stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جان رمبو (فیلم)
حواشی

به استالونه و گروهش اجازه ندادند که در برمه فیلمبرداری کنند؛ بنابراین آنان به جای دیگری رفتند و برمه را بازسازی کردند.
چند استخوان سیلوستر استالونه حین فیلمبرداری صحنه‌های اکشن، شکست.
استالونه در این فیلم در حالی برای چهارمین بار (و البته با موفقیت) در هیبت جان رمبو ظاهر شد که سن او شصت و دو سال بود.
استالونه پس از موفقیت این فیلم اعلام کرد که قسمت پنجم این سری را تحت عنوان رمبو: شکار وحشیانه خواهد ساخت، امّا در حالی که ماجرای فیلمنامه نیز مطرح شده بود، تولید این فیلم متوقف شد. استالونه مدّتی بعد عنوان پنجم رمبو را از شکار وحشیانه به رمبو: آخرین ایستادگی تغییر و از متن و طرح جدیدی برای داستان آن خبر داد ولی ساخت این فیلم نیز متوقف شد. سرانجام در سال ۲۰۱۹ قسمت پنجم با عنوان رمبو: آخرین خون ساخته شد.
جولی بنز (بازیگر نقش سارا) پس از احتمال ساخت قسمت پنجم، موافقت خود را با بازی در این فیلم (در صورتی که نقش سارا در قسمت بعد هم حضور داشته باشد) اعلام کرد. جولی بنز می‌گوید: «از تجربهٔ کار با استالونه و حضور در فیلم جان رمبو بی‌نهایت احساس رضایت دارم.»
از دیالوگ‌های فیلم

جان رمبو: یا زندگی کن برای هیچ چیز، یا بمیر برای یک چیز…
live for nothing...or die for somthing...
رودهای استان فارس

از مهم‌ترین رودخانه‌های (استان فارس)، می‌توان به رودخانه‌های شادکام، فهلیان، تنگ شیو، تیرمردان ، شکستیان ، قره آغاج، شش پیر، پیرآب، کر، سیوند، چوبخله، شور جهرم، شور لار، مهران شور، فیروز آباد(شور دهرم)، پلوار، خشک، دالکی، موند (مند)، گله دار، کر سیاه ،  و اوجان اقلید اشاره کرد.
رودخانه شادکام

این رودخانه که در گذشته به نام رودخانه ساریاتن مشهور بود، از چشمه‌ای به همین نام در ارتفاعات کوه آلمالیجه سرچشمه می‌گیرد و پس از آبیاری دشت نمدان، به دریاچه کافتر می ریزد.
رودخانه فهلیان

این رودخانه که مهم‌ترین رودخانه شهرستان ممسنی است، از به هم پیوستن رودخانه شش پیر و رودشیر به وجود آمده است که پس از عبور از کنار کوه قلعه سفید، وارد منطقه فهلیان می‌شود .
رودخانه تنگ شیو

این رودخانه از کوه‌های کهگیلویه و بویر احمد سرچشمه می‌گیرد و پس از طی مسافتی، در خاک کهگیلویه وارد منطقه ممسنی می‌شود و در دهستان رستم به رودخانه فهلیان می‌پیوندد.
رودخانه آغاج

این رودخانه از دامنه کوه تابسک در دهستان دشمن زیاری سرچشمه می‌گیرد و پس از عبور از میان دره‌ای در ناحیۀ شمال غربی شیراز، در حوالی چهل چشمه از منطقه ممسنی خارج می‌شود.
رودخانه رودشیر

این رودخانه کوچک از کوه‌های منطقه جاوید سرچشمه می‌گیرد و در دهستان جاوید جریان می یابد و پس از طی مسافتی به رودخانه شش پیر در شهرستان ممسنی می‌ریزد.
کر سیاه

این رودخانه از روستای منصوراباد و خنیمه واقع در رستم شهرستان ممسنی سرچشمه گرفته و به رودخانه تنگ شیو میریزد.
آهق

village در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| آهق آهق در زبان محلی "آفی" | آهق آهق در زبان محلی "آفی" |
| --- | --- |
village: village
استان‌های ایران: استان آذربایجان شرقی
شهرستان‌های ایران: شهرستان مراغه
بخش (تقسیمات کشوری): بخش مرکزی شهرستان مراغه
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان سراجوی غربی
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۱۱۷۱
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
آهق یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان سراجوی غربی بخش مرکزی شهرستان مراغه واقع شده‌است
روستای آهق
استان وین فوک

