stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
گوش‌دریایی
شرح

طول این پوسته‌های قلم می‌تواند به حدود ۹۰-۸۰ سانتی‌متر برسد. آنها با پوسته‌های نازک، کشیده، گوه شکل و تقریبا مثلثی با لبه‌های بلند و بدون دندان مشخص می‌شوند. سطح پوسته‌ها دنده‌های شعاعی را در تمام طول آنها نشان می‌دهد.
گوش‌دریایی از جنس خواهر و برادر خود آترینا «Atrina» با وجود یک شیار که قسمت ناحیه‌ای مادرمروارید را تقسیم می‌کند و موقعیت زخم عظلات محرک (Adductor muscles) در قسمت پشتی پوسته‌ها متمایز می‌شود. این دوکفه‌ها معمولاً در ته دریا ایستاده‌اند و توسط توری از رشته‌های بیسوس لنگر انداخته و زندگی می‌کنند.
توزیع

گونه‌های جنس گوش‌دریایی از نظر جغرافیایی گسترده هستند. این جنس بسیار قدیمی است و به دوره کربنیفر باز می‌گردد. به‌ویژه در فسیل‌های ژوراسیک و کرتاسه نشان داده شده است.
گونه‌ها

طبق ثبت جهانی گونه‌های دریایی، گونه‌های جنس گوش‌دریایی عبارتند از:
Pinna angustana ژان-بتیست لامارک, 1819
Pinna atrata Clessin, 1891
Pinna atropurpurea Sowerby, 1825
Pinna attenuata Reeve, 1858
Pinna bichi Thach, 2016
Pinna bicolor یوهان فریدریش گملین, 1791
Pinna bullata یوهان فریدریش گملین, 1791
Pinna carnea یوهان فریدریش گملین, 1791
Pinna cellophana Matsukuma & Okutani, 1986
Pinna deltodes Menke, 1843
Pinna distans Hutton, 1873 †
Pinna dolabrata ژان-بتیست لامارک, 1819
Pinna electrina Reeve, 1858
Pinna epica Jousseaume, 1894
Pinna exquisita Dall, Bartsch & Rehder, 1938
Pinna fimbriatula Reeve, 1859
Pinna incurva یوهان فریدریش گملین, 1791
Pinna inflata Röding, 1798
Pinna lata Hutton, 1873 †
Pinna linguafelis (Habe, 1953)
Pinna lubrica Lightfoot, 1786
Pinna madida Reeve, 1858
Pinna marginata ژان-بتیست لامارک, 1819
Pinna menkei Reeve, 1858
Pinna minax Hanley, 1858
Pinna muricata کارل لینه, 1758
Pinna nebulosa Lightfoot, 1786
Pinna nigricans Lightfoot, 1786
گوش‌دریایی نجیب کارل لینه, 1758 -- Grande nacre
Pinna papyracea یوهان فریدریش گملین, 1791
Pinna plicata Hutton, 1873 †
Pinna rapanui Araya & Osorio, 2016
Pinna rollei Clessin, 1891
Pinna rostellum Hanley, 1858
Pinna rotundata کارل لینه, 1758
Pinna rudis کارل لینه, 1758
Pinna rugosa Sowerby, 1835
Pinna sanguinea یوهان فریدریش گملین, 1791
Pinna sanguinolenta Reeve, 1858
Pinna squamosissima Philippi, 1849
Pinna strangei Reeve, 1858
Pinna striata Röding, 1798
Pinna stutchburii Reeve, 1859
Pinna subviridis Reeve, 1858
Pinna tasmanica Tenison-Woods, 1876
Pinna tenera Lightfoot, 1786
Pinna trigonalis Pease, 1861
Pinna trigonium Dunker, 1852
Pinna truncata Philippi, 1844
Pinna tuberculosa Sowerby, 1835
Pinna varicosa ژان-بتیست لامارک, 1819
Pinna vespertina Reeve, 1858
Pinna vexillum Born, 1778
Pinna violacea Röding, 1798
Pinna virgata Menke, 1843
Pinna vitrea یوهان فریدریش گملین, 1791
Pinna vulgaris Roissy, 1804
Pinna wayae Schultz & M. Huber, 2013
Pinna whitechurchi Turton, 1932
Pinna zebuensis Reeve, 1858
Pinna zelandica Gray, 1835
ژینگ‌پینگ

