stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دی. دبلیو. گریفیث
دوره فیلم

در ۱۹۰۷، گریفیث هنوز مشتاق به این بود که نویسنده مشهوری شود، او به نیویورک رفت و کوشید که کارهایش را به ادوین پورتر تهیه‌کننده توماس ادیسون بفروشد. پورتر نوشته‌های گریفیث را نپذیرفت ولی به او نقشی برای بازی در نجات‌یافته از آشیانه عقاب داد که راه را برای حضور گریفیث در سینما باز کرد. او به زودی شروع به تولید حجم عظیمی از فیلم‌ها کرد. در ۱۹۰۸، گریفیث قبول کرد تا برای کمپانی بیوگراف در نیویورک بازی کند. در بیوگراف، زندگی حرفه‌ای گریفیث برای همیشه تغییر کرد. در ۱۹۰۸، «والیس مک کاچئون» که کارگردان اصلی شرکت مریض شد و فرزندش والیس مک کاچئون جی آر جای او را گرفت اما توانایی لازم برای بازآوردن موفقیت برای شرکت را نداشت و همین باعث شد تا مدیر کمپانی بیوگراف، هنری ماروین، این مقام را به گریفیث بدهد. با این اتفاق گریفیث اولین فیلم خود یعنی ماجراهای دالی را ساخت.
بیوگراف اولین شرکتی بود که فیلمی در هالیوود ساخت، فیلم در کالیفرنیای قدیم تحت تأثیر فیلم ایتالیایی کابیریا محصول سال ۱۹۱۴ قرار گرفت. او فیلم جودیت بتولیا را تهیه و کارگردانی کرد، یکی از فیلم‌های بارز دوران ابتدای کار او که در آمریکا ساخته شد.
او بر سر یکسری مشکلات و از آن جهت که بودجه مالی اش برای تولید فیلم ته کشیده بود (حدود ۳۰٬۰۰۰ دلار برای تولید فیلم نیاز بود) از شرکت بیوگراف جدا شد و به شرکت موچوال پیوست و یک استودیو ترتیب داد. تولیدات جدیدش کارهای مستقلی از آب درآمدند.
از نظر تاریخی، فیلم تولد یک ملت یک فیلم بود که از نظر کسانی که در تاریخ سینما فعالیت می‌کنند، این فیلم به عنوان اولین فیلم بلند آمریکایی است (اکثر فیلم‌ها تا قبل از آن کمتر از یکساعت بودند) و به‌طور قابل بحثی استانداردهای صنعت فیلمسازی را به آنچه امروز می‌بینیم تغییر داد. از طرفی این فیلم از نظر تاریخ شناسان آمریکا، باعث بالاگرفتن ناراحتی رنگین پوستان از این فیلم شد.
به هر حال بعد از نمایش تولد یک ملت تماشاگران شهرهای شمالی با برپایی شورش‌هایی ضد محتوای نژادی فیلم واکنش نشان دادند. بعد از اینکه دوره نمایش این فیلم در سالن‌های نمایش به پایان رسید، گریفیث به این واکنش منفی با فیلم تعصب پاسخ داد. این فیلم به بررسی تعصب در چهار دوره تاریخی می‌پردازد: سقوط بابل، مصلوب ساختن عیسی مسیح، قتل‌عام پروتستان فرانسه، و یک داستان امروزی. اکران فیلم تعصب موفقیت مالی نداشت که باعث شکست او در شرکتش شد. شرکا در سال ۱۹۱۷ شرکت را منحل کرده و گریفیث به آرت کرفت رفت و بعد هم به فرست نشنال رفت. در همان زمان او یکسری بازیگر آمریکایی را در یونایتد آرتیستس گرد هم آورد که عبارت بودند از چارلی چاپلین، مری پیکفورد و داگلاس فیربنکس. گریفیث در یونایتد آرتیستس دوباره به فیلمسازی مشغول شد اما هرگز موفقیت‌هایی که در دو فیلم تعصب و تولد یک ملت کسب کرده بود را به دست نیاورد.
دیوید وارک گریفیث نخستین کارگردانی است که در فروشِ فیلم شریک شد. او برای فیلم تولد یک ملت، هفته‌ای سیصد دلار دستمزد به‌علاوهٔ ۳۷/۵ درصد از سود حاصل از فروش را، دریافت کرد.
کارهای پایانی

هرچند یونایتد آرتیستس به عنوان یک کمپانی زنده ماند، ولی گریفیث همکاری‌اش با آن‌ها کوتاه مدت بود. گریفیث در این زمان شکوفه‌های پرپر، یتیم‌های طوفان، خیابان آرزو، یک شب مهیج و آمریکا را ساخت. از این اسامی تنها سه فیلم اول موفق ظاهر شدند.
مهمترین کارهای او

