stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اتریوم کلاسیک
حملات

حملات پخش چنگال دائو
در ۲۰ ژوئیه ۲۰۱۶، به دلیل اعتماد به همان مشتری‌ها، فورک دائو حمله پخش را ایجاد کرد که در آن یک تراکنش از هر دو شبکه ETC و ETH پخش می‌شد. در ۱۳ ژانویه ۲۰۱۷، شبکه اتریوم کلاسیک برای حل حملات پخش تراکنش به روز شد. اکنون این شبکه‌ها رسماً جداگانه کار می‌کنند.
RHG به سرقت رفته ETC را می‌فروشد
در ۱۰ آگوست ۲۰۱۶، طرفدار ETH، رابین هود گروه، ۲٫۹ میلیون ETC به سرقت رفته را به فولونیکس منتقل کرد تا تلاش کند ETC را به مشاوره کمی SA بفروشد. ۱۴٪ با موفقیت به ETH و ارزهای دیگر تبدیل شد، ۸۶٪ توسط فولونیکس مسدود شد. در ۳۰ آگوست ۲۰۱۶، فولونیکس بودجه ETC را به RHG بازگرداند. آنها قرارداد بازپرداخت را در شبکه ETC تنظیم کردند.
حمله وب سایت کیف پول اتر کلاسیک
در تاریخ ۲۹ ژوئن ۲۰۱۷، حساب اتریوم کلاسیک توییتر بیانیه ای عمومی ارائه داد که دلایلی را بر این باور است که وب سایت کیف پول اتریوم کلاسیک به خطر افتاده‌است. حساب اتریوم کلاسیک توییتر جزئیات منتشر شده از طریق ستون تهدید را تأیید کرد. تیم اتریوم کلاسیک با ابر شکن همکاری کردند تا هشدارهایی را دربارهٔ دامنه به خطر انداخته به کاربران در مورد حمله فیشینگ هشدار دهند.
۵۱٪ حملات دو برابر
در ژانویه ۲۰۱۹، اتریوم کلاسیک مورد حملات مضاعف قرار گرفت. در اوت ۲۰۲۰ اتریوم کلاسیک از ۵۱٪ حملات بیشتر رنج برد
سازمان مرکزی تعاون روستایی ایران

| 0 | 1 |
| --- | --- |
سازمان سازمان: سازمان سازمان
بنیان‌گذاری: ۱۳۴۲
حوزهٔ قدرت: ایران
ستاد: تهران، خیابان پهلوی
سرپرست:    منوچهر توسلی  https://agna.ir/?p=86546
سازمان بالادست: وزارت جهاد کشاورزی
وبگاه: corc.ir
سازمان مرکزی تعاون روستایی ایران یکی از سازمان‌های زیر مجموعه وزارت جهاد کشاورزی است که  در سال ۱۳۴۲ با ماهیت شرکت سهامی دولتی ( ۷۸.۲ درصد سهم دولت و ۲۱.۸ درصد سهم تعاونی‌های روستایی و کشاورزی) و به صورت نامحدود تأسیس شد و اساسنامه آن در سال ۱۳۴۸ به تصویب کمیسیون‌های مجلس سابق رسید و شکل قانونی به خود گرفت و هیأت دولت مأمور اجرای آن گردید.
با توجه به مفاد و مواد اساسنامه قانونی این سازمان، وظیفه توسعه روستایی و توسعه کشاورزی از طریق تعاونی‌ها و تشکل‌ها بر عهده این سازمان قرار گرفته است.
تاریخچه