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ویتنام
| استان وین فوک Tỉnh Vĩnh Phúc | استان وین فوک Tỉnh Vĩnh Phúc |
| --- | --- |
استان: استان
نام مستعار: Fortune: نام مستعار: Fortune
Location of Vĩnh Phúc within Vietnam: Location of Vĩnh Phúc within Vietnam
منطقه: دلتا رود قرمز
پایتخت: وین ین
حکومت: حکومت
 • استان‌های ویتنام Chair: Trịnh Đình Dũng
 • استان‌های ویتنام Chair: Nguyễn Ngọc Phi
مساحت: مساحت
 • کل: ۱٬۳۷۱٫۴ کیلومتر مربع (۵۲۹٫۵ مایل مربع)
جمعیت (2004): جمعیت (2004)
 • کل: ۱٬۱۵۴٬۸۰۰
 • تراکم: ۸۴۰/کیلومتر مربع (۲۲۰۰/مایل مربع)
Demographics: Demographics
 • Ethnicities: Vietnamese، Sán Dìu، Sán Chay، Tày
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۷ (ICT)
Calling code: 211
کد ایزو ۳۱۶۶: ISO 3166-2:VN
وبگاه: vinhphuc.gov.vn
استان وین فوک (به لاتین: Vĩnh Phúc Province) یک استان در ویتنام است که در منطقه دلتا رود قرمز واقع شده‌است.
خصوصیات

استان وین فوک ۱٬۳۷۱٫۴ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۱۵۴٬۸۰۰ نفر جمعیت دارد.
استان ها تای

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ویتنام
| استان‌ها تای Tỉnh Hà Tây | استان‌ها تای Tỉnh Hà Tây |
| --- | --- |
استان: استان
نام مستعار: West of Hanoi: نام مستعار: West of Hanoi
Location of Hà Tây within Vietnam: Location of Hà Tây within Vietnam
منطقه: دلتا رود قرمز
پایتخت: ها دونگ
حکومت: حکومت
 • استان‌های ویتنام Chair: Khuất Hữu Sơn
مساحت: مساحت
 • کل: ۲٬۱۹۲٫۱ کیلومتر مربع (۸۴۶٫۴ مایل مربع)
جمعیت (2004): جمعیت (2004)
 • کل: ۲٬۵۰۰٬۰۰۰
 • تراکم: ۱۱۰۰/کیلومتر مربع (۳۰۰۰/مایل مربع)
Demographics: Demographics
 • Ethnicities: Vietnamese، Mường، Dao، Tày
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۷ (ICT)
Calling code: 343
کد ایزو ۳۱۶۶: ISO 3166-2:VN
استان‌ها تای (به لاتین: Hà Tây Province) یک استان در ویتنام است که در دلتا رود قرمز واقع شده‌است.
خصوصیات

استان‌ها تای ۲٬۱۹۲٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۵۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
تحقیقات دیوان کیفری بین‌المللی در فلسطین

فاتو بنسودا، دادستان دیوان کیفری بین‌المللی (ICC)، در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۹ شروع تحقیقاتی را دربارهٔ جنایات جنگی که گفته می‌شود از ۱۳ ژوئن ۲۰۱۴ توسط اعضای ارتش اسرائیل یا حماس و سایر گروه‌های مسلح فلسطینی در فلسطین انجام شده است اعلام کرد.
این اتهامات شامل ایجاد شهرک‌های غیرقانونی اسرائیل در کرانهٔ باختری اشغالی و نقض قانون جنگ توسط اعضای ارتش اسرائیل در طول جنگ ۲۰۱۴ غزه، از جمله ادعای هدف قرار دادن تأسیسات صلیب سرخ است. اعضای سازمان‌های مسلح فلسطینی از جمله حماس به حملهٔ عمدی به غیرنظامیان اسرائیلی و استفاده از فلسطینی‌ها به‌عنوان سپر انسانی متهم شدند.
اسرائیل از اعضای دیوان کیفری بین‌المللی نیست و بر این اساس صلاحیت آن را زیر سؤال می‌برد که فلسطین کشور مستقلی نیست که بتواند عضو اساسنامهٔ رم باشد و بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، به کرات این اتهامات و تحقیقات را تحت عنوان «یهودستیزی» محکوم کرده است. به گفتهٔ کریم احمد خان، دادستان ارشد دیوان بین‌المللی کیفری، جنایات جنگی مشکوک به ارتکاب توسط اسرائیلی‌ها در سرزمین‌های فلسطینی و توسط فلسطینی‌ها در اراضی اسرائیلی در طول جنگ ۲۰۲۳ اسرائیل و حماس در صلاحیت تحقیقات فلسطین است.
در ۲۱ نوامبر ۲۰۲۴، دیوان کیفری بین‌المللی حکم بازداشت نتانیاهو، یوآف گالانت و محمد ضیف (به گفتهٔ اسرائیل قبلاً در حملهٔ هوایی ارتش اسرائیل کشته شده) را به اتهام جنایات جنگی و جنایت علیه بشریت صادر کرد.
تحقیقات > ۲۰۲۲–۲۰۲۳

