stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
لورنتسو د مدیچی
زندگی > دولت (۱۴۶۹–۱۴۹۲) > لورنزو "سوزن تعادل > سایر موفقیت‌های سیاست خارجی

لورنزو با توجه به موفقیتی که پس از سال ۱۴۸۰ به دست آمد، اکنون به لطف استفاده از دیپلماسی، اکنون با استفاده از نیروی نظامی (با وجود عدم دریافت آموزش واقعی نظامی به معنای وسیع)، توانست مرزها را گسترش دهد. جمهوری در سال ۱۴۸۴، سربازان فلورانسی پیتراسانتا را از جنوا ربودند، یک پاسگاه نظامی مهم که فلورانس از آنجا می‌توانست لوکا را در صورت جنگ تهدید کند.
در سال ۱۴۸۷ نوبت به سرزنا و قلعه سرزانلو رسید که توسط جنواها فتح شد و پس از تلاش لیگوریان برای تسخیر مجدد آنها در دست فلورانس باقی ماند. روابط با سایر جمهوری‌های توسکانی نیز بهبود یافت: لوکا که ابتدا با لورنزو دشمنی داشت و اکنون توسط قلعه سرزنا تهدید می‌شد، با فلورانس ائتلاف کرد. همین امر در مورد دشمن سنتی فلورانس، سیهنا نیز صادق بود، جایی که لورنزو موفق شد دولتی را به نفع خود تحمیل کند.
زندگی > دولت (۱۴۶۹–۱۴۹۲) > سیاست داخلی > شورای هفتاد

با تقویت این موفقیت‌ها در سیاست خارجی، لورنزو قدرت را بیشتر در دستان خود از طریق تأسیس شورای هفتاد، یک هیئت حاکمه متشکل از اعضای طرفدار پزشکی که باید هم در مورد امور اداری و هم در امور جنگی بحث می‌کرد، متمرکز کرد. این در واقع مستلزم کاهش اقتدار Priors و Gonfaloniere di Giustizia بود که وظایف متفاوتی داشتند و اجازه چنین فعالیت سریع دولتی را در صورت نیاز نمی‌دادند.
قدرت واقعی این ارگان جدید قدرت، که برای تقویت قدرت مدیچی پس از خطر ۱۴۷۸ ایجاد شد، در این واقعیت بود که انتخاب اعضا منوط به چرخش نبود، یک استثنا مطلق در سیستم دموکراتیک فلورانس. ایجاد چنین انجمنی که ظاهراً بر اعتبار و کارکرد سایر ساختارهای جمهوری‌خواه مانند شورای صدها یا خود گونفالویر تأثیری نمی‌گذارد، باید موقتی باشد و فقط پنج سال طول بکشد تا نیازهای جامعه را تأمین کند. جنگ‌های در حال انجام. این سیاست تمرکز تا سال ۱۴۹۰ ادامه یافت، زمانی که لورنزو شورای ۷۰ نفره را به هفده عضو محدود کرد، که ریاست کالج آن مستقیماً توسط رئیس خانواده مدیچی و ریاست امور اقتصادی بود.
علاوه بر این، لورنزو با برخی از خانواده‌های نجیب فلورانسی پیوندهای والدینی برقرار کرد و دختر بزرگش لوکرزیا را در ۱۰ سپتامبر ۱۴۸۶ به یاکوپو سالویاتی داد، خانواده‌ای که فرانچسکو سالویاتی که چند سال قبل لورنزو را به جان خریده بود به آن تعلق داشت. دختر ماقبل آخر، کونتسینا، برای پیرو ریدولفی مقدر شده بود، اما ازدواج در سال ۱۴۹۴ زمانی که لورنزو دو سال بود مرده بود جشن گرفته شد.
زندگی > دولت (۱۴۶۹–۱۴۹۲) > سیاست داخلی > تولد دوباره پیزا

تحت حکومت لورنزو، شهر پیزا که توسط فلورانسی‌ها در سال ۱۴۰۶ فتح شد، پس از یک دوره طولانی رکود و بحران به دلیل اقدامات محدودکننده ای که فلورانس آلبیزی اعمال کرد، اولین نشانه‌های تولد دوباره را نشان داد. لورنزو متوجه شد که لازم است به شهر، تنها بندر جمهوری، مجموعه‌ای از مزایایی که اقتصاد و زندگی اجتماعی را از سر می‌گیرد، بازگرداند: ساخت ساختمان‌های عمومی و عمومی جدید، بازگشایی استودیو. در سال ۱۴۷۳ و تشویق به فعالیت دریانوردی (برای یادآوری معاهده تجاری که هنری هفتم انگلستانبا فلورانس مقرر شد و شهر را به مرکز تجارت بین انگلستان و ایتالیا تبدیل کرد، به پیزا نقش اقتصادی و فرهنگی جدیدی بخشید. مدیریت بیشتر این مداخلات نتیجه همکاری لورنزو مورلی، فیلیپو دل آنتلا و پیرو گیچیاردینی بود که در سال ۱۴۹۱، پس از به دست گرفتن قدرت‌های فوق‌العاده در شورای هفتاد پیزا، کار بازسازی را آغاز کردند. با مرگ لورنزو باشکوه در سال بعد بی ثمر شد.
زندگی > دولت (۱۴۶۹–۱۴۹۲) > سالهای گذشته (۱۴۸۸–۱۴۹۲) > جیرولامو ساونارولا

