stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آلبرت کسلرینگ
ورماخت

ترفیع درجه
۸ مارس ۱۹۰۶: ستوان دوم
۲۵ اکتبر ۱۹۱۳: ستوان یکم
۱۹ مه ۱۹۱۶: سروان
۱ آوریل ۱۹۲۵: سرگرد
۱ فوریه ۱۹۳۰: سرهنگ دوم
۱ اکتبر ۱۹۳۲: سرهنگ
۱ اکتبر ۱۹۳۴: سرتیپ
۱ آوریل ۱۹۳۶: سرلشکر
۱ ژوئن ۱۹۳۷: سپهبد (ژنرال نیروی هوایی)
ارتقا مستقیم از سپهبد به فیلدمارشال با رد کردن درجه ارتشبد
۱۹ ژوئیه ۱۹۴۰: فیلدمارشال
کسلرینگ روز ۱ اکتبر سال ۱۹۳۳ رسماً نیروی زمینی را ترک کرد و به عنوان یک غیرنظامی وزارت هوانوردی رایش منتقل شد تا وارد لوفت‌وافه که به شکل مخفیانه تشکیل شده بود، گردد. او با هرمان گورینگ، فرمانده لوفت‌وافه، رابطه دوستی داشت.
کسلرینگ سال ۱۹۳۳ در سن ۴۸ سالگی پرواز کردن را آموخت و روز ۱ آوریل سال ۱۹۳۴ به درجه سرتیپ ترفیع گرفت. پس از علنی شدن وجود لوفت‌وافه در ۲۶ فوریه سال ۱۹۳۵، به عنوان رئیس بخش مدیریت وزارت هوانوردی انتخاب شد. در این جایگاه مسئول تأمین غذا و البسه، امور مالی و ساخت پایگاه‌های هوایی لوفت‌وافه بود. روز ۱ آوریل سال ۱۹۳۶ به درجه سرلشکری ترفیع گرفت. روز ۱۲ ژوئن، پس از کشته شدن والتر وور در یک سانحه هوایی، ریاست دفتر فرماندهی لوفت‌وافه به کسلرینگ سپرده شد. در این مدت عامل اصلی الغای برنامه بمب‌افکن‌های سنگین آلمان بود. به هر حال، با کشمکش قدرت و رقابت‌های موجود در لوفت‌وافه از جمله درگیری او با ارهارت میلش، کسلرینگ به خوبی قادر به اداره امور نبود. از این رو خواهان تغییر جایگاه خود شد. به هر صورت، با سازمان‌دهی مجدد دفتر فرماندهی و بدل گشتن آن به ستاد کل لوفت‌وافه، کسلرینگ مدتی ریاست این ستاد را بر عهده داشت تا این که سرهنگ هانس-یورگن اشتومپف جانشین او شد.
کسلرینگ روز ۱ ژوئن سال ۱۹۳۷ به درجه سپهبد (ژنرال نیروهای هوایی) ترفیع گرفت و فرمانده منطقه شماره ۳ هوایی در درسدن شد. سال به فرماندهی شماره ۱ لوفت‌وافه در برلین منتقل گردید که بعداً ناوگان یکم هوایی نام گرفت.
ورماخت > جنگ جهانی دوم > لهستان و فرانسه

هنگام آغاز جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹، کسلرینگ فرماندهی ناوگان یکم هوایی لوفت‌وافه در لهستان را بر عهده داشت. نیروهای او می‌بایست در قالب تاکتیک بلیتس‌کریگ، برای گروه ارتش شمال، تحت امر ارتشبد فدر فون بک، پشتیبانی هوایی تأمین می‌کردند. با عملکرد مناسب در این مسئولیت روز ۳۰ سپتامبر سال ۱۹۳۹ نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین به او اعطا شد. پس از اتمام نبرد لهستان کسلرینگ روز ۱۲ ژانویه سال ۱۹۴۰ به فرماندهی ناوگان دوم هوایی لوفت‌وافه منصوب شد و به جبهه غربی منتقل گردید. یگان تحت امر او نقش ویژه‌ای در پشتیبانی از گروه ارتش آ فون بک و پیروزی آلمان در نبرد فرانسه در سال ۱۹۴۰ ایفا نمود. کسلرینگ هوادار حملات هوایی گسترده و همکاری متقابل اسکادران‌ها با یکدیگر به جای عمل انفرادی بود. به با این وجود نیروهای گورینگ نتوانستند به ادعای گورینگ مبنی بر انهدام نیروهای بریتانیایی در دانکرک از طریق هوا جامه عمل بپوشانند. به هر صورت خود چنین عملیات هوایی را «فراتر از توان نیروهای مستهلک‌شده» خود می‌دانست. در پی تسلیم فرانسه کلسلرینگ در مراسم ترفیع چندین تن از فرماندهان ارشد ورماخت، روز ۱۹ ژوئیه سال ۱۹۴۰ به درجه فیلدمارشال نائل آمد. او یکی سه ژنرال نخست لوفت‌وافه، جز گورینگ، بود که به این درجه می‌رسید.
ورماخت > جنگ جهانی دوم > نبرد بریتانیا

