stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
علوم اعصاب اختیار
آزمایش‌های قابل توجه > لغو ناخودآگاه عمل > انتقاد

پس از آزمایش‌های فوق، نویسندگان نتیجه گرفتند که افراد گاهی نمی‌توانند بین «تولید یک عمل بدون توقف و توقف یک عمل قبل از شروع داوطلبانه» تمایز قائل شوند، یا به عبارت دیگر، آنها نمی‌توانند بین عملکردهای فوری و غیرارادی در مقابل تأخیر در تأمل تفاوت قائل شوند. به‌طور واضح، یک فرض از نویسندگان این است که تمام اقدامات اولیه (۶۰۰ میلی ثانیه) ناخودآگاه هستند، و همه اقدامات بعدی آگاهانه هستند. این نتیجه‌گیری‌ها و مفروضات هنوز در ادبیات علمی بحث نشده یا حتی تکرار نشده‌اند (این یک مطالعه‌ای است که اخیراً انجام شده).
نتایج آزمایش که در آن داده‌های به اصطلاح «تصمیم موفقیت آمیز» مشاهده شد (با درنظر گرفتن زمان طولانی‌تر اندازه‌گیری شده) ممکن است برای درک ما از نقش آگاهی به عنوان تعدیل کننده یک عمل یا پاسخ معین، پیامدهای احتمالی داشته باشد، و این پیامدهای احتمالی صرفاً بدون دلایل معتبر قابل حذف یا نادیده گرفتن نیست، به ویژه هنگامی که نویسندگان این آزمایش اظهار داشتند که آزمایش‌های دیرهنگام به‌طور دقیق تصمیم‌گیری شده‌است.
شایان ذکر است که لیبت به‌طور مداوم به مخالفت کردن در اقدامی که به صورت درون زا آغاز شده‌است، اشاره می‌کند؛ یعنی مخالفت کردنی که در غیاب نشانه‌های خارجی اتفاق می‌افتد، در عوض فقط به نشانه‌های داخلی (در صورت وجود) متکی است. این مخالفت کردن ممکن است نوع دیگری از مخالفت کردن، با آنچه که کوهن و براس با استفاده از سیگنال تصمیم خود بررسی کرده‌اند، باشد.
دانیل دنت همچنین استدلال می‌کند که از آزمایش‌های بنجامین لیبت که ظاهراً عدم وجود اراده آگاهانه است، نمی‌توان نتیجه روشنی در مورد اراده گرفت. به گفته دنت ، ابهاماتی در زمان وقایع مختلف وجود دارد. لیبت می‌گوید که چه زمانی پتانسیل آمادگی به‌طور عینی و با استفاده از الکترود رخ می‌دهد، اما برای تعیین زمان تصمیم‌گیری آگاهانه، به موضوع گزارشگر عقربه ساعت متکی است. همان‌طور که دنت خاطرنشان کرد، این فقط گزارشی است که در آن به نظر می‌رسد چیزهای مختلف با هم جمع می‌شوند، نه گزارشی از زمان عینی که در آنها واقعاً اتفاق می‌افتد:
فرض کنید لیبت می‌داند که پتانسیل آمادگی شما در میلی ثانیه ۶۸۱۰ آزمایش تجربی به اوج خود رسیده‌است و نقطه ساعت در میلی ثانیه ۷٬۰۰۵ مستقیماً پایین است. (همان چیزی است که شما وقتی مشاهده کرده‌اید، گزارش کردید) چند میلی ثانیه باید به این تعداد اضافه کند تا زمانی را که از آن آگاه بودید را بدست آورد؟ نور تقریباً بلافاصله از سمت ساعت شما به کره چشم می‌رسد، اما مسیر سیگنال‌ها از شبکیه، از طریق هسته ژنتیکی جانبی به قشر مقطعی ۵ تا ۱۰ میلی ثانیه طول می‌کشد - کسری ضعیف از ۳۰۰ میلی ثانیه جبران شده، اما چه مدت طول می‌کشد آنها را به شما برساند. (یا آیا در قشر مقطعی قرار دارید؟) سیگنالهای بصری باید قبل از رسیدن به هر کجا که لازم است وارد شوند، پردازش شوند تا شما همزمان تصمیم آگاهانه بگیرید. به‌طور خلاصه، روش لیبت پیش فرض این است که بتوانیم محل تلاقی دو مسیر را پیدا کنیم:
رسیدن به خودآگاهی سیگنال‌ها که تصمیم برای حرکت ناگهانی را نمایش می‌دهند
رسیدن به خودآگاهی سیگنال‌هایی که دوران‌های پشت سرهم ساعت را نمایش می‌دهند.
این اتفاقات درکنار هم رخ می‌دهند به طوری که به صورت همزمان قابل بررسی اند.
آزمایش‌های قابل توجه > نقطه غیرقابل برگشت

