stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
عارف قزوینی
زندگی‌نامه > تولد و سال‌های نوجوانی

ابوالقاسم عارف قزوینی در سال ۱۳۰۰ ه‍. ق (معادل ۱۲۵۹ ه‍. خ) در قزوین متولد شد. محل تولد وی محلهٔ «پنبه‌ریسه» در قزوین ذکر شده است. پدرش «ملا هادی وکیل» بود که در قزوین به وکالت اشتغال داشت. نام مادرش خانم‌ناز بود و عارف سومین پسر آن‌ها بود. نیاکان عارف از طایفهٔ مراغیان رودبار محمدزمان خان بودندو دو نسل قبل از عارف، زرتشتی بودند.
عارف صرف و نحو عربی و فارسی را در قزوین فراگرفت و خط شکسته و نستعلیق را بسیار خوب می‌نوشت. موسیقی را ظرف ۱۴ ماه نزد میرزا صادق خرازی آموخت. مدتی به اصرار پدر در پای منبر میرزا حسین واعظ، یکی از وعاظ قزوین، به نوحه‌خوانی پرداخت و عمامه می‌بست؛ ولی پس از مرگ پدر عمامه از سر برداشت و ترکِ روضه‌خوانی کرد.
عارف دو برادر بزرگتر داشت. به گفتهٔ خود عارف، پدر و مادرش مدام مشاجره داشتند و این باعث شده بود که وی و برادرانش زندگی سختی داشته باشند. عارف نسبت به پدرش دیدگاهی منفی داشت و وی را فردی خائن و کم‌خِرد می‌دانست. دلخوری و کینهٔ عارف با پدرش چنان بود که وقتی پدرش درگذشت، عارف تمام وصیت‌های پدرش را برعکس عمل کرد؛ برخلاف میل پدرش، پیکرش را برای دفن به کربلا نبُرد، و آن بخش از اراضی موروثی پدرش را که وصیت کرده بود صَرف روضه‌خوانی شود، تبدیل به باغ انگور کرد تا شراب‌گیری در آن‌ها انجام شود. با این حال، وی ذکر می‌کند که پدرش در این که عارف خوشنویسی و موسیقی یاد بگیرد، کوتاهی نکرده بود.
زندگی‌نامه > ازدواج

عارف در ۱۷ سالگی به دختری با نام «خانم‌بالا» علاقه پیدا کرد و پنهانی با او ازدواج کرد. تصنیف دیدم صنمی را عارف در وصف او سرود. پس از اینکه خانوادهٔ دختر مطلع شدند، فشارها بر عارف زیاد شد و او به ناچار به رشت رفت و پس از بازگشت با وجود عشق بسیار، آن دختر را طلاق داد و تا آخر عمر دیگر ازدواج نکرد.
زندگی‌نامه > زندگی در همدان

سفر عارف به همدان در سال ۱۳۰۶ ه‍.خ را برخی به عنوان یک «تبعید» توصیف کرده‌اند. از جمله، عبدالحسین سپنتا که در دو سفر مختلف در همدان از عارف دیدار کرده بود، هر دو بار عارف را «در تبعید» گزارش کرده است. و مشفق همدانی هم در خاطرات نیم‌قرن روزنامه‌نگاری از لفظ تبعید برای وصف حال عارف استفاده کرده است. با این حال، سعید پورعظیمی چنین استنباط می‌کند که این سفر به اجبار حکومت نبود و خواستهٔ خودِ عارف بود. محمود بدیع، فرزند بدیع‌الحکما، هم چنین نوشته که «عارف را کسی تبعید نکرد، بلکه خودِ عارف خودش را تبعید نمود» و گفته که عارف به درخواست پدرش در سال ۱۳۰۶ ه‍.خ به همدان رفت. عارف پیش از آن در سال ۱۳۰۱ ه‍.خ هم در خلال سفرش به کردستان به همدان رفته بود. در این سفر، عارف دره مرادبیگ را دیده بود و مجذوب آن شده بود و راجع به آن برای بدیع‌الحکما مطلبی نوشته بود. سفر بعدی وی به همدان نیز مستقیم نبود. عارف که در سفر سال ۱۳۰۱ ه‍.خ به مالاریا مبتلا شده بود و با طبابت بدیع‌الحکما شفا یافته بود، وقتی در ۱۴ یا ۱۵ خرداد ۱۳۰۵ ه‍.خ از تهران به بروجرد رفت، باز ناتندرست بود و از همین رو، در فروردین ۱۳۰۶ ه‍.خ دعوت بدیع‌الحکما برای سفر به همدان را پذیرفت.
در همدان، عارف زندگی سختی داشت چرا که سرمایه‌ای نداشت و منبع درآمدش که کنسرت‌ها باشد را هم از دست داده بود. اگر چه یکی از دوستان عارف توانست برایش از سوی دولت مقرری تعیین کند، اما این مقرری هم در طول زمان کاهش یافت و زندگی عارف در اواخر عمرش با مضیقه همراه بود. با این حال، در این دوره اشخاص مشهوری به دیدن عارف در همدان آمدند، از جمله رابیندرانات تاگور، دینشاه ایرانی، احمد کسروی، محمدعلی جمالزاده، وحید دستگردی و قمرالملوک وزیری.
زندگی‌نامه > اواخر عمر

