stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
الهام حسینی

سیده الهام حسین منجرموئی معروف به الهام حسینی (زاده ۲۵ شهریور ۱۳۶۷ در دورود)، وزنه‌بردار زن تیم ملی ایران است. وی نخستین مدال‌آور تاریخ وزنه‌برداری زنان ایران در مسابقات بین‌المللی است که در مسابقات جام نعیم سلیمان‌اوغلو در سال ۱۳۹۸ مدال برنز با مجموع ۱۹۸=۱۱۰+۸۸ دسته ۷۶ کیلوگرم را به‌دست‌آورد.
وی به همراه پوپک بسامی، ابریشم ارجمندخواه، پریسا جهانفکریان، اعضای نخستین تیم ملی وزنه‌برداری زنان ایران اعزامی به مسابقات جهانی را تشکیل دادند.
وی در مسابقات قهرمانی آسیا رتبهٔ ششم در گروه A وزن ۷۱ کیلوگرم را کسب کرد.
الهام حسینی عضو تیم ملی وزنه‌برداری زنان ایران اعزامی به مسابقات قهرمانی وزنه‌برداری جهان ۲۰۱۹ است. (به همراه ابریشم ارجمندخواه، پوپک بسامی، پریسا جهانفکریان). این برای نخستین بار است که تیم زنان ایران در مسابقات جهانی این رشته شرکت می‌کند.
وی دانش‌آموخته کارشناسی رشته فیزیولوژی ورزشی از دانشگاه تربیت معلم تهران و کارشناسی ارشد رشته فیزیولوژی ورزشی از دانشگاه شهید رجایی است.
الهام حسینی در مسابقات وزنه‌برداری قهرمانی آسیا پنجم شد و الناز باجلانی در رده ششم قرار گرفت.
به گزارش ایسنا، رقابت دسته ۸۱ کیلوگرم وزنه‌برداری قهرمانی زنان آسیا در اردیبهشت ماه ۱۴۰۰ به پایان رسید.
دو نماینده از تیم ملی ایران در این وزن شرکت کردند که الهام حسینی رکورد ۹۱ یک ضرب، ۱۲۲ دوضرب و مجموع ۲۱۳کیلوگرم را ثبت کرد و پنجم آسیا شد.
وی تنها وزنه‌بردار زن ایران بود که در گروه A رقابت کرد. (با ورودی ۲۰۶ کیلوگرم)
نتایج (به تفکیک مسابقات) > مسابقات قهرمانی وزنه‌برداری آسیا ۲۰۱۹

حسینی در حرکت یک‌ضرب ابتدا موفق به مهار وزنه ۷۳ کیلوگرم شد و در حرکت دوم خود نیز وزنه ۷۸ کیلوگرم را بالای سر برد اما در حرکت سوم و وزنه ۸۲ کیلوگرم ناکام ماند. الهام حسینی در حرکت دو ضرب خود ابتدا در مهار وزنه ۹۳ کیلوگرم ناکام ماند و در حرکت دوم خود موفق شد این وزنه را بالای سر ببرد. بانوی وزنه‌بردار ایران در حرکت سوم خود نیز وزنه ۹۸ کیلوگرم را مهار کرد و در مجموع رکورد ۱۷۶ کیلوگرم را به ثبت رساند. در رده‌بندی نهایی وزن ۷۱ کیلوگرم در جایگاه ششم آسیا قرار گرفت.
نتایج (به تفکیک مسابقات) > مسابقات قهرمانی وزنه‌برداری جهان ۲۰۱۹

حسینی در گروه A دسته ۷۱ کیلوگرم بانوان به روی تخته رفت. در این رقابت که ۱۲ وزنه‌بردار حضور داشتند، سیده الهام حسینی ملی‌پوش کشورمان در یک‌ضرب ابتدا وزنه ۸۳ کیلوگرمی را بالای سر برد، اما در مهار وزنه‌های ۹۰ و ۹۱ کیلوگرمی ناکام ماند تا با رکورد ۸۳ کیلومتر در رده بیست و یکم قرار بگیرد. حسینی در دو ضرب ابتدا وزنه‌های ۱۰۳ و ۱۰۸ کیلوگرمی را مهار کرد، اما در تلاش سوم موفق به مهار وزنه ۱۱۲ کیلوگرمی نشد و در این حرکت با رکورد ۱۰۸ کیلوگرم سیزدهم شد. بانوی ملی‌پوش کشورمان در مجموع نیز با رکورد ۱۹۱ کیلوگرم در رده شانزدهم قرار گرفت.
در این رقابت الیزابت کاترین از آمریکا با ۱۱۲ کیلوگرم در یک‌ضرب، ۱۳۶ کیلوگرم در دو ضرب و مجموع ۲۴۸ کیلوگرم سه مدال طلا گرفت و قهرمان شد.
الهام حسینی با ثبت این رکوردها توانست در یک ضرب ۵ کیلوگرم، دو ضرب ۱۰ کیلوگرم و مجموع ۱۵ کیلوگرم رکورد ملی را ارتقا دهد.
خلاصه نتایج

