stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اشتالهوفن

| Stallhofen | Stallhofen |
| --- | --- |
Stallhofenموقعیت در اتریش: Stallhofenموقعیت در اتریش
مختصات: ۴۷°۰۳′۰۰″ شمالی ۱۵°۱۳′۰۰″ شرقی﻿ / ﻿۴۷٫۰۵۰۰۰°شمالی ۱۵٫۲۱۶۶۷°شرقی﻿ / 47.05000; 15.21667: مختصات: ۴۷°۰۳′۰۰″ شمالی ۱۵°۱۳′۰۰″ شرقی﻿ / ﻿۴۷٫۰۵۰۰۰°شمالی ۱۵٫۲۱۶۶۷°شرقی﻿ / 47.05000; 15.21667
کشور: اتریش
ایالت: اشتایرمارک
ناحیه: Voitsberg
حکومت: حکومت
 • شهردار: Vinzenz Krobath (ÖVP)
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۷٫۲۹ کیلومتر مربع (۱۰٫۵۴ مایل مربع)
ارتفاع: ۴۴۴ متر (۱۴۵۷ فوت)
جمعیت (۱۱ دی ۱۳۹۴): جمعیت (۱۱ دی ۱۳۹۴)
 • کل: ۳٬۰۹۶
 • تراکم: ۱۱۰/کیلومتر مربع (۲۹۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (CEST)
کدهای پستی: ۸۱۵۲
پیش‌شماره‌ها: ۰۳۱۴۲
پلاک خودرو: VO
وبگاه: www.stallhofen.at
اشتالهوفن (به آلمانی: Stallhofen) یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در ویتسبرگ واقع شده‌است. اشتالهوفن ۲۷٫۲۹ کیلومتر مربع مساحت دارد ۴۴۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
طرح تروریستی ۲۰۰۷ باکو

طرح تروریستی ۲۰۰۷ باکو (انگلیسی: 2007 Baku terrorist plot) یک طرح تروریسم اسلامی شکست خورده بود که چندین هدف در شهر باکو جمهوری آذربایجان را مد نظر داشت. اقدامات امنیتی منجر به بسته شدن سفارتخانه‌های آمریکا و بریتانیا شد. برخی از موسسات مانند شرکت‌های نفتی نروژی استات اویل و شرکت آمریکایی مک درمات اویل فعالیت‌های خود را محدود کردند.
در ۲۹ اکتبر ۲۰۰۷، سازمان‌های انتظامی آذری گزارش دادند که گروهی از سلفیهای مسلح را که نارنجک انداز نیز داشته‌اند بازداشت کرده‌اند که در نزدیکی سفارتخانه‌های ایالات متحده و بریتانیا در حال آماده شدن برای یک حمله بودند. به گفته سخنگوی وزارت امنیت ملی، کشف شد که این گروه دارای چهار تفنگ کلاشنیکوف، یک نارنجک انداز کلاشینکوف، ۲۰ نارنجک، مهمات و قطعات جنگ‌افزار تمام‌خودکار بود. همچنین گزارش شده‌است که این گروه قصد داشت به تعدادی از ساختمان‌های دولتی و نمایندگی‌های شرکت‌های خصوصی حمله کند.
پیشینه

در ۲۵ اکتبر ۲۰۰۷، وزارت دفاع آذربایجان گزارش داد که یکی از افسران ارتش، نیروی خود را ترک کرده و چهار قبضه تفنگ کلاشنیکوف و یک قبضه مسلسل از پایگاه نظامی برداشته است. وزارت امنیت ملی ادعا کرده‌است که این افسر پیرو سلفیسم بوده و اسلحه‌های دزدیده شده قرار بوده در حملات تروریستی مورد استفاده قرار بگیرند. ادعا شد که ستوان یکم کامران اسدف چهار قبضه تیربار، یک خمپاره انداز و ۲۰ نارنجک از واحد نظامی خود تحویل گرفته و آنها را در شهر برای حمله به ستیزه‌جویان پنهان کرده‌است.
بر اساس گزارش دفتر روابط عمومی وزارت امور خارجه آذربایجان روز ۶ نوامبر، ابو جعفر که ملیت عربی داشت و وابسته به القاعده و جهاد اسلامی مصر و دیگران بود به آذربایجان آمد و یک گروه مسلح از افرادی که قبلاً در واحدهای نظامی غیرقانونی در مناطق مختلف درگیری داشتند تشکیل دادند. در طی اقدامات مشترک سازمان‌های انتظامی در تاریخ ۲۶ سپتامبر در منطقهٔ قوسار، یکی از اعضای این گروه، ساکن منطقهٔ قوسار به نام تلمن عبدالله یوف (متولد ۱۹۷۵)، مقاومت مسلحانه از خود نشان داد و دو تن از پلیس‌ها را مجروح کرده و خود توانست از محل حادثه بگریزد. علاوه بر این، دیگر اعضای گروه شامل ودادی کریموف، عادل جریخانف، ویتالی آگامامدف، آصف نزاروف و دانیل ابوییف بازداشت شدند. کشف شد که گروه در حال برنامه‌ریزی برای کمک به ابو جعفر برای فرار از آذربایجان بوده‌است. آپارتمانی که ابو جعفر در منطقه سومقاییت در آن مخفی شده بود تحت کنترل قرار گرفت. در ۱۰ اکتبر، در جریان یک عملیات در آپارتمان، عبدالمالک و الچین علیمیرزایف که با نام حاجی نیز شناخته می‌شود، دستگیر شدند، اما ابو جعفر به سوی افسران پلیس شلیک کرده و موفق به فرار شد.
عملیات

