stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آن (فیلم ۲۰۱۷)
بازخورد > جوایز

| فهرست جوایز> جایزه | فهرست جوایز> تاریخ | فهرست جوایز> رشته | فهرست جوایز> برنده/نامزد | فهرست جوایز> نتیجه | فهرست جوایز> منبع. |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| جوایز فیلم بوگی | ۸ اکتبر ۲۰۱۷ | جایزه بوگی | آن | برنده |  |
| جوایز فیلم بوگی | ۸ اکتبر ۲۰۱۷ | جایزه برنز | آن | برنده |  |
| جوایز فیلم بوگی | ۸ اکتبر ۲۰۱۷ | جایزه نقره‌ای | آن | برنده |  |
| جایزه برام استوکر | ۴ مارس ۲۰۱۸ | بهترین فیلم‌نامه | چِیس پالمر، کری فوکوناگا و گری دابرمن | نامزدشده |  |
| جوایز فیلم کلیو | ۲ نوامبر ۲۰۱۷ | بهترین تریلر | بودا جونز | برنده |  |
| جایزه گزینش منتقدان فیلم | ۱۱ ژانویه ۲۰۱۸ | بهترین فیلم علمی خیالی یا ترسناک | آن | نامزدشده |  |
| جایزه امپایر | ۱۸ مارس ۲۰۱۸ | بهترین فیلم ترسناک | آن | نامزدشده |  |
| جوایز فیلم جوبلو | ۴ مارس ۲۰۱۸ | بهترین فیلم ترسناک | آن | برنده |  |
| جوایز فیلم جوبلو | ۴ مارس ۲۰۱۸ | پدیده سال | آن | برنده |  |
| جوایز فیلم جوبلو | ۴ مارس ۲۰۱۸ | بهترین اجرا | بیل اسکاشگورد | نامزدشده |  |
| جوایز فیلم جوبلو | ۴ مارس ۲۰۱۸ | بهترین شخصیت | پنی‌وایز | نامزدشده |  |
| جوایز فیلم جوبلو | ۴ مارس ۲۰۱۸ | بهترین تریلر سال | آن | نامزدشده |  |
| جایزه گلدن اسکرین | سپتامبر ۲۰۱۷ | جایزه ویژه | آن | برنده |  |
| راتن تومیتوز | ۲ ژانویه ۲۰۱۸ | بهترین فیلم ترسناک | آن | دوم |  |
| جوایز تریلر طلایی | ۶ ژوئن ۲۰۱۷ | بهترین فیلم ترسناک | آن | برنده |  |
| انجمن منتقدان فیلم هیوستون | ۶ ژانویه ۲۰۱۸ | بهترین پوستر | آن | نامزدشده |  |
| جایزه سینمایی و تلویزیونی ام‌تی‌وی | ۱۸ ژوئن ۲۰۱۸ | جایزه سینمایی ام‌تی‌وی برای بهترین فیلم | آن | نامزدشده |  |
| جایزه سینمایی و تلویزیونی ام‌تی‌وی | ۱۸ ژوئن ۲۰۱۸ | جایزه سینمایی ام‌تی‌وی بهترین نقش منفی | بیل اسکاشگورد | نامزدشده |  |
| جایزه سینمایی و تلویزیونی ام‌تی‌وی | ۱۸ ژوئن ۲۰۱۸ | بهترین نمایش ترس | سوفیا لیلیس | نامزدشده |  |
| جایزه سینمایی و تلویزیونی ام‌تی‌وی | ۱۸ ژوئن ۲۰۱۸ | بهترین تیم بازیگری | فین ولفهارد، سوفیا لیلیس، جیدن لیبرهر، جک دیلن گریزر، وایات اولف، جرمی ری تیلور و چوزن جیکوبس | برنده |  |
| جایزه ساترن | ۲۸ ژوئن ۲۰۱۸ | جایزه ساترن بهترین فیلم ترسناک | آن | نامزدشده |  |
| جایزه ساترن | ۲۸ ژوئن ۲۰۱۸ | بهترین بازیگر نقش مکمل مرد | بیل اسکاشگورد | نامزدشده |  |
| جایزه ساترن | ۲۸ ژوئن ۲۰۱۸ | بهترین بازیگر نوجوان | سوفیا لیلیس | نامزدشده |  |
| انجمن منتقدان جشنواره فیلم سنت لوئیس | ۱۷ دسامبر ۲۰۱۷ | بهترین فیلم‌نامه اقتباسی | فیلم‌نامه آن نوشته چیس پالمر، گری دوبرمن، کری فوکوناگا با اقتباس از رمان استیون کینگ | نامزدشده |  |
| جوایز برگزیده نوجوانان | ۱۲ اوت ۲۰۱۸ | بهترین نقش منفی | بیل اسکاشگورد | نامزدشده |  |
| جوایز برگزیده نوجوانان | ۱۲ اوت ۲۰۱۸ | بهترین بازیگر تازه‌وارد | سوفیا لیلیس | نامزدشده |  |
| جوایز برگزیده نوجوانان | ۱۲ اوت ۲۰۱۸ | بهترین زوج دو نفره | سوفیا لیلیس و جرمی ری تیلور | نامزدشده |  |
| جایزه منتقدان فیلم جشنواره واشینگتن | ۸ دسامبر ۲۰۱۷ | بهترین تیم بازیگری | آن | نامزدشده |  |
| جایزه منتقدان فیلم جشنواره واشینگتن | ۸ دسامبر ۲۰۱۷ | بهترین بازیگر نوجوان | سوفیا لیلیس | نامزدشده |  |
:
دنباله

