stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مرا به دوزخ بکشان

| مرا به دوزخ بکشان | مرا به دوزخ بکشان |
| --- | --- |
کارگردان: سم ریمی
نویسنده: سم ریمی ایوان ریمی
بازیگران: الیسون لومن جاستین لانگ لرنا ریور مالی چیک
موسیقی: کریستوفر یانگ
فیلم‌بردار: پیتر دمینگ
شرکت تولید: گوست هاوس پیکچرز
تاریخ‌های انتشار: ۲۹ مه ۲۰۰۹
مدت زمان: ۹۹ دقیقه
کشور: ایالات متحده
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۳۰٫۰۰۰٫۰۰۰ دلار
فروش گیشه: ۸۰٬۴۹۸٬۵۴۵ دلار
مرا به دوزخ بکشان (به انگلیسی: Drag Me to Hell) فیلمی آمریکایی در سبک ترسناک به کارگردانی سم ریمی است.
سم ریمی (کارگردان مشهور سه‌گانه مرد عنکبوتی) قبل از ساخت فیلم قسمت چهارم مرد عنکبوتی به ساختن این فیلم دلهره‌آور پرداخته است. سم و برادرش، ایوان ریمی روی این پروژه از مدت‌ها پیش کار کرده‌اند.
این فیلم در جشنواره فیلم تین چویس نامزد جایزه بهترین فیلم ترسناک بود که در آخر برنده نشد.
مرا به دوزخ بکشان ابتدا در مارس ۲۰۰۹ در جشنواره فیلم کن و سپس در ۲۹ مه ۲۰۰۹ در آمریکا اکران شد و سپس در تاریخ ۱۳ اکتبر ۲۰۰۹ بر روی دی‌وی‌دی و بلو-ری عرضه شد.
داستان

کریستین براون یک کارمند بانک است. روزی پیرزنی به نام گانوش به بانک می‌آید و درخواست لغو مصادرهٔ خانه‌اش را می‌کند ولی وقتی کریستین درخواست او را رد می‌کند، در حمله‌ای ناگهانی او را دچار نفرین لامیا که یک شیطان جهنمی است، می‌کند. او پس از نفرین می‌میرد و کریستین دیگر نمی‌تواند از او بخواهد نفرین را از بین ببرد. نفرین او دکمه‌ای است که این جملات بر آن گفته شده است: «لامیا». کریستین از یک کشیش مسائل فراطبیعی کمک می‌گیرد و به یک کشیش قدرتمندتر که خود با نفرین لامیا آشنایی دارد، وصل می‌شود و در طی مراسمی از احضار شیطان لامیا ظاهراً نفرین از بین می‌رود که باعث مرگ آن کشیش قدرتند می‌شود اما باز هم نشانه‌هایی وجود دارد و ایندفعه کریستین خودش دکمهٔ نفرینی را به آن زن که گانوش نام داشت و در قبر است، برمی‌گرداند. در آخر فیلم کریستین به همراه نامزدش در حال مسافرت هستند که نفرین لامیا از زمین به بیرون می‌آید و با مرگ کریستین و رفتنش به دوزخ فیلم به انتها می‌رسد.
بولشایا لابا

| بولشایا لابا | بولشایا لابا |
| --- | --- |
نمایش نقشه Karachay-Cherkessiaنمایش نقشه سرزمین کراسنودارنمایش نقشه Caucasus mountainsنمایش نقشه European Russia: نمایش نقشه Karachay-Cherkessiaنمایش نقشه سرزمین کراسنودارنمایش نقشه Caucasus mountainsنمایش نقشه European Russia
ویژگی‌های ظاهری: ویژگی‌های ظاهری
دهانه: رود لابا
 • مختصات: ۴۴°۱۶′۴۰″شمالی ۴۰°۵۳′۴۶″شرقی﻿ / ﻿۴۴٫۲۷۷۸°شمالی ۴۰٫۸۹۶۱°شرقی﻿ / 44.2778; 40.8961
طول: ۱۳۳ کیلومتر (۸۳ مایل)
ویژگی‌های حوضه: ویژگی‌های حوضه
توالی: الگو:RLaba
بولشایا لابا (انگلیسی: Bolshaya Laba) یک رودخانه در استان قره‌چای و چرکس کشور روسیه است.
استفان دمول

