stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
حلزون رامشورن
نقش آفت آکواریوم یا تانکی

اکثر حلزون‌های رامشورن از آفات جزئی آکواریوم یا تانک محسوب می‌شوند. آنها ممکن است در یک مخزن به عنوان بسته‌های تخمی که در گیاهان تازه به دست آمده پنهان شده‌اند وارد شوند. اگرچه رنگ قرمز آنها ممکن است آنها را تا حدودی به سوژه‌های آکواریوم یا تانکی جالب تبدیل کند، توانایی نرماده آنها برای تولید مثل از هر دو نمونه می‌تواند آنها را مشکل ساز کند. ریشه‌کنی مطلق دشوار است، اما بیشتر می‌توان تعداد آنها را تا حد متوسط نگه داشت. روش‌های متداول برای کاهش جمعیت عبارتند از: درمان گیاهان برای جلوگیری از ورود، روش‌های مختلف کنترل دستی، معرفی حیوانات حلزون‌خوار ذکر شده در بالا، و مسموم کردن حلزون‌ها.
خیساندن گیاهان در مواد شیمیایی مختلف ممکن است حلزون‌ها و تخم‌های آنها را از بین ببرد. حمام ۱۰ دقیقه ای در محلولی از ۲۰ قسمت آب به ۱ قسمت سفید کننده (بلیچ یا وای تکس) کلر برای گیاهان مقاوم تر پیشنهاد شده است و به دنبال آن خیساندن در آب حاوی ماده دکلره کننده پیشنهاد شده است. یک درمان ملایم تر نیاز به ۵ تا ۱۰ قاشق خوراکخوری زاج و ۱ گالن آب برای ۲ تا ۳ روز دارد. یک جایگزین مطمئن تر ممکن است قرار دادن گیاهان در یک مخزن قرنطینه و افزودن سم حلزون به آن تانک به جای تانک اصلی باشد.
روش‌های دستی شامل طعمه‌گذاری حلزون‌ها با کاهو (ابتدا زیر آب داغ بگذارید و بگذارید یک شب بماند)، برش‌های خیار یا گلوله‌های خوراک. اینها را می‌توان در فضای باز رها کرد و با حلزون‌هایشان خارج کرد، یا در ظرفی مانند یک قوطی فیلم که با سنگریزه سنگین شده و حاوی سوراخ‌هایی در آن است، نگهداری کرد. له کردن حلزون‌ها با دست به شکل ظاهری می‌تواند به‌طور مؤثر جمعیت آنها را محدود کند. اکثر پوسته‌های رامشورن به اندازه کافی شکننده هستند که این کار به راحتی انجام می‌شود.
معرفی حیوانات برای کنترل جمعیت حلزون می‌تواند نیاز به تفکر داشته باشد. سایر ماهی‌های آکواریوم یا تانکی ممکن است سازگار نباشند، و برخی از حلزون‌های بالغ بزرگتر ممکن است بزرگتر از آن باشند که توسط گونه‌های حلزون خوار کوچکتر خورده شوند. گاهی اوقات ممکن است نیاز باشد چند حلزون را به صورت دستی له کنید تا ماهی متوجه شود که حلزون می‌تواند خورده شود. گونه‌های حلزون خوار نیز بیشتر بین انواع مختلف حلزون‌ها تبعیض قائل نمی‌شوند، اگرچه این بیشتر چندان نگران کننده نیست.
سم یا آفت کش حلزون بیشتر به عنوان آخرین راه در نظر گرفته می‌شود، زیرا بیشتر آنها بر پایه مس هستند و به‌طور بالقوه برای گیاهان و ماهی‌ها سمی هستند و به ویژه برای سایر بی مهرگان خطرناک هستند. حتی مواد شیمیایی جدید امن‌تر که به سایر ساکنان آکواریوم یا تانک آسیبی نمی‌رسانند، اگر اجازه داده شود تعداد زیادی از حلزون‌های مرده تجزیه شوند، ممکن است باعث آسیب شوند. به همین دلیل بهتر است تا حد امکان قبل از توسل به سموم جمعیت حلزون‌ها را با روش‌های دیگر کاهش داده و پس از آن تعویض آب مکرر انجام شود. برخی نیز افزودن محافظ آمونیوم به مخزن آکواریوم را توصیه می‌کنند. تراشه‌های زئولیت و محصولات مایع مختلف مانند amquel ممکن است در این زمینه کمک کنند.
حلزون‌های «رامشورن غول پیکر»

