stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ملائکه
خصوصیات ملائکه

ملائکه جمع ملک می باشد وحروف اصلی آن ألک از باب ضرب یضرب أَلَکَ یَأْلِکُ ألکًا و ألوکًا بمعنى رسالت است.موجوداتی شریف و باکرامت‌اند که همواره در تسبیح و تقدیس پروردگارند. به اعتقاد مسلمانان فرشتگان از عقل و شعور برخوردارند و بندگان گرامی خداوندند. وظیفه فرشتگان- پس از عبادت- وساطت میان پروردگار و جهان هستی است. آنان فرمان خداوند درباره جهان را جاری می‌کنند.
فهرست فرشتگان
فرشته‌ها در اسلام(جبروت)
اسرافیل (فرشته صور)
جبرئیل (روح القدس)
رافائل (فرشته)
عزرائیل (ملك الموت)
فطرس ملک
مالک (فرشته)
میکائیل (فرشته روزی)
نکیر و منکر
ماروت
هاروت
بشیر و مبشر
فرشته‌ها در مسیحیت
اپولیون
تختها
دوبیل
سندلفون
کاتاریسم
کروبی‌ها
لوسیفر
متاترون
یوریل
شیطان
فرشته‌ها در یهودیت
سرافی‌ها
سمائیل
فرشتگان مقرب
فرشته‌های افسانه‌ای
آینور (سرزمین میانی)
دانته (شیطان هم می‌گرید)
زیر آسمان برلین
شهر فرشته‌ها
کستیل (سوپرنچرال)
والار (سرزمین میانی)
↑  https://www.alketab.org/%D8%A7%D9%84%D8%A3%D9%86%D8%A8%D9%8A%D8%A7%D8%A1_%D9%A2%D9%A7
همسران علی بن ابی‌طالب

از میان همسران علی بن ابی‌طالب، اولین ازدواج علی، ازدواج او با فاطمه زهرا، دختر محمد پیامبر اسلام است. واقدی گزارش می‌کند که وقتی علی بن ابی‌طالب از دنیا رفت، ۴ همسر به نام‌های لیلی تمیمی، ام البنین کلابیه، اسماء بنت عمیس و امامه بنت زینب را در نکاح داشت و غیر از آنان ۱۸ ام ولد برای علی گزارش می‌کند. به گزارش دانشنامه ایرانیکا، علی ۹ زن و چندین کنیز داشت و دارای ۱۴ پسر و ۱۹ دختر بود که از میان آنان حسن، حسین، زینب، محمد حنفیه و عباس مشهورترند. طبق منابع شیعی تعداد کل فرزندان علی ۲۷ یا ۲۸ بود. مادر محمد حنفیه، کنیزی آزادشده به نام خوله دختر جعفر حنفیه بود. از میان فرزندان علی، ۵ نفر صاحب نسل شدند.
اطلاعات پایه

علی بن ابی‌طالب، امام اول شیعیان و خلیفه چهارم و از خلفای راشدین به روایت اهل سنت است. و به تاریخ ۱۳ رجب سال ۳۰ عام الفیل در مکه به دنیا آمد. پدرش ابوطالب از بزرگان مکه بود. وی پسر عموی محمد و اولین مؤمن به پیامبری او بوده‌است. وی در باورهای اسلامی، از اصحاب کسا است و از مهمترین اهل بیت محمد به حساب می‌آید. وی به تاریخ ۱۹ رمضان سال ۴۰ ه‍.ق بر اثر ضربت شمشیر ابن ملجم مرادی در مسجد کوفه جراحت برداشت و دو روز بعد در ۲۱ رمضان همان سال درگذشت.
اولین ازدواج

