stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دیدگاه هوبرت درایفوس راجع به هوش مصنوعی
انتقاد درایفوس > وعده‌های بلندپروازانه هوش مصنوعی

در کیمیاگری و هوش مصنوعی (۱۹۶۵) و آنچه کامپیوتر نمی‌تواند انجام دهد (۱۹۷۲)دریفوس به خلاصه تاریخچه هوش مصنوعی اشاره کرد و فلسفه خوشبینانه بی‌اندازه در این موضوع را مورد تمسخر قرار دارد. برای مثال هربرت سیمون پس از موفقیت برنامهٔ خود راه حل عمومی (۱۹۵۷) پیش‌بینی کرد که تا سال ۱۹۶۷:
یک کامپیوتر قهرمان جهان در شطرنج خواهد شد.
یک کامپیوتر قضایای جدید مهم ریاضی را کشف و اثبات خواهد کرد.
اکثر نظریه‌های روانشناسی را در قالب برنامه‌های کامپیوتری بدست خواهند آورد.
مطبوعات این پیشبینی‌ها را پیشبینی‌های درخشانی خواندند که به زودی در هوش ماشین‌ها دست یافتنی است.
اما دریفوس احساس می‌کرد این خوشبینی غیرقابل توجیه است. او باور داشت که این پیشبینی‌ها بر پایه فرض‌های اشتباه دربارهٔ هوش طبیعی خود انسان است. پاملا مککوردوک دربارهٔ موضع دریفوس می‌گوید:
یک سو تفاهم بزرگ برای سردرگمی عموم دربارهٔ ماشین‌های متفکر وجود دارد، یک سو تفاهم که توسط ادعاهای غیرواقعی محققان هوش مصنوعی ایجاد شده‌است، ادعایی که موجب شده فکر کنند ماشین‌های متفکر هم اکنون همین جا هستند! یا تا هر حدی متفکر شده‌اند. همین جا یک گوشه‌ای!
این پیشبینی‌ها بر اساس "پردازش اطلاعات" ذهن انسان، یک مقاله از آلن نیوول و سیمون به نام نظریه محاسبات ذهن که بعدها به یک دیدگاه فلسفی به نام "کامپیوتشونالیسم" توسط فیلسوفانی چون جری فودر و هیلاری پاتنم توسعه یافت بود. آن‌ها در این مقاله ادعا داشتند که توانستند پردازش اصلی ذهن انسان را با برنامه‌های ساده‌ای شبیه‌سازی کنند، پس بنابراین به نظر می‌رسید برای رسیدن به هوش مصنوعی تنها چند قدم کوچک دیگر کافی است، اما دریفوس با این فلسفه مخالفت کرد، مخصوصاً در فلسفه قرن بیستم او به مشکلات بزرگی دربارهٔ دیدگاه محاسبات ذهن اشاره کرد، چون یک ذهن در فلسفه مدرن به یک کامپیوتر شبیه نیست (یا محاسبه گر تلقی نمی‌شود).
انتقاد درایفوس > چهار فرض دریفوس دربارهٔ هوش مصنوعی

