stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سرور جباروف
گل‌های ملی

| # | تاریخ | مکان | حریف | گل | نتیجه | مسابقه |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | ۹ ژوئن ۲۰۰۶ | ورزشگاه پاختاکور مرکزی، تاشکند، ازبکستان |  فلسطین |  '۳'  - ۰ | ۳–۰ | مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ |
| ۲ | ۸ سپتامبر ۲۰۰۶ | ورزشگاه احمد بن علی الریان قطر |  فلسطین |  '۲'  - ۰ | ۳–۰ | مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ |
| ۳ | ۱۷ اوت ۲۰۰۶ | ورزشگاه پاختاکور مرکزی، تاشکند، ازبکستان |  کویت |  '۱'  - ۲ | ۳–۲ | مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ |
| ۴ | ۲۲ فوریه ۲۰۰۶ | ورزشگاه پاختاکور مرکزی، تاشکند، ازبکستان |  بنگلادش |  '۲'  - ۰ | ۵–۰ | مقدماتی جام ملت‌های آسیا ۲۰۰۷ |
| ۵ | ۱۱ اکتبر ۲۰۰۶ | استادیوم ارتش بنگلادش، داکا،بنگلادش |  بنگلادش |  '۳'  - ۰ | ۴–۰ | مقدماتی جام ملت‌های آسیا ۲۰۰۷ |
| ۶ | ۵ ژوئیه ۲۰۰۷ | ورزشگاه جام جهانی سئول، سئول، کره جنوبی |  کرهٔ جنوبی |  '۱'  - ۲ | ۱–۲ | بازی دوستانه |
| ۷ | ۲۲ مارس ۲۰۰۸ | ورزشگاه پاختاکور مرکزی، تاشکند، ازبکستان |  اردن |  '۳'  - ۱ | ۴–۱ | بازی دوستانه |
| ۸ | ۲۶ مارس ۲۰۰۸ | استادیوم MHSK، تاشکند، ازبکستان |  عربستان سعودی |  '۳'  - ۰ | ۳–۰ | مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۰ |
| 9 | ۲ ژوئن ۲۰۰۸ | استادیوم ملی سنگاپور سنگاپور |  سنگاپور |  '3'  - 2 | 7-3 | مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۰ |
| ۱۰ | ۲ ژوئن ۲۰۰۸ | استادیوم ملی سنگاپور سنگاپور |  سنگاپور |  ۵  '- ۲ | 7-3 | مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۰ |
| ۱۱ | ۱۴ ژوئن ۲۰۰۸ | ورزشگاه MHSK، تاشکند، ازبکستان |  لبنان |  '۳'  - ۰ | ۳–۰ | مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۰ |
| ۱۲ | ۲۸ دسامبر ۲۰۰۸ | ورزشگاه رمت گن، رمت گان اسرائیل |  اسرائیل |  '۲'  - ۲ | ۳–۲ | بازی دوستانه |
| ۱۳ | ۱۴ نوامبر ۲۰۰۹ | ورزشگاه JAR، تاشکند، ازبکستان |  مالزی |  '۱'  - ۰ | ۳–۱ | مقدماتی مسابقات جام ملت‌های آسیا ۲۰۱۱ |
| ۱۴ | ۷ ژانویه ۲۰۱۱ | ورزشگاه بین‌المللی خلیفه دوحه قطر |  قطر |  '۲'  - ۰ | ۲–۰ | جام ملت‌های آسیا ۲۰۱۱ |
| ۱۵ | ۱۲ ژانویه ۲۰۱۱ | ورزشگاه ثانی بن جاسم دوحه قطر |  کویت |  '۲'  - ۱ | ۲–۱ | جام ملت‌های آسیا ۲۰۱۱ |
| ۱۶ | ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۱ | ورزشگاه پاختاکور مرکزی، تاشکند، ازبکستان |  قرقیزستان |  '۳'  - ۰ | ۴–۰ | مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۴ |
| ۱۷ | ۷ اوت ۲۰۱۱ | ورزشگاه پاختاکور مرکزی، تاشکند، ازبکستان |  ژاپن |  '۱'  - ۰ | ۱–۱ | مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۴ |
| ۱۸ | ۱۲ اکتبر ۲۰۱۲ | ورزشگاه مکتوم بن راشد آل مکتوم، دبی، امارات متحده عربی |  امارات متحدهٔ عربی |  '۱'  - ۱ | ۲–۲ | بازی دوستانه |
| ۱۹ | ۲۶ مارس ۲۰۱۳ | ورزشگاه بنیادکار، تاشکند، ازبکستان |  لبنان |  '۱'  - ۰ | ۱–۰ | مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۴ |
| ۲۰. | ۶ ژوئن ۲۰۱۳ | ورزشگاه تیانه، گوانگژو، چین |  چین |  '۲'  - ۱ | ۲–۱ | بازی دوستانه |
| ۲۱. | ۶ سپتامبر ۲۰۱۳ | ورزشگاه ملک عبدالله، امان، اردن |  اردن |  '۱'  - ۱ | ۱–۱ | مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۴ |
| ۲۲. | ۷ سپتامبر ۲۰۱۴ | ورزشگاه پاختاکور مرکزی، تاشکند، ازبکستان |  نیوزیلند |  '۳'  - ۰ | ۳–۱ | بازی دوستانه |
| ۲۳. | ۲۰۱۴ اکتبر ۱۴ | ورزشگاه باشگاه دبی، دبی، امارات متحده عربی |  امارات متحدهٔ عربی |  '۳'  - ۰ | ۴–۰ | بازی دوستانه |
| ۲۴. | ۱۷ نوامبر ۲۰۱۵ | استادیوم بزرگ حمد دوحه قطر |  یمن |  '۲'  - ۰ | ۳–۱ | مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۸ |
| ۲۵ | ۱۴ فوریه ۲۰۱۶ | ورزشگاه الرشید، دبی، امارات متحده عربی |  لبنان |  '۲'  - ۰ | ۲–۰ | بازی دوستانه |
افتخارات > باشگاهی

