stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
نیروهای مسلح امارت اسلامی افغانستان

| نیروهای مسلح امارت اسلامی افغانستان | نیروهای مسلح امارت اسلامی افغانستان |
| --- | --- |
د اسلامی امارت وسله وال ځواکونه (پشتو) : د اسلامی امارت وسله وال ځواکونه (پشتو) 
نشان امارت اسلامی افغانستان به عنوان نشان تمام شاخه‌های نیروهای مسلح: نشان امارت اسلامی افغانستان به عنوان نشان تمام شاخه‌های نیروهای مسلح
شعار: عربی: الارض لله والحكم لله ("زمین متعلّق به خداست و حکومت نیز متعلّق به خداست")
بنیان‌گذاری: ۱۹۹۷؛ ۲۸ سال پیش (۱۹۹۷-خطا: زمان نامعتبر}})
شکل کنونی: ۸ نوامبر ۲۰۲۱؛ ۳ سال پیش (۲۰۲۱-08}})
شاخه‌ها:  ارتش امارت اسلامی افغانستان  نیروی هوایی افغانستان 
ستاد: کابل، افغانستان
وبگاه: www.mod.gov.af/en
رهبری: رهبری
رهبر: هبت‌الله آخندزاده
رئیس کمیسیون نظامی: محمد یعقوب
وزیر دفاع: محمد یعقوب (سرپرست)
رئیس ستاد کل: قاری فصیح‌الدین (سرپرست)
فرمانده کل نیروی هوایی: امان‌الدین منصور
نیروی انسانی: نیروی انسانی
نیروی فعال: مورد مناقشه رسمی: ۱۷۰٬۰۰۰ (۲۰۲۳) مؤسسه بین‌المللی مطالعات استراتژیک: ۱۶۵٬۰۰۰: ۷۵٬۰۰۰ تمام وقت؛ ۹۰٬۰۰۰ شبه‌نظامی محلی (۲۰۲۲)
صنعت: صنعت
تأمین کنندگان خارجی:  روسیه
جستارهای وابسته: جستارهای وابسته
تاریخ: تاریخ نظامی افغانستان جنگ داخلی افغانستان (۱۹۹۶–۱۹۹۲)  جنگ داخلی افغانستان (۲۰۰۱–۱۹۹۶)  جنگ در افغانستان (۲۰۲۱–۲۰۰۱)  شورش جمهوری‌خواهان در افغانستان  درگیری داعش و طالبان 
رتبه: درجه‌های نظامی افغانستان
نیروهای مسلح امارت اسلامی افغانستان (به پشتو: اسلامي امارت وسله وال ځواکونه) به عنوان نیروهای مسلح افغانستان در امارت اسلامی افغانستان تحت حاکمیت طالبان فعالیت می‌کند. این نیرو در ابتدا در سال ۱۹۹۷ پس از تصرف طالبان بر افغانستان پس از پایان جنگ داخلی افغانستان ایجاد شد. نیروهای دفاعی در سال ۲۰۰۱ پس از برافتادن طالبان از قدرت پس از حمله ایالات متحده به افغانستان منحل شد. در سال ۲۰۲۱، طالبان پس از حمله ای موفقیت‌آمیز افغانستان را بازپس گرفت و بار دیگر نیروی دفاع اسلامی افغانستان را مستقر ساخت.
نیروی زمینی

تا اوت ۲۰۲۱، نیروی زمینی اسلامی افغانستان حداقل دو واحد نخبه تحت فرماندهی خود دارد، گردان بدری ۳۱۳ و گروه سرخ.
نیروی هوایی

نیروی هوایی افغانستان تحت رهبری طالبان پنج فروند هواپیمای فراصوت میگ -۲۱ ام‌اف و ۱۰ جنگنده بمب‌افکن سوخو-۲۲ در اختیار داشت. در سال ۱۹۹۵، در جریان رخداد ۱۹۹۵ ایرستان، یک هواپیمای جنگنده طالبان یک هواپیمای روسی را رهگیری و وادار به فرود کرد. آن‌ها همچنین شش بالگرد میل-۸، پنج میل-۳۵، پنج ال-۳۹سی، شش آنتونوف-۱۲، ۲۵ آنتونوف-۲۶، یک دوجین آنتونوف-۲۴ و آنتونوف-۳۲، یک ایلیوشین ایل-۱۸ و یک یاکوولف در اختیار داشتند. خدمات هوایی غیرنظامی آن‌ها شامل دو بوئینگ ۷۲۷ اِی/بی، یک توپولف تو-۱۵۴، پنج آنتونوف-۲۴ و یک دی‌اچ‌سی-۶ بود.
پس از استقرار مجدد امارت اسلامی افغانستان و سقوط کابل در حمله طالبان در سال ۲۰۲۱، طالبان تعدادی بالگرد یواچ-۶۰ بلک هاوک، میل -۲۴ (اکثر آن‌ها بدون موتور) و میل-۸ /میل-۱۷ را از قوای هوایی افغانستان به دست آوردند.
طالبان در خیابان‌های کابل به دنبال سقوط آن، در ۲۰۲۱، گشت می‌زنند
دوشیزه زمین