تجزیه فیلم به نما
تغییر فاصله دید و زاویه دید
تغییر مرکز توجه در طول یک نما به وسیله حرکت دوربین
بزرگنمایی، جداسازی و تأکید بر مرکز توجه از راه نمای بسته
مونتاژ
نمایش دو یا چند واقعه به صورت موازی
تقطیع مسیر مداوم واقعیت، فلاش بک و  فلش فوروارد
درگاه زندگی‌نامه
درگاه فیلم
درگاه ایالات متحده آمریکا
ماجراهای دالی (۱۹۰۸)
روبرت بدنتر

| روبرت بدنتر | روبرت بدنتر |
| --- | --- |
روبرت بدنتر سناتور فرانسوی و مبتکر لغو حکم اعدام در فرانسه در تظاهرات پاریس ۳ فوریه ۲۰۰۷: روبرت بدنتر سناتور فرانسوی و مبتکر لغو حکم اعدام در فرانسه در تظاهرات پاریس ۳ فوریه ۲۰۰۷
سنا ازاو-دو-سن: سنا ازاو-دو-سن
دوره مسئولیت ۲۴ سپتامبر ۱۹۹۵ – ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۱: دوره مسئولیت ۲۴ سپتامبر ۱۹۹۵ – ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۱
رئیس شورای قانون اساسی: رئیس شورای قانون اساسی
دوره مسئولیت ۱۹ فوریه ۱۹۸۶ – ۴ مارس ۱۹۹۵: دوره مسئولیت ۱۹ فوریه ۱۹۸۶ – ۴ مارس ۱۹۹۵
رئیس‌جمهور: فرانسوا میتران
پس از: دانیل مایر
پیش از: رولان دوما
وزیر دادگستری فرانسه: وزیر دادگستری فرانسه
دوره مسئولیت ۲۳ ژوئن ۱۹۸۱ – ۱۹ فوریه ۱۹۸۶: دوره مسئولیت ۲۳ ژوئن ۱۹۸۱ – ۱۹ فوریه ۱۹۸۶
رئیس‌جمهور: فرانسوا میتران
نخست‌وزیر: پی‌یر مائوروی
پس از: ماری فاور
پیش از: میشل کرپی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۳۰ مارس ۱۹۲۸ پاریس، فرانسه
درگذشته: ۹ فوریهٔ ۲۰۲۴ (۹۵ سال) پاریس، فرانسه
ملیت: فرانسه
حزب سیاسی: حزب سوسیالیست (فرانسه)
همسر(ان): الیزابت بدنتر
فرزندان: ۳
پیشه: وکیل، استاد، سیاستمدار، کنشگر
روبرت بدنتر (انگلیسی: Robert Badinter؛ زادهٔ ۳۰ مارس ۱۹۲۸ – درگذشتهٔ ۹ فوریه ۲۰۲۴) وکیل، استاد، سیاستمدار، کنشگر اهل فرانسه بود. او مبتکر لغو حکم اعدام در فرانسه در سال ۱۹۸۱ بود.
روبرت بدنتر در ۹ فوریه ۲۰۲۴، در سن ۹۵ سالگی درگذشت.
اوایل زندگی

رابرت بدینتر در ۳۰ مارس ۱۹۲۸ در پاریس متولد شد. پدرش سیمون بدینتر و مادرش شارلوت روزنبرگ بود. خانواده یهودی وی بیسارابیا در سال ۱۹۲۱ برای فرار از پوگروم به فرانسه مهاجرت کرده بودند. در طول جنگ جهانی دوم پس از اشغال پاریس توسط نازی‌ها، خانواده وی به لیون پناهنده شدند. پدر وی در سال ۱۹۴۳ در یک بازرسی در خیابان سنت کاترین دستگیر شد و با یهودیان دیگر به شرق تبعید شد.
زندگی سیاسی > مجازات مرگ

در سال ۱۹۶۵، بدنتر همراه با ژان-دنیس برادین، بدنتر شرکت بدنتر، برادین و شرکا (که اکنون به عنوان برادین پرات شناخته می‌شود) را تأسیس کردند. تا اینکه به ابتکار بدنتر قانون لغو حکم اعدام در ۱۹۸۱ به اجرا درآمد. مبارزه بدنتر در برابر مجازات حکم اعدام به دنبال اعدام راجر بونتم در ۲۸ نوامبر ۱۹۷۲ آغاز شد. بونتم همراه با کلود بوفت، در شورشی که در سال ۱۹۷۱ در زندان کلروو رخ داد، یک زندانبان و یک پرستار را گروگان گرفتند. این در حالی بود که پلیس ساختمان زندان را تحت فشار قرار داده بود، بوفت گلوی گروگان‌ها را برید. بدنتر وکیل بونتم بود و اگر چه در طول محاکمه قاتل تنها بوفت شناخته شد، اما هیئت منصفه هر دوی آنها را به مرگ محکوم کرد. اعمال مجازات اعدام برای فردی که بی‌گناه بود بدنتر خشمگین را برآن داشت تا خود را وقف لغو حکم مجازات اعدام نماید.
در این زمینه، و به عنوان یک وکیل، او پذیرفت تا از پاتریک هنری دفاع کند. در ژانویه سال ۱۹۷۶، فیلیپ برانت ۸ ساله ربوده شد. پاتریک هنری به زودی مظنون شناخته شد، اما به دلیل فقدان ادله کافی آزاد شد. او در یک مصاحبه تلویزیونی گفت کسانی که ربوده و کشته شدند، سزاوار مرگ بودند. چند روز بعد پاتریک هنری را دوباره دستگیر کردند و جسد برانت را در پتو زیر تختش پنهان کرده بود. بدنتر و روبرت بوکیون دفاع از پاتریک هنری را برعهده گرفتند، پرونده‌ای که به نفع هنری نبود، امادر سال ۲۰۰۱ به دنبال لغو حکم مجازات اعدام. هنری به حبس ابد محکوم شد.
مجازات اعدام در فرانسه چندین بار مورد استفاده قرار گرفت (سه نفر در بین سال‌های ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۱ اعدام شدند)، اما موضوع مهم نگرانی عمومی بود.
پست وزارتی (۱۹۸۱–۱۹۸۶)