مقالهٔ اصلی: آن: بخش دوم
روی لی تهیه‌کننده فیلم، در ۱۶ فوریه ۲۰۱۶ در مصاحبه‌ای با وبگاه کلایدر، برای اولین بار دربارهٔ جزئیات قسمت دوم فیلم صحبت کرد. او در جریان این گفتگو فاش کرد که موسکیتی طرح اولیه قسمت دوم را که به زندگی بزرگسالی شخصیت‌ها و بخش دوم کتاب می‌پردازد نوشته‌است و همه‌چیز بستگی به موفقیت فیلم دارد. در ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۷ موسکیتی رسماً اعلام کرد که در حال تدارک‌های اولیه برای ساخت قسمت دوم است. موسکیتی در طی مصاحبه‌ای جزئیاتی دربارهٔ قسمت دوم را بیان کرد: «ما احتمالاً تا ژوئن ۲۰۱۸ کار فیلم‌نامه را به پایان خواهیم رساند و از ماه مارس کارها را جدی‌تر دنبال خواهیم کرد. قسمت اول فقط دربارهٔ بچه‌ها بود و به بخش اول کتاب می‌پرداخت اما در قسمت دوم ما به سراغ بزرگسالی شخصیت‌ها و بخش دوم کتاب رفته‌ایم. داستان ۳۰ سال بعد از قسمت اول اتفاق می‌افتد.» از آنجا که گروه بازیگران نوجوان فیلم با استقبال بالایی در میان مردم همراه بودند موسکیتی قصد ندارد آن‌ها را حذف کند. موسکیتی در این باره می‌گوید: «ما همه عاشق بچه‌ها هستیم. آن‌ها در جلوی دوربین فوق‌العاده بودند. ما در قسمت دوم فلش بک‌هایی به گذشته و قسمت اول داریم و برای همین بچه‌ها در فیلم حضور خواهند داشت.» بعد از موفقیت تجاری و انتقادی قسمت اول، موسکیتی دربارهٔ ساخت قسمت دوم بیشتر اظهار امیدواری کرد. او معتقد است که عنوان «دنباله» چندان برای کاری که او در نظر دارد مناسب نیست. وی در این باره گفته‌است: «به نظرم کاری که ما می‌کنیم چندان به دنباله‌سازی شبیه نیست. دنباله‌ها اساساً در پی موفقیت قسمت پیشین خود می‌آیند اما برنامه ما از اول این بود که دو فیلم بسازیم. ما شخصیت‌هایی داریم که قرار است در دو بخش بزرگسالی و کودکی به تصویر کشیده شوند. برای همین معتقدم این بیشتر بخش دوم پروژه است تا یک دنباله با اهداف تجاری.» موسکیتی همچنین گفت که احتمالاً دو صحنه حذف شده از قسمت اول در قسمت دوم نیز مورد استفاده قرار می‌گیرند. او همچنین اعلام کرد که قسمت دوم تفاوت‌هایی با کتاب خواهد داشت.
در تاریخ ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۷ اعلام شد که کار نوشتن فیلم‌نامه شروع شده‌است. نیو لاین سینما تاریخ رسمی اکران آن: بخش دوم را ۶ سپتامبر ۲۰۱۹ تعیین کرد. کار نوشتن فیلم‌نامه برعهده گری دوبرمن و جفری جورگنسن گذاشته شد و موسکیتی همچون قسمت اول، فقط وظیفه کارگردانی را برعهده گرفت و در نگارش مستقیم فیلم‌نامه دخالتی نداشت. همچنین خواهر اندی موسکیتی، یعنی باربارا همچون فیلم اول به‌عنوان یکی از تهیه‌کنندگان با گروه همکاری کرد. در فوریه ۲۰۱۸، خبر رسید که جسیکا چستین برای بازی در نقش بزرگسالی بورلی مارش به پروژه پیوسته‌است. چستین نخستین بازیگری بود که حضورش در فیلم قطعی شد و بدین ترتیب بعد از فیلم ماما، او دومین همکاری خود با موسکیتی را تجربه کرد. جیمز مک‌آووی و بیل هیدر دیگر بازیگرانی بودند که به پروژه پیوستند و به ترتیب در نقش بیل و ریچی ظاهر شدند.
آن: بخش دوم، در تاریخ ۶ سپتامبر ۲۰۱۹ اکران شد.
واژه‌نامه

