stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ریچارد فولتس
مقاله‌ها به زبان فارسی

"رفتار زرتشتیان نسبت به حیوانات" ، ترجمه، شهربانو موصی خانی، درفش ۱۳ (۱۴۰۰)، ص. ۵-۱۶.
"آسی ها و ایرانیان: عموزادگانی دور از هم با میراث مشترک باستانی", ترجمهٔ محمدتقی فرامرزی, نشریه گزارش میراث، سال چهارم شماره ۸۸ (پاییز و زمستان ۱۳۹۸), ص. ۳۰ -۴۰.
"آئین زرتشت و کردها", دادستان دینی: جشن نامهٔ استاد دکتر محمود جعفری دهقی, به کوشش امین شایسته دوست، تهران: مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، ۱۴۰۰، ص. ۱۸۹-۲۰۰.
"دینِ پیشااسلامیِ کردها: مشکلات و پرسش‌ها", ترجمهٔ امیر زمانی، جشن‌نامهٔ استاد جلال خالقی‌مطلق, به اهتمام فرهاد اصلانی- معصومه پورتقی، تهران: زمستان، نشر مروارید، ۱۳۹۶، ص. ۳۹۵–۴۰۳
"جهانی شدن و محیط‌زیست‌گرایی اسلامی" اطلاعات حکمت و فلسفه ۱۳۶ (۱۳۹۶)
"ریچارد فرای و تاریخ تاجیکان" بخارا ۱۱۷ (۱۳۹۶), ص. ۳۸۹–۴۰۶
"آئین زرتشت و کردها", هفته ۳۳۳ (۰۶ اسفند ۱۳۹۳) و ۳۳۴ (۱۳ اسفند ۱۳۹۳)
"جامعه زرتشتیان ایران چه آینده‌ای دارد؟", رادیو فردا، ۱۳۸۹/۱۲/۱۲
"آیین بودا در ایران"، هفت آسمان، زمستان ۱۳۸۶ - شماره ۳۶
"تاجیکان ازبکستان" ایرانشناسی، ۳۱ شهریور، ۱۳۸۳
آرایش غلیظ (آلبوم)

| آرایش غلیظ | آرایش غلیظ |
| --- | --- |
آلبوم موسیقی متن از همایون شجریان و سهراب پورناظری : آلبوم موسیقی متن از همایون شجریان و سهراب پورناظری 
انتشار: ۸ شهریور ۱۳۹۳
ژانر: موسیقی فیلم
ناشر: شرکت پخش هنر شهر
تهیه‌کننده: ایران‌گام
آرایش غلیظ یک آلبوم موسیقی متن با خوانندگی همایون شجریان و آهنگسازی سهراب پورناظری محصول ۱۳۹۳ برای یک فیلم با همین نام از ساخته‌های حمید نعمت‌الله است.
این آلبوم در ۸ شهریور ۱۳۹۳ در ایران با تهیه‌کنندگی شرکت فرهنگی و هنری ایران‌گام توسط شرکت پخش هنر شهر منتشر شد. از ده قطعهٔ این آلبوم، دو قطعهٔ ابتدایی آن با آواز همایون شجریان است. بر اساس برخی نظرها، قطعهٔ اول که با من صنما نام دارد، متفاوت‌ترین اثر است که از وی شنیده شده است. همچنین کنسرت این آلبوم در کشورهای آمریکا، سوئد و کانادا برگزار شد.
گروه موسیقی

نوازنده‌ها:
سهراب پورناظری (کمانچه، سه تار، عود، پرهیب)
جیمی جانسون (باس)
دیو حداد (درام)
اندروو اسناویچ (گیتار الکتریک)
میثم مروستی (ویولن)
علی جعفری پویان (ویولن)
تینا جامه گرمی (ویولن)
آتنا اشتیاقی (ویولنسل)
داریوش آذر (کنترباس)
مهیار طریحی (سنتور)
مایکل استیونسن

| مایکل استیونسن | مایکل استیونسن |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۹۷۸ (۴۶–۴۷ سال) گالوستون، ایالات متحده آمریکا
ملیت: آمریکایی
پیشه(ها): کارگردان فیلم، بازیگر، تهیه‌کننده فیلم، نویسنده و صداپیشه
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۳–اکنون
همسر: لینزی رولز استیونسن
فرزندان: ۳
مایکل استیونسن (انگلیسی: Michael Stephenson؛ زادهٔ ۱۹۷۸) کارگردان فیلم، بازیگر، تهیه‌کننده فیلم، نویسنده و صداپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. وی عضو انجمن صنفی کارگردانان آمریکا است.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به ترول ۲، ورای تاریکی و روز دوست‌دختر اشاره نمود.
انریکه اوربیسو

| انریکه اوربیسو | انریکه اوربیسو |
| --- | --- |
تولد: ۱۹۶۲ میلادی  بیلبائو، اسپانیا
ملیت:  اسپانیایی
پیشه: کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس
انریکه اوربیسو (اسپانیایی: Enrique Urbizu‎) کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل اسپانیا است.
از فیلم‌های او می‌توان به نابکاران آسوده نخواهند ماند اشاره کرد.
فریدون آدمیت