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  استفان اوگوست دمول
زادروز:  ۱۱ مارس ۱۹۶۶ ‏(۵۸ سال)
زادگاه:  اوئترمئل-بوآتسفور، بلژیک
قد:  ۱٫۸۸ متر (۶ فوت ۲ اینچ)
پست:  مدافع
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۷۴–۱۹۸۰:  Drogenbos
۱۹۸۰–۱۹۸۴:  اندرلشت
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۸۴–۱۹۸۸ |  اندرلشت |  ۵۲ |  (۶) |
| ۱۹۸۸–۱۹۸۹ |  بولونیا |  ۲۱ |  (۲) |
| ۱۹۸۹–۱۹۹۰ |  پورتو |  ۳۱ |  (۱۱) |
| ۱۹۹۰–۱۹۹۱ |  تولوز |  ۳۳ |  (۲) |
| ۱۹۹۱–۱۹۹۳ |  استاندارد لیژ |  ۵۶ |  (۵) |
| ۱۹۹۳–۱۹۹۴ |  Cercle Brugge |  ۱۲ |  (۰) |
| ۱۹۹۴ |  براگا |  ۳ |  (۰) |
| ۱۹۹۵ |  Panionios |  ۳ |  (۰) |
| ۱۹۹۵–۱۹۹۶ |  Lugano |  ۶ |  (۰) |
| – |  Toulon |  ۲۷ |   |
| – |  Denderleeuw |  ۶ |  (۱) |
| – |  SK Halle |  ? |  (?) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۸۶–۱۹۹۱ |  تیم ملی فوتبال بلژیک |  ۳۸ |  (۱) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۱۹۹۹–۲۰۰۰:  SK Halle (player/coach)
۲۰۰۰–۲۰۰۱:  Turnhout
۲۰۰۱–۲۰۰۲:  KFC Geel
۲۰۰۲–۲۰۰۳:  Mechelen
۲۰۰۳:  Denderleeuw
۲۰۰۴–۲۰۰۵:  Egaleo
۲۰۰۵–۲۰۰۶:  استاندارد لیژ (دستیار)
۲۰۰۶–۲۰۰۸:  بلژیک (دستیار)
۲۰۰۸–۲۰۰۹:  Ethnikos Achna
۲۰۰۹:  رویال شارلوا
۲۰۱۰:  Aris Limassol
۲۰۱۰–۲۰۱۱:  PAS Giannina
–:  FC Brussels
–:  BEC Tero Sasana
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
استفان اوگوست دمول (به انگلیسی: Stéphane Auguste Demol) بازیکن فوتبال اهل بلژیک و عضو تیم ملی فوتبال بلژیک است که در تاریخ ۲۳ آوریل ۱۹۸۶ میلادی اولین بازی ملی‌اش را مقابل تیم ملی فوتبال بلغارستان انجام داد. او در ۳۸ بازی ملی حضور داشت و جمعاً ۳۱۰۵ دقیقه برای تیم ملی فوتبال بلژیک به میدان رفت. استفانه دمول آخرین بازی ملی خود را در تاریخ ۲۰ نوامبر ۱۹۹۱ میلادی در برابر تیم ملی فوتبال آلمان انجام داد. وی در بازی‌های ملی‌اش ۱ گل به ثمر رساند.
ایستگاه شین‌بامبا

ایستگاه شین‌بامبا (به ژاپنی: 新馬場駅 Shinbanba-eki) یک ایستگاه قطار در منطقه شیناگاوا-کو، توکیو در توکیو است که توسط شرکت راه‌آهن کیکیو اداره می‌شود. شماره ایستگاه با KK03 نشان داده می‌شود. ایستگاه شین‌بامبا یک ایستگاه مرتفع با دو سکوی جانبی است که مسیر دوطرفه ارائه می‌دهد.
بخش مرکزی شهرستان فلاورجان

| بخش مرکزی شهرستان فلاورجان> اطلاعات کلی | بخش مرکزی شهرستان فلاورجان> اطلاعات کلی |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: اصفهان
شهرستان: فلاورجان
مرکز بخش: فلاورجان
شهرها: فلاورجان ، کلیشاد و سودرجان ، ابریشم ، بوستان ، اشترجان ، مینادشت
دهستان‌ها: ابریشم ، اشترجان
مردم: مردم
جمعیت: ۱۴۹،۱۲۷ نفر (۱۳۹۵)
مذهب: شیعه
بخش مرکزی شهرستان فلاورجان یکی از بخش‌های شهرستان فلاورجان در استان اصفهان ایران است.
تقسیمات کشوری

بخش مرکزی شهرستان فلاورجان
دهستان ابریشم
دهستان اشترجان
شهرها : فلاورجان ، کلیشاد و سودرجان ، ابریشم ، بوستان ، اشترجان ، مینادشت
جمعیت

براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش مرکزی شهرستان فلاورجان برابر با ۱۴۹،۱۲۷ نفر بوده‌است.
رود پشیش

| رود پشیش | رود پشیش |
| --- | --- |
نمایش نقشه سرزمین کراسنودارنمایش نقشه Caucasus mountainsنمایش نقشه European Russia: نمایش نقشه سرزمین کراسنودارنمایش نقشه Caucasus mountainsنمایش نقشه European Russia
ویژگی‌های ظاهری: ویژگی‌های ظاهری
دهانه: کوبان
 • مختصات: ۴۴°۵۹′۵۲″شمالی ۳۹°۲۴′۲۵″شرقی﻿ / ﻿۴۴٫۹۹۷۸°شمالی ۳۹٫۴۰۶۹°شرقی﻿ / 44.9978; 39.4069
طول: ۲۵۸ کیلومتر (۱۶۰ مایل)
اندازهٔ حوضه: ۱٬۸۵۰ کیلومتر مربع (۷۱۰ مایل مربع)
ویژگی‌های حوضه: ویژگی‌های حوضه
توالی: الگو:RKuban
رود پشیش (انگلیسی: Pshish) یک رودخانه در استان آدیغیه کشور روسیه است.
استثمار نیروی کار

