stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مالاوی
تاریخ

محدودهٔ مالاوی امروز پیش از این‌که موجی از مهاجران بانتوزبان به این سرزمین بیایند جمعیت اندکی از شکارچیان و گردآوران داشت. مردمان بانتو در سدهٔ دهم از سوی شمال وارد این منطقه و دیگر مناطق جنوبی‌تر آفریقا شدند. هرچند بیشتر بانتوها به راه خود به سوی جنوب ادامه دادند، گروه‌هایی از آن‌ها در مالاوی مانده و گروه‌های قومی مختلفی را با نیای مشترک در این منطقه تشکیل دادند.
در سال ۱۵۰۰ میلادی قبایل این ناحیه مملکتی به نام پادشاهی «ماراوی» تشکیل دادند که از سوی شمال از انخوتاکوتای امروزی شروع می‌شد و تا رودخانه زامبزی ادامه می‌یافت و از جهت دیگر از دریاچهٔ مالاوی تا رود لوآنگوا، در زامبیای امروزی، ادامه داشت. کمی پس از سال ۱۶۰۰، یعنی زمانی که بیشتر این منطقه تحت فرمان یک حاکم محلی درآمده بود، افراد قبایل محل با بازرگانان پرتغالی مواجه شده و به دادوستد و ایجاد ائتلاف با آن‌ها پرداختند.
در سال ۱۷۰۰ میلادی اما، پادشاهی مستقر در محدوده مالاوی از هم پاشید و قبایل گوناگون هر یک کنترل بخشی از این محدوده را به‌دست گرفتند. از اواسط دههٔ ۱۸۰۰ میلادی، فروشندگان عرب و سواحل برده، به اوج فعالیت خود در این منطقه رسیدند و هر ساله در حدود ۲۰ هزار نفر از مردم مالاوی را به بردگی کشیده و در انخوتاکوتا و کیلوه به فروش رساندند.
مالاوی، در ادامهٔ تاریخ خود، از جمله مستعمرات بریتانیا بوده‌است، این کشور در سال ۱۸۹۱ به صورت مستعمرهٔ بریتانیا درآمد و در سال ۱۹۰۷ به سبب قرار داشتن در کنار دریاچهٔ نیاسا، نیاسالند خوانده شد.
از سال ۱۹۵۳ تا سال ۱۹۶۴ این کشور به رودزیای شمالی و جنوبی پیوست و فدراسیون رودزیا و نیاسالند را تشکیل داد. مالاوی در ۶ ژوئیه ۱۹۶۴ از این فدراسیون جدا و به عنوان کشوری مستقل رسماً از بریتانیا اعلام استقلال کرد.
سیاست