دفتر دادستان دیوان کیفری بین‌المللی (ICC) در ۱۸ مارس ۲۰۲۱ اعلام کرد که به اسرائیل و تشکیلات خودگردان فلسطین اطلاعیه‌های رسمی ارسال کرده و به آن‌ها یک ماه فرصت داده است تا «با اثبات اینکه تحقیقات خود را انجام می‌دهند، درخواست تعویق کنند.» همچنین، در ۹ مارس ۲۰۲۱ نامه‌هایی به کشورهای عضو دیوان کیفری بین‌المللی ارسال شده است. در همان روز، روزنامه تایمز آو اسرائیل با استناد به گزارش کانال ۱۳ اسرائیل اعلام کرد که اسرائیل نامه‌ای از ICC دریافت کرده که به‌طور خلاصه سه حوزه اصلی تحقیقات را مشخص کرده است: جنگ غزه در سال ۲۰۱۴، سیاست شهرک‌سازی اسرائیل، و اعتراضات مرزی غزه در سال‌های ۲۰۱۸–۲۰۱۹. اسرائیل برای پاسخگویی به این اتهامات ۳۰ روز فرصت داشت. در ۸ آوریل ۲۰۲۱، اسرائیل اعلام کرد که در تحقیقات این دیوان همکاری نخواهد کرد؛ زیرا معتقد است که دیوان صلاحیت رسیدگی ندارد و دستگاه قضایی اسرائیل قادر به محاکمه سربازانی است که به ارتکاب جنایات جنگی متهم هستند.
تحقیقات > ۲۰۲۳–اکنون

در سال ۲۰۲۳، اداره ثبت ICC به ارائه گزارش‌های سه‌ماهه در مورد اطلاعات و درخواست‌های کمک رسانی خود به قربانیان و جوامع آسیب دیده ادامه داد، همان‌طور که از دسامبر ۲۰۱۸ الزامی بود و نوزدهمین گزارش خود را در می ۲۰۲۳ منتشر کرد. واحدهایی از ICC که در گزارش ماه مه ۲۰۲۳ در فعالیت‌ها شرکت داشتند، شامل واحدهایی مانند بخش مشارکت و جبران خسارت قربانیان و صندوق امانی برای قربانیان بودند. کار بر روی تهیه یک «ماژول اطلاعات آنلاین» از ویدئوها و اطلاعات مکتوب به زبان عربی دربارهٔ دادگاه بین‌المللی کیفری در رابطه با تحقیقات در فلسطین گزارش شد.
در ماه مه، سازمان‌های حقوق بشری فلسطینی شامل الحق، المیزان و مرکز حقوق بشری فلسطین (PCHR)، پرونده‌ای دربارهٔ جنایات ادعایی در غزه طی بحران ۲۰۲۱ اسرائیل و فلسطین به ICC ارائه کردند. همچنین، پرونده‌هایی دربارهٔ قتل شیرین ابوعاقله به شکایت ماه آوریل در خصوص چهار روزنامه‌نگار دیگر اضافه شد که در آن ادعا شده بود نیروهای امنیتی اسرائیل به‌صورت سیستماتیک روزنامه‌نگاران فلسطینی را در نقض قوانین بشردوستانه بین‌المللی هدف قرار می‌دهند.
تحقیقات > ۲۰۲۳–اکنون > درخواست حکم بازداشت

در ۲۰ مه ۲۰۲۴، خان اعلام کرد که درخواست‌هایی را برای صدور حکم بازداشت علیه رهبران حماس، یحیی سنوار، محمد دیف و اسماعیل هنیه و رهبران اسرائیل، نخست‌وزیر بنیامین نتانیاهو و وزیر دفاع یوآو گالانت ارائه خواهد کرد.
در ژانویه ۲۰۲۴، خان قبل از بیانیه ۲۰ مه خود یک هیئت هشت نفره از کارشناسان حقوقی و دانشگاهی، از جمله وکیل دادگستری بریتانیایی امل کلونی، را برای بررسی تحقیقات خود دربارهٔ فلسطین گرد آورد. خان از هیئت درخواست کرد تا بررسی کنند که آیا درخواست‌های او برای صدور حکم بازداشت با معیارهای دیوان کیفری بین‌المللی مطابق است یا نه. برای بیانیه ماه مه، او از این هیئت سؤال کرد که آیا «دلایل معقولی وجود دارد که بتوان باور داشت افرادی که در درخواست‌های حکم از آنان نام برده شده در محدوده صلاحیت دیوان مرتکب جنایت شده‌اند». این هیئت گزارشی را منتشر کرد و اظهار داشت که شواهد و تحلیل‌های حقوقی را به‌طور گسترده مورد مطالعه قرار داده است. هیئت به اتفاق آرا تصمیم خان را موجه دانست. شش کارشناس حقوقی این هیئت بیانیه‌ای را در فایننشال تایمز منتشر کردند که در آن حمایت خود را از درخواست حکم قضایی توضیح دادند و اظهار داشتند که درخواست برای این پنج حکم «گامی تاریخی برای تضمین عدالت برای قربانیان در اسرائیل و فلسطین» است.
صدور حکم بازداشت

