stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
یخ زدن بال هواپیما

شاید دیده باشید که خلبانان قبل از پرواز در فصل های سرد سال، زمانی را به شستشوی بال های هواپیما با ضد یخ ها اختصاص می دهند. علت این امر سرد شدن بال های هواپیما تا منفی 40 درجه می باشد که سبب یخ زدن آن می شود. امروزه دانشمندان و پژوهشگران کشف های مهمی در این زمینه داشته اند که مهمترین آن، الهام گرفتن از سیستم اندامی سوسک برای بال های هواپیما است. این سوسک که در بیابان نامیب زندگی می کند؛ برای زنده ماندن در گرمای این بیابان آب مورد نیاز خود را از طریق رطوبت موجود در هوا به صورت قطرات کوچکی جذب می کند. سپس با ایجاد یک سطح صاف ترِ دافعِ آب در زیر پوست سوسک، آب جمع آوری شده را به درون دهان این جانور می ریزد. دانشمندان مواد(Material and Metallurgy Scientists) در ویرجینیاتک توانستند این آمیزه سطوح آبگرا و آبگریز را برای واپایش پخش یخ انجام دهند. جانان بوریکو، معاون پروفسور مهندسی‌پزشکی و مکانیک در ویرجینیاتک، می گوید: ما ناحیه خشکی در اطراف یک قطعه یخ درست کردیم. قطرات شبنم ترجیحاً بر روی آرایه ای از نقاط آبگرا زیاد شد. هنگامی که نقاط به اندازه کافی از هم فاصله داشتند و یکی از قطرات یخ زد؛ یخ دیگر قادر نبود تا برفک را به قطرات همسایه پخش کند چون آنها خیلی دور بودند. در مقابل، قطرات به صورت کامل بخار شدند، و ناحیه خشکی را در اطراف یخ ایجاد نمودند. از آنجا که تکثیر برفک با یخ زدن یک قطره کوچک اغاز می شود محققان دریافتند که آنها می توانند با تغییر فاصله بین برآمادگی های جمع آوری آب، بر چگونگی سرعت رشد برفک روی سطح تاثیر گذاشته یا حتی کلاً مانع آن شوند. 
بوریکو می گوید: مشکل، چگونگی رشد پیوندهای یخی بود. یخ، آب را از قطره تکی، یخ بزند تا این واکنش زنجیره ای آغاز شود. این فناوری به دنبال شماری از روش های الهام گرفته زیستی، جهت دوری از تشکیل یخ روی سطوح مختلف بود. سطوح شیاردار برگ های لوتوس، چشمان پشه و پاهای حشرات راه رونده بر روی آب(همگی برای کم کردن مساحت سطحی هستند که آب می تواند بر روی آن جمع شود)، شگفتی های طبیعی دیگری هستند که مورد توجه دانشمندان مواد که در این زمینه کار می کنند، قرار می گیرد.
((سی.پاتریک کالیر))دانشمند و محقق در آزمایشگاه ملی((اوک ریج))و همکار در این مطالعه می گوید: خشک نگهداشتن اجسام نیازمند هزینه های عظیمی در انرژی می باشد.
به همین دلیل است که ما توجه بیشتری به روش های واپایش انباشتگی و یخ زدن آب می کنیم. این مطالعات می تواند منجر به صرفه جویی های عظیمی در هزینه ها گردد.
رئالیسم کثیف

رئالیسم کثیف اصطلاحی است که نخستین بار توسط بیل بافورد در مجله گرانتا مطرح شد تا تعریفی باشد برای یکی از جنبش‌های ادبی آمریکای شمالی. از ویژگی‌های شاخص این سبک، که زیرمجموعه‌ای بر رئالیسم شمرده می‌شود، می‌توان به بیان جنبه‌هایی ساده و پیش‌پاافتاده از زندگی معمولی با نثری ساده، اشاره کرد. موضوع داستان‌های این سبک عمدتاً «واقعیت زندگی روزمره» بود که غالباً در فضای زندگی کارگران، دهقانان، رانندگان کامیون، الکلی‌ها، بیکاران و خرده‌پاهای آمریکایی شکل می‌گرفت. فضایی که در آن آدم‌ها گرفتار در چنبره «زندگی آمریکایی» بودند و از «رؤیای آمریکایی» و محقق شدن این رؤیا، بسی پرت افتاده و دور.
تعریف

این اصطلاح که توسط بافورد، در مقدمه ای که او بر مجموعه هفت داستان کوتاه به نام نوشته هایی نو از آمریکا نوشته بود به کار رفت، تیتر نسخه تابستانی مجله گرانتا (1993) را به خود اختصاص داد، و همراه با یک توضیح تکمیلی آمد به این شرح که:
«رئالیسم کثیف سبکی در داستان‌نویسی نسل جدید نویسندگان آمریکایی است؛ نویسندگانی که به بطن زندگی معاصر روزمره سر زده، و درباره‌اش می‌نویسند؛ سوژه هایی مانند مردی که زنش ترکش کرده، زنی که ناخواسته مادر شده، یک ماشین‌دزد، یک جیب‌بر، یا یک معتاد مرکزیت آثار آنها را تشکیل می دهند. اما مسئله‌ی اصلی، این است که این نویسندگان، درباره‌ی این مسائل با یک عینی نگری گزنده و زبانی هجوآلود و آمیخته به کمدی و درعین حال، ترحم برانگیز می‌نویسند. این داستان‌های ساده، کنایه‌آمیز، گاهی سرشار از خشونت اما ترحم‌برانگیز، صداهای تازه را در ادبیات، به گوش می‌رسانند.»
سبک

