stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
علیرضا افضلی‌پور
زندگی

علیرضا افضلی‌پور، فرزندِ حسین افضلی‌پور، در روز دوشنبه ششم فروردین ۱۲۸۸ هجری شمسی در تفرش به دنیا آمد. او تحصیلات ابتدایی را در دبستان های اشرف، اقدسیه و سیروس به پایان رساند و دوره دبیرستان را در مدارس دارالمعلمین مرکزی و سپس شرف گذراند. در خرداد سال ۱۳۱۰ دوره دبیرستان را به پایان رساند و در شهریور ۱۳۱۰ برای ادامه تحصیل عازم کشور فرانسه گردید. او یک سال را در دبیرستان شهر «شربور» برای آشنایی با محیط آموزشی کشور فرانسه و آماده شدن برای ورود به دانشگاه تحصیل کرد. بعد از یک سال در سال ۱۳۱۱ وارد دانشگاه شهر «بوردو» در فرانسه شد و در سال ۱۳۱۴ موفق به اخذ درجه لیسانس شیمی گردید. سپس برای دوره تکمیلی تحصیلات شیمی کشاورزی به شهر «لیل» رفت و به مدت دو سال دوره تخصصی شیمی کشاورزی را گذراند. مهندس علیرضا افضلی‌پور پس از پایان تحصیلات عالی در آذرماه ۱۳۱۶ به ایران بازگشت.
پس از بازگشت برای انجام خدمت سربازی اعزام شد و در سالهای ۱۳۱۷ و ۱۳۱۸ با درجه ستوان سومی در رشته مهندسی مخابرات در لشکر ۲ تهران دوران سربازی را به پایان برد. او در فروردین ماه ۱۳۱۹ به استخدام دولت در بانک کشاورزی درآمد اما در سال ۱۳۲۵ از خدمت دولتی کناره گرفت و به تجارت بازرگانی در رشته برق روی آورد. او تاجری موفق بود و توانست سرمایه‌ای فراهم کند. اما همیشه پند پدر در اندیشه او زنده بود که «پسرم برو تحصیل کن، همه چیز را بیاموز و بعد که برگشتی به فرهنگ مملکتت خدمت کن».
آقای محمدعلی کشاورز یار و یاور و دوست و برادر مهندس افضلی پور بود و تا پایان عمر به همراه خانواده خود در کنار ایشان بود.
او در سال ۱۳۴۸ در ۶۲ سالگی با فاخره صبا ازدواج میکند و در سال ۱۳۴۹ اندیشه خود و تصمیم بزرگش را با ایشان مبنی بر انفاق دارایی در راه خدمت به فرهنگ و علم و دانش در میان میگذارد. تصمیم سترگ او با استقبال همسرش که خود از شخصیتهای فرهنگی بود، روبرو می‌شود. این دو فرهیخته همپیمان میشوند که دانشگاهی در یکی از مناطق محروم کشور بسازند و سرانجام این قرعه به نام کرمان می‌خورد.
پس از انجام مطالعات گسترده و بازدید از اکثر دانشگاه‌های ایران و برخی دانشگاه‌های اروپا، شهر کرمان را برای دانشگاه خود برگزید. عملیات تأسیس دانشگاه با کمک مالی ۶۰ میلیون تومانی وی در آن زمان آغاز شد. دانشگاه به صورت رسمی در ۲۴ شهریور ۱۳۶۴ با حضور خود وی گشایش یافت. این مرکز آموزشی اکنون با نام دانشگاه شهید باهنر کرمان شناخته می‌شود و مجموعه مرکزی آن «پردیزه افضلی‌پور» نام دارد. وی همچنین به بنای دانشگاه علوم پزشکی کرمان نیز کمک فراوان نمود و دانشکدهٔ پزشکی این دانشگاه اکنون «دانشکدهٔ پزشکی مهندس افضلی‌پور» نامیده می‌شود. همچنین یک بیمارستان ۴۶۲ تخت‌خوابی آموزشی درمانی نیز به نام وی در کرمان نامگذاری شده‌است. علیرضا افضلی‌پور در تاریخ هجدهم فروردین ماه ۱۳۷۲ به دیار باقی شتافت.
همسر وی فاخره صبا (متوفی تیر ۱۳۸۶) خواننده اپرا و استاد دانشگاه تهران بود که در فعالیت‌های نیکوکارانه همسرش وی را یاری رساند. آرامگاه مهندس افضلی‌پور در امامزاده عبدالله و آرامگاه همسر وی در قطعه هنرمندان بهشت زهرای تهران واقع است.
علی‌اکبر شعبان‌پور

