stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
یائویی

نمونه‌ای از هنر شونن-آی (عشق پسرانه)؛ منتشر شده در مجله آلمانی Animexx
یائویی (به ژاپنی: やおい) (تلفظ به انگلیسی: jaʊi) همچنین شناخته شده به عنوان عشق پسرانه (boys' love) (به ژاپنی: ボーイズ ラブ) یا BL (به ژاپنی: ビーエル) یک ژانر رسانه‌ای داستانیِ سرچشمه گرفته از ژاپن است که موضوع آن روابط هم‌جنسگرایانه میان شخصیت‌های مرد است. این ژانر را نوعاً زنان و برای زنان می‌آفرینند و از فراورده‌های (آثار) رسانه‌ایِ هم‌جنسکامه که برای مردان همجنس‌گرا ساخته می‌شوند، از جمله بارا، متفاوت است؛ اما می‌تواند مردان را نیز شیفته خود کند و مردان همانند زنان می‌توانند چنین فراورده‌های داستانی‌ای را بسازند. این ژانر داستانی گستره‌ای پهناور از رسانه‌ها را در برمی‌گیرد که از جمله آنان می‌توان به مانگا، انیمه، سریال رادیویی، رمان، بازی و فراورده‌های خوانندگان (Fan production) که به این داستان‌های کاربران می‌سازند، دوجینشی نیز می‌گویند.∗اشاره کرد. عشق پسرانه (Boys love) و کوته نوشت آن یعنی BL واژگان ژانری برای این دستهٔ رسانه‌ای در ژاپن هستند و در سالیان اخیر در انگلیسی نیز مورد کاربرد قرار گرفتن
زمینه‌های نوعی در یائویی دربرگیرندهٔ روابط ممنوعه، توصیف تجاوز، تراژدی و بذله‌اند. داستان‌های یائویی و BL گسترهٔ گوناگونی از ژانرها از جمله کمدی، عشق دبیرستانی، درام تاریخی، داستان علمی و تخیلی و داستان کارآگاهی و نیز زیر-ژانرهایی از جمله Omegaverse و شوتاکون را در برمی‌گیرد.
یائویی سرچشمه‌های خود را هم در فرهنگ خوانندگان (که بدون هدف کسب سود است و ویژهٔ هواداران آماتور است) و هم در چاپ بازرگانی (با هدف کسب سود که ویژهٔ مانگا نویس‌های حرفه‌ای است نه هواداران آماتور) می‌یابد. چنان‌که جیمز وِلکِر خلاصه کرده، واژه یائویی به فرهنگ دوجینشیِ∗ پایان دهه ۱۹۷۰ و آغاز دهه ۱۹۸۰ بازمی‌گردد و کوته نوشت (مخفف) واژگان "yamanashi ochinashi iminashi" (به معنای بدون اوج، بدون مکان، بدون معنا) است، و راهی بود خود-تحقیر کننده∗ برای اشاره به دستاوردهای هنری آماتوری که مانگا و انیمهٔ رایج را (توسط هواداران آماتور) مورد نقیضه قرار می‌دادند، آنهم با ترسیم شخصیت‌های مردِ این مجموعه‌های محبوب در حالتی پنهانی یا آشکارا سکسی. در ژاپن به‌کارگیری واژه یائویی برای اشاره به دوجینشیِ نقیضه ای هنوز رایج است. در چاپ بازرگانی، سرچشمه‌های این ژانر می‌توانند به شونن آی (shōnen'ai) بازگردند که گونه ای ژانر مانگای پسر خوشگل است که در آغاز دههٔ ۱۹۷۰ در مجلات شوجو مانگا آغاز به پیدایش کردند. از دهه ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۰، واژگانِ دیگری مانند تنبی (Tanby)و جونه (June) نیز در اشاره به گسترش‌های خاصی که در ژانر رخ دادند ظاهر شدند. اما در آغاز دهه ۱۹۹۰ این واژگان با بازرگانی [و نیز سکسی تر] شدنِ هرچه بیشترِ هم جنس کامگیِ مرد-مرد رو به ناپدیدی نهادند. (در بخش «تاریخچه و زبان‌شناسی» روشنگری بیشتری در این باره خواهد آمد)
یائویی هم‌اکنون حضور جهانی نیرومندی دارد. فراورده‌های (محصولات) یائویی در سراسر قاره‌ها در زبان‌های گوناگون هم به وسیله جواز و توزیع بین‌المللی و هم به وسیلهٔ دست به دست کردن هوادارانشان در دسترس هستند. پژوهشگران و روزنامه نگاران در سراسر جهان آثار یائویی، فرهنگ و شیفتگان این آثار را مورد پژوهش و کاوش نیز قرار داده‌اند.
می‌توان به انیمه‌های love stage و super lovers برای ژانر یائویی اشاره کرد.
مفاهیم > شونن-آی

