stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
داریوش بوربور
تحصیلات

داریوش بوربور دوره آموزش ابتدائی خود را در ایران طی کرد و در سن سیزده سالگی (۱۳۲۶) به‌منظور ادامهٔ تحصیلات عازم انگلستان شد و پس از دریافت دیپلم عمومی از دانشگاه کمبریج انگلستان (۱۳۳۱)، موفق به اخذ لیسانس آرشیتکتور (۱۳۳۷) و فوق لیسانس شهرسازی (۱۳۳۸) از دانشگاه لیورپول گردید؛ سپس راهی سوئیس شد و دکترای خود را (۱۳۴۰) در رشته معماری نقاط گرم و خشک زیر نظر استاد بنام فرانسوی پروفسور اوژن بودوئن (Eugène Beaudouin) از دانشگاه ژنو دریافت نمود.
فعالیتهای حرفه‌ای > فعالیتهای حرفه‌ای ۱۳۴۰–۱۳۳۸

در دوران گذراندن دکترا، بوربور با شهرساز سوئیسی پروفسور آرنولد اوشل (Arnold Hoechel) و همچنین معمارانی چون فری و هونزیکر (Frei-Hunziker) همکاری داشت، از جمله اولین بولینگ تمام اتوماتیک اروپا در مِرَن (Meyrin) و همچنین در بیروت لبنان.
فعالیتهای حرفه‌ای > فعالیتهای حرفه‌ای ۱۳۵۷–۱۳۴۰

در سال ۱۳۴۰ بنا به دعوت شرکت ساختمانی ایران راه، که در آن زمان بزرگ‌ترین شرکت ساختمانی ایران بود، بوربور با سمت معاونت مدیر فنی به ایران بازمی‌گردد. در سال ۱۳۴۲ دفتر مهندسی خود را با نام «مهندسین مشاور بوربور» راه اندازی می‌کند. با مدیریت و پشتکار وی، شرکت در مدت زمان کوتاهی تبدیل به یک مؤسسه بزرگ مهندسی مشاور شده و رشته‌های معماری، طراحی داخلی، شهرسازی، محیط زیست، مهندسی سازه، تأسیسات، برق، برآورد و متره را در داخل تشکیلات اداری خود به وجود میاورد، و هم‌زمان به راه اندازی و تأسیس چند ین شعبه در شهرهای مختلف ایران می‌پردازد.
فعالیتهای حرفه‌ای > فعالیتهای حرفه‌ای ۱۳۷۰–۱۳۵۷

چند ماه قبل از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، بوربور جهت بنیان‌گذاری شرکت بین‌المللی مدیریت خدمات مهندسی، بنام Borbor International Management Consultants عازم پاریس فرانسه می‌گردد. فعالیت‌های این شرکت ارائه خدمات مشاوره مدیریت مهندسی و اطلاع‌رسانی فنی در امور ساختمانی را در بر می‌گرفت. شش سال بعد (۱۳۶۳) راهی لس آنجلس کالیفرنیا می‌شود و به کار مشاوره معماری ادامه می‌دهد، و ضمناً به پژوهش‌های ایرانشناسی می‌پردازد.
فعالیتهای حرفه‌ای > فعالیتهای حرفه‌ای ۱۳۷۰ تا به حال

بوربور در سال ۱۳۷۰ به ایران بازمی‌گردد و «پژوهشکده و کتابخانه مطالعات ایرانشناسی» را به صورت مؤسسه خصوصی مستقل، غیر سیاسی و غیردولتی و با تأکید خاص بر تحقیقات در رشته‌های بکر و نو، بنیان‌گذاری می‌نماید. مشاور و نویسنده دائرة المعارف ایرانیکا.
جوایز و افتخارات

۱۳۳۷، جایزه «Architects' Journal Working Drawings» - لندن، انگلستان.
۱۳۳۸، جایزه اول، طرح ایده برای منطقه‌ای در شهر لیورپول، دانشکده شهرسازی دانشگاه لیورپول، انگلستان.
۱۳۴۴، جایزه اول، طرح پاویلیون ایران (The Persian Pavilion)، لس آنجلس، کالیفرنیا.
۱۳۵۴، جایزه مرکور طلا بین‌المللی (Gold Mercury International Award) رم، ایتالیا.
۱۳۵۵، جایزه اول مرکز مجموعه تجاری بازار رضا، مشهد.
۱۳۵۶، جایزه مرکز استراحتی - تفریحی شرکت ملی نفت ایران، محمودآباد، کرانه بحر خزر.
۱۳۵۶، جایزه اول نماد شهر مشهد.
۱۳۵۷، عطیه ویژه، جهت طراحی و نظارت در ساخت مجموعه تجاری بازار رضا، مشهد.
۱۳۶۷، جایزه «پنجاه آرشیتکت برجسته جهان» (Fifty Outstanding Achitects of the World) در دومین همایش و نمایشگاه بین الملی آثار معماران برجسته دنیا در بلگراد.
۱۳۹۹، نشان شوالیه هنر و ادب دولت فرانسه (Chevalier de l'Ordre des Arts et des Lettres)
۱۴۰۰، داریوش بوربور در فهرست EduRank یکصد فارغ‌التحصیل برجسته دانشگاه لیورپول انگلستان.
۱۴۰۰، داریوش بوربور در فهرست تأثیر گذارترین فارغ التحصیلان علمی دانشگاه لیورپول انگلستان.
۱۴۰۲، جایزه برترین فارغ التحصیلان دانشگاه لیورپول انگلستان سال ۲۰۲۳ (Alumni Award 2023).
خلاصه آثار و تالیفات > معماری

