stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دونالی بیلی

| دونالی بیلی | دونالی بیلی |
| --- | --- |
بیلی در جوایز Inside Soap در سال ۲۰۱۰: بیلی در جوایز Inside Soap در سال ۲۰۱۰
زادهٔ: ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۸۳ ‏(۴۲ سال) بالسال هیث، بیرمنگام، انگلستان
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۶–تاکنون
تلویزیون: پزشکان
دانالی بیلی (زاده ۱۷ ژانویه ۱۹۸۳) یک هنرپیشه انگلیسی است که به خاطر بازی در نقش میشل کوریگان در سریال پزشکان بی‌بی‌سی شهرت دارد. او برای بازی در نقش میشل، دو نامزدی جایزه بهترین بازیگر زن را برای جایزه صابون بریتانیا دریافت کرد. از سال ۲۰۱۵، او نقش جس هیوود را در سریال تلویزیونی آی‌تی‌وی خیابان کورونیشن بازی کرده است.
بیلی در بالسال هیث، بیرمنگام، در ۱۷ ژانویه ۱۹۸۳ به دنیا آمد اولین بازیگری حرفه ای بیلی در سال ۱۹۹۶ با حضور او در قسمتی از میدان خطر انجام شد. او همچنین در چهارراه و شهر هالبی ظاهر شد.
بمب ساعتی

یک بمب ساعتی
بمب ساعتی بمبی است که زمان انفجار آن با ساعت یا وسیله‌ای زمان‌سنج، تعیین و تنظیم می‌شود. اجزای آن باتری، چاشنی، خرج انفجاری، و زمان‌سنج است.
تشریح بمب و لوازم بکار رفته

تایمر: در بمب‌های ساعتی دو نوع تایمر بکار می‌رود:
الف:الکتریکی
ب:دست‌ساز (مکانیکی یا الکتریکی)
نحوه عملکرد آنها که همان برقراری ارتباط الکتریکی در زمان معین بین باتری و چاشنی الکتریکی است با هم یکسان است.
چاشنی الکتریکی: در این نوع چاشنی از جریان الکتریکی برای فعال کردن خرج اولیه استفاده می‌شود. هر چاشنی الکتریکی از سه قسمت اصلی ساخته شده که عبارت‌اند از:
الف) المنت
ب) خرج که از دو قسمت:
خرج اولیه فولمینات جیوه یا استون پروکسید است، که جزء مواد حساس طبقه‌بندی می‌شوند.
خرج ثانویه که معمولاً از پتن که نیمه حساس است استفاده می‌شود.
ج) لوله باریک فلزی
مواد منفجره: که بسته به نوع مصرف و مصرف‌کننده متغیر است مثلاً:TNT یا C4 یا باروت و غیره.
باتری
بو مار، کلرادو

Town در 23x15px|border |alt=|link= کلرادو, 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| Town of Bow Mar, Colorado | Town of Bow Mar, Colorado |
| --- | --- |
Town: Town
Location in Arapahoe County and the کلرادو: Location in Arapahoe County and the کلرادو
مختصات: ۳۹°۳۷′۳۷″ شمالی ۱۰۵°۳′۳″ غربی﻿ / ﻿۳۹٫۶۲۶۹۴°شمالی ۱۰۵٫۰۵۰۸۳°غربی﻿ / 39.62694; -105.05083: مختصات: ۳۹°۳۷′۳۷″ شمالی ۱۰۵°۳′۳″ غربی﻿ / ﻿۳۹٫۶۲۶۹۴°شمالی ۱۰۵٫۰۵۰۸۳°غربی﻿ / 39.62694; -105.05083
ایالت:  کلرادو
Counties: Arapahoe County Jefferson County
Incorporated (town): August, 1958
حکومت: حکومت
 • نوع: فهرست شهرها و روستاهای کلرادو
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۸ مایل مربع (۲٫۲ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۷ مایل مربع (۱٫۹ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۱ مایل مربع (۰٫۳ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۵۵۱۸ فوت (۱۶۸۲ متر)
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • کل: ۸۶۶
 • تراکم: ۱۲۳۷٫۱/مایل مربع (۴۵۵٫۸/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۷ (MST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۶ (MDT)
زیپ‌کد: 80123
کد(های) منطقه: Both 303 and 720
FIPS code: 08-08070
GNIS feature ID: 0202874
Highways: none
وبگاه: Town of Bow Mar
بو مار (به انگلیسی: Bow Mar) شهری در ایالت کلرادو کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۸۶۶ نفر بوده‌است.
بنجامین باسی

| بنجامین باسی | بنجامین باسی |
| --- | --- |
پرتره اثر گیلبرت استوارت: پرتره اثر گیلبرت استوارت
زادهٔ: ‏۱ مارس ۱۷۵۷‏  کانتون، ماساچوست 
درگذشته: ‏۱۳ ژانویه ۱۸۴۲‏  (۸۴ سال) راکسبری، بوستون 
پیشه: سیاستمدار 
بنجامین باسی (انگلیسی: Benjamin Bussey؛ ۱۷۵۷ – ۱۸۴۲)، کشاورز، باغبان، میهن‌پرست و بازرگانی موفق در بوستون، ایالت ماساچوست آمریکا بود که نقشی مهم در ایجاد مؤسسهٔ پژوهشی آرنولد آربورتوم داشت. دربارهٔ او می‌گویند، که «مردی با توانایی‌های تجاری فوق‌العاده‌ای» بود.
زندگی شخصی

