stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
منطقه ۱۷ شهرداری تهران
اطلاعات عمومی

در این بخش اطلاعات جمعیتی، وسعت و محدوده و دیگر ویژگی‌های منطقه ارائه می‌شود.
منطقه هفده با مناطق شش‌گانه نوزده، هیجده، شانزده، یازده، ده، نه همسایه است. این منطقه از شمال به خیابان قزوین، از شرق به بزرگراه نواب، از جنوب به بزرگراه چراغی و از غرب به بزرگراه آیت‌الله سعیدی محدود است. از این منطقه به عنوان یکی از متراکم‌ترین مناطق شهر تهران یاد می‌شود.
منطقه هفده ۸۲۴/۳۶ هکتار وسعت و مجموعاً ۸٫۲۲ کیلومتر مربع مساحت دارد. این منطقه ۱/۱۵ درصد از کل اراضی محدوده قانونی تهران را در اختیار دارد. از مجموعه مساحت آن، ۲٫۴ کیلومتر مربع آن بافت فرسوده تشخیص داده شده‌است. مجموعاً ۲۹ درصد مساحت منطقه بافت فرسوده‌است. قریب ۵۰ درصد هم به عنوان بافت ناپایدار توصیف شده‌است.
مستند به گزارش سایت شهرداری منطقه در سال ۱۴۰۰ جمعیت کل ۲۷۸۳۵۴ نفر است که از این میزان شمار جمعیت زن‌ها ۱۳۸۲۲۳ نفر و جمعیت مردان ۱۴۰۱۳۱ نفر اعلام شده‌است. مجموعاً ۹۰۰۳۲ خانوار در منطقه هفده زندگی می‌کنند. همچنین بر اساس گزارشی دیگر جمعیت این منطقه براساس سرشماری سال۱۳۹۵ ایران، ۳۴۸٬۵۸۹ نفر (۷۵٬۸۷۲ خانوار) شامل ۲۰۳٬۳۶۴ مرد و ۱۳۵٬۲۲۵ زن می‌باشد.
منطقه هفده به عنوان یکی از مناطق محدوده قانونی حوزه جنوب غربی شهر تهران بر بستر دشت آبرفتی آن قرار دارد. از نظر شکل ظاهری زمین عاری از هرگونه عوارض طبیعی بوده و با ارتفاع متوسط بین ۱۰۰۰ تا ۱۰۲۰ متر به سمت جنوب و جنوب شرقی امتداد یافته‌است. سطح ایستایی آب‌های زیرزمینی این منطقه به‌طور نسبی بالا و میزان رطوبت خاک در عمق ۱۰ متری بستر آن بین ۲ تا ۹ درصد در نوسان است. محدوده آن تحت تأثیر دوگسل مخاطره‌آمیز زلزله تهران قرار دارد. در نتیجه در مقابله با بروز سوانح ناشی‌از وقوع زلزله، یکی از آسیب‌پذیرترین مناطق تهران محسوب می‌گردد. در مقاطعی نیز دربارهٔ این دست چالش‌های منطقه گزارش‌هایی در رسانه‌ها منتشر شده‌است.
مراکز مهم

در منطقه هفده مراکز متعدد فرهنگی و تفریحی و تجاری و کارگاهی قرار دارد.
در این منطقه مراکز تجاری متعدد فروش لوازم خودروهای سبک و سنگین، فروشگاه‌های صنایع و مصنوعات آلومینیوم، بازار کیف و کفش امین‌الملک، بازار مبل یافت‌آباد قرار دارد. از نظر فرهنگی بافتی سنتی و مذهبی دارد و بالغ بر ۱۵۷ باب مسجد، ۶۴ باب حسینیه وجود دارد و همچنین ۵۷۱ هیئت مذهبی در این منطقه فعالیت می‌کنند. همچنین بقعه امامزاده حسن هم در این منطقه قرار دارد که بر تقویت وجه مذهبی منطقه مؤثر واقع شده‌است.
بر اساس گزارش‌ها تا سال ۱۴۰۰ مجموعاً پنج کتابخانه در این منطقه وجود دارد. همچنین منطقه هفده با شصت و نه پارک مجموعاً ۱۰۳۸۹۲۸ متر مربع فضای سبز دارد. در این مرکز درمانگاه و کلینک‌های متعددی دارد و دارای یک بیمارستان به نام بیمارستان ضیائیان است.
بوستان بهاران
بوستان جوانان
بوستان زمزم
بوستان نارون
بوستان اقاقیا
بوستان گل شب‌بو
بوستان آلاله
بوستان تلاش
بوستان کتاب
بوستان قلعه‌مرغی
بوستان هویزه
بوستان گلزار
بوستان معلم
بوستان بومادران
بوستان گل گندم
بوستان آفتاب
بوستان گل محمدی
بوستان نرگس
بوستان فرهنگ
بوستان ابوذر
بوستان پامچال
بوستان نسترن
سینما شهید حاج قاسم سلیمانی
مجموعهٔ شهربانو
مزار شهدا بهاران
مزار شهدا ابوذر
مزار شهدا زمزم
امامزاده حسن
زورخانه هژبر
مشاهیر