| علی اکبر شعبان پور | علی اکبر شعبان پور |
| --- | --- |
مدیرعامل  شرکت نفت و گاز پارس: مدیرعامل  شرکت نفت و گاز پارس
پس از: محمدرضا زهیری
مدیرعامل شرکت مجتمع گاز پارس جنوبی: مدیرعامل شرکت مجتمع گاز پارس جنوبی
دوره مسئولیت ۱۳۸۸ – ۱۳۹۲: دوره مسئولیت ۱۳۸۸ – ۱۳۹۲
پس از: همایون شکوه صارمی
پیش از: مسعود حسنی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۳۲ درگز، خراسان رضوی
ملیت:  ایران
محل تحصیل: دانشگاه فردوسی مشهد
پیشه: مدیر اجرایی
علی اکبر شعبان‌پور (زاده ۳ مرداد ۱۳۳۲ درگز) مدیر اجرایی ایرانی است، که پیشتر بعنوان مدیرعامل شرکت نفت و گاز پارس فعالیت می‌کرد.
شعبانپور دانش‌آموخته کارشناسی فیزیک از دانشگاه فردوسی مشهد است و فعالیت در صنایع نفت و گاز را از سال ۱۳۵۷ در شرکت ملی گاز ایران آغاز کرد. او در فاصله سال‌های ۱۳۸۸ تا ۱۳۹۲ به‌عنوان مدیرعامل و نایب رئیس هیئت مدیره شرکت مجتمع گاز پارس جنوبی فعالیت می‌نمود. وی سابقه فعالیت در شرکت ملی نفت ایران و شرکت مهندسی و توسعه نفت ایران را نیز در کارنامه شغلی خود دارا می‌باشد.
علیرضا نعمت‌اللهی

| علیرضا نعمت‌اللهی | علیرضا نعمت‌اللهی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۴ دی ۱۳۵۲ قم، ایران
ملیت: ایرانی
پیشه(ها): صداپیشه، بازیگر و مجری
سال‌های فعالیت: ۱۳۷۶ تاکنون
علیرضا نعمت‌الهی (زادهٔ ۱۳۵۲، قم) گوینده رادیو، مجری و بازیگر ایرانی است. او بازی در چند سریال تلویزیونی و اجرای چندین برنامه تلویزیونی مثل «صبح‌بخیر ایران»، اشتیاق سپیده، یک صبح یک سلام را در کارنامه دارد. نعمت‌اللهی گوینده و مجری بسیاری از برنامه‌های رادیویی از قبیل «بی‌تعارف»، «صدای بهار»، «کلید»، «یک صبح یک سلام»، «گپ عصرانه» بوده‌است و برای اجرای برنامه «شکوه همدلی» موفق به کسب عنوان «بهترین گوینده مرد رادیویی برنامه‌های انتخاباتی مراکز استان‌های صدا و سیما» شد.
وی اجرای برنامه آب و آیینه که هر جمعه ساعت ۱۰ صبح از شبکه نور آغاز می‌شود را بر عهده دارد.
فیلم‌شناسی > تلویزیونی

کیمیا (به کارگردانی جواد افشار، ۱۳۹۴)
برادر (به کارگردانی جواد افشار، ۱۳۹۵)
پرستاران (به کارگردانی علیرضا افخمی، ۱۳۹۵)
هاتف (به کارگردانی داریوش یاری، ۱۳۹۵)
نوار زرد (به کارگردانی پوریا آذربایجانی، ۱۳۹۶)
آنام (به کارگردانی جواد افشار، ۱۳۹۶)
پدر (به کارگردانی بهرنگ توفیقی، ۱۳۹۷)
آرماندو (به کارگردانی احسان عبدی پور، ۱۳۹۷)
بچه‌های گروهان بلال (به کارگردانی عبدالرحمن شلیلیان، ۱۳۹۷)
گاندو (به کارگردانی جواد افشار، ۱۳۹۷)
ویژه برنامه تحویل سال نو (به تهیه کنندگی و اجرای علیرضا نعمت‌اللهی، ۱۳۹۸)
تله فیلم باغ ماهی(به تهیه کنندگی علیرضا نعمت‌اللهی،۱۴۰۰)
گاندو ۲ (به کارگردانی جواد افشار، ۱۳۹۹)
بی‌همگان (به کارگردانی بهرنگ توفیقی و اصغر هاشمی، ١۴٠١)
دوستی
هدف از دوستی

هدف از ایجاد پیوند دوستی در سنین مختلف و در افراد با شخصیت‌های مختلف متفاوت است. اما در کل ارتباط دوستی بر وجه اجتماعی بودن شخصیت انسان تأکید دارد و نوعی گسترش روابط اجتماعی با همسالان محسوب می‌شود.
هدف از دوستی > در کودکی

در سنین پایین کودکان با انگیزه بازی کردن با هم رابطه دوستی با هم برقرار می‌کنند و در تعریف دوست کسی را که اجازه بازی با اسباب بازی‌هایش را به او بدهد دوست می‌دانند و دوست را کسی از هم سن‌هایشان تعریف می‌کنند که اجازه استفاده از وسایلش را به او بدهد.
هدف از دوستی > در نوجوانی

