stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
حبیب‌الله آموزگار

| حبیب‌الله آموزگار | حبیب‌الله آموزگار |
| --- | --- |
وزیر آموزش و پرورش: وزیر آموزش و پرورش
دوره مسئولیت ۲۹ اسفند ۱۳۲۹ – ۱۲ اردیبهشت ۱۳۳۰: دوره مسئولیت ۲۹ اسفند ۱۳۲۹ – ۱۲ اردیبهشت ۱۳۳۰
پادشاه: محمدرضا پهلوی
نخست‌وزیر: حسین علاء
پس از: عبدالحمید زنگنه
پیش از: کریم سنجابی
سناتور: سناتور
دوره مسئولیت اسفند ۱۳۳۲ – اردیبهشت ۱۳۴۰: دوره مسئولیت اسفند ۱۳۳۲ – اردیبهشت ۱۳۴۰
حوزه انتخاباتی: فارس (دوره‌های دوم و سوم)
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱ فروردین ۱۲۶۷ استهبان، استان فارس، ایران
درگذشته: ۹ فروردین ۱۳۵۹ (۹۲ سال) تهران، ایران
آرامگاه: بهشت زهرا
ملیت:  ایرانی
همسر(ان): احترام سادات آزموده
فرزندان: ۴
حبیب‌الله آموزگار (۱ فروردین ۱۲۶۷ – ۹ فروردین ۱۳۵۹) سناتور، وزیر، روزنامه‌نگار، مترجم، قاضی دادگستری، سیاستمدار و از چهره‌های فرهنگی و نویسندگان کتاب‌های درسی دوره پهلوی بود.
تحصیلات مقدماتی را تا دوازده سالگی در زادگاهش انجام داد. در شانزده سالگی به شیراز رفت و در مدارس علمیه، فقه و اصول خواند. سه سال هم به تحصیل علوم جدید پرداخت و در سال ۱۲۸۷ خورشیدی به تهران رفت. کار را با مصححی نشریه مذاکرات مجلس شورای ملی آغاز کرد و با تدریس عربی در مدرسه‌های آلیانس و سیروس و و ترجمه از عربی برای نشریات ادامه داد. به عضویت حزب عامیون (دموکرات) نیز درآمد.
آموزگار از سال ۱۲۹۷ تا ۱۳۰۳ مدیر مدرسه ادب بود. سپس وزیر معارف حاج محتشم‌السلطنه او را رئیس مدارس فارس کرد. به گفته خودش در دو سالی که رئیس معارف فارس بود، مدارسی تأسیس و ورزش را در مدارس معمول کرد.
در سال ۱۳۰۶ که علی‌اکبر داور وزیر عدلیه شده، پایه دادگستری نوین ایران را می‌ریخت و قضات جدید استخدام می‌کرد، آموزگار هم به عدلیه منتقل و عضو استیناف (دادگاه تجدید نظر) اصفهان شد. پس از مخالفت داور با انتقالش به تهران دوباره به خدمت معارف رفت اما در سال ۱۳۱۰ به عدلیه بازگشت و بازرس دیوان کشور شد.
آموزگار در دادگستری به مشاغل دادیاری دیوان کشور، ریاست اداره رویه قضائی و مستشاری دیوان کشور رسید و مدتی هم در اداره ثبت اسناد و املاک بود. همزمان به کار فرهنگی هم مشغول بود، سردبیری و دبیری چندین نشریه از جمله اطلاعات، آفتاب، صدای ایران، رهنما، علم و اخلاق، جهان آینده و دموکرات ایران را به عهده داشت، کتاب‌هایی ترجمه می‌کرد و برای مدارس کتاب درسی می‌نوشت.
در پایان سال ۱۳۲۹ آموزگار در کابینه حسین علاء وزیر فرهنگ شد. دوران وزارتش بیش از یک ماه و نیم نبود. سپس عضو کمیسیون تقسیم املاک سلطنتی و در سال ۱۳۳۱ مدیر بانک عمران شد. در اسفند ۱۳۳۲ به عنوان سناتور انتصابی فارس به مجلس سنا رفت و دو دوره سناتور بود. در همین دوره در سال ۱۳۳۳ عضو جمعیت دفاع ملی و در سال ۱۳۳۷ عضو حزب میلیون شد.
جمشید آموزگار که به نخست‌وزیری محمدرضا شاه پهلوی رسید، پسر حبیب‌الله آموزگار بود. پسرهای دیگرش، جهانگیر، هوشنگ و کورس هم به مقام‌هایی رسیدند.
تالیفات و ترجمه‌ها

