stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
نژادپرستی زیست‌محیطی
آسیا > چین

از اواسط دهه ۱۹۹۰ تا حدود سال ۲۰۰۱، تخمین زده می‌شود که حدود ۵۰ تا ۸۰ درصد وسایل الکترونیکی جمع‌آوری شده برای بازیافت در نیمه غربی ایالات متحده برای برچیدن به خارج از کشور، عمدتاً به چین و آسیای جنوب شرقی صادر می‌شد. این فرآوری ضایعات کاملاً سودآور است و به دلیل نیروی کار فراوان، نیروی کار ارزان و قوانین ضعیف زیست‌محیطی ترجیح داده می‌شود.
Guiyu، چین، یکی از بزرگ‌ترین سایت‌های بازیافت زباله‌های الکترونیکی است، جایی که انبوهی از قطعات کامپیوتری دور ریخته شده در نزدیکی سواحل رودخانه‌ها بالا می‌آیند و ترکیباتی مانند کادمیوم، مس، سرب، PBDE، منبع آب محلی را آلوده می‌کنند. نمونه‌های آبی که توسط شبکه اقدام بازل در سال ۲۰۰۱ از رودخانه لیان جیانگ گرفته شد، حاوی سطوح سرب ۱۹۰ برابر بالاتر از استانداردهای ایمنی سازمان جهانی بهداشت بود. با وجود آب آشامیدنی آلوده، ساکنان همچنان از آب آلوده به جای منابع گران‌قیمت آب آشامیدنی استفاده می‌کنند. بر اساس گزارش‌های اخیر، نزدیک به ۸۰ درصد از کودکان در مرکز زباله‌های الکترونیکی Guiyu، چین، از مسمومیت با سرب رنج می‌برند. قبل از اینکه به عنوان مقصد زباله‌های الکترونیکی مورد استفاده قرار گیرد، بیشتر گییو از کشاورزان کوچکی تشکیل شده بود که زندگی خود را در تجارت کشاورزی می‌کردند. با این حال، کشاورزی برای کار سودآورتر در الکترونیک قراضه رها شده‌است. طبق گفته مطبوعات غربی و پژوهشگران دانشگاه‌ها و سازمان‌های غیردولتی چین، شرایط در این روستاهای روستایی کارگری به حدی ضعیف است که حتی صنعت اولیه قراضه الکترونیکی در Guiyu باعث بهبود درآمد می‌شود.
محققان دریافته اند که با افزایش میزان آلودگی هوای خطرناک در چین، مردم برای اجرای اقداماتی برای مهار اثرات مضر بسیج شده‌اند. مناطق دارای اقلیت‌های قومی و مناطق غربی کشور بارهای زیست‌محیطی نامتناسبی را به همراه دارند.
هندوستان

Union Carbide Corporation شرکت مادر Union Carbide India Limited است که تولید خود را به یک کشور خارجی برون سپاری می‌کند. شرکت Union Carbide India Limited که در بوپال، هند واقع شده‌است، عمدتاً متیل ایزوسیانات شیمیایی مورد استفاده برای تولید آفت کش‌ها را تولید می‌کند. در ۳ دسامبر ۱۹۸۴، ابری از متیل ایزوسیانات در نتیجه مخلوط شدن مواد شیمیایی سمی با آب در کارخانه در بوپال نشت کرد. تقریباً ۵۲۰۰۰۰ نفر بلافاصله پس از نشت در معرض این ماده شیمیایی سمی قرار گرفتند. در ۳ روز اول پس از نشت، تخمین زده می‌شود که ۸۰۰۰ نفر که در مجاورت کارخانه زندگی می‌کردند به دلیل قرار گرفتن در معرض متیل ایزوسیانات جان خود را از دست دادند. برخی از افراد از نشت اولیه کارخانه جان سالم به در بردند، اما به دلیل مراقبت‌های نادرست و تشخیص‌های نادرست، بسیاری جان باختند. در نتیجه تشخیص‌های نادرست، درمان ممکن است بی‌اثر بوده باشد و این امر با امتناع یونیون کاربید از انتشار تمام جزئیات مربوط به گازهای نشت‌شده و دروغ‌گویی در مورد برخی اطلاعات مهم تسریع شد. تأخیر در ارائه کمک‌های پزشکی به آسیب دیدگان نشت مواد شیمیایی وضعیت را برای بازماندگان بدتر کرد. امروزه بسیاری هنوز اثرات منفی نشت متیل ایزوسیانات بر سلامتی خود را تجربه می‌کنند، مانند فیبروز ریه، اختلال در بینایی، سل، اختلالات عصبی و دردهای شدید بدن. عملیات و نگهداری کارخانه در بوپال به نشت مواد شیمیایی خطرناک کمک کرد. ذخیره حجم عظیمی از متیل ایزوسیانات در یک منطقه متراکم مسکونی، در تضاد با سیاست‌های شرکت بود که به شدت در سایر کارخانه‌ها اعمال می‌شود. این شرکت اعتراض‌ها را در مورد نگهداری بیش از حد مواد شیمیایی خطرناک برای یک کارخانه نادیده گرفت و مخازن بزرگی برای نگهداری آن در یک جامعه شلوغ ساخت. متیل ایزوسیانات باید در دمای بسیار پایین ذخیره شود، اما این شرکت هزینه‌های سیستم تهویه مطبوع را کاهش داد که منجر به شرایط کمتر از بهینه برای این ماده شیمیایی شد. علاوه بر این، Union Carbide India Limited هرگز برنامه‌های مدیریت بلایایی را برای جامعه اطراف کارخانه در صورت نشت یا نشت ایجاد نکرد. مقامات دولتی در جیب شرکت بودند و بنابراین توجهی به عملکرد شرکت یا اجرای قانون نداشتند. این شرکت همچنین برای صرفه جویی در هزینه، کارکنان تعمیر و نگهداری پیشگیرانه را کاهش داد.
اروپا > اروپای شرقی