↑  Roy Lee
↑  Seth Grahame-Smith
↑  David Katzenberg
↑  Barbara Muschietti
↑  Chase Palmer
↑  Chung Chung-hoon
↑  Vertigo Entertainment
↑  Lin Pictures
↑  KatzSmith Productions
↑  Derry
↑  Georgie
↑  Losers' Club
↑  Ben
↑  Mike
↑  Richie Tozier
↑  Trashmouth
↑  Ben Hanscom
↑  Stanley Uris
↑  Mike Hanlon
↑  Eddie Kaspbrak
↑  Henry Bowers
↑  Georgie Denbrough
↑  Owen Teague
↑  Patrick Hockstetter
↑  Logan Thompson
↑  Vic Criss
↑  Jake Sim
↑  Reginald Huggins
↑  Tatum Lee
↑  David Kajganich
↑  Doug Davison
↑  PG-13
↑  Mara LePere
↑  Queen Street
↑  Walton Street
↑  Robertson streets
↑  Memorial Park
↑  Capitol Theatre
↑  Hayward
↑  Victoria
↑  Sullivan
↑  Guardian Drugs
↑  Riverdale
↑  Katherine Jane Bryant
↑  Rodeo FX
↑  Every 27 Years
↑  Paper Boat
↑  Georgie, Meet Pennywise
↑  Derry
↑  River Chase
↑  Egg Boy
↑  Come Join the Clowns, Eds
↑  You'll Float Too
↑  Shape Shifter
↑  Hockstetter Attack
↑  Haircut
↑  Derry History
↑  January Embers
↑  Saving Mike
↑  This Is Not a Dream
↑  Slideshow
↑  Georgie's Theme
↑  He Didn't Stutter Once
↑  29 Neibolt St
↑  Time to Float
↑  It's What It Wants
↑  You'll Die If You Try
↑  Return to Neibolt
↑  Into the Well
↑  Pennywise's Tower
↑  Deadlights
↑  Searching for Stanley
↑  Saving Beverly
↑  Georgie Found
↑  Transformation
↑  Feed on Your Fear
↑  Welcome to the Losers Club
↑  Yellow Raincoat
↑  Blood Oath
↑  Kiss
↑  Every 27 Years (Reprise)
↑  Epilogue – The Pennywise Dance
↑  Chris Eggertsen
↑  HitFix
↑  JoBlo
↑  Dave Trumbore
↑  Jonathan Barkan
↑  Bloody Disgusting
↑  Neha Aziz
↑  Face Your Fears
↑  Trace Thurman
↑  Dread Central
↑  Eric Vespe
↑  AICN
↑  Andrew Barker
↑  Christopher Orr
↑  Eric Kohn
↑  Chris Nashawaty
↑  Jeffrey Jurgensen
بیل اسکاشگورد در نقش پنی‌وایز در نمایی از فیلم.
ابتدا قرار بود کری فوکوناگا در کنار نوشتن فیلم‌نامه وظیفه کارگردانی را نیز برعهده بگیرد اما او از کارگردانی فیلم انصراف داد و موسکیتی جایگزین او شد.
اندی موسکیتی با کارگردانی این فیلم، پرفروش‌ترین فیلم ترسناک تاریخ سینما را به‌نام خود ثبت کرد.
پورت هوپ لوکیشن اصلی فیلم‌برداری بود.
طراحی لباس و گریم شخصیت پنی‌وایز با الهام از تصاویر و نقاشی‌های دوران رنسانس خلق شده‌است.
تئاتر چینی گرومن در هالیوود، کالیفرنیا میزبان اولین نمایش جهانی آن بود .
بازی بیل اسکاشگورد در نقش آن تحسین منتقدان را در پی داشته‌است.
تاریخ بودیسم در هند

تاریخ بودیسم در هند (انگلیسی: History of Buddhism in India) بودیسم یکی از دین‌های هندی که در و اطراف امپراتوری ماگدها (اکنون در بیهار،  هند پدید آمد و بر اساس آن مستقر است. در مورد آموزه‌های گوتاما بودا که به عنوان بوداساتوا ("یک بیدار") در نظر گرفته شد، اگرچه آموزه بودایی معتقد است که قبل از او بوداهای دیگری نیز وجود داشته‌است. گسترش بودیسم در خارج از ماگادا از دوران زندگی بودا شروع شد.
جو سیفرت

