stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
قزاقستان
زبان > زبان فارسی در قزاقستان

زبان فارسی در قزاقستان از پیشینه‌ای تاریخی برخوردار است، در دانشگاه‌های این کشور کرسی‌های زبان فارسی ۳۰ سال است که دایر است، با وجود این در سال‌های اخیر جایگاه زبان فارسی در مجامع علمی این کشور تا اندازه‌ای افول کرده است. تاریخ قزاقستان با زبان و ادبیات فارسی گره خورده است و هر پژوهشگری که بخواهد دربارهٔ تاریخ و ادبیات و جغرافیای تاریخی قزاقستان مطالعه و تحقیق کند، باید با زبان فارسی آشنایی داشته باشد. بسیاری از ضرب‌المثل‌های فارسی در ادبیات قزاقی نیز به کار برده می‌شود. در زبان قزاقی حدود ۳۰۶۸ واژه مشترک است که از زبان فارسی به خصوص از فارسی ورارود به زبان قزاقی اقتباس شده است چون ارتباط مستقیم بوده و هست. در خیابان‌های قزاقستان بسیار با واژه‌های داروخانه، آش خانه، کوچه، شهر، آبادانی (اودانی) یا بسیار نام‌های قزاقی مواجه هستید که با زبان فارسی مشترک است. نام اسفندیار به صورت اَسپَندیار و نام رستم و بیژن در میان قزاق‌ها خیلی فراوان است یعنی نه تنها نام‌های عادی ایرانی، بلکه نام‌هایی حماسی است که فارسی زبانان به آن‌ها افتخار ملی دارند و در شاهنامه آمده است. نام‌هایی که در ترکیبش واژه گل دارد در قزاقستان خیلی فراوان است که دکتر صفر عبدالله استاد زبان و ادبیات فارسی در قزاقستان، ۱۲۵ نام زنانه قزاقی با این ترکیب مانند گل‌بدن، گلناز، گلنار، گلدانه، گل بهرام را گردآوری کرده است.
در قزاقستان چند ضرورت مهم برای تدریس زبان فارسی وجود دارد و این نکته را بزرگان قزاق می‌دانند.
۱- پیش از همه حدود ۹۰–۹۵ درصد منابع دست اولی که دربارهٔ قزاق‌ها و اقوام آسیای مرکزی در قرون وسطی وجود دارد منابع فارسی است و بدون منابع فارسی از هیچ منبع دیگری نمی‌توانند دربارهٔ اقوام ترکی و مغولی آسیای مرکزی چیزی پیدا کنند.
۲- بیشتر حاکمان و خان‌های مغولی و ترکی دبیران و وزیران فارسی‌زبان، یا به قول خودشان یک نفر تاجیک مورخ یا واقعه‌نگار فارسی یا فارسی‌زبان داشته‌اند و همه کتاب‌ها را آن‌ها نوشته‌اند. برای نمونه جامع‌التواریخ یا تاریخ جهانگشای جوینی و صدها کتاب دیگر به زبان فارسی است؛ بنابراین اگر این اقوام بخواهند کشورها و ریشه‌های خود را بیشتر بشناسند، امکان ندارد که بدون فراگرفتن منابع زبان فارسی به جایی برسند. این یک انگیزه بسیار مهمی است که باید این مردم فهم آن را داشته باشند.
۳- نکته دیگر این که هر قدر روابط ایران با منطقه و قزاقستان بهتر باشد زبان فارسی بهتر آموخته می‌شود. یکی از انگیزه‌هایی که در قزاقستان خیلی زبان چینی یا کره‌ای می‌آموزند این است که صدها شرکت وجود دارد که برای فعالیت‌های خود نیاز به همکارانی دارند که زبانشان را بدانند و از این بابت حقوق خوب هم می‌دهند. همچنین ترکیه را می‌توان نام برد که ترک‌زبانان کنونی خط را هم از دست دادند و برای مطالعه فرهنگ همان ترک‌ها نیز راهشان بسته است و خط عربی ـ فارسی را نمی‌دانند و خطشان لاتین است ولی چون شرکت‌های زیاد ترکیه‌ای در قزاقستان فعال هستند و دولت ترکیه حمایت می‌کند دانشجویان به سمت زبان ترکی استانبولی می‌روند.
اقتصاد