در دوران نوجوانی، افراد در حال گذراندن مراحل بلوغ جسمانی و بلوغ فکری و عاطفی اند. در مرحله نوجوانی. در این دوره افراد با مشکلات بلوغ دست و پنجه نرم می‌کنند از جمله، جوش‌های بلوغ، سردرگمی‌های فکری در رابطه با آینده و … در دوران نوجوانی افراد احساسات شدید و هیجانات زیادی دارند و به طبع دوستی‌های این دوره نیز از این مشکلات و هیجانات شدید تأثیر پذیرند.
در این دوره فرد به دنبال مستقل شدن است و بسیار تحت تأثیر گروه همسالان خود قرار می‌گیرد. در دوستی‌های این دوره هیجانات زیادی وجود دارد. و هدف غالب آن ارتباط با گروه همسالان است.
هدف از دوستی > در جوانی

بسته به سن، نوع شغل و موقعیت فرد افراد می‌توانند انگیزه‌های مختلفی از دوستی داشته باشند
مثلاً افرادی که در دانشگاه درس می‌خوانند می‌توانند انگیزه‌های درسی از دوستی داشته باشند، اطلاع‌رسانی به هم، رد و بدل کردن جزوه، ارتباط فعال در کلاس و با هم کلاسی‌ها از این جمله هستند
هدف از دوستی > در پیری

افراد مسن و پیر که باز نشسته شده‌اند و توان دوران جوانی را ندارند، اوقات فراغت زیادی دارند. و تقریباً در طول روز همه وقتشان خالی هست و خیلی حال و حوصله سرگرمی با تکنولوژی مثل تلویزیون و موبایل را ندارند و داشتن یک هم صحبت برایشان رضایت بخش تر است
. این افراد علاوه بر دید و بازدیدهای خانوادگی و دیدن نوه‌هایشان و گذراندن زمان در محیط‌های آرام مثل پارک علاقه دارند که با افراد مسن دیگر از گروه هم سالان خود دور هم جمع شوند. دوستی همساان در این سن غالباً با هدف گذراندن اوقات فراغت و داشتن یک هم صحبت و گفتگو با او است
دوستان دوران کودکی

در دوران کودکی بچه‌ها ذهنی بازیگوش دارند و دنبال بازی و سرگرمی هستند. مهم‌ترین انگیزه کودکان از دوستی پیدا کردن هم بازی و بازی کردن با یکدیگر است.
درک دوستی در کودکان بیشتر بر حوزه‌هایی مانند فعالیت‌های مشترک، نزدیکی فیزیکی و انتظارات مشترک متمرکز است. بیشتر کودکان تمایل دارند دوستی را با چیزهایی مانند اشتراک گذاری توصیف کنند، کودک بیشتر احتمال دارد که با کسی که آن را دوستش می‌داند شریک شود. آنها توانایی همدلی با دوستان خود را به دست می‌آورند و از بازی گروهی لذت می‌برند. آنها همچنین طرد شدن از سوی همسالان را در حین گذر از سالهای میانی کودکی تجربه می‌کنند.
برقراری روابط دوستانه خوب در سنین پایین به کودک کمک می‌کند تا در آینده در جامعه بهتر سازگار شود.
بر اساس گزارش معلمان و مادران، ۷۵ درصد کودکان پیش دبستانی حداقل یک دوست داشتند. این رقم تا کلاس پنجم به ۷۸٪ افزایش یافت، و ۵۵٪ یک دوست صمیمی مشترک داشتند.
مزایای بالقوه دوستی شامل فرصت یادگیری در مورد همدلی و حل مشکل است.
والدین می‌بایست آموزش‌های لازم را به فرزندان خود در این موضوعات حساس بیاموزند.
بلوغ دو دوست در دوران در نوجوانی

نوجوانان تمایل دارند به دنبال همسالانی بگردند که بتوانند ویژگی‌هایی اعم از «بخشنده بودن، سهیم بودن، صریح و راستگو بودن، حمایت‌کننده و خودجوش بودن» را در دوستشان بیابند. و از همسالانی که برایشان مشکل ایجاد می‌کند و قادر به برآوردن این نیازها نباشد اجتناب کنند.
ویژگی‌ها و تمایلات شخصی نیز ویژگی‌هایی هستند که نوجوانان هنگام انتخاب دوست برایشان مهم است.
دوستان در روابط شروع به حفظ تمرکز بر ارزش‌های مشترک، وفاداری، و علایق مشترک می‌کنند.
دوستی در بزرگسالی

همراهی، محبت، و همچنین حمایت عاطفی را فراهم می‌کند و به سلامت روانی و بهبود سلامت جسمی کمک می‌کند. برای بزرگسالان ممکن است حفظ روابط دوستانه معنادار در محل کار دشوار باشد.
اکثریت بزرگسالان به‌طور متوسط دو دوست صمیمی دارند. مطالعات متعدد با بزرگسالان نشان می‌دهد که دوستی‌ها و سایر روابط حمایتی باعث افزایش عزت نفس می‌شوند.
روان‌شناسی و ارتباط با دوست