چهره‌های متعدد فرهنگی هنری ورزشی در محله‌های این منطقه به دنیا آمده و بزرگ شدند یا ساکن هستند.
علیرضا منصوریان
حسین فرکی
میلاد محمدی
مهرداد محمدی
جواد زرینچه
وحید هاشمیان
رضا شاهرودی
امیرعلی حاجی‌زاده
محمد ناظری
بیوک میرزایی
مجید صالحی
علیرضا پناهیان
کیوان وحدانی
آرمین نصرتی
پهلوان محمد رضا توپچی
محمود دینی
محله‌ها

منطقه هفده از سه ناحیه و چهارده محله تشکیل شده‌است.
آذری (سه‌راه آذری)
یافت‌آباد
وصفنارد
امامزاده حسن
باغ خزانه
بلورسازی
ابوذر شرقی
ابوذر غربی
مقدم
سجاد
گلچین
جلیلی
زمزم
زهتابی
حمل و نقل عمومی

منطقه هفده شهرداری تهران دسترسی نسبتاً خوبی به شبکه بزرگراهی و نیز سامانه اتوبوس تندرو و مترو دارد. استخوان‌بندی اصلی شریانی منطقه را دو خیابان ابوذر و سجاد به عهده دارند. خیابان ابوذر توسط میدان مقدم با خیابان قلعه مرغی در ارتباط است. همچنین در راستای شرقی- غربی تا بزرگراه آیت‌الله سعیدی (جاده ساوه) امتداد پیدا می‌کند. این معبر به عنوان یک محور شریانی اصلی، ارتباط بین شرق و غرب منطقه را به وجود می‌آورد. همچنین بلوار سجاد به عنوان یک دسترسی شریانی ارتباط بین شمال و جنوب منطقه را میسر می‌سازد. این خیابان در بخش غربی منطقه با خیابان ابوذر تلاقی کرده و حلقه ارتباطی درون منطقه را فراهم می‌کند. گذر دو خط مترو، با چهار ایستگاه، شصت و هفت ایستگاه اتوبوس و گذر دو خط سامانه اتوبوس تندرو از منطقه هفده، مأموریت حمل و نقل شهروندان را بر عهده دارند.
شهروندان این منطقه از شرق به بزرگراه نواب، از جنوب به بزرگراه چراغی و از غرب به بزرگراه آیت‌الله سعیدی دسترسی دارند.
ایستگاه متروی زمزم
ایستگاه متروی عبدل‌آباد
ایستگاه متروی نعمت‌آباد
ایستگاه متروی شهرک شریعتی
لاکهید هادسن

| لاکهید هادسن | لاکهید هادسن |
| --- | --- |
کاربری: بمب‌افکن، شناسایی
تولیدکننده: لاکهید کورپوریشن
نخستین پرواز: ۱۰ دسامبر ۱۹۳۸
معرفی‌شده در: ۱۹۳۹
کاربر اصلی: نیروی هوایی بریتانیا نیروی هوایی کانادا نیروی هوایی استرالیا نیروی هوایی نیروی زمینی ایالات متحده
ساخته‌شده: ۱۹۳۸–۱۹۴۳
تعداد ساخته‌شده: ۲٬۹۴۱ فروند
توسعه‌یافته از: لاکهید مدل ۱۴ سوپر الکترا
لاکهید هادسِن (به انگلیسی: Lockheed Hudson) یک هواگرد ساخت کارخانهٔ لاکهید کورپوریشن در ایالات متحده است که در سال ۱۹۳۸–۱۹۴۳ تولید شد. این هواگرد برای نخستین بار روز ۱۰ دسامبر سال ۱۹۳۸ به پرواز درآمد. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی بریتانیا بود.
تاریخچه عملیاتی > نیروی هوایی بریتانیا

هواگردهای هادسن در جریان جنگ جهانی دوم توسط نیروی هوایی بریتانیا در عملیات‌های ضدزیردریایی و شناسایی در جبهات مختلفی از جمله آفریقا و مدیترانه به‌کارگرفته شد. با توجه به این که برد رفت‌وبرگشت هواگردهای آنسن به سواحل نروژ در آن سوی دریای شمال نمی‌رسید، هواگردهای هادسن پیش از جنگ در این مسئولیت قرار گرفتند. در روزهای آغازین جنگ وظیفه اصلی هواگردهای هادسن جلوگیری از خروج شناورهای سطحی کریگس‌مارینه از دریای شمال و ورود آن‌ها به اقیانوس اطلس بود. در این زمان، یک هواگرد هادسن از اسکادران ۲۲۴ با ساقط ساختن یک قایق پرنده دورنیه دو ۱۸ لوفت‌وافه در روز ۸ اکتبر سال ۱۹۳۹ هنگام گشت‌زنی بر فراز یوتلاند، احتمالاً نخستین پیروزی هوایی نیروی هوایی بریتانیا از جزیره بریتانیا در مقابل دشمن را رقم زد.
روز ۳۱ ژانویه سال ۱۹۴۰ چهارده هادسن به عنوان نخستین هواگردهای فرماندهی ساحلی نیروی هوایی بریتانیا به رادار هوا به سطح شناسایی شناورها مجهز شدند. این تجهیزات امکان یافتن موقعیت او-بوت‌های آلمانی را در شب و شرایط بد دید فراهم می‌آورد. ماه فوریه همان سال یک هواگرد هادسن از اسکادران ۲۲۰ نفت‌کش آلمانی آلتمارک را در آب‌های نروژ شناسایی کرد که منجر به حادثه آلتمارک شد.
پس از سقوط فرانسه دو اسکادران هادسن به ایرلند شمالی منتقل شد تا نیروی ضد زیردریایی را تقویت کند. تعدادی از این هواگرد در شکار نبردناو آلمانی بیسمارک در ماه آوریل سال ۱۹۴۱ مشارکت داشتند.
لاکهید هادسِن
کیا سونت

