stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مسمومیت پرتوی
مدیریت > ضد میکروب ها

رابطه مستقیمی بین درجه نوتروپنی که پس از قرار گرفتن در معرض تابش ظاهر می‌شود و افزایش خطر ابتلا به عفونت وجود دارد. از آنجایی که هیچ مطالعه کنترل‌شده‌ای در مورد مداخله درمانی در انسان وجود ندارد، بیشتر توصیه‌های فعلی بر اساس تحقیقات حیوانی است.
درمان عفونت‌های تثبیت شده یا مشکوک پس از قرار گرفتن در معرض تابش (مشخص شده با نوتروپنی و تب) مشابه درمان مورد استفاده برای سایر بیماران نوتروپنیک تب‌دار است. با این حال، تفاوت‌های مهمی بین این دو وضعیت وجود دارد. افرادی که پس از قرار گرفتن در معرض تابش دچار نوتروپنی می‌شوند، همچنین مستعد آسیب تابشی در بافت‌های دیگر مانند دستگاه گوارش، ریه‌ها و سیستم عصبی مرکزی هستند. این بیماران ممکن است به مداخلات درمانی نیاز داشته باشند که در سایر انواع بیماران نوتروپنیک مورد نیاز نیست. پاسخ حیوانات تابش دیده به درمان ضد میکروبی می‌تواند غیرقابل پیش‌بینی باشد، همانطور که در مطالعات آزمایشی مشاهده شد که درمان‌های مترونیدازول و پفلکساسین مضر بودند.
آنتی‌میکروب‌هایی که تعداد باکتری‌های بی‌هوازی سخت‌گیرانه فلور روده را کاهش می‌دهند (یعنی مترونیدازول) به طور کلی نباید داده شوند زیرا ممکن است عفونت سیستمیک را توسط باکتری‌های هوازی یا اختیاری تشدید کنند و در نتیجه مرگ و میر پس از تابش را تسهیل کنند.
یک رژیم تجربی آنتی‌میکروب‌ها باید بر اساس الگوی حساسیت باکتریایی و عفونت‌های بیمارستانی در منطقه آسیب‌دیده و مرکز پزشکی و درجه نوتروپنی انتخاب شود. درمان تجربی طیف گسترده (به گزینه‌های زیر مراجعه کنید) با دوزهای بالای یک یا چند آنتی‌بیوتیک باید در شروع تب آغاز شود. این آنتی‌میکروب‌ها باید برای ریشه‌کن کردن باسیل‌های هوازی گرم منفی (یعنی انتروباکتریاسه، سودوموناس) که بیش از سه چهارم ایزوله‌های ایجاد کننده سپسیس را تشکیل می‌دهند، هدایت شوند. از آنجایی که باکتری‌های گرم مثبت هوازی و اختیاری (عمدتاً استرپتوکوک‌های آلفا-همولیتیک) باعث سپسیس در حدود یک چهارم قربانیان می‌شوند، پوشش برای این ارگانیسم‌ها نیز ممکن است مورد نیاز باشد.
یک برنامه مدیریت استاندارد برای افراد مبتلا به نوتروپنی و تب باید تدوین شود. رژیم‌های تجربی حاوی آنتی‌بیوتیک‌هایی هستند که به طور گسترده علیه باکتری‌های هوازی گرم منفی فعال هستند (کینولون‌ها: مانند سیپروفلوکساسین، لووفلوکساسین، یک سفالوسپورین نسل سوم یا چهارم با پوشش سودومونال: مانند سفپیم، سفتازیدیم یا یک آمینوگلیکوزید: مانند جنتامایسین، آمیکاسین).
پیش آگهی

پیش آگهی برای ARS به دوز تابش بستگی دارد، و هر چیزی بالاتر از ۸ گری تقریباً همیشه کشنده است، حتی با مراقبت‌های پزشکی. سوختگی‌های ناشی از تابش در اثر قرار گرفتن در معرض سطوح پایین‌تر معمولاً پس از ۲ ماه ظاهر می‌شوند، در حالی که واکنش‌های ناشی از سوختگی‌ها ماه‌ها تا سال‌ها پس از درمان با تابش رخ می‌دهد. عوارض ARS شامل افزایش خطر ابتلا به سرطان ناشی از تابش در اواخر زندگی است. طبق مدل خطی بدون آستانه بحث‌برانگیز اما معمولاً کاربردی، هرگونه قرار گرفتن در معرض تابش یونیزان، حتی در دوزهایی که برای ایجاد هرگونه علائم بیماری تابشی بسیار کم است، می‌تواند به دلیل آسیب سلولی و ژنتیکی باعث ایجاد سرطان شود. احتمال ابتلا به سرطان تابع خطی با توجه به دوز موثر تابش است.
سرطان ناشی از تابش ممکن است پس از قرار گرفتن در معرض تابش یونیزان پس از یک دوره نهفته به طور متوسط ۲۰ تا ۴۰ سال رخ دهد.
تاریخچه

