stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ماچو پیچو
تاریخچه

ماچو پیچو در حدود سال ۱۴۵۰ در ارتفاعات امپراتوری اینکاها ساخته شده‌است. این شهر در حدود ۱۰۰ سال بعد، در پی پیروزی امپراتوری اسپانیا، متروک شد.
این دژ در ۵۰مایلی (۸۰کیلومتریِ) کوسکو، پایتخت اینکاها، قرار دارد و به همین دلیل هرگز مانند سایر شهرهای اینکاها پیدا و ویران نشده‌است. در طول سده‌ها، جنگل‌های اطراف این مجموعه رشد کرده و آن را پوشانده‌است و به همین دلیل از نظرها پنهان مانده‌است و تنها عدهٔ معدودی از وجود آن اطلاع داشته‌اند. در بیست‌وچهارم ژوئیهٔ سال ۱۹۱۱ میلادی، ماچو پیچو به‌وسیلهٔ هیرام بینگهام سوم، تاریخ‌شناس آمریکایی، در یک سخنرانی در دانشگاه ییل به دنیای غرب معرفی شد. او به‌وسیلهٔ راهنمایی محلیانی که گه‌گاه به سایت مراجعه می‌کردند به آنجا هدایت شد. بینگهام مطالعات باستان‌شناسی را انجام داد و تحقیقاتش را دربارهٔ آن محل کامل کرد و آن را «شهر گمشدهٔ اینکاها» که نام نخستین کتابش نیز بود، نامید. او هرگز اعتباری برای کسانی که او را به آن محل راهنمایی کردند قائل نشد و آن را یک شایعهٔ محلی نامید.
بینگهام در حال جستجو برای یافتن شهر ویکتوس، آخرین پناهگاه و موضع ایستادگی اینکاها در دوران تسلط اسپانیا بر پرو بود. در سال ۱۹۱۱ میلادی، پس از سال‌ها کاوش و سفر در حوالی منطقه، او توسط کواِن‌چوآنز (به اسپانیایی: Quechuans) که در ماچو پیچو و در زیرساخت‌های اصلی شهر زندگی می‌کرد به دژ هدایت شد. او چندین سفر دیگر انجام داد و حفاری‌هایی را نیز در سایت در حوالی سال ۱۹۱۵ میلادی هدایت کرد. او کتاب‌ها و مقالاتی دربارهٔ کشف ماچو پیچو نوشت.
سیمون ویسبارد، کاوشگر قدیمی کوسکو، مدعی می‌باشد که انریک پالما، گابینو سانچز و آگوستین لیزاراگا که نام‌هایشان بر روی یکی از صخره‌ها در آنجا در تاریخ ۱۴ ژوئیه سال ۱۹۰۱ میلادی حک شده‌است، پیش از بینگهام آنجا را کشف کرده‌بودند. همچنین، در سال ۱۹۰۴ میلادی یک مهندس به نام فرانکلین ظاهراً اشاره‌ای به خرابه‌ها از فاصلهٔ دور داشته‌است. بنا بر ادعای خانوادهٔ پِین، او به توماس پین، مبلغ مذهبی که در آن مکان زندگی می‌کرده‌است، دربارهٔ این محل گفته‌است. در سال ۱۹۰۶ میلادی، پین و مبلغی دیگر به نام استوارت ای مک نارین (۱۸۶۷ تا ۱۹۶۵ میلادی) ظاهراً به محل خرابه‌ها صعود کرده‌اند.
در سال ۱۹۱۳، این مکان پس از اینکه انجمن جغرافیای ملی (به انگلیسی: National Geographic Society) بحث‌های ماه آوریل را به‌طور کامل به آن اختصاص داد، شهرت بسیاری پیدا کرد. در سال ۱۹۸۱ میلادی منطقه‌ای به وسعت ۳۲۵٫۹۲ کیلومتر مربع که ماچو پیچو را احاطه کرده‌بود، جزء میراث تاریخی پرو به ثبت رسید. این منطقه تنها به این خرابه‌ها محدود نمی‌شد؛ بلکه شامل مناظر طبیعی منطقه‌ای نیز می‌شود.
ماچو پیچو به‌عنوان میراث جهانی یونسکو در سال ۱۹۸۳ میلادی به ثبت رسید؛ و این منطقه «یک شاهکار خالص معماری و نشانه‌ای منحصربه‌فرد از تمدن اینکاها» نامیده شد. این اثر هم‌اکنون به عنوان یکی از عجایب هفتگانه جدید شناخته می‌شود.
منطقهٔ جغرافیایی

ماچو پیچو در ۷۰ کیلومتری شمال غربی کوسکو، در بالاترین نقطهٔ کوه ماچو پیچو، ۲٬۳۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. این اثر از مهم‌ترین آثار باستانشناسی در آمریکای جنوبی و پربیننده‌ترین جاذبهٔ گردشگری کشور پرو می‌باشد.
از سمت بالا، در صخرهٔ ماچو پیچو، یک صفحهٔ سنگی عمودی ۶۰۰ متری قرار دارد که در انتها به رودخانهٔ اوروباما می‌رسد. مکان این شهر جزء اسرار نظامی بوده‌است.
گردشگری