تالیف:
"فرهنگ آموزگار" که فرهنگ لغت فارسی ست
ترجمه:
اصلاحات اجتماعی
عالم ارواح
زن در جامعه
کیک پادشاه

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نام‌های جایگزین: Kingcake, kings' cake, king's cake, three kings cake
دمای سرو: مواد اصلی =
  رسانه: کیک سه پادشاه:   رسانه: کیک سه پادشاه
کیک پادشاه یا گالت دِ روا (به فرانسوی: Galette des Rois)، نوعی کیک با منشأ فرانسوی است که در یکی از جشن‌های در ارتباط با کریسمس بنام جشن خاج‌شویان یا عید تعمید عیسی، در برخی از کشورها خورده می‌شود. این کیک معمولاً به شکل حلقه‌است و یک عروسک نوزاد به نشانهٔ عیسی مسیح در داخل آن قرار دارد. قسمتی از کیک که حاوی عروسک نوزاد است نصیب هر کس که بشود از امتیازات یا وظایفی تعیین شده‌ای بهره‌مند می‌شود. این کیک به‌طور سنتی با شکری که به سه رنگ بنفش، طلایی و سبز رنگ آمیزی شده‌است، تزئین می‌شود که یادآور سه مُغی است که پس از زایش عیسی به زیارت او رفتند و هدایایی پیشکش او کردند.
این کیک توسط مهاجران فرانسوی و اسپانیایی در جنوب شرقی آمریکا از فلوریدا تا تکزاس و به‌خصوص شهر نیواورلئان رواج پیدا کرده‌است.
به سبک فرانسه

کیک به طور سنتی در هنگام جشن خاج‌شویان در کشور فرانسه و استان کبک در کشور کانادا در بسیاری از نانوایی‌ها در طول ماه ژانویه به فروش می‌رسد. دو نوع از این کیک وجود دارد: در شمال فرانسه و استان کبک به نام کیک گالت دِ روا نامیده می‌شود (که می‌تواند یا دایره یا مستطیل شکل باشد) گالت د روا متشکل است از لایه‌های پوسته پوسته که از خمیر هزار لا به دست می آید و یک مرکز متراکم که مواد آن را کرم کاستارد مخلوط شده با کرم بادام تشکیل می‌دهد به نام frangipane. در جنوب فرانسه کیک به شکل دایره‌ای میان خالی است و با میوه‌های قندی تزیین داده شده و رنگ آن شبیه به یک تاج است. کیک سه پادشاه در جنوب فرانسه نیای کیک‌های سه پادشاه در اسپانیا است و به کیک سه پادشاه در نیو اورلئان در آمریکا بسیار شباهت دارد.
کیک پادشاه در شمال کشور فرانسه و استان کبک، به نام گالت د روا
کیک سه پادشاه در جنوب کشور فرانسه، به نام Brioche des Rois
نصیرة بن صدیق

| نصیرة بن صدیق | نصیرة بن صدیق |
| --- | --- |
زادهٔ: ۴ دسامبر ۱۹۴۹ ‏(۷۵ سال) برج بوعریریج
تحصیلات: دانشگاه پاریس-سوربن
پیشه(ها): سنگ‌نوشته، باستان‌شناسی
کارفرما: دانشگاه الجزیره
نصیرة بن صدیق (عربی: نَصِیرة بِن صِدّیق)مورخ، باستان‌شناس و سنگ‌نگار اهل الجزایر است. او در ۴ دسامبر ۱۹۴۹ در برج بوعریریج به دنیا آمد. بن صدیق متخصص تاریخ کلاسیک و تاریخ باستان متأخر و باستان‌شناسی الجزایر است و در حال حاضر در دانشگاه الجزیره تدریس و پژوهش می‌کند. وی به دلیل تحقیقاتش در مورد فرقهٔ نپتون، از جمله شناسایی آثار تاریخی ناشناختهٔ قبلی، قابل توجه است. وی از نخستین کسانی است که در مورد زندگی زنان در تاریخ کلاسیک الجزایر تحقیق کرده‌است.
بن صدیق چگونگی ایجاد مرزها در شمال آفریقا در دورهٔ روم و کتیبه‌هایی را که این نقاط را به تصویر می‌کشند را مطالعه می‌کند. او همچنین تاریخ جمع‌آوری آثار باستانی در الجزایر را گردآوری کرده‌است و تاریخچهٔ کاملی از موزه‌های داخل الجزایر نوشته‌است.
پژوهش‌ها

