stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کبیرکوه
پیشینه زمین‌شناختی

حدود ۱۱ هزار سال پیش در سِیمَره، جایی در مرز استان‌های لرستان و ایلام کنونی، کبیرکوه با ارتفاع ۳۰۶۵ متری خود به دشت‌های اطراف مسلط بود، اما به ناگاه زمین‌لرزه‌ای اتفاق افتاد که تأثیر مستقیمی بر سرنوشت سنگ آهک‌های ۲۸ میلیون ساله این کوه داشت. این تکان‌های ناگهانی همراه با آب‌های زیرزمینی و شیب دامنه، دست به دست هم دادند تا ۲۷ میلیارد تن از این آهک‌ها از دامنه شمال‌ شرقی کوه جدا شوند.
این توده عظیم پس از جدا شدن، یکباره روی دامنه کوه سُر خورد و به سوی شمال به حرکت درآمد. سپس با عبور از کوهپایه همچنان با ایجاد زلزله‌های پیاپی راه خود را ادامه داد و با گذر از طاقدیس میله کوه در دشت سرازیر شد. این آوارها مسافتی حدود ۱۹ کیلومتر را طی کردند تا این‌که از توان افتاده و آرام گرفتند.
در پی این تحول، دشتی به وسعت ۱۰۰ کیلومتر مربع با این آوارهای سنگی پوشیده شد. آوارهای سنگی که حجم بلوک‌های آن گاه تا ۲۰ مترمکعب می‌رسید، مسیر رودخانه‌های کَشکان و سِیمَره را بسته بودند. جریان رودخانه‌ها قطع و با ایجاد این سد طبیعی، آب در پشت آن جمع شده بود. نتیجه، یک دریاچه وسیع بود که عمق آن به ۱۳۰ متر می‌رسید. رودخانه‌ها با گذشت زمان راه خود را در میان آوارها باز کرده و دوباره جریان یافته‌اند. هرچند دریاچه قدیمی دیگر دیده نمی‌شود اما آثار آن به شکل تالاب‌هایی در میان دشتی پر از آوار سنگی هنوز پابرجاست.
تالاب‌های یازده‌گانه «ولیعصر»، نشانه‌هایی از لغزشی عظیم هستند که اکنون زیستگاهی برای پرندگان مهاجر و بومی، آبزیان و گیاهان شده‌اند. آثار به جا مانده از زمین‌لغزش سیمره، در میانه راه پلدختر به دره‌شهر دیده می‌شود.
تونل کبیرکوه

تونل کبیرکوه یک پروژه‌ای است که در سال ۱۳۸۹ برای زدودن بخشی از محرومیت استان ایلام آغاز شد. این تونل بزرگترین تونل در دست احداث کشور است. در خصوص اهمیت آن می‌توان گفت که این تونل نقش مهمی در ارتباط استان‌های کرمانشاه و لرستان با استان خوزستان و در کل ارتباط شمال غرب با جنوب غرب کشور ایفا دارد. همچنین در صورت احداث این تونل شهرهای جنوب ایلام را ۷۰ کیلومتر به مرکز کشور نزدیکتر می‌شوند.
هیو کلاپرتون

| هیو کلاپرتون | هیو کلاپرتون |
| --- | --- |
An engraving by Thomas Goff Lupton from a picture by Gildon Manton (1828): An engraving by Thomas Goff Lupton from a picture by Gildon Manton (1828)
زادهٔ: ۱۸ مهٔ ۱۷۸۸ انان، دامفریز و گلووی
درگذشت: ۱۳ آوریل ۱۸۲۷ (۳۸ سال) سوکوتو
ملیت: اسکاتلند
پیشه: افسر دریایی
شناخته‌شده برای: اکتشافات جغرافیایی
والدین: جرج کلاپرتون، مارگارت جانستون
باین هیو کلاپرتون (انگلیسی: Bain Hugh Clapperton؛ ۱۸ مهٔ ۱۷۸۸ در انان، دامفریز و گلووی – ۱۳ آوریل ۱۸۲۷ در سوکوتو) افسر دریایی اهل اسکاتلند که مکتشف در آفریقای غربی و مرکزی بود.
طی دو سفر اکتشافی از صحرای آفریقا می‌گذرد (۲۷–۱۸۲۲).
هنرمند میم

