یهودیان بغدادی
خاستگاه‌های پیش از استعمار

اگرچه بازرگانان یهودی خاورمیانه از زمان روم باستان از آب‌های اقیانوس هند گذر می‌کردند، اما منابع امپراتوری گورکانی برای اولین بار از بازرگانان یهودی بغداد که در قرن هفدهم با هند تجارت می‌کردند، یاد می‌کنند.
هند برای بازرگانان یهودی خاورمیانه ناشناخته نبود. از زمان روم باستان، مسیر کاروان از هند به حلب ختم می‌شد و تجارت ادویه بصره، یمن و قاهره را به ساحل مالابار متصل می‌کرد. با این حال، این بازرگانان یهودی فارسی‌زبان، متحدان تجاری نزدیک یهودیان بغداد، بصره و حلب بودند که برای اولین بار به قلب هند راه یافتند.
آن‌ها به عنوان ماجراجو، عارف و تاجر، از قرون وسطی به هند سفر می‌کردند و از تهاجمات حاکمان فارسی‌زبان از سرزمین‌هایی که اکنون ایران و افغانستان نامیده می‌شوند، به شبه‌قاره هند بهره می‌بردند. منابع فارسی و امپراتوری گورکانی هر دو، حضور تاجران یهودی را پس از حمله مغول‌ها به هند در قرن شانزدهم توسط امپراتور بابر ثبت کرده‌اند.
آن‌ها به عنوان تاجر و درباریان مغول‌ها به مقام‌های بالایی دست یافتند. مشاوران یهودی در دربار اکبر کبیر در آگره نقش مهمی در سیاست‌های مذهبی آزادمنشانه اکبر داشتند. در دهلی، عارف یهودی سِرمَد کِشانی، معلم ولیعهد دارا شکوه بود، قبل از اینکه هر دو توسط اورنگ‌زیب اعدام شوند. در سرزمین‌های امپراتوری گورکانی یهودیان به اندازه کافی بودند که مسافران بریتانیایی گزارش دهند که کنیسه‌ها در آنجا تأسیس شده‌اند، اما هیچ اثری یا سابقه‌ای از یهودیان باقی نمانده است. این تعداد انگشت‌شمار یهودی هرگز یک جامعه دائمی ایجاد نکردند، اما افسانه‌ها و مسیرهایی را برای مهاجران آینده از سرزمین‌های عرب‌زبان به جا گذاشتند.
از اوایل قرن هفدهم، سوابقی از بازرگانان یهودی که از بغداد سفر می‌کردند، یافت شده است. این پایگاه‌های تجاری و جوامع مهاجر نوظهور، شاهد تبدیل شدن یهودیان به درباریان حاکمان امپراتوری گورکانی نیز بودند. این بازرگانان در سراسر شبه‌قاره هند سفر می‌کردند. شالوم کوهن، که بعدها جامعه کلکته را تأسیس کرد، جواهرساز دربار نواب اوده بود و به منطقه پنجاب سفر کرد و در آنجا همان عنوان را در دربار رانجیت سینگ، رهبر امپراتوری سیک، داشت. بعدها جامعه کلکته به یاد می‌آورد که به کوهن حتی افتخار داده شد که با فیل شخصی نواب اوده سوار شود.
اولین مستعمره دائمی بازرگانان بغدادی در هند در سال ۱۷۳۰ در سورت (گجرات) تأسیس شد، پس از آنکه کمپانی هند شرقی بریتانیا در سال ۱۷۲۳ تجارت با بصره را آغاز کرد. در اوایل قرن هجدهم، تجارت بین بصره و سورت (گجرات) افزایش یافت، در حالی که این بندر هندی پایگاه اصلی کمپانی هند شرقی بریتانیا بود تا زمانی که به بمبئی نقل مکان کرد. یوسف سیما از بغداد، کنیسه و گورستان سورت را در سال ۱۷۳۰ افتتاح کرد. جامعه بغدادی در سورت رشد کرد و تا پایان قرن هجدهم، حدود ۱۰۰ یهودی از بغداد، حلب و بصره، مستعمره بازرگانان زبان یهودی-عربی را در سورت (گجرات) تشکیل دادند. این اولین جامعه از رشته جوامع بغدادی بود که از بمبئی تا کوبه (شهر) در آسیا تأسیس شدند.
اما در اوایل قرن نوزدهم، در واکنش به حکومت استبدادی داوود پاشا، فرماندار عثمانی بغداد، که خانواده‌های برجسته یهودی شهر را مورد آزار و اذیت، اخاذی و زندانی قرار داد، قبایل کامل شروع به عبور از اقیانوس هند کردند تا به دنبال امنیت و ثروت در آسیا باشند. سوء مدیریت داوود پاشا زمانی بود که مهاجرت بغدادی‌ها به سمت بمبئی و کلکته با خروج خانواده‌های پیشرو خانواده ساسون، عزرا و یهودا به هند، شدت گرفت. این دوره آزار و شکنجه، آغاز پراکندگی یهودیان بغدادی بود که سوابقی از خروج قبایل کامل از شهر به مقصد بمبئی، کلکته، حلب، اسکندریه و سیدنی وجود دارد.
زندگی یهودیان در جوامع باستانی خاورمیانه، در اواسط قرن نوزدهم به سمت بدتر شدن پیش رفت. قتل‌عام و تغییر مذهب اجباری یهودیان مشهد در سال ۱۸۳۹، ترس ناشی از سه تهمت خون در حلب بین سال‌های ۱۸۴۱ و ۱۸۶۰، و شیوع طاعون که ابتدا در سال ۱۸۳۱ به بغداد و سپس با شدت بیشتر به بصره و بغداد در سال ۱۸۴۱ بازگشت، قبایل یهودی را در امپراتوری عثمانی رو به زوال تشویق کرد تا به دنبال سرنوشت خود در جای دیگری باشند.