| 0 | 1 |
| --- | --- |
سیفرت در سال ۱۹۶۸: سیفرت در سال ۱۹۶۸
زاده: ۷ ژوئیهٔ ۱۹۳۶ فریبورگ، سوئیس
درگذشته: ۲۴ اکتبر ۱۹۷۱ (۳۵ سال) کنت، انگلستان، بریتانیا
فعالیت در مسابقات جهانی فرمول یک: فعالیت در مسابقات جهانی فرمول یک
ملیت:  سوئیسی
سال‌های فعالیت: ۱۹۶۲–۱۹۷۱
تیم‌ها: لوتوس (ورودی شخصی) برابام (ورودی شخصی) واکر مارچ بی‌آرام
ورودی‌ها: ۱۰۰ (۹۶ شروع)
قهرمانی‌ها: ۰
پیروزی‌ها: ۲
سکوها: ۶
مجموع امتیازات: ۶۸
پول پوزیشن: ۲
سریع‌ترین دور: ۴
اولین ورود: جایزه بزرگ موناکو ۱۹۶۲
نخستین پیروزی: جایزه بزرگ بریتانیا ۱۹۶۸
آخرین پیروزی: جایزه بزرگ اتریش ۱۹۷۱
آخرین ورود: جایزه بزرگ ایالات متحده ۱۹۷۱
جوزف سیفرت (فرانسوی: Joseph Siffert‎؛ زادهٔ ۷ ژوئیهٔ ۱۹۳۶ در فریبورگ، درگذشتهٔ ۲۴ اکتبر ۱۹۷۱ در کنت) رانندهٔ مسابقات اتومبیل‌رانی اهل سوئیس بود که از فصل ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۱ در مجموع در صد گراند پری از مسابقات جهانی فرمول یک شرکت کرد.
او در طول دوران فعالیت خود در فرمول یک ۲ بار مسابقه را از پول پوزیشن آغاز کرد و در ۴ مسابقه موفق شد سریع‌ترین زمان طی یک دور پیست را به نام خود ثبت کند. او در این مسابقات ۶ بار بر روی سکو رفت، مجموعاً ۲ بار به پیروزی دست یافت و ۶۸ امتیاز را نیز به نام خود به‌ثبت رساند.
سیفرت در ۲۴ اکتبر ۱۹۷۱ بر اثر تصادف رانندگی و آتش‌گرفتن خودرو در یک مسابقهٔ غیرقهرمانی فرمول یک در کنت درگذشت.
یواس‌اس پورپویز (۱۸۲۰)

| پیشینه> مالک | پیشینه>  |
| --- | --- |
آغاز کار::  ۲۶ نوامبر ۱۸۲۰
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
وزن::  ۱۷۷ تن بزرگ (۱۸۰ تن)
درازا::  ۸۶ فوت (۲۶ متر)
پهنا::  ۲۴ فوت ۷ اینچ (۷٫۴۹ متر)
عمق::  ۱۰ فوت ۴ اینچ (۳٫۱۵ متر)
یواس‌اس پورپویز (۱۸۲۰) (به انگلیسی: USS Porpoise (1820)) یک کشتی بود که طول آن ۸۶ فوت (۲۶ متر) بود. این کشتی در سال ۱۸۲۰ ساخته شد.
ارمنی‌ها در جنبش مشروطه ایران

یپرم خان ارمنی و جعفر قلی سردار اسعد بختیاری در لباس رزم به اتفاق گروهی از مجاهدین مسلح ارمنی و بختیاری.
جنبش مشروطه ایران اقدامی تاریخی برای پایان دادن به استبداد، برقراری نظام پارلمانی، نوسازی اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی جامعهٔ ایران بود. در این انقلاب، نه تنها ایرانیان بلکه ملت‌های ساکن قفقاز نیز شرکت داشتند و هر یک به سهم خود برای پیروزی آن تلاش کردند.
یکی از جالب توجه‌ترین جنبه‌های انقلاب مشروطیت ایران شرکت قفقازی‌ها در مبارزات مردم ایران بود. گرجی‌ها، روس‌ها و حتی به میزان زیادتری ارمنیان و مسلمانان قفقازی (که بعدها آذری خوانده شدند) در جنبش مشروطیت نقش بسیار مهمی به خصوص در جنگ‌های سرنوشت ساز شمال غرب ایران علیه نیروهای وفادار به شاه ایفا کردند. ضمناً" ارمنیان در راستای مشروطه خواهی و تشکیل احزاب دموکراتیک ایران سهم روشنفکرانهٔ ارزنده تری هم به عهده داشتند.
تاریخ

