سفر اکتشافی آمونسن به قطب جنوب
آماده‌سازی > عزیمت

در ماه‌های پیش از عزیمت، کسب بودجهٔ لازم برای گروه اکتشافی سخت‌تر شد. محدود بودن علایق عمومی، از دلایل لغو انتشار فراگیر خبر در روزنامه‌ها بود و پارلمان، درخواست ۲۵۰۰۰ کرون دیگر را رد کرد. آمونسن خانه‌اش را در رهن گذاشت تا بلکه بتواند مانع از گسستگی گروه اعزامی گردد. وی در حالی که به‌شدت مقروض بود، برای جلوگیری از ورشکستگی مالی، وابسته به موفقیت این سفر اکتشافی بود.
پس از گذشت یک ماه از سفر آزمایشی در شمال اقیانوس اطلس، کشتی فِرام در اواخر ژوئیه ۱۹۱۰ به‌منظور سوار کردن سگ‌ها بر عرشه و آماده‌سازی نهایی برای عزیمت، به کریستیان‌ساند رفت. در آنجا، پیشنهاد کمک «پیتر دون پدرو کریستوفرسن» را دریافت داشت. شخص اخیر، تبعه نروژ بود و برادرش نیز، وزیر مختار نروژ در بوئنوس آیرس محسوب می‌گردید. کریستوفرسن، قصد داشت تا سوخت و ملزومات دیگر را در مونته‌ویدئو یا بوینس آیرس، در اختیار فِرام بگذارد و آمونسن نیز، از این پیشنهاد استقبال کرد. درست پیش از آنکه فِرام در تاریخ ۹ اوت آمادهٔ عزیمت گردد، آمونسن مقصد واقعی این سفر اکتشافی را با پرسترود و یرتسن، افسران جوان گروه در میان نهاد. در فاصلهٔ ۴ هفته مانده تا فونچال در مادیرا، شک و تردید در میان خدمه شروع شد. آن‌ها وقتی نمی‌توانستند برخی از مقدمات سفر را درک کنند، سئوالاتی را مطرح می‌کردند که البته، با پاسخ‌های غیرمرتبط و افسران گریزان از توضیح مواجه می‌شدند و همین موضوع، دامنهٔ تردید آن‌ها را بیشتر می‌کرد. رولند هانتفورد — شرح حال‌نویس آمونسن — در این رابطه می‌نویسد: «سوءظن کافی در قبال روحیه ناکافی» به خوبی بیانگر اوضاع خدمه بود.
فِرام در تاریخ ۶ سپتامبر به فونچال رسید. سه روز بعد، آمونسن خدمه را از تغییر برنامه آگاه نمود و افزود که می‌خواهد در راه رسیدن به قطب شمال — که هنوز هم مقصد نهایی بود — یک مسیر انحرافی به قطب جنوب را نیز آزمایش کند؛ هرچند، نیاز بود که مدتی صبر کنند. پس از اینکه آمونسن طرح‌های پیشنهادی جدید را برملا ساخت، از افراد گروه جداگانه پرسش نمود که آیا مایل به ادامه هستند یا خیر. همهٔ پاسخ‌ها مثبت بود. آمونسن نامه‌ای طولانی دربارهٔ شرح وقایع خطاب به نانسن نوشت و تأکید کرد که چگونه ادعای کوک و پری در راستای مقولهٔ قطب شمال، «ضربهٔ مرگباری» به برنامه‌های اولیه‌اش وارد کرده است. او احساس می‌کرد که در مقابل عمل انجام یافته‌ای قرار گرفته است و ضمن درخواست بخشش، اظهار امیدواری کرد که دستاوردهایش در نهایت، کفارهٔ هر گناهی باشد.
پیش از ترک فونچال در ۹ سپتامبر، آمونسن تلگرافی برای اسکات فرستاد تا او را از تغییر برنامه مطلع نماید. ترا نووا — کشتی اسکات — در ۱۵ ژوئن، کاردیف را در میان شور و شوق فراوانِ مشایعت‌کنندگان، ترک کرده بود و قرار بر این بود که در اوائل اکتبر، به استرالیا برسد. اسکات، در مسیر ملبورن بود که آمونسن تلگراف خود را ارسال کرد. تلگراف ارسالی، فاقد هرگونه اطلاعات مکفی بود و تنها اشاره می‌کرد که او [آمونسن] به سمت قطب جنوب پیش می‌رود. هیچ نشانه‌ای از برنامه‌های نروژی یا مقصد او در قطب جنوب، ارائه نشده بود. اسکات خطاب به جان اسکات کلتی، دبیر انجمن سلطنتی جغرافیا در انگلستان، نوشت: «فکر می‌کنم به وقتش، متوجه خواهیم شد.» اخبار برنامهٔ اصلاح‌شده آمونسن، در اوائل اکتبر به نروژ رسید که به‌طور عمومی، واکنش‌های خصمانه‌ای را برانگیخت. نانسن، در رابطه با این موضوع، آرزوی موفقیت برای گروه نمود و صمیمانه، به تأیید این برنامه پرداخت. اقدامات آمونسن — به استثنای چند مورد — توسط جراید و اکثریت قریب به اتفاق مردم، محکوم شد و بودجه، تقریباً به‌طور کامل منتفی شد. واکنش‌ها در بریتانیا کاملاً نامطلوب بود. کلتی — دبیر انجمن سلطنتی جغرافیا — در ابتدا ناباورانه با این موضوع برخورد کرد و به زودی واکنش او به خشم و تمسخر تبدیل شد. سر کلمنتس مارکم، از اعضای بانفوذ سابق انجمن در رابطه با این موضوع، نوشت: «من جزئیات کامل رفتار پنهانی آمونسن را برای اسکات فرستاده‌ام … اگر من جای اسکات بودم، اجازه نمی‌دادم که آنها، لنگر بیندازند.» در همین هنگام، خدمه کشتی فِرام که از واکنش‌های جهان بی‌خبر بودند، ۴ ماه به سمت جنوب حرکت کردند. اولین کوه یخ، در روز سال نو ۱۹۱۱ مشاهده شد. در ۱۱ ژانویه، یخ‌تاق نمایان شد و در نهایت، در ۱۴ ژانویه، فِرام در خلیج نهنگ‌ها بود.