stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
بهراد خرازی
فیلم‌شناسی > سینمای

| سال | عنوان | نقش | توضیحات |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۴۰۳ | صددام |  |  |
| ۱۴۰۱ | تمساح خونی |  |  |
|  | شاهزاده و گدا |  |  |
|  | زیر نیم کاسه |  |  |
|  | لامبورگینی |  |  |
| ۱۳۹۷ | تصمیم منطقی |  |  |
| ۱۳۹۸ | سرگذشت |  |  |
| ۱۳۹۸ | میانبر |  |  |
| ۱۳۹۹ | هولیا |  |  |
:
فیلم‌شناسی > تیأتر

تابستان یخی - کارگردان: امین دلپذیر
روایت‌های ساده ار زندگی روزمره - کارگردانان: علیرضا دری و پیروز کرمی
فیلم‌شناسی > کارگردان

مجموعهٔ تلویزیونی امشب چی؟
محمود کریمی (کارگردان)

محمود کریمی، کارگردان، بازیگر سینما و تلویزیون ایران است.
او کارگردان فیلم بچه مردم بوده و سیمرغ بلورین بهترین کارگردن اول از چهل و سومین دوره جشنواره فیلم فجر را از آن خود کرده است. از مهم‌ترین آثار بازیگیری محمود کریمی می‌توان به بازیگری در فیلم نگار، فیلم نفوذی و سریال آقا و خانم سنگی اشاره کرد.
پیشینه کاری بازیگری

محمود کریمی نخستین بار در سینما حضور یافته و سال ۱۳۸۷ در فیلم نفوذی به کارگردانی احمد کاوری و مهدی فیوضی بازی کرده است. گرچه موفقیت این اثر نسبت به آثار شاخص بعدیش مانند فیلم نگار، بیشتر نبود اما تجربه خوبی برای محمود کریمی محسوب می‌شود و همکاری با هنرمندانی همچون امیررضا دلاوری، امیر جعفری، نسرین مقانلو و قاسم زارع را تجربه کرد.
محمود کریمی در سال ۱۳۹۴ دورهٔ پرتلاشی را در عرصه سینما و تلویزیون گذراند و در آثار مهمی بازی کرده است. او در این سال با بازی در ۲ فیلم و سریال مهم سینما و تلویزیون خود را به مردم معرفی کرد. آثار مهم محمود کریمی در این سال، بازیگری در سریال آقا و خانم سنگی به کارگردانی شاهد احمدلو و فیلم نگار به کارگردانی رامبد جوان محسوب می‌شود.
کارگردانی

محمود کریمی در اولین تجربه کارگردانی اش برای فیلم بچه مردم جایزه بهترین کارگردانی اول از چهل و سومین دوره جشنواره فیلم فجر را از آن خود کرد، ضمناً او به همراه فائزه یارمحمدی سیمرغ بلورین بهترین فیلمنامه را نیز مشترکاً دریافت کرد.
اپروس کیومریوکجیان

| اپروس کیومریوکجیان | اپروس کیومریوکجیان |
| --- | --- |
زمینه فعالیت: -
تولد: ۱۸۴۴  کنستانتینوپل، امپراتوری عثمانی
مرگ: ۱۹۰۱ (۵۷ سال) 
ملیت:  ارمنی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: -
اپروس کیومریوکجیان (ارمنی: Էպրոս Կեոմրյուքճյան؛  ۱۸۴۴ – ۱۹۰۱) یک بازیگر اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد.
زندگی‌نامه

وی در ۱۸۴۴ در کنستانتینوپل به دنیا آمد .  وی در ۱۹۰۱ در سن ۵۷ سالگی درگذشت.
دوربین جعبه‌ای

یک دوربین جعبه‌ای
یک دوربین جعبه‌ای کلاسیک.
دوربین جعبه‌ای (به انگلیسی: Box camera) یک نوع دوربین عکاسی است که پس از دوربین سوراخ سوزنی ساده‌ترین گونهٔ دوربین است. شکل سنتی این نوع دوربین‌ها شامل یک عدسی یا لنز در قسمت جلو و فیلم عکاسی در انتهای دیگر آن است؛ که لنز آن‌ها دارای فوکوس ثابت و معمولاً فاقد کنترل دیافراگم و سرعت شاتر است و که این ویژگی‌ها، تنها امکان عکسبرداری در روز از اجسام ایستا و ساکن در فاصلهٔ متوسط را به عکاس می‌دهد.
هدف

