stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دانشگاه آزاد اسلامی واحد سمنان

| 0 | 1 |
| --- | --- |
شعار: ز گهواره تا گور دانش بجوی آرمان ایرانی برای جهانی شدن یادگیری و زندگی
نوع: جامع
بنیانگذاری شده: ۲۶ اسفندماه ۱۳۶۳
رئیس: دکتر لادن
دانشجویان: ۳۰۰۰
موقعیت: سمنان، ایران
فضای آموزشی: ۶۰ هکتار
رنگ آموزشگاه:    آبی روشن و تیره
ورزش‌ها: فوتسال، والیبال، شطرنج، کشتی، بدنسازی، تنیس روی میز، بدمینتون تکواندو، کاراته
تعلق ورزشی به: دانشگاه آزاد اسلامی
وبگاه: http://www.semnaniau.ac.ir
دانشگاه آزاد اسلامی واحد سمنان به عنوان بخشی از مجموعهٔ بزرگ واحدهای دانشگاه آزاد اسلامی سراسر ایران است. این واحد دانشگاهی در سال ۱۳۶۳ با پذیرش ۱۲۰ دانشجو در دو رشته الهیات و حسابداری در مقطع کارشناسی فعالیت خود را آغاز کرد.
هم‌اکنون مجتمع دانشگاهی آزاد سمنان با درجه جامع با بیش از ۳۰۰۰ دانشجو در ۱۵۰ رشته تحصیلی در مقاطع مختلف در کیلومتر ۵ جاده دامغان قرار دارد.
تاریخچه

دانشگاه آزاد اسلامی واحد سمنان ۲۶ اسفندماه ۱۳۶۳ در مکانی استیجاری و با پذیرش ۱۲۰ دانشجو در دو رشته الهیات و حسابداری در مقطع کارشناسی فعالیت خود را آغاز کرد. این واحد دانشگاهی فعالیت آموزشی خود را در ساختمانی دوطبقه استیجاری در دو رشته «کارشناسی حسابداری» و «کارشناسی الهیات ومعارف اسلامی» با تعداد ۱۲۰ نفر دانشجو (هر رشته ۶۰ نفر) آغاز کرد و تا سال ۶۹ با همین تعداد دانشجو به کار خود ادامه داد.
ساختمان این واحد در سال ۶۹ به هنرستان شهید بهرامی واقع در بلوار شریف واقفی انتقال یافت وبا افزایش دانشجو تا سال ۷۴ در همین محل به فعالیت خود ادامه داد.
در سال ۷۴ ساختمان مرکزی دانشگاه در زمینی با زیربنای ۴۴۰۰ مترمربع در چهار طبقه آموزشی به بهره‌برداری رسید. دانشگاه آزاد اسلامی واحد سمنان در این سال با داشتن ۸ رشته تحصیلی و یک دانشکده در مقاطع کاردانی، کارشناسی و کارشناسی ارشد و دوره‌های تمام‌وقت و پاره‌وقت و داشتن ۳۸۵۴ نفر دانشجو و ۳۲ عضو هیئت علمی تمام وقت و ۱۳ نفر عضو هیئت علمی نیمه‌وقت و حدود ۷۷ نفر کارمند در ساختمان جدید مشغول فعالیت شد.
تا پایان سال ۱۳۸۸ این واحد با تعداد ۱۳۸ عضو هیئت علمی تمام‌وقت و نیمه‌وقت و ۲۸۰ حق‌التدریس با فضایی بیش از ۶۰ هکتار و با زیربنائی برابر با ۳۷۷۱۰ مترمربع و امکانات آزمایشگاهی و کارگاهی و مجتمع ورزشی در حال آموزش بیش از ۵۰۰۰ دانشجو در ۶۲ رشته تحصیلی در مقاطع کاردانی، کارشناسی و کارشناسی ارشد با درجه بسیار بزرگ می‌باشد.
هم‌چنین شعبه دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات با ۱۶ رشته کارشناسی ارشد در این واحد مستقر است.
شرکای علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد سمنان

شرکای علمی اصلی دانشگاه آزاد اسلامی واحد سمنان طی سالهای گذشته مراکز زیر هستند. مراکزی که اساتید و پژوهشگران دانشگاه آزاد اسلامی واحد سمنان ترجیح داده اند بیشترین طرح های پژوهشی و تحقیقاتی خود را با این مراکز به انجام رسانند.
دانشگاه تهران
دانشگاه سمنان
دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران
دانشگاه پیام نور (همه مراکز)
مقالات

دانشگاه آزاد اسلامی واحد سمنان تاکنون ۴۲۷۵ مقاله در همایشها و نشریات داخلی منتشر نموده است. که از این تعداد ۸۱۱ مقاله ژورنالی و ۳۴۶۴ مقاله کنفرانسی می باشد.
بر اساس داده های استخراج شده از پایگاه اسکوپوس و پابمد، تاکنون ۳۸۳ مقاله توسط پژوهشگران دانشگاه آزاد اسلامی واحد سمنان در این نمایه سازهای بین المللی ثبت شده است.
دانشکده‌ها