در طی عملیات ویژه ای که در روزهای ۲ و ۳ نوامبر انجام شد، ابو جعفر و دیگر اعضای گروه شامل میرزا بابایف، قادر حاجیف، ووغار علی اف، امین کامی، لقمان مرادوف، هابیل مسعلیف و پرویز کریموف بازداشت شدند. ابو جعفر با توجه به اقدامات عجیب و غریب تیم ویژه گارتال (عقاب) وزارت امنیت ملی بدون هیچ آسیبی بازداشت شد. یک قبضه تیربار سبک آکاام 3 قبضه مسلسل دستی، ۱ قبضه تفنگ، ۱۲ نارنجک دستی، ۱۱ آتش زنه مخصوص، ۱٫۰۷۵ گرم مواد منفجره، ماسوره بیکفورد ۴ متری، ۹۱ عدد چاشنی، ۴ عدد خشاب تپانچه، ۴ عدد خشاب تیربار سبک، ۲۵ گلوله، حدود ۶۰۰ تیر فشنگ، ۳ فانوس مخصوص، ۲ قطب‌نما، ۱ قبضه کلت منور، ۱ دستگاه هدایت کننده جریان الکتریکی، نقشه و سایر مواد لجستیکی کشف شد. این پرونده‌ها تحت ماده ۲۷۹٫۲، ۳۱۵٫۲ و ۲۲۸٫۲٫۱ قانون جزای آذربایجان قرار گرفت.
محکومیت‌ها

در روز ۱۸ ژوئن ۲۰۰۹، دادگاه جنایی، کامران اسدف، بختیار اوروجوف، فرید جباروف، کامران بابایف و سمیر مهرعلیف را به ۱۵ سال حبس محکوم کرد.
دادگاه همچنین اعضای دیگر گروه را محکوم کرد؛
الشان محمدوف، ووغار علی اف و ایلکین اسماعیلوف ۱۴ سال
تارلان کریموف ۱۳ سال
رامیل کریموف و سمیر علی اف ۱۲ سال
یاشار محرموف و روشن عبدالعلیف ۱۲ سال و ۶ ماه.
رامین جلیلوف ۱۱ سال
شیروانی بابایف و آذری عبادف ۱۰ سال
اورخان علیزاده ۱۰ سال و ۶ ماه
ادگار علی اف ۶ سال و ۶ ماه
حاجی بالا حسینوف ۶ سال و سه ماه
شهریار محرموف ۲ سال
دادگاه مقرر کرد که یک یادداشت به وزارت دفاع بفرستد که سمت ستوان را از اسدوف را لغو کند.
آتانی

| آتانی ಅಥಣಿ | آتانی ಅಥಣಿ |
| --- | --- |
شهر: شهر
آتانی: آتانی
آتانیLocation in Karnataka, India: آتانیLocation in Karnataka, India
مختصات: ۱۶°۴۴′شمالی ۷۵°۰۴′شرقی﻿ / ﻿۱۶٫۷۳°شمالی ۷۵٫۰۷°شرقی﻿ / 16.73; 75.07: مختصات: ۱۶°۴۴′شمالی ۷۵°۰۴′شرقی﻿ / ﻿۱۶٫۷۳°شمالی ۷۵٫۰۷°شرقی﻿ / 16.73; 75.07
کشور: الگو:Flag of Karnataka
ایالت:  کارناتاکا
فهرست بخش‌های هند: بخش بلاگاوی
Regions of Karnataka: Bayaluseeme
Town municipal council: ۱۸۵۳
حکومت: حکومت
 • نهاد: Athani municipal council
 • Member of legislative council & Deputy chief minister: Shri Laxman savadi
 • Member of legislative assembly: Shri Mahesh kumtalli
مساحت: مساحت
 • شهر: ۱۵٫۰۰ کیلومتر مربع (۵٫۷۹ مایل مربع)
ارتفاع: ۵۹۰ متر (۱۹۴۰ فوت)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • شهر: ۶۳۶۲۵
 • تراکم: ۴۲۰۰/کیلومتر مربع (۱۱۰۰۰/مایل مربع)
 • کلان‌شهری: ۸۱۰۰۰
زبان‌ها: زبان‌ها
 • رسمی: Kannada
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۳۰ (زمان استاندارد هند)
PIN: 591304
کد تلفن: ۰۸۲۸۹
پلاک خودرو: KA-23_chikodi, KA-71_Athani
نسبت جنسی انسانی: ۹۵۸ نر (جنس)/ماده (جنس)
وبگاه: www.athanitown.mrc.gov.in
آتانی (به انگلیسی: Athani) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش بلاگاوی واقع شده‌است. آتانی ۱۵٫۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۶۳٬۶۲۵ نفر جمعیت دارد و ۵۹۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کونگن ژاگانگسکی