لیگ برتر ازبکستان (۶): ۲۰۰۲، ۲۰۰۳، ۲۰۰۴، ۲۰۰۵، ۲۰۰۶، ۲۰۰۷
جام حذفی ازبکستان (۶): ۲۰۰۲، ۲۰۰۳، ۲۰۰۴، ۲۰۰۵، ۲۰۰۶، ۲۰۰۷
جام کشورهای مشترک‌المنافع (۱): ۲۰۰۷
لیگ برتر ازبکستان (۲): ۲۰۰۸، ۲۰۰۹
جام حذفی ازبکستان (۱): ۲۰۰۸
کی لیگ (۱): ۲۰۱۰
اف ای کاپ کره جنوبی (۱): ۲۰۱۰
لیگ برتر عربستان (۱): ۲۰۱۱
اف ای کاپ کره جنوبی (۱): ۲۰۱۴
لیگ برتر ازبکستان (۱): ۲۰۱۶
جام حذفی ازبکستان (۱): ۲۰۱۶
جام حذفی فوتبال ایران (۱): ۹۷–۱۳۹۶
افتخارات > فردی

آقای گل لیگ برتر ازبکستان: ۲۰۰۸ (۱۹ گل)
بازیکن فوتبال سال ازبکستان (۲): ۲۰۰۸، ۲۰۱۰
بازیکن فوتبال سال آسیا (۲): ۲۰۰۸، ۲۰۱۱
تیم منتخب سال لیگ برتر خلیج فارس: ۹۷–۱۳۹۶
آقای گل جام کشورهای مشترک المنافع: ۲۰۰۷ (۴ گل)
جایزه بازیکن باکیفیت جام ملت‌های آسیا ۲۰۱۱
دومین پاسور برتر لیگ برتر ازبکستان (۱۱ پاس گل) فصل ۲۰۰۹
تیم منتخب برترین خارجی‌های سال ۲۰۱۷ فوتبال ایران
تیم منتخب تاریخ جام ملت‌های آسیا به انتخابAFC
نامزد برترین هافبک تاریخ جام ملت‌های آسیا به انتخاب AFC
بهترین پاسور لیگ ایران در فصل ۹۷–۱۳۹۶
بهترین هافبک نفوذی سال ۱۳۹۶ لیگ ایران به انتخاب نوروز فوتبالی
تیم منتخب سال ۱۳۹۶ نوروز فوتبالی
بهترین خارجی فصل ۹۷–۱۳۹۶ لیگ برتر خلیج فارس به انتخاب کارشناسان روزنامه خبر ورزشی
اسطوره تاریخ ازبکستان در لیگ قهرمانان آسیا
بیشترین بازی ملی برای تیم ملی فوتبال ازبکستان با ۱۲۸ بازی


سرور جباروف (راست) - مامه بابا تیام (چپ)
ریچارد اسمالی

| ریچارد اسمالی | ریچارد اسمالی |
| --- | --- |
ریچارد ارت اسملی: ریچارد ارت اسملی
زادهٔ: ۶ ژوئن ۱۹۴۳ اکران، اوهایو، اوهایو
درگذشت: ۲۸ اکتبر ۲۰۰۵ (۶۲ سال) مرکز سرطان ام.دی. اندرسون دانشگاه تگزاس هیوستون، تگزاس
محل تحصیل: دانشگاه میشیگان دانشگاه پرینستون
شناخته‌شده برای: فولرن باکمینستر
جوایز: Irving Langmuir Award (1991) E. O. Lawrence Award (1991) جایزه نوبل شیمی (1996)
پیشینه علمی: پیشینه علمی
محل کار: دانشگاه رایس
 :  
ریچارد ارت اسمالی (به انگلیسی: Richard Errett Smalley) (زاده ۶ ژوئن ۱۹۴۳ – درگذشته ۲۸ اکتبر، ۲۰۰۵) شیمی‌دان آمریکایی بود که در سال ۱۹۹۶ به همراه روبرت کرل و هارولد کروتو
«برای کشف فولرنها»
جایزه نوبل شیمی به او اعطا شد.
کشف فولرن‌ها در سال ۱۹۸۵ میلادی و هنگام شبیه‌سازی واکنش‌ها در اتمسفر ستاره‌های قرمز رخ داد. آن‌ها اتم‌های کربن را با کمک تابش لیزر در محفظه‌ای از هلیم تبخیر کردند و در میان باقی‌مانده کربن توانستند مولکول‌هایی را شناسایی کنند که فقط از ۶۰ و ۷۰ اتم کربن تشکیل شده بودند.
او استاد شیمی و استاد فیزیک و نجوم دانشگاه رایس در هوستون، تگزاس بود. پژوهش‌های بعدی اسمالی در مرکز علم و فناوری ابعاد نانو در دانشگاه رایس در شکل‌گیری شاخه‌ای از علم شیمی به نام نانوشیمی تأثیر بسیار داشت.
آبااوی‌سانتو

