فهرست میراث جهانی در چین
میراث جهانی

| ۳۹ |  | بنای تاریخی دنگ فنگ | هنان | ۲۰۱۰ | ۱۳۰۵(iii)(vi) | سانگ‌شان به‌عنوان کوه مقدس مرکزی چین شناخته می‌شود. در پای این کوه به ارتفاع ۱۵۰۰ متر، نزدیک به شهر دن‌فنگ در استان هنان و در منطقه‌ای به مساحت ۴۰ کیلومتر مربع، هشت خوشه از ساختمان‌ها و سایت‌ها قرار دارند که شامل سه دروازه هان‌کوه، که بقایای قدیمی‌ترین بناهای مذهبی چین هستند، معابد، سکوی ساعت آفتابی ژوگونگ و رصدخانه دن‌فنگ می‌شود. این ساختمان‌ها در طول نه دودمان ساخته شده‌اند و بازتاب‌دهنده شیوه‌های مختلف درک مرکز آسمان و زمین و قدرت کوه به‌عنوان مرکزی برای عبادت مذهبی هستند. بناهای تاریخی دن‌فنگ برخی از بهترین نمونه‌های بناهای باستانی چین را که به مناسک، علم، فناوری و آموزش اختصاص دارند، شامل می‌شود. |  |
| ۴۰ |  | چشم‌انداز دانشیا | هونان، گوانگ‌دونگ، فوجیان، جیانگشی، ژجیانگ، و گوئیژو | ۲۰۱۰ | ۱۳۳۵(vii)(viii) | دان‌شیای چین نامی است که در چین به مناظر ایجاد شده بر روی بسترهای رسوبی قرمز تعلق گرفته است که تحت تأثیر نیروهای درون‌زا (از جمله بالا آمدن زمین) و نیروهای برون‌زا (از جمله فرسایش و فرسایش ناشی از هوا) شکل گرفته‌اند. سایت ثبت‌شده شامل شش منطقه در ناحیه نیمه‌گرمسیری جنوب غربی چین است. این مناطق با صخره‌های قرمز چشمگیر و انواع فرم‌های فرسایشی از جمله ستون‌های طبیعی، برج‌ها، دره‌ها، گودال‌ها و آبشارها شناخته می‌شوند. این مناظر ناهموار به حفظ جنگل‌های همیشه‌سبز برگ‌عریض نیمه‌گرمسیری کمک کرده و میزبان بسیاری از گونه‌های گیاهی و جانوری هستند که حدود ۴۰۰ مورد از آن‌ها به‌عنوان گونه‌های نادر یا تهدیدشده شناخته می‌شوند. |  |
| ۴۱ |  | دریاچه غرب | ژجیانگ | ۲۰۱۱ | ۱۳۳۴(ii)(iii)(vi) | منظره فرهنگی دریاچه غرب هانگژو، شامل دریاچه غربی و تپه‌های اطراف آن که سه طرف دریاچه را احاطه کرده‌اند، از قرن نهم میلادی الهام‌بخش شاعران، دانشمندان و هنرمندان معروف بوده است. این منطقه شامل معابد، پاگوداها، چایخانه‌ها، باغ‌ها و درختان زینتی، همچنین جاده‌ها و جزایر مصنوعی است. این افزونه‌ها برای بهبود منظره غربی شهر هانگژو در جنوب رودخانه یانگ‌تسه ساخته شده‌اند. دریاچه غربی بر طراحی باغ‌ها در سایر نقاط چین و همچنین ژاپن و کره در طول قرن‌ها تأثیر گذاشته و گواهی استثنایی از سنت فرهنگی بهبود مناظر به‌منظور ایجاد مجموعه‌ای از چشم‌اندازها است که بازتابی از ترکیب ایده‌آل انسان و طبیعت است. |  |
