stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کامیلو تورس رسترپو
زندگی‌نامه > جبهه متحد

رژیم جبهه‌ملی، کامیلو تورس را در ژانویه ۱۹۶۴ بر آن داشت تا Frente Unido del Pueblo (جبهه متحد خلق) را تأسیس کند، جنبشی در مخالفت با ائتلاف احزاب سنتی. تورس به خانه ماروکین و دوستش ماریا آرانگو رفت تا با حزب کمونیست تماس برقرار کند. جلسه‌ای با هدف ایجاد یک پلت‌فرم سیاسی با مشارکت MOEC، جوانان MRL, JUCO و برخی از گروه‌های دانشجویی از دانشگاه لوس آندس برگزار شد. اما، سلسله مراتب کلیسای کلمبیا با ارائه پیشنهاد ESAP برای پوشش هزینه‌های سفر، سعی کردند تورس را ترغیب به سفر به لوون کنند. با این‌حال، جلسه‌ای که برای ادای احترام به تورس توسط دانشجویان دانشگاه ملی برگزار شد، او را از این سفر منصرف کرد. اگرچه تورس هنوز از نظر سیاسی فعال نبود و مرام سیاسی روشنی نداشت، اما به محبوبیت زیادی دست یافته بود.
تورس تلاش کرد تمام مخالفان آن زمان (آناپو، MRL و حزب کمونیست کلمبیا) را گرد هم بیاورد. با این‌حال، او به دلیل خداناباوری ایدئولوژیش خود را مارکسیست معرفی نکرد، بلکه چندین نکته را به خود کاتولیکیسم مرتبط کرد.
در ژوئن ۱۹۶۵، تورس توسط مافوق کلیسایی خود، کاردینال کونچا، به موقعیت غیر روحانی تنزل یافت؛ زیرا اعمال و آموزه‌هایش بخشنامه سال ۱۹۳۷ پاپ پیوس یازدهم و محکومیت کمونیسم الحادی توسط کلیسای کاتولیک را نادیده می‌گرفت. همان مواردی که بعداً در دو سند در مورد خطاهای الهیات آزادیبخش توسط پاپ ژان پل دوم در تجمعات و مراسم‌های مذهبی سالهای ۱۹۸۴ و ۱۹۸۶اعلام و تأیید شد.
زندگی‌نامه > رزمنده کاتولیک

در ELN، تورس به عنوان یک عضو رده پایین کار کرد و از دیدگاه مارکسیستی-مسیحی کمک‌های معنوی و ایدئولوژیک ارائه می‌کرد. با این‌حال، عملکرد او به عنوان یک چریک ضعیف بود، زیرا او به آموزش‌های سخت و حمل سلاح عادت نداشت، و یک همرزمش به او کمک می‌کرد؛ لذا به سختی به او یک سلاح سبک دادند و روی کمک معنوی و عقیدتی‌اش و همچنین اینکه آشپز خوبی بود تأکید می‌شد. او در اولین تجربه رزمی خود، زمانی که ELN یک گشتی ارتش ملی را درکمین انداخت، جان باخت. پس از مرگش، کامیلو تورس به‌طور رسمی از جان‌باختگان ELN لقب گرفت.
درگذشت

تورس در ۱۵ فوریه ۱۹۶۶ در سان ویسنه ده چوکوری، پس از نبرد با نیروهای تیپ پنجم از بوکارامانگا، به رهبری سرهنگ آلوارو والنسیا توار، که از قضا سال‌ها قبل از آن دوست دوران کودکی او بود، درگذشت. ارتش ملی جسد را در یک مکان استراتژیک جدا از سایر گورهای دسته‌جمعی مخفی کرد و مکان آن برای مردم فاش نشد. مراسم تدفین نمادین در کلیسای سن دیگو وهمچنین مراسمی در محوطه دانشگاه ملی کلمبیا برگزار شد.
مدتی بعد ژنرال آلوارو والنسیا توار در مصاحبه‌ای با مجله Semana فاش کرد که جسد کامیلو تورس سه سال پس از دفن او نبش قبر شده و بقایای او پس از سوزاندن به بوکارامانگا منتقل شد. این همان جایی بود که قبلاً با تلاش‌های خود ژنرال، معبد نظامی تیپ پنجم ارتش ملی ایجاد شد و اولین مکانی که در آن معبد اشغال شد متعلق به کامیلو تورس بود. ژنرال بازنشسته مکان دقیق محل را فاش نکرد.
کامیلو تورس (در مرکز، به طرفین نگاه می‌کند) با دانش آموزان راهپیمایی می‌کند
تورس در میان روستائیان کلمبیا
نمادی در احترام به کامیلو تورس واقع در دانشگاه ملی کلمبیا.
اد و لورن وارن

