stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آذربایجان (نام)
واکنش‌ها در ایران

نامگذاری آران به نام آذربایجان باعث تعجب، سردرگمی و خشم در ایران به ویژه در میان روشنفکران آذری ایران شد. محمد خیابانی، فعال سیاسی آذری ایرانی و برخی دیگر از روشنفکران آذری ایران در اعتراض به تغییر نام، خواستار تغییر نام آذربایجان ایران به آزادیستان (سرزمین آزادی) شدند.احمد کسروی، مورخ آذری ایرانی نیز با شنیدن این تغییر نام متعجب شد، هرچند به نظر می‌رسد از انگیزه انتخاب نام آذربایجان بی اطلاع بوده‌است. او در کتاب خود به نام شهریاران گمنام می‌نویسد:
جای تعجب است که نام آران اکنون آذربایجان است. آذربایجان یا آذربایگان همیشه نام سرزمینی بوده‌است که از همسایه خود آران بزرگتر و مشهورتر است و این دو سرزمین همیشه از یکدیگر متمایز بوده‌اند. ما تا به امروز نتوانسته‌ایم بفهمیم که چرا برادران ما در آران که برای حکومت آزادانه برای کشور خود تلاش می‌کردند، می‌خواهند نام باستانی و تاریخی کشور خود را کنار بگذارند و به [نام] آذربایجان تجاوز کنند؟
تصمیم به استفاده از نام «آذربایجان» با اعتراض ایران مواجه شد. به گفته حمید احمدی:
گرچه دولت ضعیف ایران در یک دوره انتقالی بود و با سلطه بیگانگان دست و پنجه نرم می‌کرد، نخبگان سیاسی و فکری ایران در تهران و تبریز، مرکز آذربایجان ایران، به زودی به چنین نامگذاری اعتراض کردند. نزدیک به یک سال، رسانه‌های مکتوب در تهران، تبریز و دیگر شهرهای بزرگ ایران از یک سو و رسانه‌های باکو، پایتخت جمهوری تازه استقلال‌یافته آذربایجان، از سوی دیگر، دلایل خود را برای اثبات اشتباه یا درست بودن چنین نامگذاری ارائه کردند. ایرانیان عموماً به انتخاب باکو مشکوک بودند و مصادره نام تاریخی استان شمال غرب ایران را توطئه پان‌ترکیستی می‌دانستند که توسط ترک‌های جوان عثمانی که در آن زمان در باکو فعال بودند، برای هدف نهایی خود برای ایجاد یک کشور ترک (توران) از آسیای مرکزی تا اروپا طراحی شده بود.. پان‌ترکیست‌ها با نامیدن آذربایجان واقعی تاریخی واقع در ایران «آذربایجان جنوبی» می‌توانند ادعا کنند که جمهوری آذربایجان و «آذربایجان جنوبی» در «توران» آینده خود یکپارچه هستند. شیخ محمد خیابانی، یکی از اعضای محبوب نخبگان سیاسی آذربایجان ایران و رهبر فرقه دمکرات از ترس چنین تهدیداتی، نام استان را به «آزادستان» تغییر داد. به گفته احمد کسروی، معاون وقت خیابانی، دلیل اصلی چنین تغییری جلوگیری از هرگونه ادعای آتی پان‌ترکیست عثمانی در مورد آذربایجان ایران بر اساس تشابه نام‌ها بوده‌است.
به گفته تادئوش سویتوچوسکی:
اگرچه این اعلامیه ادعای آن‌ها را به قلمرو شمال رود ارس محدود می‌کرد، اما استفاده از نام آذربایجان به زودی مخالفت‌هایی را از سوی ایران به همراه داشت. در تهران این شبهه ایجاد شد که جمهوری آذربایجان به عنوان ابزار عثمانی برای جدا کردن استان تبریز از ایران عمل کرده‌است. همچنین جنبش ملی انقلابی جنگلی گیلان ضمن استقبال از استقلال هر سرزمین مسلمان به عنوان «مایه شادی» در روزنامه خود این سؤال را مطرح کرد که آیا انتخاب نام آذربایجان دلالت بر تمایل جمهوری جدید به پیوستن به ایران دارد. اگر اینطور باشد باید صریحاً اعلام شود وگرنه ایرانیان با آذربایجان نامیدن آن جمهوری مخالف هستند. در نتیجه، دولت آذربایجان برای رفع ترس ایرانیان، از واژه آذربایجان قفقاز در اسناد خود برای انتشار در خارج از کشور استفاده می‌کرد.
آذربایجان جنوبی

