stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جنرال داینامیکس

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: سهامی عام NYSE: GD اس اند پی ۵۰۰
ISIN: US3695501086 
صنعت: صنایع هوافضایی صنایع جنگ‌افزاری کشتی‌سازی
بنا نهاده: ۱۸۹۹
بنیانگذاران: جان فیلیپ هلند
دفتر مرکزی: شهرستان فرفکس، ویرجینیا، ایالات متحده آمریکا
محدودهٔ فعالیت: جهانی
افراد کلیدی: فیبه نوواکویچ (رئیس هیئت مدیره و مدیر عامل اجرایی)
درآمد:  ۳۰٫۸ میلیارد دلار (۲۰۱۴)
سود خالص:  ۲٫۵ میلیارد دلار (۲۰۱۴)
مجموع دارایی:  ۳۵٫۳ میلیارد دلار (۲۰۱۴)
مجموع سهام:  ۱۳٫۲ میلیارد دلار (۲۰۱۴)
تعداد کارکنان: ۹۲٫۲۰۰ (۲۰۱۲)
وبگاه: ww.GD.com
جت‌های اف-۱۶، از تولیدات جنرال داینامیکس بر فراز کره جنوبی
جنرال داینامیکس (به انگلیسی: General Dynamics Corporation) شرکت صنایع هوافضایی و صنایع جنگ‌افزاری آمریکایی است، که هم‌اکنون به‌عنوان پنجمین شرکت بزرگ صنایع جنگ‌افزاری در جهان، شناخته می‌شود.
شرکت جنرال داینامیکس در سال ۱۸۹۹ توسط جان فیلیپ هلند تأسیس شد. ستاد مرکزی این شرکت در شهرستان فرفکس، ویرجینیا قرار دارد و سهام آن در بازار بورس نیویورک معامله می‌شود. جنرال داینامیکس سازنده هواپیمای جنگنده اف-۱۶ می‌باشد.
ام‌وان آبرامز
استرایکر
مینی‌گان
دوچری‌ها

سرزمین‌های دائور، دوچری و گوگولی در نیمهٔ قرن هفدهم، بر اساس ارنست گئورگ راونشتاین
دوچری‌ها (به روسی: дючеры) یا (به روسی: дучеры) نام روسی مردمی است که سواحل میانهٔ رود آمور را در بر می‌گرفتند، تقریباً از دهانهٔ زِیا تا دهانهٔ رود اوسوری و احتمالاً حتی کمی پایین‌تر محدوده زندگی این گروه از مردمان است. هویت قومی این گروه با اطمینان مشخص نیست، اما معمولاً فرض می‌شود که آن‌ها یک گروه از مردم تونگوسی بودند که به جورجی‌ها یا نانای‌ها مرتبط بودند.
نام این گروه قومی گاهی وقت‌ها به انگلیسی به صورت «Jucher» نیز نوشته می‌شود.
زندگی دوچری‌ها

تعداد کل دوچری‌ها در درهٔ آمور در زمان ظهور کاشفان روسی در حدود سال ۱۶۵۰ توسط پژوهشگران مدرن تقریباً ۱۴٬۰۰۰ نفر تخمین زده شده است.
طبق گزارش‌های کاشفان روسی در آن زمان، دوچری‌ها و همچنین گروه‌های مرتبط، مانند گوگول‌ها و همسایگان شمال‌غربی آن‌ها، دائورها، کشاورز بودند. آن‌ها چاودار، گندم، جو، دانه‌های میله‌ای، جو دوسر، نخود و کنف و همچنین تعدادی سبزیجات کشت می‌کردند. دوچری‌ها دارای اسب و دام بودند و خوک‌ها منبع مهمی از گوشت به‌شمار می‌رفتند. آن‌ها مقداری شکار و ماهی‌گیری نیز انجام می‌دادند.
طبق گزارش‌های کازاک‌ها در قرن هفدهم، دوچری‌ها در روستاهای فورتیفاید (به روسی: городок) با ۶۰ خانه یا بیشتر در هر روستا زندگی می‌کردند.
در پیشینهٔ دژ چینی آیگون یک شهر دوچری بوده است که اکنون به عنوان سایت گرودک توسط باستان‌شناسان شناخته می‌شود. این مکان در جنوب شهر بلاگووشچنسک و در محل ریختن رود زِیا به آمور قرار دارد. یروفی کباروف در سال ۱۶۵۲ وجود این شهر را به وایود یاکوتسک، دی. فرانٹسکف، گزارش داد. باستان‌شناسان می‌گویند که این دژ در حوالی انتهای هزارهٔ نخست یا آغاز هزارهٔ دوم میلادی ساخته شده است.
خراج پوست، غلات و دام‌هایی که توسط کازاک‌ها از مردم دائور و دوچری‌ها جمع‌آوری (یا غارت) می‌شد، منافع اقتصادی اصلی روس‌ها از گسترش خود در این منطقه در اوایل دههٔ ۱۶۵۰ بود. به منظور جلوگیری از این منافع، دولت چین از سال ۱۶۵۴ کشاورزان دوچری را از درهٔ آمور به رودخانه‌های سونگ‌هوا و هورکا در جنوب منتقل کرد. دائورها نیز به درهٔ رود نِن‌جیانگ منتقل شدند. زمانی که اونوفری استپانوف در سال ۱۶۵۶ از رود سونگ‌هوا پایین آمد، روستاهای دوچری را خالی یافت.
هویت قومی