واژهٔ شونن-آی (عشق پسرانه) در اساس در پیوند با واژهٔ جوان خواهی یا شاهدبازی در ژاپن است اما از آغاز دهه ۱۹۷۰ تا پایان دهه ۱۹۸۰، برای روشنگری (تشریح) ژانر نوپای شوجو مانگا_ که برای نخستین بار نویسندگان زنِ گروه سال ۲۴∗ به کار بردند و در مورد پسران خوشگلی بود که درگیر عشق می‌شوند_ به کار رفت. ویژگی‌های برجستهٔ شونن-آی شامل غیر منتظرگی، روی دادنِ بیشترِ حوادث در اروپا، و آرمان‌گرایی هستند. [پروفسور]جفری آنجلس به ویژه از شوجو مانگای «قلب توماس» (۱۹۷۴) نوشتهٔ موتو هاجیو و «کازه تو کی نو اوتا» (۱۹۸۴_۱۹۷۶) نوشتهٔ کیکو تاکه میرا به خاطر توصیف و نگارش دوستی‌های آتشین بین مردان که دربرگیرندهٔ حسادت و هوس بودند، به عنوان هنجارشکنی (نقطه عطف) یاد می‌کند.
گمان بر این است که شونن-آی از دو جا سرچشمه می‌گیرد: آکیکو میزوگوچی سرچشمهٔ نخست را رمان‌های تنبیِ موری ماری می‌داند. واژهٔ تنبی (tanbi) چنان‌که اشاره شد، در مورد داستان‌هایی که برای و دربارهٔ پرستش زیبایی، و پیوندهای رمانتیک میان مردان بزرگتر و جوانان زیبارو _که به زبان پیچیده و نامعمول کانجی نگاشته شده‌اند_ به کار می‌رفت. موری ماری در کویبیتو تاچی نو موری (به ژاپنی: 恋人たちの森, / به انگلیسی: A Lovers' Forest / به پارسی: جنگل عُشاق) که به عنوان اولین فراوردهٔ هنری یائویی شناخته می‌شود، از زبان کانجیِ بس نامعمولی برای شخصیت‌های داستانش بهره گرفته بود. دومین سرچشمهٔ  این واژه این است که در آغاز برای توصیف و روشنگری سبک نوشتار متمایز یک نویسنده، برای نمونه سبک یوکیو میشیما و جون‌ایچیرو تانیزاکی، مورد کاربرد قرار گرفت. میزوگوچی پیوند و ارتباط میان این واژه (شونن-آی) با داستان‌های مرد-مرد را نیرنگ و فریب می‌داند اما در عین حال می‌گوید «این واژه گسترده‌ترین واژهٔ مورد کاربرد در آغاز دهه ۱۹۹۰ بود». مینوری ایشیدا نشان می‌دهد که «داستان‌های نخستینِ عشق پسرانه» از داستان‌های اروپایی در مورد «پسران زیبارو» و نوشته‌های تاروهو ایناگاکی الهام گرفته بودند.کارولا باوئر از ژانر آلمانی رمان تربیتی به عنوان تأثیری بر شونن-آی یاد می‌کند.
کازوکو سوزوکی شونن-آی را «خشک و آکادمیک» و «سخت فهم» توصیف می‌کند و می‌گوید که [فهم] این ژانر نیازمند «داشتن آگاهی پیشین در مورد ادبیات کلاسیک، تاریخ و دانش» بوده و سرشار از «اندیشه‌های فلسفی و انتزاعی» است. شونن-آی خوانندگان جوان را به چالش کشاند، خوانندگانی که اغلب تنها با بالا رفتن سن و سالشان قادر به فهم منابع و درون مایه‌های ژرف‌تر این ژانر بودند. گالبرایت شونن-آی را به عنوان «محتوای اصیلی که می‌تواند در ریتم و درون مایه، به حد ادبیات جدی و رسمی برسد» تعریف کرده‌است، یعنی درست بر خلاف یائوییِ شاد و سردماغ‌آورتر. در پایان دهه ۱۹۸۰، محبوبیت شونن-آیی که نویسندگان حرفه‌ای چاپ می‌کردند رو به کاهش گذاشت و [در عوض] یائوییِ دوجینشی (که نویسندهٔ آماتور آن، ناشر نیز بود) رو به محبوب‌تر شدن نهاد.
هواداران غربی گاهی واژگان یائویی و شونن-آی را برای تمایز گذاری میان دو ژانر به کار می‌برند. در این مورد، یائویی برای توصیف و روشنگریِ داستان‌هایی که پیش از هر چیز زمینه‌های بی پردهٔ سکسی و صحنه‌های جنسی را نشان می‌دهند، به کار می‌رود؛ در حالی که شونن-آی برای اشاره به داستان‌هایی که پیش از هر چیز بر عشق تمرکز کرده و محتوای جنسیِ رُک را حذف می‌کند، به کار می‌رود؛ هر چند در اینگونه داستان‌ها نیز ممکن است به کارهای سکسی اشاره ای شود.
مفاهیم > بارا

