جفری دامر
اوایل زندگی > کودکی

جفری لایونل دامر در ۲۱ مه ۱۹۶۰ در میلواکی، ویسکانسین متولد شد. پدرش، لایونل هربرت دامر، شیمی‌دان محقق و دانشجوی رشتهٔ شیمی تجزیه در دانشگاه مارکت و مادرش، جویس انت دامر (متولدشده با نام خانوادگی فلینت)، مربی تله تایپ بودو همچنین بعدها مدرک کارشناسی ارشد خود را در روان‌شناسی مشاوره دریافت کرد. لایونل دامر از تبار آلمانی و ولزی و جویس دامر از تبار نروژی و ایرلندی بود. پدر و مادر دامر در اوت ۱۹۵۹ ازدواج کردند و در زمان تولد او، پدرش در حال اتمام تحصیلات خود در دانشگاه آیووا بود. خانوادهٔ دامر در سپتامبر ۱۹۶۲ به آیووا نقل مکان کردند.
به گفتهٔ لایونل دامر، جویس در طول دوران بارداری، از تشنج رنج می‌برد و به همین دلیل توسط پزشکش مورفین و باربیتورات دریافت می‌کرد. لایونل حدس زد که این داروها ممکن است سبب اثر تراتوژنیک شده باشند. در ماه‌های آخر بارداری، جویس از مشکلات روحی روانی و تشنج‌های فزاینده‌ای رنج می‌برد که به عقیدهٔ پزشک او «ریشه در وضعیت روحی جویس داشتند، نه وضعیت جسمانی»؛ همین امر باعث تشدید اعتیاد شدید او به باربیتورات‌ها و مورفین شد، تا جایی که او بیست و شش قرص در روز مصرف می‌کرد تا درد خود را کاهش دهد. گرچه جویس این گفته‌های لایونل را رد کرد و آنها را تلاشی خواند تا لایونل او را مسئول بخشی از جنایات پسرش جلوه دهد.
پس از تولد دامر، مادرش دچار افسردگی پس از زایمان شد و در سال‌های آتی به بیماری‌های روحی و جسمی گوناگونی مبتلا شد و بیشتر زمان خود را در رختخواب می‌گذراند. جویس برای درمان بیماری‌هایش، داروهای بسیاری مصرف می‌کرد و همین امر منجر به اعتیاد او به این داروها شد. پدر دامر، لایونل، روی حرفهٔ خود متمرکز بود و اغلب به دلایل کاری در خانه حضور نداشت، و هنگامی که در خانه بود، جویس — که خودبیمارانگار بود و از افسردگی رنج می‌برد — به توجه مداوم او نیاز داشت. در نتیجه هر دو به پسر خود کم‌توجهی می‌کردند. جویس در سال ۱۹۶۶، اقدام به خودکشی کرد، اما زنده ماند. دامر بعدها به این موضوع اشاره کرد که از سنین پایین به استحکام خانواده شک داشته، زیرا در سال‌های ابتدایی زندگی‌اش شاهد تنش شدید و مشاجره‌های متعدد بین پدر و مادرش بوده است.
دامر در ابتدا، کودکی پرانرژی و شاد بود، اما پس از انجام عمل جراحی فتق کمی پیش از تولد چهارسالگی‌اش، رفتار او به‌طور قابل توجهی دچار تغییر شد. در دوران دبستان، دامر کودکی ساکت و گوشه‌گیر بود و دوستان کمی داشت. یکی از معلمان دبستان دامر، متوجه علائم اولیهٔ رهاشدگی در او شد که به دلیل غیبت پدر و بیماری مادرش در او ایجاد شده بود. این علائم زمانی که جویس فرزند دومش را باردار شد، در دامر افزایش یافت.
در اکتبر ۱۹۶۶، خانوادهٔ دامر به دویْلزتَون، اوهایو نقل مکان کردند. برادر دامر در دسامبر ۱۹۶۶ به دنیا آمد. در زمان تولد او، دامر شش سال داشت. پدر و مادر دامر به او اجازه دادند که نام برادرش را انتخاب کند، و او نام دیوید را برگزید. در اکتبر همان سال، لایونل دکترای شیمی خود را از دانشگاه ایالتی آیووا گرفت و به عنوان یک شیمیدان تجزیه در نزدیکی آکرون، اوهایو شروع به کار کرد.
از دوران کودکی، دامر به حیوانات مرده علاقه نشان می‌داد. شیفتگی او به حیوانات مرده ممکن است زمانی شروع شده باشد که در سن چهار سالگی، پدرش را دید که استخوان‌های حیواناتی را که در فضای زیر خانه‌شان مرده بودند، جمع می‌کرد. به گفتهٔ لایونل، دامر از صدایی که استخوان‌ها تولید می‌کردند به‌طرز عجیبی هیجان‌زده شده بود و شروع به بازی با استخوان‌های حیوانات کرد. دامر گهگاه در زیر و اطراف خانه به دنبال استخوان حیوانات می‌گشت و بدن حیوانات زنده را با دقت بررسی می‌کرد تا کشف کند استخوان‌های آنها در چه جاهایی از بدنشان قرار گرفته است.