در کیمیاگری و هوش مصنوعی و آنچه کامپیوتر نمی‌تواند انجام دهد دریفوس چهار فرض فلسفی را شناسایی کرد که حامی این بود که هوش انسان بر اساس بکاربردن نمادها کار می‌کند . "در هر فرض" دریفوس می‌نویسد: "آن فرض به عنوان یک حقیقت توسط محققان هوش مصنوعی گماشته شده‌است و نتایج را تضمین می‌کند در صورتی که یک فرضیه باید قبل از نتیجه‌گیری به وسیله نتایج تست شود (نه این که نتایج را به وسیله فرضیه نتیجه‌گیری کنند)."
در روزهای اولیه تحقیقات مغز و اعصاب، دانشمندان متوجه شدند که سلول‌های عصبی رفتاری مانند پالس‌های صفر و یکی دارند. چند محقق مانند والتر پیتز و وارن مکالیک استدلال کردند که سلول‌های عصبی عملی شبیه به روش گیت‌های منطق بولین به کار می‌گیرند و بنابراین می‌تواند توسط مدارهای الکترونیکی در سطح نورون شبیه‌سازی شود.
زمانی که رایانه‌های دیجیتالی به‌طور گسترده‌ای در اوایل دهه ۵۰ استفاده می‌شدند. این استدلال توسعه یافت و مدعی شد که مغز یک دستگاه نمادین عظیم از منطق دودویی صفر و یک است. دریفوس قادر به رد فرض بیولوژیکی با استناد به تحقیقات مغز و اعصاب بود که نشان می‌داد عمل و زمان شلیک نورون به صورت اجزا آنالوگی است و نه دیجیتالی . دانیل کرویر دربارهٔ فرض بیولوژیکی معتقد است که "افراد کمی هنوز اعتقاد دهه ۷۰ را دارند؛ و تقریباً هیچ کس با دریفوس مخالف نیست".
او این فرض به وسیله نشان دادن آن که بسیاری از آنچه ما در مورد جهان "می‌دانیم" متشکل از مجموعه نگرش یا گرایش است که ما را نسبت به یک تفسیر متضاد با آن نگرش سست می‌نماید رد می‌کند. او استدلال کرد که حتی زمانی که ما از نمادهای صریح استفاده می‌کنیم. از آن‌ها در مقابل پیش زمینه ناخودآگاه دانش عام استفاده می‌کنیم و بدون این پیش زمینه نمادهای ما هر معنی می‌توانند داشته باشند. از نظر دریفوس این پیش زمینه در افراد مختلف نمادهای صریح یکسان با معانی صریح یکسانی ندارد (یعنی ذهن انسان مانند کامپیوتر برای نمادهایش معانی دقیقی ندارد)
این فرض مربوط به مشکلات فلسفی با موضوع معرفت‌شناسی یا مطالعه دانش است. حتی اگر ما به توافق برسند که فرض روانی غلط است. محققان هوش مصنوعی هنوز هم می‌تواند استدلال کنند (همان‌طور که پیش‌کسوت هوش مصنوعی جان مک‌کارتی استدلال کرد) که ممکن است بتوان تمامی دانش‌های موجود حتی دانش‌های هوشی انسان را به صورت فرمول‌های منطقی درآورد. دریفوس استدلال کرد که هیچ توجیهی برای این فرض وجود ندارد از آنجا که خیلی از دانش بشری نمادین نیست و احساسی است (احتمالی است) و منطقی برای آن وجود ندارد که فرمول بندی شود.
دریفوس یک فرض زیرکانه در مورد جهان را نیز شناسایی کرد. محققان هوش مصنوعی (و فوتوریست‌ها و نویسندگان داستان‌های علمی تخیلی) اغلب فرض می‌کنند که هیچ محدودیتی برای دانش علمی وجود ندارد. زیرا که آن‌ها فرض می‌کنند که هر پدیده‌ای در جهان می‌توان با نمادها یا تئوری‌های علمی توجیه کرد. این فرض بیان می‌کند که هر آنچه را که "وجود دارد" را می‌توان به عنوان اشیاء، خواص اشیاء، کلاسی از اشیاء، روابط اشیاء و … فرض کرد، و این دقیقاً آن چیزهایی است که می‌توان با منطق و زبان و ریاضیات بیانشان کرد. این سؤال که "چه چیزی وجود" را علم هستی‌شناسی می‌نامند و بنابراین دریفوس این فرض را فرض هستی‌شناسی نامید. اما اگر این فرض غلط باشد آن گاه ابهاماتی را دربارهٔ آنچه انسان کاملاً می‌داند و آنچه هوش مصنوعی می‌تواند کاملاً بداند ایجاد می‌کند (و هیچ تضمینی وجود ندارد که فرضشان درست باشد)
انتقاد درایفوس > دانستن چگونه" در مقابل "دانستن که": اولویت شهود