در آغاز سال ۲۰۱۶، PNAS مقاله ای توسط محققان در برلین، آلمان، انجام شد را منتشر کرد. نقطه غیرقابل بازگشت در لغو کردن حرکات خود آغاز که در آن نویسندگان تحقیق می‌کردند که نمونه انسانی آیا توانایی لغو یک عمل را بعد از دیده شدن پتانسیل آمادگی دارد یا خیر. (در این تحقیق، یک حرکت پا). پتانسیل آمادگی که توسط کورنهابر و دیک درسال ۱۹۶۵ کشف شد، یک نمونه از فعالیت الکتریکی ناخودآگاه در درون قشر حرکتی مغز، توسط نوار مغزی که لحظه‌هایی قبل از انجام یک حرکت توسط یک فرد رخ می‌دهد را اندازه‌گیری کرد: به عنوان یک سیگنال که مغز " در حال آماده شدن " برای اجرای حرکت است، در نظر گرفته می‌شود. مطالعه مدرکی پیدا کرد که این اعمال، حتی بعد زا دیده شدن پتانسیل آمادگی نیز قابل لغو اند (یعنی بعد از این که مشاهده شد، مغز درحال آماده شدن برای انجام عمل است). محققان معتقدند که این شواهدی برای وجود حداقل مقداری اختیار در انسان است: در گذشته بحث کردیم که، با توجه به ذات ناخودآگاه آمادگی پتانسیل و کارآمدی آن برای پیش‌بینی حرکت یک فرد، این‌ها حرکاتی هستند که توسط مغز بدون دخالت اراده خودآگاه فرد در مغز آغاز می‌شود. مطالعه نشان داد که نمونه‌ها می‌توانند این سیگنال‌ها را نادیده بگیرند، و حرکتی که انجام آن توسط پتانسیل آمادگی درحال آماده‌سازی بود، متوقف شود. بعلاوه، محققان " نقطه بدون بازگشت " را پیدا کردند: وقتی که پتانسیل آمادگی برای یک حرکت دیده می‌شود، فرد می‌تواند از انجام آن حرکت خود داری کند اگر حداقل ۲۰۰ میلی ثانیه قبل از شروع حرکت باشد. بعد از این نقطه، فرد دیگر نمی‌تواند از انجام این حرکت خود داری کند. در گذشته، کورنهابر و دیک تأکید کردند که، نبود اراده خودآگاه در اوایل پتانسیل آمادگی (BP1 نام گذاری شده) اثباتی برای نبود اختیار نیست، همان‌طور که برنامه‌ریزی‌های ناخود آگاه ممکن است آزاد و نامعین باشد. طبق پیشنهاد آنها، انسان آزادی نسبی دارد، یعنی درجاتی از آزادی که می‌تواند در انتخابات عمدی که هم فرایند خودآگاه و هم فرایند ناخودآگاه را دخیل می‌کند، افزایش یا کاهش یابند.
پدیده‌های مرتبط دیگر > ساخت گذشته نگرانه

پیشنهاد شده که احساس نویسندگی توهم است. علت‌های ناخودآگاه تفکر و عمل باعث تفکر و عمل می‌شوند. در حالی که اختیار تفکرات و اعمال را به عنوان امری مرتبط با ارادهٔ آگاه تجربه می‌کند. ممکن است که برای اختیار به دلیل مزیت تکاملی که همراه با شک اینکه همیشه عاملی دارد کاری انجام می‌دهد تعیین تکلیف بیش از حد کنیم. ایده پشت ساخت گذشته نگر این است که، گرچه بخشی از احساس اختیار «بله، من این کار را کردم» به نظر در هنگام عمل رخ می‌دهد و همچنین این فرایند بعد از عمل نیز رخ می‌دهد تا احساس کامل اختیار را پی ریزی کند.
پردازش اختیار ناخودآگاه حتی می‌تواند در لحظه نحوه درک زمان احساسات یا اعمال را نیز تغییر دهد. کون و برس از ساخت گذشته نگر برای توضیح دو قلهٔ زمان واکنش «تصمیم موفقیت آمیز» به کار گرفتند. آنها پیشنهاد دادند که آزمایشهای تصمیم با تأخیر در واقع عمدی بوده‌اند اما آزمایشهای تصمیم ناگهانی که باید برچسب «ناموفق در تصمیم‌گیری» بر آنها زده می‌شد در طول فرایند اختیار ناخودآگاه به اشتباه گرفته شدند. آنها می‌گویند که «افراد به اینکه بر فرآیندهای شناختی خود دسترسی دارند پافشاری می‌کنند» در حالی که ما مقدار زیادی پردازش ناخودآگاه را قبل از اینکه درک آگاهانه رخ دهد به‌طور اتوماتیک انجام می‌دهیم.
انتقاد به ادعاهای واگنر در مورد اهمیت توهم درون نگری برای مفهوم اختیار منتشر شده‌است.
پدیده‌های مرتبط دیگر > دستکاری انتخاب

