stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
تاریخ گاه‌شماری ایرانی
عصر مجاهدین مشروطه > گاه‌شماری شاهنشاهی

تقویم شاهنشاهی در زمان سلطنت محمدرضاشاه پهلوی بر پایه تقویم هجری خورشیدی رسمی ایران مصوب سال ۱۳۰۴ در مجلس شورای ملی که اصلاحیه تقویم هجری خورشیدی جلالی تنظیم شده در زمان جلالدین ملکشاه سلجوقی بوده است، تنظیم گردیده و تمامی روزها و ماه‌های آن و حتی کبیسه بودن یا عادی بودن سال نیز همانند سال خورشیدی رسمی ایران است. تنها تفاوت آن در این امر است که مبدأ تاریخی آن نوروز سال تشکیل حکومت شاهنشاهی هخامنشی توسط کوروش بزرگ در ایران است البته فرض شده که ۲۵۰۰ سال بعد از آن دقیقاً منطبق با سال ۱۳۲۰ هجری خورشیدی یا همان سال به تخت نشستن محمد رضا پهلوی باشد. به این ترتیب با اعلام دو رقم آخر به عنوان اختصار، تعداد سال‌های پادشاهی وی اعلام می‌شد. طبق این تقویم سال ۱۳۵۵ هجری خورشیدی که بر اساس رأی مجلس شورای ملی و مجلس سنای کشور پادشاهی ایران این تقویم، تقویم رسمی ایران می‌شود، که برابر با سال۲۵۳۵ پادشاهی بوده است. این تقویم بعد از پیروزی کودتای ۵۷ در ایران منسوخ شد.
عصر مجاهدین مشروطه > گاه‌شماری رسمی ایران و اصل ۱۷ قانون اساسی

تقویم رسمی ایران هجری خورشیدی است با اسامی ماه‌های ایرانی که پایه و اساس سالشمار آن تقویم جلالی محسوب می‌شود. ضمناً تقویم هجری قمری هم برای امور مذهبی مورد توجه می‌باشد و همین‌طور تقویم میلادی نیز بنا بر ضرورت مورد توجه قرار دارد.
اصل ۱۷: مبدأ تاریخ رسمی کشور، هجرت پیامبر اسلام است و تاریخ هجری خورشیدی و هجری قمری هر دو معتبر است، اما مبنای کار ادارات دولتی هجری خورشیدی است.
سوئیت ویولنسل (باخ)

| سوئیت (قطعه) باخ | سوئیت (قطعه) باخ |
| --- | --- |
یوهان سباستیان باخ: یوهان سباستیان باخ
سازی: ویولنسل
شش سوئیت ویالنسل، BWV 1007-1012، سوئیت‌هایی برای ویولن سل اثر یوهان سباستین باخ (۱۶۸۵–۱۷۵۰) هستند.
آنها برخی از متداول‌ترین آهنگ‌های انفرادی هستند که تاکنون برای ویولن سل نوشته شده‌است. باخ به احتمال زیاد آنها را در دوره ۱۷۱۷–۱۷۲۳، زمانی که به عنوان Kapellmeister در Köthen خدمت می‌کرد، سروده‌است. عنوانی که روی جلد دستنوشته آنا ماگدالنا باخ داده شد Suites à Violoncello Solo senza Basso (سوئیت‌هایی برای تکنوازی ویولن سل بدون همراه) بود.
طبق معمول در یک سوئیت موسیقی باروک، پس از پیش‌درآمدی که هر سوئیت را آغاز می‌کند، تمام حرکات دیگر بر اساس انواع رقص باروک است. سوئیت‌های ویولن سل در شش موومان ساخته شده‌اند: پیش‌درآمد، آلماند، کورانت، سارابند، دو مینوئت و یک گیگ برای پایان وجود دارد.
گری اس. دالکین از MusicWeb International، سوئیت‌های ویولنسل باخ را «از عمیق‌ترین آثار موسیقی کلاسیک» نامید و ویلفرد ملرز در سال ۱۹۸۰ آنها را به عنوان «موسیقی مونوفونیک که در آن مردی رقص خدا را خلق کرده‌است» توصیف کرد.
به دلیل نیازهای فنی آثار، ماهیت اتود و دشواری در تفسیر به دلیل ماهیت بدون حاشیه‌نویسی نسخه‌های باقی‌مانده، سوئیت‌های ویولن سل تا زمانی که توسط پابلو کازال (۱۸۷۶–۱۹۷۳) ضبط شدند، کمتر شناخته شده بودند و به ندرت در عموم اجرا می‌شدند) در اوایل قرن بیستم. آنها از آن زمان توسط بسیاری از نوازندگان مشهور ویولنسل اجرا و ضبط شده‌اند و برای سازهای متعدد دیگر رونویسی شده‌اند. آنها برخی از بزرگ‌ترین دستاوردهای موسیقی باخ در نظر گرفته می‌شوند.
تاریخچه