بن صدیق بر تاریخ کلاسیک و تاریخ باستان متأخر و باستان‌شناسی الجزایر تمرکز دارد. او به‌طور گسترده‌ای از طریق انتشار کتاب‌ها و مقالاتی به این حوزه‌ها پرداخته‌است. او علاقه‌مند به تعامل بین مهاجران رومی و افرادی است که قبلاً در شمال آفریقا زندگی می‌کردند، به ویژه در اواخر دورهٔ باستان. او مسئول ایجاد یک نسخهٔ انتقادی از منابع کلاسیک و قرون وسطی در مورد الجزایر، به عنوان بخشی از مرکز Recherche en Anthropologie Sociale et Culturale (CRASC) است. بن صدیق در سال ۲۰۱۶ مسئول برگزاری نمایشگاه ساختِ الجزایر (Made In Algeria) بود که با همکاری موسسهٔ ملی تاریخ هنر (INHA)، کتابخانهٔ ملی فرانسه و موزهٔ تمدن‌های اروپایی و مدیترانه تشکیل شده‌بود. او در حال حاضر در دانشگاه الجزیره تدریس و پژوهش می‌کند. تحقیقات دکترای او در پاریس-سوربن انجام شد، جایی که او آیین اسقلبیوس و همسان‌سازی او با ایزد پونیک اشمون و یک خدای شفابخش لیبیایی را مورد مطالعه قرار داد.
پژوهش‌ها > تاریخ دین و باستان‌شناسی

بن صدیق به دلیل تحقیقاتش در مورد فرقهٔ نپتون، از جمله شناسایی آثار تاریخی ناشناختهٔ قبلی، قابل توجه است. این موضوع، بخشی از مطالعهٔ مداوم او در مورد چگونگی پذیرش و اقتباس خدایان پانتئون کلاسیک در شمال آفریقا است - به ویژه نپتون و اسقلبیوس و نقش آنها در فرقه‌های شفابخش در شمال آفریقا. مطالعهٔ او در مورد مکان Lambèse به درک بیشتر کیش اسقلبیوس کمک کرد.
پژوهش‌ها > تاریخ زنان

بن صدیق از اولین کسانی است که در مورد زندگی زنان در تاریخ کلاسیک الجزایر تحقیق کرده‌است. او به ویژه به این موضوع علاقه‌مند است که چگونه نویسندگان رومی و یونانی معاصر تکه‌هایی از اطلاعات مربوط به زنان بربر را که با آنها روبرو شده‌اند حفظ کرده‌اند و این گزیده‌ها برخی از تنها اطلاعات باقیماندهٔ ما در مورد زندگی این زنان آفریقایی را تشکیل می‌دهند.
پژوهش‌ها > مرزها

بن صدیق چگونگی ایجاد مرزها در شمال آفریقا در دورهٔ روم و کتیبه‌هایی را که این نقاط را به تصویر می‌کشند را مطالعه می‌کند. برای مثال، او بررسی‌هایی دربارهٔ قلعهٔ تودا انجام داده که نشان می‌دهد قدمت این مکان به قرن‌های سوم و چهارم میلادی می‌رسد و قلعه‌هایی از این دست، برای کنترل تجارتی که در مناطق صحرایی و دشت‌های مرتفع رونق داشت، بسیار اهمیت داشتند.
پژوهش‌ها > تاریخچهٔ موزه‌ها در الجزایر

بن صدیق همچنین تاریخ جمع‌آوری آثار باستانی در الجزایر را گردآوری کرده‌است و تاریخچهٔ کاملی از موزه‌های داخل الجزایر نوشته‌است. سهم مهمی در این تاریخ نقش ارتش استعماری است که بن صدیق به تفصیل آن را بررسی کرده‌است.
آثار

Bibliographie de l’Algérie antique, CNRA, Alger 2016 (avec A. Bel Faïda).
آثار > سازمان اداری و نظامی