فقدان دوستی در افزایش خطر افکار خودکشی در میان نوجوانان دختر نقش دارد.
دوستان خوب دوستان خود را تشویق می‌کنند تا سبک زندگی سالم تری داشته باشند.
داشتن دوستان کم یا نداشتن یک شاخص اصلی در تشخیص طیفی از اختلالات روانی است.
کیفیت بالاتر دوستی مستقیماً به عزت نفس، اعتماد به نفس و توسعه اجتماعی کمک می‌کند.
یک مطالعه پایگاه داده جهانی شادی نشان داد که افرادی که دوستی نزدیک دارند شادتر هستند، اگرچه تعداد مطلق دوستان باعث افزایش شادی نمی‌شود. مطالعات پیگر نشان داده‌است که معاشرت با دوستان منجر به ترشح مواد مسکن در بدن می‌شود به این ترتیب می‌توان مدعی شد که دوستی اعتیاد آور است و دوست بودن با سایرین احساس خوبی را به ما می‌دهد که صرفاً روانی نبوده و بخشی از آن به دلیل ترشح این ماده مسکن در بدن است.
مطالعات دیگر نشان داده‌اند که کودکانی که دوستی با کیفیت بالایی دارند ممکن است در برابر ایجاد برخی اختلالات مانند اضطراب و افسردگی محافظت شوند. برعکس، داشتن دوستان کم با ترک تحصیل و همچنین پرخاشگری و جنایات بزرگسالان همراه است. طرد همسالان نیز با تمایلات بعدی در نیروی کار و مشارکت در فعالیت‌های اجتماعی همراه است، در حالی که سطوح بالاتری از دوستی با عزت نفس بالاتر بزرگسالان مرتبط می‌باشد.
در اسلام

از علی، امام نخست اهل تشیع و خلیفه چهارم اهل تسنن نقل است که گفته:
صَديقُكَ أخوكَ لِأَبيكَ واُمِّكَ. ولَيسَ كُلُّ أخٍ لَكَ مِن أبيكَ واُمِّك صَديقَكَ.

دوستت، برادر تنی توست، حال آن كه هر برادرِ تنی تو، دوستت نیست.
و نیز نقل شده است که:
المَوَدَّةُ نَسَبٌ.

دوستی، خویشاوندی است.
و در حدیثی نقل شده از رضا، امام هشتم شیعیان دوازده‌امامی چنین گفته شده است:
صَدِیقُ کُلِّ اِمْرِئٍ عَقْلُهُ وَ عَدُوُّهُ جَهْلُهُ.

دوست‌ هركس‌ عقل‌ او، و دشمنش‌ جهل‌ اوست‌.
و همچنین از علی نقل است:
العقلُ خليلُ المؤمنِ، و العلمُ وزيرُهُ، و الصّبرُ أميرُ جُنودِهِ، و العَملُ قَيِّمُهُ.

عقل، دوست مؤمن است و دانش وزير او و شكيبايى، فرمانده سپاه او و عمل، سرپرست او.
برای مطالعهٔ بیشتر

دوستی: چند رویکرد به یک مفهوم، مالک حسینی، تهران: هرمس، ۱۳۹۱
علی‌قلی خان قاجار

علی‌قلی خان قاجار پسر محمدحسن خان قاجار و یکی از برادران آقامحمدخان قاجار بود. آقامحمدخان برادران خود را یکی پس از دیگری از میان برداشت تا پس از خود، راه را برای جلوس برادرزاده‌اش بابا خان به تخت سلطنت هموار کند اما به علی‌قلی خان تعرضی نکرد تا آنکه به فرمان فتحعلی‌شاه در سال اول سلطنتش، علی‌قلی خان را کور کردند. در اوایل که آقامحمدخان قدرت چندانی نداشت و محدوده حکومتش به سمنان و مازندران محدود می‌شد، سمنان را به علی‌قلی خان و بسطام را برادش دیگرش جعفرقلی خان قاجار سپرده بود. پس از آنکه به تدبیر و همکاری برادران محدوده حکومت قاجار گسترش یافت و آقامحمدخان عراق عجم را نیز ضمیمه قلمروی خود کرد، علی‌قلی‌خان به سرداری عراق منصوب شد. زمانی که آقامحمدخان در چمن گندمان بود، علی‌قلی خان را به لرستان فیلی و تمشیت امور خوزستان فرستاد و خود رهسپار تهران شد و در آنجا به حیله و تدبیر جعفرقلی خان را کشت. زمانی که علی‌قلی خان از این خبر آگاه شد، از آنجا که همواره مطیع آقامحمدخان بود، مخالفتی نشان نداد و پس از بازگشت به تهران دوباره به او سوگند وفاداری خورد و به سمنان رفت.
بوشکان