رئالیسم کثیف که گاهی‌اوقات به‌عنوان گونه‌ای از مینیمالیسم ادبی در نظر گرفته می‌شود، دارای جمله‌بندی‌های موجز و با تمرکز بر توصیف سطح یک فضا/ماجرا مشخص می‌گردد. نویسندگانی که در این ژانر فعالیت می‌کنند، تمایل دارند از استفاده از قید، استعاره‌های زیاد و تک‌گویی‌های درونی شخصیت‌ها اجتناب کرده، و در عوض به اشیاء و زمینه‌ی اثر اجازه دهند که معنا را به مخاطب برساند. شخصیت‌های چنین آثاری، آدم‌هایی هستند دارای شغل‌های معمولی و ناچیز، و معمولاً وضعیت مالی نابسامان، باعث ایجاد ناامیدی درونی در آنها شده است.
ویژگیها

از ویژگی‌های رئالیسم کثیف می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
مختصر بودن و کوتاهی جملات
توصیف‌های موجز
عدم‌استفاده از قیدها
عدم‌علاقه شخصیت‌ها به زندگی روزمره
توجه به یک پدیده اجتماعی، جزئیات یک مکان یا شهر
وجود شخصیت‌هایی که انگار زندگی دارد امتحانشان می‌کنند و می‌کوشند با تاریکی بیرونی و درونی مبارزه کنند.
انتخاب سوژه‌هایی که اغلب به زندگی روزمره مربوط می‌شوند
برگزیدن شخصیت‌هایی از قشر معمولی جامعه، افراد کم درآمد، مانند کارگران، الکلی‌ها، آدم‌های بیکار و زخم خورده جامعه
احساس یاس، بیگانگی، سرخوردگی و تنهایی در شخصیتها
مطرح کردن زوایای پنهان و کمتر پرداخت‌شده زندگی روزمره
نویسندگان مطرح

بعد از دسته‌بندی‌ای که بافورد انجام داد، تعریف رئالیسم کثیف گسترش یافته، و نویسندگان دیگری را نیز در بر گرفت. از جمله چارلز بوکوفسکی که طبق گفته‌ی مایکل همینگسون، پدرخوانده‌ی این جنبش لقب گرفته، و همچنین سایر نویسندگانی که در نسخه‌ی شماره 8 مجله گرانتا، اثر منتشر کرده بودند. از دیگر نویسندگان مطرح این جنبشه می‌توان به ریموند کارور، توبیاس وولف، ریچارد فورد، لری براون، فردریک بارتلمی، کورمک مک‌کارتی، پدرو خوان گوتیرز، فرناندو ولاسکز مدینا، چاک پالانیک، کارسون مک‌کالرز و جین آن فیلیپس اشاره کرد. البته لازم است ذکر شود که خود این نویسندگان، به‌ندرت این اصطلاح را پذیرفته یا درباره‌ی خودشان به کارش برده‌اند.
حال اگر بوکوفسکی را پدرخوانده‌ی این جنبش در نظر بگیریم، تأثیر جان فانته بر این جریان را هم نمی‌توان انکار کرد. بوکوفسکی خودش از لحاظ سبکی، به شدت تحت‌تاثیر آثار فانته بود، و قبل‌تر در مقدمه‌ای بر کتاب گردوغبار، اشاره کرده بود که «فانته، خدای من بود!» بوکوفسکی همچنین اشعاری را به فانته تقدیم کرد. گفته می‌شد وی در اوایل کارش، این تکیه‌کلام را داشت که «من آرتورو باندینی هستم!» (اشاره به آلتر ایگوی فانته). همچنین در رمان زنان در سال 1978، وقتی از هنری چیناسکی، شخصیت جایگزین بوکوفسکی در آثارش خواسته می‌شود که نویسنده‌ موردعلاقه‌اش را نام ببرد، او پاسخ می‌دهد: فانته.
نمونه ها

