stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کشاورزی در مصر باستان
آغاز کشاورزی

در غرب دره نیل، صحرای شرقی محل ظهور چندین تمدن نوسنگی بود. در طول دوره پر بارش نوسنگی، این منطقه از لحاظ پوشش گیاهی غنی بود و جمعیت انسان در صحرا در حدود هشت هزار سال قبل از میلاد به طور قابل توجهی افزایش یافته بود. آنها با شکار و ماهیگیری در دریاچه های محلی و با جمع آوری غلات وحشی صحرا که فراوان بود، زندگی می کردند. غلاتی مانند براکیاریا، سورگوم دورنگ و اورچلوآ منبع مهمی از غذا بودند. دوره پر بارش نوسنگی به تدریج رو به پایان بود و در حدود ۶۰۰۰ تا ۵۰۰۰ سال پیش به پایان رسید. خیلی قبل‌تر از آن زمان، گله‌داران مهاجر به مناطق دیگر آفریقا رفتند، بعضی هم به دلتای نیل نیز رفتند، جایی که مستعد شروع کشاورزی و دامداری بود.
واحه داخله در نیمه غربی رود نیل (مصر) واقع شده است. در ۳۵۰ کیلومتری رود نیل بین واحه های فرافره و الخارجه قرار دارد. در داخله، مردم باشندی در دوره پر بارش نوسنگیعشایر دامدار بودند. آن‌ها در سکونتگاهی ساخته‌شده با تخته سنگ زندگی می‌کردند. در جاهای دیگر در صحرای نیمه غربی مصر، گروه‌هایی شبیه باشندی نیز در واحه فرافره و نبتا پلایا در جنوب ساکن شده‌اند. باشنی ها از آسیاب های ماسه سنگی برای آسیاب ارزن وحشی محلی و سورگوم استفاده می کردند. در واحه فرافره، یک بز متعلق به حدود ۶۱۰۰ سال قبل از میلاد در روستای دره پنهان پیدا شد. در نابتا پلایا، بقایای گوسفند، بز و گاو در حدود ۶۰۰۰ سال قبل از میلاد یافت شد. با این حال، بزها و گاوها تقریباً تنها عناصر عصر نوسنگی از خاور نزدیک هستند که ساکنان واحه آن را پذیرفته بودند. واحه فیوم نیز شواهدی برای کشاورزی در همان دوره را ارائه می دهد. گوسفند، بز، خوک و گاو از چارپایان اهلی اینجا بودند. قدمت حضور گوسفندان در محل قصرالسقا به ۵۳۵۰ سال قبل از میلاد و بز و گاو در سال ۵۱۵۰ قبل از میلاد می‌رسد. قدمت کشت محصولات زراعی در فیوم مانند گندم دو دانه و جو در سایتهای باستان شناسی Kom K و Kom W، به تاریخ۴۲۰۰-۴۵۰۰ قبل از میلاد بر‌ می‌گردد
آغاز کشاورزی > نیل و کاشت در زمین‌های کشاورزی

تمدن مصر باستان در آب و هوای خشک شمال آفریقا توسعه یافت. این منطقه با صحراهای عربستان و لیبی است. نیل طولانی ترین رودخانه جهان است که از دریاچه ویکتوریا در به سمت شمال جریان دارد و در نهایت به دریای مدیترانه می‌ریزد. رود نیل دو شاخه اصلی دارد: نیل آبی که از اتیوپی سرچشمه می گیرد و نیل سفید که از اوگاندا می ریزد. در حالی که نیل سفید در نظر گرفته می‌شود طولانی‌تر و آسان‌تر از آن عبور کرد، نیل آبی در واقع حدود دو سوم حجم آب رودخانه را به خود اختصاص می‌دهد. نام این دو شاخه نیل برگرفته شده از رنگ آبی است که دیده می‌شود. این دو شاخه در خارطوم گرد هم می آیند و نیل بزرگ را و با رسیدن به مصر دوباره شاخه می شوند و دلتای نیل را تشکیل می دهند.
مصریان باستان از الگوی دوره طغیان سالیانه طبیعی رود نیل استفاده می‌کردند. طغیان رود نیل نتیجه بارش‌های موسمی سالانه بین ماه‌های مه و آگوست است. از آنجایی که این سیل کاملاً قابل پیش بینی بود، مصری ها توانستند شیوه های کشاورزی خود را بر اساس این سیلاب، در اطراف نیل توسعه دهند. سطح آب رودخانه از ماه آگوست تا ماه سپتامبر افزایش می‌یابد و دشت سیلابی و دلتا در اوج سیل توسط  ۱/۵ متر آب، زیر آب می رود. این طغیان سالانه رودخانه  با کاهش سیل در ماه اکتبر، کشاورزان مصری را با حفره‌های پرآب و خاک حاصلخیز برای کاشت محصولات خود، روبرو می‌کردند. خاک به جا مانده از سیل به عنوان سیلت شناخته می‌شود که از ارتفاعات اتیوپی توسط رود نیل آورده شده است. کاشت در ماه اکتبر یعنی پس از پایان سیل انجام می‌شد و محصولات با حداقل مراقبت رشد کردند تا زمانی که بین ماه های مارس و مه به بار بنشینند. در حالی که طغیان رود نیل بسیار قابل پیش بینی تر و آرام تر از رودخانه های دیگر مانند دجله و فرات بود، اما همیشه هم آرام و کنترل شده نبود. سیلاب های زیاد مخرب بود و می توانست کانال هایی را که برای آبیاری ساخته شده بودند از بین ببرد. همچنین نبودن طغیان سالیانه نیل یک مسئله خطرناک و جدی را ایجاد کرد زیرا مصریان در صورت نبود این طغیان، از قحطی رنج می بردند.
سرگرز پادشاه عقرب
سر گرز پادشاه عقرب دوم
تصویر پادشاه عقرب دوم روی سر گرز در حالیکه یک تیشه را برای حفر یک کانال آبیاری به ‌دست گرفته است.
آغاز کشاورزی > سیستم‌های آبیاری در مصر باستان

