stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فرانسیسکو کالیون

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادروز:  ۱۵ مهٔ ۱۹۹۸ ‏(۲۶ سال)
زادگاه:  آلمریا
قد:  1.82 m
پست:  هافبک
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  Betis B
شمارهٔ پیراهن:  ۸
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  Pavía
۲۰۱۰–۲۰۱۷:  باشگاه فوتبال آلمریا
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۶–۲۰۲۰ |  Almería B |  ۹۷ |  (۴) |
| ۲۰۱۷–۲۰۲۱ |  باشگاه فوتبال آلمریا |  ۴ |  (۰) |
| ۲۰۲۰–۲۰۲۱ |  ← Betis B (قرضی) |  ۱۶ |  (۱) |
| ۲۰۲۱– |  Betis B |  ۲ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۵ سپتامبر ۲۰۲۱. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۵ سپتامبر ۲۰۲۱. 
فرانسیسکو کالیون (انگلیسی: Francisco Callejón؛ زادهٔ ۱۵ مهٔ ۱۹۹۸) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آلمریا اشاره کرد.
ارتش ایران صفوی

| ارتش ایران صفوی | ارتش ایران صفوی |
| --- | --- |
پرچم صفویان: پرچم صفویان
بنیان‌گذاری: ۱۵۰۱
برچیده شده: ۱۷۳۶
شاخه‌ها: قزلباش قورچی غلام توپچی تفنگچی
رهبری: رهبری
فرمانده کل: حسین بیگ شاملو (نخستین) حسینقلی خان (واپسین)
قورچی‌باشی  قوللرآغاسی  توپچی‌باشی  تفنگچی‌آغاسی: ابدال بیگ تالش (نخستین) قاسم بیگ قاجار (واپسین) یولقلی بیگ (نخستین) محمدعلی (واپسین) حمزه بیگ (نخستین) مهدی خان (واپسین) میرزا حسین اصفهانی (نخستین) شاهوردی خان چشمکزیک (واپسین)
جستارهای وابسته: جستارهای وابسته
تاریخ: تاریخ نظامی
ارتش ایران صفوی ارتش ایران صفوی از ۱۵۰۱ تا ۱۷۳۶ میلادی بود. ایران در این دوره یکی از امپراتوری‌های باروتی به‌شمار می‌رفت.
پایه‌گذاری ارتش صفوی

پایه‌گذاری ارتش صفوی توسط شاه اسماعیل انجام شد، زمانی که تصمیم گرفت از مخفیگاه خود در لاهیجان خارج شود و در مسیر خود به سوی آذربایجان، مریدانی جذب نمود. تا تابستان، شاه اسماعیل ۷۰۰۰ پیرو جمع کرده بود که اکثراً تُرک‌های آناتولی (قزلباشان) بودند و آنها را در ارزنجان گرد هم آورده بود، در حالی که مابقی ایرانی‌هایی بودند که عمدتاً از اهالی شمال ایران بودند (مانند تالشی‌ها). شاه اسماعیل در همان سال با شروانشاه جنگید، که گفته می‌شود تعداد لشگریان او بین ۷۰۰۰ تا ۴۰۰۰۰ نفر بود.
حامیان اصلی صفویان، ایلات ترکمان بودند که قزلباش، خوانده می‌شدند. مهم‌ترین قبایل قزلباش عبارت بودند از ایل افشار، ایل قاجار، ایل شاملو، ایل تکلو، ایل ذوالقدر، ایل روملو و ایل استاجلو، که همگی از آناتولی و سوریه به ایران آمده بودند. در واقع، مهاجرت قبایل تُرک از آناتولی و سوریه به ایران، که مربوط به قرن چهاردهم است، در به قدرت رسیدن صفویه و ماندگاری آنها به عنوان یک سلسله سیاسی کمک زیادی کرد. در تاریخ بعدی ایران، قبایل تُرک نقش اصلی را ایفا کردند. سلسله صفویه با کمک ارتش متشکل از قبایل تُرک قزلباش (افشار، قاجار، شاملو، تکلو، ذوالقدر، روملو و استاجلو) به سلطنت رسید و قدرت را حفظ کرد. نادرشاه افشار از شاخه خراسان از طایفه قرخلو قبیله افشار برخاست و پس از درهم شکستن افغانها، دودمان افشاریان را تأسیس کرد و در نیمه دوم قرن هجدهم میلادی، حکومت ایران به دست مجموعه دیگری از روسای قزلباش، یعنی ایل قاجار افتاد. در ایران طی سالهای ۱۵۰۱ تا ۱۷۲۲ قدرت نظامی معمولاً منشأ ایلی داشت و قدرت سیاسی نیز از آن پیروی می‌کرد و قدرت نظامی و سیاسی در ایران عموماً در دست قبایل تُرک بود.
ارتش صفوی در ابتدا چندین ویژگی قبیله‌ای داشت:
ارتش متشکل از واحدهای قبیله‌ای بود که اکثریت آنها قبایل ترکمان بودند. به تدریج که فتوحات پیش می‌رفت، به روسای این قبایل قزلباش یک شهر یا حتی یک استان به عنوان نوعی تیول اعطا می‌شد؛ بنابراین می‌توان این ارتش را به عنوان یک کنفدراسیون قبیله‌ای، مشابه سلسله‌های ترکمان قرن پانزدهم در نظر گرفت. سلاح‌های سواره نظام که گردان‌های اصلی را تشکیل می‌دادند به‌طور سنتی شمشیر، نیزه و تیر و کمان بود.
ارتش از نظر تئوری شامل یک مرکز و دو بال چپ و راست بود. در هنگام نبرد، یک نیروی پیشاهنگ و یک نیروی ذخیره تعیین می‌شد. شاه و همراهان او همیشه در مرکز قرار داشتند، و هر یک از قبایل، نه تنها در طول لشکرکشی‌ها و میدان‌های جنگ، بلکه در مناسبت‌های عمومی مانند مجامع رسمی، ضیافت‌های سلطنتی، در یکی از دو جناح، موقعیت مشخصی داشت و این سنت دیرینه در دنیای ترکی-مغولی بود.
شاه یک محافظ سلطنتی از قورچی‌ها (به مغولی به معنای "کماندار") داشت که منشأ این سمت به دوره مغول بازمی‌گردد. قورچی‌ها عموماً از میان قبایل اصلی قزلباش استخدام می‌شدند و حقوق خود را مستقیماً از خزانه سلطنتی دریافت می‌کردند. این سپاه به عنوان تنها نیروی شخصی شاهان صفوی، از اهمیت خاصی برخوردار بود. در رأس هر گروه از قورچی‌ها، که در اصل همگی از یک قبیله بودند، یک یوزباشی قرار داشت. قورچی‌باشی فرماندهی کل این نیرو را برعهده داشت.
چندین منصب نظامی دیگر که به‌طور سنتی در استپ‌های تُرکی-مغولی یافت می‌شد مانند توواچی، امیر شکار و غیره نیز در سیستم نظامی وجود داشت.
بالاترین رده فرماندهان نظامی > امیرالامرا

