stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
میبل پاینز

| میبل پاینز | میبل پاینز |
| --- | --- |
شخصیت آبشار جاذبه: شخصیت آبشار جاذبه
نخستین حضور: "Tourist Trapped" (۲۰۱۲)
آخرین حضور: "Weirdmageddon 3: Take Back The Falls" (۲۰۱۶)
پدیدآور: الکس هیرش
صداپیشه: کریستین شال
اطلاعاتِ درون‌داستانی: اطلاعاتِ درون‌داستانی
لقب: میبلی
جنسیت: زن
پیشه: هیچکاره
خانواده: دیپر پاینز (برادر دوقلو)
خویشاوندان: استنلی پاینز (عمو) استنفورد پاینز(عمو) شرمن پاینز (پدر) فیلبریک پاینز (جد) Ma Pines (جد)
ملیت: آمریکای شمالی
میبل پاینز (به انگلیسی: Mabel Pines) یک شخصیت داستانی و یکی از شخصیت‌های اصلی سری انیمیشن آبشار جاذبه، از شبکهٔ دیزنی است.
مرور کلی

میبل یک دختر  پرتکاپوی  ۱۲ ساله است (در سریال پایانی ۱۳ ساله) که به همراه دیپر (برادرش)، برای گذارندن تعطیلات تابستانی خود به شمال غربی کالیفرنیا که محل زندگی عموی آن‌ها استن است، می‌روند. آن‌ها به این مکان که به آبشارهای جاذبه معروف است سفر کرده و ماجراهای جالبی را می‌سازند. میبل یک خوک به نام وادلز دارد که او را در قسمت "The Time Traveler's Pig" برنده شده است میبل اغلب در کمک به برادرش در حل اسرار آبشار جاذبه نقش مهمی دارد و در هر سه جنگی که دوقلوها علیه شخصیت خبیث اصلی، یعنی بیل سایفر داشته اند بوده است. همچنین دیپر می‌گوید بدون کمک میبل شانسی برای شکست دادن بیل سایفر ندارد.
شخصیت میبل از خواهر دوقلوی الکس هیرش (نویسنده و سازنده آبشار جاذبه)، آریل هیرش، الهام گرفته شده‌است. او واقعا در زندگی واقعی سوییشرت های رنگی خاص میپوشید و هر هفته به یک شخص مسخره و عجیب علاقمند ( کراش ) میشد. همچنین در این انیمیشن یک خوک به عنوان حیوان خانگی میبل دیده می‌شود؛ همان گونه که خواهر هیرش در دنیای واقعی آرزوی داشتنش را داشت.
گریمز، آیووا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= آیووا, 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| Grimes, Iowa | Grimes, Iowa |
| --- | --- |
شهر: شهر
نام مستعار: Grimes: نام مستعار: Grimes
شعار: "Your hometown. Your lifestyle.": شعار: "Your hometown. Your lifestyle."
Location of Grimes, Iowa: Location of Grimes, Iowa
مختصات: ۴۱°۴۰′۵۹″ شمالی ۹۳°۴۷′۴″ غربی﻿ / ﻿۴۱٫۶۸۳۰۶°شمالی ۹۳٫۷۸۴۴۴°غربی﻿ / 41.68306; -93.78444: مختصات: ۴۱°۴۰′۵۹″ شمالی ۹۳°۴۷′۴″ غربی﻿ / ﻿۴۱٫۶۸۳۰۶°شمالی ۹۳٫۷۸۴۴۴°غربی﻿ / 41.68306; -93.78444
ایالت:  آیووا
شهرستان: شهرستان پولک، آیووا، شهرستان دالاس، آیووا
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۱٫۸۷ مایل مربع (۳۰٫۷۴ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱۱٫۸۴ مایل مربع (۳۰٫۶۷ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰۳ مایل مربع (۰٫۰۸ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۹۵۵ فوت (۲۹۱ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۸٬۲۴۶
 • برآورد (2012): ۹٬۰۴۰
 • تراکم: ۶۹۶٫۵/مایل مربع (۲۶۸٫۹/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 50111
کد منطقه: 515
FIPS code: 19-33060
GNIS feature ID: 0457148
وبگاه: City of Grimes, Iowa
گریمز (به انگلیسی: Grimes) شهری در ایالت آیووا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۸٬۲۴۶ نفر بوده‌است.
موقعیت جغرافیایی

موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
Localidades na vizinhança
تروسرید

