stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سید احمد بهبهانی
هشدار علیه آل‌سعود

در سالهایی که آل‌سعود در عربستان پیشروی و با تصرف حجاز، آرامگاه‌های بقیع و مدینه و دیگر نقاط را به نام جلوگیری از شرک و انحراف، ویران می‌کرد، سید احمد بهبهانی علیه آل‌سعود سخنرانی می‌کرد و از دولت می‌خواست با همکاری با دولتهای اسلامی دیگر (افغانستان، مصر و ترکیه) در عربستان مداخله و با آل‌سعود مقابله کند. او خواستار آن شد که با بیرون راندن آل‌سعود از حجاز، حاکمیت این منطقه به دست شورائی متشکل از نمایندگان دولتها و ملتهای مسلمان داده شود. وی همچنین از مجلس شورای ملی خواست کمیسیونی دوازده نفره از نمایندگان تشکیل دهد که با همکاری دولت و مشورت با روحانیون «در قضیه ظهور وهابیه در حجاز و تجاوزات مستقیم و غیرمستقیم آنها به مقدسات ملل اسلامی بخصوص ایران و تعیین تکلیف قطعی آتیه خطه مزبوره مطالعات لازمه نموده، نتیجه را به اسرع اوقات تقدیم مجلس شورای ملی بنماید و لدی‌الاقتضا با نمایندگان سیاسی ممالک اسلامی ترکیه افغانستان، مصر در این خصوص کنفرانسهایی برای تبادل نظر تشکیل بدهد».  بهبهانی طرح خود را برای تشکیل کمیسیون دوازده نفری در قالب طرحی دو فوریتی به مجلس داد که در دهم مهر ۱۳۰۵ به تصویب رسید.
فدراسیون بین‌المللی اتحادیه خلبانان خطوط هوایی

فدراسیون بین‌المللی اتحادیه خلبانان خطوط هوایی (IFALPA) یک فدراسیون بین‌المللی برای اتحادیه‌های خلبانان ملی کشورهای جهان است. این فدراسیون در سال ۱۹۴۸ در مونترآل کانادا بنیانگذاری شد.
تاریخچه

پس از جنگ جهانی دوم هوانوردی عمومی در سطح بین‌المللی رشد کرد. در نتیجه خلبانان متوجه شدند که اتحادیه‌های کشوری آن‌ها توانایی پشتیبانی از آن‌ها در دیگر کشورها را ندارند. به علاوه آن‌ها نماینده‌ای در سازمان بین‌المللی هوانوردی کشوری (ایکائو) نداشتند. بنابراین در یک گردهمایی در آوریل ۱۹۴۸ این اتحادیه پدید آمد. در آغاز تأسیس فدراسیون، دفتر آن با همتای بریتانیایی خود مشترک بود. اما در سال ۱۹۵۵ به اندازه‌ای رشد کرد که دفتری مستقل در مونترآل در نزدیکی دفتر ایکائو داشته باشد.
عضویت

در ۱۹۷۶ این اتحادیه ۵۴۰۰۰ عضو از ۶۰ کشور داشت. در سال ۲۰۱۵ این تعداد به ۱۰۰،۰۰۰ نفر از ۱۰۰ کشور رسید.
ارتباط با دیگر سازمان‌ها

فدراسیون بین‌المللی اتحادیه خلبانان خطوط هوایی، کمیته‌های دائمی در حوزه‌های نظارتی، صنعتی و ایمنی/فنی دارد. همچنین با عضویت دائم در هیئت‌های ایکائو وظیفه برای تأمین نیازمندی‌های خلبانان در مقررات، معیارهای طراحی، مدیریت ترافیک هوایی و مدیریت فرودگاه را بر عهده دارد.
ال‌وی‌جی سی. ۵

| ال‌وی‌جی سی>  ۵ | ال‌وی‌جی سی>  ۵ |
| --- | --- |
کاربری: شناسایی
تولیدکننده: LVG (aircraft manufacturer)
نخستین پرواز: ۱۹۱۷
ال‌وی‌جی سی. ۵ (به انگلیسی: LVG_C.V) یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع شناسایی ساخت شرکت LVG (aircraft manufacturer) است. هواگرد ال‌وی‌جی سی. ۵ نخستین پروازش را در ۱۹۱۷ میلادی انجام داد.
فدراسیون فوتبال مغولستان

| کنفدراسیون فوتبال آسیا | کنفدراسیون فوتبال آسیا |
| --- | --- |
تاسیس شده: ۱۹۵۹
عضویت در فیفا: ۱۹۹۸
ریاست: رينتشينيام امارجارغال
عکسی از ساختمان فدراسيون فوتبال مغولستان
فدراسیون فوتبال مغولستان نهاد اداره‌کنندهٔ فوتبال در مغولستان است. این نهاد در سال ۱۹۵۹ پایه‌گذاری شده و اکنون عضو کنفدراسیون فوتبال آسیا است. در حال حاضر ریاست این نهاد بر عهدهٔ رینتشینیام امارجارغال می‌باشد.
آویاتیک ب-۱

| آویاتیک ب-۱ | آویاتیک ب-۱ |
| --- | --- |
کاربری: شناسایی
تولیدکننده: آویاتیک
نخستین پرواز: ۱۹۱۴
معرفی‌شده در: ۱۹۱۴
بازنشستگی: ۱۹۱۶
کاربر اصلی: لوفت‌اشترایت‌کرفته
آویاتیک ب-۱ (به آلمانی: Aviatik_B.I) یک هواگرد دوباله تک‌موتوره دو سرنشین شناسایی ساخت شرکت آویاتیک در امپراتوری آلمان بود. این هواگرد در جریان جنگ جهانی اول در لوفت‌اشترایت‌کرفته خدمت کرد.
مشخصات فنی