مقالهٔ اصلی: اقتصاد قزاقستان
اقتصاد این کشور تا حد زیادی به بخش کشاورزی متکی است. قزاقستان بیشترین تولید ناخالص داخلی و درآمد سرانه را در میان جمهوری‌های تازه استقلال یافته دارد و نیز از اعضای مهم سازمان همکاری شانگهای است.
این کشور از لحاظ منابع زیرزمینی هم بسیار غنی است، از سال ۱۹۹۳ تاکنون بیش از ۴۰ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری خارجی در این بخش انجام شده است. همچنین تخمین زده می‌شود که قزاقستان صاحب دومین منابع بزرگ در اورانیوم، کروم، روی و سرب و سومین در منگنز، چهارمین در مس و در مورد زغال سنگ، آهن و طلا نیز در بین ۱۰ کشور اول دنیا قرار می‌گیرد. و همچنین یازدهمین منابع بزرگ هم در نفت و هم در گاز طبیعی را در اختیار دارد.
کشف و استخراج نفت در مناطق غربی در کنار دریای خزر، این کشور را جزو کشورهایی با درصد رشد اقتصادی بالا در میان جمهوری‌های اتحاد شوروی سابق قرار داده است. قزاقستان به درآمدهای نفتی بسیار وابسته است و سقوط جهانی قیمت نفت در مقطعی وضعیت اقتصادی این کشور را دشوار کرد.
تحریم‌های دوجانبه روسیه و غرب به سقوط روبل روسی و بحران اقتصادی در روسیه منجر شده که تأثیراتی جدی بر جماهیر دیگر سابق شوروی، از جمله قزاقستان، گذاشته است.
واحد پول این کشور تنگه است. هر تنگه معادل ۰٫۰۰۲ دلار آمریکا و هر دلار معادل ۵۰۰ تنگه است. (نوامبر ۲۰۲۴).
تراز کهن
ایستگاه راه‌آهن فاراب، اثر سرگی میخائیلوویچ پروکودین گورسکی
دروازه اصلی شهر اسپیجاب
نقشه سیاسی قزاقستان و بخشی از آسیای میانه و قفقاز
سوارکاران با لباس سنتی یک بازی بوسه به نام قیز کو را اجرا می‌کنند
جمعیت‌شناسی افراد آتئیست در قزاقستان که بیشتر در استان‌های شمالی زندگی می‌کنند. (آمار سال ۲۰۰۹ میلادی)
The share of the European population by districts and cities of regional and republican subordination Kazakhstan in 2016
  > ۷۰٪
  ۶۰٫۰–۶۹٫۹٪
  50.0 - 59.9 %
  40.0 - 49.9 %
  30.0 - 39.9 %
  20.0 - 29.9 %
  10.0 - 19.9 %
  0.0 - 9.9 %
نوروز در قزاقستان
تابلویی در دره شارین به سه زبان قزاقی، روسی و انگلیسی
متن نوروز نوشته شده به زبان قزاقی بر روی بیلبوردی در قزاقستان

نمودار رشد اقتصاد قزاقستان در اوایل سده بیست و یکم
آنماری بوخنر

| آنماری بوخنر | آنماری بوخنر |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۶ فوریهٔ ۱۹۲۴ اتال
درگذشت: ۹ نوامبر ۲۰۱۴
ملیت: آلمان
آنماری بوخنر (انگلیسی: Annemarie Buchner; ۱۶ فوریهٔ ۱۹۲۴ – ۹ نوامبر ۲۰۱۴) اسکی‌باز آلپاین اهل آلمان بود.
اوگنیا تاراسووا

اوگنیا تاراسووا (روسی: Евгения Максимовна Тарасова؛ زادهٔ ۱۷ دسامبر ۱۹۹۴) اسکیت‌باز نمایشی اهل روسیه است.
دیدی بازیل

| دیدی بازیل | دیدی بازیل |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۸۰۶
ملیت: هائیتی
ماری سنت دیدی بازیل (انگلیسی: Dédée Bazile؛ زادهٔ ۱۸۰۶) معروف به دفیلی و دفیلی لافوله، یکی از چهره‌های انقلاب هائیتی است. او به خاطر بازیابی و دفن جسد مثله شده امپراتور دسالین، پس از ترور او در پورت لارانژ، به یاد مانده‌است.
زندگی‌نامه

دیدی بازیل در نزدیکی کاپ-هائیتین از پدر و مادر برده به دنیا آمد و با خدمت به عنوان خرده‌فروش در ارتش دسالین امرار معاش می‌کرد. روایت‌های مختلفی او را به جنون متهم می‌کنند، اما طبق گفته‌ها، دیدی بازیل یا پس از تجاوز به او توسط اربابش در سن ۱۸ سالگی، یا پس از کشته شدن برخی از اعضای خانواده‌اش در شکست ارتش دسالین توسط ژنرال دوناتین روکامبو، به دنبال انتقام بود.
ترور دسالین

در ۱۷ اکتبر ۱۸۰۶، امپراتور دسالین توسط رفقای سابقش الکساندر پیتون، ژان پیر بویر، آندره ریگو و برونو بلانشه در کمین افتاد و در شمال پورتو پرنس به ضرب گلوله کشته شد. سپس جسد او را به شهر آوردند و در آنجا توسط جمعیت سنگسار و مثله شد.
بازیل، یکی از تحسین‌کنندگان دسالین، بقایای او را در یک کیسه جمع کرد و آن را به گورستان محلی منتقل کرد تا آنها را دفن کند.
در این باره نوشته‌اند:
«در حالی که تعداد زیادی از کودکان، در میان فریادهای شادی، بقایای تاسف‌بار دسالین را با سنگ در مقابل ساختمان دولتی پوشانده بودند، زنی پیر و دیوانه به نام دیفیلی از راه رسید. او به جمعیتی که توسط کودکان تشکیل شده بود، نزدیک شد… به او گفتند که دسالین است. چشمان وحشی او ناگهان آرام شد؛ نوری از عقل در چهره‌اش تابید. او رفت و یک کیسه آورد، به محل برگشت، جسد خون آلود را در آن گذاشت و آن را به قبرستان محلی برد. ژنرال پیتون تعدادی سرباز را به همراه او فرستاد که با مبلغی ناچیز، آن را دفن کردند.»
مرگ و میراث