گونه ماریسا کاموریتس کاملاً بی ارتباط با این حلزون‌های رامشورن است که اغلب در فروشگاه‌های حیوانات خانگی تحت نام «رامشورن کلمبیایی» یا حلزون «رامشورن غول پیکر» به فروش می‌رسد. این گونه در واقع نوعی حلزون سیب است، البته یکی از آنها با پوسته ای به شکل صاف. آنها با داشتن یک اپرکولوم که توسط آن می‌توانند خود را در پوسته خود ببندند، دو جفت شاخک، جنس‌های جداگانه و یک سیفون در سمت چپ متمایز می‌شوند.
پوسته آن زرد رنگ است و نوارهای قهوه ای در طول پوسته قرار دارد. این حلزون‌های سیب توده‌های ژلاتینی تخم روی قسمت‌های غوطه ور گیاهان می‌گذارند. اندازه آنها می‌تواند تا چهار سانتی‌متر رشد کند. آنها بیشتر به آفت تبدیل نمی‌شوند، اگرچه می‌توانند مقادیر زیادی از مواد گیاهی را مصرف کنند. آنها در مقایسه با سایر حلزون‌های رامشورن بسیار بزرگ هستند.
حلزون رامشورن قرمز
حلزون رامشورن با بیماری کمبود کلسیم.
آرادو آر ۹۶

| آرادو آر ۹۶ | آرادو آر ۹۶ |
| --- | --- |
کاربری: آموزشی نظامی
تولیدکننده: آرادو
طراح: والتر بلومه
نخستین پرواز: ۱۹۳۸
کاربر اصلی: لوفت‌وافه
تعداد ساخته‌شده: ۲٬۸۹۱ فروند
آرادو آر ۹۶ (به آلمانی: Arado Ar 96) یک هواگرد تک‌باله تک‌موتوره تک‌سرنشین ساخت شرکت آرادو در آلمان بود که در جریان جنگ جهانی دوم به عنوان هواگرد آموزشی اصلی در لوفت‌وافه خدمت کرد.
مدل‌ها > آر ۹۶آ

مدل آر ۹۶آ-۱ نخستین بار در سال ۱۹۳۸ به پرواز درآمد
مدل‌ها > آر ۹۶ب

در مدل آر ۹۶ب-۱ که بر مبنای فاو-۵ پدید آمد، از موتور استاندارد آاس ۴۱۰آ-۱ استفاده شد. وزن پروازی در این مدل به ۱٬۷۵۰ کیلوگرم افزایش یافت که به طبع آن بار بر بال‌ها از ۸۸ کیلوگرم بر متر مربع به ۱۰۲ کیلوگرم بر متر مربع رسید. با این حال حداکثر سرعت از ۲۷۵ کیلومتر به ساعت به ۳۳۰ کیلومتر بر ساعت، برد از از ۹۵۰ کیلومتر به ۹۹۰ کیلومتر و سقف پروازی از ۴٬۹۰۰ متر به ۷٬۱۰۰ متر افزایش پیدا کرد.
مدل آر ۹۶ب-۲ برای آموزش خلبان جنگنده پدید آمد و مجهز دوربین هدف‌گیری، رادیو و مسلسل ام‌گه ۱۷ بود.
تولید

برنامه تحویل شماره ۹ در ماه آوریل سال ۱۹۳۸، تولید ۲۰ فروند از مدل آر ۹۶آ را در نظر داشت. تولید انبوه آر ۹۶ از بهار سال ۱۹۳۹ آغاز شد. طبق برنامه تحویل شماره ۱۰ در ماه آوریل سال ۱۹۳۹، مجموعاً ۷۷ فروند در کارخانه آرادو در براندنبورگ و ۱۳۱ فروند در شرکت آگه‌اُ می‌بایست تا پایان ماه مارس سال ۱۹۴۰ تولید می‌شد. با این حال از ۵۲۵ بدنه هواگرد تولید شده در کارخانه آرادو در سال ۱۹۳۹ تنها ۲۸ واحد مربوط به آر ۹۶ بودند. بر اساس گزارش سالانه ۱۹۴۰، آرادو روز ۱ ژانویه سال ۱۹۴۰ مجموعاً ۱۵۳ فروند سفارش عقب‌افتاده از آر ۹۶ داشت. با احتساب تولیدات آگه‌اُ، آرادو تا ماه آوریل سال ۱۹۴۰ مجموعاً ۱۶۷ فروند آر ۹۶ تولید کرد. تا پایان ماه ژوئن دو کارخانه ۹۲ فروند دیگر هم تولید کردند. تا این زمان آگه‌اُ بیشتر از آرادو درگیر تولید آر ۹۶ بود؛ چرا که در گزارش فروش سالانه آرادو تا پایان سال ۱۹۴۰، تولید تنها ۷۷ فروند برای سفارش روز ۱ آوریل ثبت شده بود. به هر صورت شرکت آرادو از محل فروش هواگردهای آر ۹۶ مبلغی بالغ بر ۴٫۷ میلیون رایشس‌مارک حاصل کرد.
مدل اصلی تولید آر ۹۶ب بود که سال ۱۹۴۰ سفارش شد. همچنان تعداد بسیار کمی از این هواگردها در کارخانه آرادو تولید می‌شد. آگه‌اُ ماه اوت سال ۱۹۴۰ شروع به تحویل ۵۲ فروند آر ۹۶ب-۱ کرد. شرکت کْلِم نیز سال‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۴۱ در تأمین و تولید قطعات یدکی شریک بود. شرکت آویا در پراگ اواخر سال ۱۹۴۰ نخستین گروه از ۴۰ فروند آر ۹۶ را پس از تولید تحویل داد. طبق اسناد تحویل، بین روزهای ۱ ژانویه تا ۳۰ سپتامبر سال ۱۹۴۱ سهم شرکت آرادو از تولیدات فقط ۶۹ فروند بود. این درحالی بود که شرکت‌های آویا و آگه‌اُ تا روز ۱۵ دسامبر سال ۱۹۴۱ مجموعاً ۱٬۰۰۰ فروند تولید کردند. شرکت آویا خود به تنهایی سال ۱۹۴۱ توانست ۳۳۷ فروند و سال بعد ۳۱۶ فروند تولید کند. برنامه شماره ۲۲/۱، تولید ماهانه ۲۵ فروند از این هواگرد را تا ماه مارس سال ۱۹۴۳ پیش‌بینی می‌کرد که تا ماه ژوئن آن سال می‌بایست به ۴۰ فروند در ماه می‌رسید. آویا تا سال ۱۹۴۵ مجموعاً ۱٬۸۲۵ فروند آر ۹۶ تولید کرد. با مشارکت آگه‌اُ در تولید اف‌و ۱۹۰، تولید آر ۹۶ب از ماه آوریل سال ۱۹۴۱ به شرکت‌های دیگری در چک منتقل شد. از ماه دسامبر سال ۱۹۴۳ تا پایان جنگ ۵۵۰ فروند از خط تولید شرکت لتوف در چک خارج شد. شرکت سیپا در پاریس هم ۲۳ فروند تولید کرد.
تولیدات آر ۹۶ بسیار بیشتر از دیگر هواگردهای آموزشی لوفت‌وافه بود. مجموعاً ۲٬۲۷۹ فروند تا ماه دسامبر سال ۱۹۴۴ تحویل لوفت‌وافه شد. مجموع تولیدات احتمالاً بسیار بیشتر و چیزی در حدود ۳٬۰۸۱ فروند بود. برآورد می‌شود از مجموع ۱۱٬۵۴۶ فروند هواگرد آموزشی تولید شده در مدت سال ۱۹۳۹ تا پایان جنگ حدود یک سوم مربوط به آر ۹۶ بوده است.
تولیدات پس از جنگ جهانی دوم، تا سال ۱۹۴۸ در چکسلواکی ادامه داشت.
تاریخچه عملیاتی