آذربایجان جنوبی واژه‌ای است که توسط شوروی اختراع شده‌است، که در اصل برای طرح ادعای ارضی اتحاد جماهیر شوروی بر منطقه تاریخی ایرانی آذربایجان در راستای کارزار تبلیغاتی برای ساختن روایتی ملی به کار می‌رفت. اگرچه اسناد نشان می‌دهد که مسکو پشت دستور چنین کارهای تبلیغاتی بوده‌است، اما شواهدی نیز از مخالفت داخلی شوروی در مورد این سیاست وجود دارد، زیرا سرگئی کافتارادزه به ویاچسلاو مولوتوف هشدار داد که «تغییر نام آذربایجان ایران به آذربایجان جنوبی … غیرمناسب و مملو از خطر پیامدهای ناخواسته است.» شوروی حتی پس از مرگ جعفر پیشه‌وری و پایان دولت دست‌نشانده دولت دولت خلق آذربایجان نیز به ترویج این واژه ادامه داد.
پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، موضوع «جنوب» دوباره احیا شد. استفاده از این واژه بخشی جدایی‌ناپذیر از تلاش‌های ملت‌سازی جمهوری آذربایجان امروزی و دولت آن بوده‌است. تفکر رسمی تاریخ در مدارس و دانشگاه‌ها تمایل دارد جدایی ملت را در زمان وقوع جنگ‌های روسیه و ایران در اوایل سده نوزدهم با تجدیدنظر در تفسیر رویدادها برای نشان دادن «مبارزه مداوم آذربایجانی‌ها برای اتحادشان» را نشان دهد. در نتیجه، استفاده از واژه آذربایجان ایران به‌طور خودکار جمهوری آذربایجان را با ایران ارتباط می‌دهد و توجیه استقلال آذربایجان را تضعیف می‌کند. برخی محافل سیاسی در باکو از جنبش موسوم به بیداری ملی آذربایجان جنوبی استقبال می‌کنند.
اظهارات مورخ جرج بورنوتیان

به گفته مورخ جرج بورنوتیان در بررسی ۱۸۲۰ روسیه از خانات شروان: منبع اولیه در مورد جمعیت و اقتصاد یک استان ایران پیش از الحاق آن به روسیه می‌گوید:
همان‌طور که اشاره شد، برای ساختن تاریخ و هویت ملی آذربایجان بر اساس تعریف سرزمینی یک ملت و همچنین کاهش نفوذ اسلام و ایران، ملی‌گرایان جمهوری آذربایجان به تحریک مسکو طرحی را ابداع کردند. الفبای «آذری» که جایگزین خط عربی-فارسی شد. در دهه ۱۹۳۰، کرملین به تعدادی از مورخان شوروی، از جمله مستشرق برجسته روسی، ایلیا پطروشفسکی دستور داد که این تصور کاملاً غیرقابل اثبات را بپذیرند که قلمرو خانات سابق ایرانی قفقاز (به جز ایروان که به ارمنستان شوروی تبدیل شده بود) بخشی از کشور آذربایجان بود؛ بنابراین، دو تحقیق مهم پطروشفسکی در مورد قفقاز جنوبی، از واژه آذربایجان و آذربایجانی در مورد تاریخ منطقه از سده شانزدهم تا نوزدهم استفاده می‌کند. دیگر دانشگاهیان روسی از این هم فراتر رفتند و ادعا کردند که یک ملت آذری از دوران باستان وجود داشته و تا به امروز ادامه دارد. از آنجایی که تمام بررسی‌های روسی و تقریباً تمام منابع اولیه روسی سده نوزدهم، مسلمانان ساکن قفقاز جنوبی را با عنوان «تاتار» و نه «آذربایجانی) معرفی می‌کردند، مورخان شوروی به سادگی آذربایجانی را جایگزین تاتار کردند. مورخان و نویسندگان آذری، از سال ۱۹۳۷ میلادی، از این راه پیروی کردند و تاریخ سه هزار ساله منطقه را به عنوان تاریخ آذربایجان تلقی کردند و دوران پیش از ایران، ایران و عرب‌ها حذف شد. هر کسی که در قلمرو آذربایجان شوروی زندگی می‌کرد به عنوان آذری طبقه‌بندی می‌شد. از این رو شاعر بزرگ ایرانی نظامی که فقط به فارسی شعر سروده بود، میز شاعر ملی آذربایجان شد.

اگرچه پس از مرگ استالین مشاجرات میان مورخان آذربایجانی و ایران‌شناسان شوروی که به تاریخ منطقه در دوران باستان (به ویژه دوران ماد) سر و کار داشتند بالا گرفت، هیچ مورخ شوروی جرأت نکرد اصطلاح آذربایجان یا آذربایجانی در دوران معاصر را زیر سؤال ببرد. در اواخر سال ۱۹۹۱، مؤسسه تاریخ آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی، کتابی از یک مورخ آذری منتشر کرد که در آن نه تنها «تاتارها» را با آذری‌های امروزی یکی می‌دانست، بلکه نویسنده در مورد جمعیت آن‌ها بحث می‌کرد. آمار در سال ۱۸۴۲ شامل نخجوان و اردوباد در «آذربایجان» نیز بود. نویسنده، درست مانند پطروشفسکی، این واقعیت را کاملاً نادیده گرفت که در میان سال‌های ۱۸۲۸ تا ۱۹۲۱، نخجوان و اردوباد ابتدا بخشی از استان ارمنستان و سپس بخشی از فرمانداری ایروان بودند و تنها هشت دهه بعد بخشی از آذربایجان شوروی شدند.

اگر چه تعداد قریب به اتفاق مورخان روس و ایرانی سده نوزدهم و همچنین مورخان اروپایی امروزی، استان ایران آذربایجان و جمهوری آذربایجان امروزی را دو موجودیت «جغرافیایی» و «سیاسی» مجزا می‌دانند، مورخان و جغرافی‌دانان معاصر جمهوری آذربایجان آن دو را به عنوان یک دولت واحد می‌بینند که به بخش‌های «شمالی» و «جنوبی» تقسیم شده و در آینده با هم متحد خواهند شد.

از زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، مورخان کنونی جمهوری آذربایجان نه تنها به استفاده از اصطلاحات آذربایجان شمالی و جنوبی ادامه داده‌اند، بلکه ادعا می‌کنند که جمهوری ارمنستان کنونی بخشی از آذربایجان شمالی بوده‌است. سیاستمداران و مورخان جمهوری آذربایجان در خشم خود از آنچه به عنوان «اشغال ارمنی‌ها» در قره باغ کوهستانی [که اتفاقاً منطقه خودمختار ارمنی در آذربایجان شوروی بود]، حضور تاریخی ارمنیان در قفقاز جنوبی را رد می‌کنند و می‌افزایند که تمام بناهای معماری ارمنی واقع در جمهوری آذربایجان امروزی نه ارمنی و بلکه آلبانیایی [قفقاز] هستند.
خواندن بیشتر

Lornejad, Siavash; Doostzadeh, Ali (2012).  Arakelova, Victoria; Asatrian, Garnik (eds.). On the modern politicization of the Persian poet Nezami Ganjavi (PDF). Caucasian Centre for Iranian Studies.
Morozova, Irina (2005). "Contemporary Azerbaijani Historiography on the Problem of "Southern Azerbaijan" after World War II". Iran and the Caucasus. 9 (1): 85–120. doi:10.1163/1573384054068114.
مهرداد فلاحتگر

| مهرداد فلاحتگر | مهرداد فلاحتگر |
| --- | --- |
زمینه فعالیت: بازیگر، کارگردان و تهیه‌کننده
تولد: ۱۳۳۸  بابل
ملیت:  ایران
سال‌های فعالیت: ۱۳۷۴-اکنون
مدرک تحصیلی: کارشناسی رشته بازیگری
صفحه در وبگاه IMDb: صفحه در وبگاه IMDb
صفحه در وبگاه سوره: صفحه در وبگاه سوره
مهرداد فلاحتگر (زاده ۱۳۳۸ - بابل) بازیگر سینما و تلویزیون و کارگردان و تهیه‌کننده اهل ایران است. وی تحصیلات خود را تا مقطع کارشناسی رشته بازیگری در دانشگاه آزاد اسلامی ادامه داد و فعالیت هنری خود را با بازی در تئاتر آغاز کرد و پس از آن به عرصه سینما و تلویزیون نیز راه یافت.
کارگردان

تو یک علامت سؤال بزرگی (1393)
شهر اردیبهشت (۱۳۹۵)
تهیه‌کننده

شهر اردیبهشت (۱۳۹۵)
به خاطر خواهرم (۱۳۸۶)
مدیر تولید

به خاطر خواهرم (۱۳۸۶)
بازیگری در سینما

مشت آخر (۱۳۹۸)
کار کثیف (١٣٩۶)
هشتگ (۱۳۹۵)
بچه‌های جسور (۱۳۹۱)
جرم
عروسک (۱۳۸۸)
تردید (١٣٨٧)
سفر مرگ (۱۳۸۷)
فرود در غربت (۱۳۸۷)
به خاطر خواهرم (۱۳۸۶)
رسم عاشق کشی (۱۳۸۱)
رؤیای جوانی (۱۳۸۱)
عشق فیلم (۱۳۸۱)
سیندرلا (۱۳۸۰)
آخر بازی (۱۳۷۹)
زیر پوست شهر (۱۳۷۹)
سفره ایرانی (۱۳۷۹)
شور عشق (۱۳۷۹)
بودن یا نبودن (۱۳۷۷)
آژانس شیشه ای (۱۳۷۶)
پاکباخته (۱۳۷۴)
بازیگری در تلویزیون

بازگشت پرستوها ۱۳۷۵ - شبکه دو
مردان آنجلس ۱۳۷۶ - شبکه یک
پزشکانّ۱۳۷۷ - شبکه سه
شب چراغ ۱۳۷۷ - شبکه دو
دوران سرکشی ۱۳۸۰ - شبکه پنج
جوان امروز ۱۳۸۱ - شبکه سه
محاکمه ۱۳۸۱ - شبکه یک
جستجو درشهر ۱۳۸۱ - شبکه پنج
به کجا چنین شتابان ۱۳۸۸ - شبکه پنج
شاید برای شما هم اتفاق بیفتد ۱۳۸۸ - شبکه پنج
آمین ١٣٩۴ - شبکه یک
گشت ویژه ۱۳۹۵ - شبکه یک
از یادها رفته ۱۳۹۶ - شبکه یک
بچه مهندس ۲ ۱۳۹۷ - شبکه دو
شرایط خاص ۱۳۹۷ - شبکه سه
کوبار ۱۳۹۷ - شبکه دو
از سرنوشت ۱۳۹۸ - شبکه یک
زیر خاکی ۱۳۹٩ - شبکه یک
پیر لوتی

