stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کرت لاک‌وود

| کرت لاک‌وود | کرت لاک‌وود |
| --- | --- |
سامانتا رایان and Kurt Lockwood at 2005 AEE Awards: سامانتا رایان and Kurt Lockwood at 2005 AEE Awards
زادهٔ: ۴ ژوئن ۱۹۷۰ ‏(۵۴ سال) بالتیمور، مریلند، ایالات متحده آمریکا
دیگر نام‌ها: Kurt Lockwood
قد: ۵ ft ۱۰ in (۱٫۷۸ m)
کرت لاک‌وود (انگلیسی: Kurt Lockwood؛ زاده ۴ ژوئن ۱۹۷۰) بازیگر پورنوگرافی اهل ایالات متحده آمریکا است.
کشیشتف پیه‌چینسکی

| کشیشتف پیه‌چینسکی | کشیشتف پیه‌چینسکی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۷ مارس ۱۹۵۷ ‏(۶۷ سال) اوپوله، لهستان
ملیت: لهستانی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۷۹ تا کنون
کشیشتف پیه‌چینسکی (لهستانی: Krzysztof Pieczyński؛ زادهٔ ۲۷ مارس ۱۹۵۷) بازیگر اهل لهستان است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به تله، پاپ ژان پل دوم، دریاچه کنستانس، اشغال‌شده، سلطان، گشت شبانه، مسیرهای عبور، قانون حقیقی، دست‌نیافتنی، پیانیست، واکنش زنجیره‌ای، مرد چاق و پسر کوچک، آقای جونز، پس‌تصویر، جک استرانگ، دلیری ایرنا سندلر، اتاق خودکشی، در خوشی و سختی، حدود پروردگار و بلفر اشاره کرد.
کریگ برور

| کریگ برور | کریگ برور |
| --- | --- |
زادهٔ: ۶ دسامبر ۱۹۷۱ ‏(۵۲ سال)
کریگ برور (انگلیسی: Craig Brewer؛ زادهٔ ۶ دسامبر ۱۹۷۱) فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده و کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا است.
کشیشتف شیوچک

| کشیشتف شیوْچک | کشیشتف شیوْچک |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۹۷۷ (۴۶–۴۷ سال) کنوروو، لهستان
ملیت: لهستانی
کشیشتف شیوْچک (لهستانی: Krzysztof Siwczyk؛ ‏ تلفظ لهستانی: [ˈkʂɨʂtɔf]؛ زادهٔ ۱۹۷۷) شاعر و بازیگر اهل لهستان است. او بابت ایفای نقش اصلی فیلم وُیاچک نامزد دریافت جایزه فیلم اروپا بهترین بازیگر نقش اول مرد شد.
کریس ابل (بازیکن فوتبال)

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Christopher Robert Abel
زادروز:  ۲۸ آوریل ۱۹۰۸
زادگاه:  Chorlton-cum-Hardy، انگلستان
تاریخ مرگ:  ۱۹۸۶ (۷۷−۷۸ سال)
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۳۴ |  لیدز یونایتد |  ۱ |  (۰) |
| ۱۹۳۶ |  برادفورد سیتی |  ۱۴ |  (۰) |
| - |  استالی‌بریج سلتیک |  ? |  (?) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
کریس ابل (انگلیسی: Chris Abel؛ ۲۸ آوریل ۱۹۰۸ – ۱۹۸۶) یک بازیکن فوتبال بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال برادفورد سیتی و باشگاه فوتبال لیدز یونایتد اشاره کرد.
کرتون، ناتینگهام‌شر

منطقه مسکونی در انگلستان
| کرتون، ناتینگهام‌شر | کرتون، ناتینگهام‌شر |
| --- | --- |
 کلیسای کرتون:  کلیسای کرتون
کرتون، ناتینگهام‌شرکرتون، ناتینگهام‌شر نمایش داده شده در  the بریتانیا: کرتون، ناتینگهام‌شرکرتون، ناتینگهام‌شر نمایش داده شده در  the بریتانیا
جمعیت: ۲۶۱ (۲۰۱۱)
مرجع شبکه OS: SK690693 
منطقه: نیوارک و شروود
Shire county: ناتینگهام‌شر
کشور: انگلستان
کشور مستقل: بریتانیا
پست شهر: نیوارک
کدپستی منطقه: NG22
 فهرست مکان‌‌ها بریتانیا انگلستان  ۵۳°۱۳′شمالی ۰°۵۸′غربی﻿ / ﻿۵۳٫۲۲°شمالی ۰٫۹۷°غربی﻿ / 53.22; -0.97:  فهرست مکان‌‌ها بریتانیا انگلستان  ۵۳°۱۳′شمالی ۰°۵۸′غربی﻿ / ﻿۵۳٫۲۲°شمالی ۰٫۹۷°غربی﻿ / 53.22; -0.97
کرتون (به انگلیسی: Kirton) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در نیوارک و شروود واقع شده‌است. کرتون ۲۶۱ نفر جمعیت دارد.
کریس آگست