در ۲۱ نوامبر ۲۰۲۴، دیوان کیفری بین‌المللی احکام بازداشتی را برای بنیامین نتانیاهو، یوآو گالانت، و محمد ضیف-که ممکن است در یک حمله هوایی اسرائیل در ژوئیه ۲۰۲۴ کشته شده باشد-صادر کرد. از آنجا که هیچ منبع مستقل یا حماس مرگ او را تأیید نکرده، دیوان ذکر کرد که در جایگاهی نیست که وضعیت ضیف را تعیین کند و تصمیم گرفت نتیجتاً حکم بازداشت او را صادر کند. حکم بازداشت ضیف برای حفاظت از شاهدان و صیانت از انجام تحقیقات «سری» طبقه‌بندی شد.
۱۲۴ کشور عضو دیوان کیفری بین‌المللی-از جمله فرانسه، آلمان، و بریتانیا- اکنون موظفند در صورت ورود نتانیاهو و گالانت به قلمرویشان آنها را بازداشت کنند. از سوی دیگر نتانیاهو همچنان قادر به ورود به آمریکاست چرا که آمریکا عضو دیوان کیفری بین‌المللی نیست.
نشست پیشا محاکمه اول اظهار داشت که دلایل کافی از «۸ اکتبر ۲۰۲۳ تا اقلاً ۲۰ مه ۲۰۲۴» یافته که نتانیاهو و گالانت به عنوان «همدست در ارتکاب اقداماتی که مشترکاً با دیگران انجام شده: جنایت جنگی گرسنگی دادن به عنوان یک شیوه جنگ؛ و جنایات علیه بشریت قتل، آزار، و دیگر کنش‌های غیربشری» و به عنوان «مافوق‌های غیرنظامی برای جنایت جنگی هدف قراردادن تعمدی یک حمله علیه جمعیت غیرنظامی» مسئولند.
نشست پیشامحاکمه اول اظهار داشت که دلایل کافی برای این که ضیف «برای جرایم علیه بشریت قتل، نابودی، شکنجه، و تجاوز و دیگر اشکال خشونت جنسی، و نیز جنایات جنگی قتل، رفتار سبعانه، شکنجه، گروگانگیری، خشونت علیه کرامت شخصی، و تجاوز و دیگر گونه خشونت جنسی» مسئولیت مستقیم و فرماندهی دارد. این نشست دلیل کافی یافت که «جرایم علیه بشریت بخشی از حمله گسترده و سیستماتیک بوده که از سوی حماس و دیگر گروه‌های مسلح متوجه جمعیت غیرنظامی اسرائیل شده.».
واکنش‌ها

