stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
محمداسلم وطنجار
اوایل زندگی

وطنجار از پشتون‌های غلزایی زورمله پکتیا می‌باشد، پس از فارغ‌التحصیلی از آکادمی نظامی کابل در ۱۹۷۶، به عنوان افسر تانک در اتحاد جماهیر شوروی آموزش دید.
انقلاب ثور

نقش وطنجار در کودتای کمونیستی ۱۹۷۸ بسیار مهم بود. وی با راهنمایی حفیظ‌الله امین، واحد موتوریزه قطعه شماره ۴ و واحد زرهپوش تانک‌های قطعه شماره ۱۵ پلچرخی را علیه دولت هدایت می‌کرد. حبیب‌الرحمن، خواهرزاده حفیظ الله امین از رهبران کودتا، بامداد ششم ثور، دستور آغاز کودتا را از پدرش به سید محمد گلاب‌زوی، عضو کمیته مرکزی حزب دموکراتیک خلق رساند. آنگونه که از سید محمد گلاب‌زوی، در کتاب افغانستان در قرن بیستم نقل شده، او توانست پیام حفیظ‌الله امین را تا ساعت یک همان شب، به همه قطعات و واحدهای هوایی و زمینی برساند.
محمد اسلم وطنجار و عبدالقادر، رهبری نیروهای زمینی و هوایی را برای آغاز کودتا بر عهده گرفتند و همه تدابیر برای درهم کوبیدن وزارت دفاع، میدان‌هوایی/فرودگاه کابل و کاخ ریاست جمهوری اتخاذ شد و نیروها در انتظار سپیده دم و آغاز کودتا ماندند.
دگروال اسلم وطنجار در جریان کودتا فرمانده ارتش نیروهای زمینی بود؛ تانک شماره ۸۱۵ اسلم وطنجار، سربازان وفادار به محمد داوود، رئیس‌جمهوری را در ارگ زیر آتش توپخانه قرار داد و توانست کنترل کابل را بدست گیرد. دگروال عبدالقادر رهبر اسکادران‌های نیروی هوایی نیز حمله بزرگی را به کاخ سلطنتی آغاز کرد که در جریان آن محمد داود خان کشته شد. هنگامی که اجساد رئیس‌جمهور و خانواده‌اش را دفن می‌کردند، وطنجار نیز حضور داشت.
دگروال وطنجار همچنین مسئول اعلامیه رادیو کابل، به زبان پشتو، مبنی بر ایجاد شورای انقلابی نیروهای مسلح بود که دگروال عبدالقادر آنرا سرپرستی می‌کرد. بیانیه اولیه شورای انقلاب که در اواخر عصر ۲۷ آوریل منتشر شد، تصدیق غیرقابل توافق بر آرمان‌های اسلامی، دموکراتیک و غیرمتعهد افغانستان بود.
وی مسئولیت عملیات تانک‌ها را بر عهده داشت تا اینکه حفیظ‌الله امین در غروب همان‌روز وی را از آن پست برکنار کرد. امین در ۳۰ آوریل ۱۹۷۸ اولین فرمان از مجموعه احکام سرنوشت ساز را صادر کرد که در آن مصوبه شورای انقلابی ارتش به‌طور رسمی لغو می‌شد.
جنرال محشور که از فرماندهان تحت امر دگروال وطنجار بود، می‌گوید:
عمل‌کرد سریع تانک‌های تحت امر اسلم وطنجار کودتا را به پیروزی رسانده بود اما در نهایت اختلافات در میان رهبران حزب دموکراتیک خلق باعث شد تا چرخ نظام هم از کار بیفتدو حکومتی که در نتیجه کودتا روی کار آمده بود، نابود شود.
در دولت خلقی

پس از کودتا، وطنجار به عنوان معاون نخست‌وزیر و وزیر مخابرات منصوب شد. بعداً وی به‌طور پی در پی به عنوان وزیر امور داخله، دفاع و دوباره امور داخله مشغول به کار شد تا اینکه در یک توطئه علیه امین، به دیگران پیوست.
قیام هرات همچنین دور جدیدی را در جنگ قدرت داخلی رژیم افغانستان آغاز کرد. تره‌کی سرانجام برای کاهش اتهامات عملکرد ضعیف در رهبری نظامی، به وطنجار سمت وزیر دفاع را اعطا کرد.
اقدام وطنجار برای تصدی وزارت دفاع بهره‌برداری قابل اثبات از آسیب‌پذیری امین پس از شکست‌های ارتش بود. با این حال، تا ژوئیه سال ۱۹۷۹، امین نمونه کارهای دفاعی را بدست گرفت و چون شخص دست راست تره‌کی بود، رئیس‌جمهور افغانستان شد.
اسلم وطنجار در توطئه‌ای علیه رئیس‌جمهور حفیظ الله امین همراه با سروری، گلاب‌زوی و دیگر خلقی‌ها شرکت کرد. به‌جز سروری که از ولایت غزنی بود، بقیه اهل پکتیا بودند. تعداد قابل توجهی از افراد اهالی پکتیا، در ارتش نفوذ داشتند. سروری تا زمان قطع رابطه با امین، رئیس اداره اطلاعات آگسا بود، در حالی که بقیه وزیران کابینه بودند. دلیل اینکه این دوستان صمیمی بعداً علیه امین شدند، مخالفت امین با رئیس‌جمهور تره‌کی و کشتن او بود، علاوه بر این امین چیزی زیادی نمی‌دانست و در دوران حکومت خود بارها از شوروی تقاضا کرد تا به افغانستان تهاجم نماید. وقتی این توطئه بوقوع پیوست امین فوراً به سفارت شوروی پناه برد و وطنجار، گلاب‌زوی، عبدالقادر، کشتمند و کارمل پیروز شده، قدرت را به‌دست گرفتند.
در دولت پرچمی

