دیسچارج (گروه موسیقی)
حرفه > آلبوم‌های چندآهنگهٔ اولیه؛ چیزی نشنوی چیزی نبینی چیزی نگویی (۱۹۸۲–۱۹۸۰)

آکسون در اواخر همان سال و به دنبال آن بامفورد گروه را ترک کردند و گروه از کلوین «کال» موریس به عنوان خواننده دعوت کرد و تز رابرتز را به سمت درام و وین‌رایت را به سمت بیس سوق داد. با اضافه شدن موریس، گروه مطالب قبلی خود را که تحت تأثیر سکس پیستولز بود کنار گذاشتند و مجموعهٔ جدیدی از آهنگ‌ها را با صدایی بازسازی شده توسعه دادند. آنتونی رابرتز گیتار را با سبک‌سنگین، مخدوش و ساینده می‌نواخت و موریس بدون ملودی جیغ می‌زد یا فریاد می‌کشید. نوازندهٔ بیس با لحن بیس «غرغر بی‌اندازۀ بیش از حد» (به انگلیسی: Fuzz bass) می‌نواخت. سرعت آهنگ‌های گروه نیز طی یک سال آینده به‌طور پیوسته افزایش یافت.
سبک جدید و سخت‌تر همچنین تمایل به استفاده از اشعار بسیار تیره‌تر، نیهیلیستی و خشونت‌آمیز داشت، با تمرکز بر مضامین آنارشیستی و صلح‌طلبانه و در عین حال بر اثرات وحشتناک جنگ هسته‌ای و آسیب‌های اجتماعی ناشی از سرمایه‌داری تأکید داشت. مانند گروه کرس، دیسچارج از آنارشیسم حمایت کرد و نماد آنارشیستی را به نمایش گذاشت. گروه همچنین مضامین سیاسی و اجتماعی خود را در آثار هنری آلبوم‌های خود بیان کرد که وحشت‌های جنگ را با استفاده از سبک عکاسی سیاه و سفید نمادین به تصویر می‌کشید. یکی از تصاویر قابل توجه، اثر هنری «کبوتر به چوبهٔ بست» از پوستر ضد جنگ جان هارتفیلد در دههٔ ۱۹۳۰ است که کبوتری را به تصویر می‌کشد که روی سرنیزه‌ای به چوب زده شده است. اولین کنسرت با این ترکیب جدید و صدای جدید در سالن نورث وود پریش بود. در میان حاضران، مایک استون، مالک مغازه‌های ضبط محلی، که شرکت موسیقی پانک Clay Records را اداره می‌کرد، حضور داشت.
در سال ۱۹۸۰، دیسچارج با Clay Records قرارداد امضا کرد و اولین تک‌آهنگ واقعیت‌های جنگ را در فوریه ۱۹۸۰ ضبط کرد، که پس از پخش در برنامهٔ رادیو بی‌بی‌سی ۱ دی‌جی جان پیل، به رتبهٔ ۵ رسید و در ماه آوریل منتشر شد و ۴۴ هفته را در جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا سپری کرد. گروه همچنین اولین برنامه‌های خود را در خارج از استوک-آن-ترنت در سال ۱۹۸۰ با نواختن در لستر، پرستون و گلاسکو اجرا کرد. پس از دو نسخه آلبوم چندآهنگه دیگر در همان سال، تز رابرتز، یکی از اعضای مؤسس، گروه را ترک کرد و ابتدا کیت هاینز و سپس دیو «بامبی» السمیر (سابق از گروه The Insane) قبل از ضبط آلبوم چندآهنگه چرا جایگزین او شد. السمیر مدت زیادی باقی نماند و گروه به جای او گری مالونی از گروه The Varukers را در درام جایگزین کرد. چرا به گروه اولین موسیقی مستقل شمارهٔ یک خود را در بریتانیا داد. چرا عکس‌هایی روی جلد داشت که اجساد غیرنظامیان کشته شده را نشان می‌داد. آهنگ «چشم‌انداز جنگ» یک «حملهٔ غیرقابل پشیمانی عصبانی و تنبیهی» داشت و به یک آهنگ امضایی برای گروه تبدیل شد. آهنگ‌های «معلول و سلاخی‌شده»، «آیا این سیستم کار می‌کند؟» و «شیدایی برای فتح» الگوی آهنگ و صدا را برای گروه‌های کراست تنظیم کردند. در همان زمان، ضبط نشان داد که یک گروه هاردکور می‌تواند قدرت صوتی «هوی متال» را بدون قربانی کردن ایدئولوژی یا خشم به کار گیرد.