دانشکده اقتصاد و حسابداری
دانشکده پزشکی
دانشکده علوم انسانی
دانشکده فنی مهندسی
دانشکده مدیریت
مارتین اندرسن نکسو

| مارتین اندرسن نکسو | مارتین اندرسن نکسو |
| --- | --- |
نکسو در دهه ۵۰: نکسو در دهه ۵۰
زاده: مارتین اندرسن ۲۶ ژوئن ۱۸۶۹ کپنهاگ, دانمارک
درگذشته: ۱ ژوئن ۱۹۵۴ (۸۴ سال) درسدن, آلمان شرقی
پیشه: نویسنده
ملیت: دانمارکی
امضا: 
مارتین اندرسن نکسو (به دانمارکی:  Martin Andersen Nexø) (زاده ۲۶ ژوئن ۱۸۶۹ – درگذشته ۱ ژوئن ۱۹۵۴) نویسنده دانمارکی بود.
اندرسن در خانواده فقیر در شهر کپنهاگ به‌دنیا آمد و بعد او و خانواده‌اش در شهر نیکسو مستقر شدند. دو اثر نکسو که در مضمون زندگی طبقه کارگر نوشته شده بود با استقبال جهانی مواجه شد. نخستین آن‌ها پلۀ فاتح، داستان یک کارگر مزرعه است که به کپنهاگ می‌رود و رهبر گروهی کارگر مبارز می‌شود. دومی دیته، دختر انسان، زندگی پریشان زنی فقیر و شجاع را روایت می‌کند.
نکسو که شیفته اتحاد جماهیر شوروی بود عضو حزب کمونیست دانمارک شد و سال ۱۹۴۹ دانمارک رو ترک کرد و در آلمان شرقی ساکن شد.
چشم‌ببری

| چشم‌ببر | چشم‌ببر |
| --- | --- |
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
رده‌بندی: اکسید
فرمول شیمیایی (بخش تکراری): SiO2
ویژگی‌ها: ویژگی‌ها
رنگ: قهوه‌ای سبز - قهوه ای
رَخ: ناقص - مطابق با سطح
شکستگی: صدفی - تراشه ای(خشن)
جلا: شیشه‌ای - صدفی
رنگ خاکه: سیاه
شفافیت: غیر شفاف - نیمه کدر
وزن مخصوص: ۲٫۶۵
ویژگی‌های ظاهری: بلوری - آگرگات دانه‌ای - توده‌ای کمیاب است و بیشتر در آفریقای جنوبی، هند، مکزیک، استرالیا و آمریکا
کنارزایی: سختی - چگالی - رخ‌پذیری - انحلالدر اسیدها - واکنش‌های شیمیایی -اشعه Xآپاتیت - پولوسیت - بریل - توپاز -فناکیت- فلدسپات ها- میکاها- آمفیبول ها- پیروکسن هاآلپی - دگرسانی ها- رسوبیپسودوکوبیک
توضیح بیشتر: محلول در HNO۳ و مقدار Mg تحت تأثیر اسیدها کم می‌شود. MgO:۲۳٫۴۱٪  FeO:۴۱٫۷۱٪  SiO۲:۳۴٫۸۸٪  (خالص ۱/۱: Mg / Fe) (سری ایزومورف فورستریت تافایالیت)
دلیل‌نام‌گذاری: به عنوان سنگ دکور کاربرد فراوانی دارد از واژه تایگربه معنی ببر اخذ شده‌است.
خاستگاه: ماگمایی- پگماتیتی - هیدروترمال - دگرگونی - رگه‌های تیپ
چشم‌ببر (به انگلیسی: Tiger's eye) با فرمول شیمیایی SiO2 نوعی از سنگ‌های قیمتی است. چشم‌ببر معمولاً یک سنگ دگرگونی با رنگ‌های طلایی و قرمز و قهوه‌ای و جلایی ابریشمی است که در آن اثری معروف به اثر چشم گربه دیده می‌شود. انواع سبز- خاکستری این سنگ‌ها کوارتز چشم‌گربه‌ای نامیده می‌شوند. انواع قهوه‌ای تیره این سنگ چشم‌گاوی نامیده می‌شوند. نوع کاملاً سیلیسی‌شده و آبی‌رنگ سنگ چشم‌ببر نیز وجود دارد که چشم شاهین نامیده می‌شود.
محلول در HNO۳ و مقدار Mg تحت تأثیر اسیدها کم می‌شود. MgO:۲۳٫۴۱٪  FeO:۴۱٫۷۱٪  SiO۲:۳۴٫۸۸٪  (خالص ۱/۱: Mg / Fe) (سری ایزومورف فورستریت تافایالیت) برای اولین بار در آفریقای جنوبی کشف شد و از نظر شکل بلور: منشوری - بی پیرامیدال -، رنگ: قهوه‌ای سبز - قهوه ای، شفافیت: غیر شفاف - نیمه کدر، شکستگی: صدفی - تراشه ای(خشن)، جلا: شیشه‌ای - صدفی، رخ: ناقص - مطابق با سطح، سیستم تبلور: هگزاگونال تا دمای ۵۷۳ درجه و در رده‌بندی اکسید است همچنین خاصیت مغناطیسی ندارد و منشأ تشکیل آن ماگمایی- پگماتیتی - هیدروترمال - دگرگونی - رگه‌های تیپ است.
همایند کانی‌شناسی (پارانژ) آن سختی - چگالی - رخ‌پذیری - انحلالدر اسیدها - واکنش‌های شیمیایی -اشعه Xآپاتیت - پولوسیت - بریل - توپاز -فناکیت- فلدسپات ها- میکاها- آمفیبول ها- پیروکسن هاآلپی - دگرسانی ها- رسوبیپسودوکوبیک است
، از نظر ژیزمان بلوری - آگرگات دانه‌ای - توده‌ای کمیاب است و بیشتر در آفریقای جنوبی، هند، مکزیک، استرالیا و آمریکا یافت می‌شود.
"تشخیص سنگ چشم ببر اصل" > سنگ چشم ببر Tiger’s Eye چگونه تشکیل می‌شود؟

