stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
بیکینی
تاریخچه > مقاومت اجتماعی

چنان‌که در تاریخچهٔ پیش رو خواهد آمد، بیکینی چیزی فراتر از یک جامهٔ لخت و پتی بود. بیکینی وضعیتی ذهنی بود.
لینا لنچک، ساحل: تاریخچهٔ بهشت روی زمین، ۱۹۹۸
با وجود موفقیت اولیهٔ بیکینی در فرانسه، زنان جهان به پوشیدن لباس شنای یک‌تکهٔ سنتی ادامه دادند. رآر نیز به دلیل فروش پایین بیکینی به طراحی و فروش شورت‌های مرسوم بازگشت. در ۱۹۵۰، فرد کول، صاحب تولیدی موفق لباس شنای «کول آو کلیفرنیا»
به مجلهٔ تایم گفت که «بیکینی‌های مشهور فرانسوی» را به دیدهٔ تمسخر می‌نگرد. رآر خود بعدها از بیکینی با توصیف لباس شنایی یاد کرد «که همه‌چیز یک دختر را جز نام خانوادگی مادرش فاش می‌کند.»
مجلهٔ مد مادرن گرل مگزین نیز در سال ۱۹۵۷ نوشت «لازم نیست حرفی حرامِ بحث دربارهٔ بیکینی‌های کذایی شود؛ چرا که ممکن نیست دخترانِ با حجب و درایت هرگز تن به پوشیدن چنین چیزی دهند.»
در ۱۹۵۱ اریک مورلی در جشنواره بریتانیا مسابقه‌ای زیبایی با عنوان «مسابقهٔ بیکینی جشنواره» برگزار کرد که فرصتی برای تبلیغ لباس‌های شنا بود.
مطبوعات از این مراسم استقبال کردند و به آن عنوان «دوشیزهٔ جهان» را دادند.
مورلی این نام را به عنوان یک نماد بازرگانی ثبت کرد.
برندهٔ مسابقه کیکی هاکنسون سوئدی بود. هاکنسون در مراسم تاجگذاری‌اش به عنوان دوشیزهٔ جهان، تنها یک بیکینی بر تن داشت. این امر موجب شد پاپ پیوس دوازدهم مراسم را تقبیح کند، و اسپانیا و ایرلند هم تهدید کردند که مسابقه را تحریم می‌کنند. در ۱۹۵۲، پوشیدن بیکینی در این مراسم ممنوع شد و قرار شد شرکت‌کنندگان به جایش لباس شب رسمی بپوشند. در پی این جنجال‌ها دیگر جشنواره‌های زیبایی جهان نیز پوشیدن بیکینی را ممنوع کردند. با اینکه برخی بیکینی و مسابقه‌های زیبایی را در راستای گسترش آزادی‌های زنان می‌دانستند، علاوه بر گروه‌های فرهنگی و مذهبی مخالف برهنگی، برخی فمنیستها نیز با آن مخالف بودند.
پوشیدن بیکینی در سواحل اقیانوس اطلس در فرانسه و همچنین در اسپانیا، ایتالیا پرتغال، استرالیا، و تعدادی از ایالات آمریکا نیز ممنوع شد. نظامنامهٔ تولید تصاویر متحرک آمریکا، موسوم به کد هِیْز، که از ۱۹۳۴ اجرایی شد هم با اینکه اجازهٔ پوشیدن لباس دوتکه را می‌داد ولی نمایش ناف را در فیلم‌های هالیوودی ممنوع کرد. گارد ملی حجب نیز، که یک سازمان کاتولیک نظارت‌کننده بر محتوای رسانه‌ای در آمریکا بود، هالیوود و تهیه‌کنندگان فیلم‌های خارجی را تحت فشار گذاشت تا از نمایش بیکینی در فیلم خودداری کنند. حتی در ۱۹۵۹ هم اَن کول، یکی از بزرگ‌ترین طراحان لباس شنای آمریکا، می‌گفت که بیکینی «چیزی بیش از یک شورت بندی نیست و در لبهٔ تیغ حیا قرار دارد.» کد هیز در میانهٔ دههٔ ۱۹۶۰ لغو شد و ممنوعیت نمایش ناف زنانه و دیگر محدودیت‌هایش به فراموشی سپرده شد. قدرت اعمال تأثیر گارد ملی حجب نیز تا دههٔ ۱۹۶۰ تحلیل رفته بود.
تاریخچه > پذیرش عام