اثرات حاد تابش یونیزان برای اولین بار زمانی مشاهده شد که ویلهلم رونتگن در سال ۱۸۹۵ عمداً انگشتان خود را در معرض اشعه ایکس قرار داد. او مشاهدات خود را در مورد سوختگی‌هایی که ایجاد شده بود و در نهایت بهبود یافتند، منتشر کرد و آن‌ها را به اشتباه به اوزون نسبت داد. رونتگن معتقد بود که رادیکال آزاد تولید شده در هوا توسط اشعه ایکس از اوزون علت آن است، اما اکنون درک شده است که رادیکال‌های آزاد دیگری که در بدن تولید می‌شوند مهم‌تر هستند. دیوید والش برای اولین بار علائم بیماری تابشی را در سال ۱۸۹۷ مشخص کرد.
بلع مواد رادیواکتیو در دهه ۱۹۳۰ باعث بسیاری از سرطان‌های ناشی از تابش شد، اما هیچ کس در معرض دوزهای کافی در نرخ‌های کافی برای ایجاد ARS قرار نگرفت.
بمب‌گذاری‌های اتمی هیروشیما و ناکازاکی منجر به دوزهای حاد بالای تابش به تعداد زیادی از مردم ژاپن شد و بینش بیشتری در مورد علائم و خطرات آن فراهم کرد. جراح بیمارستان صلیب سرخ، تروفومی ساساکی، تحقیقات گسترده‌ای را در مورد این سندرم در هفته‌ها و ماه‌های پس از بمباران‌های هیروشیما و ناکازاکی انجام داد. ساساکی و تیمش توانستند اثرات تابش را در بیماران با فاصله‌های مختلف از خود انفجار نظارت کنند و منجر به ایجاد سه مرحله ثبت شده سندرم شدند. در عرض ۲۵ تا ۳۰ روز پس از انفجار، ساساکی کاهش شدید تعداد گلبول‌های سفید خون را متوجه شد و این کاهش را همراه با علائم تب، به عنوان استانداردهای پیش‌آگهی برای ARS تعیین کرد. بازیگر میدوری ناکا، که در هنگام بمباران اتمی هیروشیما حضور داشت، اولین مورد مسمومیت با تابش بود که به طور گسترده مورد مطالعه قرار گرفت. مرگ او در ۲۴ آگوست ۱۹۴۵ اولین مرگ بود که رسماً به عنوان نتیجه ARS (یا "بیماری بمب اتمی") تأیید شد.
دو پایگاه داده اصلی وجود دارد که حوادث تابشی را ردیابی می‌کنند: ORISE REAC/TS آمریکایی و IRSN ACCIRAD اروپایی.
REAC/TS نشان می‌دهد که ۴۱۷ حادثه بین سال‌های ۱۹۴۴ تا ۲۰۰۰ رخ داده است که حدود ۳۰۰۰ مورد ARS را به وجود آورده است که از این تعداد ۱۲۷ مورد کشنده بوده است. ACCIRAD ۵۸۰ حادثه با ۱۸۰ مورد مرگ ناشی از ARS را برای یک دوره تقریباً مشابه فهرست می‌کند. دو بمباران عمدی در هیچ یک از پایگاه‌های داده گنجانده نشده است و همچنین هیچ سرطان احتمالی ناشی از تابش از دوزهای پایین نیز گنجانده نشده است. حسابداری دقیق به دلیل عوامل مخدوش کننده دشوار است. ARS ممکن است با آسیب‌های معمولی مانند سوختگی‌های بخار همراه باشد یا ممکن است در فردی با شرایط از پیش موجود تحت رادیوتراپی رخ دهد. ممکن است علل متعددی برای مرگ وجود داشته باشد و سهم ناشی از تابش ممکن است نامشخص باشد. برخی از اسناد ممکن است به اشتباه به سرطان‌های ناشی از تابش به عنوان مسمومیت با تابش اشاره کنند یا ممکن است همه افراد در معرض بیش از حد را به عنوان بازمانده بشمارند بدون اینکه ذکر کنند آیا علائمی از ARS داشته‌اند یا خیر.
موارد قابل توجه

جدول زیر فقط شامل افرادی است که به دلیل تلاش برای زنده ماندن با ARS شناخته شده‌اند. این موارد سندرم مزمن پرتوگیری مانند آلبرت استیونز را که در آن فرد در معرض تابش طولانی مدت قرار می‌گیرد، حذف می‌کند. این جدول همچنین به طور ضروری مواردی را که فرد در معرض تابش بسیار زیادی قرار گرفته است که مرگ قبل از کمک‌های پزشکی یا تخمین دوز رخ داده است، مانند تلاش برای سرقت کبالت-۶۰ که گزارش شده است ۳۰ دقیقه پس از قرار گرفتن در معرض تابش فوت کرده است، حذف می‌کند. ستون نتیجه نشان‌دهنده زمان قرار گرفتن در معرض تا زمان مرگ نسبت داده شده به اثرات کوتاه‌مدت و بلندمدت نسبت داده شده به قرار گرفتن در معرض اولیه است. از آنجایی که ARS با دوز جذب شده کل بدن اندازه‌گیری می‌شود، ستون قرار گرفتن در معرض فقط واحدهای گری (Gy) را شامل می‌شود.
| نتیجه | سانحه | دوز تابش | نام | تاریخ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| مرگ در 25 روز | حادثه بحرانی هری داگلیان | 3.1 | هری داگلیان | 21 آگوست 1945 |
| مرگ در 9 روز | حادثه بحرانی اسلاتین | 11 | لوئیس اسلاتین | 21 مه 1946 |
| مرگ در 38 ساعت | حادثه بحرانی سسیل کلی | 36 | سسیل کلی | 30 دسامبر 1958 |
| مرگ در 49 ساعت | حادثه بحرانی رابرت پیبادی | ~100 | رابرت پیبادی | 24 جولای 1964 |
| مرگ در 14 روز | فاجعه چرنوبیل | 15 | الکساندر آکیموف | 26 آوریل 1986 |
| مرگ در 893 روز | حادثه رادیولوژیکی لیائو | 3.6 | بیمار "1-DN" | 2 دسامبر 2001 |
موارد قابل توجه > سایر موجودات

