stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مارتین/جنرال داینامیکس آربی-۵۷اف کانبرا

| مارتین/جنرال داینامیکس آربی-۵۷اف کانبرا | مارتین/جنرال داینامیکس آربی-۵۷اف کانبرا |
| --- | --- |
Martin/General Dynamics RB-57F October 1978 (NASA 928): Martin/General Dynamics RB-57F October 1978 (NASA 928)
کاربری: هواپیمای شناسایی
تولیدکننده: گلن ال. مارتین کمپانی; Re-manufactured by جنرال داینامیکس
نخستین پرواز: 23 June 1963
معرفی‌شده در: 1963
وضعیت: Retired (3 still used by NASA as of 2015)
کاربر اصلی: نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا Pakistan Air Force ناسا
تعداد ساخته‌شده: 21
توسعه‌یافته از: مارتین بی-۵۷ کانبرا
مارتین/جنرال داینامیکس آربی-۵۷اف کانبرا (به انگلیسی: Martin/General Dynamics RB-57F Canberra) یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ گلن ال. مارتین کمپانی وجنرال داینامیکس (بازتولید) است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در ۰۱۹۶۳−۰۶−۲۳ ۲۳ ژوئن ۱۹۶۳ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
پایپر پی‌ای-۳۲

| پایپر پی‌ای-۳۲ | پایپر پی‌ای-۳۲ |
| --- | --- |
کاربری: تاکسی هوایی و شخصی
تولیدکننده: پایپر ایرکرفت
نخستین پرواز: ۶ دسامبر ۱۹۶۳
معرفی‌شده در: ۱۹۶۵
ساخته‌شده: 1965-2007[citation needed]
تعداد ساخته‌شده: ۷۸۴۲+
پایپر پی‌ای-۳۲ (به انگلیسی: Piper_PA-32) یک هواگرد از نوع تاکسی هوایی و شخصی ساخت شرکت پایپر ایرکرفت است. هواگرد پی‌آی-۳۲ پایپر نخستین پروازش را در ۶ دسامبر ۱۹۶۳ میلادی انجام داد. این هواگرد در سال ۱۹۶۵ میلادی رسماً معرفی گردید و در سال‌های 1965-2007 تولید شده‌است. در مجموع، تعداد ۷۸۴۲+ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
بل اواچ-۵۸ کیووا

بل اُاچ-۵۸دی کیووا،(به انگلیسی:OH-۵۸ Kiowa)یک خانواده از بالگردهای نظامی یک موتوره و یک پروانه‌ای است که بیشتر برای شناسایی، دیده‌بانی و آتش مستقیم حمایتی کاربرد دارد. شرکت بل هلیکاپتر، این بالگرد را بر پایهٔ بالگرد بل ۲۰۶ و برای استفاده نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا ساخته است. نیروی زمینی ایالات متحده، از سال ۱۹۶۹ میلادی، پیوسته از این بالگرد استفاده کرده‌است.آخرین مدل این بالگرد،اُاچ-۵۸دی کیووا واریور نام دارد که برای عملیاتهای شناسایی مسلح با هدف پشتیبانی نیروهای زمینی، استفاده می‌شود.این بالگرد به کشورهای استرالیا، کانادا، جمهوری دومینیکن، تایوان و عربستان سعودی صادر گردیده است.
سیکورسکی سی‌اچ-۵۴ تارهه

| سیکورسکی سی‌اچ-۵۴ تارهه | سیکورسکی سی‌اچ-۵۴ تارهه |
| --- | --- |
A CH-54A carrying a parachute bomb: A CH-54A carrying a parachute bomb
کاربری: بالگرد ترابری سنگین
تولیدکننده: سیکورسکی
نخستین پرواز: 9 May 1962
بازنشستگی: 1991
وضعیت: retired
کاربر اصلی: نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا
تعداد ساخته‌شده: 105
گونه‌ها: سیکورسکی اس-۶۴ اسکای‌کرین
سیکورسکی سی‌اچ-۵۴ تارهه (به انگلیسی: Sikorsky CH-54 Tarhe) یک بالگرد ساختِ کارخانهٔ سیکورسکی در کشور ایالات متحده آمریکا است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این بالگرد نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا بوده‌است. این بالگرد برای نخستین بار در ۰۱۹۶۲−۰۵−۰۹ ۹ مه ۱۹۶۲ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
آناکوندا (فیلم ۲۰۲۵)

| آناکوندا | آناکوندا |
| --- | --- |
کارگردان: تام گورمیکان
تهیه‌کننده:  برد فولر  فرم اندرو 
فیلمنامه‌نویس: تام گورمیکان   کوین اتن
بازیگران: جک بلک   پل راد   دانیلا ملچیور   تندی نیوتون   استیو زان   سلتون ملو   آیونی اسکای
شرکت‌های تولید:  کلمبیا پیکچرز 
توزیع‌کننده: گروه سینمایی سونی پیکچرز
تاریخ‌های انتشار:  ۲۵ دسامبر ۲۰۲۵ (۲۰۲۵-12-۲۵)  
کشور: آمریکا
زبان: انگلیسی 
آناکوندا(به انگلیسی: Anaconda) یک فیلم ترسناک و دلهره‌آور آمریکایی آماده اکران به کارگردانی تام گورمیکان، نویسندگی گورمیکان و کوین اتن با بازی جک بلک و پل راد است. این فیلم بازسازی فیلم سال ۱۹۹۷ به کارگردانی لوئیس یوسا با بازی جنیفر لوپز و آیس کیوب است.
آناکوندا قرار است در ۲۵ دسامبر ۲۰۲۵ در ایالات متحده اکران شود.
داستان

