stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
راسکو آرباکل
کمدین

با وجود جثه فیزیکی بزرگ و تنومند، آرباکل به طرز قابل توجهی چابک و آکروباتیک بود. مک سنت، هنگام بازگویی اولین ملاقات خود با آرباکل، خاطرنشان کرد که او «به چالاکی فرد آستر از پله‌ها بالا رفت» و «ناگهان به روی پنجه پا ایستاد، دستانش را به‌هم زد و به موزونی یک دخترک بندباز یک چرخ کامل رو به عقب زد». کمدی‌های او پرتحرک و پرسرعت هستند، صحنه‌های تعقیب و گریز فراوانی دارند، و دارای شوخی بصری فراوانی هستند. آرباکل به کمدی کلیشه‌ای «زدن کیک توی صورت» علاقه داشت که اصولاً نمادی از کمدی‌های دوران صامت محسوب می‌شود. نخستین نمونهٔ شناخته‌شدهٔ «زدن کیک توی صورت» که در فیلم دیده شد، در ژوئن ۱۹۱۳ در فیلم تک‌حلقه‌ای همهمه‌ای از ژرفنا بود، با بازی آرباکل و شریک هنری سینمایی‌اش میبل نورماند.
در سال ۱۹۱۴، پارامونت پیکچرز به آرباکل و نورماند پیشنهاد بی‌سابقه ۱٬۰۰۰ دلار در روز به اضافهٔ بیست و پنج درصد از کلِ سود و کنترل کاملِ هنری بر ساخت فیلم‌ها را ارائه کرد. این فیلم‌ها به قدری پردرآمد و محبوب بودند که در سال ۱۹۱۸ به آرباکل یک قرارداد سه سالهٔ ۳ میلیون دلاری (معادل حدود ۵۸٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار در سال ۲۰۲۲) پیشنهاد شد.
در سال ۱۹۱۶، آرباکل با مشکلات جسمی جدی مواجه شد. عفونت کفگیرکی که روی پای او ایجاد شده بود، به‌حدی شدید شد که پزشکان تصمیم گرفتند پای او را قطع کنند. اگرچه آرباکل توانست پای خود را حفظ کند، اما برای کاهش درد، به او مُرفین تجویز کردند و همین موضوع سبب شد تا بعدها متهم به اعتیاد شود. پس از بهبودی، آرباکل شرکت فیلم‌سازی خود به نام «کُمیک» را با مشارکت جوزف ام. شنک راه‌اندازی کرد. اگرچه «کُمیک» تعدادی از بهترین فیلم‌های کوتاه دوران صامت را تولید کرد، اما آرباکل در سال ۱۹۱۸ اداره شرکت خود را به باستر کیتون واگذار کرد و پیشنهاد ۳ میلیون دلاری پارامونت برای ساخت ۱۸ فیلم بلند طی سه سال را پذیرفت.
آرباکل از نام مستعار هنری‌اش - «چاقالو» - در فیلم‌ها متنفر بود. این لقب از دوران مدرسه، نام مستعار او شده بود. وی زمانی گفت: «این نام‌گذاری اجتناب ناپذیر بود.» (به‌خاطر جثهٔ بزرگ او). طرفدارانش همچنین او را «شاهزاده نهنگ‌ها» و «بالوناتیک» نامیدند. با این حال، نام چاقالو اشاره به شخصیتی است که آرباکل روی پرده سینما به تصویر می‌کشد (معمولاً یک دهاتی ساده‌لوح) نه خودِ آرباکل. زمانی که آرباکل در نقش یک زن بازی می‌کرد، این شخصیت «دوشیزه چاقالو» نام می‌گرفت؛ مثلاً در فیلم عشاق کنار دریای دوشیزه چاقالو. آرباکل افراد را از خطاب کردن او با عنوان «چاقالو» در بیرون از دنیای سینما منع می‌کرد، و وقتی کسی این کار را انجام می‌داد، پاسخ معمول او این بود: «میدونی که، من اسم دارم.»
محاکمه‌ها

متیو بریدی دادستان ناحیه‌ای سان فرانسیسکو - مردی به شدت جاه‌طلب که قصد داشت برای فرمانداری ایالت کالیفرنیا نامزد شود - در اظهار نظری عمومی آرباکل را مقصر و گناهکار دانست و شاهدان را برای بیان اظهاراتِ نادرست، تحت فشار قرار داد. بردیی در ابتدا از دلمونت به عنوان شاهد اصلی خود در جریان دادرسی کیفرخواست استفاده کرد. مدعی علیه نامه‌ای از دلمونت پیدا کرد که در آن به طرحی برای اخاذی از آرباکل اعتراف شده بود. با توجه به روایت‌های متناقض و دائماً در حالِ تغییر دلمونت، شهادت او برای تکمیل یک محاکمه کامل کفایت نمی‌کرد. در نهایت، قاضی هیچ مدرکی دال بر تجاوز پیدا نکرد. قاضی پس از شنیدن شهادت یکی از مهمانان مهمانی، «زی پروان»، مبنی بر اینکه رَپـِی در بستر مرگ به او گفته بود «راسکو به من آسیب زد»، به این نتیجه رسید که می‌توان آرباکل را به قتل درجه یک متهم کرد. بردیی در ابتدا قصد داشت به دنبال مجازات اعدام باشد. این اتهام بعداً به قتل شبه‌عمد تقلیل یافت.
محاکمه‌ها > محاکمه دوم

