stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فرود اجباری

پرواز ۱۵۴۹ یو اس ایرویز که در آبهای رودخانه شمالی فرود آمد
فرود اجباری ، (به انگلیسی: forced landing) فرود هواپیمایی است که تحت عواملی خارج از کنترل خلبان انجام می‌شود، مانند خرابی موتورها، سیستم‌ها، اجزا یا هوا که ادامه پرواز را غیرممکن می‌کند. برای شرح کامل این موارد، به مقاله فرود اضطراری مراجعه شود.
اگرچه این اصطلاح همچنین به معنای فرودی است که توسط رهگیری ترتیب داده شود.
اگر هواپیما از مسیر خود بیرون رانده شود و به سمت قلمرو خارجی متخاصم حرکت کند، ممکن است مجبور به فرود به واسطه تهدید با زور شود. روال معمول این است که هواپیمای نظامی از پایین و از سمت چپ به هواپیمای مسافربری نزدیک می‌شود، جایی که هواپیمای جنگنده از صندلی سمت چپ که کاپیتان نشسته‌است به راحتی قابل مشاهده است. هواپیمای مهاجم با تکان دادن بالهای خود دستور فرود اجباری را نشان می‌دهد.
قوانین بین‌المللی رفتار با هواپیماهای متجاوز را تنظیم می‌کند:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| « | هواپیماهایی که قادر به معرفی خود نباشند، بدون اجازه لازم وارد حریم هوایی شوند، از ادامه مسیر تعیین شده خودداری کنند، به سمت منطقه ممنوع حرکت کنند یا با رعایت دقیق استانداردها و رویه‌های مربوطه ، [...] ممنوعیت پرواز را نقض کنند، آخرین چاره، رهگیری، شناسایی و اسکورت تا مسیر مناسب یا خارج از حریم هوایی پرواز ممنوع، یا مجبور به فرود با هواپیماهای نظامی کشور سرزمینی می‌شود. |  » |
ریچارد ام. بلچفورد

| ریچارد میلفورد بلچفورد | ریچارد میلفورد بلچفورد |
| --- | --- |
بلچفورد در نیویورک، ژوئیه ۱۸۵۹: بلچفورد در نیویورک، ژوئیه ۱۸۵۹
سفیر ایالات متحده در سریر مقدس: سفیر ایالات متحده در سریر مقدس
دوره مسئولیت ۹ اوت ۱۸۶۲ – ۷ اکتبر ۱۸۶۳: دوره مسئولیت ۹ اوت ۱۸۶۲ – ۷ اکتبر ۱۸۶۳
رئیس‌جمهور: آبراهام لینکلن
پس از: Alexander Randall
پیش از: Rufus King
عضو مجمع ایالتی نیویورک از سیزدهمین ناحیهٔ منهتن: عضو مجمع ایالتی نیویورک از سیزدهمین ناحیهٔ منهتن
دوره مسئولیت ۲ ژانویه ۱۸۵۵ – ۳۱ دسامبر ۱۸۵۵: دوره مسئولیت ۲ ژانویه ۱۸۵۵ – ۳۱ دسامبر ۱۸۵۵
پس از: William Taylor
پیش از: William A. Guest
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲۳ آوریل ۱۷۹۸ استراتفرد، کنتیکت، U.S.
درگذشته: ۴ سپتامبر ۱۸۷۵ (۷۷ سال) نیوپورت، رود آیلند، U.S.
آرامگاه: قبرستان گرینوود، بروکلین، نیویورک، U.S.
حزب سیاسی: ویگ (قبل از ۱۸۵۵ میلادی) جمهوری‌خواه
همسر(ان):  Julia Ann Mumford (ا. ۱۸۱۹–۱۸۵۷)  Angelica Hamilton (ا. ۱۸۶۰–۱۸۶۸)  Katherine Hone  (ا. ۱۸۷۰) 
روابط: Richard M. Blatchford
فرزندان: ۵, شامل Samuel Blatchford
والدین: Samuel Blatchford Alicia Windeatt Blatchford
تحصیلات: کالج یونین (BA)
تخصص: دادستان
ریچارد ام. بلچفورد (Richard Milford Blatchford) (زادهٔ ۲۳ آوریل ۱۷۹۸- درگذشتهٔ ۴ سپتامبر ۱۸۷۵)، وکیل و شخصیت سیاسی در نیویورک بود. بلچفورد که همکار سیاسی و حقوقی قدیمی هم‌کلاسی کالج خود ویلیام اج. سیوارد بود، بیشتر به‌خاطر خدمتش در مجلس ایالتی نیویورک و سفیر ایالات متحده آمریکا در سریر مقدس مشهور است. وی پدر ساموئل بلچفورد بود که همچنین دستیار قاضی در دیوان عالی ایالات متحده خدمت کرد، نیز بود.
اوایل زندگی