در "ذهن بیش از دستگاه" (۱۹۸۶), نوشته شده در اوج متخصص سیستم. دریفوس تفاوت بین انسان متخصص و برنامه‌هایی که ادعا آن را دارند را تجزیه و تحلیل کرد؛ و این تحلیل را در کتاب آنچه که کامپیوتر نمی‌تواند انجام دهد گسترش داد؛ در آن او استدلال انتقادی مشابهی را ضد "شبیه‌سازی شناخت " مدرسه تحقیقات هوش مصنوعی آورد که توسط آلن نیوول و هربرت الکساندر سیمون در دهه ۶۰ پایه‌گذاری شده بود.
دریفوس استدلال کرد که انسان‌ها در حل مشکلات و تجربه‌هایشان بیشتر از احساس خود نسبت به آن مسله تأثیر می‌پذیرد و آنچه که برایش جالب یا مهم‌تر است وضعیت را تعیین می‌کند تا آنکه در میان تمامی احتمالات موجود جستجو کند و آنچه را که بیشتر نیاز دارد برگزیند. دریفوس این تفاوت را در سال ۱۹۸۶ تحت عنوان «دانستن-که» و «دانستن-چگونه» بر اساس تمایز هایدگر از در حال حاضر در دست و آماده به کار بیان کرد.
دانستن-که هوشیاری ما است، توانایی حل مسله به صورت گام به گام. ما از این مهارت زمانی استفاده می‌کنیم که با یک مسله مشکل مواجه می‌شویم و نیاز داریم تا توقف کنیم، یک گام به عقب برداریم و در آن هنگام درون ایده‌ها جستجو کنیم. با چنین ترفندی ایده‌ها ساده‌تر و راحت‌تر می‌شوند و آسان‌تر به نمادها تبدیل می‌گردند و می‌توانند به صورت منطق در بیایند. این مهارت را نیوول و سیمون با هر دو روش آزمایش‌های روانی و برنامه‌های کامپیوتری نشان داده‌اند. دریفوس قبول کرد که برنامه‌های آن‌ها به اندازه کافی از مهارتی که او «دانستن-که» می‌نامید تقلید می‌کند.
از سوی دیگر دانستن-چگونه روشی است که ما در برخورد با چیزهای معمول به کار می‌بریم. در آن هنگام اقدامات ما بر پایه استفاده از هوشیاری و منطق نمادین نیست، مثلاً زمانی که یک چهره آشنا را تشخیص می‌دهیم ناخودآگاه حرف صحیحی برای گفتن به او در نظر می‌گیریم. به نظر می‌رسد که ما پرشی کاملاً صحیح به حرف درست برای گفتن را داشتیم بدون آن که هیچ حرف دیگری را در نظر گرفته یا بررسی کنیم. این توانایی منشأ گرفته از تخصص است. دریفوس استدلال کرد: زمانی که شهودهای ما آموزش دیده‌اند به نقطه‌ای می‌رسیم که گویا ما قوانین را فراموش کرده‌ایم و به سادگی «اندازه موقعیت» را «می‌سنجیم» و واکنش نشان می‌دهند.
حس انسان از وضعیت با توجه به گفته دریفوس بر اساس اهداف و فرهنگ انسان است—همهٔ شهودهای ناخودآگاه، نگرش و دانش در مورد جهان. این «متن» یا «زمینه» یک شکل از دانش است که در مغز ما به صورت نمادین ذخیره نشده‌است (مربوط به دازاین هایدگر) اما به‌طور مستقیم به طریقی. بر آنچه ما متوجه می‌شویم و آنچه ما متوجه نمی‌شویم، آنچه ما انتظار و آنچه انتظار نداریم تأثیر دارد: ما بین چیزهایی که از نظر ما ضروری است و چیزهایی که فکر می‌کنیم غیرضروری است تبغیض قائل می‌شویم. چیزهایی که غیرضروری هستند به سمت «حاشیه آگاهی» ما می‌روند (یک عبارت از ویلیام جیمز): میلیون‌ها چیز هستند که ما از آن‌ها آگاه هستیم، اما اکنون هیچ فکری راجع به آن‌ها نمی‌کنیم.
دریفوس باور نمی‌کرد که برنامه‌های هوش مصنوعی آن طور که در دهه‌های ۷۰ و ۸۰ پیگیری می‌شدند بتوانند این «پیش زمینه» را مدلسازی کنند یا بتوانند به سرعت ناخودآگاه مسائل را حل کنند. او استدلال کرد که دانش ناخودآگاه ما هیچ‌گاه نمی‌تواند در قالب نمادها مدلسازی شود. اگر هوش مصنوعی نمی‌تواند یک راه برای حل این مشکل پیدا کند در آن صورت محکوم به شکست خواهد بود.
تاریخچه

دریفوس در هنگامی که یک پروفسور در دانشگاه‌ام آی تی بود شروع به تدوین انتقاد خود دربارهٔ تحقیقات هوش مصنوعی کرد (در اوایل دهه ۶۰). . انتشار اولین انتقاد اود به علت مخالفت با حرف‌های هربرت سیمون در یک مقاله انتقادی نیم صفحه‌ای در سال ۱۹۶۱ بود دریفوس به عنوان یک فیلسوف خود نیز مورد انتقاد زیادی قرار گرفت. در آن زمان محققان هوش مصنوعی فکر می‌کردند که در نزدیکی حل کردن مشکلات فلسفی طولانی مدتی بودند که به وسیله هوش کامپیوترها می‌تواند در مدت زمان کمی حل شود
تاریخچه > کیمیاگری و هوش مصنوعی

در سال ۱۹۶۵ دریفوس (با کمک برادرش استوارت دریفوس) توسط پل آرمر استخدام شد تا تابستان را در RAND Corporation فعالیت کند، او در آنجا کیمیاگری و هوش مصنوعی اولین کتاب انتقادی خود را نوشت. آرمر فکر کرده بود که یک کارشناس بی‌طرف را استخدام کرده و بعد از آن که دید دریفوس یک مقاله بسیار تخریب‌کننده را علیه بنیادهای زمینه تحقیقاتی نوشته بسیار تعجب کرد. (آرمر بعدها گفت که از مقاله قبلی دریفوس چیزی نمی‌دانسته) آرمر ابتدا از انتشار مقاله ممانعت کرد اما در نهایت گفت: «اگر نتیجه مقاله آن چیزی نشد که شما می‌خواستید دلیلی بر انتشار نکردن آن نیست.» و آن را در نهایت انتشار داد؛ و به زودی این مقاله مهم‌ترین مقاله RAND شد و پرفروش‌ترین مقاله آن دوران تبدیل گشت.
مقاله به صراحت هوش مصنوعی را به تمسخر گرفته بود و آن را با کیمیاگری مقایسه کرده بود: تلاس بی‌فایده برای تبدیل فلزات به طلا بر پایه فرضیات بی‌پایه و اساس و رویاپردازی‌های اساطیر گونه بدون تفکر صحیح. و شرایط آن را به صورت تمسخر آمیزی به آینده نگری‌های (گاهی کوتاه مدت) هوش مصنوعی شبیه دانست.
تاریخچه > واکنش‌ها