Les Troupes auxiliaires de l'armée romaine en Maurétanie Césarienne sous le Haut-Empire, Alger 1982.
La ferme Romanette, Aïn Benia, Aïn bent Soltane: fortins ou fermes fortifiées, XIIth Intern. Congr. of Roman Frontier Studies, Stirling 1979, BAR, 1980, p. 977-99.
Les Cimbriani à Sétif, Actes du Ier Coll. Intern. sur l'Hist. et l'Arch. de l'Afrique du Nord, Perpignan, 1981, C.T.H.S. , 17b, 1981, p. 363-369.
Notice limes dans E. Ruggiero, Dizionario Epigrafico di Antichità Romana, IV,43/3-43/4, Roma 1985, p. 1376/47 - 1376/67.
Vsinaza (Saneg): nouveau témoignage de l'activité de P. Aelius Peregrinus Rogatus sur la praetentura de Césarienne, Atti del IX Convegno di Studio sull'Africa Romana, Sassari 1991 [1992], p. 425-437.
L'Asclépieium de Lambèse et le culte d'Esculape en Numidie, Colloquium on North Africa from Antiquity to Islam, Bristol 1994 [1995], p. 16-23.
Septime Sévère, P. Aelius Peregrinus Rogatus et la praetentura de Maurétanie Césarienne, in Les Frontières et les limites géographiques de l’Afrique du Nord antique, Centre de Recherche sur l’Antiquité Tardive et le Haut Moyen Age, Paris, mai 1997, p. 89-107.
Lambaesis: un camp, un sanctuaire. Et la ville?, VIIIe Colloque International sur L'Histoire et l'Archéologie de l'Afrique du Nord, Tabarka, mai 2000, Tunis 2003, p. 165-179.
Esculape, Hygie et la IIIe légion Auguste, XV° Convegno di Studio sull'Africa Romana, Tozeur, déc. 2002 [2004], p. 1365-1372.
L'Asclépieium de Lambèse: Esculape, Hygie, Jupiter…. et le légat de la IIIe Légion Auguste, in Lieux de cultes: Aires votives, temples, églises, mosquées, Actes du IXe colloque intern. Sur l’histoire et l’archéologie de l’Afrique du Nord antique et médiévale (Tripoli 2005), Paris 2008, p. 119-128.
Les Bavares transtagnenses peuple de Maurétanie césarienne, in Les auxiliaires de l’armée romaine. Des alliés aux fédérés (dir. C. Wolff et P. Faure), CEROR 51, Lyon 2016, p. 409-419 (avec J. P. Laporte).
آثار > تاریخ دینی

Nouveau témoignage du culte de Tanit-Caelestis à Cherchel?, AntAfr, 20, 1984, p. 175-181.
À propos de quelques stèles à Saturne du musée de Sétif, Actes du Colloque de Sétif, 7e suppl. au BAA, Alger 1993, p. 33-44.
L'Asclépieium de Lambèse et le culte d'Esculape en Numidie, in North Africa from Antiquity to Islam, Bristol 1994 [1995], p. 16-23.
Notice sur Esculape, Encyclopédie Berbère, t. XVIII, 1997, p. 2691-2698.
Notice sur Iolaos, Encyclopédie Berbère, t. XXIV, p. 3767-3768.
Notice sur l’incubation, Encyclopédie Berbère, t. XXIV, p. 3714-3718.
Esculape, Hygie et la IIIe légion Auguste, XV Convegno di Studio sull'Africa Romana, Tozeur, déc. 2002 [2004], p. 1365-1372.
Recherches sur les cultes guérisseurs dans le Maghreb antique, Archéologie du nord au sud du Sahara. 50 ans d’archéologie française, Paris 13-14 mai 2002 [2004], p. 183-188.
Esculape et Hygie. Les cultes guérisseurs en Afrique, dans L’Afrique romaine du ier siècle av. J. -C. au IVe s. ap. J. -C. , Pallas 2005, p. 271-288.
Saturne et ses fidèles: à propos de stèles de Cuicul, Mopth et Sitifis, Colloque international sur L’Algérie antique: permanences, relations, représentations, Identités et culture dans l'Algérie antique, Rouen avril 2003 [2005], p. 261-292 (en coll. avec C. Lochin).
Le piémont nord de l’Aurès et les cultes chthoniens, Aouras 3, Paris 2006, p.343-364.
Deo patrio Saturno genitori augusto sacrum: iconographie du couple en Afrique, XVI° Convegno di Studio sull'Africa romana, Sassari 2006, p. 1785-1788.
Thagaste (Souk-Ahras, Algérie). Glanes archéologiques, in L’Afrique chrétienne, Connaissance des Pères de l’Église, n°106, juin 2007, p.14-26.
Esculape, l'Afrique et la Grèce, Table ronde de Marne-la-Vallée D’Alexandrie à Tanger: multilinguisme et contacts culturels dans l’Afrique antique, 18 nov. 2005, Ktema, n°32, 2007, p.193-206.
L'Asclépieium de Lambèse: Esculape, Hygie, Jupiter…. et le légat de la IIIe Légion Auguste, in Lieux de cultes: Aires votives, temples, églises, mosquées, Actes du IXe colloque intern. Sur l’histoire et l’archéologie de l’Afrique du Nord antique et médiévale (Tripoli 2005), Paris 2008, p.119-128.
Les dieux de la Numidie Militaire, in Urbanisme et urbanisation en Numidie Militaire, Actes du colloque organisé les 7 et 8 mars 2008 par l'Université de Lyon 3, CEROR 34, 2009, p. 239-285.
Esculape et Hygie en Afrique. Recherches sur les cultes guérisseurs, Mémoires de l'Académie des Inscriptions et Belles Lettres, t. 44, Paris 2010.
Thagaste Souk Ahras, Patria di Sant'Augostino, Ortacesus 2010.
Producteurs d'olives ou d'huile, voyageurs, militaires, commerçants: Mercure en Afrique, Atti del XVIII Convegno di Studio sull'Africa Romana, Sassari 2010, p. 527-545 (en coll. avec C. Lochin).
A propos de quelques reliefs de Hit M'ghat (Aurès), Aouras 8, 2014, p. 199-221 (en coll. avec C. Lochin).
Un autel à Neptune dans la région de Theueste (Tébessa, Algérie), dans Visions de l’Occident romain, Hommages à Yann Le Bohec, Paris 2012, p.23-35.
"Femmes en Afrique ancienne", Scripta antiqua, Ausonius, Bordeaux 2017.
آثار > زندگی اقتصادی و اجتماعی