بلچفورد در ۲۳ آوریل سال ۱۷۹۸ در استراتفورد ایالت کنتیکت متولد شد. نهمین فرزند از هفده فرزند کشیش ساموئل بلچفورد و آلیشا (نام تولد: ویندت) بلچفورد بود.
برادرزادهٔ بلچفورد که نیز ریچارد ام. بلچفورد نام داشت، افسر مشاور در ارتش ایالات متحده بود. او به درجهٔ سرلشکری نائل گردید و از جمله کهنه سربازان جنگ اسپانیا-آمریکا و جنگ جهانی اول بود.
وی در کنتیکت و لانسینگبورگ نیویورک آموزش دید و در سال ۱۸۱۵ از کالج یونین فارغ گردید. بلچفورد تا اخیر عمر به همکاری خود را با یونین کالج ادامه داد. عضو هیئت متولیان کالج بود و در سال ۱۸۶۴ دیپلم دکتری افتخاری حقوق را به‌دست‌آورد. او همچنین به عنوان عضو هیئت بازدیدکنندگان که از مدیریت صندوق امانی کنات (صندوقی که الیفلت نات رئیس کالج به نفع مدرسه از خود برجای ماند) نظارت می‌کرد، خدمت نمود. علاوه براین، بلچفورد جوایز سخنوری بلچفورد کالج یونین را و وقف کرد، مدال‌های بود که توسط داوران دانشکده در یک رقابت سخنرانی سالانه به رقابت‌کنندگان برتر دانشجویی ارائه می‌شد.
حرفه

بلچفورد همزمان با تحصیل در رشته حقوق در جامیکا واقع کوئینز تدریس می‌نمود و در سال ۱۸۲۰ به انجمن وکلا پذیرفته شد.
بلچفورد همراه با ویلیام اچ. سیوارد همکلاسی‌اش در یونین کالج و سایر شرکاء، در منهتن و آبرن وکالت نمودند و به‌عنوان یکی از بنیان‌گذاران شرکت حقوقی که اکنون به‌نام شرکت حقوقی کراوث، سواین و مور معروف است، یک وکیل خیلی ماهر در بخش شرکت و بانکداری شد. در سال ۱۸۲۶ مشاور حقوقی و نمایندهٔ ایالات متحده برای بانک انگلند گماشته شد و در همین سمت برای بانک دوم ایالات متحده خدمت کرد. بعد از انقضای منشور بانک ایالات متحده در سال ۱۸۳۶، بلچفورد مسئولیت پایان بخشیدن به معاملات معلق و حل و فصل تمامی تعهدات بین دو نهاد بود.
بلچفورد همچنین یک سرمایه‌گذار و تاجر موفق بود و دارایی‌های وی شامل ملیکت‌های غیرمنقول واقع نیویورک سیتی و به همین‌گونه سرمایه‌گذاری بالای توسعه زمین تا نواحی خارج از فلوریدا بود. همچنین صاحب سهام در چندین شرکت بود و تا سال ۱۸۴۵ بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ دلار (معادل ۵٬۴۲۰٬۰۰۰ دلار در سال ۲۰۲۰) دارایی خالص داشت. دوست دائمی دنیل وبستر و یکی از مجریان وصیت وبستر بود.
بلچفورد در هیئت مدیره چندین خط آهن نیویورک از جمله خط آهن ساراتوگا و وایت‌هال که بعداً برای تشکیل خط آهن مرکزی نیویورک با هم ادغام شدند، خدمت نمود. پس از ادغام این شرکت‌ها، بلچفورد معاون رئیس و مدیر شرکت تلفیقی شد. علاوه براین مدیر یک‌تعداد شرکت‌های دیگر از جمله شرکت بیمه آتش‌سوزی آمریکای شمالی بود.
بلچفورد که از فعالین حزب ویگ بود در سیاست به سیوارد وابسته بود و در سال ۱۸۵۵ به مجلس ایالتی نیویورک انتخاب شد. یک دوره (در اجلاس هفتاد و هشتم) خدمت کرد و در غیاب رئیس دویت کلینتون لیتلجان، رئیس موقت برگزیده شد. بلچفورد متولی کالج پزشکی بیمارستان بیلیوا نیز بود.
حرفه > خدمات عمومی