شناسایی قومی دوچری‌ها و حتی معنی نام آن‌ها (و اینکه آیا این نام نیز یک نام خودی بوده است یا خیر) همچنان مورد مناقشه است.
از نظر باستان‌شناسی، فرهنگ دوچری از نیمهٔ دوم قرن سیزدهم قابل شناسایی است (یعنی بلافاصله پس از تخریب ژورچن‌ها و امپراتوری جین (۱۱۱۵–۱۲۳۴) توسط مغول‌ها) و به عنوان جانشینی از فرهنگ پیشین ژورچن‌های آمور به‌شمار می‌آید.
طبق دایرةالمعارف بزرگ شوروی، نانای‌های امروزی، اولچ‌ها و دیگر مردم تونگوسی در درهٔ میانه و پایین رود آمور، نسل‌های دوچری‌ها را در خود گنجانده‌اند. پژوهشگر روسی بوریس پتروویچ پولوی حتی فراتر می‌رود و دوچری‌ها را با نانای‌ها شناسایی می‌کند.
دیدگاه دیگر و احتمالاً رایج‌تر، که به‌ویژه توسط باستان‌شناس روسی دی. پی. بولوتین یا تونگوس‌شناس آ. آ. بوری‌کین بیان شده، این است که دوچری‌ها بخشی از ژورچن‌ها بوده‌اند. این موضوع بدین معنی است که پس از جابجایی به سونگ‌هوا و هورکا، آن‌ها به سادگی با مردم مانچو ادغام شده‌اند.
ریشه‌شناسی واژهٔ دوچری (که علاوه بر dючер و дучеры، در اسناد روسی قرن هفدهم چندین متغیر نوشتاری دیگر نیز داشت: چیوچَر، جیوچَر، ژوچَر، دیوجَن) نیز مورد بحث است. برخی پژوهشگران معتقدند که روشن است این واژه با نام خود جورجی‌ها مرتبط است. دیدگاه دیگر، که توسط آ. آ. بوری‌کین بیان شده، این است که واژهٔ روسی دوچری (دیوجِن) ممکن است از زبان مانچو به معنی «نگهبانان در امتداد رود» آمده باشد.
وحید اسداللهی

| وحید اسداللهی | وحید اسداللهی |
| --- | --- |
وحید اسداللهی: وحید اسداللهی
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۱۳۳۹، تهران
ژانر: موسیقی آذربایجانی
ساز(ها): ناقارا (ناغارا) دایره (قاوال) گارمون (قارمان)
سازهای اصلی: سازهای اصلی
ناقارا: ناقارا
وحید اسداللهی نوازنده و موسیقی‌دان اهل ایران است.
زندگی‌نامه

وحید اسداللهی در ۱۳۳۹ از پدر و مادری اردبیلی، در تهران زاده شد. او در ۱۱ سالگی از برادرش قاوال نوازی را فراگرفت. پس از آن نزد هوشنگ زیوه نواختن ناقارا را آغاز کرد. در ۱۶ سالگی و از سال ۱۳۵۵ با علی سلیمی نوازندهٔ برجسته تار آشنا شد و چند سال به عنوان نوازندهٔ ناقارا او را همراهی کرد. وی در ۲۹ سالگی به به جمهوری آذربایجان رفت و تحت تعلیم الماس قلی‌اف تکنیک‌های ممتاز نوازندگی را آموخت. او از سال ۱۳۷۷ در باکو نزد صفرعلی جاوید کار با ارکستر را تجربه کرد. وحید اسدالهی با ارکسترهای موسیقی در جمهوری آذربایجان همکاری داشته و به عنوان نخستین تکنواز خارجی ناقارا در ارکستر فیلارمونیک باکو عضویت دارد. وی برنامه‌های متعددی را در کشورهای مختلف نظیر: کانادا، آمریکا، فرانسه، آلمان و ایتالیا اجرا کرده است. رحمان اسداللهی برادر بزرگتر وی و از نوازندگان ساز قارمان است. وحید اسداللهی تا کنون ۲ بار موفق به کسب مقام اول در جشنواره موسیقی فجر شده است. برخی از او به عنوان «پدر ناقارا ایران» یاد می‌کنند.
مصاحبه منتشر شده در مرکز دایرةالمعارف بزرگ اسلامی

