stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فرقه عیادت از مریم مقدس
عیادتی‌های برجسته

یکی از قدیسان برجسته این فرقه، **مارگِرِت ماری آلِکوک** است که گفته می‌شود مکاشفات قلب مقدس را دریافت کرد که منجر به **نذر اولین جمعه** و ساعت‌های مقدس شد.
شخصیت برجسته دیگری از فرقه عیادتی **ماری مارتا شامبون** بود که به دلیل گزارش مجموعه‌ای از مکاشفات از عیسی و معرفی **نذر پنج زخم مقدس** (یا "تسبیح پنج زخم مقدس") در اوایل قرن بیستم شناخته شده‌است.
در ۱۰ مه ۱۹۹۸، هفت راهبه عیادتی از اولین صومعه مادرید، اسپانیا، که در جریان انقلاب اسپانیا در سال ۱۹۳۶ شهید شدند، توسط **پاپ ژان پل دوم** در رم تطهیر شدند..
**ماریا گابریلا دِ هینوخوسا ناواروس** (متولد ۲۴ ژوئیه ۱۸۷۲ در آلمها، گرانادا)
**ترزا ماریا کاوستانی ی آندوآگا** (متولد ۳۰ ژوئیه ۱۸۸۸ در پوئِرتو رئال، کادیز)
**خوزه‌فا ماریا بارِرا ایزاگیره** (متولد ۲۳ مه ۱۸۸۱ در ال فِرول، لاکرونیا)
**ماریا اینِس زودایره گالدئانو** (متولد ۲۸ ژانویه ۱۹۰۰ در اِچاوری، ناوار)
**ماریا سِسیلیا سِندویا آراکیستائین** (متولد ۱۰ ژانویه ۱۹۱۰ در آزپِیتیا، گیپوزکوا)
**ماریا انگراسیا لِکوئونا آراِمبورو** (متولد ۲ ژوئیه ۱۸۹۷ در اویارزون گیپوزکوا)
**ماریا آنگِلا اولایسولا گاراگارزا** (متولد ۱۲ نوامبر ۱۸۹۳ در آزپِیتیا گیپوزکوا)
این راهبه‌ها عضو خانه مادرید فرقه عیادت بودند. در اوایل سال ۱۹۳۶، در جریان جنگ داخلی اسپانیا، با تشدید آزار و اذیت مذهبی، بیشتر جامعه به اورونوز نقل مکان کردند و گروهی از شش راهبه را به سرپرستی خواهر ماریا گابریلا دِ هینوخوسا باقی گذاشتند.
تا جولای در آپارتمان خود محصور شدند، زمانی که همسایه‌ای آن‌ها را به مقامات گزارش داد و در نوامبر ۱۹۳۶ آپارتمانشان بازرسی شد. با این حال، آنها از پناه گرفتن در کنسولگری‌ها خودداری کردند.
عصر همان روز، گشتی از فدراسیون آنارشیست ایبریایی وارد آپارتمان شد و به همه خواهران دستور داد که آنجا را ترک کنند. آنها با ون به منطقه‌ای متروکه منتقل شدند و به ضرب گلوله کشته شدند. ماریا سسیلیا که هنگام شلیک به خواهر کناری اش فرار کرده بود، کمی بعد تسلیم شد و پنج روز بعد در کنار دیوار گورستان در والِکاس در حومه مادرید به گلوله بسته شد.
در سال ۲۰۱۰، به پاسداشت سال جهانی جشن فرقه عیادت، پاپ بندیکت شانزدهم برای کسانی که از صومعه‌ای متعلق به عیادتی‌ها بازدید می‌کردند و در آنجا دعا می‌خواندند، آمرزش کامل (فرصت بخشایش گناهان) در نظر گرفت.
لئونی مارتین** (۱۸۶۳–۱۹۴۱)، خواهر سوم ترِز دو لیزیو، پس از سختی‌های فراوان در زندگی‌اش، راهبه فرقه عیادت شد. او در دوم ژوئیه ۱۹۰۰ در صومعه عیادت شهر کان در فرانسه حجاب بر سر نهاد و نام خواهر فرانسواز-ترز را برای خود برگزید. در ۲۴ ژانویه ۲۰۱۵، روند تطهیر لئونی آغاز شد و او اکنون به عنوان خادم خدا شناخته می‌شود.
قدیس فرانسوا دو سال قانون فرقه عیادت از مریم مقدس را به قدیسه ژین فرانسوا دو شانتال هدیه می‌دهد.
صومعه راهبه‌های عیادتی در براگا، پرتغال.
کلیسای عیادت در ورشو (نمای داخل)
صومعه قدیمی یاسلو (۱۹۰۵)
کلیسای جدید عیادت در یاسلو
صومعه عیادت جرج‌تاون.
مارگِرِت ماری آلِکوک
ماری مارتا شامبون
راهبه‌های شهید عیادتی اسپانیایی
شارلین تائوله

