stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ولسوالی نسی

| نسی درواز بالا | نسی درواز بالا |
| --- | --- |
نمای قریه‌ای در ولسوالی نسی: نمای قریه‌ای در ولسوالی نسی
موقعیت ولسوالی درواز در ولایت بدخشان: موقعیت ولسوالی درواز در ولایت بدخشان
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
کشور: افغانستان
ولایت: بدخشان
مرکز ولسوالی: نسی
تعداد قریه: ۸۴
سال تأسیس: ۱۸۹۶
نام‌های پیشین: درواز
اداره: اداره
ولسوال: ملا جمعه خان فاتح
مردم: مردم
جمعیت: ۲۶٬۱۷۳ (۱۳۹۹)
دین: اسلام
زبان: دری
اطلاعات جغرافیا: اطلاعات جغرافیا
مساحت: ۱۰۴۰ کیلومتر مربع
داده‌های دیگر: داده‌های دیگر
کدپستی: ۱۵۵۴
منطقه زمانی: ۴:۳۰+ (وقت استاندارد افغانستان)
ولسوالی نسی یا ولسوالی درواز بالا یکی از ۲۸ ولسوالی‌‌‌‌ ولایت بدخشان، به مرکزیت شهر نسی در شمال شرقی افغانستان است. نسی از ولسوالی‌های درجه دوم ولایت بدخشان بوده، پهناوری آن ۱۰۴۰ کیلومتر مربع است و با ۲۶٬۱۷۳ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۹، پر جمعیت‌ترین ولسوالی ولایت بدخشان می‌باشد.
این ولسوالی ولسوالی «درواز» قدیم بوده که بعد ازین که مرز دریای آمو گرفته شد و این ساحه مربوط افغانستان در سال ۱۸۹۶ گردید بحیث یک ولسوالی تشکیل گردید و بعد در سال ۱۳۷۴ دو ولسوالی دیگر به نام شکی و درواز پایان (مایمی) از این ولسوای جداشدند.
جمعیت این ناحیه نزدیک به ۲۷٬۰۰۰ نفر اعلام شده‌است. این ولسوالی با ولسوالی‌های شکی، کوف‌آب، مایمی و با ناحیهٔ درواز ولایت مختار کوهستان بدخشان، تاجیکستان هم‌مزر می‌باشد.
دهکده های مشهور این ولسوالی عبارت اند از دهکده شاخدره(ارگس، غومی، وراشان) زغر، جوی(درجوی، سرجوی)دوآب و جامرچ که در زیبا و آب و هوای مناسب شهرت به سزای دارند. این منطقه در گذشته، جز از پادشاهی مستقل دروازها و با سقوط پادشاهی مستقل بخشی از پادشاهی نیمه‌خودسالاری امارت بخارا، با فرمانروایی میر بود.
پل دوستی میان افغانستان و تاجیکستان در منطقه درواز: قلعه خمب، نسی
چرخ‌ریسک سرآبی آفریقایی

| چرخ‌ریسک سرآبی آفریقایی | چرخ‌ریسک سرآبی آفریقایی |
| --- | --- |
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: گنجشک‌سانان
تیره:: Paridae
سرده:: Cyanistes
گونه:: C. teneriffae
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Cyanistes teneriffae (Lesson, 1831): Cyanistes teneriffae (Lesson, 1831)
مترادف: مترادف
 Parus teneriffae Lesson, 1831:  Parus teneriffae Lesson, 1831
چرخ‌ریسک سرآبی آفریقایی (نام علمی: Cyanistes teneriffae) گونه‌ای از پرندگان تیرهٔ پرخ‌ریسکان (Paridae) است که در شمال آفریقا، پانتلریا (ایتالیا) و جزایر قناری (اسپانیا) یافت می‌شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل‌های معتدل است. این گونه و چرخ‌ریسک سرآبی اوراسیایی در گذشته همنوع در نظر گرفته می‌شدند. وضعیت این گونه ارزیابی نشده است، زیرا ذکر شده است که در جزایر تنریف و قناری بزرگ رایج است. این گونه به دلیل جمعیت جزیره‌ای و ارتباط با فرضیه‌های تکاملی در بسیاری از مطالعات پژوهشی به کار رفته است.
نژادهای جزایر قناری
محدوده نژادهای جزایر قناری از چرخ‌ریسک سرآبی آفریقایی
* سبز: Teneriffae
* قهوه‌ای: palmensis
* آبی: ombriosus
* بنفش: hedwigii
* زرد: degener
مارس رافیکوف

| Mars Zakirovich Rafikov | Mars Zakirovich Rafikov |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۹ سپتامبر ۱۹۳۳ جلال‌آباد، قرقیزستان، قرقیزستان
درگذشت: آلماآتی، قزاقستان
ملیت: اتحاد شوروی
پیشه: Jet fighter pilot
پیشه فضانوردی: پیشه فضانوردی
فضانورد: فضانورد
درجه: نیروی هوایی شوروی
تاریخ گزینش: گروه فضانوردان ۱۹۶۰
 :  
مارس رافیکوف (به انگلیسی: Mars Rafikov) فضانورد اهل اتحاد شوروی است که در ۲۹ سپتامبر ۱۹۳۳ در جلال‌آباد، قرقیزستان زاده شد.
حقوق ال‌جی‌بی‌تی در اروپا