مردم رومی قومی که عمدتاً در اروپای مرکزی و شرقی زندگی می‌کنند، با گروه‌هایی از جوامع در قاره آمریکا و خاورمیانه، در معرض محرومیت‌های محیطی قرار گرفته‌اند. مردم رومی اروپای شرقی که اغلب به عنوان کولی‌ها یا تهدید کولی‌ها شناخته می‌شوند، عمدتاً در شهرک‌ها یا محله‌های فقیر نشین زیر خط فقر زندگی می‌کنند. مردم رومی با مواجهه با مسائلی مانند قرار گرفتن طولانی مدت در معرض سموم مضر با توجه به مکان آنها در محل دفن زباله‌ها و کارخانه‌های صنعتی، همراه با امتناع از کمک‌های زیست‌محیطی مانند آب تمیز و بهداشت، با نژادپرستی از طریق ابزارهای زیست‌محیطی مواجه شده‌اند. بسیاری از کشورها مانند: رومانی، بلغارستان و مجارستان تلاش کرده‌اند ابتکارات حفاظت از محیط زیست را در کشورهای مورد احترام خود اجرا کنند، با این حال اکثر آنها به دلیل "توجه به شرایط جوامع روما از دریچه قومی به عنوان "مسائل روم" در نظر گرفته شده‌است. اخیراً نوعی عدالت زیست‌محیطی برای مردم رومانی آشکار شده‌است. به دنبال عدالت زیست‌محیطی در اروپا، برنامه عدالت محیطی اکنون با سازمان‌های حقوق بشر برای کمک به مبارزه با نژادپرستی زیست‌محیطی همکاری می‌کند.
توجه به این نکته حائز اهمیت است که در گزارش «تبعیض در اتحادیه اروپا در سال ۲۰۰۹» که توسط کمیسیون اروپا انجام شده‌است، «۶۴ درصد از شهروندانی که دوستان رومی دارند معتقدند تبعیض گسترده‌است، در مقایسه با ۶۱ درصد شهروندان بدون دوستان رومی».
فرانسه

صادرات زباله‌های سمی به کشورهای جنوب جهانی یکی از انواع نژادپرستی زیست‌محیطی است که در سطح بین‌المللی رخ می‌دهد. در یکی از موارد ادعا شده، ناو هواپیمابر فرانسوی کلمانسو از ورود به الانگ، یک محوطه کشتی‌شکن هندی، به دلیل نداشتن مستندات واضح در مورد محتویات سمی آن منع شد. رئیس‌جمهور فرانسه ژاک شیراک در نهایت دستور داد این حامل که حاوی تن‌ها مواد خطرناک از جمله آزبست و PCB بود به فرانسه بازگردد.
انگلستان

در بریتانیا نژادپرستی زیست‌محیطی (یا نژادپرستی آب و هوایی) توسط گروه‌های اقدام متعددی مانند نامه فراخوانی Wretched of the Earth در سال ۲۰۱۵ و زندگی سیاه پوستان در سال ۲۰۱۶ مطرح شده‌است.
کانادا

در کانادا، با تصویب لایحه ۱۱۱، قانونی برای مقابله با نژادپرستی زیست‌محیطی در مجلس قانونگذاری نوا اسکوشیا، پیشرفت‌هایی برای رسیدگی به نژادپرستی زیست‌محیطی (به ویژه در جامعه آفریکویل نوا اسکوشیا) حاصل شده‌است. با این حال، هنوز جوامع بومی مانند اولین ملت Aamjiwnaang همچنان از آلودگی ناشی از صنایع شیمیایی کانادا که مرکز آن در جنوب شرقی انتاریو است، آسیب می‌بینند. چهل درصد از صنعت پتروشیمی کانادا در شعاع ۱۵ مایل مربعی سارنیا، انتاریو قرار دارد. جمعیت عمدتاً بومی است، جایی که رزرواسیون Aamjiwnaang حدود ۸۵۰ نفر از افراد اولین ملت را در خود جای داده‌است. از سال ۲۰۰۲، ائتلاف‌های افراد بومی با غلظت نامتناسب آلودگی در محله خود مبارزه کرده‌اند.
تأثیر بر زنان بومی کانادا