در ۱۶ آوریل ۲۰۲۴، نخست‌وزیر اسرائیل، بنیامین نتانیاهو، و سه وزیر دولت اسرائیل یک جلسه اضطراری با مشاوران حقوقی دولتی برگزار کردند تا در مورد امکان صدور حکم بازداشت دیوان بین‌المللی کیفری علیه بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، سایر مقامات ارشد یا افسران نیروهای دفاعی اسرائیل گفتگو کنند. به گزارش شبکه ۱۲، در این نشست تصمیم گرفته شد که «اسرائیل با هدف جلوگیری از صدور حکم بازداشت به دادگاه و شخصیت‌های دیپلماتیک با نفوذ» مراجعه کند. تا اواخر آوریل، مقامات اسرائیلی احتمال صدور حکم برای مقامات اسرائیلی و حماس را بالاتر دانستند. تایمز آو ایزرائل نوشت مقامات اسرائیل در حال «تلاشی هماهنگ» هستند تا از صدور حکم دادگاه بین‌المللی کیفری جلوگیری کند. تایمز اعلام کرد که شورای امنیت ملی اسرائیل و وزارت امور خارجه در اقدام علیه صدور حکم دادگاه بین‌المللی کیفری دست داشته‌اند و نتانیاهو در حال آوردن «فشار بی وقفه از طریق تلفن» با دولت رئیس‌جمهور آمریکا بایدن برای جلوگیری از صدور حکم است. دیپلمات‌های کشورهای گروه ۷ از دادگاه خواستند که حکم جنایات جنگی علیه مقامات اسرائیل و حماس را اعلام نکند، زیرا این حکم می‌تواند مذاکرات آتش‌بس را «مختل» کند. دیوان کیفری بین‌المللی به‌طور غیررسمی به دیپلمات‌ها اعلام کرد که «از هیچ حرکت چشمگیری در تحقیقاتش بی‌اطلاع است». دیوان کیفری بین‌المللی از اظهار نظر خودداری کرد و گفت که به «گمان‌زنی‌های گزارش‌های رسانه‌ای» پاسخ نخواهد داد.
بیانیه‌هایی در حمایت از این تصمیم در ایالات متحده و جاهای دیگر صورت گرفت. ایلهان عمر، عضو کنگره آمریکا گفت که دیوان بین‌المللی کیفری «باید اجازه داشته باشد که کار خود را مستقل و بدون مداخله انجام دهد.» نمایندگان دولت استرالیا، فرانسه، اسپانیا، ایرلند، بلژیک، سوئیس، اتریش، اسلوونی، دانمارک، نروژ، شیلی، کانادا، آفریقای جنوبی، مالدیو، عمان و اردن از استقلال دیوان بین‌المللی کیفری حمایت کردند. به گفته کنت رات، وکیل دادگستری ایالات متحده، که به مدت ۲۹ سال رهبری دیده‌بان حقوق بشر را بر عهده داشت، «این اتهامات مربوط به حق اسرائیل برای دفاع از خود نیست، حقی که هیچ‌کس آن را زیر سؤال نمی‌برد. این اتهامات در مورد این است که اسرائیل چه طور انتخاب می‌کند از خود دفاع کند، و هیچ دلیلی فارغ از این که چقدر هم که عادلانه باشد، نمی‌تواند بهانه ای برای ارتکاب جنایات جنگی باشد.» گروه حقوق بشر اسرائیلی B'Tselem گفت: «دوران معافیت تصمیم گیرندگان اسرائیلی از مجازات به پایان رسیده است.»
در میان متحدان غربی اسرائیل، رهبران اروپایی به جز آلمان و مجارستان، پایبندی خود را به این حکم بازداشت اعلام کرده‌اند و به این ترتیب امکان بازداشت نتانیاهو و دیگر متهمان این پرونده در صورت سفر به این کشورها وجود دارد. در این میان بسیاری از سیاستمداران اروپایی و غیراروپایی از جمله نخست‌وزیر بریتانیا، وزارت خارجه چین، مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا و سیاستمدارانی از کشورهای هلند، کانادا، سوئیس، ایتالیا، ایرلند و اسپانیا به پایبندی به این حکم و امکان بازداشت نتانیاهو در صورت سفر به این کشورها، تصریح کردند.
استرجیس، میسیسیپی

مکان
| Sturgis, Mississippi | Sturgis, Mississippi |
| --- | --- |
شهرک: شهرک
Location of Sturgis, Mississippi: Location of Sturgis, Mississippi
ایالت: ایالت میسیسیپی
شهرستان: Oktibbeha
حکومت: حکومت
 • Mayor: Walter Turner
 • Police Chief: Will Hutchinson
مساحت: مساحت
 • کل: ۱٫۳ مایل مربع (۳٫۴ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱٫۳ مایل مربع (۳٫۴ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۳۳۸ فوت (۱۰۳ متر)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۲۰۶
 • تراکم: ۱۵۸٫۳/مایل مربع (۶۱٫۱/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 39769
کد منطقه: 662
FIPS code: 28-71320
GNIS feature ID: 0694900
استرجیس (به انگلیسی: Sturgis) شهرکی در ایالت میسیسیپی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۲۵۴
نفر بوده‌است.
امپراتوری روم غربی