بلاچفورد در سال ۱۸۵۹ در کمیسیون نظارت بر ایجاد و ساخت پارک مرکزی نیویورک تعیین شد و تا اجرای منشور شهری جدید که حکومت محلی را در سال ۱۸۷۰ مجدداً سازماندهی کرد، در این پست خدمت کرد؛ از سال ۱۸۶۰ تا سال ۱۸۶۳ رئیس کمیسیون بود. در سال ۱۸۷۲ به کمیسیون پارک‌های شهر تعیین گردید و تا استعفااش در سال ۱۸۷۳ به دلیل فقدان سلامتی، در این سمت خدمت کرد.
بلچفورد در هنگام تأسیس حزب جمهوری‌خواه در اواسط دههٔ ۱۸۵۰ یک جمهوری‌خواه شد. به دلیل اینکه در جریان جنگ داخلی آمریکا کنگره در اجلاس نبود، بلچفورد، جان آدامز دیکس و جورج آپدایک از طرف رئیس‌جمهور آبراهام لینکلن، عضو کمیته دفاعی اتحادیه معرفی شدند که مسئول مصرف بودجه فدرال طبق اختیارات ریاست‌جمهوری به‌منظور تربیت و تجهیز اولیهٔ نیروهای جمع شده در ارتش اتحادیه، بودند.
در ماه اوت سال ۱۸۶۲ در جریان حکومت لینکلن، براچفورد به‌عنوان نماینده خاص ایالات متحده در مقر پاپ در روم جانشین الکساندر رندل شد. تا ماه اکتبر سال ۱۸۶۳ در این سمت خدمت کرد و روفس کینگ به‌جای او تعیین شد.
بلچفورد وکالت خود را ادامه داد تا اینکه در اوایل دههٔ ۱۸۷۰ به سبب بیماری بازنشسته شد.
زندگی شخصی

بلچفورد در سال ۱۸۱۹ با جولیا آن مامفورد (۱۷۹۸–۱۸۵۷) ساکن اسکنکتدی نیویورک و نیویورک سیتی ازدواج نمود. قبل از فوت خانم‌اش در سال ۱۸۵۷ بلچفورد پدر پنج فرزند بود:
ساموئل بلچفورد (۱۸۲۰–۱۸۹۳) که از سال ۱۸۸۲ تا سال ۱۸۹۳ به‌عنوان قاضی دادگاه عالی ایالات متحده خدمت کرد.
مری میلفورد بلچفورد (۱۸۲۳–۱۸۵۲) خانم بور واکمن گریسولد (۱۸۲۴–۱۸۸۶).‏
جولیا آلیشا بلچفورد (۱۸۳۰–۱۸۳۱) که در جوانی فوت کرد.
جولیا ماریا بلچفورد (۱۸۳۴–۱۹۲۲) که با معمار ادوارد تاکرمن پاتر (۱۸۳۱–۱۹۰۴) یکی از پسران اسقف آلونزو پاتر، ازدواج نمود.
سوفیا اتلیندا بلچفورد (۱۸۳۶–۱۹۰۸).‏
بلچفورد در سال ۱۸۶۰ با آنجلیکا همیلتون (۱۸۱۹–۱۸۶۸) ازدواج نمود. آنجلیکا دختر جیمز الکساندر همیلتون و نوهٔ الیزابت اسکایلر همیلتون و الکساندر همیلتون نخستین وزیر خزانه‌داری، بود. آنجلیکا همیلتون در سال ۱۸۶۸ فوت نمود و در ۱۸ ژانویه سال ۱۸۷۰ بلچفورد با کترین هون دختر فلیپ‌هون شهردار پیشین نیویورک سیتی ازدواج نمود.
بلچفورد در یک حادثهٔ در سال ۱۸۷۱ مورد سرقت قرار گرفت که به سرخط خبرها تبدیل شد و پس از مرگ‌اش دوباره در اخبار پوشش داده شد. طبق گزارش‌های منتشر شده، در یک میوه فروشی ایستاد و بسته‌ای را به زمین گذاشت تا به‌منظور تکمیل خرید دست به جیبش برده و پول خود را بگیرد. در این هنگام یک دزد به شانه او زد؛ زمانی‌که بلچفورد دور خورد، دزد یا همکار دزد بسته را برداشت و بدون توجه گریز نمود. در این بسته به مبلغ ۵۰٬۰۰۰ دلار اوراق بهادار قابل داد و ستد (معادل ۹۹۰٬۰۰۰ دلار در سال ۲۰۲۰) وجود داشت. دزد یا دزدان هیچگاه دستگیر نشدند و اوراق بهادار هرگز دوباره به‌دست نیامد.
بلچفورد در ۴ سپتامبر سال ۱۸۷۵ در خانهٔ تابستانیش در نیوپورت رود آیلند فوت نمود و در قبرستان گرین‌وود در بروکلین بخش ۱۰۰ و دستهٔ ۵۶۴۳ دفن گردید.
کتابشناسی

