stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ایگلوی، میزوری

| ایگلوی، میزوری | ایگلوی، میزوری |
| --- | --- |
روستا: روستا
شعار: یک شهر کوچک با فردایی بزرگ!: شعار: یک شهر کوچک با فردایی بزرگ!
موقعیت ایگلوی، میزوری در نقشه: موقعیت ایگلوی، میزوری در نقشه
مختصات: ۴۰°۲۸′۹″ شمالی ۹۳°۵۹′۱۵″ غربی﻿ / ﻿۴۰٫۴۶۹۱۷°شمالی ۹۳٫۹۸۷۵۰°غربی﻿ / 40.46917; -93.98750: مختصات: ۴۰°۲۸′۹″ شمالی ۹۳°۵۹′۱۵″ غربی﻿ / ﻿۴۰٫۴۶۹۱۷°شمالی ۹۳٫۹۸۷۵۰°غربی﻿ / 40.46917; -93.98750
کشور: ایالات متحده آمریکا
ایالت آمریکا: میزوری
شهرستان: شهرستان هریسون، میزوری
مساحت: مساحت
 • کل: ۱٫۰۲ مایل مربع (۲٫۶۴ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱٫۰۱ مایل مربع (۲٫۶۲ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰۱ مایل مربع (۰٫۰۳ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۰۹۳ فوت (۳۳۳ متر)
جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰ ایالات متحده آمریکا): جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰ ایالات متحده آمریکا)
 • کل: ۳۱۶
 • برآورد (۲۰۱۶): ۳۰۳
 • تراکم: ۳۱۰/مایل مربع (۱۲۰/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (منطقه زمانی مرکزی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: ۶۴۴۴۲
کد منطقه: 660
کد FIPS: 29-20674
شماره GNIS مشخصات: 0730088
وبگاه: http://www.eagleville.com/
ایگلوی (به انگلیسی: Eagleville) یک روستا در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان هریسون، میزوری واقع شده‌است. ایگلوی ۲٫۶۴ کیلومتر مربع مساحت و ۳۱۶ نفر جمعیت دارد و ۳۳۳ متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد.
تفویض خدایان

| 0 | 1 |
| --- | --- |
جلد تفویض خدایان, کتاب دوم، از کالکشن کتاب‌های کمیاب دانشگاه هاروارد: جلد تفویض خدایان, کتاب دوم، از کالکشن کتاب‌های کمیاب دانشگاه هاروارد
نویسنده(ها): شو ژونگ‌لین لو شی‌شینگ
عنوان اصلی: 封神演義
کشور: چین
زبان: چینی
گونه(های) ادبی: اسطوره‌شناسی چین، فانتزی، داستان تاریخی
تاریخ نشر: قرن شانزدهم
گونه رسانه: چاپی
تفویض خدایان (انگلیسی: The Investiture of the Gods) همچنین با نام‌های چینی فنگ‌شن یان‌یی (چینی سنتی: 封神演義; ماندارین پین‌یین: Fēngshén Yǎnyì; Wade–Giles: Fêng1-shên2 Yan3-yi4; جیوت‌پینگ: Fung1 San4 Jin2 Ji6) و فنگ‌شن بانگ (封神榜), یک رمان چینی قرن شانزدهم است که در دوره دودمان مینگ (۱۳۶۸–۱۶۴۴) نوشته شده‌است.
این کتاب شامل ۱۰۰ فصل است و نخستین بار در فرمت کتاب بین سالهای ۱۵۶۷ و ۱۶۱۹ منتشر شد. منبع دیگری ادعا می‌کند که در سال ۱۶۰۵ منتشر شده‌است. این کتاب ترکیبی از عناصر تاریخی، فولکلور، اسطوره‌شناسی، افسانه‌ها و فانتزی است.
داستان در دوران افول دودمان شانگ (۱۶۰۰–۱۰۴۶ قبل از میلاد) و ظهور دودمان ژو (۱۰۴۶–۲۵۶ قبل از میلاد) می‌گذرد.
باجول

| باجول | باجول |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۱°۴۴′۲۷″شمالی ۵۰°۰۷′۴۲″شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۷۴۰۹۱۷۹°شمالی ۵۰٫۱۲۸۳۴۰۴°شرقی﻿ / 31.7409179; 50.1283404: مختصات: ۳۱°۴۴′۲۷″شمالی ۵۰°۰۷′۴۲″شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۷۴۰۹۱۷۹°شمالی ۵۰٫۱۲۸۳۴۰۴°شرقی﻿ / 31.7409179; 50.1283404
کشور: ایران
استان: خوزستان
شهرستان: دزپارت
بخش: قارون
دهستان: شیوند
جمعیت: ۷۵ نفر (سرشماری ۹۵)
باجول، روستایی در دهستان شیوند بخش قارون شهرستان دزپارت در استان خوزستان ایران است.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۷۵ نفر (۱۸ خانوار) بوده است.
گروه فرانتیه

