stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
گاه‌شمار توبروز اسکلروزیس

دزیره مگلوآر بورنِـویل برای نخستین بار در سال ۱۸۸۰ این بیماری را شرح داد و آن را «تصلب‌های تکمه‌ای چین‌های مغز» نامید.
گاه‌شمار توبروز اسکلروزیس (انگلیسی: Timeline of tuberous sclerosis) گاه‌شمار وقایع مرتبط با بیماری توبروز اسکلروزیس (TSC) است که تاریخچهٔ پژوهش‌های مرتبط به آن کمتر از ۲۰۰ سال عمر دارد. این بیماری، یک اختلال ژنتیکی نادر و چند سیستمی است که می‌تواند سبب ایجاد تومورهای خوش‌خیم در مغز و سایر اعضای حیاتی بدن همچون کلیه، قلب، چشم، ریه‌ها و پوست شود. مجموعه‌ای از علائم، از جمله حمله صرع، کم‌توانی ذهنی، مشکلات رفتاری، ناهنجاری‌های پوستی و بیماری‌های کلیه و ریه در این بیماری دیده می‌شوند. توبروز اسکلروزیس در اثر جهش در یکی از دو ژن TSC1 یا TSC2 ایجاد می‌شود که به‌ترتیب پروتئین‌های هامارتین و توبرین را کدگذاری می‌کنند. این پروتئین‌ها سرکوب‌گر تومور هستند و تکثیر و تمایز سلولی را تنظیم و کنترل می‌کنند. این ژن‌ها و پروتئین‌ها در آغاز، شگرفه‌های نادر آسیب‌شناسی بودند، اما امروزه کانون تمرکز پژوهشی در زمینه چگونگی تشکیل و سرکوب تومور هستند.
تاریخچه پژوهش در زمینه توبروز اسکلروزیس به چهار دوره تقسیم می‌شود. در اواخر سده نوزدهم میلادی، پزشکان برجستهٔ شاغل در بیمارستان‌های آموزشی اروپا، ابتدا علامات و نشانه‌های مغزی و پوستی جداگانه‌ای را شرح دادند. برخی از نشانه‌های بیماری به افتخار این پزشکان نام‌گذاری شده‌اند، مثل «بیماری بورنویل» و «آدنوم پرینگل». در آغاز سده بیستم میلادی، پژوهش‌گران دریافتند که این علائم و نشانه‌ها، همگی مربوط به یک بیماری واحد هستند. همچنین درگیری اعضا و احشای دیگر نیز مشخص شد و پزشکان فهمیدند که شدت و حدت بیماری و علائمش بسیار متفاوت است. در اواخر سده بیستم میلادی، پیشرفت‌های شگرفی در روش‌های تصویربرداری عصبی حاصل شد و دو ژن ایجادکنندهٔ بیماری نیز کشف شدند. سرانجام با آغاز سده بیست و یکم میلادی، پژوهشگران درک بهتری از بیماری در سطح مولکولی یافتند و درمان‌های غیرجراحی بالقوه‌ای برای این بیماری مطرح شد.
واژه‌نامه

↑  végétations vasculaires
↑  Cortical Heterotopia
↑  Periungual Fibromas
↑  forme fruste
↑  Two-hit hypothesis
↑  Tuberous Sclerosis Association
↑  FLAIR
↑  T2-weighted
↑  Magnetoencephalography
«رویش‌های عروقی» پی‌یر فرانسوا اولیو رِیه.
تصلب تکمه‌ای مغز که چین‌های اسکلروزی و هیپرتروفیک را نشان می‌دهد.
زنی با آدنوم سباسئوم، ۱۹۰۰ میلادی.
فاکومای شبکیه‌ای یان وان دِر هوفه.
سی‌تی‌اسکن طبیعی مغز انسان.
پِت اسکن طبیعی مغز انسان.
راپامایسین (سیرولیموس)
گاما انولاز

گاما انولاز (انگلیسی: Gamma-enolase) که با نام‌های انولاز ۲ و انولاز اختصاصی نرون هم شناخته می‌شود، یک آنزیم است که در انسان توسط ژن «ENO2» کدگذاری می‌شود.
این آنزیم یکی از ۳ ایزوآنزیمی است که در پستانداران یافت می‌شود.
اهمیت بالینی

ردیابی این آنزیم با استفاده از آنتی‌بادی، جهت شناسایی یاخته‌های عصبی و سلول‌هایی که تمایز نوروآندوکرین دارند، استفاده می‌شود. این آنزیم در «سرطان ریه با منشأ سلول کوچک» هم یافت می‌شود و می‌توان از آن به‌عنوان یک بیومارکر در تشخیص این نوع سرطان بهره برد.
بای تمر

