stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جیمی کبه

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  James Boubou Kébé
زادروز:  ۱۹ ژانویهٔ ۱۹۸۴ ‏(۴۱ سال)
زادگاه:  ویتری-سور-سن
قد:  ۶ فوت ۱٫۵ اینچ (۱٫۸۷ متر)
پست:  هافبک
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۲–۲۰۰۸ |  باشگاه فوتبال لانس |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۰۲–۲۰۰۶ |  باشگاه فوتبال لانس |  ۵۷ |  (۵) |
| ۲۰۰۶–۲۰۰۷ |  ← شاتوروکس (قرضی) |  ۱۸ |  (۲) |
| ۲۰۰۷–۲۰۰۸ |  ← بولونی (قرضی) |  ۱۶ |  (۵) |
| ۲۰۰۸–۲۰۱۳ |  باشگاه فوتبال ردینگ |  ۱۷۵ |  (۲۹) |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۵ |  باشگاه فوتبال کریستال پالاس |  ۶ |  (۰) |
| ۲۰۱۴ |  ← باشگاه فوتبال لیدز یونایتد (قرضی) |  ۹ |  (۱) |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۶ |  باشگاه ورزشی رئال مایورکا |  ۰ |  (۰) |
| مجموع |   |  ۲۸۱ |  (۴۲) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۲۰۰۴ |   مالی زیر ۲۳ سال |  ۴ |  (۰) |
| ۲۰۰۵–۲۰۰۹ |  تیم ملی فوتبال مالی |  ۲ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
جیمی کبه (انگلیسی: Jimmy Kébé؛ زادهٔ ۱۹ ژانویهٔ ۱۹۸۴) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کریستال پالاس، باشگاه فوتبال لیدز یونایتد، باشگاه فوتبال لانس، و باشگاه فوتبال ردینگ اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال مالی در بازی های المپیک تابستانی 2004 و مالی بازی کرده‌است.
استنلی واگنر

| استنلی واگنر | استنلی واگنر |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲ مارس ۱۹۰۸ پوابلو، کلرادو
درگذشت: ۱۱ اکتبر ۲۰۰۲ وینیپگ
ملیت: کانادا
استنلی واگنر (انگلیسی: Stanley Wagner; ۲ مارس ۱۹۰۸ – ۱۱ اکتبر ۲۰۰۲) بازیکن هاکی روی یخ، و خلبان اهل کانادا بود.
مونته سرنو، کالیفرنیا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= کالیفرنیا, 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| مونته سرنو | مونته سرنو |
| --- | --- |
شهر: شهر
City of Monte Sereno: City of Monte Sereno
موقعیت در شهرستان سانتا کلارا و ایالت کالیفرنیا: موقعیت در شهرستان سانتا کلارا و ایالت کالیفرنیا
ایالت:  کالیفرنیا
شهرستان: سانتا کلارا
Incorporated: ۱۴ مه ۱۹۵۷
حکومت: حکومت
 • شهردار: برتون کریگ
مساحت: مساحت
 • کل: ۱٫۶۱۵ مایل مربع (۴٫۱۸۴ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱٫۶۱۵ مایل مربع (۴٫۱۸۴ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)  ۰٪
ارتفاع: ۵۱۵ فوت (۱۵۷ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۳٬۳۴۱
 • تراکم: ۲۱۰۰/مایل مربع (۸۰۰/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۸ (PST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۷ (PDT)
زیپ‌کد: ۹۵۰۳۰
کد منطقه: 408
کد FIPS: ۰۶-۴۸۹۵۶
GNIS feature ID: ۲۷۷۶۱۰
وبگاه: www.montesereno.org
مونته سرنو (به انگلیسی: Monte Sereno) شهری در شهرستان سانتا کلارا ایالت کالیفرنیا است که در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۳۳۴۱ نفر جمعیت داشته است.
ورنو برقی

مکان
| Varano Borghi | Varano Borghi |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
Comune di Varano Borghi: Comune di Varano Borghi
ناحیه: لمباردی
استان / شهرستان: استان وارزه (VA)
مساحت: مساحت
 • کل: ۳٫۳ کیلومتر مربع (۱٫۳ مایل مربع)
جمعیت (Dec. 2004): جمعیت (Dec. 2004)
 • کل: ۲٬۲۴۲
 • تراکم: ۶۸۰/کیلومتر مربع (۱۸۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: 21020
پیش‌شماره تلفن: 0332
ورنو برقی (به ایتالیایی: Varano Borghi) یک کومونه در ایتالیا است که در استان وارزه واقع شده‌است.
خصوصیات

ورنو برقی ۳٫۳ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۲۴۲ نفر جمعیت دارد.
هنریک لیک

هنریک لیک (انگلیسی: Henrik Leek؛ زادهٔ ۱۵ مارس ۱۹۹۰) ورزشکار کرلینگ اهل سوئد است. لارس هنریک لیک به عنوان یکی از اعضای تیم ملی مردان کرلینگ سوئد، در مسابقات بین‌المللی متعددی شرکت کرده است. او به‌خاطر حضور در تیم ملی کرلینگ سوئد، اغلب در کنار نیکلاس ادین شناخته می‌شود.
مهم‌ترین دستاوردهای ورزشی > مدال المپیک