ساخت این ترکیب کوارتز ابتدا به صورت مواد معدنی الیافی آبی رنگ به نام کریوسیدولیت آغاز می‌شود که از آهن و سدیم تشکیل شده است. تبدیل زمانی آغاز می‌شود که کریستال کوارتز در بین الیاف کریوسیدولیت رخنه می‌کند و با خاتمه این فرایند، دو سنگ تشکیل می‌شود. سنگ آبی رنگ که “چشم عقاب” و سنگ قهوه‌ای مایل به طلایی که “چشم ببر” نامیده می‌شود.
"تشخیص سنگ چشم ببر اصل" > توجه به شکل ظاهری سنگ

سنگ چشم ببر از معمولا از خطوط راه راه قهوه ای طلایی و زرد تشکیل شده که با اندکی جابجایی مقابل چشم از رنگ به رنگ دیگر تغییر می کند و جلوه بسیار زیبایی دارد.در بعضی از انواع این سنگ رگه های از رنگ قرمز و آبی هم مشاهده می شود.
"تشخیص سنگ چشم ببر اصل" > تست خراشیدگی شیشه

از آنجا که این سنگ در مقایس سختی شناسی  Mohs درجه ۷ را دارا می باشد و با توجه به اینکه سنگ چشم ببر از کانی های کوارتز می باشد قابلیت این را دارد که بر روی انواع شیشه به راحتی خط بیندازد.
"تشخیص سنگ چشم ببر اصل" > طالع شناسی و ماه تولد سنگ چشم ببر Tiger’s Eye

پیوند: خورشید
سنگ برج جدی و اسد است.
انرژی‌های مردانه و زنانه را متعادل می‌کند.
دیدن آن در خواب هشداری است که می‌خواهد هوشیار باشید زیرا شخصی حقیقتی را از شما پنهان می‌کند.
"تشخیص سنگ چشم ببر اصل" > تست اثر چشم گربه

هنگامی که چشم گربه با نور شدید و جابجایی مرکز نورانی مواجه می شود از خود واکنشی را نشان می دهد که مشابه جابه جایی کوچک یا حرکت چشم آن است که به این عمل اثر چشم گربه یا cat-eye effect می گویند. با گرفتن سنگ بین انگشت اشاره و انگشت شصت آن را به آرامی به عقب و جلو بچرخانید  یا سنگ را روی سطح مسطحی قرار داده و منبع نورانی را روبه روی آن جابجا کرده و اثر چشم گربه یا حرکت رنگ ها را مشاهده نمایید. این روش یکی از بهترین روش تشخیص سنگ چشم ببر اصل است .
"تشخیص سنگ چشم ببر اصل" > باورهای خرافی در مورد این کانی!

عده ای بر این باورند که نگه داشتن و همراه داشتن این سنگ در قالب دستبند، گردنبند و به طور کلی اکسسوری، سبب خوش شانسی و حفظ آن ها از بلایا می شود. همین مسئله باعث شده تا استفاده از دستبند های سنگ چشم ببر در میان افراد، خصوصا نوجوانان رایج باشد. امروزه شاهد خرید این دستبندها در قالب هدیه و کادو هستیم.
منابع و پانویس‌ها

| ن ب وکانی‌ها | ن ب وکانی‌ها | ن ب وکانی‌ها |
| --- | --- | --- |
| دید کلی |  کانی فهرست کانی‌ها  کانی‌شناسی تاریخچه  |  |
| کانی‌های رایج |  آمفیبول  Bridgmanite  ارتوکلاز  میکا  الیوین  پلاژیوکلازها  پیروکسن  کوارتز  لعل  |  |
| مرتبط |  کانی صنعتی  |  |
 درگاه کانی‌ها:  درگاه کانی‌ها
↑  Chatoyancy
↑  خواص سنگ چشم ببر Tiger's Eye
↑  تسبیح چشم ببر
شورش طبرستان