مقاله باعث داد و بیداد شد، به گفته مککوردوک پاسخ جامعه هوش مصنوعی تند و شخصی بود.. سیمور پاپرت یک سوم از این مقاله با عنوان «شایعات بی‌اساس» خواند و ادعا کرد که هر نقل قول به عمد به صورت مغرضانه‌ای گرفته شده‌است. سیمون دریفوس را متهم به سیاست بازی کرد. سیمون می‌گوید: «آنچه که من را خشمگین می‌کند این است که RAND آن زباله را به خود چسباند».
دریفوس که در دانشگاه MIT تدریس می‌کرد به یاد می‌آورد که همکارانش که در هوش مصنوعی کار می‌کردند «جرأت نمی‌کردند که با من ناهار صرف کنند.» ویزنبوم (نویسنده الیزا) احساس می‌کرد که رفتار همکارانش در مقابل دریفوس غیر حرفه‌ای و بچه گانه بود. اگه چه که خود او یک منتقد صریح از دریفوس بود، به یاد می‌آورد "من تنها عضو از انجمن هوش مصنوعی بودم که با دریفوس ناهار می‌خوردم؛ و من به عمد با او ناهار می‌خوردم چون به نظرم کار بقیه افراد رفتار شایسته‌ای با یک انسان نبود ."
دریفوس برای تمسخر کردن هوش مصنوعی گفته بود که هوش یک بچه ۱۰ ساله هم از هوش مصنوعی برتر است پس برای بدست آوردن شهرت دوباره هوش مصنوعی سیمور پاپرت یک بازی شطرنج را میان دریفوس و برنامه مک هک برنامه‌نویس ریچارد مرینبلت ترتیب داد. دریفوس بازی را باخت. و بعد از آن در یک آگهی از انجمن ماشین‌های حسابگر از این تیتر استفاده کرد:
دریفوس شکایت کرد که او نگفته که یک کامپیوتر هرگز نمی‌تواند شطرنج بازی کند! و هربرت سیمون پاسخ داد: «شما باید تشخیص دهید که برخی از افرادی که توسط نثر تیز شما تیغ زده شدند ممکن است خود آن چاقو را تیز کرده تا خراشی به شما بزنند، و برای بهبود این حس، شوخی کردن یک گام اول خوب است.»
تاریخچه > توجیه

