لیبی کازمالا
دوران ورزشی

کازمالا از سال ۱۹۷۲ تا ۲۰۱۶ در دوازده پارالمپیک نماینده استرالیا بود و سیزده مدال از آن خود کرد که ۹ مدال آن طلا بود.
کازمالا چند ماه قبل از شروع کار در باغ گیاه‌شناسی آدلاید توسط یک بیمار در بیمارستان رویال آدلاید با ورزش با ویلچر آشنا شد. او اولین بار در مسابقات ملی با ویلچر در بریزبن در سال ۱۹۶۶ شرکت کرد. او در شمشیربازی فویل، شنا، مسابقه با ویلچر، مسابقات میدانی و تیراندازی با کمان شرکت کرد. در مصاحبه ای در سال ۲۰۱۱، او گفت که برگزارکننده ای که تیم را برای بازی‌های پارالمپیک ۱۹۶۸ تل آویو انتخاب کرده بود، فراموش کرده بود که نام او را در این مسابقات لحاظ کند؛ بنابراین او در عوض به عنوان منشی در بازی‌ها کار کرد. او دو مدال طلا در تیراندازی با کمان و شمشیربازی با فویل، یک مدال نقره در پنج‌گانه و چهار مدال برنز در مسابقات شنا و مسابقات با ویلچر در بازی‌های پاراپلژیک مشترک المنافع ۱۹۷۰ در ادینبورگ، در اولین رویداد بین‌المللی خود کسب کرد. او ابتدا مجبور بود تمام پول خود را برای بازی‌ها جمع‌آوری کند، اما پس از یک مصاحبه رادیویی و مقاله ای در روزنامه در مورد وضعیت بدش، جان یوستیس موتورز به او چکی با تمام پول مورد نیاز برای بازی‌ها داد.
در بازی‌های پارالمپیک هایدلبرگ ۱۹۷۲، او مدال برنز شنای 3x50 زنان را به دست آورد. سپس در رویداد M Medley Relay 2-4، و در سایر رویدادهای شنا و دو و میدانی شرکت کرد. او در اوایل دهه ۱۹۷۰ با تیراندازی با تفنگ آشنا شد و در اولین تلاش خود در این ورزش چندین شلیک موفق داشت. در بازی‌های تورنتو ۱۹۷۶، او مدال طلای تیراندازی با تفنگ مختلط ۲–۵ را به دست آورد و در مسابقات تیراندازی با کمان و تیراندازی شرکت کرد.
در بازی‌های آرنهم ۱۹۸۰، او یک مدال طلا در مسابقه تفنگ بادی مختلط ۵–۲ و دو مدال نقره در مسابقات تفنگ بادی مختلط ۳ موقعیت ۵–۲ و تفنگ بادی مختلط زانوزده ۵–۲ به دست آورد. در بازی‌های نیویورک/استوک ماندویل ۱۹۸۴، او چهار مدال طلا کسب کرد و چهار رکورد جهانی را در تفنگ بادی زنان ۳ موقعیت ۶–۲، تفنگ بادی زنان زانو زده ۶–۲، تفنگ بادی زنان ۶–۲ و تفنگ بادی ایستاده زنان ۶–۲ شکست. در بازی‌های سئول ۱۹۸۸، او سه مدال طلا در تفنگ بادی زنان ۳ موقعیت ۶–۲، تفنگ بادی زنان زانو زده ۶–۲ و تفنگ بادی زنانه ۶–۲ به دست آورد، و یک مدال نقره در تفنگ بادی زنان ایستاده 6-2. او از آن زمان تا بازی‌های ۲۰۱۶ ریودوژانیرو بدون کسب مدال در هر پارالمپیک شرکت کرد، اگرچه امتیازات او به تدریج با گذشت زمان بهبود یافت. او پرچمدار استرالیا برای مراسم افتتاحیه در بازی‌های آتلانتا در سال ۱۹۹۶ بود. در بازی‌های سیدنی در سال ۲۰۰۰، او در دور مقدماتی مسابقه Mixed Air Rifle Prone SH1- با همسرش مسابقه داد و درست جلوتر از او هشتم شد. او بهترین نتیجه خود را در مسابقات تفنگ بادی زنانه ایستاده SH1- در بازی‌های پکن ۲۰۰۸ به دست آورد، جایی که به سختی از کسب مدال بازماند. او مسن‌ترین نماینده استرالیا در بازی‌های پکن و مسن‌ترین بازیکن پارالمپیک در بازی‌های لندن ۲۰۱۲ بود که در آنجا اعلام بازنشستگی کرد. با این حال، او پس از انتخاب شدن در بازی‌های ریودوژانیرو ۲۰۱۶ برای رقابت بازگشت. در پارالمپیک ۲۰۱۶ او یک بار دیگر مسن‌ترین رقیب بود و دوران پارالمپیک خود را با کسب رتبه هجدهم به پایان رساند. او در اوت ۲۰۲۰ بازنشستگی خود را از تمام مسابقات تیراندازی اعلام کرد. او در طول دوران حرفهای تیراندازی خود توسط ایوان هیل مربیگری می‌شد و همچنین با مربی تیراندازی ملی تفنگ، میرو سپیک کار می‌کرد. او هر سال از سال ۱۹۸۵ از مؤسسه ورزش استرالیای جنوبی بورسیه تحصیلی دریافت کرده است.
در سال ۱۹۹۴، او با وجود اینکه قهرمان باشگاه بود، ابتدا از شرکت در مسابقات قهرمانی ایالتی تیراندازی با تفنگ بادی منع شد، زیرا او روی ویلچر بود. او در نهایت برنده رقابت شد اما جایزه به کسی که دوم شد به جای او اهدا شد. این پرونده در نهایت در دادگاه به توافق رسید. در سال ۲۰۰۳، هنگام پرواز امارات از دبی به آلمان برای شرکت در بازی‌های ملی، ویلچرهای روزمره و ورزشی او به سرقت رفت. او زمانی که در آلمان بود از ویلچرهای قرضی استفاده می‌کرد، و زمانی که بدون ویلچر برای بازگشت به خانه رسید، گفت که این اولین بار در زندگی‌اش بود که واقعاً احساس «ناتوانی» می‌کرد. شرکت هواپیمایی ۲۰۰۰ دلار بابت هزینه تعویض ویلچر که هر کدام ۵۰۰۰ دلار ارزش داشت به او داد.