در سال ۱۹۸۱، فرانسوا میتران به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شد و بدنتر وزیر دادگستری شد. در میان اولین اقدامات او، لایحه ای به مجلس فرانسه برد تا مجازات اعدام برای تمام جنایات لغو شود، که درنهایت پارلمان پس از بحث‌های متوالی و سخت در ۳۰ سپتامبر ۱۹۸۱ به این لایحه رای مثبت داد.
در طی دوران وزات دادگستری وی نیز چندین قانون را تصویب کرد:
لغو ("دادگاه ویژه")، مانند ("دادگاه امنیت ملی") و دادگاه‌های نظامی در زمان صلح.
تثبیت آزادی‌های فردی
ارتقاء حقوق قربانیان (هر فرد محکوم می‌تواند درخواست تجدید نظر در کمیسیون اروپا یا دادگاه اروپایی حقوق بشر بکند)
توسعه احکام غیرقانونی جایگزین حبس (مانند انجام خدمات اجتماعی برای جرایم جزئی). بدنتر تا ۱۸ فوریه ۱۹۸۶ در وزارت دادگستری بود.
۱۹۸۶–۱۹۹۲

بدنتر از مارس ۱۹۸۶ تا مارس ۱۹۹۵، رئیس شورای قانون اساسی فرانسه بود و از ۲۴ سپتامبر ۱۹۹۵، سناتور ایالت هاتس د ساین شد.
در سال ۱۹۹۱، بدنتر توسط شورای وزیران جامعه اروپا به عنوان عضو کمیسیون داوری کنفرانس صلح در یوگسلاوی منصوب شد. او توسط چهار عضو دیگر، که همه رؤسای دادگاه‌های قانون اساسی در جامعه اروپا بودند، به عنوان رئیس کمیسیون انتخاب شد.
بدنتر فعالیتهای خود را برای لغو مجازات اعدام در چین و ایالات متحده آمریکا ادامه داد، بدنتر ضمن تقاضا از مقامات، به ستیزه‌جویی در کنگره جهانی در برابر لغو مجازات اعدام پرداخت.
در سال ۱۹۸۹، در حضور چهاردهمین دالایی لاما در برنامه تلویزیونی مشهور فرانسوی آپوستروف که به حقوق بشر اختصاص داشت، شرکت کرد؛ و در این برنامه به از بین بردن فرهنگ تبت از مردم تبت اشاره کرد و از اصطلاح «نسل‌کشی فرهنگی» استفاده نمود و از مقاومت خشونت‌آمیز تبتی‌ها استقبال کرد. بندتر دالای لاما را چند بار دید، مخصوصاً در سال ۱۹۹۸ هنگامی که دالایی لاما را به عنوان «قهرمان حقوق بشر» در سال ۲۰۰۸ به حضور پذیرفت.
او اخیراً با پیوستن ترکیه به اتحادیه اروپا مخالفت کرده است، زیرا معتقد است که ترکیه قادر به پیروی از قوانین اتحادیه اروپا نیست. همچنین، موقعیت جغرافیایی ترکیه آن را بدترین موقعیت نامزدی برای اتحادیه اروپا می‌داند: "چرا اروپا باید در همسایگی با گرجستان، ارمنستان، سوریه، ایران، عراق، قفقاز پیشین، یعنی در کنار خطرناک‌ترین منطقه در این زمان باشد؟".
به عنوان رئیس کمیته داوری، وی حمایت زیادی در میان مردم مقدونیه و سایر گروه‌های قومی در جمهوری مقدونیه به دست آورد، زیرا او پیشنهاد کرد «استفاده از نام» مقدونیه «نمی‌تواند به معنی ادعای ارضی علیه یک کشور دیگر باشد» و بنابراین در سال ۱۹۹۲ مقدونیه را به رسمیت شناخت. از این رو، او در تهیه پیش نویس توافق‌نامه چرید در جمهوری مقدونیه مشارکت داشت. اصل در این توافقنامه که پیشنهادهای مربوط به قومیت در مجمع ملی (و بعداً در شوراهای شهر و سایر نهادهای دولتی محلی) و توسط اکثریت هر دو گروه قومی حمایت شد، اغلب آن را «اصل بدنتر» نامیده‌اند. او در سال ۲۰۰۶ عضو افتخاری خارجی آکادمی هنر و علوم آمریکایی شد.
فیلم ساخته شده برای تلویزیون - L'Abolition (الغای مجازات) - در ژانویه و فوریه ۲۰۰۹ با شرکت چارلز برلینگ در نقش رابرت بدنتر در کانال ۲ تلویزیون فرانسه پخش شد. این فیلم به تلاش‌های بدنتر برای نجات جان راجر بونتم و پاتریک هنری و مبارزه‌اش برای لغو مجازات اعدام در فرانسه تمرکز دارد.
پروژه عدالت جهانی

