جنگ ضدهوایی
تاریخ > جنگ جهانی دوم

دفاع AA لهستان با حمله آلمان برابری نمی‌کرد و وضعیت در سایر کشورهای اروپایی نیز مشابه بود. AAW (جنگ ضدهوایی) مهم با نبرد بریتانیا در تابستان ۱۹۴۰ آغاز شد. اسلحه‌های AA 3.7 اینچی QF ستون فقرات دفاع زمینی AA را فراهم کردند، اگرچه در ابتدا تعداد قابل توجهی از QF ۳ اینچی 20 cwt نیز استفاده می‌شد. فرماندهی ضدهوایی ارتش، که تحت فرماندهی سازمان دفاع هوایی بریتانیا بود، به ۱۲ لشکر AA در ۳ سپاه AA افزایش یافت. اسلحه‌های ۴۰ میلی‌متری بوفور به تعداد فزاینده ای وارد خدمت شدند. علاوه بر این، هنگ RAF در سال ۱۹۴۱ با مسئولیت دفاع هوایی فرودگاه و در نهایت با Bofors 40 تشکیل شد. میلی‌متر به عنوان سلاح اصلی آنها. پدافندهای AA ثابت، با استفاده از HAA و LAA، توسط ارتش در نقاط کلیدی خارج از کشور، به ویژه مالت، کانال سوئز و سنگاپور ایجاد شد.
در حالی که اسلحه ۳٫۷ اینچی اصلی‌ترین اسلحه HAA در دفاع ثابت و تنها اسلحه متحرک HAA با ارتش صحرایی بود، اسلحه ۴٫۵ اینچی QF که توسط توپخانه سرنشین شده بود، در مجاورت بنادر دریایی استفاده می‌شد و از مهمات دریایی استفاده می‌کرد. عرضه. ۴٫۵ اینچی در سنگاپور اولین موفقیت را در سرنگونی بمب افکن‌های ژاپنی داشت. اسلحه‌های دریایی ۵٫۲۵ اینچی QF در اواسط جنگ در برخی از سایت‌های دائمی در اطراف لندن مستقر شدند. این تفنگ همچنین در مواضع دو نقش دفاع ساحلی / AA مستقر شد.
نیازهای آلمان در ارتفاعات در ابتدا قرار بود با ۷۵ پر شود تفنگ میلی‌متری از Krupp که با همکاری همتای سوئدی آنها Bofors طراحی شد، اما بعداً مشخصات آن اصلاح شد تا به عملکرد بسیار بالاتری نیاز داشته باشد. در پاسخ، مهندسان کروپ یک ۸۸ جدید ارائه کردند طراحی میلی‌متری، FlaK 36. این اسلحه برای اولین بار در اسپانیا در طول جنگ داخلی اسپانیا مورد استفاده قرار گرفت و ثابت کرد که یکی از بهترین اسلحه‌های ضدهوایی در جهان است و همچنین به ویژه در برابر تانک‌های سبک، متوسط و حتی سنگین اولیه مرگبار است.
پس از حمله Dambusters در سال ۱۹۴۳، یک سیستم کاملاً جدید توسعه یافت که برای سرنگونی هر هواپیمای در ارتفاع پایین با یک ضربه مورد نیاز بود. اولین تلاش برای تولید چنین سیستمی از ۵۰ استفاده شد تفنگ میلی‌متری، اما این نادرست و یک ۵۵ جدید ثابت شد تفنگ میلی‌متری جایگزین آن شد. این سیستم از یک سیستم کنترل متمرکز شامل رادار جستجو و هدف‌گیری استفاده می‌کرد که پس از در نظر گرفتن باد و بالستیک نقطه هدف اسلحه‌ها را محاسبه می‌کرد و سپس دستورهای الکتریکی را به تفنگ‌ها ارسال می‌کرد که از هیدرولیک برای نشان دادن خود در سرعت‌های بالا استفاده می‌کردند. اپراتورها به سادگی اسلحه‌ها را تغذیه می‌کردند و اهداف را انتخاب می‌کردند. این سیستم که حتی با استانداردهای امروزی مدرن است، با پایان جنگ در اواخر توسعه بود.
