stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کلینت ایستوود

| کلینت ایستوود | کلینت ایستوود |
| --- | --- |
ایستوود در جشنواره فیلم نیویورک ۲۰۱۰: ایستوود در جشنواره فیلم نیویورک ۲۰۱۰
شهردار کارمل-بای-د-سی، کالیفرنیا: شهردار کارمل-بای-د-سی، کالیفرنیا
دوره مسئولیت ۸ آوریل ۱۹۸۶ – ۱۲ آوریل ۱۹۸۸: دوره مسئولیت ۸ آوریل ۱۹۸۶ – ۱۲ آوریل ۱۹۸۸
پس از: شارلوت تاونسند
پیش از: جین گریس
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: کلینتون ایستوود جونیور ۳۱ مهٔ ۱۹۳۰ ‏(۹۴ سال) سان فرانسیسکو، ایالات متحده
حزب سیاسی: لیبرترین (۲۰۰۸–اکنون)
دیگر عضویت‌های سیاسی:  جمهوری‌خواه (۱۹۵۲–۱۹۷۴) 
همسر(ان): مگی جانسون (ا. ۱۹۵۳–۱۹۸۴) دینا ایستوود (ا. ۱۹۹۶–۲۰۱۴)
شریک زندگی: سوندرا لوک (م. ۱۹۷۵؛ جدا. ۱۹۸۹) فرانسیس فیشر (م. ۱۹۹۰؛ جدا. ۱۹۹۵)
فرزندان: حداقل ۸ از جمله کایل، آلیسون، اسکات و فرانچسکا
پیشه: بازیگر کارگردان فیلم تهیه‌کننده
پیشینه نظامی: پیشینه نظامی
وفاداری: ایالات متحده آمریکا
شاخه نظامی:  نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا
سال‌های خدمت: ۱۹۵۱–۱۹۵۳
امضاء: 
 :  
کلینتون ایستوود جونیور (انگلیسی: Clinton Eastwood Jr.؛ زادهٔ ۳۱ مه ۱۹۳۰) بازیگر، کارگردان فیلم، آهنگساز و تهیه‌کننده آمریکایی است. ایستوود شهرت جهانیش را با بازی در فیلم‌های سه‌گانهٔ دلار، به نام‌های به خاطر یک مشت دلار، به خاطر چند دلار بیشتر و خوب بد زشت کسب کرده‌است. هر سهٔ این فیلم‌ها اثر کارگردان ایتالیایی، سرجو لئونه است.
کلینت ایستوود به‌خاطر دو فیلم نابخشوده و محبوب میلیون دلاری علاوه بر نامزدی‌اش برای دریافت جایزهٔ بهترین بازیگر، توانست جایزه اسکار بهترین کارگردانی و تهیه‌کنندگی بهترین فیلم را برای خود کسب کند. از فیلم‌های مشهور وی می‌توان به این موارد اشاره نمود: محکم دارشان بزن (۱۹۶۸)، قلعهٔ عقاب‌ها (۱۹۶۸)، هری کثیف (۱۹۷۱)، ولگرد دشت‌های مرتفع (۱۹۷۳)، تاندربولت و لایت فوت (۱۹۷۴)، جوزی ولز یاغی (۱۹۷۶)، فرار از آلکاتراز (۱۹۷۹)، سوار رنگ‌پریده (۱۹۸۵)، روی خط آتش (۱۹۹۳)، پل‌های مدیسون کانتی (۱۹۹۵)، پرچم‌های پدران ما (۲۰۰۶)، نامه‌هایی از ایوجیما (۲۰۰۶)، گرن تورینو (۲۰۰۸).
ایستوود علاوه بر کارگردانی، در عمده فیلم‌های خودش به‌عنوان بازیگر نیز ظاهر شده‌است. اما از فیلم‌هایی که وی فقط در نقش کارگردان آن بوده و بازیگری نکرده می‌توان از رودخانه میستیک (۲۰۰۳)، نامه‌هایی از ایووجیما (۲۰۰۶) و تک‌تیرانداز آمریکایی (۲۰۱۴) که به‌خاطرش نامزد دریافت جایزهٔ اسکار شد و بچهٔ جایگزین (۲۰۰۸) یاد کرد. اما نکتهٔ جالب در مورد فیلم‌های وی این است که چند فیلم او که در آمریکا با استقبال خوب منتقدان روبه‌رو نشد، در فرانسه بسیار مورد توجه قرار گرفت، تا جایی که ایستوود درجات افتخاری‌ای در فرانسه مرتبط با این فیلم‌ها دریافت کرده‌است.
از سال ۱۹۶۷ کلینت ایستوود مالک شرکت تهیهٔ فیلم خود به نام مالپاسو پروداکشنز است و تقریباً همهٔ فیلم‌های آمریکایی‌اش به جز چهار عدد، همگی از محصولات این کمپانی هستند. وی همچنین از پنج زن، صاحب هفت فرزند است؛ درحالی‌که رسماً فقط دو بار ازدواج کرده‌است. از سوابق وی در سینما می‌توان به ریاست هیئت داوران جشنواره فیلم کن اشاره کرد.