هزاران آزمایش علمی برای مطالعه ARS در حیوانات انجام شده است. یک راهنمای ساده برای پیش‌بینی بقاء و مرگ در پستانداران، از جمله انسان، پس از اثرات حاد استنشاق ذرات رادیواکتیو وجود دارد.
مصطفی طاهری

| مصطفی طاهری | مصطفی طاهری |
| --- | --- |
نماینده یازدهمین و دوازدهمین دوره مجلس شورای اسلامی: نماینده یازدهمین و دوازدهمین دوره مجلس شورای اسلامی
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۷ خرداد ۱۳۹۹: آغاز به کار  ۷ خرداد ۱۳۹۹
حوزه انتخاباتی: حوزه انتخابیه زنجان و طارم
رئیس کمیسیون صنایع ومعادن مجلس شورای اسلامی: رئیس کمیسیون صنایع ومعادن مجلس شورای اسلامی
دوره مسئولیت ۳۱ خرداد ۱۴۰۱ – ۲۸ خرداد ۱۴۰۲: دوره مسئولیت ۳۱ خرداد ۱۴۰۱ – ۲۸ خرداد ۱۴۰۲
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۵۳ زنجان
ملیت:  ایران
حزب سیاسی: مستقل
پیشه: نماینده دوره یازدهم و دوازدهم مجلس شورای اسلامی
مصطفی طاهری (متولد سال ۱۳۵۳ هجری شمسی در زنجان) سیاست‌مدار ایرانی است. او در یازدهمین انتخابات مجلس شورای اسلامی با ائتلاف مهدی باقری  توانست با کسب ۵۹ هزار و ۶۰۳ رای، از حوزه انتخابیه زنجان و طارم از استان زنجان انتخاب شود. طاهری در دوازدهمین انتخابات مجلس شورای اسلامی با کسب ۴۴ هزار رای به عنوان نفر اول برای دومین بار به مجلس شورای اسلامی راه پیدا کرد.
او دانش آموخته رشته برق گرایش الکترونیک از دانشگاه های صنعتی شریف و صنعتی امیرکبیر است و اکنون عضو هیئت علمی گروه برق دانشگاه زنجان است.
او عضو کمیسیون صنایع و معادن مجلس شورای اسلامی و نایب رئیس فراکسیون دانش بنیان مجلس  می باشد. وی همچنین عضو کمیسیون تلفیق بودجه ۱۴۰۰ بوده است.
طاهری از طراحان طرح قانون یکپارچه سازی داده ها و اطلاعات ملی است.
همینطور در ۳۱ خرداد ۱۴۰۱ به عنوان رئیس کمیسیون صنایع و معادن مجلس شورای اسلامی انتخاب شد.
فرضیه سختی محاسباتی

در نظریه پیچیدگی محاسباتی، فرضیه سختی محاسباتی (به انگلیسی : Computational hardness assumption ) به این معنا است که یک مسئله خاص نمی‌تواند به صورت کارآمد حل شود (که معمولاً "کارآمد" به معنای حل در زمان چندجمله‌ای است). اثبات سختی (به‌صورت غیرمشروط) برای تقریباً هیچ مسئله مفیدی تاکنون امکان‌پذیر نبوده است. در عوض، دانشمندان کامپیوتر از کاهش‌ها استفاده می‌کنند تا سختی یک مسئله جدید یا پیچیده را به یک فرضیه سختی محاسباتی در مورد مسئله‌ای که بهتر درک شده است، مرتبط کنند.
فرضیه‌های سختی محاسباتی به‌ویژه در رمزنگاری اهمیت زیادی دارند. یکی از اهداف اصلی در رمزنگاری ایجاد ابتدائیات رمزنگاری با امنیت قابل اثبات است. در برخی موارد، پروتکل‌های رمزنگاری به امنیت نظری اطلاعات دست می‌یابند؛ مثال رایج این نوع امنیت، رمز یک‌بار مصرف است. با این حال، امنیت نظری اطلاعات همیشه دست‌یافتنی نیست؛ در چنین مواردی، رمزنگاران به امنیت محاسباتی روی می‌آورند. به‌طور خلاصه، این به معنای آن است که این سیستم‌ها در صورتی امن هستند که فرض شود مهاجمان از نظر محاسباتی محدود هستند، همان‌طور که در عمل همه مهاجمان محدودیت محاسباتی دارند.
فرضیه‌های سختی محاسباتی همچنین برای هدایت طراحان الگوریتم مفید هستند: بعید است که یک الگوریتم ساده بتواند فرضیه سختی محاسباتی شناخته‌شده‌ای مانند P!=NP را نقض کند.
مقایسه فرضیه‌های سختی

دانشمندان علوم کامپیوتر روش‌های مختلفی برای ارزیابی میزان قابلیت اطمینان فرضیه‌های سختی ارائه داده‌اند.
مقایسه فرضیه‌های سختی > قدرت فرضیه‌های سختی

