stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مردم رائتی
ریشه‌شناسی نام

ریشه اصلی نام رائتی به‌طور کلی نامشخص است اما گفته‌ها بر این منوال است که مردمان گال این نام را به رائتی‌ها داده‌اند که در زبان سلتی به معنای کوه نشین است.
جغرافی‌دان رومی، پلینی بزرگ، که در سال ۷۰ پس از میلاد می‌نویسد، احتمال می‌دهد که نام مردم به نام «رائتوس»، رهبر آنها در زمان «اخراج» فرضی آنها از دره پو (جنگ با گال‌های کیسالپین و شکست از آنها)، نامگذاری شده‌است. اما بر اساس نظریات تاریخدانان موسوم به «ساختار همنام» این یک نظریه ساختگی رایج در جهان یونانی-رومی بود و ممکن است رد شود.
همچنین گفته شده‌است که نام رائتی ممکن است با رئیتیا (Reitia)، الهه مقدس و با نفوذی که در شمال شرقی ایتالیا مورد احترام بود و در تعدادی از کتیبه‌های روی لوح‌های نذری مردم ونتی نام برده شده، مرتبط باشد. یک لوح نذری رائتیک (Raetic)، از همان منطقه، حاوی کلمه رئیتوس (reithus) است که ممکن است به این خدا اشاره کند
اصالت و زبان

اولین ذکر نام رائتی در منابع باستانی برجای مانده در تاریخ پولیبیوس است که قبل از ۱۴۶ (قبل از میلاد) نوشته شده‌است.
به گفته پلینی بزرگ، رائتی‌ها اتروسکایی بودند که با حمله به گالها از دره پو به آلپ رانده شدند. این گزارش از خاستگاه رائتی توسط مورخ رومی دوره آگوستین، لیوی، پشتیبانی می‌شود.
رائتی‌ها به «زبان رائتی» صحبت می‌کردند، زبانی منقرض شده که تنها از روی یک سری کتیبه‌ها که به گونه‌ای از الفبای اتروسکی نوشته شده‌است، شناخته می‌شود. این زبان معمولاً توسط بسیاری از زبان شناسان مربوط به اتروسکی، یک زبان غیرهند و اروپایی است که به بهترین وجه در مناطق مرکزی ایتالیا در توسکانی، شمال لاتیوم و غرب اومبریا، و همچنین در مناطق شمالی ایتالیا، امیلیا-رومانیا و ایتالیا ثبت شده‌است. اگرچه بعید است، زبانی که دانشمندان امروزی آن را مربوط به «رائتیان» می‌دانند، در واقع هیچ ارتباطی با مردمی که رومیان باستان به «راتی» می‌شناختند، نداشته‌است که این ادعادر تضاد با گفته‌های پلینی است.
اما تاریخ نگاران رومی مردم رائتی را با اتروسک‌های راتی از یک ریشه می‌دانند.
حتی اگر «رائیت» زبان اجدادی رائتی‌ها بوده باشد، در مورد اینکه «رائتی» تا چه حد در زمان آگوستوس (حکومت ۳۰ قبل از میلاد - ۱۴ پس از میلاد) در میان قبایل به‌طور گسترده صحبت می‌شد، تردید زیادی وجود دارد. در کل منطقه آلپ، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد عناصر غیرسلتی، تا زمان آگوستوس، با هجوم قبایل سلتی جذب شده و گفتار سلتی را پذیرفته بودند. به گفته لیوی، «صدای» زبان اصلی اتروسکی راتی (sonum linguae) در نتیجه سکونت در آلپ خراب شده بود. این ممکن است نشان دهد که حداقل برخی از قبایل زبان اجدادی خود را به سلتیک تغییر داده بودند. سلتی گرا بودن رائتی‌ها همچنین به عقیده رومی‌ها برای خواهرخواندگی راتی‌ها با همسایگانشان در شمال، یعنی قبلیه ویندلیچی (Vindelici)، که به عقیده اکثر مورخان سلتیک زبان بوده‌اند، پشتیبانی می‌شود. قلمروهای دو قوم برای اهداف اداری از مراحل اولیه و در نهایت، تحت فرمان امپراتور کلودیوس (حکومت ۴۱–۵۴)، به عنوان استان رائتیاو ویندلیچیا (Raetia et Vindelicia) ترکیب شدند. علاوه بر این، یک جفت گروه نظامی مشترک از Raetorum و Vindelicorum تحت فرمان آگوستوس ایجاد شد.
احتمال واقعی بودن این فرضیه که گویش قبایل راتی شمالی قبل از دوران امپراتوری روم به زبان سلتیک تبدیل شده‌اند، با مطالعه کتیبه‌های «رائتی» قوت می‌گیرد. این کتیبه‌ها تقریباً منحصراً در شمال شرقی ایتالیا یافت شده‌اند: تیرول جنوبی، ترنتینو و منطقه ونتو. هیچ کتیبه ای در سوئیس، سرزمین مادری رائتی‌ها یافت نشده‌است. کتیبه‌های رائتی نشان می‌دهند که «رائتیان» تا اواخر قرن سوم پس از میلاد در منظقه حضور داشته‌اند، و این نشان می‌دهد که قبایل راتی در این منطقه حداقل ممکن است به زبان سلتیک سنخ گفته‌اند. علاوه بر این، فراوانی نام‌های سلتی و غیاب کامل نام‌های اقوام اتروسکی در قلمرو رائتیان، به این نتیجه می‌رسیم که در زمان فتح رومیان، رائتی‌ها کاملاً سلتی شده بودند.
در طول قرن‌های حکومت رومیان، رائتی‌ها عمدتاً لاتین زبان شدند. گفته می‌شود که یادگاری از تأثیر زبان لاتینی_رائتی، زبان رومانش است که یکی از به اصطلاح «زبان‌های رتو-رومنس» نامیده می‌شود. رومانش امروزه در چند دره کانتون گریسونز سوئیس (که اکثر آنها امروزه آلمانی زبان هستند) زنده مانده‌است. با این حال، منشأ رائتی برای رومانش اثبات شده نیست، زیرا زبان‌های رتو-رومنس به نظر می‌رسد که بیشترین ارتباط را با گروه گالو-رومنس دارند، و این استدلال را تقویت می‌کند که حداقل برخی از رائتی‌ها، زبان سلتی را پیش از لاتینی شدن پذیرفته بودند.
قلمرو و پراکندگی

