غرق شدن کشتی تایتانیک
روزشمار حرکت تایتانیک > ۱۵ آوریل ۱۹۱۲ > آماده سازی برای ترک کشتی

در ساعت ۰:۰۵ روز ۱۵ آوریل، کاپیتان اسمیت دستور داد قایق های نجات کشتی کشف و مسافران جمع شوند. وی همچنین به اپراتور های رادیویی دستور داد تماس‌های اضطراری ارسال کنند که به اشتباه کشتی را در ضلع غربی کمربند یخی قرار داد و نجاتگران را به موقعیتی هدایت کرد که معلوم شد در حدود ۱۳.۵ مایل دریایی (۲۵.۵ کیلومتر) نادرست است. در زیر عرشه‌ها، آب به پایین‌ترین سطح کشتی می‌ریخت. با طغیان اتاق نامه، مرتب کنندگان نامه در نهایت تلاش بیهوده‌ای برای نجات ۴۰۰,۰۰۰ مورد نامه های حمل شده به داخل تایتانیک انجام دادند. در جای دیگر، هوا به دلیل هجوم آب به بیرون منتقل می‌شود. بالای سر آنها، مهمانداران خانه به خانه می‌رفتند و مسافران و خدمه خوابیده را بیدار می‌کردند. تایتانیک سیستم آدرس عمومی نداشت و به آنها گفت که به عرشه کشتی بروند.
فراخوانی جمعیت بستگی زیادی به کلاس مسافران داشت. مهمانداران درجه یک فقط چند کابین را عهده‌دار بودند، در حالی که افرادی که مسئول مسافران درجه دو و درجه سوم بودند مجبور بودند تعداد زیادی از افراد را مدیریت کنند. مهمانداران به مسافران درجه یک کمک می‌کردند تا لباس بپوشند و آنها را به بیرون از عرشه می‌آوردند. با برخورد بسیار بیشتر مردم، مهمانداران درجه دوم و سوم عمدتاً تلاش خود را محدود به بازکردن درها و دادن جلیقه نجات و بالا بردن مسافران کردند. در درجه ۳، مسافران پس از اطلاع از لزوم ورود به عرشه، تا حد زیادی به حال خود رها شدند. بسیاری از مسافران و خدمه تمایلی به رعایت کردن قراخوانی نداشتند یا اعتقاد داشتند که مشکلی وجود دارد یا گرمای فضای داخلی کشتی را به هوای سرد شبانه ترجیح می‌دهند. به مسافران گفته نشده بود که کشتی در حال غرق شدن است، هرچند تعداد اندکی متوجه شدند که کشتی در حال مایل شدن است.
حدود ساعت ۰:۱۵، مهمانداران شروع به دستور دادن به مسافران کردند که جلیقه های نجات خود را بپوشند، اگرچه باز هم بسیاری از مسافران این سفارش را به عنوان شوخی انجام دادند. بعضی‌ها شروع به انجام یک بازی فی البداهه فوتبال با تکه های یخی کردند که اکنون در قسمت عرشه جلویی پراکنده شده بود. در حالی که خدمه شروع به آماده‌سازی شناور های نجات می‌کردند، روی عرشه به خاطر صدای بخار فشار قوی که از دیگ های بخار خارج می‌شد و از طریق دریچه های دودکش های بالایی تخلیه میشد٬ اعلام خطر به سختی شنیده میشد. لارنس بیزلی، صدا را به عنوان «یک صدای خشن و کر کننده که گفتگو را دشوار می‌کند توصیف کرد؛ اگر کسی ۲۰ لوکوموتیو با صدای بم را تصور کند، می‌توانست صدای ناخوشایندی که هنگام بیرون آمدن از بالای دودکش می آمد را تصور کند». سر و صدا به قدری زیاد بود که خدمه مجبور بودند از سیگنال های دستی برای برقراری ارتباط استفاده کنند.
