stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
هاینتس گودریان
دوره میان‌دوجنگ > نیروی زمینی رایشسور

بر مبنای پیمان ورسای، شمار قوای نیروی زمینی رایشسور، نیروهای مسلح جدید آلمان، به ۱۰۰ هزار نفر از جمله ۴ هزار افسر محدود شده بود. گودریان روز ۳۰ اکتبر به عنوان افسر آن به این نیروی پیوست. ابتدا به تیپ ۱۰ رایشسور در هانوفر ملحق شد و سپس در ۱۶ ژانویه سال ۱۹۲۰ فرماندهی گروهان ۳ گردان ۱۰ یگر در گسلار را بر عهده گرفت. انتصاب او به این جایگاه‌ها، نوعی تنبیه، با تنزل از ستاد کل به فرماندهی میدانی، به خاطر نافرمانی‌های پیشین تلقی می‌شد که او را از مرزهای شرقی دور نگه می‌داشت. به هر حال سعی شد با به خدمت گرفتن گودریان در گردان سابق پدرش، حال‌وهوای معمول نظامی‌گری را به او بازگردانند. گودریان این یگان را در جریان ناآرامی‌ها و آشوب‌های سال‌های ۲۱–۱۹۲۰ در مرکز و غرب آلمان، رهبری کرد. گودریان، با این که نسبت به حاکمیت آلمان علاقه‌ای اندک و انتقاداتی شدید داشت و معتقد بود که این حاکمیت در حال «فروختن» آلمان است، با اقدام تعدادی از هم‌قطاران سابق خود در فرای‌کور، برای ساقط کردن جمهوری، مخالفت نمود.
گودریان بین ماه‌های مه سال ۱۹۲۰ تا ژانویه سال ۱۹۲۲ فرماندهی گردانی در هنگ ۲۰ پیاده‌نظام رایشسور و گردان ۳ هنگ ۱۷ پیاده‌نظام را بر عهده داشت. روز ۱۶ ژانویه سال ۱۹۲۲ به گردان ۷ ترابری موتوری در مونشن منتقل شد تا با کسب تجربیاتی ۱ آوریل وارد بخش نیروهای ترابری موتوری در وزارت رایشسور در برلین شود. تجربیات گودریان در حوزه ستادی بود و مانند بسیاری دیگر از افسران، با موتوریزه‌سازی ناآشنا بود.
گودریان پس از ورود به این بخش متوجه شد مسئولیت مربوط به مشکلات تعمیرگاه‌ها، انبارهای سوخت، فعالیت‌های ساخت‌وساز و مسئولان فنی را بر عهده دارد که جاده‌ها و تأسیسات ارتباطی هم بعداً به آن‌ها اضافه شد. این مسوولیت‌ها از قبل به او ابلاغ نشده بود و دانش تخصصی و آمادگی لازم برای چنین فعالیت تکنیکی را نیز نداشت. بدین جهت درخواست کرد به گردان یگر بازگردد که با آن مخالفت شد.
ورماخت > توسعه نیروهای زرهی و ایجاد لشکر زرهی

در پی زیر پا گذاشته شدن علنی محدودیت‌های پیمان ورسای و شکل‌گیری ورماخت، گودریان عمده موانع در مقابل ایده‌های خود برای سازمان یک «ورماخت به‌روز» را مخالفت افراد بالا دست در ستاد کل ذکر می‌کند. در این زمان، ستاد کل نیروی زمینی به دنبال ارتقا این نیرو از طرق متعارف بود و توجه کمتری به ظرفیت نیروی‌های زرهی نشان می‌داد. اما با به قدرت رسیدن حزب ناسیونال سوسیالیست، گودریان و لوتس از سال ۱۹۳۳ از پشتیبانی آدولف هیتلر، صدراعظم برخوردار شدند. گودریان که توانسته بود به ارتباطاتی درون رده رهبران حزب ناسیونال سوسیالیست دست یابد، اوایل سال ۱۹۳۴ فرصتی به دست آورد تا حالت اولیه‌ای از یک لشکر زرهی را به هیتلر نشان دهد و او را شگفت‌زده کند؛ چنان‌که گفت «این [لشکر زرهی] همان چیزی است که لازم داشتم.» تقریباً بلافاصله تصمیم به ایجاد سه لشکر زرهی گرفته شد. طرح گودریان، ایجاد پنج لشکر زرهی آماده‌به‌رزم تا سال ۱۹۴۰ بود. گودریان ژوئیه سال ۱۹۳۴ به ریاست ستاد فرماندهی نیروهای ترابری موتوری منصوب شد. با این که از کاستی‌های تانک پنزر ۲ انتقاد می‌شد تا از تولید عمده آن جلوگیری شود، گودریان که برای گسترش سریع نیروهای زرهی تحت فشار بود، در بهار سال ۱۹۳۵ موفق شد این تانک را وارد خط تولید کند.
گودریان در ژوئیه ۱۹۳۵ نخستین رزمایش یک لشکر زرهی را با موفقیت کامل به انجام رساند. در اکتبر، با درجه سرهنگی به فرماندهی لشکر دوم زرهی رسید؛ در حالی که فرماندهی دو لشکر دیگر به دو سرلشکر سپرده شد. او در اوت سال بعد به درجه سرتیپی رسید. در فوریه سال ۱۹۳۸ جانشین لوتس در فرماندهی کل نیروهای زرهی شد و درجه سرلشکری هم گرفت. او در ۱ آوریل فرماندهی سپاه ۱۶، نخستین سپاه زرهی آلمان را بر عهده گرفت. گودریان از این که لشکرهای پیاده‌نظام موتوریزه به سپاه ۱۴ و لشکرهای سبک به سپاه ۱۵ تعلق گرفت، «عمیقاً متأسف» بود اما اختیاری برای جلوگیری از آن نداشت.
گودریان پس از ترفیع به درجه سپهبدی، در ۲۴ نوامبر در جایگاه ریاست «نیروهای سریع» متشکل از تمامی نیروهای زرهی و موتوریزه، نشست. در این جایگاه بر دانشکده‌های این نیروها نیز نظارت می‌نمود. نیروهای زرهی برای نخستین بار در الحاق اتریش به آلمان در معرض آزمایش عملیاتی قرار گرفتند. در این رویداد، لشکر دوم زرهی تحت فرمان گودریان در عرض دو روز ۶۹۰ کیلومتر را طی کرد و عملکرد بسیار رضایت‌بخشی داشت. گودریان و یگان‌های زرهی، همچنین در ضمیمه کردن صلح‌آمیز سودتنلند به رایش سوم نقش داشت.
ورماخت > جنگ جهانی دوم > فرانسه > مورد قرمز

