اوپن‌آی‌دی
استفاده از اپن‌آی‌دی > ورود

یک وب‌سایت، مانند example.com، که می‌خواهد ورودی‌های اپن‌آی‌دی را برای بازدیدکنندگان خود فعال سازد، یک برگه ورود در جایی از صفحه قرار می‌دهد. برخلاف برگه‌های ورود مرسوم، که از کاربر می‌خواهند تا نام‌کاربری و گذرواژه خود را در آن وارد کند، در این برگه تنها یک جای خالی قرار می‌گیرد که برای شناسه اپن‌آی‌دی است. سایت ممکن است یک نمایه کوچک اپن‌آی‌دی نیز در کنار فیلد ورودی قرار دهد. این برگه به یک پیاده‌سازی از کتابخانه نرم‌افزاریِ اپن‌آی‌دی متصل است.
اگر کاربرِ آلیس بخواهد به example.com با استفاده از شناسه اپن‌آی‌دی خود alice.openid-provider.org که او قبلاً در ارایه‌گر شناساییِ openid-provider.or ثبت کرده، متصل شود، او به سادگی باید به example.com برود و در برگه ورودی اوپن‌آی‌دی تایپ کند alice.openid-provider.org.
اگر شناسه یک یوآرال است، اولین چیزی که بخش اعتمادکننده (example.com) انجام می‌دهد، انتقال کاربر به درون یک برگه متعارف مانند http://alice.openid-provider.org خواهد بود. به‌وسیله اپن‌آی‌دی ۱.۰، بخش اعتمادکننده سپس درخواست صفحه وِبی که در آن یوآرال نهاده شده (از طریق یک پیوند اچ‌تی‌اِم‌اِل) را می‌کند و متوجه می‌شود که سِرورِ ارایه‌گر مثلاً http://openid-provider.org/openid-auth.php است. همچنین متوجه می‌شود که آیا باید از یک شناسایی وکالتی (متن زیرین را ببینید) استفاده کند یا نه. از اپن‌آی‌دی ۲.۰ به بعد، مشتری با مستند XRDS (به نام مستند یادیس نیز خوانده شده) که با نوع محتوایِ application/xrds+xml که ممکن است در یوآراِل مقصد موجود باشد(در اکس‌آرآیِ مقصد همیشه موجود است)، عمل بررسی را انجام می‌دهد.
دو حالت برای برقراری ارتباطِ بخش اعتمادکننده با ارایه‌گر شناسایی وجود دارد:
checkid_immediate، که ماشین-گرا است و تمام ارتباطات بین دو سِرور در پشت صحنه، بدون اطلاع کاربر انجام می‌گیرد;
checkid_setup، که در آن کاربر به‌وسیله مرورگر خود با سِرور ارایه‌گر به شکل مستقیم ارتباط برقرار می‌کند (به همان شکلی که با بخش اعتمادکننده ارتباط برقرار می‌کند).
دومین گزینه در وب بیشتر طرفدار دارد؛ همچنین،checkid_immediate می‌تواند به عنوان جایگزین برای checkid_setup در صورت بروز مشکل استفاده شود.
اول، بخش اعتمادکننده و ارایه‌گر (اختیاری) یک رمز مشترک - یک ابزار همکاری، که بخش اعتمادکننده نگهداری می‌کند - برقرار می‌کنند. اگر از checkid_setup استفاده شده باشد، بخش اعتمادکننده مرورگر وب کاربر را به سوی ارایه‌گر بازمی‌گرداند. در این مورد، مرورگر آلیس(کاربر) به سوی openid-provider.org بازگردانده می‌شود پس آلیس می‌تواند خودش را به ارایه‌گر معرفی کند.
روش شناسایی‌کردن ممکن است چندگانه باشد، اما به‌طور مرسوم اپن‌آی‌دی یک گذرواژه می‌خواهد (و احتمالاً وضعیت نشستِ کاربری را با استفاده از کوکی‌ها، به همان گونه که بسیاری از سایت‌ها به‌وسیله شناسایی گذرواژه‌ای انجام می‌دهند؛ ثبت می‌کند). اگر آلیس هنوز وارد openid-provider.org نشده باشد، از او گذرواژه‌اش درخواست می‌شود و سپس به او گفته می‌شود که به کجا اعتماد می‌کند. فرض می‌کنیم http://example.com/openid-return.php - صفحه‌ای که به‌وسیله example.com طراحی شده تا کاربر پس از تکمیل وضعیت شناسایی به آن بازگردد. اگر آلیس تصمیم تا به بخش اعتمادکننده، اعتماد نکند مرورگر همچنان بازگردانده می‌شود. هرچند به بخش اعتمادکننده اطلاع داده می‌شود که درخواستش رد شده، پس example.com از شناسایی آلیس سرباز می‌زند.
عمل ورود هنوز تمام نشده زیرا در این مرحله،example.com نمی‌تواند تصمیم بگیرد که آیا گواهی‌نامه‌های دریافت شده واقعاً از openid-provider.org آمده‌اند. اگر آن‌ها قبلاً یک رمز مشترک برقرار کرده‌باشند(بالا را ببینید)، بخش اعتمادکننده می‌تواند رمزمشترک دربافت شده را با قبلی که ذخیره کرده‌بود مقایسه کند. یک چنین بخش اعتمادکننده‌ای وضعیت‌دار نامیده می‌شود زیرا که رمزمشترک در بین نشست‌ها ثبت می‌شود. در مقایسه، یک بخش اعتمادکنندهِ بدون وضعیت باید تقاضاهای پشت صحنه بیشتری (check_authentication) برای اطمینان از درستی داده‌هایی که از openid-provider.org می‌آیند، ارسال کند.
پس از این‌که شناسه آلیس بررسی شد، او تصمیم می‌گیرد تا به example.com به شکل alice.openid--provider.org وارد شود. این سایت ممکن است بعد نشست را نگهداری کند، اگر این اولین ورود او است، سایت از آلیس می‌خواهد تا برخی اطلاعات مختص example.com را تکمیل کند.
اپن‌آی‌دی روش اختصاصی برای تصدیق هویت ندارد، اما اگر یک ارایه‌گر شناسه از تصدیقی نیرومند استفاده کند، اپن‌آی‌دی می‌تواند برای تراکنش‌های ایمن مانند بانک یا تجارت الکترونیک استفاده شود.