stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اصلاحی فیبوناچی
ابزار فیبوناچی > انواع استفاده ها > فیبوناچی برگشتی

فیبوناچی برگشتی نوعی اصلاحی فیبوناچی است که نقطه شروع آن اولین نقطه است.
تایتانیک (مینی‌سریال)

| تایتانیک ۱۹۹۶ | تایتانیک ۱۹۹۶ |
| --- | --- |
پوستر تایتانیک مینی سری: پوستر تایتانیک مینی سری
کارگردان: رابرت لیبرمن
تهیه‌کننده:  هارولد لی تیچنور  راکی لنگ 
نویسنده: راس لامانا جویس الیاسون
بازیگران: پیتر گلگر جرج سی. اسکات کاترین زتا جونز اوا ماری سنت تیم کوری هارلی جین کوزک مریلو هنر
موسیقی: لنی نیهاوس
فیلم‌بردار: دیوید هنینگز
تدوین‌گر: تود فومرن
توزیع‌کننده: سرگرمی سونار
تاریخ‌های انتشار:  ۱۷ نوامبر ۱۹۹۶  ۱۹ نوامبر ۱۹۹۶ 
مدت زمان: ۱۷۳ دقیقه
کشور:  ایالات متحده آمریکا  کانادا
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۱۳ میلیون دلار
تایتانیک (به انگلیسی: Titanic) مینی‌سریال دو قسمتی پخش شده از تلویزیون آمریکا به کارگردانی رابرت لیبرمن محصول سال ۱۹۹۶ می‌باشد. این مینی سریال در مورد غرق شدن کشتی در زمان خود یعنی سال ۱۹۱۲ میلادی را به تصور می‌کشد. این مینی‌سریال یک سال قبل تر از تایتانیک ۱۹۹۷ پخش شده است.
داستان

تایتانیک سه موضوع اصلی داستان را دنبال می‌کند:
ایزابلا پارادین پس از حضور در مراسم خاکسپاری عمه‌اش در انگلیس، برای پیوستن به همسرش با تایتانیک سفر می‌کند. در تایتانیک، وی با پارک وین، معشوق سابقش ملاقات می‌کند. او دوباره عاشق او می‌شود و پس از یک رابطه کوتاه، به همسرش بی‌سیم می‌فرستد و می‌گوید دیگر با وجود دخترشان نمی‌توانند با هم باشند. وقتی کشتی در حال غرق شدن است، ایزابلا با بی‌میلی، وین را ترک می‌کند. وقتی او را مجبور می‌کند سوار بر یک قایق نجات شود. با پایین آمدن قایق، ایزابلا به یک راز طولانی مدت اعتراف می‌کند که دخترش، کلر، در واقع دختر وین هم است. بعداً در آر‌ام‌اس کارپاتیا سوار بر او هنگامی که بدن بی‌جان وین را بر روی عرشه پیدا کرد، دچار هیجان شدیدی شد که در اثر هیپوترمی درگذشت، اما خوشبختانه کارپاتیا به نیویورک می‌رسد او با خانواده خود که مجدداً از تلاش ایزابلا بی‌خبر هستند، به هم پیوسته‌اند زیرا تلگراف به دلیل غرق شدن هرگز ارسال نشده است.
همچنین در اتاق اول خانواده آلیسون قرار دارند، خانواده‌ای که با تایتانیک سفر می‌کنند و به همراه دو فرزند کوچک خود و پرستار جدیدشان به نام آلیس کلیوور به خانه‌شان در مونترال بازمی‌گردند. آن‌ها به تدریج از رفتار هیستریک و عصبی آلیس مشکوک می‌شوند. بعداً، یک خدمتکار از او سؤال می‌کند که آیا او را در ماه قبل در قاهره دیده بود، اما به زودی متوجه می‌شود که او را از دادگاه بسیار علنی که در آن آلیس متهم به پرتاب کودک خود از قطار بود، به خاطر می‌آورد. هنگامی که تایتانیک شروع به غرق شدن می‌کند، آلیس کلیور وحشت می‌کند و به سرعت سوار قایق نجات با تِرِوِر، فرزند شیرخوار آلیسون می‌شود. والدین به همراه دختر کوچک خود از اینکه کودک در امان است و از ترک کشتی بدون او خودداری می‌کنند، بی‌خبر هستند.
در اتاق سوم، یک ولگرد جوان به نام جیمی پرسه بلیط خود را برای سفر با تایتانیک می‌دزد. او موفق می‌شود با یکی از خدمه، سیمون دونان، که یک سارق است، دوست شود، اما بعداً مشخص می‌شود که یک جنایتکار بسیار خشن و ترسناک‌تر از جیمی است. مرد جوان عاشق آیس لودویگسن، تازه‌وارد و مبلغ مسیحی است. در شب غرق شدن، آیس به‌طور وحشیانه مورد تجاوز و ضرب و شتم دونان قرار می‌گیرد و باعث می‌شود که او ایمان و اراده خود را برای زندگی از دست بدهد، اما جیمی موفق می‌شود تا او را وارد قایق ایزابلا کند. بی‌خبر از آن‌ها، دونان نیز در همان قایق، که به عنوان پیرزن پنهان شده بود، سوار قایق شده است. پس از غرق شدن کشتی، آیس بعد از اینکه او را شناخت، او سعی می‌کند تا مسافران را در گروگان قایق در محل اسلحه نگه دارد، اما افسر لو، که مسئولیت قایق را بر عهده دارد، با یک دست و پا به سر دونان ضربه می‌زند و او را می‌کشد. جیمی موفق می‌شود که قبل از غرق شدن تایتانیک در یکی از آخرین قایق‌های نجات، جان سالم بدر ببرد. وی پس از یافتن آیس، در بیمارستان مجهز در کارپاتیا پس از یافتن زندگی گذشته خود، کفاره زندگی را تحمل می‌کند. در پایان، پس از ورود به نیویورک، این دو قصد دارند زندگی جدیدی را در کنار هم آغاز کنند.
بازیگران

