stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پیتر مایجر

| پیتر مایجر | پیتر مایجر |
| --- | --- |
مایجر در سال ۲۰۲۰: مایجر در سال ۲۰۲۰
عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از میشیگان حوزهٔ سوم: عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از میشیگان حوزهٔ سوم
دوره مسئولیت ۳ ژانویه ۲۰۲۱ – ۳ ژانویه ۲۰۲۳: دوره مسئولیت ۳ ژانویه ۲۰۲۱ – ۳ ژانویه ۲۰۲۳
پس از: جاستین آماش
پیش از: هیلاری شولتن
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: پیتر جیمز مایجر ۱۰ ژانویهٔ ۱۹۸۸ ‏(۳۷ سال) گرند رپیدز، میشیگان، ایالات متحده
حزب سیاسی: جمهوری‌خواه
همسر(ان): گابریلا زکاریاس (ا. ۲۰۱۶)
فرزندان: ۱
خویشاوندان: هنک مایجر (پدر) داگ مایجر (عمو) فردریک مایجر (پدربزرگ) هنری مایجر (پدربزرگ)
تحصیلات: آکادمی نظامی ایالات متحده دانشگاه کلمبیا (لیسانس هنر) دانشگاه نیویورک (کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی)
امضا: 
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری:  ایالات متحده آمریکا
خدمت/شاخه:  ارتش ایالات متحده آمریکا
سال‌های خدمت: ۲۰۰۸–۲۰۱۶
درجه: Sergeant
یگان: گردان ۳۲۵ اطلاعات نظامی
جنگ‌ها/عملیات‌: جنگ عراق
پیتر جیمز مایجر (‎/ˈmaɪ.ər/‎ , MY-ər؛ زادهٔ ۱۰ ژانویه ۱۹۸۸) یک سیاستمدار و تحلیلگر تجاری آمریکایی است که از سال ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۳ به عنوان نماینده ایالات متحده در
حوزه انتخابیه سوم میشیگان  خدمت کرد. مایجر یکی از اعضای حزب جمهوری‌خواه است.
مایجر در گرند راپیدز، میشیگان به دنیا آمد. او بزرگ‌ترین پسر هنک مایجر و نوه فردریک مایجر است که پدرش، هندریک مایجر، پس از مهاجرت او از هلند به ایالات متحده، سوپرمارکت‌های زنجیره ای مایجر را تأسیس کرد. خانواده مایجر مالک فروشگاه‌های زنجیره ای مایر کورپوریشن هستند. فوربس خانواده مایجر را به عنوان یکی از ثروتمندترین خانواده‌های میشیگان با دارایی خالص بیش از ۶ میلیارد دلار شناسایی کرده است.
چونگ جائه-وون

چونگ جائه-وون (انگلیسی: Chung Jae-won؛ زادهٔ ۲۱ ژوئن ۲۰۰۱) اسکیت‌باز سرعت اهل کره جنوبی است.
از افتخارات وی میتوان به کسب مدال نقره در بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۱۸ اشاره کرد.
هرب پیندر

| 0 | 1 |
| --- | --- |
ن ب و: ن ب و
هرب پیندر (انگلیسی: Herb Pinder؛ زادهٔ ۲۹ دسامبر ۱۹۴۶) بازیکن هاکی روی یخ اهل کانادا است.
پیازک

پیازک‌های روی ترتیزک باتلاقی (Cardamine bulbifera)
پیازک (انگلیسی: Bulbil)، گیاه کوچک و جوانی است که به‌صورت رویشی از جوانه‌های زیر بغل در ساقه گیاه مادر یا به جای گل روی گل‌آذین تکثیر می‌شود. این گیاهان جوان کلون‌های گیاه مادری هستند که آنها را تولید کرده است - آنها دارای مواد ژنتیکی یکسان هستند. تشکیل پیازک‌ها شکلی از تولیدمثل غیرجنسی است، زیرا آنها در نهایت می‌توانند گیاهان مستقل جدیدی را تشکیل دهند.
اگرچه برخی از پیازک‌ها معیارهای گیاه‌شناسی را دارند تا به‌عنوان یک پیاز واقعی در نظر گرفته شوند، انواع مختلفی از اشکال ریخت‌شناسی پیازک وجود دارد که برخی از آنها پیاز محسوب نمی‌شوند. از این رو دلیل تمایز بین پیاز و پیازک است. برای نمونه، برخی از گروه‌های گیاهی پیازدار، مانند پیاز و سوسن، پیازک‌هایی را به شکل یک پیاز ثانویه کوچک تولید می‌کنند. پیازک‌های پیاز و سوسن معیارهای گیاه‌شناسی را برای برچسب زدن پیاز واقعی برآورده می‌کنند. تمام پیازک‌های تولید شده توسط گیاهان پیازدار باید پیاز در نظر گرفته شوند، اما همه پیازک‌ها را نباید پیاز در نظر گرفت. برای نمونه، سایر گروه‌های گیاهی غیر پیازی، مانند جنس‌های مختلف در زیرخانواده آگاوه‌وشان، به‌خوبی شناخته شده‌اند که پیازک‌هایی تولید می‌کنند که در واقع معیارهای گیاه‌شناسی را برای در نظر گرفتن پیاز برآورده نمی‌کنند.
پیازک‌ها در یوکای اختاپوسی (Agave vilmoriniana)
پیازک در آگاوه‌وشان

