stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
شهرام دبیری اسکویی
فعالیت‌های علمی

پدر شهرام دبیری، عضو ارتش بوده و مادرش نیز بازنشسته آموزش و پرورش است. دبیری، دوره ابتدایی را در مدرسه رشدیه تبریز و دوران دبیرستان را در دبیرستان فردوسی تبریز سپری کرد.
شهرام دبیری پس از اخذ دکترای پزشکی از دانشگاه تبریز، به عنوان یکی از اولین دانشجویان کشور، دوره تخصصی پزشکی هسته‌ای را در دانشگاه تهران طی کرد و سپس برای طی دوره تکمیلی راهی کشور ژاپن شد. در سال ۱۹۹۱ نیز برای دوره تخصصی محافظت در برابر پرتوهای هسته‌ای از طرف سازمان انرژی اتمی ایران به کشور شوروی سابق اعزام می‌شود.
دکتر شهرام دبیری از سال ۱۳۶۸ به عنوان استادیار به عضویت هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی تبریز درآمد. وی در حال حاضر دارای عنوان استاد تمام دانشگاه علوم پزشکی تبریز و مدیر گروه پزشکی هسته‌ای این دانشگاه است. از دبیری به عنوان بنیان‌گذار گروه پزشکی هسته‌ای دانشگاه علوم پزشکی تبریز یاد می‌شود. او عضو هیئت مدیره سازمان نظام پزشکی تبریز، نیز هست. دبیری رئیس «شرکت پزشکان ولیعصر تبریز» بوده و همچنین ایده پرداز، مؤسس اولیه و سهام‌دار اصلی بیمارستان ولیعصر تبریز است.
فعالیت‌های ورزشی

وی در دوران تحصیل در دانشگاه تبریز، هم‌زمان در چندین رشته ورزشی از جمله دوومیدانی، شنا، کشتی، تنیس روی میز، بسکتبال، والیبال، تنیس و مخصوصاً فوتبال و فوتسال فعالیت داشته و با تیم‌های دانشگاهی در مسابقات کشوری حضور داشته است.
باشگاه فوتسال دبیری تبریز در سال ۱۳۷۷ توسط وی تأسیس شد. دبیری در سال ۱۳۷۹ مدرک مربیگری بین‌المللی فوتسال را اخذ کرد و مدرک مربیگری فوتبال را نیز با درجه A کنفدراسیون فوتبال آسیا در سال ۱۳۸۱ کسب نمود. او در تیم‌های فوتبال و فوتسال دبیری سابقه سرمربیگری داشته و باشگاه فوتسال دبیری تبریز با مربیگری او از لیگ دسته یک به لیگ برتر صعود کرد. او در سال ۱۳۷۹، اولین مدرسه فوتبال خصوصی و دائمی کشور را در تبریز تأسیس کرد. دبیری همچنین سه سال مسئولیت مدیریت باشگاه فوتبال ماشین‌سازی تبریز را قبول کرد. بعد از انصراف شرکت ماشین‌سازی از تیمداری، تیم فوتبال این باشگاه در آستانه انحلال بود که دبیری مسئولیت این تیم را قبول کرد و این تیم با نام «ماشین‌سازی دبیری» سه سال در رقابت‌های لیگ دسته دو و دسته یک کشور حضور داشت.
افزون بر این دبیری، ریاست هیئت تنیس استان آذربایجان شرقی را نیز بر عهده دارد.
فعالیت‌های سیاسی

دبیری در انتخابات دوره سوم شورای شهر، با کسب ۶۳ هزار و ۳۴۲ رأی به عنوان نفر اول به شورای شهر راه یافت. در دوره چهارم نیز با کسب ۱۰۵ هزار و ۱۵۷ رأی به عنوان نفر نخست به این شورا راه پیدا کرد. او همچنین از سال ۱۳۹۲ تا سال ۱۳۹۶ از سوی اعضای شورای شهر تبریز، به عنوان رئیس این شورا برگزیده شد. در دوره پنجم نیز به عنوان نفر نخست به این شورا راه پیدا کرد. او در ۱۳ خرداد ۱۳۹۹ با اتهامات مالی بازداشت شد. در نهایت او از این اتهامات مبری شد و در دوره ششم تأیید صلاحیت شد و با کسب ۲۱ هزار و ۸۸۱ رأی به عنوان نفر ششم به این شورا راه پیدا کرد. وی در دوره عضویت در شورا، رئیس شورای استان آذربایجان شرقی و نماینده این استان در شورای عالی استان‌ها بود. وی به عنوان اولین دبیرکل حزب رفاه و سلامت آذربایجان شرقی انتخاب شده است.
مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور وقت، در ۱۴ مرداد ۱۴۰۳، دبیری را به سمت معاون امور مجلس رئیس‌جمهور ایران منصوب کرد.
در پی شکایت باشگاه پرسپولیس از علیرضا بیرانوند به دلیل فسخ یکطرفه و عقد قرارداد غیرقانونی با باشگاه تراکتورسازی تبریز، برخی کانال‌های مجازی با افشای نقش فردی با نام «ش. د» مدعی شده‌اند این فرد که یکی از مدیران بلندپایه دولتی محسوب می‌شود در روزهای اخیر با فشار بر مهدی تاج خواستار خودداری از ابلاغ و اجرای حکم محرومیت بیرانوند شده است. طبق اعلام این کانال‌های مجازی این مدیر قبلاً سابقه عضویت در هیئت رئیسه فدراسیون فوتبال را داشته است.
دبیری در سال ۱۳۹۵
پستگرس‌کیوال