● شعر «نصیحتی دوستانه به بسیاری از مردان جوان»، از چارلز بوکوفسکی:
در این شعر، شاعر خطاب به مردان جوان، پند و اندرزهایی در قالب ابزورد می‌دهد و به آن‌ها می‌گوید که بهترین چیز برایشان این است که تا حد ممکن، تجربه کنند. شعر در نهایت با یک پیچش داستانی به پایان می‌رسد؛ و بوکوفسکی خطاب به مخاطب می‌گوید که هر کاری بکن، اما شعر ننویس.
● رمان «جاده»، نوشته کورمک مک‌کارتی:
این رمان دارک که بسیار هم محبوب است، نمونه‌ی خوبی از تلفیق چندین ژانر است و در رده‌ی چند جنبش ادبی می‌توان آن را قرار دارد. درواقع رمان همان‌طور که به مینیمالیسم ادبی تعلق دارد، در رده رئالیسم کثیف نیز جای می‌گیرد؛ و نمونه‌ای عالی از آثار پساآخرالزمانی نیز هست. کتاب به ماجرای دو شخصیت می‌پردازد که از هیچ‌کدام از آن‌ها، نام برده نمی‌شود. این پدر و پسر، در دنیایی که با یک فاجعه‌ی ناشناخته ویران شده، با گرسنگی شدید و استیصال و شرایطی سخت، دست‌وپنجه نرم می‌کنند. نثر این کتاب، روان و مستقیم و دارای جملاتی واضح است و همچنین در آن از آرایه ها و تشبیه‌هایی استفاده شده است.
● رمان «عامه پسند»، نوشته چارلز بوکوفسکی:
این رمان که گفته می‌شود بوکوفسکی آن را در دو هفته نوشته، راوی‌اش یک کارآگاه است که ماموریتش این است که مشتری‌اش را از دست یک زن فضایی شرور نجات بدهد. فضاسازی داستان و جنبه‌ی هجوآلود آن و همچنین راوی پوچ‌گرای آن که جامعه و سیاهی‌های توی آن را به شیوه‌ی خودش نقد می‌کند آن را در رده آثار رئالیسم کثیف قرار می‌دهند.
برنار کی‌رینی

| برنار کی‌رینی | برنار کی‌رینی |
| --- | --- |
نام اصلی: Bernard Quiriny
زاده: ۲۷ ژوئن ۱۹۰۵
پیشه: داستان‌نویس، منتقد ادبی و استاد حقوق عمومی
ملیت: بلژیکی
جوایز مهم: ویکتور روسل و مارسل تی‌ری
برنار کی‌رینی (به فرانسوی: Bernard Quiriny) (زاده ۲۷ ژوئن ۱۹۷۸) نویسنده، منتقد ادبی و استاد حقوق عمومی در دانشگاه بورگُن‌ی در شهر دیژُن است.
ترانه‌شناسی ایرج

| حسین خواجه امیری (ایرج) | حسین خواجه امیری (ایرج) |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: حسین خواجه‌امیری
نام(های) دیگر: ایرج
زاده: ۱۱ دی ۱۳۱۱ شهر خالدآباد نطنز اصفهان
ژانر: موسیقی اصیل ایرانی
ساز(ها): ویولن؛ تنبک
سال‌های فعالیت: از سال ۱۳۲۷ تا کنون
حسین خواجه امیری (زادهٔ ۱۱ دی ۱۳۱۱) که به صورت حرفه‌ای با نام ایرج شناخته می‌شود، خواننده موسیقی سنتی ایرانی است.
آلبوم‌ها

| ترانه | ترانه‌سرا | آهنگساز | شروع آغازین شعر ترانه |
| --- | --- | --- | --- |
| زندگی (دشتی) | محمد علی بهمنی | حسین صمدی | زندگی کاشکی به ما آمون می‌داد |
| گلدون بی گل (شور) | ؟ | حسین صمدی | گلدون بی گلو رو طاقچه می‌زاری واسه چی |
| یادم نیست (راست پنجگاه) | محمد علی بهمنی | حسین صمدی | یادم نیست کدوم روز کدوم ابر خورشید و |
| عاشق کور (نوا) | مسعود فردمنش | حسین صمدی | اسم من عاشق کوره قلبم از سیاهی دوره |
| صبح من | محمد علی بهمنی | حسین صمدی | صبح من از روی تو آغاز شد |
| بوسه بازی | محمد علی شیرازی | حسین صمدی | خوش قد و بالای من نازی نازی نازی |
| دل شکسته (شور - دشتی) | پدرام | حسین صمدی | دفتری که بسته شد دیگه بازش نکنید |
| پرندهٔ اسیر (نوا) | محمد علی بهمنی | حسین صمدی | پرنده ای اسیرم سر زیر پر بگیرم |
| ستاره‌های شب من (شور) | حسین منزوی | حسین صمدی | تو هر جا باشی سحر باهاته |
| شکفتن | ؟ | حسین صمدی | دوچشمانت دو خورشید سیاه است |
| چی شده چطور شده (شور) | ؟ | حسین صمدی | چی شده چطور شده تازگی اخم می‌کنی |
| مگه میشه (شور) | محمد علی بهمنی | حسین صمدی | گاهی وقتا که دلت می خواد خودت باشی |
| تو را دوست دارم | مهرداد | حسین صمدی | من یه پرنده م آرزو دارم تو باغم باشی |
| تقدیر | رضا شمسا | حسین صمدی | وقتی تقدیر من و تو دست ما نیست |
| گله‌ها | ؟ | حسین صمدی | آه پی کی من و تو دیگه تموم میشه |
| ساغر شکسته | محمد علی شیرازی | حسین صمدی | تو ناز آفرین دلبر من چه ناز آمدی |
| تنهایی (سه گاه) | ؟ | حسین صمدی | بیا که بی تو تنهایی به جون خستم افتاده |
| عابر | محمد علی بهمنی | حسین صمدی | خسته‌ترین عابر این کوچه منم من |
| ستاره (نوا) | حسین منزوی | حسین صمدی | با تو میشه ستاره‌ها رو شماره کرد |
مادام رولاں