Motor vehicle
| کیا سونت (کیووای) | کیا سونت (کیووای) |
| --- | --- |
دید کلی: دید کلی
شرکت: کیا موتورز
تولید: ۲۰۲۰—اکنون
مونتاژ: هند: آنانتاپور، آندرا پرادش (کیا موتورز هند)
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
کلاس: کامپکت کوچک کراس‌اوور
شکل بدنه: ۵ در خودروی شاسی‌بلند
طرح‌بندی: خودروهای موتور جلو-محور جلو
سکو: هیوندای-کیا کی۲
خودروهای وابسته: هیوندای ونیو
پیشرانه: پیشرانه
موتور: موتور بنزینی: ۱٫۰ لیتری کاپا ۲/اسمارت‌استریم جی۱٫۰ تی-جی‌دی‌آی آی۳ ۱٫۲ لیتری کاپا ۲/اسمارت‌استریم جی۱٫۲ ام‌پی‌آی آی۴ ۱٫۵ لیتری اسمارت‌استریم جی۱٫۵ ام‌پی‌آی آی۴ موتور دیزل: ۱٫۵ لیتری اسمارت‌استریم دی۱٫۵ سی‌آردی‌آی آی۴
جعبه‌دنده: ۵-سرعته دستی ۶-سرعته دستی ۶-سرعته دستی بدون کلاچ ۶-سرعته خودکار ۷-سرعته دوکلاچه سی‌وی‌تی
ابعاد: ابعاد
فاصله بین محورها: ۲٬۵۰۰ میلیمتر (۹۸٫۴ اینچ)
درازا: ۳٬۹۹۵–۴٬۱۲۰ میلیمتر (۱۵۷٫۳–۱۶۲٫۲ اینچ)
پهنا: ۱٬۷۹۰ میلیمتر (۷۰٫۵ اینچ)
بلندی: ۱٬۶۱۵–۱٬۶۴۷ میلیمتر (۶۳٫۶–۶۴٫۸ اینچ)
کیا سونت یک خودروی شاسی‌بلند ساخت شرکت کیا می‌باشد. این خودرو برای بازار هند طراحی شده‌است.
کیا سونت در سال ۲۰۲۰ معرفی شد و به بازار هند عرضه شد.
پیشرانه

کیا سونت در بازار هند با دو موتور بنزینی و یک موتور دیزلی عرضه می‌شود. مدل ساده این خودرو به موتور ۱٫۲ لیتری چهار سیلندر تنفس طبیعی مجهز می‌باشد. مدل میانی این خودرو از موتور ۱ لیتری T-GDi توربوشارژ سه سیلندر بهره می‌برد و مدل فول از موتور ۱٫۵ لیتری CRDi توربودیزل بهره می‌برد.
امکانات ایمنی

۶ ایربگ
سیستم کنترل پایداری الکترونیکی
سیستم ترمز ضد قفل
سیستم هشدار سرعت
کنترل کشش الکترونیکی
کمک ترمز
حسگر جلو و عقب
نگارخانه

نمای عقب
نمای داخلی
موتور بنزینی اسمارت‌استریم جی۱٫۵
کیامحله

| ده کیا محله | ده کیا محله |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: مازندران
شهرستان: جویبار
بخش: مرکزی
دهستان: سیاهرود
جمعیت: ۴۶۵ نفر (سرشماری ۹۵)
ده کیا محله، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان جویبار در استان مازندران ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان سیاهرود قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۴۴۵نفر (۱۲۵خانوار) بوده‌است.
نورثروپ سی-۱۹ آلفا

| نورثروپ سی-۱۹ آلفا | نورثروپ سی-۱۹ آلفا |
| --- | --- |
کاربری: Transport
تولیدکننده: نورثروپ
طراح: John K. Northrop
نخستین پرواز: 1930 (Northrop Alpha)
معرفی‌شده در: ۱۹۳۱
کاربر اصلی: تفنگداران هوایی ارتش ایالات متحده آمریکا
تعداد ساخته‌شده: ۳
نورثروپ سی-۱۹ آلفا (به انگلیسی: Northrop_C-19_Alpha) یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع Transport ساخت شرکت نورثروپ است. هواگرد نورثروپ سی-۱۹ آلفا نخستین پروازش را در 1930 (Northrop Alpha) میلادی انجام داد. این هواگرد در سال ۱۹۳۱ میلادی رسماً معرفی گردید. در مجموع، تعداد ۳ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
طراح این هواگرد، John K. Northrop بود.
شهرستان ختن