در آگاوه‌وشان، پیازک‌ها بر روی گل‌آذین یک گیاه شکوفه رشد می‌کنند. رشد پیازک‌ها در این گروه تقریباً در ۱۷ گونه آگاو، همه گونه‌های (Furcraea) رایج است و تا حدودی در زنگوله‌ای (به ویژه یوکای صابونی) و یوکاهای دروغین (Hesperaloe) ثبت شده است. پیازک‌ها می‌توانند به‌سرعت رشد کنند، بسیاری از آنها پس از مرگ گل‌ها این کار را انجام می‌دهند و می‌توانند برای حدود یک تا دو سال قبل از ریشه‌زدن در زمین روی گل‌آذین باقی بمانند. در حالی که هنوز روی گیاه مادر هستند، بسیاری از گونه‌ها ریشه‌های ناخواسته دارند و در صورت رها شدن برای بلوغ، می‌توانند به اندازه‌های بین ۵ تا ۱۵ سانتی‌متر رشد کنند.
پلی‌بوتیلن سوکسینات

| پلی‌بوتیلن سوکسینات | پلی‌بوتیلن سوکسینات |
| --- | --- |
دیگر نام‌هاPoly(tetramethylene succinate): دیگر نام‌هاPoly(tetramethylene succinate)
شناساگرها: شناساگرها
کوته‌نوشت‌ها: PBS
شماره ثبت سی‌ای‌اس: 25777-14-4
کم‌اسپایدر: none
خصوصیات: خصوصیات
فرمول مولکولی: (C8H12O4)n
چگالی: 1.26 g/cm3
دمای ذوب:  ۱۱۵ درجه سلسیوس (۲۳۹ درجه فارنهایت؛ ۳۸۸ کلوین) 
انحلال‌پذیری در آب: Insoluble
انحلال‌پذیری در chloroform: Soluble
به استثنای جایی که اشاره شده‌است در غیر این صورت، داده‌ها برای مواد به وضعیت استانداردشان داده شده‌اند (در 25 °C (۷۷ °F)، ۱۰۰ kPa): به استثنای جایی که اشاره شده‌است در غیر این صورت، داده‌ها برای مواد به وضعیت استانداردشان داده شده‌اند (در 25 °C (۷۷ °F)، ۱۰۰ kPa)
Infobox references: Infobox references
:   
پلی‌بوتیلن سوکسینات (PBS) (گاهی اوقات پلی تترامتیلن سوکسینات) رزین پلیمری ترموپلاستیک از خانواده پلی‌استر است. این ماده یک پلی‌استر آلیفاتیک تجزیه‌پذیر با خواص قابل مقایسه با پلی پروپیلن است.
همچنین ممکن است با نام های تجاری Bionolle (شووا دنکو)، BioPBS (میتسوبیشی) شناخته شود. پلی‌بوتیلن سوکسینات شامل واحدهای پلیمریزاسیون بوتیلن سوکسینات با تکرار C
8H
12O
4 است.
تاریخچه

سنتز پلی‌استرهای مبتنی بر اسید سوکسینیک برای اولین بار در سال ۱۸۶۳ انجام شد. در آن زمان دانشمند پرتغالی، آگوستینیو ویسنته لورنچو، در تحقیق درمورد ترکیبات چند اتمی، واکنش بین اسید سوکسینیک و اتیلن گلیکول را برای ایجاد آنچه او "سوکسینو اتیلنیک اسید" نامید، توصیف کرد. او متوجه شد که این اسید وقتی در دمای بالا گرم می‌شود آب را از دست می‌دهد (۳۰۰ درجه سانتی‌گراد) و یک توده کریستالی پس از خنک شدن بدست می‌آید. متأسفانه، لورنچو ساختار مواد به دست آمده را زیاد مطالعه نکرد.
بعداً دیویدوف (۱۸۸۶)،  و سپس ولندر (۱۸۹۴) با استفاده از روش‌های مختلف این ماده مشابه را تهیه کردند. این کارهای اولیه در دهه ۱۹۳۰توسط والاس هیوم کارترز با مطالعه سیستماتیک‌تری از پلی‌استرهای مبتنی بر اسید سوکسینیک دنبال شد. در آن زمان هدف از چنین مطالعه‌ای یافتن جایگزینی مصنوعی برای الیاف ابریشم طبیعی بود.
کاروترز با حذف آب در یک فرآیند تقطیر مداوم، پلیمرهایی با جرم مولی به‌طور قابل توجهی بیشتر از آنچه قبلاً سنتز شده بود، بدست آورد. با این وجود، خواص محصولات نهایی کیفیت مورد انتظار را نشان نمی‌داد. بنابراین کاروترز توجه بیشتری به پلی‌آمیدها کرده و با همکارش جولیان هیل نایلون ۶و۶ را اختراع کرد.
بعداً فلوری (۱۹۴۶) سنتز بهبود یافته پلی‌استرهای آلیفاتیک با کلرید دی اسید را پیشنهاد کرد.
در اوایل دهه ۱۹۹۰، پس از بیش از ۴۰ سال به فراموش سپرده شدن، این پلیمر به دلیل افزایش تقاضا برای پلیمرهایی با منشا زیستی و زیست تخریب پذیر مورد توجه مجدد قرار گرفت.
سنتز

