نظریه پرداز منطقی
تاریخچه

در سال ۱۹۵۵، زمانی که نیوئل و سایمون شروع به کار بر روی نظریه پرداز منطقی کردند، حوزه هوش مصنوعی هنوز وجود نداشت. حتی خود اصطلاح "هوش مصنوعی" نیز تا تابستان سال بعد ابداع نشده بود.
سایمون یک دانشمند علوم سیاسی بود که پیش از این، کارهای کلاسیکی در زمینه مطالعه چگونگی عملکرد بروکراسی‌ها انجام داده بود و همچنین نظریه عقلانیت محدود خود را توسعه داده بود (که بعدها برای آن برنده جایزه نوبل شد). مطالعه سازمان‌های تجاری، همانند هوش مصنوعی، نیازمند بینش در مورد ماهیت حل مسئله و تصمیم‌گیری انسانی است. سایمون به یاد می‌آورد که در اوایل دهه ۱۹۵۰ در شرکت RAND مشاوره می‌داد و مشاهده کرد که یک چاپگر با استفاده از حروف و علائم نگارشی معمولی، نقشه‌ای را تایپ می‌کند. او متوجه شد که یک ماشینی که بتواند نمادها را دستکاری کند، به همان اندازه می‌تواند تصمیم‌گیری را شبیه‌سازی کند و حتی ممکن است فرایند تفکر انسانی را نیز شبیه‌سازی کند.
برنامه‌ای که نقشه را چاپ کرده بود، توسط نیوئل، یک دانشمند شرکت RAND که در حال مطالعه لجستیک و نظریه سازمان بود، نوشته شده بود. برای نیوئل، لحظه تعیین‌کننده در سال ۱۹۵۴ بود، زمانی که الیور سلفریج به شرکت RAND آمد تا کار خود را در زمینه تطبیق الگو توصیف کند. با تماشای این ارائه، نیوئل ناگهان فهمید که چگونه تعامل واحدهای ساده و قابل برنامه‌ریزی می‌تواند رفتار پیچیده‌ای از جمله رفتار هوشمندانه انسان‌ها را انجام دهد. او بعدها گفت: "همه اینها در یک بعدازظهر اتفاق افتاد." این یک لحظه نادر از روشن‌بینی علمی بود.
"چنان حس روشنی داشتم که این یک مسیر جدید است و من قصد دارم آن را دنبال کنم. این حس را خیلی زیاد تجربه نکرده‌ام. معمولاً آدم شکاکی هستم و به راحتی هیجان‌زده نمی‌شوم، اما در این مورد شدم. کاملاً در آن غرق شده بودم - بدون اینکه با دو یا سه سطح از آگاهی وجود داشته باشم که همزمان در حال کار باشی، و آگاه باشی که در حال کار هستی، و از عواقب و مفاهیم آن آگاه باشی، حالت معمول فکر کردن. نه. کاملاً برای ده تا دوازده ساعت غرق آن شده بودم."
نیوئل و سایمون شروع به صحبت درباره امکان آموزش دادن ماشین‌ها برای فکر کردن کردند. اولین پروژه آن‌ها برنامه‌ای بود که می‌توانست قضایای ریاضی را مانند آن‌هایی که در کتاب مبادی ریاضیات برتراند راسل و آلفرد نورث وایت‌هد استفاده شده بود، اثبات کند. آن‌ها از کلیف شا، برنامه‌نویس کامپیوتر از شرکت RAND، برای توسعه این برنامه کمک گرفتند. (نیوئل می‌گوید "کلیف تنها دانشمند واقعی کامپیوتر از بین ما سه نفر بود"). نسخه اول به صورت دستی شبیه‌سازی شده بود: آن‌ها برنامه را روی کارت‌های 3x5 نوشتند و به گفته سایمون:
"در ژانویه ۱۹۵۶، من همسر و سه فرزندم را همراه با چند دانشجوی تحصیلات تکمیلی جمع کردیم. به هر عضو گروه یکی از کارت‌ها را دادیم، به طوری که هر یک از آن‌ها به نوعی بخشی از برنامه کامپیوتری شد... اینجا طبیعت از هنر تقلید می‌کرد که خود از طبیعت تقلید می‌کرد."
آن‌ها موفق شدند نشان دهند که برنامه می‌تواند به خوبی یک ریاضی‌دان با استعداد، قضایا را اثبات کند. در نهایت، شا توانست برنامه را بر روی کامپیوتر در مرکز RAND در سانتا مونیکا اجرا کند. در تابستان ۱۹۵۶، جان مک‌کارتی، ماروین مینسکی، کلود شانون و ناتان روچستر کنفرانسی در مورد موضوعی که آن را "هوش مصنوعی" نامیدند (اصطلاحی که مک‌کارتی برای این مناسبت ابداع کرد) سازماندهی کردند. نیوئل و سایمون با افتخار برنامه منطق‌دان را به گروه معرفی کردند. این برنامه با استقبال ملایمی روبرو شد. پاملا مک‌کوردوک می‌نویسد: "شواهد نشان می‌دهد که هیچ‌کس به جز نیوئل و سایمون خودشان به اهمیت بلندمدت کاری که انجام می‌دادند پی نبرد." سایمون اذعان می‌کند که "احتمالاً ما در این مورد نسبتاً متکبر بودیم" و اضافه می‌کند:
"آن‌ها نمی‌خواستند از ما چیزی بشنوند و ما هم مطمئناً نمی‌خواستیم از آن‌ها چیزی بشنویم: ما چیزی برای نشان دادن به آن‌ها داشتیم!... از یک جهت این موضوع طعنه‌آمیز بود زیرا ما قبلاً اولین نمونه از چیزی که آن‌ها دنبال آن بودند را انجام داده بودیم؛ و دوم اینکه آن‌ها به آن توجه چندانی نکردند."
منطق‌دان به سرعت ۳۸ قضیه از ۵۲ قضیه اول در فصل دوم کتاب مبادی ریاضیات را اثبات کرد. اثبات قضیه ۲.۸۵ در واقع برازنده‌تر از اثباتی بود که به‌سختی توسط راسل و وایت‌هد اثبات شده بود. سایمون توانست اثبات جدید را به خود راسل نشان دهد که "با خوشحالی پاسخ داد". آن‌ها تلاش کردند تا اثبات جدید را در مجله منطق نمادین منتشر کنند، اما مقاله به این دلیل رد شد که اثبات جدید یک قضیه ریاضی ابتدایی قابل توجه نیست، و ظاهراً این واقعیت که یکی از نویسندگان یک برنامه کامپیوتری بود را نادیده گرفتند.
نیوئل و سایمون یک همکاری پایدار شکل دادند و یکی از اولین آزمایشگاه‌های هوش مصنوعی را در دانشگاه کارنگی ملون تأسیس کردند و یک سری از برنامه‌ها و ایده‌های تأثیرگذار هوش مصنوعی را توسعه دادند، از جمله حل‌کننده مسئله عمومی، Soar ، و نظریه یکپارچه شناخت.