stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
شیونگ‌نو
تاریخ

شیونگ‌نو اولین بار در سوابق تاریخی چین در قرن پنجم قبل از میلاد ظاهر شد، زمانی که تهاجمات مکرر آنها باعث شد پادشاهی‌های کوچک شمال چین شروع به برپایی چیزی کنند که بعدها به دیوار بزرگ تبدیل شد. شیونگ‌نو پس از قرن سوم قبل از میلاد، زمانی که یک کنفدراسیون قبیله‌ای دوردست را تحت فرمانروایی که نام چانیو که عنوانی معادل تقریبی نامگذاری امپراتور چین به عنوان tianzi (پسر آسمان) است را برگزید، تشکیل دادند، به یک تهدید واقعی برای چین تبدیل شدند. آنها بر سرزمینی حکومت می‌کردند که از غرب منچوری (استان‌های شمال شرقی) تا پامیر امتداد داشت و بیشتر سیبری و مغولستان کنونی را پوشش می‌داد. شیونگ‌نو جنگجویان سرسخت سواری بودند که می‌توانستند تا ۳۰۰هزار کماندار اسب‌سوار را در نفوذهای دوره‌ای خود به شمال چین جمع‌آوری کنند، و آنها چیزی بیش از یک بازی برای ارابه‌های چینی با قابلیت مانور کمتر بودند. تکمیل دیوار بزرگ در امتداد سراسر مرز شمالی چین در طول دودمان چین (۲۲۱–۲۰۶ پیش از میلاد) حملات شیونگ‌نو را کند کرد اما آن را متوقف نکرد. فرمانروایان اولیه سلسله هان سعی کردند با ازدواج فرمانروایان عشایر شیونگ‌نو با شاهزاده‌خانم‌های چینی آنها را کنترل کنند، اما حملات شیونگ‌نو علیه چین به صورت دوره ای ادامه یافت تا اینکه امپراتور وو هان (حکومت ۱۴۱/۱۴۰–۸۷/۸۶ پ. م) سیاست تهاجمی شدیدی را علیه عشایر شیونگ‌نو آغاز کرد و لشکری را به مرکز چین فرستاد تا آنها را دور بزنند و با دشمنان شیونگ‌نوها، برای اتحاد بر ضد آنها مذاکره کنند.
ریشه‌شناسی

چندین نظریه در مورد هویت و منشأ قومی-زبانی شیونگ‌نوها وجود دارد.
ریشه‌شناسی > نظریه ارتباط با هون‌ها

فرضیه شیونگ‌نو-هون در اصل توسط مورخ فرانسوی قرن ۱۸ میلادی، ژوزف گیگن ارائه شد. او متوجه شد که مورخان چین باستان به اعضای قبایل مرتبط با شیونگ نو با نام‌هایی شبیه به نام «هون» اشاره کرده‌اند. وی همچنین خاطر نشان می‌کند که در الفبای زبان باستانی سغدی، هم شیونگ‌نوها و هم هون‌ها با عنوان γwn (xwn) یاد می‌شدند، که نشان می‌دهد این دو نام مترادف بوده‌اند. اگرچه این نظریه که شیونگ‌نوها پیشینیان هون‌ها بودند، اکنون توسط بسیاری از محققان پذیرفته شده، اما هنوز به یک اجماع کلی تبدیل نشده است.
ریشه‌شناسی > نظریه ایرانی زبان بودن شیونگ نو

نظریه دیگری که در میان محققان وجود دارد عنوان می‌کند که شیونگ‌نوهاش احتمالاً ایرانی بودند.
هرلد والتر بیلی نظریه زبان ایرانی شیونگ‌نوها را مطرح کرد، با این استدلال که تمامی نام‌های اولیه شیونگ‌نو در قرن دوم قبل از میلاد، از یکی از زبان‌های ایرانی شرقی بوده است.همچنین طبق یافته‌های بیلی هر چند در میان شیونگ‌نوها طوایف و گروه‌های ایرانی‌زبان بودند، اما نمی‌توان شیونگ‌نوها را از اقوام ایرانی‌تبار دانست، بلکه به احتمال قوی‌تر آنها قبلاً تابع یک قوم ایرانی بوده‌اند و الگوی عشایری و فرهنگ و زبان ایرانی را از آنها آموخته‌اند.
در کتاب تاریخ تمدن‌های آسیای مرکزی که در سال ۱۹۹۴ توسط یونسکو منتشر شد، یانوش هارماتا ویراستار آن ادعا می‌کند که قبایل شیونگ‌نو دارای نام‌های ایرانی بوده‌اند، و همه کلمات شیونگ‌نو که توسط چینی‌ها ذکر شده است را می‌توان از یک زبان سکایی دانست؛ بنابراین اکثر قبایل شیونگ‌نو به یکی از زبان‌های ایرانی شرقی صحبت می‌کردند.
بر اساس مطالعه‌ای که در سال ۲۰۲۰ میلادی در دانشگاه کمبریج انجام شد، ۱۸ درصد از ژنتیک شیونگ‌نوها مربوط به افرادی از تمدن آمودریا است که در مردم امروزی ایران رایج است. حدود ۲۲ درصد دیگر از تبار اوراسیای غربی شیونگ‌نوها به فرهنگ سینتاشتا مرتبط بود. بقیه تبار آنها (۶۰٪) متعلق به جمعیت استان خووسگول در شرق آسیا و در اواخر عصر برنز بود.
ریشه‌شناسی > نظریه ینی‌سئیایی