| نقش | بازیگر |
| --- | --- |
پارک وین: پیتر گلگر
کاپیتان ادوارد جی. اسمیت: جورج سی اسکات
ایزابلا پارادین: کاترین زیتا جونز
هیزل فولی: اوا ماری سنت
سیمون دونان: تیم کوری
جی. بروس ایسمای: راجر ریس
بس آلیسون: هارلی جین کوزاک
مارگارت (مولی) براون: ماریلو هنر
جیمی پرس: مایک دویل
آیس لودویگسن: سوزی آری
آلیس کلیور: فلیسیتی واترمن
افسر اول ویلیام مرداک: مالکوم استوارت
افسر دوم چارلز لایتولر: کوین مک نالتی
افسر پنجم هارولد لو: کاوان اسمیت
کاپیتان آرتور روسترون: ترنس کلی
جان جیکوب آستور چهارم: اسکات هایلندز
مادلین آستور: جان مورتیل
کلاریندا جک: تامسین کلسی
(بلک) بیلی جک: اریک کینلی ساید
کاترین ایزوبل: مادلین آسایزابل
هادسون جی آلیسون: کوین کانوی
کاپیتان استنلی لرد: متیو واکر
مواظب فردریک فلیت: بایرون لوکاس
بازخورد

نیویورک دیلی نیوز در مورد این واقعیت توضیح داد که بازیگری غیراستاندارد بود و اپراتورها و مالک کشتی تقریباً به اندازه کسانی که با اکسون والدز مرتبط بودند با همدلی نشان داده می شوند.
آورو بیبی

| آورو بیبی | آورو بیبی |
| --- | --- |
Bert Hinkler's Avro Baby in the Queensland Museum, Brisbane: Bert Hinkler's Avro Baby in the Queensland Museum, Brisbane
کاربری: Sports plane
تولیدکننده: آورو
طراح: روی چادویک
نخستین پرواز: 30 April 1919
تعداد ساخته‌شده: 9
آورو بیبی (به انگلیسی: Avro Baby) یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ آورو در کشور بریتانیا است. این هواپیما در ۰۱۹۱۹−۰۴−۳۰ ۳۰ آوریل ۱۹۱۹ میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
تتیانا ارفیوا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کشور (ورزشی):  اوکراین
زادهٔ: ۹ مارس ۱۹۹۱ ‏(۳۳ سال) کی‌یف
آغاز حرفه: ۲۰۰۵
شیوه(های) بازی: Right-handed (two-handed backhand)
جایزه(های) نقدی: $۹۵٬۸۹۳
تک‌نفره: تک‌نفره
نتیجه‌ها: 188–۱۷۰ خطای عبارت: نویسه نقطه‌گذاری شناخته نشده «۱»
عنوان‌ها: ۲ فدراسیون بین‌المللی تنیس
بالاترین رتبه: No. 241 (۱۹ مارس ۲۰۱۲)
دونفره: دونفره
نتیجه‌ها: 76–۸۵ خطای عبارت: نویسه نقطه‌گذاری شناخته نشده «۸»
عنوان‌ها: 2 ITF
بالاترین رتبه: No. 182 (۲۹ اوت ۲۰۱۱)
تتیانا ارفیوا (اوکراینی: Тетяна Сергіївна Арефиева؛ زادهٔ ۹ مارس ۱۹۹۱) تنیس‌باز اهل اوکراین است.
دیدیه اریبون