| سال> سال.قهرمانی جهان | محل برگزاری> محل برگزاری.قهرمانی جهان | وزن> وزن.قهرمانی جهان | یک‌ضرب (ک‌گ)> ۱.قهرمانی جهان | یک‌ضرب (ک‌گ)> ۲.قهرمانی جهان | یک‌ضرب (ک‌گ)> ۳.قهرمانی جهان | یک‌ضرب (ک‌گ)> رتبه.قهرمانی جهان | دوضرب (ک‌گ)> ۱.قهرمانی جهان | دوضرب (ک‌گ)> ۲.قهرمانی جهان | دوضرب (ک‌گ)> ۳.قهرمانی جهان | دوضرب (ک‌گ)> رتبه.قهرمانی جهان | مجموع> مجموع.قهرمانی جهان | رتبه> رتبه.قهرمانی جهان |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2019 |  پاتایا، تایلند | 71 کیلوگرم | 83 | 90 | 91 | 21 | 103 | 108 | 112 | ۱۳ | ۱۹۱ | ۱۶ |
| 2021 |  تاشکند، ازبکستان | 81 کیلوگرم | 91 | 96 | 98 | 8 | 116 | 125 | ۱۲۵ | ۶ | ۲۲۳ | ۶ |
| 2022 |  بوگوتا، کلمبیا | 81 کیلوگرم | 98 | 102 | 104 | 12 | 121 | 122 | 127 | ۱۶ | ۲۲۶ | ۱۵ |
| 2023 |  ریاض، عربستان سعودی | 81 کیلوگرم | 96 | 101 | 103 | 21 | 123 | 125 | 130 | ۱۶ | ۲۲۱ | ۱۵ |
بازی‌های آسیایی: بازی‌های آسیایی
| 2023 |  هانگژو، چین | 87 کیلوگرم | 95 | 95 | ۱۰۰ | ۱۰ | -- | -- | -- | -- | -- | -- |
قهرمانی آسیا: قهرمانی آسیا
| 2019 |  نانگبو، چین | 71 kg | 73 | 78 | 82 | 7 | 93 | ۹۳ | ۹۸ | ۶ | ۱۷۶ | ۶ |
| 2021 |  تاشکند، ازبکستان | 81 kg | 91 | 99 | 99 | ۶ | ۱۱۱ | ۱۱۸ | ۱۲۲ | ۴ | ۲۱۳ | ۵ |
| 2022 |  منامه، بحرین | 81 kg | 97 | 100 | 102 |  | 121 | 125 | 128 |  | 227 |  |
| 2023 |  جینگجو، کره جنوبی | 81 kg | 101 | 105 | 106 | 5 | 125 | 131 | ۱۳۱ | ۶ | ۲۳۷ | ۵ |
IWF Grand Prix: IWF Grand Prix
| 2019 |  دوحه، قطر | 76 kg | 84 | 89 | 90 | 9 | 106 | 112 | ۱۱۷ | ۱۰ | ۲۰۲ | ۹ |
بازی‌های همبستگی اسلامی: بازی‌های همبستگی اسلامی
| 2022 |  قونیه، ترکیه | 81 کیلوگرم | 95 | 100 | 103 |  | 117 | 123 | 127 |  | 223 |  |
:
آشناک

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ارمنستان
| آشناک Աշնակ | آشناک Աշնակ |
| --- | --- |
ارمنستان: آراگاتسوتن
جمعیت (2009): جمعیت (2009)
 • کل: ۱٬۲۳۲
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (AMT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵ (AMST)
کد منطقه: ؟؟؟ (۳۷۴)
آشناک (به ارمنی: Աշնակ) یک روستا در ارمنستان است که در استان آراگاتسوتن واقع شده‌است. در کیلومتری شمال آشتاراک، مرکز استان آراگاتسوتن واقع شده‌است.
خصوصیات

آشناک ۱٬۲۳۲ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته‌است.
کیست سباسه

Medical condition
| کیست سباسه | کیست سباسه |
| --- | --- |
طرز تلفظ: ‎/sɪˈbeɪʃəs sɪst/‎ 
تخصص: پوست 
طبقه‌بندی و منابع بیرونی: طبقه‌بندی و منابع بیرونی
[ویرایش در ویکی‌داده]: [ویرایش در ویکی‌داده]
کیست سباسه اصطلاحی است که جهت نامگذاری یکی از دو گونه کیست اشاره شده در زیر به کار می‌رود:
کیست‌های اپیدرموئید (کیست‌های اپیدرمال یا کیستهای اینفندیبولار)
کیست‌های پیلار
هیچ‌کدام از دو نوع کیست یادشده از غدد سباسه منشأ نمی‌گیرند و هر دو نوع کیست فوق الذکر حاوی کراتین هستند، نه سبوم. کیست‌های اپیدرموئید از بافت اپیدرم پوست و کیست‌های پیلار از فولیکول‌های مو سرچشمه می‌گیرند؛ بنابراین، از نظر فنی، آنها کیست سباسه نیستند. کیست‌های سباسه «واقعی» که از غدد سباسه منشأ گرفته و حاوی سبوم می‌باشند نسبتاً نادر هستند. کیست سباسه واقعی در صورتی منفرد بودن به عنوان استئاتوسیستوما سیمپلکس یا در صورت تعدد، به عنوان استئاتوسیستوما مالتیپلکس شناخته می‌شوند.
متخصصان پزشکی پیشنهاد کرده‌اند که از اصطلاح کیست سباسه اجتناب شود زیرا می‌تواند گمراه کننده باشد. با این حال از اصطلاح کیست سباسه جهت نامگذاری کیست‌های اپیدرموئید و کیست‌های پیلار استفاده می‌شود.
علائم و نشانه‌ها