مقالهٔ اصلی: زندگی زناشویی فاطمه زهرا و علی بن ابی‌طالب
اولین ازدواج علی، ازدواج او با فاطمه زهرا، دختر محمد پیامبر اسلام است. بر اساس آنچه منابع شیعی گزارش می‌کنند، این ازدواج از جمله کرامت‌های الهی علی بن ابی‌طالب بشمار می‌رود. روز این ازدواج، ۱۶ روز پس از مرگ رقیه دختر محمد (همسر عثمان) و پس از واقعه بدر صورت گرفته‌است. این ازدواج در شوال و در شهر مدینه رخ داده‌است. برخی منابع تاریخ این ازدواج را سوم ذی حجه دانسته‌اند. علی در دوران حیات فاطمه، با وجود آنکه اسلام تعدد زوجات را امری مباح تلقی می‌کرد، با زن دیگری ازدواج نکرد. جعفر صادق در بیان دلیل این عدم ازدواج متذکر می‌شود که علی در این دوران از تعدد زوجات منع شده‌بود. فاطمهٔ زهرا، دختر محمد و خدیجه، همسر علی بن ابی‌طالب، مادر حسن و حسین، و یکی از پنج عضو آل عباست. نسل علی از فاطمهٔ زهرا به‌عنوان شریف یا سید شناخته می‌شوند. آن‌ها به‌عنوان تنها نسل بازمانده از محمد، مورد احترام شیعه و سنی اند. علی تا زمانی که فاطمه زنده بود همسر دیگری نداشت، اما پس از او با زنان متعددی ازدواج کرد. به‌جز ۴ فرزندی که از فاطمه داشت، بقیه فرزندانش از همسران دیگر او بودند.
بر اساس داستانی که برخی منابع گزارش کرده‌اند؛ در میانه زندگی مشترک علی و فاطمه، علی از جویره دختر ابوجهل خواستگاری می‌کند. به نقل این داستان، این کار بر فاطمه گران می‌آید و محمد نیز با این ازدواج مخالفت می‌کند. با این وجود منابع مختلفی در اصل ماجرای خواستگاری علی از دختر ابوجهل، تردیدهایی را مطرح کرده‌اند. این ماجرا در آثاری چون صحیح بخاری، صحیح مسلم و سنن ترمذی گزارش شده‌است. علی میلانی، این روایت را در کتاب خواستگاری ساختگی مورد نقد محتوایی و سندی قرار داده‌است.
تعداد همسران و فرزندان

واقدی گزارش می‌کند که وقتی علی بن ابی‌طالب از دنیا رفت، ۴ همسر به نام‌های لیلی تمیمی، ام البنین کلابیه، اسماء بنت عمیس و امامه بنت زینب را در نکاح داشت و غیر از آنان ۱۸ کنیز ام ولد برای علی گزارش می‌کند. شبیه این گزارش در منابع مختلفی چون مطالب السئول و مناقب ابن شهرآشوب نیز گزارش شده‌است. به گزارش دانشنامه ایرانیکا و دانشنامه اسلام، علی ۹ زن و چند کنیز داشت و دارای ۱۴ پسر و ۱۹ دختر بود که از میان آنان حسن، حسین، عباس، و محمد حنفیه مشهورترند. طبق منابع شیعی تعداد کل فرزندان علی ۲۷ یا ۲۸ بود. مادر محمد حنفیه، کنیزی آزادشده به نام خوله دختر جعفر حنفیه بود. از میان فرزندان علی، ۵ نفر صاحب نسل شدند. آنچه مشهور است، علی بن ابی‌طالب در دوران حیات خود، با هفت زن به صورت رسمی عقد ازدواج دائم داشته‌است. اربلی این هفت همسر را، فاطمه زهرا، حوله، لیلی، ام‌البنین، اسماء، امامه و ام سعید گزارش می‌کند. اربلی باقی این همسران را، کنیز ام ولد دانسته‌است. در این میان منابع دیگری چون ابن شهرآشوب، گزارش‌های متفاوت دیگری را نیز گزارش کرده‌اند که بر اساس آنها، علی تا ۱۲ همسر داشته‌است. طبق تعریف حلی در جامع الشرایع، ام ولد کنیزی است که از مولا و صاحب خویش صاحب فرزند شده‌باشد. بر اساس قوانین اسلامی، صاحب ام ولد حق فروش کنیز خود را ندارد و فرزند او نیز آزاد می‌باشد و پس از مرگ صاحب، از سهم الارث فرزندش، آزاد می‌شود.
برای مطالعهٔ بیشتر

مصاحب، غلامحسین؛ اقصی، رضا, ویراستاران (۱۳۸۱) [۱۳۵۶]. «علی». دائرةالمعارف فارسی. ج. ۲. تهران: مؤسسه انتشاراتی امیرکبیر، سازمان کتاب‌های جیبی. شابک ۹۶۴-۳۰۳-۰۴۴-X.
Madelung, Wilferd (2004). "Ḥasan b. ʿAli b. Abi Ṭāleb". Encyclopædia Iranica (به انگلیسی). Retrieved 8 August 2017.
Veccia Vaglieri, Laura (2014). "ʿAlī b. Abī Ṭālib". Encyclopaedia of Islam (به انگلیسی). Vol. ۱ (2nd ed.). Leiden: E. J. Brill. p. ۳۸۱–۸۶.
عنایت‌الله کمبوه