گروهی از بازیگران سیرک، در راه رفتن به مکانی که فکر می‌کنند یک مکان اجرای جدید است، در یک جنگل بارانی سرسبز گیر می‌افتند و کاپیتانی که در راه است توسط یک آناکوندا خورده و نابود می‌شوند. آنها با یک شکارچی مرگبار که در حال شکار آناکوندا است، می‌آیند و متوجه می‌شود که ممکن است طعمه کافی برای گرفتن او داشته باشد. اما به عنوان بازیگر سیرک، چند ترفند زنده ماندن در آستین خود دارند و …
ساخت

در ۲۴ ژانویه ۲۰۲۰، اعلام شد که کلمبیا پیکچرز در حال توسعه یک راه اندازی مجدد از فیلم کالت آناکوندا در سال ۱۹۹۷ است، که ایوان داگرتی برای نوشتن فیلمنامه آن ضمیمه شده است. در مارس ۲۰۲۳، تام گورمیکان به عنوان کارگردان این فیلم انتخاب شد. در آگوست ۲۰۲۴، جک بلک و پل راد برای نقش‌های اصلی انتخاب شدند، در ژانویه ۲۰۲۵، تندی نیوتن، استیو زان، سلتون ملو و آیونی اسکای به بازیگران پیوستند و فیلمبرداری اصلی در استرالیا آغاز شد.
نبرد سمیرم

نبرد سمیرم درگیری مسلحانه‌ای بود که در روز ۸ تیر ۱۳۲۲ خورشیدی، در ارتفاعات سمیرم، اصفهان، ایران میان نیروهای متحد عشایر قشقایی و بویراحمدی از یک سو و نیروهای ارتش ایران و مردم سمیرم از سوی دیگر درگرفت. چنان‌که اسکندر فیروز در کتاب خاطرات خود می‌نویسد، در نتیجه این نبرد ۳۰۰ نفر به‌علاوهٔ ۲۷ افسر، ازجمله سرهنگ حسنعلی شقاقی، فرمانده ستون سمیرم کشته شدند. شهر سمیرم توسط قشون قشقایی غارت شد و شهرهای فیروزآباد، قیر و کارزین تحت کنترل قشقایی‌ها درآمد. این واقعه میان مردم سمیرم به «سال غارتی» معروف است.
شرح واقعه

عشایر ایران در دوران پادشاهی رضاشاه، با فشارهای متعددی از جمله اسکان اجباری و تبعید سران ایلات مواجه بودند. با اشغال ایران توسط متفقین و سقوط رضاشاه و در پی آن، بازگشت رهبران در تبعید ایلات، انتظار می‌رفت که از حجم فشارها کاسته شود و شرایط مطلوب‌تری حاکم گردد. اما دولت بریتانیا برتداوم سیاست‌های محدودکننده عشایر اصرار داشت. به اعتقاد کاوه بیات، تاریخ‌نگار و پژوهشگر ایرانی، تداوم این نارضایتی‌ها به‌عنوان یکی از پیشرانه‌های واقعه سمیرم شناخته می‌شود. دولت بریتانیا به‌منظور جلوگیری از برانگیخته شدن احساسات ملی ایرانیان، از رویارویی مستقیم با عشایر قشقایی پرهیز داشت و به همین سبب امکانات لازم را برای درگیر شدن ارتش ایران با آن‌ها فراهم نمود. بدین جهت، سپهبد شاه‌بختی را تحت فشار قرار داد تا با پشتیبانی آن‌ها در زمان کوچ تابستانه عشایر قشقایی، با آن‌ها درگیر و عملاً مانع کوچشان شود؛ بنابراین درگیری‌هایی بین ارتش و عشایر در قیر، کارزین و گردنهٔ موک در شمال فیروزآباد واقع شد.
در پی این درگیری‌ها که عمدتاً با تلفات نیروهای ارتش همراه بود، سران قشقایی تصمیم گرفتند به پادگان قلعهٔ پریان و پادگان سمیرم حمله کنند. حمله به پادگان سمیرم را خسرو خان قشقایی بر عهده گرفت. در سوی دیگر، سپهبد شاه‌بختی یک ستون نظامی هفتصدنفره را به فرماندهی سرهنگ حسنعلی شقاقی راهی پادگان سمیرم کرد تا تحرکات احتمالی قشقایی‌ها را سرکوب کند. خسروخان به سرهنگ شقاقی پیغام داد تا برای اجتناب از درگیری، پادگان را تسلیم و نیروهای خود را از منطقه ییلاق عشایر خارج کند. اما این پیشنهاد پذیرفته نشد.
نبرد سمیرم در اوایل تیر ۱۳۲۲ خورشیدی با محاصره پادگان سمیرم توسط نیروهای قشقایی شروع و در یازدهم تیرماه با کشته شدن سرهنگ شقاقی و تسلیم شدن پادگان تمام شد. نتیجه این نبرد، تأثیر منفی زیادی بر روحیه ارتش ایران داشت. همچنین در پی این نبرد، مخالفان لشکرکشی به فارس در پایتخت، به تکاپو افتادند و موفق به عزل سپهبد شاه‌بختی شدند. آن‌ها همچنین تلاش کردند علی سهیلی، نخست‌وزیر وقت را استیضاح کنند که به نتیجه نرسید. تنها بازمانده جنگ یداله شکرالهی بود که دو مرده بر روی خود انداخت و خود را خونی کرد و زنده ماند که در دوران سربازی از اهالی یانچشمه بوده‌است.
پیمان صلح

