stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آنسو فاتی
آمار ملی > گل‌های ملی

| شماره | تاریخ | میزبان | بازی ملی | حریف | نتیجه | رقابت |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  ۱ | ۶ سپتامبر ۲۰۲۰ | مادرید |  ۲ |  اوکراین | ۴–۰ | لیگ ملت‌های اروپا ۲۱–۲۰۲۰ |
|  ۲ | ۱۷ نوامبر ۲۰۲۲ | امان |  ۵ |  اردن | ۳–۱ | دوستانه |
عملکرد ملی

در ابتدا فاتی واجد شرایط نمایندگی گینه بیسائو در سطح بین‌المللی بود، اما ملت تولد وی را در هیچ سطحی نمایندگی نمی‌کرد. پس از اولین حضورش در لالیگا، فدراسیون فوتبال اسپانیا به وی علاقه نشان داد و اعلام کرد که دولت اسپانیا دیدگاه خود را برای اعطای تابعیت فاتی با توجه به اینکه وی را در میدان‌ها تیم ملی برای فیفا ۲۰۱۹ عنوان کند، تعیین کرده است. طبق گزارش‌های وی، وی در هنگام تولد پدربزرگ و مادربزرگ خود در گینه استعماری، برای گذرنامه پرتغالی نیز واجد شرایط است.
در ۲۰ سپتامبر سال ۲۰۱۹ فاتی با انصراف از تابعیت گینه بیسائو تابعیت اسپانیا را دریافت کرد. وی پس از مصدومیت کارلس پرز، در ۱۱ اکتبر ۲۰۱۹ به تیم زیر ۲۱ سال اسپانیا فراخوانده شد. فاتی اولین بازی خود را برای تیم زیر ۲۱ سال اسپانیا در ۱۵ اکتبر ۲۰۱۹ مقابل مونته‌نگرو انجام داد.
وی همچنین با گلزنی مقابل تیم ملی فوتبال اوکراین به جوان‌ترین گلزن تاریخ تیم ملی فوتبال اسپانیا تبدیل‌ شده بود (۱۷ سال و ۳۱۱ روز).
سلیم الیعقوبی

| شیخسلیم الیعقوبی | شیخسلیم الیعقوبی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۸۸۰ لُد، متصرفیه قدس، امپراتوری عثمانی
درگذشت: ۱۹۴۱ مکه، عربستان سعودی
ملیت: عثمانی-فلسطینی
شهروندی: امپراتوری عثمانی (۱۸۸۰–۱۹۲۰) سرپرستی فلسطین (۱۹۲۰–۱۹۴۱)
محل تحصیل: دانشگاه الازهر
پیشه(ها): فقیه مسلمان، شاعر، نویسنده، آموزگار
سال‌های فعالیت: ۱۹۰۴–۱۹۴۱
فرزندان: رشاد، ابوالمحاسن توفیق
ابوالاقبال سلیم الیعقوبی (۱۸۸۰ – ۱۹۴۱) فقیه مسلمان، شاعر و نویسندهٔ عثمانی فلسطینی بود. او در شهر لُد در نزدیکی یافا به دنیا آمد و در آنجا تحصیل کرد. سپس به الازهر در قاهره پیوست و دوازده سال در آنجا اقامت گزید. در سال ۱۹۳۲ مفتی یافا شد. وی در سوریه و فلسطین مناصب دینی در زمینه‌های تدریس، وعظ، ارشاد، امامت، خطابه و صدور فتوا داشت. در مکه در ایام حج درگذشت. از او مؤلفات دینی و ادبی و دو دیوان شعر برجای مانده است، برخی چاپ‌شده و برخی نسخهٔ خطی هستند. الیعقوبی که با با لقب «حسّان فلسطین» شناخته می‌شد، یکی از شاعران فلسطینی در اواخر دوران عثمانی و اوایل قیمومیت بریتانیا است که با شعر خود در رویدادهای آن زمان با چاپ آن‌ها را در روزنامه‌ها، شرکت کرد. سلیم الیعقوبی از شاعران پیشگام عرب بود که با شعرهای خود با ایدهٔ میهن ملی یهود مخالفت کردند و خواهان اتحاد اسلامی و گردهمایی حول خلیفهٔ عثمانی بودند. او همچنین یکی از کسانی بود که علیه انقلاب بزرگ عربی فعالیت می‌کردند، هرچند آرای سیاسی‌اش بعد از جنگ جهانی اول تغییر یافت.
زندگی و پیشه