Blatchford, Eliphalet Wickes (1912). Blatchford Memorial II: A Genealogical Record of the Family of Rev. Samuel Blatchford, D.D. Chicago, IL: E.W. Blatchford.
Castle, Frederick A. (1884). Second Decennial Catalogue of the Trustees, Faculty, Officers and of the Alumni of the Bellevue Hospital Medical College. New York, NY: Alumni Association of Bellevue Hospital Medical College.
Davis, Henry Blaine Jr. (1998). Generals in Khaki. Raleigh, NC: Pentland Press. ISBN 1-57197-088-6. OCLC 231779136.
Denny, R. Breck (April 2, 2017). "Richard M. Blatchford" (PDF). New York Marble Cemetery – Interesting Ancestors. New York, NY: New York Marble Cemetery. Archived (PDF) from the original on 2018-02-01.
Hannan, Caryn (2008). Connecticut Biographical Dictionary. Vol. 1, A–G. Hamburg, MI: State History Publications, LLC. ISBN 978-1-878592-72-9.
McAdam, David;  et al. (1897). History of the Bench and Bar of New York. Vol. I. New York, NY: New York History Company.
New York State Assembly (1855). Journal of the Assembly of the State of New York at their Seventy-Eighth Session. Albany, NY: Charles Van Benthuysen.
New York State Board of Railroad Commissioners (1860). Annual Report of the State Engineer and Surveyor (1860). Albany, NY: Weed, Parsons & Company.
New York State Board of Railroad Commissioners (1867). Annual Report of the State Engineer and Surveyor (1867). Albany, NY: Weed, Parsons & Company.
Raymond, Andrew Van Vranken (1907). Union University: Its History, Influence, Characteristics and Equipment, Volume III. New York, NY: Lewis Publishing Company.
Union University (1895). Union University: Centennial Catalog 1795–1895. Troy, NY: Troy Times Printing House.
Union University (1915). Annual Catalogue of Union University 1915–1916. Albany, NY: Frank H. Evory & Co.
United States Department of State (1935). Register of the Department of State. Washington, DC: U.S. Government Printing Office.
University of the State of New York (1872). Eighty-Fifth Annual Report of the Regents of the University. Albany, NY: The Argus Company.
"New York: A Most Daring Robbery". The Public Ledger. Memphis, TN. December 18, 1871. Archived from the original on 27 February 2014. Retrieved 8 May 2022 – via Newspapers.com.
"Local Affairs: New York; Richard M. Blatchford". The Newport Daily News. Newport, RI. September 23, 1875 – via Newspapers.com.
ریتون (نوازنده)

| ریتون | ریتون |
| --- | --- |
ریتون در سال ۲۰۰۶: ریتون در سال ۲۰۰۶
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: هنری اسمیتسون
نام(های) دیگر: Lil' Papi Riton, Eine Kleine Nacht Musik, KUU, Carte Blanche, Gucci Sound System
زاده: ۱۳ سپتامبر ۱۹۷۸ ‏(۴۶ سال) نیوکاسل از تاین، انگلستان
ژانر: الکترونیک، خانه
پیشه(ها): دی جی، تهیه‌کننده موسیقی
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۱–اکنون
ناشر(ان): Riton Time Ed Banger Records Ministry of Sound Grand Central Records Love & Other Switch Recordings
همکاری‌های مرتبط: Gucci Sound System KUU Die Verboten Eine Kleine Nacht Musik Riton & Primary 1 Carte Blanche [fr] Kah-Lo
وبگاه: ritontime.co.uk
هنری اسمیتسون (متولد ۱۳ سپتامبر ۱۹۷۸)، که بیشتر با نام هنری خود ریتون (‎/ˈriːtɒn/‎ REE-ton) شناخته می‌شود، یک دی جی موسیقی الکترونیک انگلیسی و تهیه‌کننده از نیوکاسل از تاین است.
اوماگ، ایرلند شمالی

منطقه مسکونی در Northern Ireland
| اوماگ، ایرلند شمالی اسکاتس: Omey  ایرلندی: An Ómaigh | اوماگ، ایرلند شمالی اسکاتس: Omey  ایرلندی: An Ómaigh |
| --- | --- |
 Omagh Coat of Arms:  Omagh Coat of Arms
اوماگ، ایرلند شمالیاوماگ، ایرلند شمالی نمایش داده شده در  ایرلند شمالی: اوماگ، ایرلند شمالیاوماگ، ایرلند شمالی نمایش داده شده در  ایرلند شمالی
جمعیت: ۲۱٬۲۹۷ 
منطقه: فرمانا و اوما
کشور: شهرستان تایرون
کشور: Northern Ireland
کشور مستقل: بریتانیا
پست شهر: OMAGH
کدپستی منطقه: BT78, BT79
کد تلفن: ۰۲۸
پلیس: ایرلند شمالی
آتشنشانی: سازمان آتش‌نشانی و خدمات ایمنی ایرلند شمالی
آمبولانس: خدمات آمبولانس ایرلند شمالی
 :  
مجلس انگلستان: West Tyrone
مجلس ایرلند شمالی: West Tyrone
وبگاه: Official website
 فهرست مکان‌‌ها بریتانیا ایرلند شمالی Tyrone ۵۴°۳۵′۵۳″شمالی ۷°۱۸′۳۲″غربی﻿ / ﻿۵۴٫۵۹۸°شمالی ۷٫۳۰۹°غربی﻿ / 54.598; -7.309:  فهرست مکان‌‌ها بریتانیا ایرلند شمالی Tyrone ۵۴°۳۵′۵۳″شمالی ۷°۱۸′۳۲″غربی﻿ / ﻿۵۴٫۵۹۸°شمالی ۷٫۳۰۹°غربی﻿ / 54.598; -7.309
اوماگ (به انگلیسی: Omagh) یک منطقهٔ مسکونی در ایرلند شمالی است که در شهرستان تایرون واقع شده‌است. اوماگ ۲۱٬۲۹۷ نفر جمعیت دارد.
بمب گذاری