وطنجار و گلابزوی که از افسران ارشد ارتش بودند، به حمله ارتش سرخ شوروی، پاسخ ندادند و در کنار آنها، به عنوان راهنما برای شوروی خدمت‌شان را آغاز کردند. پس از حمله شوروی، وطنجار به عضویت در کمیته مرکزی و شورای انقلاب ارتقا یافت و به عنوان وزیر ارتباطات در ژوئن ۱۹۸۱ منصوب شد. بعداً به‌طور پی در پی به عنوان وزیر داخله، دفاع و دوباره وزیر داخله خدمت کرد. وی همچنین در سمت خود به عنوان وزیر ارتباطات و عضو دفتر سیاسی حاکم، به ریاست هیئت رسمی افغانستان به بایکونور رفت که در آنجا عبدالاحد مومند، به‌عنوان اولین افغان به ایستگاه فضایی میر فرستاده می‌شد.
در تاریخ ۶ مارس ۱۹۹۰، هنگامیکه شهنواز تنی برای انجام یک کودتا تلاش می‌کرد، جنرال وطنجار موفق شد از حمله گردان تانک شهنواز تنی جلوگیری کند که باعث شد کودتا به سر انجام نرسد و وطنجار هم از طرف رئیس‌جمهور نجیب الله به درجه جنرالی چهار ستاره ارتقا یافت و وزیر دفاع شد.
پس از سقوط کابل و فروپاشی دولت رئیس‌جمهور نجیب‌الله، وی کشور را ترک کرد ابتدا عازم شوروی و سپس اوکراین شد.
وفات

وی در ۲۴ نوامبر سال ۲۰۰۰ بر اثر سرطان در هنگام تبعید در شهر اودسای اوکراین در سن ۵۶ سالگی درگذشت.
وزارت امور اجتماعی (استونی)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
دید کلی سازمان: دید کلی سازمان
حوزهٔ قدرت: دولت استونی
ستاد: Suur-Ameerika 1, 10122 تالین، استونی
وزیر مسئول: تانل کیک، وزیر امور اجتماعی
سازمان‌های زیردست: Estonian Social Insurance Board Estonian Health Board Labour Inspectorate of Estonia State Agency of Medicines National Institute for Health Development Astangu Vocational Rehabilitation Centre Health and Welfare Information Systems Centre
وبگاه: http://www.sm.ee/en/
وزارت امور اجتماعی (استونیایی: Eesti Sotsiaalministeerium) یک وزارت در دولت استونی است که مسئول اجرای سیاست‌های اجتماعی همچون کار، بیمه و بهداشت در دولت استونی است.
فهرست وزیران > وزیر امور اجتماعی (۱۹۹۲–۲۰۱۴)

۲۲ اکتبر ۱۹۹۲ – ۲۰ سپتامبر ۱۹۹۴ ماریو لاوریستین.
۲۰ سپتامبر ۱۹۹۴ – ۱ مه ۱۹۹۵ توماس ویلوسیوس.
۱۷ آوریل ۱۹۹۵ – ۲۰ نوامبر ۱۹۹۵ سیری اوویر.
۶ نوامبر ۱۹۹۵ – ۱ دسامبر ۱۹۹۶ توماس ویلوسیوس.
۲ دسامبر ۱۹۹۶ – ۲۵ مارس ۱۹۹۹ Tiiu Aro.
۲۵ مارس ۱۹۹۹ – ۲۸ ژانویه ۲۰۰۲ ایکی نستور.
۲۸ ژانویه ۲۰۰۲ – ۹ آوریل ۲۰۰۳ سیری اوویر.
۱۰ آوریل ۲۰۰۳ – ۱۳ آوریل ۲۰۰۵ مارکو پومرانتس.
۱۳ آوریل ۲۰۰۵ – ۵ آوریل ۲۰۰۷ جک اب.
۵ آوریل ۲۰۰۷ – ۲۳ فوریه ۲۰۰۹ مارت ماریپو.
۲۳ فوریه ۲۰۰۹ – ۱۰ دسامبر ۲۰۱۲ هانو پوکور.
۱۱ دسامبر ۲۰۱۲ – ۲۶ مارس ۲۰۱۴ تاوی رویواس
فهرست وزیران > وزیر حمایت اجتماعی (۲۰۱۴–۲۰۱۹)

۲۶ مارس ۲۰۱۴ – ۳۰ مارس ۲۰۱۵ هلمن کوت
۹ آوریل ۲۰۱۵ – ۲۳ نوامبر ۲۰۱۶ مارگوس ساهکنا
۲۳ نوامبر ۲۰۱۶ – ۲۹ آوریل ۲۰۱۹ کایا ایوا
فهرست وزیران > وزیر بهداشت و کار (۲۰۱۴–۲۰۱۹)