| 0 | 1 |
| --- | --- |
توسعه‌دهنده(ها): گروه توسعه سراسری پستگرس‌کیوال
مخزن: git.postgresql.org/gitweb/?p=postgresql.git  
سیستم‌عامل: چندسکویی
مجوز: پروانه پستگرس‌کیوال
| 0 | 1 |
| --- | --- |
منتشرکننده: گروه توسعه سراسری پستگرس‌کیوال نمایندگان دانشگاه کالیفرنیا
سازگار با رهنمودهای نرم‌افزار آزاد دبیان: بله
پذیرفته‌شده از سوی بنیاد نرم‌افزار آزاد: بله
پذیرفته‌شده  از سوی پیشگامان متن‌باز: بله
سازگار با گنو: بله
کپی‌لفت: خیر
پیوند از کد با مجوز دیگر: بله
وبگاه: postgresql.org/about/licence
پُستگْرِس‌کیواِل (به انگلیسی: PostgreSQL)، یا به طور ساده‌تر پُستگْرِس، یک سامانه مدیریت پایگاه داده‌های شی-رابطه‌ای است که برای سکوهای مختلفی از جمله لینوکس، فری بی‌اس‌دی، ویندوز، و مک اواس ده موجود است. پستگرس‌کیوال توسط گروه توسعه سراسری پستگرس‌کیوال توسعه داده می‌شود، که شامل تعداد زیادی از افراد داوطلب است.
پستگرس‌کیوال بخش اعظم استاندارد اس‌کیوال:۲۰۰۸ را پیاده‌سازی می‌کند، ACID-موافق است، کاملاً تراکنشی است (این شامل شرح‌های تعریف داده نیز می‌شود)، دارای نوع داده‌ها، عملگرها، روش‌های فهرست، توابع، توابع جمع‌بندی، زبان‌های رویه‌ای قابل توسعه است، و دارای افزونه‌های بسیاری است که توسط دیگران ایجاد شده است.
تاریخچه

پستگرس‌کیوال تکامل یافته پروژه پستگرس (POSTGRES) در دانشگاه برکلی است. پستگرس ادامه پایگاه داده رابطه‌ای اینگرس (INGRES) بود.
تاریخچه > پروژه پستگرس برکلی

پیاده‌سازی پستگرس در سال ۱۹۸۶ آغاز شد. مفهوم‌های اولیه در مقاله «طراحی پستگرس» ارائه شد، و تعریف مدل داده اولیه در مقاله «مدل داده پستگرس» معرفی شد. طراحی سامانه قواعد در «طراحی سامانه قواعد پستگرس» شرح داده شد. معماری و منطق مدیر ذخیره‌سازی در «طراحی سامانه ذخیره‌سازی پستگرس» توضیح داده شد.
تاریخچه > پستگرس ۹۵

در سال ۱۹۹۴، «اندرو یو» و «جولی چن» مفسر زبان اس‌کیوال (SQL) را به پستگرس اضافه کردند، که این نسخه از محصول با عنوان «پستگرس ۹۵» در وب به عنوان نسخه منبع‌بازی از کد اصلی پستگرس برکلی ارائه شد.
کد پستگرس ۹۵ کاملاً با زبان سی استاندارد نوشته شده بود و از لحاظ حجم کد ۲۵ درصد کوچکتر بود. نسخه ۱ پستگرس ۹۵ در آزمون وسیکانزین حدود ۳۰ الی ۵۰ درصد سریع‌تر از پستگرس ۴٫۲ عمل می‌کرد.
تاریخچه > پستگرس‌کیوال

در سال ۱۹۹۶، واضح بود که نام «پستگرس ۹۵» نامی نیست که بتواند در طول زمان برجا بماند. به همین دلیل نام پستگرس‌کیوال انتخاب شد، تا هم رابطه با سیستم پستگرس اصلی نشان داده شود و هم امکانات استفاده از اس‌کیوال برجسته شود. همچنین، تصمیم گرفته شد که نسخه‌ها از ۶. ۰ ادامه پیدا کنند، و نسخه‌گذاری پستگرس اصلی را ادامه دهند.
سکوها > معماری‌های دستور عمل

پُستگرس‌کیواِل بر روی هر کدام از معماری‌های زیر عمل می‌کند: ایکس۸۶، ایکس۸۶-۶۴، آی‌ای۶۴ ایتانیوم، پاور پی‌سی، پاور پی‌سی۶۴، S/۳۹۰، S/390x، اسپارک، اسپارک ۶۴، آلفا، آرم، میپس، میپسل، ام۶۸کی، و پی‌آ-ریسک.
سکوها > سیستم عامل‌ها

