stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
حمله هوایی ژانویه ۲۰۱۳ ریف دمشق

| حمله هوایی ژانویهٔ ۲۰۱۳ ریف دمشق | حمله هوایی ژانویهٔ ۲۰۱۳ ریف دمشق |
| --- | --- |
بخشی از مداخله حزب‌الله در جنگ داخلی سوریه و جنگ نیابتی ایران و اسرائیل: بخشی از مداخله حزب‌الله در جنگ داخلی سوریه و جنگ نیابتی ایران و اسرائیل
استان ریف دمشق به رنگ قرمز: استان ریف دمشق به رنگ قرمز
مکان: جمرایا، سوریه
اجرا: ۳۱ ژانویه ۲۰۱۳ (۲۰۱۳-01-۳۱)
نیروی اجرایی:  نیروی هوایی اسرائیل (مورد ادعا)
تلفات و صدمات: ۲ کشته (بر اساس اعلام رسمی دولت سوریه)
حمله هوایی ژانویهٔ ۲۰۱۳ به ریف دمشق، یک حمله هوایی در استان ریف دمشق سوریه بود که در آن، یک کاروان متهم به حمل سلاح از سوریه برای گروه شبه‌نظامی شیعه حزب‌الله لبنان مورد حمله قرار گرفت. این کاروان در ۳۱ ژانویه ۲۰۱۳ مورد حمله قرار گرفت. به گفته چندین منبع رسانه‌ای، گفته می‌شود که نیروهای اسرائیلی این حمله را انجام داده‌اند، اما اسرائیل به‌طور رسمی به این ادعاها پاسخ نداده‌است.
این کاروان، در حالی مورد حمله قرار گرفت که در مرکز تحقیقاتی و مطالعات علمی اصلی سوریه در زمینه جنگ‌افزارهای میکروبی و سلاح‌های شیمیایی در جمرایا، در چند کیلومتری شمال غربی پایتخت سوریه، دمشق توقف کرده بود. علاوه بر موشک‌های ضدهوایی بوک ساخت روسیه، انفجارهای ثانویهٔ مهمات مورد حمله نیز به ساختمان مرکز مطالعات و تحقیقات علمی آسیب رساند. تصاویر ماهواره‌ای که چند روز پس از حمله گرفته شد، پارکینگی سوخته و سیاه‌شده در مرکز را نشان می‌دهد که ظاهراً کاروان جنگ‌افزارها مورد اصابت قرار گرفته‌است.
اسرائیل به‌طور رسمی مسئولیت این بمباران را تأیید نکرد، اما ایهود باراک، وزیر دفاع اسرائیل، در ۳ فوریه گفت:
«من نمی‌توانم چیزی به آنچه در روزنامه‌ها در مورد آنچه در سوریه خوانده‌اید اضافه کنم، اما من به صراحت می‌گویم که ما پیش از این، گفته‌ایم و این دلیل دیگری است بر این‌که وقتی چیزی می‌گوییم، در انجام آن جدی هستیم. ما فکر نمی‌کنیم که وارد کردن سیستم‌های تسلیحاتی پیشرفته به لبنان، مجاز باشد.»
زمینه

بنا بر گزارش‌ها، حمله ژانویه ۲۰۱۳ بخشی از تلاش‌های اسرائیل برای متوقف کردن جریان تسلیحات پیشرفته از ایران و سوریه به حزب‌الله، گروه شبه‌نظامی و حزب سیاسی شیعه لبنان بود که توسط برخی کشورها به‌عنوان یکی از سازمان تروریستی شناخته می‌شود. بر پایهٔ گزارش‌ها، بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر تازه انتخاب‌شدهٔ اسرائیل در آن زمان، چند روز قبل، از حمله قریب‌الوقوع خود به دولت‌های ایالات متحده و روسیه اطلاع داده‌است.
علیرغم صدور قطعنامه ۱۷۰۱ شورای امنیت سازمان ملل متحد در سال ۲۰۰۶ که خواستار تحریم محموله‌های تسلیحاتی به لبنان شده بود، بنا بر گزارش‌ها، حزب‌الله به تسلیح خود با کمک ایران و سوریه ادامه داده‌است. بر اساس گزارش‌ها، این تسلیحات شامل موشک‌های سطح‌به‌سطح از نوع اسکاد دی با منشأ کره شمالی با برد ۷۰۰ کیلومتر (۴۳۰ مایل) بوده‌است.
این حمله، نخستین حمله پس از عملیات باغ میوه در سال ۲۰۰۷ در سوریه بود که اسرائیل در آن متهم شد. در آن حمله، هواپیماهای جنگنده اسرائیلی یک تأسیسات هسته‌ای ناتمام سوریه را منهدم کردند.
حمله

