stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
شوالیه‌های سفر تجسسی
چکیده داستان

دیر سن-دنی، ۱۲۷۲. راهب جیووانی دا کانتالوپو به مقبره لویی نهم فرانسه معروف به سنت لویی می‌رود تا به او بگوید وظیفه ای که به او سپرده، به انجام می‌رسد و او آمده‌است تا داستان پنج شوالیه جوان را که در سال ۱۲۷۱ برای بازیابی کفن مقدس و بازگرداندن آن به دربار پادشاه فرانسه به شهر تمیس یونان رفتند، برای او بازگو کند. هر شوالیه بسته به دوره قمری که در آن به دنیا آمده شخصیت و سرنوشت متفاوتی دارد…
بازیگران

رائول بووا
ادوارد فرلانگ
توماس کرچمان
مارکو لئوناردی
استانیسلاس مرار
کارلو دله پیانه
اف. موری آبراهام
جیلیولا چینکوئتی
ادموند پاردوم
یورگو وویجیس
ماسیمو سارکیه‌لی
رنتسو رینالدی
گوستاو کاسمیر

گوستاو کاسمیر در سال ۱۹۱۹
گوستاو کاسمیر (انگلیسی: Gustav Casmir; ۵ نوامبر ۱۸۷۴ – ۲ اکتبر ۱۹۱۰) شمشیرباز اهل آلمان بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده‌است.
تورج زاهدی

| تورج زاهدی | تورج زاهدی |
| --- | --- |
زاده: ۱۳۳۷هفتکل خوزستان
ژانر: موسیقی کلاسیک ایرانیموسیقی فیلم
پیشه: نویسندهخوانندهآهنگساز
ساز(ها): تارسه‌تار
سازهای اصلی: سازهای اصلی
تار: تار
استاد(ها): مرتضی حنانهمحمدرضا لطفی
تورج زاهدی (زادهٔ ۱۳۳۷ در هفتکل خوزستان) نویسنده، خواننده و آهنگساز اهل ایران است.
زندگی هنری

تورج زاهدی در سال ۱۳۳۷ در هفتکل استان خوزستان متولد شد. از کودکی به ادبیات علاقه‌مند شد و نخستین نوشته‌هایش را در زمینهٔ نقد فیلم، از خوزستان برای مطبوعات ارسال می‌کرد که در اواخر دههٔ ۱۳۴۰ و اوایل دههٔ ۱۳۵۰ در مجلهٔ فیلم و هنر منتشر می‌شد.
 او در سال ۱۳۵۴ به تهران مهاجرت کرد و به صورت رسمی همکاری خود را با مطبوعات آغاز نمود. پس از مدتی به عنوان دبیر صفحهٔ موسیقی در هفته‌نامهٔ تماشا، به کار مشغول شد. نقدی بر اجرای ارکستر سمفونیک به رهبری توماس بالدنر و نقدی بر کنسرت بزرگ ملی به رهبری فرامرز پایور و با صدای خاطره پروانه، از نخستین نوشته‌های او در نقد موسیقی بود. او همچنین نقدی بر موسیقی متن فیلم سینمایی جنگ ستارگان به آهنگسازی و رهبری جان ویلیامز نوشت و نقد موسیقی فیلم را در ایران بنیان‌گذاری کرد. او پس از انقلاب ۱۳۵۷ نیز به نوشتن در حیطهٔ نقد موسیقی ادامه داد و نخستین بار نقدی بر یک آلبوم موسیقی منتشر کرد. این نقد بر کاست «آهنگ‌هایی از عارف و شیدا» با صدای سیما مافیها و موسیقی اسماعیل تهرانی بود. وی پس از مدتی نشریهٔ «دفترهای سینما» را با همکاری بهزاد رحیمیان، داوود مسلمی، خسرو دهقان، پروانه مکانیک و بابک احمدی منتشر کرد، که نخستین نشریهٔ سینمایی پس از انقلاب ۱۳۵۷ بود. با انتشار مجلهٔ ماهنامه فیلم، تورج زاهدی همکاری خود را با این نشریه آغاز کرد که این همکاری بیش از ۲۰ سال به طول انجامید.
تورج زاهدی، علوم هارمونی و آهنگسازی را نزد مرتضی حنانه و موسیقی ایرانی و نوازندگی تار را در کانون فرهنگی چاووش به سرپرستی محمدرضا لطفی آموخت و علاوه بر آموزش تار و سه‌تار به هنرجویان، به آهنگسازی نیز مشغول شد. وی در سال ۱۳۶۸ با سرپرستی و خوانندگی در گروه موسیقی معراج، کنسرتی را در تالار وحدت تهران به اجرا گذاشت. او همچنین در دههٔ ۱۳۶۰ خوانندگی موسیقی فیلم شیر سنگی به آهنگسازی فریدون شهبازیان و خوانندگی مجموعهٔ تلویزیونی |کوچک جنگی به آهنگسازی محمد میرزمانی را بر عهده داشت.
تورج زاهدی در زمینه‌های مختلف هنری و ادبیات از جمله: نویسندگی، شعر، نقاشی، خوانندگی، آهنگسازی، نوازندگی، نقد، تحقیقات فلسفی و عرفانی و بازیگری سینما فعالیت داشته‌است.
آثار هنری