عارف باقی‌ماندهٔ عمر را در خانه‌ای اجاره‌ای در یک قلعهٔ کوچک در دره مرادبیگ با یک خدمتکار با نام جیران خانم و دو سگش زندگی کرد؛ پس از آن هم به خانه‌ای در خیابان بین‌النهرین همدان زندگی کرد. عارف دربارهٔ روزهای تنهایی خود می‌گوید:
حالا که هنگام زوال آفتاب عمر است و پایان روزگار به غفلت گذراندهٔ زندگانی است؛ که تازه دانسته‌ام تنها دوستان من این دوتا سگ هستند که معنی وفا و محبت و دوستی را در آن‌ها دریافته‌ام.
در ۵ اردیبهشت ۱۳۰۵ ه‍.خ، یکی از سگ‌های عارف را مسموم کردند، و بعد شایع شد که وی نعش سگ را مخفیانه در امامزاده دهکرد دفن کرده است. این باعث شد که مردم برآشوبند و قصد کشتن او را بکنند. یکی از دوستان عارف به مدت دو ماه او را در قلعه‌ای پناه داد و بالاخره عارف مجبور شد با حالت ضعف و بیماری از بروجرد به اراک بگریزد.
در سال ۱۳۰۸ ه‍.خ، عارف بابِ مکاتبه را با زرتشتیان هند (پارسیان هند) باز کرد. زرتشتیان هند یک نفر را به همدان فرستادند تا از عارف تقاضا کنند که به هند برود و در آنجا با رفاه زندگی کند. آن‌ها هزینه‌های زندگی عارف را نیز متقبل شدند، اما وی این دعوت را نپذیرفت. عارف به گفتهٔ خودش در اثر مصرف زیاد الکل هم دچار بیماری بود. در این دوره او از هیچ‌کسی کمک قبول نمی‌کرد و حتی ارث پدری را به برادرانش بخشیده بود. در سال ۱۳۱۰ ه‍.خ هم که قمرالملوک وزیری در همدان کنسرت داشت، نیرالدوله هدایایی شامل یک گلدان نقره به قمر داد و قمر هم عارف را به روی صحنه فراخواند و همهٔ هدایا را به او بخشید، اما عارف هدایا را به دانش‌آموزان نیازمند همدانی بخشید و گلدان را نیز به آرامگاه بوعلی‌سینا اهدا کرد.
زندگی‌نامه > بیماری و مرگ

عارف که بیماری قلبی داشت، تا پایان عمر در همدان ماند. وی در اثر استفاده از تریاک، به برونشیت هم دچار بود و در پایان عمر، به سرطان ریه نیز دچار شد که به حلق او نیز سرایت کرد. شدت بیماری ریهٔ عارف به حدی بود که دیگر توانایی آواز خواندن نداشت. عارف در حوالی ساعت دوازده نیم شبِ ۳۰ دی‌ماه ۱۳۱۲ ه‍.خ (یا شاید در ساعت آغازین بامداد یکشنبه ۱ بهمن) درگذشت. پیکر او در آرامگاه بوعلی‌سینا به خاک سپرده شد. از آنجا که عارف سگ داشت و باده‌گساری می‌کرد، روایاتی از دفن جنازهٔ سگ به همراه او در قبرش نقل شده است. آنچه مستند است آن است که ابتدا کسی حاضر نشد برای او نماز میت بخواند ولی در نهایت سید نصرالله بنی‌صدر نماز میت بر او خواند. دفن او در آرامگاه بوعلی‌سینا هم مخالفانی داشت و ابتدا قرار بود موقت باشد. بعداً در سال ۱۳۳۰ ه‍.خ که هوشنگ سیحون طرح بازسازی آرامگاه بوعلی‌سینا را پیش می‌برد، استخوان‌های عارف نیز پیدا شد و مزار وی را به مقابل در ورودی مقبرهٔ بوعلی منتقل کردند.
سبک و تأثیرات

عارف در میان شاعران معاصرش، رتبهٔ درجه اولی ندارد و حتی بین منتقدان سیاسی هم جایگاه برتری ندارد، اما در این که او به عنوان یک شاعر معترض انقلابی، صاحب سبک بود اتفاق نظر وجود دارد. در این بخش، سبک هنری وی شرح داده شده و به تأثیرات هنری و اجتماعی وی اشاره شده است.
سبک و تأثیرات > سبک خوانندگی

