stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پل یادبود فرد شوونگل

| Fred Schwengel Memorial Bridge | Fred Schwengel Memorial Bridge |
| --- | --- |
مختصات: ۴۱°۳۴′۴۹″ شمالی ۹۰°۲۱′۵۴″ غربی﻿ / ﻿۴۱٫۵۸۰۲۸°شمالی ۹۰٫۳۶۵۰۰°غربی﻿ / 41.58028; -90.36500
گذرنده‌ها: 4 lanes of  آی-۸۰
بر روی: Mississippi River
مکان: LeClaire, Iowa and Rapids City, Illinois
ویژگی‌ها: ویژگی‌ها
طراحی: Steel girder bridge
مواد: Steel
درازای کل: ۳٬۴۸۳ فوت (۱٬۰۶۲ متر)
پهنا: ۶۶ فوت (۲۰ متر)
پیشینه: پیشینه
طراح: Iowa State Highway Commission
سازنده: Industrial Construction Company of Minneapolis, Roy Ryan & Sons of Evanston, and Gould Construction Company of Davenport
گشایش: October 27, 1966
آمار: آمار
رفت‌وآمد روزانه: 33,500
مکان: مکان
fa (in English: Expected satiety): fa
پل یادبود فرد شوونگل (به انگلیسی: Fred Schwengel Memorial Bridge ) یک پل فولادی شاهتیری با 4 خط است که بر روی رودخانه می‌سی‌سی‌پی بین لکلاایر، آیووا و رپیدز سیتی، ایلینویز (به انگلیسی: Rapids City, Illinois) مسیر حمل و نقل بین ایالتی 80 در کنار رودخانه می‌سی‌سی‌پی است. این پل برای فرد شوونگل، نماینده پیشین ایالات متحده از داونپورت، آیووا و یکی از نیروهای پشتیبان قانون بزرگراه بین ایالتی (به انگلیسی: Interstate Highway Act) نامگذاری شده‌است. این سازه توسط کمیسیون بزرگراه ایالتی ایووا (به انگلیسی: Iowa State Highway Commission) طراحی شده‌است و توسط شرکت اجرای سازه‌های صنعتی مینیاپولیس (پیمانکار)، شرکت ساختمانی گولد از داونپورت (به انگلیسی: Davenport) و روی رایان و پسران اوانستون، ایندیانا (به انگلیسی: Roy Ryan & Sons of Evanston, Indiana) که مسئولیت اجرای زیر ساخت را بر عهده داشته، ساخته شده‌است. این پل در 27 اکتبر 1966 افتتاح شد و مشرف به راپید سیتی، ایلینویز و لکلاایر، آیووا است. این پروژه در سال 1996 متحمل یک پروژه بزرگ بهسازی شد.
تاریخچه

در ۵ اکتبر ۱۹۶۴، فقط ۴۰ فوت قالب فولادی و چوبی از مسیر جاده پل بر روی پایه شماره ۱۳ پس از ریختن سیمان روی آن، در حال نوسان بود. در سال ۱۹۶۵ سازه فولادی روی پل نصب شد. در طی آن سال، مقامات از این پل بازدید کردند. در ۲۹ ژوئن ۱۹۶۶، دهانه میانی پل نصب شد. این پل در تاریخ ۲۷ اکتبر ۱۹۶۶ برای تردد افتتاح شد.
در سال ۱۹۹۵، این پل به نام نماینده سابق ایالات متحده ، فرد شوونگل، تغییر نام یافت. وی از جمله افراد حاضر در زمان افتتاح پل در ۲۷ اکتبر ۱۹۶۶ بود.
بسته شدن موقتی

این پل، در سال ۲۰۰۸، بعد از اینکه که بازرسان در فولاد زیر عرشه پل ترک‌هایی مشاهده کردند، به مدت دو ماه بسته شد. در تاریخ ۱۲ مه ۲۰۰۹، پس از پیدا شدن یک ترک در بال بالای تیر، خط باند شرقی این پل بسته شد. در نتیجه بازرسان از این پل بازدید کردند و در مورد چگونگی ترمیم تیر تصمیم‌گیری کردند. این پل در اوت ۲۰۰۹ بازگشایی شد. در ۱۰ آوریل ۲۰۱۵، خطوط غربی این پل برای انجام تعمیراتی در اتصالات آن بسته شد و در ۱۴ آوریل ۲۰۱۵ دوباره بازگشایی شد.
تعویض

از سال ۲۰۲۰، اداره حمل و نقل ایلینویز مطالعه ای را برای تعویض دهانه پل آغاز می‌کند که پیش‌بینی می‌شود ۲۰٬۰۰۰ دلار هزینه داشته باشد. از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵، برنامه‌ریزی هزینه برای این پل ،۳۰۴٫۵ میلیون دلار است. تا سال ۲۰۲۵ ، انتظار می‌رود که ایلینویز ۲۳ میلیارد دلار برای بتن، و همچنین تعمیر و گسترش ۴٬۲۰۰ مایل (۶٬۸۰۰ کیلومتر) سواره رو و ۹ میلیون فوت مربع (۸۳۶٬۰۰۰ متر مربع) عرشه‌های پل هزینه کند. اداره حمل ونقل ایلینویز، نماینده اصلی این پروژه، با ایالت آیووا در هزینه‌ها ی پروژه سهیم خواهد بود.
کارل فرودنبرگ