| بای تمر | بای تمر |
| --- | --- |
روستا: روستا
بای تمرموقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانبای تمربای تمر (Iran Kurdistan)نمایش نقشه Iran Kurdistan: بای تمرموقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانبای تمربای تمر (Iran Kurdistan)نمایش نقشه Iran Kurdistan
مختصات: ۳۵°۲۲′ شمالی ۴۷°۳۶′ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۳۶۷°شمالی ۴۷٫۶۰۰°شرقی﻿ / 35.367; 47.600: مختصات: ۳۵°۲۲′ شمالی ۴۷°۳۶′ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۳۶۷°شمالی ۴۷٫۶۰۰°شرقی﻿ / 35.367; 47.600
کشور: ایران
استان: کردستان
شهرستان: دهگلان
بخش: بخش مرکزی شهرستان دهگلان
دهستان: حومه دهگلان
جمعیت: ۱۴ نفر (سرشماری ۹۵)
بای تمر، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان دهگلان در استان کردستان ایران است.این روستا یکی از قدیمی ترین روستاهای منطقه(تپه باستانی احتمالا دوره اشکانی)بوده است اما متاسفانه بنا به دلایل متعدد روستا در حال حاضر فقط چند خانوار در ان زندگی می کنند و از لحاظ کشاورزی یکی از روستاهای منطقه است که بیشترین زمین کشاورزی دیم را دارا می باشد. از جمله محصولات عمده کشاورزی روستا گندم و نخود می باشد.در مجاورت جنوبی روستا رودخانه ای به همین اسم و در بخش شمالی آن تفرجگاه شیدا قرار دارد.
جمعیت

این روستا در دهستان حومه دهگلان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۸ نفر (۲۱خانوار) بوده‌است.
بیابان شمالی آسیای مرکزی

| بیابان شمالی آسیای مرکزی | بیابان شمالی آسیای مرکزی |
| --- | --- |
پارک ملی آلتین-ایمل، قزاقستان: پارک ملی آلتین-ایمل، قزاقستان
قلمرو بوم‌ناحیه (رنگ زرد): قلمرو بوم‌ناحیه (رنگ زرد)
بومگاه: بومگاه
زیست‌بوم: بیابان‌ها و درختچه‌زارهای خشک
جغرافیا: جغرافیا
مساحت: ۶۶۳٬۰۰۰ کیلومتر مربع (۲۵۶٬۰۰۰ مایل مربع)
کشور: قزاقستان، ازبکستان، قرقیزستان
نگهداری: نگهداری
وضعیت نگهداری: آسیب‌پذیر
Global 200: ۱۳۴
بیابان شمالی آسیای مرکزی بوم‌ناحیه‌ای در زیست‌بوم بیابان‌ها و درختچه‌زارهای خشک است که در منطقه آسیای مرکزی و در کشورهای قزاقستان و ازبکستان قرار دارد. میزان بارش سالانه این بوم‌ناحیه بین ۱۰۰ تا ۱۵۰ میلیمتر (۴ تا ۶ اینچ) است. زمستان‌ها با دمای −۱۰ تا −۱۵ درجه سلسیوس (۱۴ تا ۵ درجه فارنهایت) سرد و تابستان‌ها با دمای در حدود ۲۵ درجه سلسیوس (۷۷ درجه فارنهایت) گرم است. طیف وسیعی از انواع زیستگاه از جمله دشت‌های نمکی، بیابان‌های رسی، بیابان‌های سنگی و برخی از انواع بیابان‌های ماسه‌ای در آن وجود دارد. پوشش گیاهی از بوته‌های کمیاب خشک شامل درمنه (Artemisia) و علف شور (Salsola) تشکیل شده است. جانوران این بوم‌ناحیه متنوع است و پستانداران و پرندگان، تعداد زیادی خزندگان و بسیاری از گونه‌های بی‌مهرگان در آن وجود دارد. برخی از مناطق حفاظت‌شده در بوم‌ناحیه بیابان شمالی آسیای مرکزی وجود دارند، اما بخش‌های دیگری از آن به دلیل تبدیل اراضی طبیعی به زمین کشاورزی، چرای بی‌رویه و شکار غیرقانونی در حال تخریب هستند.
جغرافیا

بیابان شمالی آسیای مرکزی جنوب قزاقستان و بیشتر ازبکستان را در بر می‌گیرد. آب و هوای این بوم‌ناحیه نمونه‌ای از اقلیم بیابانی سرد است؛ میانگین دما در ماه ژانویه از −۱۰ درجه سلسیوس (۱۴ درجه فارنهایت) تا −۱۵ درجه سلسیوس (۵ درجه فارنهایت) است، در حالی که میانگین دمای ژوئیه به ۲۴ درجه سلسیوس (۷۵ درجه فارنهایت) تا ۲۶ درجه سلسیوس (۷۹ درجه فارنهایت) نیز می‌رسد. به‌طور متوسط، میزان بارندگی سالانه بین ۱۰۰ میلیمتر (۳٫۹ اینچ) تا ۱۵۰ میلیمتر (۵٫۹ اینچ) است. توپوگرافی بوم‌ناحیه بیابان شمالی آسیای مرکزی متنوع است و بیابان‌های نمکی دارای خاک سولونچاک با تعداد زیادی کفه نمکی، بیابان‌های رسی، بیابان‌های صخره‌ای و منطقه کوچکی از بیابان ماسه‌ای در بخش جنوبی منطقه از ویژگی‌های آن است.
گیاگان

