الویس (فیلم ۲۰۲۲)
بازخورد > پاسخ انتقادی

در وبگاه راتن تومیتوز، ٪۷۷ از ۳۷۵ بررسی منتقدین مثبت است و این فیلم میانگینِ امتیاز ۶٫۸/۱۰ را در اختیار دارد. اجماع این وبگاه چنین می‌نویسد: «الویس با انرژی و سبک خیره‌کنندهٔ باز لورمن، به‌همراه اجرای برجستهٔ آستین باتلر، فرمول استاندارد فیلم‌های زندگی‌نامه‌ای راک را «کاملا آشفته» می‌کند.» این فیلم در متاکریتیک که از میانگین وزنی استفاده می‌کند، بر اساس نظر ۶۰ منتقدین امتیاز ۶۴ از ۱۰۰ را کسب کرده که نشان‌گر «نقدهای عموماً مطلوب» است. تماشاگران شرکت‌کننده در نظرسنجی پست‌ترک به فیلم نمره «A–» در مقیاس A+ تا F دادند، در حالی که سینماسکور به فیلم نمره کلی ۸۸ درصد مثبت داد و ۷۲ درصد از مخاطبان گفتند که قطعاً آن را توصیه می‌کنند.
نقش باتلر از الویس مورد تحسین گستردهٔ جهانی قرار گرفت. پیت هاموند از ددلاین هالیوود او را «انتخابی ایده‌آل» خواند و گفت که او «به طرز هیجان‌انگیزی، به ویژه در نیمهٔ نخست فیلم، با ریتمی معتبر ما را وادار می‌کند به این فکر کنیم که اگر الویس تسلیم طرف تاریک شهرت خودش نمی‌شد به چه ارتفاعات بالاتری صعود می‌کرد.» جاستین چنگ از لس آنجلس تایمز باتلر را با «ظاهر فیزیکی مناسب برای الویس [و] با آوازی بهتر» توصیف کرد. دیوید رونی برای هالیوود ریپورتر نوشت که باتلر «پارادوکس غم‌انگیز یک داستان موفقیت خارق‌العاده را به تصویر می‌کشد که با سرسختی به رؤیای آمریکایی می‌چسبد حتی در حالی که مدام از دستانش رها می‌شود». کلاریس لافری از ایندیپندنت نوشت که «در زمانی که مسلماً [الویس] اندکی از ذخایر فرهنگی خود را از دست داده‌است [باتلر] استدلال قانع‌کننده‌ای برای قدرت الویس ارائه می‌کند». فیلیپ دی سملین از تایم اوت نوشته‌است که وقتی باتلر «در اولین کنسرت الویس به عنوان یک راک اند رولر تمام عیار باسن خود را تکان می‌دهد، مانند تماشای تولد دو ستاره است».
در مورد خود فیلم، رابی کالی از دیلی تلگراف به آن رتبهٔ ۴ از ۵ ستاره داد و آن را «یک حماسهٔ درخشان و پر زرق و برق جوک‌باکس» نامید، اما اظهار داشت که «این فیلم صحنه به صحنه مد می‌شود و از مد خارج می‌شود» او بیان داشت که «این بی‌عیب و نقص‌ترین، شیک‌ترین و سرگرم‌کننده‌ترین چیزی که در تمام طول سال خواهید دید». کوین ماهر از روزنامه تایمز آن را «بهترین فیلم لورمن از زمان رومئو + ژولیت» نامید و قدرت موسیقی فیلم را به باتلر اما همچنین به لورمن استنباط داد که «با نوعی ریتم‌های دیوانه‌کننده فیلم را تدوین می‌کند که مقاومت در برابر آنها تقریباً غیرممکن است [...] این نکات برجسته‌ای هستند که کل پروژه را تبدیل به فیلمی می‌کنند که باید حتماً تماشا کرد». جیم وجودا از آی‌جی‌ان آن را «وقایعی سرگیجه‌آور و گاهی اوقات طاقت‌فرسا از این نماد راک» نامید. اوون گلایبرمن از ورایتی این فیلم را «رؤیایی ۲ ساعت و ۳۹ دقیقه‌ای، شوریده، پرانرژی و اجباری-قابل-تماشا» نامید و گفت که «این فیلم چرخه‌ای از حماسهٔ الویس را که همهٔ ما در زهن خود حمل می‌کنیم را در قالب یک بیوگرافی اپرای پاپ که به طرز مجللی به صحنه رفته‌است، به یک رؤیا تبدیل می‌کند» جوشوا راتکوپف برای انترتینمنت ویکلی نوشت که «هیچ فیلمی این نماد موسیقی راک را اینطور ارائه نکرده‌است» و لورمن در حال بازپس‌گرفتن «موجوی مولن روژ! خود با فیلمی پر از ریسک و پاداش» توصیف کرد؛ او در ادامه از عملکرد باتلر تمجید کرده و نوشت «[باتلر] به لنز دوربین خیره می‌شود و آن را ذوب می‌کند». در یک یادداشت تاریخی، روزنامه‌نگار آلانا نش، که زندگی‌نامه‌ای تحسین‌شده از کلنل پارکر را در سال ۲۰۱۰ نوشته بود، این فیلم را «رؤیای تب‌دار باز لورمن» نامید که آزادی‌های تاریخ را به جز برای پارکر منصفانه نگه داشته‌است و به این اشاره کرد که رویکرد لورمن در ارائه این شخصیت از طریق یک لنز امروزی به این معنی است که شخصیت پیچیده‌ای که نش در موردش تحقیق گسترده‌ای انجام داده بود، در این فیلم ساده‌تر ارائه شده‌است.