جنگ فرانسه و تاهیتی
جنگ

پریچارد در زمان رخ داد وقایعی که دوپتی توار بوجود آورده بود، در تاهیتی نبوده و یرای یک مأموریت دیپلماتیک به بریتانیا رفته بود، و وقتی که به تاهیتی بازگشت جزایر را تحت کنترل دولت فرانسه یافت. به تشویق پریچارد، ملکه پوماره مقاومتی نافرجام بر علیه فرانسوی‌ها آغاز نمود، به ملکه ویکتوریا نوشت و از بریتانیا درخواست مداخله را نمود، و همچنین با لویی فیلیپ یکم پادشاه فرانسه مکاتبه نمود.
ملکه از برافراشتن پرچم کشور تحت الحمایه که پرچم سه رنگ فرانسه را در کانتون (گوشه سمت چپ بالایی پرچم) داشت، خودداری نموده و به برافراشتن پرچم تاهیتی در محل اقامت خود ادامه داد. در نوامبر ۱۸۴۳، دوپتی توار ملکه تاهیتی را به دلیل مقاومتش در برابر فرانسویان از حکومت برکنار نمود و به‌طور رسمی جزایر را ضمیمه مستعمرات فرانسه اعلام نموده و آرماند ژوزف برووا را به عنوان فرماندار مستعمره منصوب کرد. ملکه پوماره چهارم و خانواده اش به کنسولگری بریتانیا پناه برده و بعداً تاهیتی را با کشتی بریتانیایی، اچ ام اس بازیلیکس به مقصد جزیره همسایه رایاتئا ترک نمود. پریچارد توسط فرانسوی‌ها زندانی و تبعید شد، اقدامی که تقریباً جرقه درگیری با بریتانیایی‌ها را برانگیخت، زیرا فرانسوی‌ها رسماً به خاطر دستگیری کنسول بریتانیا عذرخواهی ننمودند.از این وافعه با نام رویداد پریچارد نام برده شده است.
در غیاب ملکه، مردم تاهیتی در ۱۳ مارس ۱۸۴۴ مقاومت مسلحانه ای را در برابر اشغالگران فرانسوی آغاز نمودند. نیروهای وفادار به ملکه در ابتدا توسط رئیسی به نام فاناوئه رهبری می‌شدند، اما بعداً اوتامی (که ابتدا حامی فرانسویان بود ولی بعداً مخالف آنها شد) جایگزین او شد، او و نیروهای تحت امر وی از جمله معاون وی مایئو با همراهی دیگر سران وفادار در برابر فرانسویان، و تنی چند از سران تاهیتیایی وفادار به فرانسه از جمله، پاراایتا، تاتی و هیتوتی، به مبارزه برخواستند. در نبرد ماهائنا، در ۱۷ آوریل ۱۸۴۴، نیرویی متشکل از ۴۴۱ سرباز فرانسوی، نیروهای بومیان با تعداد نفرات دو برابر ولی با تسلیحات کمتر را، شکست دادند. در طی این نبرد تلفات فرانسویان مجموعاً پانزده سرباز بود، در حالی که ۱۰۲ نیروی تاهیتیایی، کشته شدند. پس از شکست نیروهای بومی در ماهائنا، دو طرف وارد درگیری‌های چریکی در دره‌های ارتفاعات تاهیتی شدند.
در جبهه دوم، نیروی‌های فرانسوی در تلاش بودند تا سه پادشاهی مجاور در جزایر بادپناه را فتح نموده و به متصرفات خود ضمیمه نمایند. این پادشاهی‌ها عبارت بودند از رایاتئا به پادشاهی تاماتوآ چهارم (جایی که ملکه پوماره به آن پناه برده بود)، هوآهین تحت حکومت ملکه تریی تاریا دوم و بورا بورا که پادشاه تاپوآ دوم بر آن فرمانروایی می‌نمود. این جزایر به‌طور سنتی به خاندان پوماره وفاداری داشتند، امری که فرانسوی‌ها آن را به عنوان سرسپردگی واقعی به قدرت آن خاندان تفسیر نمودند. محاصره دریایی رایاتئا توسط کاپیتان فرانسوی لوئیس آدولف بونارد(به فرانسوی: Louis Adolphe Bonard) زمانی برداشته شد که جنگجویان هوآهینی تحت فرمان ملکه تریی تاریا نیروهای فرانسوی را در نبرد مائه‌وآ قتل‌عام نمودند که در آن هجده تفنگدار دریایی فرانسوی کشته و چهل و سه نفر زخمی شدند.
بریتانیای کبیر در این جنگ رسماً بی‌طرف مانده و هرگز مداخله نظامی ننمود. با این حال، حضور بیش از دوازده کشتی جنگی نیروی دریایی سلطنتی در آب‌های جزایر انجمن، همواره باعث نگرانی فرانسوی‌ها بود. بسیاری از افسران بریتانیایی با جنبش تاهیتی‌ها همدل بوده یا آشکارا با دولت فرانسه خصومت داشتند یا دارای احساساتی به شدت دوگانه به فرانسویان بودند. ناخدا اندرو اسنیپ هاموند(به انگلیسی: Andrew Snape Hamond)، از کشتی اچ‌ام‌اس سالامندر نوشت که اگر بریتانیایی‌ها فعالانه جلوی فرانسوی‌ها را می‌گرفتند، «انگلیس ممکن بود از رنج دیدن آنکه بره خانگی که او پرورش داده و پروار نموده، توسط فرانسوی‌های ناپای بند به اصول اخلاقی ربوده شده، در امان بماند».در سال ۱۸۴۶، دریاسالار جورج سیمور، فرمانده کل بریتانیایی ناوگان اقیانوس آرام، از رایاتئا دیدار نمود و «همه مصوبات فرانسه را در آنجا بی‌ارزش و باطل اعلام نمود» و یک ملاقات خصوصی با ملکه پوماره داشت.
از سال ۱۸۴۶ تا ۱۸۴۷، هنری بیام مارتین (به انگلیسی: Henry Byam Martin)افسر نیروی دریایی سلطنتی و فرمانده کشتی اچ‌ام‌اس گراموس، برای جاسوسی از جنگ به جزایر انجمن اعزام شد. او متهم به تحقیق در مورد ادعاهای ملکه پوماره در مورد سایر جزایر شد. گزارش‌های او از ماه‌های پایانی درگیری در دفتر وقایع روزانه پولینزی نوشته کاپیتان هنری بیام مارتین، به ثبت رسیده است.