| 0 | 1 |
| --- | --- |
بنیان‌گذاری: ۲۰۰۱
گونه: مسابقه زیبایی
ستاد: مانیل
مکان:  فیلیپین
زبان رسمی: انگلیسی
وبگاه: Official website
دوشیزه زمین (به انگلیسی: Miss Earth) یک مسابقه بین‌المللی زیبایی است که هر سال برای پشتیبانی از محیط زیست توسط سازمانی به همین نام برگزار می‌شود.
برنده عنوان دوشیزه زمین می‌بایست به مدت یک سال برای پشتیبانی از محیط زیست و آگاهی مردم دنیا از خطراتی که سلامت محیط زیست را هدف گرفته‌اند، فعالیت کند. او همچنین سخنگوی برنامه زیست محیطی ملل متحد و بسیاری از سازمان‌های محیط زیستی دیگر نیز هست.
این مسابقات پس از دو رویداد مشابه؛ دوشیزه دنیا و دوشیزه جهان و بالاتر از جشنواره دوشیزه بین‌الملل یکی از مهمترین رقابت‌های زیبایی در سطح جهان از نظر تعداد کشورهای شرکت کننده و میزان بینندگان و پوشش خبری است.
دوشیزه زمین حال جسیکا لین از استرالیا است.
تاریخچه

اولین دوره جشنواره زیبایی دوشیزه زمین در سال ۲۰۰۱ برگزار شد و در طول هفت سالی که از شروع فعالیت آن می‌گذرد، رشد سریعی را در توجه رسانه‌ها، تعداد شرکت‌کنندگان و بینندگان تلویزیونی شاهد بوده است.
به طوری که آخرین دوره مسابقات که به طور مشترک در فیلیپین و ویتنام برگزار شد، با شرکت بیش از هشتاد و هفت کشور و پخش تلویزیونی در بیش از هشتاد کشور دنیا همراه بود.
شرکت‌کنندگان

حضور ویدا صمدزی دختر افغانی که اکنون در آمریکا ساکن است، با لباس شنای سرخ رنگ در مسابقات سال ۲۰۰۳ به نمایندگی از افغانستان باعث برانگیختن حساسیت‌های بسیار در این کشور و پوشش گسترده این رویداد در رسانه‌ها شد، او نخستین زن افغان در سه دهه اخیر بود که در یک جشنواره زیبایی شرکت می‌کرد. ایران هم از سال ۲۰۲۱ در دوشیزه زمین شرکت کرده است..
حضور سرینگ چونگتاک با پرچم تبت و پشتیبانی او از آزادی مردم کشورش در مسابقات سال ۲۰۰۶ بار دیگر باعث شد تا این رویداد در سرتیتر اخبار قرار گیرد. این نخستین بار بود که دختری از جامعه سنتی و محافظه کار تبت در یک مسابقه زیبایی مهم شرکت می‌کرد. ناگفته نماند که او اجازه شرکت در این مراسم را از دالایی لاما دریافت کرده بود.
چونگتاک یک‌بار دیگر در دسامبر ۲۰۰۷ با کناره گیری از شرکت در مسابقات دوشیزه جهانگردی در مالزی، خبرساز شد. گردانندگان این رویداد تحت فشار مقامات بیجینگ از او خواسته بودند که به لباس خود نام چین را هم بیفزاید و با عنوان «دوشیزه تبت - چین» مسابقه دهد که این درخواست با مخالفت او روبه‌رو شد.
رقابت دوشیزه زمین در سال ۲۰۰۷ به علت دیگری نیز تاریخ ساز شد، در این دوره رقابت‌ها پنج نماینده از یک کشور (چین، تایوان، هنگ کنگ، ماکائو و تبت) در مسابقات شرکت و با یکدیگر به رقابت پرداختند.
محل برگزاری

این مسابقات از سال ۲۰۰۱ همواره در ماه اکتبر یا نوامبر در فیلیپین برگزار شده و شبکه‌های فیلیپین (The Filipino Channel) و استار تی‌وی (STAR TV) آن را پوشش داده‌اند. البته مسابقات سال ۲۰۰۶ قرار بود در سانتیاگو، شیلی برگزار شود، که به‌دلیل مشکلات بنیاد دوشیزه زمین در برگزاری رقابت‌ها به فیلیپین بازگشت داده شد.
بخشی از رقابت‌های سال ۲۰۰۷ نیز در ویتنام میزبانی شد. مرحله فینال این رویداد نیز در سالن نمایش دانشگاه فیلیپین در کوئزون سیتی برگزار شد.
دوره بعدی مسابقات در سال ۲۰۰۸ قرار است که در سئول پایتخت کره جنوبی برگزار شود. کره جنوبی رقابت میزبانی را از استرالیا، فیلیپین، نپال، مکزیک، سوئد و سنگاپور برد و به این ترتیب امسال برای نخستین بار این مسابقات در خارج از فیلیپین برگزار خواهد شد گردانندگان بنیاد دوشیزه زمین به مکزیک هم سفر کرده‌اند و با توجه به علاقه مسئولان این کشور به میزبانی این رقابت‌ها احتمالاً این کشور نیز به زودی میزبان این مراسم خواهد شد.
برندگان