باسی در سال ۱۷۵۷ در مزرعه‌ای در شهرک کانتون، ایالت ماساچوست، پیش از جداسازی از شهرک استوتون، چشم به جهان گشود. او فقط تحصیلات مقدماتی را گذراند. باسی پس از خدمت در جنگ استقلال آمریکا، به ددهام، ایالت ماساچوست نقل‌مکان کرد و در سال ۱۷۸۰ با جودیت گی، اهل ددهام، ازدواج کرد.
باسی مالک زمینی در منطقهٔ کنونی فارست هیلز در جاماییکا پلین بود. در سال ۱۸۰۰، او زمین دیگری را از دوست میهن‌پرستش، الیئزر ولد، به ارث برد. باسی سپس با خریدن حق مالکیت و ادغام مزارع مختلف که در اوایل قرن هفدهم بنا شده بودند، املاک خود را میان سال‌های ۱۸۰۶ و ۱۸۳۷ توسعه داد. ملک او با نام وودلند هیل شناخته می‌شد. باسی شرح‌حالی از خود نیز نگاشته‌است. او در سال ۱۸۴۲ درگذشت.
مجسمهٔ نیم‌تنهٔ او را که در موزهٔ هنر هاروارد قرار دارد، شوبال ویل کلونجر در سال ۱۸۳۰ ساخته‌است.
حرفه

در سال ۱۷۷۸، باسی مغازهٔ طلا و نقره‌سازی در ددهام، ایالت ماساچوست راه انداخت و در آنجا مهمیز، قاشق و اشیای فلزی دیگری می‌ساخت. او این حرفه را از یک سرباز مزدور آموخته بود. زمانی که کسب‌وکارش در خیابان شرقی رونق گرفت، طولی نکشید که کالاهای عمومی را نیز به فهرست اجناس مغازه‌اش افزود. میان سال‌های ۱۷۷۸ و ۱۷۹۰، باسی سرمایه‌ای به ارزش ۲۵۰۰۰ دلار (تقریباً معادل ۷۰۰۰۰۰ دلار در سال ۲۰۲۰) اندوخت. در سال ۱۷۹۰، او با پس‌انداز خود به بوستون رفت و در آنجا شرکت بازرگانی و حمل‌ونقل را به‌مدت ۱۶ سال و در پنج مکان مختلف اداره کرد. باسی در خانه‌ای شهری در بخش مرکزی بوستون زندگی می‌کرد. او به‌عنوان بازرگان، تقریباً هرگز به‌صورت اعتباری فعالیت نکرد و ترجیح می‌داد که فقط نقد تجارت کند.
در سال ۱۸۰۶، باسی در ۴۹ سالگی، به‌عنوان یکی از ثروت‌مندترین مردان در نیوانگلند بازنشسته شد و به پرورش گوسفند نژاد مرینو در مزرعهٔ ۳۰۰ هکتاری در راکسبری روی آورد. باسی در ملک خود که با نمای کاغذ دیواری از پاریس و مبلمان فرانسوی تزیین شده بود، به کشاورزی علمی پرداخت.
او در ۶۲ سالگی دوباره به ددهام بازگشت و در آنجا شرکت تولید پنبهٔ نورفولک را در خیابان ماوریک در امتداد نهر مادِر بروک خرید. جنگِ سال ۱۸۱۲، این شرکت را به ورطهٔ ویرانی کشانده بود و باسی آن را در سال ۱۸۱۹ با بهایی ارزان مالک شد. او با پشم گوسفندان مرزعه‌اش، محصولی با کیفیت بالا تولید می‌کرد که فروش خوبی داشت.
باسی سپس کارخانهٔ ورشکستهٔ ریسندگی پشم که فقط سه سال قدمت داشت، از شرکت ددهام ورستد خرید. او در آنجا ریسندگی و بافندگی را باهم ترکیب کرد و یکی از اولین کارخانه‌های نساجی نظام‌یافتهٔ نیوانگلند را بنا نهاد. باسی بهترین تجهیزات را وارد کرد و دست به بازسازی بسیاری از ساختمان‌های قدیمی زد. او یکی از اولین کسانی بود که دستگاه‌های بافندگیِ فعال با نیروی آب را راه‌اندازی کرد. این دستگاه‌ها با ریسیدن و بافت پشم خام، آن را به پارچه تبدیل می‌کردند. گفته می‌شد که کارخانه‌ها، سالن‌های رنگرزی، اقامتگاه‌ها و دیگر ساختمان‌های مرتبط با شرکت باسی «دهکده‌ای کوچک را تشکیل می‌دادند».
باسی همچنین زمین‌های زیادی در ایالت مین خرید و به کسب‌وکارهای دیگری ازجمله ادارهٔ بانک خصوصی نیز مشغول بود.
حرفهٔ انتخاباتی