پیش از انقلاب مشروطیت، قرن‌ها بود که ارمنیان در ایران می‌زیستند باوجود این بیشتر کسانی که نقشی عمده در این انقلاب ایفا کردند از قفقاز آمده بودند. در آغاز قرن نوزدهم، ارمنیان ساکن در قفقاز از ارمنیان ساکن در امپراتوری عثمانی یا ایران تحصیل کرده تر، متمدن تر و نسبت به گرایش‌های فرهنگی اروپا آگاه تر بودند. آن‌ها در مسکو، سن پترزبورگ، لایپزیگ و برلین تحصیل می‌کردند و از طریق تماس با روشنفکران روس با فرهنگ اروپا آشنا می‌شدند و همچون همکاران روسی خود در معرض تأثیر نوعی روشنفکری قرار می‌گرفتند.
ارمنیان بخش مهمی از طبقهٔ کارگر قفقازی را در تفلیس، باکو و باتومی تشکیل می‌دادند. در آغاز قرن نوزدهم، ۲۵ الی ۲۹ درصد طبقهٔ کارگر در باکو؛ یعنی، بزرگ‌ترین گروه قومی، متشکل از ارمنیان بود.
وقوع سه رخداد مهم بین سال‌های ۱۹۰۳ و ۱۹۰۶ موجب شد تا ارمنیان قفقاز بسیج شوند. نخستین رخداد، مصادرهٔ اموال کلیسای ارمنی در سال ۱۹۰۳ از سوی تزار نیکلای دوم بنا به توصیهٔ حکمران قفقاز، شاهزاده گریگوری گلیتسین(۱۸۹۶-۱۹۰۴)، بود.
رخداد دوم شرکت ارمنیان در شورش‌های دهقانی و اعتصاب‌های کارگری و دانشجویی در انقلاب ۱۹۰۵ روسیه بود. سومین هم کشمکش‌های بین مسلمانان و ارمنیان قفقاز از سال ۱۹۰۵ تا ۱۹۰۷ بود.
ارمنیان قفقاز توانستند در ایران نقشی ایفا کنند تنها به این دلیل بود که اقلیت ارمنیان از قبل در ایران و به خصوص در قلب انقلاب، آذربایجان، حضور داشتند و در آنجا فعالیت سیاسی می‌کردند. با وجود اینکه تاریخ حضور اقلیت ارمنی در ایران به اوایل قرن چهارم پیش از میلاد بر می‌گردد در اواخر قرن نوزدهم ارمنیان ایران شصت و سه هزار الی هفتاد هزار نفر بودند، که عمدتاً در اصفهان و آذربایجان سکونت داشتند.
در آغاز قرن، شهر تبریز به صورت مرکز عمدهٔ فعالیت‌های فرهنگی و سیاسی ارمنیان درآمده بود که بیشتر به خاطر نزدیکی راهبردی این شهر به قفقاز و راه عبور و مرور دو طرفهٔ معلمان، فعالان و مبارزان سیاسی بود هر چند روشنفکران، فعالان سیاسی و کارگران باکویی هم در گسترش فعالیت‌های روشنفکرانه و سیاسی مسلمانان در آذربایجان ایران نفوذ بسزایی داشتند.
احزاب سیاسی ارمنیان فعالیت‌های خود را در دههٔ ۱۸۹۰در ایران آغاز کردند. احزاب هنچاکیان و داشناکسوتیون (نیز حزب آرمناکان که در انقلاب مشروطیت ایران شرکت نکرد) به منظور تأسیس چندین شعبه و نیز اشاعه و تبلیغ ایدئولوژی حزبی اعضایی را از قفقاز به ایران گسیل داشتند. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، هم حزب هنچاکیست و هم حزب داشناکیست گروه‌های نظامی کوچکی را سازمان دادند تا پس از آموزش در مراکزی مانند تبریز، سلماس و خوی به خاک عثمانی وارد شوند و سلاح کافی به دست آورند تا در صورت تهاجم کردها و ترک‌ها از ارمنیان دفاع کنند.
بنابراین، محیط انقلابی و روشنفکری قفقاز در آغاز قرن، اساس مستحکم تربیتی و فرهنگی اقلیت ارمنی در ایران و فعالیت انقلابی احزاب سیاسی ارمنی در ایالت آذربایجان، با چنان موقعیت استراتژیک، نقش قدرتمندانهٔ ارمنیان قفقاز در انقلاب مشروطیت ایران را به‌طور اجمال تبیین می‌کند.
جامعه ارمنی ایران

قرن نوزدهم، به خصوص واپسین ربع آن و اوایل قرن بیستم، دوره‌ای است که در آن آموزش سکولاریسم برای تعداد بی‌شماری از پسران افزایش یافت و برای دختران هم آغاز شد. نفوذ انقلابی و روشنفکری قفقازی‌ها از طریق سرازیر شدن سیل معلمان و فعالان سیاسی ارمنیان قفقاز به ایران، که اغلب هم یکی بودند، رو به فزونی نهاد.
نفوذ قفقازی‌ها و نیز وقوع رویدادهای سیاسی در جوامع ارمنی عثمانی، به ویژه نسل‌کشی ارمنیان از سوی سلطان عبدالحمید دوم در نیمه دههٔ ۱۸۹۰ که به فرار تعداد زیادی پناهنده به سلماس و ارومیه انجامید.
در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، ارمنیان در اصفهان و آذربایجان متمرکز و تحت نفوذ دینی جاثلیق‌نشین اچمیادزین به نمایندگی دو سر اسقف، یکی رئیس جوامع ارمنیان در شمال و دیگری رئیس جوامع ارمنیان در مناطق مرکزی و جنوب کشور، بودند.
محله جلفا (اصفهان) اولین مدرسه‌ها را از ۱۸۳۳ به بعد تأسیس کرد. کلاس‌های درس عموماً در سال‌های نخست، تا زمانی که ساختمانی از سوی یکی از ثروتمندان حامی کلیسا اهدا شود، در حیاط کلیساها تشکیل می‌شد. این امر در مورد بیشتر مدارس ارمنی در سرتاسر ایران صادق بود. اهداکنندگان ساختمان اغلب ارمنیان قفقاز بودند.
تبریز با تأسیس یک مدرسهٔ پسرانه در ۱۸۵۲ این اقدام جلفای نو را پی گرفت. نام این مدرسه در ابتدا نرسسیان بود اما بعد در ۱۸۷۵ به آرامیان تغییر نام داد. مدرسهٔ آرامیان در سال‌های نخست دارای شصت دانش آموز بود که در دههٔ ۱۸۹۰ این تعداد ده برابر شد و به ششصد دانش آموز با هفت کلاس و ۲۴ معلم، که بعضی از آن‌ها زن بودند، افزایش یافت. برنامهٔ آموزشی مدرسه، که سال به سال بنا به اوضاع مالی مدرسه و در دسترس بودن معلم تغییر می‌کرد، عبارت بود از تدریس زبان ارمنی، زبان فارسی، زبان فرانسه، زبان روسی، تاریخ ارمنستان. علوم دینی، جغرافیا، ریاضیات و سایر موضوع‌ها.
فعالیت‌های آموزشی این مدرسه مورد تحسین ناصرالدین‌شاه قاجار، که برای چند سال سالی ۲۵۰ تومان به آن اهدا کرد و مظفرالدین‌شاه قاجار قرار گرفت. این مدرسه همچنین توجه مقام‌های عالی رتبهٔ ایرانی و اروپایی را هم جلب کرد که از آن میان می‌توان به میرزاجواد خان، رئیس مدرسهٔ همایونی تبریز، و یکی از مجتهدان تبریز اشاره کرد.
اکثر معلمان قفقازی و به خصوص اهل تفلیس بودند اما در میان آن‌ها معلمان اهل ایالت‌های ارمنی عثمانی هم دیده می‌شدند. در میان این معلمان، نویسندگانی چون رافی، دانشمندانی چون هراچیا آچاریان زبان‌شناس، مربی و نظریه‌پرداز حزب داشناکیست نیکُل آغبالیان (او بعدها وزیر آموزش و پرورش جمهوری ارمنستان شد)، که به نام مستعار ن. هانگویتس هم شناخته می‌شد و فعالان انقلابی و رهبرانی چون داشناکیست روستوم(استپان زوریان) و هنچاکیست رافائل مووسیسیان بودند. سایر معلمان مانند یرواند فرانگیان و هایراپت پانیریان چهره‌هایی بودند که مطالبی دربارهٔ جامعهٔ ارمنی ایران، که خود جزئی از آن به‌شمار می‌رفتند، به رشتهٔ تحریر درآوردند.
فهرست منابع