گاه‌شماری دقیق سوئیت‌ها (با توجه به ترتیبی که سوئیت‌ها بر اساس آن سروده شده‌اند و اینکه آیا آنها قبل یا بعد از سونات‌های تکنوازی ویولن ساخته شده‌اند) را نمی‌توان به‌طور کامل مشخص کرد. محققان عموماً بر این باورند که — بر اساس تحلیل تطبیقی سبک‌های مجموعه‌های آثار — سوئیت‌های ویولنسل در ابتدا به وجود آمدند و به‌طور مؤثر قدمت سوئیت‌ها را زودتر از سال ۱۷۲۰ نشان دادند، سالی که در صفحه عنوان امضای سونات‌های ویولن باخ قرار داشت.
سوئیت‌ها قبل از اوایل قرن بیستم به‌طور گسترده شناخته شده نبودند. این پابلو کازال بود که اولین بار پس از کشف نسخه فریدریش گروتزماخر در یک مغازه صرفه جویی در بارسلون در سال ۱۸۸۹ هنگامی که او ۱۳ ساله بود، به سوئیت‌ها علاقه‌مند شد. اگرچه کازال سوئیت‌ها را به صورت عمومی اجرا کرد، اما تا سال ۱۹۳۶، زمانی که ۶۰ ساله بود، موافقت کرد که آنها را با سوئیت‌های شماره ۲ و ۳ در استودیو ابی رود لندن ضبط کند. چهار مورد دیگر در پاریس ضبط شد: ۱ و ۶ در ژوئن ۱۹۳۸، و ۴ و ۵ در ژوئن 1939. Casals اولین کسی بود که هر شش سوئیت را ضبط کرد. ضبط‌های او هنوز در دسترس است و امروز مورد احترام است. در سال ۲۰۱۹، ضبط کازال توسط کتابخانه کنگره برای حفظ در فهرست ملی ثبت به عنوان «از نظر فرهنگی، تاریخی، یا زیبایی شناختی مهم» انتخاب شد.
سوئیت‌ها از آن زمان توسط بسیاری از نوازندگان ویولن سل اجرا و ضبط شده‌است. یویو ما در سال ۱۹۸۵ جایزه گرمی را برای بهترین اجرای تکنوازی ساز برای آلبومش Six Uncompanied Cello Suites دریافت کرد. یانوس استارکر در سال ۱۹۹۸ جایزه گرمی را برای بهترین اجرای تکنوازی ساز برای پنجمین ضبط خود از شش سوئیت سل بدون همراه برد
نسخه اصلی

برخلاف سونات‌های تکنوازی ویولن باخ، هیچ دست‌نوشته‌ای از سوئیت‌های ویالنسل باقی نمانده‌است و این امر تولید نسخه‌های اجرایی مدرن urtext را غیرممکن می‌کند. تجزیه و تحلیل منابع ثانویه، از جمله یک نسخه دست‌نویس توسط همسر دوم باخ، آنا ماگدالنا، نسخه‌های احتمالاً معتبری را تولید کرده‌است، اگرچه در قرار دادن خط اتصال و دیگر بیان‌ها به شدت ناقص است، و فاقد نشانه‌های عملکردی اولیه مانند تعظیم و دینامیک است. در نتیجه، متون مجریان را با مشکلات متعدد تفسیری مواجه می‌کنند.
مایکل باخ، نوازنده ویولن سل آلمانی، گفته‌است که او معتقد است دست نوشته‌های سوئیت‌های آنا ماگدالنا باخ دقیق هستند. بر اساس تحلیل او، موقعیت غیرمنتظره لجن‌ها با توسعه هارمونیک مطابقت دارد که نظریه او را تأیید می‌کند. نظریه او مورد پذیرش جهانی نیست. جدیدترین مطالعات به روابط بین چهار نسخه خطی نشان می‌دهد که دستنوشته آنا ماگدالنا باخ تقریباً به‌طور قطع مستقیماً از هولوگراف شوهرش کپی نشده‌است، بلکه از یک منبع میانجی گم شده کپی شده‌است. در صورت تأیید، اشکال‌های موجود در نسخه خطی از خود باخ نمی‌آمد و سرنخ‌هایی برای تفسیر آنها نخواهد بود.
تحقیقات اخیر نشان داده‌است که سوئیت‌ها لزوماً برای ویولن سل آشنا که بین پاها نواخته می‌شود (دا گامبا) نوشته نشده‌اند، بلکه ابزاری که بیشتر شبیه ویولن روی شانه (دا اسپلا) نواخته می‌شود. تغییرات در اصطلاحات مورد استفاده برای اشاره به آلات موسیقی در این دوره به سردرگمی مدرن منجر شده‌است و بحث در مورد اینکه «باخ قصد داشت» چه ابزاری را داشته‌است، و حتی اینکه آیا او قصد خاصی از ساز داشته‌است، ادامه دارد. Sigiswald Kuijken و Ryo Terakado هر دو سوئیت‌های کامل را بر روی این ساز «جدید» ضبط کرده‌اند که امروزه به عنوان ویولونسل یا ویولا دا اسپلا شناخته می‌شود. بازتولید این ساز توسط دمیتری بادیاروف نوازنده ساخته شده‌است.
نسخه اصلی > نسخه‌ها

