نبردناو بیسمارک
تاریخ خدمت > عملیات راینوبونگ > تعقیب

پس از درگیری، لوجینز گزارش داد که، «رزمناوی، احتمالاً هود غرق شد، یک نبردناو دیگر، کینگ جورج پنجم یا رینون صدمه دیده فرار کردند. دو رزمناو سنگین هنوز تماس را حفظ کرده‌اند.» در ۸:۰۱ او یک گزارش خسارت مخابره کرد و قصدش را برای فرماندهی عالی دریایی تشریح کرد، که شامل جدا شدن از پرینتس اویگن برای حمله به ترابری و حرکت به سمت سن-نزر برای تعمیرات بود. کمی بعد لوجینز به پرینتس اویگن دستور داد که در پشتش حرکت کند تا میزان وخامت نشت سوخت ناشی از برخورد پشتی را مشخص کند. بعد از تأیید جریان‌های گستردهٔ نفت در دو سوی دنبالهٔ بیسمارک، پرینتس اویگن به موقعیت پیش بازگشت. حدود یک ساعت بعد، یک قایق پرنده ساندرلند کوتاه بریتانیایی لکهٔ نفتی را به سوفک و نورفک گزارش داد، که به پرنس ولز صدمه دیده ملحق شده بودند. دریابان فردریک ویک-واکر، فرمانده دو رزمناو دستور داد پرنس ولز در پشت کشتی‌ها حرکت کند.
نیروی دریایی سلطنتی به همه کشتی‌های جنگی که در آن منطقه داشت دستور داد به تعقیب بیسمارک و پرینتس اویگن بپیوندند. ناوگان خانه تووی برای ردگیری مهاجمان آلمانی نزدیک می‌شد اما در صبح ۲۴ مه هنوز بیش از ۳۵۰ مایل دریایی فاصله داشت. فرماندهی دریایی بریتانیا به رزمناوهای سبک اچ‌ام‌اس منچستر (۱۵)، اچ‌ام‌اس بیرمنگام (سی۱۹) و اچ‌ام‌اس آرثوسا دستور داد در تنگهٔ دانمارک به گشت بپردازند تا راه عقب‌نشینی احتمالی لوجینز بسته باشد. نبردناو اچ‌ام‌اس رادنی (۲۹) که در حال اسکورت ام‌وی بریتانیک (۱۹۲۹) بود و قرار بود برای تجهیز به لنگرگاه بوستون برود هم به ترووی پیوست. دو نبردناو قدیمی کلاس ریونج هم به گروه شکار پیوستند: اچ‌ام‌اس ریونج (۰۶) از هالیفاکس و اچ‌ام‌اس رامیلیس (۰۷) که در حال اسکورت کاروان اچ‌اکس۱۲۷ بود. در مجموع ۶ نبردناو و رزمناو، دو ناو هواپیمابر و ۱۳ ناو و ۲۱ ناوشکن در این عملیات تعقیب حضور داشتند. در حدود ساعت ۱۷:۰۰ خدمهٔ روی پرنس آو ولز ۹ تا از ۱۰ توپخانهٔ اصلی کشتی را تعمیر کرده بودند که اجازه می‌داد ویک-واکر در جلوی آرایش کشتی‌ها برای حملهٔ احتمالی به بیسمارک قرار گیرد.
با بدتر شدن هوا، لوجینز سعی کرد در ۱۶:۴۰ از پرینتس اویگن جدا شود. بوران آن‌قدر سنگین نبود که دور شدن از ناوهای ویک-واکر را که کماکان تماس راداری را حفظ کرده بودند پوشش دهد. در نتیجه پرینتس اویگن موقتاً فراخوان شد. رزمناو در ۱۸:۱۴ موفق به جدا شدن شد. بیسمارک برای روبه‌رو شدن با آرایش ویک-واکر چرخید و سوفک با تمام سرعت دور شد. پرنس آو ولز دوازده آتشبار شلیک کرد که با نه آتشبار از بیسمارک پاسخ داده شد، هیچ برخوردی صورت نگرفت. این کار تمرکز بریتانیایی‌ها را برهم زد و به پرینتس اویگن اجازه داد فرار کند. سپس بیسمارک به مسیر خود ادامه داد، سه کشتی ویک واکر در سمت پورت بیسمارک مستقر شدند.