| مادام رولاں | مادام رولاں |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: Marie-Jeanne Phlipon
زادهٔ: ۱۷ مارس ۱۷۵۴ پاریس
درگذشت: ۸ نوامبر ۱۷۹۳ (۳۹ سال) پاریس
ملیت: پادشاهی فرانسه
پیشه(ها): جنبش سیاسی، salonniere، نویسنده
همسر: Jean-Marie Roland de la Platière (ا. ۱۷۸۰–۱۷۹۳)
فرزندان: Eudora Roland de la Platière
امضاء: امضاء
مادام رولاں (انگلیسی: Madame Roland; ۱۷ مارس ۱۷۵۴ – ۸ نوامبر ۱۷۹۳) جنبش سیاسی، salonniere، نویسنده اهل پادشاهی فرانسه بود.
قنداق

با قنداق کردن اشتباه نشود.
قنداق بخشی از قسمت انتهایی تفنگ است که از جنس چوب، فلز، پلاستیک یا ترکیبی از آنها ساخته شده و به تیرانداز کمک می‌کند تا با اتکای آن به بخشی از بدنش (مثل شانه)، ثبات اسلحه را افزایش داده و به دقت تیر بالاتری دست یابد.
در بین تفنگهای شکاری، معمولاً آنهایی که دارای قنداق سفارشی هستند، از محبوبیت خاصی برخوردارند. این قنداقها از چوبهای مرغوب مثل چوب گردو و توسط هنرمندان این رشته، ساخته می‌شوند. وجود تناسب بین قنداق و تیرانداز، جفت و جور شدن دقیق قنداق با قسمت‌های فلزی تفنگ، وجود نقش و نگار و همچنین پرداخت و رنگ باثبات و زیبا، از ویژگیهای قنداق خوب است.
نگارخانه

SIG 550 تفنگ با چوب تاشو
هفت تیر با چوب قابل جدا شدن
Ruger 10/22 International، با استوک تمام طول سبک Mannlicher
کلاشنیکف،  با دسته دو تکه ای که معمولاً در تفنگ های تهاجمی نظامی یافت می شود
رپید-ده-ژوآکئم، کبک

مکان در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| Rapides-des-Joachims | Rapides-des-Joachims |
| --- | --- |
شهرداری: شهرداری
نام(های) مستعار: Swisha, The Swisha: نام(های) مستعار: Swisha, The Swisha
Rapides-des-Joachims: Rapides-des-Joachims
مختصات: ۴۶°۱۲′ شمالی ۷۷°۴۱′ غربی﻿ / ﻿۴۶٫۲۰۰°شمالی ۷۷٫۶۸۳°غربی﻿ / 46.200; -77.683: مختصات: ۴۶°۱۲′ شمالی ۷۷°۴۱′ غربی﻿ / ﻿۴۶٫۲۰۰°شمالی ۷۷٫۶۸۳°غربی﻿ / 46.200; -77.683
استان:  استان کبک
ناحیه: اوتاوه
منطقه شهری: پونتیاک
Settled: 17th century
Constituted: January 1, 1955
حکومت: حکومت
 • Mayor: James Gibson
 • Federal riding: Pontiac
 • Prov. riding: Pontiac
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۵۷٫۱۰ کیلومتر مربع (۹۹٫۲۷ مایل مربع)
 • خشکی: ۲۴۲٫۸۶ کیلومتر مربع (۹۳٫۷۷ مایل مربع)
جمعیت (2011): جمعیت (2011)
 • کل: ۱۳۱
 • تراکم: ۰٫۵/کیلومتر مربع (۱/مایل مربع)
 • Change (2006–11): کاهش۲۳٫۸%
 • Dwellings: ۸۳
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۴ (EDT)
Postal code(s): J0X 3M0
کد منطقه: 613
وبگاه: www.rapidesdesjoachims.ca
رپید-ده-ژوآکئم (به فرانسوی: Rapides-des-Joachims) شهری در منطقه شهری پونتیاک ناحیه اوتاوه در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۲۱۰ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۲۴۸٫۹۲ کیلومتر مربع است.
راحت‌الحلقوم

| 0 | 1 |
| --- | --- |
مجموعه‌ای از راحت‌الحلقوم در استانبول: مجموعه‌ای از راحت‌الحلقوم در استانبول
نام‌های جایگزین: لکوم
گونه: قناد
خاستگاه: امپراتوری عثمانی (ترکیه), یا صفویه (ایران/پرشیا)
دمای سرو: دمای اتاق
مواد اصلی: نشاسته، شکر
انواع: چندگانه
  رسانه: راحت‌الحلقوم:   رسانه: راحت‌الحلقوم
راحت‌الحلقوم یا لُقوم یا لُکوم یا ترکیش دیلایت یا مسقطی یکی از انواع شیرینی‌ها است که بر پایه ژلِ نشاسته و شکر است. راحت‌الحلقوم به‌صورت ساده، مغزدار و در رنگ‌ها و طعم‌های مختلف تولید می‌شود.
مبدأ راحت‌الحلقوم به‌طور دقیق مشخص نیست، اما بیشتر به ترکیه و همچنین بلاروس نسبت داده می‌شود.
شیرینی لُکوم در ارمنستان
فاشیسم