| اد وارِن | اد وارِن |
| --- | --- |
زادهٔ: ۷ سپتامبر ۱۹۲۶
درگذشت: ۲۳ اوت ۲۰۰۶ (۷۹ سال)
ملیت: آمریکایی
| لورِن وارِن | لورِن وارِن |
| --- | --- |
وارن در سال ۲۰۱۳: وارن در سال ۲۰۱۳
زادهٔ: ۳۱ ژانویهٔ ۱۹۲۷ ‏(۹۷ سال)
درگذشت: ۱۸ آوریل ۲۰۱۹
ملیت: آمریکایی
دیگر نام‌ها: لورن ریتا موران
پیشه(ها): نویسنده، نقاش، محقق مسائل فراطبیعی
سازمان: مؤسسه تحقیقات روانی نیوانگلند
وبگاه: tonyspera.com
«ادوارد وارن ماینی» (زاده ۷ سپتامبر ۱۹۲۶ – درگذشت ۲۳ اوت ۲۰۰۶) و «لورن ریتا وارن» (زاده ۳۱ ژانویه ۱۹۲۷ – درگذشت ۱۸ آوریل ۲۰۱۹)، یک زوج محقق و نویسنده آمریکایی در زمینه مسائل فراطبیعی بودند که ادعا می‌کردند با موارد برجسته و دلهره آور و جنایت ارتباط داشتند. ادوارد یک شیطان‌شناس و نویسنده خودآموخته و خودآگاه بود. لورن اظهار داشت که روشن بین و یک واسطه روحی است که می‌توانست ارواح را ببیند.
این زوج بخاطر همکاری که باهم داشتند، شهرت خود را به (وارن) تغییر دادند تا بهتر شناخته شوند. این زوج تا جایی که مردم می‌شناسند زوجی بودند که به شدت به خدا و شیاطین باور داشتند و از روی آنها کارهای خود را انجام می‌دادند.
سری فیلم های احضار به نوعی اشاره به اتفاقاتی که در زندگی این زوج افتاده دارد
انتقادات

طبق مصاحبه ای در سال 1997 با کانکتیکات پست ، استیو نوولا و پری دی آنجلیس شکاکان در مورد وارن ها برای انجمن شکاکی نیوانگلند (NESS) تحقیق کردند . آنها این زوج را افرادی خوشایند می دانستند، اما ادعای آنها درباره شیاطین و ارواح "در بهترین حالت، به عنوان روایتگر داستان های بی معنی ارواح، و در بدترین حالت، کلاهبرداری های خطرناک" است. آنها تور 12.50 دلاری را انتخاب کردند و تمام شواهدی را که وارن ها برای وجود ارواح و ارواح داشتند، بررسی کردند. آن‌ها فیلم‌ها را تماشا کردند و بهترین شواهدی را که وارنز در اختیار داشت، بررسی کردند. "نتیجه گیری آنها: همه چیز مبهم است." آنها خطاهای رایج در عکاسی با فلاش و هیچ چیز غیرعادی و بدی در اشیائی که وارن ها جمع آوری کرده بودند، پیدا نکردند. به گفته نوولا، "آنها... هزاران داستان درباره شواهدی دارند که از بین رفته اند... آنها تحقیقات علمی خوبی انجام نمی دهند؛ آنها یک نتیجه گیری از پیش تعیین شده دارند که به معنای واقعی کلمه و از نظر مذهبی به آن پایبند هستند." وارن ها از اینکه شکاکان کارشان را جدی نگرفتند آسیب دیدند. لورین وارن گفت که مشکل پری و استیو "این است که آنها تحقیقات خود را بر اساس وجود خدا قرار نمی دهند". نوولا پاسخ داد: "برای انجام تفکر انتقادی و محکم، به کارگیری استعدادهای فکری و رسیدن به نتیجه ای که در واقع واقعیت را منعکس می کند، کار لازم است... این کاری است که دانشمندان هر روز انجام می دهند و این همان چیزی است که شکاکان از آن حمایت می کنند."
در مقاله‌ای برای Sydney Morning Herald که بررسی می‌کرد که آیا فیلم‌های ماوراء طبیعی واقعاً بر اساس رویدادهای واقعی هستند یا خیر، از این تحقیق به عنوان شاهدی بر خلاف آن استفاده شد. همانطور که از Novella نقل شده است، "آنها [وارن ها] ادعا می کنند که شواهد علمی دارند که در واقع وجود ارواح را اثبات می کند، که به نظر می رسد یک ادعای آزمایشی است که می توانیم دندان های تحقیق خود را در آن فرو ببریم. چیزی که ما پیدا کردیم یک زوج بسیار خوب بود، برخی افراد واقعاً صادق، اما مطلقاً هیچ مدرک قانع‌کننده‌ای ندارند...»  در حالی که نه دی آنجلیس و نه نوولا فکر نمی‌کردند وارن‌ها عمداً به کسی آسیب برسانند، آنها احتیاط کردند که ادعاهایی مانند ادعای وارن ها باعث تقویت توهمات و سردرگمی مردم در مورد حقیقت سنجی علمی مشروع می شود
تحقیقات برجسته > آنابل...