دفتر فرماندهی کل (سپهسالار یا امیرالامرا) یکی از بالاترین مقام‌ها بود. در اوایل شاهنشاهی صفوی، صاحبان این منصب معمولاً قزلباش‌های ترکمان بودند. با این حال، از اوایل قرن هفدهم به بعد، این پست تقریباً تحت تسلط غیرقزلباش‌ها، به‌ویژه غلام‌های گرجستانی شد. ویژگی دیگری که تقریباً برای این دفتر مشخص شد این بود که از قرن هفدهم به بعد با فرمانداری آذربایجان ترکیب شد.
تا سال ۱۵۳۳، پست فرماندهی کل با سمت «وکیل» ادغام شد. شاه طهماسب با احساس نفوذ قابل توجهی که از سوی این افراد که به این ترتیب هر دو سمت را داشتند، در سال ۱۵۳۳ تصمیم گرفت از اهمیت فرماندهی کل بکاهد و دستور داد که هیچ‌کس نمی‌تواند دوباره به سمت وکیل منصوب شود. در اواخر دهه ۱۵۳۰، فرمانده کل دیگر مهم‌ترین فرمانده نظامی امپراتوری در میان روسای قزلباش نبود، زیرا شاه طهماسب سمت بیگلربیگ را ایجاد کرد که فرمانده کل بود و به عنوان رئیس در ولایت خود عمل می‌کرد. این والیان مهم بر امیران محلی اختیار تام داشتند. به عبارت دیگر، دیگر یک منصب امیرالامرا وجود نداشت، بلکه بیش از ده نفر دارای این سمت بودند. این امر قدرت امرای قزلباش را به میزان قابل توجهی کاهش داد و قدرت مرکزی را تقویت کرد.
تا اوایل قرن هفدهم، سپهسالار یا امیرالامرا از نظر رتبه با قورچی باشی برابری می‌کرد، اما از اوایل قرن هفدهم به بعد از نظر سلسله مراتب تابع قولرآغاسی و قورچی باشی بود. با این حال، به دلیل اهمیت آن و این که صاحب آن غالباً والی نیز بود، نایب و وزیر نیز داشت. حتی فرماندهان کل هم بودند که همزمان مناصب بیشتری داشتند.
به گفته میرزا نقی نصیری، از مقامات عالی‌رتبه دربار، امیرالامرا یا سپهسالار فرماندهی عالی ارتش را در زمان جنگ بر عهده داشت.
بالاترین رده فرماندهان نظامی > قورچی باشی