یک بمبگذاری در سال ۱۹۹۸ در این شهر کوچک منجر به کشته شدن ۲۹ نفر شد.
خواهرخوانده

شهر لای-له-رز خواهرخواندهٔ اوماگ، ایرلند شمالی هست.
فرود بر ماه

فرود در ماه
فرود بر ماه (به انگلیسی: Moon landing) برای نخستین بار آرزوی بسیاری از فضا نوردان بود و به کمک ۱۷ پروژه آپلو پیگیری شد که در پروژه‌های فضایی آپلو ۱۱-۱۲-۱۴-۱۵-۱۶-۱۷ انسان توانست بر روی سطح ماه فرود بیاید. نخستین انسان بر روی ماه نیل آرمسترانگ فضانورد آمریکایی است که طی مأموریت آپولو ۱۱ در ۲۰ ژوئیه سال ۱۹۶۹ میلادی بر روی ماه گام نهاد.
لوکا کالوانی

| لوکا کالوانی | لوکا کالوانی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۷ اوت ۱۹۷۴ ‏(۵۰ سال) پراتو، توسکانی، ایتالیا
ملیت: ایتالیایی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۰-حال
لوکا کالوانی (به انگلیسی: Luca Calvani) (زاده ۷ اوت ۱۹۷۴) بازیگر ایتالیایی است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در فیلم من با یک پلیس ازدواج کردم، هنگامی که در رم، مردی از یو.ان.سی.ال.ای. و شاکونتالا دوی اشاره کرد.
فلسفه علم

فلسفهٔ علم، گرایشی از فلسفه است که به بررسی پیش‌فرضهای علم و چیستی گزاره‌های علمی و تغییر در مفاهیم و مسائل (مانند روش‌شناسی، ارزش گزاره‌ها و کارایی آن‌ها و گونه‌های پیکره‌بندی و…) علوم گوناگون می‌پردازد. در واقع فلسفهٔ علم، دانش «مطالعه علوم» است. فلسفهٔ علم، از لحاظ علمِ مورد بررسی، به زیر گرایش‌های گوناگونی از جمله: فلسفه ریاضیات، فلسفه فیزیک، فلسفه علوم کامپیوتر، فلسفهٔ زیست‌شناسی، مکانیک کوانتومی، نسبیت و… تقسیم می‌گردد. فلسفهٔ علم ارتباط تنگاتنگی با دیگر مباحث فلسفهٔ تحلیلی مانند فلسفهٔ ذهن، فلسفهٔ زبان، فلسفهٔ منطق، فلسفهٔ مهندسی و… دارد.
پیدایش فلسفه علم

به صورت خلاصه، فلسفه علم پیامدهای فکری-فلسفی علوم را از جنبه‌های گوناگون تاریخی، منطقی و روش‌شناسی تحلیل و بررسی می‌کند. تحولاتی که پس از قرن ۱۶ و ۱۷ میلادی با ظهور دانشمندانی نظیر گالیله، نیوتن و کپلر آغاز گردید و با ماکسول، فارادی، پلانک، هایزنبرگ و اینشتین ادامه پیدا کرد و فهم انسان از جهان را به‌صورت بنیادین تغییر داد و زیر و رو کرد. این تحول بزرگ گرچه در حیطهٔ علم رخ داد، اما تبعات فکری و فلسفی بسیاری نیز به همراه داشت. پای تحولات علمی در زیست‌شناسی و شیمی، در فیزیک و کیهان‌شناسی و حتی در ژنتیک و علوم کامپیوتر و… به حیطه فلسفه هم باز شد و پرسش‌های جدید فلسفی ایجاد کرد که تا پیش از آن وجود نداشتند.
پس از جنگ جهانی دوم، فلسفه علم به صورت یک رشته تحصیلی مستقل درآمد و فیلسوفان علم به‌ویژه پیروان بازسازی منطقی کوشیدند تا با استفاده از ابزار منطقی ریاضی به کاوش و تحلیل دقیق مفاهیم علمی و مسائل فلسفی ناشی از آنها بپردازند. شاید الگو اسوهٔ همه آنها کارل همپل بود که با ذهنی دقیق و منطقی و با نثری روان، شیوا و بدون ابهام کوشید تا دستگاهی فکری و فلسفی از علم ارائه دهد که سادگی و نمادین بودن آن دو جنبه مهم محصول وی بود.
فلسفهٔ علم نسبت به بسیاری از شاخه‌های دیگر، فلسفه بسیار تازه و جوان است. اگر برخی از اظهارِ نظرهایِ ارسطو، فرانسیس بیکن در قرنِ شانزدهم، و تعدادِ اندک‌شماری از متفکرانِ قرنِ نوزدهم مانندِ جان استوارت میل، ویلیام هیول، و جان هرشل را استثناء کنیم، بحث‌هایِ جدی، متمرکز و مفصل در این عرصه را نخستین بار پوزیتیویست‌هایِ منطقی در قرنِ بیستم گسترش دادند. بعدها بحث‌ها در موافقت و مخالفت با فرانسیس بیکن و استقراگرایان و نیز با پوزیتیویست‌هایِ حلقهٔ وین منجر به پیدایشِ مکاتبِ بسیار مهمِ دیگری در فلسفهٔ علم گردید. ابطال‌گرایی، واقع‌گرایی (یا: راستین‌گرایی - رئالیسمِ علمی)، و نسبی‌گرایی از آن جمله هستند.
موضوع و گستره فلسفه علم