هنرمندان میم ژان سوبیران و بریژیت سوبیران در سال ۱۹۵۰ میلادی
برای دیگر کاربردها پانتومیم (ابهام‌زدایی) را ببینید.
هنرمند میم یا فقط میم یا اداباز (از یونانی: μῖμος، میموس، به معنی: «مقلد، بازیگر») فردی است که از میم (ادا یا تقلید) به عنوان رسانهٔ نمایشی یا به عنوان هنر اجرا استفاده می‌کند. تقلید شامل نمایش یک داستان از طریق حرکات بدن، بدون استفاده از گفتار است. در زمان‌های قبل، در زبان انگلیسی، معمولاً به چنین مجری به عنوان مامر (Mummer) گفته می‌شد. ادابازی از کمدی صامت که در آن هنرمند شخصیتی را در یک فیلم یا نمایش هجو کوتاه، بدون صدا بازی می‌کند، متمایز می‌شود.
ژاک کوپو که به شدت تحت تأثیر کمدیا دلآرته و تئاتر نو ژاپنی قرار گرفته بود، در آموزش بازیگران خود از ماسک استفاده می‌کرد. شاگرد او اتین دکرو بسیار تحت تأثیر این موضوع قرار گرفت، شروع به کاوش و توسعهٔ امکانات میم کرد و میم بدنی را به شکلی بسیار تندیس‌وار تبدیل کرد و آن را خارج از قلمرو طبیعت‌گرایی قرار داد. ژاک لکوک با روش‌های آموزشی خود کمک قابل توجهی به توسعهٔ میم و تئاتر فیزیکال کرد. در نتیجه، تمرین میم از سال ۲۰۱۷ میلادی در فهرست میراث فرهنگی ناملموس در فرانسه گنجانده شده‌است.
«مارسل مارسو» هنرمند میم نامدار فرانسوی در سال ۱۹۷۱ میلادی
تاریخچه > یونان و روم باستان

نوشتارهای اصلی: کمدی یونان باستان و تئاتر روم باستان، کمدی رومی
اجرای میم در ابتدایی‌ترین زمان خود در یونان باستان آغاز شد. این نام از یک رقصندهٔ نقابدار به نام پانتومیموس گرفته شده‌است، اگرچه اجراها لزوماً بی‌صدا نبودند.
اولین میم ثبت شده تلستِس (Telestēs) در نمایشنامهٔ مخالفان هفت‌گانهٔ تِب اثر آیسخولوس بود. میم تراژیک توسط پولادِس (Puladēs) از کیلیکا ساخته شد. میم کمیک توسط باتولوس (Bathullos) از اسکندریه ساخته شد.
میم (میموس) جنبه‌ای از تئاتر رومی از زمان‌های اولیهٔ آن بود، که در بداهه‌پردازی‌اش (اگر بدون شخصیت‌های کلیشه‌ای بود) به موازات لوده‌گری آتلان بود. این امر به تدریج شروع به جایگزینی آتلانائه به عنوان میان‌پرده‌ها [امبولیوم] یا پی‌نوشت‌ها [اکسودیوم] در صحنه‌های اصلی تئاتر کرد؛ و تنها رویداد دراماتیک در جشن فلورالیا در سدۀ دوم پیش از میلاد شد؛ و در سدۀ بعد پیشرفت‌های فنی را به دست پوبلیوس سیروس و دسیموس لابریوس دریافت کرد.
میم تحت امپراتوری با ثروت‌های مختلط در زمان امپراطوران مختلف به درام غالب رومی تبدیل شد، تراژان هنرمندان میم را تبعید کرد؛ کالیگولا از آنها حمایت می‌کرد؛ مارکوس آئورلیوس آن‌ها را کاهن آپولون کرد. خود نرون یک بازیگر میم بود.
میم به دلیل نداشتن نقاب و حضور بازیگران زن و مرد از دیگر درام‌ها متمایز شد. شخصیت‌های کلیشه‌ای شامل نقش راهبر (یا آرشیمیموس[آ])، دلقک یا احمق‌ها، و ژیگول، یا عابد زناکار بودند.
تاریخچه > اروپای قرون وسطی

در اروپای قرون وسطی، شکل‌های اولیۀ میم مانند نمایش‌ مومرها و نمایش‌های-ابلهانۀ بعدی تکامل یافتند. در اوایل پاریسِ سدۀ نوزدهم میلادی، ژان-گاسپار دبورو ویژگی‌های بسیاری را که در دوران مدرن شناخته شده‌اند، تثبیت کرد — فیگور خاموش با چهرۀ سفید.
تاریخچه > در تئاتر غیر-غربی

نمایش‌های مشابهی در سنت‌های نمایشی تمدن‌های دیگر مشهود است. تئاتر موزیکال کلاسیک هند، اگرچه اغلب به اشتباه «رقص» نامیده می‌شود، گروهی از فرم‌های نمایشی است که در آن اجراکننده روایتی را از طریق ژست‌های تلطیف‌شده، مجموعه‌ای از موقعیت‌های دست، و میم‌ها، توهمات و مناظر مختلف نمایش می‌دهد. تلاوت، موسیقی و حتی ضربات پا گاهی اوقات با اجرا همراه است. ناتیا شاسترا، رساله‌ای باستانی دربارۀ تئاتر توسط بهاراتا مونی، به اجرای بی‌صدا یا موکابینایا اشاره می‌کند. در کاتاکالی، داستان‌هایی از حماسه‌های هندی با حالات چهره، علائم دست و حرکات بدن بیان می‌شود. اجراها با آهنگ‌هایی همراه می‌شوند که داستان را روایت می‌کنند در حالی که بازیگران صحنه را بازی می‌کنند و به دنبال آن جزئیات بازیگر بدون پشتوانۀ پس‌زمینۀ آهنگ روایی ارائه می‌شود. سنت نو ژاپنی به دلیل استفاده از ماسک و سبک اجرای بسیار فیزیکی، تأثیر زیادی بر روی بسیاری از متخصصین میم و تئاتر معاصر از جمله ژاک کوپو و ژاک لکوک گذاشته است. بوتو، اگرچه اغلب به عنوان یک فرم رقص شناخته می‌شود، ولی توسط متخصصین مختلف تئاتر نیز پذیرفته شده است.
دو هنرمند میم در حال بازی با کودکان در اندونزی.
کشته‌شدن برهان کرمی