قورچی باشی فرمانده محافظان سلطنتی (قورچیان) پادشاه صفوی بود. این قدیمی‌ترین درجه دولتی امپراتوری صفویه و یکی از مقامات «بسیار مهم» دولت مرکزی بود.
جایگاه و وظیفه قورچی باشی در میان قورچی‌ها، مانند روسای قزلباش در طایفه یا ایل بود. بنا به گزارش، هیچ‌یک از قورچی باشی‌ها دارای درجه «خان» نبودند، هرچند برخی از آنها دارای عنوان «بیگ» بودند. .
در دوره‌های ضعف اقتدار مرکزی، این پست بلافاصله توسط افرادی از قبایل برجسته تُرک (قزلباش)، یعنی ایل شاملو یا ایل تکلو، تصاحب شد. قورچی باشی نیز مانند سایر ادارات مهم دارای معاونت بود.
بالاترین رده فرماندهان نظامی > قوللرآغاسی

قوللرآغاسی (یا قوللرآقاسی) فرمانده سپاه غلامان خاصه شریفه (ارامنه، گرجی‌ها و چرکس‌ها) بود. اندکی پس از ایجاد آن، یکی از مهم‌ترین مقامات امپراتوری شده بود. این واقعیت در انتخاب قلّارآغاسی‌های متعدد نمود پیدا می‌کند. به عنوان مثال، مشهورترین سردار شاه عباس، الله وردی خان، قوللرآغاسی دوم بود. اولین قوللرآغاسی دوره صفی خسرو میرزا از سلسله باگریونی بود که بعداً ولی (نایب السلطنه) کارتلی شد و رستم خان نام گرفت. جانشین او یک گرجی اهل ایمرتی، سیاوش بیگ بود. اگرچه برخی از قولارآغاسی‌های متأخر منشأ غیر غلام داشتند، اما غلام‌ها بر این کارکرد غالب بودند که بسیاری از آنها منشأ گرجی داشتند.
در اواخر عصر صفوی، قوللرآغاسی و امیرالامرا پس از قورچی باشی مهم‌ترین مقامات نظامی امپراتوری بودند. قوللرآغاسی یکی از شش رکن دولت (رکن الدوله) و امیر شورا بود. او بر مین باشی‌ها، یوزباشی‌ها، و طبیعتاً همه غلام‌ها فرماندهی عالی داشت. او همچنین در مواردی که زیردستانش در آن دخالت داشته‌اند، حکم می‌داد. با این حال، پرونده‌هایی که مربوط به قوانین دینی بود به قضات شرعی سپرده می‌شد، در حالی که پرونده‌های مربوط به امور مالی به وزیر اعظم ارجاع می‌گردید. غلام‌های جوان پس از بلوغ، تحت فرمان قولرآغاسی قرار می‌گرفتند و متعاقباً در واحدهای ۱۰۰ و ۱۰ نفره سازماندهی می‌شدند.
بالاترین رده فرماندهان نظامی > توپچی باشی

توپچی باشی فرمانده سپاه توپخانه امپراتوری بود. او که درست مانند سایر واحدهای ارتش سازماندهی شده بود، از کارکنان اداری و همچنین افسران درجه پایین تشکیل می‌شد. توپچی باشی مسئول توپخانه بود و بر همه مین باشی‌ها، یوزباشی‌ها، توپچی‌ها و جرچی‌های اداره توپخانه فرماندهی عالی داشت. توپچی باشی نیز تمامی این افسران فوق‌الذکر را به درجات پایین‌تر منصوب می‌کرد و باید حقوق آنها را نیز تأیید می‌کرد. طبق گزارشات، در سال ۱۶۶۰ حقوق وی ۲۰۰۰ تومان در سال بود و به‌طور رسمی با فرمانده سپاه تفنگدار (توفنگچی آغاسی) برابری می‌کرد. از نظر اداری نیز مستوفی سپاه غلام، سرپرستی توپخانه توپچی باشی را بر عهده داشت.
هنگامی که در سال ۱۶۵۵ توپچی باشی حسینقلی خان درگذشت، شاه عباس دوم شخص جدیدی را تعیین نکرد. جبهدارباشی ("رئیس زرادخانه سلطنتی") به‌طور موقت تا ۱۶۶۰–۱۶۶۱ این سمت را بر عهده گرفت. فلور اشاره می‌کند که این پست ممکن است پس از آن، برای چند سال خالی بوده باشد.
مقام توپچی باشی ظاهراً از سپهسالار، قوللرآغاسی و قورچی باشی پایین‌تر و حقوق او نیز پایین‌تر بود. به گفته انگلبرت کامپفر، توپچی باشی به عنوان دریاسالار نیز خدمت می‌کرد، اگرچه اساساً تا سال ۱۷۳۴ ناوگان مؤثری در ایران صفوی وجود نداشت.
بالاترین رده فرماندهان نظامی > تفنگچی آغاسی

