مرینوس
تاریخچه > خاستگاه

سه نظریه درباره منشأ نژاد مرینوس در اسپانیا وجود دارد: واردات گله‌های شمال آفریقا در قرن دوازدهم؛ منشأ و بهبود آن در اکسترمادورا در قرن‌های دوازدهم و سیزدهم؛ و تلاقی گزینشی میش‌های اسپانیایی با قوچ‌های وارداتی در چندین دوره مختلف، به‌طوری که پشم ظریف و خاص آن تا قرن پانزدهم یا حتی بعد از آن به طور کامل توسعه نیافت. نظریه اول می‌پذیرد که این نژاد سپس با واردات قوچ‌های شمال آفریقایی بهبود یافت و نظریه دوم، به یک گونه اولیه از گوسفندان شمال آفریقا که با انواع آسیای صغیر مرتبط است اشاره دارد. هر دو نظریه یک تاریخ اولیه و منشأ عمدتاً شمال آفریقایی برای نژاد مرینوس را ادعا می‌کنند.
گوسفندها در خلافت اسلامی قرطبه اهمیت چندانی نداشتند و هیچ مدرکی از وجود گله‌های کوچ‌روی گسترده قبل از سقوط خلافت در دهه ۱۰۳۰ وجود ندارد. مرینیان، که قبیله‌ای عشایری از بربرهای زناته بودند، گله‌های وسیع گوسفند را در آنچه اکنون مراکش است نگه می‌داشتند و رهبران آن‌ها که سلطنت مرینی را تشکیل دادند، در اواخر قرن سیزدهم و اوایل قرن چهاردهم چندین بار به‌طور نظامی به جنوب اسپانیا مداخله کردند و از امارت غرناطه حمایت کردند. اگرچه ممکن است نژادهای جدیدی از گوسفند را به اسپانیا آورده باشند، هیچ مدرک قطعی وجود ندارد که مرینیان گله‌های گسترده‌ای به اسپانیا آورده باشند. از آنجا که مرینیان به‌عنوان نیروی نظامی مداخله‌گر وارد شدند، در موقعیتی نبودند که از گله‌های گسترده محافظت کنند و پرورش گزینشی انجام دهند.
نظریه سوم، که بیان می‌کند نژاد مرینوس در اسپانیا در طول چندین قرن ایجاد شده و میراث قوی اسپانیایی دارد، نه اینکه صرفاً یک گونه شمال آفریقایی بوده که در قرن دوازدهم وارد شده است، هم توسط مطالعات ژنتیکی اخیر و هم عدم وجود پشم مرینوس قبل از قرن پانزدهم پشتیبانی می‌شود. نژاد اصلی گوسفند بومی اسپانیا از زمان‌های پیش از رومی‌ها، چورو بود که یک گروه همگن و نزدیک به گوسفندان اروپایی شمال پیرنه‌ها بود و عمدتاً برای گوشت و شیر پرورش می‌یافت، با پشم خشن و رنگی. پشم چورو ارزش کمی داشت، مگر در مواردی که میش‌های آن‌ها در زمان رومی‌ها با نژاد پشم ظریف از جنوب ایتالیا تلاقی داده شده بودند. مطالعات ژنتیکی نشان داده‌اند که نژاد مرینوس به احتمال زیاد با تلاقی میش‌های چورو با قوچ‌های نژادهای مختلف در دوره‌های مختلف، از جمله قوچ‌های ایتالیایی در دوران رومی‌ها، قوچ‌های شمال آفریقایی در دوره قرون وسطی، و قوچ‌های انگلیسی از نژادهای پشم ظریف در قرن پانزدهم توسعه یافته است.