این حمله با مشارکت حدود ۱۰ جت جنگنده بود که از دریای مدیترانه بر فراز جنوب لبنان پرواز می‌کردند. این جت‌ها توسط رادارهای ناتو و لبنان ردیابی شده بودند. گزارش‌های اولیه حاکی از آن بود که برخی از هواپیماها به آسمان سوریه رفته‌اند و هشت موشک به سمت هدف خود شلیک کردند و سپس بر فراز دریای مدیترانه پرواز کردند. اما بعداً گزارش شد که هواپیماهای جنگی وارد حریم هوایی سوریه نشده‌اند، بلکه با استفاده از حریم هوایی لبنان، حمله را ترتیب داده‌اند.
به گفتهٔ سخنگوی ارتش آزاد سوریه، حسام هوش‌نویس (معروف به حسن شاطری)، یکی از فرماندهان ارشد سپاه پاسداران انقلاب اسلامی که بر یک محموله جنگ‌افزار و موشک برای انتقال به لبنان نظارت می‌کرد، در این حمله هوایی کشته شد. چند تن از دستیاران او نیز کشته شدند، اما مرگ آن‌ها به دلیل «عواقب» چنین افشاگری‌هایی، گزارش نشد.
سوریه مدعی شد که اسرائیل یک «مرکز تحقیقاتی علمی» را در جمرایا در چندین مایلی شمال غربی دمشق بمباران کرده‌است و سفیر سوریه در لبنان گفت که سوریه، گزینه‌هایی تلافی‌جویانه علیه اسرائیل را در اختیار دارد. به گفتهٔ یک تحلیلگر امنیتی، امیر راپاپورت، تصاویر پخش شده از تلویزیون سوریه، یک خودروی زرهی آسیب‌دیده را نشان داده که به‌نظر می‌رسد متعلق به سامانه موشکی سام-۸ باشد. وی حدس زد که این خودرو ممکن است پس از حمله در صحنه قرار گرفته باشد، زیرا سوریه به روس‌ها تضمین داده‌است که سامانه پیشرفته تر سام ۱۷ را به لبنان منتقل نکند.
پیامدها

بر اساس گزارش‌ها، حملات دیگری نیز در ریف دمشق در سوریه در ۳ و ۵ مه ۲۰۱۳ انجام شد. به گزارش جروزالم پست، این حملات موشک‌های سطح‌به‌سطح با برد کوتاه فاتح ۱۱۰ را هدف قرار دادند که از ایران، برای حزب‌الله ارسال شده بود. تزاچی هانگبی، سیاستمدار اسرائیلی، بدون این‌که صریحاً اعتراف کند که اسرائیل این حملات را انجام داده‌است، در بیانیه‌ای به رادیو اسرائیل گفت که اگر حملاتی صورت گرفته باشد، «فقط علیه حزب‌الله است، نه علیه رژیم سوریه». روزنامه اسرائیلی هاآرتس گزارش داد که نیروهای شورشی مدعی شدند که اهداف دیگری از جمله انبارهای سوخت و مهمات و یک هواپیمای باری که از ایران وارد شده بود، در جریان حمله به یک پایگاه هوایی منهدم شد.
با این حال، به گفته عبدالقادر صالح، یکی از فرماندهان پیشین ارتش آزاد سوریه، نیروهای مخالف، با کمک چند مقام عالی‌رتبهٔ سوری طرفدار شورشیان، در آستانهٔ دریافت سلاح بودند که اسرائیل برای جلوگیری از وقوع این انتقال، حمله‌ای انجام داده بود. صالح البته اظهار داشت: «این حمله برای حمایت از دولت بشار اسد بوده‌است.»
به گفته مقامات آمریکایی ناشناس، اسرائیل در ۵ ژوئیه ۲۰۱۳ یک حمله هوایی دیگر را انجام داد و موشک‌های ضدکشتی یاخونت ساخت روسیه را در نزدیکی شهر لاذقیه هدف قرار داد و تعدادی از نیروهای سوری نیز در این حمله، کشته شدند. شبکه المنار حزب‌الله مدعی شد که این انفجارها ناشی از «خمپاره‌های سرگردان» مورد استفاده در «درگیری‌های محلی» بوده‌است.
سامانه موشکی بوک، مشابه آنچه که گفته می‌شود هدف حمله قرار گرفته‌است.
سامانه موشکی سطح‌به‌هوا سام-۸، مشابه آنچه در تصاویر پخش شده در تلویزیون سوریه نشان داده شده‌است.
چن کون

چن کون (انگلیسی: Chen Kun؛ زادهٔ ۵ مارس ۱۹۸۰) بازیکن بیسبال اهل چین است. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ شرکت کرده‌ بود.
جنا مک کورمیک