دوربین KODAK معرفی شده در سال ۱۸۸۸ اولین دوربین جعبه‌ای بود که به طور گسترده‌ای توسط عموم به تصویب رسید و طراحی آن برای طرح‌های دوربین جعبه‌ای معرفی شده توسط بسیاری از تولیدکنندگان مختلف تبدیل شد. استفاده از فیلم رول انعطاف‌پذیر به این معنی بود که دوربین‌ها سبک و قابل حمل بودند و می‌توانستند بدون محصور شدن سه پایه‌ها و مشکل همراه استفاده از صفحات عکاسی شیشه‌ای که معمولی از دوربین‌های حرفه‌ای بودند، مورد استفاده قرار گیرند. پیش از معرفی کوداک، عکاسان مسئول ترتیبات خود برای توسعه و چاپ تصاویر خود بودند. اولین کوداک از پیش لود شده با فیلم آمد و مشتری دوربین را برای پردازش به کوداک برگرداند و با فیلم برای مشتری دوباره بارگذاری شود. در سال ۱۹۰۰ یک دوربین جعبه صفحه ییل ۲ دلار آمریکا (حدود ۶۱٫۰۰ دلار در سال ۲۰۱۹هزینه داشت. و یک جعبه رولفیلم کوداک به قیمت ۱ دلار آمریکا فروخته شد (حدود ۳۱٫۰۰ دلار در سال ۲۰۱۹دلار)
اختراع

ایدهٔ ساخت چنین دوربینی توسط مخترع فرانسوی ژوزف نیسه فور نیپس ارائه شده بود. او با همکاری لوئی داگر در دههٔ ۱۸۲۰ موفق به ساخت دوربین جعبه‌ای شد.
اسمنوول (اکلاهما)

مکان
| Seminole, Oklahoma | Seminole, Oklahoma |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location of Seminole, Oklahoma: Location of Seminole, Oklahoma
State: اکلاهما
شهرستان: Seminole
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۴٫۵ مایل مربع (۳۷٫۶ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱۳٫۹ مایل مربع (۳۶٫۱ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۶ مایل مربع (۱٫۵ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۸۹۲ فوت (۲۷۲ متر)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۶٬۸۹۹
 • تراکم: ۴۹۴٫۷/مایل مربع (۱۹۱٫۰/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کدs: 74818, 74868
کد منطقه: 405
FIPS code: 40-66350
GNIS feature ID: 1097908
وبگاه: www.seminole-oklahoma.net
اسمنوول(به انگلیسی: Seminole) شهری در ایالت اکلاهما کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۷٬۴۸۸ نفر بوده‌است.
فدرالیسم قومی

فدرالیسم قومی، فدرالیسم چند قومیتی یا چند ملیتی، شکلی از سیستم فدرال است که در آن واحدهای منطقه ای یا ایالتی فدرال بر اساس قومیت تعریف می‌شوند. سیستم‌های فدرالی قومی در تلاش برای پاسخگویی به خواسته‌ها برای خودمختاری قومی و مدیریت تنش‌های بین قومی در داخل یک کشور ایجاد شده‌اند. آنها همیشه در این امر موفق نبوده‌اند: مشکلات ذاتی در ساخت و نگهداری یک فدراسیون قومی باعث شده‌است که برخی از ایالت‌ها یا تقسیمات فرعی یک کشور یا تجزیه شوند، یا به سرکوب اقتدارگرایانه متوسل شوند، یا به قوم سالاری، تفکیک قومی، انتقال جمعیت، جابجایی داخلی، پاکسازی قومی، و/یا حتی حملات و قتل‌عام مبتنی بر قومیت متوسل شوند.
این نوع فدراسیون از دهه ۱۹۹۰ توسط ملس زناوی در اتیوپی پیاده شده‌است. ملس زناوی و دولت او فدرالیسم قومی را با هدف برقراری برابری میان همه اقوام در اتیوپی اختیار کردند. ویژگی‌های فدرالیسم قومی در کشورهای دیگر از جمله نپال، پاکستان، سودان جنوبی، یوگسلاوی و آفریقای جنوبی در دوران آپارتاید نیز به نمایش گذاشته شده‌است (به بانتوستان مراجعه کنید).
دیدگاه‌های کلی > تعریف

در یک فدراسیون قومی، برخی یا همه واحدهای فدراتیو تا آنجا که ممکن است برای پیروی از مرزهای قومی ساخته شده‌اند و به جوامع قومی خودمختاری می‌دهند. از آنجایی که فدراسیون یک کشور باقی می‌ماند، این ترکیب از تقسیم کامل متمایز است. چنان نظامی را می‌توان در کشورهایی در نظر گرفت که گروه‌های قومی در مناطق جغرافیایی متمرکز هستند.
در یک فدراسیون قومی-سرزمینی - یک «مدل سازش» - بزرگ‌ترین گروه قومی بین بیش از یک زیر واحد تقسیم می‌شود. به عنوان مثال می‌توان به کانادا، هند و اسپانیا اشاره کرد. این نوع سیستم ممکن است برای کشورهایی که دارای یک گروه مسلط هستند مناسب باشد.
دیدگاه‌های کلی > انگیزه