| برهان کرمی | برهان کرمی |
| --- | --- |
زادهٔ: روستای چرسانه ایران
درگذشت: ۲۵ آبان ۱۴۰۱ کامیاران، استان کردستان، ایران
علت مرگ: اصابت گلوله جنگی به ناحیه صورت توسط تک‌تیرانداز سپاه
آرامگاه: روستای چروسانه
ملیت: ایرانی
شناخته‌شده برای: کشته‌شدن در خیزش ۱۴۰۱ ایران توسط نظام جمهوری اسلامی ایران
برهان کرمی (کشته‌شده: ۲۵ آبان ۱۴۰۱) جوانی بود که در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران توسط نیروهای سپاه نظام جمهوری اسلامی ایران در کامیاران کشته شد.
زندگی شخصی

برهان کرمی، فرزند محمود و آمنه، متولد روستای چرسانه و متأهل و دارای یک فرزند بود. شغل او کارگری ساختمانی بود.
کشته‌شدن

بنا بر گزارش برخی منابع حقوق بشری، تجمع گسترده‌ای که در محله فرهنگ‌سرای شهر کامیاران برای ابراز همدردی با خانواده فؤاد محمدی، یکی از کشته‌شدگان اعتراضات سراسری ۱۴۰۱برگزار شده بود با حمله مرگبار نیروهای حکومتی روبه‌رو شد که در این حمله، دست‌کم یکی از معترضان به نام برهان کرمی با شلیک مستقیم گلوله جنگی به سرش به‌دست تک‌تیرانداز سپاه کشته شد.
ویدیویی از لحظه کشته شدن برهان کرمی پخش شد که در جریان این تیراندازی که سپاه پاسداران فرد کنار دستش را ضارب و قاتل برهان می‌داند و اعلام می‌کند ضارب تیر را به شکم برهان کرمی شلیک کرده‌است اما طبق گفته تحلیل گران درصورتی که تیر به شکم وی شلیک می‌شد جسم وی بلافاصله بدون حرکت بر روی زمین نمی‌افتاد از طرفی با توجه به گفته‌های شاهدان عینی و فیلم موجود از جنازه وی تیر از ناحیه صورت وی وارد و از ناحیه پشت سر خارج شده‌است. که فرضیه تیر خوردن از فرد بغل دستی را رد می‌کند.
خاک‌سپاری

به گفته یکی از نزدیکان خانواده کرمی، نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی با حضور در بیمارستان شهر کامیاران، از خانواده برهان کرمی برای به‌خاکسپاری پیکر فرزندشان به صورت مخفیانه و بدون حضور مردم، تعهد گرفته بودند؛ ولی در مراسم خاکسپاری‌اش در روستای زادگاهش شمار چشمگیری از شهروندان از شهرهای مختلف کردستان شرکت کردند.
مردم در این مراسم شعار می‌دادند: «دایه! برای فرزندت گریه نکن؛ عهد باشد که انتقامش را بگیریم».
مراسم یادبود چهلم

در روستای چرسانه در کامیاران مراسم چهلم برهان کرمی با حضور گسترده مردم و با شعار مرگ بر دیکتاتور برگزار شد.
مناطق مورد مناقشه شمال عراق

برآورد تقریبی از مناطق مورد مناقشه (از جمله اقلیم کردستان)
  اقلیم کردستان
  قلمرو ادغام شده و به رسمیت شناخته نشده
  سایر قلمروهای ادعا شده و تحت کنترل
  دیگر قلمروهای ادعا شده
  بقیه عراق
مناطق مورد اختلاف در شمال عراق (۲۰۰۸)
نقشه مرزهای مورد ادعای کردستان را نشان می‌دهد
مناطق مورد مناقشه شمال عراق شامل مناطق مورد اختلاف بین دولت فدرال عراق و اقلیم کردستان عراق است که مناطق کردنشین خارج از کنترل اقلیم کردستان را شامل می‌شود که شامل همه یا بخشی از استان‌های واسط، دیاله، صلاح‌الدین، کرکوک، نینوا و میسان در کشور عراق است. دولت فدرال عراق و اقلیم کردستان بر سر اداره این مناطق و استفاده از منابع نفتی آن، اختلاف و درگیری دارند.
مساحت