تفنگچی آغاسی (همچنین با املای توفنگچی آقاسی و نام دیگر توفنگچی باشی) فرمانده سپاه تفنگداران امپراتوری صفوی بود. توفنگچی آغاسی فرمانده افسران متعددی مانند مین باشی‌ها، یوزباشی‌ها، دهباشی‌ها و همچنین یک کارمند اداری (یعنی وزیر، مستوفی) که به کار جمع‌آوری می‌پرداختند، بود. او به غیر از توفنگچی‌ها، فرماندهی عالی جارچی باشی‌ها، ریکاها و تبرداران سپاه تفنگدار را نیز بر عهده داشت. او یکی از شش رکن الدوله («ستون دولت») بود.
اگرچه توفنگچی آغاسی بر روی کاغذ به عنوان یک مقام عالی‌رتبه در نظر گرفته می‌شد، اما در سلسله مراتب نظامی، یکی از پایین‌ترین مقامات نظامی بود؛ مثلاً توفنگچی آغاسی علیرغم اینکه رکن الدوله بود، عضو شورای داخلی سلطنتی نبود. با این وجود، این پست عموماً در اختیار فرزندان خانواده‌های اصیل بود.
واحدها

در زمان صفویان، ایران یکی از سه امپراتوری‌های باروت بود، (امپراتوری عثمانی، امپراتوری گورکانی، و صفویه) سه قدرت بزرگ اسلامی که از اوایل قرن شانزدهم تا اواسط قرن هجدهم بر شمال آفریقا، غرب آسیا، آسیای مرکزی و آسیای جنوبی تسلط داشتند. با این حال، امپراتوری صفوی به مراتب کمترین جمعیت را در بین این سه جکومت داشت (با حدود ۸ تا ۱۰ میلیون نفر در سال ۱۶۰۰) و بنابراین کوچک‌ترین ارتش را داشت. علاوه بر این، به اندازه عثمانی‌ها علیه قدرت‌های اروپایی معاصر از باروت استفاده نکرده بود. تا سال ۱۶۰۰، اسلحه‌های گرم استفاده می‌شد، اما نقش کمرنگی داشتند، حتی توپ‌های محاصره ساده نیز کاربرد نادری داشتند. شاه عباس اولین فرمانروایی بود که سپاه قابل توجهی از تفنگداران و سپاه جداگانه ای از توپخانه را تأسیس کرد که نسبتاً مؤثر بود، اما همیشه از تعداد زیادی سواره نظام مسلح به نیزه، شمشیر و کمان تشکیل شده بودند. سپاه تفنگداران به‌طور قابل توجهی گسترش پیدا نکرد، در حالی که سپاه توپخانه پس از سلطنت شاه عباس از بین رفت. تا اواسط قرن هجدهم، اکثر نیروهای صفوی هنوز از سلاح‌های سنتی استفاده می‌کردند. تا زمان نادرشاه افشار، اکثریت نیروهای ایران برای اولین بار به سلاح گرم مجهز شدند.
واحدها > قزلباش

مقالهٔ اصلی: قزلباش
«تُرک‌های قزلباش» به عنوان «مردان شمشیر» با توان نظامی شاه اسماعیل را به قدرت رسانده بودند. بزرگ‌ترین قبایل قزلباش عبارت بودند از: ایل افشار، ایل قاجار، ایل شاملو، ایل تکلو، ایل ذوالقدر، روملو و اوستاجلو که همه تُرک بودند. قزلباش‌ها عامل اصلی پایه‌گذاری سلسله صفویه و فتح ایران بودند. برخلاف سپاه غلامان، قزلباش‌ها متکی به پرداخت از خزانه سلطنتی نبودند، بلکه به آنها زمین اعطا می‌شد. در مقابل، آنها به شاه صفوی نیرو و آذوقه می‌دادند.
در زمان حکومت اسماعیل، قزلباش‌ها تقریباً او را فردی خدایی می‌دیدند که در نظر ایشان نماینده امام غایب یعنی مهدی بود. گروهی برگرفته از قزلباش‌ها، معروف به «اهل اختصاص»، گروه کوچکی از امرا بودند که در زمان پناهندگی اسماعیل به گیلان، جنبش صفویه را زنده نگه داشتند. این امرا شامل یک لَلِ‍ه ("مربی"، "سرپرست")، و بسیاری دیگر بودند. اسماعیل بعدها با اتخاذ سیاستی از انتصاب قزلباشان به سمت وکیل (نائب) قدرتمند خودداری کرد و در عوض نزدیکان ایرانی خود را به مناصب عالی منصوب نمود که اولین آنها زرگر گیلانی بود. این به این دلیل بود که اسماعیل اعتماد خود را به قزلباش‌ها که قدرت زیادی داشتند و دیگر چندان قابل اعتماد نبودند، از دست داده بود.
شاه عباس، سپاه غلامان خاصه شریفه را بسیار قوی‌تر کرد تا قدرت و نفوذ قزلباشان را متعادل کند. همچنین افسران غیرقزلباش را به عنوان والی ولایاتی که قزلباش‌ها اداره می‌کردند، منصوب نمود. تضعیف قزلباشان و شکل‌گیری سپاه غلامان خاصه شریفه، راه حل مؤثری برای معضل شاه عباس بود، اما در درازمدت، منشأ ضعف دولت صفوی شد، زیرا این غلامان توانایی و ویژگی‌های رزمی قزلباشان را نداشتند.
واحدها > قورچی

