راسکو آرباکل
رسوایی

در ۵ سپتامبر ۱۹۲۱، آرباکل از برنامهٔ پُرمشغله بازیگری خود فاصله گرفت و علیرغم اینکه از سوختگی درجه دوم هر دو باسن در اثر سانحه‌ای در صحنه فیلمبرداری رنج می‌برد، با دو دوست به نام‌های لاول شرمن و فرد فیشبک به سانفرانسیسکو رفت. این سه نفر در سه اتاق در هتل سنت فرانسیس اقامت کردند: اتاق ۱۲۱۹ برای آرباکل و فیشبک به‌طور مشترک، اتاق ۱۲۲۱ برای شرمن، و اتاق ۱۲۲۰ به عنوان اتاق جشن و مهمانی تعیین شده بود. چند زن هم به سوئیت دعوت شده بودند. در حین می‌گساری و عیاشی، یک بازیگر ۳۰ ساله جاه‌طلب به نام ویرجینیا رَپـِی در اتاق ۱۲۱۹ به شدت بیمار شد و توسط پزشکِ هتل مورد معاینه قرار گرفت. پزشک به این نتیجه رسید که علائم رَپـِی بیشتر ناشی از مسمومیت با الکل است و به او مورفین داد تا او را آرام کنند. رَپـِی دو روز پس از این واقعه، در بیمارستان بستری شد.
در بیمارستان، دوستِ همراهِ رَپـِی در مهمانی، «بامبینا ماد دلمونت» به پزشک گفت که آرباکل به دوستش تجاوز کرده‌است. پزشک، رَپـِی را معاینه کرد اما هیچ مدرکی دال بر تجاوز پیدا نکرد. او یک روز پس از بستری شدن در بیمارستان بر اثر التهاب صفاق ناشی از پارگی مثانه درگذشت. رَپـِی از عفونت ادراری مزمن رنج می‌برد و نوشیدن مشروب، به‌طور چشمگیری این عارضه را تحریک می‌کرد.
دلمونت سپس به پلیس هم گفت که آرباکل به رَپـِی تجاوز کرده‌است. پلیس به این نتیجه رسید که فشار بدنِ تنومندِ آرباکل که روی او خوابیده بود، باعث پارگی مثانه او شده‌است. در کنفرانس مطبوعاتی بعدی، مدیر رَپـِی، «اَل سمناکر» آرباکل را متهم کرد که از یک تکه یخ برای تحریک جنسی رَپـِی استفاده کرده‌است و در نتیجه منجر به جراحات بعدی او شد. زمانی که ماجرا در روزنامه‌ها گزارش شد، این شی به جای یک تکه یخ، به یک بطری کوکا کولا یا شامپاین تبدیل شد. در واقع شاهدان شهادت دادند که آرباکل یخ را روی شکم رَپـِی مالیده بود تا درد شکم او را تسکین دهد. آرباکل هر گونه تخلفی را رد کرد. دلمونت در تلاش برای اخاذی از وکلای آرباکل، بعداً بیانیه‌ای رسمی مبنی بر متهم کردن آرباکل به پلیس ارائه کرد.
محاکمه آرباکل یک رویداد رسانه‌ای بزرگ بود. روزنامه‌های زرد به این داستان دامن زدند و آرباکل را همچون مردی بدجنسی به‌تصویر کشیدند که از وزن زیاد خود برای چیره شدن بر دختران بی‌گناه استفاده می‌کند. روزنامه‌های زنجیره‌ای سراسری ویلیام راندولف هرست با داستان‌هایِ اغراق‌آمیز و هیجان‌انگیز از این وضعیت سوءاستفاده کردند. هرست از سود سرشاری که در جریان رسوایی آرباکل به‌دست آورده بود خوشحال بود و گویا جایی گفت که «روزنامه‌های بیشتری از زمان غرق شدن آرام‌اس لوسیتانیا فروخته‌است.» گروه‌های اخلاق‌گرا خواستار محکومیت آرباکل به اعدام شدند. رسوایی حاصل، زندگی حرفه‌ای آرباکل را به همراه زندگی شخصی‌اش نابود کرد.
کسانی که آرباکل را از نزدیک می‌شناختند، وی را مردی خوش‌اخلاق و خجالتی توصیف می‌کردند. از او همچنین به عنوان «عفیف‌ترین مرد در سینما» یاد شده‌است. با این حال، مدیران استودیو از ترسِ تبلیغاتِ منفی توسط اتحادیه‌ها، به دوستانِ سینمایی آرباکل و بازیگران همکارش (که کنترل حرفه‌شان در دستان آنان بود) دستور دادند که علناً دربارهٔ او صحبت نکنند. چارلی چاپلین که در آن زمان در بریتانیا بود، به خبرنگاران گفت که نه الان و نه در آینده، نمی‌تواند باور کند که آرباکل با مرگ رَپـِی ارتباطی داشته باشد. چاپلین که آرباکل را از دوران همکاری‌شان در کی‌استون در سال ۱۹۱۴ می‌شناخت، «راسکو را، یک تیپ خوش‌مشرب و ملایم می‌دانست که آزارش به مورچه هم نمی‌رسد.» بنابر گزارش‌ها، باستر کیتون در یک بیانیه عمومی از بی‌گناهی آرباکل حمایت کرد، تصمیمی که باعث توبیخ خفیف او از استودیوی محل کارش شد. ویلیام اس هارت، بازیگر سینما، که هرگز با آرباکل دیدار نداشته یا با او کار نکرده بود، چند اظهارنظر عمومی مخرب بیان کرد که در آنها آرباکل را گناهکار قلمداد می‌نمود. آرباکل بعداً طرح فیلم‌نامه‌ای را نوشت که هارت را به‌عنوان یک دزد، قلدر و زن‌کتک‌زن معرفی می‌کرد و کیتون این فیلم‌نامه را از او خرید. فیلم حاصل، شمال یخ‌زده، در سال ۱۹۲۲ و تقریباً یک سال پس از آشکار شدن رسوایی وی اکران شد، کیتون نویسندگی، کارگردانی و بازی در این فیلم را به عهده داشت. در نتیجه، هارت تا سال‌ها از صحبت با کیتون خودداری کرد.