مرگ و زندگی شهرهای بزرگ آمریکایی
محتوای کتاب > اهمیت پیاده‌روها > امنیت

جیکوبز می‌گوید که پیاده‌روها و کسانی که از پیاده‌رو استفاده می‌کنند فعالانه در محافظت از مدنیت و نظم شهری مشارکت می‌کنند و صرفاً «ذی‌نفعان منفعل امنیت یا قربانیان ناتوان خطرهای شهر» نیستند. پیاده‌رو سالم شهری جهت تأمین امنیت نیاز به نظارت دائم پلیس ندارد بلکه متکی بر «شبکه‌ای ظریف و گویی ناخودآگاه از کنترل داوطلبانه از سوی ساکنان است و مجریان آن خود این ساکنان هستند.» به گفتهٔ او خیابانی که به‌اندازهٔ کافی از آن استفاده می‌شود معمولاً از جرم و جنایت ایمن است و خیابان‌های خالی مستعد خط هستند، چرا که تراکم جمعیت کاربران انسانی جلوی بیشتر جرائم خشن را می‌گیرد یا حداقل باعث می‌شود که جمعی لازم از نجاتگرها و امدادگرها، موارد بحرانی را سامان دهند. هرچه یک خیابان شلوغ‌تر و فعال‌تر باشد، جذابیت و جالب بودن آن برای رهگذاران و ساکنان بیشتر است و افراد ترغیب می‌شوند که بیشتر در آن راه بروند یا از داخل خانه یا محل کار آن به آن چشم بدوزند و این امر جمع بزرگتری از پاسبان‌های ناخودآگاه را ایجاد می‌کند که ممکن است علائم بدوی هرگونه دردسر را شاهد باشند. به عبارت دیگر، پیاده‌روهای سالم حجم بالای غریبه‌های شهر را از نوعی تهدید به نوعی فرصت تبدیل می‌کنند.
این سازوکار خودنظارتی به‌ویژه در خیابان‌هایی که تحت نظارت «صاحبان طبیعی» شان هستند قوی‌تر است. این افراد کسانی هستند که فعالانه از تماشای خیابان لذت می‌برند و ذاتاً خود را مسئول نگهداری از منشور اخلاقی تلویحی خیابان می‌دانند و اطمینان دارند که اگر مجبور به اقدامی شوند دیگران از آن‌ها حمایت می‌کنند. این افراد در خط مقدم حفظ نظم پیاده‌رو قرار دارند و اگر در مواردی لزوم داشت اقتدار نیروی پلیس حضور ایشان را تکمیل می‌کند. جیکوبز در ادامه نتیجه‌گیری می‌کند که سه کیفیت برای تأمین امنیت خیابان‌های شهر الزامی است:
جداسازی واضح و مشخص بین فضاهای عمومی و خصوصی
تعداد کافی ساختمان رو به خیابان و افرادی که خیابان را تماشا کنند.
دید پیوسته بر خیابان که نظارت کارا را تضمین کند.
از زمان چاپ کتاب، تعداد قابل‌توجهی از پژوهش‌های جرم‌شناختی مفهوم ناظران خیابان را در علوم پیشگیری از جرم به‌کار برده‌اند.
جیکوبز این «صاحبان طبیعی» را در مقابل «پرندگان رهگذر» قرار می‌دهد که عابران و ساکنان موقتی و بدون احساس مسئولیتی استند که «هیچ نمی‌دانند که چگونه از خیابانشان مراقبت کنند.» جیکوبز می‌گوید با اینکه محلات می‌توانند تعداد زیادی از این افراد را در خود جذب کنند، «اگر این محلات تنها به مجموعه‌های مسکونی‌ای از این پرندگان رهگذر تبدیل شوند، خیابان‌ها به تدریج امنیت خود را از دست می‌دهند.»
جیکوبز همچنین راهروها، آسانسورها و راه‌پله‌های خالی مجموعه‌های مسکونی عمومی (طرح‌های مسکن‌سازی) را به خیابان‌های تشبیه می‌کند. این فضاهای کور که با همان الگو و طرح آپارتمان‌های قشرهای توانمند ساخته شده‌اند، امکاناتی که در آن ساختمان‌ها وجود دارد از جمله کنترل ورودی‌ها، دربان، مسئول آسانسور، مدیر ساختمان توانمند و دیگر کارکردهای نظارتی را ندارند و نمی‌توانند حضور غریبه‌ها را کنترل کنند و ازین رو حضور غریبه‌ها ناگزیر تبدیل به خطر می‌شود. این فضاها فضاهایی عمومی هستند اما از دید عموم پنهان شده‌اند و «امکان نظارت و محافظت از امنیتی که در خیابان‌ها به واسطه ناظران خیابان شهری ایجاد می‌شود را ندارند» و به نقاط اشتعالی برای رفتارهای مخرب و بدکارانه تبدیل شده‌اند. هرچه ساکنان بیرون آپارتمان‌هایشان احساس ناامنی بیشتری بکنند، از زندگی عمومی ساختمانشان دورتر می‌شوند و رفتارهایی مشابه پرندگان رهگذر به نمایش می‌گذارند. این مشکلات حل‌نشدنی نیستند. جیکوبز مدعی است که در یک مجموعه مسکونی در بروکلین با باز کردن دید عمومی به راهروها و تبدیل آن‌ها به زمین بازی و محل پیک‌نیک مستأجران رفتارهای تخریب‌گرانه در این مجموعه کاهش یافته است.
بر اساس این ایده که لازمه امنیت شهری بدون استفاده از نیروهای رسمی پلیسی، پیاده‌راه‌های شلوغ و پرفعالیت است، جیکوبز می‌گوید که باید تعداد قابل توجه مغازه، بار، رستوران و دیگر فضاهای عمومی در راستای پیاده‌راه پخش شده باشند تا فعالیت‌های لازم جهت تأمین این ناظران خیابان وجود داشته باشد. به باور جیکوبز اگر برنامه‌ریزان شهری پیاده‌راه‌ها را نادیده بگیرند، خیابان‌ها خلوت و ناامن خواهد شد و ساکنان به سه سازوکار پناه می‌برند:
از محله می‌روند و خطر را برای کسانی که توان مالی جابجایی از محله را ندارند باقی می‌گذارند.
به خودروهایشان پناه می‌برند و تنها ارتباطشان با شهر به عنوان سرنشینان خودرو خواهد بود و نه رهگذر پیاده.
با استفاده از حصارکشی و نیروهای پاسبان و نگهبان محله را به مناطق مستقل و منزوی تبدیل می‌کنند و مناطق توانمندتر از محیط جدا می‌شود.