بر طبق یک برآورد در دهه ۷۰ میلادی مساحت مناطق کردستان عراق به شرح زیر است:
| استان | مساحت کل | مساحت مناطق داخل کردستان |
| --- | --- | --- |
کرکوک: ۱۹٬۵۴۳
| نینوا | ۳۸٬۰۷۰ | ۱۱٬۰۰۰ |
| دیاله | ۱۵٬۷۴۲ | ۵٬۵۰۰ |
| واسط | ۱۴٬۸۱۴ | ۸۹۵ |
| کل | ۸۸٬۱۶۹ | ۳۶٬۹۳۸ |
شهرهای مهم مورد مناقشه

کرکوک
طوز خورماتو
شنگال
خانقین
مندلی
بعشیقه
مخمور
موصل
التون کوپری
نفت خانه
سهراب پورناظری

| سهراب پورناظری | سهراب پورناظری |
| --- | --- |
سهراب پورناظری - رونمایی آلبوم «ایران من» - تابستان ۱۳۹۷: سهراب پورناظری - رونمایی آلبوم «ایران من» - تابستان ۱۳۹۷
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۵ اردیبهشت ۱۳۶۲ (41 سال) کرمانشاه
ژانر: موسیقی ایرانی
ساز(ها): کمانچه، تنبور، سه تار، دوتار، دف، دیوان
سال‌های فعالیت: از ۱۳۷۰ تا کنون
همکاری‌های مرتبط: گروه شمس
سازهای اصلی: سازهای اصلی
تنبور، کمانچه، سه تار: تنبور، کمانچه، سه تار
آلبوم پرآوازه: ایران من، آرایش غلیظ، رگ خواب، خداوندان اسرار
جایزه(ها): جایزه جشن منتقدان و نویسندگان سینمایی، جایزه حافظ، سیمرغ بلورین، تندیس طلایی موسیقی ما
وبگاه: وبگاه رسمی
سهراب پورناظری (۵ اردیبهشت ۱۳۶۲ در کرمانشاه) آهنگساز و خواننده موسیقی سنتی و نوازنده تنبور و کمانچه و سه‌تار و فعال اجتماعی است. او فرزند کیخسرو پورناظری و برادر تهمورس پورناظری است.
زندگی هنری

وی به‌عنوان خواننده و نوازنده با گروه‌ها و هنرمندان مختلف همکاری داشته‌است که از جمله آن‌ها می‌توان به همکاری با محمدرضا شجریان، شجاعت حسین خان، beyond borders project و Pacific Symphony Orchestra The اشاره کرد. در مهرماه ۱۳۹۳، وی در کنفرانس تداکس‌تهران سخنرانی کرد و به صورت بداهه تنبور نواخت.
آهنگسازی موسیقی فیلم

شعله‌ور به کارگردانی حمید نعمت‌الله، ۱۳۹۷
رگ خواب به کارگردانی و تهیه‌کنندگی حمید نعمت‌الله، ۱۳۹۶
آرایش غلیظ به کارگردانی و نویسندگی حمید نعمت‌الله، ۱۳۹۲
آستیگمات به کارگردانی و تهیه‌کنندگی مجیدرضا مصطفوی، ۱۳۹۶
وضعیت سفید به کارگردانی حمید نعمت‌الله، ۱۳۹۰
بی‌پولی به کارگردانی و نویسندگی حمید نعمت‌الله، ۱۳۸۸
جوایز

نامزد دریافت تندیس حافظ - بهترین موسیقی متن، فیلم شعله‌ور، نوزدهمین جشن حافظ ۱۳۹۸
برنده جایزه جشن منتقدان و نویسندگان سینمایی - بهترین موسیقی متن، فیلم شعله‌ور، دوازدهمین دوره جشن منتقدان و نویسندگان سینمایی ۱۳۹۷
برنده تندیس حافظ - بهترین موسیقی متن، فیلم رگ خواب، هجدهمین جشن حافظ ۱۳۹۷
برنده تندیس حافظ - بهترین موسیقی تیتراژ (آهای خبردار) به همراه همایون شجریان، فیلم رگ خواب، هجدهمین جشن حافظ ۱۳۹۷
نامزد دریافت جایزه سیمرغ بلورین - بهترین موسیقی متن، فیلم شعله‌ور، سی و ششمین دوره جشنواره فیلم فجر ۱۳۹۶
برنده جایزه جشن منتقدان و نویسندگان سینمایی - بهترین موسیقی متن، فیلم رگ خواب، یازدهمین دوره جشن منتقدان و نویسندگان سینمایی ۱۳۹۶
نامزد دریافت سیمرغ بلورین - بهترین موسیقی متن، فیلم آرایش غلیظ، سی و دومین دوره جشنواره فیلم فجر ۱۳۹۲
برنده جایزه موسیقی ما - تندیس طلایی بهترین آلبوم موسیقی فیلم (از دید کارشناسان)، آلبوم رگ خواب - چهارمین جشن سالانه موسیقی ما ۱۳۹۶
برنده جایزه موسیقی ما - تندیس طلایی بهترین آلبوم موسیقی تلفیقی و تجربی (بخش مردمی)، آلبوم رگ خواب - چهارمین جشن سالانه موسیقی ما ۱۳۹۶
برنده جایزه موسیقی ما - تندیس طلایی بهترین قطعه موسیقی سنتی و معاصر ایرانی (بخش مردمی)، «ابر می‌بارد» آلبوم رگ خواب - چهارمین جشن سالانه موسیقی ما ۱۳۹۶
برنده جایزه موسیقی ما - تندیس طلایی بهترین آهنگساز موسیقی سنتی و معاصر ایرانی (از دید کارشناسان)، آلبوم رگ خواب - چهارمین جشن سالانه موسیقی ما ۱۳۹۶
برنده جایزه موسیقی ما - تندیس طلایی بهترین آلبوم موسیقی معاصر (از دید کارشناسان)، آلبوم قطره‌های باران - سومین جشن سالانه موسیقی ما ۱۳۹۳
برنده جایزه موسیقی ما - تندیس طلایی بهترین آلبوم موسیقی تلفیقی و تجربی (بخش مردمی)، آلبوم آرایش غلیظ - سومین جشن سالانه موسیقی ما ۱۳۹۳
برنده جایزه موسیقی ما - تندیس طلایی بهترین قطعه موسیقی تلفیقی، «با من صنما» آلبوم آرایش غلیظ - سومین جشن سالانه موسیقی ما ۱۳۹۳
برنده جایزه موسیقی ما - بهترین نوازندهٔ ساز ایرانی از دید کارشناسان - دومین جشن سالانه موسیقی ما ۱۳۹۲
کنسرت‌ها

