stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
احمد بخشایش اردستانی
کتاب‌ها

- اصول علم سیاست (چاپ اول ۱۳۷۶، چاپ دوم ۱۳۷۹)
- اصول سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران (چاپ اول ۱۳۷۵، چاپ دوم ۱۳۷۹)
- نظام‌های سیاسی مقایسه‌ای (چاپ اول ۱۳۷۶ – چاپ دوم ۱۳۷۹)
- تاریخ اندیشه‌های سیاسی در غرب (۱۳۷۸)
- درآمدی بر فن دیپلماسی و حقوق دیپلماتیک (۱۳۸۰)
- درآمدی بر جامعه‌شناسی سیاسی
- جهان سوم و چالش‌های آن (۱۳۸۸)
- بحران معنویت در غرب (۱۳۸۸)
- انتفاضه و فلسطین (۱۳۸۹)
- نقد پذیری و روشنفکران دینی (۱۳۸۹)
-جمهوری اسلامی ایران در تعامل با بازیگران نظام بین‌الملل(۱۳۹۰)
مقالات مطرح

-تاثیر کانال‌های ارتباطی و تقویت ایستارها در مجله اطلاعات سیاسی – اقتصادی ۱۶۷–۱۶۸
-بنیادگرایی مفهومی غیر منطبق با واقعیت برای توصیف دولت اخلاقی شیعه
-فصلنامه دانشگاه امام صادق (ع)(پاییز ۱۳۷۴)
-پیدایش سکولاریزم در کتاب نقد –فصل نامه انتقادی – فلسفی – فلسفی فرهنگی، پژوهش گاه فرهنگ و اندیشه دینی (پاییز ۱۳۷۴)
-گفتمان قدرت در اندیشه میشل فوکو
ماجرای سؤال وی از عراقچی دربارهٔ توافق هسته‌ای

احمد بخشایش‌اردستانی در جلسه کمیسیون امنیت ملی مجلس، خطاب به عباس عراقچی گفت: با کاسته شدن از ۱۹ هزار سانتریفیوژ در سایت نطنز، چه تعداد از بچه‌های اردستان و اطراف بی‌کار و اخراج می‌شوند؟
وی در ادامه با طرح سؤال دیگری گفت: چرا تصمیم گرفتید در فردو که زیر زمین است کار تحقیقاتی کنید، آخر چه کسی در زیر زمین کار تحقیقاتی می‌کند؟ کار تحقیقاتی باید در دانشگاه انجام شود.
عراقچی در پاسخ گفت: واقعاً از شما بعید است، شما گمان می‌کنید پای هر سانتریفوژ یک کارمند ایستاده؟! و آیا گستره صنعت هسته‌ای ما همین ۱۹ هزار سانتریفیوژ است؟
≪توضیحات بخشایش اردستانی دربارهٔ سوالات تحریف شده‌اش از عراقچی≫
روز پس از انتشار این مصاحبه توسط پایگاه خبری انتخاب، بخشایش اردستانی طی گفت‌وگویی با خبرگزاری ایسکانیوز از بازتاب اشتباه سوالاتش توسط پایگاه خبری انتخاب گله کرد و گفت: متأسفانه این سایت خبری به اشتباه سؤال من را به گونه‌ای دیگر و کاملاً تحریف شده منعکس کرده است.
وی در تشریح یکی از سوالات خود از عراقچی گفت: من از عضو ارشد تیم مذاکره‌کننده پرسیدم زمانی که ۱۹ هزار سانتریفیوژ به ۵ هزار تقلیل می‌یابد یعنی سه چهارم فعالیت نطنز کم می‌شود. آیا متناسب با این کاهش، ادامه هزینه‌ها در نطنز می‌ارزد؟ آیا نباید به همین نسبت از کارمندانش، خدمه، کارگرانی که از کاشان، نطنز و اردستانند کم شوند؟!
لازم است ذکر شود که پس از اجرای برجام واقعاً در سازمان انرژی اتمی تعدیل نیرو اتفاق افتاد و بهروز کمالوندی، سخنگوی سازمان انرژی اتمی ایران در این مورد گفت «سازمان انرژی اتمی ۱۴ هزار نیرو دارد و از این تعداد سه تا چهار هزار نیرو در قالب پروژه‌های این سازمان فعالیت می‌کنند و طبیعی است که وقتی یک پروژه تمام می‌شود، عده‌ای معطل شوند تا در پروژه یا بخش دیگر به کار گرفته شوند».
نماینده اردستان در مجلس دربارهٔ طرح سؤال دیگر خود از عراقچی توضیح داد: اگر قرار است فردو مرکز تحقیق و توسعه شود چه اصراری است که دانشمندان هسته ای را زیر صد متری زمین بفرستیم؟ بهتر است در آزمایشگاه‌های موجود در دانشگاه‌ها فعالیت کنند نه زیر زمین. آیا به فکرتان رسیده آمریکایی‌ها سر تیم ما را کلاه گذاشته‌اند و اینک از آن به عنوان فتح الفتوح یاد می‌کنید؟
سوالات احمد بخشایش اردستانی از عراقچی و صالحی از شبکه خبر صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش شد.
در شهریورماه ۱۴۰۳ بخشایش در اظهاراتی از تهاتر سلاح با اقلام خوراکی میان ایران به روسیه گفته بود. این اظهارات که با استقبال رسانه های خارج از ایران همراه شد، به گواهی برای اظهارات مقامات امریکایی که مدعی ارسال سلاح از ایران به روسیه بودند تبدیل شد. احمد بخشایش، در ادامه اظهارات خود را تکذیب کرد. این اظهارات وی با موجی از انتقادات از سوی افرادی نظیر محمد فاضلی و علی علیزاده همراه شد.
محمد فاضلی تاکید کرد بخشایش باید بابت حرف ضد منافع ملی پاسخگو باشد.
موسیقی افغانستان