ماچو پیچو که جزء میراث ثبت شدهٔ یونسکو می‌باشد، به‌عنوان پر بازدیدترین مکان گردشگری کشور پرو و مهم‌ترین منبع درآمد، به‌طور پیوسته در معرض خطرهای اقتصادی و تجاری قراردارد. در اواخر ۱۹۹۰ میلادی، دولت پرو اجازهٔ ساخت ماشین کابلی و یک هتل لوکس همراه با رستوران و مجموعهٔ توریستی را در خرابه‌های سایت صادر کرد. این تصمیم با مخالفت دانشمندان و مردم پرو روبرو شد. آن‌ها معتقد بودند که تعداد زیاد گردشگر در سایت امکان اعمال خطر را بر آن افزایش می‌دهد.
توریست‌های ماچو پیچو همه ساله در حال افزایش می‌باشد و در سال ۲۰۰۳ میلادی برابر ۴۰۰٬۰۰۰ نفر بوده‌است. به این منظور، اعتراض‌های شدیدی برای ساختن پل جدید در این سایت صورت گرفته‌است و یونسکو این سایت را در لیست آثار در معرض خطر قرار داده‌است.
در هنگام استفاده از این سایت صدماتی به آن وارد شده‌است. در سپتامبر سال ۲۰۰۰ میلادی، ساعت آفتابی این‌تی‌هوآتانا به علت سقوط یک جرثقیل ۴۵۰ کیلوگرمی به شدت صدمه دید. این جرثقیل توسط یک شرکت تبلیغاتی که آگهی برای یک مدل آبجو می‌ساخت استفاده می‌شد.
چشم‌انداز

این‌تی‌هوآتانا (به انگلیسی: Intihuatanais)، تصور می‌شود یک ساعت نجومی است که توسط اینکاها طراحی و ساخته شده‌است.
منظره‌ای از شهر ماچو پیچو در سال ۱۹۱۲ میلادی
چن ماچو پیچو
معبد خورشید
چشم‌انداز I از ماچوکست
چشم‌انداز II از ماچو کست
چشم‌انداز III از ماچو کست
چشم اندازی از ماچوکست، دیدی از طرف هوآینا پیچو
چشم اندازی از ماچوکست
، دیدی از طرف هوآینا پیچو
چشم‌اندازی از قسمت مسکونی
کاخ موکدن

| میراث جهانی یونسکو | میراث جهانی یونسکو |
| --- | --- |
مکان:  چین
معیار ثبت: فرهنگی: i, ii, iii, iv
شمارهٔ ثبت: ۴۳۹
تاریخ ثبت: ۱۹۸۷
قصر موکدن (به چینی: 盛京 宫殿) یکی از کاخ‌های سلطنی در چین است که توسط سلسله چینگ در سال ۱۶۲۵ ساخته شده‌است.این کاخ در سال ۱۹۵۵ به موزه تبدیل شد و در سال ۱۹۸۷ در میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید.
کاخ دروتنینگهلم

نگاره‌ای از ساختمان اصلی کاخ دروتنینگهلم.
نگاره‌ای از پاویون اختصاصی ملکهٔ سوئد در کاخ دروتنینگهلم.
کاخ دروت‌نینگ‌هولم (به سوئدی: Drottningholms slott) محل زندگی خانوادهٔ سلطنتی سوئد است. کاخ دروتنینگهلم در جزیرهٔ لوان در حومهٔ استکهلم واقع شده‌است.
کاخ دروت‌نینگ‌هولم در سده هفدهم توسط آرشیتکت آلمانی نیکودموس تسین الدر ساخته‌شد. این کاخ در فهرست میراث جهانی یونسکو در سوئد ثبت شده‌است.
کاخ دروتنینگهولم تمام سال به روی عموم باز است، به جز اتاق‌های بال جنوبی که مختص خاندان سلطنتی است.
معبد بینگ‌لینگ