هیچ نسخهٔ ضبط‌شده‌ای از صدای عارف وجود ندارد؛ بنابراین، تمام آنچه راجع به صدا و خوانندگی عارف می‌دانیم بر اساس نوشته‌های معاصران اوست. علینقی وزیری گفته که صدای عارف «گرم و پر از احساس بود» و عارف را خواننده‌ای پرشور توصیف کرده است. محمدعلی جمالزاده در یکی از خاطراتش به خوانندگی عارف اشاره کرده و گفته است که وی صدای بلندی داشت که وقتی اوج می‌گرفت «شیشه‌های پنجره اتاق می‌لرزید». جواد بدیع‌زاده هم صدای عارف را «مایه‌دار و گرم و لطیف» توصیف کرده است. عارف معتقد بود که تصنیف‌ها باید به سادگی با آواز خوانده شوند و با تحریر مخالف بود، چنان‌که عبدالله دوامی در یک خاطره تعریف می‌کند که وقتی او تصنیفی از عارف را با تحریر خواند، عارف به وی عتاب کرد.
سبک و تأثیرات > تأثیرات

در زمان خود عارف، تصنیف‌های عارف و دیگر تصنیف‌های انقلابی همچنین به وفور در انجمن‌های انقلابیون و به خصوص در تئاتر گراند هتل در لاله‌زار اجرا می‌شدند. پس از عارف، کمترین شاعری به آهنگسازی تصنیف‌های خودش می‌پرداخت، اما از محمدعلی امیرجاهد به عنوان یک نمونهٔ استثنا که مانند عارف تصنیف‌سازی می‌کرد، یاد می‌شود. عارف بر بسیاری از هنرمندان هم‌عصر و متأخر خویش نیز اثرگذار بود، از جمله محمدتقی بهار که گفته «کسی که مرا به سرود اشعار میهنی و انقلابی تشویق کرد، عارف بود».
عارف در زمانی که رضاخان (سردار سپه) به دنبال جایگزینی سلطنت قاجار با یک حکومت جمهوری بود، کنسرتی به اسم «کنسرت جمهوری» اجرا کرد که تأثیرات اجتماعی مهمی داشت، چنان‌که عین‌السلطنه در خاطراتش نوشته بود «اگر با تحریکات انگلیس و قشون سردار سپه ایران جمهوری نشود، محققاً با تصنیف عارف خواهد شد». بخشی از تأثیرات عارف ناشی از آن بود که او در دوره‌ای تصنیف می‌ساخت که آثارش به سرعت از طریق روزنامه منتشر می‌شدند و با اجرای کنسرت هم می‌توانست شمار بیشتری از مخاطبان را برای آثارش به دست آورد؛ این رسانه‌ها برای اولین بار در ایران فاصلهٔ بین هنرمند و مخاطبش را بسیار کم کرده بودند. اگر چه موسیقی‌دانان دیگری، از جمله درویش‌خان هم در این دوره کنسرت‌های بسیار می‌دادند، اما هیچ‌کدام دامنهٔ نفوذ عارف را نداشتند. یحیی ریحان می‌نویسد که «عارف تنها شاعری بود که هر وقت از کوچه و بازار عبور می‌کرد، مردم برای او دست می‌زدند و او را تجلیل می‌نمودند». رسام ارژنگی و احمد کسروی نیز هر دو نوشته‌اند که سرعت انتشار ترانه‌های عارف بی‌سابقه بود و قشرهای مختلف مردم، آن‌ها را حفظ بودند و می‌خواندند. سعید نفیسی هم گفته که «هیچ سخنی مانند سخن او به این زودی در دل‌ها راه نیافته و این همه بر سر زبان‌ها نگشته است.» ادوارد براون، مشرق‌شناس بریتانیایی هم در مورد عارف نوشته که او مورد توجه و تحسین بسیار از سوی مردم بود.
عارف روی نسل بعدی موسیقی‌دانان ایران هم تأثیر داشت. وی نخستین استاد آواز رضاقلی‌میرزا ظلی بود. ظلی در دورهٔ نوجوانی و در گیلان با عارف آشنا شد. عبدالله طالع همدانی نیز در دوره‌ای که عارف در همدان می‌زیست، از تأثیر عارف بهره برد. وی در همان دوره شروع به تصنیف‌سازی کرد و اولین تصنیفش مورد توجه عارف قرار گرفت. طالع همدانی و محمدعلی امیرجاهد از معدود تصنیف‌سازان پس از عارف هستند که همچون او، هم شعر و هم آهنگ تصنیف‌ها را خودشان می‌ساختند. یک نمود دیگر از تأثیر عارف روی نسل‌های بعدی موسیقی‌دانان نیز شکل‌گیری گروهی به نام او (گروه عارف) توسط پرویز مشکاتیان در سال ۱۳۵۶ ه‍.خ است. این گروه برخی از آهنگ‌های عارف از جمله تصنیف «از خون جوانان وطن» را نیز اجرا و منتشر کرد، و با انتشار این تصنیف‌های انقلابی در حول و حوش انقلاب ۱۳۵۷ ایران به نقش سیاسی این تصنیف‌ها تداوم بخشید.
در آثار هنرمندان