La pratique médicale en Afrique au temps d'Augustin, Atti del VI Convegno di Studio, Africa Romana, Sassari, 1988 [1989], p. 663-682.
Être femme dans le Maghreb ancien, Awal, 20, 1999, p. 113-150.
A la recherche de Thagaste, patrie de saint Augustin, Actes du Colloque International Augustin: Africanité et universalité, Alger-Annaba, avril 2001, Afer sum, Fribourg 2003, p. 413-436.
Laßt die Hände nach Wolle greifen …, Antike Welt, hft 3, 2006, p. 23-30.
Esculape, l'Afrique et la Grèce, D’Alexandrie à Tanger: multilinguisme et contacts culturels dans l’Afrique antique, Table ronde de l'Université de Marne-la-Vallée nov. 2005, Ktema, n°32, 2007, p. 193-206.
Esculape et Hygie en Afrique. Recherches sur les cultes guérisseurs, Mémoires de l'Académie des Inscriptions et Belles Lettres, t. 44, Paris 2010.
Thagaste Souk Ahras, Patria di Sant'Augostino,Ortacesus 2010.
Femmes en Afrique ancienne, Scripta antiqua, Ausonius, Bordeaux 2017.
آثار > شهرسازی

De Caesarea à Shershel, Actes du IIe Coll. Intern. sur l'Hist. et l'Arch. de l'Afrique du Nord, Grenoble, 1983, C.T.H.S. , 19b, 1983, p. 451-456.
Nouvelles contributions à l'atlas archéologique de l'Algérie, Atti del VII Convegno di Studio sull'Africa Romana, Sassari 1989 [1990], p. 737-751.
L’armée française en Algérie: " Parfois détruire, souvent construire ", Atti del XIII Convegno di Studio sull'Africa Romana, Djerba 1998 [2000], p. 759-796.
Chronique d’une cité antique, dans Alger. Lumières sur la ville, Actes du colloque de l’EPAU 4-6 mai 2001, Alger 2004, p. 29-34.
Lambaesis: un camp, un sanctuaire. Et la ville?, VIIIe Colloque International sur L'Histoire et l'Archéologie de l'Afrique du Nord, Tabarka, mai 2000, Tunis 2003, p. 165-179.
Lueurs cirtéennes, Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik, bd 153, 2005, p. 249-260.
Autour de Rapidum, in L'Afrique, la Gaule, la Religion à l'époque romaine, Mélanges à la mémoire de Marcel Le Glay, Latomus, Bruxelles, 1994, p. 195-203.
Cirta-Constantina et son territoire, Errance, Arles 2012.
آثار > شمایل‌نگاری