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نام بومی: 先丰服务集团
نوع: شرکت سهامی عام شرکت دولتی
نماد سهام شرکت: SEHK: 500
صنعت: ترابری
بنیانگذاران: اریک پرینس
دفتر مرکزی: هنگ کنگ
مادر: گروه سیتیک
وبگاه: fsgroup.com
گروه فرانتیه (انگلیسی: Frontier Group) شرکت ترابری چینی است، که در سال ۲۰۱۴ توسط اریک پرینس تأسیس شد.
تپه طویل (تپه اکبرآباد)

| تپه طویل (تپه اکبرآباد) | تپه طویل (تپه اکبرآباد) |
| --- | --- |
نام: تپه طویل (تپه اکبرآباد)
کشور: ایران
استان: استان خراسان شمالی
شهرستان: شهرستان فاروج
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: تپه
دیرینگی: هزاره اول
دورهٔ ساخت اثر: هزاره اول
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۶۹۶
تاریخ ثبت ملی: ۲۳ فروردین ۱۳۴۶
تپه طویل (تپه اکبرآباد) مربوط به هزاره اول قبل از میلاد است و در فاروج، غرب شهر واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۳ فروردین ۱۳۴۶ با شمارهٔ ثبت ۶۹۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
توماس والتر بنرمن کیبل

| توماس والتر بنرمن کیبل | توماس والتر بنرمن کیبل |
| --- | --- |
پرونده:TH-Head-Sakurai.jpg: پرونده:TH-Head-Sakurai.jpg
زادهٔ: ۲۳ دسامبر ۱۹۳۲ چنای، ولایت مدرس، راج بریتانیا
درگذشت: ۲ ژوئن ۲۰۱۶ (۸۳ سال)
ملیت: بریتانیا
محل تحصیل: دانشگاه ادینبرو، کارشناسی، کارشناسی ارشد، دکترا
شناخته‌شده برای: نظریه میدان‌های کوانتومی، Broken symmetry، بوزون هیگز، سازوکار هیگز، و کیهان‌شناسی
جوایز:  همکار انجمن سلطنتی (۱۹۸۰)  Hughes Medal (۱۹۸۱)  Rutherford Medal and Prize (۱۹۸۴)  Guthrie Medal and Prize (۱۹۹۳)  Sakurai Prize (۲۰۱۰)  مدال دیراک (۲۰۱۳)  مدال آلبرت اینشتین (۲۰۱۴)  مدال مؤسسه فیزیک اسحاق نیوتن (۲۰۱۶) 
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): فیزیک نظری
محل کار: کالج سلطنتی لندن
پایان‌نامه: Topics in quantum field theory: 1. Schwinger's action principle; 2. Dispersion relations for inelastic scattering processes (۱۹۵۸)
استاد راهنما: جان پولکینگورن
 :  
توماس والتر بنرمن کیبل (انگلیسی: Tom Kibble؛ زادهٔ ۲۳ دسامبر ۱۹۳۲ – درگذشتهٔ ۲ ژوئن ۲۰۱۶) دارندهٔ عالی‌ترین رتبهٔ امپراتوری بریتانیا و عضو انجمن سلطنتی و یک فیزیک‌دان اهل انگلستان در زمینهٔ فیزیک نظری بود.
بوستان موش‌ها

بوستان موش‌ها یک تحقیق دربارهٔ اعتیاد به مواد مخدر بود که در اواخر دهه ۷۰ (و انتشار در سال ۱۹۸۱) توسّط روان‌شناس کانادایی بروس الکساندر و همکارانش در دانشگاه سیمون فریزر در کانادا انجام شد.
فرضیّهٔ الکساندر این بود که استفاده از موادّ مخدّر باعث اعتیاد نمی‌شود و اعتیادی که در آزمایش موش‌ها نسبت به مورفین است، کاملاً وابسته به شرایط زندگی آن‌هاست و خود دارو هیچ اعتیادی ندارد.
الکساندر برای آزمودن فرضیّهٔ خود، بوستان موش‌ها را ساخت؛ یک کلونی بزرگ که ۲۰۰ برابر یک قفس آزمایشگاهی مساحت داشت. در این آزمایش ۱۶-۲۰ موش از هر دو جنس، محلّ اقامت، توپ، چرخ برای بازی و فضای کافی برای جفت‌گیری داشتند. به نظر می‌رسید که نتیجهٔ این آزمایش فرضیّهٔ او را تأیید کرده‌است.
دو مجلّهٔ علمی ساینس و نیچر مقالهٔ اوّل الکساندر را رد کردند. مقاله منتشر شده در ابتدا هیچ پاسخی دریافت نکرد. چند سال بعد هم دانشگاه بودجهٔ آزمایش پارک موش‌ها را قطع کرد.
آزمایش پارک موش‌ها

