stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دبیرستان فردوسی
کتابخانه دبيرستان

هر چند نخستين كتابخانه مدرسه ای يا به قول كتابداران و علماي علم اطلاع رساني، نخستين كتابخانه آموزشگاهي منطقه به سال 1333 قمري در دبيرستان ملي ارامنه تبريز - كه بعدها دبيرستان سروش نام‌ گرفت تاسيس شد، اما بزرگمردان حوزه فرهنگ و معارف منطقه كه آن روزها در ايران شهرت و جايگاهي داشتند، آستين بالا زدند تا تبريز يكي از طلايه داران فرهنگ ايران زمين در اين زمينه نيز عقب نماند و دانش آموزان مسلمان اين شهر نيز كه طبعا براي استفاده از كتابخانه هاي ارامنه با مشكلاتي مانند تفاوت هاي زباني و فرهنگي مواجه بودند، بتوانند كتابخانه مدرسه اي آبرومند و در خور شاني براي استفاده داشته باشند.
در همين راستا و با اين نيت خير بود كه' اسماعيل اميرخيزي 'كه از نوادر دوران محسوب مي شد، با همت بلند خود مقدمات تشكيل كتابخانه دبيرستان فردوسي را كه در آن دوران مدرسه متوسطه محمديه خوانده مي شد، بنيان گذاشت.
'بهروز خاماچي' محقق تبريزي در اين مورد مي نويسد: 'كتابخانه فردوسي تبريز يكي از بهترين كتابخانه هاي دبيرستان هاي تبريز است كه در سال 1299 شمسي به همت اسماعيل اميرخيزي تاسيس شد كه بالغ بر يك هزار و 700 جلد كتاب در آغاز داشت'.
از آنجا كه دبيرستان فردوسي از همان نخستين دوران آغاز به كار آن، محفل دانشمندان و معارف پروراني چون ميرزا باقر طليعه (نخستين مدير اين مدرسه و ناشر روزنامه معروف فكاهي عنكبوت) ، دكتر علي اكبر پيشوا (از حقوقدانان و روزنامه نگاران برجسته سال هاي نخست سده 1300 ش و مدير نشريه هاي آذر و آذرآبادگان) ، عبدالله عبدالله زاده فريور (از بزرگان عرصه تئاتر ايران) ، ميرزا تقي رفعت (بنيانگذار شعر نو در ايران) و برادرش محسن رفعت و ده ها ستاره درخشان علم دوست و دانش پرور ديگر بود، به زودي بازار كتابخانه دبيرستان رونقي يافت و نسخ خطي و چاپي (سربي و سنگي) زيادي كه بسياري از آنها در نوع خود بي مانند بودند، براي مطالعه در دسترس دانش آموزان قرار گرفت.
كتابخانه دبيرستان فردوسي از همان نخستين سال هاي راه اندازي آن، مرجع خوب و ارزشمندي براي كساني شد كه هر يك در سال هاي بعد به سان ستاره اي درخشان در آسمان ادبيات، تاريخ، فرهنگ و علوم مختلف ايران درخشيدند.
تعداد مجموعه كتاب هاي اين كتابخانه در سال 1348، حدود هشت هزار جلد بود و از همين جا مي توان پي برد كه از آغاز فعاليت كتابخانه دبيرستان فردوسي در سال 1337 ق. تا سال مورد اشاره به طور متوسط سالانه حدود 500جلد كتاب بر شمار كتاب هاي آن افزوده شده و در تاريخ مزبور كتابخانه دبيرستان فردوسي يكي از كتابخانه هاي كم مانند آموزشگاهي در ايران محسوب مي شد.
موزه‌ای برای دفاع مقدس در دبیرستان فردوسی

برای آشنائی دانش آموزان با کسانی که در جنگ ایران و عراق جانفشانی کردند موزهٔ کوچکی به نام: "دفاع مقدس و شهدا" در این دبیرستان برپا شده است.
امکانات و تجهیزات

این دبیرستان یکی از دبیرستان‌هایی است که در چند دهه گذشته دارای یکی از بهترین آزمایشگاه‌ها برای آموزش دانش آموزان در همه ایران بوده است که پیشینهٔ آزمایشگاه این دبیرستان به زمان قاجاریه و پهلوی برمی‌گردد که پس از بر سر کار آمدن نظام جمهوری اسلامی بر توانمندی آزمایشگاه افزوده شده است.
بازدیدها

دبیرستان فردوسی در زمان پهلوی از سوی محمدرضا پهلوی هنگام آمدنش به تبریز بازدید شده است، همچنین دبیرستان فردوسی در زمان جمهوری اسلامی ایران نیز از سوی مقامات گوناگون کشوري و استاني بارها بازدید شده است.
کاربری