سلیم بن حسن الیعقوبی در سال ۱۸۸۰ شهر لُد نزدیکی یافا، متصرفیه قدس، امپراتوری عثمانی، به دنیا آمد و در آنجا بزرگ شد. خانوادهٔ الیعقوبی اصالت مغربی دارند و در عسقلان و لُد ساکن شدند، به اصول دین اسلام پایبند بودند. پدرش حسن الیعقوبی از علمای شهر لد و دانش‌آموختهٔ الازهر بود. او ابتدا نزد پدرش حسن یعقوبی تحصیل کرد، سپس به دبستان شهر خود رفت و پس از پایان تحصیلات در آنجا، از سوی پدرش به قاهره رفت تا در الازهر به تحصیل بپردازد. دوازده سال را در آنجا گذراند. در آنجا به یادگیری علوم دینی و علوم زبان عربی مانند نحو، صرف، بلاغت، عروض و خطابت پرداخت. او در طول تحصیل در الازهر، خود را وقف حفظ گزیده‌های شعر عربی، اعم از کهن و مدرن، کرد؛ تا اینکه اندوختهٔ زیادی حفظ نمود که به او امکان می‌داد در مناسبت‌های خاص شعر بخواند.او خود را با کنیهٔ ابوالاقبال شناساند.
در سال ۱۹۰۴ به کشورش بازگشت و به عنوان مفتی شهر یافا در سال ۱۹۳۲ منصوب شد. سپس با هیئت اعزامی جمال پاشا به دار الخلافهٔ اسلامی در سال ۱۹۱۶ سفر کرد. او در آفرینش ادبی پرکار بود و روزنامه‌های مهم فلسطینی، اشعار طولانی او را در بیشتر مناسبات بین سال‌های ۱۹۰۸ و ۱۹۱۴ منتشر کردند. این اشعار او ماهیت اسلامی داشت که در آن از اتحاد اسلامی و خلیفهٔ عثمانی مسلمانان دفاع و به انقلاب بزرگ عربی و مسئولین آن حمله می‌کرد که در رأس آن‌ها شریف حسین بن علی قرار داشت.
الیعقوبی از حکومت عثمانی حمایت می‌کرد و خلیفه را می‌ستود، اما پس از جنگ جهانی اول، وارد مرحلهٔ جدیدی شد، زمانی که جنبش ملی که خواستار استقلال و اتحاد عرب‌ها بود. پس از کودتای ۱۹۱۲ علیه سلطان عبدالحمید، گسترش فساد اداری، سیاسی و اقتصادی و سرکوب آزادی‌های عمومی، حمایت از عثمانی‌ها را متوقف کرد.او در اشعار خود که در روزنامه‌های فلسطینی به ویژه روزنامهٔ «الصراط المستقیم» منتشر شد، به مقاومت در برار ایجاد وطن ملی برای یهودیان در فلسطین دامن زد. شعر او در میان توده‌های مردمی که به آنها وابسته شده بودند، محبوبیت زیادی داشت. علاقهٔ او به نشر علم دینی در میان مردمش به حدی رسید که در مسجد حسن بیگ یافا، زبان عربی را به هر که می‌خواست می‌آموخت. الیعقوبی در مقالات و اشعار خود، مدام به مقامات قیمومیت بریتانیا حمله می‌کرد و تصاحب سرزمین فلسطین که مهاجرت صهیونیست‌ها را آسان می‌ساخت، محکوم می‌کرد. او در میان شاعرانی بود که با شعرهای خود در برابر صهیونیسم و میهن ملی یهود مقاومت کردند. او مبارزات مردم خود را در انقلاب ۱۹۳۶ تجلیل کرد و مقاومت را برمی‌انگیخت. در دوران قیمومیت بریتانیا بر فلسطین، الیعقوبی به دلیل حمایت از ملی‌گرایی عربی به به زندان سیدی بِشر در اسکندریه در شمال مصر تبعید شد.
از زندان بازگشت و به عنوان واعظ داوطلب در مسجد حسن بیگ در محلهٔ المنشیه یافا مشغول به کار شد، جایی که برای حاضران، دروس دینی و زبان عربی رایگان ارائه می‌داد. در سال‌های قیمومیت بریتانیا، او همچنان در مجالس خود درس زبان می‌داد که بسیاری از جوانان به آن مراجعه می‌کردند و به گفتهٔ طاهر ادیب قلیوبی، به مثابهٔ «مربی نسل‌ها» درآمد.
سلیم الیعقوبی در سال ۱۳۵۹ هجری قمری / ۱۹۴۱ میلادی یا به قولی ۱۳۶۵ ق/ ۱۹۴۶ م در حال انجام مناسک حج یا عمره در مکه درگذشت و در همان‌جا به خاک سپرده شد. بزرگداشتی برای او در مصر برگزار شد که در آن تعدادی از شاعران شرکت کردند که مهم‌ترین آنها خلیل مطران بود.
آثار و شعر او