{{Infobox settlement
بوف کور

| 0 | 1 |
| --- | --- |
روی جلد بوف کور با طراحی صادق هدایت: روی جلد بوف کور با طراحی صادق هدایت
نویسنده(ها): صادق هدایت
کشور: هند
زبان: فارسی
گونه(های) ادبی: سورئالیسم
ناشر: نویسنده
تاریخ نشر: ۱۳۱۵ (۱۹۳۷ میلادی)
شمار صفحات: ۱۱۵
شابک: شابک ‎۹۷۸−۹۶۴۷۷۳۶۳۲۹
بوف کور رمانی کوتاه اثر صادق هدایت، نویسندهٔ ایرانی، است. این رمان از نخستین نثرهای داستانی ادبیات ایران در سدهٔ بیستم میلادی و شناخته‌شده‌ترین کار هدایت است. همچنین این کتاب بلند ترین کار داستانی هدایت پس از حاجی آقا است این رمان به سبک فراواقع نوشته شده و تک‌گویی یک راوی است که دچار تَوَهُم و پندارهای روانی است. بوف کور در هفتاد کشور، از فارسی به ۳۲ زبان زنده از جمله انگلیسی، فرانسه، آلمانی و عربی ترجمه شده‌است.
تاریخچه > نگارش

ونسان مونتی (Vincent-Mansour Monteil)، خاورشناس فرانسوی و دوست هدایت، در کتاب صادق هدایت که هشت ماه پس از مرگ هدایت و به زبان فرانسه در تهران منتشر شد، سال ۱۳۰۹ خورشیدی (۱۹۳۰ میلادی) را به عنوان سال نوشته‌شدن بوف کور معرفی می‌کند. وی که از راهنمایی‌های خانوادهٔ هدایت، دوستان فرانسوی او و بزرگ علوی برخوردار بوده، در این کتاب هیچ مدرکی برای این تاریخ ارائه نکرده‌است و به نظر می‌رسد این تاریخ را از قول آن‌ها نوشته‌است. بعدها افراد دیگری (از جمله مصطفی فرزانه در کتاب آشنایی با صادق هدایت) نیز سال ۱۳۰۹ را به عنوان سال نگارش بوف کور ذکر کرده‌اند.
هدایت تا نیمهٔ سال ۱۳۰۹ مشغول به تحصیل در فرانسه بوده‌است. او پس از بازگشت به ایران بلافاصله مجموعه داستان زنده به گور و نمایشنامهٔ پروین دختر ساسان را منتشر کرد. به نوشتهٔ فرزانه: «هدایت مدعی بود که بوف کور را در فرنگستان نوشته و بعداً، برای چاپ آن — که به گمانش در ایران زمان رضاشاه امکان نداشته‌است — به هند می‌رود و از این رمان تعداد پنجاه نسخه پلی‌کپی می‌کند.»
در سال ۱۳۱۴ جمالزاده هدایت را به سوئیس دعوت کرد. هدایت نیز تمام کتاب‌هایش را به مبلغ ۴۰۰ تومان فروخت تا خرج سفرش را بپردازد. با این وجود این سفر به دلیل مشکلاتی (از جمله ندادن ارز خارجی به هدایت) منتفی شد. هدایت در آن زمان به دلیل فعالیت‌های ادبی‌اش در سال ۱۳۱۳، ممنوع‌القلم شده بود و در واقع هیچ امیدی برای ادامهٔ فعالیت‌های او در ایران وجود نداشته‌است. در سال ۱۳۱۵، شین پرتو که از دوستان قدیم هدایت بود و در آن زمان در کنسولگری ایران در بمبئی کار می‌کرد، به تهران آمد و به هدایت پیشنهاد کرد که با وی به هندوستان برود. بدین ترتیب هدایت دست خالی رهسپار هندوستان می‌شود. هدایت در نامه‌ای به مجتبی مینوی (از بمبئی به لندن) به تاریخ ۱۲ فوریه ۱۹۳۷ (۲۳ بهمن ۱۳۱۵، یعنی زمانی که چند ماه از زمان اقامتش در هند می‌گذشته‌است) ماجرا را چنین شرح می‌دهد: «تا اینکه دری به تخته خورد و دکتر پرتو به عنوان مرخصی به ایران آمد. از دهنش دررفت گفت: آمدم تو را با خودم ببرم. کور از خدا چه می‌خواهد: دو چشم بینا… باری تا موقعی که از خرمشهر وارد کشتی شدم خارج شدن از گندستان را امری محال و تصور می‌کردم در فیلمی مشغول بازی هستم… همینقدر می‌دانم که از آن قبرستان گندیدهٔ نکبت‌بار ادبار و خفه‌کننده عجالتاً خلاص شده‌ام. فردا را کسی ندیده.»
آنچه مسلم است این است که هدایت دست‌نویس بوف کور را با خود به بمبئی برده بود. شین پرتو، همسفر هدایت، در این باره نوشته‌است: «بوف کور را هدایت قبل از مسافرت به هند نوشته‌است و هنگامی که من صادق را از تهران به بمبئی می‌بردم پس از آنکه در کشتی‌سوار شدیم و به اتاق خود رفتم، هدایت با بوف کور و یک ماشین تحریر «اریکای آند»، نسخهٔ خطی آن را به من داد که بخوانم.» هدایت خود در نامه‌ای به مینوی می‌نویسد: «تقریباً ۲۰ نوول و یک تئاتر و یک «بوف کور» و دو سه سفرنامهٔ حاضر چاپ دارم.»
هدایت در بمبئی دچار مشکلات مالی بود و در نامه‌های خود از فقر و شکست و بی‌اعتنایی جامعه به خود شکایت کرده‌است. او پس از ورود به بمبئی با پارسیان آن شهر آشنا شد و نزد یکی از دانشمندان آن قوم به نام بهرام گور انکلساریا به آموختن زبان پهلوی می‌پردازد. هدایت در نامه‌ای به پروفسور یان ریپکا با زبان طنز می‌نویسد: «چندی است که نزد آقای بهرام گور انگل ساریا مشغول تحصیل زبان پهلوی شده‌ام، ولی گمان می‌کنم نه به درد دنیا و نه به درد آخرتم بخورد.»
ترجمه‌ها

