سلامت زنان در هند
سوگیری جنسیتی در دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی

سازمان ملل متحد هند را به عنوان کشوری با درآمد متوسط رتبه‌بندی می‌کند. یافته‌های مجمع جهانی اقتصاد نشان می‌دهد که هند یکی از بدترین کشورهای جهان از نظر نابرابری جنسیتی است. گزارش توسعه انسانی برنامه توسعه سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۱، هند را از نظر نابرابری جنسیتی در رتبه ۱۳۲ از ۱۸۷ قرار داد. ارزش این شاخص چندبعدی، شاخص نابرابری جنسیتی (GII) با عوامل متعددی از جمله نرخ مرگ و میر مادران، نرخ باروری نوجوانان، پیشرفت تحصیلی و نرخ مشارکت نیروی کار تعیین می‌شود. نمونه‌های نابرابری جنسیتی در هند شامل احتمال کمتر زنان برای باسواد بودن و ادامه تحصیل و مشارکت در نیروی کار است.
جنسیت یکی از عوامل اجتماعی اصلی تعیین‌کننده سلامت است - که شامل عوامل اجتماعی، اقتصادی و سیاسی می‌شود - که نقش عمده ای در پیامدهای سلامتی زنان در هند و دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی در هند ایفا می‌کند. بنابراین، سطح بالای نابرابری جنسیتی در هند تأثیر منفی بر سلامت زنان دارد. مطالعات نشان داده‌اند که پسران در مقایسه با دختران، زمانی که برای وضعیت اجتماعی-اقتصادی بدی هستند، احتمال بیشتری برای دریافت درمان از مراکز بهداشتی درمانی دارند.
نقش جنسیت در دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی را می‌توان با بررسی تخصیص منابع در خانوار و حوزه عمومی تعیین کرد. تبعیض جنسیتی قبل از تولد شروع می‌شود. زنان بیشترین سقط جنسی را در هند دارند. اگر جنین دختر سقط نشود، به دلیل ترجیح خانواده او برای پسر، بارداری مادر می‌تواند یک تجربه استرس زا باشد. به محض تولد، دختران در مقایسه با پسران مستعد تغذیه کمتری هستند، به خصوص زمانی که چند دختر در خانه وجود داشته باشند. با بلوغ زنان تا بزرگسالی، بسیاری از موانعی که آنها را از دستیابی به سطوح عادلانه سلامت بازمی‌دارد، ناشی از وضعیت پایین زنان و دختران در جامعه هند، به ویژه در مناطق روستایی و تحت تأثیر فقر است.
وضعیت بد و تبعیض علیه زنان در هند را می‌توان به بسیاری از هنجارهای فرهنگی نسبت داد. نیروهای اجتماعی پدرسالاری، سلسله مراتبی و خانواده‌های چند نسلی به نقش‌های جنسیتی هند کمک می‌کنند. مردان از امتیازات بیشتر و حقوق برتر برای ایجاد جامعه ای نابرابر استفاده می‌کنند که زنان را با قدرت اندک یا بدون قدرت باقی می‌گذارد. نمونه این ساختار اجتماعی، مشارکت کم زنان در پارلمان ملی هند و نیروی کار است.
زنان نیز به دلیل تعهدات زناشویی برای خانواده ارزش کمتری دارند. اگرچه غیرقانونی است، اما هنجارهای فرهنگی هند اغلب پرداخت جهیزیه به خانواده شوهر را اجبار می‌کند. بار مالی بیشتر دختران در آینده ساختار قدرتی را ایجاد می‌کند که به نفع پسران در تشکیل خانواده است. علاوه بر این، اغلب تصور می‌شود که زنان در سنین پیری قادر به مراقبت از والدین نیستند، که حتی ترجیح بیشتری برای پسران به دختران ایجاد می‌کند.
در مجموع، زنان اغلب کمتر از مردان ارزش دارند. با درگیری کمتر در حوزه عمومی - که نمونه آن نرخ مشارکت سیاسی و کارگری است - و انگ کم ارزش بودن در خانواده، زنان با شکل منحصر به فردی از تبعیض جنسیتی روبرو هستند.
نابرابری‌های جنسیتی به نوبه خود مستقیماً با پیامدهای بهداشتی ضعیف برای زنان مرتبط است. مطالعات متعدد نشان داده‌اند که میزان پذیرش در بیمارستان‌ها به‌طور چشمگیری بسته به جنسیت متفاوت است و مردان بیشتر از زنان به بیمارستان‌ها مراجعه می‌کنند. دسترسی متفاوت به مراقبت‌های بهداشتی به این دلیل اتفاق می‌افتد که زنان معمولاً حق دریافت سهم کمتری از منابع خانگی را دارند و بنابراین از منابع مراقبت‌های بهداشتی به میزان کمتری نسبت به مردان استفاده می‌کنند.
آمارتیا سن دسترسی به منابع کمتر خانواده را به قدرت چانه زنی ضعیف آنها در داخل خانواده نسبت داده‌است. علاوه بر این، مشخص شده‌است که زنان هندی اغلب بیماری را کمتر گزارش می‌کنند. گزارش ناکافی بیماری ممکن است به این هنجارهای فرهنگی و انتظارات جنسیتی در خانواده کمک کند. جنسیت همچنین به‌طور چشمگیری بر استفاده از مراقبت‌های دوران بارداری و استفاده از ایمن‌سازی‌ها تأثیر می‌گذارد.
مطالعه ای توسط چوی در سال ۲۰۰۶ نشان داد که پسران بیشتر از دختران در مناطق روستایی واکسیناسیون دریافت می‌کنند. این یافته محققان را به این باور رسانده‌است که جنسیت کودک منجر به ارائه سطوح مختلف مراقبت‌های بهداشتی در مناطق روستایی می‌شود. همچنین یک مؤلفه جنسیتی در ارتباط با تحرک وجود دارد. زنان هندی بیشتر از مردان در سفر در مکان‌های عمومی مشکل دارند و در نتیجه دسترسی به خدمات را با مشکل مواجه می‌کنند.