لایوس لیگتی خاورشناس و زیست‌شناس مجارستانی که در زمینه زبان‌های مغولی و ترکی تخصص دارد، اولین دانشمندی بود که پیشنهاد کرد شیونگ‌نوها به یکی از زبان‌های ینی‌سئیایی صحبت می‌کرده‌اند. در اوایل دهه ۱۹۶۰ میلادی، ادوین پولی بلانک این ایده را با شواهد معتبر گسترش داد. نظریه ینی‌سئیایی توضیح می‌دهد که «مردم جای» (jie people)، یک قوم غربی از شیونگ‌نوها، به زبان ینی‌سئیایی صحبت می‌کردند. بلانک خاطرنشان می‌کند که زبان غالب شیونگ‌نوها احتمالاً ترکی یا ینیسی بوده است، اما متذکر شده است که شیونگ‌نوها قطعاً یک جامعه چند قومیتی بوده‌اند.
ریشه‌شناسی > نظریه ترک بودن شیونگ‌نوها

بر اساس مطالعه‌ای که توسط الکساندر ساولیف و چونگوون جونگ در سال ۲۰۲۰ میلادی در مجله «علوم انسانی تکاملی» توسط انتشارات دانشگاه کمبریج منتشر شد، «احتمالاً بخش غالب جمعیت شیونگ‌نو به زبان ترکی صحبت می‌کردند». با این حال، مطالعات ژنتیکی، ترکیبی از تک گروه‌های مختلف از آسیای غربی و شرقی یافتند که تنوع ژنتیکی زیادی را در درون مردم شیونگ‌نو نشان می‌دهد. نظریه ترک‌زبان بودن شیونگ‌نوها ممکن است مربوط به تبار شرق آسیایی شیونگ‌نوها باشد.
از طرفداران نظریه ترک‌زبان بودن شیونگ‌نوها می‌توان به ژان-پی‌یر ابل-رموزا، چین‌شناس فرانسوی اشاره کرد. رموزا بیان می‌کند که شیونگ‌نوها احتمالاً به یکی از زبان‌های «نیا ترکی» صحبت می‌کردند. کریگ جی. بنجامین، مورخ استرالیایی، و استاد تاریخ در دانشگاه مک‌کواری، شیونگ‌نوها را نیا ترک ها(proto-Turks)، یا نیامغول‌هایی (proto-Mongols) می‌داند که احتمالاً به یکی از زبان‌های ینی‌سئیایی یا تونگوزی صحبت می‌کرده‌اند.
منابع چینی چندین قوم ترک را به شیونگ‌نوها مرتبط می‌کنند:
۱.گوک ترک‌ها و طبقه حاکم آنان یعنی خاندان آشینا
۲. اقوام و مردمان اویغور
خاقان‌های اویغور ادعا می‌کردند که تبارشان از شیونگ‌نوها است. (طبق منابع چینی، بنیانگذار خاقانات اویغور یک حاکم شیونگ‌نو بود).
همچنین برخی منابع تاریخی چین، منشأ شیونگ‌نوها را به خیتان‌های مغول نسبت می‌دهند.
ریشه‌شناسی > نظریه نسب مغولی

مورخان و باستان شناسان مغول و برخی دانشمندان دیگر این فرضیه را مطرح کرده‌اند که شیونگ‌نوها به زبانی مرتبط با زبان‌های مغولی صحبت می‌کردند. باستان شناسان مغول اظهار داشتند که مغولان باستان (نیا مغول‌ها) که پیش از عصر آهن، در حوالی شمال چین و مغولستان امروزی ساکن بودند اجداد شیونگ‌نوها بوده‌اند، و در مقابل برخی از محققان احتمال داده‌اند که شیونگ‌نوها اجداد مغول‌ها بوده‌اند. نیکیتا بیچورین شیونگ نو و شیان بی‌های مغول را دو دودمان از یک قومیت می‌دانست.
کتاب باستانی تانگ از بیست قبیله شیوآی (shiwei) نام می‌برد، که سایر منابع چینی آنها را با خیتان‌ها مرتبط می‌دانستند، مردم خیتان که به نوبه خود از تبار شیان بی بودند با شیونگ‌نوها نیز مرتبط بودند.
چنگیز خان مغول در نامه خود به کیو چوجی از عصر پادشاهی مودو چانیو، با عنوان «دوران دور چانیوی ما» (The remote times of our Chanyu) یاد می‌کند. همچنین نماد خورشید و ماه شیونگ نو که توسط باستان شناسان کشف شد شبیه به نماد ملی مغولستان امروزی (نماد سویومبو) است.
ریشه‌شناسی > نظریه زبان مجزا

گرهارد دورفر زبان‌شناس آلمانی، هرگونه ارتباط بین زبان شیونگ نو و هر زبان شناخته شده دیگری، حتی هرگونه ارتباط با زبان ترکی یا مغولی را رد کرده است.
ژنتیک

