سه پادشاهی کره
تاریخ > اتحاد سه پادشاهی

دوره از قرن هفتم تا هشتم دوره تحول و توسعه بزرگ در شبه جزیره کره، هم از نظر سیاسی و هم از نظر فرهنگی بود. در این دوره، از نظر سیاسی، وحدت سه پادشاهی توسط شیلا و از نظر فرهنگی، اوج فرهنگ بودایی بود.
قبل از اتحاد شیلا، این سه پادشاهی با یکدیگر درگیری های سیاسی و نظامی داشتند و علاوه بر آن، دودمان سوئی که قرن ها دوباره جهان را در سرزمین اصلی چین متحد کرده بود، برخاست و به شبه جزیره کره حمله کرد. با این حال، گوگوریو به خوبی جنگید و آن را شکست داد و بکجه که پایتخت خود را از طریق سابی منتقل کرد، نیز تلاش زیادی برای بازسازی سرزمین قدیمی انجام داد. با این حال، شیلا در داخل به دنبال اتحاد معنوی از طریق بودیسم بود، در حالی که سیستم هوارانگ را برای تصدی مسئولیت جنبه نظامی توسعه داد، و در خارج کاملاً تابع تام تانگ سلسله جدید حاکم بر چین گردید و پس از فتح بکجه و گوگوریو توسط ارتش تانگ در ۶۶۰ و ۶۶۸ شیلا کنترل دوسوم شبه جزیره کره را در دست گرفت و توسط تانگ بعنوان یک منطقه زیردست شناخته شد.
قدرت ملی گوگوریو به دلیل اختلافات قدرت در بین قدرتمندان و احساسات عمومی بسیار تضعیف شد و احساسات عمومی بکجه در نهایت به دلیل سوء مدیریت پادشاه اویجا و مبارزه برای قدرت در میان اشراف تقسیم شد و دهه‌ها جنگ متمادی منجر به افول هردو پادشاهی شد.
تانگ ۵ فرماندار استانی در بکجه و ۹ فرماندار استانی در گوگوریو ایجاد کرد که بیشتر به ۴۲ ایالت تقسیم شدند. این قصد تانگ برای تبدیل قلمروهای دو کشور به قلمرو خود بود و شیلا نیز تحت محاصره زمینی قرار داشت و این امر منتهی به نبردهایی بین کره‌ای ها و تانگ شد؛ این مبارزه در ۶۷۶ میلادی پادشاه مونمو موفقیت آمیز بود، و شیلا به طور کلی قلمرو جنوب خط اتصال رودخانه تادونگ را اشغال کرد و خلیج وونسان، و تانگ آندونگ دوهوبو که در پیونگ‌یانگ تشکیل شده بود و تلاش می کرد بر شیلا نیز حکومت کند، ویران شد؛ از پیونگ یانگ تا خط ساحلی جنوب در کنترل شیلا قرار گرفت و با ان
ا
مقالهٔ اصلی: گوگوریو
گوگوریو تا ۶۶۸ میلادی بر بخش شمالی شبه‌جزیره کره و منطقه منچوری حکومت می کرد. در سال ۳۷ پیش از میلاد، پادشاه گوگوریو از بویو به رهبری جومونگ دونگیه و اوکجو را زیر سلطه خود درآورد و ارتش لیوندانگ و هیون‌توگون را تحت فشار قرار داد تا قلمرو خود را گسترش دهند. پادشاه گگوگچون وراثت پدری را برای تاج و تخت تأسیس کرد و سیستم را از نو سازماندهی کرد، مانند ایجاد پنج ناحیه اداری، و در نتیجه قدرت سلطنتی را بیشتر تقویت کرد.
پادشاه میچون شیان‌پیونگ را ایمن کرد و ارتش لیوندانگ و ارتش دایبانگ را فتح کرد و نیروهای ارتش هانسا را ​​کاملاً از شبه جزیره کره بیرون کرد و سرزمین قدیمی گوچوسان را بازپس گرفت. گوگوریو به دلیل حملات بکجه و یان در زمان پادشاه گگوگوون، دچار بحران ملی شد و با وضع قوانین، دولت متمرکز تکمیل شد کشور سازماندهی مجدد شد.