محافظ سلطنتی شاه به قورچی معروف بود. قورچی‌ها از نظر تئوریک از قبایل قزلباش استخدام و با پولی که از خزانه سلطنتی تر یکمگرفته می‌شد تأمین حقوق می‌شدند. اگرچه قورچی‌ها عمدتاً از میان قزلباش‌ها استخدام می‌شد، اما یک سپاه مستقل و متمایز از واحدهای ارتش قزلباش بود. در اوایل دوره صفویه، قورچی‌ها همگی از یک قبیله بودند، اما بعدها تغییر کرد. رئیس قورچی‌ها به قورچی‌باشی معروف بود. تعداد قورچی‌ها در زمان اسماعیل اول به ۳۰۰۰ نفر و در زمان طهماسب اول به ۵۰۰۰ نفر رسید.
در زمان عباس اول، قورچی‌ها بسیار مهم‌تر شده بودند و تعداد آنها به ۱۰۰۰۰–۱۵۰۰۰ نفر می‌رسید. شاه عباس به چند تن از قورچیان، فرمانداری ولایات بزرگ را داد تا از قدرت فرماندهان قزلباش که اداره ولایات بزرگ را بر عهده داشتند کاسته شود. در اواخر سلطنت او، قورچی‌باشی قدرتمندترین فرد دفتر امپراتوری بود. حاکمان محلی نیز قورچی‌هایی در اختیار داشتند، هرچند تعداد آنها محدود بود.
واحدها > سپاه غلامان

مقالهٔ اصلی: غلامان خاصه شریفه
واحد غلام (به معنای برده نظامی) واحدی بود که متشکل از مسیحیان سابق قفقاز، که عمدتاً گرجی، چرکس و ارمنی بودند.
به گفته بابایف، واحد غلام توسط عباس اول پس از ترور شخصیت قدرتمند قزلباش مرشدقلی خان در سال ۱۵۸۸ ایجاد شد. از آنجایی که بعید است که واحد غلام در دوران حکومت پر دردسر او ایجاد شده باشد، به احتمال زیاد در زمان طهماسب اول، که معروف است چندین بار به قفقاز حمله کرده، ایجاد شده‌است. در اجرا و شکل‌گیری آن تا حد زیادی شبیه به نظام ینی‌چری امپراتوری عثمانی بود. بر خلاف بردگان عثمانی، بردگان صفوی مجاز به ارث بردن «مناصب پدرشان» بودند، که بیانگر ویژگی صفویه و تکیه بر خانواده‌های برده بود.
همان‌طور که در دایرةالمعارف ایرانیکا از سال ۱۶۰۰ به بعد ذکر شده‌است، الله وردی خان دولتمرد صفوی به همراه سر رابرت شرلی سازماندهی مجدد ارتش را انجام دادند که از جمله به معنای افزایش چشمگیر تعداد غلام‌ها از ۴۰۰۰ به ۲۵۰۰۰ بود.
تنها پس از اصلاحات شاه عباس اول، ارتش صفوی از یک نیروی سواره نظام قبیله‌ای با چند سلاح گرم به یک ارتش عمدتاً مبتنی بر تفنگدار زمینی تبدیل شد و مشابه همتای عثمانی گردید.
در زمان وزیری سارو تقی (۱۶۳۳–۱۶۴۵) در زمان شاه عباس بود که غلامها به اوج قدرت رسیدند و تمام مناصب مهم دولت صفوی را اشغال کردند.
واحدها > توپچی

واحد توپچی (به معنی مردان توپخانه) در زمان اسماعیل اول ایجاد شد و بعدها توسط عباس اول اصلاح گردید. فرمانده سپاه توپچی توپچی باشی بود. اگرچه توپچیان برای صفویه بسیار قابل استفاده بودند، اما اطلاعات زیادی در مورد آن در دست نیست و بیشتر در منابع اروپایی ذکر شده‌است.
واحدها > تفنگچی