| Didier Eribon | Didier Eribon |
| --- | --- |
Didier Eribon in 2014: Didier Eribon in 2014
زاده: ۱۰ ژوئیهٔ ۱۹۵۳ ‏(۷۱ سال) Reims, France
پیشه: Writer
زبان(ها): French
سبک نوشتاری: Non-Fiction, Sociology, Philosophy
وبگاه: didiereribon.blogspot.fr
دیدیه اریبون (زادهٔ ۱۰ ژوئیه ۱۹۵۳) نویسنده و فیلسوف فرانسوی و مورخ زندگی روشنفکری فرانسوی است. او در پاریس زندگی می‌کند.
دیدیه اریبون در ریمز در خانواده‌ای کارگری به دنیا آمد. او در خانوادهٔ خود اولین کسی بود که تحصیلات متوسطه را به پایان رساند و از هویت کارگری خود دست شست. او دستیابی به این هدف را مرهون مادرش می‌داند. مادرش که کارگر کارخانه بود، بالاجبار اضافه‌کاری می‌کرد تا بتواند هزینهٔ تحصیل فرزندش را بپردازد. اریبون که شب‌ها به عنوان باربر هتل کار می‌کرد و روزها به دانشگاه می‌رفت، به دلیل ترک روش‌های زندگی خانواده، احساس می‌کرد یک «خائن» به طبقهٔ کارگر است. او هرگز از آن نخبگان ثروتمندی نشد که فرزندانشان حتی در تحصیل نیز مسیر متفاوتی از سایرین دارند و در مدارس عالیهٔ نخبگان درس می‌خوانند درحالی که غیر نخبگان در دانشگاه‌ها حضور می‌یابند.
کار

دیدیه اریبون استاد دانشکدهٔ فلسفه و علوم اجتماعی دانشگاه آمیان (فرانسه) است. او سال‌هادر مدرسهٔ عالی مطالعات علوم اجتماعی در پاریس به برگزاری سمینارهای متعدد پرداخته‌است. او همچنین چندین سال به عنوان استاد مدعو در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، و در موسسهٔ مطالعات پیشرفته در پرینستون فعالیت کرده‌است.
اریبون در تعداد زیادی از کشورها و در ایالات متحده سخنرانی کرده‌است که از میان آنها می‌توان به نیو اسکول، دانشگاه شیکاگو، دانشگاه هاروارد، دانشگاه ییل، دانشگاه نیویورک (NYU)، دانشگاه میشیگان در آن آربور، دانشگاه ویرجینیا در شارلوتزویل و دانشگاه کلمبیا اشاره کرد. او یکی از سخنرانان کنفرانس «فوکو در برکلی، بیست سال بعد» بود که اکتبر ۲۰۰۴، با لئو برسانی، جودیت باتلر، پل رابینو، هوبرت دریفوس، مایکل لوسی و دیگران در برکلی برگزار شد.
او نویسندهٔ کتاب‌های متعددی است از جمله بازتاب‌ها در مورد سؤال همجنس‌گرا (۱۹۹۹، توهین و ساختن خود همجنس‌گرا)، (اخلاق اقلیت، ۲۰۰۱)، و (فرار از روانکاوی، ۲۰۰۵). بیوگرافی او از میشل فوکو (۱۹۸۹) که در سال ۱۹۹۱ به زبان انگلیسی منتشر شد، توسط پیر بوردیو، پل وین، پل رابینو، هایدن وایت و دیگران تحسین شده‌است. کتاب مکالمات او با کلود لوی استروس در سال ۱۹۸۸ نیز در سال ۱۹۹۱ به زبان انگلیسی منتشر شد.
اریبون اغلب برای نوول اوبزرواتور، مجلهٔ هفتگی فرانسوی می‌نوشت. او در این مجله کتاب‌هایی را در زمینه‌های فلسفه و علوم اجتماعی نقد و بررسی کرد.
خودزندگی‌نامه

کتاب خاطرات او بازگشت به ریمز که در سال ۲۰۰۹ به چاپ رسید، تأثیری فراتر از حوزهٔ جامعه‌شناسی داشته‌است. ادوارد لوئی، رمان‌نویس فرانسوی، این کتاب را «نقطه عطفی برای آینده‌اش به‌عنوان نویسنده رقم زد».
علاوه بر این، این کتاب توسط لوران هتات، در نمایشنامه‌ای که در ژوئیه ۲۰۱۴ در جشنوارهٔ آوینیون به نمایش درآمد، برای روی صحنه اقتباس شد. این فیلم توسط توماس اوسترمایر به عنوان بخشی از جشنوارهٔ بین‌المللی منچستر ۲۰۱۷ کارگردانی شد. این کتاب همچنین در مطبوعات فرانسوی، مانند لوموند، اکسپرس و لیبراسیون مورد بررسی مشتاقانه قرار گرفت.
جوایز

اریبون برندهٔ جایزهءٔ برودنر ۲۰۰۸ است. او این جایزه را در ماه مه ۲۰۱۱ پس داد (به نامه او در صفحهٔ شخصی‌اش مراجعه کنید: "من جایزه برودنر را برمی‌گردانم").
انتشارات

