stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ویرجینیا وولف
زندگی

آدلاین ویرجینیا استیون در سال ۱۸۸۲ در لندن به دنیا آمد. مادر او جولیا پرینسپ استیون (به انگلیسی: Julia Prinsep Stephen) (۱۸۴۶ الی ۱۸۹۵) در هند و از جان جکسون (به انگلیسی: John Jackson) و ماریا پتل جکسون (به انگلیسی: Maria Pattle Jackson) به دنیا آمده بود، که بعد به همراه مادر خود به انگلستان نقل مکان کرد و به عنوان مدل مشغول به کار شد. پدر او  لسلی استیون (به انگلیسی: Leslie Stephen) نویسنده، منتقد و کوهنوردی معروف بود. پدرش، لسلی استیون، منتقد برجسته آثار ادبی عصر ویکتوریا و از فیلسوفان مشهور لاادریگرا بود. اگرچه برادران او برای تحصیل به کمبریج فرستاده شدند، او تحصیلات رسمی دریافت نکرد و در منزل معلم خصوصی داشت. ویرجینیا از کتابخانه غنی پدر بهره بسیاری برد و از جوانی دیدگاه‌های ادبی خود را که متمایل به شیوه‌های بدیع نویسندگانی چون جیمز جویس، هنری جیمز و مارسل پروست بود در مطبوعات به چاپ می‌رساند.
از دست‌دادن ناگهانی مادرش در سیزده سالگی و به دنبال آن درگذشت خواهر ناتنی‌اش دو سال بعد منجر به اولین حمله از رشته حمله‌های عصبی ویرجینیا وولف شد. با وجود این بین سال‌های ۱۸۹۷ تا ۱۹۰۱، موفق شد در دانشکده زنان کالج سلطنتی لندن درس‌هایی (گاه تا حد مدرک) در زبان یونانی، لاتین، آلمانی و تاریخ بگذراند که مقدمات آشنایی او را با بعضی از پیشگامان مدافع آموزش زنان مانند کلارا پیتر، جرج وار و لیلیان فیتفول فراهم کرد. دومین حملهٔ عصبی او پس از مرگ پدرش در ۱۹۰۴ بود. در این دوران برای اولین بار دست به خودکشی زد و سپس بستری شد.
ویرجینیا پس از مرگ پدرش در ۲۲ سالگی‌اش (سال ۱۹۰۴)، بعد از آنکه توانست از زیر سلطه برادر ناتنی‌اش جورج داک‌ورت آزاد شود، استقلال تازه‌ای را تجربه کرد. برپایی جلسات بحث دوستانه همراه خواهرش ونسا، و برادرش توبی و دوستان آنها تجربه نو و روشنفکرانه‌ای برای آنها بود. در این جلسه‌ها سر و وضع و جنسیت افراد مهم نبود بلکه قدرت تفکر و استدلال آنها بود که اهمیت داشت. علاوه بر این، ویرجینیا همراه خواهر و برادرش به سفر و کسب تجربه نیز می‌پرداخت. استقلال مالی ویرجینیا در جوانی و پیش از مشهورشدن، از طریق ارثیه مختصر پدرش، ارثیه برادرش، توبی که در سال ۱۹۰۶ بر اثر حصبه درگذشت و ارثیه عمه‌اش، کارولاین امیلیا استیون (که در کتاب اتاقی از آن خود بدان اشاره کرده است) به دست آمد.
او در سال ۱۹۱۲ با لئونارد وولف کارمند پیشین اداره دولتی سیلان و دوست قدیمی برادرش ازدواج کرد و همراه با همسرش انتشارات هوکارث را در سال ۱۹۱۷ برپا کردند؛ انتشاراتی که آثار نویسندگان جوان و گمنام آن هنگام (از جمله کاترین منسفیلد و تی.اس. الیوت) را منتشر کرد.
خودکشی و مرگ

