stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
چهل منبر

برگزاری آئین چهل‌منبر - عصر تاسوعا - بروجرد
چهل منبر یکی از آیینهای عزاداری عاشورا در ایران است که درخرم آباد، بروجرد، گرگان، اصفهان، لاهیجان و چند شهر دیگر برگزار می‌شود. آئین چهل منبری به‌عنوان یک اثر معنوی در فهرست آثار ملی کشور ثبت شده‌است؛ 
 و چهل منبر 
خرم آباد در فهرست آثار جهانی ثبت گردیده.[نیازمند منبع]
ناظم الاسلام کرمانی دربارهٔ این رسم نوشته‌است: «در آغاز، این رسم منحصر بود به همان دو منبری که در دههٔ عاشورا در محله رازون و صوفیون بروجرد روضه می‌خواندند، بعد هر جا منبری می‌گذاشتند تا مردم رویش شمع روشن کنند.
مهرداد اوستا از مشاهیر بروجردی مینویسد که «آیین چهل منبر در بروجرد مربوط به قبل از اسلام و در زمانی بود که از آتشکده جامع بروجرد در میدان جعفری فعلی که هنوز وجود دارد تا به آتشگاه چغا در هر ۱۰۰ گام یک منبر گذاشته و در آن آتش روشن می‌کردند برای آمرزیده‌شدن گناهان و چهلمین آن منبر بر تپه چغا بوده به نوعی فاصله چغا تا آتشکده که ۴ کیلومتر است ۴۰ تا آتش روشن میکردند.
بروجرد

چهل منبر در بروجرد در نوع خود بی‌سابقه هست. چهل منبر در بروجرد در عصر تاسوعا و تا پاسی از نیمه شب ادامه دارد. این آیین معمولاً در محلات قدیم بروجرد همچون (صوفیون، قدقون، رازان، حافظیه، جعفری، یخچال) برگزار می‌شود که بیشتر در سقاخانه‌های محلات صوفیون و رازان است.
در این آیین زنان و مردان ضمن پوشاندن صورت‌هایشان به تکرار نام خدا و روشن کردن شمع به یاد کشتگان کربلا می‌پردازند. افرادی که نذر دارند بعد از آیین چهل منبر به آیین استکان(از دیگر رسوم مردم بروجرد) که در خانه تاریخی آقا معمولاً و در شب غروب تاسوعا برگزار می‌شود می‌روند.
در این آیین در بروجرد صاحب سقاخانه‌ها با شیرینی و شربت و گاهی چای در زمستان از که نذری هستند پذیرایی می‌شوند.
رسم بر این است که اولین شمع را در خانه تاریخی آقا روشن کنند و آخرین شمع را در امام زاده شاهزاده ابوالحسن روشن نمایند. بعد از گذاشتن ۴۰ تا شمع در چهل منبر معمولاً بعد از گرفتن حاجت در سال بعد ۴۱ عدد شمع می‌گذارند که اصطلاحاً ۴۱ منبر گفته می‌شود.
گاهی اوقات با پای برهنه و صورت پوشیده و با کسی نیز سخن نمی‌گویند البته بسته به نذر به چهل منبر می‌روند.
در مراسم چهل منبر در بروجرد هر سقاخانه بسته به نظر پذیرایی می‌کنند از منبرگزاران به بجز شیر بسته به رسم در هر سقاخانه هست، شربت شیرینی، چای، خرما،... پذیرایی می‌شود.
مراسم چهل منبر بروجرد به شماره ۳۲۶ در آثار ملی و به ثبت ملی رسیده.
لاهیجان

مراسم چهل منبر در لاهیجان در این شهر، چهل منبر در شب تاسوعا و چند ساعت قبل از اذان مغرب در این شهر برگزار می‌شود. در این شب خانه‌هایی که در طی سال گذشته مراسم روضه برپا کرده بوده‌اند، منبر آن را در جلوی خانه قرار داده و مقداری برنج، مجمری از آتش و دو ظرف خالی کنارش می‌گذارند. پس از تاریکی هوا، حاجت‌مندان با ۴۰ شمع مخصوص رشته‌ای و ۴۰ دانه خرما از ۴۰ عدد از این منبرها می‌گذرند، در هر یک شمعی روشن می‌کنند، دانه‌ای خرما بر آن می‌گذارند و مشتی برنج از آن برداشته و برای ادای حاجتشان دعا می‌کنند.
اصفهان