او نویسندهٔ دو دیوان شعری معروف «حسنات الیراع» و «النظرات السبع» است. او اشعار منتشر شده خود را تحت تأثیر شاعر پیامبر محمد بن عبدالله، حَسّان بن ثابت، با لقب «حسّان فلسطین» امضا می‌کرد و به کنیهٔ «ابوالاقبال» در شعر نیز شهرت داشت. شکیب ارسلان، در مورد نام و لقب او در یکی از سمینارها بالبداهه گفت:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| باهَت فلسطینُ بیعقوبیِّها |  | وغدتْ تبثُّ بِنظمِهِ أحزانَها |
| ماذا أقول به وحسبی جملةً |  | هذی فلسطینُ وذا حسّانُها |
در «معجم البابطین برای شاعران عربی در دو قرن نوزدهم و بیستم» دربارهٔ شعر او آمده است:
در تار و پود اشعار او بقایای سنت، رگه‌هایی از پیروی، تلاش برای نوآوری و گوش دادن شاعر به حرف خود، دیده می‌شود. او شعرهای ملی‌گرایانه سرود و با رویدادهای زمان خود بسیار تعامل داشت: در شعر، گفتار و کردار… همچنین رباعیات و موشحات نگاشت…
در سفرهایش به کشورهای عربی، به ویژه به مصر رفت و آمد فراوانی داشت و در آنجا دوستی‌های ادبی و فرهنگی فراوانی برقرار کرد. با شاعران آنجا مانند احمد شوقی، حافظ ابراهیم و خلیل مطران دوستی داشت و در محافل ادبی از جایگاه و احترام برخوردار بود.ابوالاقبال چنان در فخر و حمد می‌نمود که از نود بیت می‌گذشت و در آن به ارزش‌های سنتی موروثی می‌پرداخت. «الحمیدیات» یکی از فصول نخستین مجموعه اشعارش، «حسنات الیراع» است که شامل فصولی با عناوین: الهیات، دهریات، حمیدیات، مدح‌های عام، مراثی، تبریکات، رویدادهای اجتماعی و نبویات می‌باشد.آخرین مجموعهٔ او، منتشرشده در ۱۹۳۰، «النظرات السبع»، یکی از تحول‌ها در شعر فلسطین به‌شمار می‌رود که در آن از رکود فکری و ادبی حاکم رهایی یافت. تجربه، آگاهی سیاسی و مشارکت الیعقوبی در رویدادها، در این دیوان او برجسته شده است.
او علاوه بر شعر، آثار دینی نیز نگاشت. فهرستی از مؤلفات او:
حسنات الیراع: دیوان شعر جوانی او
حکمة الإسلام: رساله
الاتحاد الإسلامی
المنهج الرفیع فی المعانی والبدیع
حسّان ابن ثابت
سعودیات
النظرات السبع:، دیوان شعرش، ۱۹۳۰
حسین ذوالفقاری

| سردار حسین ذوالفقاری | سردار حسین ذوالفقاری |
| --- | --- |
زاده: ۱۳۳۸ ‏(۶۵–۶۶ سال) نهاوند، ایران
وفاداری: ایران
شاخه نظامی: سپاه پاسداران انقلاب اسلامیفرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران
درجه: سرتیپ پاسدار
فرماندهی: ناحیه انتظامی استان همدانناحیه انتظامی استان فارسناحیه انتظامی استان اصفهانمرزبانی جمهوری اسلامی ایران
جنگ‌ها و عملیات‌ها: جنگ ایران و عراق (مجروح)
مشاور رئیس‌جمهوردبیرکل ستاد مبارزه با مواد مخدر: مشاور رئیس‌جمهوردبیرکل ستاد مبارزه با مواد مخدر
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۳ بهمن ۱۴۰۳: آغاز به کار  ۳ بهمن ۱۴۰۳
رئیس‌جمهور: مسعود پزشکیان
پس از: اسکندر مؤمنی
 :  
 :  
حسین ذوالفقاری (زاده ۱۳۳۸ نهاوند) سرتیپ پاسدار فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران است که در دولت چهاردهم از بهمن‌ماه ۱۴۰۳ به‌عنوان دبیرکل ستاد مبارزه با مواد مخدر فعالیت می‌کند. وی همچنین مشاور فرمانده کل انتظامی است.
وی فعالیت نظامی را در خلال جنگ ایران و عراق از سپاه پاسداران انقلاب اسلامی آغاز کرد. ذوالفقاری از ۱۳۷۹ تا ۱۳۸۲ فرمانده انتظامی استان فارس و از ۱۳۸۲ تا ۱۳۸۴ فرمانده انتظامی استان اصفهان بود، در فاصله سالهای ۱۳۸۴ تا ۱۳۸۷ به‌عنوان جانشین فرمانده نیروی انتظامی فعالیت می‌کرد و از ۱۳۸۷ تا ۱۳۹۳ فرماندهی مرزبانی جمهوری اسلامی ایران را برعهده داشت. وی در فاصله سالهای ۱۳۹۳ تا ۱۴۰۰ به‌عنوان معاون امنیتی و انتظامی وزارت کشور فعالیت می‌کرد. ذوالفقاری از سال ۱۴۰۲ تا ۱۴۰۳ مشاور و رئیس دفتر جانشین فرمانده کل نیروهای مسلح در امور فراجا بود.
هادی سیف

| هادی سیف | هادی سیف |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۲۶ شیراز
درگذشت: ۲۷ مهر ۱۴۰۱ ۱۹ اکتبر ۲۰۲۲ ایران
ملیت: ایرانی
پیشه(ها): نویسنده، کارگردان
آثار برجسته: شناساندن هنرمندان محلی و ناآشنای ایرانی
هادی سیف نویسنده، کارگردان، مجری و پژوهشگر هنرهای سنتی اهل ایران بود. وی در ۲۷ مهر ۱۴۰۱ در سن ۷۵ سالگی درگذشت.
تحصیلات