پوست سر، گوش‌ها، پشت، صورت و بالای بازو از مکان‌های رایج کیست سباسه هستند، اگرچه کیستهای سباسه ممکن است در هر قسمت از بدن به جز کف دست و کف پا مشاهده شوند. کیستهای سباسه بیشتر در مناطق مو دار دیده می‌شوند، در صورتی که کیست به مدت طولانی وجود داشته باشد موهایی که سطح بالای کیست را می‌پوشاند می‌ریزند. کیستهای سباسه به‌طور معمول گرد هستند و سطح آنها در لمس صاف است، و در اندازه‌های متفاوت یافت می‌شوند.
آنها به‌طور کلی توده‌های متحرکی هستند که می‌توانند از موارد زیر تشکیل شوند:
بافتهای فیبری و مایعات،
ماده ای چرب (کراتینوس) شبیه پنیر، در صورت وجود این ماده کیست را می‌توان «کیست کراتین» نامید. این ماده دارای بوی خاصی شبیه بوی پنیر یا بوی پا است.
مایعی غلیظ، سروسانجینوس (حاوی چرک و خون).
ماهیت محتوای کیست سباسه و کپسول اطراف آن، بسته به اینکه کیست در گذشته عفونی شده باشد یا نه، متفاوت است.
با جراحی، معمولاً می‌توان کیست را به‌طور کامل جدا کرد. عفونت کیست که منجر به چرمی شدن کیست و چسبندگی کیست به بافت اطراف می‌شود، جراحی کیستهایی که سابقه عفونت دارند یا جراحی توسط جراح غیر ماهر ممکن است منجر به پارگی و باقی ماندن دیواره کیست در حین جراحی شود. اگر کیست سباسه به‌طور کامل در هنگام جراحی برداشته شوددیگر عود نخواهد کرد. اگر بیمار زمینه ایجاد کیست را داشته باشد، ممکن است کیست‌های بیشتری در همان ناحیه ایجاد شوند.
علل کیست سباسه

سطح بالای تستوسترون و استفاده از استروئیدهای آنابولیک آندروژنیک باعث ایجاد چنین کیست‌هایی می‌شود.
گزارش شده‌است که یک مورد از کیست سباسه توسط مگس پاشنه ایجاد شده‌است.
از علل ارثی کیست سباسه می‌توان به سندرم گاردنر و سندرم خال سلول بازال اشاره کرد.
انواع کیست سباسه > کیست پیلار

حدود نود درصد از کیست‌های سباسه نوع پیلار در پوست سر دیده می‌شوند، ده درصد دیگر گاهی در صورت، تنه و اندام‌ها دیده می‌شوند.  کیست‌های پیلار در زنان شیوع بیشتری دارند و تمایل به ایجاد این کیست‌ها اغلب به صورت اتوزوم غالب به ارث می‌رسد.  در بیشتر موارد، چندین کیست سباسه پیلار به‌طور همزمان ظاهر می‌شود.
درمان

کیست‌های سباسه به‌طور کلی به درمان (دارویی) توسط پزشک نیاز ندارند. با این حال، اگر آنها به رشد خود ادامه دهند، ممکن است زشت،دردناک و عفونی شوند.
درمان > درمان جراحی

برداشتن کیست سباسه از طریق جراحی یک روش ساده برای درمان کامل کیست و محتویات آن است.
سه روش شایع برای درمان جراحی کیست‌های سباسه وجود دارد: جراحی سنتی با برش بزرگ، جراحی از طریق برش کوچک و برداشتن کیست بطریق پانچ بیوپسی.
روش جراحی سرپایی متداول برای برداشتن کیست، بی‌حس کردن اطراف کیست با بی‌حسی موضعی و سپس استفاده از چاقوی جراحی برای بازکردن کیست با یک برش در مرکز آن یا دو برش بیضی شکل در طرفین کیست است. در صورتی که کیست کوچک باشد می‌شود آن را در وسط سوراخ کرد. شخصی که عمل جراحی را انجام می‌دهد با فشار محتویات کیست را خارج می‌کند، سپس با استفاده از قیچی کند (پنس جراحی) یا وسیله دیگری محل برش را کاملاً باز نگه می‌دارد و به کمک انگشتانش یا پنس دیواره کیست را به‌طور کامل و یکسره خارج می‌کند. اگر دیواره کیست به صورت یک تکه برداشته شود، «میزان بهبودی» صد در صد است. در صورتی که دیواره به بافتهای اطراف چسبیده باشد یا تکه‌تکه شده و به‌طور کامل قابل برداشت نباشد جراح ممکن است از کورتاژ (خراشیدن) برای از بین بردن باقی مانده‌های دیواره کیست استفاده کند، همچنین جراح ممکن است از روش کوتر کردن (سوزاندن به کمک چاقوی الکتریکی) برای از بین بردن دیوراه باقی مانده کیست سباسه استفاده کند. در صورتی که دیواره کیست سباسه به‌طور کامل برداشته نشود امکان عود مجدد کیست وجود دارد. در هر صورت محل برش جراحی ضد عفونی می‌شود و در صورت لزوم، پوست بخیه می‌شود. به احتمال زیاد جوشگاه ناشی از جراحی باقی می‌ماند.
اگر کیست سباسه عفونی شده باشد بیمار ممکن است قبل یا بعد از برداشتن آن به کمک جراحی به آنتی‌بیوتیک خوراکی یا درمانهای دیگر (مانند داروی ضد التهاب) نیاز داشته باشد. اگر کیست محتوی چرک باشد، باید کیست برش داده شده و محتویات چرکی آن تخلیه شده سپس دیوراه کیست به‌طور کامل برداشته شده و بیمار با پوشش مناسب آنتی‌بیوتیک مرخص شود.
روشی شامل تخلیه کیست، به جای برداشتن کامل آن، نیز پیشنهاد شده‌است.
نمای نزدیک یک کیست سباسه عفونی شده که در پشت لاله گوش قرار دارد
کیست سباسه که با جراحی برداشته شده‌است.
بدیع‌الزمان فروزانفر

