stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
امتیاز سونبورن برگر
نمونه

جدول مسابقات قهرمانی ۱۹۷۵ شطرنج جهان:
| جایگاه | نام | امتیازات مسابقات رو در رو> 1 | امتیازات مسابقات رو در رو> 2 | امتیازات مسابقات رو در رو> 3 | امتیازات مسابقات رو در رو> 4 | امتیازات مسابقات رو در رو> 5 | امتیازات مسابقات رو در رو> 6 | امتیازات مسابقات رو در رو> 7 | امتیازات مسابقات رو در رو> 8 | امتیازات مسابقات رو در رو> 9 | امتیازات مسابقات رو در رو> 10 | امتیازات مسابقات رو در رو> 11 | امتیازات مسابقات رو در رو> 12 | امتیازات مسابقات رو در رو> 13 | امتیازات مسابقات رو در رو> 14 | امتیازات مسابقات رو در رو> 15 | امتیاز | امتیاز سونبورن |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | Sloth | - | ½ | ½ | ۱ | ½ | ½ | ۱ | ۱ | ½ | ۱ | ½ | ۱ | ۱ | ۱ | ۱ | ۱۱ | ۶۹٫۵ |
| ۲ | Zagorovsky | ½ | - | ۰ | ½ | ۱ | ½ | ۱ | ۱ | ۱ | ½ | ۱ | ۱ | ۱ | ۱ | ۱ | ۱۱ | ۶۶٫۷۵ |
| ۳ | Kosenkov | ½ | ۱ | - | ½ | ½ | ½ | ½ | ½ | ۱ | ۱ | ½ | ۱ | ۱ | ۱ | ۱ | ۱۰½ | ۶۷٫۵ |
| ۴ | Khasin | ۰ | ½ | ½ | - | ½ | ۱ | ½ | ۰ | ۱ | ۱ | ½ | ۱ | ½ | ۱ | ½ | ۸½ | ۵۴٫۷۵ |
| ۵ | Kletsel | ½ | ۰ | ½ | ½ | - | ½ | ½ | ½ | ½ | ۰ | ۱ | ۱ | ½ | ۱ | ۱ | ۸ | ۴۷٫۷۵ |
| ۶ | De Carbonnel | ½ | ½ | ½ | ۰ | ½ | - | ½ | ½ | ۰ | ۱ | ½ | ½ | ۰ | ۱ | ۱ | ۷ | ۴۵٫۲۵ |
| ۷ | Arnlind | ۰ | ۰ | ½ | ½ | ½ | ½ | - | ½ | ۱ | ۰ | ½ | ½ | ۱ | ۱ | ½ | ۷ | ۴۲٫۵ |
| ۸ | Dunhaupt | ۰ | ۰ | ½ | ۱ | ½ | ½ | ½ | - | ۰ | ½ | ۱ | ۰ | ۱ | ½ | ۱ | ۷ | ۴۱٫۵ |
| ۹ | Maedler | ½ | ۰ | ۰ | ۰ | ½ | ۱ | ۰ | ۱ | - | ۱ | ½ | ½ | ½ | ½ | ۱ | ۷ | ۴۱٫۵ |
| ۱۰ | Estrin | ۰ | ½ | ۰ | ۰ | ۱ | ۰ | ۱ | ½ | ۰ | - | ۱ | ۱ | ۱ | ۰ | ۱ | ۷ | ۴۰٫۵ |
| ۱۱ | Walther | ½ | ۰ | ½ | ½ | ۰ | ½ | ½ | ۰ | ½ | ۰ | - | ۰ | ۱ | ½ | ۱ | ۵½ | ۳۳٫۲۵ |
| ۱۲ | Boey | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ½ | ½ | ۱ | ½ | ۰ | ۱ | - | ½ | ½ | ۱ | ۵½ | ۲۸٫۵ |
| ۱۳ | Abramov | ۰ | ۰ | ۰ | ½ | ½ | ۱ | ۰ | ۰ | ½ | ۰ | ۰ | ½ | - | ½ | ۱ | ۴½ | ۲۴٫۷۵ |
| ۱۴ | Siklos | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ½ | ½ | ۱ | ½ | ½ | ½ | - | ۱ | ۴½ | ۲۲٫۷۵ |
| ۱۵ | Nun | ۰ | ۰ | ۰ | ½ | ۰ | ۰ | ½ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | - | ۱ | ۷٫۷۵ |
بازیکنان Sloth و Zagorovsky هردو در امتیاز ۱۱ برابر هستند، اما در امتیاز سونبورن برگر Sloth پیروز و قهرمان می‌شود.