بخش تاریخی این دبیرستان در اختیار سازمان میراث فرهنگی قرار گرفت تا پیریزیش را انجام دهد. از سال ۱۳۸۶ پژوهشکدهٔ علمی - کاربردی کلاس‌های خود را در ساختمان قدیمی برپا کرد. پیشتر در حیاط مدرسه سرویس‌های بهداشتی وجود داشتند که در سال ۱۳۸۷ آنها را تخریب و ساختمان نوینی ساختند که طبقه همکف آن برای دستشوئی و وضوخانه و طبقه دوم آن برای نمازخانه به کار می‌رود.
پژوهشکده در فروردین سال ۱۳۸۸ از ساختمان قدیمی این دبیرستان نقل مکان کرد تا عملاً این ساختمان به‌طور کامل خالی از هرگونه استفادهٔ آموزشی و پژوهشی شود. تنها کاربرد این بنا این است که چند اتاق آن انباری برای دبیرستان ثقةالاسلام است که چند سال پیش تخریب و بازسازی شد. شبکه سهند نیز در اواخر سال ۱۳۸۷ و اوایل سال ۱۳۸۸ در بخش هایی از این ساختمان در حال فیلم‌برداری و ساختن مجموعهٔ تلویزیونی بود.
در سوی خاوری ساختمان و روبروی ایوان آن ساختمان سینما فرهنگیان قرار دارد که زیرزمین این ساختمان همانندی فراوان به بناهای ساخته‌شده از سوی آلمانی‌ها در قدیم دارد. این زیرزمین که گمان می‌رود پیشتر اصطبل اسب‌ها بوده برای سالن ورزشی (پینگ‌پنگ) به کار  می‌رفت. همچنین اگر از نمای بالا به محل نگاه کنیم خواهیم دید سازه مانند حرف لاتین H است که نشان می‌دهد این سازه در قدیم hospital یا بیمارستان بوده‌است. در ساختمان قدیمی یک موزه اشیاء و اسناد قدیمی دبیرستان موجود است و به جز آن اتاقی برای آشنایی با شهداء انقلاب اسلامی و هشت سال دفاع مقدس و خاطرات و وصیت‌نامه‌های آنها نیز موجود است.
اعلم‌الملک مؤسس دبیرستان فردوسی تبریز
کتابخانه دبیرستان فردوسی تبریز
اکران فیلم عمار در نمایشگاه دبیرستان فردوسی
گفتگو با باد

| گفتگو با باد | گفتگو با باد |
| --- | --- |
کارگردان: بهرام بیضایی
تهیه‌کننده: بهرام بیضایی (گروهِ فیلمِ لیسار)
نویسنده: بهرام بیضایی
بازیگران: مژده شمسایی سعید شنبه‌زاده پرویز پورحسینی شاهرخ سخایی
موسیقی: گزیدهٔ بهرام بیضایی
فیلم‌بردار: عزیز ساعتی
تدوین‌گر: بهرام بیضایی
تاریخ‌های انتشار: ۱۳۷۷، ایران
مدت زمان: ۲۰ دقیقه
زبان: فارسی 
گفتگو با باد فیلمِ کوتاهی ساختهٔ بهرام بیضایی به سالِ ۱۳۷۷ است، بر اساسِ فیلم‌نامه‌ای به همین نام از فیلم‌ساز. این فیلم بخشی از فیلمِ قصّه‌های کیش بود که سپس‌تر جدا شد.
داستان

زنی بومی با لهجهٔ فارسیِ تهرانی با جامه‌های محلّی در جزیرهٔ کیشِ مدرن در خیابان بر مردی که پول می‌شمارد ظاهر می‌شود و او را به یادِ گذشتهٔ دور می‌اندازد، آنگاه که زندگانی در جزیره صورتِ دیگری داشت. تصاویرِ گذشته می‌گذرد. مرد هر بار چیزی به یاد نمی‌آورد و به کار روزمرّهٔ خود می‌شتابد. در پایان فیلم مرد چیزی از گذشته‌ها به یاد نیاورده و همچنان پول می‌شمارد و این بار در بوتیک. زن روانه می‌شود و بر سکّوی بندرگاه تا پایان می‌رود و به لب آب می‌رسد.
فیلم‌نامه

فیلم‌نامهٔ گفتگو با باد را بیضایی سال ۱۳۷۷ نوشت. این فیلم‌نامه در ۱۳۷۹ با متنِ گفتگوهایی با عواملِ فیلم و نیز مقالاتی دربارهٔ فیلم در کتابی به نامِ گفتگو، نقد و نظر و فیلمنامهٔ گفتگو با باد در نشر دیدار به کوششِ زاون قوکاسیان به چاپ رسید.
ساخت

فیلم در جزیرهٔ کیش فیلمبرداری شد. فیلمبرداری در پانزده روز سر گرفت. فیلمبردار فیلم، عزیز ساعتی، در گفتگو با زاون قوکاسیان توضیح داده که «بیضایی همهٔ کادرها و همهٔ حرکات دوربین را در همهٔ فیلم‌هایش خودش انتخاب می‌کند. مانند همهٔ کلمات و جملاتش او پیشاپیش تصاویرش و تمام جزئیات کار را آماده می‌کند.»
چند عکسِ جمشید بایرامی از پشتِ صحنهٔ فیلم در کتابِ پشت صحنه سینمای ایران (۱۳۹۰) منتشر شد.
نمایش و پس از آن