مابقی روزهای سال ۱۹۴۰ نیروهای کسلرینگ در تلاش برای به دست آوردن برتری هوایی بر فراز جزیره بریتانیا بودند. او اوایل ماه سپتامبر سال ۱۹۴۰، در مخالفت با فیلدمارشال هوگو اشپرله، فرمانده ناوگان سوم هوایی، بر این عقیده بود که بازوی جنگنده نیروی هوایی بریتانیا به اندازه‌ای تضعیف شده‌است که وقت آن است که بمباران‌های لوفت‌وافه به جای پایگاه‌های هوایی و راداری، متوجه لندن شود. این نظر که مطابق خواست فرماندهی عالی بود در نهایت اجرایی شد. کسلرینگ، بر خلاف بسیاری دیگر نسبت به اجرای عملیات زی‌لووه، تهاجم آلمان به بریتانیا، خوش‌بینی ابراز می‌کرد. به هر صورت معتقد بود لوفت‌وافه، بدون پشتیبانی کریگس‌مارینه و استفاده از نیروهای هوابرد، به تنهایی از عهده آن برنخواهد آمد. در هر حال با آغاز طرح‌ریزی آلمان برای تهاجم به شوروی، کسلرینگ و ناوگان دوم هوایی او بهار سال ۱۹۴۱ به مناطق شرقی منتقل شدند.
ورماخت > جنگ جهانی دوم > جبهه شرقی

در جریان عملیات بارباروسا از ماه ژوئن سال ۱۹۴۱، هواگردهای کسلرینگ این بار نیز از نیروهای فون بک در گروه ارتش مرکز پشتیبانی می‌کردند و عملکرد موفقیت‌آمیزی به نمایش گذاشتند. پس از سلطه بر اسمولنسم، کسلرینگ، همانند اغلب فرماندهان ارشد، به‌شدت خواهان ادامه حرکت مستقیم گروه ارتش مرکز و تهاجم همه‌جانبه در اوایل ماه سپتامبر به سمت مسکو بود. البته این بار چنین نشد.
ورماخت > جنگ جهانی دوم > مدیترانه و شمال آفریقا

ناوگان دوم هوایی ماه اکتبر به مدیترانه و شمال آفریقا منتقل شد؛ جایی که اسما زیر نظر فرماندهی عالی ایتالیا بود. کسلرینگ روز ۲ دسامبر سال ۱۹۴۱ به عنوان فرمانده کل جبهه جنوبی منصوب گردید و قرارگاه خود را به رم منتقل نمود. این انتصاب برای یک افسر لوفت‌وافه قابل توجه بود. در این جایگاه تمامی نیروهای آلمانی در جنوب اروپا و همچنین آفریکاکور در شمال آفریقا تحت امر او بودند. به هر صورت این مقام کسلرینگ همچنان از جانب لوفت‌وافه به حساب می‌آمد و وظیفه اصلی او تدارکات رسانی به قوای سپهبد اروین رومل در شمال آفریقا، مقابله با پایگاه بریتانیایی‌ها در مالت و باز نگاه داشتن مسیرهای دریایی مدیترانه بود. کسلرینگ تعامل بهتری نسبت به افسران آلمان ارشد دیگر با فرماندهی عالی ایتالیا داشت. در دوره موفقیت‌های نیروهای محور در شمال آفریقا برگ‌های بلوط صلیب شوالیه را روز ۲۵ فوریه سال ۱۹۴۵ و شمشیرهای آن را روز ۱۸ ژوئیه همان سال دریافت کرد. کسلرینگ با تأکید بر اهمیت مالت توصیه به تهاجم به این جزیره پیش از حمله به طبرق در سال ۱۹۴۲، نمود. او بهترین زمان برای این کار را اواخر ماه آوریل دانست و موسولینی، نخست‌وزیر ایتالیا، را نیز در این جهت با خود همراه کرد. به هر حال فرماندهی عالی آلمان آن را در این زمان نشدنی خواند و اجازه اجرای عملیات را نداد؛ او تنها توانست طرح‌ریزی نظری آن را پیش ببرد که حتی پس از تسخیر طبرق بلااستفاده ماند.
کسلرینگ در نهایت نتوانست پوشش هوایی و تدارکات‌رسانی کافی برای رومل تأمین کند. البته او شدیداً معترض و مخالف پیشروی بیش از حد نیروهای فرسوده رومل در مصر بود که معضلات حل‌نشده تدارکاتی را تشدید می‌کرد و لوفت‌وافه قادر به پشتیبانی از آن نبود. کسلرینگ جهت تأمین خواسته‌های ایتالیایی‌ها بیشتر وقت خود را در رم بود. بدین ترتیب با وجود صورت دادن بازدیدهای مکرر از شمال آفریقا، به عنوان مافوق رومل هیچگاه رابطه نزدیک و موفقی با او نداشت. کسلرینگ با توسل به تجربه حمله به دیئپ در سال ۱۹۴۲، مثل همیشه امیدوار بود پیاده‌سازی متفقین در شمال آفریقا نیز دفع شود که در نهایت چنین نشد.
ورماخت > جنگ جهانی دوم > ایتالیا