یک مطالعه در سال ۲۰۰۳ نشان داد که ۸۹٪ از نسب مادری شیونگ‌نوها منشأ آسیای شرقی دارند، در حالی که ۱۱٪ مربوط به اوراسیا غربی هستند. با این حال، یک مطالعه دیگر در سال ۲۰۱۶ نشان داد که ۳۷٪ از ژنتیک مادری شیونگ نو در یک نمونه در مغولستان، منشأ اوراسیای غربی داشتند.
با توجه به تحقیقات مشترک الاند راجرز از دانشگاه کیل و فردریکا کاستل از دانشگاه ایندیانا، جمعیت شیونگ نو بسیار شبیه به مردمان مغول باستان (نیا مغول‌ها) است که دارای فراوانی مشابهی از تک گروه‌های مادری شرقی و غربی بود، این تحقیقات ژنتیکی نشان می‌دهد که تقریباً ۲۷٪ از تک گروه‌های مادری شیونگ نو از غرب اوراسیا بودند، در حالی که بقیه از شرق آسیا بودند.
همچنین این تحقیقات نشان داد که تقریباً ۴۷٪ از تک گروه‌های پدری شیونگ‌نو منشأ اوراسیا غربی داشتند، در حالی که بقیه ژنتیک آنها (۵۳٪) منشأ آسیای شرقی داشت.
نگارخانه

گسترش کوچ نشینان به مغولستان حدوداً ۱۰۰۰ سال پیش از میلاد (عصر آهن اولیه) و شکل‌گیری شماتیک امپراتوری شیونگ‌نو در قرن سوم پیش از میلاد
مجسمه مودو چانیو، موزه ملی چنگیز خان، اولان باتور
سردیس مودو چانیو (مته خان) در قیصریه، ترکیه
ایلیوشین ایل-۹۶

ایلیوشین-۹۶
ایلیوشین ایل-۹۶ (به روسی: Ильюшин Ил-96) یک هواپیمای مسافربری پهن‌پیکر چهارموتوره  ساخت شرکت ایلیوشین در کشور روسیه است. این هواپیما از سال ۱۹۹۳ روانه بازار شد که بر حسب مدل، توان جابه‌جایی ۲۶۲ تا ۴۳۶ مسافر را دارد. تا سال ۲۰۰۵ تنها ۱۸ فروند از این هواپیماها تولید و تحویل شد اما تاکنون ۳۰ فروند از آن ساخته شده‌است. این هواپیماها مدل جدیدتری از ایلیوشین-۸۶ به حساب می‌آیند.
مشخصات

ایلیوشین آی‌ال-۹۶ دارای چهار موتور توربوفن آویادویگاتل پی‌اس-۹۰ یا دو موتور آویادویگاتل پی‌دی-۱۴ در زیر بال‌ها است.
فاصله نوک دو بال: ۶۰٫۱ متر
طول: ۶۴٫۷ متر
ارتفاع: ۱۵٫۷ متر
ظرفیت مسافر: ۳۸۶ نفر
بیشینه سرعت: ۹۱۲ کیلومتر بر ساعت
محدوده پرواز: ۱۱۴۸۲ کیلومتر
مدل‌ها

IL-96-300 مدل استاندارد اولیه.
IL-96PU مدل ساخته شده برای رئیس‌جمهور روسیه.
IL-96-400 مدل دارای طول بدنه بیشتر و محدوده پرواز طولانی‌تر.
IL-96-400T مدل ترابری کالا با در مخصوص.
خوشحال‌تر از همیشه (ترانه)

«خوشحال‌تر از همیشه» (انگلیسی: Happier Than Ever) ترانه‌ای از خواننده و ترانه‌پرداز آمریکایی، بیلی آیلیش برای دومین آلبوم استودیویی او با همین نام است. این ترانه در ۳۰ ژوئیه ۲۰۲۱، به عنوان ششمین تک‌آهنگ این آلبوم توسط دارک‌روم و اینترسکوپ رکوردز منتشر شد. این ترانهٔ پاپ پانک و ایمو دربارهٔ خشم بیلی آیلیش از یک پارتنر سابق به خاطر رابطهٔ سمی است. ترانه با صدای نرم همراه با گیتارهای کلاسیک و بیس شروع می‌شود و سپس به صدای دیستورته‌تری تبدیل می‌شود. آیلیش این ترانه را به همراه برادر و تهیه‌کننده‌اش، فینیس اوکانل پس از پایان بخش آمریکایی تور وقتی همه می‌خوابیم (۲۰۱۹) نوشت.
گواهی‌نامه‌ها

| منطقه | گواهی | واحد گواهی‌شده/فروش |
| --- | --- | --- |
| استرالیا (آی‌اف‌پی‌آی استرالیا) | ۵× پلاتین | ۳۵۰٬۰۰۰ |
| اتریش (فونوگرافی اتریش) | ۲× پلاتین | ۶۰٬۰۰۰ |
| بلژیک (بی‌ئی‌ای) | طلا | ۲۰٬۰۰۰ |
| برزیل (پرو موزیکا برزیل) | ۳× الماس | ۴۸۰٬۰۰۰ |
| دانمارک (آی‌اف‌پی‌آی) | پلاتین | ۹۰٬۰۰۰ |
| فرانسه (اس‌ان‌ئی‌پی) | الماس | ۳۳۳٬۳۳۳ |
| آلمان (بی‌وی‌ام‌آی) | طلا | ۲۰۰٬۰۰۰ |
| ایتالیا (اف‌آی‌ام‌آی) | پلاتین | ۱۰۰٬۰۰۰ |
| مکزیک (امپروفون) | ۳× پلاتین | ۴۲۰٬۰۰۰ |
| نیوزیلند (آرآی‌ای‌ان‌زد) | ۲× پلاتین | ۶۰٬۰۰۰ |
| لهستان (زدپی‌ای‌وی) | ۲× پلاتین | ۱۰۰٬۰۰۰ |
| پرتغال (انجمن صنفی گرامافون) | ۳× پلاتین | ۳۰٬۰۰۰ |
| اسپانیا (سازنده‌های موسیقی) | پلاتین | ۶۰٬۰۰۰ |
| بریتانیا (بی‌پی‌آی) | ۲× پلاتین | ۱٬۲۰۰٬۰۰۰ |
استریم: استریم
| یونان (آی‌اف‌پی‌آی یونان) | پلاتین | ۲٬۰۰۰٬۰۰۰ |
| سوئد (گی‌ال‌اف) | طلا | ۴٬۰۰۰٬۰۰۰ |
  رقم فروش+پخش جاری تنها بر پایهٔ گواهی‌ها.  رقم فقط پخش جاری تنها بر پایهٔ گواهی‌ها.:   رقم فروش+پخش جاری تنها بر پایهٔ گواهی‌ها.  رقم فقط پخش جاری تنها بر پایهٔ گواهی‌ها.
تاریخچه انتشار