یکی از انگیزه‌های اصلی برای ایجاد فدرالیسم قومی، کاهش تضاد میان گروه‌های داخل کشور، با اعطای خودگردانی محلی و نمایندگی تضمین شده در مرکز به هر گروه است. بنابراین یک نظام فدرال قومی ممکن است در جایی که بیم درگیری جدی وجود داشته باشد یا این درگیری قبلاً رخ داده باشد جذابیت خاصی داشته باشد. این هدف «دفاعی» است و ماندگاری هویت‌های قومی مختلف را در داخل کشور می‌پذیرد.
فدرالیسم به گروه‌های قومی مختلف سطحی از خودمختاری را اعطا می‌کند که توسط قانون اساسی محافظت می‌شود که اختیارات دولت مرکزی را در رابطه با اختیارات واحدهای فدرال تجویز می‌کند. از آنجایی که واحدها به گونه ای ترسیم شده‌اند که هر گروه قومی اکثریت محلی را در یک یا چند مورد از آنها تشکیل می‌دهد، امید می‌رود که ترس از رفتار نابرابر یا ظلم توسط دولت ایالتی کاهش یابد، و هر گروه را قادر می‌سازد تا هویت فرهنگی خود را در سرزمین خود ابراز کند و توسعه دهد.
قانون اساسی فدرال همچنین نمایندگی تمامی واحدهای قومی منطقه ای در دولت مرکزی را پیش‌بینی می‌کند و امکان میانجیگری صلح آمیز در مورد ادعاهای گروه‌های مختلف را فراهم می‌کند. از این نظر موفقیت این نظام به تمایل نخبگان اقوام مختلف برای همکاری در سطح کشور برای ایجاد حکومت باثبات بستگی دارد.
دیدگاه‌های کلی > انتقاد

فدرالیسم قومی به‌عنوان یک انتخاب نهادی برای کاهش تنش‌های قومی در داخل یک کشور، به دلایل مفهومی و تجربی، اغلب مورد انتقاد قرار گرفته‌است. در سطح نظری مشکلات عبارتند از:
مفهوم مشکل ساز «قومیت» به عنوان یک اصل نظم بخش. آگاهی از هویت قومی ممکن است در درون یک سیستم سیاسی که در امتداد خطوط قومی ساختار یافته‌است توسعه یابد یا صلب شود و ممکن است برای منافع سیاسی بسیج شود.
مشکلات ترسیم مرزها: همگنی کامل قومی به ندرت در هیچ‌یک سرزمینی در کشورهای چند قومیتی یافت می‌شود. در نتیجه احتمالاً اقلیت‌های جدیدی در درون واحدهای فرعی ایجاد می‌شوند که ممکن است قربانی شوند یا احساس کنند در خطر قربانی شدن هستند و ممکن است سیستم فدرال را با مطالبات مداوم برای زیرواحدهای خود بی‌ثبات کنند.
عملکرد سیستم زمانی که ایجاد شد: «سیاست را در امتداد خطوط قومی باز تعریف می‌کند تا همه چیز را به یک موضوع قومی تبدیل کند». در برخی شرایط، نظام فدرال ممکن است منجر به «قومی کردن هویت‌های گروهی و ایجاد یا تشدید، به جای کاهش تضادهای قومیتی در سطح ملی» شود. ترتیبات تقسیم قدرت در مرکز منجر به فلج شدن می‌شود، در حالی که سیاستمداران یا احزاب نماینده گروه‌های مختلف ممکن است با امتناع از سازش به دنبال ارتقای موقعیت سیاسی خود باشند. با این حال، در بیشتر موارد، اختلافات قومی در داخل یک دولت از قبل وجود داشته و با ایجاد یک فدراسیون قومی آغاز نشده‌است.
گرایش به جدایی. بی‌ثباتی و فشار برای جدایی احتمالاً زمانی افزایش می‌یابد که گروه‌های داخل یک کشور منابع، مشروعیت و پایگاه قدرت مستقل را فراهم کنند. ساختارهای فدرال ممکن است گروه‌های منطقه ای را قادر به ایجاد قدرت اقتصادی، سیاسی و حتی نظامی کند که منجر به فروپاشی نهایی این ایالت‌ها تحت تنش‌های قومی شود. مردم به‌طور فزاینده ای خود را با زیرواحد منطقه ای به جای فدراسیون به عنوان یک کل شناسایی می‌کنند و در نتیجه وحدت کشور را تهدید می‌کنند.
در موارد دشمنی و نزاع شدید، فدرالیسم قومی در جدا کردن گروه‌های رقیب به اندازه کافی پیش نمی‌رود و ممکن است تجزیه لازم باشد.
همچنین ذکر شده‌است که در عمل، فدراسیون‌های قومی غالباً شکست خورده‌اند: اما به ندرت مشخص است که این امر تا چه حد به این دلیل است که فدرالیسم قومی یک شکل سازماندهی نادرست است یا به دلیل مشکلات ذاتی در اداره یک کشور با شکاف‌های قومی عمیق است ("بیشتر، آن کشورهایی" که فدرالیسم قومی را پذیرفته‌اند این کار را انجام می‌دهند زیرا جایگزین‌هایی قبلاً آزمایش شده‌اند و شکست خورده‌اند».   اندرسون (۲۰۱۳) از جمله شکست‌ها او به اینها اشاره می‌کند: اروپای شرقی (اتحاد جماهیر شوروی، چکسلواکی و یوگسلاوی)، آفریقا (فدراسیون شرق آفریقا و اتیوپی-اریتره)، منطقه کارائیب (فدراسیون هند غربی)، و آسیا (پاکستان و مالایا-سنگاپور). از آنجایی که فدراسیون‌های قومی هنوز وجود دارند، او به بلژیک (که یک مورد ناب نیست)، اتیوپی (دموکراتیک نیست) و بوسنی و هرزگوین (که چشم‌انداز آینده آن مشکوک است) اشاره می‌کند.
فدرالیسم قومی در کشورهای مشخص > نپال