پوشش گیاهی غالب بیابان شمالی آسیای مرکزی از نوع درختچه‌ای و نیمه درختچه‌ای همراه با انواع مختلف گونه‌های سازگار با انواع مختلف خاک موجود در آن است. بیابان‌های رسی زیستگاه جوامع گیاهی مانند Anabasis salsa، علف شور (Salsola) شرقی و گونه‌های مختلف سرده درمنه مانند A. terrae albae، گونه A. turanica و A. gurganica هستند. بیابان‌های سنگی عمدتاً زیستگاه Salsola arbusculae formis و Nanophyton erinaceum هستند، در حالی که بیابان‌های نمکی دارای خاک سولونچاک زیستگاه گونه‌های گیاهی نیمه درختچه‌ای Ceratoides papposa، گونه Artemisia terrae albae، انواع گونه‌های massagetovii، گونه A. santolina و نیز A. songarica و گونه‌های درختچه‌ای مانند اسکنبیل (Calligonum aphyllum)، گونه Ephedra lomatolepis و همچنین گونه‌های علفی مانند چمن گندمی (Agropyron fragile) است.
زیاگان

پستانداران بیابان شمالی آسیای مرکزی شامل خارپشت گوش‌بلند (Hemiechinus auritus)، خرگوش صحرایی شرقی (lepus tolai)، گونه‌های متعدد جربیل و موش دوپا، کل سکایی (Saiga tatarica)، قاقم دورنگ دشتی (Mustela eversmanni)، آهوی ایرانی (Gazella subgutturosa )، گور آسیایی (Equus hemonius) و انواع دانه‌دوست‌ها (Spermophilus) است.
پرندگان این بوم‌ناحیه شامل چکچک (Oenanthe isabellina, O. deserti)، سسک بیابانی (Sylvia nana)، غراب گردن‌قهوه‌ای (Corvus ruficollis)، گونه در معرض خطر هوبره آفریقایی (Chlamydotis undulata)، باقرقره شکم‌سیاه (Pterocles orientalis)، عقاب طلایی (Aquila chrysaetos)، عقاب صحرایی (Aquila rapax)، کرکس کوچک (Neophron percnopterus) و بالابان (Falco cherrug) است.
خزندگان متعددی را می‌توان در این بوم‌ناحیه بیابانی یافت، از جمله انواع مختلف مارمولک‌های آگاما (Agama)، اسکینک گکو رستموف (Teratoscincus scincus rustamovi)، مارمولک-مار چرنوف (Ophimorus chernovi)، مارمولک شنی فرغانه (Eremias scripta pherganensis)، بزمجه بیابانی (Varanus griseus) و مار کبرای آسیای مرکزی یا کبرای خزری (Naja oxiana).
بی‌مهرگان بوم‌ناحیه بیابان شمالی آسیای مرکزی به ویژه در بیابان‌های ماسه‌ای بسیار غنی است و این بوم‌ناحیه زیستگاه انواع ملخ‌ها، قاب‌بالان، پروانه‌ها، موریانه‌ها و مورچه‌ها است.
وضعیت حفاظت و تهدیدها

وضعیت حفاظت از این بوم‌ناحیه به عنوان «آسیب‌پذیر» ذکر شده است. مهم‌ترین عواملی که یکپارچگی بوم‌ناحیه را به خطر می‌اندازد شامل تبدیل زیستگاه‌های طبیعی به زمین کشاورزی، شکار بیش از حد و فعالیت‌های شکار غیرقانونی و استفاده از گیاهان برای اهدافی مانند تولید هیزم و ابریشم است. مناطق حفاظت‌شده این بوم‌ناحیه شامل ذخیره‌گاه طبیعی بارسا-کلمس در جزیره‌ای در دریاچه آرال، ذخیره‌گاه کاپلانکیر، ذخیره‌گاه استیورت و پارک ملی آلتین-ایمل در قزاقستان است.
شرلی نایت

| شِرلی نایت | شِرلی نایت |
| --- | --- |
در سال ۱۹۶۳: در سال ۱۹۶۳
نام هنگام تولد: شرلی نایت هاپکینز
زادهٔ: ۵ ژوئیهٔ ۱۹۳۶ گوسل، کانزاس، ایالات متحده آمریکا
درگذشت: ۲۲ آوریل ۲۰۲۰ (۸۳ سال) سن مارکوس، تگزاس، ایالات متحده آمریکا
ملیت: ایالات متحده آمریکا
محل تحصیل: دانشگاه ایالتی ویچیتا
پیشه: هنرپیشه
سال‌های فعالیت: ۱۹۵۹ تا ۲۰۱۸
همسر(ها): Gene Persson (ا. ۱۹۵۹–۱۹۶۹) John Hopkins (writer) (ا. ۱۹۶۹–۱۹۹۸)
فرزندان: ۲ (از جمله Kaitlin Hopkins)
جوایز: بهترین بازیگر نقش مکمل زن - مجموعه تلویزیونی یا فیلم تلویزیونی
شرلی نایت هاپکینز (به انگلیسی: Shirley Knight Hopkins)؛ (زادهٔ ۵ ژوئیهٔ ۱۹۳۶ – درگذشته ۲۲ آوریل ۲۰۲۰) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود.
گزیده فیلم‌شناسی > سینما