بوف کور اولین رمان مدرن ایران بود که به زبان انگلیسی ترجمه شد. این کتاب، نخستین بار در ۱۹۵۷ میلادی توسط دزموند پاتریک کاستلو با نام The Blind Owl به انگلیسی برگردانده شد و علی‌رغم اشکالاتی که داشت، همچنان محبوب‌ترین ترجمه انگلیسی بوف کور است. ایرج بشیری در سال ۱۹۷۴ و نوید نوری در سال ۲۰۱۱ نیز این کتاب را به انگلیسی ترجمه کردند. بشیری ترجمه خود را سه بار ویرایش کرد که آخرین نسخه آن در سال ۲۰۱۳ به صورت آنلاین منتشر شد. در سال ۲۰۲۲ انتشارات پنگوئن ترجمه‌ای از ساسان طباطبایی را منتشر کرد. هر دو ترجمهٔ اخیر به زبان انگلیسی (نوری و طباطبایی) بر اساس چاپ بمبئی هستند.
علاوه بر انگلیسی، بوف کور تاکنون به زبان‌های گوناگونی از جمله فرانسه، آلمانی، سوئدی، اسپانیایی، عبری، چکی، مجارستانی، ترکی، ارمنی و کره‌ای ترجمه شده‌است. نخستین بار ژوزه لسکو با همکاری هدایت بوف کور را به فرانسه ترجمه کرد و آن را در سال ۱۹۵۲ (دو سال پس از مرگ هدایت) با عنوان La chouette aveugle در فرانسه منتشر ساخت. ترجمهٔ انگلیسی بوف کور نیز با ترجمهٔ پی. دی. کاستلو با عنوان The Blind Owl در سال ۱۹۵۸ منتشر شد.
بوف کور همچنین توسط توانا امین در کردستان عراق به زبان کردی و گویش سورانی ترجمه شده‌است. ترجمهٔ دیگری از این کتاب نیز توسط فرشید شریفی به کردی سورانی انجام شده که توسط انتشارات غزلنوس در کردستان عراق به چاپ رسیده‌است. علاوه بر این دو ترجمه، آمنه رحیمی نیز این کتاب را به کردی هورامی ترجمه کرده که توسط انتشارات اوین در مریوان منتشر شده‌است.
خلاصهٔ داستان

تمامی رمان از زاویه دید اول شخص روایت می‌شود و از دو بخش نسبتاً جدا از هم ساخته شده‌است. این دو بخش گاه با استفاده از شباهت توصیف‌ها و اشاره‌ها به هم مربوط می‌شوند.
خلاصهٔ داستان > خلاصهٔ بخش نخست

