تاریخچه ختنه مردان
کشورهای انگلیسی‌زبان > کنترل خودارضایی

ختنه در کشورهای انگلیسی‌زبان در دوره‌ای آغاز شد که نگرشی منفی نسبت به فعالیت‌های جنسی و مخصوصاً خودارضایی در ذهن مردم وجود داشت. کارِن اِریکسون پَگی در مقاله‌ای در سال ۱۹۷۸ میلادی به نام سنت ختنه نوشت: «هدف اصلی برداشتن پیش‌پوست جلوگیری و کنترل جنون خودارضایی بود - دامنه‌ای از بیماری‌های روانی‌ای که در آن زمان باور داشتند عمل کثیف خودآزاری مسبب این بیماری‌ها است.»
خودآزاری (به انگلیسی: Self-abuse) اصطلاحی متداول بود که در سده ۱۹ میلادی برای توصیف خودارضایی استفاده می‌شد. طبق گفته‌های پگی، «درمان خودارضایی می‌توانست شامل تغییر تغذیه، پند اخلاقی‌دادن به فرد، آب‌درمانی، ازدواج یا حتی برخوردهایی خشن‌تر مانند جراحی، ایجاد محدودیت‌های فیزیکی، ترساندن و تنبیه بدنی بشود. بعضی از پزشک‌ها پوشاندن آلت‌تناسلی با موادی مانند گچ، چرم و لاستیک طبیعی، سوزاندن آلت‌تناسلی، وادار کردن پسران به پوشیدن کمربند پاکدامنی و حلقه‌های میخ‌دار و حتی اخته‌کردن را پیشنهاد می‌دادند.» پگی در ادامه توضیح می‌دهد چگونه ختنه به عنوان روشی برای کاهش خودارضایی محبوب شد:
ختنه در دهه ۱۸۹۰ میلادی به عنوان روشی برای جلوگیری از خودارضایی، یا درمان جنون خودارضایی پرطرفدار شد. در سال ۱۸۹۱ میلادی مدیر دانشگاه سلطنتی انگلستان مقاله‌ای به نام ختنه به‌عنوان عاملی پیشگیرانه از خودارضایی منتشر کرد، دو سال بعد یک پزشک بریتانیایی دیگر مقاله‌ای به نام ختنه: مزایا و چگونگی انجام دادن آن را منتشر کرد و در آن توضیح داد چرا باید بافت تحریک‌کننده پیش‌پوست برداشته‌شود. از قرار معلوم پیش‌پوست باعث شب‌ادرای، صرع و تحریک‌جنسی می‌شود که می‌تواند منجر به شهوت‌رانی و درنتیجه خودارضایی شود. پزشکی دیگر به نام رموندینو اضافه کرد که ختنه مانند یک بیمه مستمری عمر پایدار و ایمن است … ختنه بیمه‌ای برای سلامت، کار بیشتر، عمر طولانی‌تر، عصبانیت و بیماری کم‌تر و اتلاف کم‌تر زمان است. تعجب نمی‌کنم که چرا ختنه بسیا پرطرفدار است.
ختنه زنان (برداشتن کلیتوریس) نیز هم‌زمان با ختنه مردان تبلیغ می‌شد. اهداف ختنه زنان همان اهداف ختنه مردان بودند (برای درمان خودارضایی زنان). انجمن جراحی اورفیشال آمریکا تا سال ۱۹۲۵ میلادی ختنه زنان را انجام می‌داد. ختنه زنان و آلت‌دوزی تا سال در دهه ۱۹۳۰ تبلیغ می‌شد. در سال ۱۹۳۶ هولت، نویسنده کتاب‌های پزشکی مربوط به بیماری‌های کودکان، ختنه دختران و پسران را به عنوان راهی برای جلوگیری از خودارضایی کودکان پیشنهاد کرد.
یکی از رهبران اصلی تبلیغ ختنه جان هاروی کلاگ بود. او مصرف برگه ذرت را برای جلوگیری از خودارضایی پیشنهاد می‌داد؛ و نیز باور داشت ختنه راهی مؤثر برای جلوگیری از خودارضایی در پسران است. او در کتاب حقایق رک و ساده برای پیر و جوان اینگونه نوشت:
درمانی که تقریباً همیشه برای پسربچه‌ها جواب می‌دهد، ختنه است. مخصوصاً اگر هر درجه‌ای از فموسیس وجود داشته باشد. عمل باید بدون بی‌حسی انجام شود تا درد اثری دائمی بر مغز بگذارد. مخصوصاً در مواردی که هدف از این کار تنبیه [کودکانی باشد که خودارضایی می‌کنند] باشد، بنابر این درد تا چندهفته ادامه می‌یابد و این انجام این عمل را قطع خواهد کرد. همچنین باید همواره کودک را زیر نظر داشت تا دست به فساد نزند.
رابرت داربی (۲۰۰۳) در نوشتاری در مجله پزشکی استرالیا ذکر کرد که بعضی مبلغین ختنه - و مخالفان آنان - باور داشتند که پیش‌پوست از لحاظ جنسی دارای حساسیت است:
در سده نوزدهم میلادی نقش پیش‌پوست در تجربه احساسات شهوانی به خوبی توسط مبلغین ختنه شناخته شده‌بود. پزشک و روانشناس دوره ویکتوریایی، ویلیام اکتن (۱۸۷۵–۱۸۱۴)، ختنه را نکوهش کرد و از آن به عنوان «منشأ بدبختی‌های جدی» یاد کرد. هم مخالفان و هم موافقان ختنه سر موضوع نقش پیش‌پوست در فعالیت‌های جنسی اتفاق نظر داشتند. ویلیام هموند، عصب‌شناس و پزشک آمریکایی در سده ۱۹ میلادی، نیز ذکر کرد که ختنه احساسات شهوت‌انگیز آمیزش‌جنسی را از بین می‌برد. هموند و اکتن هردو پیش‌پوست را برای کارکرد بهینه جنسی مخصوصاً در پیری، ضروری می‌دانستند. جاناتان هاتچینسون، جراح و آسیب‌شناس انگلیسی (۱۹۱۳–۱۸۲۸) و بسیاری دیگر نیز باور داشتند که این دلیل اصلی‌ای است که باید پیش‌پوست دست نخورده باقی بماند.
جان مینارد کینز و برادرش هردو در کودکی به خاطر نگرانی والدینشان از عادت خودارضایی آن‌ها، ختنه شدند. کتاب‌های پزشکی راهنمای بیماری‌های اطفال نیز تا دهه ۱۹۵۰ میلادی به تبلیغ ختنه به عنوان راهی مؤثر برای جلوگیری از خودارضایی ادامه می‌دادند.