سپاه گودریان پس از تصرف کاله در روز ۲۶ مه و درگیری مختصری با نیروهای در محاصره در دانکرک، از خط مقدم عقب کشیده شد تا با سازمان‌دهی مجدد برای مورد قرمز، مرحله دوم عملیات در فرانسه آماده شود. گودریان خود نیز تمایلی به استفاده از تانک‌ها در جغرافیای مردابی منطقه برای پاکسازی دانکرک نداشت و پیاده‌نظام را برای آن مناسب‌تر می‌دید. روز ۱ ژوئن یگان او به «گروه زرهی گودریان» تغییر عنوان داد. این گروه زرهی شامل دو سپاه ۳۹ و ۴۱ موتوریزه مجموعاً متشکل از چهار لشکر زرهی و دو لشکر پیاده‌نظام موتوریزه بود. این مسئله گودریان را به سطحی هم‌تراز فن کلایست که یگان مشابهی را فرماندهی می‌کرد، ارتقا داد. نیروهای گودریان در جناح چپ تهاجم خود به خط ویگاند را از ۹ ژوئن آغاز نمودند و با یک پیشروی سریع ۳۰۰ کیلومتری، روز ۱۷ ژوئن به مرز سوئیس رسیدند تا مابقی نیروهای سه ارتش فرانسه را همراه مدافعان خط دفاعی ماژینو کاملاً به محاصره بیندازند. حدود ۵۰۰ هزار نفر در این ناحیه به اسارت نیروهای گودریان درآمدند. فرانسه روز ۲۲ ژوئن پیمان آتش‌بس با آلمان را امضا کرد و گروه زرهی گودریان پایان این ماه منحل شد تا به عنوان پیشین خود بازگردد. در پی این پیروزی، گودریان روز ۱۹ ژوئیه سال ۱۹۴۰ به درجه ارتشبدی ترفیع گرفت.
پیروزی آلمان در جبهه غربی نتیجه تکامل تاکتیکی و پیشرفت فنی در یک دوره بلندمدت از پیش جنگ جهانی اول بود که گودریان با نقش‌آفرینی در ایجاد نیروهای زرهی ورماخت تأثیر تعیین‌کننده‌ای در مراحل نهایی آن ایفا نمود. با وجود برخی نواقص و مشکلات، نظریات گودریان در این نبردها به اثبات رسید و اقدامات سازمانی او برای لشکرهای زرهی آن را به ابزاری تعیین‌کننده بدل ساخت. به اذعان لیدل هارت، شم هیتلر در شناسایی سریع‌تر ارزش ایده‌ها و استعدادهای جدید نسبت به ستاد کل و ارج نهادن به آن‌ها تعیین‌کننده‌ترین عامل در موفقیت‌های گودریان بود.
ورماخت > جنگ جهانی دوم > بریتانیا و جبل‌الطارق

ایده اولیه تصرف جبل‌الطارق و سواحل شمال آفریقا ظاهراً برای نخستین بار ماه ژوئن سال ۱۹۴۰ توسط گودریان با هیتلر در میان گذاشته شده است. بر این مبنا، گودریان از هیتلر خواست آتش‌بس با فرانسه به تعویق بیفتد تا او با دو لشکر زرهی با گذر از اسپانیا و تنگه جبل‌الطارق، مستعمرات فرانسه در شمال آفریقا را تسخیر کند.
ورماخت > جنگ جهانی دوم > شوروی