کتاب با این جملات مشهور آغاز می‌شود: «در زندگی زخم‌هایی هست که مثل خوره روح را آهسته و در انزواء می‌خورد و می‌تراشد. این دردها را نمی‌شود به کسی اظهار کرد؛ چون عموماً عادت دارند که این دردهای باورنکردنی را جزء اتفاقات و پیش‌آمدهای نادر و عجیب بشمارند و اگر کسی بگوید یا بنویسد، مردم بر سَبیل عقاید جاری و عقاید خودشان سعی می‌کنند آن را با لبخند شکاک و تمسخرآمیز تلقی بکنند؛ زیرا بشر هنوز چاره و دوایی برایش پیدا نکرده و تنها داروی آن فراموشی به توسط شراب و خواب مصنوعی به‌وسیله افیون و مواد مخدره است؛ ولی افسوس که تأثیر این‌گونه داروها موقت است و به جای تسکین پس از مدتی بر شدت درد می‌افزاید».
در این بخش اول شخص - که ساکن خانه‌ای در بیرون خندق در شهر ری است - به شرح یکی از این دردهای خوره‌وار می‌پردازد که برای خودش اتفاق افتاده. وی که حرفهٔ نقاشی روی قلمدان را اختیار کرده‌است به طرز مرموزی همیشه نقشی یکسان بر روی قلمدان می‌کشد که عبارت است از دختری در لباس سیاه که شاخه‌ای گل نیلوفر آبی به پیرمردی که به حالت جوکیان هند چمباتمه زده و زیر درخت سروی نشسته‌است هدیه می‌دهد. میان دختر و پیرمرد جوی آبی وجود دارد.
ماجرا از اینجا آغاز می‌شود که روزی راوی از سوراخ رف پستوی خانه‌اش - که گویا اصلاً چنین سوراخی وجود نداشته‌است - منظره‌ای را که همواره نقاشی می‌کرده‌است می‌بیند و مفتون نگاه دختر (اثیری) می‌شود و زندگی‌اش به طرز وحشتناکی دگرگون می‌گردد تا اینکه مغرب‌هنگامی دختر را نشسته در کنار در خانه‌اش می‌یابد. دختر چند هنگامی بعد در رخت‌خواب راوی به طرز اسرارآمیزی جان می‌دهد. راوی طی قضیه‌ای موفق می‌شود که چشم‌های دختر را نقاشی و آن را لااقل برای خودش جاودانه کند. سپس دختر اثیری را قطعه قطعه کرده داخل چمدانی گذاشته و به گورستان می‌برد. گورکنی که مغاک دختر را حفر می‌کند طی حفاری، گلدانی می‌یابد که بعداً به راوی به رسم یادگاری داده می‌شود. راوی پس از بازگشت به خانه در کمال ناباوری درمی‌یابد که بر روی گلدان (گلدان راغه) یک جفت چشم درست مثل آن جفت چشمی که همان شب کشیده‌بود، کشیده شده‌است.
پس راوی تصمیم می‌گیرد برای مرتب کردن افکارش نقاشی خود و نقاشی گلدان را جلوی منقل تریاک روبروی خود بگذارد شراب بنوشد و تریاک بکشد. راوی بر اثر استعمال تریاک به حالت خلسه می‌رود و در عالم رؤیا به سده‌های قبل بازمی‌گردد و خود را در محیطی جدید می‌یابد که علی‌رغم جدید بودن برایش کاملاً آشناست.
خلاصهٔ داستان > خلاصهٔ بخش دوم

بخش دوم ماجرای راوی در این دنیای تازه (در چندین سده قبل) است. از اینجا به بعد راوی مشغول نوشتن و شرح ماجرا برای سایه‌اش می‌شود که شکل جغد است و با ولع هرچه تمام تر هرآنچه را راوی می‌نویسد می‌بلعد. راوی در اینجا شخص جوان ولی بیمار و رنجوری است که زنش (که راوی او را به نام اصلی نمی‌خواند بلکه از وی تحت عنوان لکاته یاد می‌کند) از وی تمکین نمی‌کند و حاضر به همبستری با شوهرش نیست ولی ده‌ها فاسق دارد. ویژگی‌های ظاهری «لکاته» درست همانند ویژگی‌های ظاهری «دختر اثیری» در بخش نخست رمان است. راوی همچنین به ماجرای آشنایی پدر و مادرش (که یک رقاصهٔ هندی بوده‌است) اشاره می‌کند و اینکه از کودکی نزد عمه‌اش (مادر «لکاته») بزرگ شده‌است.
او در تمام طول بخش دوم رمان به تقابل خود و رجّاله‌ها اشاره می‌کند و از ایشان ابراز تنفر می‌کند. وی معتقد است که دنیای بیرونی دنیای رجاله‌هاست. رجّاله‌ها از نظر او «هریک دهانی هستند با مشتی روده که از آن آویزان شده‌است و به آلت تناسلی شان ختم می‌شود و دائم دنبال پول و شهوت می‌دوند».
پرستار راوی دایهٔ پیر اوست که دایهٔ «لکاته» هم بوده‌است و به طرز احمقانهٔ خویش (از دید راوی) به تسکین آلام راوی می‌پردازد و برایش حکیم می‌آورد و فال گوش می‌ایستد و معجون‌های گونه‌گون به وی می‌خوراند.
در مقابل خانهٔ راوی پیرمرد مرموزی (پیرمرد خنزر پنزری) همواره بساط خود را پهن کرده‌است. این پیرمرد از نظر راوی یکی از فاسق‌های لکاته است و خود راوی اعتراف می‌کند که جای دندان‌های پیرمرد را بر گونهٔ لکاته دیده‌است. به علاوه راوی معتقد است که پیرمرد با دیگران فرق دارد و می‌توان گفت که یک نیمچه خدا محسوب می‌شود و بساطی که جلوی او پهن است چون بساط آفرینش است.
سرانجام راوی تصمیم به قتل لکاته می‌گیرد. در هیئتی شبیه پیرمرد خنزرپنزری وارد اتاق لکاته می‌گردد و گِزلیک استخوانی‌ای را که از پیرمرد خریداری کرده در چشم لکاته فرومی‌کند و او را می‌کشد. چون از اتاق بیرون می‌آید و به تصویر خود در آیینه می‌نگرد می‌بیند که موهایش سفید گشته و قیافه‌اش درست مانند پیرمرد خنزرپنزری شده‌است.
جایگاه بوف کور و نظر دیگران در مورد آن