کودکی

کلینت ایستوود متولد شهر سان فرانسیسکو در ایالت کالیفرنیا است. مادرش روت (۲۰۰۶–۱۹۰۹) کارگر شرکت آی‌بی‌ام، و پدرش سینیور کلینت ایستوود (۱۹۷۰–۱۹۰۶) کارگر فولاد و کارگر موقت بوده‌است. وی همچنین یک خواهر جوان‌تر (متولد ۱۹۳۴) دارد. خانواده آن‌ها بخاطر شغل پدرش مدام در حال حرکت بین شهرهای مختلف بودند اما در نهایت ساکن پیمونت، کالیفرنیا شدند و کلینت ایستوود در این شهر تحصیلات دبیرستان خود را به پایان رساند. در دوران دبیرستان معلمانش وی را تشویق به حضور در برنامه‌ها و کلاس‌های نمایش می‌کردند اما وی خودش علاقه‌ای به کارهای نمایشی نداشت. در نهایت نیز مشغول به انجام کارهای پاره‌وقت متفاوتی چون غریق‌نجات، فروشنده، آتش‌نشان جنگل و کار در زمین گلف شد.
در سال ۱۹۵۱ وی را برای خدمت در ارتش فراخوان کردند. طبق گفته یکی از هم‌کلاسی‌های ایستوود، او برای جلوگیری از اعزام شدن به جنگ کره، خود را عاشق دختر یکی از فرماندهان پادگانش نشان داد و این فرمانده در مواقع ضروری مراقب ایستوود بود.
یک‌بار که وی در هنگام بازگشت از تعطیلات آخر هفته برای دیدار خانواده‌اش، با یک هواپیمای داگلاس ای-۱ اسکایریدر در حال پرواز بود که در میانه راه هواپیما به علت کمبود سوخت در دریا سقوط می‌کند. وی و خلبان هواپیما برای نجات خودشان ۵ کیلومتر را شنا کردند.
زندگی حرفه‌ای

صدای کلینت ایستوود ()
او در ابتدا بین سال‌های ۱۹۵۵ تا ۱۹۷۷ تقریباً فقط به عنوان بازیگر در فیلم‌ها ظاهر می‌شد. مهم‌ترین نقش‌های او نقش کابوی بدون نام سه گانهٔ سرجو لئونه (به خصوص مشهورترین آنها: خوب بد زشت) و نقش هری در سری فیلم‌های هری کثیف است.
در سمت کارگردانی فیلم‌های فوق‌العاده‌ای ساخته‌است که هر کدام بیانگر حقایقی تلخ از دنیای بدون نقص اطراف ما می‌باشد.
فیلم نابخشوده (۱۹۹۲) برای او اسکار بهترین فیلم و بهترین کارگردانی را به ارمغان آورد. بعد از نابخشوده چند فیلم جنایی دیگر ساخت که در مقایسه با نابخشوده البته، فیلم‌های ضعیفی بودند. تا اینکه در سال ۲۰۰۳ رودخانه میستیک را می‌سازد که در آن بازیگرانی چون شان پن و تیم رابینز حضور داشتند و جوایزی از جمله اسکار نیز برای این فیلم مهم دریافت کرده‌اند. خود او نیز نامزد بهترین کارگردانی شد.
سال بعد از موفقیت رودخانه میستیک، فیلم تأثیرگذار محبوب میلیون دلاری را می‌سازد و برای بار دوم بعد از نابخشوده، اسکار بهترین کارگردانی و فیلم را کسب می‌کند.
در سال ۲۰۰۶ دوگانهٔ جنگی دربارهٔ جنگ جهانی دوم بین آمریکا و ژاپن با نام‌های پرچم‌های پدران ما و نامه‌هایی از ایوجیما را می‌سازد که هردو از سوی بسیاری از منتقدین بهترین فیلم‌های سال معرفی می‌شوند. نامه‌هایی از ایوجیما توانست در جوایز اسکار نامزد ۴ جایزه (از جمله بهترین فیلم و کارگردانی) بشود هر چند که در مقابل فیلم رفتگان از مارتین اسکورسیزی باخت.
در ۲۰۰۸ دو فیلم مهم می‌سازد. یکی بچهٔ جایگزین (با بازی آنجلینا جولی که برای بازی در این فیلم نامزد جایزهٔ اسکار شد) و یکی گرن تورینو، که برای آن جایزهٔ دست‌آورد یک عمر را گرفت.
در ۲۰۰۹ ایستوود برای بار چندم، از مورگان فریمن در فیلم شکست‌ناپذیر استفاده می‌کند که نامزد دو اسکار شد ولی هیچ‌یک را بدست نیاورد.