| بدیع الزمان فروزانفر | بدیع الزمان فروزانفر |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: عبدالجلیل بُشرویه‌ای
زادهٔ: ۱۴ شهریور ۱۲۷۶ بُشرویه، استان خراسان جنوبی، ایران
درگذشت: ۱۶ اردیبهشت ۱۳۴۹ (۷۲ سال) تهران، ایران
آرامگاه: حرم عبدالعظیم حسنی
ملیت: ایرانی
پیشه‌ها: نویسنده مترجم پژوهشگر استاد دانشگاه رئیس دانشگاه
سازمان: حوزه علمیه
آثار برجسته: مولوی پژوهیچهره برجستهٔ فرهنگستان زبان و ادب فارسی
فرزندان: ۳
والدین: آقا شیخ علی بُشرویه‌ای (پدر)(ملاعبدالله بشروی جد)
بدیع‌الزمان فروزانفر(۱۴ شهریور ۱۲۷۶ – ۱۶ اردیبهشت ۱۳۴۹) با نام اصلی عبدالجلیل بُشرویه‌ای؛ ادیب، نویسنده، مترجم، سراینده و پژوهشگر ادبی ایرانی و مدرس دانشگاه برجسته در زمینهٔ زبان و ادبیات فارسی بود. او یکی از مولوی‌پژوهان بزرگ امروزی بود و در این زمینه آثار ارزشمند گوناگونی را نگاشت. فروزانفر همچنین سال‌ها استاد کرسی‌دار ادبیات فارسی در دانشگاه تهران و نیز از کارمندان فرهنگستان زبان و ادب فارسی بود.
نام اصلی و لقب

نام ابتدایی بدیع‌الزمان فروزانفر در دورهٔ جوانی‌اش محمدحسین بشرویه‌ای و بنا به روایت مهدی آذر عبدالجلیل بود. بعدها خود را جلیل ضیاء بشرویه‌ای، بعدتر جلیل فروزانفر، و عاقبت بدیع‌الزمان فروزانفر نام نهاد. تخلص شعری وی ابتدا ضیا بود و سپس ترجمهٔ همان را، که فروزانفر است، برگزید. او لقبِ «بدیع‌الزمان» را در سال ۱۲۹۸ خورشیدی، به‌سبب سرودن قصیده‌ای در وصف بهار، از احمد قوام (قوام‌السلطنه)، والی خراسان، دریافت کرد.
زندگی