| شارلین تائوله | شارلین تائوله |
| --- | --- |
شارلین تائوله: شارلین تائوله
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: شارلین تائوله پونسیانو
نام(های) دیگر: Sharlene
زاده: ۱۱ مهٔ ۱۹۹۱ ‏(۳۳ سال) سانتو دومینگو، جمهوری دومینیکن
پیشه(ها):  خواننده  بازیگر 
وبگاه: sharlenetaule.com
شارلین تائوله پونسیانو (زاده ۱۱ مه 1991) که بیشتر با نام شارلین شناخته می‌شود، خواننده و بازیگر دومینیکن است. تائوله نزد ماریا رمولا و نادیا نیکولا آواز خواند و در نیویورک در مؤسسه تئاتر و فیلم لی استراسبرگ اجرا کرد.
تاول با دون عمر در لا فیلا همکاری کرده است. او نامزد جوایز موسیقی لاتین گرم شده است.
فیلم‌شناسی

| سال | فیلم‌ها و سریال‌های تلویزیونی | نقش | شبکه |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۲۰ | معاون | گل رز | فاکس |
| ۲۰۱۸ | "نیکی جام" "ال گانادور" | کاساندرا | نتفلیکس |
| ۲۰۱۶–۲۰۱۷ | ستاره | ایوا | فاکس |
| ۲۰۱۵ | براواستون | آنجی |  |
| ۲۰۱۳ | اشتیاق ممنوع | کامیلا باررا |  |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۳ | گراچی | کتیوسکا "کاتی" | نکلودین |
| ۲۰۱۱ | جک دوست! |  |  |
| ۲۰۱۰ | ترپیکو خون | ماریا ترزا میرابال |  |
| ۲۰۰۹ | لا سوگا |  |  |
| ۲۰۰۸ | قتل لیپزیگ: امانوئلا |  |  |
| ۲۰۰۸ | "کنډیسا پور امور" |  |  |
| ۲۰۰۷ | ترپکو |  |  |
| ۲۰۰۷ | اسپانویلا |  |  |
| ۲۰۰۷ | یونول |  |  |
| ۲۰۰۶ | قتل لیپزگ: فرار از سانت دومینگو |  |  |
| ۲۰۰۶ | جشن دیل چیو |  |  |
| ۲۰۰۶ | تراژدیال: Un código 666 |  |  |
| ۲۰۰۶ | ویاجیرو |  |  |
| ۲۰۰۵ | جشن بز |  |  |
| ۲۰۰۵ | "لوس لوکوس" هم فکر می‌کند | حجازل کرونل |  |
:
محمد جعفری گیلانی

محمد جعفری چینیجانی معروف به جعفری گیلانی (متولد ۱۳۱۸ در رودسر) روحانی و سیاستمدار و از اعضای شورای سیاستگذاری ائمه جمعه و هیئت مدیرهٔ مرکز خدمات حوزه‌های علمیه که ریاست هیئت امنای دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم را بر عهده داشته‌است. جعفری گیلانی در انتخابات میاندوره ای سال ۱۳۶۱ به نمایندگی لنگرود در اولین دوره مجلس شورای اسلامی برگزیده شد و در هشتم اسفند این سال وارد مجلس شد. نماینده اولیه این شهرستان در مجلس، سیف‌الله عبدالکریمی در انفجار دفتر حزب جمهوری اسلامی در هفتم تیر ۱۳۶۰ کشته شده بود.
سد قشلاق

