stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آلاسکا
جغرافیا

مقالهٔ اصلی: جغرافیای آلاسکا
آلاسکا یک منطقه برون‌بوم ایالات متحده آمریکا به شمار می‌آید که دارای معادن غنی و نیز نفت  است . مرکز آن جونو، و شهرهای مهم آن فربنکس، نوم، و انکوریج هستند. شمالی‌ترین شهر آلاسکا یوتکیاجویک و جنوبی‌ترین شهر آن کودیاک است. آلاسکا دارای رشته‌کوه‌های طولانی، قله‌های بلند، یخچال‌های طبیعی، رودها، دریاچه‌ها و دیدنی‌های طبیعی بسیار و کرانه‌های کوهستانی اقیانوس آرام است که بعضی از آن قله‌ها کوه‌های آتشفشانی هستند.
مساحت ایالت آلاسکا در حدود ۱٬۷۱۷٬۸۵۴ کیلومتر مربع است که شامل جزایر آلیوتی که به بیش از ۱۵۰ جزیره کوچک و بزرگ تقسیم می‌شود. مرز میان کانادا و آلاسکا از نخستین مرزهایی بود که به واسطه مرزبندی مداری شکل گرفت. از دیگر مرزهای این چنین می‌توان به مرز مصر و لیبی اشاره کرد. دنالی (کوه مک‌کینلی) در آلاسکا مرتفع‌ترین کوه آمریکای شمالی است که در سال ۱۹۱۳ فتح شد.
در شمال آلاسکا جلگه‌هایی وجود دارند که به اقیانوس منجمد شمالی می‌پیوندند. خاک این جلگه‌ها یخ زده است و در آن درخت نمی‌روید. در اصطلاح جغرافیا به آن توندرا گفته می‌شود. آلاسکا به تنهایی سه قله مرتفع قاره آمریکای شمالی، دنالی (واقع در پارک ملی و منطقه حفاظت‌شده دنالی)، کوه لوگان، و کوه سنت الیاس (واقع در پارک و منطقه حفاظت شده ملی رنگل–سن الیاس) را در خود جا داده است.
محیط زیست آلاسکا تا پیش از اکتشاف نفت و استخراج آن، بکر و دست نخورده بود.
یادبود ملی میستی فیوردز، یادبود ملی ادمیرالتی آیلند، جنگل ملی چوگاچ، و جنگل ملی تونگاس در این ایالت قرار دارند.
آب و هوای آلاسکا متنوع است. در بعضی مناطق این سرزمین دمای هوا گاه به °۶۲- سلسیوس می‌رسد. در کرانه‌های شمالی که اسکیموها در آنجا زندگی می‌کنند زمستان بسیار طولانی و تاریک است و خورشید برای هفته‌ها طلوع نمی‌کند. تابستان‌های این ناحیه کوتاه است. اما روزهای بسیار بلندی دارد و خورشید هفته‌ها غروب نمی‌کند. در این میان یخ‌های لایهٔ بالایی خاک ذوب می‌شوند و در نتیجه آب سطح زمین را می‌پوشاند. بادهایی که بر فراز جریان آب گرم ژاپن می‌وزند هوای جنوب آلاسکا را تقریباً در سراسر سال ملایم نگه می‌دارند. در قسمت‌های مرکزی میانگین بارندگی سالانه حدود ۳۳۰ میلی‌متر است.
سیاست

فرماندار و نایب فرماندار هر چهار سال یکبار با رای مردم انتخاب می‌شوند. کنگره قانونگذاری آلاسکا ۴۰ نماینده و ۲ سناتور دارد که توسط مردم آلاسکا انتخاب می‌شوند. یک نماینده و دو سناتور به نمایندگی از مردم آلاسکا در کنگره آمریکا وجود دارند.
اقتصاد

مقالهٔ اصلی: اقتصاد آلاسکا
تولید ناخالص داخلی این ایالت در سال ۲۰۱۲ برابر با ۵۴٬۷۰۲ میلیارد دلار بود که قابل مقایسه با تولید ناخالص داخلی کشور کرواسی (۵۶٬۴۴۲ میلیارد دلار) است. شرکت‌های هواپیمایی لیندن ایر کارگو، پن‌ایر، ریان ایر سرویسز، آلاسکا سنترال اکسپرس، برینگ ایر، فرانتیر فلایینگ سرویس، و اف‌اس ایر سرویس در این ایالت قرار دارند.
آلاسکا بزرگترین ذخایر نفتی در آمریکای شمالی را دارد و نزدیک به ۳۰ درصد از ذخایر قابل برداشت نفت آمریکا در ایالت آلاسکا هستند. نفت، اصلی‌ترین منابع درآمدی این ایالت است.
مردم

