stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
تجاوز جنسی در دوران اشغال ژاپن
نبرد اوکیناوا > تجاوز جنسی ارتش ژاپن

به گفته توماس هوبر از مرکز تسلیحات ترکیبی ارتش ایالات متحده، سربازان ژاپنی همچنین در طول نبرد با غیرنظامیان اوکیناوا بدرفتاری کردند. هوبر می‌نویسد که تجاوز جنسی توسط سربازان ژاپنی «آزادانه» انجام شده‌است که می‌دانستند به دلیل ممنوعیت ارتش برای تسلیم شدن شانس کمی برای زنده ماندن دارند. این سوء استفاده‌ها به شکاف پس از جنگ بین اوکیناواها و سرزمین اصلی ژاپن کمک کرد.
نبرد اوکیناوا > سیاست رسمی آمریکا و انتظارات غیرنظامی ژاپنی

زبان و فرهنگ اوکیناوا که از لحاظ تاریخی تا سال ۱۸۷۹ یک ملت مجزا بوده‌است، از بسیاری جهات با سرزمین اصلی ژاپن متفاوت است، جایی که اغلب با آنها با تبعیض عمل می‌شد و با آنها به همان شیوه برخورد با چینی‌ها و کره‌ای‌ها رفتار می‌شد.
در سال ۱۹۴۴ بمباران هوایی شدید آمریکا در ناها ۱۰۰۰ کشته و ۵۰۰۰۰ بی خانمان و سرپناه در غارها برجای گذاشت، و بمباران نیروی دریایی ایالات متحده نیز به تعداد کشته شدگان اضافه کرد. در طول نبرد اوکیناوا بین ۴۰۰۰۰ تا ۱۵۰۰۰۰ نفر کشته شدند. بازماندگان توسط آمریکایی‌ها در کمپ‌های بازداشت قرار گرفتند.
در طول جنگ، برخی از سربازان ژاپنی با غیرنظامیان اوکیناوا بدرفتاری کردند، به عنوان مثال، غارهایی را که در آن پناه گرفته بودند را تصرف کردند و آنها را به زور بیرون آوردند، و همچنین مستقیماً برخی را کشتند که گمان می‌بردند جاسوسان آمریکا هستند. در طی ماه‌های آخر نبرد ناامیدانه، آنها همچنین قادر به تأمین غذا و دارو برای جمعیت اوکیناوا نبودند.
پروپاگاندای ژاپن در جنگ دوم چین و ژاپن در مورد جنایات آمریکا بسیاری از غیرنظامیان اوکیناوا را به این باور رسانده بود که وقتی آمریکایی‌ها بیایند ابتدا به همه زنان تجاوز کرده و سپس آنها را خواهند کشت. حداقل ۷۰۰ غیرنظامی خودکشی کردند.  سربازان آمریکایی گاهی اوقات عمداً غیرنظامیان اوکیناوا را می‌کشتند، اگرچه سیاست رسمی آمریکا تلاش برای کشتن آنها نبود.[نیازمند منبع] آمریکایی‌ها غذا و دارو نیز تهیه کردند، کاری که ژاپنی‌ها قادر به انجام آن نبودند. با توجه به تبلیغاتی که ادعا می‌کرد سیاست آمریکا تجاوز، شکنجه و قتل است، مردم اوکیناوا اغلب از «رفتار نسبتاً انسانی» متعجب می‌شدند.   با گذشت زمان، مردم اوکیناوا به‌طور فزاینده‌ای از آمریکایی‌ها ناامید شدند، اما در زمان تسلیم، سربازان آمریکایی کمتر از آنچه انتظار می‌رفت شرور بودند.
پس از جنگ > انجمن ترس عمومی و تفریح و سرگرمی

در دوره‌ای که هیروهیتو تسلیم ژاپن را اعلام کرد، بسیاری از غیرنظامیان ژاپنی نگران بودند که نیروهای اشغالگر متفقین در هنگام ورود به زنان ژاپنی تجاوز کنند. این ترس‌ها تا حد زیادی ناشی از این نگرانی بود که نیروهای متفقین رفتاری مشابه با نیروهای اشغالگر ژاپنی در چین و اقیانوس آرام از خود نشان دهند.   دولت ژاپن و دولت‌های چندین استان هشدارهایی صادر کردند و توصیه کردند که زنان اقداماتی را برای اجتناب از تماس با نیروهای اشغالگر انجام دهند، مانند ماندن در خانه‌های خود و ماندن با مردان ژاپنی. پلیس در استان کاناگاوا، جایی که انتظار می‌رفت آمریکایی‌ها ابتدا در آنجا فرود بیایند، توصیه کرد که زنان و دختران جوان منطقه را تخلیه کنند. چندین مقام استانی همچنین پیشنهاد کردند که زنان در صورت تهدید به تجاوز یا تجاوز جنسی، خود را بکشند و خواستار «آموزش اخلاقی و معنوی» برای اعمال این دیدگاه شدند.