با پیاده‌سازی متفقین در سیسیل در ماه ژوئیه سال ۱۹۴۳ و تخلیه موفق نیروهای آلمانی به بدنه اصلی خاک ایتالیا، کسلرینگ ماه نوامبر به عنوان فرمانده کل جبهه جنوب غربی و گروه ارتش سی منصوب شد. دو ارتش دهم و چهاردهم برای دفاع از ایتالیا تحت امر او بود. او در این مأموریت استفاده خوبی از عوارض جغرافیایی کوهستانی ایتالیا کرد که برای مدافع مزیت‌آفرین بود؛ به وجهی که پیشروی قوای متفقین از سالرنو تا کاسینو در فاصله کمتر از ۲۰۰ کیلومتری، ۸ ماه به طول انجامید. به هر صورت از حمله مشکلات کسلرینگ دست پایین در توان هوایی و رزم در سرزمینی با مردمان بالقوه متخاصم بود. یکی از نگرانی‌های دیگر او اقدامات پارتیزان‌های ایتالیایی بود. کسلرینگ ماه ژوئن سال ۱۹۴۴ با صدور فرمانی از نیروهای خود خواهان شدت عمل تام علیه این پاتیزان‌ها شد و به فرماندهان اطمینان دریافت پشتیبانی در این مسئله داد.
با وجود این که جبهه ایتالیا از اولویت بالایی از منظر تدارکات‌رسانی نزد فرماندهی عالی آلمان برخوردار نبود، نیروهای کسلرینگ تا اوایل سال ۱۹۴۵ مجموعه‌ای از نبردهای دفاعی مؤثر را در ایتالیا به انجام رساندند و پیشروی دشمن را به تأخیر انداختند. با وجود تلاش‌های مکرر و پرخسارت دشمن، نیروهای کسلرینگ هیچگاه به محاصره نیفتادند. در این میانه به جهت این عملکرد ماهرانه روز ۱۹ ژوئیه سال ۱۹۴۴ الماس‌ها به نشان صلیب شوالیه او افزوده شد. خود کسلرینگ هنگام سرکشی از خط مقدم در ماه اکتبر سال ۱۹۴۴ در یک حادثه خودرویی جراحت برداشت و چند ماه قادر به خدمت فعال نبود.
ورماخت > جنگ جهانی دوم > پایان جنگ

روز ۹ مارس سال ۱۹۴۵ با خلع شدن فیلدمارشال گرت فن روندشتت، کسلرینگ به فرماندهی کل جبهه غربی رسید. به هر صورت دیگر برای صورت دادن اقدامی مؤثر در خط مقدم که به ناحیه راینلند در غرب آلمان رسیده بود، بسیار دیر شده و جنگ از پیش مغلوبه بود. اواخر ماه آوریل مجدداً فرمانده کل جبهه جنوبی شد و مسئول جنوب شرقی آلمان، بیشتر اتریش، نیمی از چکسلواکی، شمال ایتالیا و بخشی از یوگسلاوی بود. تا وقتی هیتلر زنده بود با تسلیم به دشمن مخالفت می‌کرد. پس از صورت گرفتن مذاکرات مخفیانه توسط فرمانده پیشین، کسلرینگ در نهایت روز ۳ مه، پس از مرگ هیتلر، با اکراه تسلیم نیروهای جبهه خود به متفقین را پذیرفت.
پس از جنگ

با وجود نگاه احترام‌آمیز فرماندهان متفقین به او، پس از پایان جنگ کسلرینگ روز ۶ مه سال ۱۹۴۷ به عنوان جنایت‌کار جنگی به دست بریتاینایی‌ها محاکمه و به اتهام اعدام پارتیزان‌ها توسط نیروهای او، به مرگ محکوم شد. با این حال این حکم مورد اعتراض مقامات بالا واقع گشت و ماه ژوئیه به حبس ابد تقلیل یافت. کسلرینگ در نهایت ماه اکتبر سال ۱۹۵۲ به جهت آنچه مشکلات سلامتی اذعان گشت، از زندان آزاد شد. فیلدمارشال آلبرت کسلرینگ در نهایت روز ۱۶ ژوئیه سال ۱۹۶۰ در باد نائوهایم درگذشت.
زندگی شخصی

کسلرینگ روز ۲۹ مارس سال ۱۹۱۰ با پائولینه آنا کایسلر ازدواج کرد. این وصلت هیچ فرزندی به بار نیاورد تا زوج سال ۱۹۱۳ راینر، پسر عمو زاده کسلرینگ را به فرزندخواندگی بگیرند.
روی متبسم لقب «آلبرت خندان» را برای کسلرینگ به همراه داشت. ۳۰ سپتامبر ۱۹۳۹
نفر میانی، در کنار اروین رومل، شمال آفریقا، اوت ۱۹۴۲
عبدالعزیز براده