یکی از برجسته‌ترین افتخارات هنریک لیک، کسب مدال نقره در رشته کرلینگ در بازی‌های المپیک زمستانی 2018 بود. او به همراه تیمش توانست تا مرحله نهایی این رقابت‌ها پیشروی کند و در یک بازی نزدیک، مدال نقره را از آن خود کند.
مهم‌ترین دستاوردهای ورزشی > مسابقات جهانی و اروپایی

هنریک لیک در چندین دوره از مسابقات جهانی و اروپایی کرلینگ شرکت کرده است و به عنوان یک بازیکن جایگزین و اصلی در تیم ملی سوئد حضور داشته است.
فرانسوا-لوئیس ترمبلی

فرانسوا-لوئیس ترمبلی (انگلیسی: François-Louis Tremblay؛ زادهٔ ۱۳ نوامبر ۱۹۸۰) اسکیت‌باز سرعت اهل کانادا است.
رادنی سوهر

| رادنی سوهر | رادنی سوهر |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۷ نوامبر ۱۸۹۳ برایتون
درگذشت: ۲۵ ژانویهٔ ۱۹۸۳ شهر وست‌مینستر
ملیت: بریتانیا
رادنی سوهر (انگلیسی: Rodney Soher; ۲۷ نوامبر ۱۸۹۳ – ۲۵ ژانویهٔ ۱۹۸۳)از برندگان مدال‌های بازی‌های المپیک اهل بریتانیا بود.
دختران حوا (مجموعه تلویزیونی)

| دختران حوا | دختران حوا |
| --- | --- |
سازنده: حسین سهیلی‌زاده
نویسنده: زامیاد سعدوندیان
بازیگران:  نیما شاهرخ شاهی  یکتا ناصر  ماهور عفیفی  پوریا پورسرخ  گوهر خیراندیش  لیدا عباسی  امیرحسین رستمی 
آهنگساز: فرزین قره گزلو
کشور سازنده: ایران
زبان اصلی: فارسی
شمار قسمت‌ها: ۳۰
تولید: تولید
تهیه‌کننده‌ها: عزیز علیزاده اکبر جناغی
فیلم‌برداری: سهیل نوروزی
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: شبکه پنج
دختران حوا یک مجموعه تلویزیونی ایرانی به کارگردانی حسین سهیلی‌زاده است که در سال ۱۳۹۱ متشکل از ۳۰ قسمت تولید و نخستین بار از شبکه پنج پخش شد، تیتراژ پایانی این سریال توسط حمید عسکری اجرا شده است.
خلاصه داستان

زنی به نام ثریا (گوهر خیراندیش) که در جوانی پرستار زایشگاه بوده، بر اثر اتفاقی که در زندگی او می‌افتد (توسط رئیس بیمارستان محل خدمت او از بیمارستان اخراج می‌شود)، تصمیم به انتقام می‌گیرد. او اسامی سه نوزاد (که روی دستهای آن‌ها برچسب زده شده) را هنگام تولد در بیمارستان، عوض می‌کند. (که یکی از آن‌ها دختر رئیس بیمارستان بوده) اما سال‌ها بعد پشیمان شده و در حالی که در زندان، روزهای پایانی زندگی را می‌گذراند، از یک مددکار اجتماعی به نام شیوا (یکتا ناصر) که خود نیز-به اتهام قتل همسرش دانیال -، با او هم‌بند بوده و حالا آزاد شده، می‌خواهد که آن سه دختر را پیدا کند و نزد او بیاورد و خواهرش شیدا (ماهور عفیفی)که تازه از پاریس برگشته به خواهرش در پیدا کردن دختر ها کمک می کند‌.آن سه دختر نیز که خود از طبقات مختلف جامعه می‌باشند و حالا بزرگ شده‌اند، به زندگی خود مشغول هستند، نیکی دختر رئیس بیمارستان که خود دختری به نام نیلو دارد و بعد از فهمیدن عوض شدن نوزادان می‌ترسد همسرش او را رها کند، گیلدا دختری که عقده پولدار شدن دارد و وقتی متوجه راز جابه جایی نوزادان می‌شود آرزو می‌کند کاش دختر رئیس بیمارستان باشد او که با پسرخاله و مادر خود زندگی می‌کند بیشتر از دو دختر دیگر خواهان مشخص شدن واقعیت است و مژگان کارمند بانک که همراه خانواده خود روزگار را سپری می‌کند و زندگی خود را خیلی دوست دارد. این سه دختر با یکدیگر دوست شده و در تلاش برای یافتن حقیقت هستند و شیوا و شیدا نیز به آن‌ها کمک می‌کنند. از طرفی شیوا همسایه‌ای مخوف دارد که در آخر داستان به اتهام قتل دستگیر می‌شود.
بازیگران