| کونگن ژاگانگسکی | کونگن ژاگانگسکی |
| --- | --- |
روستا: روستا
کونگن ژاگانگسکی: کونگن ژاگانگسکی
مختصات: ۵۱°۳۲′۴۱″ شمالی ۱۵°۱۱′۳۵″ شرقی﻿ / ﻿۵۱٫۵۴۴۷۲°شمالی ۱۵٫۱۹۳۰۶°شرقی﻿ / 51.54472; 15.19306: مختصات: ۵۱°۳۲′۴۱″ شمالی ۱۵°۱۱′۳۵″ شرقی﻿ / ﻿۵۱٫۵۴۴۷۲°شمالی ۱۵٫۱۹۳۰۶°شرقی﻿ / 51.54472; 15.19306
کشور:  لهستان
استان: استان لوبوسکی
شهرستان: شهرستان ژاگانی
گمینا: گمینا ایوووا
جمعیت: ۷۶۰
کونگن ژاگانگسکی (به لهستانی:  Konin Żagański) یک روستا در لهستان است که در گمینا ایوووا واقع شده‌است.
 کونگن ژاگانگسکی  ۷۶۰ نفر جمعیت دارد.
اناک وست

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Enoch James West
زادروز:  ۳۱ مارس ۱۸۸۶
زادگاه:  هاکنال
تاریخ مرگ:  ۱۹۶۵ (۷۸−۷۹ سال)
پست:  مهاجم
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۰۳–۱۹۰۵ |  باشگاه فوتبال شفیلد یونایتد |  ۰ |  (۰) |
| ۱۹۰۵–۱۹۱۰ |  باشگاه فوتبال ناتینگهام فارست |  ۱۶۸ |  (۹۴) |
| ۱۹۱۰–۱۹۱۵ |  باشگاه فوتبال منچستر یونایتد |  ۱۶۶ |  (۷۲) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
اناک وست (انگلیسی: Enoch West؛ ۳۱ مارس ۱۸۸۶ – ۱۹۶۵ (۷۸−۷۹ سال)) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال شفیلد یونایتد، باشگاه فوتبال ناتینگهام فارست، و باشگاه فوتبال منچستر یونایتد اشاره کرد.
علانور-۲

| Alanallur-II | Alanallur-II |
| --- | --- |
village: village
کشور:  هند
ایالت: کرالا
District: پالاکاد
جمعیت (2001): جمعیت (2001)
 • کل: ۱۰٬۹۹۷
زبان‌ها: زبان‌ها
 • رسمی: زبان مالایالم, زبان انگلیسی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۳۰ (IST)
PIN: 6XXXXX
پلاک خودرو: KL-
علانور-۲ (به انگلیسی: Alanallur-II) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در کرالا واقع شده‌است.
خصوصیات

علانور-۲ ۱۰٬۹۹۷ نفر جمعیت دارد.
آتش‌سوزی مترو دئگو

| آتش‌سوز مترو دئگو | آتش‌سوز مترو دئگو |
| --- | --- |
مأموران آتش‌نشانی آسیب وارد شده به یک دستگاه قطار را پس از آتش‌سوزی بازرسی می‌کنند: مأموران آتش‌نشانی آسیب وارد شده به یک دستگاه قطار را پس از آتش‌سوزی بازرسی می‌کنند
موقعیت: ایستگاه جانگانگنو، دئگو، کره جنوبی
تاریخ: ۱۸ فوریه ۲۰۰۳ (۲۰۰۳-02-۱۸)  ۹:۵۳ صبح (وقت کره)
هدف: متروی دئگو
گونه حمله: آتش‌افروزی، کشتار جمعی، اقدام به حمله انتحاری
اسلحه: دو کارتن شیر پرشده با مایع قابل اشتعال
کشته‌ها: ۱۹۲
زخمی‌ها: ۱۵۱ (با مهاجم)
مرتکب: کیم ده‌هان
انگیزه: اقدام به ارتکاب خودکشی در یک مکان عمومی
آتش‌سوزی مترو دئگو در ۱۸ فوریه ۲۰۰۳ اتفاق افتاد؛ وقتی‌که فرد مهاجم اقدام به آتش‌افروزی عمدی در یک از قطارهای مترو دئگو در دئگو، کره جنوبی کرد و در نتیجهٔ آن ۱۹۲ نفر کشته و ۱۵۱ نفر را مجروح کرد. ظرف چند دقیقه آتش‌سوزی در دو قطار پخش شده بود. این حادثه تاکنون مرگبارترین حادثهٔ عمدی در تاریخ دموکراتیک کره است.
آتش‌افروز