۲۶ مارس ۲۰۱۴ – ۳۰ مارس ۲۰۱۵ اورماس کروس
۹ آوریل ۲۰۱۵ – ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۵ رانار واسیلیف
۱۴ سپتامبر ۲۰۱۵ – ۲ مه ۲۰۱۸ یوگنی اوسینوفسکی
۲ مه ۲۰۱۸ – ۲۹ آوریل ۲۰۱۹ رینا سیکوت
فهرست وزیران > وزیر امور اجتماعی (۲۰۱۹–۲۰۲۱)

۲۹ آوریل ۲۰۱۹ – ۲۶ ژانویه ۲۰۲۱ تانل کیک
فهرست وزیران > وزیر بهداشت و کار (۲۰۲۱–تاکنون)

۲۶ ژانویه ۲۰۲۱ – تاکنون تانل کیک
فهرست وزیران > وزیر حمایت اجتماعی (۲۰۲۱–تاکنون)

۲۶ ژانویه ۲۰۲۱ – تاکنون سیگنه ریسالو
نیکو خردمند

| نیکو خردمند | نیکو خردمند |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۹ آبان ۱۳۱۱ تهران، ایران
درگذشت: ۲۶ آبان ۱۳۸۸ (۷۷ سال) بیمارستان ابن سینا، تهران، ایران
آرامگاه: قطعه هنرمندان بهشت زهرا قطعه ۸۸، ردیف ۱۵۰، شماره ۲۶
ملیت: ایرانی
پیشه(ها): صداپیشه، بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۳۳۷ تا ۱۳۸۷
خویشاوندان: آهو خردمند (خواهر) شهرو خردمند (دختر عمو)
نیکو خردمند (زادهٔ ۱۹ آبان ۱۳۱۱ تهران – درگذشتهٔ ۲۶ آبان ۱۳۸۸ تهران) صداپیشه و بازیگر سینما و تلویزیون اهل ایران بود.
زندگی

نیکو خردمند ۱۹ آبان ۱۳۱۱  در تهران و در خانواده‌ای فرهنگی متولد شد. او خواهر بزرگ‌تر آهو خردمند بود. او دارای مدرک تحصیلی دیپلم و فارغ‌التحصیل کارگردانی سینما[منبع بهتری نیاز است] بود.
فعالیت هنری او از سال ۱۳۳۷ با گویندگی در رادیو شروع شد. وی گویندگی فیلم را از شهریور سال ۱۳۳۹ زیر نظر هوشنگ لطیف‌پور و سعید شرافت آغاز کرد و گوینده نقش‌های اصلی به‌جای کلودیا کاردیناله، آوا گاردنر، الیزابت تیلور، اینگرید برگمن، ایوت میمی‌یوکس، لی رمیک، الکه زومر، فخری خوروش، ایرن، کتایون، آرام، پوری بنایی و… بوده‌است.
او همزمان با دوبله، از سال ۱۳۴۲ تا سال ۱۳۴۷ گوینده نمایش‌های رادیویی برنامه دوم رادیو و همچنین مجری برنامه «معرفی تئاتر در تلویزیون» در سال ۱۳۵۱ بود. او در دوبله فیلم‌های کلاسیک تاریخ سینما که در دهه پنجاه در «تلویزیون ملی ایران» دوبله می‌شدند، حضور داشت و گوینده مجموعه مستند «پنجره‌ها» نیز بود.
فعالیت سینمایی او با بازی در فیلم «پرده آخر» (واروژ کریم‌مسیحی) در سال ۱۳۶۹ شروع شد. در این فیلم خردمند در نقش تاج‌الملوک، بازمانده‌ای از یک خانواده اشرافی رو به زوال، بازی چشمگیری داشت. همچنین بازی او در «خانه خلوت» (مهدی صباغ‌زاده) در کنار عزت‌الله انتظامی، یکی دیگر از اوج‌های حضور او بر پرده سینما محسوب می‌شود و بازی‌اش در مجموعه‌های تلویزیونی «آوای فاخته» و به‌خصوص «دزدان مادربزرگ» نیز در یادها مانده‌است.
درگذشت

نیکو خردمند حدود ساعت ۴ بامداد روز سه‌شنبه ۲۶ آبان ۱۳۸۸، در سن ۷۷ سالگی و در بیمارستان ابن سینای تهران درگذشت.
وی در پاییز سال ۱۳۸۷ چندین بار به بیمارستان منتقل شده بود. همچنین بیماری وی در ماه‌های آخر عمرش شدت یافته بود. نیکو خردمند در هفته‌های پیش از مرگش به دلیل بیماری قلبی و عروقی و ضعف جسمانی تحت مراقبت پزشکی قرار گرفت و در بیمارستان بستری بود.
فیلم‌شناسی > سینمایی