| حقوق ال‌جی‌بی‌تی در اروپا | حقوق ال‌جی‌بی‌تی در اروپا |
| --- | --- |
اروپا: اروپا
وضعیت حقوقی: در تمام ۵۱ کشور قانونی است
هویت جنسیتی: در ۳۹ کشور از ۵۱ کشور قانونی است
نظام وظیفه: در ۳۹ کشور از ۴۷ کشور که ارتش دارند قانونی است
پاسداری در برابر تبعیض: در ۴۴ کشور از ۵۱ کشور حفاظت می‌شود
حقوق خانواده: حقوق خانواده
به رسمیت شناختن رابطه: در ۲۸ کشور از ۵۱ به رسمیت شناخته می‌شود
محدودیت‌ها: در ۱۴ کشور از ۵۱ کشور در قانون اساسی ازدواج همجنس به رسمیت شناخته نمی‌شود
فرزندپذیری: قانونی در ۲۲ کشور از ۵۱ کشور
حقوق همجنس‌گرایان، دوجنسگرایان و فراجنسیتی‌ها (ال‌جی‌بی‌تی) به‌طور گسترده‌ای در کشورهای اروپا متنوع هستند. از ۲۶ کشور در سراسر جهان که ازدواج همجنس‌گرایان را قانونی کرده‌اند، شانزده کشور در اروپاست. دوازده کشور اروپایی دیگر اتحاد مدنی را قانونی کرده‌اند یا روشهای دیگری برای به رسمیت شناختن زوج‌های همجنسگرا دارند. ارمنستان و استونی، ازدواجهای همجنس در هر کشور خارجی انجام شود را به رسمیت می‌شناسند، و اسلواکی ازدواج‌های همجنسگرایان را در داخل اتحادیه اروپا و در صورتی که یکی از دو شخص عضو اتحادیه اروپا باشد را به رسمیت می‌شناسد.
چند کشور اروپایی هر گونه اتحاد بین دو همجنس را به رسمیت نمی‌شناسند. ازدواج فقط به عنوان یک اتحاد بین مرد و زن در قانون اساسی ارمنستان، بلاروس، بلغارستان، کرواسی، گرجستان، مجارستان، لتونی، لیتوانی، مولداوی، مونته‌نگرو، لهستان، صربستان، اسلواکی و اوکراین تعریف شده‌است. با این وجود، ارمنستان ازدواج‌های همجنسگرایان را در خارج از کشور به رسمیت می‌شناسد و کرواسی و مجارستان اتحاد مدنی را به رسمیت می‌شناسند. اروپای شرقی به عنوان داشتن حقوق و حمایت‌های قانونی کمتر، شرایط زندگی بدتر و افکار عمومی کم‌تمایلتری برای افراد ال‌جی‌بی‌تی نسبت به اروپای غربی شناخته می‌شود.
سه کشور برتر اروپایی از لحاظ برابری حقوق ال‌جی‌بی‌تی از نظر ایلگا-اروپا، مالت، بلژیک و نروژ هستند. اروپای غربی به عنوان پیشروترین منطقه در جهان برای افراد ال‌جی‌بی‌تی در نظر گرفته می‌شود.
وضعیت قانونی ازدواج همجنس‌گرایان در اروپا
  ازدواج همجنسان
  گونه‌های دیگری از زندگی مشترک
  زندگی مشترک بدون ازدواج
  به رسمیت شناخته نمی‌شود
  قانون اساسی ازدواج را میان زوج‌های با جنس مخالف محدود می‌کند

این نقشه شامل قانون‌هایی که هنوز به اجرا درنیامده‌اند نیز می‌شود.
ن
ب
و
بیر طویل

ناحیه بیر طویل در نقشه‌های عربی
بیر طویل یا بئر طویل ناحیه‌ای به مساحت ۲۰۶۰ کیلومتر مربع بین مرز سودان و مصر است که تحت قیومیت هیچ کشوری نیست. با وجود شکل چهار ضلعی این ناحیه گاهی مثلث بیر طویل نامیده می‌شود.
بیر طویل به خاطر نزدیکی به محل زندگی طایفه آبابدا در ناحیه آسوان مصر، در سال ۱۹۰۲ تحت قیومیت دولت مصر قرار گرفت. در همین زمان ناحیه مثلث حلایب از شمال و شمال شرقی بیر طویل تحت قیومیت سودان اعلام شد چون طوایف این ناحیه از اهالی سودان بودند. این دو ناحیه در یک ناحیه چهارضلعی کوچک هم مرز بودند. اگرچه مصر همچنان این ناحیه را تحت اداره خود دارد اما این ناحیه در هیچ یک از نقشه‌های دولتی به عنوان بخشی از مصر مشخص نمی‌شود.
ناحیه بیر طویل از معدود مناطق جهان است که تحت قیومیت هیچ کشوری نیست.
۵۳ (عدد)