میشل فوکو. ترانس. بال بتسی. کمبریج، کارشناسی ارشد: هاروارد UP، ۱۹۹۱.
مکالمه با کلود لوی استراوس، اثر کلود لوی استروس و دیدیه اریبون، ترجمه پائولا ویسینگ. شیکاگو: انتشارات دانشگاه شیکاگو، ۱۹۹۱. ۱۹۲ صفحه.
Faut-il brûler Dumézil؟ اسطوره‌شناسی، علم و سیاست. پاریس: فلاماریون، ۱۹۹۲
میشل فوکو و معاصران (۱۹۹۴).
توهین و ساختن خود گی. (در اصل Réflexions sur la question گی (۱۹۹۹)) ترجمه مایکل لوسی. انتشارات دانشگاه دوک، ۲۰۰۴. ۴۴۰ صفحه.
اسناد هویتی (۲۰۰۰).
Une morale du minoritaire. تغییرات در موضوع ژان ژنه (۲۰۰۱)
هرسیس. Essais sur la théorie de la sexité (۲۰۰۳)
Sur cet فوری شکننده است. . . کارنت، janvier-août 2004 (2004).
Echapper à la psychanalyse (2005).
انقلاب D'une conservatrice et de ses effets sur lagauche francaise (2007).
بازگشت به ریمز (۲۰۱۸)، ترجمه انگلیسی Retour à Reims (2009).
یادداشت‌ها و مراجع

↑  Contemporary Authors Online, Gale, 2006. Reproduced in Biography Resource Center. Farmington Hills, Mich. : Thomson Gale. 2006. Authors Online بایگانی‌شده  در ۲۰۰۷-۰۳-۱۰ توسط Wayback Machine
1 2  Interview about the book, The Guardian, May 27th 2018
↑  "On Social Verdict: Classes, Identities, Trajectories by Didier Eribon". YouTube.
↑  Welle (www.dw.com), Deutsche (2017-10-11). "A selection of France's best contemporary writers | DW | 11.10.2017". Deutsche Welle (به انگلیسی). Archived from the original on 2017-10-11. Retrieved 2020-09-10. "Eribon was long one of France's most famous sociologists until his 2009 book, 'Return to Reims,' an exploration of his working class origins (and the homophobia he faced), also made him a literary heavyweight"
↑  Petrowski, Nathalie (May 28, 2014). "Édouard Louis: famille, je vous hais" (Interview) (به فرانسوی). La Presse. Retrieved 14 July 2014. Le premier livre qui marquera un tournant pour le futur écrivain paraît en 2009. C'est Retour de Reims de Didier Eribon. {{cite news}}: Unknown parameter |trans_title= ignored (|trans-title= suggested) (help)
↑  July 2014 - Interview with Didier Eribon and Laurent Hatat[پیوند مرده]
↑  "Archived copy". Archived from the original on 2 July 2017. Retrieved 25 June 2017.{{cite web}}:  نگهداری یادکرد:عنوان آرشیو به جای عنوان (link)
↑  «April 10, 2008 - Brudner Prize Winner Lecture at Yale Club NYC». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۸ مه ۲۰۰۸. دریافت‌شده در ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۲.
شیشه‌گوراب

| شیشه‌گوراب | شیشه‌گوراب |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: گیلان
شهرستان: رشت
بخش: بخش خشکبیجار
دهستان: نوشرخشکبیجار
جمعیت: ۳۸۰ نفر (سرشماری ۹۵)
شیشه‌گوراب، روستایی است از توابع بخش خشکبیجار شهرستان رشت در استان گیلان ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان نوشرخشکبیجار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۷۹ نفر (۱۴۲خانوار) بوده‌است.
اسکیث‌ها