فرض می‌کنیم که فرضیه A قوی‌تر از فرضیه B است، اگر A به B منجر شود (و عکس آن یا نادرست باشد یا اثبات نشده باشد). به بیان دیگر، حتی اگر A نادرست باشد، ممکن است B همچنان درست باشد و پروتکل‌های رمزنگاری مبتنی بر B قابل استفاده باقی بمانند. بنابراین، هنگام طراحی پروتکل‌های رمزنگاری، هدف آن است که امنیت با استفاده از ضعیف‌ترین فرضیات ممکن اثبات شود.
مقایسه فرضیه‌های سختی > فرضیه‌های حالت میانگین در برابر بدترین حالت

فرضیه حالت میانگین بیان می‌کند که یک مسئله خاص در بیشتر نمونه‌ها از یک توزیع مشخص دشوار است، در حالی که فرضیه بدترین حالت تنها می‌گوید که مسئله در برخی نمونه‌ها دشوار است. برای یک مسئله خاص، سختی در حالت میانگین، سختی در بدترین حالت را نتیجه می‌دهد؛ بنابراین فرضیه سختی حالت میانگین قوی‌تر از فرضیه سختی بدترین حالت برای همان مسئله است.
با این حال، برای کاربردهای رمزنگاری، دانستن اینکه یک مسئله تنها در برخی نمونه‌ها دشوار است (یعنی سختی در بدترین حالت) مفید نیست، زیرا راهی برای تولید نمونه‌های دشوار فراهم نمی‌کند. خوشبختانه، بسیاری از فرضیه‌های سختی حالت میانگین که در رمزنگاری استفاده می‌شوند (مانند RSA، لگاریتم گسسته و برخی مسائل مربوط به شبکه‌ها) می‌توانند از طریق کاهش‌های "بدترین حالت به حالت میانگین" اثبات شوند.
مقایسه فرضیه‌های سختی > قابلیت ابطال

یکی از ویژگی‌های مطلوب در فرضیه‌های سختی محاسباتی، قابلیت ابطال است؛ به این معنا که اگر فرضیه نادرست باشد، بتوان این نادرستی را اثبات کرد. به طور خاص، ناور (2003) مفهومی رسمی از قابلیت ابطال رمزنگاری معرفی کرد. به طور تقریبی، یک فرضیه سختی محاسباتی زمانی ابطال‌پذیر است که بتوان آن را در قالب یک چالش بیان کرد: یک پروتکل تعاملی بین یک مهاجم و یک تأییدکننده کارآمد، به گونه‌ای که اگر و تنها اگر فرضیه نادرست باشد، مهاجم کارآمد بتواند تأییدکننده را قانع کند.
فرضیه‌های رایج سختی رمزنگاری

تعدادی فرضیه سختی رمزنگاری رایج وجود دارد که در زیر برخی از آن‌ها و پروتکل‌هایی که از آن‌ها استفاده می‌کنند، آورده شده است:
فرضیه‌های رایج سختی رمزنگاری > 1. مسئله تجزیه اعداد صحیح

برای یک عدد مرکب n که حاصل ضرب دو عدد اول بزرگ p و q است، مسئله تجزیه اعداد صحیح یافتن p و q است (یا به طور کلی، یافتن اعداد اول p1​,…,pk​ به گونه‌ای که n=∏i​pi​). هنوز الگوریتمی که این مسئله را در زمان چندجمله‌ای حل کند پیدا نشده است. امنیت بسیاری از پروتکل‌های رمزنگاری بر این فرض استوار است که تجزیه اعداد صحیح دشوار است. نمونه‌هایی از سیستم‌های رمزنگاری که امنیت آن‌ها معادل این فرضیه است شامل سیستم رمزنگاری رابین و سیستم اوکاماتو–اوشیاما هستند. بسیاری دیگر از سیستم‌ها بر فرضیه‌های قوی‌تر مانند RSA و مسائل باقی‌مانده استوارند.
فرضیه‌های رایج سختی رمزنگاری > 2. مسئله RSA

برای یک عدد مرکب n، توان e و عدد c=memodn، مسئله RSA یافتن m است. این مسئله دشوار فرض می‌شود، اما با داشتن تجزیه n آسان می‌شود. در سیستم رمزنگاری RSA، (n,e) کلید عمومی، c رمزگذاری پیام m، و تجزیه n کلید خصوصی برای رمزگشایی است.
فرضیه‌های رایج سختی رمزنگاری > 3. مسائل باقی‌مانده (Residuosity Problems)

برای عدد مرکب n و اعداد صحیح y و d، مسئله باقی‌مانده تعیین این است که آیا xd≡y(modn) وجود دارد (یا پیدا کردن x). موارد خاص مهم شامل مسئله باقی‌مانده درجه دوم و مسئله باقی‌مانده مرکب تصمیمی هستند. برخی سیستم‌های رمزنگاری که بر سختی این مسائل استوارند عبارتند از:
سیستم رمزنگاری گلدواسر–مایکالی (مسئله باقی‌مانده درجه دوم)
مولد بلوم–بلوم–شاب (مسئله باقی‌مانده درجه دوم)
سیستم رمزنگاری پاییه (مسئله باقی‌مانده مرکب تصمیمی)
فرضیه‌های رایج سختی رمزنگاری > 4. فرضیه Phi-Hiding