Village در 23x15px|border |alt=|link= سوئد
| Truseryd | Truseryd |
| --- | --- |
Village: Village
TruserydLocation in استان بلکینگه: TruserydLocation in استان بلکینگه
مختصات: ۵۶°۶′ شمالی ۱۵°۵۱′ شرقی﻿ / ﻿۵۶٫۱۰۰°شمالی ۱۵٫۸۵۰°شرقی﻿ / 56.100; 15.850: مختصات: ۵۶°۶′ شمالی ۱۵°۵۱′ شرقی﻿ / ﻿۵۶٫۱۰۰°شمالی ۱۵٫۸۵۰°شرقی﻿ / 56.100; 15.850
استان: استان بلکینگه
شهرداری: Karlskrona Municipality
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (زمان)
تروسرید (به سوئدی: Truseryd) یک منطقهٔ مسکونی در سوئد است که در Karlskrona Municipality واقع شده‌است.
الفبای عربی سواحلی

| الفبای عربی سواحلی herufi za Kiarabu  حٖرُوفِ زَ كِعَرَابُ‎ | الفبای عربی سواحلی herufi za Kiarabu  حٖرُوفِ زَ كِعَرَابُ‎ |
| --- | --- |
نوع: ابجد
زبان‌ها: سواحلی
دورهٔ زمانی: قرن ۱۶ میلادی به بعد
سامانهٔ مادر:  نیاسیناییفنیقیآرامینبطیعربیالفبای عربی سواحلی 
الفبای عربی سواحلی الفبای مشتق گرفته از خط عربی می‌باشد که به طور سنتی برای نوشتن زبان سواحلی استفاده می‌شد و می‌شود. امروزه زبان سواحلی از مهمترین زبان‌های آفریقاست و تنها زبان بومی آفریقاست که پایاپای زبان‌های خارجی استعماری چون عربی، انگلیسی، و فرانسه، به عنوان زبان میانجی بین‌المللی نقش ایفا می‌کند. امروزه الفبای رسمی و معمول زبان سواحلی الفبای لاتین می‌باشد. اما به طور سنتی، از الفبای عربی برای نوشتن متون و اشعار استفاده می‌شده. امروزه استفاده از الفبای عربی بسیار کاهش یافته اما این سنت همچنان وجود دارد.
به الفبای عربی سواحلی «خط عجمی» نیز گفته می‌شود. «خط عجمی» به اصطلاح به الفباها و دستورالخطهای مشتق از عربی گفته می‌شود که در آفریقا برای نوشتن زبانهای آفریقایی، یا به عبارتی دیگر «زبان‌های عجمی» به کار برده می‌شد. الفباهای عربی زبان‌هایی چون هوسه، فولانی، و غیره. از نقاط مشترک این خطوط، اتکاء‌ اجباری به حرکت‌گذاری بر روی تمامی حروف، حتی به طور مثال برای صداهای [u] و [i] در آخر واژه می‌باشد.
در شرق آفریقا، منطقه‌ای که زبان سواحلی در آن تکلم می‌شود، این الفبا از الفبای اصلی عربی در قرن ۱۹ام میلادی مشتق شد. شناخته شده‌ترین و پرکاربردترین استاندارد رسم‌الخط به الفبای عربی سواحلی در اواخر قرن ۲۰ام توسط «معلم شیخ یحیی علی عمر»، شاعر، فرهنگی، و زبان‌شناس سواحلی‌زبان اهل مومباسا تنظیم شد.
در طول دههٔ ۲۰۱۰ میلادی، کوشش در جهت تنظیم حروف در یونی‌کد، ضبط دیجیتالی اشعار و متون قدیمی سواحلی، تنظیم دقیق‌تر رسم الخط الفبای عربی سواحلی ادامه داشت.
پیش‌زمینه‌ٔ تاریخی

مدارک تاریخی نشان می‌دهد که خط و متون عربی از قرن ۹ میلادی به این سو در آفریقای شرقی یافت می‌شده‌اند. مدارک تاریخی همین‌طور نشان می‌دهند که زبان سواحلی برای اولین بار در قرن ۱۶ یا ۱۷ میلادی با خط عربی نوشته شد. با گسترش دین اسلام در سواحل اقیانوس هند در شرق آفریقا، الفبای عربی نیز از مناطق شمالی سواحلی زبان (مومباسا، لامو، جزیره پاته، و بعدتر زنگبار) به سوی جنوب و تا شهرهای ساحلی شمال موزامبیک امروزی، مثل آنگوش گسترش یافت. گسترش خط عربی برای نوشتن زبان سواحلی ابتدا در بین حاکمان و عالمان عالی رتبه و سپس،‌ از آنجا که از گسترش تعداد اشعار و نامه‌های سواحلی زبان پیداست، به بقیهٔ جمعیت سواحل شرق آفریقا گسترش یافت.
اما، تا نیمهٔ دوم قرن ۱۹ میلادی، رسم الخط استانداردی وجود نداشت و هر نویسنده به شیوهٔ خویش و یا شهر و دیار خویش می‌نوشت. از جمله مشکلات نوشتن سواحلی به خط عربی این است که زبان عربی تنها سه واکه دارد، در حالی که زبان سواحلی ۵ واکه. به همین دلیل، نوشتن صداهای [e] و [i] هر دو با علامت کسره (◌ِ) و نوشتن صداهای [o] و [u] هر دو با ضمه (◌ُ)، سنت رایج بود.
پیش‌زمینه‌ٔ تاریخی > تطبیق خط عربی با واجهای زبان سواحلی