هر چند گاهی منتقدان غربی بارا را با یائویی آمیخته و یکی انگاشته‌اند، اما مانگای مردان گی یا gei comi (عشق مردانه یا Men's Love یا ML به انگلیسی و بارا به ژاپنی) برای خواننده مرد گی و نه خوانندهٔ زن فراهم می‌شود و در ابتدا بیش از هر چیز خالق آنها هنرمندان مرد گی یا دوجنس‌گرا (از جمله گنگورو تاگامه) هستنپ و در مجله‌های مردان همجنسگرا به صورت دنباله‌دار (سریالی) به چاپ می‌رسد. بارا یک ژانر جاویژه بازاریِ کوچکتر از یائویی در ژاپن است. بارا دربرگیرندهٔ زیر_ژانر seijin (تن‌کامگی مردانه) برای مردان همجنسگراست و بیشتر شبیه به کامیک‌های برای مردان (سینن) است تا کامیک‌هایی که برای خوانندگان زن نوشه می‌شوند (شوجو/جوسی). شماری اندک از آنها مجوز انتشار یافته یا برای بازارهای انگلیسی زبان ترجمه شده‌اند.
بارا بازآفرینی نقش‌های جنسی دگرجنس‌گراهنجارِ بین seme ی مردوار و uke ی زن وار که در یائویی برجسته است را هدف نمی‌گیرد. مانگای مردان گی کمتر صحنه‌های «گریه‌های مهارنشدنی یا وقفه‌های تأمل در خود» را در بر می‌گیرد و کمتر از یائویی در پی «به دست دادن شناخت کلی از شخصیت‌ها» پیش از وقوع صحنه‌های سکسی است. مردان در کامیک‌های بارا شباهت بیشتری به مردانگی در رفتار دارند و به عنوان «پُر مو، بسیار عضلانی، یا با اندکی اضافه وزن» شبیه به بیف‌کیک یا خرس نگاریده می‌شوند. هر چند بارا معمولاً رمانتیسم گی و محتوای بزرگسالانه را در بر می‌گیرد که گاهی شامل خشونت یا سوء استفاده است اما در بیشتر موارد جهان واقعی یا زمینه‌های اتوبیوگرافیک را بررسی و ارزیابی می‌کند و تابوی همجنس‌گرایی در ژاپن را به رسمیت می‌شناسد. گاچی موچی (gachi muchi) به معنای عضلانی و چاق، زیر-ژانری برای عشق پسرانه (boys' love) است و در میان هواداران انگلیسی زبان، بارا نامیده می‌شود؛این ژانر نمایانگر یک میانبُر بین بارا و یائویی است؛ و از لحاظ نویسندگان، هنرمندان و سبک هنری با آن دو اشتراک قابل توجهی دارد. این زیر-ژانرِ نوپای عشق پسرانه با اینکه هنوز به جهت زنان آفریده شده، ویژگی‌های بدنی مردانه‌تر را ترسیم می‌کند و بیشتر احتمال دارد نویسندگان و هنرمندان مرد همجنسگرا نوشته باشند؛ و نیز تصور می‌شود که آمیزه ای از مخاطبان گی را فریفته خود کند. پیش از گسترش گاچی موچی، بزرگ‌ترین همپوشانی و اشتراک بین نویسندگان یائویی و بارا در آثاری بود که زمینهٔ بی‌دی‌اس‌ام داشتند. مانند Zettai Reido؛ مجله‌ای گلچین که آشکارا شمار زیادی نویسندهٔ مرد داشت. چندین تن از نویسندگانِ زنِ یائویی که آثار یائویی با زمینهٔ BDSM نگاشته بودند، برای نوشتن داستان‌های بارا با زمینهٔ BDSM نیز استخدام شده‌اند.
عناصر درون مایه ای > کمبود شخصیت‌های زن

شخصیت‌های زن اغلب یا نقش‌های بسیار کمی در یائویی دارند یا غایب اند. سوزوکی می‌نویسد که به ویژه مادران در چهره ای منفی نگاشته می‌شوند، چنان‌که در مورد Zetsuai 1989 دیده می‌شود یعنی زمانی که شخصیت اصلی به عنوان یک کودک می‌بیند که مادرش، پدرش را می‌کُشد. سوزوکی بر این گمان است که علت آن اینست که شخصیت، و همین‌طور خوانندهٔ داستان، در پی جبران نبودِ مهرِ مادریِ بی قید و شرط با عشقی سوزان [و البته] «قدغن» هستند که در یائویی دیده می‌شود. ناریکو انوموتو، یک نویسندهٔ یائویی، می‌گوید که زمانی که زنان در یائویی نگاریده می‌شوند، «کمکی نمی‌کند اما به طرزی رازآمیز داستان را واقعی جلوه می‌دهد». زمانی که هواداران [ــِـ آماتور]، یائویی را [با تقلید استهزاآمیز] از مجموعه‌هایی [نظیر انیمه‌های محبوب] که شخصیت‌های زن دارند، می‌آفرینند (همان‌طور که در آغاز این مقاله گفته شد، یائویی در اساس تقلیدی طنز آمیز از مانگا و انیمه‌های محبوب بود که هواداران آماتور آفریده‌اند)، نقش زن یا کاهش می‌یابد یا اینکه کشته می‌شود. یوکاری فوجیموتو می‌گوید که «به نظر می‌رسد یائویی و شخصیت‌های زنِ دوست داشتنی با یکدیگر ناهمخوان و متقابلند».
شونن-آی (عشق پسرانه)های آغازین و یائویی به عنوان زن‌ستیز نگریسته شده‌اند، اما ویم لانسینگ از کاهش پیام‌های زن ستیزانهٔ شخصیت‌ها یاد می‌کند و گسترش ژانر یوری را به عنوان نشانه‌ای از کاهش زن ستیزی می‌نگرد. همچنین هواداران یائویی به عنوان «مهاجرانی» که فرهنگ چیرهٔ جامعه را ترک گفته‌اند، نگریسته می‌شوند؛ [فرهنگی] که در این پارادایم به نحوی سرشتین و بنیادین، زن ستیز است. در سالیان اخیر، داشتن یک شخصیت زن که دو شخصیت داستان را پشتیبانی و حمایت کند، رو به محبوبیت گذارده‌است. یائویی نویسی به نام فومی یوشیناگا در کارهایش معمولاً دست کم یک شخصیت زنِ پشتیبان و دلگرمی دهنده را جای می‌دهد.
عناصر درون مایه ای > برابری گی