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 براده در ۲۰۱۲:  براده در ۲۰۱۲
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Abdelaziz Barrada
زادروز:  ۱۹ ژوئن ۱۹۸۹
زادگاه:  پروون
تاریخ مرگ:  ۲۴ اکتبر ۲۰۲۴ (۳۵ سال)
محل مرگ:  پاریس، فرانسه
قد:  ۱٫۷۹ متر (۵ فوت ۱۰ اینچ)
پست:  هافبک
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه خیمناستیک تاراگونا
شمارهٔ پیراهن:  ۷
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۶–۲۰۰۷ |  Sénart-Moissy |  ۱۱ |  (۳) |
| ۲۰۰۷–۲۰۱۰ |  باشگاه فوتبال پاری سن ژرمن |  ۴۳ |  (۲) |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۱ |  Getafe B |  ۳۲ |  (۴) |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۳ |  باشگاه فوتبال ختافه |  ۶۴ |  (۸) |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۴ |  باشگاه فوتبال الجزیره امارات |  ۲۲ |  (۱۰) |
| ۲۰۱۴–۲۰۱۶ |  باشگاه فوتبال المپیک مارسی |  ۳۳ |  (۲) |
| ۲۰۱۶–۲۰۱۸ |  باشگاه فوتبال النصر امارات |  ۳۳ |  (۹) |
| ۲۰۱۸–۲۰۱۹ |  باشگاه فوتبال آنتالیااسپور |  ۵ |  (۰) |
| ۲۰۱۹– |  باشگاه خیمناستیک تاراگونا |  ۴ |  (۰) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۱۱–۲۰۱۲ |  تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال مراکش |  ۱۱ |  (۴) |
| ۲۰۱۲– |  تیم ملی فوتبال مراکش |  ۲۶ |  (۴) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲ مارس ۲۰۱۹.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۲ نوامبر ۲۰۱۵:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲ مارس ۲۰۱۹.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۲ نوامبر ۲۰۱۵
عبدالعزیز براده (انگلیسی: Abdelaziz Barrada; ۱۹ ژوئن ۱۹۸۹ – ۲۴ اکتبر ۲۰۲۴) بازیکن فوتبال اهل مراکش بود.
او در لالیگا اسپانیا برای ختافه و لیگ یک فرانسه برای مارسی بازی کرد، علاوه بر این در لیگ دسته‌اول امارات متحده عربی، ترکیه و قطر حضور داشت. او ۲۶ بازی ملی برای مراکش انجام داد و برای مسابقات فوتبال المپیک ۲۰۱۲ و جام ملت‌های آفریقا ۲۰۱۳ انتخاب شد.
سوابق باشگاهی

از باشگاه‌هایی که وی در آنها بازی کرده است، می‌توان به باشگاه فوتبال ختافه، باشگاه فوتبال الجزیره امارات، باشگاه فوتبال المپیک مارسی، و باشگاه فوتبال پاری سن ژرمن اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال مراکش و مراکش بازی کرده است.
مرگ

عبدالعزیز براده در ۲۴ اکتبر ۲۰۲۴، در سن ۳۵ سالگی، بر اثر حمله قلبی درگذشت.
مرکز ملی سندیکایی

یک مرکز ملی سندیکایی فدراسیون یا کنفدراسیونی از سندیکاها در یک کشور است. تقریباً همهٔ کشورهای جهان دارای یک مرکز ملی سندیکایی هستند و برخی بیش از یک مرکز دارند. وقتی بیش از یک مرکز ملی در یک کشور وجود داشته باشد غالباً به دلیل تفاوت‌های ایدئولوژیک است. در برخی مناطق مانند کشورهای نوردیک، مراکز بر مبنای بخش‌های اقتصادی تفاوت دارند، مثلاً کارگران یقه آبی و حرفه‌ای‌ها.
از جمله چنین مراکزی در جهان فدراسیون کارگران آمریکا - کنگره سازمانهای صنعتی و فدراسیون تغییر برای پیروزی در آمریکا و خانه کارگر به‌طور دوفاکتو در ایران هستند.
سیلیسیم تک کریستالی