در پی عزل شاه‌بختی، سپهبد امان‌الله جهانبانی به جای وی منصوب شد. جهانبانی موفق شد طی مذاکراتی با ناصرخان و خسروخان قشقایی، پیمان صلحی را با عشایر قشقایی به امضا برساند که به موجب آن، در ازای بازگرداندن سلاح‌های غنیمتی از ارتش ایران، خودمختاری قشقایی‌ها به قوت خود باقی می‌ماند. همچنین خسروخان به ریاست ایل برگزیده شد و ناصرخان به عنوان نماینده فیروزآباد به مجلس شورای ملی راه پیدا کرد.
منبع‌شناسی

نبرد سمیرم: انگلیسی‌ها، قشقایی‌ها و جنگ دوم جهانی کتابی تاریخی از کاوه بیات، تاریخ‌نگار و پژوهشگر معاصر است. این کتاب، پژوهشی است دربارهٔ شورش ایلات جنوب با محوریت ایل قشقایی در سال‌های ۱۳۲۰ تا ۱۳۲۲. در این کتاب به دلایل و انگیزه‌های طرف‌های درگیر در نبرد سمیرم با توجه به به جریانات تأثیرگذار مانند رویکردهای دولت مرکزی و کابینه‌های وقت، حوادث جنگ جهانی دوم و فضای رسانه‌ای آن دوران پرداخته شده‌است. این کتاب علاوه بر بررسی آثار منتشرشده در این زمینه، از اسناد و مدارک منتشرنشده متعددی مانند گزارش‌های ادواری سفارت انگلستان نیز استفاده کرده‌است و بخشی از کتاب نیز به همین اسناد اختصاص دارد. چاپ نخست این کتاب در سال ۱۳۸۹ منتشر شده‌است.
سووشون یک رمان است از سیمین دانشور که در زمان وقوع این رویداد، در ایران زندگی می‌کرد. در بخشی از این کتاب، صحنه‌هایی از نبرد سمیرم از قول یکی از شخصیت‌های داستان روایت می‌شود. در سووشون، دو واقعهٔ تاریخی نبرد سمیرم (۱۳۲۲) و همکاری عشایر با انگلیسی‌ها (۱۳۲۳) با یکدیگر ادغام شده، که به‌نظر هوشنگ گلشیری، نویسنده و منتقد ادبی، تکنیکی متداول در خلق رمان (حتی رمان تاریخی) است. اما انطباق این دو رویداد، نویسنده را واداشته که واقعهٔ سمیرم را به انگلیسی‌ها نسبت دهد؛ درحالی‌که به‌عقیدهٔ منتقد انتساب نادرستی است. تعمیم تمایل سران عشایر به انگلستان در سال ۲۳ به ۲۲ در این رمان، باعث شده‌است تا شخصیت‌هایی که باید در دو جبهه باشند، در یک جبهه قرار گیرند.
دست‌نویس‌های دیوان حافظ

در این صفحه فهرستی از نسخه‌های خطی آمده که شامل تمامی یا بخشی از دیوان یا غزل‌های حافظ شیرازی است.
توضیحات

اطلاعات نسخه‌های خطی در این فهرست به ترتیبِ تاریخ کتابت، نام کاتب، محل نگهداری یا تعلق و تعداد غزل‌ها آمده‌است.
نسخه‌های سدهٔ هشتم هجری

۷۹۱–۷۹۲؛ علاء مرندی؛ کتابخانهٔ بادلیان، دانشگاه آکسفورد، لندن؛ این مجموعهٔ گران‌سنگ در دل جُنگ شعری است به شناسهٔ (ms.e.d.clarke or.24)؛ ۴۹ + یک تک‌بیت.
نسخه‌های سدهٔ نهم هجری