بوف کور یکی از نخستین رمان‌های مدرن فارسی است.
آندره بروتون، مؤسس جنبش فراواقع‌گرایی در فرانسه، بوف کور را جزو بیست کتاب شاهکار سدهٔ بیستم میلادی دانسته‌است.
هنری میلر، نویسندهٔ معاصر آمریکایی، دربارهٔ آن گفته‌است: «بوف کور هدایت کتابی است که من آرزو دارم روزی نظیر آن را بنویسم. مانند این داستان در هیچ زبانی ندیده‌ام. آن را واقعاً دوست می‌دارم.»
رنه لالو نیز گفته‌است: «در این کتاب اهمیت هنر به معنی بسیار آبرومند کلمه، در نظر من بسیار صریح جلوه می‌کند».
داریوش مهرجویی می‌گوید: «بوف کور» به واقع اولین اثر ادبیات مدرن است که در ایران خلق می‌شود. ادامه جریانی که یک قرن و نیم پیش در اروپا شروع شده بود؛ یعنی ظهور انسان خودآگاه و طرح مسئله «سرنوشت بشری».
جلال آل احمد نیز در خصوص بوف کور هدایت گفته‌است:
سکوتی که در آن دوران حکومت می‌کند، درخودفرورفتگی و انزوایی که ناشی از حکومت سانسور است، نه‌تنها در اوراق انگشت‌شمار مطبوعات رسمی و در سکوت نویسندگان نمودار است، بیش از همه در بوف کور خوانده می‌شود. ترس از گزمه، انزواء، گوشه‌نشینی، عدم اعتقاد به واقعیت‌های فریبنده، به ظاهرسازی‌هایی که به جای واقعیت جا زده می‌شوند، غم غربت (نوستالژی)، انکار حقایق موجود، قناعت به رؤیاها و کابوس‌ها، همه از مشخصات طرز فکر مردمی است که زیر سلطهٔ جاسوس و مفتش (انکیزیتور) و «گپئو» زندگی می‌کنند. وقتی آدم می‌ترسد با دوستش، با زنش، با همکارش و با هر کس دیگر درددل کند و حرف بزند ناچار فقط با سایه خودش می‌تواند حرف بزند. بوف کور گذشته از ارزش هنری آن یک سند اجتماعی است؛ سند محکومیت حکومت زور.
ماشاالله آجودانی، پژوهشگر مطرح تاریخ و ادبیات مشروطه، بوف کور را شاهکار بی‌مانند ادبیات معاصر فارسی می‌نامد.
یوسف اسحاق‌پور، استاد تاریخ هنر و تاریخ سینما در دانشگاه پاریس ۸ Descartes University -->، بوف کور را شاهکار صادق هدایت می‌داند. وی همچنین این کتاب را «چند سر و گردن» بالاتر از دیگر نوشته‌های هدایت، و به دلیل پیچیدگی، عمق و غنایش متمایز از همهٔ آن‌ها می‌داند.
نجف دریابندری در مورد بوف کور می‌گوید:
منظور من از منحط احتمالاً غیر از آن چیزی است که شما از این کلمه می‌فهمید. منظور من آن چیزی است که به فرانسه هنر یا ادبیات «دکادان» می‌گویند. مثل اشعار سمبولیست‌های آخر قرن گذشته در فرانسه یا از بعضی جهات — ولی البته نه از همه جهات — مثل اشعار سبک هندی خودمان؛ بنابراین منحط لزوماً به معنای بد یا فاسد یا ناشیانه نیست.
تأثیر بوف کور در سینما و نویسندگی

چند سینماگر بوف کور را دست‌مایه آثار سینمایی خود قرار داده‌اند:
رائول روییز در سال ۱۹۸۷ فیلمی به نام «بوف کور» بر اساس «رمان بوف کور» ساخت.
گفته می‌شود دیوید لینچ در فیلم بزرگراه گمشده از شخصیت زن اثیری الهام گرفته‌است.
بزرگمهر رفیعا در سال ۱۹۷۳ در آمریکا فیلمی ۹۵ دقیقه‌ای بر پایه رمان بوف کور ساخت و به عنوان پایان‌نامه خود ارائه کرد.
در سال ۱۳۵۳، کیومرث درم‌بخش فیلمی ۵۵ دقیقه‌ای بر پایه این رمان ساخت.
خسرو سینایی در سال ۱۳۸۵ دربارهٔ زندگی «صادق هدایت» فیلمی با نام «گفتگو با سایه» ساخت که کم تأثر از بوف کور نبود.
از خانه شماره عنوان فیلم مستندی است ساخته مشترک سام کلانتری و محسن شهرنازدار که از دیگر آثار سینمایی ساخته شده دربارهٔ «هدایت» و آثار او است.
داریوش مهرجویی الگوی خود را برای ساخت فیلم هامون، بوف کور می‌داند.
به گفته فرهاد غبرایی مضمون رمان خانواده پاسکوآل دوآرته (کامیلو خوزه سلا) صرف نظر از سبک و سیاق و ساختار، شباهت‌هایی با بوف کور دارد.
دربارهٔ بوف کور