آنچه همواره در فیلم‌های وی قابل احساس است، تلخی بیش از حد ولی صادق فیلم‌های اوست که به بحران‌های دنیای اطراف ما می‌پردازد. از جمله جنگ و پیامدهای اشتباه آن، تجاوز، معلولیت و تبعیض نژاد…
زندگی شخصی

کلینت ایستوود در طول زندگی‌اش تاکنون در چندین رابطه با افراد مشهور دیگر بوده. افرادی چون کاترین دنو، جیل بنر، ایگر استیونز، جمی رز، شان سبر و ان هریس.
وی در سن ۲۳ سالگی با مگی جانسون ازدواج کرد. البته خود ایستوود در این زمینه می‌گوید که این ازدواج برای او خیلی زود بود. حدوداً ۱۰ سال بعد و زمانی که وی در دادگاه برای طلاق مگی جانسون بود، به علت رابطه‌اش با روکسان تنس، پدر اولین فرزندش به نام کیمبر تنس می‌شود. البته ایستوود تا سال ۱۹۹۶ موضوع ان فرزند خود را تأیید نکرد. کمی بعد که وی مجدداً با مگی جانسون (همسرش) آشتی کرده و وارد رابطه می‌شوند، دو فرزند دیگرش به نام‌های کیل و الیسون متولد می‌شوند. وی در تولد هیچ‌کدام از این دو حضور نداشت. رابطه ایستوود با مگی جانسون خوب نبوده و این رابطه سرد در نهایت در سال ۱۹۸۴ با طلاق به پایان رسید.
وی سپس وارد رابطه‌ای با سوندرا لوک شد. این دو تقریباً به مدت ۱۴ سال با یکدیگر زندگی کردند. در سه سال پایانی این زندگی بود که ایستوود از یک مهماندار هواپیما نیز صاحب دو فرزند به نام‌های اسکات و کاترین شد. ماجرای این فرزندان نیز تا سال ۲۰۰۲ مخفی بود و در نهایت در این سال توسط ایستوود تأیید شد. دخترش کاترین در سال ۲۰۰۴ و در مراسم جایزه گلدن گلوب برای فیلم محبوب میلیون دلاری حضور داشت.
رابطه بعدی وی با فرانسیس فیشر بود. این دو پیشتر در زمان فیلم‌برداری فیلم کادیلاک صورتی با هم آشنا شده بودند و یک دختر به نام فرانچسکا دارند. ایستوود به همراه فیشر در فیلم نابخشوده ظاهر شد. اگرچه رابطهٔ آن‌ها در ۱۹۹۵ به پایان رسید، ولی این دو به شکل دوستانه با هم در ارتباط بودند و در فیلم گناه حقیقی (۱۹۹۹) باز هم در کنار یکدیگر به ایفای نقش پرداختند.
در یکی از آخرین رابطه‌های ایستوود، او با دینا رویز، گزارشگر اخبار تلویزیونی ازدواج کرد. این دو در سال ۱۹۹۳ و در یک مصاحبه با هم آشنا شده بودند. این زوج در سال ۱۹۹۶ و زمانی که ایستوود با برگزاری یک مراسم خصوصی در منزلش در لاس‌وگاس وی را شگفت‌زده کرد با هم ازدواج کردند. حاصل این ازدواج یک دختر به نام مگی است.
در اوت ۲۰۱۳ دینا اعلام کرد که وی و همسرش مدتی است جدای از یکدیگر زندگی می‌کنند. در ماه اکتبر همان سال نیز وی درخواست طلاق از ایستوود را کرد. او همچنین درخواست حضانت کامل دخترشان مگی را دارد. در همین حال، گفته می‌شود ایستوود هم‌اکنون وارد رابطه‌ای با یک زن استرالیایی به نام اریکا فیشر شده‌است.
زندگی شخصی > تفریحات

اگرچه که در بیشتر فیلم‌ها ایستوود در حال سیگار کشیدن است، اما در زندگی واقعی وی هیچوقت سیگار نمی‌کشد و بسیار به تغذیه و سلامت بدنی‌اش اهمیت می‌دهد.
وی مالک یک هتل و رستوران است.
ایستوود از طرفداران ورزش گلف است و بیشتر علاقه به انجام این ورزش دارد. وی هم‌چنین مجوز خلبانی داشته و عمدتاً برای رهایی از ترافیک، با هلیکوپتر خود به استودیوها می‌رود.
در ۵ فوریه ۲۰۱۴ ایستوود موفق به نجات یک فرد از مرگ شد. این مرد در حال خفگی بود که ایستوود توانست جان وی را نجات دهد.
سیاست

ایستوود به عنوان یک جمهوری‌خواه نام‌نویسی کرد تا در سال ۱۹۵۲ به دوایت آیزنهاور رأی دهد و از مبارزات انتخاباتی ریچارد نیکسون برای ریاست جمهوری در سال‌های ۱۹۶۸ و ۱۹۷۲ حمایت کرد. به هر روی در جریان رسوایی رسوایی واترگیت ایستوود از اخلاقی بودن اقدامات نیکسون و نحوهٔ مدیریت جنگ ویتنام انتقاد کرد و آن را «غیراخلاقی» دانست.