۸۰۱؛ غیاث ابرقوئی؛ کتابخانهٔ نورعثمانیه ترکیه؛ ۴۴۹.
۸۰۳؛ برهان‌بن غیاث کرمانی؛ کتابخانهٔ ابوریحان بیرونی، موسسه شرق‌شناسی تاشکند ازبکستان؛ ۱۵۶ صفحه.
۸۰۷؛ ابراهیم ابرقوهی؛ آکادمی علوم تاجیکستان؛ ۴۱.
۸۱۱؛ حسن‌بن نصرالله؛ کتابخانهٔ کوپرولو استانبول؛ ۳۶.
۸۱۳؛ حسن‌بن نصرالله؛ کتابخانهٔ سلیمانیه استانبول؛ ۴۵۵ (نسخهٔ معروف به ایاصوفیه).
۸۱۳–۸۱۴؛ محمد حلوائی و محمد الکاتب؛ موزهٔ بریتانیا (جُنگ جلال‌الدین اسکندر)؛ ۱۵۲.
۸۱۳؛ موزهٔ سالار جُنگ حیدرآباد هند؛ ۴۷.
۸۱۶؛ کتابخانهٔ ایاصوفیه استانبول؛ ۱۵۸.
۸۱۸؛ کتابخانهٔ آصفیه حیدرآباد هند؛ ۳۵۷.
۸۲۱؛ متعلق به دکتر اصغر مهدوی؛ ۴۰۹.
۸۲۲؛ جعفر الحافظ (جعفر بایسنقری)؛ موزهٔ طوپقاپوسرای استانبول؛ ۴۴۰.
۸۲۳؛ فرصت غریب؛ دانشگاه میشیگان آمریکا؛ ۴۵۸.
۸۲۴؛ محمد القاری؛ کتابخانهٔ سیدهاشم علی سبزپوش هند؛ ۴۳۴ (معروف به نسخهٔ گورکهپور).
۸۲۵؛ کتابخانهٔ نور عثمانیه ترکیه؛ ۴۸۷.
۸۲۷؛ متعلق به سیدعبدالرحیم خلخالی ایران؛ ۴۹۵.
۸۲۷؛ محمود شاه نقیب؛ دانشگاه کمبریج (مجموعهٔ ادوارد برون) انگلستان؛ ۱۹.
۸۱۷–۸۳۸؛ کتابخانهٔ مجلس شورای اسلامی (سفینهٔ سلطان ابوالفتح ابراهیم) ایران؛ ۴۶.
۸۳۴؛ کتابخانهٔ مجلس شورای اسلامی ایران؛ ۲۱۰.
۸۳۶؛ متعلق به دکتر اصغر مهدوی؛ ۲۵۴.
۸۳۹؛ کمال الکافی؛ کتابخانهٔ بادلیان انگلستان؛ ۳۹۸.
۸۴۳؛ اسماعیل الرزمی؛ کتابخانهٔ بادلیان انگلستان؛ ۴۸۰.
۸۴۹؛ متعلق به دکتر میرمحمد تقوی؛ ۳۴۹.
۸۵۳؛ کتابخانهٔ خصوصی مستر چستربیتی در لندن.
۸۵۴؛ یعقوب الکاتب؛ کتابخانهٔ مجلس شورای اسلامی ایران؛ ۴۲۲.
۸۵۵؛ سلیمان الفوشنجی؛ موزهٔ‌ بریتانیا انگلستان؛ ۴۰۶.
۸۵۷؛ علی‌اکبر اصفهانی؛ کتابخانهٔ ملی پاریس؛ ۴۱۹.
۸۵۸؛ کتابخانهٔ مجلس شورای اسلامی؛ ۴۶۷.
۸۵۹؛ محمد جامی؛ کتابخانهٔ ملی وین اتریش؛ ۴۱۴.
۸۵۹؛ حسن غیاث جوهری؛ موزهٔ قونیهٔ ترکیه؛ ۴۳۶.
۸۶۲؛ محمود حمادی؛ متعلق به دکتر یحیی قریب؛ ۴۶۸.
۸۶۴؛ عبدالرحیم؛ متعلق به دکتر اصغر مهدوی؛ ۴۳۶.
۸۶۶؛ شیخ حسن؛ متعلق به اصغر مهدوی؛ ۵۰۸.
۸۷۴؛ کتابخانهٔ مرکزی دانشگاه تهران؛ ۴۹۶.
۸۷۵؛ فخرالدین احمد کاتب؛ کتابخانهٔ ملی پاریس؛ ۴۹۴.
۸۸۹؛ شیخ مرشد؛ کتابخانهٔ ملی پاریس؛ ۴۶۶.
۸۹۲؛ کتابخانهٔ توبینگن آلمان؛ ۵۵.
۸۹۳؛ علی‌اکبر فیروزی؛ کتابخانهٔ مجلس شورای اسلامی ایران؛ ۴۲۵.
۸۹۳؛ محمد منعم؛ متعلق به مسعود فرزاد؛ ۵۰۰.
۸۹۴؛ محمودبن حسن نیشابوری؛ کتابخانهٔ دانشگاه پنجاب پاکستان؛ ۴۹۴.
۸۹۸؛ درویش محمود نیشابوری؛ کتابخانهٔ مَلِک ایران؛ ۴۸۶.
۸۹۸؛ پیرحسین کاتب؛ کتابخانهٔ مجلس شورای اسلامی ایران؛ ۳۸۲.
۸۷۴؛ پیرحسین کاتب؛ کتابخانهٔ ملی تهران؛ ۴۹۳.
۸۹۴؛ کتابخانهٔ جامعهٔ لیدن هلند.
نامشخص؛ کتابخانهٔ عزت قویون‌اوغلو ترکیه؛ ۳۶۱.
نامشخص؛ کتابخانهٔ مجلس شورای اسلامی ایران؛ ۳۷۳.
نامشخص؛ کتابخانهٔ مجلس شورای اسلامی ایران؛ ۴۷۷.
نامشخص؛ کتابخانهٔ ملی ملک ایران؛ ۴۱۷.
سدهٔ دهم هجری