پستگرس‌کیوال بر روی سیستم عامل‌های زیر موجود است: لینوکس (تمام توزیع‌های اخیر)، ویندوز (ویندوز ۲۰۰۰ SP4 و بعد)، فری بی اس دی، اپن‌بی‌اس‌دی، نت‌بی‌اس‌دی، مک اواس اکس، ای‌آی‌اکس، بی‌اس‌دی/اواس، اچ‌پی-یواکس، آیریکس، اپن ایندیانا، اپن سولاریس، و یونیکس ترو۶۴.
قابلیت‌ها

پستگرس‌کیوال از بخش اعظم زبان اس‌کیوال پشتیبانی می‌کند، و بسیاری از امکانات مدرن را نیز در اختیار می‌گذارد:
پرس‌وجوهای پیچیده
کلیدهای خارجی
تریگرها
دیدها
تمامیت تراکنشی
کنترل همروندی چندنسخه‌ای
همچنین، کاربران قادر به توسعه پستگرس‌کیوال به روش‌های مختلف هستند، به عنوان مثال کاربران قادر به افزودن موارد زیر هستند:
انواع داده،
توابع،
عملگرها،
توابع تجمیعی،
روش‌های فهرست،
زبان‌های رویه‌ای،
لفافه‌های خارجی داده.
قابلیت‌ها > زبان‌های رویه‌ای

پستگرس‌کیوال اجازه می‌دهد که توابع تعریف شده توسط کاربر در زبانی علاوه بر اس‌کیوال و سی نیز نوشته شود. این زبان‌های دیگر معمولاً زبان‌های رویه‌ای نامیده می‌شوند. زبان‌های رویه‌ای از بخش‌های توکار پستگرس‌کیوال نیستند و به صورت ماژول‌های قابل بارگذاری استفاده می‌شوند.
در حال حاضر چهار زبان رویه‌ای همراه توزیع استاندارد پستگرس‌کیوال وجود دارد: پی‌ال/پی‌جی‌اس‌کیوال (PL/pgSQL)، پی‌ال/تی‌سی‌ال (PL/TCL)، پی‌ال/پرل (PL/Perl)، و پی‌ال/پایتون (PL/Python).
به عنوان مثال برای ایجاد تابعی با استفاده از پی‌ال‌پایتون که کمینه دو عدد را محاسبه می‌کند، می‌توانیم به صورت زیر عمل کنیم:
CREATE EXTENSION IF NOT EXISTS plpythonu;

CREATE FUNCTION pymin(a integer, b integer)
  RETURNS integer
AS $$
  if a <b:
    return a
  return b
$$ LANGUAGE plpythonu;
قابلیت‌ها > لفافه‌های خارجی داده

از نسخه ۹٫۱ به بعد، پستگرس‌کیوال می‌تواند از داده‌های سایر سیستم با استفاده از لفافه‌های خارجی داده (Foreign Data Wrappers) استفاده کند. با استفاده از این امکان، می‌توان جدولی ساخت که منبع اطلاعاتش هر منبع خارجی، مانند فایل موجود در سیستم فایل، یا پایگاه داده دیگر، یا یک وب سرویس باشد. این به این معنی است که پرس‌وجوها می‌توانند این منابع داده را مانند جدول عادی استفاده کنند، و حتی این جدول‌ها را با جدول‌های عادی پیوند دهد. لیستی از لفافه‌های خارجی داده در ویکی پستگرس‌کیوال موجود است.
به عنوان مثال، فرض کنید یک فایل دارید که هر رکورد آن در یک سطر قرار دارد و مقادیر فیلدها با کاراکتر «|» از هم جدا شده است، و هر رکورد شامل سه فیلد نام، شهر، و سن است. به صورت زیر می‌توان یک جدول ایجاد کرد که منبع داده‌هایش این فایل است:
CREATE FOREIGN TABLE person {
    name text,
    city text,
    age int4
} SERVER file_server
OPTIONS (format 'text', filename '/path/to/file', delimiter '|', null '');
برای اینکه بتوان تعریف بالا را انجام داد، ابتدا باید افزونه file_fdw و سرور file_server را ایجاد کرد:
CREATE EXTENSION IF NOT EXISTS file_fdw;

CREATE SERVER file_server FOREIGN DATA WRAPPER file_fdw;
قبل از نسخه ۹٫۳، لفافه‌های خارجی داده تنها خواندنی بودند. از نسخه ۹٫۳ به بعد امکان نوشتن در لفافه‌های خارجی داده نیز افزوده شد.
قابلیت‌ها > انواع داده