County-level city
| ژینگ‌پینگ 兴平市هینگ‌پینگ | ژینگ‌پینگ 兴平市هینگ‌پینگ |
| --- | --- |
County-level city: County-level city
ژینگ‌پینگ در ژیانیانگ: ژینگ‌پینگ در ژیانیانگ
ژیانیانگ در شنشی: ژیانیانگ در شنشی
مختصات: ۳۴°۱۷′۵۸″شمالی ۱۰۸°۲۹′۲۶″شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۲۹۹۵°شمالی ۱۰۸٫۴۹۰۵°شرقی﻿ / 34.2995; 108.4905: مختصات: ۳۴°۱۷′۵۸″شمالی ۱۰۸°۲۹′۲۶″شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۲۹۹۵°شمالی ۱۰۸٫۴۹۰۵°شرقی﻿ / 34.2995; 108.4905
Province: شنشی
Prefecture-level city: ژیانیانگ
مساحت: مساحت
 • کل: ۴۹۶ کیلومتر مربع (۱۹۲ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۸): جمعیت (۲۰۱۸)
 • کل: ۵۵۶٬۰۸۸
 • تراکم: ۱۱۰۰/کیلومتر مربع (۲۹۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۸ (China standard time)
Postal code: 713100
Area code: (0)029
Licence plates: 陕D
وبگاه: www.snxingping.gov.cn
ژینگ‌پینگ (چینی ساده: 兴平; چینی سنتی: 興平; پین‌یین: Xīngpíng) شهری است که در مرکز استان شانشی چین واقع شده است. این شهر از سال ۱۹۹۳ با مساحت ۴۹۶ کیلومتر مربع و جمعیت ۶۲۰۰۰۰ نفر بوده است. میانگین دمای سالانه ۱۳٫۱ درجه سلسیوس (۵۵٫۶ درجه فارنهایت) است و بارندگی سالانه آن ۵۸۵ میلیمتر (۲۳٫۰ اینچ) است . در حال حاضر، ژینگ‌پینگ بیش از ۵۰ صنعت از جمله دریانوردی، هوانوردی، الکترونیک، پزشکی و صنایع سبک را توسعه داده است.مکان های تاریخی شهر (همچنین Hsing-p'ing نوشته می شود) را می توان در خیابان قدیمی ژینگ‌پینگ و روستای فیشینگ در حدود ۲ کیلومتر (۱٫۲ مایل)از شهر پیدا کرد. درخت بانیان کهنسال، که برای احاطه کردن آن به دستان دراز هشت نفر نیاز دارد، و معبد گواندی (ژنرال گوان یو) که در زمان سلسله چینگ ساخته شد، هر دو تاریخ طولانی شهر را نشان می دهند. از دیگر مکان های دیدنی شهر می توان به مقبره هان مائولینگ ، مقبره هوئو یانگ و برج شمالی زینگ پینگ اشاره کرد.
پادشاهی سنگاپور

پادشاهی سنگاپور (مالایی: Kerajaan Singapura) یک پادشاهی هندو-بودایی مالایی بود که تصور می‌شود در طول تاریخ اولیه سنگاپور در جزیره اصلی آن تماسک از سال ۱۲۹۹ تا سقوط آن بین سال‌های ۱۳۹۶ و ۱۳۹۸ وجود داشته است. بر اساس برداشتهای رایج تاریخی این پادشاهی توسط سانگ نیلا اوتاما در سال ۱۲۹۹ ایجاد شد.
تاریخی واقعی این پادشاهی بر اساس داستانهای سالنامه مالایی معین نیست و بسیاری از مورخان فقط آخرین حاکم آن پارامساوارا (سری اسکندر شاه) را به عنوان یک شخصیت تاریخی واقعی و به عنوان اولین حاکم سلطان‌نشین ملاکا می‌شناسند. اگرچه شواهد باستان‌شناسی از فورت کنینگ هیل و سواحل مجاور رودخانه سنگاپور وجود یک سکونتگاه پر رونق و یک بندر تجاری را در قرن چهاردهم نشان می‌دهد و تأیید کننده این است که گزارش‌های دوره ساکنان در دودمان یوآن، در سکونتگاه‌های بندری در تماسک (سنگاپور) مبتنی بر واقعیت بوده است.
این سکونتگاه در قرن سیزدهم یا چهاردهم توسعه یافت و از یک پایگاه تجاری کوچک به یک مرکز پر رونق در تجارت بین‌الملل تبدیل شده و و به عنوان یک مرکز تجاری توانست مجمع الجزایر مالایی، هند و سلسله یوان را ماننده یک شبکه به هم متصل کند. این پادشاهی دو دشمن نیرومند در منطقه داشت که از شمال و جنوب آن را تهدید می‌کردند: آیوتایا از شمال و ماجاپاهیت از جنوب. این پادشاهی تا سال ۱۳۹۸ برپا ماند اما طبق سالنامه مالایی توسط سیامی‌ها و بر اساس منابع پرتغالی غارت شد. آخرین پادشاه سنگاپور، پارامساوارا، به ساحل غربی شبه‌جزیره مالایی گریخت تا سلطان‌نشین ملاکا را در سال ۱۴۰۰ تأسیس کند.
تاریخ

