انداده
جمعیت

این روستا در بخش مرکزی شهرستان جوین، دهستان بالا جوین قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۱٬۸۷۸ نفر (۴۴۶ خانوار)
بوده‌است.
این روستا جلگه ای بوده و زمین های روستا در گذشته از طریق چندین قنات آبیاری می شد که بعد از حفر چاه های عمیق قنات ها یکی پس از دیگری خشک و متروکه شدند.
با وجود چندین چاه عمیق و زمین های مستعد برای کشت انواع محصولات کشاورزی مانند گندم ،جو،کنجد،کلزا،چغندرقند ،هندوانه ،خربزه و...،شغل اکثر ساکنین کشاورزی و دامداری می باشد ،ضمنا  تعداد زیادی جوانان روستا از گذشته های دور تاکنون در شهرهای مختلف ایران ساکن بوده  که بیشتر آنها کارمند می باشند.
این روستا با مردمانی بسیارمهربان ، مهمان نواز و دوست داشتنی که دارای روحیه همکاری جمعی دربرگزاری مراسم های تعزیه، عزاداری سیدالشهدا و معصومین"ع"، عزاداری درگذشتگان روستا، عروسی ها،اعیاد مذهبی و ملی وهمچنین همیاری مالی و انسانی در پروژه هائی مانند مرمت آرامگاه عارف شهیر معین‌الدین جوینی  این اثر در تاریخ ۱۶شهریور ۱۳۸۳ با شمارهٔ ثبت ۱۱۱۲۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. ، ساخت سالن ورزشی و....می باشند.
موقعیت روستا
روستای اندیه  بین دو  رشته کوه جغتای و جوین (رشته ارتفاعات به نام هرده) قرار دارد که از دو بخش:
1- دشت های وسیع وحاصلخیز
2- تپه‌ها و ناهمواری‌ها
رشته کوه هرده و دشت ها
1- هرده:
ناحیه تپه‌ای ناهموار که به زمینهای بعد از کال شور شمال روستا گفته می‌شود که از کوههای اوغلان قیز قلعه تا روبروی گمیش تپه کشیده شده است که خاک آن بیشتر ماسه‌ای و به علت نبود آب و در سالهایی که بارندگی خوب وکافی باشد با مهار آب در پایین دست تپه‌ها اقدام به کشت محصولات دیم مثل: گندم و جو بهاره و گاهی هم هندوانه و خربزه که بسیار شیرین و خوشمزه می‌باشد، می کنند.
2- دشت:
این منطقه بین هرده و روستا قرار دارد که از طریق کال شور از زمینهای حرده جدا شده و زمینهای حاصلخیزتری نسبت به کوه پایه دارد که در ایام گذشته اکثر باغ‌های روستا در آن قرار داشت که بوسیله آب قنات که در این ناحیه از زمین خارج می‌شدآبیاری می‌شدند اما با گذشت زمان واز بین رفتن قنات ها دیگر این باغ‌ها کیفیت خود را از دست دادند.
دشت در نزد مردم روستا به چند منطقه تقسیم می‌شود که مهمترین آنها به نام‌های اندیه و انجیلی ، عرب می‌باشند:
دشت انجیلی:
این منطقه در قسمت شمال‌شرقی روستای فعلی  و شمال بافت قدیمی یعنی  آشاق قلعه   شهر قدیمی اندیه  واقع شده است، زمینهای حاصلخیز و کشاورزی مردم تا چندین سال قبل بوده که حول این شهر قدیمی قرار دارد که امروزه به علت از بین رفتن قنات‌ها از حاصلخیزی آن کاسته شده است. البته به گفته قدیمی‌های روستا در باغ‌های این منطقه انجیر کاشته می‌شده که در تلفظ به انجیلی تغییر کرده است.
دشت اندیه:
زمین های این دشت دقیقا پایین دست روست بوده و از قنات اصلی روستا آبیاری می شده است.ضمنا باغ های بسیاری در این منطقه و چسبیده به روستا بوده است.
دشت عرب:
در شمالغربی روستا قرار دارد که با پیشروی زمینهای لم یزرع از طرف کال شور وحرده و خشک شدن قنات‌ها مثل انجیلی حاصلخیزی خود را از دست داده است.
شخ:
ناحیه جنوبی روستا که با اتمام خانه های مردم شروع شده و تا زمین‌های روستای طرس و نزدیکی راه‌آهن تهران –مشهد ادامه دارد که همه چاه‌های عمیق در آنجا قرار دارد که باعث آبادانی این منطقه شده است. این منطقه نزدیک‌ترین نقطه به کوههای جغتای و سد‌های یام و کمایستان می‌باشد که همین دلایل باعث وجود چاههای عمیق و پر آب می‌باشد که برای کشاورزی استفاده می‌شود.
پیشینه تاریخی
با وجود منطقه تاریخی نارنج تپه  این اثر در تاریخ ۱۸ اسفند ۱۳۸۷ با شمارهٔ ثبت ۲۴۹۷۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. و گورهای منسب به گبرها(غیرمسلمان ها) و با توجه به اینکه طبق آئین  زرتشتی هخامنشیان و ساسانیان مردگان خودرا دفن نمی کردند بلکه سوزانده یا در مکان های مخصوص جهت خوراک لاشخورها و حیوانات درنده  و یا  در بالای برج‌های خاموشی  برای نابودی جسد قرارمی دادند ، قبور مذکور نمی تواند مربوط به دوره ساسانی یا هخامنشی (به دلیل زرتشتی بودن آنها) باشد  و قطعا مربوط به دوره بعد ساسانیان هم نمی تواند باشد به دلیل مسلمان شدن مردم منطقه جوین در اوایل ظهور اسلام و اینکه رسم دفن وسائل شخصی و زندگی همراه با مردگان یکی از  رسوم ترکان باستان بوده و آثار دیگر مانند  کهنه قلعه یاخرابه های قدیمی روستا در پائین دست که اکنون به صورت تپه های ریز و درشت نمایان است، نشان از سکونت مردم در گذشته های دور به احتمال زیاد  زمان اشکانیان بوده و یا حتی پیش ازهخامنشیان تخمین زده می شود.