stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ایرج (پسر فریدون)
ایرج در نوشته‌های دورهٔ پسا ساسانی

در روایت طبری، فریدون سرزمین ترک‌ها و خزرها را به همراه چین به تور، روم و سرزمین اسلاوها و البورجان (گرجستان) را به سلم، و مرکز جهان به نام کنارات (اوستایی: خورنیراثا) که ایران‌شهر است به ایرج می‌دهد.
طبری در ادامه این روایت آورده است که، فریدون قسمت میانه و آباد زمین را که اقلیم بابل است و آنرا خنارث گفتند با هند و سند و حجاز و جاهای دیگر به ایرج داد که برادر کوچکتر بود و او را بیشتر از همه دوست داشت و بدین سبب اقلیم بابل، ایرانشهر نام گرفت.
ثعالبی روایتی همانند فردوسی دارد که گویای مآخذی یکسان و احتمالاً شاهنامه ابومنصوری است.
کوش‌نامه داستانی مشابه با اندکی تغییر در جزئیات دارد و از اتحاد سلم و تور و برادرزادهٔ ضحاک می‌نویسد.
این تقسیم‌بندی مبتنی بر این ایده است که جهان به «هفت اقلیم» تقسیم شده است. دیگر کسانی که اصل داستان را روایت می‌کنند عبارت‌اند از بلعمی (ویرایش بهار، ص ۱۴۸–۵۰)، مقدسی (صص ۱۴۴–۴۶)، مسعودی (مروج، ص ۱۱۵–۱۷، ۱۴۰–۴۱، ۲۴۰)، ابن خردادبه و حمزه.
دینوری ایرج و سلم و تور را پسران نیمرود (فریدون) و نیز منوچهر را پسر ایرج می‌داند. همه به‌جز دینوری، منوچهر را از تبار دور ایرج می‌دادند. بیشتر نویسندگان از این‌که نام ایران از ایرج منشأ گرفته آگاه بودند.
سنتی تلفیقی پارسی عبرانی ادعا داشته که ایران پسر اسود پسر سام بوده که ۱۰ پسر داشته که نامشان را بر بخش‌های مختلف ایران داده‌اند: خراسان، سکستان، کرمان، مکران، اصفهان، گیلان، سبدان، جورجان، آذربایجان و ارمنان (یاقوت حموی، بلدان). ایرجی‌زاده به‌عنوان لقبی برای ایرانیان در شاهنامهٔ دقیقی آمده است.
ایرج در شاهنامه

داستان ایرج یکی از داستان‌های اندوهبار و سوگناک شاهنامه است. فردوسی در این داستان ایرج را انسانی صلح‌دوست و مهربان و اهل مدارا معرفی کرده است. از ۱۰۶۸ بیتی که فردوسی دربارهٔ دورهٔ فرمانروایی فریدون سروده حدود ۷۹۹ بیت به تقسیم کردن جهان توسط فریدون بین پسران و پیامدهای آن مربوط است. فریدون برای سه پسر پس از آن‌که در پی آزمونی همسرانی از یمن برمی‌گزیند، با آزمونی دیگر که آستانهٔ هشیاری و بیدار ماندن بود، ایرج سربلند بیرون آمد؛ پس روم و خاور را به سلم، توران و چین را به تور و ایران و دشت نیزه‌وران (تا اندازه‌ای برابر بین‌النهرین یا عراق امروزی) را به ایرج می‌بخشد. ایران از دیگر قلمروها آبادتر است و پادشاهی بر این نقطه به منزلهٔ پادشاهی بر هفت کشور بود و کسی که فرمانروای ایران باشد فرمانروای جهان بود. این مسئله برای سلم و تور گران آمد:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| بجنبید مر سلم را دل ز جای |  | دگرگونه‌تر شد به آیین و رای |
| دلش گشت غرقه به آز اندرون |  | به اندیشه بنشست با رهنمون |
| نبودش پسندیده بخش پدر |  | که داد او به کهتر پسر تخت زر |
سلم و تور این ناخرسندی را به پدر بازگو کردند، ایرج برای دلجویی به دیدار برادرانش رفت. در نشست سه‌جانبه ایرج تلاش کرد تا با آنان از در دوستی و برادری درآید، ولی آن دو نپذیرفتند. تور در نزد سلم تخت زرین را بر سر ایرج کوبید سپس با خنجری آبگون سر از تن ایرج جدا کرد و آن را در صندوقی برای پدر فرستاد. فریدون از اندوه از دست دادن پسر بسیار گریست ولی چون پیر بود نمی‌توانست انتقام او را بگیرد پس آن‌قدر شکیبا ماند تا منوچهر زاده شد و فریدون او را به جنگ سلم و تور فرستاد. منوچهر با آن دو جنگید و آن‌ها را یکی پس از دیگری کشت و فریدون نیز پادشاهی را به او بخشید.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| از ایشان چو نوبت به ایرج رسید |  | مر او را پدر شاه ایران گزید |
| بدو داد کاو را سزا بود تاج |  | همان کرسی و مهر آن تخت عاج |
| نشستند هر سه به آرام و شاد |  | چنان مرز بانان فرّخ نژاد |
همخوانی با اساطیر آریایی > اساطیر هندواروپایی

