stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
حقوق زمین

عکسی از زمین که اروپا، آفریقا و آسیا را نشان می دهد.
حقوق زمین (انگلیسی: Land law) یا قانون زمین، شاخه‌ای از حقوق است، که قوانین و مقررات مربوط به حق استفاده، کاربری، انتقال، شراکت یا حذف از مشارکت در خشکی را مورد بررسی قرار می‌دهد. در بسیاری از حوزه‌های قضایی، این نوع اموال و دارایی‌ها تحت عنوان ملک یا املاک و مستغلات در نظر گرفته می‌شود و به‌طور مجزا از اموال منقول تعریف می‌شوند. مالکیت یا حق استفاده در قوانین و مقررات زمین، اغلب از طریق انعقاد قرارداد، موافقت‌نامه یا تفاهم‌نامه، تحت عناوین اجاره، رهن یا خریداری، به دیگری انتقال می‌یابد. حقوق زمین توسط حقوق بین‌الملل همچنین نظام حقوقی مدنی، به رسمیت شناخته شده‌است.
پرچم کارولینای شمالی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کاربرد: پرچم زمینی شهروندی و کشوری
 :  
پرچم کارولینای شمالی در ۲۲ ژوئن ۱۸۶۱ پذیرفته شد.
پرچم مصر

National flag
| 0 | 1 |
| --- | --- |
نام: مصر
کاربرد: پرچم‌های زمینی و دریایی شهروندی و کشوری   اشکال پرچم‌شناسی
تناسب: ۲:۳
پذیرفته‌شده: ۴ اکتبر ۱۹۸۴؛ ۴۰ سال پیش (۱۹۸۴-04}})
طرح: تقسیم افقی سرخ-سفید-سیاه پرچم سه رنگ با عقاب صلاح‌الدین.
طراح: علی کامل الدیب
 :  
گونه دیگر از پرچم مصر: گونه دیگر از پرچم مصر
کاربرد: پرچم شهروندی زمینی و دریایی   اشکال پرچم‌شناسی
تناسب: ۲:۳
طرح: گونه‌ای از پرچم ملی بدون عقاب صلاح‌الدین.
 :  
گونه دیگر از پرچم مصر: گونه دیگر از پرچم مصر
کاربرد: پرچم دریایی نظامی   اشکال پرچم‌شناسی
تناسب: ۲:۳
پذیرفته‌شده: ۴ اکتبر ۱۹۸۴؛ ۴۰ سال پیش (۱۹۸۴-04}})
 :  
گونه دیگر از پرچم مصر: گونه دیگر از پرچم مصر
نام: استاندارد ریاست جمهوری مصر
تناسب: ۲:۳
پذیرفته‌شده: ۴ اکتبر ۱۹۸۴؛ ۴۰ سال پیش (۱۹۸۴-04}})
طرح: پرچم ملی با طلا نشان عقاب صلاح‌الدین در کانتون.
 :  
پرچم مصر در سفارت مصر در سارایوو
پرچم مصر (به عربی: عَلَمْ مِصر [ˈʕælæm mɑsˤɾ]) یک پرچم سه رنگ متشکل از سه نوار افقی مساوی قرمز، سفید و سیاه پرچم انقلاب مصر است که به انقلاب ۱۹۵۲ مصر بازمی‌گردد. این پرچم دارای نشان ملی مصر، عقاب مصری صلاح‌الدین است که در میانه نوار سفید قرار دارد.
جوستان

| جوستان جوستان | جوستان جوستان |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: البرز
شهرستان: طالقان
بخش: بخش بالاطالقان
جمعیت: ۳۵۸ نفر (سرشماری ۹۵)
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۲۶
فاصله روستا تا شهرک:۱۲ کیلومتر: فاصله روستا تا شهرک:۱۲ کیلومتر
محل قرارگیری جوستان در شهرستان طالقان
جوستان،از دهکده های زیبای شهرستان طالقان در استان البرز ایران است. این روستا در مرکز دهستان جوستان قرار دارد.
آثار تاریخی > تکیه قاجاری (حسینیه)

مقالهٔ اصلی: تکیه روستای جوستان
تکیه روستای جوستان مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان طالقان، روستای جوستان واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۲ بهمن ۱۳۸۱ با شمارهٔ ثبت ۷۰۵۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
این تکیه در سال ۱۲۶۴ هجری قمری تأسیس و در سال ۱۳۷۵ تا ۱۳۷۸ توسط اداره کل میراث فرهنگی استان البرز با همکاری هیئت امنا و خیرین روستا بازسازی شد.
آثار تاریخی > محوطه باستانی پوله چال