| میراث جهانی یونسکو | میراث جهانی یونسکو |
| --- | --- |
پیکره بودای بزرگ: پیکره بودای بزرگ
مکان: شهرستان یونگجینگ، ولایت خودمختار لینشیا هوئی، گانسو، چین
بخشی از: Silk Roads: the Routes Network of Chang'an-Tianshan Corridor
معیار ثبت: فرهنگی: ii, iii, iv, vi
شمارهٔ ثبت: ۱۴۴۲–۰۲۷
تاریخ ثبت: ۲۰۱۴
مساحت: ۱۳۲٫۶۲ هکتار (۰٫۵۱۲۰ مایل مربع)
منطقه حائل: ۲٬۰۴۴٫۳۷ هکتار (۷٫۸۹۳۴ مایل مربع)
مختصات: ۳۵°۴۸′۳۸″ شمالی ۱۰۳°۰۲′۵۴″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۸۱۰۵۶°شمالی ۱۰۳٫۰۴۸۳۳°شرقی﻿ / 35.81056; 103.04833
معبد بینگ‌لینگ در چین: معبد بینگ‌لینگ در چین
معبد بینگ‌لینگ (چینی ساده: 炳灵寺; چینی سنتی: 炳靈寺; پین‌یین: Bǐnglíng Sì) مجموعه‌ای از غارهاییست که با مجسمه‌سازی بودایی پر شده‌اند و در کنار رود زرد قرار دارند. این بنا به درستی در شمال جایی قرار دارد که رود زرد به سد لیوجیاکسیا می‌ریزد. از دید مدیریتی، این سایت در شهرستان یونگجینگ، ولایت خودمختار لینشیا هوئی در استان گانسو و ۱۰۰ کیلومتر (۶۲ مایل) جنوب‌شرقی لانژو قرار دارد. این معبد، در کنار هشت سایت دیگر در جاده ابریشم، در سال ۲۰۱۴ به عنوان یک میراث جهانی یونسکو ثبت شدند.
بیرکا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
صلیب آنسگارس در بیرکا: صلیب آنسگارس در بیرکا
موقعیت: Ekerö Municipality، سوئد
مختصات: ۵۹°۲۰′۱۰٫۳۶″ شمالی ۱۷°۳۲′۴۳٫۶۸″ شرقی﻿ / ﻿۵۹٫۳۳۶۲۱۱۱°شمالی ۱۷٫۵۴۵۴۶۶۷°شرقی﻿ / 59.3362111; 17.5454667
تاریخ: تاریخ
ساخته‌شده: سده هشتم میلادی
رهاشده: سده دوازدهم میلادی
دوره‌ها: عصر وایکینگ‌ها
 سایت میراث جهانی یونسکو:  سایت میراث جهانی یونسکو
نام رسمی: بیرکا و هوفگوردن
گونه: فرهنگی
معیار: iii, iv
تاریخ ثبت: 1993 (هفدهمین کمیته میراث جهانی یونسکو)
شماره ثبت: 555
State Party: سوئد
منطقه: فهرست میراث جهانی یونسکو در اروپا
 :  
 :  
بیرکا (به سوئدی: Birka) یک سکونتگاه با اهمیت تجاری در دوره وایکینگ‌ها در جزیره بیورکو در کشور کنونی سوئد بود.
افتالموسکوپ

اُفتالموسکوپ (به انگلیسی: Ophthalmoscope) ابزاری است که برای معاینه چشم بکار می‌رود. برای ارزیابی سلامت شبکیه و زجاجیه چشم، افتالموسکوپ ابزاری بسیار مهم به‌شمار می‌آید.
در معاینه ته چشم (فوندوسکوپی) با افتالموسکوپ، تورم دیسک اپتیک نقطه کور (یا papilledema) به ویژه در بیماران مبتلا به سردرد، علامتی کلیدی به‌شمار می‌آید. این علامت می‌تواند نشانگر افزایش در فشار درون جمجمه (ICP) به دلیل عواملی چون ازدیاد غیرعادی مایع درون مغزی، افزایش خوش‌خیم فشار درون جمجمه، یا تومور مغز باشد.
معاینات منظم چشم به وسیلهٔ افتالموسکوپ در بیماران مبتلا به دیابت (هر ۶ ماه تا ۱ سال) برای تشخیص زودهنگام شبکیه‌رنجوری دیابتی اهمیت خاصی دارد.
در فشار خون بالای شریانی، تغییرات شبکیه چشم در اثر فشار خون بالا می‌تواند نشانگر تغییرات مشابه در عروق مغزی بوده و در پیش‌بینی حوادث عروق مغزی (سکته مغزی) بکار آید.
افتالموسکوپ(در سمت چپ) و اتوسکوپ
معاینه توسط چشم‌بین
تاریخچه

اگر چه افتالموسکوپ در ابتدا در سال ۱۸۴۷ توسط چارلز ببیج اختراع شد، اهمیت آن تا سال ۱۸۵۱، هنگامی که توسط هرمان فون هلمهولتز دوباره و به‌طور مستقل اختراع گردید، نا شناخته باقی ماند.
در سال ۱۹۱۵، جاش ذیل و جان پالومبو اولین چشم‌بین قابل حمل در دست با قابلیت نوردهی مستقیم را اختراع کردند. این ابزار، پیشگام افتالموسکوپ‌هایی محسوب می‌شود که هم‌اکنون توسط پزشکان در سراسر جهان استفاده می‌گردند. شرکت Welch Allyn بر پایه این اختراع بنیان نهاده شد.
انواع

