stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جان فترمن

| جان فترمن | جان فترمن |
| --- | --- |
John Fetterman: John Fetterman
۳۴مین معاون فرماندار پنسیلوانیا: ۳۴مین معاون فرماندار پنسیلوانیا
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۱۵ ژانویه ۲۰۱۹: آغاز به کار  ۱۵ ژانویه ۲۰۱۹
فرماندار: تام ولف
پس از: Mike Stack
شهردار بردک: شهردار بردک
دوره مسئولیت ژانویه ۲۰۰۵ – ۸ ژانویه 2019: دوره مسئولیت ژانویه ۲۰۰۵ – ۸ ژانویه 2019
پس از: Pauline Abdullah
پیش از: Chardaé Jones
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۵ اوت ۱۹۶۹ ‏(۵۵ سال) ردینگ، پنسیلوانیا، U.S.
حزب سیاسی: حزب دموکرات (ایالات متحده آمریکا)
همسر(ان): Gisele Barreto Fetterman (ا. ۲۰۰۸)
فرزندان: ۳
امضا: 
وبگاه: Government website
جان فترمن (متولد ۱۵ اوت ۱۹۶۹) سیاستمداری آمریکایی  و سناتور منتخب ایالات متحده از پنسیلوانیا است که از ژانویه ۲۰۱۹ سی و چهارمین معاون فرماندار پنسیلوانیا است. وی که از اعضای حزب دموکرات است، پیش از این از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۹ به عنوان شهردار بردک، پنسیلوانیا کار می‌کرد. فترمن که اهل یورک، پنسیلوانیا است، در سال ۱۹۹۱ لیسانس مالیه را از کالج آلبرایت و کارشناسی ارشد را در رشته سیاست گذاری عمومی از دانشگاه هاروارد دریافت کرد. وی در سال ۲۰۰۱ برای کار در امریکور و تأسیس یک سازمان غیرانتفاعی، Braddock Redux به بردک نقل مکان کرد.
فترمن در سال ۲۰۰۹
فترمن در پیتزبورگ در حال مبارزات انتخاباتی است
زندگی شخصی

در سال ۲۰۱۸، فترمن به‌طور عمومی در مورد کاهش قابل توجه وزنش صحبت کرد. در آن زمان، او نزدیک به ۱۵۰ پوند (۷۰ کیلوگرم) از دست داده بود قد فترمن ۶ فوت ۸ اینچ (۲٫۰۳ متر) است.
اورنگ‌آباد (بیهار)

District of Bihar در 23x15px|border |alt=|link= هند
| Aurangabad औरंगाबाद ज़िला اورنگ آباد ضلع | Aurangabad औरंगाबाद ज़िला اورنگ آباد ضلع |
| --- | --- |
District of Bihar: District of Bihar
AurangabadLocation in Bihar, India: AurangabadLocation in Bihar, India
مختصات: ۲۴°۴۵′شمالی ۸۴°۲۲′شرقی﻿ / ﻿۲۴٫۷۵°شمالی ۸۴٫۳۷°شرقی﻿ / 24.75; 84.37: مختصات: ۲۴°۴۵′شمالی ۸۴°۲۲′شرقی﻿ / ﻿۲۴٫۷۵°شمالی ۸۴٫۳۷°شرقی﻿ / 24.75; 84.37
ایالت: بهار (استان هند)
District: Aurangabad
ارتفاع: ۱۰۸ متر (۳۵۴ فوت)
جمعیت (2011): جمعیت (2011)
 • کل: ۱۰۱٬۵۲۰
زبان‌ها: زبان‌ها
 • common: زبان ماگهی و زبان هندی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۳۰ (IST)
PIN: 824101
کد تلفن: 06186
پلاک خودرو: BR 26
نسبت جنسی انسانی: 1000:878 نر/ماده (جنس)
وبگاه: http://aurangabad.bih.nic.in/
اورنگ آباد (بیهار) (به انگلیسی: Aurangabad, Bihar) یک ناحیه در هند است که در بهار (استان هند) واقع شده‌است.
خصوصیات

اورنگ آباد  ۱۰۱٬۵۲۰ نفر جمعیت دارد و ۱۰۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دانشگاه عادی هنان

| 0 | 1 |
| --- | --- |
河南师范大学: 河南师范大学
پرونده:Henan Normal University.png: پرونده:Henan Normal University.png
شعار: 厚德博学 止于至善
نوع: دانشگاه دولتی
تاسیس: 1923
رئیس: Wang Zongmin (王宗敏)
هیئت علمی: 2,800
دانشچو: 70,000
محل: شینشیانگ، هنان، چین
نام اصلی: 河师大
وبسایت: www.htu.edu.cn
دانشگاه عادی هنان، که در زبان عامیانه با نام 河师大 - pinyin شناخته می‌شود، یک دانشگاه عادی عمومی است که در بخش شمالی شینشیانگ، هنان، چین واقع شده‌است. در سال ۲۰۲۲، دانشگاه عادی هنان در استان هنان رتبه ۳ و در چین رتبه ۱۵۰ را کسب کرد. دانشگاه عادی هنان صاحب یکی از بزرگ‌ترین مؤسسات آموزشی در چین است.
استان آلباسته