این مراسم در اصفهان و شهرضا تحت عنوان چهل و یک منبری شناخته می‌شود.
گل و گیاه در هزار سال شعر فارسی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
تصویر جلد کتاب: تصویر جلد کتاب
نویسنده(ها): بهرام گرامی
کشور: ایران، تهران
زبان: فارسی
موضوع(ها): شعر فارسی، گیاهان در ادبیات
ناشر: سخن
تاریخ نشر: ۱۳۸۶
گونه رسانه: کتاب
شمار صفحات: ۵۲۸ صفحه
شابک: شابک ‎۹۷۸۹۶۴۳۷۲۲۲۵۸
گل و گیاه در هزار سال شعر فارسی (تشبیهات و استعارات) همراه شرح و معنی همه ابیات مربوط به گل و گیاه در دیوان حافظ، کتابی است نوشته بهرام گرامی، که سال ۱۳۸۶، با مقدمه ایرج افشار چاپ شده‌است.
دویست و نودمین شب مجله بخارا به بررسی کتاب گل و گیاه در هزار سال شعر فارسی، اختصاص داشت که عصر یک‌شنبه سوم اردیبهشت سال ۱۳۹۶ برگزار شد.
گیاهان > بعضی از گیاهانی که شرح مضامین و تشبیهات و استعارات هر یک از آنها در مقاله‌ای جداگانه آمده است

آبی=به، ارغوان، اسفند=اسپند، افیون=خشخاش، انار، انگور و تاک، بادام، بنفشه، بنگ=شاهدانه، به، بید، پسته، پلپل=فلفل، بوریا=نی و نیشکر، پنبه و کتان، پیاز و سیر، تبریزی=صنوبر در ایران امروز، ترنج و نارنج، تره، تریاک=خشخاش، توز=کتان و مهتاب، جو و گندم، جوز=گردو، چرس=شاهدانه، چنار، حشیش=شاهدانه، حنا، خرما و نخل، رطب، رمان=انار، زعفران، زیره، سپند، سپیدار=صنوبر، سرو، سمن=یاسمن، سنبل، سوسن، سیب، شعیر=گندم و جو، شقایق، شمشاد، عبهر=نرگس، عنب=انگور، غوره، فندق، کاج، کافور، کبوده، کتان، کدو، کنب=شاهدانه، کوکنار=خشخاش، گردکان=گردو، گز، گل=گل سرخ، گل پارسی، گل حمرا، گل دورنگ=گل رعنا، گل سوری=گل سرخ، گل صدبرگ، گل کامکار، سنبل یا سنبله=خوشه گندم، گندنا=تره، گُوز=گردو، لاله، لوز=بادام، لیمو، مردم‌گیا(ه)، مهرگیا(ه)، مویز، نار=انار، نخل مریم، نرگس، نسترن، نسرین، نیلوفر=نیل و نیلوفر، یاس=یاسمن، یاسمین، یقطین=کدو.
گیاهان > گیاهانی که شرح آنها در حد مقاله‌ای جدا نبوده است

آبنوس، آذرگون یا آذربون، ارزن، امرود، انجیر، بادرنگ=خیار، باقلا، بان، برنج، بستان‌افروز یا بوستان‌افروز، بقم، بلسان، تاج‌خروس=بستان‌افروز، تباشیر یا طباشیر، ترنجبین یا ترنگبین، توت، تین=انجیر، جاروب، چندن=صندل، حنظل، خربزه، خردل، خرزهره، خیار، خیری، روناس=روین، ریحان، ریوند=روین، زردگل=گل زرد، زرشک، زربر، ژاژ، ساج، سُداب، سیسنبر، شرنگ=حنظل، شفتالو، شنبلید، صندل، ضیمران=ریحان، عدس، عرعر، عشق‌پیچان=لبلاب، عنّاب، قرنفل، کبست=حنظل، کرفس، گاورس=ارزن، گشنیز، گلابی=امرود، گل آتشی (آتشین)=آذرگون یا آذریون، گل زرد، لبلاب، لوبیا، مرزنگوش یا مرزنجوش، مسواک، مغیلان، موز، میخک=قرنفل، نارون، نخود، هلیله.
گیاهان > گیاهان دیگر

آلاله (در اشعار سعدی، و به معنی لاله در اشعار بابا طاهر)، آلو، آویشن (گیاهی معطر، در اشعار ناصر خسرو)، اِسپست یا سپست (یونجه)، اشنان که گازران با کوبیدهٔ آن جامه می شویند. افتیمون (گیاهی دارویی به صورت پیچک به‌دور گیاهان دیگر)
گیاهان > نمونه‌ای از متن

ارغوان:
ارغوان نام درختی است از جنس cercis و گونه siliquastrum متعلق به خانواده leguminosae یا تیرهٔ بقولات. آن را در انگلیسی «درخت عشق» یا «درخت یهودا» می‌نامند.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  بیا به میکده و چهره ارغوانی کن  |  |  مرو به صومعه کانجا سیاه‌کارانند |
صومعه =دِیر (که در آنجا راهبان لباس سیاه بر تن دارند)، خانقاه. [بیا به میکده، شراب بنوش و چهره پُرنشاط کن، به دیر و خانقاه مرو که در آنجا مردمِ بدکار و روسیاه هستند.]
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  غم زمانه که هیچش کران نمی‌بینم  |  |  دواش جز می چون ارغوان نمی‌بینم |
[در مقابل غم روزگار که حد و پایانی برایش نمی‌بینم، چاره‌ای جز شراب ارغوانی نمی‌دانم.]
بازخوردها