قصر یخی (۱۹۶۰)
کاناپه (۱۹۶۲)
پرنده شیرین جوانی (۱۹۶۲)
گروه (۱۹۶۶)
مردمان باران (۱۹۶۹)
نیروی عظیم (۱۹۷۴)
ورای ماجرای پوسیدون (۱۹۷۹)
عشق بی‌پایان (۱۹۸۱)
رنگ شب (۱۹۹۴)
استوارت خانواده‌اش را نجات می‌دهد (۱۹۹۵)
شیاطین (۱۹۹۶)
بهتر از این نمی‌شه (۱۹۹۷)
چشم‌فرشته‌ای (۲۰۰۱)
پی‌نوشت: گربه‌ات مرده (۲۰۰۲)
اسرار غیبی انجمن خواهرانه یایا (۲۰۰۲)
زندگی جنسی (۲۰۰۴)
پل بلارت: پلیس بازار (۲۰۰۹)
زندگی شخصی پیپا لی (۲۰۰۹)
آسانسور) (۲۰۱۱)
برادر ابله ما (۲۰۱۱)
پل بلارت: پلیس بازار ۲ (۲۰۱۵)
گزیده فیلم‌شناسی > مجموعه تلویزیونی

ماوریک (۱۹۶۱)
ویرجینیایی (۱۹۶۲ و ۱۹۶۵)
فراری (۱۹۶۴ تا ۱۹۶۶)
خیابان‌های سان‌فرانسیسکو (۱۹۷۳)
داستان‌های باورنکردنی (۱۹۸۲)
ایکوالایزر (۱۹۸۹)
نظم و قانون (۱۹۹۳)
اگر این دیوارها می‌توانستند صحبت کنند (۱۹۹۶)
نظم و قانون: واحد قربانیان ویژه (۲۰۰۱ و ۲۰۰۳)
الی مک‌بل (۲۰۰۲)
بخش فوریت‌های پزشکی (۲۰۰۲)
دکتر هاوس (۲۰۰۵)
کدبانوهای وامانده (۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷)
سسک سرخ

| سسک سرخ | سسک سرخ |
| --- | --- |
سسک سرخ، Cardellina rubra: سسک سرخ، Cardellina rubra
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: گنجشک‌سانان
تیره:: چرخ‌ریسکیان
سرده:: Cardellina
گونه:: rubra
سسک سرخ (نام علمی: Cardellina rubra) نام یک گونه از خانواده چرخ‌ریسکیان است.
طبقه‌بندی

جواهرشناس و طبیعت‌شناس انگلیسی ویلیام بولاک و پسرش بلافاصله پس از استقلال مکزیک به مکزیک سفر کردند و در سال ۱۸۲۳ شش ماه را صرف جمع‌آوری مصنوعات باستان‌شناسی و بسیاری از گونه‌های پرندگان و ماهی‌های جدید کردند. نمونه‌های پرنده برای توصیف رسمی به طبیعت‌شناس ویلیام جان سواینسون، هموطنشان داده شد، که او در سال ۱۸۲۷ این کار را انجام داد. در میان این‌ها، گیج‌ک قرمز بود که به سرده Setophaga به‌عنوان Setophaga rubra اختصاص داشت. در طول نیم قرن بعدی، مقامات دیگر آن را به کاردلینا، با خرچنگ صورت قرمز، و به گونه گسترده گیسوان گرمسیری Basileuterus، و همچنین به جنس چرچک‌های دنیای قدیم سیلویا و جنس لقمه‌های جهان قدیم منتقل کردند. در سال ۱۸۷۳، طبیعت‌شناسان انگلیسی فیلیپ لاتلی اسکلتر و اوزبرت سالوین این گونه را به جنس Ergaticus منتقل کردند، جایی که برای بیش از یک قرن باقی ماند.
خرچنگ قرمز با خرچنگ سر صورتی چیاپاس و گواتمالا یک ابرگونه تشکیل می‌دهد. علیرغم گستره‌های جدا از هم و پرهای به‌طور قابل‌توجهی متفاوت، این دو گاهی اوقات به هم مرتبط در نظر گرفته می‌شوند. برعکس، همچنین پیشنهاد شده است که خرچنگ قرمز باید به یک گونه گوش خاکستری شمالی (C. melanauris) و یک گونه گوش سفید جنوبی (C. rubra) تقسیم شود. یک مقاله جامع در سال ۲۰۱۰ توسط ایربی لاوت و همکارانش در مورد تجزیه و تحلیل DNA میتوکندریایی و هسته‌ای چرچک‌های دنیای جدید نشان داد که گیج‌ک‌های سر قرمز و صورتی نزدیک‌ترین خویشاوند یکدیگر هستند و اجداد مشترک آن‌ها از دودمانی که باعث پیدایش چهره‌های قرمز شده است، فاصله گرفته است. گیجه نویسندگان توصیه کردند گیج‌ک‌های سر قرمز و صورتی را به جنس Cardellina منتقل کنند، پیشنهادی که توسط اتحادیه بین‌المللی پرنده‌شناسان (IOC) پذیرفته شده است.
The subspecies C. r. rubra has a white,
گنجینه ملی (ژاپن)