| پیر لوتی | پیر لوتی |
| --- | --- |
زاده: ۱۴ ژانویه ۱۸۵۰ روشفو، شارانت-ماریتیم
درگذشته: ۱۰ ژوئن ۱۹۲۳ (۷۳ سال) Hendaye, پیرنه-آتلانتیک
پیشه: نویسنده و جهان‌گرد
ملیت: فرانسوی
دلیل سرشناسی: به سوی اصفهان (1905)
امضا: 
 جوایز جایزه ادبی ویته (1886)  :  جوایز جایزه ادبی ویته (1886)  
پیر لوتی (به فرانسوی: Pierre Loti)‏ (۱۹۲۳-۱۸۵۰ میلادی) نویسنده و جهان‌گرد فرانسوی که در 1887 با انتشار رمان ماهیگیر ایسلند (Le Pêcheur d'Islande) که شاهکار او محسوب می شوند، از طرف فرهنگستان فرانسه برندۀ جایزه ادبی ویته شد. او در ایران بیشتر به خاطر کتاب به سوی اصفهان مشهور است.
لوتی در اواخر سده نوزدهم از سوی وزارت برون‌مرزی فرانسه مأمور شده بود که به هند سفر کند تا مراتب دوستی فرانسه را به آگاهی مهاراجه هند برساند. وی آنگاه از هند از طریق بندر بوشهر به ایران وارد می‌شود و پس از دیدار از شهرهای شیراز،اصفهان، قم و تهران از طریق بندر انزلی از ایران خارج می‌شود. کتاب به سوی اصفهان که به صورت یک دفتر خاطرات با انشایی فاخر نوشته شده، ماجرای این سفر حدوداً پنجاه روزه را بیان می‌کند. این کتاب توسط بدرالدین کتابی به فارسی ترجمه شده‌است.
پیر لوتی در کتاب خود با نام «به سوی اصفهان» می‌نویسد: دراین فصل کوتاه که به‌زودی به تابستانی خشک و سوزان منتهی می‌شود، فراوانی گل سرخ در اصفهان حیرت‌آور است. وی از بوته‌های گل سرخ وسط چهارباغ روایت می‌کند،همان بوته‌های گل‌سرخی که بنا به گفته علم آموز همایی، روبه‌روی باغ تخت (خیابان شیخ بهایی) و باغ بلبل (پارک رجایی) موجود بوده است.
آثار

آزیاده Aziyadé (۱۸۷۹)
عروسی لوتی Le Mariage de Loti (originally titled Rarahu (۱۸۸۰)
Le Roman d'un Spahi (۱۸۸۱)
Fleurs d'Ennui (۱۸۸۲)
سولیما (۱۸۸۲) Suleïma
برادرم ایو Mon Frère Yves (۱۸۸۳) (ترجمه انگلیسی My Brother Yves)
Les Trois Dames de la Kasbah (۱۸۸۴), which first appeared as part of Fleurs d'Ennui.
ماهیگیر ایسلند Pêcheur d'Islande (۱۸۸۶) (ترجمه انگلیسی An Iceland Fisherman)
مادام کریزانتم Madame Chrysanthème (۱۸۸۷)
Propos d'Exil (۱۸۸۷)
خزان اشیاء ژاپنی Japoneries d'Automne (۱۸۸۹)
در مراکش Au Maroc (۱۸۹۰)
داستان یک بچه Le Roman d'un Enfant (۱۸۹۰)
کتاب ترحم و مرگ Le Livre de la Pitié et de la Mort (۱۸۹۱)
اشباح شرق Fantôme d'Orient (۱۸۹۲)
تبعید شده L'Exilée (۱۸۹۳)
Matelot (۱۸۹۳)
بیابان Le Désert (۱۸۹۵)
اورشلیم Jérusalem (۱۸۹۵)
گالیله La Galilée (۱۸۹۵)
رامونچو Ramuntcho (۱۸۹۷)
Figures et Choses qui passaient (۱۸۹۸)
Judith Renaudin (۱۸۹۸)
Reflets de la Sombre Route (۱۸۹۹)
آخرین روزهای پکن Les Derniers Jours de Pékin (۱۹۰۲)
هندوستان بدون انگلیسی‌ها L'Inde sans les Anglais (۱۹۰۳)
به سوی اصفهان Vers Ispahan (۱۹۰۴)
La Troisième Jeunesse de Madame Prune (۱۹۰۵)
Les Désenchantées (۱۹۰۶)
مرگ فیل‌ها La Mort de Philae (۱۹۰۹)
قصر پریروی خفته Le Château de la Belle au Bois dormant (۱۹۱۰)
Un Pèlerin d'Angkor (۱۹۱۲)
ترکیه در حال احتضار La Turquie Agonisante (۱۹۱۳) ترجمه انگلیسی "Turkey in Agony" was published در همان سال
La Hyène Enragée (۱۹۱۶)
Quelques Aspects du Vertige Mondial (۱۹۱۷)
L'Horreur Allemande (۱۹۱۸)
Prime Jeunesse (۱۹۱۹)
La Mort de Notre Chère France en Orient (۱۹۲۰)
Suprêmes Visions d'Orient (۱۹۲۱), written with the help of his son Samuel Viaud
یک افسر فقیر جوان Un Jeune Officier Pauvre (۱۹۲۳، پس از مرگش)
Lettres à Juliette Adam (۱۹۲۴، posthumous)
Journal Intime (۱۸۷۸–۱۸۸۵), دو جلد ("Private Diary", ۱۹۲۵ –۱۹۲۹)
Correspondence Inédite (۱۸۶۵–۱۹۰۴، unpublished correspondence, ۱۹۲۹)
پریرویان ناکام
کاپیتان روسو
ماهیگیر بروتونی
مادام پرون
سرگذشت یک سرباز سیگابی
مسافرت در دریاها
عروسی برادرم
نگارخانه