ویرجینیا وولف طی جنگهای اول و دوم جهانی بسیاری از دوستان خود را از دست داد که باعث افسردگی شدید او شد و در نهایت در تاریخ (۲۸ مارس ۱۹۴۱) پس از پایانِ آخرین رمانِ خود به نام بین دو پرده نمایش، خسته و رنجور از رویدادهای جنگ دوم جهانی و تحت تأثیر روحیهٔ حساس و شکنندهٔ خود، با جیب‌های پر از سنگ به «رودخانه اوز» در «رادمال» رفت و خود را غرق کرد. جسد او حدود یک ماه بعد در تاریخ ۱۸ آوریل توسط چند کودک در پایین‌دست رودخانه پیدا شد. جسد او در روز ۲۱ آوریل در حضور همسرش لئونارد سوزانده شد و خاکسترش در سایه درختی در باغچه‌ای به خاک سپرده شد.
او در آخرین یادداشتِ خود با روحیه‌ای افسرده، برای همسرش چنین نوشت:
عزیزترینم، تردیدی ندارم که دوباره دچارِ جنون شده‌ام. احساس می‌کنم که نمی‌توانیم یکی دیگر از این دوره‌های وحشتناک را از سر بگذرانیم؛ و اینبار بهبودی نخواهم یافت. شروع به شنیدنِ صداهایی کرده‌ام و نمی‌توانم تمرکز کنم؛ بنابراین کاری را می‌کنم که به گمانم بهترین کارِ ممکن است.
بهترین شادیِ ممکن را تو در اختیارم گذاشته‌ای. هرآنچه می‌توان بود، برایم بوده‌ای. می‌دانم که دارم زندگی‌ات را تباه می‌کنم، می‌دانم که بدون من می‌توانی کار کنی؛ و می‌دانم که خواهی کرد. می‌دانم.. گمان نمی‌کنم تا پیش از آغازِ این بیماریِ وحشتناک، هیچ دو نفری می‌توانستند از این شادتر باشند. بیش از این توانِ مبارزه ندارم. می‌بینی؟ حتی نمی‌توانم این را هم درست بنویسم. نمی‌توانم چیزی بخوانم.
می‌خواهم بگویم همهٔ شادیِ زندگی‌ام را مدیونِ توأم. تو با همه‌چیزِ من ساخته‌ای و به طرزی باورنکردنی نسبت به من مهربان بوده‌ای. همه‌چیز جز اطمینان به نیکیِ تو، مرا ترک گفته‌است. دیگر نمی‌توانم به تباه کردنِ زندگی‌ات ادامه دهم. گمان نمی‌کنم هیچ دونفری بتوانند آنقدر که ما شاد بوده‌ایم، شاد باشند.___ویرجینیا
او یکی از بنیان‌گذاران بنیادِ بلومزبری بود.
نخستین زندگی‌نامه‌نویس رسمی وولف خواهرزاده‌اش، کوئنتین بل است که گذشته از ویژگی‌های مثبت، چهره‌ای نیمه‌اشرافی و پریشان از او ترسیم کرده است. در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ پژوهشگران مختلفی دربارهٔ وولف نوشتند و به تدریج هم تصویر واقع‌بینانه‌تر و متعادل‌تری از وولف به وجود آمد و هم به اهمیت سبک و فلسفه او در ادبیات و نیز نقد فمینیستی پرداخته شد. جین مارکوس از پژوهشگرانی است که دربارهٔ سبک وولف کتاب نوشته است. او وولف را سیاسی سرسخت و مبارز می‌داند و استدلال می‌کند وولف با آگاهی‌ای که به طبقه اجتماعی و تأثیر آن بر رشد فردی داشته، نباید نخبه‌گرا محسوب شود.
سبک

ویرجینیا وولف نویسنده رمان‌های تجربی است که سعی در تشریح واقعیت‌های درونی انسان دارد. نظرات فمینیستی وی که از روح حساس و انتقادی او سرچشمه گرفته، در دهه ششم قرن بیستم تحولی در نظریات جنبش زنان پدید آورد. وی در نگارش از سبک سیال ذهن بهره گرفته است.
کتاب اتاقی از آن خود وولف در کلاس‌های آیین نگارش پایه‌های مختلف تحصیلی دانشگاهی تدریس می‌شود. علاوه بر اهمیت شیوه نگارشی آن، این کتاب ویژگی‌های نثر مدرنیستی را در مقاله نویسی وارد کرده و سبک جدیدی ایجاد کرده است. گذشته از این، اتاقی از آن خود را شکل‌دهنده جریان نظری فمینیستی و به‌طور خاص نقد ادبی فمینیستی می‌دانند.
اندیشه‌های فمینیستی

وولف در مورد مشکل عدم امکان کارکردن برای زنان در مشاغل آکادمیک یا زمینه‌های مرتبط با کلیسا، حقوق و پزشکی بسیار نگاشته است، مشکلی که در آن زمان به دلیل عدم پذیرش زنان در آکسفورد و کمبریج شدت یافته بود. خود او به دانشگاه نرفته بود و از این موضوع که برادران و دوستان مذکرش این امکان را که او محروم بود در اختیار داشتند ابراز تاسف می‌کرد. او معتقد بود حتی در زمینهٔ کاری ادبیات، معمولاً از زنان انتظار می‌رفت که زندگی‌نامه پدران خود را بنویسند یا مکاتبات آنان را ویرایش کنند. وولف معتقد بود که اگر پدرش هنگامی که او نسبتاً جوان بود از دنیا نرفته بود، او هرگز نویسنده نشده بود.
او همچنین به مسئلهٔ برابری زنان با مردان در ازدواج پرداخته است و در رمان به سوی فانوس دریایی به طرز خلاقانه‌ای به نابرابری موجود در ازدواج والدین خود اشاره می‌کند. منتقدان معتقدند شخصیت‌های این رمان بر اساس والدین خود او ساخته و پرداخته شده‌اند.
کتاب‌شناسی > رمان‌ها

۱۹۱۵ - سفر به بیرون
۱۹۱۹ - شب و روز
۱۹۲۲ - اتاق جیکوب
۱۹۲۵ - خانم دالووی
۱۹۲۷ - به‌سوی فانوس دریایی
۱۹۲۸ - اورلاندو: یک بیوگرافی
۱۹۳۱ - موج‌ها (خیزاب‌ها)
۱۹۳۳ - فلاش
۱۹۳۷ - سال‌ها
۱۹۴۱ - بین دو پرده نمایش («در میان نقش‌ها»، ترجمه الهه مرعشی، انتشارات فرهنگ جاوید، تهران: ۱۳۹۱)
داستان دوشس و جواهر فروش
کتاب‌شناسی > غیرداستانی

