stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
انتخابات مجمع ملی لیبی (۲۰۱۲)
پیشینه > پس افتادن انتخابات

پیش از این قرار بود انتخابات در ۳ خرداد و با تعویق ۳۰ خرداد برگزار شود که دولت انتقالی بازهم عقبش انداخت.
در لیبی امنیت خیلی پایین است به حدی که در زمان تصدی شورای نظامی و پس از آزادسازی لیبی چند بار اخباری از سقوط برخی شهرها مانند بنی‌ولید منتشر شد و فرودگاه طرابلس تصرف شد و …
همچنین حال‌وهوای انتخاباتی اصلاً در کشور نیست و طبق گزارش‌ها حتی عکس هم نچسبانده‌اند و انتخابات عملاً رقابت بر سر نام‌هایی بود که تازه شنیده‌بوده‌اند. در ضمن برخی می‌گفتند شورای انتقالی هنوز نتوانسته‌بود پیش‌نیازهای انتخابات را فراهم کند.
پیشینه > جایگاه اسلام

در انتخابات مجلس مصر (۲۰۱۱–۲۰۱۲) و انتخابات مجلس مؤسسان تونس (۱۳۹۰) رقابت میان اسلامگرایان و لیبرالان و دین‌جدایی‌گرایان و ملی‌گرایان بود، ولی در لیبی تقریباً همهٔ حزب‌ها -حتی لیبرالان- ادعای اسلام‌گرایی دارند.
در لیبی این‌گونه نیست که اگر حزبی اخوانی نباشد اسلامگرا نیست. رهبر ائتلاف لیبرال‌های لیبی نیز اعلام کرده‌بود اسلام منبع اصلی قانون‌گذاری در لیبی خواهد بود.
این نفوذ گرایش به حکومت اسلامی به حدی است که شورای انتقالی (که شاید در اسلامگرایی است میانه‌روتر است) در بیانیه‌ای اعلام کرده است «شریعت اسلامی منبع اصلی قانون‌گذاری در کشور خواهد بود چرا که جامعه لیبی به دین مبین اسلام می‌بالد و از لحاظ عقیدتی و قانون‌گذاری به او پایبند است». حتی در بیانیه آمده است که نیازی به همه‌پرسی برای قانون‌های جامعهٔ لیبی براساس شریعت اسلام نیست زیرا مردم همه اسلام را پذیرفته‌اند. البته در تونس دولت و در مصر شورای عالی نیروهای مسلح مصر چنین چیزی را اصلاً نگفته‌بودند و گرایش شورای نظامی مصر کاملاً به مبارک و دولت موقت تونس نیز چنین کاری را نکرد.
پیشینه > اختیارها

این مجلس که در ایران به «مجلس مؤسسان لیبی» سرشناس است، در خود لیبی «مجمع ملی لیبی» نام دارد.
مجلس مؤسسان به مجلسی می‌گویند که در تدوین قانون‌اساسی کشوری یا تغییر او نقشی اساسی دارد، ولی شورای انتقالی اعلام کرد که اعضای مجلس تدوین قانون اساسی در همه‌پرسی برگزیده خواهند شد. با این مصوبه عملاً این مجلس دیگر مجلس مؤسسان نیست و تنها نام مؤسسان را یدک می‌کشد، شاید بهترین نام همان پارلمان باشد.
از میانه‌های انقلاب لیبی شورای انتقالی حکومت را در لیبی به دست گرفت، در واقع مجلس نو این اختیارها را از شورای نظامی خواهد گرفت. اختیارهای اصلی این مجلس این است:
تشکیل دولت
ادارهٔ کشور تا پایان تصویب قانون‌اساسی و انتخابات‌های بعدی (جایگزین شورای انتقالی)
تدوین قانون ادارهٔ برگزاری همه‌پرسی اعضای کارگروه قانون‌اساسی
۶۰ نفر از نمایندگان برای مجلس مؤسسان (کارگروه قانون‌اساسی) برگزیده شوند)
قرار است اعضای مجلس قانون‌اساسی که ۶۰ نفر اند در همه‌پرسی‌ای برگزیده شوند.
نامزدان

در این انتخابات چند گروه اصلی حضور دارند:
اسلامگرایان اخوانی در حزب عدالت و سازندگی و گروهی جدید در حزب اصلاح و توسعه
اسلامگرایان سلفی در حزب میهن (الوطن)
سکولارهای میانه‌رو و لیبرال در حزب ائتلاف نیروهای ملی
لیبرالان دین‌جدایی‌گرا در جبههٔ ملی
برگزاری

انتخابات بیرون کشور از ۱۳ تیر تا ۱۷ تیر است ولی انتخابات درون لیبی ۱۷ تیر برگزار شد.
برگزاری > آرایش کرسی‌ها

قرار است از ۲۰۰ کرسی مجمع ملی، ۸۰ تا به حزب‌ها و ۱۲۰ تا به مستقلان رسد.
برگزاری > واجدان