آر ۹۶ به عنوان یک هواگرد چندمنظوره طراحی شد. امکان استفاده از آن برای آموزش، پرواز شبانه، حرکات نمایشی، تیراندازی با دوربین هدف‌گیری خودکار، شناسایی هوایی با انواع دوربین‌ها و انداختن بمب وجود داشت. با این حال، از آر ۹۶ غالبا به برای آموزش خلبان جنگنده استفاده می‌شد. در مواردی هم به عنوان نامه‌بر به کار رفت.
نخستین هواگردهای آر ۹۶ب-۱ زمستان سال ۱۹۳۹–۱۹۴۰ به لوفت‌وافه تحویل شدند.
گفته می‌شود فیلدمارشال روبرت ریتر فون گرایم که در آخرین لحظات حیات آدولف هیتلر از جانب او به فرماندهی کل لوفت‌وافه منصوب شد، به وسیله یک هواگرد آر ۹۶ به همراه همسر خود، هانا رایچ، از محاصره نیروهای ارتش سرخ به خارج از برلین پرواز کرد.
مشخصات فنی

مدل ب-۲:
خدمه: ۲ نفر
طول: ۹٫۱ متر
طول بال: ۱۱ متر
ارتفاع: ۲٫۶ متر
مساحت بال: ۱۷٫۱ متر مربع
وزن خالی: ۱۲۹۵ کیلوگرم
وزن بارگذاری‌شده: ۱۷۰۰ کیلوگرم
نیرومحرکه: ۱ × موتور پیستونی ۱۲ سیلندر آرگوس آاس ۴۱۰آ-۱ خنک‌شونده با هوا: ۴۶۵ اسب بخار
ملخ: دو تیغه فلزی با گام متغیر
حداکثر سرعت: ۳۳۰ کیلومتر بر ساعت در سطح دریا
پایاسیر: ۲۹۵ کیلومتر بر ساعت
برد: ۹۹۰ کیلومتر
سقف پرواز: ۷۱۰۰ متر
سرعت اوج‌گیری: ۵ متر بر ثانیه، ۴۰۰۰ متری در ۱۰٫۳ دقیقه
۱ × مسلسل ام‌گه ۱۷ با کالیبر ۷٫۹۲ میلی‌متر
جعفرآباد سرنی

| جعفرآباد سرنی کردی، پتگونی | جعفرآباد سرنی کردی، پتگونی |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: هرمزگان
شهرستان: میناب
بخش: توکهور
دهستان: توکهور
بنیان‌گذاری: ۱۳۶۹ خورشیدی
جمعیت: ۵۳۹ نفر (سرشماری ۹۵)
جعفرآباد سرنی، روستایی در دهستان توکهور بخش توکهور شهرستان میناب در استان هرمزگان ایران است.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۳۹ نفر (۱۴۲ خانوار) بوده‌است.
| جمعیت تاریخی> سال | جمعیت تاریخی> جمعیت | جمعیت تاریخی> ±% |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۸۵ | ۲۲۲ | —     |
| ۱۳۹۰ | ۳۱۷ | ۴۲٫۸٪+ |
| ۱۳۹۵ | ۵۳۹ | ۷۰٪+ |
حمله ۲۰۲۴ اسرائیل به ایران