بدنتر به عنوان همکار افتخاری برای پروژه عدالت جهانی خدمت می‌کند. پروژه عدالت جهانی به منظور هدایت یک تلاش جهانی و چند رشته‌ای برای تقویت حاکمیت قانون برای توسعه و ایجاد فرست در جوامع و عدالت تلاش می‌کند.
جوایز

وی از پذیرش هرگونه جایزه افتخاری از نشان ملی لژیون دونور (همانند همسرش) و نشان ملی لیاقت خودداری کرد. با این حال او از کشورهای خارجی، به ویژه نشان توماس گاریک ماساریک (جمهوری چک) در سال ۲۰۰۱ و نشان ۸ سپتامبر (مقدونیه شمالی) در سال ۲۰۰۶ دریافت کرد.
زندگی شخصی

بدنتر از یک خانواده یهودی بیسابایی متولد شد که در سال ۱۹۲۱ به فرانسه مهاجرت کرده است. در طول جنگ جهانی دوم، پدرش از لیون اخراج شد و در اردوگاه مرگ در سوبیبور کشته شد. همسر بدنتر الیزابت یک نویسنده فمینیست و دختر مارسل بلستین بلانش، بنیانگذار پابلیسیس است.
زندگی سیاسی

رئیس شورای قانون اساسی فرانسه: ۱۹۸۶–۱۹۹۵.
مواضع دولتی

وزیر دادگستری: ۱۹۸۱–۱۹۸۶ (استعفا، رئیس‌جمهور شورای قانون اساسی فرانسه شد).
مجلس انتخابات سنای فرانسه
سناتور هاتس دین: ۱۹۹۵–۲۰۱۱. انتخاب شده در سال ۱۹۹۵، در سال ۲۰۰۴ دوباره انتخاب شد.
کتاب‌شناسی

اعدام (۱۹۷۳), در مورد محاکمه کلود بوفت و راجر بونمس
کوندورس، ۱۷۴۳–۱۷۹۴ (۱۹۸۸), همراه با نویسنده الیزابت بندتر.
عدالت دیگر (۱۹۸۹)
آزاد و برابری: رهایی یهودیان (۱۷۸۹–۱۷۹۱) (۱۹۸۹)
زندان جمهوریخواه، ۱۸۷۱تا ۱۹۱۴(۱۹۹۲)
سی. ۳٫۳ - اسکار وایلد یا بی عدالتی (۱۹۹۵)
ضدیهود عادی (۱۹۹۷)
L'abolition (2000)، بازنگری مبارزه برای لغو مجازات اعدام در فرانسه
قانون اساسی اروپا (۲۰۰۲)
نقش قاضی در جامعه مدرن (۲۰۰۳)
لغو مجازات اعدام (۲۰۰۶)
Abolition: نبرد یک مرد در لغو مجازات اعدام، نسخه انگلیسی لغو ترجمه شده توسط جرمی مرسر (دانشگاه شمال شرقی دانشگاه، ۲۰۰۸)
خارها و گلهای رز (۲۰۱۱)، در شکست و موفقیت او به عنوان وزیر دادگستری
دیوید آرمسترانگ

تصویر دیوید آرمسترانگ
دیوید آرمسترانگ (به انگلیسی: David Armstrong) بازیکن فوتبال زادهٔ ۰۱۹۵۴−۱۲−۲۶ ۲۶ دسامبر ۱۹۵۴ اهل کشور انگلستان که سابقهٔ بازی در تیم ملی فوتبال انگلستان را در کارنامهٔ خود دارد. وی در تاریخ ۰۱۹۸۰−۰۵−۳۱ ۳۱ مه ۱۹۸۰ نخستین بازی ملی خود را در مقابل تیم ملی فوتبال استرالیا انجام داد و با حضور در ۳ بازی ملی، در تاریخ ۰۱۹۸۴−۰۵−۰۲ ۲ مه ۱۹۸۴ واپسین بازی ملی‌اش را در برابر تیم ملی فوتبال ولز برگزار کرد.
بازدارنده غیر رقابتی