در اوایل دهه ۹۰ چندین مورد از نظریه‌های رادیکال دریفوس عضوی از جریان اصلی شدند.
شکست خوردن پیش‌بینی‌ها همان‌طور که دریفوس پیش‌بینی کرده بود وعده‌های پرآب و تاب محققان هوش مصنوعی با شکست مواجه شد. ماشین‌های بسیار هوشمند آن طور که گفته شده بود تا دهه ۷۰ به وقوع نپیوستند. HAL 9000 (که بر اساس نظرات ماروین مینسکی باید توانایی زبان طبیعی را دارا بود) در سال ۲۰۰۱ ظاهر نشد.  امروز محققان به مراتب بسیار کمتر تمایلی به این نوع پیش‌بینی‌های رؤیا گونه دارند. (اگر چه برخی از فوتوریست‌ها مانند ری کرزویل هنوز هم همان روند خوشبینانه را در پیش گرفته)
فرض بیولوژیکی اگر چه هنوز هم افرادی معتقد هستند که می‌توان با مهندسی معکوس روی مغز انسان آن را به صورت منطق دودویی درآورد (مانند ری کرزویل  یا جف هاوکینز) آن‌ها اساساً فرض کرده بودند که نورون‌ها به صورت دیجیتال هستند در صورتی که آن‌ها بیشتر شبیه به آنالوگ کار می‌کنند، پس ما در نهایت می‌توانیم نورون‌ها را به صورت دیجیتالی تنها تا سطحی نزدیک به آن شبیه‌سازی کنیم. (آلن تورینگ شبیه چنین ایده‌ای را در سال ۱۹۵۰ مطرح کرده بود)
فرض روانی و ناخودآگاه. بسیاری از محققان قبول کرده‌اند که منطق انسان به صورت یک منطق نمادین نیست. در واقع پس از آن که دریفوس مقاله انتقادی خود را منتشر کرد بسیاری از محققان هوش مصنوعی تلاش برای نمادین کردن منطق یا "GOFAI" را کنار گذاشتند تا مدلی را پیاده‌سازی کنند که در آن بتوانند منطقی ناخودآگاه را دخیل کرد. دانیل کرویر می‌نویسد: که در سال ۱۹۹۳ بر خلاف سال ۱۹۶۵ محققان هوش مصنوعی "دیگر فرض روانی را کنار گذاشته‌اند", و این امر تا به حال ادامه دارد
دانسته‌های جدید «زیر-نمادین» عبارتند از:
هوش محاسباتی مقدس (طبیعی) , مانند شبکه عصبی، الگوریتم‌های تکاملی و غیره عمدتاً در جهت ناخودآگاه شبیه‌سازی شده‌است. دریفوس خود موافق است که این نوع از «گرایش» و «نگرش» برای هوش و تخصص ضروری است.
تحقیقات در عرف دانش عام بیشتر متمرکز بر بازتولید «پس زمینه» یا زمینه دانش شده‌است.
محققان رباتیک مانند هانس مارووک و رادنی بروکس اولین کسانی بودند که متوجه شدند که تولید مهارت‌های ناخودآگاهانه از سخت‌ترین مهندسی معکوس‌ها است. (برای مثال پارادوکس مارووک.)
آماری هوش مصنوعی با استفاده از تکنیک‌های آماری و اقتصادی به دستگاه اجازه می‌دهد تا «حدس بزند» – و بر اساس تجربه بتواند تصمیم‌های نادقیق بگیرد؛ که این تکنیک بسیار موفق و خوبی برای شبیه‌سازی هوش ناخودآگاه است.
این تحقیقات‌ها بدون دخالت مستقیمی با دریفوس در حال انجام است.
دانستن-چگونه و دانستن-که. تحقیق در روانشناسی و اقتصاد قادر به نشان دادن که نظریه دریفوس (هایدگر) و گمانه زنی‌ها در مورد ماهیت تفکر انسان مشکل اساساً درست است. دنیل کانمن و آموس تورسکی اطلاعات و شواهد بسیار زیادی را جمع‌آوری کردند که انسان برای تصمیم‌گیری از دو روش مختلف استفاده می‌کند آن‌ها به نام "نظام ۱" و "نظام ۲" هستند. نظام ۱ , که همچنین به عنوان تطبیق ناخودآگاه شناخته شده‌است سریع و ناخودآگاه است؛ و نظام ۲ آهسته و منطقی و سنجیده‌است. آن‌ها تحقیقات خود را در کتاب تفکر سریع و آهسته جمع‌آوری کردند .
تاریخچه > نادیده گرفته

اگرچه تحقیقات هوش مصنوعی دیگر با دریفوس موافق شده‌است اما مککوردوک می‌نویسد: «تصور من این است که این پیشرفت‌ها تدریجی صورت گرفته‌است و به هیچ وجه مدیون به دریفوس نیست.»
صفحات مرتبط

تطبیقی ناخودآگاه
تز چرچ تورینگ
کامپیوتر شطرنج
هوبرت دریفوس
فلسفه هوش مصنوعی
اخلاق هوش مصنوعی
هوبرت درایفوس
بهار، تابستان، پاییز، زمستان… و بهار

| بهار، تابستان، پاییز، زمستان… و بهار | بهار، تابستان، پاییز، زمستان… و بهار |
| --- | --- |
پوستر فیلم: پوستر فیلم
کارگردان: کیم کی-دوک
تهیه‌کننده: کارل بامگارتنر لی سونگ-جائه
نویسنده: کیم کی-دوک
بازیگران: کیم کی-دوک او یونگ سو  یئو جین‌ها پارک جی-آ
موسیقی: پارک جی-وونگ
فیلم‌بردار: باک دونگ هیون
تدوین‌گر: کیم کی-دوک
مدت زمان: ۱۰۳ دقیقه
کشور:  کره جنوبی  آلمان
زبان: کره‌ای 
فروش گیشه: ۹ میلیون دلار
بهار، تابستان، پاییز، زمستان… و بهار (به کره‌ای: 봄 여름 가을 겨울 그리고 봄) یک فیلم درام محصول سال ۲۰۰۳ سینمای کره جنوبی به کارگردانی و نویسندگی کیم کی-دوک است. داستان دربارهٔ زندگی یک راهب بودایی است که در فصول زندگی خود از کودکی تا پیری می‌گذرد.
این فیلم دارای مضامین اخلاقی و عرفانی است. و در هفتادمین و ششمین دوره جایزه اسکار در سال ۲۰۰۴ نماینده کره جنوبی بود.
خلاصه فیلم