۵۳ (عدد)
Natural number
۵۳(پنجاه و سه) یک عدد طبیعی است که بعد از ۵۲ و قبل از ۵۴ قرار دارد.
| ن ب ورده‌های اعداد اول | ن ب ورده‌های اعداد اول |
| --- | --- |
برحسب فرمول:  اعداد فرما  اعداد مرسن  Double Mersenne (22p−1 − 1)  Wagstaff  (2p + ۱)/۳  Proth (k·2n + ۱)  Factorial (n! ± 1)  Primorial (pn# ± 1)  Euclid (pn# + 1)  Pythagorean (4n + ۱)  Pierpont (2m·3n + ۱)  Quartan (x4 + y4)  Solinas (2m ± 2n ± 1)  Cullen (n·2n + ۱)  Woodall (n·2n − 1)  Cuban (x3 − y3)/(x − y)  Carol  (2n − 1)2 − 2  Kynea  (2n + 1)2 − 2  Leyland (xy + yx)  Thabit (۳·2n − 1)  Williams ((b−۱)·bn − 1)  میلز (⌊A3n⌋) 
برحسب دنباله اعداد:  اعداد اول فیبوناتچی  دنباله لوکاس  Pell  Newman–Shanks–Williams  Perrin  افراز عدد صحیح  اعداد بل  Motzkin 
برحسب خواص:  Wieferich (pair)  Wall–Sun–Sun  Wolstenholme  اعداد اول ویلسون  Lucky  Fortunate  عدد اول رامانوجان  Pillai  Regular  Strong  Stern  Supersingular (elliptic curve)  Supersingular (moonshine theory)  Good  Super  Higgs  Highly cototient 
وابسته به مبنا:  Palindromic  Emirp  Repunit  (10n − 1)/9  Permutable  Circular  Truncatable  Minimal  Weakly  Primeval  Full reptend  Unique  اعداد خوشحال  Self  Smarandache–Wellin  Strobogrammatic  Dihedral  Tetradic 
الگوها:  اعداد اول دوقلو  Bi-twin chain (n − 1, n + 1, 2n − 1, 2n + 1, …)  Triplet (p, p + 2 or p + 4, p + 6)  Quadruplet (p, p + 2, p + 6, p + 8)  k−Tuple  Cousin (p, p + 4)  Sexy (p, p + 6)  Chen  Sophie Germain/Safe (p, 2p + 1)  Cunningham (p, 2p ± 1, 4p ± 3, 8p ± 7, ...)  Arithmetic progression (p + a·n, n = 0, 1, 2, 3, ...)  Balanced (consecutive p − n, p, p + n) 
برحسب بزرگی:  Titanic (1,000+ digits)  Gigantic (10,000+ digits)  Mega (1,000,000+ digits)  بزرگ‌ترین عدد اول شناخته‌شده 
عدد مختلط:  Eisenstein prime  Gaussian prime 
اعداد مرکب:  Pseudoprime Catalan  Elliptic  Euler  Euler–Jacobi  Fermat  Frobenius  Lucas  Somer–Lucas  Strong  Carmichael number  Almost prime  Semiprime  Interprime  Pernicious 
موضوعات مرتبط:  Probable prime  Industrial-grade prime  عدد اول ممنوع  Formula for primes  شکاف اعداد اول 
اولین ۶۰ عدد اول:  ۲ (عدد)  ۳ (عدد)  ۵ (عدد)  ۷ (عدد)  ۱۱ (عدد)  ۱۳ (عدد)  ۱۷ (عدد)  ۱۹ (عدد)  ۲۳ (عدد)  ۲۹ (عدد)  ۳۱ (عدد)  ۳۷ (عدد)  ۴۱ (عدد)  ۴۳ (عدد)  ۴۷ (عدد)  ۵۳ (عدد)  ۵۹ (عدد)  ۶۱ (عدد)  ۶۷ (عدد)  ۷۱ (عدد)  ۷۳ (عدد)  ۷۹ (عدد)  ۸۳ (عدد)  ۸۹ (عدد)  ۹۷ (عدد)  ۱۰۱ (عدد)  ۱۰۳ (عدد)  ۱۰۷ (عدد)  ۱۰۹ (عدد)  ۱۱۳ (عدد)  ۱۲۷ (عدد)  ۱۳۱ (عدد)  ۱۳۷ (عدد)  ۱۳۹ (عدد)  ۱۴۹ (عدد)  ۱۵۱ (عدد)  ۱۵۷ (عدد)  ۱۶۳ (عدد)  ۱۶۷ (عدد)  ۱۷۳ (عدد)  ۱۷۹ (عدد)  ۱۸۱ (عدد)  ۱۹۱ (عدد)  ۱۹۳ (عدد)  ۱۹۷ (عدد)  ۱۹۹ (عدد)  ۲۱۱ (عدد)  ۲۲۳ (عدد)  ۲۲۷ (عدد)  ۲۲۹ (عدد)  ۲۳۳ (عدد)  ۲۳۹ (عدد)  ۲۴۱ (عدد)  ۲۵۱ (عدد)  ۲۵۷ (عدد)  ۲۶۳ (عدد)  ۲۶۹ (عدد)  ۲۷۱  ۲۷۷ (عدد)  ۲۸۱ 
فهرست اعداد اول: فهرست اعداد اول
صبح روز بعد