از نیمهٔ دوم قرن ۱۹ میلادی، و در طول قرن ۲۰ و ۲۱ میلادی، یک پروسهٔ «سواحلی»-سازی خط عربی، توافق بر حروف، حرکات، و قواعد جدید به منظور تطبیق آن با واجها و صداهای زبان سواحلی در جریان بوده است. این پروسه توسط فرهنگی و شاعر سواحلی زبان، «م‌عالم سیکوجوئه» (Mwalimu Sikujua، معَلِّمُ سِكُجُؤَ) شروع شد. از ابتکارات وی، ایجاد حروف جدید برای نشان دادن صداهای غیرموجود در عربی، مانند «ٿ» و «ڐ» (ت و د چهارنقطه) برای تمییز دادن بین صدای ت و د دندانی و لثوی، مانند «پ»،‌«گ»، و «ڤ» مشابه فارسی و کردی، و همین‌طور معرفی دو حرکت (اعراب) جدید به زبان سواحلی بود. در الفبای سواحلی، فتحه صدای [a]، کسره صدای [i]، و ضمه صدای [u] می‌دهد. دو حرکت جدید در این زبان، «کسرهٔ ایستاده» (kasiri ya kusimama كَسِيرِ يَ كُسِمَامَ) (◌ٖ) که صدای [e] و ضمهٔ برعکس (dhuma ya kupindua ضُومَ يَ كُپِنْدُؤَ) (◌ٗ) که صدای [o] می دهد می‌باشند. این دو حرکت در نوشتار وداد (الفبای عربی برای نوشتن زبان سومالیایی) نیز موجودند.
از جمله مشکلات بر سر پروسهٔ استانداردسازی خط عربی برای زبان سواحلی، ایجاد و تحمیل الفبای لاتین برای این زبان توسط دول استعماری بریتانیا و آلمان در مستعمرات خویش در شرق آفریقا بود. دولت آلمان فعالانه دست به سرکوب نوشتن به الفبای عربی زد. به هر حال، به رسمیت شناخته شدن الفبای لاتین، و تدریس آن در مدارس سکولار و همین‌طور توسط مبلغین مسیحی،‌ استفاده از این الفبا را گسترش داد طوری که امروزه اکثر قریب به مطلق نوشتار به سواحلی به لاتین انجام می‌شود. با این وجود، منابع فرهنگی و ادبی غنی سواحلی به خط عربی وجود دارند، که ادامهٔ توجه به این خط و استانداردسازی آن را ضروری می‌کند.
الفبا > قواعد کلی دستور الخطی

ترجیحا وام‌واژه‌های عربی باید با هم‌خوان‌های اصلی خود نوشته شوند.
فاصله‌گذاری و سرهم نویسی بین واژگان باید تابع آنچه که در الفبای لاتین انجام می‌شود باشد. به طور نمونه واژگان تک‌ّهجایی «na» (نَ)، «ya» (يَ)، «za» (زَ)، «la» (لَ) باید مشابه متون لاتین، جدا نوشته شوند. در متون تاریخی، بعضی نویسندگان این واژگان را سر هم با واژهٔ بعدی می‌نوشتند.
الفبا > واکه‌ها