داستان‌های یائویی به صورت نیرومندی هم-اجتماع گرا (homosocial) هستند که به مردان آزادی می‌دهند به یکدیگر بپیوندند و با هم هدف‌های مشترکی دنبال کنند چنان‌که در دوجینشی های∗ کاپیتان سوباسا دیده می‌شود؛ یا ممکن است با یکدیگر رقیب باشند چنان‌که در Haru Wo Daiteita دیده می‌شود. پیوند روحی و همسانیِ زوج ها[ی هم جنس] بر سلسله مراتب نیروی مرد-زن چیره می‌شود. بسیاری از زوج‌هایی که در داستان‌های سنتی یائویی نگاریده شده‌اند بایستی برای با هم بودن، بر مانع‌هایی که بیشتر روحی و احساسی هستند تا فیزیکی، چیره آیند. درون مایهٔ پیروزی قهرمان در یائویی با داستان‌های عامیانهٔ باختر زمین قیاس شده‌اند؛ به طوری که دومی گرایش به برانگیختن وضع موجود دارد اما یائویی راجع به شهوت و در پی «کشف، (و نه محصور کردن) فرصت هاست». آکیکو میزوگوچی می‌نویسد که هرچند [بهره‌گیری از] همجنسگرایی برای ژرفابخشی به تنش‌های عشقی همچنان «شرم آور» توصیف می‌شود، یائویی به‌طور فزاینده ای داستان‌های با مضمون آشکارسازی و پذیرش گام به گامِ شخصیت‌ها[ی همجنسگرا] در جمع بزرگتر را می‌نگارد؛ که از آن جمله می‌توان به مانگای آبی رخشنده (Brilliant Blue) اشاره کرد.
میزوگوچی بر این گمان است که یائویی توصیفی خیلی گی-دوستانه تر از جامعهٔ ژاپن را ارائه می‌کند، که ادعا می‌کند شکلی از کنشگرایی در میان نویسندگان یائویی است. برخی داستان‌های درازتر یائویی از جمله FAKE و Kizuna، زوج [ــِ همجنس] را در وضعی ترسیم می‌کنند که دوتایی در حال حرکت و کنش اند. هر چند شخصیت‌های مرد گی در مانگای یائویی برجسته شده‌اند، مانگای یائویی به ندرت با حقیقتِ همجنس‌گراهراسی در جامعهٔ ژاپن به روشنی رویارویی می‌کند. به گفته هیساکو میوشی، سردبیر شرکت انتشاراتی مانگای Libre Publishing، در حالی که یائوییِ سابق «بیشتر بر شیوهٔ زندگی همجنسگرایانه از دیدگاهی واقع گرا» تمرکز داشت، با گذشت زمان بار واقعگراییِ [این] ژانر رو به کاهش نهاد و جنبه طنز آن رو به فزونی نهاد و داستان‌ها [اکنون] «صرفاً برای تفریح» اند. مانگای یائویی اغلب رویه‌های فانتزیک، تاریخی یا فوتوریستی دارد و بسیاری از هوادارانْ به [این] ژانر به مثابه یک «فانتزی فرار از واقعیات» می‌نگرند. همجنسگراهراسی زمانی که به عنوان یک موضوع ارائه شود، به مثابه یک شگرد پی‌رنگ به کار می‌رود تا «درام را ژرفا بخشد» یا اینکه پاکی و معصومیتِ عشقِ قهرمان را نشان دهد. مت تورن حدس زده‌است که خوانندگان ژانر یائویی _ژانری که در ابتدا روایت‌های رمانتیک [و سکسی] را می‌نگارد_ ممکن است به واسطهٔ [وجود] درون مایه‌های سیاسی نیرومندی مانند همجنسگراهراسی [که در داستان دیده می‌شود]، از حالت برانگیختگی جنسی خارج شود. ماکوتو تاتنو، دودلی و تردید خود را نسبت به اینکه تمرکز بر روی مسائل واقعی گی «به یک گرایش (روند) بدل شود، ابراز می‌دارد؛ چرا که دختران، بیشتر داستان را می‌پسندند تا واقع‌گرایی را». آلن ویلیامز استدلال می‌کند که نبود یک هویت گی در یائویی از پست‌مدرن بودنِ یائویی سرچشمه می‌گیرد.
عناصر درون مایه ای > فانتزی تجاوز

