زایمان در سریلانکا
پیش‌زمینه > اطلاعات بهداشتی

با توجه به درآمد سالانه پایین و سال‌ها جنگ داخلی، شاخص‌های بهداشتی سری‌لانکا قوی‌تر از بسیاری از کشورهای در حال توسعه است. بر اساس پایگاه داده بهداشت جهانی بنیاد کایزر، ۹۰٪ از سری‌لانکی‌ها به آب دسترسی دارند و ۹۱٪ به بهداشت دسترسی دارند. برآورد می‌شود که ۲۸۰۰ نفر مبتلا به HIV/AIDS و ۲۰۰۰۰ نفر مبتلا به سل هستند. امید به زندگی در بدو تولد ۷۴ سال است. خدمات بهداشتی به شهروندان سری‌لانکا به صورت رایگان ارائه می‌شود و بیش از ۹۳٪ از جمعیت به مراقبت‌های بهداشتی پایه دسترسی دارند. شیوع کم‌خونی در میان کودکان مدرسه‌ای حدود ۱۲٪ است. حدود یک سوم از کودکان سری‌لانکا دچار سوءتغذیه هستند (شاخص توده بدنی برای سن پایین‌تر از ۵ درصد نسبت به سن و جنس). کودکان در استان‌های شمالی و شرقی مشکلات بهداشتی بسیار بیشتری دارند نسبت به کودکان سایر استان‌ها.
سری‌لانکا یک شبکه گسترده از موسسات بهداشتی دارد. سیستم بهداشت شامل بخش دولتی و خصوصی است. خدمات بهداشت دولتی شامل خدمات پیشگیرانه، درمانی و توان‌بخشی است. خدمات بهداشتی از طریق وزارت خدمات بهداشتی و بخش بهداشت استانی سازماندهی و ارائه می‌شود. سیستم بهداشتی سری‌لانکا شامل پزشکی غربی، آیورودا و هومئوپاتی است. وزارت بهداشت خدمات بهداشتی ملی را نظارت می‌کند. هشت مدیر بهداشت استانی مسئول مدیریت و اجرای خدمات بهداشتی در هر استان هستند. این خدمات شامل بیمارستان‌های استانی، بیمارستان‌های پایه، بیمارستان‌های منطقه‌ای، خانه‌های زایمان و مراکز درمانی سرپایی است. هر استان به نواحی جغرافیایی تقسیم می‌شود که جمعیتی مشخص دارند و توسط پزشکان مسئول بهداشت (MOH) خدمت‌رسانی می‌شوند. در هر منطقه MOH، تیمی از کارگران بهداشتی در سطح میدانی، از جمله پرستاران بهداشت عمومی (PHN)، بازرس بهداشت عمومی (PHI) و ماماهای بهداشت عمومی (PHM) با پزشک مسئول همکاری می‌کنند تا خدمات بهداشتی را در سطح جامعه ارائه دهند. PHM مسئول ارائه خدمات پیش از زایمان، در طول زایمان و پس از زایمان در بیمارستان‌ها، مراکز بهداشت جامعه و در خانه‌های بیماران هستند. چندین نوع مختلف از مراکز درمانی وجود دارد و بیماران می‌توانند محل دریافت خدمات خود را انتخاب کنند.
دستاوردهای سری‌لانکا در زمینه بهداشت مادر و برنامه‌ریزی خانواده به عنوان یک موفقیت محسوب می‌شود. در دهه ۱۹۳۰، نسبت مرگ و میر مادرانه (MMR) در سری‌لانکا ۲۰۰۰ مرگ در هر ۱۰۰٬۰۰۰ تولد زنده بود. با شناسایی این مشکل به عنوان یک مشکل ملی، دولت برنامه‌هایی برای بهبود زیرساخت‌ها، آموزش، بهداشت و سیستم‌های بهداشتی در مناطق فقیر و کم‌برخوردار اجرا کرد. در همین حال، خدمات بهداشت مادران بهبود یافت و آموزش گسترده‌ای برای پرستاران بهداشت عمومی و ماماهای بهداشت عمومی فراهم شد. مراقبت‌های مادرانه اکنون شامل مراقبت‌های پیش از زایمان، حین زایمان و پس از زایمان است. این استراتژی‌ها باعث شدند تا سری‌لانکا نسبت مرگ و میر مادرانه را در هر ۶ تا ۱۲ سال به نصف کاهش دهد، از سال ۱۹۳۰ تا ۱۹۹۵. در سال ۲۰۰۲، MMR به ۴۳ در هر ۱۰۰٬۰۰۰ تولد زنده رسید. نرخ باروری کلی تخمینی ۲٫۲ تولد به ازای هر زن است و نرخ رشد جمعیت ۰٫۹۳٪ است. نرخ مرگ و میر نوزادان در سال ۲۰۰۳ برابر با ۱۱٫۲ در هر ۱۰۰۰ تولد زنده بود. نرخ پیشگیری از بارداری ۷۰٪ بود؛ نرخ مرگ و میر نوزادان برای نوزادان دختر ۱۰٫۲ و برای نوزادان پسر ۱۲٫۹ در هر ۱۰۰۰ تولد زنده بود.
در سال ۱۹۲۷، خدمات مامایی در شهرداری کلمبو بازسازی شد تا شامل آموزش تمامی ماماهای کار در این شهرداری شود. از آن زمان، آموزش PHM ادامه یافته و دوره استانداردی را دنبال کرده است. تا سال ۱۹۵۸، حدود ۵۸٪ از تولدها توسط یک ماما ماهر انجام می‌شد که ۲۵٪ از آن‌ها در خانه توسط PHM انجام می‌شد. از دهه ۱۹۵۰، تعداد زایمان‌های مؤسسه‌ای (در خانه‌های زایمان یا بیمارستان‌ها) افزایش یافته و در سال ۲۰۰۱، ۹۲٪ از تمام زایمان‌ها در مؤسسات انجام شد.