گودریان ماه‌های آتی را صرف سازمان‌دهی یگان‌های تحت امرش و مطالعه تجربیات عملیات در فرانسه کرد. «گروه گودریان» متشکل از دو سپاه موتوریزه شامل چهار لشکر زرهی و دو لشکر پیاده‌نظام موتوریزه، اواخر ماه ژوئن سال ۱۹۴۰، در قالب آماده‌سازی‌های دفاعی از مرزهای شرقی که مراحل ابتدایی طرح تهاجم به شوروی به حساب می‌آمد، تحت امر ارتش هجدهم قرار گرفت و می‌بایست در حوالی برلین و در لهستان مستقر می‌شد. یگان گودریان روز ۱۶ نوامبر مجدداً گسترش یافت و تغییر عنوان داد تا این بار «گروه زرهی ۲» نام بگیرد. گودریان در این زمان با اقدام فرماندهی عالی در دو برابر کردن تعداد لشکرهای زرهی با نصف کردن توان تانک هر لشکر مخالف بود و به شدت به آن حمله برد. در مراحل نهایی طرح‌ریزی تهاجم، هالدر که می‌پنداشت استحکامات مرزی شوروی قوی‌تر از برآوردها است، طرح هماهنگی گروه‌های زرهی و ارتش‌های پیاده‌نظام را داده بود تا پیاده‌نظام در نفوذ اولیه مؤثر باشد. درحالیکه گودریان خواهان اجتناب از قرار دادن پیاده‌نظام در صف پیشین نیروهای زرهی بود؛ چرا که معتقد بود ستون آهسته نیروهای پیاده و تجهیزات اسب‌کشنده در جاده‌های اندک مناسب شوروی راه را بر قوای زرهی خواهد بست؛ مسئله‌ای که در فرانسه نیز موجب تأخیر در حرکت سریع تانک‌ها شده بود. در نهایت با پشتیبانی فیلدمارشال فدر فن بک، فرمانده گروه ارتش مرکز، گودریان آزادی عمل برای اجرای عملیات مطابق نظر خود را دریافت و تانک‌های خود را بلافاصله پشت مرز مستقر کرد.
گروه زرهی گودریان با ۲۴۰ هزار نفر نیرو و ۹۹۴ تانک در قالب ۱۵٫۵ لشکر بزرگ‌ترین گروه زرهی به‌کار گرفته شده در ابتدای تهاجم به شوروی بود. حرف لاتین G، مخفف گودریان، به رنگ سفید بر بدنه تمامی خودروهای این گروه زرهی حک شده بود. گودریان برای تهاجم سه سپاه از چهار سپاه خود را در خط مقدم و چهارمی را در جایگاه ذخیره قرار داد. او روزهای ۲۰ و ۲۱ ژوئن از یگان‌های جلودار خود دیدار کرد تا از آمادگی آن‌ها مطمئن شود.
ورماخت > جنگ جهانی دوم > شوروی > ناحیه مینسک

با آغاز عملیات بارباروسا از بامداد ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱، نیروهای گودریان در اتصال با ارتش چهارم در جناح جنوبی گروه ارتش مرکز، اتحاد جماهیر شوروی را مورد تهاجم قرار دادند. او که امیدوار بود در عرض پنج یا شش روز به مینسک برسد، با عبور از کنار قلعه برست، تا روز بعد خود را به باراناویچی در عمق ۲۰۰ کیلومتری رساند. اقدام سپاه ۱۴ مکانیزه شوروی در سد کردن راه پیشروی گودریان در این موقعیت، بی‌نتیجه بود و در عرض چهار روز به از دست رفتن قریب به ۴۵۰ تانک از مجموع ۴۸۰ تانک آن انجامید. در همین حال، وخامت شرایط راه‌ها و مسائل تدارکاتی مشکلاتی برای یگان‌های تحت امر گودریان ایجاد نموده و پیشروی آن‌ها را کند کرده بود. روز ۲۴ ژوئن، فیلدمارشال فن بک با نگرانی از امکان تصمیم برای بستن حلقه محاصره نیروهای زرهی در نوووگرودوک و با تلاش برای بزرگ‌تر کردن محاصره تا جای ممکن، به نیروهای زرهی تحت امرش فرمان حرکت به سمت مینسک را داد. بدین ترتیب گروه زرهی ۲ در همکاری با گروه زرهی ۳ مأموریت بستن حلقه محاصره در شرق مینسک و پاکسازی نیروهای در محاصره دشمن در این منطقه را دریافت کرد. گودریان همان روز در جلسه ستاد سپاه ۲۴ موتوریزه در اسلونم به سختی از کمین دشمن جان به در برد.
لشکر بیست و نهم پیاده‌نظام موتوریزه از روز ۲۵ ژوئن با جدا شدن از سایر نیروهای گروه زرهی ۲ با وجود اعتراض گودریان، به فرمان فن کلوگه جهت سد کردن مسیر بین دو منطقه تحت محاصره بیاویستوک و مینسک، تا ۲۹ ژوئن در ولکوویسک مستقر بود. نیروهای گودریان روز ۲۶ ژوئن شهر سلوتسک در صد کیلومتری جنوب مینسک را به زیر سلطه خود درآوردند. گودریان در نامه ۲۷ ژوئن خود به خانه عملیات را تا بدان لحظه حائذ «موفقیت‌های خیلی خوب» و تأثیری «نابود کننده» بر دشمن دانست.
با میل گودریان به پیشروی به سمت مسکو در شرق به جای حرکت در جانب شمال شرقی برای اتصال به هوت و کم توجهی او به تأکید طرح عملیاتی بارباروسا بر محاصره نیروهای دشمن، قوای ارتش سرخ توانستند برای دو روز دیگر از جانب جنوب شرقی از محاصره در حال تکمیل بگریزند. از همین رو روز ۲۸ ژوئن این بار به دستور فن بک لشکر دهم زرهی نیز با وجود اعتراض شدید گودریان، با جدا شدن از گروه زرهی ۲ به ارتش چهارم پیوست تا حفره جنوب شرقی حلقه محاصره را ببندد. در نهایت روز ۲۹ ژوئن طلایه‌داران دو گروه زرهی با الحاق به یکدیگر حلقه محاصره در حومه شرقی مینسک در ۳۰۰ کیلومتری عمق خاک شوروی را بستند تا چهار ارتش میدانی شوروی را به دام بیندازند. در این شرایط تلفات انسانی وارد آمده به نیروهای گودریان در هفته نخست عملیات دو برابر میزان تلفات هوت بود.
پس از جنگ