ایرج افشار: این کتاب همچون راهنمای «باغ گیاهان» است که قدم تفرّج بدان می‌گذارید. مولف چون با گیاه آشناست، متوجه بوده است که برای فهم درست شعرهای به گل آمیخته، باید خواننده نوع و شکل و خواص هر یک را درست بداند و چون دیده است که فرهنگ‌های فارسی، در حل مشکل برای این گونه نکات راهگشا نیستند، در پی آن شده‌است که با بررسی دیوان‌های بسیاری از شاعران، مبهمات و مشکلاتی را که ممکن‌است پیش راه بیاید و خواننده نتواند توجیه روشنی از بیت داشته باشد، او را یاری دهد و با شناساندن لفظی و علمی، سبب و نحوه استعمال آن گیاه را روشن سازد. کار مولف دارای دو جنبه لغوی و معارفی است. او در این کتاب پانصد صفحه‌ای پنجاه گل و گیاه را با تعریف علمی هر یک از نظر دانش گیاه‌شناسی می‌شناساند و سابقه انس و آشنایی شاعران را با آنها به شما واگو می‌کند.
حورا یاوری: کتاب استوار است بر پژوهش های گسترده در گنجینهٔ پربار شعر فارسی و گزینش گویاترین و رساترین نمونه ها در مورد هر گل و هر گیاه.
مولف از مشاوران دانشنامه ایرانیکاست و کتاب‌های وی از منابع مورد مراجعه مکرّر همکاران دانشنامه است.
مایکل مولر (بازیکن فوتبال، زاده ۱۹۸۹)

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زادروز:  ۱۶ اوت ۱۹۸۹ ‏(۳۵ سال)
زادگاه:  گنگنباخ
قد:  1.94 m
پست:  دروازه‌بان
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  اوفن برگر اف وی
:  SV Zunsweier
:  SSV Schwaibach
۰۰۰۰–۲۰۰۷:  باشگاه فوتبال فرایبورگ
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۷–۲۰۰۹ |  SC فرایبورگ II |  ۲۲ |  (۰) |
| ۲۰۰۸–۲۰۱۰ |  باشگاه فوتبال فرایبورگ |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۰ |  ← باشگاه فوتبال زاربروکن (قرضی) |  ۱۱ |  (۰) |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۲ |  VfL ولفسبورگ ۲ |  ۱۹ |  (۰) |
| ۲۰۱۲–۲۰۱۴ |  باشگاه فوتبال زاربروکن |  ۱۱ |  (۰) |
| ۲۰۱۴ |  SC فرایبورگ II |  ۰ |  (۰) |
| مجموع |   |  ۶۳ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
مایکل مولر (انگلیسی: Michael Müller؛ زادهٔ ۱۶ اوت ۱۹۸۹) بازیکن فوتبال اهل آلمان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زاربروکن، باشگاه فوتبال فرایبورگ، و باشگاه فوتبال وولفسبورگ اشاره کرد.
متیو دلاهیگ

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادروز:  ۳۱ دسامبر ۱۹۸۷
زادگاه:  سنت فوآ للیون
قد:  178
پست:  دروازه‌بان
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
–:  F.C. Point Du Jour
–:  FC Sainte-Foy-lès-Lyon
–:  UODL Tassin
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۶–۲۰۰۹ |  UODL Tassin |   |   |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۰ |  ونیسیو ایالات متحده |   |   |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۱ |  اتویل اف سی |  ۱ |  (۰) |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۳ |  US Venissieux |   |   |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۸ |  CS Neuville |   |   |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
متیو دلاهیگ (انگلیسی: Mathieu Delahaigue؛ زادهٔ ۳۱ دسامبر ۱۹۸۷) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
کوچ عاشقانه

| کوچ عاشقانه> آلبوم بهترین‌ها از علیرضا عصار  | کوچ عاشقانه> آلبوم بهترین‌ها از علیرضا عصار  |
| --- | --- |
ژانر: پاپ
زبان: فارسی
کوچ عاشقانه نام یک آلبوم موسیقی اثر علیرضا عصار، هنرمند ایرانی است که در سبک پاپ تهیه شده و دارای ۷ آهنگ است.
فهرست آهنگ‌ها

| 0 | 1 |
| --- | --- |
ردیف: آهنگ
۱: قدسیان آسمان
۲: کویر غربت
۳: انسانم آرزوست
۴: کوچ عاشقانه
۵: دل عاشق
۶: بوی باران
۷: کوی عشق
:
گمینا بیلانه