مطابق با وارن‌ها، در سال ۱۹۷۰، دو هم اتاقی ادعا کردند عروسک دزدیده شده‌شان که توسط روح دختری جوان که نامش آنابل هیگینز است، تسخیر شده‌است. این زوج این عروسک را تحویل گرفتند و به آن دو گفتند که توسط یک روح تسخیر شده و آن را در موزه اسرارآمیز در خانه خود در محفظه ای مقدس که از کلیسای ترینتی گرفته شده نگهداری می‌کنند و فیلم‌هایی در ژانر ترسناک به ترتیب احضار ۱، احضار ۲، احضار ۳،آنابل ۱، آنابل ۲، آنابل به خانه می‌آید، در واقع بر اساس این داستان ساخته شده‌اند.
تحقیقات برجسته > خانواده پرون

در سال ۱۹۷۱، این زوج در هاریسویل (رود آیلند)، با «خانواده پرون» دیدار کردند که ادعا کردند در خانه‌ای زندگی می‌کنند که توسط جادوگری که در قرن نوزدهم در آنجا زندگی می‌کرده تسخیر شده‌است. پس از مطالعه و تحقیق، آن‌ها پی بردند که جادوگری به نام «بتشیبا شرمن» در آنجا نفرین شده‌است و به خاطر همین، هر کس که به آنجا می‌آمد کشته می‌شد.
بر اساس آن در سال ۲۰۱۳، فیلم احضار ساخته شد.
لورن وارن نیز در مستند تلویزیونی تک‌جلوه پدیدار شد اما در برنامه یواس‌ای تودی گزارشگر این برنامه به خاطر دلسوزی واقعیت داستان این مستند را پوشاند.[نیازمند منبع]در سال ۲۰۱۱، آندریا پرون کتابی را در این مورد با نام (خانه تاریکی، خانه روشنایی، جلد اول) بر اساس داستان واقعی نوشت.
تحقیقات برجسته > امیتی ویل

وارن‌ها احتمالاً بیشتر بخاطر درگیری در پرونده وحشت امیتی ویل در سال ۱۹۷۶ شناخته می‌شوند که در آن زوج، جورج و کتی لوتز ساکن نیویورک ادعا کردند که خانه آنها توسط یک حضور خشونت بار و شیطانی به شدت تحت تأثیر قرار گرفته‌است که سرانجام آنها را از خانه خود بیرون کشید. نویسندگان توطئه ترسناک امیتی ویل، استفان و روکسان کپلان، این پرونده را «کلاهبرداری» توصیف کردند. لورن وارن به خبرنگار روزنامه اکسپرس تایمز گفت که وحشت امیتی ویل فریب نیست. این داستان برای کتاب وحشت امیتی ویل (۱۹۷۷) بود و در فیلم‌های وحشت امیتی ویل و وحشت امیتی ویل ۲ با همین نام اقتباس شد و در عین حال به عنوان الهام بخش‌ترین سری فیلم‌های بعدی نیز عمل کرد. نسخه وقایع وارن‌ها تا حدودی اقتباس شده و در دنباله آغازین فیلم احضار ۲ به تصویر کشیده شده‌است. به گفته بنیامین رادفورد، این داستان «توسط شاهدان عینی، تحقیقات و شواهد پزشکی قانونی رد شد». در سال ۱۹۷۹ وکیل ویلیام وبر اظهار داشت که وی، جی آنسون و اشغالگران «داستان ترسناک» را بر بسیاری از بطری‌های شراب «اختراع کرده‌اند».
تحقیقات برجسته > آنفیلد پولترژئیست

در اواخر دهه ۱۹۷۰، وارن‌ها ادعا کردند که خانواده ای در حومه شهر لندن در شمال لندن در اثر فعالیت‌های چند قطبی تحت تعقیب قرار گرفته‌اند. در حالی که تعدادی از ناظران مستقل این حادثه را به عنوان فریبکاری که توسط کودکان «دارای کمبود توجه» انجام می‌شد، رد کردند.
وارن‌ها معتقد بود که این مورد «تسخیر توسط شیطان» است. داستان الهام بخش فیلم احضار ۲ بود، هرچند منتقدین می‌گویند که وارن‌ها «به مراتب کمتر از آنچه در فیلم به تصویر کشیده شده» درگیر شده بودند و در واقع تا به حال از صحنه دعوت نشده بودند و از ورود به خانه امتناع می‌کردند.
تحقیقات برجسته > خانه اسندکر

در سال ۱۹۸۶، اد و لورن وارن وارد خانه اسندکر شدند، یک خانه که در تشییع جنازه اخیر اعلام کردند با شیاطین آلوده شدهاست. این پرونده در کتاب ۱۹۹۲ در یک مکان تاریک:داستان یک کارایی واقعی نشان داده شده‌است. سریال تلویزیونی تسخیرشده (فیلم ۱۹۹۹) نیز باعنوان همین داستان ساخته شد. جن‌زدگی در کنتیکت، فیلمی که بسیار با استناد به نسخه وقایع وارن‌ها و کارگردانی پیتر کورنول ساخته شده، در سال ۲۰۰۹ منتشر شد. نویسنده ترسناک ری گارتون، که گزارشی راجع به تعقیب و گریز از خانواده اسندکر در ساتینگتون کانکتیکت نوشت، بعداً صحت حساب‌های موجود در کتاب خود را زیر سؤال برد و گفت: «خانواده درگیر که مشکلی جدی مانند اعتیاد به مواد مخدر و الکل داشتند،نتوانستند داستان خود را مستقیم نگه دارند و من بسیار ناامید شدم؛ نوشتن کتاب غیرداستانی کار سختی است وقتی همه افراد داستان‌های مختلفی را برای شما بازگو می‌کند».
تحقیقات برجسته > شیاطین