اطلاعات کمی در مورد زندگی دیفیلی پس از جمع آوری بقایای دسالین وجود دارد. او در فورت-سن-کلر، پورتو پرنس ساکن شد و با هزینه‌های رفاهی در فقر زندگی کرد.
بازیل در حدود سال ۱۸۱۶ درگذشت و در پورتو پرنس به خاک سپرده شد، اما قبر او گم شده‌است.
تصویری از دسالین که بعد از فوتش ساخته شد.
گابریلا سووبودوا

گابریلا سووبودوا (انگلیسی: Gabriela Svobodová؛ ۲۷ فوریهٔ ۱۹۵۳ – ) اسکی‌باز صحرانوردی اهل چکسلواکی بود. وی همچنین از برندگان مدال‌های بازی‌های المپیک زمستانی است.
آموس تی. آکرمن

| آموس آکرمن | آموس آکرمن |
| --- | --- |
۳۱مین دادستان کل ایالات متحده آمریکا: ۳۱مین دادستان کل ایالات متحده آمریکا
دوره مسئولیت ۲۳ نوامبر ۱۸۷۰ – ۱۳ دسامبر ۱۸۷۱: دوره مسئولیت ۲۳ نوامبر ۱۸۷۰ – ۱۳ دسامبر ۱۸۷۱
رئیس‌جمهور: یولیسیز سایمن گرانت
پس از: Ebenezer R. Hoar
پیش از: جورج ویلیامز
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: آموس تپان آکرمن ۲۳ فوریهٔ ۱۸۲۱ پرتسموث، نیوهمپشایر،  U.S.
درگذشته: ۲۱ دسامبر ۱۸۸۰ (۵۹ سال) کارترسویل، جورجیا،  U.S.
آرامگاه: قبرستان تپه بلوط
حزب سیاسی: ویگ (قبل از 1860) جمهوری‌خواه (1865–1880)
همسر(ان): مارتا گالووی
تحصیلات: کالج دارتموث (BA)
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری:  ایالات مؤتلفه
خدمت/شاخه:  ارتش مؤتلفه
سال‌های خدمت: ۱۸۶۳–۱۸۶۵
درجه:  سرهنگ
جنگ‌ها/عملیات‌: جنگ داخلی آمریکا نبرد آتلانتا 
آموس تاپان آکرمن (Amos Tappan Akerman) (زادهٔ ۲۳ فوریه ۱۸۲۱ – درگذشتهٔ ۲۱ دسامبر ۱۸۸۰)، سیاستمدار آمریکایی بود که از ۱۸۷۰ تا ۱۸۷۱ میلادی به عنوان دادستان کل ایالات متحده در اداره رئیس‌جمهور یولیسیز سایمن گرانت خدمت کرد. آکرمن که در اصل اهل نیوهمپشایر بود در ۱۸۴۲ میلادی از کالج دارتموث فارغ‌التحصیل شد، پس از آن به جنوب رفت و بیشتر حرفه خود را در آنجا گذراند. وی در نخست به عنوان مدیر مدرسه‌ای در کارولینای شمالی و به عنوان معلم خصوصی در جورجیا کار کرد. آکرمن که به رشته حقوق علاقه داشت، در آن حوزه آموزش دید و در ۱۸۵۰ میلادی مجوز فعالیت در دادگاه جورجیا را به‌دست‌ آورد؛ جای که او و یکی از همکارانش یک دفتر حقوقی باز کردند. و همچنین مالک یک مزرعه و یازده برده بود. با آغاز جنگ داخلی آمریکا در ۱۸۶۱ میلادی، آکرمن به ارتش مؤتلفه ملحق شده و تا درجه سرهنگی ترفیع نمود.
پس از پایان جنگ داخلی در ۱۸۶۵ میلادی، آکرمن در دوره بازسازی ایالات متحده به حزب جمهوری‌خواه پیوست. وی به یکی از دادخواهان صریح حقوق مدنی بردگان آزاد شده در جورجیا مبدل شد. آکرمن از سوی رئیس‌جمهور یولیسیز سایمن گرانت به عنوان دادستان کل ایالات متحده گماشته شد؛ با حمایت گرانت، او به‌طور شدید گروه کو کلاکس کلن را تحت قوانین اجرای احکام قانون (Enforcement acts) محاکمه نمود. سلیسیتر کل، بنجامین بریستو، در وزارت جدید التاسیس دادگستری ایالات متحده به عنوان دستیار به آکرمن همکاری می‌کرد. دادستان کل آکرمن همچنین پرونده‌های مهم زمین‌های اهدایی که مرتبط با راه‌آهن در مرز غربی- سریعاً در حال گسترش را مورد محاکمه قرار داد. آکرمن در نخستین قانون اصلاحات خدمات مدنی فدرال ایالات متحده که توسط رئیس‌جمهور گرانت و کنگره ایالات متحده اجرایی شد، مشورت داد. احتمالاً به دلیل حکم آکرمن بر ضد راه‌آهن یونیون پاسیفیک، گرانت از آکرمن درخواست نمود تا از کابینه استعفا دهد. علی‌رغم اینکه آکرمن وزارت را بنابر درخواست گرانت ترک کرد، اما وی به پشتیبانی از گرانت ادامه داد. او به جورجیا بازگشت، به کار در حوزه حقوق ادامه داد و هنوز هم در این ایالت بسیار معروف بود.
اوایل زندگی