این ایالت شبه جزیره‌ای در شمال غربی قارهٔ آمریکا شمالی با جزیره‌های بزرگ و کوچک  است که جمعیت آن طبق آمار سال ۲۰۰۵ بیش از ۶۶۰۰۰۰ نفر است. نام آلاسکا از زبان قوم آلئوت (Aleut) گرفته شده است که مردم بومی کهن این سرزمین بوده‌اند.
آلاسکا به همراه جزایر هاوایی دو تکه جدا از ایالت متحده آمریکا هستند که به ترتیب ایالات ۴۹ و ۵۰ام آن به‌شمار می‌روند. سفیدپوست‌ها ۷۵ درصد مردم آلاسکا را تشکیل می‌دهند و در بیش از ۷۰ درصد در شهرها زندگی می‌کنند. بیشتر مردم آلاسکا زندگی در خطوط ساحلی را برگزیده‌اند.
آلاسکا با استان یوکان و بریتیش کلمبیای کانادا در شرق، با خلیج آلاسکا در غرب، با اقیانوس آرام در جنوب، با دریای برینگ، تنگه برینگ، و دریای چوکچی در غرب، و با دریای بوفورت اقیانوس منجمد شمالی در شمال محدود شده است. سرزمین آلاسکا نزدیک‌ترین قسمت قاره آمریکا به آسیا است و تنگه برینگ با حدود ۸۰ کیلومتر پهنا آن را از روسیه جدا می‌کند. بر پایه نظریه‌های باستان‌شناسی و مردم‌شناسی مردم بومی قاره آمریکا در عصر یخبندان پیش از ورود وایکینگ‌ها و گروه اعزامی اسپانیایی به رهبری کریستف کلمب از طریق آلاسکا به این قاره مهاجرت کرده‌اند. این قوم هنوز نیز در گوشه و کنار آمریکای شمالی و جنوبی قابل مشاهده هستند و به مردم بومی آمریکا مشهور هستند. از معروف‌ترین افراد بومی آمریکا که به قدرت و شهرت رسیدند می‌توان به امیلیانو زاپاتا انقلابی مکزیکی اشاره کرد.
زبان رسمی آلاسکا انگلیسی است و زبان‌های بومی نیز تا حدود کمی رایج هستند. نوع نژاد ۶۷٫۷٪ سفید، ۱۵٫۶٪ بومی آلاسکایی، ۴٫۱٪ سیاه، اسپانیایی ۴٫۱٪، آسیایی ۴٪، و اسکیموها و آلیوت ۳٫۶٪ جمعیت هستند.
فرهنگ

میانگین تحصیل و باسوادی دانش آموزان ساکن آلاسکا از میانگین ملی آمریکا بالاتر است. این در حالی است که میانگین وجود کلاس‌های تدریس از میانگین ملی آمریکا کمتر است.
دانشگاه آلاسکا مسئولیت آموزشی کل ایالت را بر عهده دارد (مانند آنچه در ایران در اختیار وزارت علوم، تحقیقات و فناوری است). دانشگاه آلاسکا به سه واحد انکوریج، جونو، و فایربانکس تقسیم شده است.
شاخه دانشگاه آلاسکا در فربنکس بزرگ‌ترین مرکز پژوهشی در رابطه با شمالگان در جهان است. ماهیگیری و مهاجرت‌های مرتبط با آن، آتشفشان‌شناسی، و پژوهش درباره تغییر اقلیم در شمالگان از موضوعاتی است که در این مرکز بررسی می‌شوند.
موزه ایالتی در جونو، موزه شلدون جکسون در شهر کوچک سیتکا، موزه تاریخ و هنرهای زیبا در انکوریج، و موزه دانشگاه آلاسکا در فیربنکس از جالب توجه‌ترین موزه‌هایی هستند که به گردآوری و محافظت از آثار کهن و باستانی، و محصولات مصنوعی مردم بومی آمریکا پرداخته‌اند.
دانشگاه آلاسکا در انکوریج دانشگاه بزرگ و معتبر شهر انکوریج است.
دیدنی‌ها

آلاسکا دارای ۱۵ پارک ملی است که هر کدام حکم یک نگارخانه از تکامل طبیعی زمین را دارد. همچنین این ایالت بیش از ۲۰ کوه از بلندترین کوه‌های آمریکا را در خود جای داده است که به هنگام فصل زمستان میزبان علاقه‌مندان به ورزش‌های زمستانی است.
از پارک‌های معروف ملی این ایالت می‌توان به پارک ملی و منطقه حفاظت‌شده دنالی، پارک و منطقه حفاظت شده ملی رنگل–سن الیاس، پارک و منطقه حفاظت‌شده ملی کتمای، پارک و منطقه حفاظت شده ملی دروازه‌های شمالگان، پارک و منطقه حفاظت شده ملی دریاچه کلارک، پارک ملی دره کوباک، پارک ملی کنای فیوردز، و پارک و منطقه حفاظت شده ملی خلیج گلیشر اشاره کرد.
در پارک ملی و منطقه حفاظت‌شده دنالی بیش از ۱۰ هزار یخ رود واقع است که هر کدام جلوه خود را دارد. همچنین در پارک و منطقه حفاظت شده ملی دریاچه کلارک ده‌ها هزار دودکش آتشفشانی تماشایی وجود دارد که در اثر تقابل آب و مواد مذاب تبدیل به چشمه‌های جوشان آب گرم شده‌اند که سالانه هزاران بازدیدکننده دارند.
از بزرگ‌ترین محل‌های سرگرمی و تفریح می‌توان به جشنواره دیدار خز در انکوریج اشاره کرد. همچنین می‌توان به حراج‌های موسوم به خز پاییزه، مسابقه سگ‌های سورتمه‌ران، آتش‌بازی، و بازی‌های صحرایی اشاره کرد. هر ساله در ماه مارس مردم از سراسر جهان برای مسابقه سخت و بزرگ سورتمه‌رانی با سگ‌های سورتمه ران از انکوریج تا نوم در حدود بین ۱۸۲۵ تا ۱۸۷۰ کیلومتر به آلاسکا سفر می‌کنند. تقریباً هر ساله ۷۵ تیم در این رقابت‌ها شرکت می‌کنند.
همچنین هر ساله در ماه مه در فربنکس هنرهای برفی نظیر مجسمه‌سازی با برف نیز اغلب پرطرفدار و با رقابت عالی و دارای ابتکارات چشمگیری است. نیز در شهر کوچک نوم در این ماه شناگران جسور و دارای استقامت بالا در آب‌های بسیار سرد از دریای برینگ تا شهر نوم مسابقه برگزار می‌شود.
نگارخانه