تحقیقات نشان می‌دهد که درک احساس مبتکر یک انتخاب خاص بودن می‌تواند توسط TMS دستکاری شود. آزمایشها نشان می‌دهد که محرک‌های نورونی می‌توانند در حالی که نمونه‌ها ارادهٔ آزاد را به‌طور سالم تجربه می‌کنند روی اینکه کدام دست را بالا می‌برند تأثیر گذار باشد. یک مطالعه اولیه TMS نشان داد که فعال کردن یک طرف نئوکورتکس می‌تواند برای تعصب انتخاب دست طرف مقابل فرد در یک کار تصمیم‌گیری انتخاب اجباری استفاده شود. آمون و گاندویا متوجه شدند که ممکن است با تحریک کردن نواحی پیشانی با تحت تأثیر قرار دادن نیم کرهٔ چپ یا راست مغز توسط TMS می‌توانند در انتخاب دست (راست یا چپ) افراد تأثیر بگذارند. افراد راست دست به‌طور معمول تصمیم می‌گیرند که ۶۰٪ از اوقات دست راست خود را حرکت دهند. اما وقتی نیمکره راست تحریک می‌شد، در عوض ۸۰٪ از اوقات دست چپ خود را انتخاب می‌کردند (به یاد بیاورید که نیمکره راست مغز مسئول سمت چپ بدن و نیمکره سمت چپ بدن مسئول راست است). علیرغم تأثیر خارجی در تصمیم‌گیری، افراد با ادامه این باور که انتخاب دستشان آزادانه انجام شده‌است، گزارش خود را دادند. در آزمایشی به دنبال آن آلوارو پاسکال-لیون و همکارانش به نتایج مشابهی دست یافتند و به علاوه متوجه شدند که محرک TMS باید در فاصله زمانی ۲۰۰ میلی ثانیه که با نتایج آزمایش لیبت همخوتنی دارد رخ دهد.
در اواخر سال ۲۰۱۵، تیمی از محققان از انگلستان و ایالات متحده مقاله ای منتشر کردند که یافته‌های مشابهی را نشان می‌داد. محققان نتیجه گرفتند که «پاسخ‌های حرکتی و انتخاب دست را می‌توان با استفاده از tDCS تعدیل کرد». اگرچه تکرار دیگری توسط سون و همکارانش نتوانست نتایج مشابهی را بدست آورد. بعدها، جفری گری در کتاب خودآگاهی اش نوشت:نزدیک شدن به مشکل سختی که آزمایش‌ها مربوط که میدان‌های الکترومغناطیسی بر عملکرد مغز چه تأثیری دارند در جهان نتیجه منفی به همراه داشته‌است.
پدیده‌های مرتبط دیگر > دستکاری قصد درک شده برای حرکت

مطالعات مختلف نشان می‌دهد که می‌توان قصد درک شده (حرکت) را دستکاری کرد. مطالعات بر روی ناحیه حرکتی قبل از قشر حرکتی مغز (pre-SMA) متمرکز شده‌است، که در آن پتانسیل آمادگی نشانگر آغاز پیدایش حرکتی توسط نوار مغزی ثبت شده‌است. در یک مطالعه، تحریک مستقیم قبل از SMA باعث شد داوطلبان احساس قصد خود را گزارش دهند و تحریک کافی در همان منطقه باعث حرکت جسمی شود. در یک مطالعه مشابه، مشخص شد که افرادی که هیچ گونه آگاهی بصری از بدن خود ندارند، می‌توانند با تحریک نواحی پیش ازموتور، اندام‌های خود را بدون داشتن هیچ گونه آگاهی از این حرکت، تحریک کنند. هنگامی که parietal cortex آنها تحریک شد، آنها انگیزه (قصد) برای حرکت دادن یک اندام خاص را گزارش کردند (که آنها می‌خواستند این کار را انجام دهند). علاوه بر این، تحریک parietal cortices منجر به توهم حرکت بدون انجام این کار شد.
این نشان می‌دهد که آگاهی از قصد حرکت به معنای واقعی کلمه "احساس" حرکت اولیه بدن است، اما مطمئناً علت آن نیست. مطالعات دیگر حداقل پیشنهاد کرده‌اند که "فعال شدن بیشتر SMA , SACC و مناطق جداری در حین و پس از اجرای اقدامات تولید شده در داخل نشان می‌دهد که یکی از ویژگی‌های مهم تصمیمات داخلی، پردازش نورونی خاص است که در حین و پس از اقدام مربوط انجام می‌شود؛ بنابراین، به نظر می‌رسد که آگاهی از زمان قصد، پس از اجرای اقدام مربوط، مطابق با دوره زمانی فعالیت نورونی مشاهده شده در اینجا، کاملاً ثابت شده‌است. "
آزمایش دیگر شامل یک تخته الکترونیکی ویجا بود که در آن حرکات دستگاه توسط آزمایشگر انجام می‌شد، در حالی که شرکت کننده اعتقاد داشت که آنها کاملاً خود هدایت شده‌اند. آزمایشگر دستگاه را گاه به گاه متوقف می‌کرد و از شرکت کننده می‌پرسید که چقدر خودشان احساس می‌کنند می‌خواهند جلوی آن را بگیرند. شرکت کننده همچنین به کلمات موجود در هدفون گوش می‌داد و مشخص شد که اگر آزمایشگر در کنار جسمی که از طریق هدفون وارد می‌شود متوقف شود، احتمال اینکه بگویند می‌خواهد در آنجا متوقف شود، بیشتر است. اگر شرکت کننده فکر خود را در زمان عمل درک کند، آن را به عنوان عمدی تعیین می‌کنند. نتیجه‌گیری شد که یک توهم شدید از درک علیت مستلزم: اولویت (ما تصور می‌کنیم که فکر باید قبل از عمل باشد)، قوام (فکر در مورد عمل است) و انحصاریت (هیچ دلیل آشکار یا فرضیه دیگری) وجود ندارد.
لاو و همکاران آزمایشی را طراحی کردند که در آن افراد به ساعت آنالوگی نگاه می‌کنند و نقطه قرمز به دور صفحه حرکت کند. به افراد گفته شد هر زمان که قصد انجام این کار را داشتند، روی دکمه ماوس کلیک کنند. به یک گروه پالس تحریک مغناطیسی مغز (TMS) داده شد و به گروه دیگر TMS ساختگی داده شد. به افرادی که در شرایط قصد به عمل بودند گفته شد که نشانگر را هنگامی که تمایل به فشار دکمه را احساس کردند، به آنجا برسانند. در حالت حرکت، افراد با فشار دادن فیزیکی دکمه، مکان نما را به جایی که بود منتقل می‌کردند. نتایج نشان داد که TMS قادر بود قصد درک شده را ۱۶ میلی ثانیه به جلو منتقل کند و ۱۴ میلی ثانیه را برای شرایط حرکت به عقب منتقل کند. قصد ادراک شده می‌تواند تا ۲۰۰ میلی ثانیه پس از اجرای عمل خود به خودی دستکاری شود، این نشان می‌دهد که درک قصد پس از حرکات حرکتی اجرایی رخ داده‌است. غالباً تصور می‌شود که اگر اراده آزاد وجود داشته باشد، نیاز به قصد ایجاد علتی برای رفتار است. این نتایج نشان می‌دهد که قصد ممکن است منبع علیت همه رفتارها نباشد.
پدیده‌های مرتبط دیگر > مدل‌های مرتبط