تایتانیک در کل ۲۰ قایق نجات داشت که شامل ۱۶ قایق چوبی در داوات، ۸ قایق در دو طرف کشتی و ۴ قایق تاشو با ته چوبی و بوم بود. تاشوها و وارونه‌ها به صورت وارونه ذخیره می‌شدند و باید آنها را برپا کرده و برای پرتاب به داوات منتقل می‌کردند. ۲ نفر در زیر قایق های چوبی نگهداری می‌شدند و ۲ نفر دیگر در محوطه افسران مورد حمله قرار می‌گرفتند. موقعیت دومی پرتاب آنها را بسیار دشوار می‌کند، زیرا هر کدام چندین تن وزن داشتند و باید به صورت دستی به سمت عرشه کشتی هدایت می‌شدند. به‌طور متوسط، قایق های نجات ۶۸ نفر ظرفیت داشتند و در مجموع آنها می‌توانستند ۱,۱۷۸ نفر را به سختی نیمی از تعداد افراد موجود در هواپیما و یک سوم تعداد مجوز حمل کشتی در خود جای دهند. کمبود قایق نجات نه به دلیل کمبود جا و نه به دلیل هزینه بود. تایتانیک به گونه ای طراحی شده‌است که حداکثر ۶۸ قایق نجات را در خود جای دهد که برای همه افراد موجود کافی است و قیمت ۳۲ فروند قایق نجات اضافی فقط ۱۶,۰۰۰ دلار آمریکا (معادل ۴۲,۴۰۰۰ دلار در سال ۲۰۱۹) خواهد بود. کسر ناچیزی از ۷,۵۰۰,۰۰۰ دلاری که این شرکت برای تایتانیک هزینه کرده‌است.
در مواقع اضطراری، در آن زمان از قایق های نجات در نظر گرفته شده بود تا مسافران را از کشتی آسیب دیده به یک کشتی نزدیک منتقل کنند. بنابراین عادی بود که کشتیرانی٬ قایق های نجات بسیار کمتری نسبت به نیاز مسافران و خدمه‌شان داشته باشند، و از ۳۹ قایق بریتانیایی آن زمان با بیش از ۱۰,۰۰۰ تن بزرگ (۱۰,۱۶۰ تن)، ۳۳ قایق نجات برای جا دادن همه افراد بسیار کم بود. هیئت مدیره وایت استار لاین می‌خواست که کشتی یک عرشه تفرجگاهی وسیع با منظره بی وقفه از دریا باشد که ردیف قایق های نجات مانع می‌شد.
کاپیتان اسمیت یک دریانورد باتجربه بود که ۴۰ سال در دریا خدمت کرده بود؛ از جمله ۲۷ سال فرماندهی. این اولین بحران زندگی حرفه ای او بود و او می‌دانست که حتی اگر تمام قایق‌ها کاملاً اشغال شده باشند، هنگامی که کشتی با شانس کم یا احتمال زنده ماندن پایین می‌رود، بیش از ۱,۰۰۰ نفر در کشتی می‌مانند. منابع متعددی بعداً ادعا کردند که کاپیتان اسمیت پس از درک عظمت چیزی که قرار بود اتفاق بیفتد، از بلاتکلیفی فلج شد، دچار یک فروپاشی ذهنی یا فروپاشی عصبی شد و در گیجی خلسه مانند گم شد و در تلاش برای کاهش تلفات جانی ناکارآمد و غیرفعال بود. با این حال به گفته دیگران، اسمیت مسئولیت را به عهده گرفت و در هنگام بحران رفتار خونسرد و آرام داشت. پس از برخورد، اسمیت بلافاصله تحقیق در مورد ماهیت و میزان آسیب را آغاز کرد و شخصاً ۲ بار زیر عرشه را بازرسی کرد تا آسیب را بررسی کند و افراد بی‌سیم را برای امکان درخواست کمک آماده کرد. او با احتیاط به خدمه خود دستور داد تا قایق های نجات را برای بارگیری آماده کنند و مسافران را قبل از اینکه اندروز به او بگوید که کشتی در حال غرق شدن است، وارد جلیقه نجات خود کنند. در اطراف عرشه دیده شد که اسمیت شخصاً به بارگیری قایق های نجات نظارت داشت، با مسافران تعامل میکرد و برای القای فوریت برای پیروی از دستور های تخلیه و در عین حال اجتناب از وحشت تلاش میکرد.
اسمیت حدود ساعت ۰:۲۵ به جوزف بوکسال (افسر چهارم تایتانیک) گفت که کشتی غرق می‌شود، در حالی که جورج رو (عضو ارشد)، آنقدر از شرایط اضطراری بی‌خبر بود که پس از تخلیه، از ایستگاه تماشای خود با پل تماس گرفت تا علت را بپرسد او تازه دیده بود که یک قایق نجات از گذشته می‌گذرد. خدمه برای شرایط اضطراری آماده نبودند، زیرا آموزش قایق نجات حداقل بود. زمانی که کشتی در ساوت‌همپتون لنگر انداخته بود، فقط یک تمرین قایق نجات انجام شده بود. این یک تلاش مقطعی، متشکل از پایین آمدن دو قایق بود. هر یک توسط ۱ افسر و ۴ مرد که فقط قبل از بازگشت به کشتی برای چند دقیقه دور اسکله قایقرانی می‌کردند. قرار بود قایق‌ها با وسایل اضطراری تهیه شوند، اما بعداً مسافران تایتانیک دریافتند که علی‌رغم تلاش چارلز جوگین (رئیس نانوای تایتانیک) و کارکنانش برای انجام این کار، آنها فقط تا حدی آماده شده‌اند. از زمان عزیمت تایتانیک از ساوت‌همپتون هیچ‌گونه تمرین ناو نجات یا آتش‌نشانی انجام نشده بود. قبل از غرق شدن کشتی، یک عملیات تمرین قایق نجات برای صبح روز یکشنبه برنامه‌ریزی شده بود، اما به دلایل نامعلومی توسط کاپیتان اسمیت لغو شد.