علاوه بر برنده اول مسابقه که دوشیزه زمین لقب می‌گیرد؛ ۳ برنده دیگر نیز به عنوان دوشیزه آسمان، آب و آتش بر اساس چهار آخشیج طبیعت معرفی می‌شوند.
تاج برنده توسط آرنل پاپای فیلیپینی طراحی و ساخته شده‌است. بدنه تاج از نقره ساخته و با نگین‌های مروارید تزئین شده است.
از سال ۲۰۰۸ جواهراتی نیز به برندگان اهدا می‌شود. ارزش جایزه دوشیزه زمین ۲۰۰۸ حدود ۲۵ هزار دلار و برای ۳ نفر دیگر هر یک حدود ۱۰ هزار دلار بود.
| سال | برنده | ملیت | محل برگزاری |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۰۱ | کاترینا اسونسن |  دانمارک | کزون سیتی، فیلیپین |
| ۲۰۰۲ | جژلا گلاوویچ استعفا |  بوسنی و هرزگوین | پاسای، فیلیپین |
| ۲۰۰۲ | وینفرد امواکوه جانشین |  کنیا | پاسای، فیلیپین |
| ۲۰۰۳ | دانیا پرینس |  هندوراس | کزون سیتی، فیلیپین |
| ۲۰۰۴ | پریسیلا میریلز |  برزیل | کزون سیتی، فیلیپین |
| ۲۰۰۵ | الکساندرا براون |  ونزوئلا | کزون سیتی، فیلیپین |
| ۲۰۰۶ | هیل هرناندز |  شیلی | مانیل، فیلیپین |
| ۲۰۰۷ | جسیکا تریسکو |  کانادا | کزون سیتی، فیلیپین |
| ۲۰۰۸ | کارلا هنری |  فیلیپین | آنجلس، فیلیپین |
| ۲۰۰۹ | لاریسا راموس |  برزیل | Boracay، فیلیپین |
| ۲۰۱۰ | نیکول فاریا |  هند | نها ترنگ، ویتنام |
| ۲۰۱۱ | اولگا آلابا |  اکوادور | کزون سیتی، فیلیپین |
| ۲۰۱۲ | ترزا فجکوسوا |  جمهوری چک | لاس پینیاس، فیلیپین |
| ۲۰۱۳ | الیز هینریچ |  ونزوئلا | لاس پینیاس، فیلیپین |
| ۲۰۱۴ | جیمی هرل |  فیلیپین | کزون سیتی، فیلیپین |
| ۲۰۱۵ | انجلیا اونگ |  فیلیپین | وین، اتریش |
| ۲۰۱۶ | کاترین اسپین |  اکوادور | پاسای، فیلیپین |
| ۲۰۱۷ | کارن ایباسکو |  فیلیپین | پاسای، فیلیپین |
| ۲۰۱۸ | نگوین فوگان خان |  ویتنام | پاسای، فیلیپین |
| ۲۰۱۹ | نلیس پیمنتل |  پورتوریکو | پارانیاکه، فیلیپین |
| ۲۰۲۰ | لیندسی کافی |  آمریکا | آنلاین |
| ۲۰۲۱ | دستنی واگنر |  بلیز | آنلاین |
| ۲۰۲۲ | مینا سو چوی |  کره جنوبی | پارانیاکه، فیلیپین |
| ۲۰۲۳ | دریتا زیری |  آلبانی | دا لات، ویتنام |
| ۲۰۲۴ | جسیکا لین |  استرالیا | مانیل، فیلیپین |
۲۰۲۵: 
:
کشور بر اساس تعداد برد

| کشور | عناوین | سال |
| --- | --- | --- |
|  فیلیپین | ۴ | ۲۰۰۸, ۲۰۱۴, ۲۰۱۵, ۲۰۱۷ |
|  اکوادور | ۲ | ۲۰۱۱, ۲۰۱۶ |
|  ونزوئلا | ۲ | ۲۰۰۵, ۲۰۱۳ |
|  برزیل | ۲ | ۲۰۰۴, ۲۰۰۹ |
|  استرالیا | ۱ | ۲۰۲۴ |
|  آلبانی | ۱ | ۲۰۲۳ |
|  کره جنوبی | ۱ | ۲۰۲۲ |
|  بلیز | ۱ | ۲۰۲۱ |
|  آمریکا | ۱ | ۲۰۲۰ |
|  پورتوریکو | ۱ | ۲۰۱۹ |
|  ویتنام | ۱ | ۲۰۱۸ |
|  جمهوری چک | ۱ | ۲۰۱۲ |
|  هند | ۱ | ۲۰۱۰ |
|  کانادا | ۱ | ۲۰۰۷ |
|  شیلی | ۱ | ۲۰۰۶ |
|  هندوراس | ۱ | ۲۰۰۳ |
|  کنیا | ۱ | ۲۰۰۲ (جانشین) |
|  بوسنی و هرزگوین | ۱ | ۲۰۰۲ (استعفا) |
|  دانمارک | ۱ | ۲۰۰۱ |
:
نمایندگی ایران

| سال | دوشیزه زمین ایران | شهر | نتیجه | جوایز ویژه |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۲۱ | هیما ذاکر | مشهد | مقامی کسب نکرد |  |
| ۲۰۲۲ | مهرو احمدی | تهران | مقامی کسب نکرد |  |
| ۲۰۲۳ | - | - | - |  |
| ۲۰۲۴ | آوا وهنشان | مشهد | شرکت نکرد |  |
:
رقابت