امپراتوری روم غربی (به لاتین: Imperium Romanum occidentale) به عنوان یک ارگان دولتی خودمختار، پس از مرگ امپراتور تئودوسیوس یکم در سال ۳۹۵ میلادی پدید آمد؛ تئودوسیوس تصمیم گرفت قلمروهای وسیعی که بیش از هر زمان دیگری در برابر فشار بربرها آسیب‌پذیر بودند را به دو پسرش واگذار کند: به آرکادیوس، پسر بزرگترش، حکومت بر بخش شرقی امپراتوری و به هونوریوس، پسر کوچکترش، نیز بخش غربی امپراتوری به ارث رسید.‌
تئودوسیوس بر این قصد نبود که دو ارگان سیاسی متفاوت و کاملاً مستقل از یکدیگر ایجاد کند. در عوض قصدش این بود که آنان را با یکدیگر پیوند بزند. این انفصال باید در حقیقت بنیادی کاملاً دیوان‌سالاری و اداری داشته باشد یا اینکه در ارتباط با مسئلهٔ دفاع نظامی بوده‌است.
از اکنون به بعد، این دو تودهٔ عظیم امپراتوری به‌ترتیب امپراتوری روم شرقی (بیزانس) و امپراتوری روم غربی را تشکیل دادند، و دیگر بیش از این با یکدیگر متحد نشدند و هر یک دو مسیر توسعهٔ مجزا از یکدیگر در پیش گرفتند. آرمان متحد کردن این دو پاره تا مدتی مدید در اذهان باقی‌ماند و تا ۴۷۶ میلادی خاموش نشد؛ یعنی زمانی‌که پادشاه هرولی‌ها، اودوآکر، آخرین امپراتور روم غربی، رومولوس آگوستولوس، را از تخت خلع کرده و نشان‌های امپراتوری (شامل دیهیم، عصای سلطنتی، توگای مزین به طلا، شمشیر و ردای قرمز) را به امپراتور شرقی، زنون، داد.
زنون نیز به‌نوبه خود ایتالیا و روم ــ مرکز تمدن رومی ــ را به‌عنوان بخشی از امپراتوری می‌نگریست، در حالی‌که اودوآکر و سپس تئودوریک در تئوری نقش حکمرانان نیابتی امپراتور بیزانسی را داشتند ولی در عمل پادشاهانی خودمختار بودند.
حتّی امپراتور بیزانسی، ژوستینین یکم نیز تلاش نمود پس از سقوط روم غربی دو پارهٔ امپراتوری را با یکدیگر متحد سازد، پروژه‌ای که البته با اظهار وجود پادشاهی‌های فرانک‌ها، ویزیگوت‌ها، لومباردها و نیز تولد امپراتوری مقدس روم در سده‌های آینده به پایان رسید.
مساحت و تقسیم‌بندی

در لحظهٔ مرگ تئودوسیوس اول، آخرین امپراتور یگانهٔ سراسر روم و متعاقب آن تقسیم قطعی امپراتوری به دو بخش شرقی-غربی در سال ۳۹۵، بخش غربی امپراتوری فرمانداری پرایتوری گالیا و فرمانداری پرایتوری ایتالیا و آفریقا و بخشی از فرمانداری پرایتوری ایلیریکوم را به ارث برد در حالی‌که برای بخش شرقیِ امپراتوری، فرمانداری پرایتوری شرق و بیشترِ ایلیریکوم به ارث رسید. باید تأکید داشت که ایلیریکوم میان دو امپراتوری تقسیم شد و همین سرچشمه اختلافات مداومی بود که بلافاصله پس از مرگ تئودوسیوس میان دو امپراتوری بروز کردند.
در پایان سدهٔ چهارم میلادی که امپراتوری روم غربی ظهور کرد کل مساحتش بیش از ۲/۵ میلیون کیلومتر مربع بود با جمعیتی که تخمین آن دشوار است امّا، با هر احتمالی، باید بین ۲۰ و ۲۵ میلیون نفر بوده باشد.
در سدهٔ آینده در کل جهان رومی-غربی شاهد یک تنزل جمعیتی بر اثر جنگ‌ها، قحطی‌ها و اپیدمی‌ها بود. در حقیقت اقامت اقوام بربر در تقریباً کل مناطق اروپای غربی و آفریقا، نتوانست جبران تلفاتی را بکند که جمعیت بومی متحمل شده بود. گروه‌های قومی بربر، به‌خصوص با اصل و نسب ژرمن، در تقریباً کل امپراتوری روم غربی سهم ناچیزی نسبت‌به جمعیت رومی یا رومی‌شده داشتند؛ سهمی که با هر احتمالی از ۷ یا ۸ درصد فراتر نمی‌رفت.
نشانه‌های جدایی (۳۹۵–۳۶۴) > والنتینیانوس (۳۷۵–۳۶۴)