مهاجم، کیم دائه‌هان (هانگول: 김대한)، یک رانندهٔ سابق تاکسی ۵۶ سالهٔ بیکار بود که در نوامبر ۲۰۰۱ دچار سکته مغزی شد که او را تا حدی فلج کرد. کیم از معالجهٔ پزشکی خود ناراضی بود و ابراز خشم و افسردگی می‌کرد. او بعداً به پلیس گفت که می‌خواسته خود را بکشد، اما ترجیح داده اینکار را در جایی شلوغ انجام دهد. به گفته بیشتر افراد، صبح روز ۱۸ فوریه، او سوار قطار شمارهٔ ۱۰۷۹ در خط ۱ به سمت ایستگاه دائه‌گوک شد. شاهدان اضافه می‌کنند که کیم یک کیف با محتوای دو کارتن سبز شیر که با مایعات قابل اشتعال، احتمالاً تینر یا بنزین، پر شده بودند حمل می‌کرد.
ایجاد حریق

وقتی قطار حوالی ساعت ۹:۵۳ صبح از ایستگاه بانوولدنگ خارج شد، کیم شروع به بازی کردن با کارتن‌ها و یک فندک سیگار کرد و مسافران دیگری که سعی داشتند جلوی او را بگیرند، تهدید کرد. در بین درگیری، یکی از کارتن‌ها ریخت و محتویات مایع آن در حالی آتش گرفت که قطار به ایستگاه جانگانگنو در مرکز شهر دئگو رسیده بود. کیم که کمر و پاهایش آتش گرفته بود، توانست همراه بسیاری از مسافران قطار ۱۰۷۹ فرار کند، اما طی دو دقیقه آتش به هر شش واگن گسترش یافت. آتش‌سوزی به سرعت در عایقِ بین لایه‌های آلومینیوم که پوستهٔ واگن‌ها را تشکیل می‌دهند، مواد وینیل و پلاستیک موجود در کوسن‌های صندلی و دسته‌های تسمه‌ای و پلاستیک‌های سنگین روی کفها پخش شد، و در اثر آتش‌سوزی دود غلیظی ایجاد کرد.
ایجاد حریق > خطاهایی که فاجعه را شدت بخشید

اپراتور قطار، چویی جئونگ‌هوان (هانگول: 최정환) نتوانست بلافاصله مقامات مترو را از آتش‌سوزی مطلع کند.
مقامات مترو که دود را از دوربین مدار بسته دیده بودند، به اپراتور قطار ۱۰۸۰، چویی سانگ‌یئول (هانگول: 최성열)، توصیه کردند که با احتیاط به ایستگاه وارد شود چون آتش‌سوزی وجود دارد. قطار ۱۰۸۰ وارد ایستگاه جانگانگنو شد و تقریباً چهار دقیقه بعد کنار قطار سوزان ۱۰۷۹ متوقف شد. درها فقط برای مدت کوتاهی باز شدند سپس بسته شدند، احتمالاً برای بیرون نگه داشتن دود سمی‌ای که ایستگاه را پر کرده بود. اندکی پس از ورود قطار ۱۰۸۰، یک شناساگر خودکار آتش منبع تغذیهٔ برق هر دو قطار را خاموش کرد و مانع خروج قطار ۱۰۸۰ از ایستگاه شد.
رونوشت‌ها نشان می‌دهد که چویی سانگ‌یئول سه‌بار به مسافران اعلام می‌کند که تا رسیدن مقامات بالاتر در جا خود بمانند. سرانجام به او توصیه شد که «سریع، به جای دیگری فرار کن. برو بالا… موتور را خاموش کن و برو.» چویی سپس درها را باز کرد و فرار کرد. اما در حین انجام این کار کلید اصلی را خارج کرد که منجر به خاموش شدن باتری‌های مربوط به درها شد و عملاً مسافران را در داخل قطار حبس کرد. تحقیقات بعدی نشان داد ۷۹ مسافر در قطار ۱۰۸۰ به دام افتاده و همان‌جا فوت کردند.
تجهیزات نامناسب اورژانس نیز این فاجعه را بدتر کرد. قطارهای مترو دئگو به کپسول آتش‌نشانی مجهز نبودند و ایستگاه‌ها فاقد آبپاش و روشنایی اضطراری بودند. بسیاری از قربانیان در ایستگاه زیرزمینی تاریک و پر از دود دچار بی‌نظمی شدند و در جستجوی راه خروج، به دلیل اختناق درگذشتند. سیستم‌های تهویه اضطراری نیز ناکافی بودند. بیش از ۱۳۰۰ پرسنل آتش‌نشانی و اورژانس وارد عمل شدند و خود آتش در حدود ساعت ۱:۳۸ بعد از ظهر خاموش شد؛ با این حال، سمی بودن دود مانع از ورود آنها به ایستگاه تا ساعت پنج عصر شد.
قربانیان