اگرچه اسپانیا در قرن‌های سیزدهم و چهاردهم پشم را به انگلستان، کشورهای پست و ایتالیا صادر می‌کرد، اما این پشم فقط برای ساخت پارچه‌های ارزان قیمت استفاده می‌شد. اولین شواهد صادرات پشم ظریف اسپانیایی به ایتالیا در دهه ۱۳۹۰ و فلاندرز در دهه ۱۴۲۰ وجود دارد، اگرچه در هر دو مورد پشم ظریف انگلیسی ترجیح داده می‌شد. اسپانیا در اواخر قرن پانزدهم به‌خاطر پشم ظریف خود (با شمارش نخ بین ۶۰ تا ۶۴) شناخته شد و تا اواسط قرن شانزدهم، پشم مرینوس آن به‌عنوان برابر با بهترین پشم‌های انگلیسی مورد تأیید قرار گرفت.
قدیمی‌ترین شواهد مستند برای پشم مرینوس در ایتالیا به دهه ۱۴۰۰ برمی‌گردد، و در دهه‌های ۱۴۲۰ و ۱۴۳۰، پشم‌های مرینوس با پشم‌های ظریف انگلیسی در برخی از شهرهای کشورهای پایین (کشورهای پست) برای تولید پارچه‌های با کیفیت بالا ترکیب می‌شدند. با این حال، تنها در اواسط قرن شانزدهم بود که گران‌ترین انواع پارچه‌ها به طور کامل از پشم مرینوس ساخته می‌شدند، پس از آنکه کیفیت این پشم‌ها به سطح پشم‌های ظریف انگلیسی که در آن زمان به طور فزاینده کمیاب شده بودند، رسیده بود.
پارچه‌های پشمی قرون وسطایی که از کشورهای پایین حفظ شده‌اند نشان می‌دهند که قبل از قرن شانزدهم، تنها بهترین پشم‌های انگلیسی دارای نرمی و ظرافتی مشابه پشم مرینوس مدرن بودند. طیف گسترده‌ای از پشم‌های اسپانیایی که در قرن سیزدهم و اوایل قرن چهاردهم تولید می‌شدند، بیشتر برای مصرف داخلی در تولید پارچه‌های ارزان، خشن و سبک استفاده می‌شدند و پشم مرینوس نبودند. بعدها در قرن چهاردهم، پشم‌های مشابه غیرمرینوس از بنادر شمالی کاستیل از جمله سن سباستین، سانتاندر و بیلبائو به انگلستان و کشورهای پایین صادر می‌شدند تا پارچه‌های خشن و ارزان تولید کنند. کیفیت پشم‌های اسپانیایی صادر شده در اواخر قرن پانزدهم به طور قابل توجهی افزایش یافت و همچنین قیمت آن‌ها، که با تلاش‌های فردیناند و ایزابل برای بهبود کیفیت ترویج می‌شد.
اسپانیا در دهه‌های پایانی قرن پانزدهم و در قرن شانزدهم تقریباً انحصار صادرات پشم ظریف را ایجاد کرد و منبع درآمد قابل توجهی برای کاستیل فراهم کرد. تا حدی، این امر به دلیل این بود که بیشتر پشم مرینوس انگلیسی تا قرن شانزدهم در داخل انگلیس به پارچه تبدیل می‌شد و به شکل کالای نساجی به فروش می‌رسید، نه اینکه به‌صورت خام صادر شود.
بسیاری از گله‌های مرینوس کاستیلی متعلق به اشراف یا کلیسا بودند، اگرچه آلفونسو دهم متوجه شد که اعطای حقوق کوچ‌نشینی به نخبگان شهری در شهرهای کاستیل قدیم و لئون می‌تواند منبع درآمدی اضافی برای سلطنت ایجاد کند و قدرت طبقات ممتاز را تضعیف کند. در اواخر قرن پانزدهم، شانزدهم و اوایل قرن هفدهم، دو سوم از گله‌های گوسفند مهاجر سالانه کمتر از ۱۰۰ گوسفند داشتند و تعداد کمی از گله‌ها بیش از ۱۰۰۰ گوسفند داشتند. تا قرن هجدهم، تعداد صاحبان کوچک کاهش یافت و چندین مالک گله‌های بزرگتر از ۲۰,۰۰۰ گوسفند داشتند، اما صاحبان گله‌های کوچک تا متوسط همچنان باقی ماندند و «مستا» هرگز ترکیبی صرفاً از صاحبان بزرگ نبود.