رباب، ساز ملی و اصیل افغانستان
موسیقی افغانستان نقطهٔ عطف زیبایی‌های تنوع قومی و زبانی در افغانستان است و فارسی، پشتو و ازبکی زبان‌های اصلی متن ترانه‌ها را تشکیل می‌دهند. در این کشور سبک‌ها و شیوه‌های گوناگون موسیقی، از غزل فارسی گرفته تا راگ هندی رواج دارد. گام‌های موسیقی عمدتاً دیاتونیک (بدون میکروتون) بوده و تا همین اواخر چندصدایی و هارمونی به شکل غربی آن در موسیقی افغانستان تأثیر چندانی نداشت.
موسیقی افغانستان تا حد زیادی به صورت ترانه است، با اینحال رپرتوار قابل توجهی از موسیقی بدون کلام نیز وجود دارد. شعر جایگاه ویژه‌ای در فرهنگ موسیقی این کشور دارد. میراث شعر فارسی، که مشترکات فراوانی نیز با ایران دارد، اهمیت بسیاری در بین مردم داشته و همچنین شعر پشتو نیز دارای ریشه‌های تاریخی است. متن ترانه‌ها متشکل از موضوعات معدودی است. آهنگ‌های عاشقانه با تِم‌هایی از عشق نافرجام و اشارهٔ مکرر به داستان لیلی و مجنون، بیشتر موضوعات ترانه‌ها را تشکیل می‌دهند و به وقایع جاری و تجربهٔ شخصی کمتر پرداخته می‌شود.
موسیقی افغانستان در سبک‌ها و شیوه‌های گوناگون، هنرمندانی را پرورانده که شهرت بعضی از آنان از حدود مرزهای این کشور نیز فراتر رفته‌است. از دههٔ شصت هجری خورشیدی، افغانستان درگیر خشونت‌های داخلی بوده‌است. از این رو علی‌رغم میراث غنی موسیقی در این کشور، موسیقی سرکوب شده و ضبط برای خارجی‌ها به حداقل رسیده‌است.
تاریخچه موسیقی افغانستان