در سال ۱۹۸۱، آرنی جانسون متهم قتل همخانه خود، آلن بونو بود. اد و لورن قبل از این اتفاق با مکالمه برادر کوچکترش، فیانسیه جانسون فهمیدند که وی جن زده شده‌است. سپس در محاکمه، جانسون قصد داشت تا ادعا کند گناهکار یا شخص جن زده‌ای نبوده ولی ناموفق بود. در سال ۱۹۸۳، کتاب شیطان‌شناسی در کانتکتیکات توسط گرالد بریتل نوشته شد و در آن کتاب تقاضا شد که این سوژه شرح داده شود و در سال ۲۰۲۱ فیلم احضار۳ دربارهٔ این اتفاق ساخته شد.
تحقیقات برجسته > پروژه‌های دیگر

تسخیر خانواده اسمرل که در سال ۱۹۹۱ فیلمی با نام تسخیر شده برای آن ساخته شد.
قبرستان یا گورستان یونیون که در آن روح زنی سفیدپوش قبرستان را تسخیر می‌کرد، همه فکر می‌کردند این افسانه است اما اد ادعا کرد که روح را دیده و حتی از او فیلم گرفته‌است و فیلم دارد. اد در سال ۱۹۹۲ در این باره کتابی با نام گورستان نوشت.
گرگینه که در سال ۱۹۹۱ دربارهٔ آن کتابی نوشتند و در آن کتاب گفته شد که شیطان به شکل گرگینه ای شده‌است. وجود این گرگینه نیز در فیلم آنابل به خانه برمیگردد شناخته شده به عنوان «آدم اهریمنی» به‌طور مختصر بود.
محفظه آنابل که توسط آنها از کلیسای ترینیتی برداشته شده‌است.
عروسکی که اگر در کنار شما بخوابد می‌تواند باعث ایست قلبی و تنفس و حتی مرگ شما شود. (عروسک سایه)
قبرستان مری ویل که لورن در آنجا برخاستن ارواح مرده را توسط آنابل دید و حتی نزدیک بود آنها باعث مرگ شوهرش، اد شوند.
مرد قایقران که اگر باجش را نمی‌دادی، به جای چشم‌هایت سکه می‌گذاشت.
همچنین در موزه آنها نیز جعبه موسیقی خانواده پرون، سامورایی، ارگ/پیانویی که خود به خود نواخته می‌شود، میمون اسباب بازی، آینه احضار، کتاب سگ سیاه، بت شیطانی، تابوت خون‌آشام و آجری از رهبر بُرلی یافت می‌شود.
مانفرد والتر

مانفرد والتر (به آلمانی: Manfred Walter) بازیکن فوتبال و هافبک اهل آلمان شرقی بود که از سال ۱۹۶۵ میلادی عضو تیم ملی فوتبال آلمان شرقی بوده‌است. وی در ۱۶ بازی ملی حضور داشته و در بازی‌های ملی‌اش گلی به ثمر نرساند. مانفرد والتر آخرین بازی ملی خود را در سال ۱۹۶۷ میلادی انجام داد.
موزه ملی زنان هنرمند

مکان تاریخی در ایالات متحده آمریکا
| 0 | 1 |
| --- | --- |
Masonic Temple: Masonic Temple
ثبت ملی اماکن تاریخی ایالات متحده: ثبت ملی اماکن تاریخی ایالات متحده
 :  
National Museum of Women in the Arts: National Museum of Women in the Arts
نمایش نقشه مرکز واشینگتن، دی.سینمایش نقشه ایالات متحده آمریکا: نمایش نقشه مرکز واشینگتن، دی.سینمایش نقشه ایالات متحده آمریکا
موقعیت: 1250 New York Ave NW, Washington, District of Columbia
مختصات: ۳۸°۵۴′۰″ شمالی ۷۷°۱′۴۶″ غربی﻿ / ﻿۳۸٫۹۰۰۰۰°شمالی ۷۷٫۰۲۹۴۴°غربی﻿ / 38.90000; -77.02944
مشاحت: ۰٫۳ جریب فرنگی (۰٫۱۲ هکتار)
ساخت: 1903
معمار: Wood, Donn & Deming
سبک معماری: Classical Revival
ش. منبع ثبت ملی: 86002920
افزوده‌شده به فهرست ملی: February 18, 1987
موزه ملی هنر زنان (به انگلیسی: National Museum of Women in the Arts)یک موزه خصوصی و غیرانتفاعی در آمریکا است که در سال ۱۹۸۱ در واشینگتن دی سی توسط والس و ولمینا کول هالدی تشکیل شد. موزه ملی هنر زنان عمده‌ترین موزه در جهان است که فقط به دستاوردهای هنری زنان در زمینه هنرهای بصری، نمایشی و ادبی پرداخته‌است. در پنج سال نخست این موزه آثار زنان هنرمند را به‌طور موقت در محوطه قصر مسکونی هالدی به نمایش گذاشت.
این موزه از سال ۱۹۸۷ که برای اولین بار درهای خود را برای بازدید عموم باز کرد، بیش از ۴۵۰۰ اثر نقاشی، مجسمه، هنر تزیینی را جمع‌آوری کرده‌است. از جمله آثار هنرمندانی مانند مری کسات، فریدا کالو، و لوئیز الیزابت ویژه لوبرن در آن قرار دارند.
موزه ملی هنر زنان در ۹ ژانویه ۲۰۱۵ برای موفقیت در به انجام رساندن مأموریت خود جایزه سیمون دو بووار را نصیب خود کرد.
محمد مجلسی