واحد تفنگچی در زمان اسماعیل اول ایجاد شد و بعدها توسط عباس اول اصلاح گردید. فرمانده سپاه تفنگدار توفنگچی آغاسی بود. توفنگچی‌ها از مناطق مختلف استخدام شده بودند و با نام محلی که از آنجا آمده بودند هماهنگ می‌شدند؛ مثلاً اگر یک واحد توفنگچی اصفهانی بود به «تفنگچیان اصفهان» معروف می‌شد. رئیس هر گروه توفنگچی به مین باشی (یعنی "رئیس هزار") معروف بود. تعداد این واحد ۱۲۰۰۰ نفر بود و عمدتاً دهقانان فارس، عرب‌ها و ترکمانان را شامل می‌شد.
عناوین افتخاری

در نظام صفوی سه عنوان افتخار وجود داشت که بالاترین آنها «خان»، دومی «سلطان» و سومی «بیگ» بود. اگرچه در اوایل دوره صفویه افراد زیادی لقب «خان» را نداشتند، اما بعدها کاربرد این عنوان افزایش یافت.
قزلباشان در نبرد چالدران
امپراتوری‌های باروت، گورکانیان هند، صفویه و عثمانی
عیسی خان صفوی، از اشراف صفوی که در منصب قورچی‌باشی بود
قزلباشان در نبرد با ازبکان (جنگ مرو)
تصویری از یک قزلباش، کاخ سعدآباد
داود خان، یکی از غلامان گرجی، و فرماندار ولایت قره‌باغ
تفنگچیان صفوی
سرباز آفریقایی تبار صفوی
گلی‌کند

| گلی‌کند گلی کند | گلی‌کند گلی کند |
| --- | --- |
village: village
کشور:  ایران
استان‌های ایران: استان آذربایجان شرقی
شهرستان‌های ایران: شهرستان مراغه
بخش (تقسیمات کشوری): بخش سراجو
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان سراجوی شرقی
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۲۲۳
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
گلی‌کند یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان سراجوی شرقی بخش سراجو شهرستان مراغه واقع شده‌است.
تیم ملی بسکتبال لیبی

تیم ملی بسکتبال لیبی، نماینده لیبی در مسابقات بین المللی بسکتبال است و تحت نظر فدراسیون بسکتبال لیبی اداره می شود. لیبی از سال ۱۹۶۱ عضو فیبا بوده است.
آنها دو بار در مسابقات قهرمانی آفریقا پنجم شدند. این کشور میزبان مسابقات قهرمانی بسکتبال آفریقا در سال ۲۰۰۹ بود و رتبه آنها یازدهم شد.
اویگن شوفتان

| اویگن شوفتان | اویگن شوفتان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۱ ژوئیه ۱۸۹۳
درگذشت: ۶ سپتامبر ۱۹۷۷
اویگن شوفتان (انگلیسی: Eugen Schüfftan؛ ۲۱ ژوئیهٔ ۱۸۹۳ – ۶ سپتامبر ۱۹۷۷) یک مدیر فیلم‌برداری اهل آلمان بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به مجنون هیتلر اشاره نمود.
وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه اسکار بهترین فیلمبرداری شده است.
ان‌دابلیو ئی

Motor vehicle
| ان‌دابلیو ئی | ان‌دابلیو ئی |
| --- | --- |
دید کلی: دید کلی
شرکت: Nesselsdorfer Wagenbau-Fabriks-Gesellschaft A.G. today Tatra, a.s.
تولید: 1904-1906 about 17 produced (The exact number is unknown)
مونتاژ: کپرژیونیتسه، موراویا
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
شکل بدنه: Runabout 2-4 seater
طرح‌بندی: خودروی موتور جلو-محور عقب
پیشرانه: پیشرانه
موتور: ۳٬۷۷۵ سانتی‌متر مکعب (۲۳۰٫۴ اینچ مکعب) liquid cooled flat two 11,8kW - 13,2kW (16-18HP)
جعبه‌دنده: four speeds (+reverse)
ابعاد: ابعاد
فاصله بین محورها: ۲٬۴۷۰ میلیمتر (۹۷٫۲ اینچ)
وزن خالص: ۱٬۰۲۰ کیلوگرم (۲٬۲۵۰ پوند)
گاه‌شمار: گاه‌شمار
پیشین: ان‌دابلیو بی
پسین: تاترا ۱۱
ان‌دابلیو ای (NW E) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۶ در موراوی تولید شده‌است.
یابووننا دروگا