گودریان روز ۱۰ مه سال ۱۹۴۵ در ستادش در تیرول تسلیم نیروهای آمریکایی شد و تا ۱۶ ژوئن سال ۱۹۴۸ در اسارت به سر برد. به درخواست رسمی شوروی برای استرداد گودریان عمل نشد.
گودریان به شکل محدودی، با نوشتن چهار مقاله و کمک به نگارش سه مقاله دیگر، به همکاری با «برنامه مطالعات نظامی خارجی» بخش تاریخ نیروی زمینی ایالات متحده پرداخت. در این نوشته‌ها گودریان با تأکید بر حرفه‌ای‌گری خود، سعی در فاصله گرفتن از هیتلر و حاکمیت او داشت. با این وجود ضبط مخفیانه سخنان او در بند با سایر افسران ارشد آلمانی، نشان‌گر ستوده شدن هیتلر و ناسیونال سوسیالیسم از طرف او بود.
گودریان به جهت نبود اسناد و شهاد قابل توجهی علیه او، از محاکمه به عنوان جنایتکار جنگی در دادگاه نورنبرگ خلاصی یافت. همکاری او با متفقین در این مسئله مؤثر بود. پس از آزادی، تا پایان عمر یک ملی‌گرای پرشور و صریح باقی ماند و در طول جنگ سرد خواهان اتحاد دوباره آلمان و احیای نیروهای مسلح آن برای مقابله با خطر کمونیسم بود.
فابیان فون شلابرندورف، نظامی سابق عضو جنبش مقاومت علیه هیتلر، سال ۱۹۴۸ در کتاب خاطرات خود گودریان را به دنبال رسیدن به ریاست ستاد کل نیروی زمینی، به خیانت نسبت به کودتاگران ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۴ متهم کرد. با تهدید گودریان به شکایت علیه این افترازنی، شلابرندرف به جهت نداشتن مدارک کافی برای اثبات قانونی این ادعا، وادار به حذف این قسمت از نسخه‌های بعدی کتاب شد.
تالیفات

خبردار - تانک! (!Achtung - Panzer): نخستین کتاب او که در زمستان ۳۷–۱۹۳۶ و به توصیه اسوالت لوتس نگارش یافت. در آن به تحلیل تحول، تاکتیک‌ها و ظرفیت‌های عملیاتی نیروهای زرهی پرداخته است. بر خلاف سایر کتاب‌های این مبحث، به گستردگی انتشار و در نزد عموم شهرت پیدا کرد. در سال ۱۹۴۳ این بار با عنوان جنگ‌افزار زرهی (Die Panzerwaffe) مجدداً چاپ شد.
نیروهای زرهی و همکاری آن‌ها با دیگر رسته‌ها (Panzertruppen und ihr Zusammenwirken mit den anderen Waffen): منتشر شده در سال ۱۹۳۷ در برلین
خاطرات یک سرباز (Erinnerungen eines Soldaten): کتاب خاطرات او که نخستین بار در سال ۱۹۵۰ در آلمان انتشار یافت. ترجمه آن به انگلیسی با عنوان رهبر تانک (Panzer Leader) در سال ۱۹۵۲ در بریتانیا و ایالات متحده منتشر شد. این کتاب به پر خواننده‌ترین خاطرات یک ژنرال آلمانی بدل و به چندین زبان دیگر ترجمه گشت. تا سال ۱۹۷۰ بیش از ۱۸۰ هزار نسخه از آن در سرتاسر جهان به فروش رفت. سال ۲۰۰۳ چاپ هجدهم آن در آلمان صورت گرفت.
اسطوره پدر نیروهای زرهی