شیخ عنایت‌الله کمبوه (۱۶۰۸–۱۶۷۱) دانشمند، نویسنده و مورخ هندوستانی بود. او فرزند میر عبداله، مشکین کلام، بود که عنوان او نشان می‌دهد نویسنده خوبی نیز بوده‌است. شیخ عنایت الله کمبوه برادر بزرگتر و معلم محمد صالح کمبوه، مورخ معروف دربار شاه جهان و معلم امپراتور مغول اورنگ زیب بود. وی در سال ۱۶۷۱ میلادی در دهلی درگذشت و مقبره وی در گنبد کمبوهان والا در مسیر جاده امپراتوری، در نزدیکی مقر راه‌آهن لاهور واقع شده‌است.
عنایت الله کمبوه زندگی اولیه خود را در خدمت نظامی مغول گذراند و «میر منشی» (بازرس کل) شاه جهان بود و منسب ۸۰۰ اسب در اختیار داشت. اما وی پس از یک دوره خدمت، از کار بازنشسته شد و در کنار حرم قطب الدین بخشیار کاکی در دهلی به زندگی ادامه داد. مانند برادرش محمد صالح، عنایت الله نیز خواننده برجسته هندی شناخته می‌شد.
عنایت الله کمبوه چندین اثر تاریخی نوشت. وی برای مجموعه داستانهای خود به نام بهار دانش مشهور است، که در سال ۱۶۵۱ میلادی تکمیل شد و یکی از مشهورترین کتابهای فارسی بود. محمد صالح کمبوه مورخ، برادر کوچک عنایت الله کمبوه، بهار دانش را به عنوان الگویی از کار پیچیده تحسین کرد. این کتاب قسمتی از برنامه‌های درسی مدارس فارسی شد و در نسخه ای از خلاصه‌المکاتیب، که در سال ۱۶۸۸ نگاشته شده، ذکر شده‌است. معمولاً در هندوستان مغول زنان و مردان تحصیل کرده، چه مسلمان و چه هندو، با توجه به محبوبیت کتاب در مدارس فارسی، با آن آشنا بودند. در دوران حاکمیت انگلیس نیز، طبق گزارش‌های آموزشی، تقریباً در همه مدارس تدریس می‌شد و سبک و اصطلاحات آن به عنوان بهترین مدل‌های ترکیب بندی در نظر گرفته می‌شد (Reid 1852: 54).
یکی دیگر از مطالب مهم در مورد کمبوه، تکمیله‌ی اکبرنامه است که در ادامه اکبرنامه ابوالفضل نوشته شده و چهار سال آخر سلطنت اکبر را روایت می‌کند. وی همچنین دو کتاب دیگر نوشت که به نام‌های دلکشا و اشرف الصراعف معروف هستند.
تالا، اروگوئه

مکان در Canelones Department, 23x15px|border |alt=|link= اروگوئه
| Tala | Tala |
| --- | --- |
شهر: شهر
Parish Church of the Most Holy Savior: Parish Church of the Most Holy Savior
TalaLocation in Uruguay: TalaLocation in Uruguay
مختصات: ۳۴°۲۱′۰″ جنوبی ۵۵°۴۶′۰″ غربی﻿ / ﻿۳۴٫۳۵۰۰۰°جنوبی ۵۵٫۷۶۶۶۷°غربی﻿ / -34.35000; -55.76667: مختصات: ۳۴°۲۱′۰″ جنوبی ۵۵°۴۶′۰″ غربی﻿ / ﻿۳۴٫۳۵۰۰۰°جنوبی ۵۵٫۷۶۶۶۷°غربی﻿ / -34.35000; -55.76667
Department: Canelones Department
تاسیس‌شده: 1860
جمعیت (2011): جمعیت (2011)
 • کل: ۵٬۰۸۹
منطقهٔ زمانی: ساعت هماهنگ جهانی -3
کد پستی: 91400
Dial plan: +598 4315 (+4 digits)
تالا، اروگوئه (به اسپانیایی: Tala) شهری در کشور اروگوئه، استان کنلونس است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۴٬۹۳۹ نفر بوده‌است.
تیرک

مکان
| تیرک (دماوند) | تیرک (دماوند) |
| --- | --- |
روستا: روستا
محل : محل 
تیرک (دماوند): تیرک (دماوند)
مختصات: ۳۵°۴۶′ شمالی ۵۱°۵۶′ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۷۶۷°شمالی ۵۱٫۹۳۳°شرقی﻿ / 35.767; 51.933: مختصات: ۳۵°۴۶′ شمالی ۵۱°۵۶′ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۷۶۷°شمالی ۵۱٫۹۳۳°شرقی﻿ / 35.767; 51.933
استان: تهران
شهرستان: دماوند
بخش: بخش رودهن
دهستان: آبعلی
جمعیت: کمتر از ۳ خانوار (سرشماری ۹۵)
تیرک (دماوند)، روستایی از توابع بخش رودهن شهرستان دماوند در استان تهران ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان آبعلی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶ نفر (۴خانوار) بوده‌است. مردم این روستا از قومیت طبری هستند و به زبان طبری دماوندی که گویشی از زبان مازندرانی می باشد صحبت می کنند.
فرانکو آرچیبوگی