| گمینا بیلانه Bielany Commune | گمینا بیلانه Bielany Commune |
| --- | --- |
گمینا: گمینا
fa (in English: Expected satiety): fa
کشور:  لهستان
استان: استان ماسوویان
شهرستان: Sokołów
کرسی: Bielany
مساحت: مساحت
 • مجموع: ۱۰۹٫۶ کیلومتر مربع (۴۲٫۳ مایل مربع)
جمعیت (2013): جمعیت (2013)
 • مجموع: ۳٬۷۳۱
 • تراکم: ۳۴/کیلومتر مربع (۸۸/مایل مربع)
گمینا بیلانه (به لهستانی:  Gmina Bielany) یک گمینا در لهستان است که در شهرستان سوکوووف واقع شده‌است. گمینا بیلانه ۱۰۹٫۶ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۷۳۱ نفر جمعیت دارد.
مایکل کوپر (بازیکن فوتبال)

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Michael John Cooper
زادروز:  ۸ اکتبر ۱۹۹۹ ‏(۲۵ سال)
زادگاه:  اکستر
قد:  ۶ فوت ۲ اینچ (۱٫۸۸ متر)
پست:  دروازه‌بان
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال پلیموث آرگیل
شمارهٔ پیراهن:  ۱
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۰۹–۲۰۱۷:  باشگاه فوتبال پلیموث آرگیل
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۷– |  باشگاه فوتبال پلیموث آرگیل |  ۸۷ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۳:۲۱ UTC+۱ ۸ دسامبر ۲۰۲۱. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۳:۲۱ UTC+۱ ۸ دسامبر ۲۰۲۱. 
مایکل کوپر (انگلیسی: Michael Cooper؛ زادهٔ ۸ اکتبر ۱۹۹۹) بازیکن فوتبال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پلیموث آرگیل اشاره کرد.
بلیندا لی

| بلیندا لی | بلیندا لی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۵ ژوئن ۱۹۳۵ بودلی سالترتون، دوون، انگلستان
درگذشت: ۱۲ مارس ۱۹۶۱ (۲۵ سال) سن برناردینو، کالیفرنیا
ملیت: انگلیسی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۵۴–۱۹۶۱
بلیندا لی (به انگلیسی: Belinda Lee) (زاده ۱۵ ژوئن ۱۹۳۵-درگذشته ۱۲ مارس ۱۹۶۱) بازیگر انگلیسی بود.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در داستان یوسف و برادرانش، مسالینا و الهه عشق اشاره کرد.
متیو دولان (بازیکن فوتبال)

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Matthew Alexander Dolan
زادروز:  ۱۱ فوریهٔ ۱۹۹۳ ‏(۳۱ سال)
زادگاه:  هارتل‌پول
قد:  1.75m
پست:  هافبک، مدافع
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال نیوپورت کانتی
شمارهٔ پیراهن:  ۸
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  میدلزبرو
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۴ |  باشگاه فوتبال میدلزبرو |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۳ |  ← باشگاه فوتبال یئوویل تاون (قرضی) |  ۷ |  (۱) |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۴ |  ← باشگاه فوتبال هارتل پول یونایتد (قرضی) |  ۱۹ |  (۲) |
| ۲۰۱۴ |  ← باشگاه فوتبال برادفورد سیتی (قرضی) |  ۱۱ |  (۰) |
| ۲۰۱۴–۲۰۱۵ |  باشگاه فوتبال برادفورد سیتی |  ۱۳ |  (۰) |
| ۲۰۱۴ |  ← باشگاه فوتبال هارتل پول یونایتد (قرضی) |  ۲ |  (۰) |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۷ |  باشگاه فوتبال یئوویل تاون |  ۷۷ |  (۷) |
| ۲۰۱۷– |  باشگاه فوتبال نیوپورت کانتی |  ۱۵۷ |  (۱۳) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۵:۴۷, ۱۱ مارس ۲۰۲۲ (UTC). :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۵:۴۷, ۱۱ مارس ۲۰۲۲ (UTC). 
متیو دولان (انگلیسی: Matthew Dolan؛ زادهٔ ۱۱ فوریهٔ ۱۹۹۳) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال یئوویل تاون، باشگاه فوتبال میدلزبرو، باشگاه فوتبال هارتل پول یونایتد، و باشگاه فوتبال برادفورد سیتی اشاره کرد.
محمد گلریز

| محمّد گلریز | محمّد گلریز |
| --- | --- |
گلریز در مراسم رونمایی از نماهنگ «آزادی» حامد زمانی در برج آزادی تهران. ۱۳۹۵: گلریز در مراسم رونمایی از نماهنگ «آزادی» حامد زمانی در برج آزادی تهران. ۱۳۹۵
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: محمدعلی گلپایگانی
زاده: ۲ آبان ۱۳۲۵ ‏(۷۸ سال) تهران، ایران
ژانر: موسیقی سنتی ایرانی
ساز(ها): آواز
سال‌های فعالیت: ۱۳۳۷–اکنون
عضو پیشینِ: گروه شیدا
محمدعلی گلپایگانی (زادهٔ ۲ آبان ۱۳۲۵) مشهور به محمّد گلریز، خوانندهٔ ایرانی موسیقی سنتی و پاپ است. او یکی از خوانندگان برتر در زمان جنگ ایران و عراق بوده و صدایش به عنوان میراث شفاهی ایران در سازمان میراث فرهنگی ثبت شده است. وی برادر کوچک‌تر اکبر گلپایگانی (گلپا) است.
زندگی

