غرق شدن کشتی تایتانیک
روزشمار حرکت تایتانیک > ۱۵ آوریل ۱۹۱۲ > آخرین دقایق غرق شدن

در حدود ساعت ۲:۱۵ بامداد، زاویه تایتانیک در آب به سرعت شروع به افزایش کرد؛ زیرا آب از طریق دریچه های عرشه، قسمت‌هایی از کشتی که قبلاً زیر آب نرفته بود را پر کرد. افزایش ناگهانی زاویه او که یکی از بازماندگان آن را «موج غول پیکر» نامید، باعث شد که از انتهای جلوی عرشه در امتداد کشتی شسته شود و بسیاری از مردم را در خود غرق کند. کسانی از جمله جیمز پاول مودی (افسر ششم تایتانیک) و آرچیبالد گریسی که سعی در راه اندازی قایق های تاشو A و B داشتند، همراه با آن دو قایق از بین رفتند (قایق B به صورت وارونه و هارولد براید زیر آن گیر افتاده بود و قایق A تا حدودی غرق شده و دو طرف آن بالا نیامده بود). براید و گریسی در قایق B زنده ماندند، اما مودی جان خود را از دست داد.
چارلز لایتولر (افسر دوم تایتانیک) که تلاش کرده بود تا قایق تاشو B را راه اندازی کند، متوجه شد که رفتن به سمت پاشنه کشتی بیهوده خواهد بود و از پشت بام اتاق افسران شیرجه زد. لایتولر ضرب آب را مانند «۱,۰۰۰ چاقویی که به بدن یک نفر فرو می‌کنند» توصیف کرد. لایتولر با رسیدن به سطح آب، لانه کلاغ کشتی را که اکنون همسطح آب بود، دید و شروع به شنا کردن به سمت آن به عنوان مکانی امن کرد. سپس، هنگامی که آب به یکی از هواکش های جلوی کشتی سرازیر شد، لایتولر از زیر آن مکیده شد. او مدتی در اثر فشار آب ورودی به توری چسبید تا اینکه «یک انفجار هوای گرم» از اعماق کشتی از هواکش بیرون زد و او را به سطح آب در کنار قایق تاشو واژگون شده B پرتاب کرد. او سپس متوجه شد که به دلیل وزن ششلول وبلی (۱.۱ کیلوگرم) که در جیب کتش حمل می‌کرد، نمی‌تواند به درستی شنا کند؛ بنابراین به سرعت آن را دور انداخت. به دنبال آن، او قایق تاشو B را دید که به صورت وارونه شناور بود و چندین شناگر به آن آویزان بودند. او به سمت آن شنا کرد و در جلو به یک طناب چسبید. سپس دودکش جلویی کشتی شکسته شد و به آب برخورد کرد و موجی ایجاد کرد که آن قایق را به فاصله ۵۰ یارد (۴۵.۷۲ متر) از کشتی در حال غرق شدن دور کرد؛ چندین نفر از جمله چارلز دوان ویلیامز (مسافر درجه یک) که در آب دست و پا می‌زدند را تا حد مرگ له کرد، اما لایتولر که در کنار آنها بود، جان سالم به در برد. کسانی که هنوز در کشتی بودند، احساس می‌کردند که ساختار او در اثر فشار های شدید می‌لرزد. همان‌طور که جک تایر (مسافر درجه یک) توصیفش کرد: «گهگاه صدایی خفه شده یا انفجاری در داخل کشتی شنیده می‌شد. حالا، بدون هیچ هشداری به نظر می‌رسید که او به جلو و با زاویه حدود ۱۵ درجه به داخل آب حرکت کرد. این حرکت با هجوم آب به سمت ما با صدای غرشی همراه با انفجار های خفه‌تر بود. مثل ایستادن زیر یک پل راه آهن فولادی بود در حالی که یک قطار سریع السیر از بالای سرش می‌گذرد که با سر و صدای یک کارخانه فولاد فشرده و شکستگی گسترده چین در هم آمیخته شده بود.»
شاهدان عینی در حالی که کشتی در آب به سمت پایین کج می‌شد، پاشنه کشتی را دیدند که در هوا به سمت بالا می‌رفت. گفته می‌شود که به زاویه ۳۰ تا ۴۵ درجه رسیده است، همانطور که لارنس بیزلی بعداً بیان کرد: «ظاهراً حول مرکز جاذبه دقیقاً در انتهای میان کشتی‌ها می‌چرخد.» بسیاری از بازماندگان صدای بزرگی را توصیف کردند که برخی آن را به انفجار دیگ های بخار نسبت دادند. بیزلی آن را به‌عنوان «تا حدودی ناله، تا حدودی لرزش و تا حدودی در هم کوبیدن و یک غرش ناگهانی که مانند انفجار نبود؛ پی در پی برای چند ثانیه، احتمالاً ۱۵ تا ۲۰ ثانیه» ادامه یافت. او آن را به این نسبت داد که «موتورها و ماشین‌آلات از پیچ و مهره‌ها و یاتاقان‌هایشان شل می‌شوند و از میان محفظه‌ها می‌افتند و همه چیز را در سر راهشان خرد می‌کنند».
پس از ۱ دقیقه دیگر، چراغ های کشتی یک بار چشمک زدند و سپس برای همیشه خاموش شدند و تایتانیک را در تاریکی فرو برد. جک تایر به یاد می‌آورد که «گروه‌هایی متشکل از ۱,۵۰۰ نفر را دیده است که هنوز سرنشین بودند و به‌صورت دسته‌ها یا دسته‌هایی مانند زنبور های ازدحامی به هم چسبیده بودند؛ فقط برای سقوط دسته‌جمعی، جفت یا منفرد به‌عنوان قسمت بزرگ پاشنه کشتی، ۲۵۰ فوت (۷۶.۲ متر) از آن به آسمان بلند شد.»