۱۹۲۹ - اتاقی از آن خود
۱۹۳۸ - سه گینی
عکس جولیا اِستیوِن، مادرِ ویرجینیا وُلف، توسط جولیا مارگارت کامرون
ویرجینیا و لئونارد وولف، ۲۳ ژوئیه ۱۹۱۲
ویرجینیا وولف ۱۹۲۷
جانفرانکو دانجلو

| جانفرانکو دانجلو | جانفرانکو دانجلو |
| --- | --- |
جانفرانکو دانجلو (۱۹۷۵): جانفرانکو دانجلو (۱۹۷۵)
زادهٔ: ۱۹ اوت ۱۹۳۶ ‏(۸۸ سال) رم، ایتالیا
ملیت: ایتالیایی
پیشه(ها): بازیگر، کمدین، فیلم‌نامه‌نویس، خواننده
قد: ۱٫۷۲ متر (۵ فوت ۸ اینچ)
جانفرانکو دانجلو (ایتالیایی: Gianfranco D'Angelo؛ زادهٔ ۱۹ اوت ۱۹۳۶) بازیگر، کمدین، فیلم‌نامه‌نویس و خواننده اهل ایتالیا است.
او در زمینهٔ کمدی سکسی سبک ایتالیایی و فیلم‌های درجه ب فعالیت داشت.
از فیلم‌های او می‌توان به محافظ شخصی، سفیدبرفی و همراهان، اگر انجامش بدی، توی دردسر می‌افتی، خوش‌زبان را ببین، من زامبی، تو زامبی، او زامبی، تعطیلات زمستانی، مرد لاتینو… تحت تعقیب، یک خدمتکار سیاه‌پوست خوشگل، به‌خاطر عشق پوپیا، معلم علوم تجربی، جووانی، خوش‌تیپ و احتمالاً ثروتمند، دختر دبیرستانی، معلم مدرسه، دخترک سرباز در مانورهای بزرگ نظامی، ممنون… مادربزرگ، راننده تاکسی، خانم معلم به دبیرستان پسرانه می‌رود، کلاس مختلط، ریمینی ریمینی - یک سال بعد، دختر دبیرستانی در کلاس رفوزه‌ها و اعترافات یک پلیس زن اشاره کرد.
بهرام مهرپیما

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
زاده:  ۱ دی ۱۳۳۶ (۶۵ سال)  سنندج
داخلی: داخلی
| سال‌ها |  لیگ |  پست |  |
| ۱۳۶۰ -اکنون |  لیگ برتر ایران |  سرپرست کمیته داوران |  |
بهرام مهرپیما (۱۳۳۶) داور پیشکسوت بین المللی فوتبال، ناظر داوری و مدرس داوری در کمیته داوران فدراسیون فوتبال ایران است که سال های متمادی در عرصه ورزش ایران فعال بوده و مسابقات مهمی را داوری نموده و داوران متعددی را آموزش داده است. او اولین داور بین المللی فوتبال ایران از کردستان است.
زندگی

بهرام مهرپیما در شهر سنندج به دنیا آمده و در همان شهر تحصیلات ابتدائی خود را پشت سر نهاد. خانواده او اهل سقز بوده که به سنندج نقل مکان کرده بودند. در حالی که دو ماه از سال تحصیلی اول متوسطه را در دبیرستان رازی سنندج (شهید رنج آوری فعلی) گذرانده بود، به علت موقعیت شغلی مرحوم پدرش، به شهرستان مریوان نقل مکان نمود.
فوتبال

مهرپیما از سال ۱۳۴۲ در باشگاه شاهین سنندج که دائی وی محمد صدیق بکری بنیان گذار و موسس آن بود با دنیای ورزش مخصوصاً فوتبال آشنا شد. وی در سال تحصیلی ۴۷ – ۴۶ با تشکیل نخستین تیم فوتبال در مریوان به عضویت تیم منتخب آموزشگاه های آن شهر درآمد و در اردیبهشت ماه سال ۱۳۴۷ در مسابقات قهرمانی آموزشگاه های استان که در سقز برگزار شد، حضور پیدا کرد. در مهرماه سال ۱۳۴۷  به همراه خانواده خود به شهرستان سقز منتقل شد و با ثبت نام در دبیرستان مهرگان (توحید فعلی) در کنار تحصیل به فعالیت های ورزشی از جمله فوتبال و دو میدانی ادامه داد و سال ها در عضویت تیم های منتخب آموزشگاه ها، جوانان، باشگاه تاج و پرسپولیس، تیم منتخب سقز و استان کُردستان در مسابقات کشوری حضوری موفق داشت و از بازیکنان ثابت، مطرح و با اخلاق به شمار می رفت.
پس از اخذ دیپلم ادبی در سقز، سال ۱۳۵۷ برای ادامه تحصیل در رشته تربیت بدنی راهی همدان شد. در مدت اقامتش در همدان به همراه تیم باشگاه الوند در سال ۱۳۵۸ مقام نایب قهرمانی را کسب نمود. در سال ۱۳۵۹ به تیم فوتبال شیشه همدان پیوست و موفق به کسب مقام قهرمانی باشگاه های همدان شد.
نامبرده در سال ۱۳۵۹ به دریافت مدرک مربیگری و داوری فوتبال و دو میدانی نائل شد. سال ۱۳۶۰ پس از فراغت از تحصیل به عنوان دبیر ورزش در سقز مشغول به کار شد و در کنار معلمی همچنان در تیمهای فوتبال و دو میدانی سقز به فعالیت ورزشی خود ادامه داد و در امر مربیگری دو میدانی نیز دین خود را به نوجوانان و جوانان سقز ادا نمود.
خبرنگاری