در بوستان موش‌ها، موش‌ها می‌توانستند از یکی از دو مخزن مایع، که هرکدام ثبت می‌کرد هر موش چه‌قدر نوشیده، مایعات بنوشند. مایع یکی از مخزن‌ها حاوی مرفین بود و مخزن دیگر فقط آب معمولی داشت.
الکساندر تعدادی آزمایش دربارهٔ تمایل موش‌ها به مصرف مرفین طرّاحی کرد. این آزمایش فریبنده روی چهار گروه موش انجام شد. گروه سی‌سی در بیست و دو روزگی که از پستان گرفته شدند، از بقیّه جدا شدند و تا هشتاد روزگی که پایان آزمایش بود در قفس‌های آزمایشگاه نگهداری شدند؛ گروه پی‌پی در بازه زمانی یکسان، در بوستان موش‌ها اقامت کردند؛ گروه سی‌پی در شصت و پنج روزگی از قفس‌های آزمایشگاه به بوستان موش‌ها منتقل شدند؛ و گروه پی‌سی در شصت و پنج روزگی از بوستان موش‌ها به قفس‌های آزمایشگاه منتقل شدند.
موش‌های درون قفس (گروه‌های سی‌سی و پی‌سی) مرفین را بلافاصله مصرف می‌کردند و حتّی با این‌که کمی شیرین‌کننده داشت، موش‌های نر درون قفس ۱۹ برابر موش‌های نر درون بوستان مرفین مصرف کردند. موش‌های درون بوستان در برابر خوردن آب مرفین‌دار مقاومت می‌کردند. آن‌ها گاهی هم آب مرفین‌دار می‌نوشیدند (مادّه‌ها بیش‌تر از نرها) امّا در نهایت از لحاظ آماری، آب ساده را به آب مرفین‌دار ترجیح دادند. الکساندر می‌نویسد که جالب‌ترین گروه، گروهی بودند که درون قفس بودند امّا قبل از شروع آزمایش به داخل بوستان آورده شده بودند یعنی گروه سی‌پی. این موش‌ها از مصرف کردن مرفین سنگین خودداری می‌کردند امّا وقتی که آب مرفین‌دار شیرین‌تر و رقیق‌تر شد، آن‌ها هم شروع به مصرف کردند و تقریباً به اندازه موش‌هایی که درون قفس زندگی می‌کردند مرفین مصرف کردند. او نتیجه گرفت که آن‌ها از آب شیرین‌شده مصرف می‌کنند تا حدّی که رفتار اجتماعی آن‌ها را مختل نکند. حتی از این هم قابل توجّه‌تر، او می‌نویسد که هنگامی که مادّه نالوکسان که اثر پادمخدّر دار را به مخزن آب مرفین‌دار اضافه کرد، موش‌های بوستان شروع به استفاده از آن کردند.
در یک آزمایش دیگر، او موش‌های معمولی درون قفس‌های آزمایشگاه را مجبور کرد به مدّت پنجاه و هفت روز آب مرفین‌دار بنوشند و نوشیدنی دیگری در اختیار آن‌ها قرار نداد. وقتی که آن‌ها را به بوستان موش‌ها منتقل کرد، آن‌ها می‌توانستند از بین آب معمولی و آب مرفین‌دار یکی را برای نوشیدن انتخاب کنند. آن‌ها آب معمولی را انتخاب کردند. او می‌نویسد که آنها برخی از نشانه‌های وابستگی به مواد را داشتند امّا برخلاف آنچه دربارهٔ معتادها شنیده‌ام، هیچ‌وقت عرق کردن‌های شدید و تشنّج نداشتند.
واکنش‌ها به آزمایش

دو مجلّه علمی ساینس و نیچر مقاله نخست الکساندر را رد کردند امّا در نهایت مجلّه داروهای روان‌گردان آن را پذیرفت و چاپ کرد.
مطالعات بعدی منجر به بازتولید نتایج آزمایش اصلی نشدند. یکی از این مطالعات نشان داد که هم موش‌های قفس و هم موش‌های درون بوستان، تمایلشان نسبت به مصرف مرفین کم می‌شود و این به علّت تفاوت ژنتیکی است.
فهرست منابع

ویکی‌پدیای انگلیسی https://en.wikipedia.org/wiki/Rat_Park
یک موش ویستار سفید آزمایشگاهی
هوجو اوجیترو

| هوجو اوجیترو | هوجو اوجیترو |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱ ژانویهٔ ۱۵۴۰
درگذشت: ۱۰ اوت ۱۵۹۰
ملیت: ژاپن
هوجو اوجیترو (به ژاپنی: (北条 氏照 Hōjō Ujiteru); ۱ ژانویهٔ ۱۵۴۰ – ۱۰ اوت ۱۵۹۰) سامورایی پسر هوجو اوجی‌یاسو اهل ژاپن بود. وی صاحب قلعه هاچی‌اوجی بود که اکنون در توکیو قرار دارد.
تپه طویلان سفلی

| تپه طویلان سفلی | تپه طویلان سفلی |
| --- | --- |
نام: تپه طویلان سفلی
کشور: ایران
استان: استان همدان
شهرستان: شهرستان اسدآباد
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: تپه
دیرینگی: دوران‌های تاریخی پس از اسلام
دورهٔ ساخت اثر: دوران‌های تاریخی پس از اسلام
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۱۳۶۴
تاریخ ثبت ملی: ۱۰ بهمن ۱۳۸۳
تپه طویلان سفلی مربوط به دوران پیش از تاریخ ایران باستان تا دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان اسدآباد، بخش مرکزی، روستای طویلان سفلی واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۰ بهمن ۱۳۸۳ با شمارهٔ ثبت ۱۱۳۶۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
هلیم (فیلم ۲۰۱۴)