پایه‌های دموکراسی در کشوری که از زمان استقلال در سال ۱۳۴۳ تا سال ۱۳۷۲ فقط با وجود یک حزب اداره می‌شد، هنوز چندان محکم نشده‌است. در چنین شرایطی، بیش از ۷۵۰ هزار آواره موزامبیکی در این کشور نیز زمینه ایجاد مشکلات فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی را بیش از پیش فراهم می‌کند.
در سال ۱۹۶۴ دکتر هاستینگز کاموزو باندا رئیس‌جمهور مالاوی شد و تنها حزب سیاسی تا سال ۱۹۹۳ حزب کنگرهٔ مالاوی بود. برای اولین بار انتخابات به صورت چند حزبی در سال ۱۹۹۴ برگزار شد. باکیلی مولوزی از حزب اتحاد دموکراتیک پیشرو به عنوان رئیس‌جمهور برگزیده شد. در سال ۲۰۰۴ میلادی نیز بینگو وا موتاریکا به سمت رئیس‌جمهور مالاوی انتخاب شد.
برداشت دولت از ذخایر ارزی در خردادماه سال ۹۰، بر بحران کمبود سوخت در این کشور دامن زد و اعتراض‌های ضد دولتی را سبب شد. در حالی که به دلیل کشته و زخمی شدن برخی معترضان به سیاست‌های دولتی، به موتاریکا پیشنهاد شده بود از قدرت کناره‌گیری کند اما وی سی ام تیرماه با رد خواسته مخالفان تأکید کرد 'کمبود ذخایر ارزی با کمبود سوخت نباید به عنوان نشانه‌ای از زمامداری بد یا شکست حکومت تلقی شود'.
موتاریکا، مخالفان و رهبران سازمان‌های جامعه مدنی مالاوی را به اجیر کردن آشوب‌طلبان برای غارت اموال در شهرها به منظور دامن زدن به این آشوب‌ها متهم کرد و یک روز بعد گزارش شد که در خونبارترین تظاهرات دولتی در سال‌های اخیر، ۱۸ نفر به دلیل شلیک تیرهای واقعی از سوی پلیس کشته شدند و ۲۷۵ نفر نیز به زندان افتادند.
ناآرامی‌ها که بیش از یک ماه به طول انجامید، سرانجام با میانجیگری سازمان ملل متحد و برخی سران اتحادیه آفریقا خاتمه یافت. اما همین امر، سبب افزایش نارضایتی‌های مردم و گروه‌های سیاسی مخالف از دولت موتاریکا شده بود. از سوی دیگر، تعلیق فعالیت‌های کمیسیون ملی انتخابات از سوی موتاریکا در سیزدهم آذرماه ۱۳۸۹ به دلیل مفقود شدن ۹ میلیون دلار هزینه انتخابات منطقه‌ای که قرار بود در فروردین ماه برگزار شود، نشان از ضعف سیستم مالی و نظارتی در این کشور دارد. رئیس‌جمهوری پیش از موتاریکا نیز برای رسیدگی به پرونده اختلاس ۱۲ میلیون دلاری و فساد مالی خود به دادگاه می‌رود.
در سال ۲۰۱۲ انتقال قدرت به جویس باندا در مالاوی به دلیل درگذشت موتاریکا، رئیس‌جمهوری پیشین، سرنوشت این کشور فقیر را در دستان نخستین رئیس دولت زن در جنوب آفریقا قرار داد. بینگو وا موتاریکا، رئیس‌جمهوری ۷۸ ساله مالاوی، هفدهم فروردین ماه ۹۱، ۵ آوریل ۲۰۱۲، به دلیل عارضه قلبی درگذشت و بر اساس قانون اساسی این کشور، معاون او باید ریاست دولت را بر عهده بگیرد.
جویس باندا دختر یک افسر پلیس بوده و به علت تلاش‌های خود در زمینه آموزش دختران محروم در سطح بین‌المللی شناخته شده‌است. انتقادهای سال ۱۳۸۹ باندا دربارهٔ مسئله جانشینی، سبب اخراج او از حزب ترقی‌خواه دموکراتیک موتاریکا شد. روی کار آمدن باندا به عنوان یکی از فعالان حقوق بشری و مسائل زنان که از حمایت کشورهای غربی نیز برخوردار است، راه دریافت کمک‌های مالی بیشتر را برای این کشور فراهم می‌کند.
در سال ۱۳۵۰ روابط ایران و کشور مالاوی در جنوب آفریقا آغاز و سفیر ایران در کنیا در مالاوی نیز آکرودیته شد. پس از انقلاب ۵۷ در ایران، به دلیل نوع رابطه مالاوی با اسرائیل، دولت جمهوری اسلامی ایران از معرفی سفیر خود در نایروبی به عنوان آکرودیته در مالاوی خودداری کرد. اما به دنبال تغییر رئیس‌جمهور و شروع به کار خانم باندا رئیس‌جمهور مالاوی و دگرگونی سیاست خارجی این کشور، روابط دوکشور مجدداً برقرار و این کشور به صورت آکرودیته سفارت جمهوری اسلامی ایران در تانزانیا - دارالسلام می‌باشد.
جغرافیا

نقشه سیاسی مالاوی
نقشه ناهمواری‌های مالاوی
دید ماهواره‌ای از مالاوی
مقالهٔ اصلی: جغرافیای مالاوی
مالاوی کشوری است محصور به خشکی در جنوب شرق قاره آفریقا. پایتخت این کشور شهر لیلونگوه (Lilongwe) با ۶۴۶ هزار نفر می‌باشد. مساحت مالاوی ۱۱۸٫۴۸۴ کیلومتر مربع و جمعیت آن حدود ۱۹ میلیون نفر می‌باشد. مالاوی از کوچک‌ترین کشورهای آفریقا است.
شهر بلانتایر پایتخت تجاری مالاوی است که در حدود ۳۵۰ کیلومتری جنوب شهر لیلنگوه پایتخت سیاسی این کشور قرار دارد.
دره بزرگ آفریقا از شمال به جنوب از خاک مالاوی می‌گذرد و در شرق این دره، دریاچه مالاوی واقع شده‌است. دریاچه مالاوی (نام دیگر: دریاچه نیاسا) حدود یک‌سوم از مساحت این کشور را پوشانده‌است. رودخانه شایر از انتهای جنوبی این دریاچه جریان می‌یابد و ۴۰۰ کیلومتر جلوتر، در خاک موزامبیک، به رودخانه زامبزی می‌پیوندد. دریاچه مالاوی، دوازدهمین دریاچه بزرگ آب شیرین در جهان است.
آب‌وهوای مالاوی در مناطق پست جنوب کشور بسیار گرم و در بلندی‌های شمالی معتدل است. دمای هوا بین ماه‌های نوامبر و آوریل بالا است و بین این ماه‌ها باران‌های استوایی می‌بارد و رعد و برق زیادی رخ می‌دهد. بارش زیاد در اواخر ماه مارس به اوج خود می‌رسد.
جغرافیا > شهرهای مهم

از شهرهای مهم مالاوی را می‌توان شهرهای زیر را ذکر کرد:
| نام شهر | تلفظ انگلیسی | جمعیت (نفر) |
| --- | --- | --- |
| بلانتایر | Blantyre | ۵۸۴٬۰۰۰ |
| مزوزو | Mzuzu | ۱۷۵٬۰۰۰ |
| زومبا | Zomba | ۸۰٬۹۰۰ |
| کاسونگو | kasungu | ۴۲٬۵۰۰ |
تقسیمات کشوری