دادگاه دوم در ۱۱ ژانویه ۱۹۲۲ با هیئت منصفه جدید، اما با همان دفاعیه قانونی و پیگرد قضایی و همچنین همان قاضی پیشین آغاز شد. همان شواهد نیز ارائه شد، اما این بار یکی از شاهدان، «زی پروان»، شهادت داد که بریدی او را مجبور به دروغ گفتن کرده‌است. یکی دیگر از شاهدان که در جریان دادگاه نخست هم شهادت داده بود، یک نگهبان سابق استودیو کالور به نام «جسی نورگارد» بود و شهادت داد که آرباکل یک بار در استودیو حاضر شد و در ازای دریافت کلید اتاق رختکن رَپـِی، به او رشوه نقدی پیشنهاد داد. ظاهراً این کمدین گفته بود که می‌خواهد با این بازیگر شوخی کند. نورگارد گفت که از دادن کلید رختکن به او خودداری کرده‌است. در طول بازجویی دوسویه، شهادت نورگارد زیر سؤال رفت چرا که معلوم شد او یک مجرم سابق است که در حال حاضر متهم به تجاوز جنسی به یک دختر هشت ساله است و همچنین به‌دنبالِ کاهشِ مجازات از سوی بریدی در ازایِ ارائه شهادت بوده‌است. به‌علاوه، برخلاف دادگاه اول، تاریخچه بی‌بندوباری و مشروب‌خواری زیاد رَپـِی به تفصیل شرح داده شد. محاکمه دوم همچنین برخی از شواهد مهم مانند شناسایی اثر انگشت آرباکل در اتاق خواب هتل را بی‌اعتبار کرد: هاینریش شهادت قبلی خود را از دادگاه اول پس گرفت و اظهار داشت که شواهد مربوط به اثر انگشت احتمالاً جعلی بوده‌است. تیم دفاع آنقدر به تبرئه متقاعد شده بودند که آرباکل برای شهادت فراخوانده نشد. وکیل او، مک‌ناب، هیچ استدلال نهایی برای هیئت منصفه ارائه نکرد. با این حال، برخی از هیئت منصفه، خودداری وکلای مدافع در فراخوانی آرباکل برای ارائه شهادت آخر را نشانه‌ای از گناهکاری او دانستند. پس از پنج روز و بیش از چهل ساعت بحث و مشاوره، هیئت منصفه در ۳ فوریه به صحن دادگاه بازگشت و باز با ۱۰–۲ رای، در محکوم شناختن آرباکل به بن‌بست تصمیم‌گیری رسید و منجر به اعلام «محاکمه غلط» دیگری (به‌دلیل عدم توافق اعضای هیئت منصفه) شد.
پیامدهای بعدی

در نوامبر ۱۹۲۳، مینتا دورفی درخواستی رسمی برای طلاق از آرباکل به اتهام بی‌سرپرست گذاشتن همسر و ترک نفقه داد که در ژانویه بعد، این حکم طلاق صادر شد. آنها از سال ۱۹۲۱ از هم جدا شده بودند، اگرچه دورفی همیشه می‌گفت که او دلپذیرترین مرد جهان است و آنها هنوز با هم دوست هستند. پس از یک دورهٔ مصالحه و آشتی کوتاه، دورفی بار دیگر در حالی که در دسامبر ۱۹۲۴ در پاریس بود، درخواست طلاقی دوباره داد. آرباکل در ۱۶ مه ۱۹۲۵ با دوریس دین ازدواج کرد.
پس از این وقایع، آرباکل سعی کرد به فیلم‌سازی بازگردد، اما مقاومت این صنعت برای پخش و اکران تصاویر او همچنان پس از تبرئه‌اش ادامه داشت. او دوباره به اعتیاد به الکل روی آورد. به قول همسر اولش، «به نظر می‌رسد که راسکو تنها با یک بطری مشروب، آرامش و آسایش پیدا می‌کند». کیتون سعی کرد با مشارکت دادن آرباکل در تولید فیلم‌هایش به وی کمک کند. آرباکل در نوشتن فیلم‌نامهٔ یکی از فیلم‌های کوتاه کیتون به نام خیال‌پردازی‌ها (۱۹۲۲) مشارکت داشت. گفته می‌شود که آرباکل صحنه‌هایی را در فیلم شرلوک جونیور (۱۹۲۴) کیتون کارگردانی کرده‌است، اما مشخص نیست چه مقدار از این صحنه‌ها در تدوین نهاییِ فیلم باقی مانده‌است. در سال ۱۹۲۵، فیلم کوتاه «بررسی‌های شخصیتی» کارتر دهیون که قبل از رسوایی فیلمبرداری شده بود، منتشر شد. آرباکل در کنار کیتون، هارولد لوید، رودولف والنتینو، داگلاس فربنکس و جکی کوگان در این فیلم ظاهر شد. در همان سال، در شماره اوت مجلهٔ فتوپلی، جیمز آر. کوئیرک نوشت: «دوست دارم ببینم که راسکو آرباکل به پرده سینماها بازمی‌گردد.» او همچنین گفت: «ملت آمریکا به مرام جوانمردی خود می‌بالد. ما دوست داریم که تمام دنیا به آمریکا به‌عنوان سرزمینی نگاه کنند که با هر انسانی، رفتار منصفانه‌ای می‌شود. آیا مطمئن هستید که با راسکو آرباکل امروز یک چنین رفتاری می‌شود؟ من که مطمئن نیستم.»
نام مستعار ویلیام گودریچ