| شهرستان ختن 和田县 • خوتەن ناھىيىسى | شهرستان ختن 和田县 • خوتەن ناھىيىسى |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
موقعیت شهرستان ختن در نقشه: موقعیت شهرستان ختن در نقشه
کشور: چین
مناطق خودمختار چین: سین‌کیانگ
ولایت‌های چین: ولایت ختن
تقسیمات اداری: ۲ شهرک ۱۰ قصبه ۱ منطقهٔ جدید اقتصادی
مرکز اداری: شهرک باغچی
مساحت: مساحت
 • کل: ۴۱٬۰۸۰ کیلومتر مربع (۱۵۸۶۰ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۲۰): جمعیت (۲۰۲۰)
 • کل: ۳۲۴٬۶۰۳
 • تراکم: ۷٫۹/کیلومتر مربع (۲۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۸ (زمان چین)
کد پیشوند پلاک خودرو: 新R
شهرستان ختن (به اویغوری: خوتەن ناھىيىسى، به چینی:‌ 和田县، به پین‌یین:	Hétián Xiàn) یک واحد تقسیماتی در چین است که در ولایت ختن واقع شده‌است. شهرستان ختن ۴۱٬۱۲۸ کیلومتر مربع مساحت و ۲۷۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
۹۹٪ جمعیت این شهرستان را ترکهای اویغور تشکیل می‌دهند.
جمعیت

| ترکیب قومیتی شهرستان ختن | ترکیب قومیتی شهرستان ختن | ترکیب قومیتی شهرستان ختن | ترکیب قومیتی شهرستان ختن | ترکیب قومیتی شهرستان ختن |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| قومیت | قومیت |  | درصد | درصد |
| اویغور | اویغور |   | ۹۹٫۳٪ | ۹۹٫۳٪ |
| هان | هان |   | ۰٫۶٪ | ۰٫۶٪ |
| هوئی | هوئی |   | ۰٫۱٪ | ۰٫۱٪ |
| سایر | سایر |   | ۰٫۰٪ | ۰٫۰٪ |
منبع سرشماری جمعیت : : منبع سرشماری جمعیت :
تاریخچه

بین سال‌های ۱۸۸۳ میلادی و ۱۹۱۳ میلادی، تحت حاکمیت دودمان چینگ، «ولایت ختن» برای اولین بار تاسیس شد. منطقهٔ ختن
در این ولایت قرار داشت.
در سال ۱۹۱۳ میلادی، با تاسیس جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲)، این ولایت منحل شده. ۱۲ شهرستان با هم یکی شده و ولایت کاشغر را تاسیس کردند. ۴ تا از این ۱۲شهرستان، شامل اراضی تشکیل دهندهٔ ولایت ختن امروزی هستند، منجمله شهرستان ختن.
در همین سال، سال ۱۹۱۳ میلادی، شهرستان ختن تقسیم شده و از بخشی از اراضی آن، شهرستان قره‌قاش تاسیس شد.
در سال ۱۹۲۰ میلادی، ولایت ختن، شامل ۶ شهرستان ختن، کرییه، گوما، لوپ، قره‌قاش، و کارگیلیک تاسیس شد.
در سالهای ۱۹۳۳ و ۱۹۳۴ میلادی، در منطقهٔ کاشغر که در آن زمان شامل ولایت خودمختار قزل‌سو قرقیز نیز می‌شد، در طی شورشی علیه حکومت استانی وفادار به جمهوری چین، کشور جدیدی به طول دو سال با نام جمهوری اسلامی ترکستان شرقی اعلام شده بود. در منطقهٔ ختن نیز، کشوری با نام «امارت اسلامی ختن» اعلام شد.
بین سال‌های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۷ میلادی، منطقهٔ ختن تحت سلطهٔ جنگ‌سالاران هوئی (مسلمانان چینی‌تبار) بود، در حکومتی که اصطلاحا با نام «دونگانستان» از آن یاد می شود. (در منابع روسی، هوئی‌ها را دونگان می نامند)
بین سالهای ۱۹۵۴ و ۱۹۵۶ میلادی، «ولایت خودمختار جنوب سین‌کیانگ» (مشابه ولایت خودمختار ایلی قزاق) با تحت مدیریت داشتن ولایات کاشغر، یارکند، آق‌سو، ختن، و ولایت خودمختار قزل‌سو قرقیز ایجاد شد.
در سال ۱۹۵۹ میلادی، نوشتار نام ختن در زبان چینی از «和阗» به «和田»  (به پین‌یین: Hétián) تغییر کرد.
پس از جنگ هند و چین در سال ۱۹۶۲، و تثبیت کنترل چین بر منطقهٔ مورد مناقشهٔ اقصی چین، بیشتر اراضی این منطقه، با مساحتی بیش از ۳۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع، ضمیمهٔ شهرستان ختن در ولایت ختن شد.
در سپتامبر سال ۱۹۸۳ میلادی، شهر ختن از شهرستان ختن جدا شده و به «شهر در سطح شهرستان» ارتقاء یافت.
در فوریه سال ۲۰۱۶، با جدایی از اراضی تحت مدیریت شهرستان‌های قره‌قاش، گوما، و چیرا، شهر قروم‌قاش/کونیو به عنوان شهر وابسته به بینگتوان و «شهر تابع مستقیم منطقه خودمختار» تاسیس شده، از تابعیت ولایت ختن در آمده، و مستقیما در تابعیت اداری منطقه خودمختار سین‌کیانگ قرار گرفت.
تقسیمات اداری