کشور مالاوی سه منطقه دارد که به ۲۸ استان تقسیم شده‌اند:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  منطقه مرکزی  ۱ – ددزا  ۲ – دووا  ۳ – کاسونگو  ۴ – لیلونگوه  ۵ – مچینجی  ۶ – نخوتاکوتا  ۷ – نتچئو  ۸ – نتچیسی  ۹ – سالیما |  منطقه شمالی  ۱۰ – چیتیپا  ۱۱ – کارونگا  ۱۲ – لیکوما  ۱۳ – مزیمبا  ۱۴ – نکهاتا بای  ۱۵ –  رامفی |  منطقه جنوبی  ۱۶ – بالاکا  ۱۷ – بلانتایر  ۱۸ – چیکواوا  ۱۹ – چیرادزولو  ۲۰ – ماچینگا  ۲۱ – مانگوچی  ۲۲ – مولانجه  ۲۳ – موانزا  ۲۴ – نسانجه  ۲۵ – تیولو  ۲۶ – پهالومبه  ۲۷ – زومبا  ۲۸ – ننو |
اقتصاد

مالاوی در میان کم‌توسعه‌یافته‌ترین و متراکم‌ترین کشورها از نظر جمعیت است. حدود ۸۲ درصد از جمعیت این کشور در روستاها زندگی می‌کنند و اقتصاد مالاوی بر کشاورزی استوار شده‌است و فراورده‌های کشاورزی ۹۰ درصد از صادرات آن را تشکیل می‌دهند.
واحد پول مالاوی، کواچا، با واحد جزء (تامبالا) نام دارد. صادرات مالاوی را، تنباکو، چای و شکر تشکیل می‌دهند. مالاوی از اعضای کشورهای همسود و اتحادیهٔ آفریقاست.
بر اساس گزارش سازمان ملل متحد و برنامه جهانی غذا، طی سال‌های ۱۳۸۳ تا ۱۳۸۵، حدود ۲۹ درصد جمعیت حدود ۱۳ میلیونی مالاوی، دچار سوء تغذیه بودند که این کشور را در رتبه بیست و یکم جهانی قرار می‌داد.
از سوی دیگر، سرانه تولید ناخالص داخلی مالاوی بر اساس گزارش سال ۱۳۸۹ صندوق بین‌المللی پول ۳۲۲ دلار بود (یکصد و هشتادم جهان). گزارش سال ۱۳۸۸ بانک جهانی این رقم را ۳۱۰ ذکر کرد (یکصد و هفتاد و هشتم جهان).
به نوشته وبگاه سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا)، 'از سال ۱۳۸۵ مالاوی در برنامه تسهیل برای کشورهای مقروض گنجانده شد و از اواخر سال ۱۳۸۷ نیز آمریکا، این کشور را واجد شرایط دریافت حمایت‌های مالی در برنامه ابتکار چالش هزاره دانست.
مشکلات اقتصادی مالاوی از سال ۲۰۱۱ پس از اینکه نهادهای بین‌المللی که معمولاً ۴۰ درصد از بودجه این کشور را پشتیبانی می‌کردند، کمک خود را به دلیل نگرانی‌های مربوط به حقوق بشر در این کشور متوقف کردند، وخیم‌تر شد.
صندوق بین‌المللی پول برنامه ۷۹ میلیون دلاری خود برای مالاوی را بر سر سیاست اقتصادی رئیس‌جمهوری پیشین این کشور متوقف کرده بود. توقف کمک موجب کمبود شدید دلار شد که به دلیل کاهش چشمگیر فروش دخانیات که منبع اصلی درآمد خارجی مالاوی است، به وجود آمد.
با روی کار آمدن یک رئیس‌جمهوری جدید در این کشور و اقدامات وی برای ترمیم روابط مالاوی با حامیان بین‌المللی‌اش، صندوق بین‌المللی پول در سال ۲۰۱۲ اعلام کرد سرگرم مذاکره با مالاوی در مورد یک برنامه اقتصادی جدید است که با یک وام از سوی این سازمان مورد پشتیبانی قرار می‌گیرد.
مردم

زبان رسمی مالاوی زبان انگلیسی است و زبان چیوا نیز به عنوان زبان محلی رسمیت دارد. اقوام اصلی مالاوی عبارتند از چیوا (۳۲٫۶۷ درصد جمعیت کشور)، یائو (۲۰٫۵ درصد)، و لوموه (۱۷٫۶ درصد).
در مورد دین مردم مالاوی آمار دقیقی در دست نیست اما پژوهش‌ها نشان می‌دهد که حدود ۶۸ درصد از مردم این کشور مسیحی، ۲۵ درصد مسلمان هستند و ۵ درصد نیز پیرو ادیان دیگر می‌باشند.
قبایل ناراضی مسیحی که اکثریت آن‌ها در شمال کشور اقامت داشتند از نتایج انتخابات که رئیس‌جمهوری مسلمان از جنوب را سرکار آورده بود راضی نبوده و در نتیجه ستادی خشونت‌آمیز علیه مسلمانان به راه انداختند.
در سال ۱۹۹۹ شورشی‌های مسیحی حدود ۲۰۰ مسجد را در مالاوی به آتش کشیده شده بودند که هشت سال پس از آن، بینگو وا موتاریکه رئیس‌جمهور این کشور که پیرو مذهب کاتولیک مسیحیت است ستادی برای بازسازی و مرمت مساجد به آتش کشیده شده راه‌اندازی کرد.
فرهنگ > سنت پاکسازی جنسی