یک شمش سیلیکون
سیلیسیم تک‌بلورین یا سیلیکون تک‌بلورین که اغلب سیلیسیم تک‌بلوری نامیده می‌شود، به‌طور خلاصه تک-اس‌آی (به انگلیسی: mono-Si) یا، ماده پایه برای اجزای گسسته مبتنی بر سیلیسیم و مدارهای مجتمع است که تقریباً در تمام تجهیزات الکترونیکی نوین استفاده می‌شود. تک-اس‌آی همچنین به عنوان یک ماده فتوولتائیک و جذب کننده نور در ساخت سلول‌های خورشیدی عمل می‌کند.
از سیلیسیم تشکیل شده است که در آن شبکه براوه کل جامد پیوسته، تا لبه‌های آن شکسته نشده و عاری از هر گونه مرز دانه‌ای است. تک-اس‌آی را می‌توان به عنوان یک نیم‌رسانای ذاتی که فقط از سیلیسیم بسیار خالص تشکیل شده است تهیه کرد، یا می‌توان آن را با افزودن عناصر دیگری مانند بور یا فسفر برای ساخت سیلیسیم نوع p یا نوع n ذوب کرد. سیلیسیم تک‌بلورین به دلیل خواص نیم‌رسانا آن، شاید مهم‌ترین ماده تکنولوژیکی چند دهه اخیر باشد زیرا در دسترس بودن آن با هزینه مقرون به صرفه برای توسعه افزاره‌های الکترونیکی ضروری بوده است. که انقلاب امروزی الکترونیک و فناوری اطلاعات مبتنی بر آن است.
سیلیسیم تک‌بلورین با سایر دگرشکلی‌ها مانند سیلیسیم آمورف نابلوری - که در سلول‌های خورشیدی لایه نازک استفاده می‌شود و سیلیکون چندبلورین که از بلورهای کوچکی به نام بلورک تشکیل شده است، متفاوت است.
تولید

سیلیسیم تک بلور معمولاً با یکی از چندین روش ایجاد می‌شود که شامل ذوب سیلیسیم با درجه خلوص بالا و نیم‌رسانا (فقط چند قسمت در میلیون ناخالصی) و استفاده از یک بذر بلور برای شروع تشکیل یک بلور منفرد پیوسته است. این فرایند معمولاً در یک اتمسفر بی اثر مانند آرگون و در یک بوته بی اثر مانند کوارتز انجام می‌شود تا از ناخالصی‌هایی که بر یکنواختی کریستال تأثیر می‌گذارد جلوگیری شود.
متداول‌ترین روش تولید، روش فرایند چکرالسکی که یک بذر بلور که دقیقاً روی میله نصب شده است را در سیلیسیم مذاب فرومی‌کند. سپس میله به آرامی به سمت بالا کشیده می‌شود و به‌طور همزمان می‌چرخد و به مواد کشیده شده اجازه می‌دهد تا به شکل یک شمش استوانه ای تک‌بلورین به طول ۲ متر و وزن چند صد کیلوگرم جامد شوند. میدان‌های مغناطیسی نیز ممکن است برای کنترل و سرکوب جریان آشفته اعمال شوند و یکنواختی بلورش را بیشتر بهبود بخشند. روش‌های دیگر عبارتند از ذوب ناحیه‌ای، که یک میله سیلیسیم چندبلورین را از طریق یک سیم‌پیچ گرمایش فرکانس رادیویی عبور می‌دهد که یک ناحیه مذاب موضعی ایجاد می‌کند، که از آن یک شمش کریستال بذر رشد می‌کند، و فرایند بریجمن-استوکبرگ، که بوته را از یک گرادیان دما حرکت می‌دهد تا از انتهای آن خنک شود. ظرف حاوی دانه شمش جامد هستند و سپس به نازک ورقه ویفر طی فرآیندی به نام ویفرسازی. پس از پردازش پس از ویفرسازی، ویفرها آماده استفاده در ساخت هستند.
در مقایسه با ریخته‌گری شمش‌های چندبلورین، تولید سیلیسیم مونو کریستال بسیار کند و گران است. با این حال، تقاضا برای سیلیسیم تک‌بلورین به دلیل خواص الکترونیکی برتر همچنان در حال افزایش است - فقدان مرزهای دانه اجازه می‌دهد تا جریان حامل بار بهتری داشته باشد و تولید و بازترکیب حامل باعث بهبود عملکرد مدارهای مجتمع و فتوولتائیک می‌شود.
در الکترونیک

کاربرد اصلی سیلیسیم تک‌بلورین در تولید قطعات الکترونیکی و مدارهای مجتمع است. شمش‌های ساخته شده به روش چکرالسکی به صفحه‌هایی به ضخامت حدود ۰٫۷۵ میلی‌متر برش داده می‌شوند و صیقل داده می‌شود تا یک بستر منظم و مسطح به دست آید، که افزاره‌های میکروالکترونیک از طریق فرایندهای مختلف ریزساخت ساخته می‌شوند، مانند آلایش یا کاشت یون، زدایش، لایه‌نشانی مواد مختلف، و الگوبرداری طرح‌نگار نوری.
یک کریستال پیوسته برای الکترونیک بسیار مهم است، زیرا مرزهای دانه، ناخالصی‌ها و ناکاملی بلوری می‌توانند به‌طور قابل‌توجهی بر خواص الکترونیکی محلی مواد تأثیر بگذارند، که به نوبه خود بر عملکرد، عملکرد و قابلیت اطمینان افزاره‌های نیم‌رسانا با تداخل در عملکرد صحیح آنها تأثیر می‌گذارد. برای مثال، ساختن افزاره‌های یکپارچه‌سازی در مقیاس بسیار بزرگ (VLSI) که در آن میلیاردها مدار مبتنی بر ترانزیستور، که همگی باید به‌طور قابل اعتمادی عمل کنند، در یک تراشه واحد ترکیب شوند، عملاً ناممکن خواهد بود. یک ریزپردازنده را تشکیل می‌دهند. به این ترتیب، صنعت الکترونیک سرمایه‌گذاری هنگفتی در تأسیسات تولید تک بلورهای بزرگ سیلیکون کرده است.
در سلول‌های خورشیدی