مکان در 22px کاستیا-لامانچا, 23x15px|border |alt=|link= اسپانیا
| استان آلباسته Provincia de Albacete | استان آلباسته Provincia de Albacete |
| --- | --- |
استان: استان
  پرچممهر:   پرچممهر
استان آلباسته: استان آلباسته
مختصات: ۳۸°۵۰′ شمالی ۲°۰۰′ غربی﻿ / ﻿۳۸٫۸۳۳°شمالی ۲٫۰۰۰°غربی﻿ / 38.833; -2.000: مختصات: ۳۸°۵۰′ شمالی ۲°۰۰′ غربی﻿ / ﻿۳۸٫۸۳۳°شمالی ۲٫۰۰۰°غربی﻿ / 38.833; -2.000
بخش خودمختار:  کاستیا-لامانچا
دهستان‌ها: ۸۷
مرکز استان: آلباسته
حکومت: حکومت
 • رئیس‌جمهور: Pedro Aº Ruiz Santos
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۴۹۲۶ کیلومتر مربع (۵۷۶۳ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۴۰۱۶۸۲
 • تراکم: ۲۷/کیلومتر مربع (۷۰/مایل مربع)
کد پستی: ۰۲
کد ایزو ۳۱۶۶: ES-AB
وبگاه: www.dipualba.es
آلباسته (Albacete) یکی از استان‌های اسپانیا در جنوب بخش خودمختار کاستیا-لامانچا است.
جمعیت آلباسته ۳۸۷٬۶۵۸ نفر است (۲۰۰۶).
مرکز آن آلباسته است.
شهرهای دیگر با بیش از ۱۰٬۰۰۰ نفر عبارتند از: هیین (Hellín)، آلمانسا (Almansa)، بیاربلدو (Villarrobledo)، لا ردا (La Roda) و کاودته (Caudete).
این استان ۸۷ دهستان دارد.
دانشگاه سینگیدینیم

| 0 | 1 |
| --- | --- |
دانشگاه سینگیدینیمУниверзитет Сингидунум : دانشگاه سینگیدینیمУниверзитет Сингидунум 
نوع: خصوصی
تاسیس: 28 ژوئن ۱۹۹۹; ۲۴ سال پیش (۱۹۹۹-۰۶-۲۸)
رئیس: گورانکا کنژویچ
زیر مجموعه: 5 دانشکده، ۱۰ برنامه تحصیلی و ۲ مرکز
تعداد دانشجو: 8,827 در سال تحصیلی 2022–2023
محل: بلگراد، صربستان44°۴۶′۵۵٫۸″N 20°۲۸′۴۴٫۹″E﻿ / ﻿44.782167°N 20.479139°E﻿ / 44.782167; 20.479139
وبسایت: singidunum.ac.rs
دانشگاه سینگیدینیم(صربی: Универзитет Сингидунум) یک دانشگاه خصوصی در بلگراد، صربستان است که در مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا تحصیلات آکادمیک را در سه زمینه علمی - علوم اجتماعی و علوم انسانی ارائه می‌دهد. این دانشگاه از پنج دانشکده تشکیل شده‌است و تا سال تحصیلی ۲۰۲۲–۲۳ تعداد ۸۸۲۷ دانشجو ثبت نام کرده‌است که آن را به بزرگ‌ترین دانشگاه خصوصی در صربستان تبدیل می‌کند.
اولین دانشکده در سال ۱۹۹۹ تأسیس شد، و خود دانشگاه در ۱۷ ژانویه ۲۰۰۵ تأسیس شد. این دانشگاه بر اساس اصول مدل آموزشی بیانیه بولونیا (فرایند بولونیا) سازماندهی شده‌است و از سیستم انتقال اعتبار اروپا (ECTS) استفاده می‌کند. برنامه‌های درسی و برنامه‌های تحصیلی مطابق با مدل‌های دانشگاه‌ها و کالج‌های معتبر اروپایی طراحی شده‌اند، در حالی که بر بهترین شیوه‌های سیستم آموزشی صربستان تکیه دارند.
برنالیلو، نیومکزیکو