مرحله مقدماتی مسابقات در هر یک از کشورهای عضو این سازمان برگزار می‌شود و در مرحله نهایی برگزیدگان هر کشور به رقابت با یکدیگر می‌پردازند.
گالری تصاویر برندگان

پریسکیلا میرلز از برزیل دوشیزه زمین ۲۰۰۴
الکساندرا براون از ونزوئلا دوشیزه زمین ۲۰۰۵
هیل یسنیا هرناندز از شیلی دوشیزه زمین ۲۰۰۶
هیل یسنیا هرناندز از شیلی دوشیزه زمین ۲۰۰۶
جسیکا تریسکو از کانادا دوشیزه زمین ۲۰۰۷
جسیکا تریسکو از کانادا دوشیزه زمین ۲۰۰۷
کارلا هنری از فیلیپین دوشیزه زمین ۲۰۰۸
لاریسا راموس از برزیل دوشیزه زمین ۲۰۰۹
نوربولینگکا

| نوربولینگکا | نوربولینگکا |
| --- | --- |
آوانویسی(های) تبتی تبتی: ནོར་བུ་གླིང་ག آوانویسی ویلی: Nor bu gling ga آوانویسی(های) چینی سنتی: 羅布林卡 ساده‌شده: 罗布林卡: آوانویسی(های) تبتی تبتی: ནོར་བུ་གླིང་ག آوانویسی ویلی: Nor bu gling ga آوانویسی(های) چینی سنتی: 羅布林卡 ساده‌شده: 罗布林卡
نوربولینگکا در ۲۰۱۷: نوربولینگکا در ۲۰۱۷
دین: دین
وابستگی: بودیسم تبتی
مکان: مکان
مکان: لاسا، تبت
کشور: چین
موقعیت در منطقه خودمختار تبت: موقعیت در منطقه خودمختار تبت
مختصات: ۲۹°۳۹′۱۴″ شمالی ۹۱°۰۵′۳۰″ شرقی﻿ / ﻿۲۹٫۶۵۳۸۹°شمالی ۹۱٫۰۹۱۶۷°شرقی﻿ / 29.65389; 91.09167
معماری: معماری
بنیان‌گذار: هفتمین دالایی لاما
بنیان‌گذاری: ۱۷۵۵, در ۱۷۸۳ تکمیل شد
نوربولینگکا (تبتی معیار: ནོར་བུ་གླིང་ག) چینی ساده‌شده: 罗布林卡؛ چینی سنتی: 羅布林卡�؛ به‌معنای «پارک جواهر») کاخی همراه با پارکی اطراف آن است که در لاسا، چین قرار دارد و ساخت آن از سال ۱۷۵۵ آغاز شد. این مکان به‌عنوان اقامتگاه تابستانی سنتی دالایی لاماهای متوالی از دهه ۱۷۸۰ تا زمان تبعید چهاردهمین دالایی لاما در سال ۱۹۵۹ استفاده می‌شد. نوربولینگکا به‌عنوان بخشی از «مجموعه تاریخی قصر پوتالا» به‌عنوان یک میراث جهانی شناخته شده و در سال ۲۰۰۱ به‌عنوان بخشی الحاقی از این مجموعه تاریخی ثبت شد. این کاخ که توسط هفتمین دالایی لاما ساخته شد، هم به‌عنوان مرکز اداری و هم مرکز مذهبی خدمت می‌کرد و نمونه‌ای منحصربه‌فرد از معماری کاخ تبتی به‌شمار می‌رود.
کاخ نوربولینگکا در بخش غربی لاسا واقع شده و فاصله کوتاهی از جنوب غربی قصر پوتالا دارد. نوربولینگکا حدود ۳۶ هکتار (۸۹ جریب فرنگی) مساحت دارد و به‌عنوان بزرگ‌ترین باغ ساخته‌شده توسط انسان در تبت محسوب می‌شود.
پارک نوربولینگکا به‌عنوان یکی از برترین پارک‌های باغ‌بنیادی در محیط‌های مشابه قومی در تبت شناخته می‌شود. در ماه‌های تابستان و پاییز، پارک‌های تبت، از جمله نوربولینگکا، به مراکز سرگرمی تبدیل می‌شوند که با رقص، آواز، موسیقی و جشن‌ها همراه است. این پارک محل برگزاری سالانه جشنواره شو دون یا «جشنواره ماست» است.
کاخ نوربولینگکا بیشتر با سیزدهمین و چهاردهمین دالایی لاما مرتبط است، چرا که بیشتر سازه‌هایی که امروزه پابرجا هستند به دستور آنها ساخته شده‌اند. در جریان تهاجم به تبت در سال ۱۹۵۰، تعدادی از ساختمان‌های این مجموعه آسیب دیدند. اما از سال ۲۰۰۳، دولت چین پروژه‌هایی برای بازسازی این سازه‌های آسیب‌دیده آغاز کرد و همچنین به ترمیم فضای سبز، باغ گل‌ها و دریاچه‌های آن پرداخت.
نام‌ها