حکایت آن مرد خوشبخت (رضا حیدرنژاد - ۱۳۶۹)
پرده آخر (واروژ کریم‌مسیحی - ۱۳۶۹)
مسافران (بهرام بیضایی - ۱۳۷۰)
خانه خلوت (مهدی صباغ‌زاده - ۱۳۷۰)
بازیچه (تورج منصوری - ۱۳۷۱)
راز گل شب بو (سعید خورشیدیان - ۱۳۷۲)
زینت (ابراهیم مختاری - ۱۳۷۲)
نگاهی دیگر (حسین مختاری - ۱۳۷۳)
روزهای خوب زندگی (مهدی صباغ‌زاده - ۱۳۷۳)
غزال (مجتبی راعی - ۱۳۷۴)
سفر پرماجرا (سیامک اطلسی - ۱۳۷۴)
قاصدک (قاسم جعفری - ۱۳۷۵)
قاعده بازی (عبدالرضا نواب‌صفوی - ۱۳۷۶)
هفت سنگ (عبدالرضا نواب‌صفوی - ۱۳۷۶)
روانی (داریوش فرهنگ - ۱۳۷۶)
شراره (سیامک شایقی - ۱۳۷۸)
تو را دوست دارم (عبداله باکیده - ۱۳۷۸)
همسر دلخواه من (افشین شرکت - ۱۳۷۹)
هزاران زن مثل من (رضا کریمی - ۱۳۷۹)
دختری به نام تندر (حمیدرضا آشتیانی پور - ۱۳۷۹)
ازدواج غیابی (۱۳۷۹)
کاغذ بی‌خط (ناصر تقوایی - ۱۳۸۰)
قلب‌های ناآرام (مجید مظفری - ۱۳۸۱)
صبحانه‌ای برای دو نفر (مهدی صباغ‌زاده - ۱۳۸۲)
کافه ستاره (سامان مقدم - ۱۳۸۳)
چند می‌گیری گریه کنی (شاهد احمدلو - ۱۳۸۴)
پیشنهاد ۵۰ میلیونی (مهدی صباغ‌زاده - ۱۳۸۴)
پرونده هاوانا (علیرضا رئیسیان - ۱۳۸۴)
راننده تاکسی (۱۳۸۵)
خاک‌آشنا (بهمن فرمان‌آرا - ۱۳۸۶)
شیرین (عباس کیارستمی - ۲۰۰۸/۱۳۸۷)
فیلم‌شناسی > مجموعه تلویزیونی

| سال | نام | سمت | کارگردان | توضیحات |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۳۸۸-۱۳۸۹ | تله‌فیلم «پرستار» | بازیگر | علیرضا سبزواری | شبکه ۲ |
| ۱۳۸۶–۱۳۸۷ | تله‌فیلم «قاب‌های خالی» | بازیگر | مرتضی هرندی | شبکه ۲ |
| ۱۳۸۶ | تله‌فیلم «جاده آسمان» | بازیگر | کامبیز کاشفی | شبکه ۲ |
| ۱۳۸۶ | تله‌فیلم «تکم‌چی» | بازیگر | یدالله صمدی |  |
| ۱۳۸۴ | ریحانه | بازیگر | سیروس مقدم | شبکه ۳ |
| ۱۳۸۴ | عشق گمشده | بازیگر | حسین سهیلی‌زاده | شبکه ۳ |
| ۱۳۸۴ | تله‌فیلم «مادر صدامو می‌شنوی؟» | بازیگر | کامبیز کاشفی | شبکه ۱ |
| ۱۳۸۴ | و خداوند عشق را آفرید | بازیگر | مسعود شامحمدی | شبکه ۳ |
| ۱۳۸۰ | دیوار شیشه‌ای | بازیگر | مهدی صباغ‌زاده | شبکه ۲ |
| ۱۳۷۹–۱۳۸۰ | نیستان | بازیگر | حسین مختاری | شبکه ۳ |
| ۱۳۷۹ | صدایم کن | بازیگر | مسعود نوابی | شبکه ؟ |
| ۱۳۷۹ | پس از باران | بازیگر | سعید سلطانی | شبکه ۳ |
| ۱۳۷۹ | همسایه‌ها | بازیگر | محمدحسین لطیفی | شبکه ۳ |
| ۱۳۷۸ | ایستگاه | بازیگر | منوچهر عسگری نسب | شبکه ؟ |
| ۱۳۷۸ | مادر | بازیگر | مسعود فروتن | شبکه ۱ |
| ۱۳۷۷–۱۳۷۸ | کت جادویی | بازیگر | محمدحسین لطیفی | شبکه ۳ |
| ۱۳۷۵–۱۳۷۸ | آژانس دوستی | بازیگر | گروه کارگردانان |  |
| ۱۳۷۶–۱۳۷۷ | برگ و باد | بازیگر | فیاض موسوی | از برنامه سیمای خانواده شبکه ۱ پخش می‌شد. |
| ۱۳۷۶–۱۳۷۷ | هفت‌سنگ | بازیگر | عبدالرضا نواب‌صفوی | شبکه ۲ از این مجموعه تلویزیونی، دو نسخه سینمایی، با نامهای «قاعده بازی» و «هفت سنگ» در شانزدهمین دوره جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد. |
| ۱۳۷۶ | همه فرزندان من | بازیگر | محمد دستگردی | شبکه ۱ |
| ۱۳۷۶ |  بومرنگ | بازیگر | فیاض موسوی | شبکه ۱ |
| ۱۳۷۵–۱۳۷۶ | بازگشت به خانه | بازیگر | مسعود نوابی | شبکه ۱ |
| ۱۳۷۵ | غبار نور | بازیگر | محمدرضا اصلانی | شبکه ۱ |
| ۱۳۷۴–۱۳۷۵ | دزدان مادربزرگ | بازیگر | مهدی صباغ‌زاده | شبکه ۱ |
| ۱۳۷۴–۱۳۷۵ | دبیرستان خضراء | بازیگر | اکبر خواجویی |  |
| ۱۳۷۴ | جای خالی دریا | بازیگر | هوشنگ توکلی |  |
| ۱۳۷۳ | آوای فاخته | بازیگر | بهمن زرین‌پور | شبکه ۱ |
| ۱۳۷۲–۱۳۷۳ | باغ گیلاس | بازیگر | مجید بهشتی | شبکه ۱ |
| ۱۳۷۱–۱۳۷۲ | آپارتمان | بازیگر | اصغر هاشمی | شبکه ۱ |
| ۱۳۷۱ | آخرین سند | بازیگر | رضا گنجی | شبکه ۱ |
| ۱۳۶۷ | گالش‌های مادربزرگ | بازیگر | بهمن زرین‌پور | در نوروز ۱۳۶۸ از شبکه ۱ پخش شد. |
:
فیلم‌شناسی > دوبله

