۱۹۸۹ (آلبوم)
ساختار > ترانه‌ها

«به نیویورک خوش آمدید» روایتی است از رها کردن اندوه‌های گذشته برای به کلی تغییر داد خود، در حالی که فرد از زرق‌وبرق و هیجان زندگی شهری و صداهای شهر نیویورک لذت می‌برد؛ این اثر با سبک سینث-پاپ تولید شده و از سینث‌سایزرهای تپینده و ماشین‌های درام برنامه‌ریزی‌شده بهره می‌گیرد که ریتم‌هایی شبیه به دست‌زدن خلق می‌کند. در «فضای خالی»، سوئیفت با طنزی ظریف به وجهه عمومی خود می‌پردازد؛ زنی که روابط عاشقانه متعددی را تجربه کرده، اما هیچ‌یک را نتوانسته پایدار نگه دارد: راوی این ترانه، زنی فریبنده اما از نظر احساسی ناپایدار است که روابط عاشقانه‌اش به ناکامی می‌انجامد. این ترانه با صدایی مینیمال در سبک الکتروپاپ، شامل اجرای صحبت‌گونهٔ سوئیفت در بخش‌های اصلی و استفاده از دامنه بالای صدای او در قسمت‌های تکرارشونده است. «استایل» به رابطه‌ای متناوب و ناپایدار اشاره دارد که راوی از ترک آن ناتوان است، زیرا او و معشوقش «هرگز از مد نمی‌افتند»، مشابه عناصر جاودانهٔ دنیای مد. این اثر بر پایهٔ ریف گیتار الکتریک شکل گرفته و آمیزه‌ای از تأثیرات از سبک‌های دهه ۱۹۸۰ و معاصر، از جمله سینث-پاپ، موج نو و اوت‌ران را به نمایش می‌گذارد.
"Out of the Woods"
«بیرون از جنگل‌ها» با ترکیب درام‌های با شدت صوت بلند و پیوسته، سینث‌سایزرها و آوازهای چندلایه، رابطهٔ شکننده‌ای را توصیف می‌کند.
«بیرون از جنگل‌ها» شرح‌حال رابطه‌ای شکننده است که اضطراب فراوانی را به همراه دارد؛ بخش پل (بریج) این اثر، حادثه‌ای با برف‌رو را به‌عنوان استعاره‌ای بر پایان یافتن آن رابطه به تصویر می‌کشد: معشوق پیشین ناگهان ترمز می‌کند، خود را مجروح می‌سازد و در نهایت به بیمارستان منتقل می‌شود و نیازمند بیست بخیه می‌گردد. تولید این ترانه با درام‌های بلند و طنین‌انداز، آواهای چندلایه و سینث‌سایزرهای موج‌گونه هدایت می‌شود که تا پایان به اوج خود می‌رسند. در «تنها کاری که باید می‌کردی ماندن بود»، که از رؤیای تیلور سوئیفت الهام گرفته شده است—رویایی که در آن چندین بار به معشوق پیشین خود فریاد می‌زند «بمان» — راوی مصمم است از رابطهٔ گذشته گذر کند، هرچند معشوق سابقش خواستار بازگشت است، اما راوی به احساسات خویش از درد، اندوه و اشتیاق اذعان می‌کند. هوک آواز این اثر با تکرار واژهٔ «بمان» همراه است که سوئیفت آن را با صدایی زیر اجرا می‌کند. «بندازش بره» دربارهٔ بی‌اعتنایی سوئیفت به منتقدان و اظهارات منفی آنان است، و ضرب‌آهنگ آن با صداهای کوبنده‌ای که مارتین و شلبک از طریق کوبیدن پاهایشان بر کف چوبی پدید آورده‌اند، پیش می‌رود.