برای یک عدد مرکب m، محاسبه تابع اویلر ϕ(m) به صورت کارآمد امکان‌پذیر نیست. فرضیه Phi-Hiding بیان می‌کند که محاسبه ϕ(m) یا هر یک از عوامل اول آن دشوار است. این فرضیه در پروتکل Cachin–Micali–Stadler برای جستجوی خصوصی استفاده می‌شود.
مسئله لگاریتم گسسته (DLP)
مقاله اصلی: لگاریتم گسسته
با داشتن عناصر ‌‌ و ‌‌ از یک گروه ‌‌، مسئله لگاریتم گسسته درخواست می‌کند که عدد صحیح ‌‌ پیدا شود به‌طوری که ‌‌. مسئله لگاریتم گسسته به‌صورت مشخص با مسئله تجزیه عدد صحیح قابل مقایسه نیست، اما پیچیدگی محاسباتی آن‌ها ارتباط نزدیکی دارد.
بیشتر پروتکل‌های رمزنگاری مرتبط با مسئله لگاریتم گسسته در واقع بر فرضیه قوی‌تری به نام فرضیه دیفی‌–هلمن تکیه دارند: با داشتن عناصر گروه ‌‌، که در آن ‌‌ یک مولد و ‌‌ اعداد صحیح تصادفی هستند، یافتن ‌‌ دشوار است. مثال‌هایی از پروتکل‌هایی که از این فرضیه استفاده می‌کنند شامل تبادل کلید دیفی‌–هلمن اصلی و رمزنگاری الگمال است (که بر نسخه قوی‌تر یعنی نوع تصمیمی دیفی‌–هلمن یا DDH تکیه دارد).
نگاشت‌های چندخطی
یک نگاشت چندخطی تابعی است به شکل ‌‌ (که در آن ‌‌ گروه‌هایی هستند) به‌طوری که برای هر ‌‌ و ‌‌ داریم:
برای کاربردهای رمزنگاری، می‌خواهیم گروه‌های ‌‌ و یک نگاشت ‌‌ بسازیم به‌طوری که نگاشت و عملیات گروهی روی ‌‌ به‌طور کارآمد قابل محاسبه باشند، اما مسئله لگاریتم گسسته روی ‌‌ همچنان سخت باقی بماند. برخی کاربردها نیازمند فرضیه‌های قوی‌تری هستند، مثلاً نسخه‌های چندخطی فرضیه دیفی‌–هلمن.
برای حالت خاص ‌‌، نگاشت‌های دوجمله‌ای با امنیت باورپذیر از طریق جفت‌سازی ویل و تیت ساخته شده‌اند. اما برای ‌‌، ساختارهای متعددی در سال‌های اخیر پیشنهاد شده‌اند که بسیاری از آن‌ها نیز شکسته شده‌اند، و در حال حاضر اجماع روشنی درباره یک گزینه امن وجود ندارد.
برخی سیستم‌های رمزنگاری که بر سختی نگاشت‌های چندخطی متکی هستند شامل موارد زیر می‌شوند:
طرح بونه‌–فرانکلین (دیفی‌–هلمن دوجمله‌ای)
بونه‌–لین‌–شچام (دیفی‌–هلمن دوجمله‌ای)
کاندید گارگ‌–جنتری‌–هالوی‌–رایکووا‌–ساهی‌–واترز برای رمزنگاری تابعی و مبهم‌سازی با قابلیت تمایز (پازل‌های چندخطی)
مسائل شبکه
مقاله اصلی: مسئله شبکه
اساسی‌ترین مسئله محاسباتی روی شبکه‌ها، مسئله کوتاه‌ترین بردار (SVP) است: با داشتن یک شبکه ‌‌، کوتاه‌ترین بردار غیرصفر ‌‌ را پیدا کنید. بیشتر سیستم‌های رمزنگاری نیازمند فرضیات قوی‌تری درباره نسخه‌های SVP هستند، مانند مسئله کوتاه‌ترین بردارهای مستقل (SIVP)، GapSVP یا Unique-SVP.
مفیدترین فرضیه سختی شبکه در رمزنگاری، مسئله یادگیری با خطاها (LWE) است: با داشتن نمونه‌هایی به صورت ‌‌، که در آن ‌‌ برای یک تابع خطی ‌‌ است، یادگیری ‌‌ با استفاده از جبر خطی آسان است. در مسئله LWE، ورودی الگوریتم دارای خطا است، یعنی برای هر زوج ‌‌ با احتمالی کوچک. این خطاها باعث می‌شوند که مسئله (برای پارامترهای مناسب) غیرقابل حل باشد؛ به‌خصوص، تبدیل‌هایی از بدترین حالت به میانگین حالت برای نسخه‌هایی از SVP شناخته شده‌اند.
برای کامپیوترهای کوانتومی، مسائل تجزیه و لگاریتم گسسته آسان هستند، اما مسائل شبکه به‌طور فرضی سخت باقی می‌مانند. این امر برخی سیستم‌های رمزنگاری مبتنی بر شبکه را به کاندیدهایی برای رمزنگاری پساکوانتومی تبدیل کرده است.
برخی سیستم‌های رمزنگاری که بر سختی مسائل شبکه متکی هستند عبارتند از:
NTRU (شامل NTRUEncrypt و NTRUSign)
بیشتر کاندیدهای رمزنگاری کاملاً همومورفیک
فرضیات سختی غیررمزنگاری