انگلیسی‌ها قبلاً مجوز ساخت بوفور ۴۰ میلی‌متری را ترتیب داده بودند و آنها را وارد خدمت کرده بودند. اینها قدرت سقوط هواپیماهای با هر اندازه ای را داشتند، اما به اندازه کافی سبک بودند که متحرک باشند و به راحتی تاب بخورند. این اسلحه برای تلاش‌های جنگی بریتانیا به قدری مهم شد که آنها حتی فیلمی به نام تفنگ تولید کردند که کارگران در خط مونتاژ را تشویق می‌کرد تا بیشتر کار کنند. نقشه‌های تولید اندازه‌گیری امپریالیستی که بریتانیا تهیه کرده بود در اختیار آمریکایی‌هایی قرار گرفت که نسخه‌ای (بدون مجوز) خود را از ۴۰ تهیه کردند. میلی‌متر در آغاز جنگ، در اواسط سال ۱۹۴۱ به تولید مجاز رفت.
با این حال، آزمایش‌های خدماتی مشکل دیگری را نشان داد: این که برد و ردیابی اهداف جدید با سرعت بالا تقریباً غیرممکن بود. در برد کوتاه، منطقه هدف ظاهری نسبتاً بزرگ است، مسیر مسطح و زمان پرواز کوتاه است، که امکان تصحیح سرب را با تماشای ردیاب‌ها فراهم می‌کند. در برد طولانی، هواپیما برای مدت طولانی در برد شلیک می‌ماند، بنابراین محاسبات لازم را می‌توان در تئوری با قوانین اسلاید انجام داد – اگرچه، زیرا خطاهای کوچک در فاصله باعث خطاهای بزرگ در ارتفاع سقوط پوسته و زمان انفجار، محدوده دقیق می‌شود. حیاتی است. برای محدوده‌ها و سرعت‌هایی که Bofors در آن کار می‌کردند، هیچ‌یک از این پاسخ‌ها به اندازه کافی خوب نبود.
راه حل، اتوماسیون بود، به شکل یک کامپیوتر مکانیکی، Kerrison Predictor. اپراتورها آن را به سمت هدف نگه می‌داشتند و پیش‌بینی‌کننده سپس نقطه هدف مناسب را به‌طور خودکار محاسبه کرد و آن را به‌عنوان یک اشاره‌گر نصب شده روی تفنگ نمایش داد. اپراتورهای اسلحه به سادگی نشانگر را دنبال کردند و پوسته‌ها را پر کردند. کریسون نسبتاً ساده بود، اما راه را به نسل‌های آینده نشان داد که ابتدا رادار را برای برد و بعداً برای ردیابی در خود جای دادند. سیستم‌های پیش‌بینی مشابهی توسط آلمان در طول جنگ معرفی شد، همچنین با پیشروی جنگ، برد راداری اضافه شد.
مجموعه‌ای از سامانه‌های ضدهوایی با کالیبر کوچک‌تر در اختیار نیروهای ترکیبی ورماخت آلمان بود، و از جمله آن‌ها Flakvierling quadruple-20 منشأ ۱۹۴۰ بود. سیستم تسلیحات ضدهوایی مبتنی بر توپ خودکار میلی متری یکی از رایج‌ترین سلاح‌هایی بود که هم در خشکی و هم در دریا مشاهده می‌شد. تسلیحات دفاع هوایی مشابه متفقین با کالیبر کوچکتر نیروهای آمریکایی نیز کاملاً توانا بودند، اگرچه توجه کمی به آنها می‌شود. نیازهای آن‌ها را می‌توان با تسلیحات با کالیبر کوچکتر فراتر از استفاده از مسلسل معمولی تک سوار کالیبر M2 .۵۰ در بالای برجک یک تانک برآورده کرد، زیرا چهار اسلحه زمینی «لوله سنگین» (M2HB) در کنار هم در آمریکایی نصب شده بودند. سلاح M45 Quadmount شرکت Maxson (به عنوان پاسخی مستقیم به Flakvierling)، که اغلب در پشت یک نیمه مسیر نصب می‌شدند تا Half Track, M16 GMC, Anti-Aircraft را تشکیل دهند. اگرچه قدرت کمتری نسبت به آلمان ۲۰ دارد سیستم‌های میلی‌متری، چهار یا پنج باتری رزمی معمولی یک گردان AAA ارتش اغلب کیلومترها از یکدیگر فاصله داشتند و به سرعت به واحدهای رزمی بزرگ‌تر زمینی متصل می‌شدند و جدا می‌شدند تا از هواپیماهای دشمن دفاع کنند.