محمد گلریز فرزند مرشد حسین بود که سال ۱۳۶۲ درگذشت. حسین مرشد تعزیه‌خوان و مداح و یکی از مرثیه‌خوانان مهم تهران محسوب می‌شد. مرشد حسین چند پسر داشت که همه آنها آوازخوان بودند: اکبر، عباس، محمود، ابوالقاسم و محمد با هم زندگی می‌کردند. نورعلی برومند به خانه مرشد حسین می‌آمد و به اکبر آموزش آواز می‌داد. گلریز در آن زمان پشت در می‌ایستاد تا آموزش نورعلی‌خان را یاد بگیرد. یک بار نورعلی برومند بی‌هوا در را باز می‌کند و او را که پشت در و در حال گوش دادن است، می‌بیند و به داخل کلاس می‌برد.
گلریز گفته که اولین خواننده گروه شیدا بود و در دوران سربازی با محمدرضا لطفی آشنا شد. او دو سال شاگرد اسماعیل ادیب خوانساری شد (۱۳۵۳). او دربارهٔ تغییر نام خانوادگی خود از گلپایگانی به گلریز می‌گوید: «وقتی می‌خواستیم، نخستین اجرای گروه «شیدا» را داشته باشیم. با محمدرضا لطفی نزد نورعلی‌خان برومند رفتیم تا از او اجازه بگیریم. برومند در آن دیدار از ما پرسید، چه می‌خواهید بخوانید؟ ما هم گفتیم آوازی در دستگاه «شور» انتخاب کرده‌ایم. آقای لطفی تارش را برداشت و من هم خواندم تا به گوشهٔ «گلریز» رسیدیم. به اینجا که رسیدیم، استاد گفت نامت را «گلریز» می‌گذاری! این را به من امر کرد. داداشم حرفش را گوش نداده بود و من نمی‌خواستم خلاف امر استاد عمل کنم. از آن زمان نامم را «گلریز» گذاشتم.»
او همراه پدرش به محافل مذهبی می‌رفت. و پدرش را همراهی می‌کرد. در سال ۱۳۵۳ با سفارش برادرش، به رادیو دریا رفت و آوازهایی را اجرا کرد.
او آواز را نزد نورعلی برومند آغاز کرد و دستگاه سه گاه را از او فرا گرفت.گلریز فعالیت خود را از سال ۵۸ و پس از پیروزی انقلاب اسلامی با آهنگ «برخیزید» از حمید شاهنگیان شروع کرد. سپس سرود «این بانگ آزادی» با شعر حمید سبزواری و آهنگ احمدعلی راغب را خواند. این سرود برای مدتها در رادیو و در آغاز برنامه «راه امام، کلام امام» پخش می‌شد. گلریز سپس سرودهای ای شهید مطهر، رفتند یاران، خجسته باد این پیروزی، ای شهیدان خدایی نامتان پاینده باد را خواند. گلریز برای آهنگی با عنوان شهید مطهری با روح‌اله خمینی دیدار کرد. وی آهنگ «دریغا» با آهنگسازی محمد علی شکوهی را به مناسبت درگذشت سید روح‌الله خمینی اجرا کرد.
تقدیرها

گلریز در سال ۱۳۸۹ به عنوان خواننده ماندگار از طرف عزت‌اله ضرغامی رئیس سازمان صدا و سیما، مورد تجلیل و تقدیر قرار گرفت.
در شهریور ۱۴۰۰ مراسمی برای گرامیداشت هنرمندانی که در زمینه ایثار و دفاع مقدس سابقه فعالیت هنری داشتند برگزار شد. در این مراسم از گلریز در کنار هنرمندانی نظیر عزت‌الله مهرآوران، علیرضا افتخاری، حسین نوری و جمشید هاشم‌پور تجلیل به عمل آمد.
حضور در برنامه کرسی

گلریز در رمضان ۱۴۴۵ به برنامه کرسی شبکه چهار سیما دعوت شد و در مورد تاریخ فعالیت‌های هنری خود پس از انقلاب سخن گفت. در این برنامه که میزبان آن حوزه هنری بوده است، از هنرمندان پیشکسوت عرصه‌های گوناگون هنر انقلاب دعوت به عمل می‌آورد.
آلبوم‌ها