در برخی مناطق این کشور سنت پاکسازی جنسی اجرا می‌شود؛ که در آن دختران پس از نخستین قاعدگی خود به عنوان نشان بلوغ خود باید با مردی رابطه جنسی انجام دهند. برخی از این دختران تنها ۱۲ ساله دارند
.سنت‌های مربوط به پاکسازی جنسی 
کوساسا فومبی: «پاکسازی جنسی» دختران تازه بالغ درست پس از اولین عادت ماهانه.
کولووا کوف: «پاکسازی جنسی» زنان و مردان تازه بیوه پس از مرگ همسرشان.
فیسی یا هینئا: به مردی گفته می‌شود که در مواردی که یک زوج برای بچه دار شدن مشکل دارند به جای شوهر با زن همبستر می‌شود. در سال‌های اخیر این لقب برای همه مردانی که در اجرای سنت‌های جنسی مشارکت می‌کنند به کار برده می‌شود.
ارگان‌های بین‌المللی در مالاوی

مالاوی یکی از فقیرترین کشورهای جهان است و نیروهای سازمان ملل متحد و دیگر نهادهای بشردوستانه بین‌المللی برای کمک به معیشت مردم در آن حضور فعال دارند.
ارگان‌های بین‌المللی در مالاوی > خروج نیروهای سازمان ملل از دو منطقه

به گزارش رسانه‌ها در ۱۱ اکتبر ۲۰۱۷ سازمان ملل متحد بدنبال شایعه حضور خون‌آشامها در مالاوی و قتل پنج شهروند عادی نیروهای خود را از دو منطقه در جنوب این کشور خارج کرد. در گزارش‌های امنیتی اداره امنیت و سلامت سازمان ملل متحد آمده‌است: «مردم این مناطق به شدت تحت تأثیر داستان‌های مربوط به خون‌آشامی و وجود خون‌آشام‌ها در منطقه هستند… و این شایعات از موزامبیک، کشور همسایه مالاوی آغاز شده‌است».
خبرگزاری رویترز گزارش داد که شماری از شهروندان بومی به دلیل اعتقاد به پدیدار شدن این موجودات خون‌آشام ۵ نفر را کشته‌اند.
در سال ۲۰۰۲ نیز در پی پخش شایعه حضور خون‌آشام‌ها در این کشور، خشونت‌های مشابهی به وقوع پیوست.
رئیس‌جمهوری مالاوی پیتر موتاریکا، در واکنش به این وقایع آن را «دلهره‌آور و تکان‌دهنده» خوانده‌است.
ارگان‌های بین‌المللی در مالاوی > خروج سایر نیروها

به جز سازمان ملل متحد، برخی دیگر از سازمان‌های غیرانتفاعی نیز فعالان خود از این منطقه تخلیه و اعلام کردند فعالیت‌های این گروه‌ها تا زمان عادی شدن وضعیت به حالت تعلیق درآمده‌است.
لازاروس چاکورا رئیس جمهور مالاوی و بلینکن وزیر امور خارجه آمریکا
A clickable map of Malawi exhibiting its 28 districts.
دزدان دریایی پنزانس

طرحی از بخش پایانی پردهٔ اول
دزدان دریایی پنزانس (انگلیسی: The Pirates of Penzance) یک اپرت (اپرای هجو) در دو پرده با اپرانامهای از دابلیو. اس. گیلبرت و آهنگسازی آرتور سالیوان است. این اپرا نخستین بار در ۳۱ دسامبر ۱۸۷۹ در تئاتر خیابان پنجم نیویورک به روی صحنه رفت و هم از سوی تماشاگران و هم از سوی منتقدان مورد استقبال قرار گرفت.
دزدان دریایی پنزانس پنجمین همکاری گیلبرت و سالیوان بود و یکی از شناخته‌شده‌ترین اپراهای کمدی تا به امروز است. آهنگ معروف من نمونه اصیل یک سرلشکر مدرن هستم متعلق به این اپرا است.
ماماتی

ماماتی
ماماتی (به گرجی: მამათი) یک روستا‌ی کوچک در شهرداری لانچخوتی ناحیه گوریا در غرب گرجستان است. ماماتی در سال ۲۰۱۴ میلادی، ۲۵۴ نفر جمعیت داشته است. دومین رئیس‌جمهور گرجستان، ادوارد شواردنادزه در ۲۵ ژانویه ۱۹۲۸ در ماماتی زاده شد.
لودوویکو فراری