او سطوح اولیه تحصیل را تا پایان دورهٔ دبیرستان در شیراز گذراند. سپس در رشته تاریخ هنر در دانشگاه اصفهان تحصیل کرد. پایان‌نامه‌اش در مقطع کارشناسی،«نقش ترکمنان در آسیای غربی» و در مقطع ارشد «تیموریان و تحول هنری مکتب شیراز» بود. برای ادامه تحصیل به دانشگاه استراسبورگ رفت و از پایان‌نامه‌اش با عنوان «نقش حیوانات اسطوره‌ای در حجاری‌های تخت جمشید» دفاع کرد.
زندگی

هادی سیف، سال ۱۳۲۶ در خانواده‌ای اهل هنر، در شیراز متولد شد. او در نوجوانی به تدریج به هنر، از جمله هنرهای اقلیمی علاقه‌مند شد. در ایام جوانی شروع به نوشتن دربارهٔ زندگی و هنر هنرمندان ایران کرد. هادی سیف تا پایان دبیرستان در شیراز ماند و بعد از دبیرستان در رشته تاریخ هنر در دانشگاه اصفهان تحصیل کرد.
فعالیت

هادی سیف بیشتر در باب شناساندن هنرمندان محلی و کمتر شناخته‌شده ایرانی فعالیت می‌کرد.
همچین در اواسط ۸۰ او برنامه ای به نام «درد عشق» با مجری گری جمشید مشایخی به موضوع شناساندن هنرمندان ناآشنا همچون مجنونی‌ها و میرزا کاظم حسین قوللر آقاسی (نقاش قهوه‌خانه)، اسکندر میرزا (نقاش پشت شیشه) و یوسف نقاش پرداخت.
هدف اصلی هادی سیف، آشنا کردن مردم با هنرهایی چون فرشبافی، شیشه‌گری، نگارگری، کنده‌کاری، منبت‌کاری و غیره بوده است.
هادی سیف با گفتگو با هنرمندان پیشکسوت ایرانی از جمله علی اکبر صنعتی، ابولحسن صدیقی، جمشید امینی (طراح نقاش)، علی کریمی (نگارگر)، حسن حکمت نژاد (طراح قالی) و شهریار (شاعر) … در زمینه پژوهش میدانی هنرهای سنتی ایرانی فعال بوده است.
بخشی از نوشته

همین اسکندر میرزا یا اسکندر سبز بود که می‌گفت:هیچ عطری در زندگی برایم معطرتر و خوشبو تر از عطر و بوی رنگ‌ها نیست. حاضر هم نیستم سر ناخنی از رنگ‌هایم را هم به عالمی جواهر ببخشم.
رنگ سرخ من کجا. یاقوت کجا.
سبز من کجا و زمرد کجا.
جواهرات را همه می‌توانند داشته باشند
رنگ‌های اسکندر را
اما تنها من می‌سازم ومن صاحب آنم.
اسکندر سر همین عشق جان باخت ماجرا چنین بود که او بنا به نقل قول عزیز نقاش شاگرد وفادارش با هر بار تمام کردن نقاشی پشت شیشه ای ته‌مانده رنگ‌هایی را که برایش می‌ماند با ولع و عشقی تمام می‌خورد و اعتقاد داشت: دلم نمی‌آید ته‌مانده رنگ‌ها را دور بریزم یا که خشک شود همین است که آن‌ها را نوش جان می‌کنم.
اسکندر میرزا آنقدر رنگ خورد تا که سر آخر اسید رنگ‌ها روی پوست او اثر گذاشت و به رنگ سبز درآمد.
بی اغراق تا آنجا که وقتی راه می‌رفت خیال می‌کردی درختی سبز به راه افتاده است، همان درختی که خشکید و زیر خاک رفت.
آثار > فیلم نامه ها

نقش عشق
دادشاه
تحفه‌ها (طرح اولیه)
آثار > کتاب‌های پژوهشی در زمینهٔ هنرهای مردمی

نقاشی روی چوب
نقاشی قالی
نقاشی قلمکار
نقش‌آفرینی روی سنگ
نقاشی قهوه‌خانه (کتاب سیف) (شایسته تقدیر کتاب سال)
نقاشی روی کاشی
نقاشی روی گچ
نقاشی پشت شیشه (کتاب)|نقاشی پشت شیشه (شایسته تقدیر کتاب سال)
سوته‌دلان نقاش
از قهوه‌خانه تا فرهنگسرای نیاوران
مجنونی‌ها
دلشدگان هنر
دریچه‌هایی رو به بهشت
آثار > داستان‌ها

مینا و پلنگ
مارجان
آثار > زندگی‌نامه و خاطرات

باغ خاطره‌ها و دل بارانی من
دوم پارسونز

دوم پارسونز (انگلیسی: Dom Parsons؛ زادهٔ ۸ سپتامبر ۱۹۸۷) ورزشکار اسکلتون اهل بریتانیا است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
اواکوما، داکوتای جنوبی