| صبح روز بعد | صبح روز بعد |
| --- | --- |
کارگردان: کیومرث پوراحمد
تهیه‌کننده: کیومرث پوراحمد
نویسنده: کیومرث پوراحمد
بازیگران: مهدی باقربیگی پروین دخت یزدانیان محمدعلی میانداری جمشید صدری جهانبخش سلطانی
فیلم‌بردار: عظیم جوانروح
تدوین‌گر: کیومرث پوراحمد
شرکت تولید: گروه کودک و نوجوان شبکه اول
تاریخ‌های انتشار: ۱۳۷۱
مدت زمان: ۸۵ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
صبح روز بعد فیلمی به کارگردانی و نویسندگی کیومرث پوراحمد محصول سال ۱۳۷۱ است. این فیلم بر اساس داستانی از مجموعه قصه‌های مجید، نوشته هوشنگ مرادی کرمانی ساخته شده است.
این فیلم شامل سه اپیزود جدول ضرب، تشویق و آقای ناظم است.
بازیگران

مهدی باقربیگی
پروین دخت یزدانیان
محمدعلی میانداری
جمشید صدری
جهانبخش سلطانی
مرتضی حسینی
محمدعلی شاهمرادی
رضا صدقی پور
رضا حسینزاده
افشین زرافشانی
اصغر خسروی
حسن سراییان
شور (دستگاه موسیقی)

دستگاه شور از دستگاه‌های موسیقی ایران است، که توسط بسیاری مهم‌ترین دستگاه موسیقی ایرانی دانسته می‌شود. این دستگاه منشأ چند آواز مهم در ردیف موسیقی ایرانی است (ابوعطا، بیات ترک، افشاری و دشتی) و دانگ اصلی آن، جزو دانگ‌های پایه در موسیقی ایرانی دانسته می‌شود.
برخلاف برخی دیگر از دستگاه‌ها، دستگاه شور همنام یکی از مقام‌های قدیم موسیقی ایرانی نیست. درجات شور با مقام حسینی مطابقت دارند اگر چه برخی از گوشه‌ها با فواصل مقام فرعی جان‌فزا تطبیق دارند. در ردیف‌های مختلف موسیقی، گوشه‌های مختلفی برای این دستگاه برشمرده شده، اما مهم‌ترین گوشه‌هایی که در بیشتر این ردیف‌ها آمده‌اند شامل شهناز، گریلی، ملا نازی، بزرگ و رهاب می‌شود.
تحلیل ردیف‌های موسیقی مختلف ایرانی توسط برونو نتل نشان داده که بین گوشه‌هایی که برای دستگاه شور برشمرده‌اند، و ترتیبی که برای آن‌ها قائل هستند تفاوت قابل توجهی وجود دارد. رایج‌ترین گوشه‌ها از نظر اجرا شامل درآمد، سلمک و شهناز هستند.
تاریخچه

به عقیدهٔ فرهاد فخرالدینی، نام «شور» ریشه در زبان عبری دارد و در عصر ساسانی وارد زبان فارسی شده‌است؛ مصدر «شور» در عبری، ریشهٔ واژهٔ عبری «شیر» (به عبری: שירה) است که به معنای آواز و سرود است؛ این نظر فخرالدینی تابع نظر عباس اقبال آشتیانی است که در کتاب «شعر و موسیقی در ایران» نوشته‌است: واژهٔ «شعر» عربی نیست بلکه معرب است و از واژهٔ عبری «شیر» ریشه می‌گیرد.
مهدی برکشلی در مقدمهٔ کتاب ردیف هفت دستگاه موسیقی ایرانی دستگاه شور را دارای ریشه‌ای بسیار قدیمی و آن را «مبنای بیشتر موسیقی‌های محلی و موسیقی معمول در ایلات» ایران می‌داند. با این حال، برخلاف برخی دیگر از دستگاه‌ها (نظیر نوا، سه‌گاه و چهارگاه) که همنام مقام‌های موسیقی قدیم ایران هستند و از آن‌ها نشئت گرفته‌اند، شور جزو مقام‌های اصلی موسیقی قدیم ایران نبوده‌است. بررسی گوشه‌های مختلف این دستگاه نشان می‌دهد که دستگاه شور با فواصل مقام حسینی مطابقت بیشتری دارد، اگر چه برخی از گوشه‌ها که در آن درجهٔ پنجم متغیر است (نظیر زیرکشِ سلمک یا گلریز) با فواصل مقام فرعی جان‌فزا تطبیق دارند. برخی از ردیف‌دانان، از جمله مهدی برکشلی و داریوش صفوت، ذکر کرده‌اند که فواصل شور در قدیم بر فواصل حسینی مطابقت داشته و از آن با نام «شور قدیم» یا «شور و شهناز» یاد می‌کنند، و در مقابل آنچه امروزه به عنوان دستگاه شور شناخته می‌شود را «شور جدید» می‌نامند.
در موسیقی عربی نام شور تحت عنوان یک مقام فرعی و بیشتر به صورت «شوری» به کار رفته‌است. در موسیقی عربی این مقام جزو خانوادهٔ بیاتی تقسیم‌بندی می‌شود و با نام «بیاتی شوری» شناخته می‌شود. برخی منابع موسیقی عربی این مقام را با نام کارجیغار (به انگلیسی: Karjighar) نیز یاد کرده‌اند، اما این نام که ریشه در ترکی دارد (به ترکی استانبولی: Karcığar)، در موسیقی ترکی برای مقامی به کار می‌رود که درجاتش با دستگاه شور ایرانی یا مقام بیاتی شوری ترکی منطبق نیست. درجات گام اول دستگاه شور، با آنچه در موسیقی عربی «دوکاه» (معرب «دوگاه») نامیده می‌شود مطابقت دارند. در تحلیل ردیف موسیقی ایرانی نیز به این نکته که شور در اصل همان دوگاه است اشاره شده‌است، به ویژه در خلال تحلیل گوشهٔ «پنج‌گاه» از دستگاه راست‌پنجگاه. در موسیقی ترکی درجات مقام بیاتی و عشاق، هر دو با دستگاه شور مطابقت دارد (تفاوت این دو مقام در موسیقی ترکی، از نظر درجات نیست بلکه از نظر ترتیب اجرای نت‌ها است).
اهمیت