مصریان باستان برای استفاده بهینه از آب رودخانه نیل، سیستم های آبیاری خود را توسعه دادند. آبیاری به مصریان این امکان را می‌داد که از آب‌های رود نیل برای اهداف مختلف استفاده کنند. به طور قابل توجهی، آبیاری به آنها توانایی کنترل و مدیریت بیشتری بر کارهای کشاورزی خود داد. آب‌های سیلاب از مناطق خاصی مانند شهرها و باغ‌ها دور می‌شدند تا از ایجاد خسارت توسط سیل جلوگیری شود. از آبیاری برای تامین آب آشامیدنی مصری‌ها نیز استفاده می‌شد. با وجود این که آبیاری برای موفقیت و پیشرفت در کشاورزی مصریان باستان بسیار مهم بود، امّا هیچ مقررات حکومتی یا قوانین ایالتی در مورد کنترل و مدیریت منابع آبی وجود نداشت. بلکه تعیین میزان و نوع آبیاری بر عهده خود کشاورزان و کشت‌کاران مصری بود. با این حال، اولین و مشهورترین اشاره به آبیاری در باستان شناسی مصر بر روی سر گرز پادشاه عقرب یافت شده است که تقریباً به ۳۱۰۰ سال قبل از میلاد مسیح، بر می‌گردد. سر گرز، پادشاه عقرب دوم را در حال حفر خندقی نشان می دهد که بخشی از شبکه آبیاری است. این تصویر از او، اهمیت آبیاری و مصر را برجسته می کند.
آغاز کشاورزی > آبیاری حوضچه ای

مصریان باستان نوعی مدیریت آب را به نام آبیاری حوضچه ای توسعه دادند و از آن استفاده کردند. این عمل به آنها اجازه داد تا بالا و پایین رفتن سطح آب رودخانه را کنترل کنند تا به بهترین وجه نیازهای کشاورزی خود را برآورده کنند. شبکه ای متقاطع از دیوارهای خاکی در کشتزارهای خود ایجاد می‌کردند. هنگامی که سیل می آمد، آب در حوضچه‌ها و گودال‌هایی که دیوارها تشکیل می دادند گیر می‌افتاد. این شبکه آب را بیشتر از آنچه که به طور طبیعی باقی می‌ماند، نگه می‌داشت و به زمین اجازه می داد تا برای کاشت بعدی کاملاً اشباع از آب شود. هنگامی که خاک به طور کامل آبیاری می‌شد، آبی که در حوضچه بالادست باقی میماند اساساً به حوضچه پایین دست دیگری که به آب بیشتری نیاز داشت وارد میشد.
آغاز کشاورزی > باغداری و باغبانی در مصر باستان