آثار معماری روسی در کلیسایی در آلاسکا.
جنگل‌های پهناور آلاسکا
بندر سیتکا در آلاسکا
نگاره‌ای از رودخانه عقاب (en) در ناحیهٔ انکوریج، آلاسکا، ایالات متحده آمریکا.
زمین‌لرزه ۱۹۶۴ آلاسکا، دومین زمین‌لرزه بزرگ جهان با بزرگی ۹٫۴
مقایسهٔ تولید ناخالص داخلی ایالت‌های آمریکا با کشورهای دیگر در سال ۲۰۱۲. ایالت آلاسکا در این سال تولید ناخالصی اش قابل مقایسه با کشور کرواسی بوده است.
نمونه مراسمی از اسکیموهای آلاسکا
رئیس‌جمهور قبرس

| رئیس‌جمهور جمهوری قبرس | رئیس‌جمهور جمهوری قبرس |
| --- | --- |
متصدی کنونی نیکوس کریستودولیدس از ۲۸ فوریه ۲۰۲۳: متصدی کنونی نیکوس کریستودولیدس از ۲۸ فوریه ۲۰۲۳
اقامت‌گاه: کاخ ریاست جمهوری
گمارنده: رای مستقیم مردمی
مدت دوره: پنج سال، تجدیدپذیر یک مرتبه
دارندهٔ افتتاحی: ماکاریوس سوم
بنیادگذاری: ۱۶ اوت ۱۹۶۰
وبگاه: www.presidency.gov.cy
رئیس‌جمهور قبرس به‌طور رسمی رئیس‌جمهور جمهوری قبرس، رئیس کشور و رئیس دولت قبرس و همچنین فرمانده کل گارد ملی قبرس است. دفتر ریاست جمهوری بر اساس قانون اساسی در سال ۱۹۶۰، پس از استقلال قبرس از بریتانیا تأسیس شد.
فهرست رئیس‌جمهورهای قبرس(از سال ۱۹۶۰ تاکنون)

| ردیف | نام | تصویر | شروع سمت | پایان سمت | جناح سیاسی |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | ماکاریوس سوم |  | ۱۶ اوت ۱۹۶۰ | ۱۵ ژوئیه ۱۹۷۴ | بدون حزب |
| - | گلافکوس کلریدس(کفیل ریاست جمهوری) |  | ۲۳ ژوئیه ۱۹۷۴ | ۷ دسامبر ۱۹۷۴ | ائتلاف دموکراتیک |
| ۱ | ماکاریوس سوم |  | ۷ دسامبر ۱۹۷۴ | ۳ اوت ۱۹۷۷ | بدون حزب |
| ۲ | اسپیروس کیپیرانو |  | ۲۸ فوریه ۱۹۷۷ | ۲۸ فوریه ۱۹۸۸ | حزب دموکرات |
| ۳ | گیورگیوس واسیلیو |  | ۲۸ فوریه ۱۹۸۸ | ۲۸ فوریه ۱۹۹۳ | دموکرات‌های متحد |
| ۴ | گلافکوس کلریدس |  | ۲۸ فوریه ۱۹۹۳ | ۲۸ فوریه ۲۰۰۳ | ائتلاف دموکراتیک |
| ۵ | تاسوس پاپادوپولوس |  | ۲۸ فوریه ۲۰۰۳ | ۲۸ فوریه ۲۰۰۸ | حزب دموکرات |
| ۶ | دیمیتریس خریستوفیاس |  | ۲۸ فوریه ۲۰۰۸ | ۲۸ فوریه ۲۰۱۳ | حزب مترقی خلق کارگر |
| ۷ | نیکوس آناستاسیادس |  | ۲۸ فوریه ۲۰۱۳ | ۲۸ فوریه ۲۰۲۳ | ائتلاف دموکراتیک |
| ۸ | نیکوس کریستودولیدس |  | ۲۸ فوریه ۲۰۲۳ | تاکنون | ائتلاف دموکراتیک |
سندرم رباط قوسی میانی

