کیتامورا توکوکو

| 0 | 1 |
| --- | --- |
: 
نام اصلی: کیتامورا مونتارو
زاده: ۲۹ دسامبر ۱۸۶۸
درگذشته: ۱۶ می ۱۸۹۴ (۲۵ سال)
آرامگاه: معبد کوچوجی (شهر اوداوارا، استان کاناگاوا)
پیشه‌ها: منتقد، شاعر
زبان: ژاپنی
ملیت: ژاپنی 
سال‌های فعالیت: ۱۸۹۱–۱۸۹۴
سبک نوشتاری: نقد، شعر
سبک ادبی: رمانتیک
آثار برجسته: نغمهٔ هورای شاعر بدبین و زنان بحث دربارهٔ تعامل با زندگی نظریه حیات درونی
شریک زندگی: ایشیزاکا مینا
ن ب و: ن ب و
کیتامورا توکوکو (به ژاپنی: 北村透谷 Kitamura tōkoku)؛ زاده ۲۹ دسامبر ۱۸۶۸ (سال اول میجی) – درگذشت ۱۶ می ۱۸۹۴ (سال ۲۷ میجی) منتقد و شاعر اهل ژاپن بود. نام واقعی وی، کیتامورا مونتارو (به ژاپنی 北村門太郎) بود.او در دوره میجی، نقد ادبی مدرن و رمانتیسم مدرن را پایه‌گذاری کرد که بر شیمازاکی توسون و دیگر نویسندگان تأثیر زیادی گذاشت. وی در اوداوارا واقع در استان کاناگاوا متولد شد. در دوران کودکی از پدر و مادر خود جدا و توسط پدربزرگ سخت‌گیر و مادربزرگ ناتنی مهربانش بزرگ شد. گفته می‌شود او مادری عصبی داشت که با محدودیت‌ها و اعمالش، بعدها تأثیر زیادی بر شکل‌گیری شخصیت کیتامورا گذاشت.
در سال ۱۸۸۱ به نزدیکی سوکیاباشی توکیو نقل مکان کرده و شروع به تحصیل در دپارتمان علوم سیاسی دانشگاه سن‌مون گاککو (دانشگاه واسدا فعلی) کرد. او بخاطر دیدگاه‌های سیاسی تندرویانه از این دانشگاه اخراج و در توکیو آواره و سرگردان شد. وی در این دوره با سامورایی‌ها و جنگجویان منطقه تاما هم‌نشینی می‌کرد اما هنگامی که جنبش آزادی و حقوق مدنی رادیکال شد، از این کار دست کشید. در سال ۱۸۸۸ غسل تعمید شد و درهمان سال با دختر یکی از فعالان جنبش حقوق مدنی ایشیزاکا ماساتاکا، مینا ازدواج کرد. سال بعد، «اشعار یک زندانی» که شعر بلندی دربارهٔ عشق و آزادی و بخش تاریک وجود خودش بود را منتشر کرد. این اثر تا آن زمان بلندترین شعر در شعر آزاد بود. طبق گفته شخص توسون او از آثار لرد بایرون، امرسون و کارلایل تاثیر گرفته بود. همچنین مسیحی بودن همسرش تأثیر زیادی بر دیدگاه وی داشت.
کیتامورا همچنین به جنبش کوئیکرها نیز علاقه‌مند بود و در سال ۱۸۸۹ گروهی با عقاید صلح‌طلبانه به نام «انجمن صلح ژاپن» تأسیس کرد.
کیتامورا در سال ۱۸۹۰ در یک مدرسه دخترانه به عنوان معلم زبان انگلیسی استخدام شد. در سال ۱۸۹۳ او پستی را که شیمازاکی توسون در مدرسه دخترانه میجی داشت، به‌عهده گرفت.
کیتامورا با انتشار «شاعر بدبین و زنان» در سال ۱۸۹۲ وارد عرصه ادبیات شد. در سال ۱۸۹۳، وی مجله «جهان ادبی» را به همراه شیمازاکی توسون و هوشینو تنچی بنیان نهاد و به عنوان رهبر جنبش رمانتیسم در میان همفکرانش شناخته می‌شد. در اثر «شاعر بدبین و زنان»، تمایلات وی به اولویت دادن به عشق مشاهده می‌شود. برای نمونه، این جمله از اوست: «عشق، کلید اسرار زندگی است» و «تنها پس از عشق میان مرد و زن است که حقیقت جامعه آشکار می‌شود». او همچنین معتقد بود که ادبیات نباید به دنبال منافع دنیوی و سودجویانه باشد، بلکه باید درجستجوی حقایق عمیق انسانی باشد. این دیدگاه او در اثر دیگرش با عنوان «بحث دربارهٔ تعامل با زندگی» به وضوح دیده می‌شود. در کتاب «نظریه حیات درونی»، او بر اهمیت آزادی و خوشبختی در زندگی درونی انسان تأکید کرد و به کاوش در این مفاهیم پرداخت.
کیتامورا از شعر به مقاله‌نویسی روی آورد و آثاری در ستایش نگرش زندگی‌محور غرب در مقابل نگرش زندگی‌گریز بودیسم و اندیشه‌های سنتی شینتویی ژاپن نوشت. تلاش‌های وی برای کاوش در ماهیت خویشتن و توانایی‌های فردی، به ویژه در اثر مهم خود «نظریه حیات درونی» به گفته برخی، نقطه آغاز ادبیات مدرن ژاپن تلقی می‌شود.
او در سال ۱۸۹۳ مقالاتی چون «تعامل با زندگی به چه معناست»، «نظریه حیات درونی» و «ناسزاگویی» را منتشر کرد. با این حال، به دلیل تضاد میان ایده‌آل‌ها و واقعیت‌های زندگی، دچار افسردگی شد و در سال ۱۸۹۴، در ۲۵ سالگی دست به خودکشی زد. مقبره وی در معبد کوچوجی شهر اوداوارا است.