با وجود این‌که بیسمارک در درگیری صدمه دیده بود و مجبور شده بود سرعت کم کند اما هنوز قادر به رسیدن به ۲۷ تا ۲۸ گره دریایی بود که حداکثر سرعت اچ‌ام‌اس کینگ جورج تووی بود. اگر سرعت بیسمارک کم نمی‌شد بریتانیایی‌ها نمی‌توانستند مانع از رسیدنش به سن-نزر شوند. کمی قبل از ۱۶:۰۰ ۲۵ مه، تووی ناو هواپیمابر ویکتوریوس و چهار ناو سبک را آزاد کرد که در مسیری قرار گیرند که بتوانند بمب‌افکن‌های اژدرافکن خود را استفاده کند. در ۲۲:۰۰، ویکتوریوس عملیات ضربتی را با فرستادن مجموعه‌ای از شش جنگندهٔ فری فولمر و ۹ اژدرافکن فری سوردفیش آغاز کرد. هوانوردان بی‌تجربهٔ این گروه نزدیک بود که در هنگام نزدیک شدن به ناوگان آلمانی، به اشتباه به نورفک و شناور یواس‌سی‌جی‌سی مودوک حمله کنند، این اشتباه، خدمهٔ توپخانهٔ ضدهوایی بیسمارک را هشیار کرد. بیسمارک حتی از توپخانهٔ اصلی و ثانویهٔ خود با شلیک حداکثر برای ایجاد دیواری دفاعی در مسیر اژدرافکن‌های در حال نزدیک شدن استفاده کرد. با این حال هیچ‌یک از هواپیماها سرنگون نشدند. بیسمارک از ۸ مورد از ۹ اژدری که به سویش پرتاب شده بود جان به در برد. نهمین اژدر به میانهٔ کشتی و روی زره اصلی برخورد کرد و صدمهٔ جزئی ایجاد کرد. به علت شوک ناشی از موج برخورد یک نفر به سمت دیواری پرتاب و کشته شد، پنج نفر دیگر زخمی شدند.
شوک ناشی از انفجار اژدر صدمهٔ جزئی به تجهیزات الکترونیکی وارد کرد، با این حال سرعت بالا و مانورهای سنگین برای پرهیز از اژدرها صدمات جدی‌تری وارد کرد. تغییرات سریع سرعت و جهت، منجر به شل شدن تشک‌های برخورد شد و ورود آب ناشی از سوراخ جلویی افزایش یافت، در نهایت اتاق دیگ بخار کناری شماره دو تخلیه شد. از دست دادن دو دیگ بخار در سمت محور کناری و علاوه بر آن کاهش سطح سوخت و افزایش فرورفتگی جلویی کشتی منجر به کاهش سرعت به ۱۶ گره دریایی شد. غواصان تشک‌های برخوردی جلویی را تعمیر کردند و کشتی توانست سرعتش را به ۲۰ گره افزایش دهد. خدمهٔ فرماندهی به این نتیجه رسیده بودند که این می‌تواند بهترین سرعت برای سفر به فرانسهٔ اشغالی باشد.
کمی پس از خروج سوردفیش‌ها از صحنه، بیسمارک و پرنس آو ولز در یک دوئل توپخانه‌ای دیگر درگیر شدند. هر دو کشتی نتوانستند برخوردی را ثبت کنند. تیم کنترل صدمهٔ بیسمارک بلافاصله پس از این درگیری کوتاه به فعالیت ادامه دادند. آب دریا که اتاق دیگ بخار دو را پر کرده بود سیستم تغذیهٔ آب ژنراتور توربین ۴ را تهدید می‌کرد، این اجازهٔ ورود آب شور به توربین‌ها را می‌داد. آب شور می‌توانست تیغه‌های توربین‌ها را تخریب کند و این می‌توانست سرعت کشتی را دچار کاهش کند. تا صبح ۲۵ مه خطر رفع شده بود. کشتی به ۱۲ گره کاهش سرعت داد تا به غواصان اجازهٔ پمپاژ سوخت از مخازن جلویی به تانکرهای عقبی را بدهد، دو شلنگ متصل شد و مقادیر قابل توجهی سوخت با موفقیت منتقل شد.