در تبتی معیار، «نوربولینگکا» به معنای «باغ (یا پارک) جواهر» است. واژه لینگکا (الفبای تبتی: གླིང་ག, Wylie: gling ga
) در تبت برای اشاره به تمامی پارک‌های باغ‌بنیادی در لهاسا و دیگر شهرها استفاده می‌شود. با آغاز انقلاب فرهنگی چین در سال ۱۹۶۶، نوربولینگکا به «پارک مردم» تغییر نام یافت و برای عموم مردم باز شد.
جغرافیا و محیط زیست

این کاخ که دارای ۳۷۴ اتاق است، در فاصله ۳ کیلومتر (۱٫۹ مایل) غرب قصر پوتالا (اقامتگاه زمستانی) قرار دارد. نوربولینگکا در حومه غربی لاسا، در ساحل رودخانه کیچو واقع شده است. هنگامی که ساخت این کاخ در دهه ۱۷۴۰ میلادی، در زمان هفتمین دالایی لاما آغاز شد، این مکان زمینی بایر، پوشیده از علف‌های هرز و بوته‌ها بود و حیوانات وحشی در آن زندگی می‌کردند.
پارک نوربولینگکا، در ارتفاع ۳٬۶۵۰ متر (۱۱٬۹۸۰ فوت) از سطح دریا قرار دارد و شامل باغ‌هایی از رزها، اطلسی ها، ختمی، گل جعفری، گل داوودی و ردیف‌هایی از سبزی در گلدان‌ها و گیاهان نادر است. درختان میوه مانند سیب، هلو و زردآلو نیز وجود داشتند (هرچند که در لاسا میوه‌ها نمی‌رسیدند) و همچنین درختان صنوبر  و بامبو. در دوران اوج خود، نوربولینگکا میزبان حیات‌وحشی مانند طاووس‌ها و آنقوت‌ها در دریاچه‌های خود بود. این پارک آن‌قدر بزرگ و زیبا طراحی شده بود که دوچرخه‌سواری در آن برای لذت بردن از محیط مجاز بود.
باغ‌های نوربولینگکا مکانی محبوب برای پیک‌نیک بوده و فضایی زیبا برای برگزاری تئاتر، رقص و جشنواره‌ها، به‌ویژه جشنواره «شوتون» یا جشنواره ماست در اوایل ماه اوت، فراهم می‌کنند. در این رویداد، خانواده‌ها در زمین‌های پارک کمپ می‌زنند و با استفاده از فرش‌ها و روسری‌های رنگارنگ برای خود بادشکن‌های موقتی می‌سازند و از هوای تابستانی لذت می‌برند.
در نوربولینگکا یک باغ‌وحش نیز وجود دارد که در ابتدا برای نگهداری از حیواناتی که به دالایی لاماها هدیه داده می‌شد، ساخته شد. همچنین هاینریش هارر در دهه ۱۹۵۰ به چهاردهمین دالایی لاما کمک کرد تا یک سالن کوچک سینما در اینجا بسازد.
تاریخچه