مکان
| Bernalillo, New Mexico | Bernalillo, New Mexico |
| --- | --- |
شهرک: شهرک
Bernalillo Town Hall: Bernalillo Town Hall
Location of Bernalillo, New Mexico: Location of Bernalillo, New Mexico
Bernalillo, New MexicoLocation in the United States: Bernalillo, New MexicoLocation in the United States
مختصات: ۳۵°۱۸′۳۴″ شمالی ۱۰۶°۳۳′۷″ غربی﻿ / ﻿۳۵٫۳۰۹۴۴°شمالی ۱۰۶٫۵۵۱۹۴°غربی﻿ / 35.30944; -106.55194: مختصات: ۳۵°۱۸′۳۴″ شمالی ۱۰۶°۳۳′۷″ غربی﻿ / ﻿۳۵٫۳۰۹۴۴°شمالی ۱۰۶٫۵۵۱۹۴°غربی﻿ / 35.30944; -106.55194
ایالت: نیومکزیکو
شهرستان: شهرستان سندووال، نیومکزیکو
مساحت: مساحت
 • کل: ۴٫۷ مایل مربع (۱۲٫۲ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۴٫۶ مایل مربع (۱۱٫۹ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۱ مایل مربع (۰٫۳ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۵۰۵۲ فوت (۱۵۴۰ متر)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۶٬۶۱۱
 • تراکم: ۱۴۳۶٫۹/مایل مربع (۵۵۴٫۸/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۷ (MST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۶ (MDT)
زیپ‌کد: 87004
کد منطقه: 505
FIPS code: 35-06970
GNIS feature ID: 0928691
برنالیلو(به انگلیسی: Bernalillo) شهری در ایالت نیومکزیکو کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۸٬۳۲۰ نفر بوده‌است.
موقعیت جغرافیایی

موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
Localidades na vizinhança
گغادیر

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ارمنستان
| گغادیر Գեղադիր | گغادیر Գեղադիր |
| --- | --- |
گغادیرموقعیت روی نقشه ارمنستانگغادیرموقعیت روی نقشه استان آراگاتسوتن: گغادیرموقعیت روی نقشه ارمنستانگغادیرموقعیت روی نقشه استان آراگاتسوتن
مختصات: ۴۰°۳۹′۳۲″ شمالی ۴۴°۰۶′۲۶″ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۶۵۸۸۹°شمالی ۴۴٫۱۰۷۲۲°شرقی﻿ / 40.65889; 44.10722: مختصات: ۴۰°۳۹′۳۲″ شمالی ۴۴°۰۶′۲۶″ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۶۵۸۸۹°شمالی ۴۴٫۱۰۷۲۲°شرقی﻿ / 40.65889; 44.10722
استان: آراگاتسوتن
ارتفاع: ۲٬۰۲۵ متر (۶۶۴۴ فوت)
جمعیت (۲۰۰۱): جمعیت (۲۰۰۱)
 • کل: ۶۴۹
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (AMT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵ (AMST)
کد منطقه: ؟؟؟ (۳۷۴)
گغادیر (به ارمنی: Գեղադիր) یک شهرک در ارمنستان است که در استان آراگاتسوتن واقع شده‌است. گغادیر در ۵۹ کیلومتری شمال غرب آشتاراک، مرکز استان آراگاتسوتن واقع شده‌است.
خصوصیات

گغادیر ۶۴۹ نفر جمعیت دارد و در ۲٬۰۲۵ ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته‌است.
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| سال   | ۱۸۷۳   | ۱۸۹۷   | ۱۹۱۴   | ۱۹۲۶   | ۱۹۳۹   | ۱۹۵۹   | ۱۹۷۹   | ۱۹۸۹   | ۲۰۰۱   | ۲۰۰۴   |
| جمعیت   | ۱۴۱   | ۲۵۷   | ۲۹۰   | ۲۵۰   | ۴۶۴   | ۴۵۷   | ۵۰۰   | ۵۸۹   | ۶۷۶   | ۸۳۵   |
:
دانشگاه علوم تکیو

پردیس سنجو دانشگاه علوم تکیو
دانشگاه علوم تکیو (به انگلیسی: Teikyo University of Science) یک دانشگاه خصوصی در اوئنوهارا، یاماناشی ژاپن است. این دانشگاه در سال ۱۹۹۰ به‌عنوان دانشگاه علوم نیشی توکیو تأسیس شد و در آوریل ۱۹۹۶ به دانشگاه علوم تکیو تغییر نام داد.
سازمان بین‌المللی دریانوردی

|   |   |
| --- | --- |
کوته‌نوشت: آیمو (IMO)
تأسیس: ۱۷ مارس ۱۹۴۸؛ ۷۶ سال پیش (۱۹۴۸-17}})
نوع رکن: سازمان‌های تخصصی سازمان ملل متحد
مقر اصلی: لندن، انگلستان
دبیرکل: کیتاک لیم
سازمان مادر: شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد
وبگاه: http://www.imo.org
طرح تأسیس سازمان بین‌المللی دریانوردی یا آیمو (به انگلیسی: International Maritime Organization یا IMO) در ۶ مارس ۱۹۴۸ در کنفرانسی که در ژنو برگزار شده بود به تصویب رسید. این سازمان ۱۰ سال بعد اجرایی گردید و از سال ۱۹۵۸ شروع به کار در جامعهٔ بین‌المللی نمود. سازمان مذکور سابقاً سازمان مشورتی دریایی بین‌الدول (به انگلیسی: Inter-Governmental Maritime Consultative Organization) خوانده می‌شد اما از سال ۱۹۸۲ به سازمان بین‌المللی دریانوردی تغییر نام داد. هدف سازمان بین‌المللی دریانوردی، تسهیل همکاری و مبادلهٔ اطلاعات میان کشورهای عضو در زمینهٔ موضوعات فنی مربوط به کشتی‌رانی و به وجود آوردن عالی‌ترین معیارهای ایمنی دریایی است.
سازمان مذکور نقطهٔ عطفی در جامعهٔ بین‌المللی به‌شمار می‌آید چرا که این نخستین بار است که یک رکن بین‌المللی صرفاً اختصاص به مسائل دریایی دارد. این سازمان هم‌اکنون با ۱۷۲ عضو و یک عضو وابسته یکی از مؤسسات تخصصی وابسته به سازمان ملل متحد است و مقر ان در لندن (انگلستان) می‌باشد.
اهداف