شرکت رآر در ۱۹۸۸ (چهار سال پس از مرگ خود او) تعطیل شد. تا پایان قرن بیستم، بیکینی محبوب‌ترین لباس ساحلی جهان شده بود. به نوشتهٔ تاریخ‌نگار فرانسوی مد الیویه سایار دلیل این امر «قدرت زنان بوده‌است و نه قدرت مد.» سایار می‌گوید «آزادی لباس شنا همواره تابع آزادی زنان بوده‌است.» با اینکه لباس‌های شنای یک‌تکه در دههٔ ۱۹۸۰ و اوایل دههٔ ۱۹۹۰ باز محبوب شده بودند، در ۱۹۸۸ بیکینی حدود ۲۰٪ فروش لباس‌های شنا را به خود اختصاص داده بود که این بیش از هر گونهٔ دیگر مایو در آمریکا بود.
در ۱۹۷۷، دوشیزهٔ زیبایی ایالت مریلند، جیمی فاکس، اولین شرکت کنندهٔ تاریخ مسابقهٔ دوشیزه آمریکا بود که با لباس شنای دوتکه در آن شرکت می‌کرد. به نوشتهٔ جینا بلافونته در نیویورک تایمز هم هنرپیشگان زن فیلم‌های اکشنی مثل تصادف آبی (۲۰۰۲) و فرشتگان چارلی: زدن به سیم آخر (۲۰۰۳) لباس شنای دوتکه را تبدیل به «معادل قرن بیست و یکمی کت‌وشلوار قدرت کردند.»
به نوشتهٔ بن دینکاف چارلستون «بیکینی نماد جهشی اجتماعی بود که شامل آگاهی بدنی، ملاحظات اخلاقی، و رویکردهای جنسی می‌شد.» به گزارش گروه ان‌پی‌دی، در اوایل قرن بیست و یکم ارزش سالانهٔ صنعت تولید بیکنی به ۸۱۱ میلیون دلار می‌رسید، و از قِبَل آن هم صنایعی جانبی چون موزدایی بیکینی و برنزه‌سازی بیکینی سر برآورده بودند.
با اینکه بیکینی‌هایی در اندازهٔ کودکان در دههٔ ۱۹۵۰ در اروپا تولید شده بود، لباس‌های شنای کوچک‌تر از سایز ۱۱ معمولاً با سوتین جدا فروخته نمی‌شوند. در آمریکای شمالی و بریتانیا لختی بالاتنهٔ دختران در اواخر دوران کودکی (۷ تا ۱۱ سالگی) ناپسندیده قلمداد می‌شود و در مواردی اخراج خانواده‌ها از استخرهای عمومی به دلیل لختی بالاتنهٔ کودکان گزارش شده‌است. در ۲۰۰۲ نیز از ابرکرومبی اند فچ به دلیل فروش بیکینی و شورت‌های بندی در سایز کودکانه انتقادهایی شد.
تاریخچه > بیرون از جهان غرب

هلهله‌چی‌های چینی در پارک چاویانگ
مانکن بریتانیایی صوفیا حیات
شارمیلا تاگور نخستین بازیگر بالیوودی بود که با بیکینی در یک فیلم (شبی در پاریس، اکران ۱۹۶۷) بازی کرد.
عکس‌هایی بیکینی‌پوش از او نیز در مجلهٔ فیلم‌فیر به چاپ رسید. این پوشش تماشاچیان محافظه‌کار هندی را شوکه کرد، ولی سرآغاز روندی بود که با زینت امان در هیرا پنا (۱۹۷۳) و قربانی (۱۹۸۰)، دیمپل کاپادیا در بابی (۱۹۷۳)، و پروین بابی در رابطه مبتذل (۱۹۸۲) ادامه یافت. با وجود محافظه‌کاری موجود جامعهٔ هند، بیکینی پوشاک محبوبی است. در تابستان فروش لباس‌های شنای یک‌تکه، شورت، و تانکینی برای شنا در مکان‌های عمومی رونق دارد. بیشتر فروش بیکینی در زمستان و فصل «ماه عسل» ها صورت می‌گیرد.
تا اواخر دههٔ اول قرن بیست و یکم، صنعت بیکینی چین تهدیدی جدی برای صنعت بیکینی برزیل بود. رکورد بزرگ‌ترین راهپیمایی بیکینی‌پوشان جهان نیز درسال ۲۰۱۲ در هولوداو در لیائونینگ شکسته شد. در این راهپیمایی ۱٬۰۸۵ نفر شرکت داشتند و عکسی هم با حضور ۳٬۰۹۰ زن گرفته شد.
در غالب مناطق خاورمیانه، بیکینی یا ممنوع است یا جنجال‌آفرین. در ۱۹۷۳ مجلهٔ لبنانی الشبکة عکس زنی را با پوشش بیکینی روی جلد خود چاپ کرد، ولی مجبور شد نسخهٔ دومی هم از آن شماره چاپ کند که در آن تنها صورت مانکن دیده می‌شد.
در ۲۰۱۱ نیز کاور آرت مجلهٔ عربی لیلک (مستقر در اسرائیل) عکسی بیکینی‌پوش از هدی نقاش، دوشیزهٔ زمین آن سال بود و او نخستین زن عربی شد که عکسی از او با پوشش بیکینی در مجله‌ای عربی چاپ می‌شود.
گونه‌های بیکینی