کاخ نوربولینگکا، اقامتگاه تابستانی دالایی لاماها، حدود ۱۰۰ سال پس از ساخت قصر پوتالا بر فراز قله پارکوری، در زمینی به وسعت ۳۶ هکتار (۸۹ جریب فرنگی) ساخته شد. این کاخ کمی دورتر از پوتالا و به سمت غرب ساخته شد و به‌طور اختصاصی برای استفاده دالایی لاما در ماه‌های تابستانی طراحی شد. چهاردهمین دالایی لاما، دالایی لامای فعلی، پیش از فرار به هند، در این کاخ اقامت داشت.
ساخت این کاخ و پارک توسط هفتمین دالایی لاما در سال ۱۷۵۵ آغاز شد. پارک و کاخ تابستانی نوربولینگکا در سال ۱۷۸۳، در دوران هشتمین دالایی لاما، جامپل گیاتسو، در حومه شهر لاسا تکمیل شد. این مکان از آن زمان به اقامتگاه تابستانی دالایی لاماها تبدیل شد.
تاریخچه اولیه نوربولینگکا به وجود چشمه‌ای در این مکان بازمی‌گردد که در ماه‌های تابستان توسط هفتمین دالایی لاما برای درمان مشکلات سلامتی‌اش استفاده می‌شد. دودمان چینگ اجازه ساخت کاخی در این مکان را به دالایی لاما داد تا به عنوان یک اقامتگاه استراحتی از آن استفاده کند. از آنجا که دالایی لاماهای بعدی نیز از این مکان برای تحصیلات پیش از جلوس و به عنوان اقامتگاه تابستانی استفاده می‌کردند، نوربولینگکا به‌عنوان کاخ تابستانی دالایی لاماها شناخته شد.
هشتمین دالایی لاما نقش مهمی در افزودن کاخ‌ها و باغ‌ها به مجموعه نوربولینگکا داشت. با این حال، گاهی گزارش شده که دالایی لاماهای ششم تا دوازدهم در سنین کم و تحت شرایط مشکوکی، که گمان می‌رود ناشی از مسمومیت بوده باشد، درگذشته‌اند. بیشتر اعتبار گسترش نوربولینگکا به سیزدهمین دالایی لاما و چهاردهمین دالایی لاما داده شده است.
دالایی لاما در تاریخ ۱۷ مارس ۱۹۵۹ از کاخ نوربولینگکا به هند فرار کرد، زیرا به شدت معتقد بود که توسط چینی‌ها دستگیر خواهد شد. در این روز، دالایی لاما لباس یک فرد عادی تبتی را بر تن کرد و با یک تفنگ روی شانه‌اش، کاخ نوربولینگکا و تبت را ترک کرد تا در هند پناهندگی بگیرد. به دلیل وقوع طوفان گرد و غبار در آن زمان، او شناخته نشد. به گزارش رویترز: «دالایی لاما و مقاماتش که از کاخ فرار کرده بودند، سوار بر اسب از شهر خارج شدند تا به خانواده‌اش برای سفر به هند بپیوندند.» چینی‌ها این «فرار بزرگ» را تنها دو روز بعد کشف کردند. گروه او دو هفته از میان هیمالیا عبور کردند و سرانجام به مرز هند رسیدند، جایی که پناهندگی سیاسی دریافت کردند.
نوربولینگکا بعدها توسط معترضان محاصره شد و تحت حمله چینی‌ها قرار گرفت.
اقامتگاه تابستانی دالایی لاما که در پارک نوربولینگکا واقع شده، اکنون به یک جاذبه گردشگری تبدیل شده است. این کاخ دارای مجموعه‌ای بزرگ از آثار هنری ایتالیایی از جمله لوسترهای نفیس، نقاشی‌های دیواری غارهای آجانتا، فرش‌های تبتی و بسیاری دیگر از آثار باستانی است. در برخی از اتاق‌ها، نقاشی‌های دیواری بودا و دالایی لامای پنجم دیده می‌شود. اتاق مراقبه، اتاق خواب، اتاق کنفرانس و حمام چهاردهمین دالایی لاما (که از تبت فرار کرد و به هند پناهنده شد) نیز بخشی از نمایشگاه هستند و برای گردشگران توضیح داده می‌شوند.
راهبان در مقابل تخت دالایی لاماها، نوربولینگکا، ۱۹۳۸.
اصطبل‌های دالایی لاماها در نوربولینگکا، عکس‌برداری شده در سال ۱۹۸۶
کوه نبو

نمای کوه نبو از شرق
کوه نِبو یا نیبو (به عبری: הר נבו) (به عربی: جبل نیبو)، کوهی در استان مادبا و در ۳۵ کیلومتری جنوب غربی امان در کشور پادشاهی اردن است. بلندترین نقطهٔ آن، صیاغت (عربی: صیاغة) حدوداً ۸۲۰ متر از سطح دریا ارتفاع دارد. بر فراز کوه، کلیسای موسی قرار دارد که در روزهایی با هوای صاف می‌توان سرزمین مقدس، کرانهٔ باختری و درهٔ رود اردن، اریحا، بیت‌لحم و بیت‌المقدس را از آنجا مشاهده کرد.
اهمیت مذهبی

کوه نبو همواره یکی از مهم‌ترین زیارتگاه‌های مسیحیان بوده ولی نزد دیگر ادیان نیز حائز اهمیت است. نبو بر طبق تورات، در سفر تثنیه فصل ۳۴ جایی است که موسی پیش از مرگش، سرزمین موعود را از آنجا دید و در آنجا وفات یافت و دفن شد، گرچه محل دقیق دفن نامشخص است. به نبو همچنین در احادیث قدسی (بخاری و صحیح مسلم) نیز اشاره شده است. محمد نقل می‌کند، پس از آنکه ملک الموت عاجز از گرفتن جان موسی ماند، خداوند به اندازهٔ مشتی از موی گاو (هر مو یک سال) عمر به او عطا کرد پس از آن ولی مرگ خواهد بود. موسی از خداوند خواست او را به اندازه‌ای به بیت‌المقدس نزدیک کند که اگر سنگی انداخت، به آنجا اصابت کند [تا او را آنجا دفن کنند]. محمد پس از آن فرمود: «اگر آنجا می‌بودم، قبرش را که زیر تپه ای قرمز رنگ قرار دارد، به شما نشان می‌دادم.». در سنت اسلامی قبر موسی به غرب رود اردن، در نزدیکی اریحا در محلی به نام نبی موسی منتقل شده است. ظاهر بیبَرس بُندُقداری از سلاطین دورهٔ مملوک چندین روستا را در نزدیکی این محل وقف کرد و زیارتگاه نبی موسی نیز در این دوره به سفارش وی ساخته شد.
روبروی کلیسای موسی یک مجسمه نمادینِ مار برنجی بر روی صلیب در سال ۱۹۹۰ از آثار هنرمند ایتالیایی، جُوانی فانتینی نصب شده، که اشاره به آیاتی از انجیل دارد: موسی مار برنجی ساخت تا مارگزیده‌ها با نگاه کردن بر آن زنده بمانند (سفر اعداد ‎۲۱: ۴–۹)؛ عیسای مصلوب نیز همانگونه بلند شد که موسی در بیابان، مار برنجی را بر بالای تیری قرار داد (انجیل یوحنا ‎۳: ۱۴).
ژان پل دوم به مناسبت دو هزارمین سال میلاد مسیح و بندیکت شانزدهم در سال ۲۰۰۹ از این کوه بازدید کردند.
تاریخ