| کارل فرودنبرگ | کارل فرودنبرگ |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱ ژانویهٔ ۱۸۸۶ واینهایم
درگذشت: ۱ ژانویهٔ ۱۹۸۳ هایدلبرگ
ملیت: آلمان
کارل فرودنبرگ (آلمانی: Karl Freudenberg; ۱ ژانویهٔ ۱۸۸۶ – ۱ ژانویهٔ ۱۹۸۳) یک شیمی‌دان، و استاد دانشگاه اهل آلمان بود.
ویکی‌پدیای آلمانی پایین

| 0 | 1 |
| --- | --- |
گونه وبگاه: دانشنامه برخط
در دسترس به زبان: آلمانی سفلی
ستاد: فلوریدا
مالک: بنیاد ویکی‌مدیا
وبگاه: http://nds.wikipedia.org/
تجاری؟: نه
نیاز به ثبت نام: اختیاری
ویکی‌پدیای آلمانی پایین نسخه زبان آلمانی سفلی (ساکسون پایین) وب‌گاه ویکی‌پدیا است.  زبان آلمانی سفلی تا ۱۹ اوت ۲۰۱۱ بابیش‌از ۱۷٬۷۰۰ مقاله در رده هشتادوپنجم ویکی‌پدیاها قرار گرفته‌است.
گابریل کاسیوس

| گابریل کاسیوس | گابریل کاسیوس |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۸ آوریل ۱۹۷۲ ‏(۵۲ سال) نیویورک
ملیت:  ایالات متحده آمریکا
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۰-حال
گابریل کاسیوس (به انگلیسی: Gabriel Casseus) (زاده ۲۸ آوریل ۱۹۷۲) بازیگر آمریکایی است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در فیلم ۱۵ دقیقه، سگ سیاه و چشمانشان نظاره‌گر خدا بود اشاره کرد.
منبع (فیلم ۱۹۹۹)

| منبع | منبع |
| --- | --- |
کارگردان: چاک ورکمن
بازیگران: جانی دپ دنیس هاپر جان تورتورو
منبع (انگلیسی: The Source (1999 film)) فیلمی در ژانر مستند به کارگردانی چاک ورکمن است که در سال ۱۹۹۹ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به جانی دپ، دنیس هاپر، و جان تورتورو اشاره کرد.
پگی مک‌لین

پگی مک‌لین (انگلیسی: Peggy McLean؛ زادهٔ ) یک بازیکن تنیس روی میز اهل ایالات متحده آمریکا است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برنده ۱ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده‌است.
ویلبرفورس، اوهایو

| ویلبرفورس، اوهایو | ویلبرفورس، اوهایو |
| --- | --- |
حوزه سرشماری: حوزه سرشماری
Approaching Wilberforce from the northeast: Approaching Wilberforce from the northeast
موقعیت ویلبرفورس، اوهایو در نقشه: موقعیت ویلبرفورس، اوهایو در نقشه
مختصات: ۳۹°۴۲′۵۷″ شمالی ۸۳°۵۲′۴۸″ غربی﻿ / ﻿۳۹٫۷۱۵۸۳°شمالی ۸۳٫۸۸۰۰۰°غربی﻿ / 39.71583; -83.88000: مختصات: ۳۹°۴۲′۵۷″ شمالی ۸۳°۵۲′۴۸″ غربی﻿ / ﻿۳۹٫۷۱۵۸۳°شمالی ۸۳٫۸۸۰۰۰°غربی﻿ / 39.71583; -83.88000
کشور:  ایالات متحده آمریکا
ایالت: اوهایو
شهرستان: شهرستان گرین، اوهایو
شهر: Xenia
مساحت: مساحت
 • کل: ۳٫۱۰ مایل مربع (۸٫۰۴ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۳٫۰۸ مایل مربع (۷٫۹۸ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰۲ مایل مربع (۰٫۰۶ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۰۰۷ فوت (۳۰۷ متر)
جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰ ایالات متحده آمریکا): جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰ ایالات متحده آمریکا)
 • کل: ۲۲۷۱
 • تراکم: ۷۳۷/مایل مربع (۲۸۴٫۶/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (منطقه زمانی شرقی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: ۴۵۳۸۴
کد منطقه: 937
کد FIPS: ۳۹–۸۵۰۹۲
شماره GNIS: ۱۰۶۱۷۷۸
ویلبرفورس (به انگلیسی: Wilberforce) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان گرین، اوهایو واقع شده‌است. ویلبرفورس ۸٫۰۴ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۲۷۱ نفر جمعیت دارد و ۳۰۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ویکی‌پدیای ازبکی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
گونه وبگاه: دانشنامه برخط
در دسترس به زبان: ازبکی
ستاد: فلوریدا
مالک: بنیاد ویکی‌مدیا
وبگاه: http://uz.wikipedia.org/
تجاری؟: نه
نیاز به ثبت نام: اختیاری
ویکی‌پدیای ازبکی، نسخه زبان ازبکی وبگاه ویکی‌پدیا است.
ویکی‌پدیای ازبکی، هم‌اکنون ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۴ میلادی، ۱۴۳٬۸۵۳ کاربرِ ثبت‌نام‌کرده، ۱۶ مدیر، و ۲۹۹٬۹۰۹ مقاله دارد و در رده پنجاه‌وسوم ویکی‌پدیاها قرار گرفته‌است.
پنتی لاروو