شدت آتش‌سوزی ارزیابی دقیق تعداد قربانیان را دشوار ساخت. بسیاری از آنها دچار سوختگی شدید شده بودند که شناسایی را سخت می‌کرد؛ حتی بسیاری از آنها به استخوان سوختگی دچار شدند و برای شناسایی به تست ژنتیک نیاز داشتند. در مجموع مرگ ۱۹۲ نفر تأیید شد. از اجساد کشف شده، ۱۸۵ نفر قابل شناسایی بودند. شش نفر در ابتدا قابل شناسایی نبودند که سه مورد از آنها با استفاده از تست ژنتیک کشف شدند یک نفر نیز با استفاده از وسایلش شناخته شد اما هرگز بقایایش پیدا نشد.
از آنجا که این حادثه در اواخر ساعت شلوغی صبح رخ داده بود، بیشتر قربانیان دانش‌آموزان یا زنان جوانی بودند که در فروشگاه‌های مرکز شهر کار می‌کردند. بسیاری از افراد توانستند با تلفن‌های همراه خود با عزیزانشان تماس بگیرند. اپراتورهای تلفن همراه نیز تماس‌های گرفته شده یا تلاش برای ایجاد تماس را در اختیار مقامات گذاشتند تا به روند شناسایی افراد حاضر در محل حادثه کمک کنند.
تحقیق و سرپوش گذاشتن

مکان چویی سانگ‌یئول ۱۰ ساعت پس از حادثه مشخص نبود و محققان بعداً فهمیدند که وی در این مدت با مقامات شرکت مترو ارتباط برقرار کرده‌است. کلید اصلی قطار ۱۰۸۰ در دفتری در انبار قطار آنسیم پیدا شد. حذف‌شدگی هایی متن ارتباطات رادیویی نیز ظن تلاش برای سرپوش گذاشتن را افزایش داد.
در تاریخ ۲۶ فوریه ۲۰۰۳، مقامات کیم دائه‌هان را که برای معالجه به بیمارستان گریخته بودند، دستگیر کردند. آنها همچنین چویی و شش مقام از شرکت مترو دائگو را دستگیر کردند؛ رئیس آن در همان روز اخراج شد.
عواقب بعدی

این حادثه باعث ایجاد سیل همدردی و عصبانیت از سرتاسر کره جنوبی و جامعهٔ بین‌المللی شد.
مقامات قول دادند که تجهیزات ایمنی بهتری را در ایستگاه‌های مترو نصب کنند و مواد شیمیایی مقاوم آتش را روی فضای داخلی قطارهای مترو دئگو اسپری کنند.[نیازمند منبع] شش ایستگاه برای نوسازی از رده خارج شده و در آوریل ۲۰۰۳ بازسازی شدند. بسیاری این فاجعه را «ننگ ملی» دانستند و بحث در مورد اینکه آیا کره جنوبی در طی صنعتی شدن سریع، صرفه‌جویی‌های امنیتی بیش از حد کرده‌است، برانگیخته شد. چند قطار مترو در سراسر کشور متعاقباً برای بهبود استانداردهای مقاوم در برابر آتش در طی چند سال پس از این سانحه مرمت شدند.
در ۷ اوت، دادگاه دئگو چویی سانگ‌یئول، اپراتور قطار ۱۰۸۰ و چویی جئونگ‌هوان، اپراتور قطار ۱۰۷۹ را به جرم سهل انگاری کیفری، به ترتیب به ۵ و ۴ سال حبس محکوم کرد. کیم دائه‌هان به جرم آتش‌افروزی و قتل عمد محکوم شد. اگرچه دادستان پرونده دادگاه را برای مجازات اعدام، که توسط خانواده‌های قربانیان نیز حمایت می‌شد، تحت فشار قرار داده بود اما دادگاه به دلیل ندامت و بی‌ثباتی روانی کیم دائه‌هان، وی را به حبس ابد محکوم کرد. کیم بر اثر یک بیماری مزمن در ۳۱ اوت ۲۰۰۴، در شهر جینجو، جایی که تحت معالجه پزشکی قرار گرفته بود و در زندان درگذشت.
در دسامبر سال ۲۰۰۸، پارک ایمنی محور دئگو افتتاح شد. هدف این پارک این است که ایمنی را به ساکنان دئگو آموزش دهد.
صندوق‌ها و دستگاه‌های خودپردازی که در اثر دود آسیب دیدن
ایستگاه بازسازی شده جانگانگنو - ۴ سال بعد
استفانو موندینی