شورش طبرستان یا قیام عمومی طبرستان به آن دسته از شورش‌ها و نبردهای مردم طبرستان و مناطق پیرامون آن اشاره دارد که به رهبری اسپهبدان این سرزمین از سال ۱۶۸ هجری قمری تا ۱۸۹ هجری، علیه عباسیان رخ دادند.
چندین سال پس از خودکشی اسپهبد خورشید و انقراض گاوبارگان (حدود سال ۱۴۲ هجری)، با بالا رفتن نارضایتی‌ها از عمال خلیفه‌های عباسی، مردم به اسپهبد قارنوندیان، ونداد هرمز، رجوع کردند و از او خواستند تا رهبریشان را برای قیام برعهده گیرد. وی پس از مشورت با دیگر اسپهبدان، از دودمان‌های پادوسپانیان، باوندیان و مصمغان، این درخواست را پذیرفت. از این پس شروین باوندی چون پادشاه طبرستان بود و ونداد هرمز قارنوندی سپهسالاری او را می‌کرد. آن‌ها در روزی از پیش مشخص شده، شورش بزرگی علیه خلافت عباسی برپا کردند و مردم طبرستان و رویان در این روز پادگان‌ها را فتح نمودند و نظامیان عرب را به قتل رساندند. مورخان از این روز به عنوان «روزی که طبرستان از عمال خلیفه خالی شد» یاد می‌کنند و از کشته شدن ۲۰٬۰۰۰ نفر خبر می‌دهند.
پس از قتل‌عام مسلمانان و نایبان خلیفه در طبرستان، خلافت عباسی سلسله نبردهایی برای بازپس‌گیری طبرستان آغاز کرد. خلیفه مهدی عباسی خواستار مرگ ونداد هرمز و آوردن سر او به بغداد، پایتخت خلافت، بود؛ ولی هیچ‌کدام از سردارانش موفق به این کار نشدند و سرانجام ولیعهد او، هادی عباسی، توانست با اعلان آتش‌بس و انعقاد پیمانی، ونداد هرمز را همراه با خود به بغداد ببرد. در طول این مسیر بود که مهدی عباسی درگذشت و هادی به مقام خلافت رسید. ونداد هرمز تا اواخر حکومت هادی در بغداد ماند، ولی نهایتاً به طبرستان بازگشت و دور تازه‌ای از قیام طبرستان آغاز شد. سرانجام در دوران خلافت هارون‌الرشید، با حضور شاهزادگان طبرستان به عنوان گروگان در بغداد، در سال ۱۸۹ هجری، شورش‌های طبرستان به صورت کامل متوقف شدند.
پس از اقدامات هارون‌الرشید اوضاع آرام شد و در زمان مأمون طبرستان تحت امر طاهریان درآمد؛ ولی چندی نگذشت که اسپهبد وقت قارنوندیان، مازیار، علم شورش برپا کرد و به جنگ علیه خلافت و امیران طاهری پرداخت. اما مازیار هم نهایتاً شکست خورد و اعدام شد. پس از شکست‌های پیاپی اسپهبدان، مردم طبرستان به شورشیان علوی مهاجر روی آوردند و در اتحاد با داعی کبیر، دولت شیعی علویان طبرستان را ساختند.
زمینه‌ها

همچنین ببینید: اسپهبد خورشید
پس از حمله اعراب به ایران، بیش‌تر مناطق ایرانشهر به دست مسلمانان افتاد. فاتحان مسلمان نسبت به اهالی زرتشتی منطقه تبعیض و آزار روا داشته و زرتشتیان برای حضور در قلمروهای اسلامی، مجبور به پرداخت جزیه بودند. اما در میان ولایات سابق شاهنشاهی ساسانی، مناطق سواحل جنوبی دریای خزر، در برابر حمله عرب‌ها و نفوذ اسلام، سرسختانه ایستادگی کردند. این مناطق در پناه کوه‌های بلند البرز، در برابر حملهٔ سپاه بزرگ عرب‌ها به‌هنگام پیشروی به‌سوی خراسان، جان به‌در بردند. در آن هنگام طبرستان پیشرفته‌ترین و پرجمعیت‌ترین ولایت از ولایات ساحلی دریای خزر، تحت حکومت سلسله‌ای از اسپهبدان به‌نام دابویگان بود. در آن هنگام، دودمان‌های دیگری  نیز در طبرستان حاکمیت داشتند. حضور این سلسله‌ها گواه آن است که شاید رویدادهای طبرستان، بازتاب تلاشی بود در راستای بازسازی مراتب دستگاه دیوانسالاری بلندپایه‌تر ساسانی.
نظامیان گسیل‌شده از سوی خلفای عرب تلاش‌های بسیاری برای فتح طبرستان انجام دادند که هیچ‌کدام موفقیت‌آمیز نبود و دودمان گاوبارگان در پاسداری از مرزهای خود کمابیش پیروزمندانه با عرب‌ها مقابله می‌کردند. تا این که در حدود سال ۱۴۲ هجری، آخرین فرمانروای گاوبارگان، اسپهبد خورشید، از سپاهیان خلافت عباسی در جنگی که بینشان رخ داد، شکست خورد و پس از آن که سرزمینش به دست آن‌ها افتاد، خودکشی کرد. گرچه مرگ اسپهبد خورشید موجب شد عباسیان بر مناطق جلگه‌ای طبرستان چیره شوند و نایبان خلیفه بتوانند به تبلیغ دین اسلام و جمع‌آوری مالیات پردازند، ولی این بدان معنی نبود که عباسیان توانستند سراسر این سرزمین را تصرف کنند؛ چنان‌که اسپهبدان قارنوندی، باوندی و پادوسبانی همچنان در مناطق کوهستانی طبرستان و رویان به فرمانروایی خویش ادامه می‌دادند.
در نخستین دهه‌های پس از فتح، تغییر آیین و گرویدن به اسلام روند کندی داشت و به خصوص در مناطق روستایی، اکثریت ساکنان را زرتشتیان تشکیل می‌دادند و تازه مسلمان‌های بومی و اعراب به صورت جوامعی پراکنده در میان این اکثریت زندگی می‌کردند. اعراب بنا بر رسوم خود، پس از پیروزی در جنگ، زنان و فرزندان رقیب را به اسارت گرفته و همچون غنائم با آنان رفتار می‌کردند. آن‌ها در نبرد علیه اسپهبد خورشید نیز همسر و فرزندان او را اسیر گرفته و خلیفه آنان را بین درباریان تقسیم نمود و خود با یکی از همسران خورشید ازدواج کرد. این روش در میان مهاجران عربی که در طبرستان مستقر شده بودند، هم وجود داشت و زنان و دختران طبرستانی به اجبار، به نکاح عاملان خلیفه درآمدند. عده‌ای از زرتشتیان در نیمهٔ دوم قرن دوم هجری، به خاطر آزارهای فاتحان مسلمان، از ایران به هندوستان کوچیدند.
آغاز قیام