شواهد حاکی از آن است که استان رومی رائتیا و ویندلیچیا، که در زمان آگوستوس تأسیس شده بود، از مرز شرقی با استان نوریکوم و از تلاقی آن با دانوب تا جنوب، و سپس توسط رودخانه ایزارکوس (ایزاک) گسترانیده بود. مرز شمالی آن با قبایل ژرمنیایی «آزاد» با مسیر دانوب بالایی مشخص می‌شد. در غرب این استان که شامل کل دریاچه کنستانس و دره راین بالا و سپس یک مسیر طولانی به سمت غرب در امتداد دره رون بالا تا دریاچه لمان بود. در جنوب، مرز آن با مناطق ایتالیایی (منطقه‌های اداری) گال ترنسپادانا و ونتیا و هیستریا که تقریباً مشابه مرز شمالی ایتالیای کنونی بود.
به گفته بطلمیوس، ویندلیچی‌ها در شرق رودخانه لیکا (لخ) ساکن بودند، در حالی که در غرب آن رودخانه، در ناحیه بایرن بالایی مردم رائتی سکونت داشتند. این دیدگاه مخالف این است که کل منطقه بین دانوب و آلپ توسط ویندلیچی اشغال شده بود و رائتی محدود به خود آلپ بود.
دیدگاه اخیر با گفته‌های استرابون مطابقت دارد، که می‌نویسد: قلمرو اشغال شده توسط قبایل رائتی از بخش بالایی رودخانه راین در شمال سوئیس تا جنوب شهرهای کومو و ورونا در شمال ایتالیا امتداد یافته‌است. رائتی‌ها در شرق به سلتیک تائوریسکوی نوریکوم و در غرب به هلوتی‌ها محدود می‌شدند.
قبایل

اگرچه منابع باستانی به خصوص منابع رومی در انتساب منشأ اتروسکی به رائتی‌ها تأکید می‌کنند، اما مشخص نیست که دقیقاً کدام قبایل در منطقه معروف به رائتیا به عنوان رائتی طبقه‌بندی می‌شدند (و اینکه آیا چنین طبقه‌بندی بر اساس موقعیت جغرافیایی یا زبان یا فرهنگی است) مشخص نیست. علاوه بر این، در اسامی قبایل ذکر شده در منابع، اختلافات قابل توجهی وجود دارد. برخی از مکان‌های قبایل ثبت‌شده نامشخص هستند، اگرچه اکثر آنها با نام مکان و شواهد نام شخصی به‌طور قبال قبولی مشخص شده‌اند.
استرابون از قبایل لپونتی، کامونی (که نام خود را به وال کامونیکا، لمباردی، ایتالیا داده‌اند)، کوتوانتی و روکانتی به عنوان قبایل راتی نام می‌برد.
از این میان، دو مورد اول با املای یکسان در کتیبه آگوستوس ذکر شده‌اند، در حالی که دو مورد آخر احتمالاً به ترتیب کوسانتس (Cosuanetes) و روسیناتس (Rucinates) در کتیبه آگوستوس هستند. با این حال، به نظر می‌رسد متن کتیبه، روسینات‌ها را به عنوان یکی از ۴ قبیله ویندلیچی که به عنوان تسخیر شده ثبت شده‌است، معرفی می‌کند. (اما این احتمال وجود دارد که روکانتی‌های استرابون در واقع قبیله دیگری به نام روگوسی‌ها در کتیبه آگوستوس بوده باشند).
بر خلاف استرابون، پلینی، لپونتی‌ها را یک قبیله سلتی شبیه تائوریسکی‌ها می‌داند و کامونی‌ها را به همراه ترامپلینی‌های دره همسایه، وال ترومپیا، به عنوان قبیله ای از قوم اوگانی در شمال شرقی ایتالیا طبقه‌بندی می‌کند. با این حال، هیچ‌یک از نظرات پلینی برای شناسایی لپونتی‌ها و کامونی‌ها به عنوان رائتی قابل اطمینان نیست. زبان لپونتیک به‌طور قطعی به عنوان یک زبان سلتیک قاره ای متمایز طبقه‌بندی شده‌است (به عنوان مثال Lejeune 1971، Koch 2008). در مورد یوگانی (Euganei)، طبقه‌بندی زبانی آنها به دلیل شواهد اندک نامشخص است. این احتمال وجود دارد که گفتار آنها به اتروسکی، احتمالاً زیرگروهی از زبان‌های تیرسنی، نیز مربوط باشد. از طرف دیگر، زبان آنها ممکن است هندواروپایی بوده باشد، شبیه به زبان همسایگان نزدیکشان، سلت‌ها یا ونتی‌ها (که زبان آنها شباهت‌های زیادی با زبان‌های لاتین و ایتالیایی دارد، اما همچنین دارای قرابت‌هایی با سایر زبان‌های IE است، به ویژه. ژرمنیک و سلتیک).
علاوه بر این، به نظر می‌رسد که در این ناحیه تعدادی از قبایل غیر رائیتی نیز ساکن بوده‌اند. بریونی‌ها و گناونی‌ها توسط استرابون به عنوان اقوام ایلیریایی طبقه‌بندی شده‌اند. در حالی که تعدادی از قبایل در منطقه ریشه‌های اصیل سلتی دارند: به عنوان مثال: کاتورگیس (Caturiges) از catu- (به معنی: "جنگ" یا "جنگجو") و نانتونز (Nantuates) از nantu- (به معنی"دره").
دوران رومی