واکه‌ها در زبان سواحلی با ۵ علامت نشان داده می‌شوند. سه علامت مشابه عربی و فارسی، شامل فتحه برای [a]، کسره برای [i]، و ضمه برای [u] می‌باشد. دو علامت جدید نیز به الفبای سواحلی اضافه شده است که شامل کسرهٔ ایستاده برای [e] و ضمهٔ وارونه برای [o] می‌باشد.
| -a | -e | -i | -o | -u |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ◌َ‎ | ◌ٖ‎ | ◌ِ‎ | ◌ٗ‎ | ◌ُ‎ |
| فتحه | کسرهٔ ایستاده | کسره | ‌ ضمهٔ وارونه | ضمه |
| fataha فَتَاحَ | kasiri ya kusimama كَسِيرِ يَ كُسِمَامَ | kasiri كَسِيرِ | dhuma ya kupindua ضُومَ يَ كُپِنْدُؤَ | dhuma ضُومَ |
در مواقعی که واژه با صدای واکه شروع می‌شود (مگر وام‌واژگان از عربی که با «ع» شروع می‌شوند)، از «الف» به عنوان پایهٔ همزه و علامت استفاده می‌شود. اگر واکه یکی از [a]، [u]، یا [o] باشد، همزه در بالای «الف» و اگر [e] یا [i] باشد، زیر «الف» قرار می‌گیرد. نوشتن همزه اختیاری بوده، اما نوشتن علامت اجباریست.
| A | E | I | O | U |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| أَ‎ | إٖ‎ | إِ‎ | أُ‎ | أٗ‎ |
واکه‌های در میان واژه بسته به اینکه آیا در هجای بدون تکیه (unstressed) یا تکیه‌دار (stressed) می‌باشند، به دو صورت نوشته می‌شوند. در سواحلی، واژگان قاعده‌مند بوده و ‌هجای تکیه‌دار در تقریبا تمامی موارد، هجای یکی مانده به آخر می‌باشد. استثنائات انگشت‌شمار بوده و تنها شامل تعدای چند از وام‌واژه‌های می‌باشد.
در هجاهای بدون تکیه، واکه تنها با علامت نشان داده می‌شود. در عربی و فارسی، در بیشتر مواقع، علامت‌ها نوشته نمی‌شوند. اما در سواحلی، توصیه شده‌است که در همهٔ موارد واکه‌ها نشان داده شوند. چرا که دستور زبان سواحلی مبتکی به واکه بوده و معنی واژه می‌تواند بدون نوشتن آن، عوض شود. همین‌طور در سواحلی ۵ علامت وجود دارد، اما در عربی فقط ۳ تا.
| -a | -e | -i | -o | -u |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ◌َ‎ | ◌ٖ‎ | ◌ِ‎ | ◌ٗ‎ | ◌ُ‎ |
در هجاهای تیکه‌دار (هجای یکی مانده به آخر)، علاوه بر علامت، واکه با یکی از حروف «الف»، «واو»، یا «ی» نیز نشان داده می‌شود. «الف» در هجایی با واکهٔ [a]، «واو» در هجایی با واکهٔ [o] یا [u]، و «ی» در هجایی با واکهٔ [e] یا [i] نوشته می‌شود. علامت واکه‌های [a]، [i]، یا [u] در اینگونه هجاها می‌توانند حذف شوند، اما بهتر است حذف نشوند. این‌طور نوشتن واکه‌ی تکیه‌دار واژه به تمییز بین واژگان در جمله نیز کمک می‌کند (چرا که هر واژه فقط یک هجا که در آن «الف»، «واو» یا «ی» می‌باشد دارد).
| -a | -e | -i | -o | -u |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ◌َا‎ | ◌ٖي‎ | ◌ِي‎ | ◌ٗو‎ | ◌ُو‎ |
جدول زیر نمومه‌هایی که در آنها قواعد فوق دیده‌ می‌شوند نشان داده شده است.
| الفبای عربی | معادل لاتین | معنی |
| --- | --- | --- |
| أَنَسٖيمَ‎ | anasema | او صحبت می‌کند |
| أٗكتٗوبَ‎ | oktoba | اکتبر |
| أُڠَالِ‎ | ugali | حلیم |
| إٖلٖكٖيڤُ‎ | elekevu | منطقی |
| كِسوَحِيلِ‎ | kiswahili | زبان سواحلی |
الفبا > دو واکه‌های پشت سر هم

نوشتن واکه‌های پشت سر هم در الفبای عربی سواحلی بسته به اینکه آیا واکه‌های پشت سر هم در میان واژه یا در انتهای آن می‌باشند، با ترکیب همزه و «الف» یا «واو» یا «ی» تابع قواعد خاصی، نوشته می‌شوند.
برای واکه‌های پشت سر هم در میان واژه
اگر واکهٔ دوم [a] باشد،
اگر واکهٔ اول نیز [a] باشد، از «الف-همزه» (أ) استفاده شده و بر روی آن فتحه (◌َ) گذاشته می‌شود.
اگر واکهٔ اول [e] یا [i] باشد، از «ی-همزه» (ئ) استفاده شده و بر روی آن فتحه (◌َ) گذاشته می‌شود.
اگر واکهٔ اول [o] یا [u] باشد، از «واو-همزه» (ؤ) استفاده شده و بر روی آن فتحه (◌َ) گذاشته می‌شود.
اگر واکهٔ دوم [e] یا [i] باشد، از «ی-همزه» (ئ) استفاده شده و بر زیر آن کسرهٔ ایستاده (◌ٖ) یا کسره (◌ِ) گذاشته می‌شود.
اگر واکهٔ دوم [o] یا [u] باشد، از «واو-همزه» (ؤ) استفاده شده و بر روی آن ضمهٔ وارونه (◌ٗ) یا ضمه (◌ُ) گذاشته می‌شود.
علاوه بر قواعد فوق، اگر هجای دوم واکه‌های پشت سر هم، هجای تکیه دار (یکی مانده به آخر) باشد، پس از آن، «الف»، «واو»،‌ یا «ی» نیز باید نوشته شود.
در جدول زیر، واژگان نمونه‌ای را که بازتاب دهنده‌ٔ قواعد فوق هستند نشان داده شده است.
| الفبای عربی | الفبای لاتین | معنی |
| --- | --- | --- |
| مَأَنْدِيشِ‎ | maandishi | نوشته، متن |
| ڤِئَازِ‎ | viazi | سیب زمینی |
| كُؤَنْدِيكَ‎ | kuandika | نوشتن |
| شَئِيرِ‎ | shairi | شعر |
| كِئِينِ‎ | kiini | نخاع درخت |
| كُئِيتَ‎ | kuita | صدا زدن |
| شَؤُورِ‎ | shauri | نصیحت |
| مٖؤُوپٖ ‎ | meupe | سفید (صفت از کلاس ۶) |
| كُؤٗونَ‎ | kuona | دیدن |
اگر واکه‌های پشت سر هم در انتهای واژه بیایند، به این معنی که هجای اول واکه‌های پشت سر هم، هجای تکیه‌دار واژه باشد، نوشتن آنها در الفبای عربی سواحلی تابع قوانین زیر می‌باشد:
اگر واکهٔ اول [a] باشد، از «الف و همزه» (اء) استفاده شده، و بر روی همزه یکی از ۵ علامت نوشته می‌شود.
اگر واکهٔ اول [e] یا [i] باشد، از «ی-همزه» (ئ) استفاده شده و بر روی آن یکی از ۵ علامت نوشته می‌شود. در این صورت، دیگر نیازی به نوشتن «ي» برای هجای تکیه‌دار نیست.
اگر واکهٔ اول [o] یا [u] باشد، از «واو-همزه» (ؤ) استفاده شده و بر روی آن یکی از ۵ علامت نوشته می‌شود. در این صورت، دیگر نیازی به نوشتن «و» برای هجای تکیه‌دار نیست.
در جدول زیر، واژگان نمونه‌ای را که بازتاب دهنده‌ٔ قواعد فوق هستند نشان داده شده است.
| الفبای عربی | معادل لاتین | معنی |
| --- | --- | --- |
| مَفَاءَ‎ | mafaa | مفید بودن |
| تَاءِ‎ | tai | لاش‌خور |
| بَاءٗ‎ | bao | تخته |
| كُپٗكٖئَ‎ | kupokea | گرفتن چیزی |
| كُتِئَ‎ | kutia | جا دادن |
| كُپٗؤَ‎ | kupoa | to call |
| كُسُڠُؤَ‎ | kusugua | to rub |
متن‌های نمونه