جنا مک کورمیک (انگلیسی: Jenna McCormick؛ زادهٔ ۷ سپتامبر ۱۹۹۴) بازیکن فوتبال، و بازیکن فوتبال استرالیایی اهل استرالیا است.
مارتا مالیکوفسکا

| مارتا مالیکوفسکا | مارتا مالیکوفسکا |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۴ اکتبر ۱۹۸۲ ‏(۴۲ سال) ژیلونا گورا، لهستان
ملیت: لهستانی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۲ تا کنون
مارتا مالیکوفسکا (لهستانی: Marta Malikowska؛ زادهٔ ۲۴ اکتبر ۱۹۸۲) بازیگر اهل لهستان است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به کارگزار من، محکوم، خیوکا، راه‌های آزادی، کورشده از نور، من، اولگا هپناروا و لیور اشاره نمود.
یولیا خاتیس

| یولیا خاتیس | یولیا خاتیس |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۶ سپتامبر ۱۹۹۶ ‏(۲۸ سال) ورشو، لهستان
ملیت: لهستانی
محل تحصیل: مدرسه ملی فیلم ووچ
پیشه: بازیگر
یولیا خاتیس (لهستانی: Julia Chatys؛ زادهٔ ۲۶ سپتامبر ۱۹۹۶) بازیگر اهل لهستان است. وی فارغ‌التحصیل مدرسه ملی فیلم ووچ است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به پرستار کودک، دهن‌به‌دهن، در خوشی و سختی، در خیابان سپولنی و بایگان اشاره نمود.
تونی راداکین

| تونی راداکین | تونی راداکین |
| --- | --- |
زاده: ۱۰ نوامبر ۱۹۶۵ ‏(۵۹ سال) اولدهام
وفاداری: بریتانیا
شاخه نظامی: نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا
سال‌های خدمت: ۱۹۹۰–تاکنون
درجه: دریابُد
فرماندهی: رئیس ستاد دفاع بریتانیا لرد اول دریا
جنگ‌ها و عملیات‌ها: جنگ عراق
نشان‌ها: نشان حمام نشان ستاره برنزی
آلما ماتر: دانشگاه ساوت‌همپتون دانشگاه کینگز لندن
تونی راداکین (انگلیسی: Tony Radakin؛ زادهٔ ۱۰ نوامبر ۱۹۶۵) فرمانده نظامی اهل بریتانیا است، که هم‌اکنون به‌عنوان رئیس ستاد دفاع بریتانیا فعالیت می‌کند.
نیروهای مسلح کویت

| نیروهای مسلح کویت | نیروهای مسلح کویت |
| --- | --- |
القوات المسلحة الکویتیة: القوات المسلحة الکویتیة
شاخه‌ها: ارتش کویت  نیروی هوایی کویت  نیروی دریایی کویت
رهبری: رهبری
فرمانده کل: مشعل الاحمد الجابر الصباح
رئیس ستاد: محمد خالد الخدیر
نیروی انسانی: نیروی انسانی
سن سربازی: ۱۸
خدمت سربازی: سربازی ۱ ساله
دسترسی برای خدمت سربازی: ۱٬۶۱۹٬۴۳۸ نفر (۲۰۱۰), سن ۱۵–۴۹
سن سالانه برای خدمت سربازی: ۴۵٬۸۸۵ نفر (۲۰۱۵)
نیروی فعال: نیروهای مسلح کویت: ۵۸٬۳۰۰ نفر نیروی زمینی کویت: ۳۰ هزار نفر  نیروی هوایی کویت: ۵ هزار نفر  نیروی دریایی کویت: ۲ هزار نفر 
نیروی ذخیره: ۱۰۷٬۲۸۵ نفر
دخل و خرج: دخل و خرج
بودجه: ۱۵ میلیارد دلار (۲۰۱۷)
درصد تولید ناخالص داخلی: ۵٫۸٪ (۲۰۱۷)
صنعت: صنعت
تأمین کنندگان خارجی:  ایالات متحده آمریکا  چین  بریتانیا  عراق  عربستان سعودی  مصر  امارات متحده عربی  لهستان  جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی  آلمان  سوئد  ایتالیا  بلژیک  فرانسه
جستارهای وابسته: جستارهای وابسته
تاریخ:  جنگ کویت و نجد (۱۹۱۹–۱۹۲۰)  نبرد حمض (۱۹۲۰)  جنگ شش‌روزه (۱۹۶۷)  جنگ فرسایش‌زا (۱۹۶۷–۱۹۷۰)  جنگ یوم کیپور (۱۹۷۳)  جنگ با تروریسم (۲۰۰۱–تاکنون)  جنگ عراق (۲۰۰۳–۲۰۱۱)  مداخله نظامی در یمن به رهبری عربستان سعودی  جنگ ایران و عراق (۱۹۸۰–۱۹۸۸)  حمله به کویت  جنگ خلیج فارس (۱۹۹۰–۹۱)  بمباران عراق  مداخله نظامی در یمن به رهبری عربستان سعودی 
نیروهای مسلح کویت (انگلیسی: Kuwait Military Forces) مجموعه نیروهای نظامی کویت می‌باشند، که از نیروی زمینی کویت، نیروی دریایی کویت و نیروی هوایی کویت تشکیل می‌شود.
در رده‌بندی قوی‌ترین ارتش‌های گلوبال فایرپاور ۲۰۲۴، نیروهای مسلح کویت، رتبه دهم خاورمیانه را به خود اختصاص داد.
سازمان