در سال ۱۳۳۲ اولین قانون تعاونی ایران که با الهام گرفتن از قوانین خاص دیگر کشورها تهیه شده بود، به صورت لایحه قانونی به تصویب رسید.
در سال ۱۳۳۴ لایحه مزبور با اصلاحاتی از تصویب مجلس وقت گذشت و اولین قانون تعاون ایران تصویب شد که پایه و اساس تعاونی‌های زیادی بخصوص بعد از سال ۱۳۴۱ قرار گرفت در سال ۱۳۴۱ بر اساس تبصره ۲ ماده ۱۶۵ قانون مربوط به اصلاحات ارضی رژیم گذشته، کشاورزانی که زمین دریافت می‌داشتند ناچار بودند، قبلاً عضویت شرکت تعاونی روستائی را بپذیرند به این ترتیب در مدت کوتاهی بیش از ۸ هزار شرکت تعاونی روستایی تشکیل گردید که بعداً در هم ادغام شده و حدود سه هزار شرکت رابوجود آوردند .
در سال ۱۳۴۲ برای حمایت از تعاونی‌ها سازمان مرکزی تعاون روستایی ایران به تصویب رسید که هدف اصلی این سازمان کمک به پیشرفت نهضت تعاون در مناطق روستائی و کمک اعتباری به اجرای برنامه‌هائی بود که اتحادیه و شرکت‌های تعاونی روستائی مستقیماً با کمک سازمان عمران منطقه‌ای مربوطه به منظور بهره‌برداری کامل از عوامل کشاورزی داشتند .
در بیست و سوم اردیبهشت ماه سال ۱۳۴۶ سازمان مرکزی تعاون کشور به منظور تفهیم اصول تعاون و تعمیم آن در سراسر کشور و نیز تهیه قوانین لازم و ایجاد امکانات مناسب برای تعاونی‌ها به وجود امده وزیر نظر نخست وزیری قرار گرفت . اولین اقدام این سازمان مطالعه و تحقیق تطبیقی در قوانین تعاونی سایر کشورهای جهان و تنظیم قانون جامعی برای شرکت‌های تعاونی بود .
در بیست سوم اسفند ماه ۱۳۴۹ بمنظور توسعه امور. تعاونی کشور وبسط مفاهیم آن آشنایی مردم با اصول و قواعد و تعلیمات تعاونی فراهم نمودن تدریجی موجبات همکاری افراد و تجمع و تمرکز سرمایه‌های کوچک و توسعه منابع اعتباری و بسط سازمان‌های تعاونی کشور، قوه مقننه وزارت تعاون و امور روستاها را تأسیس نمود . پس از مطالعه و تحقیق تطبیقی در قوانین تعاونی سایر کشورهای جهان، سرانجام در شانزدهم خرداد ماه ۱۳۵۰ قانون شرکت‌های تعاونی در ۲۵ فصل و ۱۴۹ ماده به تصویب رسید .ومقرر شد که این قانون به مدت پنجسال به صورت آزمایشی اجرا شود
اساسنامهٔ سازمان در سال ۱۳۴۸ به تصویب کمیسیون‌های دو مجلس رسید.
ارکان سازمان

ارکان سازمان شامل مجمع عمومی، شوری، هیئت مدیره و بازرسان می‌باشد که وزیر جهاد کشاورزی ریاست جلسات مجمع عمومی را برعهده دارد. مدیرعامل سازمان، رئیس هیئت مدیره نیز محسوب می‌شود.
ساختار داخلی

این سازمان دارای سه معاونت با نام‌های زیر می‌باشد:
معاونت توسعه تعاونی‌ها، تشکل‌ها و نظام‌های بهره‌برداری
معاونت فنی و بازرگانی
معاونت توسعه مدیریت و منابع
زیرمجموعه‌ها

مدیریت تعاون روستایی استان‌ها
اتحادیه مرکزی تعاونیهای روستایی و کشاورزی ایران
اتحادیه مرکزی نظارت و هماهنگی تعاونیهای کشاورزی ایران
اتحادیه مرکزی شرکتهای تعاونیهای تولید روستایی کشور
اتحادیه مرکزی تعاونیهای کشاورزی دامداران ایران
اتحادیه سراسری تعاونیهای کشاورزی باغداران ایران
اتحادیه سراسری زنبورداران ایران زمین
شرکت بازرگانی تعاونیهای کشاورزی ایران (بتکا)
اتحادیه مرکزی تعاونیهای کشاورزی دام سبک کشور
اتحادیه مرکزی مرغداران تخمگذار میهن
اتحادیه  مرکزی ماهیان سردابی
اتحادیه بین المللی کشاورزی تخصصی گیاهان دارویی
مجمع ملی خبرگان کشاورزی کشور
اتاق اصناق کشاورزی
سمن ها و انجمن های تخصصی
سایر تشکلها: (سازمان‌های غیردولتی، انجمن‌های تخصصی و محصولی و ... )
نمنگان

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ازبکستان
| نمنگان | نمنگان |
| --- | --- |
شهر: شهر
نمنگانموقعیت در نقشه ازبکستان: نمنگانموقعیت در نقشه ازبکستان
مختصات: ۴۱°۳۸′ شمالی ۷۱°۵۸′ شرقی﻿ / ﻿۴۱٫۶۳۳°شمالی ۷۱٫۹۶۷°شرقی﻿ / 41.633; 71.967: مختصات: ۴۱°۳۸′ شمالی ۷۱°۵۸′ شرقی﻿ / ﻿۴۱٫۶۳۳°شمالی ۷۱٫۹۶۷°شرقی﻿ / 41.633; 71.967
استان: نمنگان
تأسیس: ۱۶۱۰
مساحت: مساحت
 • کل: ۹۱ کیلومتر مربع (۳۵ مایل مربع)
ارتفاع: ۴۷۶ متر (۱۵۶۲ فوت)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۴۴۹۲۰۰
 • تراکم: ۴۹۰۰/کیلومتر مربع (۱۳۰۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۵+ (UTC)
کد منطقه: xx (۹۹۸)
کد پلاک: ۵۹–۵۰
وبگاه: www.dido.comsyhost.com
نَمَنگان سومین شهر بزرگ کشور ازبکستان و مرکز ولایت نمنگان است.
جغرافیا