| لودوویکو فراری | لودوویکو فراری |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲ فوریهٔ ۱۵۲۲ بولونیا
درگذشت: ۵ اکتبر ۱۵۶۵ (۴۳ سال) بولونیا
ملیت: ایتالیا
شناخته‌شده برای: تابع درجه چهار
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): ریاضیات
تأثیر گرفته از: جرلامو کاردانو
 :  
لودوویکو فراری (۲ فوریه ۱۵۲۲ – ۵ اکتبر ۱۵۶۵) ریاضی‌دان ایتالیایی بود. او در بولونیا به دنیا آمد البته پدربزرگ او از میلان اخراج شد و لودوویکو در بولونیان ساکن شد. او به خدمتکاری جرلامو کاردانو درآمد که به دلیل استعدادی که از خود نشان داد کاردانو به او ریاضیات آموخت. فراری در حل معادله درجه دو و سه به کاردانو کمک کرد و در حل درجهٔ چهار بار اصلی بر دوش او بود. نتایج را کاردانو منتشر کرد. او در هنگامی که هنوز نوجوان بود پس از استعفای کاردانو به سفارش خود او یک شغل تدریس سطح بالا در روم بدست آورد او در ۴۲ سالگی بازنشسته شد و به بولونیا بازگشت درحالی که ثروتمند شده بود. او اندکی پس از زندگی در بولونیا به دلیل مسمویت از آرسنیک سفید از دنیا رفت. احتمالاً عامل این مسمومیت خواهر او بود.
ماگرنو

| ماگرنو | ماگرنو |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
ماگرنو: ماگرنو
کشور: ایتالیا
ناحیه: لمباردی
استان / شهرستان: استان پاویا (PV)
مساحت: مساحت
 • کل: ۵٫۱ کیلومتر مربع (۲٫۰ مایل مربع)
جمعیت (Dec. 2004): جمعیت (Dec. 2004)
 • کل: ۱٬۴۴۷
 • تراکم: ۲۸۰/کیلومتر مربع (۷۳۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: 27010
پیش‌شماره تلفن: 0382
وبگاه: وبگاه رسمی
ماگرنو (به ایتالیایی: Magherno) یک کومونه در ایتالیا است که در استان پاویا واقع شده‌است.
خصوصیات

ماگرنو ۵٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۴۴۷ نفر جمعیت دارد.
کولشه

| کولشه | کولشه |
| --- | --- |
روستا: روستا
کولشه: کولشه
مختصات: ۵۴°۱۶′ شمالی ۲۲°۵′ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۲۶۷°شمالی ۲۲٫۰۸۳°شرقی﻿ / 54.267; 22.083: مختصات: ۵۴°۱۶′ شمالی ۲۲°۵′ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۲۶۷°شمالی ۲۲٫۰۸۳°شرقی﻿ / 54.267; 22.083
کشور:  لهستان
استان: استان وارمی-ماسوری
شهرستان: شهرستان گووداپ
گمینا: گمینا بانگه مازورسکیه
کولشه (به لهستانی:  Kulsze) یک روستا در لهستان است که در گمینا بانگه مازورسکیه واقع شده‌است.
ماماتسف

| ماماتسف Мамацев | ماماتسف Мамацев |
| --- | --- |
Khutor: Khutor
ماماتسفنمایش نقشه آدیغیهماماتسفنمایش نقشه روسیه: ماماتسفنمایش نقشه آدیغیهماماتسفنمایش نقشه روسیه
مختصات: ۴۴°۵۶′ شمالی ۳۹°۵۹′ شرقی﻿ / ﻿۴۴٫۹۳۳°شمالی ۳۹٫۹۸۳°شرقی﻿ / 44.933; 39.983: مختصات: ۴۴°۵۶′ شمالی ۳۹°۵۹′ شرقی﻿ / ﻿۴۴٫۹۳۳°شمالی ۳۹٫۹۸۳°شرقی﻿ / 44.933; 39.983
کشور: روسیه
ناحیه‌های فدرال روسیه: آدیغیه
شهرستان: شهرستان شووگنوفسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۰۰
ماماتسف (به لاتین: Mamatsev) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در آدیغیه واقع شده‌است.
کووسکی-شویگونگه

| کووسکی-شویگونگه | کووسکی-شویگونگه |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور:  لهستان
استان: استان پودلاسکی
شهرستان: شهرستان وسوکیه مازوویتسکیه
گمینا: گمینا کوبلین-بوژمه
کووسکی-شویگونگه (به لهستانی:  Kłoski-Świgonie) یک روستا در لهستان است که در گمینا کوبلین-بوژمه واقع شده‌است.
کودتای ۱۹۹۵ قطر

کودتای ۱۹۹۵ قطر یک کودتای درون سلسله‌ای و بدون خونریزی بود که مورخهٔ ۲۷ ژوئن ۱۹۹۵ در قطر رخ داد. این کودتا توسط ولیعهد وقت، حمد بن خلیفه آل ثانی، انجام پذیرفت. او با حمایت خانواده حاکم آل ثانی کنترل کشور را از پدرش، امیر خلیفه بن حمد آل ثانی که آن هنگام در ژنو سوئیس به سر می‌برد، گرفت. این کودتا پس از درگیری بین حمد بن خلیفه و پدرش رخ داد که اوایل سال ۱۹۹۵ تلاش کرده بود تا بخشی از اختیاراتی را که از سال ۱۹۹۲ به حمد اعطا کرده بود، به دست آورد.
پیامدها