آیمو به‌طور کلی صلاحیت دارد در خصوص کلیه مسائل اداری و حقوقی مربوط به دریانوردی، اقدامات و تصمیمات لازم را انجام دهد و تاکنون پس از ۵۳ سال فعالیت مستمر توانسته‌است ۵۰ کنوانسیون و پروتکل و بیش از ۱۰۰۰ کد و توصیه‌نامه در رابطه با ایمنی و امنیت دریانوردی، جلوگیری از آلودگی آب‌ها و موضوعات مرتبط دیگر را به تصویب برساند. مهم‌ترین هدف آیمو «ایمنی، امنیت، کشتی‌رانی کارآمد در اقیانوس‌های عاری از آلودگی» است.

این سازمان اهداف عمدهٔ دیگری هم به شرح زیر دارد:
ایجاد یک سیستم همکاری میان دولت‌ها برای تدوین قواعد و ایجاد یک رویه در مورد کلّیه مسائل فنی مرتبط با کشتی‌رانی تجاری؛
تشویق و ایجاد تسهیلات برای تصویب قواعد عمومی در قلمرو امنیت دریایی، کشتی‌رانی مؤثر، جلوگیری از آلودگی دریاها توسط کشتی‌ها و مبارزه بر ضد آلودگی؛
تهیه پیش‌نویس کنوانسیون‌ها، موافقتنامهها و سایر اسناد در خصوص ایمنی دریانوردی و موضوعات مرتبط با آن و در صورت لزوم تشکیل کنفرانس بین‌المللی جهت تصویب آن‌ها؛
بررسی و تحقیق در خصوص کلیهٔ مسائلی که از طرف یکی از ارگان یا نهادهای تخصصی سازمان ملل متحد به این سازمان احاله داده می‌شود.
ساختار

سازمان بین‌المللی دریانوردی متشکل از ارکان زیر است:
ساختار > مجمع

مجمع عالی‌ترین رکن سازمان محسوب می‌شود و از تمامی دولت‌های عضو (۱۷۰ کشور به علاوه ۳ عضو وابسته) تشکیل شده‌است. این رکن هر ۲ سال یک‌بار به‌طور منظم تشکیل جلسه می‌دهد اما در صورت نیاز از اختیار برگزاری جلسات اضطراری هم برخوردار است. مجمع مسئول تصویب برنامهٔ کاری سازمان و بودجه است و در خصوص عملکرد مالی سازمان تصمیمات لازم را اتخاذ می‌نماید. هم‌چنین اعضای شورا توسط مجمع انتخاب می‌شوند.
ساختار > شورا

بعد از اولین جلسهٔ منظم مجمع، اعضای شورا که هم‌اکنون ۴۰ دولت عضو هستند برای مدت ۲ سال انتخاب می‌شوند. مجمع این ۴۰ دولت را با توجه به معیارهای بین‌المللی برای یک دورهٔ دو ساله (۲۰۱۳–۲۰۱۲) انتخاب نموده‌است.
۱۰ دولت از میان دولت‌هایی که بیش‌ترین خدمات بین‌المللی را در کشتی‌رانی دریایی ارائه می‌کنند. این ۱۰ دولت عبارتند از: چین، یونان، ایتالیا، ژاپن، نروژ، پاناما، جمهوری کره، فدراسیون روسیه، بریتانیا و ایالات متحده آمریکا.
۱۰ دولت از میان دولت‌هایی که بیش‌تر از سایرین در تجارت بین‌المللی نقش داشتند. آرژانتین، بنگلادش، برزیل، کانادا، فرانسه، آلمان، هند، هلند، اسپانیا و سوئد.
۲۰ دولت از دولت‌هایی هستند که منافع خاص در حمل ونقل دریایی یا کشتی‌رانی دارند و با عضویت این دولت‌ها در شورا این اطمینان به وجود آمده‌است که در این سازمان نمایندگی عادلانهٔ جغرافیایی رعایت می‌شوند. استرالیا، باهاما، بلژیک، شیلی، قبرس، دانمارک، مصر، اندونزی، جامائیکا، کنیا، لیبریا، مالزی، مالت، مکزیک، مراکش
، فیلیپین، سنگاپور، آفریقای جنوبی، تایلند و ترکیه.
شورا رکن اجرایی سازمان است و زیر نظر مجمع بر کار سازمان نظارت می‌کند. شورا در فاصلهٔ دو اجلاس مجمع، وظایف این رکن را به جز توصیه به دولت‌ها در مورد امنیت دریایی و جلوگیری از آلودگی دریاها (این موارد فقط در صلاحیت مجمع است) را انجام می‌دهد. دیگر عملکردهای شورا عبارت است از:
هماهنگ‌سازی فعالیت‌های ارکان سازمان؛
بررسی و تهیه پیش‌نویس برنامه‌ها و تخمین بودجهٔ سازمان و ارائه دادن آن به مجمع عمومی سازمان؛
تعیین و منصوب کردن دبیرکل آیمو با موافقت مجمع؛
دریافت گزارش‌ها و پیشنهادهای کمیته‌ها و سایر ارگان‌ها و ارائهٔ آن‌ها به مجمع و دولت‌های عضو؛
بررسی برنامه‌ها و توافقنامه‌های سازمان که در ارتباط با دیگر سازمان‌های بین‌المللی است و ارائه به مجمع در جهت تصویب آن.
ساختار > کمیته‌ها

