هوش و ماشین‌های محاسباتی
نُه ایراد (مخالفت/اعتراض) رایج

تورینگ پس از روشن کردن این سؤال، به پاسخ به آن روی آورد: او ۹ ایراد رایج زیر را در نظر گرفت که شامل تمام استدلال‌های عمده علیه هوش مصنوعی است که در سال‌های پس از انتشار مقاله او مطرح شده‌است.
ایراد مذهبی: بیان می‌کند که تفکر عملکردی از روح نامیرای انسان است؛ بنابراین، یک ماشین نمی‌تواند فکرکند. تورینگ می‌نویسد: «در تلاش برای ساخت اینچنین ماشین‌هایی نباید قدرت خلق ارواح را از خداوند غصب کنیم. همانگونه که در مورد بدنیا آمدن فرزندان، به هر حال ما ابزارهایی هستیم که برای روح‌های خلق شده توسط او، معبد (بدن) فراهم می‌کنیم.
ایراد «سرهای همچون کبک، زیر برف»: «عواقب تفکر ماشین‌ها بیش از حد ترسناک است. بیایید امیدوار باشیم و ایمان داشته باشیم که آن‌ها نتوانند فکر کنند.». این تفکر در بین روشنفکرنماها(انتلکت‌ها) مرسوم است؛ چرا که باور دارند برتریِ مشتق از هوش برتر و احتمال [./https://en.wikipedia.org/wiki/Existential%20risk%20from%20artificial%20general%20intelligence مستقر شدن اینچنین موجودیتی، یک خطر است] (به این دلیل که ماشین‌ها ظرفیت‌های حافظه کارآمد و سرعت پردازش بالایی دارند که فراتر رفتن ماشین‌ها را در زمینه ظرفت‌های یادگیری و دانش، از انسان‌ها، بسیار محتمل می‌سازد) این ایراد، یک سفسطه «توسل به عواقب» است، چرا که «چیزی را که نباید وجود داشته باشد» را با «چیزی که می‌تواند یا نمی‌تواند وجود داشته باشد»، اشتباه می‌گیرد.
ایراد ریاضیاتی: این ایراد، از نظریه‌های ریاضیاتی مثل «نظریه ناکاملی» گودِل استفاده می‌کند تا نشان دهد در پرسش‌هایی که یک سیستم کامپیوتری می‌تواند بر اساس منطق پاسخ دهد، محدودیت‌هایی وجود دارد. تورینک بیان می‌کند که انسان‌ها بیش از حد اشتباه می‌کنند و از خطاپذیری یک ماشین خوشحال می‌شوند. (این بحث مجدداً در سال ۱۹۶۱ توسط [./https://en.wikipedia.org/wiki/John%20Lucas%20(philosopher) جان لوکاس] فیلسوف و راجر پنروز فیزیکدان ارائه شد)
مبحث آگاهی: این بحث که توسط پروفسور [./https://en.wikipedia.org/wiki/Geoffrey%20Jefferson جافری جفرسون] در کتابی که در سال ۱۹۴۹ منتشر کرده، پیشنهاد شده‌است، بیان می‌کند که «تا زمانی که ماشینی نتواند یک غزل بنویسد یا یک قطعه موسیقی بر اساس تفکرات و احساسات درک شده تولید کند، و نه با نمادهای تصادفی، نمی‌توان توافق کرد که ماشین معادل با مغز است». تورینگ اینگونه پاسخ می‌دهد: «ما راهی نداریم تا بدانیم که هر کسی غیر از خودمان، احساسات را تجربه می‌کند، و بنابراین، بهتر است آزمون را بپذیریم. نمی‌خواهم این برداشت را صورت دهم که من فکر می‌کنم رمزورازی دربارهٔ آگاهی نیست. اما اینگونه فکر نمی‌کنم که قبل از اینکه به پرسش آیا ماشین‌ها می‌توانند فکر کنند پاسخ دهیم، این رمزورازها لزوماً نیاز به حل شدن داشته باشند.» (این بحث که کامپیوتر نمی‌تواند تجربیات آگاهانه یا درک داشته باشد، در سال ۱۹۸۰ توسط فیلسوف، جان سرل در مبحث اتاق چینی او بیان شد. پاسخ تورینگ امروزه به پاسخ ذهن‌های دیگر شناخته شده‌است. همچنین در فلسفه هوش مصنوعی، ببینید آیا یک ماشین می‌تواند ذهن داشته باشد؟)
مباحثی از ناتوانی‌های مختلف. این مباحث همگی به شکل «یک کامپیوتر هیچ وقت کار اِکس را انجام نمی‌دهد» هستند. تورینگ مجموعه ای از آن‌ها را پیشنهاد می‌دهد: مهربان بودن، رفتار محترمانه، زیبا، رفتار دوستانه، ابتکار عمل داشتن، شوخ‌طبع بودن، تشخیص درست از اشتباه، اشتباه کردن، عاشق شدن، لذت بردن از توت فرنگی و خامه، کسی را عاشق خود کردن، یادگرفتن از تجربه، استفاده صحیح از کلمات، به خود فکر کردن، به اندازه انسان تنوع رفتاری داشتن، کار واقعاً جدید انجام دادن. تورینگ خاطرنشان می‌کند که «معمولاً هیچ حمایتی از این بیانات نمی‌شود»، آن‌ها به برداشت‌های ساده در مورد امکان تطابق پذیری و همه‌کاره بودن ماشین‌ها در آینده، مربوط هستند؛ یا «حالات تغییریافته مبحث آگاهی (بند ۴) هستند». او به چند مورد پاسخ می‌دهد:
ماشین نمی‌تواند اشتباه کند. او اشاره می‌کند که برنامه‌ریزی یک ماشین که اشتباه می‌کند کار آسانی است.