آکرمن در ۲۳ فوریه ۱۸۲۱ در پرتسموث، نیوهمپشایر به‌دنیا آمد و نهمین فرزند از دوازده فرزند بنجامین آکرمن و همسر وی بود. وی در دبیرستان آکادمی فیلیپس اکستر آموزش دید، پس از آن به کالج دارتموث واقع در هانوفر رفته و در ۱۸۴۲ میلادی با کسب درجه فی بتا کاپا از این کالج فارغ‌التحصیل گردید.
مدیریت، کشاورزی و فعالیت حقوقی

پس از فراغت از کالج، آکرمن به سمت جنوب رفت، چون تصور می‌شد که آب و هوای آن منطقه برای وضعیت پزشکی ریه وی بهتر است. او بلافاصله شغلی به عنوان مدیر/معلم یک آکادمی پسرانه در مورفریزبورو، کارولینای شمالی که در آن زمان بخشی از شهرستان ریچموند بود، دریافت کرد. آکرمن به عنوان یک معلم سختگیر شناخته می‌شد. در ۱۸۴۶ میلادی، وی از سوی مزرعه‌دار جان مک‌فرسون برین استخدام شد تا به‌طور خصوصی کودکان وی را در ساوانا، جورجیا تدریس نماید. برین به عنوان دادستان کل تحت اداره اندرو جکسون خدمت کرده بود و یک ویگ برجسته بود. آکرمن از کتابخانه بزرگ حقوقی برن استفاده نموده و شیفته این حوزه علمی شد. آکرمن در ۱۸۵۰ میلادی امتحان حقوقی دادگاه جورجیا را با موفقیت سپری کرد، پس از آن به پئوریا در ایلینوی، جاییکه خواهرش زندگی می‌کرد، نقل مکان نموده و برای مدت کوتاهی به عنوان وکیل کار کرد. آکرمن دوباره به جورجیا بازگشت و در کلارکزویل به کار در رشته حقوق ادامه داد.
آکرمن به جورجیا بازگشت و یکجا با رابرت هستون یک دفتر حقوقی در البرتن باز کرد. علاوه بر کار در حوزه حقوق، آکرمن همچنین به مزرعه‌داری پرداخته و مالک یازده برده بود. از نظر گرایش سیاسی، آکرمن یک ویگ بود.
جنگ داخلی آمریکا

با وجود اینکه آکرمن مخالف تجزیه‌طلبی به عنوان راه‌حلی برای منازعه شمال و جنوب بود، اما وی به ایالتی که وی را پذیرفته بود، وفادار ماند. وی در عمر ۴۳ سالگی در بهار ۱۸۶۴ میلادی به ارتش مؤتلفه پیوست. آکرمن نخست در تیپ ژنرال رابرت تومبز و بعداً در شعبه کارپردازی خدمت نمود، جاییکه وی مسئولیت تدارک و توزیع یونیفورم، تسلیحات و سایر لوازم سربازان را بر عهده داشت. آکرمن در جریان پیشروی ۱۸۶۴ شرمن به جورجیا، وارد خدمت محاربه‌ای بر علیه اتحادیه شد.
دوره بازسازی

آکرمن به‌خاطر پیکار برای حقوق شهروندی و حق رأی بردگان آزادشده، به حزب جمهوری‌خواه پیوست. وی زمانی که عضو کنوانسیون قانون اساسی ایالتی ۱۸۶۸ جورجیا بود و همچنین زمانی که به عنوان دادستان ناحیه‌ای ایالات متحده در جورجیا (۱۸۶۹ میلادی) انتصاب شد، به صراحت به طرفداری از بازسازی صحبت می‌کرد. انتصاب وی برای مدتی از سوی کنگره به تأخیر افکنده شد، چون وی در ارتش مؤتلفه خدمت کرده بود. آکرمن به‌طور کل برای مدت شش ماه در این سمت خدمت کرد. آکرمن همچنین برای پذیرفته شدن دوباره جورجیا به اتحادیه قویاً دادخواهی نموده و برای ثبات و فدرالی شدن این ایالت بسیار زحمت کشید.
انتخابات ریاست جمهوری ۱۸۶۸ ایالات متحده