| فریدون آدمیت | فریدون آدمیت |
| --- | --- |
سفیر ایران در هند و فیلیپین: سفیر ایران در هند و فیلیپین
دوره مسئولیت فروردین ۱۳۴۲ – خرداد ۱۳۴۴: دوره مسئولیت فروردین ۱۳۴۲ – خرداد ۱۳۴۴
پادشاه: محمدرضاشاه پهلوی
نخست‌وزیر: اسدالله علم حسنعلی منصور امیرعباس هویدا
پس از: عبدالحسین مسعود انصاری
پیش از: جلال عبده
سفیر ایران در هلند: سفیر ایران در هلند
دوره مسئولیت ۱۳۴۰ – ۱۳۴۲: دوره مسئولیت ۱۳۴۰ – ۱۳۴۲
پادشاه: محمدرضاشاه پهلوی
نخست‌وزیر: علی امینی اسدالله علم
پس از: محسن رئیس
پیش از: اسماعیل ریاحی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۲۹۹ خورشیدی تهران
درگذشته: ۱۰ فروردین ۱۳۸۷ (۸۷ سال) بیمارستان تهران کلینیک، تهران
آرامگاه: بهشت زهرا
ملیت:  ایران
محل تحصیل: دانشکدهٔ علوم سیاسی و اقتصاد لندن
پیشه: سیاستمدار
تخصص: مورخ
تالیفات: امیرکبیر و ایران
فریدون آدمیت (۱ مرداد ۱۲۹۹ – ۱۰ فروردین ۱۳۸۷) نویسنده، تاریخ‌نگار و همچنین از مقامات عالی‌رتبه وزارت امور خارجه ایران در زمان پهلوی دوم بود. آثار وی عمدتاً دربارهٔ تاریخ مشروطیت و شخصیت‌های مرتبط با آن است. روش او در تاریخ‌نگاری به گفتهٔ خودش، تاریخ‌نگاری تحلیلی-انتقادی بود.
زندگی

فریدون آدمیت، فرزند عباسقلی خان قزوینی در سال ۱۲۹۹ خورشیدی در تهران متولد شد.
زندگی > تحصیلات

آدمیت بعد از تحصیلات ابتدایی به دارالفنون رفت و تا کلاس پنجم در آنجا ادامه تحصیل داد و در سال ۱۳۱۸ کلاس پنجم متوسطه را به اتمام رساند و سه ماه بعد امتحان نهایی را پشت سر گذاشت. او در سال ۱۳۱۸ به خدمت وزارت پست و تلگراف درآمد و سال بعد به وزارت خارجه رفت. پس از آن به دانشکدهٔ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران راه یافت و در سال ۱۳۲۱ فارغ‌التحصیل شد. وی پایان‌نامه‌اش را دربارهٔ زندگی و اقدامات سیاسی امیرکبیر نوشت که دو سال بعد (سال ۱۳۲۳) با عنوان «امیرکبیر و ایران» با مقدمهٔ استادش محمود محمود به چاپ رسید.
فریدون آدمیت بعدها در سال ۱۳۳۰ برای مأموریتی پنج‌ساله به سفارت ایران در لندن اعزام شد و در همین فرصت به تحصیل پرداخت و در ۱۳۳۸ در رشته تاریخ دیپلماسی و حقوق بین‌الملل از دانشگاه لندن، دکترا گرفت. رساله دکتری او روابط دیپلماتیک ایران با انگلیس، روسیه و ترکیه عثمانی ۱۸۳۰–۱۸۱۵ بود.
زندگی > استخدام در وزارت خارجه

آدمیت در سال ۱۳۱۹ به استخدام وزارت امور خارجه درآمد تا ضمن کار، تحصیلات خود در خارج از کشور را تکمیل کند. وی در این وزارت‌خانه، مسئولیّت‌هایی از جمله:
دبیر دوم سفارت ایران در لندن (نخستین فعّالیت اداری-اجرایی او)
معاونت ادارهٔ اطلاعات و مطبوعات
معاونت ادارهٔ کارگزینی
دبیر اوّل نمایندگی دائمی ایران در سازمان ملل متحد
رایزن سفارت ایران در سازمان ملل
نمایندهٔ ایران در کمیسیون وابسته به شورای اقتصادی و اجتماعی ملل متحد
نمایندهٔ ایران در کمیسیون حقوقی تعریف تعرّض
مخبر کمیسیون امور حقوقی در مجمع عمومی نهم سازمان ملل
نمایندهٔ ایران در کنفرانس ممالک آسیایی و آفریقایی در باندونگ
مدیر کل سیاسی وزارت خارجه
مشاور عالی وزارت امور خارجه
معاون وزارت امور خارجه
سفیر ایران در لاهه بین سال‌های ۱۳۴۰ تا ۱۳۴۲
سفیر ایران در فیلیپین
سفیر ایران در هند (حدوداً ۲ سال)
او حدود بیست سال مقام داور بین‌الملل را در دیوان حکمیت لاهه داشت. آدمیت در کنار انجام مأموریت اداری در بریتانیا، وارد مدرسه اقتصاد لندن شد و پس از پنج سال تحصیل در رشتهٔ تاریخ و فلسفهٔ سیاسی در سال ۱۹۵۱ به درجهٔ دکتری دست یافت.
آدمیت در سال ۱۳۳۰ به عنوان جوان‌ترین سفیر ایران در سازمان ملل معرفی شد. وی در سال ۱۳۵۷ که برخی نویسندگان برای بار دوم کانون نویسندگان را به منزله یک کانون صنفی راه انداختند ریاست نخستین جلسه عمومی کانون را برعهده گرفت ولی چندی بعد از آن کناره‌گیری کرد.
زندگی > درگذشت