پرترهٔ پیر لوتی
۱۹۱۰ م.
کونستهاوس زوریخ
اثر آنری روسو
فیکی

| فیکی | فیکی |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
خاستگاه: توکیو، ژاپن
ژانر: جی پاپ آراندبی
سال‌های فعالیت: ۲۰۱۳–۲۰۲۴
ناشر(ان): اوکس منیجنمنت ریتم زون
اعضای پیشین: آنا لیل' فانگ میکاکو دیانه تینا هینا آکینا تاکی
وبگاه: faky.jp
فیکی (انگلیسی: Faky) گروه دخترانه پنج نفره اهل ژاپن بود که در سال ۲۰۱۳ زیر نظر ناشر ضبط شرکت اوکس به نام ریتم زون فعالیتش را آغاز کرد. این گروه دو بازسازی را پشت سر گذاشته و در سال ۲۰۲۴ منحل شد. اعضای نهایی این گروه شامل لیل' فانگ، میکاکو، هینا، آکینا و تاکی بود.
نام

نام گروه فیکی (FAKY) از کلمهٔ «جعلی» (fake) گرفته شده تا خود را به چالش بکشند و چیزی «واقعی» (real) را به صحنه موسیقی ژاپن بیاورند. نام گروه همچنین مخفف «Five Ass Kicking Youngsters» و «FAntastic toKYo» است.
این گروه خود را به عنوان «اتحادیه دختران نسل بعدی» توصیف می‌کند و تمایل دارد از خارج از ژاپن الهام بگیرد و در عین حال فرهنگ و مد ژاپنی را در خود جای دهد.
اعضا > پیشین

| نام | تاریخ تولد (سن) | محل تولد | ملیت | نقش | دوره فعالیت |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| آنا (アンナ؟) | ۱۱ ژوئن ۱۹۹۲ ‏(۳۲ سال) | نیوزیلند | نیوزیلندی، ژاپنی | لیدر (۲۰۱۳–۲۰۱۸)، وکالیست، دنسر | ۲۰۱۳–۲۰۱۸ |
| لیل' فانگ (リル ファング؟) | ۲۹ نوامبر ۱۹۹۳ ‏(۳۱ سال) | توکیو، ژاپن | ژاپنی | لیدر (۲۰۱۸–۲۰۲۴)، وکالیست اصلی | ۲۰۱۳–۲۰۲۴ |
| ماکیکو (ミカコ؟) | ۷ ژوئن ۱۹۹۴ ‏(۳۰ سال) | فوکوئوکا، ژاپن | ژاپنی | کاپیتان، وکالیست، استایلیست | ۲۰۱۳–۲۰۲۴ |
| دیانه (ダイアン؟) | ۲۸ ژانویهٔ ۱۹۹۶ ‏(۲۸ سال) | اوکیناوا، ژاپن | آمریکایی، ژاپنی | وکالیست | ۲۰۱۳–۲۰۱۵ |
| Tina (ティナ؟) | ۱۸ دسامبر ۱۹۹۶ ‏(۲۸ سال) | آتلانتا، ایالات متحده | آمریکایی، ژاپنی | وکالیست | ۲۰۱۳–۲۰۱۵ |
| هینا (ヒナ؟) | ۱۹ فوریهٔ ۱۹۹۷ ‏(۲۷ سال) | ژاپن | ژاپنی | وکالیست | ۲۰۱۸–۲۰۲۴ |
| آکینا (アキナ؟) | ۲۳ نوامبر ۱۹۹۹ ‏(۲۵ سال) | کالیفرنیا، ایالات متحده | آمریکایی، ژاپنی | رقصنده اصلی، وکالیست اصلی | ۲۰۱۵–۲۰۲۴ |
| تاکی (タキ؟) | ۲۱ آوریل ۲۰۰۰ ‏(۲۴ سال) | شیزوئوکا، ژاپن | فیلیپینی، ژاپنی | رقصنده اصلی، وکالیست | ۲۰۱۸–۲۰۲۴ |
ریچارد دووایزی

ریچارد دووایزی (انگلیسی: Richard of Devizes) وقایع‌نگار انگلیسی قرن ۱۲ میلادی و راهب خانه سن سوئتین در وینچستر بود. وی بیشتر بخاطر نگارش وقایع‌نامه‌اش شهرت یافته است. وقایع‌نامهٔ او که با عنوان کرونیکن ریکاردی دیویزینسیس (Chronicon Ricardi Divisiensis) نیز شناخته می‌شود، در واقع شرحی پادشاهی و دورهٔ پادشاهی ریچارد یکم، از سال۱۱۸۹ تا ۱۱۹۲ میلادی است. روایت ریچارد در وقایع‌نامه خود به دلیل لحن (خشک و خشن) و روایت متعددش مورد توجه قرار گرفته است. در وقایع‌نامه ریچارد دووایزی به حوادث جنگ صلیبی سوم نیز به‌طور مفصل پرداخته است اما به دلیل بهره بردن از منابع روایات مختلف و گزارش سایرین، در اثر وی اشتباهاتی دیده می‌شود. این وقایع‌نامه با پایان جنگ صلیبی سوم نیز به پایان می‌رسد.
بارگیری تنبلانه