حمله ۲۰۲۴ اسرائیل به ایران ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد:
حمله آوریل ۲۰۲۴ اسرائیل به ایران
حمله اکتبر ۲۰۲۴ اسرائیل به ایران
ژوزه د آنچیتا

ژوزه د آنچیتا
ژوزه د آنچیتا (به اسپانیایی: José de Anchieta) مبلغ یسوعی اسپانیایی در کشور برزیل بود. وی در تاریخ ۱۹ مارس ۱۵۳۴ در تنریف به دنیا آمد. او به دانشگاه کویمبرا پرتغال، فرستاده شده و در ۱۵۴۸ وارد انجمن عیسی مسیح وجود دارد شده و به عنوان یک مبلغ به برزیل، جایی که او در سال ۱۵۹۷ درونش درگذشت فرستاده شد. او بنیان‌گذار شهر سائوپائولو و یکی از بنیانگذاران شهر ریو دو ژانیرو بود. او در سال ۱۵۹۷ درگذشت. این یک قدیس در سال ۲۰۱۴ توسط پاپ فرانسیسکو اعلام شد.
مأموریت در برزیل

در سال ۱۵۵۳، یسوعی‌ها آنچیتا را، در میان سومین گروه از اعضای خود که به مستعمره پرتغال برزیل فرستاده شدند، قرار دادند با این باور که در آب و هوای آنجا او سلامت خود را باز یابد. پس از یک سفر خطرناک و غرق شدن کشتی، آنچیتا و گروه کوچکش از بازماندگان به سائو ویسنچه رسیدند. این اولین روستایی بود که توسط پرتغالی‌ها در برزیل تأسیس شد. در آنجا او اولین تماس خود را با سرخپوستان تاپویا، که در آن منطقه ساکن بودند، برقرار کرد.
در اواخر سال ۱۵۵۳، مانوئل دا نوبرگا، اولین مقام یسوعی در برزیل، ۱۳ یسوعی از جمله آنچیتا را برای صعود از سیرا دو مار به فلاتی در امتداد رودخانه تیته فرستاد.
خانه خوزه د آنچیتا در سان کریستبال د لا لاگونا (تنریفه)
ینگجه (آذرشهر)

village در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| ینگجه (آذرشهر) ینگجه | ینگجه (آذرشهر) ینگجه |
| --- | --- |
village: village
ینگجه (آذرشهر): ینگجه (آذرشهر)
مختصات: ۳۷°۴۵′۲۹″ شمالی ۴۶°۰۰′۳۱″ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۷۵۸۰۶°شمالی ۴۶٫۰۰۸۶۱°شرقی﻿ / 37.75806; 46.00861: مختصات: ۳۷°۴۵′۲۹″ شمالی ۴۶°۰۰′۳۱″ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۷۵۸۰۶°شمالی ۴۶٫۰۰۸۶۱°شرقی﻿ / 37.75806; 46.00861
استان‌های ایران: استان آذربایجان شرقی
شهرستان‌های ایران: شهرستان آذرشهر
بخش (تقسیمات کشوری): بخش حومه
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان ینگجه
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۲٫۹۸۴
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
ینگجه یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان ینگجه بخش حومه واقع شده‌است.این روستا ۲۹۸۴ نفر جمعیت دارد.
جاهای دیدنی=سد خاکی ینگجه _چشمه قانلی_ مقبره سیدلر_
ولادیمیر لیاخوف