تنها گزارش جامع از تاریخ سنگاپور در دوران پادشاهی در سالنامه مالایی نوشته شده است. سالنامه مالایی در اوج سلطنت مالاکا نوشته و گردآوری شده‌اند و در سال ۱۶۱۲ توسط دربار سلطان‌نشین جوهور دوباره گردآوری شدند وبر همین اساس بنیاد گزارش‌های تأسیس این پادشاهی نشین و جانشینی حاکمان و زوال آن است. از آنجایی که تاریخ خاصی در سالنامه مالایی ذکر نشده است، گاهشماری تاریخ پادشاهی سینگاپور همان‌طور که در سالنامه مالایی آمده، از تاریخ مرگ پارامساوارا محاسبه می‌شود. اگرچه گزارش‌های موجود در این سالنامه در مورد سلطان‌نشین ملاکا و سلطان‌نشین جوهور نسبتاً دقیق است، نمی‌توان همین را در مورد پادشاهی سنگاپور گفت؛ زیرا شواهد تأییدکننده کمی برای تأیید نوشتارهای آن وجود دارد؛ بنابراین مورخان به‌طور کلی در مورد واقعی بودن داستانهای روایت شده در سالنامه‌های نیمه تاریخی مالایی در خصوص پادشاهان سنگاپور تردید دارند. با این وجود برخی سینگاپور را یک دولت سیاسی مهم می‌دانند که بین زوال سریوجایا و ظهور مالاکا وجود داشته است. با این حال، پارامساوارا، آخرین فرمانروای سنگاپور و بنیان‌گذار سلطان‌نشین ملاکا ، شخصیتی است که می‌توان آن را واقعی دانست.
منابع پرتغالی اسکندر شاه را به عنوان پسر پارامساوارا نام برده‌اند، در منابع مربوط به سلسله مینگ از چین به نام اسکندر شاه به عنوان دومین فرمانروای مالاکا دارند. بسیاری از محققان مدرن معتقدند که پارامساوارا همان شخص اسکندر شاه است و برخی از محققان استدلال می‌کنند که آنها به دلیل تغییر نام پارامساوارا به اسکندر شاه پس از گرویدن او به اسکندر شاه اشتباه گرفته شده‌اند. با این حال، نظرات دیگری نیز وجود دارد، و بسیاری اکنون مگات اسکندر شاه را به عنوان پسر پارامساوارا می‌پذیرند.
تنها گزارش دست اول از سنگاپور قرن چهاردهم ممکن است توصیف مکانی به نام دانماکسی یا تماسک است که توسط که توسط وانگ در گزارشش از سفرهایش نوشته شده است. این نوشتار بیان می‌کند که می‌دهد که تماسک (سنگاپور) در زمان سفر وانگ در حدود سال ۱۳۳۰ توسط یک رئیس محلی یا به عبارت دیگر بر اساس این نوشته رئیس قبیل اداره می‌شد، وانگ همچنین به حمله سیامی‌ها در چند سال قبل از بازدید او با حدود ۷۰ کشتی به شهر تماسک و ناکامی آن‌ها در تصرف این شهر اشاره می‌کند.
شواهد باستان

کاوش‌های باستان‌شناسی در تپه فورت کنینگ و مجاورت آن در امتداد سواحل رودخانه سنگاپور در سال ۱۹۸۴ توسط جان میکسیچ وجود یک سکونتگاه پر رونق و یک بندر تجاری را در طول قرن چهاردهم تأیید کرده است. در این کاووش ها بقایای دیواری با ابعادی قابل توجه در امتداد جاده استمفورد امروزی یافت شد. این دیوار توسط جان کرافورد حدود پنج متر عرض و سه متر ارتفاع توصیف شده است. همچنین این کاوش‌ها شواهدی از سازه‌های ساخته شده در جایی که اکنون تپه فورت کنینگاست را به همراه شواهدی از وجود باغ‌های میوه و ساختمانها را تأیید می‌کند. افسانه‌های محلی زمانی که بریتانیایی‌ها در اوایل دهه ۱۸۰۰ وارد شدند، آن را با خانواده سلطنتی سنگاپور باستان مرتبط می‌دانستند، در سال ۱۹۲۸، یک انبار زیور آلات طلا توسط کارگران حفاری تپه برای مخزن فورت کنینگ پیدا شد، از جمله یک جفت بازوهای انعطاف‌پذیر تقریباً یکسان، یک حلقه انگشت با نقش پرنده مانند، سه جفت حلقه دایره ای (شاید گوشواره)، یک تزئین بیضوی، و یک قفل جواهری با نقش دیسک و حلزون. بیشتر اینها در طول اشغال سنگاپور توسط ژاپن در جنگ جهانی دوم از بین رفتند و تنها یکی از بازوبندها و دو حلقه دایره ای باقی مانده است. قطعات متعددی از سرامیک، چینی و سایر اشیاء در سه مکان مختلف در اطراف رودخانه سنگاپور و فورت کانینگ هیل یافت شده است، برداشتها بر این است که همه اینها یافته‌ها این تصور را تأیید می‌کند که سنگاپور در قرن چهاردهم یک مرکز سیاسی و تجاری بوده است.
فرمانروایان > سانگ نیلا اوتاما