فیلم به پنج بخش تقسیم می‌شود. هر بخش مرحله ای از زندگی یک راهب تازه‌کار بودایی و معلم بزرگتر او را به تصویر می‌کشد. این بخشها تقریباً ده تا بیست سال از هم فاصله دارند و عملکرد هر یک در فصل عنوان آن اتفاق می‌افتد.
خلاصه فیلم > بهار

در بخش بهار، کودکی کنار استادش در یک صومعهٔ بودایی پروش می‌یابد. کودک پر از شر و شور و سبکبالی است که البته با کمی رذلی و شیطنت هم همراه است. کودک در دل طبیعت بکر و آرام بزرگ می‌شود، طبیعتی که به ظاهر وحشی است، اما اجزا آن بدون هیچ مشکلی با یکدیگر کنار آمده‌اند اما راهب کوچک، در طبیعت نفوذ می‌کند، سنگی به ماهی، قورباغه و مار می‌بندد و از دردی که به آن‌ها وارد می‌کند احساس خوشایندی به او دست می‌دهد. استاد اما همیشه ناظر کارهای اوست و برای تنبیه یا بهتر بگویم متنبه کردن کودک، سنگی به کودک می‌بندد و از او می‌خواهد که بدنبال آن حیوانات رفته و سنگ‌هایی را که به دور آن حیوانات بسته ، باز کند وگرنه تا آخر عمر، درد و سنگینی اش را در جان و روح خود احساس خواهد کرد.
در بازگشت کودک به جنگل، تنها می‌تواند قورباغه را نجات دهد و ماهی و مار را مرده می‌بیند. کودک گریه می‌کند. این پایان بخش بهار است. اینجا تا حدودی کارما در زندگی کودک نقش پیدا می‌کند که هیچ‌گاه او را رها نخواهد کرد. کارما در اعتقادات بودایی، تاوانی است که ما در نتیجه اعمال نیک و بد خود می‌پردازیم یا دریافت می‌کنیم. کارما همیشه و همه جا و حتی در زندگی‌های بعدی ما ، به دنبال ما خواهد بود؛ و اگر نمونه دیگری از کارما بخواهیم، می‌شود ردی از آن را در اساطیر یونان یافت. جایی که سیزیف به علت گناهی که مرتکب شده، محکوم است که سنگی را تا آخر عمر به بالای کوهی ببرد. سنگی که هر بار به دلیل شیب کوه به پایان پرتاب می‌شود. این نگونبختی است که سیزیف را یک لحظه هم رها نمی‌کند. تاوانی که باید به دلیل گناهش بپردازد و گریزی از آن وجود ندارد.
خلاصه فیلم > تابستان

در فصل تابستان، راهب فیلم را در زمان نوجوانی می‌بینیم. او بدور از هرگونه آلایش و فکر پلیدی در کار خدمت به استاد و پرستش بودا زندگی می‌کند. در این میان، دختری بیمار برای شفا به آنجا می‌آید؛ و اکنون زمینه خوبی برای آزمون راهب ایجاد شده‌است. اولین دیدار شرمگونه راهب و دختر بیمار، زمانی است که دختر در حال عوض کردن لباس خود است. پسر یک لحظه در را باز می‌کند اما خیلی سریع آن را می‌بندد و دور می‌شود. راهب نوجوان شیدای دختر شده و با وجود تمام تعلیماتی که دیده و آموزه‌هایی که آموخته، با دختر ارتباط برقرار می‌کند.. این سرآغازی می‌شود بر گناه‌هایی که راهب خواهد کرد. در جایی استاد که از این عمل مطلع شده به راهب می‌گوید که این شهوت تو می‌تواند شهوت قتل را هم در تو برانگیزد..بیماری دختر برطرف میشود و  استاد ، دختر را به بیرون از قلمرو خود می‌برد و او به خانه خود برمیگردد  ولی راهب نوجوان در لحظه خداحافظی بیتاب شده  و کنترل خود را از دست میدهد و بین بندگی به بودا و عشق زمینی خود به شدت گیر میکند . ولی او در نهایت دختر را انتخاب میکند و شبانه از معبد فرار میکند و تابستان فیلم تمام می‌شود.
خلاصه فیلم > پاییز