موسیقی در افغانستان در دوره آریایی‌ها، سروده‌های ویدی ریگ‌ودا و سروده‌های گاتاهای اوستا در کوهپایه‌های هندوکش در دورهٔ هخامنشیان رونق خوبی داشت. این موسیقی به شکل کورس و دسته‌جمعی با ریتم ذکر می‌گردید. پس از ورود عرب‌ها در خاک افغانستان موسیقی تنها در قریه‌ها به شکل تک خوانی نیمه‌جان باقی‌مانده بود. در دوره سامانیان، گورکانیان، تیمورشاه (درانی) موسیقی در دربار رواج پیدا کرد.
در سدهٔ نوزدهم میلادی، بر اثر کشمکش‌های داخلی و جنگ‌های خارجی با بریتانیا، شرایط برای رشد و پرورش هنر موسیقی فراهم نبوده‌است. این هنر در محافل رسمی افغانستان چندان خریداری نداشته و هنرمندان آن که یکی از اقشار پایین‌دست جامعه به‌شمار می‌آمده‌اند، در همان حال و هوای موسیقی خراسانی سیر می‌کرده‌اند.
در سال ۱۲۵۸ شمسی (۱۸۷۹ میلادی)، در دورهٔ امیر شیرعلی‌خان برای اولین بار یک گروه از موسیقی‌دانان هندی به افغانستان آمدند و امیر شیرعلی‌خان به آن‌ها در حوالی خواجه خوردک یعنی خرابات مسکن اعمار کرد. هرچند این هنرمندان برای هنرنمایی در دربار شاه دعوت شده و در اوایل نیز فقط به همین کار می‌پرداختند، هنر آنان کم‌کم به دیگر سطوح گه جامعه نیز تسری یافت و بدین ترتیب، به مرور زمان مقبولیتی عام در افغانستان پیدا کرد. موج موسیقی هندی که بدین ترتیب وارد افغانستان شده بود، تأثیر عمیقی بر موسیقی نیمه‌جان موجود وارد کرد و ضمن ایجاد تحول در آن، زمینه را برای رشد این هنر مساعد ساخت. از آن سوی نیز این نسل هنرمندان هندی به زودی به کشور افغانستان تعلق خاطر یافتند. و فرزندان آنان به هنرمندان ملی کشور مبدل گردیدند و برای پیشرفت هنر موسیقی در این کشور اهتمام به خرج دادند. یکی از خدمات این استادان، تنظیم دوبارهٔ بعضی از آهنگ‌های محلی افغانستان بود در قالب دستگاه‌های موسیقی هندی که بدین ترتیب، این آهنگ‌ها از معرض زوال و نابودی نجات یافته و وارد محافل موسیقی رسمی کشور شد. خدمت دیگر این هنرمندان به موسیقی افغانستان، آموزش این هنر به جوانان، نوجوانان و حتی کودکان مدارس این کشور بود و این امر، در ترویج موسیقی با اصول علمی در آیین کشور بسیار مؤثر واقع شد. یکی از هنرمندان بزرگ خراباتی که توانست بدین ترتیب هنر موسیقی را از محدودهٔ خرابات بیرون برد و به مراکز آموزشی این کشور بکشاند، استاد غلام‌حسین بود. اولین استاد افغان به نام استاد قربانعلی نام داشت که استاد و مربی استاد قاسم و پدر استاد محمدنبی مشهور به (استاد نتو) بود.
در دوره شاه امان‌الله (۱۹۱۹–۱۹۲۹) موسیقی انکشاف بیشتری یافت و در کنار نظام آموزشی خرابات، نهادهای آموزشی علمی و آکادمیک نیز ایجاد شد که در آن‌ها نوازندگی سازهای غربی آموزش داده می‌شد. دولت برای مدت کوتاه در مکاتب کورس‌های موسیقی را تدریس می‌نمود. یکی از کسانی که در این مسیر خدمات شایانی به موسیقی افغانستان انجام داد، استاد فرخ افندی بود که از ترکیه به افغانستان دعوت شده بود. استاد قاسم، استاد غلامحسین، استاد نبی‌گُل و استاد محمدحسین سرآهنگ از استادان مشهور وقت بود.
پس از دههٔ ۱۳۵۰ موسیقی در اجتماع افغانستان جایگاه خوبی را پیدا نموده بود. پس از تحولات در افغانستان موسیقی در شهر کابل به شکل عالی آن انکشاف نمود. در آن زمان گروه‌های هنری نطیر؛ انسامبل (گروه) هنری زنان، کورس‌های موسیقی رایگان، مکتب موسیقی فاکولته، هنرهای زیبا و غیره تأسیس شد. ولی در مجموع در تمام افغانستان، جنگ، سدی برای موسیقی گشت. در دوره طالبان موسیقی حرام دانسته شده و ازبین رفت. پس از ۲۰۰۲ دولت کوشش دارد که موسیقی را دوباره مانند سابق احیا کند و فعالیت موفقانه پیش می‌رود.
سبک‌های موسیقی در افغانستان

به‌طور کلی موسیقی افغانستان دارای چند سبک متفاوت است:
سبک‌های موسیقی در افغانستان > موسیقی محلی و سنتی (فلکلوریک)

عبارت از موسیقی محلی یا کلیوالی افغانستان می‌باشد. موسیقی آن عده محلات و سمت‌هایی که شهرت دارند، عبارتند از: سبک بدخشی، خراباتی، لوگری، قطغنی، هزارگی، داستان سمت مشرقی، سبک غرنی مردم پکتیا، کلیوالی ملیت پشتون، ترکمنی، هراتی، قرصک پنجشیر، و هارمونیک یا چند آواز کشین مردم نورستان می‌باشد. از هنرمندان معروف محلی‌خوان می‌توان گل‌زمان (در سبک پکتیایی)، محمد چوباش (در سبک اوزبیکی)، صفدر توکلی (در سبک هزارگی)، بیلتون (در سبک لوگری) و ناوک هروی (در سبک هراتی)، در سبک بدخشی (بازگل بدخشی)، طلا محمد تخاری در سبک (فلک)، تغه نجم الدین در سبک (فلک‌های فرخاری) و بنگیچه تاشقرغانی (درسبک موسیقی قیصاری) را نام برد.
مسلماً با رواج موسیقی هندی و سپس غربی در سدهٔ اخیر، بر موسیقی محلی افغانستان نیز تأثیرهایی گذاشت. البته این سبک‌های جدید که رادیوی افغانستان (یگانه وسیلهٔ ارتباط جمعی در آن سال‌ها) را در اختیار داشتند، موسیقی محلی را در انزوا قرار دادند. ولی در مواردی نیز این هنرمندان توانستند بعضی از آهنگ‌های محلی را که رو به فراموشی می‌رفتند در قالب جدید بازسازی کنند و در ارکسترهای امروزین به اجرا درآورند. آهنگ‌های معروف «آستا برو» و «نازی جان» از این دسته است که توسط استاد قاسم بازسازی و بازخوانی شده‌اند. از آن پس نیز استاد محمدحسین سرآهنگ در اجرای قطعات شمالی و استاد عبدالوهاب مددی در اجرای قطعاتی از موسیقی محلی هرات و صادق فطرت (ناشناس) در اجرای بعضی از قطعات پشتو گام‌هایی در این مسیر برداشته‌اند. عارف کیهان چندین آهنگ محلی بدخشی را با سازهای مدرن دوباره خوانی کرده که مورد توجه مردم قرار گرفته، این روش حتی توسط نسل جوانتری همچون فرهاد دریا و داوود سرخوش نیز پی گرفته شده‌است که اینان آهنگ‌های محلی را با سازهای غربی اجرا کرده‌اند.
سبک‌های موسیقی در افغانستان > موسیقی مذهبی