۱۳۴۶، مرکز ورزشی و تفریحی قصر یخ، تهران.
۱۳۵۰، نماد شهر مشهد (تخریب در سال ۱۳۸۶).
۱۳۵۵، موزه و کتابخانه آستان قدس رضوی، مشهد.
خلاصه آثار و تالیفات > طرحهای جامع شهری و منطقه‌ای

۱۳۴۳–۱۳۴۶، طرح جامع منطقه نوشهر-چالوس.
۱۳۴۴–۱۳۴۵، طرح جامع سراسری کرانه بحر خزر.
۱۳۴۹–۱۳۵۳، طرح جامع منطقه آبادان-خرمشهر.
خلاصه آثار و تالیفات > طرحهای شهرسازی، فضای سبز و محیط زیست

۱۳۴۷، طرح نوسازی اطراف حرم مطهر حضرت امام رضا (ع)، مشهد.
۱۳۴۷، طرح نوسازی شهر زلزله زده کاخک (با همکاری دفتر فنی وزارت کشور).
۱۳۵۶، مرکز تجاری بازار رضا، مشهد.
۱۳۵۷، پیشنهاد تدوین طرح جامع محیط زیست منسجم کشور ایران.
خلاصه آثار و تالیفات > تالیفات

داریوش بوربور، مجلس: تهران، ایران، دانشگاه لیورپول، گوگل بوک، لیورپول، ۱۹۵۸.
مدخل «تأثیرگذاری باغهای ایرانی بر تزئینات دوران اسلامی» (The Influence of Persian Gardens on Islamic Decoration) در Architecture Formes Fonctions، ج ۱۴، لوزان، سوئیس، ۱۹۶۸، صص ۸۴–۹۱.
داریوش بوربور، نوسازی اطراف حرم حضرت رضا مشهدD. Bourbour [Borbor],Projet de Rénovation de Haram Hazrat-e-Reza à Meched، نشر هنر و معماری، تهران، ۱۹۷۲.
مدخل «ایران» (Iran) در دانشنامه بین‌المللی شهرسازی، نیویورک، ۱۹۷۴، صص ۵۵۳–۵۶۷.
مدخل «قلعه بوربور» (Burbur Castle) در دانشنامه ایرانیکا، نیویورک، ۲۰۱۳.
مدخل «علی بوربور» (ʿAli Burbur) در دانشنامه ایرانیکا، نیویورک، ۲۰۱۳.
مدخل «ایل بوربور» (Burbur Tribe) در دانشنامه ایرانیکا، نیویورک، ۲۰۱۴.
مدخل «اسماعیل خان بوربور» (Esmāʿil khan Burbur) در دانشنامه ایرانیکا، نیویورک، ۲۰۱۴.
مدخل «نقش شاه شاهان: تفسیری در تاریخ‌نگاری» (The Role of the King of Kings: An Interpretation in Historiography) در In Quest of Identity: Studies on the Persianate World، ورشو، لهستان، ۲۰۱۵، صص ۱۳–۳۹.
داریوش بوربور، داریوش بوربور مجموعه مقالات، سخنرانی‌ها و مصاحبه‌ها ۱۳۳۳–۱۳۹۷، نشر سحاب، تهران، ۱۳۹۷.
Dariush Borbor, Analytical Comparative Etymological Dictionary of Reduplication in the Major languages of the Middle East and Iran, Oxford, 2023.
نگارخانه

سال ۱۳۳۲، «گلها» آبرنگ روی کاغذ (۳۰ در ۲۲ سانتیمتر)،نقاشی از داریوش بوربور
سال ۱۳۳۶، «عشاق، سیاه و سفید در یک جسم»، رنگ روغن روی بوم (۶۰ در ۴۶ سانتیمتر)، نقاشی از داریوش بوربور در اعتراض به تبعیض نژادی، اهداء شده توسط نقاش به نلسون ماندلا (۱۳۸۶)در پنجاهمین سالگرد نقاشی
تهران، ۱۳۴۵، مراسم بازدید شاه و فرح از شورای عالی شهرسازی، با حضور هویدا (نخست‌وزیر)، بدیع (دبیرکل) ضیائی (سناتور)، ایرانپور، بوربور (مهندس مشاور معماری وشهرسازی)
مشهد، ۱۳۵۳، ارائه طرح نوسازی اطراف حرم حضرت رضا (ع) توسط دکتر داریوش بوربور، مهندس مشاور معماری و شهرسازی آستان قدس رضوی
نغمه غمگین

نغمه‌ی غمگین (به انگلیسی: Blue Melody) نام مجموعه داستانی از جروم دیوید سلینجر است.
عنوان کتاب نغمهٔ غمگین از داستانی با همین نام گرفته شده که نخستین بار در سپتامبر سال 1948 در مجله کازماپولیتن چاپ شده‌است.
داستان‌ها