هنگامی که گودریان در ماه ژانویه سال ۱۹۲۲ به گردان ۷ ترابری موتوری پیوست هیچ پیش‌زمینه فنی در ارتباط با نیروهای موتوریزه و زرهی نداشت. این در حالی بود که افسران دیگری در رایشسور وجود داشتند که با این مسئله آشنا بودند و به خوبی آن را به کار بردند. برای مثال ارنست فولکهایم که در سال ۱۹۱۸ در یک یگان تانک جنگیده بود و در سال ۱۹۲۳ به نیروهای موتوریزه ملحق شد، در سال‌های ۱۹۲۳ و ۱۹۲۴ دو کتاب و ۱۲ مقاله دربارهٔ جنگ‌افزار زرهی نوشت. با این وجود گودریان بین سال ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۸ تنها ۵ مقاله تألیف نمود که می‌توان مستقیماً به او نسبت داد. اسوالت لوتس نیز پیش از گودریان مطالعات زیادی در ارتباط با قوای زرهی انجام داده بود و با بهره‌گیری از اختیارات و نفوذ نهادی بیشتر خود، از سال ۱۹۲۴ شروع به آموزش ستاد خود در این باره کرد. این لوتس بود که برای نخستین بار بر شمول تاکتیک‌های نیروهای زرهی در دوره فنی ترابری موتوری تأکید نمود. پنج سال پیش از آن که گودریان یک تانک را از نزدیک ببیند، لوتس به این نتیجه رسید که آلمان به دو گونه تانک سنگین و سبک نیاز دارد. این نظرات لوتس و نه گودریان بود که نخستین برنامه تانک‌های آلمان در اواخر دهه ۱۹۲۰ را شکل داد و نخستین دکترین جنگ‌افزارهای مکانیزه آلمان را پدیدآورد؛ به وجهی که ریشه ایده گودریان برای ایجاد یک یگان مستقل و متمرکز زرهی را می‌توان در این نظرات یافت. هنگامی که سه لشکر نخست زرهی تشکیل می‌شدند آلمان تنها ۲۹ لشکر دیگر داشت. این مسئله نشان‌گر میزان بالایی از نسبت منابع بود که برای آن اختصاص یافت و این مهم اگر آن‌گونه که گودریان دیگران را محافظه‌کار می‌خواند، ممکن نبود. بخش عمده‌ای مخالفت‌ها با او از «تعصب و تندخویی» گودریان نشات می‌گرفت و ارتباطی با مفهوم جنگ‌افزارهای زرهی نداشت. این که دو افسر ارشد سواره‌نظام دو لشکر دیگر را فرماندهی می‌کردند خود شاهدی بر این مسئله است. بدین ترتیب کاملاً روشن است که گودریان با وجود داشتن مهارت، ظرفیت و اراده فراگیری و توسعه در چنین بستری و داشتن نقشی کلیدی در حوادث تعیین‌کننده در گسترش نیروهای زرهی، نخستین و مهم‌ترین پیشرو در زمینه این نیروها نبوده و با توجه به تلاش انجام گرفته توسط گروه بزرگی از افسران آلمانی در هر سطحی در این رابطه، شخصیت کلیدی فرایند آن به حساب نمی‌آید.
با وجود این که بسیاری او را «پدر نیروهای زرهی» می‌دادند اما این مسئله در حقیقت بیشتر متأثر از تالیفات تاریخی دهه‌های پس از جنگ جهانی دوم است. هنگامی که خاطرات او در سال ۱۹۵۰ در آلمان منتشر و دو سال بعد به انگلیسی ترجمه شد، با عدم امکان دسترسی به اسناد آلمانی، تنها منبع آگاهی از چگونگی ایجاد و توسعه نیروهای زرهی آلمان به حساب می‌آمد. از طرفی تا سال ۱۹۳۵ بیشتر فعالیت‌های مربوط به تشکیل نیروهای زرهی در آلمان با بر جای گذاشتن آثار اندکی، به صورت مخفیانه انجام گرفته بود. بدین ترتیب تعجب‌آور نیست که مشاهده می‌شود تاریخ‌نگاران خاطرات او را مبنای این حوادث قرار داده و موجب پدیداری اسطوره پدری او بر نیروهای زرهی شده‌اند. کتابی که او با خود محوری و پر رنگ‌تر کردن نقش خود نگاشته و به منبع تاریخ بدل گشته بود، در پی مطالعات جدید بر اساس اسناد حقیقی، مورد انتقاد قرار گرفته و این اسطوره و پیشگامی او در تشکیل نیروهای زرهی آلمان زیر سؤال رفته است.
مدارج نظامی > ترفیع درجه‌ها

۲۷ ژانویه ۱۹۰۸: ستوان دوم
۸ نوامبر ۱۹۱۴: ستوان یکم
۱۸ دسامبر ۱۹۱۵: سروان
۱ فوریه ۱۹۲۷: سرگرد
۱ فوریه ۱۹۳۱: سرهنگ دوم
۱ آوریل ۱۹۳۳: سرهنگ
۱ اوت ۱۹۳۶: سرتیپ
۱ فوریه ۱۹۳۸: سرلشکر
۱ نوامبر ۱۹۳۸: سپهبد (ژنرال نیروهای زرهی)
۱۹ ژوئیه ۱۹۴۰: ارتشبد
مدارج نظامی > نشان‌ها