ادموند کورتز، نوازنده ویولنسل، نسخه‌ای را در سال ۱۹۸۳ منتشر کرد که بر اساس نسخه‌های فاکسی‌میل دست‌نویس آنا ماگدالنا باخ، آن‌ها را در مقابل هر صفحه چاپ شده قرار داد. این به عنوان «مهمترین نسخه از بزرگترین موسیقی که تا به حال برای ساز نوشته شده» توصیف شد.
نسخه اصلی > ترتیبات

باخ حداقل یکی از سوئیت‌ها، سوئیت شماره ۵ را به زبان سی مینور، برای عود رونویسی کرد. نسخه خطی خودنویس این نسخه با نام BWV 995 وجود دارد.
رابرت شومان با استفاده از نسخه باخ که توسط Johann Friedrich Dotzauer نوازنده ویولنسل تهیه و توسط Breitkopf & Härtel در سال ۱۸۲۶ منتشر شد، تنظیم‌هایی را با همراهی پیانو برای هر شش سوئیت ویولن سل باخ نوشت. ناشر شومان در سال ۱۸۵۴ تنظیم سونات‌های ویولن باخ را پذیرفت، اما تنظیم ویولن سلویولن سوئیت باخ را رد کرد. تنها تنظیم سوئیت ویولن سل که از او باقی مانده‌است، تنظیم سوئیت شماره ۳ است که در سال ۱۹۸۱ توسط موسیقی‌شناس یواخیم دراهیم در رونویسی ۱۸۶۳ توسط جولیوس گلترمن، نوازنده ویولن سل کشف شد. اعتقاد بر این است که کلارا شومان، بیوه شومان، به همراه جوزف یواخیم، ویولونیست، دست نوشته‌های تنظیم ویولن سل او را مدتی پس از سال ۱۸۶۰ نابود کردند، زمانی که یواخیم آنها را غیر استاندارد اعلام کرد. جیمز آلتنا، منتقد فن‌فار، در سال ۲۰۱۱ با آن نقد موافق بود و تنظیم باقی‌مانده ویولنسل/پیانو باخ-شومان را «یک پلاتیپوسی نوک اردک‌دار موسیقایی، یک عجایب فوق‌العاده که فقط برای موسیقی‌شناسان قرن نوزدهم مورد توجه قرار می‌گیرد» نامید.
یواخیم راف در سال ۱۸۶۸ در حالی که روی سوئیت‌های خود برای پیانو تک‌نوازی و برای گروه‌های دیگر کار می‌کرد، سوئیت‌هایی را برای تک‌نوازی پیانو تنظیم کرد که از سال ۱۸۶۹ تا ۱۸۷۱ توسط ریتر-بیدرمن منتشر شد.
در سال ۱۹۲۳، لئوپولد گودووسکی رونوشت‌های پیانویی از سوئیت‌های شماره ۲، ۳، و ۵ را در کنترپوان کامل برای پیانو تک‌نوازی ساخت و آن‌ها را «بسیار آزادانه رونویسی و اقتباس شده برای پیانو» زیرنویس کرد.
سوئیت‌های ویولنسل برای سازهای انفرادی متعددی از جمله ویولن، ویولا، کنترباس، ویولا دا گامبا، ماندولین، پیانو، ماریبا، گیتار کلاسیک، فلوت، باس الکتریک، هورن، ساکسیفون، کلارینت، باسون، ترومپت، رونویسی شده‌اند. ترومبون، یوفونیوم، توبا، یوکلل و چارانگو. آنها برای ارکستر نیز رونویسی و تنظیم شده‌اند.
ساختار