شهرستان ختن متشکل از ۲ شهرک، ۱۰ قصبه، و ۱ «منطقهٔ جدید اقتصادی» است.
شهرک باغچی (به اویغوری: باغچى بازىرى)(به چینی:‌ 巴格其镇، به پین‌یین: Bāgéqí Zhèn)
شهرک خان‌اریق (به اویغوری: خانئېرىق بازىرى)(به چینی:‌ 罕艾日克镇، به پین‌یین: Hǎn'àirìkè Zhèn)
قصبه ینگی‌آباد (به اویغوری: يېڭىئاۋات يېزىسى)(به چینی:‌ 英阿瓦提乡، به پین‌یین: Yīng'āwǎtí Xiāng)
قصبه ینگی‌اریق (به اویغوری: يېڭىئېرىق يېزىسى)(به چینی:‌ 英艾日克乡، به پین‌یین: Yīng'àirìkè Xiāng)
قصبه بوزاق (به اویغوری: بۇزاق يېزىسى)(به چینی:‌ 布扎克乡، به پین‌یین: Bùzhákè Xiāng)
قصبه لایقا (به اویغوری: لايقا يېزىسى)(به چینی:‌ 拉依喀乡، به پین‌یین: Lāyīkā Xiāng)
قصبه لانگرو (به اویغوری: لاڭرۇ يېزىسى)(به چینی:‌ 朗如乡، به پین‌یین: Lǎngrú Xiāng)
قصبه توکل (به اویغوری: تەۋەككۈل يېزىسى)(به چینی:‌ 塔瓦库勒乡، به پین‌یین: Tǎwǎkùlè Xiāng)
قصبه اسلام‌آباد (به اویغوری: ئىسلامئاۋات يېزىسى)(به چینی:‌ 伊斯拉木阿瓦提乡، به پین‌یین: Yīsīlāmù'āwǎtí Xiāng)
قصبه سغیزکول (به اویغوری: سېغىزكۆل يېزىسى)(به چینی:‌ 色格孜库勒乡، به پین‌یین: Sègézīkùlè Xiāng)
قصبه قاش‌تشی (به اویغوری: قاشتېشى يېزىسى)(به چینی:‌ 喀什塔什乡، به پین‌یین: Kāshítǎshí Xiāng)
قصبه اوزونشو (به اویغوری: ئۇزۇنشو يېزىسى)(به چینی:‌ 	吾宗肖乡، به پین‌یین: Wúzōngxiāo Xiāng)
منطقه حفاظت‌شده سبزکوه

| منطقه حفاظت‌شده سبزکوه | منطقه حفاظت‌شده سبزکوه |
| --- | --- |
جایگاه در نقشه ایران: جایگاه در نقشه ایران
fa (in English: Expected satiety): fa
مکان: ایران
مختصات: ۳۱°۱۶′شمالی ۵۰°۲۴′شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۲۷°شمالی ۵۰٫۴۰°شرقی﻿ / 31.27; 50.40
مساحت: ۵۴۲ کیلومتر مربع (۲۰۹ مایل مربع)
تاسیس‌شده: ۱۳۷۰
هیئت حاکمه: سازمان محیط زیست ایران
| منطقه حفاظت‌شده سبزکوه | منطقه حفاظت‌شده سبزکوه |
| --- | --- |
مکان: چهارمحال و بختیاری، ایران
مساحت: ۵۴۲۰۰ هکتار
منطقه حفاظت‌شده سبزکوه یکی از مناطق تحت حفاظت سازمان محیط زیست ایران است که در استان چهارمحال و بختیاری قرار دارد. این منطقه حفاظت‌شده با وسعت ۵۴۲۰۰ هکتار  در مجاورت منطقه حفاظت شده هلن در فاصله ۱۵۰ کیلومتری شهرکرد و در محدوده جغرافیایی شهرستان‌های بروجن، لردگان و دهستان مشایخ شهرستان کیار قرار دارد.
تاریخچه حفاظت > منطقه حفاظت‌شده

منطقه سبزکوه پیش از سال ۱۳۶۵ به صورت منطقه آزاد مورد حفاظت قرار می‌گرفت ولی از سال ۶۵ با بررسی و مطالعات انجام‌شده و به دلیل دارا بودن پتانسیل‌های غنی گیاهی و جانوری، توپوگرافی ویژه به صورت منطقه شکار ممنوع تحت حفاظت قرار گرفت. پس از آن در سال ۱۳۶۹ و حفاظت مؤثر به صورت منطقه حفاظت‌شده به تصویب شورای عالی حفاظت محیط زیست رسید و در سال ۱۳۷۰ عملاً با این نام مورد حفاظت قرار گرفت.
تاریخچه حفاظت > ذخیره‌گاه زیست‌کره