۹۰۰؛ کتابخانهٔ ملی وین اتریش.
۹۰۵؛ سلطان‌علی مشهدی؛ متلعق به حاج سید نصرالله تقوی.
۹۱۷؛ منعم‌الدین اوحدی شیرازی؛ مدرسه سپهسالار تهران.
۹۲۶؛ کتابخانهٔ دانشگاه پرینستون، نیوجرسی، آمریکا.
۹۳۹؛ کتابخانهٔ اَلسِنهٔ شرقیهٔ پترزبورگ.
۹۴۲؛ کتابخانهٔ دولتی برلین.
۹۷۳؛ کتابخانهٔ جامعهٔ کمبریج.
۹۷۶؛ کتابخانهٔ ملی قاهره.
۹۸۴؛ محمدبن علاءالدین؛ کتابخانهٔ حاج حسین آقاملک تهران.
نامشخص؛ حافظ منسوب به خط میرعماد، مجموعهٔ شخصی استاد ادیب برومند.
هزارهٔ دوم هجری

۱۰۰۴؛ کتابخانهٔ دیوان هند در لندن.
لاکهید ای-۱۲

| A-12 | A-12 |
| --- | --- |
هواگرد A-12 با شمار سریال 60-6932: هواگرد A-12 با شمار سریال 60-6932
کاربری: هواگرد شناسایی ارتفاع بالا
تولیدکننده: لاکهید کرپوریشن
نخستین پرواز: ۲۶ آوریل ۱۹۶۲
معرفی‌شده در: ۱۹۶۷
بازنشستگی: ۱۹۶۸
وضعیت: بازنشسته
کاربر اصلی: آژانس اطلاعات مرکزی (سیا)
تعداد ساخته‌شده: A-12: ۱۳؛ M-21: ۲
گونه‌ها: لاکهید وای‌اف-۱۲
توسعه‌یافته به: لاکهید اس‌آر-۷۱ بلک‌برد
لاکهید اِی-۱۲ (انگلیسی: Lockheed A-12) یک هواپیمای شناسایی به سفارش سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) توسط اسکانک ورکز لاکهید و بر اساس طرح کلارنس جانسون ساخته شده‌است. نام این هواپیما اِی-۱۲ به دلیل دوازدهمین تلاش از یک سری طراحی با اشاره به برنامه ارچانگل، نام کد داخلی هواپیما، انتخاب شده و در طرح اُکس کارت سازمان سیا در برابر برنامه شرکت رقیب به نام «کانویر کینگ فیش» مربوط به سال ۱۹۵۹ به دلایل مختلف انتخاب شد. مشخصات اِی-۱۲ تا حدودی بهتر از «کینگ فیش» بود و هزینه‌های پیش‌بینی شده به‌طور قابل توجهی کمتر بود. طراحی «کانویر» دارای سطح مقطع راداری کوچکتری بود به همین دلیل در ابتدا مورد توجه نمایندگان سازمان سیا قرار گرفت و کانویر قاطعانه پی گیر طرح خود بود. پیشرفت کانویر در برنامه هواپیمای بی-۵۸ هاسلر با تأخیر زیاد و افزایش بالای هزینه روبرو بود در حالی که لاکهید هواپیمای شناسایی یو-۲ را طبق زمان و بودجه تعیین شده بر اساس قرارداد، تولید کرده بود. علاوه بر این لاکهید دارای تجربه در زمینه هواپیمای شناسایی و مجری برنامه بلاک بود. اِی-۱۲ از ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۴ میلادی در حال تولید و از ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۸ میلادی در حال سرویس دهی بود. گونه‌های دیگر این هواپیما، نمونه رهگیر «وای اف-۱۲» نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا و دارای ۲ صندلی، نمونه «ام-۲۱دِرُن» هواپیمای پرتاب شونده که با سیستم کنترل از راه دور هدایت و به وسیلهٔ یک هواپیما حمل و پس از رسیدن به ارتفاع مشخص از حمل‌کننده جدا شده، و در آخر نمونه مشهور اس آر-۷۱ بلاک بیرد که مختص عملیات شناسایی بود. آخرین مأموریت اِی-۱۲ در ماه مه ۱۹۶۸ انجام شد و در ژوئن همان سال بازنشسته و پروژه این هواپیما نیز بکلی تعطیل شد. در طول فعالیت برنامه اُکس کارت، دولت ایالات متحده، سازمان‌ها و مقامات رسماً در این پروژه و خصوصاً برنامه هواپیمای شناسایی اِی-۱۲ مشارکت داشتند.
ام-۲۱ دِرُن سوار بر اس آر-۷۱ بلاک بیرد
تاریخچه کاربری