عنوان قصه‌های این مجموعه به ترتیب عبارتند از:
قلب یک داستان پاره پاره
بروبچه ها
دخترکی در سال 1941 که اصلاً کمر نداشت
برادران واریونی
این ساندویچ مایونز نداره
دختری که می‌شناختم
قلق
یادداشت‌های شخصی یک سرباز پیاده نظام
یرو ادی رو ببین
نغمهٔ غمگین
ترجمه به فارسی

این کتاب در ایران با ترجمه امیر امجد و بابک تبرایی در اردیبهشت ۱۳۸۷ توسط انتشارات نیلا به چاپ رسیده‌است.
سال‌نوای موسیقی ایران

| سال‌نوای موسیقی ایران | سال‌نوای موسیقی ایران |
| --- | --- |
توصیف: نکوداشت هنرمندان موسیقی ایران
مکان: تهران
کشور: ایران
نخستین دوره: ۱۳۹۴
سال‌نَوای موسیقیِ ایران، مراسمی است که از سال ۱۳۹۴ با هدف نکوداشت و قدردانی از استادان موسیقی ایران برگزار می‌گردد. سال‌نوای موسیقی ایران، با ابتکار و طراحی علی جعفری پویان (نوازنده و مدرس ویلن)، مدیریت اجراییِ محمدمهدی گورنگی (آهنگساز و مدرس موسیقی) و با مشارکت و یاری موسیقی‌دانان ایرانی، هر سال برگزار می‌شود.
سابقه برگزاری سال‌نوا

از سال ۱۳۹۴ تاکنون هفت دوره از آیین سال‌نوای موسیقی ایران برگزار شده است.
اولین سال‌نوای موسیقی ایران

نخستین دورهٔ سال‌نوای موسیقی ایران، ۸ خرداد ۱۳۹۴ در تالار خلیج فارس بنیاد آفرینش‌های هنری نیاوران (فرهنگسرای نیاوران) تهران برگزار شد. این برنامه به نکوداشت ابراهیم لطفی، موسیقی‌دان، نوازنده و مدرس ویلن اختصاص داشت. در این مراسم که با زادروز این هنرمند موسیقی مصادف بود، از سوی شاگردانش جشن تولدی برای وی برگزار شد و تندیس «سال‌نوا» و لوح تقدیر به همراه جوایز دیگر در حضور احمد پژمان، بردیا کیارس، علی جعفری پویان، ارسلان کامکار و سید عباس سجادی به ابراهیم لطفی اهدا شد.
دومین سال‌نوای موسیقی ایران

دومین دورهٔ سال‌نوای موسیقی ایران، ۷ بهمن ۱۳۹۵ در تالار خلیج فارس بنیاد آفرینش‌های هنری نیاوران (فرهنگسرای نیاوران) تهران برگزار شد. این مراسم به دبیری علی جعفری پویان، یاری ۱۰۰ هنرمند موسیقی و با حمایت بنیاد آفرینش‌های هنری نیاوران برگزار شد. این برنامه اختصاص داشت به نکوداشت هنرمندان:
روبن طهماسیان (نوازنده و مدرس ویلن)
منوچهر انصاری (نوازنده و مدرس ویلن)
داود جعفری امید (نوازنده و مدرس ویلنسل)
منوچهر بیگلری (نوازنده و مدرس ترومپت)
رحمت افشار (نوازنده و مدرس کلارینت)
مرتضی دلشب (مدرس تئوری موسیقی و سلفژ)
در این مراسم تندیس «سال‌نوا» و لوح تقدیر به همراه هدایایی از طرف برگزارکنندگان، به هنرمندان یاد شده اهداء شد.
سومین سال‌نوای موسیقی ایران

سومین دورهٔ مراسم سال‌نوای موسیقی ایران، ۴ آذر ۱۳۹۶، با مدیریت هنری علی جعفری پویان و حضور هنرمندان موسیقی ایران، در تالار خلیج فارس بنیاد آفرینش‌های هنری نیاوران برگزار شد.
سومین سال‌نوای موسیقی ایران > بخش نکوداشت

این برنامه اختصاص داشت به نکوداشت هنرمندان:
محسن الهامیان (مدرس، مترجم و آهنگساز)
مینا افتاده (نوازنده و مدرس سنتور)
محسن افتاده (نوازنده و مدرس فاگوت)
بهروز همتی (مدرس و نوازندهٔ تار)
همایون رحیمیان (مدرس و نوازندهٔ ویلن)
در این مراسم تندیس «سال‌نوا» و لوح تقدیر به همراه هدایایی از طرف مشارکت کنندگان، توسط موسیقی‌دانانی همچون: حسین علیزاده، احمد پژمان، فرهاد فخرالدینی، ناصر چشم‌آذر، میلاد کیایی، آذر هاشمی، مجید انتظامی، آذرنوش صدر سالک، هنگامه اخوان، … به هنرمندان یادشده اهداء شد.
سومین سال‌نوای موسیقی ایران > بخش یادبود

قدردانی و اهداء تندیس یادبود به خانواده‌های هنرمندان درگذشته: آندره آرزومانیان، ناصر فرهودی، علیرضا خورشیدفر و بابک بیات، همچنین رونمایی از آلبوم موسیقی هنرمند درگذشته کامران داروغه (مدرس کمانچه) که به همت علی تفرشی تنظیم شده است، بخش جنبی سومین دورهٔ سال‌نوای موسیقی ایران بود.
این برنامه با یاری ۲۰۰ موسیقی‌دان (آهنگساز، نوازنده، خواننده، مدرس، صدابردار، نویسنده، ناشر و …) برگزار شد.
چهارمین سال‌نوای موسیقی ایران