وی در مصاحبه ای از عدم توجه به موسیقی آذری در موسیقی ایران انتقاد نموده است و اذعان می‌دارد که «در سازمان صدا و سیما، هنرمندان موسیقی آذری به مدت یک ساعت اجرای برنامه داشتند که اغلب اوقات برنامه‌های استاد مصطفی پایان و استاد صفرعلی جاوید روی آنتن رادیو پخش می‌شد که به جهت آنکه زمان بیشتری به برنامه گلها اختصاص یابد برنامه‌های ایشان را قطع کردند.» عدم توجه به موسیقی آذری، ناشی از غفلت و انگیزه‌های شخصی اساتید موسیقی ایرانی است که رغبتی به ورود این نوع موسیقی به موسیقی ایرانی ندارند در حالی‌که موسیقی کردی با همت کامکارها و شهرام ناظری به عنوان موسیقی اقوام به موسیقی ایران معرفی گردید. او تاریخ تشکیل ارکستر آذربایجانی را به تاریخ ۱۳۳۲ و توسط صفرعلی جاوید معرفی می‌کند.
او می‌گوید:
من از همان ابتدا به نواختن ناقاره پرداختم پدر و مادر من اردبیلی هستند و مادر علاقه بسیاری به موسیقی داشت. برادرم رحمان اسداللهی به‌صورت حرفه‌ای دایره می‌نواخت و من دایره را از ایشان آموختم و بعد به نوازندگی گارمون پرداختم و آرام آرام به ناقارا نوازی روی آوردم و ۱۳ سال این کار را انجام دادم و بعد از آن نزد استاد علی سلیمی ارکستر نوازی را آموختم. بعد از آن با استاد الماس قلی‌اف یکی از بزرگان موسیقی آذربایجان آشنا شدم و مدتی نزد ایشان تلمذ کردم و ناقارا نوازی من نزدیک به سبک موسیقی جمهوری آذربایجان است اما امروز می‌توانم بگویم سبک خاص وحید اسداللهی را دارم که شناسنامه کار من است.
اعطاء نشان درجه یک هنری

به پاس یک عمر فعالیت هنری و تأثیرگذار در موسیی آذربایجانی، در خرداد ۱۴۰۱ از طرف وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، نشان درجه یک هنری شورای ارزشیابی هنرمندان، نویسندگان و شاعران کشور در رشته نوازندگی نقاره به وی اعطاء گردید.
فعالیت‌های هنری

از جمله فعالیت‌های هنری وحید اسداللهی به موارد زیر می‌توان اشاره نمود:
همکاری با صدا و سیما (از ۱۳۵۶)، عضویت در هیئت داوران جشنواره موسیقی نواحی (کرمان ـ ۱۳۸۰)، سرپرستی ارکستر موسیقی آذربایجانی صداوسیما (از ۱۳۸۵)، سولیست ارکستر فیلارمونیک باکو، برگزیده هجدهمین جشنواره تولیدات رادیویی و تلویزیونی مراکز استان‌ها (آهنگسازی و تنطیم برتر بخش موسیقی - آهنگ ساری گلین)
آثار

از جمله آثار وحید اسداللهی به موارد زیر می‌توان اشاره نمود:
نوازنده آلبوم موسیقی «آی بنیظ»
نوازنده آلبوم موسیقی «بنفشه»
نوازنده آلبوم موسیقی «ریما»
نوازنده آلبوم موسیقی «دوگاه»
نوازنده آلبوم موسیقی «دست افشان»
نوازنده آلبوم موسیقی «ماهور هندی»
نوازنده آلبوم موسیقی «گؤروش (دیدار)»
نوازنده آلبوم موسیقی «وصال»
نوازنده آلبوم موسیقی «رنگ‌های آذربایجان»
نوازنده آلبوم موسیقی «ریتم‌های آذربایجان»
نوازنده آلبوم موسیقی «رقص‌های آذربایجان»
نوازنده آلبوم موسیقی «مونس»
نوازنده آلبوم موسیقی «ضرب آذر»
نوازنده آلبوم موسیقی «نغمه‌های آذربایجان ایران (خاطره‌های آذری)۱»
نوازنده آلبوم موسیقی «نغمه‌های آذربایجان ایران (خاطره‌های آذری)۲»
نوازنده آلبوم موسیقی «ردیف‌های موسیقی آذربایجان (شور) ۱»
نوازنده آلبوم موسیقی «ردیف‌های موسیقی آذربایجان (شوشتر) ۲»
نوازنده آلبوم موسیقی «ردیف‌های موسیقی آذربایجان (چهارگاه) ۳»
نوازنده آلبوم موسیقی «ردیف‌های موسیقی آذربایجان (ماهور) ۴»
نوازنده آلبوم موسیقی «ردیف‌های موسیقی آذربایجانی (راست پنجگاه) ۵»
نوازنده آلبوم موسیقی «ردیف‌های موسیقی آذربایجانی (بیات شیراز، سه گاه زابل، یئتیم سه گاهی) ۶»
نوازنده آلبوم موسیقی «رقص‌های قدیمی آذربایجان»
نوازنده آلبوم موسیقی «ائلین» با رهبری پرفسور «نریمان عظیملی» و همراهی ارکستر بزرگ رادیو تلویزیون باکو
نوازنده آلبوم موسیقی «اُوزون دَرَه»
نوازنده آلبوم موسیقی «ساری‌گلین»
زمین‌لرزه ۱۳۹۱ زهان

| 0 | 1 |
| --- | --- |
Earthquake Epicenter: Earthquake Epicenter
زمان UTC: ؟؟ 
رویداد ISC: 
USGS-ANSS: 
تاریخ محلی: 
زمان محلی: 
بزرگی: ۵٫۶ ریشتر
ژرفای کانونی: ۵٫۴ کیلومتر
کل آسیب: حداقل ۸ کشته و ۱۲ نفر زخمی
زمین‌لرزه زهان، زمین‌لرزه‌ای بود با شدت ۵٫۶ ریشتر که در ساعت ۲۰:۳۸ شامگاه چهارشنبه ۱۵ آذر منطقهٔ زهان در استان خراسان جنوبی را لرزاند.
آمارها، از کشته‌شدن ۶ نفر و زخمی‌شدن ۱۴ نفر در این زمین‌لرزه حکایت دارد. پنج نفر از قربانیان این زمین‌لرزه ، اعضای یک خانواده بودند. همچنین در اثر این زمین‌لرزه، ۱۵ روستا بین ۲۰ تا ۸۰ درصد تخریب شدند.
شرکت داروسازی جابر ابن حیان