علاوه بر کاشت بذر در کشتزارها، در دشت های سیلابی، باغ‌ها نیز توسعه یافت. این باغ‌ها عموماً دورتر از دشت سیلابی نیل ساخته میشدند و در نتیجه، کار بسیار بیشتری را می طلبید. آبیاری دائمی مورد نیاز باغ ها، کشاورزان را مجبور می کرد تا آب را به صورت دستی از چاه یا رودخانه نیل برای آبیاری محصولات باغ خود حمل کنند. علاوه بر این، در حالی که رود نیل گل و لای می آورد که به طور طبیعی دره را بارور می کرد،اما باغ ها به دلیل دوری از رودخانه می‌بایست با کود کبوتر بارور می شدند. این باغ ها عموماً برای پرورش سبزیجات، انگور و درختان میوه استفاده می شدند.
درخت نخل خرما که مصریان باستان هم به عنوان غذا و هم برای تهیه شراب از آن استفاده می کردند. مصریان یاد گرفته بودند که درختان را با دست گرده افشانی کنند
نوعی درخت(Persea indica) از خانواده آووکادو که در گذشته در مصر پرورش داده ‌می‌شد اما امروزه در جزایر قناری و آزور دیده می‌شود.
درخت چنار اغلب برای سایه کاشته می شد. همچنین اغلب در معابد کاشته می شد و از چوب آن برای ساختن تابوت برای مومیایی ها استفاده می شد.
درخت گز که برای سایه استفاده می‌شد.
درخت آکاسیا با الهه‌ای اولیه اساطیر مصر مرتبط بود.
میوه درخت انار که در دوران پادشاهی نوین رواج داده شد، به عنوان دارویی در برابر بیماری‌های مختلف انگلی استفاده میشد.
نیلوفر آبی مصری که در حوض‌ها و برکه‌ها در باغ یافت می‌شد
گیاه پاپیروس که برای صنعت کاغذسازی و گاهی آشپزی استفاده می‌شد.
از درختان در باغ‌ها برای تولید میوه و سایه استفاده می شد. ١۹ گونه مختلف درخت در باغ های اینه-نی، معمار فرعون توتموس یکم (۱۵۰۴-۱۴۹۲ قبل از میلاد) یافت شد. درختان گز صورتی، آکاسیا و بید در باغ‌ها رایج بودند. درختان چنار و گز گاهی در جلوی معابد کاشته می‌شدند، همانطور که در معبد نبه‌پترا، از قرن یازدهم قبل از میلاد، کاشته می‌شد.
مصریان باستان درخت چنار را از دوران پیش سلسله‌ای و از آغاز هزاره سوم پیش از میلاد کشت می کردند. اعتقاد بر این بود که این درخت زندگی است که در بین سرزمین زندگی و مرگ کاشته شده است. برخی از صندوق‌های مومیایی‌ها در مصر از چوب این درخت ساخته شده‌اند.
رایج ترین درختان میوه، انجیر و خرما بودند. درخت انار در دوران پادشاهی نوین معرفی شد و به دلیل عطر و رنگ قرمز آن، بسیار ارزشمند بود. از دیگر میوه های کشت شده در باغ ها عناب، زیتون و هلو بود. سبزیجات برای غذا یا برای آیین‌های مذهبی کاشته می‌شدند. کاهوی رومی مقدس در نظر گرفته می شد و با خدای تولید مثل مرتبط بود و اعتقاد بر این بود که یک داروی مقوی قوی است. از انگور برای تهیه کشمش و شراب استفاده می شد. نقاشی های مقبره نشان می دهد که انگورهای انگور گاهی در بالای آلاچیق ها کاشته می شدند تا سایه ای برای باغ ایجاد کنند. گل‌ها را در باغ‌ها برای ساخت بوته‌های تزئینی و برای استفاده در مراسم مذهبی پرورش می‌دادند. گل‌های رایج باغ عبارت بودند از: مهرگیاه و مینای چمنی، گل داوودی، شقایق و خشخاش، یاس و گل رز. برکه‌ها و حوض های مصری اغلب نیلوفر آبی و سفید  و با پاپیروس تزئین شده بودند.
محصولات کشاورزی > محصولات غذایی

مصریان انواع محصولات کشاورزی از جمله غلات، سبزیجات و میوه ها را برای مصرف کشت می کردند. با این حال، رژیم غذایی آنها حول چندین محصول اصلی، به ویژه گندم و جو می چرخید. غلات عمده کشت شده شامل گندم تک دانه و گندم دو دانه بود که برای تهیه نان کشت می‌شدند. سایر مواد اولیه برای اکثریت جمعیت شامل لوبیا، عدس و بعداً نخود و باقله بود. محصولات زیر زمینی، مانند پیاز، سیر و تربچه، همراه با سبزیجات، مانند کاهو و جعفری رشد می کردند.
میوه‌ها یکی از بن مایه‌های رایج آثار هنری مصری بودند که نشان می‌دهد رشد آن‌ها نیز با توسعه فناوری کشاورزی این تمدن، کانون اصلی تلاش‌های کشاورزی و باغداری بوده است. برخلاف غلات و حبوبات، میوه به تکنیک‌های کشاورزی پیچیده‌تر و سخت‌تر از جمله استفاده از سیستم‌های آبیاری، شبیه‌سازی، تکثیر و آموزش نیاز داشت. در حالی که اولین میوه های کشت شده توسط مصریان احتمالا بومی بوده اند، مانند خرما و سورگوم، میوه های بیشتری به عنوان سایر تأثیرات فرهنگی معرفی شدند. میوه‌هایی مانند انجیر، چنار، خرما و سیاه تلو، انگور و هندوانه در سرتاسر مصر قبل از سلسله یافت می‌شد، خرنوب، زیتون، سیب و انار در زمان پادشاهی جدید به مصریان معرفی شد. بعدها در دوره یونانی-رومی هلو و گلابی نیز کشت شد.
محصولات کشاورزی > محصولات صنعتی و الیافی