سد در ۱۲ کیلومتری شمال سنندج
| سد قشلاق | سد قشلاق |
| --- | --- |
سنندج، دریاچه سد قشلاق: سنندج، دریاچه سد قشلاق
نام رسمی: سد قشلاق
کشور: ایران 
محل: ۱۲ کیلومتری شمال سنندج
آغاز ساخت: ۱۳۵۳
سد و سرریزها: سد و سرریزها
گونه سد: سنگریزه‌ای با هستهٔ رسی
بر روی رود: قشلاق
ارتفاع از پی: ۸۹ متر
طول تاج: ۳۲۰متر
گنجایش سرریز: ۲۶۰۰
مخزن: مخزن
حجم کل مخزن: ۲۱۵ میلیون متر مکعب
سد پایین‌دست و سرریزها: سد پایین‌دست و سرریزها
گونه سد: سنگریزه‌ای با هستهٔ رسی
سد قشلاق یا سد وحدت، سدی خاکی با هسته رسی بر روی رودخانه قشلاق است که در ۱۲ کیلومتری شمال سنندج، مرکز استان کردستان و در مسیر جاده سقز قرار دارد و آب آشامیدنی و کشاورزی منطقه را تأمین می‌کند. این سد روی کوه‌های منطقه ساتله و تیرگران احداث شده است. دریاچه پشت این سد ۱۱ کیلومتر درازا دارد و وسعتی معادل ۹۳۴ هکتار را در بر می‌گیرد و با توجه به سطح دریا و حجم آب، زمینه مناسبی برای انواع ورزش‌های آبی به وجود آورده است. سد قشلاق در فاصله سال‌های ۱۳۵۳–۱۳۵۸ خورشیدی ساخته شده.
این دریاچه هم چنین محل زیست ماهیان مختلف از خانواده کپور ماهیان است که از آن جمله می‌توان به ماهی عروس، شاه کولی، سیاه ماهی، آلبورنوس کاپیتو، ماهی سیاه و سس ماهی اشاره کرد. به همین دلیل شرایط ماهی‌گیری تفریحی نیز فراهم شده است. دریاچه پشت سد با فضای سبز و جنگل کاری اطراف از دیدنی‌های شهر محسوب می‌شود. هم چنین امکانات تفریحی و اسکله قایق‌رانی دریاچه هر ساله تعداد زیادی علاقه‌مندان به ورزش‌های آبی را به سوی این مکان جذب می‌کند. در این سد تعاونی ۶۹۵ صیادان از سال ۷۶ مشغول به فعالیت هستند و روزانه صید ماهی‌های این سد را بر عهده دارند. تعاونی صیادان سنندج متشکل از ۳۸ مرد است که در ۴ شیفت به صورت روزانه مشغول به صید ماهی هستند.
نگارخانه

.
بدنه سد قشلاق و اسکله قایق‌ها
سرریز کردن سد قشلاق در سال ۱۳۹۸
نمایی از رود قشلاق به سمت دریاچه سد وحدت
آبگرفتگی مناطق اطراف دریاچه با سرریز شدن سد قشلاق، سال ۱۳۹۸
رهاسازی آب از مجرای خروجی آب سد وحدت
سد در حال سرریز کردن
سلطان محمد اورنگ

| سلطان محمد اورنگ | سلطان محمد اورنگ |
| --- | --- |
نمایندهٔ دوره‌ پانزدهم پارلمان افغانستان: نمایندهٔ دوره‌ پانزدهم پارلمان افغانستان
دوره مسئولیت ۱۳۸۴ – ۱۳۸۹: دوره مسئولیت ۱۳۸۴ – ۱۳۸۹
حوزه انتخاباتی: ولایت بدخشان
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۳۶ ولسوالی کشم ولایت بدخشان
ملیت: افغانستان
پیشه: سیاستمدار
سلطان محمد اورنگ (زاده: ۱۳۳۶ ولسوالی کشم ولایت بدخشان) یک سیاست‌مدار اهل افغانستان است. وی نمایندهٔ مردم بدخشان در دوره پانزدهم مجلس نمایندگان افغانستان بود.
زندگی‌نامه

سلطان محمد اورنگ متولد ۱۳۳۶ از ولسوالی کشم ولایت بدخشان است. وی تحصیلات عالی خود را در مقطع لیسانس در رشته فاکتوله اقتصاد از دانشگاه کابل به پایان رسانده‌است.
دیگر فعالیت‌ها

مسئول بازسازی و حفظ محیط زیست ولسوالی‌های تگاب و کشم.
مسئول بازسازی بنیاد سازندگی میهن.
محمد دوکن

| 0 | 1 |
| --- | --- |
محمد دوکن در مسابقات دو و میدانی قهرمانی آفریقا 2018: محمد دوکن در مسابقات دو و میدانی قهرمانی آفریقا 2018
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲۰ ژوئیهٔ ۱۹۹۳ ‏(۳۱ سال) فارست ساید، موریس، موریس
قد: ۱٫۶۹ متر (۵ فوت ۷ اینچ)
ورزشی: ورزشی
کشور: موریس
ورزش: دو استقامت
محمد دوکن (زاده ۲۰ ژوئیه ۱۹۹۳) یک دونده مسافت طولانی اهل موریس است.
در سال ۲۰۱۶ در مسابقات دو و میدانی قهرمانی آفریقا در سال ۲۰۱۶ که در دوربان آفریقای جنوبی برگزار شد در دو ۸۰۰ متر و ۱۵۰۰ متر مردان شرکت کرد. در سال ۲۰۱۸، او به نمایندگی از موریس در بازی‌های مشترک المنافع در سال ۲۰۱۸ که در گلد کوست استرالیا برگزار شد، حضور داشت. او در ماده ۱۵۰۰ متر مردان شرکت کرد. او شرایط حضور در فینال را نداشت.
معاویة بن ابی‌سفیان