نژادپرستی زیست‌محیطی به ویژه بر زنان و به ویژه زنان بومی و زنان رنگین‌پوست تأثیر می‌گذارد. بسیاری از این جوامع در مناطق روستایی غنی از منابع طبیعی زندگی می‌کنند که برای صنایع استخراجی بسیار جذاب هستند. این اثرات نه تنها محیط زیست را آلوده می‌کند، بلکه اثرات مضری بر سلامت جسمی و روانی دارد. بسیاری از این صنایع استخراجی مانند نفت و گاز و معادن باعث آلودگی منابع آب، منابع غذایی و همچنین تأثیراتی در کیفیت هوا شده‌اند. این شروع به تأثیر بر بدن افراد، به ویژه بدن زنان کرده‌است؛ زیرا سموم و سموم حاصل از صنایع استخراجی بر اندام‌های تناسلی زنان تأثیر می‌گذارد و می‌تواند باعث سرطان و همچنین سلامت فرزندان آنها شود. مضرات این فعالیت در طول نسل‌ها در این جوامع ادامه می‌یابد، برای مثال در جامعه بومی گراسی نارووز در شمال انتاریو، آن‌ها هنوز با اثرات سلامتی ناشی از سطوح بالای جیوه که آب آشامیدنی و ماهی‌های منطقه را تحت تأثیر قرار داده‌است، سروکار دارند. در دهه ۱۹۶۰ نشت کرد.
این تنها آلودگی نیست که زنان را تحت تأثیر قرار می‌دهد، بلکه تغییرات اجتماعی را نیز صنایع استخراجی به ارمغان می‌آورد. به عنوان مثال، در جوامع کوچکی که صنایع استخراجی دارند، به دلیل هجوم مردان مجردی که وارد جامعه می‌شوند، میزان خشونت خانگی به‌طور قابل توجهی بالاتر است. این به‌طور کلی می‌تواند زندگی‌های خانگی سمی ایجاد کند که می‌تواند منجر به سوء مصرف مواد به عنوان یک مکانیسم مقابله شود، که همچنین باعث مرگ و میر و سوء استفاده بیشتر می‌شود. این اردوگاه‌های کارگری همچنین به تعداد نامتناسب زنان بومی مفقود و کشته شده در سراسر آمریکای شمالی کمک کرده‌است. عواقب صنایع استخراجی نیز به‌طور نامتناسبی بر تراجنسیتی‌ها، دو روحیه و دیگر اعضای جامعه LGBTQ+ تأثیر می‌گذارد. با این حال، بسیاری از مسائل نامطلوب بهداشتی گریبانگیر خود کارگران صنایع استخراجی می‌شود و چرخه‌های معیوب مختلفی را در جامعه ایجاد می‌کند.
مکزیک