صلیب آهنین:
درجه ۲: ستوان دوم - ۱۷ سپتامبر ۱۹۱۴
درجه ۱: ستوان دوم - ۸ نوامبر ۱۹۱۶
نشان فریدریش درجه ۲ فرمانده: ۱۵ دسامبر ۱۹۱۵
صلیب افتخار رزم در خط مقدم (جنگ جهانی اول): ۱۹۳۴
صلیب شوالیه درجه ۲ نشان خاندان ارنستین هرتسوگ‌نشین زاکسن-کوبورگ-گوتا: ۱ ژوئیه ۱۹۳۵
نشان یادبود جنگ با شمشیر و خود (مجارستان): ۱۴ ژانویه ۱۹۳۷
نشان یادبود جنگ (اتریش): ۹ مارس ۱۹۳۷
نشان یادبود ۱۳ مارس ۱۹۳۸: ۱۹۳۹
گیره ۱۹۳۹ صلیب آهنین:
درجه ۲: سپهبد - فرمانده سپاه ۱۹: ۵ سپتامبر ۱۹۳۹
درجه ۱: سپهبد - فرمانده سپاه ۱۹: ۱۳ سپتامبر ۱۹۳۹
صلیب شوالیه صلیب آهنین: سومین فرد - سپهبد - فرمانده سپاه ۱۹: ۲۷ اکتبر ۱۹۳۹
برگ‌های بلوط: بیست‌وچهارمین فرد - ارتشبد - فرمانده گروه زرهی ۲: ۱۷ ژوئیه ۱۹۴۱
نشان یادبود ۱ اکتبر ۱۹۳۸: ۲۱ نوامبر ۱۹۳۹
نشان تهاجم زرهی
پنج مرتبه نام برده شدن در اعلامیه مطبوعاتی ورماخت‌بریشت که گونه‌ای جایزه نظامی به حساب می‌آمد:
۶ اوت ۱۹۴۱–۷ اوت ۱۹۴۱–۲۱ سپتامبر ۱۹۴۱–۱۸ اکتبر ۱۹۴۱–۱۹ اکتبر ۱۹۴۱
زندگی شخصی

خاندان پدری و مادری او از اشراف زمین‌دار بودند. با بهره‌گیری از جایگاه خاندانی، گودریان همچون سایر افسران، از مزیت پرداختن به فعالیت‌های سنتی ویژه از جمله شکار، تیراندازی و سوارکاری، برخوردار بود. گودریان سال ۱۹۰۹ با مارگارت گرتل گورنه آشنا شد و قصد ازدواج با او را داشت اما مخالفت پدر مارگارت به سبب سن کم آن‌ها، مانع از آن شد. به هر صورت پس از دستیابی به پیشرفت‌های شغلی و برطرف شدن مخالفت‌ها، در نهایت روز ۱ اکتبر سال ۱۹۱۳ با مارگارت در گسلار ازدواج نمود. حاصل این ازدواج دو فرزند پسر بود. گودریان ماه ژوئن سال ۱۹۵۰ بازنشسته و به همراه همسرش در شوانگائو در نزدیکی فوسن در جنوب بایرن ساکن شد و شروع به نوشتن کرد. ارتشبد هاینتس گودریان در نهایت در ۱۴ مه سال ۱۹۵۴ در ۶۵ سالگی چشم از جهان فروبست و در گسلار به خاک سپرده شد.
بزرگ‌ترین پسر او، هاینتس گونتر سال ۱۹۳۳ به نیروی زمینی آلمان پیوست و همانند پدر در یگان‌های زرهی به خدمت پرداخت. او پس از جنگ یک گردان و سپس یک هنگ زرهی را فرماندهی کرد. هاینتس گونتر، با قدم نهادن در جای پای پدر، به عنوان بازرس کل نیروهای زرهی منصوب و سال ۱۹۷۴ بازنشسته شد.
سرگرد گودریان (چپ)، ۱۹۲۹، سوئد
بازدید آدولف هیتلر از سپاه ۱۹ موتوریزه تحت فرمان گودریان (پنجمین نفر از راست)، سپتامبر ۱۹۳۹
در مراسم رژه مشترک با ارتش سرخ شوروی، در کنار سرلشکر موریتس فن ویکتورین، فرمانده لشکر بیستم پیاده‌نظام موتوریزه (چپ) و سرتیپ سیمیون کریووشین، فرمانده تیپ ۲۹ تانک سبک شوروی
در کنار سرهنگ دوم گوستاف-آدولف ریبل، آجودان خود (چپ)، در حال مشاهده بازسازی یک پل توسط مهندسان رزمی، بوین، بلژیک، ۱۲ مه ۱۹۴۰
اجرای عملیات برش داس با جلوداری نیروهای گودریان
در حال مطالعه نقشه، ژوئن ۱۹۴۰، فرانسه
در کنار سرلشکر والتر مدل، فرمانده لشکر سوم زرهی، ۱۹۴۱
در دیدار با فیلدمارشال گونتر فن کلوگه، فرمانده ارتش چهارم، اوت ۱۹۴۱
در حال بازدید از پسر بچه‌های جوانان هیتلری به عنوان رئیس ستاد کل نیروی زمینی در کنار آرتور آکسمان، پروس شرقی، سپتامبر ۱۹۴۴
در حال اعطای نشان به سربازان به نمایندگی از پیشوا، ۱۹۴۵
نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین با برگ‌های بلوط، شمشیرها و الماس‌ها
آرامگاه گودریان
گورکم یلتان

| گورکم یلتان | گورکم یلتان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۷۷ ‏(۴۷ سال) نازیلی
ملیت: ترکیه
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۳–اکنون
گورکم یلتان (انگلیسی: Görkem Yeltan؛ زادهٔ ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۷۷) بازیگر اهل ترکیه است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به سپتامبر اشاره کرد.
فهرست آثار ملی شهرستان مانه و سملقان