هر چند در ابتدا یو-۲ها بر فراز اتحاد جماهیرشوروی و کوبا پروازهای موفقی انجام داد، مأموریت اِی-۱۲ها نیز در همین راستا بود. پس از سقوط یک فروند یو-۲ بر فراز اتحاد جماهیرشوروی در سال ۱۹۶۰ میلادی، این نوع مأموریت جز در موارد ضروری، بسیار خطرناک تلقی شد و عبور از مرزهای هوائی بعلت وجود نظارت ماهواره‌ای دیگر لازم بنظر نمی‌رسید ضمن اینکه خدمه آموزش دیده برای پرواز بر فراز کوبا با یو-۲اس به تعداد کافی آماده مأموریت بودند. مدیر سازمان سیا تصمیم به استقرار برخی از هواپیماهای اِی-۲اس به آسیا گرفت و در ۲۲ مه سال ۱۹۶۷میلادی اولین اِی-۲ وارد پایگاه هوایی کادنا در اُکیناوا ژاپن شد. با ورود دو هواپیمای دیگر در ۲۴ و ۲۷ ماه مه، واحد تجسس هوایی در ۳۰ مه ۱۹۶۷ میلادی آماده مأموریت شد و در ۳۱ مه بهره‌برداری از واحد «سپر سیاه» آغاز شد. مل وُجوودیچ اولین مأموریت پروازی واحد «سپر سیاه»، بر فراز ویتنام شمالی را انجام داد و عکسبرداری از پایگاه موشک‌های سطح به هوا (SAM) را از ارتفاع ۲۴٬۰۰۰ متری و در سرعت ماخ ۳٫۱ با موفقیت به پایان رسانید. در ۱۹۶۷ میلادی هواپیماهای اِی-۲اس، ۲۲ سورتی پرواز از پایگاه هوایی کادنا، در حمایت از جنگجویان جنگ ویتنام انجام دادند. سپس در سال ۱۹۶۸ میلادی، سپر سیاه مأموریت پروازی متعددی در ویتنام و همچین در کره شمالی در طول بحران پوئبلو انجام داد.
لاکهید اِی-۱۲
جمهوری سوسیالیستی خودگردان قزاقستان شوروی

جمهوری سوسیالیستی خودگردان قزاقستان شوروی (به روسی: Казакская АССР) یکی از جمهوری‌های خودگردان شوروی بین سالهای ۱۹۲۵ و ۱۹۳۶ بود. در سال ۱۹۲۹، آلماآتی بعنوان پایتخت برگزیده شد.
در سال ۱۹۳۶، جمهوری سوسیالیستی قزاقستان شوروی جایگزین این جمهوری شد.
روابط اسرائیل و ایران

| 0 | 1 |
| --- | --- |
 ایران:  اسرائیل
 :  
سفارتخانه: سفارتخانه
سفارت ایران پیش از انقلاب ۵۷: دفتر تجاری ایران در تل‌آویو: سفارت اسرائیل پیش از انقلاب ۵۷: نمایندگی سیاسی اسرائیل در تهران
نماینده: نماینده
سفیر ایران: سفیر اسرائیل
روابط اسرائیل و ایران را می‌توان به سه دوره عمده تقسیم کرد: دوره روابط دوستانه این دو کشور از سال ۱۳۲۶ تا ۱۳۵۷ در دوران دودمان پهلوی، وخامت روابط پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران تا سال ۱۳۶۹ و سرانجام روابط خصمانه پس از پایان جنگ اول خلیج فارس. ایران در سال ۱۳۲۶ در بین ۱۳ کشور جهان بود که با طرح سازمان ملل برای تقسیم فلسطین مخالفت کرد. دو سال بعد نیز ایران به پذیرش اسرائیل در سازمان ملل متحد رای منفی داد.
پس از کودتای ۲۸ مرداد که قدرت محمدرضا پهلوی را تثبیت کرد. اسرائیل در سال ۱۹۴۸، روابط نزدیکی با ایران داشت و ایران پس از ترکیه دومین کشور مسلمانی بود که دولت یهود را به رسمیت شناخت. اسرائیل در زمان شاه محمدرضا پهلوی متحد ایران بود. تا جایی که آژانس جاسوسی موساد به آموزش پلیس مخفی ساواک مخوف شاه کمک کرد. روابط دو کشور به‌طور قابل توجهی بهبود یافت. محمدرضا پهلوی از دخالت مستقیم در جنگ‌های اعراب و اسرائیل پرهیز کرد و با شرق و غرب روابط مطلوبی داشت.
پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران همه روابط دیپلماتیک و تجاری با اسرائیل را قطع کرد و حکومت اسلامی ایران، اسرائیل را به عنوان یک کشور به رسمیت نمی‌شناسد. چرخش از صلح سرد به خصومت در اوایل دهه ۱۳۷۰ خورشیدی رخ داد، اندکی پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و شکست ارتش عراق در جنگ خلیج فارس پس از آن قطب‌های قدرت در خاورمیانه به سمت ایران و اسرائیل تغییر یافتند. این درگیری در اوایل دهه ۷۰ تشدید شد، زیرا دولت اسحاق رابین مواضع تهاجمی‌تری علیه ایران اتخاذ کرد. درگیری لفظی این دو کشور در دوران ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد که اظهارات ستیزه‌جویانه‌ای علیه اسرائیل انجام داده بود، افزایش یافت. سایر عواملی که به تشدید این تنش‌ها دامن‌زد عبارتند از: توسعه برنامه هسته‌ای در ایران، حمایت ایران از گروه‌هایی مانند حزب‌الله، جهاد اسلامی و حماس و اتهام دست‌داشتن ایران در حملات تروریستی ازجمله حمله به سفارت اسرائیل در بوئنوس آیرس در سال ۱۳۷۱ و بمب‌گذاری آمیا و ادعای ایران مبنی بر حمایت اسرائیل از گروه‌هایی مانند مجاهدین خلق ایران و جندالله و نیز عملیات‌های مخفیانه تروریستی در ایران.
دوره پهلوی > پیش از اسرائیل