دستگاه شور مهم‌ترین دستگاه موسیقی ایرانی دانسته می‌شود و به آن «مادر همهٔ دستگاه‌ها» گفته می‌شود، زیرا چند آواز مهم از شور منشعب شده‌اند و حتی در دستگاه‌های دیگر نظیر نوا و سه‌گاه نیز تأثیر شور مشهود است. دستگاه شور بیش از دستگاه‌های دیگر مورد تحقیق بوده‌است، که از قدیمی‌ترین آن‌ها می‌توان به کتاب آواز شور اثر محمدتقی مسعودیه (منتشر شده در سال ۱۹۶۸) اشاره کرد.
پس از تحول مقام به دستگاه، چند مقام در قالب گوشه‌هایی در دستگاه شور نگه داشته شده‌اند (از جمله رهاوی، بزرگ و حسینی)، و در تقسیم‌بندی ارائه شده توسط داریوش طلایی که تمام دستگاه‌ها را با کمک چهار دانگ اصلی توضیح می‌دهد، دانگ اول دستگاه شور یکی از این دانگ‌های بنیادین است. همچنین دستگاه شور از طریق گوشه‌های مختلفش راه برای پرده‌گردانی به دیگر دستگاه‌ها دارد (مثلاً گوشه‌های حسینی و رهاوی امکان تغییر از شور به نوا و برعکس را فراهم می‌کنند).
ساختار

گام شور از نظر مُد، کوچک (مینور) محسوب می‌شود زیرا درجهٔ سوم (در تصویر، سی بمل) و درجهٔ ششم (می بمل) و درجهٔ هفتم (فا) که از درجات مُدال هستند، به نسبت نت «سل» (نت پایه) دارای فاصلهٔ کوچک (شبیه گام کوچک غربی) هستند؛ فاصلهٔ این درجات را با اختلاف ربع پرده در درجهٔ دوم، می‌توان با فواصل درجات مدهای یونانی فریژین و ائولین، یا گام کوچک نظری (مینور تئوریک) منطبق دانست. این مقایسه صرفاً از نظر انطباق فواصل درجات گام صورت گرفته‌است وگرنه درجات گام‌های غربی، چه کوچک (مینور) و چه بزرگ (ماژور) نقشی ثابت دارند اما در موسیقی ایران بسته به احساس و روحیهٔ ایرانی، نقش درجات مدام در حال تغییر هستند.
گام شور پایین‌رونده است؛ به این معنا که روند ملودی‌های شور اکثراً از بالا به پایین است و درجات دوم (لا کرن) و هفتم (فا) و چهارم (دو) به طرف نت پایه (سل) متمایل هستند و از میان دو درجهٔ دوم و هفتم، از آنجایی که درجهٔ دوم به نت پایه نزدیک‌تر است، محسوس پایین‌روندهٔ شور محسوب می‌شود. برخی اوقات فرودهای شور بالارونده هستند که در این مواقع، درجهٔ ششم (می بمل) ربع پرده و حتی گاهی نیم پرده بالا می‌رود زیرا به درجهٔ هشتم متمایل می‌شود و از درجهٔ پنجم (ر) دور می‌شود.
درجهٔ پنجم گام شور، نت متغیر است. این درجه با فاصلهٔ یک پرده از درجهٔ چهارم تعریف می‌شود (مثلاً در شورِ سل، به صورت ر بکار)، اما در برخی گوشه‌های این درجه می‌تواند یک ربع پرده پایین‌تر آورده شود (مثلاً ر کرن) و با مقام حسینی مطابق می‌شود. اما در برخی گوشه‌ها و ملحقات دیگر شور (برای مثال در آواز ابوعطا) نت پنجم متغیر نیست و هرگز پایین آورده نمی‌شود، و دلیل آن که در بقیه پایین آورده می‌شود نیز مشخص نیست چنان‌که مثلاً در پیش‌درآمد شور علی‌اکبر شهنازی، در ابتدا این نت پایین آورده نمی‌شود اما در بخش دوم این پیش‌درآمد به یک‌باره این فاصله تغییر می‌کند. به هر حال، با توجه به فرودگاه دستگاه شور که در آن‌ها این درجه پایین آورده نمی‌شود می‌توان نتیجه گرفت که مد مبنا در دستگاه شور، آنی است که درجهٔ پنجمش پایین آورده نشده‌است. در ردیف میرزاعبدالله نیز در گوشه‌هایی همچون کرشمه و رهاوی (رهاب) هم فواصل مد مبنا و هم فواصل مد انتقالی به شکل تفکیک‌ناپذیر استفاده شده‌اند.
زمانی که درجهٔ پنجم شور ربع پرده پایین‌تر آورده شود، دانگ دوم شور (از درجهٔ چهارم تا هفتم) از نظر فواصل با دانگ اول شور یکسان می‌شود و «شور دوم» در این منطقه شکل می‌گیرد؛ از همین جهت است که برای دستگاه شور «مناطقی» تعریف می‌شود.
ساختار > مناطق