آویاتیک ب-۱
خدمه: ۲ نفر
طول: ۷٫۹۷ متر
طول بال: ۱۳٫۹۷ متر
ارتفاع: ۳.۳ متر
وزن بارگذاری‌شده: ۱٬۰۸۸ کیلوگرم
نیرومحرکه: ۱ × موتور خطی ۶ سیلندر مرسدس خنک‌شونده با مایع: ۱۰۰ اسب بخار
حداکثر سرعت: ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت
طول پرواز: ۴ ساعت
بدون تسلیحات
دیزج سفید

دیزج سفید یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان رازلیق بخش مرکزی شهرستان سراب واقع شده‌است.
الیسا سدناوی

| الیسا سدناوی | الیسا سدناوی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۴ دسامبر ۱۹۸۷ ‏(۳۷ سال) برا
ملیت: فرانسه
پیشه(ها): مدل، هنرپیشه، کارگردان فیلم، انسان‌دوستی
اطلاعات مدلینگ: اطلاعات مدلینگ
بنگاه:  آی‌ام‌جی مادلز (New York, Los Angeles, Sydney)  ZZO (Paris)  Elite Model Management (Milan)  Storm Model Management (London)  Uno Models (Barcelona)  IMM Bruxelles (Brussels)  2pm Model Management (Copenhagen)  Modellink (Gothenburg) 
 :  
الیسا سدناوی (فرانسوی: Elisa Sednaoui‎؛ زادهٔ ۱۴ دسامبر ۱۹۸۷) مدل، هنرپیشه، کارگردان فیلم، فعال بشردوست اهل فرانسه است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به آزادی‌خواه اشاره کرد.
فوکه-وولف اف‌و ۴۴

| فوکه-وولف اف‌و ۴۴ "سهره" | فوکه-وولف اف‌و ۴۴ "سهره" |
| --- | --- |
کاربری: هواگرد آموزشی و ورزشی
کشور سازنده: آلمان
تولیدکننده: فوکه-وولف
نخستین پرواز: تابستان  ۱۹۳۲
بازنشستگی: دهه ۱۹۶۰ در فنلاند
تعداد ساخته‌شده: بیش از ۲۵۰۰ فروند در سرتاسر جهان
فوکه-وولف اف‌و ۴۴ اشتیگلیتز ("سهره") یک هواگرد دوباله تک‌موتوره دو سرنشین از نوع آموزشی و ورزشی ساخت شرکت فوکه-وولف در دهه ۱۹۳۰ میلادی در آلمان بود. این هواگرد نخستین پروازش را در سال ۱۹۳۲ انجام داد.
طراحی و توسعه

اف‌و ۴۴ به شکل سنتی و با پیکربندی دوباله‌های مستقیم طراحی شد. ساختار فلزی بدنه با یک لایه فلزی دیگر و پارچه پوشانده شده بود. بال ها چوبی هواگرد نیز دارای پوششی از تخته سه لایه و پارچه بودند. اتاقک خلبان سر باز و جایگاه سرنشینان به صورت پشت سر هم قرار گرفته بود و هر دو جایگاه مجهز به ادوات کنترل و ابزار پرواز بودند. اف‌و ۴۴ چرخ دم و با ارابه فرود ثابت بود. این هواگرد از شهپر در هر دو بال بالایی و پایین استفاده می‌کرد. در آن از برآافزا استفاده نشده بود. نیرو محرکه اف‌و ۴۴ را موتور شعاعی زیمنس-هالسکه ش ۱۴ تأمین می‌کرد.
اولین پیش‌نمونه نخستین بار در سال ۱۹۳۲ به پرواز درآمد اما عملکرد آن رضایت بخش نبود. پس از چندین بار پرواز آزمایشی به خلبانی کورت تانک، طراح ارشد فوکه-وولف و اصلاحات برای افزایش دوام هواگرد و ارتقا آیرودینامیکی آن، هواگرد نهایی ثابت کرد که دارای عملکرد مطلوبی است.
نسخه دوم با عنوان اف‌و ۴۴بی دارای موتور ۴ سیلندر آرگوس آاِس ۸ خنک شونده با هوا با توان ۱۲۰ اسب بخار بود. این موتور شکل بیرونی باریک تری داشت و ظرفت آیرودینامیکی بیشتری به هواگرد می‌بخشید.
۲۰ فروند اف‌و ۴۴ که توسط چینی‌ها خریداری شده بود برای علمیات رزمی اصلاحاتی به خود دید و در مرحله اولیه جنگ دوم چین و ژاپن و تا انهدام همه آن‌ها مشارکت کردند.
آخرین نسخه اف‌و ۴۴جِی نام گرفت که به چندین کشور در سراسر جهان فروخته یا تحت لیسانس در آن‌ها تولید شد. این مدل مجهز به موتور شعاعی هفت سیلندر زیمنس-هالسکه ش ۱۴ بود.
از بدنه اف‌و ۴۴ به عنوان پایه طراحی بالگرد اف‌و ۶۱ که گفته می شود نخستین بالگرد عملیاتی تاریخ بوده است، استفاده شد.
تاریخچه عملیاتی