ایستوود از جنگ‌های آمریکا در کره (۱۹۵۰–۱۹۵۳)، ویتنام (۱۹۶۴–۱۹۷۳)، افغانستان (۲۰۰۱–تاکنون)، و عراق (۲۰۰۳–۲۰۱۱) ناراضی بود و معتقد است آمریکا نباید نقش پلیس جهانی را ایفا کند. او خود را «خیلی فردگراتر از این که بخواهد دست چپی یا دست راستی» باشد، در ۱۹۷۴ خود را غیرسیاسی و میانه‌رو و در ۱۹۹۷ «لیبرترین» خوانده‌است. ایستوود گفته من خود را محافظه کار نمی‌دانم، و در عین حال گفته چپگرای تندرو نیز نیست. او گاه گاهی در کالیفرنیا از دموکراتها مثل داین فاینستاین در ۱۹۹۴، سام فر عضو لیبرال مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا در 2002, و فرماندار گری دیویس که در ۱۹۹۸ و ۲۰۰۲ به او رأی داد، حمایت کرد.
سیاست > سوابق سیاسی

ایستوود در آوریل ۱۹۸۶ به عنوان شهردار شهر کارمل-بای-د-سی، کالیفرنیا انتخاب شد. وی دراین منصب ماهیانه ۲۰۰ دلار حقوق دریافت می‌کرد. همه دریافت‌های خود از شهرداری را به مرکز جوانان کارمل اهدا کرد. درسال ۲۰۰۱، ایستوود توسط فرماندار گری دیویس به عضویت در کمیسیون پارک و تفریح ایالتی کالیفرنیا منصوب شد. در سال ۲۰۰۴ ایستوود دوباره به این سمت منصوب شد.
در آوریل ۲۰۰۴ وی توسط فرماندار کالیفرنیا به عضویت در کمیسیون فیلم این ایالت درآمد.
جوایز و افتخارات

مقالهٔ اصلی: فهرست جوایز و نامزدی‌های کلینت ایستوود
| سال | فیلم | جوایز اسکار> کاندید | جوایز اسکار> برنده | جوایز بفتا> کاندید | جوایز بفتا> برنده | جوایز گلدن گلوب> کاندید | جوایز گلدن گلوب> برنده |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۷۱ | میستی را برایم پخش کن |  |  |  |  | ۱ |  |
| ۱۹۷۳ | بریزی |  |  |  |  | ۳ |  |
| ۱۹۷۶ | جوسی ولز یاغی | ۱ |  |  |  |  |  |
| ۱۹۸۶ | مرز دل‌شکستگی | ۱ |  |  |  |  |  |
| ۱۹۸۸ | پرنده | ۱ | ۱ | ۲ |  | ۳ | ۱ |
| ۱۹۹۲ | نابحشوده | ۹ | ۴ | ۶ | ۱ | ۴ | ۲ |
| ۱۹۹۵ | پل‌های مدیسون کانتی | ۱ |  |  |  | ۲ |  |
| ۲۰۰۰ | گاوچران‌های فضا | ۱ |  |  |  |  |  |
| ۲۰۰۳ | رودخانه مرموز | ۶ | ۲ | ۴ |  | ۵ | ۲ |
| ۲۰۰۴ | محبوب میلیون دلاری | ۷ | ۴ |  |  | ۵ | ۲ |
| ۲۰۰۶ | پرچم‌های پدران ما | ۲ |  |  |  | ۱ |  |
| ۲۰۰۶ | نامه‌هایی از ایوو جیما | ۴ | ۱ |  |  | ۱ | ۱ |
| ۲۰۰۸ | بچه جایگزین | ۳ |  | ۸ |  | ۲ |  |
| ۲۰۰۸ | گرن تورینو |  |  |  |  | ۱ |  |
| ۲۰۰۹ | شکست‌ناپذیر | ۲ |  |  |  | ۳ |  |
| ۲۰۱۰ | آخرت | ۱ |  |  |  |  |  |
| ۲۰۱۱ | جی. ادگار |  |  |  |  | ۱ |  |
| ۲۰۱۴ | تک‌تیرانداز آمریکایی | ۶ | ۱ | ۲ |  |  |  |
| ۲۰۱۶ | سالی | ۱ |  |  |  |  |  |
| ۲۰۱۹ | ریچارد جول گریه کن ماچو | ۱ |  |  |  | ۱ |  |
| جمع | جمع | ۴۱ | ۱۳ | ۲۲ | ۱ | ۳۳ | ۸ |
کلینت ایستوود بی شک جزو پرافتخارترین سینماگران عصر می‌باشد. کلینت ایستوود و ساخته‌های او در زمینه‌های مختلف سینما اعم از بازیگری، کارگردانی، فیلمنامه و غیره به دفعات نامزد و برنده جوایز گوناگونی بوده‌است که برخی از آن‌ها عبارتند از:
۴ بار برنده جایزه اسکار
۴۱ بار نامزد دریافت جایزه اسکار در زمینه‌های مختلف
۸ بار برنده جایزه گلدن گلوب
۳۳ بار نامزد دریافت جایزه گلدن گلوب
۳ بار برنده جایزه جشنواره فیلم کن
۵ بار نامزد دریافت جایزه جشنواره فیلم کن
۱ بار برنده جایزه بفتا
۲۲ بار نامزد دریافت جایزه بفتا
۶ بار نامزد دریافت جایزه جشنواره فیلم شیکاگو
۱ بار برنده جایزه بهترین کارگردانی جشنواره فیلم شیکاگو
۳ بار نامزد دریافت جایزه جشنواره فیلم سزار
۴ بار برنده جایزه جشنواره فیلم سزار
در طول تاریخ مراسم آکادمی اسکار تنها دو نفر برای دریافت جایزه اسکار بهترین کارگردانی و جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد برای یک فیلم نامزد شده‌اند که ایستوود یکی از آن دو نفر است و جالب اینکه این اتفاق برای ایستوود دو بار اتفاق افتاده‌است. بار اول در فیلم نابخشوده و بار دوم در فیلم محبوب میلیون دلاری برای او رخ داد. دومین نفر در تاریخ سینما کوین کاستنر است که برای کارگردانی و بازیگری فیلم رقصنده با گرگها کاندید دریافت هر دو جایزه اسکار بهترین کارگردانی و بهترین بازیگر مرد نقش اول شد.
