پوشاک الکترونیک
تاریخچه

مواد اولیه مورد نیاز برای ساخت پوشاک الکترونیکی، نخ‌های رسانا و پارچه‌ها بیش از ۱۰۰۰ سال است که وجود داشته است. به‌ویژه، صنعتگران قرن‌هاست که فویل‌های فلزی ظریف، اغلب طلا و نقره را دور تارهای پارچه می‌پیچند. برای مثال، بسیاری از لباس‌های ملکه الیزابت اول با نخ‌های طلا دوخته شده بودند.
در پایان قرن نوزدهم، زمانی که مردم توسعه یافتند و به وسایل برقی عادت کردند، طراحان و مهندسان شروع به ترکیب برق با لباس و جواهرات کردند - یک سری گردنبند، کلاه، سنجاق و لباس‌های مجهز به نور و موتور. به عنوان مثال، در اواخر دهه ۱۸۰۰، یک فرد می‌توانست زنان جوانی را که با لباس‌های شب تزئین شده‌اند، از شرکت Electric Girl Lighting استخدام کند تا سرگرمی‌های مهمانی کوکتل را فراهم کنند.
در سال ۱۹۶۸، موزه صنایع دستی معاصر در شهر نیویورک یک نمایشگاه پیشگامانه به نام پوشش بدن برگزار کرد که بر رابطه بین فناوری و پوشاک متمرکز بود. در این نمایشگاه لباس‌های فضایی فضانوردان به همراه لباس‌هایی که می‌توانند باد و باد شوند، روشن شوند و خود را گرم و خنک کنند به نمایش گذاشته شد. به ویژه در این مجموعه قابل توجه کار دیانا دیو، طراح بود که خطی از مدهای الکترونیکی ایجاد کرد، از جمله لباس‌های مهمانی الکترولومینسانس و کمربندهایی که می‌توانستند آژیرهای هشدار را به صدا درآورند.
در سال ۱۹۸۵، مخترع هری وین رایت اولین ژاکت کاملاً متحرک را ساخت. این پیراهن از فیبر نوری، سرب و یک ریزپردازنده برای کنترل فریم‌های تکی انیمیشن تشکیل شده بود. نتیجه کاریکاتور تمام رنگی بود که روی سطح پیراهن نمایش داده شد. در سال ۱۹۹۵، Wainwright اولین ماشینی را اختراع کرد که فیبر نوری را قادر می‌ساخت تا به پارچه تبدیل شود، فرآیندی که برای تولید به اندازه کافی برای بازارهای انبوه مورد نیاز بود و در سال ۱۹۹۷، یک طراح ماشین آلمانی به نام Herbert Selbach را از Selbach Machinery برای تولید در جهان استخدام کرد. اولین دستگاه کنترل عددی کامپیوتری (CNC) قادر به کاشت خودکار فیبر نوری در هر ماده انعطاف‌پذیر است. با دریافت اولین اختراع از ده‌ها امتیاز بر اساس نمایشگرها و ماشین آلات LED/Optic در سال ۱۹۸۹، اولین ماشین‌های CNC در سال ۱۹۹۸ با تولید کت‌های متحرک برای پارک‌های دیزنی در سال ۱۹۹۸ شروع به تولید کردند. اولین ژاکت‌های نمایشگر بیوفیزیکی ECG با استفاده از نمایشگرهای LED/اپتیک توسط Wainwright و David Bychkov، مدیر عامل Exmovere در آن زمان در سال ۲۰۰۵ با استفاده از حسگرهای GSR در ساعتی که از طریق بلوتوث به صفحه‌نمایش تعبیه‌شده قابل شستشو در ماشین لباسشویی در کت جین متصل شده بود، ایجاد شد. در کنفرانس پارچه‌های هوشمند که در ۷ مه ۲۰۰۷ در واشینگتن دی سی برگزار شد نشان داده شد. فن‌آوری‌های پارچه هوشمند اضافی توسط Wainwright در دو کنفرانس Flextech Flexible Display که در فونیکس، AZ برگزار شد، رونمایی شد که نمایشگرهای دیجیتال مادون قرمز را در پارچه‌ها برای IFF (شناسایی دوست یا دشمن) نشان می‌دهد که در سال ۲۰۰۶ برای ارزیابی به BAE Systems ارسال شد و برنده شد. جایزه «اشاره به افتخار» از ناسا در سال ۲۰۱۰ در گزارش‌های فنی آنها، مسابقه «طراحی آینده». پرسنل MIT چندین کت کاملاً متحرک برای محققان خود خریداری کردند تا در تظاهرات خود در سال ۱۹۹۹ بپوشند تا توجه خود را به تحقیقات «رایانه پوشیدنی» جلب کنند. Wainwright در ۵ ژوئن ۲۰۱۲ در کنفرانس نساجی و رنگ‌گرایان در ملبورن استرالیا مأموریت یافت تا سخنرانی کند. از او خواسته شد تا آثار پارچه‌ای خود را که با استفاده از هر گوشی هوشمند تغییر رنگ می‌دهند، نشان‌دهنده تماس‌گیرندگان در تلفن‌های همراه بدون نمایشگر دیجیتال و دارای ویژگی‌های امنیتی WIFI است که از کیف‌ها و وسایل شخصی در برابر سرقت محافظت می‌کند، نشان دهد.
در اواسط دهه ۱۹۹۰، تیمی از محققان MIT به رهبری استیو مان، تاد استارنر و سندی پنتلند شروع به توسعه آنچه که کامپیوترهای پوشیدنی نامیدند، کردند. این دستگاه‌ها شامل سخت‌افزار رایانه‌ای سنتی بود که به بدنه متصل می‌شد و روی آن حمل می‌شد. در پاسخ به چالش‌های فنی، اجتماعی و طراحی که این محققان با آن مواجه بودند، گروه دیگری در MIT، که شامل Maggie Orth و Rehmi Post می‌شد، شروع به بررسی این کردند که چگونه چنین دستگاه‌هایی می‌توانند با زیبایی بیشتری در لباس و دیگر لایه‌های نرم ادغام شوند. در میان پیشرفت‌های دیگر، این تیم ادغام الکترونیک دیجیتال با پارچه‌های رسانا را بررسی کرد و روشی را برای گلدوزی مدارهای الکترونیکی توسعه داد. یکی از اولین میکروکنترلرهای پوشیدنی مبتنی بر آردوینو که Lilypad Arduino نام دارد نیز در آزمایشگاه رسانه MIT توسط لیا بوچلی ساخته شد.
خانه‌های مد مانند CuteCircuit از پارچه‌های الکترونیکی برای مجموعه‌های مد لباس و پروژه‌های خاص خود استفاده می‌کنند. پیراهن در آغوش CuteCircuit به کاربر این امکان را می‌دهد که از طریق سنسورهای داخل لباس بغل‌های الکترونیکی بفرستد.