سرانجام آرباکل با نام مستعار «ویلیام گودریچ» به عنوان کارگردان مشغول به کار شد. نویسنده‌ای به نام دیوید یالوپ، نامِ کاملِ پدرِ آرباکل - ویلیام گودریچ آرباکل - را به‌عنوان الهام‌بخش نامِ مستعارِ وی ذکر می‌کند. بنابر بر روایتی دیگر، باستر کیتون - یک ایهام‌پرداز دیرین - پیشنهاد می‌کند که آرباکل با نام مستعار «ویل بی. گود» کارگردانی کند. آرباکل نام مستعار رسمی‌تر «ویلیام گودریچ» را به کار گرفت. خود کیتون این روایت را طی مصاحبه‌ای ضبط‌شده با کوین براونلاو در دهه ۱۹۶۰ بیان کرد.
بین سال‌های ۱۹۲۴ و ۱۹۳۲، آرباکل تعدادی فیلم کوتاه کمدی را با نام مستعارش برای شرکت «اِجوکِـیشنال پیکچرز» کارگردانی کرد که در آن کمدین‌های کمتر شناخته‌شدهٔ آن روزگار حضور داشتند. لوئیز بروکس که نقش دخترک ساده‌دل را در فیلم ویندی رایلی به هالیوود می‌رود (۱۹۳۱) ایفا کرد، از تجربیات خود در کار کردن با آرباکل به براونلاو گفت:
آرباکل هیچ تلاشی برای کارگردانی این فیلم نکرد. او فقط مثل یک مُرده روی صندلی کارگردانی‌اش نشست. او از زمان رسوایی که موجب آسیب به حرفه‌اش شد، بسیار نرم و آرام مُرده بود. اما برای من خیلی معرکه بود که برای ساختن این فیلم شکست‌خورده وارد پروژه شدم، و دریافتم که کارگردان فیلمم، راسکو آرباکل بزرگ است. آه، من همیشه فکر می‌کردم او در فیلم‌هایش محشر است. او یک رقصنده فوق‌العاده بود - در دوران اوج خود، یک رقصنده فوق‌العاده رقص‌های دونفره بود. [رقص با او] مثل غوطه خوردن در بازوان یک دونات بزرگ بود - واقعاً لذت بخش.
از جمله پروژه‌های کارگردانی قابل توجه دیگر با نام مستعار گودریچ، محموله ویژه (۱۹۲۷) با بازی ادی کانتور بود که توسط پارامونت منتشر شد و ویلیام پاول و جوبینا رالستون در آن نقش‌آفرینی کردند. پرمخاطب‌ترین پروژه او مسلماً آسیاب سرخ بود که در سال ۱۹۲۷ با بازی ماریون دیویس منتشر شد.
کافه پلَنتِـیشن راسکو آرباکل

آرباکل و دَن کومز (یکی از اولین شهرداران کال‌ور سیتی)، «باشگاه پلنتیشن» را در نزدیکی استودیوهای مترو گلدوین مایر در بلوار واشینگتن در ۲ اوت ۱۹۲۸ بازگشایی کردند و نامش را «کافه پلَنتِـیشن راسکو آرباکل» گذاشتند، اما آرباکل کمی بعد سهم خود را فروخت و نام این محل ابتدا به «کافه پلَنتِـیشن جرج اولسن» و سپس «پلَنتِـیشن تریلر کورت» و سرانجام به «فورمن فیلیپس کانتی بارن دنس» تغییر یافت.
طلاق دوم و ازدواج سوم

در سال ۱۹۲۹، دوریس دین درخواست طلاق از آرباکل را در لس آنجلس، به اتهام بی‌سرپرست گذاشتن همسر و همچنین بدرفتاری و خشونت تنظیم کرد. در ۲۱ ژوئن ۱۹۳۲، روسکو با آدی مک‌فیل (بعدها آدی اوکلی شلدون، ۱۹۰۵–۲۰۰۳) در ایری، پنسیلوانیا ازدواج کرد.
بازگشت زودگذر و مرگ