مهرپیما با توجه به علاقه ای که به امر اطلاع رسانی ورزش داشت در سال ۱۳۶۱  خبرنگار مجله دنیای ورزش شد و با داریت، انتقادات و کاستی های ورزش سقز و استان را انعکاس می داد. در سال ۱۳۶۱ از طرف فدراسیون فوتبال ایران از مهرپیما جهت قضاوت مسابقات فوتبال در سطح کشور دعوت به عمل آمد و هر سال در آزمون های داوری که از سوی فدراسیون فوتبال ایران از داوران کشور انجام می شد مقام اول را کسب می نمود.
اولین داور بین  المللی  در غرب  ایران

مهرپیما در سال ۷۱ – ۷۰  در کشور ژاپن به مدت یک سال اقامت گزید و با شرکت در مسابقه دو صحرانوردی (۱۰ کیلومتر) و در بین ۱۹۲ دونده ژاپنی مقام یازدهم را کسب نمود. وی پس از بازگشت از ژاپن در مهرماه ۱۳۷۱ موفق به اخذ درجه ملی داوری فوتبال شد و به لحاظ استعداد، توانمندی و موفقیت هایی که در امر قضاوت های مسابقات فوتبال باشگاه های کشور از خود نشان داد، در سال  ۱۳۷۳  در آزمونی که از سوی فدراسیون فوتبال از داروان بین المللی و ملی کشور به عمل آمد با بهترین رکورد مقام اول را کسب نمود و پس از معرفی به فدراسیون جهانی فوتبال فیفا (FIFA) نام بهرام مهرپیما به عنوان اولین داور بین المللی از کُردستان در فدراسیون جهانی فوتبال ثبت گردید و با دریافت  « بج » بین المللی داوری بزرگترین افتخار را برای فوتبال کُردستان به ارمغان آورد.
قضاوت بین المللی

از سوی کنفدراسیون فوتبال آسیا (AFC) از وی در سال ۱۳۷۴ جهت اولین قضاوت بین المللی به کشور امارات دعوت به عمل آمد و قضاوت هایی را در سطوح مختلف در چندین کشور آسیایی انجام داد. همچنین در سال های ۷۴ و ۷۶ از طرف فدراسیون جهانی فوتبال (FIFA) جهت قضاوت مسابقات المپیک دانشجویان جهان به کشورهای ژاپن و ایتالیا دعوت شد.
بازنشستگی

مهرپیما در سال ۱۳۸۰ پس از خداحافظی از داوری فوتبال به عنوان ناظر داوری در مسابقات لیگ برتر و مدرس داوری با کمیته ی داوران فدراسیون فوتبال ایران همکاری و فعالیت خود را ادامه داد.
وی پس از دوازده سال خدمت در آموزشگاه های سقز در مهرماه ۱۳۷۲ به سنندج و سپس در مهرماه ۱۳۷۴ به شهرستان کرج منتقل گردید و در کنار داوری با تأسیس مدرسه فوتبال به آموزش فوتبال پایه مشغول شد. پس از ۳۰ سال خدمت در آموزش و پرورش، در سال ۱۳۸۸ به افتخار بازنشستگی نائل آمد. مهرپیما گذشته از فوتبال از سال ۱۳۴۹ به مدت بیش از ۲۰ سال از جمله دوندگان استقامتی سقز به شمار می رفت که بارها مقام قهرمانی و نایب قهرمانی در استان را کسب نمود و در مسابقات کشوری حضوری فعال داشت.
ناظر داور

مهر پیما با توجه  به سوابق داور به عنوان  ناظر داوران در لیگ برتر انتخاب شد.
مدیر  تیم ملی فوتسال ناشنوایان

مهرپیما  به عنوان مدیر  تیم ملی فوتسال ناشنوایان ایران در بزریل  تیم  ملی  فوتسال ناشنوایان ایران قهرمان  جهان شد. او طی حکمی از سوی  رئیس فدراسیون ورزش‌های ناشنوایان  بهرام مهرپیما به عنوان مدیر تیم ملی فوتسال ناشنوایان انتخاب شد.
آثار

