ناپدید شدن فرزندان سادر
آتش‌سوزی شب کریسمس

خانواده سادر در شب کریسمس سال ۱۹۴۵ جشن گرفتند. مِریِن (Marion با ۱۹ سال سن)، بزرگ‌ترین دختر خانواده که در یک فروشگاه در مرکز شهر فییتویل کار می‌کرد سه خواهر کوچکترش - مارتا (۱۲ساله)، جنی (۸ساله) و بتی (۵ساله) - را با اسباب‌بازی‌های جدیدی که به عنوان هدیه برای آن‌ها خریداری کرده بود شگفت زده کرد.بچه‌های کوچک‌تر آن‌قدر هیجان‌زده بودند که از مادرشان پرسیدند که آیا می‌توانند از ساعت خواب معمولشان بیشتر بیدار بمانند؟
در ساعت ۱۰ شب، مادر خانواده یعنی جنی به آنها گفت که می‌توانند کمی دیرتر بخوابند، تا زمانی که دو پسر بزرگتر که هنوز بیدار بودند، موریس ۱۴ ساله و برادر ۹ ساله اش لوئیس قبل از خواب خودشان، به یاد داشته باشند که گاوها را داخل محل نگهداریشان بگذارند و به جوجه‌ها غذا بدهند. جورج و دو پسر بزرگتر، جان (۲۲ ساله) و جورج جونیور (۱۶ ساله)، که روز را با پدرشان کار کرده بودند، قبلاً خواب بودند. پس از یادآوری کارهای باقی مانده به بچه‌ها، جنی، سیلویا (۲ ساله) را با خود به طبقه بالا برد و آنها با هم به رختخواب رفتند.
در ساعت ۰۰:۳۰ بامداد تلفن زنگ خورد، جنی از خواب بیدار شده و به طبقه پایین رفت تا به آن پاسخ دهد. جنی آن تماس را این‌طور توصیف کرد: تماس گیرنده زنی بود که صدای او ناآشنا بوده و از محل تماس وی صدای خنده و برخورد لیوان‌های شیشه‌ای شنیده می‌شد شخص تماس‌گیرنده سراغ نامی را گرفته بود که آن هم برای جنی آشنا نبود. جنی به تماس گیرنده گفت که با شماره اشتباهی تماس گرفته و بعداً «خنده عجیب» زن را به یاد آورد. تلفن را قطع کرد و در حال رفتن به رختخواب متوجه شد که چراغ‌ها هنوز روشن هستند و پرده‌ها کشیده نشده‌اند، دو موردی که بچه‌ها معمولاً وقتی دیرتر از والدینشان بیدار می‌مانند به آن توجه می‌کنند. مِریِن روی کاناپه اتاق نشیمن به خواب رفته بود، بنابراین جنی تصور کرد بچه‌های دیگری که بعداً بیدار مانده بودند، به اتاق زیر شیروانی که در آن خوابیده بودند، رفته بودند. پرده‌ها را بست، چراغ‌ها را خاموش کرد و به رختخواب برگشت.
ساعت ۱ بامداد، جنی دوباره با صدای برخورد شیئی به سقف خانه با صدای بلند و سپس صدای غلت زدن بیدار شد. بعد از اینکه چیزی نشنید دوباره به خواب رفت. بعد از نیم ساعت دیگر دوباره با بوی دود از خواب بیدار شد. وقتی دوباره بلند شد متوجه شد اتاقی که جورج برای دفترش استفاده می‌کرد، اطراف خط تلفن و جعبه فیوز آتش گرفته بود. جنی او را بیدار کرد و او نیز خود پسران بزرگترش را بیدار کرد.