درحالی‌که تعقیب به آب‌های آزاد می‌رسید، کشتی‌های ویک-واکر برای پرهیز از مواجهه با او-بوت‌های آلمانی که ممکن بود در منطقه باشند مجبور به حرکت زیگزاگ شدند. کشتی‌ها لازم بود برای ماندن در مسیر، ده دقیقه به سمت استاربورد و ده دقیقه به سمت پورت حرکت کنند. در آخرین دقایق چرخش به پورت بیسمارک از صفحهٔ رادار سوفک خارج شد. در ساعت ۳:۰۰ صبح ۲۵ مه لوجینز دستور افزایش سرعت کشتی به حداکثر که ۲۸ گره بود را صادر کرد. او سپس دستور داد کشتی حرکتی دایره‌وار به سمت غرب و سپس شمال انجام دهد. این مانور که هم‌زمان با دوره‌ای بود که کشتی از برد راداری خارج شده بود، بیسمارک موفق شد تماس راداری را بشکند و در پشت تعقیب‌کنندگانش قرارگیرد. کاپیتان سوفک تصور می‌کرد که بیسمارک به غرب رفته و سعی کرد با حرکت به غرب آن را پیدا کند. بعد از یک ساعت او به ویک‌واکر اطلاع داد، ویک‌واکر دستور داد که سه کشتی پراکنده شوند تا بتوانند در نور روز به جست‌وجوی دیداری کشتی بپردازند.
جست‌وجوی نیروی دریایی سلطنتی آشفته شد، چرا که کشتی‌های بریتانیایی دچار کمبود سوخت بودند. ویکتوریوس و ناوهای اسکورتش به غرب فرستاده شدند، کشتی‌های ویکی واکر یه سمت جنوب و غرب ادامهٔ مسیر دادند و تووی همچنان به سمت میان اطلس ادامه مسیر داد. نیروی اچ به مرکزیت ناوهواپیمابر آرک رویال که از جبل‌الطارق حرکت کرده بود هنوز یک روز فاصله داشت. لوجینز که از دررفتنش از تعقیب آگاه نبود پیغامی رادیویی به مقر دریایی غرب در پاریس مخابره کرد که سیگنالش توسط بریتانیایی‌ها ردیابی شد و از طریق آن گرای بیسمارک مشخص شد. با این‌حال این اطلاعات به اشتباه محاسبه شد و در نتیجه ناوگروه تووی جهت اشتباهی را برای هفت ساعت طی کردند. زمانی که اشتباه پیدا شد بیسمارک رفته بود.
رمزشکن‌های بریتانیایی رمز سیگنال آلمانی را شکستند که شامل دستور به لوجینز برای حرکت به سمت برست بود. از آنجا که واحدهای لوفت‌وافه برای حمایت به برست تغییر مکان داده بودند، مقاومت فرانسه این اطلاعات را تأیید کرد. تووی اکنون می‌توانست نیروهای خود را به سمت فرانسه و مناطقی که احتمال عبور بیسمارک بود تغییر مسیر دهد. یک اسکادران از پی‌بی‌وای کاتالیناهای گارد ساحلی مستقر در ایرلند شمالی هم به جست‌وجو ملحق شدند و مسیر احتمالی بیسمارک به سمت فرانسهٔ اشغالی را پوشش دادند. در ۱۰:۳۰ روز ۲۶ مه یک خلبان کاتالینا به نام لئونارد بی اسمیت از نیروی دریایی آمریکا بیسمارک را در ۶۹۰ مایلی شمال غرب برست شناسایی کرد. با همین سرعت بیسمارک آن‌قدر نزدیک بود که در کمتر از یک روز به محافظت او-بوت‌ها و لوفت‌وافه برسد. هیچ نیروی بریتانیایی در نزدیکی نبود تا جلویش را بگیرد.