نقش ارمنیان در نهضت مشروطهٔ ایران، نویسنده: هوری بربریان، مترجم: حسن زنگنه، فصلنامه فرهنگی پیمان - شماره ۳۶ - سال نهم - تابستان ۱۳۸۵
ارمنیان در سیر انقلاب مشروطیت ایران، نویسنده: گارون سرکسیان، فصلنامه فرهنگی پیمان - شماره ۳۶ - سال نهم - تابستان ۱۳۸۵
حزب داشناک و جریان انقلاب مشروطه، نویسنده: محمد حسین خسروپناه، فصلنامه فرهنگی پیمان - شماره ۳۶ - سال نهم - تابستان ۱۳۸۵
میناسیان، سرگئی، نقش ارامنه در ارتش ایران، ترجمهٔ آناهید هوسپیان، فصلنامه فرهنگی پیمان- ش۱۸ و۱۹. زمستان و بهار۱۳۸۰ -۱۳۸۱.
یرواند آبراهامیان،ایران بین دو انقلاب، ترجمهٔ کاظم فیروزمند و دیگران، تهران: مرکز،۱۳۷۷.
ژانت آفاری، انقلاب مشروطه ایران، ترجمهٔ رضا رضایی.[بی جا]: بیستون،۱۳۷۹.
آندره آموریان، مجموعهٔ اسناد داشناکسوتیون، یپرم و مشروطیت ایران، تهران: آلیک،۱۹۷۶، ج۱.
تورج امینی، نقش اقلیت‌های مذهبی در انقلاب مشروطه: ارامنه، سایت اینترنتی گفتمان.
آبراهام ایروانی، تاریخ جنگ‌ها، ایروان:[بی نا]،۱۹۳۸. نقل در هاکوب پاپازیان، (همکاری نظامی ارمنیان و ایرانیان). هور. س۲. ش۱۹. دی۱۳۵۱.
واهان بایبوردیان، مناسبات ایرانیان و ارمنیان، ترجمهٔ ادیک گرمانیک، آپاگا. ش۱۴و۱۵ ۱۳۷۸.
هوری بربریان، داشناکسوتیون نقش ارامنه، ترجمهٔ الهامه مفتاح، نقل در تکمیل همایون، ناصر. مشروطه خواهی ایرانیان. تهران: مرکز بازشناسی اسلام و ایران،۱۳۸۳.
هاکوب پاپازیان، همکاری نظامی ارمنیان و ایرانیان، هور. س۲. ش۱۹. دی۱۳۵۱.
پاسدرماجیان، هراند. تاریخ ارمنستان. ترجمهٔ محمد قاضی. تهران: تاریخ ایران،۱۳۶۶.
ناصر تکمیل همایون، تاریخ ایران در یک نگاه، تهران: دفتر پژوهش‌های فرهنگی،۱۳۸۱.
تهرانی (کاتوزیان)، محمدعلی. مشاهدات و تحلیل اجتماعی و سیاسی از تاریخ انقلاب مشروطیت ایران. تهران: شرکت سهامی انتشار،۱۳۷۹.
پیگولوسکایا، پطروشفسکی و دیگران. تاریخ ایران. ترجمه کریم کشاورز. تهران: پیام،۱۳۶۳.
دانشنامهٔ ایرانیان ارمنی، ص۹۸ -۱۰۱. دانشنامهٔ بزرگ ارمنی، ج۳، ص۱۱۴. دانشنامهٔ مسئلهٔ ارمنی، ص۲۰۵.
هاروتون دِرهوهانیان، تاریخ جلفای اصفهان، ترجمهٔ لوون میناسیان.
اسماعیل رائین، ایرانیان ارمنی، تهران: امیرکبیر،۱۳۵۶.
عبدالعظیم رضایی، گنجینهٔ تاریخ ایران، تهران: اطلس،۱۳۷۸، ج۱۲.
عباسعلی صالحی، هم میهنان نقش آفرین مسیحی، تهران:[بی نا]،] بی تا.
علی فروحی؛ فرامرز طالبی، ارمنیان گیلان، رشت: گیلکان،۱۳۷۷.
ناظم الاسلام کرمانی. تاریخ بیداری ایرانیان. به اهتمام علی‌اکبر سعیدی سیرجانی. تهران: بنیاد فرهنگ ایران،۱۳۵۷.
غلامرضا ورهرام، منابع تاریخ ایران در دوران اسلامی، امیرکبیر: تهران،۱۳۷۱.
از چپ به راست: آرشاک گافاویان معروف به کِری، یپرم‌خان و خچو
یونسکو