چهارمین دورهٔ مراسم سال‌نوای موسیقی ایران، ۲ آذر ۱۳۹۷، با دبیری و مدیریت هنری علی جعفری‌پویان، مدیریت اجرایی محمدمهدی گورنگی و حضور هنرمندان موسیقی ایران، در تالار خلیج فارس بنیاد آفرینش‌های هنری نیاوران برگزار شد.
چهارمین سال‌نوای موسیقی ایران > بخش نکوداشت

این برنامه اختصاص داشت به نکوداشت هنرمندان:
تقی ضرابی (آهنگساز، رهبر ارکستر و مدرس موسیقی)
محمدجواد ضرابیان (آهنگساز و نوازندهٔ سنتور)
رضا عالمی (نوازنده ویلن و آهنگساز)
مهرآذین کاراندیش (مدرس مبانی و تئوری موسیقی)
محمدعلی لقاء (نوازنده و مدرس فلوت)
جاوید مجلسی (نوازنده و مدرس هورن و رهبر ارکستر)
در این مراسم تندیس «سال‌نوا» و لوح تقدیر به همراه هدایایی از طرف مشارکت کنندگان، توسط موسیقی‌دانانی همچون: میلاد کیایی، ناصر رحیمی، مینا افتاده، اسماعیل واثقی، محمد سریر، همایون رحیمیان، منوچهر صهبایی، هوشنگ کامکار، ارسلان کامکار، بیژن بیژنی، اسماعیل تهرانی، وارطان ساهاکیان و … به هنرمندان یاد شده اهداء شد.
چهارمین سال‌نوای موسیقی ایران > بخش یادبود

قدردانی و اهداء تندیس و لوح یادبود به خانواده‌های هنرمندان درگذشته: ناصر چشم‌آذر و پیتر سلیمانی‌پور همچنین رونمایی از تمبر یادبود چهارمین سال‌نوای موسیقی ایران، تمبر یادبود ناصر چشم‌آذر، تمبر یادبود پیتر سلیمانی‌پور و تقدیر از سیدعباس سجادی، مدیر بنیاد آفرینش‌های هنری نیاوران از بخش‌های جنبی چهارمین دوره سال‌نوای موسیقی ایران بود.
در این مراسم همچنین به شکل از پیش اعلام نشده از پرویز بیات، نوازندهٔ کنترباس و موسیقی‌دان پیش‌کسوت تجلیل و لوح سال‌نوا به وی اهداء شد.
این برنامه با یاری ۲۰۰ موسیقی‌دان (آهنگساز، نوازنده، خواننده، مدرس، صدابردار، نویسنده، ناشر و …) برگزار شد. در چهارمین سال‌نوای موسیقی ایران، حمایت دفتر منطقه‌ای بین‌المللی Global Understanding به عنوان یک کرسی یونسکو، از سال نوا اعلام شد.
ششمین سال‌نوای موسیقی ایران

سال‌نوای موسیقی ایران که در پنجمین دوره، به دلیل شرایط و اتفاقات سال ۱۳۹۸، سکوت را برگزیده بود، ششمین دوره را از ۸ تا ۱۱ بهمن ۱۳۹۹ به صورت مجازی برگزار کرد. ششمین دورهٔ مراسم سال‌نوای موسیقی ایران به مدیریت هنری علی جعفری پویان و مدیریت اجرایی محمدمهدی گورنگی با مشارکت ۲۷۰ هنرمندِ موسیقی و همراهی چند مؤسسهٔ بخش خصوصی، شامگاه ۸ بهمن ۱۳۹۹ با قرائت پیام احمد پژمان، رونمایی از تمبرهای اختصاصی یادبود دو پیش‌کسوت موسیقی ایران، حسین دهلوی و هوشنگ ظریف، توسط حسین علیزاده، سخنرانی علی جعفری پویان و محمدمهدی گورنگی و اجرای چند برنامه در فضای مجازی آغاز شد. برگزارکنندگان این دوره از سال‌نوا به دلیل بحران کرونا و حفظ سلامت هنرمندان، مراسم را به‌صورت مجازی برگزار کردند و بیشتر، هنرمندانی را که در ایران نیستند مورد تجلیل قرار دادند.
ششمین سال‌نوای موسیقی ایران > بخش نکوداشت

در ششمین سال‌نوای موسیقی ایران، نکوداشتِ ۷ هنرمندِ موسیقی، طیِ چهار روز و در برنامه‌های ضبط شدهٔ مختلف برگزار شد. این برنامه‌ها اختصاص داشت به نکوداشتِ هنرمندان:
خاچیک بابایان، نوازنده و سولیست ویلن
فوزیه مجد، آهنگساز، اتنوموزیکولوگ و پژوهشگر موسیقی
اسماعیل تهرانی، آهنگساز، نوازندهٔ سنتور و رهبر ارکستر
محمدرضا اخوان، از مدرسان باسابقهٔ هنرستان موسیقی و خوانندهٔ آواز کلاسیک
ماریو تقدسی، خوانندهٔ اپرا
سودابه شمس، خوانندهٔ و مدرس آواز
حبیب‌الله نصیری‌فر، نویسنده و پژوهشگر موسیقی
در ششمین دورهٔ سال‌نوای موسیقی ایران، تندیس «سال‌نوا» و لوح تقدیر به همراه هدایایی از طرف مشارکت کنندگان، توسط موسیقی‌دانانی نظیر: حسین علیزاده، رافائل میناسکانیان، شریف لطفی، ابراهیم لطفی، فریدون شهبازیان، کریم قربانی، ارسلان کامکار، همایون رحیمیان، میلاد کیایی، عبدالله طریقت، مینا افتاده، علیرضا میرعلی‌نقی، رازمیک اوهانیان، نسرین ناصحی، بیژن بیژنی، فرهاد هراتی، شهرام رکوعی، علیرضا میرآقا، مهدی جاور و … به هنرمندان یاد شده اهداء شد.
ششمین سال‌نوای موسیقی ایران > بخش یادبود