قرار بود آن دسته از مردم که می‌خواهند رأی دهند نام‌نویسی کنند. ۸۰٪ مردم (یعنی ۲٫۸ میلیون نفر از ۳٫۵ میلیون نفری که می‌توانستند نام‌نویسی کنند) در ۱۳ حوزهٔ انتخاباتی نام نوشته‌اند.
برگزاری > ناامنی‌ها

در روز برگزاری انتخابات درون لیبی ناامنی‌هایی بود و برخی کشته شدند.
از ۱۵۵۴ مرکز رای‌گیری سراسر لیبی ۹۴ مرکز در پی مشکل‌ها و ناامنی‌ها بسته شد.
نتیجه

ائتلاف لیبرال ملی در این انتخابات به پیروزی دست یافت.
البته محمود جبرئیل توصیف ائتلاف نیروهای ملی به ائتلاف لائیک‌ها و لیبرال‌ها را رد کرد و اظهار داشت پای‌بندی به اصول شریعت اسلامی یکی از اصول اصلی ائتلاف است.
برخلاف مصر و تونس، در نخستین انتخابات لیبی پس از سرنگونی معمر قذافی، اسلام‌گرایان نتوانستند به پیروزی برسند، بلکه نیروهای لیبرال هوادار محمود جبریل آرای اکثریت را جذب کردند.
اسلامگرایان نیز اعلام کرده‌بودند که کرسی‌های بسیاری را خواهند گرفت. «محمد صوان» رهبر حزب عدالت و سازندگی شاخهٔ اخوان‌المسلمین پس از اعلام نتایج اولیه و گمانه‌زنی‌ها دربارهٔ شکستشان گفته‌بود که نتیجه‌ها حاکی از پیروزی ۴۰٪ ائتلاف ملی است، ولی طبق نتیجه‌های اولیه ائتلاف ملی در میان ۱۲۰ کرسی بخت کم‌فروغی دارد و طرفداران ما رأی آورده‌اند و حضور اسلامگرایان گسترده خواهد بود.
هشام کریکشی از بنیان‌گذاران اخوان نیز گفت که نتیجه پیش‌بینی‌نشدنی بود ولی انتظار داریم اسلامگرایان ۴۰ کرسی از ۸۰ کرسی حزبی را به دست آورند. او گفت پیروزی ائتلاف محمود جبرئیل شکست ما نیست زیرا ایشان ۶۰ حزب و سازمان‌اند.
نتیجه > واکنش‌ها

تحلیلگران بر این باور اند که برتری جبریل در انتخابات در گرو شهرت وی به یکی از مبارزان پارسال با رژیم قذافی است. بسیاری از چهره‌های اخوان‌المسلمین یا در جامعه شناخته نیستند یا اینکه ضدشان تبلیغات منفی شامل ارتباط با اخوان‌المسلمین مصر و نداشتن استقلال صورت گرفته است.
صوان در گفت‌گو با خبرگزاری رویترز گفت که ائتلاف ملی با فریب مردم رأی آورده است. او جبرئیل را متحد پیش قذافی دانست و گفت او با فریبکاری خود را اسلامگرا معرفی کرد تا رأی بیاورد. او با بیان این که پیروزی مستقلان اسلامگرا بیشتر است افزود چهرهٔ اسلامگرایان را مخدوش کرده‌اند. رویکرد حزب عدالت و سازندگی به نقش دین در سیاست را با حزب ائتلاف نیروهای ملی متفاوت خواند و گفت برای حزب جبریل مرجعیت اسلامی به معنای انجام عبادت‌های اسلامی است اما ما می‌خواهیم اسلام راه زندگی کامل مردم باشد.
نتیجه > نتیجهٔ نهایی