مقالهٔ اصلی: گونه‌های بیکینی
گرچه عنوان «بیکینی» در آغاز تنها به لباس‌های شنایی گفته می‌شد که ناف شخص پوشندهٔ آن را آشکار می‌نمودند، امروزه در صنعت مد به هر لباس شنای دوتکه‌ای بیکینی گفته می‌شود. بیکینی‌های مدرن طرحی ساده و اجمالی دارند: سوتین برای پوشاندن پستان از دو مثلث پارچه‌ای تشکیل شده‌است و مثلث سومی هم تشکیل شورتی را می‌دهد که نشیمنگاه و کشاله ران را می‌پوشاند.
در تولید بیکینی می‌توان از مواد پوشاکی متنوعی استفاده کرد و این مواد عنصری مهم در طرح بیکینی هستند. بیکینی‌های مدرن در ابتدا از پنبه و ژرسه تولید می‌شدند. با معرفی لاکرا (اسپندکس) به بازار از سوی داو دوپون در دههٔ ۱۹۶۰ انقلابی در نحوهٔ طراحی و پوشیدن بیکینی پدید آمد و از اوایل دههٔ ۱۹۷۰ نیز بیکینی‌هایی با پارچه‌های جایگزین مثل مخمل، چرم، و قلاب‌دوزی تولید شدند. در نمایشگاه مدی که در سال ۱۹۸۵ برگزار شد، لباس‌های شنای دوتکه‌ای معرفی شد که در بعضی از آن‌ها به‌جای سوتین باندوشکل معمولی از تاپ کوتاه استفاده شده بود، بعضی از جلو شبیه لباس شنای دوتکه و از پشت شبیه لباس شنای یک‌تکه بودند، بعضی بند شلوار یا حاشیه چین‌دار داشتند، و در بعضی حفره‌ای جلوی شکم بریده شده بود.
برای راضی کردن سلایق متنوع، امروزه در طراحی برخی بیکینی‌ها از زیورآلات فلزی و سنگی استفاده می‌شود. همچنین برای پاسخ به میزان بالای تقاضا، برخی تولیدکنندگان نوعی از خدمات تولید هنگام درخواست را عرضه می‌کنند که می‌تواند بیکینی درخواستی را در هفت دقیقه آماده سازد. گران‌قیمت‌ترین بیکینی جهان را سوزان روزن در فوریه ۲۰۰۶ طراحی کرد. در این بیکینی ۱۵۰ قیراط (۳۰ گرم) الماس استفاده شده‌است و قیمت آن ۲۰ میلیون دلار تخمین زده می‌شود.
بیکینی در ورزش

بیکینی نقشی مؤثر در محبوبیت ورزش‌های زنان داشته‌است، لباس رسمی والیبال ساحلی است، و توسط ورزشکاران دو و میدانی و دیگر ورزش‌های به‌شکلی گسترده پوشیده می‌شود. از دههٔ ۱۹۹۰، محبوبیت بیکینی‌های اسپورت رو به فزونی نهاده‌است. عده‌ای از این روند را به عنوان تلاشی در جهت فروش جلوهٔ جنسی انتقاد کرده‌اند. شناگران زن معمولاً در مسابقات بیکینی نمی‌پوشند و در سال ۱۹۶۰ فدراسیون جهانی شنا (فینا) رقابت شناگران زن با پوشش بیکینی را ممنوع کرد.
بیکینی در ورزش > بدن‌سازی

هم بدن‌سازان مرد و هم بدن‌سازان زن
از بیکینی به‌عنوان لباس رسمی استفاده می‌کنند.
از دههٔ ۱۹۵۰ تا میانهٔ دههٔ ۱۹۷۰ مسابقاتی تحت عنوان زیبایی زنان یا میس بیکینی در حاشیهٔ مسابقات بدن‌سازی مردان برگزار می‌شد و برندگان عناوینی را چون دوشیزهٔ زیبایی بدن، دوشیزهٔ تناسب اندام، و دوشیزهٔ آمریکانا می‌شدند و در مراسم اهدای جوایز مدال قهرمانی را به گردن برندگان مرد می‌انداختند. در دههٔ ۱۹۸۰، برگزاری مسابقات میس المپیا در آمریکا و بریتانیا شروع شد و انجمن ملی بدنسازان آماتور (آمریکا) نام مسابقات میس بیکینی را به میس یونیورس تغییر داد. در ۱۹۸۶، مسابقات میس یونیورس به دو بخش «فیزیک» (برای بدن‌های عضلانی‌تر) و «فیگور» (برای بدون‌های سنتی زنانه، معمولاً در کفش‌های پاشنه‌بلند) تقسیم شد.
در نوامبر ۲۰۱۰ فدراسیون جهانی بدن‌سازی و تناسب‌اندام (IFBBF) مسابقه‌ای با عنوان بیکینی آغاز کرد که مختص زنانی است که نمی‌خواهند اندامشان را تا سطح مسابقات فیگور پرورش دهند.
همچنین در مسابقات بدن‌سازی زنان با پخش تلویزیونی در آمریکا پوشیدن شورت بندی یا مایوی رکابی ممنوع است، بااین‌حال برخی سازمان‌های بدن‌سازی در مسابقات بسته به شرکت‌کنندگان اجازه می‌دهند با این پوشش‌ها به روی صحنه حاضر شوند.
بیکینی در ورزش > ورزش‌های دیگر