مهرپیما کتاب «پیشینه ورزش کردستان در سقز» را در سال ۱۳۹۱ چاپ و منتشر کرده است.
مهرپیما
مهرپیما نفر وسط
اردوگاه بوخن‌والت

| اردوگاه بوخن‌والت | اردوگاه بوخن‌والت |
| --- | --- |
موقعیت اردوگاه بوخن‌والت در آلمان: موقعیت اردوگاه بوخن‌والت در آلمان
مکان: وایمار، آلمان
اداره شده توسط: اس‌اس
فرمانده: کارل اتو کخ هرمان پیستر
دورهٔ فعالیت: ۱۵ ژوئیه ۱۹۳۷ – ۱۱ آوریل ۱۹۴۵
تعداد زندانیان: ۲۸۰٬۰۰۰
تعداد کشته: ۵۶٬۵۴۵
وبگاه: www.buchenwald.de/en/69/
تصویر سردر ورودی اردوگاه بوخن‌والت. عبارت هر کسی را داشته‌اش (به آلمانی: Jedem das Seine) بر سردر ورودی اردوگاه بوخن‌والت، یکی از پروپاگانداهای معمول دوران رژیم نازی بود.
برخی از اسرای بوخن‌والت در روزهای پایانی جنگ جهانی دوم
اجساد تلمبارشده برخی از قربانیان اردوگاه بوخن‌والد.
بردگان کارگر یهودی در اردوگاه مرگ بوخن‌والد در نزدیکی ینا در آلمان، در تاریخ ۱۶ آوریل ۱۹۴۵. الی ویزل در تصویر دیده می‌شود.
اردوگاه بوخن‌والد (به آلمانی: Konzentrationslager Buchenwald) یکی از نخستین و بزرگترین اردوگاه‌های کار اجباری آلمان نازی بود که در فاصله ۸ کیلومتری از شهر وایمار ساخته شده بود. زندانیان اردوگاه از سراسر اروپا و روسیه بودند و شامل یهودیان، لهستانی‌ها و اسلوونی‌های غیر یهودی، زندانیان سیاسی و مذهبی، کولی‌ها، فرقه مذهبی شاهدان یهوه، جنایتکاران، همجنس گرایان و اسرای جنگی می‌شدند.
بوخن‌والت یکی از بزرگترین اردوگاه‌های هولوکاست بود. این اردوگاه بین سال‌های ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۵ میلادی، محل نگهداری بیش از ۲۵۰ هزار زندانی از ۳۶ کشور اروپایی، به وسیله آلمان بود.
تأسیس اردوگاه

اردوگاه‌های کار اولیه توسط حکومت نازی با به قدرت رسیدن در سال ۱۹۳۳ تأسیس شدند. اردوگاه‌های اولیه که تا سال ۱۹۳۶ در آلمان تأسیس شدند، اردوگاه‌های کوچکی بودند (به جز اردوگاه کار داخائو (Dachau) که در سال ۱۹۳۳ تأسیس شد) و در آن‌ها چند صد زندانی زندانی بودند. در سال ۱۹۳۶ تصمیم به تغییر سیاست گرفته شد: اردوگاه‌های کوچک برچیده شدند و به جای آن‌ها اردوگاه‌های بزرگتری تأسیس شدند. در سال ۱۹۳۶ اردوگاه زاکسن‌هاوزن تأسیس شد، در سال ۱۹۳۸ اردوگاه‌های ماوتهاوزن و فلوسنبورگ تأسیس شدند و در سال ۱۹۳۹ اردوگاه راونسبروک تأسیس شد. پس از آغاز جنگ، اردوگاه‌های دیگری در کشورهای شرق اروپا که توسط آلمان اشغال شده بودند، تأسیس شدند.
بوخن‌والد سومین اردوگاه کار بزرگ بود که در خاک آلمان ساخته شد (پس از داخائو و زاکسن‌هاوزن). در ۳ ژوئن ۱۹۳۶، تئودور آیکه، فرمانده اردوگاه‌های کار، پیشنهاد داد که زندانیان اردوگاه‌های کار لیختن‌بورگ و زاکسن‌بورگ به اردوگاه جدیدی که در دامنه اترسبرگ ساخته می‌شود، منتقل شوند.
اردوگاه در ۱۶ ژوئیه ۱۹۳۷ تأسیس شد، زمانی که گروهی از ۱۴۹ زندانی به آنجا منتقل شدند. در هفته‌های بعد، مقامهای اس‌اس اردوگاه‌های کار زاکسن‌بورگ و لیختن‌بورگ را برچیدند و زندانیان را به بوخن‌والد منتقل کردند. در میان زندانیان منتقل شده، اعضای مقاومت، شاهدان یهوه، مجرمان جنایی محکوم و همجنس‌گرایان بودند. اولین زندانیان در کارهای زیرساختی اردوگاه مشغول به کار شدند.
به عنوان فرمانده اردوگاه، کارل کوخ منصوب شد که پیش از این فرمانده اردوگاه زاکسن‌هاوزن بود. در پایان همان سال، اردوگاه ۲۵۶۱ زندانی داشت و تا آن تاریخ ۴۳ زندانی در اردوگاه مرده بودند.
در ابتدا نام اردوگاه «اترسبرگ» بود و در ۲۸ ژوئیه ۱۹۳۷ به «اردوگاه کار بوخن‌والد»  تغییر یافت.
زندانیان در اردوگاه > در سال‌های ۱۹۳۷–۱۹۳۹