| منطقه | تاریخ | فرمت(ها) | منطقه | ناشر(ان) | منابع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ایالات متحده | ۱۷ اوت ۲۰۲۱ | Contemporary hit radio | اریجینال | دارک‌روم |  |
| فرانسه | ۲۶ اوت ۲۰۲۱ | رادیو ایرپلی | اریجینال | یونیورسال |  |
| مختلف | ۴ سپتامبر ۲۰۲۱ | دانلود دیجیتال استریم | ادیت | دارک‌روم اینترسکوپ |  |
| ایتالیا | ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۱ | رادیو ایرپلی | رادیو ادیت | یونیورسال |  |
احرار الشام

| احرار الشام | احرار الشام |
| --- | --- |
انواع نشان‌های مورد استفاده احرار الشام: انواع نشان‌های مورد استفاده احرار الشام
رهبران: حسان عبود (۲۰۱۱–۲۰۱۴) † ابو عبدالله الحموی با نام مستعار ابو جابر (۲۰۱۴–۲۰۱۵)  ابو یحیی الحموی (۲۰۱۵–اکنون)
تاریخ فعالیت: اواخر ۲۰۱۱-اکنون
مقر: استان ادلب، سوریه
مناطق فعالیت: سوریه
ایدئولوژی: اسلام‌گرایی سنی سلفی‌گری 
بخشی از: جبهه اسلامی (سوریه) مجلس فرماندهی انقلاب (سوریه) جبهه تحریر سوریه جبهه شامیه فتح حلب فرماندهی نظامی متحد غوطه شرقی انصار الشريعه سوريه جیش الحرمون اتاق عملیات حومه شمال حمص اعتصام بالله
متحدان: جیش الاسلام اتحاد اسلامی اجناد الشام ارتش مجاهدین الویة الفرقان فیلق الشام ارتش آزاد سوریه
مخالفان: نیروهای مسلح سوریه مقاومت سوریه نیروهای دفاع ملی سوریه داعش هیئت تحریر شام پشتیبانی ایران از سوریه در جنگ داخلی سوریه مداخله روسیه در جنگ داخلی سوریه ایران
درگیری‌ها و جنگ‌ها: جنگ داخلی سوریه حمله به ادلب  جنگ حلب  حمله به رقه  تهاجم به لاذقیه در سال ۲۰۱۳  اپوزیسیون سوریه- درگیری با داعش  مداخله نظامی علیه داعش مداخله آمریکا در جنگ داخلی سوریه  درگیری جبهه انقلابیون سوریه- جبهةالنصره  نبرد دوم ادلب  تهاجم به جسرالشغور ۲۰۱۵ 
وبگاه: http://ahraralsham.net/
جنبش اسلامی احرار الشام (به عربی: حركة أحرار الشام الإسلامية) سازمانی شامل گروه‌های نظامی اسلامی و سلفی است که با حکومت بشار اسد در حال مبارزه مسلحانه است. این گروه در مناطق مختلف سوریه به خصوص در استان‌های ادلب، حلب و ریف دمشق مشغول نبرد در جنگ داخلی سوریه است. این گروه علاوه بر آنکه نیرومندترین عضو ائتلاف جبهه اسلامی (سوریه) است، رهبری ائتلاف جبهه اسلامی را نیز برعهده دارد. جنبش اسلامی احرار الشام در سال ۲۰۱۳ به عنوان دومین گروه قدرتمند و اثرگذار در میان اپوزیسیون، پس از ارتش آزاد سوریه شناخته می‌شد.
تاریخچه