منتقد وبگاه پانک‌نیوز (به انگلیسی: Punknews.org) استدلال می‌کند که چرا آلبوم چندآهنگه اوایل ۱۹۸۱ «... همه چیز را انقلابی کرد… [هموار کردن] راه را برای آتونالیته کردن هاردکور پانک، ترش، دث متال، و گرایندکور، اما همچنین آرمان‌های سیاسی مرگبار جدی و پشتوانه وحشیانهٔ پوستهٔ هاردکور». ایان گلاسپر، روزنامه‌نگار و نویسندهٔ بریتانیایی این آلبوم چندآهنگه را به عنوان «یکی از قوی‌ترین ضبط‌های ضد جنگ که تا کنون ساخته شده است» توصیف کرد. تام جی. واریور از گروه سلتیک فراست، دیسچارج را «انقلابی شبیه به گروه ونوم» می‌داند و می‌گوید: «وقتی دو آلبوم اول دیسچارج را شنیدم، غافلگیر شدم. من تازه شروع به نواختن یک ساز کرده بودم و نمی‌دانستم که آنها می‌توانستند تا این حد پیش بروند و برای من، آنها برخلاف سایر گروه‌های پانک بودند - آنها بیشتر شبیه به متال بودند.
دیسچارج اولین آلبوم کامل خود را با نام چیزی نشنویی چیزی نبینی چیزی نگویی در سال ۱۹۸۲ (ساده شده به انگلیسی: HNSNSN) ضبط کرد که در نظرسنجی مجلهٔ ترورایزر، آلبوم پانک شمارهٔ یک تمام دوران بود. این آلبوم به رتبهٔ دوم جدول آلبوم مستقل و رتبهٔ ۴۰ در نمودار آلبوم بریتانیا رسید. در تاریخ هوی متال دیوید کونو، او این آلبوم را «... دستاورد برتر، یک شاهکار بی‌رحمانهٔ وحشیانه» می‌نامد. تریبل زین بیان می‌کند که موسیقی در HNSNSN «بسیار بسیار سنگین‌تر» از پانک قبلی بود و بیان می‌کند که با صدای «خام و شدید» خود بر «پانک راک، [و]... دایره‌های متال» تأثیر گذاشته است. اسکات ایان، نوازندهٔ گیتار گروه انترکس در سال ۲۰۱۵ اظهار داشت که «شما آلبوم… چیزی نشنوی چیزی نبینی چیزی نگویی را در حال حاضر قرار دادید، و هنوز هم به اندازهٔ هر چیز دیگری سنگین و بی‌رحمانه است.»
این گروه به‌طور منظم در سراسر بریتانیا اجرا می‌کرد و اغلب با گروه‌هایی مانند GBH و د اکسپلویتد ظاهر می‌شد و موفقیت اولین آلبوم همچنین باعث شد که آن‌ها در کانادا، ایالات متحده، ایتالیا، یوگسلاوی، هلند، فنلاند و سوئد تور برگزار کنند. گروه برای ورود به کانادا در گذرگاه مرزی بوفالو، نیویورک، مشکل داشت، زیرا مرزبانان فکر می‌کردند که گروه شبیه به «حیوانات» هستند.