عرب‌ستیزی در ایران

همچنین ببینید: ایرانی‌ستیزی § جهان عرب
احساسات ضد اعراب در میان ایرانیان یا عرب‌ستیزی در ایران به بیزاری، هراس و پیشداوری نژادی مبتنی بر ناسیونالیسم ایرانی که در برخی از رفتار و گفتار ایرانیان نسبت به عرب‌ها مشاهده می‌شود اشاره دارد.
ایرانیان به دلایل حمله اعراب به ایران، جنگ نیابتی ایران و عربستان، ستیز و ضدیت مراکش و امارات متحده عربی و بحرین با ایران، جدایی بحرین از ایران با حمایت غربی‌ها و جهان عرب، توحش و حرف اول زدن عرب‌ها در گروه‌های تروریستی عربی-سلفی مثل اخوان‌المسلمین و القاعده و داعش و جبهه النصره و تحریر الشام و جیش الاسلام و احرار الشام و شورشیان حوثی و القاعده در عراق، نسل‌کشی بیش از ۵۰ هزار ایزدی ایرانی‌تبار در عراق و سوریه، حمله صدام بعثی به ایران، فاجعه منا و قتل بیش از ۲۰۰۰ نفر، قتل‌عام بیش از ۲۷۵ ایرانی در مکه خانه خدا توسط عربستان، تجاوز جنسی ماموران عربی به دو نوجوان پسر ایرانی، صیغه شدن ایرانیان توسط زائران عرب عراقی، گستره جمعیت نامعقول و بیش‌از اندازه اعراب در ایران، ناامنی و تیراندازی دستکم هر روز یکبار در برخی شهرهای عرب‌نشین ایرانی من‌جمله اهواز، ماهشهر، شادگان و خرمشهر و حتی نژادپرستی خود اعراب نسبت به ایرانیان، انتساب عناوین ناشایسته و توهین‌آمیز به آن‌ها مثل عجم خواندن آن‌ها، آتش‌پرست دانستن آن‌ها و اینکه آنها را موالی صدا می‌زدند، عرب‌ها هنگام اسارت ایرانیان آنها موالی که به معنای بنده و برده است یاد می‌کردند. اذعانات حسن نصرالله مبنی بر اینکه فرهنگ و تاریخ ایران به کلی فرهنگی عربی است و خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی ایران عرب است و دین و فرهنگ ایران دیگر پارسی نیست بلکه تماماً عربی است.
اینکه چرا ایرانیان فرهنگ و رسوم عرب‌ها را می‌پذیرند (مثل دین اسلام، چفیه عربی، زبان عربی و حتی رسم و رسوم‌های ضدبشری مثل قتل‌های ناموسی و بریدن سر دختر ۱۷ ساله در اهواز)، اما عرب‌ها حاضر به پذیرش فرهنگ و رسم و رسوم ایرانیان نیستند؟ یا چرا رهبر سرزمین ایران علی خامنه‌ای شخصی ترکیبی از نژاد ترک و نژاد عرب است و هیچ هویت ایرانی‌ای ندارد؟ همینطور اینکه ایرانی در کشور خود نمی‌تواند در ثبت احوال نام خود را به اسم ایرانی اصیل تغییر دهد اما به عربی می‌شود، تحریف نام خلیج فارس توسط کشورهای عربی خلیج فارس به خلیج عربی، این‌ها به نوعی حس کینه، تحقیر و بی‌هویتی را در عرب‌ها ایجاد میکنند. یکی از دلایل احساس ناخوشی و ازخودبیگانگی ایرانیان در برابر اعراب مسئله سادات‌سالاری و برتر پنداری نژاد سید در ایران است. فلذا نمی‌توان ایرانیان را یک‌جانبه در اینکه آن‌ها نژادپرست هستند قضاوت کرد، بلکه باید به دنبال دلایل تاریخی-روانی آن بود. آنان «عرب بیگانه» را در برابر «هویت ایرانی» جای می‌دهند، چرا که نمی‌توانستند مستقیماً قدرت‌ها را نقد کنند؛ «عرب» نزد آنان، استعاره‌ای از «اعراب مسلمان مهاجم» است.