در سال ۱۸۰۷، باسی نامزد کرسی سنای ماساچوست شد، اما شکست خورد. هرچند در سال‌های ۱۸۰۸ و ۱۸۰۹، در انتخابات مجلس نمایندگان ماساچوست به‌عنوان هوادار حزب فدرال شرکت کرد و پیروز شد.
میراث

به گفتهٔ کشیش کلیسای کانتون، باسی قرار بود، «به کالج هاروارد مبلغی که اکنون باید بالغ بر یک میلیون دلار باشد بدهد، زیرا نمی‌توانست آن را با خود ببرد و به کلیسای خیابان هالیس هم مجموعه‌ای از ده فرمان را بدهد، چون نمی‌توانست آن‌ها را نزد خود نگه دارد». اگرچه او کارخانه‌های خود در امتداد نهر مادر بروک را به‌عنوان «باارزش‌ترین و مولدترین دارایی‌هایش» می‌دانست، اما مبلغ چندان هنگفتی به شهر ددهام نداد.
او زمین و بخشی از دارایی خود را برای «آموزش کشاورزی، باغبانی و سایر امور مربوطه» به دانشگاه هاروارد بخشید. هاروارد از این زمین برای راه‌اندازی مؤسسهٔ باسی بهره برد که مختص آزمایش‌های مرتبط با کشت و زرع بود. در سال ۱۸۷۱، اولین ساختمان مؤسسهٔ باسی تکمیل شد و به‌عنوان دفتر مرکزیِ دانشکدهٔ کشاورزی در مقطع کارشناسی به بهره‌برداری رسید. نیمی از درآمد حاصل از املاک و دارایی‌های باسی وقف کرسی‌های استادی و بورسیه‌های تحصیلی در دانشکدهٔ الهیات هاروارد و دانشکدهٔ حقوق هاروارد و باقی آن صرف کمک به مؤسسه می‌شد.
شانزده سال پس از مرگ باسی، جیمز آرنولد، تاجر صید نهنگ در نیو بدفورد، ایالت ماساچوست، بخشی از دارایی‌اش را برای «پیشرفت کشاورزی یا باغبانی» تخصیص داد. در سال ۱۸۷۲، زمانی که متولیان وصیت‌نامهٔ جیمز آرنولد، املاک او را به دانشگاه هاروارد بخشیدند، هدیهٔ آرنولد با ۱۲۰ هکتار (۰٫۵ کیلومتر مربع) از املاک پیشین باسی ادغام شد و درختستان آرنولد شکل گرفت.
درختستان باسی هیل و باسی بروک (سومیل بروک سابق) و خیابان باسی همچنین مزین به نام باسی است. خیابان باسی در ددهام، ایالت ماساچوست، جاییکه کارخانه‌هایش قرار داشتند، نیز به افتخار او نام‌گذاری شده‌است. شوبال ویل کلونجر در سال ۱۸۳۰، مجسمهٔ نیم‌تنهٔ گچی باسی را ساخت که در موزه و انجمن تاریخی ددهام نگهداری می‌شود. یک کاپی مرمرین از این مجسمه و همچنین پرتره‌ای که گیلبرت استوارت در سال ۱۸۰۹ کشید، در مجموعه موزهٔ هنر هاروارد قرار دارند. پرتره‌های آبرنگ از باسی و همسرش که هنری اینمن در سال ۱۸۳۰ کشیده‌است، در موزهٔ هنرهای زیبای بوستون قرار دارند. ظروف نقره‌ایِ محصول باسی، در کلکسیون‌های مختلف موجود هستند.
ارجاعات

1 2  Worthington 1900, p. 11.
1 2 3 4 5  "Spotlighting Benjamin Bussey" (PDF). Dedham Historical Society Newsletter. Dedham Historical Society (May). 2017.[پیوند مرده]
↑  "Old Dedham". Boston Post. April 2, 1890. p. 3 – via Newspapers.com.
1 2 3 4 5 6 7 8  Neiswander, Judy (May 1, 2020). "Tales from Mother Brook: Part 3 - The Early Mills". The Dedham Times. Vol. 28, no. 18. p. 6.
1 2 3 4  "The Dedham Historical Society & Museum's "Trivia Time"". The Dedham Times. Vol. 29, no. 41. October 15, 2021. p. 3.
1 2 3 4 5  "The Dedham Historical Society & Museum's "Trivia Time"". The Dedham Times. Vol. 29, no. 41. October 15, 2021. p. 18.
↑  Worthington 1900, p. 10.
↑  Worthington 1900, p. 5.
↑  Wilson, Mary Jane (2006). "Benjamin Bussey, Woodland Hill, and the Creation of the Arnold Arboretum" (PDF). Arnoldia. Vol. 64, no. 1. Arnold Arboretum, Harvard University. Archived from the original (PDF) on 25 July 2008. Retrieved 9 February 2022.
↑  Tritsch 1986, p. 13.
↑  Neiswander, Judy (May 15, 2020). "Tales from Mother Brook: Part 5 - Citizens". The Dedham Times. Vol. 28, no. 20. p. 8.
↑  "Massachusetts 1807 State Senate, Suffolk County". Tufts University Digital Collections. Retrieved October 17, 2021.
↑  "Massachusetts 1808 House of Representatives, Boston". Tufts University Digital Collections. Retrieved October 17, 2021.
↑  "Massachusetts 1809 House of Representatives, Boston". Tufts University Digital Collections. Retrieved October 17, 2021.
↑  Wilson, Mary Jane (2006). "Benjamin Bussey, Woodland Hill, and the Creation of the Arnold Arboretum" (PDF). Arnoldia. Vol. 64, no. 1. Arnold Arboretum, Harvard University. Archived from the original (PDF) on 25 July 2008. Retrieved 9 February 2022. First, he directed a large portion of his estate to Harvard’s schools of law and theology, the two branches of education he considered most important in advancing “the prosperity and happiness of our common country.” … One-half of the income from his estates and property was to be used to support the institution [the Bussey Institute]; the other half was for the endowment of professorships or scholarships in the law and divinity schools.
بونالبرجو

