فرز برش
ویژگی های دستگاه فرز

فرز در اشکال مختلف و اندازه های مختلف وجود دارد. همچنین امکان انتخاب پوشش و همچنین زاویه چنگک و تعداد سطوح برش وجود دارد.
شکل: امروزه چندین شکل استاندارد از فرز در صنعت استفاده می شود که در ادامه بیشتر توضیح داده شده است.
فلوت ها / دندانه ها: فلوت های بیت فرز شیارهای مارپیچ عمیقی هستند که روی کاتر قرار می گیرند، در حالی که تیغه تیز در امتداد لبه فلوت به عنوان دندان شناخته می شود. دندان مواد را برش می دهد و تراشه های این ماده با چرخش کاتر فلوت به سمت بالا کشیده می شود. تقریباً همیشه یک دندان در هر فلوت وجود دارد، اما برخی از کاترها دو دندان در هر فلوت دارند. اغلب کلمات فلوت و دندان به جای هم استفاده می شوند. فرز برش ها ممکن است از یک تا چندین دندان داشته باشند که دو، سه و چهار از رایج ترین آنها هستند. به‌طور معمول، هرچه کاتر دندان های بیشتری داشته باشد، با سرعت بیشتری می تواند مواد را جدا کند. بنابراین، یک برش 4 دندانه می تواند مواد را با سرعت دو برابر یک برش دو دندانه حذف کند.
زاویه مارپیچ : فلوت های فرز تقریبا همیشه مارپیچ هستند. اگر فلوت ها صاف بودند، کل دندان به یکباره بر مواد ضربه می زند و باعث لرزش و کاهش دقت و کیفیت سطح می شود. قرار دادن فلوت ها در یک زاویه به دندان اجازه می دهد تا به تدریج وارد مواد شود و لرزش را کاهش دهد. به‌طور معمول، برش‌های تکمیلی دارای زاویه چنگک بالاتر (مارپیچ محکم‌تر) برای پرداخت بهتر هستند.
برش در مرکز: برخی از فرزها می توانند مستقیماً از طریق مواد سوراخ کنند (غوطه ور شوند) در حالی که برخی دیگر نمی توانند. این به این دلیل است که دندان های برخی از کاترها تا مرکز صورت انتهایی نمی رود. با این حال، این برش ها می توانند با زاویه 45 درجه یا بیشتر به سمت پایین برش دهند.
خشن کردن یا تکمیل: انواع مختلفی از کاتر برای برش دادن مقادیر زیادی از مواد، باقی گذاشتن سطح ضعیف (زبر کردن)، یا حذف مقدار کمتری از مواد، اما به جای گذاشتن سطح خوب (تمام کردن) موجود است. یک برش زبر ممکن است دارای دندانه های دندانه دار برای شکستن براده های مواد به قطعات کوچکتر باشد. این دندان ها سطح ناهمواری را پشت سر خود به جا می گذارند. یک کاتر تکمیلی ممکن است دارای تعداد زیادی (چهار یا بیشتر) دندانه باشد تا مواد را با دقت جدا کند. با این حال، تعداد زیاد فلوت‌ها فضای کمی را برای حذف کارآمد دسته‌ها باقی می‌گذارد، بنابراین برای حذف مقادیر زیاد مواد مناسب‌تر نیستند.
پوشش‌ها: پوشش‌های ابزار مناسب می‌توانند با افزایش سرعت برش و عمر ابزار و بهبود پرداخت سطح، تأثیر زیادی بر فرایند برش داشته باشند. الماس پلی کریستالی (PCD) یک پوشش فوق العاده سخت است که بر روی برش ها استفاده می شود که باید در برابر سایش بالا مقاومت کند. یک ابزار روکش دار PCD ممکن است تا 100 برابر بیشتر از ابزار بدون روکش دوام بیاورد. با این حال، پوشش را نمی توان در دمای بالای 600 درجه سانتیگراد یا روی فلزات آهنی استفاده کرد. گاهی اوقات به ابزارهای ماشینکاری آلومینیوم روکشی از TiAlN داده می شود. آلومینیوم فلزی نسبتاً چسبنده است و می‌تواند خود را به دندانه‌های ابزار جوش داده و باعث شود که آنها صاف به نظر برسند. با این حال، تمایل دارد که به TiAlN نچسبد، و این امکان را می دهد که ابزار برای مدت طولانی تری در آلومینیوم استفاده شود.
ساق: ساق قسمت استوانه ای (غیر فلوت دار) ابزار است که برای نگه داشتن و قرار دادن آن در جا ابزار استفاده می شود. یک ساقه ممکن است کاملا گرد باشد و توسط اصطکاک نگه داشته شود، یا ممکن است دارای یک تخته ولدون باشد، که در آن یک پیچ تنظیم ، که به عنوان پیچ گراب نیز شناخته می شود، برای افزایش گشتاور بدون لیز خوردن ابزار تماس برقرار می کند. قطر ممکن است با قطر قسمت برش ابزار متفاوت باشد، به‌طوری که می توان آن را توسط یک نگهدارنده ابزار استاندارد نگه داشت. § طول ساقه نیز ممکن است در اندازه‌های مختلف موجود باشد، با ساقه‌های نسبتاً کوتاه (قطر حدود 1.5 برابر) به نام‌های "خرد"، بلند (قطر 5 برابر)، بسیار بلند (قطر 8 برابر) و بسیار بلند (قطر 12 برابر).