کنسرت نمایش سیصد «گات» در کاخ سعدآباد تهران، تابستان 1403
کنسرت نوروزی بنیاد فرهنگ در دانشگاه UCLA به همراه تهمورس پورناظری، شهاب پارنج، هیلا پیلتمن، سحر بروجردی و ارکستر ایرانشهر با اجرای آثار ریچارد دانیالپور، دیوید گارنر، احمد پژمان، رضا والی و سهراب پورناظری در آمریکا، زمستان 1402
تور کنسرت «در هوای بی چگونگی» با اجرای علی قمصری و سهراب پورناظری در اروپا (پاریس، کلن، بروکسل، روتردام)
تور کنسرت «در هوای بی چگونگی» با اجرای علی قمصری و سهراب پورناظری در شهرستان‌های ایران (گرگان، ساری، کرج، رشت)، زمستان 1402
کنسرت «در هوای بی چگونگی» به همراه علی قمصری در کاخ سعدآباد تهران، بهار 1402
اجرای "دیار" در دانشگاه UCLA و مدرسه‌ی موسیقی Herb Alpert به همراه شهاب پارنج و پژمان حدادی، لس آنجلس، کالیفرنیا، بهمن ۱۴۰۱
کنسرت «ترانه‌های عشق و فقدان» به همراه ارکستر ایرانشهر و رهبری شهاب پارنج در لس‌آنجلس، زمستان ۱۴۰۱
کنسرت «افسانه» در سالن "Queen Elizabeth Hall" به همراه سحر بروجردی در لندن، تابستان ۱۴۰۱
کنسرت نمایش سیصد در کاخ سعدآباد تهران، تابستان ۱۴۰۱
اجرا در سالن "Pierre Boulez Saal" به همراه سحر بروجردی در آلمان، پاییز ۱۴۰۰
اجرا در فستیوال (La Voix de Perse) به همراه شهاب پارنج و آناستازیا پتانوا در فرانسه، تابستان ۱۴۰۰
اجرا به همراه گروه ارنست (Ernest Production) در فرانسه، تابستان۱۴۰۰
کنسرت گروه شمس و همایون شجریان در تئاتر شهر پاریس، زمستان ۱۳۹۸
کنسرت گروه شمس و همایون شجریان در فستیوال Bozar در بلژیک، زمستان ۱۳۹۸
تور کنسرت ایران من در کانادا (کلگری، ونکوور، منترال، تورنتو) به خوانندگی همایون شجریان، زمستان ۱۳۹۸
تور کنسرت ایران من در اروپا به خوانندگی همایون شجریان، پاییز ۱۳۹۸
تور کنسرت ایران من در اروپا به خوانندگی همایون شجریان، بهار ۱۳۹۸
کنسرت همایون شجریان و سهراب پورناظری در نخستین جشنواره بین المللی موسیقی‌های سنتی مردمی استانبول، آذرماه ۱۳۹۷
اجرای گروه شمس و همایون شجریان در فستیوال موسیقی عرفانی قونیه، پاییز ۱۳۹۷
تور کنسرت ایران من در کانادا به خوانندگی همایون شجریان، بهار ۱۳۹۷
کنسرت ایران من به خوانندگی همایون شجریان در تالار وزارت کشور تهران پاییز ۱۳۹۶
کنسزت نمایش سی در کاخ سعدآباد تهران، تابستان ۱۳۹۶
حمید کفائی

| حمید کفائی | حمید کفائی |
| --- | --- |
نماینده بیست و سوم، بیست دوممجلس شورای ملی: نماینده بیست و سوم، بیست دوممجلس شورای ملی
حوزه انتخاباتی: مشهد
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
ملیت: ایرانی
پیشه: سیاستمدار
حمید کفائی (١٣١۴-نامعلوم) سیاست‌مدار ایرانی بود، که در  دوره بیست و دوم 
و  دوره بیست و سوم   بعنوان نماینده مشهد در مجلس شورای ملی حضور داشت.
زندگی‌نامه