فاشیسم (به انگلیسی: Fascism) یک نظریهٔ سیاسی راست افراطی و گونه‌ای نظامِ  حکومتی خودکامهٔ ملی‌گرای افراطی است که نخستین بار در سال‌های ۱۹۲۲ تا ۱۹۴۵ در ایتالیا و به دست بنیتو موسولینی رهبری ‌شد و بر سه‌پایه حزب سیاسی واحد، نژادپرستی افراطی و دولت مقتدر و متمرکز، استوار بود. فاشیسم را می‌توان به چشم نیروی سومی نگاه کرد که میان سرمایه‌داری و کمونیسم جای گرفته است.
فاشیسم در واژه به‌معنای روش‌هایی است که برای تمرکز قدرت در حکومت استفاده می‌شود. در علوم سیاسی همچنین از واژه فاشیسم اقتصادی و فاشیسم فرهنگی برای بیان برخی رفتارهای تمرکزگرایانه اقتصادی یا فرهنگی در سرزمینی خاص نیز استفاده می‌شود.
فاشیسم و نازیسم اشکال مختلف دیکتاتوری است که در شرایط بحران حاد اقتصادی برای حفظ حکومت از به قدرت رسیدن سایر بخش‌های جامعه، در جامعه حاکم می‌شود. این واژه بعدها در مفهوم گسترده‌تری به کار رفت و به دیگر رژیم‌های نظامی و مذهبی که دارای ویژگی‌های مشابهی بودند گفته شد.
فاشیسم از لحاظ نظری، محصول توسعهٔ نظری نژادباوری و امپریالیسم اروپایی و از نظر اجتماعی محصول بحران‌های اقتصادی و اجتماعی پس از جنگ جهانی اول بود؛ ولی با شکستِ کلّیِ نیروهای محور در جنگ جهانی دوم از اعتبار افتاد. پس از جنگ، برخی حزب‌های نوفاشیست در اروپا پدید آمدند (از جمله حزب نوفاشیست ایتالیا) ولی توفیق چندانی به‌دست نیاوردند. در قاره‌های دیگر نیز رژیم‌هایی با ایدئولوژی فاشیستی پدید آمدند؛ مانند پرونیسم در آرژانتین به رهبری خوآن پرون که بین سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۰ دیکتاتورِ آرژانتین بود. اما پرونیسم آرژانتین با فاشیسم ایتالیا تفاوت‌های مهمی (از جمله نداشتن سیاست خارجی تجاوزگرانه) داشت.
مفهوم فاشیسم

واژهٔ فاشیسم برگرفته از فاسْکیس (به لاتین: Fascis) و به معنی تبرپوش است. در روم باستان محافظان همراه حکم‌گذاران تبرپوش را به‌عنوان نشان اختیار از دولت مرکزی حمل می‌نمودند و تبرپوش عبارت بود از تعدادی چوب که به دور یک تبر فلزی نوارپیچ شده بود.
مورّخان، دانشمندان علوم سیاسی و دیگر پژوهش‌گران مدّت‌هاست که دربارهٔ ماهیّت دقیق فاشیسم به بحث پرداخته‌اند. هر دید از فاشیسم متمایز از دیگری است و بسیاری از تعاریف یا بیش از حد گسترده یا بسیار محدود، عنوان شده‌است.
از نظر گونه‌ای دانش سیاسی و طبق برخی دیدگاه‌ها، هدف فاشیسم، حفظ نظام دیکتاتوری است در هنگامی که حکومت به شیوه‌های متعارف، امکان‌پذیر نباشد. حکومت فاشیستی کلّیهٔ حقوق و آزادی‌های دموکراتیک را در کشور از بین می‌برد و سیاست خود را معمولاً در لفافه‌ای از تئوری‌ها و تبلیغات مبتنی بر تعصّب ملّی، نژادی، ایدئولوژیک یا مذهبی می‌پوشاند.[نیازمند منبع]
فاشیسم در مرحله‌ای از مبارزهٔ شدید طبقاتی میان پرولتاریا و بورژوازی پدید می‌آید که بورژوازی دیگر قادر نیست سلطهٔ خود را از طریق پارلمانی حفظ کند و لذا به استبداد و ترور، سرکوب خونین جنبش کارگری و هر جنبش دموکراتیک دیگر و نیز به عوام‌فریبی‌های گزافه‌گویانه، متوسّل می‌شود. فاشیسم، سیاستِ داخلی خود را به ممنوع کردن سندیکاها و سایر سازمان‌های مترقّی، الغای آزادی‌های دموکراتیک و نظامی‌کردن دستگاه دولتی و همهٔ حیاتِ اجتماعیِ کشور، مبتنی می‌سازد. فاشیسم برای اجرای این مقاصد، از گروه‌های ضربتی نظیر اس‌اس‌ها در آلمان نازی و پیراهن‌سیاهان در ایتالیا استفاده می‌کند. نژادپرستی، شوونیسم تئوری‌های نظیرِ آن، حربه‌های اساسی ایدئولوژیک فاشیسم را تشکیل می‌دهند.[نیازمند منبع]
فاشیسم در ایتالیا