در فرمول زیر نحوه محاسبه امتیاز Sloth قرار گرفته است:
(0.5\times 11)+(0.5\times 10.5)+(1\times 8.5)+(0.5\times 8)+(0.5\times 7)+(1\times 7)+(1\times 7)+ (0.5\times 7)+(1\times 7)+(0.5\times 5.5)+(1\times 5.5)+(1\times 4.5)+(1\times 4.5)+(1\times 1)=69.5
همان‌طور که در فرمول بالا مشخص است، امتیاز Zagorovsky برابر با ۱۱ می‌باشد و Sloth نیز این بازی را با تساوی به پایان رسانده است. به همین جهت امتیاز ۱۱ در ۰٫۵ ضرب می‌شود.
امتیاز دوم هم به دلیل مساوی به مانند امتیاز اول محاسبه می‌شود اما امتیاز سوم به دلیل برد، ضرب در یک (۱*۸٫۵) می‌شود.
وتر

h وتر است
وَتَر بلندترین ضلع در مثلث قائم‌الزاویه است. وتر ضلعِ مقابل زاویهٔ ۹۰درجه در مثلث قائم الزاویه است.
برطبق قضیه فیثاغورس ، طول وتر را می‌توان از رابطهٔ «طول وتر=جذر جمع توان دوم دو ضلع قائم مثلث قائم الزاویه» به‌دست آورد.
راه دوم پیدا کردن وتر تبدیل مثلث قائم الزاویه به مستطیل و سپس
طول×طول و عرض+عرض و در نهایت جواب تقسیم بر طول است
هایکانگ

مکان در People's Republic of China
| هایکانگ 海沧区 | هایکانگ 海沧区 |
| --- | --- |
منطقه (چین): منطقه (چین)
هایکانگ: هایکانگ
An aerial view of Haicang District, looking from the northwest. In the bottom left, one can see Xinyang Bridge, connecting Haicang with جیمای (not in the pricture). Xiamen Island, connected to Haicand District by the Haicang Bridge, is in the background left; the small Gulangyu Island، to the right of it: An aerial view of Haicang District, looking from the northwest. In the bottom left, one can see Xinyang Bridge, connecting Haicang with جیمای (not in the pricture). Xiamen Island, connected to Haicand District by the Haicang Bridge, is in the background left; the small Gulangyu Island، to the right of it
HaicangLocation in Fujian: HaicangLocation in Fujian
مختصات: ۲۴°۲۹′۰۶٫۴″ شمالی ۱۱۸°۰۲′۲۹٫۷″ شرقی﻿ / ﻿۲۴٫۴۸۵۱۱۱°شمالی ۱۱۸٫۰۴۱۵۸۳°شرقی﻿ / 24.485111; 118.041583: مختصات: ۲۴°۲۹′۰۶٫۴″ شمالی ۱۱۸°۰۲′۲۹٫۷″ شرقی﻿ / ﻿۲۴٫۴۸۵۱۱۱°شمالی ۱۱۸٫۰۴۱۵۸۳°شرقی﻿ / 24.485111; 118.041583
استان: فوجیان
بخش: شیامن
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۸ (China Standard)
هایکانگ (به لاتین: Haicang District) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در شیامن واقع شده‌است.
تیم ملی ب فوتبال فرانسه

تیم ملی ب فوتبال فرانسه یک تیم ملی فوتبال نماینده فرانسه است که مسابقاتی را در سطح پایین‌تری نسبت به تیم ملی فوتبال فرانسه انجام می‌دهد. در فرانسه معمولاً این تیم "فرانسه A-" نامیده می شود.
فرانک کلون

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Frank Edward Clack
زادروز:  ۳۰ مارس ۱۹۱۲
زادگاه:  ویتنی
تاریخ مرگ:  ۹ دسامبر ۱۹۹۵ (۸۳ سال)
محل مرگ:  ویتنی
پست:  دروازه‌بان
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
–:  ویتنی تاون
۱۹۳۲–۱۹۳۳:  باشگاه فوتبال بیرمنگام سیتی
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۳۳–۱۹۳۹ |  باشگاه فوتبال بیرمنگام سیتی |  ۶۰ |  (۰) |
| ۱۹۳۹–۱۹۴۷ |  باشگاه فوتبال برنتفورد |  ۰ |  (۰) |
| ۱۹۴۷–۱۹۴۹ |  باشگاه فوتبال بریستول سیتی |  ۶۷ |  (۰) |
| ۱۹۴۹–۱۹۵۰ |  باشگاه فوتبال گیلفورد سیتی |   |   |
| ۱۹۵۰–۱۹?? |  Dover |   |   |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
فرانک کلون (انگلیسی: Frank Clack; ۳۰ مارس ۱۹۱۲ – ۹ دسامبر ۱۹۹۵) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بریستول سیتی، باشگاه فوتبال گیلفورد سیتی، باشگاه فوتبال بیرمنگام سیتی، و باشگاه فوتبال برنتفورد اشاره کرد.