انواع داده‌های وسیعی در پستگرس‌کیوال پشتیبانی می‌شوند، که شامل موارد زیر است:
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|  بولی  اعداد با دقت دلخواه  کاراکتری  دودویی  JSON  |  تاریخ/زمان  پول  شمارشی (Enum)  رشته بیتی  هندسی  |  نوع جستجوی رشته  ترکیبی  آرایه‌ها  انواع اولیه هندسی  بازه  |  آدرس‌های IPv4 و IPv6  بلوک‌های CIDR و آدرس‌های MAC  XML  UUID  |
قابلیت‌ها > فهرست‌ها

از فهرست‌ها می‌توان برای بهبود عملکرد پایگاه‌داده استفاده کرد. فهرست‌ها به سرویس‌دهنده پایگاه‌داده اجازه می‌دهد تا سطرهای خاص را سریع‌تر از حالت بدون فهرست بیابد.
انواع مختلف فهرست در پستگرس‌کیوال موجود است، که شامل موارد زیر می‌شود:
درخت‌های بی
درهم‌سازی (Hash)
درخت جستجوی تعمیم‌یافته (GiST)
درخت جستجوی تعیم‌یافته با فضای تقسیم‌شده (SP-GiST)
فهرست معکوس تعمیم‌یافته (GIN)
هر فهرست از الگوریتم متفاوتی استفاده می‌کند و برای انواع خاصی از پرس‌وجوها مناسب است.
قابلیت‌ها > قابلیت اطمینان

پستگرس‌کیوال از واقعه‌نگاری قبل نوشتن (به انگلیسی: Write-Ahead Logging یا WAL) برای اطمینان از جامعیت داده استفاده می‌کند. به طور خلاصه، مفهوم اصلی WAL این است که تغییرات فایل‌های داده (محل ذخیره‌سازی جدول‌ها و فهرست‌ها) تنها در صورتی باید انجام شود که این تغییرات واقعه‌نگاری شده‌اند، و رکوردهای واقعه‌نگاری مرتبط در حافظه دایمی ثبت شده است. در اینصورت، درصورت بروز اشکال در اجرای پایگاه‌داده، می‌توانیم با استفاده از وقایع ثبت‌شده داده‌ها را بازیابی کنیم.
قابلیت‌ها > کنترل همروندی چندنسخه‌ای

پستگرس‌کیوال از کنترل همروندی چندنسخه‌ای (به انگلیسی: Multiversion Concurrency Control یا MVCC) برای ثبات داده استفاده می‌کند. یعنی اینکه هر تراکنش، صرف‌نظر از وضعیت فعلی پایگاه‌داده، نسخه‌ای از پایگاه‌داده که مربوط به زمانی پیش است را می‌بیند. این ویژگی تراکنش‌ها را از مشاهده داده بی‌ثباتی که در طول اجرای تراکنش‌های همزمان بر روی سطرهای یکسان ایجاد می‌شود محافظت می‌کند.
مزیت اصلی کنترل همروندی چندنسخه‌ای این است که قفل‌های استفاده شده برای خواندن داده با قفل‌های استفاده شده برای نوشتن داده متفاوت است، و بنابراین نوشتن هرگز مانع خواندن و خواندن هرگز مانع نوشتن نمی‌شود.
رابط‌های برنامه‌نویسی

برای پستگرس‌کیوال چندین نوع رابط وجود دارد، و به صورت وسیعی توسط کتابخانه‌های زبان‌های برنامه‌نویسی مختلف پشتیبانی شده است. این کتابخانه‌ها شامل موارد زیر است:
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|  سی (libpq)  پرل  تی‌سی‌ال  |  جاوا  لوا  |  دات‌نت  جاوااسکریپت  |  درایور ODBC  پایتون  |
کاربران برجسته

کاربران برجسته پستگرس‌کیوال شامل موارد زیر است:
| 0 | 1 |
| --- | --- |
 یاهو! برای تحلیل رفتار کاربران وب  ردیت، پایگاه اخبار اجتماعی  اینستاگرم، سرویس اشتراک گزاری تصاویر  جنی‌دات‌کام  دیسکاس، سرویس بحث و نظردهی آنلاین :  اپن‌استریت‌مپ  سونی آنلاین انترتینمنت  ایستگاه فضایی بین‌المللی برای جمع‌آوری داده‌های مسافت‌سنجی در مدار  هروکو
شفقت رومی

سیمون و پرو اثر پیتر پل روبنس (حوالی ۱۶۲۵)
شفقت رومی (لاتین: Caritas romana) داستانی تمثیلی و حکایتی پندآمیز است که در آن دختری به نام «پرو» به پدرش «سیمون» که زندانی و محکوم به مرگ از طریق محرومیت غذایی و گرسنگی است، مخفیانه از پستان‌هایش شیر می‌دهد. خاستگاه این حکایت روم باستان است و بیشتر در هنر بازتاب داشته‌است، به ویژه در دوره باروک؛ و گاهی از آن با عنوان «سیمون و پرو» است.
تاریخچه

