ام‌گه ۳۴
طراحی و استفاده

با توجه به این که اسناد مرتبط در جریان جنگ جهانی دوم از بین رفتنه‌اند، کاملاً مشخص نیست ام‌ژ ۳۴ دقیقاً در چه مسیر و مراحلی طراحی شده است. نوشته‌های لوئیس اشتانژ، مخترع و فعال صنعتی آلمانی این دوره، یکی از بهترین منابع باقی مانده در این باره است. به نقل از نوشته‌های سال ۱۹۴۱ او، وزارت رایش سال ۱۹۳۲ به چند شرکت از جمله راین‌متال سفارش طراحی یک مسلسل چندمنظوره را صادر کرد. سلاح جدید می‌بایست قابلیت استفاده در تمامی وظایف مشخص‌شده برای یک مسلسل سنگین، مسلسل سبک، مسلسل جان‌پناه زرهی و مسلسل ضدهوایی را می‌داشت. مشخصات مورد درخواست شامل وزن سبک، استفاده ساده، لوله زود عوض‌شو و قابلیت شلیک تک‌تیر به‌علاوه دو نواخت آهسته و تند، بود. هیرس‌وافن‌آمت کار هماهنگی بین صنایع تسلیحاتی آلمان برای دستیابی به این هدف را انجام می‌داد.
ام‌ژ ۳۴ برای جایگزینی مسلسل قدیمی‌تر دوره جنگ جهانی اول ام‌ژ ۰۸/۱۵ طراحی شد. این مسلسل با لگد فشار گاز بارگذاری مجدد و با هوا خنک می‌شد.
ابزار نشانه‌گیری برای فواصل ۲۰۰ تا ۲۰۰۰ قابل تنظیم بود. از دو بایه تاشو در جلوی مسلسل برای بردهای دور و متوسط و در مرکز آن با چرخش بیشتر برای برد کوتاه استفاده می‌شد. امکان شلیک تک‌تیر و رگبار وجود داشت؛ البته برای حفظ نشانه‌گیری بر هدف، رگبار به صورت شلیک‌های سریع متوالی سه‌تیر یا شش‌تار امکان‌پذیر بود. تغذیه مهمات با نوار فشنگ ۵۰ تایی یا خشاب استوانه‌ای ۵۰ تایی صورت می‌گرفت. ام‌ژ ۳۴ از فشنگ ۷٫۹۲×۵۷ میلی‌متر ماوزر استفاده می‌کرد. در کارابینر ۹۸کا، تفنگ گلنگدنی و سلاح سازمانی نیروی زمینی آلمان نیز از همین فشنگ استفاده می‌شد. از این رو فشنگ‌ها در صورت نیاز بین این دو سلاح قابل معاوضه بود.
در رزم متحرک تیربارچی نخست معمولاً به صورت دراز کش تیراندازی می‌کرد. زمانی که شرایط ایجاب می‌نمود امکان تیراندازی ایستاده یا از روی شانه تیربارچی دوم که دو بایه را محکم نگاه می‌داشت، نیز وجود داشت. با نصب بر روی سه‌پایه تلسکوپی (سه‌پایه هوایی) و استفاده از ابزار نشانه‌گیری سراسرنما از ام‌ژ ۳۴ به عنوان سلاح ضدهوایی نیز استفاده می‌شد. البته شلیک از روی شانه تیربارچی دوم به سمت هواگردهای متخاصم ارتفاع‌کم سریع‌تر و ساده‌تر بود.
ام‌ژ ۳۴ نقاط ضعف خود را داشت. پس از تیراندازی لوله مسلسل به سرعت خیلی داغ می‌شد و لازم بود تعویض شود. تعویض لوله می‌بایست با احتیاط انجام می‌شد تا موجب سوختگی دست نشود. در این حال استفاده از دستکش و چنگک فلزی در ساعات شب طبیعتاً بسیار دشوار بود. علاوه بر این، ام‌ژ ۳۴ نسبت به گردوغبار، شن و برف بسیار حساس بود.
پیاده‌نظام آلمان در جنگ جهانی دوم نخستین و تنها نیروی نظامی زمان بود که با استفاده از ام‌ژ ۳۴ از مسلسل یگانه‌ای داشت. به‌کارگیری آن در نقش مسلسل سبک و همچنین مسلسل سنگین امکان‌پذیر بود. برای استفاده مؤثر به عنوان مسلسل سنگین می‌بایست بدون دوپایه، بر روی یک محافظ نصب می‌گردید. با محکم قرار گرفتن روی یک محافظِ چرخان و دارای فنر، ضربات لگد جذب می‌شد و برد آتش به شکل قابل ملاحظه‌ای افزایش می‌یافت. بدین شکل آتش ممتد روی اهداف دور حفظ می‌شد؛ درحالی‌که مسلسل سبک تنها می‌توانست شلیک کوتاه بر آن‌ها داشته باشد.
علاوه بر تیراندازی مستقیم، امکان تیراندازی غیرمستقیم با ام‌ژ ۳۴ نیز وجود داشت. در این گونه تیراندازی با هدف‌گیری اهدافی در فاصله بسیار دور به کمک ابزار نشانه‌گیری تلسکوپی، گلوله با طی کردن خط سِیری منحفی از بالای سر نیروی خودی می‌گذشت و بر هدف فرود می‌آمد. نقطه اوج منحفی سِیر در برد ۱۲۰۰ متری به ۸٫۵ متر و در برد ۲۰۰۰ متری به ۴۲ می‌رسید. به هر صورت آتش مسلسل نمی‌توانست در فاصله‌ای کمتر از ۲۰۰ تا ۳۰۰ متری جلوی نیروی خودی فرود بیاید.
پیاده‌نظام آلمانی مجهز به MG 34 که در جریان تهاجم به لهستان به راه افتادند.