جمعیت این شهر در سال ۱۹۹۹ میلادی ۳۷۶٬۶۰۰ نفر بود. نمنگان در حاشیهٔ شمالی درهٔ فرغانه و در شرق ازبکستان قرار گرفته‌است. باشندگان این شهر اکثراً ازبک‌ها و تاجیک‌ها هستند.
شهر نمنگان در ۴۳۰ کیلومتری شرق تاشکند، ۶۵ کیلومتری غرب اندیجان و ۷۵ کیلومتری شمال فرغانه قرار گرفته‌است. ارتفاع آن از سطح دریا ۴۷۶ متر است. در حاشیهٔ جنوبی شهر نمنگان، دو رودخانهٔ قره‌دریا و نارین به هم پیوسته و تشکیل رود سیردریا را می‌دهند.
منطقهٔ شاهند از مناطق اصلی خوش‌آب‌وهوا و گردشی نمنگان است.
تاریخچه

همانگونه که از ریشهٔ ایرانی نام نمنگان بر می‌آید، این شهر از نشیمنگاه‌های بومیان ایرانی آسیای میانه بوده‌است. نام این شهر از معدن‌های (کان‌ها) نمکی که در محل موجود است گرفته شده و شکل نمک‌کان بعداً به صورت نمنگان درآمده‌است.
شهر نمنگان از سدهٔ ۱۵ میلادی در تاریخ‌ها ذکر شده و در میانهٔ سدهٔ ۱۸، بخشی از خانات خوقند بشمار می‌آمده‌است.
به هنگام تسخیر منطقه بدست روس‌ها، نمنگان با ۲۰ مدرسهٔ اسلامی و بیش از ۶۰۰ مسجد یکی از دژهای فرهنگ اسلامی در منطقه بشمار می‌آمد.
امروزه نیز نمنگان از مذهبی‌ترین شهرهای ازبکستان و آسیای میانه‌است و بنیادگرایی به شیوهٔ وهابی در آن ریشه دوانده و خطری برای ثبات ازبکستان ایجاد کرده‌است.
اماکن تاریخی و گردشگری

ویرانه‌های شهر باستان اَخسیکَت
مسجد آته ولیخان تور
مجموعه معماری خواجه امین کبری
مدرسه ملا قرقیز
دانشگاه برمن

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: دانشگاه تحقیقاتی دولتی
بنیانگذاری شده: ۱۹۷۱
رئیس دانشگاه: ویلفرد مولر
کارمندان مدیریتی: ۱۵۰۰ نفر (۳۲۳ استاد دانشگاه)
دانشجویان: ۱۹٬۱۷۳ نفر
موقعیت: برمن، ایالت برمن، آلمان
وبگاه: www.uni-bremen.de
برج سقوط (سارم)
کتابخانهٔ دانشگاه برمن
دانشگاه برمن (به آلمانی: Universität Bremen) یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی در برمن واقع در ایالت برمن آلمان است که در سال ۱۹۷۱ میلادی پایه‌گذاری شده‌است. این دانشگاه با حدود ۲۰٬۰۰۰ دانشجو و بیش از ۱٬۵۰۰ محقق علمی بزرگترین مرکز آموزشی ایالت برمن می‌باشد.
در این دانشگاه از سال ۱۹۹۱، تحقیقات حول ابزار و وسایل نظامی قابل پذیرش نیست.
دانشکده‌ها

دانشگاه برمن دارای ۱۲ دانشکده است که حدود ۸۰ رشته تحصیلی را پوشش می‌دهند. دانشکده‌های آن عبارتند از:
فیزیک و مهندسی برق
زیست‌شناسی و شیمی
ریاضی و رایانه
مهندسی صنایع، مهندسی مکانیک و مهندسی فرایند
علوم جغرافیا
حقوق
اقتصاد
علوم اجتماعی
مطالعات فرهنگی
زبان‌شناسی و ادبیات
علوم بهداشت
علوم پرورشی
نگرو شرقی

