stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
حمله مغول به ژاپن
بزرگی نیروها و تلفات

بزرگی نیروهای مهاجم میان مورخان محل بحث بوده‌است. دلایلی وجود دارد که از مختلف بودن شمار نیروهایی که در منابع معاصر ارائه شده و نسبتاً ناقص بودن گزارش‌ها در این مورد، پرسش شود. همین‌طور تفاوت فاحشی در منابع و ارزیابی‌کنندگان مختلف وجود دارد. این باور وجود دارد که هم ژاپنی‌ها و هم مغول‌ها در بزرگی نیروها اغراق کرده‌اند.
در مورد شمار کارکنان کشتی‌های شرکت‌کننده در تهاجم سال ۱۲۷۴ میلادی اعداد ۲۰٬۰۰۰، ۴۰٬۰۰۰ و حتی ۹۰٬۰۰۰ تن ذکر شده‌است. جرج سانسوم تخمین زده این نیروها شامل ۱۵٬۰۰۰ مغول و ۸٬۰۰۰ کره‌ای بوده‌اند. استیون ترنبول از ۱۶٬۶۰۰ سرباز یاد کرده که ۱٬۶۰۰ تن از آن‌ها کره‌ای بوده‌اند. همین‌طور گزارش شده که ۵٬۰۰۰ سوار مغول در این تهاجم شرکت داشته‌اند. چندین منبع اشاره کرده‌اند که ناوگان مغول‌ها مشتمل بر ۹۰۰ کشتی بوده که ۳۰۰ کشتی بزرگ در میان‌شان بوده‌است. علاوه بر سربازان، حدود ۷٬۰۰۰ ملوان نیز خدمه را همراهی می‌کرده‌اند.
تلفات نیروهای مهاجم بیش از ۱۰٬۰۰۰ تن ذکر شده‌است. چندین منبع گزارش داده‌اند که این عدد ۱۳٬۰۰۰ تن بوده به اضافه ۲۰۰ کشتی. بزرگی نیروهای مدافع نیز قطعی نیست. ژاپن ناوگان قابل توجهی نداشته و بزرگی نیروهای نظامی‌اش توسط مغول‌ها بزرگ‌نمایی شده تا بتوانند شکست‌شان را توجیه کنند. اغلب مورخان بر این باورند که نیروهای مدافع به شکل قابل توجهی کوچک‌تر از نیروهای مهاجم بوده‌اند؛ احتمالاً تنها حدود ۳٬۰۰۰ تا ۶٬۰۰۰ سرباز ژاپنی در نبرد شرکت داشته‌اند.
نیروهای مهاجم در حمله ۱۲۸۱ به شکل قابل توجهی بزرگ‌تر بوده‌اند و عملیات آن‌ها یکی از بزرگ‌ترین تهاجم‌های دریایی تاریخ پیش از پیاده‌شدن نیروهای متفقین در نرماندی در ۱۹۴۴ بوده‌است. همین‌طور در این تهاجم، اطلاعات در مورد بزرگی نیروها بسیار پراکنده هستند. اغلب اطلاعاتی وجود دارد که نیروهای مهاجمی که از شرق و از کره گسیل شده بودند شامل ۴۰٬۰۰۰ نفر و نیروهای مهاجمی که از جنوب و چین وارد عملیات شده‌اند، ۱۰۰٬۰۰۰ نفر بوده‌اند که براساس منابع مغولی است. تخمین‌ها البته شمار افراد را ده‌ها هزار نفر سرباز نشان می‌دهند. نیروهای مهاجم با حدود ۳٬۰۰۰ نفر مدافع ژاپنی سامورایی مواجه شدند. امروزه ممکن نیست که به‌درستی تعداد کشتی‌ها تخمین زده شود اما براساس یکی از آمارهای رایج، ناوگان مهاجم شرقی از کره شامل ۹۰۰ کشتی و ناوگان جنوبی از چین شامل ۳٬۵۰۰ کشتی بوده‌است. احتمالاً چندصد کشتی از این تعداد از نوع بزرگ بوده‌اند. همین‌طور اطلاعاتی وجود دارد که نشان می‌دهد بزرگی این ناوگان حدود ۱٬۵۰۰ کشتی بوده‌است.
این تهاجم به کشته‌شدن عده زیادی منجر شد که تعداد آن حدود ۱۰۰٬۰۰۰ نفر برآورد شده‌است. براساس گزارش‌های خاندان یوان حدود ۲۰٬۰۰۰ مغول و ۳۰٬۰۰۰ کره‌ای پس از نابودی بخشی از ناوگان از بین رفتند و باقی نیز کشته شدند.
تمایل قوبلای خان برای حمله سوم