مقالهٔ اصلی: ذخیره‌گاه زیست‌کره تنگ صیاد و سبزکوه
منطقه حفاظت‌شده سبزکوه به همراه پارک ملی و منطقه حفاظت‌شده تنگ صیاد، بخشی از منطقه حفاظت‌شده هلن، تالاب چغاخور، تالاب گندمان، تالاب علی‌آباد و تالاب سولقان در ۱۹ خرداد ماه ۱۳۹۴ در ۲۷مین نشست برنامه جهانی انسان و کره مسکون (MAB) یونسکو در فرانسه تحت عنوان ذخیره‌گاه زیست‌کره تنگ صیاد و سبزکوه به فهرست ذخیره‌گاه‌های زیست‌کره جهان افزوده شد. این ذخیره‌گاه، یازدهمین ذخیره‌گاه زیست کره ایران و دومین ذخیره‌گاهی است که پس انقلاب ۱۳۵۷ در ایران ثبت جهانی شده‌است و نخستین ذخیره‌گاهی است که برنامه جامع مدیریتی دارد.
جغرافیا

این منطقه یک زیستگاه کوهستانی- جنگلی است که بلندترین ارتفاع آن کوه هزار دره با ارتفاع ۳۸۷۰ متر و کمترین ارتفاع آن ۱۱۲۰ متر از سطح دریا است. این شرایط موجب به‌وجود آمدن آبشارهای متعدد با ارتفاع و آب قابل‌توجه مثل آبشار تنگ زندان،  و   چشمه‌های متعدد از جمله چشمه آب سفید، چشمه دره باقر، چشمه تنگ مومنایی و … شده‌است. علاوه بر آن رود کره‌بس و ونک در کنار اقلیم نیمه مرطوب و میانگین بارش سالانه ۴۰۰–۸۰۰ میلی‌متر جنگل‌های بلوط زاگرس همراه با بنه و ارس را پدیدآورده است.
گونه‌های جانوری

اقلیم و منابع آبی این منطقه در کنار پوشش گیاهی متنوع و توپوگرافی آن زیستگاه‌های مختلفی برای انواع جانوران وحشی به‌وجود آورده‌است. به‌گونه‌ای که بیش از ۲۴ گونه پستاندار، ۲۱ گونه خزنده، ۴ گونه دوزیست و ۱۲ گونه ماهی تاکنون شناسایی شده‌است. مهم‌ترین گونه‌های جانوری منطقه شامل کل و بز، پلنگ، خرس قهوه‌ای، گربه وحشی، سنجاب ایرانی، کبک دری، عقاب طلایی، روباه، تیهو، دلیجه، تشی، سارگپه، شنگ، خارپشت و انواع مارها است.
پوشش گیاهی

در منطقه حفاظت‌شده سبزکوه در مجموع ۴۳۳ گونه گیاهی متعلق به ۲۸۵ جنس و ۷۳ تیره شناسایی شده‌است. از مهم‌ترین گونه‌های گیاهی این منطقه حفاظت‌شده می‌توان به ارس، زبان‌گنجشک، انواع بادام وحشی، مهلب، زالزالک، بنه، بلوط ایرانی، شیرخشت، انگور وحشی، پلاخور، گون، دافنه، علف پشمکی، جو پیازدار، آوندول، علف چای گوشبره، انواع گون و … اشاره کرد.
لئونید برژنف