«معاویه» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای دیگر کاربردها، معاویه (ابهام‌زدایی) را ببینید.
نخستین خلیفه اموی
معاویه یکم (به عربی: معاویة بن أبی سفیان) (حدود ۵۹۷، ۶۰۳ یا ۶۰۵ – آوریل ۶۸۰) بنیان‌گذار و نخستین خلیفه اموی بود که از سال ۶۶۱ میلادی تا زمان مرگش زمامداری کرد. او کمتر از سی سال پس از درگذشت محمد پیامبر اسلام و بلافاصله پس از خلفای چهارگانه راشدین خلیفه شد. معاویه برخلاف پیشینیان خود که از صحابه نزدیک محمد بودند، از پیروان نسبی و معمولی پیامبر اسلام محسوب می‌شد.
بر اساس روایات اسلامی، معاویه پس از فتح مکه توسط محمد در سال ۶۳۰ میلادی، یکی از کاتبان قرآن شد. وی از سوی خلیفه ابوبکر به عنوان جانشین فرمانده در فتح شام منصوب گردید. او در خلافت عمر بن خطاب ارتقاء و در خلافت عثمان (که از خویشاوندان او بود) والی شام شد. معاویه با قبیلهٔ قدرتمند بنی کلب متحد شد و دفاع از شهرهای ساحلی شام علیه بیزانس را سازماندهی و تلاش‌های جنگی علیه امپراتوری بیزانس، از جمله اولین لشکرکشی‌های دریایی مسلمانان را فرماندهی کرد. بعد از قتل عثمان در سال ۶۵۶ میلادی، معاویه دست به انتقام‌گیری از علی زد. در طول اولین جنگ داخلی مسلمانان، علی و معاویه در نبرد صفین در سال ۶۵۷ درگیر شدند و نهایتاً مذاکراتشان نافرجام ماند. پس از آن، معاویه توسط حامیان شامی خود و همپیمانش عمرو عاص که مصر را از فرماندار علی در سال ۶۵۸ میلادی گرفته بود، خلیفه اعلام شد. پس از کشته‌شدن علی بن ابی‌طالب در سال ۶۶۱ میلادی، معاویه پسر و جانشین او حسن را مجبور به کناره‌گیری کرد و ولایت معاویه در سراسر خلافت ثبات یافت. در داخل خلافت اموی، او بر قبایل وفادار عرب شام و نظام اداری تحت سلطهٔ مسیحیان سریانی تکیه داشت. او اولین خلیفه ای بود که نامش بر روی سکه‌ها، کتیبه‌ها یا اسناد امپراتوری نوپای اسلامی آمده بود. در خارج، او تقریباً سالانه نیروهای خود را در حملات زمینی و دریایی علیه بیزانسی‌ها، از جمله محاصره ناموفق قسطنطنیه، درگیر کرد. او در عراق و استان‌های شرقی، اختیارات را به والیان مقتدر مغیرة بن شعبه و زیاد بن ابیه تفویض کرد. به دستور معاویه، فتح افریقیه (مرکز شمال آفریقا) توسط عقبة بن نافع در سال ۶۷۰ میلادی آغاز شد، در حالی که فتوحات در خراسان و سجستان در مرز شرقی از سر گرفته شد. معاویه پسر خود یزید یکم را به عنوان جانشین خود معرفی کرد. این اقدامی بی‌سابقه در سیاست اسلامی بود و مخالفت با آن توسط رهبران برجسته مسلمان، از جمله پسر علی، حسین، و عبدالله بن زبیر، پس از مرگ معاویه ادامه یافت و با شروع جنگ داخلی دوم مسلمانان به اوج خود رسید. برخی منابع اسلامی از معاویه را ستوده‌اند اما از او به دلیل عدم عدالت و تقوای خلفای راشدین و تبدیل منصب خلافت به سلطنت انتقاد شده است. در کنار این انتقادات، مسلمانان اهل سنت او را به عنوان صحابی محمد و کاتب وحی قرآنی گرامی می‌دارد. در اسلام شیعه، معاویه به دلیل مخالفت با علی و اتهام به مسموم کردن پسرش حسن مورد انتقاد شدید و نفرت است.
به عقیدهٔ وولکر پاپ، اسلام‌شناس، روایت منابع اسلامی از خلافت معاویه، فرزندش یزید و نوه‌اش معاویه بن یزید مبنای تاریخی ندارد، بلکه با تکیه بر مضمون «پدر ناعادل–پسر ظالم–نوهٔ ضعیف» که توصیف کتاب مقدس از سلطنت داوود (پدر)، سلیمان (پسر) و رحبعام (نوه) است، ساخته شده تا دخالت خدا در امور را نشان دهد.
پیش از اسلام

