منبع
طبیعی

منابع طبیعی از محیط زیست گرفته می‌شوند. بسیاری از منابع طبیعی برای بقای انسان ضروری است، در حالی که برخی دیگر برای ارضای میل بشر استفاده می‌شوند. حفاظت، مدیریت منابع طبیعی با هدف پایداری است. منابع طبیعی ممکن است به روش‌های مختلفی طبقه‌بندی شوند.
منابع را می‌توان بر اساس مبدأ به صورت زیر طبقه‌بندی کرد:
منابع غیر آبی موجودات غیرزنده (مثلاً زمین، آب، هوا و مواد معدنی مانند طلا، آهن، مس، نقره) را تشکیل می‌دهند. منابع بیوتیک از زیست کره به دست می‌آید. جنگل‌ها و محصولات آنها، جانوران، پرندگان و محصولات آنها، ماهی و سایر موجودات دریایی نمونه‌های مهمی هستند. مواد معدنی مانند زغال‌سنگ و نفت گاهی در این دسته قرار می‌گیرند زیرا آنها از مواد آلی فسیلی تشکیل شده‌اند، هرچند در مدت زمان طولانی.
منابع طبیعی نیز بر اساس مرحله توسعه به این صورت طبقه‌بندی می‌شوند:
منابع بالقوه شناخته‌شده وجود دارند و ممکن است در آینده مورد استفاده قرار گیرد. به عنوان مثال، ممکن است در بسیاری از مناطق هند و کویت نفتی وجود داشته باشد که دارای سنگ‌های رسوبی هستند، اما تا زمانی که در واقع حفرشده و مورد استفاده قرار گیرد، یک منبع بالقوه است. منابع واقعی آنهایی هستند که مورد بررسی قرار گرفته‌اند، کمیت و کیفیت آنها مشخص شده است و در زمان‌های کنونی مورد استفاده قرار می‌گیرد. به عنوان مثال، نفت و گاز طبیعی به‌طور فعال از میدان‌ها مرتفع بمبئی به دست می‌آید. توسعه یک منبع واقعی مانند فرآوری چوب به فناوری موجود و هزینه‌های آن بستگی دارد. آن بخش از منابع واقعی که می‌تواند با فناوری موجود با سودآوری قابل توسعه باشد به عنوان یک منبع ذخیره شناخته می‌شود، در حالی که آن بخشی که به دلیل نبود فناوری نمی‌تواند توسعه سودآوری داشته باشد به عنوان یک منبع سهام شناخته می‌شود.
منابع طبیعی را می‌توان بر اساس تجدیدپذیری به این صورت طبقه‌بندی کرد:
منابع تجدیدناپذیر در دوره‌های زمین‌شناسی بسیار طولانی تشکیل می‌شوند. مواد معدنی و فسیل‌ها در این دسته قرار می‌گیرند. از آنجایی که زمان شکل‌گیری آنها بسیار کند است، پس از نابودی آنها نمی‌توانند دوباره به وجود بیایند. از این میان، مواد معدنی فلزی با بازیافت آنها می‌توانند دوباره مورد استفاده قرار گیرند، اما زغال‌سنگ و نفت قابل بازیافت نیستند. منابع تجدیدپذیر، مانند جنگل‌ها و شیلات، می‌توانند به نسبت سریع دوباره تولید شوند یا تولیدمثل کنند. بالاترین نرخی که در آن می‌توان از یک منبع پایدار استفاده کرد بازده پایدار است. برخی منابع مانند نور خورشید، هوا و باد به عنوان منابع همیشگی شناخته می‌شوند زیرا به‌طور مداوم در دسترس هستند، اگرچه با سرعت محدود. مقدار آنها تحت تأثیر مصرف انسان نیست. بسیاری از منابع تجدیدپذیر با استفاده از انسان می‌توانند از بین بروند، اما ممکن است دوباره ایجاد شوند و در نتیجه جریان داشته باشند. برخی از اینها، مانند محصولات کشاورزی، برای تجدید زمان کوتاهی می‌برند. برخی دیگر، مانند آب، زمان نسبتاً طولانی‌تری دارند، در حالی که هنوز بقیهٔ آنها، مانند جنگل‌ها، حتی بیشتر طول می‌کشند.
بسته به سرعت و کمیت مصرف، اضافه مصرف می‌تواند به هدر رفتن یا نابودی کامل و همیشگی یک منبع منجر شود. مناطق کشاورزی، ماهی و جانوران دیگر، جنگل‌ها، آب و خاک سالم، مناظر کشت‌شده و طبیعی مثال‌های مهمی هستند. چنین منابع تجدیدپذیری با شرایطی، گاهی به عنوان نوع سوم منابع یا به عنوان زیرگروه منابع تجدیدپذیر طبقه‌بندی می‌شوند. منابع تجدیدپذیر با شرایط مشروط در حال حاضر در معرض مصرف بیش از حد انسان هستند و تنها استفاده درازمدت از این منابع در پیمایش به اصطلاح صفر اکولوژیکی است، در جایی که استفادهٔ انسان کمتر از ظرفیت زیست‌محیطی زمین برای بازسازی است.
منابع طبیعی نیز بر اساس پراکندگی به صورت زیر طبقه‌بندی می‌شوند:
منابع همه‌جایی در همه جا یافت می‌شود (به عنوان مثال هوا، نور، آب). منابع محلی فقط در مناطق خاصی از جهان (به عنوان مثال، سنگ آهن و آهن، قدرت زمین گرمایی) یافت می‌شود.
در مقابل منابع طبیعی بالقوه به شرح زیر است:
منابع واقعی آن دسته از منابعی هستند که محل و کمیت آنها مشخص است و ما فناوری بهره‌برداری و استفاده از آنها را داریم. منابع بالقوه آنهایی هستند که ما دانش کافی نداریم یا در حال حاضر فناوری بهره‌برداری از آنها را نداریم.
بر اساس مالکیت، منابع را می‌توان به صورت فردی، اجتماعی، ملی و بین‌المللی طبقه‌بندی کرد.