| محمد مجلسی | محمد مجلسی |
| --- | --- |
دادستان کل کشور (ایران): دادستان کل کشور (ایران)
دوره مسئولیت ۱۳۳۷ – ۱۳۴۲: دوره مسئولیت ۱۳۳۷ – ۱۳۴۲
پس از: جواد عامری
پیش از: عبدالحسین علی‌آبادی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۲۸۰ خورشیدی ایران
درگذشته: ۱۳۵۰ ایران
ملیت:  ایران
پیشه: حقوقدان. استاد دانشگاه
محمد مجلسی (زاده ۱۲۸۰ در رشت – درگذشته ۱۳۵۰ در تهران) حقوق دان و و به مدت ۵ سال از ۱۳۳۷ تا ۱۳۴۲ دادستان کل کشور بود.
تولد و تحصیلات

پدرش محمد باقر مجلسی (شریعت گیلانی) از نوادگان علامه محمد باقر مجلسی بود. دوره‌های ابتدایی و متوسطه را در تهران، از جمله در مدرسه آلیانس تهران گذارند. در سال ۳–۱۳۰۲ (ش) دوره مدرسه عالی علوم سیاسی و دوره عالی حقوق را به پایان رساند و لیسانس قضایی دریافت کرد و در دوره پنجم فارغ‌التحصیل مدرسه حقوق شد. مدتی در دانشگاه پاریس (سوربن) در دوره دکتری حقوق تحصیل کرد.
فعالیت‌های کاری

مجلسی ابتدا به استخدام وزارت خارجه درآمد اما به دعوت علی اکبر خان داور به وزارت دادگستری منتقل شد و بعدها به عنوان دادستان کل کشور و رئیس دادگاه عالی انتظامی قضات خدمت کرد. وی در چندین نشست سازمان ملل در زمینه مسائل حقوقی از جمله اولین کنگره جرایم سازمان ملل در سال ۱۳۳۴ (ش) در ژنو نماینده ایران بود.
عناوین شغلی او عبارتند از: بازپرسی شعبه تهران، بازپرس مشهد، دادستان مشهد، معاون بازرسی کل، مدیر بازرسی کل، دادستان تهران (۱۳۲۵ ش)، دادیار دیوان عالی کشور، مستشار دیوان عالی کشور، رئیس شعبه دیوان عالی کشور، رئیس اداره حقوقی دادگستری، مدیر کل قضایی، معاون وزارت دادگستری، کفیل وزارت دادگستری (۱۳۳۶ ش)، رئیس ۲ شعبه شامل شعب ۷ و ۸ دیوان عالی کشور (به‌طور همزمان)، معاون اول دادستان کل کشور، معاون پارلمانی وزارت دادگستری، رئیس شعبه چهارم دیوان عالی کشور، دادستان کل کشور، رئیس دادگاه عالی انتظامی قضات (۱۳۴۵ ش)، عضو نیمه وقت هیئت علمی دانشکده حقوق دانشگاه ملی ایران (شهید بهشتی کنونی).
محمد مجلسی در سال ۱۳۴۸ (ش) بازنشسته شد و در سال ۱۳۵۰ (ش) در تهران درگذشت.
منطقه دشتی

برای شهرستانی به همین نام، شهرستان دشتی را ببینید.
دشتی یا منطقهٔ دشتی سرزمینی تاریخی فرهنگی، قدیمی و وسیع در میانه استان بوشهر که عملاً شهرستانهای دشتی و دیر و چه بسا فراتر از آن را در بر می‌گیرد. دشتی منطقه‌ای فرهنگی زبانی که مهم‌ترین هویت آن گویش دشتی و هسته سرزمینی آن ناحیه مندستان (امروزه بخش کاکی و بخش بردخون) می‌باشد. در مرتبه بعد اشتراکات فرهنگی را شامل می‌شود.
موقعیت تاریخی

