نگرش مذهبی ویلیام شکسپیر
پروتستانیسم

در سال ۱۸۴۳، ارائه ای از عصاره‌های مذهبی شکسپیر توسط سر فردریک بیلبی واتسون و فردریک دان هانتینگتون به عنوان جملات مذهبی و اخلاقی برگرفته از آثار شکسپیر، در مقایسه با بخش‌های مقدس برگرفته از نوشته مقدس منتشر شد. این اثر اولیه‌ای بود که برخلاف مطالعات کاتولیک، به دنبال اشارات پروتستانی و کتاب مقدسی در آثار نویسنده بود. به قول واتسون، این «با اثبات از نوشته‌های خود شکسپیر، که او به عنوان یک معترض واقعی زندگی کرده و مرده است» انجام شد، و «شواهد احتمالی مبنی بر اینکه اصول دینی که او اظهار داشت از اقناع کاتولیک رومی نبودند» جمع‌آوری شد.
راوز در غزل ۱۲۴ احساسات ضد کاتولیک را شناسایی می‌کند و در آخرین سطرهای این غزل از «احمق‌های زمان» استفاده می‌کند، «به این می‌گویم احمق‌های زمان را که برای خوبی می‌میرند و برای جنایت زندگی کرده‌اند». بسیاری از یسوعیانی که در سالهای ۱۵۹۴–۱۵۹۵ به جرم خیانت اعدام شدند. در این رابطه، جان کلاوز از دانشگاه هافسترا می‌پذیرد که شکسپیر قصد داشت «احمقان زمان» در غزل، یسوعیان اعدام شده را به نمایش بگذارند، اما معتقد است که شاعر با اشاره به رساله آسایش یسوعی اعدام شده رابرت ساوتول و تجلیل از آن شهادت، با آنها همدردی می‌کند. کلاوز معتقد است که تأثیر ساوتول در تیتوس آندرونیکوس نیز قابل شناسایی است. ارزیابی بعدی، تفسیر کلاوز را به عنوان «در مقابل آخرین روندها» قرار می‌دهد.
علی‌رغم آن که پیرس شاه جان شکسپیر را بازسازیِ سلطنت دردسرساز شاه جان شناخت، که برای رد تعصبات ضد کاتولیک آن نوشته شده است، نمونه‌های قوی از گرایش پروتستان، مانند محکوم کردن پاپ به عنوان «بی‌ارزش و مضحک». .. کشیش ایتالیایی» با «اقتدار غصبی»، در متن باقی مانده است.
دیوید کاستان از دانشگاه ییل هیچ تناقضی در کارِ نمایشنامه‌نویس پروتستانی که در نمایشنامه هنری چهارم (بالا) شهید اولدکاسل را به تمسخر می‌گیرد نمی‌بیند: مخاطب معاصر تصویر غیر همدلانه شکسپیر را دلیلی بر پروتستان گرایی او می‌دانست زیرا لولاردری شوالیه در زمان نویسنده مشخص شده بود. با پیوریتانیسم، که در آن زمان برای تضعیف منفور بود کلیسای تأسیس شده
استیون گرینبلت این قرارداد را تصدیق می‌کند که «مبهم» ورود به دروازه جهنم در سخنرانی پورتر در مکبث اشاره‌ای به پدر یسوعی هنری گارنت است که در سال ۱۶۰۶ اعدام شده بود. او استدلال می‌کند که شکسپیر احتمالاً این کنایه را به خاطر موضوعیت وارد کرده است، با اعتماد به اینکه مخاطبانش از جزوه گارنت در مورد ابهام شنیده‌اند، و نه از دلسوزی پنهانی برای مرد یا هدف او - در واقع پرتره دلسوزانه نیست. اسقف واربرتون، ویراستار ادبی، اعلام کرد که در ذهن بازی‌بازان ژاکوبین، سیاست مبهم‌سازی، که به‌عنوان دکترین رسمی یسوعی‌ها پذیرفته شد، یادآور خیانت کاتولیک‌ها در «توطئه باروت» بود. شکسپیر همچنین ممکن است از مفهوم «ابهام» که به عنوان موضوع رساله ۱۵۸۳ توسط لرد بورگلی، مشاور ارشد ملکه الیزابت، و دکترین ابهام ۱۵۸۴ توسط مارتین آزپیلکوئتا، پیشوای اسپانیایی که در سراسر اروپا و انگلستان منتشر شد، آگاه بوده باشد. دهه ۱۵۹۰
شاید مستقیم‌ترین اشاره شکسپیر در نمایشنامه‌ها به مسائل دینی معاصر، در تولد ملکه الیزابت در هنری هشتم باشد، که در دوران سلطنت او، همان‌طور که شخصیت اسقف اعظم کرانمر، معمار اصلاحات، پیش‌بینی می‌کند: «خدا واقعاً شناخته خواهد شد». اما کلمات مورد بحث عموماً به فلچر نسبت داده می‌شوند و مستقیماً به شکسپیر نسبت داده نمی‌شوند.
یک دیدگاه این است که برای استنباط از شواهد شکسپیر قطعی آنگلیکن، درک نادرست شرایط مذهبی آن زمان است، کلمه «انگلیسی» تا نزدیک به دو دهه پس از مرگ نویسنده وجود نداشت و مورخان معاصر آنگلیکانیسم را به عنوان یک سازمان محکم یا مذهبی به رسمیت نمی‌شناختند. هویت در زمان حیاتش موریس هانت، ژان کریستف مایر و دیگران به روشی مشابه، در مورد شکسپیر با ایمانی ترکیبی یا ترکیبی، به نوعی کاتولیک و پروتستان، نوشته‌اند. آنتونی ناتال استدلال می‌کند که کار شکسپیر با شناسایی تأثیرات مذهبی دقیق مخالفت می‌کند، زیرا ذهن متمایل و ناآرام شکسپیر با ایده‌های زیادی بازی می‌کند و به‌طور متناوب فرضیات را در سراسر نمایشنامه‌ها ترویج و چالش می‌کند. ناتال در قیاس برای قیاس شواهدی از آزمایش الاهیات بدعت‌آمیز گنوسی پیدا می‌کند. با این حال، ایمون دافی خاطرنشان می‌کند که اگرچه اکثریت مردم تودور درهم و نامطمئن بودند، اما مصالحه و سازش را می‌پذیرفتند، «تنوع مذهبی در تودور انگلستان تصوری نبود که بتوان با آن تداعی کرد. … تنوع آیینی و اعتقادی شرارت‌هایی بود، جنبه‌های اجتماعی و اجتماعی. تفرقه مذهبی».
سایر محققانی که به جستجوی سخنانِ پروتستانی در نوشته‌های شکسپیر پرداخته‌اند موریس هانت (دانشگاه بیلر). اصرار دارد که شکسپیر در نوشته‌هایش تساهل مذهبی را ترویج می‌کند. شکسپیرشناسانی مانند اریک سامز و رابرت میولا با این موضع سنتی که شکسپیر یکی از اعضای کلیسای انگلیس بود مخالفند.