برخیزید آهنگساز حمید شاهنگیان
صبح شکوفا
نیایش
بانگ آزادی
ای بسیجی
دریغا
نغمه توحید
سلام بر بصیرت
غم فراق
سکر سماع ملکوت آهنگساز استاد هادی آزرم
خجسته باد این پیروزی
مستند گلبانگ گلریز در مورد زندگی وی ساخته شده است.
مشخصات برخی از آثار

| نام ترانه | ترانه‌سرا | آهنگساز | تنظیم | شروع ترانه یا بخش معروف‌تر آن |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ای شهید مطهر | حمید سبزواری | احمد علی راغب | مجتبی میرزاده | ای مجاهد شهید مطهر مرتضی را چو آیینه مظهر |
| نور نشاط | بابک نیک‌طلب | علی اکبرپور | علی اکبرپور | درد دیرین را وقت تدبیر است/ کاهلی سستی بند و زنجیر است |
| این بانگ آزادی | حمید سبزواری | احمد علی راغب | مجتبی میرزاده | این بانگ آزادیست که از خاوران خیزد |
| ای جانباز | حمید سبزواری | حمید شاهنگیان | حسن یوسف زمانی | ای شکسته استخوان از جفای اهریمن / بسته راه دشمنان با نثار جان و تن |
| خجسته باد این پیروزی | حمید سبزواری | احمد علی راغب | مجتبی میرزاده | از صلابت ملت و ارتش و سپاه ما / جاودانه شد از فروغ ظفر پگاه ما |
| راه رجاء | حمید سبزواری | احمد علی راغب | مجتبی میرزاده | هر دم از این رهگذار رهگذری می‌رود / در پی مردان مرد پی سپری می‌رود |
| امداد | حمید سبزواری | احمد علی راغب | محمد منتظم | الا که داری ز فیض باری توان و قدرت به جسم و جان |
| ای بسیجی | حمید سبزواری | مهیار فیروز بخت | محمد میرزمانی | ای بسیج، ای سرفرازان، افتخار میهنید / مایه امن و امان و اعتبار میهنید |
| امید آفرینان بسیج (نامت ای بسیجی) | حمید سبزواری | مهیار فیروز بخت | حسن یوسف زمانی | ای فروغ ایزدی ز چهرهٔ شما عیان / تیغ حیدری به صد دری کشیده از میان |
| مسند گل (بیا و بنشین کنار گل) | حمید سبزواری | حسین بهروزی نیا | حسین بهروزی نیا | به نو بهاران چو می‌درخشد فروغ شبنم به روی گل |
| دریغا | حمید سبزواری | محمد علی شکوهی | محمد علی شکوهی | ببار از دیده، دامن دامن ای اشک / که غم زد آتشم در خرمن ای اشک |
| شهیدان خدایی | علی معلم | احمد علی راغب | فریدون شهبازیان | ای شهیدان خدایی مهرتان تابنده بادا |
| آواز دشتی | وحشی بافقی |  |  | الهی سینه ای ده آتش‌افروز |
چهارمضراب

چهارمضراب یک فرم از موسیقی سازی (بدون آواز) و متریک است که در موسیقی سنتی ایرانی رواج دارد. چهارمضراب معمولاً جزو تندترین بخش‌های موسیقی سنتی ایران دانسته می‌شود و عموماً میزان‌بندی 68 یا 6
16 دارد.
اجرای چهارمضراب در ابتدا روی سازهای تار و سه‌تار مرسوم بود و احتمال دارد که نام آن به نواختن هر چهار سیم این سازها توسط نوازنده اشاره کند یا به این اشاره کند که در اجرای این گونه موسیقی، زخمه‌هایی که با مضراب به سیم‌ها زده می‌شد، الگویی چهارتایی داشته‌اند. با این حال، چند وجه تسمیه احتمالی دیگر نیز برای چهارمضراب مطرح شده‌است. در دوره‌های معاصرتر، چهارمضراب برای سازهای دیگر از جمله ویولن و کمانچه نیز نوشته و اجرا شده‌است و اجرای آن با همراهی یک ساز ضربی نظیر تنبک یا با کمک دو ساز مختلف نیز متداول گشته‌است. در توصیف نحوهٔ اجرای چهارمضراب از اصطلاح‌های «پایه» و «واخوان» استفاده می‌شود که پایه به الگوی ساده‌ای که در زمینهٔ چهارمضراب مرتب تکرار می‌شود، اشاره می‌کند و واخوان به نت‌های تک تکی که بین الگوی پایه اجرا می‌شوند و ملودی چهارمضراب را شکل می‌دهند.
موسیقی‌شناسان در مورد کاربرد چهارمضراب اتفاق نظر ندارند؛ برخی آن را وسیلهٔ تمرین نوازنده می‌دانسته و از این جهت آن را با اتود در موسیقی کلاسیک غربی مقایسه کرده‌اند، دیگران آن را حاصل خلاقیت آهنگسازان برای کاهش یکنواختی اجرای موسیقی ردیفی دانسته‌اند و از دید عده‌ای هدف از اجرای چهارمضراب نمایش دادن مهارت نوازندهٔ ساز و استراحت دادن به خواننده بوده‌است.
در بین فرم‌های موسیقی سنتی ایرانی، چهارمضراب قدمت کمتری دارد. شکل‌گیری چهارمضراب‌های جدید را به درویش‌خان نسبت داده‌اند و از حبیب سماعی، ابوالحسن صبا، مرتضی محجوبی، جواد معروفی، علی تجویدی و فرامرز پایور به عنوان سازندگان چهارمضراب‌های معروف نام برده می‌شود. از پایور آلبومی به نام چهارمضراب نیز برجای مانده‌است.
تعریف