او در سال ۲۰۰۴ و در سن ۷۴ سالگی برای فیلم محبوب میلیون دلاری موفق به دریافت جایزه اسکار بهترین کارگردانی گردید و تبدیل به مسن‌ترین فیلمسازی در تاریخ شد که جایزه اسکار بهترین کارگردانی را دریافت کرده‌است.
دستیابی به ۵ عنوان محبوب‌ترین بازیگر در طول تاریخ
جایگاه دوم در مجله امپایر انگلیس در بین ۱۰۰ ستاره هالیوود
دریافت مدال افتخار از سوی انجمن جان‌اف کندی در سال ۲۰۰۰
فیلم‌شناسی

مقالهٔ اصلی: فیلم‌شناسی کلینت ایستوود
ایستوود در سال ۱۹۸۱
ایستوود در سال ۱۹۶۱
کلینت و دینا ایستوود
ایستوود به همراه لوئیس گوست، جونیور و رئیس‌جمهور رونالد ریگان در ژوئیه ۱۹۸۷
دریای آرال شمالی

| دریای آرال شمالی Солтүстік Арал теңізі  (قزاقی) سولتۇستىك ارال تەڭىزى Kichik Orol dengizi  (ازبکی) کیچیک آرال دېنگیزی Arqa Aral teńizi  (قره‌قالپاقی) آرقا آرال تىُڭیزی | دریای آرال شمالی Солтүстік Арал теңізі  (قزاقی) سولتۇستىك ارال تەڭىزى Kichik Orol dengizi  (ازبکی) کیچیک آرال دېنگیزی Arqa Aral teńizi  (قره‌قالپاقی) آرقا آرال تىُڭیزی |
| --- | --- |
1. Shevchenko Bay, 2. Butakov Bay, 3. Bolshoy Saryshyganak Bay: 1. Shevchenko Bay, 2. Butakov Bay, 3. Bolshoy Saryshyganak Bay
دریای آرال شمالینمایش نقشه قزاقستاندریای آرال شمالینمایش نقشه آسیا: دریای آرال شمالینمایش نقشه قزاقستاندریای آرال شمالینمایش نقشه آسیا
موقعیت: قزاقستان، آسیای مرکزی
مختصات: ۴۶°۳۰′شمالی ۶۰°۴۲′شرقی﻿ / ﻿۴۶٫۵°شمالی ۶۰٫۷°شرقی﻿ / 46.5; 60.7
گونه: حوضه بسته، دریاچه، مخزن سد
درون‌شارش‌های کلان: سیردریا (previously also the آمودریا)
کشورهای حوضه: قزاقستان
مساحتِ رو: ۳٬۳۰۰ کیلومتر مربع (۱٬۲۷۰ مایل مربع) (2008) ۲٬۵۵۰ کیلومتر مربع (۹۸۵ مایل مربع) (2003)
بیشترین ژرفا: ۳۰ متر (۹۸ فوت) (2003) ۴۲ متر (۱۳۸ فوت) (2008)
 تالاب رامسر:  تالاب رامسر
نام رسمی: Lesser Aral Sea and Delta of the Syrdarya River
تاریخ ثبت: ۲ فوریه ۲۰۱۲
شماره ثبت: ۲۰۸۳
 :  
 :  
دریای آرال شمالی (به قزاقی: Солтүстік Арал теңізі، سولتۇستىك ارال تەڭىزى) و یا دریاچه آرال کوچکی (به ازبکی: Kichik Orol dengizi، کیچیک آرال دېنگیزی) یک دریاچه آب شور و دریاچه در قزاقستان است که در استان قزل‌اوردا واقع شده‌است.
