نخستین جنگ یهود-روم
در دیاسپورا

شورش یهودی ها تأثیر عمیقی بر روابط یهودی ها و رومیان گذاشت و منجر به لغو بسیاری از امتیازات شد.  پس از شورش، مقامات رومی تلاش‌های خود را برای سرکوب هرگونه قیام بالقوه در جوامع یهودی دیاسپورا تشدید کردند و افرادی را هدف قرار دادند که در مصر و سیرنائیکا [۳۱۰] به‌عنوان اغتشاشگر شناخته می‌شدند،  که هزاران پناهنده و شورشیان را از یهودیه جذب کرده بودند.  به گفته یوزفوس، گروهی از سیکاری به این مناطق گریختند، جایی که سعی کردند با اصرار به وفاداری به خدا به عنوان خداوند، شورش یهودیان را تحریک کنند و حتی در زیر شکنجه از پذیرفتن سزار به عنوان "ارباب" خودداری کردند.   در سال ۷۲ پس از میلاد، معبد یهودی ها در لئونتوپولیس - که دو قرن قبل از آن توسط اونیاس چهارم به دنبال از دست دادن مقام کشیشی او در اورشلیم تأسیس شد، توسط مقامات رومی بسته شد،    که نشان می‌دهد اکنون مؤسسات یهودی دیده می‌شوند. به عنوان منابع بالقوه شورش  در سال ۷۳ پس از میلاد، اشراف یهودی در سیرنائیکا قتل عام شدند، و در حالی که وسپاسیان مستقیماً این اقدام را نپذیرفت، تلویحاً با رفتار ملایمانه با فرماندار رومی مسئول آن را تأیید کرد.
پس از سقوط اورشلیم، تیتوس در جنوب سوریه و یهودی ها «هزینه نمایش‌های گران‌قیمت را تأمین کرد و از اسیران یهودی به عنوان نمایشی برای نابودی خود استفاده کرد».   به گفته ناتانائل آندراده، این رویدادها در خدمت متحد کردن جمعیت‌های متنوع قومی و فرهنگی شهرهای یونان بود، در حالی که به طور همزمان یهودیانی را که تهدیدی برای سبک زندگی یونانی تلقی می‌شدند، به حاشیه راندند. علاوه بر این، این نمایش ها باعث شد که یونانیان رومیان را مدافعان خود در برابر قیام یهودیان بدانند.  به محض ورود به انطاکیه پس از پیروزی در اورشلیم، تیتوس با جمعیتی روبرو شد که خواستار اخراج یهودیان بودند. زمانی که در تئاتر در مقابل آنها حاضر شد، درخواست آنها را رد کرد. سپس جمعیت خواستار حذف امتیازات یهودی از کتیبه‌های عمومی شدند، اما تیتوس یک بار دیگر نپذیرفت.   جان ملالاس ، وقایع نگار بیزانسی قرن ششم، می نویسد که کنیسه ای در دافنه ، در نزدیکی انطاکیه، در طول جنگ ویران شد و وسپاسیان با یک تئاتر جایگزین شد، کتیبه ای که ادعا می کرد «از غنایم یهودیه» بنا شده است.   او همچنین دروازه‌ای از کروبیان را در انطاکیه توصیف می‌کند که توسط تیتوس از غنایم معبد ساخته شده است.  بر اساس زندگی آپولونیوس فیلوستراتوس ، تیتوس از پذیرفتن تاج گل پیروزی که توسط گروه های همسایه یهودی ها ارائه شده بود، خودداری کرد، به این دلیل که او فقط ابزار خشم الهی بوده است.
ساموئل روکا می نویسد که در پی شورش، هزاران برده یهودی ها به شبه جزیره ایتالیا آورده شدند.  سنگ قبری از پوتئولی ، در نزدیکی ناپل ، از زنی اسیر از اورشلیم به نام کلودیا استر نام می برد که گمان می رود آستر از استر گرفته شده باشد.    شاعر رومی مارسیال به برده‌ای یهودی خود اشاره می‌کند که منشأ آن را «اورشلیم ویران شده در آتش» توصیف می‌کند.  برده‌های یهودی که پس از جنگ به ایتالیا آورده شده‌اند نیز با گرافیتی در پمپئی و مکان‌های دیگر در کامپانیا ، و همچنین احتمالاً توسط هابیناس ، شخصیتی که احتمالاً یهودی بوده است، در Satyricon پترونیوس نشان داده شده‌اند.  مشابه یوسفوس، سوابقی از یهودیان دیگری وجود دارد که nomen «فلاویوس» را دارند، که احتمالاً نشان دهنده تبار یهودیانی است که در جریان شورش دستگیر شده و متعاقباً آزاد شده اند.
گلن باورسوک می نویسد که شورش و ویرانی اورشلیم یهودیان را به شبه جزیره عربستان آورد و منجر به ایجاد شهرک هایی در جنوب یمن، در امتداد سواحل حضرموت و به ویژه در شمال غربی حجاز ، به ویژه در یثرب (بعدها) شد. آنها نمایندگان برجسته توحید شدند