Medical condition
| سندرم رباط قوسی میانی | سندرم رباط قوسی میانی |
| --- | --- |
نام‌های دیگر: سندرم فشردگی شریان سلیاک  سندرم محور سلیاک سندرم فشردگی تنهٔ سلیاک سندرم دانبار
سندرم رباط قوسی میانی در نتیجهٔ فشردگی شریان سلیاک توسط رباط قوسی میانی. رباط قوسی میانی، رباطی است که از هم پیوستنِ ستونِ دیافراگمیِ راست و ستونِ دیافراگمیِ چپ به‌وجود می‌آید و در این تصویر در زیر دیافراگم دیده می‌شود.: سندرم رباط قوسی میانی در نتیجهٔ فشردگی شریان سلیاک توسط رباط قوسی میانی. رباط قوسی میانی، رباطی است که از هم پیوستنِ ستونِ دیافراگمیِ راست و ستونِ دیافراگمیِ چپ به‌وجود می‌آید و در این تصویر در زیر دیافراگم دیده می‌شود.
تخصص: پزشکی گوارش، جراحی عروق
نشانه‌ها: درد شکمی، بی‌اشتهایی، کاهش وزن
عوارض: گاستروپارزی آنوریسم شریان لوزالمعدی‌دوازدهه‌ای تحتانی و فوقانی
دورهٔ معمول آغاز: ۲۰ تا ۴۰ سالگی
علت: فشردگی شریان سلیاک توسط رباط قوسی میانی
عوامل خطر: جنس مؤنث
درمان: جراحی
طبقه‌بندی و منابع بیرونی: طبقه‌بندی و منابع بیرونی
[ویرایش در ویکی‌داده]: [ویرایش در ویکی‌داده]
سندرم رباط قوسی میانی (انگلیسی: Median arcuate ligament syndrome) یا به اختصار «مالس» (MALS) که به آن «سندرم فشردگی شریان سلیاک»، «سندرم محور سلیاک»، «سندرم فشردگی تنهٔ سلیاک» و «سندرم دانبار» هم گفته می‌شود، یک بیماری نادر است که مشخصه‌اش درد شکمی ناشی از فشارِ رباط قوسی میانی بر شریان سلیاک و شبکهٔ عصبی سلیاک است. درد شکمی ممکن است با غذا خوردن مرتبط باشد، و گاهی با کاهش وزن همراه است و حتی ممکن است پزشک در معینهٔ خود صدای بروئی شکمی را بشنود.
تشخیص مالس با ردِ سایر دلایل شایع‌تر درد شکمی است، زیرا بسیاری از بیماران سالم هم درجاتی از فشردگی شریان سلیاک را در غیاب علائم دارند. در نتیجه، تشخیص مالس معمولاً تنها پس از رد بیماری‌های شایع‌تر انجام می‌شود. پس از شک بالینی به این بیماری، غربالگری با سونوگرافی انجام می‌شود و سپس سی‌تی آنژیوگرافی یا آنژیوگرافی تشدید مغناطیسی می‌تواند تشخیص را تأیید کند.
درمان مالس عموماً با جراحی است و رویکرد اصلی آن، روش‌های کم‌تهاجمی جراحی باز یا لاپاروسکوپی برای جداسازی رباط قوسی میانی همراه با برداشتن شبکهٔ عصبی سلیاک است. اکثر بیماران از مداخله جراحی سود می‌برند. پاسخ‌های ضعیف‌تر به درمان معمولاً در بیمارانی که در سنین بالاتری هستند، افرادی که اختلالات روان‌پزشکی دارند یا از مشروبات الکلی می‌نوشند، درد شکمی غیرمرتبط با وعده‌های غذایی دارند، یا کسانی که کاهش وزن را تجربه نکرده‌اند، رخ می‌دهد.
علائم و نشانه‌ها

گزارش شده است که بیماران مبتلا به مالس درد شکمی را تجربه می‌کنند، به ویژه در ناحیه بالای شکم، که ممکن است با غذا خوردن مرتبط باشد و گاهی منجر به بی‌اشتهایی و کاهش وزن می‌شود. درد می‌تواند در سمت چپ یا راست باشد، اما معمولاً در جایی است که دنده‌ها به هم می‌رسند. علائم دیگر شامل حالت تهوع مداوم، بی‌حالی (به خصوص بعد از یک وعده غذایی سنگین) و عدم تحمل فعالیت بدنی است. اسهال یک علامت شایع است، برخی نیز یبوست را تجربه می‌کنند. در حالی که برخی بیماران دچار استفراغ هستند، همه بیماران این علامت را ندارند. ورزش یا وضعیت‌های خاص می‌تواند علائم را تشدید کند. گاهی در معاینه فیزیکی، یک بروئی شکمی در قسمت میانی اپی‌گاستر شنیده می‌شود.
کالبدشناسی