بارگیری تنبلانه (به انگلیسی: Lazy loading) (همچنین به‌عنوان بارگذاری ناهمزمان شناخته می‌شود) یک الگوی طراحی است که در برنامه‌نویسی رایانه استفاده می‌شود تا مقداردهی اولیه یک شی را تا زمانی که به آن نیاز است به تعویق بیندازد. این الگو در صورت استفاده صحیح و مناسب می‌تواند به کارایی در عملکرد برنامه کمک کند. به‌عنوان نمونه در هنگام باز شدن یک صفحه وب بارگذاری تصاویر بخش‌های از صفحه انجام شود که کاربر در حال دیدن آنها است و با جابجا کردن صفحه و دیده شدن بخش‌های دیگر، تصاویر آن بخش‌ها نیز بارگذاری شود، این الگو می‌تواند سرعت باز شدن صفحه وب را افزایش دهد.
نقطه مقابل بارگذاری تنبل، بارگذاری مشتاق (به انگلیسی: Eager loading) است.
خورزین

| خورزین | خورزین |
| --- | --- |
کنیسه باستانی: کنیسه باستانی
خُورْزین (به عبری: כורזים) روستایی بود در شمال غرب دریاچه طبریه (دریاچه جلیل). در انجیل آمده است که عیسی مسیح نبوت تهدیدآمیز دربارهٔ آن و کفر ناحوم و بیت صیدا اعلام کرده است. روبینسون گمان دارد که خورزین در نزدیکی تل حوم بوده است و دیگران در نزد کرازه اش دانسته‌اند.
در کاوش‌های باستان‌شناسی، در این محل ویرانه‌هایی از یک کنیسه یافت شده که تزئینات آن نزد یهودیان غیرمتعارف بود.
دیکتاتور من

| دیکتاتور من | دیکتاتور من |
| --- | --- |
پوستر فیلم: پوستر فیلم
کارگردان: لی هه جون
تهیه‌کننده: کیم مو ریونگ
نویسنده: لی هه جون بک چول هیون
بازیگران: سول کیونگ گو پارک هه ایل
موسیقی: لی جین هی کیم هونگ جیب
فیلم‌بردار: کیم بیونگ سو
تدوین‌گر: نام نا یونگ
شرکت تولید: banzakbanzak Film Production
توزیع‌کننده: لوته انترتینمنت
تاریخ‌های انتشار:  ۳۰ اکتبر ۲۰۱۴ (۲۰۱۴-10-۳۰)  
مدت زمان: ۱۲۷ دقیقه
کشور: کره جنوبی
زبان: کره‌ای 
هزینهٔ فیلم: ۳٫۶۴ میلیون دلار آمریکا
دیکتاتور من (انگلیسی: My Dictator؛‏ کره‌ای: 나의 독재자) یک فیلم محصول سال ۲۰۱۴ کره جنوبی به کارگردانی لی هه جونگ و با بازی سول کیونگ گو و پارک هه ایل است.
بازیگران > اصلی

سول کیونگ گو در نقش کیم سونگ گون
پارک هه ایل در نقش ته شیک
تولید

دیکتاتور من یکی از ۳۲ فیلم برگزیده برای جشنواره بین‌المللی فیلم هنگ‌کنگ در سال ۲۰۱۲ بود.
جوایز و نامزدی‌ها

| سال | مراسم جوایز | دسته | گیرنده | نتیجه |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۱۴ | بیست و دومین جوایز فرهنگ و سرگرمی کره | جایزه بزرگ (دسانگ) برای فیلم | سول کیونگ گو | برنده |
| ۲۰۱۴ | سی و پنجمین جوایز فیلم اژدهای آبی | بهترین بازیگر تازه‌کار زن | ریو هه یونگ | نامزدشده |
| ۲۰۱۴ | سی و پنجمین جوایز فیلم اژدهای آبی | جایزه فنی | سونگ جونگ هی (special make-up) | نامزدشده |
| ۲۰۱۴ | اولین جوایز انجمن تهیه‌کنندگان فیلم کره | بهترین بازیگر مرد | سول کیونگ گو | برنده |
| ۲۰۱۴ | اولین جوایز انجمن تهیه‌کنندگان فیلم کره | بهترین فیلم‌نامه | لی هه جون، بک چول هیون | برنده |
| ۲۰۱۵ | دهمین جوایز مکس مووی | بهترین بازیگر تازه‌کار زن | ریو هه یونگ | نامزدشده |
| ۲۰۱۵ | پنجاه و یکمین جوایز هنری بکسانگ | بهترین بازیگر مرد | سول کیونگ گو | نامزدشده |
:
جایزه بزرگ دیترویت ۱۹۸۲