در سال ۱۹۳۲، آرباکل با برادران وارنر قراردادی امضا کرد تا به نام اصلی خودش در مجموعه ای متشکل از شش فیلم کمدی دو حلقه‌ای نقش‌آفرینی کند و این فیلم‌ها در استودیو ویتافون در بروکلین فیلمبرداری شوند. این شش فیلم کوتاه، تنها آثار هستند که در آنها صدای ضبط‌شده‌ای از آرباکل وجود دارد. اَل سنت جان (خواهرزاده آرباکل) کمدین فیلم‌های صامت و لایونل استندر و شمپ هوارد در این فیلم با آرباکل همبازی هستند. یکی از فیلم‌ها (حالت چطوره؟) شوخی‌ها و کمدی‌هایی مشابه با فیلم قدیمی‌تر آرباکل در سال ۱۹۱۷ با نام شاگرد قصاب دارد و در آن با کمدین وودویل «فریتس هیوبرت» در نقش دستیار و نوچه خود بازی کرده که لباسی شبیه به باستر کیتون بر تن کرده‌است. فیلم‌های کمدی ویتافون در ایالات متحده آمریکا بسیار موفق بودند، با این حال، زمانی که برادران وارنر تلاش کرد اولین فیلم این مجموعه (آهای، پدر!) را در بریتانیا منتشر کند، هیئت سانسور فیلم بریتانیا به ماجرای رسوایی ده سال پیش اشاره کرد و از اعطای مجوز نمایش فیلم خودداری نمود.
در ۲۸ ژوئن ۱۹۳۳، آرباکل فیلمبرداری آخرین دو فیلمش را به پایان رسانده بود (که ۴ تای آنها پیش‌تر اکران شده بودند). روز بعد او برای نقش‌آفرینی در یک فیلم بلند با برادران وارنر قراردادی امضا کرد. شب آن روز، او با دوستانش بیرون رفت تا اولین سالگرد ازدواجش و همچنین قرارداد جدیدش با برادران وارنر را جشن بگیرد و نقل شده‌است که گفته بود: «این بهترین روز زندگی من است.» آرباکل اواخر همان شب دچار سکته قلبی شد و در خواب درگذشت. وی در هنگام مرگ ۴۶ سال سن داشت. بیوه او آدی درخواست کرد که جسد او سوزانده شود، زیرا این وصیت و خواستهٔ آرباکل بود.
میراث

بسیاری از فیلم‌های آرباکل، از جمله فیلم بلند زندگی بزمی (۱۹۲۰)، تنها به صورت نسخه‌های فرسوده با زیرنویس‌های غیرانگلیسی باقی ماندند. همچون بیشتر فیلم‌های آمریکایی که در دوران صامت تولید می‌شدند، در دو دهه اول هالیوود تلاش کمی برای حفظ نگاتیوها و نسخه‌های اصلی فیلم‌ها انجام شد و بسیاری از آنها از جمله فیلم‌های آرباکل، رسانه گمشده یا فیلم گمشده محسوب می‌شوند. با این حال، به احتمال زیاد به دلیل بدنامی‌ای که آرباکل در مورد تجاوز و مرگ ویرجینیا رَپی پیدا کرد، بسیاری از استودیوهای فیلم‌سازی می‌خواستند از هرگونه واکنش منفی اجتناب کنند و در نتیجه تمام فیلم‌های باقی‌مانده‌ای را که او در آنها نقش اصلی را داشت، نابود کردند.
در اوایل قرن بیست و یکم، برخی از سوژه‌های کوتاه آرباکل (به ویژه آنهایی که چاپلین یا کیتون در آن نقش‌آفرینی می‌کردند) بازسازی شده و به‌صورت دی‌وی‌دی منتشر شدند و حتی در سینماها به نمایش درآمدند. امروزه تأثیر اولیه او بر کمدی اسلپ‌استیک آمریکایی به‌طور گسترده‌ای پذیرفته شده‌است.
به سبب مشارکت‌های او در در صنعت سینما، در سال ۱۹۶۰ میلادی - حدود ۲۷ سال پس از مرگش - ستاره یادبودی برایش در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود واقع در پلاک ۶۷۰۱ بلوار هالیوود نصب شد.
در فرهنگ عامه