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادروز:  ۱۱ ژانویهٔ ۱۹۸۷ ‏(۳۷ سال)
زادگاه:  مونتزا
قد:  ۱٫۷۸ متر (۵ فوت ۱۰ اینچ)
پست:  Midfielder
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  باشگاه فوتبال آ.ث. میلان
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۶–۲۰۰۸ |  Mantova |  ۷ |  (۰) |
| ۲۰۰۷ |  ← باشگاه فوتبال پیستویزه (قرضی) |  ۱۴ |  (۱) |
| ۲۰۰۸ |  ← Sangiovannese (قرضی) |  ۱۲ |  (۰) |
| ۲۰۰۸–۲۰۰۹ |  باشگاه فوتبال چزنا |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۰ |  Mantova |  ۶ |  (۰) |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۱ |  Mezzocorona |  ۱۹ |  (۰) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۲۰۰۵ |  تیم ملی فوتبال زیر ۱۸ سال ایتالیا |  ۱ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
استفانو موندینی (انگلیسی: Stefano Mondini؛ زادهٔ ۱۱ ژانویهٔ ۱۹۸۷) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال چزنا و باشگاه فوتبال پیستویزه اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۸ سال ایتالیا بازی کرده‌است.
طوطی تیره

| طوطی تیره | طوطی تیره |
| --- | --- |
طوطی تیره، Pionus fuscus: طوطی تیره، Pionus fuscus
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: طوطی
تیره:: طوطیان
سرده:: Pionus
گونه:: fuscus
طوطی تیره (نام علمی: Pionus fuscus) نام یک گونه از زیرخانواده طوطی نوگرمسیری است.
اشتالهوف

| Stallhof | Stallhof |
| --- | --- |
Stallhofموقعیت در اتریش: Stallhofموقعیت در اتریش
مختصات: ۴۶°۵۳′۲۵″ شمالی ۱۵°۱۶′۲۵″ شرقی﻿ / ﻿۴۶٫۸۹۰۲۸°شمالی ۱۵٫۲۷۳۶۱°شرقی﻿ / 46.89028; 15.27361: مختصات: ۴۶°۵۳′۲۵″ شمالی ۱۵°۱۶′۲۵″ شرقی﻿ / ﻿۴۶٫۸۹۰۲۸°شمالی ۱۵٫۲۷۳۶۱°شرقی﻿ / 46.89028; 15.27361
کشور: اتریش
ایالت: اشتایرمارک
ناحیه: Deutschlandsberg
حکومت: حکومت
 • شهردار: Herbert Rumpf (SPÖ)
مساحت: مساحت
 • کل: ۱٫۰۶ کیلومتر مربع (۰٫۴۱ مایل مربع)
ارتفاع: ۳۰۰ متر (۱۰۰۰ فوت)
جمعیت (۱۱ دی ۱۳۹۴): جمعیت (۱۱ دی ۱۳۹۴)
 • کل: ۵۳۵
 • تراکم: ۵۰۰/کیلومتر مربع (۱۳۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (CEST)
کدهای پستی: ۸۵۱۰
پیش‌شماره‌ها: ۰۳۴۶۳
پلاک خودرو: DL
وبگاه: www.stallhof.steiermark.at
اشتالهوف (به آلمانی: Stallhof) یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در دویچلندسبرگ واقع شده‌است. اشتالهوف ۱٫۰۶ کیلومتر مربع مساحت دارد ۳۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اسوتلانا بوگینسکایا

اسوتلانا بوگینسکایا ورزشکار زن رشتهٔ ژیمناستیک اهل کشور بلاروس است. وی در بین سال‌های ‎۱۹۸۸ تا ۱۹۹۲ میلادی در مسابقات بازی‌های المپیک تابستانی در مجموع ۵ مدال، شامل ۳ مدال طلا و ۱ نقره و ۱ برنز را کسب کرد.
دهستان صالحان

| اطلاعات کلی | اطلاعات کلی |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: مرکزی
شهرستان: خمین
بخش: مرکزی شهرستان خمین
مرکز دهستان: گلدشت
جمعیت: ۷،۰۰۳ نفر
   دهستان  صالحان    :    دهستان  صالحان    
دهستان صالحان یکی از دهستان‌های استان مرکزی است که در بخش مرکزی شهرستان خمین واقع شده است.
فاکتور افزایش طول جی

| EFG/EF2، دامنه IV> شناسه‌ها | EFG/EF2، دامنه IV> شناسه‌ها |
| --- | --- |
نماد: EFG_IV
Pfam: PF03764
قبیله Pfam: CL0329
هوشمندانه: SM00889
CDD: cd01434
فاکتور افزایش طول جی (Elongation factor G) و به اختصار، EF-G که از گذشته، با عنوان ترانسلوکاز شناخته می‌شود، یک عامل افزایش طول پروکاریوتی است که در ترجمه پروتئین نقش دارد. این فاکتور، به‌عنوان یک جی‌تی‌پی‌آز، حرکت (انتقال) آران‌ای حامل (tRNA) و آران‌ای پیام‌رسان (mRNA) را از طریق ریبوزوم کاتالیز می‌کند.
ساختار

این فاکتور، توسط ژن fusA در اپرون str کدگذاری می‌شود و از ۷۰۴ اسید آمینه تشکیل شده‌است که ۵ دومین پروتئین را تشکیل می‌دهند که از دومین ۱ تا ۵، نامگذاری شده‌اند.
مطالعهٔ بیشتر