تنها امکان برای نیروی دریایی سلطنتی، آرک رویال با نیروی اچ به فرماندهی آدمیرال جیمز سامرویل بود. ویکتوریوس، پرنس ولز، سوفک و اچ‌ام‌اس ریپالس به علت کمبود سوخت مجبور به کناره‌گیری از جست‌وجو شدند. تنها کشتی‌های سنگین باقی‌مانده، کینگ جرج و رادنی بودند اما آن‌ها خیلی دور بودند. سوردفیش‌های آرک رویال از قبل در اطراف محل شناسایی کاتالینا در حال پرواز بودند. چندین اژدرافکن نبردناو را در ۶۰ مایلی آرک رویال شناسایی کردند. سامرویل بلافاصله بعد بازگشت سوردفیش‌ها و تجهیزشان با اژدر دستور حمله صادر کرد. او از رزمناو اچ‌ام‌اس شفیلد جدا شد تا بیسمارک را در نظر بگیرد، هوانوردان آرک رویال از این باخبر نشدند. در نتیجه سوردفیشی که با اژدرهای مجهز به چاشنی‌های جدید مغناطیسی مسلح شده بود به اشتباه به شفیلد حمله کرد. چاشنی‌های مغناطیسی عمل نکردند و شفیلد صدمه ندیده و جان به در برد.
پس از بازگشت به آرک رویال سوردفیش‌ها با اژدرهای مجهز به چاشنی‌های تماسی مسلح شدند. حملهٔ دوم از ۱۵ هواپیما تشکیل شده بود و در ساعت ۱۹:۱۰ آغاز شد. در ۲۰:۴۷ شیرجهٔ تهاجمی خود از میان ابرها را آغاز کردند. درحالی‌که سوردفیش‌ها به بیسمارک نزدیک می‌شدند، بیسمارک با توپخانهٔ اصلی‌اش به سمت شفیلد آتش گشود، دومین آتش‌بارش شفیلد را دربرگرفت. ترکش‌های توپ روی شفیلد فرود آمد و دو نفر را کشت و چندین نفر را زخمی‌کرد. شفیلد زیر پوشش استتار دود به سرعت عقب‌نشینی کرد.
سوردفیش‌ها سپس به بیسمارک حمله کردند، بیسمارک درحالی‌که توپخانهٔ ضدهوایی‌اش سعی بر نابودی بمب‌افکن‌های مهاجم را داشتند چرخش شدیدی انجام داد. او توانست بیشتر اژدرها را رد کند اما دو تا از آن‌ها به هدف اصابت کردند. یکی در میانه در سمت پورت و درگیری درست زیر لبهٔ پایینی کمربند زرهی کشتی. نیروی انفجار تا حدودی توسط سیستم حفاظتی زیر آب و کمربند زرهی گرفته شد، اما مقداری صدمات ساختاری وارد شد، که اجازهٔ ورود مقدار کمی آب به کشتی را داد.
در حملهٔ اژدری دوم عقب کشتی در سمت پورت و نزدیک محور سکان، مورد اصابت قرار گرفت. کوپلینگ سکان پشتی به سختی صدمه دیده بود و امکان غیرفعال کردن سکان که در جهت چرخش ۱۲ درجه به پورت قفل شده بود نبود. انفجار همچنین آسیب قابل توجهی ناشی از شوک به بار آورده بود. خدمه بارها سعی کردند که کنترل جهت‌دهی را به دست گیرند و در نهایت موفق شدند سکان استاربورد را تعمیر کنند اما سمت پورت همچنان گیر کرده بود. پیشنهاد تخریب سکان با مواد منفجره با مخالفت لوجینز مواجه شد چرا که آسیب ناشی از انفجار می‌توانست به پروانه‌ها صدمه بزند و حرکت کشتی را مختل کند. در ۲۱:۱۵ لوجینز گزارش داد که کشتی قابل مانور دادن نیست.