مسئلهٔ تقسیم قلمرو میان فرزندان در دیگر اسطوره‌های هندواروپایی همتاهایی دارد. برای نمونه هرودوت نمونهٔ سکایی این تقسیم کشور را خبر می‌دهد. تاریگتائوس نخستین پادشاه سکاها سه پسر داشت. بزرگترینشان لیپوکسائیس، فرزند میانی، آرپوکسائیس و کوچک‌ترین کولاکسائیس بود. که زمانی فرمانروایی کردند اما چون ثروت فراوان خدادادی به کولاکسائیس رسید برادران بزرگ‌تر تمام پادشاهی سکا را به او دادند که نسل سکاها از این سه سرچشمه گرفت. فرزندان کولاکسائیس سکاهای سلطنتی بودند که پارالاتائی خوانده شدند که این نام همانندی‌های با دودمان پادشاهی فریدون، پیشدادی دارد. (مقایسه کنید: Paraδāta > Pīšdād)
همچنین در افسانه‌های ژرمن نیز چنین اسطوره‌ای دیده می‌شود. در اشعار باستانی این‌گونه حکایت می‌شود که نیای اقوام ژرمن، ماننوس نامیده می‌شد که سرزمین ژرمن‌ها را میان سه پسرش بخش کردند که اینگه وونس (شمال)، هرمینونس (میانه) و ایستائه وونس (جنوب) بودند. تاسیتوس در کتاب ژرمانیا این داستان را آورده است.
همخوانی با اساطیر آریایی > اساطیر سامی

در بُن‌مایه‌های داستان ایرج با روایت عبری یوسف همانندی‌هایی پیشنهاد شده است. از جمله نگاه مهربانانه‌تر پدر به فرزند کوچک‌تر، توطئهٔ برادران و انتخاب ازلی ایرج و یوسف برای جانشینی پدر و سروری داشتن بر قوم و اندوه پدر در دوری از فرزند.
نگاره‌ای از ایرج در شاهنامهٔ تهماسبی
نگاره‌ای از شاهنامه که تور و سلم ایرج را می‌کُشند
یک فرش کهن کاشانی از دورهٔ قاجاری که دور تا دور آن نقش پادشاهان اسطوره‌ای ایران قرار گرفته‌اند. در میانهٔ آن، نگارهٔ چند تن از شاهان ایران نوین جا داده شده است.
توفیق عبدالله صایغ

| توفیق عبدالله صایِغ | توفیق عبدالله صایِغ |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۴ دسامبر ۱۹۲۳ خربا، فدراسیون سوریه
درگذشت: ۱ ژانویهٔ ۱۹۷۱ (۴۷ سال) برکلی، کالیفرنیا، ایالات متحدۀ آمریکا
ملیت: فلسطینی
شهروندی: سرپرستی فلسطین (۱۹۲۳–۱۹۴۸)
محل تحصیل: دانشگاه آمریکایی بیروت، دانشگاه جانز هاپکینز، دانشگاه پرینستون، دانشگاه هاروارد
پیشه(ها): شاعر، استاد دانشگاه، روزنامه‌نگار، نویسنده
توفیق عبدالله صایِغ (۱۴ دسامبر ۱۹۲۳ – ۱ ژانویه ۱۹۷۱) شاعر فلسطینی بود. تحصیلات ابتدایی خود را در طبریه، تحصیلات متوسطه را در دانشکدهٔ عربی قدس و سپس در دانشگاه آمریکایی بیروت، که در سال ۱۹۴۵ از آن فارغ‌التحصیل شد، گذراند. او به عنوان استاد در مدرسه الروضه در قدس، کارمند ادارهٔ ترجمهٔ دولت فلسطین، استاد ادبیات عرب در دانشگاه آمریکایی بیروت، کتابدار مرکز فرهنگی آمریکایی در بیروت از ۱۹۴۸–۱۹۵۰ مشغول به کار شد و در همان دوره سردبیر مجلهٔ «صدای زنان» بود. او از سال ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۹ به عنوان مدرس در گروه عرب در دانشگاه کمبریج، سپس از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۴ به عنوان مدرس در دانشگاه لندن مشغول به کار شد. سپس به بیروت بازگشت و تا سال ۱۹۶۷ مجلهٔ «حِوار» را منتشر کرد. سپس به آمریکا رفت و در دانشگاه برکلی کالیفرنیا به عنوان استاد مدعو در گروه‌های ادبیات تطبیقی و زبان‌های خاور نزدیک در سال‌های ۱۹۶۹–۱۹۷۰ منصوب شد.
زندگی و پیشه