ماده ۱ اعلامیه جهانی حقوق بشر
| ترجمه | الفبای لاتین | الفبای عربی |
| --- | --- | --- |
| همه آدمیان آزاد زاده می‌شود و در حقوق و شأن یکسان هستند. خردمندی و وجدان به آن‌ها ارزانی شده و بایسته‌است تا با یکدیگر عادلانه و برادرانه رفتار کنند. | Watu wote wamezaliwa huru, hadhi na haki zao ni sawa. Wote wamejaliwa akili na dhamiri, hivyo yapasa watendeane kindugu. | وَاتُ وٗوتٖ وَمٖزَلِيوَ حُورُ، هَاذِ نَ هَاكِ زَاءٗ نِ سَاوَ. وٗوتٖ وَمٖجَلِيوَ أَكِيلِ نَ ضَمِيرِ، هِيڤْيٗ يَپَاسَ وَتٖنْدٖئَانٖ كِنْدُوڠُ. |
نثری از یحیی علی عمر
| ترجمه | الفبای لاتین | الفبای عربی |
| --- | --- | --- |
| ... یکدفعه کوه بلندی را دیدیم که راه را بند آورده بود. پس ما از این کوه بالا رفتیم. شن آن به مانند طلا، سنگهای آن به مانند یاقوت و مروارید بود. خوب پس از آن، ما به راه خویش ادامه دادیم، تا که به درختی رسیدیم که مثل آن را هیچ در طول عمر خویش ندیده بودم. زیر آن جوانی بود مشغول مراقبت از بزها. شاخهای آن بزها مثل زمرد سبز بود و پشمهای ابریشم-مانندشان رنگهایی متنوع داشت، و در عین حال، شیر آنها که قطره چکان داشت می‌ریخت به سفیدی شیر نهرهای بهشتی بود. | ... Mara tukaona mlima unkingama ndiyani, mrefu sana. Tukapanda; mtanga wake ni wa dhahabu na mawe yake ni yakuti na marjani. Basi tukatika kwenda, mara tukaona mti, sijaona mfano wake. T'ini yake kuna barobaro mmoja atunga mbuzi, na hao mbuzi p'embe zao ni za zumurudi ya kijani kibiti; na manyowa yao ni hariri ya rangi kulla namna; maziwa yawatumzika, meupe kama maziwa ya mito ya P'eponi. | ... مَارَ ٹُكَؤٗونَ مْلِيمَ أُنْكِنْڠَامَ نْدِيَانِ، مْرٖيفُ سَانَ. ٹُكَپَانْدَ، مْتَانْڠَ وَاكٖ نِ وَ ذَهَابُ نَ مَاوٖ يَاكٖ نِ يَكُوتِ نَ مَرجَانِ. بَاسِ ٹُكَٹِيكَ كْوٖينْدَ، مَارَ ٹُكَؤٗونَ مْٹِ، سِجَؤٗونَ مْفَانٗ وَاكٖ. تْھِينِ يَاكٖ كُونَ بَرٗبَارٗ مْمٗوجَ أَتُونْڠَ نْبُوزِ، نَ هَاءٗ نْبُوزِ پْھٖيمْبٖ زَاءٗ نِ زَ زُمُرُودِ يَ كِجَانِ كِبِيتِ، نَ مَنْيٗوَ يَاءٗ نِ هَرِيرِ يَ رَانْڠِ كُلَّ نَامْنَ، مَزِيوَ يَوَتُرُزِيكَ، مٖؤُوپٖ كَامَ مَزِيوَ يَ مِيٹٗ يَ پْھٖپٗونِ. |
پیوندهای خارجی