محمدحسین بشرویه‌ای و یا به عبارتی عبدالجلیل بشرویه، معروف به بدیع‌الزمان فروزانفر، فرزند آقا شیخ علی بشرویه‌ای، در سال ۱۲۷۶ خورشیدی در یک خانوادهٔ اهل علم و دانش در بشرویه، از شهرهای خراسان، به دنیا آمد. پدر وی، آقا شیخ علی بشرویه‌ای، از بزرگان منطقهٔ بشرویه و از شعرای دورهٔ مشروطه بود. مقدمات علوم را در زادگاه خود آموخت و آنگاه راهی مشهد شد و از محضر استادان ادبِ حوزهٔ خراسان، همچون ادیب نیشابوری و‍ ادیب پیشاوری، بهره برد. او در زمان تلمذ از  ادیب نیشابوری همدرس مهدی آذر بود و حدود سال ۱۳۰۰ خورشیدی به تهران رفت و تحصیلات خود را در مدرسهٔ سپهسالار ادامه داد و چندی حجره‌ای در مسجد سپهسالار داشت. در جوانی در همان مدرسه به تدریس پرداخت و چندی بعد در سال ۱۳۰۵ به سِمَت معلمیِ دارالفنون و دارالمعلمین عالی منصوب شد. در سال ۱۳۱۳ به معاونت دانشکدهٔ معقول و منقول (الهیاتِ) دانشگاه تهران منصوب شد.
در سال ۱۳۱۴ هیئت ممیزهٔ دانشگاه تهران، مرکب از نصرالله تقوی، علی‌اکبر دهخدا و ولی‌الله نصر، تألیف ارزندهٔ او به نام تحقیق در زندگانی مولانا جلال‌الدین بلخی را ارزیابی و به او گواهی‌نامهٔ دکتری اعطا کرد. به استناد این گواهی‌نامه، در همان سال، به سِمَت استادیِ دانش‌سرای عالی و دانشکده‌های ادبیات و معقول و منقولِ دانشگاه تهران منصوب شد. در سال ۱۳۲۳، بر اساس رأی شورای استادان، به ریاست دانشکدهٔ معقول و منقول برگزیده شد و تا سال ۱۳۴۶ در این سِمَت باقی بود. از ابتدای تأسیس دورهٔ دکتریِ ادبیات فارسی در دانشگاه تهران، تدریس در دورهٔ دکتری را به عهده گرفت و برنامهٔ این دوره را پایه‌گذاری کرد. فروزانفر استادِ راهنمای جمعی از دانشجویان مبرّز دورهٔ دکتری در دانشکده‌های ادبیات و الهیات بود که اغلبِ آنان بعدها استادان برجستهٔ ادب پارسی و مطالعات فرهنگ ایران شدند؛ از جمله: پرویز ناتل خانلری، ذبیح‌الله صفا، مهدی حمیدی شیرازی، عبدالحسین زرین‌کوب، غلامحسین یوسفی، محمدامین ریاحی، قدمعلی سرامی، سید محمد دبیرسیاقی، احمد مهدوی دامغانی، سید جعفر شهیدی ،محمدرضا شفیعی کدکنی، سیمین دانشور، محمود نشاط، ضیاءالدین سجادی، جلال متینی، سید صادق گوهرین، منوچهر ستوده، منوچهر مرتضوی، مرتضی مولانا، محمود مقتدایی، مهدی محقق و بسیاری دیگر.
فروزانفر در سال ۱۳۴۶ از استادی دانشگاه بازنشسته شد، اما همکاری خود را در تدریس در دورهٔ دکتری ادبیات فارسی تا روزهای پایانیِ عمر ادامه داد. در همین زمان، عضویت مجلس سنا را یافت. مدتی نیز ریاست کتابخانهٔ سلطنتی را به عهده گرفت. بدیع‌الزمان فروزانفر در ۱۶ اردیبهشت ۱۳۴۹ بر اثر سکتهٔ قلبی در ۷۳ سالگی درگذشت.
او در باغ طوطی (صحن شاه‌عبدالعظیم) به خاک سپرده شد. شفیعی کدکنی دربارهٔ قبر او می‌گوید: «تولیت آستان حضرت عبدالعظیم (با گذشت سی سال و رفع مانع فقهی) قبر بدیع‌الزمان فروزانفر، از استادان بزرگ دانشگاه تهران و یکی از نوادر فرهنگ ایران‌زمین را، به مبلغ یک میلیون تومان به یک حاجی بازاری فروختند. هیچ‌کس این حرف را باور نمی‌کند. من خود نیز باور نمی‌کردم تا ندیدم.»
بررسی آثار

سخن و سخنوران (۱۳۰۸–۱۳۱۲) اثر برجستهٔ فروزانفر، سرمشقی برای تحقیق در تاریخ ادبیات ایران، و دریچه‌ای به نقد شعر فارسی بود. این کتاب فروزانفر، ضمن آنکه سنت دیرینهٔ تذکره‌نویسی در ادبیات فارسی را در نظر داشته، راهگشای تحقیقات نوین در تاریخ ادبیات ایران بوده است. قبل از نشر این تذکرهٔ تحقیقی و انتقادی، عالی‌ترین اثری که به‌عنوان تاریخ ادبی تحت عنوان معمول تاریخ شعرا عرضه می‌شد، مجموعهٔ تقریرات درسی میرزا محمدحسین خان ذکاءالملک بود که هرچند در جای خود آکنده از نکات جالب بود، اما از دیدگاه علمی بر هیچ مبنای متّفَقٌ‌علیهِ مقبولی مبتنی نبود. اما اثر فروزانفر کار تازه‌ای بود و بلافاصله بعد از نشر، مورد توجه و تحسین اهل نظر واقع شد و کسانی چون محمد قزوینی، محمدعلی فروغی و مینورسکی جزو اولین کسانی بودند که کار او را ستودند.
پژوهش‌های بعدی درزمینهٔ تاریخ ادبیات ایران، و شاخص‌تر از همه، تاریخ ادبیات در ایران، تألیف ذبیح‌الله صفا از کتاب سخن و سخنوران تأثیر پذیرفته‌اند.
اما آنچه نام فروزانفر را بر تارک تحقیقات ادبی و عرفانی نشاند، شیفتگی او به نبوغ ادبی شگرف مولوی جلال‌الدین محمد بلخی، و تلاش ۴۰ سالهٔ او در کار تحقیق پیرامون آثار و اندیشهٔ مولوی بود. رساله در احوال مولانا (۱۳۰۵ ش) طلیعه‌ای از مطالعات فروزانفر دربارهٔ مولوی بود که طی چهل سال با تألیف کتاب‌های مآخذ قصص و تمثیلات مثنوی، احادیث مثنوی، تصحیح دیوان کبیر (کلیات شمس) و شرح مثنوی شریف ادامه یافت. همچنین رساله در شرح احوال عطار، تصحیح معارف بهاء ولد، معارف برهان‌الدین محقق و ترجمهٔ رسالهٔ قشیریه را گام‌های جنبیِ او در راه شناخت افراد و آثار مؤثر بر تکوین شخصیت و آثار مولوی دانسته‌اند. فروزانفر در جستجوی یک مبنای علمی برای شرح مثنوی، تصحیح انتقادیِ آثار خود مولوی و آنچه را در میان منابع الهام او شامل معارف بهاء ولد، معارف برهان‌الدین محقق و مقالات شمس تبریزی می‌شد در این زمینه بر هر کار دیگر مقدم شمرد. کتاب فیه مافیه را که مجموعهٔ گفتارهای مولوی در مجالس خاص بود تصحیح کرد و با تعلیقات جامع و بایسته نشر نمود. معارف برهان محقق را ــ هرچند ظاهراً برمبنای یک نسخهٔ خطی ناقص ــ با تعلیقات محققانه و با مقدمه و فهرست‌های دقیق طبع نمود، معارف بهاء ولد را، که خود مولوی فواید والدش می‌خواند، در دو جزء جداگانه با تحقیقات عالمانه منتشر ساخت. مقالات شمس را هم ظاهراً از روی چند نسخهٔ عکسی که در اختیار داشت مقابله کرد، اما مجال طبع و تصحیح نهائی آن را نیافت.
دیدگاه صاحب‌نظران دربارهٔ فروزانفر