یکی از شش کلاه خود کشف شده در اولانستی مولدوا، از ارتش زوپیرون
تاج شاهی سکایی در طلاتپه
سکاهای فرادریا (به پارسی باستان:𐎿𐎣𐎠 𐏐 𐎫𐎹𐎡𐎹 𐏐 𐎱𐎼𐎭𐎼𐎹, Sakā tayaiy paradraya) یا اسکیت‌ها (به یونانی: Σκύθης, skýthis) دسته‌ای از مردمان ایرانی‌تبار سکا بودند.این سکاهای کوچ‌نشین ایرانی باستانی در قرون ۹ تا ۸ پیش از میلاد از آسیای مرکزی به سبزدشت پونتی‌خزری در اوکراین امروزی و جنوب روسیه مهاجرت کرده بودند، جایی که از سده هفتم پیش از میلاد تا قرن سوم پیش از میلاد در نواحی جنوبی روسیه و اوکراین با فاصله‌هایی تا رود دُن و از این رود تا رود عظیم دانوب در اروپا پراکنده بودند.
سرزمین سکاها را سکائیه یا سکاستان (به سکایی باستان: Skulatā; به پارسی باستان: 𐎿𐎤𐎢𐎭𐎼، نویسه‌گردانی: اسکودرا؛ به یونانی باستان: Σκυθία، نویسه‌گردانی: اسکوتیا؛ به لاتین: Scythia) می‌نامد.
سکاها دارای گروه‌های بسیاری بوده و در دو سوی سرزمین اوراسیا، پراکنده گشتند. گروهی در غرب دریای خزر و گروهی در شرق آن. به نوشته هرودوت، سکاها خود را سکلتث می‌نامیدند. در حالی که پارسی‌ها (مانند داریوش بزرگ)، ایشان را سکا (جنگجو، نیرومند) می‌نامیدند، یونانی‌ها آن دسته از سکاهایی را که همسایه شان بودند، پیاله به دوش، یا خانه‌به‌دوش می‌نامیدند.
آشوری‌ها از پادشاهی نیرومند ایشکوزا یا همان اسکیت‌های اشکودا (کیمری‌ها) نام برده‌اند که از قفقاز و جنوب دریای سیاه به آن‌ها می‌تاختند و گاهی شکست‌های سختی نیز بر آنان وارد می‌آوردند و از آن‌ها پیوسته در هراس بودند. این هراس را در گزارش نیایش شاه آشور گواه یافته‌اند.
در کهن‌ترین گزارش یونانی از سکاها، هرودوت یک کتاب کامل از تاریخ‌های خود را به سکاها پرداخته است.
در نوشته‌های تاریخی و جغرافیایی هرودوت، بقراط، ارسطو، استرابون، و بطلمیوس آگاهی‌های گوناگونی در مورد سکاها داده شده است.
طرحی از سربازان سکایی که روی یک پیاله کنده کاری شده است.
در ناحیهٔ سکانشین، در شرق، برهم‌کنش فرهنگ چینی با فرهنگ چادرنشینان آن‌جا رواج داشت، و در مرکز، عناصر ایرانی بیشتر به چشم می‌خورد و در باختر، نشانه‌های یونانی آشکار بود. با همه این گرایش‌های بیگانه، فرهنگ چادرنشینی در سراسر این گستره نمود داشت و در کوهستان آلتایِ (کنونی) به شیوه دست نخورده تر، و در میان «پادشاهی سکا» در روسیهٔ جنوبیِ (امروزی) با پختگی بیشتری به چشم می‌آمد. سکاها در دوران خود چنان بازیگران فرهنگی و سیاسی سرنوشت سازی به‌شمار می‌آمدند که هرودوت، اهل هالیکارناس در جنوب غربی آناتولی، نیاز دید که یک کتاب کامل از تاریخ بزرگ خود را به آنان بپردازد.
استرابون منطقهٔ دوبروجا (در کرانه دریای سیاه، بلغارستان و رومانی امروزی) در دهانه رودخانه دانوب را «سکاستان کوچک» نامید و سراسر دشتهای پهناور شمال و شمال شرقی دریای سیاه را «سکاستان غربی» نام گذاشت.
این قوم بارها به سرزمین ایران کوچ نموده‌اند. در یکی از این کوچ‌ها به پادشاهی ماد تاخته؛ ۲۷ سال بر آن حکومت نمودندو پس از بازگیری پادشاهی به‌دست پادشاه ماد، به او در نابودی پادشاهی آشور یاری دادند. همچنین در زمان اشکانیان تیره داهه از سکاها نزدیک به پانصد سال به ایران فرمان راندند. در زمانی بسیار کهن به جنوب افغانستان امروزی و ایران نیز مهاجرت کرده‌اند و در منطقهٔ زرنج یا زرنکه، تا اندازه ای برابر با ولایت هلمند در افغانستان امروزی و زابل و کرمان جانشین شده‌اند و قلمروی آنان از هرات تا زرنج (زرنگ) بود و بخشی از ایران و افغانستان را در بر می‌گرفت و آن سرزمین سَکِستان (سیستان امروزی) نامیده شده بود. در بخش‌های دیگری از ایران نیز این نام به چشم می‌خورد همچون شهر باستانی سکاکز، که در کنار شهر امروزی سقز قرار دارد و برگرفته از واژه سگزی است.
تاریخ اسکیت‌ها > جنگ با پارسیان