آیمو یک سازمان فنی است و اغلب فعالیت‌هایش را از طریق ۵ کمیتهٔ اصلی و تعداد زیادی
 کمیته‌های فرعی تخصصی انجام می‌دهد.
ساختار > کمیته‌ها > کمیته ایمنی دریایی

کمیته ایمنی دریایی (MSC) اصلی‌ترین رکن فنی سازمان است و از کلیهٔ دولت‌های عضو تشکیل شده‌است. این کمیته کلیهٔ مسائلی را که در قلمرو صلاحیت سازمان واقع شده‌است. مانند کمک به کشتی‌رانی بین‌المللی، ساخت لوازم کشتی، ایجاد قوانین برای جلوگیری از تصادم در دریاها، اداره کردن و حمل و نقل محموله‌های دریایی خطرناک، تحقیق در خصوص صدمات دریایی، اطلاعات مربوط به آبنگاری نقشه، تکمیل خدمه از نظر ایمنی و سایر موضوعاتی که به‌طور مستقیم و مؤثر به امنیت دریا مرتبط است.
هم‌چنین کمیتهٔ امنیت دریایی مکانیسمی را فراهم آورده‌است تا هر وظیفه‌ای که از طرف کنوانسیون، مجمع یا امور ناشی از سایر اسناد بین‌المللی را که به آن محوّل می‌شود، انجام دهد.
ساختار > کمیته‌ها > کمیته حفاظت از محیط زیست دریایی

کمیتهٔ حفاظت از محیط زیست دریایی (MEPC) در ابتدا به عنوان رکن فرعی مجمع در نوامبر ۱۹۷۳ تأسیس شد اما از سال ۱۹۸۵ بر اساس اساسنامهٔ سازمان به یک کمیتهٔ مستقل تغییر شکل یافت. این کمیته که مرکب از کلیهٔ دولت‌های عضو است، صلاحیت دارد به کلیهٔ موضوعاتی که در ارتباط با جلوگیری و کنترل آلودگی دریایی توسط کشتی‌ها است، رسیدگی کند. از دیگر عملکردهای کمیته، تصویب و اصلاح کنوانسیون و سایر قوانین و اطمینان یافتن از قابلیت اجرایی آن‌ها است.
ساختار > کمیته‌ها > کمیته مسایل حقوقی

کمیتهٔ مسائل حقوقی (LEG) مرکب از تمامی دولت‌های عضو سازمان آیمو است. این کمیته در سال ۱۹۶۷ به عنوان رکنی فرعی در پاسخ به مسائل حقوقی و مشکلات زیست‌محیطی برآمده از عواقب فاجعهٔ غرق شدن نفت‌کش غول پیکر توری کنیون تأسیس شد اما متعاقب آن فاجعه، تبدیل به رکن دائمی سازمان شد. این کمیته هر گونه امور حقوقی در محدودهٔ وظایف سازمان را انجام می‌دهد. هم‌چنین صلاحیت انجام هر وظیفه‌ای که از طرف کمیته‌های سازمان، مجمع یا هر امر ناشی از سایر اسناد بین‌المللی مورد قبول سازمان را که به آن احاله می‌شود، بر عهده دارد.
ساختار > کمیته‌ها > کمیته همکاری‌های فنی

کمیتهٔ همکاری‌های فنی (TC) مرکب از تمامی دولت‌های عضو سازمان است. این کمیته در ۱۹۶۷ به عنوان رکن فرعی شورا تأسیس شد اما بعد از اجرایی شدن اصلاحات کنوانسیون آیمو در ۱۹۸۴ تبدیل به یکی از کمیته‌های رسمی سازمان شد. این سازمان مسئول انجام وظایف مهمی در جهت ارائه همکاری فنی، به ویژه به کشورهای در حال توسعه است.
ساختار > کمیته‌ها > کمیته تسهیل

