تاریخچه‌ی سوپر کامپیوتر ها
تاریخچه‌ی سوپر کامپیوتر ها > آغازها: دهه‌ها ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰

سوپر کامپیوتینگ" برای اولین بار در سال ۱۹۲۹ در روزنامه [7] New York World به استفاده از ماشین های‌محاسباتی سفارشی بزرگی اشاره داشت که شرکت IBM برای دانشگاه کلمبیا ساخته بود[8].
در سال ۱۹۵۷، یک گروه از مهندسین از شرکت Sperry Corporation جدا شده و شرکت Control Data Corporation (CDC) را در مینه‌سوتا، مینیاپولیس تأسیس کردند. سیمور کری یک سال بعد از آن از شرکت Sperry جدا شده و به همراه همکارانش به CDC پیوست. [1]
در سال ۱۹۶۰، کری CDC 1604 را کامل کرد که یکی از نسل‌های اول کامپیوترهای ترانزیستوری موفق تجاری بود و در زمان عرضه‌اش، سریع‌ترین کامپیوتر جهان بود. [9] با این حال، Harwell CADET تماماً ترانزیستوری در سال ۱۹۵۱ قابل استفاده بود و IBM کامپیوتر ترانزیستوری تجاری موفق خود را با نام IBM 7090 در سال ۱۹۵۹ تحویل داد.
در اواخر دهه 1960، کری تصمیم گرفت یک کامپیوتر طراحی کند که با یک مارژین بزرگترین سرعت را در جهان داشته باشد. پس از چهار سال آزمایش همراه با همکارانش جیم تورنتون و دین روش و حدود 30 مهندس دیگر، کری در سال 1964 مدل CDC 6600 را تکمیل کرد. Cray از ترانزیستورهای ژرمانیوم به سیلیکون منتقل شد که توسط شرکت فرچایلد سمیکانداکتر ساخته شده بودند و از فرایند planar استفاده می‌کردند. این ترانزیستورها دارای معایب ترانزیستورهای سیلیکون mesa نبودند. او این ترانزیستورها را بسیار سریع اجرا کرد و محدودیت سرعت نور باعث طراحی بسیار فشرده‌ای با مشکلات شدید گرم شدن شد که با معرفی یخچال به تصمیم دین روش حل شد. [10]  6600 با ضریبی سه برابر درخشان‌ترین کامپیوتر قبلی صنعت، IBM 7030 Stretch را پیش سر گرفت. [11][12]  با عملکردی تا سه مگافلاپس [13][14] ، آن با نام "سوپرکامپیوتر" شناخته شد و با فروش ۲۰۰ دستگاه به قیمت ۹ میلیون دلار هر کدام، بازار سوپرکامپیوترها را تعریف کرد[9][15].
در دهه ۱۹۶۰، کامپیوتر CDC 6600  با اعمال "بیرون سپردن" کار به عناصر محاسباتی جانبی، CPU (واحد پردازش مرکزی) را از پردازش داده‌های واقعی آزاد کرد. کامپایلر فرتران مینه‌سوتا برای این دستگاه توسط Liddiard و Mundstock در دانشگاه مینه‌سوتا توسعه یافت و با استفاده از آن،  CDC 6600 می‌توانست در عملیات ریاضی استاندارد ۵۰۰ کیلوفلاپ را حفظ کند[16]. در سال ۱۹۶۸، Cray CDC ۷۶۰۰ را تکمیل کرد که باز هم سریعترین کامپیوتر جهان بود. [9] با فرکانس ۳۶ مگاهرتز، ۷۶۰۰ ۳.۶ برابر سرعت کلاک ۶۶۰۰ داشت، اما به دلیل نوآوری‌های فنی دیگر به صورت قابل توجهی سریع‌تر اجرا می‌شد. آنها تنها حدود ۵۰ دستگاه از مدل ۷۶۰۰ را فروختند که به معنای کاملی شکست نبود. کری در سال ۱۹۷۲ از CDC خارج شد تا شرکت خود را تشکیل دهد[9]. دو سال پس از رفتن او، CDC مدل STAR-100 را تحویل داد که با ۱۰۰ مگافلاپ، سه برابر سرعت ۷۶۰۰ بود. همراه با سیستم کامپیوتری پیشرفته از شرکت تگزاس اینسترومنتس ، STAR-100 یکی از اولین دستگاه‌هایی بود که از پردازش برداری استفاده می‌کردند، ایده‌ای که از حدود سال ۱۹۶۴ توسط زبان برنامه نویسی APL الهام گرفته بود. [17][18]
در سال ۱۹۵۶، یک تیم در دانشگاه منچستر در انگلستان، زمینه‌سازی توسعه MUSE را آغاز کردند — یک نام مشتق شده از موتور میکروثانیه — با هدف ساخت یک کامپیوتر که قادر به عملکرد با سرعت‌های پردازشی نزدیک به یک میکروثانیه برای هر دستور باشد، یعنی تقریباً یک میلیون دستور در ثانیه. Mu  (نام حرف یونانی μ) پیشوندی است که در SI و سایر سیستم‌های واحدها، برای نشان دادن ضریب 6-۱۰ (یک میلیونم) استفاده می‌شود.
در پایان سال ۱۹۵۸، فرانتی توافق کرد که با دانشگاه مانچستر در این پروژه همکاری کند و کامپیوتر به زودی پس از آن با نام آتلس شناخته می‌شود و این مشروع مشترک تحت کنترل تام کیلبرن قرار می‌گیرد. اولین آتلس به‌طور رسمی در تاریخ ۷ دسامبر ۱۹۶۲، تقریباً سه سال قبل از معرفی سوپرکامپیوتر Cray CDC 6600، به عنوان یکی از اولین سوپرکامپیوترهای جهان به بهره‌برداری رسید. در زمان به کار گیری آن، آتلس به عنوان قدرتمندترین کامپیوتر جهان محسوب می‌شد و معادل چهار عدد IBM 7094 بود. گفته می‌شد که هرگاه آتلس غیرفعال می‌شد، نیمی از ظرفیت کامپیوتری انگلستان از بین می‌رفت. [20]  آتلس، فناوری حافظه مجازی و صفحه‌بندی را به عنوان روشی برای توسعه حافظه کاری خود به کار برد که با ترکیب ۱۶٬۳۸۴ واژه حافظه مغناطیسی اصلی با ۹۶هزار واژه حافظه دیسکی فرعی، حافظه خود را گسترش می‌دهد. [21] آتلس همچنین پیشروی در زمینه نرم‌افزار سرپرست آتلس را نیز داشت که به عنوان "اولین سیستم عامل مدرن قابل شناسایی" توسط بسیاری از افراد در نظر گرفته می‌شود. [20]