| بوشکان | بوشکان |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: بوشهر
شهرستان: دشتستان
بخش: بخش بوشکان
سال شهرشدن: ۱۳۹۱
مردم: مردم
جمعیت: ۲٬۱۳۵ نفر
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
شهردار: فرود رضایی
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۷۷
وبگاه: شهرداری بوشکان
پانویس: مختصات
  بوشکان  روی نقشه ایران ۲۸°۴۹′۴۷″شمالی ۵۱°۴۱′۵۸″شرقی﻿ / ﻿۲۸٫۸۲۹۷°شمالی ۵۱٫۶۹۹۴°شرقی﻿ / 28.8297; 51.6994   :   بوشکان  روی نقشه ایران ۲۸°۴۹′۴۷″شمالی ۵۱°۴۱′۵۸″شرقی﻿ / ﻿۲۸٫۸۲۹۷°شمالی ۵۱٫۶۹۹۴°شرقی﻿ / 28.8297; 51.6994   
 :  
مرکز خدمات جامع سلامت شهری بوشکان
بوشکان، شهری لرنشین و لرزبان از توابع بخش بوشکان در شهرستان دشتستان استان بوشهر ایران است.
بوشکان بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۲۱۳۵ نفر (۶۰۳ خانوار) می‌باشد.
تبدیل به شهر

طبق گزارشهای خبری در ۲۸ آذر ۱۳۹۱، هیئت دولت با تبدیل شدن روستای بوشکان به شهر موافقت کرده و به زودی ابلاغ خواهدشد. روستای بوشکان از نظر موقعیت جغرافیایی در جنوب شرقی شهرستان دشتستان واقع شده و فاصلهٔ آن تا مرکز شهرستان ۱۱۰ کیلومتر است. جمعیت ثابت و متمرکز روستا حدود ۶۵۰ خانوار و بالغ بر ۳۵۰۰ نفر می‌باشد که البته در چندین فصل از سال جمعیتی در حدود ۵۰۰۰ نفر در روستا ساکن می‌شوند.
انتخاب شهردار جدید بوشکان
به گزارش روز شنبه ایرنا، رحیمیان متولد روستای طلحه شهرستان دشتستان است که ۲۲ سال سابقه فعالیت در شهرداری‌های جزیره خارگ، چغادک و عالی شهر را در کارنامه دارد.
وی در سال‌های خدمت خود رده‌های مختلف مدیریتی شهرداری را تجربه کرده‌است.
پیش از این نوروز نوروزی شهردار بوشکان بود.
شهر بوشکان از توابع شهرستان دشتستان است.
در تاریخ ۹۶/۱۱/۱ طی مراسمی ضمن تقدیر از زحمات آقای نوروز نوروزی شهردار سابق بوشکان؛ آقای داریوش رحیمیان به عنوان شهردار جدید معرفی شد.
جشنواره فیلم لوکارنو

| جشنواره فیلم لوکارنو | جشنواره فیلم لوکارنو |
| --- | --- |
مکان: لوکارنو
کشور:  سوئیس
نخستین دوره: ۱۹۴۶
وبگاه: https://www.locarnofestival.ch 
جشنواره فیلم لوکارنو (به انگلیسی: Locarno Film Festival) یک جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم است که از سال ۱۹۴۶ هرساله در شهر لوکارنوی سوئیس برگزار می‌شود. جشنوارهٔ لوکارنو پس از جشنواره‌های کن، ونیز و برلین چهارمین جشنواره معتبر فیلم اروپا به‌شمار می‌رود.
تاریخچه > شکل‌گیری

پس از پایان جنگ جهانی دوم سینماگران در اکثر اروپا برای زنده نگه داشتن سینما و قدردانی از فیلمسازان در تکاپوی تشکیل جشنواره‌های سینمایی بودند که این تلاش‌ها در تابستان و اوایل پاییز ۱۹۴۶ به ثمر نشست و به فاصله ۱۰ روز دو جشنواره مهم لوکارنو و کارلووی واری ایجاد شدند و سومی هم که جشنواره کن بود دوباره متولد شد.
جشنواره فیلم لوکارنو در تاریخ ۲۳ اوت سال ۱۹۴۶ با نمایش فیلم خورشید من ساخته جیاکومو جنتیلومو در گرند هتل شهر لوکارنو آغاز به کار کرد. جنتیلومو کارگردان کم‌نام‌ونشان ایتالیایی است که در کارنامه او، فیلم‌هایی چون عشاق وهرکول علیه مردان ماه دیده می‌شود.
در این دوره جایزه اصلی به فیلم درخشان و سپس هیچ‌کس نبود ساخته کارگردان نامور فرانسوی رنه کلر اختصاص یافت. این فیلم از کارهای آمریکایی کلر است که براساس داستانی نوشته آگاتا کریستی با حضور ستاره‌های آن‌زمان هالیوود ساخته شد. رنه کلر جایزه بهترین کارگردانی را نیز با این فیلم از آن خود کرد. سال بعد نیز او برای دومین بار جایزه اصلی جشنواره را برای فیلم سکوت طلاست به‌دست آورد. این فیلم به عنوان اولین ساخته فرانسوی کلر پس از بازگشت از مهاجرت دوازده‌ساله‌اش به بریتانیا و آمریکا شناخته می‌شود.
همزمانی آغاز جشنواره لوکارنو با اوج جنبش نئورالیسم ایتالیا موجب شد جوایز مهمی در آن سال‌ها از این جشنواره به فیلم‌های این جنبش مشهور سینمایی تعلق گیرد که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به موفقیت روبرتو روسلینی با فیلم آلمان سال صفر در سومین دوره این جشنواره اشاره کرد. یک سال بعد از او نیز ویتوریو دسیکا جایزه ویژه هیئت داوران را با شاهکار نئورالیستیش دزد دوچرخه از آن خود کرد.
با وجود شکل‌گیری جشنواره از سال ۱۹۴۶ اولین دوره رقابتی آن به سال ۱۹۴۹ بر می‌گردد؛ سالی که مزرعه هفت گناه ساخته ژان دوایور جایزه اصلی جشنواره را به‌دست آورد.
تاریخچه > دهه ۱۹۵۰