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
برخی از گنجینه‌های ملی ژاپن
گنجینه ملی (به ژاپنی: 国宝, kokuhō)، باارزش‌ترین دارایی‌های فرهنگی ملموس ژاپن است که توسط دفتر امور فرهنگی (یک نهاد ویژه وزارت آموزش، فرهنگ، ورزش، علوم و فناوری تعیین و مشخص شده است). دارایی فرهنگی ملموس دارای ارزش تاریخی یا هنری است که به عنوان «ساختمان‌ها و سازه‌ها» یا «هنرهای زیبا و صنایع دستی» طبقه‌بندی می‌شود. هر گنجینه ملی باید طرز کار برجسته، ارزش بالا برای تاریخ فرهنگی جهان، یا ارزش استثنایی را نشان دهد.
تقریباً ۲۰٪ از گنجینه‌های ملی سازه‌هایی مانند قلعه ژاپنی، معابد بودایی در ژاپن، معبد شینتوییها یا اقامتگاه‌ها هستند. ۸۰ درصد دیگر نقاشی هستند. طومارها؛ سوتراs; آثار خوشنویسی; مجسمه‌های چوبی، برنزی، لاکی یا سنگی؛ صنایع دستی مانند سفالگری و ظروف لاکی کنده کاری؛ فلزکاری؛ شمشیر ژاپنی و منسوجات؛ و آثار باستانی و تاریخی. این اقلام از دوره ژاپن باستان تا اوایل مدرن قبل از دوره میجی، شامل قطعات قدیمی‌ترین سفال‌های جهان از اسناد و نوشته‌های دوره جومون و قرن نوزدهم است. نامگذاری قصر آکاساکا در سال ۲۰۰۹، کارخانه ابریشم تویمی‌اوکا در سال ۲۰۱۴ و از مکتب کایچی سه گنجینه ملی مدرن، پس از بازسازی می‌جی اضافه شد.
ژاپن یک شبکه جامع قوانین برای حفاظت، حفظ و طبقه‌بندی میراث فرهنگی خود دارد. توجه به خواص فیزیکی و ناملموس و حفاظت از آنها نمونه ای از شیوه‌های حفظ و بازسازی ژاپن است. روش‌های حفاظت از گنجینه‌های ملی تعیین‌شده شامل محدودیت در تغییرات، انتقال و صادرات، و همچنین حمایت مالی در قالب کمک‌های بلاعوض و کاهش مالیات است. دفتر امور فرهنگی به مالکان مشاوره در مورد مرمت، اداره و نمایش عمومی املاک ارائه می‌دهد. این تلاش‌ها با قوانینی تکمیل می‌شود که از محیط ساخته شده سازه‌های تعیین شده و تکنیک‌های لازم برای بازسازی آثار محافظت می‌کند.
منطقه کانسای، منطقه پایتخت ژاپن از دوران باستان تا قرن ۱۹، دارای بیشترین گنجینه‌های ملی است. کیوتو به تنهایی از هر پنج گنجینه ملی یکی را دارد. اموال هنرهای زیبا و صنایع دستی عموماً در مالکیت خصوصی یا در موزه‌ها هستند، از جمله موزه‌های ملی مانند موزه ملی توکیو، موزه ملی کیوتو، و موزه ملی نارا، موزه‌های عمومی استان‌های ژاپن و شهرداری‌های ژاپن، و موزه‌های خصوصی اقلام مذهبی اغلب در معابد و زیارتگاه‌های شینتو یا در موزه یا گنج‌خانه مجاور نگهداری می‌شوند.
تاریخ > زمینه و تلاش‌های اولیه حفاظتی