مکان
| Oacoma, South Dakota | Oacoma, South Dakota |
| --- | --- |
شهرک: شهرک
شعار: "One Day Just Isn't Enough": شعار: "One Day Just Isn't Enough"
Location in Lyman County and the state of داکوتای جنوبی: Location in Lyman County and the state of داکوتای جنوبی
مختصات: ۴۳°۴۸′۱۵″ شمالی ۹۹°۲۲′۴۹″ غربی﻿ / ﻿۴۳٫۸۰۴۱۷°شمالی ۹۹٫۳۸۰۲۸°غربی﻿ / 43.80417; -99.38028: مختصات: ۴۳°۴۸′۱۵″ شمالی ۹۹°۲۲′۴۹″ غربی﻿ / ﻿۴۳٫۸۰۴۱۷°شمالی ۹۹٫۳۸۰۲۸°غربی﻿ / 43.80417; -99.38028
State: داکوتای جنوبی
شهرستان: Lyman
Founded: 1890
مساحت: مساحت
 • کل: ۴٫۱۸ مایل مربع (۱۰٫۸۳ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۲٫۵۹ مایل مربع (۶٫۷۱ کیلومتر مربع)
 • آب: ۱٫۵۹ مایل مربع (۴٫۱۲ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۳۸۵ فوت (۴۲۲ متر)
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • کل: ۴۵۱
 • برآورد (2011): ۴۵۷
 • تراکم: ۱۷۴٫۱/مایل مربع (۶۷٫۲/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 57365
کد منطقه: 605
FIPS code: 46-46180
GNIS feature ID: 1265308
اواکوما(به انگلیسی: Oacoma) شهری در ایالت داکوتای جنوبی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۴۵۱ نفر بوده‌است.
سرزمین فردا (فیلم)

| سرزمین فردا | سرزمین فردا |
| --- | --- |
پوستر نمایش فیلم: پوستر نمایش فیلم
کارگردان: [[برد برد (کارگردان)|فیلیپ برَدلی "برَد" بِرد
تهیه‌کننده: محمد رضا کریمی شبنم کریمی مهدی کریمی
فیلمنامه‌نویس: سمیه وحیدنیا محمدرضا کریمی
داستان:  دیمون لیندنوف  بـِرَد بـِرْد  جف ینسن 
بازیگران: حسنیه فتحی شاهسوار کریمی مهدی کریمی جواد میرزایی سمیه وحیدنیا شبنم کریمی محنا کریمی علی کریمی مهری کریمی مجید قوطاسلو  عسل قوطاسلو  آرشین قوطاسلو  آرشام میرزایی
موسیقی: شبنم کریمی
فیلم‌بردار: حسنیه فتحی
تدوین‌گر: عسل قوطاسلو
شرکت تولید: مهری کریمی‌و‌مجید قوطاسلو
توزیع‌کننده: شاهسواری کریمی
تاریخ‌های انتشار: |1399|ایران اسلامی|
مدت زمان: 5دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
هزینهٔ فیلم: 2 هزار تومان
سرزمین فردا (انگلیسی: Tomorrowland) فیلمی در ژانر علمی–تخیلی به کارگردانی فیلیپ برَدلی "برَد" بِرد است که در سال ۲۰۱۵ منتشر شده‌است. از بازیگران آن می‌توان به مهدی کریمی و جواد میرزایی اشاره کرد.
داستان

داستان فیلم دختری به نام منا(محنا کریمی) است. منا دختری باهوش و بسیار کنجکاو است که قصد دارد اطلاعات زیادی از فضا داشته باشد. او که نگران اخراج پدرش از اداره می‌باشد، سنجاق سینه‌ای را از طریق رباتی که خودش را به شکل دختربچه ترسیم کرده و از جایی به نام «سرزمین آیندگان» آمده، دریافت می‌کند. منابا لمس این سنجاق سینه قادر است تا دنیای آینده را ببیند اما این مسئله مشکلاتی را به همراه دارد که در ادامه با اضافه شدن دلی (علی کریمی) به او، وارد مرحله تازه‌ای می‌شود و…
سمیره عزام