بسیاری از هنرمندان معاصر عارف و پس از آن، تصنیف‌های عارف را بازخوانی کرده‌اند. در زمان فعالیت عارف، وقتی که خود از ضبط تصنیف‌هایش سر باز زد، خوانندگان دیگری به نام‌های افتخار خانم، امجد خانم، زری خانم و حاجی محمدخان تصنیف‌های وی را بازخوانی کردند تا روی صفحهٔ گرامافون ضبط شود. در دورهٔ بعدی نیز که ضبط آثار موسیقی ایرانی در تفلیس انجام شد، عبدالله دوامی دو تصنیف «هنگام می» و «از کفم رها» را خواند و ضبط کرد. در سال‌های پایانی عمر عارف که او دیگر کنسرت برگزار نمی‌کرد، قمرالملوک وزیری تصانیف عارف را بارها اجرا کرد و در زنده نگه‌داشتن آن‌ها نقش داشت. همچنین وزیری چند تصنیف دیگر عارف از جمله «گریه کن» را برای ضبط روی صفحه بازخوانی کرد. در برنامهٔ گل‌های جاویدان نیز تصانیف عارف بارها اجرا شدند، از جمله توسط غلامحسین بنان. تصنیف‌های مشهورتر عارف مثل از خون جوانان وطن لاله دمیده بارها توسط خوانندگان مختلف بازخوانی شده‌اند.
در مجموعهٔ تلویزیونی شهریار (۱۳۸۶) که دربارهٔ سید محمدحسین شهریار است و به کارگردانی کمال تبریزی ساخته شد، عارف قزوینی نیز در داستان حضور دارد و احمد آقالو نقش وی را اجرا کرده است.
در فیلم نرگس مست (۱۳۹۸) که سید جلال‌الدین دری نویسنده و کارگردانش بود، عارف قزوینی یکی از نقش‌های اصلی داستان است و مهدی پاکدل نقش وی را اجرا کرده است. این فیلم به زندگی چهار شاعر و تصنیف‌ساز ایرانی (موسیو خاچیک، افتخارالسلطنه، عارف قزوینی، و علی اکبر شیدا) می‌پردازد.
آثار و کنسرت‌ها

مقالهٔ اصلی: فهرست آثار عارف قزوینی
از عارف ده‌ها تصنیف و شعر باقی مانده است که بسیاری از آن‌ها از رویدادهای دورهٔ زندگی عارف الهام گرفته‌اند. از عارف چند نامه نیز برجای مانده است، از جمله نامه‌هایی که برای صادق رضازاده شفق و دیگر دوستانش نوشته است. در این بخش، برخی از این اشعار معرفی شده‌اند و زمینهٔ سرایش آن‌ها ذکر شده است، و چند بیت از هر شعر نیز نقل شده است.
اگرچه با رواج گرامافون به ایران، نمایندگان شرکت پولیفون به عارف پیشنهاد کرده بودند که به آلمان برود و در ازای ضبط صفحه به وی مبلغی پرداخته شود، اما عارف این پیشنهاد را نپذیرفت چرا که گرفتن پول را کاری حقیر و در حد مطربی می‌دانست. (عارف بعداً از این تصمیم خود پشیمان شد) در نتیجه، نسخهٔ ضبط‌شده از تصنیف‌های عارف با صدای خودش موجود نیست. اما از نوشته‌های روح‌الله خالقی در کتاب سرگذشت موسیقی ایران می‌دانیم که از بیش از ۲۰ تصنیفی که عارف ساخته، یازده مورد در آواز دشتی یا افشاری بوده‌اند. عارف با نت‌نویسی آشنا نبود و آنچه از تصانیفش که به نت موجود است حاصل تلاش عبدالله دوامی و ابراهیم منصوری است. در بسیاری از اجراهای تصنیف‌هایش، عارف را شکرالله قهرمانی با نواختن تار همراهی می‌کرد.
منبع‌شناسی