از جمله آثار هنری تورج زاهدی، می‌توان به موارد زیر اشاره نمود:
آثار هنری > موسیقی

آهنگسازی و خوانندگی آلبوم موسیقی «عاشقانه»
آهنگسازی و خوانندگی آلبوم موسیقی «بخت بیدار»
آهنگسازی و خوانندگی آلبوم موسیقی «از عالم غیب»
آهنگسازی و خوانندگی آلبوم موسیقی «زنده به عشق»
خوانندگی آلبوم موسیقی شیر سنگی به آهنگسازی فریدون شهبازیان
خوانندگی مجموعهٔ تلویزیونی |کوچک جنگی (نخستین اجرا) به آهنگسازی محمد میرزمانی
آهنگسازی تصنیف «سالک راه» با شعر محمود شاهرخی و خوانندگی محمدعلی قدمی
آهنگسازی و خوانندگی تصنیف «خورشید رخشان» با شعر مولوی
آهنگسازی و خوانندگی تصنیف «بهار آمد» با شعر مولوی
آهنگسازی و خوانندگی تصنیف «یک روز به شیدایی» با شعر سعدی
آهنگسازی و خوانندگی تصنیف «طالب حضور» با شعر فروغی بسطامی
خوانندگی تصنیف «لالایی عاشورا» با شعر مصطفی رحماندوست و آهنگسازی محمد میرزمانی
آهنگسازی و خوانندگی ترانهٔ «دوبیتی بهاری» با شعر بابا طاهر
آهنگسازی و خوانندگی ترانهٔ «غزل انتظار» با شعر علیرضا قزوه
خوانندگی ترانهٔ «بهار اینجاست» با شعر زهره نارنجی و آهنگسازی حمید شاهنگیان
خوانندگی ترانهٔ «مارش بهار» با شعر عبدالرضا رضایی‌نیا و آهنگسازی فروزان زاهدبیگی
خوانندگی ترانهٔ «تنهایی» با شعر محمد کاظمی و آهنگسازی بهنام کریمی
آهنگسازی «رنگ شیدایی» (در بیات اصفهان)
آثار هنری > موسیقی متن

ترس (فیلم کوتاه)، کارگردان: منصور حاجیان
صعود، کارگردان: فریدون جیرانی
صبح پرماجرا (یک روز پر ماجرا)، کارگردان: تورج منصوری
باغ، کارگردان: احمد طالبی‌نژاد
شکوه زندگی، کارگردان: نسرین صابری
غریبه و آشنا، کارگردان: اسماعیل فلاح‌پور
محکومین بهشت، کارگردان: حجت‌الله سیفی
خاکستر و پروانه، کارگردان: رهبر قنبری
مجوعه تلویزیونی دایره بسته، کارگردان: سیامک شایقی
هفت شب، کارگردان: امیرقاسم راضی
آثار هنری > بازیگری

مدرسه رجایی، کارگردان: کریم زرگر
در مسیر تندباد، کارگردان: مسعود جعفری جوزانی
غریبانه، کارگردان: احمد امینی
آثار هنری > تألیفات

به رهبری مرتضی حنانه – انتشارات ماهنامه فیلم، چاپ اول، ۱۳۶۹
موسیقی فیلم – انتشارات فاریاب، چاپ اول، ۱۳۶۳. – چاپ دوم، انتشارات فردوس، ۱۳۷۶
حکمت معنوی موسیقی – انتشارات فردوس، چاپ اول، ۱۳۷۶
مجموعه آثار ناوال کارلوس کاستاندا – انتشارات فکر روز، چاپ اول، ۱۳۷۶
مرشدی از عالم غیب (بررسی آثار و عقاید کارلوس کاستاندا) – انتشارات فکر روز، چاپ اول، ۱۳۷۸
جذابیت عشق – انتشارات فردوس، چاپ اول، ۱۳۷۸
سینمای معناگرا در ایران – انتشارات بنیاد سینمایی فارابی، چاپ اول، ۱۳۸۴
خانه پریان – انتشارات کتاب نیستان، چاپ دوم، ۱۳۸۶
کلنل وزیری – انتشارات امیرکبیر، ۱۳۸۷
دعوت به ماوراء – انتشارات کتاب نیستان، ۱۳۸۸
نشانه‌شناسی موسیقی فیلم – انتشارات سوره مهر، ۱۳۸۸
موسیقی عاشورا – انتشارات سوره مهر (چاپ دوم)، ۱۳۹۰
تصرف – انتشارات نیستان، ۱۳۹۳
فیلیپ سیمور هافمن