جنبه قومی ساختار فدرال جدید در نپال منشأ مناقشه در فرایند قانون اساسی سازی اخیر بوده‌است. دموکراسی چند حزبی در سال ۱۹۹۰ پس از قیام مردمی به رهبری حزب کنگره و جبهه چپ متحد، ائتلافی از احزاب کمونیست، در نپال ایجاد شد. مسائل قومیتی در تدوین قانون اساسی جدید به‌طور برجسته ای ظاهر نشد. کارزارهایی برای به رسمیت شناختن بیشتر مسائل قومی توسط فدراسیون ملیت‌های بومی نپال (NEFIN) به نمایندگی از گروه‌های قومی تپه‌ها، حزب منطقه ای Sadbhawana از Terai و UCPN (مائوئیست‌ها) تحت فشار مردم مادهسی جنوب رهبری شد.
پس از جنبش دموکراسی ۲۰۰۶ در نپال و سرنگونی سلطنت، قانون اساسی موقت در سال ۲۰۰۷ اعلام شد سال‌ها بحث در دو مجلس مؤسسان متوالی بر این بود که آیا فدرالیسم بر قومیت یا هویت مشترک و همچنین شمار و مکان استان‌ها مبتنی باشد. یک جبهه مخالف به رهبری UCPN خواستار یک سیستم فدرال مبتنی بر ۱۳ استان تعریف شده از نظر قومی شد. کنگره نپالی حاکم و احزاب کمونیست نپال این ایده را رد کردند و استدلال کردند که فدرالیسم مبتنی بر قومیت باعث ایجاد تنش در میان کاست‌ها و جوامع قومی خواهد شد. مقاومت همچنین از سوی برهمین و چتری‌ها از طبقه بالا صورت گرفت که می‌ترسیدند چیرگی سیاسی طولانی مدت آنها توسط فدرالیسم قومی تهدید شود.
قانون اساسی فعلی فدرال سرانجام در سپتامبر ۲۰۱۵ به تصویب رسید یک ساختار فدرال برای جایگزینی ساختار واحد موجود ایجاد کرد. این کشور به هفت استان فدرال تقسیم شد که با گروه‌بندی مناطق موجود تشکیل شده بودند. انتشار قانون اساسی جدید بلافاصله با اعتراضات مادی‌ها و جمعیت بومی، عمدتاً بر سر مرزهای استان‌های جدید، از ترس کاهش حضور سیاسی آنها، همراه شد.
فدرالیسم قومی در کشورهای مشخص > پاکستان

پس از جدایی پاکستان شرقی در سال ۱۹۷۱ برای تبدیل شدن به بنگلادش، دولت پاکستان به دنبال راه‌هایی برای پاسخگویی به خواسته‌های قومی-ملی گرایانه گروه‌های مختلف در داخل پاکستان غربی بود. قانون اساسی ۱۹۷۳ یک ساختار فدرال را وضع کرد که به چهار استان اصلی خودمختاری می‌داد، که هر کدام از نظر تاریخی با یک گروه قومی-زبانی شناسایی می‌شدند: پنجابی‌ها، سندی‌ها، بلوچ‌ها و پشتون‌ها. هویت سیاسی این گروه‌ها به‌طور قانونی در قانون اساسی به رسمیت شناخته شد و به آنها وضعیتی متمایز از سایر گروه‌ها داد. با این حال، مقررات مربوط به خودمختاری تنها در استان سند به‌طور کامل اجرا شد. در طول دوره بعدی رژیم‌های نظامی و درگیری‌ها در بخش‌های مختلف پاکستان، به نظر نمی‌رسید که سیستم فدرال ثباتی قابل مقایسه با هند ایجاد کند.
قانون اساسی با اصلاحاتی در سال ۲۰۱۰ مجدداً ارائه شد. این بار هر چهار استان «خود مختاری مستحکمی از نظر اختیارات قانونگذاری و مالی» دریافت کردند. به‌طور کلی مشخصه تغییرات افزایش «قومی سازی» بود که با تغییر نام استان مرزی شمال غربی به خیبر پختونخوا («سرزمین پختون‌ها») مشخص شد. این تغییرات به عنوان «گامی مهم رو به جلو» در تقویت استان‌ها تلقی می‌شد، اما به نظر می‌رسید تمایل کمی برای پیشبرد بیشتر به سمت ساختار کاملاً چند قومیتی که برای همه گروه‌ها تأمین می‌شود وجود دارد. این سیستم در رابطه با شعله‌ور شدن مجدد درگیری‌های قومی خشونت‌آمیز بین سندی‌ها و مهاجران در سند به عنوان «بسیار غیر سازنده» توصیف شده‌است. این امر همچنین خواسته‌هایی را برای استان‌های جداگانه از جانب هزاره‌ها و سرایکی‌ها برانگیخته است.
در واقع، اظهار شده‌است که «پاکستان به ندرت به عنوان یک فدراسیون قومی شناخته می‌شود».
فدرالیسم قومی در کشورهای مشخص > سودان جنوبی