سرزمین دشتی از زمان ساسانیان و در دوره اسلامی جزئی از ایالت فارس بوده از توابع ولایت یا کوره اردشیر بوده است. در دوره زندیه به این نام در منابع بچشم می‌خورد و در عهد قاجار ناحیه ای از گرمسیرات فارس به مرکزیت کاکی بوده و خود شامل ۵ بلوک یا ناحیه بوده است. از شرق به بلوک گله دار، از شمال به بلوک فراشبند و کازرون و خشت و از مغرب و جنوب به دشتستان و خلیج فارس منتهی می‌شده است. درازی آن از ناحیه بردستان تا تنگ ارم ناحیه بلوک ۳۶ فرسنگ و پهنای آن از سه گاه طسوج تا کلات ناحیه ماندستان ۱۸ فرسنگ می‌باشد. بلوکهای پنجگانه آن: بردستان (شرق کاکی قصبه آن بردستان و بندر دیر بوده است در جنوب بلوک سنا منتهی به خلیج فارس)، بلوک (منطقه کوهستانی در شمال بلوک طسوج منتهی به فراشبند، کازرون، خشت و دشتستان)، سنا (در شمال بلوک مندستان و جنوب بلوک طسوج)، طسوج (منطقه کوهستانی قصبه آن تنگ باغ بوده در جنوب ناحیه بلوک و شمال سنا منتهی به فراشبند) و مندستان (ناحیه مرکزی دشتی در غرب بلوک سنا منتهی به دشتستان و خلیج فارس)) بوده است.
ناحیهٔ ماندستان که به نوشتهٔ فسایی، شالوده و بنیان بلوک دشتی بوده، در دورهٔ قاجار، یکی از نواحی پنج‌گانهٔ آن بلوک به‌شمار می‌رفته است.
در جریان جنگ جهانی اول (۱۹۱۴–۱۹۱۸) اهالی دشتی سهم عمده‌ای در مبارزات علیه انگلیس داشتند. در دورة پهلوی دوم سواحل خلیج‌فارس را از جنوبِ ناحیة تنگستان تا نزدیک بندر کنگان، شامل دهستانهای لاور، کبکان، بردخون و دیّر، سواحل دشتی گفته می‌شد، علاوه بر خرما در این ناحیه کشت برنج نیز رواج داشت.
از قدیم محل مراوده آشوریان بابل سومر و اکد و رفت وآمد فینیقیان و تدمیریان بوده در دوره عیلامیان و هخامنشی و سلوکی و اشکانی و ساسانی از مناطق آباد بوده است؛ و آثاری از این دوره ساسانی بجا مانده است. نپارخوس فرمانده اسکندر از این منطقه عبور کرده است؛ و در دوره ساسانی بتانه بندر آباد دشتی بوده است. سال ۱۸ یا ۱۹ قمری همراه با جنوب ایران با فرماندهی عثمان بن ابی العاص بدست مسلمانان افتاد.
در حدود سال ۶۰۰ قمری فردی به نام فارس بن شهوان الضیغمی الشمری همراه قبیله اش از نجد عربستان و از طریق خور العدید در جنوب قطر به سیراف هجرت کرده و پس از مدتی و با اجازه اتابکان فارس توانست همراه قبیله اش به نواحی دشتی کوچ کند. نوادگان او توانستند مقام ضابطگی و فرمانروایی بلوکات دشتی به دست آورند و تا امروز غالب جمعیت منطقه دشتی را همین قبیله تشکیل می‌دهند. بعد از هجرت این قبیله قبایل دیگری نیز به این منطقه کوچ کردند که غالب آنها قبایل عرب تبار می‌باشند.
ناحیه سرزمینی

منطقه دشتی یا دشتی شامل: شهرستان‌های دشتی، دیر و جم در استان بوشهر بوده است؛ که از جمله مناطق با سابقه تاریخی، قومی و فرهنگی ایران زمین است. این منطقه یکی از بلوکات فارس بوده و دارای فرهنگ و گویشی ماندگار است که امروزه این منطقه فرهنگی شهرستان دشتی، و شهرستان دیر را در بر می‌گیرد و تا حدودی در شهرستانهای تنگستان و کنگان و جم نیز شواهد فرهنگی و گویشی دارد. بسیاری از اهالی دشتی به کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس مثل کویت و قطر و شهرهایی چون بوشهر، گناوه و برازجان مهاجرت کرده‌اند و شواهد فرهنگی و گویشی آن در این‌جاها نمایان است. هسته فرهنگی و اقلیمی منطقه دشتی سرزمین مندستان است که سرزمین دو طرف رودخانه مند در دو شهرستان دیر و دشتی است.
این ناحیه دارای شش منطقه کوهستانی می‌باشد شامل:
کوه نمک در مجاورت شهر کاکی
کوه بیرمی در مجاورت شهر خورموج
کوه خارتنگ در مجاورت بخش شنبه و طسوج
کوه خاکی در مجاورت روستای حسین
کوه درنگ یا امیر دیوان در مجاورت شهر بردخون
کوه مند دشتی با وسعت حدود ۹۰ هزار هکتار، بزرگ‌ترین رشته کوه استان بوشهر است. کوه مند همچون شبه جزیره در یک سمت آن دریا و در سمت دیگر آن بدون متصل بودن به هیچ کوهی، دشتِ دشتی قرار دارد که از این رو در ایران منحصر به فرد می‌باشد.
طبیعت