نخستین نمایشِ گفتگو با باد در جشنوارهٔ فیلمِ فجرِ ۱۳۷۷ در تهران بوده‌است؛ با سه بخشِ دیگر از قصّه‌های کیش کارِ ناصر تقوایی و محسن مخملباف و ابوالفضل جلیلی.
فیلمِ قصّه‌های کیش برای جشنوارهٔ فیلمِ کنِ ۱۹۹۹ در نظر گرفته شد. رئیسِ این جشنواره، ژیل ژاکوب، بر آن بود که گفتگو با باد «با روح جزیره نمی‌خواند» و به همین خاطر این بخش با همکاریِ تهیه‌کنندهٔ اوّلیه از فیلم حذف شد.
نمایش و پس از آن > گفتگو: فیلمی که ساخته نشد

سالِ ۱۳۷۸ بیضایی حقوقِ گفتگو با باد را خرید و فیلم را از تهیه‌کننده پس‌گرفت تا سپس‌تر با افزودنِ سه بخشِ دیگر − «گفتگو با آب» و «گفتگو با آتش» و «گفتگو با خاک» − فیلمی بلند بسازد. سه بخشِ بعدی در حدِّ فیلم‌نامه ماند و گفتگو با باد به نمایشِ همگانی درنیامد، مگر سال‌ها بعد و به طورِ محدود.
نقد و نظر

مقالاتی از بابک احمدی، صفی یزدانیان، ژاله آموزگار و شهرام جعفری‌نژاد در کتاب گفتگو، نقد و نظر و فیلمنامهٔ گفتگو با باد به کوشش زاون قوکاسیان فراهم آمده‌است.
هتل پرا پالاس

| هتل پرا پالاس | هتل پرا پالاس |
| --- | --- |
پرونده:Pera Palace Hotel logo.jpeg: پرونده:Pera Palace Hotel logo.jpeg
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
موقعیت: بی اوغلو, استانبول, ترکیه
گشایش: ۱۸۹۵; ۱۲۶ years ago
مالک: Jumeirah Hotels (2012–2017)
طراحی و ساخت: طراحی و ساخت
معمار: Alexander Vallaury
اطلاعات دیگر: اطلاعات دیگر
شمار اتاق‌ها: 115
شمار سوئیت‌ها: 16
شمار رستوران‌ها: 1
وبگاه: وبگاه
perapalace.com/en/: perapalace.com/en/
هتل پرا پالاس ( ترکی استانبولی: Pera Palas Oteli ) یک هتل و موزه ویژه در رده است که در منطقه بی اوغلو (پرا) شهر استانبول و کشور ترکیه واقع شده است. این هتل در سال ۱۸۹۲ به منظور میزبانی از مسافران اورینت اکسپرس(قطار سریع السیر شرق) ساخته شد و نام هتل از مکانی که در آن قرار دارد الهام گرفته است. این هتل عنوان "قدیمی ترین هتل مدرن اروپایی در ترکیه" را دارد.
هتل پرا پالاس(Pera Palace) در محله تپه باشی پرا (Tepebaşı Pera) واقع شده است که زمانی به عنوان "اروپای کوچک" شناخته می شد و حدود ۳۸ کیلومتر (۲۴ مایل) از فرودگاه بین‌المللی استانبول فاصله دارد.
این هتل در فاصله بسیار کمی از خیابان استقلال، میدان تقسیم و کنسولگری کشورهای بریتانیا ، سوئد ، روسیه ، هلند ، ایتالیا ، فرانسه و آلمان قرار دارد.
پرا پالاس به علت بازسازی کلی و مرمت از سال 2006 بسته شد و در ۱ سپتامبر ۲۰۱۰ بازگشایی شد.
این هتل از تاریخ ۱ می ۲۰۱۲  تا اواسط سال 2017 توسط شرکت هتل های زنجیره ای جمیرا با نام هتل پرا پالاس جمیرا مدیریت می شد
تاریخ

کار ساخت هتل در سال ۱۸۹۲ آغاز و مراسم افتتاحیه بزرگ در سال ۱۸۹۵ برگزار شد.
الکساندر والوری ، معمار فرانسوی - عثمانی ساکن استانبول، هتل را با ترکیبی از سبک های معماری نئو کلاسیک، هنر نو و با رعایت اسلوب شرقی طراحی کرده است.  والوری تعدادی پروژه دیگر را در قسطنطنیه (استانبول فعلی) نظیر دفتر مرکزی بانک عثمانی و موزه مردم شناسی استانبول را انجام داده است.
بنای این هتل، اولین ساختمان در کل امپراتوری عثمانی (به غیر از کاخ‌های امپراتوری عثمانی) بود که بوسیله برق کار می‌کرد.  همچنین تنها محلی در شهر بود که آب گرم را برای مهمانانش تامین می کرد. همچنین دارای اولین آسانسور برقی در کل شهر قسطنطنیه(استانبول فعلی) و دومین ساختمان دارای آسانسور برقی در کل اروپا بود.
یکی از اولین مالکان این هتل، خانواده ارمنی عثمانی اسایان بودند.
معماری و بازسازی