جایزه بزرگ دیترویت ۱۹۸۲ (انگلیسی: ‎1982 Detroit Grand Prix‎)، که به‌طور رسمی با نام نخستین جایزه بزرگ دیترویت شناخته می‌شود، یک مسابقهٔ موتوری در رشتهٔ اتومبیل‌رانی فرمول یک بود که در تاریخ ۶ ژوئن ۱۹۸۲ در پیست خیابانی دیترویت واقع در دیترویت، میشیگان، ایالات متحده آمریکا برگزار شد. این گراند پری در میان ۱۶ گراند پری در فصل ۱۹۸۲، مسابقهٔ شمارهٔ ۷ بود.
در این مسابقه که در ۶۲ دور و به مسافت ۲۵۸٫۴۲۸ کیلومتر (۱۶۰٫۵۸۰ مایل) برگزار شد، پول پوزیشن توسط آلن پروست کسب شد و سریع‌ترین زمان برای طی یک دور پیست که برابر با ۱:۵۰٫۴۳۸ بود نیز توسط آلن پروست به ثبت رسید.
جان واتسون از تیم مک‌لارن-فورد، ادی چیور از تیم لیجیه-ماترا و دیدیه پرونی از تیم فراری به‌ترتیب مقام‌های اول تا سوم مسابقه را کسب کردند.
رده‌بندی قهرمانی پس از مسابقه

تنها پنج جایگاه نخست از هر رده‌بندی نمایش داده شده است.
گزای، پسر گزای دوم مجارستان

| گزای | گزای |
| --- | --- |
زاده: ح. ۱۱۵۱
درگذشته: بعد از ۱۱۹۱
همسر(ان): یک زن بیزانسی
دودمان: دودمان آرپاد
پدر: گزای دوم
گزای (انگلیسی: Géza, son of Géza II of Hungary; ح. ۱۱۵۱ – بعد از ۱۱۹۱)، جوانترین پسر گزای دوم، پادشاه مجارستان و برادر ایشتوان سوم و بلای سوم بود. وی بعدها در مقابل بلای سوم مدعی حکومت مجارستان شد اما میان سال ۱۱۷۷ تا ۱۱۸۹ زندانی شد. وی طی جنگ صلیبی سوم به اراضی مقدس با حدود ۲ هزار نفر سفر کرد.
جامائیکا
نام

این جزیره در زبان آراواکی سرخ‌پوستان تاینو یعنی ساکنان بومی جزیره، خایماکا نام داشت که نام جامائیکا دگرگون‌شده همان نام است. حرف «خ» را در زبان اسپانیایی با حرف J نشان می‌دهند و همین حرف در زبان انگلیسی «ج» تلفظ می‌شود. واژه خایماکا به معنی «سرزمین بهار» یا «سرزمین چوب و آب» است.
جامائیکا در دوره‌ای، از تملکات امپراتوری اسپانیا بود و سانتیاگو نام گرفته بود. پس از آن، به دست بریتانیایی‌ها افتاد و «مستعمره سلطنتی هند غربی بریتانیایی جامائیکا» نامیده شد. این کشور عضو اتحادیه کشورهای همسود (مشترک‌المنافع بریتانیا) است. جمعیت امروزی آن بیشتر از نسل بردگان سیاه‌پوست آفریقایی هستند. جامائیکا پس از ایالات متحده آمریکا و کانادا، سومین کشور پرجمعیت انگلیسی‌زبان در قاره آمریکا است.
تاریخ

مقالهٔ اصلی: تاریخ جامائیکا
تاریخ > قدیم

این جزیره در حدود سال ۶۵۰ میلادی توسط تاینوها و آراواک‌ها که از آمریکای جنوبی آمده و در این جزیره نشیمن گزیدند خایماکا (Xaymaca) نامیده شد، به معنی «سرزمین چوب و آب». در حدود سال ۱۴۰۰، کاریب‌ها، یک قبیله آدمخوار از آمریکای جنوبی، به جزیره آمدند و زندگی صلح‌آمیز آراواک‌ها را مختل کردند.
تاریخ > دوره اسپانیایی‌ها

در سال ۱۴۹۴ این جزیره توسط کریستف کلمب در طول سفر دوم خود کشف شد که جزیره را در مالکیت خصوصی خود قرار داد. در سال ۱۵۰۹، اولین مهاجران اسپانیایی که جزیره را سانتیاگو نامیدند وارد شدند و از سال ۱۵۱۷ بردگان آفریقایی را به آنجا آوردند. آراواک‌ها با ترکیبی از بیماری‌های عفونی، برده‌داری و جنگ از بین رفتند. فقط گروه کوچکی در کوه‌ها زنده ماندند. در دوره اسپانیایی‌ها، بیش از دو هزار نفر در این جزیره زندگی می‌کردند که نیمی از آنها اسپانیایی بودند. این افراد عمدتاً به کشاورزی و دامداری برای صادرات به اسپانیا و مستعمره اسپانیایی کوبا مشغول بودند. اسپانیایی‌ها دو شهر در جامائیکا بنا کردند، سویلا لا نوئوا و بعداً اسپنیش تاون که در دوره‌ای پایتخت جامائیکا شد.
تاریخ > دوره بریتانیایی‌ها