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: سهامی عام
بنا نهاده: ۱۳۳۹
دفتر مرکزی: تهران، کیلومتر ۵ جاده مخصوص کرج
محصولات: آنتی‌بیوتیک‌های تزریقی و غیرتزریقی
وبگاه: www.jaber-pharma.com
شرکت داروسازی جابر ابن حیان در سال ۱۳۳۹ با نام اسکوئیپ ایران تحت لیسانس بریستول-مایرز اسکوئیب آمریکا آغاز به کار کرد. پس از وقوع انقلاب ۱۳۵۷، در جریان مصادرهٔ اموال و دارایی‌های ابتدای انقلاب، به علت بین‌المللی بودن، این کارخانه تحت پوشش سازمان صنایع ملی ایران درآمد و به شرکت داروسازی جابر ابن حیان تغییر نام داد. در سال ۱۳۷۰ سهام این شرکت در بورس اوراق بهادار تهران عرضه شد و به فهرست شرکت‌های سهامی عام پیوست.
شرکت داروسازی جابر ابن حیان یکی از بزرگترین تولیدکنندهای آنتی‌بیوتیک‌های تزریقی و غیرتزریقی در ایران است.
اودا نوبوناگا
وضعیت زمانه

همچنین ببینید: تاریخ ژاپن
دوره سنگوکو (۱۶۰۰–۱۴۶۷ میلادی) یا دوره جنگ‌های داخلی ژاپن از میانه‌های قرن پانزدهم تا آغاز قرن هفدهم به درازا کشید. در این دوره گکوکوجو (از لحاظ لغوی به معنای براندازی و فراتر رفتن از مافوق) رواج یافت و کسانی که از نظر مقام اجتماعی فرودست بوده اما در جنگیدن مهارت داشتند، با پیروزی در نبردها، موفق به در دست گرفتن قدرت در یک منطقه شدند. بدین ترتیب بسیاری از شوگو‌ها یا فرمانداران محلی برانداخته شده و جای خود را به دایمیوهای پرقدرت دورهٔ سنگوکو (امیران محلی) دادند. دایمیوهای سنگوکو هرکدام با برپایی جنگ‌ها، تلاش می‌کردند وسعت منطقه تحت نفوذ خود را افزایش دهند. هدف نهایی آن‌ها یکپارچه کردن ژاپن، براندازی شوگون‌سالاری آشیکاگا و نشستن برجای این خاندان بود. دورهٔ پایانی سنگوکو، آزوچی–مومویاما (۱۵۶۸ تا ۱۶۰۰ میلادی) نامیده می‌شود. در این دوره پایهٔ وحدت ملی در ژاپن بنیان گذاشته شد. ابتدا اودا نوبوناگا کوشید تا از لحاظ سیاسی کشور را یکپارچه کند و بر یک‌سوم کشور تسلط یافت. سپس جانشین او تویوتومی هیده‌یوشی زبده‌ترین ژنرال ارتش وی، به آرزوی او جامهٔ عمل پوشاند و تمام کشور را متحد کرد. عنوان دوره آزوچی–مومویاما از نام قلعه‌های آزوچی (متعلق به اودا نوبوناگا)، و مومویاما (نام دیگر قلعه فوشیمی) (متعلق به تویوتومی هیده‌یوشی) گرفته شده‌است.
پیشینه خانوادگی