در پاسخ، دولت ژاپن انجمن تفریحی و سرگرمی را تأسیس کرد، نوعی روسپی‌خانه برای پاسخگویی به نیروهای متفقین در بدو ورود آنها، اگرچه بیشتر زنان با شغل تن‌فروشی حرفه‌ای به دلیل تأثیر تبلیغات زمان جنگ، تمایلی به داشتن رابطه جنسی با آمریکایی‌ها نداشتند.  برخی از زنانی که داوطلبانه در این فاحشه خانه‌ها کار می‌کردند، ادعا کردند که این کار را انجام دادند زیرا احساس می‌کردند وظیفه دارند از زنان دیگر در برابر نیروهای متفقین محافظت کنند.  این فاحشه خانه‌ها که به‌طور رسمی حمایت می‌شدند در ژانویه ۱۹۴۶ بدستور مقامات اشغالگر فحشا عمومی را ممنوع کردند و در عین حال اعلام کردند که این روسپیگری غیردموکراتیک است و حقوق بشر زنان درگیر را نقض می‌کند، بنابراین دستور تعطیلی این روسپی خانه‌ها داده شد.  بسته شدن فاحشه خانه‌ها چند ماه بعد عملی شد و به‌طور خصوصی اذعان شد که دلیل اصلی تعطیلی فاحشه خانه‌ها افزایش شدید بیماری‌های مقاربتی در میان سربازان بود.
پس از جنگ > تجاوز جنسی توسط نیروهای آمریکایی > حوادث

برخی از مورخان بیان می‌کنند که تجاوزهای دسته جمعی در مرحله اولیه اشغال رخ داده‌است. به عنوان مثال، فوجیمه یوکی بیان کرده‌است که ۳۵۰۰ تجاوز در ماه اول پس از فرود نیروهای آمریکایی رخ داده‌است.   تاناکا نقل می‌کند که در یوکوهاما، پایتخت استان، ۱۱۹ تجاوز به عنف شناخته شده در سپتامبر ۱۹۴۵ وجود داشت. در اشغال استان کاناگاوا  والش بیان می‌کند که این رقم از کتاب وحشت‌های پنهان یوکی تاناکا سرچشمه گرفته‌است، و ناشی از اشتباه خواندن ارقام جنایت در منبع آن نویسنده است.  منبع بیان می‌کند که دولت ژاپن ۱۳۲۶ رویداد جنایی از همه نوع مربوط به نیروهای آمریکایی را ثبت کرده‌است که تعداد نامشخصی از آنها تجاوز جنسی بوده‌است.
مورخان ایجی تاکما و رابرت ریکتز بیان می‌کنند که «وقتی چتربازان آمریکایی در ساپورو فرود آمدند، عیاشی از غارت، خشونت جنسی و نزاع در حالت مستی رخ داد. تجاوزهای گروهی و دیگر جنایات جنسی کم نبودند» و برخی از قربانیان تجاوز خودکشی کردند.
در مقابل، والش اظهار می‌دارد که در حالی که «موج جنایت مختصری» در مرحله اولیه اشغال وجود داشت، «به‌طور نسبی، تجاوز جنسی کمی» در این دوره وجود گزارش شده‌است.
به گفته سوبودا، دو رویداد بزرگ تجاوز جنسی توسط یوکی تاناکا در زمانی که فاحشه خانه‌های انجمن تفریحی و سرگرمی در سال ۱۹۴۶ بسته شدند، ثبت شده‌است.
به گفته تاناکا، حدود نیمه شب ۴ آوریل، حدود ۵۰ دستگاه خودروی نظامی و ۳ کامیون به بیمارستان ناکامورا در ناحیه اوموری حمله کردند. آنها در عرض یک ساعت به بیش از ۴۰ بیمار و حدود ۳۷ کارمند زن تجاوز کردند. یکی از زنان مورد تجاوز، نوزادی دو روزه داشت که با انداختن روی زمین کشته شد و برخی از بیماران مردی که سعی در محافظت از زنان داشتند نیز کشته شدند.
به گفته تاناکا، در ۱۱ آوریل، بین ۳۰ تا ۶۰ سرباز آمریکایی خطوط تلفن را به یک بلوک مسکونی در شهر ناگویا قطع کردند، در حالی که همزمان به «بسیاری از دختران و زنان بین ۱۰ تا ۵۵ سال» تجاوز کردند.