نخستین فرمانروای پادشاهی سنگاپور سانگ نیلا اوتاما است که این پادشاهی را در سال ۱۲۹۹ بنا نهاد. و تا سال ۱۳۴۷ بر این منطقه حکومت می‌کرد.
سیامی‌ها در این دوره تلاش کردند تا پادشاهی جزیره را تحت سلطه خود درآورند. طبق گزارش وانگ، چند سال قبل از بازدید از تماسک یعنی در دهه ۱۳۳۰، یک ناوگان سیامی متشکل از ۷۰ زباله به پادشاهی سنگاپور حمله ای کردند. سنگاپور به دلیل داشتن خندق و باروی مستحکم خود توانست در برابر این ناوگان به مدت یک ماه مقاومت کند که در انتها سیامی‌ها با دخالت امپراتوری سلسله یوان عقب‌نشینی کردند.
فرمانروایان > سری ویکراما

در سال ۱۳۴۷، سری تری بوآنا پس از درگذشت سانگ نیلا اوتاما به پادشاهی رسید. وی در این مدت دارای یک دشمن بزرگ یعنی امپراتوری ماجاپاهیت به رهبری هیام وروک بود. او در سال ۱۳۵۰ ناوگانی متشکل از ۱۰۰ قایق را برای تسخیر تماسک (سنگاپور) فرستاد در برابر سنگاپوری‌ها با گردهم آوردن ۴۰۰ قایق به مقابله پرداختند و در نهایت پس از ۳ روز جنگ ناوگان امپراتوری شکست خورده و به سرزمین خود برگشت.
فرمانروایان > سری رانا ویکراما

سری ویکراما ویرا در سال ۱۳۶۲ درگذشت و پسرش سری رانا ویکراما جانشین او شد.
فرمانروایان > سری

در سال ۱۳۷۵، سری مهاراجه جانشین رانا ویکراما شد. بر اساس سالنامه مالایی، سلطنت سری مهاراجه با رویداد هجوم منقارماهیان مواجه شد که سواحل سینگاپور را ویران می‌کردند. گفته می‌شود که پسر جوانی به نام هانگ ندیم، برای دفع هجوم منقارماهیان پیشنهاد می‌دهد که با کاشت بوته‌های موز در امتداد خط ساحلی نوعی محافظ ایجاد شود که درزمان پریدن از آب هجوم ماهیان گیر کنند و باعث تخریب خانه‌ها و ساحل نشوند.
فرمانروایان > اسکندر شاه

در سال ۱۳۸۷، پادوکا سری مهاراجه مرد و فرزندش اسکندر شاه جانشین او شد بر اساس نام و عنوان فارسی او، اعتقاد بر این است که اسکندر شاه اولین پادشاه سنگاپور بود که اسلام را پذیرفت. با این حال، گزارش‌های پیرس پرتغالی ادعا می‌کند که اسکندر شاه در سن ۷۲ سالگی مسلمان شد.
سقوط سنگاپور

بر اساس سالنامه مالایی داستان سقوط سینگاپور و فرار آخرین پادشاه آن با متهم کردن یکی از صیغه‌های اسکندر شاه توسط او به زنا آغاز می‌شود. پادشاه او را در انظار عمومی برهنه کرده و می‌چرخاند. سانگ راجونا تاپا اه پدر این همسر صیغه ای، که یکی از مقامات دربار اسکندر ش نیز بود، مخفیانه پیامی به پادشاه ماجاپاهیت فرستاده و متعهد شد که در صورت تصمیم پادشاه برای حمله به سینگاپور از او حمایت کند. در سال ۱۳۹۸، ماجاپاهیت ناوگانی متشکل از ۳۰۰ کشتی جنگی بزرگ و صدها کشتی کوچکتر را با حدود ۲۰۰۰۰۰ نفر اعزام کرد.
سربازان جاوه ابتدا در نبردی خارج از قلعه با مدافعان درگیر شده و سپس آنها را مجبور به عقب‌نشینی به پشت دیوارها کردند. نیروی مهاجم شهر را یک ماه محاصره کرد اما بارها تلاشش برای ورود به قلعه ناموفق ماند. پس از گذشت حدود یک ماه، غذای ساکنان شهر در قلعه شروع به اتمام کرد و مردم و مدافعان در آستانه گرسنگی قرار گرفتند. از سانگ راجونا تاپا وزیر دربار اسکندرشاه خواسته شد تا غلات باقی مانده را که از انبار سلطنتی خارج کرده و بین مردم توزیع کند. وزیر با دیدن این فرصت برای انتقام، به پادشاه دروغ گفت و اعلام کرد که دیگر غذایی باقی نمانده است. غلات توزیع نشد و مردم از گرسنگی مردند. اما حمله نهایی و سقوط قلعه زمانی رخ داد که دروازه‌ها به دستور وزیر باز شدند. اسکندر شاه و افراد وفادار به او که شکست خود را قریب‌الوقوع دیدند، از جزیره گریختند. سربازان به داخل قلعه رفته و قتل‌عام وحشتناکی توسط مهاجمان رخ داد. بر اساس سالنامه مالایی، «خون مانند رودخانه جاری شد». گفته می‌شود که لکه‌های قرمز روی خاک لاتریت سنگاپور خون آن قتل‌عام است.
عملیات سایکلون