سال‌های آخر لورنزو نیز با سانسور اخلاقی شدیدی که در فلورانس به خاطر جیرولامو ساوونارولای دومینیکن گسترش یافته بود، مشخص شد. ساوونارولا که اصالتاً اهل فرارا بود، در سال ۱۴۸۲ توسط Magnifico نامیده شد و شهرت او به عنوان یک سخنور ماهر جلب شد. با این حال، در مواجهه با ناکامی‌های اولیه ای که راهب برگزید، ساوونارولا به مدت شش سال از فلورانس اخراج شد، شهری که با اصرار لورنزو دوباره در سال ۱۴۹۰ مقصدش خواهد بود. دلایل این فراخوان توسط مجلل را باید به تأثیر فیلسوف نوافلاطونی جووانی پیکو دلا میراندولا نسبت داد که به شدت جذب مضامین کاتارتیک و آخرالزمانی شده است. توسط ساونارولا در طول اقامتش در بولونیا و فرارا در آن سالها توسعه یافت.
بازگشت پدر، که در سال ۱۴۹۱ پیشروی صومعه سن مارکو خواهد شد، آغازی برای آشفتگی عاطفی برای اعظم بود، که متهم به فاسد کردن آداب و رسوم فلورانس با بت‌پرستی کلاسیک خود و سرکوب آزادی‌های جمهوری‌خواه بود. . با وجود این، لورنزو همیشه در برابر انعطاف‌ناپذیری اخلاقی دومینیکن، که احتمالاً نیاز به اصلاح کلیسا را با او شریک بود، آشفته باقی می‌ماند.
زندگی > دولت (۱۴۶۹–۱۴۹۲) > سالهای گذشته (۱۴۸۸–۱۴۹۲) > زوال جسمانی و مرگ

قبلاً در نیمه دوم دهه ۱۴۸۰، به دلیل طاعون ارثی خانواده مدیچی، یعنی نقرس، سلامتی لورنزو به آرامی و به‌طور اجتناب ناپذیر شروع به کاهش کرد. او بیشتر و بیشتر تلاش کرد تا در آبگرم‌های توسکانی طراوت و سلامتی پیدا کند، اما موفقیت چندانی نداشت. اکنون چند سالی بیوه شده بود (کلاریس در ۳۰ ژوئیه ۱۴۸۸ در بی‌تفاوتی فلورانسی‌ها درگذشت)، در بهار ۱۴۹۲ لورنزو سقوط قطعی خود را تجربه کرد. لورنزو اگرچه شکل شدیدی مانند پدرش پیرو نداشت، اما در سنین جوانی به دلیل قانقاریا ناشی از زخم، که توسط پزشکان در سال قبل دست کم گرفته شده بود، درگذشت، عارضه ای که باعث زوال سریع جسمی شد.
لورنزو با شکوه، پس از آنکه سعی کرد پسر و وارثش پیرو را در مورد اقداماتی که برای مدیریت سیاست داخلی و خارجی فلورانس باید انجام شود هشدار دهد، به ویلا کارگی منتقل شد، در سن ۴۳ سالگی درگذشت. در شب هشتم فروردین. در زمان مرگ، لورنزو توسط نزدیکترین دوستانش، از جمله جیووانی پیکو دلا میراندولا و پولیزیانو و بستگان او محاصره شده بود، و همچنین توسط خود ساوونارولا از نظر مذهبی تسلیت می‌گرفت.
زندگی > تشییع و خاکسپاری

ناپدید شدن Magnifico فلورانسی‌ها را در حالتی ناامید و تا حدی دردناک قرار داد. در ۹ آوریل، جسد اعظم برای مراسم تشییع جنازه به صومعه سن مارکو برده شد (به درخواست خود لورنزو بدون شکوه، تحت تعقیب قرار گرفت)، و سپس در کلیسای قدیمی کلیسای سن لورنزو قرار گرفت. کلیسای خانواده. تنها چند دهه بعد، بقایای او و برادرش جولیانو به نیو ساکریستی منتقل شد، در یک تابوت که توسط خود میکل آنژ آماده شده بود
زندگی > پیامدهای سیاسی مرگ او