| بازیگر | نقش |
| --- | --- |
یکتا ناصر: شیوا
ماهور عفیفی: شیدا
پوریا پورسرخ: بهزاد
امیرحسین رستمی: سامان
نیما شاهرخ‌شاهی: کامران
ایرج راد: دکتر شمس
گوهر خیراندیش: ثریا
تینا آخوندتبار: نیکی
نازنین کریمی: گیلدا
ساغر شکوری: مژگان
لیدا عباسی: گیسو
مریم سرمدی: مادر مژگان
پرویز سیرتی: پدر مژگان
شیما نیکپور: یلدا
مینا وحید: سودا
پندار اکبری: شهاب
رضا یزدانی: فرهاد
آیلار نوشهری: ساناز
حمید مهین‌دوست: شاپور
مهدی کاسه ساز: ساعدی
نادیا فرجی: محیا
شکوفه هاشمیان: سارا
سارا منصوری: 
آویشن بیکایی: 
فرهاد مردان: 
ملیکا پارسا: نیلوفر
:
مونته چینگولو

مکان در 24px استان بوئنوس آیرس, 23x15px|border |alt=|link= آرژانتین
| Monte Chingolo | Monte Chingolo |
| --- | --- |
مختصات: ۳۴°۴۴′ جنوبی ۵۸°۲۱′ غربی﻿ / ﻿۳۴٫۷۳۳°جنوبی ۵۸٫۳۵۰°غربی﻿ / -34.733; -58.350: مختصات: ۳۴°۴۴′ جنوبی ۵۸°۲۱′ غربی﻿ / ﻿۳۴٫۷۳۳°جنوبی ۵۸٫۳۵۰°غربی﻿ / -34.733; -58.350
استان:  استان بوئنوس آیرس
Partido: Lanús
بنیان‌گذاری: ۲۳ نوامبر ۱۸۱۵
ارتفاع: ۹ متر (۳۰ فوت)
جمعیت (2001 سرشماری [INDEC]): جمعیت (2001 سرشماری [INDEC])
 • کل: ۸۵۰۶۰
کد پستی: B 1825
کد منطقه: + ۱۱
مونته چینگولو (به اسپانیایی: Monte Chingolo) شهری در کشور آرژانتین، استان بوئنوس آیرس است که در سال ۲۰۰۹ میلادی، حدود ۸۵٬۰۶۰ نفر جمعیت داشته‌است.
پرستوهای آمریکای جنوبی

| پرستوهای آمریکای جنوبی | پرستوهای آمریکای جنوبی |
| --- | --- |
پرستوی نوارسفید  (Atticora fasciata): پرستوی نوارسفید  (Atticora fasciata)
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: گنجشک‌سانان
تیره:: پرستویان
زیرخانواده:: Hirundininae
سرده:: Atticora Gould, 1842
پرستوهای آمریکای جنوبی (نام علمی: Atticora) یک سرده از پرندگان از خانواده پرستویان Hirundinidae است که در آمریکای جنوبی یافت می‌شود.
این سرده سه گونه دارد.
| نگاره | نام رایج | نام علمی | پراکندگی |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  | پرستوی نوارسفید | Atticora fasciata | بولیوی، برزیل، کلمبیا، اکوادور، گویان فرانسه، گویان، پرو، سورینام و ونزوئلا |  |
|  | پرستوی سرسیاه | Atticora pileata | جنوب مکزیک تا غرب السالوادو |  |
|  | پرستوی ران‌سفید | Atticora tibialis | پاناما به غرب اکوادور، غرب آمازون |  |
:
مانوس کروگ

مأنوس کروگ (انگلیسی: Magnus Krog؛ زادهٔ ۱۹ مارس ۱۹۸۷) اسکی‌باز نوردیک اهل نروژ است.
کلی سیلدارو

کلی سیلدارو (استونیایی: Kelly Sildaru؛ زادهٔ ۱۷ فوریهٔ ۲۰۰۲) اسکی‌باز نمایشی زن اهل استونی است.
از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال طلا در مسابقات جهانی اسکی نمایش جهان ۲۰۱۹ و مدال برنز در بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۲۲ اشاره کرد.
برتیل لیند

برتیل لیند (انگلیسی: Bertil Linde; ۲۸ فوریهٔ ۱۹۰۷ – ۲۵ مارس ۱۹۹۰) ورزشکار هاکی روی یخ اهل سوئد بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آی‌ای‌کی اشاره کرد.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
ورنن، شهرستان وینستون، میسیسیپی