حمید کفایی خراسانی(زاده ٢٧ بهمن‌ماه ١۳١۴ مشهد -؟) فرزند آیت‌الله ‌میرزا احمد کفایی ، نوه آخوند خراسانیو برادر کوچکتر جعفر کفائی بود. 
وی دارای دکترای دندانپزشکی از دانشگاه پاریس است.
او در سال ۱۳۴۱ به مشهد بازگشت و در همین سال به استخدام سازمان بیمه‌ اجتماعی درآمد و همزمان در مطب خصوصی خود به درمان بیماران پرداخت.
کفائی در دوره ۲۲ و ۲۳ از حوزه انتخابیه مشهد به مجلس شورای ملی راه یافت.
دکتر کفایی سرانجام پس از پیروزی انقلاب به کانادا مهاجرت نمود و مقیم آنجا شد.
هانا کامکار

| هانا کامکار | هانا کامکار |
| --- | --- |
نام تولد: هانا کامکار
زاده: ۲۸ مهر ۱۳۵۹ ‏(۴۴ سال) تهران، ایران
ژانر: موسیقی سنتی ایرانی
ساز(ها): دف
سال‌های فعالیت: ۱۳۷۱ تا کنون
وبگاه: وب سایت کامکارها
هانا کامکار (متولد ۲۸ مهر ۱۳۵۹ در تهران) بازیگر، عکاس، فعال محیط‌ زیست، کارگردان، خواننده و یکی از نوازندگان دف گروه کامکارها است.
آموختن موسیقی و عکاسی، ورود به دانشگاه

او از سال ۱۳۷۱ نوازندگی دایره را آغاز نمود و سال‌ها بعد شیوهٔ نوازندگی دف را نزد پدرش، بیژن کامکار، فرا گرفت. هانا کامکار در کنار تلاش‌هایش در زمینهٔ موسیقی، در عرصه‌های هنری دیگری چون تئاتر، تلویزیون و عکاسی نیز فعالیت داشته‌است.
وی از سال ۱۳۷۹، فنون عکاسی حرفه‌ای را نزد استادانی چون بهمن جلالی، محمد حسین فرج و شهریار توکلی فرا گرفت و حاصل تجربیات خود را در چندین نمایشگاه گروهی و انفرادی در معرض دید عموم قرار داد. وی برای تحصیل در رشتهٔ کارگردانی سینما به دانشگاه سورهٔ تهران راه یافت و در سال ۱۳۸۳ از این دانشگاه فارغ‌التحصیل شد.
عضویت در گروه کامکارها و فعالیتهای موسیقی

هانا کامکار از سال ۱۳۸۲ به عضویت گروه کامکارها درآمد و به عنوان خوانندهٔ گروه کُر و نوازندهٔ دف در کنسرت‌های مختلفی در داخل و خارج از کشور، این گروه را همراهی کرد. وی در سال‌های ۷۸ تا ۸۲ ردیف آوازی را نزد نجمه تجدد فرا گرفت. وی در کنار همکاری با گروه کامکارها با گروه تخت جمشید به آهنگسازی پدرام درخشانی به عنوان نوازنده، هم‌خوان و مدیر هنری در اجراهای سال ۱۳۹۰ و ۱۳۹۱ همکاری داشته‌است. در نمایش موزیکال «مرغ باران» به کارگردانی پری صابری و آهنگسازی ارسلان کامکار به عنوان بازیگر و خواننده اجرا داشته‌است.
در مجموعه صوتی و تصویری «ترانه‌های کودکی» با آهنگسازی سودابه سالم که در تابستان ۱۳۹۲ در تالار وحدت اجرا شد نیز به عنوان همخوان شرکت داشته‌است. خوانندگی در آلبومهای «آفتاب می‌شود» به آهنگسازی ارسلان کامکار و «دور تا نزدیک» به آهنگسازی هوشنگ کامکار و همچنین اثر «لالایی» به آهنگسازی فردین خلعتبری از دیگر آثار این هنرمند است. آخرین اجرای صحنه‌ای وی مربوط به کنسرت «دف و نی» در پاییز ۱۳۹۲ در تالار وحدت است که هانا کامکار به عنوان نوازنده دف و همخوان به روی صحنه رفت.
فعالیت در زمینهٔ عکاسی، سینما و تئاتر