در بیشتر سال‌های فعالیت اردوگاه کار، بیشتر جمعیت آن مردان بودند. زنان تنها در ۱۶ ژوئیه ۱۹۴۳ به عنوان کارگران اجباری در فاحشه‌خانه اردوگاه به اردوگاه آورده شدند. در روزهای اولیه، بیشتر زندانیان بوخن‌والد «جنایی» بودند (منظور ظاهرا زندانیان جنایی است، زیرا لزوماً جرمی مرتکب نشده بودند). در هفته‌های بعد، بسیاری از زندانیان سیاسی به آنجا آورده شدند. در آوریل ۱۹۳۸، در آلمان عملیاتی گسترده برای دستگیری فراریان کار، بی‌خانمان‌ها، مست‌ها، مهاجران و دیگران انجام شد. در میان این زندانیان، کسانی که جرایم کوچک و اداری داشتند، مانند جرایم پارکینگ، عدم پرداخت جریمه‌ها و غیره نیز زندانی شدند. بیش از هزار یهودی در آغل و اسکلت ساختمان آشپزخانه که در حال ساخت بود، بدون تخت، صندلی و میز اسکان داده شدند.
در طول تابستان ۱۹۳۸، حدود ۲۴۰۰ یهودی دیگر از اتریش به اردوگاه تبعید شدند؛ برخی از آن‌ها پس از الحاق وین به آلمان، آنشلوس، که در مارس همان سال رخ داد، از وین تبعید شدند. آن‌ها ابتدا به داخائو تبعید شدند و سپس به بوخن‌والد منتقل شدند. پس از شب بلورین، ۹۸۴۵ یهودی به بوخن‌والد تبعید شدند، جایی که در شرایط بسیار سختی اسکان داده شدند و شکنجه شدند. حدود ۲۵۰ نفر از آن‌ها به دلیل شکنجه‌ها و شرایط زندگی مردند. بخش بزرگی از زندانیان یهودی در طول سال آزاد شدند، پس از اینکه قول داده شد که از آلمان مهاجرت کنند.
در پایان همان سال، ۱۱۰۲۸ زندانی در اردوگاه بودند. در همان سال، ۷۷۱ مورد مرگ در اردوگاه ثبت شد که از این تعداد ۴۰۸ نفر یهودی بودند. در اردوگاه، خاخام اسرائیل مئیر لاو در کودکی و برادرش نفتالی لاو حضور داشتند.
زندانیان در اردوگاه > زنان و کودکان در بوخن‌والد

به طور رسمی، اردوگاه کار بوخن‌والد یک اردوگاه کار برای مردان بود. با این حال، در اردوگاه زنانی بودند که در فاحشه‌خانه اردوگاه به طور جنسی مورد بهره‌برداری قرار می‌گرفتند. فاحشه‌خانه پس از بازدید هاینریش هیملر از بوخن‌والد در مارس ۱۹۴۳ تأسیس شد. در ۱۶ ژوئیه ۱۹۴۳، اس‌اس ۱۶ زندانی زن از اردوگاه کار راونسبروک، در سنین بین ۲۰ تا ۳۰ سال، به اردوگاه بوخن‌والد آورد و آن‌ها را در «ساختمان ویژه» (Sonderbau) اسکان داد. بر اساس دستور اس‌اس، زنان باید به طور متوسط به پنج مرد در روز «کمک» می‌کردند. استفاده از فاحشه‌خانه برای یهودیان، کولی‌ها و روس‌ها ممنوع بود. علاوه بر زنانی که به طور جنسی مورد بهره‌برداری قرار می‌گرفتند، تعدادی از زنان نیز در صنعت مهمات مشغول به کار بودند. این زنان در ۱ سپتامبر ۱۹۴۴ از اردوگاه‌های فرعی راونسبروک به اردوگاه بوخن‌والد منتقل شدند.
با وجود تعریف اردوگاه کار بوخن‌والد به عنوان یک اردوگاه کار برای مردان، کودکان و نوجوانان نیز در آن زندانی بودند. در سال‌های اولیه اردوگاه، تعداد کمی از کودکان و نوجوانان در آنجا بودند، در ۳۰ آوریل ۱۹۴۲، ۱۴۲ زندانی زیر ۲۰ سال در اردوگاه شمارش شدند، تنها ٪۲ از کل زندانیان. اما از سال ۱۹۴۳ و با افزایش نیاز فوری آلمان نازی به کارگران اجباری، توجه به سن متوقف شد. در ۳۰ دسامبر ۱۹۴۴، ۲۳،۰۸۵ زندانی زیر ۲۰ سال در اردوگاه شمارش شدند که ٪۳۷ از کل زندانیان را تشکیل می‌دادند. در روز آزادسازی، استفان یرژی زوایگ (Stefan Jerzy Zweig) جوان‌ترین کودک در اردوگاه بود و تنها حدود ۳ سال داشت. او به «کودک بوخن‌والد» (Das Buchenwaldkind) معروف بود.
رشد اردوگاه: ۱۹۴۵-۱۹۴۲