مکان
| بونالبرجو | بونالبرجو |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
Comune di Buonalbergo: Comune di Buonalbergo
ناحیه: کامپانیا
استان / شهرستان: استان بنونتو (BN)
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۵٫۱ کیلومتر مربع (۹٫۷ مایل مربع)
جمعیت (Dec. 2004): جمعیت (Dec. 2004)
 • کل: ۱۸۹۱
 • تراکم: ۷۵/کیلومتر مربع (۲۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: ۸۲۰۲۰
پیش‌شماره تلفن: ۰۸۲۴
بونالبرجو (به ایتالیایی: Buonalbergo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان بنونتو واقع شده‌است.
خصوصیات

بونالبرجو ۲۵٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۸۹۱ نفر جمعیت دارد.
به آقا، با عشق

| به آقا، با عشق  تقدیم با عشق | به آقا، با عشق  تقدیم با عشق |
| --- | --- |
پوستر اکران فیلم: پوستر اکران فیلم
کارگردان: جیمز کلیول
تهیه‌کننده: جیمز کلیول جان آر. اسلون
فیلمنامه‌نویس: جیمز کلیول
بر پایه: To Sir, With Love 1959 novel اثر E. R. Braithwaite
بازیگران: سیدنی پوآتیه آن بل
موسیقی: ران گرینر
فیلم‌بردار: پائول بیسون، انجمن فیلم‌برداران بریتانیا
تدوین‌گر: پیتر تورنتون
شرکت تولید: کلمبیا پیکچرز
توزیع‌کننده: کلمبیا پیکچرز
تاریخ‌های انتشار:  ۱۴ ژوئن ۱۹۶۷ (۱۹۶۷-06-۱۴) (US)  ۲۹ اکتبر ۱۹۶۷ (۱۹۶۷-10-۲۹) (UK)  
مدت زمان: ۱۰۵ دقیقه
کشور: بریتانیا
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: $625,000 or $600,000
فروش گیشه: $42,432,803 or $22 million
تقدیم با عشق (به انگلیسی: To Sir, with Love) به معنی به آقا، با عشق) فیلمی به کارگردانی جیمز کلیول محصول سال ۱۹۶۷ است. از بازیگران آن می‌توان به سیدنی پوآتیه، جودی گیسون و لولو اشاره کرد.
عنوان تیتراژ فیلم "To Sir with Love" که توسط لولو آواز خوانده شده ، در ایالات متحده به شماره یک رسیده است.این فیلم در فهرست انترتینمنت ویکلی از ۵۰ فیلم برتر دبیرستانی در رتبه ۲۷ قرار گرفت.در سال ۱۹۹۶ دنبالهٔ این فیلم با عنوان به آقا، با عشق ۲ منتشر شد.
داستان

مارک تاکری، مهاجر گویان به بریتانیا، باید مدت طولانی صبر کند تا در مورد کار مهندسی مورد درخواست خود جواب بشنود. در همین حال، وی یک مقام تدریس در مدرسه متوسطه North Quay در شرق لندن، که اکثر دانش آموزان مدرسه از سایر مدارس رد شده‌اند و رفتار آنها باعث شد که آخرین معلم استعفا دهد، به عنوان یک موقعیت موقت می‌پذیرد…
بازیگران