فریاد بانوی ایمولا، علاوه بر تأکید بر آزادگی متوفی، همچنین می‌خواهد بر ضایعه بسیار جدی ماهرترین سیاستمدار ایتالیایی برای ایتالیا تأکید کند، احساسی که سایر شاهزادگان شبه جزیره نیز در آن اشتراک دارند. در واقع، لورنزو توانست لیگ ایتالیایی را که پدربزرگش کوزیمو تقریباً چهل سال قبل ایجاد کرده بود، حفظ کند، و از جنگ‌هایی که قدرت‌های خارجی می‌توانستند از آن سوء استفاده کنند، اجتناب کرد، اگرچه باید در نظر گرفت که حتی زمانی که او زنده بود، جنگ‌هایی وجود داشت. ایتالیا را تقسیم کنید: جنگ توسکانی به دنبال توطئه پازی، توطئه بارون‌ها و جنگ نمک.
جانشین لورنزو، پیرو، ثابت نکرد که در مدیریت اوضاع خطیر، با تکبر حکومت کرد و در برابر تهدید چارلز هشتم، پادشاه فرانسه، رفتاری خدمتکارانه داشت. پیرو، در سال ۱۴۹۴، بنابراین مجبور به ترک فلورانس شد، در حالی که شبه جزیره در جنگ‌های ایتالیا فرورفت.
فلورانس لورنسی > حلقه روشنفکران و آکادمی نوافلاطونی

گفته می‌شد که لورنزو معنای رنسانس را تجسم بخشید: لیبرال، لذت جو، زیرک، باهوش و صادقانه به مأموریت انسان گرایانه، لورنزو نویسندگان و هنرمندان را به کاخ خانوادگی در ویا لارگا دعوت کرد. Palazzo Medici Riccardi)، گاهی اوقات آنها را نیز در سایر ویلاهای مدیچی در طول سفرهای خود میزبانی می‌کند. گروه بزرگی از نویسندگان و انسان گرایان که به خانه او رفت و آمد می‌کردند، متنوع و ناهمگون بودند. آنها از افلاطون گرایی کریستوفورو لاندینو و مارسیلیو فیچینو تا التقاط گرایی پیکو دلا میراندولا را شامل می‌شود. سپس از زبان‌شناسی گرانبها و دانشمند آگنولو پولیزیانو به رئالیسم کمیک-توسکانی که در مورگانته لوئیجی پولچی معلق است، عبور کنیم. این ناهمگونی ناشی از تطبیق پذیری سبکی- بلاغی خود ماگنیفیکو بود، توجه و کنجکاوی نسبت به هر شاخه از دانش بشری و گرایش‌های ادبی رنسانس مبتذل.
در واقع لندینو و فیچینو به توصیه گرانیفینس برای بازگرداندن قدرت و نشاط به آکادمی نوافلاطونی کارگی، که قبلاً توسط خود فیچینو در سال ۱۴۶۲ به نمایندگی از کوزیمو د مدیچی تأسیس شده بود، بازگرداند. از «اومانیسم دوم». در مجامع فلسفی که در کارگی برگزار شد، بر اساس یک الگوی آکادمیک مدرن سازماندهی شد نه تنها فیچینو، لاندینو و پولیزیانو، بلکه خود جولیانو و لورنزو دی مدیچی نیز پشت میز نشستند و بدین ترتیب یک ارتباط معنوی و فکری منحصر به فرد بین «محافظان» و «محافظان» برقرار کردند. در واقع، روابط دوستانه لورنزو با دانش‌آموزان و اومانیست‌هایی که در حلقه او بودند بسیار نزدیک بود و وظایف مربوط به زندگی خانگی خانواده مدیچی را به پولیزیانو سپردند. به عنوان مثال، او نقش مربی فرزندان خود را تا سال ۱۴۷۹ بر عهده داشت، زمانی که اومانیست با کلاریس اورسینی در مورد آموزش کودکان اختلافات شدیدی داشت که او را مجبور به کناره‌گیری از این نقش کرد.
فلورانس لورنسی > حامی لورنزو > ساختمان‌های عمومی

لورنزو که می‌دانست قدرتش مبتنی بر رضایت و منفعتی است که شخص او می‌توانست به فلورانس بیاورد، خود را در ساخت کارهای عمرانی متعدد با هدف جلب حمایت جمعی متمایز کرد. لورنزو که از سال ۱۴۷۰ به عنوان یکی از اعضای کمیسیون (به نام کارگران کاخ) مسئول بازسازی ساختار هنری پالازو وکیو بود، تا پایان عمر خود به پروژه‌های شهری و هنری با هدف تزئینات علاقه‌مند بود. فلورانس. او از بازسازی منطقه در اطراف تعمید سن جیووانی حمایت مالی کرد و در بازسازی کلیساها (به ویژه مناقصه تزئین نمای سانتا ماریا دل فیوره) مشارکت کرد. در سال ۱۴۹۱) و کاخ‌های مهمی با کمک برونلسکی - آلبرتی ساختند.
فلورانس لورنسی > حامی لورنزو > هنرمندان تحت حمایت لورنزو