در ۱۹ نوامبر ۱۹۸۴، فاجعه San Juanico باعث مرگ هزاران نفر و مجروح شدن حدود یک میلیون نفر در محله‌های فقیرنشین اطراف شد. این فاجعه در کارخانه گاز پروپان مایع PEMEX در منطقه پرجمعیت مکزیکو سیتی رخ داد. نزدیکی خانه‌های ساخته شده غیرقانونی که مقررات را رعایت نمی‌کردند، اثرات انفجار را بدتر کرد. کوکاپاها گروهی از مردم بومی هستند که در نزدیکی مرز ایالات متحده و مکزیک، عمدتاً در مکزیک و برخی در آریزونا نیز زندگی می‌کنند. برای بسیاری از نسل‌ها، ماهیگیری در رودخانه کلرادو وسیله اصلی امرار معاش کوکاپا بود. در سال ۱۹۴۴، ایالات متحده و مکزیک معاهده‌ای را امضا کردند که به موجب آن حق ۹۰ درصد آب رودخانه کلرادو به ایالات متحده اعطا شد و ۱۰ درصد باقی‌مانده را مکزیک باقی گذاشت. در طول چند دهه گذشته،[نیازمند شفاف‌سازی] رودخانه کلرادو عمدتاً در جنوب مرز خشک شده‌است و چالش‌های زیادی را برای مردمی مانند کوکاپا ایجاد کرده‌است. Shaylih Meuhlmann، نویسنده قوم نگاری Where the River Ends: Contested Indigeneity in the Mexican Colorado Delta، گزارشی دست اول از وضعیت از دیدگاه میلهلمان و همچنین روایت‌های بسیاری از خود کوکاپا ارائه می‌دهد. علاوه بر اینکه بخش مکزیکی رودخانه کلرادو با بخش کوچکی از آب موجود باقی مانده‌است، کوکاپاها از حق ماهیگیری در رودخانه سلب می‌شوند، این عمل توسط دولت مکزیک به منظور حفظ آب غیرقانونی اعلام شده‌است. سلامت زیست‌محیطی رودخانه بنابراین، کوکاپاها بدون دسترسی به منابع طبیعی کافی آب شیرین و همچنین بدون وسایل معمول زندگی خود زندگی می‌کنند. نتیجه ای که در بسیاری از این موارد به دست می‌آید این است که حقوق آب مورد مذاکره تحت معاهده ایالات متحده و مکزیک که منجر به نابرابری گسترده در تخصیص آب بین دو کشور می‌شود به نژادپرستی زیست‌محیطی خلاصه می‌شود.
۱۹۰۰ ماکیلادورا در نزدیکی مرز ایالات متحده و مکزیک یافت می‌شود. Maquiladoras شرکت‌هایی هستند که معمولاً متعلق به نهادهای خارجی هستند و مواد خام را وارد می‌کنند، به کارگران مکزیک پول می‌دهند تا آنها را مونتاژ کنند و محصولات نهایی را برای فروش به خارج از کشور ارسال می‌کنند. در حالی که ماکیلادوراها شغل ایجاد می‌کنند، اغلب دستمزد بسیار کمی می‌دهند. این گیاهان همچنین آلودگی را به شهرهای روستایی مکزیک وارد می‌کنند و برای خانواده‌های فقیری که در نزدیکی زندگی می‌کنند تأثیرات سلامتی ایجاد می‌کنند.
در مکزیک، استخراج صنعتی نفت، معدن، و گاز، و همچنین حذف انبوه منابع به آهستگی تجدیدپذیر مانند آبزیان، جنگل‌ها و محصولات زراعی. از نظر قانونی، دولت مالک منابع طبیعی است، اما می‌تواند از طریق مالیات پرداختی به صنعت امتیاز بدهد. در دهه‌های اخیر، تغییری به سمت تمرکز مجدد این دلارهای مالیاتی انباشته شده بر جوامعی که بیشتر تحت تأثیر تأثیرات بهداشتی، اجتماعی و اقتصادی استخراج‌گرایی قرار دارند، رخ داده‌است. با این حال، بسیاری از رهبران جوامع بومی و روستایی استدلال می‌کنند که باید با شرکت‌هایی که منابع آنها را استخراج و آلوده می‌کنند، موافقت کنند، نه اینکه پس از آن غرامت پرداخت شود.
[نیازمند منبع]
اقیانوسیه > استرالیا

عدالت محیطی استرالیا (AEJ) یک سازمان چند رشته‌ای است که از نزدیک با دوستان زمین استرالیا (FoEA) همکاری می‌کند. AEJ بر ثبت و رفع اثرات بی عدالتی زیست‌محیطی در سراسر استرالیا تمرکز دارد. AEJ به مسائلی از جمله «تولید و انتشار زباله‌های سمی، آلودگی آب، خاک و هوا، فرسایش و آسیب‌های زیست‌محیطی مناظر، سیستم‌های آبی، گیاهان و حیوانات» پرداخته‌است. این پروژه به دنبال بی‌عدالتی‌های زیست‌محیطی است که به‌طور نامتناسبی بر گروهی از مردم تأثیر می‌گذارد یا به گونه‌ای که آنها با آن موافقت نکرده‌اند تأثیر می‌گذارد.
پالایشگاه نفت غربی در سال ۱۹۵۴ در بلوو، استرالیای غربی شروع به کار کرد. دولت استرالیا اجازه فعالیت در Bellevue را به منظور پالایش نفت ارزان و محلی داده بود. در دهه‌های بعد، بسیاری از ساکنان Bellevue ادعا کردند که به دلیل استنشاق مواد شیمیایی سمی و بخارات تهوع‌آور احساس سوزش تنفسی می‌کنند. لی بل از دانشگاه کرتین و ماریان لوید اسمیت از شبکه ملی سمی در استرالیا در مقاله خود با عنوان "اختلافات سمی و ظهور عدالت زیست محیطی در استرالیاً بیان کردند که "ساکنانی که در نزدیکی سایت زندگی می‌کنند آلودگی شیمیایی را در آب‌های زیرزمینی کشف کردند. در حیاط پشتی آنها ظاهر می‌شوند». تحت فشار شدید غیرنظامیان، پالایشگاه نفت غربی (که اکنون Omex نام دارد) پالایش نفت را در سال ۱۹۷۹ متوقف کرد. سال‌ها بعد، شهروندان بلیو گروه اقدام Bellevue (BAG) را تشکیل دادند و از دولت خواستند تا برای اصلاح این سایت کمک کند. دولت موافقت کرد و ۶٫۹ میلیون دلار برای پاکسازی سایت اختصاص یافت. بازسازی سایت در آوریل ۲۰۰۰ آغاز شد.
میکرونزی > پاپوآ گینه نو