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Pentti Karl Isak Larvo
زادروز:  ۲۲ دسامبر ۱۹۰۸
تاریخ مرگ:  ۱ مهٔ ۱۹۵۴ (۴۵ سال)
محل مرگ:  استکهلم
پست:  هافبک
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۲۸–۱۹۳۹ |  باشگاه فوتبال هلسینگین پالوسئورا |  ۱۰۰ |  (۴۳) |
| مجموع |   |  ۱۰۰ |  (۴۳) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۲۹–۱۹۳۷ |  تیم ملی فوتبال فنلاند |  ۴ |  (۰) |
| ۱۹۳۶ |  تیم ملی فوتبال فنلاند |  ۱ |  (۱) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
پنتی لاروو (فنلاندی: Pentti Larvo; ۲۲ دسامبر ۱۹۰۸ – ۱ مهٔ ۱۹۵۴) بازیکن فوتبال اهل فنلاند بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال هلسینگین پالوسئورا اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال فنلاند، و فنلاند، بازی کرده‌است.
کاتالیزگر زیگلر-ناتا

کاتالیزگر زیگلر-ناتا
شیمی فضایی پلی-۱-آلکن‌ها

بسپارش آلکان‌های شاخه‌دار از لحاظ فضایی می‌تواند به روش‌های متنوعی صورت بگیرد.
شیمی فضایی در زنجیرهٔ بسپاری می‌تواند به صورت تک‌آرایش، هم‌آرایش، یا بی‌آرایش باشد.
بسپارهای تک‌آرایش زمانی وجود دارند که تمامی مراکز کایرال از شیمی فضایی یکسانی برخوردار باشند. مراکز بسپارهای هم‌آرایش با حالت فضایی بسپار تغییر می‌کنند.
بسپارهای بی‌آرایش مراکز کایرال معمولی ندارند. کاتالیزگرهای زیگلر-ناتا به دلیل کارایی بسیار خوب‌شان در تهیه بسپارهای ایزوتکتیک (در جایی که بسپارش با رادیکال آزاد منتج به اتکتیک بسپارها می‌شود) نقشی غیرقابل انکاری دارند.
سیستم‌های کاتالیزی مانند VCl4 بسپارهای هم‌آرایش را تولید کرده و با خط سیری متفاوت با سیستم‌های TiCl4 را طی می‌کنند.
اولین بسپار سنتز شده با این کاتالیزگر پلی‌اتیلن بود که محصول آن هیچ مرکز فعال نوری نداشت.
ناتا از این سیستم کاتالیزی استفاده کرد و به پلیمری کردن ۱-آلکن‌ها نظیر پروپیلن روی آورد تا پلی‌پروپیلن ایزوتکتیک تولید کند.
تهیهٔ کاتالیزگرها

کاتالیزگر زیگلر و ناتا از اثر بلورهای α-TiCl3 با [AlCl(C2H5)2]2 تولید می‌شود.
فلز تیتانیوم یک ساختار بلورین که در آن تمامی یون‌های تیتانیوم با ۶ یون کلر در یک ساختار هشت‌وجهی متبلور می‌شوند را تشکیل می‌دهند.
در گوشه‌های بلور، در واقع کلرهای بلااستفاده‌ای در مکان‌هایی که فلز پیوند بازدارد، وجود دارند.
یکی از این محل‌های خالی می‌تواند با دادن الکترون‌های یکی از گروه‌های CH2 در AlCl(Et)2 پر شود.
آخرین سایت خالی نیز با یک سیستم پای دهنده (مانند آلکن) پر می‌شود. لیگاندهای فلز آلکن وارد شونده را با توجه به رشد زنجیرهٔ بسپاری محدود می‌کنند تا بدین ترتیب یک ساختار فضایی خاصی را به آن تحمیل کنند. (۴)
در طی مراحلی که شامل جابه جایی الکترون و مهاجرت است تحت مکانیزم کاسی–آرلمان (Cossee-Arlman mechanism) گسترش بسپار به‌طور فضا ویژه توضیح داده می‌شود.
وارد شدن گروه آلکیل جدید به زنجیرهٔ بسپار در فلز واسطه به وقوع می‌پیوندد، و بسپار رشد کرده و پیوندی با کاتالیست آلکیل آمونیون آن چنان‌که در واکنش زیر می‌بینید، بر قرار می‌کند.
R2AlC2H5 + (n-1) CH2=CH2 -> R2Al(CH2CH2)nH
با حذف یک هیدروژن بتا مرحلهٔ پایانی به وقوع می‌پیوندد؛ که در آن هیدروژن توسط فلز جذب شده و تشکیل پایانهٔ کربن را با ایجاد یک باند دوگانه می‌دهد. (از طریق واکنش زیر:
R2AlCH2CH2R' -> R2AlH + CH2=CH2R'
روش معادل دیگر برای تشکیل این کاتالیزور استفاده از TiCl4 و AlEt3 است. تیتانیوم کلرید تری اتیل آلومینیوم در محلولی قرارداده می‌شوند حساس به آب و پیروفوریک نسبت به هوا .. در نتیجه کاتالیزگر باید در شرایط اتمسفر خنثی تهیه شود. سیستم کاتالیست بسیار فضاگزین تر است هنگامی که کمپلکس تیتانیوم-آلومینیم بر روی MgCl2 به منظور رسیدن به گزین‌پذیری بالا برای محصول پلیمری ایزوتکتیک؛ از یک اسید لویس باید استفاده شود. برای تهیهٔ این کاتالیزگر باز لویس و منیزیم کلرید با یکدیگر آسیا شده و با محلول هپتان حاوی TiCl4 مخلوط می‌شود؛ و جامد حاصل به راحتی با صاف کردن جدا می‌شود.
سپس کاتالیست با اضافه کردن این جامد به محلول هپتانی که با آلکن مورد نظر اشباع شده اضافه می‌شود و هنگامی که AlEt3 اضافه می‌شود و کمی هم محلول را به آهستگی حرارت می‌دهیم، واکنش بسپارش آغاز می‌شود.
مکانیزم و منشأ فضاگزینی