تاریخ پیدایش فاشیسم در ایتالیا همواره همراه بوده با درخشش نام متفکر اکتوالیست ایتالیایی جیوانی جنتیله.
در مورد مهم‌ترین نکات فلسفه جنتیله می‌توان به مفهوم بسیار اساسی نفی اشاره کرد. به‌طوری‌که از نوشته‌های او بر می‌آید تاریخ بشر از منظر جنتیله عرصه زایش و نفی همواره ایده‌های به عمل درآمده‌است. از این دیدگاه زایش یک ایده همواره همراه است با نفی خشونت‌آمیز ایده‌های پیشین در عمل.
نکته در اندیشه‌های جنتیله روشی است که برای توجیه دفاع اکتوالیستی از فاشیسم به کار می‌گیرد. به این اعتبار در نگاه جنتیله رهبر به عنوان مغز جامعه در پرتو شور برآمده از مردم همواره در مسیر نفی‌های خشن و ضروری قرار می‌گیرند.
جنتیله سرانجام در راه مذاکره برای آزادی روشنفکران ضد فاشیست که از دوستانش بودند به دست پارتیزان‌ها کشته شد.[نیازمند منبع]
از نظر تاریخی فاشیسم نخست در ایتالیا در سال ۱۹۱۹ به وجود آمد و سه سال بعد توانست حکومت را در این کشور در دست گیرد. حزب فاشیستی آلمان در سال ۱۹۲۰ ایجاد شد و نام حزب ناسیونال‌سوسیالیست کارگران آلمان برخود نهاد. این حزب در سال ۱۹۳۳ به کمک انحصارهای بزرگ آلمانی و خارجی حکومت را به‌دست گرفت و دیکتاتوری هیتلری را مستقر کرد.
در آلمان هیتلری که به اعتقاد بعضی صاحب‌نظران مظهر فاشیسم و نمونه روشن آن به‌شمار می‌رود (گرچه برخی معتقدند فاشیسم و نازیسم با هم تفاوت‌هایی دارند)، حزب کمونیست آلمان (۱۹۱۸)، سندیکاهای کارگری و سایر سازمان‌های دموکراتیک یکی پس از دیگری سرکوب شدند. فاشیست‌ها با استفاده از تئوری‌های «فضای حیاتی» و «ژئوپلیتیک» و با اقدامات علمی بزرگ، جنگ جدیدی را برای تقسیم مجدد جهان و اشغال سرزمین‌های دیگر کشورها تدارک دیدند. این سیاست منجر به جنگ دوم جهانی شد که بالاخره با در هم شکستن کامل نظامی، اقتصادی و سیاسی ارتجاع فاشیستی و با پیروزی اتحاد شوروی و ائتلاف ضد هیتلری فاشیستی پایان یافت.
نازیسم دارای همان معنای فاشیسم است. این کلمه از حروف اول اسم حزب فاشیستی هیتلر که «حزب ناسیونال‌سوسیالیست کارگران آلمان» خوانده می‌شد ترکیب یافته‌است.
به نظر «موسولینی»، فاشیسم یک مفهوم مذهبی است که انسان در آن وابسته به قانونی اعلی و اراده‌ای واقعی است که از فرد تجاوز می‌کند و به عضویت یک جامعهٔ روحانی ارتقاء می‌یابد. به نظر می‌رسد کسانی که در سیاست‌های مذهبی فاشیسم، چیزی جز فرصت‌طلبی ندیده‌اند این معنی را نفهمیده‌اند که فاشیسم علاوه بر آن‌که یک سیستم حکومتی است، بالاتر از همه یک سیستم فکری نیز هست.
«فاشیسم» با همهٔ تجربه‌های فردی دارای طبیعت مادی — مانند آنچه در سده هجدهم رواج داشت — مخالفت می‌کند. فاشیسم مخالف استقلال فردی و طرفدار دولت است و برای فرد تا آنجا ارزش قایل است که با دولت یعنی وجدان و ارادهٔ عمومی انسان در وجود تاریخی وی منطبق شود. اصول آزادی دولت را در مقابل مصالح فرد انکار می‌کند. اما فاشیسم، دولت را به عنوان یک واقعیت حقیقی مبنا قرار می‌دهد.
اصول فاشیسم