مصریان برای چیزی بیش از تولید غذا به کشاورزی متکی بودند. آنها از گیاهان برای دارو، به عنوان بخشی از اعمال مذهبی خود و در تولید لباس استفاده می‌کردند. گیاهان شاید متنوع ترین گزینه‌های مصرف را داشته باشند. از آنها در آشپزی، پزشکی، لوازم آرایشی و در فرآیند مومیایی کردن استفاده می کردند. بیش از ٢۰۰۰ گونه مختلف از گیاهان گلدار یا معطر در مقبره ها یافت شده است. پاپیروس یک محصول بسیار متنوع بود که به صورت وحشی رشد می کرد و همچنین کشت می شد. ریشه های این گیاه به عنوان غذا مصرف می شد، اما در درجه اول به عنوان یک محصول صنعتی برای کاغذسازی استفاده می‌شد. از ساقه این گیاه برای ساختن قایق، حصیر و کاغذ استفاده می شد. گیاه کتان یکی دیگر از محصولات مهم صنعتی بود که کاربردهای متعددی داشت. استفاده اولیه آن در تولید طناب و پارچه‌ای بود که ماده اصلی تولید پارچه برای لباس های مصریان باستان بود. حنا برای تولید رنگ کشت می شد.
دامداری > گاوداری

گاوهای مصر باستان چهار نوع اصلی داشتند: شاخ بلند، شاخ کوتاه، بدون شاخ و کوهان دار. قدیمی ترین شواهد وجود گاو در مصر مربوط به منطقه فیوم است که قدمت آن به هزاره پنجم قبل از میلاد می رسد.
دامداری > مرغداری

دستگاه‌های جوجه کشی ساخته شده توسط انسان، به نام اجاق تخم مرغ مصری، به قرن چهارم قبل از میلاد برمی گردد و برای تولید انبوه جوجه ها استفاده می شد.
کشاورزی و مذهب در مصر باستان

در مصر باستان، مذهب یکی از جنبه های بسیار مهم زندگی روزمره بود. بسیاری از مراسم مذهبی مصریان بر مشاهدات آنها از طبیعت، رود نیل و کشاورزی متمرکز بود. آنها از دین به عنوان راهی برای توضیح پدیده های طبیعی، مانند طغیان‌های چرخهای رود نیل و رشد محصولات کشاورزی استفاده کردند. اگرچه رودخانه نیل مستقیماً مسئول خوش شانسی یا بدبختی مصریان بود ولی آنها خود نیل را نمی پرستیدند. بلکه از خدایان خاص برای هر خوشبختی خود تشکر می کردند. مصریان باستان نامی برای رودخانه نگذاشتند و به سادگی از آن به عنوان "رود" یاد می کردند. اصطلاح «نیل» منشأ مصری ندارد.
کشاورزی و مذهب در مصر باستان > نقش خدایان در کشاورزی

مصریان باستان طغیان رود نیل را مرتبط با خدایی به نام هاپی می‌دانستند. با وجود این واقعیت که طغیان آب برای بقای کشاورزی و زندگی آنها بسیار مهم بود، اما هاپی به عنوان خدای اصلی در نظر گرفته نمی شد. او به‌عنوان چهره‌ای دارای اضافه وزن به تصویر کشیده شد که طغیان سالیانه نیل و سایر محصولات فراوان را به فراعنه تقدیم می‌کرد. معبدی هرگز به طور خاص برای هاپی ساخته نشد، اما زمانی که طغیان نیل اغاز می‌شد، با قربانی کردن و خواندن سرود او را پرستش می‌کردند. خدای اوزیریس نیز ارتباط نزدیکی با رود نیل و حاصلخیزی زمین داشت. در طول جشنواره‌های روزهای طغیان نیل، پیکرهای گلی ازیریس با جو کاشته می شد.
پاریویل، کبک