مانند سایر پلی‌استرها مانند پلی اتیلن ترفتالات، دو مسیر اصلی برای سنتز وجود دارد: فرایند تبادل استری (از دی‌استرهای سوکسینات) و فرایند استری شدن مستقیم که از دی اسید شروع می‌شود. استری شدن مستقیم اسید سوکسینیک با 1،4-بوتان‌دی‌ال رایج ترین روش برای تولید است که شامل یک فرایند دو مرحله‌ای می‌باشد. ابتدا مقدار اضافی دی‌ال با دی‌اسید استری شده تا با حذف آب، اولیگومر پلی‌بوتیلن سوکسینات ایجاد شود.سپس، این اولیگومر تحت خلاء تبادل استری می‌شوند تا یک پلیمر با جرم مولی بالا تشکیل دهند. این مرحله به یک کاتالیزور مناسب مانند مشتقات تیتانیوم، زیرکونیوم، قلع یا ژرمانیوم نیاز دارد.
کاربردها

از آنجایی که پلی‌بوتیلن سوکسینات به‌طور طبیعی به آب و کربن دی اکسید تجزیه می‌شود ممکن است جایگزینی جایگزینی زیست تخریب پذیر برای برخی از پلاستیک های رایج باشد. دامنه زمینه‌های کاربردی این پلیمر هنوز در حال رشد است و می‌توان چندین حوزه را برای آن مشخص کرد.
ابتدا در زمینه‌ی بسته بندی، پلی‌بوتیلن سوکسینات را می‌توان به عنوان فیلم، کیسه یا جعبه برای بسته‌بندی مواد غذایی و لوازم آرایشی استفاده کرد. سایر کاربردهای را می‌توان به‌عنوان محصولات یکبار مصرف مانند ظروف یا مقالات پزشکی یافت.
در کشاورزی، پلی‌بوتیلن سوکسینات برای ساخت فیلم‌های مالچ یا مواد دیررس برای آفت کش و کود استفاده می‌شود. همچنین انتظار می‌رود که سهمی نیز در بازارهای دیگر مثل ماهیگیری (برای تورهای ماهیگیری)، جنگلداری، مهندسی عمران یا سایر زمینه‌هایی که بازیابی و بازیافت مواد پس از استفاده مشکل ساز است، داشته باشد.
در زمینه پزشکی، PBS می‌تواند به‌عنوان سیستم‌های کپسوله‌سازی تجزیه پذیر زیست محیطی مورد استفاده قرار گیرد،  و همچنین برای ایمپلنت‌ها مورد بررسی قرار گرفته است.
تولید صنعتی

در صنعت، بهبود سنتز پلی‌بوتیلن سوکسینات اجازه تولید در مقیاس بزرگ این پلیمر را داده است. شرکت ژاپنی Showa، در سال ۱۹۹۳ یک کارخانه نیمه تجاری ساخت که می‌تواند ۳ هزار تن پلیمر در سال تولید کند. این پلی‌استرها که با نام تجاری Bionolle فروخته می‌شوند، از طریق پلیمریزاسیون تراکمی مذاب و سپس گسترش زنجیر با دی ایزوسیانات سنتز می‌شوند.
بعدتر، در آوریل ۲۰۰۳، مواد شیمیایی میتسوبیشی ظرفیت ۳ هزار تن در سال ایجاد کرد و یک پلی‌بوتیلن سوکسینات سبز و پایدار را به بازار عرضه کرد. این پلیمر بدون استفاده از افزاینده زنجیر (chain extender) می‌تواند به جرم‌های مولکولی بالایی برسد. از آن زمان، چندین تولید کننده پلی‌بوتیلن سوکسینات مانند Hexing Chemical (آنهویی، چین)، داروسازی Xinfu (هانگزو، چین) یا IRe Chemical (کره جنوبی) در بازار ظهور کرده اند.
در سال ۲۰۱۰، Hexing Chemical اولین شرکت بزرگ پلی‌بوتیلن سوکسینات در مقیاس بزرگ با ظرفیت سالانه ۱۰ هزار تن شد. در همان سال داروسازی شینفو از ایجاد بزرگترین خط تولید مداوم پلی‌بوتیلن سوکسینات در جهان با ظرفیت سالانه ۲۰ هزار تن خبر داد. در حال حاضر اکثر این پلی‌آلکیلن سوکسینات‌ها از پیش‌سازهای پتروشیمی سنتز می‌شوند. با این وجود، اکثر تولیدکنندگان برای سنتز این پلی‌استرها در حال ارزیابی یا توسعه اسید سوکسینیک تولید شده بر پایه منابع زیستی هستند. در سال ۲۰۱۶، Showa Denko با اشاره به تأخیر در مقررات زیست محیطی در مورد کیسه های پلاستیکی خرید و کاهش قیمت در بازار پلاستیک های تجزیه پذیر، پایان تولید و فروش Bionolle را اعلام کرد.
A. V. Lourenço
W. H. Carothers
پوربی جوشی