| سمیره عزام | سمیره عزام |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳ سپتامبر ۱۹۲۷ عکا، سرپرستی فلسطین
درگذشت: ۸ اوت ۱۹۶۷ (۳۹ سال) رمثا، اردن
علت مرگ: بیماری قلبی-عروقی
مدفن: قبرستان پروتستان، رأس النبع، بیروت
ملیت: فلسطینی
شهروندی: سرپرستی فلسطین (۱۹۲۷–۱۹۴۸)
محل تحصیل: دانشگاه الازهر
پیشه(ها): داستان‌نویس، مترجم، مجری رادیو، آموزگار، روزنامه‌نگار، فعال سیاسی
سال‌های فعالیت: ۱۹۴۳–۱۹۶۷
حزب سیاسی: جبههٔ آزادیبخش فلسطین
همسر: یوسف الحِسْن
جوایز: «نشان قدس برای فرهنگ، هنر و ادبیات» (۱۹۹۰)
سمیره عزّام (۱۳ سپتامبر ۱۹۲۷ – ۸ اوت ۱۹۶۷) داستان‌نویس، مترجم و مجری رادیویی فلسطینی بود.اولین مجموعه داستان کوتاه خود را در سال ۱۹۵۴ با عنوان «چیزهای کوچک» منتشر کرد که در آن دربارهٔ نقش زنان در جامعۀ فلسطین نوشت. نام مستعاری را برای خود گزید و در پشت آن پنهان شد که «دختر ساحل» (به عربی: فتاة السّاحل) بود که با آن قطعه‌های احساسی، اشعار و داستان‌های کوتاه خود را در روزنامهٔ «فلسطین» امضا کرد.او را پیشگام داستان کوتاه در فلسطین می‌نامند.  او در میان زنان عرب فلسطینی در فعالیت‌های ملی نیز برجسته بود، چه در مبارزات سیاسی مخفیانه‌اش و چه در کارش به عنوان روزنامه‌نگار رادیویی. همچنین در عراق، با بدر شاکر السیاب در سردبیری روزنامهٔ «الشعب» شرکت داشت. در دههٔ ۱۹۶۰ فعال سیاسی شد و به تأسیس جبههٔ آزادیبخش فلسطین کمک کرد و مسئولیت شاخهٔ زنان آن را بر عهده گرفت. او در سال ۱۹۶۴ به عنوان عضو اولین شورای ملی فلسطین انتخاب شد. در زمینهٔ ترجمه از انگلیسی به عربی نیز کوشا بود. از او پنج مجموعه داستان کوتاه و همچنین مطالعات ادبی و انتقادی برجای مانده است. پس از جنگ ژوئن ۱۹۶۷، در طغیان احساسات خشمگینش، رمانی را که از قبل نوشته بود با عنوان «سینای بدون مرز» پاره کرد.
زندگی و پیشه

او در ۱۳ سپتامبر ۱۹۲۷ در شهر عکا، سرپرستی فلسطین، در یک خانواده مسیحی ارتدکس به دنیا آمد. پدرش قیصر عزام و مادر او المپیا بوری نام داشت.او تحصیلات ابتدایی خود را در یکی از مدارس دولتی عکا گذراند و تحصیلات متوسطه خود را در مدرسه تکمیلی راهبه‌ها در حیفا ادامه داد. او همچنین با علاقهٔ بسیار به تحصیل زبان و ادبیات انگلیسی از طریق مکاتبه ادامه داد تا اینکه کاملاً در نوشتن و گفتار بر انگلیسی تسلط یافت. او از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ به عنوان معلم در مدرسهٔ ارتدوکس یونانی در شهر عکا کار کرد. سپس مدیریت یکی از مدارس ابتدایی عکا را به عهده گرفت. در آن دوره در روزنامهٔ «فلسطین» با نام «فتاة الساحل» (به معنای:دختر ساحل) می‌نوشت.
در سال ۱۹۴۸ پس از نکبت، با خانواده اش به بیروت و از آنجا به پادشاهی عراق گریخت و به مدت دو سال در مدرسه‌ای دخترانه در شهر حله به عنوان آموزگار مشغول به کار شد. سپس به لبنان بازگشت و برای برخی از مجلات و مؤسسات انتشاراتی به نوشتن و ترجمه پرداخت. انتشار آثار ادبی خود را در مجلاتی مانند «الأدیب» و «الآداب» آغاز کرد. در سال ۱۹۵۲ به مجری و سردبیر برنامه‌های «رکن المرأة» در رادیو خاور نزدیک در قبرس پیوست.هنگامی که رادیو در سال ۱۹۵۴ به بیروت جابجا شد، با آن نقل مکان کرد و مسئول برنامهٔ روزانه «مع الصبح» شد، تا اینکه این رادیو پس از بحران سوئز متوقف شد. او همچنین در این دوره داستان می‌نوشت و کتاب و رمان از انگلیسی به عربی ترجمه می‌کرد.
او در سال ۱۹۵۷ به بغداد بازگشت. در آنجا با یک شهروند فلسطینی اهل شهر ناصره به نام یوسف الحِسْن آشنا گشت که شوهرش شد. با رادیو بغداد و کویت شروع به کار کرد و در بین سال‌های ۱۹۵۷–۱۹۵۹ سمت ناظر و تهیه‌کنندهٔ برنامه‌های ادبی را بر عهده داشت. پس از انقلاب ۱۴ ژوئیه ۱۹۵۸، برنامهٔ صبحگاهی روزانهٔ رادیوی جمهوریِ نوبنیاد عراق به او محول شد. پیش از اینکه رژیم جدید عبدالکریم قاسم او و همسرش را در سال ۱۹۵۹ به اتهام ناصریسم به لبنان تبعید کند، در سردبیری روزنامهٔ «الشعب» نیز شرکت داشت که یکی از ویراستاران آن، شاعر بدر شاکر السیاب بود.
در ۱۹۵۹ به لبنان بازگشت و به داستان‌نویسی و ترجمهٔ کتاب دوباره روی آورد.پس از جنگ ژوئن ۱۹۶۷، سمیره عزام با کمیته‌های زنانی که در بیروت برای جمع‌آوری کمک‌های مالی برای فلسطینی‌هایی که تازه آواره شده بودند، تشکیل شده بود، همکاری کرد. علاوه بر این، او به عنوان ویراستار در مؤسسه انتشارات فرانکلین در بیروت مشغول به کار شد و آثاری ادبی را از انگلیسی به عربی ترجمه کرد. از آغاز دههٔ شصت میلادی، نوشته‌های او در هفته‌نامهٔ «الحوادث» چاپ می‌شد، اما مقالات او محدود به ادبیات نبود، بلکه جنبه‌های سیاسی و اجتماعی را نیز در بر می‌گرفت.
سمیره عزام نقش مؤثری در ساخت هستهٔ جبههٔ آزادیبخش فلسطین (PLF) داشت که نشانه‌های پنهان آن در سال ۱۹۶۱ بود. او تنها زنی در میان گروه مردان مبارزی بود که برای تدارک تشکیل این جبهه که از زمان انتشار اولین منشور مخفیانه‌اش در سال ۱۹۶۳ به «جبههٔ آزادی فلسطین - راه بازگشت» معروف شد، گرد هم می‌آمدند. وی به مبارزات مخفیانهٔ خود ادامه داد و خیلی زود مسئول شاخهٔ زنان جبهه شد و تا سال مرگش این سمت را حفظ کرد. دربارهٔ فعالیت سیاسی آشکار او، به شرکتش در اولین مجلس ملی فلسطین که سازمان آزادیبخش فلسطین در ۲۸ مه ۱۹۶۴ از آن ظهور کرد، می‌توان اشاره کرد. او یکی از هشت زنی بود که نمایندهٔ زنان فلسطین در این کنفرانس تاریخی بود.سپس یک سال بعد در همایش اتحادیهٔ عمومی زنان فلسطین در شهر بیت‌المقدس شرکت کرد که شماری از همرزمانش در جبههٔ آزادی با او شرکت داشتند.
زندگی شخصی