دو نوع عمده افتالموسکوپ وجود دارد:
افتالموسکوپ مستقیم
این ابزار به اندازه یک چراغ قوه کوچک است که با عدسی‌های تعبیه شده در آن تا حدود ۱۵ برابر توان بزرگنمایی دارد. این نوع افتالموسکوپ اغلب در طی یک معاینه فیزیکی معمول استفاده می‌شود.
افتالموسکوپ غیرمستقیم
این ابزار از دو بخش تشکیل شده‌است. بخش نخست یک منبع نور متصل به یک پیشانی بند است. بخش دیگر یک عدسی دستی کوچک می‌باشد که در چشم‌بینی غیرمستقیم مورد نیاز است . افتالموسکوپ غیرمستقیم نمایش وسیع‌تری از داخل چشم را امکان‌پذیر می‌کند و بیشتر برای مشاهده محیطی شبکیه استفاده می‌شود.
| ویژگی ها | افتالموسکوپ مستقیم | افتالموسکوپ غیر مستقیم |
| --- | --- | --- |
| کندانسور | بدون نیاز | نیازمند |
| فاصله معاینه | تا حد ممکن نزدیک به چشم بیمار | در فاصله ای به طول بازو |
| تصویر | تصویرمجازی، مستقیم | تصویر حقیقی، وارونه |
| روشن سازی | نه چندان روشن،نامناسب در پوشش های مبهم | روشن،مناسب برای پوشش های مبهم |
| میدان فوکوس | حدود 2-8 disc diameters | حدود  8 disc diameters |
| تصویرسازی سه بعدی | ندارد | دارد |
| دید فوندوس قابل دسترس | تقریبا تا پشت بخش پشتی چشم | تا حدود اوراسراتا  ، شبکیه |
| معاینه ی پوشش های مبهم | سخت تا غیر ممکن | ممکن |
کوه تیتانو

| کوه تیتانو | کوه تیتانو |
| --- | --- |
Monte Titano and three fortresses on top of it can be seen from many kilometers away.: Monte Titano and three fortresses on top of it can be seen from many kilometers away.
fa (in English: Expected satiety): fa
کوه تیتانوموقعیت کوه تیتانو در نقشه : کوه تیتانوموقعیت کوه تیتانو در نقشه 
مرتفع‌ترین نقطه: مرتفع‌ترین نقطه
ارتفاع: ۷۳۹ متر (۲٬۴۲۵ فوت)
برجستگی: ۱۸۹ متر (۶۲۰ فوت)
ایزولاسیون: ۵٫۸۲ کیلومتر (۳٫۶۲ مایل) 
فهرست‌بندی: فهرست کشورهای جهان بر پایه بلندترین نقطه
مختصات: ۴۳°۵۵′۴۲″ شمالی ۱۲°۲۷′۰۸″ شرقی﻿ / ﻿۴۳٫۹۲۸۳۳°شمالی ۱۲٫۴۵۲۲۲°شرقی﻿ / 43.92833; 12.45222
جغرافیا: جغرافیا
موقعیت: سان مارینو
رشته‌کوه مادر: کوهستان آپنینی
 سایت میراث جهانی یونسکو:  سایت میراث جهانی یونسکو
نام رسمی: سان مارینو (شهر) and Mount Titano
گونه: Cultural
معیار: iii
تاریخ ثبت: 2008 (32nd کمیته میراث جهانی یونسکو)
شماره ثبت: 1245
State Party: سان مارینو
منطقه: فهرست میراث جهانی یونسکو
 :  
 :  
کوه تیتانو (به لاتین: Monte Titano) یک کوه در سان مارینو است که در بورگو ماجیوره واقع شده‌است. کوه تیتانو ۷۳۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
رنگینک کوهی شرقی

| رنگینک کوهی شرقی> وضعیت حفاظت | رنگینک کوهی شرقی> وضعیت حفاظت |
| --- | --- |
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: گنجشک‌سانان
تیره:: ریزسهرگان
سرده:: Lonchura
گونه:: L. monticola
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Lonchura monticola (De Vis, 1897): Lonchura monticola (De Vis, 1897)
رنگینک کوهی شرقی (نام علمی: Lonchura monticola) یا سهره ریز کوهی گونه‌ای از سهرگان ریز بومی شبه‌جزیره پاپوآ است. گستره جهانی آن بین ۲۰۰۰۰ تا ۵۰۰۰۰ کیلومتر مربع برآورد می‌شود.
در زیستگاه علفزارهای نیمه‌گرمسیری / گرمسیری در ارتفاعات یافت می‌شود. وضعیت گونه به عنوان کمترین نگرانی ارزیابی می‌شود.
یووا (دوره)

یووا (به ژاپنی: 養和 Yōwa) نام یک عصر تاریخی ژاپنی (نِنگُو) بود. این عصر بعد از جیشو و قبل از جوئی قرار داشت و از ژوئیه ۱۱۸۱ تا مه ۱۱۸۲ میلادی به طول انجامید. در طی این عصر امپراتور آنتوکو، امپراتور ژاپن بود.
میکله ماسیمو تارنتینی