فعالیت شدید به عنوان یک هنردوست به Magnifico اجازه داد تا با هنرمندان بزرگ آن زمان ارتباط برقرار کند. آنتونیو دل پولائولو، فیلیپینو لیپی و ساندرو بوتیچلی برای او کار می‌کردند، اکنون به عنوان دکوراتور مهمانی‌های او استخدام می‌شوند، و اکنون به عنوان پخش‌کننده فرهنگ فیگورال فلورانس در خارج از مرزهای توسکانی. علاوه بر نقاشان، Magnifico همچنین از مجسمه‌ساز آندره آ دل وروکیو (که قنوتاف را برای نیکولو فورتگوری در کلیسای جامع پیستویا خلق کرد) و معمار جولیانو دا سانگالو محافظت کرد. مروج آن التقاط مورد استفاده برای کارهای عمومی است که اساس معماری ویلا دی پوجیو کایانو خواهد بود.
در زمینه موسیقی، مدیچی محافظ و همراه آهنگساز فلاندری هاینریش آیزاک بود که پسرانش را آموزش داد. دغدغه لورنزو همچنین ترویج تولد نسل‌های آینده هنرمندان فلورانسی بود، و در باغ سن مارکو اولین آکادمی هنر را که تاریخ به یاد می‌آورد تأسیس کرد، جایی که امیدوارترین هنرمندانی که از کارگاه‌های وروکیو بیرون آمدند مورد استقبال قرار گرفتند. گیرلاندایو. در میان این جوانان، که می‌توانستند از مجسمه‌های کلاسیک متعلق به لورنزو و توصیه‌های شاگرد دوناتلو، برتولدو دی جووانی الگو استفاده کنند، یک جوان بسیار جوان نیز وجود داشت. میکل آنژ بووناروتی، که از سال ۱۴۸۹ تا ۱۴۹۲ در این باغ رفت و آمد داشت و به خاطر هدایای ذاتی خود تحسین اعظم را برانگیخت، به طوری که از او به عنوان پسرش استقبال کرد و او را وادار کرد که در سفره خود غذا بخورد.
فلورانس لورنسی > حامی لورنزو > ترویج فرهنگی

عشق به فرهنگ و هنر نشان داده شده توسط Magnifico و حمایت از هنرمندان جدید آینده دار فلورانسی تنها به ذائقه خود برای هنر تجسمی دیکته نمی‌شد. لورنزو، به عنوان یک سیاستمدار زیرک، قصد داشت از هنر برای اهداف "سیاسی" استفاده کند، و به شاهزادگان ایتالیایی دیگر برخی از بهترین هنرمندان خود را پیشنهاد کرد که تصویر فلورانس را به عنوان یک "آتن جدید" به نمایش بگذارند:
خود لئوناردو داوینچی ابتدا به عنوان یک موسیقیدان به لودویکو ایل مورو فرستاده شد تا نبوغ خود را به عنوان خالق مهمانی‌ها، بازی‌ها و مهم‌تر از همه به عنوان یک نقاش و مهندس نظامی نشان دهد.
لورنزو لتراتو > شاعرانگی > تجربی گرایی

محیط ادبی فلورانس، نه تنها انسان گرایانه، بلکه مبتذل، در Magnifico روح هنری چند ظرفیتی ایجاد کرد که می‌توانست از آهنگ‌های رایج (مثلاً ننسیا دا باربرینو یا آهنگ‌های معروف کارناشیال) به آن‌هایی که از بازنمایی مقدس برخوردار بودند، عبور کند. جنبشی برای تجدید اخلاقی که توسط ساوونارولا ترویج می‌شود، تا حد تجربه‌گرایی که لورنزو را می‌بیند «خود را با هر نوع شعر، فرم و ژانری امتحان می‌کند». تولید Magnifico، که به عنوان "یکی از شخصیت‌های ادبی بزرگ بین پترارک و آریوستو " در نظر گرفته می‌شود، به شدت با رگه ای واقع گرایانه آغشته است که از روشنفکری فرهنگی ناب نخبگان اومانیستی و فلسفی فاصله می‌گیرد تا ریشه‌های خود را در بعد روزمره فلورانس در اواخر قرن پانزدهم فرو ببرد.
لورنزو لتراتو > شاعرانگی > بین تعهد و آماتوریسم

به دلیل تعهدات سیاسی متعددش، لورنزو وقت آن را نداشت که پولیزیانو یا بویاردو کاملاً خود را وقف شعر و ادبیات به‌طور کلی کند، بنابراین سبک خود را اصلاح کرد و یک مجموعه غزلی بدیع تولید کرد. در واقع، تمایلی برای طبقه‌بندی تجربه هنری لورنزو بین قطب‌های التقاط‌گرایی و «آماتوریسم جدی» وجود دارد که در آن هنر شاعرانه به عنوان
.
لورنزو لتراتو > بازگشت زبان عامی > یک انتخاب سیاسی