| ۴۲ |  | شانگدو | مغولستان داخلی | ۲۰۱۲ | ۱۳۸۹(ii)(iii)(iv)(vi) | شمال دیوار بزرگ چین، محوطه شاندو شامل بقایای پایتخت افسانه‌ای کوبلای خان است که توسط مشاور چینی او، لیو بینگ‌ژدونگ، در سال ۱۲۵۶ طراحی شد. این محوطه با مساحت ۲۵ هزار هکتار، تلاشی منحصر به فرد برای ترکیب فرهنگ‌های بیابانی مغول و چینی دودمان هان بود. از این پایگاه، کوبلای خان دودمان یوان را تأسیس کرد که بیش از یک قرن چین را تحت حکمرانی خود داشت و مرزهای آن را در سراسر آسیا گسترش داد. مباحثات مذهبی که در اینجا برگزار شد، منجر به گسترش بودیسم تبتی در شمال‌شرق آسیا شد، سنت فرهنگی و مذهبی که هنوز در بسیاری از مناطق امروز مورد استفاده قرار می‌گیرد. این سایت طبق اصول فنگ‌شویی چینی سنتی و با توجه به کوه‌ها و رودخانه‌های نزدیک طراحی شده است. این محوطه شامل بقایای شهر از جمله معابد، کاخ‌ها، آرامگاه‌ها، اردوگاه‌های بیابانی و کانال تیفان‌گانگ به همراه دیگر آثار آبی است. |  |
| ۴۳ |  | شیل‌های مائوتیان‌شان | یون‌نان | ۲۰۱۲ | ۱۳۸۸(viii) | محوطه‌ای تپه‌ای به مساحت ۵۱۲ هکتار در استان یون‌نان، فسیل‌های چنگ‌جیانگ کامل‌ترین رکورد جامعه دریایی اوایل دوره کامبرین را ارائه می‌دهد که زیستمندان آن به‌طور استثنایی حفظ شده‌اند و آناتومی بافت‌های سخت و نرم را در انواع مختلف موجودات، بی‌مهرگان و مهره‌داران نمایش می‌دهند. این فسیل‌ها نخستین شکل‌گیری یک اکوسیستم دریایی پیچیده را ثبت می‌کنند. این محوطه حداقل شانزده شاخه و گروه‌های مرموز مختلف و همچنین حدود ۱۹۶ گونه را مستند کرده و گواهی استثنایی به تنوع سریع حیات روی زمین در حدود ۵۳۰ میلیون سال پیش ارائه می‌دهد، زمانی که تقریباً تمام گروه‌های اصلی جانوری امروزی به‌وجود آمدند. این محوطه پنجره‌ای دیرینه‌شناسی با اهمیت فراوان برای پژوهش‌های علمی را باز می‌کند. |  |
| ۴۴ |  | تیان شان | سین‌کیانگ | ۲۰۱۳ | ۱۴۱۴(vii)(ix) | تیان‌شان سین‌کیانگ از چهار بخش تشکیل شده است که عبارتند از: تومور، کلاجون-کوردنینگ، باینبوکوک و بوگدا، که مجموعاً ۶۰۶٬۸۳۳ هکتار مساحت دارند. این مناطق بخشی از سیستم کوهستان تین‌شان در آسیای مرکزی هستند که یکی از بزرگ‌ترین رشته‌کوه‌های جهان محسوب می‌شود. تین‌شان سین‌کیانگ ویژگی‌های جغرافیایی فیزیکی منحصر به فرد و مناطق زیبای طبیعی شامل قله‌های یخچالی با برف‌های عظیم و کوه‌های برفی، جنگل‌ها و چمنزارهای دست‌نخورده، رودخانه‌ها و دریاچه‌های زلال و دره‌های رسوبی قرمز را به نمایش می‌گذارد. این مناظر با مناظر وسیع بیابانی مجاور تضاد شدیدی دارند که تضاد بصری چشمگیری بین محیط‌های گرم و سرد، خشک و مرطوب، بیابانی و سرسبز ایجاد می‌کند.  فرم‌ها و اکوسیستم‌های این منطقه از دوره پلیوسن حفظ شده‌اند و نمونه برجسته‌ای از فرآیندهای زیست‌شناختی و اکولوژیکی تکاملی در حال انجام هستند. این محوطه همچنین به صحرای تکلیماکان، یکی از بزرگ‌ترین و بلندترین بیابان‌های جهان که به‌خاطر تپه‌های شنی بزرگ و طوفان‌های گرد و غبار عظیم شناخته می‌شود، امتداد می‌یابد. تین‌شان سین‌کیانگ علاوه بر این، زیستگاه مهمی برای گونه‌های گیاهی بومی و بازمانده است که برخی از آن‌ها نادر و در خطر انقراض هستند. |  |