در سال ۱۹۳۳ بقایای کلیسای بیزانسی در صیاغت (بلندترین نقطهٔ کوه) یافت شد که گمان می‌رود مربوط به اواخر قرن چهارم میلادی است و احتمالاً در اوایل قرن پنجم توسعه داده شده و در اواخر همان قرن کاملاً بازسازی شده است. کلیسا از حملهٔ ساسانیان و اعراب در قرن هفتم در امان مانده و با تغییراتی تا قرن نهم برجا بوده است. زوار کمی به بالای کوه آمده و مسافران نیز به ندرت مشاهدات خود را مکتوب کرده‌اند. تا اینکه در دههٔ سی و هفتاد طی حفاری‌هایی تمامی مجموعه از زیر خاک بیرون آورده شد. کف کلیسا با موزائیک‌های رنگین و زیبایی از دورهٔ بیزانس تزئین شده و خیلی خوب برجا مانده‌اند.
نگارخانه

نمای دریای مرده از بالای کوه
کلیسای موسی بر فراز کوه نبو
موزائیک کلیسای موسی
مار برنجی
موزائیک کلیسای موسی - صحنهٔ شکار (۵۳۰ میلادی)
موزائیک کلیسای موسی
موزائیک کلیسای موسی
موزائیک کلیسای موسی
باز گوندلاخ

| باز گوندلاخ | باز گوندلاخ |
| --- | --- |
یک ماده در شرق کوبا: یک ماده در شرق کوبا
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 در خطر انقراض  (IUCN 3.1):  در خطر انقراض  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
Missing taxonomy template (fix):: Astur
گونه:: Template:Taxonomy/AsturA. gundlachi
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Template:Taxonomy/AsturAstur gundlachi (Lawrence, 1860): Template:Taxonomy/AsturAstur gundlachi (Lawrence, 1860)
Subspecies: Subspecies
 A. g. gundlachi - (Lawrence, 1860)  A. g. wileyi - (Wotzkow, 1991):  A. g. gundlachi - (Lawrence, 1860)  A. g. wileyi - (Wotzkow, 1991)
مترادف: مترادف
 Accipiter gundlachii Lawrence, 1860 [orth. error]:  Accipiter gundlachii Lawrence, 1860 [orth. error]
باز گوندلاخ (نام علمی: Astur gundlachi) یک گونه از پرندگان شکاری از تیرهٔ بازان (Accipitridae) است. در گذشته در سردهٔ بازها (Accipiter) قرار می‌گرفت. این یکی از ۲۱ گونه پرنده بومی کوبا است. نام رایج و دوجمله لاتین به یاد پرنده‌شناس آلمانی-کوبایی خوان کریستوبال گوندلاخ (۱۸۱۰–۱۸۹۶) است. نابودی زیستگاه و تعارض انسان- حیات وحش تهدید می‌شود.
باز گوندلاخ تقریباً منحصراً از پرندگان تغذیه می‌کند. به دلیل پاهای بزرگ، این باز می‌تواند از طوطی آمازون کوبایی، طوطی کوبایی و ماکائو کوبایی (پیش از انقراض) تغذیه کند. از دیگر پرندگان موجود در رژیم غذایی آن می‌توان به کبوتر و قمریان، بلدرچین و مرغ اشاره کرد.
سوروآ، سیرا دل روزاریو
طارق نیازی

| طارق نیازی | طارق نیازی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۵ مارس ۱۹۴۰ میانوالی
درگذشت: ۲۰ آوریل ۲۰۰۸ راولپندی
ملیت: پاکستان
| سوابق مدال> هاکی روی چمن مردان.به نمایندگی از   پاکستان.بازی‌های المپیک | سوابق مدال> هاکی روی چمن مردان.به نمایندگی از   پاکستان.بازی‌های المپیک | سوابق مدال> هاکی روی چمن مردان.به نمایندگی از   پاکستان.بازی‌های المپیک |
| --- | --- | --- |
|  |  بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۴  | تیمی |
|  |  بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۸  | تیمی |
بازی‌های آسیایی: بازی‌های آسیایی
|  |  بازی‌های آسیایی ۱۹۶۲  | تیمی |
|  |  بازی‌های آسیایی ۱۹۶۶  | تیمی |
طارق نیازی (انگلیسی: Tariq Niazi; ۱۵ مارس ۱۹۴۰ – ۲۰ آوریل ۲۰۰۸) بازیکن هاکی روی چمن اهل پاکستان بود.
ابریگو دو لاگار ولهو