در سده پنجم (میلادی)، گوگوریو به اوج قدرت خود رسید، زمانی که پادشاه گوآنگ‌گه‌تو بزرگ به ویریه‌سونگ، پایتخت بکجه حمله کرد و قلمرو جنوبی خود را تا رودخانه ایمجین و رودخانه هان و شیلا گسترش داد. او به پادشاه نائمول کمک کرد و دزدان دریایی ژاپنی را شکست داد. او همچنین به هویان به شمال حمله کرد و لیائودونگ را کاملاً اشغال کرد و همچنین تا قسمتی از منطقه لیائوژی پیشروی کرد. پادشاه گوآنگ‌گائتو بزرگ با تحت سلطه درآوردن مالگال و بویو شرقی موقعیت برتر را در منچوری و شبه‌جزیره کره به دست آورد.
پسرش پادشاه جانگسو با دودمان‌های شمالی و جنوبی چین ارتباط برقرار کرد و همچنین روابط دیپلماتیک با کشورهای خارجی مانند یویون برقرار کرد. گسترش یافت تا چین را کنترل کند. در سال ۴۲۷ میلادی، به عنوان بخشی از سیاست جنوب، پایتخت به پیونگ‌یانگ سونگ منتقل شد و یک سازمان سیاسی متمرکز تأسیس شد. در سال ۴۷۵ میلادی، گوگوریو به ویریه‌سونگ بکجه حمله کرد و آن را تصرف کرد، پادشاه گون‌گه‌رو را کشت، نارضایتی پادشاه گگوگوون را برطرف کرد و تا جنوب خلیج آسان حکومت کرد. در این زمان، بکجه پایتخت خود را به اونگجین سونگ منتقل کرد و شیلا، که همچنین مورد حمله قرار گرفت و سرزمین شمال جوکریونگ را از دست داد.
در میانه سده ششم (میلادی)، گوگوریو که از مبادلات داخلی و خارجی رنج می برد، قدرت ملی خود را به شدت تضعیف کرده بود. پادشاه جین‌هونگ، اتحاد ناژه (羅濟同盟) را شکست و حوضه رودخانه هان را که از گوگوریو گرفته شده بود، تسخیر کرد و حتی در گوگوریو به بخشی از منطقه فعلی استان هامگیونگ پیش رفت و فشار آورد.
در سال ۵۸۹ میلادی، دودمان سوئی چهار بار به گوگوریو حمله کرد. در جنگ‌های گوگوریو-سوئی، گوگوریو توانست با پیروزی در نبردهای مهمی مانند نبرد سالسو به رهبری اولجی موندوک در سال ۶۱۲ میلادی از تهاجم دودمان سوئی جلوگیری کند. این جنگ یکی از دلایل سقوط دودمان سوئی شد. بلافاصله پس از آن، امپراتور تایزونگ از دودمان تانگ که چین را متحد کرد، به بهانه سیاست تندرو یون گه‌سومون به گوگوریو حمله کرد و موفق شد با تصرف استان لیادونگ و سایر شهرها در قلعه آنسی توسط سونگجو شکست خورد.
به این ترتیب، گوگوریو با موفقیت از خود در برابر حملات نیروهای تانگ دفاع کرد، اما با حمله به آن، قدرت ملی آن کاهش یافت. به ویژه، پس از مرگ یون گه‌سومون، طبقه حاکم تقسیم شد، اوضاع سیاسی و احساسات عمومی آشفته بود.
در سال ۶۶۸ میلادی، نیروهای متحد شیلا و تانگ به گوگوریو که در آشفتگی بود حمله کردند، پایتخت پیونگ‌یانگ سونگ را گرفتند و گوگوریو را نابود کردند. دودمان تانگ تحت‌الحمایه آندونگ را در سرزمین قدیمی گوگوریو تأسیس کرد و بخشی از قلمرو گوگوریو به شیلا رفت. با این حال، خلاء گوگوریو بعداً توسط جانشین آن، بالهه ادامه یافت.
مجسمه ایستاده بودای برنزی طلایی گوگوریو
(گنجینه ملی شماره ۱۱۹ کره)
نگاره‌ای از دوران گوگوریو
آرامگاه جانگ گونچون
 آرامگاه پادشاه جانگسو (احتمالی)