سه شاخه اصلی نظامی کویت شامل نیروی زمینی کویت، نیروی هوایی کویت و نیروی دریایی کویت است که واحدهای تفنگداران دریایی کویت را نیز در بر می‌گیرد. علاوه بر این، تشکل‌های نظامی مستقل و فرعی دیگری نیز وجود دارند. تشکل‌های مستقل شامل گارد امیری کویت، تیپ ۲۵ کماندو، پلیس نظامی کویت و اداره خدمات آتش‌نشانی کویت می‌شوند.
گارد ملی کویت که یک نیروی رزمی محسوب می‌شود، مستقل از نیروهای مسلح کویت (و وزارت کشور کویت که خود دارای چندین نیروی مستقل از جمله نیروی مرزی زمینی کویت و گارد ساحلی کویت است) عمل می‌کند و نیروی اصلی امنیت داخلی و حفاظت مرزی به‌شمار می‌رود.
بر اساس گزارش مؤسسه بین‌المللی مطالعات استراتژیک مستقر در لندن، در سال ۲۰۰۷ نیروی زمینی کویت حدود ۱۱٬۰۰۰ نفر پرسنل، نیروی هوایی کویت ۲٬۵۰۰ نفر و نیروی دریایی کویت ۱۰ فروند شناور گشتی و ساحلی داشتند. همچنین ۲۳٬۰۰۰ نیروی ذخیره برای تمامی خدمات وجود داشت. تعداد نیروهای شبه‌نظامی گارد ملی کویت ۶٬۶۰۰ نفر بود. اگرچه نیروهای نظامی کشور کویت کوچک باقی ماندند اما بر اساس تحلیل‌ها و سیاست‌های پیش‌بینی‌شده، آموزش و آمادگی نظامی جدی گرفته شده و در سطح تیپ و اسکادران مؤثر کیفیت مطلوبی دارد.دکترین عملیاتی رزمی در میان نیروهای مختلف رزمی متفاوت بوده و به شدت به توانایی‌های عملیاتی و آرایش کلی نیروی انسانی در اندازه‌ها و انواع تجهیزات بستگی دارد.
تاریخچه

در سال ۱۹۵۰، امیر عبدالله السالم الصباح دستور توسعه قابلیت‌های نیروهای مسلح برای مقابله با تهدیدات خارجی را صادر کرد. بر این اساس، عبدالله مبارک الصباح به عنوان فرمانده کل نیروی امنیت عمومی کویت منصوب شد که به ارتش کویت و تشکیل اولیه خدمات مسلح تازه تعیین‌شده تغییر نام یافت.
در سال ۱۹۵۱، تفنگ برن وارد خدمت اداره امنیت عمومی کویت شد و در سال ۱۹۵۲ خودرو زرهی دایملر نیز به ارتش پیوست.
در سال ۱۹۵۳، نیروی مرزی و امنیتی با نام ارتش کویت نام‌گذاری و از اداره امنیت عمومی جدا شد. اداره امنیت عمومی با اداره پلیس ادغام شد و مقدمات تشکیل وزارت کشور را فراهم آورد. اعضای نیروهای پیشین یا به ارتش پیوستند یا در نیروهای پلیس و اداره امنیت عمومی تحت وزارت کشور ادغام شدند. ارتش کویت تحت فرماندهی مبارک عبدالله الجابر الصباح قرار داشت که اخیراً از آموزش‌های نظامی در بریتانیا بازگشته بود و به عبدالله مبارک الصباح گزارش می‌داد.
در همان سال، عبدالله مبارک الصباح اولین باشگاه پروازی کویت را تأسیس کرد. این باشگاه بخشی از اداره هوانوردی غیرنظامی بود و اولین گروه از خلبانان کویتی را در سال ۱۹۵۴ فارغ‌التحصیل کرد؛ این خلبانان بعدها برای آموزش پیشرفته به بریتانیا اعزام شدند.
در سال ۱۹۵۴، مبارک عبدالله الجابر الصباح به عنوان معاون فرمانده ارتش کویت منصوب شد و به عبدالله مبارک الصباح گزارش می‌داد. در همان سال، صالح محمد الصباح که از بریتانیا بازگشته بود، به عنوان فرمانده ستاد منصوب شد. همچنین در سال ۱۹۵۴، هشت هواپیمای آستر برای آموزش اولیه به باشگاه پروازی کویت وارد خدمت شدند.
در سال ۱۹۵۶، ارتش کویت به‌طور رسمی به مقر جدید خود منتقل شد و برای اولین بار به توپخانه مجهز شد. در همان سال، مرکز آموزشی جدیدی برای ارتش کویت تأسیس شد.
تاریخچه > تخریب دیوار سوم دفاعی شهر کویت و تشکیل نیروهای مسلح کویت