علاوه بر کاربردهای رمزنگاری، فرضیات سختی برای اثبات قضایای پیچیدگی محاسباتی که به‌طور قطعی دشوار هستند، استفاده می‌شوند. در این کاربردها، نشان داده می‌شود که فرضیه سختی منجر به یک نتیجه پیچیدگی نظری مطلوب می‌شود، به جای آنکه خود نتیجه به‌طور مستقیم ثابت شود. شناخته‌شده‌ترین فرضیه از این نوع، فرضیه ‌‌ است، اما فرضیات دیگری نیز مانند فرضیه زمان نمایی، فرضیه کلیک کاشته‌شده و فرضیه بازی یکتا وجود دارند.
فرضیات سختی غیررمزنگاری > مسائل سخت کلاس ‌C

بسیاری از مسائل محاسباتی در حالت بدترین ‌حالت (worst-case) به عنوان مسائل سخت یا حتی کامل (complete) برای یک کلاس پیچیدگی ‌C شناخته شده ‌اند. به‌ طور خاص، می‌توان به مسائل NP-hardشاره کرد، اما برخی از مسائل نیز ممکن است PSPACE-hard، PPAD-hard و غیره باشند. این بدان معناست که این مسائل حداقل به سختی هر مسئله دیگری در کلاس ‌C هستند. اگر مسئله‌ ای ‌C-سخت باشد (با توجه به کاهش‌ های زمانی چندجمله‌ ای)، آنگاه نمی‌ توان آن را با یک الگوریتم زمان چندجمله‌ ای حل کرد مگر اینکه فرض سختی محاسباتی ‌P≠C اشتباه باشد.
فرضیات سختی غیررمزنگاری > فرضیه زمان نمایی (ETH) و انواع آن

مقاله اصلی: فرضیه زمان نمایی
فرضیه زمان نمایی (ETH) تقویتی از فرض سختی ‌P≠NP است که بیان می‌کند نه تنها مسئله رضایت‌ بخشی بولی (SAT) فاقد الگوریتم زمان چندجمله‌ ای است، بلکه نیازمند زمان نمایی (‌2^(\u03a9(n))‌) می‌باشد. فرضیه قوی‌ تر زمان نمایی (SETH) نیز بیان می‌کند که مسئله k-SAT به زمان ‌2^(1-\u03b5k)n نیاز دارد، به‌ طوری که ‌lim₋{k \u2192 \u221e} \u03b5k = 0. این فرضیه‌ ها و سایر فرضیات سختی محاسباتی مرتبط به دستیابی به نتایج پیچیدگی دقیق‌تر کمک می‌کنند، مانند تمایز بین زمان چندجمله‌ ای و زمان شبه‌ چندجمله‌ ای یا حتی تمایز بین ‌n^(1.99) و ‌n^2. چنین فرضیاتی همچنین در پیچیدگی پارامتری کاربرد دارند.
فرضیات سختی غیررمزنگاری > فرضیات سختی در حالت میانگین

مقاله اصلی: پیچیدگی در حالت میانگین
برخی مسائل محاسباتی به‌ طور میانگین، با توجه به یک توزیع خاص از نمونه‌ ها، سخت فرض می‌شوند. به عنوان مثال، در مسئله کلیک کاشته‌ شده (Planted Clique)، ورودی یک گراف تصادفی است که با نمونه‌ گیری از گراف تصادفی اردوش‌-رنی تولید شده و سپس یک کلیک تصادفی ‌k-تایی در آن “کاشته” شده است. هدف، یافتن این کلیک کاشته‌ شده است که با احتمال بالا منحصر به فرد است. نمونه‌ ای دیگر فرضیه فایگ (Feige’s Hypothesis) است که یک فرض سختی محاسباتی درباره نمونه‌ های تصادفی 3-SAT می‌باشد. فرضیات سختی در حالت میانگین برای اثبات سختی در حالت میانگین در کاربردهایی مانند آمار مفید هستند. به علاوه، فرض سختی کلیک کاشته‌ شده برای تمایز بین زمان چندجمله‌ ای و شبه‌ چندجمله‌ ای در برخی مسائل دیگر نیز استفاده شده است.
فرضیات سختی غیررمزنگاری > بازی‌ های یکتا

مقاله اصلی: فرضیه بازی‌ های یکتا
مسئله پوشش برچسب یکتا یک مسئله رضایت‌ بخشی محدودیت است که در آن هر محدودیت ‌C شامل دو متغیر ‌x و ‌y می‌باشد و برای هر مقدار ‌x، یک مقدار یکتا برای ‌y وجود دارد که ‌C را ارضا می‌کند. تعیین اینکه آیا همه محدودیت‌ ها قابل ارضا هستند ساده است، اما فرضیه بازی‌ های یکتا (UGC) بیان می‌کند که تعیین اینکه تقریباً همه محدودیت‌ ها ((1-ε)-کسر) یا تقریباً هیچ‌ یک از آن‌ ها (ε-کسر) قابل ارضا هستند، NP-سخت است. بسیاری از مسائل تقریب‌ زنی با فرض UGC، NP-سخت شناخته می‌شوند. به ویژه، با فرض UGC، یک الگوریتم برنامه‌ ریزی نیمه‌ معین وجود دارد که تضمین‌ های تقریب بهینه برای بسیاری از مسائل مهم را ارائه می‌دهد.
فرضیات سختی غیررمزنگاری > گسترش مجموعه کوچک