لیست‌هایی در کشتی ارسال شده بود که اعضای خدمه را به ایستگاه های خاص قایق نجات اختصاص می‌داد، اما به نظر می‌رسید تعداد کمی از آنها را خوانده‌اند یا اینکه می‌دانسته‌اند چه کاری انجام می‌دهند. بیشتر خدمه دریانورد نبودند و حتی برخی دیگر از آنها سابقه تجربه قایقرانی در قایق را نداشتند. آنها اکنون با وظیفه پیچیده‌ای برای هماهنگی پایین آوردن ۲۰ قایق روبرو شده‌اند که در مجموع ۱,۱۰۰ نفر می‌توانند ۷۰ فوت (۲۱ متر) از کناره های کشتی را حمل کنند. توماس ای بونسال (مورخ فاجعه) اظهار داشته‌است که تخلیه آنقدر بد سازماندهی شده بود که حتی اگر آنها به تعداد از قایق های نجات مورد نیاز داشتند، نمی‌توان دید که چگونه می‌توانستند آنها را به خاطر زمان کم و رهبری ضعیف راه اندازی کنند. در واقع، همه قایق های نجات موجود در تایتانیک قبل از غرق شدن کشتی آماده نشده بودند.
حدود ساعت ۰:۲۰، ۴۰ دقیقه پس از برخورد، بارگیری قایق های نجات در جریان بود. چارلز لایتولر (افسر دوم تایتانیک) پس از آن یادآوری کرد که برای برقراری ارتباط از طریق بخار مجبور شد هر دو دست خود را بر روی گوش های اسمیت قرار دهد و گفت: «من با صدای بلند فریاد زدم «آیا بهتر نیست که زنان و کودکان را اول سوار قایق کنیم آقا؟» او مرا شنید و سرش را تکان داد.» سپس اسمیت به چارلز لایتولر و ویلیام مرداک دستور داد «زنان و کودکان را در اولویت قرار دهند». لایتولر قایق های سمت بندرگاه و مرداک مسئولیت قایق های سمت راست را به عهده گرفت. این دو افسر دستور تخلیه «زنان و کودکان» را متفاوت تفسیر کردند. مرداک دستور را اینطور معنی کرد که ابتدا زنان و کودکان سوار قایق شوند، در حالی که لایتولر اینطور معنی کرد که فقط زنان و کودکان سوار شوند. اگر هیچ زن و کودکی منتظر سوار شدن نبودند، لایتولر قایق های نجات را با صندلی های خالی پایین می‌آورد، در حالی که اگر همه زنان و کودکان اطراف سوار شده بودند، مرداک اجازه می‌داد تعداد محدودی از مردان سوار شوند.
هیچ‌یک از افسران نمی‌دانستند که چند نفر را می‌توان با اطمینان در قایق‌ها حمل کرد زیرا آنها را پایین آوردند و هر دو با پر نکردن آنها احتیاط کردند. آنها می‌توانستند با مکمل کامل ۶۸ نفره، به ویژه با آب و هوای بسیار مطلوب و دریا، با خیال راحت پایین بیایند. اگر این کار انجام می‌شد، ۵۰۰ نفر دیگر می‌توانستند نجات پیدا کنند. در عوض، صدها نفر (عمدتاً مرد) با وجود جای خالی در قایق، در کشتی مانده بودند.
در ابتدا تعداد کمی از مسافران مایل بودند که سوار قایق های نجات شوند و افسران مسئول تخلیه متقاعد کردن آنها را دشوار می‌دانستند. جان جیکوب آستور اظهار داشت: «ما در اینجا از آن قایق کوچک ایمن تر هستیم.» برخی از مسافران به‌طور جدی از سوار شدن خودداری کردند. جی بروس ایسمی با فهمیدن شرایط اضطراری، در عرشه قایق تخته‌ای پرسه زد و از مسافران و خدمه خواست تا سوار قایق شوند. تعداد بسیار کمی از زنان، زوج‌ها و مردان مجرد متقاعد شدند که سوار قایق نجات شماره ۷ شوند که اولین قایق نجات بود که پایین آمد.