شهرستان مانه و سملقان از شهرستان‌های استان خراسان شمالی به مرکزیت شهر آشخانه است.
وجود منابع سرشار طبیعی در شهرستان مانه و سملقان از دیرباز جمعیت‌های انسانی را به خود جذب نموده و باعث پرورش فرهنگ‌های درخشان در منطقه شده‌است. وجود آثار تاریخی از دوره‌های پیش از تاریخ تا دوره معاصر در بخش‌های مختلف این شهرستان گویای استقرار مداوم بشر در این خطه است. بر اساس پژوهش‌های باستان‌شناسی بخش‌هایی از شهرستان مانه و سملقان برای نخستین بار در حدود هشت هزار سال پیش مسکونی شده که آثار آن را می‌توان در تپه قلعه خان در دشت سملقان مشاهده کرد. این شهرستان طی دوره هخامنشی به عنوان بخشی از شهربانی پارت مطرح بوده و طی دوره‌های اشکانی و ساسانی نیز بسیار مورد توجه بوده‌است. پراکندگی محوطه‌های استقراری، قلعه‌های تدافعی، مراکز مذهبی و نیز کشف سکه‌های دورهٔ ساسانی در بخش‌های مختلف شهرستان گواه این مدعی است.
ویلیام کیرچر

| ویلیام کیرچر | ویلیام کیرچر |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۳ مهٔ ۱۹۵۸ ‏(۶۶ سال)
ملیت: نیوزیلند
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۳–اکنون
ویلیام کیرچر (انگلیسی: William Kircher؛ زادهٔ ۲۳ مهٔ ۱۹۵۸) یک هنرپیشه، و تهیه‌کننده اهل نیوزیلند است. وی از سال ۱۹۸۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به هابیت: یک سفر غیرمنتظره، هابیت: برهوت اسماگ، هابیت: نبرد پنج سپاه اشاره کرد.
تیفنورت

| تیفنورت   | تیفنورت   |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
کشور: آلمان
ایالت: تورینگن
ناحیه: Wartburgkreis
حکومت: حکومت
 • شهردار: Hans-Georg Hüther (CDU)
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۴٫۷۱ کیلومتر مربع (۱۳٫۴۰ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۴۰ متر (۷۹۰ فوت)
جمعیت (۲۰۰۶-۱۲-۳۱): جمعیت (۲۰۰۶-۱۲-۳۱)
 • کل: ۴۱۹۴
 • تراکم: ۱۲۰/کیلومتر مربع (۳۱۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: ۳۶۴۶۹
کدهای شماره‌گیری: ۰۳۶۹۵
پلاک خودرو: WAK
وبگاه: www.tiefenort.de
تیفنورت (به آلمانی: Tiefenort) یک شهر در آلمان است که در وارتبورگکرایس واقع شده‌است. تیفنورت ۴٬۱۹۴ نفر جمعیت دارد.
کشورهای مرزی (اروپا شرقی)

نقشه بریتانیا از اروپا بلافاصله پس از جنگ جهانی اول و سرنگونی امپراتوری تزاری در روسیه (سبز). از جمله تغییرات ایجاد کشورهای مستقل استونی، لتونی، لیتوانی، لهستان، چکسلواکی و یوگسلاوی (راست مرکز) بود.
کشورهای مرزی یا کشورهای حائل اروپایی، کشورهای اروپایی بودند که پس از انقلاب بلشویکی ۱۹۱۷، معاهده برست-لیتوفسک و در نهایت شکست امپراتوری آلمان و اتریش-مجارستان در جنگ جهانی اول، استقلال خود را از امپراتوری روسیه به دست آوردند. در طول دوره بین دو جنگ، کشورهای غرب اروپا یک سیاست ایالات مرزی، اجرا کردند که هدف آن متحد کردن آنها جهت حفاظت در برابر توسعه‌طلبی اتحاد جماهیر شوروی و کمونیست بود. کشورهای مرزی عبارت بودند از فنلاند، استونی، لتونی، لیتوانی، لهستان، رومانی و تا زمان الحاق آنها به اتحاد جماهیر شوروی، برای کوتاه مدت بلاروس و اوکراین.
کلیسای سنت اولاف، تالین