محسن العواجی سال ۱۳۹۰
ممکن است مخالفان ایرانیان را متهم به نژادپرستی کنند، حال آنکه ایرانیان مثل اعراب که اتحادیه کشورهای عرب مبتنی بر نژادپرستی عربی و پان‌عربیسم را تأسیس کردند، هرگز چنین سازمانی نداشته‌اند. مثلاً بین چند کشور فارسی‌زبان مثل ایران و افغانستان و تاجیکستان و پاکستان که شمار قابل‌توجهی ایران‌تبار وجود دارد، هیچگونه سازمانی مشترک پان‌ایرانیست وجود ندارد. 
اتحادیه کشورهای عرب متشکل از بیش از ۲۰ کشور عرب‌نژاد و عربی زبان می‌باشد که هدفش نزدیک‌سازی و هم‌گرایی هرچه بیشتر اقوام عرب و مقابله با غرب، ایران، ترک و یهودیت ‌‌‌می‌باشد.
یکی از علل عرب‌ستیزی ایرانیان را میتوان در خود اعراب جستجو کرد. برخی از آنان احساسات ضدایرانی دارند. ایرانی‌ستیزی در میان اعراب بسیار بیشتر از یهودیان است. نمونهٔ بارز آن اعلامیه‌ی سه چیز که خدا نباید می‌آفرید: ایرانیان، یهودیان و مگس عرب‌های عراقی بوده‌است. تا حدودی طبیعی است که نفرت‌پراکنی نژادی، مقابله به مثل داشته باشد. این به گونه‌ای است که ایرانیان حاضر هستند با یهود و اسرائیل کنار بیایند ولی به مراتب عربستان سعودی را خطرناک‌تر از اسرائیل می‌دانند.
همچنین بزرگداشت‌هایی که مربوط به فرهنگ ایرانی هستند در ایران ممنوع شدند مثل بزرگداشت روز داریوش بزرگ و روز کوروش بزرگ و اصرار به درج بزرگداشت‌های بی‌حد و مرز غنی به فرهنگ و تاریخ عربی در تقویم ایرانی است.

 جمهوری اسلامی ایران که خود معتقد به محور مقاومت در برابر دشمنان استکبار جهانی است، هیچگاه از سرداران ایرانی که نماد مقاومت با توحش اعراب بودند در کتب درسی تاریخی مدارس، یاد نکرده‌است. مثل رستم فرخزاد، ابومسلم خراسانی و پیروز نهاوندی (ابولؤلؤ) و... . همچنین هیچگاه اخباری که جنایت علیه افغانی‌ها و پشتون‌ها و هزاره‌ها توسط طالبان رخ میدهد را پوشش نداده است و حتی کوچکترین اعتراضی نکرده‌است، اما اگر یک عرب فلسطینی تحت ظلم یک اسرائیلی قرار گیرد، ده‌ها بار با عوام‌فریبی و پروپاگاندا، خبرش را پوشش می‌دهد.


 از دلایل دیگر میتوان به ایرانی‌ستیزی خود ایرانیان و نظام جمهوری اسلامی ایران اشاره داشت. مثلاً سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به بهانه اعتراضات ۱۴۰۱ ایران به اقلیم کردستان حمله موشکی کرد و موجب رعب و وحشت و آتش‌سوزی زمین‌های کشاورزی و تخریب منازل و قتل حدود ۱۳ نفر از جمله یک مادر و نوزادش در کردستان عراق شده است و این نوعی جدال و ستیز با مردمان ایرانی‌تبار است، نظام جمهوری اسلامی ایران هرگز با عرب‌های سلفی حتی داعش چنین رفتاری نداشته است.
یک‌سری از عرب‌های خوزستانی عضو جنبش مبارزه عربی برای آزادی اهواز ملقب به الاحوازیه و مقاومت ملی اهواز (ANR) خوستار جدایی استان خوزستان از ایران می‌باشند. بمب‌گذاری‌های اهواز سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ توسط عرب‌ها در خاک ایران موجب عرب‌هراسی بیشتر ایرانیان شده‌است که از آنان به عنوان اشغالگران عربی مدرن یاد کنند.