سیدنی پوآتیه در نقش آقای مارک تاکری
کریستین رابرت
جودی گیسون
لولو
کریستوفر چیتل
آدرینه پوستا
گارت رابینسون
لین سو مون
آنتونی ویلاروئل
ریچارد ویلسون
میکائیل ده بار
سوزی کندال
جفری بیلدون
پاتریشا راوتلج
ریتا وب
ماریان استون
کریس چیتل
آن بل
بندیکت سوینگیت کالورت

| بندیکت سوینگیت کالورت | بندیکت سوینگیت کالورت |
| --- | --- |
نقاشی از بندیکت سوینگیت کالورت اثر جان وولاستون حدود ۱۷۵۳، پنج سال پس از ازدواجش با الیزابت کالورت. کلکسیون موزه هنر بالتیمور.: نقاشی از بندیکت سوینگیت کالورت اثر جان وولاستون حدود ۱۷۵۳، پنج سال پس از ازدواجش با الیزابت کالورت. کلکسیون موزه هنر بالتیمور.
قاضی دفتر سرزمینی: قاضی دفتر سرزمینی
دوره مسئولیت ۱۷۵۵ – ۱۳ مه ۱۷۷۷: دوره مسئولیت ۱۷۵۵ – ۱۳ مه ۱۷۷۷
پیش از: سنت جورج پیل
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲۷ ژانویه ۱۷۲۲ انگلستان
درگذشته: ۹ ژانویهٔ ۱۷۸۸ (۶۵ سال) مریلند
همسر(ان): الیزابت کالورت
فرزندان: ۱۳، شمال: الینور کالورت جورج کالورت
والدین: چارلز کالورت، پنجمین بالتیمور بارون (پدر)
اقامتگاه: مونت ایری
پیشه: زارع، سیاستمدار
بندیکت سوینگیت کالورت (به انگلیسی:Benedict Swingate Calvert) (زادهٔ ۲۷ ژانویه ۱۷۲۲ – درگذشتهٔ ۹ ژانویه ۱۷۸۸)، زارع، سیاستمدار و از وفادارماندگان اهل مریلند در جریان جنگ انقلاب آمریکا بود. او فرزند چارلز کالورت، پنجمین بارون بالتیمور و سومین فرماندار استعماری مریلند (۱۶۹۹–۱۷۵۱ میلادی)، بود. هویت مادر وی نامعلوم است، با این حال یکی از منابع گمان می‌برد که مادر وی ملوسینا فن در اسکولنبرگ، کُنتِس والسینگام بوده‌است. چون وی نامشروع بود، نام یا ملک پدر خود را به ارث نبرده و در عوض نام و ملک پدر وی به برادر ناتنی‌اش فردریک کالورت، ششمین بارون بالتیمور (۱۷۳۱ – ۱۷۷۱ میلادی) رسید. بندیکت کالورت یک قسمت اعظم زندگی خود را به عنوان سیاستمدار، قاضی و زارع در مریلند سپری نمود، در حالیکه برادر ناتنی وی فردریک هرگز به این مستعمره نیامد. کالورت با حمایت ویژهٔ که از استعمار دریافت می‌کرد، ثروتمند شده و به یک مقام مهم در اداره استعماری مبدل گردید، اما در جریان انقلاب آمریکا، به استثنای ثروت و زمین خود، سایر مناسب و قدرت‌های سیاسی‌اش را از دست داد.
اوایل زندگی

کالورت با نام بندیکت سوینگیت در ۲۷ ژانویه ۱۷۲۲ در انگلستان به‌دنیا آمد، او پسر نامشروع چارلز کالورت، پنجمین بارون بالتیمور و فرماندار استعماری استان مریلند، بود. سال تولد وی را برخی‌ها ۱۷۲۴، ۱۷۳۰ و ۱۷۳۲ گفته‌اند، اما سنگ قبری که در کف دفترخانه کلیسای اسقفی سنت توماس در کروم، مریلند وجود دارد، تاریخ تولد وی را ۲۷ ژانویه ۱۷۲۲ گفته‌است.
هویت مادر وی نامعلوم است. اچ.اس. لی واشینگتن، آنگونه که در ژوئیه ۱۹۵۰ در دفتر ثبت انجمن نسب‌شناسی تاریخی نیوانگلند می‌نویسد، گمان می‌برد که مادر وی ملوسینا فن در اسکولنبرگ، کُنتِس والسینگام، دختر جورج یکم بریتانیا و معشوقه وی ملوسینا فن در اسکولنبرگ، دوشس کندال بود.
براساس نامه عروس بندیکت به‌نام روسالی استیر کالورت که در تاریخ ۱۰ ژوئن ۱۸۱۴ نوشته شده بود، مادر کالورت یک زن «عالی مقام در انگلستان» بود.
رسیدن به مریلند