Unincorporated community در 23x15px|border |alt=|link= میسیسیپی, 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| Vernon | Vernon |
| --- | --- |
Unincorporated community: Unincorporated community
State:  میسیسیپی (ایالت)
فهرست شهرستان‌های میسیسیپی: شهرستان وینستون، میسیسیپی
ارتفاع: ۱۵۶ متر (۵۱۲ فوت)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
GNIS feature ID: 679207
سامانه اطلاعات نام‌های جغرافیایی ایالات متحده آمریکا: ورنن، شهرستان وینستون، میسیسیپی: سامانه اطلاعات نام‌های جغرافیایی ایالات متحده آمریکا: ورنن، شهرستان وینستون، میسیسیپی
ورنن، شهرستان وینستون، میسیسیپی (به انگلیسی: Vernon, Winston County, Mississippi) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان وینستون، میسیسیپی واقع شده‌است.
خصوصیات

ورنن ۱۵۶٫۰۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
داوید ساسونی (مجسمه)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
مختصات: ۴۰°۰۹′۱۹″شمالی ۴۴°۳۰′۳۴″شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۱۵۵۲۹۶°شمالی ۴۴٫۵۰۹۴۱۸°شرقی﻿ / 40.155296; 44.509418
مکان: میدان داوید ساسونی،  ناحیه اربونی، ایروان، ارمنستان
طراح: یرواند کوچار
مواد: مس (مجسمه‌سازی) بازالت (پایه)
بلندی: sculpture: ۶٫۵ متر (۲۱ فوت) base: ۵ متر (۱۶ فوت) total: ۱۱٫۵ متر (۳۸ فوت)
وزن: ۳٫۵ تن (۷٬۷۰۰ پوند)
گشایش: ۳ دسامبر ۱۹۵۹
در بزرگداشتِ: داوید ساسونی
داوید ساسونی  مجسمه ساخته شده از جنس مسی سوارکاری که داوید ساسونی (Sasuntsi Davit') را در ایروان ارمنستان نشان می‌دهد. این مجسمه توسط یرواند کوچار مجسمه‌ساز و هنرمند در سال ۱۹۵۹ ساخته شد و قهرمان حماسه ملی ارمنی حماسه دلاوران ساسون را به تصویر می‌کشد. این مجسمه بر روی یک پایه سنگ بازالت در وسط میدان در مقابل ایستگاه راه‌آهن ایروان قرار گرفته است.
تاریخچه > پس زمینه

مجسمه داوید ساسونی اولین بار قبل از جشن‌های هزارمین سالگرد حماسه در ارمنستان شوروی در سال ۱۹۳۹ طراحی شد. یرواند کوچار، برجسته‌ترین هنرمندی که از خارج به ارمنستان شوروی نقل مکان کرده بود (در سال ۱۹۳۶)، مأمور ساخت این مجسمه شد. این مجسمه از گچ ساخته شده بود و طبق گزارش‌ها در مدت ۱۸ روز به پایان رسید (منابع دیگر بیان می‌کنند که کوچار تا سه ماه برای این پروژه وقت گذاشته است). در همان سال، او شش تصویر برای نشریه آکادمیک روسی زبان حماسه خلق کرد. این اولین بنای یادبود سوارکاری بود که در ارمنستان مدرن ساخته شد.
مجسمه کوچار در اواسط سپتامبر ۱۹۳۹ در میدان روبروی ایستگاه راه‌آهن ایروان رونمایی شد. مجسمه به دلیل بازدید توریست‌های که تازه به ارمنستان می‌آمدند در آنجا قرار گرفته بود تا از بازدیدکنندگان شهر استقبال کند که اکثریت آنها در این مدت با قطار وارد این شهر می‌شدند. این مجسمه با ارتفاع ۳-متر (۹٫۸-فوت) روی یک پایه مستطیلی به ارتفاع ۷-متر (۲۳-فوت) قرار داشت.
این مجسمه چند روز پس از دستگیری کوچار در ۲۳ ژوئن ۱۹۴۱ به دلیل «تحریک ضد شوروی» تخریب شد و تنها در عکس‌ها باقی ماند. کوچار در اوت ۱۹۴۳ با مداخله آناستاس میکویان، یکی از مقامات ارشد شوروی و همکلاسی سابق مدرسه علمیه نرسیسیان آزاد شد.
تاریخچه > مجسمه فعلی

در سال ۱۹۵۷، در چهلمین سالگرد انقلاب اکتبر، مقامات کمونیستی ارمنستان تصمیم گرفتند مجسمه را بازسازی کنند. کوچار آن را با تغییرات قابل توجهی نسبت به نسخه اولیه خود بازسازی کرد که به‌طور کلی یک پیرمرد عرب را به جز داوید در بر می‌گرفت. مجسمه بازسازی شده (فعلی) در ۳ دسامبر ۱۹۵۹ افتتاح شد. مراسم افتتاحیه با وجود هوای سرد جمعیت زیادی از جمله بسیاری از مردم ساسون را نیز به آنجا کشاند. مراسم افتتاحیه به عهده گورگن پهلوانیان شهردار ایروان بود اما هیچ مقام ارشد حزب کمونیست محلی در افتتاحیه شرکت نکردن. چندین سخنران از جمله محقق ادبی و نویسنده گئورگ آبوف مجسمه‌ساز گریگور آهارونیان، تراشکار کارخانه و دانش آموز کلاس نهم.
همچنین بازیگر سینما ژان الویان گزیده‌ای از این حماسه را در میان جمعیت خواند. ساموئل خاچیکیان که شاهد افتتاحیه این مراسم بود، گفت که شور و شعف زیادی در میان جمعیت وجود داشت.
تاریخچه > مرمت