آنتونی ون دایک
زندگی و حرفه > آموزش

آنتون ون دایک (نام فلاندری او) از والدینی مرفه در آنتورپ به دنیا آمد و هفتمین فرزند از ۱۲ فرزند بود.  پدرش فرانس ون دایک، تاجر ابریشم، و مادرش ماریا کوپرز، دختر دیرک کوپرز و کاترینا کونیکس بود.  او در ۲۳ مارس ۱۵۹۹ (به‌عنوان آنتونیو) غسل تعمید داده شد. استعداد او خیلی زود آشکار شد، و او در سال ۱۶۰۹ با هندریک ون بالن نقاشی می‌خواند ، و در حدود سال ۱۶۱۵ یک نقاش مستقل شد و با دوست کوچکترش یان بروگل جوان ، کارگاهی راه‌اندازی کرد . در سن پانزده سالگی، همانطور که خود پرتره او، ۱۶۱۳-۱۶۱۴، نشان می‌دهد، او قبلاً یک هنرمند بسیار برجسته بود . او تا فوریه ۱۶۱۸ به‌عنوان استاد آزاد در انجمن نقاشان آنتورپ سنت لوک پذیرفته شد  روبنس، که از هنرمندان قرارداد فرعی و همچنین کارگاه بزرگ خود استفاده زیادی کرد. تأثیر او بر این هنرمند جوان بسیار زیاد بود. روبنس از ون دایک نوزده ساله به‌عنوان "بهترین شاگرد من" یاد کرد.
منشا و ماهیت دقیق رابطه آنها نامشخص است. حدس زده شده است که ون دایک از حدود سال ۱۶۱۳ شاگرد روبنس بوده است، زیرا حتی آثار اولیه او اثر کمی از سبک ون بالن نشان می‌دهد، اما هیچ مدرک روشنی برای این موضوع وجود ندارد.  در همان زمان، تسلط روبنس در شهر نسبتا کوچک و رو به زوال آنتورپ احتمالاً توضیح می‌دهد که چرا، علیرغم بازگشت دوره‌ای او به شهر، ون دایک بیشتر دوران حرفه‌ای خود را در خارج از کشور گذراند.  در سال ۱۶۲۰، در قرارداد روبنس برای کمیسیون اصلی سقف کارولوس بورومئوسکرک ، کلیسای یسوعیان در آنتورپ (در سال ۱۷۱۸ در اثر آتش سوزی از دست رفت)، ون دایک به‌عنوان یکی از "مربیان" مشخص شده است که قرار بود اعدام را اجرا کند. نقاشی به طرح‌های روبنس. برخلاف ون دایک، روبنس برای اکثر دادگاه‌های اروپا کار می‌کرد، اما از وابستگی انحصاری به هر یک از آنها اجتناب کرد.
زندگی و حرفه > آموزش > ایتالیا

در سال ۱۶۲۰، به تحریک جورج ویلیرز، مارکس باکینگهام ، ون دایک برای اولین بار به انگلستان رفت و در آنجا برای پادشاه جیمز اول انگلستان کار کرد و ۱۰۰ پوند دریافت کرد. در لندن در مجموعه ارل آروندل بود که او برای اولین بار کار تیتیان را دید که استفاده از رنگ و مدل سازی ظریف فرم دگرگون کننده بود و زبان سبک جدیدی را ارائه می‌کرد که درس‌های ترکیب‌بندی آموخته شده از آن را غنی می‌کرد.
او پس از حدود چهار ماه به فلاندر بازگشت و سپس در اواخر سال ۱۶۲۱ به ایتالیا رفت و شش سال در آنجا ماند. او در آنجا به مطالعه استادان ایتالیایی پرداخت و در عین حال حرفه‌ای موفق را به‌عنوان یک پرتره نگار آغاز کرد. جیووان پیترو بلوری می‌گوید: «او قبلاً خود را به‌عنوان چهره‌ای از پیامدها نشان می‌داد که مستعمره‌ی هنرمند نسبتاً غیرمتعارف شمالی در رم را آزار می‌داد ، با ظاهر شدن با شکوه زئوکسیس .... رفتار او به جای یک فرد معمولی، رفتاری نجیب زاده بود و در جامه‌های غنی می‌درخشید. از آنجایی که او در حلقه روبنس به اشراف زاده‌ها عادت داشت، و طبیعتاً دارای ذهنی عالی بود و می‌خواست خود را متمایز کند، بنابراین کلاهی با پر و سنجاق، زنجیر طلا بر روی سینه‌اش و همچنین ابریشم بر سر داشت. همراه خادمان.»