این فضا نظمی حاصل از مکانیزم گسترش بسپاری به نام Cossee-Arlman mechanism شناخته می‌شود، که در آن در مکان‌های اشغال نشده در سطح تیتانیوم کلر می‌نشیند.
ترکیبات آلی-فلزی دیگری هم قادر به ایجاد بسپارهای فضا نظم هستند مانند ترکیبات متالوسن. یکی از این ترکیبات (Cp)2TiCl2 است؛ این ترکیب مانند بلورهای TiCl3 جایگاه اشغال نشده ندارد و در نتیجه می‌بایست با ترکیبات آلکیل آمونیوم فعال گردد.
بسیار مرسوم است که از ترکیبات MAO یا متیل آلومین اکسان ([CH3AlO]n) به عنوان کمک‌کاتالیزگر استفاده شود. مانند AlEt3, کمپلکس فلز واسطه را با با رفتار به عنوان یک اسید لویس و جذب یکی از هالیدهای (تا بدین وسیله یک جایگاه اشغال نشده که در آن آلکن به کمپلکس اضافه شود) فعال می‌کند.
فعالیت و پایان زنجیره

فعالیت به ذات ماده بستگی دارد. در جدول تناوبی برای ستون تیتانیم: تیتانیوم فعالترین به عنوان کاتالیست است و با فاصله زیاد هافنیوم و زیرکونیوم قرار دارند.
البته تیتانیوم در حالت اکسیداسیونی چهار خود بسیار کاتالیست خوبی است زیرا اوربیتال d آن خالی از الکترون است، در نتیجه بدون الکترون‌های d پیوند تیتانیوم – آلکن با پیوند برگشتی پایدار نمی‌گردد، در نتیجه سد انرژی برای واکنش و رشد زنجیرهٔ پلیمری کاهش یافته که این به معنای افزایش فعالیت کاتالیست است.
طول بسپار معمولاً با ثابت سرعت دو واکنش رقیب (یکی رشد زنجیره و دیگری مرحلهٔ پایانی) تعیین می‌شود.
واکنش معمولاً با حذف هیدروژن بتا پایان می‌پذیرد. این دو واکنش تأثیرگذاری کاتالیزگر را در ایجاد بسپارهای با زنجیرهٔ طولانی تعیین می‌کنند. از زمان کشف کاتالیست‌های زیگلر-ناتا، محققین بر روی این دو ثابت سرعت کار کردند تا بتوانند به‌طور تنظیم‌پذیری سیستم‌های با جرم مولکولی بالا یا پایین را طراحی کنند.
به عنوان مثال استفاده از گونه‌های زیرکونیوم به صورت متالوسن‌های نیم‌ساندویچی half-sandwich به عنوان گونه‌هایی که تشکیل بسپارهایی با جرم مولکولی پایین می‌دهند، شناخته می‌شوند (دلیل فعالیت پایین زیرکونیوم و نیز افزایش حذف بتا با تشکیل پیوند تند اثر C-Zr .)
بسپارهای با جرم مولکولی بالا زمانی که از لیگاندهای حجیم در اطراف فلز واسطه استفاده شود تشکیل می‌شوند.
کاتالیزگرهای همگن زیگلر-ناتا

تلاش‌های زیادی در جهت ایجاد کاتالیست‌هایی که بتوانند به نحو تأثیرگذاری آلکن‌های شاخه‌دار را بسپاری کنند انجام شده‌است. همچنین تلاش‌هایی هم برای تولید کاتالیست‌های همگن زیگلر–ناتا که نیازی به کمک کاتالیزگر آلومینیوم نداشته باشند، انجام پذیرفته. این گونه‌ها کاتیونی بوده و در محلول لیگند فعال خود را از دست می‌دهند. یکی از این کاتالیست‌ها Cp2Zr(CH3)CH3B(C6F5)3 است.
آنیون بورات تفکیک‌شده و سایت فعال خالی را برای تشکیل پیوند با آلکن، خالی می‌کند.
پیشرفت‌ها در زمینهٔ ساخت آنیون‌های کوردینه شوندهٔ پیشرفته، همچنان ادامه دارد.
هوزیرها