در این بخش از تمبر اختصاصیِ یادبود ۵ هنرمند درگذشتهٔ موسیقی ایران، هنرمندان: حسین دهلوی، هوشنگ ظریف، حسن یوسف‌زمانی، حسین یوسف‌زمانی و حسین سرشار رونمایی شد.
همچنین ۱۱ بهمن ۱۳۹۹، در اختتامیهٔ دورهٔ ششمِ سال‌نوا، از تندیس ویژهٔ ششمین سال‌نوای موسیقی ایران، یادبودِ محمدرضا شجریان توسط حسین علیزاده و فریدون شهبازیان رونمایی شد. این تندیس برای نگهداری، به موزهٔ موسیقی ایران ارسال شد.
هفتمین سال‌نوای موسیقی ایران

آیینِ سال‌نوای موسیقی ایران، پس از وقفه‌ای سه‌ساله، همزمان با روز جهانی موسیقی، با دبیری و مدیریت هنری علی جعفری‌پویان، مدیریت اجرایی محمدمهدی گورنگی و حضور هنرمندان سرشناس موسیقی ایران، ۳۱ خرداد ۱۴۰۳ در سالن اجتماعات منظومهٔ خِرَد تهران برگزار شد. این رویداد که با مشارکت حدود ۲۵۰ هنرمند موسیقی و همراهی چند مؤسسهٔ بخش خصوصی همراه بود، با قرائتِ پیام فرهاد فخرالدینی، آهنگساز و هنرمند سرشناس موسیقی ایران آغاز شد. فرهاد فخرالدینی در بخشی از پیام خود به اهالی موسیقی و سال‌نوای موسیقی ایران، نوشت:
متأسفانه شأن و مقام والای موسیقی در شرایط امروزی پنهان مانده است و بیشتر هنرمندان از وضع موجود دلگیر شده و از فعالیت‌های هنری کناره‌گیری کرده‌اند. بدیهی است برگزاری چنین همایش‌هایی موجب صمیمیت بیشتر بین هنرمندان شده و آنها را بیشتر با همدیگر متحّد می‌کند. فراموش نکنیم که موسیقی هنری است که با همکاری، همفکری و شناخت اهالی موسیقی از همدیگر به نتیجه مطلوب می‌رسد. اینک با گشایشِ هفتمین سال‌نوا باید این امید را داشته باشیم که هنرمندان با دلگرمی بیشتر به کار ارزشمند هنری خود بپردازند و بر صمیمیت خود با یکدیگر بیفزایند.
همچنین حسین علیزاده، به نقش این نهادِ مستقل در «به‌وجود آوردن تفکری نو در موسیقی ایران» اشاره و بر لزوم وجود چنین مراسمی برای نزدیک‌تر کردن موسیقی‌دانان و به‌وجود آوردن فضایی متفاوت تأکید کرد.
هفتمین سال‌نوای موسیقی ایران > بخش نکوداشت

در هفتمین سال‌نوای موسیقی ایران، آیینِ نکوداشتِ ۹ هنرمند موسیقی برگزار شد. این هنرمندان توسط «شورای تخصصی» متشکل از حسین علیزاده، ابراهیم لطفی، وارطان ساهاکیان، مینا افتاده، بهرام دهقانیار، کیاوش صاحب‌نسق، علیرضا میرعلینقی، به همراه علی جعفری پویان و محمدمهدی گورنگی انتخاب شده بودند. این بخش اختصاص داشت به نکوداشتِ هنرمندان:
احمد پژمان، آهنگ‌ساز و موسیقی‌دان ایرانی
نوین افروز، نوازنده، مدرس پیانو و آهنگ‌ساز
رافائل میناسکانیان، نوازنده و مدرسِ پیانو
مهران روحانی، آهنگ‌ساز و مدرس موسیقی
محمدرضا درویشی، آهنگ‌ساز و پژوهشگر موسیقی
حمید متبسم، آهنگ‌ساز و نوازنده
آذین موحد، موسیقی‌دان، پژوهشگر، نوازنده و مدرس موسیقی
افسانه جهانگیری، خواننده و لالایی‌خوان موسیقی قشقایی
نازلی جهانگیری، خواننده و لالایی‌خوان موسیقی قشقایی
در بخش نکوداشتِ هفتمین دورهٔ سال‌نوای موسیقی ایران، «تندیس سال‌نوا» و «لوحِ سال‌نوا» به همراه هدایایی از طرف حامیان و مشارکت‌کنندگان، توسط موسیقی‌دانانی نظیر: شریف لطفی، حسین علیزاده، فریماه قوام‌صدری، گاگیک بابایان، فریدون شهبازیان، کیخسرو پورناظری، علی جهاندار، سوسن اصلانی، ارشد تهماسبی، پشنگ کامکار، ارسلان کامکار، مینا افتاده، محسن الهامیان، وارطان ساهاکیان، امیر صراف، ابراهیم لطفی، مجید سینکی، مریم قره‌سو، یاسمن کیمیاوی، علی مغازه‌ای و مریم شریف‌زاده، به هنرمندان یاد شده یا نمایندگان آنان اهدا شد.
هفتمین سال‌نوای موسیقی ایران > بخش یادبود