این داستان در «نُه دفتر از کردار و گفته‌های به‌یادماندنی رومیان باستان» به قلم والریوس ماکسیموس مورخ رومی ثبت شده‌است و به عنوان نمونه‌ای از یک نمونۀ برجسته از اعمال پیتاس (تقوای فرزندی) و غیرت و احترام رومی ارائه شده‌است. یک تابلوی نقاشی در معبد پیتاس این صحنه را به تصویر کشیده‌است. علاوه بر این، نقاشی‌های دیواری و مجسمه‌های سفالی قرن اول که در پمپئی حفاری شده‌اند، نشان می‌دهند که بازنمایی‌های بصری «سیمون و پرو» رایج بوده‌اند، با این حال دشوار است که بگوییم این‌ها پس از انتشار حکایت ماکسیموس کشیده داشته‌اند یا پیش از وجود داشته و الهام‌بخش داستان او بوده‌اند. در میان رومی‌ها، این موضوع در شیردهی یونو به هرکول بالغ - افسانه‌ای در تمدن اتروسک - بازتاب اسطوره‌ای داشت.
حکایت ماکسیموس از پرو و سیمون، چالش اِکفراسیس زیر را مطرح می‌کند:
چشمان مردان با دیدن نقاشی این عمل از حیرت میخکوب می‌شود و با حیرت از منظره‌ای که اکنون پیش رویشان است، ویژگی‌های حادثه دیرینه را بازسازی می‌کنند و معتقدند که در آن خطوط ساکت اندام‌ها، بدن‌ها زنده‌اند و نفس می‌کشند. چنین اثری قاعدتاً در ذهن نیز رخ می‌دهد، تذکر و تلنگری برای به یاد آوردن رخدادهای گذشته در نقاشی‌ها چنان‌که گویی به‌تازگی روی داده‌اند، که بسیار مؤثرتر از تذکره‌های ادبی است.
حکایت سیمون با روایت تقریباً یکسانی با داستان مورخ رومی والریوس ماکسیموس همراه است که بعداً توسط پلینی بزرگ (۲۳–۷۹ پس از میلاد) بازگو شد و در آن یک زن زندانی پلبی که توسط دخترش شیردهی می‌شد. با اعلام این موضوع به مراجع ذی‌ربط، حکم قضایی مادر ساقط می‌شود. با آنکه نگهبان زندان در آغاز تردید می‌کند و می‌اندیشد که آیا آنچه که او می‌بیند خلاف طبیعت است (یک عمل لزبین‌گرایی)، اما کمی بعد نتیجه می‌گیرد که در واقع این نمونه‌ای از اولین قانون طبیعت است، یعنی عشق به والدین خود داشتن.
موضوعی در هنر > تجسم اولیه در آلمان و ایتالیا

این بن‌مایه در هر دو نوع «مادر-دختری» و «پدر-دختری» روایت شده‌است، اگرچه نسخه متقابل جنسیتی (پدر-دختری) در نهایت محبوبیت بیشتری داشت. اولین تصویرهای مدرن از «سیمون و پرو» به‌طور مستقل از یکدیگر در حدود سال ۱۵۲۵ در جنوب آلمان و شمال ایتالیا در طیف گسترده‌ای از رسانه‌ها از جمله مدال‌های برنزی، نقاشی‌های دیواری، حکاکی‌ها، طراحی‌ها، نقاشی‌های رنگ روغن، سرامیک، تزئینات چوبی منبت کاری شده و مجسمه‌ها پدیدار شدند.
در آلمان، برادران بارتل بیهام (۱۵۴۰–۱۵۰۲) و زیبالد بیهام (۱۵۵۰–۱۵۰۰) شش پرداخت تصویری مختلف از «سیمون و پرو» را بین خود خلق کردند. اولین تصویرسازی بارتل از این موضوع در سال ۱۵۲۵ با یک دوره کوتاه زندان همراه است که او، برادرش زیبالد و دوست مشترکشان گیورگ پنتس در اوایل همان سال به اتهام ارتداد سپری کردند. برادر بارتل، زیبالد، این اثر را به صورت معکوس در سال ۱۵۴۴ دوباره منتشر کرد، این بار با دو کتیبه که بیننده را از هویت پدر («سیمون») و معنای این عمل آگاه می‌کرد: «حیات من وابسته به پستان دخترم است.» خودِ زیبالد در جوانی خود دو بار بین سال‌های ۱۵۲۶ و ۱۵۳۰ و بار دیگر در سال ۱۵۴۰ این بن‌مایه را بازنگاری کرد. چاپ ۱۵۴۰ تقریباً ده برابر بزرگتر از سایر آثار هنری برادران ببهام (حدود ۴۰ در ۲۵ سانتی‌متر) و آشکارا، پورنوگرافیک است. بازوهای گره‌خورده سایمون پشت سر و شانه‌ها و پایین‌تنه اش با پارچه‌ای ژاکت‌مانند پوشانده شده‌است، با این حال قفسه سینه عضلانی و نوک سینه‌های او کاملاً نمایان است. پرو بین زانوهای سیمون ایستاده، کاملاً برهنه، موهایش بازشده و ناحیه شرمگاهی و شکمش تراشیده شده‌است. او پستان چپ خود را با میان انگشتان یک دست فشرده و در دهان سیمون گذاشته‌است. کتیبه‌ای که به شکل کنده‌کاری در دیوار نوشته شده‌است، چنین می‌گوید: «عشق به والدین تا به کجا که نمی‌رسد، این دختر چه چیز را تدبیر نمی‌کند؟»
بعدها در قرن شانزدهم، هنرمندان آلمانی کشیدن تابلوهای زنگ روغن از این روایت را آغاز کردند و بیشتر قالب نیمه‌قدی کلاسیک را انتخاب می‌کردند، در نتیجه شباهت‌های رسمی بین «پرو» و قهرمانان باستانی را مجسم می‌کردند و پرو را در قالب «زن قوی»، شبیه به لوکرتیا، دیدو، کلئوپاترا، جودیت، سالومه و دلیله گنجانیدند. نمونه‌هایی از این آثار عبارتند از نسخه سال ۱۵۳۸ گیورگ پنتس، تصویری اثر «اِرهارت شوتزر» در همان سال، نسخهٔ سال ۱۵۴۶ گیورگ پنتس (محل نگهداری در استکهلم) ا، و یک اثر دیگر از فردی موسوم به «مرشد» که در آن سر شیردال کشیده شد و متعلق به سال ۱۵۴۶ است.
نقاشی‌های رنگ روغن ایتالیایی از این بن‌مایه در اوایل سال ۱۵۲۳ وجود داشتند، زمانی که یک دفتر ثبت اسناد رسمی یک بوم بزرگ نقاشی در یک قاب طلاکاری‌شده را شرح داده که در اختیار فردی تازه‌درگذشته به نام «پیترو لونا» بوده و در آن زنی در حال شیردهی به پیرمردی از پستان خود است. تابلوی نقاشی مشابهی متعلق به خاندان «بندتی دی فرانچیشی» توسط یک دفتر اسناد رسمی در سال ۱۵۳۸ توصیف شده‌است. همچنین تابلوی نقاشی دیگری توسط یک سردفتر در املاک مینیاتوریست ایتالیایی «گاسپارو سِجیتسی» ثبت شده که در آن به‌درستی به دختری که به پدرش شیر می‌دهد اشاره شده‌است. متأسفانه هیچ‌یک از این نقاشی‌ها امروزه باقی نیستند.
موضوعی در هنر > تأثیرپذیری‌های کاراواجو و روبنس