عبدالحسین زرین‌کوب، از بزرگان ادب فارسی، دربارهٔ فروزانفر گفته است:
«معلم و استادی دلسوز و صمیمی بود. درس او تنها تعلیم نبود، هم تهذیب بود و هم در عین‌حال تفریح. بااین‌همه، توفیق او در کار معلمی در بین استادان ادب عصر به‌کلی بی‌سابقه بود… شعر را به سبک قدما محکم و متین می‌گفت، مخصوصاً به شیوهٔ ناصرخسرو و خاقانی علاقه داشت، و ازاین حیث یادآور ادیب پیشاوری بود… احوال و اسبابی که در حیات ادبی وی مؤثر افتاد، از وی بیشتر یک محقَق و یک عالم ساخت… قلمرو تحقیق او ادبیات و تصوف بود، خاصه در دوران اسلامیِ قبل از صفویه...»
«فروزانفر نه فقط در زمینهٔ مثنوی و مولانا، بلکه در تمام قلمرو فرهنگ اسلامی ایران محققی بی‌بدیل بود. هنوز، باوجود مرور یک ربع قرن از غیبت او (به تاریخِ آن زمان)، هرچه امروز نزد ما در زمینهٔ عرفان و ادب جدی و درخور ارج است، میراث اوست، و آنچه از حوزهٔ تأثیر تعلیم بلاواسطه یا مع‌الواسطهٔ او خارج است، غالباً از عمق و لطف و تأمل خالی به نظر می‌رسد. حوزهٔ کنجکاوی‌اش وسیع و عرصهٔ استعدادش تقریباً نامحدود بود. در جوانی، مخصوصاً در اوایل ورود به تهران، درزمینهٔ شعر و شاعری هم طبع‌آزمایی کرده‌بود. پاره‌ای از اشعارش هم، در همان ایام، شهرت و قبول قابل ملاحظه‌ای یافته بود. اما او شاعری را پیشه نکرد… تدریجاً، مثل اکثر کسانی که به‌عنوان عالم نامبردار می‌شوند، اشتغال به شاعری را دون شأن خویش می‌یافت. ازاین‌رو، جز به‌ندرت و جز به الزامِ ضرورت، شعر نگفت، و ازاین‌که به شاعری منسوب شود تا حدی ابا داشت. مقاله‌نویسی را هم در آغازِ کار با نقد بر حواشی قزوینی بر چهارمقاله آزمایش کرد؛ از آن نیز خیلی زود انصراف یافت و جز به ندرت یا به ضرورت بدان کار نپرداخت.»[نیازمند منبع]
قدمعلی سرامی که از شاگردان برجستهٔ اوست دربارهٔ فروزانفر گفته است:
«ایشان (بدیع‌الزمان فروزانفر) در عین غرور علمی که در همهٔ رفتار و گفتارش دیده می‌شد، متواضع هم بود؛ در واقع استادی بود که می‌شد جمعیت اضداد را در وجودش دید. به همین دلیل هم نگاه آدم‌ها در قبال او متناقض بود. یک عده می‌گفتند فروزانفر اهل دیانت و این مسائل نیست و عده‌ای دیگر معتقد بودند که او از ده‌ها مجتهد، بیشتر وارد است. فروزانفر یک رندی ویژه داشت، من که بشخصه هم خیلی چیزها از او یادگرفتم و هم الان که از او یاد می‌کنم، مفتخرم که ایشان استاد من بود.
شاگردان

در شب سید محمد دبیرسیاقی، رضا یکرنگیان، مدیر انتشارات خجسته دربارهٔ وی گفت:
«دگر نادره‌کاری که جناب دکتر دبیرسیاقی در دورهٔ لیسانس و همچنین دوره‌های دیگر در دانشگاه تهران افتخار شاگردی او را داشت، فخر ادب ایران، بدیع‌الزمان فروزانفر بود. دکتر دبیرسیاقی آنچه را جناب بدیع‌الزمان در باب تاریخ ادبیات ایران در کلاس می‌گفتند، بدون یک کلمه کم یا زیاد، یادداشت می‌کردند. طرفه آنکه موقع تنظیم یادداشت‌ها برای چاپ‌سپاری، چند سال وقت صرف تحشیه و تنظیم فهارس کتاب می‌کردند.»
در فرهنگ مردم‌پسند

در نمایشنامه شب روی سنگفرش خیسِ اکبر رادی شخصیتی به نام مژدهی به شاگردی فروزانفر افتخار می‌کند.
نمونه اشعار

