سرو (شاه یمن)
سروده در شاهنامه فردوسی

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| خردمند و روشن‌دل و پاک‌تن |  | بیامد بر سرو شاه یمن |
| نشان یافت جندل مر اورا درست |  | سه دختر چنان چون فریدون بجست |
| خرامان بیامد به نزدیک سرو |  | چنان چون به پیش گل اندر تذرو |
| زمین را ببوسید و چربی نمود |  | برآن کهتری آفرین برفزود |
| به جندل چنین گفت شاه یمن |  | که بی‌آفرینت مبادا دهن |
| چه پیغام داری چه فرمان دهی |  | فرستاده‌ای گر گرامی رهی |
| بدو گفت جندل که خرم بدی |  | همیشه ز تو دور دست بدی |
| از ایران یکی کهترم چون شمن |  | پیام آوریده به شاه یمن |
| درود فریدون فرخ دهم |  | سخن هر چه پرسند پاسخ دهم |
| ترا آفرین از فریدون گرد |  | بزرگ آنکسی کو نداردش خرد |
| مرا گفت شاه یمن را بگوی |  | که بر گاه تا مشک بوید ببوی |
| بدان ای سر مایهٔ تازیان |  | کز اختر بدی جاودان بی‌زیان |
| مرا پادشاهی آباد هست |  | همان گنج و مردی و نیروی دست |
| سه فرزند شایستهٔ تاج و گاه |  | اگر داستان را بود گاه ماه |
| ز هر کام و هر خواسته بی‌نیاز |  | به هر آرزو دست ایشان دراز |
| مر این سه گرانمایه را در نهفت |  | بباید کنون شاهزاده سه جفت |
| ز کار آگهان آگهی یافتم |  | بدین آگهی تیز بشتافتم |
| کجا از پس پرده پوشیده روی |  | سه پاکیزه داری تو ای نامجوی |
| مران هرسه را نوز ناکرده نام |  | چو بشنیدم این دل شدم شادکام |
| که ما نیز نام سه فرخ نژاد |  | چو اندر خور آید نکردیم یاد |
| کنون این گرامی دو گونه گهر |  | بباید برآمیخت با یکدگر |
| سه پوشیده رخ را سه دیهیم جوی |  | سزا را سزاوار بی‌گفت‌وگوی |
| فریدون پیامم بدین گونه داد |  | تو پاسخ گزار آنچه آیدت یاد |
| فرستاده گوید چنین گفت شاه |  | که ما را سه شاهست زیبای گاه |
| گراینده هر سه به پیوند من |  | به سه روی پوشیده فرزند |
| . |  | ..... |
| سراینده جندل چو پاسخ شنید |  | ببوسید تختش چنان چون سزید |
| پر از آفرین لب ز ایوان اوی |  | سوی شهریار جهان کرد روی |
| بیامد چو نزد فریدون رسید |  | بگفت آن کجا گفت و پاسخ شنید |
| سه فرزند را خواند شاه جهان |  | نهفته برون آورید از نهان |
| از آن رفتن جندل و رای خویش |  | سخنها همه پاک بنهاد پیش |
| چنین گفت کاین شهریار یمن |  | سر انجمن سرو سایه فکن |
| چو ناسفته گوهر سه دخترش بود |  | نبودش پسر دختر افسرش بود |
| سروش ار بیابد چو ایشان عروس |  | دهد پیش هر یک مگر خاک‌بوس |
| ز بهر شما از پدر خواستم |  | سخنهای بایسته آراستم |
| کنون تان بباید بر او شدن |  | به هر بیش و کم رای فرخ زدن |
| سراینده باشید و بسیارهوش |  | به گفتار او برنهاده دوگوش |
| به خوبی سخنهاش پاسخ دهید |  | چو پرسد سخن رای فرخ نهید |
| ازیرا که پروردهٔ پادشا |  | نباید که باشد به جز پارسا |
| سخن‌گوی و روشن دل و پاک‌دین |  | به کاری که پیش آیدش پیش‌بین |
| زبان راستی را بیاراسته |  | خرد خیره کرده ابر خواسته |
| شما هر چه گویم ز من بشنوید |  | اگر کار بندید خرم بوید |
| یکی ژرف‌بین است شاه یمن |  | که چون او نباشد به هرانجمن |
| . |  | ..... |
| برفتند و هر سه بیاراستند |  | ابا خویشتن موبدان خواستند |
| کشیدند با لشکری چون سپهر |  | همه نامداران خورشیدچهر |
| چو از آمدنشان شد آگاه سرو |  | بیاراست لشکر چو پر تذرو |
| فرستادشان لشکری گشن پیش |  | چه بیگانه فرزانگان و چه خویش |
| شدند این سه پرمایه اندر یمن |  | برون آمدند از یمن مرد و زن |
| همی گوهر و زعفران ریختند |  | همی مشک با می برآمیختند |
| همه یال اسپان پر از مشک و می |  |  پراگنده دینار در زیر پی |
| نشستن گهی ساخت شاه یمن |  | همه نامداران شدند انجمن |
| در گنجهای کهن کرد باز |  | گشاد آنچه یک چند گه بود راز |
| سه خورشید رخ را چو باغ بهشت |  | که موبد چو ایشان صنوبر نکشت |
| ابا تاج و با گنج نادیده رنج |  | مگر زلفشان دیده رنج شکنج |
| بیاورد هر سه بدیشان سپرد |  | که سه ماه نو بود و سه شاه گردمن |