گفته شده است این هواگرد معروف ترین هواگرد فوکه-وولف پس از اف‌و ۱۹۰ بود. از اف‌و ۴۴ علاوه بر مقاصد غیرنظامی در تمامی طول جنگ جهانی دوم در چندین واحد آموزش خلبانان نیروی هوایی آلمان استفاده شد. این هواگرد بیشتر شهرت خود را از انجام حرکات آکروباتیک کسب کرد. عملکرد اف‌و 44 به اندازه ای خوب بود که با توجه به حجم بالای سفارش ها ظرفیت کارخانه فوکه-وولف برای تولید آن کافی نبود به همین جهت کارخانه های دیگر آلمانی نیز شروع به تولید تحت لیسانس آن کردند. علاوه بر استفاده در آلمان چندین فروند از اف‌و ۴۴ به بولیوی، شیلی، چین، چکسلواکی، فنلاند رومانی و سوئیس فروخته شد و برخی نیز تحت لیسانس در اتریش، آرژانتین، بلغارستان، برزیل و سوئد تولید گردید.
انواع

اف‌و ۴۴اِی: پیش‌نمونه اول با موتور زیمنس-هالسکه ش ۱۴آ جهت انجام آزمایش ها، نخستین پرواز در تابستان ۱۹۳۲
اف‌و ۴۴بی: نخستین نسخه تولید، مجهز به موتور ۴ سیلندر آرگوس آاِس ۸، تعداد اندکی تولید شد
اف‌و ۴۴سی: نسخه اصلی تولید با تغییرات جزئی، مجهز به موتور هفت سیلندر پیستونی زیمنس-هالسکه ش ۱۴آ
اف‌و ۴۴دی
اف‌و ۴۴ایی
اف‌و ۴۴اف
اف‌و ۴۴جِی: نسخه تولید نهایی، مجهز به موتور هفت سیلندر پیستونی زیمنس-هالسکه ش ۱۴آ
کاربران

آرژانتین: نیروی هوایی آرژانتین - نیروی دریایی آرژانتین: تولید تحت لیسانس بین سال‌های ۱۹۳۷ و ۱۹۴۲
اتریش: نیروی هوایی اتریش: تولید تحت لیسانس
بولیوی: نیروی هوایی بولیوی: یک هواگرد در نوامبر سال ۱۹۳۷ دریافت شد
برزیل: نیروی هوایی برزیل - نیروی دریایی برزیل
بلغارستان: نیروی هوایی بلغارستان: تولید تحت لیسانس
چین: نیروی هوایی جمهوری چین
شیلی: نیروی هوایی شیلی: ۱۵ هواگرد در فوریه ۱۹۳۸ دریافت شد
کلمبیا: نیروی هوایی کلمبیا
چکسلواکی: نیروی هوایی چکسلواکی (پس از جنگ)
فنلاند: نیروی هوایی فنلاند
آلمان: لوفتوافه
مجارستان: نیروی هوایی مجارستان
لهستان: نیروی هوایی لهستان
رومانی: نیروی هوایی سلطنتی رومانی
اسلواکی: نیروی هوایی اسلواکی
اسپانیا: نیروی هوایی اسپانیا
سوئد: نیروی هوایی سوئد: تولید تحت لیسانس
سوئیس: نیروی هوایی سوئیس
ترکیه
یوگسلاوی: نیروی هوایی یوگسلاوی (پس از جنگ)
مشخصات فنی (اف‌و ۱۸۹ اِی-۱) > مشخصات عمومی

خدمه: ۲ نفر (خلبان و هنرآموز)
طول: ۷٫۳ متر
طول بال: ۹ متر
ارتفاع: ۲٫۷ متر
مساحت بال: ۲۰ متر مربع
وزن خالی: ۵۶۵ کیلوگرم
وزن بارگزاری شده: ۸۷۰ کیلوگرم
نیرومحرکه: یک موتور پیستونی ۷ سیلندر زیمنس-هالسکه ش ۱۴اِی-۴ خنک شونده با هوا: ۱۵۰اسب بخار (۱۱۰ کیلووات)
ملخ: دو تیغه چوبی با زاویه ثابت و قطر ۲٫۲۵ متر
مشخصات فنی (اف‌و ۱۸۹ اِی-۱) > عملکرد