ایدهٔ اینکه قصد همزمان با (به جای علیت بودن) حرکت رخ می‌دهد یادآور «مدل‌های پیشرو کنترل حرکت» است(FMMC)، که برای توضیح سخنرانی درونی (با خود حرف زدن) از آن استفاده می‌شود. FMMCها برای توصیف جریان‌های موازی استفاده می‌شود:حرکت به صورت موازی با پیش‌بینی‌های دیگر حرکت پردازش می‌شود؛ اگر حرکت با پیش‌بینی همخوانی داشته باشد احساس اختیار رخ می‌دهد.FMMCها در آزمایشهای مرتبط دیگری نیز بکار می‌روند. متکالف و همکارانش از یک FMMC برای توضیح اینکه چگونه داوطلبان تعیین می‌کنند که در یک بازی کامپیوتری در کنترل هستند. از طرفی آنها فاکتورهای دیگری را نیز تصدیق می‌کنند. نویسندگان احساس اختیار را موصوف به مطلوبیت نتایج و پردازش از بالا به پایین می‌کنند (استدلال و استنباط در مورد شرایط).
در این مورد به دلیل استفاده از مدل پیشرو است که یک نفر می‌تواند تصور کند که چگونه فرایندهای خود آگاهی می‌تواند نتیجهٔ فرایند پیش‌بینی باشد. اگر خود آگاه کپی وابسته به اعمال و رد کردن‌های (vetoes) اجرا شده باشد، در نتیجه خودآگاهی شبیه به یک راوی برای اتفاقاتی که در بدن می‌افتد، و یک راوی ناکامل است. هاگارد با خلاصه کردن اطلاعاتی که از ضبط فعالیت نورون‌ها بدست آورده می‌گوید «این داده‌ها این تصور را ایجاد می‌کنند که قصد آگاهانه فقط نتیجه ذهنی عملی است که در شرف وقوع است». پردازش موازی به ما کمک می‌کند که توضیح دهیم چگونه نوعی اختیار خلاف علت(contra-causal free will) را حتی اگر تعیین شده باشد تجربه می‌کنیم.
اینکه چگونه مغز آگاهی را تولید می‌کند هنوز مشخص نیست، و حل این مسئله تأثیر بسزایی روی مسئله اختیار می‌گذارد. مدل‌های متعددی پیشنهاد شده‌اند، برای مثال مدل پیش نویس‌های متعدد(multiple drafts model) که می‌گوید هیچ تئاتر دکارتی مرکزی ای وقتی که تجربهٔ خود آگاه به نمایش گذاشته می‌شود وجود ندارد، بلکه خودآگاهی در سرتاسر مغز موجود است. این مدل تأخیر بین تصمیم و متوجه شدن آگاهانه را به عنوان تجربهٔ همه چیز در پشت یک «نوار فیلم» پیوسته که از تصمیم آگاهانه می‌آید را توضیح می‌دهد. در مقابل، مدلهایی از ماتریالیسم دکارتی وجود دارد که توسط علوم اعصاب به رسمیت شناخته شده‌اند، که می‌گویند ممکن است قسمت‌های خاصی از مغز برای انبار کردن اطلاعات خودآگاهی موجود باشند؛ اما این امکان وجود ارادهٔ خود خودآگاهانه را حذف نمی‌کند. مدل‌های دیگری مانند epiphenomenalism می‌گویند که ارادهٔ آزاد توهم است، و این آگاهی یک محصول جانبی از حالتهای فیزیکی جهان است. کار در این بخش هنوز بسیار در حد حدس و گمان است و محققان هیچ مدل آگاهی را ترجیح نمی‌دهند.
پدیده‌های مرتبط دیگر > اختلالات مربوط به مغز