| ۴۵ |  | یوانیانگ | یون‌نان | ۲۰۱۳ | ۱۱۱۱(iii)(v) | منظره فرهنگی تراس‌های برنج هانی هونگه، چین، مساحتی به اندازه ۱۶٬۶۰۳ هکتار در جنوب یون‌نان را پوشش می‌دهد. این منطقه با تراس‌های چشمگیر که از دامنه‌های کوه‌های بلند آیلائو به سمت سواحل رودخانه هونگ جریان می‌یابند، مشخص می‌شود. طی ۱۳۰۰ سال گذشته، مردم هانی سیستم پیچیده‌ای از کانال‌ها را برای انتقال آب از قله‌های جنگلی کوه‌ها به تراس‌ها ایجاد کرده‌اند. آن‌ها همچنین یک سیستم کشاورزی یکپارچه ساخته‌اند که شامل گاوهای آب‌دوست، گاو، اردک، ماهی و مارماهی است و از تولید برنج قرمز، محصول اصلی منطقه، پشتیبانی می‌کند. ساکنان به خورشید، ماه، کوه‌ها، رودخانه‌ها، جنگل‌ها و دیگر پدیده‌های طبیعی از جمله آتش پرستش می‌کنند. آن‌ها در ۸۲ روستای واقع در میان جنگل‌های قله کوه‌ها و تراس‌ها زندگی می‌کنند. روستاها شامل خانه‌های سنتی کاهگلی مشروم هستند. سیستم مدیریت زمینی مقاوم تراس‌های برنج، هماهنگی استثنایی بین انسان و محیط زیست خود را از نظر بصری و اکولوژیکی نشان می‌دهد که بر پایه ساختارهای اجتماعی و مذهبی استثنائی و دیرینه استوار است. |  |
| ۴۶ |  | مسیرهای دالان چانگ‌آن-تیان‌شان | استان هنان، شنشی، گانسو و سین‌کیانگ | ۲۰۱۴ | ۱۴۴۲(ii)(iii)(v)(vi) | این ملک یک بخش ۵۰۰۰ کیلومتری از شبکه وسیع جاده‌های ابریشم است که از چانگان/لوئیانگ، پایتخت مرکزی چین در دودمان‌های هان و تانگ، تا منطقه ژتی‌سو در آسیای مرکزی امتداد دارد. این مسیر بین قرن ۲ قبل از میلاد و قرن ۱ میلادی شکل گرفت و تا قرن ۱۶ میلادی مورد استفاده قرار گرفت، به طوری که چندین تمدن را به هم متصل کرده و تبادلات گسترده‌ای در زمینه‌های تجارت، باورهای مذهبی، دانش علمی، نوآوری‌های فناوری، شیوه‌های فرهنگی و هنرها را تسهیل کرد. سی و سه بخش موجود در شبکه مسیرها شامل پایتخت‌ها و مجموعه‌های کاخی از امپراتوری‌ها و پادشاهی‌های خان، سکونتگاه‌های تجاری، معابد غار بودایی، مسیرهای باستانی، خانه‌های پست، گذرگاه‌ها، برج‌های راهنمایی، بخش‌هایی از دیوار بزرگ چین، دژها، آرامگاه‌ها و بناهای مذهبی است. |  |