ژنرال رابرت ال. آیکلبرگر، فرمانده ارتش هشتم ایالات متحده، گزارش کرد که در یک نمونه زمانی که ژاپنی‌ها برای محافظت از زنان در برابر سربازهای خارج از وظیفه، یک گارد خودیاری تشکیل دادند، ارتش هشتم به خودروهای زرهی در آرایه نبرد دستور داد. خیابان‌ها و رهبران دستگیر شدند و رهبران به حبس‌های طولانی محکوم شدند.
پس از جنگ > تجاوز جنسی توسط نیروهای اشغالگر مشترک المنافع بریتانیا

سربازان استرالیایی، بریتانیایی و نیوزیلندی در ژاپن به عنوان بخشی از نیروهای اشغالگر مشترک المنافع بریتانیا نیز مرتکب تجاوز جنسی شدند. فرمانده گزارش‌های رسمی بیان می‌کند که اعضای نیروهای اشغالگر مشترک المنافع بریتانیا به ارتکاب ۵۷ تجاوز در دوره می ۱۹۴۶ تا دسامبر ۱۹۴۷ و ۲۳ مورد دیگر بین ژانویه ۱۹۴۸ تا سپتامبر ۱۹۵۱ محکوم شدند. هیچ آمار رسمی در مورد وقوع جنایات جدی در طول سه ماه اول در ژاپن (فوریه تا آوریل ۱۹۴۶) در دسترس نیست.  مورخ استرالیایی رابین گرستر ادعا می‌کند که در حالی که آمار رسمی سطح جرایم جدی را در میان اعضای نیروهای اشغالگر مشترک المنافع بریتانیا دست کم می‌گیرد، پلیس ژاپن اغلب گزارش‌هایی را که دریافت می‌کرد به نیروهای اشغالگر مشترک المنافع بریتانیا منتقل نمی‌کرد و جنایات جدی گزارش شده توسط پلیس نظامی نیروهای اشغالگر مشترک المنافع بریتانیا به درستی بررسی می‌شد. پلیس. مجازات‌هایی که برای اعضای نیروهای اشغالگر مشترک المنافع بریتانیا صادر می‌شد، «شدید» نبودند، و مجازات‌هایی که برای استرالیایی‌ها اعمال می‌شد اغلب توسط دادگاه‌های استرالیا تخفیف یا لغو می‌شدند.
به گفته تاکما و ریکتز:
یک روسپی سابق به یاد می‌آورد که چگونه سربازان استرالیایی، هنگام ورود به کمپ در اوایل سال ۱۹۴۶، زنان جوان را سوار جیپ‌های خود کردند، آنها را به کوه‌ها بردند و سپس به آنها تجاوز کردند. تقریباً هر شب فریاد کمک آنها را می‌شنیدم. چنین رفتاری امری عادی بود، اما اخبار مربوط به فعالیت جنایتکارانه به سرعت توسط نیروهای اشغالگر سرکوب شد.
آلن کلیفتون، افسر استرالیایی که به عنوان مترجم و بازپرس جنایی عمل می‌کرد، نوشت
کنار تخت بیمارستان ایستادم. دختری بیهوش روی آن دراز کشیده بود و موهای بلند مشکی اش روی بالش افتاده بود. یک پزشک و دو پرستار در تلاش بودند تا او را زنده کنند. یک ساعت قبل، بیست سرباز به او تجاوز کردند. ما او را در جایی که رها کرده بود، در یک زمین بایر پیدا کردیم. بیمارستان در هیروشیما بود. او یک دختر ژاپنی بود. آنها سربازان استرالیایی بودند. گریه او قطع شده بود و حالا ساکت بود. تنش شکنجه‌آمیز صورتش از بین رفته بود و پوست قهوه‌ای رنگش صاف و بدون چین و چروک مانند صورت کودکی گریان بود.
کلیفتون در مورد دادگستری استرالیا دربارهٔ تجاوز دیگری که توسط گروهی ورق باز مشاهده شده‌است، می‌نویسد:
در دادگاه نظامی بعدی متهم مجرم شناخته و به ده سال زندان محکوم شد. بر اساس حکومت نظامی، تصمیم دادگاه برای تأیید به استرالیا فرستاده شد. مدتی بعد اسناد با علامت «نقض محکومیت به دلیل ناکافی بودن مدارک» مسترد شد.
پس از جنگ > سانسور متفقین رسانه‌های ژاپنی

مقامات اشغالگر آمریکا از ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۵ تا پایان اشغال در سال ۱۹۵۲ سانسور گسترده‌ای را بر رسانه‌های ژاپن اعمال کردند،  که شامل ممنوعیت پوشش موضوعات حساس اجتماعی و جنایات جدی توسط اعضای نیروهای اشغالگر بود.