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
ورزشکار پرش ارتفاع کروات بلانکا ولاشیچ (راست) و دوندهٔ بلغار ایوت لالوا، (چپ) در ۲۰۰۹ برلین.: ورزشکار پرش ارتفاع کروات بلانکا ولاشیچ (راست) و دوندهٔ بلغار ایوت لالوا، (چپ) در ۲۰۰۹ برلین.
زنان ورزشکار در رشته‌های دو و میدانی غالباً بیکینی‌هایی شبیه به بیکینی‌های معمول در والیبال ساحلی به تن می‌کنند. ایمی اکاف، ورزشکار پرش ارتفاع آمریکایی، در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۰ به جای لباس دوومیدانی بیکینی چرمی سیاه‌رنگی پوشید.
فلورنس گریفیت-جوینرِ دونده نیز در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ با ترکیب شورت بیکینی و ساپورتهای تک‌پایی توانست توجه بسیاری را به خود جلب کند.
در بازی‌های پاسیفیک سال ۲۰۰۷ قوانین تغییر داده شدند تا ورزشکاران بتوانند به جای بیکینی از لباس‌های پوشیده‌تر استفاده کنند.
در بازی‌های غرب آسیایی ۲۰۰۶ نیز برگزارکنندگان پوشیدن شورت‌های بیکینی را از سوی زنان ورزشکار ممنوع کردند و از ایشان خواستند که شورت‌های بلندتری به تن کنند.
در موج‌سواری شورت‌های بندی و دیگر لباس‌های بدن‌نما معمولند، با این حال بیکینی‌های موج‌سواری معمولاً از بیکینی‌های
معمولی پوشیده‌تر و پابرجاترند.
در سپتامبر ۱۹۸۱ مجلهٔ سرفینگ مگزین تصویری از کیمبرلی هرین، پلی‌میت مارس ۱۹۸۱، منتشر کرد که با بیکینی بدن‌نمایی در حال موج‌سواری بود. این مجله بعدها دست به انتشار نسخهٔ سالانهٔ ویژهٔ بیکینی زد.
لیگ جهانی موج‌سواری هم معمولاً در کنار مسابقات موج‌سواری زنان مسابقات نمایشی بیکینی برگزار می‌کند که باعث می‌شود شرکت کنندگان به دو دسته تقسیم شوند.
معمولاً جوایز مالی مسابقات نمایشی بیکینی از مسابقات موج‌سواری بیشتر است.
ایده‌آل‌های بدنی

در سال ۱۹۵۰ فِرِد کول، صاحب کول آو کلیفرنیا، در مصاحبه‌ای با مجلهٔ تایم می‌گوید «بیکینی‌ها برای زنان نحیف فرانسوی طراحی شده‌اند» و «از آنجا که دختران فرانسوی پاهای کوتاهی دارند… مایوها را باید از طرفین تا می‌شود بالا آورد تا پاهایشان بلندتر به نظر برسد.»
گزارشی در سال ۱۹۶۱ در نیویورک تایمز هم خبر از نظری می‌دهد مبنی بر اینکه بیکینی برای کسانی روا است که «نه خیلی لاغر باشند و نه خیلی چاق.»
در دههٔ ۱۹۶۰ منتقد اتیکت امیلی پُست می‌نویسد «[بیکینی] فقط برای هیکل‌های بی‌عیب است و برای افراد خیلی جوان.»
در کتاب بیکینی نوشتهٔ کلی کیورن بنسیمون، طراح مایوی آمریکایی نورما کمالی می‌گوید «کسانی که خیک دارند» نباید بیکینی بپوشند.
از آن زمان، گروهی از طراحان بیکینی زنان در سن‌ها و با گونه‌های بدنی مختلف را تشویق به پوشیدن بیکینی کرده‌اند.
دههٔ ۱۹۷۰ همزمان بود با گسترش مفهوم لاغری ایده‌آل که تا به امروز هم محبوب مانده‌است.
رونق آمادگی جسمانی و تناسب اندام در دههٔ ۱۹۸۰ سبب یکی از بزرگ‌ترین جهش‌ها در تکامل بیکینی شد. به قول میلز «خط ران کلی بالا آمد، خط جلو کلی پایین رفت، و بندها کلی باریک شدند.» مجله‌های زنان دست به استفاده از عبارت «شکم بیکینی» زدند،
و برنامه‌های تمرینات بدنی برای ساخت «بدنی آمادهٔ بیکینی» عرضه شدند.
بیکینی‌هایی کوچک از جنس اسپندکس تا متقاضیان این ایده‌آل بدنی سخت را راضی کنند.
فیلم‌هایی چون تصادف آبی و مجموعه‌های تلویزیونی واقع‌نمایی چون سرف گرلز مفاهیم مدل‌های بیکینی و ورزشکاران را در هم تنیدند و بر این ایده‌آل بدنی دامن زدند.
برخی زنان، به انگیزهٔ عیدهای سالانهٔ تعطیلات بهاری، که نشان آغاز فصل بیکینی در آمریکای شمالی است،
برای دستیابی به بدن ایده‌آل بیکینی دچار اختلال خوردن می‌شوند.
در سال ۱۹۹۳ سوزی مِنکِز، دبیر فشن وقت در اینترنشنال هرالد تریبیون، از زنان می‌خواهد علیه «ایده‌آل بدنی» و «در معرض دید بودن» بیکینی «شورش» کنند. به نوشتهٔ او «به‌طور قابل ملاحظه‌ای بعضی از زیباترین و جوانترین زنان، که زمانی تنها کسانی بودند که جرئت عریان شدن را داشتند، در خیابان‌ها و ساحل‌ها تصمیم گرفته‌اند که در معرض دید بودن به پایان کارش رسیده‌است.»
بااین‌حال والیبالیست حرفه‌ای گابریل ریس، که با بیکینی در مسابقات حاضر می‌شود، «اعتماد به نفس» را برای سکسی نمودن بیکینی کافی می‌داند.
پژوهشی هم که به‌سفارش شرکت تحویل خانگی انگلیسی دایت شِف صورت گرفت نتیجه می‌گیرد که زنان باید تا سن ۴۷ سالگی بیکینی پوشیدن را ترک کنند. برنامهٔ امروز کانال ان‌ی‌سی این پژوهش را پوشش داد و مجلهٔ مور آن را هجو کرد.
لباس زیر بیکینی