در این بخش از پوستر اختصاصیِ یادبود ۷ هنرمند درگذشتهٔ موسیقی ایران، هنرمندان: مصطفی کمال پورتراب، والودیا تارخانیان، محمدتقی مسعودیه، هرمز فرهت، فرامرز پایور، امیراشرف آریان‌پور و گلنوش خالقی، رونمایی شد. این هنرمندان توسط «شورای تخصصی هفتمین سال‌نوای موسیقی ایران» انتخاب شده بودند. در این قسمت از برنامه کیخسرو پورناظری، سوسن اصلانی، هومن دهلوی و مزدا انصاری، «لوح یادبودِ سال‌نوا»، سندِ نهال‌های درخت که به همتِ «گروه درختکاری بازدم» به نام هنرمندانِ یادشده در پارک ملی توران کاشته شده است را به همراه هدایای فرهنگی، به خانواده یا نزدیکان این هنرمندانِ درگذشته اهدا کردند.
هفتمین سال‌نوای موسیقی ایران > بخش نِشان

در این بخشِ جدید، «نشانِ سال‌نوای موسیقی ایران» به چهار مرکز فرهنگی؛ انجمن فیلارمونیک ایران، خانه هنر خرد و خانه پایور، انتشارات پارت و مجموعه شهر صدای پارسیان، به پاسِ فعالیت‌های اثرگذارِ فرهنگی و موسیقایی اهدا شد. رحیم ناحی، محسن الهامیان، بهرام جمالی و علی جعفری پویان، نشان و لوحِ سال‌نوا را به شهرداد میرزایی، علی صمدپور، نگار مفیدی و آیدا الفت، نمایندگان و مدیرانِ این مراکز فرهنگی اهدا کردند.
هفتمین سال‌نوای موسیقی ایران > بخش یادنِشان

در بخشِ تازهٔ «یادنشانِ موسیقی ایران» یادبود ۱۵ هنرمند موسیقی که در فاصلهٔ سال‌نوای ششم تا پایان بهار ۱۴۰۳ درگذشتند برگزار و از یادنشانِ هنرمندان داود جعفری امید، امیرتیمور پورتراب، علی اکبرپور، محمد اسماعیلی، منوچهر اسلامی، حسن ناهید، محسن افتاده، محمود جعفری امید، جمشید عندلیبی، مینو افتاده، حسین زمان، امیرفرشید رحیمیان، لیلی افشار، آیدین الفت و پورنگ پورشیرازی، رونمایی شد.
در این بخش، یادنشان، لوح یادبود و سندِ نهال‌های درخت که به نامِ هنرمندان درگذشتهٔ این بخش در پارک ملی توران کاشته شده است، توسط جهانشاه صارمی، ناصر رحیمی، علی موثقی و محمدمهدی گورنگی به خانواده‌های این موسیقی‌دانان اهدا شد.
هفتمین سال‌نوای موسیقی ایران > بخش سپاس

در این بخش توسط علی جعفری پویان (دبیر هنری سال‌نوا)، محمدمهدی گورنگی (مدیر اجرایی سال‌نوا) و شهرام صارمی (مدیر روابط عمومی سال‌نوا)، «لوح سپاسِ سال‌نوای موسیقی ایران» به بیژن بیژنی (خواننده و خوش‌نویسِ یادنشانِ سال‌نوا)، کامبیز باقری (مدیر عکاسی دوره‌های مختلف سال‌نوا)، آرش بادپا (آهنگساز چند دورهٔ سال‌نوا)، بهنود یخچالی (آهنگساز چند دوره و همچنین دورهٔ هفتم سال‌نوا)، سمیرا سلمانی لک (مدیر منابع مالی دوره‌های مختلف سال‌نوا) و سوگل ضامنی (طراح و گرافیست دوره‌های مختلف سال‌نوا) اهدا شد.
سومین دوره مراسم سال‌نوای موسیقی ایران چهارم آذر ۱۳۹۶، تالار خلیج فارس بنیاد آفرینش‌های هنری نیاوران تهران. از راست: علی جعفری پویان، محسن الهامیان، بهروز همتی، محسن افتاده، همایون رحیمیان و مینا افتاده
از راست: محمدعلی لقاء، محمدجواد ضرابیان، مهرآذین کاراندیش ٬رضا عالمی ٬تقی ضرابی و جاوید مجلسی در چهارمین سال‌نوای موسیقی ایران دوم آذر ۱۳۹۷ فرهنگسرای نیاوران تهران
وندلا زاکریسون-سانتن