| هلیُم | هلیُم |
| --- | --- |
کارگردان: آندرس والتر
تهیه‌کننده: کیم ماگنوسون
نویسنده: کریستین گامست میلر-هریس آندرس والتر
بازیگران: کاسپر کرامپ پل فولک کروسبک ماریجانا یانکوویچ
فیلم‌بردار: راسموس هایز
تدوین‌گر: لارس ویسینگ
تاریخ‌های انتشار:  ۲۵ ژانویه ۲۰۱۴ (۲۰۱۴-۰۱-۲۵) (Rotterdam)  
مدت زمان: ۲۳ دقیقه
کشور: دانمارک
«هلیُم» (انگلیسی: Helium) یک فیلم کوتاه است به کارگردانی آندرس والتر است که در سال ۲۰۱۴ منتشر شد.
داستان

داستان درباره ی آلفرد پسر کوچکی در بیمارستان است که از بیماری ترمینال نامعلومی رنج می برد و انزو، سرایدار بیمارستان، در ملاقات با آلفرد سعی در ایجاد دوستی ، برای او از دنیای خیالی زیبایی به نام هلیوم میگوید و شادی و لذت از زندگی را دوباره برای او احیا میکند.انزو به او میگوید که برای رفتن به هلیوم باید سوار بالون شود که انزو آن بالون را برایش درست میکند....
بازیگران

پل فولک کروسبک در نقش آلفرد
کاسپر کرامپ در نقش انزو ، سرایدار بیمارستان
ماریجانا یانکوویچ در نقش پرستار آلفرد
جوایز

| جوایز> جایزه | جوایز> تاریخ مراسم | جوایز> دسته بندی | جوایز> دریافت کنندگان و نامزد | جوایز> نتیجه |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| جایزهٔ اسکار | ۲ مارس ۲۰۱۴ | جایزهٔ اسکار بهترین فیلم کوتاه زنده | اندرس والتر کیم ماگنوسون | برنده |
:
باسل عبدالنبی

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Basil Abdul Nabi
زادروز:  ۱۲ اکتبر ۱۹۶۱ ‏(۶۲ سال)
زادگاه:  کویت
قد:  ۱٫۷۰ متر (۵ فوت ۷ اینچ)
پست:  مهاجم
شمارهٔ پیراهن:  ۴
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۸۰–۱۹۹۷ |  باشگاه ورزشی السالمیه کویت |  ۳۷۸ |  (۶۰) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۸۲–۱۹۹۷ |  تیم ملی فوتبال کویت |  ۱۳ |  (۳) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
باسل عبدالنبی (انگلیسی: Basil Abdul Nabi؛ زادهٔ ۱۲ اکتبر ۱۹۶۱) بازیکن فوتبال اهل کویت بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال العین اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال کویت بازی کرده‌است.
بری هورن

| بری هورن | بری هورن |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۷ مارس ۱۹۵۲ نورث‌همپتون، انگلستان
درگذشت: ۵ نوامبر ۲۰۰۱ (۴۹ سال) Ronkswood Hospital, ووستر، انگلستان
علت مرگ: Organ failure, اعتصاب غذا
آرامگاه: نورث‌همپتون
ملیت: بریتانیایی
پیشه: رفتگر
سال‌های فعالیت: به مدت ۱۴ سال مدافع حقوق حیوانات بود
شناخته‌شده برای: حقوق جانوران activism, arson, urban terrorism
عنوان: بری هورن
همسر: Aileen (second wife)
فرزندان: Two
بری هورن(۱۷ مارس ۱۹۵۲ – ۵ نوامبر ۲۰۰۱) یک فعال حقوق حیوانات انگلیسی بود. او در دسامبر سال ۱۹۹۸ به خاطر اعتصاب غذای ۶۸ روزه‌ای که برای متقاعد کردن دولت بریتانیا برای بازرسی عمومی دربارهٔ آزمایش روی حیوانات به آن دست زد، در سراسر جهان شناخته شد؛ کاری که حزب کارگر قبل از اینکه در سال ۱۹۹۷ به قدرت برسد، مدعی شده بود که به انجام خواهد رساند. هورن به عنوان یک فدایی در طول جنبش حقوق حیوانات شناخته شده‌است.
کودکی

هورن در لیورپول متولد شد. پدرش یک پستچی بود. او مادرش را در کودکی از دست داد. در ۱۵ سالگی ترک تحصیل کرد و شغل‌های مختلفی را در امور نظافت و رفتگری تجربه کرد.
فعالیت‌ها > مشکلات حیوانات نورثمپتون

هورن در سن ۳۵ سالگی به مقولهٔ حقوق حیوانات علاقه‌مند شد؛ زمانی که همسر دومش آیلین، او را قانع کرد تا در یک نشست دربارهٔ آزادی حیوانات شرکت کند. بعد از دیدن چند فیلم مستند آزمایش روی حیوانات، او تصمیم گرفت گیاه‌خوار و یک مخالف شکار حیوانات شود. او در بهار سال ۱۹۸۷ به عضویت گروه «کمک‌رسانی به حیوانات نورثمپتون» درآمد.
فعالیت‌ها > دولفینی به نام راکی