در بازار لباس‌های زیر مردانه و زنانه‌ای موجود است که به «لباس زیر بیکینی» موسومند. شکل و اندازهٔ لباس‌های زیر بیکینی زنانه مشابه شکل و اندازهٔ بیکینی معمولی است و در کل می‌تواند به هر گونه لباس زیری اشاره کند که در بخش شکم پوشیدگی کمتری نسبت به لانژری و شورت زنانه داشته باشد و معمولاً همراه با تاپ کوتاه پوشیده می‌شود.
شورت بیکینی مردانه لباس‌های زیری هستند که از شورت اسلیپ سنتی کوچکتر و بدن‌نماترند. این لباس‌های زیر می‌توانند بغل کوتاه یا بلند داشته باشند ولی معمولاً پایین‌تر از دور کمر (معمولاً در ارتفاع کفل) قرار می‌گیرند و جیب، دکمه، یا آویز ندارند.
در شورت‌های بیکینی بندی نیز تکه‌های جلویی و پشتی در کشاله به هم متصلند ولی در دور کمر از هم جدایند و در طرفین ران پوشیدگی ندارند.
از آنجا که لباس زیر و لباس شنا هر دو لباس چسبان هستند، در طراحی آن‌ها اصول یکسانی در نظر گرفته می‌شود. تفاوت اصلی بین لباس زیر و لباس شنا این است که لباس شنا قرار است در معرض دید عموم قرار بگیرد.
طرح لباس‌های شنا از گذشته تا به امروز تابع طرح لباس‌های زیر بوده‌است
و همزمان با تغییر نگرش‌ها به بیکینی، طرح لباس‌های زیر نیز دستخوش تغییراتی شد که آن را به سوی مینیمالیسم و تأکید بر اهمیت راحتی سوق داد.
لباس زیر بیکینی > تاریخچه

لباس زیر زنانه
۱۹۲۷ میلادی
۲۰۱۳ میلادی
همزمان با روند تکامل و تغییر لباس شنا، لباس زیر دستخوش تغییراتی شد. از ۱۹۰۰ تا ۱۹۴۰، طول لباس شنا به تبع طرح لباس زیر تغییر کرد.
در دههٔ ۱۹۲۰، استفادهٔ زنان از کرست (شکم‌بند سنتی) رو به کاستی نهاد. همزمان شرکت کادول پاریس لباس زیری موسوم به «کرست پستان» به بازار عرضه کرد.
در طی رکود بزرگ تولید شورت و پستان‌بند از پارچه‌های ارتجاع‌پذیر آغاز شد تا لباس‌های زیر مانند پوست دوم به بدن بچسبند. در دههٔ ۱۹۳۰ مدل‌های جدید لباس شنا در اروپا بر لباس‌های زیر مردانه و زنانه در آمریکا تأثیر گذاردند. بااین‌که خط کمربند این شورت‌های هنوز بالای ناف قرار داشت، برش درز ران به شکل کمانی بود که از زیر کشاله تا مفصل لگن ادامه داشت. این الگوی شورت قالبی برای غالب مدل‌های شورت زنانه و مردانه تا انتهای قرن بیستم بود.
شرکت وارنر استاندارد اندازه سینه‌بند را در سال ۱۹۳۵ معرفی کرد. نخستین سینه‌بند فنری نیز در ۱۹۳۸ به بازار عرضه شد.
در اواخر دههٔ سی میلادی شورت مردانهٔ اِسْکَنْت به بازار آمد که برش درز ران بسیار کوچکی داشت و خط کمربند آن پایین‌تر بود.
در ۱۹۴۳، هوارد هیوز گونه‌ای سینه‌بند جک‌دار طراحی کرد تا جین راسل آن را در فیلم یاغی بپوشد؛ بااین‌حال راسل در مصاحبه‌ها گفته‌است که هرگز آن «اختراع سرهم‌بندی‌شده» را نپوشیده‌است. در سال ۱۹۵۰، میدنفورم رسماً اولین سوتین برای جلوهٔ بزرگتر بالاتنه را به بازار معرفی کرد.
تا دههٔ ۱۹۶۰، لباس شنای بیکینی بر طرح شورت اثر گذارده بود و با پدید آمدن برش جدید شلوارهای فاق‌کوتاه جین و پارچه‌ای همزمان بود.
در دههٔ هفتاد میلادی و با معرفی شلوارهای جین چسبان، شورت‌های بندی محبوبیت یافتند، چراکه رد آن‌ها از روی شلوار معلوم نمی‌شد. در دههٔ ۱۹۸۰ شورت‌های دوخت فرانسه خط کمر و برش درز ران را تا خط کمربند واقعی بالا بردند، ولی پشت آن‌ها معمولاً پوشیده بود.
طرح شورت‌ها در ربع پایانی قرن بیستم، مانند طرح سوتین‌ها و دیگر انواع لانژری، بدواً به‌منظور تأکید بر جذابیت‌های جنسی به بازار عرضه می‌شد.
همزمان «شهوانی‌سازی» فرم بدن مردانه نیز رونق یافت و بدین منظور برندهایی چون کلوین کلاین با همکاری عکاسانی چون بروس وبر و هرب ریتس کارزارهایی تبلیغاتی راه انداختند.
بازاریابی لباس‌های زیر مردانه با هدف مصرف انبوه صورت می‌گرفت و طرح لباس‌های شنا و ورزشی تاثیرگرفته از عکاسی ورزشی و بدن‌سازی بود.
با گذر زمان، تأثیر متقابل لباس‌های زیر، لباس‌های شنا، و لباس‌های ورزشی بر یکدیگر منجر به پیدایش مد معاوضه‌پذیر سال‌های دههٔ ۱۹۹۰ شد.
بیکینی مردانه

