ایزو ۲۱۶
تاریخچه

قدیمی‌ترین و شناخته شده‌ترین مورد در اشاره به مزایای استفاده از اندازه کاغذ بر اساس نسبت ابعاد √2، نامه ای است که در ۲۵ اکتبر ۱۷۸۶ توسط دانشمند آلمانی جرج کریستف لیختنبرگ به یوهان بکمن نوشته شده‌است.
فرمت‌هایی که به اندازه کاغذهای ایزو A2، A3، B3، B4 و B5 تبدیل شدند در فرانسه توسعه داده شده‌اند. این ابعاد در قانون ۱۷۹۸ که در رابطه با مالیات بر نشریات بود آورده شده بودند و مالیات بر اساس اندازه صفحات تعیین شده بود.
تلاش‌های ابتدایی در این زمینه با حضور «قانون مُهر» (به فرانسوی: Loi sur le timbre) در ابتدای سده ۱۹ شروع شده بود. حدوداً صد سال بعد در ۱۹۱۱ تلاش‌هایی برای ایجاد یک سیستم قالب‌های کاغذ استاندارد بر مبنای روش‌های علمی توسط انجمن Die Brücke – Internationales Institut zur Organisierung der geistigen Arbeit (پل – مؤسسه بین‌المللی برای سازماندهی کار فکری) و به پیشنهاد ویلهلم اوستوالد، به عنوان جایگزینی برای انواع قالب‌های کاغذی گسترده صورت گرفته بود. هدف این تلاش ارزان‌تر و کارآمدتر کردن چاپ کاغذی، تولید و ذخیره‌سازی اسناد بود که به عنوان یک قالب جهانی (به آلمانی Weltformat) برای اندازه‌های کاغذ بر اساس نسبت ۱:√2 بنا نهاده شده بود. این پیشنهاد اشاراتی داشت به استدلال ارائه شده توسط نامه ۱۷۸۶ لیختنبرگ، و پیوند دادن آن به سیستم متریک و استفاده از ۱ سانتی‌متر به عنوان عرض قالب پایه. دبلیو پورستمن (به آلمانی W. Porstmann) در مقاله‌ای طولانی که در سال ۱۹۱۸ منتشر شد، استدلال کرد که طول کاغذ نمی‌تواند پایه محکمی برای سیستم اندازه‌های کاغذ که بر روی سطوح (اشاره به میزهای اداری دارد) استفاده می‌شود باشد، بلکه باید مبنا را مساحت در نظر گرفت. بدین وسیله قالب کاغذها با استفاده از دو فرمول x/y = ۱:√۲ و x×y = ۱ تعریف شدند و با به کار بردن واحد اندازه‌گیری متر مربع، به سیستم متریک پیوند داده شدند. پورستمن این استدلال را نیز اضافه کرد که قالب جعبه های کاغذی، مانند پاکت نامه، باید ۱۰ درصد بزرگتر از قالب کاغذ باشد.
در سال ۱۹۲۱، پس از یک بحث طولانی و مداخله ای دیگر توسط دبلیو پورستمن، کمیته استانداردهای صنعت آلمان یا NADI (به آلمانی Normenausschuß der deutschen Industrie) که امروز به مؤسسه استاندارد آلمان یا DIN شناخته می‌شود، استاندارد آلمانی DI Norm 476 شامل مشخصات اصولی ۴ سری از قالب‌های کاغذی با نسبت ۱:√2 را منتشر کرد. در این استاندارد سری A به عنوان فرمت ترجیحی و پایه ای برای سری‌های دیگر تعریف شده‌است. همه اندازه‌ها تا میلی‌متر گرد می‌شوند. A0 با احتساب خطای گرد کردن دارای مساحت ۱ متر مربع، دارای عرض ۸۴۱ میلی‌متر و ارتفاع ۱۱۸۹ میلی‌متر است؛ بنابراین مساحت واقعی کاغذ برابر ۰٫۹۹۹۹۴۹ مترمربع خواهد بود. A4 به عنوان اندازه کاغذ استاندارد برای مکاتبات تجاری، اداری و دولتی و A6 برای کارت پستال توصیه می‌شود. سری B بر اساس اندازه B0 با عرض ۱ متر، اندازه C0 دارای ۹۱۷ میلی‌متر × ۱۲۹۷ میلی‌متر و D0 دارای اندازه۷۷۱ میلی‌متر × ۱۰۹۰ میلی‌متر هستند. سری C پایه قالب‌های پاکت نامه است.
این کار استانداردسازی آلمانی با مشارکت کشورهای دیگر همراه شد و مفهوم قالب کاغذی منتشر شده DIN سریعاً به عنوان یک استاندارد ملی در بسیاری از کشورهای دیگر معرفی شد، مثالاً، بلژیک (۱۹۲۴)، هلند (۱۹۲۵)، نروژ (۱۹۲۶)، سوئیس (۱۹۲۹)، سوئد (۱۹۳۰)، اتحاد جماهیر شوروی (۱۹۳۴)، مجارستان (۱۹۳۸)، ایتالیا (۱۹۳۹)، فنلاند (۱۹۴۲)، اروگوئه (۱۹۴۲)، آرژانتین (۱۹۴۳)، برزیل (۱۹۴۳)، اسپانیا (۱۹۴۷) اتریش (۱۹۴۸)، رومانی (۱۹۴۹)، ژاپن (۱۹۵۱)، دانمارک (۱۹۵۳)، چکسلواکی (۱۹۵۳)، اسرائیل (۱۹۵۴)، پرتغال (۱۹۵۴)، یوگسلاوی (۱۹۵۶)، هند (۱۹۵۷)، لهستان (۱۹۵۷) بریتانیا (۱۹۵۹)، ونزوئلا (۱۹۶۲)، نیوزیلند (۱۹۶۳)، ایسلند (۱۹۶۴)، مکزیک (۱۹۶۵)، آفریقای جنوبی (۱۹۶۶)، فرانسه (۱۹۶۷)، پرو (۱۹۶۷)، ترکیه (۱۹۶۷)، شیلی (۱۹۶۸)، یونان (۱۹۷۰)، زیمبابوه (۱۹۷۰)، سنگاپور (۱۹۷۰)، بنگلادش (۱۹۷۲)، تایلند (۱۹۷۳)، باربادوس (۱۹۷۳)، استرالیا (۱۹۷۴)، اکوادور (۱۹۷۴)، کلمبیا (۱۹۷۵) و کویت (۱۹۷۵).
نهایتاً در سال ۱۹۷۵ هم به یک استاندارد بین‌المللی (ایزو ۲۱۶) و هم به فرمت سند رسمی سازمان ملل تبدیل شد و امروزه تقریباً در همه کشورهای جهان به استثنای ایالات متحده آمریکا، کانادا، مکزیک، پرو، کلمبیا، و جمهوری دومینیکن استفاده می‌شود.
در سال ۱۹۷۷، یک تولیدکننده بزرگ خودرو آلمانی مطالعه ای بر روی قالب‌های کاغذی یافت شده در نامه‌های دریافتی خود انجام داد و به این نتیجه رسید که از ۱۴۸ کشور مورد بررسی، ۸۸ کشور از فرمت‌های سری A استفاده می‌کردند.