| کریس آگست | کریس آگست |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۲۰ مارس ۱۹۸۲ ‏(۴۲ سال)
خاستگاه: گارلند، تگزاس، ایالات متحده آمریکا
ژانر: موسیقی مسیحی معاصر
پیشه(ها): خواننده-ترانه‌سرا، موسیقی‌دان
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۴–اکنون
کریس آگست (انگلیسی: Chris August؛ زادهٔ ۲۰ مارس ۱۹۸۲) موسیقی‌دان و خواننده-ترانه‌سرا اهل ایالات متحده آمریکا است. 
وی از سال ۲۰۰۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به ماجراهای کاملاً جدید لورل و هاردی: برای عشق یا مومیایی اشاره نمود.
کشیم سرجوگندمی

| کشیم سرجوگندمی | کشیم سرجوگندمی |
| --- | --- |
کشیم سرجوگندمی، Poliocephalus poliocephalus: کشیم سرجوگندمی، Poliocephalus poliocephalus
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: کشیم
تیره:: کشیم
گونه:: P. poliocephalus
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Poliocephalus poliocephalus : Poliocephalus poliocephalus 
کشیم سرجوگندمی یا کشیم سرخاکستری (نام علمی: Poliocephalus poliocephalus) نام یک گونه از تیره کشیم است.
کشیم نوک‌ابلق

| کشیم نوک‌ابلق | کشیم نوک‌ابلق |
| --- | --- |
کشیم نوک‌ابلق، Podilymbus podiceps: کشیم نوک‌ابلق، Podilymbus podiceps
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: کشیم
تیره:: کشیم
گونه:: P. podiceps
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Podilymbus podiceps : Podilymbus podiceps 
کشیم نوک‌ابلق(نام علمی: Podilymbus podiceps) نام یک گونه از تیره کشیم است.
تأمین و تصفیه آب در فلسطین

منابع آب فلسطین عملاً به‌طور کامل توسط اسرائیل کنترل می‌شود و تقسیم آب‌های زیرزمینی مشمول مقررات پیمان اسلو ۲ است.
به‌طور کلی، کیفیت آب در نوار غزه در مقایسه با کرانه باختری بسیار بدتر است. حدود یک سوم تا نیمی از آب تحویلی در سرزمین‌های فلسطینی در شبکه توزیع تلف می‌شود. محاصره پایدار نوار غزه و جنگ غزه (۲۰۰۹–۲۰۰۸) آسیب شدیدی به زیرساخت‌های نوار غزه وارد کرده است.
در مورد فاضلاب، تصفیه خانه‌های موجود ظرفیت تصفیه کل فاضلاب تولیدی را ندارند و باعث آلودگی شدید آب می‌شوند.
توسعه این بخش به شدت به تأمین مالی خارجی بستگی دارد.
نگاه کلی

منطقه اسرائیل/فلسطین مانند بسیاری از کشورهای دیگر در منطقه تحت فشار آب قرار دارد و تحلیلگران کلان بررسی نحوه اشتراک منابع آبی را تنها مهم‌ترین مشکل برای مردم خاورمیانه می‌دانند. یک سوم کل آب مصرف شده در اسرائیل تا دهه ۱۹۹۰ از آب‌های زیرزمینی که به نوبه خود از باران‌های کرانه باختری ناشی می‌شد، استخراج می‌شد و مبارزه بر سر این منبع به عنوان یک بازی حاصل جمع صفر توصیف شده است.
طبق گفته دیده‌بان حقوق بشر، مصادره آب توسط اسرائیل نقض مقررات لاهه ۱۹۰۷ است که یک قدرت اشغالگر را از سلب مالکیت منابع سرزمین‌های اشغالی به نفع خود منع می‌کند.
در پی سال ۱۹۶۷، اسرائیل حقوق آب فلسطینیان در کرانه باختری را لغو کرد،
و با فرمان نظامی ۹۲ اوت همان سال تمام قدرت مدیریت آب را در اختیار مقامات نظامی قرار داد،
اگرچه طبق قوانین بین‌المللی فلسطینیان حق داشتند. به یک سهم.
هر دو سفره آب خود اسرائیل از کرانه باختری سرچشمه می‌گیرند و شهرهای شمالی آن بدون آنها خشک می‌شوند. به گفته جان کولی، چاه‌های کشاورزان فلسطینی کرانه باختری، که در قوانین عثمانی، بریتانیا، اردن و مصر منابع خصوصی متعلق به روستاها بود
عنصر کلیدی پشت استراتژی اسرائیل پس از سال ۱۹۶۷ برای حفظ منطقه و نظم بخشیدن به آن منطقه بود. برای محافظت از «ذخایر آب یهودیان» از آنچه «تجاوز» تلقی می‌شد
بسیاری از چاه‌های موجود مسدود یا مهر و موم شدند، فلسطینی‌ها از حفر چاه‌های جدید بدون مجوز نظامی که تقریباً غیرممکن بود، منع شدند و سهمیه‌های محدودکننده برای استفاده از آب فلسطین تحمیل شد.
تعداد ۵۲۷ چشمه شناخته شده در کرانه باختری، فلسطینیان را با نیمی از مصرف داخلی خود (۲۰۱۰) تأمین می‌کند.
چاه‌های تاریخی که روستاهای فلسطینی را تجهیز می‌کنند اغلب برای استفاده انحصاری از شهرک‌ها سلب مالکیت شده‌اند: به این ترتیب چاه اصلی العیزاریه در دهه ۱۹۸۰ توسط معال ادومیم تصرف شد، در حالی که بیشتر زمین‌های آن از آنها سلب شد و روستاییان را با آنها مواجه کرد. ۲۹۷۹ از ۱۱۱۷۹ دونوم اصلی آنها.
بیشتر حفاری‌های حامل آب اسرائیلی مکوروت در کرانه باختری در دره اردن واقع شده است، جایی که فلسطینی‌ها در نهایت تا سال ۲۰۰۸ حدود ۴۴ درصد کمتر از آنچه قبل از توافق موقت ۱۹۹۵ به آن دسترسی داشتند، آب برداشت کردند.

