اوروش درنوویچ
جنگ جهانی دوم > قیام بوسانسکا کراجینا

پس از تهاجم خود به یوگسلاوی در آوریل ۱۹۴۱، آلمان‌ها یک دولت دست نشانده محور به نام دولت مستقل کرواسی ایجاد کردند (صربی‌کرواتی: Nezavisna Država Hrvatska , NDH)، که توسط اوستاش اداره می‌شود. مدت کوتاهی پس از ایجاد آن، قیام‌های عمدتاً خود به خودی در سراسر ایالت شروع شد که ناشی از سیاست‌های نسل‌کشی توسط اوستاش‌ها علیه صرب‌ها، یهودیان و روم‌ها بود.
در ۴ ژوئیه، در پی تهاجم محور به اتحاد جماهیر شوروی، حزب کمونیست یوگسلاوی (صربی‌کرواتی: Komunistička partija Jugoslavije , کی پی جی) تصمیم گرفت برای همبستگی با شوروی یک قیام عمومی علیه نیروهای اشغالگر در سراسر یوگسلاوی به راه بیندازد و یک شورش تمام عیار در ۲۷ جولای در بوسنی آغاز شد.  این شامل قیام‌های محلی در بوسنی کراجینابود که در سراسر ان دی ایچ گسترش یافت، اما سازمان کی پی جیدر ابتدا به جای رهبری شورش، در قیام‌های مردمی از بین رفت.
در ۲۹ اوت، درنوویچ با برنامه‌ریزی و رهبری برای تصرف مرکونجیچ گراد توسط شورشیان متمایز شد، اما زمانی که شهر توسط نیروهای ان دی ایچ بازپس گرفته شد، کی پی جی او و سربازانش را به دلیل نظم ضعیف و شوونیسم ضد مسلمان آنها سرزنش کرد. .  در ماه سپتامبر، چهار گردان از مبارزان در منطقه ریبنیک، جانج و پلیوا تشکیل شد. یکی از آنها، گردان سوم " پتار کوچیچ "، تحت فرماندهی درنوویچ بود که بر خلاف سایر فرماندهان گردان در منطقه، به KPJ اجازه انتصاب کمیسرهای سیاسی در گروهان خود را نداد.  مرکونجیچ گراد حضور قوی کی پی جی نداشت، اما تحت کنترل نخبگان فرقه‌گرا صرب بود و به درنوویچ اجازه داد کمونیست‌های مسلمان را دستگیر کند، حتی با اعضای ارشد رهبری پارتیزان در بوسانسکا کراجینا مقابله کند.
در ۲۶ سپتامبر ۱۹۴۱ در کنفرانس پارتیزان در ستولیکه در سرزمین اشغالی صربستان توسط آلمان، رهبری تصمیم گرفت سازمان نظامی خود را در سراسر یوگسلاوی اشغالی استاندارد کند. در ماه‌های اکتبر و نوامبر، سه گروه از واحدهای موجود مانند گردان سوم «پتار کوچیچ» در بوسنی کراجینا تشکیل شد و درنوویچ به عنوان معاون فرمانده یگان سوم کراجینا مسئول عملیات در قلمرو مرکزی بوسنی منصوب شد. صرب‌های این منطقه همدردی‌های شدید چتنیک / صرب-شوونیستی داشتند.  چتنیک‌ها یک جنبش چریکی صرب-شوونیستی بودند که ظاهراً توسط درازا میهایلوویچ رهبری می‌شد.  از ۳۴ گروهان در این گروه، تنها ۱۳ گروه دارای سازمان KPJ، تنها ۱۱ دارای فرماندهان اعضای کی پی جی تنها ۱۸ دارای یک کمیسر سیاسی بودند. بسیاری از فعالان کی پی جیدر منطقه مسلمان یا کروات بودند که به راحتی توسط انبوه طبقه که عمدتاً دهقانان صرب شوونیست بودند پذیرفته نمی‌شدند. درنوویچ خود نماینده اصلی ایدئولوژی چتنیک در مرکز بوسنی بود.  این ایدئولوژی محدود شامل ناسیونالیسم افراطی صرب بود،   و انحرافی متمرکز بر ایجاد صربستان بزرگ  و ضد کروات بود،   ضد مسلمانان،   سلطنت طلب،  و ضد کمونیست.  خود درنوویچ مسلمانان و کروات‌ها را تحقیر می‌کرد، اما «به اندازه کافی دیپلمات بود تا در صورت لزوم احساسات خود را کنترل کند». در ماه اکتبر، رهبری یگان سوم کراجینا با جلب موافقت رئیس برای مشارکت دادن پنج مرد مسلح به این گروه، تلاش کرد تا روستای مسلمان کرلژنی را به دست آورد. هنگامی که رئیس از معامله سرپیچی کرد، بخش عمده ای از گروه به روستا حمله کردند و بقیه گروه مجبور شدند از سوزاندن و غارت آن توسط افراد درنوویچ جلوگیری کنند.