جفری دامر

| جفری دامر | جفری دامر |
| --- | --- |
دامر در سال ۱۹۹۱ هنگام بازداشت: دامر در سال ۱۹۹۱ هنگام بازداشت
نام هنگام تولد: جفری لایونل دامر
زادهٔ: ۲۱ مهٔ ۱۹۶۰ میلواکی، ویسکانسین، ایالات متحده
درگذشت: ۲۸ نوامبر ۱۹۹۴ (۳۴ سال) پورتیج، ویسکانسین، ایالات متحده
علت مرگ: قتل با چماق زدن (ضربه شدید به جمجمه و مغز به‌دست یک زندانی)
آرامگاه: خاکسترشده، به والدین تحویل‌داده شد
دیگر نام‌ها: آدمخوار میلواکی هیولای میلواکی قصاب میلواکی
محکومیت(ها):  قتل درجه یک (۱۶ مورد)  رفتار آشوبگرانه (۲ مورد)  تعرض جنسی درجه دوم و اغوا کردن کودک برای اهداف غیراخلاقی 
مجازات جنایی: حبس ابد بدون امکان آزادی مشروط (مجموعاً ۹۴۱ سال زندان)
جزئیات: جزئیات
قربانیان: ۱۷
بازهٔ زمانی جنایت‌ها: ۱۹۷۸–۱۹۹۱
کشور: ایالات متحده
ایالت(ها): اوهایو، ویسکانسین
تاریخ دستگیری: ۲۲ ژوئیه ۱۹۹۱
زندانی‌شده در: مؤسسه اصلاحی کلمبیا، پورتیج، ویسکانسین
 :  
جفری لایونل دامر (به انگلیسی: Jeffrey Lionel Dahmer) (زادهٔ ۲۱ مه ۱۹۶۰ – درگذشتهٔ در ۲۸ نوامبر ۱۹۹۴) قاتل زنجیره‌ای، مجرم جنسی و آدمخوار اهل آمریکا بود. دامر میان سال‌های ۱۹۷۸ تا ۱۹۹۱، هفده مرد را به قتل رساند و جسدشان را تکه‌تکه کرد. بسیاری از قتل‌های او شامل نکروفیلیا و آدم‌خواری بود و او بخش‌هایی از بدن قربانیان را، از جمله جمجمه‌شان، با خود نگه می‌داشت.
گرچه روان‌پزشک‌های گوناگون دامر را مبتلا به اختلالاتی همچون اختلال شخصیت مرزی، اختلال شخصیت اسکیزوتایپال، اختلال شخصیت اسکیزویید و روان‌پریشی تشخیص دادند، او در دادگاه از نظر قانونی دارای عقل سلیم شناخته شد. وی برای پانزده قتل از شانزده قتلی که در ویسکانسین مرتکب شده بود، محکوم شد و در ۱۷ فوریه ۱۹۹۲، مجازات او پانزده بار حبس ابد اعلام شد. دامر برای یک قتل دیگر در اوهایو در سال ۱۹۷۸، به شانزدهمین حبس ابد خود محکوم شد.
در ۲۸ نوامبر ۱۹۹۴، دامر توسط کریستوفر اسکارور، یکی از زندانیان مؤسسه اصلاحی کلمبیا در پورتیج، ویسکانسین، با میله‌ای فلزی مورد ضرب و شتم قرار گرفت و کشته شد.
اواخر نوجوانی و اوایل دهه ۲۰ سالگی: اولین قتل > قتل استیون هیکس

دامر اولین قتل خود را در سال ۱۹۷۸، سه هفته پس از فارغ‌التحصیلی انجام داد. در ۱۸ ژوئن، دامر یک هیچ‌هایکر به نام استیون مارک هیکس را که تقریباً ۱۹ سال داشت، سوار ماشین کرد. هیکس در حال رفتن به یک کنسرت راک در پارک دریاچه‌ای چیپوا، اوهایو بود. دامر، از هیکس دعوت کرد که برای نوشیدن الکل به خانه‌اش بیاید و پس از کمی وقت‌گذرانی با هم، دامر او را به کنسرت ببرد. به گفتهٔ دامر، دیدن سینهٔ برهنه هیکس هنگامی که او در کنار جاده ایستاده بود، احساسات جنسی او را برانگیخت. در خانهٔ دامر، هیکس شروع به صحبت در مورد دختران کرد، بنابراین دامر پی برد که هیکس همجنس‌گرا نیست و هر پیشنهادی را که دامر برای برقراری رابطه به او دهد، رد می‌کند. پس از چندین ساعت گفت‌وگو کردن، نوشیدن الکل و گوش دادن به موسیقی، هیکس تصمیم گرفت برود، اما دامر نمی‌خواست که هیکس ترکش کند. دامر دو بار با دمبل به سر هیکس ضربه زد، و پس از اینکه هیکس بیهوش شد، با میلهٔ دمبل او را خفه کرد. دامر سپس لباس هیکس را درآورد و در حالی که بالای جسد او ایستاده بود، خودارضایی کرد. دامر پس از قتل هیکس، احساس وحشت کرده بود و طبق گفتهٔ خود، باور نمی‌کرد مرتکب چنین کاری شده باشد. چند ساعت بعد، دامر جسد را به زیرزمین برد.