La fouille du forum de Cherchel: rapport préliminaire avr. -oct. 1977, 4e suppt au Bulletin d'Archéologie Algérienne,(avec T. W. Potter), Alger 1986.
La fouille du forum de Cherchel: 1977-1981, (avec T. W. Potter), Alger 1993.
À propos de quelques stèles à Saturne du musée de Sétif, actes du Colloque de Sétif, 7e suppl. au B.A.A, Alger 1993, p. 33-44.
La corona laurea et gemmata au Musée National des Antiquités (ex-Stéphane Gsell), Annales du Musée d’Alger, 6, 1998, p. 1-42.
Esculape et Hygie: Classicisme et originalité, Hommage à G. Souville, AntAfr, 33, 1997, [1998], p. 143-154.
Saturne et ses fidèles: à propos de stèles de Cuicul, Mopth. et Sitifis, Colloque international sur L’Algérie antique: permanences, relations, représentations, Identités et culture dans l'Algérie antique, Rouen avril 2003 [2005], p. 261-292 (avec C. Lochin).
Deo patrio Saturno genitori augusto sacrum: iconographie du couple en Afrique, XVI° convegno internazionale di studi sull’Africa romana, Rabat 15-19 décembre 2004, Sassari 2006, p. 1785-1788.
Esculape et Hygie en Afrique. Recherches sur les cultes guérisseurs, Mémoires de l'Académie des Inscriptions et Belles Lettres, t. 44, Paris 2010.
Thagaste Souk Ahras, Patria di Sant'Augostino,Ortacesus 2010.
Cirta-Constantina et son territoire, Errance, Arles 2012.
آثار > کتیبه‌شناسی

«Les inscriptions de Saldae ", BAA V, 1971–74, pp. 207–222 (avec Ph. Leveau et F. Roumane).
«Nouvelles inscriptions de Sétif ", BAA VII, 1977–79, p. 33-52
«Note d'épigraphie sétifienne ", Xe Cong. Intern. d'Epigr. Grecq.et Lat. , Nîmes 1992, BCTH, t. 23, 1990-1992, [1994], p. 177-182.
«À propos de C.I.L. VIII, 9228» , L'Africa Romana, Carthage, 1994 [1996], p. 1369-1370.
«Lambèse: l’archéologie de bulldozer ", Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik, 135, 2001, p. 287-295.
Lueurs cirtéennes, Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik, bd 153, 2005, p. 249-260.
«Lateinische Epigraphik und Ideologien: der Fall Algerien ", Archäologie und Epigraphik. Ein Dia-log zum 150jährigen Bestehen des Corpus Inscriptionum Latinarum, Berlin 21-22 nov. 2003, Archäologischer Anzeiger, hb 1, 2006, p. 61-71.
Le piémont nord de l’Aurès et les cultes chthoniens, Aouras 3, Paris 2006, p. 343-364.
Esculape et Hygie en Afrique. Recherches sur les cultes guérisseurs, Mémoires de l'Académie des Inscriptions et Belles Lettres, t. 44, Paris 2010.
Thagaste Souk Ahras, Patria di Sant'Agostino, Ortacesus 2010.
Cirta-Constantina et son territoire, Errance, Arles 2012.
آثار > سکه‌شناسی

La fouille du forum de Cherchel: rapport préliminaire avr. -oct. 1977, 4e suppt au Bulletin d'Archéologie Algérienne, (avec T.W.Potter), Alger, 1986.
La fouille du forum de Cherchel: 1977-1981, (avec T.W. Potter), Alger, 1993.
آثار > کاوش‌ها

Cherchel (avec Ph.Leveau et S.Ferdi), Alger 1983.
La fouille du forum de Cherchel: rapport préliminaire avr. -oct. 1977, 4e suppt au Bulletin d'Archéologie Algérienne,(avec T. W. Potter), Alger 1986.
La fouille du forum de Cherchel: 1977-1981, (avec T. W. Potter), Alger 1993.
Thagaste. Souk Ahras, Patrie de saint Augustin, Alger 2005.
Thagaste Souk Ahras, Patria di Sant'Agostino,Ortacesus 2010.
Cirta-Constantina et son territoire, Editions Errance, Arles 2012.
آثار > قرن ششم تا هفتم: مسیحیان آفریقایی و بیزانس

«De Caesarea à Shershel ", Actes du IIe Coll. Intern. sur l'Hist. et l'Arch. de l'Afrique du Nord, Grenoble, 1983, C.T.H.S. , 19b, 1983, p. 451-456.
«La pratique médicale en Afrique au temps d'Augustin ", Atti del VI Convegno di Studio, Africa Romana, Sassari, 1988 [1989], p. 663-682.
«Autels votifs de la région de Sétif: païens ou chrétiens?» , Monuments funéraires, institutions autochtones en Afrique du Nord antique et médiévale, VIe Colloque International sur L'Histoire et l'Archéologie de l'Afrique du Nord, Pau, 1993, C.T.H.S. [1995], p. 179-186.
آثار > موزه‌ها و استعمار