با ولادیمیر لیاخوف (فضانورد) اشتباه نشود.
| ولادیمیر لیاخوف | ولادیمیر لیاخوف |
| --- | --- |
کلنل لیاخوف: کلنل لیاخوف
زاده: ۲۰ ژوئن ۱۸۶۹
درگذشته: ژوئن ۱۹۱۹ باتومی، گرجستان
درجه: کلنل
یگان: ارتش روسیه تزاری
فرماندهی: فرمانده بریگارد قزاق ایران
جنگ‌ها و عملیات‌ها: به توپ بستن مجلس شورای ملی و سرکوب مشروطه‌خواهان
ولادیمیر پلاتونوویچ لیاخوف (به روسی: Владимир Платонович Ляхов) ‏(۱۸۶۹–۱۹۱۹)، هفتمین فرمانده روسی بریگاد قزاق ایران بود که مجلس شورای ملی را به دستور محمدعلی شاه قاجار به توپ بست.
به دستور وی شخصی چند از آزادی‌خواهان اعدام شدند همچنین در خوزستان به جنگ با قبیلهٔ بنی لام عبدالخان پرداخت و  عتراضات را سرکوب کرد.
لیاخوف، افسر ارتش روسیه، از طرف دربار تزار نیکلای دوم به ایران اعزام شد و در زمان سلطنت محمدعلی شاه قاجار، فرماندهی بریگاد مرکزی قوای قزاق را برعهده گرفت. کلنل لیاخوف در مقابل وزیر جنگ و هیچ‌یک از مقامات وقت ایران برای خود مسئولیتی قائل نبود و مستقیماً از پترزبورگ کسب تکلیف می‌کرد. وی در ۲۲ جمادی‌الاول سال ۱۳۲۶ ق، از طرف محمدعلی شاه قاجار به سمت فرماندار نظامی تهران منصوب شد و در ۲۳ جمادی‌الاول برابر روز سه‌شنبه ۲ تیر ۱۲۸۷ به دستور شاه و توصیه سرگئی شاپشال که در خدمت محمدعلی شاه قاجار بود و نیکولاس هارتویگ  وزیر مختار روسیه در ایران، مجلس شورای ملی را به توپ بست.
بر اثر این واقعه جمعی از نمایندگان مجلس را متفرق ساخت و عده‌ای را کشت و قوای قزاق وارد مجلس شدند و دست به تخریب و غارت زدند. بعد از این آشوب سازی مهلک، کلنل لیاخوف از طرف محمدعلی شاه قاجار مورد قدردانی قرار گرفت.
لیاخوف تا روز اول رجب سال ۱۳۲۷ ق در خدمت محمدعلی شاه قاجار بود، ولی پس از فتح تهران توسط مجاهدان و سواران گیلانی و بختیاری، تسلیم اردوی مشروطه‌خواهان شد و از طرف علیقلی‌خان سردار اسعد و محمدولی‌خان تنکابنی، فاتحان مشروطه‌خواه تهران، تحت حفاظت یوسف خان امیر مجاهد قرار گرفت، تا مورد حمله مشروطه خواهان واقع نشود.
لیاخوف در سوم رجب سال ۱۳۲۷ ه‍.ق استعفای خود را تسلیم سپهسالار وزیر جنگ کرد و به سن پترزبورگ رفت. در سال ۱۹۱۷ (۱۳۳۶ ق) که انقلاب روسیه پدید آمد، به ژنرال دِنیکِن فرمانده روس‌های سفید پیوست و چون سفیدها شکست خوردند، به باتومی گرجستان گریخت. ولی در آن جا، به دست سه تن گرجی، کشته شد.
طرح‌ریزی به توپ بستن مجلس

مشهور است که محمدعلی شاه عامل اصلی و طراح به توپ بستن مجلس بوده‌است، اما بنا بر گزارش‌های محرمانه‌ای که پانوف، روزنامه‌نگار بلغاری، از لیاخوف ربوده بود، طراح اصلی نقشه، لیاخوف و بارانوسکی (مترجم سفارت روس) و شاپشال (آجودان شاه و از اتباع روسیه) بودند که با ادارهٔ ارتش در تفلیس و سن‌پترزبورگ تماس داشتند و موافقت دولت روسیه را کسب کرده بودند. شاه ابتدا با نقشهٔ لیاخوف مخالفت کرد و خواهان روش مسالمت‌آمیزتری شد، زیرا از عواقب درگیری نظامی و کشتار مردم می‌ترسید، ولی لیاخوف گفت که جز این راهی نیست و تهدید کرد که در غیر این صورت، دیگر دولت روسیه در قبال وی تعهد و مسئولیتی نخواهد داشت. شاه به‌ناچار پذیرفت، ولی درخواست کرد تا جایی که ممکن است از خون‌ریزی خودداری کنند.
نگارخانه

لیاخوف در لباس قزاقی
ژنرال لیاخوف (ایستاده در وسط تصویر)
ساختمان مجلس پس از به‌توپ‌ بسته‌شدن به دستور ژنرال لیاخوف، تهران، ۱۹۰۸ میلادی
ساختمان مجلس پس از بمباران به دستور ژنرال لیاخوف، تهران، ۱۹۰۸ میلادی
افشین ناظمی

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 افشین ناظمی مدیر عامل داماش گیلان:  افشین ناظمی مدیر عامل داماش گیلان
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  افشین ناظمی
زادروز:  ۲۰ فوریهٔ ۱۹۷۱ ‏(۵۳ سال)
زادگاه:  صومعه سرا، ایران
پست:  مربی (گذشته:هافبک)
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال شهرداری فومن
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۹۰–۱۹۹۲:  استقلال رشت
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۹۲–۲۰۰۲ |  استقلال رشت |   |   |
| ۲۰۰۲–۲۰۰۶ |  پگاه گیلان |   |   |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۲۰۰۸–۲۰۱۳:  داماش گیلان  (کمک مربی)
۲۰۱۰:  داماش گیلان   (سرمربی موقت)
۲۰۱۳–۲۰۱۴:  داماش گیلان
۲۰۱۴:  سپیدرود رشت
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
افشین ناظمی (زاده ۱۳۵۱ در شهرستان صومعه‌سرا، ایران) بازیکن اسبق تیم‌های سپیدرود رشت و استقلال رشت و مربی سابق باشگاه داماش گیلان در لیگ برتر می‌باشد.
افشین ناظمی به عنوان مدیر عامل باشگاه سپیدرود منصوب شد.
علیرضا سلیمانی