در دهه پنجاه فیلم‌های آمریکایی در جشنواره لوکارنو بسیار موفق ظاهر شدند و سال ۱۹۵۰ جایزه اصلی جشنواره به فیلم جنگی وقتی ویلی از راهپیمایی برمی گردد ساخته مهجور کارگردان صاحب‌نام آمریکایی جان فورد تعلق گرفت. این فیلم امروزه از کارهای کم‌اهمیت جان فورد به حساب می‌آید. دیگر کارگردان مهم دنیای سینما آلفرد هیچکاک نیز در این سال با فیلم ترس صحنه از سوی جشنواره مورد تجلیل قرار گرفت.
با وجود برگزاری منظم جشنواره در این سال‌ها، ششمین دوره آن در سال ۱۹۵۱ تشکیل نشد که این اتفاق در تاریخ جشنواره تنها یک بار دیگر در سال ۱۹۵۶ تکرار شد.
تا سال ۱۹۵۷ که جایزه اصلی با عنوان جایزه بزرگ به برگزیدگان اعطا می‌شد کارگردانان معتبری چون میکل آنجلو آنتونیونی، چارلز کریشتون، اتو پرمینجر و آنری ورنوی این جایزه را تصاحب کردند. در برخی از این سال‌ها جایزه به چندین فیلم تعلق می‌گرفت. یرژی ترونکا فیلمساز و انیماتوریست مشهور اهل چک که به والت دیزنی اروپای شرقی نیز مشهور بود در این سال‌ها توانست دو بار جایزه بزرگ را از آن خود کند و نامش را کنار رنه کلر به عنوان تنها افرادی که تاکنون جایزه اصلی این جشنواره را دو بار از آن خود کرده‌اند، ثبت کند.
در سال۱۹۵۸ فیلم سرژ زیبا اولین ساخته کلود شابرول و به گفته برخی از تاریخ‌نگاران، اولین فیلم جریان موج نو سینمای فرانسه در جشنواره لوکارنو اکران شد که بعدها تبدیل به یکی از اتفاقات مهم و اثرگذار جشنواره شد.
این دهه با اعطای جایزه بهترین کارگردانی به استنلی کوبریک کارگردان صاحب‌نام دنیای سینما برای فیلم بوسه قاتل کار خود را به پایان رساند.
تاریخچه > دهه ۱۹۶۰