این موسیقی پس از ارشاد دین اسلام توسط نعت خوانان و شاعران سبک صوفیه و قوالی خوانان، به‌میان آمده و فعلاً به‌مدارج عالی خود رسیده‌است. موضوع این سبک توصیف خداوند و پیامبر اسلام و یاران وی می‌باشد. شعرهای این سبک بعضاً تا ده ساعت طول می‌کشد. معمولاً در کنار سرود خوان ۳ تا ۱۰ نفر مکررین و همکاران نیز سرودخوان را یاری می‌کنند. این موسیقی دارای طرزهای چشتی، روضه‌ای، نوائی و غیره‌اند. کمپوزهای نعت خوانی، قصیده، و توصیف نظر به شعرها سال‌ها قبل ساخته شده. نعت خوانان و قیصیده خوانان بعضاً بعضی از لهجه را اضافه و یاکم می‌کنند. فعلاً سید فخرالدین آغا یکی از مشهورترین نعت خوانان رادیو تلویزون افغانستان و شهر کابل می‌باشد.
سبک‌های موسیقی در افغانستان > موسیقی پاپ افغانستان

عبارت از سبک جدید است که شنوندگان زیاد دارد. این سبک پس از تأسیس رادیو افغانستان در سال ۱۹۲۱ به‌میان آمده‌است. این موسیقی پس از وارد شدن انواع آلات غربی به خصوص پس از سال ۱۹۴۰ رونق خوبی را پیدا نمود. در رادیو تلویزیون افغانستان این گونه آواز خوانان را آماتور (غیر حرفه‌ای) و این سبک را آماتوری می‌نامیدند. مشهورترین آوازخوانان پاپ احمد ظاهر، احمد ولی، ظاهر هویدا، فرهاد دریا، احسان امان، بانو پرستو، بانو قمرگل، میرمن پروین، بانو ژیلا، بانو نغمه، وجیهه و فرید رستگار و غیره می‌باشد.
سبک‌های موسیقی در افغانستان > موسیقی کلاسیک