قبل از جنگ اونین، خاندان اودا به عنوان معاون فرماندار در ولایت اُواری مشغول به کار بودند. پس از جنگ اونین ولایت اُواری به دو قسمت بالایی و پایینی که هر کدام دارای چهار بخش بود، تقسیم شد. خاندان اودا نیز در طی زمان به چندین شاخه تقسیم شدند. از این پس در قسمت بالایی یک شاخه از خاندان اودا در قلعه ایواکورا مقیم شدند و در قسمت پایینی ولایت شاخه دیگری از این خاندان در قلعه کیوسو اقامت گزیدند و هر یک جداگانه به عنوان معاون فرماندار منصوب شدند.
پدر و پدربزرگ اودا نوبوناگا که رهبری شاخهٔ دیگری از خاندان اودا را برعهده داشتند، خاندان مالک و ثروتمندی بودند که به معاون فرماندار چهار بخش زیرین ولایت خدمت می‌کردند. بعد از جنگ اونین از چهار بخش پایینی ولایت اُواری دو بخش آن به تملک یک شاخه از خاندان آشیکاگا درآمده بود. پدر و پدربزرگ نوبوناگا توانستند این دو بخش را به تملک خویش دربیاورند و با در اختیار گرفتن شهر تسوشیما و معبد تسوشیما از نظر ثروت در بالاترین مرتبه در ولایت اُواری قرار بگیرند. ثروت خانواده نوبوناگا از راه کشاورزی نبود بلکه بیشتر از راه دریافت مالیات بود. این مالیات از کشتی‌هایی گرفته می‌شد که در رود کیسو و خلیج ایسه رفت‌وآمد می‌کردند. نوبوهیده قصد یکپارچه کردن ولایت اُواری و گسترش منطقه خود را داشت و برای رسیدن به این منظور از سه جبهه وارد جنگ شد. نخست چندین بار با معاون فرماندار قسمت پایینی ولایت اُواری و صاحب قلعه کیوسو درگیر شد. از طرف دیگر چندین بار به ولایت مجاور مینو حمله کرد که دایمیوی آن سایتو دوسان، توانست با هجوم وی مقابله کند و زمین‌های ازدست‌رفته را پس بگیرد. جبهه سوم خاندان ایماگاوا بود. منطقه اصلی خاندان ایماگاوا ولایت توتومی و ولایت سوروگا بود. در این زمان دایمیوی ولایت میکاوا (پدر توکوگاوا ایه‌یاسو) بسیار ضعیف شده، به‌گونه‌ای که خاندان ایماگاوا توانسته بود ولایت میکاوا را نیز تحت کنترل خود درآورد و با ولایت اُواری همسایه شود. نوبوهیده توانست یک قلعه متعلق به خاندان ایماگاوا به نام قلعه ناگویا واقع در غرب ولایت میکاوا را تصرف کند. برای جلوگیری از پیشرفت خاندان ایماگاوا ابتدا خود از قلعه شوباتا به این قلعه نقل مکان کرد و سپس در سال ۱۵۳۹ قلعه دیگری در نزدیکی آن ساخت و محل سکونت جدید خود قرار داد. نوبوهیده از آنجایی که جنگیدن در سه جبهه را مشکل یافت ترجیح داد با معاون فرماندار اُواری و سایتو دوسان، دایمیوی ولایت مینو، صلح کند و برای تحکیم دوستی با ولایت مینو دختر دوسان را به ازدواج نوبوناگا درآورد.
اوایل زندگی

اودا نوبوناگا در ۲۳ ژوئن ۱۵۳۴ در قلعه شوباتا به دنیا آمد و در دوران کودکی به نام کیپوشی خوانده می‌شد. نوبوناگا نخستین فرزند پسر مشروع اودا نوبوهیده بود. مادر وی تسوچیدا گوزن نام داشت. پدر نوبوناگا هنگامی که فرزندش تنها ۵ سال داشت وی را از مادرش جدا کرد و به عنوان مالک قلعه ناگویا به همراه هیراته ماساهیده و سه مربی دیگر جهت هدایت و پرورش به قلعهٔ ناگویا فرستاد و خود به همراه دیگر اعضای خانواده به قلعه فوروواتاری نقل مکان کرد.
در دوران کودکی و اوایل سال‌های نوجوانی، وی به مفارقت و رفت‌وآمد با دیگر جوانان ولایتش، بدون هیچ توجهی به مقام و رتبهٔ اجتماعی خاندان خود شهرت داشت. وی همچنین اهمیتی به برازندگی پوشش و رفتارهای خود نمی‌داد. با شلواری کوتاه و بلوزی بدون آستین در شهر رفت‌وآمد می‌کرد و بی‌اعتنا به نظر مردم در حین راه رفتن کیک برنج یا خرمالو می‌خورد. در مراسم عزاداری بودائیان مرسوم است که لباس مخصوص عزاداری پوشیده شود و شرکت‌کنندگان کمی عود پودرشده را مابین انگشت نشانه و شست گرفته و سپس آن را بر روی عودسوز می‌ریزند. نقل است که نوبوناگا در مراسم خاکسپاری پدرش با لباس همیشگی و نامناسبش دیرتر از مهمانان یک‌دفعه ظاهر شد و در پیش چشم حیرت‌زدهٔ دیگران مشتی عود برداشت و به طرف محراب مراسم عزاداری پرت کرد. به همین سبب نوبوناگا در دوره نوجوانی و اوایل جوانی به عنوان «خُل اُواری» شهرت پیدا کرده بود.
در زمان وارد شدن سلاح گرم به ژاپن، او به سلاح گرم که به آن تانه‌گاشیما (تفنگ شمخال) گفته می‌شد، توجه و علاقه نشان داد. وی به شکار شاهین و شنا علاقه داشت و از ماه مارس تا سپتامبر در رودخانه شنا می‌کرد و در یادگیری فنون اسب‌سواری و به‌کارگیری اسلحه بسیار دقیق و کوشا بود.
اوایل زندگی > نخستین ازدواج

در سال ۱۵۴۸ به‌دنبال بسته شدن یک قرارداد سیاسی مابین پدرش و دایمیوی ولایت مینو بنام سایتو دوسان، با نوهیمه سومین دختر دایمیوی مینو ازدواج کرد اما از این ازدواج هیچ فرزندی حاصل نشد.
از جانشینی پدر تا متحد کردن اُواری