سودان جنوبی در ژوئیه ۲۰۱۱ از سودان مستقل شد و در ابتدا قانون اساسی انتقالی ۱۰ ایالت فدرال و ۷۹ شهرستان را ایجاد کرد که عمدتاً بر اساس قومیت بودند. درگیری‌های بین جمعی افزایش یافت و از سوی گروه‌های مختلف فراخوان‌هایی برای ایجاد ایالت ها و شهرستان‌های قوم محور بیشتر وجود داشت. استفان پار کوول، وزیر آموزش و پرورش آن زمان در ایالت جونگلی، در سال ۲۰۱۳ بیان داشت که «فدرالیسم قومی» در کشورش «تفرقه‌انگیز» و «اداره آن پرهزینه» بوده و دموکراسی واقعی را ایجاد نمی‌کند و خواستار ایجاد ایالت‌های چند قومیتی شد.
در اکتبر ۲۰۱۵، سالوا کیر، رئیس‌جمهور سودان جنوبی، فرمانی را صادر کرد که بر اساس آن ۲۸ ایالت، باز هم عمدتاً در امتداد خطوط قومی، جایگزین ۱۰ ایالت قبلی شدند. این اقدام در نوامبر در پارلمان تصویب شد، اگرچه در فوریه ۲۰۲۰ تعداد ایالت‌های سودان جنوبی به ۱۰ ایالت بازگشت.
فدرالیسم قومی در کشورهای مشخص > یوگسلاوی

قانون اساسی ۱۹۴۶ جمهوری سوسیالیستی فدرال یوگسلاوی فدراسیونی متشکل از شش جمهوری ایجاد کرد. به سه ملیت مشخص شده در نام قبلی کشور - پادشاهی صرب‌ها، کروات‌ها و اسلوونیایی‌ها - مقدونی‌ها، مونته‌نگروها و مسلمانان بوسنیایی (بوسنیایی‌های کنونی) اضافه شدند. در کنار به رسمیت شناخته شدن به عنوان ملت‌های این جمهوری‌ها، یک دولت مرکزی قوی تحت کنترل حزب کمونیست ایجاد شد.
از دهه ۱۹۷۰، شکافی در دولت کمونیستی بروز کرد، بین طرفداران کروات و اسلوونیایی خواهان خودمختاری بیشتر برای آن جمهوری‌ها، و طرفداران صرب یک فدراسیون متمرکز برای حفظ موقعیت رهبری کننده صرب‌ها به عنوان بزرگ‌ترین ملیت در داخل کشور. مخالفت با کمونیسم در قالب یک ناسیونالیسم رو به رشد بروز کرد.
پس از کاهش قدرت مرکزی در دهه ۱۹۸۰، رهبری جمهوری‌ها به‌طور فزاینده ای به دنبال منافع قلمروهای خود بودند و تنش‌های بین قومی زیاد شد. بین سالهای ۱۹۹۱ و ۲۰۰۶ شش جمهوری تشکیل دهنده همگی به کشورهای مستقل تبدیل شدند. ویژگی سالهای اولیه این روند یک رشته جنگ بود.
۲۸ ایالت سودان جنوبی از ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۰
گروه‌های قومی در یوگسلاوی، با اکثریت در شهرداری‌ها، بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۱ (به زبان‌های صرب کرواتی و انگلیسی).
باشگاه فوتبال پدیده ساری