سوئیت‌ها هر کدام در شش حرکت هستند و ساختار و ترتیب حرکات زیر را دارند.
پرلود
آلماند
کورانت
ساراباند
گالانتری‌ها: دو دقیقه در هر سوئیت شماره ۱ و ۲. دو بوره در هر سوئیت شماره ۳ و ۴. دو گاووت در هر سوئیت شماره ۵ و ۶
ژیگ
محققین بر این باورند که باخ در نظر داشت که این آثار به‌جای مجموعه‌ای دلخواه از قطعات، به‌عنوان چرخه‌ای نظام‌مند در نظر گرفته شوند. در مقایسه با سایر مجموعه‌های سوئیت باخ، سوئیت‌های ویولنسل به ترتیب حرکاتشان سازگارترین هستند. علاوه بر این، برای دستیابی به طراحی متقارن و فراتر رفتن از چیدمان سنتی، باخ حرکات اینترمتزو یا گالنتری را به صورت جفت بین سارابند و گیگ قرار داد.
تنها پنج موومان در کل مجموعه سوئیت‌ها کاملاً غیر آکوردی هستند، به این معنی که فقط از یک خط ملودیک تشکیل شده‌اند. اینها مینوت دوم سوئیت شماره ۱، مینوت دوم سوئیت شماره ۲، بوریه دوم سوئیت شماره ۳، ژیگ سوئیت شماره ۴ و سارابنده سوئیت شماره ۵ هستند. گاووت دوم سوئیت شماره ۵ فقط یک آکورد همصدا دارد (همان نت که همزمان روی دو سیم نواخته می‌شود)، اما فقط در نسخه اصلی سوئیت اسکورداتوری. در نسخه تنظیم استاندارد کاملاً بدون آکورد است.
ساختار > سوئیت شماره ۱ در ماژور، BWV 1007

پرلود، که عمدتاً از آکوردهای آرپژی تشکیل شده‌است، بهترین حرکت شناخته شده از کل مجموعه سوئیت‌ها است و به‌طور مرتب در تلویزیون و فیلم شنیده می‌شود.
پرلود
آلماند
کورانت
ساراباند
Minuet I / II
ژیگ
ساختار > سوئیت شماره ۲ در مینور، BWV 1008

پیش‌درآمد از دو قسمت تشکیل شده‌است که قسمت اول دارای مضمونی قوی و تکراری است که بلافاصله در ابتدا معرفی می‌شود. بخش دوم یک حرکت cadenza مبتنی بر مقیاس است که به آکوردهای نهایی و قدرتمند منتهی می‌شود. آلمانده بعدی شامل کادنزاهای کوتاهی است که از این فرم رقص بسیار سخت دور می‌شوند. مینوت اول شامل جابجایی آکوردهای سخت و تلاقی سیم است.
پرلود
آلماند
کورانت
ساراباند
Minuet I / II
ژیگ
ساختار > سوئیت شماره ۳ در سی ماژور، BWV 1009

پیش‌درآمد این مجموعه از فرم A-B-A-C تشکیل شده‌است که A یک حرکت مبتنی بر مقیاس است که در نهایت به یک بخش آرپژو پر انرژی حل می‌شود. و B، بخشی از آکوردهای سخت. سپس به تم مقیاس برمی گردد و با یک حرکت آکورد قدرتمند و شگفت‌انگیز به پایان می‌رسد.
الماند تنها حرکتی در سوئیت هاست که به جای یک نیم کوار، که فرم استاندارد آن است، دارای یک نوبت است.
بوره دوم، اگرچه به زبان سی مینور است، اما دارای یک امضای دو تخته (یا G مینور) است. این نت نویسی که در موسیقی پیش کلاسیک رایج است، گاهی اوقات به عنوان امضای کلیدی جزئی شناخته می‌شود. بوره اول و دوم سوئیت سوم گاهی به عنوان سولو برای سازهای باس دیگر مانند توبا، یوفونیوم، ترومبون و باسون استفاده می‌شود.
پرلود
آلماند
کورانت
ساراباند
Bourrée I / II
ژیگ
Cello Suite No. 3 (BWV 1009)
1 – Prelude ()
2 – Allemande ()
3 – Courante ()
4 – Sarabande ()
5 – Bourees ()
6 – Gigue ()
همه اینها توسط جان میشل اجرا شده‌است
ساختار > سوئیت شماره ۴ در ماژور E ♭ , BWV 1010

سوئیت شماره ۴ یکی از پرطرفدارترین سوئیت‌ها از نظر فنی است، زیرا E ♭ یک کلید احساسی روی ویولنسل است و به موقعیت‌های دست چپ زیادی نیاز دارد. کلید نیز در ویولنسل به دلیل عدم وجود سیم‌های باز طنین دار دشوار است. پیش‌درآمد در درجه اول شامل یک حرکت سخت و روان است که قبل از بازگشت به موضوع اصلی خود، جایی را برای یک کادنزا باقی می‌گذارد.
ساراباند بسیار آرام در مورد ضرب دوم با استرس و کاملاً مبهم است، که مشخصه اصلی 3
4 است؛ زیرا در ساراباند، تقریباً هر ضرب اول حاوی یک آکورد است، در حالی که ضرب دوم اغلب چنین نیست.
پرلود
آلماند
کورانت
ساراباند
Bourrée I / II
ژیگ
ساختار > سوئیت شماره ۵ در سی مینور، BWV 1011