| یابووننا دروگا | یابووننا دروگا |
| --- | --- |
Village: Village
یابووننا دروگا: یابووننا دروگا
مختصات: ۵۱°۴′۵۹″ شمالی ۲۲°۳۳′۵۳″ شرقی﻿ / ﻿۵۱٫۰۸۳۰۶°شمالی ۲۲٫۵۶۴۷۲°شرقی﻿ / 51.08306; 22.56472: مختصات: ۵۱°۴′۵۹″ شمالی ۲۲°۳۳′۵۳″ شرقی﻿ / ﻿۵۱٫۰۸۳۰۶°شمالی ۲۲٫۵۶۴۷۲°شرقی﻿ / 51.08306; 22.56472
کشور:  لهستان
استان‌های لهستان: استان لوبلین
County: شهرستان لوبلین
گمینا: گمینا یابووننا (استان لوبلین)
جمعیت: ۷۶۰
یابووننا دروگا (به لاتین: Jabłonna Druga) یک روستا در لهستان است که در گمینا یابووننا (استان لوبلین) واقع شده‌است. یابووننا دروگا ۷۶۰ نفر جمعیت دارد.
تیوتتراباربیتال

| 0 | 1 |
| --- | --- |
داده‌های بالینی: داده‌های بالینی
نام‌های دیگر: JL-1014
کد ATC: None
شناسه‌ها: شناسه‌ها
 نام آیوپاک 5-ethyl-5-(3-hexanyl)-2-thioxodihydro-4,6(1H,5H)-pyrimidinedione :  نام آیوپاک 5-ethyl-5-(3-hexanyl)-2-thioxodihydro-4,6(1H,5H)-pyrimidinedione 
شمارهٔ سی‌ای‌اس: 467-38-9
پاب‌کم CID: 3083570
کم‌اسپایدر: 2340756
UNII: 1P93TO196Z
CompTox Dashboard (EPA): DTXSID50861961 
داده‌های فیزیکی و شیمیایی: داده‌های فیزیکی و شیمیایی
فرمول شیمیایی: C12H20N2O2S
جرم مولی: ۷۰۰۲۲۵۶۳۶۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰♠۲۵۶٫۳۶ g·mol−1
مدل سه بعدی (جی‌مول): Interactive image
 SMILES O=C1NC(=S)NC(=O)C1(C(CC)CCC)CC :  SMILES O=C1NC(=S)NC(=O)C1(C(CC)CCC)CC 
 InChI InChI=1S/C12H20N2O2S/c1-4-7-8(5-2)12(6-3)9(15)13-11(17)14-10(12)16/h8H,4-7H2,1-3H3,(H2,13,14,15,16,17) Key:SSWATJQIZBUQQZ-UHFFFAOYSA-N :  InChI InChI=1S/C12H20N2O2S/c1-4-7-8(5-2)12(6-3)9(15)13-11(17)14-10(12)16/h8H,4-7H2,1-3H3,(H2,13,14,15,16,17) Key:SSWATJQIZBUQQZ-UHFFFAOYSA-N 
تیوتتراباربیتال (انگلیسی: Thiotetrabarbital) یک داروی دامپزشکی مشتق باربیتورات کوتاه اثر است که به عنوان بی‌حس‌کننده به کار می‌رود.
تیسکا چوپرا

| تیسکا چوپرا | تیسکا چوپرا |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱ نوامبر ۱۹۷۳ ‏(۵۰ سال)
تیسکا چوپرا (انگلیسی: Tisca Chopra؛ زادهٔ ۱ نوامبر ۱۹۷۳) هنرپیشه اهل کشور هند است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به ستاره‌های روی زمین اشاره کرد.
فیلم‌شناسی

فهرست برخی از فیلم‌هایی که تیسکا چوپرا در آنها به ایفای نقش پرداخته‌است:
ستاره‌های روی زمین
اوه خدای من!
سکو
دل هنوز بچه است
۴۰۴
قصه
فراق
سردار جبار سینگ
ای‌بی‌سی‌دی ۲
مرد خوش‌شانس
شاد زندگی کن
قتل مبارک
کاروی هوسار

| کاروی هوسار | کاروی هوسار |
| --- | --- |
Acting Head of State of Hungary: Acting Head of State of Hungary
دوره مسئولیت ۲۴ نوامبر ۱۹۱۹ – ۱ مارس ۱۹۲۰: دوره مسئولیت ۲۴ نوامبر ۱۹۱۹ – ۱ مارس ۱۹۲۰
نخست‌وزیر: Himself
پس از: ایشتوان فریدریش
پیش از: میکلوش هورتی (as Regent of Hungary)
Prime Minister of Hungary: Prime Minister of Hungary
دوره مسئولیت ۲۴ نوامبر ۱۹۱۹ – ۱۵ مارس ۱۹۲۰: دوره مسئولیت ۲۴ نوامبر ۱۹۱۹ – ۱۵ مارس ۱۹۲۰
Head of State: Himself (acting) میکلوش هورتی
پس از: ایشتوان فریدریش
پیش از: شاندور شیمونی-شمادام
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۰ سپتامبر ۱۸۸۲
درگذشته: ۲۹ اکتبر ۱۹۴۱ (۵۹ سال) بوداپست
ملیت: مجارستان
حزب سیاسی: Christian Socialist Party Catholic People's Party (hu) Unity Party KNEP
همسر(ان): Ilona Mezviczky
تخصص: politician, teacher
امضا: 
کاروی هوسار (انگلیسی: Károly Huszár; ۱۰ سپتامبر ۱۸۸۲ – ۲۹ اکتبر ۱۹۴۱) سیاستمدار اهل مجارستان بود. وی از ۲۴ نوامبر ۱۹۱۹ تا ۱ مارس ۱۹۲۰ رئیس کشور مجارستان و از ۲۴ نوامبر ۱۹۱۹ تا ۱۵ مارس ۱۹۲۰ نخست‌وزیر این کشور بود.
کاروی هوسار در ۲۹ اکتبر ۱۹۴۱، در سن ۵۹ سالگی درگذشت.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به دکتر مابوزه: قمارباز اشاره کرد.
غلامعلی‌خان بیرانوند