| 0 | 1 |
| --- | --- |
Abrigo do Lagar Velho: Abrigo do Lagar Velho
توپوگرافی کارست در دره لاپدو، محل پناهگاه لاگار ولهو: توپوگرافی کارست در دره لاپدو، محل پناهگاه لاگار ولهو
موقعیت: Vale do Lapedo, Santa Eufémia, Leiria [pt], پرتغال
مختصات: ۳۹°۴۵′۱۹٫۴۱″ شمالی ۸°۴۴′۶٫۹۲″ غربی﻿ / ﻿۳۹٫۷۵۵۳۹۱۷°شمالی ۸٫۷۳۵۲۵۵۶°غربی﻿ / 39.7553917; -8.7352556
طول: ۲۲٫۱۸ متر (۷۲٫۸ فوت)
عرض: ۸٫۳۹ متر (۲۷٫۵ فوت)
تاریخ: تاریخ
جنس: کارست
دوره‌ها: پارینه‌سنگی
اطلاعات بیشتر: اطلاعات بیشتر
مالکیت: جمهوری پرتغال
مدیریت: Instituto Gestão do Patrimonio Arquitectónico e Arqueológico
دسترسی عمومی: Yes
ابریگو دو لاگار ولهو (انگلیسی: Abrigo do Lagar Velho) یک پناهگاه سنگی در دره لاپدو، یک دره سنگ آهک در ۱۳ کیلومتری مرکز لیریا در شهرداری لیریا در منطقه مرکزی، پرتغال در کشور پرتغال است. این سایت به دلیل کشف یک کودک انسان کرومانیون ۲۴۰۰۰ ساله، که بعدها به عنوان کودک لاپدو شناخته شد، شهرت دارد.
جیمی وانگ

| جیمی وانگ | جیمی وانگ |
| --- | --- |
جیمی وانگ در سال ۲۰۱۲: جیمی وانگ در سال ۲۰۱۲
نام هنگام تولد: جیمز فرانکلین وانگ
زادهٔ: ۲۸ مارس ۱۹۸۷ ‏(۳۷ سال) سیاتل، ایالات متحده آمریکا
ملیت: آمریکایی
محل تحصیل: کالج میدلبری
پیشه‌ها: هنرپیشه موسیقی‌دان
سال‌های فعالیت: ۲۰۱۰–اکنون
خویشاوندان: فردی وانگ (برادر)
جیمی وانگ (انگلیسی: Jimmy Wong؛ زادهٔ ۲۸ مارس ۱۹۸۷) یک هنرپیشه، خواننده و یوتیوبر آمریکایی چینی تبار است. وی از سال ۲۰۱۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به دایره و ویش دراگون اشاره کرد.
چهاربرود

| چهاربرود | چهاربرود |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: آذربایجان شرقی
شهرستان: عجب‌شیر
بخش: بخش قلعه‌چای
دهستان: کوهستان
جمعیت: ۷۴۳ نفر
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۴۲۲
چهاربرود یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان کوهستان بخش قلعه‌چای شهرستان عجب‌شیر واقع شده‌است.
جمعیت این روستا بر پایهٔ نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۸۵ خورشیدی، برابر با ۷۴۳ نفر بوده‌است.
این روستا درست پشت کوه های روستای تاریخی مجارشین قرار گرفته واگرچه این روستا از توابع شهرستان عجب شیر می باشد اما دادوستد اهالی این روستا بیشتر با شهر آذرشهر می باشد.
این روستا در یک منطقه کوهستانی با ارتفاع زیاد قرار گرفته است . ارتفاع این روستا از سطح دریا 2250 متر می باشد.همین عوامل باعث شده هوای روستا در تابستانها بسیار معتدل و دارای زمستانی طولانی با بارش برف فراوان همراه باشد.
این روستا راه روستایی بسیار خطرناک و پرپیچ خمی با شهرههای عجب شیر و آذرشهر دارا می باشد.البته فاصله ی روستاازاذرشهر۲۵کیلومتروازعجبشیر۶۰کیلومترمیباشد
مانوراما (بازیگر تامیلی)

| مانوراما | مانوراما |
| --- | --- |
Manorama at Cinema Journalist Association Event: Manorama at Cinema Journalist Association Event
نام هنگام تولد: Gopishantha
زادهٔ: ۲۶ مه ۱۹۳۷
درگذشت: ۱۰ اکتبر ۲۰۱۵ چنای
ملیت: هند
دیگر نام‌ها: Aachi
سال‌های فعالیت: ۱۹۵۸–۲۰۱۵
همسر: S. M. Ramanathan (ا. ۱۹۶۴–۱۹۶۶)
فرزندان: Boopathy
والدین: Kasiyappan Kilakudaiyar (Father) Ramamirtham (Mother)
مانوراما (انگلیسی: Manorama؛ ۲۶ مه ۱۹۳۷ – ۱۰ اکتبر ۲۰۱۵) بازیگر و خواننده پلی‌بک اهل هند بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۸ تا ۲۰۱۵ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به پدر عزب، پسر عاشق، ۷رنگ شکیل دهنده رنگین کمان، مادر ولانکانی، بیا، عشق من، جهان عشق، دوست، حریم خصوصی، برادران بی‌نظیر، خانواده، کوزه پر، مرد خوش‌تیپ، صدا، در دامان مادر، رهبر، مزرعه‌دار، عزیز، عزیز، صندوق پستی ۵۲۰، برادر بزرگ‌تر یک معبد است، تجربه جدید، برادرشوهرش خوشش آمد و آرونداتی اشاره کرد. وی برنده جوایزی همچون جایزه ملی فیلم بهترین بازیگر نقش مکمل زن شده‌است.