با حمایت لورنزو توسط پولچی و پولیزیانو، فصل طولانی اومانیسم «ناب» به پایان رسید: از دهه ۱۴۷۰ به بعد، در واقع، ادبیات ایتالیایی به زبان عامیانه دوباره قوت گرفت و مقدمات توسعه آنچه در قرن بعد به کلاسیک گرایی مبتذل تبدیل می‌شود و به آنچه کروچه قرن بدون شعر می‌نامید پایان می‌دهد. بازگشت به مبتذل اما با یک بازی ادبی ساده دیکته نشد. بازیابی سنت غنایی فلورانسی قرن چهاردهم (دانته، پترارکا و بوکاچیو)) بخشی از پروژه فرهنگی لورنزو در تحمیل قطعی زبان فلورانسی به عنوان یک زبان فرهنگی در میان دیگر قدرتمندان ایتالیایی بود، همان‌طور که در گلچین ادبی مجموعه آراگون ظاهر خواهد شد.
در واقع، شاعر وینچنزو کالمتا، در ستایش دربار دوشس بئاتریس دست، انگیزه مهمی را که لورنزو در این رابطه داده است، یادآوری می‌کند:
لورنزو لتراتو > بازگشت زبان عامی > الگوهای شعری و فرهنگی > سبک

بنابراین تعجب آور نیست که لورنزو به پطرارکیسم به خاطر مطالب واژگانی و بلاغی بسیار غنی Canzoniere و به تجربی گرایی بوکاچیو اشاره می‌کند. به‌طور دقیق، دل بوکاچیو، بعد مشترکی را که در La Nencia da Barberino ظاهر می‌شود، بر اساس ژانر ادبی طنز شرور که ریشه در بعد فئودالی و مؤدبانه دارد، و همچنین همه آن محبوبیتی را در بر می‌گیرد. رگه معمولی دکامرون، مدل رئالیسم توسکانی که پولچی آن را دوست داشت.
لورنزو لتراتو > بازگشت زبان عامی > نفوذ فیچینو و پولیزیانو

با این حال، زمانی که پولچی به دلیل اختلافات مداوم با فیچینو بسیار منفور (حدود ۱۴۷۳) به رسوایی فرورفت، تولیدات لورنسی به‌طور قطع به محور فلسفی نوافلاطونی تغییر کرد، تأثیری که عشق لورنزو را به سبک شیرین نوو و دانته تقویت کرد. بسیار مورد تحسین فیچینو برای نزدیکی او به افلاطونیسم، به ویژه به ضرر پترارک. از این منظر، تولید ماگنیفیکو به سمت شعری عاشقانه با ارزش اخلاقی و والا (این هدف لورنزو د کامنتو بالاتر از برخی از غزل‌هایش است) که بعداً توسط «کلاسیک» محصور شد، جهت‌گیری شد. طبیعت‌گرایی» توسط پولیزیانو.
.
لورنزو لتراتو > بازگشت زبان عامی > نفوذ فیچینو و پولیزیانو > شعر «فلورانس»

همان‌طور که جولیو فرونی اشاره می‌کند، از سال ۱۴۸۰، لورنزو بر تولید ادبی متمرکز شد که روحیات و احساسات فلورانس را منعکس می‌کرد، بنابراین با درایت روانشناختی قابل توجهی وارد روحیه مدنی شد. به‌طور خاص، این ترکیب شعر و بیان مدنی، لورنزو را به تولید آثاری در ظاهر متضاد با یکدیگر سوق داده است که همزیستی آنها حتی در سطح زمانی بر اساس ادبیات ارائه شده قابل توضیح است.
از یک سو، لورنزو خود را وقف تولید دینی کرد و لائودی و نمایش مقدس جان و پل ۱۴۹۰ را سرود، یا بازنمایی مقدسی که در پی جو ناآرامی که از موعظه ساوونارولی به وجود آمد.
از سوی دیگر، فضای جشن کارناوال فلورانس، شدید در فضای شادی و نشاط، در I canti carnascialeschi (1490، بنابراین در همان سال نمایش مقدس)، که جواهر شاعرانه آن توسط معروف Canzona di Bacco.
لورنزو لتراتو > آثار

