همه زن‌ها اینگونه‌اند
خلاصه > پرده دو

نمای اول - اتاق خواب دو خواهر
دسپینا خواهران را تشویق به برقراری ارتباط با مردان آلبانی‌تبار می‌کند و می‌گوید که دختران زیبا و جوانی مثل آنها، مستحق این همه رنج و اندوه نیستند (aria: Una donna a quindici anni). وقتی خدمتکار از اتاق خارج می‌شود، فیوردلیجی می‌گوید که دچار وسوسه شده و بعد از مدتی با درابلا به این نتیجه می‌رسند که کمی صحبت و خنده با آن مردان جذاب و عاشق هم بد نیست و شاید باعث شود از غم و غصه‌شان کاسته شود و ایام دوری زودتر بگذرد (duet: Prenderò quel brunettino).
نمای دوم - باغ
درابلا با گولیئلمو و فیوردلیجی با فراندو «مردان با حفظ تغییر قیافه»، برای قدم زدن به باغ می‌روند؛ درابلا خیلی زود دلباخته گولیئلمو می‌شود و در ازای لوح قلب مانندی که از وی می‌گیرد، مدالی را که عکس فراندو در آن بوده، به نشانه عشق به مرد جوان می‌دهد (duet: Il core vi dono). فراندو اما نتوانسته ارتباط دلخواه را با فیوردلیجی برقرار کند؛ زیرا او هنوز دل در گرو نامزدش دارد و در انتظار بازگشت اوست (Ferrando's aria: Ah, lo veggio - Fiordiligi's aria: Per pietà, ben mio, perdona). بنابراین پیش گولیئلمو می‌رود تا ببیند درابلا هم بر سر عهدش وفادار مانده یا خیانت کرده‌است؛ او با دیدن آن مدال در دستان گولیئلمو، پی به بی وفائی نامزدش، درابلا، می‌برد و بسیار ناراحت و خشمگین می‌شود. گولیئلمو در ابتدا فراندو را دلداری می‌دهد (aria: Donne mie, la fate a tanti) اما بعد شروع به دست انداختنش می‌کند و می‌گوید دلیلش این است که او از فراندو جذاب تر بوده و زنان او را بیشتر می‌پسندند.
نمای سوم - اتاق دو خواهر
درابلا اعتراف می‌کند که عاشق مرد آلبانیایی شده (È amore un ladroncello)؛ اما فیوردلیجی از این وضع ناراضیست و تصمیم می‌گیرد که به طریقی وارد ارتش شود و نامزدش را پیدا کند؛ ولی قبل از اینکه خانه را ترک کند، فراندو می‌آید و باز هم به او ابراز عشق می‌کند و در نهایت، فیوردلیجی نیز تسلیم عشق او می‌گردد (duet: Fra gli amplessi). فراندو هم برای تلافی پیش گولیئلمو می‌رود و می‌گوید که توانسته دل نامزدش را بدست بیاورد و او را عاشق خود کند. دون آلفونسو که تقریباً شرط را برده، به آن‌ها می‌گوید وقتش رسیده که به دو خواهر پیشنهاد ازدواج بدهند و به آن‌ها توصیه می‌کند در آخر کار، نامزدهایشان را ببخشند و زنان را همانگونه که هستند بپذیرند و دوست داشته باشند (Così fan tutte).
نمای چهارم
جشن عروسی «آلبانیاییها» با دو خواهر است. دسپینا خود را به شکل یک دفتر دار درآورده و با گرفتن امضا از هر چهار نفر، ازدواجشان را ثبت می‌کند. بلافاصله بعد از این، صدای موسیقی نظامی از دور به گوش می‌رسد که نشانه بازگشت افسران است. آلفونسو متوجه می‌شود که ترس و وحشت تمام وجود دو خواهر را فراگرفته؛ چون احساس می‌کنند فراندو و گولیئلمو در چند قدمی خانه هستند. دو داماد به سرعت می‌روند تا خود را مخفی کنند (در واقع می‌روند تا لباس افسریشان را بپوشند و به شکل اصلی خودشان برگردند). گولیئلمو و فراندو با شکل واقعی خود وارد می‌شوند و شروع به ابراز عشق به دو خواهر می‌کنند. دون آلفونسو برگه ازدواج را جلوی پای آن‌ها میندازد تا بردارند و بخوانند و خشم خود را به خواهران بی‌وفا نشان دهند. گولیئلمو و فراندو با ابراز انزجار از بی‌ثباتی درابلا و فیوردلیجی در عشق، آنجا را ترک می‌کنند و بعد از دقایقی خود به شکل تازه‌ای درمی‌آورند — تلفیقی از لباس افسری و آلبانیایی — و پیش دو خواهر بازمی‌گردند. دسپینا هم چهره واقعی اش را نشان می‌دهد و می‌گوید که نقش دکتر و دفتردار را او بازی کرده‌است! دو خواهر متوجه می‌شوند که فریب بزرگی خورده‌اند و از رفتارهای خود شرمسار می‌گردند. در نهایت، همگی یکدیگر را می‌بخشند و به این نتیجه می‌رسند که زندگی و انسان‌ها را با همه خوبی‌ها و بدی‌هایشان باید دوست داشت و پذیرفت.