رائتی‌ها، همراه با همسایگان احتمالاً سلتی خود در شمال، ویندلیچی، در دوران آگوستوس توسط پسرخوانده‌های امپراتور روم و فرماندهان ارشد نظامی تیبریوس و دروسوس در یک لشکرکشی دو جانبه در سال ۱۵ قبل از میلاد تحت سلطه روم قرار گرفتند.
تا حدود سال ۱۰۰ پس از میلاد، این منطقه در لبه غربی آن (در ویندونیسا از حدود ۱۵ پس از میلاد)، توسط حداقل یک لژیون رومی (احتمالاً لژیون نوزدهم (XIX) تا سال ۹ پس از میلاد، زمانی که این لژیون در نبرد جنگل توتوبورگ نابود شد) حمایت شده بود. علاوه بر این، نیروهای کمکی رومی و leves armaturae ("نیروهای سبک"، احتمالاً یک شبه نظامی محلی) در آنجا مستقر بودند. اما این نیروها عمدتاً برای امنیت در برابر تهدیدهای خارجی بودند، نه ناآرامی‌های داخلی. استرابون نوشت که قبایل آلپ در مجموع به راحتی با حکومت روم سازگار شدند و در ۳۳ سالی که از فتح اولیه گذشته بود شورش نکردند.
رائتی‌ها موظف به پرداخت خراج به روم بودند. با این حال، قلمرو آنها در ابتدا نه به عنوان یک استان رومی کامل، بلکه به عنوان یک پاسگاه نظامی زیر نظر یک افسر سوارکار رومی، که با عنوان «پرائفکتوس از رائتی و ویندچی و دره پوئناین» بود، تأسیس شده بود. ظاهراً بعد از امپراتور کلودیوس (حکومت ۴۱–۵۴) بود که این ناحیه به یک استان کامل با نام رسمی رائتیا و ویندچی (در اواخر قرن اول به اختصار رائتیا) تبدیل شد، در همین حال دره پوئناین برای پیوستن به استان آلپ گرایائه (Alpes Graiae) جدا شد. رائتیا در این دوران توسط یک دادستان سوارکار رومی (equites Romani) اداره می‌شد.
بر اساس گزارش کتبی از اوایل دوره ژولیو-کلودین امپراتوری روم (۳۰ قبل از میلاد - ۳۷ پس از میلاد) شاهد تشکیل حداقل ۱۰ گردان پیاده‌نظام کمکی از قبایل رائتی (کوهورت‌های رائتوروم (Raetorum)) بود. این نشان دهنده تقریباً ۵۰۰۰ استخدام است، گزارش‌ها از مالیات بسیار زیادی که از دره‌های کم جمعیت آلپ جمع‌آوری می‌شده‌است نشان دهنده این است که رائتی‌ها به احتمال زیاد جذب بدنه ارتش روم شده بودند.
نقشه زبانی ایتالیا حدود ۶۰۰ سال قبل از میلاد، منطقه قلمداد شده‌ای که زبان رائیتی صحبت می‌شد را نشان می‌دهد.
نقشه ای از شمال ایتالیا در سال ۱۴ قبل از میلاد که قلمرو رائتی و ویندلیچیا (به رنگ صورتی) را قبل از تشکیل استانی با همین نام نشان می‌دهد.
مردم خمر