وی در سال ۱۴ دسامبر ۱۹۲۳ در روستای خربا در جنوب غربی شهر السویداء، فدراسیون سوریه، به دنیا آمد. خانواده او پیرو مذهب پروتستان بودند. در سال ۱۹۱۵، پدرش با عفیفه البترونی لبنانی‌تبار ازدواج کرد. او در سال ۱۹۲۵ با خانواده خود را به البصه در شمال فلسطین نقل مکان کرد. سپس در سال ۱۹۳۰ به طبریه رفت، تا سال ۱۹۴۸ کشیش این شهر بود و پس از آن با خانواده به بیروت مهاجرت کرد.
توفیق صایغ دروس ابتدایی خود را در البصه (۱۹۳۱–۱۹۳۷) گذراند، سپس به دانشکدهٔ عربی در بیت‌المقدس رفت و در سال ۱۹۴۱ دیپلم دبیرستان از آنجا گرفت. در سال ۱۹۴۱ به دانشگاه آمریکایی بیروت پیوست و در ژوئن ۱۹۴۵ مدرک لیسانس ادبیات انگلیسی را با درجهٔ ممتاز گرفت. او یک سال به عنوان معلم در مدرسهٔ روضه در قدس (۱۹۴۶–۱۹۴۷) کار کرد. سپس مدت کوتاهی در ادارهٔ ترجمه دولت فلسطین کار کرد و به سرپرستی کتابخانهٔ مرکز فرهنگی آمریکایی در بیروت (۱۹۴۸–۱۹۵۰) منصوب شد. او سردبیر مجله «صدای زنان» (به عربی: صوت المرأة) شد.در سال ۱۹۵۰ بورسیه ای از بنیاد راکفلر دریافت کرد که به او اجازه داد به ایالات متحده سفر کند و در آنجا بین دانشگاه‌های جانز هاپکینز، پرینستون و هاروارد نقل مکان کرد. او همچنین مدتی را در آکسفورد و کمبریج انگلستان در میانهٔ ۱۹۵۳ گذراند.
صایغ از سال ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۹ به مدت پنج سال به عنوان مدرس در گروه عرب دانشگاه کمبریج کار کرد. سپس از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۲ در دانشگاه لندن مدرس بود. او به بیروت بازگشت و مجلهٔ روشنفکری «حِوار» را منتشر کرد، اما در سال ۱۹۶۷ به حالت تعلیق درآمد. این مجله با بودجهٔ «سازمان بین‌المللی برای آزادی فرهنگی» که مقر آن در پاریس بود منتشر شد. گروهی نخبه از متفکران عرب در آن شرکت کردند و جایی برای نویسندگان در قاهره، بیروت، دمشق و بغداد باز کرد. با این حال، از زمان انتشار آن به دلیل ارتباطش با آن سازمان، از سوی هر دو جبهه‌های سیاسی راست و چپ با مجله مخالفت می‌شد. در سال ۱۹۶۶، نیویورک تایمز مقاله‌ای منتشر کرد که در آن بیان شد که سازمان بین‌المللی برای آزادی فرهنگ که چندین مجله مانند «إنکاونتر» انگلیسی، فرانسوی «پروف» فرانسوی، «دیمومات» آلمانی و «حوار» عربی از سوی سازمان سیا پشتیبانی دریافت می‌کند. صایغ فهمید که از میانجی‌های عرب سرمایه‌گذار برای تأسیس «حوار» در بیروت، فریب خورده است. این خبر تأثیر بسیاری گذاشت تا حدی که صایغ به فکر خودکشی افتاد. هنگامی که از این موضوع مطمئن شد، بیانیهٔ معروف خود را در ماه مهٔ ۱۹۶۷ منتشر کرد و تعطیلی مجله را تا زمانی که منابع مالی عربی برای آن فراهم شود، اعلام کرد.
صایغ در پایان سال ۱۹۶۷ بیروت را به مقصد آمریکا ترک کرد. دوستانش از او دعوت کردند تا یک سری سخنرانی در دانشگاه‌های پرینستون، برکلی، میشیگان و تگزاس (۱۹۶۷–۱۹۶۸) ارائه دهد. منح خوری از او دعوت کرد تا جای او را در دانشگاه برکلی کالیفرنیا (۱۹۶۸–۱۹۶۹) بگیرد. سپس به عنوان استاد مدعو در گروه‌های ادبیات تطبیقی و زبان‌های خاور نزدیک در همان دانشگاه منصوب شد (۱۹۶۹–۱۹۷۰)، اما به دلیل نگرفتن مدرک دکترا، تمدید قراردادش با دانشگاه مشکل بود.
در شعر