| عملیات سایکلون | عملیات سایکلون |
| --- | --- |
بخشی از جنگ شوروی در افغانستان: بخشی از جنگ شوروی در افغانستان
هدف عملیات: فروش اسلحه، تامین مالی نیروهای مجاهدین افغانستان
مکان: افغانستان
برنامه‌ریز: سازمان اطلاعات نظامی پاکستان، آژانس اطلاعات مرکزی (سیا)، سرویس اطلاعات مخفی (MI6)
هدف: جمهوری دموکراتیک افغانستان و نیروهای نظامی شوروی
اجرا: ۱۳۶۸-۱۳۷۸
نتیجه:  تحویل هزاران تن تسلیحات به ارزش میلیاردها دلار  در نهایت: عقب‌نشینی و شکست شوروی از افغانستان  ادامه تامین مالی مجاهدین افغانستان طی جنگ داخلی افغانستان (۱۹۲۹-۱۹۲۸) 
عملیات سایکلون نام رمز برنامه آژانس اطلاعات مرکزی ایالات متحده (CIA) برای تسلیح و تأمین مالی مجاهدین افغان در افغانستان از ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۹، قبل و در حین مداخله نظامی اتحاد جماهیر شوروی در حمایت از دولت وابسته به شوروی یعنی جمهوری دموکراتیک افغانستان بود. MI6 نیز طی این مدت، با انجام اقدامات مخفیانه‌ای به حمایت از مجاهدین می‌پرداخت. این برنامه عمدتاً معطوف به حمایت از گروه‌های پیکارجوی اسلامی بود، از جمله گروه‌های دارای پیوندهای جهادی که مورد حمایت رژیم محمد ضیاءالحق در کشور همسایه یعنی پاکستان بودند و از سایر گروه‌های مقاومت افغان که چندان ایدئولوژیک نبودند پشتیبانی نمی‌کرد.
عملیات سایکلون یکی از طولانی‌ترین و پرهزینه‌ترین عملیات‌های مخفیانه در تاریخ سیا است. تأمین منابع مالی این عملیات با تخصیص ۶۹۵ هزار دلار در سال ۱۹۷۹ رسماً شروع شد. در سال ۱۹۸۰ این مبلغ به سالانه ۲۰ تا ۳۰ میلیون دلار افزایش یافت به نحوی که تا سال ۱۹۸۷ به سالیانه ۶۳۰ میلیون دلار رسیده بود که «بزرگترین پیشکش به شورشیان جهان سوم» خوانده می‌شود. تأمین منابع مالی (هرچند با کاهش) پس از عقب‌نشینی شوروی از افغانستان در ۱۹۸۹ ادامه یافت زیرا مجاهدین کماکان در حال جنگ با نیروهای ارتش رئیس‌جمهور محمد نجیب‌الله طی دوران جنگ داخلی افغانستان (۱۹۸۹ تا ۱۹۹۲) بودند.
ساحل مرکزی (کالیفرنیا)

مکان
| ساحل مرکزی (کالیفرنیا) | ساحل مرکزی (کالیفرنیا) |
| --- | --- |
منطقه کالیفرنیا: منطقه کالیفرنیا
ساحل جنوبی شهرستان سانتا باربارا: ساحل جنوبی شهرستان سانتا باربارا
موقعیت سواحل مرکزی در کالیفرنیا (منطقه با سایه روشن‌تر شامل ساحل جنوبی شهرستان‌هایی است که در برخی از تعاریف گنجانده شده‌اند): موقعیت سواحل مرکزی در کالیفرنیا (منطقه با سایه روشن‌تر شامل ساحل جنوبی شهرستان‌هایی است که در برخی از تعاریف گنجانده شده‌اند)
ایالت: کالیفرنیا
جمعیت: ۲۲۴۹۵۵۸ (همه ۶ شهرستان مجموعا)
ساحل مرکزی منطقه ای از کالیفرنیا است که تقریباً منطقه ساحلی بین پوینت موگو و خلیج مونتری را در بر می‌گیرد. در شمال غربی لس آنجلس و جنوب منطقه خلیج سانفرانسیسکو قرار دارد و شامل خط ساحلی ناهموار، روستایی و کم جمعیتی است که به نام بیگ سور شناخته می‌شود.
از جنوب به شمال، شش شهرستان ونتورا، سانتا باربارا، سن لوئیس اوبیسپو، مونتری، سن بنیتو و سانتا کروز ساحل مرکزی را تشکیل می‌دهند.
ژاندارم (کوهنوردی)

کوهنوردان در حال عبور از تیغه‌های ژاندارک (خط الراس برج - خلنو)
تیغه ژاندارم، یا به طور خلاصه ژاندارم، در اصطلاح کوهنوردی عبارتست از قسمتهایی از خط‌الراس که یک‌دست صخره‌ای هستند، لبه کم عرض و دامنه‌های پرشیب یا عمودی دارند. چنین عوارضی در کوه‌های آلپ زیاد دیده می‌شود و اصطلاح ژاندارم ابتدا در آلپ فرانسه استفاده شد؛ وجه تسمیه آن هم شباهت این عوارض به پاسگاه‌های ژاندارمری است. تیغه‌های ژاندارک بین قله‌های خلنو و برج در استان تهران نمونه‌ای از این عارضه است (برخی کوهنوردان می‌پندارند نام ژاندارک تغییر شکل یافته کلمه ژاندارم است).
نمونه‌های ژاندارم