معاویه در بیست و پنجم محرم سال سی و هفتم عام الفیل برابر با ۶۰۰ میلادی -سه سال قبل از بعثت پیامبر اسلام و پانزده سال پیش از هجرت- در مکه متولّد شد. پدرش ابی سفیان از سرشناسان قریش بود. مادرش هند دختر عتبه از زنان اهل پرچم بود. نسب معاویه به حرب بن امیه می‌رسید. معاویه همراه پدرش ابوسفیان در بدر، خندق و چند جنگ دیگر بر ضد پیامبر اسلام جنگید. عتبة بن ربیعه رهبر گروهی از قریش در جنگ‌های فجّار بود.
پس از اسلام تا درگذشت محمد

معاویه پس از فتح مکه، در بیست و سه سالگی، به همراه پدرش ابوسفیان و برادرش یزید بن ابی سفیان، دین اسلام را پذیرفت. گروهی گفته‌اند معاویه به مقام کتابت وحی رسید، ولی معاویه در مکه ساکن بود و محمد بعد از فتح مکه به مدینه بازگشت و تا آخر عمر در مدینه زندگی کرد.
ادعای شیعیان در مورد نفرین محمد در حق معاویه

ابن‌عباس می‌گوید: در یکی از روزها من با کودکان بازی می‌کردم که پیامبر اسلام آمد و به من گفت: برو و به معاویه بگو تا نزد من بیاید (و نامه ای بنگارد). من نیز به در خانه او رفتم و او را به سوی پیامبر خواندم. اما او پیغام داد که مشغول غذا خوردن است.
من هم به خدمت پیامبر رسیدم و جریان را گفتم. محمد گفت: دوباره برو و او را بیاور. بار دوم هم که به در خانه او رفتم، پیغام داد که مشغول غذا خوردن است. خدمت پیامبر رسیدم و همان جریان برای بار سوم اتفاق افتاد. هنگامی که برای مرتبه سوم خدمت پیامبر اسلام رسیدم و جریان را تعریف کردم، محمد گفت:
لا أَشْبَعَ اللَّهُ بَطْنَهُ؛ خدا شکمش را سیر نسازد.
ابن ابی الحدید دربارهٔ معاویه می‌گوید: او به پرخوری و شیفتگی خوراک مشهور بود. شکم او چندان بزرگ بود که وقتی می‌نشست روی رانهایش می‌افتاد. معاویه در عین حال که در مورد صله دادن و اعطای اموال، بخشنده بود، اما در مورد خوراک بخل می‌ورزید. معاویه هنگامی که بر سر سفره می‌نشست، به کم قانع نبود و فراوان می‌خورد، اما با این حال سیر نمی‌شد. هنگامی که دستور می‌داد سفره را جمع کنند، می‌گفت: به خدا سوگند سیر نشدم ولی خسته و ملول گشتم.
در زمان خلفای راشدین

پس از وفات پیامبر اسلام در سال ششصد و سی و دو میلادی، معاویه به پیروی پدرش از بیعت با ابوبکر سرباز زد. بهانه معاویه و ابوسفیان این بود که ابوبکر از قبیلهٔ بنی تمیم است و خلافت باید از آن بنی هاشم یا بنی امیه باشد. سرانجام با اصرار هشام بن عمرو، ابوسفیان و پسرش راضی به بیعت با ابوبکر شدند. ابوبکر، یزید بن ابی سفیان و معاویه را به شام گسیل کرد. یزید، در آنجا موفقیت به دست آورد و دمشق فتح شد. یزید نیز به حکمرانی و ولایت دمشق برگزیده شد. عمر بن خطّاب، یزید را در حکمرانی دمشق ابقا کرد و فلسطین و نواحی اطراف آن را بر قلمرو وی افزود. در سال ۱۸ هجری قمری، یزید درگذشت و برادرش معاویه جای او را گرفت. با مرگ عمر بن خطاب، عثمان بن عفان نیز معاویه را در جای خود ابقا کرد. بدین ترتیب معاویه در زمان خلافت سه خلیفهٔ نخست، به تدریج در شام، قدرت و محبوبیت کسب کرد. در جریان محاصره عثمان با اینکه از طرف عثمان از معاویه خواسته شده بود به کمکش بیاید و فرصت چنین کاری هم برای معاویه وجود داشت در عین حال تعلل ورزید.
وی مسیحیان را در دین خود آزاد گذاشته بود و حتی از ایشان در اداره امور استفاده می‌نمود. یکی از معروف‌ترین آنها سرجون بود که به‌عنوان مشاور و نویسنده دیوان خراج معاویه در دربار نقش ایفا می‌کرد.
در زمان خلافت علی