آموزش کلاس‌های اسم‌ها در زبان سواحلی به زبان فارسی https://www.youtube.com/watch?v=kNaPhsjP9gs
خلاصهٔ قواعد نوشتار به الفبای عربی سواحلی: Link
اطلاعات در مورد کیبورد و فونت برای نوشتن به الفبای عربی سواحلی: Link
ابزار تبدیل خودکار متون سواحلی از خط لاتین به خط عربی: Link
ابزار تبدیل خودکار متون سواحلی از خط عربی به خط لاتین: Link
| ن ب ودبیره‌های عربی (هم تاریخی و هم در حال استفاده) | ن ب ودبیره‌های عربی (هم تاریخی و هم در حال استفاده) |
| --- | --- |
اروپا:  آواری  ارابیتسای بلاروسی  عربیتسای بوسنیایی  آلبانیایی  آلخامیادو  تاتاری کریمه  تاتاری ولگا (ایسکی املاء و یانگا املاء)  ترکی آذربایجانی  ترکی عثمانی  چچنی  چرکسی (آدیغی (غربی)  قاباردی (شرقی))  قزاقی 
آسیا:  اردو  بوری ولیو (زبان ولیو،‌ بوتون، اندونزی)  اروی (تامیلی)  ازبکی  اویغوری  بلوچی  پشتو  پگون (اندونزیایی، جاوه‌ای، سوندایی، مادورایی)  ترکمنی  ترکی آذربایجانی  ترکی عثمانی  جاوی (مالایی، آچه‌ای، غیره)  روهینگیا  سرائیکی  سندی  شاه‌مکهی (پنج‌آبی)  شیائو جینگ (چینی)  عربی  فارسی  قرقیزی  قزاقی  کردی  کهواری  ‌ گیلکی  مالایالم 
آفریقا:  آفریکانس  آمازیغ  الفبای عجمی سرر  سواحلی  سورابه (مالاگاسی)  سومالیایی  عجمی (هوسه)  الفبای ولوفال
آنجلا اتوندی اسانبا

| آنجلا اتوندی اسانبا | آنجلا اتوندی اسانبا |
| --- | --- |
زادهٔ: دوالا
ملیت: کامرون
آنجلا اتوندی اسانبا یک کامرونیایی عکاس است که در آمستردام زندگی و کار می‌کند. او بیشتر به خاطر آثارش در عکاسی سیاه و سفید و انسانی شناخته می‌شود، که اغلب بر روی زن آفریقایی به عنوان موضوع تمرکز دارد. اسانبا یکی از برجسته‌ترین و موفق‌ترین عکاسان زن آفریقایی نسل خود است، که بیش از ۲۰۰ نمایشگاه در سراسر جهان و بیش از ۵۰ نشریه در ژورنال‌ها و مجلات داشته است. او گفته است که «عکاسی برای من یک نیاز است، نیاز به بیان و ارتباط برقرار کردن. تا زمانی که این نیاز وجود داشته باشد، من خلق خواهم کرد.»
زندگی‌نامه

آنجلا اتوندی اسانبا در سال ۱۹۶۲ در دوآلا، کامرون به دنیا آمد و در اقامتگاه پدربزرگش در یائونده بزرگ شد. در یک مصاحبه با فمی آکومولافه، او زندگی در یک جامعه بزرگ از خاله‌ها، عموها، برادرزاده‌ها، برادران، پسرعموها و خواهرها، «با همه زندگی در کامل‌ترین هماهنگی بدون تلاش» را به یاد آورد. در سن ۹–۱۰ سالگی، او با پدرش به پاریس نقل مکان کرد، جایی که تا دریافت آموزش دبیرستانی خود زندگی کرد. سپس، تا سال ۱۹۸۲، او ازدواج کرد و به آمستردام (هلند) نقل مکان کرد، جایی که او شروع به تحصیل در مدرسه عکاسی حرفه‌ای هلند (مدرسه ای هلندی برای عکاسی حرفه‌ای) کرد. اسانبا بعداً در لیسه در پاریس تحصیل کرد، جایی که او فلسفه، رقص و عکاسی را مطالعه کرد. او پس از نوزده سال از چیزی که در مصاحبه با فمی آکومولافه «تبعید خودخواسته» نامید، به کامرون بازگشت.
او با DUTA، یا لمس هنری شهری دوآلا، مرتبط است، که به هنرمندان بصری آفریقای مرکزی در دوآلا اجازه می‌دهد آثار خود را به اشتراک بگذارند. آگاهی اجتماعی اسانبا از هر دو قاره اروپا و آفریقا منجر به ایجاد بنیاد خانه اسانبا در سال ۲۰۰۹ شد، جایی که او دختران خیابانی در کامرون را راهنمایی می‌کند تا اعتماد به نفس و ارزش خود را بسازند، شخصاً درس‌هایی می‌دهد و مهارت‌هایی را آموزش می‌دهد تا به دختران در کامرون کمک کند شرایط زندگی خود را بهبود بخشند و برای خود حرفه‌هایی ایجاد کنند.
زندگی حرفه‌ای در عکاسی