تشکیل این گروه به مارس-مه ۲۰۱۱ درست پس از انقلاب مصر برمی‌گردد که تعدادی از زندانیان اسلام‌گرا با عفو عمومی حکومت سوریه آزاد شدند. بنا بر گزارش سازمان‌های اطلاعاتی آمریکا، تعدادی از اعضای القاعده که از زندان‌های حکومت سوریه آزاد شدند، قادر به تأثیرگذاری بر روی عملیات‌های این گروه و همچنین تأثیرگذاری در رده‌های بالای تصمیم‌گیری این گروه هستند. فرماندهی این گروه برعهده دکتر حسان عبود بود که به طور مرموزی همراه ابوخالد سوری (نماینده ایمن الظواهری رهبر سازمان تروریستی القاعده در سوریه) و بسیاری دیگر از کادر فرماندهی این گروه کشته شدند. احرار الشام رابطه تنگاتنگی با سازمان تروریستی القاعده دارد این گروه در سال ۲۰۱۳ حدود ۸۳ یگان در نقاط مختلف سوریه داشته است. احرار الشام با گروه‌های سکولار حاضر در سوریه همکاری می‌کند. این گروه قبلاً نقش عمده‌ای را در ائتلاف جیش‌الفتح که در استان‌های ادلب و حلب فعال هستند بازی می‌کرد اما بعد از آن به عضویت جبهه تحریر سوریه درآمد. با وجود همکاری احرار الشام با سایر گروه‌ها، این جنبش، رهبری و سازمان منحصر به خود را داراست. گفته می‌شود: این گروه علاوه بر چاپ و نشر رساله‌های مذهبی، خدمات بشردوستانه نیز به انجمن‌ها ارائه می‌دهد.
گروه ناوانا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: شرکت سهامی خاص
صنعت: شرکت خوشه‌ای
بنا نهاده: ۱۹۹۸
دفتر مرکزی: داکا، بنگلادش
تعداد کارکنان: ۹۸۰ نفر
وبگاه: www.navana.com
گروه ناوانا (انگلیسی: Navana Group) شرکت خوشه‌ای بنگلادشی است، که در سال ۱۹۹۸ تأسیس شد.
میاسیشف ام-۵۵

| ام-۵۵ ژئوفیزیک آ | ام-۵۵ ژئوفیزیک آ |
| --- | --- |
میاسیشف ام-۵۵ ژئوفیزیک آ در نمایشگاه ماکس ۲۰۰۱: میاسیشف ام-۵۵ ژئوفیزیک آ در نمایشگاه ماکس ۲۰۰۱
کاربری: هواپیمای شناسایی ارتفاع بالا
تولیدکننده: میاسیشف
نخستین پرواز: موضوع ۳۴: دسامبر ۱۹۷۸  ام-۱۷: 26 May 1982  ام-۵۵: 16 Aug 1988
وضعیت: در حال خدمت
کاربر اصلی: نیروی هوایی روسیه  نیروی هوایی شوروی
تعداد ساخته‌شده: موضوع ۳۴: 1  ام-۱۷: at least 20  ام-۵۵: 50
هزینه هر فروند: ۳۰۰ میلیون یورو
میاسیشف ام-۵۵ (نام گزارش ناتو: Mystic-B) یک هواپیمای تحقیقاتی ژئوفیزیکی در ارتفاع بالا است که توسط میاسیشف در اتحاد جماهیر شوروی ساخته شده‌است. مأموریت این هواپیما مشابه با مأموریت به لاکهید - یو ۲ است اما با یک بدنه دوقلو و طرح دم مسطح افقی ساخته شده‌است. این هواپیما یک توسعه از هواگرد Myasishchev M-17 Stratosphera با افزایش وزن برخاست توسعه یافته‌است.
کاربران

نیروی هوایی شوروی
نیروی هوایی روسیه
مشخصات (M-55

داده‌ها از The Osprey Encyclopedia of Russian Aircraft 1875–1995ویژگی‌های عمومی
خدمه: ۱ (ام-۵۵ یو تی اس: ۲)
طول: ۲۲⁄۸۶۷ متر (۱ اینچ)
پهنای بال: ۳۷⁄۴۶ متر (۲ فوت ۸ اینچ)
ارتفاع: ۴⁄۸ متر (۱ فوت ۸ اینچ)
مساحت بال‌ها: ۱۳۱⁄۶ متر مربع (۲۳۵ فوت مربع)
نسبت اندازه: ام-۵۵:۱۰/۶
ایرفویل: ام-۱۷: P-173-9
وزن خالی: ۱۳٬۹۹۵ کیلوگرم (۳۰٬۸۵۴ پوند)
وزن ناخالص: ۲۳٬۴۰۰ کیلوگرم (۵۱٬۵۸۸ پوند)
بیشترین وزن برخاست: ۲۳٬۸۰۰ کیلوگرم (۵۲٬۴۷۰ پوند)
ظرفیت سوخت: سوخت جت تی-۸وی ۷٬۹۰۰ کیلوگرم (۱۷٬۴۰۰ پوند) آغازین، ۸٬۳۰۰ کیلوگرم (۱۸٬۳۰۰ پوند) بعدی
پیشرانه: ۲ عدد توربوفن با کنارگذر پایین Soloviev D-30-V12, ۹۳⁄۱۹۲ کیلونیوتن (۱۰۹ پوند-نیرو) thrust  در هر موتور
عملکرد
بیشینه سرعت مجاز: ۳۳۲ کیلومتر بر ساعت (۲۰۶ مایل بر ساعت، ۱۷۹ گره) at ۵٬۰۰۰ متر (۱۶٬۰۰۰ فوت) (ام-۱۷ و ام-۵۵)
بُرد: ۴٬۹۶۵ کیلومتر (۳٬۰۸۵ مایل، ۲٬۶۸۱ مایل دریایی)
مداومت پروازی: 6.5 hours at ۱۷٬۰۰۰ متر (۵۶٬۰۰۰ فوت)
حداکثر ارتفاع: ۲۱٬۵۰۰ متر (۷۰٬۵۰۰ فوت)
بیشترین نسبت گلاید: در حدود ۳۰ به ۱ (موتور خاموش)
زمان اوج‌گیری: ۲۱٬۰۰۰ متر (۶۹٬۰۰۰ فوت) در ۳۵ دقیقه
مسافت لازم برای تیک آف: ۹۰۰ متر (۳٬۰۰۰ فوت)
مسافت لازم برای فرود: ۷۸۰ متر (۲٬۵۶۰ فوت)
Myasishchev M-55 در MAKS 2005
ایلیوشین ایل-۸۰