در جریان پیکارهای انتخاباتی ۱۸۶۸، دغدغه‌های وجود داشت که آکرمن از نامزد-رئیس‌جمهور هوراتیو سیمور پشتیبانی می‌کند، نه گرانت. برای متوقف سازی این شایعات، آکرمن نامه‌ای از ابرتن منتشر نموده و طی آن حمایت کامل خود را از یولیسیز سایمن گرانت اعلام کرد. وی به عنوان عضو مجمع گزینندگان ریاست جمهوری به نمایندگی از جورجیا خدمت کرد. آکرمن معتقد بود که گرانت می‌تواند نظم و صلح را در مناطق جنوبی که به طاعون خشونت گرفتار شده بودند، بازگرداند. آکرمن باور داشت که گرانت به «حقوق کارگر به عنوان یک انسان آزاد، شهروند و رأی‌دهنده» احترام خواهد گذاشت. آکرمن نوشت که خشونت در جنوب علیه سیاه‌پوستان برانگیخته از انتقام است، چون سفیدپوستان جنوبی توسط مردمان شمال مغلوب شدند، دارایی قابل‌ملاحظه‌ای را در آزادی بردگان از دست دادند، جامعه آنها اخلال گردید و اینکه برای مدت کوتاهی از حق رأی محروم شدند. برخلاف برنامه اندرو جانسون، آکرمن براین باور بود که بازسازی کنگره‌ای برنامه بهتری برای ایالت‌های جنوبی بود. به عقیده وی، آزادی مستحق حفاظت فدرال توسط قانون بود و از داشتن حق رأی مردمان جنوب حمایت کرد. آکرمن اذعان نمود که در اوایل وی به‌طور قوی مخالف حق رأی سیاه‌پوستان بود؛ اما با درک اینکه این تنها راه برای رسیدن سیاه‌پوستان به قدرت و محافظت سیاسی است، این نظر وی تغییر کرد.
دادستان ایالات متحده در جورجیا – ۱۸۶۹ میلادی

رئیس‌جمهور گرانت در ۱۸۶۹ میلادی آکرمن را به عنوان دادستان ایالات متحده در جورجیا گماشت. رئیس‌جمهور گرانت در اوایل تلاش نمود تا از رأی‌دهندگان آفریقایی-آمریکایی‌ها در مقابل خشونت سفیدپوستان و تبعیض با استفاده دادگاه‌های ایالتی، محافظت نماید.
دادستان ایالات متحده در جورجیا – ۱۸۶۹ میلادی > وایت در مقابل کلمنت

در ژوئن ۱۸۶۹، آکرمن به دفاع از ریچارد دبلیو. وایت، یک مولاتو [دو رگه- سفید و سیاه‌پوست] که در انتخابات ایالتی برای سمت منشی دادگاه عالی شهرستان برنده شده بود، استدلال کرد. حریف وایت، ویلیام جیمز کلمنت که سلیسیتر کل آلفرد بی. اسمیت از دادگاه منطقه‌ای جورجیای شرقی از وی وکالت می‌کرد، اظهار داشت که وایت واجد شرایط داشتن این مقام نیست، چون وی یک سیاه‌پوست است. یکی از دادگاه‌های شهرستان حکم داده بود که اگر کلمنت بتواند به اثبات برساند که وایت یک مرد سیاه‌پوست است، پس وایت نمی‌تواند این مقام را داشته باشد. پرونده به دادگاه عالی جورجیا موکول شد و در آنجا آکرمن از انتخاب وایت در آن مقام رسمی دفاع نموده و گفت که، رنگ جلد وی حق داشتن این مقام را از وی سلب نمی‌کند. آکرمن استدلال نمود که قوانین پیشین، مبتنی بر جامعه برده‌داری جنوب، دیگر اجرایی نیست. قانون بازسازی ۱۸۶۷ میلادی تصریح نموده بود که جورجیا فعلاً هیچ حکومت غیرنظامی ندارد. آکرمن استدلال نمود، از آنجا که سیاه‌پوستان در سراسر ایالات متحده دارای حق رأی هستند، آنها این حق را نیز دارند تا در یک سمت رسمی انتخاب شوند. او استدلال کرد که سیاه‌پوستان در ۱۸۶۸ میلادی در حکومت جدید مبتنی بر قانون اساسی، بدون تبعیض رنگ پوست، شرکت نمودند. وی همچنین اظهار داشت که هم رئیس‌جمهور اندرو جانسون و هم یولیسیز سایمن گرانت، مردان سیاه‌پوست را در مقام‌های رسمی دولتی گماشته بودند و اینکه قانون اساسی نافذ ایالات متحده رنگ جلد یک فرد به رسمیت نشناخته و بر مبنای آن تبعیض قائل نمی‌شود. دادگاه عالی حکم دادگاه شهرستان را تغییر داد و حکم داد که وایت این حق را داشت تا، علی‌رغم نژادش، در یک سمت رسمی کار نماید.
دادستان کل ایالات متحده