کمیتهٔ تسهیل (FAL) هم مرکب از تمامی دول عضو سازمان است. این کمیته در ابتدا به عنوان رکن فرعی شورا در ۱۹۷۲ تأسیس شد و بعد از اجرایی شدن اصلاحات در کنواسیون آیمو در ۲۰۰۸، در زمرهٔ یکی از کمیته‌های اصلی سازمان قرار گرفت. این کمیته در جهت کاهش و حذف تشریفات غیرضروری و زائد اداری و آسان‌تر کردن ارائه اسناد مورد نیاز کشتی‌ها به هنگام ورود یا ترک بنادر به وجود آمده‌است. در سال‌های اخیر مهم‌ترین وظیفهٔ این کمیته، تمرکز بر ایجاد تعادل‌سازی و ارتباط میان دو موضوع مهم، یعنی، امنیت دریایی و تسهیلات تجارت دریایی بین‌المللی بوده‌است.
ساختار > کمیته‌های فرعی تخصصی

دو کمیتهٔ امنیت دریایی و حفاظت از محیط زیست دریایی کار خود را در همکاری با ۹ کمیتهٔ فرعی تخصصی انجام می‌دهند. در این کمیته‌ها کلیهٔ دول عضو شرکت می‌کنند. این ۹ کمیتهٔ فرعی عبارتند از:
مایعات، فله و گازها (BLG)
حمل کالاهای خطرناک، خشک و کاتینرها (DSC)
حفاظت در برابر حریق (FP)
ارتباطات رادیویی، جستجو و نجات دریایی (COMSAR)
ایمنی ناوبری (NAV)
طراحی کشتی و تجهیزات آن (DE)
تعادل، خط شاهین بارگیری و ایمنی شناورهای صیادی (SLF)
استاندارهای آموزش و نگهبانی در دریا (STW)
اجرای مقررات توسط کشور صاحب پرچم (FSI)‏‎
ساختار > دبیرخانه

دبیرخانهٔ آیمو از دبیرکل و ۳۰۰ کارمند بین‌المللی که در مقر سازمان، لندن مستقر هستند، تشکیل شده‌است. دبیرخانه مسئولیت امور اداری و هماهنگی اجرایی را بر عهده دارد.
ساختار > دبیرخانه > دبیرکل

دبیرکل از طرف شورا با تصویب مجمع انتخاب می‌شود. دبیرکل سازمان هم‌اکنون از ۱ ژانویه ۲۰۱۲ بر عهدهٔ کوجی سکیمیزو از ژاپن است. او در صد و شصتمین جلسهٔ شورای آیمو در ژوئن ۲۰۱۲ و بیست و هفتمین جلسهٔ مجمع در نوامبر ۲۰۱۱ برای یک دورهٔ ۴ ساله انتخاب شد.
فعالیت‌ها

فعالیت‌های آیمو را می‌توان به دو قسمت تقسیم کرد:
فعالیت‌ها > فعالیت‌های آیمو در زمینهٔ تدوین قواعد بین‌المللی (کنوانسیون) > کنوانسیون‌های اصلی

کنوانسیون بین‌المللی ایمنی جان اشخاص در دریا، معروف به سولاس (به انگلیسی: SOLAS) (۱۹۷۴)
کنوانسیون بین‌المللی پیشگیری از آلودگی توسط کشتی‌ها، معروف به مارپل (به انگلیسی: MARPOL) (1973/1978)
کنوانسیون بین‌المللی استانداردهای آموزش، صدور گواهینامه و نگهبانی دریانوردان، (به انگلیسی: STCW) (1978)
کنوانسیون کار دریایی، (به انگلیسی: MLC) (2006)
فعالیت‌ها > فعالیت‌های آیمو در زمینهٔ تدوین قواعد بین‌المللی (کنوانسیون) > سایر کنوانسیون‌ها

کنوانسیون بین‌المللی در مورد امنیت کانتینرها، (به انگلیسی: CSC)‏ (۱۹۷۲)
کنوانسیون در مورد مقررات بین‌المللی برای جلوگیری از تصادم در دریاها، (به انگلیسی: COLREG) (۱۹۷۲)
کنوانسیون مربوط به ایجاد سازمان بین‌المللی ارتباطات دریایی از طریق ساتلیت، (به انگلیسی: INMARSAT)(۱۹۷۶)
کنوانسیون بین‌المللی تور مولینوس در مورد امنیت کشتی‌های صیادی، (به انگلیسی: SFV)(۱۹۷۷)
کنوانسیون برای سرکوب اعمال غیرقانونی بر ضد امنیت کشتی‌رانی دریایی، (به انگلیسی: SUA)‏ (۱۹۸۸)
تصویب کنواسیون‌های متعدد دیگر در مورد جلوگیری از آلودگی دریاها و امنیت کشتی ها
فعالیت‌ها > برنامه‌های عملی آیمو