در دوران والی بودن خالد بن برمک، او با مردم رفتار مناسب داشت و با آن‌ها مدارا می‌کرد و این موجب عدم حملهٔ اسپهبدان به آن‌ها می‌شد. اما حدود ۲۵ سال پس از مرگ اسپهبد خورشید، هنگامی که مهدی عباسی در حال مبارزه با شورش‌های علویان علیه خلافتش بود؛ عبدالحمید مضروب، امیر طبرستان از جانب وی، رسوم تازه‌ای بنا نمود، خراج را اضافه کرد و ستم و ظلم بر مردم روا داشت، که موجب نارضایتی طبری‌ها و مقدمات شورش آن‌ها شد. در زمان عبدالحمید مضروب خراج بر مردم فشار وارد می‌کرد و به گفتهٔ سنگسری، در مناطق جلگه‌ای و هموار طبرستان ۴۵ پایگاه نظامی دایر شده بود. عبدالرفیع حقیقت تعداد این پایگاه‌ها را ۵۰ مرکز ثبت کرده‌است. عده‌ای از مردم ناراضی از خلافت عباسیان، ابتدا از «امیدوار کوه» در سوادکوه، به پریم نزد اسپهبد ونداد هرمز، فرمانروای دودمان قارنوندیان، رفتند و او را به پیشوایی قیام خود برگزیدند. ونداد هرمز گفت ابتدا باید با اسپهبد دودمان باوندیان، اسپهبد شروین یکم، مشورت کند و از مصمغان ولاش بیعت بگیرد؛ اگر این مراحل به خوبی به انجام رسید، قیام ممکن است و من آن را رهبری می‌کنم.
مصمغان و شروین یکم با این درخواست موافقت کردند و با استندار شهریار یکم، استندار دودمان پادوسبانیان، نیز هم‌عهد شدند که علیه خلفای عباسی بشورند. سپس از اهالی رویان و طبرستان بیعت گرفتند و پس از بحث و تبادل نظر عمومی، قرار بر آن شد که همگی در روز مشخص و ساعت معینی علیه نایبان خلیفه قیام کنند. اتحاد دو خاندان باوندیان و قارنوندیان که در این عصر شکل گرفت تا مدت‌ها برقرار ماند. ظهیرالدین مرعشی دربارهٔ این اتحاد نوشته‌است که شروین باوندی چون پادشاه طبرستان بود و ونداد هرمز صاحب‌الجیش و سپهسالاری او را می‌کرد.
[کار] به جایی رسید که زنان شوهران از ریش گرفته، بیرون می‌آوردند و به کسان او سپرده، گردن می‌زدند.
ابن اسفندیار، تاریخ طبرستان
جلد اول، ص ۲۰۲.
در سال ۱۶۸ هجری قمری بود که قیام انجام گرفت. در شب موعود به رسم زرتشتیان آتشکده‌ها را روشن کردند و مطابق اعلامی که از قبل انجام شده‌بود، بر کوه‌ها آتش افروختند. تمام مردم منطقهٔ طبرستان از گیلان تا تمیشه، هرجا نایبان و مردمِ خلیفه را می‌دیدند، آن‌ها را می‌کشتند. مردم با هر وسیله و آلت قتّاله‌ای که تهیه‌اش ممکن بود، به عرب‌ها و عمال خلیفه حمله می‌کردند و آن‌ها را می‌کشتند تنها عرب‌ها هدف این کشتار نبودند و افراد محلی که مسلمان شده‌بودند هم به قتل رسیدند.
قشون منظم اسپهبدان نیز با رهبری ونداد هرمز و معاونت شروین یکم علیه سپاهیان عرب تاختند و پادگان‌های نظامی را که برای مقابله با شورش‌های احتمالی ساخته شده‌بودند، اشغال کردند و حدود بیست هزار نفر از نظامیان عرب را کشتند؛ به‌طوری‌که اجساد مقتولین مانع رفت و آمد در برخی راه‌ها می‌شد. همچنین به نیروهای نظامی مستقر در «هرمزآباد» (در نزدیکی آمل)، که محل استقرار نایب خلیفه در طبرستان بود، حمله کردند.
خسارات مالی و جانی فراوانی در این شورش به دستگاه خلافت وارد شد، چنان‌که تنها در رویان شش هزار، در گیلان‌آباد پانصد نفر، در ولاشجرد پانصد نفر، در سعیدآباد یک هزار نفر، در چالوس پانصد نفر و در کلارستاق پانصد نفر نیروی رزمنده کشته شدند؛ و این آمار فقط مربوط به ناحیهٔ رویان و کلار است. عبدالرفیع حقیقت این رخداد را یک «قیام ملی» و «انقلاب» می‌داند.
آغاز قیام > رویکرد هادی عباسی