| 0 | 1 |
| --- | --- |
مردم خمر [چه کسی؟]: مردم خمر [چه کسی؟]
مناطق با جمعیت چشمگیر: مناطق با جمعیت چشمگیر
 کامبوج      14.2 میلیون:  کامبوج      14.2 میلیون
 تایلند: 1.4 million
 ویتنام: 1.3 million
 ایالات متحده آمریکا: 241,025
 فرانسه: ۶۸٬۰۰۰
 استرالیا: 25,710
 کانادا: ۲۵٬۰۰۰
 مالزی: ۱۱٬۳۸۱
 کرهٔ جنوبی: 10,000
 نیوزیلند: 6,918
 تایوان: 5,219
 لائوس: ۵٬۲۰۰
 بلژیک: ۳٬۵۰۰
 ژاپن: 331
 روسیه: 110
زبان‌ها: زبان‌ها
خمر، Northern Khmer dialect, فرانسوی: خمر، Northern Khmer dialect, فرانسوی
دین: دین
 ترواده:  ترواده
قومیت‌های وابسته: قومیت‌های وابسته
مون، وا و سایر گروه‌های آستروآسیایی‌زبان : مون، وا و سایر گروه‌های آستروآسیایی‌زبان 
خِمِرها یا مردمان خِمِر بزرگ‌ترین گروه قومی کشور کامبوج در جنوب شرقی آسیا هستند. بیش از نود و پنج درصد از جمعیت 17 میلیونی کامبوج را خِمِرها تشکیل می‌دهند. زبان خِمِرها خِمِری است، اما فرانسوی نیز بین این مردم رایج است. بیش از یک و نیم میلیون خِمِر در کشور تایلند و کمتر از آن‌ در ویتنام زندگی می‌کنند. بیشتر مردم خِمِر پیرو آئین بودیسم هستند.
اکثر مردم خِمِر پیرو آیین بودایی تِراوادا هستند. جمعیت قابل توجهی از خِمِرها در مناطق مجاور تایلند (خِمِرهای شمالی) و منطقه دلتای مکونگ در ویتنام همسایه (خِمِر کروم) سکونت دارند. علاوه بر این، بیش از یک میلیون نفر از خِمِرها در جوامع مهاجر خِمِر زندگی می‌کنند که عمدتاً در فرانسه، ایالات متحده و استرالیا مستقر هستند.
یون پو سان

| 0 | 1 |
| --- | --- |
یون پو سان: یون پو سان
پرتره رسمی، ۱۹۶۰: پرتره رسمی، ۱۹۶۰
نام کره‌ای: نام کره‌ای
هانگول: 윤보선
هانجا: 尹潽善
مک‌کیون–ریشاور: Yoon Posŏn
Pen name: Pen name
هانگول: 해위
هانجا: 海葦
مک‌کیون–ریشاور: Haewi
نام محترم: نام محترم
هانگول: 경천
هانجا: 敬天
مک‌کیون–ریشاور: Kyŏngch'ŏn
یون پو سان (انگلیسی: Yun Bo-seon؛ ۲۶ اوت ۱۸۹۷ – ۱۸ ژوئیهٔ ۱۹۹۰) یک سیاست‌مدار اهل کره جنوبی بود. او از ۱۳ اوت ۱۹۶۰ تا ۲۲ مارس ۱۹۶۲ رئیس جمهور این کشور بود.
دویت (آرکانزاس)

مکان
| De Witt, Arkansas | De Witt, Arkansas |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location in Arkansas County and the state of آرکانزاس: Location in Arkansas County and the state of آرکانزاس
ایالت: آرکانزاس
شهرستان: Arkansas
مساحت: مساحت
 • کل: ۲٫۶ مایل مربع (۶٫۷ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۲٫۶ مایل مربع (۶٫۷ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۹۰ فوت (۵۸ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۳۲۹۲
 • تراکم: ۱۳۰۰/مایل مربع (۴۹۰/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: ۷۲۰۴۲
کد منطقه: 870
FIPS code: ۰۵–۱۸۷۹۰
GNIS feature ID: ۰۰۴۸۴۱۱
دویت (آرکانزاس) (به انگلیسی: De Witt, Arkansas) یک شهر در ایالات متحده آمریکا با جمعیت ۳٬۲۹۲ نفر است که در آرکانزاس واقع شده‌است.
موقعیت جغرافیایی

موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
Localidades na vizinhança
قتل مازیار تورانیان

| 0 | 1 |
| --- | --- |
مازیار تورانیان: مازیار تورانیان
تاریخ: ۲۵ بهمن ۱۴۰۳
مکان: سنگسر، استان سمنان، ایران
کشته‌ها: مازیار تورانیان
بازداشت‌شده‌ها: ۲
مازیار تورانیان (۲۸ ساله) جوان اهل شهر سنگسر استان سمنان بود که پس از مدتی ناپدید شدن، جسد بی‌جان وی در بیابان‌های اطراف این شهر پیدا شد. مردم سنگسر شامگاه دوشنبه ۲۹ بهمن دست به راهپیمایی و تجمع‌های اعتراضی زدند.
قتل