فرانکو آرچیبوگی
فرانکو آرچیبوگی (Franco Archibugi) (زاده ۱۸ سپتامبر ۱۹۲۶ – درگذشته ۲۳ نوامبر ۲۰۲۰)، دانشمند علوم سیاسی، اقتصادی و اجتماعی، استاد دانشگاه در بخش سیاست اقتصادی و آمایش سرزمین، اهل ایتالیا بود. او به‌طور گسترده در ایتالیا و آژانس‌های دولتی بین‌المللی کار می‌کرد؛ از جمله در حوزه‌های توسعه اقتصادی، رفاه اجتماعی و سیاست همکاری. آرچیبوگی نویسنده چندین کتاب در حوزه نظریه برنامه‌ریزی و روش‌شناسی بوده و از جمله نظریه‌پردازان و طرف‌داران رشته جدید و واحد برنامه‌ریزی بود – «پلانولوجی» – که هدف آن ایجاد یک پل ارتباطی میان پیشرفت علمی نظری در اقتصاد و سایر علوم اجتماعی با اثرگذاری و مدیریت واقعی سیاسی و اداری، است. پس از بازنشسته شدن از وظایف دانشگاهی، هنوز هم در حوزه پژوهش فعال بوده و به عنوان رئیس مرکز مطالعات برنامه‌ریزی کار می‌کرد. او در سن ۹۴ سالگی، در نوامبر ۲۰۲۰ در شهر روم درگذشت.
زندگی‌نامه

متولد ۱۹۲۶ میلادی در شهر روم و فرزند ویلون نواز کورادو آرچیبوگی و آدیلینا فرانسیا، او نوه مورخ هنر، انیو فرانسیا بود.
او با انجام دادن اقدامات نمایشی کوچک مانند توزیع کردن برگه‌های آگهی سوسیالیستی در سینماها و با پخش کردن میخ‌های دارای چهاروم لبه در ویا فلامینیا در روم، در مقاومت شرکت می‌کرد. پس از آزادی روم در ۱۹۴۴ میلادی، او یکی از رهبران در احیای مجدد فدراسیون جوانان سوسیالیست ایتالیا به رهبری ماتیو ماتیوتی، لئو سولاری و ماریو زاگاری بود، آشنایی او با زوگاری و دوست وی جیورجیو روفولو بعداً یک رابطه طولانی مدت مبدل شد. طی همان سال‌ها، وی همچنین در راستای بنیان‌گذاری شعبه ایتالیای بین‌المللی چهاروم، همراه با جیورجیو روفولو، همکاری نمود.
نخستین شغل وی در وزارت بازسازی بود، از نزدیک با وزیر میوکیو روینی و رئیس کابینه وی به‌نام فیدیریکو کافی کار نموده و هنگام اجرای طرح مارشال از ایتالیا در اروپا نمایندگی می‌کرد. او همراه با کافی تا زمانی ناپدید شدنش، بسیار دوستی عمیق داشت.
او که دانشجوی مؤسسه فلسفه دانشکده ادبیات و فلسفه در دانشگاه ساپینزای روم بود، استادی همانند گویدو کالوجیرو و دوستان و همکلاسانِ درخشان و جوان همانند لوسیو کولیتی، ایمیلیو گالونی، تولیو گریجوری و چینارو ساسو داشت و تز خود را تحت راهنمایی کارلو انتونی در مورد عصر روشن‌گری آلمان نوشت.
پس از انشعاب حزب سوسیالیست ایتالیا، او همراه با تمامی فدراسیون جوانان سوسیالیست به حزب سوسیالیست لیبرال ایتالیا (بعداً به PSDI تغییر نام داد) تحت رهبری جوزپه ساراگات، پیوست. او در کنفدراسیون کارگران اتحادیه‌های صنفی ایتالیا (CISL) شروع به کار نموده و با پیترو میرلی براندینی همکاری نمود.
پس از مرگ ایوجینیو کولورنی در ۱۹۴۴ میلادی، او برای مدت طولانی با ارنیستو روسی به عنوان دوست باقی ماند و چیزی که آن‌ها را باهم نزدیک کرده بود، تعهد مشترک حرفه‌ای آن‌ها برای بازسازی اقتصادی ایتالیا و نظر مشترک شان در طرف‌داری از اروپا بود. چندی بعد وی یکی از مقامات جوان بود که به عنوان رئیس عمومی سازمان ذغال سنگ و فولاد اروپا در اواخر دهه ۱۹۵۰ میلادی، فرایند ادغام اروپا را آغاز نمود.
او که از نظر ایدئولوژی به تعلیمات سوسیالیستی نزدیک بود، پس از انتصاب بتینو کراشی به عنوان رئیس PSI، به تدریج از این حزب فاصله گرفت، به حدی که وی بعداً از فهرست‌های سایر احزاب مانند حزب رادیکال در ۱۹۸۷ و فهرستی به رهبری ماسیمو سیویرو چیانینی در ۱۹۹۲ میلادی حمایت کرد.
آرچیبوگی یکی از طرف‌داران برنامه‌سازی در دهه ۱۹۶۰ میلادی در ایتالیا بوده و از نزدیک با انتونیو جیولیتی و جیورجیو روفولو همکاری داشت. او پروفسور برنامه‌ریزی شهری بوده و در دانشگاه کالابریا، دانشگاه فردریکو دوم (ناپل) و در مدرسه ملی اداره (ایتالیا) تدریس نموده‌است. او که مرکز مطالعات برنامه‌ریزی را در ۱۹۶۳ بنیان‌گذاری نموده و رئیس آن بود، از جمله طرف‌داران (و ترویج کنندگان) یک رشته تدریسی واحدِ جدید در حوزه برنامه‌ریزی شد. او در راستای توسعه تکنیک‌های برنامه‌ریزی در حوزه‌های شهری، اراضی و اقتصاد کار نموده و با سازمان‌های ملل متحد، کمیسیون اروپا و سازمان همکاری توسعه اقتصادی و برندگان جایزه نوبل اقتصاد یان تینبرگین، راگنار فریش، واسیلی لئونتیف و ریچارد استون همکاری داشت. همراه با ژاک دولور و استوارت هولاند، او پیشنهاد برنامه‌ریزی فراتر از برنامه‌ریزی کاپیتالیست را ارایه کرد.
طی سال‌های پسین، او روی سه کتاب بزرگ در مورد روی‌کرد برنامه‌ای به شدت کار نموده که سال قبل توسط انتشارات پالگریو مک‌میلان به دست نشر سپرده شد.
زندگی خصوصی