همچنین ببینید: هادی عباسی
هادی ابتدا در گرگان با ونداد هرمز آتش‌بس نمود و او را ملاقات کرد و کوهستان را به او سپرد. سپس با همدیگر به بغداد رفتند و هادی با مرگ پدرش، خلیفه شد. پس از مدتی که بدین منوال گذشت، ونداسفان، برادر ونداد هرمز، شخصی تازه‌مسلمان را در گرگان کشت که موجب خشم خلیفه شد. خلیفه ابتدا خواستار اعدام ونداد هرمز به عنوان قصاص آن شخص شد ولی ونداد هرمز با حضور در آتشکده‌ای سوگند خورد تا در ازای بازگشت به طبرستان، برادرش را برای قصاص سر بریده و نزد خلیفه آورد. هادی پذیرفت و ونداد هرمز در نامه‌ای به برادرش از او خواست به جایی رود که هیچگاه او را نبیند تا مجبور نشود سوگندش را اعمال کند. مدت اندکی پس از آن هادی درگذشت و در ربیع‌الاول ۱۷۰ هجری فرزندش، هارون‌الرشید، به خلافت رسید.
قیام دوم طبرستان

همچنین ببینید: هارون‌الرشید
قیام دوم طبرستان > قیام سال ۱۸۰ هجری

قیام دوم طبرستانزمانی شکل گرفت که در سال ۱۸۰ هجری قمری، مردم چالوس با همراهی رویان علیه والی خلیفه، عبدالله حازم، شورش کردند و نایب او، به نام سلّام، معروف به «سیاه مرد»، را از شهر بیرون راندند و با مردم دیلم هم‌پیمان شدند. دلیل این شورش روابط جنسی سلام بود که مردم را به رهبری یک قاضی محلی به قیام کشانید. عبدالله حازم با شنیدن خبر به چالوس رفت و ضمن اعدام قاضی محلی، شورشیان را قتل‌عام کرد. طبق گزارش اولیاءالله آملی، عبدالله حازم با عنوان دادرسی یکی-یکی مخالفان را به حضور می‌طلبید و مخفیانه گردن می‌زد؛ تا آنجا که در پایان روز تمامی شورشیان به قتل رسیدند. او همچنین چالوس را ویران کرد و متعلقات مردم را به زور گرفت. سپس به سعیدآباد رفت و کسانی که در قلعه پناه گرفته بودند را از دم کشت. پس از این وقایع والیانی از خاندان برمکیان به ولایت طبرستان منصوب شدند. هارون‌الرشید مدتی بعد علیه این خاندان خشم گرفت و تمامی برمکیان را عزل کرد. ابن اسفندیار و بلاذری از دست‌اندازی یحیی و موسی برمکی در املاک مردم، در این دوره گزارش کرده‌اند. لیکن با وجود وزارت فضل و جعفر برمکی در دربار خلیفه، کسی جرئت عرضهٔ اخبار طبرستان به بغداد را نداشت.
از تمیشه تا رویان بی‌اجازت ایشان کسی از هامون پای به بالا نتوانستی نهاد. همه کهستان‌ها به تصرف ایشان بود و مسلمانان را چون وفات رسیدی، نگذاشتندی به خاک ولایت ایشان دفن کنند.
ابن اسفندیار، تاریخ طبرستان
جلد اول، ص ۲۱۵.
پس از برمکی‌ها، خلیفه بن سعید به نمایندگی از خلیفه عباسی وارد طبرستان شد و در گرگان جلوس نمود. وی مَهرویه رازی را در آمل و نافع را در ساری به نیابت از خود گماشت. در این هنگام اسپهبد شروین و ونداد هرمز شبانه به ساری حمله کردند و نافع را کشتند ولی از کشتن عامل دربار خلیفه، که در ساری بود، امتناع کردند. وی در نامه‌ای به مهرویه رازی از این شورش اطلاع داد و گفت اهالی طبرستان قصد انقلاب دیگری دارند. مهرویه رازی نامه را بلند خواند و در آخر گفت «آملی‌های سیرخور کجا توان و لیاقت شورش علیه حکومت من را دارند». این توهین و تحقیر موجب قیام مردم آمل شد و آن‌ها شبانه به قصر فرمانداری حمله کردند و سر مهرویه را بریدند و جسدش را سر بازار آمل آویختند و بر تخت حکومتش دسته‌ای سیر گذاشتند. این رخداد در ۱۸۵ هجری پایان پذیرفت و از آنجا که در هیچ‌کدام از شورش‌های یادشده سرقتی روی نداد و تجاوزی به اموال و دارایی‌های فرمانداری‌ها نشد، هارون‌الرشید تنها اقدام به عزل فرماندار طبرستان و جایگزینی عبدالله بن سعید نمود.
قیام دوم طبرستان > خاموش شدن آتش طبرستان