کارگران کارخانه پوشاک در تایلند
استثمار نیروی کار (یا کارکنان) مفهومی است که به معنای، بهره‌برداری یک عامل از مزیت ناعادلانه که از یک عامل دیگر برخوردار است. تعریف می‌شود. بیانگر یک رابطه اجتماعی ناعادلانه مبتنی بر عدم تقارن قدرت یا نابرابری ارزش بین کارگران و کارفرمایان است. وقتی صحبت از استثمار می‌شود، در تئوری اجتماعی وابستگی مستقیم به مصرف وجود دارد و به‌طور سنتی این استثمار به عنوان سوء استفاده ناعادلانه از شخص دیگری (کارگر) به دلیل موقعیت پست خود توسط کارفرما انجام می‌شود و این استثمارگر را همچنین قدرت می‌دهد.
نظریه استثمار کارل مارکس در دانشنامه فلسفه استنفورد به عنوان تأثیرگذارترین نظریه استثمار توصیف شده است. در تحلیل استثمار، اقتصاددانان در توضیح مارکس و آدام اسمیت دربارهٔ استثمار نیروی کار اختلاف نظر دارند. اسمیت مانند مارکس استثمار را یک پدیده سیستماتیک ذاتی در سیستم‌های اقتصادی خاص نمی‌دانست، بلکه آن را یک بی عدالتی اخلاقی اختیاری می‌دانست.
ماه عسل (فیلم ۱۹۹۵)

| ماه عسل | ماه عسل |
| --- | --- |
کارگردان: کارلو وردونه
بازیگران: کارلو وردونه ورونیکا پیوه‌تی
فیلم‌بردار: دانیلو دزیدری
توزیع‌کننده: گروه چکی گوری/برادران وارنر
تاریخ‌های انتشار:  ۱۵ دسامبر ۱۹۹۵ (۱۹۹۵-12-۱۵) (ایتالیا)  
مدت زمان: ۱ ساعت ۴۳ دقیقه
کشور: ایتالیا
زبان: ایتالیایی 
فروش گیشه: ۱۵٫۷ میلیون دلار (ایتالیا)
ماه عسل (ایتالیایی: Viaggi di nozze) یک فیلم کمدی ایتالیایی به کارگردانی کارلو وردونه است که در سال ۱۹۹۵ منتشر شد.
گزیدهٔ بازیگران

کارلو وردونه
ورونیکا پیوه‌تی
کلاودیا جرینی
مادالنا فلینی
مانوئلا آرکوری
کوارتت کومیتاس

کوارتت کومیتاس یک کوارتت زهی و گروه موسیقی است که در نوامبر ۱۹۲۴ در مسکو بنیان‌گذاری شد و قدیمی‌ترین کوارتت زهی در جهان است که همچنان به فعالیت خود ادامه می‌دهد. این گروه اکنون شامل اعضای نسل سوم و چهارم است.
تاریخچه

در اواخر دههٔ ۱۹۲۰، فعالیت‌های این کوارتت مورد تحسین چهره‌هایی همچون م. ایپولیتوف-ایوانوف، ک. ایگومنوف، س. واسیلنکو، ر. گلیئر و ک. ساراژیان قرار گرفت. از سال ۱۹۳۱، این گروه به عنوان کوارتت دولتی ارمنستان شوروی شناخته شد و یک سال بعد، به افتخار «کومیتاس»، نام آن به کوارتت کومیتاس تغییر یافت. از سال ۱۹۳۲، این گروه کنسرت‌هایی را در جمهوری‌های مختلف اتحاد جماهیر شوروی برگزار کرد.
در سال ۱۹۳۳، پس از درگذشت ل. اوهانجانیان، گ. سارابیان به عنوان نوازندهٔ دوم ویولن به گروه پیوست و از سال ۱۹۳۸، ن. بالابانیان این نقش را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۳۴، به این کوارتت عنوان «گروه شایستهٔ جمهوری شوروی ارمنستان» اعطا شد. در سال ۱۹۳۸، این گروه در مسابقهٔ سراسری کوارتت‌های زهی موفق به کسب جایزه شد.
در سال ۱۹۳۹، کوارتت کومیتاس جایزهٔ نخست (مشترک با کوارتت تئاتر بزرگ) را دریافت کرد. همچنین، این گروه در سال‌های ۱۹۳۹ و ۱۹۵۶ در دهه‌های هنر ارمنی در مسکو شرکت کرد و اجراهایی برجسته از آثار موسیقی روسی، اروپایی و ارمنی ارائه داد.
در سال ۱۹۳۸، به اعضای کوارتت عنوان «هنرمند شایستهٔ جمهوری شوروی ارمنستان» اعطا شد. در سال ۱۹۴۵ نیز به آن‌ها عنوان «هنرمند خلق جمهوری شوروی ارمنستان» داده شد و در سال ۱۹۴۶، این گروه موفق به کسب جایزهٔ دولتی اتحاد جماهیر شوروی شد.
از سال ۱۹۵۳، کوارتت کومیتاس به‌طور منظم در تورهای بین‌المللی شرکت کرد و در کشورهایی مانند آلمان، انگلستان، ژاپن، ایالات متحده، کانادا، هلند، نروژ، فرانسه و دیگر کشورها به اجرا پرداخت. در طول این سال‌ها، هنرمندان بزرگی همچون آ. گلدن‌ویز، ک. ایگومنوف، گ. نیگائوز، س. ریختر، د. شستاکوویچ، ا. گیله‌لز، و. مرژانوف، م. گرینبرگ و س. کنوشویتسکی با این کوارتت همکاری داشتند. در سال ۱۹۶۵، این گروه موفق به دریافت جایزهٔ دولتی جمهوری شوروی ارمنستان شد.
هاکوب خانجیان دربارهٔ این کوارتت چنین گفته است:
«به نام کومیتاس بودن یعنی داشتن هنری برجسته، احساسی پرقدرت، بی‌واسطگی و فرهنگی والا. به نام کومیتاس بودن یعنی به خدمت گذاشتن هنر برای مردم. به نام کومیتاس بودن، در نهایت، یعنی اگر نه مانند او از روستایی به روستایی دیگر و از منطقه‌ای به منطقه‌ای دیگر سفر کردن برای یافتن، ضبط و پردازش موسیقی ارمنی، حداقل از روستایی به روستا، از شهری به شهر و از کشوری به کشور دیگر سفر کردن برای ارائهٔ هنری برجسته از موسیقی ارمنی و جهانی به همه، به ویژه به گسترده‌ترین اقشار ملت خود»
در تاریخ ۲۷ نوامبر ۲۰۱۴، با تصمیم دولت ارمنستان، به این کوارتت عنوان «ملی» اعطا شد.
ترکیب اولیه