|   |   |
| --- | --- |
کوته‌نوشت: یونسکو (UNESCO)
تأسیس: ۱۶ نوامبر ۱۹۴۵؛ ۷۹ سال پیش (۱۹۴۵-16}})
نوع رکن: سازمان‌های تخصصی سازمان ملل متحد
مقر اصلی: پاریس، فرانسه
مدیرکل: ادره آزوله
سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد (یونسکو؛ فرانسوی: Organisation des Nations unies pour l'éducation, la science et la culture‎) یک سازمان تخصصی سازمان ملل متحد است که با هدف کمک به «ایجاد صلح، ریشه کن کردن فقر، توسعه پایدار و گفتگوی بین فرهنگی از طریق آموزش، علوم، دین ،فرهنگ، ارتباطات و اطلاعات» به وجود آمده‌است دقت کنید و جانشین کمیته بین‌المللی همکاری اندیشمندانه جامعه ملل است.
یونسکو ۱۹۳ کشور عضو رسمی و ۱۱ عضو وابسته دارد. اکثر دفاتر آن در پاریس، فرانسه، مستقر است افزون بر این مراکز، دفاتر ملی و منطقه ای نیز وجود دارد.
یونسکو به دنبال ایجاد فرهنگ صلح و دانش فراگیر از طریق اطلاعات و ارتباطات است. برای این منظور، اهداف خود را از طریق پنج حوزه اصلی دنبال می‌کند: آموزش، علوم طبیعی، علوم اجتماعی / انسانی، فرهنگ و ارتباطات / اطلاعات. این برنامه از پروژه‌های مرتبط با سواد، آموزش فنی، آموزش، پیشرفت علم، ترویج رسانه‌های مستقل و آزادی مطبوعات، حفظ تاریخ منطقه ای و فرهنگی و ترویج تنوع فرهنگی حمایت می‌کند . یونسکو در ترجمه و ترویج ادبیات جهان، ایجاد توافق‌نامه‌های همکاری بین‌المللی برای تأمین امنیت " میراث جهانی " از اهمیت فرهنگی و طبیعی، حفظ حقوق بشر و پل زدن شکاف دیجیتال در سراسر جهان کمک می‌کند. این برنامه همچنین جنبش آموزش برای همه و علم‌آموزی تمام عمر را راه اندازی و رهبری می‌کند.
یونسکو عضو گروه توسعه سازمان ملل متحد، ائتلافی از آژانس‌ها و سازمان‌های سازمان ملل با هدف تحقق اهداف توسعه پایدار است.
تاریخ

پیشینه یونسکو و دستورالعمل آن برای همکاری‌های بین‌المللی را می‌توان به قطعنامه اتحادیه ملل در ۲۱ سپتامبر ۱۹۲۱ دید. این نهاد جدید با عنوان، کمیته بین‌المللی همکاری‌های فکری (ICIC) در سال ۱۹۲۲ ایجاد شد. در ۱۸ دسامبر سال ۱۹۲۵، دفتر بین‌المللی آموزش و پرورش (IBE) به عنوان یک سازمان مردم‌نهاد در خدمت توسعه آموزشی بین‌المللی کار خود را شروع کرد.  با این حال، شروع جنگ جهانی دوم تا حد زیادی کار این سازمان را قطع کرد.
رسانه‌ها