بر اساس آن قراردادهای اسلو، اسرائیل ۸۰ درصد از آبهای کرانه باختری و ۲۰ درصد باقیمانده فلسطینی را به دست آورد، درصدی که با این حال، هیچ «حق مالکیت» را برای فلسطینیان قائل نشد.
از مجموع ۱۳۸/۵ میلیون متر مکعب در سال ۲۰۱۱، فلسطینی‌ها توانستند تنها ۸۷ میلیون متر مکعب استخراج کنند، با توجه به مشکلاتی که در دریافت مجوزهای اسرائیل وجود داشت و کمبود ناشی از خشک شدن نیمی از چاه‌های فلسطینی باید تا حدی با خرید آب از اسرائیل جبران شود. با این اثر خالص که مصرف سرانه آب فلسطین ۲۰ درصد کاهش یافته است.
حداقل مصرف سرانه آب سازمان جهانی بهداشت ۱۰۰ لیتر در روز است.
توسعه‌های شهری نمونه فلسطینی، مانند شهر روابی، به دلیل محدودیت‌های دسترسی به آب به شدت با مشکل مواجه شده است.
تاریخ

از زمان جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸، موضوع توسعه منابع آبی منطقه، موضوعی حیاتی در درگیری‌ها و مذاکرات منطقه‌ای بوده است که در ابتدا شامل سوریه، اردن و اسرائیل می‌شد.
پس از جنگ شش روزه، زمانی که اسرائیل سرزمین‌های فلسطینی را اشغال کرد، استفاده از آب و سرویس بهداشتی ارتباط نزدیکی با تحولات درگیری اسرائیل و فلسطین داشت. منابع آب و زمین در کرانه باختری به‌طور خاص مانع اصلی حل مناقشه در این منطقه است.
فلسطینی‌ها ادعا می‌کنند که حق قانونی مالکیت دارند یا ادعای استفاده از سه منبع آبی در این منطقه دارند: (الف) مخزن آب زیرزمینی آبخوان کوه، آبخوان ساحلی نوار غزه و رودخانه اردن به میزان ۷۰۰ میلیون متر مکعب در سال. بیش از ۵۰ درصد از منابع آب طبیعی بین دریای مدیترانه و رود اردن.
در سال ۱۹۹۵، سازمان آب فلسطین (Palestinian Water Authority (PWA)) با فرمان ریاست جمهوری تأسیس شد. یک سال بعد، وظایف، اهداف و مسئولیت‌های آن از طریق آیین‌نامه‌ای تعریف شد که به سازمان آب مأموریت مدیریت منابع آب و اجرای سیاست آب را داد.
منابع آب > تقسیم در پیمان اسلو ۲

پیمان اسلو ۲ در سال ۱۹۹۵ به فلسطینیان در کرانه باختری اجازه می‌دهد تا از ۱۱۸ میلیون متر مکعب (میلی‌متر مکعب) آب در سال استفاده کنند. قرار بود ۸۰ میلیون متر مکعب از چاه‌های تازه حفر شده تأمین شود. با این حال، سازمان آب فلسطین قادر به حفاری چاه‌های جدید تنها ۳۰ میلیون متر مکعب با هزینه چشمه‌ها و چاه‌های موجود بود.
در توافقنامه اسلو دوم، اسرائیلی‌ها چهار برابر سهم فلسطین یا ۸۰ درصد از منابع آبخوان مشترک را به خود اختصاص داده‌اند.
با این حال، ۹۴ درصد (۳۴۰ میکرومتر متر) از آبخوان غربی برای استفاده در داخل اسرائیل به اسرائیلی‌ها اختصاص داده شد.
مقادیر مجاز پس از پایان دوره موقت پنج ساله مورد نظر تطبیق داده نشده است. طرفین کمیته مشترک آب را برای اجرای مفاد ماده ۴۰ پیوست III ایجاد کردند.
بر اساس گزارش بانک جهانی، اسرائیل ۸۰ درصد بیشتر از آنچه در توافق اسلو توافق شده بود، از کرانه باختری آب استخراج کرد، در حالی که برداشت‌های فلسطینی در محدوده مورد توافق بود.
برخلاف انتظارات در اسلو ۲، آب استخراج شده توسط فلسطینی‌ها در کرانه باختری بین سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۷ کاهش یافته است. به دلیل برداشت بیش از حد اسرائیل، سطح آبخوان‌ها نزدیک به «نقطه‌ای است که آسیب‌های جبران‌ناپذیری به آبخوان وارد می‌شود». چاه‌های کرانه باختری، چاه‌ها و چشمه‌های محلی فلسطین را خشک کرده‌اند.
منابع آب > آب از حوضه رود اردن

