بربادرفته (فیلم ۱۹۳۹)
بازخورد > منتقدان

پس از اکران، مجلات و روزنامه‌ها به‌طور گسترده‌ای، نظرات مثبتی بابت فیلم بر باد رفته  ارائه دادند. با این حال، در حالی که ارزش‌های تولید، دستاوردهای فنی و میزان محبوبیت آن به‌طور جهانی شناخته شده بود، برخی از منتقدان آن زمان، فیلم را بسیار طولانی می‌دانستند و برایشان قانع کننده نبود. فرانک نوگنت برای نیویورک تایمز بهترین احساسات عمومی را با تأیید این نکته تصدیق کرد که اگرچه این فیلم، بلند پروازترین فیلم تولید شده تا آن زمان بود، اما احتمالاً بزرگ‌ترین فیلمی نبوده که ساخته شده است، اما با این وجود به نظر او در این فیلم " داستان جالب، به زیبایی به تصویر کشیده شده است ". فرانتس هولرینگ از هفته نامه نیشن نیز همین عقیده را داشت: " نتیجه این فیلم، موفقیت کوچک در هنر فیلمبرداری که یک رویداد مهم در تاریخ صنعت است. لحظاتی وجود دارد که دو دسته با هم خوب دیدار می‌کنند، اما کششهای طولانی بین این دو فقط با کارایی چشمگیر پر شده است. "
منتقدان، این فیلم را به خاطر وفاداری به رمان مورد ستایش قرار دادند. منتقدان، وفاداری این فیلم به رمان را عامل اصلی طولانی بودن فیلم دانستند. جان سی. فلین از مجله ورایتی نوشت که سلزنیک " خیلی چیزها را رها کرده است " و اگر صحنه‌های تکراری و گفتگوی بخش دوم داستان کوتاه می‌شد، بُعد سرگرمی فیلم پر رنگتر می‌شد. گاردین منچستر اعلام کرد که اشکال مهم این فیلم، فیلم‌نامه ای فاقد کیفیت حماسی برای توجیه طولانی بودن فیلم می‌داند و این بی کیفیتی در بخش دوم فیلم آشکار می‌شود که روی " ازدواج‌های بی ربط " و " نزاع‌های داخلی " اسکارلت متمرکز است و تنها دلیل ورود آنها " فقط به این دلیل بود که مارگارت میچل آن را چنین نوشت ". گاردین معتقد بود که اگر " داستان در نقطه مشخص با فاصله کوتاه، مرتب شده بود و رمان بر باد رفته مطیع روش‌های سینمایی می‌شد ممکن بود، فیلم عالی تری از آب در بیاد ". هولرینگ نیز معتقد بود که بخش دوم فیلم ضعیف تر از بخش اول است و بیان کرد که رویدادهای جنگ داخلی به عنوان نیروی محرکه بخش اول فیلم به خوبی عمل کردند در حالی که در قسمت دوم، فیلم فقط روی شخصیت‌ها تمرکز کرده است، گسل اصلی در بخش دوم فیلم به خوبی آشکار شد که "شخصیت‌ها به تنهایی کافی نیستند"، با وجود بسیاری از صحنه‌های عالی در فیلم، هولرینگ این فیلم درام را قانع کننده نیافت و اشاره کرد فیلم از لحاظ " پیشرفت روانی " غفلت کرده است.
بیشتر تعریف و تمجیدها به بازیگران اختصاص داشت، به ویژه ویوین لی برای بازی در نقش اسکارلت. نوگنت او را " محور تصویر " توصیف کرد و معتقد بود که " او به قدری برای نقشی که توسط هنر و طبیعت تعریف شده، طراحی شده است که بقیه بازیگرها در این نقش تصور نمی‌شود ". هولرینگ او را در اجرای " ظاهر و حرکات"، عالی یافت. فلین، ویوین لی را از نظر جسمانی مناسب این نقش می‌داند و احساس می‌کند در صحنه‌هایی که شجاعت و عزم راسخ از خود نشان می‌دهد، مانند فرار از آتلانتا و زمانی که اسکارلت یک یانکی فراری را می‌کشد، بهترین است. ویوین لی برای نقش آفرینی در مراسم جوایز منتقدان فیلم نیویورک در سال ۱۹۳۹ در رشته بهترین بازیگر زن برنده شد.
فلین احساس کرد بازی کلارک گیبل در نقش رت باتلر بسیار به شخصیت "باتلر" خانم میچل نزدیک بود و مخاطبان نیز آنطور که باتلر را تصور می‌کردند، بود. نوانت با این دیدگاه موافق بود اگرچه هولرینگ اعلام کرد که گیبل کاری نکرده است و در صحنه‌های پایانی به سوالات افکار ما پاسخ نداده و ما را کاملاً قانع نکرده است، زیرا در انتهای فیلم، رت با انزجار از خانه اسکارلت بیرون می‌رود. از بین سایر اعضای اصلی بازیگران، هولرینگ و فلین هر دو لسلی هاوارد را به‌عنوان  اشلی  با اراده ضعیف دانستند. فلین، اولیویا دی هاویلند را به عنوان " ملانی سرآمد " معرفی کرد. نوجنت در کنار ستایش کردن از عملکرد دی هاویلند در نقش ملانی، او را به عنوان " یک گوهر مهربان، زیبا، با وقار، صادق و آرام " توصیف کرد. بسیاری از منتقدان از هتی مک دنیل در نقش  مامی  تمجید کردند. نوجنت معتقد بود که او بهترین بازی را بعد از ویوین لی و کلارک گیبل در فیلم بر باد رفته انجام داده است.