| پوربی جوشی | پوربی جوشی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۹ اوت ۱۹۷۴ ‏(۵۰ سال)
ملیت: هندی
پیشه(ها): بازیگر، صداپیشگی، مجری تلویزیون
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۵–تا اکنون
پوربی جوشی (زاده ۱۹ اوت ۱۹۷۴) یک هنرپیشه تلویزیونی و صداپیشه، کمدین و مجری برنامه‌های تلویزیونی هندی است. او دختر بازیگران پروین جوشی و ساریتا جوشی است. او خواهر کتکی دیو است.
فیلم‌شناسی > فیلم‌

| سال | فیلم | نقش |
| --- | --- | --- |
| ۲۰۰۶ | قوم | آفتاب برنزه، ماه درخشید دختر |
| ۲۰۰۸ | داسویدانیا | گاریما |
| ۲۰۱۰ | آسمان کی عمید |  |
| ۲۰۱۱ | دامادم! | شیخا |
| ۲۰۱۹ | هالا | ارم مسعود |
فیلم‌شناسی > نمایش‌های تلویزیونی

| سال | سلسله | نقش | یادداشت |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۹۵ | فاسل |  |  |
| ۲۰۰۰–۲۰۰۲ | مهدی تره نام کی | نیکی |  |
| ۲۰۰۱–۲۰۰۶ | دیشاین | نیکیتا/نها | نقش دوگانه |
| ۲۰۰۴– | نمایش بزرگ کمدی هندی | نقش‌های مختلف |  |
| ۲۰۰۸ | آقا و خانم تلویزیون | خودش | نمایش واقعیت |
| ۲۰۰۸–۲۰۱۲ | حماری دورانی | داکشا دیپاک پاتل |  |
| ۲۰۰۸ | سیرک کمدی کانته کی تاکار | میزبان |  |
| ۲۰۰۹ | سیرک کمدی - چینچپوکلی به چین | میزبان |  |
| ۲۰۱۰ | کمدی سیرک کا ماها سنگرام | میزبان |  |
| ۲۰۱۲ | کاهانی کمدی سیرک کی | شرکت کننده |  |
| ۲۰۱۲–۲۰۱۳ | کمدی سیرک که آجوبه | شرکت کننده |  |
| ۲۰۱۴ | کلاس‌های کمدی | هاوا هاوایی |  |
فیلم‌شناسی > سری وب

| سال | نمایش دهید | نقش | یادداشت |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۱۹–۲۰۲۱ | پارک مترو | پیال پاتل |  |
کیتیل آندره آموت

کیتیل آندره آموت ورزشکار مرد رشتهٔ اسکی آلپاین اهل کشور نروژ است. وی در بین سال‌های ‎۱۹۹۲ تا ۲۰۰۶ میلادی در مسابقات بازی‌های المپیک زمستانی در مجموع ۸ مدال، شامل ۴ مدال طلا ، ۲ نقره و ۲ برنز را کسب کرد.
هوشنگ ابتهاج

| هوشنگ ابتهاج | هوشنگ ابتهاج |
| --- | --- |
ابتهاج در ۱۳۹۲: ابتهاج در ۱۳۹۲
نام اصلی: امیر هوشنگ ابتهاج
زاده: ۶ اسفند ۱۳۰۶ رشت، استان گیلان، ایران
۱۹ مرداد ۱۴۰۱ (۹۴ سال) کلن، آلمان: ۱۹ مرداد ۱۴۰۱ (۹۴ سال) کلن، آلمان
آرامگاه: باغ محتشم، رشت
لقب: ه‍. ا. سایه
پیشه: شاعر پژوهشگر
ملیت: ایرانی
سبک(های) نوشتاری: شعر نو، غزل، مثنوی، رباعی
جوایز مهم: جایزه بنیاد موقوفات محمود افشار نشان عالی هنر برای صلح
همسر(ها): آلما مایکیال (ا. ۱۳۳۷–ب. ۱۴۰۰)
فرزند(ان): ۴
خویشاوندان:  غلامحسین ابتهاج (عمو)  ابوالحسن ابتهاج (عمو)  احمدعلی ابتهاج (عمو) 
امضا: امضا
امیر هوشنگ ابتهاج (۶ اسفندِ ۱۳۰۶ – ۱۹ مردادِ ۱۴۰۱)، متخلّص به ه‍. ا. سایه، شاعر و پژوهش‌گرِ ایرانی بود. او نخستین کتابش به نام نخستین نغمه‌ها را در سال ۱۳۲۵ منتشر کرد. از آثار دیگر او می‌توان به تصنیف «سپیده» و غزل‌های «در کوچه‌سار شب»، «حصار» و «ارغوان» اشاره کرد. او در رادیو از ۱۳۵۰ تا ۱۳۵۶ سرپرست برنامهٔ گل‌ها و همچنین پایه‌گذار برنامهٔ موسیقایی گلچین هفته بود.
زندگی