رودخانه اردن علیا به سمت جنوب به دریای جلیل می‌ریزد که بزرگ‌ترین ظرفیت ذخیره آب شیرین را در امتداد رود اردن فراهم می‌کند. دریاچه طبریه به رود اردن سفلی می‌ریزد که از طریق دره اردن به سمت جنوب می‌پیچد و به انتهای آن در دریای مرده می‌رسد. فلسطینی‌ها از هرگونه دسترسی به این آب محروم هستند. حدود یک چهارم از ۴۲۰ میلیون مترمکعب پمپاژ اسرائیل از دریای جلیل به جوامع محلی اسرائیل و اردن می‌رود. مابقی قبل از رسیدن به کرانه باختری از طریق حامل آب ملی (NWC) به اسرائیل منحرف می‌شود. تقریباً تمام آب رودخانه یرموک در شمال کرانه باختری توسط اسرائیل، سوریه و اردن منحرف می‌شود. آب نهر تیرزا، بزرگ‌ترین نهر دره اردن مرکزی، که از آب باران تغذیه می‌شود، توسط اسرائیل به مخزن تیرزا هدایت می‌شود و توسط شهرک‌های این منطقه برای آبیاری محصولات و پرورش ماهی استفاده می‌شود.
منابع آب > سایر آب‌های سطحی

در غزه، تنها منبع آب‌های سطحی وادی غزه بوده است. ادعاهایی وجود دارد که اسرائیل قبل از ورود به غزه بخشی از آب خود را برای اهداف کشاورزی در داخل اسرائیل منحرف می‌کند.
منابع آب > نمک زدایی آب‌های زیرزمینی شور

در غزه، آب‌های زیرزمینی شور نمک زدایی شده به منبع مهم آب آشامیدنی تبدیل شده است. بیش از ۲۰۰۰۰ مصرف‌کننده در بیش از ۵۰ درصد از خانوارهای غزه، واحدهای اسمز معکوس خانگی را برای نمک زدایی آب برای مقاصد آشامیدنی نصب کرده‌اند. کیفیت آب بالا است، اگرچه آب فاقد مواد معدنی اولیه است. از ژانویه ۲۰۱۴، ۱۸ کارخانه نمک‌زدایی محله‌ای در نوار غزه وجود داشت که آب آشامیدنی سالم را به صورت رایگان برای ۹۵۰۰۰ نفری که برای پر کردن قوطی‌های خود به این نیروگاه‌ها می‌آیند، فراهم می‌کردند. ۱۳ مورد از این نیروگاه‌ها توسط یونیسف اداره می‌شوند.
در سال ۲۰۰۹، تقریباً ۱۰۰ کارخانه آب شیرین کن صنعتی به بهره‌برداری رسید. به دلیل محاصره نوار غزه توسط اسرائیل، واردات قطعات یدکی - ضروری برای راه اندازی کارخانه‌های نمک زدایی صنعت، جوامع و خانوارها - و همچنین مواد شیمیایی ضروری، مشکل ساز است.
منابع آب > آب دریا شیرین شده

از سال ۲۰۰۷، یک کارخانه شیرین سازی آب دریا در دیرالبالح در نوار غزه وجود داشت که در سال‌های ۱۹۹۹–۱۹۹۷ با بودجه دولت اتریش ساخته شد. ظرفیت ۶۰۰ متر مکعب (۲۱۰۰۰ فوت مکعب) در روز دارد و متعلق به شرکت آب شهرداری‌های ساحلی است. حداقل در ابتدا، هزینه‌های عملیاتی توسط دولت اتریش یارانه پرداخت می‌شد. آب شیرین شده به ۱۳ کیوسک آب توزیع می‌شود.
انتظار می‌رود که نمک‌زدایی از آب دریا در آینده از طریق یک کارخانه نمک‌زدایی منطقه‌ای که مدت‌ها برنامه‌ریزی شده است، اهمیت بیشتری پیدا کند تا آب شیرین‌سازی شده را با استفاده از شبکه آب لوله‌کشی در سراسر نوار غزه فراهم کند. بیشتر از ۲۰ سال است که احداث یک کارخانه بزرگ نمک زدایی در غزه مورد بحث است. سازمان آب فلسطین تسهیلات ۵۰۰ میلیون دلاری را تصویب کرده است. اسرائیل از آن حمایت می‌کند و بی سر و صدا شروع به ارائه آموزش نمک زدایی به فلسطینی‌ها کرده است.
در سال ۲۰۱۲ دولت فرانسه ۱۰ میلیون یورو کمک مالی برای این کارخانه متعهد شد. کشورهای عربی، با هماهنگی بانک توسعه اسلامی، متعهد شدند که نیمی از بودجه لازم را که مطابق با تعهد مالی مورد انتظار اروپا باشد، تأمین کنند. بانک سرمایه‌گذاری اروپا کمک‌های فنی ارائه می‌کند.
مشکل عمده دیگر این است که نمک زدایی بسیار انرژی بر است، در حالی که واردات سوخت برای تولید برق مورد نیاز توسط اسرائیل و مصر محدود شده است. علاوه بر این، درآمدهای حاصل از تعرفه‌های آب آشامیدنی برای پوشش هزینه‌های عملیاتی کارخانه پیش‌بینی شده در سطح تعرفه فعلی کافی نیست.
منابع آب > جمع‌آوری آب باران