فانتزی تجاوز، درون مایه ای است که نوعاً در یائویی دیده می‌شود. آمیزش مقعدی به مثابهٔ نوعی بیان وفاداری و عشق نسبت به شریک جنسی است و در یائویی «خشونتِ هویدا» ی تجاوزْ به یک «عمل سرشار از احساس» تغییر شکل می‌دهد. در حالی که جامعهٔ ژاپن اغلبْ زنانی که در زندگی مورد تجاوز قرار گرفته‌اند را نادیده می‌گیرد یا خوارشان می‌شمارد، ژانر یائوییْ پسرانی که مورد تجاوز قرار گرفته‌اند را چنان توصیف می‌کند که هنوز «سرشار از معصومیت» اند و پس از رخداد تجاوز، همچنان مورد علاقهٔ متجاوز خود اند؛ [این] مجازی است که شاید از [مانگای یائوییِ] کازه تو کی نو اوتا سرچشمه گرفته‌است. صحنه‌های تجاوز در یائویی به ندرت همچون اعمالی بزه (شامل یک متجاوز و یک قربانی) نمایانده شده‌اند: صحنه‌هایی که در آنها یک seme به یک uke تجاوز می‌نماید به مثابه نشانی از «اختلال امیال جنسیِ» متجاوز تشریح نشده‌اند بلکه در عوض نشانه ای از «عشق مهار نشدنیِ» متجاوز (seme) به uke هستند. چنین صحنه‌هایی اغلب نوعی شگردپی‌رنگ اند که بدین منظور استفاده می‌شوند تا قربانیْ متجاوزِ خود را به سان موجودی فراتر از یک دوست خوب ببیند و نوعاً سبب می‌شود که uke در عشق seme گرفتار آید. زمینه‌های فانتزی تجاوزْ پیگیر و جویای فقدان احساس مسئولیتِ قهرمان در سکس اند و [در نهایت] به بزنگاهِ داستان می‌رسد، جایی که «قهرمان مسئولیت سکس (تجاوز) خود را می‌پذیرد».
مانگای یائویی زیر هتل مجلل _که در زمینهٔ یک زندان مردانه به نگارش درآمده_ به خاطر توصیفی واقعگرایانه تر از تجاوز مورد ستایش قرار گرفته‌است. نویسندگانی همچون فوسانوسوکه ایناریا (نگارندهٔ مانگای گل رز نورس) از عنصر تجاوز نه به مثابه کاتالیزور رمانتیک سنتی بلکه به مثابه عنصر پی‌رنگ دراماتیک تراژیک بهره می‌گیرد. سایر یائویی‌ها گرایش به این دارند که رابطهٔ دوستی ای را توصیف کنند که از شکل غیر رضایتمندانه آغاز و به شکل رضایتمندانه تغییر شکل می‌دهد؛ اما داستان‌های جناب فوسانوسوکه ایناریا از آن گونه‌هایی اند که پیوندهای دوستی از شکل رضایتمندانه آغاز و به دوستیِ غیر رضایتمندانه ختم می‌شوند؛ آن هم بیشتر به سبب فشارهای اجتماعی بیرونی ای که به روابط شخصیت‌های گی برچسب انحراف می‌زنند. داستان‌های وی هنوز فانتزیک شناخته می‌شوند، با این حال بی پرده و واقع گرایانه صحنه‌های سکسی تجاوز میان شخصیت‌ها را به نگارش می‌کشانند.
عناصر درون مایه ای > تراژدی

داستان‌های نشریه جونه∗ با پایانِ دربرگیرندهٔ خودکشی شان محبوب بودند چرا که «تماشاگه زجر و رنج مردان» بودند. نظر مت تورن این است که در یائوییْ توصیف و تشریح آزار و اذیت (سوء استفاده) راهی است برای برخی خوانندگان که با آزار و اذیت‌هایی که خود شخصاً تجربه کرده‌اند کنار بیایند. در میانهٔ دهه ۱۹۹۰ آنچه مُد بود، پایان خوشِ [داستان] بود. زمانی که پایان‌های تراژیک نشان داده می‌شوند، علتْ خیانت و بی وفایی [یک عاشق به معشوقش] نیست بلکه تقدیرات بی رحم و ناخواستهٔ یک جهان بیرونیِ سازش‌ناپذیر است.
نشر در ژاپن