هورن برای نخستین بار در سال ۱۹۸۸ به خاطر تلاشش برای نجات راکی، دلفینی که به مدت ۲۰ سال در تنهایی در استخری بتونی کوچکی اسیر شده بود، شناخته شد. هورن و چهار فعال دیگر برنامه‌ریزی کردند که راکی را که حدود ۳۰۰ کیلو وزن داشت، ۱۸۰ متر جابجا کرده و به دریا بیندازند.
قبل از انجام این عملیات، هورن و دوستانش طی شب‌هایی، مخفیانه به دیدار راکی در استخرش می‌رفتند و برای شناخت بهتر او وارد آکواریومش می‌شدند.
آن‌ها در شب عملیات، پس از آنکه با تجهیزاتشان به کنارهٔ استخر رسیدند، متوجه شدند که مشکلات عملیات بسیار فراتر از آن چیزی بوده که فکر می‌کردند و مجبور شدند بدون راکی آنجا را ترک کنند.
یک ماشین پلیس آن‌ها را در راه بازگشت به ماشینشان که حامل یک برانکار بزرگ مخصوص دلفین بود، متوقف کرد. یکی از فعالان حاضر در آن عملیات در این باره گفته: «ما هیچ توضیح قانونی ای نداشتیم.» پس از ۵ روز محاکمه، آن‌ها محکوم به توطئه برای دزدیدن راکی شدند. هورن، جیم او دانل، مل براتن و جیم باکنر هر کدام ۵۰۰ پوند جریمه شدند و هورن و براتن ۶ ماه مجازات تعلیقی شدند.
هورن و یارانش دوباره به تلاش خود برای نجات راکی ادامه دادند و در سال ۱۹۸۹ گروه «معترضین دلفین‌های مورکم» را تشکیل دادند و با راهپیمایی برای دلفین‌ها، توزیع بروشور به توریست‌ها، تشکیل چند گردهمایی و مذاکره با شورای شهر برای ایجاد تغییر در قوانین حمایت از حیوانات، به فعالیت پرداختند. با کاهش خرید بلیت نمایش‌های راکی، مدیریت مرینلند سرانجام با فروش دلفین به مبلغ ۱۲۰۰۰۰ پوند موافقت کرد؛ مبلغی که توسط شماری از انجمن‌های حامی حیوانات، از جمله بنیاد «Born Free» و روزنامهٔ «Mail On Sunday» که فعالیت‌هایی را برای آزادی دلفین‌های اسیر انگلستان انجام دادند، جمع‌آوری شد. در سال ۱۹۹۱، راکی به یک تالاب ۸۰ جریبی واقع در جزایر تورکس و کایکوس منتقل شد. سپس در دریا رهایش کردند. در طول روزهای آتی او با دسته‌ای از دلفین‌ها در حال شنا کردن دیده شد.
پیتر هیوز از دانشگاه ساندرلند به تمجید از مبارزات هورن، آن را نمونه‌ای از چگونگی تأثیرگذاری نگرش یک حامی حیوانات بر یک تغییر نگرش اساسی در انگلستان نسبت به دلفین‌ها نام برد، به‌طوری‌که مردم دلفین‌ها را موجوداتی دارای شخصیت ببینند که اگر توریست‌ها می‌خواهند با آن‌ها در ارتباط باشند، باید در حیات وحش آن‌ها را تماشا کنند. در نتیجه، هیوز می‌نویسد که اکنون دیگر هیچ دلفینی در بریتانیا در اسارت نیست.
فعالیت‌ها > حمله به هارلان اینترفاونا

هورن به همراه کیث مان و دنی آتوود جزئی از گروهک کوچکی از «جبههٔ آزادی‌بخش حیوانات» بودند که در ۱۷ مارس ۱۹۹۰ به هارلان اینترفاونا، یک شرکت انگلیسی در کمبریج که حیوانات آزمایشگاهی تولید می‌کند حمله کردند. آن‌ها از طریق حفره‌هایی که در سقف ایجاد کردند وارد محل نگهداری حیوانات اینترفاونا شدند و ۸۲ توله تازی و ۲۶ خرگوش را خارج کردند. آن‌ها همچنین اسنادی را که در آن مشتریان اینترفاونا لیست شده بود، با خود بردند.
یک دامپزشک که طرفدار «جبههٔ آزادی‌بخش حیوانات» بود، خالکوبیها را از روی گوش‌های سگ‌ها زدود و آن‌ها در سر تا سر انگلستان به خانه‌های جدید خود برده شدند. در نتیجهٔ مدارک یافته شده در صحنه و خانهٔ یکی از فعالان، مان و آتوود محکوم به توطئه برای سرقت شدند و به ترتیب ۹ و ۱۸ ماه مجازات شدند.
فعالیت‌ها > ۱۹۹۱: دوران حبس