به گفته ایجی تاکما و رابرت ریکتز، نیروهای اشغالگر متفقین اخبار مربوط به فعالیت‌های جنایتکارانه مانند تجاوز جنسی را سرکوب کردند. در ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۵، فرماندهی عالی نیروهای متفقین کدهای پیش از سانسور را صادر کرد که انتشار همه گزارش‌ها و آمارهای «مخالف با اهداف اشغال» را غیرقانونی می‌کرد.
به گفته ترزا سوبودا، مطبوعات ژاپن دو هفته پس از اشغال موارد تجاوز و غارت را گزارش کردند که دولت اشغالگر با «سانسور سریع تمام رسانه‌ها» به آنها پاسخ داد.  با این حال، والش بیان می‌کند که مطبوعات موارد کمی از تجاوز جنسی را قبل از شروع سانسور گزارش کردند. به عنوان مثال، مقاله نهایی که شامل هرگونه بحث در مورد تجاوز جنسی توسط نیروهای متفقین درروزنامه آساهی (منتشر شده در ۱۱ سپتامبر ۱۹۴۵) بود، بیان کرد که هیچ موردی اتفاق نیفتاده است.
پس از اشغال، مجلات ژاپنی گزارش‌هایی از تجاوز جنسی توسط سربازان آمریکایی منتشر کردند.
رابرت ال. آیکلبرگر سرکوب گارد خودیاری ژاپنی توسط سربازانش را گزارش کرد.
لیزا دی وانا

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 De Vanna playing for Perth Glory in 2012:  De Vanna playing for Perth Glory in 2012
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Lisa Marie De Vanna
زادروز:  ۱۴ نوامبر ۱۹۸۴ ‏(۳۹ سال)
زادگاه:  پرت (استرالیا)
قد:  ۱٫۵۶ متر (۵ فوت ۱ ۱⁄۲ اینچ)
پست:  مهاجم
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  Canberra United FC (guest player)
شمارهٔ پیراهن:  ۱۰
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  AIS
:  SASI
:  Spearwood United
:  Cockburn United
:  Murdoch
:  Stirling Reds/ Northern Redbacks
۲۰۰۱–۲۰۰۴:  Adelaide Sensation
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۶–۲۰۰۷ |  Doncaster Rovers Belles |   |   |
| ۲۰۰۸ |  AIK |  ۱۹ |  (۱۵) |
| ۲۰۰۸–۲۰۰۹ |  Perth Glory |  ۷ |  (۳) |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۰ |  واشینگتن فریدام |  ۲۱ |  (۷) |
| ۲۰۰۹ |  → Perth Glory (قرضی) |  ۸ |  (۲) |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۱ |  بریزبن رور |  ۹ |  (۴) |
| ۲۰۱۱ |  مجیک‌جک |  ۸ |  (۳) |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۲ |  Newcastle Jets |  ۹ |  (۵) |
| ۲۰۱۲ |  باشگاه فوتبال لینشوپینگ |  ۲۲ |  (۷) |
| ۲۰۱۲–۲۰۱۳ |  Perth Glory |  ۷ |  (۴) |
| ۲۰۱۳ |  اسکای بلو اف‌سی |  ۱۶ |  (۵) |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۴ |  Melbourne Victory |  ۱۴ |  (۸) |
| ۲۰۱۴ |  بوستون بریکرز |  ۶ |  (۰) |
| ۲۰۱۴ |  واشینگتن اسپیریت |  ۱۱ |  (۱) |
| ۲۰۱۴–۲۰۱۵ |  Melbourne Victory |  ۱۱ |  (۳) |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۶ |  Melbourne City |  ۹ |  (۳) |
| ۲۰۱۶ |  North Shore Mariners |  ۳ |  (۰) |
| ۲۰۱۶ |  Orlando Pride |  ۳ |  (۰) |
| ۲۰۱۶–۲۰۱۷ |  Canberra United FC (guest player) |  ۶ |  (۰) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۰۲ |  Australia U-20 |  ۱ |  (۰) |
| ۲۰۰۴– |  تیم ملی فوتبال زنان استرالیا |  ۱۲۱ |  (۴۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۴ مارس ۲۰۱۷.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۸ مارس ۲۰۱۷:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۴ مارس ۲۰۱۷.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۸ مارس ۲۰۱۷
لیزا دی وانا (انگلیسی: Lisa De Vanna؛ زادهٔ ۱۴ نوامبر ۱۹۸۴) بازیکن فوتبال اهل استرالیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لینشوپینگ، واشینگتن فریدام، اسکای بلو اف‌سی، مجیک‌جک، بریزبن رور، بوستون بریکرز، واشینگتن اسپیریت، تیم ملی فوتبال زنان استرالیا، باشگاه فوتبال دونکستر راورز، باشگاه فوتبال آی‌ای‌کی، باشگاه فوتبال پرث گلوری، مجیک‌جک، باشگاه فوتبال پرث گلوری، باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد جتس و باشگاه فوتبال پرث گلوری اشاره کرد.