هتل پرا پالاس امروزه به عنوان یک ساختمان تاریخی مهم در نظر گرفته می شود و تحت حمایت کلی قانون ترکیه (شماره ۲۸۶۳ در سال ۱۹۸۳، اصلاح شده با قانون شماره ۵۲۲۶ سال ۲۰۰۴) در مورد میراث فرهنگی در ترکیه ثبت شده است.
نمای بیرونی و همچنین چیدمان ملک از رویکرد نئوکلاسیک پیروی می کند. فضای داخلی ساختمان دارای سبکی شرقی تر است که بیشتر در فضای داخلی سالن رقص متمرکز شده است. مطابق با این دیدگاه التقاطی، خطوط هنر نو در داخل و اطراف آسانسور و در بخش قهوه خانه وجود دارد.
اگرچه پرا پالاس نمادی برجسته از منظر شهری استانبول است، اما نیاز به بازسازی گسترده داشت. در نتیجه، در آوریل ۲۰۰۸، گروه کشتیرانی بشیکتاش یک بودجه ۲۳ میلیون یورویی برای پروژه بازسازی و مرمت هتل راه اندازی کرد.  با هدایت اداره حفاظت از بناهای تاریخی و مرمت (KA.BA) و در کنار گروه طراحی متکس (Metex) کل پروژه بازسازی هدایت و در تاریخ ۱ سپتامبر ۲۰۱۰ تکمیل شد.
یکی از جاذبه های اصلی هتل، اتاق آتاتورک به شماره ۱۰۱ به عنوان یک "اتاق موزه" باقی مانده است و بسیاری از وسایل شخصی و مطالب خواندنی رهبر بنیانگذار ترکیه، مصطفی کمال آتاتورک در معرض دید عموم قرار گرفته است.
مهمانان معروف هتل پرا پالاس

در میان مهمانان معروف هتل پرا پالاس، میتوان به خانم آگاتا کریستی، نویسنده شهیر و خالق رمانهای پلیسی اشاره کرد که بین سال‌های ۱۹۲۶ تا ۱۹۳۲ بطور مکرر در هتل اقامت اقامت داشت. اتاق مورد علاقه او اتاق شماره ۴۱۱، اکنون بنام اتاق آگاتا کریستی نامگذاری شده است. همچنین فرضیه هایی مبنی براینکه او رمان معروف خود به نام "قتل در قطار سریع السیر شرق" را در اتاق خود در هتل نوشته است وجود دارد. معمای ۱۱ روز در دسترس نبودن او که همچنان تا به امروز حل نشده باقی مانده است احتمال درست بودن این فرضیه را به حقیقت نزدیکتر میکند و اینگونه تصور می شود که او در این مدت ۱۱ روز، در اتاق ۴۱۱ هتل پرا پالاس مشغول نوشتن این رمان بوده است.
مصطفی کمال آتاتورک، پدر ترکیه مدرن، در سوئیت ۱۰۱ اقامت داشت که اکنون موزه ای است که به او اختصاص داده شده است.
همچنین رضاشاه پهلوی پادشاه ایران در سفر خود به جمهوری ترکیه و اقامت در استانبول از میهانان ویژه و برجسته این هتل بودند که نام ایشان بصورت پلاکی برنجی روی درب اتاق محل اقامت او نصب شده است. ارنست همینگوی پس از جنگ جهانی اول، زمانی که خبرنگار بود، ساکن پرا پالاس بود.
از دیگر میهمانان معروف و شده این هتل میتوان به اسامی ذیل اشاره کرد:
پادشاه ادوارد هشتم پادشاه انگلستان
ملکه الیزابت دوم ملکه انگلستان
فرانتس یوزف دوم امپراتور اتریش-مجارستان
یوسیپ بروز تیتو رئیس جمهور یوگسلاوی
ژنرال آلمانی فرانتس فون پاپن
زسا گابور
گرتا گاربو
سارا برنهارت
آلفرد هیچکاک
پیر لوتی
ژاکلین کندی
نینتا دی هاروی
سیسرو
میکیس تئودوراکیس
در ادبیات

در داستان کوتاه ارنست همینگوی برف‌های کلیمانجارو ، شخصیت اصلی، نویسنده هری، در هتل پرا پالاس اقامت می‌کند، در حالی که در طول اشغال قسطنطنیه توسط متفقین در جنگ جهانی اول در ارتش خدمت می‌کرد.
هنری پولینگ و عمه‌اش آگوستا برترام، قهرمانان رمان سفرهای من و عمه ام نوشته گراهام گرین در سال ۱۹۶۹، در طول ماجراجویی خود در استانبول در هتل پرا پالاس اقامت دارند.
رمان «قتل در قطار سریع السیر شرق» نوشته کارآگاه آگاتا کریستی در سال ۱۹۳۴ در هتل پرا پالاس نوشته شده است. هتل اتاق کریستی به عنوان یادبود این نویسنده شهیر نگهداری می شود.
شخصیت‌های لینی و سلیا در رمان فانتزی ارین مورگنسترن در سال ۲۰۱۱ ، سیرک شبانه، در هتل پرا پالاس در سال ۱۹۰۰ اقامت داشتند.
رویداد توپی که در Fatih-Harbiye [tr] به آن اشاره شده است نوشته پیامی صفا در پرا پالاس برنامه ریزی شده است.
در فرهنگ عامه