روز بعد، دامر جسد هیکس را در فضای زیر خانه تکه‌تکه کرد. او اعضای بدن هیکس را در کیسه‌های زباله گذاشت و در صندلی عقب ماشینش قرار داد و حدود ساعت سه صبح به سمت محل دفن زباله‌ای که در نزدیکی خانه‌اش بود، حرکت کرد. در نیمهٔ راه، دامر توسط یک ماشین گشت پلیس به دلیل اینکه از خط مرکزی رانندگی کرده بود، متوقف شد. افسر پلیس شک کرده بود که دامر مست باشد، بنابراین به دامر گفت که برای انجام چند تست از ماشین پیاده شود. پس از اتمام تست‌ها، افسر پلیس با چراغ قوه روی کیسه‌های زباله‌ای که در صندلی عقب ماشین بودند، نور تابید و پرسید که آنها چه هستند؛ دامر در پاسخ گفت که والدینش در حال طلاق گرفتن هستند و به همین دلیل او اوقات سختی را سپری می‌کند و نمی‌تواند بخوابد؛ بنابراین تصمیم گرفته که برای تغییر حال خود کمی رانندگی کند و همین‌طور زباله‌های خانه را هم دور بریزد. به گفتهٔ افسر پلیس، دامر مؤدب و خونسرد بود و بنابراین با این توضیحات او قانع شد. (این افسر پلیس پس از دستگیری دامر در تابستان ۱۹۹۱، توسط ادارهٔ پلیس بث به میلواکی فرستاده شد تا از دامر در مورد قتل هیکس بازجویی کند. او نمی‌دانست که دامر همان پسری است که در ۱۹۷۸ ملاقات کرده، و پس از فهمیدن این موضوع، بسیار شوکه شده بود.)
دامر سپس به خانه بازگشت. او بقایای جسد هیکس را در قبری کم عمق در حیاط پشتی خانه دفن کرد. چند هفته بعد، دامر بقایای جسد هیکس را از زیر خاک بیرون آورد و گوشت‌هایش را از استخوان‌ها جدا کرد. دامر گوشت‌ها را در اسید حل کرد. او استخوان‌های هیکس را با پتک خرد کرد و آنها را در فضای جنگلی پشت خانه پراکند. دامر گردنبند هیکس و چاقویی را که از آن برای تکه‌تکه کردن جسد هیکس استفاده کرده بود، به رودخانهٔ کویاهوگا پرتاب کرد و کارت شناسایی و لباس‌های هیکس را سوزاند.
اواخر نوجوانی و اوایل دهه ۲۰ سالگی: اولین قتل > دانشگاه و ارتش

شش هفته پس از قتل هیکس، پدر دامر و نامزدش به خانه بازگشتند و متوجه شدند که دامر در طول این مدت تنها زندگی می‌کرده است. در آن سال پدر دامر، لایونل، برای دومین بار ازدواج کرد و همسرش شری نام داشت. در اوت آن سال، دامر در دانشگاه ایالتی اوهایو ثبت نام کرد. دامر در دوران دانشگاه، تمام روز الکل می‌نوشید و سر کلاس‌ها حاضر نمی‌شد. او برای تأمین هزینهٔ خرید الکل، در مرکز پلاسمای دانشگاه، پلاسما اهدا می‌کرد. او آنقدر پلاسما اهدا کرد که در نهایت تعداد مجاز اهدای او به یک عدد در هفته محدود شد. 
یک روز لایونل به ملاقات پسرش رفت و دید که اتاق او پر از بطری‌های خالی مشروب است، و در آنجا برای اولین بار متوجه شد که دامر اعتیاد به الکل دارد. با وجود اینکه لایونل برای ترم دوم پیش پرداخت کرده بود، دامر تنها پس از سه ماه از دانشگاه انصراف داد.
در ژانویه ۱۹۷۹، دامر به اصرار پدرش، در ارتش ایالات متحده نام‌نویسی کرد. او آموزش‌های اولیه را در فورت مک کللان در آنیستون، آلاباما گذراند و سپس به عنوان پزشک متخصص در فورت سام هیوستون در سن آنتونیو، تگزاس، دوره دید. زمانی که در فورت سام هیوستون مستقر بود، گهگاه به دلیل مستی مورد سرزنش قرار می‌گرفت.