حداکثر سرعت: ۱۸۵ کیلومتر بر ساعت
پایاسیر: ۱۷۲ کیلومتر بر ساعت
سرعت فرود: ۷۴ کیلومتر بر ساعت
مسافت فرود: ۱۴۰ متر
مسافت برخاستن: ۱۴۰ متر
برد: ۶۷۵ کیلومتر
پایداری در هوا: چهار و نیم ساعت
حداکثر ارتفاع: ۳۹۰۰ متر
سرعت صعود: ۳٫۴ متر بر ثانیه، ۱۰۰۰ متر در ۵ دقیقه و ۳۰ ثانیه، ۳۰۰۰ متر در ۲۳ دقیقه و ۳۶ ثانیه
مصرف سوخت: ۰٫۲ لیتر بر کیلومتر
موتور فوکه-وولف اف‌و ۴۴

اف‌و ۴۴جِی در سال ۲۰۰۵
اف‌و ۴۴ در آرژانتین، ۱۹۳۷
دیستروواچ

| 0 | 1 |
| --- | --- |
در دسترس به زبان: انگلیسی، هندی، تامیل، فرانسه، آلمانی، اسپانیایی، سوئدی، ژاپنی، فارسی، ترکی، عبری، ویتنامی
مالک: لادیسلاو بودنار
درآمد: تبلیغات
وبگاه: www.distrowatch.com
راه‌اندازی: ۳۱ می ۲۰۰۱
وضعیت کنونی: فعال
دیستروواچ (به انگلیسی: Distrowatch) وب‌گاهی است که به انتشار اخبار توزیع‌های لینوکس می‌پردازد. در این ذیل رتبه‌بندی توزیع‌ها در دیستروواچ از شهرتی نسبی در فضای لینوکس برخوردار است.

این رتبه‌بندی بر اساس میزان مراجعات به صفحات اختصاص داده شده به هر توزیع، در این وبگاه صورت می‌پذیرد. این میزان به هیچ عنوان شاخصی برای تعیین میزان استفاده یا محبوبیت یک توزیع نبوده و تنها می‌توان از آن به عنوان شمارندهٔ صفحات گوناگون این وبگاه یاد کرد. این مهم صراحتاً مورد تأکید دست‌اندرکاران این وب‌گاه قرار دارد، هرچند بعضاً با عدم توجه علاقه‌مندان لینوکس مواجه می‌شود.
فدراسیون فوتبال گوام

| کنفدراسیون فوتبال آسیا | کنفدراسیون فوتبال آسیا |
| --- | --- |
تاسیس شده: ۱۹۷۵
عضویت در فیفا: ۱۹۹۶
ریاست: ریچارد لی
فدراسیون فوتبال گوام نهاد اداره‌کنندهٔ فوتبال در گوام است. این نهاد در سال ۱۹۷۵ پایه‌گذاری شده و اکنون عضو کنفدراسیون فوتبال آسیا است. در حال حاضر ریاست این نهاد بر عهدهٔ ریچارد لی می‌باشد.
سید امیرمنصور برقعی

| سید امیرمنصور برقعی | سید امیرمنصور برقعی |
| --- | --- |
معاون برنامه‌ریزی و نظارت راهبردی رئیس‌جمهور: معاون برنامه‌ریزی و نظارت راهبردی رئیس‌جمهور
دوره مسئولیت ۲۷ تیر ۱۳۸۶ – ۷ مهر ۱۳۸۸: دوره مسئولیت ۲۷ تیر ۱۳۸۶ – ۷ مهر ۱۳۸۸
رئیس‌جمهور: محمود احمدی‌نژاد
قائم‌مقام: غلامحسین رضوانی
پس از: ایجاد معاونت
پیش از: ابراهیم عزیزی
معاون توسعه مدیریت و سرمایه انسانی رئیس‌جمهورسرپرست: معاون توسعه مدیریت و سرمایه انسانی رئیس‌جمهورسرپرست
دوره مسئولیت ۲۷ تیر ۱۳۸۶ – ۲۹ مهر ۱۳۸۶: دوره مسئولیت ۲۷ تیر ۱۳۸۶ – ۲۹ مهر ۱۳۸۶
رئیس‌جمهور: محمود احمدی‌نژاد
پس از: ایجاد معاونت
پیش از: ابراهیم عزیزی
معاون رئیس‌جمهوررئیس سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور: معاون رئیس‌جمهوررئیس سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور
دوره مسئولیت ۲۴ آبان ۱۳۸۵ – ۱۷ تیر ۱۳۸۶: دوره مسئولیت ۲۴ آبان ۱۳۸۵ – ۱۷ تیر ۱۳۸۶
رئیس‌جمهور: محمود احمدی‌نژاد
پس از: فرهاد رهبر
پیش از: تفکیک به دو معاونت مجزا
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۳۶ (۶۶–۶۷ سال) قم، ایران
تحصیلات: مهندسی مکانیک
محل تحصیل: دانشگاه علم و صنعت ایران
هیئت دولت: دولت نهم
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری: ایران
خدمت/شاخه: سپاه پاسداران انقلاب اسلامی
یگان: قرارگاه سازندگی خاتم‌الانبیاء شرکت مهندسی سپاسد 
سید امیرمنصور برقعی (زادهٔ ۱۳۳۶) سیاستمدار اصول‌گرا و معاون رئیس‌جمهور در دولت اول محمود احمدی‌نژاد بود.
برقعی پس از فرهاد رهبر به عنوان معاون رئیس‌جمهور و رئیس سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی منصوب شد و در سال ۱۳۸۶ با انحلال سازمان مدیریت و تشکیل دو معاونت برنامه‌ریزی و توسعهٔ مدیریت در سطح ریاست جمهوری ابتدا به سمت معاون رئیس‌جمهوری در پست معاون توسعهٔ مدیریت و سرمایهٔ انسانی منصوب شده و در ادامه به عنوان معاونت برنامه‌ریزی و نظارت راهبردی  انتخاب شد. او به مدت دو سال و تا پایان کابینه اول احمدی‌نژاد در این سمت باقی ماند.
وی در دوره دوم کابینه احمدی‌نژاد به عنوان معاون اقتصادی و قائم مقام وزیر خارجه انتخاب گردید.
برقعی در سال ۱۳۹۴ به عنوان عضو هیئت امنای کمیته امداد امام خمینی منصوب شد و در همان دوران توسط سید پرویز فتاح به عنوان قائم‌مقام کمیته امداد منصوب شد. بعد از ریاست فتاح در بنیاد مستضعفان انقلاب اسلامی او به سمت قائم‌مقام وی در بنیاد مستضعفان انتخاب شد.
شیان (تهران)