عکاسی اسانبا بر زنان آفریقایی و شکستن کلیشه‌های جنسیتی تمرکز دارد. او تلاش می‌کند تا بحث‌هایی میان فرهنگ‌ها و مردم ایجاد کند و به موضوعات خود ارزش و صدا بدهد. هنر او نه تنها تحت تأثیر مدرنیسم قرار دارد، بلکه از تبار آفریقایی و محیط فرهنگی متنوع کشورهایش نیز بهره می‌برد. با بهره‌گیری از تجربیات شخصی، تاریخ، فرهنگ، دیدگاه و تأثیرات محیطی، عکس‌های اسانبا تکنیک را با حس قوی احساسات ترکیب می‌کنند. علاوه بر این، او مرزهای بین عکاسی واقع‌گرایانه، تفسیر اجتماعی و سیاسی، مستند و عکاسی رسمی را به چالش می‌کشد و در عین حال دیدگاه زیبایی‌شناسانه خود از بدن زن سیاه‌پوست را نمایش می‌دهد.
اولین نمایشگاه او در سال ۱۹۸۵ در گالری آرت کالکتیو در آمستردام برگزار شد. سری عکس‌های سیاه و سفید او در سال ۱۹۹۵، «خط سفید»، در سال ۱۹۹۶ برنده جایزهجایزه ویژه آفریقا در جشنواره سه قاره در نانت شد. او آثار خود را در چندین نمایشگاه در آفریقا، آسیا، اروپا، آمریکای لاتین، امارات متحده عربی و ایالات متحده به نمایش گذاشته است از جمله: بینال هاوانا (۱۹۹۴)، بینال ونیز (۱۹۹۴)، بینال ژوهانسبورگ (۱۹۹۵)، جشنواره سه قاره (۱۹۹۶).
گویلیا

مکان
| گویلیا | گویلیا |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
گویلیا: گویلیا
Samone, a frazione of Guiglia.: Samone, a frazione of Guiglia.
ناحیه: امیلیا-رومانیا
استان / شهرستان: استان مودنا (MO)
دهستان: Castellino, Gainazzo, Monteorsello, Pieve di Trebbio, Rocca Malatina, Rocchetta, Samone
حکومت: حکومت
 • شهردار: Monica Amici
مساحت: مساحت
 • کل: ۴۹٫۰ کیلومتر مربع (۱۸٫۹ مایل مربع)
ارتفاع: ۴۹۰ متر (۱۶۱۰ فوت)
جمعیت (2008): جمعیت (2008)
 • کل: ۴٬۱۱۰
 • تراکم: ۸۴/کیلومتر مربع (۲۲۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Guigliesi
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: 41052
پیش‌شماره تلفن: 059
وبگاه: وبگاه رسمی
گویلیا (به ایتالیایی: Guiglia) یک کومونه در ایتالیا است که در استان مودنا واقع شده‌است.
خصوصیات

گویلیا ۴۹٫۰ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۱۱۰ نفر جمعیت دارد و ۴۹۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شیخ خزعل

| خزعل کعبی | خزعل کعبی |
| --- | --- |
معزالسلطنه، سردار اقدس، حکمران محمره (خرمشهر) : معزالسلطنه، سردار اقدس، حکمران محمره (خرمشهر) 
خزعل کعبی با پوشش رسمی و نشانه‌های قاجاری: خزعل کعبی با پوشش رسمی و نشانه‌های قاجاری
حاکم خرمشهر شیخ بنی کعب: حاکم خرمشهر شیخ بنی کعب
سلطنت: ژوئن ۱۸۹۷ - آوریل ۱۹۲۵
پیشین: شیخ مزعل
زاده: ۱۸ اوت ۱۸۶۳ ولایت بصره، امپراتوری عثمانی[نیازمند منبع]
درگذشته: ۲۴ مهٔ ۱۹۳۶ (۷۲ سال) تهران، ایران
آرامگاه: نجف اشرف
فرزند(ان): نظام عامری فرید خزعل (نوه)
پدر: شیخ جابرخان
مادر: نورا خانم
شیخ خَزْعَل یا خَزْعَل کَعبی (زادهٔ ۱۲۴۲، بصره – درگذشتهٔ ۱۴ خرداد ۱۳۱۵، تهران) حکمران خرمشهر در زمان ایران قاجاری و رئیس قبیلهٔ بنی‌کعب در خوزستان بود. وی پس از به قتل رساندن برادرش مزعل به ریاست این قبیله رسیده بود. خزعل به نصرت‌الملک، معزالسلطنه، سردار اقدس و سردار ارفع ملقب بود و رتبهٔ امیرتومانی و سپس امیرنویانی داشت.
نام شیخ خزعل، در زمانی که بیشترین قدرت را به دست آورده بود به عنوان حاکم خرمشهر ثبت گردیده است. حاکم اسمی خوزستان و اهواز در آن زمان حشمت‌الدوله شاهزاده قاجار بود، که در شوشتر و اهواز اقامت داشت. با وجود حضور این شاهزاده قاجار به عنوان حاکم خوزستان و نیز سرهنگ رضاقلی خان ارغون فرمانده سپاه قاجاری خوزستان، سلطه سردار اسعد بختیاری، برادران و عموزادگان وی، که از پشتیبانی طوایف بختیاری و سواران مسلح ایل بختیاری برخوردار بودند، آنقدر زیاد بود که بر اساس اسناد و مدارک، کلیه قراردادهایی که میان دولت قاجار و شرکت نفت ایران و انگلیس منعقد می‌شد، به‌طور موازی، از طرف نمایندگان شرکت، با هیئتی از سران ایل بختیاری نیز به امضاء می‌رسید. حتی قرارداد احداث جاده اهواز به اصفهان را نیز سردار اسعد بختیاری و نه حشمت‌الدوله که در اهواز بود، امضا نموده است.
خزعل در سال ۱۲۸۰ به جای برادرش شیخ مزعل که به دست او به قتل رسیده بود، از طرف مظفرالدین‌شاه با درجهٔ امیرتومانی و لقب معزالسلطنه به حکمرانی محمره و سرحد داری آنجا تعیین گردید. در نهایت، در تاریخ ۱۴ خرداد ۱۳۱۵ وی که تحت مراقبت شدید شهربانی قرار داشت به دستور رضا شاه کشته شد.
خزعل کعبی در یکی از مکاتباتش با سردار بختیاری این سلطه و فرمانبرداری‌اش را از حاکم خوزستان و سردار بختیاری آشکار می‌نماید:
خدمت حضرت آقای صمصام السلطنه [بختیاری] دامت شوکته، عرض ارادت دارم و از سلامت وجود مبارک استعلام می‌نمایم، انجمن ولایتی (محمره) تشکیل، گمرک (منطقه محمره و حویزه) ضبط که وجوهات به تهران نرود. جهاز مظفری دولتی هم در محمره توقیف دارم، اگر لازم بدانند … خدمت جنابان آجل آقای سالار حشمت و منتظم الدوله دام اقبالهما عرض ارادت دارد. حاجی رئیس به عرض عبودیت حاضر، فرمایشات مترصد است. ۷ ربیع‌الاول ۱۳۲۷ه‍. ق، خزعل.
اوایل زندگی