اعضای بنیان‌گذار این گروه چهار دانشجوهای ارمنی از کنسرواتوار دولتی چایکوفسکی مسکو بودند:
ویولن اول: آوت گابریلیان
ویولن دوم: لوون اوگاندجانیان
ویولا: میکائل تریان (به روسی: Микаэл Тэриан)
ویولنسل: سرگئی آسلامازیان
این گروه اولین اجرای عمومی خود را در فوریه ۱۹۲۵ انجام داد.
ریشه‌ها

این گروه که شناخته‌شده‌ترین گروه موسیقی ارمنی است، نام خود را از کومیتاس (سوغومون سوغومونیان، ۱۸۶۹–۱۹۳۵) گرفته است. این کوارتت با سویاتوسلاو ریختر، نینا دورلیاک، امیل گیللس، دمیتری شوستاکوویچ، مستیسلاو روستروپوویچ، ویکتور مرژانوف، کنستانتین ایگومنوف، والتر زویفرت، ماریو برونلو، آناهید نرسسیان و دیگر موسیقی‌دانان برجسته اجرا داشته است.
ترکیب کنونی

ویولن اول: ادوارد تادئوسیان
ویولن دوم: سیوزی یریتسیان
ویولا: آلکساندر کوسمیان
ویولنسل: آنجلا سرگیسیان
اجراهای نخستین

| تاریخ | محل | آهنگساز | اثر | همراهی‌کننده |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۵۸ | مسکو | سوفیا گوبایدولینا | کوئینتت پیانو | سوفیا گوبایدولینا، پیانو |
:
ضبط‌ها

کوارتت کومیتاس مجموعه‌ای از ضبط‌ها را در اتحاد جماهیر شوروی انجام داد و آلبوم‌های متعددی را در روسیه، بریتانیا، فرانسه و ایالات متحده منتشر کرد. جدیدترین آلبوم‌های این گروه در سه سال اخیر منتشر شده‌اند. در سال ۲۰۰۷، آلبوم استودیویی «آهنگسازان معاصر ارمنی» توسط شرکت وِم منتشر شد.
در سال ۲۰۰۲، آلبوم «در چهلمین روز» توسط شرکت ترادیشنال کراس‌رودز در نیویورک منتشر شد که شامل قطعه «دو نیایش» اثر آهنگساز واچه شارافیان بود. نسخه بعدی آلبوم «مینیاتورهای فولکلور ارمنی» در نوامبر ۲۰۱۰ با حمایت مالی وزارت فرهنگ ارمنستان منتشر شد.
مدیریت

آرمان پاداریان ۲۰۰۲–۲۰۱۱
شرکت وایز بیزینس از ۲۰۱۱ تاکنون
کوارتت کومیتاس در جشن ۹۰ سالگی در وزارت بهداشت فیلارمونی سن‌پترزبورگ
تاکاشی اوهارا

| تاکاشی اوهارا | تاکاشی اوهارا |
| --- | --- |
大原 崇: 大原 崇
زادهٔ: ۹ آوریل ۱۹۷۸ ‏(۴۶ سال) یوکوهاما
ملیت: ژاپن
پیشه: صداپیشگی
نماینده: کنجی اوتسومی
خویشاوندان: سایاکا اوهارا (خواهر)
تاکاشی اوهارا (انگلیسی: Takashi Ōhara; ۹ آوریل ۱۹۷۸ –) صداپیشه اهل ژاپن بود.
ترارسانی پیام