| هوزیرها | هوزیرها |
| --- | --- |
پوستر فیلم: پوستر فیلم
کارگردان: دیوید انسپاو
تهیه‌کننده: کارتر دی هاون آنجلو پیزو
نویسنده: آنجلو پیزو
بازیگران: جین هکمن
موسیقی: جری گلدسمیت
فیلم‌بردار: فرد مورفی
توزیع‌کننده: اوریون پیکچرز
تاریخ‌های انتشار: ۱۴ نوامبر ۱۹۸۶
مدت زمان: ۱۱۵ دقیقه
کشور: ایالات متحده آمریکا
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۶ میلیون دلار 
فروش گیشه: ۲۸ میلیون دلار فروش 
هوزیرها (به انگلیسی: Hoosiers) یک فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر ورزشی محصول سال ۱۹۸۶ میلادی به کارگردانی دیوید انسپاو با بازی جین هکمن است.
خلاصه داستان

یک مربی با یک گذشته نامعلوم سوار بر قطار وارد شهر کوچکی می‌شود پس از طی ماجراهایی مربیگری تیم بسکتبال دبیرستان شهر به عهده می‌گیرد و آنها را تبدیل به یک مدعی برای قهرمانی می‌کند…
جوایز

این فیلم کاندیدای ۲ اسکار (کاندیدای اسکار بهترین موسیقی متن-کاندیدای اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد) در سال ۱۹۸۷ شد.
پرواز فضایی در ۱۹۵۱

| 0 | 1 |
| --- | --- |
وایکینگ ۷ پیش از پرتاب در ۷ اوت ۱۹۵۱: وایکینگ ۷ پیش از پرتاب در ۷ اوت ۱۹۵۱
راکت‌ها: راکت‌ها
پروازهای اولیه:  آئروبی آرتی‌وی-آ-۱آ  آئروبی آرتی‌وی-آ-۱بی  آر-۱بی  آر-۱وی
بازنشستگی‌ها:  وایکینگ (مدل اول)  آئروبی آرتی‌وی-آ-۱بی  آر-۱بی  آر-۱وی
ن ب و: ن ب و
سال ۱۹۵۱ میلادی شاهد اکتشاف گستردهٔ فضا توسط ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی با استفاده از راکت‌های زیر مداری بود. در این سال، شوروی نخستین مجموعه‌پرتاب‌های آزمایشی زیست‌پزشکی خود را تا ارتفاع کرانهٔ ۱۰۰ کیلومتری فضا (توصیف‌شده توسط فدراسیون بین‌المللی هوانوردی) انجام داد. در این میان، چندین آژانس آمریکایی نیز در این سال بیش از شش پرتاب مطالعاتی موشک‌های ژرفاسنج را انجام دادند. نیروی دریایی ایالات متحده در اوت ۱۹۵۱ موشک ژرفاسنج وایکینگ خود را برای هفتمین بار پس از سال ۱۹۴۹، و این‌بار تا ارتفاع ۲۱۹ کیلومتر (۱۳۶ مایل) پرتاب کرد.
توسعهٔ راکت‌های قدرت‌مندتر از راکت آلمانی وی-۲ مربوط به دوران جنگ جهانی دوم که آغازگر دوران پروازهای فضایی بود نیز، توسط این دو ابرقدرت ادامه یافت. اتحاد جماهیر شوروی، با توسعهٔ موشک آر-۲، که قادر به حمل یک تن مواد منفجره (دو برابر بیشتر از مدل پیشین خود) بود، به پیشرفت‌هایی فراتر از موشک آر-۱ خود (کپی از موشک وی-۲ آلمان) دست یافت. اگرچه تولید این موشک بالستیک دوربرد بعداً در سال ۱۹۵۱ لغو شد، اما پروژهٔ توسعهٔ موشک آر-۵، که دستیابی به آن محتمل‌تر بود، کلید خود. نیروی هوایی و نیروی زمینی ایالات متحده هر دو نخستین پروژه‌های موشک بالستیک خود پس از موشک وی-۲ را آغاز کردند؛ نام موشک نیروی هوایی اتلس و نام موشک نیروی زمینی رداستون بود.
اکتشاف در فضا > ایالات متحده آمریکا

نیروی زمینی ایالات متحده، نیروی هوایی ایالات متحده و آزمایشگاه فیزیک کاربردی به استفاده از راکت آئروبی در انواع مختلفی از پروازهای موشک‌های ژرفاسنج با هدف مطالعات در زمینهٔ فیزیک، آیرونومی، تصویربرداری، هواشناسی و زیست‌پزشکی ادامه دادند و در این سال مجموعاً ۱۱ پرتاب انجام شد. دو مورد از این پروازها، نخستین مأموریت‌های زیست‌پزشکی فضایی بودند. این پروازها، که توسط نیروی هوایی آمریکا انجام شدند، و حامل چندین موش و میمون بودند، (به‌همراه سومین پرواز در سال ۱۹۵۲) نشان دادند که قرار گرفتن در معرض شتاب، جاذبهٔ کاهش‌یافته و تشعشعات کیهانی در ارتفاعات بالا برای مدت کم (حدود ۱۵ دقیقه) تأثیرات منفی قابل توجهی ندارد.
نسل نخست موشک‌های ژرفاسنج وایکینگ ساختهٔ نیروی دریایی آمریکا با پرتاب وایکینگ ۷، که تنها پرتاب راکت‌های وایکینگ در سال ۱۹۵۱ بود، به اوج عملکرد خود رسید. این راکت که در ۷ اوت از حوزه موشکی وایت سندز در نیومکزیکو پرتاب شد، رکورد ارتفاع پرتاب جهان برابر با ۲۱۹ کیلومتر (۱۳۶ مایل) را به نام خود ثبت کرد.
اکتشاف در فضا > اتحاد جماهیر شوروی