بوطیقای بوف کور (نشانه‌شناسی و زبان‌شناسی بوف کور صادق هدایت) محمود نیکبخت، چاپ اول، تهران ۱۳۹۵.
داستان یک روح (شرح و متن کامل بوف کور صادق هدایت) سیروس شمیسا، چاپ اول، تهران ۱۳۷۹
صادق هدایت و هراس از مرگ، ساخت‌شکنی روان‌تحلیلگرانهٔ بوف کور، محمد صنعتی، چاپ اول، تهران ۱۳۸۰ نشر مرکز.
«گشودن بوف کور»، فصل اول از کتاب گشودن رمان، نوشته حسین پاینده، چاپ چهارم، تهران: انتشارات مروارید، ۱۳۹۸.
دربارهٔ بوف کور هدایت، محمدعلی همایون کاتوزیان، نشر مرکز.
این است بوف کور، تفسیری بر بوف‌کور نوشته م.ی. قطبی (۱۳۵۶)
بازتاب اسطوره در بوف کور (ادیپ یا مادینه جان؟) نوشته جلال ستاری(۱۳۷۷)
تاویل بوف کور (قصه زندگی) نوشته محمد تقی غیاثی(۱۳۸۱)
هدایت، بوف کور و ناسیونالیسم نوشته آجودانی
بوف کور نوشته داریوش آشوری در رادیو زمانه
«زندگی، عشق و مرگ از دیدگاه صادق هدایت»، شاپور جورکش، نشر آگه، ۱۳۷۴
لکاته یا اثیری! نوشتهٔ نوشین شاهرخی
نقدی بر بوف کور صادق هدایت نوشتهٔ بهمن سقائی
روایت نابودی ناب/ تحلیل بوردیویی بوف کور در میدان تولید ادبی ایران، نوشته شهرام پرستش، نشر ثالث، ۱۳۹۰
صادق هدایت در تهران، ۱۳۰۹ خورشیدی
تقدیم‌نامهٔ بوف کور به مجتبی مینوی با خط هدایت که از بمبئی فرستاده شده‌است، ۱۸ آوریل ۱۹۳۷
صفحهٔ ۸۲ چاپ نخست بوف کور در بمبئی با خط هدایت
نمودار شخصیت‌های بوف کور (برای دیدن نگاره در اندازهٔ بزرگ بر روی آن کلیک کنید)
صفحهٔ نخست بوف کور و نقاشی صادق هدایت از زن اثیری
نقدی بر بوف کور از م. ف فرزانه
جرج ایستمن (بازیگر)

| جرج ایستمن | جرج ایستمن |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۶ اوت ۱۹۴۲ ‏(۸۲ سال)
ملیت: ایتالیایی
سال‌های فعالیت: ۱۹۶۶–اکنون
جرج ایستمن (انگلیسی: George Eastman؛ زادهٔ ۱۶ اوت ۱۹۴۲) بازیگر، کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایتالیا است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به آن روز نفرین‌شدهٔ تسویه‌حساب، بن و چارلی، ترس از صحنه، شهوت‌انگیز بی‌پرده، داستان بل استار، سال ۲۰۲۰ - گلادیاتورهای آینده، خون سرخ، آدم‌خوار، یونیفرم‌های قرمز، حس دشوار، ساتیریکون فلینی، آوای وحش، پورنو هولوکاست، کالیگولا… قصه ناگفته، سکس سیاه، امانوئل – خشونت علیه زنان چرا؟، انتقام امانوئل، ۲۰۱۹، پس از سقوط نیویورک، انتقامجویی از آینده، دلیریوم، جنگو، آماده مرگ باش، کریستال یا خاکستر و آدم بی‌سر و پا اشاره کرد.
باشگاه ورزشی مون‌پلیه

این مقاله دربارهٔ تیم فوتبال مردان مون‌پلیه است. برای تیم فوتبال زنان، باشگاه فوتبال مون‌پلیه (زنان) را ببینید.
Football club
باشگاه فوتبال مون‌پلیه (به فرانسوی: Montpellier Hérault Sport Club) یک باشگاه فوتبال در شهر مون‌پلیه می‌باشد که در لیگ ۱ فرانسه بازی می‌کند.
این باشگاه در سال ۱۹۱۹ تأسیس شده‌است.
سینه‌سرخ پیسه زیردم‌سفید

| سینه‌سرخ پیسه زیردم‌سفید | سینه‌سرخ پیسه زیردم‌سفید |
| --- | --- |
سینه‌سرخ پیسه زیردم‌سفید، Copsychus niger: سینه‌سرخ پیسه زیردم‌سفید، Copsychus niger
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: گنجشک‌سانان
تیره:: مگس‌گیران
گونه:: C. niger
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Copsychus niger : Copsychus niger 
سینه‌سرخ پیسه زیردم‌سفید (نام علمی: Copsychus niger) نام یک گونه از سرده سینه‌سرخ پیسه است.
بوگدان میلیچ