| کلیسای سنت اولاف | کلیسای سنت اولاف |
| --- | --- |
Oleviste kirik: Oleviste kirik
موقعیت: تالین
کشور: استونی
مذهب: باپتیست
مذهب قبلی: کلیسای کاتولیک، لوتریانیسم
وبگاه: Website of the Church
تاریخچه: تاریخچه
تأسیس: قرن ۱۲ میلادی
 :  
معماری: معماری
وضعیت: فعال
 :  
مشخصات: مشخصات
ارتفاع مناره: ۱۲۴ متر
 :  
کلیسای سنت اولاف (به استونیایی: Oleviste kirik) کلیسایی است که در شهر تالین، استونی قرار دارد.
این کلیسا در قرن ۱۲ میلادی ساخته شده‌است و دارای مناره‌ای با ارتفاع ۱۲۴ متر است، همچنین این کلیسا پیرو فرقه باپتیست است.
گوشن، ویرجینیای غربی

| گوشن، ویرجینیای غربی | گوشن، ویرجینیای غربی |
| --- | --- |
محدوده ثبت‌نشده: محدوده ثبت‌نشده
گوشن، ویرجینیای غربی: گوشن، ویرجینیای غربی
گوشن، ویرجینیای غربیLocation within the state of West Virginiaنمایش نقشه ویرجینیای غربیگوشن، ویرجینیای غربیگوشن، ویرجینیای غربی (ایالات متحده آمریکا)نمایش نقشه ایالات متحده آمریکا: گوشن، ویرجینیای غربیLocation within the state of West Virginiaنمایش نقشه ویرجینیای غربیگوشن، ویرجینیای غربیگوشن، ویرجینیای غربی (ایالات متحده آمریکا)نمایش نقشه ایالات متحده آمریکا
مختصات: ۳۸°۴۲′۴۴″ شمالی ۸۰°۱۸′۲۳″ غربی﻿ / ﻿۳۸٫۷۱۲۲۲°شمالی ۸۰٫۳۰۶۳۹°غربی﻿ / 38.71222; -80.30639: مختصات: ۳۸°۴۲′۴۴″ شمالی ۸۰°۱۸′۲۳″ غربی﻿ / ﻿۳۸٫۷۱۲۲۲°شمالی ۸۰٫۳۰۶۳۹°غربی﻿ / 38.71222; -80.30639
کشور: ایالات متحده آمریکا
ایالت آمریکا: ویرجینیای غربی
شهرستان: شهرستان آپشور، ویرجینیای غربی
ارتفاع: ۲۴۲۱ فوت (۷۳۸ متر)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (منطقه زمانی شرقی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
سامانه اطلاعات نام‌های جغرافیایی: ۱۵۳۹۵۴۰
گوشن (به انگلیسی: Goshen) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان آپشور، ویرجینیای غربی واقع شده‌است. گوشن ۷۳۷٫۹۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مکانیک: رستاخیز

| مکانیک: رستاخیز | مکانیک: رستاخیز |
| --- | --- |
پوستر رسمی فیلم: پوستر رسمی فیلم
کارگردان: دنیس گانزل
تهیه‌کننده:  جان تامپسون  رابرت ارل  دیوید وینکلر  ویلیام چارتوف 
نویسنده:  فیلیپ شلبی  تونی موشر 
بر پایه: Characters اثر Lewis John Carlino Richard Wenk
بازیگران:  جیسون استاتهام  تامی لی جونز  جسیکا آلبا  میشل یئو  سم هزلدین  راتا پونگام  ویتایا پانسینگام  ناتالی برنز 
موسیقی: مارک ایشام
فیلم‌بردار: Daniel Gottschalk
تدوین‌گر: Ueli Christen
شرکت تولید:  Chartoff-Winkler Productions  آوی لرنر 
توزیع‌کننده: سامیت انترتینمنت
تاریخ‌های انتشار:  ۲۶ اوت ۲۰۱۶ (۲۰۱۶-08-۲۶) (ایالات متحده آمریکا)  
کشور:  ایالات متحده  فرانسه 
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۴۰ میلیون دلار
فروش گیشه: ۱۲۵٫۷ میلیون دلار
مکانیک: رستاخیز (به انگلیسی: Mechanic: Resurrection) یک فیلم اکشن و مهیج آمریکایی به کارگردانی دنیس گانزل و نویسندگی فیلیپ شلبی می‌باشد. این فیلم دنبالهٔ فیلم مکانیک سال ۲۰۱۱، با بازی جیسون استاتهام و جسیکا آلبا است و در تاریخ ۲۶ اوت ۲۰۱۶ (۵ شهریور ۱۳۹۵) اکران شد.
اکران

این فیلم که بنا بود در ۲۲ ژانویه ۲۰۱۶ اکران شود با سه بار تأخیر در اکران روبرو شد تا سرانجام در ۲۶ اوت ۲۰۱۶ و در بیش از دو هزار سینما اکران شد.
داستان فیلم

آرتور بیشاپ (جیسون استاتهام)، باید ۳ نفر را بکشد تا بتواند دوست‌دخترش (جسیکا آلبا) را که توسط ریا کرین (سم هزلدین) به گروگان گرفته شده‌است، آزاد کند اما…
ناتالیا هلاخ

ناتالیا هلاخ (بلاروسی: Наталля Гелах؛ زادهٔ ۳۰ may ۱۹۷۸&#۱۶۰;(۱۹۷۸-۰۵-۳۰) (۴۶ سال)) ورزشکار روئینگ اهل بلاروس است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا، ۳ مدال نقره، ۴ مدال برنز شده‌است.