در کرانه باختری، جمع‌آوری آب باران علاوه بر آب کامیون‌های تانکری، منبع بسیار محدودی برای فلسطینی‌هایی است که به شبکه آب، به ویژه در مناطق روستایی، ارتباط ندارند. با این حال، مقامات اسرائیل حتی جمع‌آوری مقادیر کمی از آب باران را کنترل می‌کنند. طبق گزارش سال ۲۰۰۹ سازمان عفو بین‌الملل به نام «آب‌های ناآرام»، حدود ۱۸۰ تا ۲۰۰ هزار فلسطینی که در جوامع روستایی زندگی می‌کنند، به آب روان دسترسی ندارند و ارتش اسرائیل اغلب حتی از جمع‌آوری آب باران جلوگیری می‌کند. ارتش اسرائیل به‌طور مکرر آب انبارهای کوچک جمع‌آوری آب را که توسط جوامع فلسطینی که به آب جاری دسترسی ندارند، ساخته شده از بین می‌برد یا از ساخت آنها جلوگیری می‌کند.
منابع آب > استفاده مجدد از آب

با توجه به محدودیت منابع آب، استفاده مجدد از آب به عنوان یک منبع مهم در نظر گرفته می‌شود. در کرانه باختری، اسرائیل فاضلاب را در دو تأسیسات در دره اردن جمع‌آوری می‌کند. نه تنها فاضلاب اسرائیلی‌ها در اورشلیم و شهرک‌ها، بلکه از فلسطینی‌ها نیز جمع‌آوری می‌شود. تمام آب بازیافتی برای آبیاری در شهرک‌های دره اردن و شمال دریای مرده استفاده می‌شود.
مصرف آب > فلسطینی‌ها

از سال ۲۰۰۷، میانگین سرانه برآورد شده عرضه آب در کرانه باختری به حدود ۹۸ لیتر در روز (lpcd) افزایش یافته است. برآورد مصرف خانوارها ۵۰ لیتر در روز بود و بسیاری از خانوارها حتی اگر به شبکه متصل باشند، کمتر از ۲۰ لیتر در روز مصرف می‌کردند. به دلیل استقرار مناطق در کرانه باختری و تکه‌تکه شدن در نتیجه آن، حرکت آب از مناطق پرآب به جوامع فلسطینی با کمبود آب متوقف شده است.
بنابراین، تفاوت‌های زیادی در مصرف آب در شرق و جنوب کرانه باختری وجود دارد. در حالی که مصرف روزانه در منطقه جریکو در سال ۲۰۰۹ برابر ۱۶۱ لیتر بود، در شهر جریکو حتی ۲۲۵ لیتر، در سایر مناطق کمتر از ۱۰۰ لیتر بود. در دره اردن مرکزی حدود ۶۰ لیتر بود. ساکنان النعیمه در شرق اریحا تنها ۲۴ لیتر آب داشتند. ساکنان روستاهایی که آب آنها قطع شده است باید از تانکر آب بخرند.
تمام شرق کرانه باختری، به جز شهرک‌های اسرائیل و اریحا، به‌عنوان یک منطقه نظامی بسته یا منطقه‌ای که به دلایل دیگر محدودیت‌هایی برای دسترسی فلسطینی‌ها دارد، تعیین شده است. در سال ۲۰۱۲، ۹۰ درصد از جوامع کوچک فلسطینی ساکن در آنجا کمتر از ۶۰ لیتر در روز آب داشتند. بیش از نیمی از آنها، عمدتاً جوامع بادیه‌نشین یا گله‌داری، که اغلب از چاه‌های سنتی خود جدا شده‌اند، حتی کمتر از ۳۰ لیتر برای هر نفر در روز مصرف می‌کنند.
از سال ۲۰۰۹، سازمان آب فلسطین یا شهرداری‌ها حدود ۷۰ لیتر در غزه فراهم کردند، اما نتوانستند به همه خانوارها دسترسی پیدا کنند.
برای سال ۲۰۱۲، دفتر مرکزی آمار فلسطین (PCBS) ارقام زیر را ارائه کرد (کاربرد داخلی):
|  | Population | Supplied * | Consumed * | Lost * | use per head ** |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| West Bank 1) | 2,435,338 | 93.9 MCM 2) | 67.9 MCM 2) | 26.0 MCM | 76.4 lpcd 2) |
| Gaza Strip | 1,672,865 | 106.0 MCM | 54.7 MCM | 51.3 MCM | 89.5 lpcd |
| Totals | ۴٬۱۰۸٬۲۰۳ | 199.9 MCM | 122.6 MCM | 77.3 MCM | 81.7 lpcd |
* MCM=million cubic meters per year