| ۴۷ |  | آبراه بزرگ چین | پکن، تیانجین، هبئی، شاندونگ، جیانگسو، ژجیانگ، آن‌هوئی و استان هنان | ۲۰۱۴ | ۱۴۴۳(i)(iii)(iv)(vi) | کانال بزرگ یک سیستم وسیع از آبراه‌ها است که در دشت‌های شمال‌شرقی و مرکزی‌شرقی چین قرار دارد و از پکن در شمال تا استان ژجیانگ در جنوب امتداد می‌یابد. این کانال از قرن ۵ قبل از میلاد به تدریج ساخته شد و برای اولین بار در قرن ۷ میلادی (دودمان سوی) به‌عنوان یک وسیله ارتباطی یکپارچه برای امپراتوری طراحی شد. این امر منجر به مجموعه‌ای از پروژه‌های عظیم ساختمانی شد و بزرگ‌ترین و گسترده‌ترین پروژه مهندسی عمران جهان پیش از انقلاب صنعتی را به وجود آورد. کانال بزرگ ستون فقرات سیستم ارتباطات داخلی امپراتوری را تشکیل داد و غلات و مواد خام استراتژیک را جابه‌جا کرده و برنجی را برای تأمین غذای جمعیت حمل می‌کرد. تا قرن ۱۳، این کانال شامل بیش از ۲٬۰۰۰ کیلومتر از آبراه‌های مصنوعی بود که پنج حوضه رودخانه اصلی چین را به هم متصل می‌کرد. این کانال نقش مهمی در تضمین رونق اقتصادی و ثبات کشور ایفا کرده و همچنان به‌عنوان یک وسیله اصلی ارتباطی در حال استفاده است. |  |
| ۴۸ |  | سایت باستان‌شناسی توسی | هونان، هوبئی و گوئیژو | ۲۰۱۵ | ۱۴۷۴(ii)(iii) | این میراث واقع در مناطق کوهستانی جنوب غربی چین، شامل بقایای چندین قلمرو قبیله‌ای است که رهبران آن‌ها از سوی دولت مرکزی به‌عنوان «توسی» منصوب می‌شدند. توسی‌ها فرمانروایان موروثی بودند که از قرن ۱۳ تا اوایل قرن ۲۰ حکمرانی می‌کردند. سیستم توسی از نظام‌های حکومتی اقلیت‌های قومی که قدمت آن به قرن ۳ پیش از میلاد بازمی‌گردد، سرچشمه گرفته است. هدف این سیستم، یکپارچه‌سازی مدیریت ملی بود، درحالی‌که به اقلیت‌های قومی اجازه می‌داد آداب و رسوم و شیوه زندگی خود را حفظ کنند. مکان‌های لائوسی‌چنگ، تانگیا و دژ های‌لونگتون که این سایت را تشکیل می‌دهند، گواهی استثنایی بر این شکل حکمرانی هستند که از تمدن چینی در دوره‌های یوان و مینگ منشأ گرفته است. |  |
| ۴۹ |  | سنگ‌نگاری هواشان زووجیانگ | گوانگشی | ۲۰۱۶ | ۱۵۰۸(iii)(vi) | این میراث که بر روی صخره‌های شیب‌دار مناطق مرزی جنوب غربی چین واقع شده، شامل ۳۸ محل هنر سنگ‌نگاری است که زندگی و آیین‌های مردم لوئویو را به تصویر می‌کشد. این نقوش به دوره‌ای بین قرن ۵ پیش از میلاد تا قرن ۲ میلادی بازمی‌گردند. در چشم‌اندازی از کارست، رودخانه‌ها و فلات‌ها، این آثار مراسمی را نشان می‌دهند که به‌عنوان نمادهای فرهنگ طبل‌های برنزی، که زمانی در جنوب چین رایج بود، تعبیر شده‌اند. این منظر فرهنگی تنها بازمانده از این فرهنگ در دنیای امروز است. |  |
| ۵۰ |  | شننگجیا | هوبئی | ۲۰۱۶ | ۱۵۰۹(ix)(x) | در استان هوبئی در مرکز-شرق چین واقع شده است، این محوطه شامل دو بخش است: شِن‌نونگ‌دینگ/بادونگ در غرب و لائوجون‌شان در شرق. این منطقه بزرگ‌ترین جنگل‌های اولیه باقی‌مانده در مرکز چین را حفاظت می‌کند و زیستگاه گونه‌های نادر حیوانی مانند سمندر غول‌پیکر چینی، میمون دماغ‌سربالای طلایی یا سیچوانی، پلنگ ابری، پلنگ معمولی و خرس سیاه آسیایی است. شِن‌نونگ‌جیا هوبئی یکی از سه مرکز تنوع زیستی در چین محسوب می‌شود. این منطقه در تاریخ پژوهش‌های گیاه‌شناسی جایگاه برجسته‌ای دارد و در قرون ۱۹ و ۲۰ میلادی هدف اکتشافات بین‌المللی جمع‌آوری گیاهان بوده است. |  |