ترارسانی نشانک یا ترارسانی پیام (به انگلیسی: Signal transduction) وقتی که یک مولکول سیگنالیِ برون سلولی یک گیرنده سطح سلولی را فعال می‌کند، به وقوع می‌پیوندد.
این فرایند در دو گام انجام می‌شود:
مولکول پیام، یک پیامگیر ویژه را در غشای سلول بکار می‌اندازد.
پیامرسان دومی، پیام را به درون سلول جابجا می‌کند که به واکنش، یا پاسخی از سوی سلول می‌انجامد.
در هر یک از این دو مرحله، پیام می‌تواند تقویت شود. از این رو یک مولکول پیام می‌تواند واکنش‌های گوناگونی را پدیدآورد. هدایت سیگنال بسیار شبیه به سوییچ (تبدیل‌کننده) عمل می‌کند.
تاریخچه

در سال ۱۹۷۰، مارتین رَدبل تأثیر هورمون گلوکاگون را بر گیرندهٔ غشاییِ سلولِ کبدِ موش، مورد آزمایش قرار داد.
او متذکر شد که guanosine triphosphate، گلوکاگون را از پروتئین گیرنده جدا می‌کند و جی‌پروتئین را شبیه‌سازی می‌کند، که به‌طور بسیار قوی بر متابولیسم سلول تأثیر می‌گذارد. سپس نتیجه گرفت که جی پروتئین یک مبدلی بود که گلوکاگون را پذیرفت و بر روی سلول تأثیر گذاشت.
رولز-رویس فانتوم

رولز-رویس فانتوم مدل ۱۹۳۶
رولز-رویس فانتوم (به انگلیسی: Rolls-Royce Phantom) خط تولید خودروهای لوکس شرکت رولز-رویس موتور کارز است، که از سال ۱۹۲۵ تاکنون تولید می‌شوند.
رولز-رویس فانتوم یک، ۱۹۲۵–۱۹۳۱
رولز-رویس فانتوم دو، ۱۹۲۹–۱۹۳۶
رولز-رویس فانتوم سه، ۱۹۳۶–۱۹۳۹
رولز-رویس فانتوم چهار، ۱۹۵۰–۱۹۵۹
رولز-رویس فانتوم پنج، ۱۹۵۹–۱۹۶۸
رولز-رویس فانتوم شش، ۱۹۶۸–۱۹۹۱
رولز-رویس فانتوم هفت، ۲۰۰۳–۲۰۱۶
رولز-رویس فانتوم دراپ‌هد کوپه، ۲۰۰۷–۲۰۱۶
رولزرویس فانتوم کوپه، ۲۰۰۸–۲۰۱۶
رولز-رویس فانتوم هشت، ۲۰۱۷–تاکنون
استوان اوستوییچ

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادروز:  ۲۰ اوت ۱۹۴۱
زادگاه:  اوستوییچوو
تاریخ مرگ:  ۱۵ مهٔ ۲۰۲۲ (۸۰ سال)
پست:  مهاجم
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  OFK Subotica
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۶۱–۱۹۶۴ |  باشگاه فوتبال رادنیشکی نیش |  ۶۵ |  (۳۷) |
| ۱۹۶۴–۱۹۶۹ |  باشگاه فوتبال ستاره سرخ بلگراد |  ۱۰۷ |  (۴۴) |
| ۱۹۷۰ |  آ.اس موناکو |  ۹ |  (۶) |
| ۱۹۷۰–۱۹۷۱ |  باشگاه فوتبال ستاره سرخ بلگراد |  ۱۷ |  (۵) |
| ۱۹۷۱–۱۹۷۳ |  باشگاه فوتبال فنرباغچه |  ۳۱ |  (۷) |
| ۱۹۷۴ |  San Jose Earthquakes |  ۳ |  (۰) |
| مجموع |   |  ۲۳۲ |  (۹۹) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۶۴–۱۹۷۱ |  تیم ملی فوتبال یوگسلاوی |  ۲ |  (۰) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۱۹۸۲–۱۹۸۳:  باشگاه فوتبال ستاره سرخ بلگراد
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
استوان اوستوییچ (انگلیسی: Stevan Ostojić؛ زادهٔ ۲۰ اوت ۱۹۴۱ – ۱۵ مهٔ ۲۰۲۲) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده بود می‌توان به آ.اس موناکو، باشگاه فوتبال فنرباغچه، باشگاه فوتبال ستاره سرخ بلگراد، و باشگاه فوتبال رادنیشکی نیش اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده بود.
دانشگاه شمال فلوریدا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
شعار: No one like you.  No place like this.
نوع: دانشگاه تحقیقاتی دولتی
بنیانگذاری شده: ۱۹۶۵؛ ۵۹ سال پیش (۱۹۶۵-خطا: زمان نامعتبر}})
موقوفه مالی: ۱۴۱ میلیون دلار (۲۰۲۳)
اعضای هیئت علمی: ۶۷۹ نفر
دانشجویان: ۱۶۴۰۶ نفر (پائیز ۲۰۲۲)
کارشناسی: ۱۴۶۶۲ نفر
تحصیلات تکمیلی: ۲۳۸۱ نفر
موقعیت: جکسون‌ویل، فلوریدا، ایالات متحده
پردیس: شهر بزرگ، ۱٬۳۰۰ جریب فرنگی (۵٫۳ کیلومتر مربع)
رنگ آموزشگاه: آبی و خاکستری    
ورزشکاران: ان‌سی‌ای‌ای بخش یکم
وبگاه: www.unf.edu
دانشگاه شمال فلوریدا (انگلیسی: University of North Florida) یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی در جکسون‌ویل واقع در ایالت فلوریدا آمریکا است که در سال ۱۹۷۲ میلادی بنیان‌نهاده شده‌است.
شورای خلق ترکمنستان