حدود یک کیلومتری شمال شرق جوستان مکانی به مساحت ۴۵ در ۷۰ متر وجود دارد که مردم آن جا را پوله چال (محل چال کردن پول) می‌نامند.
به این دلیل که بعضی از کهنسالان روستا می‌گویند: وقتی بلدوزر برای درست کردن جاده آمده بود قلعه‌هایی کشف کرد که در آن زیورآلات اجناس قیمتی بود.
مقالهٔ اصلی: محوطه پوله چال
محوطه پوله چال مربوط به هزاره اول قبل از میلاد است و در شهرستان طالقان، روستای جوستان واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۲ بهمن ۱۳۸۱ با شمارهٔ ثبت ۷۲۴۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
آثار تاریخی > امام زاده هارون

مقالهٔ اصلی: امامزاده هارون
امامزاده هارون آرامگاه هارون بن موسی فرزند موسی کاظم و برادر علی‌بن موسی‌الرضا مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان طالقان، روستای جوستان واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۲ بهمن ۱۳۸۱ با شمارهٔ ثبت ۷۰۵۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
زبان

طالقانی‌ها به دو گویش مازندرانی و تاتی سخن می‌گویند. به عقیده برخی از صاحبنظران، گویش مردم طالقان به دو دسته مازندرانی و تاتی تقسیم می‌شود. روستاهایی که بین جوستان و کوه‌های کندوان قرار گرفته‌اند به زبان مازندرانی سخن می‌گویند. از جوستان به سمت باختر به تاتی طالقانی سخن می‌گویند.
تکیه روستای جوستان
امامزاده هارون
مارکو گریگوریان

| مارکو گریگوریان | مارکو گریگوریان |
| --- | --- |
استودیوی خیابان ۱۴ام، نیویورک سیتی، ۱۹۶۲: استودیوی خیابان ۱۴ام، نیویورک سیتی، ۱۹۶۲
زادهٔ: ۵ دسامبر ۱۹۲۵۱۴ آذر ۱۳۰۴ خورشیدی
تعمید شده: کروپتکین، کراسنودار اتحاد شوروی
درگذشت: ۲۷ اوت ۲۰۰۷ (۸۱ سال)۵ شهریور ۱۳۸۶ ایروان ارمنستان
علت مرگ: ایست قلبی
آرامگاه: قطعه هنرمندان ارمنستان
دیگر نام‌ها: گریگوری مارک
شهروندی: ایرانی ارمنی‌تبار
تحصیلات: رشته نقاشی
محل تحصیل: دانشگاه رم
پیشه(ها): نقاشی هنرشناسی و بازیگری
سال‌های فعالیت: سینما: ۱۳۴۰–۱۳۵۵
سازمان: مدرس رشتهٔ نقاشی در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران
همسر: فلورا آدامیان (‎۱۹۵۵–۱۹۶۰)(به ارمنی: Ֆլորա Ադամյան)
فرزندان: سابرینا (‎۱۹۵۶–۱۹۸۶)(به ارمنی: Սաբրինա)
جوایز: شهروند افتخاری ایروان
وبگاه: Marcos Grigorian Art
مارکو گریگوریان (ارمنی: Մարկոս Գրիգորեան) با نام هنری گریگوری مارک (ارمنی: Գրիգորի Մարկ) زاده ۵ دسامبر ۱۹۲۵ – درگذشته ۲۷ اوت ۲۰۰۷) هنرمند، هنرپیشه سینما، معلم، نگارخانه‌دار، و مجموعه دار ایرانی-ارمنستانی که به لحاظ آفرینش آثار بدیع و نیز آموزش شماری از مهم‌ترین هنرمندان مدرن ایران همچون حسین زنده‌رودی، فرامز پیلارام و رضا بانگیر، در هنر مدرن ایران، نقشی کلیدی ایفا نمود.
ابتدای زندگی و خانواده

مارکو گریگوریان در یک خانواده ارمنی در روز شنبه ۵ دسامبر ۱۹۲۵ (۱۴ آذر ۱۳۰۴) در کروپتکین، کراسنودار روسیه دیده به جهان گشود. والدین وی باگرات گریگوریان و شوشانیک مانگویان (هر دو اصالتاً اهل قارص در ارمنستان غربی و زاده ۱۸۸۸ میلادی) نام داشتند.
مارکو کوچک‌ترین در میان سه فرزند خانواده بود. او خواهری به نام گوهاریک (زاده ۱۹۱۸) و یک برادر به نام آندرانیک (زاده ۱۹۲۰) داشت.
در سال ۱۹۳۰ (۱۳۰۹) همراه خانواده‌اش به ایران مهاجرت نمود. و در شهر تبریز سکونت گزید.
پس از فوت مادرش خانوادهٔ او به تهران عزیمت نمود. و پس از چند سال به اصفهان رفت.
سفر به ایتالیا