| ۵۱ |  | هوه‌زیل | چینگهای | ۲۰۱۷ | ۱۵۴۰(vii)(x) | چینگهای هوه سیل، که در انتهای شمال‌شرقی فلات چینگهای-تبت قرار دارد، بزرگ‌ترین و مرتفع‌ترین فلات جهان است. این منطقه وسیع شامل کوه‌های آلپ و سیستم‌های استپی است که در ارتفاع بیش از ۴۵۰۰ متر از سطح دریا واقع شده و دمای متوسط زیر صفر در تمام طول سال در آن حاکم است. شرایط جغرافیایی و اقلیمی این منطقه موجب شکل‌گیری تنوع زیستی منحصربه‌فردی شده است. بیش از یک‌سوم گونه‌های گیاهی و تمامی پستانداران گیاه‌خوار بومی این فلات هستند. این محوطه مسیر کامل مهاجرت کل تبتی، یکی از پستانداران بزرگ و در خطر انقراض بومی این فلات را حفظ می‌کند. از دیگر حیوانات این منطقه می‌توان به غژگاو وحشی، گور تبتی، گوزن لب‌سفید، خرگوش‌موش فلات تبت و خرس قهوه‌ای اشاره کرد. |  |
| ۵۲ |  | جزیره گولانگ‌یو | فوجیان | ۲۰۱۷ | ۱۵۴۱(ii)(iv) | گولانگ‌یو یک جزیره کوچک است که در دهانه رودخانه چیولونگ و مقابل شهر شیامن واقع شده است. با افتتاح بندر تجاری در شیامن در سال ۱۸۴۳ و تأسیس این جزیره به عنوان یک سکونتگاه بین‌المللی در سال ۱۹۰۳، این جزیره در سواحل جنوبی امپراتوری چین به یک پنجره مهم برای تبادلات چین و کشورهای خارجی تبدیل شد. کولانگسو نمونه‌ای استثنایی از ادغام فرهنگی است که از این تبادلات به وجود آمده و هنوز در ساختار شهری آن قابل مشاهده است. در این جزیره ترکیبی از سبک‌های معماری مختلف وجود دارد که شامل سبک سنتی فوجیان جنوبی، سبک کلاسیک غربی و سبک استعماری ایوان‌دار است. مهم‌ترین شاهد بر ادغام تأثیرات مختلف سبک‌های معماری، یک جنبش معماری جدید به نام سبک آموی دکو است که ترکیبی از سبک مدرن دهه‌های آغازین قرن بیستم و آرت دکو می‌باشد. |  |
| ۵۳ |  | فانجینگ‌شان | تانگرن | ۲۰۱۸ | ۱۵۵۹(x) | فانجینگ‌شان در داخل رشته‌کوه‌های وولینگ در استان گویژو (جنوب غربی چین) واقع شده است و ارتفاع آن بین ۵۰۰ متر تا ۲۵۷۰ متر بالاتر از سطح دریا متغیر است که شرایط مناسبی برای انواع مختلفی از پوشش گیاهی و ناهمواری‌ها فراهم می‌آورد. این منطقه یک جزیره از سنگ‌های دگرگونی در دریای کارست است و خانه بسیاری از گونه‌های گیاهی و حیوانی است که در دوره سوم زمین‌شناسی، بین ۶۵ میلیون تا ۲ میلیون سال پیش، به وجود آمده‌اند. انزوا و جدایی این محوطه باعث شده است تا تنوع زیستی بالایی داشته باشد، با گونه‌های بومی مانند درخت سرو فانجینگ‌شان و میمون دماغ‌سربالای خاکستری و گونه‌های در خطر انقراض مانند سمندر غول‌پیکر چینی، آهوی ختن و قرقاول ریوز. فانجینگ‌شان بزرگ‌ترین و پیوسته‌ترین جنگل‌های اولیه بلوط در منطقه گرمسیری را داراست. |  |