امیر هوشنگ ابتهاج یکشنبه ۶ اسفند ۱۳۰۶ در رشت در خانواده‌ای بهایی زاده شد. پدرش آقاخان ابتهاج از پزشکان رشت و مدتی رئیس بیمارستان پورسینای این شهر بود و مادرش فاطمه رفعت نام داشت. پدربزرگ او «ابراهیم ابتهاج الملک» گرکانیو مادربزرگش اهل رشت بود.
در زمانِ تسلّطِ جنگلی‌ها پدربزرگش را یک اسلام‌گرای تندرو به تحریکِ ملّایانِ قشریِ حامیِ روس با داس کشت.
برادرانِ ابتهاج، یعنی غلامحسین ابتهاج، ابوالحسن ابتهاج و احمدعلی ابتهاج، اعمامِ امیرهوشنگ بودند.
هوشنگ ابتهاج دورهٔ تحصیلات دبستان را در رشت و دبیرستان را در تهران گذراند و در همین دوران اولین دفتر شعر خود را با نام نخستین نغمه‌ها منتشر کرد.
ابتهاج در جوانی دلباخته دختری ارمنی به نام گالیا شد که در رشت ساکن بود و این عشق دوران جوانی دست‌مایه اشعار عاشقانه‌ای شد که در آن ایام سرود. بعدها که ایران غرق خون‌ریزی و جنگ و بحران شد ابتهاج شعری به نام (دیرست گالیا…) با اشاره به همان روابط عاشقانه‌اش در گیر و دار مسائل سیاسی سرود.
سایه در سال ۱۳۴۶ بر آرامگاه حافظ در جشن هنر شیراز شعرخوانی کرد که باستانی پاریزی در سفرنامهٔ معروف خود (از پاریز تا پاریس) استقبال شرکت‌کنندگان و هیجان آن‌ها پس از شنیدن اشعار سایه را شرح می‌دهد و می‌نویسد که تا پیش از آن هرگز باور نمی‌کرده است که مردم از شنیدن یک شعر نو تا این حد هیجان‌زده شوند.
تعدادی از غزل‌ها، تصنیف‌ها و اشعار نیمایی او را هنرمندانی نظیر محمدرضا شجریان، احمدظاهر، علیرضا افتخاری، شهرام ناظری، حسین قوامی و محمد اصفهانی اجرا کرده‌اند. تصنیف خاطره‌انگیز تو ای پری کجایی و تصنیف سپیده (ایران ای سرای امید) از اشعار سایه است.
سایه پس از واقعهٔ میدان ژاله (۱۷ شهریور ۱۳۵۷) به‌همراه محمدرضا لطفی، محمدرضا شجریان و حسین علیزاده به نشانهٔ اعتراض به حکومت پهلوی از رادیو استعفا داد.
ابتهاج مدتی به‌عنوان مدیرکل شرکت دولتی سیمان تهران به کار اشتغال داشت.
وی در سال ۱۳۶۶ همراه خانواده خود به آلمان مهاجرت کرد و تا پایان عمر به ایران سفر می‌کرد. او در ۱۳۳۲ با همسرش، شاعر آلما مایکیال (۲۲ فروردین ۱۳۱۱ – ۱۸ اسفند ۱۴۰۰) که ارمنی‌تبار بود، آشنا شد و با او زندگی می‌کرد. آن‌ها در ۱۳۳۷ با یکدیگر ازدواج کردند. او از این ازدواج چهار فرزند به دنیا آورد: یلدا (زاده ۱۳۳۸)، کیوان (زاده ۱۳۳۹)، آسیا (زاده ۱۳۴۰) و کاوه (زاده ۱۳۴۱).
خانه شخصی سایه که خود آن را ساخته (به اشتباه می‌گویند سازمانی بوده است) در سال ۱۳۸۷ با نام خانهٔ ارغوان به ثبت سازمان میراث فرهنگی رسیده است. دلیل این نام‌گذاری وجود درخت ارغوان معروفی در حیاط این خانه است که سایه شعر ارغوان خود را برای آن درخت گفته است.
از مهم‌ترین آثار هوشنگ ابتهاج تصحیح او از غزل‌های حافظ است که با عنوان حافظ به سعی سایه نخستین‌بار در ۱۳۷۲ نشر کارنامه به چاپ رساند و بار دیگر با تجدیدنظر و تصحیحات تازه منتشر شد. سایه سال‌های زیادی را صرف پژوهش ادبی و حافظ‌شناسی کرده که این کتاب حاصل تمام آن زحمت‌هاست که سایه در مقدمه آن را به همسرش پیشکش کرده است.
در ۱۰ مهر ۱۳۹۵ بیست و سومین جایزهٔ ادبی و تاریخی محمود افشار یزدی در باغ موقوفات افشار به انتخاب اعضای هیئت گزینش جایزهٔ این بنیاد به هوشنگ ابتهاج اهدا شد.
در ۱۲ مهر ۱۳۹۷ در مراسم پایانی ششمین جشنواره بین‌المللی هنر برای صلح، نشان عالی «هنر برای صلح» به هوشنگ ابتهاج و ۳ هنرمند دیگر اهدا شد.
درگذشت

هوشنگ ابتهاج در ۱۹ مرداد ۱۴۰۱ در سن ۹۴ سالگی در شهر کلن آلمان به علت نارسایی کلیه و کهولت سن درگذشت. پیکر او صبح شنبه ۵ شهریور ۱۴۰۱ در باغ محتشم رشت به خاک سپرده شد.
به گفتهٔ خودش او هرچه‌قدر که به زندگی عشق می‌ورزید، به مرگ فکر نمی‌کرد.
وقتی مسعود بهنود از او پرسید که رابطه‌اش با مرگ چطور است، پاسخ داد: «شما هیچ‌وقت با مرگ روبه‌رو نمی‌شوید. تا زنده‌اید، زنده‌اید. اصلاً مرگ وجود ندارد. موقع مرگ زنده نیستید. اصلاً نمی‌دانید یعنی چه. از چه می‌ترسید؟ چیزی که هرگز نمی‌تواند اتفاق بیفتد. تا وقتی شما هستید اتفاق نمی‌افتد. موقعی اتفاق می‌افتد که شما نیستید.»
فرهنگ و سیاست > جهان‌بینی

