اندرو جانسون
ریاست جمهوری (1865–1869) > بازسازی > جدایی از جمهوری خواهان: 1866

کنگره تمایلی به رویارویی با رئیس جمهور نداشت و در ابتدا تنها به دنبال تنظیم دقیق سیاست های جانسون در قبال جنوب بود.به گفته ترفوس، "اگر زمانی بود که جانسون می توانست با میانه روهای حزب جمهوری خواه به توافق برسد، آن دوره پس از بازگشت کنگره بود." رئیس جمهور از اقدامات تحریک آمیز حزب ناراضی بود.ایالت های جنوبی، و در مورد تداوم کنترل توسط نخبگان پیش از جنگ در آنجا، اما هیچ اظهارنظری علنی نکرد و معتقد بود که جنوبی ها حق دارند همانطور که انجام می دهند عمل کنند، حتی اگر عاقلانه نباشد.در اواخر ژانویه 1866، او متقاعد شد که برنده شدن در رویارویی با جمهوری‌خواهان رادیکال برای برنامه‌های سیاسی‌اش ضروری است - هم برای موفقیت بازسازی و هم برای انتخاب مجدد در سال 1868. او ترجیح می‌داد که این درگیری به جای تلاش‌های قانون‌گذاری برای رای‌دادن آفریقایی‌ها به وجود آید.لایحه ای برای انجام این امر در مجلس نمایندگان تصویب شد، اما در کمال ناامیدی جانسون، قبل از اینکه بتواند آن را وتو کند، در سنا متوقف شد.
لیمان ترامبول، سناتور ایلینوی، رهبر جمهوری خواهان میانه رو و رئیس کمیته قضایی، مشتاق به تفاهم با رئیس جمهور بود.او لایحه‌ای را از طریق کنگره ارائه کرد که بر اساس آن، دفتر آزادگان فراتر از لغو برنامه‌ریزی شده آن در سال 1867، و اولین لایحه حقوق مدنی برای اعطای شهروندی به آزادگان ارائه شد.ترامبول چندین بار با جانسون ملاقات کرد و متقاعد شد که رئیس جمهور این تدابیر را امضا خواهد کرد (جانسون به ندرت با بازدیدکنندگان مخالفت می کرد و اغلب کسانی را که با او ملاقات می کردند فریب می داد تا فکر کنند او موافق است).در واقع، رئیس جمهور با هر دو لایحه به عنوان نقض حاکمیت دولت مخالفت کرد.علاوه بر این، هر دو لایحه ترامبول در میان سفیدپوستان جنوبی که جانسون امیدوار بود آنها را در حزب جدید خود بگنجاند، محبوبیت نداشت.جانسون لایحه دفتر فریدمن را در 18 فوریه 1866 وتو کرد تا سفیدپوستان جنوبی و خشم متحیرانه قانونگذاران جمهوری خواه را خوشحال کند.زمانی که روز بعد در مجلس سنا با شکست مواجه شد، او خود را محق می‌دانست.جانسون معتقد بود که رادیکال ها اکنون منزوی و شکست خواهند خورد و جمهوریخواهان میانه رو پشت سر او شکل خواهند گرفت.او نمی‌دانست که میانه‌روها نیز می‌خواهند رفتار منصفانه با آمریکایی‌های آفریقایی تبار را ببینند.
در 22 فوریه 1866، در روز تولد واشینگتن، جانسون یک سخنرانی بداهه به هوادارانی که به کاخ سفید راهپیمایی کرده بودند ایراد کرد و خواستار سخنرانی به افتخار اولین رئیس جمهور شد.او در سخنرانی یک ساعته خود بیش از 200 بار به خود اشاره کرد.بدتر از آن، او همچنین از «مردانی ... هنوز مخالف اتحادیه» صحبت می‌کند که نمی‌توانست دست دوستی را که به جنوب داده بود دراز کند.هنگامی که از سوی جمعیت فراخوانده شد تا بگوید آنها چه کسانی هستند، جانسون از تادئوس استیونس، نماینده کنگره پنسیلوانیا، چارلز سامنر، سناتور ماساچوست و وندل فیلیپس، که خواستار الغا شده بود، نام برد و آنها را به طراحی ترور خود متهم کرد.جمهوری‌خواهان این سخنرانی را به‌عنوان اعلان جنگ می‌دانستند، در حالی که یکی از متحدان دموکرات تخمین زد که سخنرانی جانسون 200,000 رأی در انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره در سال 1866 برای حزب هزینه داشت.