Parish municipality در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| Parisville | Parisville |
| --- | --- |
Parish municipality: Parish municipality
Municipalité de Parisville: Municipalité de Parisville
شعار(ها): S'unir pour grandir ("Unite to Grow"): شعار(ها): S'unir pour grandir ("Unite to Grow")
Location within Bécancour RCM.: Location within Bécancour RCM.
ParisvilleLocation in southern Quebec.: ParisvilleLocation in southern Quebec.
مختصات: ۴۶°۳۱′ شمالی ۷۲°۰۴′ غربی﻿ / ﻿۴۶٫۵۱۷°شمالی ۷۲٫۰۶۷°غربی﻿ / 46.517; -72.067: مختصات: ۴۶°۳۱′ شمالی ۷۲°۰۴′ غربی﻿ / ﻿۴۶٫۵۱۷°شمالی ۷۲٫۰۶۷°غربی﻿ / 46.517; -72.067
Province:  استان کبک
Region: Centre-du-Québec
RCM: Bécancour
Constituted: March 18, 1901
حکومت: حکومت
 • Mayor: Maurice Grimard
 • Federal riding: Bas-Richelieu—Nicolet—Bécancour
 • Prov. riding: Bas-Richelieu—Nicolet—Bécancour
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۵٫۹۰ کیلومتر مربع (۱۳٫۸۶ مایل مربع)
 • خشکی: ۳۵٫۲۳ کیلومتر مربع (۱۳٫۶۰ مایل مربع)
جمعیت (2011): جمعیت (2011)
 • کل: ۵۲۸
 • تراکم: ۱۵٫۰/کیلومتر مربع (۳۹/مایل مربع)
 • Pop 2006-2011: افزایش ۸٫۴%
 • Dwellings: ۲۵۴
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۴ (EDT)
Postal code(s): G0S 1X0
کد منطقه: 819
Highways:  Route ۲۲۶  Route ۲۶۵
وبگاه: www.municipalite.parisville.qc.ca
پاریویل (به فرانسوی: Parisville) قصبه‌ای در منطقه شهری بکانکور ناحیه سانتر-دو-کبک در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این قصبه ۵۳۲ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۳۶٫۸۵ کیلومتر مربع است.
یولیانگ پان

خودنگاره. مجسمه برنزی، ۱۹۵۱. موزه سرنوشی
یولیانگ پان (چینی: 潘玉良؛ ‏ ۱۴ ژوئن ۱۸۹۵ – ۲۲ ژوئیهٔ ۱۹۷۷) که با نام شیوکینگ چن زاده شد و با نام یولیانگ ژانگ نیز شناخته می‌شود، نقاش چینی و همچنین نخستین زنی در کشور چین بود که به سبک غربی نقاشی می‌کرد. او در شانگهای و پاریس تحصیل کرد و بعداً استاد نقاشی مدرسه عالی ملی هنرهای زیبا در پاریس شد. در سال ۱۹۸۵، بسیاری از آثار او به چین منتقل شد و در موزه هنر ملی در پکن و موزه آنهویی در هفئی گردآوری شد. علیرغم اینکه او به خاطر معرفی نقاشی‌های غربی به چین در یادها مانده است، او همچنین زاویه دید و دریچه‌ای جدید را برای دیده شدن زنان از طریق نقاشی‌هایش، نه فقط به عنوان سوژه، بلکه به عنوان هنرمند و خالق آنها فراهم کرد. او بابت آثار هنری‌اش برنده جوایز متعددی شد و نمایشگاه‌های بین‌المللی در اروپا، ایالات متحده آمریکا و ژاپن برپا کرد. نقاشی‌ها، مجسمه‌ها و آثار مهم او هنوز در فرانسه در مجموعه موزه سرنوشی نگهداری می‌شوند. زندگی او به عنوان یک هنرمند در رمان‌ها، فیلم‌ها و اپراهای گوناگونی در چین و ایالات متحده آمریکا به تصویر کشیده شده است. هنر او در جریان دوگانگی متضاد شرق و غرب، سنت و مدرنیته، شوونیسم مردانه و فمینیسم نوپا تکامل یافت. از پان همچنین به عنوان هنرمندی یاد می‌شود که با برچسب‌هایی مانند هنرمند «معاصر/مدرن»، «چینی» و «زن» درگیر بود و در عین حال آنها را زیر سؤال برد.
زندگی > اوایل زندگی و آموزش