از گردان‌های AAA نیز برای کمک به سرکوب اهداف زمینی استفاده شد. اسلحه بزرگتر 90 میلی‌متری M3 آنها، مانند هشتاد و هشت، نشان می‌دهد که یک اسلحه ضد تانک عالی نیز می‌سازد، و در اواخر جنگ در این نقش به‌طور گسترده مورد استفاده قرار گرفت. همچنین در شروع جنگ، اسلحه ۱۲۰ میلی‌متری M1 استراتوسفر در دسترس آمریکایی‌ها بود که قوی‌ترین اسلحه AA با ۶۰٬۰۰۰ فوت (۱۸ کیلومتر) قابل توجه بود. قابلیت ارتفاع، با این حال هیچ 120 M1 هرگز به هواپیمای دشمن شلیک نشد. ۹۰ میلی‌متر و ۱۲۰ اسلحه‌های میلی‌متری تا دهه ۱۹۵۰ همچنان مورد استفاده قرار گرفتند.
نیروی دریایی ایالات متحده نیز تا حدودی به این مشکل فکر کرده بود، زمانی که نیروی دریایی ایالات متحده در سال ۱۹۳۹ شروع به تسلیح مجدد در بسیاری از کشتی‌ها کرد، مسلسل کوتاه برد اولیه مسلسل کالیبر M2 0.50 بود. در حالی که در جنگنده‌های ۳۰۰ تا ۴۰۰ یارد مؤثر است، این برد نقطه خالی در برد ضدهوایی نیروی دریایی است. تولید اورلیکن ۲۰ میلی‌متری سوئیس برای محافظت از بریتانیایی‌ها شروع شده بود و این در ازای مسلسل‌های M2 اتخاذ شد. در بازه زمانی دسامبر ۱۹۴۱ تا ژانویه ۱۹۴۲، تولید نه تنها تمام نیازهای بریتانیا را پوشش داد، بلکه اجازه داد ۸۱۲ واحد در واقع به نیروی دریایی ایالات متحده تحویل داده شود. تا پایان سال ۱۹۴۲، ۲۰ میلی‌متری ۴۲ درصد از کل هواپیماهای نابود شده توسط کشتی AA نیروی دریایی ایالات متحده را تشکیل می‌داد. با این حال، هیئت پادشاهی اشاره کرده بود که تعادل به سمت اسلحه‌های بزرگتر مورد استفاده ناوگان تغییر می‌کند. نیروی دریایی ایالات متحده قصد داشت از پوم-پوم بریتانیا استفاده کند، با این حال، این سلاح به استفاده از کوردیت نیاز داشت که BuOrd آن را برای خدمات ایالات متحده قابل اعتراض دانست. تحقیقات بیشتر نشان داد که پودرهای ایالات متحده در Pom-Pom کار نمی‌کنند. اداره مهمات به خوبی از تفنگ ۴۰ میلی‌متری بوفورس آگاه بود. شرکت York Safe and Lock در حال مذاکره با Bofors برای دستیابی به حقوق نسخه هوا خنک این سلاح بود. در همان زمان، هنری هاوارد، مهندس و تاجر از آن آگاه شد و با RAMD WR Furlong رئیس اداره مهمات تماس گرفت. او دستور داد تا سیستم تسلیحاتی Bofors مورد بررسی قرار گیرد. York Safe و Lock به عنوان عامل قرارداد استفاده می‌شود. این سیستم باید هم برای سیستم اندازه‌گیری انگلیسی و هم برای تولید انبوه دوباره طراحی می‌شد، زیرا اسناد اصلی توصیه می‌کردند که براده‌دهی و سوراخ‌کاری با دست را شکل دهند. در اوایل سال ۱۹۲۸ نیروی دریایی ایالات متحده نیاز به جایگزینی مسلسل کالیبر ۵۰ را با چیزی سنگین تر دید. ۱٫۱ اینچ/75 (28 mm) Mark ۱ طراحی شد. قرار گرفتن در پایه‌های چهارگانه با سرعت آتش ۵۰۰ دور در دقیقه، مطابق با الزامات است. با این حال، اسلحه از مشکلات دندان درآوردن رنج می‌برد و مستعد گیر کردن بود. در حالی که می‌توانست این مشکل را حل کند، وزن سیستم برابر با چهارپایه Bofors 40 میلی‌متری بود در حالی که فاقد برد و قدرتی بود که Bofors ارائه می‌کرد. این اسلحه تا پایان جنگ به کشتی‌های کوچک‌تر و کمتر حیاتی منتقل شد. تفنگ دریایی ۵ اینچی/کالیبر ۳۸ مجموعه AA نیروی دریایی ایالات متحده را دور زد. یک پایه دو منظوره، در هر دو نقش سطحی و AA با موفقیت زیادی استفاده شد.