چندین منبع به زندگی و آثار عارف پرداخته‌اند که برخی از مهم‌ترینشان در این بخش ذکر شده‌اند.
عبدالرحمن سیف‌آزاد، روزنامه‌نگار ایرانی، از دوستان نزدیک عارف بود. خودش مدعی بود که عارف قزوینی که «سگش را از همه بیشتر دوست می‌داشت» به سیف‌آزاد گفته بوده که او را از سگش هم بیشتر دوست می‌داشته. سیف‌آزاد در سال ۱۳۰۳ ه‍.خ کتاب دیوان عارف را در برلین منتشر کرد؛ این کتاب حاوی اشعاری بود که صادق رضازاده شفق (معروف به «شفق») گردآوری کرده بود و افزون بر آن، شصت و چهار صفحه تصنیف‌های عارف را نیز شامل می‌شد. این کتاب شامل یک خود زندگینامه از عارف نیز هست. عارف این خود زندگینامه را در تاریخ ۲۹ رمضان ۱۳۴۱ ه‍.ق (حدوداً ۱۰ سال پیش از مرگش) به پایان برده است. آن خودزندگینامه در ابتدا به صورت تصاویر دست خط خود عارف منتشر می‌شد که برخی قسمت‌هایش ناخوانا بود. بعداً محمدعلی سپانلو و مهدی اخوت از یکسو، و مهدی نورمحمدی از سویی دیگر اقدام به چاپ نسخه‌هایی از دیوان عارف کردند که در آن متن خودزندگینامهٔ عارف به صورت تایپ‌شده آمده بود، اما در این بین برخی از بخش‌های آن خودزندگینامه هم دستکاری شده بود.
سیدهادی حائری در سال ۱۳۲۱ ه‍.خ اثری به عنوان جلد دوم دیوان عارف منتشر کرد و سپس کتابی به نام کلیات عارف نیز تدوین و منتشر کرد. حائری مدعی است که کلیات عارف را بعداً به سیف‌آزاد داده تا منتشر کند و بابتش حق‌التألیفی به حائری داده شود، اما سیف‌آزاد در آن اثر دست برده، موضوعات متفرقه‌ای به آن افزوده، ترتیب و طبقه‌بندی اشعار عارف را در هم ریخته، و نهایتاً اثر را بدون ذکر نام حائری منتشر کرده و به حائری هم حق تألیف نداده است. حائری بعداً در سال ۱۳۶۴ ه‍.خ کتاب به اسم عارف قزوینی، شاعر ملی منتشر کرد که در آن شرحی از زندگی عارف ارائه کرد و خودزندگینامه عارف را نیز در آن گنجاند. اما مهدی به‌خیال به اشعاری که حائری گردآوری و منتشر کرده نقدهایی وارد کرده است و معتقد است که حائری در متن شعرهای عارف دست برده است.
نت‌نویسی تصنیف‌های عارف اولین بار در مجموعه‌ای به نام ردیف آوازی و تصنیف‌های قدیمی به همت فرامرز پایور انجام شد که توسط مؤسسه فرهنگی-هنری ماهور در سال ۱۳۷۵ ه‍.خ منتشر شد. در سال ۱۳۸۳ هم ارشد تهماسبی مجموعه‌ای نسبتاً کامل از تصنیف‌های عارف را همراه با نت‌نویسی منتشر کرد. سعید پورعظیمی پژوهشگر ادبیات فارسی، تحقیقات دکترایش در دانشگاه خوارزمی را که زیر نظر تقی پورنامداریان و مسعود جعفری جزی انجام داده بود، در سال ۱۳۹۷ ه‍.خ در قالب پایان‌نامه‌ای با عنوان تصحیح دیوان عارف قزوینی و تحقیق در احوال وی منتشر کرد. این پایان‌نامه برندهٔ جایزه فتح‌الله مجتبایی شد. وی این اثر را بعداً در قالب یک کتاب نیز منتشر کرد. پورعظیمی چند مقاله هم دربارهٔ عارف و آثارش منتشر کرده است.
یادداشت

↑  کنستانتین چایکین، خاورشناس اهل روسیه، سال تولد عارف را ۱۲۹۵ ه‍.ق و محمد هزار، دوست عارف و نویسندهٔ کتاب عارفنامه هزار، سال تولد عارف را حدود ۱۲۹۷ ه‍.ق می‌دانند. اما روی جلد دیوان عارف چاپ برلین که در زمان حیاتش منتشر شده، سال تولد وی همان ۱۳۰۰ ه‍.ق ذکر شده است.
↑  عارف بعدها که به تهران رفت نیز مدتی نزد آقا حسینقلی در موسیقی و نوازندگی گرفت.
↑  اولین سفر سپنتا در سال ۱۳۰۸ ه‍.خ به همراه بهرام گور آنکلساریا بود و سفر دوم در سال ۱۳۱۱ ه‍.خ به همراه رابیندرانات تاگور و دینشاه ایرانی.
↑  جیران خدمتکار کلنل پسیان بود که کلنل او را به عارف سپرد. جیران آذری بود و نام پدرش نورالله و نام مادرش فرنگیس و زادهٔ روستای «دَلَمه» از نواحی آذربایجان بود. وی سال‌ها کلفَت عارف بود و بعداً عارف او را صیغهٔ خود کرد. جیران خانم فارسی نمی‌دانست.
↑  دستهٔ سوم آثار عارف، هزلیات هستند. عمدهٔ هزلیات عارف در قالب مثنوی سروده شده‌اند.
↑  افتخار خانم، زری خانم و امجد خانم، خوانندگانی در دورهٔ مظفرالدین‌شاه بودند که در اولین دوره‌ای که موسیقی ایرانی روی صفحهٔ گرامافون ضبط می‌شد، شرکت کردند و در کنار خوانندگان مشهورتری همچون عبدالله دوامی و حسین طاهرزاده به پیشگامان ضبط صوت روی صفحهٔ گرامافون تبدیل شدند. پس از آن‌ها، خوانندگان دیگری همچون قمرالملوک وزیری، رضاقلی‌میرزا ظلی، ایران‌الدوله هلن، ادیب خوانساری و بسیاری دیگر، در دورهٔ دوم ضبط صفحه‌های گرامافون شرکت کردند.
↑  مصرع اول این تصنیف به صورت «مگو چه‌سان نکنم گریه، گریه کار من است» نیز ذکر شده‌آست.
خانه عارف قزوینی در محلهٔ حمدالله مستوفی قزوین
از راست نفر دوم: حسن اقبالی، عبدالحسین سپنتا، دینشاه ایرانی و عارف قزوینی، بدیع‌الحکما، جلال‌الدین کیهان (جنرال کنسول ایران در بمبئی)، مریم بدیع (دختر بدیع‌الحکما)، ناشناس، مُنور بدیع (همسر بدیع‌الحکما).
تصویر در خانهٔ بدیع‌الحکما در خیابان بین‌النهرین همدان، ۱۳۱۱ ه‍. خ
عارف قزوینی در دره مرادبیگ همدان
ابوالقاسم عارف قزوینی در روزهای پایانی عمر. همدان، ۱۳۰۸ ه‍.خ
آرامگاه عارف
عکسی از عارف قزوینی
دیوان عارف، نسخهٔ چاپ تهران در سال ۱۳۲۷ ه‍. خ
نمونه‌ای از خودزندگینامهٔ دست‌نویس عارف که در دیوان عارف منتشر شد.
کالج زبان انگلستان