| میکله ماسیمو تارنتینی | میکله ماسیمو تارنتینی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۷ اوت ۱۹۴۲ ‏(۸۲ سال) رم، ایتالیا
ملیت: ایتالیایی
پیشه: کارگردان فیلم
میکله ماسیمو تارنتینی (ایتالیایی: Michele Massimo Tarantini؛ زادهٔ ۷ اوت ۱۹۴۲) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و تدوین‌گر اهل ایتالیا است.
از فیلم‌های او می‌توان به سه ایتالیایی در ریو، یک زن، دو دوست، چهار عاشق، اگر انجامش بدی، توی دردسر می‌افتی، خامه، شکلات و… پاپریکا، معلم علوم تجربی، جووانی، خوش‌تیپ و احتمالاً ثروتمند، دختر دبیرستانی، خانم‌دکتر، ملوانان را بیشتر می‌پسندد، اعترافات یک پلیس زن، یک پلیس زن در جوخه هرزه‌ها، معلم مدرسه در خانه، راننده تاکسی، همسر در سفر… دل‌داده در شهر، همسر سفیدپوش… عاشق آتشین‌مزاج، آریزونا کلت بازمی‌گردد، خانم معلم و همه کلاس در ساحل، مددکار اجتماعی آتشین‌مزاج و یک پلیس زن در نیویورک اشاره کرد.
صومعه ریلا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
حیاط صومعه ریلا: حیاط صومعه ریلا
Monastery information: Monastery information
فرقه: کلیسای ارتدکس شرقی
ساخته شدن: ۹۲۷
People: People
سازنده: Saint Ivan of Rila
Site: Site
موقعیت: ریلا، بلغارستان
 سایت میراث جهانی یونسکو:  سایت میراث جهانی یونسکو
نام رسمی: Rila Monastery Complex
بخشی از: Rila Monastery (World Heritage Site)
معیار ثبت: فرهنگی: (vi)
شمارهٔ ثبت: ۲۱۶–۰۰۱
تاریخ ثبت: ۱۹۸۳
مساحت: ۸٫۷ هکتار (۹۴۰٬۰۰۰ فوت مربع)
وبگاه: www.rilamonastery.pmg-blg.com
مختصات: ۴۲°۰۸′۰۰″ شمالی ۲۳°۲۰′۲۵″ شرقی﻿ / ﻿۴۲٫۱۳۳۳۳°شمالی ۲۳٫۳۴۰۲۸°شرقی﻿ / 42.13333; 23.34028
موقعیت صومعه ریلا در بلغارستان: موقعیت صومعه ریلا در بلغارستان
 :  
صومعهٔ ریلا (بلغاری: Рилски манастир) یک صومعه در کشور بلغارستان است که به عنوان یکی از معروفترین نقاط گردشگری این کشور به‌شمار می‌آید. تاریخ احداث آن به حوالی قرن ۱۰ میلادی بازمی‌گردد. این عبادتگاه در کوه ریلا بلغارستان واقع شده و در سال ۲۰۰۹ حدود ۹ میلیون بازدیدکننده را جذب کرده‌است. صومعه ریلا شامل بناهای مختلفی من جمله کلیسا، دروازه ورودی و چند برج است.
معماری

زمین این بنا حدود ۸۸۰۰ متر مربع است که زیر بنای آن ۳۲۰۰ متر مربع می‌باشد. کلیسای اصلی به همراه برج‌های ساختمان در این فضا قرار گرفته‌است.
معمار اصلی ریلا شخصی به نام پائول یونف است که بین سال‌های ۱۸۳۴ تا ۱۸۳۷ قسمت‌های تخریب شده را مرمت کرد. پس از وی افراد دیگری برای ترمیم نقاشی‌ها، مجسمه‌ها و … وارد عمل شدند.
تاریخ

نظرات مختلفی من باب ساخت این صومعه وجود دارد. عده زیادی معتقدند که این بنا توسط ایوان ریلا و شاگردانش قبل از قرن ۱۰ میلادی ساخته شده‌است.
مدتی پس از احداث، این مکان تبدیل به مرکز فرهنگی منطقه شد و از طرف پادشاهان بلغارستان مورد احترام قرار گرفت. به‌طور کلی هر امپراتوری که به قدرت می‌رسید، با اختصاص بودجه سعی می‌کرد تا این صومعه را مورد احترام قرار دهد. دروازه ورودی ریلا یادگاریست از حمایت پادشاهان در قرن ۱۲ تا ۱۴ میلادی.
تاریخ > تخریب توسط عثمانی‌ها

با هجوم ترکان عثمانی، قسمت‌هایی از این عبادتگاه از بین رفت. هجوم عثمانی‌ها و عدم حمایت مالی از این بنای تاریخی سبب شد تا قسمت‌های بیشتری از آن در گذر زمان نابود شود و رفته رفته اهمیت خود را از دست بدهد.
تاریخ > آتش‌سوزی

این مکان مقدس در زمان احیای فرهنگ بلغاری یا بیداری ملی بلغارستان (قرن ۱۸ و ۱۹)، توسط افرادی ناشناس به آتش کشیده شد. پس از این واقعه ثروتمندان با هزینه شخصی، اقدام به مرمت این صومعه کردند. توجه حکومت و ثروتمندان سبب شد تا ریلا در کنار کوهی به همین نام بار دیگر مود توجه مردم قرار بگیرد.
تاریخ > تثبیت جایگاه