برادرش سهیل، خواهرانش سهام، سهیله و عبله بودند. همسرش، یوسف الحِسْن نویسنده بود.
درگذشت

سمیره عزام صبح در روز ۸ اوت ۱۹۶۷ بیروت را به مقصد امان در اردن با هدف دیدار با تعدادی از پناهندگان فلسطینی ترک کرد. در حومهٔ شهر جرش در منطقهٔ رمثا در حالی که او در خودرو با دوستانش در حال سفر بود، دچار حملهٔ قلبی شد که باعث مرگ وی گشت. پیکرش را به بیروت منتقل کردند و در آنجا در قبرستان پروتستان در رأس النبع، بیروت، به خاک سپرده شد. در سال ۱۹۹۰، سازمان آزادیبخش فلسطین به نام او «نشان قدس برای فرهنگ، هنر و ادبیات» اعطا کرد.
آثار ادبی

سمیره عزام پنج مجموعه داستان کوتاه و بیش از دوازده کتاب ترجمه‌شده از انگلیسی به عربی از خود به جای گذاشته است، علاوه بر تعداد زیادی گفتگوی ادبی و رادیویی و آثار زیر نظر نویسندگان و مترجمان دیگر. بیشتر داستان‌های او حول محور مسائل اجتماعی می‌چرخد و شرایط افراد بدبخت و بی‌خانمان را به تصویر می‌کشد.رجاء النقاش منتقد مصری او را «شاهدخت (امیره) داستان کوتاه عرب» می‌دانست. غسان کنفانی هنگام سخنرانی تشییع جنازه‌اش خطاب به او گفت: «استاد من و معلم من». کنفانی دربارهٔ ادبیات عزام نیز گفت: «این را نمی‌توان ادبیات فمینیستی دانست، بلکه می‌توان آن را «ادبیات تبعیدی» نامید، زیرا حول محور یک موضوع جامع‌تر ملی به معنای انسانی می‌چرخد و بازتابی از واقعیت زنانه از دیدگاه روانی و عاطفی نیست.» عزام همچنین رمانی به نام «سینای بدون مرز» (به عربی:سیناء بلاء حدود) را نوشت که پس از جنگ ۱۹۶۷ آن را پاره کرد و تنها یک فصل از آن در روزنامه منتشر شد.
مجموعه داستان‌های وی عبارت‌اند از:
أشياء صغيرة: ۱۹۵۴
الظل الکبير: ۱۹۵۶
قصص أخرى: ۱۹۶۰
الساعة والإنسان: ۱۹۶۳
العيد من النافذة الغربية: ۱۹۷۱
حدود ۲۳ متن اصلی بین سال‌های ۱۹۵۵ و ۱۹۶۴ به انگلیسی به عربی ترجمه کرد، برخی عنوان‌های عربی آنان:
كانديدا: جورج برنارد شاو، ۱۹۵۵
جناج النساء، پرل باک، ۱۹۵۸
ريح الشرق وريح الغرب، پرل باک، ۱۹۵۸
أمريكي في أوروبا، دزورث، ۱۹۵۹
قصة القصيرة في أمريكا: ری ب. وست، ۱۹۶۱
كيف تساعد أبناءك في المدرسة: همراه صبحیه فارس، از ماری فرانک و لورنس ک، ۱۹۶۱
القصة الأمريكية القصيرة: دانفورت روث، ۱۹۵۶
وولف توماس: مختارات من فنّه القصصي: وولف توماس، ۱۹۶۲
حين فقدنا الرضا: جان استاین‌بک، ۱۹۶۲
حكايات الأبطال: گردآوردهٔ الس هزلتین، ۱۹۶۳
عصر البراءة
في التليفزيون، كيف تكتب وكيف تُخرِج: ویلیام ارفینگ، ۱۹۶۴
اوتنپیشتی