| Il-80 | Il-80 |
| --- | --- |
هنگام پرواز بر فراز مسکو (۶ مه ۲۰۱۰): هنگام پرواز بر فراز مسکو (۶ مه ۲۰۱۰)
کاربری: ستاد فرماندهی هوابرد
تولیدکننده: ایلیوشین
نخستین پرواز: ۵ مارس ۱۹۸۷ Last flight = 8 may 2022 آخرین پرواز
معرفی‌شده در: ۱۹۹۲
وضعیت: در حال خدمت
کاربر اصلی: نیروی هوایی روسیه
تعداد ساخته‌شده: ۴
توسعه‌یافته از: ایلیوشین ایل-۸۶
ایلیوشین-۸۰ (روسی: Ил-80) نام‌گذاری ناتو: مکسدم (انگلیسی: Maxdome ) این هواپیما، مقر فرماندهی هوایی روسیه که قادر به هماهنگی با تمام عملیات‌های هوایی، زمینی، دریایی و موشکی از جمله جنگ هسته‌ای و البته ماهواره‌های این کشور در عرصه جهانی است.
منابع نظامی روس در این زمینه افزودند که جت ایلیوشین-۸۰ تنها هنگامی استفاده می‌شود که در یک جنگ هسته‌ای زیر ساخت‌ها از بین رفته باشند یا ارتباط مخابراتی از راه ایستگاه‌های زمینی میسر نیست.
توسعه

ایلیوشن-۸۰ به وسیلهٔ سامانه نام‌گذاری در ناتو :مکسدام نامیده شده همچنین برخی معتقدند که نام‌گذاری ناتو برای این هواپیما، همانند نام ایلیوشین-۸۶، کامبر می‌باشد. در سیستم نامگذاری روسی این هواپیما بنام آیمک یا اِیمک (Aimak,Eimak) نامیده شده . اعتقاد بر این است که اولین پرواز این هواپیما در تابستان ۱۹۸۵ و اولین پرواز پس از اصلاحات در ۵ مارس ۱۹۸۷ و شروع به تحویل آن در سال بعد به وقوع پیوسته .
بهره برداری

چهار فروند ایلیوشن-۸۰اس ساخته شد و در اختیار دسته هشتم هوانوردی اهداف ویژه مستقر در پایگاه هوایی چکالووسکی در نزدیکی مسکو، قرار گرفت.
یک فروند ایلیوشن-۸۰ در سال ۲۰۰۹
گرین‌هورنز

| گرین‌هورنز | گرین‌هورنز |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
خاستگاه: سینسیناتی، اوهایو، اوهایو، ایالات متحده آمریکا
ژانر: گاراژ راک، بلوز راک، سایکدلیک راک
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۶–اکنون
ناشر(ان): وی۲ رکوردز، تل‌ستار رکوردز، ثرد من رکوردز
همکاری‌های مرتبط: راکانترز، د دد ودر، اریک بردن، Soledad Brothers، لرتا لین، The Dirtbombs، برندان بنسن، هولی گلایتلی، Blanche
وبگاه: www.greenhornes.com
گرین‌هورنز (انگلیسی: The Greenhornes) گروه موسیقی گاراژ راک آمریکایی است که سال ۱۹۹۶ میلادی در سینسیناتی، اوهایوی آمریکا تشکیل شد. اعضای گروه عبارتند از کریگ فاکس (خواننده/گیتارنواز)، جک لارنس (گیتاربیس) و پاتریک کیلر (درامر). این گروه تاکنون چهار آلبوم استودیویی منتشر کرده‌است.
پرچم ملی

نقشه جهان که نمایان‌گر پرچم ملی کشورهاست.
پرچم ملی، پرچمی است که به عنوان نماد یک کشور به کار برده می‌شود. این پرچم توسط حکومت هر کشور اهتزاز در می‌آید، اما توسط شهروندان آن کشور نیز ممکن است استفاده شود.
مدارس خصوصی و دولتی، دادگستری‌ها و دیگر مکان‌های دولتی یا عمومی پرچم ملی را به نمایش می‌گذارند. سه نوع پرچم ملی برای اهتزاز در خشکی (پرچم شهروندی، پرچم دولتی و پرچم نظامی) و سه نوع پرچم برای اهتزاز در دریا وجود دارد، هرچند تعدادی از کشورها از یک طرح یکسان برای تعدادی از آن‌ها (و یا برای همه آن‌ها) استفاده می‌کنند. سه رنگ پراستفاده در پرچم‌های ملی قرمز، آبی و سفید است بطوریکه تنها نیمار جونیور است که هیچ‌یک از این سه رنگ را ندارد.
یوروکوپتر ئی‌سی۶۳۵