باشگاه فرهنگی ورزشی پدیده‌های جوان ساری
Football club
که به اختصار پدیده ساری نامیده می‌شود، باشگاه فوتبالی واقع در شهر ساری، استان مازندران است که در رده‌های سنی نونهالان، نوجوانان، و جوانان تیم‌داری می‌کند؛ این باشگاه که در سال ۱۳۷۹ بنانهاده شده، در رده بزرگسالان تیم ندارد و بیشتر در رده های پایه فوتبال فعالیت دارد .
این تیم که سابقهٔ نائب قهرمانی در لیگ برتر نوجوانان کشور و ۴ بار حضور در جمع ۴ تیم برتر لیگ نونهالان کشور را در کارنامه دارد در سال ۱۴۰۲ در لیگ برتر فوتبال جوانان نیز شرکت کرد.
از جمله بازیکنانی که سابقه حضور در این آکادمی را داشته‌اند می‌توان به اللهیار صیادمنش، دانیال اسماعیلی‌فر، امید عالیشاه، ابوالفضل جلالی، محسن کریمی، سامان فلاح، پویا پورعلی، سیدجلال عبدی، فریبرز گرامی ، ایمان اکبری، سعید کریمی ، امیرمحمد محکم‌کار ،امیر حسین نیکپور، سبحان پسندیده ، امیرحسین اسماعیل زاده ، محمد جواد حسین نژادو شروین رضایی اشاره کرد.
بازیکنان آکادمی > تیم نوجوانان پدیده ساری در فصل (۱۳۹۵ - ۱۳۹۶ )

بازیکن هایی که در این ترکیب حضور دارند و شاید بشناسید : اللهیار صیادمنش ، سامان فلاح ، شروین رضایی، امیرحسین نیک پور و حسین رنجبر   سرمربی : عبدالحسین برزگر
بازیکنان آکادمی > بازیکنان سرشناس

بازیکنان پرورش یافته که در آکادمی پدیده ساری حضور داشتن :
امید عالیشاه
دانیال اسماعیلی فر
الهیار صیادمنش
سامان فلاح
سید ابوالفضل جلالی
محسن کریمی
پویا پورعلی
فریبرز گرامی
محمدجواد حسین نژاد
امیرحسین نیک پور
سعید کریمی
سبحان پسندیده
سید جلال عبدی
ابوالفضل سلیمانی
امیرمحمد محکمکار
ایمان اکبری
شروین رضایی
امیرحسین اسماعیل زاده
سینا قنبرپور
پوریا غلامی
پوریا بالی لاشک
حسین رنجبر
ورزشگاه

باشگاه فوتبال پدیده ساری دارای ورزشگاه اختصاصی است که نام کامل آن مجموعه فرهنگی ورزشی پدیده های جوان ساری میباشد ، این ورزشگاه در استان مازندران واقع در شهر ساری میباشد.
از امکانات این ورزشگاه میتوان به یک زمین فوتبال ، یک سالن ورزشی ، سالن بدنسازی ، خوابگاه ، سالن غذا خوری و رستوران اشاره کرد.
نمایی از ورزشگاه پدیده ساری
میگو

| میگو محدودهٔ زمانی: - حال | میگو محدودهٔ زمانی: - حال |
| --- | --- |
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: بندپایان
بالاخانواده:: میگو
میگوها سخت پوستانی ده پا هستند که دارای بدنی کشیده و ضمائمی تخصص یافته برای شنا در آب است. پاهای آن‌ها بر خلاف خرچنگ‌ها و لابسترها نازک و کم توان هستند. هزاران گونه از میگوها در نقاط و اکوسیستم‌های مختلف از جمله بستر دریاها، دریاچه‌ها و رودخانه‌ها شناسایی شده‌اند.
عمدتا میتوان میگو را به دو طبقه میگو اب شیرین(prawn) و میگو اب شور(shrimp)  طبقه بندی کرد 
که در ایران با توجه به اینکه گونه L. vannamei (میگوی پاسفید)که نوعیprawn است بصورت پرورشی استفاده می‌شود
،این نوع میگو(prawn) را میگوی پرورشی و shrimp را بعنوان میگو دریایی می‌شناسند.
طول عمر این جانوران با توجه به نوع گونه و شرایط محیطی بین یک تا هفت سال است و معمولاً در تمام عمرشان به تنهایی زندگی می‌کنند. البته در برخی از گونه‌های میگو در دورهٔ تولید مثل تجمعات بزرگی از آن‌ها قابل مشاهده است.
میگوها دارای اندازه‌های مختلفی بین ۲تا ۲۵ سانتیمتر هستند و گونه‌های با اندازه درشت تر، از نظر اقتصادی بیشتر مورد توجه و بهره‌برداری بشر هستند. همچنین میگوها در طبیعت و زنجیرهٔ غذایی جانوران اهمیت فراوانی داشته و منبع غذایی بسیاری از ماهی‌ها و نهنگ‌ها را تشکیل می‌دهند.
سخت‌پوستان  بزرگ‌ترین رده از شاخهٔ بندپایان  بوده که بیش از ۴۲ هزار گونه در آن جای دارند. خانوادهٔ پنائیده بزرگ‌ترین خانوادهٔ سخت‌پوستان هستند که در این خانواده، ۱۲ جنس قرار دارند که ۸۰٪ آن‌ها از نظر تجاری مهم بوده و به نام میگو معرفی می‌گردند. بدن میگوهای پنائیده دراز و خمیده است. طول بدن آن‌ها متفاوت و گاهی تا ۲۵۰ میلی‌متر و وزن آن‌ها تا بیش از ۳۰۰ گرم نیز می‌رسد. بدن آن‌ها از دو قسمت سرسینه و شکم تشکیل شده‌است. رنگ بدن نیز در بین گونه‌ها از تنوع زیادی برخوردار است و از سفید متمایل به سبز-خاکستری در میگوی سفید و در میگوی هندی از سفید تا صورتی و در میگوی ببری تا سبز تغییر می‌کند. رنگ بدن در بین افراد متعلق به یک گونه نیز ثابت نبوده و بسته به شرایط محیط زیست آن از قبیل درجهٔ حرارت، درجهٔ شوری، مواد غذایی، رنگ محیط و ابتلا به بیماری‌ها ممکن است کاملاً تغییر نماید.
زیستگاه