این هتل صحنه اصلی نمایش Midnight at the Pera Palace است که در مارس 2022 در شبکه نتفلیکس منتشر شد.
این هتل مکانی است که شخصیت تیلدا سوینتون در فیلم سه هزار سال حسرت در استانبول اقامت دارد.
بیشتر خواندن

کینگ، چارلز . نیمه شب در کاخ پرا: تولد استانبول مدرن . نیویورک: WW Norton & Company، 2014.
لینک های خارجی

همه چیز درباره ترکیه
وب سایت رسمی
مجموعه ای از تصاویر گرفته شده در هتل
فضای داخلی هتل
سقف هتل
آرائیک هاروتیونیان (زاده ۱۹۷۳)

با آرائیک هاروتیونیان (زاده ۱۹۷۹) اشتباه نشود.
| آرائیک هاروتیونیان | آرائیک هاروتیونیان |
| --- | --- |
هاروتیونیان در ۲۰۲۰: هاروتیونیان در ۲۰۲۰
چهارمین رئیس‌جمهور آرتساخ: چهارمین رئیس‌جمهور آرتساخ
دوره مسئولیت ۲۱ مه ۲۰۲۰ – ۱ سپتامبر ۲۰۲۳: دوره مسئولیت ۲۱ مه ۲۰۲۰ – ۱ سپتامبر ۲۰۲۳
نخست‌وزیر: گریگوری مارتیروسیان آرتاک بگلاریان روبن واردانیان گورگن نرسیسیان ساموئل شاهرامانیان
پس از: باکو ساهاکیان
پیش از: Davit Ishkhanyan (موقت) ساموئل شهرامانیان
وزیر دولت آرتساخ: وزیر دولت آرتساخ
دوره مسئولیت ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۷ – ۶ ژوئن ۲۰۱۸: دوره مسئولیت ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۷ – ۶ ژوئن ۲۰۱۸
رئیس‌جمهور: باکو ساهاکیان
پس از: تشکیل پست
پیش از: Grigory Martirosyan
ششمین نخست‌وزیر جمهوری آرتساخ: ششمین نخست‌وزیر جمهوری آرتساخ
دوره مسئولیت ۱۴ سپتامبر ۲۰۰۷ – ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۷: دوره مسئولیت ۱۴ سپتامبر ۲۰۰۷ – ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۷
رئیس‌جمهور: باکو ساهاکیان
پس از: آنوشاوان دانیلیان
پیش از: انحلال پست
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۴ دسامبر ۱۹۷۳ ‏(۵۱ سال) استپاناکرت، جمهوری آرتساخ
حزب سیاسی: Free Motherland
فرزندان: ۳ دختر
محل تحصیل: دانشگاه دولتی اقتصاد ارمنستان دانشگاه آرتساخ
پیشه: اقتصاددان
خدمات نظامی: خدمات نظامی
خدمت/شاخه: ارتش تدافعی جمهوری آرتساخ
سال‌های خدمت: ۱۹۹۲–۱۹۹۴
جنگ‌ها/عملیات‌: جنگ اول قره‌باغ
آرائیک هاروتیونیان (ارمنی: Արայիկ Հարությունյան؛ زادهٔ
۱۴ دسامبر ۱۹۷۳) سیاستمداری ارمنی است که از ۲۱ مه ۲۰۲۰ تا ۱ سپتامبر ۲۰۲۳، رئیس‌جمهور آرتساخ و از ۱۴ سپتامبر ۲۰۰۷ تا ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۷، وزیر دولت آرتساخ بود.
زندگی‌نامه