به گفتهٔ خبرگزاری مهر قتل مازیار تورانیان توسط اعضای لشکر فاطمیون وابسته به نیروی قدس سپاه پاسداران انجام شده است. فرمانداری شهرستان سنگسر (مهدی‌شهر) در اطلاعیه‌ای اعلام کرده که «اخراج اتباع خارجی از این شهرستان تصویب شده است.» خبرگزاری مهر نیز با استناد به این مصوبه گزارش داده که «می‌توان از تصمیم شورای تأمین فرمانداری نتیجه گرفت که این حادثه توسط اتباع خارجی رخ داده‌است.»
اعتراضات و واکنش‌ها

خبر قتل مازیار تورانیان، جوان میوه‌فروش اهل سمنان اعتراضات گسترده‌ای را در پی داشته‌است. مردم مهدی‌شهر در مقابل فرمانداری تجمع و خواستار اخراج اتباع خارجی از شهرستان شدند. جلیل موقوفه‌ای، فرماندهٔ انتظامی استان سمنان گفت: «برای پیشگیری از این حوادث طرح هجرت در مهدی‌شهر و استان سمنان در حال اجرا است و تبعهٔ خارجی بدون مشخصات و مدارک قانونی در استان سمنان طرد و به کشورشان بازگردانده خواهند شد.»  فرماندهٔ انتظامی همچنین اعلام کرد که «قاتل وی تبعهٔ خارجی است و با همدستان خود دست به ارتکاب این جنایت زده است. او در بازجویی، انگیزهٔ خود را اختلافات شخصی عنوان کرده‌است.» پس از این رویداد، مردم مهدی‌شهر، ۲۹ بهمن ۱۴۰۳ برای اخراج اتباع افغانستانی تجمع کردند.
۱ اسفند ۱۴۰۳، طرد ۲ هزار و ۵۹۵ نفر از اتباع خارجی از شهرستان مهدی‌شهر با حضور نیروی انتظامی استان سمنان و در پی این قتل آغاز شد. بر اساس «طرح ساماندهی اتباع بیگانه» که شهریور ۱۴۰۳ در مجلس تصویب شد، «فقط ۳ درصد جمعیت هر منطقه می‌تواند خارجی» باشد.
مراسم تشییع مازیار تورانیان

جمع گسترده‌ای از مردم سنگسر استان سمنان، چهارشنبه یکم اسفند در مراسم تشییع و خاکسپاری مازیار تورانیان شرکت کردند.‌ مردم سنگسر در این مراسم علیه مسئولان جمهوری اسلامی و حضور اتباع خارجی و ناامنی شعار سر دادند.
دویون

مکان
| دویون 都匀市تویون | دویون 都匀市تویون |
| --- | --- |
شهر در سطح شهرستان: شهر در سطح شهرستان
خطای لوآ در پودمان:Location_map در خط 553: ناتوان در یافتن تعریف‌های واردشده برای نقشهٔ مکان‌نما: «پودمان:Location map/data/Guizhou» موجود نیست.: خطای لوآ در پودمان:Location_map در خط 553: ناتوان در یافتن تعریف‌های واردشده برای نقشهٔ مکان‌نما: «پودمان:Location map/data/Guizhou» موجود نیست.
مختصات: ۲۶°۱۵′۳۴″شمالی ۱۰۷°۳۱′۰۷″شرقی﻿ / ﻿۲۶٫۲۵۹۴°شمالی ۱۰۷٫۵۱۸۶°شرقی﻿ / 26.2594; 107.5186: مختصات: ۲۶°۱۵′۳۴″شمالی ۱۰۷°۳۱′۰۷″شرقی﻿ / ﻿۲۶٫۲۵۹۴°شمالی ۱۰۷٫۵۱۸۶°شرقی﻿ / 26.2594; 107.5186
استان: گوئیژو
ولایت خودمختار: کیانان بویای اند میاو
تقسیمات اداری: 5 subdistricts 4 towns 1 Ethnic township
Municipal seat: یوندونگ
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۲۷۴ کیلومتر مربع (۸۷۸ مایل مربع)
جمعیت (سرشماری ۲۰۲۰): جمعیت (سرشماری ۲۰۲۰)
 • کل: ۵۲۹۶۸۸
 • تراکم: ۲۳۰/کیلومتر مربع (۶۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۸ (استاندارد چین)
پیش‌شماره تلفن: ۵۵۸۰۰۰
کد منطقه: ۰۸۵۴
وبگاه: www.duyun.gov.cn
دویون (چینی ساده: 都匀; چینی سنتی: 都勻; پین‌یین: Dūyún) پایتخت کیانان بویای اند میاو در استان گوئیژو، چین است.
شماره مجازی