دیدگاه علی دربارهٔ معاویه
معاویه گروهی نادان را به دنبال خود می‌کشاند و حقیقت را از آنان می‌پوشاند. کورکورانه پی او می‌تازند تا خود را به کامِ مرگ دراندازند…
علی بن ابی‌طالب؛ نهج البلاغه، خطبه‌ها، ۵۱
پس از مرگ عثمان، علی بن ابی طالب به خلافت رسید. علی پیشنهاد اطرافیانش را برای ابقای معاویه نپذیرفت و او را از زعامت و حکومت در شام عزل کرد. معاویه به بهانهٔ کشته شدن عثمان و انتقام خون او، وارد جنگ با علی شد. مردم شام با او بیعت کردند و علیه علی همداستان شدند. سرانجام جنگ صفین درگرفت. در این جنگ شکست نخست به معاویه افتاد. اما به صوابدید عمرو بن عاص قرآن بر نیزه کردند و حکمیت مطرح گشت. نتیجهٔ حکمیت خلع علی و تحکیم حکومت معاویه در شام بود.
تشکیل حکومت اموی

معاویه از زمان خلافت علی بن ابی‌طالب به خلافت چشم دوخته بود و بعد از مرگ علی، موقعیت را مناسب دید مردم در عراق، با حسن بن علی بیعت کردند؛ ولی شامیان معاویه را خلیفه دانستند.
معاویه به عراق لشکر کشید و حسن مجتبی با دوازده هزار نفر به مقابله برخاست و قیس بن عباده، فرماندهٔ لشکر بود و عبیدالله بن عباس هم از فرماندهان سپاه. پس از مدتی حسن دریافت که با چنین لشکری دیگر نیاز به دشمن نیست؛ و ادامه دادن این جنگ، مسلمانان را به مسلخ بردن است. سپاهی که با شایعه متفرق شوند و فرماندهان به چند کیسهٔ زر خود را بفروشند، برای شکست خوردن نیاز به دشمن ندارد. نقل است که وقتی سپاه کوفه به مدائن رسید، شایعه شد که قیس بن عباده کشته شد. بلوایی در لشکر بپا شد ومردم به خیمهٔ حسن ریختند و اموال او را غارت کردند و حتی گلیم زیر پای او را کشیدند و پای او را مجروح کردند.
برای حسن مسجّل شد که جنگ با معاویه، جز شکست، و ریختن خون مسلمانان نتیجه‌ای در برنخواهد داشت؛ و معاویه نیز دراین هنگام بافرستادن نامه‌ای سفید ازپیش امضا شده برای قبول شروط حسن برای صلح با او اقدام کرد؛ بنابراین حسن صلح با معاویه را با چندین شرط پذیرفت.
معاویه وارد کوفه شد. معاویه سال ۴۱ هجری را «عام الجماعة» نامید؛ زیرا امت به استثنای خوارج با یک خلیفه بیعت کردند.
این نخستین سنگ بنای سلسلهٔ پادشاهی امویان در تاریخ بود. سلسله‌ای که ۹۱ سالِ هجری و ۸۹ سالِ میلادی در تمام ممالک اسلامی ادامه یافت و از آن پس، بیش از ۷ قرن در اندلس جریان داشت.
خلافت

کشته شدن علی بن ابی‌طالب به دست ابن ملجم مرادی، خلافت معاویه را تحکیم کرد. خلافت حسن بن علی که کوفیان با او بیعت کردند، سرنگرفت و معاویه حسن را به آسانی کنار زد. حسن بن علی عهدنامهٔ صلح با معاویه بست و خلافت او را با شرایطی پذیرفت. معاویه هنگامی که اوضاع برای او مستقر شد در میان مردم کوفه خطبه‌ای ایراد کرد و گفت: «ای مردم کوفه من برای نماز و زکات و حج، با شما نجنگیدم، که می‌دانم خودتان نماز می‌خوانید و زکات می‌دهید و به حج می‌روید ولی با شما جنگیدم تا بر شما حکومت کنم تا آنجا که گفت: و هر شرطی که بستم و هر چیزی را که به حسن بن علی قول داده‌ام زیرا این دو پایم می‌باشد که به آن وفا نخواهم کرد» [نیازمند منبع]
در دوران خلافت معاویه، دهاة عرب چون عمروعاص، مغیره بن شعبه، و زیاد بن ابیه نفوذ بسیاری یافتند. معاویه حکومت عراق را به مغیرة، مصر را به عمروعاص، و بصره و کوفه را به زیاد داد. حجاز هم به مروان حکم داده شد.
انتصاب حکام از طرف معاویه