ژانگ یولیانگ پان با نام اصلی شیوکینگ چن در سال ۱۸۹۵ در استان جیانگسو به دنیا آمد. پس از مرگ پدر و مادرش در سن ۱۴ سالگی، عمویش او را به یک روسپی‌خانه فروخت، اما او تن به روسپی‌گری و فحشا نداد. پان از آنجا فرار کرد و در طول این مدت چندین بار اقدام به خودکشی کرد، سعی کرد چهره خود را تغییر دهد و چندین بار هم مورد ضرب و شتم قرار گرفت، تا اینکه سرانجام به یک دختر خواننده تبدیل شد. او توجه «زانهوآ پان» را به خود جلب کرد که یک مامور گمرک ثروتمند بود و آزادی او را خرید و هزینه تحصیل او را تأمین کرد و یولیانگ نیز نام خانوادگی خودش را پان تغییر داد. یک سند قانونی که در آن وصیت او به اعضای خانواده مشخص شده بود، امضای «پان-ژانگ یولیانگ» (به چینی: 潘張玉良) را بر خود دارد. ژانگ یولیانگ پان نامی است که او تصدیق می‌کرد و برای خود ترجیح می‌داد.
پان با همسرش به شانگهای نقل مکان کرد و در آنجا از سد امتحانات گذشت و در سال ۱۹۲۰ وارد «مدرسه هنر شانگهای» شد، و در آنجا زیر نظر «وانگ جیوان» نقاشی خواند. در مدرسه هنر شانگهای، پان تلاش کرد تا با همسالان خود هماهنگ شود. او به دلیل پیشینه «متفاوت» خود، اغلب طرد می‌شد و در الگوی «بانوی مدرن شانگهای» نمی‌گنجید - زن‌های جوانی که تحصیلات هنری‌شان بر زنانگی و زیبایی آنها می‌افزود. پان اغلب توسط همسالانش به عنوان «خونگرم و صریح» توصیف می‌شد، البته گاهی هم «بی‌روح». یولیانگ پان یکی از نخستین زنانی بود که از مدرسه هنر شانگهای فارغ‌التحصیل شد. پس از فارغ‌التحصیلی، او برای ادامه تحصیل به لیون و پاریس رفت و توسط همسرش زانهوآ پان حمایت مالی شد. او ابتدا در مؤسسه چینی-فرانسوی لیون و مدرسه ملی هنرهای زیبای لیون تحصیلات مقدماتی خود را طی کرد و سپس برای تکمیل تحصیلات خود به مدرسه عالی ملی هنرهای زیبا در پاریس رفت. او در سال ۱۹۲۵ برنده بورسیه تحصیلی معتبر رم برای تحصیل در آکادمی هنرهای زیبای رم در ایتالیا شد و در آنجا زیر نظر اومبرتو کورومالدی تحصیل کرد.
زندگی > شغل و زندگی بعدی

یولیانگ پان در سال ۱۹۲۶، بابت آثارش در نمایشگاه بین‌المللی هنر رم برنده جایزه طلا شد. در سال ۱۹۲۹، لیو هائیسو او را برای تدریس در مدرسه هنر شانگهای دعوت کرد که منجر به بازگشت او به چین شد. او به عنوان «اولین هنرمند زن چینی که به سبک غربی نقاشی کرد» مفتخر شد و از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۶ پنج نمایشگاه انفرادی در چین برگزار کرد. همچنین از او دعوت شد تا استاد هنر دانشگاه ملی مرکزی در نانجینگ شود.
کار یولیانگ پان به شدت توسط مقامات دولتی و منتقدان محافظه کار مورد انتقاد قرار گرفت - عمدتاً به دلیل به تصویر کشیدن زنان برهنه در نقاشی‌هایش. علیرغم اختلاف نظرها، پان در دنیای هنر جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲)، در کنار نقاش زن همکار گوان زیلان به دلیل تجسم مدرنیته مورد توجه قرار گرفت.[۱۱] در چین، زنان هنرمند عموماً به نمایش طبیعت و گاهی اوقات پرتره محدود می‌شدند، اما نقاشی تصاویر برهنه نامناسب تلقی می‌شدند. با وجود این، پان همچنان به کارش در زمینهٔ به تصویر کشیدن زنان برهنه ادامه داد و اغلب از خودش به عنوان الگو و سوژه استفاده می‌کرد. به‌غیر از آثار برهنه‌اش، پان به خاطر ترکیب یکپارچه تکنیک‌های نقاشی با جوهر چینی در سبک‌های غربی شهرت داشت و به خاطر توانایی و مهارت در نقاشی‌های جوهری‌اش در تضعیف ماهرانه اقتدار سنت‌های هنری اروپا تحسین شد.
در سال ۱۹۳۷ پان شانگهای را به مقصد فرانسه ترک کرد و در پاریس اقامت گزید. او به هیئت علمی مدرسه عالی ملی هنرهای زیبا پیوست و به عنوان رئیس انجمن هنر چین انتخاب شد. آثار او در سطح بین‌المللی به ویژه در بریتانیا، ایالات متحده، آلمان، ژاپن، ایتالیا، سوئیس، بلژیک و یونان به نمایش گذاشته شد. پس از مهاجرت او به فرانسه بود که کار او مورد تحسین گسترده بین‌المللی قرار گرفت. اگرچه او به مدت تقریباً پنجاه سال در فرانسه زندگی کرد، اما تابعیت چینی خود را حفظ کرد. با وجود شهرت، پان فقر و مشکل در فروش هنر آثار هنری خود را تجربه کرد. او از تعهدات قراردادی با فروشندگان آثار هنری در اروپا خودداری کرد. پان در اواخر عمرش در جامعه هنری چین و فرانسه به حاشیه رانده شد. در چین، مشارکت‌های مهم او به هنر مدرن چینی به دلیل غیبت طولانی مدت او از زادگاهش نادیده گرفته شد، در حالی که در پاریس، او به عنوان یک نقاش چینی و خارجی طبقه‌بندی می‌کردند و بنابراین او را از قدردانی هنرش در جریان اصلی حذف کردند.
پان در سال ۱۹۷۷ درگذشت و در گورستان مون‌پارناس پاریس به خاک سپرده شد. در سال ۱۹۸۵، بسیاری از آثار او به چین بازگردانده شد و اکنون در موزه هنر ملی چین در پکن و موزه استانی آنهویی در هفئی نگهداری می‌شود.
میراث هنری و افتخارات