نیل سداکا در ترانهٔ «فیلم‌های صامت» در آلبوم ظهور خود در سال ۱۹۷۱ به نام آرباکل در کنار هنرمندان دیگری چون چارلی چاپلین، باستر کیتون، استن لورل و اولیور هاردی اشاره می‌کند.
از فیلم مهمانی وحشی به کارگردانی جیمز آیووری بارها به اشتباه، به‌عنوان نمایشی از رسوایی آرباکل-رپی یاد شده‌است در حالی که این فیلم، در واقع بر اساس شعری روایی اثر جوزف مانکیور مارچ در سال ۱۹۲۶ ساخته شد. در این فیلم، جیمز کوکو یک کمدین فیلم‌های صامت به نام «جالی گریم» را به‌تصویر می‌کشد که در حال سقوط حرفه‌ای است، اما ناامیدانه در حال تلاش برای بازگشت است. راکل ولش نقش معشوقه‌اش را بازی می‌کند که در نهایت او را تهییج می‌کند که به او شلیک کند. این فیلم به‌ظاهر، اقتباسی آزاد از تصورِ نادرستی است که پیرامون رسوایی آرباکل وجود داشت، اما تقریباً هیچ شباهتی به حقایق مستند پروندهٔ او ندارد.
در فیلم والنتینو (۱۹۷۷) به کارگردانی کن راسل، رودلف نوریف نقش ستارهٔ سینمای صامت رودولف والنتینو را ایفا می‌کند که در یک کلوپ شبانه در مقابل یک سلبریتی به‌شدت چاق، نفرت‌انگیز و لذت‌جو به نام «آقای چاقالو» (با بازی ویلیام هوتکینز) می‌رقصد. این شخصیت کاریکاتوری از آرباکل بود که ریشه در دیدگاه عموم مردم نسبت به وی داشت و از پوشش مطبوعاتی گسترده از اتهام تجاوز جنسی او به رَپی نشات می‌گرفت. در این صحنه، والنتینو ستارهٔ سینما جین آکر (با بازی کارول کین) را از روی میزی که روبروی «آقای چاقالو» قراردارد، بلند کرده و با او می‌رقصد و این کارش موجب خشم این ستارهٔ فاسد می‌گردد و او را دچار سکته می‌کند.
کریس فارلی پیش از مرگش در سال ۱۹۹۷، برای بازی در نقش آرباکل در یک فیلم زندگی‌نامه‌ای ابراز علاقه کرده بود. مطابق کتاب زندگی‌نامه «نمایش کریس فارلی: زندگی‌نامه در سه پرده» (۲۰۰۸)، فارلی و دیوید ممت توافق کردند که روی اولین نقش دراماتیک فارلی با یکدیگر همکاری کنند. در سال ۲۰۰۷، کارگردان کوین کانر ساخت فیلمی به نام زندگی بزمی را بر اساس زندگی آرباکل طرح‌ریزی کرد و قرار بود کریس کاتان و پرستون لیسی در آن نقش آفرینی کنند. با این حال، پروژه متوقف شد. همچون فارلی، دو کمدین دیگر، جان بلوشی و جان کندی، قصد داشتند در نقش آرباکل بازی کنند، اما هر دوی آنها پیش از ساخت یک فیلم زندگی‌نامه‌ای برای آرباکل درگذشتند. در نهایت فیلم فارلی به وینس وان همبازی او واگذار شد.
در آوریل و مه ۲۰۰۶، موزه هنر مدرن در شهر نیویورک، ۵۶ فیلم و مروری یک‌ماهه از تمام آثار شناخته‌شدهٔ بازمانده از آرباکل را ارائه و کل مجموعه را دو بار به اکران گذاشت.
آرباکل موضوع رمانی با عنوان «من، چاقالو» نوشته جری استال در سال ۲۰۰۴ است. «روزی که خنده متوقف شد» توسط دیوید یالوپ و «فریم آپ! داستان ناگفتهٔ روسکو آرباکل» اثر اندی ادموندز کتاب‌های دیگری در مورد زندگی آرباکل هستند. رمان «رسوایی در بهشت برین» نوشته گرت راجرز در سال ۱۹۶۳ نسخهٔ داستان‌گونه و خیالی رسوایی آرباکل است.
رستوران «آرباکل چاقالو» یک رستوران زنجیره‌ای با بن‌مایهٔ آمریکایی در بریتانیا بود که نامش را از راسکو آرباکل می‌گرفت.
رمان «باغ شیطان» در سال ۲۰۰۹ بر اساس محاکمه‌های آرباکل نگاشته شده‌است. شخصیتِ اصلیِ داستانِ دشیل همت، یک کارآگاه از آژانس تحقیقاتی پینکرتون (آژانس تحقیقاتی) در سان فرانسیسکو در دوران برپایی محاکمه است.
آلبوم سال ۲۰۱۲ نوئف‌اکس با نام «حق‌به‌جانب» دارای آهنگی به نام «من، چاقالو» دربارهٔ آرباکل است.
رمان گرافیکی فرانسوی «چاقالو: نخستین سلطان هالیوود»، اثر نادار و ژولین فِره، دوره‌ای از روزهای نخستین حضور آرباکل در هالیوود تا زمان مرگ او را به تصویر می‌کشد.
فیلم‌شناسی