Carbone, Christine E.; Loveland, Anna B.; Gamper, Howard B.; Hou, Ya-Ming; Demo, Gabriel; Korostelev, Andrei A. (December 2021). "Time-resolved cryo-EM visualizes ribosomal translocation with EF-G and GTP". Nature Communications. 12 (1): 7236. doi:10.1038/s41467-021-27415-0.
ساختار کریستالی EF-G در حالت POST با دومین‌های ۱ تا ۵
فرودگاه اینز شیکرا

فرودگاه اینز شیکرا (به انگلیسی: INS Shikra) یک فرودگاه است. این فرودگاه در شهر بمبئی کشور هند قرار دارد.
احمد سهراب

میرزا احمد سهراب، (۱۲۷۲–۱۳۳۷) نویسندهٔ بهائی ایرانی-آمریکایی و بنیان‌گذار «انجمن تاریخ جدید» و «کاروان شرق و غرب» در نیویورک بود که در سال ۱۹۳۹ از آیین بهائی طرد شد.
زندگی‌نامه > کودکی

او سال ۱۲۷۲ در شهرستان سده یا خمینی‌شهر واقع در استان اصفهان به دنیا آمد. پدر او عبدالباقی حاکم اصفهان بود. در چندماهگی، مادر خود را-که زن نوجوانی بود-از دست داد؛ به همین دلیل، توسط مادربزرگش در شهر اصفهان نگهداری شد. پدر و مادر او خود را از نسل حسین بن علی، نوهٔ محمد می‌دانستند.
زندگی‌نامه > انجمن تاریخ جدید

او در سال ۱۲۹۰ مؤسسه‌ای به‌نام جامعهٔ علمی فارسی-آمریکایی تأسیس کرد. در اواخر سال ۱۲۹۰ برای انجام کارهایش به اروپا از طریق اقیانوس سفر کرد. او منشی و مترجم عبدالبهاء، رهبر دوم برخی بهائیان، بین سال‌های ۱۲۹۱ و ۱۲۹۸ بود. بعد از آن و هنگامی که ساکن لس آنجلس بود در تهیهٔ فیلمنامهٔ فیلمی در رابطه با مریم مجدلیه به بازیگری والسکا سورات دست داشت. او لازم دید که برای بحث در مورد مسائل تجاری در رابطه با فیلمنامه با خانم سارات به نیویورک برود. در نیویورک توسط خانم سارات با لویس چانلر و همسرش آشنا شد. آن‌ها با کمک یکدیگر در سال ۱۳۰۸ انجمن تاریخ جدید را تأسیس کردند تا به‌صورت غیرمستقیم تعالیم بهائی را نشر دهند. او در سال ۱۳۰۹ برای دریافت شهروندی آمریکا درخواستی را به دادگاه منطقه‌ای شهر نیویورک ارسال کرد. در آن درخواست بیان کرده بود که ۳۹ سال دارد و در خیابان ۵۰ شرقی پلاک ۲۸ سکونت دارد.
زندگی‌نامه > کاروان شرق و غرب

انجمن تاریخ جدید در سال ۱۳۰۹ دست به تأسیس کاروان شرق و غرب زد و منزل قبلی چانلر در نیویورک را خانه کاروان خواندند. هدف این مؤسسه، آماده‌سازی جوانان و نوجوانان برای عضویت در انجمن تاریخ جدید بود. این گروه فصلنامهٔ کاروان را نیز منتشر می‌کردند. در همین فصلنامه زندگی‌نامهٔ احمد سهراب برای اولین بار منتشر شد. زندگی‌نامهٔ او پس از مرگش نیز با کمی تغییرات انتشار یافت.
سهراب تعدادی کتاب، جزوه و فیلم‌نامه پس از نوشتن کتابی به همراهی جولی چانلر همسر لوئیس چانلر در سال ۱۳۱۲ منتشر کرده بود. کتاب مشترک آن‌ها یک بررسی اجمالی در مورد وقایع مرتبط با حرکت‌های بهائی بوده‌است و شامل توضیحاتی در مورد اتفاقات مربوط به باب، بهاءالله، طاهره و عبدالبهاء است. کتاب دارای عکس‌هایی است که بعضی از آن‌ها منحصر به فرد است.
زندگی‌نامه > طرد