در ۱۳ ژوئیه ۱۹۷۹، دامر به بوام‌هلدر، آلمان غربی اعزام شد و در آنجا به عنوان یک پزشک متخصص جنگ خدمت کرد. بر اساس گزارش‌های منتشر شده، دامر در سال اول خدمت خود یک سرباز «معمولی یا کمی بالاتر از حد متوسط» بوده است.
به دلیل سوءمصرف الکل، عملکرد دامر بدتر شد و در مارس ۱۹۸۱، او برای خدمت سربازی نامناسب تشخیص داده شد. گرچه دامر ترخیص شرافتمندانه (بالاترین رتبه‌ای که یک سرباز می‌تواند پس از ترک ارتش دریافت کند) دریافت کرد؛ زیرا مافوقش باور داشت که مصرف الکل در زندگی عادی مشکلی ندارد و دامر صرفاً برای ارتش مناسب نیست.
در ۲۴ مارس ۱۹۸۱، دامر برای گزارشگیری به فورت جکسون، کارولینای جنوبی فرستاده شد و بلیت هواپیما برای سفر به هر نقطه از کشور که بخواهد در اختیار او قرار گرفت. دامر آمادگی مواجهه با پدرش را نداشت و احساس شرمساری می‌کرد، بنابراین نمی‌خواست به خانه برگردد؛ و از آنجایی که از سرما خسته شده بود و همچنین می‌خواست مستقل زندگی کند، تصمیم گرفت به میامی بیچ، فلوریدا سفر کند. در فلوریدا، دامر در یک اغذیه‌فروشی کار پیدا کرد و اتاقی را در یک متل در نزدیکی آنجا اجاره کرد. او بیشتر حقوق خود را صرف خرید مشروبات الکلی می‌کرد و بنابراین پس از مدتی دیگر توان اجارهٔ اتاق نداشت. دامر در ابتدا شب‌ها را در ساحل می‌گذراند و به کار در اغذیه‌فروشی ادامه می‌داد. او در نهایت با پدرش تماس گرفت و از او درخواست کرد که بگذارد سپتامبر به اوهایو بازگردد.
اواخر دهه ۲۰ و اوایل دهه ۳۰ سالگی: قتل‌های زنجیره‌ای > قتل استیون تومی

در ۲۰ نوامبر ۱۹۸۷، دامر، به مردی ۲۵ ساله اهل انتوناگون، میشیگان به نام استیون تومی که در کلاب ۲۱۹ ملاقات کرده بود، پیشنهاد داد که با او به اتاقش در هتل امبسدور در میلواکی بیاید تا شب را با هم بگذرانند. دامر به گفتهٔ خود، قصد کشتن تومی را نداشت؛ بلکه می‌خواست به تومی قرص خواب‌آور دهد و بعد کنارش دراز بکشد و بدنش را کاوش کند. تومی بعد از خوردن نوشیدنی حاوی قرص خواب‌آور بیهوش شد، و دامر خود نیز در اثر مصرف زیاد الکل از حال رفت. صبح روز بعد، دامر از خواب بیدار شد و دید که تومی، درحالی که قفسهٔ سینه‌اش خرد شده و بدنش کبود است، زیر او روی تخت دراز کشیده. سر تومی از گوشهٔ تخت آویزان بود و از گوشهٔ دهانش خون جاری شده بود. همچنین مشت‌ها و ساعد دامر نیز به شدت کبود بود. او فهمید که تومی مرده است. دامر در اعترافاتش گفت که هیچ خاطره‌ای از قتل تومی ندارد، و او زمانی که این صحنه را دیده بود «نمی‌توانست باور کند که چنین اتفاقی افتاده» و بسیار شوکه و وحشت‌زده شده بود.
دامر یک چمدان بزرگ خرید و جسد تومی را در آن قرار داد و آن را به خانهٔ مادربزرگش برد. یک هفته بعد، دامر سر، دست‌ها و پاهای جسد را قطع کرد؛ سپس گوشت‌ها را تکه‌تکه کرد. دامر گوشت‌ها را درون کیسه‌های زباله قرار داد. او استخوان‌ها را داخل ملحفه‌ای پیچید و با پتک آن‌ها را خرد کرد. فرایند از بین بردن بدن تومی تقریباً دو ساعت طول کشید. او تمام بقایای تومی را، به جز سرش، به سطل زباله انداخت. دامر سر قطع‌شدهٔ تومی را به مدت دو هفته در یک پتو پیچید. پس از دو هفته، سر را در مخلوطی از سویلکس (یک مادهٔ شوینده صنعتی) و سفیدکننده جوشاند تا بتواند جمجمه را نگه دارد؛ اما جمجمه در فرایند رنگ‌بری بیش از حد شکننده شد، بنابراین دامر آن را پودر کرد و دور انداخت.