او در ۱۹۵۳ میلادی با شاعر موزی اپیفانی ازدواج نموده و صاحب چهار فرزند شدند، لوکا، دانیل، فراسیسکا و البرتینا. پس از این‌که آن‌ها از هم جدا شدند، وی از کارلا کوینگ صاحب فرزندی پنجمی به‌نام ماتیاس شد و بعداً ششمین فرزند وی، الیساندرو از خانم دومش به‌نام فولویا بانچی بود. خانه وی در خارج از روم در دیوینو آمور، علاوه بر این‌که – از ۱۹۸۱ به بعد – میزبان مقر مرکز مطالعات برنامه‌ریزی بود، به یک کانون پر جنب و جوش فرهنگی، موسیقی و زندگی اجتماعی مبدل شده بود.
برادران بزرگ‌تر پدرِ پدربزرگ وی به‌نام فرانسیسکو و الیساندرو آرچیبوگی، از جمله داوطلبان گردان دانشگاه ساپینزا بودند و در دفاع از جمهوری روم (۱۸۴۹ میلادی) وفات کردند. به عنوان پسر نوه آن‌ها، فرانکو با شرکت در مراسم گرامی‌داشت و همچنین به عنوان عضو انجمن ملی کهنه سربازان گاریبالدی، خاطرات آن‌ها را زنده نگهداشت.
تحصیلات

۱۹۴۴ – ۱۹۵۲ میلادی: دانشگاه ساپینزای روم. مدرک در تاریخ و فلسفه.
۱۹۴۷ – ۱۹۵۰ میلادی: ISE – BCI – [مؤسسه مطالعات اقتصادی. دپارتمان روم]
۱۹۶۳ – ۱۹۶۴ میلادی: مدرسه اقتصاد لندن (LSE). دیپلم یک ساله در «اداره اقتصادی و اجتماعی».
شخصیت سیاسی-حرفه‌ای