| یوروکوپتر ئی‌سی۶۳۵ | یوروکوپتر ئی‌سی۶۳۵ |
| --- | --- |
A EC635 of the Swiss Air Force in flight: A EC635 of the Swiss Air Force in flight
کاربری: Light Multi-Purpose Helicopter
کشور سازنده: France/Germany
تولیدکننده: ایرباس هلیکوپترز ایرباس هلیکوپترز
معرفی‌شده در: May 1998
کاربر اصلی: Royal Jordanian Air Force Swiss Air Force نیروی هوایی عراق
توسعه‌یافته از: یوروکوپتر ای‌سی ۱۳۵
یوروکوپتر ئی‌سی۶۳۵ (به انگلیسی: Eurocopter EC635) یک بالگرد ساختِ کارخانهٔ ایرباس هلیکوپترز است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این بالگرد نیروی هوایی پادشاهی اردن بوده‌است.
یاکوولف یاک-۱۴۱

| یاک-۱۴۱ | یاک-۱۴۱ |
| --- | --- |
یاکوولف یاک-۱۴۱ در سال ۱۹۹۲: یاکوولف یاک-۱۴۱ در سال ۱۹۹۲
کاربری: برخاست و فرود عمود، هواگرد جنگنده
کشور سازنده:  اتحاد جماهیر شوروی
تولیدکننده: یاکوولف
نخستین پرواز: ۹ مارس ۱۹۸۷
وضعیت: لغو شده در سال ۱۹۹۱
کاربر اصلی: نیروی دریایی شوروی
تعداد ساخته‌شده: ۴
یاکوولف یاک-۱۴۱ (به روسی: Яковлев Як-141) که با نام یاک-۱۴۱ نیز شناخته می‌شود، یک هواپیمای جنگنده مافوق صوت برخاست و فرود عمودی شوروی است که توسط یاکوولف طراحی شده‌است.
طراحی و توسعه

یاکوولف همیشه بر این باور بود که یاک-۳۸ یک هواپیمای موقت است، و برای کسب تجربه در طراحی و توسعه هواپیماهای نظامی برخاست عمود توسعه یافته‌است. حتی قبل از معرفی یاک-۳۸، نیروی دریایی اتحاد جماهیر شوروی به دنبال هواپیمای جامع‌تر با قابلیت‌های بیشتر از یاک-۳۸ بود. نتیجه یک قرارداد طراحی بود که در سال ۱۹۷۵ به یاکوولف پیشنهاد شد. برخلاف یاک-۳۸، این هواپیما باید دارای سرعت مافوق صوت باشد. انتظار می‌رفت مانورپذیری، رادار و بارهای تسلیحاتی یاک-۱۴۱ مشابه جنگنده‌های خط مقدم فعلی مانند سوخو-۲۷ و میگ-۲۹ باشد. این هواپیما راهی برای بازگشت به طراحی هواپیماهای جنگنده شوروی در نظر گرفته شد.
به دلیل اهمیت و پیچیدگی این پروژه، الکساندر سرگیویچ یاکوولف بخش بزرگی از دفتر طراحی خود را به توسعه جنگنده جدید عمودپرواز اختصاص داد که کمتر از ده مهندس ارشد به‌طور همزمان روی برنامه‌ای که «محصول ۴۸» نامیده می‌شد کار می‌کردند (ارتش آن را یاک-۴۱ نامیده بود). بیش از پنجاه طرح از یاکوولف مورد بررسی قرار گرفت. یکی از مشکلات کلیدی طراحی یک هواپیما، رانش بردار و پس سوز بود که برای سرعت‌های مافوق صوت پایدار ضروری بود. طراحی دو موتوره برای یاک-۱۴۱ در نظر گرفته شد، اما به دلیل مشکلات فنی لغو شد؛ زیرا از دست دادن یک موتور در هنگام فرود منجر به غلتش به پهلو می‌شد. زمان قابل توجهی برای ساخت نازل مستطیلی و مسطح مشابه آنچه که بعداً در اف-۲۲ رپتور آمریکایی استفاده شد، صرف شد. چنین نازلی برای تغییرات در پیکربندی مورد نیاز هم برای بردار رانش و هم برای پرواز مافوق صوت مناسب بود و امکان ایجاد یک دم باریک و کم عمق را داشت. در نهایت، از یک نازل دایره‌ای استفاده شد.
قطعات در معرض حرارت بیش از حد موتورها بودند، و قرار بود ۲۵ درصد هواپیما از گرافیت یا ماده کامپوزیت ساخته شود.
هر سه موتور یاک-۱۴۱ از طریق یک سیستم دیجیتالی به هم پیوسته کنترل می‌شدند که می‌توانست راه‌اندازی موتور را کنترل کند و نیروی رانش هر سه موتور را در هنگام فرود و پرواز در هوا تعدیل کند.
نسخه‌ها

دو نمونه اولیه پرواز
هواپیمای تولیدی پیشنهادی با پسوندهای ریشه پیشروهای بزرگ و سایر پیشرفت‌ها، به ویژه در مجموعه اویونیک
توسعه پیشنهادی یاک-۴۱ ام «فری‌هَند» مجهز به موتورهای کوزنتسوف ان‌کی-۳۲
این نام در ابتدا برای یک یاک-۴۱ برای اهداف تبلیغاتی و اطلاعات نادرست هنگام ثبت سوابق در اف‌ای‌آی (فدراسیون بین‌المللی هوانوردی) و بعداً برای اهداف تبلیغاتی توسط یاکوولف اعمال می‌شد.
کاربران