Du Musée Africain du Louvre au Musée National des Antiquités, Les 3e rencontres du numérique, Palais du Bey, Constantine 31 mai 2015.
Histoire coloniale. Les tribulations des collections archéologiques du Musée National des Antiquités, Libyan Studies, Cambridge University Press: 23 April 2019, pp. 1–13.
شهاب ۶

شهاب ۶ نام ادعاشده برای موشکی ایرانی است که قابلیت حمل کلاهک متعارف و اتمی را دارد و اولین موشک دوربرد ایران است که بعضی از منابع برد این موشک دوربرد را در حدود ۱۴,۰۰۰ کیلومتر بیان کرده‌اند.
عدم تأیید رسمی از سوی جمهوری اسلامی ایران

گزارش‌های مربوط به برنامه ساخت این موشک و موشک‌های شهاب ۴ و شهاب ۵ از سال ۱۹۹۶ تاکنون بارها منتشر شده اما مقامات ایران هیچگاه وجود برنامه ساخت چنین موشک‌هایی یا موشک‌هایی با مشخصات مشابه را تأیید نکرده‌اند. بسیاری از تحلیلگران معتقدند که ایران برای جلوگیری از تحریم این موشک‌ها را رونمایی نمی‌کند و در صورت جنگ از آن‌ها استفاده خواهد کرد. بسیاری معتقدند این موشک روز به روز در حال افزایش دقت خود است.
برد

برد موشک شهاب ۶ به ۱۴,۰۰۰کیلومتر و سرعت آن بیش از ۸,۷۰۰ متر در ثانیه می‌رسد و سوخت جامد برای شلیک موشک مورد استفاده است که به راحتی می‌تواند تمامی ایالات متحده آمریکا را در خط آتش این موشک قرار دهد.
ویژگی‌ها

بر اساس گزارش‌هایی که در سال ۱۹۹۶ منتشر شده این موشک حدود۲۴,۰۰۰ کیلومتر برد با یک کلاهک ۳,۰۰۰ تا ۴,۵۰۰ کیلوگرمی دارد و تکنولوژی ساخت آن کاملا بومی است. بر اساس این گزارش‌ها موشک شهاب ۶ تا سال ۲۰۱۴عملیاتی شده‌است. بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل در سال ۱۹۹۸ نیز گفته بود که ایران در حال توسعه شهاب ۶ که قادر به هدف قرار دادن مستقیم ساحل شرقی خاک آمریکا است.
از نگاه تحلیل‌گران

ولادمیر یفسیوف، تحلیل‌گر روسی هم در سال ۲۰۰۷ مدعی شد که ایران به زودی موشک‌های شهاب ۵ و شهاب ۶ را تولید خواهد کرد.
بارومینی

مکان
| Barumini | Barumini |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
Comune di Barumini: Comune di Barumini
Nuraghe Su Nuraxi: Nuraghe Su Nuraxi
ناحیه: ساردینیا
استان / شهرستان: استان مدیو کامپیدانو (MD)
حکومت: حکومت
 • شهردار: Emanuele Lilliu
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۶٫۶ کیلومتر مربع (۱۰٫۳ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۰۲ متر (۶۶۳ فوت)
جمعیت (30 November 2009): جمعیت (30 November 2009)
 • کل: ۱٬۳۴۱
 • تراکم: ۵۰/کیلومتر مربع (۱۳۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Baruminesi
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: 09021
پیش‌شماره تلفن: 070
وبگاه: وبگاه رسمی
بارومینی (به ایتالیایی: Barumini) یک کومونه در ایتالیا است که در استان مدیو کامپیدانو واقع شده‌است.
خصوصیات

بارومینی ۲۶٫۶ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۳۴۱ نفر جمعیت دارد و ۲۰۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آیاهواسکا (گیاه)