نماهای جانبی (ساژیتال) آئورت نزولی و دو شاخه آن، تنه سلیاک و شریان مزانتریک فوقانی، آناتومی طبیعی رگ‌ها و مالس را نشان می دهد.  رباط قوسی میانی معمولاً چندین میلی‌متر تا سانتی‌متر از مبدا شریان سلیاک بالاتر است.  در مالس، رباط به جای بالای شریان سلیاک، جلوی آن است، که منجر به فشرده شدن رگ و یک نمای قلاب‌شکل مشخص می‌شود.
رباط قوسی میانی، رباطی است که از هم پیوستنِ ستونِ دیافراگمیِ راست و ستونِ دیافراگمیِ چپ به‌وجود در مجاورت مهرهٔ دوازدهم سینه‌ای ایجاد می‌شود. این قوس فیبری قسمت قدامی سوراخ آئورتی دیافراگم را تشکیل می‌دهد که از درونش شریان آئورت، ورید آزیگوس و مجرای سینه‌ای عبور می‌کنند. رباط قوسی میانی معمولاً با شریان آئورت در بالای نقطه انشعاب شریان سلیاک در تماس است. با این حال، در یک چهارم افراد عادی و سالم، رباط قوسی میانی از جلوی شریان سلیاک عبور می‌کند و بر روی شریان سلیاک و ساختارهای مجاور آن مانند شبکه عصبی سلیاک را فشار وارد می‌کند. در برخی از این افراد، این فشرده‌سازی پاتولوژیک است و منجر به سندرم رباط قوسی میانی می‌شود.
مکانیسم

چندین نظریه در مورد منشأ درد شکمی ناشی از فشرده‌سازی شریان سلیاک وجود دارد. یک فرضیه می‌گوید که فشرده شدنِ شریان سلیاک باعث ایسکمی یا کاهش جریان خون در احشاء شکمی می‌شود که منجر به درد می‌گردد. فرضیه دیگری این است که نه تنها شریان سلیاک، بلکه شبکه عصبی سلیاک نیز فشرده می‌شوند و شکم‌درد، ناشی از فشرده‌سازی شبکه عصبی سلیاک است.
تشخیص

برای تشخیص سندرم رباط قوسی میانی (مالس) ابتدا باید سایر دلایل شکم درد را ارزیابی و رد است. به این معنا که تشخیصِ مالس به‌طور کلی تنها پس از ارزیابی گسترده لوله گوارش با ازوفاگوگاسترودئودنوسکوپی، کولونوسکوپی و ارزیابی بیماری‌های کیسه صفرا و بیماری رفلاکس معده (GERD) انجام می‌شود.
تشخیص مالس بر ترکیبی از ویژگی‌های بالینی و یافته‌های تصویربرداری پزشکی متکی است. ویژگی‌های بالینی بیماری شامل آن علائم و نشانه‌هایی است که در بالا ذکر شد. به‌طور کلاسیک، مالس شامل علائم سه‌گانه «درد شکمی بعد از غذا خوردن»، «کاهش وزن»، و «بروئی شکمی» است، اگرچه این سه‌گانهٔ کلاسیک تنها در تعداد کمی از افراد که دارای تشخیص مالس هستند یافت می‌شود.
تصویربرداری تشخیصی برای مالس به تست‌های غربالگری و تأییدی تقسیم می‌شود. یک آزمایش غربالگری معقول برای بیماران مشکوک به مالس، سونوگرافی فراصوتی داپلر برای اندازه‌گیری جریان خون در شریان سلیاک است. حداکثر سرعت سیستولیک بیش از ۲۰۰ سانتی‌متر بر ثانیه، نشان دهنده تنگی شریان سلیاک همراه با مالس است.
ارزیابی و تأیید بیشتر را می‌توان از طریق آنژیوگرافی برای بررسی آناتومی شریان سلیاک به دست آورد. از نظر تاریخی، پزشکان در گذشته از آنژیوگرافی معمولی استفاده می‌کردند، اما امروزه این روش تا حد زیادی با تکنیک‌های کمتر تهاجمی مانند سی‌تی آنژیوگرافی و آنژیوگرافی تشدید مغناطیسی (MR) جایگزین شده است. از آنجایی که در سندرم رباط قوسی میانی، سی‌تی آنژیوگرافی تصویر بهتری از ساختارهای داخل شکمی را فراهم می‌کند، این روش به آنژیوگرافی تشدید مغناطیسی ترجیح داده می‌شود. یافته‌های باریک شدن موضعی شریان سلیاک پروگزیمال همراه با اتساع پس از تنگی، فرورفتگی در قسمت فوقانی شریان سلیاک، و نمود قلاب‌مانند شریان سلیاک، تشخیص مالس را تأیید می‌کند. این ویژگی‌های تصویربرداری در هنگام بازدم، حتی در افراد عادی بدون علامت و بدون سندرم، برجسته‌تر است.
تنگی شریان سلیاک پروگزیمال همراه با اتساع پس از تنگی را می‌توان در سایر بیماری‌های مؤثر بر شریان سلیاک مشاهده کرد. نمود قلاب‌مانند شریان سلیاک مشخصه کالبدشناسی بیماری مالس است و به تمایز آن از سایر علل تنگی شریان سلیاک مانند تصلب شرایین کمک می‌کند. این شکلِ قلاب‌مانند کاملاً ویژهٔ مالس نیست، چرا که ۱۰ تا ۲۴ درصد از افراد عادی بدون علامت، این ساختار را دارند.
درمان