«کاش انجام می‌دادی» روایتی است از دلتنگی راوی تیلور سوئیفت برای معشوق پیشین خود، با این آرزو که او بداند هرگز از خاطرش محو نخواهد شد. این اثر با یک ریف گیتار الکتریک همراه است و در بخش‌های تکرارشوندهٔ خود از سینث‌سایزرهای پرانرژی، درام‌های کوچک و آواهای چندلایه بهره می‌برد. «کینه» با اشعاری دربارهٔ فروپاشی یک رفاقت، از احساس خیانت ناشی از رفتار موسیقی‌دان زن دیگر نسبت به سوئیفت الهام گرفته شده است تولید این ترانه با تأثیرپذیری از سبک هیپ-هاپ، شامل ریتم‌هایی شبیه به تشویق‌های هلهله‌چی و درام‌های پرطنین است. «مهیج‌ترین رؤیاها» ارتباط عاشقانه و جنسی عمیقی را به تصویر می‌کشد که راوی سوئیفت می‌داند سرانجام پایان خواهد یافت؛ او از معشوق خود می‌خواهد که تا زمانی که این رابطه پابرجاست، او و خاطرات خوششان را به یاد داشته باشد. این قطعه با تولید سینث-پاپ اتمسفریک، دارای ریتمی شبیه به ضربان قلب، سینث‌سایزرهای سنگین و مداوم و سازهای زهی است. سوئیفت «چگونه دختر را به دست می‌آوری» را «راهنمایی» برای مردانی توصیف کرده که در پی احیای روابط گسسته‌اند؛ در ترانه راوی به معشوق سابق خود می‌آموزد چگونه قلبش را دوباره تسخیر کند، همراه با نواختن گیتار آکوستیک و ریتم‌های بیت‌باکسینگ.
«این عشق» بالادی اندوهگین و تأمل‌برانگیز است که ابتدا به‌صورت شعر در دفترچهٔ خاطرات سوئیفت نوشته شد، و دربارهٔ رها کردن رابطه‌ای است که دیگر برای او سودمند نبود، با این آگاهی که زمان مناسب برای آن فرا نرسیده بود؛ این ترانه از تصویرپردازی اقیانوس برای توصیف عشقی استفاده می‌کند که مانند امواج می‌آید و می‌رود، و آواهای چندلایهٔ او فضایی گیرا خلق می‌کنند. در «مکان‌هایی که می‌شناسم»، که با پیانوی پراکنده، آواهای لکنت‌گونه و ضرب‌آهنگ‌های درام اند بیس همراه است، راوی قسم می‌خورد که از عشقی شکننده محافظت کند و خود و شریکش را به حیواناتی تشبیه می‌کند که شکارچیان در پی آن‌ها هستند. سوئیفت پس از دو هفته اقامت در لندن و درک این‌که دیگر دلتنگ معشوق پیشینی که در آن‌جا زندگی می‌کرد نیست، الهام گرفت تا قطعهٔ پایانی نسخهٔ استاندارد آلبوم، یعنی «پاک»، را بنویسد. این ترانه با موسیقی ساده و مینیمالیستی، مسیر راوی را به‌سوی بهبودی پس از دل‌شکستگی روایت می‌کند: او عبور از یک رابطهٔ شکست‌خورده را به اعتیادی تشبیه می‌کند که او را در دردی عمیق فرو می‌برد، تا جایی که التیام یافتن بی‌معنا به نظر می‌رسد، و پس از طوفان سیل‌آسای ویرانگر اما تحول‌آفرین، راوی سرانجام «پاک» می‌شود.
سه ترانهٔ اضافی نسخهٔ لوکس ۱۹۸۹ دارای مضامین متنوعی هستند. «سرزمین عجایب» به کتاب فانتزی لوئیس کارول، ماجراهای آلیس در سرزمین عجایب (۱۸۶۵)، ارجاع می‌دهد تا رابطه‌ای عاشقانهٔ خطرناک، پرشور و فریبنده را توصیف کند که راوی را به سوی «افتادن در لانهٔ خرگوش» می‌کشاند. در حالی که این زوج رؤیای ماندن همیشگی در «سرزمین عجایب» خود را در سر می‌پرورانند، پایان این رابطه با کنجکاوی آن‌ها و نگاه‌های موشکافانهٔ دیگران پیش‌بینی می‌شود. سازبندی تهاجمی بیس درام در «سرزمین عجایب» حال‌وهوای هیپ-هاپ و آلترناتیو راک را تداعی می‌کند. بالاد «تو عاشقی»، که از رابطهٔ جک آنتونوف و لینا دانم الهام گرفته شده، فراز و نشیب‌های یک رابطهٔ پایدار را از طریق فعالیت‌های روزمره و ساده بر بستری از ساختار الکتروپاپ ملایم روایت می‌کند.
در «رمانتیک‌های جدید» که عنوان آن به جنبش فرهنگی رمانتیک جدید در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ اشاره دارد، راوی سوئیفت قلب شکسته‌اش را بازپس می‌گیرد و دردی که متحمل شده است را با صدای سرخوشانه از سبک‌های موج نو، سینث-پاپ و ایندی الکترونیک جشن می‌گیرد.