این موسیقی به شکل غزل فارسی ترانه و راگ هندی (نر) یا راگنی (ماده) خوانده می‌شود. مشهورترین آوازخوانان موسیقی کلاسیک افغانستان محمدحسین سرآهنگ، استاد قاسم، اَوَلمیر، رحیم‌بخش و استاد مهوش که در بین افغان‌ها بسیار محبوب هستند.
در موسیقی شرقی چندین صد مقام وجود دارد. هر مقام از خود یک یا چند راگ و راگنی دارد. بعضی ازین راگ‌ها دارای اشعار پرمفهوم نیستند، ولی در یک راگ تمام آوازها و صداهایی که خواننده ادا می‌کند خیلی منظم و دلپذیر می‌باشد. پرزه‌هایی که خواننده می‌خواند در سایر کمپوزها کلید شمرده می‌شود.
مقام: در غرب به نام مِلودی (melody) یاد می‌شود؛ یعنی؛ از دوازده پردهٔ طبیعی پیانو یا هارمونیه ۵ یا بیشتر از پرده‌ها آواز منظم و زیبا را می‌کشد؛ مثلاً مقام پاری Sa-Ni-Dha-Pa-Ma-Ga-Re-Sa همه نر است، یعنی از Sa تا Sa پرده سفید.
سَبتَک (Saptak): مجموعه‌ای از دوازده صوت است. از سای (do) بم تا سای (do) زیلتر در هارمونیه ۳ سبتک وجود دارد ولی در پیانو ۶–۷ سبتک وجود دارد.
اروی: نواختن از طرف بم بطرف زیل
امروئی: نواختن از طرف زیل بطرف صوت بم یا آواز غور
راگ] (Raga): عبارت از کلید اشکال صوت‌ها در یک مقام‌اند. راگ‌های معمول عبارتند از بهلاول، بهرمی، سرنگ، گنداره، کلیان، پهاری، بیرمی، سرنگ، تلنگ آساوری و غیره است. در یک مقام می‌توان میلیارد کمپوز ساخت ولی در موسیقی کلاسیک هند هر مقام دارای یک راگ وچند راگنی است. یک هنرمند، زمانی‌که بخواهد موسیقی را به خوبی بداند باید اولاً راگ‌های هر مقام را خوب منظم مقبول با تال و نرمش ادا کند. آروئی و آمروئی هر راگ را بداند که چگونه از یک پرده پائین بطرف پرده‌های بالا و چگونه دوباره بطرف پائین بیاید. در حقیقت راگ کلید است که یک هنر مند را دانا و خوش خوان می‌سازد. البته وقت سرودن راگ‌ها که بتواند در جسم انسان اثر کند فرق دارد؛ مثلاً راگ بیرمی وپاری در روز و محافل شادی خوانده می‌شود. راگ آساوری پس از ۲ شب است. راگ‌ها به فصل، به سن شنوندگان و نوع جنس شنوندگان نیز تا حدود کم تعلق دارد و اکثریت کمپوزهای ایرانی و عربی که خیال می‌شود انسانی گریه و ناله می‌کند در راگ‌های آساوری بهال بهلاول سرنگ نهفته‌است. این راگ‌ها صرف در شب خوانده می‌شود.
پُرزه: عبارتند از نوازش در میان یک کمپوز یا راگ می‌باشد.
تال (Tala): نواختن طبله را که موافق و موازی با آهنگ باشد و خواننده را آرام نگهدارد تال گفته می‌شود اگر خواننده در میان ضرب‌های طبله خطا کند به نام بی لهی یا بی تال یاد می‌نمایند. در افغانستان تال‌هایی که زیاد قابل استفاده است عبارتند از تین تال ۱۶، ماتره گیده ۵، ماتره دادره ۷، ماتره چپ تال و یکتاله می‌باشد. هر تال یک‌لا یعنی طبیعی دولا یعنی تیز حالت را دارد. یک تال دارای چندین نوع یا ماتره است. درین اواخر بشریت ۳ لا یک تال را اختراع نموده‌اند که سرعت خیلی تیز دارد.
ماتره (metre): هر ضربهٔ تال را یک ماتره می‌گویند.
تیور (tivra): در گرامر موسیقی هندوستان مروج است که سُرهای (Swara) پنجم Pa یا Sol، و اول Sa یا Do را فاقد نیم سُری می‌دانند یا به اصطلاح فاقد نیم سُری‌اند. به این اساس از جمله دوازده سُر در یک سپتک یا octave، پنج سُر (تیور/tivra) یا ثقیل و پنج سُر دیگر (کومل/komal) یا خفیف و دو سُر یا نُت مستقل‌اند. در حالیکه در موسیقی غرب اینطور نیست.
سُر (Swara): منظم خواندن را که دلچسپ باشد «سُر» می‌گویند؛ یعنی یک او از خوان که تال نشود و مطابق به موزیک نواخته شده آواز منظم کشد به سر گفته می‌شود.
لهی: آوازخوان که با تال طبله یا درام منظم و مساوی بخواند دارای لهی‌اند.
آلات موسیقی افغانستان

رباب ساز ملی افغانستان است و از سازهای زهی، با دستهٔ کوتاه که با دست یا کمانه نواخته می‌شود. سازهای زِهی با دستهٔ بلند همچون تنبور، دوتار و دمبوره و همچنین سازهای زهی با دستهٔ خمیده همچون سَرِنده و غیچک رایج هستند. تنبور و دوتار ۱۴-سیمِ هراتی تنها سازهایی هستند که منحصر به افغانستان می‌باشند. سازهای اصیل افغانستان عبارتند از:
آلات موسیقی افغانستان > سازهای بادی