در سال ۱۲۸۴، فرمانروای ژاپن هوجو توکیمونه ناگهان در سی و چهار سالگی درگذشت. قوبلای خان ستادی برای بسیج به ژاپن تشکیل داد و چندین بار برای حملهٔ مجدد مقدمه‌چینی کرد اما با شورش مردم در کشورهای چین جنوبی و ویتنام علیه این امپراتوری و رخ دادن حوادث دیگر، فرصتی برای عملی کردن نقشه‌های خود برای حمله پیدا نکرد. با مرگ قوبلای خان در سال ۱۲۹۴ میلادی، سرانجام نقشهٔ او برای حمله به ژاپن نافرجام ماند. ژاپن با وجود مرگ قوبلای خان تا آخر دوره کاماکورا در حالت آماده باشِ نظامی باقی‌ماند.
پیامدها

این جنگ چندروزه تمامی تجربهٔ ژاپن از نخستین جنگ با نیروهای مهاجم خارجی بود که در مقایسه با سایر حوادث مرتبط با حملات مغول به دیگر نقاط آسیا، بسیار کوچک می‌نماید. اما این حادثه بر امور داخلی ژاپن اثرات بسیار عمیقی گذاشت. همچنین رفتار بی‌رحمانهٔ سپاه متحد سلسله یوآن و گوریو با اهالی دو جزیرهٔ تسوشیما و ایکی‌نوشیما در طی یورش نخست، باعث بدنامی مغول در تاریخ ژاپن شد.
پیامدها > اهمیت نظامی

از دیدگاه نظامی، تهاجم‌های ناکام به قوبلای خان تنها نخستین جنگ از سه جنگی بود که سامورایی‌ها، به جای جنگیدن در یک درگیری داخلی با نیروهای خارجی جنگیدند؛ دو حمله دیگر عبارتند از تهاجم هیده‌یوشی به کره (۱۵۹۸–۱۵۹۲) و حمله به ریوکیو (۱۶۰۹). همچنین این اولین باری بود که خاندان‌های سامورایی به جای جنگیدن برای منافع خاندان به خاطر خود ژاپن جنگیدند. همچنین این تهاجم‌ها ژاپنی‌ها را در معرض یک سبک جنگ بیگانه قرار می‌داد. این شیوه فاقد جنگ تن‌به‌تن بود که روش جنگیدن سنتی سامورایی‌ها به شمار می‌آمد. تفاوت در روش جنگ در هاچیمان گودوکون بدین ترتیب ذکر شده‌است: مطابق شیوه مبارزه ما ابتدا باید کسی را از صفوف دشمن نام برده و سپس با وی در یک جنگ تن‌به‌تن درگیر شویم. اما مغولان همه با هم به‌صورت دسته جمعی حرکت می‌کنند و هر کس را که بتوانند می‌گیرند و می‌کشند.
حمله به کشور ژاپن برای امپراتوری مغول تنها جنبهٔ جاه‌طلبانه داشت و پیروزی در جنگ نیز تنها از نظر حیثیتی برای این امپراتوری مهم بود زیرا این کشور نه تهدیدی برای مغول بود و نه غنیمت ارزنده‌ای محسوب می‌شد. اما برای کشور ژاپن این حمله یگانه یورش کشورهای خارجی به این کشور تا پایان جنگ جهانی دوم بود و ژاپنی‌ها این پیروزی را یک معجزه دانستند.
برای مغولان، این شکست یک شوک ویرانگر بود. شکست آنها خرقه شکست‌ناپذیری را از تن آنان برداشت، زیرا مردم اکنون فهمیده بودند که مغولان آسیب‌پذیر هستند. یکی از اصلی‌ترین پایه‌های قدرت مغول ایجاد وحشت روانی در بین مخالفان آنان بود. پس از این نبرد گرچه وحشت روانی از مغول کاملاً نابود نشد، اما به شدت کم‌رنگ شد. پرضررترین پیامد حمله به ژاپن هزینه‌های هنگفتی بود که مغول در این لشکرکشی متحمل شد. همچنین در آن زمان این تهاجم‌های ناکام، ضعف و عدم توانایی در تهاجم‌های دریایی مغول‌ها را نمایان کرد.
پیامدها > تأثیرات مذهبی و اعتقادی

دورهٔ کاماکورا در تاریخ آیین بودایی در ژاپن یک نقطهٔ عطف بود. در این دوره رهبران جدید بودایی پیدا شدند و مکتب‌های آیین بودایی ژاپنی را بنیاد نهادند. برخی از این اصلاح‌گران عبارت بودند از هواخواهان سنت ذِن و نیچیرن، بنیان‌گذار مکتب جدید بوداگرایی نیچیرن که شهرت چشمگیری یافت. پس از حمله اعتقاد مردم به خدایان و قدیسیان شینتو و آیین بودا بیش از قبل شد. همچنین این اعتقاد که کامی‌کازه یا رب‌النوع توفان در حفظ سرزمین خدایان (ژاپن) دخالت کرده‌است، در مردم به وجود آمد. بر اثر این حمله مردم اعتقاد پیدا کردند که در هنگامهٔ خطر در آینده هم، خدایان خود به یاری و رهایی ژاپن خواهند آمد.
پیامدها > اسطورهٔ کامی‌کازه