رئیس‌جمهور گرانت در ۱۷ ژوئن ۱۸۷۰، آکرمن را به عنوان دادستان کل ایالات متحده انتخاب کرد. آکرمن «تنها فرد از ایالات مؤتلفه بود که در جریان دوره بازسازی به این مقام عالی‌رتبه دولتی رسیده بود». آکرمن که مدت کوتاهی پس از تأسیس وزارت جدید دادگستری به عنوان دادستان کل انتخاب شده بود، با مسائل حقوقی زیادی از سوی وزارت کشور ایالات متحده روبرو گردید، مثلاً اینکه آیا شرکت‌های رقابت‌کننده راه‌آهن به‌خاطر اینکه سیستم حمل و نقل کشوری را گسترش می‌بخشند، مستحق زمین بیشتری هستند یا خیر. در دوران خدمت خود، وی با پرونده رسوایی شرکت کردیت موبیلیر آمریکا نیز مواجه شد. او از طریق اقامه دعوا، تلاش‌های مجریان قانون برای سرکوب گروه کو کلاکس کلن (KKK) را در جنوب هدایت کرد. وی در واقع خشونت این گروه را دست-اول تجربه کرده بود. وی از محاکمه بیش از ۱٬۱۰۰ پرونده بر علیه اعضای گروه کو کلاکس کلن نظارت نموده و حکم مجرم بودن را صادر نمود.
آکرمن وزارت دادگستری ایالات متحده را پایه‌گذاری نکرد، اما وی نقش محوری در توسعه این وزارتخانه ایفا نمود. وی در راستای انتصاب اعضا و تنظیم معیارها کمک کرد، اما بنابر محدودیت‌های جغرافیایی، قوانین سابقه و محدودیت‌های مالی، او برای اینکه بتواند به‌طور درست یک وزارت دادگستری قدرتمند بسازد، با مشکلاتی دسته و پنج نرم می‌کرد.
تابلوی یادبود تی. آکرمن
ناماتانائی

مکان در 23x15px|border |alt=|link= پاپوآ گینه نو
| ناماتانائی Namatanai | ناماتانائی Namatanai |
| --- | --- |
شهر: شهر
مختصات: ۳°۴۰′ جنوبی ۱۵۲°۲۶′ شرقی﻿ / ﻿۳٫۶۶۷°جنوبی ۱۵۲٫۴۳۳°شرقی﻿ / -3.667; 152.433: مختصات: ۳°۴۰′ جنوبی ۱۵۲°۲۶′ شرقی﻿ / ﻿۳٫۶۶۷°جنوبی ۱۵۲٫۴۳۳°شرقی﻿ / -3.667; 152.433
ناحیه: ناحیه جزایر
استان: استان ایرلند نو
منطقه: منطقه ناماتانائی
فرمانداری محلی: فرمانداری محلی روستایی ناماتانائی
ارتفاع: ۱۶۷۷ متر (۵۵۰۲ فوت)
جمعیت (۲۰۰۵): جمعیت (۲۰۰۵)
 • کل: ۱٬۳۰۰
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +
ناماتانائی یکی از شهرهای استان ایرلند نو، واقع در کشور پاپوآ گینه نو است.
صومعه سانتا کروز لا رئال

ورودی غربی به سانتا کروز لا رئال
صومعه سانتا کروز لا رئال در سگوویا، اسپانیا، به قرن ۱۳ میلادی بازمی‌گردد. این صومعه تحت چندین بازسازی قرار گرفته و در حال حاضر محل دانشگاه IE است. در سال ۱۹۸۵، یونسکو آن را به عنوان یک میراث جهانی اعلام کرد.
بردی تنل

بردی تنل (انگلیسی: Bradie Tennell؛ زادهٔ ۳۱ ژانویهٔ ۱۹۹۸) اسکیت‌باز نمایشی اهل ایالات متحده آمریکا است.
جک مولهرن

جک مولهرن (انگلیسی: Jack Mulhern; ۱۸ ژوئیهٔ ۱۹۲۷ – ۱۹ سپتامبر ۲۰۰۷) ورزشکار هاکی روی یخ اهل ایالات متحده آمریکا بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
آنیخا سورندران

| آنیخا سورندران | آنیخا سورندران |
| --- | --- |
زادهٔ: منجری، کرالا، هند
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۲۰۱۰– تاکنون
آنیخا سورندران که با نام بیبی آنیخا نیز شناخته می‌شود، یک هنرپیشه هندی است که به خاطر فعالیت‌هایش در صنایع فیلم مالایالام، تامیل و تلوگو شناخته می‌شود. او در فیلمهای Kadha Thudarunnu (2010)، اگر مرا می‌شناسی (۲۰۱۵) و Viswasam (2019) بازی کرد.
آنیخا در منجری، کرالا به دنیا آمد. اولین حضور آنیخا به عنوان یک هنرمند کودک در فیلم Kadha Thudarunnu در سال ۲۰۱۰ بود.
فیلم‌شناسی > فیلم‌ها