در اواخر قرن ششم قبل از میلاد، امپراتوری هخامنشی شروع به گسترش به اروپا کرد که با فتح تراکیه آغاز شد، پس از آن داریوش اول پادشاه هخامنشی در سال ۵۱۳ پیش از میلاد از رودخانه ایستروس عبور کرد و به مملکت اسکیت‌ها با ارتشی ۷۰۰۰۰۰ تا ۸۰۰۰۰۰ نفره حمله کرد.
در پاسخ، ایدانتیرسوس، پادشاه اسکیت‌ها، شاهان مردمان اطراف مملکت خود را به شورایی فراخواند تا در مورد چگونگی برخورد با حمله پارسیان تصمیم‌گیری کنند. بودینی‌ها، ژلونی‌ها و سائوروماتی‌ها به اتحاد تحت رهبری اسکیت‌ها در مقاومت در برابر تهاجم پارسیان پیوستند، و ایدانتیرسوس نیروهای مشترک اسکیت‌ها و همسایگان متحدشان را در مقاومت در برابر تهاجم پارسیان رهبری کرد. با این حال برخی از قبایل با او متحد نشدند.
به گفته هرودوت، راهبرد اتحاد اسکیت‌ها این بود که تاکتیک عقب‌نشینی در مقابل ارتش پارسی‌ها و ماندن فاصله گرفتن از آنها را به جای نبرد مستقیم با آنها اتخاذ کنند، در عین حال از تاکتیک‌های زمین سوخته نیز استفاده کند تا ارتش هخامنشی را به بخش‌های دورافتاده قلمرو خود کشانده و از بین ببرند. ارتش داریوش در نهایت از رودخانه تانایس عبور کرد و در آنجا استحکاماتی ساخت، اما اسکیت‌ها تاکتیکهای خود را ادامه دادند تا اینکه سپاهیان داریوش دیگر در فاصله ای امن از ایستروس قرار نداشتند و این امر به اسکیت‌ها اجازه داد تا حملات چریکی به آنان انجام دهند.
نتایج این لشکرکشی مشخص نیست، چرا که خود داریوش یکم ادعا می‌کند که ساکا تایایی پارادرایا (سکاهای ساکن فراتر از دریای (سیاه) )، یعنی اسکیت‌های پونتیک را شکست داده است، در حالی روایات یونان باستان، به پیروی از روایت هرودوت، ادعا می‌کنند که لشکرکشی هخامنشیان علیه اسکیت‌ها شکست خورده، زیرا یونانیان اسکیت‌ها را به دلیل سبک زندگی کوچ نشینی‌شان شکست ناپذیر می‌دانستند: روایت هرودوت و روایت او از شکست داریوش توسط مورخان مدرن مشکوک تلقی می‌شود، و به نظر می‌رسد که بسیار اغراق‌آمیز بوده است. در نتیجه این لشکرکشی ممکن است نوعی از اقتدار هخامنشی در قلمرو اسکیت‌های پونتیک ایجاد شده باشد، بدون اینکه تحت فرمان پارسیان درآمده باشند.
فرهنگ و جامعه

اسکیثها عضوی از فرهنگ‌های گسترده‌تر مردمان ایرانی عشایری بودند که در سرتاسر استپ اوراسیا زندگی می‌کردند و اشتراکات قابل توجهی (مانند سلاح‌های مشابه و …) با آنها داشتند.
اسکیت‌ها مردمی از استپ اوراسیا بودند که شرایط آنها را ملزم به دامداری می‌کرد؛ لذا برای یافتن مراتع طبیعی نیاز به تحرک داشتند که به نوبه خود هر جنبه ای از زندگی عشایر سکایی از ساختار سکونتگاه‌های آنها و سبک زندگی آنها تا لباس‌هایشان به نحوه پختنشان را شکل می‌داد.
این فرهنگ عشایری وابسته به یک اقتصاد خودکفا بود که منابع خود می‌توانست آن را تأمین کند و جزء اصلی آن اسب بود که می‌توانست به‌طور مسالمت‌آمیز برای مبادله کالاها و خدمات یا جنگ‌جویانه در شکلی از جنگ استفاده شود که تا هنگام ساخت سلاح گرم باعث برتری جنگجویان عشایری شود.
از آنجایی که سکاها زبان نوشتاری نداشتند، فرهنگ غیر مادّی آنها تنها از طریق نوشته‌های نویسندگان غیر سکایی، مشابه‌هایی که در میان سایر مردمان ایرانی یافت می‌شود، و شواهد باستان‌شناسی می‌تواند در کنار هم قرار گیرد.
فرهنگ و جامعه > مکان > فاز اولیه در استپ‌های غربی

سکاها پس از مهاجرت به خارج از آسیای مرکزی و به سمت استپ‌های غربی، ابتدا در منطقه بین آراکس، کوه‌های قفقاز و دریای مائوسی مستقر شدند و دولت خود را برپا کردند.
فرهنگ و جامعه > مکان > در غرب آسیا

در غرب آسیا، سکاها ابتدا در منطقه بین رودهای آراکس و کورا مستقر شدند و سپس به منطقه جنوب رود کوروس در آذربایجان امروزی گسترش یافتند، جایی که در اطراف مینگچویر، گنجه و منطقه امروزی ساکن شدند. دشت موغان و ماوراء قفقاز تا اوایل قرن ششم پیش از میلاد مرکز آنها در غرب آسیا باقی ماند، اگرچه این حضور در غرب آسیا همچنان توسعه دولت اسکیث استپ‌ها بود،  و مقر پادشاهان اسکیثی در عوض در استپ‌های قفقاز قرار داشت.
در دوران اوج قدرت سکاها در غرب آسیا پس از تسخیر ماد، مانایی و اورارتو و شکست کیمریان، متصرفات اسکیت‌ها شامل منطقه وسیعی بود که از رودخانه هالیس در آناتولی در غرب تا خزردریا و مرزهای شرقی ماد در شرق و از ماوراءالنهر در شمال تا مرزهای شمالی امپراتوری نئوآشوری در جنوب ادامه داشت.
فرهنگ و جامعه > مکان > در استپ پونتیک