تولید این دوره بیشتر به سنت غنایی- درباری با میانجی گری ادبیات توسکانی اشاره دارد که همگی با محوریت تجلیل از زیبایی‌های طبیعت، جوانان و زنان است.
کورینث، ساخته شده در سن ۱۵ سالگی (۱۴۶۴–۱۴۶۵)، در سه قلوهای یک شخصیت اساطیری، که بعداً در سال ۱۴۸۶ بازسازی شد.
ننسیا دا باربرینو، که بین سال‌های ۱۴۶۹ و ۱۴۷۳ نوشته شده است، «طنز دهقان» را به خود اختصاص می‌دهد و شخصیت دهقان را در خامی، سادگی و بی‌رحمی معمولی‌اش نشان می‌دهد. این تقلیدی از مضمون چوپان عاشق است، زیرا چوپان وارلا با کلمات خشن خود سعی می‌کند ننسیا محبوب را عاشق خود کند.
رمان رمان‌های جیاکوپو و نوولا دی ژینورا به سال ۱۴۶۹ برمی‌گردد. نسخه اول بر اساس مدل رمان‌های بوکاچیو ساخته شده است، در حالی که دومی، ناقص، در یک کلید روان‌شناختی، عشق جوانی لوئیجی لانفرانچی، بیست ساله، را بیان می‌کند. ژینورا دی گریفی جوان.
بئونی (یا سمپوزیوم، با اشاره کنایه آمیز آشکار به دیالوگ افلاطونی به همین نام)، شعری اندکی قبل از ۱۴۷۳ فیچینو در سال ۱۴۶۹ دربارهٔ آن نظر داده است)، که در آن عشق افلاطونی مورد تمسخر قرار می‌گیرد و گروهی انتخاب شده است. مستهای فلورانسی را مسخره کردند.
La Caccia con falcone (1473)، همچنین به ناماز نامی که ویلیام روسکو آن را در اولین نسخه ویرایش شده خود به آن داد ، معروف است، یک شعر کمدی است که در اکتاو سروده شده است که در آن شکار شاهینتوسط وی توصیف شده است.تأثیر نوافلاطونی و ادبیات متعهد (۱۴۷۳–۱۴۸۰)
Chapters and Laude، نوشته شده در آغاز تبدیل نوافلاطونی، یک محصول مقدس که با سنت مذهبی قرن XII / XIII پیوند دارد.
Selve d'amore که قدمت آن به حدود سال ۱۴۷۴ برمی گردد و ناتمام مانده است (علی‌رغم برخی تغییرات ادعایی)، دو کتابی هستند که با استفاده از استرامبوتی مشخص می‌شوند. مدل آنها Silvae di Stazio است، نویسنده ای که پولیزیانو بسیار دوستش داشت، و آنها بر داستان‌های عاشقانه اسطوره ای مبتنی بر موضوعات متفاوت تمرکز می‌کنند.
نظر بالای غزلیات من، که در حدود سال ۱۴۸۰ نوشته شده است، با هدف تحلیل ۴۱ غزل در یک کلید فلسفی از عشق باستانی به لوکرزیا دوناتی است.
مجموعه آراگونی که در آن لورنزو توجه خود را به فرهنگ در این مجموعه متون شعری از قرن سیزدهم تا زمان خود نشان می‌دهد، با هدف اثبات سهم اپرای توسکانی (که دانته و پترارک در میان آنها برجسته هستند) در تولیدات ادبی مبتذل باقی مانده. ایتالیایی. در حدود سال ۱۴۷۶ توسط پولیزیانو تهیه شد و در همان سال به فدریکو پسر فردیناند اول ناپل اهدا شد.
ارتباط تاریخی

تاریخ‌نگاری تقریباً به نفع کار شاهزادهٔ باشکوه، شاهزاده ایده‌آل رنسانس و مروج صلح و رفاه بوده است. تاریخ نگاران قرن شانزدهم، در مواجهه با بلایای جنگ‌های ایتالیا، شخصیت لورنزو دو مدیچی را به عنوان یک سیاستمدار عالی و دارای آن فروتنی و خردمندی که می‌تواند شاهزادگان آشوبگر ایتالیایی را متحد کند، برجسته کردند. ماکیاولی در پایان کتاب تاریخ‌های فلورانسی خود چنین می‌نویسد:
به‌طور مشابه، فرانچسکو گوئیچیاردینی اهمیت سیاسی شخصیت بزرگوار را بیان می‌کند:
با این حال، برخلاف ماکیاولی، گیکیاردینی با نگاه تحلیلی و تحقیقی خود مکث می‌کند تا بدی‌ها و کاستی‌های لورنزو را نیز بررسی کند و خلاصه‌ای از آن را با پدربزرگش کوزیمو انجام می‌دهد. نتیجه‌ای که گیچیاردینی از لورنزو می‌گیرد این است که لورنزو از پدربزرگش پست‌تر است، علی‌رغم تأیید اینکه «هر دوی آن‌ها از نظر فضیلت و ثروت آن‌قدر بزرگ بودند که شاید از زمان انحطاط رم در اینجا، او شهروند خصوصی مشابه ایتالیا نداشت. به آنها». کوزیمو، بین این دو، برتر است نه تنها به این دلیل که باید قدرت را تسخیر می‌کرد و آن را با میانه‌روی سی سال اعمال می‌کرد (در حالی که لورنزو با رفتن به ناپل خطر از دست دادن آن را داشت)، بلکه برای تعادل و شکوه نسبت به کارهای عمومی، برخلاف برادرزاده اش که بر ساخت و ساز خصوصی نیز تمرکز داشت. علاوه بر این، کوزیمو یک بانکدار بسیار ماهر بود، جهیزیه ای که برادرزاده اش فاقد آن بود، که پس از مرگش بانک مدیچی را با بدهی‌های جدی ترک کرد. از سوی دیگر، در لورنزو «آنها از … مهارت فصیح از نبوغ جهانی در لذت بردن از همه چیزهای با فضیلت و حمایت از آنها سوء استفاده کردند. که در آن کوزیمو فاقد همه چیز بود…»
ظاهر و شخصیت > ظاهر فیزیکی