۲۷ تیر نتیجهٔ نهایی کرسی‌های حزبی و وارسته اعلام شد.
از ۸۰ کرسی حزبی ائتلاف نیروهای ملی به رهبری محمود جبرئیل توانست ۳۹ کرسی را به دست آورد و پس از او حزب عدالت و سازندگی شاخهٔ اخوان‌المسلمین لیبی به رهبری محمد صوان ۱۷ کرسی برنده شد.
البته رقابت اصلی این حزب‌ها زین پس بر سر جذب نمایندگان مستقل است که ۶۰٪ مجلس را در دست دارند.
کش‌مکش این میدان تنها میان عدالت و سازندگی و ائتلاف ملی است. هریک از این دو گروه بتواند کرسی‌های موردنیازش را از میان مستقلان به دست آورد دولت آینده را تشکیل خواهد داد.
در واقع کارزار اخوان با ائتلاف ملی به مثابهٔ صف‌بندی طرفداران مردم‌سالاری اسلامی در برابر لیبرالان و سکولاران و اسلامگرایان دین‌جدایی‌گرا است.
چکیدهٔ نتیجهٔ انتخابات مجمع ملی سراسری لیبی (۱۳۹۱)
| حزب و ائتلاف | حزب و ائتلاف | رای | ٪ | کرسی حزبی | ٪کرسی حزبی |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ائتلاف نیروهای ملی | ۷۱۴٬۷۶۹ | ۴۸٫۱۴٪ | ۳۹ | ۴۸٫۸ |
|  | عدالت و سازندگی | ۱۵۲٬۵۲۱ | ۱۰٫۲۷٪ | ۱۷ | ۲۱٫۳ |
|  | جبهه ملی | ۶۰٬۵۹۲ | ۴٫۰۸٪ | ۳ | ۳٫۸ |
|  | اتحاد برای وطن | ۶۶٬۷۷۲ | ۴٫۵۰٪ | ۲ | ۲٫۵ |
|  | حزب میانه‌گرای ملی | ۵۹٬۴۱۷ | ۴٫۰۰٪ | ۲ | ۲٫۵ |
|  | وادی‌الحیاة | ۶٬۹۴۷ | ۰٫۴۷٪ | ۲ | ۲٫۵ |
|  | حزب امت وسط | ۲۱٬۸۲۵ | ۱٫۴۷٪ | ۱ | ۱٫۲۵ |
|  | حزب اصالت و نوسازی | ۱۸٬۷۴۵ | ۱٫۲۶٪ | ۱ | ۱٫۲۵ |
|  | حزب ملی رفاه و توسعه | ۱۷٬۱۵۸ | ۱٫۱۶٪ | ۱ | ۱٫۲۵ |
|  | حزب حکمت | ۱۷٬۱۲۹ | ۱٫۱۵٪ | ۱ | ۱٫۲۵ |
|  | اصالت و سازندگی | ۱۳٬۶۷۹ | ۰٫۹۲٪ | ۱ | ۱٫۲۵ |
|  | حزب ملی مردم‌باور لیبی | ۱۳٬۰۹۲ | ۰٫۸۸٪ | ۱ | ۱٫۲۵ |
|  | ائتلاف احزاب ملی | ۱۲٬۷۳۵ | ۰٫۸۶٪ | ۱ | ۱٫۲۵ |
|  | رسالت | ۷٬۸۶۰ | ۰٫۵۳٪ | ۱ | ۱٫۲۵ |
|  | حزب جوانان میانه | ۷٬۳۱۹ | ۰٫۴۹٪ | ۱ | ۱٫۲۵ |
|  | آرزوی لیبی | ۶٬۰۹۳ | ۰٫۴۱٪ | ۱ | ۱٫۲۵ |
|  | حزب لبیک ملی | ۳٬۴۷۲ | ۰٫۲۳٪ | ۱ | ۱٫۲۵ |
|  | حزب آزادی و توسعهٔ لیبی | ۲٬۶۹۱ | ۰٫۱۸٪ | ۱ | ۱٫۲۵ |
|  | رکضه (جنبش) | ۱٬۵۲۵ | ۰٫۱۰٪ | ۱ | ۱٫۲۵ |
|  | میهن و موفقیت | ۱٬۴۰۰ | ۰٬۰۹٪ | ۱ | ۱٫۲۵ |
|  | حزب ملی وادی‌الشاطی | ۱٬۳۵۵ | ۰٬۰۹٪ | ۱ | ۱٫۲۵ |
|  | حزب وطن | ۵۱٬۲۹۲ | ۳٫۴۵٪ | ۰ | ۰ |
|  | مستقلان |  |  | ۱۲۰ |  |
| رای‌های درست | رای‌های درست | ۱٬۴۸۴٬۷۲۳ | ۱٬۴۸۴٬۷۲۳ | ۱٬۴۸۴٬۷۲۳ | ۸۴٫۱۲٪ |
| رای‌های سپید و باطله | رای‌های سپید و باطله | ۲۸۰٬۱۱۷ | ۲۸۰٬۱۱۷ | ۲۸۰٬۱۱۷ | ۱۵٬۸۷٪ |
| مجموع | مجموع | ۱٬۷۶۴٬۸۴۰ | ۱٬۷۶۴٬۸۴۰ | ۱٬۷۶۴٬۸۴۰ | ۱۰۰٪ |
| واجدان نام‌نوشته | واجدان نام‌نوشته | ۲٬۸۶۵٬۹۳۷ | ۲٬۸۶۵٬۹۳۷ | ۲٬۸۶۵٬۹۳۷ | ~۸۰٪ |
منبع: Libya Herald, Project on Middle East Democracy, High National Election Commission: منبع: Libya Herald, Project on Middle East Democracy, High National Election Commission
نخست‌وزیر

نخست مصطفی ابوشغور مستقل که موردحمایت اخوان‌المسلمین بود نامزد نخست‌وزیری شد و رأی آورد ولی در نهایت کابینه‌اش رأی نیاورد و علی زیدان مستقل با حمایت ائتلاف ملی با ۹۳ رأی در برابر ۸۵ رأی برگزیده شد.
پی‌نوشت و منبع