چهارمضراب یک فرم سازی (بدون آواز) و متریک در موسیقی ایرانی است که معمولاً طی یک فرآیند آهنگسازی — گاه از پیش و گاه حین بداهه‌نوازی — بر روی یک ضرب‌آهنگ پایه ساخته می‌شود. چهارمضراب معمولاً تندترین قطعهٔ موسیقی است و معمولاً میزان‌بندی 68 یا 6
16 دارد.
ریشهٔ نام

اجرای چهارمضراب ابتدا روی سازهای مضرابی نظیر تار، سه‌تار و سنتور متداول بوده و بعداً روی سازهای دیگر مثل ویولن رواج و توسعه پیدا کرده‌است. علی‌اکبر دهخدا در لغتنامه‌اش این حدس را مطرح می‌کند که چهارمضراب به این دلیل چنین نام گرفته که در آن بر هر چهار سیم تار نواخته می‌شود. دکتر خاچی نیز نظری مشابهی دارد؛ به عقیدهٔ او از آنجا که سیم‌های ساز تار به صورت جفتی تعبیه می‌شوند و از آنجا که در زمان چهارمضراب‌نوازی به یک جفت سیم زیر و یک جفت سیم بمتر همزمان زخمه زده می‌شود، نام چهارمضراب به آن داده شده‌است که ژان دورینگ معنای نام چهارمضراب را در نواختن چهار ضربه با مضراب بر روی یک سیم می‌داند. محمدعلی بهارلو نیز همین نظریه را مطرح کرده‌است و می‌گوید که در چهارمضراب‌های قدیمی که کوتاه هم بودند، پایهٔ چهارمضراب نیازمند چهار ضربه بود (همچنین بخش § ساختار را ببینید). فرهاد فخرالدینی هم این دیدگاه را تأیید می‌کند و می‌نویسد که قدما پایه‌های چهارمضراب را با دو ضربه بر سیم سفید، یک ضربه بر سیم زرد و یک ضربه بر سیم بم اجرا می‌کردند که مجموعاً متشکل از چهار ضربهٔ مضراب بود. البته بهارلو اشاره می‌کند که پایهٔ خیلی از چهارمضراب‌ها چهارضربی نیست، و این نام کماکان بر حسب عادت برای توصیف این فرم استفاده می‌شود اگرچه وجه تسمیه‌اش برای همهٔ مصادیق این فرم دقیقاً صادق نباشد. محمدرضا لطفی نیز به این تنوع ضرب در پایهٔ چهارمضراب‌ها اشاره کرده و می‌گوید که برای ترکیب‌های دو ضربی، سه ضربی و ... از اصطلاحاتی مثل «دو مضراب» و «سه مضراب» و ... نیز استفاده می‌شود. برونو نتل وجه تسمیهٔ آن را چنین می‌داند که چهارمضراب به قدری سریع نواخته می‌شود که گویی چهار نفر دارند با مضراب‌هایشان ساز را همزمان می‌نوازند.
زخمه‌هایی که با مضراب به سیم زده می‌شوند، معمولاً با دو اصطلاح «راست» (به معنای ضربه از بالا به پایین) و «چپ» (به معنای ضربه از پایین به بالا) شناخته می‌شوند و به ترتیب با نمادهای Λ و V نمایش داده می‌شوند. ترکیب چهارمضراب‌ها با استفاده از این نمادها نشان داده می‌شود؛ مثلاً یک ترکیب سه‌ضربی رایج به صورت
VΛΛ VΛΛ
نمایش داده می‌شود. از آنجا که ترکیب چهارضربی در چهارمضراب‌ها نادر است، دورینگ حدس می‌زند که در نامگذاری چهارمضراب، ضربه‌های چپ نادیده گرفته شده‌اند. لوید میلر هم نظر مشابهی دارد و چهارمضراب را توصیفی از ضرب‌های نامتقارن ضرب‌آهنگ شش و هشت (دو ضرب بلند و سپس دو ضرب کوتاه) می‌داند (در برخی متون از نمادهای ∧ و ∨ برای مضراب‌های راست و چپ و از نماد × برای مضراب جفت استفاده می‌شود).
تاریخچه