پس از تقسیم‌بندی‌های اداری امپراتوری در طول دهه‌های پیشین، نشانهٔ بارزتر جدایی شرق و غربِ امپراتوری با به تخت نشستن والنتینیانوس اتفاق افتاد، امپراتوری که در فوریه ۳۶۴ میلادی در نیقیه امپراتور شد. این حاکم جدید باید مأموریت غیرممکنِ مدیریت اوضاع شکننده نظامی را به تنهایی عهده‌دار می‌شد، وضعیتی که هم در طول نواحی غربیِ امپراتوری یعنی سرحد دانوب و راین بر اثر عبور هر چه بیشترِ قبایل بربر [از این رودها] در شرف پدید آمدن بود، و هم در نواحی شرقیِ امپراتوری یعنی جایی که شاهنشاهی ساسانی از مدت‌ها پیش به‌عنوان جنگجوترین رقیب روم و ارتش او مستقر شده بودند. در بهار همان سال، والنتینیانوس برادر خود، والنس، را به‌عنوان آگوستوس برگزید و قسمت شرقی امپراتوری را بدو تفویض نموده و خود قسمت غربی امپراتوری را در اختیار گرفت.
فعالیت‌های والنتینیانوس که هدفش تحدید پیشروی بربرهایی بود که به سرحدهای ژرمانیا فشار می‌آوردند، با ایجاد سرحدهای تنومندی که از دریای شمال و دهانه راین تا آلپ رتی امتداد داشت، محقق شدند. والنتینیانوس به‌سان و حتّی بیشتر از اسلاف خود، به سربازگیری از میان مزدوران متوسل می‌شد، امری که به دستیابی بسیاری از ژرمن‌ها به مناصب کلانتری نظامی-غیرنظامی انجامید و «بربرگونه کردن» تدریجی کادر اداری، دیوان‌سالاری و ارتش روم را در پی داشت. والنتینیانوس در ۳۷۵ میلادی در پانونیا بر اثر سکته مغزی درگذشت. در غرب امپراتوری، پسرش گراتیانوس جانشین او شد ولی قسمت شرقی امپراتوری همچنان توسط برادرش والنس اداره می‌شد.
هونوریوس (۴۲۳–۳۹۵)

هونوریوس، همچون برادر بزرگش آرکادیوس، کیفیات و خصایص [شخصیّتی] پدر خود را به ارث نبُرد. او حاکمی دیندار و مؤدب، امّا کله‌شق و ناشی بود، و به‌گفته برخی، هیچ نبود.
هونوریوس (۴۲۳–۳۹۵) > از دست رفتن اسپانیا و بریتانیا (۴۱۰–۴۰۹)

در این میان، کنستانتین سوم، پس از آنکه فرزند خود کنستانس را به مقام سزاری ارتقا داد، او را به‌همراه ژنرال گرونتیوس و فرماندار پرایتوری آقای آپولیناریسبه هیسپانیا فرستاد تا شورشی که توسط دو تن از بستگان هونوریوس به نام‌های وِرِنیانوس و دیدیموس سازمان‌دهی شده بود را سرکوب کنند؛ دو نامبرده ارتشی گردآورده بودند که تهدید به هجوم به گالیا و براندازی کنستانتینِ غاصب می‌کرد. با وجودآنکه توده بزرگی از بَردگان و دهقانان به این سربازان شورشی پیوسته بودند، ارتش کنستانس موفق شد شورش را سرکوب کرده و ورنیانوس و دیدیموس را دستگیر نماید؛ این دو در گالیا به فرمان کنستانتین اعدام شدند.
در این میان، کنستانس در بازگشت به گالیا با بی‌احتیاطی ژنرال گرونتیوس را در اسپانیا به‌فرماندهی نیروهای گالیایی باقی‌گذاشت. بعدها هنگامی‌که کنستانس در مسیر بازگشت دوباره به هیسپانیا بود اعلام کرد که گرونتیوس را از فرماندهی برکنار کرده و یوستوس را به‌جای وی نشانده‌است، گرونتیوس هم با شورش واکنش نشان داده و به نوبه خود فردی به‌نام ماکسیموس را امپراتور نامید. بر طبق روایت مغشوش زوسیموس، گرونتیوس (مستقر در هیسپانیا) بربرهای مهاجم گالیا را برانگیخت علیه کنستانتین سوم (مستقر در گالیا) شورش کنند تا با این‌کار کنستانتین را به بربرها مشغول کند. یورش‌های بربرهای مهاجم در گالیا، ساکنان بریتانیا و آرموریکا را به شورش در برابر کنستانتین سوم تحریک کرد و آنان کلانترهای رومی را بیرون کرده و حکومتی خودمختار تشکیل دادند. امّا تلاشِ گرونتیوس در بهره‌گیری از بربرها برای برنده شدن در جنگ داخلی با کنستانتین سوم نتیجه‌ای عکس داد و در ماه‌های پایانی سال ۴۰۹ وندال‌ها، الانانها، و سوئبی‌ها به‌سبب روی‌گردانی یا قصور هنگ‌های پاسدارِ پیرنه وارد اسپانیا شدند و بخش اعظم آن را به تصرف درآوردند.
بر طبق آنچه هیداتیوس، وقایع‌نگار اسپانیولی، می‌گوید، در ۴۱۱ وندال‌ها، الانان‌ها و سوئبی‌ها قلمروهای متصرفه خود در اسپانیا را برحسب قرعه میان خود تقسیم کردند:
«[بربرها] زمین‌های گوناگون ایالات را جهت اسکان میان خود تقسیم کردند: وندال‌ها[ی سیلینگ] صاحب گالیسیا و سوئبی‌ها هم صاحب آن بخش از گالیسیا که در طول ساحل غربی اقیانوس بود شدند. الانان‌ها لوسیتانیا و کارتاخنا را داشتند و وندال‌های هاسدینگ هم بایتیکا را صاحب شدند. اسپانیولی‌های شهرها و قلاعی که از فاجعه جان سالم به‌در برده بودند، به اسارت بربرهایی درآمدند که در تمام ایالات فخر می‌فروختند.»
بدین ترتیب تمامی اسپانیا، به‌جز تاراکوننسیس که در دست رومیان باقی‌ماند، در سال ۴۱۱ میلادی توسط بربرها اشغال شد، در همین‌حال لژیون‌های ماکسیموس در گالیا رژه می‌رفتند و در این آشفتگی سراسری، بریتانیا که در برابر تهاجمات دزدان دریایی ساکسون بی‌دفاع مانده بود شورش کرده و از حوزه نفوذ روم خارج شد (۴۱۰). بر روی همه این‌ها، تهدید ویزیگوت‌های آلاریک سنگینی می‌کرد که در همین سال به ایتالیا پا گذاشتند.
در این میان امپراتوری روم غربی خود را منقسم به سه پاره می‌دید که شکار تهاجمات بربرها بوده و توسط سه امپراتور و یک غاصب که با یکدیگر در حال جنگ بودند حکومت می‌شد: از یک‌سو امپراتور مشروع یعنی هونوریوس، از سویی دیگر کنستانتین سوم با پسرش کنستانس دوم و در نهایت ماکسیموس.
والنتینیانوس سوم و عصر آئتیوس (۴۵۵–۴۲۳)