دستگاه شور در سه منطقه اجرا می‌شود، که به ترتیب شور پایین، شور وسط، و شور بالا (یا اوج) نامیده می‌شوند. شور پائین وسعتی برابر یک فاصلهٔ چهارم درست دارد، یعنی همان دانگ اول دستگاه شور. درآمد شور در این منطقه اجرا می‌شود. شور وسط دانگ دوم دستگاه شور را می‌سازد و به دانگ اول متصل است به گونه‌ای که نت آخر دانگ اول، نت اول دانگ دوم است. گوشه‌هایی چون شهناز، گریلی، خارا، قجر و قرچه در این منطقه اجرا می‌شوند. در گوشه‌هایی نظیر «گلریز» و «بزرگ» درجهٔ هشتم به دانگ دوم افزوده می‌شود که باعث می‌شود وسعت دانگ دوم را تا فاصلهٔ پنجم بزرگ افزایش دهد؛ اینجاست که درجهٔ هشتم شور، محور ملودی (نت شاهد) می‌شود و زمینه برای اجرای شور بالا مهیا می‌شود. شور بالا (اوج) از درجهٔ هشتم آغاز می‌شود و دانگ سوم دستگاه شور را تشکیل می‌دهد. بین دانگ سوم (شور بالا) و دانگ دوم (شور وسط) یک پرده فاصله است؛ به عبارتی دیگر، دانگ سوم همان دانگ اول است با این تفاوت که یک اکتاو بالاتر اجرا می‌شود. گوشهٔ حسینی در این دانگ اجرا می‌شود.
هر سه منطقه (دانگ) از نظر فاصله برهم منطبق هستند به گونه‌ای که فواصل میانی هر دانگ دو فاصلهٔ دوم نیم‌بزرگ و یک فاصلهٔ دوم بزرگ هستند.
آوازها (متعلقات)

بر اثر جابه‌جا شدن نقش و وظیفهٔ نت‌های دستگاه شور، کیفیت‌های دیگری از شور حاصل می‌شود که با تثبیت هرکدام از این حالت‌ها در نقش زمینه و فضای اصلی، مایهٔ جدیدی پدید می‌آید که به آن‌ها ملحقات یا متعلقات شور می‌گویند. بیشتر نظریه‌پردازان این ملحقات را آواز می‌نامند. هرکدام از این آوازها استقلال اجرایی دارند و گوشه‌های مختص به خود را دارند. از آنجایی که در موسیقی قدیم، نامی از این آوازها نیامده‌است، می‌توان گفت این آوازها برداشتی تازه از دستگاه شور بوده‌است و احتمالاً از دورهٔ افشاریه، زندیه و قاجاریه به این سو معمول شده‌اند و نیز احتمال دارد هر کدام از این آوازها مربوط به مناطق و نژادهای مختلف باشند. به عنوان مثال ابوعطا که به «دستان عرب» نیز شهرت داشته، مربوط به قوم عرب (ناحیه حجاز)، افشاری مربوط به طایفهٔ افشار، بیات ترک مربوط به طایفهٔ زندیه و دشتی که در گیلان با نام گیلکی و در فارس با نام دشتستانی شهرت داشته‌است، از این نواحی آمده باشد و در گذر زمان مورد پسند واقع شده و رواج یافته‌است. در آوازهای دستگاه شور، نقش نت پایه به درجات دیگری به جز درجهٔ اول گام محول می‌شود. در واقع وجه تمایز متعلقات شور نسبت به یکدیگر، جابه‌جایی نت شاهد و ایست و متغیر در روی درجات گام شور است.
بیشتر موسیقی‌دانان دستگاه‌های موسیقی ایرانی را هفت عدد می‌دانند و ابوعطا، بیات ترک، افشاری و دشتی را جزء ملحقات شور طبقه‌بندی می‌کنند. با این حال برخی، از جمله هرمز فرهت، تعداد دستگاه‌های موسیقی ایرانی را دوازده عدد می‌دانند و این چهار آواز را به عنوان چهار دستگاه مستقل از شور (اما مرتبط با شور) معرفی می‌کنند (دستگاه دوازدهم بیات اصفهان است که بقیه آن را جزو دستگاه همایون می‌دانند).
از سوی دیگر، بین چهار آوازی که متعلقات شور دانسته می‌شوند هم، دو آواز (بیات ترک و افشاری) گامی متفاوت از شور دارند و در نتیجه برخی آن را مستقل از شور می‌دانند، در حالی که دو آواز دیگر (ابوعطا و دشتی) ارتباط نزدیک‌تری با شور دارند.
آوازها (متعلقات) > ابوعطا