در ۱۵۵۱ پدرش اودا نوبوهیده ناگهان به علت بیماری درگذشت و نوبوناگا در ۱۷ سالگی جانشین وی شد.
در ۱۵۵۳ هیراته ماساهیده که از کودکی نوبوناگا مسئول پرورش و تربیت او بود، هاراکیری کرد؛ بنا بر فرضیه‌ها این هاراکیری در اعتراض یا احساس مسئولیت در برابر رفتارهای ناسنجیدهٔ نوبوناگا بوده‌است. خودکشی وی سبب غم و اندوه شدید نوبوناگا شد و برای بزرگداشت استادش معبد سیشو را ساخت. در همین سال پدرزن نوبوناگا، سایتو دوسان که آوازه رفتارهای غیرعادی وی را شنیده بود، تصمیم گرفت برای اولین بار در معبدی در مرز دو ولایت با داماد خود ملاقات کند. صحنهٔ این ملاقات در بسیاری از رمان‌ها و فیلم‌های مربوط به نوبوناگا به عنوان نقطه عطفی در تحول شخصیت وی آمده‌است. در این دیدار نوبوناگا برخلاف گذشته با پوششی بسیار آراسته ظاهر شد و آداب اجتماعی را که تاکنون به آن بی‌اعتنا بود، به نحو احسن بجا آورد.
از جانشینی پدر تا متحد کردن اُواری > تسلط بر چهار بخش پایینی اُواری

در ۱۵۵۵ نوبوناگا با اودا نوبوتومو ارباب و صاحب قلعه کیوسو درگیر شد. نوبوتومو بعد از مرگ پدر نوبوناگا به دو قلعهٔ متعلق به نوبوناگا حمله و این دو قلعه را تصاحب کرده بود. پاسخ نوبوناگا به این حمله به نبرد کایاتزو انجامید و سرانجام نوبوناگا توانست وی را شکست دهد و خود ارباب قلعه کیوسو شود. به این ترتیب نوبوناگا فرمانروایی چهار بخش پایین ولایت اُواری را به دست آورد.
از جانشینی پدر تا متحد کردن اُواری > کشتن برادر

در ۱۵۵۶ بر سر جانشینی پدر، برادر تنی نوبوناگا به نام اودا نوبویوکی با حمایت شیباتا کاتسوایه و هایاشی هیده‌سادا در برابر نوبوناگا شورش کرد. این شورش منجر به نبرد اینو شد و شورشیان در برابر نوبوناگا شکست خوردند، اما پس از مداخلهٔ مادر نوبوناگا (تسوچیدا گوزن)، شورشیان عفو شدند. با این حال، نوبویوکی در ۱۵۵۷ دوباره قصد شورش کرد. نوبوناگا از این توطئه توسط شیباتا کاتسوایه مطلع شد. او به‌دروغ خود را به بیماری زد. سپس هنگامی که برادرش در قلعه کیوسو به عیادت وی آمد، او را به قتل رساند.
از جانشینی پدر تا متحد کردن اُواری > یکپارچه کردن اُواری

در ۱۵۵۶ سایتو دوسان، پدرزن نوبوناگا، در نبرد ناگارا-گاوا در مقابل پسرش سایتو یوشیتاتسو قرار گرفت و در این جنگ کشته شد. سایتو دوسان قبل از مرگ، دامادش نوبوناگا را وارث خود قرار داد. در این زمان اودا نوبوکاتا، معاون فرماندار چهار بخش بالایی ولایت اُواری و ارباب قلعه ایواکورا، با سایتو یوشیتاتسو، برادرزن نوبوناگا و حکمران جدید ولایت مینو، متحد شد و بدین ترتیب رابطهٔ وی با نوبوناگا به دشمنی گرایید. در ۱۵۵۸ نوبوناگا در نبرد اوکینو با نوبوکاتا درگیر شد و توانست وی را شکست دهد. سال بعد نیروهای نوبوناگا قلعه ایواکورا، متعلق به نوبوکاتا، را چندین ماه محاصره کردند که در نتیجهٔ آن، نوبوکاتا مجبور به تسلیم شد. نوبوناگا با شکست وی توانست تمام ولایت اُواری را تحت تسلط خود درآورد.
بسوی قدرت > نبرد اوکه‌هازاما

نوبوناگا در ۱۵۶۰ طی نبرد اوکه‌هازاما، حملهٔ ایماگاوا یوشیموتو را دفع کرد و او را شکست داد. نوبوناگا با این پیروزی ناگهان در سراسر ژاپن به شهرت رسید. پیروزی او از این جهت غیرمنتظره بود که ایماگاوا یوشیموتو دایمیوی بزرگی بود که بر ولایت‌های سوروگا، توتومی و میکاوا فرمان می‌راند، اما منطقهٔ زیر سلطهٔ نوبوناگا تنها ولایت اُواری بود. پس از مرگ یوشیموتو پسرش جانشین وی شد، اما وی توانایی‌های پدرش را نداشت. تاکدا شینگن، رهبر خاندان تاکدا، و توکوگاوا ایه‌یاسو که فرصت را مناسب دیدند، پیمان اتحادی بستند با این هدف که قلمرو ایماگاوا را تسخیر و بین خودشان تقسیم کنند. نیروهای ایه‌یاسو ولایت توتومی را تصرف کردند. این درحالی بود که نیروهای شینگن پیش از آن ولایت سوروگا (که شامل پایتخت ایماگاوا یعنی سونپو بود) را اشغال کرده بودند.
بسوی قدرت > اتحاد با توکوگاوا ایه‌یاسو و تاکدا شینگن