توفیق صایغ شاعری حساس بود و همیشه احساس بیگانگی می‌کرد و از تنهایی درونی رنج می‌برد. او دائماً با اهل فکر و ادب و هنر در ارتباط بود. زن در زندگی و شعر او نقش اساسی داشت.توفیق صایغ عمیقاً در ادبیات غرب کاوش کرد و تحت تأثیر کتاب مقدس قرار گرفت. او شعری با صبغهٔ دینی و صوفیانه نوشت که منتقدان در آن پژواک‌هایی از شاعران انگلیسی جرج هربرت و ریچارد کراشاو و ویژگی‌های ویلیام بلیک، یکی از آغازگران رمانتیسم قرن نوزدهم را یافتند؛ آنها ایدهٔ تبعید را در شعر او را با احساسات او پیوند می‌زنند، چرا که او یک فلسطینی تبعیدی است که رنج‌های خود را به دوش می‌کشد. شعر توفیق صایغ حول محور بیگانگی می‌چرخد، بیگانگی و اغتراب نسبت به وطن، معشوق و خدا.سه مجموعه شعر صایغ که در طول ده سال (۱۹۵۴، ۱۹۶۰ و ۱۹۶۳) منتشر شد، از مسیری بالاروندهٔ واضح که با سادگی و معصومیت آغاز می‌شود و با پیچیدگی و تجربهٔ تلخ به پایان می‌رسد، گواهی می‌دهد. سبک صایغ به دلیل تازگی خود متمایز می‌شود، زیرا مبتنی بر بارور کردن فرهنگ شرقی شاعر با تزهای شاعرانهٔ غربی است، اضافه بر شاعریتی که با ریشه در میراث و دین دارد.
عیسی بلاطه معتقد است که شعر توفیق صایغ حول محور بیگانگی با وطن، بیگانگی با محبوب و بیگانگی با خداست. بیگانگی او اجتناب‌ناپذیر است و منبع آن عشقی است که می‌بیند به طرز غم‌انگیزی تحریف شده و مدام از بین می‌رود. این به خاطر ضعف انسانی است که مایهٔ رنج است. شعر او به قول خودش فریاد دردناکی است که بیانگر احوال انسان است و شایستهٔ توجه است، زیرا روح انسان را در قرن بیستم روشن می‌کند.
زندگی شخصی

توفیق در میان پنج برادر و یک خواهر بزرگ شد: یوسف، فؤاد (۱۹۱۹–۱۹۵۹)، فایز (۱۹۲۲–۱۹۸۰)، منیر (۱۹۲۹–۱۹۷۵)، انیس و ماری. او از تشریفات متنفر بود: به ندرت کت می‌پوشید، به ندرت برای کوتاه کردن موهایش به آرایشگاه می‌رفت و برایش راحت‌تر بود که هزار لیره برای یک کتاب بپردازد تا ده لیره برای یک پیراهن تازه. خواهرش ماری یادآوری کرده که او تمام شب را به مطالعه می‌گذراند و روزی بدون کتاب‌های جدید به خانه در عین المریسه برنمی‌گشت. از کانون توجهات دوری کرد و سادگی بوهمیایی را پذیرفت. او دوستانش را دوست داشت و آن‌ها اندک بودند: جبرا ابراهیم جبرا، ریاض نجیب الریس، دنیس جانسون-دیویس، رضّاح فارس، لیلی بعلبکی و لیلی عسیران.
او مجرد زیست و ازدواج نکرد. زنی که تأثیر زیادی در شخصیت و شعر او داشت، دختری انگلیسی اهل کمبریج به نام کِی بود. توفیق در اواخر دههٔ ۱۹۵۰ با او آشنا شد و این رابطه تا سال ۱۹۶۲ ادامه داشت. رابطهٔ آنها بسیار عجیب بود. همان‌طور که توفیق صایغ در دفترچهٔ یادداشت خود که به‌طور مرتب افکار خود را در آن ثبت می‌کرد، اشاره کرده است، کِی توفیق را از نظر روحی و جسمی عذاب می‌داد.
اگرچه در سال‌هایی که در برکلی، کالیفرنیا زیست از آرامش نسبی برخوردار بود، اما افسردگی روحی برای مدت طولانی با او باقی ماند.
درگذشت

او در روز ۱ ژانویه ۱۹۷۱ در برکلی، کالیفرنیا، ایالات متحدۀ آمریکا، در پی یک حملهٔ قلبی شدید در آسانسور ساختمانی که در آن زندگی می‌کرد، درگذشت و در ۸ ژانویه در گورستان سانست در برکلی، ال سریتو، میان قبر یک مرد چینی و قبر یک مرد ژاپنی، به خاک سپرده شد.
بزرگداشت