مکان در 23x15px|border |alt=|link= فیلیپین
| نگرو شرقی | نگرو شرقی |
| --- | --- |
استان: استان
  پرچممهر:   پرچممهر
جانمای استان نگروی خاوری در نقشه فیلیپین: جانمای استان نگروی خاوری در نقشه فیلیپین
مختصات: مختصات: ناتوان در تجزیه عرض جغرافیایی به عنوان یک رقم:N {{#coordinates:}}: عرض جغرافیایی نامعتبر: مختصات: مختصات: ناتوان در تجزیه عرض جغرافیایی به عنوان یک رقم:N {{#coordinates:}}: عرض جغرافیایی نامعتبر
مرکز: دوماگت
 • رتبه: ام
 • رتبه: ام
  • رتبه: ام
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۸+ (PHT)
زبان: زبان تاگالوگ, انگلیسی
نگرو خاوری یا نگرو اورینتال (Negros Oriental) یکی از استان‌های کشور فیلیپین است. این استان در مرکز این کشور قرار گرفته است و بخشی از جزیرهٔ نگرو است که از مجموعه جزایر ویسایا به شمار می‌رود.
مرکز این استان شهر دوماگت Dumaguete City است. جمعیت آن بیش از یک میلیون و صد هزار نفر است. مساحت این استان کمتر از پنج هزار و چهارصد کیلومتر مربع است .
نلسون، نیوزیلند

Unitary authority در Nelson City
| نلسون Whakatū | نلسون Whakatū |
| --- | --- |
Unitary authority: Unitary authority
A view of Nelson from the "Centre of New Zealand": A view of Nelson from the "Centre of New Zealand"
  پرچم:   پرچم
نام(های) مستعار: Top of the South, Sunny Nelson: نام(های) مستعار: Top of the South, Sunny Nelson
شعار(ها): Palmam qui meruit ferat زبان لاتین Let him, who has earned it, bear the palm: شعار(ها): Palmam qui meruit ferat زبان لاتین Let him, who has earned it, bear the palm
Unitary authority: Nelson City
Settled by Europeans: ۱۸۴۱
بنیان‌گذار: Arthur Wakefield
همنام: هوریشیو نلسون
Electorates: Nelson
حکومت: حکومت
 • Mayor: Rachel Reese
مساحت from Rai Saddle to Stoke: مساحت from Rai Saddle to Stoke
 • Territorial: ۴۴۵ کیلومتر مربع (۱۷۲ مایل مربع)
جمعیت (June 2013 estimate): جمعیت (June 2013 estimate)
 • Territorial: ۴۶۸۰۰
 • تراکم: ۱۱۰/کیلومتر مربع (۲۷۰/مایل مربع)
 • شهری: ۶۱۶۰۰
اهلیت‌نام: Nelsonian
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱۲ (NZST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۱۳ (NZDT)
Postcode: ۷۰۱۰, ۷۰۱۱, ۷۰۲۰
کد منطقه: ۰۳
وبگاه: nelsoncitycouncil.co.nz
نلسون، نیوزیلند (به لاتین: Nelson, New Zealand) یک منطقهٔ مسکونی است که در نیوزیلند واقع شده‌است. شهر برایت واتر در نزدیکی نلسون زادگاه پدر انرژی اتمی جهان، رادرفورد است.
خصوصیات

نلسون ۴۴۵ کیلومترمربع مساحت دارد.
خواهرخوانده

شهر اورکا، کالیفرنیا خواهرخواندهٔ نلسون، نیوزلند هست.
هاینریش آنگست

| هاینریش آنگست | هاینریش آنگست |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۹ اوت ۱۹۱۵
درگذشت: ۹ سپتامبر ۱۹۸۹
ملیت: سوئیس
هاینریش آنگست (آلمانی: Heinrich Angst; ۲۹ اوت ۱۹۱۵ – ۹ سپتامبر ۱۹۸۹) ورزشکار بابسلد اهل سوئیس بود.
مانی توماسن

مانی توماسن (انگلیسی: Magne Thomassen؛ زادهٔ ۱ مهٔ ۱۹۴۱) اسکیت‌باز سرعت اهل نروژ است.
مجتبی مقتدایی