در سال ۱۵۶۲ نوبوناگا در محل اقامتش در قلعه کیوسو قرارداد وحدتی به نام «اتحاد کیوسو» با توکوگاوا ایه‌یاسو امضا کرد. همچنین برای تحکیم اتحاد سیاسی بین دو خاندان، قرار ازدواج پسر ارشد ایه‌یاسو، نوبویاسو با دختر نوبوناگا، توکوهیمه در حالی که هر دو خردسال بودند، گذاشته شد. در این زمان نوبوناگا که خود را برای حمله به ولایت مینو آماده می‌کرد لازم دید برای پیشگیری حمله از نواحی شمال شرقی اُورای با تاکدا شینگن، دایمیوی پرقدرت ولایت کای، متحد شود. در جهت تحکیم این اتحاد دختر خواهر نوبوناگا ریوشو این به عنوان همسر اصلی پسر شینگن، تاکدا کاتسویوری، عروس خاندان تاکدا شد. همچنین ششمین دختر شینگن به نام ماتسوهیمه (۷ ساله) نیز به نامزدی پسر ارشد نوبوناگا، اودا نوبوتادا (۱۱ ساله)، درآمد اما قرار بر آن شد دختر شینگن تا رسیدن به سن بلوغ در خاندان تاکدا باقی بماند.
بسوی قدرت > تصرف ولایت مینو

در ۱۵۶۱ سایتو یوشیتاتسو (رهبر خاندان سایتو و برادرزن نوبوناگا) درگذشت و پسرش سایتو تاتسواوکی جانشین وی شد. پس از آنکه نوبوناگا و توکوگاوا ایه‌یاسو توانستند خاندان ایماگاوا را شکست دهند، نوبوناگا در موقعیت امن‌تر و قوی‌تری قرار گرفت و تمرکز خود را به همسایه شمالی‌اش ولایت مینو معطوف کرد. نوبوناگا بهانهٔ حمله را انتقام قتل پدرزنش از نوه و وارثِ قاتل او اعلام کرد و به ولایت مینو حمله کرد. در ۱۵۶۷ نیروهای نوبوناگا به هدف نابودی سایتو تاتسواوکی به محاصره قلعه اینابایاما دست زدند که در نهایت موجب سقوط قلعه و تصرف ولایت مینو شد. بدین ترتیب نوبوناگا به دایمیوی دو ولایت اُواری و مینو تبدیل شد.
به سوی سلطه بر ژاپن > وضعیت پایتخت

در کیوتو قدرت اصلی در دست خاندان میوشی و رهبر آن میوشی ناگایوشی از اهالی ولایت آوا بود. وی به هدف متحد کردن ژاپن رژیمی را به وجود آورده بود که بعدها نوبوناگا با متحد کردن ولایت‌های مختلف توانست آن را توسعه دهد. ناگایوشی به قدری قدرت گرفته بود که توانست ۱۰ ولایت را تصرف کند و اکثر این ولایت‌ها در اطراف پایتخت قرار داشتند. این در حالی بود که دایمیوی پرقدرتی مانند تاکدا شینگن در همان زمان تنها صاحب دو ولایت بود. ناگایوشی توانسته بود شوگون سیزدهم آشیکاگا یوشی‌ترو را دست‌نشاندهٔ خود کند. پس از مرگ ناگایوشی در سال ۱۵۶۴، خاندان میوشی رهبری میوشی یوشیتسوگو پسرخواندهٔ وی را پذیرفت. با این حال، از آنجا که یوشیتسوگو جوان بود، امور خاندان، توسط سه نفر که به سه ژنرال میوشی شهرت دارند، اداره می‌شد.
شوگون سیزدهم، آشیکاگا یوشی‌ترو، که آلت دست میوشی ناگایوشی شده بود پس از مرگ وی فرصت را مناسب دید و به تقویت قدرت شوگون‌سالاری پرداخت. وی با تاکدا شینگن، اوئسوگی کنشین و آساکورا یوشی‌کاگه و سایر دایمیوها به‌طور پنهانی تماس برقرار کرد و از آن‌ها خواست که به پایتخت بیایند. سه ژنرال میوشی و ملازم پرقدرت خاندان میوشی ماتسوناگا هیساهیده چنین اقداماتی را خطرناک یافتند و در روز ۱۹ مه ۱۵۶۵ کودتایی را ترتیب داده و یوشی‌ترو را در محل اقامتش به قتل رساندند. سه سال بعد از این واقعه در سال ۱۵۶۸ خاندان میوشی پسرعموی شوگون سیزدهم به نام آشیکاگا یوشی‌هیده را به عنوان شوگون چهاردهم به منصب رساندند.
به سوی سلطه بر ژاپن > تسخیر پایتخت