یونسکو و موسسات تخصصی آن تعدادی مجله منتشر می‌کنند.
مجله The UNESCO Courier برای «ترویج آرمان‌های یونسکو، حفظ بستر گفتگو بین فرهنگ‌ها و فراهم کردن زمینه ای برای بحث و گفتگوی جهانی» بیان می‌کند. از مارس ۲۰۰۶ آن را به‌صورت آنلاین و با شماره‌های محدود چاپ شده در دسترس می‌باشد. مقالات آن نظرات نویسندگان را بیان می‌کند که لزوماً نظر یونسکو نیستند. بین سالهای ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۷ یک وقفه در انتشار وجود داشته‌است.
در سال ۱۹۵۰، یونسکو برای بررسی بحث پیرامون تأثیر علم بر جامعه، تأثیر علم بر جامعه (Science on Society) (همچنین شناخته شده به عنوان Impact) را آغاز کرد. مجله در سال ۱۹۹۲ انتشارش را متوقف کرد. همچنین یونسکو فصلنامه بین‌المللی موزه را از سال ۱۹۴۸ منتشر کرد.
سازمان‌های غیردولتی رسمی یونسکو

یونسکو با ۳۲۲ سازمان مردم‌نهاد بین‌المللی روابط رسمی دارد.
| ابر | سازمان |
| --- | --- |
آی بی بی: دیپلم بین‌المللی
CCIVS: کمیته هماهنگی خدمات داوطلبانه بین‌المللی
EI: بین‌المللی آموزش
IAU: انجمن بین‌المللی دانشگاه‌ها
IFTC: شورای بین‌المللی فیلم، تلویزیون و ارتباطات سمعی و بصری
ICPHS: شورای بین‌المللی فلسفه و مطالعات انسانی که Diogenes را منتشر می‌کند
ICSU: شورای بین‌المللی علوم
ICOM: شورای بین‌المللی موزه‌ها
ICSSPE: شورای بین‌المللی علوم ورزشی و تربیت بدنی
ICA: شورای بین‌المللی بایگانی
ICOMOS: شورای بین‌المللی آثار و مکانها
IFJ: فدراسیون بین‌المللی روزنامه نگاران
ایفلا: فدراسیون بین‌المللی انجمن‌ها و موسسات کتابخانه ای
IFPA: فدراسیون بین‌المللی انجمن‌های شعر
IMC: شورای بین‌المللی موسیقی
IPA: انجمن بین‌المللی پلیس
اینسولا: شورای علمی بین‌المللی توسعه جزایر
ISSC: شورای بین‌المللی علوم اجتماعی
ITI: مؤسسه بین‌المللی تئاتر
IUCN: اتحادیه بین‌المللی برای حفاظت از طبیعت و منابع طبیعی
IUTAO: اتحادیه بین‌المللی انجمن‌های فنی و سازمان‌ها
UIA: اتحادیه انجمن‌های بین‌المللی
می‌خواهم: انجمن جهانی روزنامه‌ها
WFEO: فدراسیون جهانی سازمانهای مهندسی
WFUCA: فدراسیون جهانی باشگاه‌ها، مراکز و انجمن‌های یونسکو
جوایز ارزنده

یونسکو ۲۲ جایزه در آموزش، علوم، فرهنگ و صلح اعطا می‌کند:
جایزه صلح فلیکس هوفویت-بوینی
جوایز اورال یونسکو: برای زنان در علم
جایزه سواد کینگ سیجونگ یونسکو
جایزه کنفوسیوس یونسکو: برای ادبیات
جایزه امیر جابر آل احمد الجابر الصباح یونسکو: برای ارتقاء آموزش کیفیت برای افراد دارای معلولیت فکری
جایزه پادشاه حمد بن عیسی آل خلیفه یونسکو :برای استفاده از فناوری‌های اطلاعات و ارتباطات در آموزش و پرورش
جایزه حمدان بن رشید آل مکتوم یونسکو: برای عملکرد برجسته و عملکرد در تقویت اثربخشی معلمان
جایزه کالینگا یونسکو :محبوبیت علمی
مدال یونسکو / انستیتو پاستور مدال :برای سهم برجسته در توسعه دانش علمی که تأثیر مفیدی بر سلامت انسان دارد
جایزه یونسکو / جایزه سلطان قابوس :برای حفظ محیط زیست
جایزه بین‌المللی آب
جایزه میشل باتیس:برای مدیریت ذخیره بیوسفر
جایزه یونسکو / جایزه بیلبائو :برای ترویج فرهنگ حقوق بشر
جایزه یونسکو برای آموزش صلح
جایزه یونسکو- مادانجت سینگ :برای ارتقاء مدارا و عدم خشونت
جایزه یونسکو / جایزه بین‌المللی خوزه مارتو
یونسکو / جایزه ابن سینا :برای اخلاق در علم
جایزه یونسکو / جوآن بوش: برای ارتقاء تحقیقات علوم اجتماعی در آمریکای لاتین و کارائیب
جایزه شارجه: برای فرهنگ عرب
جایزه بین‌المللی ملیا مرکوری :برای حفاظت و مدیریت مناظر فرهنگی (یونسکو-یونان)
جایزه IPDC-یونسکو :برای ارتباطات روستایی
جایزه آزادی مطبوعات یونسکو / گیلرمو کانو
یونسکو / جیجی جایزه جهانی حافظه
جایزه بین‌المللی یونسکو-گینه استوایی :برای تحقیقات در علوم زندگی
جایزه Carlos J. Finlay برای :میکروبیولوژی