سورنا (سورنای):‌ سازی بادی و شمابه به شهنای هندی است که از چوب شیشم ساخته می‌شود، طول سُرنا حدود ۴۰ سانتیمتر بوده و زبانچه‌ای دارد که از نی ساخته می‌شود. سُرنا دارای هفت سوراخ است و یگانه ساز باستانی است که در سراسر افغانستان صرفاً بوسیلهٔ هنرمندان حرفه‌ای نواخته می‌شود. سُرنا معمولاً با دُهل یکجا نواخته می‌شود که این ساز نه‌تنها در افغانستان بلکه در کشورهای دیگری چون ایران و ترکیه یه کثرت یافت می‌شود. نوازندگان سُرنا و دُهل معمولاً در مراسم عروسی، ختنه‌سوران، عیدهای مذهبی، میله‌های باستانی، روزهای نمال‌کاری، در حاشیهٔ میدان‌های ورزش، پهلوانی، اسب‌دوانی، نیزه‌پرانی، بُزکَشی، و همچنان در ساحهٔ فعالیت‌های دسته‌جمعی ساختمانی مانند جاده‌سازی، ساختمان‌سازی، حفر جوی‌ها و کانال‌ها و غیره نغمه‌سرایی می‌کنند. نوازندگان سرنا و دهل اختصاص به بخش خاصی در افغانستان ندارند بلکه در سراسر کشور این دوگانگی هنری را می‌توان یافت. یگانه فرقی که بین نوازندگان دهل و سرنا و سایر هنرمندان موسیقی وجود دارد این است که در تمام زمینه‌های موسیقی می‌توان نوازندگان شوقی و حرفه‌ای را یافت اما نوازندگان دهل و سرنا صرفاً حرفه‌ای ندارند و غالباً این هنر را به‌عنوان یک شغل به ارث برده‌اند.
نَی (توله): قدیمی‌ترین آلت موسیقی است که از قرن‌ها قبل در سرزمین‌های مختلف به اشکال مختلف ساخته شده‌است و در افغانستان نیز سابقه دارد. نی همانطوری‌که از نامش پیداست از خود نی و به اندازه‌های مختلف ساخته می‌شود. اعراب ساز بادی شبیه نی داشتند که آن را قصابه می‌نامیدند و آلت ناقصی بود و همین ساز بعداً جایش را به نی داد. نی طبیعی‌ترین ساز بشر است که آن را «ساز چوپانان» نیز گویند. اروپائیان این ساز را کامل کرده به‌صورت دیگری درآوردند که آن را فلوت می‌نامند و در میان آلات بادیِ چوبی از همه خوش‌آهنگ‌تر است. نی در سراسر افغانستان رایج بوده و مخصوصاً چوپانان و گاهچرانان زمانی که گله‌ها را به چرا می‌برند برای مشغولیت خود آن را می‌نوازند، از همین جاست که در افغانستان نی چوپانی نیز می‌گویند. در سال‌های قبل در هرات آلت موسیقی دیگری به نام تونت هم در بازارها فروخته می‌شد که آن ساز مثل نی بوده دارای رنگ سیاه و به شکل ماهی بود و اکثر جوانان و نوجوانان آن را می‌نواختند.
هارمونیه: سازیست بادی دارای لوله‌های صوتی که با پیانو شباهت دارد و با دمیدن باد توسط پکهٔ دستی و وارد آوردن فشار بر روی دکمه‌های آن آواز می‌دهد. تفاوت هارمونیه با اُرگ این است که در اولی فشار هوا جریان را به سوی بالا می‌برد در حالی که در اُرگ به طرف پایین حرکت می‌نماید. این ساز معمولاً ایستاده نواخته می‌شود و همچنین ساز دیگری هم وجود دارد که به گردن آویخته شده و دارای پرده و پکه می‌باشد که آن را آکاردیون می‌نامند، چون در کشورهای پاکستان، هند و افغانستان موسیقی در حلقه‌های کلاسیک و محلی روی کف نشسته اجرا می‌شود هندی‌ها توانستند از روی همین ساز غربی‌سازی را اختراع کنند و به‌طور نشسته آن را بنوازند و نام آن را هارمونیه گذاشتند و همین هارمونیه که در اصل ساز غربی است دوره‌گردها که موسیقی را ایستاده اجرا می‌نمایند در دو دستهٔ آن طنابی بسته و آن را در گردن یا شانه می‌آویزند و می‌نوازند. هارمونیه‌نوازی در دسته‌های موسیقی کلاسیک مروج بوده و اکثر آوازخوان‌های آماتور و حرفه‌ای به نواختن آن می‌پردازند و برخی این ساز را به‌طور تفننی می‌نوازند.
شاه‌کوه سفلی

مکان
| شاه کوه | شاه کوه |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۶°۳۳′۴۵″شمالی ۵۴°۲۵′۰۳″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۵۶۲۶۲۱°شمالی ۵۴٫۴۱۷۴۲۳°شرقی﻿ / 36.562621; 54.417423: مختصات: ۳۶°۳۳′۴۵″شمالی ۵۴°۲۵′۰۳″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۵۶۲۶۲۱°شمالی ۵۴٫۴۱۷۴۲۳°شرقی﻿ / 36.562621; 54.417423
استان: گلستان
شهرستان: گرگان
بخش: بخش مرکزی
دهستان: استرآباد جنوبی
جمعیت: ۳۵۵نفر
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۱۷
شاه کوه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان گرگان در استان گلستان ایران است.
این روستا جنوبی‌ترین روستای استان گلستان از لحاظ مختصات جغرافیایی و مسکونی بودن است.
شاهکوه روستایی است کوهستانی واقع در البرز مرکزی که از شمال به گرگان و از جنوب شرقی به شاهرود و از جنوب غربی به دامغان می‌رسد و از نظر تقسیمات استانی در حوزه استان گلستان قرار می‌گیرد. این روستا در ارتفاع ۲۰۰۰ متری دریا قرار دارد و با شهرهای گرگان و شاهرود ارتباط زمینی از طریق راه شوسه دارد. شاهکوه به علت موقعیت کوهستانی خود دارای تابستان‌هایی معتدل و زمستان‌هایی سرد است و مردم آن به کارهای کشاورزی و دامپروری اشتغال دارند. در پاییز و زمستان مردم این منطقه به علت سردی هوا و عدم امکان کشت‌وکار به شهرهای گرگان کوچ می‌کنند. اما در تابستان شاهکوه جمعیت فراوانی را در خود جای می‌دهند و جمعیت آن به حدود پانصد خانواده می‌رسد.
اصلطاح مردم اصیل و بومی شاهکوه را اگر بخواهیم در زمان ایران باستان به کار ببریم باید آن را به ساکنین اولیه این منطقه که قبل از مهاجرت هندی‌ها که در منطقهٔ «هندی سر» زندگی می‌کردند اطلاق کنیم. قوم دهقان‌ها با ورود به منطقه شاهکوه کم‌کم مراتع و زمین‌های بکر کشاورزی را به زیر سلطه خود درآوردند. این قوم از ۳۵۰۰ سال پیش از میلاد تابه امروز در این منطقه زندگی کرده‌اند. دهقان‌ها از اولین کشاورزان منطقه شمال (هیرکان و گرگان) بودند. این مردم کشاورزی را به اقوام دیگری که در در کنار و همسایگی این منطقه بودند آموختند.
موقعیت و تاریخچه