در سال ۱۹۹۱، هورن به جرم حمل مواد منفجره به سه سال حبس محکوم شد. افکار او در زندان جدی تر هم شد. در جون ۱۹۹۳ او در خبرنامهٔ حامیان زندانیان فعال حقوق حیوانات نوشت: «حیوانات همچنان می‌میرند و شکنجه کماکان بیشتر و بیشتر می‌شود. پاسخ مردم چیست؟ مصرف برگرهای گیاهی و آبجو بیشتر و بی‌تفاوتی. دیگر هیچ جنبش آزادی‌بخش حیواناتی وجود ندارد. مدت هاست که مرده‌است. تمام چیزی که باقی‌مانده، تعداد کمی فعال است که اهمیت می‌دهند و عمل می‌کنند… اگر عمل نکنید، یعنی این جنایات را بخشیده‌اید؛ اگر نجنگید، پیروز نخواهید شد و اگر پیروز نشوید، مسئول مرگ و زجری خواهید بود که ادامه می‌یابد.»
فعالیت‌ها > کار گذاشتن بمب‌های آتشین و دستگیری

گفته می‌شود هورن بعد از آزاد شدنش از زندان در سال ۱۹۹۴، به عنوان یک گروهک مخفی تک نفره شروع به فعالیت کرد. هورن مرد کم حرفی بود و ترجیح می‌داد به تنهایی بیرون برود و کار خود را انجام دهد.
انفجارهای آتش زای شبانهٔ زیادی به وسیلهٔ مواد محترقهٔ خانگی در دو سال بعدی در شهرهای آکسفورد، کمبریج، یورک، هروگیت، لندن، بریستول و همچنین نیوپورت و راید در آیل آو وایت صورت گرفت. حملات، پوتین فروشی‌ها، فروشگاه‌های هالفوردز و فروشگاه‌های محصولات چرمی را هدف قرار دادند. برخی از حملات را «مجاهدین حقوق حیوانات» (ARM) به عهده گرفتند، نامی که فعالانی که نمی‌خواستند سیاست بدون خشونت «جبههٔ آزادی‌بخش حیوانات» (ALF) را بپذیرند، ناخواسته برای خود برگزیدند. مان می‌نویسد که این کار چندان سختی نبود که به این نتیجه برسید که هورن با این حملات در ارتباط بود، زیرا تعداد بسیار کمی از فعالان چنین می‌کردند و هورن یکی از دو آتشه‌ها بود که این کار را انجام می‌داد. به همین دلیل پلیس به شدت او را تحت نظر گرفته بود. به گفته‌مان، هورن می‌دانست که سرانجام دستگیر خواهد شد، با این حال او فعالیت‌های حقوق حیوانات را به مثابه یک جنگ می‌دید و حاضر بود یکی از تلفات باشد. پلیس پس از انفجارهای آیل آو وایت، خانهٔ او را بازرسی کرد و از یافتن موادی در ارتباط با حملات اخیر خبر داد، اما او همچنان متهم نشد. پلیس کماکان او را تحت نظر گرفت تا اینکه هورن در ژوئیه ۱۹۹۶ به جرم کار گذاشتن دو بمب آتشین که برای انفجار در شب در فروشگاه‌های مرکزی بریستول برنامه‌ریزی شده بود دستگیر شد.
فعالیت‌ها > ۱۹۹۷: محکومیت به ۱۸ سال زندان

دادگاه هورن به جرم آتش زنی عمدی در ۱۲ نوامبر ۱۹۹۷، ۶ هفته پس از پایان دومین اعتصاب غذای او، در دادگاه بریستول کراون آغاز شد. او به جرم خود به تلاش برای به آتش کشیدن فروشگاه‌های بریستول اقرار کرد، اما هرگونه دخالت در حملات آیل آو وایت را انکار کرد. اگرچه هیچ مدرک واضحی برای ارتباط دادن هورن به وقایع آیل آو وایت وجود نداشت، وکلای مخالف هورن با موفقیت استدلال کردند که مواد محترقهٔ استفاده شده در بریستول و آیل آو وایت به قدری شبیه به هم بوده‌اند که هورن را باید مسئول هردو حادثه دانست. از او ۱۴ بار تست هویت گرفتند، اما هیچ‌کدام از شاهدان او را انتخاب نکردند.
در ۵ دسامبر ۱۹۹۷ دادگاه هورن را به ۱۸ سال حبس - بلندترین حکم تعیین شده برای یک معترض حقوق حیوانات- محکوم کرد. به علت شباهت بین مواد منفجره در بریستول و مواد استفاده شده در انفجارهای دیگر در آیل آو وایت، هورن متهم به عامل خسران در حدود ۳ میلیون پوند در سال ۱۹۹۴ به علت تخریب یکی از شعبه‌های فروشگاه‌های شرکت بوتس در نیوپورت شد، زیرا این شرکت محصولاتش را بر روی حیوانات آزمایش می‌کرد. او بعدها به آتش زدن فروشگاه‌های زنجیره‌ای جزیره که کت‌های خز می‌فروختند نیز متهم شد. «مجاهدین حقوق حیوانات» (ARM) مدعی انجام وقایع آیل آو وایت شدند. رابین وب فعال دفتر مطبوعاتی آزادی‌بخش حیوانات می‌نویسد که خود به سختی از اتهام به جرم از همان حادثه گریخته‌است.
اعتصاب غذاها > ژانویهٔ ۱۹۹۷: ۳۵ روز