در دوره پس از اتحاد جماهیر شوروی، مجسمه خراب شد و بنا بر گزارش‌های مختلف، مجسمه شروع به تاب خوردن از بادهای شدید کرده بود. نماد «پیاله صبر» در پای اسب مجسمه دزدیده شد. این مجسمه در سال ۲۰۱۱ با سرمایه‌گذاری روبن واردانیان تحت بازسازی عمومی قرار گرفت. استخر اطراف مجسمه نیز بازسازی شد. با این حال، در سال ۲۰۱۲ چندین مجسمه‌ساز گفتند که مجسمه نیاز به بازسازی دوباره و بیشتری دارد.
توصیف مجسمه و نمادشناسی

این مجسمه از جنس مس فرفورژه ساخته شده است، ابعاد آن ۶٫۵ متر (۲۱ فوت) ارتفاع، ۲٫۲ متر (۷ فوت ۳ اینچ) طول و ۲٫۲ متر (۷ فوت ۳ اینچ) عرض، و دارای وزن ۳٫۵ تن (۷٬۷۰۰ پوند) است. داوید، با هیکلی بیش از حد عضلانی، بر اسب افسانه ای خود کورکیک جلالی ("کلت آتشین") سوار شده و "شمشیر برق آساً خود - تور کتساکی را به دست گرفته است.
یادداشت‌ها:
↑  قبلاً به نام «کایارنامردز هرپارک» شناخته می‌شد که در لغت ارمنی به معنای «میدان ایستگاه» بود".
↑  هیچ املای پذیرفته شده درستی برای نام مکان در زبان انگلیسی وجود ندارد. به‌طور سنتی در انگلیسی "Sassoun" نوشته می‌شد، اما املای دیگری نیز اغلب دیده می‌شود، از جمله "Sasun", "Sasoun", "Sasoon" "Sassoon" همگی در زبان فارسی ساسون خوانده می‌شود.
↑  یک عکس در ۲۰۰۶ گرافیتی را روی مجسمه نشان می‌دهد.
↑  بعضی
منابع به اشتباه می‌گویند برنز.
نمای نزدیک از داوید و "کلت آتشین" او"
نمای بسیار نزدیک از صورت داوید ساسونی
سیورانا، تاراگونا

تصویری سراسرنما از سیورانا
سیورانا (اسپانیایی: Siurana‎) روستائی در دهستان‌های کرنودیا د منتسانت در پرورات واقع در استان تاراگونای اسپانیا است. این روستا که درست در خارج از منطقه منتسانت واقع شده است، در شرق شهر اصلی شهرداری کرنودیا د منتسانت واقع شده و شامل یک دهکده کوچک در بالای یک دره در کوه‌های پرادس مشرف به آبگیر و دریاچهٔ پشت سد سیورانا است و اغلب گردشگران به این منطقه به دلیل مسائل تاریخی، امکانات صخره‌نوردی و مناظر عالی اطراف از آن بازدید می‌کنند.
یک صلیب یادبود در سال ۱۹۵۳ به منظور بزرگداشت فتح مجدد این منطقه، در ۸۰۰ سال قبل (در سال ۱۱۵۳ میلادی) به‌عنوان آخرین منطقهٔ تحت محاصره مسلمانان که به دست مسیحیان در کاتالونیا افتاد، نصب شد.
صخره‌های این منطقه از جنس سنگ آهک است و از مناطق محبوب سنگ‌نوردی در سرتاسر جهان است که درجه سختی آن 9b+ (5.15c) است. توسعه سیورانا به عنوان یکی از مقاصد پیشرو کوهنوردی در جهان به صخره‌نورد نامدار کاتالونیایی تونی آربونس اسکودا نسبت داده شده است.
امیلی دیکینسون