خزعل در سال ۱۸۶۱ میلادی در بصره (دولت عثمانی) متولد شد. او متعلق به طایفهٔ عرب بنی‌کعب بود و پسر جابرخان نصرالملک، حکمران محمره بود. پس از مرگ پدرش، برادرانش شیخ مزعل و شیخ محمد بر سر جانشینی با یکدیگر درگیر شدند. محمد که پسر بزرگ‌تر بود، در مقابل عشیره کاری از پیش نبرد و چون آنان مزعل را می‌خواستند شاه نیز لقب نصرت‌الملک را که از آنِ شیخ جابر بود، به مزعل داد. شیخ مزعل پس از به قدرت رسیدن، با برادر کوچک‌ترش خزعل که نزد او می‌زیست، بدرفتاری می‌کرد. در نتیجه، این دو برادر به یکدیگر اعتمادی نداشتند. در سال ۱۸۹۷، خزعل با به قتل رساندن مزعل به قدرت رسید و با اعمال خشونت و شدت عمل، مخالفت اعضای طایفه و حتی اغلب شیوخ عرب را خنثی ساخت.
قدرت‌گیری

خزعل در ژوئن ۱۸۹۷، پس از کشتن برادرش مزعل، شیخ قبیله بنی کعب و همچنین شهر محمره (خرمشهر) شد. طبق گزارش‌ها، قاتلان واقعی مزعل «سه نفر سیاهپوست» بودند و گمان می‌رود که توطئه‌ای در کار بوده و همهٔ رؤسای قبیلهٔ محیسن و اکثر بستگان مزعل در آن شرکت داشتند. در ابتدا تصور می‌شد که خزعل در این توطئه نقش مستقیم نداشت، اما سفیر بریتانیا در تهران از خزعل به عنوان محرک اصلی یاد کرد. همین سفیر بعداً در یادداشتی به صراحت اعلام کرد که خزعل «برادرش را به قتل رساند». بدین‌ترتیب خزعل، شیخِ عشیره محیسن شد و از مظفرالدین‌شاه حکمرانی و سرحدداری محمره و لقب معزالسلطنه و درجهٔ امیرتومانی را دریافت کرد. از جملهٔ اقدامات خزعل برای تثبیت وضع خویش در خوزستان، از میان برداشتن شیوخ قبایلی چون شیخِ آل‌خمیس، شیخِ بنی‌طُرَف و شیخِ هویزه بود که به این ترتیب عشایر آنان زیرنفوذ شیخ خزعل قرار گرفتند.
شیخ خزعل ناحیهٔ حکمرانی خود در محمره و شادگان را از حکومت خوزستان مجزا کرد.[نیازمند منبع] هم‌زمان با افزایش قدرت شیخ خزعل در خوزستان و به سبب اعطای امتیاز نفت به دارسی در ۲۸ مه ۱۹۰۱ توجه انگلیسی‌ها به آن منطقه دوچندان شد و برای آنکه در آنجا شورشی روی ندهد، از شیخ خزعل حمایت کردند.