آدمیت برای مدتی از بیماری آمفیزم رنج می‌برد. وی بر اثر شدت یافتن بیماری گوارشی و تنفسی که مدت‌ها به آن ابتلا داشت از چند هفته قبل از مرگ در بیمارستان تهران کلینیک بستری بود و در بعدازظهر دهم فروردین سال ۱۳۸۷ در ۸۸ سالگی در این بیمارستان درگذشت. وی در مقبره خانوادگی در بهشت زهرای تهران دفن شد.
هما ناطق نوشته است که فریدون آدمیت مدت کوتاهی قبل از مرگ توسط دوستی به انگلستان دعوت شد. اما همینکه پای او به لندن رسید، دولت انگلیس پاسپورت و اسناد او را ضبط کرد. فریدون از جان گرنی استاد ایرانشناسی یاری خواست. گرنی هر روز وعدهٔ سرخرمن داد که فلان روز پاسپورت را پس خواهند داد، که هرگز ندادند. فریدون سرگشته و سرگردان در لندن ماند. من همه روزه با او در تماس تلفنی بودم. تا اینکه پس از دو سه هفته بعد زنگ زد و گفت: «گرفتار برونشیت شده‌ام». رفته رفته این برونشیت تبدیل به «آمفیزم» شد. تا اینکه از ایران عطاالله مهاجرانی دستور داد فریدون را بدون پاسپورت و بدون بلیط سوار هواپیما کنند و به ایران برگردانند.
آثار

بیشتر آثار آدمیت دورهٔ زمانی میان جنبش تنباکو (۱۲۶۹ ه‍.ش) تا استبداد صغیر (۱۲۹۰ ه‍.ش) را شامل می‌شود.
امیر کبیر و ایران، ۱۳۲۳٫۲۴، انتشارات خوارزمی
جزایر بحرین: تحقیق در تاریخ دیپلماسی و حقوق بین‌الملل" به زبان انگلیسی در نیویورک/ ترجمه فارسی از: علیرضا پلاسید، نشر گستره، ۱۳۹۴
فکرِ آزادی و مقدمه نهضت مشروطیت ایران، ۱۳۴۰
اندیشه‌های طالبوف تبریزی، ۱۳۴۶؛ چاپ دوم، انتشارات دماوند، ۱۳۶۳.
اندیشه‌های میرزا فتحعلی آخوندزاده، ۱۳۴۹، انتشارات خوارزمی
اندیشهٔ ترقی و حکومت قانون (عصر سپهسالار)، ۱۳۵۱، انتشارات خوارزمی
مقالات تاریخی، ۱۳۵۲
فکر دموکراسی اجتماعی در نهضت مشروطیت ایران، ۱۳۵۴، انتشارات پیام
ایدئولوژی نهضت مشروطیت ایران، جلد یک ۱۳۵۵ و جلد دو ۱۳۷۰، انتشارات روشنگران
افکار سیاسی و اجتماعی اقتصادی در آثار منتشر نشدهٔ دوران قاجار، ۱۳۵۶ با همکاری هما ناطق
اندیشه‌های میرزا آقاخان کرمانی، ۱۳۵۷
انحطاط تاریخ‌نگاری در ایران
شورش بر امتیازنامهٔ رژی، ۱۳۶۰
آشفتگی در فکر تاریخی، ۱۳۶۰
مجلس اول و بحران آزادی، ۱۳۷۰
تاریخِ فکر از سومر تا یونان و روم - ۱۳۷۵
ایران و همسایگانش: روابط دیپلماتیک ایران با بریتانیا و ترکیه و روسیه ۱۸۳۰–۱۸۱۵، پایان‌نامه دکتری دانشگاه لندن ۱۳۲۸، نشر نو ۱۴۰۲
مزار فریدون آدمیت در بهشت زهرا
آرتیمان

مکان
| آرتیمان آرتیمان و آرتیمون | آرتیمان آرتیمان و آرتیمون |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۴°۳۴′۴۵٫۹۸″ شمالی ۴۸°۲۶′۵۲٫۰۱″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۵۷۹۴۳۸۹°شمالی ۴۸٫۴۴۷۷۸۰۶°شرقی﻿ / 34.5794389; 48.4477806: مختصات: ۳۴°۳۴′۴۵٫۹۸″ شمالی ۴۸°۲۶′۵۲٫۰۱″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۵۷۹۴۳۸۹°شمالی ۴۸٫۴۴۷۷۸۰۶°شرقی﻿ / 34.5794389; 48.4477806
استان: همدان
شهرستان: تویسرکان
بخش: بخش مرکزی
دهستان: حیقوق نبی
جمعیت: ۱۰۳۳ نفر (سرشماری ۹۵)
آرتیمان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تویسرکان در استان همدان ایران است.
نام