این برنامه‌ها به تشکیل سمینارها و کارگاه‌های آموزشی و کمک به دولت‌ها برای اجرای کنوانسیون‌های بین‌المللی اختصاص دارد. در راستای اجرای این طرح بود که آیمو دانشگاه جهانی علوم دریایی (World Maritime University)، مالمو سوئد را در ۱۹۸۳ تأسیس کرد. هدف این مؤسسه فراهم آوردن امکانات آموزشی پیشرفته برای کارمندان کشورهای در حال توسعه‌ای است که در کشور خود به سطح نسبتاً استانداردی در زمینهٔ فعالیت‌های دریایی رسیده‌اند. از دیگر فعالیت‌های این سازمان تأسیس مؤسسه حقوق دریایی بین‌المللی در مالت و آکادمی دریایی بین‌المللی در تریسته (به انگلیسی: Trieste) ایتالیا است.
مقّر سازمان بین‌المللی دریانوردی، لندن
دانشگاه فنی کوماسی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: دانشگاه
بنیانگذاری شده: ۱۹۵۴ (۱۹۵۴)
موقعیت: Kumasi، منطقه اشانتی، غنا ۶°۴۱′۲۸″ شمالی ۱°۳۶′۳۶″ غربی﻿ / ﻿۶٫۶۹۱۱۱°شمالی ۱٫۶۱۰۰۰°غربی﻿ / 6.69111; -1.61000
وبگاه: kstu.edu.gh
دانشگاه فنی کوماسی که قبلاً با نام پلی تکنیک کوماسی شناخته می‌شد، یک مؤسسه عالی دولتی در منطقه اشانتی غنا است.
معاون دانشگاه فنی کوماسی نانا اوسی ووسو آچیاو است. ایجاد محیطی مساعد برای آموزش، پژوهش، مهارت‌ها و آموزش کارآفرینی در فناوری، علوم اجتماعی کاربردی و هنرهای کاربردی برای توسعه صنعتی و اجتماعی از اهداف این دانشگاه است.
قرون وسطی
قرون وسطای آغازین

مقالهٔ اصلی: قرون وسطای آغازین
قرون وسطای آغازین > سده‌های پنجم تا هفتم > اجتماعات نوپدید

مقاله‌های اصلی: دوره مهاجرت‌ها و سقوط امپراتوری روم غربی
با پایان یافتن وحدتی که امپراتوری روم غربی ایجاد کرده بود، ساختار سیاسی اروپای غربی دست‌خوش تغییراتی گشت. گرچه جنبش‌های مردمی که در این دوره روی داد را اغلب با نام یورش‌های صحرانشینان می‌شناسند اما در حقیقت، این رویداد به اردوکشی‌های نظامی محدود نبود و جمعیت بسیار زیادی به سرزمین‌های امپراتوری مهاجرت نمودند. یکی از دلایل تقویت این جنبش‌ها، دوری ورزیدن نجیب‌زادگان و سرشناسان روم غربی برای کمک مالی به سپاه امپراتوری و پرداخت نکردن مالیات برای سرکوب کردن این مهاجرت‌ها بوده است. امپراتوران سدهٔ پنجم در بیشتر اوقات به‌وسیلهٔٔ سران نظامی قدرتمند همانند ستیلیچو (درگذشتهٔ ۴۰۸)، فلاویوس آییتیوس (درگذشتهٔ ۴۵۴)، آسپار (درگذشتهٔ ۴۷۱)، رسیمر (درگذشتهٔ ۴۷۲)، یا گوندوباد (درگذشتهٔ ۵۱۶)، کنترل می‌شد که بیشترشان هم یا رومی نبودند یا پیشینهٔ رومی شدنشان کوتاه بوده است. با از میان رفتن خط وراثت امپراتوران روم غربی، بسیاری از پادشاهان هم که جایگزینشان گردیدند همین ویژگی را دارا بودند و کم‌کم ازدواج میان پادشاهان تازه و نجیبان رومی به کاری رایج بدل شد. این کار باعث درهم‌آمیختگی فرهنگ رومی با فرهنگ قبایل مهاجم گشت و باعث شد اعضای مرد قبایل در مجالس مردمی بیشتر از هنگامی که دولت رومی پابرجا بود، در مورد مشکلات سیاسی مداخله کنند.
این تهاجمات باعث شدند تا گروهای قومی کوچک زیادی نیز به اروپا منتقل شوند، هر چند این گروه‌های تازه به صورت متناسب در همه اروپا مستقر نگردیدند و بعضی مناطق سهم بیشتری از مناطق دیگر نصیبشان گردید. برای نمونه در سرزمین گل، مهاجمان به‌طور گسترده‌ای در شمال و شرق بیشتر از جنوب و غرب سکونت گزیدند. اسلاوها در اروپای مرکزی و اروپای شرقی و همچنین در شبه‌جزیره بالکان سکونت گزیدند. این موج ساکن شدن گروه‌های مختلف با تغییرات زبانی مناطق، همراه گردید. زبان لاتین، که زبان ادبی امپراتوری روم غربی محسوب می‌شد، رفته‌رفته جایش را به زبان‌های محلی‌ای داد که ریشه در لاتین داشته و تکامل یافته اش محسوب می‌گردید ولی از لاتین نیز فاصله گرفته بود؛ این زبان‌ها به نام زبان‌های رومی‌تبار شناخته می‌شوند. این تغییر لاتین به زبان‌های تازه، چندین سده به طول انجامید. یونانی زبان امپراتوری بیزانس باقی ماند، اما مهاجرت اسلاوها نیز باعث اضافه گردیدن زبان‌های اسلاوی به اروپای شرقی گردید.
مصنوعات مادی برجای مانده از رومی‌ها و مهاجمان در بیشتر اوقات شبیه به یکدیگرند و همچنین اشیای قبیله‌ای نیز براساس سبک ساخت کالاهای رومی، شکل داده شده‌اند. بسیاری از نوشته‌های اندیشمندانه و فرهنگ مکتوب پادشاهی‌های تازه برپاشده نیز بر پایهٔ عادت‌های فکری رومی استوار شدند. یک تفاوت مهم این بود که سیاست‌های جدید باعث کاهش یافتن تدریجی میزان درآمدهای مالیاتی گردید. در نتیجه بسیاری از جوامع سیاسی نتوانستند هزینه‌های سپاهیانشان را با مالیات‌ها تأمین نمایند و در عوض تأمین مالی سپاهیان بر پایهٔ اعطای زمین یا به کرایه دادنش استوار گردید. در پی این رویداد میزان وابستگی و نیاز به درآمدهای مالیاتی روبه کاهش نهاد و همین باعث فاسد شدن سیستم‌های مالیاتی گردید. جنگ‌های داخلی و جنگ میان پادشاهی‌های گوناگون به رواج یافت و در نتیجهٔ کمبود مواد غذایی، برده‌داری منسوخ گشت و جامعه هرچه بیشتر به‌سوی روستایی شدن رانده شد.
قرون وسطای آغازین > سده‌های پنجم تا هفتم > پادشاهی‌های تازه