گریگوریان در سال ۱۹۵۰ (۱۳۲۹) عازم ایتالیا گردید و در آکادمی هنرهای زیبای رم به تحصیل پرداخت.
فعالیت‌ها > نگارخانه استتیک

پس از بازگشت از ایتالیا در سال ۱۹۵۴ (۱۳۳۳) اقدام به تأسیس نگارخانه استتیک در خیابان فردوسی تهران نمود. و نمایشگاه‌های متعددی را برای نقاش‌های مختلف در آنجا برگزار نمود و به این ترتیب در محیط کوچک و در بسته، فضایی مناسب برای ارائه دستاوردهای هنر معاصر، بالاخص هنر مدرن به وجود آورد.
فعالیت‌ها > گردآوری نقاشی قهوه‌خانه‌ای

یکی از مهم‌ترین فعالیت‌های این هنرمند گردآوری آثار هنری سنتی ایران است. مخصوصاً جمع‌آوری تابلوهای نقاشی که به نقاشی قهوه‌خانه معروف شده‌اند. مارکو، تنها بازماندگان نقاشی قهوه‌خانه‌ای را در تهران یافت و از طریق سفارش پرده‌های نقاشی از آن‌ها حمایت نمود تا دوباره نقاشی را شروع کنند و به آن‌ها اسم نقاشان «دوره‌گرد» را داد. مارکو از ارزش و اهمیت نقاشی قهوه‌خانه‌ای و علی‌الخصوص جایگاه ارزشمند نخستین بانیان آن - حسین قوللر آغاسی و محمد مدبر - به خوبی آگاه بود و با گردآوری آثار استادان این شیوه نقاشی - از قهوه‌خانه‌ها و از گوشه و کنار کشور نمایشگاهی در «خانه ایران» پاریس ترتیب داد که سخت مورد استقبال قرار گرفت و سپس توسط موزهٔ نگارستان تهران خریداری گردید. بدین ترتیب نقاشی قهوه‌خانه به عنوان یکی از شاخه‌های هنرهای تجسمی در فرهنگ مردمی ما، توجه عموم را برانگیخت.
فعالیت‌ها > دوسالانه تهران

مارکو در سال ۱۹۵۸ (۱۳۳۷) به عضویت هیئت داوری بین‌المللی دوسالانه ونیز برگزیده شد، در همین سال با ذکر این نکته که آثار گریگوریان شایستهٔ جایزه اول بینال بود، اما چون او در برپایی این نمایشگاه نقش را داشته است کارهایش خارج از مسابقه قرار می‌گیرند؛ لذا جایزه اول - مدال افتخاری نصیب وی نمی‌شود.
پس از مراجعت به ایران در فروردین سال ۱۳۳۷، به کوشش او و با همکاری اداره کل هنرهای زیبا، با الهام از دوسالانه ونیز، دوسالانه تهران را بنیان نهاد که این دوسالانه تا پنج دوره ادامه داشت.محل برپایی این دوسالانه در این سال، کاخ ابیض بود.
اقامت در ایالات متحده

گریگوریان در سال ۱۹۶۲ (۱۳۴۱) به نیویورک رفت. جامعه هنرهای دیداری نیویورک روی شخصیت هنری گریگوریان سرمایه‌گذاری نمود و حساب باز کرد و او تبدیل به یک استاد در کارهای بافت و ترکیبی شد.
هنرمندی به نام ایلسا گتز از او حمایت نمود و مارکو با کار شبانه‌روزی موفق شد تا تعداد قابل توجهی از آثار کاهگلی خود را خلق نماید و از این طریق بتواند نظر گالری داران را برای راه اندازی نمایشگاه جلب نماید.
تدریس

در سال ۱۹۷۰ (۱۳۴۹) مارکو به عنوان استاد میهمان، به دانشگاه تهران دعوت و به هیئت استادان دانشکده هنرهای زیبا پیوست.
گروه آزاد

گروه آزاد نقاشان و مجسمه‌سازان در آبانماه ۱۳۵۳ (۱۹۷۴) تشکیل شد و اعضا گروه عبارت بودند از: فرامرز پیلارام، میر عبدالرضا دریابیگی، مسعود عربشاهی، مارکو گریگوریان، سیراک ملکنیان، مرتضی ممیز و غلامحسین نامی.
این گروه چهار نمایشگاه ترتیب داد و در هر یک از آن‌ها تجربه‌های جدید از هنرهای تجسمی را ارائه نمود که راه گشایی برای هنرمندان جوان گردید.
گروه آزاد نقاشان و مجسمه سازان اهداف خود را در کاتالوگ نمایشگاه، تحت عنوان «آبی» در موارد زیر برشمرده‌اند:
ایجاد مرکز هنرمندان هنرهای تجسمی. اعضاء این مرکز تمام هنرمندان را در تمام زمینه‌های ممکن و مختلف هنرهای تجسمی در بر می‌گیرد.
ایجاد امکانات تعاونی، انتشاراتی، فعالیت‌ها و تبادلات فرهنگی و هنری و معرفی آثار اعضاء این مرکز
همکاری نزدیک با سازمان‌ها، کمیته‌ها و گالری‌های هنری ایرانی و خارجی جهت به وجود آوردن امکانات مفید دیگر برای هنرمندان ایران.
گروه آزاد نقاشان و مجسمه سازان حداقل سه بار در هر سال آخرین تجربیات خود را همراه با آثاری از هنرمندان میهمان، به نمایش می‌گذاشت.
گالری آرشیل گورکی