جفت شدن با کارگردان Mark 37 و فیوز مجاورتی که می‌تواند به‌طور معمول پهپادها را تا برد ۱۳۰۰۰ یارد از آسمان به بیرون پرتاب کند.
یک اسلحه نیمه اتوماتیک دوگانه ۳ اینچ/50 MK ۲۲ تولید شد اما قبل از پایان جنگ مورد استفاده قرار نگرفت و بنابراین خارج از محدوده این مقاله است. با این حال علائم اولیه ۳ اینچ/۵۰ در اسکورت‌های ناوشکن و کشتی‌های تجاری به کار گرفته شد. اسلحه‌های کالیبر ۳ اینچ/۵۰ (مارک‌های ۱۰، ۱۷، ۱۸ و ۲۰) برای اولین بار در سال ۱۹۱۵ به عنوان یک بازسازی برای یوا Texas (BB-35) وارد خدمت شدند.یوا Texas (BB-35) و متعاقباً بر روی بسیاری از انواع کشتی‌ها سوار شدند زیرا نیاز به حفاظت ضدهوایی تشخیص داده شد. در طول جنگ جهانی دوم، آنها سلاح اصلی اسلحه برای اسکورت ناوشکن، ناوچه‌های گشتی، تعقیب کننده‌های زیردریایی، مین روب‌ها، برخی از زیردریایی‌های ناوگان و سایر کشتی‌های کمکی بودند و به عنوان یک باتری دو منظوره ثانویه در برخی از انواع دیگر کشتی‌ها از جمله استفاده می‌شدند. چند کشتی جنگی قدیمی آنها همچنین اسلحه‌های اصلی با زاویه پایین ۴ اینچ / 50 (Mark ۹) را در کلاس  Wickes و Clemson جایگزین کردند. ناوشکن‌ها برای محافظت بهتر ضدهوایی. این تفنگ همچنین در تبدیل ناوشکن‌های تخصصی استفاده شد. تبدیل مناقصه هواپیمای دریایی "AVD" دو اسلحه دریافت کرد. ترابری پرسرعت "APD"، لایه‌های مین " DM " و تبدیل مین روب "DMS" سه تفنگ دریافت کردند و آنهایی که طبقه‌بندی ناوشکن را حفظ کردند، شش اسلحه دریافت کردند.
آلمانی‌ها ساختمان‌های بتن آرمه عظیمی را ساختند که برخی از آنها به ارتفاع بیش از شش طبقه، که به نام برج‌های فلک Hochbunker " High Bunkers " یا "Flakturme " شناخته می‌شدند و توپخانه‌های ضدهوایی را روی آنها قرار دادند. آن‌هایی که در شهرهایی که توسط نیروهای زمینی متفقین مورد حمله قرار می‌گرفتند به قلعه تبدیل شدند. چندین ساختمان در برلین از آخرین ساختمان‌هایی بودند که در نبرد برلین در سال ۱۹۴۵ به دست شوروی افتاد. بریتانیایی‌ها سازه‌هایی مانند قلعه‌های ماونسل در دریای شمال، رودخانه تیمز و سایر مناطق جزر و مدی ساختند که اسلحه‌ها را بر اساس آن‌ها بنا کردند. پس از جنگ بیشتر آنها به پوسیدگی رها شدند. برخی از آنها خارج از آب‌های سرزمینی بودند و در دهه ۱۹۶۰ زندگی دوم را به عنوان سکوی ایستگاه‌های رادیویی دزدان دریایی داشتند، در حالی که دیگری به پایگاه یک کشور کوچک تبدیل شد، شاهزاده سی لند .