املاک فرهنگی ژاپن در اصل در مالکیت معابد بودایی، معبد شینتوییها و خانواده‌های اشرافی یا سامورایی بود.
تاریخ ژاپن به‌طور ناگهانی در سال‌های ۱۸۶۷–۱۸۶۸، زمانی که شوگون‌سالاری توکوگاوا با بازسازی می‌جی جایگزین شد، پایان یافت. در طول دوره بعدی هایبوتسو کیشاکو ("الغا کردن بودیسم و نابود کردن گوتاما بودا") ناشی از سیاست رسمی شینبوتسو بونری و جنبش‌های ضد بودایی در تبلیغ بازگشت به شینتو، بناها و آثار هنری بودایی ویران شدند. در سال ۱۸۷۱، دولت زمین‌های معابد را مصادره کرد که نمادی از نخبگان حاکم تلقی می‌شد. اموال متعلق به اربابان فئودال مصادره شد، قلعه‌ها و اقامتگاه‌های تاریخی ویران شدند، و حدود ۱۸۰۰۰ معبد بسته شد. در همین دوره، میراث فرهنگی ژاپن تحت تأثیر افزایش صنعتی شدن و غرب‌گرایی قرار گرفت. در نتیجه موسسات بودایی و شینتو فقیر شدند. معابد پوسیده شدند و اشیاء ارزشمند به خارج صادر شدند.
در سال ۱۸۷۱، دایجوکان فرمانی برای حفاظت از آثار باستانی ژاپنی به نام طرح حفاظت از آثار باستانی (古器旧物保存方, koki kyūbutsu hozonkata؟) صادر کرد. بر اساس توصیه‌های دانشگاه‌ها، این فرمان به بخش‌ها، معابد و زیارتگاه‌ها دستور داد تا فهرستی از ساختمان‌ها و هنرهای مهم تهیه کنند. با این حال. این تلاش‌ها در مواجهه با غرب‌زدگی رادیکال ناکارآمد بود. در در سال ۱۸۸۰، دولت بودجه ای را برای حفظ زیارتگاه‌ها و معابد باستانی اختصاص داد. تا سال ۱۸۹۴، ۵۳۹ زیارتگاه و معبد یارانه‌های دولتی برای انجام تعمیرات و بازسازی دریافت کردند.
پاگودا پنج طبقه از معبد دایگو، هوندو از توشودای-جی و هوندو از کیومیزو-درا نمونه‌هایی از ساختمان‌هایی هستند که در این دوره تعمیر شدند. بین سال‌های ۱۸۸۸ و ۱۸۹۷ یک نظرسنجی توسط کاکوزو اوکاکورا و ارنست فنولوسا برای ارزیابی و فهرست‌نویسی ۲۱۰۰۰۰ شی با ارزش هنری یا تاریخی طراحی شد. پایان قرن نوزدهم دوره تغییرات سیاسی در ژاپن بود زیرا ارزش‌های فرهنگی از پذیرش مشتاقانه ایده‌های غربی به علاقه تازه کشف شده به میراث ژاپنی تغییر پیدا کردند. تاریخ معماری ژاپن در برنامه درسی ظاهر شد و اولین کتاب‌ها در مورد تاریخ معماری منتشر شد، که توسط فهرست‌های تازه گردآوری شده ساختمان‌ها و هنرها برانگیخته شده و رونقی تازه پیدا کرد.
اوکاکورا کاکوزو
اخوان‌المسلمین سودان

حسن الترابی از معروف‌ترین اشخاص اخوان‌المسلمین سودان بود.
اخوان‌المسلمین سودان (به عربی: إخوان المسلمون فی السودان)، حزبی سودانی است؛ که مبتنی بر افکار اخوانی‌های مصر در صددِ تحقق آرمان‌های خود در سودان است. این گروه در سال ۱۹۴۹ م، در پی مسافرت گروهی از اخوانی‌های مصر به سودان شکل گرفت؛ و به عنوان یکی از بازوهای اخوان‌المسلمین مصر در طی ۶۵ سال گذشته به فعالیت مشغول بوده‌است. حسن الترابی از معروف‌ترین اشخاص اخوان‌المسلمین سودان بود؛ که در اسفند سال ۱۳۹۴ درگذشت.
تاریخ > شکل‌گیری و تاریخ اولیه

این گروه در دهه ۱۹۶۰ به عنوان یک گروه دانشجویی اسلامگرا ایجاد شد و به عنوان جبهه منشور اسلامی شناخته شد. از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۹ پس از سرنگونی دولت رئیس‌جمهور ابراهیم عبود، حسن الترابی ریاست آن را بر عهده داشت. در این دوره، آی سی اف از حق رأی دادن زنان حمایت کرد و نامزدهای زن را کاندید کرد. در سال ۱۹۶۹، دولت توسط ژنرال گافر النیمیری با کودتا سرنگون شد و پس از آن اعضای جبهه منشور اسلامی در بازداشت خانگی قرار گرفتند یا از کشور فرار کردند. ان آی اف اگرچه به شدت مخالف کمونیسم بود، اما سازمان آنها را کپی کرد. جبهه ملی اسلامی خود به دنبال شکست کودتای ضد نومایری به رهبری انصار در ژوئیه ۱۹۷۶ تأسیس شد.
تاریخ > منابع قدرت