پس از حضور عبدالله بن سعید به طبرستان، وی با استقبال مردم مواجه شد و سه سال و چهار ماه والی طبرستان بود. وی قاتلان مهرویه رازی را دستگیر و راهی بغداد کرد و در سال ۱۸۷ هجری اقدام به جمع‌آوری خراج کرد. در این سال ونداد اسپان، برادر ونداد هرمز، در سوادکوه نتوانست حضور عمال او را تحمل کند و جعفر بن هارون را که برای گردآوری مالیات آمده‌بود، با زوبین از پای درآورد. هارون‌الرشید شخصاً به شهر ری آمد و عبدالله بن سعید را به حضور طلبید. سپس سیصد نفر را به نمایندگانی به طبرستان فرستاد تا دربارهٔ این حادثه تحقیق کنند. پس از پانزده روز تحقیق گزارش را به هارون ارائه دادند و گفتند که اقدام ونداد اسپان عملی برنامه‌ریزی شده نبود و حادثه‌ای خودسرانه از یک شاهزاده است و چون وی با برادرش مخالف است، نمی‌توان این عمل را به ونداد هرمز مرتبط دانست. هارون‌الرشید قانع نشد و اسپهبدان باوندی و قارنوندی را به حضور طلبید ولی اسپهبدان برای رفتن نزد وی، تقاضای گروگان کردند. هارون نپذیرفت و گفت «چگونه می‌تواند مسلمانی را به گروگان نزد زرتشتیان بفرستد؟» لذا با تهدید به شروع جنگ، ونداد هرمز به حضور خلیفه رسید و گفت هر حکمی باشد، به اسپهبد شروین نیز می‌رساند، زیرا او به بهانهٔ کسالت عازم ملاقات نشده‌بود. در ابتدا عباسیان قصد قتل ونداد هرمز را داشتند، ولی نهایتاً قرار بر این شد که هارون‌الرشید فرزند خود را نزد ونداد هرمز بفرستد تا او زمین‌هایش را به وی بخشد؛ چنین شد و هارون‌الرشید هدایایی در عوض نزد ونداد هرمز فرستاد که او را ناراحت کرد. ونداد هرمز از هارون‌الرشید خواست به جای هدایا، حکمی‌دهد تا دیگر از عبدالله بن سعید دستور نگیرد. هارون «هَرثمه» را فرستاد تا در ازای این حُکم ولیعهدهای دو اسپهبد را در سال ۱۸۹ به بغداد آورد.
ونداد هرمز که نپذیرفته بود زمین‌هایش را به خلیفه بفروشد و فروش زمین کشاورزی و چراگاه را در آیین خود گناه می‌دانست، ناچار شد سیصد پارچه آبادی را در قالب هدیه، به نام مأمون پسر هارون‌الرشید کند و اینچنین خلافت عباسی در بخش کوهستانی طبرستان هم مالک گردید. پس از صلح طرفین، هارون‌الرشید شخصی به نام عبدالله بن مالک را والی طبرستان معرفی کرده و دستور داد به جز نواحی کوهستانی، دیگر متصرفات ونداد هرمز و شروین را بگیرد.
نهایتاً هارون‌الرشید با زیرکی توانسته بود دو تن از فرزندان اسپهبدان را نزد خود گروگان بگیرد. این دو نفر قارن پسر وندا امید و شهریار پسر شروین بودند، که خلیفه آن‌ها را به دربار خود بُرد و با احترام نزد خود نگهداشت تا پدرانشان در طبرستان دست به شورش نزنند. تا چهار سال بعد این دو گروگان نزد خلیفه ماندند. این دو پسر که در زمان سفر هارون به ایران همراه او بودند، وقتی هارون در ری «رنجور» شد، با اجازهٔ او به سرزمین خود بازگشتند و مدتی بعد هم‌زمان با مرگ هارون‌الرشید، پدران آن دو نیز مُردند و آن‌ها به فرمانروایی بخش‌هایی از کوه‌های طبرستان رسیدند. این دو اسپهبد نیز رشتهٔ دوستی را نگسستند و قارن در اطاعت شهریار باوندی بود.
میراث