بازدارنده غیر رقابتی (انگلیسی: Non-competitive inhibition) نوعی بازدارنده آنزیم است که در آن مهارکننده فعالیت آنزیم را کاهش می‌دهد و به‌طور یکسان به آنزیم متصل می‌شود، چه آنزیم قبلاً به سوبسترا متصل شده باشد و چه نه. این حالت برخلاف مهار رقابتی است که در آن حضور مهارکننده باعث کاهش تمایل اتصال سوبسترا به آنزیم می‌شود.
مهارکننده ممکن است به آنزیم متصل شود، چه سوبسترا قبلاً به آن متصل شده باشد و چه نشده باشد؛ اما اگر مهارکننده تمایل بیشتری به اتصال به آنزیم در یکی از این دو حالت داشته باشد، به آن مهارکننده مخلوط گفته می‌شود.
به مکانی غیر از محل اتصال سوبسترا متصل می‌شود. سوبسترا هنوز هم با تمایل معمول آن متصل می‌شود و از این رو Km یکسان باقی می‌ماند. با این حال بازدارنده بازده کاتالیزوری آنزیم را کاهش می‌دهد به‌طوری که V max کاهش می‌یابد. برخلاف مهار رقابتی، نمی‌توان با غلظت زیاد سوبسترا بر مهار غیر رقابتی سوبسترا غلبه کرد. مهار آنزیم انولاز در مسیر گلیکولیز توسط یون فلوئور نوعی از مهار غیر رقابتی است.
تاریخچه

در دوران فعالیت خود به‌عنوان پزشک، لیونور میکائلیس به همراه دوست خود پیتر رونا، آزمایشگاهی جمع‌وجور در بیمارستان ساخت و در طول پنج سال، میکائلیس موفق شد بیش از ۱۰۰ مقاله علمی منتشر کند. طی تحقیقات خود در بیمارستان، او اولین کسی بود که انواع مختلف مهار آنزیمی را مشاهده کرد؛ به‌ویژه با استفاده از فروکتوز و گلوکز به‌عنوان مهارکننده فعالیت مالتاز. مالتاز، مالتوز را به دو واحد گلوکز تجزیه می‌کند. یافته‌های آن آزمایش امکان تفکیک بین مهار غیررقابتی و مهار رقابتی را فراهم کرد. مهار غیررقابتی بر مقدار سینتیک آنزیمی در هر نمودار تأثیر می‌گذارد (اما نه بر Km)؛ این مهارکننده به جایگاهی که خاصیت اتصال به مولکول مشخصی دارد، متصل می‌شود. میکائلیس تعیین کرد که وقتی مهارکننده متصل می‌شود، آنزیم غیرفعال خواهد شد.
مانند بسیاری از دانشمندان هم‌عصر خود، لیونور میکائلیس و ماد منتن بر روی واکنشی کار کردند که برای تغییر ترکیب ساکارز و کافت (زیست‌شناسی) آن به دو محصول – فروکتوز و گلوکز – استفاده می‌شد. آنزیمی که در این واکنش دخیل بود، اینوِرتاز نام داشت و سینتیک آن، توسط میکائلیس و منتن به‌گونه‌ای توضیح داده شد که انقلابی در سینتیک سایر آنزیم‌ها ایجاد کرد. در حین بیان سرعت واکنش مطالعه‌شده، آن‌ها معادله‌ای استخراج کردند که سرعت را به شکلی توضیح می‌داد که نشان می‌داد سرعت واکنش عمدتاً به غلظت آنزیم و حضور سوبسترا وابسته است، اما تنها تا حد معینی.
هامور معمولی

| هامور معمولی | هامور معمولی |
| --- | --- |
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرتوبالگان
راسته:: سوف‌ماهی‌شکلان
تیره:: هامورماهیان
سرده:: Epinephelus
گونه:: E. coioides
نام دوبخشی: نام دوبخشی
"Epinephelus coioides" فورسکول، ۱۷۷۵: "Epinephelus coioides" فورسکول، ۱۷۷۵
هامور معمولی یا هامور چرب گونه‌ای ماهی از خانواده هامورماهیان (Serranidae) است.
این ماهی روی بسترهای نرم و مناطق ساحلی با بستر سخت زیست می‌کند، همچنین وارد مصب رودخانه نیز می‌شود.
وسایل صید آن گرگور، قلاب دستی و ترال کف است.
ویژگی‌ها

