هوندا در فرمول یک

| 0 | 1 |
| --- | --- |
: 
نام کامل: تیم فرمول یک هوندا ریسینگ (۲۰۰۶–۲۰۰۸) شرکت تحقیق و توسعه هوندا (۱۹۶۴–۱۹۶۸)
پایگاه: توکیو، ژاپن (۱۹۶۴) آمستردام، هلند (۱۹۶۵–۱۹۶۶) اسلاو، انگلستان، بریتانیا (۱۹۶۷–۱۹۶۸) براکلی، بریتانیا و ساکورا، ژاپن (۲۰۰۶–۲۰۰۸) میلتون کینز، بریتانیا و ساکورا، ژاپن (۲۰۱۵–)
کارکنان برجسته: راس براون نیک فرای
رانندگان برجسته:  رونی باکنام  ریچی گینتر  یو شلسر  جان سورتیس  جنسون باتن  روبنس باریکلو
وب‌گاه: hondaracingf1.com
نام پیشین: بریتیش امریکن ریسینگ
نام آینده: تیم فرمول یک براون جی‌پی
حضور در مسابقات جهانی فرمول یک: حضور در مسابقات جهانی فرمول یک
نخستین حضور: جایزه بزرگ آلمان ۱۹۶۴
آخرین حضور: آخرین ورود
ورود به مسابقات: ۸۸
موتور: هوندا
قهرمانیسازندگان: ۰
قهرمانی رانندگان: ۰
پیروزی در مسابقات: ۳
سکو: ۹
امتیاز: ۱۵۴
پول پوزیشن: ۲
سریع‌ترین دور: ۲
آخرین مسابقه: جایزه بزرگ برزیل ۲۰۰۸
| سابقهٔ حرفه‌ای در مسابقات جهانی فرمول یک | سابقهٔ حرفه‌ای در مسابقات جهانی فرمول یک |
| --- | --- |
نخستین ورود: جایزه بزرگ آلمان ۱۹۶۴
آخرین ورود: جایزه بزرگ اسپانیا ۲۰۲۴
مسابقه‌های وارد شده: ۴۴۳ (۴۴۲ شروع)
شاسی: هوندا، اسپیریت، ویلیامز، لوتوس، مک‌لارن، تایرل، بی‌ای‌آر، جردن، سوپر آگوری، تورو روسو، رد بول
قهرمانی سازندگان: ۶ (۱۹۸۶، ۱۹۸۷، ۱۹۸۸، ۱۹۸۹، ۱۹۹۰، ۱۹۹۱)
قهرمانی رانندگان: ۵ (۱۹۸۷، ۱۹۸۸، ۱۹۸۹، ۱۹۹۰، ۱۹۹۱)
پیروزی در مسابقه: ۷۵
سکو: ۱۸۵
امتیاز: ۲٬۲۵۵٫۵
پول پوزیشن: ۷۹
سریع‌ترین دور: ۶۴
هوندا از سال ۱۹۶۴ در بازه‌های زمانی مختلف به‌عنوان شرکت‌کننده، سازنده و تأمین‌کنندهٔ پیشرانه در مسابقات فرمول یک شرکت کرده‌است. مشارکت هوندا در فرمول یک از فصل ۱۹۶۴ آغاز شد، و در فصل ۱۹۶۵ نخستین پیروزی خود را در جایزه بزرگ مکزیک کسب کرد. پس از کسب موفقیت‌های بیشتر با همراهی جان سورتیس، هوندا به دلیل سختی‌های فروش خودروهای جاده‌ای در ایالات متحده و همچنین تصادف مرگبار رانندهٔ هوندا، یو شلسر، در پایان فصل ۱۹۶۸ از مسابقات کنار کشید.
هوندا در فصل ۱۹۸۳ به‌عنوان تأمین‌کنندهٔ پیشرانه به فرمول یک برگشت و این بازگشت شروع دورهٔ موفقیت‌آمیزی برای هوندا بود. پس از پیروزی در مسابقه‌ها در فصل‌های ۱۹۸۴ و ۱۹۸۵، موتورهای هوندا بین سال‌های ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۱ هر سال با تیم‌های ویلیامز و مک‌لارن موفق به کسب مقام قهرمانی سازندگان، و بین سال‌های ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۱ هر سال با نلسون پیکه، آیرتون سنا و آلن پروست توانست مقام قهرمانی رانندگان جهان را کسب کند. هوندا پس از دستیابی به اهداف خود، در پایان فصل ۱۹۹۲ از مسابقات کنار کشید.
هوندا در فصل ۲۰۰۰ دوباره به مسابقات فرمول یک برگشت و به تأمین موتور برای تیم بریتیش امریکن ریسینگ (BAR) پرداخت. تیم بی‌ای‌آر-هوندا در فصل ۲۰۰۴ جایگاه دوم را در رده‌بندی قهرمانی سازندگان کسب کرد، و تا پایان فصل ۲۰۰۵ هوندا تیم بی‌ای‌آر را خریداری کرد و این تیم برای فصل ۲۰۰۶ به تیم هوندا تبدیل شد. پس از سپری کردن یک فصل خوب در ۲۰۰۶ که در آن جنسون باتن پیروز جایزه بزرگ مجارستان شد، هوندا در دسامبر ۲۰۰۸ اعلام کرد که این تیم به علت مشکلات ناشی از بحران مالی جهانی، و در پی سپری کردن دو فصل سخت در سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸، فوراً از مسابقات فرمول یک خارج خواهد شد.
هوندا در مهٔ ۲۰۱۳ تصمیم خود مبنی بر بازگشت به این ورزش تحت توافقی با مک‌لارن جهت تأمین واحد قدرت را اعلام کرد. نخستین آزمون‌های انجام شده با موتورهای هوندا نشان داد که این موتورها رقابتی نیستند و هوندا در حالی که مشغول توسعهٔ پیشرانه‌های خود بود، سه سال نخست حضور دوبارهٔ خود در فرمول یک را تحت موشکافی سخت انظار عمومی سپری کرد. مک‌لارن و هوندا پس از سه سال از یکدیگر جدا شدند؛ با این حال تورو روسو موافقت کرد که برای فصل ۲۰۱۸ از موتورهای هوندا به‌عنوان یک پوشش ظاهری کارخانه‌ای استفاده کند. پس از پشت سر گذاشتن یک فصل موفقیت‌آمیز با تورو روسو، و با توجه به روند سریع و توانمند هوندا در توسعهٔ موتورهای خود، رد بول ریسینگ نیز موافقت کرد که برای فصل ۲۰۱۹ موتورهای هوندا را مورد استفاده قرار دهد. نخستین پیروزی موتورهای هوندا در دوران موتورهای هایبرید، در جایزه بزرگ اتریش محقق شد و پس از چندین قدرت‌نمایی بسیار موفق، واحد قدرت هوندا در حال حاضر یکی از موتورهای پیشتاز در مسابقات فرمول یک محسوب می‌شود.
هوندا در قالب تأمین‌کنندهٔ پیشرانه، با کسب شش عنوان قهرمانی جهان سازندگان، پنج عنوان قهرمانی جهان رانندگان، و کسب پیروزی در بیش از ۷۰ گراند پری، جایگاه پنجم در تاریخ فرمول یک را از آن خود کرده‌است. علاوه بر موفقیت هوندا در جایگاه تأمین‌کنندهٔ موتور، سه پیروزی آن در قالب یک تیم فرمول یک نیز این شرکت را به تنها تیم ژاپنی بدل کرده‌است که تاکنون موفق به کسب پیروزی در فرمول یک شده‌است.