در پاسخ به کودتا، خلیفه بن حمد پسرش را «مرد جاهل» خواند و اعلام کرد که او همچنان حاکم مشروع است؛ در حالی که حمد بن خلیفه یک شرکت حقوقی آمریکایی را برای مسدود کردن حساب‌های بانکی پدرش در خارج از کشور استخدام کرد، صحبت از یک ضد کودتای احتمالی به میان آمد. با این حال، در فوریه ۱۹۹۶ یک ضد کودتا تحت رهبری حمد بن جاسم بن حمد آل ثانی، وزیر سابق اقتصاد، انجام شد. ضد کودتا شکست خورد و چندین متحد سنتی قطر در این توطئه دخیل بودند: عربستان سعودی، امارات متحده عربی، بحرین و مصر.
پس از برکناری امیر سابق، او ابتدا در فرانسه و سپس در ابوظبی، امارات متحده عربی، به صورت تبعیدی زندگی خود را ادامه می‌داد، تا این که در سال ۲۰۰۴ به قطر بازگشت.
محمد جیلانی معارف

| محمد جیلانی معارف> اطلاعات شخصی | محمد جیلانی معارف> اطلاعات شخصی | محمد جیلانی معارف> اطلاعات شخصی | محمد جیلانی معارف> اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
متولد:  ۲۷ اکتبر ۱۹۹۱ ‏(۳۲ سال) المهدیه
ملیت:  تونس
قد:  ۱٫۹۲ m (۶ ft ۴ in)*
پست:  Left back
اطلاعات باشگاه: اطلاعات باشگاه
باشگاه کنونی:  Club Africain
شماره:  ۱۹
تیم ملی: تیم ملی
| سال‌ها |  تیم |  حضورها |  (گل‌ها) |
|  |  تیم ملی هندبال تونس |  ۲۲ |  (۲۲) |
محمد جیلانی معارف (انگلیسی: Mohamed Jilani Maaref؛ زادهٔ ۲۷ اکتبر ۱۹۹۱) بازیکن هندبال اهل تونس است.
داگلاس ادواردز

| داگلاس ادواردز | داگلاس ادواردز |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: کلاید داگلاس ادورادز
زادهٔ: ۱۴ ژوئیهٔ ۱۹۱۷ ایدا، اکلاهما
درگذشت: ۱۳ اکتبر ۱۹۹۰ (۷۳ سال) نیویورک
ملیت: ایالات متحده آمریکا
تحصیلات: سی‌بی‌اس
پیشه(ها): مدیر پخش رادیو و تلویزیون، مجری خبری، سی‌بی‌اس خبرنگار، ویراستاری انتشار
سال‌های فعالیت: ۱۹۴۲–۱۹۸۸
همسران: می هامیلتون دانبر (تا ۱۹۶۶–۱۹۹۰ زمان مرگ) سارا بله بیرد (ازدواج۱۹۳۹-طلاق۱۹۶۵)
داگلاس ادواردز (انگلیسی: Douglas Edwards; ۱۴ ژوئیهٔ ۱۹۱۷ – ۱۳ اکتبر ۱۹۹۰) گوینده اخبار رادیو و تلویزیون و روزنامه‌نگار اهل ایالات متحده آمریکا بود. ادواردز برای چهار دهه مجری برنامه‌های سی‌بی‌اس بود. در دهه ۱۹۴۰ پس از شش سال فعالیت در رادیو سی‌بی‌اس اولین خبرنگاری بود که به شبکه تازه‌کار تلویزیونی راه پیدا کرد و اولین مجری گوینده اخبار یک شبکه تلویزیونی سراسری آمریکا بود. ادواردز به مدت ۱۴ سال از ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۲ هر روز هفته مجری اصلی اخبار تلویزیون سی‌بی‌اس بود. این برنامه در ابتدا یک برنامه ۱۵ دقیقه‌ای داشت که تحت عنوان اخبار پخش می‌گردید و بعداً به «سی‌بی‌اس اوینینگ نیوز» تغییر نام پیدا کرد و از ۱۹۶۳ تحت نظارت والتر کرونکیت به یک برنامه ۳۰ دقیقه‌ای تبدیل شد و کرونکیت جایگزین داگلاس ادواردز گردید. هرچند ادواردز «سی‌بی‌اس اوینینگ نیوز» را ترک کرد، اما به مدت یک ربع قرن دیگر همکاری‌اش را با سی‌بی‌اس ادامه داد و تا زمان بازنشستگی در ۱۹۸۸ گزارش‌های خبری را در رادیو و تلویزیون اجرا می‌کرد و در بخش تحریریه نیز اشتغال داشت.
دوران جوانی و فعالیت حرفه‌ای