در مه ۱۹۶۸، خانوادهٔ دامر به بخش بث، شهرستان سومیت، اوهایو نقل مکان کردند. این خانه، سومین خانهٔ آنها در دو سال گذشته و ششمین خانه‌ای بود که از زمان ازدواج لایونل و جویس در آن مستقر شده بودند. خانهٔ جدید آنها در یک جنگل قرار داشت. در فاصلهٔ کوتاهی از خانه، یک آلونک قرار داشت که دامر از آن به عنوان محل جمع کردن حشرات بزرگ و اسکلت حیوانات کوچک مانند سنجاب و سنجابچه استفاده می‌کرد. دامر بقایای برخی از این حیوانات را در شیشه‌های محتوی فرمالدهید می‌گذاشت و در آلونکش نگهداری می‌کرد. بعدها پس از دستگیری دامر، چندین رسانه منابعی مبنی بر این منتشر کردند که در آوریل ۱۹۹۰، لایونل به افسر آزادی مشروط دامر گفته بود که جفری در هشت سالگی توسط یکی از همسایه‌هایشان مورد سوءاستفادهٔ جنسی قرار گرفته، اما لایونل بعداً در مصاحبه‌های پس از دستگیری دامر، این موضوع را تکذیب کرد.
دو سال بعد، یک شب که خانواده برای شام مرغ داشتند، دامر از لایونل پرسید که اگر استخوان‌های مرغ را در سفید کننده بگذاریم، چه اتفاقی برای آنها می‌افتد. لایونل از این کنجکاوی علمی پسرش خوشحال شد و به او طرز سفید کردن استخوان‌های حیوانات را به‌طور ایمن و نگهداری از آنها را یاد داد. پس از این دامر از این تکنیک‌ها برای نگهداری استخوان حیوانات استفاده می‌کرد. او همچنین شروع به جمع‌آوری لاشهٔ حیوانات مرده کرد. دامر معمولاً لاشهٔ حیواناتی را که در جاده کشته شده بودند برمی‌داشت و آن‌ها را تشریح می‌کرد، و در نهایت آنها را در کنار آلونک دفن می‌کرد. دامر علی‌رغم علاقه به تشریح حیوانات، علاقه‌ای به آزار و کشتن حیوانات نداشت و حیواناتی را که از پیش مرده بودند تشریح می‌کرد، و با حیوانات خانگی خود با محبت رفتار می‌کرد. در همان سالی که لایونل به دامر طرز نگهداری استخوان حیوانات را یاد داد، جویس مصرف روزانهٔ قرص‌هایش را افزایش داد و از همسر و فرزندانش فاصلهٔ بیشتری گرفت.
در سال ۱۹۷۰، جویس به دلیل افسردگی و اضطراب شدید، یک ماه در یک آسایشگاه روانی بستری شد. همچنین پس از آن، جویس در طول یک ماه بعد، مورد بیست و دو جلسه روان درمانی قرار گرفت. ازدواج پدر و مادر دامر که از ابتدا دچار مشکل بود، به شدت دچار تنش شده و شروع به از هم پاشیدن کرده بود. دامر همواره شاهد دعواهای خشونت‌آمیز میان پدر و مادرش بود و این دعواها حتی چندین بار سبب میانجیگری پلیس شد. دامر خود را به خاطر بیماری‌های مادرش و ازدواج ناموفق والدینش مقصر می‌دانست و سرزنش می‌کرد، زیرا می‌دانست که مادرش پس از تولد او دچار افسردگی شده است. او معمولاً خشم و اندوه خود را با زدن چوب به درختان پشت خانه تخلیه می‌کرد.
دامر از سن ده سالگی بیشتر و بیشتر از خانوادهٔ خود فاصله گرفت و در آن دوره، زمان زیادی را در جنگل به تنهایی سپری می‌کرد. از دید اطرافیانش، او نسبت به همه چیز بی‌تفاوت به نظر می‌رسید. لایونل برای اینکه دامر را از انزوا خارج کند، سعی کرد او را به ورزش‌های مختلف علاقه‌مند کند و همچنین او را به گروه‌های پیشاهنگی پسران فرستاد، اما علاقهٔ دامر به این فعالیت‌ها هرگز دوام پیدا نکرد. تنها چیزی که دامر از دوران کودکی به آن علاقه‌ای ماندگار داشت، استخوان‌ها و احشاء حیوانات مرده بود.
به گفتهٔ یکی از دوستان دامر، دامر به او گفته بود که کنجکاو است ببیند که درون بدن حیوانات به چه شکل است و اعضای بدنشان چگونه در کنار هم قرار می‌گیرد. در سال ۱۹۷۵، دامر سر لاشهٔ یک سگ را جدا کرد، بدنش را به درختی میخکوب کرد و جمجمهٔ سگ را به چوبی در جنگل پشت خانه‌اش زد. او سپس برای شوخی، از یکی از دوستانش دعوت کرد تا بیاید و این صحنه را ببیند، و ادعا کرد که آن را تصادفی کشف کرده است.