یک ماشین نمی‌تواند به خودش فکر کند (نمی‌تواند خودآگاه باشد). برنامه ای که بتواند گزارش حالات و پردازش‌های درونی اش را بدهد، به معنای ساده یک برنامه دیباگر، قطعاً می‌تواند نوشته شود. تورینگ تأکید می‌کند که «یک ماشین بی شک می‌تواند موضوع خودش باشد.»
یک ماشین نمی‌تواند تنوع رفتاری زیادی داشته باشد. او اشاره می‌کند که با فضای ذخیره‌سازی کافی، یک کامپیوتر می‌تواند به تعداد نجومی از راه‌های مختلف رفتار کند
استدلال مخالف بانو لاولیس: یکی از مشهورترین استدلال‌های مخالف، بیان می‌دارد که کامپیوترها توانایی اصالت ندارند. بنا بر گفتهٔ ایدا لاولیس، بیشتر به این دلیل که ماشین‌ها در یادگیری مستقل ناتوانند. ماشین تحلیلی هیچ قصد و ادعایی برای ایجاد هیچ چیزی ندارد. هرچه که ما می‌توانیم به او دستور بدهیم را می‌تواند انجام دهد. می‌تواند مسیر تحلیل را دنبال کند، ولی توانایی پیش‌بینی هرگونه رابطه یا حقیقت تحلیلی را ندارد. توریگ بیان می‌دارد که استدلال مخالف لاولیس می‌تواند به ادعای اینکه کامپیوترها «هیچ وقت نمی‌توانند ما را غافل گیر کنند» تقلیل پیدا کند، و علیه آن استدلال می‌کند که، برعکس، کامپیوترها هنوز می‌توانند انسان‌ها را شگفت زده کنند، به خصوص جایی که عواقب حقایق مختلف به سرعت قابل شناسایی نیست. تورینگ همچنین استدلال می‌کند که مطابق بیانات داخل نوشته‌های بانو لاولیس، دید او محدود شده بوده، و اگر با دانش بروزتر مواجه می‌شد، برای ایشان مشخص می‌شد که حافظهٔ مغز شبیه حافظهٔ کامپیوتر است.
استدلال از تداوم در سیستم عصبی: تحقیقات عصبی مدرن نشان داده که مغز دیجیتال نیست. با این حال نورون‌ها به شکل همه-یا-هیچ عمل می‌کنند، هم‌زمان پالس و هم احتمال رخداد پالس شامل اجزای آنالوگ هستند. تورینگ این موضوع را قبول می‌کند، اما استدلال می‌کند که هر سیستم آنالوگی می‌تواند در صورت اختصاص توان محاسباتی کافی تا یک حد دقت منطقی شبیه‌سازی شود. (هوبرت درایفوس فیلسوف این استدلال را علیه فرض بیولوژیکی در سال ۱۹۷۲ ارائه داد)
استدلال از غیررسمی بودن رفتار: این استدلال بیان می‌کند که هر سیستمی که توسط قوانین حکمرانی می‌شود قابل پیش‌بینی خواهد بود و بنابراین نه واقعاً هوشمند. تورینگ با بیان اینکه این استدلال قوانین رفتار را با قوانین کلی منش اشتباه می‌گیرد پاسخ می‌دهد، و اگر در مقیاس کافی (مانندی که در انسان مشهود است) پیش‌بینی رفتار ماشین سخت‌تر و سخت‌تر می‌شود. او استدلال می‌کند که، فقط چون نمی‌توانیم بی درنگ ببینیم که قوانین چه هستند، این معنی را نمی‌دهد که هیچ قانون اینچنینی وجود ندارد. او می‌نویسد «ما اطلاعی از هیچ شرایطی که بتوان گفت ما به طورکافی جستجو کردیم نداریم؛ اینچنین قانونی وجود ندارد». (هوبرت درایفوس در ۱۹۷۲ استدلال می‌کند که عقل انسان و حل مسئله بر اساس قوانین رسمی شکل نگرفته، ولی در عوض بر غرایز و آگاهی متکی است که هیچ وقت در قوانین نمی‌گنجد. تحقیقات اخیر هوش مصنوعی در رباتیک و هوش محاسباتی تلاش دارد تا قوانین پیچیده‌ای که بر توانایی‌های ادراکی، حرکتی و الگویابی ناخودآگاه و غیررسمی ما حاکم است را بیابد. دیدگاه هوبرت درایفوس راجع به هوش مصنوعی را ببینید).
ادراک فراحسی: در ۱۹۵۰، ادراک فراحسی یک حوزه فعال تحقیقاتی بود و تورینگ تصمیم می‌گیرد که به این حوزه منفعت شک داشتن را بدهد، با این استدلال که می‌توان شرایطی ایجاد کرد که در آن ذهن خوانی بر آزمون تأثیری نداشته باشد.