رودخانه‌های دائمی مند، دشت پلنگ و رودخانه شیرین باغان نیز از رودهای دایمی در شهرستان دشتی هستند.
مهم‌ترین محصولات زارعی گندم آبی، گوجه فرنگی، جالیز، کنجد، پیاز، سیب زمینی، گندم دیم، سبزیجات، مرکبات، نخیلات (دیم و آبی) و کنار پیوندی می‌باشد.
مردمشناسی

منطقه دشتی همواره مرکز علم و ادب و فرهنگ بوده است. وجود مراکز و حوزه‌های متعدد علمیه، دارالعلم‌ها، مساجد و مکتب خانه‌ها از قدیم الایام در نقاط مختلف دشتی از خورموج تا بردخون، از درازی تا گنخک، از شنبه تا بردستان، از میانخره تا کاکی و… دلیلی بر این مدعاست. به سبب همین تاریخ بی بدیل و وجود ده‌ها عالم و شاعر و نویسنده و محقق و استاد و روحانی و مبارز و شهید این منطقه بوده که منطقه دشتی (و شهرستان دشتی) به عنوان «نگین فرهنگی جنوب» معرفی شده است.
مردم دشتی از قدیم به داشتن ادب و مهمان نوازی و سلحشوری و آزادگی شهره بوده و هستند. مردم این منطقه در امر آموزش و تحصیل و امور ادبی و فرهنگی و مذهبی همواره سرآمد و پیشتاز بوده‌اند، به گونه ای که اولین مورخ، شاعر (چه در زمینه کلاسیک و چه در زمینه شعر محلی)، روزنامه‌نگاری، ادبیات داستانی، تبلیغ دین و عرصه شهادت و ایثار و انقلاب در استان بوشهر از این دیار برخواسته اند.
عمده طوایف مردم دشتی شامل: عمرانی (در شهرستان دیر) - بحرانی (اصالتا از بحرین) - فقها (اصالتا از لارستان و ساکن میانه دشتی) - حاجیانی (از نسل فارس ابن شعبان می‌باشند که در زمان اتابک تکله از سلسله اتابکان فارس از شبه جزیره عربستان مهاجرت کرده و در مغدان ریگ (مهدو) ساکن شدند - خوانین دشتی از این نسلند) - شیخیانی (نیز از عربستان مهاجر شدند) - ساربانان - خواجه (مهاجر از بهبهان در یک سده پیش) - لرها - میرزاها (اندکند) - ملاها (مکتبداران موروثی) - روسا (نمایندگان خوانین) - سیدها (سادات اکثراً از نسل زید بن علی) - صالح احمدی (خوانین قدیم دشتی) - طوایف کوچکتر شامل لرها و غیر لرها: دباشی‌ها و دهدارها و کبگانیها و خنسیرها و محلی‌ها و قائدها و شیخیانی‌ها و شیخ‌ها و تنگسیرها و عمروها
حاجیانی و شیخانی‌ها دو طایفه بزرگ دشتی بودند که از عربستان به دشتی آمدند. شیخیانی‌ها در ناحیه ای در شمال رود مند اقامت گزیدند و حاجیانی‌ها در جنوب رود مند ساکن شدند.
بی شک ساکنان کنونی شهرستان دشتی مانند دیگر ساکنان شهرستان‌های دشتستان، گناوه، دیلم و تنگستان دارای نژاد و تبار آریایی بوده و در سده‌های ششم تا هشتم هجری از بخش‌های لُر نشین ایران (لرستان، فارس، کهگیلویه و بویراحمد) به این منطقه کوچ کرده و هیچ سامی نژاد عرب تبار شاخصی میان آنان یافت نمی‌شود. در این منطقه طوایف و اقوام مختلفی زندگی می‌کردند، که شامل حاجیاتی‌ها، سادات، شیوخ بحرینی، شیخیانی‌ها، کولی‌ها، نو دین‌ها، جَت‌ها، دلاک‌ها، ترک‌ها و عرب‌ها بوده‌اند.
مردمشناسی > گویش مردم منطقه دشتی