وندلا زاکریسون-سانتن (انگلیسی: Vendela Zachrisson-Santén؛ زادهٔ ۱۱ ژوئن ۱۹۷۸) قایقران قایق بادبانی اهل سوئد است.
سد میرزاخانلو

سد در شهرستان طارم، دهستان درام ده میرزاخانلو
| سد میرزاخانلو | سد میرزاخانلو |
| --- | --- |
موقعیت سد میرزاخانلو در ایران: موقعیت سد میرزاخانلو در ایران
نام رسمی: سد میرزاخانلو
کشور: ایران
محل: شهرستان طارم، دهستان درام ده میرزاخانلو
مختصات: ۳۷°۰۲′۴۲″شمالی ۴۸°۴۷′۳۴″شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۰۴۴۹۴۹°شمالی ۴۸٫۷۹۲۷۵۵°شرقی﻿ / 37.044949; 48.792755
آغاز ساخت: ۱۳۸۱
گشایش: ۱۳۸۶
سد و سرریزها: سد و سرریزها
گونه سد: خاکی با هسته رسی
بر روی رود: سیاهورود
ارتفاع از پی: ۲۷	متر
طول تاج: ۱۹۲	متر
مخزن: مخزن
حجم کل مخزن: ۱/۶۰	میلیون متر مکعب
سد پایین‌دست و سرریزها: سد پایین‌دست و سرریزها
گونه سد: خاکی با هسته رسی
سد میرزاخانلو در استان زنجان و به فاصله ۲۴ کیلومتری غرب شهرستان طارم قرار دارد و در روستای میرزاخانلو  در حوزه شهرستان طارم قرار دارد.
مهندسی برق قانونی

مهندسی برق قانونی (انگلیسی: Forensic electrical engineering) شاخه‌ای از مهندسی حقوقی است و به بررسی خرابی‌ها و حوادث الکتریکی در حوزه‌های قانونی می‌پردازد. بسیاری از تحقیقات مهندسی برق قانونی در مورد آتش‌سوزی‌هایی است که مشکوک به مشکلات الکتریکی هستند. مهندسان برق قانونی معمولاً توسط شرکت‌های بیمه یا وکلای شرکت‌های بیمه، یا تولیدکنندگان یا پیمانکارانی که از خود در برابر جانشینی شرکت‌های بیمه دفاع می‌کنند، به‌کار گرفته می‌شوند. سایر زمینه‌های تحقیق شامل بررسی حوادث مربوط به برق‌گرفتگی و اختلافات مالکیت معنوی مانند ثبت اختراع است. علاوه بر این، از آن‌جایی که آتش‌سوزی‌های الکتریکی اغلب به‌عنوان آتش‌سوزی‌های «مشکوک» ذکر می‌شوند، مهندس برق اغلب برای ارزیابی تجهیزات و سیستم‌های الکتریکی برای تعیین این‌که آیا علت آتش‌سوزی ماهیت الکتریکی داشته است یا خیر، استفاده می‌شود.
موارد تحقیق

موارد تحقیق اغلب تعیین مسئولیت قانونی در قبال آتش‌سوزی یا حوادث دیگر به منظور خسارت‌های بیمه یا دعاوی خسارت است. برخی از نمونه‌ها عبارتند از:
وسایل معیوب: اگر آتش‌سوزی ملک به‌دلیل وسیله‌ای باشد که نقصی در ساخت یا طراحی داشته باشد (مثلاً یک قهوه‌ساز بیش از حد داغ شده و مشتعل شده است) که آن را به‌طور غیرمنطقی خطرناک می‌کند، ممکن است شرکت بیمه تلاش کند تا هزینه خسارت آتش‌سوزی را نپردازد. اگر آتش‌سوزی منجر به صدمات جانی یا مرگ شود، شخص آسیب‌دیده نیز ممکن است علیه سازنده شکایت کند.
کار نامناسب: اگر مثلاً یک برق‌کار کار نامناسبی در خانه انجام دهد که منجر به خطای برقی و آتش‌سوزی شود، او نیز می‌تواند مورد شکایت قرار گیرد (به‌همین دلیل، برق‌کارها ملزم به داشتن بیمه مسئولیت هستند).
آسیب الکتریکی: اگر یک سیستم الکتریکی خطرناک باعث آسیب الکتریکی شود (در صورتی که جراحت کشنده باشد)، طرف مسئول حادثه الکتریکی می‌تواند مورد شکایت بیمه یا آسیب‌دیده قرار گیرد.
خرابی تجهیزات: اگر تجهیزات الکتریکی از کار بیفتند، می‌تواند باعث از ضرر مالی (مانند از دست دادن بهره‌وری کارخانه به‌دلیل عدم کارکرد تجهیزات، یا خراب شدن محصولات غذایی به‌دلیل از خرابی یخچال) شود و مجدداً موضوع آسیب پیش می‌آید.
فراتر از محدودیت