اختلالات مختلف مغزی نقش فرایندهای ناخودآگاه مغز را در کارهای تصمیم‌گیری دخیل می‌کند. توهمات شنوایی تولید شده توسط اسکیزوفرنی به نظر می‌رسد در اراده و رفتار آنها نمایان می‌شود. نیم کره چپ مغز افرادی که نیمکره آنها قطع شده‌است، برای اختراع توضیحاتی در مورد حرکت بدن که توسط نیمکره مخالف (راست) آغاز شده‌است مشاهده شده‌است، شاید بر اساس این فرضیه که اعمال آنها آگاهانه اراده می‌شود. به همچنی، افراد مبتلا به "سندرم دست بیگانه " به عنوان افرادی که برخلاف میل خود حرکت‌های پیچیده‌ای را انجام می‌دهند، شناخته می‌شوند.
پدیده‌های مرتبط دیگر > مدل‌های نورونی عملکرد ارادی

یک مدل نورونی برای اقدام ارادی ارائه شده توسط هاگارد شامل دو جریان اصلی است. اولین مورد شامل سیگنالهای مقدماتی اولیه، قصد و مشورت اولیه، پتانسیل آمادگی / آمادگی حرکتی، اجرای اعمال حرکتی است. دومین شامل جریان حرکت جداری برای اعمال هدایت شونده توسط اجسام(object-guided actions) است، برای مثال چنگ زدن به ریسمان. وی پیشنهاد کرد که اقدام داوطلبانه شامل ورودی محیط خارجی، انگیزه ها/دلایل برای انجام عملی،انتخاب عمل و وظیفه، یک بررسی پیش‌بینی نهایی و اجرای عمل است. مدل عصبی دیگر برای اقدام داوطلبانه نیز شامل تصمیمات چه چیزهایی، چه زمانی و چه مواردی است و مولفهٔ «چه» تصمیمات به عنوان تابعی از anterior cingulate cortex که مشمول نظارت بر درگیری است در نظر گرفته می‌شود. زمانبندی تصمیمات به عنوان تابعی از preSMA and SMA که مشمول آمادگی حرکت است در نظر گرفته می‌شود. و در آخر مولفهٔ «چه مواردی» که به عنوان تابعی از dorsal medial prefrontal cortex در نظر گرفته می‌شود.
پدیده‌های مرتبط دیگر > چشم‌انداز

مارتین سلیگمن و دیگران از رویکرد کلاسیک در علم که حیوانات و انسان را «رانده شده توسط گذشته» می‌داند انتقاد می‌کنند و در عوض پیشنهاد می‌کنند که افراد و حیوانات برای ارزیابی چشم‌اندازهایی که با آنها روبرو هستند از تجربه استفاده کنند. ادعا می‌شود که این اقدام هدفمند شامل ارزیابی امکاناتی است که قبلاً هرگز رخ نداده‌اند و از نظر تجربی قابل تأیید است.
سلیگمن و دیگران معتقدند که اختیار و نقش ذهنیت در خودآگاهی با اتخاذ دید «آینده نگرانه» به شناخت و اینکه «جمع آوری شواهد در طیف گسترده‌ای از تحقیقات نشان از تغییر در چارچوب دارد» قابل فهم تر است.
فعالیتی مانند نواختن پیانو ممکن است تعمدی باشد، اما به‌طور کلی نیاز به بسیاری از اقدامات تمرین شده در نظر گرفته می‌شود. مطالعات نشان می‌دهد که هر فشار اصلی می‌تواند ناخودآگاه راه اندازی شود.
آزمایش لیبت: (۰) سکون، تا زمانی که (۱) پتانسیل آمادگی شناسایی شود، (۲-لیبتW) داوطلب با احساس قصد خود یک نقطه را حفظ می‌کند، و سپس (۳) عمل می‌کند.
ضبط معمولی پتانسیل آمادگی که توسط کورنهابر ودیک در سال ۱۹۶۵ انجام شد. بنجامین لیبت بررسی کرد که آیا این فعالیت نورونی با "قصد احساس" (یا اراده) حرکت افراد آزمایشی مطابقت دارد یا خیر.
تشخیص دقیقاً زمانی که شخص از عمل خود آگاه است دشوار است. برخی از یافته‌ها نشان می‌دهد که آگاهی پس از شروع فعالیت‌های نورونی در مغز حاصل می‌شود.
از یک "سیگنال نویزی" ساده استفاده می‌شود، اما این برای هشدار دادن به شرکت کنندگان است که آنها باید از هرگونه اقدامی که از آن آگاه هستند جلوگیری کنند.
نمودار صدا همان‌طور که در زمان قبل از هر اقدامی ظاهر شد (یا نشد). در این حالت، محققان بر این باورند که آزمودنی در حدود ۱٫۸ ثانیه از اعمال خود آگاه می‌شود (این زمان "T" است). ضبط‌های ERP یک سوژه معمولی نشان می‌دهد آماده‌سازی حرکت از ۲٫۸ ثانیه است.
با روشن شدن چراغ سبز به زرد، به نظر می‌رسد تحقیقات نشان می‌دهد که [انسان] نمی‌تواند تفاوت بین "تصمیم‌گیری" برای ادامه رانندگی و نداشتن اصلاً وقت تصمیم‌گیری را تشخیص دهد.
انواع مختلف آزمایش‌ها و نتایج مختلف احتمالی آنها
توزیع کلی زمان واکنش برای آزمایش‌های مختلف. به زمان دو قله برای آزمایش‌ها با عنوان «تصمیم موفق» توجه کنید.
برای تحریک مغناطیسی مغز از مغناطیس استفاده می‌کند تا با خیال راحت بخشی از مغز را تحریک یا مهار کند.
علی‌اکبر دهخدا