در سال ۱۹۲۶، آثار او برنده جایزه طلا در نمایشگاه بین‌المللی هنر رم شد.
در سال ۱۹۵۹، او برنده جایزه طلای پاریس و جایزه نقره بلژیک شد.
موزه آنهویی مجموعه‌ای از آثار هنری یولیانگ پان شامل ۴۰۰۰ قطعه، ۳۸۹۲ طرح، ۳۹۳ نقاشی با جوهر، ۳۶۱ نقاشی رنگ روغن، ۱۳ چاپ بلوک، ۶ حکاکی و ۴ مجسمه را در خود جای داده است. تنها ده تا از نقاشی‌های رنگ روغن او در بازار موجود است که منجر به ارزش‌گذاری و قیمت بالایی برای آنها شده است. از سال ۲۰۰۰، بالاترین قیمتی که تابلوی این هنرمند در حراجی به‌فروش رفته بود ۴٬۴۵۱٬۸۰۲ دلار آمریکا برای تابلوی «برهنه در کنار پنجره» بود که در سال ۲۰۱۴ در حراج محدود پُلی در هنگ کنگ عرضه شد.
بی‌نام، ۱۹۳۰. جوهر و گواش روی کاغذ.
زنان در کوزوو

زن مسلمان از پریزرن (نفر اول)، از Les costumes populaires de la Turquie en ۱۸۷۳، منتشر شده تحت حمایت کمیسیون امپراتوری عثمانی برای نمایشگاه جهانی وین در سال ۱۸۷۳
زنان در کوزوو زنانی هستند که در جمهوری کوزوو زندگی می کنند یا از آنها می‌آیند. به عنوان شهروندان یک ملت پس از جنگ، برخی از زنان کوزوو در روند ایجاد صلح و برقراری برابری جنسیتی طرفدار در روند توان‌بخشی کوزوو شرکت کرده‌اند. زنان در کوزوو همچنین در سیاست و اجرای قانون در جمهوری کوزوو نیز فعال شده‌اند. یک نمونه از آن انتخاب آعاطفه یحیی آغا به عنوان چهارمین رئیس جمهور کوزوو است . او اولین زن، اولین نامزد غیرحزبی و جوان‌ترین کاندیدایی بود که به دفتر ریاست جمهوری در کشور انتخاب شد. او قبل از اینکه رئیس جمهور شود، به عنوان معاون پلیس کوزوو خدمت می‌کرد، دارای درجه سرلشکری، بالاترین رتبه در میان زنان در جنوب شرقی اروپا.
برابری جنسیتی

زنان در کوزوو از نظر حق رای، حقوق مالکیت و کار از نظر فنی با مردان برابر هستند. با این حال، کمتر از ۱۰ درصد از کل مشاغل در کوزوو توسط زنان اداره یا تحت مالکیت آنهاست و کمتر از ۳ درصد از کل وام‌های تجاری به زنان تعلق می‌گیرد. این تا حدودی به این دلیل است که زنان وثیقه مورد نیاز برای تأمین وام را ندارند زیرا اموال عمدتاً به نام مرد ثبت می‌شود. تنها ۱۸ درصد زنان دارای اموال و ۳.۸ درصد اموال ارثی هستند. به دلیل آداب و رسوم فرهنگی، زنان اغلب از ارث محروم می‌شوند یا انتظار می‌رود ارث خود را به اقوام مرد واگذار کنند.
خشونت جنسی در درگیری ۱۹۹۸-۱۹۹۹