مقاله اصلی: فرضیه گسترش مجموعه کوچک
مسئله گسترش مجموعه کوچک (SSE) که ارتباط نزدیکی با مسئله پوشش برچسب یکتا دارد، به دنبال یافتن یک مجموعه کوچک از رئوس در یک گراف ‌G = (V, E) است که گسترش یال آن حداقل باشد. مشخص شده است که اگر SSE سخت باشد، مسئله پوشش برچسب یکتا نیز سخت است. بنابراین، فرضیه گسترش مجموعه کوچک که بیان می‌کند SSE سخت است، فرضی قوی‌تر (اما مرتبط) نسبت به فرضیه بازی‌ های یکتا است. برخی مسائل تقریب‌ زنی به عنوان SSE-سخت شناخته می‌شوند.
فهرست مربیان باشگاه فوتبال پرسپولیس

فهرست مربیان باشگاه فوتبال پرسپولیس شامل ۳۶ نفر در ۴۶ دورهٔ زمانی از سال ۱۳۴۲ تا امروز می‌شود که هدایت باشگاه فوتبال پرسپولیس را بر عهده داشته‌اند که از این ۳۶ نفر، ۱۸ نفر ایرانی (یک نفر ایرانی-آمریکایی) و ۱۸ نفر خارجی بوده‌اند (در این فهرست فقط آمار مربیانی که حداقل ۵ بار بر روی نیمکت پرسپولیس نشسته‌اند، لحاظ شده است).
| مربی باشگاه فوتبال پرسپولیس تهران | مربی باشگاه فوتبال پرسپولیس تهران |
| --- | --- |
متصدی کنونی اسماعیل کارتال از ۵ بهمن ۱۴۰۳: متصدی کنونی اسماعیل کارتال از ۵ بهمن ۱۴۰۳
باشگاه فرهنگی ورزشی پرسپولیس: باشگاه فرهنگی ورزشی پرسپولیس
جایگاه: تهران، ایران
گمارنده: مدیرعامل باشگاه فوتبال پرسپولیس
بنیادگذاری: ۱۳۴۲
نخستین متصدی: رجبعلی فرامرزی
موفق‌ترین سرمربی پرسپولیس از آغاز بنیانگذاری تا امروز، علی پروین بوده‌است. پروین در دوران ۱۸ سالهٔ مربیگری خود ۳ قهرمانی لیگ، ۳ قهرمانی جام حذفی، ۶ قهرمانی جام باشگاه‌های تهران، ۲ قهرمانی جام حذفی تهران و یک جام برندگان جام آسیا به دست آورده‌است. علی پروین رکورددار بیشترین مدت و بیشترین تعداد دفعات مربیگری نیز هست. او در ۳ دورهٔ زمانی مختلف از ۲۳ بهمن ۱۳۶۰ (نخستین روز مربیگری) تا ۲۳ بهمن ۱۳۸۴ (آخرین روز مربیگری) جمعاً ۱۸ سال و در ۴۶۷ بازی مربی پرسپولیس بوده‌است.
آمار > آمار کلی