↑  «دلایل پشت‌پرده تعویق انتخابات پارلمانی لیبی». خبرگزاری فارس. ۲۱ خرداد ۱۳۹۱.
↑  «اخوان‌المسلمین و استثنای لیبی». پرس تی‌وی. ۲ مرداد ۱۳۹۱. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۵ فوریه ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۲۶ ژوئیه ۲۰۱۲.
↑  «شورای انتقالی لیبی: پارلمان لیبی دین اسلام را منبع اصلی قانونگذاری قرار می‌دهد». خبرگزاری فارس. ۱۶ تیر ۱۳۹۱.
↑  «اعضای کمیته تدوین قانون اساسی لیبی در یک همه‌پرسی انتخاب می‌شوند». خبرگزاری فارس. ۱۶ تیر ۱۳۹۱.
↑  «مشارکت 60 درصدی مردم لیبی در انتخابات/ شمارش آرا آغاز شد». شبکه العالم. ۱۸ تیر ۱۳۹۱.
↑  «خانه ملت - خبرگزاری مجلس شورای اسلامی». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۶ اکتبر ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۸ ژوئیه ۲۰۱۲.
↑  «براساس نتایج غیررسمی انتخابات لیبی؛ ادامه پیشتازی ملی‌گرایان/دعوت ملی‌گرایان برای تشکیل دولت ائتلافی». خبرگزاری فارس. ۱۹ تیر ۱۳۹۱.
↑  «نتیجه نهایی انتخابات لیبی پنج یا شش روز دیگر اعلام می‌شود». واحد مرکزی خبر. ۲۰ تیر ۱۳۹۱. بایگانی‌شده از اصلی در ۱ ژانویه ۲۰۱۴. دریافت‌شده در ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۲.
↑  http://www.dw.de/dw/article/0,,16090906,00.htmlCached%5Bپیوند+مرده%5D
↑  «اسلام گرایان لیبی: "قافیه را نباخته‌ایم"/ بخش اعظم کرسی‌های پارلمان از آن ماست». خبرگزاری مهر. ۲۱ تیر ۱۳۹۱.[پیوند مرده]
↑  «حزب محمود جبریل در انتخابات لیبی پیشتاز است». واحد مرکزی خبر. ۲۱ تیر ۱۳۹۱. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۴. دریافت‌شده در ۱۲ ژوئیه ۲۰۱۲.
↑  «[[زبان عربی|عربی]]» (به عربی). خبرگزاری رویترز. ۲۲ تیر ۱۳۹۱. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۱۳ ژوئیه ۲۰۱۲. تداخل پیوند خارجی و ویکی‌پیوند (کمک)
↑  «رهبر بزرگ‌ترین حزب اسلام‌گرای لیبی: ائتلاف لیبرال‌های لیبی با فریب مردم رای آورده است/نتایج نهایی می‌تواند پیروزی اسلام‌گراها را مژده دهد». خبرگزاری فارس. ۲۲ تیر ۱۳۹۱.
↑  «نتایج انتخابات پارلمانی لیبی اعلام شد». . تهران (۲۰۲۶۰). ۲۹ خرداد ۱۳۹۱.
↑  «ملی‌گراها پیروز نخستین انتخابات پارلمانی لیبی پس از قذافی». روزنامه ایران. تهران (۵۱۳۰): ۲۲. ۲۹ خرداد ۱۳۹۱.
↑  «[[زبان عربی|عربی]]» (به عربی). العرب أونلاین. ‎۲ مرداد ۱۳۹۱. تاریخ وارد شده در |تاریخ= را بررسی کنید (کمک); تداخل پیوند خارجی و ویکی‌پیوند (کمک)[پیوند مرده]
↑  «جنگ پنهان دو ائتلاف مهم لیبی در کنگره ملی و پیامدهای آن». خبرگزاری مهر. ۲ مرداد ۱۳۹۱.[پیوند مرده]
↑  «تغییر شیوه انتخاب نخست‌وزیر لیبی». خبر و تفسیر. ۱۸ مهر ۱۳۹۱. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۱ اکتبر ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۲۸ اکتبر ۲۰۱۲.
↑  «انتخاب نخست‌وزیر جدید لیبی». خبر و تفسیر. ۲۴ مهر ۱۳۹۱.[پیوند مرده]
جنگ موز