| امیلی دیکینسون | امیلی دیکینسون |
| --- | --- |
تنها تصویر امیلی دیکینسون که در کوه هولیوک در دسامبر۱۷۴۶ یا اوایل ۱۸۴۷ به طریقهٔ داگرئوتایپ. این تصویر تنها تصویر معتبر از دوران پس از کودکی اوست. تصویر اصلی توسط بایگانی و مجموعهٔ ویژه در دانشکدهٔ امهرست نگهداری می‌شود.: تنها تصویر امیلی دیکینسون که در کوه هولیوک در دسامبر۱۷۴۶ یا اوایل ۱۸۴۷ به طریقهٔ داگرئوتایپ. این تصویر تنها تصویر معتبر از دوران پس از کودکی اوست. تصویر اصلی توسط بایگانی و مجموعهٔ ویژه در دانشکدهٔ امهرست نگهداری می‌شود.
زادهٔ: ۱۰ دسامبر ۱۸۳۰ امهرست، ماساچوست
درگذشت: ۱۵ مهٔ ۱۸۸۶ امهرست، ماساچوست
ملیت: آمریکایی
دوره: قرن نوزدهم میلادی
امیلی الیزابت دیکینسون (به انگلیسی: Emily Elizabeth Dickinson) شاعر آمریکایی (۱۰ دسامبر ۱۸۳۰ – ۱۵ مه ۱۸۸۶) در شهر امهرست در ایالت ماساچوست آمریکا و در یک خانوادهٔ متشخص و اصیل به‌دنیا آمد. او بیشتر خلوت گزیده بود و زندگی در انزوا را ترجیح می‌داد. در دوران جوانی به‌مدت ۷ سال در کالج آمهرست درس خواند و قبل از بازگشت به شهر خود، مدت کوتاهی را نیز در یک مدرسهٔ مذهبی گذراند. او به‌خاطر پوشیدن لباس سفید و عدم استقبال از مهمان در بین ساکنان معروف گشت، و بیشتر دوستی‌هایش از طریق نامه و مکاتبه بود. اگرچه او شاعر پرکاری بود ولی تعداد کمی از شعرهایش (نزدیک به ۱۸۰۰ عدد) به چاپ رسید. آثاری که در زمان حیاتش به چاپ رسید دچار تغییر می‌گشتند تا با معیارهای متعارف شعری وقت مطابق شوند. شعرهای دیکینسون در زمان خود منحصربه‌فرد بودند، زیرا دارای خطوط کوتاه، عدم وجود عنوان در شعر و از قافیهٔ کج یا نیم‌قافیه برخوردار بودند که چیزی غیرمتعارف بود. بسیاری از شعرهای او درون‌مایهٔ مرگ و جاودانگی داشتند، که در نامه‌هایش نیز مشهود بود.
اگرچه بیشتر آشنایان او از نوشتنش آگاه بودند، اما پس از مرگش بود که خواهر کوچکترش لاوینیا از حافظهٔ نهان شعری او پرده برداشت و آثارش آشکار شد. اولین مجموعه شعر او در سال ۱۸۹۰ و توسط آشنایانش، توماس ونت‌وورث هیگینسون و مابل لومیس تاد منتشر شد، که آن دو نیز آثارش را بسیار ویرایش کردند. کامل‌ترین مجموعه شعر او در سال ۱۹۵۵ توسط توماس جانسون با نام شعرهای امیلی دیکینسون چاپ شد. با وجود برخی از شک و تردیدها در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ در خصوص قابلیت‌های ادبیِ دیکینسون، امروزه دیکینسون به‌عنوان یکی از مهم‌ترین شاعران آمریکایی شناخته می‌شود.
زندگی > خانواده و کودکی

امیلی الیزابت در ۱۰ دسامبر ۱۸۳۰ در امهرست، ماساچوست در یک خانوادهٔ برجسته و متوسط به دنیا آمد. پدرش ادوارد دیکینسون نزدیک به چهل سال خزانه‌دار کالج امهرست بود و در شرایط متعددی خدمت کرد و به عنوان یک قانون‌گذار ایالتی، و به نمایندگی از منطقه همپشایر در کنگره ایالات متحده حضور یافت. در ۶ مه ۱۸۲۸ با امیلی نورکراس از مانسون ازدواج کرد. آنان صاحب ۳ فرزند شدند:
ویلیام آستین (۱۸۲۹–۱۸۹۵)
امیلی الیزابت
لاوینیا نورکراس (۱۸۳۳–۱۸۹۹)
امیلی جوان دختر خوش‌رفتاری بود. زمانی که امیلی در دو سالگی به مونسون سفر کرد، عمهٔ او از ایشان به خوبی و خوشی یاد کرده است. عمهٔ امیلی یه علاقهٔ بسیار او به موسیقی و استعداد خاص او در نواختن پیانو اشاره، و از آن با نام «موزیک» یاد کرده است. در ۷ سپتامبر ۱۸۴۰، دیکینسون و خواهر کوچکترش لاوینیا در آکادمی امهرست، شروع به درس‌خواندن کردند. در همان زمان، پدرش منزلی در خیابان پلیزانت شمالی خریداری کرد. برادر امیلی، آستین، بعدها از این خانه با عنوان «عمارت» یاد کرده، که در زمان غیبت پدر و مادرشان با عنوان «ارباب و بانو» در آن ریاست می‌کردند.
دیکینسون در سال‌های جوانی با «تهدید عمیق» مرگ روبه‌رو شد، این مشکل به‌ویژه پس از مرگ نزدیکانش شدت یافت. هنگامی که سوفیا هولاند، عموزادهٔ دوم و دوست نزدیکش، یه دلیل بیماری تیفوس در سال ۱۸۴۴ جان باخت، امیلی دچار آسیب‌های روانی شدید شد. با به یادآوری این حادثه ۲ سال بعد، امیلی این مطلب را نوشت که: «به دلیل این‌که من اجازه پیدا نکردم تا از او مراقبت، یا حتی در چهرهٔ او نگاه کنم، من نیز سزاوار مرگم». او به حدی دچار مالیخولیا گشت که پدر و مادرش او را برای بهبود به بوستون فرستادند. با بهبود وضعیت جسمی و روانی، به کالج امهرست بازگشت تا تحصیلاتش را ادامه دهد. در این مدت، او با افرادی چون آبیاه روت، آبی وود، و سوزان هانتینگتون گیلبرت (که بعدها برادرش آستین با او ازدواج کرد) آشنا شد، که دوستان نزدیکی برای او در ادامهٔ زندگی‌اش شدند.
در سال ۱۸۴۵، یک تجدید حیات مذهبی در امهرست اتفاق افتاد که در نتیجه آن ۴۶ اعتراف به ایمان در میان هم‌سالان دیکینسون اتفاق افتاد. در همان سال به یکی از دوستانش نامه‌ای نوشت و در آن اظهار داشت: «من هیچ‌وقت چنین آرامش و شادمانی در زندگی خود تجربه نکرده بودم و طی آن احساس کردم منجی خود را یافته‌ام.» این تجربه مدت زیادی دوام نیاورد: دیکینسون هیچ‌وقت به صورت علنی اعلام نکرد که ایمان آورده است و تنها چند سال به‌طور منظم در جلسات شرکت کرد.
زندگی > تأثیرات اولیه و نگارش