فرانکو آرچیبوگی از همان آغاز، فعالیت‌های پژوهشی را با فعالیت‌های سیاسی و حرفه‌ای خود در هم ادغام نمود. از ۱۹۴۵ – ۱۹۵۰ میلادی (بلافاصله پس از جنگ جهانی دوم) او – قبل از به‌دست آوردن مدرک دانشگاه – به عنوان افسر تازه‌کار در اداره حکومتی برای بازسازی کشور و سیاست همکاری اروپا کار می‌کرد. [در وزارت بازسازی و در کمیته وزیران برای برنامه احیای اروپا (ERP)، («طرح مارشال») در روم و بعدتر در OECE در پاریس.]
در میان سال‌های ۱۹۵۱ – ۱۹۵۶ میلادی وی مشاور اقتصادی و آموزشی کنفدراسیون اتحادیه‌های صنفی کارگران (CISL) شد؛ و از ۱۹۵۶ – ۱۹۵۷ میلادی سمت رئیس کمیته اقتصادی (مربوط به سازمان منطقه‌ای اروپای کنفدراسیون اتحادیه‌های صنفی کارگران، لندن-بروکسل) را بر عهده داشت؛ وی در این وظایف خود در مذاکراتِ پیمان‌های روم برای ایجاد اتحادیه اقتصادی اروپا، شرکت نمود.
وی بعداً به عنوان رئیس دبیرخانه فنی کمیته وزارت‌خانه‌ها برای جنوب (Comitato dei Ministri per il Mezzogiorno) (1958 – 1959 میلادی) گماشته شد.
توموکو و مادر در حمام

توموکو و مادر در حمام (۱۹۷۱) توسط یوجین اسمیت
توموکو و مادر در حمام عنوان عکسی است که دابلیو. یوجین اسمیت، عکاس خبری آمریکایی، در سال ۱۹۷۱ ثبت کرد. بسیاری از صاحب‌نظران این عکس را مهم‌ترین عکس اسمیت می‌دانند.
این عکس سیاه‌و‌سفید مادری را به تصویر می‌کشد که دختر تغییرشکل‌یافته‌اش را در یک حمام سنتی ژاپنی در آغوش گرفته است. مادر، ریوکو کامیمورا، موافقت کرد تا عکاس این عکس شگفت‌انگیز را از او ثبت کند تا از طریق آن تاثیرات مخرب و ترسناک بیماری میناماتا (نوعی مسمومیت با جیوه) بر بدن و ذهن دخترش توموکو کامیمورا را نشان دهد.
این عکس پس از انتشار شهرت جهانی پیدا کرد و موجب شد تا وضعیت بین‌المللی بیماری میناماتا مورد توجه جهانی قرار بگیرد و همچنین مبارزه قربانیان برای به رسمیت شناختن و جبران خسارت را افزایش داد.
به خواست خانواده توموکو کامیمورا، انتشار این عکس در سال ۱۹۹۷، ۲۰ سال پس از مرگ توموکو، متوقف شد.
اگرچه نام‌خانوادگیِ سوژه «کامیمورا» است،  اما معمولاً عکس به اشتباه با عنوان توموکو اومورا (Uemura) در حمام شناخته می‌شود. این اشتباه ناشی از خواندن اشتباه اولین کانجی نام خانوادگی سوژه 上村 (Kamimura؟) است. اسامی دیگری که برای عکس ذکر شده است عبارتند از Tomoko in Her Bath و Tomoko is Bathed by Her Mother .
ثبت عکس

دابلیوو یوجین اسمیت و همسرش آیلین اسمیت از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۳ با هدف جلب توجه به بیماری میناماتا در میناماتا، کوماموتو زندگی کردند.
در طی این سه سال اسمیت هزاران عکس گرفت که منجر به تولید مقالات متعدد، مجله‌ها، نمایشگاه‌ها و کتاب‌های مختلفی شد. در این روند اسمیت متوجه شد که برای تبدیل‌شدن به نمادی از بیماری میناماتا، یک عکس خاص و چشمگیر لازم است. او می‌گوید: «[این عکس] در ذهن من رشد کرد و رشد کرد تا در نهایت نماد میناماتا تصویری از این زن [مادر] و کودکش، توموکو شد. یک روز من به سادگی گفتم […] بگذارید سعی کنیم آن تصویر نمادین را بسازیم.»
والدین توموکو به این امید که ممکن است توجه خانواده‌های مشابه در میناماتا و دیگر قربانیان آلودگی در سراسر جهان به این بیماری جلب شود، به اسمیت اجازه دادند تا او از دخترش عکس بگیرد. ریوکو کامیمورا مشتاق بود تا عکس دخترش را به شیوه‌ای دلسوزانه نشان دهد و به همین منظور به صورت فعال با اسمیت همکاری کرد تا یک عکس خاص را بسازد. جیم هیوز (زندگینامه‌نویس) در مورد این عکس می‌گوید، اگرچه اسمیت به دنبال به تصویرکشیدن بدن تغییر شکل یافته‌ٔ توموکو بوده است اما این مادر توموکو بوده است که اتاق حمام را پیشنهاد کرده است. این عکس سرانجام در یک بعدازظهر سرد دسامبر ۱۹۷۱ گرفته شد در حالی که ریوکو، توموکو، اسمیت و همسرش آیلین همه در این حمام کوچک جمع شده بودند.
انتشار و تأثیر

