زوال عقل با اجسام لویی

با زوال عقل اجسام لویی که شامل زوال عقل بیماری پارکینسون و زوال عقل با اجسام لویی است، اشتباه نشود.
Medical condition
| زوال عقل با اجسام لویی   (دِمانس با اجسام لویی) | زوال عقل با اجسام لویی   (دِمانس با اجسام لویی) |
| --- | --- |
نام‌های دیگر: بیماری ایجاد شده از اجسام لویی، زوال عقل مرتبط با اجسام لویی
: 
میکروگرافی از جسم لویی (سر پیکان) نورونی در توده سیاه موجود در میان‌مغز. نوار مقیاس = ۲۰ میکرون (۰٫۰۲ میلی‌متر): میکروگرافی از جسم لویی (سر پیکان) نورونی در توده سیاه موجود در میان‌مغز. نوار مقیاس = ۲۰ میکرون (۰٫۰۲ میلی‌متر)
تخصص: عصب‌شناسی، روان‌پزشکی
نشانه‌ها: زوال عقل، اختلال رفتاری خواب با حرکت سریع چشم، نوسانات هوشیاری، توهم و پارکینسونیسم
دورهٔ معمول آغاز: بعد از ۵۰ و به‌طور میانگین ۷۶ سالگی
دورهٔ بیماری: بلند مدت
علت: ناشناخته
روش تشخیص: بر اساس علائم و نشانگرهای زیستی
تشخیص افتراقی: بیماری آلزایمر، زوال عقل بیماری پارکینسون، بیماری روانی خاص، زوال عقل عروقی
مدیریت: استفاده از هشدارهای حساسیت دارویی، بهبود ایمنی اتاق خواب، فیزیوتراپی، اجتناب از مصرف الکل
دارو: دونپزیل، ریواستیگمین، ممانتین ملاتونین
پیش‌آگهی: میانگین زنده ماندن، ۴ سال از زمان تشخیص
فراوانی: حدود ۰٫۴ درصد از افراد بالای ۶۵ سال
طبقه‌بندی و منابع بیرونی: طبقه‌بندی و منابع بیرونی
[ویرایش در ویکی‌داده]: [ویرایش در ویکی‌داده]
زوال عقل با اجسام لویی یا دِمانس با اجسام لویی (به انگلیسی: Dementia with Lewy bodies) یا به اختصار DLB، نوعی زوال عقل است که با تغییر در خواب، رفتار، شناخت، حرکت و تنظیم عملکردهای خودکار بدن مشخص می‌شود و از دست دادن حافظه همیشه علامت اولیه آن نیست. این بیماری همانند دیگر دِمانس‌های پیشرونده (مانند آلزایمر) با گذشت زمان وخیم‌تر شده و معمولاً زمانی مورد بررسی قرار می‌گیرد که اختلالات شناختی (نقص در توجه و حافظه و غیره) در عملکرد طبیعی روزانه تداخل ایجاد کنند. این بیماری در کنار زوال عقلِ پارکینسون، یکی از دو دِمانس اجسام لویی است. زوال عقل با اجسام لویی، شکل رایجی از زوال عقل بوده، اما شیوع آن به‌طور دقیق مشخص نیست و بسیاری از موارد ابتلا تشخیص داده نمی‌شوند. این بیماری نخستین بار در سال ۱۹۷۶ توسط کنجی کوساکا کشف، توصیف و نام‌گذاری شد.
اختلال رفتاری خوابِ REM یا به اختصار RBD، یکی از ویژگی‌های ابتلا به زوال عقل با اجسام لویی است. در این اختلال، افراد به‌دلیل فقدان فلج عضلانی که به‌طور معمول در طول خواب REM اتفاق می‌افتد، طیف وسیعی از آزادی‌های رفتاری هنگام خواب، مانند حرکت و تکلم را به دست می‌آورند. این عارضه گاهی سال‌ها یا دهه‌ها پیش از نشانه‌های دیگر ظاهر ‌می‌شود. نشانه‌های اصلی دیگر شامل توهم بینایی، نوسانات مشخص در توجه یا خودآگاهی و پارکینسونیسم (کندی حرکت، مشکل در راه رفتن، یا سفتی ماهیچه‌ها) است. اگر چند مشخصه و زیست‌نشانگر از بیماری مانند علائم یا یافته‌های مشخصی از آزمایش خون، آزمایش‌های عصبی-روان‌شناختی، تصویربرداری و مطالعات خواب وجود داشته باشند، می‌توان تشخیصی احتمالی برای وجودِ دِمانس با اجسام لویی در فرد باشد؛ اما تشخیص قطعی معمولاً نیازمند کالبدگشایی و بررسی بافت مغز است.
زوال عقل با اجسام لویی اگرچه گاهی به‌صورت خانوادگی نیز وجود دارد، اما بیشتر مبتلایان، سابقۀ خانوادگی ندارند. علت دقیق این بیماری ناشناخته است، اما احتمال دارد به‌دلیل تشکیل توده‌های غیرطبیعی پروتئین در نورون‌های سراسر مغز باشد. این توده‌ها که به صورت اجسام لویی (که در سال ۱۹۱۲ توسط فردریک لویی کشف شد) و نوریت‌های لویی ظاهر می‌شوند، بر دستگاه عصبی مرکزی و دستگاه عصبی خودمختار تأثیر می‌گذارند. عملکرد قلب و هر سطح از عملکرد دستگاه گوارش - از جویدن تا دفع مدفوع - ممکن است تحت تأثیر این بیماری قرار گیرد. برای مثال، یبوست و افت فشار خون هنگام ایستادن یکی از شایع‌ترین علائم زوال عقل با اجسام لویی است. این بیماری معمولاً باعث بروز نشانه‌های روانی مانند تغییر در رفتار، افسردگی یا بی‌تفاوتی می‌شود.
زوال عقل با اجسام لویی به‌طور معمول پس از پنجاه سالگی آغاز می‌شود و امید به زندگی در افراد مبتلا به‌طور میانگین، تنها حدود چهار سال پس از تشخیص است. هیچ درمان کامل یا دارویی برای جلوگیری از پیشرفت بیماری وجود ندارد و هدف از روش‌های درمانی موجود، کاهش برخی از علائم و نشانه‌های بیماری است. داروهایی مانند دونپزیل و ریواستیگمین گاهی به‌طور موقت توانایی شناختی و عملکرد کلی بدن را بهبود می‌بخشند. برخی اوقات از ملاتونین برای کاهش اختلالات مرتبط با خواب استفاده می‌شود. از تجویز داروهای ضد روان پریشی، حتی در صورت وقوع توهم در فرد بیمار، اجتناب می‌کنند؛ زیرا تقریباً در نیمی از مبتلایان، واکنش‌های شدیدی به این داروها رخ می‌دهد و استفاده از آنها ممکن است منجر به مرگ شود. مدیریت بسیاری از علائم بیماری چالش‌برانگیز است، زیرا درک آن‌ها نیازمند تخصص‌های متعدد پزشکی بوده و تشخیص‌های افتراقی همپوشانی بسیاری دارند. افرادی که در مراحل آخر این بیماری هستند ممکن است توانایی خودمراقبتی را از دست بدهند و برای انجام فعالیت‌های اولیه خود مانند تغذیه، استحمام و خواب به مراقب احتیاج داشته باشند.