موشک آر-۱ که نخستین موشک بالستیک برد بلندی بود که توسط شوروی و به‌صورت بومی ساخته شده‌بود، در نوامبر ۱۹۵۰ برای ورود به خدمت مورد تأیید قرار گرفت. در ژانویهٔ ۱۹۵۱، آزمایش‌های آر-۱ در هوای سرد به‌منظور حصول اطمینان از کیفیت آن انجام شد. در ۱ ژوئن، تولید موشک آر-۱ به‌شکل متمرکز درآمد و به یک کارخانهٔ سابق خودروسازی در دنیپرو منتقل شد و در همان ماه، مجموعه‌ای آزمایشی از موشک‌های آر-۱ با موفقیت به کرانهٔ فضا پرتاب شدند و همگی آن‌ها در حداکثر با فاصلهٔ ۵٫۵ کیلومتر (۳٫۴ مایل) از اهداف خود فرود آمدند. اگرچه که موشک آر-۱، که یک کپی مجازی از موشک منسوخ‌شدهٔ وی-۲ بود، سلاح چندان مهیبی نبود و تهدیدی برای غرب محسوب نمی‌شد، در زمینهٔ آموزش مهندسان و خدمهٔ موشکی، و نیز در زمینهٔ شکل‌گیری صنعت نوپای راکتی در اتجاد جماهیر شوروی از اهمیت زیادی برخوردار بود.
در ۲۹ ژانویهٔ ۱۹۵۱ چندین سگ سوار یکی از پروازهای آزمایشی زمستانی موشک آر-۱ شدند. پس از آن نیز در تابستان همان سال شش موشک آر-۱ دیگر به‌طور اختصاصی برای پروازهای زیست‌پزشکی طراحی و تجهیز شدند تا بررسی شود که آیا سگ‌های سوار بر آن‌ها می‌توانند از سختی‌های سفر به فضا جان سالم به‌در برده و به زمین بازگردند یا خیر. سه مورد از این مأموریت‌ها موفقیت‌آمیز بودند.
موشک آر-۲ که نخستین موشک عملیاتی طراحی‌شده توسط شوروی بود که دارای مخروط دماغهٔ قابل جداسازی بود، در ژوئیهٔ ۱۹۵۱ دومین مجموعه از آزمایش‌های خود شامل سیزده پرواز را پشت سر گذاشت و در این میان یک پرواز ناموفق را تجربه کرد. این طرح که در ۲۷ نوامبر ۱۹۵۱ برای خدمت عملیاتی مورد تأیید قرار گرفت، از برد ۶۰۰ کیلومتر (۳۷۰ مایل) برخوردار بود که دو برابر بیشتر از آر-۱ بود و در عین حال، ظرفیت حمل بار آن مشابه مدل آر-۱ و در حدود ۱٬۰۰۰ کیلوگرم (۲٬۲۰۰ پوند) بود.
توسعه فضاپیماها > نیروی هوایی ایالات متحده

تا سال ۱۹۵۰، موشک بالستیک حامل کلاهک جنگی، که پس از جنگ جهانی دوم در ایالات متحده تحت تأثیر رهنمود توسعهٔ موشک قرار گرفته بود، در سطح ملی اولویت یافت. در ژانویهٔ ۱۹۵۱، فرماندهی تحقیق و توسعه هوایی نیروی هوایی ایالات متحده قرارداد توسعهٔ راکت اتلس، که نخستین موشک بالستیک قاره‌پیمای این کشور بود را به کانسالیدیتد وولتی واگذار کرد. راکت اتلس بعداً به یکی از بوسترهای مهم در برنامه‌های فضایی سرنشین‌دار و رباتیک آمریکا بدل شد و نخستین محمولهٔ خود (ماهوارهٔ اسکور) را در سال ۱۹۵۸ به مدار زمین منتقل کرد.
توسعه فضاپیماها > نیروی زمینی ایالات متحده

در ۱۵ آوریل ۱۹۵۰، ورنر فون براون و تیم او متشکل از مهندسین راکتی آلمانی از فورت بلیس به ردستون آرسنال در آلاباما منتقل شدند. در سال ۱۹۵۱، وظیفهٔ تحقیق و توسعهٔ موشک‌های هدایت‌شونده و توسعه و آزمایش راکت‌های آزاد، پیشرانه‌های سوخت جامد، راکت‌های جاتو و موارد مرتبط دیگر به تیم ردستون محول شد تا نیروی زمینی ایالات متحده را به بازیگری مهم در صنعت توسعهٔ موشک آمریکا تبدیل کند. فعالیت‌های این تیم به تولید موشک رداستون انجامید که در سال ۱۹۵۳ برای نخستین بار پرتاب شد و نسخه‌هایی از آن در نهایت برای پرتاب اکسپلورر ۱، نخستین ماهوارهٔ مصنوعی آمریکا در سال ۱۹۵۸، و پرتاب مرکوری-رادستون ۳، نخستین مأموریت سرنشین‌دار آمریکا در سال ۱۹۶۱ مورد استفاده قرار گرفتند.
توسعه فضاپیماها > نیروی دریایی ایالات متحده