نیکولو والوری او را از نظر جسمی خوش‌اخلاق، زشت چهره و رنگ زیتونی، اما دارای ویژگی‌های درونی عالی توصیف می‌کند:
فرزندان

از همسرش کلاریس اورسینی، لورنزو در مجموع ده فرزند داشت که برخی از آنها برای تاریخ ایتالیا و فلورانس رنسانس اهمیت اولیه داشتند.
لوکرزیا (۱۴۷۰–۱۵۵۳)، با یاکوپو سالویاتی ازدواج کرد.
دو دوقلو گمنام (۱۴۷۱) که در قنداق مردند.
پیرو (۱۴۷۲–۱۵۰۳)، با آلفونسینا اورسینی ازدواج کرد.
مادالنا (۱۴۷۳–۱۵۲۸)، با فرانسچتو سیبو ازدواج کرد.
کنتس بئاتریس (۱۴۷۴–۱۴۷۴)، در قنداق درگذشت.
جووانی (۱۴۷۵–۱۵۲۱)، کاردینال، بعدها پاپ لئو X ;
لوئیزا (۱۴۷۷–۱۴۸۸)، نامزد جووانی ایل پوپولانو، در سن ۱۱ سالگی درگذشت.
کونتسینا (۱۴۷۸–۱۵۱۵) با پیرو ریدولفی ازدواج کرد.
جولیانو (۱۴۷۹–۱۵۱۶)، دوک نمور، با فیلیبرتا از ساوی ازدواج کرد.
فرزندان > اصل و نسب

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  |  | والدین |  |  | پدربزرگ و مادربزرگ |  |  | اجداد |  |  | پدربزرگ و مادربزرگ بزرگ |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  | جیووانی دی مدیچی |  |  | اوراردو مدیچی |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  | جیووانی دی مدیچی |  |  | اوراردو مدیچی |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  | جیووانی دی مدیچی |  |  | جاکوما اسپینی |  |
|  |  |  |  |  |  | کوزیمو دی مدیچی |  |  | جیووانی دی مدیچی |  |  | جاکوما اسپینی |  |
|  |  |  |  |  |  | کوزیمو دی مدیچی |  |  | پیکاردا بوئری |  |  | ادواردو بوئری |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  | پیکاردا بوئری |  |  | ادواردو بوئری |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  | پیکاردا بوئری |  |  | ? |  |
|  |  |  | پیرو دی مدیچی |  |  |  |  |  | پیکاردا بوئری |  |  | ? |  |
|  |  |  | پیرو دی مدیچی |  |  |  |  |  | الساندرو دبردی |  |  | سوزو د بردی |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  | الساندرو دبردی |  |  | سوزو د بردی |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  | الساندرو دبردی |  |  | ? اوبالدینی |  |
|  |  |  |  |  |  | کنتسینا د بردی |  |  | الساندرو دبردی |  |  | ? اوبالدینی |  |
|  |  |  |  |  |  | کنتسینا د بردی |  |  | امیلیا پانوکیسکی |  |  | رانیرو پانوکیسکی |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  | امیلیا پانوکیسکی |  |  | رانیرو پانوکیسکی |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  | امیلیا پانوکیسکی |  |  | ? |  |
| لورنزو دی مدیچی |  |  |  |  |  |  |  |  | امیلیا پانوکیسکی |  |  | ? |  |
| لورنزو دی مدیچی |  |  |  |  |  |  |  |  | سیمون تورنابونی |  |  | تیری تورناکوینچی |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  | سیمون تورنابونی |  |  | تیری تورناکوینچی |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  | سیمون تورنابونی |  |  | ? |  |
|  |  |  |  |  |  | فرانچسکو تورنابوونی |  |  | سیمون تورنابونی |  |  | ? |  |
|  |  |  |  |  |  | فرانچسکو تورنابوونی |  |  | ? |  |  | ? |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  | ? |  |  | ? |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  | ? |  |  | ? |  |
|  |  |  | لوکرزیا تورنابوونی |  |  |  |  |  | ? |  |  | ? |  |
|  |  |  | لوکرزیا تورنابوونی |  |  |  |  |  | نیکولو گیچیاردینی |  |  | لوئیجی گیچیاردینی |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  | نیکولو گیچیاردینی |  |  | لوئیجی گیچیاردینی |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  | نیکولو گیچیاردینی |  |  | کوستانزا استروزی |  |
|  |  |  |  |  |  | نانا گیچیاردینی |  |  | نیکولو گیچیاردینی |  |  | کوستانزا استروزی |  |
|  |  |  |  |  |  | نانا گیچیاردینی |  |  | ? |  |  | ? |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  | ? |  |  | ? |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  | ? |  |  | ? |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  | ? |  |  | ? |  |
.
نگارخانه