وقتی که ۱۸ سالش بود، خانوادهٔ دیکینسون با وکیل جوانی به نام بنجامین فرانکلین نیوتون دوستی می‌کردند. با استناد به نامه‌ای که دیکینسون بعد از مرگ نیوتون نوشته است، او «قبل از رفتن به ورچستر، برای ادامه تحصیلاتش، به مدت ۲ سال با پدرم بود و تأثیر بسیاری در خانوادهٔ ما داشت.» اگرچه رابطهٔ عاطفی نداشتند، نیوتون تأثیر به‌سزایی در او داشت و (بعداز هامفری) دومین فرد مسنی بود که امیلی از آنان به عنوان مربی، معلم یا کارشناس در زندگی خود بهره جسته است.
نیوتون او را با آثار ویلیام ووردورث آشنا کرد، و مجموعه شعر اول رالف والدو امرسون را به او هدیه داد، که تأثیر رهایی‌بخشی در او داشت. او بعدها نوشت که «آنچه که دانشجوی حقوق پدرم به من آموخت، لمس رازهای بهار بود». نیوتون او را مورد احترام قرار می‌داد و به عنوان شاعر قبول داشت. هنگامی که او با بیماری سل دست و پنجه نرم می‌کرد، نامه‌ای به او نوشت و در آن اظهار داشت، که آرزو داشت تا بیشتر عمر می‌کرد تا آینده‌ای را که برای او پیش‌بینی‌کرده بود، ببیند.
دیکینسون نه فقط با انجیل، با ادبیات معاصر خودش نیز آشنایی داشت. او همچنین تحت تأثیر نامه‌های نیویورک لیدیا ماریا چایلد قرار گرفت که آن را نیز از نیوتون هدیه گرفته بود. یکی از دوستانش نیز جین ایر، اثر شارلوت برونته را در اواخر ۱۸۴۹ به او هدیه داد. تأثیر جین ایر در او غیرقابل وصف است. ویلیام شکسپیر نیز نفوذ بسیاری در شخصیت وی داشت. به گونه‌ای که به یکی از دوستانش نوشته «چرا دست کس دیگری به جز این را بگیریم؟» و به یکی دیگر نوشته، «چرا کتاب دیگری باید نیاز داشته باشیم؟»
زندگی > بزرگسالی و انزوا