«دهخدا» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای دیگر کاربردها، دهخدا (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| علّامهعلی‌اکبر دهخدا | علّامهعلی‌اکبر دهخدا |
| --- | --- |
علی‌اکبر دهخدا: علی‌اکبر دهخدا
زادهٔ: ۱۲۵۷ محله سنگلج، تهران، ایران
درگذشت: ۷ اسفند ۱۳۳۴ (حدوداً ۷۷ سال) تهران، ایران
آرامگاه: گورستان ابن‌بابویه
ملیت: ایرانی
پیشه: نویسندگی
آثار: لغت‌نامه دهخدا امثال و حکم
سبک: گردآوری
دوره: معاصر
علی‌اکبر دهخدا ‏(۱۲۵۷ – ۷ اسفند ۱۳۳۴) ادیب، لغت‌شناس، سیاستمدار و شاعر سرشناس ایرانی بود. او مؤلف و بنیان‌گذار لغت‌نامه دهخدا است. دهخدا از مهم‌ترین چهره‌های فرهنگ و ادب فارسی معاصر است.‌او را پدر واژه‌نامه معاصر ایران می‌دانند.
زندگی > دورهٔ سوم

پس از پایان نخستین جنگ جهانی، دهخدا از فعالیت‌های سیاسی کناره گرفت، و در دورهٔ پادشاهی رضاشاه به کارهای علمی، ادبی و فرهنگی پرداخت. مدتی ریاست دفتر (کابینه) وزارت معارف (وزارت فرهنگ بعدی) و سپس ریاست تفتیش وزارت عدلیه (وزارت دادگستری بعدی) را به عهده داشت. در سال ۱۳۰۶ مدرسهٔ سیاسی به مدرسهٔ عالی حقوق و علوم سیاسی تغییر نام یافت و ریاست آن را علی‌اکبر دهخدا به عهده گرفت. در سال ۱۳۱۴ به عضویت فرهنگستان ایران انتخاب شد. از زمان تأسیس دانشگاه تهران در سال ۱۳۱۳ ریاست دانشکده حقوق و علوم سیاسی را تا سال ۱۳۲۰ به عهده داشت. در این سال از خدمات دولتی بازنشسته شد و یکسره به کار لغت‌نامه پرداخت. در همین دوران بود که در جواب استفسار دوستان که چرا شعر و نثری به سبک آنچه در صور اسرافیل منتشر می‌کرد نمی‌سراید و نمی‌نویسد، می‌گفت: «در این زمانه بسیارند کسانی که حاضرند وقت و نیروی خود را صرف شعر گفتن و مقاله نوشتن و طبع و نشر آن‌ها در روزنامه‌ها و مجلات کنند، ولی شاید کمتر کسی باشد که بخواهد و بتواند با تألیف آثاری مانند امثال و حکم و لغت‌نامه وظیفه‌ای دشوار و خسته‌کننده و طاقت‌سوز ولی واجب را تحمل نماید.» به سردبیر مجلهٔ آینده، محمود افشار یزدی که از او مقاله می‌خواست (پس از شهریور ۱۳۲۰) با بی‌میلی و اکراه نوشت که «اگر میسر شد و گرفتاری‌ها اجازه داد مقالاتی می‌فرستم، با شرط عدم تحریف»؛ اما کمتر برای مطبوعات دست به قلم می‌برد.
در نخستین کنگره نویسندگان ایران در تیر ماه ۱۳۲۵ دهخدا در هیئت رئیسه شرکت داشت. در اسفند ۱۳۲۹ در تأسیس جمعیت مبارزه با بی‌سوادی شرکت کرد. در همان سال از جمله نویسندگان و اهل فرهنگی بود که بیانیه صلح استکهلم را امضاء کرد.
فعالیت‌های سیاسی