جنگ‌های موز مجموعه ای از درگیری‌ها بود که شامل اشغال نظامی، اقدام پلیسی و مداخله ایالات متحده در آمریکای مرکزی و کارائیب بین سالهای پایان جنگ اسپانیا و آمریکا در سال ۱۸۹۸ تا آغاز سیاست همسایگی خوب در سال ۱۹۳۴ بود. مداخلات نظامی در درجه اول توسط نیروی تفنگداران دریایی ایالات متحده انجام شد که همچنین بر اساس تجربیات خود یک کتابچه راهنما به نام Small Wars Manual (1921) تهیه کردند. در مواردی، نیروی دریایی ایالات متحده پشتیبانی تیراندازی می‌کرد و نیروهای ارتش ایالات متحده نیز در این منطقه مستقر شدند.
با امضای معاهده پاریس در سال ۱۸۹۸، کنترل کوبا، پورتوریکو، گوام و فیلیپین به دست ایالات متحده افتاد (تسلیم اسپانیا). به دنبال آن، ایالات متحده اقدام به مداخله نظامی در کوبا، پاناما، هندوراس، نیکاراگوئه، مکزیک، هائیتی و جمهوری دومینیکن کرد. این درگیری‌ها با عقب‌نشینی نیروها از هائیتی در سال ۱۹۳۴ در زمان رئیس‌جمهور فرانکلین دی. روزولت پایان یافت.
اصطلاح «جنگ موز» در سال ۱۹۸۳ توسط نویسنده لستر دی. لنگلی رایج شد. لنگلی چندین کتاب در مورد تاریخ آمریکای لاتین و مداخله آمریکا نوشت، از جمله: ایالات متحده و کارائیب، ۱۹۰۰–۱۹۷۰ و جنگ موز: تاریخ درونی امپراتوری آمریکا، ۱۹۰۰–۱۹۳۴. این کتاب شامل وقایع امپراتوری استوایی ایالات‌متحده آمریکا در هر دو دوره ریاست‌جمهوری روزولت است که از نیمکره غربی پیشی گرفته‌است. این اصطلاح از طریق این نوشته رایج شد و ایالات متحده را به عنوان نیروی پلیسی معرفی کرد که برای آشتی دادن این کشورهای متخاصم، جوامع بی قانون و سیاستمداران فاسد فرستاده شده‌است و اساساً حاکمیت ایالات متحده بر تجارت مناطق گرمسیری را توجیه می‌کند. جنگ موز با بی‌عدالتی، فساد، جوامع غیرقانونی و سوءاستفاده از کارگران در آمریکای لاتین آغاز شد. کارگران موز چیزی شبیه به جنبش حقوق مدنی را در تجارت میوه‌های گرمسیری به راه انداختند. کشورهای گرمسیری درحال جنگ به خاطر بدرفتاری و شرایط سوءاستفاده از کارگران به یکی از اولین و ستیزه‌جویانه‌ترین جنبش‌ها در آمریکای لاتین دست زدند. گفتمان و فسادی که مردم و حکومت آمریکای لاتین با آن روبه‌رو شدند، چیزی بود که نفوذ ایالات‌متحده را بیشتر می‌کرد. صدها سرباز آمریکایی و هزاران نفر از مردم محلی در جنگ‌های موز کشته شدند. اعتصابات و انقلاب‌ها سرکوب شدند و به پایان رسید - همه اینها در حالی بود که سود تعداد انگشت شماری از شرکت‌ها حفظ شد.
ریشه‌ها

انگیزه‌های ایالات متحده برای درگیری‌ها عمدتاً اقتصادی و نظامی بود. اصطلاح «جنگ موز» خیلی دیرتر برای توصیف این جنبش‌ها به کار رفت که در نتیجه مداخلات آمریکا صرفاً برای حفظ منافع تجاری ناچیز این کشور در منطقه روی می‌داد.
مهمتر از همه، ایالات متحده در حال پیشبرد منافع اقتصادی، سیاسی و نظامی بود تا بتواند حوزه نفوذ خود را حفظ و امنیت کانال پاناما (که در سال ۱۹۱۴ افتتاح شد) را تأمین کند. ایالات متحده اخیراً کانال پاناما را به منظور ارتقای تجارت جهانی و نمایش قدرت دریایی خود ساخته بود. شرکت‌های آمریکایی مانند کمپانی یونایتد فروت نیز در تولید موز، تنباکو، نیشکر و سایر کالاها در سراسر دریای کارائیب، آمریکای مرکزی و شمال آمریکای جنوبی فعالیت مالی داشتند.
یکی از بدنامی‌های بزرگ کمپانی یونایتد فروت شیوه شکستن اعتصاب کارگرانش در ۲۸ نوامبر ۱۹۲۸ در سواحل کارائیبی کلمبیا و در نزدیکی سانتا مارتا است. در ششم دسامبر ارتش کلمبیا اعتصاب‌کنندگانی را که در میدان مرکزی شهر سیناگا تجمع کرده بودند به آتش بست. تلفاتی که از این حادثه اعلام شده بین ۴۷ تا ۲ هزار نفر متفاوت است. ارتش اقدام خود را این‌طور توجیه کرد که اعتصاب‌کنندگان خرابکارهای سیاسی تحت فرمان انقلابیون کمونیستی بودند. نماینده کنگره، جرج الیسر گایتان نیز ادعا کرد که ارتش به دستور یونایتد فروت وارد عمل شده‌است.
شرکت‌های میوه آمریکا