در سال ۱۹۹۰، نشان قدس برای فرهنگ و هنر و ادبیات به نام او اهدا شد.
آثار

سه مجموعه شعری با عناوین عربی آنان:
ثلاثون قصیده: بیروت، دار الشرق الجدید، ۱۹۵۴
القصيدة ك: بیروت، دار مجلهٔ شعر، ۱۹۶۰
معلقة توفيق صايغ: بیروت، المؤسسة الوطنیة للطباعة والنشر، ۱۹۶۳
مطالعات:
أضواء جديدة على جبران: بیروت، الدار الشرقیة للطباعة والنشر، ۱۹۶۶
نازك الملائكة، طريدة المتاهة والصوت المزدوج: دراسة في ديوان شظايا ورماد: بغداد-بیروت، منشورات الجمل، ۲۰۱۵
ترجمه‌ها:
خمسوس قصيدة من الشعر الأمريكي: دمشق، دار الیقظة العربیة، ۱۹۶۳
رباعيات أربع: ترجمهٔ رباعیات تی اس الیوت، بیروت، مطابع دار الخال، ۱۹۷۰
مقدمه‌نویسی:
عبر الأرض البوار: از جبرا ابراهیم جبرا
عرق وقصص أخرى: مقدمه، ۱۹۵۶
مؤسسه مطالعات فلسطین

| 0 | 1 |
| --- | --- |
مؤسسه‌ی مطالعات فلسطین: مؤسسه‌ی مطالعات فلسطین
کوته‌نوشت: IPS
شعار: قدیمی‌ترین مؤسسه‌ی دنیا که به‌طور ویژه به گردآوری مستندات، پژوهش، تحلیل و انتشار درباره‌ی امور فلسطین و مناقشه‌ی اعراب و اسرائیل می‌پردازد.
بنیان‌گذاری: ۱۹۶۳
گونه: مؤسسه‌ی پژوهشی
ستاد: وردن، خیابان انیس نصولی
مکان: بیروت
وبگاه: www.palestine-studies.org
مؤسسه‌ی مطالعات فلسطین (IPS) قدیمی ترین مؤسسه‌ی تحقیقاتی، خدمات عمومی غیرانتفاعی و مستقل در جهان عرب است که در سال ۱۹۶۳ در بیروت، لبنان تاسیس شد و از آن زمان به عنوان الگوی سایر موسسات این منطقه عمل کرده است. این تنها مؤسسه در جهان است که صرفاً به تحلیل و مستند سازی امور فلسطین و درگیری اعراب و اسرائیل اختصاص دارد. این مؤسسه همچنین ژورنال‌های علمی منتشر می‌کند و بیش از ۶۰۰ کتاب، تک‌نگاشت و مجموعه مستند به زبان انگلیسی، عربی و فرانسه - و همچنین مجلات معتبر آکادمیک سه ماهه خود را منتشر کرده است: ژورنال مطالعات فلسطین ، فصلنامه اورشلیم و مجله‌ی مطالعات فلسطین.  کتابخانه آن در بیروت بزرگترین کتابخانه تخصصی جهان عرب در امور فلسطین، درگیری های اعراب و اسرائیل و دانشنامه‌ی یهود است.
مؤسسه‌ی مطالعات فلسطین توسط هیأت امنایی متشکل از چهل دانشمند، بازرگان و شخصیت دولتی که تقریباً نمایندگی تمام کشورهای عربی را دارند ، اداره می شود. این موسسه در حال حاضر در بیروت ، پاریس، واشینگتن و رام الله دفتر دارد.
سازمان

این مؤسسه به هیچ دولت، حزب یا سازمان سیاسی‌ای وابسته نیست فعالیت های مؤسسه‌ی مطالعات فلسطین از طریق درآمد حاصل از وقف، مشارکت‌ها و هدایای اهداکنندگان و فروش نشریات آن تأمین می‌شود.
تاریخچه

در سال ۲۰۰۶، مؤسسه‌ی مطالعات فلسطین پروژه مانیتور کنگره را راه اندازی کرد، که هر ابتکار قانونی در کنگره آمریکا که از فلسطین یا اسرائیل نام می‌برد یا به نزاع فلسطین و اسرائیل می‌تواند مؤثر باشد را رصد می‌کند. این پروژه به‌صورت آنلاین است و کاربران می توانند از طریق پایگاه مانیتور کنگره به قوانین و همچنین جلسه‌ی ضبط‌شده کنگره دسترسی پیدا کنند. در این پروژه نکاتی در مورد استفاده از پایگاه‌داده و همچنین یک راهنمای سریع درمورد روند قانونگذاری ایالات‌متحده ارائه شده است.
کتابخانه

کتابخانه‌ی این این موسسه در دفتر مرکزی آن در بیروت واقع شده‌است. این کتابخانه بزرگترین کتاب در جهان عرب است که به امور فلسطین، درگیری‌های اعراب و اسرائیل و دانشنامه‌ی یهودی اختصاص دارد و دارای بیش از ۴۰.۰۰۰ جلد کتاب، ۴۰۰ نشریه دوره‌ای معاصر، ۵۰۰۰ حلقه فیلم به اضافه روزنامه، نقشه، اسناد و مجموعه بزرگی از مقالات خصوصی است. این بخش همچنین به مطالعه و ارتقا دانش عبری نیز اهتمام دارد.
انتشارات