دهخدا سردبیری برخی نشریات مربوط به حزب کمونیست ایران (دهه ۱۹۲۰) را نیز به عهده داشت. در کشاکش انحلال سلطنت و برپایی جمهوری، دهخدا به عنوان نامزد نخستین انتخابات ریاست جمهوری در ایران مطرح شد که نپذیرفت نامزد شود. دهخدا تا پایان عمر مطیع دربار پهلوی ماند. دهخدا در دورهٔ رضا شاه از کارهای سیاسی کناره گرفت و به کارهای علمی و ادبی و فرهنگی مشغول شد. مدتی ریاست دفتر (کابینه) وزارت معارف، ریاست تفتیش وزارت عدلیه، ریاست مدرسهٔ علوم سیاسی و سپس ریاست مدرسهٔ عالی حقوق و علوم سیاسی تهران را بر عهده داشت. چند روز قبل از شهریور ۱۳۲۰ و خلع رضاشاه، معزول شد و پس از آن بیشتر به مطالعه و تحقیق و نگارش پرداخت.
دهخدا در سال‌های نهضت ملی شدن نفت به رهبری محمد مصدق، پشتیبان جدی او بود. آشنایی این دو به سال‌های بعد انقلاب مشروطه بازمی‌گشت. در ماه‌های پیش از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ شایعه تشکیل شورای سلطنت و ریاست شورای دهخدا (در صورت پیروزی نهضت و اعلام جمهوری) بر سر زبان‌ها افتاد. به همین خاطر نیز مأموران کودتا پس از کودتای ۲۸ مرداد به خانه‌اش ریختند و به وی آسیب زدند. با شرکت وی در نامهٔ سرگشاده علیه کنسرسیوم نفت در سال بعد، نام دهخدا را از خیابان محل زندگی‌اش برداشتند.
فرد ناشناسی نیز سرمقالهٔ نخست صوراسرافیل ایوردُن (دوره دوم) را که حاوی حمله‌های بی‌پروایی به موجودیت پادشاهی در ایران بود، برای رهبران سیاسی ارسال می‌کرد.
علی‌اکبر دهخدا در روز دوشنبه هفتم اسفند ماه ۱۳۳۴ در سن ۷۷ سالگی در خانهٔ خود در خیابان ایرانشهر تهران درگذشت. پیکر او به شهر ری مشایعت و در ابن بابویه در آرامگاه خانوادگی مدفون گردید. پس از درگذشت دهخدا، خانه‌اش تبدیل به دبستانی با نام خودش شد. اما در سال‌های پس از انقلاب، نام او را از روی دبستان برداشتند.
آثار و نوشته‌های دهخدا

از آثار دهخدا می‌توان به امثال و حکم در چهار جلد اشاره کرد؛ و نیز به ترجمهٔ دو کتاب از مونتسکیو که تاکنون به چاپ نرسیده است. او همچنین فرهنگ فرانسه به فارسی را نوشت؛ شامل لغات علمی، تاریخی، ادبی، جغرافیایی و پزشکی که تاکنون به چاپ نرسیده است.
از دیگر مکتوبات وی «شرح حال ابوریحان بیرونی» و تصحیحاتی بر دیوان‌های شعرای نامی ایران بود.
دهخدا اشعار خود را در قالب‌های معهود مثنوی، غزل، مسمط، قطعه، دوبیتی و رباعی سروده است. یکی از ویژگی‌های شعر دهخدا طنز تلخ و گزندهٔ اوست که با تحلیل قوی و سرشارش همراه می‌شود.
او با نثر ویژه‌ای که در نوشتن مقالات انتقادی صوراسرافیل (چرند و پرند) به کار برد، نمونه‌ای از نثر طنز و انتقادی فارسی را ابداع کرد.
نکتهٔ مهم در طنزهای دهخدا عشق و علاقه و دلسوزی به حال مردم خرده‌پاست. دهخدا با نمایاندن جهات تاریک زندگانی، جهت روشن و امیدبخش آن را هرگز فراموش نمی‌کرد. او به بطالت و تنبلی و بی‌شعوری می‌تاخت.
در سال ۱۳۳۲ رادیوی صدای آمریکا برنامه‌ای را به زبان فارسی برای معرفی علی‌اکبر دهخدا ترتیب داده بود که در پاسخ به دعوت آنها، دهخدا این‌گونه نوشت:
«شرح حال من و امثال مرا در جراید ایران و رادیوهای ایران و بعضی از دول خارجه، مکرر گفته‌اند. اگر به انگلیسی این کار می‌شد، تا حدی مفید بود؛ برای اینکه ممالک متحده آمریکا، مردم ایران را بشناسند؛ ولی به فارسی، تکرار مکررات خواهد بود، و به عقیده من نتیجه ندارد… اینهاست که شما می‌توانید به ملت خودتان اطلاعات بدهید، تا آن‌ها بدانند در اینجا به‌طوری‌که انگلیسی‌ها ایران را معرفی کرده‌اند، یک مشت آدمخوار زندگی نمی‌کنند.»
آثار و نوشته‌های دهخدا > لغت‌نامه دهخدا