شیان یکی از محله‌های شمال شرقی شهر تهران است.
محله شیان که در منطقه ۴ تهران در بخش شمیران واقع شده است در شمال پارک جنگلی لویزان و جنوب مجتمع مسکونی و نظامی آجا واقع شده‌است.
خیابان‌های این محله به ترتیب شیان و شیان ۱ تا ۷ نام‌گذاری شده‌اند.
محلهٔ شیان دارای یک حسینیه است و بیمارستان لویزان در نزدیکی آن واقع شده‌است.
بزرگ‌راه در دست ساخت دارآباد نزدیک‌ترین بزرگ راه به این محله است.
پارکی جنگلی به نام شیان و هتل شیان از اماکن گردشی محله هستند.
هتل دهکده شیان در سال ۱۳۷۵، توسط شهرداری منطقه ۴ در قسمت شمال شرقی پارک جنگلی لویزان ساخته شده است‌.
صنایع نظامی

در نزدیکی شیان یکی از مجمتع‌های نظامی ایران قرار گرفته که آژانس بین‌المللی اتمی آن را بخشی از برنامه هسته‌ای ایران می‌داند.
جمهوری اسلامی ایران بر این باور است که دفتر مرکزی بخش مکانیک موشکی کارخانه‌ای نظامی به نام صنایع شهید شفیع زادگان در خیابان شیان ۷ قرار دارد.
لویزان شیان یک سایت هسته ای اعلام نشده در شمال شرق تهران، ایران بود. این سایت تحت بررسی آژانس بین المللی انرژی اتمی (IAEA) به عنوان یک سایت هسته ای بالقوه اعلام نشده بود. به گزارش رویترز، ادعاهای ایالات متحده مبنی بر حذف خاک سطحی و ضد عفونی شدن محل توسط بازرسان آژانس بین‌المللی انرژی اتمی که از لویزان بازدید کردند، تأیید نشد. در بند 39 گزارش آژانس در نوامبر 2005 آژانس در مورد ایران، آژانس اعلام کرد: "به نظر می رسد اطلاعات ارائه شده توسط ایران منسجم و منطبق با توضیح آن در مورد تخریب منطقه لویسان-شیان باشد."
پی‌ال‌زد پی-۶

| پی‌ال‌زد پی-۶ | پی‌ال‌زد پی-۶ |
| --- | --- |
کاربری: هواپیمای جنگنده
تولیدکننده: PZL
طراح: Zygmunt Puławski
نخستین پرواز: اوت ۱۹۳۰
کاربر اصلی: Polish Air Force
تعداد ساخته‌شده: ۱
پی‌ال‌زد پی-۶ (به انگلیسی: PZL_P.6) یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع هواپیمای جنگنده ساخت شرکت PZL است. هواگرد پی‌ال‌زد پی-۶ نخستین پروازش را در اوت ۱۹۳۰ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۱ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
طراح این هواگرد، Zygmunt Puławski بود.
آلباتروس بی۳

| آلباتروس بی۳ | آلباتروس بی۳ |
| --- | --- |
کاربری: شناسایی
تولیدکننده: آلباتروس فلوکتسایک‌ورک،  Oeffag, آلباتروس فلوکتسایک‌ورک
طراح: ارنست هاینکل
آلباتروس بی۳ (به انگلیسی: Albatros_B.III) یک هواگرد از نوع شناسایی ساخت شرکت آلباتروس فلوکتسایک‌ورک در آلمان است.
طراح این هواگرد، ارنست هاینکل مهندس آلمانی بود.
سیاست‌های اقتصادی رضاشاه