بدن این ماهی دوکی‌شکل می‌باشد و کمی از پهلوها فشرده‌است. بیشینهٔ اندازه بدن هامور معمولی تا ۱۲۰ سانتیمتر می‌رسد. تعداد فلس‌های خط جانبی ۵۸ تا ۶۵ عدد می‌باشد. از هر طرف آرواره پائینی دارای دو ردیف دندان است. در طرفین بدن فلس‌های شانه‌ای وجود دارد و رنگ بدن قهوه‌ای مایل به سفید است. روی بخش پائینی اولین کمان آبششی دارای ۱۴ تا ۱۷ عدد شعاع سخت است. قطر سوراخ‌های بینی تقریباً با هم برابرند.
می ویتمن

| مِی ویتمن | مِی ویتمن |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: مِی مارگارت ویتمن
زادهٔ: ۹ ژوئن ۱۹۸۸ ‏(۳۶ سال) لس آنجلس، کالیفرنیا، ایالات متحده
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۴–اکنون
والدین: جف ویتمن پت میوزیک
مِی مارگارت ویتمن (به انگلیسی: Mae Margaret Whitman) (زادهٔ ۹ ژوئن ۱۹۸۸ در لس آنجلس)، هنرپیشه، صداپیشه و خواننده آمریکایی است. او با بازی در نقش دختر رئیس‌جمهور در روز استقلال (۱۹۹۶) پا به دنیای سینما گذاشت و پس از آن به تلویزیون رفت و در پرورش شکست‌خورده، شب‌ها در رودانته، مرد نان‌زنجبیلی، امید شناور، وقتی که مردی زنی را دوست دارد، بری ماندی و مزایای گوشه‌گیر بودن درخشید و بالاخره در داف نقش اول شد.
او همچنین در فیلم‌های عجایب طبیعت، لولوخورخوره ۲، راپسودی آمریکایی، چیپس و همچنین در سریال جنایی دختران خوب بازی کرده‌است.
زندگی‌نامه

ویتمن در ۹ ژوئن ۱۹۸۸ در لس آنجلس کالیفرنیا زاده شد. او تنها فرزند پت میوزیک، صداپیشه است. پدرش جف ویتمن، طراح صحنه و دکور است. او در یک مدرسه خصوصی در لس آنجلس درس خوانده‌است.
ایالات فدرال میکرونزی

با میکرونزی اشتباه نشود.
| ایالات فدرال میکرونزی Federated States of Micronesia میکرونزی | ایالات فدرال میکرونزی Federated States of Micronesia میکرونزی |
| --- | --- |
   پرچم    نشان ملی  :    پرچم    نشان ملی  
شعار: آشتی، یگانگی، آزادی: شعار: آشتی، یگانگی، آزادی
سرود: میهن‌پرستان میکرونزی : سرود: میهن‌پرستان میکرونزی 
پایتخت: پالیکیر ۶°۵۵′ شمالی ۱۵۸°۹′ شرقی﻿ / ﻿۶٫۹۱۷°شمالی ۱۵۸٫۱۵۰°شرقی﻿ / 6.917; 158.150
بزرگترین شهر: ونو
زبان(های) رسمی: زبان انگلیسی
حکومت: فدراسیون نظام ریاستی به شکل دموکراسی غیرحزبی
• • رئیس‌جمهور • معاون اول رئیس‌جمهور ایالات فدرال میکرونزی : پتیر ام. کریستین یوسیوو جورج
 :  
بنیان‌گذاری: ۳ نوامبر ۱۹۸۶
مساحت: مساحت
• کل: ۷۰۲ کیلومتر مربع (۲۷۱ مایل مربع) (۱۸۸ام)
• آبها (٪): جزئی
جمعیت: جمعیت
• سرشماری : ۱۰۴٬۹۳۷ (۱۹۲ام)
• تراکم: ۱۵۸⁄۱ بر کیلومتر مربع (۴۰۹٫۲ بر مایل مربع) (۷۵ام)
تولید ناخالص داخلی (GDP)  برابری قدرت خرید (PPP): برآورد ۲۰۱۱ 
• کل: ۳۱۰ میلیون دلار آمریکا
• سرانه: ۳۰۰۰ دلار آمریکا
شاخص جینی (۲۰۰۰): ۶۱/۱ (بسیار بالا) 
شاخص توسعه انسانی (۲۰۱۵): ۰/۶۳۸ (متوسط) ۱۲۷ام()
واحد پول: دلار آمریکا (USD)
منطقه زمانی: GMT
گاه‌شماری: ماه/روز/سال
جهت رانندگی: راست
پیش‌شماره تلفنی: ۶۹۱
کد ایزو ۳۱۶۶: FM
دامنه سطح‌بالا: .fm
ایالات فدرال میکرونزی (به انگلیسی: Federated States of Micronesia) که به‌طور خلاصه میکرونزی خوانده می‌شود یک کشور مستقل و کشور وابسته به ایالات متحده آمریکا در غرب اقیانوس آرام است. ایالات فدرال میکرونزی از چهار ایالت پدید آمده که نام آنها از غرب به شرق یَپ، چوئوک، پُناپی، و کُسرائه است. در مجموع، ۶۰۷ جزیره در این کشور وجود دارند که با مساحت کل ۷۰۲ کیلومتر مربع (۲۷۱ مایل مربع) در یک پهنه ۲٬۷۰۰ کیلومتر (۱٬۷۰۰ مایل) بالاتر از استوا قرار دارند. این جزیره‌ها در شمال شرق گینه نو، جنوب گوآم، و جزایر ماریانا، باختر نائورو و جزایر مارشال، خاور پالائو و فیلیپین، ۲٬۹۰۰ کیلومتر (۱٬۸۰۰ مایل) شمال استرالیای شرقی، و نزدیک به ۴٬۰۰۰ کیلومتر (۲٬۵۰۰ مایل) جنوب غرب جزیره اصلی هاوایی قرار دارند.
نقشه ایالات فدرال میکرونزی
اگرچه مساحت کل ایالات فدرال میکرونزی بسیار کم است اما بیش از ۲٬۶۰۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع (۱٬۰۰۰٬۰۰۰ مایل مربع) از پهنه اقیانوس آرام را می‌پوشاند و باعث می‌شود که این کشور چهاردهمین منطقه انحصاری اقتصادی در جهان باشد. پایتخت این کشور شهر پالیکیر در جزیره پُناپی است. بزرگ‌ترین شهر آن ونو در تالاب چوئوک است.
مرکز هر یک از چهار ایالت، از یک یا چند جزیره اصلی مرتفع پدید آمده و همه آنها به جز کُسرائه، چندین جزیره دور افتاده دارند. ایالات فدرال میکرونزی، خارج از میکرونزی در بخشی از جزایر کارولین گسترده شده که شامل هزاران جزیره کوچک تقسیم شده، میان چندین کشور می‌شوند. واژه «میکرونزی» به «ایالت‌های فدرال» یا به‌طور کلی، «آن ناحیه» گفته می‌شود.
ایالات فدرال میکرونزی در گذشته، بخشی از قلمرو تراست جزایر اقیانوس آرام بود که مدیریت آن به‌عنوان قلمرو تراست سازمان ملل متحد به آمریکا سپرده شده بود. در ۱۰ مه ۱۹۷۹ قانون اساسی آن اجرایی شد و در ۳ نوامبر ۱۹۸۶ بر پایه پیمان اتحادیه آزاد با آمریکا به صورت کشور مستقل درآمد. دیگر همسایه‌های آن نیز که بخشی از قلمرو تراست جزایر اقیانوس آرام بودند نیز مستقل شده و جزایر مارشال، و پالائو را تشکیل دادند.
تاریخ