آواز ابوعطا از درجهٔ دوم شور ساخته می‌شود. فرصت‌الدوله شیرازی معتقد است ابوعطا همان سارنج است و این آواز قسمی از فرود شور است. تصنیف بهار دلکش یکی از آثار ساخته‌شده در آواز ابوعطا (گوشهٔ حجاز) است.
نت شروع و نت ایست ابوعطا، درجهٔ دوم شور است. درجهٔ چهارم نت شاهد است و می‌تواند به عنوان نت آغاز هم استفاده شود. درجهٔ پنجم شور در این آواز نت متغیر نیست و بیشتر آواز در فاصلهٔ درجهٔ دوم تا درجهٔ چهارم شور اجرا می‌شود. درجهٔ سوم شور در این آواز بسیار اجرا می‌شود اما فقط به عنوان‌گذاری بین درجات دوم و چهارم.
هرمز فرهت ابوعطا را یک دستگاه جدا از شور می‌داند و گوشه‌های زیر را برایش برمی‌شمارد: سَیَخی، حجاز، چهارباغ، و گَبری. در مقابل، مهدی برکشلی ابوعطا را جزو نغمه‌های دستگاه شور می‌داند و برایش این گوشه‌ها را برمی‌شمرد: درآمد، حجاز (نت شاهد: درجهٔ پنجم، نت ایست: درجهٔ اول)، چهارباغ (معمولاً قطعه‌ای ضربی).
به گوشهٔ ابوعطا و آواز ابوعطا، سارنج و دستانِ عرب نیز گفته می‌شود.
آوازها (متعلقات) > بیات ترک

آواز بیات ترک از درجهٔ سوم شور ساخته می‌شود؛ به آن معنا که نت شاهد در آواز بیات ترک، درجهٔ سوم دستگاه شور است. در خود دستگاه شور، درجهٔ سوم کمتر مورد استفاده قرار گرفته اما در بیات ترک، این درجه، مایهٔ اصلی محسوب می‌شود. سه نوع فرود در این آواز وجود دارد که عبارتند از: فرود روی نت شاهد، فرود روی نت زیرپایهٔ شور و فرود روی نت پایهٔ شور. تصنیف اندک اندک اثر شهرام ناظری، یکی از آثار ساخته شده در آواز بیات ترک است.
واژهٔ «ترک» در نام این آواز به قوم قشقایی اشاره می‌کند و نه به ترک‌های ترکمنستان یا آذربایجان یا ترکیه. از همین رو برخی آن را با نام بیات زند نیز می‌شناسند. هرمز فرهت بیات ترک را یک دستگاه جدا از شور تعریف می‌کند و برایش این گوشه‌ها را برمی‌شمارد: دوگاه، روح الارواح، مهدی ضرابی، قطار و قرائی. برکشلی برای بیات ترک یک نت ایست هم قائل است (درجهٔ هفتم)، و گوشه‌های زیر را برای آن برمی‌شمرد: درآمد، قطار (نت شاهد: درجهٔ دوم، نت ایست: درجهٔ هفتم از طرف بم، رایج بین ایلات کرد، معمولاً با اشعاری از بابا طاهر عریان)، فیلی (نت شاهد: درجه هفتم، نت ایست: درجه سوم).
آوازها (متعلقات) > افشاری

آواز افشاری از درجهٔ چهارم شور ساخته می‌شود؛ به این معنا که نت شاهد در آواز افشاری، درجهٔ چهارم دستگاه شور است. نت ایست در روی درجهٔ دوم و توقف و خاتمه، روی نت زیر پایهٔ شور است و در واقع حالتی شبیه به گوشهٔ رهاب دارد. «این دهان بستی دهانی باز شد» آوازی است در مایهٔ افشاری (گوشهٔ مثنوی) که توسط محمدرضا شجریان برای ماه رمضان اجرا شده‌است. «از کفم رها» نیز تصنیفی در آواز افشاری است که عارف قزوینی ساخته و خوانندگانی چون محمدرضا شجریان و سیما مافیها آن را خوانده‌اند.
هرمز فرهت افشاری را به عنوان یک دستگاه مستقل از شور تعریف می‌کند و برایش گوشه‌های زیر را برمی‌شمارد: بیات راجع، رهاب، مسیحی، نهیب، و مثنوی پیچ. برکشلی افشاری را جزئی از شور می‌داند، و نت پنجم آن را متغیر می‌داند و آن را دلیل «حالت مالیخولیایی» این نغمه عنوان می‌کند؛ وی برای افشاری این گوشه‌ها را برمی‌شمرد: درآمد، جامه‌دران (نت شروع: درجهٔ پنجم، نت متغیر: درجهٔ پنجم)، مثنوی‌پیچ (نت شروع: درجهٔ هفتم از طرف بم، نت شاهد: درجهٔ چهارم، نت ایست: درجهٔ دوم، غالباً با اشعار مولوی خوانده می‌شود)، قرائی (نت شروع: درجهٔ هفتم، نت شاهد: درجهٔ هفتم، نت ایست: درجهٔ پنجم)، شاه‌ختایی (نت شروع: درجهٔ هفتم از طرف بم، نت شاهد: درجهٔ سوم، نت ایست: درجهٔ دوم).
آوازها (متعلقات) > دشتی