در تاریخ ۲۵ مه ۲۰۰۲ پاپ یوحنا پولس دوم در کنار سفرش به بلغارستان از صومعه ریلا بازدید کرد. این در حالی بود که سال‌ها قبل با تلاش سیاستمداران بلغاری، این مکان در لیست رسمی یونسکو قرار گرفته بود.
نگارخانه

نقاشی دیواری درون صومعه
نقاشی‌ها قسمت غربی
Plan
نمای داخلی صومعه
سید حسین موسویان (دیپلمات)

با سید حسین موسویان (فعال سیاسی) اشتباه نشود.
| سید حسین موسویان | سید حسین موسویان |
| --- | --- |
سفیر ایران در آلمان: سفیر ایران در آلمان
دوره مسئولیت مهر ۱۳۶۹ – اسفند ۱۳۷۶: دوره مسئولیت مهر ۱۳۶۹ – اسفند ۱۳۷۶
رئیس‌جمهور: اکبر هاشمی رفسنجانی
پیش از: احمد عزیزی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۳۶ (۶۶–۶۷ سال) کاشان، ایران
حزب سیاسی: حزب اعتدال و توسعه
دیگر عضویت‌های سیاسی: حزب جمهوری اسلامی
پس‌زمینه‌های علمی: پس‌زمینه‌های علمی
تحصیلات: مهندسی صنایع علوم سیاسی (روابط بین‌الملل)
دانشگاه: کالج شهر ساکرامنتو دانشگاه ایالتی کالیفرنیا، ساکرامنتو (رها کرد) دانشگاه علم و صنعت ایران دانشگاه تهران دانشگاه کنت
کار علمی: کار علمی
نهاد: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی مرکز تحقیقات استراتژیک مدرسه امور عمومی و بین‌المللی پرینستون
 :  
 :  
سید حسین موسویان (زادهٔ ۱۳۳۶) دیپلمات، مذاکره‌کننده ارشد هسته‌ای سابق ایرانی و از اعضای مؤسس حزب اعتدال و توسعه است. وی هم‌اکنون در دانشگاه پرینستون به عنوان پژوهشگر فعالیت می‌کند.
موسویان در دولت هاشمی رفسنجانی سفیر ایران در آلمان و در دولت خاتمی معاون دبیر شورای عالی امنیت ملی (حسن روحانی) و عضو هیئت مذاکرات هسته‌ای ایران بود و در سال ۱۳۸۶ در حالی‌که معاونت مرکز تحقیقات استراتژیک را به عهده داشته بازداشت شد. او در فروردین ۱۳۸۷ به اتهام «اخلال در امنیت ملی» به دو سال حبس تعلیقی و ۵ سال محرومیت از خدمات دولتی محکوم شد.
سال‌های آغازین زندگی

سید حسین موسویان در سال ۱۳۳۶ در یک خانواده مذهبی و متمول در کاشان متولد شد.
او در سال ۱۳۵۵ برای ادامه تحصیل راهی دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در سکرمنتو شد، و در حالی که یک ترم به پایان تحصیلات او مانده بود با پیروزی انقلاب ایران (۱۳۵۷) به ایران بازگشت.
او در آمریکا عضو انجمن‌های اسلامی دانشجویان ایرانی در آمریکا بود و پس از بازگشت به ایران بلافاصله به عضویت حزب جمهوری اسلامی درآمد.
مسئولیت‌ها و فعالیت‌ها > دهه ۶۰

او نخستین رئیس جهاد سازندگی کاشان بود.
در سال ۱۳۶۰ به حکم آیت‌الله بهشتی مسئولیت تهران تایمز را که پیشتر در اختیار صادق قطب‌زاده بود برعهده گرفت که این مسئولیت تا سال ۱۳۶۹ ادامه یافت. او همچنین از بنیان‌گذاران روزنامه رسالت در سال ۱۳۶۴ بود و تا سال ۱۳۶۹ عضو شورای مرکزی این روزنامه بود.
موسویان همزمان در سال ۱۳۶۱ در راه‌اندازی سازمان تبلیغات اسلامی فعال بود و مسئولیت مرکز احیای اندیشه‌های اسلامی زیر نظر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی را هم در سال ۱۳۶۲ بر عهده گرفت.
در سال ۱۳۶۴، از سوی اکبر هاشمی رفسنجانی به سمت مدیرکل امور مالی و اداری، سرپرست ادارات کل و رئیس سازمان اداری مجلس منصوب شد و تا سال ۱۳۶۷ این مقام را بر عهده داشت. در همین سال به وزارت خارجه رفت و به ریاست ادارهٔ اول غرب اروپا منصوب شد. یک سال بعد علی‌اکبر ولایتی او را به مدیرکل غرب اروپا ارتقا مقام داد.
از دیگر مسئولیت‌های وی، مشاوری رئیس بنیاد شهید (مهدی کروبی) در سال ۱۳۶۷ و نمایندگی رئیس قوه قضاییه (محمد یزدی) در شورای صدا و سیما در سال ۱۳۶۸ را می‌توان نام برد.
مسئولیت‌ها و فعالیت‌ها > سفارت آلمان