| فیلیپ سیمور هافمن | فیلیپ سیمور هافمن |
| --- | --- |
هافمن در ۲۰۱۱: هافمن در ۲۰۱۱
نام هنگام تولد: فیلیپ هافمن
زادهٔ: ۲۳ ژوئیهٔ ۱۹۶۷ فیرپورت، نیویورک، ایالات متحده
درگذشت: ۲ فوریهٔ ۲۰۱۴ (۴۶ سال) منهتن، نیویورک، ایالات متحده
علت مرگ: مسمومیت حاد ناشی از مواد مخدر
محل تحصیل: دانشگاه نیویورک
پیشه‌ها: بازیگر تهیه‌کننده کارگردان تئاتر
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۹–۲۰۱۴
آثار: فهرست کامل
شریک(های) زندگی: میمی اودانل (۱۹۹۹–۲۰۱۳)
فرزندان: ۳، از جمله کوپر هافمن
خویشاوندان: گوردی هافمن (برادر)
جوایز: فهرست کامل
فیلیپ سیمور هافمن (انگلیسی: Philip Seymour Hoffman؛ ۲۳ ژوئیهٔ ۱۹۶۷ – ۲ فوریهٔ ۲۰۱۴) بازیگر آمریکایی بود. او که بابت نقش‌های مکمل و کاراکتر متمایزی که معمولاً از افراد پست، غیرمعمول، قلدر و ناسازگار ایفا کرده بود شهرت داشت، از اوایل دههٔ ۱۹۹۰ تا زمان مرگش در بسیاری از فیلم‌ها و محصولات تئاتر نقش‌های گوناگونی از جمله نقش اول را ایفا کرد.
هافمن در ۱۲ سالگی پس از حضور در نمایش همه پسران من از آرتور میلر به تئاتر روی آورد. او در دانشگاه نیویورک بازیگری را مطالعه و فعالیتش را با حضور در قسمتی از مجموعهٔ قانون و نظم (۱۹۹۱) آغاز کرد و در سال ۱۹۹۲ در سینما ظاهر شد. او برای نقش‌های مکملش در فیلم‌های بوی خوش یک زن (۱۹۹۲)، گردباد (۱۹۹۶)، شب‌های عیاشی (۱۹۹۷)، پچ آدامز (۱۹۹۸)، لبوفسکی بزرگ (۱۹۹۸)، مگنولیا (۱۹۹۹)، آقای ریپلی بااستعداد (۱۹۹۹)، تقریباً مشهور (۲۰۰۰) و و سپس پالی آمد (۲۰۰۴) در میان عموم شناخته شد. هافمن گهگاه در نقش اول فیلم‌ها حضور داشت و برای به تصویر کشیدن ترومن کاپوتی در کاپوتی (۲۰۰۵) برندهٔ جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر مرد شد. مسیر شغلی او به پیشرفت خود ادامه داد و بابت بازی در نقش افسر بی‌رحم سی‌آی‌ای در جنگ چارلی ویلسون (۲۰۰۷)، کشیش متهم به پدوفیلیا در تردید (۲۰۰۸) و رهبر تأثیرگذار یک جنبش ساینتولوژی در استاد (۲۰۱۲) سه بار نامزد دریافت جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد.
اگرچه هافمن عمدتاً در فیلم‌های مستقل از قبیل خانواده سوج (۲۰۰۷) و نیویورک، جز به کل (۲۰۰۸) کار می‌کرد، اما در بلاکباسترهایی مانند گردباد (۱۹۹۶)، مأموریت: غیرممکن ۳ (۲۰۰۶) و یکی از آخرین نقش‌هایش که در مجموعهٔ بازی‌های گرسنگی (۲۰۱۳–۲۰۱۵) بود نیز حضور یافت. فیلم بلند جک به قایق‌رانی می‌رود (۲۰۱۰) اولین تجربهٔ او در مقام فیلم‌ساز بود. هافمن همچنین بازیگر و کارگردان برجستهٔ تئاتر بود. او در سال ۱۹۹۵ به کمپانی تئاتر آف برادوی لابرنت پیوست، که در آن‌جا او کارگردانی، تهیه‌کنندگی و حضور در نمایش‌های متعددی را بر عهده داشت. نقش‌آفرینی او در سه نمایش برادوی — غرب واقعی در سال ۲۰۰۰، سفر دراز روز در شب در سال ۲۰۰۳، و مرگ فروشنده در سال ۲۰۱۲ — همگی منجر به نامزدی او برای دریافت جایزهٔ تونی شد.
هافمن در دوران جوانی با اعتیاد به مواد مخدر دست و پنجه نرم می‌کرد و در سال ۲۰۱۲ پس از سال‌ها پرهیز دوباره به اعتیاد کشانده شد. او در فوریهٔ ۲۰۱۴ بر اثر مسمومیت حاد ناشی از مواد مخدر درگذشت. هافمن که به خاطر بی‌باکی در ایفای نقش شخصیت‌های نکوهیده و بابت آوردن شور و انسانیت به چنین نقش‌هایی در یادها مانده است، در آگهی ترحیم نیویورک تایمز از او به عنوان «شاید جاه‌طلب‌ترین و در بسیاری موارد تحسین‌شده‌ترین بازیگر آمریکایی در نسل خود» توصیف شد.
درگذشت