ارتش کویت در سال ۱۹۵۳ از اداره امنیت عمومی جدا شد و متعاقباً اداره امنیت عمومی و اداره پلیس در سال ۱۹۵۹ ادغام شده و اداره امنیت عمومی و پلیس را تشکیل دادند. پس از تخریب دیوار سوم دفاعی شهر کویت در سال ۱۹۵۷ از طریق یک حکم وزارتی برای گسترش شهر کویت، وزارت کشور کویت شامل پلیس کویت شکل گرفت. ارتش، اولین شاخه نیروهای مسلح بود که عمدتاً از بخش‌های نیروی زمینی تشکیل می‌شد. در همان سال، ارتش قرارداد خرید تانک سنچوریون را امضا کرد و دو هواپیمای تک‌باله دو هاویلند دی‌اچ. ۱۰۴ داو وارد خدمت نیروی هوایی تازه‌تأسیس شدند.
در سال ۱۹۵۸، افسران کویتی برای آموزش به آکادمی‌های نظامی در مصر و عراق اعزام شدند و ارتش کویت پس از کودتای عبدالکریم قاسم برای اولین بار در حالت آماده‌باش قرار گرفت. در سال ۱۹۵۹، ارتش کویت اولین تیپ رزمی مکانیزه خود، تیپ ششم مکانیزه کویت (که بعدها به تیپ ششم مکانیزه آزادی‌بخش کویت تغییر نام داد) را تشکیل داد؛ این تیپ پس از آزادی کویت در جنگ خلیج فارس به این نام شناخته شد.
تاریخچه > عملیات برتری ۱۹۶۱

پس از ۶۲ سال تحت‌الحمایگی بریتانیا، کویت در سال ۱۹۶۱ اعلام استقلال کرد. عراق بلافاصله ادعا کرد که کویت در واقع یکی از استان‌های عراق است و تهدید به حمله برای اجرای این ادعا کرد. بریتانیا نیروهایی را به کشور تازه استقلال‌یافته اعزام کرد تا از عراق پیشگیری کند؛ این عملیات، عملیات برتری نام داشت.
در سال ۱۹۶۱، فیلد مارشال عبدالله مبارک الصباح، فرمانده کل ارتش، جای خود را به سرتیپ مبارک عبدالله الجابر الصباح و معاون او سرهنگ صالح محمد الصباح داد. این دو در عملیات برتری شرکت کردند. این عملیات همراه با تیپ ۲۵ کماندوی کویت که در آن زمان فعال بود، انجام شد زیرا ارتش به مرحله دوم آماده‌باش خود وارد شده بود. در همان سال، باشگاه پروازی کویت از اداره هوانوردی غیرنظامی جدا شد و نیروی هوایی کویت به‌طور رسمی تأسیس گردید. همچنین، در این سال، خودروی زرهی یونیورسال کریر از خدمت ارتش کویت بازنشسته شد.
در سال‌های بعد و از طریق تجربیات رزمی، کویت یک نیروی نظامی کوچک اما کارآمد شامل نیروی زمینی، نیروی دریایی، نیروی هوایی، گارد ملی، نیروی پلیس و اداره خدمات آتش‌نشانی تشکیل داد.
در سال ۱۹۶۲، ارتش کویت تیپ زرهی ۳۵ شهید و تیپ زرهی ۱۵ مبارک را فعال کرد که به عنوان دومین و سومین تیپ‌های زرهی فعال در خدمت شناخته می‌شدند. در همان سال، ارتش کویت اولین رژه نظامی خود را به مناسبت استقلال کویت برگزار کرد و هواپیمای بک جت پرووست وارد خدمت نیروی هوایی کویت شد. همچنین، در سال ۱۹۶۲، نیروی پلیس کویت به بخشی از وزارت کشور کویت تبدیل شد.
تاریخچه > تأسیس ستاد کل نیروهای مسلح (۱۹۶۳)

در سال ۱۹۶۳، یک فرمان امیری سازمانی صادر شد که به‌طور رسمی ستاد کل نیروهای مسلح کویت را ایجاد کرد. به‌طور مشابه، فرمان امیری دیگری سرلشکر مبارک عبدالله الجابر الصباح را به عنوان رئیس ستاد کل نیروهای مسلح تازه تأسیس منصوب کرد. در همان سال، هواپیمای جت زیرصوت بریتانیایی هاوکر هانتر و هواپیمای ترابری دو هاویلند کانادا دی‌اچ‌سی-۴ کاریبو وارد خدمت نیروی هوایی کویت شد. در سال ۱۹۶۵، سرتیپ صالح محمد الصباح به عنوان اولین معاون رئیس ستاد کل نیروهای مسلح کویت منصوب شد.
تاریخچه > جنگ شش‌روزه (۱۹۶۷) و جنگ فرسایشی (۱۹۶۷–۱۹۷۰)

