تپه‌ای که از آن بالا می‌رویم
بازخورد

این شعر به‌طور گسترده از سوی چهره‌هایی همچون لین-منوئل میرندا، اپرا وینفری، هیلاری کلینتون، استیسی ایبرامز، میشل اوباما و باراک اوباما تحسین شد. نقادان عموماً نظر خوبی نسبت به این شعر داشتند و خاطرنشان کردند که احتمالاً پس از مراسم تحلیف نیز قابل‌توجه خواهد ماند. سی‌ان‌ان و بالتیمور سان از این شعر به‌عنوان رویدادی مهم در مراسم تحلیف یاد کردند و پیام‌های گورمن مبنی بر اتحاد، تأمل در گذشته و امید به آینده را ستودند. برخی از نقادان مانند دیوید ام. شریبمن، جینی آسترهلد و کامیلا داماناسکی نیز به شباهت‌ها میان شعر گورمن و آثار دیگر شاعران مراسم تحلیف، همچون فراست و بلانکو اشاره کردند.
در حالی که آدام گابات، یکی از نقادان گاردین، «تپه‌ای که از آن بالا می‌رویم» را کارِ استادانهٔ گورمن دانست، جولی بیکاویچ در وال‌استریت جورنال لفظ «چرخش ستاره‌ای» را برای توصیف این شعر به کار برد و همچنین گریزی به میزان رشد دنبال‌کنندگان گورمن در توییتر زد. به‌گفتهٔ بیکاویچ، شعرخوانی گورمن در مراسم تحلیف موجب شد تا نرخ رشد دنبال‌کنندگان جدید وی در این شبکهٔ اجتماعی، بیشتر از جو بایدن، رئیس‌جمهور جدید ایالات متحده باشد. جینی آسترهلد در بوستون گلوب از این شعر به‌عنوان «شعری همیشه معنوی» و «شعری برای ما» یاد کرد. او خاطرنشان کرد که پیام گورمن می‌تواند دربارهٔ هر دختر آفریقایی-آمریکایی باشد که رؤیایی دارد و توجه‌ها را به کامالا هریس جلب کرد. آسترهلد همچنین شعر و نحوهٔ قرائت را با «در نبض صبحِ» آنجلو که در نخستین مراسم تحلیف بیل کلینتون در سال ۱۹۹۳ خوانده شد، و پیام آن را با «رؤیای معوق» اثر لنگستون هیوز مقایسه کرد. شایلا هریس برای مجلهٔ ابونی می‌نویسد که «تأملات کوبندهٔ او درمورد گذشتهٔ کشور و چشم‌انداز وی برای پیشرفت به‌وسیلهٔ بیانی استادانه زنده شد.» از نظر هریس، گورمن توانست به‌واسطهٔ این اجرا، جایگاه خودش را در بین سنت‌های شفاهی سیاه‌پوستان آمریکا کسب کند.
ویل گمپرتز، نقاد بی‌بی‌سی نیوز، این شعر را در مقام «شعری با ریتم زیبا و پختگی لازم برای یک موقعیت خاص» توصیف کرد که طنینش فراتر از مراسم تحلیف بایدن بود و گورمن را به‌خاطر طرز بیان «زیبایش» تحسین کرد. نقاد آتلانتیک نیز این قرائت را «بی‌عیب‌ونقص» نامید. یکی از نقادان ان‌پی‌آر از نحوهٔ قرائت گورمن، شعر وی و پیام آن تمجید کرد. دوایت گارنر، نقاد بخش نوت‌بوکِ نیویورک تایمز نوشت که گورمن «یک یادآوری تک‌نفره بود که اگر زمستان در اینجا حکم‌فرما است، پس بهار نمی‌تواند خیلی دور باشد» و «چنانچه اجرای او باعث شده‌است تا فکر کنید تزریق خون داشته‌اید، شاید به این خاطر بوده باشد که می‌توانستید آغاز ارتباطی دوباره در آمریکا را میان زندگی فرهنگی و سیاسی احساس کنید.»
لیزل شیلینگر طی مطلبی در گاردین، قرائت این شعر را همانند لحظهٔ تاج‌گذاری گورمن دانست که وی را به «صدای عصر جدید آمریکا» تبدیل می‌کرد و سطرهای پایانی شعر را «فریاد نبرد شاعرانه» نامید. او همچنین خاطرنشان کرد که «حالت و ژست‌های گورمن باعث شد تا به نظر برسد که خارج از زمان ایستاده‌است.» ست پرلو، مدرس زبان انگلیسی در دانشگاه جرج‌تاون، در واشینگتن پست نوشت که گرچه گورمن به «آمریکادوستی» توجه ویژه‌ای کرده اما وجه تمایز شعر، «اجرای پویا و ظریفِ» آن است. از نظر وی، «تپه‌ای که از آن بالا می‌رویم» به خوبیِ «سرود ستایش برای امروز» اثر الکساندر نیست اما قرائت گورمن بهترین قرائت در مراسم تحلیف ریاست‌جمهوری بود.
در کنار نقدهای مثبت، نقادان بازخوردهای منفی را نیز مطرح کردند. ملانی مک‌دونا، روزنامه‌نگار، نقد منفی خود را در اسپکتاتور منتشر کرد. به‌نظر وی، این ارائه در مراسم تحلیف «نمایش را دزدید» و شعر نیز سخت‌فهم و ضعیف نوشته شده بود. ویلیام لوگان، شاعر و نقاد، این شعر را در نیو کرایتریون بررسی کرد. لوگان «تپه‌ای که از آن بالا می‌رویم» را شعری توصیف کرد که از «استعاره‌های پیش‌پاافتاده و ابتذال‌های ملال‌آور» ساخته شده‌است و قافیه‌های آن مانند «صدای جرینگ جرینگ غلات صبحانه» است.