گاه از عبارت بیکینی مردانه برای اشاره به مایوهای اسلیپ استفاده می‌شود. قسمت بغل این بیکینی‌ها ممکن است کوتاه یا بلند باشد یا اصلاً بندی، گره‌ای، یا توری باشد. بیکینی‌های مردانه معمولاً دکمه یا آویز جلو ندارند. برخلاف مایوهای شنا، بیکینی‌های مردانه برای کاهش اصطکاک طراحی نشده‌اند و فاقد بند تنبان قابل رؤیتند. در کل مایوهایی که عرض بغل آن‌ها از ۱٫۵ اینچ (حدود ۴ سانتی‌متر) کمتر است برای شنا مناسب نیستند و بیشتر به کار تفریح، مُد، یا حمام آفتاب گرفتن می‌آیند. شورت‌های فیگورگیری در مسابقه‌های بدن‌سازی نمونه‌ای از این گونه شورت‌هاست.
گاه مردان هم بالاتنهٔ بیکینی را، معمولاً با هدف ایجاد شوخی بصری، می‌پوشند. برای مثال مَنْکینی (به انگلیسی: mankini) گونه‌ای مایوی مردانه با بندهایی شبیه بند برتل است که پس از پوشیده شدن در فیلم بُرات از سوی ساشا بارون کوهن محبوبیت یافت.
موزدایی بیکینی

مقالهٔ اصلی: موزدایی بیکینی
شیوه‌های موزدایی بیکینی
اپیلاسیون آمریکایی (نام‌های دیگر: مثلثی، معمولی)
اپیلاسیون فرانسوی (نام‌های دیگر: ماهیکان، باند فرود)
اپیلاسیون برزیلی (نام‌های دیگر: هالیوود، کاملاً عریان)
موزدایی بیکنی حذف موهای زهاری است که بیرون از خط بیکینی می‌رویند.
نمایان شدن موهای زهار در بسیاری از فرهنگ‌ها ناپسندیده و شرم‌آور پنداشته می‌شود و معمولاً این موهای زاید را حذف می‌کنند.
با اشاعهٔ محبوبیت بیکینی‌ها، مقبولیت موهای زهار رو به نقصان نهاد.
با این حال، گونه‌های خاصی از مایوهای زنانه هستند که بخشی از موهای زهار را نمایان می‌سازند. کوچک شدن هرچه بیشتر مایوها، خصوصاً پس از ظهور بیکینی در سال ۱۹۴۵، موزدایی بیکینی هم محبوب ساخت.
شیوه‌ای خاص از موزدایی بیکینی هم موسوم به «اپیلاسیون برزیلی» با ظهور شورتِ بندی محبوب شد.
چندین شیوهٔ موزدایی بیکینی هست که می‌توان بسته به نوع شورت بیکینی و مساحت عریانی بیرون آن یکی را انتخاب کرد.
معمول‌ترین این شیوه‌ها عبارتند از: اپیلاسیون آمریکایی (حذف موهای زهار در طرفین، بالای ران، و زیر ناف)، اپیلاسیون فرانسوی (که در آن تنها یک نوار باریک در جلو باقی می‌ماند)، و اپیلاسیون برزیلی (حذف همهٔ موهای زهار که به‌ویژه برای شورتِ بندی به‌کار می‌رود).
برنزهٔ بیکینی

همچنین ببینید: حمام آفتاب
خطوط برنزه‌نشده‌ای که پوشیدن بیکینی به هنگام حمام آفتاب پدیدمی‌آورد، به برنزهٔ بیکینی موسومند. برای جلوگیری از پدید آمدن این الگوها، در سال ۱۹۶۹ گونه‌ای بیکینی اختراع شد که پارچه‌اش هزاران منفذ ریز دارد. این منافذ با چشم غیرمسلح دیده نمی‌شوند، ولی به‌اندازه‌ای نور آفتاب را از خود گذر می‌دهند که خط برنزه‌نشده‌ای برجا نماند.
نظربه‌اینکه بیکینی غالب پوست بدن را مقابل تابش فرابنفش عریان رها می‌کند، برنزه کردن بیش‌ازحد ممکن است به آفتاب‌سوختگی، سرطان پوست، و دیگر اختلال‌های مرتبط با پوست، چشم، و دستگاه ایمنی بینجامد.
ازاین‌رو، سازمان‌های پزشکی به بیکینی‌پوشان پیشنهاد می‌کنند تا به‌منظور پیشگیری از آفتاب‌سوختگی، سرطان پوست،
چروک، و افتادگی پوست
از کرم‌های ضدآفتاب گسترده‌اثر استفاده نمایند. با این وجود ممکن است برخی مواد کرم‌های ضدآفتاب در صورت نفوذ به پوست در درازمدت آثار مخربی داشته باشند.
یادداشت