جسد وی در ۲ فوریه ۲۰۱۴ در آپارتمان وی پیدا شد. طبق گزارش نیویورک پست جسد هافمن در حالی که سوزن تزریق مواد در دستانش قرار داشت در حمام آپارتمانش در نیویورک یافت شد.
بعد از حدود یک ماه از مرگ وی آزمایشهای کالبد شکافی وی منتشر شدند که زیاده روی در مصرف کوکائین، هروئین و بنزودیازپین‌ها را عامل مرگ وی معرفی کردند. وی در زمان مرگ تنها ۴۶ سال داشت و مشغول بازی به عنوان یکی از نقش‌های اصلی در فیلم بازی‌های گرسنگی: زاغ مقلد - بخش ۲ بود.
فیلیپ سیمور هافمن که در سال ۲۰۱۳ با ایفای نقش در فیلم استاد به کارگردانی پل توماس اندرسن نامزد جایزهٔ اسکار شده بود سابقهٔ مصرف مواد را داشت ولی تا قبل از مرگش، به مدت ۲۳ سال دست به مواد مخدر نزده بود.
فیلم‌شناسی > فیلم

| سال | عنوان | نقش | یادداشت |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۹۱ | بوگی سه‌گانه در سوراخ همتراز پنج | کلاچ |  |
| ۱۹۹۲ | شولر | مارتین |  |
| ۱۹۹۲ | تفنگ جدید من | کریس |  |
| ۱۹۹۲ | جهش ایمان | مت |  |
| ۱۹۹۲ | بوی خوش زن | جورج ویلیس جونیور |  |
| ۱۹۹۳ | جویی برِ کر | ویلی مک‌کال |  |
| ۱۹۹۳ | بازگشت دوست‌پسرم | چاک برانکسی |  |
| ۱۹۹۳ | پول برای هیچ | کوکران |  |
| ۱۹۹۴ | گریز | فرانک هنسن |  |
| ۱۹۹۴ | وقتی که مردی زنی را دوست دارد | گری |  |
| ۱۹۹۴ | هیچ‌کس احمق نیست | افسرِ پلیس، ریمر |  |
| ۱۹۹۵ | هملت پانزده دقیقه‌ای | برناردو، هوراشیو و لَرتس |  |
| ۱۹۹۶ | برد دشوار | بازیکن جوان |  |
| ۱۹۹۶ | گردباد | داستی دیویس |  |
| ۱۹۹۷ | شب‌های عیاشی | اسکاتی جِی |  |
| ۱۹۹۷ | فرهنگ | بیل |  |
| ۱۹۹۸ | مونتانا | دانکن |  |
| ۱۹۹۸ | لبوفسکی بزرگ | برندیت |  |
| ۱۹۹۸ | ایستگاه بعدی سرزمین عجایب | شان |  |
| ۱۹۹۸ | شادی | آلن |  |
| ۱۹۹۸ | پچ آدامز | میچ رومن |  |
| ۱۹۹۹ | بی‌عیب | راستی زیمرمن |  |
| ۱۹۹۹ | آقای ریپلی بااستعداد | فردی مایلز |  |
| ۱۹۹۹ | مگنولیا | فیل پارما |  |
| ۲۰۰۰ | ایالتی و اصلی | جوزف ترنر وایت |  |
| ۲۰۰۰ | تقریباً مشهور | لستر بنگز |  |
| ۲۰۰۲ | عاشق لیزا | ولیسن جوئل |  |
| ۲۰۰۲ | عشق پریشان | دین ترامبل |  |
| ۲۰۰۲ | اژدهای سرخ | فردی لاوندز |  |
| ۲۰۰۲ | ساعت بیست و پنجم | جیکب الینسکی |  |
| ۲۰۰۳ | مالک ماهونی | دن ماهونی |  |
| ۲۰۰۳ | مهمانی تمام شد |  |  |
| ۲۰۰۳ | کوهستان سرد | کشیش ویزی |  |
| ۲۰۰۴ | و سپس پالی آمد | سندی لایل |  |
| ۲۰۰۵ | غریبه‌ها با آبنبات | هنری |  |
| ۲۰۰۵ | کاپوتی | ترومن کاپوتی |  |
| ۲۰۰۶ | مأموریت: غیرممکن ۳ | اوون دیوین |  |
| ۲۰۰۷ | خانواده سوج | جان سوج |  |
| ۲۰۰۷ | پیش از آنکه شیطان بفهمد مرده‌ای | اندی هنسن |  |
| ۲۰۰۷ | جنگ چارلی ویلسون | گاست آوراکوتوس |  |
| ۲۰۰۸ | نیویورک، جز به کل | کیدن کوتارد |  |
| ۲۰۰۸ | تردید | پدر برندان فلین |  |
| ۲۰۰۹ | مری و مکس |  |  |
| ۲۰۰۹ | قایقی که راک پخش می‌کرد | کاونت |  |
| ۲۰۰۹ | اختراع دروغ | جیم صاحب بار |  |
| ۲۰۱۰ | جک به قایق‌رانی می‌رود | جک | کارگردان |
| ۲۰۱۱ | نیمه ماه مارس | پل زارا |  |
| ۲۰۱۱ | مانیبال | آرت هو |  |
| ۲۰۱۲ | استاد | لنکستر داد |  |
| ۲۰۱۲ | یک کوارتت دیرهنگام | رابرت گلبارت |  |
| ۲۰۱۳ | بازی‌های گرسنگی: اشتعال | پلوتارک هونزبی |  |
| ۲۰۱۴ | جیب خدا |  |  |
| ۲۰۱۴ | تحت‌تعقیب‌ترین مرد |  |  |
| ۲۰۱۴ | بازی‌های گرسنگی: زاغ مقلد - بخش ۱ |  |  |
| ۲۰۱۵ | بازی‌های گرسنگی: زاغ مقلد - بخش ۲ |  |  |
جوایز و افتخارات > جوایز اسکار