در سال ۱۹۶۶، مقر بیمارستان نظامی کویت افتتاح شد. در سال ۱۹۶۷، رئیس ستاد کل، سرلشکر مبارک عبدالله الجابر الصباح، معاون خود، سرتیپ صالح محمد الصباح را به عنوان فرمانده موقت یک تیپ ویژه از نیروهای مسلح کویت منصوب کرد. این تیپ عمدتاً شامل نیروهای نخبه ارتش کویت بود. همچنین، شیخ فهد الاحمد الجابر الصباح به عنوان فرمانده موقت گردان دوم کماندو از تیپ ۲۵ کماندو کویت منصوب شد. در سال ۱۹۶۷، چندین کشور عربی در جنگ شش‌روزه با اسرائیل وارد جنگ شدند. کویت به‌طور علنی در این جنگ شرکت نکرد، اما یک یگان از ارتش در بخش مرکزی جنگ شرکت داشت. مشارکت کویت به اندازه‌ای نبود که تأثیر قابل‌توجهی داشته باشد؛ با این وجود، بر اساس اصل همبستگی عرب، واحدهای عملیاتی رزمی مختلف ارتش کویت این اصل را رعایت کرده و مأموریت خود را به پایان رساندند. تیپ یرموک در جبهه مصر شرکت کرد و اولین واحد نظامی کویت بود که خارج از خاک کویت جنگید.
در ۶ ژوئن ۱۹۶۷، گارد ملی کویت تحت رهبری و هدایت شیخ سالم العلی الصباح تأسیس شد. در ۱ ژوئیه، جنگ فرسایشی علیه اسرائیل آغاز شد، در حالی که تیپ یرموک در جبهه مصر مشغول نبرد بود. در سال ۱۹۶۸، مقامات نظامی کویت آکادمی نظامی کویت را تأسیس کردند.
در سال ۱۹۶۹، نیروهای مسلح کویت هواپیمای جت مافوق صوت انگلیش الکتریک لایتنینگ و بالگردهای بل ۲۰۶ و بل ۲۰۴/۲۰۵ (عمدتاً مدل ۲۰۵) را وارد خدمت نیروی هوایی کویت کردند.
در سال ۱۹۷۰، نیروهای مسلح کویت در جنگ با نیروهای اسرائیلی در مصر هفده کشته دادند؛ یک نفر در آوریل و شانزده نفر دیگر در ژوئن کشته شدند. در همان سال، نیروی هوایی کویت هواپیماهای سبک تهاجمی بک استرایک‌مستر را وارد خدمت کرد و در سال بعد، هواپیماهای ترابری لاکهید سی-۱۳۰ هرکولس را دریافت کرد.
در سال ۱۹۷۲، ارتش کویت سری تانک‌های اصلی میدان نبرد ویکرز را معرفی کرد و نیروهای مسلح کویت از طریق نیروی هوایی کویت، خلبانان و تکنسین‌های مصری را روی هواپیمای انگلیش الکتریک لایتنینگ آموزش داد.
تاریخچه > جنگ‌های دو جبهه‌ای: درگیری مرزی سامیتا (۱۹۷۳) و جنگ اکتبر

در سال ۱۹۷۳، نیروهای مسلح کویت با آغاز درگیری مرزی سامیتا ۱۹۷۳ وارد سومین مرحله آماده‌باش شدند که منجر به تغییرات قابل‌توجهی در توانایی‌های عملیاتی نیروهای مسلح شد.
همچنین در سال ۱۹۷۳، رهبری نیروهای مسلح کویت خود را در حال آماده‌سازی برای جنگ در دو جبهه یافت. در حالی که بخش‌هایی از نیروهای مسلح در حال آماده شدن برای جنگ پس از درگیری مرزی کویت بودند، کویت نیرویی کوچک برای مشارکت در کرانه غربی رود اردن در کنار نیروهای مسلح عراق به جبهه‌های مصر و سوریه در جنگ جنگ اکتبر ۱۹۷۳ علیه اسرائیل اعزام کرد و به‌ویژه در جبهه سوریه درگیر نبردهای سنگین شد. همانند سال ۱۹۶۷، مشارکت کویت به اندازه‌ای نبود که تأثیر قابل‌توجهی داشته باشد؛ اما، مانند سال ۱۹۶۷، واحدهای عملیاتی مختلف نیروهای مسلح اصل همبستگی عربی را به‌کار گرفته و مأموریت خود را به پایان رساندند. در سال ۱۹۷۳، نیروهای مسلح کویت نیروی دریایی کویت را به‌طور رسمی تأسیس کردند.
در سال ۱۹۷۳، رهبری نیروهای مسلح جنگی دو جبهه‌ای را هدایت کرد. رهبری نیروهای مسلح تیپ‌های کویتی را از طریق فرماندهان رزمی‌شان در جبهه‌های سوریه و مصر در جنگ علیه اسرائیل و در کنار نیروهای مسلح عراق هدایت کرد، در حالی که به‌طور هم‌زمان باقی‌مانده نیروهای کویتی را در مرزهای کویت، به دلیل تأثیرات درگیری رزمی سامیتا، رهبری و هدایت می‌کرد.
یک سال بعد در ۱۹۷۴ و به دلیل بحران‌های پیش‌بینی‌نشده و متناقض، مقامات طرحی جدید برای گسترش بیشتر نیروهای مسلح کویت اجرایی کردند. در همان سال، نیروهای مسلح کویت بالگردهای آئروسپاسیال غزال و پوما را به نیروی هوایی کویت معرفی کردند.
تاریخچه > حفاظت از سفارت دولت کویت و حمایت کلی برای توقف جنگ داخلی لبنان (۱۹۷۵–۱۹۹۰)