در ایالت ویرجینیای غربی آمریکا تیغه‌ای منفرد وجود داشت که ژاندارم نامیده می‌شد و در سال ۱۹۸۷ به طور کامل فرو ریخت. همچنین در وادی رم اردن نیز عارضه‌هایی به نام ژاندارم وجود دارند که مورد علاقه سنگنوردان هستند. بر روی یال شمالی قله وایس‌هورن در آلپ سوییس نیز یک ژاندارم طولانی به نام گراند ژاندارم وجود دارد که نقطه میانی آن به دلیل داشتن برجستگی کافی به عنوان قله مستقلی شناخته می‌شود و در لیست قله‌های بلندتر از ۴۰۰۰ متر آلپ ذکر شده است.
بیمارستان سیدالشهدا (جهرم)

بیمارستان in استان فارس، جهرم
| بیمارستان سیدالشهدا | بیمارستان سیدالشهدا |
| --- | --- |
جغرافیا: جغرافیا
موقعیت: استان فارس، جهرم
سازمان: سازمان
نظام سلامت: آموزشی-درمانی
گونه: عمومی
دانشگاه وابسته: دانشگاه علوم پزشکی جهرم
خدمات: خدمات
بخش اورژانس: ۳۱ تخت
شمار تخت‌ها: ۳۱۳
تاریخچه: تاریخچه
گشایش: ۱۴۰۰
پیوندها: پیوندها
وبگاه: https://shda.jums.ac.ir/
بیمارستان سیدالشهدا بیمارستانی آموزشی درمانی واقع در شهر جهرم، استان فارس وابسته به دانشگاه علوم پزشکی جهرم با ظرفیت ۳۱۳ تخت‌خواب است. این بیمارستان بزرگترین بیمارستان شهرستان‌های استان فارس و بزرگترین پروژه بهداشت و درمانی دولتی پس از انقلاب در این استان به‌شمار می‌رود.
این بیمارستان در کنار بیمارستان قلب ابوطالبی، بیمارستان اعصاب و روان دکتر رحمانیان، مرکز درمان ناباروری حکیم سلمان جهرمی و چندین بیمارستان و مرکز درمانی مکمل دیگر همراه با مراکز رفاهی و مسجد در مجموعه‌ای ۳۰ هکتاری با عنوان «مجتمع بیمارستانی برادران خواجه جهرمی» ساخته شده‌است. این بیمارستان در حال حاضر دومین بیمارستان فوق تخصصی تاسیس شده در استان فارس به شمار میرود.
پیشینه

عملیات ساخت بیمارستان سیدالشهدا در سال ۱۳۸۷ در ۷ طبقه با ۲۷ هزار متر مربع زیر بنا آغاز شد و این بیمارستان در ۲۱ بهمن ۱۴۰۰ رسماً افتتاح شد. در زمان آغاز به ساخت، برای این بیمارستان ۲۲۰ تخت‌خواب پیش‌بینی شده‌بود که این تعداد با توجه به زیرساخت‌ها و ظرفیت‌های جهرم در حوزه پزشکی، به ۳۱۳ تخت‌خواب ارتقا یافت. برای ساخت این بیمارستان بالغ بر ۶۰۰ میلیارد تومان هزینه شده و ارزش روز آن بیش از هزار میلیارد تومان برآورد می‌شود.
بیمارستان قلب ابوطالبی

بیمارستان قلب ابوطالبی بیمارستانی آموزشی–درمانی و فوق تخصصی در حوزه قلب واقع در این مجتمع بیمارستانی است و ۳۰ تخت خواب دارد. این بیمارستان در ۴۶۰۰ متر مربع زیربنا تا سال آینده به بهره‌برداری می‌رسد.
بیمارستان اعصاب و روان رحمانیان

بیمارستان اعصاب و روان رحمانیان بیمارستانی آموزشی–درمانی و تخصصی در حوزه اعصاب و روان است و ۵۶ تخت خواب دارد. این بیمارستان در دست ساخت دارای ۳۰۰۰ متر مربع زیربناست.
مرکز درمان ناباروری حکیم سلمان جهرمی