داگلاس در ۱۹۱۷ در ایدا، اکلاهما متولد شد، مادرش آلیس (خواهر دونالدسون) و پدرش تونی ام ادواردز، هر دو معلم مدارس دولتی بودند. داگلاس تنها فرزند خانواده بود. مادر داگلاس قبلاً ازدواج کرده بود و شوهر اولش در ۱۹۰۶ بر اثر بیماری حصبه درگذشت. در نتیجه آن ازدواج قبلی، داگلاس با یک برادر ناتنی، جان دبلیو مور، که ۱۲سال بزرگتر از داگلاس بود باهم بزرگ شدند. آلیس به طرز غم‌انگیزی شوهر دوم خود را نیز به دلیل بیماری از دست داد. هنگامی‌که داگلاس نوزاد بود، پدرش ام ادواردز بر اثر آبله درگذشت. آلیس که اکنون دو بار بیوه شده بود، برای تأمین هزینه‌های زندگی خود و دو پسرش به تدریس ادامه داد و در۱۹۳۰ ایالت اکلاهما را ترک گفت و برای موقعیت بهتر تدریس به همراه داگلاس و جان به نیو مکزیکو رفت، ابتدا به عنوان مربی در یک مدرسه عادی در سیلور سیتی، نیومکزیکو به کار مشغول شد. داگلاس فقط دو سال در سیلور سیتی زندگی کرد، اما در همان زمان علاقه شدیدی به فناوری و برنامه رادیویی پیدا کرد. او با استفاده از یک رادیو بلوری کوچک که به دست آورد، هر روز طیف وسیعی از پخش‌های منظم و رویدادهای ویژه را مانیتور می‌کرد. روشی که مواج رادیویی در بلندی‌های سیلور سیتی آسان‌تر گرفته می‌شد و به او این امکان را داد تا بتواند ایستگاه‌های دورتر را از لس آنجلس، دنور، فیلادلفیا، پیتسبرگ، آتلانتا و جاهای دیگر بگیرد. وی در یک مصاحبه به تجربه‌اش اشاره کرد: «چه تجربه ای بود، برنامه پخش شده‌ای که می‌توانستم از جاهای دوردست به دست بیاورم».
دوران جوانی و فعالیت حرفه‌ای > اولین تجربه گویندگی در ۱۹۳۲

در ۱۹۳۲ داگلاس به همراه مادرش به جنوب شرقی آلاباما نقل مکان کردند. در شهر تروی، آلاباما مادرش توانست به عنوان مدیر مدرسه استخدام شود، جان برادر ناتنی داگلاس که در آن زمان ۲۶ ساله بود، ترجیح داد همراه با داگلاس و مادرش به آلاباما نرود و در نیومکزیکو ماند. داگلاس دوران نوجوانی خود را در تروی به سرگرمی رادیویی خود ادامه داد و همچنان به مانیتور کردن امواج کانالهای رادیویی پرداخت و آن را دنیای جدیدی می‌دانست و مسحور آن بود. مارتین ویل نویسنده ارشد روزنامه واشینگتن پست که بیوگرافی داگلاس ادواردز مجری خبر ۱۹۹۰ را پس از درگذشت وی تهیه کرد و در این روزنامه درج شد در مورد شیفتگی داگلاس در دوران جوانی نوشت: «رادیو در دوران نوجوانی داگلاس نقش مهمی داشت، او ساعتها به رادیو گوش می‌داد و در سن ۱۲ سالگی به خواندن داستان‌های روزنامه در گوشی تلفن خبری پرداخت و در ۱۵ سالگی توانست یک ایستگاه ۱۰۰ واتی را به کمک دوستان بزرگتر خود راه اندازی کند.»
با برپائی این ایستگاه موقت رادیویی در شهر تروی، آلاباما، داگلاس نوجوان به عنوان گوینده جوان این ایستگاه هفته ای ۲/۵ دلار دریافت می‌کرد تا با خواندن شعر و داستان سرایی هر گونه خلاء برنامه را پرکند. داگلاس ده سال بعد تجربه آن روزها را هیجان انگیز توصیف می‌کرد هرچند اعتراف کرده بود که خوب آواز نمی‌خواند اما تصریح کرد از پس آن برآمده بود و با نامه‌های حمایتی که دریافت می‌کرد تغذیه می‌شد و انگیزه ادامه کار پیدا می‌کرد.
وی از جمله جوایزی که دریافت کرد جایزه پیبادی بود.
دوران جوانی و فعالیت حرفه‌ای > تحصیلات -۱۹۴۲-استخدام توسط سی بی اس

ادواردز پس از پایان تحصیلات متوسطه در دانشگاه آلاباما ثبت نام کرد تا موقتاً دوره‌های پیش پزشکی را بگذراند، سپس در کلاس‌های شبانه خبرنگاری در دانشگاه جورجیا و دانشگاه اموری در آتلانتا به ادامه تحصیل پرداخت، وی که علاقه‌مند به گرفتن مدرک دانشگاهی بود با کمبود پول برای تأمین هزینه تحصیلی مواجه شد، از آنجائیکه علاقه‌مند به کار در رادیو بود از ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۰ در یک ایستگاه رادیویی کوچک در دوتان، آلاباما به کار مشغول شد، سپس در دابلیو. اس.بی. در آتلانتا و بعد در دابلیو اکس وای زد در دیترویت میشیگان به گویندگی اخبار در رادیو پرداخت. در ۱۹۴۲ به آتلانتا بازگشت و در سمت دستیار سردبیر در ایستگاه رادیویی دابلیو اس بی مشغول به کار شد، پیشنهادی از جانب شبکه سی‌بی‌اس نیویورک دریافت کرد، او پیشنهاد را پذیرفت تا برای استخدام برای گویندگی به نیویورک برود، در نیویورک به عنوان معاون خبرنگار جان چارلز دالی مشغول به کار شد و مجری اخبار اوینینگ نیوز سی‌بی‌اس شد. یک سال بعد از طرف سی‌بی‌اس به عنوان خبرنگار اعزامی به جنگ به خارج از کشور اعزام شد. ادواردز سپس مجری د ورلد تودی و همچنین اخبار جهان یکشنبه بعداز ظهر شد. دو سال بعد ادواردز به لندن اعزام شد تا به عنوان خبرنگار خارجی سی‌بی‌اس اخبار هفته‌های آخر جنگ جهانی دوم را گزارش کند. در پایان درگیری‌ها در مه ۱۹۴۵ ادواردز به عنوان مسئول دفتر اخبار شبکه سی بی اس برای گزارش اوضاع بعد از جنگ در آلمان و دادگاه‌های نورنبرگ در پاریس منصوب شد.
مجری اخبار شبکه تلویزیونی سی‌بی‌اس ۱۹۶۲–۱۹۴۸