معاویه پس از به‌دست گرفتن خلافت از مشهورترین سیاستمداران و سرداران عرب برای تثبیت خلافت استفاده کرد او همچنین قبایل قدرتمند یمنی را پشتیبان خود قرار داد. البته او سعی می‌کرد مناصب مهم حکومتی را در انحصار قریش و به خصوص بنی‌امیه نگه دارد.
معاویه مردانی همچون عمرو بن عاص، زیاد بن ابیه، مغیرة بن شعبه، بُسر بن ابی ارطاة، مروان بن حکم و ثابت بن ارطات را با تطمیع، دور خودش جمع کرد.
مورخان، معاویه، عمروعاص، زیادبن ابیه، و مغیرة بن شعبه را از رجال باهوش عرب می‌دانستند؛ یکی از تاریخ نویسان[نیازمند منبع] دربارهٔ این چهارتن چنین می‌گوید:
«بردبارتر و صبورتر از معاویه و چابک‌تر و سخی‌تر از عمروعاص و یکدل و یک زبان‌تر از زیاد کسی را ندیده‌ام. درون و بیرون این مرد اخیر از هرجهت یکسان بود. اما مغیره اگر شهر هشت دروازه‌ای باشد و از هیچ دروازهٔ آن بدون فریب و فسون کسی بیرون آمدن نتواند، مغیره از تمام آن هشت دروازه بیرون می‌جهد»
اقدامات او در کوفه

بعد از کشته شدن علی بن ابی‌طالب معاویه به طرف کوفه آمد و در مسکن با عبید الله بن عباس صلح کرد، هنگامی که عبید الله وارد دستگاه معاویه شد مورد احترام و تکریم او قرار گرفت، و هر چه با او قرار گذاشته بود، به آن عمل کرد.
بعد از این معاویه به نخیله آمد و در اینجا با حسن مجتبی هم صلح کرد و بُسر بن ابی ارطاة هم که به عنوان مقدمه لشکر آمده بود، در آنجا حضور داشت و بعد از مصالحه و تمام شدن کارها معاویه برای شهرهای عراق حاکم معین کرد.
مغیرة بن شعبه را به عنوان حاکم کوفه معین کرد، و او به‌مدت دوازده روز خود را از طائف به کوفه رسانید، عتبة بن ابی سفیان را به عنوان حاکم بصره تعیین کرد، ولی عبدالله بن عامر برخاست و گفت: هنگامی که عثمان در گذشت من حاکم بصره بودم و علی مرا از آنجا عزل کرد.
عبدالله گفت: من در بصره اموالی دارم که در دست مردم می‌باشد، و اگر نخواهی من به بصره بروم، همه آن اموال از بین خواهد رفت، در این‌جا معاویه او را به عنوان امیر بصره معین کرد و او همراه بُسر بن ابی ارطاة به طرف بصره رفت و بعد از ورود بالای منبر قرار گرفت و گفت: حمد خدائی را شایسته است که اوضاع و احوال امت را آرام کرد و صلح برقرار شد، و اتحاد کلمه پیش‌آمد، ما خون خود را گرفتیم و از دست دشمن راحت شدیم، اکنون مردم همه در امن می‌باشند ما در دل بغض کسی را نداریم و کسی را به اتهام دیگری مؤاخذه نخواهیم کرد.
بعد از او بُسر بن ابی ارطاة بالای منبر رفت و دو پله پائین‌تر قرار گرفت و با فریاد بلند گفت: مردم باید همه بیرون شوند و بیعت کنند و کسانی که بیعت نکنند، از ذمه ما خارج هستند، خداوند خون عثمان را گرفت و امر را به اهلش برگردانید.
مردم هم از اطراف آمدند و بیعت کردند.
اقدامات دورهٔ خلافت