«اساساً فلسفهٔ علوم، دربردارندهٔ همه مباحثی می‌شود که از عوارض ذاتی موضوع یعنی «علم و علوم» بحث می‌کند. فلسفهٔ علم در جانمایه اولیه یک علم هنجاری نیست و اگر بخواهد لیاقت و کفایت خود را در توصیف علم نشان دهد، به هیچ رو نمی‌تواند بحث از هستی‌شناسی علم را به علمی دیگر بسپارد. چرا که بخش مهمی از مسایل بنیادین علم (چه به مثابه علم مفرد و چه علم شاخه‌ای) هستی‌شناسی علم است. گو اینکه حیث حکایت گری و نیز تعاملات مفاهیم و ساختار آن و نیز روش‌شناسی علوم حتماً به‌طور انضمامی به مبحث هستی‌شناسی مربوط و موکول می‌شود. اگر چه مثلاً مباحث دامنه‌داری در مورد تعاملات عصب شناختی و فعالیت سلول‌های مغز و ساختار قوای ظاهری‌شناختی یا تجرد نفس و افاضه و مانند آن را نمی‌توان بخشی از فلسفهٔ علم دانست. امّا در هر حال و به ناچار برخی از همین مباحث نیز باید به‌طور مشترک حل و فصل شوند. بررسی وجههٔ اجتماعی علوم (علم به مثابه یک پدیده اجتماعی) نیز دربردارندهٔ مباحث عریض و طویل جامعه‌شناختی نیست و اما چون علم، خودش یک پدیدهٔ اجتماعی است، باید توصیف علمی آن در فلسفهٔ علم صورت پذیرد. جامعه‌شناس هم وقتی به انواع پدیده‌های اجتماعی می‌پردازد، بی‌شک به این علم، به مثابهٔ نهاد و پدیدهٔ اجتماعی می‌نگرد و به آن می‌پردازد، اما نگرانی‌های فیلسوف علم را ندارد. الکساندر برد این تمایز را چنین برجسته کرده است: «پرداختن به این پرسش که چرا شناخت علمی در فلان هنگام و در بهمان جای سر برآورده، کار مورخ و جامعه‌شناس علم است. کار ما در جایگاه فیلسوف این نیست که بپرسیم شناخت علمی از کجا آمده است، بلکه باید نگاه خویش را باریک‌بینانه به خودِ شناخت علمی بدوزیم و بپرسیم: شناخت علمی چیست؟ آیا به راستی شناخت علمی همان‌گونه است که در آغاز به چشم می‌آید؟». پس فلسفه علم دربردارندهٔ هر گونه بحث در مورد مسایل بنیادین علم و علوم می‌شود. کافی است کوشش ما در راستای تبیین روشمند علم باشد (مثلاً دانستن، شناخت و افزار شناخت، یقین، گمان‌های در حکم یقین، صدق، انسجام، موجّهیت، ارزیابی گونه‌های معرفت و تعیین ملاک صحت و خطای معرفت، بررسی علم به معنای شاخه علمی، روش‌ها و منطق اکتشاف و گردآوری و داوری و تبیین و اوضاع و ادوار و اطوار معرفت، تحلیل تاریخ علم، بررسی نظرّیه‌های گوناگون در همین حوزه‌ها و هر نهادهٔ علمی موجّهی که در مورد علوم بشری چیزی برای عرضه دارد) همچنین آن دسته مطالعات حوزه‌بندی شدهٔ فلسفه علم؛ مانند معرفت شناسیِ علوم طبیعی یا ریاضیات، منطق، مباحث درجهٔ دومی معرفت دینی و… همه از جنس فلسفهٔ علم است؛ بنابراین احتمالاً تعبیر «فلسفهٔ معرفت‌شناسی» بی‌معنا است. چرا که هر آنچه در فلسفه معرفت‌شناسی، به فراچنگ بحث کنندگان آن می‌آید، باید در معرفت‌شناسی مورد بررسی قرار گیرد. به خلاف «معرفت‌شناسی فلسفه» که کوششی برای تبیین چگونگی برساخته شدن فهم‌های هستی‌شناختی ما است.
نام‌هایِ ماندگار در فلسفهٔ علم