سیاست‌های اقتصادی رضاشاه شامل تغییرات گسترده‌ای در کشوری بود که سال‌ها جز بی‌نظمی ندیده‌بود. نیاز به گسترش بازرگانی و تهدیدهای احتمالی از سوی انگلیس و شوروی، رضاشاه را به گسترش روابط تجاری با آلمان نازی در دههٔ ۱۹۳۰ سوق داد.
رضاشاه نخستین پادشاه ایرانی پس از دوران هخامنشیان بود که یک ارتش دائمی را برای کشورش، سازمان داد. چیزی که به امنیت ایران و زیرساخت اقتصادی آن، انجامید. ساخت نخستین زیرساخت‌های همگانی مدرن ایران همچون نیروگاه، کارخانه‌های نوین، سیستم ترابری جدید، سیستم ارتباطات انسانی، نهادهای مالی و ادارات نیز در همین دوره انجام شد. فناوری نیز در بسیاری از عرصه‌ها، حتی کشاورزی، دخیل گشت.
رضاشاه به بسط و توسعهٔ اقتصادی ایران توجه خاصی داشته‌است و برای آن، اولویت قائل می‌شد. دوران وی، دوران شور ملی ایران در زمینهٔ توسعهٔ اقتصادی است. در دورهٔ پادشاهی رضاشاه، بخش خصوصی ایران، بیشتر درگیر صنایع کوچک و بازرگانی شد. حکومت وی، مقبولیتش را در نوسازی اقتصادی کشور و زنده‌سازی ملی‌گرایی ایرانی افزون بر سفارش بر دیوان‌سالاری و نیروهای نظامی جست‌وجو کرده‌است. دولت آن دوره نیز با فراهم‌سازی امنیت و گزینش سیاست اقتصاد ارشادی، در زمینهٔ توسعه گام برداشت؛ هرچند که این کار، بر اساس تصمیم و ارادهٔ شخصی رضاشاه به اجرا درمی‌آمد. در دوران وی همچنین پابه‌پای پیشرفت‌های صنعتی، اجرای برنامه‌های گسترش بخش کشاورزی و دامداری ایران نیز صورت گرفت. عمران و شهرسازی نیز مورد توجه ویژه بود تا چهره‌ای مدرن به ایران داده شود.
امور مالی و پولی نیز مورد توجه قرار گرفتند و بانک ملی ایران انحصار انتشار اسکناس را به‌دست‌آورد و ایران توانست بر سیاست پولی خود، حاکمیت پیدا کند. در سال ۱۹۳۲ نیز ضرابخانهٔ شاهی گشایش یافت و ضرب سکه نیز در سلطهٔ ایران قرار گرفت.
امور مالی و پولی

رضاشاه به بسط و توسعهٔ اقتصادی ایران توجه خاصی داشته‌است و برای آن، اولویت قائل می‌شد. دوران وی، دوران شور ملی ایران در زمینهٔ توسعهٔ اقتصادی است. در سال ۱۹۲۸ امتیاز انتشار اسکناس که به انگلیسی‌ها داده شده بود را لغو کرد و به بانک دارندهٔ امتیاز آن، یعنی بانک شاهی، ۲۰۰ هزار لیره غرامت پرداخت شد. پس از این، بانک ملی ایران انحصار انتشار اسکناس را به‌دست‌آورد و ایران توانست بر سیاست پولی خود، حاکمیت پیدا کند. ۳ سال پیش از این، در ۱۹۲۵، رضاشاه بانک سپه را نیز بنیان گذاشت. در ۱۹۲۶ هم بانک رهنی ایران برای آماده‌سازی اعتبار و انگیزش خانه‌سازی بنیان نهاده شد. در سال ۱۹۳۲ نیز ضرابخانهٔ شاهی گشایش یافت و ضرب سکه نیز در سلطهٔ ایران قرار گرفت.
کاربرد درآمدها > نفت

او از آغاز قدرتش، شخصاً به تنظیم امور مالی و تقسیم بودجهٔ ایران توجه داشت و به تأمین تعادل بودجهٔ کشوری پرداخت. در همهٔ دوران پادشاهی‌اش، بودجه متعادل بود و همواره هزینه از درآمد تجاوز نمی‌کرد. در آغاز کار، همچنین دو تصمیم پراهمیت گرفته شد؛ نخست نگهداری حساب‌های درآمد نفتی به شکل جداگانه و متمایز بودن آن از بودجهٔ عمومی، دوم نیز آنکه درآمد نفتی تنها به عمران و آبادانی کشور و نیازهای ارتش آن، اختصاص یابد. با این حال، درآمدهای نفتی این دوره در برابر نیاز، ناچیز بودند.
کشاورزی و دامداری