وی در سال ۱۹۷۳ در استپاناکرت متولد شده است. در سال ۱۹۹۰ در انستیتوی اقتصاد مردمی ایروان قبول شده و سپس به دانشکده اقتصادی دانشگاه دولتی آرتساخ منتقل شده و در سال ۱۹۹۵ فارغ‌التحصیل شده است.
در سال ۱۹۹۲ در صفوف نیروهای تدافعی قره‌باغ قبول شد، در نبردهای دفاع از کشور شرکت کرده است. در سال ۱۹۹۶ در دوره دکترای رشته اقتصادی دانشگاه آرتساخ قبول شد و در سال ۱۹۹۸ بعنوان «اقتصاددان» فارغ‌التحصیل شد. در سال‌های ۱۹۹۷–۱۹۹۵ در وزارت اقتصاد و دارایی جمهوری قره‌باغ کوهستانی به عنوان دستیار وزیر کار کرده است. در سال‌های ۱۹۹۹–۱۹۹۷ بعنوان مدیر شعبه «آرم آگرو بانک» در آسکران و در سال‌های ۲۰۰۴–۱۹۹۹ بعنوان مدیر شعبه «آرم آگرو بانک» در استپاناکرت کار کرده است. رئیس شرکت سهامی خاص «قره‌باغ گولد» بود.
در انتخابات پارلمانی ۱۹ ژوئن سال ۲۰۰۵ طبق سیستم انفرادی به عنوان نماینده مجلس ملی قره‌باغ انتخاب شد. در ماه ژوئن سال ۲۰۰۵ بعنوان رئیس کمیسیون دائمی مجلس ملی قره‌باغ در امور مالی- بودجه‌ای و مسائل مدیریت اقتصادی انتخاب شده است. در ماه اکتبر طبق درخواست از سمت رئیس کمیسیون دائمی مجلس ملی برکنار شد و رئیس فراکسیون پارلمانی «وطن» شد. در ماه ژانویه سال ۲۰۰۵ در اولین جلسه حزب «وطن آزاد» به عنوان رئیس مشترک و در ماه آوریل سال ۲۰۰۶ در اجلاس بعنوان رئیس حزب انتخاب شد. طبق نتایج انتخابات پارلمانی حزب «وطن آزاد» از میان ۳۳ کرسی در مجلس قره‌باغ ۱۲ کرسی را دریافت کرد. هاروتیونیان متأهل و دارای یک بچه است. مجلس ملی جمهوری قره‌باغ کوهستانی با انتصاب «آرا هاروتیونیان» در سمت نخست‌وزیر موافقت نمود. طی اجلاس فوق‌العاده مجلس نامزدی نخست‌وزیر به اتفاق آراء از سوی همه نمایندگان حمایت شد. طبق قانون اساسی جمهوری قره‌باغ کوهستانی برای دریافت موافقت مجلس اکثریت ساده آراء لازم می‌باشد.
یادداشت

↑  Artak Beglaryan
↑  Gurgen Nersisyan
کورکور بال‌سیاه

| کورکور بال‌سیاه | کورکور بال‌سیاه |
| --- | --- |
کورکور بال‌سیاه در پارک ملی اتوشا، نامیبیا: کورکور بال‌سیاه در پارک ملی اتوشا، نامیبیا
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: بازسانان
تیره:: بازان
سرده:: کورکورهای بال‌سیاه
گونه:: E. caeruleus
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Elanus caeruleus Desfontaines, 1789: Elanus caeruleus Desfontaines, 1789
مترادف: مترادف
 Elanus melanopterus:  Elanus melanopterus
کورکور بال‌سیاه (نام علمی: Elanus caeruleus) یک پرنده شکاری از تیرهٔ بازان است. این پرنده بومی جنوب غربی عربستان است و با اینکه پرنده مهاجر نیست، بسته به وضعیت آب و هوا سفرهای کوتاهی می‌کند و در عمان، امارات متحده عربی، ترکیه، فلسطین و میناب ایران نیز دیده شده‌است.
کورکور بال‌سیاه در نامبیا
در پرواز
Elanus caeruleus
اوروچیمارو

| اوروچیمارو Orochimaru | اوروچیمارو Orochimaru |
| --- | --- |
شخصیت ناروتو: شخصیت ناروتو
نخستین حضور: قسمت چهل و پنجم مانگا قسمت بیست و هفتم انیمه
پدیدآور: ماساشی کیشیموتو
اطلاعاتِ درون‌داستانی: اطلاعاتِ درون‌داستانی
جنسیت: مذکر
فرزند: میتسوکی
ملیت:  ژاپن
صداپیشه: ژاپنی کوجیرا انگلیسی استیون بلوم
رده نینجا: سانین رتبهٔ اس میسینگ نین
اوروچیمارو (به ژاپنی: 大蛇丸, Orochimaru) یک شخصیت خیالی در مجموعه مانگا و انیمه ناروتو است که توسط ماساشی کیشیموتو خلق شده است. او یکی از شخصیت‌های اصلی منفی داستان است. اوروچیمارو با کد نینجای ۰۰۲۳۰۰ یکی از شاگردان ساروتوبی هیروزن یا هوکاگهٔ سوم در تیم سه نفره او که شامل خودش، جیرایا و سوناده بود که بعدها به سانین‌های افسانه‌ای شهرت یافتند. در زمان دومین جنگ جهانی شینوبی‌ها، اوروچیمارو و اعضای تیمش با یک نینجای افسانه‌ای به نام هانزو (رهبر دهکده آمِگاکوره)، مبارزه کردند که او برای پاداش زنده ماندن در این جنگ به آن‌ها لقب سه سانین افسانه‌ای کونوها را داد.
او حتی در دوران نوجوانی‌اش بسیار زیرک و دارای استعداد فوق‌العاده‌ای بود. او بعد از مرگ والدینش رفتار سادیسم‌واری از خود نشان داد که موجب به دنبال رفتن و یادگیری کینجوتسو (تکنیک‌های ممنوع) و در نهایت یادگیری تمام تکنیک‌ها شد. او در نابود کردن دهکده کونوها عاجز ماند و هوکاگهٔ سوم با اجرای مهر خدای مرگ (Shiki Fuujin) توانست کینجوتسوی اوروچیمارو را از بین ببرد و دستان اوروچیمارو را طلسم کند که دیگر نتواند از آن‌ها برای اجرای فنون استفاده کند.
تاریخچه