گروه ترابی به عنوان «واسطه» بین سودان و عربستان سعودی خدمت می‌کردند، بندر جده که تقریباً مستقیماً از آن طرف دریای سرخ واقع شده بود و فقط ۲۰۰ مایل از بندر سودان فاصله داشت و توانایی میزبانی از کارگران مهاجر سعودی را داشت. به دنبال تحریم نفت عربی، سعودی منابع مالی جدی داشت که می‌تواند در کشور فقیر آفریقا سرمایه‌گذاری کند تا نفوذ کمونیست‌ها را از بین ببرد. در طول جنگ سرد، این سازمان از حمایت اسلام گرایانه عربستان سعودی بهره‌مند شد. کمک مالی عربستان به ان ای اف و تسلط آن بر بانکداری اسلامی (که بعداً به معنای همه بانکداری بود)، به آنها وسیله ای داد تا بتوانند از پایگاه‌های اصلی خود در محافل فکری و دانشگاهی فراتر روند.
در پاییز سال ۱۹۷۷، بانک اسلامی فیصل شعبه ای در سودان افتتاح کرد - ۶۰ درصد سرمایه اولیه آن سعودی بود. در اواسط دهه ۱۹۸۰ این بانک از نظر پول نگهداری شده در سپرده دومین سودان بود. همچنین در اواخر دهه ۱۹۷۰ بانک آل باراکا تأسیس شد. هر دو پاداش کسانی را که به جبهه اسلامی اسلام‌گرای حسن الترابی وابسته بودند، فراهم کردند - اشتغال و ثروت برای جوانان فارغ‌التحصیل دانشگاهی مبارز و اعتبار آسان برای سرمایه گذاران و بازرگانان مسلمان فراهم شد.
در سال ۱۹۷۹، زمانی که نیمیری به دنبال یافتن محل اقامت در ان ای اف بود، از ترابی دعوت شد تا به عنوان دادستان کل کشور شود، اعضای ان ای اف به اعضای دیگر کمک می‌کنند تا در «هر موقعیت قدرت موجود» در دولت سودان قرار بگیرند. همچنین از درگیری نیمیری با متحدان کمونیست سابق خود سود برد. سودان بزرگترین حزب کمونیست در جهان عرب را داشت و رقیب اسلامگرایان در میان دانشجویان دانشگاه بود. کمونیست‌ها و ان ای اف کمتر از احزاب جریان اصلی سودان بر اساس ارتباطات خانوادگی با دانشجویان دانشگاه جلب کردند. اگرچه نیمیری رژیم خود را تا پایان سوسیالیست خواند، اما کمونیست‌ها را تهدیدی علیه قدرت خود و احتمالاً مانعی برای کمک به ایالات متحده دانست.
سایت گروه

https://web.archive.org/web/20170505173256/http://www.ikhwansd.com/
پلامر، ایندیانا

| پلامر، ایندیانا | پلامر، ایندیانا |
| --- | --- |
محدوده ثبت‌نشده: محدوده ثبت‌نشده
پلامرموقعیت پلامر، ایندیانا در نقشهنمایش نقشه ایندیاناپلامرپلامر (ایالات متحده آمریکا)نمایش نقشه ایالات متحده آمریکا: پلامرموقعیت پلامر، ایندیانا در نقشهنمایش نقشه ایندیاناپلامرپلامر (ایالات متحده آمریکا)نمایش نقشه ایالات متحده آمریکا
مختصات: ۳۸°۵۸′۵۴″ شمالی ۸۶°۵۸′۲۱″ غربی﻿ / ﻿۳۸٫۹۸۱۶۷°شمالی ۸۶٫۹۷۲۵۰°غربی﻿ / 38.98167; -86.97250: مختصات: ۳۸°۵۸′۵۴″ شمالی ۸۶°۵۸′۲۱″ غربی﻿ / ﻿۳۸٫۹۸۱۶۷°شمالی ۸۶٫۹۷۲۵۰°غربی﻿ / 38.98167; -86.97250
کشور: ایالات متحده آمریکا
ایالت آمریکا: ایندیانا
شهرستان: شهرستان گرین، ایندیانا
شهر: واشینگتن
ارتفاع: ۴۹۵ فوت (۱۵۱ متر)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (منطقه زمانی شرقی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (منطقه زمانی شرقی)
زیپ‌کد: ۴۷۴۴۳
کد منطقه: 812
سامانه اطلاعات نام‌های جغرافیایی feature ID: ۴۴۱۳۷۳
پلامر (به انگلیسی: Plummer) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در ایندیانا واقع شده‌است. پلامر ۱۵۰٫۸۸ متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد.
ایسایا ویتلک جونیور

| ایسایا ویتلک جونیور | ایسایا ویتلک جونیور |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳ سپتامبر ۱۹۵۴ ‏(۷۰ سال) ساوث بند، ایندیانا
ملیت:  ایالات متحده آمریکا
پیشه: بازیگر
ایسایا ویتلک جونیور (به انگلیسی: Isiah Whitlock, Jr.) (زاده ۱۳ سپتامبر ۱۹۵۴) بازیگر آمریکایی است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در فیلم با تشکر برای به اشتراک گذاری، چیپس و تنگ ماهی اشاره کرد.
کافه ولتر

کافه ولتر
کافه ولتر (Café Voltaire) نام یک کافه مشهور در پاریس است که در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، به محلی برای گردهمایی نویسندگان، هنرمندان و روشنفکران پیشرو تبدیل شد. این کافه به افتخار فیلسوف و نویسنده بزرگ فرانسوی، ولتر، نامگذاری شد و نمادی از روشنفکری و آزاداندیشی بود. در سال‌هایی که کافه ولتر به نقطه عطفی برای اندیشه‌های نوگرا و جریان‌های مدرن تبدیل شد، چهره‌های مشهوری از سراسر جهان در آنجا به بحث و گفتگو می‌پرداختند و بنیان‌های فرهنگی و هنری جدیدی را پایه‌ریزی می‌کردند.
جریان ادبی