در سال ۱۶۰۶/۱۶۰۷، کاراواجو، هنرمند دوران باروک، این صحنه را در نقاشی‌های محراب خود، هفت عمل رحمت، به سفارش انجمن اخوت پیو مونته دلا میزریکوردیا در ناپل به تصویر کشید. با توجه به نوع انتخاب شمایل‌نگاری، کاراواجو ممکن است این اثر را از سلف خود پرینو دل واگا الهام گرفته شده باشد و احتمالاً نقاشی دیواری او از شفقت رومی را در طول اقامتش در شهر جنوا در سال ۱۶۰۵ دیده‌است. پس از نقاشی‌های محراب کاراواجو، شور و شوق زیادی برای به تصویر کشیدن «سیمون و پرو» در سال‌های ۱۲–۱۶۱۰ آغاز شد و در ایتالیا، فرانسه، بخش‌های جنوبی هلند و اوترخت گسترش یافت و حتی در میان نقاشان اسپانیایی مانند یوسپه دِ ریبرا و بعداً بارتولومه استبان موریلو مورد توجه قرار گرفت. با توجه به این واقعیت که هیچ گونه تابلوی نقاشی از سال ۱۶۱۰ موجود نیست، محراب کاراواجو باید الهام بخش مُدی زودگذر باشد که دو قرن دیگر ادامه داشت. با این حال، این موضوع که مورد علاقه بسیاری از هنرمندان تأثیرپذیر از آثار کاراواجو بود، از نظر تاریخی نادیده گرفته شده‌است. هنرمندان اهل اوترخت خرارد فن هونهورست و آبراهام بلومرت هر دو، نسخه‌ای از داستان را نقاشی کردند، همان‌طور که بارتولومئو مانفردی نیز چنین کرد. علاوه بر این، نه نمونه از شفقت رومی ظاهراً توسط رقیب و دشمن مشهور و رک‌گوی کاراواجو، گیدو رنی (۱۵۷۵–۱۶۲۵) و کارگاه او تولید شد.
پیتر پل روبنس و پیروانش حداقل سه نسخه از این روایت را نقاشی کرده‌اند. پیروان هنری روبن بیشتر تمایل داشتند نسخه ۱۶۳۰ او را کپی کنند (که اکنون در آمستردام نگهداری می‌شود) اما کم‌کم شروع به کشیدن یک کودک خوابیده در زیر پای «پرو» کردند، که در افسانه اصلی به آن اشاره نشده‌است. این عنصر در قرن هفدهم به منظور انجام شد تا از این عمل به عنوان «زنا با محارم» تعبیر و یاد نشود - اگرچه وجود فرزند در هر صورت معنایی ضمنی دارد، چه آنکه وقتی در پستان‌هایش شیر دارد بدان معناست که دارای فرزند است. در عین حال، گنجاندن نوزاد سطح جدیدی از معنا و تفسیر را به داستان اضافه کرد، زیرا این سه شخصیت نشان دهنده سه نسل مختلف هستند و بنابراین می‌توان آن را به عنوان تمثیلی و نمادی از سه دورهٔ زندگی انسان نیز تعبیر کرد. نمونه‌های بسیاری از نقاشی‌ها، نسخ چاپی و مجسمه‌های شفقت رومی شامل یک نوزاد یا کودک پیش‌دبستانی (شاید مشابه با پسری که در تابلوی «جمع‌آوری گزانگبین» نیکولا پوسن آمده‌است) است که توسط هنرمندانی مانند نیکولو تورنیولی، چکو براوو، آرتوس کوئلینوس بزرگ، لویی بولونیه، ژان کورنیو، یوهان کارل لوت، کارلو چینیانی، آدریان فان در ورف، گرگوریو لاتزارینی، فرانچسکو میلیوری و یوهان پیتر وبر خلق شد.
نسخه‌ای از روایت شفقت رومی توسط آرتمیزیا جنتیلسکی نیز قابل توجه است که یک هنرمند و نقاش زن ایتالیایی بود.
ساختمان فرعی کوچکی در کنار برج ناقوس خنت متعلق به سال ۱۷۴۱، شامل مجسمه شفقت رومی است که در بالای در ورودی قرار دارد و از آن به عنوان «ممه‌لوکر» یاد می‌شود که در زبان هلندی به معنی «مکندهٔ پستان» است.
نسخهٔ مادر-دختر