با بازی در مجموعه تلویزیونی «آقا و خانم تجربه» در سال ۱۳۸۰ و نمایش «نیمروز خواب آلود» وارد این عرصه شد. سپس عکاسی و دستیاری کارگردانی را در مجموعه تلویزیونی «توپ گرد» را بر عهده داشت و دستیار دوم کارگردان نمایش «از دست رفته» بود. همچنین عکاسی در نمایشهای «چراغ‌ها را خاموش نکنید»، «روی ماه اسم تو را دستی نوشته‌است»، «خانه پدری» و «خانه کاغذی» نیز از دیگر فعالیت‌های وی در زمینه تئاتر می‌باشد.
ساخت سه فیلم کوتاه «آرام»، «سگی که عاشق شه» و «شهرزاد» و همچنین فیلم مستند «چاووش» از آثار سینمایی وی می‌باشد. طراحی موسیقی نمایش «کبوتری ناگهان» نیز از جمله آثارش است که وی در جشنوارهٔ تئاتر فجر در سال ۱۳۸۴، برای طراحی موسیقی این نمایش مورد تقدیر قرار گرفت. همچنین از جمله دیگر آثار عکاسی وی می‌توان به عکسهای شهر یزد اشاره کرد.
سولاریس (فیلم ۲۰۰۲)

| سولاریس | سولاریس |
| --- | --- |
پوستر اسپانیایی فیلم: پوستر اسپانیایی فیلم
کارگردان: استیون سودربرگ
تهیه‌کننده: جیمز کامرون
نویسنده: استانیسلاو لم
بازیگران: جرج کلونی ناتاشا مک الهون ویولا دیویس جرمی دیویز اولریش توکور
موسیقی: کلیف مارتینز
تاریخ‌های انتشار: ۲۹ نوامبر ۲۰۰۲
مدت زمان: ۹۹ دقیقه
کشور: آمریکا
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۴۷ میلیون دلار (تخمینی)
سولاریس (Solaris) فیلمی عملی-تخیلی ساخته استیون سودربرگ با موضوعی فلسفی و محصول سال ۲۰۰۲ است. این فیلم آمیزه‌ای از یک رمان و بازگویی یا عرضه‌ای جدید از فیلمی روسی با همین نام ساخته آندری تارکوفسکی می‌باشد.
هر دو فیلم اقتباس از داستان سولاریس نوشته استانیسلاو لم می‌باشند، و هر دو فیلم توسط صاحبنظران بیانی از فلسفهٔ ایدئالیسم در خودآگاهی دانسته شده‌اند.
داستان

کریس کلوین یک روانشناس است که هنوز در سوگ همسر از دست رفتهٔ خود است. کریس از دوستی بنام جباریان (که دانشمندی در ایستگاه مداری سیاره‌ای بنام سولاریس است) پیغامی برای درخواست کمک دریافت می‌کند. به‌نظر می‌رسد حادثه‌ای برای تمام ساکنین ایستگاه فضایی رخ داده‌است، و همگی از حل آن عاجز و دچار اختلالات روانی شده‌اند.
کلوین راهی سولاریس (که یک سیاره عجیب آبی و تحت پژوهش دانشمندان ایستگاه فضایی است) می‌شود. چند روزی در ایستگاه فضایی می‌گذرد، و ناگهان کلوین که مشغول مطالعه سیاره است همسر خود را زنده در نزد خود می‌یابد.
کلوین نهایتاً متوجه می‌شود که سولاریس یک سیاره معمولی نیست، بلکه زنده است، خودآگاهی دارد، و قادر است فکر و احساسات درون آدمیان داخل ایستگاه را حس کند. سولاریس رفتگان این دنیا را از حافظه انسان‌ها درآورده و به آنها جان می‌بخشد…
کشیش شریر

| کشیش شریر | کشیش شریر |
| --- | --- |
پوستر فیلم: پوستر فیلم
فنلاندی: Harjunpää & pahan pappi
 :  
کارگردان: اُلی سارِلا
بازیگران: پتر فرانتسن ایرینا بیورکلوند
تاریخ‌های انتشار:  ۲۹ اکتبر ۲۰۱۰ (۲۰۱۰-10-۲۹)  
مدت زمان: ۱۰۶ دقیقه
کشور: فنلاند
زبان: فنلاندی 
کشیش شریر (انگلیسی: Priest of Evil؛ ‏فنلاندی: Harjunpää & pahan pappi) یک فیلم رمزآلود فنلاندی به کارگردانی اُلی سارِلا است که در سال ۲۰۱۰ منتشر شد.
بازیگران

پتر فرانتسن
ایرینا بیورکلوند
ینی بانریه
ویله ویرتانن
تمی کرپلا
ماریا یارون‌هلمی
یورما تومیلا
ارو میلونوف
پائولو بوتزی

پائولو بوتزی (به ایتالیایی: Paolo Buzzi)؛ (۱۵ فوریه ۱۸۷۴، میلان – ۱۸ فوریه ۱۹۵۶) نمایشنامه‌نویس و شاعر آینده‌نگر ایتالیایی بود.
زندگی‌نامه