آرتیمان از دو بخش آرتی (آرت) به معنای «پاک و مقدس» + مانبه معنای " خانه و مسکن " که در اوستا و زبان‌های پارسی باستان و پهلوی همیشه به‌عنوان خانه و منزلگاه به کار رفته است.
'که چون او بدین جای مهمان رسد
بدین بینوا میهن و مان رسد' فردوسی
'چو آمد بر میهن و مان خویش
ببردش به صد لابه مهمان خویش ' اسدی توسی
همچنین مان پسوند بسیاری از جای نام‌ها مانند اورامان یا هورامان، فریمان و کرمان و… آمده است.
پس آرتیمان به معنای «خانه مقدس» می‌باشد. همان‌طور که در گذشته خانگاه پیران و صوفیان و عارفان بزرگی همچون میر رضی الدین آرتیمانی بوده است.
جمعیت

این روستا در دهستان حیقوق نبی قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۰٬۰۳۳ نفر (۳۸۰خانوار) بوده است.
جغرافیا

روستای آرتیمان از شمال و شمال غرب به سرکان و کوه اشتوار، از جنوب به تویسرکان و شهرک قائم، از غرب به روستای ریواسیجان و تپه آن و از شرق به سلسله کوه‌های بلند محدود می‌باشد. بلندترین نقطهٔ آرتیمان کوه خاکو می‌باشد که از ارتفاعات متصل به کوه الوند همدان است و این کوه بین آرتیمان و همدان قرار دارد. ارتفاع آرتیمان از سطح دریاهای آزاد جهان ۱۹۲۳ متر است.
جاذبه‌های گردشگری

یکی از گردشگاه‌های زیبا که در بین کوهستان وجود دارد و با وسائل نقلیه هم می‌توان تا آنجا رفت گانه زار است که جائی دیدنی با محیطی فرح‌بخش و چمنزار و آب زلال و رودخانه می‌باشد. محیطی زیبا با درختان بید و توت و سرویس بهداشتی برای گردشگران در این محل وجود دارد.
دیگر جاذبهٔ گردشگری مسجد مصلای محل پایین می‌باشد
که آرامگاه سید احمد میر کیا در آنجا قرار دارد.
اکسابی، گریده

Village در 23x15px|border |alt=|link= ترکیه
| Akçabey | Akçabey |
| --- | --- |
Village: Village
استان: استان بولی
District: گرده (شهر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۹۶
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (EET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (EEST)
اکسابی، گریده (به لاتین: Akçabey, Gerede) یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در استان بولی واقع شده‌است.
خصوصیات

اکسابی ۹۶ نفر جمعیت دارد.
استپان جرباشیان

| استپان جرباشیان | استپان جرباشیان |
| --- | --- |
پرونده:Ստեփան Ջրբաշյան.jpg: پرونده:Ստեփան Ջրբաշյան.jpg
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۱۰ مارس ۱۹۱۷ باکو، امپراتوری روسیه
خاستگاه: ارمنستانی
درگذشته: ۱۰ اکتبر ۱۹۷۳ (۵۶ سال) ایروان، جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان
ژانر: موسیقی کلاسیک،  موسیقی مردمی
پیشه(ها): آهنگساز و رهبر ارکستر
محل تحصیل: کنسرواتوار دولتی وانو ساراجیشویلی تفلیس  کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان
جوایز:   
 :  
استپان خاچاطوری جرباشیان (ارمنی: Ստեփան Խաչատուրի Ջրբաշյան؛ زاده ۱۰ مارس ۱۹۱۷ - درگذشته ۱۰ اکتبر ۱۹۷۳) آهنگساز و رهبر ارکستر اهل ارمنستان بود.
زندگی‌نامه

وی در ۱۰ مارس ۱۹۱۷ در باکو در به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی وانو ساراجیشویلی تفلیس (۱۹۴۳) و کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان (۱۹۵۲) فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون مدال کارگر ممتاز و چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی شد. وی در ۱۰ اکتبر ۱۹۷۳ در سن ۵۶ سالگی در ایروان درگذشت.
خاگه‌سنگ

خاگه‌سنگ (انگلیسی: Oolite) نوعی سنگ رسوبی شیمیایی یا زیست‌شیمیایی، معمولاً آهکی، که از ذرات خاگه‌ای که به‌صورت سیمانی به هم پیوسته‌اند تشکیل شده است.
اکساکس، گودول

Village در 23x15px|border |alt=|link= ترکیه
| Akçakese | Akçakese |
| --- | --- |
Village: Village
استان: استان آنکارا
District: Güdül
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (EET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (EEST)
اکساکس، گودول (به لاتین: Akçakese, Güdül) یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در استان آنکارا واقع شده‌است.
پیت ناجاریان (نویسنده)

نویسنده آمریکایی
| پیت ناجاریان | پیت ناجاریان |
| --- | --- |
زاده: ۱۹۴۰ (۸۴–۸۵ سال) یونیون سیتی
پیت ناجاریان (متولد ۱۹۴۰) یک رمان‌نویس، داستان کوتاه و نویسنده غیر داستانی آمریکایی است. او همچنین نقاش و مجسمه‌ساز است و پسر عموی نقاش آرت پیناجیان می‌باشد.
زندگی‌نامه

پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه راتگرز در سال ۱۹۵۸، جایی که با شاعر رابرت پینسکی هم‌اتاقی بود، ناجاریان به عنوان محقق اجتماعی برای دپارتمان رفاه شهر نیویورک کار می‌کرد، جایی که پرونده‌های او در هارلم بود.
او سپس به مدت سه سال در لندن زندگی کرد و در کالج روزانه کینگزوی به تدریس مطالعات انگلیسی و در دپارتمان آموزش مؤسسه فیلم بریتانیا به تدریس مطالعات فیلم پرداخت.
او به ایالات متحده بازگشت زمانی که برای سال تحصیلی ۱۹۶۷–۱۹۶۸ بورسیه استگنر در دانشگاه استنفورد بود را دریافت کرد.
وی کارشناسی ارشد خود را در نویسندگی خلاقانه در دانشگاه ایالتی سانفرانسیسکو در سال ۱۹۷۰ کسب کرد، جایی که با دوستش، رمان‌نویس لئو لیتواک تحصیل می‌کرد.
او به عنوان یک مدرس فولبرایت در ارمنستان شوروی در سال تحصیلی ۱۹۸۸–۱۹۸۹ فعالیت داشت. در زمان حضور در ارمنستان به بازماندگان زلزله کمک کرد و اثر کوتاه «دختر» در مجموعه‌اش «تنهایی بزرگ آمریکایی» دربارهٔ تجربیات او در آنجا است.
او نویسندگی خلاق را در دانشگاه ایالتی سانفرانسیسکو، دانشگاه ایالتی وین، کالج اسکریپس برای زنان، دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو، دانشگاه هاوایی، دانشگاه کالیفرنیا، دیویس و دانشگاه کالیفرنیا، برکلی تدریس کرده است. او همچنین به مجله ادبی هنری هاوس سرویس و به کتابی به نام دهه شصت با ویرایش پیت استاین و منتشر شده از سوی ویلیام استیت یونیورسیتی پرسد کمک کرده است.
او در سال ۲۰۰۰ یک بورس برای کتاب‌های غیرداستانی خلاقانه از موقوفه ملی برای هنرها دریافت کرد. آثار او در جریان بحثی دربارهٔ ادبیات ارمنی آمریکایی در سمپوزیومی به مناسبت چهلمین سالگرد جامعه مطالعات ارمنی مطرح شد.
ناجاریان همچنین یک نقاش ماهر و مجسمه‌ساز است و کارهای او در اتحادیه هنرمندان ایروان، ارمنستان؛ در گالری هرست در کالج سنت ماری کالیفرنیا؛ در موزه دره ناپا در کالیفرنیا؛ و در کتابخانه عمومی برکلی به نمایش درآمده‌اند.
چهار کتاب اخیر او نیز با نقاشی‌ها و طراحی‌های او مصور شده‌اند.
نقاشی‌های آرت پیناجیان، یک داستان خانوادگی

نقاشی‌های آرت پیناجیان، یک داستان خانوادگی، یک رمان غیرداستانی مصور نوشته پیت ناجاریان دربارهٔ پسر عمویش، آرتور پیناجیان است.
همان‌طور که ناجاریان داستان را تعریف می‌کند، پیناجیان شفاهی نقاشی‌هایش را به او سپرده بود اما هیچ وصیت‌نامه مکتوبی باقی نگذاشت. کتاب او روایت می‌کند که چگونه این نقاشی‌ها پس از مرگ پیناجیان از او گرفته شدند و بعدها به لارنس ای. جوزف فروخته شدند که سپس پیت هیستینگز فالک را برای تبلیغ آنها استخدام کرد. این کتاب تلاش می‌کند تا ثابت کند پیناجیان هرگز نمی‌خواست کارهایش «به زباله‌ها انداخته شوند» همان‌طور که توسط فالک در کتاب تبلیغاتی‌اش پیانیجیان، استاد کشف شده انتزاع آمده است، که در آن آمده: «پیناجیان دستورالعمل‌هایی برای دور انداختن مجموعه‌اش در زباله‌دان شهر گذاشت.»
کتاب ناجاریان همچنین تلاش می‌کند تا در طول نامه‌های پیناجیان به او ثابت کند که پسرعمویش در واقع یک «انسان بسیار عاقل» بود که «مردی محبوب و جذاب و شوخ و برون‌گرا و مسئول اجتماعی بود و انزوای او در سال‌های پایانی فقط به دلیل فقرش بود.»
از نامه‌های آرت به پسرعمویش پیت:
«اکنون بین من و خودم کار می‌کنم… کار من بازتابی از چیزی است که می‌خواهم زندگی‌ام باشد… برای درک کلیت هنر باید به خلاقیت آن رسید… اگر به کلیت آگاه باشید، زمان همه چیز را در یک جا مجتمع می‌کند… جستجو برای اشکال درمانی فوق‌العاده است و به‌من احساس خوبی و تازگی می‌دهد… البته هیچ‌کس متوجه نمی‌شود جز خالق و گاهی حتی او هم نه.»
هنر پیناجیان بعدها به ارزش ۳۰ میلیون دلار رسید.
برهنه و لخت