کامی‌کازه یکی از واژگان دین شینتو است، در لغت به‌معنی «باد الهی» و در مفهوم هر باد شدیدی است که با قدرت خداوند می‌وزد. در منابعی که همزمان با رویداد حمله مغول نوشته و باقی مانده‌است، عبارت‌های «باد»، «باد شدید»، «باد مخالف»، «باد و باران شدید» به چشم می‌خورد اما نمونه‌ای از بکار بردن کامی‌کازه در این منابع دیده نمی‌شود. در دوره ادو (سال ۱۶۰۳ تا ۱۸۶۸ میلادی) رونوشت اسناد خاندان شیمازو در کتابی به نام ساپان کیوکی زاتسوروکو جمع‌آوری شد. در این کتاب رونوشتی از متنی آمده‌است که اصل آن یک‌سال بعد (۱۲۷۵ میلادی) از جنگ نخست یا جنگ بون‌ای نوشته شده‌است. این قدیمی‌ترین متنی است که عبارت کامی‌کازه در آن دیده می‌شود. در این کتاب آمده‌است که «در جنگ کامی‌کازه شروع به وزیدن کرد، بیگانگان مهاجم جان خود را از دست دادند و کسانی که در داخل کشتی‌ها بودند در ته دریا فرورفتند و باد آن‌ها را به طرف ساحل کشاند» و این نشان‌دهندهٔ این است که اعتقاد بر حمایت کامی‌کازه در این جنگ از همان ابتدا وجود داشته‌است. اما از آنجائیکه سند اصلی در دسترس نیست، این احتمال وجود دارد که عبارت کامی‌کازه در هنگام بازنویسی به این متن اضافه شده باشد. در اکثر منابع قدیمی که به این جنگ پرداخته‌اند مطالبی مبنی بر اینکه شکست دشمن به خاطر تأثیر برپا داشتن مراسم دعا در معابد سراسر کشور بوده به چشم می‌خورد، اما تأکید و رواج به کار بردن اصطلاح کامی‌کازه در اواخر دوره تایشو (۱۹۲۶–۱۹۱۲) تا اوایل دوره شووا (۱۹۸۹–۱۹۲۶) شدت بیشتری یافت و هدف از آن نیرومند کردن نظامی‌گری در کشور ژاپن بوده‌است. در کتاب تاریخ دورهٔ ابتدایی مدارس در دوره تایشو آمده‌است که «در جنگ با مغول‌ها کامی‌کازه شروع به وزیدن کرد و بیشتر کشتی‌های دشمن غرق شدند و تعداد بی‌شماری از سربازان دشمن در آب کشته شدند.» همین‌طور آمده‌است که «ژاپن کشور خدایان است و هر گاه نیاز باشد، حتماً کامی‌کازه این کشور را حمایت می‌کند.» ژاپنی‌ها از رخدادهای این جنگ، افسانه‌ها ساخته‌اند. در جنگ دوم جهانی نیز نامگذاری هواپیماهای انتحاری ژاپن به نام کامی‌کازه یا باد الهی از همین واقعهٔ شکست مغول الهام گرفته‌است. کامی‌کازه‌ها در طی جنگ جهانی دوم برای جلوگیری از نابودی ژاپن در روزهای نومیدی تن به حملات انتحاری می‌دادند و به دشمن می‌تاختند.
پیامدها > موکو شورای اکوتوبا