کاترینا گوری

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Katrina-Lee Gorry
زادروز:  ۱۳ اوت ۱۹۹۲ ‏(۳۲ سال)
زادگاه:  بریزبن
قد:  154 cm
پست:  هافبک
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  Brisbane Roar (on loan from Avaldsnes)
شمارهٔ پیراهن:  ۱۰
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  Mount Gravatt
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۰ |  Melbourne Victory |  ۹ |  (۲) |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۱ |  Adelaide United |  ۹ |  (۱) |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۲ |  Melbourne Victory |  ۹ |  (۳) |
| ۲۰۱۲ |  Ottawa Fury |  ۱۲ |  (۲) |
| ۲۰۱۲–۲۰۲۰ |  Brisbane Roar |  ۸۸ |  (۱۸) |
| ۲۰۱۴ |  اف سی کانزاس سیتی |  ۱۰ |  (۱) |
| ۲۰۱۷ |  Vegalta Sendai |  ۱۴ |  (۰) |
| ۲۰۱۸ |  Utah Royals FC |  ۱۶ |  (۰) |
| ۲۰۲۰– |  Avaldsnes |  ۱۳ |  (۳) |
| ۲۰۲۰– |  ← Brisbane Roar (قرضی) |  ۸۸ |  (۱۸) |
| مجموع |   |  ۱۶۸ |  (۲۷) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۱۲– |  تیم ملی فوتبال زنان استرالیا |  ۷۸ |  (۱۵) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۹ ژوئیه ۲۰۲۰.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۱ مارس ۲۰۲۰:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۹ ژوئیه ۲۰۲۰.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۱ مارس ۲۰۲۰
کاترینا گوری (انگلیسی: Katrina Gorry؛ زادهٔ ۱۳ اوت ۱۹۹۲) بازیکن فوتبال اهل استرالیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به اف سی کانزاس سیتی و بریزبن رور اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان استرالیا بازی کرده‌است.
آنجلا یانوتا

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Angela Iannotta
زادروز:  ۲۲ مارس ۱۹۷۱ ‏(۵۳ سال)
زادگاه:  استرالیا
قد:  ۱٫۵۸ متر (۵ فوت ۲ اینچ)
پست:  مهاجم
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
|  |  Melrose Park Rangers |   |   |
|  |  Albury City |   |   |
|  |  Albury United |   |   |
| ۱۹۹۲–۱۹۹۶ |  ACF Agliana |   |   |
| ۱۹۹۶–۱۹۹۷ |  Panasonic Bambina |   |   |
| ۱۹۹۷–۱۹۹۸ |  Autolelli Picenum |   |   |
| ۱۹۹۸–۱۹۹۹ |  Canberra Eclipse |   |   |
|  |  Autolelli Picenum |   |   |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۱۹۹۱–۱۹۹۹ |  تیم ملی فوتبال زنان استرالیا |  ۳۳ |  (۱۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۱:۴۴, ۱۱ ژانویه ۲۰۱۴ (UTC).   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۱:۴۴, ۱۱ ژانویه ۲۰۱۴ (UTC):  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۱:۴۴, ۱۱ ژانویه ۲۰۱۴ (UTC).   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۱:۴۴, ۱۱ ژانویه ۲۰۱۴ (UTC)
آنجلا یانوتا (انگلیسی: Angela Iannotta؛ زادهٔ ۲۲ مارس ۱۹۷۱) بازیکن فوتبال اهل استرالیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان استرالیا بازی کرده‌است.
کتاب نارنجی

تصویری از جلد اول ترجمه ی کتاب نارنجی
کتاب نارنجی ترجمهٔ جلدهای اول، دوم و چهارم از یک دورهٔ هفت جلدی از گزارش‌های وزارت امور خارجهٔ روسیهٔ تزاری است که در سال ۱۹۱۱ میلادی، در کشور روسیه چاپ و پخش شده است. عنوان اصلی کتاب هفت جلدی، مجموعهٔ اسناد سیاسی است؛ امّا از آنجا که رنگ جلد آن‌ها «نارنجی» بوده، به کتاب نارنجی معروف شده است.
این کتاب حاوی گزارش‌هایی از سال ۱۹۰۶ تا سال ۱۹۱۱میلادی، از فعالیت‌های دیپلماتیک سفیر و کارداران روسیه در تهران و مراکز کنسولی آن کشور در عراق و اروپا، مذاکرات نمایندگان مجلس و دولت ایران، متن قانون اساسی و دستخط شاه دربارهٔ مشروطیت، دستورهای وزارت خارجهٔ روسیه به سفیر آن کشور در تهران و اسناد مکاتبه‌های سیاسی وزارت خارجهٔ انگلیس با روس‌ها دربارهٔ جنبش مشروطیت است که برای اطلاع مقام‌های روسیه ارسال شده است.
