مارتین ون بیورن
اوایل کار سیاسی > ورود به سیاست ملی

در فوریه 1821، قانونگذار ایالتی، ون بیورن را به نمایندگی از نیویورک در مجلس سنای ایالات متحده انتخاب کرد.ون بیورن در دوران "عصر احساسات خوب" وارد واشینگتن شد، دوره ای که در آن تمایزات حزبی در سطح ملی محو شده بود.ون بیورن به سرعت به یک شخصیت برجسته در واشنگتن دی سی تبدیل شد و با وزیر خزانه داری ویلیام اچ. کرافورد و دیگران دوست شد.اگرچه ون بیورن یک خطیب استثنایی نبود، اما معمولاً پس از تحقیق گسترده در مورد موضوع مورد بحث، اغلب در مجلس سنا سخنرانی می کرد.ون بیورن علی‌رغم تعهداتش به‌عنوان پدر و رهبر حزب ایالتی، همچنان درگیر وظایف قانون‌گذاری خود بود و در طول دوران حضورش در سنا به‌عنوان رئیس کمیته مالی سنا و کمیته قضایی سنا خدمت می‌کرد.همانطور که او شهرت به دست آورد، ون بیورن نام هایی مانند "جادوگر کوچک" و "روباه حیله گر" را به دست آورد.
ون بیورن ترجیح داد از کرافورد به جای جان کویینسی آدامز، اندرو جکسون و هنری کلی در انتخابات ریاست جمهوری سال 1824 حمایت کند.کرافورد تمایل ون بیورن را به اصول جفرسونی حقوق ایالت ها و حکومت محدود داشت و ون بیورن معتقد بود که کرافورد شخصیت ایده آلی برای رهبری ائتلافی از نیویورک، پنسیلوانیا و ویرجینیا "ریچموند جونتو" است.حمایت ون بیورن از کرافورد مخالفت شدیدی را در نیویورک در قالب حزب مردم برانگیخت که مورد حمایت کلینتونی ها، فدرالیست ها و سایر مخالفان ون بیورن قرار گرفت.با این وجود، ون بیورن به کرافورد کمک کرد تا نامزدی ریاست جمهوری حزب دموکرات-جمهوری خواه را در مجمع نامزدهای کنگره در فوریه 1824 به دست آورد.دیگر نامزدهای دموکرات-جمهوری‌خواه در رقابت حاضر به پذیرش تصمیم کم‌حضور گروهی نشدند، و از آنجایی که حزب فدرالیست به عنوان یک حزب ملی فعالیت خود را متوقف کرده بود، مبارزات انتخاباتی 1824 به رقابتی بین چهار نامزد یک حزب تبدیل شد.اگرچه کرافورد دچار یک سکته مغزی شدید شد که باعث شد او در وضعیت سلامتی ضعیفی قرار بگیرد، ون بیورن به حمایت از نامزد منتخب خود ادامه داد.در ماه مه 1824، ون بیورن در تلاش برای تقویت نامزدی کرافورد با رئیس جمهور سابق 81 ساله توماس جفرسون ملاقات کرد، و اگرچه او در جلب حمایت عمومی برای کرافورد ناموفق بود، با این وجود فرصت دیدار با قهرمان سیاسی خود را گرامی داشت.
انتخابات 1824 ضربه سختی به سلطنت آلبانی وارد کرد، زیرا کلینتون با حمایت حزب مردم به فرمانداری بازگشت.در زمان تشکیل مجلس مقننه ایالتی برای انتخاب منتخبان ریاست جمهوری ایالت، نتایج سایر ایالت ها به وضوح نشان داده بود که هیچ فردی اکثریت آرای انتخاباتی را به دست نخواهد آورد، و این امر مستلزم برگزاری انتخابات احتمالی در مجلس نمایندگان ایالات متحده بود.در حالی که آدامز و جکسون در بین سه نفر برتر قرار گرفتند و واجد شرایط انتخاب در انتخابات احتمالی بودند، انتخاب کنندگان نیویورک به تعیین اینکه آیا کلی یا کرافورد سوم می شوند کمک می کنند.اگرچه اکثر آرای انتخاباتی ایالت به آدامز رسید، کرافورد یک رای انتخاباتی بیشتر از کلی در ایالت به دست آورد و شکست کلی در لوئیزیانا کرافورد را در جایگاه سوم قرار داد.در حالی که کرافورد هنوز در رقابت بود، ون بیورن با اعضای مجلس لابی کرد تا از او حمایت کنند.او امیدوار بود که در دومین رای گیری از انتخابات احتمالی، پیروزی کرافورد را مهندسی کند، اما آدامز در اولین رای گیری با کمک کلی و استفان ون رنسلر، نماینده کنگره از نیویورک، پیروز شد.ون رنسلر علیرغم روابط نزدیکش با ون بیورن، رای خود را به آدامز داد، بنابراین آدامز اکثریت محدود نمایندگان نیویورک را به دست آورد و در انتخابات احتمالی پیروز شد.
پس از رقابت مجلس نمایندگان، ون بیورن زیرکانه از بحث و جدل های بعدی خودداری کرد و شروع به چشم انتظاری به سال 1828 کرد.حامیان جکسون آدامز و کلی را متهم کردند که "معامله ای فاسد" انجام داده اند که در آن کلی به آدامز کمک کرد تا در ازای انتصاب کلی به عنوان وزیر امور خارجه، در انتخابات احتمالی پیروز شود.ون بیورن همیشه در برخورد با مخالفان مؤدبانه بود و نسبت به آدامز یا کلی تندی نشان نمی داد و به تایید نامزدی کلی برای کابینه رأی داد.در همان زمان، ون بیورن با برنامه‌های آدامز-کلی برای بهبودهای داخلی مانند جاده‌ها و کانال‌ها مخالفت کرد و از مشارکت ایالات متحده در کنگره پاناما خودداری کرد.ون بیورن پیشنهادهای آدامز را نشان دهنده بازگشت به مدل اقتصادی همیلتونی مورد علاقه فدرالیست ها دانست که او به شدت با آن مخالفت کرد.ون بیورن علیرغم مخالفتش با سیاست‌های عمومی آدامز، به راحتی در سال 1827 در ایالت تقسیم‌شده‌اش موفق به انتخاب مجدد شد.