آنتونی ون دایک ، اثر پیتر پل روبنس (۲۸-۱۶۲۷) او بیشتر در جنوا مستقر بود ، اگرچه به شهرهای دیگر نیز سفر کرد، و مدتی در پالرموی سیسیل ماند ، جایی که در طول طاعون ۱۶۲۴، یکی از بدترین طاعون‌های تاریخ سیسیل، قرنطینه شد. او در آنجا یک سری نقاشی مهم از قدیس طاعون شهر سنت روزالیا تولید کرد. تصویرهای او از زنی جوان با موهای بلوند روان که کتی از فرانسیسکن بر سر داشت و در خطر آن به سمت شهر پالرمو دراز می‌کرد، از آن زمان به بعد به نماد استاندارد قدیس تبدیل شد و برای نقاشان باروک ایتالیایی، از لوکا جوردانو گرفته تا بسیار اثرگذار بود. پیترو نوولی . نسخه‌ها شامل نسخه هایی در مادرید هستند،هیوستون ، لندن ، نیویورک و پالرمو ، و همچنین سنت روزالیا برای شهر پالرمو در پورتوریکو، و تاجگذاری سنت روزالیا در وین. مجموعه‌ای از نقاشی‌های سنت روزالیا ون دایک توسط گووین الکساندر بیلی و خاویر اف. سالومون مورد مطالعه قرار گرفته‌اند که هر دو نمایشگاه‌هایی را که به موضوع هنر ایتالیایی و طاعون اختصاص داده شده بود، برعهده داشتند.
برای اشراف جنوا، پس از آن در مرحله نهایی شکوفایی، او یک سبک پرتره تمام قد را توسعه داد، با استفاده از ورونز و تیتان و همچنین سبک روبنس از دوره خود در جنوا، جایی که چهره‌های بسیار بلند اما برازنده از بالا به تصویر نگاه می‌کنند. بیننده‌ای با خلاقیت عالی در سال ۱۶۲۷، او به آنتورپ بازگشت و به مدت پنج سال در آنجا ماند و پرتره‌های دوست‌داشتنی‌تری کشید که همچنان حامیان فلاندری او را تا حد ممکن شیک نشان می‌داد. یک پرتره گروهی در اندازه واقعی از بیست و چهار عضو شورای شهر بروکسل که او برای اتاق شورا کشیده بود در سال ۱۶۹۵ از بین رفت. ظاهراً او برای حامیان خود بسیار جذاب بود، و مانند روبنس، به خوبی می‌توانست در محافل اشرافی و درباری شرکت کند، که به توانایی او در دریافت حق کمیسیون می‌افزاید. در سال ۱۶۳۰، او به‌عنوان نقاش دربار فرماندار هابسبورگ فلاندر، آرشدوشس ایزابلا توصیف شد. در این دوره آثار مذهبی بسیاری از جمله محراب‌های بزرگ تولید کرد و کار چاپ خود را آغاز کرد.
لندن و مرگ > آثار

در قرن هفدهم، تقاضا برای پرتره بیشتر از سایر انواع کار بود. ون دایک تلاش کرد تا چارلز را متقاعد کند که مجموعه‌ای در مقیاس بزرگ در مورد تاریخچه Order of Garter برای خانه ضیافت، وایت هال ، که روبنز قبلاً نقاشی‌های سقف بزرگ را برای آن تکمیل کرده بود (آنها را از آنتورپ ارسال کرده بود) سفارش دهد. طرحی برای یک دیوار باقی مانده است، اما در سال ۱۶۳۸، چارلز برای ادامه کار بسیار کم بود.  این مشکلی بود که ولاسکوز نداشت، اما زندگی روزمره ون دایک به همان اندازه که ولاسکز با آن روبه‌رو بود، با وظایف دادگاه بی‌اهمیت مواجه نشد. ون دایک در آخرین سال‌های زندگی‌اش از پاریس تلاش کرد تا مأموریت نقاشی گرانده گالری لوور را بی‌نتیجه بگیرد.
فهرستی از نقاشی‌های تاریخی که توسط ون دایک در انگلستان تولید شده است، باقی مانده است. این کتاب توسط بلوری، زندگی نامه نویس ون دایک، بر اساس اطلاعات سر کنلم دیگبی گردآوری شده است. به نظر می‌رسد که هیچ یک از این آثار باقی نمانده است، به جز اروس و روان که برای پادشاه انجام شده است (در زیر).  اما بسیاری از آثار دیگر، بیشتر مذهبی تا اسطوره ای، باقی مانده اند، و اگرچه بسیار خوب هستند، اما به اوج نقاشی‌های تاریخی ولاسکوئز نمی رسند. آثار قبلی بسیار در سبک روبنس باقی مانده اند، اگرچه برخی از آثار سیسیلی او فردی هستند.
پرتره‌های ون دایک بیشتر از ولاسکز چاپلوس بود. هنگامی که سوفیا، بعداً انتخاب کننده هانوفر ، برای اولین بار ملکه هنریتا ماریا را در تبعید در هلند در سال ۱۶۴۱ ملاقات کرد، او نوشت: "پرتره‌های زیبای ون دایک به من تصور خوبی از زیبایی همه خانم‌های انگلیسی داده بود که از پیدا کردن آن شگفت زده شدم. که ملکه که در نقاشی بسیار خوب به نظر می‌رسید، زنی کوچک بود که روی صندلی خود بلند شده بود، با دست‌های لاغر بلند و دندان‌هایی مانند آثار دفاعی که از دهانش بیرون می‌آمد...» 