در ۶ ژانویهٔ ۱۹۹۷، ۶ ماه پس از حبس تعلیقی به خاطر بمب‌گذاری‌ها، هورن اعلام کرد لب به غذا نخواهد زد، مگر اینکه دولت محافظه کار جان میجر پیمانی ببندد و در طول ۵ سال بعد از حمایت از آزمایش بر حیوانات کناره‌گیری کند. از آنجا که انتظار می‌رفت حزب کارگر در انتخابات عمومی پیش رو پیروز شود، هورن اعتصابش را در ۹ فوریه، پس از ۳۵ روز پایان داد؛ زمانی که الیوت مورلی سخنگوی گروه رفاه حیوانات حزب کارگر نوشت: «حزب کارگر متعهد به کاهش دادن و به پایان رساندن تدریجی تشریح حیوانات است.»
اعتصاب غذای او عامل افزایش در فعالیت‌های حقوق حیوانات شد؛ از جمله آزادسازی گربه‌های مزرعهٔ هیل گروو در آکسفوردشیر که گربه‌ها را برای آزمایشگاه‌ها پرورش می‌دادند، خسارت به مرکز پرورش حیوانات هارلان و آزادسازی تازی‌های کانسورت کنلز، تخریب ۷ کامیون حمل گوشت ماکیان در مرغداری باکستد نورثمپتونشیر، محاصرهٔ بندر دوور و خسارت سنگین به یکی از شعبه‌های مک دانلدز در شهر، و نجات دادن خرگوش‌های مزرعه‌ای که برای تشریح پرورش داده می‌شدند.
اعتصاب غذاها > اوت ۱۹۹۷: ۴۶ روز

دومین اعتصاب غذا در ۱۱ اوت ۱۹۹۷ آغاز شد. هدف هورن این بود که دولت حزب کارگر را مجاب به باطل کردن تمام مجوزهای آزمایش‌ها بر حیوانات در طول زمانی توافقی کند. بار دیگر، حمایت‌های بیشتری از این حرکت او شد. در ۱۲ سپتامبر ۱۹۹۷ راهپیمایی‌هایی در لندن و ساوتامپتون انگلستان، هیگ هلند، کلیولند اوهایوی آمریکا و دانشگاه اومئا در سوئد برپا شد و تظاهر کنندگان تلاش به حمله برای آسیب زدن به آزمایشگاه‌ها کردند. ۴۰۰ نفر در مرکز تحقیقاتی شمراک، ۳۰۰ نفر در ساختمان آزمایشگاه‌های ویکم و عده‌ای روبروی دفاتر حزب کارگر تظاهرات کردند. فعالان در مقابل مرکز تست‌های حیوانی هانتینگدون در کمبریجشیر، کمپی برپا کرده و شروع به حفر تونل‌هایی زیرزمینی برای خروج سریع تر حیوانات کردند. مزرعهٔ خوکچه‌های هندی در نیوچرچ در ماه سپتامبر مورد حمله قرار گرفت و ۶۰۰ خوکچهٔ هندی از آن خارج شدند.
هورن اعتصابش را در ۲۶ سپتامبر در حالی پس از۴۶ روز ترک غذا پایان داد که لرد گرث ویلیامز با حامیان هورن پیمان نامه‌ای را به امضا درآورد که در آن قول مذاکرهٔ مستقیم با دولت داده شده بود. این نخستین باری بود که یک مقام والای دولتی رسماً حاضر شده بود با فعالان جنبش آزادی‌بخش حیوانات به مذاکره بنشیند و این از نظر هورن و حامیانش، طی کردن یک گام مهم به جلو تلقی می‌شد.
اعتصاب غذاها > اکتبر ۱۹۹۸: ۶۸ روز

