کله‌پاک‌کن
انتشار > بازخوردها

هنگام انتشار کله‌پاک‌کن، ورایتی نقدی منفی برایش نوشت و فیلم را «اجرایی کج‌سلیقه و تهوع‌انگیز» نامید. این نقد مدت طولانی تولید فیلم را مورد تردید قرار داد و پایان آن را غیرقابل مشاهده توصیف کرد. تام باکلی منتقد نیویورک تایمز با مقایسه کله‌پاک‌کن با فیلم بعدی لینچ، مرد فیل‌نما نوشت که در حالی که دومی فیلمی خوش‌ساخت با بازیگرانی چیره‌دست بود، کله‌پاک‌کن از چنین ویژگی بی‌بهره است. باکلی کله‌پاک‌کن را «به‌شدت متظاهر و پرمدعا» خواند و نوشت که جنبه‌های ترسناک فیلم تنها ناشی از ظاهر کودک ناقص هستند و نه از فیلمنامه یا بازی‌ها. در سال ۱۹۸۴، لوید رُز منتقد آتلانتیک نوشت که کله‌پاک‌کن نشان داد که «لینچ یکی از خالص‌ترین سوررئالیست‌هایی است که تاکنون در عرصه سینما کار کرده‌است». رز فیلم را به‌شدت شخصی توصیف کرد و دریافت که برخلاف فیلم‌های سوررئالیستی قبلی مانند سگ اندلسی (۱۹۲۹) یا عصر طلایی (۱۹۳۰) ساخته لوئیس بونوئل تصویرسازی لینچ «از فیلم‌هایش با ما ارتباط برقرار نمی‌کند؛ ما در آنها غرق می‌شویم». در نقدی برای شیکاگو تریبون در سال ۱۹۹۳ مایکل ویلمینگتون کله‌پاک‌کن را منحصربه‌فرد توصیف نمود و گفت که «شدت و حدت» و «وضوح کابوس» فیلم نتیجه توجه لینچ به جزئیات در خلق آن به‌خاطر درگیری او در نقش‌هایی بسیار زیاد در طول تولید فیلم بوده‌اند. جاناتان رزنبام در مقاله‌ای در سال ۱۹۹۵ با عنوان «انگاره‌های بد: هنر و خط‌مشی توئین پیکس» نوشت که کله‌پاک‌کن بهترین اثر لینچ بود. رزنبام نوشت که استعداد هنری کارگردان پس از آنکه محبوبیتش افزایش یافت، افول کرد و فیلم را با از ته دل وحشی — آخرین فیلم بلند لینچ در آن زمان — مقایسه کرد و گفت که «حتی سرسری‌ترین مقایسه میان کله‌پاک‌کن و از ته دل وحشی افت هنری شدیدی را آشکار می‌سازد که به‌سختی می‌توان باور کرد یک فرد واحد، هردو فیلم را ساخته‌است». جان سایمون از نشنال ریویو کله‌پاک‌کن را «مشمئزکننده برای هواداران فیلم‌های کالت» خواند.
استقبال امروزی از فیلم بسیار مطلوب بوده‌است. در راتن تومیتوز فیلم با میانگین امتیاز ۸٫۴ از ۱۰ دارای ۹۰٪ نظر مساعد طبق ۶۷ نقد است. اجماع انتقادی این وبگاه می‌گوید: «کله‌پاک‌کن سوررئال دیوید لینچ از عوامل بصری پر از جزئیات و موسیقی‌ای مورمورکننده استفاده می‌کند تا نگاهی عجیب و آزاردهنده به ترس مردی از والد بودن ایجاد کند.» در متاکریتیک این فیلم دارای میانگین امتیاز ارزیابی‌کننده ۸۷ از ۱۰۰ بر اساس نظر ۱۵ منتقد است که نشانی از «تحسین همگانی» است.