جدول زیر آمار تمامی کسانی را که حداقل یک بار مربیگری کرده‌اند، دربردارد.
به‌روز رسانی: ۲۴ اسفند ۱۴۰۳
| # | نام | کشور | بازی | برد | مساوی | باخت | گل‌زده | گل‌خورده | برد٪ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | علی پروین |  | ۴۶۷ | ۲۹۱ | ۱۲۸ | ۴۸ | ۸۳۴ | ۳۰۴ | ۶۲٫۳ |
| ۲ | یحیی گل‌محمدی |  | ۱۷۹ | ۱۰۷ | ۵۱ | ۲۱ | ۲۸۱ | ۱۱۹ | ۵۹٫۸ |
| ۳ | برانکو ایوانکوویچ |  | ۱۷۵ | ۹۹ | ۴۶ | ۳۰ | ۲۴۹ | ۱۲۶ | ۵۶٫۶ |
| ۴ | علی دایی |  | ۱۰۴ | ۵۴ | ۲۵ | ۲۵ | ۱۴۳ | ۹۵ | ۵۱٫۹ |
| ۵ | آلن راجرز |  | ۹۶ | ۵۶ | ۱۱ | ۲۹ | ۱۷۵ | ۶۳ | ۵۸٫۳ |
| ۶ | محراب شاهرخی† |  | ۹۰ | ۵۴ | ۸ | ۲۸ | ۱۷۴ | ۷۱ | ۶۰ |
| ۷ | حمید درخشان |  | ۶۲ | ۲۵ | ۱۷ | ۲۰ | ۱۲۹ | ۹۰ | ۴۰٫۳ |
| ۸ | مصطفی دنیزلی |  | ۵۶ | ۲۲ | ۲۱ | ۱۳ | ۱۲۹ | ۶۸ | ۳۹٫۳ |
| ۹ | استانکو پوکله‌پوویچ† |  | ۵۴ | ۳۱ | ۸ | ۱۵ | ۸۲ | ۳۸ | ۵۷٫۴ |
| ۱۰ | افشین قطبی |   | ۵۱ | ۲۶ | ۱۵ | ۱۰ | ۸۸ | ۶۱ | ۵۱ |
| ۱۱ | حسین فکری† |  | ۴۵ | ۲۵ | ۹ | ۱۱ | ۱۰۴ | ۳۹ | ۵۵٫۶ |
| ۱۲ | راینر زوبل |  | ۳۱ | ۱۶ | ۷ | ۸ | ۴۳ | ۲۸ | ۵۱٫۶ |
| ۱۳ | ایوان کونوف† |  | ۳۰ | ۱۱ | ۴ | ۱۵ | ۳۳ | ۲۷ | ۳۶٫۷ |
| ۱۴ | وینکو بگوویچ |  | ۲۸ | ۱۰ | ۹ | ۹ | ۴۴ | ۳۲ | ۳۵٫۷ |
| ۱۵ | بیوک وطنخواه |  | ۲۷ | ۱۲ | ۲ | ۱۳ | ۲۵ | ۱۰ | ۴۴٫۴ |
| ۱۶ | پرویز دهداری† |  | ۲۵ | ۱۵ | ۴ | ۶ | ۵۰ | ۲۰ | ۶۰ |
| ۱۷ | هانس یورگن گده |  | ۲۲ | ۶ | ۱۰ | ۶ | ۲۱ | ۲۰ | ۲۷٫۳ |
| ۱۸ | زلاتکو کرانچار† |  | ۲۱ | ۸ | ۹ | ۴ | ۳۱ | ۲۴ | ۳۸٫۱ |
| ۱۹ | کارلوس گاریدو |  | ۲۰ | ۹ | ۵ | ۶ | ۲۳ | ۱۶ | ۴۵ |
| ۲۰ | گابریل کالدرون |  | ۱۹ | ۱۴ | ۱ | ۴ | ۲۴ | ۷ | ۷۳٫۷ |
| ۲۱ | حمید استیلی |  | ۱۸ | ۷ | ۵ | ۶ | ۲۳ | ۲۳ | ۳۸٫۹ |
| ۲۲ | اوسمار ویرا |  | ۱۷ | ۱۳ | ۳ | ۱ | ۳۳ | ۱۲ | ۷۶٫۵ |
| ۲۳ | نلو وینگادا |  | ۱۷ | ۸ | ۴ | ۵ | ۱۹ | ۱۹ | ۴۷٫۱ |
| ۲۴ | مانوئل ژوزه |  | ۱۷ | ۵ | ۶ | ۶ | ۲۰ | ۱۷ | ۲۹٫۴ |
| ۲۵ | همایون بهزادی† |  | ۱۵ | ۷ | ۴ | ۴ | ۲۳ | ۱۴ | ۴۶٫۷ |
| ۲۶ | ایویکا متکوویچ |  | ۱۳ | ۷ | ۲ | ۴ | ۲۱ | ۱۶ | ۵۳٫۸ |
| ۲۷ | محمد پنجعلی |  | ۱۳ | ۵ | ۶ | ۲ | ۱۸ | ۱۱ | ۳۸٫۵ |
| ۲۸ | رجبعلی فرامرزی† |  | ۱۳ | ۴ | ۱ | ۸ | ۱۶ | ۲۰ | ۳۰٫۸ |
| ۲۹ | افشین پیروانی |  | ۱۲ | ۷ | ۳ | ۲ | ۲۰ | ۱۴ | ۵۸٫۳ |
| ۳۰ | آری هان |  | ۱۲ | ۴ | ۵ | ۳ | ۱۹ | ۱۷ | ۳۳٫۳ |
| ۳۱ | اسماعیل کارتال |  | ۹ | ۴ | ۳ | ۲ | ۱۱ | ۱۰ | ۴۴٫۴ |
| ۳۲ | منصور امیرآصفی† |  | ۹ | ۳ | ۲ | ۴ | ۹ | ۱۰ | ۳۳٫۳ |
| ۳۳ | محمود خوردبین |  | ۷ | ۴ | ۱ | ۲ | ۱۱ | ۴ | ۵۷٫۱ |
| ۳۴ | کریم باقری |  | ۵ | ۳ | ۱ | ۱ | ۹ | ۲ | ۶۰ |
| ۳۵ | ولادیسلاو بگوویچ |  | ۵ | ۳ | ۱ | ۱ | ۸ | ۳ | ۶۰ |
| ۳۶ | محمد مایلی‌کهن |  | ۵ | ۱ | ۲ | ۲ | ۷ | ۶ | ۲۰ |
| ۳۷ | ناصر محمدخانی |  | ۴ | ۱ | ۲ | ۱ | ۳ | ۳ | ۲۵ |
| ۳۸ | محسن آشوری |  | ۳ | ۱ | ۲ | ۰ | ۵ | ۴ | ۳۳٫۳ |
| ۳۹ | پرویز قلیچ‌خانی |  | ۳ | ۱ | ۱ | ۱ | ۲ | ۱ | ۳۳٫۳ |
| ۴۰ | مسعود معینی |  | ۲ | ۱ | ۱ | ۰ | ۶ | ۲ | ۵۰ |
| ۴۱ | رضا وطنخواه |  | ۱ | ۱ | ۰ | ۰ | ۶ | ۳ | ۱۰۰ |
| ۴۲ | ولی‌الله صالح‌نیا |  | ۱ | ۱ | ۰ | ۰ | ۱ | ۰ | ۱۰۰ |
| ۴۳ | غلامرضا فتح‌آبادی |  | ۱ | ۱ | ۰ | ۰ | ۱ | ۰ | ۱۰۰ |
| ۴۴ | حسین عبدی |  | ۱ | ۱ | ۰ | ۰ | ۱ | ۰ | ۱۰۰ |
| ۴۵ | آندری پانادیچ |  | ۱ | ۰ | ۱ | ۰ | ۱ | ۱ | ۰ |
| ۴۶ | ناصر ابراهیمی |  | ۱ | ۰ | ۰ | ۱ | ۰ | ۳ | ۰ |