برخی از کشورها تحقیقات موشکی را قبل از جنگ جهانی دوم آغاز کردند، از جمله برای استفاده ضدهوایی. تحقیقات بیشتر در طول جنگ آغاز شد. اولین گام، سامانه‌های موشکی هدایت‌نشده مانند RP و ۳ اینچی بریتانیایی بود که به تعداد زیاد از باتری‌های Z شلیک می‌شد و همچنین بر روی کشتی‌های جنگی نصب می‌شد. گمان می‌رود شلیک یکی از این وسایل در طی یک حمله هوایی باعث فاجعه بتنال گرین در سال ۱۹۴۳ شده باشد.[نیازمند منبع] در مواجهه با تهدید حملات کامیکازه ژاپنی، بریتانیا و ایالات متحده راکت‌های زمین به هوا مانند British Stooge یا Lark آمریکایی را به عنوان اقدامات متقابل توسعه دادند، اما هیچ‌یک از آنها در پایان جنگ آماده نبودند. تحقیقات موشکی آلمانی‌ها پیشرفته‌ترین تحقیقات جنگ بود زیرا آلمانی‌ها تلاش قابل توجهی در تحقیق و توسعه سیستم‌های موشکی برای همه اهداف انجام دادند. در میان آنها چندین سیستم هدایت شده و غیر هدایت شونده وجود داشت. سیستم‌های هدایت نشده شامل Fliegerfaust (به معنای واقعی کلمه "مشت هواپیما") به عنوان اولین MANPADS بود. سیستم‌های هدایت شونده چندین موشک پیچیده رادیویی، سیمی یا راداری هدایت شونده مانند موشک Wasserfall ("آبشار") بودند. به دلیل شرایط جنگی سخت برای آلمان، همه این سیستم‌ها فقط در تعداد کمی تولید می‌شدند و بیشتر آنها فقط توسط واحدهای آموزشی یا آزمایشی استفاده می‌شدند.
یکی دیگر از جنبه‌های دفاع ضدهوایی استفاده از بالون‌های رگبار برای عمل به عنوان مانع فیزیکی در ابتدا برای بمباران هواپیماها بر فراز شهرها و سپس برای هواپیماهای حمله زمینی بر فراز ناوگان تهاجم نرماندی بود. بالون، یک بادکنک ساده که به زمین بسته شده بود، به دو صورت کار می‌کرد. اولاً، آن و کابل فولادی برای هر هواپیمایی که قصد پرواز در میان آنها را داشت، خطری بود. ثانیاً برای دوری از بالن‌ها، بمب افکن‌ها باید در ارتفاع بالاتری پرواز می‌کردند که برای تفنگ‌ها مطلوب تر بود. بالون‌های رگبار از نظر کاربرد محدود بودند و کمترین موفقیت را در سرنگون کردن هواپیما داشتند، زیرا عمدتاً دفاع غیر متحرک و غیرعامل بودند.
پیشرفته‌ترین فن آوری‌های متحدان توسط دفاع ضدهوایی در برابر موشک‌های کروز V-1 آلمان به نمایش گذاشته شد (V مخفف V ergeltungswaffe، "سلاح تلافی جویانه"). گردان‌های ۴۱۹ و ۶۰۱ ضدهوایی ارتش ایالات متحده ابتدا برای دفاع از لندن به سواحل فولکستون-دوور اختصاص یافتند و سپس به بلژیک منتقل شدند تا بخشی از پروژه "Antwerp X" باشند که توسط Le Grand Veneur [nl] شده بود. در Keerbergen. با آزادسازی آنتورپ، این شهر بندری بلافاصله به بالاترین هدف تبدیل شد و بیشترین تعداد موشک V-1 و V-2 را در بین شهرهای دیگر دریافت کرد. کوچک‌ترین واحد تاکتیکی عملیات یک باتری اسلحه متشکل از چهار ۹۰ بود تفنگ‌های میلی‌متری شلیک گلوله‌های مجهز به فیوز مجاورتی رادیویی. اهداف ورودی توسط رادار SCR-584 که در آزمایشگاه راد MIT توسعه یافته بود به دست آمد و به‌طور خودکار ردیابی شد. خروجی رادار اسلحه‌گذار به M9 Gun Director داده شد، یک کامپیوتر آنالوگ الکترونیکی که در آزمایشگاه‌های بل برای محاسبه اصلاحات سرب و ارتفاع برای اسلحه‌ها توسعه یافته‌است. با کمک این سه فناوری، نزدیک به ۹۰ درصد موشک‌های V-1 در مسیر منطقه دفاعی اطراف بندر منهدم شد.