| 0 | 1 |
| --- | --- |
Halk Maslahaty: Halk Maslahaty
نشان ملی ترکمنستان: نشان ملی ترکمنستان
دید کلی سازمان: دید کلی سازمان
بنیان‌گذاری: ۲۱ ژانویه ۲۰۲۳ (شکل فعلی)
سازمان پیشین: ۱۹۹۲–۲۰۰۸ (نهاد اعلای نمایندگی) ۲۰۲۱–۲۰۲۳ (شورای عالی)
گونهٔ سازمان: مرجع عالی قانون اساسی
حوزهٔ قدرت: دولت ترکمنستان
ستاد: عشق‌آباد
سازمان‌های اجرایی: قربانقلی بردی‌محمداف، رئیس قاسمقلی بابایف، رئیس ستاد
وبگاه: https://maslahat.gov.tm/en
شورای خلق (ترکمنی: Halk Maslahaty) از نهادهای مهم حکومتی ترکمنستان است که به عنوان بالاترین نهاد مشورتی کشور فعالیت می‌کند و مرجع عالی قانون اساسی به‌شمار می‌رود. این شورا، اعضای خاص خود را دارد و بخشی از قوه مقننه محسوب نمی‌شود. این شورا نیز در سال ۲۰۲۳، با تغییرات ساختاری، به نهادی مستقل، تبدیل شد و به جای مجلس، نقش اصلی در سیاست‌گذاری‌های کلان کشور را برعهده گرفت. از جمله اختیارات این شورا، اصلاح قانون اساسی است. رئیس این شورا، توسط رئیس‌جمهور، منصوب و با عنوان «رهبر ملی» خوانده می‌شود. رسانه‌های دولتی، از شورای خلق، به عنوان «نهاد نمایندگی عالی قدرت مردم»، عنوانی شبیه به «ارگان عالی قدرت دولتی» شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی یاد می‌کنند. از سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۳ نیز مجلس اعلای قوه مقننه ترکمنستان، «شورای ملی» بود.
اعضا

تا ۲۲ ژانویه ۲۰۲۳، اعضای شورا و تعدادشان، نامشخص بود، اما رسانه‌های دولتی ترکمنستان اعلام کردند که این شورا شامل «نمایندگان نهادهای دولتی، جامعه و مناطق، از جمله بزرگان خردمند که جوانان آینده کشور هستند» خواهد بود. طبق رسانه‌های رسمی دولتی، شورای خلق شامل اعضای زیر است:
رئیس شورای خلق ترکمنستان
رئیس‌جمهور ترکمنستان
رئیس مجلس ترکمنستان
رئیس دیوان عالی کشور
دبیر شورای امنیت کشور
نمایندگان مجلس
اعضای کابینه وزیران
بازرس
دادستان کل
وزیر دادگستری
استانداران و فرمانداران بخش‌ها و شهرداران
رئیس‌های شوراهای خلق استان‌ها، ولسوالی‌ها و شهرستان‌ها
رئیس‌های شوراهای شهرها و شهرستان‌های مرکز بخش
رئیس‌های احزاب سیاسی، اتحادیه‌های کارگری و سایر سازمان‌های اجتماعی
نمایندگان جامعه از جمله بزرگان پیشنهادی شوراهای خلق استان‌ها و شهر عشق‌آباد
طبق قانون، رئیس‌جمهور ترکمنستان، در صورت ناتوانی رئیس شورا، ریاست شورای خلق را بر عهده دارد. در فوریه ۲۰۲۳، معاون سابق رئیس‌جمهور نیز در رسانه‌های دولتی ترکمنستان، به عنوان رئیس ستاد شورای خلق، معرفی شد.
در ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۳، شورای خلق، قطعنامه‌ای را برای تشکیل شورای بزرگان، تصویب کرد.
اختیارات

قانون حاکم بر شورای خلق به این اختیارات تصریح می‌کند:
بررسی و تصویب پیشنهادها در مورد مسائل مربوط به قانون اساسی ترکمنستان، اصلاح و افزایش آنها
بررسی و تصویب سیاست‌های کلی داخلی و خارجی دولت و نیز برنامه‌ها و قوانین توسعه سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی کشور
شنیدن سخنرانی‌های سالانه رئیس‌جمهور ترکمنستان
بررسی مسائل صلح و امنیت
حق ابتکار قانونگذاری
رعایت سایر اختیارات پیش‌بینی شده در قانون ترکمنستان
ژاپن خفن