یکی از میراث‌های لشکرکشی مغولان به ژاپن، پرده بزرگ نقاشی حمله مغول به نام موکو شورای اکوتوبا است که بخش‌های مهمی از آن بازمانده‌است. این نقاشی بسیار پرارزش تاریخی به درخواست و سفارش یک سامورایی به نام تاکه‌زاکی سوئه‌ناگا که در هر دو نبرد جنگیده بود کشیده شده‌است.
تاکه‌زاکی سوئه‌ناگا یک سامورایی دون پایه بود که املاک خود را قبل از وقوع جنگ از دست داده بود. وی به امید دریافت پاداش، در نخستین نبرد تحت فرمان شونی کاگه‌سوکه شرکت کرد و در خط اول حمله همراه با اسب خود مجروح شد. پس از پایان نبرد اول، فرمانده وی شونی کاگه‌سوکه، در گزارش خود به مقامات بالاتر جهت پرداخت پاداش، نام سوئه‌ناگا را ذکر نکرد و در نتیجه هیچ پاداشی به وی پراخت نشد. از آنجا که ادامهٔ زندگی سوئه‌ناگا به دریافت پاداش بستگی داشت، وی سال بعد با فروش اسب خود هزینه سفر تا کاماکورا را تهیه کرد و توانست با یک مسئول بلندپایه نظامی بنام آداچی یاسوموری شکایت خود را مطرح کند. توضیحات وی در مورد نحوه جنگیدنش در خط مقدم، چنان یاسوموری را تحت تأثیر قرار داد که وی به عنوان پاداش زمینی را به وی اهدا کرد و حتی اسب خود را به وی بخشید. در نبرد دوم نیز سوئه‌ناگا در جنگ فعالان شرکت کرد و بار دیگر پاداش دریافت کرد. وی در سال ۱۲۹۳ میلادی، کشیدن موکو شورای اکوتوبا را بر اساس خاطرات خود از جنگ، به یک استاد نقاش سفارش داد. این پردهٔ نقاشی به جز ارزش هنری، به این خاطر که اطلاعاتی دربارهٔ روش جنگیدن و کار سامورایی‌ها در پایان سده سیزدهم میلادی به دست می‌دهد نیز بسیار مهم و باارزش است.
پیامدها > برافتادن حکومت کاماکورا

پیامد سال‌ها تدارک نظامی به منظور جنگ با مغولان برای شوگون‌سالاری کاماکورا (زمان حکمرانی ۱۳۳۳–۱۱۸۵ میلادی) مصیبت‌آمیز بود. بسیاری از وفادارانی که برای پاسداری از حکومت جنگیده بودند و همچنین معابدی که در طی جنگ برای پیروزی دعا کرده بودند، اینک در انتظار پاداش بودند و برآورده کردن این خواسته از توان حاکمان خارج بود. در پایان این جنگ هر چند که ژاپن توانست ارتش مغول را از کشور براند اما برخلاف جنگ‌های داخلی نخستین بار بود که زمینی به تصرف درنیامده بود و برخلاف عرف آن زمان دولت نتوانست به عنوان پاداش زمینی بین رزمندگان این جنگ اهدا کند. همچنین با توجه به اینکه انتظار حمله سوم از طرف مغول می‌رفت، سامورایی‌های منطقه کیوشو مجبور شدند بدون اینکه سودی ببرند، هزینه زیادی را جهت آمادگی نظامی متقبل شوند. به همین دلیل میزان نارضایی در میان سامورایی‌ها که می‌دیدند که در ازای خدمات بسیاری که از آنان توقع می‌رفت دستمزد اندکی دریافت می‌کنند بالا گرفت. در این هنگام بود که دولت جهت کمک مالی به سامورایی‌های بدهکار فرمان بازگرداندن وثیقه ضبط شده را در سال ۱۲۹۷ میلادی صادر کرد و از رباخواران خواست زمین‌هایی که در ازای پرداخت وام از سامورایی‌ها ضبط کرده بودند را به آنان پس دهد. اما پس از اجرای این فرمان رباخواران از دادن وام به کسانی که نیاز داشتند خودداری کردند و زندگی سامورایی‌ها بیش از پیش با سختی روبرو شد. از این رو، مشکلات مالی و کاهش وفاداری در میان اربابان قدرتمند به فروپاشی حکومت کاماکورا کمک کرد.
منابع تاریخی > ژاپن

موکو شورای اکوتوبا نام دو طومار است که بین سال‌های ۱۲۷۵ و ۱۲۹۳ نوشته و نقاشی شده‌است. نگارش این طومار به سفارش تاکه‌زاکی سوئه‌ناگا زمان حیات (۱۳۱۴–۱۲۴۶ میلادی) تهیه شده‌است. سوئه‌ناگا یک سامورائی بود که در دوره کاماکورا در حمله مغول به ژاپن شرکت کرده بود.
هاچیمان گودوکون کتابی است که از اواسط تا اواخر دوره کاماکورا (۱۳۳۳ تا ۱۱۸۵ میلادی) تدوین شده‌است. بخشی از کتاب که به شرح وقایع این جنگ و حملهٔ قوای مشترک مغول و گوریئو به تسوشیما و ایکی‌نوشیما اختصاص دارد و در مورد معجزه‌ها و فضایل هاچیمان‌کامی یکی از کامی‌های دین شینتو است.
کانچوکی نوشتهٔ یک صاحب‌منصب وابسته به دربار است که در دوره کاماکورا نوشته شده‌است. وی با نوشتن این کتاب یک سند بسیار مهم برای شناخت دوره کاماکورا بر جا گذاشته‌است.
ساپان کیوکی زاتسوروکو کتابی است که در اواخر دوره ادو تا دوره میجی خلاصه و گردآوری شده‌است. این کتاب یادداشت‌های ملازم‌های خاندان شیمازو خاندان ارباب و دایمیوی قلمروی ساتسوما از دوره کاماکورا تا دوره میجی است.
کونبو بوتسوشی ایسون کانشین گاکوشوکی خودزندگی‌نامه ایسون بنیان‌گذار فرقه شینگون ریشو است. ایسون در سال ۱۲۸۵ درحالی‌که در سن ۸۵ سالگی بود به مدت سه ماه این کتاب را نوشت و به پایان رساند.
رویدادنامه کاماکورا کتابی است تاریخی به روش گاهشمار که در دوره کاماکورا (۱۳۳۳ تا ۱۱۸۵ میلادی) در سال ۱۳۳۱ میلادی تدوین شده شده‌است. این رویدادنامه وقایع سال‌های ۱۱۸۳ تا ۱۳۳۱ را در بر می‌گیرد و یکی از منابع با ارزش در مورد وقایع شوگون‌سالاری کاماکورا به‌شمار می‌رود.
منابع تاریخی > سلسله یوآن