رفع فشردگی شریان سلیاک رویکرد کلی درمانی در مالس است. روش اصلی درمان شامل روش‌های کم‌تهاجمی جراحی باز یا لاپاروسکوپی برای جداسازی رباط قوسی میانی و تسکین فشردگی شریان سلیاک است. این روش با برداشتن شبکهٔ عصبی سلیاک و ارزیابی جریان خون از طریق شریان سلیاک، به عنوان مثال با سونوگرافی فراصوتی داپلر حین عمل همراه است. اگر جریان خون ضعیف باشد، معمولاً جراح سعی می‌کند عروق سلیاک را بازسازی کند. روش‌های عروق‌سازی مجدد شامل بای‌پس آئورتوسلیاک، آنژیوپلاستی قطعه‌ای و غیره است.
اخیراً، یک روش لاپاروسکوپی جدید برای رفع فشار به شریان سلیاک مورد استفاده واقع شده است؛ با این حال، اگر شریان سلیاک نیازمند بازسازی مجدد باشد، این روش مبدل به یک جراحی شکمی باز خواهد شد.
روش‌های اِندوواسکولار مانند آنژیوپلاستی ترانس‌لومینال از راه پوست (PTA) در بیمارانی استفاده می‌شود که جراحی باز و/یا لاپاراسکوپی در آنها موفق نبوده است. انجام آنژیوپلاستی به تنهایی، بدون آنکه فشار از روی شریان سلیاک برداشته شود، ممکن است مفید واقع نشود.
پیش‌آگهی

مطالعات اندکی در مورد پیامدهای طولانی‌مدت بیماران تحت درمان برای مالس انجام شده است. به گفته دانکن، بزرگ‌ترین و مرتبط‌ترین داده‌های مربوط به پیامدهای دیرهنگام بیماری، از مطالعه ۵۱ بیمار به دست می‌آید که تحت درمان جراحی باز برای مالس قرار گرفتند که ۴۴ نفر از آنها به‌طور متوسط ۹ سال پس از درمان جهت پیگیری طولانی‌مدت در دسترس بودند. پژوهشگران گزارش دادند که در میان بیمارانی که تحت فشار خون سلیاک و بازسازی عروق قرار گرفتند، ۷۵ درصد در پیگیری‌های بعدی بدون علامت باقی ماندند. در این مطالعه، پیش‌بینی‌کننده‌های پیامد مطلوب عبارت بودند از:
سن ۴۰ تا ۶۰ سال
فقدان اختلال روانی و عدم استفاده از نوشیدنی‌های الکلی
شکم دردی که پس از غذاخوردن تشدید می‌شود
کاهش وزن بیش از ۲۰ پوند (۹٫۱ کیلوگرم)
همه‌گیرشناسی

تخمین زده می‌شود که در ۱۰ تا ۲۴ درصد افراد عادی و بدون علامت، رباط قوسی میانی از جلوی شریان سلیاک عبور می‌کند و درجاتی از فشرده‌سازی را ایجاد می‌کند. تقریباً ۱٪ از این افراد فشردگی شدید همراه با علائم مالس را از خود بروز می‌دهند. این سندرم معمولاً افراد بین ۲۰ تا ۴۰ سال را درگیر می‌کند و در زنان — به‌ویژه زنان لاغراندام — شایع‌تر است.
تاریخچه

فشردگی شریان سلیاک نخستین بار توسط بنجامین لیپ‌شوتز در سال ۱۹۱۷ مشاهده شد. مالس را نخستین بار یک پزشک فنلاندی به نام «پکا-تاپانی هاریولا» در سال ۱۹۶۳ و پس از آن «جی. دیوید دانبار» و «ساموئل ماربل» در سال ۱۹۶۵ توصیف کردند. به این بیماری «سندرم هاریولا-ماربل» و «سندرم ماربل» نیز گفته می‌شود.
ریپلی (مجموعه تلویزیونی)

| ریپلی | ریپلی |
| --- | --- |
پرونده:Ripley (TV series) Poster.jpg: پرونده:Ripley (TV series) Poster.jpg
ژانر: دلهره‌آور داستان معمایی نئو-نوآر
سازنده: استیون زایلیان
بر پایهٔ: آقای ریپلی بااستعداد اثر پاتریشا های‌اسمیت
نویسنده: استیون زایلیان
کارگردان: استیون زایلیان
بازیگران: اندرو اسکات داکوتا فانینگ جانی فلین الیوت سامنر مارگریتا بوی مائوریتزیو لومباردی
موسیقی از: جف روسو
کشور سازنده: ایالات متحده
زبان‌(های) اصلی: انگلیسی ایتالیایی
شمار قسمت‌ها: ۸
تولید: تولید
تهیه‌کننده‌های اجرایی: استیون زایلیان گرت باش کلایتون تاونزند گایمون کاسدی بنجامین فورکنر شارون لوی فیلیپ کیل
فیلم‌برداری: رابرت السویت
مدت: ۴۴–۷۶ دقیقه
تولیدکننده‌ها: رویل پروداکشنز انترتینمنت ۳۶۰ دیوژن انترتینمنت فیلم‌رایتز شبکه‌های شوتایم
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: نتفلیکس
انتشار اولیه: ۴ آوریل ۲۰۲۴ (۲۰۲۴-04-۰۴)
ریپلی (انگلیسی: Ripley) یک مینی‌سریال نئو-نوآر دلهره‌آور روان‌شناختی آمریکایی است که بر پایه رمان جنایی آقای ریپلی بااستعداد (۱۹۵۵) اثر پاتریشا های‌اسمیت توسط استیون زایلیان ساخته، نویسندگی و کارگردانی شده است. این سریال محدود هشت قسمتی با بازی اندرو اسکات در نقش تام ریپلی، داکوتا فانینگ در نقش مارج شروود و جانی فلین در نقش دیکی گرینلیف، نخستین مجموعه تلویزیونی اقتباس شده از رمان های‌اسمیت محسوب می شود.
ریپلی در ابتدا قرار بود در شوتایم پخش شود، اما در فوریه ۲۰۲۳ به نتفلیکس منتقل شد. این سریال در ۴ آوریل ۲۰۲۴ به نمایش درآمد و به خاطر موفقیت در فیلم‌نامه، کارگردانی، طراحی تولید، فیلمبرداری، موسیقی متن و نقش‌آفرینی‌ها، به ویژه برای ایفای نقش اسکات در نقش تام ریپلی، تحسین منتقدان را برانگیخت. ریپلی  در هفتاد و ششمین دوره جوایز امی ساعات پربیننده، در ۱۴ رشته از جمله جایزه امی ساعات پربیننده برای مجموعه تلویزیونی کوتاه برجسته و جایزه بازیگری برای اسکات و فانینگ نامزد دریافت جایزه شد و در نهایت چهار جایزه از جمله کارگردانی برجسته برای سریال‌های محدود یا فیلم برای زایلیان را به‌دست آورد.
بازیگران > اصلی