سوئیت شماره ۵ در ابتدا به صورت اسکورداتوری با سیم A تنظیم شده به G نوشته شده بود، اما امروزه نسخه ای برای تنظیم استاندارد تقریباً در هر نسخه چاپی سوئیت‌ها همراه با نسخه اصلی گنجانده شده‌است. برخی از آکوردها باید هنگام نواختن با تنظیم استاندارد ساده شوند، اما برخی از خطوط ملودیک نیز آسان‌تر می‌شوند.
پیش‌درآمد به شکل A-B نوشته شده‌است. با یک حرکت آهسته و احساسی شروع می‌شود که دامنه عمیق ویولنسل را بررسی می‌کند. پس از آن یک فوگ تک خطی سریع و بسیار سخت می‌آید که به پایان قدرتمند منتهی می‌شود.
این سوئیت بیشتر به خاطر قطعه ساراباند معروف است، که یکی از معدود حرکات در این شش سوئیت است که دارای هیچ استاپ دوبل (آکورد) نیست.
مستیسلاو روستروپویچ آن را جوهره نبوغ باخ توصیف کرد.
پل تورتلیه آن را گسترش سکوت می‌دانست.
روستروپوویچ که "سکوت" تورتلیه را تا حد زیادی گسترش می‌داد، گاهی اوقات سارابنده را به عنوان رسیتال با علامت مترونوم ۳۲ یا آهسته‌تر، یک نت در هر ضرب، بدون ویبراتو و بدون لغزش می‌نواخت، و هر نت به تنهایی در یک "چاه" ایستاده بود. سکوت".
سوئیت پنجم نیز استثنایی است زیرا کورانت و ژیگ آن به سبک فرانسوی است، نه به شکل ایتالیایی پنج سوئیت دیگر.
دستنوشته ای از نسخه عود باخ از این مجموعه با نام BWV 995 وجود دارد.
پرلود
آلماند
کورانت
سراباند
Gavotte I / II
ژیگ
ساختار > سوئیت شماره ۶ در ماژور BWV 1012

عموماً اعتقاد بر این است که سوئیت شماره ۶ به‌طور خاص برای پیکولو ویولونسل پنج سیم ساخته شده‌است، یک ویولن سل کوچکتر، تقریباً۷⁄۸ اندازه سلوی معمولی با سیم پنجم بالایی که روی E کوک شده‌است، یک پنجم کامل بالاتر از سیم در غیر این صورت بالا. با این حال، برخی می‌گویند که هیچ مدرک قابل توجهی برای حمایت از این ادعا وجود ندارد: در حالی که سه منبع به نوازنده اطلاع می‌دهند که برای ساز à cinq cordes نوشته شده‌است، تنها دستنوشته آنا ماگدالنا باخ کوک سیم‌ها را نشان می‌دهد و دیگری منابع به هیچ وجه ابزار مورد نظر را ذکر نکرده‌اند.
دیگر سازهای ممکن برای این سوئیت عبارتند از ویولن سل دا اسپلا، نسخه ای از ویولونسل پیکولو که روی شانه مانند ویولا نواخته می‌شود، و همچنین ویولا با سیم پنجم کوک شده به E، به نام ویولا پومپوزا. از آنجایی که محدوده مورد نیاز در این قطعه بسیار زیاد است، احتمالاً این سوئیت برای ساز بزرگ‌تری در نظر گرفته شده بود، اگرچه می‌توان تصور کرد که باخ - که به ویولا علاقه داشت - ممکن است این اثر را خودش روی یک پیکولو ویولونسل دستی اجرا کرده باشد. با این حال، به همان اندازه محتمل است که فراتر از اشاره به تعداد تارها، باخ اصلاً ساز خاصی را در نظر نداشته باشد زیرا ساخت سازها در اوایل قرن ۱۸ بسیار متغیر بود.
نوازندگان ویولن سل که این سوئیت را بر روی یک ویولن سل مدرن چهار سیم می‌نوازند با مشکلاتی مواجه می‌شوند زیرا مجبور می‌شوند از موقعیت‌های بسیار بالا برای رسیدن به بسیاری از نت‌ها استفاده کنند. نوازندگان متخصص در موسیقی اولیه و استفاده از سازهای معتبر معمولاً از ویولن سل پنج سیم برای این سوئیت استفاده می‌کنند. رویکرد واتسون فوربز، در رونویسی این مجموعه برای ویولا، انتقال کل مجموعه به G ماژور بود، و از «رنگی که برای این نوع موسیقی خیلی مناسب نیست» اجتناب کرد و اکثر آکوردهای اصلی را قابل پخش کرد. ساز چهار سیم
این مجموعه به شکلی بسیار آزادتر از سایرین نوشته شده‌است و شامل حرکات کادنزا مانند و متن‌های زیباتر است. همچنین تنها سوئیت‌هایی است که تا حدی در کلیدهای آلتو و سوپرانو ذکر شده‌است (نسخه‌های مدرن از کلیدهای تنور و تریبل استفاده می‌کنند)، که برای بقیه مورد نیاز نیست زیرا هرگز بالاتر از نت G 4 (G بالاتر از C وسط نمی‌روند).
Mstislav Rostropovich سوئیت شماره ۶ را «سمفونی برای تک‌نوازی ویولنسل» نامید و تناژ د ماژور آن را برانگیختن شادی و پیروزی توصیف کرد.
پرلود
آلماند
کورانت
ساراباند
Gavotte I / II
ژیگ
گمانه زنی‌ها در مورد آنا ماگدالنا باخ