تاریخ یوآن یکی از آثار تاریخی رسمی چینی شناخته شده به عنوان بیست و چهار تاریخ چین است. متن این کتاب تاریخی، طبق سنت سیاسیِ دربار دودمان مینگ، در سال ۱۳۷۰ توسط اداره رسمی تاریخ دودمان مینگ، تحت رهبری سونگ لیان (۱۳۱۰–۱۳۸۱) نوشته شد. این اثر تاریخی شامل ۲۱۰ فصل است که تاریخ دودمان یوآن از زمان چنگیز خان چنگیز خان (۱۱۶۲–۱۲۲۷) تا آخرین امپراتور یوان، طغون تیمور و پایان دودمان یوآن در سال ۱۳۶۸ را در بر می‌گیرد. در مجموع، ۲۱۰ فصل این کتاب فقط ۳۳۱ روز طول کشید تا تألیف شود.
تاریخ جدید یوآن با توجه به خطاهای زیادی که در متن تاریخ یوآن وجود دارد، تلاش‌هایی در طول دودمان چینگ (۱۶۴۴–۱۹۱۲ میلادی) انجام شد تا مجدداً تاریخ یوآن تألیف شود. تا اینکه در سال ۱۹۱۹ میلادی در طی مدت سی سال مجدداً این کتاب در ۲۵۷ فصل گردآوری شد.
منابع تاریخی > گوریو

تاریخ گوریو اصلی‌ترین تاریخ باقی‌مانده از امپراتوری گوریو (۹۱۸–۱۳۹۲ میلادی) در کره، شامل ۱۳۹ جلد است.
راهنمای تاریخ گوریو در مورد تاریخ کشور کره است که در سال ۱۵۴۲ تدوین شده‌است. این کتاب یک منبع معتبر برای شناخت گوریو (۹۱۸–۱۳۹۲ میلادی) است. این کتاب تاریخی مفصل‌تر و با جزئیات بیشتری از کتاب تاریخ گوریو نوشته شده‌است.
دونگوک تونگام به معنی ارتباط با کشور شرقی یک کتاب تاریخی در ارتباط با تاریخ کره است. پادشاه سلسله چوسان کره در سال ۱۴۴۶ سفارش نگارش این کتاب را داد و در زمان پادشاهی سئونگ‌جونگ چوسان نهمین پادشاه از این سلسه، در سال ۱۴۸۵ تکمیل شد.
سالنامه واقعی سلسله چوسان اسناد سالیانه پادشاهی چوسان در کشور کره است که از سال ۱۴۱۳ تا ۱۸۶۸ میلادی حفظ شده‌است.
منابع تاریخی > اروپا

سفرهای مارکوپولو نام کتابی‌ست که توسط روستیکلو دا پیزا بر اساس داستان سفرهای مارکو پولو در قرن سیزدهم میلادی، نوشته شده بود. این کتاب حاوی اطلاعاتی دربارهٔ دربار امپراتور مغول قوبلای‌خان است.
واژه‌نامه