روستای شاه‌کوه از توابع بخش مرکز شهرستان گرگان، در ۶۵ کیلومتری جنوب شرقی شهر گرگان قرار دارد.
این روستا، از شمال به کوه خوش دشتی، از غرب به کوه شیرکش، از جنوب به کنودره و رودخانه فصلی رودبار دله محدود می‌شود. کوه سیاه‌پوش و کوه ترکه چال از دیگر کوه‌های اطراف این روستا هستند. کوه گاوکشان در ۶ کیلومتری جنوب شرقی روستا و کوه سرلیسه در ۵ کیلومتری شمال روستا واقع شده‌اند.
روستای شاهکوه، تحت تأثیر اقلیم کوهستانی زمستان‌های سرد و تابستان‌های معتدل دارد. ارتفاع روستا از سطح دریا ۲۵۴۰ متر و میانگین بارندگی سالانه آن ۵۸۴ میلی‌متر گزارش شده‌است.
رابینو، در سفرنامه خود از کاروانسرای قزلق و رباط سفید در فاصله چند کیلومتری آن یاد کرده‌است. این روستا در گذشته، در مسیر جاده اصلی و شاهراه ارتباطی بین خراسان بزرگ و شاهرود بوده‌است.
براساس نتایج سرشماری سال ۱۳۷۵، روستای شاهکوه ۶۷۱ نفر جمعیت داشته‌است که در سال ۱۳۸۵ به ۷۰۰ نفر افزایش یافته‌است.
درآمد اکثر مردم روستای شاهکوه از فعالیت‌های زراعی، باغداری و دامداری تأمین می‌شود. تعدادی از مردم نیز در بخش خدمات و صنایع دستی اشتغال دارند.
محصولات عمده زراعی آن شامل گندم، جو، سیب‌زمینی و سبزیجات است. انواع محصولات باغی از قبیل زردآلو، سیب و بادام در روستا به عمل می‌آید.
روستای کوهستانی شاهکوه با بافت مسکونی متراکم در شیب ملایمی استقرار یافته‌است. سقف خانه‌ها، مسطح با پوششی از کاهگل و چوب است که اکثراً در یک طبقه و ندرتاً دو طبقه ساخته شده‌اند. کالبد خانه‌ها و کاربری فضاهای درونی آن از نوع فعالیت و معیشت ساکنین متأثر شده و با اقلیم کوهستانی منطقه سازگاری یافته‌است. مصالح به کار رفته در ساخت خانه‌ها عمدتاً بومی و شامل سنگ، گل، خشت و چوب می‌باشد.
این روستا دو محله بزرگ به نام ده میان و ده دره دارد.
جاذبه‌های گردشگری

روستای شاهکوه در امتداد دره دینو و کنودره واقع شده‌است و پیرامون آن را کوه‌های خوش دستی، شیرکش، ترکه چال، سیاهپوش، گاوکشان و سرلیسه فرا گرفته‌اند. کوه نیمه جنگلی و بسیار زیبای سرلیسه در ۵ کیلومتری شمال غربی روستا، با ارتفاع ۲۹۱۰ متر یک مقصد طبیعت گردی است و کوهنوردان بسیاری را به سوی خود جلب می‌کند. رشته کوه گاوکشان در ۶ کیلومتری جنوب غربی روستا واقع شده و با ارتفاع ۳۸۱۳ متر یکی از بلندترین ارتفاعات استان و سرچشمه رودهای سرتنگه، چهارده و آب ترودبان است. دامنه‌های شمالی این کوه به شهرستان گرگان و دامنه‌های جنوبی آن به شهرستان‌های شاهرود و دامغان مشرف است. یخچال‌های طبیعی رشته کوه‌های گاوکشان، بر زیبایی و جذابیت ارزش‌های گردشگری ورزشی آن افزوده‌است.
از دیگر جاذبه‌های طبیعی روستا می‌توان به رودخانه فصلی رودبار دله اشاره کرد. کاروانسراهای قزلق و رباط سفید آثار تاریخی برجسته نزدیک این روستا است. این کاروانسرا در ۴ کیلومتری شمال روستای چهارباغ و در مسیر راه دهانه قزلق به شاهکوه قرار دارد. رابینو در سفرنامه خود از این کاروانسرا یاد می‌کند. در ساخت کاروانسرا بیشتر از سنگ، آجر و گچ استفاده شده و شامل تالار، قهوه‌خانه، اتاق‌ها و دالان‌های فراوان و سقف گنبدی می‌باشد. چشمه ضلع شمالی کاروانسرا، آب آن را تأمین می‌کرده‌است. این کاروانسرا در مسیر راه باستانی و شاهراه خراسان به شاهرود ساخته شده‌است. این روستا از طریق شهر گرگان، با جاده‌ای آسفالت قابل دسترسی است.
خواهرخوانده

