جنب بیمارستان شریعتی، تهران، تهران، ایران
وبگاه: http://emri.tums.ac.ir
پژوهشگاه علوم غدد و متابولیسم یکی از پژوهشگاه‌های تحت [] پوشش دانشگاه علوم پزشکی تهران است.
تاریخچه

پژوهشگاه علوم غدد و متابولیسم دانشگاه علوم پزشکی تهران کار خود را از سال ۱۳۷۲ در زمینه علوم پایه و بالینی در بیمارستان دکتر شریعتی تهران آغاز نمود. این پژوهشگاه از سال ۱۳۷۹ به عنوان قطب علمی پژوهشی غدد درون‌ریز و متابولیسم شناخته و به دلیل تلاش‌های ارزنده در زمینه دیابت و استئوپروز، در سال ۱۳۸۵ به عنوان همکار سازمان بهداشت جهانی برگزیده شد.
پژوهشکده‌ها و مراکز تحقیقاتی

۴ پژوهشکده و ۱۳ مرکز تحقیقاتی امور پژوهشی در پژوهشگاه علوم غدد و متابولیسم دانشگاه علوم پزشکی تهران را بر عهده دارند.
پژوهشکده‌ها و مراکز تحقیقاتی > پژوهشکده علوم بالینی غدد

مرکز تحقیقات دیابت
مرکز تحقیقات استئوپروز
مرکز تحقیقات غدد و متابولیسم
مرکز تحقیقات چاقی و عادات غذایی
پژوهشکده‌ها و مراکز تحقیقاتی > پژوهشکده علوم سلولی و مولکولی غدد

مرکز تحقیقات اختلالات متابولیک
مرکز تحقیقات بیوسنسور
مرکز تحقیقات سلول درمانی و پزشکی بازساختی
پژوهشکده‌ها و مراکز تحقیقاتی > پژوهشکده علوم جمعیتی غدد

مرکز تحقیقات بیماری‌های غیر واگیر
مرکز تحقیقات بیماری‌های مزمن و صعب العلاج
مرکز تحقیقات سلامت سالمندان
پژوهشکده‌ها و مراکز تحقیقاتی > پژوهشکده پزشکی ترجمان غدد

مرکز تحقیقات پزشکی فردی
مرکز تحقیقات پزشکی مبتنی بر شواهد
مرکز تحقیقات متابولومیکس و ژنومیکس
گروه‌های تحقیقاتی

گروه تحقیقاتی پای دیابتی
گروه مدل‌سازی مولکولی
گروه تحقیقاتی میکروبیوتا
گروه ایمنوژنتیک
گروه روزه‌داری
گروه اخلاق پزشکی
شبکه‌های تحقیقاتی > شبکه تحقیقات دیابت

مرکز تحقیقات غدد و متابولیسم دانشگاه علوم پزشکی تهران در سال ۱۳۸۱ با همکاری چند دانشگاه و مرکز تحقیقات مرتبط و نیز با هماهنگی مسئولین وزارت بهداشت در معاونت تحقیقات و فناوری و نیز مرکز مدیریت بیماری‌ها اقدام به راه اندازی شبکه تحقیقات دیابت نمود.
شبکه‌های تحقیقاتی > شبکه تحقیقات استئوپروز

مرکز تحقیقات غدد و متابولیسم دانشگاه علوم پزشکی تهران در سال ۱۳۸۱ با همکاری ۷ دانشگاه و مرکز تحقیقات مرتبط و نیز با هماهنگی مسئولین وزارت بهداشت در معاونت تحقیقات و فناوری و نیز مرکز مدیریت بیماری‌ها اقدام به راه اندازی شبکه تحقیقات استئوپروز نمود. هم‌اکنون ۲۱ مرکز تحقیقاتی و دانشگاه با شبکه تحقیقات استئوپروز همکاری دارند.
مأموریت پژوهشی

بنا بر سند راهبردی پژوهشگاه علوم غدد و متابولیسم، مأموریت پژوهشی این پژوهشگاه به قرار ذیل است:
علوم پایه: تولید دانش کاربردی از طریق انجام تحقیقات بنیادی و پایه در زمینه انواع بیماری‌های غدد درون ریز
علوم جمعیتی: تولید و جمع‌آوری شوهد مورد نیاز برای سیاست گذاری مؤثر و عادلانه در حوزه سلامت در سطح ملی و بین‌المللی
علوم بالینی: گسترش کمی و کیفی تحقیقات در حیطه پژوهش‌های بالینی مرتبط با اختلالات غدد درون ریز
دستاوردها و افتخارات