«پیت ناجاریان در سنتی بسیار خاص از نثر آمریکایی می‌نویسد که شامل توماس ولف، ویلیام سارویان و جک کرواک می‌باشد. برهنه و لخت به‌شمار من، هفتمین جلد از روایت حماسی او به صورت خودزندگی‌نامه‌ای است که قلمروی میان خودزندگی‌نامه و رمان را کاوش می‌کند تا داستان خود و نسلش را بازگو کند. موضوع این داستان ناجاریان —مانند ولف، سارویان، کرواک— هنرمند مرد و راه غیرقابل تفکیک ترکیب شهوت جنسی و آروزی ادبی، ثبات‌طلبی برای خانه و باور به نیروی تحول‌آفرین هنر است که هم زخم و هم همراهی در جهان می‌شود. برای ناجاریان این داستان پایه‌ای است برای ارمنستان، داستان نسل‌کشی آغاز قرن بیستم، زندگی مهاجرتی در آمریکا و جریان شدید آسیب و عشقی که از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شود. در مورد هنر- نیز مهم است که ناجاریان یک نقاش قابل‌توجه است که برهنه و لخت را به اندازه‌ای که کتابی دربارهٔ هنر گرافیکی و ساختن است، کتابی دربارهٔ مسائل جنسی است. نقاشی‌ها و طراحی‌های ویژه و بسیار زنده‌ای که در اینجا بازتولید شده‌اند، دلیلی کافی برای داشتن کتاب در قفسه‌تان است.»
—رابرت هاس
کتاب‌شناسی

سفرها، یک رمان منتشر شده از کتاب‌های پانتئون، ۱۹۷۱
«مرا به خانه بشور، ماما»، یک رمان منتشر شده توسط تعاونی شاعران برکلی، ۱۹۷۸
«دختران حافظه»، یک رمان منتشر شده توسط مینر سیتی، ۱۹۸۶
«تنهایی بزرگ آمریکایی»، یک مجموعه منتشر شده توسط بلو کران بوکس، ۱۹۹۸
«هنرمند و مادرش»، رمان غیرداستانی منتشر شده توسط The Press در دانشگاه ایالتی کالیفرنیا، فرزنو
«نقاشی‌های آرت پیناجیان، داستان خانوادگی»، رمان غیرداستانی منتشر شده توسط Regent Press, ۲۰۱۵
«برهنه و لخت»، رمان غیرداستانی منتشر شده توسط Regent Press, ۲۰۱۷
اکرون (آلاباما)

مکان در 23x15px|border |alt=|link= آلاباما, 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| اکرون، آلاباما Akron, Alabama | اکرون، آلاباما Akron, Alabama |
| --- | --- |
شهرک: شهرک
موقعیت در  و ایالت آلاباما: موقعیت در  و ایالت آلاباما
ایالت:  آلاباما
شهرستان: Hale
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۶ مایل مربع (۲ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۶ مایل مربع (۲ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
جمعیت (۲۰۰۷): جمعیت (۲۰۰۷)
 • کل: ۴۳۶
 • تراکم: ۲۲۴۹/مایل مربع (۸۶۸٫۳/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۶- (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۵- (CDT)
زیپ‌کد: ۳۵۴۴۱
کد منطقه: ۲۰۵
کد FIPS: ۰۱-۰۰۶۷۶
آکرون (به انگلیسی: Akron) شهرکی است در ایالت آلاباما در کشور آمریکا.
مکان

آکرون در موقعیت () قرار دارد.
با توجه به اطلاعات اداره آمار آمریکا مساحت آن در حدود ۱٫۴ کیلومترمربع است.
مردم‌شناسی

با توجه به آمار سال ۲۰۰۰ جمعیت آن ۵۲۱ نفر، ۲۰۷ خانواده در آن ساکن هستند.
تعداد ۲۳۹ واحد خانه در هر مساحت تقریبی (۱۶۷،۸akm²) قرار دارد.
۲۹،۴% درصد از خانواده‌های فرزند زیر ۱۸ سال داشتند که از این تعداد ۳۴،۸% درصد زوج بوده و ۳۰،۹% درصد زنان بدون شوهر و ۳۱،۴% درصد نیز غیر خانواده بودند.
متوسط درآمد یک خانواده در حدود ۲۱،۲۵۰ دلار آمریکا است و زنان درآمد متوسط ۲۲،۳۹۶ دلار آمریکا و مردان درآمد متوسط ۱۸،۵۰۰ دلار آمریکا بدست می‌آورند.
ماریو د بنیتو

| ماریو دِ بنیتو | ماریو دِ بنیتو |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۵ سپتامبر ۱۹۵۸ ‏(۶۶ سال) استان گوادالاخارا، اسپانیا
ملیت: اسپانیایی
پیشه(ها): آهنگساز، موسیقی‌دان
ماریو دِ بنیتو (اسپانیایی: Mario de Benito‎؛ زادهٔ ۲۵ سپتامبر ۱۹۵۸) آهنگساز اهل اسپانیا است. وی دانش آموختهٔ هنرستان عالی سلطنتی موسیقی مادرید است و از شاگردان «اوراستیو ایکاستو» است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به نابکاران آسوده نخواهند ماند، بسته از هر سو و جادوگران اشاره نمود.
گروه حمایت از اصلاحات انتخاباتی