| آیاهواسکا | آیاهواسکا |
| --- | --- |
گیاه آیاهواسکای جوان: گیاه آیاهواسکای جوان
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
فرمانرو:: گیاهان
کلاد:: نهان‌دانگان
کلاد:: دولپه‌ای‌های نو
راسته:: مالپیگی‌سانان
تیره:: Malpighiaceae
سرده:: Banisteriopsis
گونه:: B. caapi
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Banisteriopsis caapi (Spruce ex Griseb.) C.V.Morton: Banisteriopsis caapi (Spruce ex Griseb.) C.V.Morton
مترادف: مترادف
  فهرست  Banisteria caapi Spruce ex Griseb.  Banisteria inebrians (C.V.Morton) J.F.Macbr.  Banisteria quitensis Nied.  Banisteriopsis inebrians Morton  Banisteriopsis quitensis (Nied.) Morton  :   فهرست  Banisteria caapi Spruce ex Griseb.  Banisteria inebrians (C.V.Morton) J.F.Macbr.  Banisteria quitensis Nied.  Banisteriopsis inebrians Morton  Banisteriopsis quitensis (Nied.) Morton  
آیاهواسکا یا کاپی (نام علمی: Banisteriopsis caapi)، یک گیاه بالارونده بومی آمریکای جنوبی از خانوادهٔ مالپیگیان است. این گیاه، نیمی از معجون آیاهواسکا است، که جوشانده‌ای با سابقهٔ طولانی در استفاده به‌عنوان یک آنتوژنیک (اتصال به روح) و جایگاه آن با عنوان «معلم گیاه» در میان مردمان بومی جنگل‌های بارانی آمازون است. این گیاه، دارای گل‌های سفید یا صورتی کم‌رنگ با طول ۱۲ تا ۱۴ میلی‌متر است که معمولاً در ژانویه ظاهر می‌شوند، اما به‌ندرت شکوفا می‌شوند. این گیاه بالارونده می‌تواند تا ۳۰ متر (۹۸ فوت) رشد کند.
گل کاپی
ترکیبات شیمیایی > آلکالوئیدها

کاپی حاوی آلکالوئیدهای هارمالای زیر است:
هارمین: ۰٫۳۱–۸٫۴۳ درصد
هارمالین، ۰٫۰۳–۰٫۸۳ درصد
تتراهیدروهارمان، ۰٫۰۵–۲٫۹۴ درصد
این آلکالوئیدهای کلاس بتا-کربولین به‌عنوان بازدارنده مونوآمین اکسیداز (MAOIs) عمل می‌کنند. این ترکیبات به ترکیب روان‌گردان دی‌متیل‌تریپتامین، که در گیاه پسیکتریا ویریدیس موجود است، افزوده شده و اجازه می‌دهد که ترکیبات روان‌گردان، به‌صورت مصرف خوراکی، مؤثر و قابل‌مصرف باشند. ساقه‌ها حاوی ۰٫۱۱–۰٫۸۳٪ از بتا-کربولین‌ها هستند که هارمین و تتراهیدروهارمان جزء اصلی آن‌ها هستند.
آلکالوئیدها در تمام قسمت‌های این گیاه وجود دارند.
ترکیبات شیمیایی > پلی‌فنول‌ها

علاوه بر بتا-کربولین‌ها، کاپی حاوی پروآنتوسیانیدین، اپیکاتچین و پروسیانیدین بی۲ است که دارای خواص آنتی‌اکسیدانی هستند.
فارماکولوژی > نوروژنز

چندین مطالعه نشان داده‌اند که آلکالوئیدهای موجود در کاپی، باعث افزایش نوروژنز می‌شوند. به‌طور ویژه، مطالعات آزمایشگاهی نشان داد که هارمین، تتراهیدروهارمین و هارمالین، تکثیر سلول‌های بنیادی عصبی، مهاجرت و تمایز به سلول‌های عصبی بالغ را تحریک می‌کنند.
اولین اشاره به کاپی مربوط به کاوشگران و مبلغان اولیهٔ اسپانیایی و پرتغالی است که در قرن شانزدهم از آمریکای جنوبی دیدن کردند و دم‌کردهٔ آیاهواسکا را به‌عنوان جوشانده‌ای «شیطانی» و خطرناک توصیف کردند.
اگرچه کاپی برای صدها و شاید حتی هزاران سال در میان قبایل بومی آمریکای جنوبی مورد استفاده قرار می‌گرفت، تا سال ۱۸۵۱ توسط غربی‌ها شناسایی نشده بود. در ۱۸۵۱ ریچارد اسپروس، گیاه‌شناس انگلیسی، آن را به‌عنوان گونه‌ای جدید توصیف کرد. او مشاهده کرد که چگونه گواهیبوها، مردم بومی لانوس (ونزوئلا)، پوست کاپی را به‌جای دم کردن، می‌جویدند.
مطالعهٔ بیشتر

Barbosa, PC; Cazorla, IM; Giglio, JS; Strassman, R (September 2009). "A six-month prospective evaluation of personality traits, psychiatric symptoms and quality of life in ayahuasca-naïve subjects". Journal of Psychoactive Drugs. 41 (3): 205–12. doi:10.1080/02791072.2009.10400530. PMID 19999673.