کالج‌های زبان موسساتی هستند که دوره‌های آموزش زبان‌های خارجی را برگزار می‌کنند. کالج‌های زبان در انگلستان، دوره‌های آموزش زبان انگلیسی را از سطح مبتدی تا پیشرفته برای کلیه زبان آموزان از کلیه کشورها ارائه می‌کنند. متقاضیان این کالج‌ها از بسیاری کشورها می‌توانند برای آموختن زبان، به کشور انگلستان سفر کنند و در این کلاس‌ها شرکت کنند. محیط آموزشی در این کلاس‌ها بین‌المللی است بدین معتی که دانش آموزانی با ملیت‌های متفاوت و زبان‌های مختلف در کلاس‌ها شرکت‌می‌کنند.
این کالج‌ها، علاوه بر دوره‌های زبان عادی، دوره‌های تخصصی نیز برگزار می‌کنند. دوره‌های تخصصی برای مدیران، متخصصان، پرستاران، وکلا و سایر حرفه‌ها از جمله این دوره‌ها است. کلاس‌های آمادگی برای آزمون‌های بین‌المللی نیز، از جمله سرویس‌هایی است که این موسسات به مشتریان خود پیشنهاد می‌کنند.
برای بسیاری، شرکت در این کلاس‌ها علاوه بر زبان آموزی، فرصتی برای تفریح در یک کشور تازه، آشنایی با سایر فرهنگ‌ها، گذراندن تعطیلات تابستان و آشنایی با دانشگاه‌ها و فرصت‌های کاری است. ضمن آنکه شرکت کنندگان در این دوره‌ها، فرصت این را خواهند داشت تا انگلیسی را در محیط بیاموزند و به شکل عملی آن را در جامعه انگلستان تمرین و تجربه‌کنند.
خدمات و سرویس‌ها

با این که سرویس اصلی این موسسات آموزش زبان است، ولی برگزاری تورهای تفریحی، مسابقات ورزشی، فعالیت‌های اجتماعی از جمله تماشای فیلم، حضور در ورزشگاه‌ها و سایر خدمات تفریحاتی از خدمات جانبی این کالج‌ها است. خدمات سکونتی از جمله ارائه خوابگاه، تهیه صبحانه و سایر وعده‌های روزانه، سرویس رفت و برگشت، و تهیه خوابگاه‌های شبانه‌روزی برای افراد زیر ۱۸ سال نیز از جمله این خدمات است.
استفاده از سرویس‌های اصلی و جانبی در این کالج‌ها انتخابی بوده و هزینه آنها در موارد مختلف متغیر بوده و بعضاً رایگان است.
اسامی و قیمت‌ها