در این دهه سلطه فیلم‌های آمریکایی بر این جشنواره از بین رفت و فیلم‌های اروپایی بیشترین سهم را در جوایز اصلی از آن خود کردند. با این حال یکی از مهم‌ترین فیلم‌های برنده جایزه اصلی در اوایل دهه شصت مربوط به سینمای ژاپن و فیلم مشهور آتش در دشت ساخته کارگردان پرآوازه ژاپنی کن ایچیکاوا بوده‌است. ایچیکاوا پیش تر با شاهکار خود چنگ برمه ای در محافل مهم سینمایی چون اسکار و ونیز حضوری موفق داشت و لوکارنو در معرفی او به مجامع بین‌الملل نقش چندانی ایفا نکرد. با این حال سه سال بعد جشنواره لوکارنو یکی از مهم‌ترین کشف‌های سینمایی خود را انجام داد و یکی از پرآوازه‌ترین فیلمسازان نیمه دوم قرن بیستم را به جهان معرفی کرد که این فرد کسی نبود جز میلوش فورمن کارگردان مشهور اهل چکسلواکی و خالق شاهکارهایی چون مجلس رقص آتش‌نشان‌ها، پرواز برفراز آشیانه فاخته و آمادئوس.
فورمن در سی سالگی جایزه اصلی لوکارنو موسوم به بادبان طلایی را با فیلم پیتر سیاه از آن خود کرد. پیتر سیاه روایت چند روز از زندگی پیتر، نوجوان ۱۷ ساله چکی است. این گونه فیلم‌های کم‌خرج که اغلب به زندگی نوجوانان می‌پرداختند در اروپای آن زمان بسیار رایج بود. اعطای جایزه اصلی به این فیلم از سینمای بلوک شرق، یکی از اتفاقات مهم عصر جنگ سرد در جشنواره‌های سینمایی به حساب می‌آید.
در یکی دیگر از سال‌های مهم این دهه گلوبر روشا فیلمساز بزرگ برزیلی جنبش سینما نوو (Novo)با فیلم زمین محنت زده جایزه اصلی جشنواره را از آن خود کرد. پخش این فیلم ابتدا در برزیل با وجود این که داستان در یک کشور خیالی به نام ال‌دورادو می‌گذرد ممنوع اعلام شده بود و دلیل آن نیز تصویر نامناسبی بود که از این کشور ارائه می‌شد؛ هرچند پس از اعتراضات فراوان فیلمسازان برزیلی و فرانسوی، اجازه نمایش آن در برزیل و جشنواره کن داده شد. از این فیلم روشا در کنار دیگر فیلم مشهورش با نام خدای سیاه، شیطان سفید به عنوان دو فیلم بزرگ تاریخ برزیل یاد می‌کنند.
در سال ۱۹۶۸ مائوریسیو پونزی فیلمساز و منتقد کمتر شناخته شده ایتالیایی با اولین فیلم خود به نام رؤیاها جایزه اصلی جشنواره را با نام جدید یوزپلنگ طلایی (تغییر عنوان از بادبان به یوزپلنگ) از آن خود کرد. در این سال یکی از مهم‌ترین اتفاقات سیاسی تاریخ جشنواره جایی به وقوع پیوست که جیری منزل فیلمساز برجسته اهل چک در حالی که رئیس هیئت داوران جشنواره بود در اعتراض به لشکرکشی شوروی به پراگ از داوری جشنواره کنار رفت تا با این کار خللی در برگزاری آن ایجاد کند، اما برگزارکنندگان جشنواره بلافاصله با انتخاب هیئت داوران جوان تر، مانع برگزار نشدن جشنواره شدند.
یک سال بعد نسل جدیدی از فیلمسازان سوئیسی در این جشنواره ظهور کردند که از میان آن‌ها می‌توان به میشل سوتر، ایوه یرسین، فرانسیس ریوسر، کلود چمپیون، کلمنس کلوپفنشتاین، آلن تانر و فردی مورر اشاره کرد. از میان این افراد آلن تانر با فیلم شارل، مرده یا زنده توانست یوزپلنگ طلایی را به صورت مشترک با سه فیلم دیگر به‌دست آورد. تانر فیلمش را در واکنش به حوادث می ۱۹۶۸ ساخته بود. این برای اولین بار بود که جایزه اصلی جشنواره به یک فیلمساز سوئیسی تعلق می‌گرفت.
حضور مارلنه دیتریش ستاره افسانه‌ای سینمای کلاسیک در کنار جوزف فون اشتنبرگ در هتل محل برگزاری مراسم از مهم‌ترین اتفاقات حاشیه‌ای اوایل دهه شصت این جشنواره بود که موجب شد خبرنگاران و پاپاراتزی‌های فراوانی از نقاط مختلف دنیا به آن جا کشانده شوند.
تاریخچه > دهه ۱۹۷۰

در سال ۱۹۷۱ پیاتزا گرانده (به ایتالیایی: میدان بزرگ) که توسط لیویو واچینی معمار سوئیسی طراحی شده بود برای اولین بار فیلم‌های جشنواره را به نمایش گذاشت و موجب شد چهره جشنواره برای همیشه تغییر کند. امروزه پیازا گرانده که دارای بزرگ‌ترین پرده سینمایی در اروپاست می‌تواند ۸۰۰۰ تماشاگر را در خود جای دهد و تماشای فیلم را برای سینما دوستان به لذتی وصف ناشدنی تبدیل کند. با این وجود باران‌های سنگین، برگزارکنندگان جشنواره را نیز وادار کرده‌است تا امروزه تمهیدات گسترده‌ای برای خیس نشدن حاضران در این سینمای روباز در نظر بگیرند و البته تماشاگران نیز اکثراً با بارانی به دیدن فیلم‌ها می‌نشینند.
در دهه هفتاد کشورهای آفریقایی تونس و موریتانی که در محافل سینمایی کمتر شناخته شده بودند توانستند جوایز معتبری را از این جشنواره به دست آورند. از اتفاقات مهم این دهه می‌توان به اهدای جایزه اصلی جشنواره به فیلم لحظات جانفرسا اولین ساخته مایک لی اشاره کرد. مایک لی بعدها در دهه نود با خلق شاهکارهایی چون برهنه و رازها و دروغ‌ها در سراسر دنیا به اعتباری گسترده دست یافت. ایشوان ژابو کارگردان مجاری دیگر کارگردان مطرحی بود که توانست در سال ۱۹۷۴ جایزه اصلی جشنواره را برای فیلم شماره ۲۵ خیابان آتش‌نشان‌ها تصاحب کند. ژابو پیش تر در اوایل دهه شصت با فیلم عصر توهمات جایزه بادبان نقره‌ای را از این جشنواره تصاحب کرده بود.
در این سال جایزه ویژه هیئت داوران به فیلم سلین و ژولی قایق‌سواری می‌کنند ساخته ژاک ریوت رسید. دیگر فاتحان یوزپلنگ طلایی این دهه چندان نام‌های شناخته شده‌ای در تاریخ سینما نیستند.
تاریخچه > ۱۹۸۰ تا به امروز