گوسفندان کوچ‌رو در زمستان در دشت‌های جنوبی اسپانیا و در تابستان در کوه‌های شمالی چرا می‌کردند. مهاجرت‌های سالانه به کاستیل و لئون، جایی که گوسفندان در آنجا صاحب بودند و در تابستان چرا می‌کردند، توسط «مستا» در مسیرهای مشخص شده به نام «کانیاداس رئال» سازماندهی و کنترل می‌شد، و چراگاه‌ها، آب و توقفگاه‌های مناسب در این مسیرها و زمان پشم‌چینی گله‌ها در هنگام بازگشت به شمال ترتیب داده می‌شد.
سه نژاد مرینوس که گله‌های مرینسو جهان را پایه‌گذاری کردند، گله‌های سلطنتی اسکوریال، نِگرِتی و پائولا بودند. از میان خطوط خونی مرینوس در ایالت ورمانت آمریکا، سه گله تاریخی مهم عبارت بودند از اینفانتادو، مونتارکوس و آگوایرس. در زمان‌های اخیر، نژاد مرینوس و نژادهایی که از نژاد مرینوس منشأ گرفته‌اند، به سراسر جهان گسترش یافته‌اند. با این حال، کاهش قابل توجهی در تعداد چندین نژاد مرینوس اروپایی وجود داشته است که اکنون به‌عنوان نژادهای در معرض خطر تلقی می‌شوند و دیگر موضوع بهبود ژنتیکی نیستند. در اسپانیا، اکنون دو جمعیت وجود دارد: گله‌های تجاری مرینوس، که بیشتر در استان اکسترمادورا یافت می‌شوند و یک نژاد «تاریخی» مرینوس اسپانیایی که در یک مرکز پرورش در نزدیکی کوردوبا توسعه یافته و نگهداری می‌شود. گله‌های تجاری مرینوس تنوع ژنتیکی قابل توجهی دارند که احتمالاً به دلیل تلاقی آن‌ها با نژادهای مشتق شده از مرینوس غیر اسپانیایی از دهه ۱۹۶۰ به بعد است، تا نژادی مناسب‌تر برای تولید گوشت ایجاد شود. نژاد تاریخی اسپانیایی که از حیواناتی انتخاب شده از خطوط ژنتیکی اصلی اسپانیا برای تضمین حفظ یک نسل خالص پرورش یافته است، نشانه‌هایی از هم‌خونی را نشان می‌دهد.
پیش از قرن هجدهم، صادرات گوسفندان مرینوس از اسپانیا جرمی بود که مجازات آن اعدام بود. در قرن هجدهم، صادرات محدود گوسفندان مرینوس از اسپانیا و گوسفندان محلی به عنوان پایه گله‌های مرینوس در کشورهای دیگر استفاده شد. در سال ۱۷۲۳، تعدادی گوسفند به سوئد صادر شدند، اما اولین محموله بزرگ از اسکوریال‌ها در سال ۱۷۶۵ توسط چارلز سوم، پادشاه اسپانیا، به پسرعموی خود شاهزاده زاویر، منتخب ساکسونی ارسال شد. صادرات بیشتری از اسکوریال‌ها به ساکسونی در سال ۱۷۷۴، به مجارستان در سال ۱۷۷۵ و به پروس در سال ۱۷۸۶ صورت گرفت. بعداً در سال ۱۷۸۶، لوئی شانزدهم فرانسه ۳۶۶ گوسفند از ۱۰ کانیادا مختلف دریافت کرد که این گوسفندان پایه گله‌ای در مزرعه سلطنتی رامبویه شدند. علاوه بر نژادهای پشم ظریف ذکر شده، نژادهای دیگری که از گوسفندان مرینوس مشتق شده بودند، برای تولید گوشت، از جمله نژادهای ایل دو فرانس و بریشون دو شر در فرانسه توسعه یافتند. گوسفندان مرینوس همچنین به اروپای شرقی فرستاده شدند، جایی که پرورش آن‌ها در مجارستان در سال ۱۷۷۴ آغاز شد.