مقالهٔ اصلی: تاریخ ایالات فدرال میکرونزی
پیشینیان میکرونزی، چهار هزار سال پیش در آن منطقه ساکن شدند. در گذر زمان، یک سامانه نیمه متمرکز رئیسِ قبیله‌ای به یک فرهنگ مذهبی و اقتصادی متمرکز در یَپ تبدیل شد.
نان مدال شامل گروهی از آبخوست‌های انسان‌ساخته کوچک می‌شد که با شبکه‌ای از کانال‌ها به یکدیگر وصل می‌شدند. این تمدن «ونیز اقیانوس آرام» نامیده می‌شد. این تمدن در کناره خاوری آبخوست پُناپی قرار داشت و مرکز سلطنت دودمان سادولور بود. این سلسله بین سال‌های ۵۰۰ تا ۱۵۰۰ پس از میلاد جمعیت نزدیک به ۲۵٬۰۰۰ نفری پوناپی را متحد کرد تا این در سال ۱۵۰۰ پس از میلاد سامانه متمرکز آن فرو پاشید.
کاشفان اروپایی-در سده ۱۶ (میلادی) نخستین پرتغالی‌ها در جستجوی جزایر ادویه (اندونزی) و سپس اسپانیایی‌ها وارد جزایر کارولین شدند. اسپانیایی‌ها مجمع‌الجزایر کارولین را به هند شرقی اسپانیا به پایتختی مانیل افزودند و در سده ۱۹ (میلادی) چندین پست مرزی و مرکز مذهبی در آن دایر کردند. در ۱۸۸۷ شهر «سانتیاگو دِ لا آسِنسیون» را پایه گذاشتند که امروز «کولونیا» نامیده می‌شود.
پس از شکست امپراتوری اسپانیا در جنگ آمریکا و اسپانیا، امپراتوری اسپانیا این آبخوست‌ها را به امپراتوری آلمان با پیمان ۱۸۹۹ آلمان-اسپانیا به قیمت ۲۵ میلیون پزوتا (۱۷ میلیون مارک طلایی آلمان) فروخت. امپراتوری آلمان این منطقه را به گینه نو آلمان افزود.
در هنگام جنگ جهانی اول این منطقه به اشغال امپراتوری ژاپن درآمد. پس از جنگ، جامعه ملل به‌عنوان بخشی از پیمان ورسای با قیمومت اقیانوس آرام جنوبی مدیریت آن را به ژاپن داد.
در هنگام جنگ جهانی دوم بخش مهمی از ناوگان ژاپنی‌ها در تالاب چوئوک مستقر بود. در فوریه ۱۹۴۴ با عملیات هیلستن یکی از سرنوشت‌سازترین نبردهای جنگ در چوئوک درگرفت که در آن بسیاری از کشتی‌ها و هواپیماهای پشتیبانی ژاپنی ویران شدند.
پس از جنگ جهانی دوم در ۱۹۴۷ با قطعنامه ۲۱ شورای امنیت مدیریت این منطقه با نام قلمرو تراست جزایر اقیانوس آرام به آمریکا واگذار شد.
در ۱۰ مه ۱۹۷۹ چهار ناحیه درون قلمرو تراست جزایر اقیانوس آرام، قانون اساسی را تصویب کردند تا کشور مستقل ایالات فدرال میکرونزی را تشکیل دهند. پالائو، جزایر مارشال، و جزایر ماریانای شمالی، پیوستن در این کشور را نپذیرفتند. ایالات فدرال میکرونزی پیمان اتحادیه آزاد را با آمریکا امضا کرد که با اجرایی شدن آن در ۳ نوامبر ۱۹۸۶ از قلمرو امانی به یک کشور مستقل تبدیل شد. در ۲۲ دسامبر ۱۹۹۰ هنگامی که سازمان ملل متحد بر پایه قطعنامه ۶۸۳ شورای امنیت رسماً به تعریف قلمروهای تراست پایان داد، استقلال ایالات فدرال میکرونزی بر پایه قوانین بین‌المللی، رسمیت یافت. پیمان اتحادیه آزاد در سال ۲۰۰۴ تمدید شد.
سیاست