در طول درگیری‌های مسلحانه در منطقه از سال ۱۹۹۸ تا ۱۹۹۹، تجاوز به عنف سیستماتیک گزارش شد. طبق گزارش دیده‌بان حقوق بشر در گزارش سال ۲۰۰۰ خود درباره خشونت‌ها، ۹۶ مورد تجاوز جنسی توسط نیروهای صرب و یوگسلاوی علیه زنان آلبانیایی کوزوو گزارش شده است. بسیاری بر این باورند که این تعداد بسیار کمتر از تعداد واقعی قربانیان است و تخمین‌ها به هزاران مورد می‌رسد.
تجاوز جنسی در این دوران به سه شکل بود: تجاوز جنسی در خانه زنان، تجاوز جنسی در حین کوچ و تجاوز جنسی در بازداشت. اولین شکل عمدتاً در روستاهای بازماندگان رخ می‌داد، جایی که در برخی مواقع در مقابل چشمان خانواده و همسایگان خود مورد تجاوز قرار می‌گرفتند. دسته دوم مربوط به تجاوز جنسی علیه زنانی است که خانه‌هایشان آواره شده‌اند و بنابراین از خانه‌های خود دور شده‌اند. آخرین دسته مربوط به زنانی است که در کمپ‌های بازداشت موقت مورد تجاوز جنسی قرار گرفته‌اند. تقریباً تمام تجاوزهای گزارش شده، تجاوزهای گروهی بوده است، که اکثریت آنها توسط شبه نظامیان صرب برای ایجاد وحشت عمدی غیرنظامیان، اخاذی از افراد آشنا یا مجبور کردن مردم به فرار از منطقه انجام شده است.
پس از پایان درگیری، بسیاری از بازماندگان شوهرانشان را ترک کردند و برخی مجبور شدند فرزندان خود را به تنهایی بزرگ کنند. این بازماندگان در آن زمان هیچ تشخیص قانونی از رنج خود نداشتند، بنابراین، در سال ۲۰۰۶، تلاش‌ها برای شناسایی قانونی بازماندگان خشونت جنسی در طول درگیری آغاز شد. این قانون تا سال ۲۰۱۴ تصویب نشد. اخیراً، اقدامات قانونی برای اجرای برنامه‌های غرامت برای زنان بازمانده از خشونت جنسی ناشی از درگیری آغاز شده است. در سپتامبر ۲۰۱۷، دولت کوزوو بودجه‌ای را برای شناسایی و راستی آزمایی وضعیت بازماندگان اختصاص داد. بدین ترتیب، این زنان به عنوان قربانیان غیرنظامی جنگ شناخته شدند و مستمری ماهانه دریافت کردند.
خشونت علیه زنان

آزار خانگی در سرتاسر کوزوو رایج است. در سال ۲۰۱۶، پلیس ۸۷۰ گزارش خشونت خانگی دریافت کرد که متعاقباً منجر به دستگیری ۲۴۳ نفر شد. با این حال، منابع تخمین می‌زنند که ۹۰ درصد از حوادث خشونت خانگی گزارش نشده است. در یک نظرسنجی که در سال ۲۰۱۵ انجام شد، ۶۸ درصد از زنان کوزوو گزارش دادند که در مقطعی از زندگی خود از خشونت خانگی رنج برده‌اند. این نظرسنجی همچنین نشان داد که ۲۰ درصد از پاسخ دهندگان مرد و زن فکر می‌کردند که کتک زدن همسر توسط شوهر قابل قبول است. این پذیرش کلی نسبت به خشونت خانگی می‌تواند به نرخ بالای بروز این اتفاق کمک کند.
بسیاری احساس می‌کنند که سیستم عدالت کیفری تا حدودی مقصر است زیرا ترکیبی از فساد پلیس و یک سیستم مردانه باعث می‌شود که زنان به اندازه کافی مورد حمایت قرار نگیرند. با توجه به وضعیت کوزوو، شهروندان نمی‌توانند به دادگاه اروپایی حقوق بشر مراجعه کنند، بنابراین باید به همه مسائل در داخل کشور رسیدگی کنند.
مراجع

↑  An Approach to the Kosovo Post-War Rehabilitation Process from a Gender Perspective, QUADERNS DE CONSTRUCCIÓ DE PAU Nº 2, escola de cultura de pau, page 5.
↑  First Female Elected President, Kosovo
↑  Koha, "Në krye të Policisë së Kosovës, Atifete Jahjaga" Shqip TIME.mk 16 October 2010 (accessed 6 April 2011)
↑  "Atifete Jahjaga zgjidhet presidente e Republikës" Telegrafi.com 7 April 2011 (accessed 6 April 2011)
↑  "Kush do të na udhëheq" Telegrafi.com 7 April 2011 (accessed 7 April 2011)
↑  "Women Gain Traction in Kosovo's Business Sector | Transforming Lives | Kosovo". USAID (به انگلیسی). Archived from the original on March 14, 2017. Retrieved 2018-02-20.
↑  "Kosovo launches drive to encourage women to claim property rights". Reuters. Retrieved 2018-02-20.
1 2  "Serb Gang-Rapes in Kosovo Exposed". Human Rights Watch (به انگلیسی). 2000-03-20. Retrieved 2018-02-20.
↑  "Ending the Shame of Kosovo's Rape Victims". Foreign Policy (به انگلیسی). 22 February 2016. Retrieved 2018-02-20.
1 2  "In Kosovo, legal recognition of war-time sexual violence survivors after 18 years". UN Women (به انگلیسی). Retrieved 2018-02-20.
1 2  "Kosovo's battered women trapped in vicious cycle in 'black hole' of..." Reuters. Retrieved 2018-02-20.
زنان آلبانیایی، قومی در کوزوو