| سال | اثر نامزدشده | دسته | نتیجه | منبع |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۰۶ | کاپوتی | بهترین بازیگر مرد | برنده |  |
| ۲۰۰۸ | جنگ چارلی ویلسون | بهترین بازیگر نقش مکمل مرد | نامزدشده |  |
| ۲۰۰۹ | تردید | بهترین بازیگر نقش مکمل مرد | نامزدشده |  |
| ۲۰۱۳ | استاد | بهترین بازیگر نقش مکمل مرد | نامزدشده |  |
جوایز و افتخارات > جوایز گلدن گلوب

| سال | اثر نامزدشده | دسته | نتیجه | منبع |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۰۶ | Best Actor – Motion Picture Drama | Capote | برنده |  |
| ۲۰۰۸ | Best Actor – Motion Picture Musical or Comedy | The Savages | نامزدشده |  |
| ۲۰۰۸ | Best Supporting Actor – Motion Picture | Charlie Wilson's War | نامزدشده |  |
| ۲۰۰۹ | Best Supporting Actor – Motion Picture | Doubt | نامزدشده |  |
| ۲۰۱۳ | Best Supporting Actor – Motion Picture | The Master | نامزدشده |  |
جوایز و افتخارات > جوایز فیلم بفتا

| سال | اثر نامزدشده | دسته | نتیجه | منبع |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۰۶ | Best Actor in a Leading Role | Capote | برنده |  |
| ۲۰۰۸ | Best Actor in a Supporting Role | Charlie Wilson's War | نامزدشده |  |
| ۲۰۰۹ | Best Actor in a Supporting Role | Doubt | نامزدشده |  |
| ۲۰۱۲ | Best Actor in a Supporting Role | The Ides of March | نامزدشده |  |
| ۲۰۱۳ | Best Actor in a Supporting Role | The Master | نامزدشده |  |
تانزانیا
تاریخ

بازرگانان عرب و ایرانی نخستین بار در سال ۷۰۰ میلادی در این منطقه شروع به تشکیل مستعمره کردند. پرتغالی‌ها در ۱۵۰۰ میلادی به مناطق ساحلی این ناحیه رسیدند و تا قرن ۱۷ کنترل منطقهٔ تانزانیای کنونی را در دست داشتند. پس از آن سلطان عمان بر این منطقه مسلط شد. مناطقی که اکنون روآندا و بوروندی نامیده می‌شوند به انضمام تانگانیکا (تانزانیای فعلی) در سال ۱۸۸۵ به مستعمرات شرق آفریقای آلمان بدل شدند. بعد از جنگ جهانی اول قیمومیت منطقه از طرف جامعه ملل به بریتانیا واگذار شد. اگرچه اطلاع مشخصی از تاریخ زنگبار در دست نیست ولی نکته مسلم آنکه زنگبار با کشورهای عربی جنوب غرب آسیا در ارتباط بوده‌است، در سال ۱۵۰۳ زنگبار به خراج‌گذار پرتغال و به یکی از مناطق عمدهٔ بازرگانی منطقه تبدیل شد ولی در سال ۱۶۹۸ تحت تسلط عمان و اعراب قرار گرفت. زنگبار در سال ۱۸۶۱ از عمان اعلام استقلال کرد و در سال ۱۸۹۰ تحت‌الحمایگی بریتانیا را پذیرفت. تانگانیکا در ۹ دسامبر ۱۹۶۱ از بریتانیا اعلام استقلال کرد، زنگبار نیز در ۱۰ دسامبر ۱۹۶۱ از بریتانیا مستقل شد. دو ملت در ۲۶ آوریل ۱۹۶۴ با یکدیگر ادغام شده و «جمهوری متحد تانگانیکا و زنگبار» را تشکیل دادند، شش ماه بعد نام این جمهوری به تانزانیا تغییر یافت.
تاریخ > شیرازی‌ها

در دوره بعد از اسلام مهاجران زیادی از شیراز، شوشتر و سیراف به زنگبار کوچ کرده و در آن‌جا ساکن شدند. رهبر شیرازی‌های کوچنده، حاکم ایالت شیراز علی بن سلطان حسن نام داشت. او در سال ۹۵۶، در زمان حکومت آل بویه، با هفت پسرش علی، محمد، باشت، سلیمان، حسین و داوود و حدود ۷۰۰ نفر از یارانش با چندین کشتی راهی آفریقا و در زنگبار ساکن شدند. این گروه که بعدها به شیرازی شهرت پیدا کردند و بعدها در قرن ۱۹ به همراه اعراب و بلوچ‌های عمانی تأثیر زیادی در شکل‌گیری مدنیت و بازرگانی در زنگبار داشتند. شیرازی‌ها این سرزمین جدید را زنگی‌بار (کرانهٔ سیاه‌پوستان) نامیدند که بعدها به زنگبار تغییر یافت.
بعد از شیرازی‌ها که نام ماندگاری در جزایر شرق آفریقا دارند، اهالی روستای بلوچی کائوله تانزانیا هم می‌گویند از ایرانی‌ها و نوادگان سربازان بلوچی هستند که عمانی‌ها در قرن ۱۸ آن‌ها را در این منطقه مستقر کردند. آن‌ها در کارنامه‌شان ساخت نخستین مدرسه تانزانیا و همچنین ساخت بیمارستان را ثبت کردند. هرچند نسل شیرازی‌تبار زیادی درآفریقا وجود ندارد اما در میان باورهای فرهنگی ساکنان شرق آفریقا عنوان «شیرازی» بسیار باارزش است و نشانگر اصالت خانوادگی افراد به‌شمار می‌رود. در برخی از مناطق زنگبار نیز افراد سالخورده، خاطرات ارزشمندی از شیرازی‌ها تعریف می‌کنند. از همین رو بسیاری از شخصیت‌های سیاسی و مذهبی خود را «شیرازی‌تبار» معرفی می‌کنند. حزبی سیاسی موسوم به «شیرازی‌ها» و نیز تیم فوتبالی به همین نام در جزیره زنگبار وجود دارد اما نام بلوچ‌ها در جزایر شرق آفریقا کمتر شنیده شده‌است. محوطه شهر تاریخی کائوله یکی از مهم‌ترین محوطه‌های تاریخی تانزانیاست که در سال ۱۹۶۴ میلادی در فهرست آثار تاریخی تانزانیا به ثبت رسیده و مورد حفاظت (هر چند ابتدایی) قرار گرفته‌است.
سیاست