معدن پانگونا در پاپوآ گینه نو که تولید خود را در سال ۱۹۷۲ آغاز کرد، منبع نژادپرستی زیست‌محیطی بوده‌است. اگرچه از سال ۱۹۸۹ به دلیل درگیری در این جزیره بسته شده‌است، مردم بومی (بوگنویل) از ایجاد این معدن هم از نظر اقتصادی و هم از نظر زیست‌محیطی آسیب دیده‌اند. ترنس وسلی اسمیت و یوجین اوگان، به ترتیب از دانشگاه هاوایی و دانشگاه مینه‌سوتا، اظهار داشتند که بوگنویل‌ها «از ابتدا به شدت آسیب دیده بودند و هیچ مذاکره مجدد بعدی نتوانست وضعیت را اصلاح کند». این مردم بومی با مسائلی مانند از دست دادن زمینی که می‌توانست برای فعالیت‌های کشاورزی روستاهای داپرا و مورونی مورد استفاده قرار گیرد، پرداخت کم‌ارزش برای زمین، جابه‌جایی نامناسب مسکن برای روستاییان آواره و تخریب قابل‌توجه زیست‌محیطی در مناطق اطراف، مواجه بودند.
میکرونزی > پاپوآ گینه نو > آند

برون‌گرایی، یا فرایند حذف منابع طبیعی و خام توسط انسان از زمین برای استفاده در تولید محصول، می‌تواند پیامدهای زیست‌محیطی و اجتماعی مضری داشته باشد. تحقیقات تجزیه و تحلیل درگیری‌های زیست‌محیطی در چهار کشور آند (کلمبیا، اکوادور، پرو و بولیوی) نشان داد که درگیری‌ها به‌طور نامتناسبی بر جمعیت‌های بومی و آنهایی که نژاد آفریقایی و دهقانان دارند تأثیر می‌گذارد. این درگیری‌ها می‌تواند در نتیجه تغییر الگوهای اقتصادی، سیاست‌های کاربری زمین و شیوه‌های اجتماعی ناشی از صنایع استخراج‌گرا به وجود آید.
شیلی

از اواخر قرن پانزدهم، زمانی که کاوشگران اروپایی سفر به دنیای جدید را آغاز کردند، خشونت و ظلم و ستم بر جمعیت‌های بومی تا به امروز اثرات ماندگاری داشته‌است. ریشه درگیری زمینی ماپوچه و شیلی به چندین قرن پیش بازمی‌گردد. هنگامی که اسپانیایی‌ها برای فتح بخش‌هایی از آمریکای جنوبی رفتند، ماپوچه‌ها یکی از تنها گروه‌های بومی بودند که با موفقیت در برابر سلطه اسپانیا مقاومت کردند و حاکمیت خود را حفظ کردند. با حرکت رو به جلو، روابط بین ماپوچه و دولت شیلی به حالت خباثت و کینه تنزل یافت. شیلی در سال ۱۸۱۸ استقلال خود را از اسپانیا به دست آورد و با تمایل ماپوچه‌ها به کشور شیلی، شروع به تدوین قوانین مضری کرد که ماپوچه‌ها را هدف قرار می‌داد. ماپوچه‌ها اقتصاد خود را چه از نظر تاریخی و چه در حال حاضر بر کشاورزی بنا نهاده‌اند. در اواسط قرن نوزدهم، دولت به تصرف کامل زمین‌های ماپوچه‌ها متوسل شد و تمام زمین‌های خطی ماپوچه به جز ۵ درصد را به زور تصاحب کرد. اقتصاد کشاورزی بدون زمین اساساً به این معنی بود که ماپوچه‌ها دیگر ابزار تولید و امرار معاش خود را نداشتند. در حالی که برخی از زمین‌ها از آن زمان به ماپوچه‌ها بازگردانده شده‌است، هنوز کسری از آنچه زمانی ماپوچه‌ها در اختیار داشتند است. علاوه بر این، از آنجایی که دولت شیلی تلاش کرده‌است روابط خود را با جامعه ماپوچه بازسازی کند، ارتباط بین این دو هنوز به دلیل میراث تاریخ فوق‌الذکر تیره است.
اکوادور

کشورهای نوظهور مانند اکوادور به دلیل فقدان قوانین زیست‌محیطی، در معرض آلودگی‌های زیست‌محیطی قرار گرفته‌اند که گاهی باعث مشکلات بهداشتی، از دست دادن کشاورزی و فقر می‌شود. در سال ۱۹۹۳، ۳۰۰۰۰ اکوادوری که شامل بومیان کوفان، سیونا، هوآئورانی و کیچوا می‌شدند، علیه شرکت نفت Texaco به دلیل خسارات زیست‌محیطی ناشی از فعالیت‌های استخراج نفت در میدان نفتی لاگو آگریو شکایت کردند. پس از واگذاری کنترل میادین نفتی به یک شرکت نفتی اکوادور، تکساکو زباله‌های خطرناک خود را به درستی دفع نکرد و باعث آسیب‌های زیادی به اکوسیستم و فلج شدن جوامع شد. علاوه بر این، کارشناسان سازمان ملل گفته‌اند که آفریقایی-اکوادوری‌ها و سایر افراد آفریقایی‌تبار در اکوادور با چالش‌های بزرگ‌تری نسبت به سایر گروه‌ها در دسترسی به آب پاک مواجه شده‌اند، با حداقل واکنش دولت.
هائیتی