گله رامبویه از توسعه ژنتیکی پنهانی برخوردار شد که برخی از ژن‌های پشم بلند انگلیسی به اندازه و نوع پشم گوسفندان فرانسوی کمک کردند. یک قوچ به نام امپراتور، که در سال ۱۸۶۰ توسط برادران پپین از وانگانلا، نیو ساوت ولز، استرالیا وارد شد، تأثیر عظیمی بر توسعه مرینوس استرالیایی داشت.
سِر جوزف بنکس در سال ۱۷۸۷ دو قوچ و چهار میش از طریق پرتغال تهیه کرد و در سال ۱۷۹۲ تعداد ۴۰ گوسفند نِگرِتی برای شاه جرج سوم خریداری کرد تا گله سلطنتی را در کیو تأسیس کند. در سال ۱۸۰۸، ۲۰۰۰ گوسفند پائولا وارد شدند.
پادشاه اسپانیا همچنین در سال ۱۷۹۰ تعدادی اسکوریال به دولت هلند هدیه داد؛ این گوسفندان در مستعمره کیپ هلند (آفریقای جنوبی) رونق گرفتند. در سال ۱۷۸۸، جان مک‌آرتور، از خاندان مک‌آرتور، گوسفندان مرینوس را از آفریقای جنوبی به استرالیا وارد کرد.
از سال ۱۷۶۵، آلمانی‌ها در ساکسونی گوسفندان مرینوس اسپانیایی را با گوسفندان ساکسونی تلاقی دادند تا نوعی مرینوس متراکم و ظریف (با درجه چرخشی بین ۷۰ تا ۸۰) که به محیط جدید خود سازگار شده بود، توسعه دهند. از سال ۱۷۷۸، مرکز پرورش ساکسونی در فورورک رنرسدورف فعالیت می‌کرد. این مرکز از سال ۱۷۹۶ توسط یوهان گوتفرید نیک اداره می‌شد که روش‌های علمی تلاقی را برای بهبود بیشتر مرینوس ساکسونی توسعه داد. تا سال ۱۸۰۲، منطقه دارای چهار میلیون گوسفند مرینوس ساکسونی بود و در حال تبدیل شدن به مرکز پرورش مرینوس بود و پشم آلمانی به عنوان بهترین پشم در جهان شناخته می‌شد.
در سال ۱۸۰۲، سرهنگ دیوید هامفریس، سفیر ایالات متحده در اسپانیا، نژاد ورمانت را با واردات ۲۱ قوچ و ۷۰ میش از پرتغال به آمریکای شمالی معرفی کرد و در سال ۱۸۰۸ تعداد ۱۰۰ گوسفند اینفانتادو را وارد کرد. تحریم بریتانیا بر صادرات پشم و لباس پشمی به ایالات متحده پیش از جنگ ۱۸۱۲ بین بریتانیا و ایالات متحده منجر به "هیجان مرینوس" شد، با ویلیام جارویس از هیئت دیپلماتیک که حداقل ۳۵۰۰ گوسفند بین سال‌های ۱۸۰۹ و ۱۸۱۱ از طریق پرتغال وارد کرد.
جنگ‌های ناپلئونی (۱۷۹۳–۱۸۱۳) تقریباً صنعت مرینوس اسپانیا را نابود کرد. گله‌های قدیمی یا متفرق شدند یا کشتار شدند. از سال ۱۸۱۰ به بعد، صحنه مرینوس به آلمان، ایالات متحده و استرالیا منتقل شد. ساکسونی پس از جنگ‌های ناپلئونی ممنوعیت صادرات مرینوس زنده را برداشت. پرورش‌دهنده مشهور گوسفند ساکسونی، نیک از رنرسدورف، در سال ۱۸۱۱ یک مزرعه گوسفند خصوصی در کلایندربنیتز تأسیس کرد، اما به طرز عجیبی پس از موفقیت صادرات گوسفندانش به استرالیا و روسیه، در کار خود شکست خورد.