| گاهشمار مهم‌ترین وقایع شورش | گاهشمار مهم‌ترین وقایع شورش |
| --- | --- |
۱۶۸ ه‍:  •  اتحاد اسپهبدان طبرستان و آغاز شورش عمومی
:  •  شکست لشکرکشی فرغانی
۱۶۹–۱۷۰:  •  شکست لشکرکشی فراشه
:  •  لشکرکشی توسط روح بن حاتم
:  •  پیمان صلح خالد برمکی و ونداد هرمزد
:  •  شکست لشکرکشی عمر بن علاء
:  •  شکست مذاکرات صلح تمیم بن سنان
:  •  لشکرکشی‌های یزید بن مزید و حسن بن قحطبه
:  •  پیمان صلح هادی عباسی با ونداد هرمزد
۱۸۰ ه‍:  •  آغاز دوره دوم شورش‌ها در چالوس
۱۸۵ ه‍:  •  حمله اسپهبدان به ساری و قتل عاملان خلافت
۱۸۷ ه‍:  •  ماجرای قتل عامل خراج توسط ونداد اسپان
:  •  آغاز مذاکرات هارون‌الرشید و اسپهبدان
۱۸۹ ه‍:  •  پایان مذاکرات و صلح میان طرفین
همچنین ببینید: مازیار و داعی کبیر
ونداد هرمز در سال ۲۰۵ هجری، در زمان خلافت مأمون، درگذشت؛ این تاریخ ۴۲ سال پس از آغاز شورش است. پس از او قارن دوم به اسپهبدی قارنوندیان رسید و با شهریار یکم از خاندان باوند معاصر بود و با حضور در خدمت خلیفه توانست مقرب درگاه عباسی قرار گیرد. با مرگ اسپهبد قارن باوندیان در قلمرو جانشین او، مازیار، تصرف کردند و مازیار نهایتاً به دامان خلافت گریخت و مسلمان شد. با مرگ شهریار و جانشینی شاپور باوندی، نارضایتی از باوندیان در طبرستان بالا گرفت و مأمون، مازیار را همراه با «موسی بن حفص» فرمان طبرستان داد. مازیار باوندیان را در جنگی ساقط کرد و شاپور را کشت. او با مرگ موسی بن حفص به قلمرو خلافت نیز تجاوز کرد و با نامه‌نگاری‌های فریبکارانه، سرکوب مخالفان و برپایی استحکامات دفاعی، به اعمال خود مبادرت ورزید. پس از مرگ مأمون و تغییر خلیفه، مازیار از دین اسلام بازگشت و علم قیام علیه خلافت برپا کرد. او در ۲۲۵ هجری توسط عمال خلیفه، معتصم، اعدام شد و دودمان قارنوندیان با مرگ او قلمرو خود را از دست داد.
در زمان حکومت طاهریان، که خاندانی ایرانی‌تبار ولی تابع دستگاه خلافت بودند، طبرستان به شکل یک استان در ولایت خراسان بزرگ درآمد. حاکمان طاهری پس از سرکوب شورش مازیار دارایی او را مصادره کردند و بستگانش آواره و کشته شدند. مردم طبرستان با عوامل طاهری نیز کنار نیامدند، چون طاهریان را مستقل نمی‌دانستند و آنان را وابسته و عامل خلیفه می‌دیدند. اندیشۀ احیای امپراتوری ایران کماکان وجود داشت و این میراث بعدها به مرداویج زیاری رسید. به قول برتولد اشپولر، خاورشناس آلمانی، کرانه‌های جنوبی دریای مازندران تا چندی «مرکز خودآگاهی ملی ایران باستان» بود.
از طرفی سادات علوی، که مذهب تشیع داشتند، از سمت غرب طبرستان بستر جنبشی شیعی را فراهم می‌کردند. بسترهای درونی و بیرونی جنبش علوی در خلال دو قرن شکل گرفت و کماکان گسترش می‌یافت. در زمان هارون‌الرشید یحیی بن عبدالله در دیلمستان قیام کرد و حاکم جستانی از او حمایت کرد. ولی با اعزام ۵۰٬۰۰۰ سرباز از بغداد، حاضر به پذیرش صلح شد. در سال ۲۵۰ هجری مردم غرب طبرستان از یک علوی، به نام حسن بن زید، دعوت کردند تا رهبری قیامشان را به عهده گیرد. وی، که به داعی کبیر معروف است، با پذیرش این دعوت حکومت علویان طبرستان را در کلار بنیان نهاد. مردم غالباً زرتشتی شرق طبرستان ابتدا با انگیزه‌های صرفاً سیاسی علویان را پذیرفتند ولی تدریجاً جذب مذهب تشیع شدند. حسین اسلامی دربارهٔ این واقعه می‌گوید: «مردم طبرستان از دست خودشان خسته شدند؛ دنبال بیگانه (عرب) رفتند.»