طرح بریگز
تاریخچه

اقتدار بریتانیا در نواحی روستایی مالایا پس از تسلیم امپراتوری ژاپن در پایان جنگ جهانی دوم تنها در حد ضعیفی دوباره برقرار شده بود. بریتانیایی‌ها گروهی متشکل از حدود ۵۰۰٬۰۰۰ «متحصن» عمدتاً چینی‌تبار، که کشاورزی خُرد انجام می‌دادند و عموماً فاقد مالکیت قانونی برای سرزمین خود بودند و عمدتاً خارج از دسترس حکومت استعماری بودند، به عنوان دردسرساز خاص می‌پنداشتند. بسیاری از چینی‌ها مجبور بودند به صورت جوامع منزوی زندگی کنند تا توسط ژاپنی‌های اشغالگر قتل‌عام نشوند.
چندین جامعه مالایی ستون اصلی حزب کمونیست مالایا (MCP) را تشکیل دادند. شاخه نظامی آن ارتش آزادیبخش ملی مالایا (MNLA) و شبکه اطلاعاتی و تدارکات غیرنظامی آن، مین یوئن (Min Yuen) بود. بسیاری از کارگران روستایی به خاطر نقش حزب کمونیست مالایا در رهبری جنبش مقاومت ضد ژاپنی در طول جنگ جهانی دوم، با کمونیسم همدل بودند. عوامل دیگری که منجر به حمایت روستایی‌ها از کمونیست‌ها شد عبارتند از تمایل به استقلال مالایا از بریتانیا، پیروزی کمونیست در چین، نقش کمونیست در رهبری جنبش اتحادیه کارگری مالایا و نابرابری اقتصادی و فقر پس از جنگ است.
بریتانیایی‌ها با مجزا کردن جمعیت در «دهکده‌های جدید»، روند بسیار مهم غذارسانی، اطلاعات و سربازگیری دهقانان توسط چریک‌ها را متوقف کردند. کوچگاه‌های جدید به صورت شبانه‌روزی توسط پلیس محافظت می‌شد و بسیاری از آنها تا حدی با سیم خاردار و برج نگهبانی محفوظ شده بودند. این طرح باعث شد کسانی را که تمایل داشتند به صورت مخفیانه به بیرون بروند و داوطلبانه به چریک‌ها کمک کنند دیگر نتوانند مبادرت به این امر کنند، و همچنین از نفوذ پنهانی چریک‌ها و دریافت کمک با ترغیب یا ارعاب جلوگیری می‌کرد. این روند ۴۵۰ کوچگاه جدید ایجاد کرد و تخمین زده می‌شود که ۴۷۰٬۵۰۹ نفر، که ۴۰۰٬۰۰۰ نفر از آنها از اقوام چینی هستند در این طرح درگیر بودند. انجمن چینی مالزیایی که در آن زمان با نام انجمن چینی مالایی شناخته می‌شد، نقش مهمی در اجرای این برنامه داشت.
انگلیسی‌ها همچنین سعی کردند با ارائه خدمات آموزشی و بهداشتی به آنها، حمایت برخی از غیرنظامیان سکونت داده شده را جلب کنند. برخی از روستاهای جدید مجهز به امکانات رفاهی مانند برق و آب لوله‌کشی بودند و اطراف آن با حصار و محافظان مسلح احاطه شده بود تا از فرار غیرنظامیان که بسیاری از آنها در حزب کمونیست مالایا بوده‌اند یا مجبور شده بودند به آنها کمک کنند، جلوگیری شود. امید می‌رفت که با ارائه چنین امکاناتی به جوامعی که عمدتاً از قومیت چینی بودند، آنها را از «مخزن‌های ناخشنودی به تکیه‌گاه‌های شهروندان وفادار مالایایی» تبدیل کنند.
پیش از این، کارگران و دهقانان روستایی چینی از نظر جغرافیایی به صورت پراکنده قرار داشتند، اما طرح بریگز اکنون چینی‌های روستایی را از سراسر کشور گرد هم آورده و آنها را در دهکده‌های جدید متمرکز کرد. در میان چینی‌ها و مالایی‌ها نارضایتی قابل توجهی نسبت به این برنامه وجود داشت. چینی‌های مالزیایی گاهی مورد هدف تنبیه دسته‌جمعی، توقیف احتیاطی و اخراج موقت (summar deportation) قرار می‌گرفتند، که با هدف کنار گذاشتن حامیان کمونیست انجام می‌شد و مالایی‌ها از زیرساخت‌های فراهم‌شده برای دهکده‌های جدید، به خاطر اینکه کوچگاه‌های آنها توسعه نیافته بود، غضبناک شده بودند.  یک نمونه از تنبیه دسته‌جمعی در تانجونگ مالیم اجرا شد، جایی که بریتانیایی‌ها جمعیت غیرنظامی را تحت جیره‌بندی برنج قرار دادند تا از حمایت آنها از چریک‌های کمونیست جلوگیری کنند. هنگامی که این کار مؤثر نیفتاد، جرالد تمپلر جیره برنج را برای غیرنظامیان داخل منطقه نصف کرد و منع رفت و آمد ۲۲ ساعته را برقرار کرد.
غیرنظامیان به اجبار توسط ارتش بریتانیا به عنوان بخشی از طرح بریگز جابجا شدند.