پژوهشگاه علوم غدد و متابولیسم دانشگاه علوم پزشکی تهران در طول فعالی خود افتخارات و دستاوردهای متعددی در زمینه پژوهش‌های مرتبط با علوم غدد کسب کرده‌است که از مهمترین آن‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
کسب رتبه اول مراکز تحقیقاتی بالینی در جشنواره علوم پزشکی رازی برای ۱۵ سال
تولید داروی آنژی پارس برای درمان زخم پای دیابتی
اختراع دستگاه اندازه‌گیری قند خون با استفاده از بزاق
اختراع دستگاهی برای تشخیص سولفونیل اوره در ادرار
استفاده از سلول‌های بنیادی در درمان دیابت
کسب قطب علمی آموزشی غدد درون‌ریز و متابولیسم از وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی در سال ۱۳۷۹
کسب اولین جایزه جشنواره ابن سینا در سال ۱۳۸۰
کسب رتبه برتر مجله دیابت و لیپید ایران در جشنواره علوم پزشکی رازی برای سال‌های ۱۳۸۳ و ۱۳۸۴
جایزه آموزش از طریق بنیاد بین‌المللی پوکی استخوان در سال ۲۰۰۵
دریافت گرنت بین‌المللی فدراسیون بین‌المللی دیابت (WDF) در سال ۲۰۰۹
جایزه سازمان بهداشت جهانی (WHO) برای کنترل دیابت در کشورهای شرق مدیترانه در سال 2010
نمایه شدن مجله انگلیسی دیابت و اختلالات متابولیک در PubMed در سال ۲۰۱۳
همکار اصلی مطالعه پیمایش ملی عوامل خطر بیماری‌های غیرواگیر در کشور و تدوین اطلس بار بیماری‌ها با تمرکز بر میزان‌های مرگ و میر، امید زندگی و علل اختصاصی مرگ، به تفکیک جنسیت در ۱۹ گروه سنی و پوشش ۳۱ استان کشور برای حدود ۱۷۰ علت مرگ توسط مرکز تحقیقات بیماری‌های غیر واگیر پژوهشگاه علوم غدد و متابولیسم
همکاری در تدوین سند بیماری‌های غیرواگیر کشور
جایزه حلقه طلایی دیابت از طرف بنیاد پایش بیماری دیابت (IBDO) ایتالیا در سال 2017
مدال کمیته انجمن‌های ملی بنیاد بین‌المللی پوکی استخوان (IOF) در سال 2018
دریافت گرنت طرح افق ۲۰۲۰ اتحادیه اروپا و همکاری با کنسرسیومی متشکل از ۷ دانشگاه اروپایی با موضوع «ساخت دستگاه point of care جهت شناسایی افراد در معرض استوپروز و شکستگی‌های ناشی از آن» در سال ۲۰۱۷
برگزیده شدن دکتر باقر لاریجانی استاد ممتاز دانشگاه علوم پزشکی تهران و بنیانگذار و رئیس پژوهشگاه علوم غدد و متابولیسم برای دریافت جایزه سالانه «پزشک بالینی بین‌المللی» انجمن متخصصین بالینی غدد درون ریز آمریکا در سال 2020
دریافت جایزه حلقه طلایی دیابت از طرف بنیاد پایش بیماری دیابت ایتالیا در سال۲۰۱۷
اهدای مدال بنیاد بین‌المللی پوکی استخوان به دکتر لاریجانی
کارخانه قند شازند

| 0 | 1 |
| --- | --- |
بنا نهاده: ۱۳۱۷ خورشیدی
از بین رفته: ۱۳۸۹ خورشیدی
دفتر مرکزی: شازند، استان مرکزی، ایران
محصولات: قند، شکر
کارخانه قند شازند نام کارخانه‌ای است که در شهر شازند در استان مرکزی واقع شده است. این کارخانه، اولین کارخانه تولیدی استان مرکزی بود که در سال ۱۳۱۷ خورشیدی تأسیس شد. این کارخانه بعد از انقلاب مصادره و به نام بنیاد مستضعفان شد.
تاریخچه

ظرفیت این کارخانه در سال ۱۳۴۰ خورشیدی به ۲۵۰۰۰ تن، در سال ۱۳۴۵ خورشیدی به ۵۴۰۰۰ تن و در سال ۱۳۵۵ به ۶۸۰۰۰ تن رسیده بود. میزان ظرفیت تولید در سال ۱۳۶۳ به ۲۴۰۰۰۰ تن رسید. مساحت کارخانه ۱۴ هکتار بوده و ماشین‌آلات مورد نیاز را از کشور چکسلواکی سابق و آلمان غربی تهیه کرده بودند. در آن زمان به دلیل دور بودن محل کارخانه از نقاط شهری، مسئولان این کارخانه اقدام به ساخت شهرک در اطراف آن کردند.
تعطیلی کارخانه

از جمله عوامل تعطیلی این کارخانه صفرشدن تعرفه واردات شکر، عوامل مالی و سوء مدیریت، آن بود. واردات بی‌رویه شکر با نرخ پایین توسط رانت خواران که به موضوع سلطان شکر در ایران مشهور شده است. ضمن اینکه این کارخانه از چغندر استفاده می‌کرد، گرانی حامل‌های انرژی مانند مازوت و گاز طبیعی باعث شد تا این کارخانه نتواند به حیات خود ادامه دهد، چرخه تولید آن در بهمن ماه سال ۱۳۸۹ از حرکت بازایستاد و فعالیت آن پس از ۷۳ سال به‌طور کامل متوقف شد. بر اثر تعطیلی کارخانه ۳۰۰ نفر از پرسنل آن بیکار شدند.