↑  東路軍
↑  江南軍
قلمرو امپراتوری مغول با رنگ قرمز مشخص شده‌است.
سلسلهٔ کین و سونگ جنوبی قبل از حمله مغول
جزیرهٔ تسوشیما مابین دو کشور ژاپن و کُرِهٔ جنوبی قرار دارد. این جزیره به شبه جزیرهٔ کُرِه نزدیک‌تر از ژاپن است و تنها ۵۰ کیلومتر با شهر بوسان در کره فاصله دارد. جزیرهٔ دایره مانند و بزرگ دیگری که به شهر فوکوئوکا نزدیک‌تر است جزیرهٔ ایکی‌نوشیما نام دارد. دو جزیرهٔ فوق به همراه سواحل خلیج هاکاتا سه مکانی بود که نیروهای امپراتوری مغول در حملهٔ نخست در آن نیرو پیاده کردند.
تصویری از نبرد توریکای‌گاتا، در این تصویر تاکه‌زاکی سوئه‌ناگا بر روی اسب سمت راست قرار دارد. بعد از پایان این جنگ، نحوه شرکت سوئه‌ناگا در نبردها به سفارش وی توسط یک استاد در پرده بزرگ نقاشی حمله مغول به نام موکو شورای اکوتوبا به تصویر کشیده شد. سمت چپ ارتش متحد مغول است؛ و انفجار «تتسوهائو» (نوعی نارنجک دستی) در سمت راست بالای تصویر به چشم می‌خورد.
تصویر «تتسوهائو» که در موزه تاریخ گنکو نگهداری می‌شود. «تتسوهائو» نوعی مواد منفجره نارنجک مانند و حاوی باروت است که توسط قوای مغول در حمله به ژاپن استفاده می‌شد.
آثار باقیمانده از دیوار سنگی دفاعی گِنکُو بُوری در سواحل خلیج هاکاتا
تصویری از گنکو بوروی یا دیوار دفاعی سنگی در سواحل خلیج هاکاتا، این دیوار مابین دو حمله ساخته شد. تاکه‌زاکی سوئه‌ناگا با زره قرمز رنگ در وسط تصویر دیده می‌شود. نقاشی دوازدهم از طومار دوم موکو شورای اکوتوبا
حملهٔ سامورایی‌ها به داخل کشتی‌های سلسله یوآن در سال ۱۲۸۱ میلادی. تاکه‌زاکی سوئه‌ناگا در گوشه چپ قایق در حال کشتن یک سرباز مغول به تصویر کشیده شده‌است.
جزیرهٔ شیکانوشیما محل جنگ اصلی در حمله دوم به خلیج هاکاتا به صورت بیضی شکل در سمت شمالی شرقی خلیج دیده می‌شود و به‌وسیله راه خشکی باریکی با دیگر نواحی ساحلی خلیج هاکاتا و کیوشو در ارتباط‌است. جزیره‌ای که در وسط خلیج و بی‌ارتباط با خشکی قرار گرفته جزیرهٔ نوکونوشیما است.
نقشه جنوب ژاپن و جزیرهٔ تاکاشیما محل غرق ناوگان‌های مغول در حمله دوم مغول در اثر توفان
مجسمه‌ای که نبرد یک سامورایی و یک مغول را به تصویر کشیده‌است.
تصویری از نخستین اسکناس یک یِنی چاپ شده در سال ۱۸۷۳ با طرحی از حمله مغول به ژاپن در پشت اسکناس
محافظت از رونوشت

محافظت از رونوشت (به انگلیسی: Copy protection) یا حفاظت از محتوا، جلوگیری از کپی یا رونوشت برداری و محدودیت کپی شناخته می شود، اقداماتی را برای اعمال حق چاپ با جلوگیری از تولید مثل نرم‌افزار، فیلم، موسیقی و سایر رسانه ها توصیف می کند.[1]
حفاظت از کپی بیشتر در نوارهای ویدئویی، دی‌وی‌دی، دیسک‌های بلوری دیسک‌های نرم‌افزار رایانه، دیسک‌ها و کارتریج‌های بازی‌های ویدئویی، سی‌دی های صوتی و برخی از وی‌سی‌دی‌ها یافت می شود.
برخی از روش‌های حفاظت از کپی نیز انتقاداتی را به دنبال داشته است زیرا باعث ایجاد ناراحتی برای پرداخت هزینه‌های مصرف‌کننده می‌شود یا به طور مخفیانه نرم‌افزار اضافی یا ناخواسته را برای شناسایی فعالیت‌های کپی روی رایانه مصرف‌کننده نصب می‌کند. مؤثر ساختن محافظت از کپی در حالی که از حقوق مصرف کننده حمایت می‌شود، همچنان مشکل انتشار رسانه‌ها است.
قلعه دختر دوم کرمان

| قلعه‌دختر دوم کرمان | قلعه‌دختر دوم کرمان |
| --- | --- |
قلعه‌دختر دوم کرمان: قلعه‌دختر دوم کرمان
نام: قلعه‌دختر دوم کرمان
کشور: ایران
استان: کرمان
شهرستان: کرمان
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
نام‌های دیگر: قلعه حوض دق
نوع بنا: خشتی و سنگي
کاربری: نظامی دفاعی
دیرینگی: بیش از دو هزار سال
میراث کهن: میراث کهن
در حومه و داخل شهرکرمان دو قلعه باستانی وجود دارد که هردو «قلعه دختر» نام دارند. یکی قلعه ای است که از گل ساخته شده و در ارتفاعات ما بین خیابان زریسف و کوه مسجد صاحب الزمان بنا شده‌است.دیگری قلعه ای است سنگی که در ده کیلومتری شمال شهر و در سمت چپ راهی که به شهر زرند می‌رود واقع شده‌است.
قلعه دختر دوم در آکس قلعه دختر اول قرار دارد. هرگاه دشمن ازین راه به کرمان حمله می‌کرد، از این قلعه با برافروختن آتش، ساکنان قلعه دختر را خبر می‌کردند.
موقعیت