پروفسور مارتین جارویس از دانشکده موسیقی دانشگاه چارلز داروین در داروین استرالیا، در سال ۲۰۰۶ حدس زد که آنا ماگدالنا ممکن است آهنگساز چندین قطعه موسیقی منتسب به همسرش بوده باشد. جارویس پیشنهاد می‌کند که آنا ماگدالنا شش سوئیت ویالنسل را نوشته و در ساختن آریا از واریاسیون‌های گلدبرگ (BWV 988) نقش داشته‌است.
پسر اپوز «با این حال، موسیقی شناسان، منتقدان و نوازندگان، با اشاره به نازک بودن شواهد این گزاره، و شواهد موجود که از نویسندگی یوهان سباستین باخ حمایت می‌کند، همچنان نسبت به این ادعا تردید دارند.»
صفحه اول از دستنوشته آنا ماگدالنا باخ از سوئیت شماره ۱ در ماژور، BWV 1007
صفحه ای از فاکسی از دست نوشته A. M. Bach
ویولونسل دا اسپلا
حرکت آرپژی در پیش‌درآمد سوئیت شماره ۱ سل

رشته‌های باز ویولا پومپوزا.
سهرورد

| سهرورد | سهرورد |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: زنجان
شهرستان: خدابنده
بخش: مرکزی
سال شهرشدن: ۱۳۸۷ خورشیدی
مردم: مردم
جمعیت: ۷۱۰۰ نفر (۱۳۹۵)
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
شهردار: داوود قهرمانی
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۲۴۳۴۳۵
وبگاه: http://sohravard.ir
کد آماری: ۲۰۳۹
  سهرورد  روی نقشه ایران ۳۶°۰۴′۰۰″شمالی ۴۸°۲۷′۰۰″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۰۶۶۷°شمالی ۴۸٫۴۵۰۰°شرقی﻿ / 36.0667; 48.4500   :   سهرورد  روی نقشه ایران ۳۶°۰۴′۰۰″شمالی ۴۸°۲۷′۰۰″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۰۶۶۷°شمالی ۴۸٫۴۵۰۰°شرقی﻿ / 36.0667; 48.4500   
 :  
سُهرَوَرد شهری تاریخی و گردشگری واقع در شهرستان خدابنده استان زنجان می‌باشد. این شهر با جمعیتی بالغ بر ۷۱۰۰ نفر در ۲۴ کیلومتری شهر قیدار قرار دارد.
سُهرَوَرد دارای طبیعت بکر و پوشش گیاهی بی نظیر است و از نظر جغرافیایی از جنوب به شهر گرماب از غرب به شهر بیجار کردستان، و از شرق به شهر قیدار متصل می‌گردد. دین مردم سهرورد مسلمان و پیرو مذهب شیعه است. سهرورد تا سال ۱۳۸۷ه‍.ش روستا بود و در این سال به شهر ارتقاء یافت.
نام گذاری

محمد مهریار در خصوص نامگذاری سهرورد گفته‌است که:
" «سهرورد» مرکب از دو جزء است: سهر + ورد. جزء اول همان «سرخ» است که از صورت «سوخر» به صورت «سهر» تحول و تطور یافته‌است و در این شکی نیست. اما جزء دوم «ورد» در عربی از واژگان دخیل است و از پهلوی «ورت» گرفته شده و به معنای «گل» است و بنابراین واژهٔ سهرورد درست به معنای «سرخ‌گل» است که نام مناسب و زیبایی برای نام گذاری محل است و …"
تئودور نلدکه و بعداً یوزف مارکوارت، بر این باورند که سهرورد برگرفته از نام سهراب است و شکل پیشینی آن سهراب‌گرد یا شبیه به آن بوده است.
نام گذاری > پیشینه