دهه‌های اول تاریخ هندوراس با بی‌ثباتی سیاسی و اقتصادی همراه بوده‌است. در واقع ۳ درگیری مسلحانه بین استقلال و به قدرت رسیدن دولت کاریاس رخ داد. این بی‌ثباتی تا حدی به دلیل دخالت آمریکا در این کشور بود.
اولین شرکتی که با دولت هندوراس قراردادی منعقد کرد، شرکت برادران واکارو (شرکت استاندارد میوه) بود. سپس شرکت میوه Cuyamel از آنها پیروی کرد. شرکت یونایتد فروت همچنین از طریق شرکت‌های تابعه خود، شرکت راه‌آهن تلا و شرکت راه‌آهن تروکسیلو با دولت قرارداد بست.
قرارداد بین دولت هندوراس و شرکت‌های آمریکایی اغلب شامل حقوق انحصاری یک قطعه زمین در ازای ساخت راه‌آهن در هندوراس بود.
با این حال، تولیدکنندگان موز در آمریکای مرکزی (از جمله هندوراس) "به دلیل بیماری پاناما، قارچی که از خاک منتقل می‌شود (...) که تولید را در مناطق بزرگ نابود می‌کند، ضربه خوردند. معمولاً، شرکت‌ها مزارع تخریب شده را رها و راه‌آهن‌ها و سایر تاسیسات را که همراه با مزرعه استفاده می‌کرده‌اند تخریب می‌کنند، بنابراین تبادل خدمات بین دولت و شرکت‌ها همیشه رعایت نمی‌شد.
هدف نهایی قراردادها برای شرکت‌ها کنترل تجارت موز از تولید تا توزیع بود. این شرکت‌ها جنگجویان چریکی، کمپین‌های ریاست جمهوری و دولت‌ها را تأمین مالی می‌کردند. به گفته ریورا و کارانزا، مشارکت غیرمستقیم شرکت‌های آمریکایی در درگیری‌های مسلحانه این کشور وضعیت را بدتر کرد. وجود سلاح‌های خطرناک‌تر و مدرن‌تر امکان جنگ خطرناک‌تری را در میان جناح‌ها فراهم کرد.
در هندوراس بریتانیا (بلیز امروزی) وضعیت به‌طور قابل توجهی متفاوت بود. علیرغم اینکه شرکت یونایتد فروت تنها صادرکننده موز در آنجا بود و این شرکت همچنین در تلاش برای اعمال نفوذ در دولت محلی بود، این کشور بی‌ثباتی و درگیری‌های مسلحانه که همسایگان خود تجربه کردند، متحمل نشد.
یونایتد فروت بارها به رشوه دادن به مقامات دولتی در ازای اعطای امتیازات تجاری، سوءاستفاده از کارگران، فرار از پرداخت مالیات به کشورهایی که در آنها کار می‌کرد و اعمال بی‌رحمانه برای تثبیت انحصار خود متهم شد.
اسمدلی باتلر

شاید یگانه افسر نظامی فعال در جنگ موز، سرلشکر تفنگداران دریایی ایالات متحده بود، اسمدلی باتلر، ملقب به «ماوریک مارین»، که در سال ۱۹۰۳ در هندوراس مأموریت انجام داد، در نیکاراگوئه برای اجرای سیاست‌های آمریکا از سال ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۲ خدمت کرد، مدال دریافت کرد. افتخار برای ایفای نقش در وراکروز در سال ۱۹۱۴ و دومین مدال افتخار برای شجاعت در هائیتی در سال ۱۹۱۵. اسمدلی پس از بازنشستگی اجباری‌اش به دلیل اظهارات بی‌ملاحظه، گفتگو با گروه‌های چپ را که سرمایه‌داری را محکوم می‌کردند، آغاز کرد. سخنرانی او پس از سال ۱۹۳۳ با عنوان جنگ یک راکت است، جایی که او نقشی را که ایفا کرده بود محکوم کرد و خود را «یک مرد عضلانی درجه یک برای تجارت بزرگ، برای وال استریت و بانکداران … یک دزد، یک گانگستر برای سرمایه داری توصیف کرد.»
یادداشت

↑  «The Banana Wars: How The U.S. Plundered Central America On Behalf Of Corporations».
↑  "US Military and Clandestine Operations in Foreign Countries – 1798–Present". Global Policy Forum. 2005. Archived from the original on November 12, 2020.
↑  «The Banana Wars: How The U.S. Plundered Central America On Behalf Of Corporations».
1 2  Hickman, Kennedy (August 4, 2015). "Mexican Revolution: Battle of Veracruz". ThoughtCo. Dotdash. Archived from the original on November 14, 2020. Retrieved March 17, 2016.
↑  Hubert, Giles A. (January 1947). "War and the Trade Orientation of Haiti". Southern Economic Journal. 13 (3): 276–84. doi:10.2307/1053341. JSTOR 1053341 – via JSTOR.
↑  "Where did banana republics get their name?". The Economist. Economist Group. November 21, 2013. Archived from the original on November 14, 2020. Retrieved February 16, 2016.
1 2 3 4 5 6 7 8  Rivera, Miguel Cáceres; Carranza, Sucelinda Zelaya (2005). "Honduras. Productive security and economic growth: the economic function of the cariato". Yearbook of Central American Studies. 31: 49–91. ISSN 0377-7316.
1 2 3  Moberg, Mark (1996). "Crown Colony as Banana Republic: The United Fruit Company in British Honduras, 1900-1920". Journal of Latin American Studies. Cambridge University Press. 28 (2): 357–381. doi:10.1017/S0022216X00013043. JSTOR 157625 – via JSTOR.
↑  «جنگ موز».
تفنگداران دریایی ایالات متحده با راهنمای هائیتی در حال گشت زنی در جنگل در سال ۱۹۱۵ در طول نبرد فورت دیپیتی
کارتون ویلیام آلن راجرز که ایدئولوژی بیگ استیک تئودور روزولت را به تصویر می‌کشد.
کشتی‌های جنگی آمریکایی در وراکروز در سال ۱۹۱۴
عباس رحیمه