دستگیری > اعتراف

از ساعت ۱:۳۰ تا ۷:۱۵ صبح ۲۳ ژوئیه ۱۹۹۱، دامر توسط کارآگاه پاتریک کندی در مورد قتل‌هایی که مرتکب شده بود و شواهد پیدا شده در آپارتمانش، مورد بازجویی قرار گرفت. در طی شش هفتهٔ بعد، کارآگاه کندی و کارآگاه دنیس مورفی از دامر بازجویی کردند. دامر گفت که می‌خواهد به همه چیز اعتراف کند؛ زیرا به گفتهٔ خودش: «این وحشت را من خلق کردم و تنها کار منطقی این است که برای پایان دادن به آن هر کاری می‌توانم انجام دهم.» دامر اعتراف کرد که از سال ۱۹۸۷، شانزده مرد جوان را در ویسکانسین به قتل رسانده، و یک قربانی دیگر را به نام استیون هیکس، در سال ۱۹۷۸ در اوهایو به قتل رسانده است.
کندی دربارهٔ دامر گفت: «شگفت‌انگیزترین چیز دربارهٔ او، این بود که چقدر شبیه من و سایر افراد عادی بود. ما دربارهٔ رویدادهای جاری جهان صحبت می‌کردیم. او همیشه باهوش و خوش‌صحبت، خوشایند و مؤدب بود. او در حین این گفت‌وگوها، تمام احساسات عادی انسانی مانند عشق، ترس، خشم و تنهایی را به نمایش می‌گذاشت؛ اما زمانی که به جنایات او بازمی‌گشتیم، شخصیتی دیگر پدیدار می‌شد. او در حالی که بی‌احساس نشسته بود، اعمال وحشتناکش را شرح می‌داد و به حالتی یکنواخت و خلسه‌مانند می‌افتاد، و چشمانش سرد و بی‌روح می‌شد. آن زمان بود که سرمای شر را احساس می‌کردم.»
بیشتر قربانیان دامر پیش از قتل بیهوش شده بودند، اگرچه برخی از آنها در نتیجهٔ تزریق اسید یا آب جوش به مغزشان جان باختند. از آنجایی که او به گفتهٔ خود هیچ خاطره‌ای از کشتن دومین قربانی خود، استیون تومی نداشت، مطمئن نبود که در هنگام مرگ بیهوش بوده است یا نه. تقریباً در تمام قتل‌هایی که دامر در ساختمان آکسفورد مرتکب شده بود، پیش از تکه‌تکه کردن جسد، معمولاً آن را در حالت‌هایی قرار می‌داد که قفسهٔ سینه برآمده و برجسته شود و بعد از آن عکس می‌گرفت.
دامر اعتراف کرد که با جسد بسیاری از قربانیان خود رابطهٔ جنسی برقرار کرده است؛ همچنین در حین تکه‌تکه کردن جسد در وان حمام، با احشاء آنها اعمال جنسی انجام داده است. او در اعترافاتش گفت که قلب، کبد، ماهیچهٔ دوسر بازو و بخش‌هایی از ران سه قربانی را که در ساختمان آکسفورد کشته بود، خورده است و گوشت و اندام‌های قربانیان دیگر را نیز برای مصرف در آینده، نگه داشته بوده است. دامر در رابطه با دلیل خوردن گوشت قربانیانش اظهار کرد: «فکر می‌کنم، به شکلی عجیب، باعث می‌شد احساس کنم که آنها بخشی از من هستند.»
وقتی از دامر پرسیدند که چرا جمجمه‌ها و اسکلت کامل دو قربانی را نگه داشته است، دامر گفت که در حال ساختن یک محراب از جمجمه‌های قربانیان بوده و قصد داشته است آنها را روی میز سیاهی که در اتاق نشیمنش قرار داشت، قرار دهد.
دامر می‌خواست در دو طرف میز، اسکلت‌های میلر و لیسی را که به‌طور کامل نگه داشته بود، بگذارد. همچنین او قصد داشت گوشت چهار سر بریده شده‌ای را که در آشپزخانه‌اش گذاشته بود، بکند و آنها را نیز در محراب قرار دهد. دامر در این فکر بود که انتهای هر طرف میز، عود و بالای میز چراغ‌های آبی بگذارد. قرار بود محراب در مقابل پنجره‌ای پوشیده شده با یک پردهٔ سیاه و مات قرار گیرد، و دامر در مقابل آن روی یک صندلی چرمی سیاه بنشیند.
وقتی در مصاحبه‌ای در ۱۸ نوامبر ۱۹۹۱ از دامر پرسیده شد که این محراب را قصد داشته است به چه کسی تقدیم کند، دامر پاسخ داد: «خودم… آنجا جایی بود که می‌توانستم احساس کنم در خانه هستم.» دامر محرابش را «مکانی برای مراقبه» توصیف کرد که احساس می‌کرد می‌تواند در آنجا از منبعی خارجی قدرت بگیرد. دامر اظهار کرد: «اگر این [دستگیری او] شش ماه بعد اتفاق می‌افتاد، این چیزی بود که پیدا می‌کردند».