مجن
سید جلال‌الدین اشرف

نمای بیرونی مرقد سیدجلال‌الدین اشرف
نمائی از ضریح سیدجلال‌الدین اشرف
fa (in English: Expected satiety)
سید جلال الدین اشرف از فرزندان موسی کاظم و تنها برادر تنی علی بن موسی الرضا(به گفته برخی) است.[نیازمند منبع]مزار سید جلال الدین اشرف در شهرستان آستانه اشرفیه و در ۳۵ کیلومتری شهر رشت واقع شده است. این شهرستان، بین دو شهرستان لاهیجان و رشت قرار دارد.
بارگاه سید جلال الدین از قدیم‌الایام پذیرای گردشگران بومی و غیر بومی که به قصد زیارت به شهرستان آستانه اشرفیه سفر می‌کردند بوده‌ است. این بارگاه از نظر موقعیت جغرافیایی در مرکز شهر آستانه اشرفیه واقع شده و مهم ترین عامل پیشرفت شهرستان شده‌است.
مسئولان شهرستان آستانه اشرفیه برای توسعه‌ی این حرم طرحی موسوم به طرح حرم را برنامه‌ریزی نمودند که طی آن با گسترش حرم، این شهرستان به یکی از بزرگترین نقاط سیاحتی-زیارتی استان تبدیل شود. هم‌اکنون آستانه اشرفیه پنجمین شهر مذهبی ایران از این نظر می‌باشد.
ولز (مین)

Town در آمریکا
| ولز (مین) | ولز (مین) |
| --- | --- |
Town: Town
Wales Presbyterian Church: Wales Presbyterian Church
موقعیت ولز (مین) در نقشه: موقعیت ولز (مین) در نقشه
ولز (مین)Location in the United States: ولز (مین)Location in the United States
مختصات: ۴۴°۱۰′۰″ شمالی ۷۰°۳′۵۴″ غربی﻿ / ﻿۴۴٫۱۶۶۶۷°شمالی ۷۰٫۰۶۵۰۰°غربی﻿ / 44.16667; -70.06500: مختصات: ۴۴°۱۰′۰″ شمالی ۷۰°۳′۵۴″ غربی﻿ / ﻿۴۴٫۱۶۶۶۷°شمالی ۷۰٫۰۶۵۰۰°غربی﻿ / 44.16667; -70.06500
ایالت آمریکا: مین
County: شهرستان آندروسکوجین، مین
ثبت‌شده: ۱۸۱۶
Villages: East Wales Wales Corner
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۶٫۸۳ مایل مربع (۴۳٫۵۹ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱۵٫۹۵ مایل مربع (۴۱٫۳۱ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۸۸ مایل مربع (۲٫۲۸ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۲۷۶ فوت (۸۴ متر)
جمعیت (سرشماری ۲۰۲۰ ایالات متحده آمریکا): جمعیت (سرشماری ۲۰۲۰ ایالات متحده آمریکا)
 • کل: ۱۶۰۸
 • تراکم: ۱۰۱/مایل مربع (۳۸٫۹/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (منطقه زمانی شرقی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: ۰۴۲۸۰
کد منطقه: 207
استاندارد پردازش اطلاعات فدرال: ۲۳–۷۹۵۸۵
سامانه اطلاعات نام‌های جغرافیایی feature ID: ۰۵۸۲۷۸۷
وبگاه: www.walesmaine.org
ولز (به انگلیسی: Wales) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان آندروسکوجین، مین واقع شده‌است. ولز ۴۳٫۵۹ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۶۰۸ نفر جمعیت دارد و ۸۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اچ‌ام‌اس کمبلتاون (آی۴۲)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پیشینه: پیشینه
مالک: 
اعزام::  ۲۰ ژانویه ۱۹۱۹
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
وزن::  ۱٬۲۶۰ تن بزرگ (۱٬۲۸۰ تن)
درازا::  ۳۱۴ فوت ۴ اینچ (۹۵٫۸۱ متر)
پهنا::  ۳۰ فوت ۶ اینچ (۹٫۳۰ متر)
آبخور::  ۹ فوت (۲٫۷ متر)
سرعت::  ۳۵٫۵ گره (۴۰٫۹ مایل بر ساعت؛ ۶۵٫۷ کیلومتر بر ساعت)
اچ‌ام‌اس کمبلتاون (آی۴۲) (به انگلیسی: HMS Campbeltown (I42)) یک کشتی بود که طول آن ۳۱۴ فوت ۴ اینچ (۹۵٫۸۱ متر) بود. این کشتی در سال ۱۹۱۹ ساخته شد.