میراث نژادپرستی در هائیتی وجود دارد و بر نحوه نگاه کردن به غذای کشت شده توسط دهقانان داخلی در مقایسه با غذاهای خارجی تأثیر می‌گذارد. سلسله‌مراتب کدگذاری‌شده نژادی با غذاهایی مرتبط است که منشأ متفاوتی دارند - پاسخ‌دهندگان نظرسنجی گزارش کردند که غذاهایی مانند ارزن و محصولات ریشه با مفاهیم منفی همراه هستند، در حالی که غذاهای خارجی مانند دانه‌های ذرت و اسپاگتی با مفاهیم مثبت مرتبط هستند. این اتکا به واردات بر محصولات داخلی نشان می‌دهد که نژادپرستی چگونه با گرایش‌های تجاری مرتبط است - اتکا به واردات می‌تواند هزینه‌ها، انتشار سوخت‌های فسیلی و نابرابری اجتماعی بیشتر را افزایش دهد زیرا کشاورزان محلی تجارت خود را از دست می‌دهند.
بنجامین اف. چاویس جونیور، مردی که عبارت «نژادپرستی محیطی» را ابداع کرد.
آلیسون جانای همیلتون در مقابل یکی از آثارش به نام "مردم در طوفان رحمت کردند"
نشت نفت
بوپال، هند
کلیسای بازسازی شده آفریکویل در نوا اسکوشیا
اینگرید والدرون، جامعه‌شناس کانادایی، دربارهٔ نژادپرستی زیست‌محیطی در دانشگاه دالهوسی در سال ۲۰۱۸ سخنرانی می‌کند.
معترض مارس آب و هوا در سال ۲۰۱۷ تابلوی بحران آب فلینت را در دست گرفت.
مردم در پشت بام خانه‌های خود از سیل پس از طوفان کاترینا جلوگیری می‌کنند
عکسی از سال ۱۸۹۲ از انبوهی از جمجمه‌های گاومیش کوهان دار آمریکایی در دیترویت، میشیگان که در انتظار زمین زدن کود یا زغال هستند. ارتش ایالات متحده شکار گسترده گاومیش کوهان دار آمریکایی را تشویق کرد تا بومیان آمریکایی را از سرزمین‌های سنتی خود خارج کرده و به مناطق رزرو شده در غرب ترغیب کند. این نمونه اولیه نژادپرستی زیست‌محیطی محسوب می‌شود.
معدن مس پانگونا در حال ساخت، ۱۹۷۱
پیامدهای میدان نفتی لاگو آگریو
امیر پارسی

امیر پارسی متولد سال ۱۳۳۴, بازیگر کمدی اهل ایران است. عمده شهرت وی برای بازی در نقش اوستا یا آمیرزا در مجموعهٔ عبدلی و اوستا است. وی دبیر بازنشسته ریاضی در مقطع دبیرستان و پیش دانشگاهی بوده واز سال ۱۳۵۳ درتئاتر فعالیت دارد. وی در سریال اشتباه در اشتباه، با زبان بی‌زبانی، حسام‌الدوله (بی‌خبر) ۱۳۶۳ و جمعه ایرانی به ایفای نقش پرداخته و در برنامه بهارانه رادیو تهران نیز همکاری داشته و در برنامه جمعه رادیو ایران نیز همکاری دارد
اسلام در چین

همچنین ببینید: مداحی هوانگ‌وو برای پیامبر اسلام
پیشینه ورود اسلام به چین به پیش از ۶۵۰ میلادی بازمی‌گردد، گفته می‌شود که سعد بن ابی وقاص صحابه پیامبر اسلام، سفرایی را به سوی امپراتور گائوتسونگ فرستاد. آنچه مهم است اینکه شکل‌گیری تیره‌های قومی مسلمان در چین به زمان یورش مغولان بازمی‌گردد. نتیجه ورود اسلام به چین جمعیتی حدود ۶۰ میلیون مسلمان در چین است که بیشتر آن‌ها در استان‌های سین کیانگ (شین جیانگ)، گانسو، نینگشیا و چینگهای زندگی می‌کنند. اویغورها و مردم هوئی دو قوم عمده مسلمان در چین هستند. خویی‌زو یا هوئی قوم مسلمان ایرانی‌تبار هستند که حدود ۵۰۰ سال پیش برای ترویج دین اسلام به چین رفتند، با قوم خَن (مردم هان) ادغام شدند و در آن جا ماندگار شدند.
| اسلام در چین | اسلام در چین |
| --- | --- |
   مسجد جامع شی‌آن، یکی از قدیمی‌ترین مساجد چین:    مسجد جامع شی‌آن، یکی از قدیمی‌ترین مساجد چین
اطلاعات کشور: اطلاعات کشور
نام کشور:  چین
جمعیت: ۱٬۳۰۳٬۷۰۰٬۰۰۰
اسلام در کشور: اسلام در کشور
جمعیت مسلمانان: ٨٠ تا ٩٠ میلیون[نیازمند منبع مستقل]
درصد مسلمانان: ٨٪
جمعیت سنیان: ۶۰٬۱۲۸٬۸۸۰[نیازمند منبع مستقل]
جمعیت شیعیان: ۴٬۹۸۲٬۱۲۰[نیازمند منبع مستقل]
پیشینه