گروه حمایت از اصلاحات انتخاباتی (ئی‌آراِس‌جی) (به انگلیسی: Elections Reform Support Group (ERSG)) انجمنی متشکل از کمک کنندگان به ریاست مشترک ایالات متحده و اتحادیه اروپا برای هماهنگی اصلاحات سیستم انتخاباتی فلسطین بود. ESRG در سال ۲۰۰۲ تأسیس شد. کشورهای دانمارک، آلمان، یونان، ایرلند، ایتالیا، ژاپن، هلند، نروژ، اسپانیا، سوئد، بریتانیا و ایالات متحده از اعضا هستند. همچنین سازمان‌های بین‌المللی مانند کمیسیون اروپا، دفتر ریاست اتحادیه اروپا، سازمان ملل متحد و برنامه توسعه سازمان ملل متحد در این برنامه مشارکت دارند. بنیاد بین‌المللی سیستم‌های انتخاباتی از این انجمن در نقش منشی حمایت کرد.
از سال ۲۰۰۷ ئی‌آراِس‌جی اصلاح و یکپارچه شد </link> در گروه کاری انتخابات یا (ئی‌دابلیوجی)، که بخشی از «گروه بخش حکومت»، یکی از چهار گروه استراتژی تحت ساختار هماهنگی کمک در فلسطین است. نقش دبیرخانه را دبیرخانه هماهنگی کمک‌های محلی (LACS) بر عهده می‌گیرد.
تشکیل

ئی‌آراِس‌جی به عنوان یک نتیجه از گروه ویژه سازمان ملل متحد در فلسطین تشکیل شد. کارگروه سازمان ملل متشکل از گروه چهارجانبه (ایالات متحده، اتحادیه اروپا، روسیه و دبیرکل سازمان ملل)، نروژ، ژاپن، بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول است و اولین بار در ۱۰ ژوئیه ۲۰۰۲ تشکیل شد این کارگروه مسئول تشکیل گروه‌های حمایتی برای چندین حوزه اصلاحات از جمله جامعه مدنی، انتخابات، پاسخگویی مالی، اصلاحات قضایی، دولت محلی، اقتصاد بازار و اصلاحات وزارتی و خدمات ملکی بود. این گروه‌ها واکنشی به کاهش اوضاع انسانی در فلسطین بودند. هنگامی که گروه حمایت از اصلاحات انتخاباتی سازماندهی شد، سفیر ژان برتچه از اتحادیه اروپا که بعداً به دبیرخانه ئی‌آراِس‌جی تبدیل شد، به گروه ویژه در فعالیت‌های انتخاباتی مشاوره داده شد. نقش منشی در سال ۲۰۰۵ توسط IFES بر عهده گرفت.
فعالیت‌ها

ئی‌آراِس‌جی توسط کل کارگروه حمایت شد و بودجه برنامه‌های انتخاباتی را از USAID، اتحادیه اروپا، کشورهای اروپایی و ژاپن هماهنگ کرد. ئی‌آراِس‌جی با شورای قانونگذاری فلسطین برای توسعه و اجرای پروژه‌ای برای پیش‌نویس قانون انتخابات کار کرد، از تشکیل کمیسیون مستقل انتخابات فلسطین و توسعه آن به یک نهاد مدیریت انتخاباتی واحد، مستقل و مقتدر تشکیلات خودگردان فلسطین حمایت کرد.
به عنوان بخشی از این حمایت، اتحادیه اروپا پنج کارشناس انتخاباتی و ۱۰ میلیون یورو برای حمایت از پروژه، برنامه توسعه ملل متحد / PAPP دو کارشناس، ژاپن ۱ میلیون دلار، کانادا ۱٫۲ میلیون دلار کانادا و یک کارشناس، نروژ ۱ میلیون دلار کمک کرد. دانمارک ۳۰۰٬۰۰۰ دلار ارائه کرد.
بلوم اونت فوس ها ۱۳۷

| بلوم اونت فوس‌ها ۱۳۷ | بلوم اونت فوس‌ها ۱۳۷ |
| --- | --- |
کاربری: بمب‌افکن شیرجه‌ای
تولیدکننده: هامبورگر فلوک‌تسویک‌باو
نخستین پرواز: آوریل ۱۹۳۵
تعداد ساخته‌شده: ۶ پیش‌نمونه
بلوم اونت فوس‌ها ۱۳۷ (به آلمانی: Blohm & Voss Ha 137) یک هواگرد تک‌باله تک‌موتوره تک‌سرنشین از نوع بمب‌افکن شیرجه‌ای ساخت شرکت هامبورگر فلوک‌تسویک‌باو در آلمان بود که نخستین پروازش را ماه ژانویه سال ۱۹۳۵ انجام داد. ها-۱۳۷ در رقابت با یو ۸۷، مورد پذیرش وزارت هوانوردی رایش قرار نگرفت و از مرحله پیش‌نمونه فرا تر نرفت.
طراحی و توسعه