↑  Anne Cole
↑  atome
1 2  Cole of California
↑  Modern Girl Magazine
↑  Hays Code
↑  Manina, la fille sans voiles
↑  Olivier Saillard
↑  Jamie Fox
↑  Gina Bellafonte
↑  Beth Dincuff Charleston
↑   Susan Rosen
↑  tie-side
↑  tear-drop
↑  pubikini
↑  Glen Tororich
↑  Brandi Perret-DuJon
↑  camkini
↑  bun-hugger
↑  Richard Baker
↑  Kimberly Bissell
↑  Miss Body Beautiful
↑  Miss Physical Fitness
↑  Miss Americana
↑  Kymberly Herrin
↑  The Bikini Book by Kelly Killoren Bensimon
↑  Cadole company
↑  breast girdle
↑  Warner
↑  skants
↑  push-up bra
↑  کت‌وشلوار قدرت یا power suit مدی در دههٔ ۱۹۸۰ بود که هدفش ایجاد اقتدار برای زنان در سمت‌های اداری یا سیاسی بود که پیشتر انحصارا در اختیار مردان بودند.
عملیات تقاطع در آب‌سنگ حلقوی بیکینی
موزائیکی مربوط به کف «ویلا رومانا دل‌کازاله» در جزیره سیسیل، از اولین تصویرهای بیکینی
میشلین برناردینی در حال مدلینگ بیکینی رآر در پی‌سین مولیتور، ۵ ژولای ۱۹۴۶. طرح رآر چنان کوچک بود که می‌شد آن را در یک جعبهٔ ۵ در ۵ در ۵ سانتیمتر (۲٫۰ در ۲٫۰ در ۲٫۰ اینچ)، مشابه جعبه‌ای که برناردینی در تصویر در دست دارد، جا داد.
سنت پوشیدن بیکینی در کارناوال ریو در ۱۹۵۰ آغاز شد. این عکس از سال ۲۰۰۹ نمایشگر یک رقصندهٔ سامبا در کارناوال ریو است.
عکس تبلیغاتی فرانکی آوالون و آنت فونیچلو برای یک فیلم بیچ پارتی (دههٔ ۱۹۶۰). فونیچلو اجازه نداشت نافش را نشان بدهد.
گونه‌های بیکینی در ویترین مغازه‌ای در آمریکا، ۲۰۰۵
تیم ملی والیبال ساحلی آمریکا چندین مزیت بیکینی را، از جمله راحتی هنگام بازی روی شن در هوای گرم، به عنوان دلیل انتخاب آن به عنوان لباس رسمی این تیم ذکر می‌کند. در این عکس ملی‌پوشان والیبال ساحلی آمریکا جنیفر فاپما و بروک سوئت در لباس رسمی‌شان نمایش داده شده‌اند.
مجسمهٔ مومی الی مک‌فرسن که او را نمونهٔ بارز بدن ایده‌آل بیکینی می‌دانند.
بیکینی مردانه
مردی در منکینی به شیوهٔ برات
خطوط برنزه‌نشده ایجادشده در اثر بیکینی
عبدالوهاب الکیالی

| عبدالوهاب الکیالی | عبدالوهاب الکیالی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۹۳۹ یافا، ناحیهٔ لیدا، فلسطین
درگذشت: ۷ دسامبر ۱۹۸۱ (۴۲ سال) بیروت، لبنان
ملیت: فلسطینی
شهروندی: سرپرستی فلسطین (۱۹۳۹–۱۹۴۸)
محل تحصیل: دانشگاه آمریکایی بیروت، دانشگاه لندن
پیشه(ها): سیاستمدار، تاریخ‌نگار، روزنامه‌نگار، نویسنده
عبدالوهاب الکَیّالی (۱۹۳۹ – ۷ دسامبر ۱۹۸۱) سیاستمدار، تاریخ‌نگار و نویسندهٔ فلسطینی بود.او در سال ۱۹۶۱ از دانشگاه آمریکایی بیروت لیسانس علوم سیاسی، در سال ۱۹۶۵ از همان دانشگاه فوق لیسانس و در سال ۱۹۷۰ از دانشکدهٔ مطالعات شرقی و آفریقایی دانشگاه لندن مدرک دکترا گرفت. وی در سال ۱۹۶۳ در وزارت ارشاد کویت مشغول به کار شد. در سال ۱۹۶۹ بنیاد مطالعات و انتشارات عربی را در بیروت تأسیس و مدیریت کرد. او سومین مرکز بین‌المللی مطالعات و انتشارات را در لندن در سال ۱۹۷۶ برپا ساخت. در سال ۱۹۶۸ جبهه آزادیبخش عرب را تأسیس کرد که در سال ۱۹۷۲ دبیرخانهٔ آن را برعهده گرفت. وی در سال ۱۹۶۸ به عنوان عضو مجلس ملی فلسطین انتخاب شد که باعث شد وی واجد شرایط ورود به کمیتهٔ اجرایی سازمان آزادی‌بخش فلسطین در سال‌های ۱۹۷۴–۱۹۷۷ شود. او در نیمهٔ اول دهه ۱۹۷۰ در رهبری کنش ملی فلسطین در لبنان فعال بود و چندین پروژهٔ فرهنگی و فکری را برای خدمت به اهداف عربی و فلسطینی تأسیس کرد. عبدالوهاب الکیالی علاوه بر فعالیت‌های سیاسی و تشکیلاتی، در سازماندهی سمینارها و سخنرانی‌های فرهنگی و فکری در دانشگاه‌های مختلف عربی با هدف روشن‌سازی تاریخ فلسطین و رابطهٔ صهیونیسم با آن شرکت داشت. همچنین در زمینه‌های رسانه‌ای و انتشاراتی فعالیت داشت و به عنوان سردبیر مجلهٔ «الرائد العربی» در کویت مشغول به کار شد و همچنین به عنوان سردبیر مجلهٔ «فلسطین آزاد» فعالیت می‌کرد.
زندگی و پیشه