در سال ۱۹۷۸ (۱۳۵۷) در زمان افتتاح موزه هنرهای معاصر، نلسون راکفلر کارهای گریگوریان را تحسین و چهار اثر از وی خریداری نمود. راکفلر یک اثر کاهگلی دیگر از گریگوریان از گالری گورکی نیویورک خریداری کرد و به موزهٔ هنرهای مدرن نیویورک بخشید.
مارکو مجموعهٔ ارزندهٔ خود را که از ایران برده بود، در این گالری به نمایش گذاشت. این مجموعه دربرگیرنده طیف وسیعی از آثار هنری قدیم و جدید ایران، از ساخت‌های مفرغی تا تابلوهای زندیه و قاجاریه و تابلوهای شاهنامه‌ای آندره سوروگین (درویش) و نقاشی‌های عامیانه ایران و پرده‌هایی از نقاشان معاصر بود.
و در سال ۱۹۸۰ (۱۳۵۹) در نیویورک، «گالری گورکی» را به یاد نقاش ارمنی - آرشیل گورکی دایر نمود و نمایشگاه‌های مختلفی از آثار کاهگل در این گالری بر پا نمود.
اقامت در ارمنستان

بعد از آن مارکو گالری دیگرش را در منطقه ییلاقی گارنی با هدف دعوت از هنرمندان کشورهای مختلف برای خلق آثار خود دایر نمود. تا بحال هنرمندانی چند از کشورهای مختلف بدانجا رفت‌وآمد داشته‌اند و آثاری که در آنجا خلق شده به نقاط مختلف دنیا برده شده‌اند.
در روستای گارنی که در کوه‌های سر به فلک کشیده قرار دادر و زمانی شکارگاه خسرو پرویز بود با کمک مارکو گریگوریان کارگاه فرش‌بافی تأسیس گردید که طرح‌های فرش جدید او را که الهام گرفته از نقش‌های شوش و اورارتو است می‌بافند و به‌طور کلی با نقش‌های فرش ارمنی متفاوتند. برای او این فعالیت جدای از کارهای نقاشی و آثار تجسمی اوست.
آخرین فعالیت‌های هنری او به جز «موزهٔ خاورمیانه» که اصلی‌ترین فعالیت هنری اوست، شرکت در نمایشگاه‌های بینال گیومری (ارمنستان) و همچنین شرکت در «نمایشگاه گرجستان» بوده است.
آثار نقاشی

مارکو دوره‌های مختلف فعالیت در زمینهٔ نقاشی داشته از جمله: تابلوهای پست‌امپرسیونیستی که پس از بازگشت از ایتالیا به وجود آورد، دورهٔ کوره‌های آدم‌سوزی اردوگاه آشویتس، دورهٔ مظاهر زندگی روزمره از قبیل دیزی، آبگوشت، نان سنگک، پسته و غیره، و در آخر دوره تابلوهای کاهگلی و آثاری که به آن تعلق دارند. به‌طور کلی وی فردی پیشروتر از زمانهٔ خود بود.
موزه خاورمیانه

او می‌گوید:
«هنرمند طی سال‌ها با گردآوری مجموعه‌ای از با ارزش‌ترین آثاری هنری و با صرف مخارج زیاد به دنبال مامن اصلی می‌گردد. زمانی می‌رسد که احساس می‌کند مجموعه‌ای از فرهنگ و هنر یک ملت را با خود دارد و اینک باید این ودیعه به تاریخ هنر ملت بازگردانده شود تا نمایشگر ریشه‌های گمشده آن باشد.»
وی مجموعهٔ کم‌نظیر را که طی چهل سال گردآوری شده بود بالغ بر پنج هزار قطعه است را در سال ۱۳۷۲ ۱۹۹۳ به نام «موزه خاور نزدیک سابرینا و مارکو گریگوریان» در ارمنستان دایر نمود.
نمایشگاه‌ها

طی این سال‌ها مارکو نمایشگاه‌هایی را در ایروان، قبرس، آلمان، گرجستان و اردن برگزار کرد.
نمایشگاه‌ها > نمایشگاه‌های انفرادی