هدیهٔ نوروز یا در ستایش دکتر محمد مصدق
ای مصدّق ثنا سزاست ترا

هّمت اندر خور ثناست ترا
زانکه زاین سرزمین بحول الله

دست بیگانه از تو شد کوتاه
نفت خواران حیله آورپست

رشتهٔ چاره‌شان زتو بگسست
راستی را که مرد مرد تویی

زانکه با دیو در نبرد تویی
گرچه انگیخت او به حیله سپاه

یک سر مو دلت نگشت از راه
بخرد در زمانه مشهوری

از هوی پاک و از طمع دوری
سخنی مختصر بگویم من

در دلت نیست جزکه مهر وطن
عید نوروز بر تو فرّخ باد

هر چه پرسی ز بخت پاسخ باد
فهرست آثار

سخن و سخنوران، در دو جلد (۱۳۰۸–۱۳۱۲)
منتخبات ادبیات فارسی (۱۳۱۳)
رساله در تحقیق احوال و زندگانی مولانا جلال‌الدین محمد مشهور به مولوی (۱۳۱۵)
تاریخ ادبیات ایران (بعد از اسلام تا پایان تیموریان) (۱۳۱۷)
فرهنگ تازی به پارسی (با مشارکت چهار نفر از استادانِ دیگر) (۱۳۱۹)
خلاصهٔ مثنوی، به انتخاب و انضمام تعلیقات (۱۳۲۱)
تصحیح زندهٔ بیدار (حی بن یقظان)، اثر ابن طفیل (۱۳۳۴)
فیه مافیه از گفتار مولانا جلال‌الدین محمد مشهور به مولوی (تصحیح) (۱۳۳۰)
معارف سلطان‌العلما بهاءالدین محمدبن حسین خطیبی بلخی مشهور به بهاء ولد (تصحیح) (۱۳۳۳–۱۳۳۸)
مأخذ قصص و تمثیلات مثنوی (۱۳۳۳)
احادیث مثنوی (۱۳۳۴)
کلیات شمس یا دیوان کبیر (۱۳۳۶–۱۳۴۸)
معارف برهان‌الدین محقق ترمذی (تصحیح) (۱۳۳۹)
شرح احوال و نقد و تحلیل آثار شیخ فریدالدین عطار نیشابوری (۱۳۳۹–۱۳۴۰)
دیوان اشرف قزوینی
مناقب اوحدالدین کرمانی (تصحیح) (۱۳۴۷)
ترجمهٔ رسالهٔ قشیریه (تصحیح) (۱۳۴۵)
شرح مثنوی شریف در سه مجلد (۱۳۴۶–۱۳۴۸)
مجموعهٔ مقالات بدیع‌الزمان فروزانفر، به‌کوشش عنایت‌الله مجیدی (۱۳۵۱)
مجموعهٔ اشعار فروزانفر (با مقدمهٔ دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی)
فهرست آثار > آثار دربارهٔ فروزانفر

یادی از استادم، بدیع‌الزمان فروزانفر (حسین خطیبی، انتشارات کِلک، ۱۳۷۵)
خاطراتی چند از استاد فقید بدیع‌الزمان فروزانفر (پرویز اتابکی، انتشارات ایران‌شناسی، زمستان ۱۳۸۱)
استاد استادان، بدیع‌الزمان فروزانفر (احمد سمیعی گیلانی، انتشارات زیباشناخت، نیمه دوم سال ۱۳۸۱)
خاطراتی از کلاس درس استاد بدیع‌الزمان فروزانفر (سلیم نیساری، انتشارات زیباشناخت، نیمه دوم سال ۱۳۸۱)
یادگارهایی از بدیع‌الزمان فروزانفر (ایرج افشار، انتشارات کِلک، ۱۳۷۵)
استادی بی‌بدیل از سال‌های دور (حسن انوری، انتشارات زبان و ادبیات فارسی، پاییز و زمستان ۱۳۷۲)
استاد بی‌نظیری که هنوز آسمان دانشگاه طهران بر سر چنویی سایه نگسترده است (احمد مهدوی دامغانی، انتشارات کِلک، ۱۳۷۵)
مزار استاد در داخل حرم شاه عبدالعظیم
بدیع‌الزمان فروزانفر
جان ویلیام واترهاوس

| جان ویلیام واترهاوس | جان ویلیام واترهاوس |
| --- | --- |
زادهٔ: ۶ آوریل ۱۸۴۹ رم، ایتالیا
درگذشت: ۱۰ فوریهٔ ۱۹۱۷ (۶۷ سال) لندن، انگلستان
ملیت:  بریتانیایی
آثار برجسته: بانوی شالوت (۱۸۸۸) اخو و نارکیسوس (۱۹۰۳)
سبک: پیشارافائل‌گرایی
جان ویلیام واترهاوس (به انگلیسی: John William Waterhouse) (۶ آوریل ۱۸۴۹–۱۰ فوریه ۱۹۱۷) از نقاشان بریتانیایی پیشارافائل‌گرایی و نئوکلاسیسیسم است. سبک او نه تنها تحت نفوذ نقاشان اولیه پیشارافائلی است بلکه از معاصران خود، امپرسیونیست‌ها نیز تأثیر پذیرفته بود. بیشتر شهرت واترهاوس به‌خاطر به تصویر کشیدن شخصیت‌های زن در اساطیر یونان باستان و افسانه آرتور است.
زندگی‌نامه