پیشینه ورود اسلام به چین، به قرن اول هجری بازمی‌گردد. مهاجرت ایرانیان و اعراب از راه‌های دریایی و جاده ابریشم، در زمان سلطنت سلسلهٔ تانگ، موجب ورود دین اسلام به کشور چین شده و نقش مهمی را در برقراری ارتباط بین این کشور و کشورهای اسلامی ایفا کرده‌است.
پیشینه > تانگ

برخی معتقدند که در زمان عثمان، هیئتی برای تبلیغ دین اسلام وارد چین شده و با امپراتور سلسله تانگ نیز ملاقات کرده‌است. ابی وقاص در صدر اسلام با یک گروه ۴۰ نفره از مسلمانان از طریق دریا وارد جنوب چین در شهر کانتون شده و مجموعاً سه بار بین ایران و چین مسافرت کرده‌است. ابی وقاص به همراه ۴۰ تن از پیروان خود هنگام نماز کشته شدند. بعدها مسجد ابی وقاص که جزو قدیمی‌ترین مساجد چین است که در مرکز شهر کانتون واقع شده در همین محل ساخته شد و در حال حاضر به نام «روضه ابی وقاص» خوانده می‌شود.
پیشینه > سونگ

ترویج و گسترش اسلام توسط بازرگانان ایرانی و عمدتاً از طریق جاده ابریشم صورت گرفته‌است. آشنایی اکثر مسلمانان چین با کلمات و واژه‌های اصیل پارسی و استعمال این لغات در مکالمات روزمره زبان چینی مؤید این مدعا است.
پیشینه > یوان

حمله مغول‌ها به ایران به عنوان عاملی تسریع کننده، موجبات و امکانات گشایش راه رفت و آمد و مهاجرت مسلمانان ایرانی به چین و در نتیجه نفوذ فرهنگ و تمدن اسلامی و ایرانی و نیز ترویج دین اسلام در آنجا را فراهم کرد و به خصوص زمان حکومت قوبلای‌خان از نوادگان چنگیزخان و بنیان‌گذار دودمان یوان چین، روزگار اقتدار ایرانیان مسلمان و اوج رشد و شکوفایی اسلام در سرزمین چین بود.
پیشینه > مینگ

پس از زوال دودمان مغولی یوان و در سلسله مینگ با عنایت خاص امپراتوران این دودمان، امکان نفوذ اسلام به سرزمین‌های نواحی میانی چین فراهم آمد و مساجد بسیاری در چین ساخته شد. شماری از ابنیه اسلامی مربوط به این دوره، نشان از رواج اسلام در نواحی داخلی و شرق چین دارد. مسافرت‌های گسترده علمی و فرهنگی میان اندیشمندان مسلمان چین و سرزمین‌های اسلامی در این دوره از عوامل اساسی گسترش اسلام در چین بود.
پیشینه > چینگ

در دودمان چینگ نیز هر چند اسلام شاهد پیشرفت‌هایی به نواحی درونی و شمال شرقی چین بود، اما این دوره به خاطر ظلم و ستم و نیز تبعیض زمامداران چینگ، روزگار خیزش و شورش‌های مسلمانان چین برای خروج از زیر سلطه دودمان چینگ، احقاق حقوق دینی و ملی و نیز ایجاد یک دولت مستقل اسلامی بود. سرکوب حرکت‌های مسلمانان توسط درمان دودمان چینگ یکی از عوامل رکود پیشرفت اسلام و فعالیت مسلمانان در سرزمین چین در این دوره بود.
مردم > گروه‌های قومی

مسلمانان در هر منطقه ای در چین زندگی می‌کنند. بیشترین تراکم در استانهای شمال غربی سین کیانگ، گانسو و نینگشیا مشاهده می‌شود؛ همچنین جمعیت قابل توجهی در استان یوننان در جنوب غربی چین و استان هنان در چین مرکزی یافت می‌شود. از ۵۵ قومیت اقلیت رسماً شناخته شده چین، ده گروه عمدتاً مسلمان هستند. بزرگ‌ترین گروه‌ها به ترتیب نزولی عبارتند از: هوی (۹/۸ میلیون نفر در سرشماری سال ۲۰۰۰ یا ۴۸ درصد از تعداد رسمی مسلمانان)، اویغور (۷/۵ میلیون، ۴۳ درصد)، قزاقستان (۲۷/۴ میلیون، ۷/۳ درصد)، دونگ شیانگ (۵۱۴٬۰۰۰، ۲٫۵) ٪)، قرقیز (۱۴۴۰۰۰)، ازبک (۱۳۵٬۰۰۰)، سالار (۱۰۵٬۰۰۰)، تاجیکی (۶۱٬۰۰۰)، بونان (۱۷٬۰۰۰) و تاتار (۵.٬۰۰۰). با این حال، اعضای جداگانه گروه‌های مسلمان به‌طور سنتی ممکن است دین‌های دیگر را بپذیرند یا اصلاً اعتقاد نداشته باشند. علاوه بر این، مسلمانان تبت به‌طور رسمی در کنار مردم تبت طبقه‌بندی می‌شوند. مسلمانان عمدتاً در مناطقی زندگی می‌کنند که با آسیای میانه، تبت و مغولستان همسایه هستند، مانند سین کیانگ، نینگشیا، گانسو و چینگهای که به «کمربند قرآن» معروف است.
مردم > نسل‌شناسی