برخی از گویندگی‌های شاخص و ماندگار نیکو خردمند در دوبله به شرح زیر است:
فیلم‌شناسی > دوبله فیلم‌های ایرانی

| بازیگر | فیلم‌ها |
| --- | --- |
کتایون: یک پارچه آقا (۱۳۴۴) امروز و فردا (۱۳۴۵) عذاب مرگ (۱۳۴۵) گذشت بزرگ (۱۳۴۶) مردی از اصفهان (۱۳۴۶) میلیونرهای گرسنه (۱۳۴۶) نیم‌وجبی (۱۳۴۶) حسن کچل (۱۳۴۸) قصر زرین (۱۳۴۸) کاسب‌های محل (۱۳۴۸) گربه را دم حجله می‌کشند (۱۳۴۸) آدم و حوا (۱۳۴۹) تاکسی عشق (۱۳۴۹) شهر گناه (۱۳۴۹) عطش (۱۳۵۱) معشوقه (۱۳۵۲)
ایرن: محلل (۱۳۵۰) همای سعادت (۱۳۵۰) تختخواب سه‌نفره (۱۳۵۱) حکیم‌باشی (۱۳۵۱) اکبر دیلماج (۱۳۵۲) تعقیب تا جهنم (۱۳۵۲) خروس (۱۳۵۲) اضطراب (۱۳۵۴) بابا خالدار (۱۳۵۴) شام آخر (۱۳۵۵)
آرام: گرگ بیزار (۱۳۵۲) آقای جاهل (۱۳۵۲) ابَرمرد (۱۳۵۳) یاور (۱۳۵۳) ذبیح (۱۳۵۴) صبح خاکستر (۱۳۵۶) کوسهٔ جنوب (۱۳۵۶)
پوری بنایی: مرخصی اجباری (۱۳۴۴) حاتم طائی (۱۳۴۵) خوشگذران (۱۳۵۲) مهرگیاه (۱۳۵۴) غزل (۱۳۵۵) پشت و خنجر (۱۳۵۶)
فخری خوروش: آقای هالو (۱۳۴۹) حسن سیاه (۱۳۵۱) شیر تو شیر (۱۳۵۱) نفرین (۱۳۵۲) شازده احتجاب (۱۳۵۳)
لی‌لی: سکهٔ شانس (۱۳۴۹) ایوالله (۱۳۵۰) مردان خشن (۱۳۵۰)
آذر حکمت شعار: مومیایی (۱۳۴۵) آژیر خطر (۱۳۴۹)
شهرزاد: مرد اجاره‌ای (۱۳۵۱) تنگنا (۱۳۵۲)
فرشته جنابی: قیامت عشق (۱۳۵۲) کیفر (۱۳۵۲)
ژاله سام: پستچی (۱۳۵۱) هشتمین روز هفته (۱۳۵۲)
روفیا: زن‌ها فرشته‌اند (۱۳۴۲)
نیکو صفایی: دهکدهٔ طلایی (۱۳۴۳)
فریده نصیری: مسیر رودخانه (۱۳۴۳)
سیمین غفاری: قهرمان دهکده (۱۳۴۵)
آذر شیوا: چرخِ فلک (۱۳۴۶)
نیلوفر: طوفان نوح (۱۳۴۶)
جمیله: دنیای آبی (۱۳۴۸)
فرانک میرقهاری: روسپی (۱۳۴۸)
پرتو نوری‌علا: آرامش در حضور دیگران (۱۳۴۹ - نمایش در ۱۳۵۱)
ویکتوریا: یاقوت سه‌چشم (۱۳۴۹)
فروزان: باباشمل (۱۳۵۰)
ژیلا سهرابی: دلیران تنگستان (۱۳۵۲–۱۳۵۰، مجموعهٔ تلویزیونی)
: اعجوبه‌ها (۱۳۵۱)
مهتاج نجومی: چشمه (۱۳۵۱)
مرسده کامیاب: مطرب (۱۳۵۱)
راوی: مرغ تخم‌طلا (۱۳۵۱)
پوران: بی‌قرار (۱۳۵۲)
پروانه معصومی: شهر قصه (۱۳۵۲)
طناز: چشم‌انتظار (۱۳۵۴)
:  سلطان صاحبقران (۱۳۵۴، مجموعهٔ تلویزیونی)
سارا: مردی در آتش (۱۳۵۵)
فریبا خاتمی: عنتر و منتر (۱۳۵۵)
گیتی پاشایی: سفر سنگ (۱۳۵۶)
گیتی ساعتچی: طلاق (۱۳۵۶، مجموعهٔ تلویزیونی - قسمت «معتاد»)
جوانه جلیلوند: مشت مرد (۱۳۵۷)
توران مهرزاد: لج و لجبازی (۱۳۵۱) این خانه دور است (۱۳۷۴–۱۳۷۰، مجموعهٔ تلویزیونی) امام علی (۱۳۷۵–۱۳۷۰، مجموعهٔ تلویزیونی)
محبوبه بیات: طلاق (۱۳۵۶، مجموعهٔ تلویزیونی - قسمت «بن‌بست») بهار در پاییز (۱۳۶۶)  مجازات (۱۳۷۳)  مزد ترس (۱۳۷۱، مجموعهٔ تلویزیونی)
آزیتا لاچینی: پاییز صحرا (۱۳۶۵–۱۳۶۴، مجموعهٔ تلویزیونی) اُغُر بخیر (۱۳۶۵، مجموعهٔ تلویزیونی) دبیرستان (۱۳۶۵) دُلار (۱۳۶۷)
نسرین قاسم‌زاده: بوعلی سینا (۱۳۶۴، مجموعهٔ تلویزیونی)
سهیلا رضوی: گرگ‌ها (۱۳۶۶–۱۳۶۵، مجموعهٔ تلویزیونی)
مهین شهابی: گل مریم (۱۳۶۶)
پوراندخت مهیمن ملیحه اکبری: بچه‌های طلاق (۱۳۶۸)
پروانه دباغی: دخترم سحر (۱۳۶۸)
ژیلا شاهانی (اعظم موسوی): شب بیست و نهم (۱۳۶۸)
فرزانه کابلی: کاکلی (۱۳۶۸)
حمیده خیرآبادی: مادر (۱۳۶۸)
سوسن سلیمی: شتاب‌زده (۱۳۷۰)
مهناز اسلامی: گل‌ها و گلوله‌ها (۱۳۷۰)
فاطمه خبازان: مریم و میتیل (۱۳۷۱)
مهوش افشارپناه: پاییز بلند (۱۳۷۲)
ثریا حکمت: حالا چه شود! (۱۳۷۳)
شهلا ریاحی: مرضیه (۱۳۷۳)
رداح رجیو: بازمانده (۱۳۷۳)
نیکو خردمند (به‌جای خودش): حكايت آن مرد خوشبخت (۱۳۶۹)، بازیچه (۱۳۷۱)، سفر پرماجرا (۱۳۷۴)  تو را دوست دارم (۱۳۷۸)، مجموعه‌های تلویزیونی آوای فاخته (۱۳۷۳)  دبیرستان خضراء (۱۳۷۵-۱۳۷۴)، هفت‌سنگ (۱۳۷۷-۱۳۷۶)، مادر (۱۳۷۸) .
| سمت | نوار قصه‌های کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان |
| --- | --- |
قصه‌گو: قصهٔ طوقی قهرمان کرم شب‌تاب‌ کوچولو گل اومد، بهار اومد لی‌لی‌لی‌لی حوضک
:
جوایز