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 مقتدایی در حال بازی برای نفت مسجدسلیمان در سال ۱۴۰۰:  مقتدایی در حال بازی برای نفت مسجدسلیمان در سال ۱۴۰۰
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  مجتبی مقتدایی
زادروز:  ۱ فروردین ۱۳۷۵ ‏(۲۸ سال)
زادگاه:  آبادان، خوزستان، ایران
قد:  ۱٫۷۷ متر (۵ فوت ۱۰ اینچ)
پست:  دفاع راست
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  پارس جنوبی جم
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
–۱۳۹۵:  صنعت نفت
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۳۹۵–۱۳۹۶ |  شاهین ماهشهر |  ۰ |  (۰) |
| ۱۳۹۶–۱۳۹۷ |  صنعت نفت نوین |  ۲ |  (۰) |
| ۱۳۹۷–۱۳۹۸ |  ذوب‌آهن |  ۸ |  (۰) |
| ۱۳۹۸–۱۳۹۹ |  مس کرمان |  ۱۱ |  (۰) |
| ۱۳۹۹–۱۴۰۱ |  نفت مسجدسلیمان |  ۴۸ |  (۰) |
| ۱۴۰۲ |  استقلال تاجیکستان |  ۵ |  (۰) |
| ۱۴۰۳- |  پارس جنوبی جم |   |   |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۳۹۱ |  نوجوانان ایران |  ۱ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲ اکتبر ۲۰۲۳. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲ اکتبر ۲۰۲۳. 
مجتبی مقتدایی (زادهٔ ۱ فروردین ۱۳۷۵) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مدافع راست برای باشگاه فوتبال پارس جنوبی جم بازی می‌کند.
وی بازی خود را از پایه‌های صنعت نفت آبادان آغاز کرده و عضویت در تیم ملی نوجوانان و جوانان ایران را نیز در کارنامه خود دارد.
وی هم اکنون در تیم استقلال دوشنبه تاجیکستان بازی می‌کند.
جنگ جهانی دوم
گاه‌نگاری

مقالهٔ اصلی: جدول زمانی جنگ جهانی دوم
جنگ در اروپا، اساساً از ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ میلادی با تهاجم آلمان به لهستان بنا به دلایلی همچون درگیری‌های مرزی پیشین آغاز شد، و دو روز پس از آن نیز بریتانیا و فرانسه علیه آلمان اعلان جنگ کردند. اما آغاز جنگ اقیانوس آرام را می‌توان پیش از آن یعنی از جنگ دوم چین و ژاپن در ۷ ژوئیه ۱۹۳۷، یا حمله ژاپن به منچوری در ۱۹ سپتامبر ۱۹۳۱ دانست.
بسیاری از پژوهشگران، دیدگاه‌های مورخ بریتانیایی، ای. جی. پی. تیلور را مستند می‌دانند. برپایهٔ نظرات تیلور، جنگ چین و ژاپن و جنگ در اروپا و مستعمره‌هایش، همزمان بوده و در سال ۱۹۴۱، این جنگ‌ها با یکدیگر ادغام شدند. برخی دیگر از تاریخ‌نگاران حملهٔ ایتالیا به اتیوپی در ۳ اکتبر ۱۹۳۵ را آغازگر جنگ جهانی دوم می‌دانند. تاریخ‌نگار بریتانیایی، آنتونی بیوور آغاز جنگ جهانی دوم را نبرد خالخین گل می‌داند که نیروهای ژاپن، مغولستان و شوروی از ماه مه تا سپتامبر ۱۹۳۹ درگیر آن بودند.
در مورد تاریخ دقیق پایان جنگ جهانی دوم نیز اجماعی همگانی وجود ندارد. به‌طور کلی گفته می‌شود که ترک مخاصمه در ۱۴ اوت ۱۹۴۵ (روز پیروزی بر ژاپن) را باید تاریخ پایان جنگ جهانی دوم دانست و نه تسلیم رسمی ژاپن که در ۲ سپتامبر ۱۹۴۵ به جنگ در آسیا پایان داد. شش سال بعد در ۸ سپتامبر ۱۹۵۱ قرارداد صلح سانفرانسیسکو توسط ۴۹ ملّت رسماً امضا شد. پیمانی در مورد آیندهٔ آلمان که بعدها باعث اتحاد دوباره آلمان شد نیز با کشور آلمان بسته شد. هیچ‌گونه پیمان صلحی میان اتحاد جماهیر شوروی و ژاپن به امضا نرسید.
پیش‌زمینه