دستگیری > کیفرخواست

در ۲۵ ژوئیه ۱۹۹۱، دامر به چهار فقره قتل درجه اول متهم شد. در ۲۲ اوت، او به یازده قتل دیگر در ویسکانسین متهم شد. در ۱۴ سپتامبر، محققان در اوهایو، صدها قطعهٔ استخوان در جنگلِ پشت خانه‌ای که دامر اعتراف کرده بود اولین قربانی خود را در آن کشته است، کشف کردند. دو دندان آسیای بزرگ و یک مهره، با سوابق اشعه ایکس استیون هیکس تطابق یافتند. سه روز بعد، دامر توسط مقامات اوهایو به قتل هیکس متهم شد.
دامر به اقدام به قتل ادواردز و قتل تومی متهم نشد. دلیل اینکه به قتل تومی متهم نشد، این بود که دادستان ناحیه‌ای میلواکی فقط در مواردی اتهامات را مطرح می‌کرد که بتوان قتل را فراتر از یک شک معقول اثبات کرد و دامر هیچ خاطره‌ای از ارتکاب این قتل نداشت؛ همچنین هیچ مدرک فیزیکی مبنی بر این جنایت وجود نداشت.
دادگاه > بحث پایانی

محاکمه دو هفته به طول انجامید. در ۱۴ فوریه، وکیل دامر و دادستان، سخنان پایانی خود را به هیئت منصفه ارائه کردند. به هر یک از آن دو اجازه داده شد دو ساعت صحبت کند. جرالد بویل، وکیل مدافع دامر، ابتدا صحبت کرد. بویل در طول سخنانش، بارها به سخنان متخصصان سلامت روان که در دادگاه شهادت داده بودند — که اکثرشان موافق بودند که دامر بیماری روانی دارد — اشاره کرد، و اظهار کرد که قتل‌های دامر نتیجهٔ بیماری است که ابتلا به آن انتخاب دامر نبوده است. بویل، دامر را فردی به‌شدت بیمار و بسیار تنها به تصویر کشید که دیگر نمی‌توانست کنترلی روی اعمال خود داشته باشد.
پس از سخنان پایانی ۷۵ دقیقه‌ای جرالد بویل، مایکل مک‌کَن شروع به صحبت کرد. او دامر را مردی عاقل توصیف کرد که بر اعمال خود کنترل کامل داشت. از دیدگاه مک‌کن، دامر فردی حسابگر و فریبکار بود که برای کنترل قربانیانش، آنها را به قتل می‌رساند و بدن آنها را نگه می‌داشت تا از آنها برای مدتی طولانی‌تر لذت جنسی ببرد. به گفتهٔ مک‌کن، دامر با اعتراف به جنایاتش اما ادعای دیوانه بودن، به دنبال فرار از مسئولیت جرائم خود بود.
دادگاه > محکومیت

در ۱۵ فوریه، رأی دادگاه اعلام شد: دامر در زمان انجام هیچ‌یک از ۱۵ قتلی که برای آنها محاکمه شده بود، از اختلال روانی رنج نمی‌برد و دارای عقل سلیم بود؛ اگرچه در تمامی موارد، دو نفر از اعضای هیئت منصفه با این رأی مخالف بودند. صدور حکم رسمی تا ۱۷ فوریه به تعویق افتاد. در آن روز، وکیل دامر اعلام کرد که موکلش مایل است صحبت کند. دامر سپس رو به قاضی، بیانیه‌ای که نوشته بود را خواند.
دامر در این بیانیه تأکید کرد که پس از دستگیری، هرگز خواهان آزادی نبوده است و آرزوی مرگ خود را دارد. او همچنین اظهار کرد که انگیزهٔ هیچ‌یک از قتل‌هایش نفرت نبوده است؛ و می‌داند که هر چیزی که بگوید و انجام دهد، نمی‌تواند «آسیب وحشتناکی» را که به خانواده‌های قربانیانش و شهر میلواکی وارد کرده بود، جبران کند. او در ادامه گفت که پزشکانش معتقدند که اعمال او ناشی از اختلالات روانی‌اش بوده و آگاهی از این موضوع، به او مقداری آرامش بخشیده است. دامر در ادامه گفت که اگرچه می‌داند جامعه هرگز او را نخواهد بخشید، امیدوار است خداوند او را ببخشد. او بیانیهٔ خود را با این جمله خاتمه داد: «می‌دانم دوران زندان من وحشتناک خواهد بود، اما به خاطر کارهایی که انجام داده‌ام مستحق هر چیزی هستم. سپاس‌گزارم جناب قاضی. من برای رأی شما آماده هستم، که می‌دانم اشد مجازات خواهد بود و درخواست تخفیف ندارم.» دامر سپس به صندلی خود بازگشت تا حکم رسمی صادر شود.
