ملکه این‌هیون
زندگی > ازدواج و زندگی به عنوان ملکه

یک سال پس از مرگ ملکه این‌گیونگ، همسر اول پادشاه سوک‌جونگ، ملکه مادر هیون‌ریول (مادر پادشاه سوک‌جونگ) و سونگ سی-یول، که از جناح سواین بود، به دنبال دختری با وقار و مناسب برای ازدواج با پادشاه بودند تا هرچه زودتر بحران نبود ملکه در کشور برطرف شود.

کیم یو-میونگ، پدربزرگ مادری پادشاه سوک‌جونگ، که در مورد بانو مین و فضیلت‌هایش شنیده بود، به دخترش (ملکه مادر) توصیه کرد تا هرچه زودتر او را به عنوان مادر بعدی ملت انتخاب کند.
بانو مین در بهار سال ۱۶۸۱ در سن ۱۴ سالگی با پادشاه سوک‌جونگ ۲۰ ساله ازدواج کرد و دومین ملکه همسر وی شد. پس از ازدواج او، به پدر و مادرش عناوین سلطنتی شاهزاده داخلی یویانگ (여양부원군) و شاهزاده‌خانم داخلی یون‌سونگ (은성부부인) داده شد. همچنین همسر اول پدرش، بانو یی به عنوان شاهزاده‌خانم هاپونگ (해풍부부인، 海豊府夫人) و همسر سوم پدرش، بانو جو به عنوان شاهزاده‌خانم پونگ‌چانگ (풍趀부인, 海豊府夫人) منصوب شدند.
گفته می‌شود که در همان سال‌های اولیه ازدواج، هنگامی که پادشاه به کاخ معشوقه‌اش، جانگ اوک-جونگ می‌رفت و با وی ملاقات می‌کرد، ملکه مین هیچ محبتی از جانب پادشاه دریافت نمی‌کرد.
با این وجود گفته شده که او به عنوان ملکه، همه چیز را
سخاوت‌مندانه و با دید باز اداره می‌کرد.
با این‌حال، پادشاه در سال ۱۶۸۷ خانه‌ای برای پدر ملکه، مین یو-جونگ، ساخت و نام آن را «گام‌گودانگ‌تاک» گذاشت. این خانه در نهایت محل تولد امپراتریس آینده،  میونگ‌سونگ (اولین امپراتریس امپراتوری کره) بود.
در مقطعی بانو جانگ توسط ملکه مادر از قصر سلطنتی اخراج شد، زیرا او نمی‌خواست پسرش تحت تأثیر بانو جانگ و جناح سیاسی او (جناح نامین) قرار بگیرد. پس از درگذشت ملکه مادر در سال ۱۶۸۴، پادشاه برای آرامش خود دستور بازگشت بانو جانگ را به قصر صادر کرد و با عنوان سلطنتی "سوک-وون" (رتبهٔ چهارم بانوان دربار) او را صیغه سلطنتی خود کرد.

پس از این اقدامات، ملکه مین برای جلب نظر پادشاه و کنترل رفتار بانو جانگ، بانو کیم (بعداً همسر نجیب‌زادهٔ سلطنتی "کیم یونگ-بین") از قبیلهٔ آن‌دونگ کیم و نوه کیم سو-هانگ (یکی از اعضای جناح سواین) را به عنوان صیغه سلطنتی به قصر آورد تا بلکه این زن بتواند علاقه پادشاه را به خود جلب کند و از او صاحب فرزند شود. اما علیرغم تلاش‌های ملکه، بانو کیم هرگز صاحب فرزندی نشد.
در سال ۱۶۸۸، جانگ سوک-وون صاحب پسری به نام یی یون (بعداً پادشاه گیونگ‌جونگ) شد و سپس از پادشاه مقام رفیع "سوک-اویی" (رتبهٔ دوم بانوان دربار) را دریافت کرد. این اتفاق موجب اختلافات خونینی میان حزب سواین و حزب نامین شد که تاریخ از آن با نام "گیسا هوان‌گوک" یاد می‌کند. در طول این زمان پادشاه سوک‌جونگ قصد داشت به پسر بانو جانگ لقب "وون‌جا" (به معنی "اولین پسر") را بدهد و او را به عنوان ولیعهد خود معرفی کند. در اولین قدم، پادشاه رتبه بانو جانگ را از "سوک-اویی" به "هی-بین" (رتبهٔ اول بانوان دربار) ارتقا داد.
این اقدام با مخالفت جناح سواین که به رهبری سونگ سی-یول، از ملکه مین حمایت می‌کردند روبه رو شد، زیرا آن‌ها معتقد بودند که ملکه هنوز جوان است و می‌تواند بزودی صاحب فرزند پسری شود. از طرفی جناح نامین که از جانگ اوک-جونگ و پسرش حمایت می‌کردند، این دستور پادشاه را مورد حمایت قرار دادند.
پادشاه برای مصالحه بین مقامات خود به ملکه فشار آورد که یی یون (پسر بانو جانگ) را به عنوان فرزندخوانده خود قبول کند، اما ملکه از انجام این کار خودداری کرد.

پادشاه سوک‌جونگ از مخالفت ملکه و حامیانش خشمگین شد و بسیاری از اعضای جناح سواین از جمله سونگ سی-یول کشته شدند. بسیاری از جمله خانواده ملکه به اجبار تبعید شدند. خود ملکه نیز که تنها ۲۱ سال سن داشت نتوانست از توطئه‌های جناح نامین در امان بماند و در سال ۱۶۸۸ از مقامش خلع شد و به انگوک-دونگ (سامچونگ-دونگ، جونگ‌نو-گو، سئول امروزی) تبعید شد. اما بعداً به معبدی بسته به نام «معبد چونگوم‌سا» واقع در گیمچئون، استان گیونگ‌سانگ‌بوک تبعید شد و در آن‌جا به یکی از خادمین معبد تبدیل شد.