وی نمایشگاه‌های انفرادی نیز برگزار کرد که عبارتنداز:
۱۹۵۱ - گالری، رم
۱۹۵۳ - گالری، پاریس
۱۹۵۳ - گالری، رم
۱۹۵۳ - انجمن ایران-آمریکا، تهران
۱۹۶۰ - نمایشگاه هولوکاست، استودیو فیلم میثاقیه، تهران
۱۹۷۱ - انجمن ایران-آمریکا، تهران
۱۹۷۵ - گالری لیتو، تهران
۱۹۷۷ - گالری سامان، تهران
۸۵–۱۹۸۱ - گالری گورکی، نیویورک
۹۰–۱۹۸۹ - نمایشگاه‌های انفرادی مسکو و لنینگراد
۱۹۹۱ -، توسط اتحادیه هنرمندان، ایروان ارمنستان
۲۰۰۰ - گالری، تفلیس گرجستان
۲۰۰۱ -، موزه خاورمیانه، ایروان
۲۰۰۴ -، موزه ملی هنر، ایروان
نمایشگاه‌ها > نمایشگاه‌های گروهی

۱۹۵۲
۱۹۵۳
۱۹۵۶
۱۹۵۶
۱۹۶۳
۱۹۶۴
۱۹۶۶
۱۹۷۴
۱۹۷۵
۱۹۹۴
۱۹۹۹
۲۰۰۰
۲۰۰۱
۲۰۰۱
۲۰۰۱
۲۰۰۲
۲۰۰۶
هنرپیشگی

مارکو در کنار نقاشی به هنرپیشگی نیز پرداخته است. وی با نام هنری گریگوری مارک به عنوان هنرپیشهٔ نقش اول در هشت فیلم ایرانی به نام‌های شهر بزرگ، آرامش قبل از طوفان، کلید، گرگ صحرا، طلای سفید، گذرگاه آخر، مردی در طوفان، و مأموریت امکان‌ناپذیر بازی کرده است. در سال ۱۳۵۳، درست در زمانی که در ایران به عنوان هنرپیشه‌ای موفق شناخته می‌شد، از کار بازیگری در سینما کناره‌گیری کرد
هنرپیشگی > فیلمشناسی

خسرو پرویزی در سال ۱۳۳۹ مارکو گریگوریان به خاطر تیپ سینمایی و شباهتش به بازیگران معروف آمریکایی، ریچارد ویدمارک و گریگوری پک، برای بازی در فیلم جدیدش، آرامش در قبل از طوفان، انتخاب کرد و پای مارکو به سینما باز شد و شهرت یافت … او با نام هنری مارک گریگوری به عنوان هنرپیشه نقش اول در هشت فیلم ایرانی بازی کرده است.
| سال تولید | عنوان | در نقش | کارگردان |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۳۳۹ (۱۹۶۰) | آرامش قبل از طوفان | نظام الدین | خسرو پرویزی |
| ۱۳۴۰ (۱۹۶۱) | گرگ صحرا |  | سعید نیوندی |
| ۱۳۴۱ (۱۹۶۲) | کلید | جمشید | محمود نادری |
| ۱۳۴۱ (۱۹۶۲) | طلای سفید | اعتماد | جمشید شیبانی |
| ۱۳۴۱ (۱۹۶۲) | آخرین گذرگاه | حمید | خسرو پرویزی |
| ۱۳۴۴ (۱۹۶۵) | شهر بزرگ |  | روبرت اکهارت |
| ۱۳۵۱ (۱۹۷۲) | مردی در طوفان | اکبر | خسرو پرویزی |
| ۱۳۵۵ (۱۹۷۶) | حرفه‌ای |  | قدرت‌الله بزرگی |
زندگی شخصی

مارکو گریگوریان در سال ۱۹۵۵ م به رم بازگشت و با فلورا آدامیان ازدواج کرد؟ و سال بعد تنها دخترش سابرینا به دنیا آمد. البته این ازدواج بیش از چند سال طول نکشید و به طلاق انجامید.
در ژوئن ۱۹۸۶ (خرداد ۱۳۶۵) تنها دخترش، سابرینا، به علت حمله قلبی درگذشت. این اتفاق شوم ضربه مهلکی به زندگی هنرمند وارد آورد.
درگذشت

مارکو گریگوریان در روز ۶ اوت ۲۰۰۷ در اثر حمله دزدانی که به قصد ربودن اموالش به خانه‌اش در ناحیه آرابکیر شهر ایروان، ارمنستان حمله کرده بودند مدتی در بیمارستان بستری شد و سه هفته بعد در روز دوشنبه ۲۷ اوت ۲۰۰۷ (۵ شهریور ۱۳۸۶) اثر ایست قلبی، در سن ۸۲ سالگی درگذشت و در روز ۱ سپتامبر در آرامستان پانتئون به خاک سپرده شد.
جوایز و افتخارات