این موسسه سه فصلنامه به انگلیسی و عربی منتشر می‌کند. این موارد به ترتیب از واشینگتن، پاریس، قدس و بیروت به طور مستقل ویرایش و منتشر می‌شوند. این نشریات عبارتند از:
ژورنال مطالعات فلسطین، که در سال ۱۹۷۱ تأسیس شد.  توسط انتشارات دانشگاه کالیفرنیا به نمایندگی از مؤسسه منتشر و توزیع می‌شود. سردبیر فعلی آن رشید خالدی از دانشگاه کلمبیا است.
فصلنامه فرانسوی مطالعات فلسطین (فرانسوی: Revue d'études palestiniennes‎)  که از سال ۱۹۸۲ شروع به انتشار کرد، به طور مستقل توسط مؤسسه‌ی مطالعات فلسطین در پاریس ویرایش و توزیع شد.
فصلنامه‌ی مطالعات فلسطین به زبان عربی، (به عربی: مجلة الدراسات الفلسطينية)، در سال ۱۹۹۰ تأسیس شد. این مجله که در لندن و بیروت ویرایش و به طور همزمان در رام الله در کرانه باختری برای توزیع در سرزمین های فلسطینی منتشر می‌شود. الیاس خوری ، نویسنده مشهور لبنانی سردبیر این نشریه است.
فصلنامه اورشلیم (JQ) (به عربی: حوليات القدس) در سال ۱۹۹۸ به عنوان پرونده سه ماهه اورشلیم پی‌ریزی شد و توسط مؤسسه مطالعات قدس(IJS) ، وابسته موسسه مطالعات فلسطین منتشر شده است. فصلنامه اورشلیم ویژگی های تاریخی و تجزیه و تحلیل معاصر در مورد جنبه های زندگی شهر و بررسی‌ها را منتشر می‌کند. این مجله به‌صورت سه ماهه به‌صورت آنلاین و چاپی از طریق اشتراک پولی در دسترس است.
همچنین بیش از ۶۰۰ عنوان کتاب توسط این مؤسسه منتشر شده‌است. موسسه بسیاری از گزارش های اول شخص فلسطین از جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ را منتشر کرده است.
هیئت امنا

این موسسه توسط هیئت امنایی متشکل از دانشمندان عرب، بازرگانان و شخصیت های عمومی اداره می‌شود. یک کمیته اجرایی داوطلب، هیئت برگزیده‌ی مدیر، فعالیت‌های منظم را مدیریت می‌کند. معتمدین از بیشتر کشورهای عربی از جمله الجزایر ، بحرین ، مصر ، اردن ، کویت ، لبنان ، قطر ، عربستان سعودی ، امارات متحده عربی و یمن به این مؤسسه می‌آیند.
خرابه های لیددا
نابلس ، کرانه باختری
مهرداد ششم، پادشاه پنتوس

| مهرداد ششم | مهرداد ششم |
| --- | --- |
سردیس مهرداد پنتوس در موزه لوور: سردیس مهرداد پنتوس در موزه لوور
پادشاه پنتوس: پادشاه پنتوس
سلطنت: ۱۲۰ – ۶۳ پ. م
پیشین: مهرداد پنجم
جانشین: فارناک دوم
زاده: ۱۳۵ پ. م سینوب، پادشاهی پونتوس
درگذشته: ۶۳ پ. م پانتیکایون، پادشاهی پونتوس (کرچ، شبه‌جزیره کریمه امروزی)
آرامگاه: آماسیه، پادشاهی پونتوس (کرچ، شبه‌جزیره کریمه امروزی)
فرزند(ان): فارناک دوم کلئوپاترا
دودمان: مهردادیان
پدر: مهرداد پنجم
مادر: لائودیسه ششم
مهرداد ششم، پادشاه پنتوس (به یونانی: Μιθραδάτης) یا مهرداد کبیر، از سال ۱۲۰ تا ۶۳ پیش از میلاد، شاه پونت واقع در شمال آناتولی بود و از مخالفان جدّی و مصمّم جمهوری روم به شمار می‌رفت.
مهرداد پادشاهی جاه‌طلب و توانمند بود که قصد داشت بر تمام آسیای صغیر و سرزمین های کنار دریای سیاه چیرگی یابد و در این جهت، چندین جنگ بزرگ و سخت اما ناموفق (جنگ‌های مهردادی) برای شکستن سلطه روم بر آسیا انجام داد.
او را بزرگ‌ترین پادشاه پونتوس لقب داده‌اند و پس از مرگ وی را «مهرداد بزرگ» نامیدند.
او مدعی بود که از نوادگان داریوش بزرگ است.
نام

نام او به زبان فارسی امروزی «مهرداد» است، که در پارسی باستان «میثره‌داتَه» به معنای «دادهٔ میثره (مهر)» بوده است. یونانیان و رومیان او را «میتراداتس» خوانده‌اند.
تبار