| سال | عنوان | نقش | زبان | یادداشت |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۰۷ | چوتا بمبئی | دختر واسکو | مالایایی | نقش بی‌اعتبار |
| ۲۰۱۰ | Kadha Thudarunnu | لایا | مالایایی | اولین حضور مالایایی به عنوان یک هنرمند کودک |
| ۲۰۱۰ | چهار دوست | فداکار | مالایایی |  |
| ۲۰۱۱ | نژاد | آچو | مالایایی |  |
| ۲۰۱۲ | باووتیوده ناماتیل | دختر ستو | مالایایی |  |
| ۲۰۱۳ | ۵ سونداریکال | ستو لاکشمی | مالایایی | فیلم گلچین؛ بخش: ستو لاکشمی |
| ۲۰۱۳ | Neelakasham Pachakadal Chuvanna Bhoomi | وفامول | مالایایی |  |
| ۲۰۱۴ | نایانا | نایانا | مالایایی |  |
| ۲۰۱۴ | اونوم مینداته | کونچی | مالایایی |  |
| ۲۰۱۵ | ینای آریندال | ایشا | تامیل | اولین فیلم تامیل |
| ۲۰۱۵ | باسکار راسکال | شیوانی | مالایایی |  |
| ۲۰۱۵ | نانوم رودیدهان | کاظمبری جوانتر | تامیل |  |
| ۲۰۱۶ | میروتان | ویدیا | تامیل |  |
| ۲۰۱۷ | پدر بزرگ | سارا دیوید | مالایایی |  |
| ۲۰۱۸ | جانی جانی بله آپا | ناندانا | مالایایی |  |
| ۲۰۱۹ | Viswasam | سوتا | تامیل |  |
| ۲۰۲۲ | مامانیتان | کریستی | تامیل |  |
| ۲۰۲۲ | روح | آدیتی | تلوگو | اولین بازی تلوگو |
| ۲۰۲۳ | بوتا بوما | ساتیا | تلوگو | اولین بازیگر نقش اول زن در تلوگو. بازسازی کاپلا |
| ۲۰۲۳ | آه عزیزم | جنی | مالایایی | اولین بازیگر نقش اول زن در مالایالام |
| ۲۰۲۳ | با محبت مال شما ودا | مالو | مالایایی |  |
| ۲۰۲۳ |  | تامیل | پست تولید |  |
| ۲۰۲۳ | نیلا | تامیل | پست تولید |  |
| ریتو | مالایایی |  |  |  |
فیلم‌شناسی > فیلمهای کوتاه

| سال | عنوان | نقش | زبان | یادداشت |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۱۲ | آمارانت | بیمار سرطانی (بدون نام) | مالایایی | فیلم کوتاه در تلویزیون ثریا |
| ۲۰۱۷ | رنگ‌های زندگی | کنمانی | مالایایی |  |
| ۲۰۱۸ | ما | آمو | تامیل |  |
فیلم‌شناسی > نماهنگ

| سال | ترانه | زبان | خواننده(ها) |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۱۴ | آیاپا دینتاکا | تامیل | هارینی |
| ۲۰۲۰ | ایروکای پوراتچی | تامیل | جی وی پراکاش |
| ۲۰۲۱ | فلورئو | مالایایی | مادو بالاکریشنان، آسالاتا نلسون، سریا جایدیپ |
| ۲۰۲۱ | En Kadhala | تامیل | سرینیشا جایاسیلان |
| ۲۰۲۱ | اورماتان اداناژییل | مالایایی | آنجو جوزف |
نیکولا تومولرو

بازی های المپیک سال ۲۰۱۸
نیکولا تومولرو (انگلیسی: Nicola Tumolero؛ زادهٔ ۲۴ سپتامبر ۱۹۹۴) اسکیت‌باز سرعت اهل ایتالیا است.
ایگو مالکوف

ایگو مالکوف (روسی: И́горь Алексе́евич Малко́в؛ زادهٔ ۹ فوریهٔ ۱۹۶۵) اسکیت‌باز سرعت اهل شوروی بود.
مسجد نه‌گنبد

| 0 | 1 |
| --- | --- |
بلخ: بلخ
مکان: نزدیک بلخ، ولایت بلخ
منطقه: اسلام
مختصات: ۳۶°۴۳′۴۷٫۱″ شمالی ۶۶°۵۳′۷٫۱″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۷۲۹۷۵۰°شمالی ۶۶٫۸۸۵۳۰۶°شرقی﻿ / 36.729750; 66.885306
گونه: ویرانه
مسجد نُه‌گنبد یا مسجد حاجی پیاده (در دوران باستان: آتشکده نوبهار یا معبد نوبهار) بنایی است تاریخی در ولایت بلخ افغانستان، در ۳ کیلومتری جنوب شهر بلخ قرار دارد. این بنا در نیمهٔ دوم سدهٔ نهم میلادی و در دورهٔ سامانیان ساخته شده است.
در دوران باستان و تا پیش از حملهٔ اعراب به بلخ و دوران برمکیان آتشکدهٔ زرتشتی و نیایشگاه بودایی بوده و به آتشکده نوبهار یا معبد نوبهار معروف بوده است. پس از ورود اسلام و در دورهٔ حکومت اسلامی، معابد زرتشتی و بودایی از فعالیت بازماندند یا تبدیل به مسجد شدند و شمار زیادشان هم تخریب شد. نوبهار یکی از معابدی بود که در زمان فضل برمکی به صورت مسجد جامع درآمد و بعدتر نام مسجد نُه‌گنبد را کسب کرد. یعقوب لیث نیز در این کار سهم گرفته و حتی بقایای آثار نوبهار را که دارایی این سرزمین بود، برای خلیفهٔ عباسی به عنوان تحفه فرستاد و سرانجام به‌دست چنگیز خان تمام آبادی‌های بلخ همراه این بنای تاریخی که در آن زمان مسجد جامع شهر بود، ویران شد. و اکنون فقط چند ستون از آن باقی مانده است. یکی از دروازه‌های ششگانهٔ جنوبی شهر بلخ به نام دروازهٔ نوبهار است.
دلمن منگا