آواز دشتی از درجهٔ پنجم شور ساخته می‌شود؛ به این معنا که شاهد آواز دشتی، درجهٔ پنجم دستگاه شور است. نت شروع آواز دشتی درجهٔ سوم شور است و نت شاهد آن درجهٔ پنجم شور، که در عین حال نت متغیر هم هست، و نت ایست دشتی نت پایهٔ شور است.
شاهد دشتی نتی متغیر است بدین شکل که گاهی ربع پرده پایین می‌آید. علت این تغییر برمی‌گردد به درجهٔ چهارم شور، زیرا وقتی ملودی حول و حوش درجه چهارم شور می‌چرخد، درجهٔ پنجم شور (شاهد دشتی) گرایش به درجهٔ چهارم پیدا می‌کند و به همین دلیل ربع پرده کم می‌شود. ایست نهایی تمام جملات ردیف دشتی، روی نت پایهٔ دستگاه شور است. سرود ای ایران یکی از آثار ساخته‌شده در آواز دشتی است. انگیزه‌ای که باعث شد روح‌الله خالقی ای ایران را در مایهٔ دشتی بسازد این بود که می‌خواست ثابت کند در آواز دشتی نیز می‌توان کاری حماسی ساخت و این آواز لزوماً برای فضاهای غمگین نیست.
هرمز فرهت دشتی را به عنوان یک دستگاه مستقل از شور معرفی می‌کند و گوشه‌های زیر را برایش برمی‌شمارد: بیدَگانی، چوپانی، دَستِستانی، غم‌انگیز، گیلکی، کوچه‌باغی، و عشاق. برکشلی آن را جزئی از شور می‌داند که «استقلال نیمه کاملی» دارد و به آن لقب «دستگاه فرعی» می‌دهد و گوشه‌های زیر را برایش برمی‌شمرد: درآمد، دوبیتی (اغلب با اشعار بابا طاهر عریان خوانده می‌شود)، گیلکی (در آن نت متغیر وجود ندارد و نت شاهد ثابت است)، گبری (نت شروع: درجهٔ چهارم، نت متغیر: ندارد)، بیات کرد (نت شروع: درجهٔ چهارم).
برخی از نظریه‌پردازان آواز دیگری به نام آواز بیات کرد را نیز جزو متعلقات شور طبقه‌بندی می‌کند که از درجهٔ چهارم شور آغاز می‌شود و خصوصیاتش (نظیر نت شاهد و متغیر و ایست) مانند آواز دشتی است.
ردیف‌های دستگاه شور

چندین ردیف برای دستگاه شور ساخته و پرداخته شده‌اند؛ از جمله ردیف میرزا عبدالله که آن را می‌توان قدیمی‌ترین ردیف در این فهرست نامید.
پس از ردیف میرزاعبدالله، ردیف مهدی‌قلی هدایت که روایتی از ردیف میرزاعبدالله است و ردیف صبا که نتِ مهمترین گوشه‌هایش در سه کتاب توسط خودش نوشته شده‌است، قدیمی‌تر از بقیه هستند.
همچنین دو ردیف شور توسط نورعلی برومند روایت شده‌است که اولی توسط برونو نتل در سال‌های ۱۹۶۸ تا ۱۹۶۹ در جلساتِ کلاس و دیگری در سال ۱۹۷۵ توسط وزارت هنرهای زیبا ضبط شده‌است. همچنین گلچینی از ردیف شور توسط کامبیز روشن‌روان به سفارش کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان گردآوری و ضبط شده‌است. این ردیف، توسط چندین نوازنده مختلف اجرا شده‌است.
طولانی‌ترین ردیفِ شور، توسط موسی معروفی تدوین شده‌است و البته هیئتی تحت نظر وزارت فرهنگ نیز در این راه معروفی را یاری کرده‌اند. ردیف معروفی در ردیفِ روایت‌های مهم قرار می‌گیرد. این ردیف توسط معروفی نت‌نویسی و توسط سلیمان روح‌افزا اجرا شده‌است.
احساس

دستگاه شور دارای حال و هوای تفکرآمیز، شاعرانه و دلنشین توصیف شده‌است که گاهی حالت غم برمی‌انگیزد اما در همین حال نویدبخش تسلی این غم نیز هست. این دستگاه همچنین دارای حالی عرفانی دانسته می‌شود و بر تأثیرگذاری عمیق آن بر ایرانیان تأکید شده‌است.