** lpcd=liter per capita per day

1) excl. East Jerusalem

2) including commercial and industrial uses; hence, the actual supply and consumption rates per capita are less than the indicated numbers; 93.9 MCM=105.6 lpcd and 67.9 MCM=76.4 lpcd (for given population over 365 days)
در سال ۲۰۱۲، حدود ۴۴ درصد از آب‌های زیرزمینی برای استفاده در کشاورزی بود.
استفاده صنعتی در سال ۲۰۰۵ تنها ۳ درصد بود.
مصارف خانگی کمتر از عرضه است که شامل مصارف صنعتی، تجاری و عمومی و همچنین هدررفت می‌شود.
برای مثال، در نوار غزه، میانگین سرانه برآورد شده در سال ۲۰۰۵، ۱۵۲ لیتر در لیتر بود، اما به دلیل تلفات زیاد شبکه، مصرف واقعی آب تنها ۶۰ درصد آن بود که حدود ۹۱ لیتر خواهد بود.
حداقل مقدار برای استفاده خانگی، توصیه شده توسط سازمان بهداشت جهانی ۱۰۰ لیتر در روز است.
مصرف آب > شهرک نشینان اسراییلی

در سال ۲۰۰۸، ۴۴٫۸ میلیون مترمکعب (MCM) آب به شهرک‌های دره اردن و شمال دریای مرده اختصاص یافت که ۹۷٫۵ درصد آن (۴۳٫۷ میلیون مترمکعب) برای مصارف کشاورزی بود. هفتاد درصد آن توسط مکوروت تأمین شد. بر اساس ارقام اسرائیل، مصرف خانوار شهرک نشینان در دره اردن ۴۸۷ لیتر در روز (lpcd) و در منطقه شمال دریای مرده حتی ۷۲۷ لیتر در روز بود؛ یعنی سه تا چهار برابر مصرف ۱۶۵ لیتر در اسرائیل.
از آنجایی که شهرک نشینان در شرق کرانه باختری تقریباً از تمام مصرف آب برای کشاورزی استفاده می‌کنند، در واقع آب را از سرزمین‌های فلسطین صادر می‌کنند.
در سال ۲۰۰۹، ساکنان در Pnei Hever، منطقه Hebron حدود ۱۹۴ لیتر در روز مصرف کردند. کسانی که در عفرات در شرق بیت لحم هستند، ۲۱۷ لیتر.
مصرف آب > مصرف آب اسرائیلی‌ها در مقابل فلسطینی‌ها

بر اساس گزارش سازمان آب فلسطین، میانگین مصرف اسرائیلی‌ها برای هر نفر ۳۰۰ لیتر آب در روز است که بیش از ۴ برابر مصرف ۷۲ لیتری فلسطینی‌ها در روز است. برخی از جوامع روستایی فلسطین حتی با آب کمتری نسبت به میانگین مصرف فلسطینی‌ها زندگی می‌کنند، در برخی موارد بیش از ۲۰ لیتر برای هر نفر در روز نیست.
بر اساس گزارش بانک جهانی، سرانه برداشت آب برای فلسطینیان کرانه باختری حدود یک چهارم میزان برداشت برای اسرائیلی‌ها است و در دهه گذشته کاهش یافته است. در سال ۱۹۹۹، فلسطینیان در کرانه باختری تنها ۱۹۰ لیتر در روز از منابع کرانه باختری، شهرک نشینان ۸۷۰ لیتر در روز و اسرائیلی‌ها حتی ۱۰۰۰ لیتر در روز را مصرف کردند؛ بنابراین، شهرک نشینان اسرائیلی در کرانه باختری حدود ۴٫۵ برابر میزان آب موجود در اختیار فلسطینیان استفاده کردند.
در سال ۲۰۰۸، شهرک نشینان در شهرک نیران، در شمال اریحا، بیش از ۵ برابر روستای فلسطینی نزدیک العوجا استفاده کردند. سکونتگاه ارگامان در دره اردن مرکزی بیش از ۵ برابر روستای فلسطینی الزبیدات مجاور آن استفاده می‌کرد. مصرف خانوار در شهرک روئی، در شمال دره اردن، سرانه ۲۱ برابر جامعه بدویان مجاور الحدیدیه بود، که به منبع آب معمولی متصل نیست.
در سال ۲۰۰۹، شهرک نشینان در عفرات، با ۲۱۷ لیتر، سه برابر میزان مصرف سرانه ۷۱ لیتر در استان بیت لحم فلسطین در نزدیکی آن، مصرف کردند.
در حالی که بسیاری از فلسطینی‌های ساکن در جوامع روستایی به آب روان دسترسی ندارند، شهرک نشینان اسرائیلی که محصولات خود را صادر می‌کنند مزارع، باغ‌های سرسبز و استخرهای شنا را آبیاری می‌کنند. ۴۵۰۰۰۰ شهرک نشین به اندازه یا حتی بیشتر از ۲٫۳ میلیون فلسطینی با هم آب مصرف می‌کنند.
بسیاری از فلسطینی‌ها مجبورند آب را از اسرائیل بخرند که اغلب با کیفیتی مشکوک همراه با کامیون‌های تانکر با قیمت‌های بسیار بالا تحویل می‌شود. تانکرهای آب مجبور به انحراف طولانی مدت برای جلوگیری از ایست بازرسی نظامی اسرائیل و جاده‌هایی هستند که خارج از محدوده فلسطینی‌ها هستند، که منجر به افزایش شدید قیمت آب می‌شود.
زیرساخت > اتصال به شبکه آب