حکومت تانزانیا جمهوری چند حزبی فدرال با یک مجلس قانون‌گذاری است.
در نوامبر ۱۹۷۸ ارتش اوگاندا به فرماندهی عیدی امین دیکتاتور بدنام اوگاندا به تانزانیا یورش برد، تانزانیا نیز در ژانویهٔ ۱۹۷۹ به حملهٔ متقابل دست زد، پنج هزار تن از نیروهای تانزانیا به سه هزار تن از اوگاندایی‌های مخالف در تبعید پیوستند. در مدت یک ماه، جنگی تمام عیار گسترش یافت و عیدی امین از اوگاندا متواری شد و به جده گریخت. رئیس‌جمهور تانزانیا، جولیوس نیرره نیروهایش را در اوگاندا نگه داشت و از رئیس‌جمهور سابق اوگاندا، میلتون اوبوته اعلام حمایت کرد که این روند تا دسامبر ۱۹۸۰ و برگزاری انتخابات در اوگاندا ادامه یافت. در نوامبر ۱۹۸۵ نیرره از قدرت کناره گرفت و معاونش، علی حسن موینی در یک انتخابات تک حزبی و غیر دموکراتیک جانشین او شد. سرانجام در اکتبر ۱۹۹۵ اولین انتخابات چند حزبی و دموکراتیک در تانزانیا برگزار شد و بنجامین ویلیام امکاپا با اکثریت آرا رئیس‌جمهور تانزانیا شد. در هفت اوت ۱۹۹۸ انفجار تروریستی در کنار سفارت آمریکا در دارالسلام به وقوع پیوست که بیش از ۱۰ کشته بر جای گذاشت، حادثه مشابهی نیز چند روز بعد در کنار سفارت آمریکا در نایروبی کنیا اتفاق افتاد. پرزیدنت امکاپا، اقتصاد تانزانیا را سر و سامان داد و با آلودگی محیط زیست و قطع درختان جنگلی به مقابله برخاست و سیاست‌های تازه‌ای را نیز برای مقابله با بیماری مهلک ایدز در دستور کار قرار داد. در زمینهٔ سیاست خارجی نیز تانزانیا نقش دیپلماتیک پر رنگ تری در شرق آفریقا ایفا کرد و میزبان مذاکرات صلح کشورهایی چون روآندا و بوروندی شد. در اکتبر ۲۰۰۰، امکاپا مجدداً در دور دوم انتخابات ریاست جمهوری پیروز شد. در سال ۲۰۰۲ رهبر مخالفان دولت از رئیس‌جمهوری به خاطر خریدن یک جت شخصی به ارزش ۲۱ میلیون دلار به شدت انتقاد کرد. در ۲۱ دسامبر ۲۰۰۵ در انتخابات ریاست جمهوری در تانزانیا، وزیر خارجهٔ کابینهٔ امکاپا، «جاکایا کی‌کوته» از حزب (CCM) با کسب ۸۰ ٪ آرا، اصلی‌ترین رقیبش، ابراهیم لیپومبا از حزب (CUF) را که تنها ۱۱ ٪ آرا را به دست آورد به برتری رسید و به عنوان رئیس‌جمهور تانزانیا معرفی شد.
رئیس‌جمهور تانزانیا از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۱ جان مگوفولی بود. مگوفولی در مارس ۲۰۲۱ بر اثر حمله قلبی درگذشت و پس از آن سامیا سولوهو به عنوان رئیس‌جمهور منتصب شد.
تقسیمات کشوری