کالج‌های زبان در انگلستان بسیار متنوع می‌باشند. کالج‌هایی از کیفیت بالاتری برخوردار اند که مورد تأیید موسسات بریتیش کانسیل(British Council)www.britishcouncil.org و انگلیش یو کی (English UK www.englishuk.com) قرار گرفته باشند. برخی از کالج‌های زبان در انگلستان عبارتند از:
Rose of York Language School (RoY)
Language Studies International (LSI)
London School of English (LSE)
Berlitz School of English
Wimbledon Language Academy
A2Z College of Manchester
بالغ بر ده‌ها کالج زبان در انگلستان وجود دارند که تقریباً در تمامی شهرهای آن پراکنده‌اند. موسسات ارزیابی این کالج‌ها به صورت دوره‌ای صلاحیت و کیفیت خدمات آنها را مورد ارزیابی قرار می‌دهند.
قیمت کالج‌ها بسیار متنوع است. برای مثال در ژوئیه ۲۰۱۰، قیمت دوره یک ساله زبان از ۲۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰ پوند متغیر است. قیمت گذاری در این کالج‌ها بر چند مبنا انجام می‌شود:
کیفیت خدمات و سرویس‌ها
نام مؤسسه و میزان شناخته شده بودن آن
اعتبار آن نزد موسسات بریتیش کانسیل و انگلیش یو کی.
اعتبار آن نزد بوردر ایجنسی (Border Agency)
نوع دوره‌های ارائه شده (دوره‌های تخصصی و امتحانات بین‌المللی از قیمت‌های بالاتری برخوردارند)
کیفیت امکانات جانبی
محل واقع شده در شهر (جنوب لندن عموماً به شکل معنا داری از شمال آن گران‌تر است)
هدف گذاری قیمتی خود کالج
مدت زمان دوره.
ممنوعیت فعالیت مووسسات بریتیش کانسیل در ایران

وزارت اطلاعات در اطلاعیه‌ای که ۱۴ آبان منشتر شده اعلام کرد: هرگونه همکاری با شورای فرهنگی انگلیس ممنوع بوده و پیگرد قضایی خواهد داشت.
چگونگی انتخاب دانشجو

در مقایسه با دانشگاه‌ها، کالج‌ها شرایط ساده‌تری برای ارائه پذیرش دارند. داشتن سطح زبان مناسب برای شروع دوره مهم‌ترین ملاک برای ارائه پذیرش می‌باشد. بررسی سطح زبان متقاضیان به چند شکل انجام‌می‌شود:
ارائه نتیجه امتحانات بین‌المللی مانند IELTS, TOEFL
شرکت در آزمون ورودی کالج‌ها که توسط نمایندگان آنها در کشورهای مختلف برگزار می‌شود
شرکت در آزمون‌های آنلاین کالج‌ها که توسط نمایندگان آنها در کشور مبدأ برگزارمی‌شود.
مدارک نشان دهنده پشتوانه مالی مناسب نیز از جمله مستنداتی است که پس از ارائه پذیرش می‌بایست ارائه شود. اغلب این موسسات، و سفارت انگلستان ترجیح می‌دهند تنظیم این مستندات، برای اخذ پذیرش و ویزای دانشجویی از طریق نمایندگی‌های رسمی این کالج‌ها انجام‌شود.
مقایسه نرم‌افزارهای ضدبدافزار

این فهرست شامل نرم‌افزارهای ضدویروس معروف به همراه جدول مقایسه‌ای آنها می‌باشد.
القوالیش

Village در 23x15px|border |alt=|link= لیبی
| Al-Qawalish القوالیشEl Guwaleesh | Al-Qawalish القوالیشEl Guwaleesh |
| --- | --- |
Village: Village
Al-QawalishLocation in Libya: Al-QawalishLocation in Libya
مختصات: ۳۱°۵۹′۵۹″ شمالی ۱۲°۳۷′۴۸″ شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۹۹۹۷۲°شمالی ۱۲٫۶۳۰۰۰°شرقی﻿ / 31.99972; 12.63000: مختصات: ۳۱°۵۹′۵۹″ شمالی ۱۲°۳۷′۴۸″ شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۹۹۹۷۲°شمالی ۱۲٫۶۳۰۰۰°شرقی﻿ / 31.99972; 12.63000
منطقه: تریپولیتانیا
استان‌های لیبی: استان جبل غربی
منطقهٔ زمانی: UTC +2
القوالیش یک منطقهٔ مسکونی در لیبی است که در استان جبل غربی واقع شده‌است.
چیناری، ارمنستان

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ارمنستان
| چیناری Չինարի | چیناری Չինարի |
| --- | --- |
چیناریموقعیت روی نقشه ارمنستانچیناریموقعیت روی نقشه استان تاووش: چیناریموقعیت روی نقشه ارمنستانچیناریموقعیت روی نقشه استان تاووش
مختصات: ۴۰°۵۰′۵۹″ شمالی ۴۵°۳۴′۱۹″ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۸۴۹۷۲°شمالی ۴۵٫۵۷۱۹۴°شرقی﻿ / 40.84972; 45.57194: مختصات: ۴۰°۵۰′۵۹″ شمالی ۴۵°۳۴′۱۹″ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۸۴۹۷۲°شمالی ۴۵٫۵۷۱۹۴°شرقی﻿ / 40.84972; 45.57194
استان: تاووش
جمعیت (2008): جمعیت (2008)
 • کل: ۱٬۲۵۶
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (AMT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵ (AMST)
کد منطقه: ؟؟؟ (۳۷۴)
چیناری (به ارمنی: Չինարի) یک روستا در ارمنستان است که در استان تاووش واقع شده‌است.  در  کیلومتری شمال ایجوان، مرکز استان تاووش واقع شده است.
خصوصیات