اندرو اسکات در نقش تام ریپلی
داکوتا فانینگ در نقش مارج شروود
جانی فلین در نقش دیکی گرینلیف
الیوت سامنر در نقش فردی مایلز
مارگریتا بوی در نقش سیگنورینا بافی
مائوریتزیو لومباردی در نقش بازرس پیترو راوینی
بازیگران > مهمان

کنت لونرگان در نقش هربرت گرینلیف
ان کیوسک در نقش امیلی گرینلیف
بوکیم وودبین
ویتوریو ویویانی
لوئیس هوفمان
فیشر استیونس
جان مالکوویچ
داین لد

| داین لد | داین لد |
| --- | --- |
لد در مه ۲۰۱۳: لد در مه ۲۰۱۳
نام هنگام تولد: Rose Diane Ladner
زادهٔ: ۲۹ نوامبر ۱۹۳۵ ‏(۸۹ سال) مریدیان، میسیسیپی
ملیت: آمریکایی
پیشه(ها): بازیگر، کارگردان، تهیه‌کننده، نویسنده
سال‌های فعالیت: ۱۹۵۸–اکنون
همسر: بروس درن (۱۹۶۰–۱۹۶۹)
فرزندان: لورا درن
جوایز: گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل زن - مجموعه تلویزیونی یا فیلم تلویزیونی
وبگاه: www.dianeladd.com
داین لد (انگلیسی: Diane Ladd؛ زادهٔ ۲۹ نوامبر ۱۹۳۵) بازیگر، کارگردان، تهیه‌کننده و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۵۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
گزیده فیلمشناسی

از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد.
ماچو کالاهان (۱۹۷۰)
رعد و برق سفید (۱۹۷۳)
آلیس دیگر اینجا زندگی نمی‌کند (۱۹۷۴)
محله چینی‌ها (۱۹۷۴)
آلیس (۱۹۷۶–۱۹۸۵)
از ته دل وحشی (۱۹۹۰)
بوسه پیش از مرگ (۱۹۹۱)
باشگاه گورستان (۱۹۹۳)
خانم مانک (۱۹۹۵)
شهروند روث (۱۹۹۶)
رنگ‌های بنیادین (۱۹۹۸)
سریعترین ایندین جهان (۲۰۰۵)
اینلند امپایر (۲۰۰۶)
گاوچران آمریکایی (۲۰۰۹)
جوی (۲۰۱۵)
شاهرخ خان