موسویان در سال ۱۳۶۹ به عنوان نخستین سفیر ایران در آلمان متحد عازم بن شد. در زمان سفارت وی در آلمان، رخداد ترور میکونوس و نیز قتل فریدون فرخزاد، اتفاق افتاد. دولت آلمان در مورد ترور میکونوس، اتهاماتی را به او نیز وارد کرد و او را به اتهام همدستی در این ترور و چندین ترور دیگر در اروپا، عملاً از خاک آلمان اخراج کرد. وی بعدها در کتابی با عنوان بررسی روابط ایران و آلمان به بررسی کامل این حادثه پرداخت.
همچنین در همین دوره، در سال ۱۳۷۳، ملاقات‌های میان مهدی هاشمی رفسنجانی، فرزند اکبر هاشمی رفسنجانی با امیر عبدالله، پادشاه وقت عربستان سعودی، در مراکش و عربستان سعودی، با حضور موسویان انجام شد.
مسئولیت‌ها و فعالیت‌ها > پرونده هسته‌ای

زمانی که حسن روحانی مسئولیت پرونده هسته‌ای ایران را بر عهده داشت موسویان را به عنوان رئیس کمیته بین‌الملل به همکاری دعوت کرد. وی عضو ارشد تیم مذاکره‌کننده هسته‌ای بود و سخنگوی هیئت ایرانی به‌شمار می‌رفت. با شروع کار دولت محمود احمدی‌نژاد و پس از پایان کار تیم قبلی مذاکره‌کنندگان، مسئولیت موسویان نیز به پایان رسید و جای خود را به جواد وعیدی داد.
اتهام جاسوسی

محمود احمدی‌نژاد طی سخنانی گفته بود که اگر دادگاه فرایند قانونی خود را طی نکند اسنادی را افشا خواهد کرد. در پی این امر دادستان تهران انجام این عمل را غیرقانونی دانست و وزارت اطلاعات را از این عمل منع کرد.
موسویان که از منتقدان تیم جدید مذاکره‌کننده هسته‌ای (در دوران ریاست‌جمهوری محمود احمدی‌نژاد و حضور علی لاریجانی در رأس تیم مذاکره‌کننده هسته‌ای) بود در تاریخ ۱۰ اردیبهشت سال ۱۳۸۶
، به اتهام ارتباط با بیگانگان و جاسوسی بازداشت شد. و پس از ۸ روز بازداشت، در تاریخ نوزدهم همان ماه با وثیقه ۲۰۰ میلیون تومانی آزاد شد. رسانه‌های نزدیک به دولت احمدی‌نژاد اتهام وی را «ارتباط با بیگانگان و ارائه اطلاعات به آن‌ها» ذکر کردند اما بعدها سخنگوی قوه قضائیه از بی‌گناهی وی در خصوص اتهامات جاسوسی و ارائه اسناد نظام به بیگانگان توسط قاضی خبر داد و اعلام کرد در کیفرخواستی که علیه حسین موسویان تنظیم شده او تنها به تبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی متهم گردیده و مجازات تعلیق از خدمات دولتی برای وی درخواست شده‌است. اما در پی اعتراض محمود احمدی‌نژاد و غلامحسین محسنی اژه‌ای (وزیر اطلاعات)، سعید مرتضوی دادستان تهران رأی معاون خود در مورد رفع اتهام جاسوسی از موسویان را نقض کرد. احمدی‌نژاد گفته بود که اگر اجازه داده شود، وزارت اطلاعات محتوای مکالماتی را که حسین موسویان با «بیگانگان» داشته برای عموم فاش خواهد کرد تا «همه چیز روشن شود». وزارت اطلاعات هم موسویان را متهم کرده بود که اطلاعاتی محرمانه در مورد فعالیت اتمی ایران را در اختیار سفارت بریتانیا در تهران قرار داده‌است.
احمدی‌نژاد در سخنرانی آبان ۱۳۸۶ در دانشگاه علم و صنعت در اشاره به حسین موسویان و اکبر هاشمی رفسنجانی گفت: «آنها تا جایی جلو رفتند که کسانی را فرستادند که اطلاعات درون سیستم را به‌طور منظم به بیرون منتقل کنند و هر هفته در ملاقات‌های خود به دشمنان ملت ایران بگویند که چرا شما کوتاه آمده‌اید و صدور قطعنامه را عقب می‌اندازید… اکنون که پرونده آنها به دادگاه رفته، عده‌ای قاضی پرونده را تحت فشار سنگین قرار داده‌اند تا جاسوس را تبرئه کنند.»
نهایتاً کمیسیون امنیّت ملّی و سیاست خارجی دوره هفتم مجلس شورای اسلامی علی‌رغم مخالفت رئیس کمیسیون (علاءالدین بروجردی) و با پافشاری نایب رئیس کمیسیون (محمود محمّدی) به پرونده ورود کرد: «احمدی‌نژاد از وزارت اطّلاعات خواسته بود به هر نحو، اِشکالی از موسویان بیابد و وی را محکوم کند» موسویان با درک این مطلب ترجیح داد به جای تحمّل اعمال ایذایی، حدّاقل محکومیّت را بپذیرد.
اتهام جاسوسی > محکومیت

