حفاظت محیط زیست
دولت‌ها > چین

حفاظت از محیط زیست در چین برای اولین بار در سال ۱۹۷۲ بر اساس تحریک کنفرانس سازمان ملل متحد در مورد محیط زیست انسانی در استکهلم، سوئد بود. بر این اساس، آن‌ها شروع به ایجاد آژانس‌های حفاظت از محیط زیست کرده و زباله‌های صنعتی را تحت کنترل درآوردند. چین یکی از اولین کشورهای در حال توسعه برای پیاده‌سازی یک استراتژی توسعه پایدار بود. در سال ۱۹۸۳ شورای دولتی اعلام کرد که حفاظت از محیط زیست باید یکی از سیاست‌های ملی اصلی باشد و در سال ۱۹۸۴ آژانس ملی حفاظت از محیط زیست (NEPA) ایجاد شد. پس از جاری شدن سیل در سال ۱۹۹۸ در رودخانه یانگزا، NEPA آژانس حفاظت از محیط زیست را به روز رسانی کردند (SEPA)، به این معنی که حفاظت از محیط زیست در حال حاضر در سطح وزرا اجرا شده‌است. در سال 2008 SEPA با نام صحیح خود شناخته شد Ministry of Environment Protection of the People’s Republic of China (MEP).
ابزارهای کنترل آلودگی در چین
| فرماندهی و کنترل | مشوق‌های اقتصادی | ابزار داوطلبانه | مشارکت عمومی |
| --- | --- | --- | --- |
| کنترل تخلیه آلودگی بر اساس غلظت | هزینه مالیات آلودگی | سیستم برچسب زن محیط زیست | کمپین پاکسازی |
| کنترل بر اساس جرم، در کل استان‌ها | جریمه عدم رعایت | سیستم ایزو ۱۴۰۰۰ | کمپین آگاهی از محیط زیست |
| ارزیابی اثرات زیست‌محیطی (EIA) | تخلیه سیستم اجازه | تولید تمیزکننده | شاخص آلودگی هوا |
| برنامه سه‌گانه هماهنگ سازی | هزینه انتشار گوگرد | NGOs | کیفیت آب |
| آخرین مهلت تجارت منتقل سازی |  | جلسه اجازه اداری |  |
| کنترل تمرکز آلودگی | یارانه برای محصولات صرفه جو در انرژی |  |  |
| سیاست انطباقی دوگانه | مقررات اعتباری به شرکت‌های با آلایندگی بالا |  |  |
هزینه جبران خسارت زیست‌محیطی: 
آلودگی محیط زیست و تخریب محیط زیست منجر به ضرر و زیان اقتصادی برای چین شده‌است. در سال ۲۰۰۵، زیان‌های اقتصادی (مخصوصا از آلودگی هوا) ۷٫۷ درصد در GDP چین محاسبه شده بود. این درصد ۱۰٫۳ درصد در سال ۲۰۰۲ رشد داشته‌است و خسارت اقتصادی از آلودگی آب (۶٫۱ درصد) شروع به رشد کرد که دلیلش آلودگی هوا بود. چین یکی از کشورهای با عملکرد بالا از نظر رشد تولید ناخالصی داخلی می‌باشد (۹٫۶۴ درصد در سال گذشته). هر چند، رشد اقتصادی بالا فشار بسیار زیاد بر روی محیط داشته و تغییرات محیط زیست چهره چین را به یکی از بزرگ‌ترین کشورهای جهان تبدیل کرده‌است. در سال ۲۰۱۰ چین در رتبه ۱۲۱ در شاخص عملکرد زیست‌محیطی بین ۱۶۳ کشور قرار گرفت.
چین طرح‌هایی را برای افزایش حمایت از محیط زیست و مبارزه با تخریب محیط زیست تهیه کرده‌است:
سرمایه‌گذاری چین در انرژی‌های تجدید پذیر با ۱۸ درصد رشد، در سال ۲۰۰۷ تا ۱۵٫۶ میلیون دلار افزایش یافت. (با محاسبهٔ حدود ۱۰ درصد، سرمایه‌گذاری جهانی در این زمینه)
در سال ۲۰۰۸، هزینه‌های محیط زیست ۱٫۴۹ درصد GDP بود، بالای ۳٫۴ دفعه برای سال ۲۰۰۰
تخلیه COD (مونوکسید کربن) و SO2 (سولفور دی‌اکسید) ۶٫۶۱ درصد و ۸٫۹۵ درصد در سال ۲۰۰۸ در مقایسه با سال ۲۰۰۵ کاهش داشته‌است.
منابع حفاظت شده طبیعی در چین افزایش قابل ملاحظه‌ای یافته‌است. در سال ۱۹۷۸، تنها ۳۴ درصد در مقایسه با ۲٬۵۳۸ تا در سال ۲۰۱۰ وجود داشت. سیستم ذخایر طبیعی حفاظت شده در حال حاضر ۱۵٫۵ درصد از کل کشور را شامل می‌شود. این میزان بالاتر از میزان میانگین جهانی است.
هدف اصلی چین رشد در GDP در سه دهه گذشته با یک مدل توسعه غالب، به استفاده از منابع ناکارآمد و آلودگی بالا، برای رسیدن به GDP بالا بوده‌است. چین برای رسیدن به توسعه پایدار، باید حفاظت از محیط زیست را به عنوان بخش جدایی ناپذیر از سیاست‌های اقتصادی خود بهبود دهد.
به نقل از شنگسیان ژو رئیس MEP (2009): «سیاست اقتصادی خوب خط مشی زیست‌محیطی خوب است و ماهیت مشکل زیست‌محیطی، شکل تولید و مدل توسعه یک ساختار اقتصادی است.»