دیکینسون در اوایل سال ۱۸۵۰ نوشته است: «امهرست این زمستان با خوشی زنده است… چه شهر بزرگی است این شهر!» روح والای او پس از یک وفات دیگر به مالیخولیا تبدیل شد. مدیر کالج امهرست، لئونارد هامپری، در سن ۲۵ سالگی از «لخته شدن خون» در مغزش فوت کرد. دو سال پس از مرگ، او به دوستش آبیاه، میزان افسردگی خود را نشان داد:
«. . . بعضی از دوستانم مردند، و بعضی دیگر در خواب به سر می‌برند- خواب در گورستان کلیسا- این ساعت از شب غم‌انگیز است- زمانی این موقع، ساعت مطالعه من بود- استاد من در استراحت به‌سر می‌برد و برگه‌های کتاب تنها مانده‌اند، و اشک‌هایم سرازیر شده‌اند و من نمی‌توانم آن‌ها را پاک کنم؛ و دلیلش این نیست که نمی‌توانم، بلکه آن‌ها تنها چیزهایی هستند که من می‌توانم در ادای درگذشت هامپری، پرداخت کنم».
در سال ۱۸۵۰، مهم‌ترین و احساسی‌ترین رابطهٔ امیلی با سو گیلبرت بود. امیلی بیش از ۳۰۰ نامه، یعنی بیش از آنچه که برای دیگران فرستاده بود، در طول دوستی‌شان برای او فرستاد. سو یک حامی برای شاعر بود، نقش دوست‌داشتنی‌ترین و تأثیرگذارترین دوست، و یک نصیحت‌کننده را برای او اجرا می‌کرد و دیکینسون نصیحت‌های ویرایشی او را پیروی می‌کرد. سو همچنین نقشی اصلی در پیشرفت ذهن خلاق او داشت. سو در سال ۱۸۵۶ پس از ۴ سال معاشقه با آستین ازدواج کرد. ادوارد خانه‌ای برای خودش و سو بنا نهاد و نام آن را همیشه‌سبز انتخاب کرد، و دلیل آن قرار گرفتن خانه در غرب موطن‌شان بود. در ارتباط با دوستی امیلی و سو اختلاف نظرهایی وجود دارد. تاد عقیده داشت که به دلیل منزوی و ناسازگار بودن سو، امیلی بیشتر اوقات از دوستی طوفانی‌شان لطمه می‌خورد. درحالی که مفهوم «بی‌رحمانه» برای سو- که توسط رقیب‌های عشقی او ترویج شده بود- مورد اختلاف است، و دلیلش فرزندان سو و آستین که در قید حیات بودند و امیلی با آنان رابطه نزدیکی داشت.
در بهار سال ۱۸۵۵، امیلی به همراه مادر و خواهرش، یکی از طولانی‌ترین سفرهایش به دور از خانه را تجربه کرد. ابتدا آنان سه هفته در واشینگتن سپری کردند، چرا که پدرش ماساچوست را در کنگره ایالات متحده نمایندگی می‌کرد. سپس آنان مدت زمان ۲ هفته را در فیلادلفیا برای ملاقات با اقوام گذراندند.
از اواسط دههٔ ۱۸۵۰، مادر امیلی به دلیل بیماری‌های مزمن مختلف به بستر بیماری افتاد و سرانجام در ۱۸۸۲ جان سپرد. مسئولیت‌های خانگی بیشتر بر دوش او افتاد، و خودش را در خانه رعیتی محدود کرد. سال‌ها بعد لاوینیا بیان کرد که به‌خاطر اینکه مادرش به صورت مزمن بیمار بود، یکی از دخترانش همیشه باید همراه او می‌بود. امیلی خودش این مسئولیت را پذیرفت، و زندگی‌اش را در کتاب‌هایش، و هم‌خو با طبیعت یافت، و به زندگی ادامه داد.
با مرور شعرهایی که قبلاً نوشته بود شروع به پاکنویس‌کردن آن‌ها و ویراست دقیق دست‌نوشته‌ها و کتاب‌هایش کرد. چهل جزوه‌ای که او از سال ۱۸۵۸ تا ۱۸۶۵ تهیه کرد دربردارندهٔ نزدیک به ۸۰۰ شعر بود. کسی از وجود چنین جزوه‌هایی تا قبل از مرگ وی خبر نداشت.
نیمهٔ نخست دهه ۱۸۶۰، و پس از زندگی به دور از اجتماع وی، بیشترین دوره نگارش دیکینسون بود محققان و پژوهشگران مدرن، به علت خروج و انزوای شدید دیکینسون به دو دسته تقسیم شدند. درحالی که او به داشتن «استرس شدید عصبی» شناخته شد، امروزه برخی معتقدند که او از بیماری ترس از مکان‌های شلوغ و صرع رنج می‌برده است.
زندگی > دسته‌گل‌ها و شعرها

جودیت فار محقق، بیان می‌کند که دیکینسون در طول زندگی خود بیش‌تر به‌عنوان باغبان شناخته می‌شد و نه به عنوان شاعر. دیکینسون از سن ۹ سالگی و به همراه خواهرش گیاه‌شناسی می‌خواند و از باغشان در حیاط خانه مراقبت می‌کرد. او در طول حیاتش، مجموعه‌ای ۶۶ صفحه‌ای از گیاهان فشرده را در یک هرباریوم چرمی خشک، جمع‌آوری نمود. این مجموعه شامل ۴۲۴ گل خشک‌شده بود، که توسط او جمع‌آوری، دسته‌بندی و برچسب‌زنی شده بودند. در کل دیکینسون، گل‌های عجیب و غریب معطری را کاشته، و نوشته بود: «می‌توانید با عبور از اتاق نهارخوری به سمت هنرستان، ساکن جزایر ادویه شوید که در سبدهایی آویزان هستند». دیکینسون بیشتر اوقات دسته‌گل‌هایی برای دوستانش به همراه چندین شعر می‌فرستاد، اما آن‌ها به گل بیشتر از شعر اهمیت می‌دادند.