برخی از جوایز «نیکو خردمند» به شرح زیر است:
برندهٔ سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل زن (پرده آخر) در نهمین جشنواره فیلم فجر (مسابقه سینمای ایران) - ۱۳۶۹
برندهٔ سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل زن (بازیچه) در دوازدهمین جشنواره فیلم فجر (مسابقه سینمای ایران) - ۱۳۷۲
کاندید سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل زن (غزال) در چهاردهمین جشنواره فیلم فجر (مسابقه سینمای ایران) - ۱۳۷۴
قبر نیکو خردمند در قطعه هنرمندان بهشت زهرا
کبری نورزایی

| کبری نورزایی | کبری نورزایی |
| --- | --- |
وزارت صحت عامه: وزارت صحت عامه
دوره مسئولیت ۱۹۶۵–۱۹۶۹: دوره مسئولیت ۱۹۶۵–۱۹۶۹
عضو لویه جرگه: عضو لویه جرگه
دوره مسئولیت ۱۹۷۷: دوره مسئولیت ۱۹۷۷
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۹۳۲ کابل، افغانستان
درگذشته: ۱۹۸۶ (۵۳−۵۴ سال) کابل، افغانستان
کبری نورزایی (۱۹۳۲ – ۱۹۸۶) سیاستمدار زن اهل افغانستان بود. وی نخستین زن افغانستانی بود که عهده‌دار سمت وزارتی در این کشور شد، کبری نورزایی از ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۹ رئیس وزارت صحت عامه بود.
وی پیش از اینکه در دانشگاه کابل برود در لیسه ملالی تحصیل کرد. او سپس در ۱۹۵۶ به فرانسه رفت و در دانشگاه پاریس تحصیل کرد.
کبری نورزایی هیچ‌گاه ازدواج نکرد و در کارته سه در نزدیکی کابل وفات یافت.
برایان فیلان