جامائیکا اولین مستعمره بریتانیا با حاکمیت دولت بریتانیا شد. پیش از آن زمان، مستعمرات انگلیسی در دریای کارائیب و در آمریکای شمالی در دست شرکت‌های خصوصی بود. اولیور کرامول برای برپایی یک مستعمره بریتانیایی در منطقه ناوگان خود را فرستاد. در ابتدا، انتخاب او جزیره هیسپانیولا بود، اما وقتی افراد او با دفاع نیرومند آن جزیره روبه‌رو شدند، تصمیم گرفتند منطقه دیگری را از اسپانیایی‌ها فتح کنند. این انتخاب بر جزیره همسایه، یعنی جامائیکا افتاد که قابلیت دفاعی ضعیفی داشت. جامائیکا در سال ۱۶۵۵ توسط بریتانیایی‌ها تصرف شد. بسیاری از اسپانیایی‌هایی که در آنجا زندگی می‌کردند به کوبا گریختند. آنها بردگان را با خود نبردند با این فکر که شاید بعدها در تسخیر احتمالی دوباره جزیره به اسپانیا کمک کنند. این بردگان به کوه‌ها نقل مکان کردند و زندگی جدیدی در آنجا آغاز کردند و به مارون‌ها معروف شدند. مارون‌ها برای مدت طولانی به حملات چریکی علیه انگلیسی‌ها ادامه دادند. در سال ۱۶۵۸ اسپانیایی‌ها برای بازپس‌گیری جزیره تلاش ناموفقی کردند. جامائیکا در سال ۱۶۷۰ به‌طور رسمی به انگلستان تحویل داده شد. جامائیکا سپس پایه و اساس امپراتوری استعماری بریتانیا شد.
جغرافیا

مقالهٔ اصلی: جغرافیای جامائیکا
پایتخت جامائیکا شهر کینگستون با ۶۵۱٬۸۸۰ نفر جمعیت می‌باشد. مساحت جامائیکا ۱۱٬۱۰۰ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۲٬۸۹۱٬۰۰۰ نفر می‌باشد.
سیاست

در سال ۱۶۹۲ زلزلهٔ مهیبی جامائیکا را لرزاند، پس از آن ابتلا به بیماری‌های مسری بسیاری از ساکنان بومی جزیره را کشت. پس از آن بردگان آفریقایی‌تبار برای کار در مزارع نیشکر به جامائیکا آورده شدند. در طول قرن ۱۷ و ۱۸ میلادی مارون ها که بردگان آزاد شدهٔ مسلحی بودند که در سطح جزیره پرسه می‌زدند و برای ساکنین تولید زحمت می‌نمودند به مشکلی برای بریتانیا تبدیل شده بودند. تصویب قانون لغو تجارت برده در سال ۱۸۰۷ و قانون آزادی بردگان در سال ۱۸۳۳ میلادی باعث افت قیمت شکر در جامائیکا شد که در سال ۱۸۶۵ شورش‌هایی نیز رخ داد. پس از اینکه جامائیکا به صورت مستعمرهٔ پادشاهی یا بریتانیا درآمد اوضاع اقتصادی نسبتاً بهتر شد. تولید موز در جامائیکا باعث کاهش وابستگی به نیشکر شد. در ۵ می ۱۹۵۳ جامائیکا به خودگردانی داخلی دست یافت و در سال ۱۹۵۸ به عضویت فدراسیون هند غربی درآمد. در سال ۱۹۶۱ رهبر حزب کارگر ناسیونالیست جامائیکا، آلکساندر بوستامنته تقاضای جدایی از فدراسیون هند غربی و رسیدن به استقلال کامل را کرد. پس از آن در جامائیکا رفراندومی برگزار شد و همهٔ ساکنان جزیره به استقلال رأی دادند، در ۶ اوت ۱۹۶۲، جامائیکا از بریتانیا اعلام استقلال کرد. اولین نخست‌وزیر جامائیکا، مایکل مانلی از حزب سوسیالست خلق نام داشت که در سال ۱۹۷۲ قدرت را در دست گرفت. در سال ۱۹۸۹ مانلی مجدداً به سمت نخست‌وزیری انتخاب شد، ولی در سال ۱۹۹۲ از سمتش استعفا داد و پی.جی. پترسون جایگزین او شد. در ماه مه۱۹۹۷ دولت جامائیکا با طرح موافقت کرد، به موجب این طرح کشتی‌ها و ادوات دریایی آمریکایی اجازه دارند به منظور مقابله با قاچاقچیان مواد مخدر و کشتی‌های آن‌ها آزادانه در آب‌های جامائیکا تردد کنند. در اکتبر ۲۰۰۲ پترسون به مدت ۴ سال دیگر در سمت خود ابقا شد. در سپتامبر ۲۰۰۴ طوفان ایوان، بدترین طوفان در تاریخ جامائیکا موجب کشته شدن ده‌ها نفر، آواره شدن هزاران تن و به بار آوردن خسارات سنگین به خصوص به صنعت توریسم جامائیکا شد. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۷ نیز بروس گلدینگ از حزب کارگر جامائیکا نخست‌وزیر این کشور شد، همچنین در ۱۵ فوریه ۲۰۰۶ کنت هال به عنوان فرماندار جامائیکا انتخاب شد. و در سال ۲۰۰۹ پاتریک آلن جایگزین وی شد همچنین در سه دوره انتخابات بعدی در سالهای ۲۰۱۱، ۲۰۱۶ و ۲۰۲۰ اندرو هولنس از حزب کارگر جامائیکا نخست‌وزیر این کشور شد.
اقتصاد

واحد پول جامائیکا، دلار با واحد جزء (سنت) نام دارد. از جمله اقلام صادراتی جامائیکا می‌توان به، آلومینیوم، بوکسیت، شکر، موز، قهوه و پوشاک اشاره کرد. جامائیکا از اعضای کشورهای مشترک‌المنافع می‌باشد.