در پاییز فیلم، استاد بودایی به‌طور اتفاقی به خبری در روزنامه برمی‌خورد که مردی پس از قتل همسرش متواری شده‌است. قاتل ،  همان شاگرد استاد است ؛ که به دلیل خیانت همسرش ، مردی را که وارد زندگی او شده بود را به قتل رسانده بود و پلیس بدنبال  راهب قاتل میباشد  . دور از انتظار نیست که راهب قاتل دوباره به پیش استاد خود بازگردد. استاد با رویی خوش او را می‌پذیرد، اما زمانی که مطلع می‌شود پسر در صدد خودکشی است او را می‌زند و مجبورش می‌کند برای رهایی از خشم خود، به کندن کلمات و تعلیمات مخصوص روی چوب با چاقو مشغول شود .استاد در جایی اشاره میکند که کندن این کلمات روی چوب ، خشم درونی او را فرو مینشاند . بلاخره دو کاراگاه برای دستگیری او می‌آیند ومیخواهند  او را با خود ببرند ؛ اما استاد از آنها فرصت میخواهد که شب تا صبح شاگردش در معبد بماند و کار حکاکی آن کلمات را تمام کند و پلیس ها هم موافقت میکنند .... این شاید همان کارمایی است که راهب دچارش شده‌است. گناهی که ابتدا با آزار حیوانات شروع شد و به رابطه و سپس به قتل منجر شد.
استاد که علت گناه شاگردش را تعلیمات و آموزش ناقص خود میداند در صدد خودکشی برمیاید و درون قایق رفته و آنرا سوراخ کرده و خود را آتش میزند و قایق هم در برکه غرق میشود
خلاصه فیلم > زمستان

در بخش زمستان، راهب پس از سال‌ها از زندان آزاد میشود ؛ و دوباره به معبد برمیگردد و حالا دنبال چیزی در زندگی‌اش می‌گردد که او را به آرامش ذهنی و دوری از شهوت و وابستگی و تمنا برساند.
راهب با شکستن یخ‌های رودخانه، درون پیکر یخ‌بستهٔ قایق قدیمی دندان‌های استادش را پیدا می‌کند.  آن‌ها را در پارچهٔ قرمزی می‌پیچد. سپس با یخ مجسمه‌ای از بودا می‌سازد و پارچه را در پیشانی مجسمهٔ یخی، به‌جای «چشم سوم» می‌گذارد.
زنی با نوزادش به معبد  می‌آید. زن چهره‌اش را با شالی پوشانده‌است. راهب به او جای خواب می‌دهد. میانهٔ شب زن بیدار می‌شود، بچه را در صومعه می‌گذارد و شبانه  آنجا را ترک می‌کند، اما هنوز دور نشده که در گودالی  از یخ افتاده و غرق میشود
راهب بار دیگر سنگی به خود می‌بندد. این سنگ استعاره‌ای از تمام گناهان و اشتباهات زندگی اوست. سنگ را به خود می‌بندد، مجسمهٔ بودا را در دست می‌گیرد، تمریناتی سخت و طولانی برای آمادگی جسمی و فکری انجام می‌دهد و با وجود دست‌وپاگیر بودن سنگ، خود را به بلندترین نقطهٔ کوه می‌رساند.  در حین رسیدن به  قله کوه تصاویری از ماهی آزاد شده از سنگ و همچنین قورباغه و مار آزاد شده نشان داده میشود  ،که همگی استعاره از جبران اشتباهاتی است که در گذشته مرتکب شده بود ....
این مرحله از زندگی راهب را می‌توان نیروانا دانست. آخرین مرحله در طریقت بودایی که شخص به فراغ از نیازهای این جهان و خشنودی حقیقی و اشراق کامل دست می‌یابد. در این مرحله است که شخص به رهایی کامل از همهٔ خشم‌ها، دردها، شهوت‌ها و نیازها می‌رسد. بودا زمانی که به این مرحله رسید می‌دانست که دیگر به این جهان باز نخواهد گشت.
خلاصه فیلم > . و بهار

در آخرین فصل فیلم که مجدداً بهار است، چرخه تکرار می‌شود. راهب برای بچهٔ آن زن منزلت استاد یافته‌است. بچه که دقیقا همان چهره کودکی استاد خود را دارد در طبیعت جستجو می‌کند، در دهان ماهی، قورباغه و ماری سنگ فرومی‌کند و به تقلای آنان می‌خندد...
نویسنده میخواهد این حقیقت را بیان کند که چرخه انجام گناه و اشتباه و سپس ندامت و پشیمانی و در نهایت جبران اشتباهات در جهان هستی بطور شگفت آوری در جریان و تکرار است و این در نهایت کارما هست در نتیجه کارهای خیر و شر ماست که بما برمیگردد.
بازیگران

| بازیگر | نقش |
| --- | --- |
او یونگ سو: پیرمرد راهب
کیم جانگ هو: کودکی راهب
کیم یانگ مین: راهب جوان
یئو جین‌ها: دختر جوان
کیم جونگ یونگ: مادر دختر جوان
کیم کی-دوک: راهب بالغ
پارک جی-آ: مادر نوزاد
جوایز