ایزاک نیوتن (Isaac Newton)
رودلف کارناپ (Carnap)
هانس رایشنباخ (Reichenbach)
ویتگنشتاین (Wittgenstein)
همپل (Hempel)
کواین (Quine)
پوپر (Popper)
توماس کوهن (Kuhn)
لاکاتوش (Lakatos)
فایرابند (Feyerabend)
پاتنم (Putnam)
ون فراسن (Van Fraassen)
آلبرت اینشتین
نام‌هایِ ماندگار در فلسفهٔ علم > روش‌شناسی

یکی از بحث‌هایِ اساسی در تحلیلِ فلسفیِ علم این است که علم از چه روشی در شناختِ جهان استفاده می‌کند، این روش چه ارزیابیِ فلسفی‌ای دارد، و ما را به چه دانشی از جهان می‌رساند. به مجموعهٔ این مباحث روش‌شناسی (methodology) گفته می‌شود.
نام‌هایِ ماندگار در فلسفهٔ علم > روش‌شناسی > استقرا گرایی

معمولاً نخستین برداشتی که انسان از روشِ کسبِ دانشِ علمی و ماهیتِ آن دارد این است که دانشمندان با نگاهِ دائمی به طبیعت، مشاهداتِ خویش را بدونِ دخالتِ سلیقه و باورهایِ شخصی و خرافات یادداشت می‌نمایند. سپس دانشمندان دست به تعمیم‌هایی در آن گزاره‌ها زده و گزاره‌هایی کلی‌تر به دست می‌آورند که می‌توان قانونِ علمی نامید.
این دیدگاه که احتمالاً نخستین رویکردِ بیش‌ترِ انسان‌هاست، قدیمی‌ترین دیدگاهِ فلاسفه دربارهٔ علم نیز بوده‌است.
نام‌هایِ ماندگار در فلسفهٔ علم > استقرا

ارسطو در کتاب ارگانون (ارغنون)، که کتابِ بزرگِ وی در زمینهٔ منطق و فلسفهٔ منطق است، به بررسیِ انواعِ استدلال پرداخته و دو نوعِ اساسیِ استدلال را از یکدیگر جدا می‌کند:
۱- قیاس یا استنتاج (deduction): استنتاج نوعی از استدلال است که با داشتنِ مقدماتِ آن داشتنِ نتیجه ضروری می‌گردد. در این نوع استدلال می‌توان از مقدماتِ کلی به نتایجِ جزئی رسید، اما عکسِ این عمل امکان‌ناپذیر است. به‌علاوه واضح است که ضرورت نتیجه به این معناست که نمی‌توان از مقدمات صادق به نتایج کاذب رسید. استدلال‌های زیر از نوع استنتاج هستند:
همهٔ ایرانی‌ها ملی‌گرا هستند.
فرهاد ایرانی است.
نتیجه: فرهاد ملی‌گرا است.
یا:
اگر باران ببارد زمین خیس می‌شود.
باران می‌بارد.
نتیجه: زمین خیس می‌شود.
۲-استقراء (induction): استقراء، رسیدن به نتیجهٔ کلی از طریقِ مشاهداتِ جزئی و مکرر است. این نوع از استدلال با استنتاج فرقِ اساسی دارد، زیرا می‌توان از جزئی به کلی رسید، با داشتنِ مقدمات نتیجه ضروری نمی‌گردد، و می‌توان از مقدماتِ صادق به نتیجهٔ کاذب رسید. به مثالِ زیر توجه کنید:
حسن ملی‌گرا است.
علی ملی‌گرا است.
رضا ملی‌گرا است.
نتیجه: همهٔ ایرانی‌ها ملی‌گرا هستند.
همان‌طور که دیده می‌شود با وجودِ مقدمات نتیجه ضروری نمی‌گردد. تنها نوعِ استقراء که در آن چنین ضرورتی وجود دارد استقرایِ کامل است: فرض کنید در اتاقی ده نفر حضور دارند و فرض کنید یک نظرسنجی از همهٔ آن‌ها نشان می‌دهد که همه ملی‌گرا هستند. دراین‌صورت می‌توان گفت: «همهٔ افرادِ این اتاق ملی‌گرا هستند». این نتیجه‌گیری با این که از جنسِ استنتاج نیست اما ضرورتاً صحیح است. اما در بیش‌ترِ موارد دسترسی به همهٔ موارد وجود ندارد، به ویژه اگر موضوعِ موردِ بررسی بتواند در آینده نیز پیش آید. حتی اگر همهٔ کلاغ‌هایِ امروزی را دانه به دانه بررسی کنیم و مشاهده کنیم که همگی سیاه هستند نمی‌توان نتیجه گرفت که «همهٔ کلاغ‌ها سیاه هستند» زیرا این حکم کلاغ‌هایِ آینده را نیز شامل می‌شود.
در ادامه اشکالاتِ استقراء و استقرا گرایی را بررسی خواهیم نمود، اما در این‌جا اشاره به این نکته مفید است که با وجودِ همهٔ اشکالات، اگر استقراء نباشد احتمالاً یکی از قوی‌ترین راه‌هایِ به دست آوردنِ گزاره‌هایِ کلی از دست می‌رود، و چنانچه این گزاره‌ها نباشند احتمالاً مصادیقِ زیادی از استدلال‌هایِ استنتاجی نیز از بین می‌روند (زیرا در استنتاج مقدمات کلی هستند).
۳-ربودن (Abductive reasoning): «ربودن» در واقع نوعی حدس زدن است. این نوع از استدلال در تقسیم‌بندیِ ارسطو وجود ندارد، اما در فلسفهٔ علمِ جدید بسیار اهمیت دارد. نامِ دیگرِ این استدلال استنتاجِ بهترین تبیین است. تبیینِ (explanation) یک پدیده عبارت است از بیانِ علل و عواملِ رخ دادنِ آن پدیده به‌طوری‌که رخ دادنِ آن توجیه گردد. از دیدِ بسیاری از فلاسفه یکی از اهدافِ اساسی و محوریِ علم به‌طورِ کلی تبیینِ پدیده‌ها ست. ربودن یا استنتاجِ بهترینِ تبیین عبارت است از رسیدن به یک (بهترین) فرضیه از یک مجموعه از مشاهدات. این استدلال به این ترتیب است:
مشاهدهٔ O برقرار است.
فرضیهٔ H مشاهدهٔ O را تبیین می‌کند.
فرضیهٔ H بهترین فرضیه از میانِ رقیبان‌اش است.
نتیجه: H صادق است.
این شکلِ استدلال - که بحث‌هایِ مفصلی را در فلسفهٔ علم به خود اختصاص داده‌است-، نیز از نوعِ استدلال‌هایِ غیرِالزام‌آور است، یعنی داشتنِ مقدمات داشتنِ نتیجه را ضروری نمی‌کند.
نام‌هایِ ماندگار در فلسفهٔ علم > روش‌شناسیِ استقرا گرایانه