قلمرو اسکیت‌ها در سراسر استپ پونتیک از رودخانه دان در شرق تا رودخانه دانوب در غرب و رودخانه پروت در شمال غربی گسترش می‌یافت.        در جنوب، قلمرو اسکیت‌ها شامل مناطق استپی کریمه  و دشت دریای سیاه بود و از این جهت به دریای سیاه و مائوسی  از دهانه ایستروس تا رودخانه‌های تانایس محدود می‌شد.
در شمال استپ، استپ‌های جنگلی قرار داشت که منطقه تپه‌های دنیپرو، بخش میانی خود رودخانه دنیپرو را می‌پوشاند و از بخشی از دشت دنیپرو تا رودخانه دان میانی امتداد می‌یابد. از ویژگی‌های بارز استپ جنگلی، مناطق جنگلی بزرگ و مناطق بدون چوب استپ علفزار بود.
قلمرو اسکیت‌ها شامل استپ بی درخت در شمال خط ساحلی دریای سیاه، که درآن عشایر دامدار ساکن بودند، و همچنین منطقه استپی جنگلی حاصلخیز سیاه خاکی در شمال استپ بدون درخت، که یک جمعیت کشاورزی در آن ساکن بودند، پوشانده شده بود، و مرز شمالی آنان جنگل‌های برگ‌ریز مخلوطی بود که در شمال استپ جنگلی وجود دارد.
تا اواخر سده ششم پیش از میلاد، قلمرو اسکیت‌ها نیز شامل استپ شمال قفقاز در اطراف رودخانه کوبان بود، اگرچه در قرن پنجم پیش از میلاد قلمرو اسکیثها دیگر شامل قفقاز شمالی نبود و توسط رودخانه دون به شرق آن محدود شده بود.
رودخانه‌های متعددی به سمت جنوب در سراسر این منطقه جاری شده و به دریای سیاه می‌ریزند، که بزرگ‌ترین آنها Borysthenēs (دنیپرو) است که غنی‌ترین رودخانه در کشور اسکیت‌ها بوده و ماهی‌های بسیار در آن زندگی می‌کنند و بهترین مراتع و بسیاری از زمین‌های حاصلخیز در کرانه‌های آن واقع شده بود، و آب آن پاک‌ترین بود. به همین سبب، این رودخانه محور مرکزی کشور اسکیت‌ها بود و نویسندگان یونانی-رومی آن را با رود نیل در مصر مقایسه کردند. دیگر رودهای مهم قلمرو اسکیت‌ها عبارت بودند از:
ایستروس (دانوب)،
تایراس (دنیستر)،
هیپانیس (بوه جنوبی)،
پانتیکاپس (Inhulets)،
Hypacyris (Kalanchak )،
گرهوس (یا مولوخنا یا کونکا )،
و تانایس (دون).
لشکرکشی داریوش یکم به مملکت اسکیت‌ها
سنگ‌نماهای کورگان یک اسکیثی در خورتیتسیا، اوکراین
آستین ویپت

| آستین ویپت | آستین ویپت |
| --- | --- |
یک فروند آستین ویپت در موزهٔ هواپیمای یورکشایر جنوبی: یک فروند آستین ویپت در موزهٔ هواپیمای یورکشایر جنوبی
کاربری: هواگرد سبک شخصی
کشور سازنده: بریتانیا
تولیدکننده: آستین موتور
نخستین پرواز: ۱۹۱۹
تعداد ساخته‌شده: ۵
آستین ویپت (به انگلیسی: Austin Whippet) یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ آستین موتور در کشور بریتانیا است. این هواپیما برای نخستین بار در ۱۹۱۹ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
ابوالقاسم سرحدی‌زاده