هر دو والدین و چهار فرزندشان - ماریون، سیلویا، جان و جورج جونیور - از خانه فرار کردند. آنها دیوانه وار بر سر بچه‌های طبقه بالا فریاد زدند اما هیچ پاسخی نشنیدند. آن‌ها نمی‌توانستند به آنجا بروند، زیرا پلکان از قبل شعله‌ور شده بود. جان در اولین مصاحبه پلیس خود پس از آتش‌سوزی گفت که به اتاق زیر شیروانی رفت تا به خواهر و برادرهایش که در آنجا خوابیده‌اند هشدار دهد، اگرچه بعداً داستان خود را تغییر داد و گفت که فقط آن‌ها را صدا زده است و ایشان را ندیده است.
تلاش برای یافتن کمک و نجات کودکان به‌طور غیرمنتظره‌ای پیچیده شد. تلفن کار نمی‌کرد، بنابراین ماریون به خانه همسایه دوید تا با آتش‌نشانی تماس بگیرد. راننده ای در جاده مجاور نیز شعله‌های آتش را دیده بود و از میخانه ای نزدیک برای کمک تماس گرفت اما او نیز ناموفق بود به این دلیل که نتوانستند با اپراتور ارتباط برقرار کند یا به این دلیل که تلفن آنجا نیز خراب بود. همسایه یا راننده عبوری در نهایت موفق شدند از طریق تلفن دیگری در مرکز شهر با آتش‌نشانی تماس داشته باشند.
جورج، پابرهنه، سعی کرد از دیوار بیرونی خانه بالا برود و پنجره ای را شکست و بازوی خود را در این فرایند برید. او و پسرانش قصد داشتند از نردبانی به سمت اتاق زیر شیروانی برای نجات سایر کودکان استفاده کنند، اما این نردبان در محل معمول خود قرار نداشت و در نزدیکی خانه نیز پیدا نشد. یک بشکه آب که می‌توانست برای خاموش کردن آتش استفاده شود به صورت جامد یخ زده بود. جورج سپس سعی کرد هر دو کامیونی را که در کارش استفاده می‌کرد تا خانه بکشد و از آنها برای بالا رفتن از پنجره اتاق زیر شیروانی استفاده کند، اما با وجود اینکه در روز قبل به خوبی کار کرده بودند، هیچ‌کدام روشن نمی‌شدند.
شش نفر خانواده سادر که فرار کرده بودند، ناامید، چاره ای جز تماشای سوختن و فروریختن خانه در ۴۵ دقیقه آینده نداشتند. آنها تصور می‌کردند که پنج کودک دیگر در آتش‌سوزی کشته شده‌اند. ایستگاه آتش‌نشانی که به دلیل جنگ، نیروی انسانی کم داشت و با تکیه بر تک تک آتش نشانان برای تماس با یکدیگر، تا صبح همان روز پاسخ نداد. رئیس اف جی موریس روز بعد گفت که واکنش و عملکرد آهسته تیم آتش‌نشانی به دلیل ناتوانی او در رانندگی ماشین آتش‌نشانی بوده و باید منتظر می‌ماند تا کسی که بتواند رانندگی کند در دسترس باشد.
آتش نشانان، که یکی از آنها برادر جنی بود، نمی‌توانستند کاری انجام دهند جز اینکه از میان خاکسترهایی که در زیرزمین سادر باقی مانده بود نگاه کنند. تا ۱۰ صبح، با ابن که انتظار می‌رفت چون بچه‌های دیگر در خانه مانده و سوخته بودند باید بقایای آن‌ها پیدا می‌شد اما موریس به خانواده سادر گفت که آن‌ها هیچ استخوانی پیدا نکرده‌اند، بر اساس گزارش دیگری، آنها چند قطعه استخوان و اندام‌های داخلی پیدا کردند، اما ترجیح دادند به خانواده نگویند. همچنین توسط متخصصان آتش‌نشانی مدرن اشاره شده است که جستجوی آنها سرسری و بی دقت بوده است. با این وجود، موریس معتقد بود که پنج کودک نمرده‌اند چرا که دما به قدری نبوده است که بتواند بدن آنها را کاملاً از بین برده باشد.