| دلمن منگا | دلمن منگا |
| --- | --- |
ورودی دلمن منگا: ورودی دلمن منگا
مختصات: ۳۷°۰۱′۲۸٫۵۱″ شمالی ۴°۳۲′۴۶٫۶۵″ غربی﻿ / ﻿۳۷٫۰۲۴۵۸۶۱°شمالی ۴٫۵۴۶۲۹۱۷°غربی﻿ / 37.0245861; -4.5462917
 سایت میراث جهانی یونسکو:  سایت میراث جهانی یونسکو
نام رسمی: محوطه دولمن‌های آنتکورا: نام رسمی: محوطه دولمن‌های آنتکورا
نوع: فرهنگی
معیار: i, iii, iv
تعیین: 2016 (۴۰ امین کمیته میراث جهانی)
شمارهٔ ارجاع: 1501
ناحیه: فهرست‌های میراث جهانی
 :  
دلمن منگا (اسپانیایی: Dolmen de Menga) یک خرسنگ مگالیتیک به نام گورپشته، به شکل گورپشته کشیده است که به حدود ۳۷۵۰–۳۶۵۰ سال پیش از میلاد بازمی‌گردد. این دلمن نزدیک به اتوکرا، مالاگا، اسپانیا قرار دارد.
آلبرتو دل کانتو

| کاپیتانآلبرتو دل کانتو | کاپیتانآلبرتو دل کانتو |
| --- | --- |
زادهٔ: حدود ۱۵۴۷ جزیره ترسیرا، آزور، پرتغال
درگذشت: December 10 1611
همسر: استفنیا دی مونتمایور (ازدواج در ۱۵۸۶–؟)
فرزندان:  Miguel de Montemayor (متولد ۱۵۸۷)  Diego de Montemayor (متولد ۱۵۸۹)  Elvira de Montemayor 
والدین: Sebastião Martins do Canto و Maria Dias de Vieira
امضاء: امضاء
آلبرتو دل کانتو (Alberto del Canto) (در حدود ۱۵۴۷ – ۱۲ نوامبر ۱۶۱۱)،‏ به‌طور رسمی آلبرتو ویرا دو کانتو نامیده می‌شود، یک فاتح و نظامی اصیل پرتغالی بود که با سفرهای اکتشافی شمال مکزیک، بنیان‌گذار شهرهای متعددی شد.
زندگی‌نامه > تولد و جوانی

آلبرتو دل کانتو فرزند آقای سبستیو مارتینز دو کانتو و خانم ماریا دیاس دی ویرا است که در سال ۱۵۴۷ میلادی در محله پرایا د ویتوریا، منطقه ازوریا متولد شده‌است. گمان و رود که اصلیت خانواده او در پرتغال به تاریخ ۱۳۵۰ میلادی بر می‌گردد، هنگامی‌که جان سوم ارل کنت در آن جزیره زندگی می‌کرده‌است.
زندگی‌نامه > شخصیت

در واقع او یک شخص ماجراجو، خود-باور و فطرتاً رهبر خوب بود. به عنوان یک ناخدای جوان، در ۳۰ سالگی، او به کشف معادن و تأسیس شهرها پرداخت؛ لذا بر عرف پرتغالی‌ها، مردم از آلبرتو دو کانتو ای دیاس د ویرا یاآلبرتو ویرا دوکانتو هراس داشتند و به او احترام قایل بودند. به همین علت، او مکرراً خود را به عنوان شهردار بنیان‌گذار سالتیلو تحمیل می‌کرد.
همچنین او نسبت رفتارمردانه، ماجراجو و موی بور خود از دیگران متمایز بود، از همین‌رو زنان زیادی به او متمایل بودند. در مورد او گفته شده که او در سال ۱۵۸۱ با زن دیگو د مونتیمایور، دونا جوانا پورکالو، رابطه داشته‌است.
تأسیسات در آمریکای شمالی > سفر به آمریکا

واضح نیست که او چگونه و چه وقت به اسپانیای جدید رسید. برخی از نویسندگان معتقدند که او در سال ۱۵۶۲ از جزایر کاستیل به آنسو حرکت کرده‌است.
به هر حال، بااطمینان گفته می‌توانیم که موجودیت او در سال ۱۵۶۲ در اسپانیای جدید از زکاتکاس الی منطقه سن مارتین ومزاپیل، از آوانیکه او توسط فرانسیسکو دی ایبارا استخدام شده بود، ثابت می‌شود. به یقین او جزء گروه‌های کاوشگری که از طرف شرق به تامپیکو، با گروه‌های کارباخال و د لا کیوا، در سال ۱۵۶۰ وارد شدند، نبوده‌است.
در سال ۱۵۶۲، آلبرتو دیل کانتو، در سن ۱۶ سالگی، از جمله ۱۷۰ سربازی بود که برای جستجوی ثروت در معادن زکاتیکاس توسط فرانسیسکو دی ایبارا با تأیید لوئیس د ویلاسکو ورویز د الرکان و برای تسخیر شمال شرق اسپانیای جدید در هم‌دستی با ساکنین زکاتیکاس استخدام شد.