در شمال شهر کرمان صخره ای سر به آسمان کشیده و قلعه دختر دوم بر قله این صخره بنا شده‌است.صخره ای که قلعه بر فرازش ساخته شده‌است در حدود چهارصد متر بلندی دارد و سطح بام آن بیش از بیست هکتار است.
راه دسترسی

تنها راه بام صخره از تنگه باریکی است که در سایه انداز شمالی صخره می‌باشد . ظاهراً تنها راه رسیدن به محل قلعه از این تنگه است به همین مناسبت در دامنه صخره، استحکامات و دیوار و برج‌های مفصلی جهت محافظت مدخل تنگه ساخته شده‌است.
قلعه

طول دیوارهای محافظ مدخل تنگه نزدیک به نیم کیلومتراست و عرض پی سنگی آن از دو متربیشتراست.تا ارتفاع دو متر جرز را از سنگ بنا کرده‌اند و بر روی آن دیوار خشتی و گلی قطوری ساخته‌اند. یکی از ویژگی‌های این قسمت از قلعه طاق نماهائی است که دورتا دورمحوطه را فرا گرفته و همه آن‌ها در واقع پنجره‌های باز و بدون در می‌باشد .درداخل این محوطه بسیار وسیع آثارچند عمارت کوچک گلی دیده می‌شود.
دروازه محوطه رو به شمال باز می‌شود و خرابه‌های برج‌های محافظ هنوز پابرجا است و محل دروازه را دقیقاً مشخص می‌کند.شیب محوطه محصور در برج و باروی مدخل قلعه زیاد و تند است و بعد از چند دقیقه راه رفتن شمرده بمدخل تنگه می‌رسید. از این جا دید قسمتی از دیوارها و استحکامات اصلی قلعه شروع می‌شود.
دو برج طویل که آثاریکی از آن‌ها با بیست متر ارتفاع هنوز وجود دارد،دو طرف مدخل تنگه را محافظت می نموده است.از این دو برج فقط دو «واشدگاه» به صورت و دایره باقی مانده است.بلافاصله بعد از این دو واشدگاه تنگه بدل بشکافی می‌شود که صعود ازآن فقط با سبک صعود از ته چاه ممکن است.ازهمین جا ابتدای ساختمان پله عظیم چند صد متری و با عرض گاهی سه یا چهار مترشروع می‌شود.درحدود پنجاه مترارتفاع بالاتر پله کان به کلی فرو ریخته و راه قطعه شده‌است.بایستی با سرانگشتان دست و پا چند متری ازدیوار سنگی تقریباً عمودی بالا رفت و آنگاه به آرامی از روی سنگی صاف و لغزنده به‌دست راست خزید و بازچند متری با نوک انگشتان دست و پا بالا رفت،آنگاه بقایای پله کان دوباره پیدا می‌شود و بقیه راه مثل آب خوردن سهل و ساده است.شیب پله کان معقول و حساب شده‌است. بعد از چند دقیقه دو راهی پیدا می‌شود که یک راه آن ادامه پله کان است و دیگری «پاتاقی»است که به طورمتوسط دو متر عرض دارد و طولش از نیم کیلومتر زیادتر است. دراینجا هم باقی مانده برج‌های محافظ دیده می‌شود.
اگر در پاتاق بین پنجاه الی صد متر پیش برویم منظره جالب و دیدنی قسمتی از برج و باروی واقع درسایه انداز شمالی صخره دیده می‌شود که وسعت آن حیرت انگیز است. پله کان چند دقیقه دیگر ادامه می یابد، ناگهان دیوار سنگی حجیمی راه را قطع می‌کند این دیوار،جدا یکی از ده‌ها مخزن بزرگ آب قلعه است. در قلعه، مخازن آب متعدد بنا شده‌است که ظرفیت بعضی از آن‌ها چند صد هزار لیتر آب است. اگرارتفاع خاکی که در سمت راست این دیوار وجود دارد بالا روید بعد از چند لحظه وارد قلعه می‌شوید.
صخره را به دو قسمت سایه اندازجنوبی و سایه اندازشمالی می‌توان تقسیم نمود. پهنای سایه اندازجنوبی صخره از سایه انداز شمالی کمتراست.سایه انداز شمالی از دو دره موازی ساخته شده‌است.دراین دره‌ها که بزرگترآن‌ها را دره الف و کوچکتر آن‌ها را دره ب خواهیم خواند آثار ساختمانی جالبی وجود دارد.بر فراز یالی که این دو دره را از هم جدا می‌کند آثار چند مجموعه ساختمانی دیده می‌شود آثار باستانی موجود در قلعه را به طریق زیر می‌توان درجه بندی نمود.
1-برج و بارو و استحکامات 2-ابنیه مسکونی 3- مخازن آب
برج و بارو و استحکامات

