باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید
تاریخچه > دوران رادومیر آنتیچ (۲۰۰۵–۱۹۸۷)

در سال ۱۹۸۷، سیاستمدار و تاجر پرحاشیه، خسوس خیل، ریاست باشگاه را برعهده گرفت، و تا زمان استعفایش در ماه مه ۲۰۰۳ آن را اداره کرد.
۱۰ سال از آخرین قهرمانی اتلتیکو در لا لیگا گذشته و دیگر از کسب موفقیت در لیگ ناامید شده بود. خیل، بلافاصله پس از نشستن بر صندلی ریاست، هزینه‌های زیادی را صرف کرد و تعدادی خرید گران‌قیمت انجام داد که از جمله آنها وینگر تیم پرتغال، پائولو فوتری بود که به تازگی همراه با پورتو قهرمان جام باشگاه‌های اروپا شده بود. با این حال، همه این هزینه‌ها، تنها دو قهرمانی پیاپی در کوپا دل ری ۱۹۹۱ و ۱۹۹۲ را برای تیم به ارمغان آورد و قهرمانی در لیگ دست نایافتنی شده بود. در سال ۱۹۹۱، اتلتیکو به کسب عنوان قهرمانی در لیگ نزدیک شده بود، اما در انتهای فصل با فاصله ۱۰ امتیازی نسبت به بارسلونای یوهان کرایف، نایب قهرمان شدند. خیل که به دنبال قهرمانی در لیگ بود، سرمربیان برجسته بسیاری را استخدام و سپس اخراج کرد، که از جمله آنها سزار لوییس منوتی، ران اتکینسون، خاویر کلمنته، تومیسلاو ایویچ، فرانسیسکو ماتورانا، آلفیو باسیله و نیز اسطوره باشگاه اتلتیکو، لوییس آراگونس بودند.
از اقدامات دیگر خسوس خیل تعطیلی آکادمی جوانان اتلتیکو در سال ۱۹۹۲ بود، این اقدام خیل از آن جهت قابل توجه است که باعث شد رائول ۱۵ ساله؛ که در آن زمان عضو آکادمی این باشگاه بود، از اتلتیکو جدا و به رقیب همشهری آنها، رئال ملحق شود و همراه با این تیم به شهرتی جهانی برسد. این حرکت خیل به عنوان بخشی از اصلاحات اقتصادی باشگاه شمرده می‌شد که او آغازگرش بود. اتلتیکو به یک شرکت عمومی محدود ورزشی تبدیل شد؛ یک ساختار مشارکتی که با کمک وضعیت حقوقی ویژه‌ای که به تازگی تحت قانون شراکت در اسپانیا معرفی شد، به افراد اجازه می‌داد تا سهام یک باشگاه را خریداری و معامله کنند.
در رقابت‌های لا لیگا ۹۵–۱۹۹۴، اتلتیکو تنها با کمک یک تساوی در آخرین روز فصل، توانست خود را از سقوط به دسته پایین‌تر نجات دهد. این امر موجب شد تا کادر مربیگری بار دیگر تغییر کند و بسیاری از بازیکنان تیم در پنجره نقل و انتقالات تابستان ۱۹۹۵ فروخته شوند. در فصل بعد، و در لا لیگا ۹۶–۱۹۹۵، رادومیر آنتیچ؛ سرمربی تازه‌وارد اتلتیکو، سرانجام توانست با تیمی که بازیکنان باقی‌مانده از جمله تونی، روبرتو سولوزابال، دلفی خِلی، خوان ویزکاینو، خوزه لوییس کامینرو، دیه‌گو سیمئونه، کیکو و همچنین بازیکنان جدیدی چون میلینکو پانتیچ، لوبوسلاو پنو، سانتی دنیا و خوزه فرانسیسکو مولینا را در اختیار داشت، قهرمانی لا لیگا و در کنار آن قهرمانی کوپا دل ری را به دست آورد.
در فصل ۹۷–۱۹۹۶، این باشگاه برای اولین بار در لیگ قهرمانان اروپا شرکت کرد. با توجه به جاه طلبی‌های خیل و انتظاراتی که از تیم آنتیچ بالا رفته بود، در طول نقل و انتقالات تابستانی، خوان اسنایدر مهاجم رئال مادرید و رادک بیبل؛ که در یورو ۱۹۹۶ برای جمهوری چک نمایش فوق‌العاده‌ای داشت، خریداری شدند. اتلتیکو که در دو جبهه لیگ داخلی و لیگ قهرمانان رقابت می‌کرد نتوانست خود را در جمع مدعیان لا لیگا حفظ کند و در مرحله یک چهارم نهایی از لیگ قهرمانان، در وقت‌های اضافه بازی برگشت توسط آژاکس حذف شد. پیش از آغاز فصل ۹۸–۱۹۹۷ لا لیگا، هزینه‌های سنگین بیشتری برای خرید کریستین ویری و جونینیو پرداخت شد. موفقیت‌های اخیر تیم، تغییر چندانی در استراتژی کلی خیل ایجاد نکرد و اگرچه آنتیچ در سه دوره متوالی مسئولیت خود را حفظ کرد، اما در تابستان ۱۹۹۸ برکنار و آریگو ساکی جایگزین او شد، که خود او نیز تنها شش ماه بر صندلی داغ مربیگری اتلتیکو دوام آورد. در اوایل سال ۱۹۹۹، آنتیچ بار دیگر و به مدت کوتاهی به تیم بازگشت و در پایان فصل، کلودیو رانیری به جای او منصوب شد. فصل ۲۰۰۰–۱۹۹۹ برای اتلتیکو فاجعه بار بود. در دسامبر سال ۱۹۹۹، در جریان تحقیقاتی که در مورد سوءاستفاده از بودجه باشگاه صورت گرفته بود، خیل و هیئت مدیره‌اش به حال تعلیق درآمدند و خوزه مانوئل روبی که توسط دولت منصوب شده بود، مدیریت امور اتلتیکو را به عهده گرفت. به دنبال برکناری رئیس باشگاه و هیئت مدیره‌اش، بازیکنان عملکرد ضعیفی در آن فصل داشتند و باشگاه به هم ریخت. در حالی که اتلتیکو در رده هفدهم از ۲۰ تیم جدول لیگ قرار داشت و در سراشیبی سقوط بود، رانیری استعفای خود را واگذار کرد. آنتیچ، برای سومین بار مربی تیم و جایگزین رانیری شد، اما نتوانست مانع از اتفاق حتمی شود و با وجود صعود به فینال کوپا دل ری در سال ۲۰۰۰، اتلتیکو سقوط کرد.
اتلتیکو دو فصل را در دسته سگوندا دیویسیون گذراند و پس از قهرمانی در فصل ۰۲–۲۰۰۱، با هدایت لوییس آراگونس؛ که چهارمین و آخرین دوران حضورش به عنوان سرمربی را برای این تیم سپری می‌کرد، بار دیگر به لا لیگا بازگشت. پیش از این و در سال ۲۰۰۱ تنها به خاطر تفاضل گل کمتر نسبت به تنریف، در جایگاه چهارم جدول ایستاد و از جمع سه تیم صعودکننده به دسته اول بازماند. او همچنین در طول فصل بعد نیز تیم را مربیگری کرد و این فرصت را به فرناندو تورس ۱۸ ساله داد تا اولین حضورش در لالیگا را تجربه کند.