شمارهٔ مجازی (به انگلیسی: Virtual Number)، شمارهٔ تلفنی است که وجود حقیقی نداشته ولی می‌تواند بسیاری از کاربردهایی که شمارهٔ واقعی دارد را دارا باشد. به این ترتیب بدون اینکه نیاز داشته باشید تا سیم‌کارت یک اپراتور را تهیه نمایید، می‌توانید به سادگی و با فعال کردن یک اکانت در برنامه‌ها و وبسایت‌های ارائه‌دهندهٔ شمارهٔ مجازی، شمارهٔ مجازی مورد نظر خود را فعال نمایید.
معمولاً شرکت‌ها و برنامه‌های ارائه‌دهندهٔ شمارهٔ مجازی، شماره‌های خود را از دو کشور کانادا و آمریکا ارائه می‌دهند و به این ترتیب می‌توان بدون داشتن سیم‌کارت آمریکا یا کانادا، یک شمارهٔ تلفن همراه آنجا را در اختیار داشت.
‏اما برای داشتن شمارهٔ تلفن ثابت در حالت عادی باید مکانی فیزیکی داشت، حال آن که برای کسب و کارهای کوچک تهیه و اجارهٔ دفتر کار هزینه‌ای بسیار بالا و غیرضروری است. اینجاست که فنآوری تلفن مجازی یا ابری به کمک می‌آید. تلفن مجازی به این دلیل که بر بستر اینترنت است، نیازی به یک مکان فیزیکی ندارد؛ یعنی شما می‌توانید با خریداری یکی از بسته‌های ارتباطی از عرضه‌کنندگان  خدمات ارتباطی، صاحب شماره تلفن ثابت شوید، بدون این که مجبور باشید برای استفاده از آن در مکان خاصی حضور داشته باشید.
کاربرد شماره مجازی

در مورد کاربرد‌های شماره مجازی می‌توان از مواردی مثل ثبت‌نام در وبسایت‌هایی که فقط از شماره تلفن کشوری خاص پشتیبانی می‌کنند، ثبت‌نام در وبسایت‌هایی که شماره کشوری را تحریم کرده‌اند و یا ساخت چند حساب در شبکه‌های اجتماعی و ... نام برد.
صرمان، لیبی

مکان در Tripolitania, 23x15px|border |alt=|link= لیبی
| صرمان صرمانSorman | صرمان صرمانSorman |
| --- | --- |
شهرک: شهرک
منطقه: Tripolitania
استان: زاویه
جمعیت (2008): جمعیت (2008)
 • کل: ۳۶٬۷۰۷
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۲+ (EET)
صرمان (به عربی: صرمان) شهری در استان زاویه واقع در کشور لیبی است که جمعیت آن در سال ۲۰۱۰ میلادی ۱۰٫۹۲۴ نفر بوده‌است.
ورزش سه

| 0 | 1 |
| --- | --- |
صفحه: صفحه
گونه وبگاه: خبری، ورزشی، فرهنگی، اجتماعی
در دسترس به زبان: فارسی
ستاد: تهران، خیابان زرتشت غربی، پلاک ۹۶
مالک: مؤسسه فرهنگی هنری محتوا پردازان فراکاو
بنیانگذار(ان): پژمان راهبر
وبگاه: varzesh3.com
نیاز به ثبت نام: ندارد. (برای افزودن دیدگاه دارد)
وضعیت کنونی: فعال
ورزش سه یک وبگاه خبری ورزشی به زبان فارسی است که در سال ۱۳۸۹ آغاز به کار کرد.
پیشینه

این وبسایت از محصولات مؤسسه دانش بنیان محتواپردازان فراکاو است.
ویژگی‌ها

ورزش سه تنها در فوتبال تمرکز ندارد و دیگر ورزش‌ها را نیز پوشش می‌دهد. همچنین نام نویسنده پست‌ها مشخص نیست و امکان ثبت دیدگاه برای همه بازدیدکنندگان وبگاه وجود ندارد. این وبگاه عکاس اختصاصی دارد و در برخی پست‌ها نیز عکس‌های خریداری شده از عکاسان ایرانی را قرار می‌دهد.
از ۲۴ مهر ۱۴۰۱، بر پایه اعلام این وبگاه، نتیجه‌ها و مسابقه‌های فوتبال زنان در ورزش سه پوشش می‌گیرند. در این اعلامیه آمده بود که این، همانند پوششی خواهد بود که فوتبال مردان در این وبگاه می‌گیرد. در نمونه‌ای از تولید محتوای اختصاصی ورزش زنان در ایران، این وبگاه در مهر ۱۴۰۲، مصاحبه‌ای اختصاصی با ستارگان تیم ملی فوتبال زنان ایران، منتشر کرد.
تیپ ۴۱ پیاده قوشچی

| تیپ ۴۱ پیاده قوشچی | تیپ ۴۱ پیاده قوشچی |
| --- | --- |
کشور:  ایران
وفاداری: نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران
رسته: ارتش جمهوری اسلامی ایران
گونه: پیاده‌نظام
نقش: یگان رزمی عملیات ویژه
اندازه: تیپ
بخشی از: نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران
پادگان/ستاد: قوشچی، استان آذربایجان غربی
پشتیبان: قرارگاه منطقه‌ای شمال‌غرب نزاجا
نبردها: جنگ ایران و عراق
فرماندهان: فرماندهان
فرمانده: سرتیپ‌دوم محمد منوچهری
فرماندهان برجسته: منصور خمری رحمان اکبرآبادی ناصر بهلولی
تیپ ۴۱ پیاده قوشچی یا تیپ ۴۱ متحرک هجومی از تیپ‌های مستقل پیاده نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران است، که پادگان و ستاد فرماندهی آن در شهر قوشچی، در فاصله ۳۵ کیلومتری از ارومیه واقع در جاده ارومیه به سلماس، در استان آذربایجان غربی مستقر می‌باشد. تیپ ۴۱ پیاده قوشچی در خلال جنگ ایران و عراق، از یگان‌های عمل‌کننده ارتش جمهوری اسلامی ایران بود. هم‌اکنون سرتیپ دوم محمد منوچهری فرماندهی تیپ ۴۱ قوشچی را برعهده دارد.
زهره صفوی