انتخاب نکردن بهترین فیلم جشنواره در سال ۱۹۸۲ از مهم‌ترین اتفاقات این دهه بود. در این سال جایزه ویژه به فیلم صامت و غمگین آخرین حفره ساخته هربرت آشترنبوش آلمانی رسید. با نگاهی به برندگان یوزپلنگ طلایی می‌توان گفت تمرکز سیاست حاکم در جشنواره روی آثار کمتر شناخته شده از فیلمسازان پراستعداد جوان از دهه هشتاد تا به امروز همچون دو دهه شصت و هفتاد ادامه دارد. در همین دهه افرادی چون جیم جارموش و اسپایک لی با ساخته‌های خود از این جشنواره به شهرتی جهانی رسیدند. این سیاستگذاری موجب شد جشنواره نسبت به رقیبان قدیمی خود همچون ونیز و کن در نظر رسانه‌ها، کم‌رمق‌تر جلوه کند با این وجود همچنان جشنواره با اراده اولیه خود مسیرش را طی می‌کند و سالانه سینماگران جوان و کم‌نام‌ونشان از سراسر دنیا برای دیده شدن پا به لوکارنو می‌گذارند.
برنامه‌ها

هر جشنواره در کنار رقابت فیلم‌ها بخش‌های دیگری نیز دارد که در لوکارنو نیز برنامه‌های زیادی چون بازنگری آثار گذشته، کارگاه تولید مشترک رایگان، گردهمایی‌ها، جوایز ویژه و ده‌ها بخش دیگر وجود دارد که جذابیت‌های زیادی برای علاقه مندان سینما ایجاد کرده‌است.
فیلم‌ها در جشنواره در ۱۰ بخش نمایش داده می‌شوند که شامل فیلم‌های متنوع چه در قالب ژانر و چه در ساختار هستند و معروف‌ترین محل پخش فیلم‌ها همان پیاتزا گرانده است. جشنواره همچنین شامل دو بخش رقابتی فیلم‌های بلند است (بخش رقابت بین‌الملل و بخش رقابت فیلمسازان حال حاضر) و یک بخش رقابتی بین‌الملل برای فیلم‌های کوتاه نیز دارد که با عنوان یوزپلنگ‌های آینده شناخته می‌شود.
در بخش رقابتی این جشنواره مهم‌ترین جایزه با نام یوزپلنگ طلایی به بهترین فیلم جشنواره اهدا می‌شود و پاداش این جایزه به کارگردان و تهیه‌کننده فیلم تعلق می‌گیرد. البته همان‌طور که در بالا ذکر شد این جایزه تا سال ۱۹۶۸ تحت عنوان‌های مختلفی به برندگان اهدا می‌شد به گونه‌ای که در دو سال اول این جشنواره جایزه اصلی با نام بهترین فیلم، بعدها با عنوان‌های جایزه بزرگ (Grand Prix) و نیز بادبان طلایی (Golden Sail) به برنده اختصاص می‌یافت تا این که عنوان یوزپلنگ طلایی (Golden Leopard) سرانجام در سال ۱۹۶۸ برای اولین بار استفاده شد و تا به امروز نیز با همین نام شناخته می‌شود. دومین جایزه با ارزش، جایزه ویژه هیئت داوران نام دارد. از دیگر جوایز بخش فیلم‌های بلند می‌توان به یوزپلنگ بهترین کارگردانی، بهترین بازیگری مرد و بهترین بازیگری زن اشاره کرد. البته جشنواره جوایز ویژه فراوان دیگری نیز دارد که از جمله آن‌ها می‌توان به یوزپلنگ افتخاری اشاره کرد که از سال ۱۹۸۹ به شخصیت‌های مهم هنری دنیا اعطا می‌شود. این جایزه تاکنون به شخصیت‌های بزرگی چون ژان لوک گودار، برناردو برتولوچی، ساموئل فولر، ورنر هرزوگ، انیو موریکونه، عباس کیارستمی و… تعلق گرفته‌است.
جشنواره دارای یک مدیر هنری و یک رئیس است که در سال ایجاد آن ریاست بخش هنری به عهده ریکاردو بولا و کامیلو برتا رئیس جشنواره بود. این دو تا نیمه‌های دهه پنجاه به فعالیت خود در این جشنواره ادامه دادند. امروزه کارلو شاتاریان ایتالیایی مدیر بخش هنری و مارکو سولاری نیز رئیس جشنواره است.