در عهد خلافت معاویه فتوحات خارجی ادامه یافت. مسلمانان قبرس را فتح کردند و تا نزدیک قسطنطنیه پیش رفتند. معاویه برای اخلاف خود لشکری پدیدآورد. وی در آداب و ترتیبات لشکری از تجارب رومی‌های شام هم استفاده کرد. این لشکر را وی به وسیلهٔ جنگ‌های هر ساله و تهاجماتی که دائم به بلاد مجاور و بیزانس می‌کرد، همیشه تازه‌نفس نگاه می‌داشت. این تهاجمات مستمر باعث می‌شد که دشمن نتواند به قلمرو مسلمین تجاوز کند.
یک بار عده‌ای از طوایف شمال سوریه که به جراجمه شهرت داشتند، به تحریک رومی‌ها به شام هجوم آوردند و از لبنان تا فلسطین به دست جراجمه افتاد. عده‌ای از موالی و اسرای این نواحی که از معاویه ناراضی بودند، به جراجمه پیوستند. معاویه با امپراتور بیزانس قراری بست که وی از حمایت ماجراجویان دست بدارد و در عوض اسرای رومی را بگیرد. معاویه هم چنین تعهد کرد که هر ساله به بیزانس خراج بپردازد. پس از آن معاویه، جراجمه را سر جای خود نشاند. معاویه چون به لشکر شام همیشه احتیاج داشت در تنظیم کار لشکر دقّت بسیاری کرد. وی جیرهٔ لشکریان را دو برابر کرد و در پرداخت مواجب آن‌ها کوتاهی نکرد. این بخشش‌ها باعث شد که لشکریان از معاویه اطاعت می‌کردند و در جنگ‌ها با او همراه می‌شدند.
وی در طول خلافتش با رومی‌های شام در حال ستیز و جنگ بود اما پیشرفتی در آن جا نداشت. نسبت به مسیحیان شام روش ملایم تری پیش گرفت زیرا آن‌ها می‌توانستند در ادارهٔ کارها و سامان بخشیدن به مالیات‌ها وی را یاری دهند. معاویه از رسوم دیوانی بیزانس تقلید کرد و سازمان مراسلات و اطلاعات پیشرفته‌ای به وجود آورد. معاویه در تنظیم کار بیت المال از یک مسیحی به نام سرجون بن منصور استفاده کرد. معاویه با استفاده از اموال مسلمانان بخشش‌های بی حسابی به رؤسای عرب کرد.
معاویه همواره با دو گروه خوارج و شیعیان در دشمنی بود. او شیعیان علی را مورد آزار و اذیت قرار می‌داد و حتی بعضی شیعیان معترض مانند حجر بن عدی را به قتل رسانید. بعضی گفته‌اند ابوذرغفاری هم به اشارت او کشته شد.
بارزترین اقدام معاویه برای تغییر خلافت به سلطنت، موروثی کردن خلافت بود. یکی از نکات مهم معاهدهٔ بین حسن و معاویه، این بود که معاویه حق ندارد کسی را به عنوان جانشین خود بعد از مرگ تعیین کند و تصمیم‌گیری در این زمینه باید به امت واگذار شود. اما پس از مرگ حسن، او به علت اینکه هیچ‌کس جرئت مخالفت با وی را نداشت، پسرش یزید را به عنوان جانشین خود در سال ۶۸۰ میلادی تعیین نمود و به معنای واقعی کلمه، پیمان‌شکنی کرد. هر چند به نوشتهٔ لارا وسیا وگلیری تعیین حسن به عنوان جانشین معاویه در عهدنامهٔ صلح با معاویه احتمالاً توسط نویسندگان متأخر شیعه برای کاستن از انتقاداتی که بر حسن بن علی می‌شد مطرح شده است؛ زیرا اولاً تعیین ولی عهد در جامعهٔ اسلامی آن زمان امری بدون سابقه بود و خود معاویه نیز هنوز در آن زمان در وضعیت پایداری برای تعیین جانشین قرار نداشت.
مسئلهٔ خلافت یزید اعتراضات بسیاری را به دنبال داشت. اصحاب پیغمبر، انصار و مهاجرین آن را نپسندیدند و به مخالفت برخاستند. خوارج و شیعیان عراق هم خلافت موروثی را رد می‌کردند.
در نظر اهل سنت

معاویه در میان اهل سنت، جایگاه خود را به عنوان صحابی پیغمبر و کاتب وحی و مراسلات حفظ کرده است. عنوان خال المؤمنین به معنی دایی مؤمنان که به سبب ازدواج خواهرش با پیامبر به وی داده شد، بر جایگاه وی افزوده است. ابوموسی اشعری یک بار او را امین‌الله خوانده بود. با این حال مخالفت دو تن از خلفای راشدین با او، عمر بن خطاب و علی بن ابی طالب باعث شده است علمای اهل تسنن در قائل شدن مرتبهٔ عدل و رضوان برای او شک کنند. معاویه در بیعت رضوان حضور نداشته و از «سابقون الأولون» نیست و در غزوه‌ها با پیامبر حضور نداشته است. عباسیان نیز با اینکه سنّی بودند، همواره در خطبه‌ها معاویه را لعن می‌کردند.
امروزه دیدگاه مذاهب چهارگانه اهل سنت دربارهٔ معاویه یکسان نیست برای مثال حنفی‌ها او را عادل می‌دانند و در مقابل انتقاد به معاویه برای سبّ نمودن علی بن ابی‌طالب ویا عهدشکنی اش در عهدنامه صلح با حسن بن علی و انتخاب یزید به جانشینی خود، می‌گویند او مجتهد بوده و به اجتهادش عمل کرده است و هر چند در این اجتهادها اشتباه کرده باشد، نزد خدا مأجور است.
جدا از این حدیث، اهل سنت علی را صحابه ارجمند پیامبر و از خلفای راشدین می‌دانند و سبّ او گناهی بزرگ محسوب می‌شود