مقالهٔ اصلی: گویش دشتی
گویش مردم منطقه دشتی گویش دشتی است.
گویش دشتی ریشه در زبان باستان ایران و زبان پهلوی ساسانی دارد و برگرفته از زبان لری است. زبان لری خود متفرعات زبان پهلوی جنوب غربی است، چنان‌که به نوشته اُرنسکی: «لهجه‌های لری و بختیاری از آن قبایل جنوب غربی ایران است به‌طور کلی به گروهی از لهجه‌های ایران مربوط است که لهجه‌های جنوب غربی فارس نیز جزء آن می‌باشند.» همچنین در کتاب فرهنگ واژه‌های محلی بوشهر این چنین ذکر شده است که: «در ناحیهٔ دشتی و بخش‌هایی از تنگستان زبان و گویش آمیخته‌ای از پهلوی جنوبی و لُری است.» برخی نیز گویش دشتی را همراه گویش‌های بردستانی، گویش تنگستانی، گویش کازرونی و گویش اچمی گویشی از فارسی یا با بن مایه لری می‌دانند. به‌طور کلی گویش دشتی شباهات‌هایی با گویش‌های اردکانی، کوهمره ای، گورکانی، زبان گرمسیری و اچمی به ویژه گویش بستکی، زبان لری به ویژه جنوبی و گویش دیلی و بهبهانی دارد. همچین به دلیل همجواری شباهت‌های زیادی بین گویش‌های دشتستانی، تنگسیری، بوشهری و گویش‌های شمال استان که خود گویشی از زبان لری جنوبی می‌باشند وجود دارد.
یکی از نشانه‌های اصالت گویش دشتی (منطقه دشتی) این است که هنوز واژه و لغاتی از زبان پهلوی ساسانی در آن وجود دارد چنان‌که در بعضی از روستاه‌های دشتی که کمتر تحت تأثیر زبان عربی و سایر زبان‌های بیگانه قرار گرفته‌اند برخی از کلمات و واژه‌های زبان پهلوی محفوظ مانده است. به‌طور مثال لغت کٌهنه «Kohne» را کوهنه «Kwahne» تلفظ می‌کنند که در زبان پارسی باستان کوهنک «Kwahnak» بوده تنها تغییری که بر این لغت عارض شده تبدیل حرف «کاف» در آخر کلمه به «ها» غیر ملفوظ است یا لغت خوش از خوَش «Xwas» و خورد از خوَرد «Xward» تلفظ می‌کنند هم چنین واژگان «شتر» اشتر «Ostor» اِشتُو «Estow» «شتاب» و… همگی بازمانده زبان پهلوی جنوبی یعنی زبان رایج روزگار ساسانی است.
مردمشناسی > شخصیت‌های منطقه دشتی

علم و فرهنگ در منطقه دشتی پیشینه‌ای طولانی دارد و بدین سبب باید به سخن رئیس‌جمهور سابق ایران سید محمد خاتمی اشاره کرد که دشتی (منطقه دشتی) را نگین فرهنگی جنوب نامیدند. علت این مسئله را می‌توان در وجود مشاهیر و بزرگانی دانست که این منطقه تاریخی در طول تاریخ خود که بسیاری آن را با پیش از اسلام مرتبط می‌دانند به جامعهٔ ایران ارائه داده است.
وجود مدارس کهن در این منطقه قدمتی نزدیک به یک و نیم قرن پیش دارد.
مردمشناسی > شخصیت‌های منطقه دشتی > عالمان

شیخ عبدالنبی بحرانی دشتی (متوفی ۱۳۳۵ق)، عالم مجتهد و مؤسس مدارس علوم دینی در بردخون و بلاد دشتی
شیخ محمد آل‌شیث بحرانی کردوانی (متوفی ۱۳۰۰ق)
شیخ حسین بن شیخ محمد بحرانی
شیخ ابوالقاسم کردوانی دشتی
میرزا محمد دشتی
میرزاباقر گزدرازی دشتی
میرزا جواد نمازی دشتی
سید علینقی دشتی (متوفی ۱۳۱۸)، عالم مجتهد
آقا حسین پورفاطمی (متوفی ؟)، عالم مجتهد
سید محمدامین پورفاطمی (متوفی ؟)، از سادات مورد احترام
سید موسی ابطحی (متوفی ؟)، مجتهد
شیخ حسن امامی‌حجتی کردوانی (متوفی ؟)، مجتهد
میرزا احمد دشتی نجفی (متوفی ۱۳۹۰)، عالم مجتهد مشهور
شیخ عباس حاجیانی دشتی (متوفی ۱۴۰۱)، مجتهد
شیخ عباس محمودی (متوفی ؟)، مجتهد
شیخ محمد محمودی (متوفی ؟)، مجتهد
شیخ محمد امامی‌حجتی (زاده ؟)، روحانی متنفذ
میرزا ابراهیم دشتی (منهاج) (زاده ؟)، مجتهد
سید مصطفی حسینی دشتی (زاده ۱۳۱۳)، مجتهد و مؤلف
عبدالنبی نمازی (زاده ۱۳۲۴)، مجتهد
سید هاشم حسینی بوشهری (زاده ۱۳۳۵)، مجتهد
سید احمد رکنی حسینی بردخونی، مجتهد ساکن قم
سید غلامحسین سجادی دشتی، ملاحسن گنخکی، شیخ علی مجتهد دشتی، میرزا علی شریف دشتی، شیخ علی عاشوری، شهید شیخ محمدحسن ابراهیمی، شیخ جبار عاشوری،
مردمشناسی > شخصیت‌های منطقه دشتی > نویسندگان

میرزا محمدجعفر حقایق‌نگار خورموجی (متوفی ۱۳۰۱ق)، تاریخ‌نگار (کسی که مرگ امیر کبیر را فاش کرد)
علی دشتی (متوفی ۱۳۶۰)، نویسنده و سیاستمدار
غلامرضا دادبه (متوفی ۱۳۸۰)، نویسنده و موسیقیدان
سید محمدحسن نبوی (متوفی ۱۳۸۱)، روحانی نویسنده
سید کوچک هاشمی‌زاده، (درگذشتهٔ ۱۴۰۳)
محمدرضا صفدری (زاده ۱۳۳۲)