در دوران رضاشاه، پا به پای پیشرفت‌های صنعتی، اجرای برنامه‌های گسترش بخش کشاورزی و دامداری ایران نیز صورت گرفت. کشاورزی سنتی ایران، برای نخستین‌بار مکانیزه شد و اصول کار وارد آن شد. هرچند که مکانیزه‌شدن کشاورزی، سراسری نبود و تنها در نقاطی خاص روی داده‌است. شبکه‌های آبیاری، بندها و مهارسازی آب، کمک کرد تا سطح کشاورزی در همهٔ نقاط این کشور، به ویژه در استان‌های آذربایجان، خراسان، کردستان، کرمانشاه، گرگان، گیلان، مازندران و اطراف تهران تا چندین برابر افزایش یابد. با استخدام کارشناسان خارجی و خرید ماشین‌آلات کشاورزی، تولید محصولات وابسته در ایران، بیشتر و بهتر گردید.
صنایع وابسته به کشاورزی همچون برنج کوبی، کنف سازی، پنبه‌پاک‌کنی، بافندگی، نخ‌ریسی، روغن‌کشی، لبنیات، کنسور و کمپوت‌سازی، توتون و تنباکو، آب‌میوه و شراب‌سازی و سیگار نیز ایجاد شدند که افزون بر مصرف درون ایران، بخشی نیز به کشورهایی چون آلمان صادر می‌شد. برای بخش آموزشی نیز، دانشکده‌های کشاورزی، دامپروری و دام‌پزشکی بنیان‌گذاری شدند و نخستین سازمان‌های وابسته در ایران، پدید آمدند. سازمان‌های حفظ جنگل و حیوانات، پرورش و صید ماهی، دامداری، اصلاح بذر و غیره ایجاد شدند و در مدت کوتاهی انواع محصولات کشاورزی در ایران کشت شدند و میزان قابل توجهی نیز به صادرات اختصاص یافت. با تشکیل شدن سازمان شیلات و گسترش بخش وابسته به ابریشم، درآمد قابل توجهی نصیب ایران شد. در دوران وی، ایران دارای یک زیربنای صنعتی و کشاورزی واقعی شد و در تولید بیشتر مواد مصرفی و مواد خوراکی به خودکفایی رسید.
صنعت

پیش از زمامداری رضاشاه، در ایران به جز تاسیسات نفت، واحد صنعتی که بتوان آنان را کارخانه‌ای تولیدی و صنعتی نامید، وجود نداشت. در طول مدت کوتاهی در دوران رضاشاه، ایران از کشوری عقب‌مانده و غیرصنعتی، به کشوری پیشرفته و نیمه‌صنعتی تبدیل شد. با بنیان‌گذاری کارخانه‌های تازه، بیشتر نیازهای کشور و مردم، دیگر از داخل تأمین می‌شد. کارخانه‌های قند، پنبه‌پاک‌کنی، نخ‌ریسی، پارچه‌بافی، برنج‌پاک‌کنی، گونی‌بافی، چرم، کبریت، توتون و تنباکو، سیگار، کاغذ و مقوا، کارتن‌سازی، شیشه و بلور، سنگ‌بری، سیمان، ذوب فلزات و آلیاژسازی، چوب و تخته‌سازی، نیروگاه، قالی‌بافی، خشکبار، چای، روغن‌کشی، کنسرو و کمپوت و غیره، به خدمت مردم ایران آمد. با این حال، یک دسته طرح‌های بزرگ‌تر نیز وجود داشت که با کناره‌گیری وی از پادشاهی، ناتمام رها شد و ماشین‌آلات این دسته از طرح‌ها، از میان رفت. همچنین اقدام به استخراج مواد معدنی چون ذغال سنگ، سنگ مرمر، سنگ آهن، گوگرد، مس، سرب و غیره نیز شد تا برای کاربرد داخلی و گاه صادرات، استفاده شود.
در آغاز کارهای صنعتی ایران، به ناچار، مهندسان خارجی در صنایع به‌کار برده شدند. اما سپس با تأسیس مراکز آموزشی فنی و حرفه‌ای و ساخت هنرستان‌های صنعتی، ساخت دانشکده‌ها و آموزشگاه‌های فنی در ایران و حتی فرستادن دانشجو به خارج، کم‌کم متخصصین و مهندسان ایرانی توانستند خودشان کار را در دست بگیرند.
بازرگانی

در دورهٔ پادشاهی رضاشاه، بخش خصوصی ایران، بیشتر درگیر صنایع کوچک و بازرگانی شد. حکومت وی، مقبولیتش را در نوسازی اقتصادی کشور و زنده‌سازی ملی‌گرایی ایرانی افزون بر سفارش بر دیوان‌سالاری و نیروهای نظامی جست‌وجو کرده‌است. دولت آن دوره نیز با فراهم‌سازی امنیت و گزینش سیاست اقتصاد ارشادی، در زمینهٔ توسعه گام برداشت؛ هرچند که این کار، بر اساس تصمیم و ارادهٔ شخصی رضاشاه به اجرا درمی‌آمد.
ترابری > جاده‌ها و خیابان‌ها

با قدرت گرفتن رضاشاه، هزاران کیلومتر راه‌های اصلی و فرعی میان شهرها و دهات‌های ایران، احداث شد و در عرض تنها چند سال، راه‌های خاکی تبدیل به جاده‌های عریض و ماشین‌رو شدند. پس از این، به‌جای گاری، اسب و شتر و دیگر موارد این‌چنینی، میان شهرهای ایران، اتوموبیل‌های سواری، باری و اتوبوس به‌راه افتاد.
ترابری > راه‌آهن