مقالهٔ اصلی: استان‌های تانزانیا
تانزانیا دارای ۳۰ استان است. هر کدام از این استان‌ها نیز دارای چندین شهرستان‌های تابعه هستند. اسامی این استان‌ها به شرح زیر فهرست شده‌است:
کاگرا
موانزا
مارا
آروشا
کلیمانجارو
مانیارا
تانگا
کیگوما
شینیانگا
تابورا
سینگیدا
دودوما
روکاوا
امبیا
ایرینگا
موروگورو
پوانی
دارالسلام
لیندی
روووما
امتوارا
پمبای شمالی
پمبای جنوبی
اونگوجای شمالی
زنگبار شهری غربی
اونگوجای جنوبی
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  خاک اصلی: استان آروشا  استان امبیا  استان امتوارا  استان انجومبه  استان ایرینگا  استان پوانی  استان تابورا  استان تانگا  استان دودوما  استان روکاوا  استان روووما  استان سونگوه |  |  استان سیمیو  استان سینگیدا  استان شینیانگا  استان کاتاوی  استان کاگرا  استان کلیمانجارو  استان کیگوما  استان گیتا  استان لیندی  استان مارا  استان مانیارا  استان موانزا  استان موروگورو  دارالسلام |  |  زنگبار: استان زنگبار شهری غربی  استان پمبای شمالی  استان پمبای جنوبی  استان اونگوجای شمالی  استان اونگوجای جنوبی |        |
جغرافیا

مقالهٔ اصلی: جغرافیای تانزانیا
تانزانیا در آفریقای شرقی واقع شده و با کشورهای کنیا (۷۷۵ کیلومتر)، روآندا (۲۲۲ کیلومتر)، بوروندی (۵۸۹ کیلومتر)، زامبیا (۳۵۳ کیلومتر)، مالاوی (۵۱۲ کیلومتر) و موزامبیک (۸۴۰ کیلومتر) مرز مشترک دارد. همچنین در غرب تانزانیا در دریاچهٔ تانگانیکا با جمهوری دموکراتیک کنگو (۴۷۹ کیلومتر) و در شمال در دریاچهٔ ویکتوریا با اوگاندا (۳۹۱ کیلومتر) مرز آبی دارد.
تانزانیا با ۹۴۷٬۳۰۳ کیلومتر مربع مساحت سیزدهمین کشور بزرگ در آفریقا و سی‌ویکمین کشور بزرگتر در جهان است. مساحت آن از مصر بزرگ‌تر و از نیجریه کوچک‌تر است.
بیشتر خاک تانزانیا از یک فلات با پوشش گیاهی بوته‌زار و علفزار تشکیل شده که در شمال به ناحیه آتشفشانی کلیمانجارو، در غرب به دریاچه تانگانیکا، و در جنوب به زمین‌های مرتفع محدود می‌شود. علی‌رغم مجاورت با خط استوا، ارتفاع زیاد این سرزمین، باعث شده که دمای هوا بین ۲۹–۱۸ درجه سانتی‌گراد ثابت بماند. البته در جلگه‌های ساحلی، آب و هوا گرمسیری است و میزان بارش آن به ۱۰۶–۵۷ سانتی‌متر در سال بالغ می‌شود.
خط ساحلی تانزانیا در کرانه اقیانوس هند در حدود ۱۴۲۴ کیلومتر (۸۸۵ مایل) طول دارد. این کشور همچنین جزایر متعددی را در روبه‌روی سواحل خود شامل می‌شود، از آن جمله است اونگوجا، پمبا، و مافیا.
بلندترین و پست‌ترین نقطه‌های قاره آفریقا هر دو در تانزانیا قرار دارند. این دو نقطه به ترتیب عبارتند از قلهٔ کلیمانجارو به ارتفاع ۵۸۹۵ متر بالاتر از سطح دریا و کف دریاچه تانگانیکا به ارتفاع ۳۵۲ متر پایین‌تر از سطح دریا.
تانزانیا در شمال شرق کوهستانی است و جنگل‌های متراکم دارد و کوه کلیمانجارو نیز در همین ناحیه واقع شده‌است. بخشی از سطح سه دریاچه از دریاچه‌های بزرگ آفریقا در تانزانیا قرار دارد. در شمال و غرب کشور، دریاچه ویکتوریا، بزرگ‌ترین دریاچه آفریقا و دریاچه تانگانیکا، عمیق‌ترین دریاچه قاره واقع شده‌اند. دریاچه تانگانیکا به خاطر گونه‌های منحصر به فرد ماهی در آن معروف است. در جنوب غرب کشور نیز دریاچه نیاسا قرار دارد.
بخش مرکزی تانزانیا فلاتی است پهناور، با دشت‌ها و زمین‌های قابل کشت. ساحل شرقی این کشور گرم و مرطوب است و مجمع‌الجزایر زنگبار روبروی این ساحل قرار دارد.
آبشارهای کالامبو در استان رکوا، در جنوب غرب کشور، دومین آبشار بلند در آفریقا را در خود جای داده‌اند. این آبشارها در نزدیکی ساحل جنوب شرقی دریاچه تانگانیکا در مرز با زامبیا واقع شده‌اند. منطقه حفاظت‌شده خلیج منای بزرگ‌ترین منطقه حفاظت‌شده دریایی زنگبار است.
نقشه ناهمواری‌های تانزانیا
خطوط راه‌آهن تانزانیا
دید ماهواره‌ای از تانزانیا
مقایسه مساحت تانزانیا با مساحت ایالات متحده آمریکا
قلهٔ کلیمانجارو
نمایی از شمال تانزانیا
اقتصاد