میگوها در بسیاری از نقاط جهان یافت می‌شوند و معمولاً در بستر اقیانوس‌ها، دریاها، دریاچه‌ها و رودخانه‌ها زندگی می‌کنند. اکثر گونه‌ها در اقیانوس‌ها و در آب شور زندگی می‌کنند. برخی از آن‌ها مصب رودها و آب لب شور را ترجیح می‌دهند. در مجموع حدود یک چهارم از گونه‌های میگو در آب شیرین زندگی می‌کنند. گونه‌های اقیانوسی از نزدیکی سواحل تا اعماق ۵۰۰۰متری زندگی می‌کنند.
تقریباً همگی گونه‌های شناسایی شده از میگوها تمامی طول زندگی خود را در زیر آب هستند به جز دو گونه استثنایی که مدت قابل توجهی از زندگی خود را خارج از آب و در میان درختان مانگرو می‌گذرانند و نیمه خشکی زی هستند.
رفتارشناسی

میگوها بسته به نوع زیستگاه و گونه دارای نحوه زندگی، ویژگی‌ها و رفتارهای بسیار متنوعی هستند. اکثر آن‌ها همه چیز خوار هستند و از مواد معلق در آب و بقایای گیاهان و جانوران یا جلبک‌ها تغذیه می‌کنند. گونه ای میگو به نام میگوی امپراتور با خیار دریایی و برخی دیگر از بی مهرگان دریایی رابطه همزیستی دارد و در پاکسازی انگل‌های خارجی به آن‌ها کمک می‌کند. برخی از میگوها در شرایطی که مواد غذایی در دسترس نباشد از سایر میگوها تغذیه می‌کنند. در مقابل، بسیاری از میگوها نیز توسط سایر حیوانات مثلاً ماهی‌ها و ستاره دریایی و انسان خورده می‌شوند یا مورد هجوم انگل‌ها قرار می‌گیرند.
تولید مثل

نحوهٔ تولیدمثل در گونه‌های مختلف میگوها می‌تواند متفاوت باشد. برخی از آن‌ها اسپرم و تخمک را در آب رهاسازی می‌کنند و نوزادان به صورت آزاد و در آب تشکیل می‌شوند. در برخی از میگوها مانند میگوی گیلاسی یا میگوهای دماغ‌قرمز جنس ماده پس از جفتگیری، تخم‌ها را زیر شکم خود نگهداری کرده و پس از مدتی نوزادان را در آب رها می‌کند.
جنس ماده میگوی آب شیرین کاردینال می‌تواند با نرهای متعددی جفت‌گیری کرده و اسپرم آن‌ها را در بدن خود ذخیره کرده و مدتی بعد نوزادان را رها کند و از این طریق باعث افزایش تنوع ژنتیکی در جمعیت میگوها شود.
تخم‌ها ۱۶ ساعت پس از بارور شدن شکسته می‌شوند و نوزاد میگو از آن خارج می‌شود.
ساختار بدن میگو

قسمت سر و سینه (Cephalothorax)
جانور دو جفت آنتن دارد که دارای وظیفهٔ تعادلی و حسی جهت تشخیص بوها و مواد شیمیایی در آب هستند. ضمائم دهانی شامل ماندیبول و ماگزیلا می‌باشند که به ترتیب درگرفتن غذا و تنفس نقش دارند. پایهٔ چشم‌ها بر روی اولین قطعهٔ سری قرار گرفته‌است که در انتهای هر یک از آن‌ها یک چشم مرکب قرار دارد. رئوپودها (pereiopods)
شامل ۵ جفت می‌باشد که دو جفت اول آن در بخش انتهایی دارای بخشی گیره‌مانند بنام انبرک می‌باشد که به کمک این انبرک‌ها به تغذیهٔ جانور کمک می‌کند و از آن به عنوان چنگال برای غذا خوردن استفاده می‌کند که به آن Pereiopods Chelipods یا Chelipeds گفته می‌شود و بقیه پاها که Pereiopods نامیده می‌شوند، فاقد انبرک بوده و بسیار ظریف و باریک هستند و وظیفهٔ آن‌ها حرکت بر روی بستر و کمک به حفر گودال جهت فرورفتن در بستر می‌باشد.
کاراپاس