برای نوازندهٔ دوتار، علیرضا سلیمانی (بخشی) را ببینید.
سلیمانی با بازوبند پهلوانی ایران
علیرضا سلیمانی تهرانی (زادهٔ ۱۵ بهمن ۱۳۳۵ در محلهٔ سلیمانی تهران – درگذشتهٔ ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۳ تهران) کشتی‌گیر اهل کشور ایران بود.
سلیمانی اولین کشتی‌گیر ایرانی است که قهرمانی جهان در دستهٔ فوق سنگین را به دست آورده و نخستین قهرمان جهان کشتی ایران پس از انقلاب ۱۳۵۷ است که با قهرمانی او در سال ۱۹۸۹ در مارتینی سوئیس به دست آمد. وی در آن مسابقات در نیمه‌نهایی اصلان خادارتسف از شوروی را که قهرمان ۱۹۸۷ جهان بود با نتیجهٔ ۴–۳ و بروس بومگارتنر کشتی‌گیر آمریکایی و قهرمان المپیک ۱۹۹۲ بارسلون و ۱۹۸۴ لس آنجلس و قهرمان جهان در سال‌های ۱۹۸۶ و ۱۹۹۳ و ۱۹۹۵ را ۴–۵ شکست داد و صاحب مدال طلا شد. او اولین ایرانی بود که در فینال آمریکا را شکست داده بود و مدال طلا او اولین طلا ایران بعد از شانزده سال و اولین بعد از انقلاب ۱۳۵۷ بود. با توجه به اینکه نفر سوم این وزن یک کشتی گیر اهل شوروی بود، در هنگام نواخته شدن سرود ملی و اهدای مدال به علیرضا سلیمانی، پرچم ایران بالاتر از پرچم های  آمریکا و  شوروی قرار داشت و تا سالها در تیتراژهای بسیاری از برنامه های ورزشی از آن استفاده شد.
زندگی

سلیمانی در ۱۵ بهمنِ ۱۳۳۵ در محلهٔ سلیمانی در منطقهٔ ده تهران که به نام خاندانش بود به دنیا آمد. پدرش علاقه‌مند بود که پسرانش همچون پدربزرگشان پهلوان بشوند.
علیرضا کشتی را در پانزده سالگی به همراه برادرش در باشگاه هژبر در امامزاده حسن زیر نظر مربی به نام پناهی که از پیشکسوتان باستانی بود آغاز کرد. سپس مدتی نزد مربی به نام حساس و پس از آن نزد حسینقلی در باشگاه پولاد کشتی را به‌طور حرفه‌ای ادامه داد. وی در ۱۷ سالگی ابتدا به مقام قهرمانی جوانان تهران در وزن ۹۰ کیلوگرم و پس از آن به مقام قهرمانی جوانان کشور در مشهد رسید. وی در سال ۱۳۵۴ در رده بزرگسالان در مسابقات قهرمانی کشور در همدان در وزن ۱۰۰ کیلوگرم به مقام نخست رسید و به اردوی تیم ملی دعوت شد.
وی علاوه بر قهرمانی در کشتی آزاد، در گود زورخانه نیز حضور چشمگیری داشت و شش بار در کشتی پهلوانی قهرمان کشور شد تا لقب «پهلوان‌باشی» به او داده شود
اوج دوران ورزش قهرمانی سلیمانی در دههٔ ۱۳۶۰ بود که ایران کمتر در رقابت‌های بین‌المللی حاضر می‌شد، به همین جهت سلیمانی در دو المپیک ۱۹۸۰ و ۱۹۸۴ به دلیل عدم شرکت ایران و در المپیک ۱۹۸۸ به دلیل مشکل ویزا حضور نداشت و در چندین دوره از مسابقات قهرمانی جهان هم به دلایل مشابه غایب بود.
وی در المپیک ۱۹۷۶ مونترال با ۲۰ سال سن در وزن ۹۷ کیلوگرم رقابت کرد که با دو باخت و یک برد حذف شد. او در المپیک ۱۹۹۲ بارسلون هم در سن ۳۶ سالگی شرکت داشت او که پرچم‌دار کاروان ورزشی ایران هم بود، ابتدا ۳ پیروزی با ضربهٔ فنی را به نام ثبت خود کرد اما در رقابت چهارم در یک دیدار بسیار نزدیک که ۱۰ دقیقه و ۱۹ ثانیه طول کشید ۱–۲ از محمود دمیر از ترکیه شکست خورد و در دیدار پنجم با برابر کشتی‌گیر کانادا ۰–۰ مساوی شد اما به دلیل اخطار بیشتر بازنده اعلام شده و به مقام ششم رسید.
سلیمانی همچنین یک رقیب و حریف تمرینی جدی و باتجربه‌تر به نام رضا سوخته‌سرایی داشت که همواره رقابت سختی برای قرارگرفتن در ترکیب تیم ملی و رفاقتی نزدیک با یکدیگر داشتند. یکی از نقاط عطف دوران ورزش این دو بازی‌های آسیایی ۱۹۸۶ در سئول بود که سوخته‌سرایی تصمیم گرفت در کشتی فرنگی شرکت کند تا سلیمانی در ترکیب تیم آزاد قرار گیرد و هر دو نیز مدال طلای بازی‌های آسیایی را کسب کردند.
افتخارات