در ۱۷۳۶ یا ۱۷۳۷ میلادی، بندیکت جوان به مستعمره خصوصی کالورت در مریلند فرستاده شد، جاییکه در اواسط هجدهم میلادی هنوز هم یک اجتماع بسیار روستایی بود و تا حدی جمعیت پراکنده داشت. جمعیت آناپولیس در ۱۷۳۰ میلادی تنها به ۷۷۶ نفر می‌رسید. جمعیت کل مستعمره در آن زمان ۱۲۰٬۰۰۰ نفر بود.
طبق نامه‌های روسالی استیر کالورت، بندیکت شخصاً در یک کشتی بادبانی تندرو که توسط دریا سالار ادوارد ورنون فرماندهی می‌شد به آناپولیس آورده شد، هرچند این گزارش خیلی غیرمحتمل به‌نظر می‌رسد. پس از رسیدن به آناپولیس، این پسر جوان به قیمومیت دکتر جورج استیوارت (۱۷۸۴–۱۷۰۰ میلادی) سپرده شد، استیوارت پزشکی بود که در ادینبرا آموزش دیده بود و از متحدین خانواده حاکم کالورت بود. استیوارت برای این پسر یک معلم خصوصی گرفت به‌نام اونوریو رازولینی از ایتالیا فراهم کرد، رازولینی یکی از نخستین مهاجرین دارای اصالت ایتالیایی بود که در مستعمرات شمالی آمریکا به سمت‌های دولتی گماشته شده بود.
بندیکت کالورت در «خانه قدیمی» استیوارت که در جاده فرانسیس در آناپولیس و درست در مقابل چهارراه استیت و در فاصله کوتاهی از خانه ایالت مریلند واقع شده بود، بزرگ شد. حداقل یک بار او توسط یکی از زور گویان شهر، مورد ضرب و شتم قرار گرفت؛ کسی که به وی حمله کرده بود به دادگاه شهرستان کشانده شده و شلاق زده شد. در ۱۷۳۸ میلادی، او شاهد وصیتی با نام دوران کودکی خود، سوینگیت (یا «اسونکیت») بود و این احتمال وجود دارد که در آن زمان هویت پدر وی به‌طور گسترده معلوم نبود؛ بعدها او نام پدر خود را گرفت. خانه دکتر استیوارت در فاصله اندکی از خانه نوه عموی وی الیزابت کالورت (۱۷۳۱ – ۱۷۸۸) واقع شده بود و او بعدها با الیزابت ازدواج کرد. الیزابت دختر فرماندار مریلند، سروان چارلز کالورت و همسر وی ربکا جرارد بود، اما والدین وی در سن جوانی وفات نموده بودند و او تنها وارث ثروتمند والدین خود بود.
سیاست و ازدواج

کالورت، با استفاده از ارتباطات خانوادگی خود توانسته بود از سروری خصوصی که داشت بهره بگیرد تا اینکه انقلاب آمریکا در ۱۷۷۶ میلادی به قاعده حاکمیت خصوصی در مریلند پایان بخشید. در ۱۷۴۵ میلادی، کالورت از سوی پدر خود به عنوان مأمور گمرک ناحیه پاتوکسینت و افسر نیروی دریایی گماشته شد، سمتی که به وی این اجازه را می‌داد تا بخشی از مالیات گمرکی جمع‌آوری شده را برای خود نگه دارد. وی همچنین به عنوان عضو شورای آناپولیس خدمت کرد.
بندیکت هرگز به انگلستان بازنگشت و هرگز دوباره پدر خود را ندید. لرد بالتیمور چندی قبل از مرگ خود در ۱۷۵۱ میلادی، نامه‌ای به پسر خود نوشته و به وی در مورد ازدواج مشورت داد.
دعا می‌کنم تا زمانی که از من نشنیده‌ای در مورد ازدواج فکر نکرده‌ای چون من پیشنهادهای دارم که بسیار به نفع تو است و باور کن من هرگز قصد ندارم تو را به انتخاب مجبور سازم، تنها می‌خواهم چیزی را پیشنهاد دهم که تو را بسیار خوشحال خواهد کرد، سپس همه چیز را به انتخاب تو واگذار می‌کنم.
بندیکت و پسر عموی وی الیزابت کالورت در ۲۱ آوریل ۱۷۴۸ در کلیسای سنت ان توسط کشیش جان گرودن، باهم ازدواج کرده بودند. این زوج که به ترتیب ۱۸ و ۱۷ ساله بودند به خانه الیزابت که در چهارراه ۵۸ استیت در آناپولیس واقع شده بود، نقل مکان نمودند.
این ازدواج در ۲۷ آوریل ۱۷۴۸ در مجله مریلند اعلام گردیده بود:
پنجشنبه گذشته محترم بندیکت کالورت که مأمور گمرک ناحیه پاتوکسینت و غیره است با دوشیزه الیزابت کالورت که تنها دختر بازمانده محترم چارلز کالورت فقید فرماندار پیشین این استان است، باهم ازدواج نمودند.
پدر کالورت چارلز کالورت، بارون پنجم بالتیمور در ۱۷۵۱ میلادی درگذشت و خانه آنا آروندل مانور به مساحت ۱۰٬۰۰۰ آکر (۴۰ کیلومتر مربع) را به پسر نامشروع خود به ارث گذاشت. متأسفانه، پسر مشروع و وارث لرد بالتیمور به‌نام فردریک کالورت، ششمین بارون بالتیمور توانست این وصیت پدر خود را به چالش بکشد و ارثیه بندیکت را که ظاهراً سالانه ۲۸۸ پوند ارزش داشت، باطل سازد.
علی‌رغم از دست دادن ارثیه پدر خود، حرفه کالورت به‌خوبی پیشرفت کرد. او در ۱۷۵۵ میلادی قاضی اداره اراضی شده و در کنار سرپرست پیشین خود دکتر جورج اچ. استیوارت نشست. اداره اراضی در ۱۷۱۵ میلادی به منظور حل و فصل منازعه‌های مالکیت اراضی در این مستعمره ایجاد شده بود.
تا ۱۷۶۱ میلادی، کالورت به حد کافی ثروتمند شده بود تا نقاشی رسمی چهار فرزند خود: ربکا، چارلز و فرزندان دوقلوی وی الینور و الیزابت را به نقاش مریلند جان هسلیوس سفارش دهد که از آن جمله سه عدد از این نقاشی‌ها بخشی از کلکسیون دائمی موزه هنر بالتیمور هستند.
در ۱۷۶۹ میلادی، خواهر ناتنی وی به‌نام کارولین کالورت با رابرت ایدن (آخرین فرماندار پادشاهی و از نیاکان نخست‌وزیر بریتانیا، آنتونی ایدن) ازدواج کرد و همسر وی در همان سال به‌جای هوراشیو شیرپ به عنوان فرماندار مریلند انتصاب یافت. ایدن و کالورت هر دو عاشق مسابقه اسب‌سواری بودند و بندیکت سوینگیت کالورت به‌زودی در شورای فرمانداری گماشته شد.
دومینیک متیو