اوروچیمارو یکی از شاگردان ساروتوبی هیروزن در تیم سه نفره او بود. سال‌ها بعد از اینکه تیم هیروزن از هم پاشید، او یک آنبو و یکی از اعضای روت و مستقیماً زیر نظر دانزو شیمورا کار می‌کرد. مرگ والدینش ضربهٔ بزرگی به او وارد آورد و سبب شد رفتار سادیسم‌واری از خود نشان دهد. مدتی بعد از دست دادن والدینش، نزدیک قبر آن‌ها یک مار سفید پیدا کرد و هیروزن به او گفت مار سفید نمایانگر بخت خوب و تجدید حیات است، او از این حرف الهام گرفت و شروع به یادگیری کینجوتسو و در نهایت تمام تکنیک‌ها کرد. به گفته جیرایا او برای به فراموش کردن خاطرات دردناکش این راه را درپیش گرفت. هیروزن نیز بسیار به اوروچیمارو امید داشت که روزی بتواند او را سربلند کند. سرانجام اوروچیمارو مربی آنکو میتاراشی شد و به او نینجوتسو می‌آموخت و از او به همراه نه نفر دیگر برای طلسم نفرین شده بهشت استفاده کرد.
اگرچه جاه طلبی‌های اوروچیمارو شامل هوکاگه چهارم شدن نمی‌شد، چشمان او به دنبال هدفهایی بزرگتر از آن چیزی بود که استادش بر آن‌ها تأکید داشت و هیروزن که این را موضوع را می‌دانست به او می‌گفت: قدرت واقعی یک شینوبی هنگامی که از چیز مهمی مراقبت کند آشکار می‌شود و نقش هوکاگه دوست داشتن و محافظت از مردم روستایش همانند خانواده خود است. اما برای اوروچیمارو هوکاگه چیزی جز ابزاری برای رسیدن به هدفی که به دنبال داشت نبود و آن چیزی نبود جز قدرت. هیروزن امیدوار بود بتواند شاگردش را از راه نادرستی که می‌رود بازدارد، اما با گذشت زمان اوروچیمارو بدتر و بدتر می‌شد. وقتی زمان بازنشستگی هیروزن فرا رسید او میناتو نامیکازه، شاگرد جیرایا را به جای اوروچیمارو به عنوان هوکاگه چهارم انتخاب کرد.
برای سال‌ها او نینجاهای روستای کونوها را می‌دزدید و بر روی آن‌ها آزمایش‌هایی برای ساختن تکنیکی که او را جاویدان سازد استفاده می‌کرد (چون او متوجه شده بود طول عمر یک انسان برای یادگیری تمام تکنیک‌های دنیا کافی نیست و به زمان بسیار بیشتری نیاز است) در آخر وقتی تمامی ناپدیدشدن‌ها به اوروچیمارو ختم می‌شد، هیروزن می‌دانست که این وظیفهٔ اوست تا اوروچیمارو را بکشد. اما در انتها نتوانست خود را متقاعد کند که شاگرد ممتاز خود که امید بسیاری نیز به او داشت را، بکشد.
قبل از فرار اوروچیمارو، او شصت بچه را دزدید و از دی‌ان‌ای هوکاگه اول (هاشیراما سنجو) به امید خلق دوباره تکنیک چوب، به آن‌ها تزریق کرد. او قبل از اینکه بتواند کارش را به اتمام برساند مجبور شد کونوها را ترک کند اما او فکر می‌کرد تمام تست‌ها از بین رفته‌اند. یاماتو تنها بازمانده از این آزمایش‌ها بود و می‌توانست از عنصر چوب استفاده کند. اوروچیمارو همین آزمایش را بر روی دانزو نیز انجام داد و به او عنصر چوب و قابلیت استفاده از چندین شارینگان را بخشید. در همین زمان بود که اوروچیمارو روستا را ترک کرده و به سازمانی جنایتکار به نام آکاتسوکی پیوست، اگرچه هدف او برای پیوستن به این سازمان نامعلوم بود. در سازمان او با شخصی به نام ساسوری هم گروه شد که با تلاش همدیگر توانستند کارهای زیادی برای آکاتسوکی انجام دهند. اما با پیوستن شخصی به نام ایتاچی اوچیها بعد از کشتار تمام خاندان اوچیها به آکاتسوکی، اوروچیمارو از این فرصت برای تسخیر بدن ایتاچی و چشمان شارینگان او استفاده کرد. اما ایتاچی از نقشه او باخبر شده و به وسیله شارینگان خود با او به مبارزه پرداخت در این حین او دست چپ اوروچیمارو را نیز برای جلوگیری از شکستن طلسم توهم چشم شارینگانش قطع نمود، که همین مسئله باعث شد اوروچیمارو سازمان را ترک کند و به دنبال تسخیر یک بدن جدید بگردد.
نمودار توانایی‌های اوروچیمارو در انواع جوتسو
پارک توریستی کمربسته