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادروز:  ۱ ژوئیهٔ ۱۹۸۹ ‏(۳۵ سال)
زادگاه:  بغداد
پست:  هافبک
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۰۳–۲۰۰۹:  باشگاه فوتبال الشعله
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۱ |  باشگاه ورزشی الزورا |   |   |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۲ |  باشگاه فوتبال نجف |   |   |
| ۲۰۱۲–۲۰۱۳ |  باشگاه فوتبال الشرطه |  ۴ |  (۰) |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۴ |  باشگاه ورزشی الطلبه |   |   |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۶ |  زاخو |  ۱۰ |   |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۱۲ |  تیم ملی فوتبال عراق |  ۲ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۰ ژانویه ۲۰۱۲.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۶ اکتبر ۲۰۱۲:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۰ ژانویه ۲۰۱۲.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۶ اکتبر ۲۰۱۲
عباس رحیمه (عربی: عباس حسين رحيمة المطيري؛ زادهٔ ۱ ژوئیهٔ ۱۹۸۹) بازیکن فوتبال  اهل عراق است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الشرطه (عراق)، باشگاه فوتبال نجف، و باشگاه ورزشی الزورا اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده‌است.
لیانگ جون

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- |
ملیت: چین
زاده: ۱۲ مارس ۱۹۶۹ ‏(۵۵ سال)
ورزشی: ورزشی
ورزش: شمشیربازی
لیانگ جون (انگلیسی: Liang Jun؛ زادهٔ ۱۲ مارس ۱۹۶۹)  شمشیرباز زن اهل چین بود. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۲ و ۱۹۹۶ شرکت کرده‌است.
شووا-کو، ناگویا

| شووا-کو، ناگویا 昭和区 | شووا-کو، ناگویا 昭和区 |
| --- | --- |
Ward: Ward
شووا-کو، ناگویا: شووا-کو، ناگویا
Kōshō-ji: Kōshō-ji
موقعیت شووا-کو، ناگویا در نقشه: موقعیت شووا-کو، ناگویا در نقشه
شووا-کو، ناگویا: شووا-کو، ناگویا
مختصات: ۳۵°۰۹′۰۱″ شمالی ۱۳۶°۵۶′۰۳″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۱۵۰۲۸°شمالی ۱۳۶٫۹۳۴۱۷°شرقی﻿ / 35.15028; 136.93417: مختصات: ۳۵°۰۹′۰۱″ شمالی ۱۳۶°۵۶′۰۳″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۱۵۰۲۸°شمالی ۱۳۶٫۹۳۴۱۷°شرقی﻿ / 35.15028; 136.93417
کشور: ژاپن
Region: منطقه توکای ناحیه چوبو
استان‌های ژاپن: استان آیچی
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۰٫۹۴ کیلومتر مربع (۴٫۲۲ مایل مربع)
جمعیت (نوامبر ۲۰۱۱): جمعیت (نوامبر ۲۰۱۱)
 • کل: ۱۰۵٬۳۶۰
 • تراکم: ۹٬۶۳۰/کیلومتر مربع (۲۴۹۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۹ (زمان استاندارد ژاپن)
- Tree: زغال‌اخته گلدار
- Flower: Japanese iris
Phone number: ۰۵۲-۷۳۱-۱۵۱۱
Address: 3-19, Yuwa-dori, Showa-ku, Nagoya-shi, Aichi-ken ۴۶۶–۸۵۸۵
وبگاه: www.city.nagoya.jp/showa/ (ژاپنی)
شووا-کو، ناگویا (به لاتین: Shōwa-ku, Nagoya) یک منطقهٔ مسکونی در ژاپن است که در ناگویا واقع شده‌است. شووا-کو ۱۰٫۹۴ کیلومترمربع مساحت و ۱۰۵٬۳۶۰ نفر جمعیت دارد.
تومالینا آدامز

تومالینا آدامز (انگلیسی: Thomalina Adams؛ زادهٔ ۶ ژوئیهٔ ۱۹۹۳) بازیکن فوتبال اهل نامیبیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بوخوم اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال Namibia بازی کرده‌است.
جنی آرتور