از بین فرم‌های اصلی موسیقی ایرانی، چهارمضراب کمترین قدمت را دارد و آن را تنها می‌توان در ردیف استادان سدهٔ ۱۹ میلادی به بعد یافت. چهارمضراب و تصنیف، شکل‌هایی از موسیقی سنتی ایرانی هستند که در موسیقی عامه‌پسند معاصر ایران هم دیده می‌شوند. اگرچه چهارمضراب از دورهٔ قاجاریه متداول شد اما احتمال دارد که آنچه عبدالقادر مراغه‌ای با نام «ترجیعات» توصیف کرده، گونه‌ای موسیقی شبیه به چهارمضراب باشد یا چهارمضراب از آن ریشه گرفته باشد.
به گفتهٔ روح‌الله خالقی، چهارمضراب در ابتدا برای سازهای تار و سنتور مرسوم بود و سازهای کمانه‌ای (نظیر ویولن و کمانچه) برای اجرای چهارمضراب به کار نمی‌رفتند؛ او همچنین سازهای بادی (نظیر نی) را اساساً برای اجرای چهارمضراب نامناسب می‌داند. وی شکل‌گیری چهارمضراب‌های جدید را به درویش‌خان نسبت داده‌است و از حبیب سماعی هم به عنوان یکی از ابداع‌کنندگان چهارمضراب‌های مطلوب برای ساز سنتور یاد کرده‌است. همچنین به گفتهٔ او اولین چهارمضراب‌هایی که برای ساز ویولن ساخته می‌شدند، بسیار یکنواخت بودند و از تکنیک‌های آرشه کشیدن بی‌بهره بودند اما پس از آن که علینقی وزیری در کتاب دستور ویولن چهارمضراب‌هایی با تکنیک‌های مختلف آرشه ارائه کرد، ابوالحسن صبا چهارمضراب‌های مناسب برای ویولن را به کمال رسانید. محمدعلی بهارلو نیز این روند گسترش چهارمضراب از تار و سه تار به کمانچه و ویولن را تأیید کرده‌است. پایه‌گذاری چهارمضراب برای ساز پیانو نیز به مشیر همایون نسبت داده می‌شود و اگرچه پس از او مرتضی محجوبی و جواد معروفی شکل‌های پیشرفته‌تری از چهارمضراب برای پیانو ساختند اما از دید خالقی تمام این‌ها از تکنیک‌های نوازندگی پیانو بی‌بهره بودند.
محمدرضا لطفی، بر نقش رضا محجوبی (برادر مرتضی محجوبی) بر گسترش و رواج چهارمضراب تأکید کرده‌است. او می‌گوید که رضا محجوبی پایه‌های مختلفی برای چهارمضراب ابداع کرد و با ساز ویولن نواخت، اما تنها از تعداد کمی از آن‌ها نسخهٔ ضبط‌شده باقی مانده‌است. از میان چهارمضراب‌های رضا محجوبی که باقی مانده‌اند، یکی از آن‌ها چهارمضرابی در دشتی است که بعداً توسط برادرش مرتضی محجوبی برای ارکستر گل‌ها تنظیم و اجرا شد. در سال‌های ۱۳۵۰ تا ۱۳۵۵ ه‍.ش چهارمضراب‌های بیشتری نیز برای ارکستر تنظیم و در رادیوی ایران اجرا شدند.
بابک خضرائی نیز چهارمضراب‌ها را به شکلی مشابه به دو دوره تقسیم می‌کند؛ چهارمضراب‌های پیش از مشروطه که معمولاً کوتاه هستند، تنها چند گوشه در آن‌ها اجرا می‌شود، و وزن و مضراب‌گذاری آن‌ها تغییر چندانی نمی‌کند و نمونه‌شان را می‌توان در ردیف‌های میرزاعبدالله و ابوالحسن صبا دید، و چهارمضراب‌های پس از مشروطه که مفصل هستند، در گوشه‌های مختلف دستگاه سیر می‌کنند، وزن و مضراب‌گذاری‌شان در طول قطعه تغییر می‌کند و درویش‌خان و حبیب سماعی از نخستین سازندگان آن‌ها بودند.
در قدیم، چهارمضراب در ابتدای برنامهٔ موسیقی نواخته می‌شده ولی بعداً اجرای آن در لابه‌لای برنامه نیز متداول شده‌است. از این جهت، چهارمضراب با پیش‌درآمد (که همیشه در ابتدای برنامه اجرا می‌شود) و رِنگ (که معمولاً در انتهای برنامه اجرا می‌شود) متفاوت است و جایگاه سیالی دارد.