| سال | جایزه | دسته | نامزدی | نتیجه |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۰۳ | جایزه فیلم اژدهای آبی کره جنوبی | بهترین فیلم | کیم کی دوک | برنده |
| ۲۰۰۳ | جشنواره فیلم لوکارنو سوئیس | پلنگ طلایی بهترین فیلم | کیم کی دوک | نامزدشده |
| ۲۰۰۳ | جشنواره فیلم لوکارنو سوئیس | جایزه نت‌پک | کیم کی دوک | برنده |
| ۲۰۰۳ | جشنواره فیلم لوکارنو سوئیس | جایزه هیئت داوران جوانان | کیم کی دوک | برنده |
| ۲۰۰۳ | جشنواره فیلم سن‌سباستین اسپانیا | جایزه تماشاگران | کیم کی دوک | برنده |
| ۲۰۰۴ | جشنواره فیلم بانکوک | بهترین فیلم | کیم کی دوک | نامزدشده |
| ۲۰۰۴ | جایزه انجمن منتقدان فیلم روسیه | قوچ طلایی بهترین فیلم خارجی | کیم کی دوک | برنده |
| ۲۰۰۴ | جایزه ناقوس بزرگ کره جنوبی | بهترین فیلم | کیم کی دوک | برنده |
| ۲۰۰۴ | جشنواره فیلم لاس پالماس اسپانیا | بانوی طلایی بهترین فیلم | کیم کی دوک | برنده |
| ۲۰۰۴ | جشنواره هنر فیلمبرداری کامریمیج لهستان | قورباغه طلایی بهترین فیلمبرداری | دونگ هیون باک | نامزدشده |
| ۲۰۰۵ | جایزه انجمن منتقدان فیلم آرژانتین | بهترین فیلم خارجی | کیم کی دوک | برنده |
| ۲۰۰۵ | جایزه منتقدان انجمن فیلمسازان لهستانی | بهترین فیلم خارجی | کیم کی دوک | برنده |
| ۲۰۰۵ | جایزه انجمن فیلم‌های مستقل کلترودیس آمریکا | بهترین فیلم | کیم کی دوک | برنده |
| ۲۰۰۵ | جایزه انجمن فیلم‌های مستقل کلترودیس آمریکا | بهترین فیلمبرداری | دونگ هیون باک | برنده |
| ۲۰۰۶ | جایزه بودیل دانمارک | بهترین فیلم غیر آمریکایی | کیم کی دوک | نامزدشده |
| ۲۰۰۶ | جایزه رابرت آکادمی فیلم دانمارک | بهترین فیلم غیر آمریکایی | کیم کی دوک | نامزدشده |
بازخوردها

اسلاوی ژیژک فیلسوف و نظریه‌پرداز اسلوونیایی این فیلم را به‌عنوان اثری که می‌توان آموزه‌های فلسفی را از آن فرا گرفت، معرفی می‌کند.
این فیلم در فهرست صد فیلم برتر قرن بیست و یکم بی‌بی‌سی قرار دارد. این نظرسنجی بوسیله خبرگزاری بی‌بی‌سی (BBC) و توسط ۱۷۷ منتقد فیلم از سراسر جهان در ماه اوت ۲۰۱۶ انجام شد.
این فیلم همچنین در وبسایت متاکریتیک بر اساس ۲۹ نقد امتیاز ۸۵ از ۱۰۰ را گرفت که نشان دهنده «تحسین جهانی» است.
بازخوردها > بازخورد در ایران

این فیلم در مرداد ۱۳۸۵ در قالب برنامه «سینما و ماورا» از شبکه چهار صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش شد. حسن بلخاری در این برنامه به نقد و تحلیل این فیلم پرداخت. در دی ۱۳۹۳ نیز این فیلم در میزگرد رادیو نمایش مورد بررسی قرار گرفت.
در سال ۱۳۹۴ مقاله علمی-پژوهشی با عنوان «بررسی کارکرد هنرهای آیینی ذن در فیلم بهار، تابستان، پاییز، زمستان و دوباره بهار» در نشریه «نامه هنرهای نمایشی و موسیقی» منتشر شد. طبق یافته‌های پژوهش، این فیلم برای بیان پرسش‌های تامل‌برانگیز وجودشناسانه و تعالی بخشیدن به هستی، از هنرهای آیینی در قالب استعاره، نماد و تشبیهات تصویری بهره می‌گیرد.
در سال ۱۳۹۵ در کنفرانس دو سالانه جامعه و معماری معاصر مقاله علمی با عنوان «جایگاه هنر و معماری در سینمای معنا گرا» ارائه شد که با محوریت بررسی این فیلم بود. طبق یافته‌های پژوهش، این فیلم دارای محتوا و معماری فلسفی می‌باشد و آن را به مخاطب منتقل می‌کند.
محمد سعداوی

محمد سعداوی (به عربی: محمد السعداوي ؛ زادهٔ ۱۱ مهٔ ۱۹۹۵) یک کشتی‌گیر آزاد‌کار اهل تونس است. وی سابقه حضور در المپیک ۲۰۲۰ توکیو را دارد.