مقالهٔ اصلی: فیلم‌شناسی راسکو آرباکل
برای مطالعهٔ بیشتر

Arbuckle, Roscoe "Fatty," "What the Well-Dressed Man Will Wear," Photoplay, October 1921, p. 49.
Atkins, Ace (2009). Devil's Garden. New York: G.P. Putnam's Sons. ISBN 978-0-399-15536-9.
Edmonds, Andy (1991). Frame-Up!: The Untold Story of Roscoe "Fatty" Arbuckle. New York: William Morrow & Company. ISBN 978-0-688-09129-3.
Merritt, Greg (2013). Room 1219: The Life of Fatty Arbuckle, the Mysterious Death of Virginia Rappe, and the Scandal That Changed Hollywood. Chicago: Chicago Review Press. ISBN 978-1-61374-792-6.
Neibaur, James L. (2006). Arbuckle and Keaton: Their 14 Film Collaborations. Jefferson, NC: McFarland & Company. ISBN 0-7864-2831-7.
Oderman, Stuart (2005). Roscoe "Fatty" Arbuckle: A Biography of the Silent Film Comedian, 1887–1933. Jefferson, NC: McFarland & Company. ISBN 978-0-89950-872-6.
Stahl, Jerry (2004). I, Fatty: A Novel. New York: Bloomsbury. ISBN 978-1-58234-247-4.
St. John, Adela Rogers (as told to), "Love Confessions of a Fat Man," Photoplay, September 1921, p. 22.
Yallop, David (1976). The Day the Laughter Stopped. New York: St. Martin's Press. ISBN 978-0-312-18410-0.
The New York Times; September 12, 1921; p. 1. "San Francisco, California; September 11, 1921. "Roscoe ("Fatty") Arbuckle was arrested late last night on a charge of murder as a result of the death of Virginia Rappe, film actress, after a party in Arbuckle's rooms at the Hotel St. Francis. Arbuckle is still in jail tonight despite efforts by his lawyers to find some way to obtain his liberty."
The New York Times; September 13, 1921; p. 1. "San Francisco, California; September 12, 1921. "The Grand Jury met tonight at 7:30 o'clock to hear the testimony of witnesses rounded up by Matthew Brady (District Attorney) of San Francisco to support his demand for the indictment of Roscoe ("Fatty") Arbuckle for the murder of Miss Virginia Rappe."
Ki Longfellow, China Blues, Eio Books 2012, شابک ‎۰−۹۷۵۹۲۵۵−۷−۱ Includes historical discussion of the merits of the Arbuckle case.
راسکو آرباکل در کنار سگی به نام لوک که سگ خودش و همسرش مینتا دارفی بود. حوالی ۱۹۱۹
ستاره و همبازی آرباکل، میبل نورماند
خواهرزادهٔ آرباکل اَل سنت جان (راست) در کنار باستر کیتون و آرباکل در صحنه‌ای از فیلم در غرب (۱۹۱۸)
تبلیغی برای فیلم دهاتی ساده‌لوح (۱۹۱۹) که در آن آرباکل را در حالی که سگش لوک را بغل کرده، نشان می‌دهد.
این کاریکاتور مجلهٔ ونتی فر اثر رالف بارتون افراد مشهوری را نشان می‌دهد که خالق آن، تصور می‌کرد هر روز در پایان وقت اداری در هالیوود، محل کارشان را ترک می‌کنند. از اشاره‌گر ماوس برای شناسایی چهره‌ها و پی بردن به نامشان استفاده کنید.
سوئیت شماره ۱۲۲۱ هتل سنت فرانسیس، اندکی پس از مهمانی آرباکل
وینیفرد وستوور در کنار آرباکل در پوستر فیلم عشق
آرباکل و وکلای مدافعش در نخستین محاکمه، نوامبر ۱۹۲۱
خبر حکم بی‌گناهی، ۱۹۲۲
خواهرزاده و همبازی آرباکل اَل سنت جان
آرباکل در حال خواندن مجلهٔ هفتگی زندگی پاریسی، حوالی سال ۱۹۲۰
استونوال جکسون (موسیقی‌دان)

| استونوال جکسون | استونوال جکسون |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۶ نوامبر ۱۹۳۲ ‏(۹۲ سال)
ژانر: کانتری
سال‌های فعالیت: ۱۹۵۶–اکنون
ناشر(ان): کلمبیا رکوردز
همکاری‌های مرتبط: ری پرایس (نوازنده), هنک ویلیامز، Lefty Frizzell
استونوال جکسون (انگلیسی: Stonewall Jackson؛ زادهٔ ۶ نوامبر ۱۹۳۲) یک موسیقی‌دان اهل ایالات متحده آمریکا است.
۴ آبان

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| <<  | آبان | آبان | آبان | آبان | آبان |  >> |
| ش | ی | د | س | چ | پ | ج |
|  |  |  | ۱ | ۲ | ۳ | ۴ |
| ۵ | ۶ | ۷ | ۸ | ۹ | ۱۰ | ۱۱ |
| ۱۲ | ۱۳ | ۱۴ | ۱۵ | ۱۶ | ۱۷ | ۱۸ |
| ۱۹ | ۲۰ | ۲۱ | ۲۲ | ۲۳ | ۲۴ | ۲۵ |
| ۲۶ | ۲۷ | ۲۸ | ۲۹ | ۳۰ |  |  |
۱۴۰۳ خورشیدی: ۱۴۰۳ خورشیدی
۴ آبان دویست و بیستمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۴۵ روز (۱۴۶ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
رویدادها

۱۳۴۶ - تاج گذاری محمد رضا پهلوی و همسرش و فرزندش در کاخ گلستان
۱۴۰۰ - حمله سایبری آبان ۱۴۰۰
۱۴۰۱ - مراسم چهلم مهسا امینی
زادروزها