در ۱۹۹۰، هفت نشریه ژاپنیْ درون مایهٔ BL (عشق پسرانه) را وارد محصولات خود کردند _که آغازی شد بر بازار نشر تجاری [این] ژانر. در ۲۰۰۳ حدود ۳٫۸ درصد از هفته نامه‌های مانگا به BL اختصاص یافته بودند. ارزیابی ای در سال ۲۰۰۸ تخمین زد که بازار یائویی تجاری ژاپنی سالانه نزدیک به ۱۲ بیلیون ین درآمد ناخالص داشت که از این رقم فروش رمان ماهانه ۲۵۰ میلیون ین، مانگا ماهانه ۴۰۰ میلیون ین، CDها ماهانه ۱۸۰ میلیون ین، و بازی‌های ویدیویی ماهانه ۱۶۰ میلیون ین بودند. در همین زمان، مجلات BL شامل BE-BOY, CHARA, GUSH و CIEL می‌شدند. گزارشی در ۲۰۱۰ تخمین زد که ارزش بازار یائویی در سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ نزدیک به ۲۱٫۳ بیلیون ین بود.
در کنار مانگا و انیمه، بازی‌های BL (معروف به عنوان بازی‌های یائویی) نیز وجود دارند و معمولاً دربرگیرندهٔ رمان‌های دیداری (بصری) یا اروگه اند که جهت‌گیری شان حول و حوش زوج‌های مرد همجنسگرا بوده و برای مخاطبان زن اند. مانگای یائویی نیز گمان می‌رود بخش عمده بازار (مخاطبان) اش را زنان تشکیل دهد. ملاک این است که هر دوی شخصیت(ها) و موارد مؤثرْمرد هستند. بازی‌هایی که مخاطبان مرد همجنسگرا را هدف می‌گیرند ممکن است بارا نامیده شوند.
افیم گلر

| اِفیم گِلِر | اِفیم گِلِر |
| --- | --- |
افیم گلر؛ ۱۹۷۷ میلادی: افیم گلر؛ ۱۹۷۷ میلادی
نام کامل: افیم پتروویچ گلر
کشور: اتحاد جماهیر شوروی اوکراین
زاده: ۸ مارس ۱۹۲۵ اودسا، اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی
درگذشته: ۱۷ نوامبر ۱۹۹۸ (۷۳ سال)
عنوان: استادبزرگ، قهرمان پیشکسوتان جهان (۱۹۹۲)
بهترین ریتینگ: ۲۶۳۰ (ژانویه ۱۹۷۱)
اِفیم پتروویچ گِلِر (روسی: [Ефим Петрович Геллер] Error: {{Lang}}: متن دارای نشانه‌گذاری ایتالیک است (راهنما)، اوکراینی: Юхим Петрович Геллер؛ ۸ مارس ۱۹۲۵ – ۱۷ نوامبر ۱۹۹۸) شطرنج‌باز اهل شوروی و یک استادبزرگ در سطح جهانی بود. او دو بار، (در سال‌های ۱۹۵۵ و ۱۹۷۹ میلادی) قهرمان شوروی و شش‌بار (۱۹۵۳، ۱۹۵۶، ۱۹۶۲، ۱۹۶۵، ۱۹۶۸ و ۱۹۷۱ میلادی) نامزد شرکت در مسابقات قهرمانی جهان شد. او چهار بار برندهٔ عنوان قهرمانی اوکراین (در سال ۱۹۵۰، ۱۹۵۷، ۱۹۵۸ و ۱۹۵۹ میلادی) و در سال ۱۹۹۲ میلادی قهرمان مسابقات پیشکسوتان جهان شد.
گلر ۱۹۷۳
گلر همچنین مربی دو قهرمان جهان بوریس اسپاسکی و آناتولی کارپف بود. او همچنین نویسنده بود.
او که یهودی بود در اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی و شهر اودسا بزرگ شد. گلر یک بازیکن بسکتبال خوب بود و دکترایش را در تربیت بدنی قبل از تخصص در شطرنج به دست آورد. پیشرفت او به عنوان یک ورزشکار با آغاز جنگ جهانی دوم به تأخیر افتاد.
اولین نتیجه قابل‌توجه گلر مقام ششمی در مسابقات قهرمانی شطرنج اوکراین در سال ۱۹۴۷ میلادی بود.
ال دورادو (متا)

| ال دورادو (متا) | ال دورادو (متا) |
| --- | --- |
Municipality and town: Municipality and town
  پرچم:   پرچم
Location of the municipality and town of El Dorado, Meta in the Meta Department of Colombia.: Location of the municipality and town of El Dorado, Meta in the Meta Department of Colombia.
Country:  کلمبیا
بخش‌های کلمبیا: بخش متا
ارتفاع: ۵۵۰ متر (۱۸۰۰ فوت)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (Colombia Standard Time)
سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن: اقلیم جنگل‌های بارانی
ال دورادو (انگلیسی: El Dorado, Meta) نام یک منطقه مسکونی در کلمبیا است.
برجک دفاعی (فیلم)

| برجک دفاعی | برجک دفاعی |
| --- | --- |
کارگردان: مایکل مان
تهیه‌کننده: Hawk Koch
فیلمنامه‌نویس: مایکل مان
بر پایه:  The Keep by  F. Paul Wilson 
بازیگران: یورگن پروچنو ایان مک‌کلن رابرت پروسکی گابریل بیرن اسکات گلن آلبرتا واتسون بروس پین دابلیو. مورگان شپارد وولف کالر روزالی کراچلی  مایکل کارتر
موسیقی: تنجرین دریم
فیلم‌بردار: Alex Thomson
تدوین‌گر:  Dov Hoenig  Chris Kelley 
توزیع‌کننده: پارامونت پیکچرز
تاریخ‌های انتشار:  ۱۶ دسامبر ۱۹۸۳ (۱۹۸۳-۱۲-۱۶)  (usa)
مدت زمان: ۹۶ دقیقه
کشور: آمریکا
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۶٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار (تخمینی)
فروش گیشه: ۳٬۶۶۱٬۷۵۷ دلار (ایالات متحده)
برجک دفاعی (انگلیسی: The Keep) فیلمی در ژانر ترسناک و جنگی به کارگردانی مایکل مان است که در سال ۱۹۸۳ منتشر شد.
بازیگران