مقالهٔ اصلی: علل جنگ جهانی دوم
پیش‌زمینه > آسیا

در چین، حزب کومینتانگ کارزاری را برای متحد کردن این کشور علیه درگیری‌سالاران محلی به راه انداخت و تا میانهٔ دههٔ ۱۹۲۰ توانست دستکم در اسم چین را متحد کند، ولی چیزی نگذشت که بین این حزب و متحد سابقش یعنی حزب کمونیست چین درگیری داخلی درگرفت و جنگ‌سالاران محلی جدیدی نیز سر برآوردند و وارد معرکه شدند. امپراتوری ژاپن، که روز به روز نظامی‌گراتر می‌شد، مدت‌ها بود که به دنبال افزایش نفوذش در چین بود و آن را گام نخست در راستای ادعای حقش برای حکومت بر جهان می‌دانست. در ۱۹۳۱ ژاپن حادثه موکدن را بهانهٔ حمله به منچوری قرار داد و در آن جا دولت دست‌نشاندهٔ مانچوکوئو را تأسیس کرد.
با درخواست چین، جامعه ملل ناظرانی به منطقه اعزام کرد و کمیته‌ای، موسوم به کمیتهٔ لیتون، تشکیل داد تا به این موضوع رسیدگی کند. گزارش لیتون یک سال بعد، در اکتبر ۱۹۳۲، منتشر شد و ژاپن را در حمله به منچوری مقصر شناخت و اعلام کرد که منچوری باید به چین بازگردانده شود. در واکنش به این گزارش، ژاپن، از جامعهٔ ملل خارج شد. پس از آن دو کشور در چندین نبرد در شانگهای، رهه، و هبئی با یکدیگر جنگیدند تا اینکه آتش‌بس تانگو را در ۱۹۳۳ امضا کردند.
پس از آتش‌بس هم نیروهای داوطلب چینی به مقاومت علیه ژاپنی‌ها در منچوری، چهائر، و سوئی‌یوآن ادامه دادند. پس از حادثه شی‌آن در ۱۹۳۶، نیروهای کومینتانگ و کمونیست اعلام آتش‌بس کردند تا بتوانند علیه ژاپن جبهه‌ای متحد تشکیل دهند.
رویدادهای پیش از جنگ > اشغال اتیوپی توسط ایتالیا (۱۹۳۵)

مقالهٔ اصلی: حمله ایتالیا به اتیوپی
جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی یک جنگ استعماری کوتاه بود که در اکتبر ۱۹۳۵ آغاز شد و در مهٔ ۱۹۳۶ به پایان رسید. حملهٔ نیروهای مسلح پادشاهی ایتالیا به امپراتوری اتیوپی ابتدا از سمت مناطقی از سومالی و اریتره که در آن زمان مستعمرهٔ ایتالیا بودند آغاز شد. در نتیجه اتیوپی به اشغال نیروهای ایتالیایی درآمد و به مستعمرهٔ جدید موسوم به آفریقای شرقی ایتالیایی ضمیمه شد؛ این رویدادها همچنین نشانی از ضعف جامعهٔ ملل به عنوان نیرویی برای حفظ صلح بود. ایتالیا و اتیوپی هر دو عضو جامعهٔ ملل بودند اما جامعهٔ ملل علی‌رغم آن که حملهٔ ایتالیا نقض صریح بند دهم میثاق جامعه ملل بود در خصوص این حملات مماشات به خرج داد. البته بریتانیا و فرانسه از اعمال تحریم‌هایی بر ایتالیا حمایت کردند اما این تحریم‌ها عملاً به‌طور کامل اجرا نشدند و نتوانستند منجر به پایان حملات ایتالیا شوند. ایتالیا هم بعداً مخالفتش را در برابر هدف آلمان در تصرف اتریش پس گرفت.
رویدادهای پیش از جنگ > جنگ داخلی اسپانیا (۱۹۳۶‎–۱۹۳۹)

مقالهٔ اصلی: جنگ داخلی اسپانیا
زمانی که جنگ داخلی در اسپانیا سر گرفت، هیتلر و موسولینی از شورشیان ملی‌گرا که توسط فرانسیسکو فرانکو رهبری می‌شدند حمایت نظامی کردند. این حمایت از سمت ایتالیا بیشتر بود تا از سمت نازی‌ها؛ موسولینی مجموعاً ۷۰٬۰۰۰ نیروی زمینی و ۶٬۰۰۰ خدمهٔ نیروهای هوایی به انضمام ۷۲۰ هواپیما به اسپانیا فرستاد. از سوی دیگر، شوروی از حاکم فعلی اسپانیا یعنی جمهوری دوم اسپانیا حمایت می‌کرد. همچنین بیش از ۳۰٬۰۰۰ نیروی داوطلب خارجی که با نام تیپ‌های بین‌المللی شناخته می‌شدند علیه ملی‌گرایان می‌جنگیدند. در این میان آلمان و شوروی از این جنگ نیابتی به عنوان فرصتی برای آزمودن پیشرفته‌ترین سلاح و تاکتیک‌های جنگی‌شان بهره بردند. در نهایت ملی‌گرایان در سال ۱۹۳۹ در جنگ پیروز شدند و فرانکو که حال تبدیل به یک دیکتاتور شده بود در طول جنگ جهانی دوم رسماً موضع بی‌طرفی گرفته اگر چه عموماً حامی نیروهای محور بود. مهم‌ترین همکاری او با آلمان عبارت بود از ارسال داوطلبانی به جبههٔ شرقی.
رویدادهای پیش از جنگ > اشغال چین توسط ژاپن (۱۹۳۷)