اگرچه میانه‌روها به شدت از آنها خواسته بودند تا قانون حقوق مدنی 1866 را امضا کنند، جانسون با وتو کردن آن در 27 مارس قاطعانه با آنها شکست خورد.36 ایالت در کنگره نمایندگی نداشتند و به نفع آمریکایی های آفریقایی تبار و علیه آنها "تبعیض" قائل شدند.در عرض سه هفته، کنگره وتوی او را نادیده گرفت، اولین باری که در مورد یک لایحه بزرگ در تاریخ آمریکا انجام شد.وتو که اغلب به عنوان یک اشتباه کلیدی در دوران ریاست جمهوری جانسون تلقی می شود، میانه روها را متقاعد کرد که امیدی به همکاری با او وجود ندارد.اریک فونر، مورخ، در جلد خود در مورد بازسازی، آن را "فاجعه بارترین اشتباه محاسباتی دوران سیاسی خود" می داند.به گفته استوارت، وتو "برای بسیاری اشتباه تعیین کننده او بود، ایجاد لحنی از رویارویی همیشگی با کنگره که تا پایان دوره ریاست جمهوری او غالب بود".
کنگره همچنین متمم چهاردهم را به ایالت ها پیشنهاد کرد.توسط ترامبول و دیگران نوشته شده بود، برای تصویب توسط مجالس ایالتی در فرآیندی ارسال شد که رئیس جمهور هیچ نقشی در آن ندارد، اگرچه جانسون با آن مخالفت کرد.این اصلاحیه برای قرار دادن مفاد کلیدی قانون حقوق شهروندی در قانون اساسی طراحی شد، اما فراتر رفت.این اصلاحیه، شهروندی را برای هر فردی که در ایالات متحده متولد شده بود (به استثنای سرخپوست هایی که رزرو شده بودند، گسترش داد)، ایالت‌هایی را که به آزادگان رای نمی‌دادند مجازات کرد، و مهم‌تر از همه، حقوق مدنی فدرال جدیدی ایجاد کرد که می‌توانست توسط دادگاه‌های فدرال محافظت شود.همچنین تضمین کرد که بدهی فدرال پرداخت خواهد شد و بازپرداخت بدهی های جنگ کنفدراسیون را ممنوع کرد.علاوه بر این، بسیاری از کنفدراسیون‌های سابق را از سمت خود سلب صلاحیت کرد، اگرچه این معلولیت می‌توانست توسط کنگره حذف شود، نه رئیس‌جمهور.هر دو مجلس قانون دفتر آزادگان را برای بار دوم تصویب کردند و رئیس جمهور دوباره آن را وتو کرد.این بار حق وتو لغو شد.در تابستان سال 1866، زمانی که کنگره سرانجام به تعویق افتاد، روش جانسون برای بازگرداندن ایالت‌ها به اتحادیه از طریق فرمان اجرایی، بدون تدابیری برای آزادگان، با مشکل عمیق مواجه شد.ایالت زادگاه او تنسی علیرغم مخالفت رئیس جمهور، اصلاحیه چهاردهم را تصویب کرد.هنگامی که تنسی این کار را کرد، کنگره بلافاصله هیئت پیشنهادی خود را نشست و جانسون را شرمنده کرد.
تلاش‌ها برای سازش شکست خورد، و جنگ سیاسی بین جمهوری‌خواهان متحد از یک طرف و از سوی دیگر، جانسون و متحدان شمالی و جنوبی‌اش در حزب دموکرات درگرفت.او گردهمایی حزب متحد ملی را فراخواند.جمهوریخواهان به استفاده از شناسه قبلی خود بازگشته بودند.جانسون قصد داشت از نام کنار گذاشته شده برای متحد کردن حامیان خود و به دست آوردن انتخابات برای یک دوره کامل در سال 1868 استفاده کند.ایالت های جنوبی اجازه رای دادن نداشتند.جانسون به شدت مبارزات انتخاباتی خود را انجام داد و یک تور سخنرانی عمومی به نام "Swing Around the Circle" انجام داد.این سفر، از جمله سخنرانی‌هایی در شیکاگو، سنت لوئیس، ایندیاناپولیس و کلمبوس، از نظر سیاسی فاجعه‌بار بود.این مبادلات زیر شأن ریاست جمهوری قرار گرفت.جمهوری خواهان با قاطعیت پیروز شدند و اکثریت دو سوم خود را در کنگره افزایش دادند و برنامه هایی برای کنترل بازسازی انجام دادند.جانسون دموکرات‌ها را به خاطر حمایت کم از جنبش اتحادیه ملی سرزنش کرد.