با آغاز جنگ داخلی لبنان در سال ۱۹۷۵، واحدهایی از تیپ ۲۵ کماندو کویت به لبنان اعزام شدند تا از سفارت وزارت امور خارجه دولت کویت در بیروت حفاظت کنند. از سوی دیگر، یک نیروی چندملیتی صلح‌بان سازمان ملل توسط بریتانیا، ایالات متحده، فرانسه و ایتالیا تشکیل شد. یگان‌های بریتانیایی در نیروی چندملیتی در لبنان شامل گارد اژدهای ملکه از نیروهای مسلح بریتانیا بودند. واحدهای ایالات متحده شامل نیروی دریایی ایالات متحده، تفنگداران دریایی ایالات متحده، نیروی هوایی ایالات متحده و ارتش ایالات متحده بودند. ترکیب نیروهای فرانسه شامل نیروی هوایی فرانسه، ارتش فرانسه، نیروی دریایی فرانسه از جمله آئروناوال و هنگ‌ها، شرکت‌ها و واحدهای چترباز عادی و خارجی از جمله هنگ اول چتربازان هوسار، هنگ هفدهم مهندسان چترباز، هنگ سی‌وپنجم توپخانه چترباز، هنگ دوم چتربازان خارجی و سایر واحدها به همراه هنگ اول خارجی، هنگ اول سواره‌نظام خارجی و هنگ دوم پیاده‌نظام خارجی از لژیون خارجی فرانسه بودند. نیروی چندملیتی در لبنان همچنین شامل چتربازان ایتالیایی از تیپ فولگوره، واحدهای پیاده‌نظام از هنگ‌های برسالیری و نیروی دریایی سن مارکو ایتالیا شامل گردان سن مارکو بود.
تاریخچه > توقف جنگ داخلی لبنان و اقدامات دیپلماتیک

در سطح دیپلماسی بین‌المللی عربی و انسان‌دوستانه، دولت کویت نقش برجسته‌ای در حمایت از تلاش‌ها برای پایان دادن به جنگ داخلی لبنان (۱۹۷۵–۱۹۹۰) ایفا کرد.
این مأموریت به رهبری شیخ صباح الاحمد الجابر الصباح، وزیر امور خارجه وقت کویت، انجام شد و این اقدامات در دوران امیر کویت، شیخ جابر الاحمد الجابر الصباح، صورت گرفت.
تاریخچه > توسعه نیروی دفاعی کویت (۱۹۷۵–۱۹۸۴)

در سال ۱۹۷۵، مقامات دفاعی کویت نخستین پایگاه دریایی کویت را تأسیس کردند. در همان سال، نیروهای مسلح کویت قرارداد تحویل سامانه موشکی زمین‌به‌هوای ام‌آی‌ام ۲۳ هاوک را امضا کردند و بخش دفاع هوایی را با نیروی هوایی کویت ادغام کردند. همچنین، هواپیمای ترابری «دو هاویلند کانادا دی‌اچ‌سی-۴ کاریبو» از خدمت خارج شد.
در سال ۱۹۷۶، نیروهای مسلح کویت هواپیماهای داسو میراژ اف۱ را برای نیروی هوایی کویت دریافت کردند. در همین سال، نیروی هوایی کویت هلیکوپترهای «بل ۲۰۶» و «بل ۲۰۴/۲۰۵» را از خدمت خارج کرد.
تاریخچه > آغاز تمرینات مشترک با ایالات متحده (۱۹۷۷)

در سال ۱۹۷۷، نیروهای مسلح کویت اولین تمرینات آموزشی مشترک خود را با نیروهای مسلح ایالات متحده آغاز کردند. همچنین، در این سال، پایگاه هوایی «احمد الجابر» و «علی السالم» تأسیس شدند که به ترتیب در سال‌های ۱۹۷۹ و ۱۹۸۰ به‌طور رسمی افتتاح شدند. در همین سال، نیروی هوایی کویت هواپیماهای «اینگلیش الکتریک لایتنینگ» و «هاوکر هانتر» را از خدمت خارج کرد و هواپیماهای «داگلاس ای-۴ اسکای‌هاوک» را وارد خدمت کرد. همچنین، ارتش تانک‌های «سنتوریون» خود را به سومالی واگذار کرد و تحویل تانک‌های «چیفتن» آغاز شد.
تاریخچه > ایجاد نیروی دریایی کویت (۱۹۷۸)