همچنین کتاب، حاوی گزارش وضعیت مردم ایران، گروه‌ها، انجمن‌ها، اصناف و عالمان بوده، دیدگاه آنان را دربارهٔ نظام سیاسی، دولت و مشروطیت منعکس کرده است و از دید روس‌ها، سیمای مردم ایران و جنبش مشروطه در این گزارش‌ها ترسیم شده است. این کتاب چنان‌که روشن است از لحاظ دسته‌بندی کلّی، میان کتاب‌های تحلیلی جای نمی‌گیرد؛ بلکه صبغهٔ سندی و وقایع‌نگارانه دارد.
جلدهایی از این دوره هفت جلدی که به گزارش‌های ایران پرداخته است به شرح و بازه‌های زمانی ذیل است:
جلد اول رویدادهای ۱۰ اوت ۱۹۰۶ تا ۲۷ سپتامبر ۱۹۰۸.
جلد دوم رویدادهای ۳۰ سپتامبر ۱۹۰۸ تا ۲۴ ژوئیه ۱۹۰۹.
جلد چهارم رویدادهای ۱ ژانویه تا آخر ژوئن ۱۹۱۰.
ناوبری ماهواره‌ای

برای مانور ماهواره‌ها برای حفظ مدار و ایستگاه، نگهداری موقعیت مداری را ببینید.
سامانه موقعیت‌یاب جهانی (GPS) نیروی فضایی ایالات متحده آمریکا نخستین سامانه جهانی ناوبری ماهواره‌ای و نخستین سامانه‌ای بود که به عنوان یک سرویس جهانی رایگان ارائه شد.
سامانه ناوبری ماهواره‌ای (به انگلیسی: Satellite navigation) که به اختصار satnav نیز نامیده می‌شود، سامانه‌ای است که از ماهواره برای زمین‌موقعیت‌یابی خودکار استفاده می‌کند. سامانه ناوبری ماهواره‌ای با پوشش جهانی سامانه جهانی ناوبری ماهواره‌ای (Global Navigation Satellite System) یا به اختصار GNSS نامیده می‌شود. چهار سامانه جهانی فعال در سال ۲۰۲۴ عبارتند از: سامانه موقعیت‌یاب جهانی (GPS) متعلق به ایالات متحده آمریکا، گلوناس روسیه، سامانه ناوبری بیدو (BDS) متعلق به چین و سامانه گالیلئو متعلق به اتحادیه اروپا.
سامانه‌های تقویت بر پایه ماهواره (SBAS) برای افزایش دقت GNSS طراحی شده‌اند. این سامانه‌ها شامل سامانه ماهواره‌ای کواسی-زنیث (QZSS) ژاپن، سامانه GAGAN هند و سرویس همپوشانی ناوبری زمین‌ایستای اروپا (EGNOS) می‌شود که همگی بر پایه GPS هستند. نسخه‌های پیشین سامانه ناوبری بیدو و سامانه کنونی ناوبری منطقه‌ای هند (IRNSS) به‌طور عملیاتی با عنوان NavIC شناخته می‌شود و نمونه‌هایی از عملکرد مستقل سامانه منطقه‌ای ناوبری ماهواره‌ای یا RNSS به‌شمار می‌روند.
دستگاه‌های ناوبری ماهواره‌ای موقعیت (طول و عرض جغرافیایی و فرازا/ارتفاع) را با دقت زیاد (در حد چند سانتی‌متر تا متر) با استفاده از سیگنال‌های زمان منتقل‌شده از خط دید توسط رادیو از ماهواره‌ها تعیین می‌کنند. این سامانه را می‌توان برای تعیین موقعیت، ناوبری یا برای ردیابی موقعیت چیزی که دارای یک گیرنده است (ردیابی ماهواره‌ای)، استفاده کرد. همچنین سیگنال‌ها به گیرنده الکترونیکی اجازه می‌دهد تا زمان محلی فعلی را با دقت بالایی محاسبه کند که امکان همگام‌سازی زمان را فراهم می‌کند. این کاربردها در مجموع به عنوان موقعیت‌یابی، ناوبری و زمان‌بندی (PNT) شناخته می‌شوند. سامانه‌های ناوبر ماهواره‌ای مستقل از هر گیرنده تلفنی یا اینترنتی کار می‌کنند، اگرچه این فناوری‌ها می‌توانند سودمندی اطلاعات موقعیت‌یابی تولیدشده را افزایش دهند.