بر اساس برنامه نظارت مشترک سازمان بهداشت جهانی و یونیسف (Joint Monitoring Program (JMP))، حدود ۹۰ درصد از فلسطینیان در سرزمین‌ها به یک منبع آب بهبود یافته دسترسی داشتند.
یک نظرسنجی که توسط اداره مرکزی آمار فلسطین انجام شد نشان داد که در سال ۲۰۱۱ تعداد خانوارهای متصل به شبکه آب در سرزمین‌های فلسطینی ۹۱٫۸ درصد بود. در کرانه باختری، ۸۹٫۴ درصد از خانوارها در حین اتصال وصل بودند. سهم نوار غزه ۹۶٫۳ درصد بود.
بر اساس مطالعه ای در سال ۲۰۰۴ توسط Karen Assaf انجام شده است، سطح خدمات پایین به خصوص در روستاهای کوچک و کمپ‌های پناهندگان وجود دارد. شکاف بین مناطق شهری و روستایی در مورد اتصالات خانه‌های آبرسانی ممکن است به این دلیل باشد که منابع آبی موجود در بسیاری از موارد برای طرف فلسطینی قابل دسترسی نیست. در ۴۲ درصد از محلات، آبرسانی بدون وقفه بوده است. ۱۹ درصد آن را حداقل تا حدی دریافت کردند. علاوه بر این، حدود ۴۰ درصد از تمام مناطق خدمات رسانی شده از کمبود آب رنج می‌برند.
سیستم اطلاعات آب اروپا مدیترانه ای (Euro-Mediterranean Water Information System (EMWIS)) بیان می‌کند که پایداری آب در سرزمین‌های فلسطین ۶۲٫۸ درصد است.
زیرساخت > مخازن آب

به دلیل تحویل نامطمئن آب، تقریباً هر خانه فلسطینی حداقل یک مخزن آب دارد. اکثر خانه‌ها چندین مخزن برای ذخیره آب دارد. در کرانه باختری، مدیریت منابع آب به دلیل مقررات نظامی مورد بحث است.
زیرساخت > کیفیت آب آشامیدنی

داده‌های یک بررسی انجام شده در سال ۲۰۱۱ نشان داد که ۴۷٫۲ درصد از خانوارهای سرزمین‌های فلسطینی کیفیت آب را خوب می‌دانند. این سهم در کرانه باختری (۷۰٫۹ درصد) به‌طور قابل توجهی بیشتر از نوار غزه (۵٫۳ درصد) است.
در مقایسه با مطالعه قبلی، نتایج نشان می‌دهد که درصد خانوارهایی که کیفیت آب را خوب می‌دانند از ۶۷٫۵ درصد در سال ۱۹۹۹ کاهش یافته است.
یک مطالعه تجزیه و تحلیل آب در سال ۲۰۱۳ که در منطقه مرکزی غزه انجام شد نشان داد که ۷۴ درصد از نمونه‌های آب از نقاط توزیع دارای درجات مختلفی از آلودگی میکروبیولوژیکی بودند. به‌طور خاص، ۲۶ درصد از نمونه‌ها دارای سطح آلودگی متوسط، بین ۱۱ تا ۱۰۰ کلنی در ۱۰۰ میلی‌لیتر، و ۱۳ درصد دارای سطوح بالایی از آلودگی بودند که بیش از ۱۰۰ کلنی کلیفرم در هر ۱۰۰ میلی‌لیتر بود.
زیرساخت > تلفات آب و مشکلات فاضلاب