جنی آرتور (انگلیسی: Jenny Arthur؛ زادهٔ ۱۱ دسامبر ۱۹۹۳) وزنه‌بردار اهل ایالات متحده آمریکا است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
توماس مارچیوری

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Tomás Ignacio Marchiori Carreño
زادروز:  ۲۰ ژوئن ۱۹۹۵ ‏(۲۹ سال)
زادگاه:  گودوی کروز
قد:  ۱٫۸۶ متر (۶ فوت ۱ اینچ)
پست:  دروازه‌بان
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  Atlético Tucumán
شمارهٔ پیراهن:  ۱۷
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  Gimnasia y Esgrima
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۳–۲۰۲۰ |  Gimnasia y Esgrima |  ۵۸ |  (۰) |
| ۲۰۲۰–۲۰۲۱ |  ← Atlético Tucumán (قرضی) |  ۱ |  (۰) |
| ۲۰۲۲– |  Atlético Tucumán |  ۵ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۱:۰۴, ۱۳ مارس ۲۰۲۲ (UTC). :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۱:۰۴, ۱۳ مارس ۲۰۲۲ (UTC). 
توماس مارچیوری (انگلیسی: Tomás Marchiori؛ زادهٔ ۲۰ ژوئن ۱۹۹۵) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است.
ان‌جی‌سی ۴۲۳۶

| ان‌جی‌سی ۴۲۳۶ | ان‌جی‌سی ۴۲۳۶ |
| --- | --- |
A گلکس (GALEX) image of NGC 4236.: A گلکس (GALEX) image of NGC 4236.
اطلاعات رصدی (J2000 مبدا): اطلاعات رصدی (J2000 مبدا)
صورت فلکی: اژدها
بُعد: ۱۲h ۱۶m ۴۲٫۱s
مِیل: ‏ ۴۵″ ۲۷′ ‎+۶۹°
انتقال به سرخ: ۰ ± ۲ کیلومتر/ثانیه
قدر ظاهری (V): ۱۰٫۵
ویژگی‌ها: ویژگی‌ها
گونه: SB(s)dm
اندازه ظاهری (V): ۲۱′.۹ × ۷′.2
نام‌های دیگر: نام‌های دیگر
UGC 7306, PGC 39346, Caldwell ۳: UGC 7306, PGC 39346, Caldwell ۳
ان‌جی‌سی ۴۲۳۶ (که با نام کالدول ۳ هم شناخته می‌شود) یک کهکشان مارپیچی میله‌ای در صورت فلکی اژدها است.
اطلاعات گروه کهکشان

ان‌جی‌سی ۴۲۳۶ عضوی از گروه ام۸۱، گروهی از کهکشان‌های واقع در مسافت تقریباً ۱۱٫۷ سال نوری (۳٫۶ پارسک) زمین است. کهکشان شناخته شده مسیه ۸۱ و همین‌طور کهکشان ستاره‌فشان شناخته شدهٔ مسیه ۸۲ هم جزو این گروه هستند.
عسل (فیلم ۱۹۳۰)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کارگردان: وسلی راگلز
فیلمنامه‌نویس: Alice Duer Miller A.E. Thomas هرمن جی. منکه‌ویچ
بازیگران: نانسی کرول Harry Green لیلیان روث  ریچارد «اسکیتس» گَلِگر Stanley Smith میتزی گرین زیسو پیتس
فیلم‌بردار: Henry W. Gerrard
شرکت تولید: پارامونت پیکچرز
توزیع‌کننده: Paramount Pictures
تاریخ‌های انتشار:  ۲۹ مارس ۱۹۳۰ (۱۹۳۰-0۳-۲۹)  
مدت زمان: ۷۵ دقیقه
کشور: آمریکا
عسل (انگلیسی: Honey) یک فیلم به کارگردانی وسلی راگلز است که در سال ۱۹۳۰ منتشر شد.
شکر (فیلم ۲۰۱۳)

| شکر | شکر |
| --- | --- |
کارگردان: Rotimi Rainwater
تهیه‌کننده: Rotimi Rainwater Ari Palitz Erin Ward Elliott Broidy (executive producer)
نویسنده: Rotimi Rainwater Tony Aloupis
بازیگران: شنیا گرایمز کوربین بلو مارشال آلمن آستین ویلیامز ناستاسیا کینسکی وس استودی انگوس مکفادین
فیلم‌بردار: Gavin Kelly
تدوین‌گر: Michael Palmerio
شرکت تولید: Village Entertainment
تاریخ‌های انتشار:  ۶ سپتامبر ۲۰۱۳ (۲۰۱۳-۰۹-۰۶)  
مدت زمان: ۱۲۸ دقیقه
کشور: آمریکا
شکر (انگلیسی: Sugar) فیلمی آمریکایی است که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به شنیا گرایمز، کوربین بلو، مارشال آلمن، آستین ویلیامز، ناستاسیا کینسکی و وس استودی اشاره کرد.