۲۱۹ - یعقوب لیث، بنیانگذار حکومت صفاریان
۱۲۹۸ - محمد رضا پهلوی، پادشاه دودمان پهلوی (درگذشته ۱۳۵۹)
۱۲۹۸ - اشرف پهلوی، خواهر محمدرضا پهلوی
۱۳۲۳ - سعید راد، بازیگر
۱۳۲۶ - ناصر فرهنگ فر، نوازنده تنبک (درگذشته ۱۳۷۶)
۱۳۴۴ - اسماعیل براری، تهیه‌کننده و کارگردان
۱۳۶۲ - محمد منصوری، بازیکن فوتبال
درگذشت‌ها

۱۳۱۸ - یحیی دولت‌آبادی، ادیب و سیاست‌مدار (زاده ۱۲۴۱)
۱۳۶۴ - یحیی آرین پور، محقق، ادیب و شاعر (زاده ۱۲۸۶)
۱۳۸۲ - ویگن، خواننده و هنرپیشه (زاده ۱۳۰۸)
۱۳۸۷ - طاهره صفارزاده، شاعر، نویسنده، و پژوهشگر، مترجم (زاده ۱۳۱۵)
۱۳۹۶ - علی‌اشرف درویشیان، نویسنده
۱۴۰۱ - علی‌رضا صدرا، نماینده دزفول در دوره چهارم مجلس شورای اسلامی
۱۴۰۱ - پریسا بهمنی، از کشته‌شدگان اعتراضات سراسری ۱۴۰۱ ایران
۱۴۰۱ - بهناز افشاری، از کشته‌شدگان خیزش ۱۴۰۱ ایران
۱۴۰۱ - مهرشاد شهیدی، از کشته‌شدگان خیزش ۱۴۰۱ ایران
دماغه سویاتوی نوس

| دماغه سویاتوی نوس | دماغه سویاتوی نوس |
| --- | --- |
Святой Нос: Святой Нос
نمودار هوانوردی: نمودار هوانوردی
Location of the cape in the یاقوتستان: Location of the cape in the یاقوتستان
موقعیت: یاقوتستان  روسیه
دستگاه مختصات جغرافیایی: ۷۲°۴۲′شمالی ۱۴۱°۱۲′شرقی﻿ / ﻿۷۲٫۷°شمالی ۱۴۱٫۲°شرقی﻿ / 72.7; 141.2
Offshore water bodies: دریای لاپتف
Area: شمالگان روسیه
زمین‌شناسی: دماغه
دماغه سویاتوی نوس (انگلیسی: Cape Svyatoy Nos) یک دماغه در ناحیه یاقوتستان کشور روسیه است.
محمدتقی واعظی

| محمدتقی واعظی | محمدتقی واعظی |
| --- | --- |
نماینده ولی فقیه در استان زنجان امام جمعه زنجان: نماینده ولی فقیه در استان زنجان امام جمعه زنجان
دوره مسئولیت ۱۳۸۲ – ۲۵ بهمن ۱۳۹۰: دوره مسئولیت ۱۳۸۲ – ۲۵ بهمن ۱۳۹۰
گمارنده: سید علی خامنه‌ای
پس از: سید اسماعیل موسوی زنجانی
پیش از: علی خاتمی
نماینده مجلس خبرگان رهبریدوره چهارم: نماینده مجلس خبرگان رهبریدوره چهارم
دوره مسئولیت ۱ اسفند ۱۳۸۵ – ۳ خرداد ۱۳۹۴: دوره مسئولیت ۱ اسفند ۱۳۸۵ – ۳ خرداد ۱۳۹۴
پس از: سید اسماعیل موسوی زنجانی
پیش از: محمد ابوالقاسمی
حوزه انتخاباتی: استان زنجان
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۳۰ ‏(۷۲–۷۳ سال) تهران، ایران
محل تحصیل: حوزه علمیه قم
محمد تقی واعظی (زاده ۱۳۳۰ تهران) یک روحانی، نویسنده و سیاستمدار شیعه است. وی عضو مجلس خبرگان رهبرى از استان زنجان در دوره چهارم و نماینده ولی فقیه در استان زنجان و امام جمعه شهر زنجان بوده‌است.
پره‌سر

| پره‌سر | پره‌سر |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: گیلان
شهرستان: رضوانشهر
بخش: پره‌سر
نام(های) دیگر: بازار پره سر
نام(های) پیشین: سه شنبه بازار
سال شهرشدن: ۱۳۴۱ خورشیدی
مردم: مردم
جمعیت: ۸،۰۱۶ نفر
تراکم جمعیت: ۷۲ نفر بر کیلومتر مربع
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
ارتفاع: ۲۴ متر
آب‌وهوا: آب‌وهوا
میانگین دمای سالانه: ۱۷
میانگین بارش سالانه: ۱۴۴۰٫۶ میلی‌متر
روزهای یخبندان سالانه: ۳
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
شهردار: دکتر پژمان اکبری
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۱۳
  پره‌سر  روی نقشه ایران ۳۷°۳۶′شمالی ۴۹°۰۳′شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۶°شمالی ۴۹٫۰۵°شرقی﻿ / 37.6; 49.05   :   پره‌سر  روی نقشه ایران ۳۷°۳۶′شمالی ۴۹°۰۳′شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۶°شمالی ۴۹٫۰۵°شرقی﻿ / 37.6; 49.05   
 :  
پَره‌سَر یکی از شهرهای استان گیلان در شمال ایران، و مرکز بخش پره‌سر از توابع شهرستان رضوانشهر است. پره سر در کناره جنوب غربی دریای خزر، در مسیر راه بندر انزلی ـ تالش یا کریدور شمال–جنوب قرار دارد.
نام این شهر در زبان تالشی از دو قسمت (پره=محل ماهیگیری) و (سر=پسوند مکان) تشکیل شده‌است.
تقسیمات سیاسی