در تابستان سال ۱۹۵۰ تیم آزمایشگاه تحقیقات نیروی دریایی ایالات متحده (ان‌آرال) به رهبری میلتون روزن کار بر روی یک نمونهٔ بهبود یافته از راکت وایکینگ را که قادر به دستیابی به ارتفاعات بالاتر بود، آغاز کرد. این تیم قصد داشت تا به‌واسطهٔ استفاده از مخازن سوخت بزرگ‌تر و کاهش وزن در اجزاء و بخش‌های دیگر راکت، عملکرد راکت را بهبود بخشد. در ابتدا پرتاب این موشک برای سال ۱۹۵۱ برنامه‌ریزی شده بود، اما توسعهٔ نسل دوم وایکینگ دو سال به طول انجامید و امکان پرتاب نخستین نمونه‌های راکت جدید تا پیش از ۶ ژوئن ۱۹۵۱ فراهم نشد.
توسعه فضاپیماها > دانشگاه آیووا

در ژانویهٔ ۱۹۵۱، جیمز وان آلن، که در توسعهٔ راکت آئروبی نقش داشت، به بخش فیزیک دانشگاه ایالتی آیووا (SUI) پیوست. وان آلن به‌همراه ملوین بی. گاتلیب، دانش‌آموختهٔ دانشگاه شیکاگو و لزلی اچ. مردیت، نخستین دانش‌آموز فارغ‌التحصیل‌شدهٔ او از دانشگاه آیووا، یک برنامهٔ پژوهشی بر روی پرتو کیهانی در ارتفاعات بالا را با استفاده از تجهیزات نصب‌شده در چند بالون آغاز کردند. این پژوهش که از ۱۶ ژوئن ۱۹۵۱ تا ۲۶ ژانویهٔ ۱۹۵۲ انجام شد، پایه‌گذار راکت‌های ژرفاسنج پرتاب‌شده با کمک بالون بود که در سال ۱۹۵۴ برای نخستین بار به کرانهٔ فضای رسید.
توسعه فضاپیماها > اتحاد جماهیر شوروی

از سال ۱۹۴۷، موشک جی-۱ (یا آر-۱۰) که توسط مهاجران آلمانی طراحی شده‌بود، در رقابت با موشک آر-۲ طراحی‌شده توسط شوروی با کارکنان مهندسی و تولیدی محدود بود که در نهایت، موشک آر-۲ شوروی در پایان سال ۱۹۴۹ پیروز این رقابت شد. با توجه به متوقف شدن پروژه به‌دلیل کمبود منابع و نبود منافع دولتی در انجام آن، اتحاد شوروی در اکتبر ۱۹۵۱ به کار متخصصان آلمان خاتمه داد. در دسامبر ۱۹۵۱، نخستین گروه از متخصصان به آلمان شرقی بازگردانده شدند (فرایندی که اتحاد جماهیر شوروی آن را در نوامبر ۱۹۵۳ تکمیل کرد).
پیش‌نویس برنامهٔ توسعهٔ موشک آر-۳ با برد ۳٬۰۰۰-کیلومتر (۱٬۹۰۰-مایل) در ۷ دسامبر ۱۹۴۹ مورد تأیید قرار گرفت، اما با توجه به این که سایر طرح‌ها مفیدتر و دست‌یافتنی‌تر بودند، در ۲۰ اکتبر ۱۹۵۱ این برنامه لغو شد. یکی از این طرح‌ها موشک آر-۵ بود که قادر به حمل محموله‌ای یکسان با موشک‌های آر-۱ و آر-۲، اما در مسافت ۱٬۲۰۰ کیلومتر (۷۵۰ مایل) بود (آر-۱۱، طرحی دیگر از یک موشک تاکتیکی با اندازهٔ نصف موشک آر-۱ اما با ظرفیت حمل محمولهٔ یکسان با آن بود). طرح مفهومی آر-۵ در ۳۰ اکتبر ۱۹۵۱ تکمیل شد.
پرتاب‌ها > ژانویه