مقالهٔ اصلی: لغتنامه دهخدا
مقدمات نگارش و سپس انتشار لغت‌نامه دهخدا از اواخر دههٔ ۱۳۰۰ خورشیدی با همکاری دولت فراهم شد و اولین قراردادها برای این منظور سال‌های ۱۳۱۳ و ۱۳۱۴ بین وزارت معارف و علی‌اکبر دهخدا منعقد شد. اولین مجلد لغت‌نامه در سال ۱۳۱۸ منتشر شد، اما به‌دلیل کندی کار چاپخانهٔ بانک ملی و آغاز جنگ جهانی دوم متوقف شد. سرانجام در ۲۵ دی ۱۳۲۴ با پیشنهاد حدود بیست تن از نمایندگان، با تصویب ماده واحده‌ای، مجلس شورای ملی چاپ فرهنگ دهخدا را برعهده گرفت. ۲۵ هزار تومان هزینه چاپ این فرهنگ از محل صرفه جویی بودجه سال ۱۳۲۴ مجلس تأمین شد. مجلس همچنین دولت را مکلف کرد تا خانهٔ دهخدا را از او بخرد تا بتواند ۲۲۰ هزار تومان بدهی را که بابت هزینه‌های تدوین لغت‌نامه به او تحمیل شده است بپردازد و اجرائیه‌ای که بانک برای فروش خانه او و پرداخت بدهی به طلبکاران صادر کرده است، متوقف شود. به این ترتیب، لغت‌نامه از یادداشت‌هایی که دهخدا گردآورده بود، بسیار فراتر رفت و سازمان لغت‌نامه از آغاز تا پایان نشر کتاب، از همکاری تعدادی از لغت‌شناسان برخوردار شد که نام‌های آن‌ها در مقدمه ویرایش جدید (سال ۱۳۷۷) به‌عنوان عضو هیئت مؤلفان لغت‌نامه آمده است.
معاونت ادارهٔ لغت‌نامه با محمد معین بود تا در سال ۱۳۳۴ مجلس شورای ملی ادارهٔ لغت‌نامه را از منزل دهخدا به مجلس منتقل ساخت و دهخدا معین را به ریاست اداره معرفی کرد و طی دو وصیت‌نامه او را مسئول کلیه فیش‌ها و ادامهٔ کار نگارش و چاپ لغت‌نامه قرار داد. پس از درگذشت دهخدا در اسفند ۱۳۳۴ محل لغت‌نامه تا سال ۱۳۳۷ همچنان در مجلس شورای ملی بود و از آن پس به دانشگاه تهران منتقل شد.
اولین و دومین مجلدات یا جزوات لغت‌نامه (آ– ابوسعد / ابوسعد – اثبات) در ۱۰۰۰ صفحه در سال ۱۳۲۵ به چاپ رسید. دهخدا تا زمان حیاتش (۱۳۳۴) توانست بر تألیف و چاپ ۲۲ مجلد از ۲۲۲ مجلد لغت‌نامه، و ۴۲۶۹ صفحه از ۲۶۴۷۵ صفحه نظارت کند. از این پس بنابر وصیت او، سه نفر از نزدیک‌ترین یارانش، محمد معین، محمد دبیرسیاقی و سید جعفر شهیدی سرپرستی ادامهٔ کار را به عهده گرفتند. در سال‌های بعد به‌طور میانگین سالی ۸۰۰ صفحه از این لغت‌نامه به چاپ رسید. در یکی دو سال دورهٔ انقلاب ۱۳۵۷، در کار انتشار وقفه‌ای افتاد ولی سرانجام در سال ۱۳۵۸ – ۱۳۵۹ کار چاپ آن به پایان رسید.
فهرست آثار

لغت‌نامه
امثال و حکم
چرند و پرند (مجموعه مقالات)
فرهنگ فرانسه به زبان فارسی
شرح‌حال ابوریحان بیرونی
تعلیقات بر دیوان ناصر خسرو
پندها و کلمات قصار
دیوان شعر
تصحیح دیوان منوچهری
تصحیح دیوان حافظ
تصحیح دیوان سید حسن غزنوی
تصحیح دیوان مسعود سعد
تصحیح دیوان سوزنی سمرقندی
تصحیح دیوان فرخی سیستانی
تصحیح دیوان ابن یمین
تصحیح لغت فرس اسدی
تصحیح صحاح الفرس
تصحیح یوسف و زلیخا
ترجمهٔ روح القوانین مونتسکیو (منتشر نشده)
ترجمهٔ عظمت و انحطاط رومیان
میرزا علی‌اکبر خان دهخدا در جوانی
علی‌اکبر دهخدا در جوانی
علی‌اکبر دهخدا در کهن‌سالی
دستنوشته علی اکبر دهخدا دربارهٔ لغت‌نامه
دیدار علی اکبر دهخدا و محمد مصدق
آرامگاه علی‌اکبر دهخدا در گورستان ابن بابویه شهر ری
قبر علی‌اکبر دهخدا در داخل حجره خاندان دهخدا - گورستان ابن‌بابویه - آبان ۱۳۹۴
تمبر یادبود علی‌اکبر دهخدا که در سال ۱۳۵۸ شرکت پست ایران آن را منتشر کرد