سیلیسیم تک‌بلورین نیز برای افزاره‌های فتوولتائیک با کارایی بالا (PV) استفاده می‌شود. از آنجایی که در مقایسه با کاربردهای میکروالکترونیک، تقاضاهای سخت گیرانه تری در مورد عیوب ساختاری وجود دارد، سیلیکون درجه خورشیدی با کیفیت پایین‌تر (Sog-Si) اغلب برای سلول‌های خورشیدی استفاده می‌شود. با وجود این، صنعت فتوولتائیک سیلیسیمی تک‌بلورین از توسعه روش‌های تولید سریع‌تر تک-اس‌آی برای صنعت الکترونیک سود زیادی برده است.
در سلول‌های خورشیدی > سهم بازار

سیلیسیم تک‌بلورین به عنوان دومین شکل متداول فناوری PV، تنها پس از خواهر خود، سیلیسیم پلی کریستال، رتبه‌بندی می‌شود. با توجه به نرخ تولید به‌طور قابل توجهی بالاتر و به‌طور پیوسته کاهش هزینه‌های پلی سیلیسیم، سهم بازار تک-اس‌آی کاهش یافته است: در سال ۲۰۱۳، سلول‌های خورشیدی تک‌بلورین ۳۶٪ سهم بازار را داشتند که ظرفیت تولید فتوولتائیک به ۱۲٫۶ گیگاوات تبدیل شد. اما سهم بازار تا سال ۲۰۱۶ به زیر ۲۵ درصد کاهش یافته بود. با وجود کاهش سهم بازار، ظرفیت PV معادل ۲۰٫۲ تک-اس‌آی، GW تولید شده در سال ۲۰۱۶ بود. نشان دهنده افزایش قابل توجهی در تولید کلی فناوری‌های فتوولتائیک است.
در سلول‌های خورشیدی > بازدهی

در آزمایشگاه راندمان سلول تک‌پیوندی ثبت شده است، سیلیسیم تک‌بلورین بالاترین راندمان تبدیل تأیید شده را در بین تمام فناوری‌های PV تجاری، بالاتر از چند-اس‌آی (به انگلیسی: poly-Si) (22.3%) و فناوری‌های لایه نازک ثابت مانند سلول‌های سی‌آی‌جی‌اس (۲۱٫۷٪) دارد. سلول‌های CdTe (21.0%)، و سلول‌های سیلیسیم آمورف (۱۰٫۲٪). راندمان ماژول خورشیدی برای تک-اس‌آی که همیشه کمتر از سلول‌های مربوط به آنها است در نهایت از مرز ۲۰٪ در سال ۲۰۱۲ عبور کرد و در سال ۲۰۱۶ به ۲۴٫۴٪ رسید. راندمان بالا تا حد زیادی به عدم وجود مکان‌های بازترکیب در تک‌بلور و جذب بهتر فوتون‌ها به دلیل رنگ سیاه آن نسبت به رنگ آبی مشخصه پلی سیلیسیم نسبت داده می‌شود. از آنجایی که سلول‌های سیلیسیم تک‌بلورین نسبت به نمونه‌های پلی‌کریستالی خود گران‌تر هستند، برای کاربردهایی که ملاحظات اصلی محدودیت‌های وزن یا مساحت در دسترس است، مانند فضاپیماها یا ماهواره‌هایی که با انرژی خورشیدی کار می‌کنند، مفید هستند، جایی که می‌توان کارایی را از طریق ترکیب با آنها بهبود بخشید. فناوری‌های دیگر، مانند سلول‌های خورشیدی چندلایه.
در سلول‌های خورشیدی > ساخت