یورگن پروچنو
ایان مک‌کلن
رابرت پروسکی
گابریل بیرن
اسکات گلن
آلبرتا واتسون
بروس پین
مایکل کارتر
برتر کلاس

| برتر کلاس | برتر کلاس |
| --- | --- |
ژانر: کمدی موقعیت
سازنده:  مایکل الیاس  ریچارد استیس 
بازیگران:  هاورد هسمن  بیلی کانلی 
سازنده موسیقی متن: اد آلتون
آهنگساز: اد آلتون
کشور سازنده: ایالات متحده
زبان اصلی: انگلیسی
شمار فصل‌ها: ۵
شمار قسمت‌ها: ۱۱۴ (فهرست قسمت‌ها)
تولید: تولید
تهیه‌کننده‌های اجرایی:  مایکل الیاس  ریک استیس 
تهیه‌کننده‌ها:  آلن روسن  فرانک پیس  لری اسپنسر 
دوربین: راه‌اندازی چند دوربین
مدت: ۲۲-۲۴ دقیقه
تولیدکننده‌ها:  استیس/الیاس پروداکشن  استودیوهای تلویزیون برادران وارنر 
توزیع‌کننده: استودیوهای تلویزیون برادران وارنر
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: شرکت پخش رسانه‌ای آمریکا
انتشار اولیه: ۱۷ سپتامبر ۱۹۸۶ (۱۹۸۶-09-۱۷) – ۲۵ ژوئن ۱۹۹۱ (۱۹۹۱-06-۲۵)
انتشار: انتشار
نمایش‌های مشابه: Billy
برتر کلاس (به انگلیسی: Head of the Class) مجموعه تلویزیونی در ژانر کمدی موقعیت است که از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۱ در شرکت پخش رسانه‌ای آمریکا پخش شد.
این مجموعه، درباره دانش آموزانی تیزهوش در دبیرستان تخیلی میلارد فیلمور در منهتن به تحصیل می‌پردازند. همچنین داستان درمورد دبیر تاریخ‌شان، چارلی مور (هاورد هسمن) است. هسمن این مجموعه تلویزیونی را در سال ۱۹۹۰ ترک کرد و نقش او را کمدین اسکاتلندی، بیلی کانلی ادامه داد. این سریال ۵ فصل دارد.
بخشی از داستان

برتر کلاس مجموعه‌ای درباره دانش آموزانی مستعد در یک کلاس است. هرکدام از دانش آموزان، استعدادی ویژه و متفاوت دارند. 
در سه سال از پخش این مجموعه، کلاس فقط ده دانش آموز داشت.
ال دیابلو (کمیک)

| ال دیابلو> اطلاعات انتشاراتی | ال دیابلو> اطلاعات انتشاراتی |
| --- | --- |
ناشر: دی‌سی کامیکس
نخستین حضور: آل-استار وسترن شمارهٔ ۲ (اکتبر ۱۹۷۰) ال دیابلو نسخه ۲ شمارهٔ ۱ (اوت ۱۹۸۹)
پدیدآور: رابرت کنایر گری مورو جرارد جونز مایک پاروبک فیل هستر اندی پارکز
اطلاعات داستانی: اطلاعات داستانی
نام کامل: لازاروس لین رافائل سندووال چاتو سانتانا
وابستگی به تیم: لیگ عدالت جوخه انتحار کیش‌مات
توانایی‌ها: رافائل سندووال  بوکسور و ورزشکاری در سطح المپیک چاتو سانتانا  توانایی ذهنی برای ایجاد و کنترل آتش 
ال دیابلو (به انگلیسی: El Diablo) عنوان چندین شخصیت خیالی در کتاب‌های کامیک آمریکایی منتشر شده توسط دی‌سی کامیکس است. نخستین ال دیابلو با نام لازاروس لین توسط رابرت کنایر و گری مورو خلق شده است که برای اولین بار، در شمارهٔ ۲ آل-استار وسترن (اکتبر ۱۹۷۰) معرفی شد. دومین نفر رافائل سندووال توسط جرارد جونز و مایک پاروبک خلق شده است و نخستین بار در شمارهٔ ۱ ال دیابلو (اوت ۱۹۸۹) حضور پیدا کرد. سومین نسخه نیز با نام چاتو سانتانا توسط فیل هستر و اندی پارکز خلق شده است که اولین بار در شمارهٔ ۱ سومین نسخه ال دیابلو (سپتامبر ۲۰۰۸) معرفی شد.
جی هرناندس نقش شخصیت چاتو سانتانا را در فیلم جوخه انتحار (۲۰۱۶) ایفا کرده است.
خطای جذر میانگین مربعات

