آموزش در کره شمالی
تاریخ

آموزش رسمی نقش اساسی در توسعه اجتماعی و فرهنگی کره سنتی و کره شمالی معاصر داشته‌است. در زمان سلسله چوسان، دربار سلطنتی سیستمی از مدارس ایجاد کرد که دروس و هم چنین چهار مدرسه راهنمایی مرکزی در پایتخت را دروس کنفوسیوس آموزش می‌داد. هیچ سیستم آموزش ابتدایی تحت حمایت دولت وجود نداشت.
در طول قرن پانزدهم، مدارس تحت حمایت دولت از نظر کیفی پایین آمدند و توسط دانشکده‌های خصوصی، مرکز تحقق احیای نئوکنفوسیانیسم در قرن شانزدهم، از اهمیت برخوردار شدند. تحصیلات عالی توسط سونگ گیون گوان، دانشگاه ملی کنفوسیوس، در سئول ارائه شد. ثبت نام آن به ۲۰۰ دانشجویی که امتحانات خدمات دولتی پایین‌تری را گذرانده بودند و برای بالاترین نمره امتحانات را کسب کرده بودند محدود شد.
کره شمالی اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم شاهد تغییرات عمده آموزشی بود. این دولت توسط دولت مرکزی لغو شد. مبلغان مسیحی مدارس مدرنی تأسیس کردند که برنامه‌های درسی غربی را آموزش می‌داد. در میان آنها نخستین مدرسه برای زنان، دانشگاه دخترانه اوها، بود که توسط مبلغین متدیست آمریکایی به عنوان یک مدرسه ابتدایی در سئول در سال ۱۸۸۶ تأسیس شد. در طول سالهای پایانی سلطنت ، حدود ۳۰۰۰ مدرسه خصوصی که به هر دو جنس موضوعات نوین می‌آموختند توسط مبلغان و دیگران تأسیس شدند. بیشتر این مدارس در قسمت شمالی کره متمرکز بودند.
پس از الحاق ژاپن به کره در سال ۱۹۱۰، حکومت استعماری یک سیستم آموزشی با دو هدف ایجاد کرد: دادن حداقل تحصیلات به کره ای‌ها برای آموزش آنها برای نقشهای تبعی در اقتصاد نوین و ایجاد وفاداری آنها به امپراتور. برای مهاجران ژاپنی که تعداد زیادی در شبه جزیره کره ساکن شده بودند، آموزش با کیفیت بالاتری ارائه دهد.
ژاپنی‌ها منابع بیشتری را در منابع دوم سرمایه‌گذاری کردند و فرصت‌ها برای کره ای‌ها به شدت محدود کردند. یک دانشگاه دولتی با الگوبرداری از دانشگاه توکیو در سال ۱۹۲۳ در سئول تأسیس شد، اما تعداد کره ای‌های مجاز به تحصیل در آنجا هرگز از ۴۰ درصد ثبت نام آن فراتر نرفت. بقیه دانشجویان آن ژاپنی بودند. دانشگاه‌های خصوصی، از جمله دانشگاه‌هایی که توسط مبلغان مانند دانشگاه سونگ سیل در پیونگ یانگ و چوسان، دانشگاه مسیحی در سئول تأسیس شده‌اند، فرصت‌های دیگری را برای کره ای‌های تمایل به تحصیلات عالی فراهم می‌کنند.
پس از استقرار کره شمالی، یک سیستم آموزشی که بیشتر از الگوی اتحاد جماهیر شوروی الگوبرداری شد. طبق منابع کره شمالی، در زمان تأسیس کره شمالی، دو سوم کودکان در سنین مدرسه در مدرسه ابتدایی تحصیل نمی‌کردند و بیشتر بزرگسالان که تعداد آنها ۲٫۳ میلیون نفر بود، بی سواد بودند. در سال ۱۹۵۰، تحصیلات ابتدایی برای کودکان اجباری شد. با این وجود وقوع جنگ کره، دستیابی به این هدف را به تأخیر انداخت. آموزش ابتدایی جهانی تا سال ۱۹۵۶ حاصل نشد. تا سال ۱۹۵۸ منابع کره شمالی ادعا کردند که هفت سال آموزش ابتدایی و متوسطه اجباری اجرا شده‌است.
در سال ۱۹۵۹ «آموزش همگانی با بودجه دولتی» در همه مدارس معرفی شد. نه تنها امکانات آموزشی، بلکه کتب درسی، لباس فرم و اتاق و تابلوها نیز بدون هزینه در اختیار دانشجویان قرار می‌گیرد. تا سال ۱۹۶۷، نه سال تحصیل اجباری شد. در سال ۱۹۷۵ سیستم آموزش یازده ساله اجباری، که شامل یک سال آموزش پیش دبستانی و ده سال آموزش ابتدایی و متوسطه است، اجرا شد. این سیستم از سال ۱۹۹۳ همچنان پابرجاست. طبق سخنرانی سال ۱۹۸۳ کیم ایل سونگ به وزیران آموزش کشورهای غیرمتعهد در پیونگ یانگ، آموزش عالی اجباری جهانی و «در آینده نزدیک» معرفی می‌شد. در آن زمان دانش آموزان هیچ هزینه مدرسه ای نداشتند. این ایالت هزینه تحصیل تقریباً نیمی از جمعیت ۱۸٫۹ میلیون نفری کره شمالی را پرداخت می‌کرد.
در سال ۲۰۱۲، رئیس کیم جونگ اون طرفداری کرد که کره شمالی باید تحصیلات اجباری خود را از ۱۱ سال به ۱۲ سال افزایش دهد. بر اساس گزارش اخباری در کره شمالی، لایحه ای برای گسترش تحصیلات اجباری آن در سپتامبر ۲۰۱۲ تصویب شد. قبل از این اصلاحات، کره شمالی یازده سال سیستم آموزش رایگان داشت که شامل یک سال مهد کودک، چهار سال دبستان و شش سال دبیرستان قبل از دانشگاه بود. پس از اصلاح، اکنون، این سیستم شبیه سیستم آموزشی در کره جنوبی است که شامل شش سال مدرسه ابتدایی، سه سال دوره راهنمایی و سه سال دبیرستان است.