مدال طلا مسابقات قهرمانی جهان ۱۹۸۹ در مارتینتی در وزن ۱۳۰ کیلوگرم
مدال طلای بازی‌های آسیایی ۱۹۸۶ سئول در وزن ۱۳۰ کیلوگرم
مدال برنز مسابقات قهرمانی آسیا ۱۹۷۹ در وزن ۱۰۰ کیلوگرم
مدال طلای قهرمانی آسیا ۱۹۸۱ لاهور در وزن ۱۰۰ کیلوگرم
مدال طلای قهرمانی آسیا ۱۹۸۳ در وزن ۱۰۰ کیلوگرم
مدال طلای قهرمانی آسیا ۱۹۸۷ بمبئی در وزن ۱۳۰ کیلوگرم
مدال طلای قهرمانی آسیا ۱۹۸۹ توکیو در وزن ۱۳۰ کیلوگرم
مدال طلای مسابقات جهانی ۱۹۸۹ سوئیس در وزن ۱۳۰ کیلوگرم
مدال طلای قهرمانی آسیا ۱۹۹۱ دهلی نو در وزن ۱۳۰ کیلوگرم
درگذشت

علیرضا سلیمانی در صبحگاه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۳ در ۵۸ سالگی بر اثر سکتهٔ قلبی درگذشت.
عسکری محمدیان، علیرضا سلیمانی و مجید ترکان
استگ دین

|  استگ دین |  استگ دین |
| --- | --- |
Уацдин: Уацдин
پرستشگاه تخوست، تقدیم شده به اوستیرجی، در تنگه کورتات، ولادی قفقاز، اوستیای شمالی-آلانیا: پرستشگاه تخوست، تقدیم شده به اوستیرجی، در تنگه کورتات، ولادی قفقاز، اوستیای شمالی-آلانیا
نوع: ادیان قومی
طبقه‌بندی: دین های ایرانی
کتاب مقدس: حماسه نرت
الهیات: چندخداپرستی
سیاست: اوستیا
اَتسَگ دین (Ætsæg Din) یا واتْسْ‌دین (Uatsdin)، (به آسی: Æцæг Дин؛ دین درست) یا ایرون دین (به آسی: Ирон Дин؛ "دین ایرانی")  یک دین کهنه و وابسته به قومیت آسی‌ها (بنگرید افسانه‌های آسی) است. آسی‌ها مردمان ایرانی‌تبار خاوری هستند که ریشه‌ای آلانی-سکایی در قفقاز دارد. این مردمان امروزه در بخش اوستیای شمالی در روسیه و اوستیای جنوبی در گرجستان زیست دارند.
در آیین‌های کهن و مردم آسی‌ها؛ این دین و باورها دیده می‌شود. این آیین در اصل برای تقابل با عناصر بیگانه (مسیحیت ارتدوکس در روسیه و گرجستان) و گروه‌های قومیتی اقلیت مانند ترکها در قفقاز و اوستیا پدید آمده‌است.
امروزه جنبش اتسگ دین در اوستیای شمالی و جنوبی فعال است و چیزی نزدیک به ۲۹٪ جمعیت کل آسی‌ها به این باور دارند.
ریشه‌شناسی

اتسگ (Ætsæg) در آسی به معنای «درست» و «راست» است و با اوستایی «هَیْثْیَه» (𐬵𐬀𐬌𐬚𐬌𐬌𐬀-haiθya) به معنای «راستی» هم‌ریشه است. واژهٔ دین (Din) نیز برگرفته از واژهٔ اوستایی «دَئِیْنَه» (𐬛𐬀𐬉𐬥𐬀-daēna) و برابر «دین» در پارسی است.
کتابنامه