شهروند افتخاری ایروان
شهروند افتخاری گارنی
یادداشت

↑  Esthetic
↑  Elsa Ghates
↑  Nelson Rockefellor
↑  Garni
↑  Auschwitz concentration camp
↑  Museum of Modern Art
↑  Central Bank of Cyprus
تصویر جلد کاتالوگ دوسالانه تهران
مارکو گریگوریان در حال بافتن قالی یکی از نقش‌های خود متأثر از نقش‌های اورارتو
موزه هنری خاور نزدیک
پوستر فیلم طلای سفید ()
حفاظت نهنگ

معترضان ضد شکار نهنگ در ملبورن، استرالیا، ۲۰۰۷
حفاظت از نهنگ Whale conservation به حفاظت از نهنگ‌ها اشاره دارد.
کاهش جمعیت نهنگ در جهان
جمعیت نهنگ‌های آبی به دلیل شکار تجاری غیرقانونی به‌طور چشمگیری کاهش یافته است و آنها را در معرض خطر انقراض قرار داده است.
پیش از راه‌اندازی IWC در سال ۱۹۴۶، شکار غیرقانونی نهنگ تعدادی از جمعیت نهنگ‌ها را به میزان چشمگیری کاهش داده بود و چندین گونه نهنگ به‌شدت در معرض خطر انقراض قرار داشتند. اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) اشاره می‌کند که جمعیت نهنگ‌های خاکستری اقیانوس اطلس در پایان سدهٔ هجدهم منقرض شد. بررسی بقایای یافت‌شده در انگلستان و سوئد شواهدی از وجود جمعیت جداگانه نهنگ‌های خاکستری اقیانوس اطلس تا سال ۱۶۷۵ یافت. تاریخ‌گذاری رادیوکربن بقایای زیرفسیلی با شکار نهنگ علت احتمالی آن را تأیید کرده است.
صید نهنگ و دیگر تهدیدها منجر به این شده است که حداقل پنج نهنگ از ۱۳ نهنگ بزرگ در فهرست در معرض خطر قرار گیرند. ممنوعیت گذشته که در حدود دهه ۱۹۶۰ اجرا شد، به برخی از این گونه‌های نهنگ کمک کرد تا بهبود یابند. بر اساس گزارش گروه تخصصی سیتاس IUCN (CSG)، «چندین جمعیت نهنگ صاف جنوبی، گوژپشت‌ها در بسیاری از مناطق، نهنگ‌های خاکستری در شرق اقیانوس آرام شمالی، و نهنگ‌های آبی در شرق اقیانوس آرام شمالی و اقیانوس اطلس شمالی مرکزی شروع به نشان دادن نشانه‌هایی از بهبودی است.» جمعیت بسیاری از گونه‌های نهنگ دیگر نیز در حال افزایش است.
با این حال، دیگر گونه‌های نهنگ (به ویژه نهنگ نیزه‌ای معمولی) هرگز در معرض خطر انقراض در نظر گرفته نشده‌اند.الگو:Legal status of whalingگوشت نهنگ دارای پروتئین بسیار بالا و چربی اشباع بسیار کم است.
آلودگی محیط زیست

نهنگ‌ها تحت تأثیر آلودگی‌های محیطی (به عنوان مثال نفت، فاضلاب، زباله، مواد شیمیایی و پلاستیک) هستند. برخی از نهنگ‌ها نیز در معرض خطر گرسنگی هستند.
گروه‌های حفاظتی

صنعت شکار نهنگ در ابتدا توسط دولت‌های کشورهای شکار نهنگ حمایت می‌شد، سپس به‌تدریج از سال ۱۹۴۶ با کنوانسیون بین‌المللی برای مقررات شکار نهنگ و در سال ۱۹۴۹ با ایجاد کمیسیون بین‌المللی شکار نهنگ (IWC) برای حفظ ذخایر نهنگ تنظیم شد.
با فشار کشورهای عضو، IWC در سال ۱۹۸۲ تعلیق شکار تجاری نهنگ را تصویب کرد و تا سال 1994 IWC پناهگاه نهنگ‌های اقیانوس جنوبی را در قطب جنوب برای محافظت از نهنگ‌ها و مکان‌های تکثیر آنها ایجاد کرد.
دره کاتماندو

| میراث جهانی یونسکو | میراث جهانی یونسکو |
| --- | --- |
مکان: Kathmandu Valley, Nepal
در خطر؟: ۲۰۰۳–۲۰۰۷[نیازمند منبع]
دره کاتماندو (نپالی: काठमाडौं उपत्यका) واقع در کشور نپال و محل تلاقی تمدن‌های باستانی آسیا است، که حداقل ۱۳۰ بنای تاریخی مهم از جمله چندین زیارتگاه متعلق به 
هندوها و بودایی‌ها در آن واقع شده‌است. همچنین هفت مکان که زمره میراث جهانی یونسکو قرار گرفته‌اند، در این دره جای دارند.
آمبوهیمانگا