اتحاد جماهیر شوروی
نیروی دریایی شوروی
چیدمان نیروگاه یاک-۱۴۱
مسابقات فوتبال زیر ۱۹ سال آسیا ۲۰۱۸

| Piala Asia U-19 2018> جزئیات مسابقات | Piala Asia U-19 2018> جزئیات مسابقات |
| --- | --- |
کشور میزبان: اندونزی
تاریخ برگزاری: 18 اکتبر – 4 نوامبر
شمار تیم‌ها: ۱۶ (از ۱ کنفدراسیون)
شمار ورزشگاه‌ها: ۳ (در ۳ شهر)
رده‌بندی نهایی: رده‌بندی نهایی
 عربستان سعودی (سومین عنوان):  عربستان سعودی (سومین عنوان)
نایب‌قهرمان:  کرهٔ جنوبی
آمار مسابقات: آمار مسابقات
بازی‌های برگزار شده: ۳۱
گل‌های زده شده: ۱۱۷ (۳٫۷۷ گل به‌ازای هر بازی)
تماشاگران: ۱۷۵٬۰۳۴ (۵٬۶۴۶ نفر به‌ازای هر بازی)
بیشترین گلزن(ـان):  عبدالرشید عمرو (7 گل)
بهترین بازیکن(ـان):  ترکی العمار
جایزه بازی جوانمردانه:  عربستان سعودی
→ ۲۰۱۶ ۲۰۲۰ ← : → ۲۰۱۶ ۲۰۲۰ ← 
مسابقات فوتبال زیر ۱۹ سال آسیا ۲۰۱۸ چهلمین دوره از مسابقات قهرمانی بین المللی فوتبال جوانان دوسالانه بود که توسط کنفدراسیون فوتبال آسیا (AFC) برای تیم های ملی مردان زیر ۱۹ سال آسیا برگزار می شد. در اندونزی برگزار شد که در ۲۵ ژوئیه ۲۰۱۷ توسط AFC به عنوان میزبان انتخاب شد،  بین ۱۸ اکتبر و ۴ نوامبر ۲۰۱۸. در مجموع ۱۶ تیم در این مسابقات حضور داشتند.
چهار تیم برتر این مسابقات به عنوان نمایندگان کنفدراسیون فوتبال آسیا به جام جهانی فوتبال زیر ۲۰ سال ۲۰۱۹ در لهستان راه یافتند. عربستان سعودی عنوان سوم خود را به دست آورد و همراه با نایب قهرمان کره جنوبی و نیمه نهایی قطر و ژاپن که مدافع عنوان قهرمانی بودند اما توسط عربستان سعودی حذف شدند، راه یافتند.
مکان های برگزاری

مسابقات در سه مکان در اطراف جاکارتای بزرگ برگزار شد.
قرعه کشی

قرعه کشی در تاریخ ۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۷ ساعت ۱۵:۰۰ انجام شد. زمان در اندونزی (UTC+7),در هتل فرمونت در جاکارتا.
| سبد ۱ | سبد ۲ | سبد ۳ | سبد ۴ |
| --- | --- | --- | --- |
|  اندونزی (میزبان)  ژاپن  عربستان سعودی  ویتنام |  عراق  تاجیکستان  کرهٔ جنوبی  امارات متحدهٔ عربی |  استرالیا  قطر  چین  تایلند |  کرهٔ شمالی  اردن  مالزی  تایوان |
مرحله گروهی

دو تیم برتر هر گروه به مرحله یک چهارم نهایی راه یافتند.
مرحله گروهی > گروه A

| رتبه | تیم | بازی | برد | مساوی | باخت | گل زده | گل خورده  | گل تفاضل  | امتیاز | صلاحیت |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ |  قطر | ۳ | ۲ | ۰ | ۱ | ۱۱ | ۷ | ۴+ | ۶ | مرحله حذفی |
| ۲ |  اندونزی (H) | ۳ | ۲ | ۰ | ۱ | ۹ | ۷ | ۲+ | ۶ | مرحله حذفی |
| ۳ |  امارات متحدهٔ عربی | ۳ | ۲ | ۰ | ۱ | ۱۰ | ۳ | ۷+ | ۶ |  |
| ۴ |  تایوان | ۳ | ۰ | ۰ | ۳ | ۲ | ۱۵ | ۱۳− | ۰ |  |
منبع: AFC
 میزبان
یادداشت:
1 2 3 نتایج رودررو: امارات متحده عربی 2-1 قطر، قطر 6-5 اندونزی، اندونزی 1-0 عربی متحده
قطر: 3 امتیاز، 0 گل خورده، 7 گل زده
اندونزی: 3 امتیاز، 0 گل خورده، 6 گل زده
امارات متحده عربی: 3 امتیاز، 0 گل خورده، 2 گل زده
مرحله گروهی > گروه B

| رتبه | تیم | بازی | برد | مساوی | باخت | گل زده | گل خورده  | گل تفاضل  | امتیاز | صلاحیت |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ |  ژاپن | ۳ | ۳ | ۰ | ۰ | ۱۳ | ۳ | ۱۰+ | ۹ | مرحله حذفی |
| ۲ |  تایلند | ۳ | ۱ | ۱ | ۱ | ۶ | ۷ | ۱− | ۴ | مرحله حذفی |
| ۳ |  کرهٔ شمالی | ۳ | ۱ | ۰ | ۲ | ۴ | ۷ | ۳− | ۳ |  |
| ۴ |  عراق | ۳ | ۰ | ۱ | ۲ | ۳ | ۹ | ۶− | ۱ |  |
منبع: AFC