مقاله‌های اصلی: جنگ دوم چین و ژاپن و ژاپن در جنگ جهانی دوم
در سال ۱۹۳۷ ژاپن به دنباله حادثه پل مارکو پولو، پکن را که پایتخت امپراتوری چین بود تصرف کرد و این خود به لشکرکشی ژاپن برای تصرف تمام چین منجر شد. شوروی فوراً با چین معاهدهٔ عدم تخاصم امضا کرد تا بتواند به چین تدارکات جنگی قرض بدهد. این معاهده یکی از دلایل مهم اتمام معاهدهٔ پیشین همکاری بین چین و آلمان در سال ۱۹۴۱ بود. نیروهای ژاپنی از سپتامبر تا نوامبر آن سال به تائی‌یوان حمله کردند، در نبرد شیکوئو با ارتش انقلابی ملی جنگیدند، و در نبرد پینشینگوان با حزب کمونیست چین درگیر شدند. جنرالیسیمو چیانگ کای‌شک سربازانش در ارتش انقلابی ملی را که در آلمان تعلیم دیده بودند به نبرد شانگهای گسیل داشت اما شانگهای پس از سه ماه مبارزه توسط ژاپن تصرف شد. نیروهای ژاپنی به پیشرفت خود ادامه دادند و در نبرد نانجینگ توانستند پایتخت آن زمان چین را تصرف کنند. بعد از سقوط نانجینگ ده‌ها هزار (و شاید صدها هزار) نفر از چینی‌های غیرنظامی و سربازان خلع سلاح شدهٔ چینی در کشتار نانجینگ توسط ژاپنی‌ها قتل‌عام شدند.
در مارس ۱۹۳۸ نیروهای ملی چینی اولین پیروزی بزرگ خود را در نبرد تایرژوانگ به دست آوردند اما در مهٔ آن سال شهر شوژو توسط ژاپنی‌های فتح شد. در ژوئن ۱۹۳۸ نیروهای چینی توانستند با ایجاد طغیان در رود زرد در پیشرفت ژاپنی‌ها وقفه ایجاد کنند و برای خود زمان بخرند تا آماده دفاع از ووهان شوند، اما این شهر نیز در اکتبر به دست ژاپنی‌ها افتاد. اما تمام این پیروزی‌های ژاپن منجر به سقوط مقاومت چینی‌ها، چنان‌که ژاپنی‌ها انتظار داشتند، نشد و بالعکس چین با انتقال دولتش به جزیرهٔ چونگ‌کینگ به مبارزه ادامه داد.
رویدادهای پیش از جنگ > مناقشات مرزی شوروی و ژاپن

مقالهٔ اصلی: درگیری‌های مرزی شوروی و ژاپن
در نیمهٔ دوم دههٔ ۱۹۳۰، بین نیروهای ژاپنی مستقر در مانچوکوئو و نیروهای شوروی و جمهوری خلق مغولستان درگیری‌های درگرفت. در این مقطع سیاست انتخابی ارتش امپراتوری ژاپن دکترین هوکوشین-رون بود که بر توسعهٔ نفوذ ژاپن به سمت شمال تأکید داشت. با این حال ادامهٔ این سیاست با شکست ژاپن در نبرد خالخین گل در ۱۹۳۹، همزمانی با جنگ دوم چین و ژاپن، و تلاش متحد ژاپن، آلمان نازی، برای امضاء پیمان بی‌طرفی با شوروی موفقیت چندانی نیافت. ژاپن و شوروی در آوریل ۱۹۴۱ پیمانی مبنی بر بی‌طرفی امضاء کردند و پس آن ژاپن به دکترین نانشین-رون رو آورد که سیاست انتخابی نیروی دریایی ژاپن بود و بر توسعهٔ نفوذ این کشور به سمت جنوب تأکید داشت. این سیاست در نهایت ژاپن را به رودررویی و جنگ با آمریکا و متحدان غربی‌اش سوق داد.
دوران جنگ > آغاز جنگ در اروپا (۱۹۳۹‎–۱۹۴۰)