در ۲۶ نوامبر ۱۹۴۱، در جلسه ای با رهبری یگان سوم کراینا، درنوویچ از همکاری با نیروهای اشغالگر ایتالیایی بر این اساس که ایتالیایی‌ها از صرب‌ها در برابر اوستاش‌ها محافظت می‌کردند، حمایت کرد. این مورد توسط اعضای ارشد KPJ رد شد، اما آنها در موقعیتی نبودند که او را مجبور به ترک این ایده کنند. در همان جلسه، درنوویچ از اعزام گردان سوم «پتار کوچیچ» به نبرد با ایتالیایی‌ها خودداری کرد. تحت فشار، او موافقت کرد که اگر ایتالیایی‌ها از قلمرو او حرکت کنند، به گردان‌های همسایه مشاوره دهد. در عوض، رهبری یگان سوم کراینا موافقت کرد که درنوویچ بتواند از نیروی خود به عنوان «گروه نظامی-چتنیک» یاد کند.  در ۱۰ دسامبر، اعضای ارشد KPJ از یگان سوم کراینا به این نتیجه رسیدند که ۵۰ درصد از کارکنان فرماندهی آنها از نقش رهبری KPJ در قیام حمایت نمی‌کنند. رهبری پارتیزان بوسانسکا کراجینا بعداً مشاهده کرد که رهبران یگان سوم کراجینا هیچ تلاشی برای حذف عناصر چتنیک از صفوف آن یا متوقف کردن تحریکات صرب-شوینیست آنها انجام نداده‌اند.
در اوایل فوریه ۱۹۴۲، درنوویچ در کنفرانسی که قرار بود گردان هفتم گلاموچ را که خود را «چتنیک» اعلام کرده بود، به ساختار پارتیزانی بازگرداند، نقش رهبری را بر عهده گرفت. درنوویچ برای طرف چتنیک بحث کرد و به همراه هوادارانش از جلسه اخراج شد و گردان هفتم گلاموچ به گروه پارتیزان بازگشت. در ۶ فوریه، جلسه ای از رهبران گردان‌های ۱، ۲ و ۴ یگان ۳ کراجینا تشکیل شد و تصمیم گرفتند که درنوویچ را با سازماندهی حمله به پادگان ایتالیایی و اوستاشه مرکونجیچ گراد، به جنبش پارتیزانی بازگردانند. درنوویچ تحت فشار افراد درجه دار خود، رسماً در این حمله شرکت کرد، اما با اجازه دادن به ایتالیایی‌ها برای عبور از گردان او و حمله به عقب پارتیزان، از موفقیت آن جلوگیری کرد. به گفته منابع پارتیزانی، او به ایتالیایی‌ها و اوستاش‌ها هشدار داد و نقشه پارتیزان را برای آنها فاش کرد.