خواهران چیک ، یک پرتره دوتایی اواخر
برخی از منتقدان ون دایک را به دلیل منحرف کردن سنت پرتره نوپا و سختگیرانه انگلیسی - نقاشانی مانند ویلیام دابسون ، رابرت واکر و آیزاک فولر - به سمت چیزی که مطمئناً در دستان بسیاری از جانشینان ون دایک، مانند للی یا کنلر، تبدیل به ملایمت ظریف شد، سرزنش کرده‌اند .  دیدگاه مرسوم همیشه مطلوب‌تر بوده است: "وقتی ون دایک به اینجا آمد، چهره‌پردازی را برای ما آورد؛ از آن زمان تاکنون... انگلستان در آن شاخه بزرگ هنر در تمام جهان برتری داشته است." جاناتان ریچاردسون: مقاله‌ای در مورد نظریه نقاشی، ۱۷۱۵، ۴۱). گزارش شده است که توماس گینزبورو در بستر مرگش گفته است: "ما همه به بهشت ​​می رویم و ون دایک از شرکت است."
تعداد نسبتاً کمی از نقاشی‌های قلمی و شستشوی منظره یا آبرنگ‌های ساخته شده در انگلستان، نقش مهمی در معرفی سنت منظره آبرنگ فلاندری به انگلستان داشتند. برخی مطالعاتی هستند که مجدداً در پس‌زمینه نقاشی‌ها ظاهر می‌شوند، اما بسیاری از آنها امضا و تاریخ دارند و احتمالاً به‌عنوان آثار تمام‌شده‌ای در نظر گرفته می‌شوند که به‌عنوان هدیه داده می‌شوند. چندین مورد از جزئی ترین آنها مربوط به چاودار است، بندری برای کشتی‌ها به قاره، که نشان می‌دهد ون دایک آنها را به‌طور معمول در حالی که منتظر باد یا جزر و مد بود انجام داده است.
چاپ

تبدیل شد. او طراحی‌ها را تهیه کرد و در هجده پرتره ، سرها و خطوط اصلی شکل را حک کرد تا یک حکاکی کار کند: «اچ پرتره پیش از زمان او به ندرت وجود داشته است، و در کار او ناگهان در بالاترین نقطه‌ای که تا به حال در هنر به دست آمده است." 
او بیشتر کارهای چاپی را به متخصصانی سپرد که بعد از نقاشی‌های او حکاکی می‌کردند. به نظر می‌رسد صفحات حکاکی شده او تا پس از مرگش منتشر نشده است، و حالت‌های اولیه بسیار نادر است.  بیشتر صفحات او پس از اتمام کارش چاپ شد. برخی از آن‌ها پس از اضافه شدن حکاکی در حالت‌های بعدی وجود دارند و گاهی اچ‌کشی او را مبهم می‌کنند. او حداقل تا زمانی که به انگلستان رفت به این مجموعه اضافه کرد و احتمالاً اینیگو جونز را در زمان حضور در لندن اضافه کرد.
این مجموعه موفقیت بزرگی بود، اما تنها سرمایه‌گذاری او در زمینه چاپ بود. پرتره احتمالاً بهتر پرداخت می‌کرد و او دائماً مورد تقاضا بود. در هنگام مرگ او هشتاد بشقاب توسط دیگران وجود داشت که پنجاه و دو بشقاب از هنرمندان و همچنین هجده بشقاب خودش بود. بشقاب‌ها توسط یک ناشر خریداری شد. با فرسوده شدن صفحات به صورت دوره‌ای، چاپ آنها برای قرن‌ها ادامه یافت و این مجموعه به آن افزوده شد، به‌طوری که در اواخر قرن ۱۸ به بیش از دویست پرتره رسید. در سال ۱۸۵۱، این بشقاب‌ها توسط Calcographie du Louvre خریداری شد .
شمایل نگاری به‌عنوان یک مدل تجاری برای چاپ تولید مثل بسیار اثرگذار بود . سری‌های فراموش شده پرتره تا زمان ظهور عکاسی بسیار محبوب بودند: "اهمیت این مجموعه بسیار زیاد بود و مجموعه‌ای از تصاویری را ارائه داد که در طول چند قرن بعد توسط نقاشان پرتره در سراسر اروپا غارت شدند".  سبک حکاکی درخشان ون دایک، که به خطوط و نقاط باز بستگی داشت، در تضاد با سبک دیگر پرتره نگار بزرگ دیگر در چاپ‌های آن دوره، رامبراند بود، و تا قرن نوزدهم، زمانی که تأثیر بسیار خوبی داشت، تأثیر چندانی نداشت. تأثیر بر هنرمندانی مانند ویسلر در آخرین مرحله اصلی حکاکی پرتره.  Hyatt Mayor نوشت:
اچرز از آن زمان ون دایک را مورد مطالعه قرار داده است، زیرا آنها می‌توانند امیدوار باشند که مستقیم بودن درخشان او را تقریبی کنند، در حالی که هیچ کس نمی تواند امیدوار باشد که به پیچیدگی پرتره‌های رامبراند نزدیک شود.