ابتهاج با اینکه در خانواده‌ای مرفه و سرشناس متولد شد بعدها همفکر توده‌ای‌ها شد. هرچند هرگز به عضویت آن درنیامد. با این حال برخی از منتقدان گرایش ابتهاج به سوسیالیسم و حزب توده را باعث تقویت جنبهٔ شاعری او می‌دانند. با این وجود، در سال‌های بعد اشعاری با درون‌مایه‌های عرفانی، اخلاقی و مناجات با خدا سرود که عده‌ای آن‌ها را از نظر پرداخت زبانی به اشعار حافظ نزدیک می‌دانند.
فرهنگ و سیاست > حزب توده ایران

ابتهاج در گفتگو با مجلهٔ مهرنامه در مهر ۱۳۹۲ دربارهٔ روابطش با حزب توده گفته است:
«عضو حزب توده نبودم؛ اما همیشه سوسیالیست بودم و به توده‌ای‌ها احترام می‌گذاشتم و رفیق آن‌ها بودم و با آن‌ها هم‌عقیده بودم.»
و در جای دیگر نیز گفته است:
«من به سلامت تئوریک سوسیالیسم باور دارم؛ هنوز باور دارم که هیچ راهی جز سوسیالیسم پیش پای بشر نیست.»
فرهنگ و سیاست > اخراج از کانون نویسندگان ایران

در سال ۱۳۵۸ خورشیدی، هیئت دبیران کانون نویسندگان ایران که عبارت بودند از باقر پرهام، احمد شاملو، محسن یلفانی، غلامحسین ساعدی و اسماعیل خوئی تصمیم به تعلیق هوشنگ ابتهاج، به‌آذین، سیاوش کسرائی، فریدون تنکابنی و برومند به علّت نقض مرام‌نامه و اساس‌نامهٔ کانون گرفتند. این تصمیم درنهایت به تأیید مجمع عمومی کانون نویسندگان ایران که به‌صورت فوق‌العاده برگزار شد، رسید و منجر به اخراج کل عناصر توده‌ای به همراه این پنج تن، از کانون نویسندگان ایران شد.
فرهنگ و سیاست > تشبیه خمینی به مهتاب

روز ۱۲ بهمن ۱۳۵۷، هم‌زمان با ورود خمینی به ایران، روزنامهٔ کیهان در صفحهٔ نخست خود شعری از هوشنگ ابتهاج (ه.ا. سایه) درج کرد که در قالب شعر نو سروده شده بود. کیهان این شعر را در شمارهٔ ۱۰۶۲۷ با تصویری از نقشهٔ ایران که به صورت مشتی گره کرده، برآمده و تبدیل به علامت پیروزی شده بود و شاخه گلی نیز در میان داشت، چاپ کرد.
متن شعر بدین شرح بود:
در بگشایید
شمع بیارید
عود بسوزید
پرده به یک‌سو زنید از رخ مهتاب
شاید این از غبار راه رسیده
آن سفری همنشین گمشده باشد.
فرهنگ و سیاست > زندان

پس از آغاز برخورد دستگاه امنیتی و قضایی جمهوری اسلامی با سران حزب توده، امیر هوشنگ ابتهاج نیز در اردیبهشت ۱۳۶۲ دستگیر و زندانی شد. او نزدیک به یک سال در زندان بود. او تأیید می‌کند که در برخورد با دادستان وقت انقلاب، شهادت نورالدین کیانوری دربارهٔ عضویت ابتهاج در این حزب را رد کرد.
فرهنگ و سیاست > آزادی از زندان

هوشنگ ابتهاج سال ۱۳۹۱ در ۸۵ سالگی خاطرات خود را در گفتگو با میلاد عظیمی در کتاب پیر پرنیان‌اندیش عنوان کرد. در این کتاب هوشنگ ابتهاج عقاید و نظرات خود را دربارهٔ بسیاری از چهره‌های نامدار موسیقی، شعر و سیاست در زمان خود بیان کرد. او در این کتاب تأیید می‌کند که آزادی‌اش از زندان در سال ۱۳۶۳ پس از نامه محمدحسین شهریار به سیدعلی خامنه‌ای، رئیس‌جمهور وقت، و بیان این نکته که «وقتی سایه را زندانی کردند، فرشته‌ها بر عرش الهی گریه می‌کنند» صورت گرفته است. ابتهاج یک سال پس از زندان آزاد می‌شود.
ویژگی شعر