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زادروز:  ۲۴ نوامبر ۱۹۸۷ ‏(۳۷ سال)
زادگاه:  پودگوریتسا
قد:  ۲٫۰۲ متر (۶ فوت ۸ اینچ)*
پست:  مهاجم
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  Mladost Donja Gorica
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۰۰–۲۰۰۴:  Mladost Podgorica
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۴–۲۰۰۸ |  Budućnost |  ۴۹ |  (۲۳) |
| ۲۰۰۸–۲۰۱۰ |  باشگاه فوتبال ادو دن هاخ |  ۳۹ |  (۱۰) |
| ۲۰۱۰ |  باشگاه فوتبال کریلیا سووتوف سامارا |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۰ |  باشگاه فوتبال ویکتوریا پلزن |  ۱ |  (۰) |
| ۲۰۱۱ |  باشگاه فوتبال اسپارتاک نعلچیک |  ۱۵ |  (۸) |
| ۲۰۱۲ |  باشگاه فوتبال گوانگجو |  ۳۶ |  (۱۵) |
| ۲۰۱۳ |  باشگاه فوتبال سوون |  ۲۸ |  (۹) |
| ۲۰۱۴ |  Rudar Pljevlja |  ۱۱ |  (۷) |
| ۲۰۱۴–۲۰۱۵ |  Mladost Podgorica |  ۳۳ |  (۱۵) |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۶ |  باشگاه فوتبال اوساسونا |  ۵ |  (۰) |
| ۲۰۱۶ |  باشگاه فوتبال ترنگانو |  ۹ |  (۵) |
| ۲۰۱۷ |  باشگاه فوتبال سایپا |  ۹ |  (۵) |
| ۲۰۱۷–۲۰۲۲ |  Iskra |  ۱۱۵ |  (۱۶) |
| ۲۰۲۲–۲۰۲۳ |  باشگاه فوتبال اندیجان |  ۲۵ |  (۳) |
| ۲۰۲۳– |  Mladost Donja Gorica |  ۰ |  (۰) |
تیم ملی: تیم ملی
|  |  تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال مونته‌نگرو |   |   |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۱ نوامبر ۲۰۲۲. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۱ نوامبر ۲۰۲۲. 
بوگدان میلیچ (سیریلیک صربی: Богдан Милић؛ زادهٔ ۲۴ نوامبر ۱۹۸۷) بازیکن فوتبال اهل مونته‌نگرو است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال سوون سامسونگ، باشگاه فوتبال سوون، باشگاه فوتبال کریلیا سووتوف سامارا، باشگاه فوتبال اسپارتاک نعلچیک، باشگاه فوتبال ویکتوریا پلزن، باشگاه فوتبال گوانگجو، باشگاه فوتبال اوساسونا، و باشگاه فوتبال ادو دن هاخ اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال مونته‌نگرو بازی کرده است.
امانوئل و شب‌های پورنو در جهان، شماره ۲

| امانوئل و شب‌های پورنو در جهان، شماره ۲ | امانوئل و شب‌های پورنو در جهان، شماره ۲ |
| --- | --- |
کارگردان: برونو ماتی (با نام مستعار جیمی ماتئوس)   جو داماتو (نامش در عنوان‌بندی فیلم نیامده)
فیلمنامه‌نویس: برونو ماتی  جو داماتو
داستان: جو داماتو
موسیقی: جانی مارکتی
تدوین‌گر: برونو ماتی
تاریخ‌های انتشار:  ۱۷ مه ۱۹۷۸ (۱۹۷۸-05-۱۷) (ایتالیا)  
مدت زمان: ۸۵ دقیقه
کشور: ایتالیا
زبان: ایتالیایی 
امانوئل و شب‌های پورنو در سراسر جهان، شماره ۲ (ایتالیایی: Emanuelle e le porno notti nel mondo n.2) فیلمی به کارگردانی برونو ماتی (با نام مستعار جیمی ماتئوس) و جو داماتو است که در سال ۱۹۷۸ منتشر شد. این فیلم دنبالهٔ شب‌های پورنو در سراسر جهان است که ۱ سال پیش توسط همین کارگردانان ساخته شد. این فیلم که بخشی از آن با تصاویر آرشیوی موجود ساخته شده است، نمونه‌ای از ژانر سینمایی موندو است. مسابقه برهنگی در فضای باز که در پایان فیلم مشاهده می‌شود مربوط به مستند/استثمار جنسی «رقابت‌های بانوی برهنهٔ آمریکا» در سال ۱۹۷۶ است که چهار سال قبل‌تر فیلمبرداری شده است.
این فیلم توسط شرکت لامبرتو فورنی و با عنوان امانوئل و شب‌های پورنو بر روی نوار ویدئویی توزیع شد.
گزیدهٔ بازیگران

لورا خمسر در نقش خودش (با دوبلۀ گرمانا دومینیچی)
آجیتا ویلسون در نقش خودش
گلوریا پیه‌دیمونته در نقش عاشق بیگانه
آباری

مکان در Mudug, 23x15px|border |alt=|link= سومالی
| Abaareey | Abaareey |
| --- | --- |
شهر: شهر
Region: Mudug
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳ (EAT)
آباری (به لاتین: Abaareey) در سومالی است که در mudug واقع شده‌است.