مرلین کریسپل
حرفه

کریسپل تا سال ۱۹۷۵ علاقه‌ای به جاز نداشت، زمانی که در کیپ کاد زندگی می‌کرد، برای اولین بار آهنگ "عشق عالی" جان کولترین را شنید. او به یاد می‌آورد: "کیفیت عاطفی و روحی آن بر من غلبه کرد می‌توانم صادقانه بگویم که احتمالاً بی نظیرترین تجربه ای است که در زندگی ام داشته‌ام. آن یک شب گوش دادن به "عشق عالی" بارها و بارها فقط زندگی من را کاملاً تغییر داد." کریسپل به دوباره پس از مدت کوتاهی به بوستون بازگشت، جایی که به مدت دو سال به‌طور خصوصی با چارلی باناکوس جاز را آموخت. به گفته کریسپل، "من باید واقعاً از ابتدا می‌رفتم. باید همه کارها را با دوازده کلید انجام می‌دادم. باید در هر کلید در هر قطعه هفت تک نوازی می‌نوشتم. باید به تعداد زیادی چیز گوش می‌دادم و آن را رونویسی می‌کردم. برای اینکه بتوانید آنچه را که اتفاق می‌افتد بشنوید و بفهمید، در محدوده این چرخه‌های زمانی و تغییرات آکورد. مردم چگونه از آکوردها و نت‌ها و آکوردها و مقیاس‌ها استفاده می‌کردند؟ آنها به کجا می‌رفتند؟
زمانی که در بوستون بود، با چارلی ماریانو، نوازنده ساکسیفون ملاقات کرد، که به او پیشنهاد کرد در جلسات استودیوی موسیقی خلاقانه در وودستاک، نیویورک، که توسط کارل برگر، اینگرید سرتسو، و اورنت کلمن تأسیس شده بود شرکت کند. در سال ۱۹۷۷، او برای یک تابستان از استودیو دیدن کرد و با نوازندگانی مانند سیسیل تیلور، دان چری، روسکو میچل، وادادا لئو اسمیت، آنتونی دیویس و الیور لیک در تماس بود. او در مورد اولین برخوردش با تیلور به یاد می‌آورد: "روزی را که برای اولین بار با سیسیل تیلور آشنا شدم را به یاد می‌آورم… یک پیانو پشت اتاق استخر بود؛ بنابراین من پشت پیانو نشستم و یک کنسرت بداهه به او دادم. وقتی کارم تمام شد دستم را بوسید و گفت: "این خانم می‌تواند بازی کند!" من هنوز هم از شنیدن نامم در همان نفس ابراز خوشحالی می‌کنم. (در این مدت، مردم به دلیل رویکرد آتشین او به پیانو و تمایلش به نواختن، اغلب او را به عنوان «سیسیل تیلور زن» یاد می‌کردند. نت‌های زیادی، همیشه. به‌طور مداوم، بدون وقفه زیاد." دنیا برای نوع موسیقی که ما انجام می‌دهیم… اگر در شهر نیویورک اتفاق می‌افتاد، فکر نمی‌کنم این حس یکسان باشد. اینجا شما با هنرمندان راهنما در این کشور زندگی می‌کردید و غذا می‌خوردید و با آنها می‌گذرید. محیط متل. مردم تمام شب بیدار بودند و آتش می‌زدند و بیرون روی چمن با نوازندگانی از سراسر جهان بازی می‌کردند. پس از اتمام جلسه، کریسپل به سرعت به وودستاک نقل مکان کرد و از آن زمان تاکنون در آنجا اقامت داشته‌است. زمانی که کریسپل در استودیوی کریتیو موزیک بود، با آنتونی برکستون نیز ملاقات کرد که از او دعوت کرد تا با گروهش بنشیند. او به یاد می‌آورد: "در اولین کنسرت ما، آنتونی آبجو را در دست من گذاشت و گفت: "آرام باش، اینقدر نت ننواز." من در دقیقه هزاران نت می‌نواختم، و او اولین کسی بود که برخلاف رگبارهای مداوم، من را به فکر فضا و نفس و جمله‌بندی کرد.» کوارتت، که او از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۵ عضو آن بود، و همچنین مارک درسر، نوازنده بیس، و گری همینگوی درامر نیز حضور داشت. در طول این مدت، او تقریباً دوازده ضبط با برکستون انجام داد و همچنین شروع به انتشار ضبط‌هایی به نام خودش کرد. او در مورد دوران تصدی خود در این گروه اظهار داشت: من مثل یک خانواده بودم، بازی با آنتونی واقعاً چیزهای زیادی در مورد فضا، استفاده از فضا و سکوت و نفس و استفاده از ترکیب بندی در بداهه نوازی به من آموخت. فقط حضور در آهنگ‌های او چیزهای زیادی در مورد آهنگسازی به من آموخت… چیزی که واقعاً مرا تحت تأثیر قرار داد این بود که او به روشی بسیار شبیه به موسیقیدانان کلاسیک معاصر بود اما با آزادی بسیار بیشتر و امکان تفسیر را فراهم می‌کرد. از آن زمان، سکوت و فضا به عنوان بخش مرکزی ضبط‌های او شناخته شده‌است. همان‌طور که او در مصاحبه ای با PostGenre اشاره کرد، مرلین خاطرنشان کرد: "وقتی برای اولین بار شروع به نواختن موسیقی خلاقانه کردم، فکر نمی‌کنم در اجراهایم سکوت زیادی به جا بگذارم. من به شدت بر روی انرژی بازی و نمایش تمرکز کردم. چه کاری می‌توانستم انجام دهم. این نوع تفکر اکنون با ذهنیت من بسیار دور است.