غلامحسین یوسفی دربارهٔ شعر سایه می‌گوید: «در غزل فارسی معاصر، شعرهای سایه در شمار آثار خوب و خواندنی است. مضامین گیرا و دلکش، تشبیه، استعاره‌ها و صور خیال بدیع، زبان روان، موزون، خوش‌ترکیب و هماهنگ با غزل، از ویژگی‌های شعر اوست. همچنین رنگ اجتماعی ظریف آن یادآور شیوهٔ دل‌پذیر حافظ است. از جمله غزل‌های برجسته می‌توان به این موارد اشاره نمود: دوزخ روح، شبیخون، خون‌بها، گریهٔ لیلی، چشمی کنار پنجرهٔ انتظار و نقش دیگر.»[نیازمند منبع]
اشعار نو او نیز درون‌مایه‌ای تازه و ابتکاری دارد و چون فصاحت زبان و قوت بیان سایه با این درون‌مایهٔ ابتکاری همگام شده، نتیجهٔ مطلوبی به‌بار آورده است. خود او معتقد است برای او اصل عاطفهٔ شعر است.
در شعر پس از نیما در حوزهٔ غزل تقسیماتی را با توجه به شاعرانی که در آن زمان حضور داشته‌اند، انجام داده‌اند که در این بین نام‌هایی چون هوشنگ ابتهاج، منوچهر نیستانی، حسین منزوی، محمدعلی بهمنی و سیمین بهبهانی به چشم می‌خورد.
عبدالعلی دستغیب در نقدی سایه را در حلقهٔ دوم شاعران نیمایی؛ آنهایی که پیش از پیوستن به نیما شعرهایی در سبک و قالب سنتی می‌نوشتند، کنار احمد شاملو، اخوان ثالث و سیروس نیرو قرار داده که حلقهٔ اول را شامل توللی، شمس لنگرودی، منوچهر شیبانی، اسماعیل شاهرودی و دیگران می‌داند و حلقهٔ سوم که شامل سهراب سپهری و منوچهر آتشی و دیگران بوده است. او می‌گوید:
«پس از شهریور سال ۱۳۲۰ این دو گروه به علاوهٔ گروه سوم به نیما پیوستند. این اتصال البته آن‌قدرها هم اتفاق بزرگی را رقم نزد؛ یعنی برخی از این شاعران در این مدت یک‌سری نوآوری‌هایی انجام دادند اما انگار پیشنهادهای نیما را درست درک نکرده بودند؛ چون ما دیدیم که دوباره برگشتند. سایه از نیما زیاد تأثیر گرفت، شعرهای نیمایی جالبی را نوشت که هنوز هم بعضاً در خاطره‌ها مانده است اما این اتفاق چندان دوام نیافت. ایشان یک غزل‌سرا هستند اما امتیازش به نظر من این است که توانسته غزل‌هایی را با حال و هوای جدید خلق کند. در واقع غزل کلاسیک و سنتی را نفسی تازه بخشیده است. از این بابت یک غزل‌سرای نئوکلاسیک به‌شمار می‌رود.»
ویژگی شعر > حافظ

جایگاه غزل‌های هوشنگ ابتهاج در شعر معاصر ایران را با اشعار حافظ مقایسه می‌کنند. او در زندگی خود شعر نیمایی و نوقدمایی و غزل سرود. هوشنگ ابتهاج تاثیرگیری از حافظ و علاقه به او را کتاب حافظ به سعی سایه نشان داده است. او دیوان اشعار حافظ را تصحیح کرد و تلاش کرد بیانی نو ارائه کند.
کارها

سایه هم در آغاز همچون شهریار، چندی کوشید تا به راه نیما برود اما نگرش مدرن و اجتماعی شعر نیما به ویژه پس از سرایش ققنوس، با طبع او که اساساً شاعری غزل‌سرا بود، همخوانی نداشت. پس راه خود را که همان سرودن غزل بود، دنبال کرد.
سایه در سال ۱۳۲۵ مجموعهٔ «نخستین نغمه‌ها» را که شامل اشعاری به شیوهٔ کهن است، منتشر کرد. در این دوره هنوز با نیما یوشیج آشنا نشده بود. «سراب» نخستین مجموعهٔ او به اسلوب جدید است اما قالب همان چهارپاره با مضمونی از نوع غزل و بیان احساسات و عواطف فردی، عواطفی واقعی و طبیعی است. مجموعهٔ «سیاه مشق» با آنکه پس از «سراب» منتشر شد شعرهای سال‌های ۲۵ تا ۲۹ شاعر را دربرمی‌گیرد. در این مجموعه، سایه تعدادی از غزل‌های خود را چاپ کرد و توانایی خویش را در سرودن غزل نشان داد تا آن‌جا که می‌توان گفت تعدادی از غزل‌های او از بهترین غزل‌های این دوران به‌شمار می‌رود.
سایه در مجموعه‌های بعدی اشعار عاشقانه را رها کرد و با کتاب شبگیر خود که حاصل سال‌های پُرتب‌وتاب پیش از سال ۱۳۳۲ است، به شعر اجتماعی روی آورد. مجموعهٔ «چند برگ از یلدا» راه روشن و تازه‌ای در شعر معاصر گشود. از نمونه کارهای وی می‌توان به آلبوم دستگاه چهارگاه و نغمهٔ افشاری اشاره کرد که در سال ۱۳۵۵ کانون فکری کودکان و نوجوانان به انتشار رساند. در این آلبوم نوازندگان برجسته به شکل تک‌نوازی و گروه‌نوازی در گوشه‌های دستگاه‌ها و آوازهای ایرانی جهت آموزش به نوجوانان علاقه‌مند اجرا کرده‌اند. این مجموعه با کمک کامبیز روشن‌روان پدید آمد.
سایه پس از درگذشت احسان طبری در بهار ۱۳۶۸ مثنوی «قصه خون دل» را به یاد و در رثای او سرود. ترانهٔ «در این سرای بی‌کسی» از سروده‌های هوشنگ ابتهاج است.
در مهر ۱۳۹۵ بیست و سومین جایزه بنیاد موقوفات افشار که در این بنیاد برگزار شد، به هوشنگ ابتهاج اهدا شد. در این جلسه علاوه بر سیدمصطفی محقق داماد و غلامعلی حداد عادل شخصیت‌های برجستهٔ فرهنگی چون محمدرضا شفیعی کدکنی، حسن انوری، فتح‌الله مجتبایی، علی‌اکبر صالحی، سیدرضا صالحی امیری، احمد مسجدجامعی، عبدالحسین مختاباد و ژاله آموزگار حضور داشتند.[نیازمند منبع]
کتاب‌شناسی