احمد سهراب با ایجاد مؤسسات اداری در آئین بهائی، مخالف بود. پس از درگذشت عبدالبهاء، احمد سهراب و چندی از مبلغان بهائی نظیر عبدالحسین آواره به امید رسیدن به ریاست در جامعهٔ بهائی اصرار داشتند که بیت‌العدل اعظم بلافاصله تشکیل شود. شوقی افندی، رهبر وقت جامعهٔ بهائی اما به این نتیجه رسیده بود که برای انتخاب بیت‌العدل اعظم ابتدا باید محافل روحانی بهائی که نهادهایی انتخابی هستند در سطح محلی و ملی تشکیل شود تا زمینه برای انتخابات بیت‌العدل اعظم که یک نهاد بین‌المللی است فراهم آید. احمد سهراب از این رو از در مخالفت با تشکیل این نهادها، به خصوص در آمریکا، برآمد. در همین راستا احمد سهراب به محفل روحانی بهائیان نیویورک اجازهٔ هیچ نوع نظارتی را بر «انجمن تاریخ جدید» نمی‌داد. خانم چانلر سعی کرد تا مشکلات بین سهراب و هوراس هولی، یکی از افراد اصلی مدیریت بهائیان آمریکا، را حل و فصل کند. ولی سهراب با هرگونه نظارت محفل روحانی بهائیان نیویورک در مسائل انجمن تاریخ جدید مخالفت بود. مقابله و مخالفت سهراب و چانلر با محفل ملی آمریکا در نهایت منجر به طرد آن‌ها از جامعهٔ بهائی شد. همسر و دختر سهراب به شوقی افندی معتقد ماندند و نام‌های خود را عوض کردند.
شوقی طردهای زیادی در طول عمر خود انجام داد که این موارد از مظاهر بسیار روشن مخالفت رهبران بهایی با آزاد اندیشی و تحری حقیقت است.
زندگی‌نامه > شکایت قضائی

در سال ۱۳۲۰، آلن مک دانیل به همراه چند نفر دیگر از اعضای محفل ملی بهائی آمریکا یک شکایت قضائی علیه سهراب با هدف متوقف کردن او از استفاده از نام بهائی تنظیم کردند. محفل ملی گمان کرده بود که این استفاده از نام بهائی باعث شده‌است که افراد گمان کنند که او نمایندهٔ رسمی آئین بهائی بوده و با آن مرتبط است.
این شکایت در دادگاه اعلای منطقهٔ نیویورک تنظیم شد. قاضی سهراب را تبرئه کرد و بیان کرد که "شاکی حق انحصاری استفاده از نام یک اعتقاد را ندارد و متهم که خود را یکی از معتقدان به همان دین می‌داند به همان اندازه حق استفاده از نام آن دین را دارد"… قاضی بیان کرد که درخواست برای دادگاه تجدیدنظر موجود است و محفل ملی نیز این درخواست را تنظیم کرد. ولی دادگاه تجدیدنظر نیز نظر دادگاه بدوی را تأیید کرد.
زندگی‌نامه > همکاری با دیگر مخالفان شوقی افندی

پس از طرد، سهراب با دیگر مخالفان شوقی افندی متحد شد. یکی از نتایج این اتحاد یک شکایت قضائی توسط قمر بهائی، جلال نوه میرزا موسی و چندی دیگر در حدود سال ۱۳۲۹ و ۱۳۳۰ علیه شوقی افندی برای انجام تغییرات عمرانی عمده در اطراف آرامگاه بهاءالله بود. یکی از شاهدهای اصلی آن‌ها، نیّر افنان بود که کمی پیش از بررسی شکایت فوت کرد و شکایت بی‌نتیجه ماند. یکی از مهم‌ترین اتقافات مربوط به این موضوع، همایشی در اواخر دههٔ ۱۹۵۰ میلادی بود که در فاماگوستا تشکیل شد. نمایندگان سه نسل اصلی افرادی که بهائیان آنان را ناقضین عهد و میثاق می‌نامند در این همایش شرکت کردند: جلال ازل نمایندهٔ پیروان یحیی صبح ازل، عصمت و دیگران نمایندهٔ میرزا محمدعلی نوری و احمد سهراب نمایندهٔ مخالفان تشکیل مؤسسات اداری بهائی. یکی از اهداف این همایش، ساختن آرامگاهی بر روی قبر میرزا یحیی بود. برای این هدف مقداری پول جمع‌آوری شد ولی بعدها مبلغ جمع‌آوری شده ناپدید شد و پروژه به جایی نرسید. موژان مؤمن در رابطه با اتحاد این سه گروه می‌نویسد:
زندگی‌نامه > سال‌های آخر عمر

«کاروان شرق و غرب» از انجمن مادر، بزرگ‌تر شد و در نهایت تمام ارتباطش را با آئین بهائی قطع کرد و به یک انجمنِ دوستان مکاتبه‌ای با آرمان‌هایی اجتماعی بدل شد. همچنین منابع متنوعی در رابطه با گالری هنری کاروان در همان آدرس موجود است؛ و همچنین منابعی در مورد نوشته‌های سهراب و خانم چانلر در هنر نمایشی موجود است. سهراب در ۳۱ فروردین ۱۳۳۷ درگذشت. در آگهی فوتش این‌گونه آمده بود: «رهبر انقلاب تحرکات بهائی در آمریکا و یکی از مدیران کاروان شرق و غرب». «انجمن تاریخ جدید» از بین رفته‌است و بعد از سهراب، دوامی نیافت. خانهٔ کاروان نیز به سرنوشت مشابهی دچار شد.