در سال ۲۰۱۲، تلفات آب در شبکه حدود ۲۸ درصد در کرانه باختری و حتی نیمی از مقدار عرضه شده در غزه برآورد شد.
در کرانه باختری، ساخت و نگهداری زیرساخت‌های آب و فاضلاب مشکل ساز است. مناطق فلسطینی در منطقه ج تحت کنترل اسرائیل محصور شده‌اند؛ بنابراین، همه پروژه‌ها منوط به تأیید کمیته مشترک آب و ارتش اسرائیل است. در غزه، زیرساخت‌ها در معرض تخریب دوره‌ای در مقیاس بزرگ توسط حملات اسرائیل است، مانند حمله به بیت حانون در سال ۲۰۰۴، یا عملیات سرب ۲۰۰۸/۲۰۰۹.
آب‌های زیرزمینی غزه به شدت آلوده به نشت فاضلاب است.
ضریب تلفات بالای آب به اتصالات غیرقانونی، سیستم‌های فرسوده لوله در شبکه‌ها و اختلال در کارکرد تأسیسات نسبت داده می‌شود. به خصوص در نوار غزه، تلفات زیادی به دلیل اتصالات غیرقانونی ایجاد می‌شود. استفاده غیرقانونی از آب اغلب نتیجه کمبود آب و تأمین ناکافی است. علاوه بر این، شرایط تأسیسات آبرسانی از کمبودهای شدیدی رنج می‌برد که باعث نشت‌های بالا و نبض ضعیف آب در سیستم می‌شود، که هم به ضعف نهادی و هم به محدودیت‌های ناشی از اشغال در توسعه بخش‌های آب و فاضلاب، از جمله محاصره غزه نسبت داده می‌شود.
زیرساخت > اثرات جنگ غزه و محاصره غزه

پس از درگیری ۲۰۰۹–۲۰۰۸ اسرائیل و غزه، بانک جهانی خسارات شدیدی به زیرساخت‌های آب و فاضلاب در نوار غزه گزارش کرد. تقریباً تمام پمپ‌های فاضلاب و آب به دلیل کمبود برق و سوخت از کار افتاده بود. قطعات یدکی و سایر لوازم تعمیر و نگهداری نیاز فوری داشتند که دوباره جایگزین شوند. این وضعیت منجر به کمبود جدی آب و سرریز فاضلاب در مناطق شهری شد که سلامت عمومی را به خطر انداخت.
محاصره نوار غزه توسط اسرائیل مانع از تأمین قطعات یدکی و در نتیجه تشدید مشکل می‌شود. از این رو چندین آژانس امدادرسان و مقام ارشد بشردوستانه سازمان ملل متحد در سرزمین‌های فلسطینی خواستار باز شدن فوری گذرگاه‌ها شدند. بر اساس گزارش سازمان ملل متحد، حدود ۶۰ درصد از جمعیت نوار غزه در سال ۲۰۰۹ به منابع پایدار آب دسترسی نداشتند.
زیرساخت > تصفیه فاضلاب

در سال ۲۰۰۸ حدود ۹۰ درصد از فلسطینیان در قلمروها به سرویس بهداشتی بهبود یافته دسترسی داشتند. حدود ۳۹ درصد از خانوارها از لوله‌های فاضلاب استفاده می‌کردند، در حالی که دسترسی به شبکه فاضلاب از ۳۹ درصد در سال ۱۹۹۹ به ۵۵ درصد در سال ۲۰۱۱ افزایش یافت.
در نوار غزه، از ۱۱۰۰۰۰ مترمکعب فاضلاب در روز که در نوار غزه تولید می‌شود، ۶۸۰۰۰ مترمکعب، بر اساس مطالعه‌ای در سال ۲۰۰۱، تصفیه شد. ۲۰ درصد از فاضلاب تصفیه‌شده مجدداً استفاده شد بانک جهانی در سال ۲۰۰۹ گزارش داد که سه تصفیه خانه فاضلاب موجود به‌طور ناپیوسته کار می‌کنند.
زیرساخت‌های فاضلاب آسیب دیده اغلب به دلیل محاصره مداوم اسرائیل قابل تعمیر نیستند. این امر منجر به تأخیر در تعمیرات و کمبود برق و سوخت می‌شود که برای بهره‌برداری از تأسیسات تصفیه فاضلاب ضروری است. سازمان ملل تخمین می‌زند که از ژانویه ۲۰۰۸ روزانه ۵۰۰۰۰ تا ۸۰۰۰۰ متر مکعب فاضلاب تصفیه نشده و نیمه تصفیه شده به دریای مدیترانه ریخته می‌شود که محیط زیست منطقه را تهدید می‌کند.
در کرانه باختری، تنها ۱۳۰۰۰ از ۸۵۰۰۰ متر مربع فاضلاب در پنج تصفیه خانه فاضلاب شهری در الخلیل، جنین، رام‌الله، طولکرم و البیره تصفیه شد.
کارخانه البیره در سال ۲۰۰۰ با بودجه آژانس کمک رسانی آلمانی KfW ساخته شد.
طبق گزارش بانک جهانی، چهار نیروگاه دیگر از نظر کارایی و کیفیت ضعیف عمل می‌کنند.