مهرداد ششم از تبار ایرانی_پارسی بود و تبارش به کوروش بزرگ و داریوش بزرگ شاهان هخامنشی می‌رسد. همچنین برخی از مورخان مدعی هستند که تبار یونانی‌اش به آنتیپاتر که یکی از سرداران اسکندر مقدونی بود و سلوکوس یکم پادشاه سلوکی بازمی‌گردد.
سالشمار

۱۲۰ پیش از میلاد: اوج گرفتن قدرت پادشاهی پنتوس به وسیله مهرداد ششم پنتوس بود.
۱۲۰ تا ۹۰ پیش از میلاد: دوران اتحاد مهرداد ششم پنتوس با روم بود.
۱۰۰ تا ۹۱ پیش از میلاد: حمله مهرداد ششم پنتوس به خاک جمهوری روم در آسیای صغیر.
۹۰ تا ۸۸ پیش از میلاد: فتح کاپادوکیه در آسیای صغیر به وسیله مهرداد ششم پنتوس.
۸۷ تا ۸۶ پیش از میلاد: جنگ‌های مهردادی شروع می‌شود و مهرداد ششم پنتوس به وسیله رومیان از یونان و دیگر نقاط اروپا عقب رانده می‌شود.
۷۵ تا ۷۲ پیش از میلاد: شکست مهرداد ششم پنتوس از رومیان و گریختن و پیوستن به هم پیمانش تیگران دوم پادشاه ارمنستان.
۶۳ پیش از میلاد: مرگ مهرداد ششم پنتوس.
دوران سلطنت

وی که از حدود سال ۱۲۰ تا ۶۳ پیش از میلاد سلطنت نمود، بزرگ‌ترین دشمن امپراتوری روم در طول یک قرن پیش از میلاد به‌شمار می‌آمد.
مهرداد بزرگ به تدریج بر کاپادوکیه، پافلاگونیا، بیثونیا و تقریباً تمامی کرانه‌های دریای سیاه تسلط یافت.
مخالفت وی با شاهان بیثونیا و پیشروی نیروهای روم به مدیترانه شرقی، دولت روم را در برابر وی قرار داد و موجب شد تا سه بار با رومیان بجنگد و این جنگها در تاریخ به نام «جنگ‌های مهردادی» معروف است.
مهرداد در نخستین جنگ که از ۸۹ تا ۸۴ پیش از میلاد به طول انجامید، تمامی نواحی سرزمین آسیای کوچک را فتح نموده و ساکنان رومی این نواحی را کشت و حتی یونان را به چنگ آورد، تا اینکه سردار وی در یونان از دست سولا، سردار رومی شکست خورد و مهرداد ناچار به صلح شد و غرامت زیادی پرداخت.
در دومین جنگ (۸۳ تا ۸۱ پیش از میلاد) پس از یک رشته کشمکش‌های جزئی، مهرداد با شکست سپاهیان رومی پونتوس را مورد حمله قرار داد، اما رومیان به پیروزی دست یافته و او را تا ارمنستان عقب راندند.
در سومین جنگ (۷۴ تا ۶۴ پیش از میلاد) مهرداد بیثونیا را متصرف شد و پونتوس را از نو فتح کرد (۶۸ تا ۶۷ پیش از میلاد) امّا از پومپه سردار رومی در سال ۶۶ پیش از میلاد شکست خورد و به کریمه گریخت.
در اینجا بود که او طرح نقشه بزرگ و بلندپروازانه‌ای مبنی بر حمله به روم را در سر می‌پروراند امّا فرزندش با خیانت به او، وی را از سلطنت خلع کرده و مهرداد ناخرسند از این عمل سرانجام خودکشی نمود.
مصونیت در برابر سم