در طول این دورهٔ پربار از تعامل و خلاقیت در تصویرسازی «سیمون و پرو»، نیکولا پوسن (۱۵۹۴–۱۶۶۵) به دلیل بازنمایی‌اش از زوج مادر و دختر شیرده در تابلوی «جمع‌آوری گزانگبین» (۱۶۳۹) قابل توجه است. انتخاب موضوع پوسن نشان‌دهنده آگاهی او از مثال دیگری است که ماکسیموس از تقوای فرزندی روایت کرده‌است و همچنین تصویرسازی‌های فرانسوی پیشین از این موضوع. این احتمال وجود دارد که پوسین با اثری از اتین دولون (۱۵۱۸/۱۹–۱۵۸۸) و/یا شاید «تاریخ روم» چاپ شده در لیون در سال ۱۵۴۸ آشنا بوده‌است که در آن مادری به دخترش التماس می‌کند که به او اجازه خوردن شیر از پستان‌هایش را بدهد؛ درخواستی که دختر از آن به تندی انتقاد می‌کند و مادرش را به چالش می‌کشد تا در رنجش وقار بیشتری از خود نشان دهد، تا اینکه در نهایت تسلیم می‌شود و به مادرش اجازه شیر خوردن می‌دهد.
همچون تصویرسازی‌های بعدی «سیمون و پرو»، که در آنها فرزند «پرو» به اثر اضافه شد تا هرگونه شائبهٔ زنا با محارم یا هرزگی و بی‌عفتی برطرف شود، نیکولا پوسن نیز نوزاد پسر آن زن را نیز نقاشی کرده تا با مادربزرگش برای خوردن شیر مادر رقابت می‌کند. با انجام این کار و اضافه کردن فردی دیگر که حضورش درک صحیح از واقعه را به‌عنوان یکی از جلوه‌های تقوای فرزندی تثبیت می‌کند، پوسین از برداشت بالقوه این رویداد به عنوان عملی میان دو همجنس‌گرا پیشگیری می‌کند و ذهن بیننده را به گفتگوی بین نگهبانان که ماکسیموس روایت کرده؛ معطوف می‌کند. علیرغم این واقعیت که پوسین خود را نقطه مقابل کاراواجو قرار داد، او نیز مانند رقیب خود، داستان تمثیلی ماکسیموس را در قالب یک نقاشی مذهبی پیچیده به تصویرکشید.
در حالی که انتخاب گزینهٔ به‌تصویر کشیدن صحنه مادر و دختر در مقابل صحنه «سیمون و پرو» (پدر و دختر) در دورانی که پوسین نقاشی می‌کرد، عملی منحصر به فرد بود، نسخه همجنس آن از محبوبیت بیشتری نسبت به صحنه پدر و دختر در قرون وسطی و تا اوایل دوران مدرن برخوردار بود. اثر قرون وسطایی «ژیرار دو روسیون»، توسط شخصی ناشناس، داستان مادری زندانی را روایت می‌کند که توسط دخترش شیردهی می‌شود، اما آن داستان را شاخ و برگ می‌دهد، نامی برای دختر - برت استخوانی - و نسب شریفی برای خانواده نوآفرینی می‌کند. در قرن چهاردهم و پانزدهم، جووانی بوکاچو (۷۵–۱۳۱۳) و کریستین دو پیزان (۱۴۳۰–۱۳۶۴) هر دو از داستان دختر رومی به عنوان داستان روابط خویشاوندی متقابل استفاده کردند. در قرن شانزدهم، هانس زاکس یک اثر شهوانی از این داستان خلق کرد.
آثار اندکی که نسخه مادر و دختری را به تصویر می‌کشند، بین قرن هفدهم و اواخر قرن هجدهم خلق شد. شعری از زیبیلا شوارتس (۱۶۳۸–۱۶۱۲) در مورد روابط برابری‌طلبانه در میان زنان از این حکایت بهره گرفته‌است. چند سال پس از نقاشی پوسین از «جمع‌آوری گزانگبین»، گوئرچینو پرتره‌ای صمیمی و مهرورزانه از مادر و دختر (قبل از ۱۶۶۱) خلق کرد. این آخرین تصویرسازی شناخته‌شده از صحنه قبل از بازآفرینی کوتاه آن در اواخر قرن هجدهم است که در آن سه نقاشی از ژان-شارل نیکز پران (۱۷۹۱، گمشده)، آنجلیکا کافمان (۱۷۹۴، گمشده)، و اِتین-بارتلمی گارنیه (۱۸۰۱، گمشده) با به تصویر کشیدن این صحنه خلق شدند. شاید بتوان این رونق مجدد کوتاه‌مدت را با مضمون برابری سیاسی انقلاب فرانسه توضیح داد که در پیوند دوسویه در روابط خویشاوندی طنین‌انداز گردید که در نسخه مادر-دختر نشان داده شده‌است؛ معکوس شدن روابط پدرسالارانه‌ای که «سیمون و پرو» مظهر و نماد آن بود، در دوران باستان معنادار بود، اما اکنون (دوران انقلاب فرانسه) غیرقابل قبول شده بود.
اثربخشی فرهنگی در دوران معاصر