| شاهرخ خان | شاهرخ خان |
| --- | --- |
خان در ۲۰۱۸: خان در ۲۰۱۸
زادهٔ: ۲ نوامبر ۱۹۶۵ ‏(۵۹ سال) دهلی نو، هند
محل تحصیل: کالج هانسراج (بی‌ای)
پیشه‌ها: بازیگر تهیه‌کنندهٔ فیلم مجری تلویزیونی بازرگان
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۸–اکنون
آثار: فهرست کامل
همسر: گوری چیبر (ا. ۱۹۹۱)
فرزندان: ۳، شامل آریان و سوهانا
جوایز: فهرست کامل
افتخارات: پادما شری (۲۰۰۵) نشان هنر و ادب (۲۰۰۷) لژیون دونور (۲۰۱۴)
شاهرخ خان (زادهٔ ۲ نوامبر ۱۹۶۵) بازیگر و تهیه‌کنندهٔ هندی است که در فیلم‌های هندی‌زبان فعالیت می‌کند. در رسانه‌ها از او با عنوان‌هایی مانند «پادشاه بالیوود» یاد شده و در بیش از ۹۰ فیلم حضور داشته‌است که برای نقش‌آفرینی‌هایش افتخارات گوناگونی از جمله ۱۴ جایزهٔ فیلم‌فیر دریافت کرده‌است. دولت هند نشان پادما شری و نیز دولت فرانسه نشان هنر و ادب و لژیون دونور را به او داده‌است. خان دنبال‌کنندگان چشمگیری در آسیا و مهاجران هندی در سراسر جهان دارد. از لحاظ شمار مخاطب و درآمد، چند رسانهٔ خبری او را یکی از موفق‌ترین ستاره‌های سینما در جهان توصیف کرده‌اند. بسیاری از فیلم‌های او مضامین هویت ملی هندی و ارتباط‌ها با جوامع دور از وطن یا اختلاف‌ها و نارضایتی‌های جنسیتی، نژادی، اجتماعی و مذهبی را به تصویر می‌کشند.
خان کارش را در پایان دههٔ ۱۹۸۰ با حضور در چند مجموعهٔ تلویزیونی آغاز کرد و در سال ۱۹۹۲ با فیلم عاشق دیوانه‌وار وارد بالیوود شد. او در آغاز کار بابت بازی در نقش افراد شرور در فیلم‌های بازیگر (۱۹۹۳) و ترس (۱۹۹۳) شناخته شد. خان پس از بازی در مجموعه‌ای از فیلم‌های عاشقانهٔ پرفروش از جمله داماد عاشق عروس را می‌برد (۱۹۹۵)، دل دیوانه است (۱۹۹۷)، داره یه اتفاقایی میفته (۱۹۹۸)، محبت‌ها (۲۰۰۰)، گاهی شادی گاهی غم (۲۰۰۱)، فردا باشه یا نباشه (۲۰۰۳)، ویر-زارا (۲۰۰۴) و هرگز نگو خداحافظ (۲۰۰۶) به شهرت رسید. او برای بازی در نقش یک معتاد به الکل در دیوداس (۲۰۰۲)، دانشمند ناسا در مادری (۲۰۰۴)، مربی هاکی در هند، به پیش! (۲۰۰۷) و مردی مبتلا به نشانگان آسپرگر در من خان هستم (۲۰۱۰) مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. موفقیت تجاری بیشتر با ام شنتی ام (۲۰۰۷) و خداوند زوج‌ها را می‌سازد (۲۰۰۸) رقم خورد و در قطار چنای (۲۰۱۳) و سال نو مبارک (۲۰۱۴) به ایفای نقش‌های کمدی پرداخت. به‌دنبال وقفه‌ای کوتاه، او با فیلم‌های اکشن ۲۰۲۳ پتان و جوان بازگشت موفقی داشت و هر دو فیلم در میان پرفروش‌ترین فیلم‌های هندی قرار گرفتند.
کارهای بشردوستانه خان شامل خدمات بهداشت و درمان و امداد به فاجعه‌دیدگان بوده و در ۲۰۱۱ به دلیل پشتیبانی از آموزش کودکان، جایزه‌ای از یونسکو دریافت کرد. او در ۲۰۱۸ برای رهبری در حمایت از حقوق زنان و کودکان در هند، جایزهٔ کریستال مجمع جهانی اقتصاد را دریافت کرد. خان چندین بار در فهرستی از تأثیرگذارترین افراد در فرهنگ هند قرار گرفته و در سال ۲۰۰۸، نیوزویک او را یکی از پنجاه فرد قدرتمند در جهان معرفی کرد. مجلهٔ تایم در سال ۲۰۲۳ او را یکی از ۱۰۰ شخص تأثیرگذار در جهان نامید.
اوایل زندگی و خانواده > والدین

پدر خان، یعنی میر تاج محمد خان، فعالِ جنبش استقلال‌طلبی هند و اهلِ پیشاور بود که در کنار خدمتکار خدای (جنبش مقاومت بدون خشونت به رهبری خان عبدالغفار خان که به‌دنبال همبستگی و استقلال هند بود) مبارزات سیاسی داشت. میر از پیروان عبدالغفار خان بود و به کنگره ملی هند ملحق شد. او همچنین پسر عموی سرلشکر ارتش ملی هند، یعنی شاه نواز خان بود. بنا به گفتهٔ خان، جد پدری او، میر جان محمد خان از قوم پشتون و اهل افغانستان بود. اما بعداً اقوام پدری او در پیشاور تصریح کردند که خانوادهٔ مذکور به‌زبان هندکو صحبت می‌کند و اصالتاً اهل کشمیر هستند که قرن‌ها پیش در پیشاور سکنی گزیدند؛ گفته‌های اقوام با این ادعا که پدربزرگش پشتون اهلِ افغانستان بود، در تضاد است. تا سال ۲۰۱۰، خانوادهٔ پدری خان همچنان در منطقه شاه ولی قطال در بازار قصه‌خوانی پیشاور زندگی می‌کردند.
در سال ۱۹۴۶، میر تاج محمد خان برای تحصیل در رشته حقوقِ دانشگاه دهلی، به دهلی رفت. هنگامی که تقسیم هند در سال ۱۹۴۷ رخ داد، او مجبور شد در دهلی بماند و تا سال‌ها بعد به پیشاور بازنگشت. مادر خان، لطیف فاطمه، افسر قضایی و همچنین دختر یک مهندس دولتیِ ارشد بود. پدر و مادر خان در سال ۱۹۵۹ ازدواج کردند.