پوشش جهانی هر سامانه به‌طور کلی توسط یک منظومه ماهواره‌ای شامل ۱۸ تا ۳۰ ماهواره در مدار میانی زمین (MEO) به دست می‌آید که بین چندین صفحه مداری پخش شده‌اند. ویژگی‌های سامانه‌های واقعی متفاوت است اما همه آنها انحراف مداری بیش از ۵۰ درجه و تناوب مداری تقریباً دوازده ساعته (در ارتفاع حدود ۲۰٬۰۰۰ کیلومتر یا ۱۲٬۰۰۰ مایل) دارند.
ویژگی‌ها

سامانه‌های جهانی ناوبری ماهواره‌ای (GNSS) سیستم‌هایی هستند که به گیرنده‌های کوچک اجازه می‌دهند تا موقعیت خود را (طول، عرض و ارتفاع جغرافیایی) با خطای چند متری مشخص کنند. این قابلیت از طریق انتقال امواج رادیویی بین دستگاه و ماهواره صورت می‌گیرد. ایستگاه‌های ثابت زمینی می‌توانند برای محاسبه بسیار دقیق زمان برای آزمایش‌های علمی استفاده شوند.
در حال حاضر، سامانه موقعیت‌یاب جهانی (GPS) تمام فعال متعلق به آمریکاست که NAVSTAR نام دارد و در حال تقویت است. سامانهٔ گلوناس (GLONASS)متعلق به روسیه در حال تقویت است تا به اهداف نظامی و تجاری خود دست یابد. کشور چین اعلام کرده تا سال ۲۰۱۵ سیستم موقعیت‌یاب محلی Beidou را با سیستم ناوبری جهانی خود یعنی COMPASS ترکیب می‌کند. سیستم ناوبری اتحادیه اروپا با نام گالیلئو (Galileo) در مرحله توسعه است و اکنون فعال است.
یک سیستم ناوبری ماهواره ای با پوشش جهانی ممکن است یک سیستم ماهواره ای ناوبری جهانی (سمنج یا GNSS) نامیده شود. از سپتامبر ۲۰۲۰، سیستم موقعیت‌یابی جهانی ایالات متحده (GPS)، سیستم ماهواره ناوبری جهانی روسیه (GLONASS)، سیستم ماهواره ای ناوبری BeiDou چین و گالیله اتحادیه اروپا سمنج‌های کاملاً عملیاتی هستند. سیستم ماهواره Quasi-Zenith ژاپن یک سیستم تقویت ماهواره ای مبتنی بر GPS (ایالات متحده) برای افزایش دقت GPS است و ناوبری ماهواره ای مستقل از GPS برای سال ۲۰۲۳ برنامه‌ریزی شده است. سیستم ماهواره ای ناوبری منطقه ای هند (IRNSS) قصد دارد در طولانی مدت به یک نسخه جهانی گسترش یابد. ادغام سیستم موقعیت‌یابی جهانی ایالات متحده (GPS) و سیستم ماهواره ناوبری جهانی روسیه (GLONASS) اولین بار توسط جواد اشجعی انجام گرفت.
دسته‌بندی

اطلاعات بیشتر: تقویت سامانه ماهواره‌ای ناوبری جهانی
GNSSها بر اساس میزان دقتی که دارند همچنین قابلیت نظارت آن‌ها برای استفاده عموم به رده‌های زیر تقسیم می‌شوند:
GNSS-۱: نسل اول سیستم و ترکیبی است از ماهواره‌های ناوبری موجود (GPS یا GLONASS) با ایستگاه‌های تقویت ماهواره‌ای (SBAS - Satellite Based Augmentation Systems) یا زمینی (GBAS - Ground Based Augmentation Systems). در آمریکا بخش ماهواره‌ای سیستم، یک سیستم تقویت گسترده (WAAS - Wide Area Augmentation System) است. در اروپا، سرویس ایستگاه‌های ناوبری سراسری اروپایی (EGNOS - European Geostationary Navigation Overlay Service)، در ژاپن سیستم تقویت ماهواره‌ای چندکاره (MASAS - Multi-Functional Satellite Augmentation System). ایستگاه‌های تقویت زمینی معمولاً از سامانه تقویت محلی (LAAS - Local Area Augmentation System) تشکیل شده‌اند.
GNSS-۲: نسل دوم سیستم‌های ناوبری هستند که به‌طور مستقل کاربرد غیرنظامی سیستم را فراهم می‌کنند (مانند گالیلئو اروپا) این سیستم‌ها دقت و کارایی مورد نیاز کاربردهای غیرنظامی سیستم را در اختیار قرار می‌دهند. این سامانه‌ها از بسامدهای L۱ و L۲ برای کاربرد غیرنظامی و بسامد L۵ برای همگرایی استفاده می‌شود.