در سدهٔ بیستم میلادی، روایتی تخیلی از شفقت رومی در خوشه‌های خشم جان استاین‌بک (۱۹۳۹) روایت شد. در پایان رمان، «رزاشارن» به مردی بیمار و گرسنه در گوشه انبار از پستان‌هایش شیر می‌دهد. نقاشی ۱۹۶۹ بالاد پارتیزانی اثر مای دانتسیگ نیز بازتابی از شفقت رومی است.
فیلم سورئالیستی ای مرد خوش‌شانس! (۱۹۷۳) همچنین شامل صحنه‌ای از شفقت رومی است که در آن قهرمان داستان در حال مرگ از گرسنگی است و همسر یک معاون کشیش، به جای اینکه به او اجازه دهد غذای جمع‌آوری شده برای یک مراسم خیریه را به یغما بردن برد، به او از پستانش شیر می‌دهد.
تصویرسازی‌های همراه متن

شفقت رومی اثر پیتر پل روبنس، حوالی سال ۱۶۱۲ میلادی، موزه ارمیتاژ
سیمون و پرو اثر پیتر پل روبنس، حوالی سال ۱۶۳۰ میلادی، زیگن
شفقت رومی اثر گاسپار دو کریه، حوالی سال ۱۶۲۵ میلادی، موزه دل پرادو
شفقت رومی اثر گاسپار دو کریه، حوالی سال ۱۶۴۵ میلادی، مجموعه خصوصی
نگارخانه: تصویرسازی‌های هنری

هنرمند ناشناس
(حوالی ۱۵۰۰–۱۵۲۰)
زیبالد بیهام
(۱۵۴۴)
مرشد با سر شیردال (حوالی ۱۵۴۶)
پیتر پل روبنس
(حوالی ۱۶۱۲)
یان ینسنس
(۱۶۲۰–۲۵)
دیرک ون بابورن
(حوالی ۱۶۲۳)
گوئرچینو
(پیش از ۱۶۶۱)
شارل ملان
(حوالی ۱۶۲۸)
پیتر فان مول
(حوالی ۱۶۴۰)
آرتوس کوئلینوس بزرگ
(حوالی ۱۶۵۲)
کریستوفر ماوخر
(کهربا، ۱۶۹۰)
ژان-باتیست گروز
(حوالی ۱۷۶۷)
مزوتینت اثری از جان اسمیت
یوهان تسوفانی
(حوالی ۱۷۶۹)
باربارا کرافت
(۱۷۹۷)
رامبرانت پیل
(۱۸۱۱)
شفقت رومی اثر گاسپار دو کریه، حوالی سال ۱۶۴۵ میلادی
نقاشی دیواری در پمپئی
تابلویی اثر زیبالد بیهام، ۱۵۴۰
کاراواجو، هفت عمل رحمت، حوالی ۱۶۰۶
نسخهٔ آرتمیزیا جنتیلسکی (سدهٔ ۱۷ میلادی)
ممه‌لوکر، برج ناقوس خنت
تابلوی «جمع‌آوری گزانگبین» نیکولا پوسن، حوالی ۱۶۳۹
جووانی بوکاچو (حوالی ۱۴۰۲)