| کاردینال دومینیک متیو | کاردینال دومینیک متیو |
| --- | --- |
کلیسای کاتولیک رومی اصفهان: کلیسای کاتولیک رومی اصفهان
کلیسا: کلیسای کاتولیک
مناطق زیر نفوذ: کلیسای کاتولیک رومی اصفهان
منصوب: ۸ ژانویه ۲۰۲۱
رسته‌ها: رسته‌ها
انتصاب: ۲۴ سپتامبر ۱۹۸۹
دست‌گذاری: ۱۶ فوریه ۲۰۲۱ توسط کاردینال Leonardo Sandri
اطلاعات فردی: اطلاعات فردی
نام هنگام تولد: Dominique Joseph Mathieu
زادهٔ: ۱۳ ژوئن ۱۹۶۳ ‏(۶۱ سال) آرلن, لوکزامبورگ, بلژیک
ملیت: بلژیکی‌ها
سمت(های) پیشین: دفینیتور کل و دستیار کل فدراسیون اروپای مرکزی فرقه راهبان کهتر کنونتی (۲۰۱۹–۲۰۲۱).
شعار: Deus meus in Te confido (خدای من به تو اطمینان دارم)
دومینیک جوزف ماتیو  (آرلون، ۱۳ ژوئن ۱۹۶۳) یک کشیش کاتولیک رومی بلژیکی از فرقه راهبان کهتر کنونتی، و اسقف اعظم منتخب تهران-اصفهان، ایران است.
او توسط پاپ فرانسیس در ۷ دسامبر ۲۰۲۴ به عنوان کاردینال انتخاب شد.
حرفه

وی که اهل لوکزامبورگ بلژیک است، در ۲۱ سالگی وارد فرقه Friars Minor Conventual شد و در ۲۰ سپتامبر ۱۹۸۷ ادای قسم کرد و دو سال بعد کهنوت کشیشی خود را در دم دریافت کرد. وی که از سال ۲۰۱۳ وارد خدمت در شرق و سرزمین مقدس شده، توسط پاپ فرانسیس در ۸ ژانویه ۲۰۲۱ به عنوان اسقف اعظم تهران-اصفهان منصوب شد.
رونالدو