| میراث جهانی یونسکو | میراث جهانی یونسکو |
| --- | --- |
نمایی از آمبوهیمانگا: نمایی از آمبوهیمانگا
نام رسمی: تپه سلطنتی آمبوهیمانگا
مکان: Madagascar
معیار ثبت: فرهنگی: (iii), (iv), (vi)
شمارهٔ ثبت: ۹۵۰
تاریخ ثبت: ۲۰۰۱
مساحت: ۵۹ هکتار (۰٫۲۳ مایل مربع)
منطقه حائل: ۴۲۵ هکتار (۱٫۶۴ مایل مربع)
مختصات: ۱۸°۴۵′۳۳″ جنوبی ۴۷°۳۳′۴۶″ شرقی﻿ / ﻿۱۸٫۷۵۹۱۷°جنوبی ۴۷٫۵۶۲۷۸°شرقی﻿ / -18.75917; 47.56278
موقعیت آمبوهیمانگا در ماداگاسکار: موقعیت آمبوهیمانگا در ماداگاسکار
آمبوهیمانگا یک تپه و استحکام سلطنتی سنتی (رووا) در ماداگاسکار است، تقریباً در ۲۴ کیلومتر (۱۵ مایل) شمال شرقی پایتخت آنتاناناریو قرار دارد. تپه و رووا که در بالای آن قرار دارد، مهمترین نماد هویت فرهنگی مردم مرینا و مهمترین و بهترین حفظ بنای تاریخی پادشاهی پیش از استعمار مرینا محسوب می‌شوند. این دهکده دارای دیوارهای مسکونی شامل اقامتگاه‌ها و اماکن دفن چندین پادشاه کلیدی است. این سایت، یکی از دوازده تپه مقدس ایمرینا، با احساسات شدید هویت ملی در ارتباط است و شخصیت معنوی و مقدس خود را هم در تمرین آیینی و هم برای تخیل مردمی حداقل برای چهارصد سال حفظ کرده‌است. این مکان عبادتگاهی است که زائران از ماداگاسکار و جاهای دیگر به آنجا می‌آیند.
ریشه‌شناسی

نام Ambohimanga یک ترکیب صفت اسمی در زبان استاندارد مالگاایی است که از دو بخش ambohi به معنی «تپه» و مانگا تشکیل شده‌است که می‌تواند به معنای «مقدس»، «آبی»، «زیبا» یا «خوب» باشد.  اولین نام شناخته شده برای تپه Tsimadilo بود. در حدود سال ۱۷۰۰ توسط یک شاهزاده خلع شده به نام آندریامبورونا که به گفته تاریخ شفاهی اولین کسی بود که به همراه خانواده خود در قله کوه مستقر شد، به Ambohitrakanga تغییر نام داد. تپه در اوایل قرن ۱۸ میلادی نام فعلی خود را از پادشاه آندریاماسیناوالونا گرفت.
خوک به‌دردبخور

| خوک به‌دردبخور | خوک به‌دردبخور |
| --- | --- |
کارگردان: دیک ریکارد
تهیه‌کننده: والت دیزنی
داستان: لری کلمونس
بازیگران: بیلی بلچر پینتو کالویگ دروتی کامپتون مری مودر بتی بروس (additional voices) تام بوکانان (additional voices) رالف هنسل (additional voices) ریچارد هلند (additional voices) دونالد کرین (additional voices) لیون لی دوکس (additional voices) تامی ویگینز (additional voices)
موسیقی: فرانک چرچیل پل اسمیت
شرکت تولید: کمپانی والت دیزنی
توزیع‌کننده: آر.ک.ئو
تاریخ‌های انتشار:  ۲۴ فوریه ۱۹۳۹ (۱۹۳۹-02-۲۴)   (آمریکا)
مدت زمان: ۸ دقیقه
کشور: ایالات متحده
زبان: انگلیسی 
خوک به‌دردبخور (به انگلیسی: Pig Practical) یک کارتون از مجموعهٔ سمفونی احمقانه است. این فیلم در ۲۴ فوریه ۱۹۳۹ و به کارگردانی دیک ریکارد منتشر شد. این اثر، چهارمین و آخرین کارتون با بازی سه خوک فسقلی بود. موسیقی این اثر چه کسی از گرگ بد بزرگ می‌ترسد؟ می‌باشد. برخلاف انیمیشن‌های قبلی خوک‌های فسقلی، این اثر بدون عنوان «سه خوک فسقلی» و با نام مستقل در عنوان‌بندی به نمایش درآمد.
هوشنگ مرادی کرمانی