| 0 | 1 |
| --- | --- |
فراتر از محدودیت: فراتر از محدودیت
تصویر جلد نخست لایت رمان با حضور شخصیت‌های میرای کوریاما (چپ) و آکیهیتو کانبارا (راست): تصویر جلد نخست لایت رمان با حضور شخصیت‌های میرای کوریاما (چپ) و آکیهیتو کانبارا (راست)
境界の彼方 (Kyōkai no Kanata): 境界の彼方 (Kyōkai no Kanata)
ژانر: خیال‌پردازی تاریک  رمان عاشقانه  داستان ماوراء طبیعی
لایت ناول: لایت ناول
نویسنده: ناگومو توری
نگارگر: تومویو کاموی
ناشر: کیوتو انیمیشن
چاپ: KA Esuma Bunko
جمعیت آماری: مردان
تاریخ انتشار: ۹ ژوئن ۲۰۱۲ – ۱۸ دسامبر ۲۰۱۳
جلدها: ۳
مجموعه تلویزیونی انیمه: مجموعه تلویزیونی انیمه
کارگردان: تایچی ایشیدا
نویسنده: جوکی هانادا
موسیقی: ماسومی ایتو
استودیو: کیوتو انیمیشن
شبکه: Tokyo MX, TVA, ABC, BS11, Animax
پخش اصلی:  ۲ اکتبر ۲۰۱۳  –  ۱۸ دسامبر ۲۰۱۳
قسمت‌ها: ۱۲
 درگاه انیمه و مانگا:  درگاه انیمه و مانگا
فراتر از محدودیت (به انگلیسی: Beyond the Boundary) مجموعه لایت ناول ژاپنی نوشته ناگومو توری و تصویرسازی تومویو کاموی است که از ژوئن ۲۰۱۲ تا دسامبر ۲۰۱۳ منتشر شد. داستان دربارهٔ پسر جوانی به نام آکیهیتو کانبارا است که موجودی جاودانه و نیمه روح است. پس از اینکه او دختری به نام میرای کوریاما را از خودکشی نجات می‌دهد، متوجه می‌شود که او نیز یک جنگجوی جهانی روح است و زندگی آنها به هم گره می‌خورد.
مجموعه تلویزیونی انیمه اقتباسی ساخته استودیو کیوتو انیمیشن از اکتبر و دسامبر ۲۰۱۳ در شبکه‌های تلویزیونی ژاپن پخش شد و یک قسمت اووی‌ای نیز در ژوئیه ۲۰۱۴ منتشر شد. همچنین یک فیلم بلند سینمایی دو قسمتی در مارس و آوریل ۲۰۱۵ به اکران درآمد.
صنایع سنگین کاوازاکی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: کابوشیکی گایشا
نماد سهام شرکت: TYO: ۷۰۱۲ بازار فرابورس مارکتس گروپ: KWHIY
ISIN: JP3224200000 
بنا نهاده: ۱۵ اکتبر ۱۸۹۶
بنیانگذاران: کاوازاکی شوزو
دفتر مرکزی:  میناتو، توکیو، ژاپن  کوبه، ژاپن 
محدودهٔ فعالیت: جهانی
مدیر عامل اجرایی: شیگرو مورویاما
محصولات: خودروهای ریلی، بالگرد، هواپیما، موتور هواگرد، کشتی، نفت‌کش، موتورهای دیزل، موتورهای گازی، موتور دریایی، انواع موتورسیکلت، موتور قایقرانی، توربین، بویلر، جت‌اسکی، پمپ هیدرولیک، لودر، جنگ‌افزار، زیردریایی، ربات صنعتی
درآمد:  ۱٫۳ تریلیون ین (۲۰۱۱)
سود ناخالص:  ۵۷٫۴ میلیارد ین (۲۰۱۱)
سود خالص:  ۲۳٫۳ میلیارد ین (۲۰۱۲)
مجموع دارایی:  ۱٫۳ تریلیون ین (۲۰۱۲)
مجموع سهام:  ۳۱۵٫۹ میلیارد ین (۲۰۱۱)
تعداد کارکنان: ۳۴،۰۱۰ نفر (۲۰۱۳)
شرکت‌های وابسته: شرکت هوافضای کاوازاکی
وبگاه: global.kawasaki.com
صنایع سنگین کاوازاکی (به ژاپنی: 川崎重工業株式会社) (مخفف انگلیسی: KHI) یک شرکت چندملیتی ژاپنی در حوزه صنایع سنگین است. دفتر مرکزی این شرکت هم‌زمان در دو شهر کوبه و توکیو قرار دارد.
این شرکت پس از بنیان‌گذاری آن توسط کاوازاکی شوزو، به نام کاوازاکی نام‌گذاری شد. این نام‌گذاری هیچ ارتباطی با شهرستان کاوازاکی استان کاناگاوا ندارد. مقر اصلی این شرکت و کاوازاکی شوزو از آغاز شهرستان کوبه استان هیوگو بوده‌است.
اگر چه این شرکت نخست به‌عنوان یک شرکت کشتی‌سازی آغاز به فعالیت کرد، اما در ادامه با طراحی، توسعه و تولید محصولاتی مانند موتورسیکلت، قطار تندرو، هواپیما، بالگرد، جت‌اسکی، لودر، تراکتور، ربات صنعتی، توربین‌های گاز، لوکوموتیو، بویلر، پمپ هیدرولیک، موتورهای دیزلی و گازی؛ تولیدات آن، همگان را مورد توجه قرار داد.
این شرکت در کنار صنایع‌سنگین میتسوبیشی، آی‌ایچ‌آی و دو شرکت دیگر، یکی از آن پنج شرکت بزرگ ژاپنی طرف قرارداد، برای ساخت موتور و قطعات هواپیمای بوئینگ ۷۷۷ ایکس بوده‌است.