حافظه نهان (رایانش)
بافر در مقابل حافظه پنهان

معانی «بافر» و «حافظه نهان» کاملاً متفاوت نیستند؛ حتی در این میان، بین فرایند ذخیره‌سازی و فرایند قرار دادن در بافر تفاوت‌های اساسی وجود دارد.
اساساً، ذخیره‌سازی، عملکرد را برای انتقال داده‌ها که بارها منتقل می‌شوند، را افزایش می‌دهند. در حالی که یک سیستم ذخیره‌سازی ممکن است افزایش کارایی پس از انتقال اولیه (به‌طور معمول نوشتن) یک آیتم داده را متوجه شود، این افزایش عملکرد به دلیل قرار دادن در بافر هنگام ذخیره‌سازی می‌باشد.
در خواندن از حافظه نهان، یک آیتم داده باید از محلی که در آنجا قرار دارد حداقل یک بار دریافت شده باشد تا در دفعات بعدی که این داده خوانده می‌شود، افزایش عملکرد به دلیل توانایی بارگیری از حافظه نهان (سریع تر) میانی به جای محل سکونت داده‌ها تحقق یابد. با استفاده از نوشتن در حافظه نهان، افزایش عملکرد درنوشتن یک آیتم داده را داریم، که ممکن است پس از نوشتن اولین آیتم داده بلافاصله در ذخیره‌سازی میانی، تحویل داده شود، و انتقال داده را به محل اقامت آن منتقل می‌کند و همچنین یک مرحله بعد یا مرحله دیگری به عنوان فرایند پس زمینه رخ می‌دهد. برخلاف قرار دادن دقیق در بافر، یک فرایند ذخیره‌سازی در حافظه نهان باید به یک پروتکل انطباق پنهان (به‌طور بالقوه توزیع شده) پایبند باشد تا حفظ یکپارچگی بین حافظه میان مدت حافظه پنهان و محل ذخیره‌سازی داده‌ها برقرار شود. قرار دادن در بافر، از سوی دیگر:
تعداد انتقال‌ها برای داده‌های مختلف را در میان فرایندهای ارتباطی کاهش می‌دهد که سربار را برای چندین انتقال کوچک بر روی انتقال کمتر و انتقال بیشتر، از بین می‌برد.
واسطه ای برای برقراری ارتباط با فرایندهای غیرقابل انتقال از طریق یکدیگر می‌باشد.
حداقل اندازه داده یا نمایندگی مورد نیاز توسط حداقل یکی از فرایندهای ارتباطی درگیر در انتقال را تضمین می‌کند.
با اجرای پیوسته به‌طور معمول، یک آیتم داده که برای اولین بار خوانده یا نوشته شده‌است، به‌طور مؤثری در بافر قرار می‌گیرد؛ و در مورد نوشتن، اغلب افزایش عملکرد برای برنامه از جایی که نوشته شده‌است منجر شد. علاوه بر این، بخشی از یک پروتکل ذخیره‌سازی که هر فرد می‌نویسد که به یک دسته از نوشتارها تعلق می‌گیرد، یک نوع عملیات قرار دادن در بافر است. بخشی از یک پروتکل ذخیره‌سازی که خواندن آن را به مجموعه ای از خواندن‌ها عوض می‌کند نیز یک شکل از بافر است، اگرچه این رویه می‌تواند بر عملکرد حداقلی از نشانه‌های اولیه تأثیر منفی داشته باشد (حتی اگر تأثیر مثبت بر عملکرد مجموع فرد خواند) در عمل، ذخیره‌سازی تقریباً همیشه شامل برخی از انواع بافر است، در حالی که سختگیرانه قرار دادن در بافر شامل ذخیره‌سازی نیست.
بافر یک مکان حافظه موقت است که به‌طور سنتی مورد استفاده قرار می‌گیرد، زیرا دستورات پردازنده نمی‌تواند به‌طور مستقیم اطلاعات ذخیره شده در دستگاه‌های جانبی را پردازش کند؛ بنابراین، حافظه آدرس پذیر به عنوان یک مرحله میانی استفاده می‌شود. علاوه بر این، بافر ممکن است هنگامی که یک بلوک بزرگ از داده‌ها جمع‌آوری یا جدا (به عنوان مورد نیاز توسط یک دستگاه ذخیره‌سازی) شد، یا زمانی که داده‌ها ممکن است در یک سفارش متفاوت از آنچه که در آن تولید می‌شود تحویل داده. همچنین یک بافر کامل اطلاعات معمولاً به ترتیب (به عنوان مثال به هارد دیسک) منتقل می‌شود، به طوری که بافر خود گاهی اوقات عملکرد انتقال را افزایش می‌دهد یا تنوع یا تکان دهندگی از زمان تأخیر انتقال را کاهش می‌دهد به عنوان مخالف ذخیره‌سازی که در آن قصد کاهش دادن تأخیر است. این مزایا وجود دارد حتی اگر داده‌های بافر در یک بافر نوشته شده و یک بار از آن بخوانند.
یک حافظه پنهانی نیز عملکرد انتقال را افزایش می‌دهد. بخشی از افزایش به‌طور مشابه به این احتمال است که چندین انتقال کوچک به یک بلوک بزرگ ترکیب شود. اما عملکرد اصلی به دست می‌آید به این دلیل که شانس خوبی وجود دارد که داده‌های یکسان از چندین بار از حافظه پنهان خوانده شود یا اینکه داده‌های نوشته شده به زودی خوانده خواهند شد. یک هدف کش تنها هدف کاهش دسترسی به ذخیره‌سازی آهسته‌تر است. Cache همچنین معمولاً یک لایه انتزاعی است که طراحی شده از نظر لایه همسایه نامرئی است.