نبرد صخره‌های سرخ
زمینه

اطلاعات بیشتر: اواخر سلسله هان
در اوایل قرن سوم، سلسله هان، که نزدیک به چهار قرن قدمت داشت، در حال فروپاشی بود. امپراتور شیان از سال ۱۸۹ یک شخصیت تشریفاتی بود و هیچ کنترلی بر جنگ‌سالاران منطقه نداشت. سائو سائو یکی از قدرتمندترین جنگ‌سالاران بود. او میزبان امپراتور در پایتختش در یه بود که علاوه بر مشروعیت، مقداری کنترل بر امپراتور را به او داد. در سال ۲۰۰ او رقیب اصلی خود یوان شائو را در گواندو شکست داد و شمال چین را دوباره متحد کرد و کنترل دشت چین شمالی را به دست آورد. در زمستان ۲۰۷ او با شکست دادن مردم ووهوان در نبرد کوه سفید گرگ جناح شمالی خود را ایمن کرد. پس از بازگشت به یه در سال ۲۰۸، سائو سائو به توصیه خودش به عنوان صدراعظم منصوب شد که عملاً کنترل دولت امپراتوری را به او داد.
مبارزات جنوبی سائو سائو اندکی پس از آن در پاییز ۲۰۸ آغاز شد.  بخش یانگ تسه که از استان جینگ می‌گذرد اولین هدف بود. تسخیر پایگاه دریایی در جیانگ لینگ و کنترل نیروی دریایی استان یانگ تسه برای دسترسی امن به جنوب ضروری بود.  جنگ سالاران لیو بیائو و سون کوان با او مخالفت کردند. لیو بیائو، فرماندار جینگ، یانگ تسه را در غرب دهانه رودخانه هان، که تقریباً قلمرو اطراف شهر شیاکو و در جنوب را در بر می‌گرفت، کنترل می‌کرد. سان کوان یانگ تسه در شرق هان و نواحی جنوب شرقی مجاور آن را تحت کنترل داشت.  لیو بی، یکی دیگر از جنگ‌سالاران، در فانچنگ بود که با لیو بیائو از شمال شرق پس از یک توطئه ناموفق برای ترور سائو سائو و بازگرداندن قدرت امپراتوری گریخت.
در ابتدا، سائو سائو به موفقیت سریعی دست یافت. جینگ در وضعیت بدی قرار داشت. ارتش آن از درگیری با سون کوان در جنوب خسته شده بودند.  علاوه بر این، به دلیل اینکه پسران لیو بیائو، لیو چی بزرگتر و لیو کونگ کوچکتر، به دنبال جانشینی پدر خود بودند، اختلاف سیاسی وجود داشت. لیو کونگ پیروز شد و لیو کی به فرماندهی جیانگ شیا تنزل یافت.  لیو بیائو تنها چند هفته بعد بر اثر بیماری درگذشت. لیو کونگ تسلیم یک سائو سائو در حال پیشروی شد و به او یک ناوگان قابل توجه و جیانگ لینگ به عنوان پایگاه عملیاتی روبه‌رو شد.
پیشروی سائو سائو، لیو بی را مجبور به عقب‌نشینی فوری به سمت جنوب کرد که با پناهندگان همراه بود و توسط سواره نظام نخبه سائو سائو تعقیب می‌شد. لیو بی در نبرد چانگبان محاصره شد و قاطعانه شکست خورد اما به سمت شرق به شیاکو گریخت و در آنجا با لو سو فرستاده سون کوان در ارتباط بود. گزارش‌های تاریخی متناقض هستند: لو سو ممکن است با موفقیت لیو بی را تشویق کرده باشد تا به سمت شرق به سمت فانکو حرکت کند (الگو:Lzh، نزدیک ازو امروزی، هبئی). در هر صورت، لیو بی بعداً به لیو چی ملحق شد و از جیانگ شیا مالیات گرفت.
مشاور اصلی لیو بی، ژوگه لیانگ، به چایسانگ (جیوجیانگ امروزی، جیانگشی) برای مذاکره با سون کوان علیه سائو سائو فرستاده شد.  ژوگه لیانگ به سون کوان گفت که لیو بی و لیو چی هر کدام ۱۰٬۰۰۰ نیرو دارند. این اعداد ممکن است اغراق‌آمیز بوده باشند، اما هر چقدر هم که این زوج نیرو بزرگی را به کار بردند، در یک نبرد مستقیم با سائو سائو همخوانی نداشت.  قبل از ورود ژوگه لیانگ، سون کوان نامه ای از سائو سائو دریافت کرد. در آن سائو سائو ادعا کرد که یک ارتش ۸۰۰٬۰۰۰ نفری دارد و اشاره کرد که می‌خواهد سون کوان تسلیم شود. ژانگ ژائو، منشی ارشد سون کوان، از تسلیم شدن بر اساس اختلاف نیروها حمایت کرد. ژوگه لیانگ توسط لو سو و ژو یو، فرمانده ارشد سون کوان حمایت می‌شد. سون کوان با اتحاد موافقت کرد. او در حین مجلس گوشه ای از میز خود را برید و گفت: «هرکسی که هنوز جرأت کند برای تسلیم استدلال کند، مانند این میز [رفتار] خواهد شد.» به ژو یو، چنگ پو و لو سو ۳۰٬۰۰۰ مرد اختصاص داده شد و برای کمک به لیو بی فرستاده شدند.  با ۲۰٬۰۰۰ سرباز لیو بی، اتحاد تقریباً ۵۰٬۰۰۰ نیرو داشت که آموزش دیده و برای نبرد آماده شده بودند.
ژو یو نیروهای سائو سائو را نزدیک به ۲۳۰٬۰۰۰ تخمین زد.  این شامل ۷۰ تا ۸۰ هزار نفر بود که از یانگ تحت تأثیر قرار گرفتند و روحیه و وفاداری آنها به سائو سائو نامشخص بود.  نیروی تهاجم سائو سائو شامل افراد غیر جنگی نیز می‌شد: نه تنها کسانی که در تدارکات و ارتباطات کار می‌کردند، بلکه همسران و فرزندان برخی از سربازان نیز بودند.