از اواخر سال ۱۹۴۲، اردوگاه بوخن‌والد به دلایل مختلف شروع به رشد کرد: تصمیم به استفاده از زندانیان برای کار اجباری و همچنین تخلیه زندانیان از اردوگاه‌های شرق به دلیل پیشروی ارتش سرخ. در سال‌های اولیه، زندانیان عمدتاً در کارهای سخت در معدن سنگ، جنگل‌ها و ساخت و ساز مشغول بودند، کاری که هدف اصلی آن شکستن و فرسایش زندانیان تا مرگ بود. اما با ادامه جنگ، رهبران اس‌اس به این نتیجه رسیدند که می‌توان از زندانیان زیادی که در اردوگاه‌های کار نازی بودند، برای تلاش جنگی آلمان استفاده کرد. در سال ۱۹۴۲، هاینریش هیملر، رئیس اس‌اس، اداره اصلی اقتصادی و اجرایی اس‌اس (SS Wirtschafts Verwaltungshauptamt) را تأسیس کرد؛ اردوگاه‌های کار و اعدام تحت فرمان این دفتر قرار گرفتند که از یک سو بهره‌برداری از نیروی کار زندانیان را خود مدیریت می‌کرد و از سوی دیگر زندانیان را برای کار اجباری به اس‌اس تأمین می‌کرد.
پیشروی ارتش سرخ از شرق منجر به انحلال اردوگاه‌های تمرکز و مرگ در لهستان شد. نازی‌ها زندانیان اردوگاه‌ها را مجبور کردند به سمت غرب در راهپیمایی‌های مرگ حرکت کنند یا آنها را در قطارها فشرده کردند. بوخنوالد یکی از مقاصد اصلی برای انتقال زندانیان بود و از سال ۱۹۴۴ هزاران یهودی از آشویتس و همچنین گروه‌هایی از کولی‌ها به آنجا منتقل شدند. بوخنوالد به تدریج بزرگتر شد؛ اردوگاه کار زنان در راونسبروک در همان سال به آن ملحق شد. برخی از زندانیان تازه وارد، به ویژه یهودیان، در یک اردوگاه موقت که در شمال اردوگاه اصلی ساخته شده بود و «اردوگاه کوچک» نامیده می‌شد، اسکان داده شدند؛ در این اردوگاه، زندانیان بدون حداقل شرایط زندگی، در گرسنگی و بدون سرپناه نگهداری می‌شدند و تعداد تلفات در آن بسیار زیاد بود.
در سال ۱۹۴۵، بوخنوالد بزرگترین اردوگاه تمرکز در آلمان بود و حدود ۱۱۰,۰۰۰ زندانی داشت؛ کارکنان اردوگاه شامل حدود ۶,۳۰۰ نگهبان مرد و ۵۳۰ نگهبان زن بودند.
آزمایش‌های پزشکی غیرانسانی

در ژانویه ۱۹۴۲ آزمایش‌های پزشکی روی زندانیان آغاز شد. این آزمایش‌ها در سربازخانه‌های ۴۴ و ۴۹ در اردوگاه زندانیان انجام می‌شد. این آزمایش‌ها برای بررسی تأثیر واکسن‌ها علیه بیماری‌های واگیردار مانند تیفوس، وبا و دیفتری طراحی شده بودند. این آزمایش‌ها منجر به مرگ صدها زندانی شد. در سال ۱۹۴۴، دکتر دانمارکی کارل وارنت مجموعه‌ای از آزمایش‌ها را آغاز کرد که هدف آن «درمان» همجنس‌گرایان از گرایش آنها از طریق تزریق هورمون بود.
بسیاری از قربانیان، از این آزمایش‌ها جان سالم بدر نبردند. با افزایش شمار قربانیان، دو کوره آدم‌سوزی در بوخن‌والد ساخته شد، تا جنازه‌های قربانیان را هر چه سریعتر نابود کنند.
آزادسازی اردوگاه بوخن‌والد