| زهره صفوی | زهره صفوی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۶ فروردین ۱۳۲۱ ‏(۸۲ سال) تهران
ملیت: ایرانی
پیشه: بازیگر
فرزندان: زهرا اویسی
زهره صفوی (زاده ۱۶ فروردین ۱۳۲۱ در تهران) بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون است.
زندگی هنری

صفوی بازی در تئاتر را از سال ۱۳۲۶، بازی در تلویزیون را از سال ۱۳۳۶ و بازی در سینما را از سال ۱۳۳۸ با فیلم صفرعلی آغاز کرد.
زندگی هنری > نمایش‌ها

عملیات ژانگوله و آکروبات
آرشین مالالان
باله‌های دریایی
فرشته‌های دریایی
مشهدی عباد
دختری در جزیره
دختر چوپان
فرار از دوزخ
گردنبند دختر حاج آقا
دختر عمو تام
شبگردان زیبا
زندگی هنری > سینمایی

شام عاشقانهٔ سه‌نفره (۱۳۹۵)
بی‌پولی (۱۳۸۶)
هرچی تو بخوای (۱۳۸۵)
از دوردست (۱۳۸۴)
پروانه‌ای در مه (۱۳۸۴)
شور زندگی (۱۳۷۷)
پشت دیوار شب (۱۳۷۶)
تنها (۱۳۷۶)
خلبان (۱۳۷۶)
ساغر (۱۳۷۶)
سجده بر آب (۱۳۷۵)
معجزهٔ خنده (۱۳۷۵)
پاک‌باخته (۱۳۷۴)
چهره (۱۳۷۴)
سفر پرماجرا (۱۳۷۴)
عاشق فقیر (۱۳۷۴)
حسرت دیدار (۱۳۷۳)
دیدار (۱۳۷۳)
روز واقعه (۱۳۷۳)
پاییز بلند (۱۳۷۲)
پرتگاه (۱۳۷۲)
جای امن (۱۳۷۲)
من زمین را دوست دارم (۱۳۷۲)
باز باران (۱۳۷۱)
بر بال فرشتگان (۱۳۷۱)
دو روی سکه (۱۳۷۱)
دیگه چه خبر!؟ (۱۳۷۰)
خبرچین (۱۴۰۱)
تلویزیون

| سال | مجموعه | کارگردان | توضیحات |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۴۰۰ | آکتور | نیما جاویدی | شبکه نمایش خانگی |
| ۱۳۹۹ | دوپینگ | رضا مقصودی | شبکه سه |
| ۱۳۹۸ | بوی باران | محمود معظمی | شبکه یک |
| ۱۳۹۶ | شب عید | سعید آقاخانی | شبکه یک |
| ۱۳۹۴ | کیمیا | جواد افشار | شبکه دو |
| ۱۳۹۲ | ما فرشته نیستیم | فلورا سام | شبکه پنج |
| ۱۳۹۰ | ننه چمن | رضا حسن‌زاده |  |
| ۱۳۹۰ | التیام | مسعود میرنقیبی |  |
| ۱۳۹۰ | چگونه رفتن | احسان صادقی حمزه |  |
| ۱۳۸۹ | چشم خدا | احسان صادقی حمزه |  |
| ۱۳۸۸ | دفترخانه شماره ۱۳ | سیدوحید حسینی | شبکه یک |
| ۱۳۸۸ | مسافر زمان ۲ | مسعود نوابی | شبکه دو |
| ۱۳۸۷ | بچه‌های مسجد | مرضیه منصوری | شبکه قرآن |
| ۱۳۸۷ | آینه‌های نشکن | جواد اردکانی | شبکه دو |
| ۱۳۸۶ | میوه ممنوعه | حسن فتحی | شبکه دو |
| ۱۳۸۵ | بیرون از بهشت | خسرو معصومی |  |
| ۱۳۸۵ | گلریزان | مسعود رشیدی | شبکه یک |
| ۱۳۸۴ | به آینه نگاه کن | محمدمهدی رسولی |  |
| ۱۳۸۴ | چه کسی به سرهنگ شلیک کرد؟ | جواد اردکانی | شبکه یک |
| ۱۳۸۱ | دردسرهای طلایی | شاپور قریب |  |
| ۱۳۷۹ | این یک دادگاه نیست | اصغر توسلی | شبکه پنج |
| ۱۳۷۸ | کاشانه | قاسم جعفری | شبکه سه |
| ۱۳۷۸–۱۳۷۷ | روزگار جوانی بازیگر مهمان | شاپور قریب و اصغر توسلی | شبکه پنج |
| ۱۳۷۸–۱۳۷۷ | روزهای زندگی | سیروس مقدم | شبکه سه |
| ۱۳۷۶–۱۳۷۷ | فردا دیر است | حسن فتحی | شبکه سه |
| ۱۳۷۵–۱۳۷۴ | سوخته‌دلان | بهروز طاهری |  |
| ۱۳۷۴ | داستان یک شهر | خسرو معصومی | شبکه یک |
| ۱۳۷۸ | یکی بود، یکی نبود | جواد ارشاد |  |
| ۱۳۷۴ | قصه شب سیما | مسعود فروتن | شبکه یک |
| ۱۳۷۴ | پدرسالار | اکبر خواجویی | شبکه ۲ |
| ۱۳۷۴ | شمارش معکوس | محرم زینال‌زاده |  |
| ۱۳۷۴ | کت و شلوار خواستگاری | سعید سلطانی | شبکه اول |
| ۱۳۷۴ | قصه شب سیما | مسعود فروتن | اپیزود به سوی زندگی شبکه اول |
| ۱۳۷۱ | سیمرغ | حسین قاسمی جامی | شبکهٔ ۱ |
|  | تله‌فیلم معتاد اجباری | مهدی مظلومی |  |
|  | تله‌فیلم پنجره‌ای به حقیقت | ناصر محمدی |  |
|  | تله‌فیلم تینا زنده‌است | سعید اسدی |  |
|  | تله‌فیلم درها و پرده‌ها | سیامک کاشف آذر |  |
|  | تله‌فیلم چشم خدا | احسان صادقی |  |
|  | تله‌فیلم یک اسم | بیژن میرباقری |  |
|  | تله‌فیلم راه رفتن روی خطوط | علیرضا امینی |  |
|  | تله‌فیلم موج دریا | محمد جوزانی |  |
:
بازی در فیلم کوتاه