در سال ۱۹۷۸، نیروی دریایی کویت به عنوان بخش دریایی نیروهای مسلح کویت تأسیس شد. در همین دوره، ارتش کویت خودروهای زرهی «ام۱۱۳»، سامانه‌های موشکی کوتاه‌برد «۹می۵۲ لونا-ام» و توپخانه خودکششی ام۱۰۹ را وارد خدمت کرد.
تاریخچه > جنگ ایران و عراق (۱۹۸۰–۱۹۸۸)

در سال ۱۹۸۰، با آغاز جنگ ایران و عراق، نیروهای مسلح کویت وارد چهارمین مرحله هشدار شدند. در همان سال، قرارداد خرید ناوهای جنگی برای نیروی دریایی کویت امضا شد.
تاریخچه > نخستین تمرینات مشترک هوایی کویت و عربستان سعودی (۱۹۸۳)

در سال ۱۹۸۳، نیروهای مسلح کویت نخستین تمرینات هوایی مشترک خود را با نیروی هوایی سلطنتی عربستان سعودی با استفاده از هواپیماهای «داگلاس ای-۴ اسکای‌هاوک» انجام دادند.
در سال ۱۹۸۴، نیروهای مسلح کویت سامانه موشکی کوتاه‌برد «۹کی۳۳ اوسا» را برای نیروی هوایی کویت وارد خدمت کردند. در همین سال، ناوهای جنگی سفارش داده شده به نیروی دریایی کویت تحویل داده شدند و به‌طور رسمی به خدمت گرفته شدند.
تاریخچه > ایجاد نیروی زمینی نیروهای مسلح کویت (۱۹۸۸)

در سال ۱۹۸۸، نیروی زمینی کویت به‌طور رسمی به‌عنوان بخش زمینی نیروهای مسلح کویت معرفی شد. نیروهای مسلح کویت با پایان جنگ ایران و عراق از مرحله هشدار خارج شدند. مرحله هشدار هشت‌ساله، طولانی‌ترین دوره هشدار در تاریخ نیروهای مسلح بود. با پایان جنگ ایران و عراق، ارتش کویت خودروهای جنگی پیاده‌نظام بی‌ام‌پی ۲ را به خدمت گرفت.
در سال ۱۹۸۹، نیروهای مسلح کویت قرارداد تحویل هواپیماهای اف ۱۸ را امضا کردند و بیمارستان جدید نظامی کویت افتتاح شد.
تاریخچه > تهاجم عراق و پیامدهای آن (۱۹۹۰)

در ۲ اوت ۱۹۹۰، نیروهای عراقی به کویت حمله کردند. ارتش عراق که از نظر تعداد بزرگ‌تر بود، مقاومت نیروهای ۲۰ هزار نفری کویت را با تلفات سنگین کنار زد؛ پس از دو روز، کویت به‌طور کامل تسخیر شد. تیپ زرهی ۳۵ شهید ارتش کویت، تحت فرماندهی سرهنگ «سالم مسعود السرور» در نبرد پل‌ها نزدیک الجهراء درگیر شدند و گارد امیری کویت در نبرد قصر دسمان شرکت کردند.
نیروهای عراقی بیشتر تجهیزات سنگین نظامی کویت را تصرف کردند و علیه نیروهای ائتلاف به کار گرفتند. این شامل کل نیروی دریایی بود که توسط نیروهای ائتلاف غرق شد؛ تانک‌ها و خودروهای زرهی نیز به تصرف درآمدند. درحالی‌که عراقی‌ها پس از شکست موظف به بازگرداندن تجهیزات تصرف‌شده بودند، بیشتر آن‌ها به‌طور کامل آسیب دیده بودند. تنها نیروی هوایی کویت از تخریب در امان ماند، زیرا بسیاری از هواپیماهای آن به عربستان سعودی منتقل شدند.
تاریخچه > جنگ خلیج فارس و عملیات طوفان صحرا (۱۹۹۰–۱۹۹۱)

در همان سال، کویت بخشی از یک ائتلاف نظامی به رهبری ایالات متحده بود که در پاسخ به این تهاجم تشکیل شد و عراق را از کویت بیرون راند. این عملیات به‌عنوان جنگ خلیج فارس یا جنگ اول خلیج فارس شناخته شد. عملیات طوفان صحرا توسط ائتلاف آغاز شد. هواپیماهای «داگلاس ای-۴ اسکای‌هاوک» نیروی هوایی کویت، چندین کشتی نیروی دریایی عراق را که تلاش می‌کردند به جزیره بوبیان نفوذ کنند، نابود کردند.[نیازمند منبع] نیروهای مسلح کویت در جریان حمله به نیروهای عراقی در عربستان سعودی، تانک جنگی ام ۸۴ را وارد خدمت کردند.
پس از یک کمپین هوایی چهار هفته‌ای، نیروهای ائتلاف حمله زمینی را آغاز کردند. آن‌ها به‌سرعت به عمق عراق نفوذ کردند و پایگاه هوایی سلمان را تصرف کردند و با مقاومت کمی مواجه شدند. جنگ پس از صد ساعت نبرد زمینی که منجر به تلفات بسیار کم برای ائتلاف شد، پایان یافت.