در آن دوره، ساخت راه‌آهن آرزویی ملی برای بسیاری از ایرانیان بود و رضاشاه پس از تاج‌گذاری با جدیت بیشتری آن را دنبال کرد. با تصویب لایحهٔ راه‌آهن شمال و جنوب توسط مجلس ششم در اسفند ۱۳۰۵، مذاکرات دولت با کمپانی‌های بریتانیایی، آلمانی و دانمارکی آغاز شد و در پایان، مهندسانی از آلمان، بریتانیا، آمریکا، اسکاندیناوی، ایتالیا، بلژیک، سوئیس و چکسلواکی برای به سرانجام رساندن این پروژه به کار گرفته شدند. بودجهٔ ساخت راه‌آهن تماماً با سرمایهٔ داخلی (با صرف هزینه‌های حاصله از انحصار تجارت قند و چای) تأمین شد و ۹۰٪ کارکنان آن ایرانی بودند که در رشد صنعتی کشور و تربیت کارگران فنی اثرگذار بود.
ساخت راه‌آهن در ۲۳ مهر ۱۳۰۶ آغاز شد و در ۲۷ مرداد ۱۳۱۷ به پایان رسید. در مجموع ۱۰٫۱ میلیارد ریال هزینه دربرداشت و در نتیجه به گران‌ترین و بزرگ‌ترین پروژهٔ صنعتی تاریخ ایران تا به آن روز تبدیل شد. مراسم گشایش این راه‌آهن با شادی ملت ایران همراه شد و پیام‌های تبریکی نیز از سوی دیگر ملل، به ایران فرستاده شد. ساخت این راه‌آهن، نشانی از جهش بزرگ اقتصادی در ایران آن روزگار بود. با توجه به بودجه و طول راه‌آهن ساخته‌شده، رقمی بزرگ و طرحی چشمگیر برای دوران خودش، شمارده می‌شد. شخص رضاشاه نیز به پاکیزگی، نظم و نگهداری راه‌آهن، توجه می‌کرد. اهمیت دیگر ساخت چنین پروژه‌ای در ایران، آن بود که این کشور توانست از موقعیت تازه بهره‌گیری کند و هزاران کیلومتر راه‌های شوسه نیز بسازد.
عمران و شهرسازی

پیش از کودتا، ساختمان‌های ایران بیشتر از خشت و گل بودند و میان آنان، کوچه‌های تنگی وجود داشت که در زمستان پر از آب و لجن می‌شد. در دوران پادشاهی رضاشاه، کوچه‌ها سنگ‌فرش شدند، خیابان‌ها و بلوارهای آسفالت ساخته شدند و افزون بر ساخت میدان‌های تازه و بزرگ، چراغ‌های برقی نیز در خیابان‌ها نصب شدند. ساختمان‌های مدرن و چندطبقه برای نهادهای دولتی ایجاد شدند و جای‌های همگانی تازه‌ای چون فروشگاه، باشگاه، بیمارستان، رستوران، ورزشگاه‌ها، پارک، جای‌های تفریحی و غیره ایجاد شد و با درخت و گل‌کاری در معابر و میدان‌ها و صدها طرح عمرانی دیگر، چهرهٔ شهرهای ایرانی دگرگون شد. در همین هنگام، اداره‌های شهرداری گشایش یافتند تا شهرها را تمیز و نگهداری کنند. در استان‌هایی نیز هتل‌ها و مراکز گردشگری بسیاری تأسیس شد. تمام بناها و آثار باستانی که به دلیل بی‌توجهی در حال تخریب بودند، از جمله پارسه، مرمت و بازسازی شدند و برای شاعران و بزرگان ایرانی نیز، آرامگاه‌ها و بناهای یادبودی ساخته شد.
در محمدرضا پهلوی، آخرین شاهنشاه آمده‌است: «رضاشاه در معماری سلیقه‌ای خاص داشت و معنای زیبایی و تناسب را ذاتاً می‌دانست». سیاست شهرسازی دوران رضاشاه، نتیجه‌هایی چشمگیر داشت. در ۱۶ سال، جمعیت تهران از ۲۰۰ به ۵۳۰ هزار تن رسید. چنین گسترشی، در دیگر شهرهای ایران نیز به چشم می‌خورد و ساختمان‌های بزرگی نیز در شهرهای این کشور ایجاد شد. سبک معماری رضاشاهی همچون معماری دوران شاه عباس، یکی از مرحله‌های تاریخ هنر ساختمان و معماری در ایران است که پس از انقلاب ۱۳۵۷ نیز، حکومت جدید انقلابی بر آن ارج نهاد و از بناهای این دوره، نگهداری کرد.
شخصیت و انگیزه‌های پیشین

از دید شخصیت، رضاخان رهبری دلیر و باهوش با شخصیتی قوی، دارای خوی اقتدارگرا و بینشی دقیق دربارهٔ وضع کشور و آرمان‌های مردمش بود. وی همچنین بیشتر آرمان‌های جنبش مشروطه را که به شکلی دقیق در حس قوی ملی‌گرایی و تمایل عمیقش برای بهبود شرایط کشور جور درمی‌آمد، پذیرفت. او آیندهٔ ایران را به‌عنوان کشوری مدرن با صنعت و اقتصادی مدرن، که می‌تواند سرانجام پس از مشکلات بسیار در کنار جوامع اروپایی (که در آن دوره سرآمد جهان بودند) قرار بگیرد، تصور می‌کرد. از این رو، او با عزم فراوانی برای بازساخت بخش‌های نظامی، اداری، آموزشی و قضایی ایران و شرایط اجتماعی‌اش، تلاش کرد.