در میان سده‌های پنجم تا هشتم، فضای خالی سیاسی ناشی از نبود امپراتوری متمرکز روم به‌وسیلهٔٔ ملت‌های جدیدی پُر گردید. در اواخر سده پنجم، اوستروگوت‌ها که قبیله‌ای گوتی محسوب می‌شدند در ایتالیای روم ساکن گردیدند و آنان که در زیر فرمانروایی تئودوریک بزرگ (درگشتهٔ ۵۲۶ م) قرار داشتند، یک پادشاهی مشترک با همکاری ایتالیایی‌ها و اوستروگوت‌ها برپا نمودند که تنها مدت اندکی پس از مرگ تئودریک دوام آورد. بورگوندی‌ها در گُل ساکن شدند و پس از آنکه نخستین فرمانروایی شان در سال ۴۳۶ م به دست هون‌ها نابود گردید، پادشاهی دیگری در دهه ۴۴۰ میلادی برپا نمودند. این پادشاهی در سده پنجم و اوایل سده ششم و در میانه شهر ژنو امروزی و لیون به رشد خود ادامه داد و سرزمین بورگوندی ایجاد گردید. در نقطه دیگری از سرزمین گُل، فرانک‌ها و بریتون‌های سلتی حکومت‌های سیاسی کوچکی را برپا کردند. پادشاهی فرانک در شمال سرزمین گل متمرکز شد که شیلدریک یکم (درگذشتهٔ ۴۸۱) به عنوان نخستین پادشاه آن شناخته می‌شود. آرامگاه او که در ۱۶۵۳ م کشف گردید، بخاطر همراه داشتن مقدار زیادی اثاثیه قبر، شامل سلاح‌های مختلف و مقدار زیادی طلا بسیار مورد توجه قرارگرفته است. پادشاهی فرانک در هنگام فرمانروایی پسر شیلدریک، کلوویس یکم (۵۰۹–۵۱۱ در قدرت) که بنیان‌گذار دودمان مروونژی‌ها نیز محسوب می‌شود، گسترش یافت و همچنین به دین مسیحیت درآمد. بریتون‌ها، که از بومیان بریتانیا محسوب می‌شدند و در منطقه‌ای که امروزه به نام برتانی شناخته می‌شود، ساکن گردیدند. پادشاهی‌های دیگری همانند پادشاهی ویزیگوت در شبه‌جزیره ایبری، سوئبی در شمال‌غربی ایبری و پادشاهی وندال در آفریقای شمالی نیز برپا گردیدند. در سده ششم، لمباردها در ایتالیای شمالی ساکن شده و شماری از دوک‌هایشان گاه و بیگاه پادشاهی را برای فرمانروایی بر خودشان انتخاب می‌کردند و به این ترتیب پادشاهی اوستروگوت‌ها را از میان برداشتند. در اواخر سده ششم میلادی، این روند انتخابی و موقتی با پادشاهی همیشگی پادشاهی لومبارد جایگزین گردید.