سهرورد پیشینه‌ای تاریخی داشته و زادگاه بزرگانی همچون شیخ شهاب‌الدین سهروردی است. ابن‌حوقل دربارهٔ این شهر می‌نویسد: «از جانب سلطان امیر یا عاملی جهت رسیدگی به اموال در آنجا نیست و فراخی معیشت و ارزانی و موقعیت خوب بر اهمیت آن افزوده و شهر پربرکت و حاصل‌خیز است و مردمانش اغلب کُرداند، و بیشتر سکنهٔ آن در سابق از خوارج بودند و سپس از آنجا رفته‌اند و گروهی نیز به سبب وطن‌پرستی، خفت و خواری را پذیرفته‌اند و شهری است استوار و دارای حصار» این مورد در نوشته های ابن حوقل حائز اهمیت است که برخی جغرافی‌دانان و مورخان دوران اسلامی، نظیر وی گروه‌های صحرانشین و نیمه‌صحرانشین ایرانی را نیز به عنوان کلی اکراد ذکر می‌کرده‌اند و منظور آن‌ها لزوماً مردمان کردنژاد نبوده بلکه همه چادرنشینان و گله‌داران ایرانی غیر عرب و غیر تُرک را به همین نام می‌خواندند.
این شهر تا سدهٔ هفتم هجری آباد بوده که در اثر حملهٔ مغول‌ها آسیب دیده‌است.
سرشناسان سهرورد

شهاب‌الدین سهروردی، فیلسوف معروف ملقب به شیخ اشراق، شیخ مقتول و شیخ شهید(۵۴۹–۵۸۷ ق / ۱۱۵۴–۱۱۹۱ م)
شهاب‌الدین عمر سهروردی از معروف‌ترین شیوخ تصوف (۵۴۲–۶۳۲ قمری)
ابوالنجیب سهروردی از مشایخ صوفیه در قرن ششم هجری و از فقها و واعظان شافعی (۴۹۰–۵۶۳)
احمد سهروردی از خوشنویسان برجسته دوره ایلخانی، شاگرد یاقوت مستعصمی. ۶۴۵هجری قمری وفات احتمالاً ۷۴۱
صنایع دستی

از صنایع دستی سهرورد می‌توان به قالی، گلیم و جاجیم اشاره کرد.
غذاهای محلی و ره آورد

از غذاهای محلی سهرورد می‌توان به کله‌جوش و آبگوشت محلی اشاره کرد.
به دلیل وجود باغات و مزارع و جنگل‌های بسیاری که در این شهر قرار دارد، عمده‌ترین محصول و ره آورد سهرورد گردو است. در کنار این محصول انگور، سیب، زرد آلو، هلو، آلو، گیلاس، آلبالو، نخود، عدس، گندم و هندوانه نیز از محصولات سهرورد است.
تقسیم استان خراسان

| اعتراضات به تقسیم استان خراسان | اعتراضات به تقسیم استان خراسان |
| --- | --- |
نقشهٔ استان خراسان پیش از تقسیم که ۲۰ درصد خاک ایران و بزرگ‌ترین استان بود.: نقشهٔ استان خراسان پیش از تقسیم که ۲۰ درصد خاک ایران و بزرگ‌ترین استان بود.
جایگاه:  ایران: بجنورد، نیشابور، بیرجند، سبزوار، تربت حیدریه، تربت جام، فردوس، قائن، قوچان، گناباد
تاریخ: مرداد ۱۳۸۱ (ژوئیه و اوت ۲۰۰۲)
گونه: تظاهرات، درگیری خیابانی
کشته‌شدگان: ۳ نفر
بازداشت شدگان: ۱۴۰ نفر
قانون تقسیم استان خراسان به سه استان پس از چند سال بررسی، در جلسهٔ علنی ۲۹ اردیبهشت ۱۳۸۱ در مجلس شورای اسلامی ایران تصویب شد و در تاریخ ۹ خرداد ۱۳۸۳ به تأیید شورای نگهبان رسید. درگیری‌ها، آشوب‌ها، و ناآرامی‌هایی در همهٔ مراکز شهرستان‌های استان خراسان جز مشهد به وقوع پیوست که چند کشته و چندین زخمی بر جای گذاشت.
درگیری‌ها

در شهر سبزوار، فردوس و قوچان، درگیری‌های شدیدی میان معترضان و نیروهای پلیس گزارش شد. در ۸ شهریور ۱۳۸۰، تقریباً ۵ هزار نفر در سبزوار به راهپیمایی پرداختند که حداقل دو نفر کشته و ۱۵۴ نفر دستگیر و ۳۴ نفر زندانی شدند. برخی از معترضان در سبزوار ریل‌های راه‌آهن را جمع کرده و به ساختمان‌ها حمله کردند. اعتراضات در این شهر چند روز طول کشید. در فردوس به تاریخ ۲۸ فروردین ۱۳۸۱ ۴۰ نفر دستگیر و ۱ نفر کشته شدند. در ژوئن و اوت ۲۰۰۳، همزمان با گفت‌وگوهای مقام‌داران محلی نیشابور در اعتراض به این طرح، آشوب‌های خیابانی نیز شدت گرفت.
طرح‌ها