اقتصاد تانزانیا بر پایه کشاورزی، که بیش از نیمی از تولید ناخالص داخلی، حدود ۸۵٪ صادرات و ۸۰٪ نیروی کار را تشکیل می‌دهد، استوار است. با این حال شرایط آب‌وهوایی و ناهمواری موجب شده تا فقط ۴٪ از خاک کشور به کشاورزی اختصاص یابد. محصولات مهم کشاورزی در تانزانیا قهوه، پنبه، چای، توتون و بادام هندی است. قهوه و پنبه و نوعی کنف به نام سیسال در تانگانیکا و نارگیل و گرد میخک در جزایر زنگبار و پمبا کشت می‌شود.
تانزانیا از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان ماهی در شرق آفریقاست. ماهی از سواحل دریا و آب‌های داخلی، به ویژه دریاچه‌های ویکتوریا و تانگانیکا و نیاسا، صید می‌شود.
تانزانیا منابع معدنی فراوانی چون طلا، الماس، فسفات، زغال سنگ، آهن، اورانیوم، نیکل، کروم، پلاتین و قلع دارد. استخراج و صادرات گاز طبیعی هم در دههٔ اخیر آغاز شده‌است. تانزانیا همچنین سومین تولیدکننده طلا در آفریقا پس از آفریقای جنوبی و غناست. توسعه نیافتگی کشور باعث کندی میزان بهره‌برداری از معادن شده‌است.
بخش صنعت عمدتاً محدود به فرآوری محصولات کشاورزی و تولید کالاهای مصرفی است. صنعت گردشگری بخش مهمی در اقتصاد تانزانیاست. دو پارک طبیعی سرنگتی و نگورونگورو شهرت جهانی دارند.
خشکسالی در سال‌های آغازین سدهٔ بیست‌ویکم تولید الکتریسیته در کشور را بسیار کاهش داد، چراکه حدود ۶۰٪ برق تانزانیا توسط نیروگاه‌های برق‌آبی تأمین می‌شود.
واحد پول این کشور شلینگ تانزانیا است.
مردم

در سال ۲۰۲۰ جمعیت کشور ۵۹/۵ میلیون نفر برآورد می‌شود. پراکندگی جمعیت بسیار نامتوازن است. تراکم جمعیتی از ۱/۱ نفر در کیلومتر مربع در مناطق خشک تا ۵۳ نفر در کیلومتر مربع در مناطق کوهستانی متغیر است. حدود ۷۸٪ مردم روستانشین‌اند.
تانزانیا، به رغم فقیربودن، از باسوادترین کشورهای آفریقایی است و بیش از ۸۵٪ مردم آن خواندن و نوشتن می‌دانند.
نژاد ۹۹٪ تانزانیایی‌ها، آفریقایی و ۱٪ نیز غیر آفریقایی از جمله آسیایی (بیشتر هندی-پاکستانی)، اروپایی و عرب است. اکثر آفریقایی‌تبارهای تانزانیا از قبایل بانتو هستند. بزرگ‌ترین گروه قومی، سوکوما نام دارد که در جنوب دریاچه ویکتوریا ساکنند. دومین گروه بزرگ قومی نیاموزی است که در جنوب ناحیه سوکوماها زندگی می‌کنند و با مردم همسایگان شمالی خود (کنیا و اوگاندا) پیوندهای فرهنگی و زبانی دارند. ههه، بنا، گوگو، هایا، ماکونده، چاگا و نیاکیوسا قبایل بزرگ دیگرند که هر یک بیش از یک میلیون جمعیت دارند. از قبایل نیلی می‌توان به کوچ‌نشینان ماسایی و لو اشاره کرد که هر دو در شمار بیشتری در کشور همسایه یعنی کنیا هم زندگی می‌کنند. همچنین قبایل ساناداوه و هادزا که به زبان‌های خانواده خوسا شبیه به زبان اهالی کالاهاری صحبت می‌کنند. در سال ۱۹۹۵ جمعیت آسیایی ۵۰٬۰۰۰ نفر در سرزمین اصلی و ۴٬۰۰۰ نفر در زنگبار برآورد شد. جمعیت اعراب حدود ۷۰٬۰۰۰ نفر و اروپائی‌ها هم حدود ۱۰٬۰۰۰ برآورد می‌شود. انقلاب ژانویه ۱۹۶۴ زنگبار که به سلطه اعراب بر این جزیره پایان داد، قتل‌عام هزاران نفر از اعراب و هندی‌ها و فرار ده‌ها هزار نفر دیگر از آن‌ها را در پِی داشت.[نیازمند منبع]
به رغم این تنوع قومی، توزیع نسبی قبایل در سرتاسر سرزمین و واگذاری مناصب مهم به هر یک از آن‌ها، ثبات نسبی را برای تانزانیا به همراه آورده‌است.
میانگین سنی مردم تانزانیا ۱۸ سال و سن امید به زندگی برای مردان ۶۴/۵ و برای زنان ۶۸/۳ سال است.
۳۷٪ جمعیت در مناطق شهری زندگی می‌کنند.
| شهر | جمعیت |
| --- | --- |
دارالسلام: ۲٬۶۹۹٬۰۰۰
موانزا: ۴۳۷٬۰۰۰
زنگبار: ۴۰۴٬۰۰۰
آروشا: ۳۴۱٬۰۰۰
امبیا: ۲۹۲٬۰۰۰
موروگورو: ۲۵۱٬۰۰۰
تانگا: ۲۲۵٬۰۰۰
دودوما: ۱۸۱٬۰۰۰