غلامعلی خان بیرانوند ملقب به امیرهمایون(جد خوانین همایونی و اعظمی ) یکی از بزرگ‌ترین سران ایل بیرانوند در منطقه لرستان بود که در اواخر قاجار و اوائل پهلوی با تمرد از حکومت مرکزی، کنترل ولایت لرستان را به دست گرفته بود.
زندگی

غلامعلی خان امیرهمایون در ایل بیرانوند متولد شد پدرش لطفعلی خان بیرانوند بود. وی دوبار ازدواج کرد. نام همسران او عجیده خانم(نوه دختری شیخ خزعل عرب ) و آغا زیبا بوده است. حاصل این ازدواجها چهار فرزند پسر بوده است که هر یک در رهبری ایل بیرانوند نقش داشته اند.این فرزندان عبارت‌انداز: یدالله خان بیرانوند، نصرت الله خان اعظمی، غلامرضا خان همایونی و علی خان داور.
دوران ریاست غلامعلی خان بر ایل بیرانوند مصادف با جنگ جهانی اول و حمله روسها به منطقه لرستان و نفوذ انگلیس در منطقه بود. در سال ۱۲۹۰ قمری، ویلسن از طرف سرپرسی کاکس مامور مخصوص لرستان شد. ماموریت او طرح نقشه احداث راه آهن بود.
انگلیسی‌ها مجبور بودند با خوانین لرستان جهت اجرای نقشه‌های خود از جمله راه آهن و اغتشاشات محلی ارتباط بر قرار نماید .ظاهرا در هر دو مورد سیاست‌های پی گرفته شده توسط وی موجب آزار و مانع برای حضور انگلیس در منطقه می‌گردد. وی هم‌زمان اداره طوایف ایل بیرانوند را به خان هایی از هر طایفه واگذار کرده بود تا بدین وسیله ثباتی در اداره لرستان شکل گیرد.
وقایع دوران

ادموند انگلیسی که در ۲۸ اوت ۱۹۱۳ میلادی دزفول را به طرف بروجرد ترک کرد در سفرنامه خود می‌نویسد: بیشتر خانهای این طایفه القابی دارند .این لقب ها از طرف دولت کاملا غیر رسمی هستند.. زندگی آزاد در ناحیه حاصلخیز سیلاخور که به زور آن را اشغال کرده اند و غارتگری (که گفته می‌شود تا حوالی قم پیش رفته اند). طلاهای آلمان آنها را فوق العاده ثروتمند ساخته است .. من با خوانین عمده طایفه مانند غلامعلی خان و علی مردان خان و شیخ علی ملاقات کردم..
همچنین در ۲۵ سپتامبر ۱۹۱۳ میلادی ویلسن از نهاوند به سفارت انگلیس گزارش می‌دهد:
دیشب در تمام شب تیر اندازی بود امروز هم ادامه دارد دیروز نیز تیر اندازی در کار بود ..... روسای ایل بیرانوند میخواهند از مسافرت من به خرم اباد که از میان انها باید عبور کنم استفاده نموده دولت ایرانرا مجبور کنند کسان آنها را که گرفتار کرده اند ازاد سازند.امید است وقتیکه دولت ایران به اعاده امنیت این جاها اقدام خواهد کرد به ایل بیرانوند و روسای انها هیچ رحم نکند..
سرانجام در سال (۱۳۰۴) غلامعلی خان به همراه برادرانش به علت خیانت زیر دستان خود، به دست قوای دولتی افتاد و اعدام گردید.
اشتر علوی

عبدالله بن محمد نفس زکیه ملقب به اشتر علوی، از رجال مشهور علوی است. وی متولد مدینه بود پس از همراهی با نفس زکیه در قیامش و پس از شکست نفس زکیه به سند رفته و در آنجا به دست مأمورین منصور کشته شد. از او نسلی به نام بنواشتر باقی ماند که بعدها منقرض شدند.