جان ویلیام واترهاوس در ۶ آوریل سال ۱۸۴۹ در رم متولد شد. پدر و مادرش نقاش بودند. او در اواخر دهه ۱۸۵۰ در ۵ سالگی همراه با خانواده‌اش به لندن رفت و نقاشی را نزد پدر آموخت. جان در استودیوی هنری پدرش به او کمک می‌کرد و در دوران جوانی استعدادهای خود را در مجسمه‌سازی و نقاشی تقویت کرد. او اولین آثار خود را با سبک کلاسیک شروع کرد.
واترهاوس پس از چند بار تلاش در نهایت در سال ۱۸۷۰ به آکادمی سلطنتی هنر در لندن راه یافت و در سال ۱۸۸۵دانشیار آکادمی سلطنتی شد. او در سال ۱۸۹۵ به عنوان عضو دایم فرهنگستان انتخاب شد و هر ساله تابلوهای خود را در نمایشگاه‌های آن به عرضه گذاشت.
واترهاوس به عنوان یک عضو مدرن به جنبش پیشارافائلی پیوست و این عضویت همچنین دیگر سبک‌های هنری مانند امپرسیونیسم فرانسوی بر کارهایش تأثیر داشت. این انجمن به او در رسیدن به سبک کاری اش کمک کرد. در پی آن، او در رابطه با تکنیک‌ها و ایده‌هایش از ویژگی‌های آثار الهام‌بخشی هنرمندانی مانند روزتی، میلِی، هانت و همچنین کسانی که جنبش امپرسیونیسم را به وجود آوردند استفاده می‌کرد.
اکثر آثار او از اسطوره و تراژدیهای معروف الهام گرفته بودند، و به همین علت بسیار مورد توجه قرار گرفتند. او یکی از نادر هنرمندانی بود که محبوب شد و نسبتاً در شرایط مالی خوبی زندگی می‌کرد.
او نقاشی کردن را تا زمان مرگش در تاریخ ۱۰ فوریه سال ۱۹۱۷ ادامه داد. واترهاوس به علت ابتلا به سرطان و پس از یک دوره بیماری طولانی از دنیا رفت.
آثار

جان ویلیام واترهاوس در مجموع ۱۱۸ نقاشی کشید. از مهم‌ترین آثار او می‌توان مجموعه تابلوهای بانوی شالوت را نام برد که از شعری از آلفرد تنیسون الهام می‌گیرد و داستان دختر جوانی است که به خاطر عشق یک‌طرفه‌اش به لانسلو می‌میرد. سری تابلوهای افلیا از دیگر آثار مشهور او می‌باشند که لحظات قبل از خودکشی افلیا را به تصویر می‌کشند.
نگارخانه > دهه ۱۸۷۰

اندین
۱۸۷۲
رفته، اما فراموش نشده
۱۸۷۳
همنشین ناخواسته: خیابانی در قاهره
۱۸۷۳
فیلوسه
۱۸۷۴
در ردیف ستون‌ها
۱۸۷۴
میراندا
۱۸۷۵
آوردن کودک بیمار به معبد اسقلبیوس 
۱۸۷۷
ندامت نرون پس از کشتن مادرش
۱۸۷۸
نگارخانه > دهه ۱۸۸۰

محو شدن دولچه (بطالت دلپذیر)
۱۸۸۰
دیوژن کلبی
۱۸۸۲
علاقه‌های امپراتور هونوریوس
۱۸۸۳
مشاوره اوراکل
۱۸۸۴
اویلالیای مقدس
۱۸۸۵
دایره جادویی
۱۸۸۶
بانوی شالوت 
۱۸۸۸
کلئوپاترا
۱۸۸۸
اوفلیا
۱۸۸۹
نگارخانه > دهه ۱۸۹۰

A Roman Offering
1890
کیرکه جام را به ادیسه پیشکش می‌کند.
۱۸۹۱
اودیسئوس و سیرنها
۱۸۹۱
دانائه
1892
Circe Invidiosa
1892
A نیاد یا هولاس with a Nymph
۱۸۹۳
بانوی زیبای بی‌رحم
۱۸۹۳
A Female Study
1894
بانوی شالوت در حال نگاه کردن به لانسلوت
۱۸۹۴
اوفلیا
۱۸۹۴
The Shrine
1895
Saint Cecilia
1895
پاندورا
1896
هیلاس و نیمف‌ها
۱۸۹۶
ژولیت
۱۸۹۸
نگارخانه > دهه ۱۹۰۰

سیرن
حدود ۱۹۰۰
تقدیر
۱۹۰۰
بانوی کلر
۱۹۰۰
Nymphs Finding the Head of Orpheus
۱۹۰۰
پری دریایی
۱۹۰۱
توپ کریستال
۱۹۰۲
کتاب دعا
۱۹۰۲
Windflowers
۱۹۰۲
بورئاس
۱۹۰۳
اخو و نارکیسوس
۱۹۰۳
Psyche Opening the Golden Box
۱۹۰۳
Psyche Opening the Door into Cupid's Garden
۱۹۰۴
لامیا
(نسخه ۱)
۱۹۰۵
Jason and Medea
۱۹۰۷
The Bouquet
(a study)
۱۹۰۸
Gather Ye Rosebuds or Ophelia (a study)
حدود ۱۹۰۸
Gather Ye Rosebuds While Ye May...
۱۹۰۸
روح گلهای رز یا رز دوست داشتنی من
۱۹۰۸
Gather Ye Rosebuds While Ye May
۱۹۰۹
لامیا
(نسخه ۲)
۱۹۰۹
Thisbe
۱۹۰۹