اوتَنَپیشتی (در نسخه مرجع حماسه گیلگمش) یا اوتا-ناایشتیم (در نسخه بابلی باستان حماسه (سیپار)) که به اوتنپیشتیم (به اکدی: 𒌓𒍣) نیز معروف است، یکی از قهرمانان طوفان بین‌النهرین باستان است. این شخصیت دارای نمونه‌های پیشین زیوسودرا (سومری) و آترام-هاسیس است که بر شخصیت پسین خود نوح در خاور نزدیک باستان تاثیرگذار بوده‌اند.
در حماسه گیلگمش، پیری فرزانه هست که در جزیره‌ای دوردست زندگی می‌کند و هدف غایی گیلگمش از سفر دراز خود، ملاقات با او است. پس از رسیدن گیلگمش به جزیره «اوتنپیشتی دوردست»، او داستان جاودانگی خود را تعریف می‌کند: خدایان تصمیم به نابودی بشر می‌گیرند. ائا، اوتنپیشتی را آگاه می‌کند تا کشتی‌ای بسازد و خود، خانواده‌اش، صنعتگران، حیوانات و ... را نجات دهد. طوفان از راه می‌رسد و سایر انسان‌ها به گِل تبدیل می‌شوند. در روز هفتم اوتنپیشتی دریچه را می‌گشاید. بوی خوش قربانی اوتنپیشتی خدایان را همچون مگس‌ها به سوی خود می‌کشاند. انلیل در پایان، زندگی جاودان به بازمانده طوفان و زنش می‌بخشد.
در نسخه متاخر (نسخه معیار)، اثری از سخنان و پند اوتنپیشتی هنگام گفتگوی شیدوری با گیلگمش دیده نمی‌شود. به نظر می‌رسد که شاعر نسخه معیار می‌خواسته است خردمندی را برای اوتنپیشتی نگاه دارد. پایان حماسه آترام-هاسیس پس‌زمینه خاتمه گفتار اوتنپیشتی در حماسه گیلگمش است. در واقع، فحوای کلام این تغییر با متن تازه به دست آمده «مرگ بیلگمس» تایید می‌شود. داستان «بزرگ شدن» گیلگمش، داستان خردمند شدن قهرمان است، خردمند به این معنا که جایگاه خود را در چینش الهی درمی‌یابد.
داستان «طوفان» بخشی از حماسهٔ اصلی نبوده است. این بخش از روایت مستقل نیست و منشا آن آترا-هاسیس است. داستان طوفان از این لحاظ مهم است که، اگر گیلگمش آن را بازنیاورده بود، گمشده بود. این داستان دانشی دربارهٔ وحشتناکترین رویداد تاریخ بشریت و بیانگر حقیقتی دهشتناک است: خدایان قادر به نابودی هستند و ممکن است هیچگاه نفهمید که چرا. مرد خردمند، گیلگمش، باید این را بداند.
خاتمهٔ حماسه در آخرین لوح، تکرار همان سرآغاز حماسه است. دو سطر پایانی لوح که حماسه با آنان خاتمه می‌یابد گرچه به نثر هستند، اما بخشی از روایت شعر حماسه محسوب می‌شوند. شاعر از آوردن آن در اینجا، آن هم برخلاف ساختار رایج شعر بابلی، پیامی برای خواننده داشته است. برای سال‌ها، آشورشناسان گمان می‌کردند که پایان شعر تنها درباره یادگار ماندگار گیلگمش (دیوارهای اوروک) است. اما به بخش نثر توجهی نشد که دربارهٔ شهر است. بخش‌های گوناگون شهر را توصیف می‌کند: بخش مسکونی شهر (زندگی خانوادگی و زاد و ولد)؛ تولید غذا؛ صنعت تولید و آخرین بخش، معبد است که نماینده زندگانی معنوی و روشنفکرانه است. گیلگمش به خانه برگشته است، او خسته و ساکن شده‌است. گیلگمش به همراهش (اور-شانابی) می‌گوید بر بالای دیوار اوروک برو و شهر را مشاهده کن. چه می‌بینی، زندگانی بشری را خواهی دید، پرده پایین می‌افتد و روایت خاتمه می‌یابد.
پیام شاعر چنین است: افراد به جستجوی فردی خود دست می‌زنند. باید با حقیقت زندگی بشری کنار بیایند که همان مرگ انسان است. اما زندگی بشری دیگری نیز هست که فردی نیست، و آن زندگی اجتماعی است. در تمدن مدرن است که بر جایگاه فرد و حقوق فرد تاکید می‌شود. در تمدن بابل بر ارزش‌های اجتماعی تاکید می‌شده است. شاعر می‌گوید فرد، یک‌روزه است که بدون بر جا گذاشتن اثری از بین می‌رود. اما زندگانی بشری که نمادش شهر است برای همیشه بر جا خواهد ماند.