این مقاله دربارهٔ بازیکن اسبق تیم ملی فوتبال برزیل است. برای بازیکن پرتغالی، کریستیانو رونالدو را ببینید. برای دیگرکاربردها، رونالدو (ابهام‌زدایی) را ببینید.
رونالدو لوئیس نازاریو ده لیما (به پرتغالی برزیل: Ronaldo Luís Nazário de Lima) (زادهٔ ۱۸ سپتامبر ۱۹۷۶) بازیکن فوتبال پیشین برزیلی و رئیس باشگاه رئال وایادولید اسپانیا است. رونالدو یکی از بهترین بازیکنان تاریخ فوتبال به‌شمار می‌رود که به عنوان یک مهاجم چندمنظوره تأثیر زیادی بر مهاجمان نسل‌های بعد از خود گذاشت. او در دوران حرفه‌ای خود به دلیل سرعت و شتاب زیاد، دریبل‌های تکنیکی، دقت و تمام‌کنندگی مورد توجه قرار گرفت و برای باشگاه‌هایی مانند بارسلونا و اینترمیلان و نیز تیم ملی برزیل در پست مهاجم نوک بازی کرد که پس از آسیب‌دیدگی از ناحیهٔ زانو، در سال ۲۰۰۲ میلادی به رئال مادرید پیوست.
رونالدو در سال ۱۹۹۶ زمانی که ۱۸ سال سن داشت، بازیکن سال فوتبال جهان شد. بعدها دو بار دیگر در سال‌های ۱۹۹۷ و ۲۰۰۲ به این عنوان رسید و در سال ۱۹۹۸ بازیکن سال فوتبال اروپا شد. او پس از دیِگو مارادونا دومین بازیکنی است که دو مرتبه رکورد نقل و انتقالات فوتبال جهان را شکسته‌است.
رونالدو یک بار عنوان بهترین بازیکن خارجی لالیگا، یک بار عنوان بهترین بازیکن فصل سری آ ایتالیا و نیز کفش طلای بهترین گلزن جام جهانی ۲۰۰۲ را به دست آورد. او تا سن ۲۱ سالگی، بیش از ۲۰۰ گل باشگاهی و ملی را به‌ثمر رساند. او همچنین یکی از بهترین بازیکنان برزیلی تمام ادوار است که در ۹۸ بازی برای تیم ملی برزیل ۶۶ گل به ثمر رسانده و بعد از پله و نیمار رکورددار گل‌زنی ملی در برزیل است. او در سن ۱۷ سالگی با تیم ملی برزیل به قهرمانی در جام جهانی ۱۹۹۴ رسید و از جوان‌ترین بازیکنانی است که به این افتخار دست یافته‌اند. رونالدو در جام جهانی ۱۹۹۸ بهترین بازیکن این جام شد و در صعود برزیل به فینال تأثیر زیادی داشت. او در جام‌ جهانی ۲۰۰۲ نیز ضمن آقای گلی جام جهانی، در کنار رونالدینیو و ریوالدو یکی از بازیکنان کلیدی برزیل در قهرمانی این جام بود. در کوپا آمریکا ۱۹۹۷ او بهترین بازیکن تورنمنت و در کوپا آمریکا ۱۹۹۹ آقای گل شد. رونالدو در سال ۲۰۰۷ از سوی مجله فرانس فوتبال به عنوان یکی از ۱۱ بازیکن برتر تاریخ فوتبال انتخاب شد. در سال ۲۰۲۰ نیز توسط این مجله به عنوان بهترین مهاجم نوک تاریخ فوتبال بالاتر از یوهان کرویف و مارکو فان باستن و جزو تیم رؤیایی بهترین بازیکنان تاریخ فوتبال قرار گرفت. نام وی در فیفا ۱۰۰ (لیست برترین بازیکنان ادوار فوتبال به انتخاب پله) جای گرفته‌است.
پس از عود کردن مصدومیت رونالدو، او در سال۲۰۱۲برای همیشه از فوتبال کناره‌گیری کرد و بازنشسته شد. او مدتی سفیر حسن نیت سازمان ملل متحد و نیز سفیر فیفا در جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل بود. وی هم‌اکنون مالک ۵۱ درصد سهام رئال وایادولید و رئیس این باشگاه اسپانیایی است. او با مُدل برزیلی دانیلا چیکارلی ازدواج کرد که بعدها این ازدواج به جدایی انجامید. وی یکی از مسئولان برگزاری جام جهانی ۲۰۱۴ در کشورش بود.
زندگی > جوانی

رونالدو لوئیس نازاریو دو لیما در ۲۲ سپتامبر ۱۹۷۶ در بنتو ریبیرو متولد شد، حومه فقیرنشین اما مسالمت آمیز و در حدود سی کیلومتری مرکز ریودوژانیرو. نوزادی که ۳٫۳۶ کیلوگرم وزن داشت، رونالدو را به احترام پزشکی که از تولد وی مراقبت کرده‌است، و همچنین با اشاره به نام پدرخوانده خود، یکی از دوستان خانواده نامگذاری می‌کنند او که کودکی آرام و کمی آشفته بود، اولین توپ خود را در کریسمس سال ۱۹۸۰ دریافت کرد. او به سختی توپ را ترک می‌کرد، همیشه او را روی پاهایش نگه می‌داشت و حتی با آن می‌خوابید. در خیابان‌های زادگاهش است که می‌آموزد بر توپ مسلط شود و سریعاً از آن جدا نشود. او همچنین علاقه خود را به یکی از باشگاه‌های محلی، فلامنگو، جایی که هافبک تهاجمی بین‌المللی زیکو، بُت دوران جوانی اش، بازی می‌کرد و چندین بار در مسابقات باشگاهی در Maracanã، استادیوم بزرگ کاریوکا بازی می‌کرد، نشان داد. پدرش، نلیو نازاریو د لیما، بزرگتر خانواده از هفت فرزند بود و کودکیِ سختی داشت. رونالدوی جوان دنیای کار را کشف کرد و در نوجوانی در شرکت تلفنی ریو استخدام شد. در این زمان بود که او با همسر آینده خود، سونیا دوس سانتوس باراتا، که در آن زمان صندوقدار جوان در یک سوپرمارکت بود، ملاقات کرد. این زوج دارای دو فرزند بزرگتر از رونالدو هستند: آئونه، دختری که چهار سال قبل از او متولد شد و نلینو، هجده ماه قبل از فرزند سوم و آخر خانواده متولد شد. برادر نلیو، و بنابراین عموی رونالدو، ملقب به پپیکو، یک فوتبالیست، قهرمان ریو با باشگاه فلومیننس در سال ۱۹۶۴ است. او بهترین مهاجم تاریخ است و برای تیم ملی برزیل دوبار قهرمان جهان شد