| لئونید برژنف | لئونید برژنف |
| --- | --- |
پرتره رسمی، ۱۹۷۲: پرتره رسمی، ۱۹۷۲
دبیر کل حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی: دبیر کل حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی
دوره مسئولیت ۱۴ اکتبر ۱۹۶۴ – ۱۰ نوامبر ۱۹۸۲: دوره مسئولیت ۱۴ اکتبر ۱۹۶۴ – ۱۰ نوامبر ۱۹۸۲
پس از: نیکیتا خروشچف
پیش از: یوری آندروپوف
ریاست شورای عالی اتحاد شوروی: ریاست شورای عالی اتحاد شوروی
دوره مسئولیت ۱۶ ژوئن ۱۹۷۷ – ۱۰ نوامبر ۱۹۸۲: دوره مسئولیت ۱۶ ژوئن ۱۹۷۷ – ۱۰ نوامبر ۱۹۸۲
پس از: نیکولای پدگورنی
پیش از: یوری آندروپوف
دوره مسئولیت ۷ مه ۱۹۶۰ – ۱۵ ژوئیه ۱۹۶۴: دوره مسئولیت ۷ مه ۱۹۶۰ – ۱۵ ژوئیه ۱۹۶۴
پس از: کلیمنت ووراشیلوف
پیش از: آناستاس میکویان
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: لئونید ایلیچ برژنف ۱۹ دسامبر ۱۹۰۶ شهرک کامیانسکه، استان دنیپروپتروفسک،اوکراین، امپراتوری روسیه
درگذشته: ۱۰ نوامبر ۱۹۸۲ (۷۵ سال) مسکو، روسیه شوروی، اتحاد جماهیر شوروی
ملیت:  اتحاد جماهیر شوروی
همسر(ان): ویکتوریا برژنوا
فرزندان: گالینا، یوری
پیشه: سیاستمدار
جایزه‌ها: قهرمان اتحاد شوروی (چهار بار) قهرمان کار سوسیالیست
امضا: 
لئونید ایلیچ برژنف (به روسی: Леонид Ильич Брежнев) (زاده ۱۹ دسامبر ۱۹۰۶ – درگذشته ۱۰ نوامبر ۱۹۸۲) سیاستمدار و دبیرکل کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۸۲ بود. وی در تاریخ ۱۹ دسامبر سال ۱۹۰۶ در شهرک کامیانسکه در استان دنیپروپتروفسک در اوکراین امروزی که در آن زمان جزئی از امپراتوری روسیه بود زاده شد و در تاریخ ۱۰ نوامبر سال ۱۹۸۲ در مسکو درگذشت. او در سال ۱۹۶۴ دبیر اول و از سال ۱۹۶۵ به بعد دبیرکل کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی بود.
پس از توطئه‌ای هماهنگ با همکاری تنی چند از اعضای حزب کمونیست شوروی از جمله «سوسولوف» نظریه‌پرداز حزب در آن دوره و به علاوه برخی از سران دستگاه‌های امنیتی، خروشچف از دبیر اولی حزب کمونیست شوروی برکنار شد و لئونید برژنف به جای او به دبیر اولی حزب کمونیست برگزیده شد. اما این بار برخلاف دورهٔ خروشچف که علاوه بر مقام دبیرکلی حزب کمونیست مقام نخست‌وزیری شوروی را هم از سال ۱۹۵۸ را داشت (همانند استالین)، این بار اعضای حزب تصمیم گرفتند که نوعی تقسیم قدرت در حزب به وجود بیاید. در نتیجه دبیرکلی حزب به برژنف و نخست‌وزیری شوروی به «کاسیگین» رسید.
در دورهٔ رهبری برژنف بر شوروی، آزادی‌های محدودی که در دورهٔ خروشچف به مردم شوروی داده شده بود از میان رفت و پروژهٔ استالین زدایی خروشچف کنار گذاشته شد. البته هیچ‌گاه سطح دیکتاتوری و جنایت به زمان حکومت ژوزف استالین بر شوروی نرسید.
وی سال ۱۹۶۰ تا سال ۱۹۶۴ و از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۲ ریاست شورای عالی اتحاد شوروی را به عهده داشت. سالهای پایانی رهبری برژنف، در رسانه‌های جمعی «رکود» نامیده شد. بحران همگانی در دولت شوروی، گرایش‌های منفی در اقتصاد و توسعه بیش از حد دستگاه دیوان‌سالاری از ویژگی‌های این دوره‌است.
در دوره زمامداری برژنف بنابر خواست حکومت افغانستان، نیروهای شوروی به این کشور اعزام گردید که پیامدهای دشواری را با خود داشت.
برژنف با کشور آمریکا در دورۀ ریاست جمهوری نیکسون همکاری فضایی برقرار ساخت که نتیجۀ آن پروژه آزمایشی آپولو-سایوز بود. در سال ۱۹۸۱، لهستان خود را از شوروی جدا کرد ولی همچنان به همکاری نظامی با این کشور ادامه داد. برژنف در سال ۱۹۸۲ پس از چند ماه بیماری سرانجام درگذشت. پس از او یوری آندروپوف به جای او نشست.
ریچارد نیکسون (راست) و لئونید برژنف (چپ) درحال گفتگو در سال ۱۹۷۳
زندگی و ایام آغازین

لئونید برژنف رهبر پیشین اتحاد جماهیر شوروی سابق در ۱۹ دسامبر سال ۱۹۰۶م در خانواده‌ای فقیر در اوکراین به دنیا آمد. وی پس از اتمام تحصیلات خود وارد حزب کمونیست شد و مدارج ترقی را پیمود. بِرژنِف در طی سال‌های بعد با حمایت ویژه خروشچف، به کمیته مرکزی حزب کمونیست راه یافت و در جریان جنگ جهانی دوم، تحت نظر مستقیم خروشچف، در سمت کمیسر سیاسی ارتش سرخ در اوکراین خدمت کرد. بِرِژنف در جریان نوزدهمین کنگره حزب کمونیست شوروی، به توصیه خروشچف به عضویت کمیته مرکزی حزب کمونیست برگزیده شد و پس از مرگ استالین نیز تحت توجه و حمایت خاص خروشچف به سرعت در تشکیلات حزبی ترقی کرد. بِرژنِف در سال ۱۹۶۰م به سمت ریاست هیئت رئیسه شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی که یک مقام تشریفاتی و معاون ریاست جمهوری بود، انتخاب شد و در نهایتْ در سال ۱۹۶۴م به مقام معاونت خروشچف در رهبری حزب، ارتقا یافت. بِرِژنف در همین موقعیت حساس، هنگامی که خروشچف برای استراحت در خارج از کشور به سر می‌برد، به ولی نعمت خود خیانت کرد و موجبات برکناری او را از نخست‌وزیری و رهبری حزب کمونیست شوروی فراهم ساخت. از این زمان، بِرِژنف ۵۷ ساله رهبری شوروی سابق را به عهده گرفت. لئونید بِرژنِف، پیرمردی از مجموعه امپراتوری پیرمردان در شوروی سابق بود که حوادث مثبت و منفی فراوانی را در دوران حکومت خود در داخل و خارج مرزهای این کشور تجربه کرد. او در حالی که به سیاست‌های تشنج‌زدایی اظهار شیفتگی می‌کرد و برای هم‌زیستی مسالمت‌آمیز تلاش می‌نمود، از مسابقات تسلیحاتی با رقبای غربی خود عقب نماند و بودجه عظیمی از کشورش را به تولید و انباشت انواع سلاح‌ها و برنامه‌های تسخیر فضا اختصاص داد. وی صاحب دکترینی معروف به دکترین بِرِژنف بود که بر اساس آن تمام کشورهای سوسیالیستی جهان به مثابه یک اردوگاه به‌شمار می‌روند و با خلل آمدن به هر یک، بقیه باید در رفع آن مداخله کنند. او معتقد بود که پیوند نظامی، ضامن بقای اردوگاه کمونیسم خواهد بود. بر مبنای همین دکترین بود که در سال ۱۹۶۸م و ۱۹۷۹م، دستور تهاجم ارتش سرخ شوروی سابق به چکسلواکی و افغانستان را صادر کرد. چرا که به نظر تئوریسین‌های حزب کمونیست، دفاع از نظام سوسیالیستی در یک کشور، تنها، مسئله آن کشور نبود، بلکه در مرحله نخستْ، امری بود مربوط به کل نظام جهانی سوسیالیستی، که رهبری آن را شوروی در اختیار داشت.[نیازمند منبع]
چگونگی رسیدن به قدرت

شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی روز پنجم ماه مه۱۹۶۰ در مسکو تشکیل شد. در این شورا تغییرات بسیار مهمی در دستگاه سیاسی و رهبری شوروی به عمل آمد. مهم‌ترین تصمیم که گرفته شد برگزیدن لئونید برژنف به عنوان رئیس کشور بود. برژنف که پنجاه و سه ساله بود جایگزین مارشال «کلیمنت وروشیلوف» شد. برژنف از سن هفده سالگی یک کمونیست مبارز بود. او ابتدا عضو سازمان جوانان حزب کمونیست شوروی «کومسومول» بود. از پایان سال‌های سی مسؤولیت‌های گوناگون در حزب کمونیست داشت.
برژنف در دوران جنگ دوم مسؤول اداری جبهه اوکراین بود و در پایان جنگ مدال ژنرال ارتش شوروی را به دست آورد. برژنف از سال۱۹۵۲ به عضویت کمیته مرکزی حزب کمونیست شوروی برگزیده شد و بعداً به عضویت دبیرخانه حزب درآمد. پس از مرگ استالین زمان کوتاهی با بی‌مهری سیاسی روبرو شد. همه سمتهای خود را از دست داد و مسؤولیت گذشته اش در ارتش را به دست آورد.[نیازمند منبع]
هنگامی که دبیر حزب جمهوری قزاقستان شد دوباره مسؤولیت مهمی یافت.
نیکیتا خروشچف که برژنف را خوب می‌شناخت در سال۱۹۵۶ دبیرخانه حزب را به او سپرد.
پس از نبرد قدرت در سال۱۹۵۷ عضو هیئت رئیسه پرزیدوم حزب شد. برژنف در دایره دوستان خروشچف قرار گرفت. کسانی که از رهبری حزب کنار گذاشته شدند عبارت بودند از: الکسی کریچنکو، نیکای بلیایف پادگورنی، الکسی کاسیگین، مارشال ساخاروف، فرمانده کل ستاد ارتش سرخ شد.[نیازمند منبع]
سیاست داخلی

در عرصه داخلی، اقدامات بِرژنِف را این‌گونه می‌توان بیان نمود: کنار نهادن روش محافظه‌کارانه و توقف استالین زدایی، که به سرکوب عناصر ناراضی و مخالف انجامید؛ تقویت جایگاه و موقعیت سیاسی حزب کمونیست، استفاده از تمامی ابزار و امکانات اداری در جهت کنترل فرهنگ و عقیده؛ افزایش نفوذ ارتش و کادر نظامی و نیز نظامی‌گری در عرصه تبلیغات و آشناسازی دانش‌آموزان با عملکرد پیروزمندانه ارتش سرخ شوروی در جنگ جهانی دوم و بالاخره تأکید فزاینده بر ناسیونالیسم روسی. این مسائل البته به شخصیت بِرژنِف بازمی‌گشت که در پرتو بهره‌برداری از این مسائلْ قدرت خود را به اوج می‌رساند و مقامات دبیرکلی حزب کمونیست، ریاست جمهوری و فرماندهی کل قوای مسلح را در اختیار گرفت.[نیازمند منبع]
سیاست خارجی

همچنین مهم‌ترین پیمان‌های منع آزمایش‌های هسته‌ای میان آمریکا و شوروی، در دوران زمام‌داری او به امضا رسید.[نیازمند منبع]
اقدامات مطرح

همچنین ببینید: روز پیروزی (۹ مه)
مذاکره با مقامات فولکس واگن و مقامات آمریکایی برای رشد خودروسازی شوروی. سال ۱۹۶۵ آمریکایی‌ها ۹ میلیون و ۶۰۰ هزار خودرو تولید کرده بودند که به ازای هر ۲٫۷ نفر یک خودرو وجود داشت اما شوروی کمتر از ۲۵۰هزار خودرو که یعنی برای هر ۲۳۸ نفر یک خودرو وجود داشت در حالی که شوروی تعداد زیادی تسلیحات نظامی عظیم داشت. حاصل به این در و آن در زدن تأسیس خانه لادا بود. سال‌ها ترورهای گسترده بریگاد سرخ در ایتالیا نیز به این موضوع منسوب شده‌است.