نخستین نغمه‌ها، ۱۳۲۵
سراب، ۱۳۳۰
سیاه‌مشق، فروردین ۱۳۳۲، نسخه نهایی: ۱۳۷۸، انتشارات کارنامه
شبگیر، مرداد ۱۳۳۲
زمین، دی ۱۳۳۴
چند برگ از یلدا، آبان ۱۳۴۴
یادنامه، مهر ۱۳۴۸ (ترجمه شعر هوانس تومانیان شاعر ارمنی، با همکاری نادر نادرپور، گالوست خاننتس و روبن)
تا صبح شب یلدا، مهر ۱۳۶۰
یادگار خون سرو، بهمن ۱۳۶۰
حافظ به سعی سایه (دیوان حافظ با تصحیح ابتهاج)
آینه در آینه (برگزیدهٔ اشعار)، با گزینش محمدرضا شفیعی کدکنی، ۱۳۶۹
تاسیان (اشعار ابتهاج در قالب نو)، انتشارات کارنامه، مهر ۱۳۸۵
پیر پرنیان‌اندیش (خاطرات سایه در گفت‌وگو با میلاد عظیمی و عاطفه طیه)، انتشارات سخن، ۱۳۹۱
بانگ نی، انتشارات کارنامه، ۱۳۹۵
‏هدیه (برگزیدهٔ اشعار)، به خط عبدالله فرادی، انتشارات محمود افشار، ۱۳۹۷
از این میان سیاه مشق و تاسیان تنها دفترهایی هستند که ابتهاج با تجدیدنظر در محتوا به چاپ‌های بعدی رساند. این دو دفتر، مجموعه و چکیدهٔ همهٔ شعرهای اوست. بانگ نی نیز در پاییز ۱۳۹۵ بدون آگاهی او منتشر شد.
موسیقی

او از کودکی به موسیقی و شعر علاقه داشت. گفته خودش حافظه خوبی داشت و آوازهایی را که از رادیو می‌شنید به راحتی به یاد می‌سپرد و آنها را می‌نوشت و با اشعار شاعران کلاسیک ایرانی مقایسه می‌کرد. او گفته بود «موسیقی اگر نگویم قبل از شعر بود ولی باعث شناختن شعر شد. او در سال ۱۳۹۷ به بی‌بی‌سی فارسی گفت: «یکی از افسوس‌های من -هنوز هم در این آخر عمر- غصه‌ام این است که ای کاش به جای شعر، یک اتفاقی می‌افتاد و من دنبال موسیقی می‌رفتم».
ابتهاج از سال ۱۳۵۰ تا ۱۳۵۶ پس از کناره‌گیری داوود پیرنیا سرپرست برنامهٔ گل‌ها در رادیوی ایران و پایه‌گذار برنامه موسیقایی گلچین هفته بود. مدیریت او در برنامه گل‌های جدید فصل مهمی از موسیقی سنتی و کلاسیک ایران را در دهه ۱۳۵۰ رقم زد.
او با اهل موسیقی ارتباط نزدیکی داشت. از جمله با محمدرضا لطفی در سال‌های پیش از انقلاب همکاری نزدیکی داشت. محمدرضا لطفی با پشتیبانی او توانست کانون فرهنگی و هنری چاووش را تأسیس کند. بسیاری از خوانندگان سرشناس ایرانی، سروده‌های ابتهاج را خوانده‌اند.
همچنین گزینش نام همایون شجریان به پیشنهاد ایشان به استاد محمدرضا شجریان صورت گرفته است، که شرح آن در قسمتی از گفتگوی با عادل فردوسی پور نقل شده است.
گفتگوها

«در طول چهل و اندی سال دوستی از نزدیک و خوشبختانه بسیار نزدیک، هرگز ندیدم که او هنرمند راستینی، از مردم زمانه ما را به چشم انکار نگریسته باشد. در میان صدها دلیلی که به عظمت او می‌توان اقامه کرد، همین یک دلیل بس که او بر چکاد بلندی ایستاده که نیازی به انکار دیگران ندارد و این موهبتی است الهی. متجاوز از نیم قرن است که نسل‌های پی در پی عاشقان شعر فارسی حافظه‌های‌شان را از شعر سایه سرشار کردند. امروز اگر آماری از حافظه‌های فرهیخته شعردوست در سراسر قلمرو زبان فارسی گرفته شود، شعر هیچ‌یک از معاصران زنده نمی‌تواند با شعر سایه رقابت کند.»
محمدرضا شفیعی کدکنی در بزرگداشت ابتهاج،