اصول اساسی فاشیسم که موسولینی برخی از آن‌ها را در دانشنامهٔ ایتالیا در سال ۱۹۳۲ میلادی ابراز داشته بود عبارت‌اند از:
عدم اعتقاد به سودمند بودن صلح
مخالفت با اندیشه‌های سوسیالیستی
مخالفت با لیبرالیسم
تبعیّت زندگی همهٔ گروه‌ها از دولت (تمامیّت‌خواه بودن)
تقدّس پیشوا تا سرحدِّ امکان
مخالفت با دموکراسی (دموکراسی را بوالهوسی و خودپرستی می‌نامند)
اعتقاد شدید به قهرمان‌پرستی
تبلیغ روح رزم‌جویی
قدیس گرایی
نظام تک‌حزبی
سرگذشت فاشیسم

پس از جنگ جهانی اول، ایتالیا همانند دیگر کشورهای اروپایی درگیر مشکلات اجتماعی و اقتصادی بود. اعتصابات، شورش‌ها و تصرف اراضی به وسیله روستاییان در نواحی کشاورزی از مسایل مبتلا به این کشور به‌شمار می‌رفتند.
طبقات متوسط مانند طبقات مشابه در کشورهای سرمایه‌داری از بلشویسم هراسان بودند. در کشوری که شکل حکومت آن دموکراتیک بود، ولی برخلاف بریتانیا از سنت سیاسی مقتدر برای حمایت از دموکراسی برخوردار نبود، همهٔ این مسائل لاینحل مانده و اغتشاش و هرج و مرج را تشدید می‌کرد.
در چنین زمینه‌ای از اضطراب و اغتشاش، محبوبیت حزب فاشیست موسولینی رو به افزایش نهاد. فاشیسم اعلام کرد که ایتالیا را از بلشویسم نجات می‌دهد، و قول داد که شوکت و افتخار امپراتوری روم باستان را به کشوری که روحیه و انتظامش را از دست داده، باز خواهد گرداند.
فاشیسم همه نوع افراد ناراضی را به خود جلب کرد: سربازان سابق که بیکار مانده بودند، طبقات متوسط دلسرد و مأیوس، جوانان وطن‌پرست و روستاییان گرسنه. فاشیست‌ها پیراهن سیاه بر تن کرده و چکمه می‌پوشیدند و دربارهٔ یک آرمان بزرگ ملی فریاد می‌زدند که همه چیز به همه کس عرضه می‌کرد: شغل، سعادت و افتخار ملی.
استدلال سیاسی آن‌ها تروریسم و جنگ‌های خیابانی بود و دولت ضعیف تر از آن بود که جلوی آن‌ها را بگیرد. بالاخره وقتی محافل صنعتی قدرتمند به پشتیبانی از فاشیسم برخاستند، موسولینی (ایل دوچه/پیشوا) به دنبال راهپیمایی بزرگی که در ۱۹۲۲ در رم بر پا شد، به قدرت رسید. او بدون درنگ یک دیکتاتوری نظامی بر پا کرد و اقتصاد را به شیوه خاص خود سازمان داد.
دولت برخی فعالیت‌های عمومی را به عهده گرفت و ارتش را تقویت کرد و با فتح حبشه (که امروز اتیوپی نامیده می‌شود) در سال ۳۶–۱۹۳۵، از آن برای توسعه امپراتوری ایتالیا در آفریقای شمالی استفاده کرد. فاشیسم موفق به نظر می‌رسید زیرا نظم را در کشور بی‌نظم و ناامن برقرار کرده بود. مردم ایتالیا، موسولینی را تأیید می‌کردند، از این نظر که توانسته‌است «قطار را به موقع به حرکت درآورد».
موسولینی با اعلام این مطلب که فاشیسم یک فلسفه‌است سعی کرد برای رژیم خود احترامی کسب کند. او فرضیه‌اش را با شعارهایی چون «کشور، وجدان و اراده عمومی بشریت است» پر کرد. از شعارهای مشهور دیگرش:
«همیشه حق با موسولینی است»، «بحث نه، تنها اطاعت!»، «ایمان بیاورید، اطاعت کنید!، بجنگید!»
سایر دیکتاتورهای دهه ۱۹۳۰ روش‌های سیاسی ایتالیایی فاشیست را تقلید کرده و آن را با اوضاع و شرایط و آداب و سنن کشور خود تطبیق دادند. برای مثال، در اسپانیا ژنرال فرانکو ارتش را با اشرافیت و کلیسای کاتولیک پیوند داد. رژیم فاشیست تا دهه ۱۹۷۵ به حیات خود ادامه داد. اما دیگر رژیم‌های مشابه مانند آلمان نازی و چند رژیم در اروپای شرقی (و حتی خود ایتالیای فاشیست) در جنگ جهانی دوم با شکست روبرو شدند.
فاشیسم و جنسیت