مرکز درمان ناباروری حکیم سلمان جهرمی با زیربنای ۳۰۰۰ متر مربع در مجتمع بیمارستانی واقع شده و در ۲۱ بهمن ۱۴۰۰ همراه با بیمارستان سیدالشهدا به بهره‌برداری رسید. این مرکز در زمینه ناباروری و آی‌وی‌اف به ارائه خدمت می‌پردازد.
مرکز درمان ناباروری حکیم سلمان جهرمی
زهرا بهروزآذر

| زهرا بهروزآذر | زهرا بهروزآذر |
| --- | --- |
بهروز آذر در ۱۴۰۳: بهروز آذر در ۱۴۰۳
معاون امور زنان و خانواده رئیس‌جمهور: معاون امور زنان و خانواده رئیس‌جمهور
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۲۰ مرداد ۱۴۰۳: آغاز به کار  ۲۰ مرداد ۱۴۰۳
رئیس‌جمهور: مسعود پزشکیان
پس از: انسیه خزعلی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۶۰ (۴۲–۴۳ سال) تهران، ایران
حزب سیاسی: حزب اتحاد ملت ایران اسلامی
همسر(ان): پدرام الوندی
محل تحصیل: دانشگاه تهران (دکتری)
تخصص: کارآفرینی
هیئت دولت: دولت چهاردهم
زهرا بهروزآذر (زادهٔ ۱۳۶۰) پژوهشگر و فعال امور زنان ایرانی است که از مرداد ۱۴۰۳ به‌عنوان معاون امور زنان و خانواده در دولت چهاردهم جمهوری اسلامی ایران فعالیت می‌کند. او در زمان مدیریت پیروز حناچی بر شهرداری تهران، سرپرست اداره کل امور زنان شهرداری تهران و پیش‌تر، رئیس مرکز آمار و رصد شهری تهران بود. او دانشجوی دکترای رشته  کارآفرینی در دانشگاه تهران می‌باشد.
بهروزآذر پژوهشگر حوزه کارآفرینی اجتماعی با تأکید بر توانمندسازی زنان از طریق کارآفرینی و مشارکت اجتماعی است. او در انتخابات شورای شهر تهران در سال ۱۴۰۰، در فهرست اصلاح‌طلبان و موردحمایت آنها بود. بهروزآذر در زمان حضورش در شهرداری تهران به عنوان مدیرکل امور زنان، از برنامه‌هایی حمایت کرد که بیشتر دربارهٔ تقویت خانواده بود. شناسایی مکان‌های ناامن شهر برای زنان و ابلاغ دستورالعمل ارتقای امنیت بانوان در شهر به مناطق ۲۲ گانه از دیگر برنامه‌هایی بودند که او در حوزه زنان پیش برد.
عضویت در دولت چهاردهم

بهروزآذر در روزهای انتخابات گفت: «با نگاه اسلامی و اخلاقی و ایرانی، کسی از تداوم گشت ارشاد خوشحال نخواهد بود. آقای پزشکیان گفتند که مسئله گشت ارشاد را حل می‌کنند و تأکید کردند اوضاع قطعاً به این شکل ادامه پیدا نمی‌کند.»
بهروزآذر در ۲۰ مرداد ۱۴۰۳ در حکمی از طرف مسعود پزشکیان به عنوان معاون امور زنان و خانواده رئیس‌جمهور منصوب شد.
بهروزآذر پیش از این در دوره شهرداری پیروز حناچی، مدیر کل امور بانوان شهرداری تهران بود و در انتخابات شوراهای ۱۴۰۰ نیز در لیست اصلاح‌طلبان قرار داشت.
بهروزآذر در مجلس شورای اسلامی ۱۴۰۳
زوار، شاهومیان

مکان
| زوار Զուար | زوار Զուար |
| --- | --- |
زوار: زوار
مختصات: ۴۰°۰۴′۳۹″ شمالی ۴۶°۱۳′۴۷″ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۰۷۷۵۰°شمالی ۴۶٫۲۲۹۷۲°شرقی﻿ / 40.07750; 46.22972: مختصات: ۴۰°۰۴′۳۹″ شمالی ۴۶°۱۳′۴۷″ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۰۷۷۵۰°شمالی ۴۶٫۲۲۹۷۲°شرقی﻿ / 40.07750; 46.22972
استان شهرستان: استان شاهومیان شهرستان کلبجر
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵
زوار (ارمنی: Զուար) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان شاهومیان واقع شده‌است.
نگارخانه

Զուար համայնքի պատկերասրահի շենքը
Դուտխու գետի կիրճը
Զուար համայնքի դպրոցը
Զուար համայնքի գյուղապետարանը
Զուարի ջերմուկը
Զուար համայնքի պատկերասրահի ցուցանմուշներից
Դուտխու գետը
عماد عصار

| عماد عصارزاده نوغانی | عماد عصارزاده نوغانی |
| --- | --- |
نام اصلی: سیدعمادالدین عصار
زاده: ۱۲۷۶
درگذشته: ۱۳۳۶ (۶۰ سال)
پیشه: نویسنده، روزنامه‌نگار، شاعر و عکاس و تدوینگر
ملیت: ایرانی
والدین: سید محمد عصار لواسانی
سیدعمادالدین عصار مشهور به عماد عصارزاده نوغانی  (زاده ۱۲۷۶ خورشیدی، درگذشت ۱۳۳۶ خورشیدی)، نویسنده، روزنامه‌نگار، شاعر و عکاس ایرانی در دوران معاصر، و صاحب امتیاز و مدیر مسئول و سردبیر نشریاتی همچون: آشفته، یویو، و… بود. وی در نوشته‌های فکاهی خود، با نام مستعار «ع. راصع» نیز، فعالیت می‌کرد.
زندگی‌نامه و خاندان