نخستین طرح، تقسیم استان به سه استان جدید بود که مورد مخالفت مردم قرار گرفت. یکی از طرح‌های بعدی، تقسیم استان خراسان به دو استان خراسان شمالی به مرکزیت مشهد و استان خراسان جنوبی به مرکزیت بیرجند بود که باز مورد مخالفت و اعتراض قرار گرفت. طرح تقسیم خراسان به پنج استان جدید نیز با مخالفت شدید مردم نیشابور و نمایندگانشان در مجلس همراه شد و در نتیجه از دستور کار خارج شد. در نهایت پس از کش‌وقوس‌های فراوان همان طرح نخستین (تقسیم به سه استان) اجرایی شد.
دیدگاه‌ها دربارهٔ تقسیم استان خراسان

مهدی آیتی در ۲۹ تیر ۱۳۹۵ گفت که «اسنادِ آرشیوی نشان می‌دهد از سال ۴۱ تا ۸۱ مجالس قبل و بعد انقلاب طرح تقسیم استان خراسان را روی میز داشتند و همیشه با تشنج سیاسی در منطقه موکول به مجلس بعدی می‌شد، اما در آن سال هماهنگی بین مجلس و دولت اصلاح‌طلب باعث شد این پروژه ملی به نتیجه برسد و یکی از مسائل توسعه‌ای استان بود.»

حسین انصاری راد در ۲۶ فروردین ۱۳۸۱ این طرح را «یک فاجعهٔ اجتماعی» خواند که «موجبات ناامنی، نارضایتی و ناخشنودی بخش عظیمی از مردم خراسان را فراهم خواهد کرد» و اینکه «تقسیم خراسان موجب توسعه نخواهد شد. در کشورهایی مانند هند و چین، استان‌هایی با بیش از۱۲۰ میلیون نفر جمعیت وجود دارد و ما در داخل کشور استان‌های کوچکی داریم که اگر قرار بود کوچک بودن استان موجب توسعه شود، باید با ظرفیت‌هایی که در این استان‌های کوچک وجود دارد، ما امروز سوئیس‌هایی را می‌داشتیم.» او دربارهٔ انگیزهٔ طرفداران تقسیم خراسان گفت که «انگیزهٔ اصلی آن‌ها همان مصالح خصوصی افراد است که یا مصلحت اقتصادی‌شان ایجاب می‌کند که با مرکزیت شهرستان خود، سود زیادی خواهند برد یا از مسؤولین سیاسی هستند که از این تقسیم یا تشکیل استان جدید نفع سیاسی می‌برند.»
عباس واعظ طبسی در ۱۳ اردیبهشت ۱۳۸۸ تقسیم استان خراسان را ضربه‌ای فرهنگی نامید.

احمد خاص احمدی در ۲۵ مرداد ۱۳۸۲ بیان داشت که مشکلات استان خراسان «به دلیل بزرگی استان خراسان عملاً قابل حل نیست، اگرچه که به صورت نظری ممکن است با یک مدیریت صحیح در یک استان بزرگ هم بتوان مشکلات را حل کرد، اما این نظریه به صورت یک آرزو باقی مانده است.» و تأکید کرد که به ۵ استانی شدن خراسان رأی می‌دهد. محمدرضا دولت‌آبادی تقسیم را سودمند دانست «اما ممکن است به خاطر عدم توجه به خواست مردم شاهد مشکلاتی مانند قبل باشیم.» و «تقسیم به شرطی خوب است که پتانسیل‌های لازم که در شهرستان‌ها وجود دارد ملاک عمل قرار گیرد.»

حسین آفریده هدف از تقسیم خراسان را توسعهٔ استان دانست. آزادی آزادمنش گفت که برای جبران کمبود بودجهٔ خراسان باید با صرفه‌جویی مشکل را حل کرد و نیازی به تقسیم استان نیست.
حسن سیدآبادی در ۱۹ اردیبهشت ۱۳۸۲ تأکید کرد که «استانداری و آستان قدس رضوی در تقسیم استان استان خراسان تاکنون هیچ نقشی چه در پشت پرده و چه به صورت آشکار نداشته‌اند و البته در عالم واقع نیز نمی‌توانند نقشی داشته باشند زیرا تصمیم‌گیرندهٔ نهایی مجلس و دولت هستند.»
سید رضا نوروززاده بر این باور بود که با تقسیم استان خراسان زیرساخت‌های اقتصادی جدید برای فعالیت مردم فراهم می‌شود.