این عکس برای اولین‌بار در ۲ ژوئن ۱۹۷۲ در مجله لایف منتشر شد. علاوه‌برآن کتابی شامل دیگر مجموعه‌عکس‌های اسمیت از میناماتا نیز منتشر شد. موضوع بیماری میناماتا و مصائب قربانیان این فاجعه پس از انتشار این مقاله و کتاب عکس، مورد توجه جهانیان قرار گرفت. پس از این انتشار اسمیت توسط یاکوزا، که شرکت چیسو آن‌ها را اجیر کرده بود، مورد حمله و ضرب و شتم قرار گرفت.
بکر و طبیعی بودن چشمگیر این عکس باعث شد که خیلی سریع به شهرت جهانی برسد. خانواده کامیمورا پس از آن مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفتند. پدر توموکو، یوشیو کامیمورا، می گوید: «ما با تعداد زیادی مصاحبه روبه‌رو بودیم. با تصور این‌که این امر به مبارزه‌ای برای از بین بردن آلودگی‌ها کمک می‌کند با مصاحبه و عکس‌ها موافقت کردیم در حالی که سازمان‌هایی که از طرف ما فعالیت می‌کردند از عکس توموکو به طور مکرر استفاده می‌کردند.» با این حال این توجه زیاد خالی از اشکال نبود. شایعاتی در جامعه میناماتا منتشر شد مبنی بر اینکه کامیموراها از تبلیغات مالی سود می‌برند. برخی از مردم محلی (که برای امرار معاش خود با شرکت آلوده‌کننده چیسو همکاری داشتند) با مبارزه‌های قربانیان بیماری میناماتا برای جبران خسارت مخالف بودند. همه این فشارها به طور افزاینده‌ای برای خانواده کامیمورا تحمیل شد. یوشیو کامیمورا می‌گوید: «من فکر نمی‌کنم که هیچ‌کس خارج از خانواده ما بتواند تصور کند که شایعات مداوم چقدر غیرقابل است و تحمل زندگی روزمره را دشوار کرده است. اگرچه توموکو خودش نمی‌توانست صحبت کند، اما مطمئنم که توموکو احساس می‌کرد که خانواده‌اش نگران او هستند.»
توموکو کامیمورا در سال ۱۹۷۷ در ۲۱ سالگی درگذشت.
برداشتن

در سال ۱۹۹۷ یک شرکت تلویزیونی فرانسوی با خانواده کامیمورا تماس گرفت و از آن‌ها اجازه گرفت تا از عکس معروف اسمیت در مستندی درباره مهمترین عکس‌های قرن بیستم استفاده کند و یکبار دیگر در مورد بیماری میناماتا و این عکس با خانواده مصاحبه کند. در این زمان یوشیو کامیمورا، ۲۰ سال پس از مرگ دخترش، نظر خود را تغییر داد. او از هرگونه مصاحبه‌ای امتناع کرد و از ایده استفاده بیشتر از تصویر توموکو خوشش نیامد.
پس از مرگ یوجین اسمیت در سال ۱۹۷۸، حق چاپ عکس‌های میناماتا به همسر سابقش آیلین اسمیت رسید. آیلین با شنیدن خبر واکنش خانواده کامیمورا به درخواست شرکت تلویزیونی، به میناماتا سفر کرد و با آن‌ها ملاقات کرد. او در سال ۱۹۹۸ تصمیم گرفت حق چاپ این اثر را به این خانواده بدهد تا آن‌ها بتوانند در مورد استفاده از آن حق تصمیم‌گیری داشته باشند. آیلین اسمیت در این رابطه می‌گوید: «این عکس اگر به توموکو احترام نگذارد، هیچ معنایی نخواهد داشت. اگر این عکس برخلاف میل توموکو و خانواده‌اش منتشر شود، بی‌احترامی خواهد بود. از آن‌جا که این [عکس] گزاره‌ای درباره زندگی توموکو بود، باید به آن زندگی و به مرگ آن احترام بگذارد.»
فیلم

در سال 2020 فیلمی درام با عنوان میناماتا(انگلیسی: Minamata) به کارگردانی اندرو لویتاس و بازی جانی دپ در نقش یوجین اسمیت ساخته شده است که به این موضوع میپردازد. اولین نمایش این فیلم در ۲۱ فوریه ۲۰۲۰ در Berlin International Film Festival انجام شد که نظر منتقدان فیلم و حامیان محیط زیست را به سوی خود جلب کرد.
فرآیند تابش پرتو الکترونی