پس از جنگ جهانی اول و با مقاومت فلسطینیان در برابر مهاجرت یهودیان، جامعه ایران با رهبری روحانیون روی خوشی به رشد جنبش صهیونیسم نشان نداد. بااینحال ایران به دلیل جمعیت بالای یهودیان برای سازمان جهانی صهیونیسم و تشویق آنها برای مهاجرت به فلسطین اهمیت داشت. آژانس یهود (وابسته به سازمان جهانی صهیونیسم) در سال ۱۹۴۲ در زمان اشغال ایران در جنگ جهانی دوم موفق شد تا هیاتی را با هدف کمک به آموزش دینی یهودیان بفرستد. اما دولت ایران مخالف شدید تشکیل کشور یهودی در مناطق فلسطینی بود. تا جایی که که وقتی ایران در سال ۱۹۴۷ به عنوان یکی از اعضای کمیته ویژه فلسطین در سازمان ملل انتخاب شد یکی از سه کشوری بود که با تقسیم فلسطین بین یهودیان و فلسطینی‌ها مخالفت کرد. ایران حتی در جلسه رای‌گیری در مجمع عمومی سازمان ملل متحد علیه طرح تقسیم فلسطین رای داد.
دوره پهلوی > به‌رسمیت شناختن

در سال ۱۹۴۸ میلادی که طرح تشکیل کشور اسرائیل در دستور کار سازمان ملل متحد گذاشته شد، نصرالله انتظام نماینده ایران در سازمان ملل به عضویت کمیسیونی از نمایندگان یازده کشور انتخاب شد که به قضیه فلسطین رسیدگی کنند. او در این کمیسیون با تقسیم فلسطین و تشکیل کشور اسرائیل مخالفت کرد و خواهان تشکیل دولتی واحد اما فدرال در فلسطین شد.
تشکیل کشور اسرائیل اعتراض‌های گسترده‌ای در ایران بر پا کرد. در سطوح رسمی نیز نمایندگان مجلس شورای ملی علیه اسرائیل موضع‌گیری می‌کردند و خواهان اقداماتی علیه دولت تازه تأسیس اسرائیل می‌شدند. نخستین موضع‌گیری علنی در سطوح رسمی را با اسرائیل، محمدرضا آشتیانی‌زاده نماینده ورامین در مجلس شورای ملی کرد که تأسیس اسرائیل را ضربه‌ای خواند که «آمریکا و شوروی بر قلب عالم اسلام زده‌اند».
دوره پهلوی > جنگ اعراب و اسرائیل

هنگام تشکیل کشور اسرائیل، حدود ۴۵۰۰ نفر از اتباع ایران در فلسطین زندگی می‌کردند که ۲۵۰۰ نفر از آنان مسلمان بودند. جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ باعث آوارگی بخش بزرگی از آنان شد. تلاش دولت ایران (در زمان نخست‌وزیری محمد ساعد مراغه‌ای) برای کمک به اتباع خود باعث نخستین تماس میان دولت‌های اسرائیل شد. در پی این تماس‌ها، با اینکه اسرائیلی‌ها حتی به شهروندان اروپایی مانند یونانی‌ها، ایتالیایی‌ها و بلژیکی‌ها که آواره شده بودند، اجازه بازگشت به خاک اسرائیل ندادند، همه شهروندان ایرانی را به خانه‌های خود بازگردانده، اموالشان را به آنان پس دادند و امکانی برایشان فراهم آوردند که به کسب و کار خود ادامه دهند. این شهروندان ایرانی هم با ارسال تلگراف‌هایی به دولت ایران، از «حسن رفتار و مهربانی‌های مأموران دولت اسرائیل نسبت به ایرانی‌ها» خبر دادند.
بدین ترتیب دولت ایران در اوائل زمستان ۱۳۲۸ یک نماینده کنسولی به نام عباس صیقل را به عنوان «نماینده ویژه ایران» برای رسیدگی به وضعیت شهروندان ایرانی به اسرائیل فرستاد. اسرائیل نیز درخواست کرد که درمقابل، نماینده ویژه‌ای به تهران بفرستد اما دولت ایران مخالفت کرد.
دوره پهلوی > به رسمیت شناختن