| هوشنگ مرادی کرمانی | هوشنگ مرادی کرمانی |
| --- | --- |
هوشنگ مرادی کرمانی: هوشنگ مرادی کرمانی
زاده: ۱۶ شهریور ۱۳۲۳ (۸۰ سال) سیرچ، کرمان، ایران
پیشه: نویسنده، داستان‌نویس، فیلم‌نامه‌نویس
ملیت:  ایرانی
تحصیلات: لیسانس ترجمه زبان انگلیسی[نیازمند منبع]
سبک نوشتاری: طنز
دلیل سرشناسی: مجموعهٔ پنج جلدی (قصه‌های مجید)
پدر و مادر: کاظم مرادی کرمانی
هوشنگ مرادی کرمانی  (زاده ۱۶ شهریور ۱۳۲۳ در روستای سیرچ از توابع بخش شهداد کرمان) داستان‌نویس و فیلمنامه نویس معاصر ایرانی است. شهرت او به خاطر کتاب‌هایی است که برای کودکان و نوجوانان نوشته و شماری از این‌ها که به فیلم نیز درآمده است. مشهورترین مجموعه داستان های او قصه‌های مجید و شما که غریبه نیستید است که طرفداران بسیار زیادی دارد و فیلم مشهور قصه های مجید را از روی همین داستان ساخته اند.
زندگی

هوشنگ مرادی کرمانی در سال ۱۳۲۳ در روستای سیرچ از توابع بخش شهداد استان کرمان متولد شد. تا کلاس پنجم ابتدایی در آن روستا درس خواند و همراه پدربزرگ و مادربزرگش زندگی کرد. مادرش از دنیا رفته بود و پدرش دچار نوعی ناراحتی روانی-عصبی شده بود و قادر به مراقبت از فرزند عزیزش نبود. از همان سنین کودکی به خواندن علاقه زیادی داشت و عموی جوانش که معلم روستا بود، در این علاقه بی‌تاثیر نبود. پس از تحصیلات ابتدایی به کرمان رفت و تا ۲۰ سالگی در آنجا زندگی کرد و در این دوره بود که شیفته سینما هم شد.
دوره دبیرستان را در یکی از دبیرستان‌های شهرستان کرمان گذراند و سپس وارد دانشگاه شد. وی پس از مهاجرت به تهران دوره دانشکده هنرهای دراماتیک را در این شهر گذراند و در همین مدت در رشتهٔ ترجمهٔ زبان انگلیسی نیز لیسانس گرفت.
از سال ۱۳۳۹ در کرمان و همکاری با رادیو محلی کرمان نویسندگی را آغاز کرد و در سال ۱۳۴۷ با چاپ داستان در مطبوعات فعالیت مطبوعاتی‌اش را گسترش داد.
اولین داستان وی به نام «کوچه ما خوشبخت‌ها» در مجله خوشه (به سردبیری ادبی شاملو) منتشر شد که حال و هوای طنز آلود داشت. در سال ۱۳۴۹ یا ۱۳۵۰ اولین کتاب داستان وی «معصومه» حاوی چند قصه متفاوت و کتاب دیگری به نام «من غزال ترسیده‌ای هستم» به چاپ رسیدند.
در سال ۱۳۵۳ داستان «قصه‌های مجید» را خلق می‌کند؛ داستان پسر نوجوانی که همراه با «بی‌بی» پیرزن مهربان، زندگی می‌کند. همین قصه‌ها، جایزه مخصوص «کتاب برگزیده سال۱۳۶۴» را نصیب وی ساخت.
اما اولین جایزه نویسندگی‌اش به خاطر «بچه‌های قالی‌باف خانه» بود که در سال ۱۳۵۹ جایزه نقدی شورای کتاب کودک و جایزه جهانی اندرسن در سال ۱۹۸۶ را به او اختصاص داد. این داستان سرگذشت کودکانی را بیان می‌کند که به خاطر وضعیت نابسامان زندگی خانواده مجبور بودند در سنین کودکی به قالیباف‌خانه‌ها بروند و در بدترین شرایط کار کنند. او در مورد نوشتن این داستان می‌گوید: «برای نوشتن این داستان ماه‌ها به کرمان رفتم و در کنار بافندگان قالی نشستم تا احساس آن‌ها را به خوبی درک کنم». درک و لمس آنچه که می‌نویسد، از خصوصیات نویسندگی کرمانی است که در تمام داستان‌های او می‌توان احساس کرد. می‌توان گفت مرادی با تمام وجود می‌نویسد.
آثار او به زبان‌های آلمانی، اسپرانتو، انگلیسی، فرانسوی، اسپانیایی، هلندی، عربی، ارمنی و هندی ترجمه شده‌است. اما اولین اثری که از او به زبان انگلیسی ترجمه شده بود، داستان «سماور» از «قصه‌های مجید» بود که برای یونیسف فرستاده شد.