بلندترین اعتصاب غذای هورن در ۶ اکتبر ۱۹۹۸ شروع شد و ۶۸ روز بعد، در ۱۳ دسامبر به اتمام رسید. این اعتصاب، موضوع آزمایش بر حیوانات را به مهم‌ترین موضوع سیاسی بریتانیا تبدیل کرد، درحالی که وضعیت وخیم او در زندان در تیترهای اصلی روزنامه‌های سرتاسر دنیا عنوان شد.
این بار درخواست‌های هورن وسیع و خاص بود. او خواستار توقف صدور مجوز برای آزمایش بر حیوانات و عدم تمدید مجوزهای جاری، ممنوعیتی بر تمام تشریح‌های جانوری برای اهداف غیر پزشکی (آرایشی و بهداشتی)، تعهدی برای متوقف کردن تمام تشریح‌های جانوری از تاریخ ۶ ژانویهٔ ۲۰۰۲، پایان یافتن فوری تمام آزمایش‌های حیوانی در مؤسسهٔ پورتون داون و بسته شدن همیشگی کمیتهٔ جراحی حیوانات شد. او اعلامیه‌ای صادر کرد که حامیان جنبش حیوانات از آن به عنوان کلام اتحاد نام می‌برند:
«این جنگ برای ما، خواسته‌های ما و نیازهای ما نیست، که برای تمام حیوان‌های زجر کشیده و کشته شده در آزمایشگاه‌های تشریح و برای تمام حیواناتی ست که در همان آزمایشگاه‌ها زجر خواهند کشید و خواهند مرد، مگر اینکه ما همین الان این تجارت شیطانی را متوقف کنیم. روح حیوانات شکنجه شده نیازمند شدید عدالت است، فریاد آن‌ها برای آزادی ست. ما می‌توانیم این عدالت را به وجود آورده و این آزادی را به ارمغان آوریم. حیوانات به جز ما کسی را ندارند. ما آن‌ها را ناامید نخواهیم کرد.»
مان می‌نویسد که این بار اعتصاب غذا برای هورن سخت‌تر بود. شاید دلیلش آسیب‌هایی بود که از دو اعتصاب غذای قبلی دیده بود. او در روز دهم اعتصابش به قسمتی از بیمارستان منتقل شد که گفته می‌شود سلول مخصوص معتصبان بود و دستشویی هم نداشت. او بعدها به خاطر فشار اعتراض هوادارانش به سلولی معمولی برده شد. پس از از دست دادن ۲۵ درصد چربی بدنش، در روز چهل و سوم برای او دعای پیش از مرگش را خواندند.
دولت حزب کارگر رسماً تسلیم خواسته‌های هورن نشد و اعلام کرد با هورن یا هوادارانش مذاکره‌ای نخواهد کرد، اما مخفیانه با آن‌ها به مذاکره نشست. تونی کلارک هورن را در ۱۲ نوامبر در زندان ملاقات کرد تا جلسهٔ دیگری میان طرفداران هورن و وزارت کشور تشکیل دهد، که در ۱۹ نوامبر، چهل و چهارمین روز اعتصاب برگزار شد. هورن پس از جلسه، بیانیه‌ای داد و گفت که از موضعش کنار نمی‌کشد و همچنان به اعتصابش ادامه می‌دهد. پس از آن، او از خواسته اش برای تشکیل یک گروه قانون‌گذار برای اصلاح قوانین آزمایش بر حیوانات، که حزب کارگر وعدهٔ انجامش را در صورت پیروز شدن در انتخابات داده بود، صرفه نظر کرد.
در چهل و ششمین روز اعتصاب، در حالی به بیمارستان عمومی یورک منتقل شد که از کم‌آبی بدن پس از یک هفته استفراغ پیاپی رنج می‌برد. در روز پنجاه و دوم بنا به گزارش‌ها، او درد طاقت فرسایی داشت، به سختی می‌دید و در خطر رفتن به کما بود. بنا به گفته‌مان، طرفدارانش برایش نوارهای صدای ضبط شدهٔ مذاکراتشان با دولت را می‌آوردند که او به سختی می‌توانست بر آن‌ها متمرکز شود. مان می‌نویسد که هورن تصمیم گرفت به مدت سه روز شربت پرتقال و چای شیرین بنوشد تا برای چند روز از رفتن به کما جلوگیری کند و بتواند مذاکرات را بفهمد. این باعث شد بعدها رسانه‌ها از این اعتصاب به عنوان یک فریب نام ببرند.
اعتصاب غذاها > فعالیت‌ها در حمایت از هورن

حمایتی بین‌المللی از هورن از سوی فعالان انجام شد. در یورک و لندن معترضان بیرون از بیمارستان و مقابل ساختمان پارلمان، با در دست داشتن شمع و پلاکارد و عکس‌های هورن شب زنده داری کردند.
در ۲۴ نوامبر، در روز آغاز به کار پارلمان، فعالان پرچمی را به حمایت از هورن در مقابل ماشین ملکه، در حالی که به سمت ساختمان مجلس در حرکت بود، نگه داشتند. معترضین در مقابل ساختمان آزمایشگاه‌های بیبرا و مزرعهٔ سمورهای ویندمیلک راهپیمایی کردند. در فنلاند ۴۰۰ روباه و ۲۰۰ راکون از یک مزرعهٔ تولید خز نجات داده شدند. یکی از انجمن‌های حامی تست‌های حیوانی مورد حمله قرار گرفت و تظاهرات فراوانی در مقابل سفارت‌های انگلستان در نقاط مختلف دنیا برگزار شد.
اعتصاب غذاها > تهدیدهای به مرگ

وقتی به نظر می‌رسید که هورن در شرف مرگ است، مجاهدین حقوق حیوانات به وسیلهٔ رابین وب، فعال دفتر مطبوعاتی آزادی‌بخش حیوانات، اعلامیه‌ای صادر کردند و در آن چهار دانشمند را با ذکر نام و شش تن دیگر از دانشمندان را بدون آوردن نامشان، در صورت مرگ هورن، تهدید به ترور کردند.
پلیس افراد نام برده در این لیست را به سرعت تحت محافظت خود قرار داد. از برخی از آن‌ها تا سال‌ها محافظت می‌شد.