| ابوالقاسم سرحدّی‌زاده | ابوالقاسم سرحدّی‌زاده |
| --- | --- |
وزیر کار و امور اجتماعی: وزیر کار و امور اجتماعی
دوره مسئولیت ۶ شهریور ۱۳۶۲ – ۷ شهریور ۱۳۶۸: دوره مسئولیت ۶ شهریور ۱۳۶۲ – ۷ شهریور ۱۳۶۸
رئیس‌جمهور: سید علی خامنه‌ای
نخست‌وزیر: میرحسین موسوی
پس از: احمد توکلی
پیش از: حسین کمالی
نمایندهٔ مجلس شورای اسلامی در دوره‌های سوم، پنجم و ششم: نمایندهٔ مجلس شورای اسلامی در دوره‌های سوم، پنجم و ششم
حوزه انتخاباتی: تهران
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۲۴ تهران
درگذشته: ۲۵ تیر ۱۳۹۹ (۷۵ سال) تهران
ملیت:  ایران
حزب سیاسی: حزب اسلامی کار
پیشه: سیاستمدار
ابوالقاسم سرحدّی‌زاده (زادهٔ ۱۳۲۴ در تهران – درگذشتهٔ ۲۵ تیر ۱۳۹۹) سیاستمدار ایرانی، دبیرکل و بنیان‌گذار حزب اسلامی کار، سه دوره نمایندهٔ مجلس شورای اسلامی و وزیر کار و امور اجتماعی در دولت دوم میرحسین موسوی بوده است.
زندگی

ابوالقاسم سرحدّی‌زاده به سالِ ۱۳۲۴ در شهر تهران متولد شد. قبل از ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ به حزب ملل اسلامی پیوست. در مهر ۱۳۴۴، همراه با دستگیری‌های اعضای حزب، دستگیر شد و در دادگاه تجدیدنظر، با یک درجه تخفیف، به ۱۵ سال زندان محکوم شد.
او پس از انقلاب، با سپاه پاسداران انقلاب اسلامی همکاری داشت. سابقهٔ عضویت در شورای سرپرستی و قائم‌مقام بنیاد مستضعفان انقلاب اسلامی را دارد. مدتی نیز رئیس شورای سرپرستی زندان‌ها بود.
سرحدّی‌زاده وزیر کار و امور اجتماعی در دولت دوم میرحسین موسوی بود. در دوران وزارت او تنش‌های فراوانی میان وزارت کار و شورای نگهبان پیرامون حق بیمهٔ کارگران کارگاه‌های زیرِ ۵ نفر (شورای نگهبان ملزم‌کردن کارفرما به پرداخت حق بیمه را خلاف شرع می‌دانست)، زمینه‌ساز تشکیل مجمع تشخیص مصلحت نظام شد.
وی چندین دوره ریاست هیئت مدیره اتاق تعاون ایران را به عهده داشت.
سرحدّی‌زاده در هیئت مرکزیِ خانهٔ کارگر نیز عضو بوده است. او نمایندهٔ تهران در مجلس سوم، پنجم و ششم بود که در مجلس ششم، ریاست کمیسیون اجتماعی را هم برعهده داشت. وی از جمله نمایندگان متحصن در مجلس ششم و از امضا کنندگان نامه موسوم به نامه جام زهر نیز بوده است که طی آن به همراه ۱۲۶ نفر دیگر از نمایندگان مجلس، در زمان حمله آمریکا به عراق در بهار سال ۱۳۸۲ و سقوط صدام حسین، خواستار نجات کشور از شرایط بحرانی شدند. او در دوران نمایندگی در مجلس ششم بر اثر سکتهٔ مغزی از ادامهٔ فعالیت در مجلس بازماند.
وی در ۲۴ تیر ۱۳۹۹ پس از تحمل یک دوره طولانی بیماری بر اثر ایست قلبی و در سن ۷۵ سالگی درگذشت.
امامزاده طاهر مطهر

| امامزاده طاهر مطهر | امامزاده طاهر مطهر |
| --- | --- |
نام: امامزاده طاهر مطهر
کشور: ایران
استان: استان مازندران
شهرستان: شهرستان نوشهر
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: مذهبی
دیرینگی: پادوسپانیان
بانی اثر: کیومرث پادوسپانی
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۶۷۲
تاریخ ثبت ملی: ۲۷ مرداد ۱۳۶۴
امامزاده در ۱۲۸۱ قمری
امامزاده طاهر مطهر آرامگاهی است در شهرستان نوشهر، روستای هزار خال کجور که در سدهٔ ۹ ه‍.ق بنا شده است. این اثر در تاریخ ۲۷ مرداد ۱۳۶۴ با شمارهٔ ثبت ۱۶۷۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
این بنای آرامگاهی واقع در روستای هزارخال بخش کجور در شهرستان نوشهر قرار دارد، بنایی است چهار ضلعی با کتیبه‌های آجری و تزئینات که در سال ۸۲۹ ه‍.ق به دست ملک کیومرث بن بیستون استندار ساخته شده‌است.
بنا به اظهار سید ظهیرالدین مرعشی در کتاب تاریخ طبرستان و رویان و مازندران ، چون ملک کیومرث وفات یافت، پسر ارشد وی ملک کاووس نعش پدر را برداشته و برای دفن به کجور می برد لکن ملک مظفر برادر کهتر (کوچک تر) عناد ورزیده در قلعه کجور را نگشاد و اجازه دفن پدر را در قلعه کجور نداد. لذا ملک کاووس پدر را بیرون قلعه غسل داد و به روستای هزارخال و در کنار امامزادگان طاهر و مطهر به خاک سپرد.