شهر پره‌سر، در مغرب و شمال شهرستان رضوانشهر قرار دارد. از شمال به شهر اسالم در شهرستان تالش، از جنوب به شهر رضوانشهر و ماسال، از شرق به دریای خزر و از غرب به شهرستان خلخال محدود می‌شود.
مکان‌نگاری
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  | اسالم |  |  |
|  | دریای کاسپین |  | خلخال |  |
|  | دریای کاسپین |    پره سر     | خلخال |  |
|  | دریای کاسپین |  | خلخال |  |
|  | رضوانشهر | ماسال | کلور |  |
شهر پره سر در ۷۰ کیلومتری مرکز استان شهر رشت، ۲۵ کیلومتری هشتپر، ۴۰ کیلومتری بندر انزلی و صد کیلومتری شهر آستارا واقع شده‌است.
تاریخچه

پره سر در سال ۱۳۴۱ خورشیدی باتلاش  عنایت الله رحیمیان که ریاست درمانگاه پره سر را برعهده داشت شهرداری پره سر را تأسیس و درسمت شهردارنیز فعالیت نمود که پس از آن وارد تقسیمات شهری شد و با تشکیل بخش پره‌سر در سال ۱۳۷۶ خورشیدی، به  پره سر در سال۱۳۴۱ خورشیدی باتلاش دکتر عنایت الله رحیمیان که ریاست درمانگاه پره سر را برعهده داشت شهرداری پره سر را تاسیس و درسمت شهردار نیز فعالیت نمود که پس از آن وارد تقسیمات شهری شد و با تشکیل بخش پره‌سر در سال ۱۳۷۶ خورشیدی، به مرکزیت آن درآمد. جمعیت آن طبق سرشماری اولیه ۱۳۹۰ خورشیدی، ۷۸۲۶ تن بوده‌است.
در سالهای اخیر در آن آبادی‌ها گورستان‌های باستانی مهمی شناسایی شده. در کاوش‌های باستان‌شناسی در این منطقه گورهای مختلفی کشف و لایه برداری شده و علاوه بر اسکلت‌های موجود در گورها، اشیایی همچون ظروف سفالی، مهره‌های تزئینی، النگو، ادوات آهنی، خنجر، سر پیکان، تبر و شمشیر که کاملاً اکسیده شده بودند و به دست آمده، بعضی از اسکلت‌ها نیز به دلیل رطوبت شدید متلاشی و امکان جمع‌آوری آن‌ها برای مطالعات بعدی وجود نداشت. قدمت این گورستان‌ها به دوران اشکانی می‌رسد. از آثار ثبت شده ملی پره سر می‌توان به محوطه وسک و محوطه مزگت اشاره کرد.
این منطقه از نظر فسیل‌شناسی هم بسیار غنی است زیرا عموماً در مناطق کوهستانی سنگ‌ها به صورت رسوبی می‌باشند.
جمعیت

جمعیت آن طبق سرشماری اولیه ۱۳۹۰ خورشیدی، ۷،۶۲۶ تن (۲،۱۸۸خانوار) بوده‌است.
براساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۸،۰۱۶ نفر (۲،۵۳۶خانوار) بوده است.
این بخش دارای فرهنگ باستانی می‌باشد. در این شهر زبان تالشی و زبان گیلکی رایج است.
اقلیم

حداکثر دمای آن در تابستان °۳۴، حداقل آن در زمستان °۳-، و میانگین بارش سالانه آن ۱۴۴۰٫۶ میلی‌متر در ایستگاه پیلمبرا است. (البته این ارقام میانگین آمار بوده و در بعضی سال‌ها متغیر می‌باشد) ایستگاه پیلمبرا اولین ایستگاه اقلیم‌شناسی استان گیلان می‌باشد که در سال ۱۳۴۷ تأسیس شده‌است.
جمعیت پره سر
پره‌سر دارای آب و هوای معتدل خزری می‌باشد بهترین موقع برای سفر به این منطقه ماه‌های اردیبهشت، خرداد، شهریور و مهر می‌باشد که رطوبت هوا به نسبت کاهش می‌یابد.
این شهر شامل جلگه و کوهستان است. هوای جلگه در تابستان گرم و مرطوب و در زمستان ملایم و هوای کوهستان در تابستان معتدل و در زمستان سرد است. آستارا با بارش میانگین سالانه در حدود ۱۲۰ روز در سال از نقاط پربارش کشور محسوب می‌شود.