زهره صفوی در اوایل سال ۱۳۹۰ در یک فیلم کوتاه تحت عنوان ننه چمن به کارگردانی رضا حسن‌زاده بازی کرده‌است.
سال کبیسه

سال کَبیسه یا بِهیزَکی یا اندرگاهی یا انباشته در گاه‌شماری، سال معینی است که تعداد روز یا روزهایی برای جبران کمبود سال‌های عمومی (درپی انباشت کسر چند سال) از مقدار واقعی آن یا جبران کمبود سال‌های خاص نسبت به سال‌های دیگر، در هر دوره بر آن می‌افزایند. در گاه‌شمارهای خورشیدی تقریباً هر چهار سال و در گاه‌شمارهای قمری هر سه سال (گاه دو سال) یک روز کبیسه وجود دارد. در گاه‌شمار هجری خورشیدی (گاه‌شمار ایران) سال ۳۶۵ روز در نظر گرفته می‌شود در حالی که سال خورشیدی واقعی تقریبا ۳۶۵ روز و ۶ ساعت است. برای جبران کسری آن ۶ ساعت هر چهار سال یک‌بار یک روز به آخر سال (۳۰م اسفند) اضافه می‌کنند و سال ۳۶۶روزه را کبیسه می‌گویند.
البته مقدار واقعی سال خورشیدی از ۳۶۵ روز و ۶ ساعت اندکی کمتر است (۱۱ دقیقه و ۱۵ ثانیه) برای جبران این کسری پس از یک  بازه طولانی مدت (حدوداً هر ۳۳سال‌یک‌بار) کبیسه‌گیری را پنج‌ساله انجام می‌دهند. در گاه‌شمارهای شمسی-قمری، مانند گاه‌شماری عبری و گاه‌شماری چینی، هر سه سال (به‌ندرت دو سال) یک ماه کبیسه وجود دارد. اگر سال کبیسه نداشته باشیم، فصل‌ها به مرور از جای خود خارج می‌شوند و در یک دورهٔ ۷۰۰ ساله، شروع تابستان در نیم‌کرهٔ شمالی از ماه ژوئن به ماه اکتبر منتقل خواهد شد.
ریشهٔ نام

کبیسه از ریشهٔ «ک‌ب‌س» (فعل عربی کَبْس) به‌معنی پُر کردن چاه از خاک است. اندرگاه یا بهیزک، پنج روزی است که به پایان سال می‌افزودند و در ایران باستان برای ساماندهی گاه‌شماری به کار می‌رفت.
کبیسه خورشیدی

همچنین ببینید: گاه‌شماری هجری خورشیدی
در گاه‌شمارهای مبتنی بر گاه‌شمار خورشیدی، مانند گاه‌شمار گریگوری و گاه‌شمار هجری خورشیدی که سال‌های عادی ۳۶۵روزه و سال‌های کبیسه آن‌ها ۳۶۶روزه است، به‌طور متوسط در حدود هر سی‌وسه سال، هشت سال کبیسه و بیست‌وپنج سال عادی وجود دارد. این گاه‌شمارها معمولاً در هر چهار سال یک سال کبیسه دارند و برای تعدیل دقیق‌تر در دوره‌هایی بزرگتر، با افزودن فاصله بین بعضی کبیسه‌ها (در هجری خورشیدی) یا با حذف یک کبیسه (در گریگوری) از آن‌ها کاسته می‌شود.