مقالهٔ اصلی: مهردادگری
گفته می‌شود که او در جوانی پس از کشته شدن پدرش مهرداد پنجم در ۱۲۰ پیش از میلاد، هفت سال در بیابان زندگی کرد و خود را به سختی آزار داد.
در زمان حضور در بیابان و پس از به سلطنت رسیدن با مصرف منظم دوزهای زیر کشنده از سموم به ویژه آرسنیک که عامل مرگ پدرش بود، در برابر سموم مصونیت ایجاد کرد.
مهرداد ششم پونتوس (تولد حدوداً ۱۳۴ پیش از میلاد) بر یک دولت وسیع در دریای سیاه فرمانروایی می‌کرد و در سلسله جنگ‌هایی که چندین دهه به طول انجامید، با جمهوری روم در رقابت بود.
مهرداد ششم به عنوان خطرناک‌ترین دشمن روم تا زمان مرگش در سال ۶۳ قبل از میلاد، به عنوان «اولین سم‌شناس تجربی» به دلیل پژوهش های گسترده اش در مورد تعداد زیادی از سموم و پادزهرها شناخته می‌شود.
او از ترس ترور توسط سم، تیمی از گیاه شناسان، پزشکان و شمنها را گردهم آورد تا به دنبال ایجاد یک «پادزهر جهانی» باشند که از او در برابر همه سموم محافظت کند.
آزمایش‌های مهرداد تحت تأثیر نظریه‌های سنتی و محققان قبلی و با دسترسی به منابع طبیعی غنی، منجر به فرمول‌بندی بیش از ۵۰ ماده تشکیل‌دهنده ترکیبی از سموم حیوانی، گیاهی و معدنی با پادزهر شد.
او خود را در برابر مقادیر کشنده آرسنیک مصون ساخت و از سلامتی قوی برخوردار بود تا اینکه در ۷۰ سالگی مجبور به خودکشی شد.
مهردادگری که از نام مهرداد منشأ گرفته است تمرین محافظت از خود در برابر سم با تجویز تدریجی مقادیر غیر کشنده خود به خود است.
مهرداد ششم، به قدری از مسموم شدن می‌ترسید که به‌طور مرتب دوزهای کوچک سم را می‌خورد و هدفش تقویت ایمنی بود.
افسانه‌ها حاکی از آن است که مهرداد با استفاده از سم تلاش کرد تا خودکشی کند، اما به دلیل مصونیتش نتوانست و وادار شد به یک مزدور متوسل شود که او را با شمشیر بکشد.
سکه مهرداد ششم کشف شده در پرگامون
فلوروگلوسینول

فلوروگلوسینول(به انگلیسی: Phloroglucinol) یک ترکیب آلی با فرمول شیمیایی C6H3(OH)3 است. این ماده به صورت جامد بی رنگ بوده و در سنتز مواد دارویی و مواد منفجره استفاده می شود.
استان کردستان

مکان
| استان کردستان | استان کردستان |
| --- | --- |
fa (in English: Expected satiety): fa
مرکز: سنندج
شمار شهرستان‌ها: ۱۰
حکومت: حکومت
 • نوع: مرکز
 • استاندار: آرش زره‌تن لهونی ‏
 • نماینده ولی فقیه: عبدالرضا پورذهبی
جمعیت (۱۳۹۵): جمعیت (۱۳۹۵)
 • کل: ۱۶۰۳۰۱۱
منطقهٔ زمانی: +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
پلاک خودرو:  ایران ۵۱  ایران ۶۱
استان کردستان، یکی از استان‌های ایران به مرکزیت شهر سنندج است که در غرب این کشور واقع شده است. مساحت این استان ۲۹٬۶۱۹ کیلومتر مربع معادل ۱٫۸٪ از مساحت کل کشور ایران است. این استان در دامنه‌ها و دشت‌های پراکندهٔ رشته‌کوه زاگرس میانی جای گرفته و بلندترین کوه آن شاهو در شهرستان کامیاران در جنوب غربی استان به ارتفاع ۳۳۹۰ متر است. استان کردستان از شمال به استان‌های آذربایجان غربی و زنجان، از شرق به همدان و زنجان، از جنوب به کرمانشاه و از غرب به اقلیم کردستان (استان‌های سلیمانیه و حلبچه) در کشور عراق محدود است. استان کردستان با کشور عراق ۲۵۰ کیلومتر مرز مشترک دارد. استان کردستان برپایهٔ آخرین تقسیمات کشوری در سال ۱۴۰۰ دارای ۱۰ شهرستان، ۳۱ بخش، ۳۰ شهر، ۹۴ دهستان و ۱۷۵۱ آبادی دارای سکنه و ۱۵۲ آبادی خالی از سکنه بوده است.
شهرستان‌های این استان عبارتند از: سنندج، مریوان، سقز، بانه، قروه، کامیاران، بیجار، دیواندره، دهگلان و سروآباد.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵ استان کردستان ۱،۶۰۳،۰۱۱ نفر جمعیت دارد که ۳۵ درصد در روستا و ۶۵ درصد در شهرها زندگی می‌کنند. تراکم نسبی جمعیت معادل ۵۲٫۱ نفر در کیلومتر مربع است.
نام استان

کردستان متشکل از دو واژهٔ کُرد و پسوند (ستان) به معنی مکان است. کردستان مکان و سرزمین کُردها و ناحیه‌ای در غرب ایران است. واژهٔ کردستان اولین بار به‌طور رسمی در دورهٔ سلجوقی به‌کار برده شد و از آن پس در منابع مختلف تکرار شده است.
به اعتقاد بسیاری از مورخان، در هزاره‌های قبل از اسلام (از حدود ۵ هزار سال قبل تا اوایل عصر اشکانی) نیز، کردوئنه، کاردوخ، گوتیوم، کاردا، بیت قاردو، کوردا و … همگی به عنوان معادلی از کردستان در نواحی مختلفی از به اصطلاح «کردستان بزرگ» کنونی، ثبت شده‌اند.