Core Satellite:ماهواره‌های اصلی سیستم ناوبری. در حال حاضر GPS, Galileo و GLONASS
SBAS: سیستم‌های تقویت سراسری ماهواره‌ای مانند Omnistar و StarFire
SBASهای محلی: WAAS آمریکا، EGNOS اروپا، MSAS ژاپن و GAGAN هندوستان
SNSهای محلی: یا سیستم‌های ناوبری ماهواره‌ای محلی مانند QZSS ژاپن، IRNSS هندوستان و Beidou چین
GBAS قاره‌ای: مانند GRAS استرالیا DGPS آمریکا (مربوط به سازمان حمل و نقل)
GBAS محلی: مانند شبکه‌های CORS
GBAS محلی نمونه‌گیری شده از یک ایستگاه اصلاح زمان واقعی جنبش‌ها (RTK) متعلق به GPS
تاریخچه

نیازهای سیستم‌های فعلی، DECCA, LORAN و Omega بودند که از ایستگاه‌های فرستنده رادیویی موج بلند زمینی به جای ماهواره استفاده می‌کردند. این سیستم‌های ناوبری، یک پالس رادیویی از ایستگاه مادر سپس سایر ایستگاه‌های تابع ارسال می‌کردند. اختلاف بین ارسال و دریافت در ایستگاه‌های تابع با دقت کنترل می‌شدند که به گیرنده‌ها امکان می‌دادند تا اختلاف بین دریافتها و ارسالها را تشخیص دهند. از این طریق فاصله تا هر ایستگاه و در نتیجه موقعیت گیرنده مشخص می‌شد.
اولین سیستم ناوبری ماهواره‌ای Transit نام داشت که در دهه ۱۹۶۰ میلادی توسط ارتش ایالات متحده ساخته شد. نحوه کار این سیستم بر اساس اثر داپلر (Doppler effect) استوار بود. به این صورت که ماهواره‌هایی که در یک مدار مشخص در حرکت بودند سیگنال‌هایی را در فرکانسهای معین ارسال می‌کردند. فرکانس دریافتی به صورت واضحی با فرکانس ارسالی تفاوت دارد که آنهم به‌دلیل حرکت مشخص ماهواره بود. با بررسی این فرکانسها در یک زمان بسیار کوتاه موقعیت تقریبی گیرنده مشخص می‌شد که بعدها شیوه‌های اندازه‌گیری با دخیل کردن چندین پارامتر از جمله حرکت مداری ماهواره دقیقتر شد.
قسمتی از اطلاعات ارسالی مربوط به اطلاعات مداری دقیق است. برای اطمینان از دقت بالا، رصدخانه نیروی دریایی آمریکا (USNO) دائماً مسیر حرکت این ماهواره‌ها را زیرنظر دارد. اگر ماهواره‌ای کمی از مدار منحرف شد، این سازمان اطلاعات لازم را برای اصلاح مسیر ارسال می‌کند.
سیستم‌های امروزی بسیار دقیقتر و کارآمدتر هستند. ماهواره سیگنال‌هایی ارسال می‌کند که اطلاعات موقعیت ماهواره و زمان دقیق ارسال سیگنال را دارد. موقعیت ماهواره در قالب پیامهای داده‌ای ارسال می‌شود که حاوی کدی است که به عنوان مرجع زمانبندی استفاده می‌شود. ماهواره‌ها از ساعت‌های اتمی برای هم‌زمان‌سازی بین همدیگر استفاده می‌کنند. گیرنده زمان ارسالی ماهواره را با زمان داخلی خود مقایسه کرده و فاصله ماهواره تا خود را اندازه می‌گیرد. این مقایسه با ماهواره‌های دیگر در ارتباط با این گیرنده انجام می‌شود و سپس محل دقیق گیرنده مشخص می‌شود.
هر اندازه‌گیری مسافتی، موقعیت گیرنده تا فرستنده را روی یک کره مشخص می‌کند. در مورد گیرنده‌هایی که با سرعت بالا حرکت می‌کنند، موقعیت امواج ارسالی آن‌ها تغییر می‌کند. همچنین اطلاعات دریافتی از ماهواره‌ها نیز متفاوت است. ضمناً سرعت امواج رادیویی در برخی لایه‌های جو از جمله یونوسفر کمتر است که بستگی به زاویه ماهواره به گیرنده دارد. آسانترین راه حل اینست که در هر لحظه ۴ ماهواره در معرض دید گیرنده باشند. در حالت بهتر ترکیب ماهواره‌ها با ایستگاه‌ها و استفاده از تکنیکهایی چون غربال کالمن (Kalman filtering) برای انجام محاسبات دقیقتر در شرایط سخت‌تر و پیچیده‌تر، بهترین جواب را خواهد داد.