| برایان فیلان | برایان فیلان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲ دسامبر ۱۹۳۴ دوبلین، دولت آزاد ایرلند
درگذشت: ۸ مهٔ ۲۰۲۴ (۸۹ سال)
پیشه(ها): بازیگر، نمایشنامه نویس، فیلم‌نامه‌نویس
سال‌های فعالیت: ۱۹۵۶–۲۰۰۲
جوایز: جایزه کیبل‌ای‌سی‌ئی (۱۹۸۷)
وبگاه: brianphelan.org.uk
برایان فیلان (به انگلیسی: Brian Phelan) (زاده ۲ دسامبر ۱۹۳۴ – درگذشته ۸ مه ۲۰۲۴) بازیگر، نمایشنامه‌نویس و فیلم‌نامه‌نویس ایرلندی اهل کانادا بود.
از آثار سینمایی او می‌توان به مجرم (۱۹۶۰)، آشپزخانه (۱۹۶۱) و داستان سرباز (۱۹۶۴) اشاره کرد، در حالی که فیلمنامه‌هایی که او نوشته از جمله پرده دو (دو قسمت، ۱۹۸۵) و پیمان (۱۹۹۱) است.
اوایل زندگی

فیلان در روز ۲ دسامبر ۱۹۳۴، در دوبلین در یک خانواده با پدری به نام مایکل فیلان، معمار، و مادری به نام ترزا (نام بدو تولد فوگِرتی) فیلان، یک زن خانه‌دار به دنیا آمد. برایان که در کریستین برادرز آموزش دیده بود، قبل از مهاجرت در سن ۱۸ سالگی به همراه خانواده‌اش به کانادا که در آنجا حرفه بازیگری در تئاتر و تلویزیون را آغاز کرد، به عنوان کارآموز نجاری می‌کرد. او اولین بار در سن ۱۵ سالگی در نجاری شاگردی کرد. هنگامی که فیلان هجده ساله بود، او و خانواده‌اش به کانادا مهاجرت کردند. زمانی که آنجا بود، توانست اولین شغل حرفه‌ای خود را در تئاتر کرِست در تورنتو به عنوان دستیار سازنده دکور صحنه به دست آورد.
حرفه

فیلان در سال ۱۹۵۶ به دوبلین بازگشت تا حرفه بازیگری خود را دنبال کند‌. در دهه ۱۹۵۰ او در چند نمایش در سالن‌های تئاتر ابی، تئاتر گیت و تئاتر پایک نقش اجرا کرد.
در دهه ۱۹۶۰، او در حالی که به فعالیت خود به عنوان بازیگر تمام وقت ادامه می‌داد، حرفه فیلمنامه نویسی را هم شروع کرد. عنوان اولین نمایش تلویزیونی او شکنجه‌گران (۱۹۶۶) محصول ای‌تی‌وی (ATV) بود که در آن جیمز میسون و استنلی بیکر نقش‌آفرینی کردند. از دیگر کارهای فیلان که بیشتر برای تلویزیون نوشته بود می‌توان به سرباز روسی (بی‌بی‌سی، ۱۹۸۶)، مهاجران (بی‌بی‌سی، ۱۹۷۷)، در دولت پنهان (بی‌بی‌سی، ۱۹۸۵)، تجارت عاج (اچ‌بی‌او) و اشکی نیست (آر‌تی‌یی وان، ۲۰۰۲) اشاره کرد. از جمله کارهای دیگری که او نوشته است می‌توان به فیلم‌های مادر کوچک (همچنین به نام زن سال هم معروف بود، ۱۹۷۳)،  هانی‌بیبی،هانی‌بیبی (۱۹۷۴)، سقوط: پشت تراژدی هواپیمای مسافربری کره‌ای (۱۹۸۹) اشاره کرد.
فیلان جوایزی از جمله جایزه کیبل‌ای‌سی‌ئی برای نویسنده ویژه دراماتیک به خاطر ناک‌بَک (Knockback) در سال ۱۹۸۷ و جایزه ساپورو در جشنواره بین‌المللی فیلم توکیو برای سرباز روسی دریافت کرده است.  او همچنین در چهل و دومین جشنواره تلویزیونی مونت-کارلو برنده یک جایزه پوره طلایی برای بهترین مینی سریال اشکی نیست (No Tears) (۲۰۰۲) گردید.
دست‌نوشته‌های او توسط مجموعه ویژه‌ای در دانشگاه دلاور به دست آمده است.
دلبرجان آرمان شینواری