با مرگ هونوریوس که تنها امپراتورِ بازماندهٔ روم غربی بود، برادرزاده‌اش تئودوسیوس دوم که حاکم روم شرقی (کنستانتینوپل) بود در انتصاب جانشین برای روم غربی تعلل کرد. اینچنین بود که در روم، سنا تصمیم گرفت فردی به نام یوآنس که سردبیر کاتبان بود را امپراتور بنامد، کسی‌که یک کارمند دولتی با اصل و نسبی نامعلوم بود. وی فوراً خود را در وضع دشواری یافت: پادگان‌های رومی در گالیا که به تازگی سرکوب شده بودند، شورش کرده و فرماندار آفریقا یعنی بونیفاکیوس هم زنجیره حیاتی انتقال گندم به روم را قطع کرد، درحالی‌که تئودوسیوس در سالونیک پسرعمهٔ کوچک خود والنتینیان سوم را در ۴۲۴ به مقام سزاری ارتقا داد.
یوآنس خود را در پایتخت ایمنش، راونا، محصور ساخت و یکی از ژنرال‌های جوانش به‌نام فلاویوس آئتیوس را به پانونیا فرستاد تا کمک هون‌ها را بخواهد. ارتش شرقی، راونا را در محاصره گرفت که بالاخره پس از چهار ماه محاصره به‌خاطر فساد پادگانش سقوط کرد. یوآنس دستگیر و معزول و دست راستش هم مقطوع شد و در نهایت در ۴۲۵ در آکویلیا اعدام گشت و والنتینیانوس سومِ کوچک در روم تاج‌گذاری کرد.
در این‌میان، آئتیوس که با نیروی قدرتمندی از هون‌ها امّا بسیار دیر به یاری او شتافته بود، با نایب‌السلطنهٔ والنتینیانوس، یعنی مادر او گالا پلاکیدیا، به توافق رسید تا منصب ارباب سربازان را دارا شود و در عوض باید نیروی هونی خود را منحل می‌کرد.
فلاویوس آئتیوس یک فرد لاتین از موئسیا بود و پدرش گائودنتیوس هم برای مدت کوتاهی منصب ارباب سربازان را دارا بود؛ آئتیوس بخش زیادی از جوانی اولیه خود را به‌عنوان اسیر در میان قبایل هون ساکن در ماورای سرحدات ایلیریکوم گذرانده بود. با بازگشت به میهن، خدمت نظامی درخشانی را شروع کرد و با کمی بیشتر از سی‌سال سن خود را به‌عنوان یکی از جوان‌ترین و آینده‌دارترین ژنرال‌های دوره خود شناساند. با انتصابش به‌عنوان ارباب سربازان پس از مرگ یوآنس، قدرت بسیاری در امپراتوری به لطف تسلط بر ارتش به‌دست‌آورد.
از هم‌اکنون و برای سه دهه، آئتیوس بر امور سیاسی و نظامی دولت روم غربی مسلط شد، آن‌هم با وجود خصومت تند نایب‌السلطنه یعنی گالا پلاکیدیا و پسرش امپراتور والنتینیانوس.