هری ترومن تلاش زیادی برای آغاز رابطه ایران با اسرائیل کرد. در آبان ۱۳۲۸ و با نخستین سفر محمدرضا شاه به آمریکا هری ترومن در گفتگو با او مسئله روابط ایران و اسرائیل را مطرح کرد. نخستین مذاکرات جدی در سال ۱۹۴۹ بین نصرالله انتظام در گفتگو با آبا ابن نماینده اسرائیل در سازمان ملل متحد انجام شد. انتظام به ابن گفته بود که به‌رسمیت شناختن اسرائیل بسیار دشوار است. نماینده اسرائیل در پاسخ به او گفت که اتحاد میان ایران و اسرائیل، جبهه متحدی علیه اعراب می‌سازد. در اسفند ۱۳۲۸ با وجود مخالفت افکار عمومی، دولت ساعد یک سال و نیم پس از تشکیل کشور اسرائیل، آن کشور را به صورت دو فاکتو به رسمیت شناخت. این تصمیم در نشست هیئت دولت در شب ۱۴ اسفند ۱۳۲۸ به اتفاق آراء گرفته و به نصرالله انتظام نماینده ایران در سازمان ملل متحد ابلاغ شد که با تماس با نماینده دولت اسرائیل، شناسایی بالفعل (دو فاکتو) را به او اعلام کند.
تا آن هنگام حدود پنجاه کشور اسرائیل را به رسمیت شناخته بودند و ترکیه تنها کشور مسلمان بود که اسرائیل را به صورت مشروع (دو ژور) به رسمیت شناخته بود. اقدام دولت ایران در شناسایی دو فاکتوی اسرائیل که بدون در جریان گذاشتن کمیسیون خارجه مجلس هم انجام گرفته بود، هم در داخل ایران و هم در کشورهای عربی اعتراض برانگیخت. در هر دو مجلس سنا و شورای ملی نیز از وزارت امورخارجه برای این اقدام توضیح خواستند. محمد ساعد که مدت کوتاهی پس از تصمیم‌گیری برای شناسایی دو فاکتوی اسرائیل از نخست‌وزیری کنار رفته و به فرمان شاه، عضو مجلس سنا شده بود، در این مجلس نطقی در توجیه تصمیم خود کرد و گفت بدون شناسایی دو فاکتو، دولت نمی‌توانست مأموری برای حل مشکلات ایرانیان ساکن اسرائیل بکند.
ساعد در این نطق همچنین به تماس‌های مستقیم و محرمانه بعضی از دولت‌های عرب با دولت اسرائیل برای چیدن مقدمات برقراری رابطه رسمی و صلح و سازش اشاره کرد و گفت تصمیم دولتش برای شناسایی اسرائیل پس از آن انجام گرفت که اطمینان حاصل کرد نمایندگان دولت‌های عربی و اسرائیل روی یک کشتی انگلیسی سازش‌نامه‌ای تنظیم و امضا کرده‌اند و قرار است در ۲۱ اسفند (۱۲ مارس) کنفرانسی در قاهره تشکیل و موضوع برقراری رابطه با دولت اسرائیل در آن بررسی شود اما نه از امضای سازش‌نامه روی کشتی انگلیسی و نه از کنفرانس قاهره هیچ اطلاعی به دولت ایران نداده بودند. در نتیجه دولت او شایسته ایران ندید که از سیاست دولت‌های عربی پیروی کند و تصمیم گرفت سیاست مستقلی در قبال اسرائیل پیشه سازد.
دوره پهلوی > رشوه به ساعد و خرید مطبوعات

برخی مورخان همچون حسین مکی در نطق‌های خود در مجلس در دوران جنگ اعراب و اسراییل به رشوه پرداخت شده به نخست‌وزیر وقت ایران محمد ساعد برای به رسمیت شناختن اسراییل اشاره کردند. روزنامه اسراییلی تایمز اسرائیل مبلغ این رشوه را چهارصد هزار دلار (معادل ۳ میلیون و نهصد هزار دلار سال ۲۰۱۴) نوشته که به شخص محمد ساعد پرداخت شده و بخشی از آن نیز برای خرید افکار عمومی میان مطبوعات خرج شده بود.
دوره پهلوی > محمد مصدق

محمد مصدق که با پشتیبانی روحانیون روی کار آمده بود پس از به‌دست گرفتن قدرت از سوی آنان (ویژه سید ابوالقاسم کاشانی) قرار گرفت که تصمیم دولت ساعد را لغو کند. دولت ایران در ۱۵ تیر ۱۳۳۰ سرکنسولگری خود را در بیت‌المقدس بود منحل کرد و علت آن را مشکلات مالی خواند. مهذب‌الدوله کاظمی وزیر امورخارجه ایران با اعلام این تصمیم در مجلس شورای ملی گفت: «دولت مصمم نیست راجع به شناسایی رسمی دولت اسرائیل اقدام دیگری بکند و نماینده‌ای هم از اسرائیل در ایران قبول نکرده و نخواهد کرد». بدین ترتیب، دولت ایران رسماَ نه شناسایی دوفاکتو را پس گرفت و نه تأیید کرد.