گروه هاپلو، کروموزوم O3-M122 Y در آسیای شرقی، در سایر مسلمانان نزدیک به هوئی مانند دانگشیانگ، بوآن و سالار به مقدار زیاد یافت می‌شود. اکثر تبت-برمن‌ها، هان چینی‌ها و نینگشیا و لیائونینگ هوی دارای کروموزوم‌های Y پدرانه با منشأ آسیای شرقی هستند که هیچ ارتباطی با خاورمیانه و اروپایی ندارند. بر خلاف خاورمیانه و اروپایی‌های دور که مسلمانان چین با آنها نسبتی ندارند، آسیای شرقی، چینی هان و بیشتر هوی‌ها و دانگشیانگ لینگسیا ژن‌های بیشتری با یکدیگر دارند. این نشان می‌دهد که جمعیت بومی آسیای شرقی به اسلام گرویده و از نظر فرهنگی با این قومیت‌ها همسان شده‌اند و جمعیت مسلمانان چینی عمدتاً فرزندان خارجی نیستند، همان‌طور که برخی از ادعا ادعا می‌کنند در حالی که فقط اقلیت کوچکی از آنها هستند.
اشاره به چین در روایت اسلامی

در اهمیت علم‌آموزی پیامبر اسلام، حضرت محمد ﷺ میفرماید: «اطلبوا العلم و لو بالصین و هو علم معرفة النفس و منه معرفة الرّب» (دانش را بیاموزید هر چند در چین باشد؛ این دانش، معرفت نفس است که از او معرفت خدا حاصل می‌شود).
مسلمانان اویغور در یک بازار دام در کشگر.
آدم (فیلم ۱۳۸۵)

| آدم | آدم |
| --- | --- |
پوستر فیلم: پوستر فیلم
کارگردان: عبدالرضا کاهانی
تهیه‌کننده: علی واجدسمیعی
نویسنده: عبدالرضا کاهانی حسین مهکام
بازیگران: مهتاب کرامتی فرشته صدرعرفایی حامد بهداد مهران احمدی مجتبی علیزاده نعمت‌الله باعثی
موسیقی: علی واجدسمیعی
فیلم‌بردار: مسعود سلامی
تدوین‌گر: عبدالرضا کاهانی
شرکت تولید: شرکت سینمایی راه شیری   مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی
توزیع‌کننده: مؤسسه رسانه‌های تصویری (نمایش خانگی)
مدت زمان: ۹۰ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
آدم فیلمی به کارگردانی عبدالرضا کاهانی، تهیه‌کنندگی علی واجدسمیعی و نویسندگی عبدالرضا کاهانی و حسین مهکام و تولید سال ۱۳۸۵ است.
خلاصه فیلم

اهالی روستای «عیش‌آباد» به سرپرستی شخصی به نام «آدم» ادعا دارند بیست سال است کسی در خاک آن‌ها نمرده‌است و از این پس هم نخواهد مرد. زنی مرموز به قصد دیدن آدم و کشف حقیقت وارد روستا می‌شود. کار همهٔ مردم روستا نوازندگی و مطربی است. به دلیل خشکی زمین و نبود آب، کشاورزی رونق ندارد.
سانسور

نام اصلی روستا در فیلمنامه، ظلم‌آباد بوده که به درخواست وزارت ارشاد فیلمساز مجبور به تغییر آن شده‌است. به گفته عبدالرضا کاهانی کارگردان این اثر، روستایی به همین نام در منطقه‌ای که او کودکی خود را آنجا سپری کرده وجود داشت. علت نامگذاری هم به دلیل نبودن آب و شرایط آب و هوایی نامساعد برای کشاورزی در آن منطقه بوده‌است.
جشنواره‌ها

فیلم آدم در بیست و پنجمین دوره جشنواره فیلم فجر (۱۳۸۵) و در یازدهمین دوره جشن خانه سینما (۱۳۸۶) حضور داشته‌است. همچنین این فیلم در جشنواره فیلم بوگوتای کلمبیا، FICEP پاریس و فستیوال فیلم بمبئی حضور داشته باشد.