با نزدیک شدن نیروهای متفقین به آلمان و فروپاشی قریب‌الوقوع حکومت نازی، هاینریش هیملر، رئیس اس‌اس، مذاکرات پیچیده‌ای را برای نجات آنچه از دیدگاه او ممکن بود، آغاز کرد. با این حال، نیروهای مختلف در بوروکراسی پیچیده آلمان شروع به صدور دستورالعمل‌های متناقض برای تخلیه اردوگاه کردند؛ با فروپاشی سیستم‌های حکومتی آلمان، سردرگمی بیشتر شد. به دلیل این سردرگمی زیاد، تخلیه بوخنوالد که قرار بود منظم باشد، به مجموعه‌ای از دستورهای متناقض تبدیل شد. مقاومت زیرزمینی در اردوگاه با تأخیر در اجرای دستورات و ایجاد سردرگمی بیشتر، به این هرج و مرج افزود که منجر به نجات بسیاری شد.
در ۲ آوریل، تخلیه اردوگاه‌های فرعی بوخنوالد به اردوگاه اصلی آغاز شد؛ این تخلیه‌ها بی‌رحمانه بود و بسیاری از زندانیان در حین تخلیه به قتل رسیدند. حدود ۳,۰۰۰ تا ۴،۰۰۰ یهودی به ترزین‌اشتات فرستاده شدند که از آنها فقط چند صد نفر به اردوگاه رسیدند. طبق برآوردها، حدود یک سوم از زندانیان بوخنوالد و اردوگاه‌های فرعی - بین ۱۳,۰۰۰ تا ۱۵،۰۰۰ نفر - در طول تخلیه اردوگاه‌ها کشته شدند و جان باختند. از ۶ آوریل به بعد، ۲۲،۰۰۰ زندانی دیگر از اردوگاه فرستاده شدند و به سمت جنوب به سوی داخائو هدایت شدند؛ برخی از آنها در آنجا آزاد شدند و برخی دیگر توسط نیروهای متفقین که در مسیر خود با آنها روبرو شدند، آزاد شدند.
در ۱۱ آوریل ۱۹۴۵ در ساعت های صبح، اکثر افراد اس‌اس اردوگاه را ترک کردند. در ساعت ۱۱:۰۰، سربازان آمریکایی از لشکر زرهی ششم، که بخشی از ارتش سوم آمریکا تحت فرماندهی جورج پاتون بود، به اردوگاه رسیدند. آمریکایی‌ها تسلط بر بوخنوالد را حدود ساعت ۱۴:۳۰ به پایان رساندند. آنها حدود ۲۱،۰۰۰ زندانی، از جمله حدود ۴،۰۰۰ یهودی را در اردوگاه یافتند.
چند روز پس از آزادسازی اردوگاه، در ۱۵ آوریل، ادوارد مورو، گزارشگر رادیو، گزارشی از بوخنوالد پخش کرد و در آن فجایعی را که دیده بود برای شنوندگانش توصیف کرد. سخنان او بسیار مشهور شد و با این کلمها به پایان رسید:
«از شما می‌خواهم آنچه را درباره بوخنوالد گفته‌ام باور کنید. من آنچه را دیدم و شنیدم گزارش کردم، اما فقط بخشی از آن را. برای بیشتر آن، کلمه‌ای ندارم. اگر با این گزارش نسبتاً ملایم از بوخنوالد شما را آزرده‌ام، اصلاً متأسف نیستم...»
صحنه‌ها آنقدر دشوار بود که رهبران نیروهای متفقین می‌خواستند اردوگاه را با چشمان خود ببینند. در ۲۲ آوریل، ژنرال‌ها دوایت آیزنهاور، جورج پاتون و عمر بردلی برای بازدید از اردوگاه آزاد شده آمدند و با دیدن آنچه می‌دیدند شوکه شدند. گفته می‌شود که پاتون به گوشه‌ای رفت و در آنجا استفراغ کرد. در روزهای بعد، او فرمانی را امضا کرد که به تمام ساکنان آلمانی منطقه دستور می‌داد به اردوگاه بیایند تا خود شاهد فجایع باشند و اجساد را دفن کنند.
برآورد قربانیان ثبت شده و ثبت نشده به حدود ۷۰,۰۰۰ مرد، زن و کودک می‌رسد.
آزادسازی اردوگاه بوخن‌والد > بازدید باراک اوباما

باراک اوباما در سفری یک روزه به آلمان، در تاریخ 5 ژوئن ۲۰۰۹، از اردوگاه مرگ بوخن‌والد که محل مرگ ۵۶ هزار زندانی یهودی و سایر اقلیت‌ها بوده‌است، بازدید کرد. وی که برای نخستین بار بود که از یک اردوگاه کار اجباری دیدن می‌کرد، از اردوگاه بوخن‌والد به عنوان «بزرگترین شماتت» برای انکار کنندگان نسل‌کشی یهودیان به وسیله آلمان نام برد.
در جریان مراسم بازدید، آنگلا مرکل، صدراعظم آلمان، الی ویزل و برتراند هرتس، دو تن از اسیران زنده ماندهٔ بوخن‌والد نیز رئیس‌جمهوری آمریکا را همراهی می‌کردند.
نگارخانه

دروازه کمپ
منطقه اصلی کمپ
مرده‌سوزخانه
کوره‌های آدم‌سوزی
اتاق مرگ
قبرستان روس‌ها
سلول‌های بازداشتگاه
بنای یادمان
زندانیان اردوگاه کار اجباری بوخنوالد در حال کار اجباری در ساخت خط راه آهن وایمار-بوخنوالد.
سربازان آمریکایی کودکان بازماندگان را در آزادسازی اردوگاه بوخنوالد همراهی می کنند
اجساد پیدا شده در اردوگاه پس از آزادی
کموتاکسی

نوعی تصویر از کموتاکیی
کموتاکسی (Chemotaxis) حرکت یک موجود زنده تک‌سلولی یا یک سلول در جانداران پرسلولی تحت تأثیر تحریکات شیمیایی محیط است؛ مثلاً باکتری‌ها به سمت محیط دارای گلوکز بیشتر حرکت کرده(کموتاکسی مثبت) و از سموم مانند فنول دور می‌شوند (کموتاکسی منفی).
این واژه در پزشکی انسانی اغلب به معنی حرکت ماکروفاژها و نوتروفیل‌ها به محل آنتی‌ژن تحت تأثیر عوامل التهابی مانند سیستم کمپلمان است. در جانداران پرسلولی به برخی از سایر فرایندها مانند حرکت اسپرم به سمت تخمک نیز کموتاکسی گفته می‌شود.