خطای جذر میانگین مربعات یا انحراف جذر میانگین مربعات یا خطای جذر میانگین مربع‌ها (root-mean-square deviation (RMSD)) یا (root-mean-square error (RMSE)) تفاوت میان مقدار پیش‌بینی شده توسط مدل یا برآوردگر آماری و مقدار واقعی می‌باشد. RMSD یک ابزار خوبی است برای مقایسه خطاهای پیش‌بینی توسط یک مجموعه داده‌است و برای مقایسه چند مجموعه داده کاربرد ندارد.
همچنین این تفاوت‌های مجزا را مانده ها می‌نامند و خطای جذر میانگین مربعات برای جمع‌آوری آنها در یک عدد کاربر دارد.
معادله

در خطای جذر میانگین مربعات یک برآوردگر آماری  {\hat {\theta }} با توجه به پارامتر پیش‌بینی‌شدهٔ  \theta  به عنوان مجذور مربع ریشهٔ خطای میانگین مربعات تعریف می‌شود:
برای برآوردگر بی‌طرف RMSD مربعات ریشهٔ واریانس است و به عنوان خطای استاندارد شناخته می‌شود.
در بعضی از مباحث RMSD برای مقایسه بین دو چیز قابل تغییر به کار می‌رود که هیچکدام به عنوان استاندارد شناخته نمی‌شوند. به عنوان مثال:
برای اندازه‌گیری فاصلهٔ دو جسم دراز که به صورت بردار اتفاقی توصیف می‌شوند:
معادله به شرح زیر است:
نرمال‌سازی انحراف جذر میانگین مربعات

نرمال‌سازی انحراف جذر میانگین مربعات (normalized root-mean-square deviation) یا خطا (NRMSD یا NRMSE) توسط بازهٔ مقادیر مشاهده شده به شرح زیر است
زمانی که مقدار کمینه نشان‌دهندهٔ واریانس رسوبی کمتری باشد معمولاً مقدار به صورت درصدی بیان می‌گردد.
ضریب تغییرات انحراف جذر میانگین مربعات

ضریب تغییرات انحراف جذر میانگین مربعات coefficient of variation of the RMSD, CV(RMSD) یا CV(RMSE) به عنوان RMSD نرمال شده به کار می‌رود:
این شبیه ضریب تغییرات است با این تفاوت که RMSD به جای انحراف معیار استفاده شده‌است.
المور دزرت رنچ، کالیفرنیا

| المور دزرت رنچ، کالیفرنیا | المور دزرت رنچ، کالیفرنیا |
| --- | --- |
محدوده ثبت‌نشده: محدوده ثبت‌نشده
المور دزرت رنچ، کالیفرنیاLocation in California: المور دزرت رنچ، کالیفرنیاLocation in California
مختصات: ۳۳°۰۶′۱۳″ شمالی ۱۱۵°۴۸′۰۲″ غربی﻿ / ﻿۳۳٫۱۰۳۶۱°شمالی ۱۱۵٫۸۰۰۵۶°غربی﻿ / 33.10361; -115.80056: مختصات: ۳۳°۰۶′۱۳″ شمالی ۱۱۵°۴۸′۰۲″ غربی﻿ / ﻿۳۳٫۱۰۳۶۱°شمالی ۱۱۵٫۸۰۰۵۶°غربی﻿ / 33.10361; -115.80056
کشور: ایالات متحده آمریکا
ایالت: کالیفرنیا
کانتی: شهرستان ایمپریال، کالیفرنیا
ارتفاع: -۱۷۷ فوت (-۵۴ متر)
المور دزرت رنچ (به انگلیسی: Elmore Desert Ranch) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان ایمپریال، کالیفرنیا واقع شده‌است. المور دزرت رنچ -۵۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
الیزابت پترسون (هنرپیشه)

| الیزابت پترسون | الیزابت پترسون |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۲ نوامبر ۱۸۷۴
درگذشت: ۳۱ ژانویهٔ ۱۹۶۶ (۹۱ سال)
ملیت: ایالات متحده آمریکا
سال‌های فعالیت: ۱۸۹۰–۱۹۶۱
الیزابت پترسون (انگلیسی: Elizabeth Patterson؛ ۲۲ نوامبر ۱۸۷۴ – ۳۱ ژانویهٔ ۱۹۶۶) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌ها و مجموعه‌های که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به عاشقتم لوسی، امشب عاشقم باش و دلفریب اشاره کرد.
بخش کاروان

| بخش کاروان> اطلاعات کلی | بخش کاروان> اطلاعات کلی |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: سیستان و بلوچستان
شهرستان: زرآباد
مرکز بخش: سورو
دهستان‌ها: زرآباد غربی، تنبلان
سال تأسیس: ۱۴۰۰ خورشیدی
بخش‌دار: امیر هوتی
مردم: مردم
جمعیت: ۸٬۹۸۳ نفر (۱۳۹۵)
مذهب: اهل سنت
داده‌های دیگر: داده‌های دیگر
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۵۴
بخش کاروان، یکی از بخش‌های شهرستان زرآباد در استان سیستان و بلوچستان ایران است. مرکز این بخش، روستای سورو است.
تقسیمات کشوری

بخش کاروان
دهستان زرآباد غربی
دهستان تنبلان
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش کاروان برابر با ۸٬۹۸۳ نفر بوده‌است.