پارک توریستی کمربسته در شمال شهر سرکان در استان همدان واقع است.
شش اصله درخت چنار کمربسته پیرامون دایره‌ای به شعاع حدود سه متر کنار هم روئیده و طول محیط تنه هر یک از پنج اصله ۷ متر و دیگری که کوچکتر به نظر می‌رسد ۵ متر می‌باشد.
(بن درختان با انجام عملیات عمرانی با خاک پوشیده شده اند) که با ساقه‌ای صاف و مستقیم در حدود ۳۰ متر سر به فلک کشیده اند. با توجه به نحوه استقرار و رویش این چنارها برخی از صاحبنظران بر این باورند که درختان چنار موجود در واقع شاخه‌هایی می‌باشند که در اطراف بن یک چنار کهنسال که چندین قرن پیش قطع شده روئیده اند. اگر این نظریه درست باشد چنار اصلی بسیار کهنسال بوده و شاید قدمتی معادل سرو ابرقو که بیش از ۳۵۰۰ سال قدمت دارد و کهنسالترین درخت جهان است داشته باشد. در آنصورت کهنسالترین درخت چنار موجود خواهد بود. بدیهی است صحت و سقم این نظر منوط به بررسیهای بیشتر دقیق و علمی توسط کارشناسان مربوطه می‌باشد.
درکاسر

| درکاسر | درکاسر |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: مازندران
شهرستان: جویبار
بخش: مرکزی
دهستان: سیاهرود
جمعیت: ۵۰۷ نفر (سرشماری ۹۵)
درکاسر، روستایی است از مجموعه پایین رود پشت و از توابع بخش مرکزی شهرستان جویبار در استان مازندران، ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان سیاهرود قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۴۲۲نفر (۱۶۶خانوار) بوده‌است.
مهر ملکونیان

| مهر ملکونیان | مهر ملکونیان |
| --- | --- |
عضو شورای عالی ارمنستان شوروی: عضو شورای عالی ارمنستان شوروی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱ اکتبر [سبک قدیمی: ۱۸ سپتامبر] ۱۹۲۰ متس پارنی، شهرستان آلکساندرپول، نخستین جمهوری ارمنستان
درگذشته: ۲۰ ژوئیهٔ ۱۹۹۶ (۷۵ سال) ایروان، ارمنستان
ملیت: ارمنستان
حزب سیاسی: حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی از ۱۹۴۵
پیشه: دام‌پزشک، سیاستمدار
تحصیلات: دکتری اقتصادی (۱۹۷۷)
محل تحصیل: انستیتو دام‌پروری و دام‌پزشکی ایروان
جوایز:   
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): دامپزشکی
محل کار: حزب کمونیست ارمنستان (اتحاد شوروی)وزارت کشاورزی ارمنستان
 :  
 :  
مهِر سیمونی ملکونیان (ارمنی: Մհեր Սիմոնի Մելքոնյան؛  زادهٔ ۱۸ سپتامبر ۱۹۲۰ - درگذشته ۲۰ ژوئیهٔ ۱۹۹۶) دام‌پزشک، سیاستمدار اهل ارمنستان بود.
زندگی‌نامه

وی در ۱ اکتبر [سبک قدیمی: ۱۸ سپتامبر] ۱۹۲۰ در متس پارنی به دنیا آمد و از انستیتو دام‌پروری و دام‌پزشکی ایروان (۱۹۴۲) فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو شورای عالی ارمنستان شوروی نیز بود. وی در حزب کمونیست ارمنستان (اتحاد شوروی) وزارت کشاورزی ارمنستان فعالیت می‌کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، نشان پرچم سرخ کار و نشان ستاره سرخ شده است. وی در ۲۰ ژوئیهٔ ۱۹۹۶ در سن ۷۶ سالگی در ایروان درگذشت.
یادداشت

↑  տնտեսագիտության դոկտոր
↑  ՀԽՍՀ Գերագույն խորհուրդ
درس خارج

دو روحانی در مدرسه خان قم در حال «مباحثه» درس‌های خارج
کلاس درس خارج سید علی خامنه‌ای در بیت رهبری ۱۳۸۷
درس خارج، عالی‌ترین سطح دروس در حوزه‌های علمیه شیعه است که در این دوره، برخی از طلاب به مرتبه اجتهاد می‌رسند. مرحله تدریس درس خارج در حوزه علمیه را می‌توان بالاترین سطح علمی حوزه علمیه دانست. اصطلاحاً به مدرسان دروس خارج در حوزه‌های علمیه، مجتهد گفته می‌شود.