ژاپن باحال، ژاپن خفن، (به ژاپنی: Cool Japan، クールジャパン) به جنبه‌هایی از فرهنگ ژاپنی اشاره دارد که افراد غیرژاپنی آن را به عنوان "خفن (زیباشناختی) درک می‌کنند. پس از موفقیت «بریتانیا باحال»، دولت ژاپن شروع به استفاده از این عبارت کرد. استراتژی ژاپن خنک بخشی از استراتژی کلی برند ژاپن است که هدف آن انتشار جذابیت و جذابیت ژاپن در جهان است. هدف Coolژاپن باحال "شامل همه چیز است، از بازی‌ها، مانگا، انیمه، و سایر اشکال محتوا، مد، محصولات تجاری، آشپزی ژاپنی و فرهنگ سنتی به روبات‌ها، فناوری‌های سازگار با محیط زیست و سایر محصولات صنعتی با فناوری پیشرفته.
ژاپن به دلیل ترکیبی از ناکامی‌هایش در جنگ جهانی دوم و تاریخ امپراتوری تهاجمی‌اش، به دلیل شرایط، به‌ویژه ایالات متحده، مجبور شد رویکرد خود را به دیپلماسی جهانی تغییر دهد. طبق ماده ۹، ژاپن دیگر قادر به استفاده از قدرت سخت از طریق ارتش خود نبود. در نتیجه، قدرت نرم را به عنوان رویکرد خود به موقعیت خود در صحنه جهانی پرورش داد و پیشگام شد. در این مورد، ژاپن مجبور شد بفهمد که چگونه در زمینه امنیت، کمک و رهبری پیش برود، و این کار را با بازآفرینی تصویر خود و بازسازی شهرت منفی خود آغاز کرد. ابتکار «ژاپن خنک» ژاپن سنگ بنای اصلی سیاست قدرت نرم آن بود و کمک زیادی به ادغام مجدد آنها در رهبری منطقه ای و جهانی کرد.
منشأ

از سال ۱۹۸۰، پس از ظهور وزارت امور خارجه ژاپن (MOFA)، ژاپن شروع به افزایش تلاش‌های برندسازی ملی از طریق انتشار یک مجموعه تلویزیونی با عنوان اوشین کرد. اوشین، یک سریال آبکی ژاپنی، بدون هیچ هزینه ای در خارج از ژاپن توزیع شد و در ۴۶ کشور مورد استقبال قرار گرفت. با موفقیت اوشین و چندین برنامه تلویزیونی دیگر، ژاپن با موفقیت ایده «ژاپن باحال» را به عنوان روشی برای ایجاد و بهبود درک فرهنگی کشور ایجاد کرد.
داگلاس مک‌گری در مقاله‌ای در سال ۲۰۰۲ در نشریه خبری فارین پالیسی با عنوان «خوشحالی ناخالص ملی ژاپن» در مورد ژاپن نوشت که «در حال اختراع مجدد ابرقدرت» با گسترش نفوذ فرهنگی آن در سطح بین‌المللی، علی‌رغم مشکلات اقتصادی و سیاسی «دهه از دست رفته (ژاپن)». بررسی فرهنگ جوانان و نقش جی-پاپ، مانگا، انیمه، بازی‌های ویدئویی در ژاپن، مد، سینمای ژاپن،  لوازم الکترونیکی مصرفی، معماری ژاپنی، آشپزی ژاپنی، و پدیده‌های کاوایی (کانسپت) ("ناز") مانند هلو کیتی، مک گری قدرت نرم فرهنگی قابل توجه ژاپن را برجسته کرد و این پرسش را مطرح کرد که این کشور چه پیامی می‌تواند داشته باشد؟ پروژه او همچنین استدلال کرد که کسادی ژاپن حتی ممکن است به دلیل بی‌اعتباری بخشی از مسیرهای شغلی سفت و سخت سابق و تجارت بزرگ، خونسردی ملی آن را تقویت کرده باشد.
پذیرش

در رسانه‌های بین‌المللی مطرح شد، با نیویورک تایمز با اجرای یک سال گذشته ایده‌ها: پوکمون هژمونی،تعداد فزاینده‌ای از مقامات دولتی و رهبران تجاری اصلاح‌طلب در ژاپن شروع به اشاره به «درآمد ناخالص ملی» این کشور کردند و شعار غیررسمی «ژاپن باحال» را اتخاذ کردند.
در یک کنفرانس مطبوعاتی در سال 2005، وزیر امور خارجه ژاپن این ایده را با مفهوم شادی ناخالص ملی کشور پادشاهی بوتان مرتبط کرد.
این عبارت در اواسط دهه ۲۰۰۰ بیشتر مورد توجه قرار گرفت، زیرا ان‌اچ‌کی مجموعه‌ای تحت عنوان «ژاپن باحال» هاککاتسو: کاکاویی نیپون (Hakkutsu: Kakkoii Nippon) را آغاز کرد که در پایان سال ۲۰۰۹ تعداد آن به بیش از ۱۰۰ قسمت رسید. ابتکارهای آکادمیک شامل ایجاد یک تحقیق در مورد «ژاپن باحال» در مؤسسه فناوری ماساچوست است، در حالی که برخی از دانشگاه‌های غربی افزایش تعداد متقاضیان مطالعات ژاپنی را دوره‌ها به دلیل تأثیر «ژاپن باحال» گزارش کرده‌اند.
راسکو آرباکل
اوایل زندگی