| ۵۴ |  | ویرانه‌های باستان‌شناسی لیانژو | هانگژو و شهرستان دچینگ | ۲۰۱۹ | ۱۵۹۲(iii)(iv) | در حوضه رودخانه یانگ‌تسه در سواحل جنوب شرقی چین، ویرانه‌های باستان‌شناسی لیانژو (حدود ۳۳۰۰–۲۳۰۰ پیش از میلاد) یک دولت منطقه‌ای اولیه با سیستم باورهای یکپارچه مبتنی بر کشت برنج در چین دوره نوسنگی آخر را آشکار می‌کند. این محوطه از چهار ناحیه تشکیل شده است: ناحیه سایت یائوشان، ناحیه سد بلند در دهانه دره، ناحیه سد کوتاه در دشت و ناحیه سایت شهر. این ویرانه‌ها نمونه برجسته‌ای از تمدن شهری اولیه هستند که در بناهای خاکی، برنامه‌ریزی شهری، سیستم حفظ آب و سلسله‌مراتب اجتماعی که در تدفین‌های متمایز در قبرستان‌های داخل محوطه به نمایش گذاشته شده است، نمود پیدا کرده‌اند. |  |
| ۵۵ |  | زیستگاه پرندگان مهاجر دریای زرد | یانچنگ، جیانگسو | ۲۰۱۹ | ۱۶۰۶(x) | زیستگاه پرندگان مهاجر در سواحل دریای زرد-خلیج بوهای چین به عنوان بخشی از بزرگ‌ترین سیستم تالاب‌های میان‌دریا در جهان، این منطقه در اکوسیستم دریای زرد زیستگاه‌های حیاتی برای پرندگانی که در مسیر مهاجرتی آسیای شرقی-آسیای استرالیا پرواز می‌کنند، پشتیبانی می‌کند. این مسیر مهاجرتی تقریباً ۲۵ کشور را از قطب شمال تا جنوب‌شرقی آسیا و استرالیا شامل می‌شود. تالاب‌ها یک عملکرد اکولوژیکی منحصر به فرد دارند و به عنوان سایت‌های توقف ضروری برای میلیون‌ها پرنده آبزی عمل می‌کنند و نمونه‌ای برجسته از میراث طبیعی مشترک موجود در پرندگان مهاجر را نمایان می‌سازند. |  |
| ۵۶ |  | مرکز جهانی تجارت دریایی چین | کوانژو، فوجیان | ۲۰۲۱ | ۱۵۶۱(iv) | محوطه کوانژو، جنب‌وجوش این شهر را به عنوان یک مرکز تجاری دریایی در دوره‌های سونگ و یوان (قرن‌های ۱۰ تا ۱۴ میلادی) و ارتباط آن با درون چین به تصویر می‌کشد. کوانژو در دوره‌ای بسیار مهم برای تجارت دریایی در آسیا شکوفا شد. این محوطه شامل بناهای مذهبی از جمله مسجد چینجینگ از قرن ۱۱ میلادی، یکی از اولین ساختمان‌های اسلامی در چین، مقابر اسلامی، و مجموعه‌ای وسیع از بقایای باستان‌شناسی شامل بناهای اداری، اسکله‌های سنگی که برای تجارت و دفاع اهمیت داشتند، مکان‌های تولید سرامیک و آهن، اجزای شبکه حمل‌ونقل شهر، پل‌های باستانی، پاگوداها و کتیبه‌ها است. این شهر در متون عربی و غربی قرن‌های ۱۰ تا ۱۴ میلادی با نام زایتون شناخته می‌شد. |  |
