و کوهستان به طنین آمد
نقد و بازخورد

آیا این نمونهٔ عالی یک زن افغانستانی، نیلا، شهروند برجستهٔ پرشور کابلی، به شاعر پاریسی تبدیل شده‌است؟ یا پروانهٔ خردشده زیر بار عذاب وجدان است که احساس می‌کند برای یک لحظه حسادت، به یک عمر غصه محکوم شده‌است؟ یا او مجروح جنگی [رُشی] است که داستانش به‌عنوان صورتی نوعی از داستان غم و اندوه برای مصرف تودهٔ کتاب‌خوان آمریکایی نوشته شده‌است؟ جایی که احساس گناه شخصیت افغانستانی به‌طرزی فراموش‌نشدنی با احساس گناه خوانندهٔ غربی آمیخته می‌شود و با ظرافت موفق به آشکارسازی روابط پیچیدهٔ بین آن دو می‌شود؟
—رفیعه ذکریا، مدیر سازمان عفو بین‌الملل ایالات متحده آمریکا
این رمان پیش از انتشار نقدهای خوبی را دریافت کرد، به فهرست ده کتاب برتر وبگاه آمازون راه یافت و به‌گفتهٔ دنور پست انتظار می‌رفت که موفقیت دیگری را برای نویسنده‌اش به‌همراه داشته باشد. و کوهستان به طنین آمد به فاصلهٔ شش سال پس از یک‌هزار خورشیدرو منتشر و به گزارش نشنال پست، پس از انتشار با «تقاضای بسیاری» مواجه شد. پنج ماه بعد از انتشار رمان، سه میلیون نسخه از آن به فروش رفت. در دسامبر ۲۰۱۳، این رمان در صدر فهرست جایزهٔ برگزیدهٔ گودریدز در دستهٔ کتاب‌های داستانی قرار گرفت. همچنین این رمان یکی از نامزدهای اولیهٔ دریافت مدال اندرو کارنگی برای بهترین اثر داستانی در سال ۲۰۱۴ بود.
به‌طور کلی، و کوهستان به طنین آمد نظرهای مثبتی دریافت کرد. وندی اسمیت، منتقد لس آنجلس تایمز این رمان را «به شدت غم‌انگیز اما سرشار از عشق» توصیف کرد. فران هاثورن، منتقد نشنال، رمان حسینی را با عبارات «داستان‌سرایی استادانه» و «وصفی فراموش‌نشدنی از افغانستان ویران شده در اثر جنگ و درون‌بینی زندگی افغانستانی‌های دور از وطن» توصیف کرد. سوزان بیلی، منتقد فیلادلفیا اینکوایرر، نوشت که «از لحاظ شخصی تاریخ سرزمین جنگ‌زدهٔ خود را خوب [بیان] می‌کند: وفاداری‌های شدید و خیانت‌های خونین به دنبال یکدیگر می‌آیند.» فیلیپ هنشر، منتقد گاردین، نقدی بر این رمان نوشت که در آن تغییر زاویهٔ دید در و کوهستان به طنین آمد را کاری «بلندپروازانه» عنوان کرد. او خاطرنشان کرد که این رمان توانست به انجام رسالتش در ایجاد سرگرمی، موفق عمل کند و در عین حال افزود که «یک روز پس از خواندن رمان، من تمام آن را فراموش کرده بودم.» اسدالله امرایی، نویسنده و مترجم، معتقد است که آثار حسینی در مرز خاطره‌نویسی و روایت قرار دارند و او در انتخاب نام‌های شخصیت‌ها «زرنگی» می‌کند تا هر کدام از این نام‌ها نقشی نمادین را ایفا کنند.
منتقدان با هم توافق داشتند که حسینی موفق به پیچیده کردن شخصیت‌هایش شده‌است. الکساندر لینکلیتر، منتقد گاردین، نوشت: «از زمانی که واقعیت تصمیم صبور به دادن پری به زن مرد ثروتمندی در کابل آشکار می‌شود، حسینی لایه‌های مختلف و شخصیت‌های رمانش را با اشتیاق لحظهٔ دوباره پیوستن برادر و خواهر به همدیگر پر می‌کند.» سونیا کمال، منتقد آتلانتا آرتس، به‌ویژه نظر خوبی نسبت به عمره، امدادگر اهل بوسنی دارد که کودک افغانستانی، رُشی را به فرزندخواندگی پذیرفته و از او نگهداری می‌کند و «بدون توجه به سنگدلی‌هایی که می‌بیند، به انسانیت امیدوار است.» به‌نظر کوین نانس، منتقد یواس‌ای تودی، داستان عبدالله و پری «ویرانگر» است و به تعداد شخصیت‌های داستان اشاره کرد که معتقد بود «بیش از حد لازم» است.
ساختار کتاب موجب عکس‌العمل‌های متفاوتی شد. کیم هیوز، منتقد تورنتو استار، آن را «متمایزکننده‌ترین ویژگی و آزارنده‌ترین تکنیک غیرمعمول رمان توصیف کرد.» او عقیده دارد که قرار بوده پری شخصیت اصلی داستان باشد ولی تمرکز روی شخصیت‌های بسیار دیگر موجب شد که به سختی «[صدایی جیغ و ویغ] از میان شلوغی» از او شنیده شود. عارفه اکبر، منتقد ایندیپندنت معتقد است که تغییر زاویهٔ دید و پرش زمانی در این رمان می‌تواند برای خواننده «گیج‌کننده» باشد و این موضوع موجب شود تا شخصیت‌ها به‌وضوح تعریف شوند اما از طرفی عمق نداشته باشند. به‌نظر علیرضا سیف‌الدینی، نویسنده و مترجم، زمان‌بندی حسینی در این رمان «دقیق» نیست و این نویسنده می‌توانست در خلق روایت‌های موازی که داستان را از شکل خطی بیرون آورده‌اند، موفق‌تر عمل کند. میچیکو کاکوتانی، منتقد نیویورک تایمز، معتقد بود که داستان‌سرایی به سبک رمان کوتاه به خوبی انجام شده‌است و از نظر عاطفی، این رمان را جذاب‌ترین رمان حسینی تا آن زمان دانست که روان‌تر و بلندپروازانه‌تر از بادبادک‌باز است و روایتی پیچیده‌تر از یک‌هزار خورشیدرو دارد. کمال نیز در موافقت با این نظر گفت «ساختار داستان فوق‌العاده هنرمندانه ایجاد شده‌است.» شیرین البنهاوی، منتقد اسکوپ امپایر، افزود که تمرکز بر روی چندین شخصیت به خوانندگان اجازه می‌دهد تا تنوع فرهنگ افغانستان را بهتر درک کنند.