هواگرد بلوم اونت فوس ها-۱۳۷ سال ۱۹۳۵ توسط ریشارت فوگت به عنوان بمب‌افکن شیرجه‌ای طراحی شد. این هواگرد تک‌سرنشین پیکربندی تک‌باله بال‌پایین طره‌ای و ساختی تمام‌فلزی داشت. بال‌ها برای کاستن از طول و نیروی پسار آن‌ها، به صورت بال‌مرغی معکوس با زاویه تند حدود یک به چهار بودند. ارابه فرود آن ثابت و پوشیده بود. هر چرخ بر روی دو ضربه‌گیر نصب شده بود. در نتیجه پسارگیر چرخ‌ها به اندازه‌ای بزرگ بود که امکان نصب یک مسلسل ۷٫۹۲ م‌م ام‌گه ۱۷ یا یک توپ خودکار ام‌گه اف‌اف درون آن‌ها برای آزمایش را می‌داد. دو مسلسل دیگر ام‌گه ۱۷ نیز جلوی بدنه روی موتور نصب بود. چهار بمب ۵۰ کیلوگرمی در بال‌ها حمل می‌شد. در ابتدا نیرومحرکه هواگرد را یک موتور ب‌ام‌و ۱۵ تأمین می‌کرد که بعداً با موتور پرت اند ویتنی هورنت با توان ۶۵۰ اسب بخار جایگزین شد. این موتور در آلمان به صورت تحت لیسانس تحت عنوان «ب‌ام‌و ۱۳۲» تولید می‌شد.
سه پیش‌نمونه تولید شد. نخستین فروند (ها ۱۳۷ فاو۱) ماه آوریل سال ۱۹۳۵ و دومی ماه بعد به پرواز درآمد. مشخص شد موتور هورنت خیلی بزرگ است و هنگام شیرجه جلوی دید را می‌گیرد. سه پیش‌نمونه با موتور یومو ۲۱۰ با توان ۶۱۹ اسب بخار تولید و آزمایش شدند. ساخت هواگرد استحکام بالا و تحرک‌پذیری خوبی داشت. به هر صورت وزارت هوانوردی رایش در نهایت هواگرد دو سرنشین یو ۸۷ را به عنوان بمب‌افکن شیرجه‌ای استاندارد لوفت‌وافه برگزید. متعاقباً کار بر روی‌ها ۱۳۷ سال ۱۹۳۶ متوقف شد.
پیش‌نمونه‌های تولیدشدهٔ‌ها ۱۳۷ در وضعیت قابل پرواز نگاه‌داری شدند و از آن‌ها برای آزمایش‌هایی چون شلیک راکت‌های هوابه‌هوا استفاده شد.
برنامه‌ای برای تولید نسخهٔ آب‌نشین دریایی تحت عنوان «پروژه ۱۱» (Projekt 11) مطرح شد. به هر حال نصب شناورهای فرود وزن هواگرد را افزاش داد و موجب کاهش شدید عملکرد و غیر عملی بودن طراحی آن شد.
مشخصات فنی

خدمه: ۱ نفر
طول: ۹٫۴۶ متر
طول بال: ۱۱٫۱۵ متر
وزن خالی: ۱٬۸۱۴ کیلوگرم
نیرومحرکه: ۱ × موتور یومو ۲۱۰: ۶۱۰ اسب بخار
حداکثر سرعت: ۳۳۰ کیلومتر بر ساعت
برد: ۵۸۰ کیلومتر
۲ × مسلسل ثابت ۷٫۹۲ م‌م ام‌گه ۱۷ روی موتور
۴ × بمب ۵۰ کیلوگرمی زیر بال‌ها
بریتیش ایروسپیس جت‌استریم

| بریتیش ایروسپیس جت‌استریم | بریتیش ایروسپیس جت‌استریم |
| --- | --- |
کاربری: هواگرد چندمنظوره
تولیدکننده: بریتیش ایروسپیس
نخستین پرواز: ۲۸ مارس ۱۹۸۰
معرفی‌شده در: ۲۹ ژوئن ۱۹۸۲
ساخته‌شده: ۱۹۸۰–۱۹۹۳
تعداد ساخته‌شده: ۳۸۶
بریتیش ایروسپیس جت‌استریم (به انگلیسی: British Aerospace Jetstream) یک هواگرد، مسافربری توربوپراپ با بدنه تحت فشار هوای تهویه شده که از هواپیمای هندلی پیج جت‌استریم توسعه یافته و تحت عنوان بریتیش ایروسپیس جت‌استریم ۳۱ تولید می‌شد.
نیوا اونیورسال

| نِیوا اونیورسال Neiva Universal | نِیوا اونیورسال Neiva Universal |
| --- | --- |
کاربری: آموزشی و تهاجم زمینی
تولیدکننده: صنایع هوایی نیوا
نخستین پرواز: ۲۹ آوریل ۱۹۶۶
کاربر اصلی:  نیروی هوایی برزیل  نیروی هوایی شیلی
تعداد ساخته‌شده: ۱۸۹
نیوا اونیورسال (به پرتغالی: Neiva Universal) یک هواپیمای آموزشی و تهاجم زمینی تک‌موتوره ملخی ساخت صنایع نیوا در برزیل است. نخستین پرواز این هواپیما در ۲۹ آوریل ۱۹۶۶ میلادی به انجام رسید. در مجموع، تعداد ۱۸۹ فروند از این هواپیما ساخته شده است.
کاربران

نیروی هوایی برزیل
نیروی هوایی بولیوی
نیروی هوایی پاراگوئه
نیروی هوایی شیلی
نیروی زمینی شیلی