| تاریخ و زمان (UTC)> تاریخ و زمان (UTC).تاریخ و زمان (UTC) | راکت> . | راکت> بار مفید.ملاحظات | شماره پرواز> اپراتور.ملاحظات | سایت پرتاب> مدار.ملاحظات | سایت پرتاب> عملکرد.ملاحظات | ال‌اس‌پی> فرسایش (UTC).ملاحظات | ال‌اس‌پی> نتیجه.ملاحظات |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۸ ژانویه ۲۰:۱۴ |  وی-۲ |  وی-۲ |  |  وایت سندز ال‌سی-۳۳ |  وایت سندز ال‌سی-۳۳ |  جنرال الکتریک / نیروی زمینی آمریکا |  جنرال الکتریک / نیروی زمینی آمریکا |
۱۸ ژانویه ۲۰:۱۴: 
| ۱۸ ژانویه ۲۰:۱۴ |  |  | آزمایشگاه تحقیقات نیروی دریایی | زیر مداری | فرابنفش خورشیدی، پرتو ایکس، انتشار شیمیایی | ۱۸ ژانویه | پرتاب ناموفق |
| ۱۸ ژانویه ۲۰:۱۴ |  | پرتاب پروژه هرمس، اوج زمینی: ۱٫۶ کیلومتر (۰٫۹۹ مایل) | پرتاب پروژه هرمس، اوج زمینی: ۱٫۶ کیلومتر (۰٫۹۹ مایل) | پرتاب پروژه هرمس، اوج زمینی: ۱٫۶ کیلومتر (۰٫۹۹ مایل) | پرتاب پروژه هرمس، اوج زمینی: ۱٫۶ کیلومتر (۰٫۹۹ مایل) | پرتاب پروژه هرمس، اوج زمینی: ۱٫۶ کیلومتر (۰٫۹۹ مایل) | پرتاب پروژه هرمس، اوج زمینی: ۱٫۶ کیلومتر (۰٫۹۹ مایل) |
| ۲۲ ژانویه ۲۲:۵۵ |  آئروبی آرتی‌وی-ان-۱۰ |  آئروبی آرتی‌وی-ان-۱۰ |  |  وایت سندز ال‌سی-۳۵ |  وایت سندز ال‌سی-۳۵ |  نیروی دریایی آمریکا |  نیروی دریایی آمریکا |
۲۲ ژانویه ۲۲:۵۵: 
| ۲۲ ژانویه ۲۲:۵۵ |  |  | آزمایشگاه فیزیک کاربردی | زیر مداری | آیرونومی | ۲۲ ژانویه | موفق |
| ۲۲ ژانویه ۲۲:۵۵ |  | اوج زمینی: ۸۸٫۵ کیلومتر (۵۵٫۰ مایل) | اوج زمینی: ۸۸٫۵ کیلومتر (۵۵٫۰ مایل) | اوج زمینی: ۸۸٫۵ کیلومتر (۵۵٫۰ مایل) | اوج زمینی: ۸۸٫۵ کیلومتر (۵۵٫۰ مایل) | اوج زمینی: ۸۸٫۵ کیلومتر (۵۵٫۰ مایل) | اوج زمینی: ۸۸٫۵ کیلومتر (۵۵٫۰ مایل) |
| ۲۵ ژانویه ۱۵:۰۰ |  آئروبی آرتی‌وی-ان-۱۰ |  آئروبی آرتی‌وی-ان-۱۰ |  |  وایت سندز ال‌سی-۳۵ |  وایت سندز ال‌سی-۳۵ |  نیروی دریایی آمریکا |  نیروی دریایی آمریکا |
۲۵ ژانویه ۱۵:۰۰: 
| ۲۵ ژانویه ۱۵:۰۰ |  |  | آزمایشگاه فیزیک کاربردی | زیر مداری | آیرونومی اوزون | ۲۵ ژانویه | موفق |
| ۲۵ ژانویه ۱۵:۰۰ |  | اوج زمینی: ۹۰٫۱ کیلومتر (۵۶٫۰ مایل) | اوج زمینی: ۹۰٫۱ کیلومتر (۵۶٫۰ مایل) | اوج زمینی: ۹۰٫۱ کیلومتر (۵۶٫۰ مایل) | اوج زمینی: ۹۰٫۱ کیلومتر (۵۶٫۰ مایل) | اوج زمینی: ۹۰٫۱ کیلومتر (۵۶٫۰ مایل) | اوج زمینی: ۹۰٫۱ کیلومتر (۵۶٫۰ مایل) |
| ۲۹ ژانویه |  آر-۱ |  آر-۱ |  |  کاپوستین یار |  کاپوستین یار |  اوکی‌بی-۱ |  اوکی‌بی-۱ |
۲۹ ژانویه: 
| ۲۹ ژانویه |  |  | اوکی‌بی-۱ | زیر مداری | آزمایش موشک | ۲۹ ژانویه | موفق |
| ۲۹ ژانویه |  | حامل چندین سگ | حامل چندین سگ | حامل چندین سگ | حامل چندین سگ | حامل چندین سگ | حامل چندین سگ |
| ۳۰ ژانویه |  آر-۱ |  آر-۱ |  |  کاپوستین یار |  کاپوستین یار |  اوکی‌بی-۱ |  اوکی‌بی-۱ |
۳۰ ژانویه: 
| ۳۰ ژانویه |  |  | اوکی‌بی-۱ | زیر مداری | آزمایش موشک | ۳۰ ژانویه | موفق |
| ۳۱ ژانویه |  آر-۱ |  آر-۱ |  |  کاپوستین یار |  کاپوستین یار |  اوکی‌بی-۱ |  اوکی‌بی-۱ |
۳۱ ژانویه: 
| ۳۱ ژانویه |  |  | اوکی‌بی-۱ | زیر مداری | آزمایش موشک | ۳۱ ژانویه | موفق |