استیو بیرد که برای مجله امپایر نوشت، به فیلم امتیاز پنج ستاره از پنج داد. او نوشت که این فیلم «بسیار بنیادشکن‌تر و لذت‌بخش‌تر از تلاش‌های هالیوودی بعدی [لینچ]» بود و روی ترکیب وحشت جسمی سوررئالیستی و کمدی سیاه آن تأکید کرد. آلمار هافلیدیسون منتقد بی‌بی‌سی به کله‌پاک‌کن سه ستاره از پنج داد و آن را «یک فیلم بلند معمولی بر مبنای استانداردهای بعدی [لینچ]» توصیف نمود. هافلیدیسون نوشت که فیلم گردآوری ایده‌های کمابیش مرتبط بود و اضافه کرد که «آنچنان آکنده از تصویرسازی‌های سوررئال است که می‌توان تقریباً بی‌نهایت برداشت و تفسیر شخصی از موضوع آن کرد». برداشت خود منتقد از این درونمایه‌ها این بود که این‌ها نشانه‌ای از ترس از تعهد و مسئولیت شخص است و شامل «یک احساس نهفته جنسی قوی» بودند. نیتن لی منقد ویلج ویس  استفاده از صدا را در فیلم تحسین کرد و نوشت «دیدن فیلم به‌تنهایی هیچ معنایی نمی‌دهد؛ بیننده باید همچنین آن را بشنود». او طراحی صدای فیلم را اینگونه توصیف کرد: «[صداهایی که از] صدفی میان‌کهکشانی به گوش غولی دچار توهم ناشی از ال‌اس‌دی می‌رسد.»
پیتر بردشاو منتقد گاردین نیز فیلم را ستایش نمود و به فیلم پنج ستاره از پنج داد. بردشاو آن را فیلم زیبایی دانست و طراحی صدای آن را اینگونه توصیف کرد: «نالیدن صنعتی، گویی درون کارخانه‌ای در حال ویرانی یا جانداری غول‌پیکر در حال مرگ فیلمبرداری شده‌است.» او آن را با بیگانه (۱۹۷۹) ریدلی اسکات مقایسه کرد. جیسون انکینی منتقد آل‌مووی به فیلم امتیاز پنج ستاره از پنج داد. او روی طراحی صدای آشفته‌کننده فیلم تأکید کرد و آن را «استعاره‌ای قابل تفسیر» توصیف نمود. او نوشت که کله‌پاک‌کن وسواس‌هایی فکری را آغاز می‌کند که در ادامه حرفه [لینچ] با او همراه است و ادامه داد که به باور او، سوررئالیسم فیلم موجب درک بهتر فیلم‌های بعدی کارگردان شد. مارک اوانز، فیلمساز ولزی، در مقاله‌ای برای دیلی تلگراف هم طراحی صدا و هم توانایی لینچ در «اینهمه عجیب جلوه دادن چیزهای عادی» را ستود و فیلم را الهام‌بخش کار خود می‌دانست. نقدی از فیلم در همین روزنامه کله‌پاک‌کن را با کارهای نمایشنامه‌نویس ایرلندی، ساموئل بکت، مقایسه و آن را نقیضه‌ای آشفته از زندگی خانوادگی توصیف کرد. منولا دارگیس منتقد نیویورک تایمز دربارهٔ فیلم چنین نوشت: «روایتی که چندان سرراست نیست، بلکه هنر گردهم‌آوری مولفه‌های سوررئالیستی است». دارگیس نوشت که تصویرسازی فیلم، نقاشی‌های فرانسیس بیکن و مستند ژرژ فرانژو، خون حیوانات، محصول سال ۱۹۴۹ را تداعی می‌کند. فیل هال منتقد فیلم ترت کله‌پاک‌کن را بهترین فیلم لینچ نامید و باور داشت که بروندادهای بعدی کارگردان نتوانستند به خوبی آن باشند. فیل هال همچنین روی حاشیه صوتی فیلم و کمدی جسمانی «چاپلین‌گونه» نانس به‌عنوان عناصر برجسته فیلم تأکید کرد.