«ملت» در ملی‌گرایی نژادپرستانه فاشیست‌ها، در معنای مردانه کلمه تصور می‌شود. فاشیسم همانگونه که با سوسیالیسم مخالف است، با فمینیسم نیز منازعه دارد. فاشیست‌ها به‌طور تاریخی معتقد بودند وظیفه اصلی زنان انجام کارهای خانه و تولید مثل است؛ امری که پوپولیست‌های دست راستی با گفتن «جنسیت‌ها برابر اما متفاوت هستند» توجیه می‌کنند.
جنگ جهانی اول، در نظر بسیاری از اروپاییان، روابط بین جنسیت‌ها را مختل کرده بود. زنان مشاغل مردانه را در دست گرفتند، سازمان‌های زنانه ظهور کردند و بسیاری از کشورها بعد از جنگ به زنان حق رای دادند. سبک پوشش زنان بورژوا تغییر کرد و آنان البسه ساده‌تری که با زندگی کاری‌شان سازگاری بیشتری داشت، انتخاب کردند. پیر دریو لا روشل، نویسنده فرانسوی که بعدها فاشیست شد، اعلام کرد که «این تمدن دیگر جنسیت ندارد.» این وضعیت یک «زوال اجتماعی» به حساب می‌رفت. محافظه‌کاران بدان نتیجه رسیدند اگر زنان به جای خود بازنگردند، کارایی جامعه مختل خواهد شد. نتیجتاً در بسیاری از کشورهای اروپایی جنبش‌هایی به وجود آمد که با بالا بردن نرخ باروری، تلفات جنگ جبران شود. اینان که تولدگرا نامیده می‌شدند، معتقد بودند زنان قبل از هر چیز مادر هستند و نباید وظایف دیگر به آن‌ها داده شود. فاشیست‌ها نیز معتقد بودند جامعه باید مطابق ارزش‌های مردانه نو شود. در واقع، در نظر فاشیست‌ها محافظه‌کاران به اندازه کافی «مردانه» نبودند. آن‌ها کهنه‌سربازان جنگ جهانی را به عنوان نمونه‌های آرمانی برای احیای رجولیت ملت می‌یافتند که با خدمت در جبهه‌ها از خود دلاوری مردانه، مطیع‌بودن، فداکاری و غیره نشان داده‌اند.
فاشیسم و تأثیر آلمان

بعد از جنگ جهانی اول، آلمان مانند ایتالیا با مسائل و مشکلاتی مواجه شد. این کشور مجبور بود شرمساری و مجازات ناشی از شکست خود در جنگ را تحمل کند. دموکراسی که در ۱۹۱۹ در این کشور برقرار شد، هرگز مورد قبول طبقه بالا که با اشتیاق به گذشتهٔ پر افتخار آلمان قیصری می‌نگریست، نبود.
آن‌ها و تعداد زیادی از مردم آلمان عقیده «نازیسم» هیتلر را مورد استقبال قرار دادند، زیرا با سنت‌های پذیرفته‌شده تاریخ آلمان یعنی اطاعت از مافوق، روحیه نظامی‌گری و ستایش «ملت» پیوند داشت. به علاوه، این عقیده با احساسات گسترده ضد سامی در آلمان مطابقت می‌کرد. البته باید خاطر نشان کرد که هیتلر مبتکر این احساسات نبود بلکه از آن به‌طور کامل بهره‌برداری می‌کرد.
در آلمان نظریه برتری ملی تحت عنوان نظریه «نژاد برتر» مطرح و ادعا شد که این نظریه دارای ریشه‌های تاریخی است و در عقاید معدودی از فلاسفه قرن نوزده آلمان آمده‌است. چون آلمانی‌ها از مردم برتر بودند شکست آلمان در جنگ جهانی اول نمی‌توانسته ناشی از تقصیر ارتش آلمان باشد، بنابراین لازم بود تقصیر به گردن افراد دیگری گذاشته شود. این افراد عبارت بودند از: بلشویک‌ها، یهودی‌ها و سوسیال دمکرات‌هایی که «از پشت به ارتش آلمان خنجر زده بودند و حالا نیز این افراد مسبب تمام مشکلات بعد از جنگ به‌شمار می‌آمدند.»
در اوایل دهه ۱۹۳۰ که اوضاع آلمان به دنبال رکود بزرگ رو به وخامت گرایید، میلیون‌ها نفر آلمانی با اشتیاق، تجزیه و تحلیل هیتلر را دربارهٔ وضعیت کشور خود پذیرفتند. در ۱۹۳۳ نازی‌ها بزرگ‌ترین حزب آلمان را تشکیل دادند و هیتلر صدراعظم آلمان شد. او به مجرد رسیدن به قدرت یک دولت تک حزبی را به وجود آورد.
سایر خصوصیات حزب نازی مشابه حزب فاشیست ایتالیا بود. نازی‌ها مانند فاشیست‌ها از طرف برخی صنایع آن زمان حمایت می‌شدند. هیتلر نیز پروژه‌های بزرگ دولتی مانند جاده‌سازی و از آن مهم‌تر برنامهٔ بزرگ تجدید تسلیحات را راه انداخت که برای شش میلیون نفر بیکار، شغل ایجاد کرد.