حال که با ماهیتِ استدلالِ استقرایی آشنا شدیم می‌توانیم ببینیم استقرا گرایی به چه معنا ست.
مسلم است که در علم از استدلالِ استنتاجی استفاده می‌شود. تمامِ استدلال‌هایِ منطقی و ریاضی - که مثلاً در فیزیک کاربردِ عمده دارند - از جنسِ استنتاج هستند. اما دیدیم که استنتاج نمی‌تواند برایِ ما قوانینِ کلی پدیدآورد (ممکن است گفته شود قوانینِ منطق کلی هستند؛ اما اولاً این قوانین بر استنتاج حاکم اند نه این که خود مبتنی بر استنتاج باشند، و ثانیاً این قوانین غیرِ تجربی اند، در حالی که قوانینِ فیزیک تجربی‌اند). پس علوم قوانینِ کلی را از کجا می‌آورند؟ باید چیزی بیش از استنتاج بر علم حاکم باشد، وگرنه علمی وجود نخواهد داشت.
فرانسیس بیکن فیلسوفِ قرنِ شانزدهمِ میلادی نخستین کسی بود که استقراء را پیشنهاد داد. او معتقد بود که:
استقراء باید در علومِ طبیعی به کار رود تا قوانینِ کلی پدید آیند.
استقراء یک شیوهٔ استدلالِ موجه و معقول است.
بیکن به دانشمندانِ آینده توصیه نمود (در زمانِ بیکن در واقع هنوز دانشمندی به معنایِ مدرن وجود نداشت، و به‌همین‌دلیل شاید بتوان بیکن را پیامبرِ علم نامید) که هرچه می‌توانند داده جمع‌آوری کنند، و جداولی طراحی کنند که این داده‌ها به‌طورِ منظم در آن‌ها قرار داده شده‌اند. بدین‌ترتیب قانونِ علمی خودبه‌خود از دلِ داده‌ها بیرون خواهد آمد. در واقع می‌توان نظمِ حاکم بر داده‌ها را کشف نمود و سپس آن را در یک استدلالِ استقرایی تعمیم داد.
هدفِ علم از نظرِ بیکن دو چیز بود: علمِ مطلق و قدرتِ مطلق. دو آرزویِ بزرگی که علم برایِ بشر برآورده خواهد نمود.
مثال‌هایی از اکتشافاتِ علمی در تاریخ وجود دارد که گویا کاملاً با روشِ بیکن انجام شده‌اند. تیکو براهه منجمِ هلندی که استادِ کپلر فیزیکدانِ مشهورِ آلمانی بوده‌است رصدهایِ متعددی دربارهٔ مکانِ سیاراتِ منظومهٔ شمسی انجام داد که داده‌هایِ فراوانِ حاصل از آن‌ها اساسِ قوانینِ سه‌گانهٔ کپلر را فراهم آورد.
پوزیتیوست‌هایِ منطقی به معنایِ دقیقِ کلمه «استقرا گرا» نبودند، مگر آن که واژه را به معنایِ متفکری به کار ببریم که صرفاً استقراء را مجاز می‌داند، و دربارهٔ مبانیِ منطقیِ آن تئوری می‌پردازد.