چیناری  ۱٬۲۵۶ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع  متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
کامیلا سودی

| کامیلا سودی | کامیلا سودی |
| --- | --- |
سودی در ۲۰۱۸: سودی در ۲۰۱۸
نام هنگام تولد: Camila Ía González Sodi
زادهٔ: ۱۴ مهٔ ۱۹۸۶ ‏(۳۸ سال) مکزیکوسیتی، مکزیک
پیشه(ها): خواننده، بازیگر، مدل
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۲–اکنون
قد: ۱۶۰ سانتیمتر (۵ فوت ۳ اینچ)
همسر: دیه‌گو لونا (ا. ۲۰۰۸–۲۰۱۳)
فرزندان: ۲
خویشاوندان: نایان گونزالس نورویند (خواهر ناتنی) تسا ایا (خواهر ناتنی) تالیا (عمه) لورا زاپاتا (عمه ناتنی)
خانواده: سودی
پیشه موسیقی: پیشه موسیقی
ژانر:  لاتین راک  ایندی پاپ 
ساز(ها): آواز
 :  
کامیلا یاا گونزالس سودی (تلفظ اسپانیایی: [kaˈmila ˈia ɣonˈsales ˈsoði] ; متولد ۱۴ مه ۱۹۸۶) خواننده، بازیگر و مدل مکزیکی است. او خواهرزاده خواننده و بازیگر آمریکایی تالیا و یکی از اعضای خانواده سودی است. کامیلا ایا گونزالس سودی در مکزیکو سیتی، مکزیک، از ارنستینا سودی میراندا و فرناندو گونزالس پارا به دنیا آمد. او از طریق پدرش دو خواهر ناتنی کوچکتر با نامهای نایان گونزالس نورویند و تسا ایا دارد که هر دو بازیگر هستند.
سودی از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۳ با دیگو لونا ازدواج کرد. آنها دو فرزند دارند: جرونیمو (متولد ۹ اوت ۲۰۰۸) و فیونا (متولد ۱ ژوئیه ۲۰۱۰) که به نام مادر لونا نامگذاری شده‌است.
فیلم‌شناسی > نقش‌های سینمایی

| سال | عنوان | نقش‌ها | یادداشت |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۰۷ | ال بوفالو د لا نوچه | ربکا |  |
| ۲۰۰۷ | نیناس مال | پیا |  |
| ۲۰۰۷ | کمبود | الیزا |  |
| ۲۰۰۸ | Arráncame la vida | لیلیا آسنسیو |  |
| ۲۰۱۴ | ال دسپرتار | زن | فیلم کوتاه |
| ۲۰۱۴ | Amor de mis amores | آندریا |  |
| ۲۰۱۵ | El placer es mio | کامیلا |  |
| ۲۰۱۶ | رفقا | امیلیا |  |
| ۲۰۱۷ | چگونه با کیسه دوشی خود جدا شویم | ناتالیا |  |
| ۲۰۱۷ | El ángel en el reloj | مارتینا |  |
| ۲۰۱۷ | Camino a Marte | ویولتا |  |
| ۲۰۱۸ | اینجا می‌آید Grump | پرنسس سحر | نقش صدا |
| ۲۰۲۰ | جن‌گیری کارمن فاریاس | کارمن |  |
فیلم‌شناسی > نقش‌های تلویزیونی

| سال | عنوان | نقش‌ها | یادداشت |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۰۴–۲۰۰۵ | Inocente de ti | فلور د ماریا "فلورسیتاً گونزالس | نقش اصلی؛ ۱۳۰ قسمت |
| ۲۰۱۵ | سنیوریتا پولورا | والنتینا کاردناس | نقش اصلی؛ ۷۰ قسمت |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۶ | que no me dejas | پائولینا مورات / والنتینا اولمدو | نقش اصلی؛ ۱۴۰ قسمت |
| ۲۰۱۶ | ساخت هالیوود | خودش | اپیزود: "الویس و نیکسون / مددلر / کامپادرها" |
| ۲۰۱۶ | بدون تاریخ | سابق | قسمت: "Ex" |
| ۲۰۱۸–۲۰۲۱ | لوئیس میگل: سریال | اریکا | بازیگران اصلی (فصل ۱–۲)؛ ۱۲ قسمت |
| ۲۰۱۸ | منطقه وحشی | ژیزل | نقش اصلی (فصل ۱)؛ ۱۰ قسمت |
| ۲۰۱۸–۲۰۲۱ | Falsa identidad | ایزابل فرناندز / کامیلا دو گوارا / لیزا دان | نقش اصلی (فصل ۱–۲)؛ ۱۰۹ قسمت |
| ۲۰۲۰ | روبی | روبی پرز اوچوا | نقش اصلی؛ ۲۶ قسمت |
آلبوم

الا و ال موئرتو (۲۰۱۳)