که یکپارچه بوده و سطوح پشتی و جانبی را حفاظت می‌کند.
روستروم

در انتهای قسمت جلویی بدن، زائدهٔ نوک تیزی بنام روستروم (Rostrum) قرار دارد که در لبه‌های آن دندانه‌هایی وجود دارد که کلید تشخیص انواع گونه‌ها می‌باشد.
قسمت شکمی

این بخش از شش بند تشکیل شده‌است. این بخش شامل pleopods یا swimmeras (پاهای شنا) می‌شود که برای شنا کردن و کمک به تنفس بوده و در جنس ماده برای کمک در نگهداری و باروری و آزاد کردن تخم‌ها نیز به کار گرفته می‌شوند.
بخش انتهایی شکم

شامل Telson و دو جفت Uropod می‌باشد.
Uropodها

در هنگام شنا وظیفهٔ سکان کشتی یا فرمان را به عهده دارد و جهت شنای میگو را مشخص می‌کند.
Telson

در واقع دم جانور محسوب می‌شود.
دستگاه گردش خون

دستگاه گردش خون در میگوها از نوع باز بوده و از چهار بخش اصلی سینوس‌ها، قلب، سرخرگ‌ها و کانال‌های خونی تشکیل می‌شود. قلب در میگو به‌صورت توده‌ای عضلانی و به شکل نامنظم می‌باشد. بافت خونی میگوها بی‌رنگ بوده و شامل پلاسما، گلبول سفید و رنگدانه‌های تنفسی (هموسیانین) می‌باشد. هموسیانین بی‌رنگ است و در ترکیب با اکسیژن رنگ آن به آبی تغییر می‌کند.
دستگاه تنفسی

آبشش‌ها در دو ردیف طولی، در دو طرف ناحیهٔ سینه‌ای و در حفره‌ای که به وسیلهٔ کاراپاس پوشیده می‌شود، قرار دارند. هر آبشش از یک محور مرکزی که در طول آن صفحات آبششی قرار گرفته‌اند تشکیل می‌شود و این صفحات دارای بریدگی‌هایی می‌باشند که به شکل شاخه‌های درخت نمایان می‌شوند و از اینرو به آن Dendrobranchiate می‌گویند. در هر طرف بدن حداقل ۶ سری برانشی وجود دارد.
دستگاه گوارش

این دستگاه شامل لولهٔ گوارشی طویلی است که از دهان تا مخرج جانور امتداد دارد. بخش پیشین و جلویی این لوله شامل شکاف و حفرهٔ دهانی، اندام‌های گیرنده و خردکننده غذا، مری و معده می‌باشد که وظیفهٔ آن‌ها گرفتن و خرد کردن مواد غذایی است. بخش میانی وظیفهٔ هضم شیمیایی و جذب مواد غذایی را برعهده دارد. وظیفهٔ بخش انتهایی هدایت و شکل‌دادن به مدفوع است. در بخش قدامی و میانی لولهٔ گوارشی آنزیم‌های مختلفی ترشح می‌شود که به هضم غذا کمک می‌نمایند.
روده‌ها از سه قسمت قدامی، میانی و خلفی تشکیل شده‌اند.
هپاتوپانکراس به عنوان اندام ترشحی (آزادکنندهٔ برخی از آنزیم‌های گوارشی)، ذخیره‌کننده (چربی‌ها و برخی از عناصر نظیر کلسیم) و خونساز دارای یک ارتباط ساختمانی و فیزیولوژیکی با لولهٔ گوارشی می‌باشد و در قسمت رودهٔ میانی قرار دارد.
دستگاه دفع

در میگوها شامل یک جفت غدهٔ آنتنی یا غدهٔ سبز (Green (or Antennal) Gland) است. وظیفهٔ این دستگاه دفع مواد زائد و کمک در فرایند تنظیم اسمزی است. با توجه به اینکه در موقع پوست‌اندازی مقدار زیادی مواد ازته و معدنی با پوسته جدا شده و دفع می‌شوند، لذا پوست‌اندازی را می‌توان نوعی مکانیسم دفعی تلقی نمود.
دستگاه عصبی

این دستگاه شامل یک طناب عصبی و مجموعه‌ای از گره‌های عصبی می‌باشد که شامل سه گروه عقده‌های فوق مری، عقده‌های زیر مری و عقده‌های عصبی می‌باشند. انتهای رشتهٔ عصبی در تلسون و اروپودها انتشار می‌یابد.