روز ۱ سپتامبر سال ۱۹۳۹، آلمان پس از آماده‌سازی چندین عملیات پرچم دروغین همچون عملیات گلایویتس به‌عنوان پیش‌زمینه، تهاجم به لهستان را آغاز کرد. اغلب از نبرد وسترپلاته به‌عنوان نخستین نبرد جنگ یاد می‌شود. بریتانیا و فرانسه به آلمان ضرب‌الاجل دادند تا عملیات‌های نظامی خود را متوقف کند. روز ۳ سپتامبر، پس از نادیده‌گرفته‌شدن این ضرب‌الاجل، فرانسه، بریتانیا، استرالیا و نیوزیلند علیه آلمان اعلام جنگ کردند. آفریقای جنوبی در ۶ سپتامبر و کانادا نیز در ۱۰ سپتامبر به این ائتلاف پیوستند. این کشورها به جز یک درگیری مختصر در زارلاند، هیچ کمکی به لهستان ارائه نکردند. متفقین با هدف ضربه به اقتصاد و افزایش هزینه‌های جنگ برای آلمان، یک محاصرهٔ دریایی علیه این کشور ایجاد نمودند. آلمان با تهاجم او-بوت‌ها به کشتی‌های جنگی و تجاری متفقین به این محاصره پاسخ داد. این اقدام آلمان به نبرد اقیانوس اطلس انجامید.
نیروهای آلمانی ۸ سپتامبر به حومهٔ ورشو رسیدند. ضدحمله لهستان به سمت غرب برای چندین روز پیشروی نیروهای آلمانی را متوقف کرد؛ اما دوز زدن ضد حمله توسط ورماخت به محاصره نیروهای لهستانی منجر شد. بقایای نیروهای لهستانی با گذر از حلقه نیروهای دشمن وارد ورشوی در محاصره شدند. روز ۱۷ سپتامبر سال ۱۹۳۹ و پس از امضای آتش‌بس با ژاپن، تهاجم شوروی به لهستان نیز آغاز شد. دلیل ظاهری ارائه‌شده برای این حمله، محافظت از اقلیت‌های اوکراینی و بلاروسی هنگام فروپاشی لهستان اعلام گردید. روز ۲۷ سپتامبر، مدافعان ورشو تسلیم آلمانی‌ها شدند. آخرین نیروهای اصلی عملیاتی لهستان نیز روز ۶ اکتبر دست از مبارزه کشیدند. با وجود شکست نظامی، لهستان هیچگاه تسلیم نشد و اقدام به ایجاد دولت در تبعید و دولت زیرزمینی در سرزمین تسخیرشده‌اش کرد. بخش زیادی از نیروهای نظامی لهستان به رومانی و دیگر کشورهای حاشیه دریای بالتیک نقل مکان کردند. بسیاری از این نیروها در دیگر صحنه‌های جنگ به نبرد با نیروهای محور پرداختند.
بخش غربی لهستان به آلمان و بخش شرقی آن به شوروی ملحق شد. بخش از این سرزمین تحت حاکمیتی با عنوان "دولت عمومی" قرار گرفت. قسمت‌های کوچکی از خاک لهستان نیز به لیتوانی و اسلواکی رسید. روز ۶ اکتبر هیتلر یک پیشنهاد صلح برای بریتانیا و فرانسه فرستاد و گفت که آیندهٔ لهستان باید صرفاً توسط آلمان و شوروی تعیین شود. این پیشنهاد رد شد و هیتلر دستور حملهٔ فوری به فرانسه را صادر کرد. با وجود این، حمله به‌دلیل شرایط بد آب‌وهوایی به بهار سال ۱۹۴۰ موکول شد.
اتحاد جماهیر شوروی کشورهای حوزه دریای بالتیک شامل استونی، لتونی و لیتوانی، کشورهایی که تحت پیمان مولوتوف-ریبنتروپ در «قلمروی نفوذ» شوروی بودند، را مجبور به امضای پیمان‌های کمک دوطرفه کرد. استقرار نیروهای شوروی در این کشورها از شرایط این پیمان‌ها بود. مدتی بعد تعداد چشم‌گیری از نیروهای نظامی شوروی وارد این کشورها شدند. فنلاند از امضای چنین پیمانی امتناع ورزید و راضی به واگذار کردن بخشی از قلمروی خود به شوروی نشد. شوروی ماه نوامبر سال ۱۹۳۹ به فنلاند حمله برد که موجب آغاز جنگ زمستان گردید. این حمله منجر به اخراج شوروی از جامعه ملل شد. با وجود برتری عددی و تسلیحاتی شوروی، موفقیت نیروهای این کشور ناچیز بود و جنگ میان دو کشور ماه مارس سال ۱۹۴۰ با امضای پیمان‌نامه صلح مسکو و با حفظ استقلال فنلاند پایان یافت.
ماه ژوئن سال ۱۹۴۰، شوروی اجباراً استونی، لتونی و لیتوانی را به قلمروی خود افزود و بر سر مناطق بیسارابیا و بوکوفینای شمالی با رومانی به اختلاف خورد. در همین حال، روابط حسنه سیاسی و همکاری‌های اقتصادی شوروی و آلمان کم‌کم متوقف شد و هر دو کشور مقدمات جنگ را فراهم کردند.