Schnirelmann, Victor: "“Christians! Go home”: A Revival of Neo-Paganism between the Baltic Sea and Transcaucasia". Journal of Contemporary Religion, Vol. 17, No. 2, 2002.
Shtyrkov, Sergey: Religious nationalism in contemporary Russia: the case of the Ossetian ethnic religious project // Understanding Russianness (Routledge Advances in Sociology). Ed. by Risto Alapuro, Arto Mustajoki, Pekka Pesonen. London: Routledge. 2011. P. 232-244.
Filatov, S. & Shchipkov, A. Povolzhskie narody v poiskakh natsional’noi very. In Filatov, S. B. , ed. Religiia i prava cheloveka: Na puti k svobode sovesti. Moscow: Nauka, 1996: 256–284.
Dzeranov, T. E. Vliianie gosudarstvennykh form religii na dukhovnuiu kul’turu osetin i prichiny sokhraneniia yazycheskikh verovanii v Osetii. Paper presented at the Meeting of the Scientic Board of the Russian Museums on Problemy etnokul’turnoi istorii regiona i ikh muzeinaia interpretatsiia in Stavropol’, 27–31 May 1996.
Popov, K. P. Sviashchennaia roshcha Khetaga . Vladikavkaz: Ir, 1995. پیگنیسم (چندخدایی و نئوپیگنیسم) چندخدایی Myth and ritual عیسوی‌سازی Modern pagan movements
| ن ب وپیگنیسم (چندخدایی و نئوپیگنیسم) | ن ب وپیگنیسم (چندخدایی و نئوپیگنیسم) |
| --- | --- |
 روح‌باوری  همه‌خدایی  چندخدایی :  روح‌باوری  همه‌خدایی  چندخدایی 
چندخدایی:  Altaic  Tungusic  Turkic-Mongolic  Ancient Near Eastern: Assyro-Babylonian  Canaanite  دین مصر باستان  دین باستانی سامی  مردمان فین‌واوگری: Finnish-Estonian  قفقاز: Georgian  Vainakh  دین نیاهندواروپایی: ارمنستان  بالتی  Celtic  Germanic Anglo-Saxon  Continental Germanic  Norse  دین یونان باستان اسرار الوزیس  Hero cult  اساطیر ایران  رومیان  دین سکایی  اساطیر اسلاو  دین ودائی  Mesoamerican: دین آزتک  دین مایا  Olmec 
Myth and ritual:  Animal worship  ایتوس  فولکلور  Magic and religion  Myth and ritual  اسطوره‌شناسی  Orthopraxy  دین و اساطیر  آیین  قربانی animal  هبه (قربانی)  جادو  Veneration of the dead  فضیلت  افسونگری 
عیسوی‌سازی:  Christianisation of saints and feasts  Christianity and Paganism  Constantinian shift  Hellenistic religion  شمایل‌شکنی  فلسفه نوافلاطونی  Religio licita  Roman imperial cult  Virtuous pagan 
Modern pagan movements:  افسونگری: Cochranianism  Feri  Stregheria  ویکا  ادیان قوم‌باور / Reconstructionist: Armenian  Baltic Dievturība  Druwi  Romuva  Canarian  Caucasian Abkhaz  Circassian  Celtic  Turkic Chuvash  Altai  Germanic  Hellenic  Hungarian  Italo-Roman  Kemetic  استگ دین  Romanian  Semitic  Slavic  Uralic Estonian  Finnish  Mari  Mordvin  Udmurt  European Congress of Ethnic Religions  Goddess movement  دروید (امروزی) 
زیارتگاه واستیرجی
بافت تاریخی روستای مزار

| بافت تاریخی روستای مزار | بافت تاریخی روستای مزار |
| --- | --- |
نام: بافت تاریخی روستای مزار
کشور: ایران
استان: استان خراسان رضوی
شهرستان: شهرستان بجستان
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: تپه باستانی
دیرینگی: دوره تاریخی
دورهٔ ساخت اثر: دوره تاریخی
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۳۰۵۵۶
تاریخ ثبت ملی: ۲ شهریور ۱۳۹۵
بافت تاریخی روستای مزار مربوط به دوره تاریخی است و در شهرستان بجستان، روستای مزار واقع شده و این اثر در تاریخ ۲ شهریور ۱۳۹۵ با شمارهٔ ثبت ۳۰۵۵۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
دوک آکیتن

نقشه فرانسه در سال ۱۱۵۴ میلادی
دوک آکیتن (اکسیتان: Duc d'Aquitània: Duc d'Aquitània , فرانسوی: Duc d'Aquitaine‎: Duc d'Aquitaine , IPA: [dyk dakitɛn]) فرمانروای منطقه قرون وسطایی آکیتن (نباید با آکیتن امروزی اشتباه شود) تحت سلطه پادشاهان فرانک، انگلیسی و بعداً فرانسوی بود.
به عنوان یک ایالت جانشین استان رومی گالیا آکیتانیا و پادشاهی ویزیگوت (۴۱۸–۷۲۱)، آکیتانیا (آکیتن) و لانگداک (تولوز) قانون ویزیگوتی و قانون رومی را به ارث بردند که با هم ترکیب شده و به زنان حقوق بیشتری نسبت به هم عصران خود در سایر نقاط اروپا می‌دادند. به ویژه با Liber Judiciorum، که در سال‌های ۶۴۲ و ۶۴۳ تدوین شد و در قانون رکسوینث در سال ۶۵۳ گسترش یافت، زنان می‌توانستند زمین و مالکیت را به ارث ببرند و آن را مستقل از شوهران یا روابط مردانه خود اداره کنند و از اختیار خود بردارند. اموال در وصیت‌های قانونی در صورتی که وارث نداشتند و زنان می‌توانستند تا سن ۱۴ سالگی وکالت خود را داشته باشند و در دادگاه شهادت دهند و تا سن ۲۰ سالگی ازدواج خود را ترتیب دهند. در نتیجه، ترجیح مرد حق اولویت نخستین فرزند قانون جانشینی برای اشراف بود.