روش‌های طراحی
زمینه

روش‌های طراحی از رویکردهای جدیدی که برای حل مسئله در اواسط قرن بیستم میلادی توسعه یافتند، نشأت گرفته است، و همچنین در پاسخ به صنعتی‌سازی و تولید-انبوه که ماهیت طراحی را تغییر داد، بود. «کنفرانس روش‌های سیستماتیک و شهودی در مهندسی، طراحی صنعتی، معماری و ارتباطات»، که در سال ۱۹۶۲ میلادی در لندن برگزار شد، به عنوان یک رویداد کلیدی در نظر گرفته می‌شود که نشان‌دهندۀ آغاز چیزی است که در مطالعات طراحی به عنوان «جنبش روش‌های طراحی» شناخته می‌شود، و منجر به تأسیس انجمن تحقیقات طراحی و تأثیرگذاری بر آموزش و ممارست طراحی شد. چهره‌های برجستۀ این جنبش در بریتانیا جی. کریستوفر جونز در دانشگاه منچستر و ال. بروس آرچر در کالج سلطنتی هنر بودند.
این جنبش از طریق کنفرانس‌های بیشتر در مورد روش‌های طراحی جدید در بریتانیا و ایالات متحدۀ آمریکا در دهۀ ۱۹۶۰ میلادی توسعه یافت. اولین کتاب‌ها در مورد روش‌های طراحی منطقی و روش‌های خلاقانه نیز در این دوره پدیدار شدند.
رویکردهای جدید طراحی در همان زمان در آلمان در حال توسعه بود، به ویژه در مدرسۀ طراحی اولم (دانشگاه طراحی–هااِف‌گِ اولم) (۱۹۶۸–۱۹۵۳ میلادی) تحت رهبری توماس مالدونادو؛ آموزش طراحی در اولم طراحی را با علم (شامل علوم اجتماعی) ادغام کرد و زمینه‌های مطالعاتی جدیدی مانند سایبرنتیک، نظریۀ سیستم‌ها و نشانه‌شناسی را وارد آموزش طراحی کرد. بروس آرچر نیز در اولم تدریس می‌کرد و یکی دیگر از معلمان تأثیرگذار هورست ریتل بود. در سال ۱۹۶۳ میلادی ریتل به دانشکده معماری در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی نقل مکان کرد، جایی که او به تأسیس گروه روش‌های طراحی کمک کرد، جامعه‌ای که بر توسعه و ترویج روش‌های جدید به‌ ویژه در معماری و برنامه‌ریزی متمرکز بود.
در پایان دهۀ ۱۹۶۰ میلادی دو اثر تأثیرگذار، اما کاملاً متفاوت منتشر شد: «علوم مصنوع» از: هربرت ای. سایمون، و «روش‌های طراحی» از: جی. کریستوفر جونز. سایمون «علوم طراحی» را به عنوان «مجموعه‌ای از آموزه‌های فکری سخت، تحلیلی، تا حدی رسمی، تا حدی تجربی، دکترین قابل آموزش دربارۀ فرآیند طراحی» مطرح کرد، در حالی که جونز انواع رویکردهای طراحی را، هم منطقی و هم خلاقانه، در چارچوب یک دیدگاه سیستمی، آینده ساز، و گسترده از طراحی فهرست‌بندی کرد.
دهۀ ۱۹۷۰ میلادی شاهد واکنش‌هایی علیه عقلانیت روش‌های طراحی بود، به ویژه از سوی دو تن از پیشگامان آن، کریستوفر الکساندر و جی. کریستوفر جونز. همچنین مسائل اساسی نیز توسط ریتل مطرح شد، که مشکلات طراحی و برنامه‌ریزی را به عنوان مشکلاتی شرورانه توصیف کرد، که با تکنیک‌های علم و مهندسی که با مشکلات «اهلی» سروکار دارند، سازگار نیستند. انتقادها برخی را در حرکت از رویکردهای منطقی برای طراحی حل مسئله به سمت فرآیندهای «استدلالی» و مشارکتی که در آن طراحان در مشارکت با ذینفعان مشکل (موکلین، مشتریان، کاربران، جامعه) کار می‌کردند، سوق داد. این امر منجر به طراحی مشارکتی، طراحی کاربر-محور و نقش تفکر طراحی به عنوان یک فرآیند خلاقانه در حل مسئله و نوآوری شد.
با این حال، علاقه به روش‌های طراحی سیستماتیک و منطقی در طول دهۀ ۱۹۸۰ میلادی به شدت در طراحی مهندسی ادامه یافت. برای مثال، از طریق مجموعه کنفرانس طراحی مهندسی انجمن طراحی و کار انجمن مهندسان آلمانی در آلمان، و همچنین در ژاپن، جایی که انجمن ژاپنی علوم طراحی در اوایل سال ۱۹۵۴ میلادی تأسیس شده بود. کتاب‌هایی دربارهٔ روش‌های طراحی مهندسی سیستماتیک در آلمان و بریتانیا منتشر شد. در ایالات متحدۀ آمریکا، بخش مهندسی طراحی انجمن مهندسان مکانیک آمریکا جریانی را دربارۀ نظریه و روش طراحی در کنفرانس‌های سالانۀ خود آغاز کرد. علاقه به رویکردهای منطقی و سیستماتیک به طراحی، منجر به علوم طراحی و علوم طراحی (روش‌شناسی) در مهندسی و علوم کامپیوتر شده‌ است.