در ۱۵۶۸ میلادی، برادر کوچکتر شوگون سیزدهم، آشی‌کاگا یوشی‌آکی پس از آنکه درخواست کمکش توسط دیگر دایمیوها رد شد، از نوبوناگا درخواست کرد که به کیوتو لشکرکشی کند. یوشی‌آکی می‌خواست که انتقام خون برادرش را از قاتلان وی و همچنین شوگون چهاردهم آشی‌کاگا یوشی‌هیده بگیرد. نوبوناگا توافق کرد که یوشی‌آکی را به عنوان شوگون جدید منصوب کند تا بتواند از این فرصت برای ورود به کیوتو، استفاده کند.
نوبوناگا به کیوتو رسید و خاندان میوشی را از آن شهر اخراج کرد. وی یوشی‌آکی را به عنوان شوگون پانزدهم به منصب رساند. نوبوناگا منصب معاون شوگون (کانری) را که از طرف شوگون پانزدهم به وی پیشنهاد شده بود نپذیرفت و پس از مدتی شروع به محدود کردن قدرت شوگون کرد. نوبوناگا در آغاز سال ۱۵۷۰ فرمانی با ۵ ماده به شوگون نوشت که اعمال شوگون را تحت کنترل نوبوناگا درمی‌آورد.
به سوی سلطه بر ژاپن > نخستین محاصره

مقالهٔ اصلی: حلقه محاصره نوبوناگا § اولین محاصره
در آوریل ۱۵۷۰ نوبوناگا از تمامی دایمیوهای اطراف پایتخت درخواست کرد که به منظور ادای احترام به امپراتور و شوگون در پایتخت حضور یابند. در واقع نوبوناگا به این بهانه می‌خواست دریابد که چه کسانی از امر وی سرپیچی می‌کنند و بدین وسیله دوست را از دشمن تفکیک دهد. تنها کسی که به دعوت وی پاسخ نداد آساکورا یوشی‌کاگه دایمیوی ولایت اچیزن بود. خاندان آساکورا همواره با خاندان آشیکاگا روابط دوستانه‌ای داشتند و شوگون قبل از اینکه از نوبوناگا درخواست لشکرکشی به پایتخت کند از آساکورا یوشی‌کاگه درخواست کمک کرده بود، اما یوشی‌کاگه به علت درگیری در جنگ‌های داخلی فرصت یاری رساندن به شوگون را نداشت. نوبوناگا نگران بود که یوشی‌کاگه با شوگون جدید متحد شده و علیه وی اقدام کنند؛ به همین جهت به‌سرعت حمله به قلمرو خاندان آساکورا در ولایت اچیزن را آغاز کرد. در این حمله سپاه توکوگاوا ایه‌یاسو نیز با سپاه وی همراه بود. اودا توانست یکی از قلعه‌های مهم خاندان آساکورا را متصرف شود.
مسیری که او انتخاب کرده بود از قلمروی خاندان آزای، ولایت اومی، می‌گذشت. سپس نوبوناگا به قصد تصرف قلعه اصلی این خاندان، قلعه ایچیجودانی، سپاهش را به حرکت درآورد. نوبوناگا خواهرش اوایچی را به عقد آزای ناگاماسا (دایمیوی ولایت اومی) درآورده و با این ولایت روابط سیاسی برقرار کرده بود. از طرف دیگر خاندان آزای با خاندان آساکورا از قدیم روابط گرمی داشتند و هم‌پیمان بودند. در حین حرکت به اطلاع نوبوناگا رساندند که آزای ناگاماسا به وی خیانت کرده و به یاری خاندان آساکورا شتافته و سپاهش را به قصد حمله به نوبوناگا به حرکت درآورده است. از سوی دیگر یک سپاه نیز حمله به سپاه نوبوناگا را آغاز کرد. بدین صورت نوبوناگا از طرف غرب و شرق و جنوب مورد محاصره قرار گرفت (در سمت شمال وی دریا بود). در این هنگام نوبوناگا که نگران شکست و عواقب آن ازجمله سقوط پایتخت به دست سپاه مشترک آزای–آساکورا بود، دست به اقدام عجیبی زد. او خود به همراه چند سپاهی دیگر از منطقه به‌طور پنهانی عقب‌نشینی کرد و ژنرال ارشدش تویوتومی هیده‌یوشی و متحدش توکوگاوا ایه‌یاسو را در منطقه باقی گذاشت. پس از آن خود را به پایتخت رسانده و به تجدید قوا و جمع‌آوری سپاه پرداخت.
به سوی سلطه بر ژاپن > ترور

در هنگامی که نوبوناگا در حال تجهیز قوا برای حمله مجدد بود، در ۲ ژوئیه سال ۱۵۷۰ میلادی روز نوزدهم در حال حرکت در جاده، از فاصله تقریباً ۲۰ متری شخصی بنام سوگیتانی زنجوبو با تفنگ دو تیر به سمت وی شلیک کرد که بر اثر آن نوبوناگا تنها یک خراش سطحی برداشت. سوگیتانی زنجوبو سپس بلافاصله از محل گریخت. این حادثه به عنوان اولین اقدام برای ترور یک شخصیت سیاسی توسط تفنگ در تاریخ ژاپن شناخته می‌شود.