علاوه بر نرخ پایین تولید، نگرانی‌هایی در مورد مواد هدر رفته در فرایند تولید نیز وجود دارد. ایجاد پنل‌های خورشیدی کارآمد در فضا مستلزم برش ویفرهای دایره‌ای (محصول شمش‌های استوانه‌ای شکل‌گرفته از فرایند چکرالسکی) به سلول‌های هشت ضلعی است که می‌توانند نزدیک به هم بسته شوند. مواد باقیمانده برای ایجاد سلول‌های PV استفاده نمی‌شود و با بازگشت به تولید شمش برای ذوب، دور ریخته می‌شود یا بازیافت می‌شود. علاوه بر این، حتی سلول‌های سیلیسیم تک‌بلورین می‌توانند اکثر فوتون‌ها را در ۲۰ میکرومتر از سطح فرورفته جذب کنند، محدودیت در فرایند اره کردن شمش به این معنی است که ضخامت ویفر تجاری معمولاً حدود ۲۰۰ میکرومتر است. با این حال، انتظار می‌رود تا سال ۲۰۲۶ پیشرفت در فناوری باعث کاهش ضخامت ویفر به ۱۴۰ میکرومتر شود.
روش‌های تولید دیگر مانند: برآرایی ویفر، که شامل رشد لایه‌های گازی روی بسترهای سیلیسیمی قابل استفاده مجدد است. فرآیندهای جدیدتر ممکن است امکان رشد کریستال‌های مربعی را فراهم کنند که می‌توانند سپس بدون افت کیفیت یا کارایی به ویفرهای نازک‌تر تبدیل شوند و در نتیجه ضایعات حاصل از روش‌های سنتی اره کردن و برش شمش را حذف کنند، در حال تحقیق هستند.
ظاهر

ساختار کریستالی سیلیکون یک مکعب الماس را تشکیل می‌دهد
افزاره‌های VLSI ساخته شده توسط اینتل بر روی ویفر سیلیکونی تک‌بلورین
صفحه خورشیدی ساخته شده از سلول‌های سیلیکونی تک‌بلورین هشت ضلعی
مقایسه سلول‌های خورشیدی : poly-Si (سمت چپ) و تک-اس‌آی (راست)
سهم بازار جهانی از نظر تولید سالانه توسط فناوری PV از سال ۱۹۹۰
استانداری ایلام

| 0 | 1 |
| --- | --- |
استانداری سازمان: استانداری سازمان
حوزهٔ قدرت: استان ایلام
ستاد: ایلام
بودجه سالانه: ۹۸۵ میلیارد تومان (۱۴۰۲)
استاندار: احمد کرمی
استانداری بالادست: وزارت کشور
وبگاه: portal-il.ir
استانداری ایلام یک نهاد مرتبط سازمان امور اداری کشور و نماینده دولت جمهوری اسلامی ایران در استان ایلام است که در شهر ایلام واقع شده‌است.
مدیریت

استان ایلام یکی از استان‌های کشور ایران است که در باختر ایران و در ناحیه‌ای کوهستانی و نیمه گرم قرار گرفته‌است. مرکز این استان شهر ایلام است. استان ایلام از غرب با کشور عراق، از جنوب با استان خوزستان، از شرق با استان لرستان و از شمال با استان کرمانشاه همسایه است. بیش از نود درصد منابع نفتی و گاز غرب کشور و یازده درصد منابع شناخته شده نفت و گاز ایران در استان ایلام قرار دارد. همچنین این استان در جایگاه دوم منابع نفت و جایگاه سوم منابع گاز کشور است.
استان ایلام به همراه استان خوزستان دارای طولانی‌ترین مرز بین‌المللی با کشور عراق است.
استان ایلام دارای ۱۲ شهرستان، ۲۹ بخش، ۵۴ دهستان و ۲۷ شهر است. همچنین در شهرستان دهلران، فرمانداری ویژه ایجاد شده‌است.
مدیریت > فرمانداری‌ها

فرمانداری آبدانان
فرمانداری ایلام
فرمانداری ایوان
فرمانداری بدره
فرمانداری چرداول
فرمانداری چوار
فرمانداری دره‌شهر
فرمانداری دهلران
فرمانداری سیروان
فرمانداری ملکشاهی
فرمانداری مهران
فرمانداری هلیلان
بودجه

استان ایلام در سال ۱۳۹۹، ۳۰۴ میلیارد تومان درآمد و ۲۱۶۶ میلیارد تومان هزینه داشته‌است. این استان ۱/۴ درصد از بودجه کشور را به خود اختصاص داده‌است.
گروس (بیجار)

ولایت گروس در محدوده حکومت اردلان حوالی ۱۸۳۵
گروس (به کردی گروسی: گه‌ڕۊس، به کردی سورانی: گەڕووس  Gerrûs) یکی از ولایت‌های سابق در ایران به مرکزیت شهر بیجار بود، که به مناطقی شامل استان‌های کردستان، زنجان و همدان امروزی گفته می‌شد.
این نام به دوران قبل از تقسیم‌بندی استانی در سال ۱۳۱۶ خورشیدی و در دوران پهلوی برمی‌گردد،
هم‌اکنون بیجار یکی از شهرستانهای استان کردستان به حساب می‌آید که در شرق این استان واقع شده‌است.
نام

در استان کرمانشاه و کردستان در ایران اقوام کردزبانی زندگی می‌کنند که خود را گروس و زبان خود را کردی گروسی می‌دانند.
طوایف گروس

طوایف مشهور ساکن گروس در گذشته، گروس، سیاه‌منصور، کُرانی، خواجه‌وند، کبودوند، بایندر، ترکمانی،  تختی ، گروس… هستند.
حکام گروس