کافه ولتر در ابتدا یک مکان ساده برای استراحت و نوشیدن قهوه بود، اما به زودی به پاتوق افرادی تبدیل شد که به دنبال فضایی برای بیان دیدگاه‌های تازه و تبادل افکار آزاد بودند. در آن زمان، پاریس به عنوان مرکز فرهنگی و هنری اروپا شناخته می‌شد و بسیاری از نویسندگان و هنرمندان از سراسر جهان برای تجربه فضای فرهنگی آزاد و متنوع این شهر، به آنجا سفر می‌کردند. کافه ولتر با فضایی که برای آزاداندیشی و نوآوری فراهم کرده بود، به یکی از مهم‌ترین پاتوق‌های هنری و فرهنگی این دوره تبدیل شد.
کافه ولتر به تدریج به محلی برای تولد جریان‌های فرهنگی و هنری جدید در سطح جهانی تبدیل شد. این کافه جایی بود که افراد از ملیت‌ها و پس‌زمینه‌های فرهنگی متفاوت گرد هم می‌آمدند و به تبادل افکار و دیدگاه‌ها می‌پرداختند. تأثیر این مکان به حدی بود که برخی از جنبش‌های ادبی و هنری بزرگ قرن بیستم، از جمله دادائیسم و سوررئالیسم، به نوعی ریشه‌های خود را در جلسات و گفتگوهایی که در کافه ولتر برگزار می‌شد، یافتند. دادائیسم، جنبشی که به رد کلیه اصول متعارف و قواعد زیبایی‌شناسی پرداخت، در کافه ولتر توسط هنرمندان پیشرو از جمله تریستان تزارا و هوگو بال شکل گرفت. این جنبش بعدها تأثیرات عمیقی بر هنر، ادبیات و فرهنگ مدرن گذاشت و به عنوان یکی از رادیکال‌ترین جنبش‌های هنری قرن بیستم شناخته شد.
هنرمندان سرشناس

کافه ولتر محل حضور و فعالیت بسیاری از نویسندگان، شاعران، فیلسوفان و هنرمندان بزرگ دوران خود بود. از جمله برجسته‌ترین افرادی که در کافه ولتر حضور یافتند، می‌توان به تریستان تزارا، هوگو بال، هانس آرپ، آندره برتون، و گیوم آپولینر اشاره کرد. این افراد از چهره‌های برجسته جنبش‌های هنری و ادبی قرن بیستم بودند و در شکل‌گیری جریان‌های مدرن مانند دادائیسم و سوررئالیسم نقشی اساسی ایفا کردند.
تریستان تزارا و هوگو بال، دو تن از بنیان‌گذاران جنبش دادائیسم، جلسات بحث و اجرای آثار هنری خود را در کافه ولتر برگزار می‌کردند. آثار و اجراهای آن‌ها که اغلب به نقد فرهنگ بورژوازی و رد اصول مرسوم هنر می‌پرداختند، باعث جذب علاقه‌مندان و چهره‌های برجسته دیگر شد و کافه ولتر به محلی برای پرورش اندیشه‌های نوگرا تبدیل شد.
همچنین آندره برتون، شاعر و نویسنده فرانسوی، که بعدها به عنوان یکی از بنیان‌گذاران جنبش سوررئالیسم شناخته شد، از چهره‌های برجسته‌ای بود که در کافه ولتر حضور داشت. او با الهام از جلسات و گفتگوهایی که در این کافه برگزار می‌شد، جنبش سوررئالیسم را به وجود آورد که بر رؤیاها، ناخودآگاه و رهایی از قوانین منطقی تاکید داشت و به یکی از مهم‌ترین جریان‌های هنری قرن بیستم تبدیل شد.
حفاظت خاک

موانع ایجاد شده در شیب‌ها، ایالت کالیفرنیا در آمریکا
حفاظت خاک به جلوگیری از نابودی، کاهش باروری، اسیدی شدن، افزایش نمک و آلودگی‌های شیمیایی دیگر خاک گفته می‌شود. علت عمده فرسایش خاک استفاده بیش از حد ازآن است.
از جمله عوامل از بین رفتن خاک سوزاندن باقی مانده محصولات کشاورزی پس از درو در کشورهای کمتر توسعه یافته و نابودی جنگل‌ها و بیابان زایی است.
نمک انباشته شده در بستر خشک دریاچه آرال
راه‌های حفاظت خاک

از جمله شیوه‌های حفاظت خاک کشت تناوبی محصولات کشاورزی، کشت گیاهان پوششی که به تثبیت خاک کمک می‌کنند، خاک ورزی حفاظتی، ایجاد بادگیرها است که از خاک حفاظت کرده و به باروی خاک نیز کمک می‌کنند. گیاهان و بخصوص درختان پس از مرگ می‌پوسند و به بخشی از خاک تبدیل می‌شوند.