برخی عرب‌ها را «بدوی»، «متوحش»، «عقب‌افتاده» و «خون‌ریز» می‌دانند که توانستند فقط با نفت از «شترسواری و سوسمارخوری» به «بنزسواری و هات‌داگ خوری» برسند که جهان عرب شدیداً با این اظهارات مخالف است.

یکی از علل افزایش کینه میان ایرانیان و جهان عرب، «لابی عربی» با محوریت سعودی و امارات متحده عربی بوده‌است که در پادشاهی محمدرضا پهلوی موجب تحریم بیشتر ایران شده‌است. بدین‌صورت که لابی عربی موجب جدایی هرچه بیشتر ایران میان ایالات متحده آمریکا و جهان غرب شد تا ایران از سوی آنان تحریم اقتصادی گردد و کشورهای عربی، نفت خودشان را با آمریکا معامله کنند و این سود هنگفت برایشان آورده و زیان سنگینی برای ایرانیان و نهایتاً تغییر حکومت محمدرضا شاه پهلوی پیامد آن بود.
عربی‌سازی و ترک‌سازی ایران دو تهدید بزرگ برای ایرانی‌تبارها هستند. اینکه فرهنگ اقلیت غیرایرانی بر فرهنگ اکثریت ایرانی غالب شود، مایه ننگ ایرانیان می‌باشد. تدریس کتاب‌های درسی به زبان ترکی آذربایجانی در زنجان و تبریز و پذیرش اسامی ترکی مثل آتاخان و صحبت کردن اساتید و معلمان استان‌های زنجان و آذربایجان غربی و آذربایجان شرقی مصداق بارز توهین و ترک‌سازی است، درحالیکه در این مناطق جمعیت زیادی فارس و کرد و لر وجود دارد. زمینه تجزیه‌طلبی و خودمختاری و در معرض انقراض قراردادن فرهنگ و زبان ایرانی (پارس) را فراهم می‌کند. و این دقیقاً مصداق همگون‌سازی فرهنگی است، یعنی مثلاً فرهنگ و زبان غیرایرانی‌ها در دل مرز و بوم ایران، بر فرهنگ خود ایران مسلط گردد.
رضا قاسمی، تحلیلگر سیاسی، و از دیپلمات‌های پیشین ایرانی است که در سال‌های پایانی حکومت پهلوی، مدتی سفیر ایران در کویت بود می‌گوید:
معتقد به این نیستم که دوستان عرب‌زبان ما در جنوب و در خوزستان عرب هستند، بنده همیشه می‌گویم آن‌ها عرب‌زبان هستند، برای اینکه در داخل ایران زندگی می‌کنند، در هر حال شناسنامه ایرانی دارند. حالا اگه خودشون قبول ندارند، این سوال پیش می‌آید که اگر قبول ندارید، پس در ایران چه میکنید؟! یا قبول دارند که ایرانی هستند یا قبول ندارند. اگر قبول دارند که ایرانی هستند که خوب به هرحال هموطن ما هستند و هر جا هستند مورد احترامند و باید حقوقشان را رعایت کرد، یعنی چی؟ یعنی اینکه اگه عربی پس برو تو عربستان سعودی!...
...ما باید به هویت‌ها احترام بزاریم، در این تردیدی نیست، ولی وقتی بر میگرده میگه من افتخار می‌کنم که ایرانی نباشم با او چرا باید مدارا کرد؟ از شما می‌پرسم؟...
...این نفت خوزستان آنچنان دماغ آقایون رو پر کرده که میخوان اگه بشه از اونجا هم یک قطری، یک بحرینی، یک ابوظبی بسازند، بنابراین نقش دولت خیلی مهمه. ولی متأسفانه برمیگردن میگن آنچه که داریم از بعد از اعراب هست، درحالیکه یک‌خورده تاریخ را مطالعه می‌بینند که آنچه که اعراب دارند به عنوان فرهنگ عرب از ایرانه...