دامر برای دو قتل اول، به حبس ابد به علاوهٔ ده سال محکوم شد. او برای هر یک از سیزده قتل دیگر، محکوم به حبس ابد به علاوهٔ هفتاد سال شد. مجازات اعدام گزینه‌ای نبود که قاضی بتواند در نظر بگیرد، زیرا مجازات اعدام در ویسکانسین در سال ۱۸۵۳ لغو شده بود.
پدر و مادرخواندهٔ دامر پس از شنیدن حکم، درخواست کردند که پیش از انتقال دامر به مؤسسه اصلاحی کلمبیا در پورتیج، اجازهٔ ده دقیقه دیدار خصوصی با او داشته باشند. آنها پیش از رفتن دامر، او را به آغوش کشیدند و از او خداحافظی کردند.
دامر سه ماه پس از محکومیت در میلواکی، به اوهایو مسترد شد تا برای قتل نخستین قربانی خود، استیون هیکس، محاکمه شود. در یک جلسه دادگاه که فقط ۴۵ دقیقه به طول انجامید، دامر اتهامات وارده را پذیرفت و در ۱ مه ۱۹۹۲ به شانزدهمین حبس ابد خود محکوم شد.
حبس

پس از صدور حکم، دامر به مؤسسهٔ اصلاحی کلمبیا منتقل شد. به دلیل نگرانی که در مورد آسیب رسیدن به دامر در صورت ارتباط با سایر زندانیان وجود داشت، او در اولین سال حبس خود، در زندان انفرادی قرار گرفت. دامر نامه‌های بسیاری از سراسر جهان دریافت می‌کرد و همچنین تعدادی از این افراد، برای او پول می‌فرستادند. بنا به درخواست دامر، پس از یک سال حبس انفرادی، او را به واحدی با امنیت کمتر منتقل کردند.
دامر مدت کوتاهی پس از اعترافات طولانی خود در سال ۱۹۹۱، از کارآگاه مورفی درخواست کرد که برایش کتاب مقدس بیاورد. دامر به گفتهٔ خود، به تدریج خود را وقف مسیحیت کرد و تبدیل به یک مسیحی دوباره متولد شد. او همچنین به اصرار پدرش، کتاب‌هایی دربارهٔ آفرینش‌گرایی مطالعه کرد. در مه ۱۹۹۴، دامر توسط روی رتکلیف، کشیش کلیسای مسیح، که در ۲۰ آوریل با او ملاقات کرده بود، غسل تعمید داده شد.
رتکلیف پس از غسل تعمید دامر، هر هفته به دیدار او می‌آمد. آنها مرتباً با هم دربارهٔ مرگ صحبت می‌کردند. رتکلیف بعداً فاش کرد که دامر در ماه‌های پیش از به قتل رسیدنش، این سؤال را مطرح کرده بود که آیا با ادامه دادن به زندگی، در مقابل خدا مرتکب گناه می‌شود یا نه. دامر در سال ۱۹۹۴ در مصاحبه‌ای با استون فیلیپس در دیتلاین ان‌بی‌سی، با اشاره به جنایات خود اظهار کرد: «اگر شخصی باور نداشته باشد خدایی وجود دارد که باید در برابر او پاسخگو باشد، پس چه فایده‌ای دارد که تلاش کند رفتار خود را اصلاح کند تا آن را در محدودهٔ قابل پذیرش نگه دارد؟ به هر حال این طرز فکر من بود.»
در ۳ ژوئیه ۱۹۹۴، یکی از زندانیان به نام اوسوالدو دوروتی، درحالی که دامر پس از پایان مراسم هفتگی کلیسا، در عبادتگاه زندان نشسته بود، تلاش کرد گلوی دامر را با تیغی که در یک مسواک جاسازی کرده بود، ببرد. دامر دچار جراحات سطحی شد و آسیب جدی ندید. به گفتهٔ خانوادهٔ دامر، او مدت‌ها آمادهٔ مرگ بود و هر اتفاقی را که ممکن بود در زندان برایش رخ دهد، پذیرفته بود. علاوه بر پدر و مادرخواندهٔ دامر، مادرش، جویس، نیز شروع به برقراری ارتباط با او به‌طور منظم کرد. دامر پیش از دستگیری، آخرین بار با او در کریسمس ۱۹۸۳ ملاقات کرده بود. جویس به گفتهٔ خود، هر زمان که در تماس‌های هفتگی‌اش با دامر، نسبت به سلامت جسمی او ابراز نگرانی می‌کرد، دامر این‌گونه پاسخ می‌داد: «مهم نیست، مامان. اهمیتی نمی‌دهم که اتفاقی برایم بیفتد.»