مجسمه نیم‌تنه لورنتسو مدیچی،  به‌دست آندرئا دل وروکو (۱۴۸۰), نگارخانه ملی هنر آمریکا
چهره فرضی لورنزو اثر بنزو گوزولی
پیرو کازیمو د مدیچی
لورنزو مدیچی اثر روبنس
کاخ مدیچی
چهرهٔ فرضی همسر لورنزو مدیچی
جسد برناردو برنسی اثر لئوناردو داوینچی
پاپ سیکستوس چهارم اثر تیسین اصلی‌ترین مخالف لورنزو مدیچی
ماکیاولی اثر سانتی تیتو
ماسک مرگ لورنزو مدیچی
هنرمندان در باغ جورجو وازاری داوینچی میکل انژ وروکیو رافائل
پیرو مدیچی فرزند لورنزو
لورنزو مدیچی اثر جورجو وازاری
پاپ لئو فرزند لورنزو مدیچی اثر رافائل
منبج

| منبج | منبج |
| --- | --- |
شهر: شهر
Manbij: Manbij
کشور:  سوریه
استان: حلب
شهرستان: منبج
ارتفاع: ۴۶۰ متر (۱۵۱۰ فوت)
جمعیت (۲۰۱۲): جمعیت (۲۰۱۲)
 • کل: ۷۹۴۷۳
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۲+ (EET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۳+ (EEST)
کد منطقه: ?? (۹۶۳)+
منبج (به عربی: منبج‎) (به کردی: مه‌نبج، Minbic‎) (به سریانی: ܡܒܘܓ‎) شهری در استان حلب در کشور سوریه واقع شده است. جمعیت این شهر ۷۰٬۳۴۶ نفر است.
ساکنین این شهر را کردها، عرب‌ها تشکیل می‌دهند. مَنبِج، زادگاه شاعر مشهور عرب، بُحتُری است.
رومولو گوئریری

| رومولو گوئریری | رومولو گوئریری |
| --- | --- |
زادهٔ: ۵ دسامبر ۱۹۳۱ ‏(۹۳ سال) رم، ایتالیا
پیشه(ها): کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس
سال‌های فعالیت: ۱۹۶۱ تا ۱۹۹۲
رومولو گوئریری (به ایتالیایی: Romolo Guerrieri) کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایتالیا است.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به محافظ شخصی، یک کارآگاه، طلاق، کروسان با خامه، مربی در ساحل، چشم، چشم بد، جعفری و رازیانه و ده‌هزار دلار برای یک قتل‌عام اشاره نمود.
شوهر کرایه‌ای

| شوهر کرایه‌ای | شوهر کرایه‌ای |
| --- | --- |
کارگردان: نصرت‌الله وحدت
تهیه‌کننده: نصرت‌الله وحدت
نویسنده: محمدرضا کوفرد
بازیگران: نصرت‌الله وحدت ژاله کریمی آراماییس وارطان یوسفیانس اصغر سمسارزاده یدالله شیراندامی
موسیقی: روبیک منصوری
فیلم‌بردار: عزیزالله رفیعی
تدوین‌گر: عزیزالله رفیعی
شرکت تولید: استودیو نقش جهان
تاریخ‌های انتشار: ۲ مرداد ۱۳۵۳
مدت زمان: ۹۳ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
شوهر کرایه‌ای فیلمی به کارگردانی نصرت‌الله وحدت و نویسندگی محمدرضا کوفرد محصول سال ۱۳۵۳ است.
خلاصه داستان

جواد که قهوه‌خانه‌ای در مسیر تهران-اهواز دارد، همسرش را از دست داده و مادرش اصرار می‌ورزد که او با دختر خاله‌اش سهیلا ازدواج کند. دختری به نام هنگامه که در اهواز اغفال شده، از ترس خانواده همراه جوان شیادی به نام سعید که به او قول ازدواج داده، به تهران می‌گریزد...
بازیگران

نصرت‌الله وحدت
ژاله کریمی
آراماییس وارطان یوسفیانس
اصغر سمسارزاده
یدالله شیراندامی
منوچهر پوراحمد
ملیحه نصیری
علی زاهدی
فرهاد حمیدی
سرور رجایی
مجید شهباز
ذبیح‌الله ذبیح‌پور
حسین شهاب
ساغر
دامی
عطا صفرپور

| عطاالله صفرپور | عطاالله صفرپور |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۲۴ تیر ۱۳۲۴
درگذشته: ۱۰ شهریور ۱۳۹۷ (۷۳ سال) گرگان
سال‌های فعالیت: ۱۳۳۲ تا ۱۳۹۷
عطاءاله صفرپور (زاده ۲۴ تیر ۱۳۲۴ – درگذشته ۱۰ شهریور ۱۳۹۷ در گرگان) بازیگر، نویسنده و کارگردان تئاتر، سینما و و رادیو و تلویزیون بود.
آخرین اثر وی را می‌توان سریال گلشیفته به کارگردانی بهروز شعیبی قلمداد کرد.