مقالهٔ اصلی: سیاست ایالات فدرال میکرونزی
ایالات فدرال میکرونزی بر پایه قانون اساسی ایالات فدرال میکرونزی مصوب ۱۹۷۹ اداره می‌شود که حقوق بشر پایه را تضمین کرده و سه قوه را از هم جدا می‌کند. سامانه تک‌مجلسی کنگره ایالات فدرال میکرونزی چهارده عضو دارد که با بیشترین رای انتخاب می‌شوند. چهار سناتور هر یک نماینده یک ایالت برای چهار سال هستند. دیگر سناتورها بر پایه مجموع جمعیت هر منطقه انتخاب می‌شوند. رئیس‌جمهور ایالات فدرال میکرونزی و معاون اول رئیس‌جمهور ایالات فدرال میکرونزی از میان چهار عضو ایالتی کنگره و به انتخاب اعضای کنگره برای یک دوره چهار ساله انتخاب می‌شوند. جای خالی آنها با انتخابات ویژه‌ای پُر می‌شود.
سیاست > امور دفاعی و خارجه

مقالهٔ اصلی: پیمان اتحادیه آزاد
در روابط بین‌الملل، در مجمع عمومی سازمان ملل متحد ایالات فدرال میکرونزی پیرو آمریکا است.
ایالات فدرال میکرونزی یک کشور مستقل با دولت خود مختار در اتحاد آزاد با آمریکا است. آمریکا مسئولیت دفاع کامل از ایالات فدرال میکرونزی را بر عهده دارد. واحد نظارت دریایی، عملیات شبه نظامی و یک واحد پلیس آبی را مدیریت می‌کند. پیمان اتحادیه آزاد به شهروندان ایالات فدرال میکرونزی اجازه می‌دهد تا بدون داشتن شهروندی یا اجازه اقامت دائم در آمریکا به عضویت نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا در آیند، در آمریکا کار کنند و از برنامه‌های فنی و اقتصادی آمریکا بهره‌مند شوند.
ایالات فدرال میکرونزی با ۵۶ کشور رابطه دارد. به پیشنهاد آمریکا عضویت ایالات فدرال میکرونزی در ۹ اوت ۱۹۹۱ با قطعنامه ۷۰۳ شورای امنیت در سازمان ملل متحد پذیرفته شد. در ۱۷ سپتامبر ۱۹۹۱ مجمع عمومی سازمان ملل متحد با قطعنامه ۴۶/۲ این عضویت را تأیید کرد. ایالات فدرال میکرونزی عضو فعالی در انجمن اقیانوس آرام است.
سیاست > تقسیمات کشوری

مقالهٔ اصلی: تقسیمات کشوری ایالات فدرال میکرونزی
چهار ایالت کشور ایالات فدرال میکرونزی از باختر به خاور:
| ایالت | نام انگلیسی | مرکز | مساحت (کیلومتر مربع) | جمعیت (نفر) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  چوئوک | Chuuk | ونو | ۱۲۷ | ۵۴٬۵۹۵ |
|  کُسرائه | Kosrae | تُفُل | ۱۱۰ | ۹٬۶۸۶ |
|  پُناپی | Pohnpei | کولونیا | ۳۴۶ | ۳۴٬۶۸۵ |
|  یَپ | Yap | کولونیا | ۱۱۸ | ۱۶٬۴۳۶ |
هر یک از این ایالت‌ها به منطقه‌های شهرداری تقسیم می‌شوند.