| دلبرجان آرمان شینواری | دلبرجان آرمان شینواری |
| --- | --- |
والی، افغانستان: والی، افغانستان
دوره مسئولیت ۳۰ مارس ۲۰۰۹ – ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۲: دوره مسئولیت ۳۰ مارس ۲۰۰۹ – ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۲
پس از: محمد اشرف ناصری
پیش از: محمد طاهر صبری
فهرست والیان زابل، افغانستان.: فهرست والیان زابل، افغانستان.
دوره مسئولیت ۶ مارس ۲۰۰۵ – ۳۰ مارس ۲۰۰۹: دوره مسئولیت ۶ مارس ۲۰۰۵ – ۳۰ مارس ۲۰۰۹
پس از: Khial Mohammad
پیش از: محمد اشرف ناصری
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ولسوالی جاجی‌میدان، ولایت خوست، افغانستان
دلبرجان آرمان شینواری یک سیاست‌مدار اهل افغانستان است. وی والی (فرماندار) ولایت بادغیس افغانستان بود. وی از مارس ۲۰۰۹ تا ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۲ این منصب را عهده‌دار بود.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| پیشین: محمد اشرف ناصری |  فرماندار ولایت بادغیس، افغانستان مارس ۲۰۰۹ تا ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۲ | پسین: محمد طاهر صبری |
سلهد

| سلهد | سلهد |
| --- | --- |
شورای اتحادیه: شورای اتحادیه
محل شورای صنفی صلحد (با رنگ قرمز مشخص شده است) در داخل ناحیه ابوت‌آباد، نام نواحی مجاور ابوت آباد نیز نشان داده شده است: محل شورای صنفی صلحد (با رنگ قرمز مشخص شده است) در داخل ناحیه ابوت‌آباد، نام نواحی مجاور ابوت آباد نیز نشان داده شده است
کشور:  پاکستان
ایالت: خیبر پختونخوا
بخش: ناحیه ابوت‌آباد
تحصیل: تحصیل ابوت‌آباد
حکومت: حکومت
 • صوبه‌دار: Shaukat Ali Tanoli
 • صوبه‌دار: Muhammad Ashraf
جمعیت: جمعیت
 • کل: ۲۱۲۱۱
سلهد (به انگلیسی: Salhad) یک منطقهٔ مسکونی در پاکستان است که در ناحیه میرپور واقع شده‌است. سلهد ۲۱٬۲۱۱ نفر جمعیت دارد.
حجیب

| حجیب | حجیب |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: قزوین
شهرستان: بوئین‌زهرا
بخش: بخش مرکزی
دهستان: زهرای پایین
جمعیت: ۹۶ نفر (سرشماری ۹۵)
حجیب، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین ایران است. کاروانسرای هجیب در این روستا قرار دارد.
جغرافیا

این روستا در ۳۰ کیلومتری جنوب شهر بوئین‌زهرا و ۹۰ کیلومتری جنوب شهر قزوین در محل اتصال دو استان قزوین و مرکزی قرار دارد.
جمعیت

این روستا در دهستان زهرای پایین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۰۸ نفر (۴۵خانوار) بوده‌است. روستای ححیب از روستاهای عشایرنشین استان قزوین است و مردم آن به زبان ترکی آذربایجانی و با گویش شاهسونی سخن می‌گویند. زنان و دختران این روستا عمدتاً به بافت گلیم و قالی های شاهسون می‌پردازند.
یلیزاوتا کاستانیان

| یلیزاوتا کاستانیان | یلیزاوتا کاستانیان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۹ دسامبر ۱۹۱۰ ناخیجوان-نا-دونو، استان دون، امپراتوری روسیه
درگذشت: ۱۶ فوریهٔ ۱۹۹۱ (۸۰ سال) لنینگراد، (سن پترزبورگ کنونی)، اتحاد جماهیر شوروی
ملیت: ارمنستان
تحصیلات: کاندیدای علوم تاریخی
محل تحصیل: انستیتو تاریخ، فلسفه و زبان‌شناسی لنینگراد
جوایز:      
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): باستان‌شناسی
محل کار: GAIMK/IIMK/LOIIMK/LOIA / آکادمی علوم اتحاد شوروی
 :  
یلیزاوتا گریگوری کاستانیان ( زادهٔ ۲۹ دسامبر ۱۹۱۰ - درگذشته ۱۶ فوریهٔ ۱۹۹۱) یک باستان‌شناس اهل ارمنستان بود
زندگی‌نامه

در ۲۹ دسامبر ۱۹۱۰ در ناخیجوان-نا-دونو به دنیا آمد و از انستیتو تاریخ، فلسفه و زبان‌شناسی لنینگراد فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برنده مدال دفاع از لنینگراد (۱۹۴۳)، مدال کارگر ممتاز (۱۹۵۴)، نشان پیش‌کسوت کار (۱۹۷۸)، مدال شجاعت کار (۱۹۴۴)، مدال کار شجاعانه در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۶) و مدال بزرگداشت ۲۵۰مین سالگرد لنینگراد (۱۹۵۳) شده است. وی در ۱۶ فوریهٔ ۱۹۹۱ در سن ۸۰ سالگی در لنینگراد درگذشت.
یادداشت

↑  Candidate of Historical Sciences
↑  Լենինգրադի պատմության, փիլիսոփայության, գրականության և լեզվի ինստիտուտ
خرمن سوخته (قزوین)

| خرمن سوخته (قزوین) | خرمن سوخته (قزوین) |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: قزوین
شهرستان: قزوین
بخش: بخش مرکزی
دهستان: اقبال غربی
جمعیت: ۱۹۴۴ نفر (سرشماری ۹۵)
خرمن سوخته (قزوین)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان اقبال غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۷۴۰ نفر (۳۶۵خانوار) بوده است.