راسکو آرباکل در ۲۴ مارس ۱۸۸۷ در شهر اسمیت سنتر، کانزاس به‌دنیا آمد. او یکی از نُه فرزندِ «مری ئی. گوردون» و «ویلیام گودریچ آرباکل» بود. او در بدو تولد بیش از ۵٫۹ کیلوگرم وزن داشت و پدرش معتقد بود که او کودکی نامشروع است، زیرا هر دو والدین لاغراندام بودند. در نتیجه، نام «راسکو کانکلینگ» را بر روی او نهاد که نام سناتور ایالت نیویورک و مردی هرزه و بدنام بود که پدرش از او تنفر داشت. زایمانِ این کودک برای مادرش با آسیب و عوارضی همراه بود و منجر به مشکلات جسمانی مزمنی شد که یازده سال بعد، به مرگ او انجامید.
آرباکل تقریباً دو ساله بود که خانواده‌اش به سانتا آنا، کالیفرنیا نقل مکان کردند. او برای اولین بار در سن ۸ سالگی در سانتا آنا با گروه نمایش فرانک بیکن روی صحنه رفت. این کار برایش لذت‌بخش بود و تا زمان مرگ مادرش در سال ۱۸۹۸، یعنی تا سن ۱۱ سالگی به این کار ادامه داد. پدر آرباکل همیشه نسبت به او بدرفتار و سخت‌گیر بود و پس از مرگ مادر، دیگر حاضر به حمایت از او نشد، بنابراین راسکو به انجام کارهای جورواجور در یک هتل، امرار معاش می‌کرد. او عادت داشت در حین کار آواز بخواند تا اینکه یک خواننده حرفه‌ای صدای او را شنید و از او برای اجرای آواز در یک «برنامه استعدادیابی غیرحرفه‌ای» دعوت کرد. این نمایش شامل تماشاگرانی بود که با دست زدن یا شیشکی بستن دربارهٔ خوبی یا بدی اجرا قضاوت می‌کردند و هنرمندان بد را با عصای چوپانی از صحنه پائین می‌کشیدند. آرباکل آواز خواند، رقصید و چند شیرین‌کاری هم اجرا کرد، اما تماشاگران را تحت‌تأثیر قرار نداد. در همین حین، به نظرش رسید که از درون تاریکی تماشاچیان، عصای چوپانی به سمتش می‌آید و با وحشتِ آشکار، به داخل گودالِ گروه ارکستر پرید. تماشاگران که فکر می‌کردند این کار، بخشی از شیرین‌کاری اوست، به وجد آمدند و غوغایی به‌پا گشت و او در مسابقه پیروز شد و به‌عنوان هنرمند وودویل مشغول به کار شد.
پیشه

در سال ۱۹۰۴، سید گراومن از آرباکل دعوت کرد تا در سالن جدیدالاحداث «یونیک تئاتر» خود در سان فرانسیسکو آواز بخواند و از این‌جا، دوستی درازمدت این دو آغاز کرد. راسکو سپس به «گروه نمایش پانتاگس» در تور ساحل غربی آمریکا پیوست و در سال ۱۹۰۶ در «تئاتر اورفیوم» در پورتلند، اورگن در یک گروه هنری وودویل که توسط لیان ارول سازماندهی شده بود هنرنمایی کرد. آرباکل به بازیگر اصلی بدل شد و گروه نمایش، کار خود را در آن تور هنری با موفقیت ادامه داد.
در ۶ اوت ۱۹۰۸، آرباکل با مینتا دارفی، دختر «چارلز وارن دارفی» و «فلورا ادکینز» ازدواج کرد. دارفی در بسیاری از فیلم‌های کمدی اولیه با آرباکل همبازی بود. این زوج از جهتی در کنارِ هم عجیب بودند، چرا که مینتا کوتاه‌قد و ریزه‌اندام بود در حالی که آرباکل ۱۳۶ کیلوگرم وزن داشت. آرباکل سپس به «گروه وودویل موروسکو بربنک استاک» پیوست و به تور هنری چین و ژاپن رفت و در اوایل سال ۱۹۰۹ به آمریکا بازگشت.
آرباکل در ژوئیه ۱۹۰۹ با حضور در فیلم بچه بن فعالیت سینمایی خود را آغاز کرد. او تا سال ۱۹۱۳ به‌طور پراکنده در فیلم‌های تک حلقه‌ای شرکت سیلیگ پلی‌سکوپ ظاهر شد، سپس برای مدت کوتاهی به شرکت یونیورسال پیکچرز پیوست و در کمدی‌های پلیس‌های کی‌استون مک سنت به ستاره‌ای بدل شد. اگرچه جثهٔ بزرگ او بدون شک، بخشی از جذابیت کمدی او بود، اما آرباکل نسبت به چاقی و وزن زیاد خود معذب بود و از استفاده از آن برای ایجاد خنده‌های «سخیف و زودگذر» مانند گیر افتادن در چهارچوب در یا در یک صندلی، خودداری می‌کرد.
آرباکل خواننده با استعدادی بود. پس از آن که خوانندهٔ ایتالیایی و نامدار اپرا انریکو کاروسو صدا و آواز او را شنید، به او گفت که «این مزخرفاتی را که برای امرار معاش انجام می‌دهی کنار بگذار، با آموزش صحیح، می‌توانی دومین خوانندهٔ بزرگِ جهان شوی.»