حکام گروس از طایفه سیاه‌منصور
خلیل خان سیاه منصور
دولتیار خان سیاه‌منصور - حاکم آذربایجان، گروس و مناطقی دیگر از شمال غرب ایران.
حکام گروس از طایفه کبودوند
لطف‌علی خان گروسی - حاکم گروس، قم، خلجستان.
حسین‌علی خان گروسی - حاکم گروس - ایشیک آقاسی نادر شاه افشار.
محمدامین خان گروسی - حاکم گروس و کرمان.
امیر نجف‌قلی خان گروسی - حاکم گروس و اردبیل - از مقربان دستگاه عباس میرزا (نایب السلطنه).
محمد صادق خان گروسی - حاکم گروس
حسن‌علی خان (امیر نظام گروسی) - سیاستمدار، وزیر، دیپلمات، ادیب و خوشنویس
عبدالحسین سالارالملک گروسی - در زمان محمدعلی شاه قاجار رئیس نظمیه ایران بود.او حاکم کردستان، کرمانشاهان، بیجار گروس و ولایات ثلاث (ملایر، تویسرکان، نهاوند) بود.
یحیی خان گروسی - فرمانده فوج گروس
زین العابدین خان گروسی - حاکم گروس
علی‌رضا خان گروسی - حاکم گروس
افتخار نظام گروسی - فرمانده سواره نظام گروس
الهیار خان امیرعلاءالدین گروسی - حاکم صائین قلعه، ولایات ثلاث و گروس.
اهورا خان - حاکم عباس قلعه و ولایات گروس
حکام گروس از طایفه بایندر گروس
امیرمعزز گروسی - حاکم شهرها و ولایت‌های: اصفهان، کاشان، گروس، اردبیل و کردستان در دوره قاجار.
مشاهیر گروس

فاضل‌خان گروسی
امیر نظام گروسی
امیرمعزز گروسی
عبدالحسین سالارالملک گروسی
امینه اقدس
علی‌رضا خان گروسی
غلامعلی بایندر
و … از چهره‌های برجستهٔ منطقهٔ گروس در گذشته می‌باشند.
بیشوفزوزل

| Bischofszell | Bischofszell |
| --- | --- |
Bischofszell: Bischofszell
  پرچمنشان:   پرچمنشان
کشور: سوئیس
کانتون: Thurgau
بخش: Weinfelden
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۱٫۶۲ کیلومتر مربع (۴٫۴۹ مایل مربع)
ارتفاع: ۵۰۶ متر (۱۶۶۰ فوت)
جمعیت (دسامبر ۲۰۱۴): جمعیت (دسامبر ۲۰۱۴)
 • کل: ۵۸۱۶
 • تراکم: ۵۰۰/کیلومتر مربع (۱۳۰۰/مایل مربع)
کد پستی: 9220
شمارهٔ SFOS: 4471
همسایه‌ها: Hauptwil-Gottshaus، Hohentannen، Kradolf-Schönenberg، Niederbüren (SG), Niederhelfenschwil (SG), Waldkirch (SG), Zihlschlacht-Sitterdorf
شهر(های) خواهر: Möhringen, توتلینگن (Germany), باتالیا ترمه (Italy), وایدهوفن آن در یبس (Austria)
وبگاه: www.bischofszell.ch   SFSO statistics
شهر بیشوفزوزل  در بخش بیشوفزوزل  در ایالت تورگو در کشور سوئیس  واقع شده‌است که  ۵٬۵۰۰  نفر  جمعیت دارد.
عبدالقادر الحسینی

| عبدالقادر الحسینی | عبدالقادر الحسینی |
| --- | --- |
پرتره: پرتره
نام تولد: عبد القادر موسی کاظم الحسینی
زاده: ۱۹۰۷&#۱۶۰;(۱۹۰۷) اورشلیم، امپراتوری عثمانی
درگذشته: ۸  آوریل ۱۹۴۸ al-Qastal، قیمومت بریتانیا بر فلسطین
وفاداری: Palestine's Arab irregular forces
شاخه نظامی: Army of the Holy War
سال‌های خدمت: ۱۹۳۶–۱۹۴۸
جنگ‌ها و عملیات‌ها: 1936–39 Arab revolt in Palestine 1947–48 Civil War in Mandatory Palestine
عبدالقادر حسینی (به عربی: عبد القادر الحسيني) فعال ملی‌گرای فلسطینی و فرمانده سازمان شبه‌نظامی فلسطینی ارتش جهاد مقدس بود. وی حملات مهمی را به شهرک‌های صهیونیستی و تأسیسات اسرائیلی سازمان داد.
در تاریخ ۸ آوریل ۱۹۴۸ به همراه جمعی از هم‌رزمانش در جریان نبرد روستای قسطل توسط واحد پالماخ، وابسته به سازمان شبه‌نظامی هگانا کشته‌شد.