هرمان هوت
ورماخت > جنگ جهانی دوم > شوروی > اسمولنسک

روز ۳۰ ژوئن، فرانتس هالدر، رئیس ستاد کل نیروی زمینی به هوت دستور داد در کنار گروه زرهی ۲ هر چه سریع تر ناحیه بین پولوتسک تا روگاچف را پاکسازی کند. برای هماهنگی بیشتر بین نیروهای زرهی و قوای پیاده، گروه زرهی او تحت فرمان فیلدمارشال گونتر فن کلوگه در ارتش چهارم زرهی قرار گرفت. هوت فرمان یافت با یورش از دو طرف ویتبسک، در خط مقدمی فراخ تا ولیژ پیش برود. در این زمان قریب به نیمی از نیروهای او برای پاکسازی محاصره مینسک پشت سر باقی گذاشته شده بودند. هوت با انتظار برخورد به هیچ یا مقدار کمی مقاومت از طرف دشمن، قابل تردد بودن راه‌ها و عدم بارندگی در مسیر، ریسک چنین مأموریتی را پذیرفت.
با آغاز حرکت از همان ابتدا مشخص شد هر سه انتظار او محقق نشده‌است. ارتش سرخ فرصت کافی برای جمع‌آوری نیروی دفاعی را یافته و حتی قادر بود دست به ضدحملات شدیدی بزند. بدی آب و هوا در برخی محدوده‌ها و راه‌های غیرقابل عبور نیز جابه‌جایی نیرو را دچار مشکل کرده بود. به هر صورت هوت توانست به کمک چهار لشکر روز ۹ ژوئیه ویتبسک را به سلطه درآورد. در این زمان در اثر عدم وحدت فرماندهی در گروه ارتش مرکز، هوت از قصد عملیاتی نیروهای دیگر اطلاع چندانی نداشت.
در ادامه ضمن مراقبت از جانب شمالی محاصره اسمولنسک، به پیشروی خود به طرف مسکو ادامه داد. سرکشی هوت و گودریان که مسکو را هدف اصلی عملیات بارباروسا می‌دانستند، از سرنهادن به برخی فرامین مافوق خود، فن کلوگه را وادار ساخت هر دو را تهدید به محاکمه نظامی کند. روز ۵ ژوئیه فن کلوگه گله‌مندی خود را از ناتوانی در کنترل این دو تن به فرماندهی عالی نیروی زمینی ابراز داشت که در پاسخ فن براوخیچ به او یادآوری نمود که وظیفه او ایجاد هماهنگی است و نبایست در جزئیات کار آن‌ها دخالت کند. او همچنین به کلوگه توصیه کرد به این دو فرمانده توانمند خود آزادی عمل بدهد. در این شرایط فن بک با عدم رضایت از توانایی فرماندهی فن کلوگه، مکرراً با نادیده گرفتن او، مستقیماً با هوت ارتباط برقرار می‌کرد. با چرخش بخشی از نیروهای هوت به سمت جنوب و با تصرف یارتسفو در شمال شرقی اسمولنسک توسط سر نیزه زرهی آن و خود اسمولنسک توسط گروه زرهی ۲ در ۱۶ ژوئیه، دومین محاصره عمده عملیات بارباروسا در شرف اتمام بود. حفره شرق اسمولنسک تا ۲۴ ژوئیه بسته شد. به سبب این پیروزهای خیره‌کننده، ۱۷ ژوئیه سال ۱۹۴۱، برگ‌های درخت بلوط به نشان صلیب شوالیه هوت افزوده گشت. در این هنگام با توجه به درک دقیق او از شرایط نیروهایش و گزارش سختی‌هایی که بر گرده آن‌ها افتاده به مقامات بالاتر، در میان افرادش به «پدر هوت» شهرت یافت.
با شکست تجربه قرار دادن دو گروه زرهی تحت فرماندهی فن کلوگه، با سازمان دهی مجدد نیروها، یگان هوت، بر خلاف گودریان، مجدداً تحت فرماندهی ارتش نهم قرار گرفت. این مسئله خود موجب پدیداری اصطکاکات دیگری شد؛ چرا که ارتشبد آدولف اشتراوس، فرمانده ارتش نهم، خواهان پایان فرایند بازسازی و بازگشت برخی عناصر گروه زرهی هوت به خط مقدم بود درحالکیه هوت می‌خواست بازسازی و استراحت بدون وقفه ادامه یابد. هوت در نامه‌ای به فن بک خواهان خروج یگان او از تبعیت از ارتش نهم شد اما در نهایت با جانبداری فن بک از اشتراوس، با این درخواست مخالفت گشت. در این حال هالدر حامی نظر هوت بود اما دخالتی در تصمیم فن بک نکرد. روز ۳۰ ژوئیه صدور فرمان شماره ۳۴ پیشوا، از گروه ارتش مرکز خواست در اولین فرصت ممکن گروه زرهی ۳ را جهت تقویت و تسلیح مجدد از میدان‌های نبرد عقب بکشد. شش لشکر هوت می‌بایست به گروه زرهی ۴ از گروه ارتش شمال می‌پیوستند. به هر صورت هیلتر روز ۱۲ اوت با صدور تکمله‌ای بر فرمان شماره ۳۴، لزوم قرار گرفتن گروه زرهی ۳ تحت امر گروه ارتش شمال را کنار نهاد و صرفاً از گروه ارتش مرکز خواست جناح چپ خود را به سمت شمال حرکت دهد. با این حال سپاه ۳۹ موتوریزه ۱۵ اوت جهت پیوستن به گروه ارتش شمال از گروه زرهی ۳ جدا شد. سپاه ۵۷ موتوریزه نیز از ۲۳ اوت جهت ایجاد اتصال با گروه ارتش شمال، یورش خود به سمت ولیکیه لوکی در جانب شمال را آغاز کرد.