| ۵۷ |  | چشم‌انداز فرهنگی جنگل چای باستانی کوه جینگمای | یون‌نان | ۲۰۲۳ | ۱۶۶۵(iii)(v) | در کوه جینگ‌مای در جنوب غربی چین، این چشم‌انداز فرهنگی طی هزار سال توسط مردم بلانگ و دای، بر اساس سنت‌هایی که از قرن دهم آغاز شده‌اند، شکل گرفته است. این محوطه یک منطقه تولید چای است که شامل روستاهای سنتی در میان باغ‌های چای کهن، احاطه شده توسط جنگل‌ها و مزارع چای می‌باشد. روش سنتی کشت در زیر سایه درختان چای کهن، پاسخی به شرایط خاص اکوسیستم کوه و اقلیم موسمی نیمه‌گرمسیری است و با نظام مدیریتی که جوامع بومی محلی آن را حفظ کرده‌اند، ترکیب شده است. مراسم و جشن‌های سنتی مرتبط با باور به نیای چای، که بر اساس آن ارواح در مزارع چای و در حیات‌وحش و گیاهان محلی زندگی می‌کنند، در هسته این سنت فرهنگی قرار دارد. |  |
| ۵۸ |  | بیابان باداین جاران | مغولستان داخلی | ۲۰۲۴ | ۱۶۳۸(vii)(viii) | در فلات آلاشان، در منطقه فوق‌خشک و معتدل بیابانی شمال غربی چین، بیابان باداین جاران محل تلاقی سه منطقه شنی چین است و به‌عنوان سومین صحرای بزرگ و دومین صحرای متحرک چین شناخته می‌شود. این محوطه به‌واسطه تراکم بالای تپه‌های ماسه‌ای عظیم، که با دریاچه‌های میان‌تپه‌ای درهم‌آمیخته‌اند، برجسته است. این منطقه ویژگی‌های زمین‌شناسی و ژئومورفولوژیکی بی‌نظیری از مناظر و اشکال زمین در بیابان را به نمایش می‌گذارد. از جمله ویژگی‌های قابل‌توجه آن می‌توان به بلندترین تپه ماسه‌ای تثبیت‌شده جهان (با ارتفاع نسبی ۴۶۰ متر)، بالاترین تراکم دریاچه‌های میان‌تپه‌ای و گسترده‌ترین مناطق شن‌های آوازخوان (که توصیفگر صدای تولیدشده توسط حرکت باد در میان ماسه‌های خشک و روان است) و اشکال زمین فرسایش‌یافته بر اثر باد اشاره کرد. این چشم‌انداز متنوع منجر به تنوع زیستگاهی بالا و در نتیجه تنوع زیستی چشمگیر شده است. |  |
| ۵۹ |  | محور مرکزی پکن | پکن | ۲۰۲۴ | ۱۷۱۴(iii)(iv) | محور مرکزی پکن، که از شمال به جنوب در قلب تاریخی این شهر امتداد دارد، شامل کاخ‌ها و باغ‌های امپراتوری، سازه‌ها و ساختمان‌های آیینی و عمومی است. این محور گواهی بر تحول شهر و شواهدی از سیستم سلسله‌های امپراتوری و سنت‌های برنامه‌ریزی شهری چین را به نمایش می‌گذارد. مکان، طراحی، الگوی شهری، جاده‌ها و طرح کلی آن نمایانگر پایتختی ایده‌آل است که در متن کهن کائوگونگ‌جی، معروف به کتاب صنایع گوناگون، توصیف شده است. این منطقه، که بین دو رودخانه موازی قرار دارد، حدود ۳٬۰۰۰ سال پیش مسکونی شده، اما خود محور مرکزی در دوره دودمان یوان (۱۲۷۱–۱۳۶۸) زمانی که این سلسله پایتخت خود، دادو، را در بخش شمالی تأسیس کرد شکل گرفته است. این محوطه همچنین شامل سازه‌های تاریخی ساخته‌شده در دوران سلسله مینگ (۱۳۶۸–۱۶۴۴) و بهبود یافته در دوران سلسله چینگ (۱۶۳۶–۱۹۱۲) است. |  |