در ۲۰ فروردین ۱۳۸۷ دادگاه انقلاب تهران موسویان را به اتهام «اخلال در امنیت ملی» مجرم شناخته شده و براساس ماده ۵۰۷ قانون مجازات اسلامی، به دو سال حبس تعلیقی و پنج سال محرومیت از مشاغل دولتی محکوم کرد. البته به‌گفتهٔ هوشنگ پوربابایی، یکی از وکلای مدافع موسویان محرومیت خدمات دولتی صرفاً شامل مشاغل دیپلماتیک می‌شد. محسنی اژه‌ای وزیر اطلاعات نیز که پیشتر بر جاسوس بودن موسویان اصرار داشت، گفت که «نیازی به تأمین نظر وزارت اطلاعات نیست و آنچه دادگاه اعلام کرده مبنا و فصل الخطاب است.»
در ۳۱ مرداد ۱۳۸۹ پس از آن‌که علی اکبر صالحی رئیس سازمان انرژی اتمی اعلام کرد که در تیم مذاکره‌کننده هسته‌ای دولت اصلاحات، جاسوسی وجود نداشته، وزارت اطلاعات در اطلاعیه‌ای بار دیگر بر قطعی بودن جاسوسی موسویان با توجه به رأی دادگاه تأکید کرد در این اطلاعیه آمده بود: «قویاً اعلام می‌دارد با عنایت به رأی صادره از سوی شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب اسلامی تهران که قطعی گردیده‌است، به استناد ماده ۵۰۵ قانون مجازات اسلامی، آقای حسین موسویان به جرم «جمع‌آوری اطلاعات طبقه‌بندی شده با پوشش مسئولان نظام و مأموران دولت و در اختیار قرار دادن اطلاعات مزبور به دیگران (افراد فاقد صلاحیت و بیگانگان)» به دو سال حبس تعزیری و پنج سال محرومیت از مشاغل دیپلماتیک در وزارت امور خارجه و اشتغال در امور بین‌الملل سایر نهادها و ارگان‌های کشور محکوم گردیده‌است؛ لذا اقدام نامبرده مصداق روشن و کامل جاسوسی می‌باشد».
اتهام جاسوسی > شکایت از فاطمه رجبی

به دنبال طرح اتهام فاطمه رجبی نسبت به حسین موسویان در سال ۱۳۸۷ و متهم کردن وی به جاسوسی در رسانه‌های عمومی، شکایتی مبنی بر افترا و نشر اکاذیب از فاطمه رجبی به دادسرای عمومی و انقلاب تهران توسط وکیل مدافع سیدحسین موسویان، محمود علیزاده طباطبایی فرستاده شد.
بعد از گذشت پنج سال بالاخره شعبه نهم دادسرای فرهنگ و رسانه قرار مجرمیت صادر کرد و کیفرخواست فاطمه رجبی به اتهام افترا و نشر اکاذیب به شعبه ۱۰۵۷ دادگاه عمومی جزایی تهران ارسال شد. علیزاده طباطبایی گفت: در جلسه رسیدگی به دنبال پذیرش اشتباه و اظهار ندامت خانم فاطمه رجبی و درخواست گذشت وی، وکلا با هماهنگی  موسویان از شکایت گذشت کرده و خواستار مختومه شدن پرونده شدند.
مهاجرت به آمریکا

او هم‌اکنون در آمریکا زندگی می‌کند و به عنوان پژوهشگر در دانشگاه پرینستون فعالیت می‌کند. او در گفتگویی تلویزیونی در برنامهٔ افق صدای آمریکا گفته که پس از پایان دوران محکومیت به ایران باز خواهد گشت.
مهاجرت به آمریکا > بازگشت به ایران

سیدحسین موسویان در فروردین سال ۱۳۸۷ به اتهام «اخلال در امنیت ملی» به دو سال حبس تعلیقی و ۵ سال محرومیت از خدمات دولتی محکوم و از کشور خارج شده بود، در دی ۱۳۹۲ در مراسم ترحیم مادر محمدجواد ظریف در کاشان شرکت کرد و گفت که از دو هفته قبل به ایران آمده و قصد دارد در ایران بماند. وی انگیزه اصلی از بازگشتش به ایران را عیادت از مادرش در کاشان عنوان کرده که دچار بیماری سختی می‌باشد. وی همچنین حضور در جلسات مذاکره بین نمایندگان ایران با کشورهای عضو گروه پنج به علاوه یک در سال‌هایی که وی در خارج از ایران بوده‌است را به شدت تکذیب کرد.
موسویان نهایتاً در اوایل بهمن ۱۳۹۲ بار دیگر از ایران به مقصد آمریکا خارج شد.