دستگاهی برای فرآیند تابش پرتو الکترونی
پردازش پرتو الکترونی یا تابش الکترونی (EBI) فرآیند استفاده از الکترون‌ها با انرژی بالا، برای اصلاح یک جسم برای اهداف مختلف است. این فرآیند ممکن است در دمای بالا و حتی در جو نیتروژن اتفاق بیفتد. از روش تابش الکترونی می توان برای استریل کردن و اتصال عرضی پلیمرها استفاده نمود.
انرژی های الکترون معمولاً بسته به عمق نفوذ مورد نیاز، از محدوده keV تا MeV  متفاوت است. دوز تابش معمولاً مقیاس  گری (یکا) GY  و راد (یکا) اندازه گیری می شود ( 1 Gy معادل 100 rad ).
اجزای اصلی یک دستگاه پردازش پرتو الکترونی معمولی عبارتند از:  یک تفنگ الکترونی (شامل یک کاتد، شبکه و آند)، که برای تولید و شتاب دادن به پرتو اولیه استفاده می‌شود. و یک سیستم نوری مغناطیسی (تمرکز و انحراف)، که برای کنترل نحوه برخورد پرتو الکترونی به مواد مورد مطالعه ("قطعه کار") استفاده می شود. در حین کار، تفنگ کاتدی الکترون‌های ساطع شده حرارتی را وارد میدان الکترواستاتیکی در سیستم آند کاتد (شبکه و آند) کرده و الکترون‌ها در میدان شتاب می‌گیرند و به شکل پرتوی همسو می‌شوند. سپس پرتو الکترونی از مجموعه تفنگ از طریق حفره خروجی که بر روی صفحه آند قرار دارد با ولتاژ منفی بالا(ولتاژ کاری تفنگ) که به کاتد اعمال می شود، خارج می شود. استفاده از ولتاژ بالا بصورت مستقیم برای تولید یک پرتو الکترونی پرانرژی، امکان تبدیل انرژی الکتریکی ورودی بازدهی بیش از 95 درصد به پرتو الکترونی را میسر می سازد و استفاده از پرتو الکترونی را به یک تکنیک بسیار کارآمد تبدیل می‌کند. پس از خروج از تفنگ، پرتو از یک لنز الکترومغناطیسی و سیستم سیم پیچ انحراف عبور می کند. در این فرآیند از لنز برای ایجاد یک نقطه پرتو متمرکز یا غیر متمرکز بر روی قطعه کار استفاده می شود،و همچنین از سیم پیچ خم شده برای قرار دادن  پرتو در یک مکان ثابت یا ایجاد حرکت نوسانی استفاده می شود.
در پلیمرها، از پرتو الکترونی برای کاهش طول زنجیره پلیمر (که زنجیره پلیمر را کوتاه‌تر می‌کند) و ایجاد اتصال عرضی  در ساختار استفاده می شود که این فرآیند موجب تغییر در خواص پلیمر و  گسترش دامنه کاربردهای آن می شود.  تابش الکترونی می تواند موجب تغییرات در کریستالینیتی و همچنین ریزساختار بشود. لازم به ذکر است فرآیند تابش الکترونی می تواند منجر به   تخریب پلیمر  شود. پلیمرهایی که تحت تابش قرار گرفته اند با استفاده از DSC ، XRD ، FTIR یا SEM مورد بررسی قرار می گیرند .
در کوپلیمرهای پلی (وینیلیدین فلوراید-تری فلوئورواتیلن)، تابش الکترون پرانرژی باعث کاهش سد انرژی برای انتقال فاز فروالکتریک-پارالکتریک می شود و تلفات پسماند پلاریزاسیون در مواد را کاهش می‌دهد.
فرآیند پرتو الکترونی شامل تابش با استفاده از یک شتاب دهنده پرتو الکترونی با انرژی بالا به ماده مورد نظر جهت اصلاح خواص آن می باشد. شتاب‌دهنده‌های پرتو الکترونی از فناوری روشن-خاموش مشابه  پرتو کاتدی مورد استفاده در  تلویزیون برای حرکت پرتو الکترونی استفاده می کنند
پردازش پرتو الکترونی در صنعت عمدتاً برای اصلاح سه ویژگی محصول استفاده می شود:
اتصال عرضی محصولات پلیمر ی جهت بهبود خواص مکانیکی، حرارتی، شیمیایی و سایر خواص
تخریب مواد  عمدتا موائ مورد استفاده در بازیافت
استریل سازی کالاهای پزشکی و دارویی.
نانوتکنولوژی یکی از حوزه‌های جدید در حال رشد در علم و مهندسی است. تابش اولین ابزار کاربردی در این زمینه است. سال هاست که آرایش اتم ها و یون ها با استفاده از پرتوهای یونی یا الکترونی مورد بررسی قرار می گیرد. کاربردهای جدید تابش الکترونی مربوط به سنتز نانو خوشه های اتم و نانوکامپوزیت است.