عمادالدین عصار در سال ۱۲۷۶ خورشیدی در شهر تهران به دنیا آمد. عصار اصالتی لواسانی دارد. پدر وی از عالمان دینی مشهور عصر خود یعنی  سید محمد عصار لواسانی بود و برادرش سید محمدکاظم عصار از استادان فلسفه دانشگاه تهران به‌شمار می‌رفت.
عماد ۵ فرزند داشت که راه پدر را پذیرا نبودند و با هدف خدمت به مردم به ارتش و شهربانی و کار دولتی وارد شدند. سیف‌الدین عصار، پسر عماد عصار، از جمله کارمندان ساواک و رییسان زندان زندان قزل‌قلعه پیش از انقلاب و یکی از مأموران دستگیری سید روح‌الله خمینی در سال ۱۳۴۲ بود. دو دختر وی سعیده و مسعوده نام داشتند و دو پسرش دیگرش یکی مسعود، افسر کلانتری ۱۲ (امجدیه) بود و دیگری حسام، آجودان مخصوص شاهپور غلامرضا پهلوی بود.
تحصیلات

وی برای ادامهٔ تصحیل به اروپا سفر کرد. اما پس از مدتی از تحصیل در اروپا منصرف کردید و تنها به یادگیری علم هیپنوتیزم و مانیتیزم نزد استادان اروپایی پرداخت. بعد از بازگشت به ایران به شوق آموزش هیپنوتیزم به هند سفر کرد. در زمانی که پدرش، سید محمد، به خراسان تبعید شد او نیز مدت پنج سال در مشهد نزد پدر زندگی کرد و در ۱۳۰۸ خورشیدی امتیاز هفته‌نامه «آشفته» را گرفت. عصار در کارهای فکاهی راصع امضا می‌کرد که عکس کلمه عصار، یعنی نام خانوادگی اوست.
فعالیت عکاسی

از عماد عصار متخلص به نوغانی به‌عنوان یکی از قدیمیترین عکاسان مشهد نام برده شده‌است. بر اساس گفته وی در بخش تجاری عکس نمی‌گرفته و با عکس مایون جایزه خراسان را گرفت [کذا، صحیح باید «هفته نامه آشفته» باشد]، اولین روزنامهٔ مصور مشهد را در این شهر منتشر می‌کرده و عکس‌های آن نشریه را هم خودش تهیه می‌کرده‌است. عماد عصار ظاهراً در سال ۱۲۹۶ خورشیدی به تهران می‌رود و در آنجا نیز مجله آشفته را منتشر می‌کند.
مشوق شاعران و نویسندگان

با اینکه از عماد عصار نوشته‌های بسیاری در نشریات او باقی مانده‌است، اما اطلاعات به‌دست آمده دربارهٔ زندگی او چندان زیاد نیست. از قرائن چنین برمی آید که در نشریات او، همواره به روی شاعران و نویسندگان جوان گشوده بوده‌است و بسیاری از شاعران و نویسندگان مطرح دوران‌های بعد، نخستین فعالیت‌های قلمی خویش را در نشریاتی چون آشفته و یویو و… آغاز کرده‌اند. از جمله این افراد می‌توان به ناصر انقطاع و پرویز خائفی اشاره نمود که هردوی آن‌ها در زندگینامه‌های خودنوشت خویش، به شروع فعالیت‌های خویش زیر نظر عماد عصار و در نشریات او، اشاره کرده‌اند.
محمدحسین شهریار در زندگینامه خودنوشت خود از عماد عصار و مجله او، آشفته نام برده و ماجرای رفتن خود به همراه عماد عصار به منزل ملک الشعرای بهار را که به تشویق ملک الشعرا از شهریار و شهرت او منجر شده شرح می‌دهد.
آثار

جدای از سرمقاله‌ها و مقالات بی‌شماری که وی در مطبوعات و نشریات مختلف، از جمله نشریاتی که به مدیر مسئولی و سردبیری خودش منتشر می‌شدند، برخی آثار او به صورت کتاب نیز انتشار یافته‌اند که از جمله شاخصترین آنها، کتاب باشرفها می‌باشد که نخست به صورت پاورقی چاپ می‌شد و از سال ۱۳۲۵ خورشیدی انتشار آن آغاز شده بود. این کتاب در سه جلد و زیرنظر خود عصار منتشر شد و انتشار جلد سوم آن که جلد پایانی آن بود، در فروردین ماه ۱۳۲۷ خورشیدی پایان یافت.
از جمله دیگر تالیفات باقی مانده از او، می‌توان به موارد ذیل اشاره کرد:
«اسرار حقه‌بازی»
«اشتباهات خنده‌آور»
«اندیشه‌های یک مغز پوک»
«راهنمای بایگان»
«عدالت بشر، درام»
«محاکمهٔ ارواح متفقین در آن دنیا»
«محاکمهٔ تبهکاران جنگ آلمان»
«محاکمهٔ عشق و جنون و شهوت»
«والدهٔ آقا مصطفی».