هنری هزلیت
زندگی

هنری هزلیت در فیلادلفیا پنسیلوانیا زاده شد و در بروکلین نیویورک رشد کرد. وقتی تنها یک نوزاد بود پدرش درگذشت و او در فقر نسبی بزرگ شد. قهرمانان اولیه او هربرت اسپنسر و ویلیام جیمز بودند و آرزوی اولش تحصیلات دانشگاهی در رشته روانشناسی و فلسفه بود.
هزلیت کارش را در دوران نوجوانی در وال استریت ژورنال به عنوان دستیار دبیر تحریریه آغاز کرد، و علاقه‌اش به اقتصاد از همان‌جا شکل گرفت. مطالعاتش او را با «عقل سلیم اقتصاد سیاسی» اثر فیلیپ ویکستید آشنا کرد که بعدها خود هزلیت گفت نخستین اثرگذاری جدی در حوزه اقتصاد بر او بوده‌است.
هزلیت نخستین کتابش دانش اندیشیدن را در سن ۲۱ سالگی منتشر کرد. در جنگ جهانی اول در تکزاس به خدمت نیروی هوایی ارتش درآمد و پس از آن برای سال‌ها در نیویورک ساکن شد. در سال ۱۹۱۵ و پس از دوره‌ای کوتاه که در نیروی هوایی آمریکا کار کرد، «مسیر قدرت اراده» را که نقدی بر روانکاوی بود، نوشت. او همچنین در نیویورک ایونینگ پست (۱۸–۱۹۱۶)، نشریه مالی «بانک ملی مکانیک و فلزات» (۲۰–۱۹۱۹)، نیویورک ایونینگ میل (۲۳–۱۹۲۱) و نیویورک سان (۲۹–۱۹۲۴) قلم زد. هازلیت از ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۳ به عنوان ویراستار ادبی در مجله «نیشن» کار کرد.
در دهه‌های میان دو جنگ که دورانی لرزان در تاریخ ادبیات آمریکا به‌شمار می‌آید هزلیت به عنوان دبیر بخش ادبی نیویورک سان فعالیت کرد. هزلیت طی فعالیت‌های روزنامه‌نگارانه‌اش در نشریه دست چپی نیشن، «برنامه‌ای کاربردی برای آمریکا» را به تحریر درآورد که تحلیلی از رکود بزرگ بود. او از معدود افرادی بود که از کاهش مداخله دولت در اقتصاد دفاع می‌کرد. پس از مناظره‌هایی عمومی با لویی فیشر سوسیالیست، همکاری هزلیت با نیشن قطع شد.
در سال ۱۹۳۳ هزلیت آناتومی نقد را منتشر کرد که برخی از این کتاب به عنوان تکذیبیه‌ای پیشاپیش برای شالوده شکنی یاد کرده‌اند.
از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۴۶ هزلیت سرمقاله‌نویس اصلی نیویورک تایمز در حوزه اقتصاد بود که هر هفته ستونی ثابت با امضا و تعداد بسیار زیادی مقالات بدون امضا در این حوزه منتشر می‌کرد و حجم بالایی از کار اقتصادی را در این دوره آفرید.
به گفته خود هزلیت، او در حوزه اقتصاد بیشترین تأثیر را از کار لودویگ فن میزس گرفته‌است و به همین دلیل هم هزلیت به عنوان معرف آثار مکتب اتریش در اقتصاد به دنیای انگلیسی زبان شناخته شده‌است. برای مثال در ۱۹۳۸ ترجمه انگلیسی کتاب سوسیالیسم میزس که تازه منتشر شده بود را در نیویورک تایمز بررسی کرد و از آن به عنوان یک اثر کلاسیک و ویرانگرترین نقد سوسیالیسم که تا کنون قلمی شده یاد کرد. هزلیت توان تحلیلی چشمگیری در فهم پذیر کردن پیچیدگی‌ها و ظرافت‌های اندیشه متفکر ژرف بینی چون میزس، برای همه، بی آنکه به یکپارچگی نظری بحث او آسیب زند، از خود نشان داد و بیش از هر چیز برای واگویی نظریه‌های میزس در عرصه عمومی کوشید.
پس از مهاجرت اقتصاددانان یهودی از اروپای تحت اشغال نازی‌ها به آمریکا، هزلیت شرایط انتشار مقالات میزس در نیویورک تایمز را فراهم کرد و کمک کرد که برای میزس موقعیت تدریسی در دانشگاه نیویورک فراهم شود. هزلیت همچنین به معرفی کتاب راه بردگی هایک به مخاطبان آمریکایی کمک شایانی کرد. او راه بردگی را «یکی از مهم‌ترین کتاب‌های نسل ما» می‌خواند.
هزلیت برخلاف بسیاری از اندیشمندان لیبرال هم نسل خود در هیچ دورانی از عمر خود سوسیالیست یا کمونیست نبود و هرگز در دیدگاه‌های لیبرال کلاسیک خود تجدید نظر نکرد. او نویسنده‌ای صاحب سبک و تیزهوش و هواخواه نستوه فردگرایی و اقتصاد کاپیتالیستی بود و از خودگذشتگی‌هایی کرد که برای اعتقاد به باورهایی که آن روزها بسیار بی طرفدار بودند، لازم بود.
زمانی که هزلیت سرانجام در سال ۱۹۶۶ همکاریش با نیوزویک را قطع کرد، این نشریه سه استاد مطرح اقتصاد را جایگزین او کرد: میلتون فریدمن از دانشگاه شیکاگو، هنری والیچ از دانشگاه ییل، و پل سمیوئلسون مدافع اقتصاد کینزی از ام. آی. تی.
آخرین مقاله دانشگاهی او در سال ۱۹۸۷ در نخستین شماره از «بررسی اقتصاد اتریشی» که اکنون با عنوان «فصلنامه اقتصاد اتریشی» منتشر می‌شود به طبع رسید.
هزلیت در ۹۸ سالگی در سال ۱۹۹۳ درگذشت.