محیط برج و بارو و استحکامات قلعه که به علت طبیعی صخره به صورت دایره کاملی است بیشترازسه کیلومتراست.دراغلب نقاط دیوار صخره به صورت سطح استوانه است.
دیوارها و برج‌ها همه از سنگ و ملاط بنا شده‌اند و در ساختن آن‌ها هیچگونه سر هم بندی و اهمال نشده‌است.دردره الف بر لب پرتگاه و کنارآخرین مخزن آب که به شکل دایره است بنای سنگی عظیمی باقی مانده است که ازنظرسطح و حجم دست کم از نمای جنوبی عمارت موزه ایران باستان در تهران ندارد.کسانی که با سبک معماری و ساختمانی بناهای سنگی درکوهستان‌های ایران آشنا می‌باشد از درجه دقت و ظرافتی که در ساختمان این بنا بکار رفته تعجب می‌کنند.انحنای ملایم و متناسبی که به زوایای جرزها داده‌اند به بنا حالتی مجسمه وار داده است.
شاید علت این همه توجه و دقت به این بنا آن بوده‌است که نزدیک به هفتاد درصد از مخازن آب قلعه دراین دره واقع شده‌است. انبوه سفال شکسته که درنزدیک این بنا و در جوار مخزن آب دایره شکل دیده می‌شود می‌تواند قرینه این مطلب باشد که محل تقسیم آب آشامیدنی دراین نقطه بوده‌است.
ابنیه مسکونی

در محیط چند صد هکتاری قلعه،ده‌ها مجموعه ساختمانی وجود دارد که مساحت زیر بنای بعضی از آن‌ها به چند هزار مترمربع می‌رسد.یکی از این مجموعه‌ها که بر روی یال مابین دره الف و ب قرار داد بیشترازدویست متر طول و بیست متر عرض دارد. در مرتفع‌ترین نقطه صخره که هم به سایه‌اند ازشمالی و هم به سایه‌اند از جنوبی مسلط است مجموعه ساختمانی بنا شده‌است که محوراصلی آن بارگاهی است به طول سی و شش متر و عرض 10/20 متر و دو طرف این بارگاه را اتاق‌های متعدد با ابعاد معقول فرا گرفته‌است.
راهروهای متناسب و مستقیم،جرزهای ظریف و باریک سنگی حکایت از سلیقه و چیره دستی سازندگان و ساکنان قلعه می‌کند.سقف ساختمان‌ها بدون استثنا فرو ریخته است.چه ابنیه مسکونی باشد و چه مخازن آب.اما دو ردیف فرو رفتگی‌های منظم که در کف بارگاه فوق‌الذکردیده می‌شود شاید جای ستون‌هائی بوده‌است که سقف این سالن چهارصدمتری را نگاه می‌داشته‌است پهنای راهروهای این ساختمان و وسعت اتاق‌های آن و طبع شکوهمند بنا می‌تواند قرینه ای باشد بر مورد استفاده این بنا.
در بر جنوبی همین ساختمان جای پی پله کانی که هم عریض بوده‌است و هم طویل باقی مانده است.پله کان منتهی به واشدگاهی می‌شود که در جنوب آن آثارکوشک زیبا و کوچکی و برجا مانده است. این کوشک نه تنها استحکامات مخصوص خودش را داشته بلکه مخزن آب مخصوصی هم در جوارآن بنا شده‌است.
در بناهای سنگی ملاط گل و آهک مصرف کرده‌اند.و با آنکه خشکه چینی نموده‌اند ساختمان طویل واقع بریال دره الف و ب خشکه چینی نشده‌است.اما مجموعه ساختمانی که در رأس قله ساخته شده با ملاط گل و آهک است.بناهائی که خشکه چینی است از نظر استحکام و ظرافت به هیچ وجه دست کم از ساختمان‌هائی که با ملاط ساخته شده‌اند ندارد.اما گذراندن زمستان در این ساختمان‌های پرازسوزکار آسانی نبوده‌است. این مطلب به علاوه شکل بازارچه مانند ساختمان مزبورمی تواند قرینه ای باشد که از این بناها استفاده انبار و غیره می‌شده‌است.