بوتزی در پاویا در رشته حقوق تحصیل کرد و همزمان در سخنرانی‌های ادبیات شرکت کرد. او در سال ۱۸۹۱ برنده جایزه مسابقه شعر میلان شد. در سال ۱۸۹۸ با راپسودی‌های پلنگی فعالیت شعری او در ارنست آغاز شد. در سال ۱۹۰۵ در مسابقه‌ای در مجله ادبی شعر که توسط فیلیپو تومازو مارینتی و سم بنلی تأسیس شد، عنوان بهترین شاعر ایتالیایی زبان را به دست آورد. بدین ترتیب او نوشتن برای این مجله ادبیات شعر را آغاز کرد. او فیلمبرداری را هم امتحان کرد. در سال‌های بعد او اخلاق آینده‌نگر خود را ترک کرد و با قالب‌های سنتی شعر کار کرد.
آزمایش میلگرام

آزمایش میلگرام
آزمایش میلگرام (به انگلیسی: Milgram experiment) آزمایشی برای سنجش میزان اطاعت اشخاص از اتوریته در انجام کارهایی مغایر با وجدان شخصی افراد بود که به ابتکار روانشناس، استنلی میلگرام (به انگلیسی: Stanly Milgram) صورت گرفت. نتایج این آزمایش برای اولین بار در سال ۱۹۶۳ در یک مجله روان‌شناسی چاپ شد، و بعداً با جزئیات بیشتر در کتابی با عنوان اطاعت از اتوریته: مشاهده‌ای تجربی در سال ۱۹۷۷ به چاپ رسید.
این آزمایش در ژوئیه سال ۱۹۶۱ و درست سه ماه بعد از شروع دادگاه آدولف آیشمان، سرهنگ نازی، به انجام رسید. میلگرام آزمایشش را جهت پاسخ به این سؤال بغرنج طراحی کرده بود که آیا آیشمان و میلیون‌ها آلمانی دیگر که مسبب هولوکاست بودند همگی گناهکار بوده‌اند یا اینکه شهروندان عادی تنها از دستورها پیروی می‌کردند.
نحوه انجام آزمایش

به کسانی که داوطلب آزمایش بودند، گفته می‌شد که هدف از آزمایش، تحقیق در مورد حافظه و یادگیری در شرایط متفاوت است و اینکه آیا شوک الکتریکی باعث بهبود یادگیری می‌شود یا نه. به داوطلبان چیزی در مورد هدف واقعی آزمایش گفته نمی‌شد.
آزمایش با یک قرعه‌کشی ساختگی میان شخص داوطلب و شخص دیگری که در واقع همدست محقق بود ولی خود را داوطلب جا می‌زد، شروع می‌شد. از داوطلب خواسته می‌شد که از میان دو ورقه کاغذ یکی را انتخاب کند تا نقش او (معلم/یادگیرنده) در آزمایش مشخص شود. از آنجایی که روی هر دو ورقه نوشته بود «معلم»، همدست محقق همیشه ادعا می‌کرد که روی ورقش «یادگیرنده» نوشته شده، و بدین ترتیب همیشه داوطلب «معلم» انتخاب می‌شد. سپس لباس سفید آزمایشگاه را به تن داوطلب می‌پوشاندند و داوطلب به اتاقی برده می‌شد که در آن فردی حضور داشت که خود را دانشمند محقق طرح جا می‌زد، در اتاق دیگری که با یک دیوار حائل از آن‌ها جدا می‌شد، یادگیرنده بود که تظاهر می‌شد، شخصی است که آزمایش‌های مربوط به یادگیری بر روی او در حال انجام است. در برخی از صورت‌های آزمایش شخص یادگیرنده قبل از جدا شدن به داوطلب می‌گفت که بیماری قلبی دارد. نحوه انجام آزمایش این‌گونه بود که معلم یک سری کلمات جفتی را از روی کاغذ می‌خواند، مثلاً: کاغذ-نردبان، دکمه-موز، هوا-تلفن. سپس معلم حافظه یادگیرنده را با گفتن کلمه نخست هر جفت کلمه آزمایش می‌کرد و از یادگیرنده می‌خواست که از بین ۴ گزینه، جفت صحیح را انتخاب کند. مثلاً بعد از شنیدن کلمه کاغذ، باید می‌گفت: نردبان. معلم به یادگیرنده اعلام می‌کند که در مقابلِ هر پاسخِ غلط، یادگیرنده را با شوک الکتریکی جریمه خواهد کرد و شدتِ این شوک هر بار بیشتر از بارِ قبل خواهد بود. در شوکِ ۱۸۰ ولتی یادگیرنده فریاد می‌کشد: «من دیگر نمی‌توانم درد را تحمل کنم» و در شوک الکتریکی ۲۷۰ ولتی عکس‌العملِ شاگرد تنها یک جیغ وحشتناک است. با بالا رفتن میزان شک، یادگیرنده به دیوار حایل می‌کوبد و التماس می‌کند که بیماری قلبی دارم و به او شوک وارد نکند. البته در واقع این شوک‌ها وارد نمی‌شد، اما معلم از آن خبر نداشت و صدای جیغ و فریاد در واقع ضبط شده بودند. اگر معلم از دادن شوک خودداری می‌کرد پژوهنده (پروفسورِ روانشناسی) او را به ادامهٔ شکنجه ترغیب می‌کرد.