ادواردز در مه ۱۹۴۶ از مأموریت رادیویی خود که به خارج از کشور اعزام شده بود به ایالات متحده بازگشت. در ۱۹۴۸ هنگامی که رسانه نوپای سی‌بی‌اس راه اندازی شده بود و خبرنگاران و مفسران برجسته از ورود به این رسانه نوپا دوری می‌کردند، ادواردز توسط مدیران شبکه سی‌بی‌اس انتخاب شد تا با مدیر دون هیویت هر هفته در تولید و ارائه یک برنامه خبری تلویزیونی همکاری کند و در آن سال سی‌بی‌اس موفق شد یک پوشش خبری کامل تلویزیونی از کنوانسیون‌های ملی حزب دموکرات و حزب جمهوریخواه آمریکا بدهد. ادواردز به عنوان «مجری» برنامه‌ها از اصطلاح سی‌بی‌اس به‌طور مداوم در متن خبر استفاده نمی‌کرد، تا اینکه در ۱۹۵۲، سیگ میکلسون، مدیر اخبار سی‌بی‌اس، در پوشش خبری دادن به کنوانسیون‌ها برای توصیف نقش والتر کرونکیت اصطلاح سی‌بی‌اس را در کنار نام مجری در کنوانسیون سیاسی شبکه سی‌بی‌اس وارد کرد. همین اصطلاح در همان روزهای اول برگزاری کنوانسیون در پخش اخبار روزانه تلویزیون به اجرا درآمد، این درحالی بود که در زمینه رسانه تصویری تجربه و فن آوری جدیدی برای ارائه گزارش‌ها به بینندگان وجود نداشت. در اواخر دهه ۱۹۴۰حامیان ادواردز و همکاران سی‌بی‌اس سریعاً روش‌هایی را پیشنهاد کردند که او بتواند گزارش‌های خود را برای مخاطبانش جالب‌تر کند. وی گفت: «من به‌یاد می‌آورم»، «در طوفان فکری که به من پیشنهاد می‌کردند مانند این بود که می‌خواستند با گذاشتن کلاه فوتبال بر سرم همزمان تفسیر مسابقه را انجام دهم».
برنامه خبری ادواردز با اخبار کاروان که توسط جان کامرون اسوایتز در سی بی اس ارائه می‌شد در رقابت بین اسوایتز و ادواردز بود. با این حال با وجود تلاشهای مداوم ادواردز و تهیه گزارش رویدادهای مهم توسط سی‌بی‌اس، این کانال به سرعت برتری خود را در بین رسانه‌ها به‌دست‌آورد به طوری که در بسیاری از برنامه‌های خبری در آن سالها ادواردز نقش دوگانه ای در برنامه خبری داشت، ادواردز در ۱۹۴۹ به قطب شمال سفر کرد، گزارش ترور هری ترومن در نوامبر ۱۹۵۰، همچنین در ژوئن ۱۹۵۳ گزارش تاجگذاری ملکه الیزابت دوم را ارائه کرد وی همچنین ۵ بار از جمله رویدادهای فرهنگی، مانند انتخاب زن شایسته آمریکا گزارش تهیه کرد. در اواسط دهه ۱۹۵۰ داگلاس ادواردز روزانه یک برنامه خبری یک ربعه داشت که قریب به ۳۰ میلیون نفر این برنامه را تماشا می‌کردند. او همزمان با گویندگی خبر به داستان‌های جدید خبری نیز پوشش می‌داد، از جمله در ژوئیه ۱۹۵۶ در حالی که بر فراز اقیانوس اطلس قرار داشت از داخل هلیکوپتر گزارش مستقیم غرق شدن کشتی ایتالیایی از خطوط کشتیرانی آندری دوریا را در صحنه گزارش کرد و این پوشش خبری مورد توجه گسترده مردم و تحسین منتقدان قرار گرفت. البته در اواخر دهه ۱۹۵۰ با شروع گزارش‌های هانتلی -برینکلی از ان بی سی که اصلی‌ترین رقیب سی بی اس به‌شمار می‌رفت باعث شد تا بیننده اخبار تلویزیونی ادواردز رو به کاهش بگذارد.