او در سال ۱۹۳۹ در شهر یافا، ناحیهٔ لیدا، فلسطین، در خانواده‌ای سوری‌تبار به دنیا آمد و تحصیلات ابتدایی خود را در آنجا گذراند. او پس از نکبت ۱۹۴۸ به اردن رفت و تحصیلات متوسطه خود را در امان و بیروت به پایان رساند. پس از جنگ ۱۹۴۸ فلسطین، به همراه خانواده‌اش به امان پناه برد و در سال ۱۹۵۹ برای مدت کوتاهی توسط نیروهای امنیتی اردن دستگیر شد. همچنین در مدرسه مبلغان برومنا در بیروت درس خواند. سپس برای ادامه تحصیلات عالی به دانشگاه آمریکایی بیروت پیوست و در سال ۱۹۶۰ به دلیل تظاهراتی که در حمایت از انقلاب الجزایر به راه افتاد به همراه شماری از هم‌کلاسی‌هایش از آن اخراج شد. اما تحت فشار اعتصاب فراگیر دانشجویی به همراه هم‌کلاسی‌هایش بازگردانده شد.الکیالی در طول تحصیلات دانشگاهی خود درگیر امور عمومی شد. او یکی از بنیانگذاران اتحادیهٔ عمومی دانشجویان فلسطین-شعبهٔ لبنان بود و در برنامه‌ریزی و شرکت در رویدادهای ملی که توسط دانشجویان در آن زمان برگزار می‌شد، فعال بود.
عبدالوهاب الکیالی در سال ۱۹۵۸ به حزب عربی سوسیالیستی بعث پیوست و در سال ۱۹۶۰ به عضویت دفتر ملی فلسطین این حزب درآمد، در سال ۱۹۶۱ به عنوان دبیر بخش فلسطین آن در لبنان انتخاب شد. سپس به کویت رفت و در سال ۱۹۶۳ در وزارت ارشاد و اطلاعات مشغول به کار شد. در پایان به فلسطین بازگشت و به کار در روزنامهٔ حزب بعث، «الاحرار»، به عنوان مسئول صفحات افکار و آرا ادامه داد. مدرک کارشناسی ارشد خودر را در سال ۱۹۶۵ اخذ کرد. او در هفتمین کنفرانس حزب ناسیونالیست در سال ۱۹۶۴ و هشتمین کنفرانس در سال ۱۹۶۵ شرکت کرد. از سال ۱۹۶۸ به عضویت مجلس ملی فلسطین درآمد. زمانی که جبهه آزادیبخش عرب در ۱۹۶۹ تأسیس شد، الکیالی به عنوان یکی از اعضای رهبری آن انتخاب شد.
وی در دهمین کنگره ملی به عنوان یکی از اعضای رهبری ملی حزب بعث عرب سوسیالیست عراق از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۷ انتخاب شد. الکیالی دکترای خود را در سال ۱۹۷۰ از دانشگاه لندن دریافت کرد و پایان‌نامهٔ او دربارهٔ تاریخ مقاومت عرب‌های فلسطین در برابر استعمار و صهیونیسم بود و «مقاومت اعراب فلسطین در برابر استعمار و صهیونیسم در قرن بیستم» نام داشت. او در لندن در سال ۱۹۶۸ در انتشار اولین مجلهٔ خارجی‌زبان دربارهٔ مقاومت فلسطین به نام «فلسطین آزاد» شرکت کرد و اولین سردبیر آن بود. او در سال ۱۹۷۲ ریاست اولین کنفرانس جبهه آزادیبخش عرب را بر عهده داشت و برای بیش از یک سال به عنوان دبیرکل آن انتخاب شد. سپس از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۷ به عضویت کمیته اجرایی سازمان آزادیبخش فلسطین برگزیده شد. وی ریاست ادارهٔ امور آموزشی و فرهنگی آن را برعهده گرفت. او به عضویت کمیته عالی سیاسی امور فلسطین در لبنان درآمد.
الکیالی در فاصله سال‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۵ به‌طور فعال برای مسئلهٔ فلسطین در عرصهٔ لبنان شرکت کرد. او بنیاد غربی مطالعات و انتشارات را تأسیس کرد و از زمان انتشار مجلهٔ «قضایا عربیة» در سال ۱۹۷۴ سردبیر آن بود. او مرکز عربی برای مطالعات استراتژیک را تأسیس کرد که یک دانشنامهٔ نظامی منتشر می‌کرد و همچنین سردبیر دانشنامهٔ سیاست بود. او مرکز مطالعات و انتشارات جهان سوم را در سال ۱۹۷۹ در لندن تأسیس کرد. .
درگذشت

عبدالوهاب کیالی در ۷ دسامبر ۱۹۸۱ در دفترش در محلهٔ ساقیة الجنزیر بیروت توسط مهاجمان ناشناس ترور شد و روز بعد جسد او به امان منتقل و در آنجا در قبرستان شهدای ام الحیران خاک سپرده شد.