stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کانویر ایکس‌اف-۹۲
مشخصات فنی (ایکس‌اف-۹۲‏ای)

داده‌ها از Fighters of the United States Air Force
ویژگی‌های کلی
خدمه: ۱
طول: ۴۲ فوت ۶ اینچ (۱۲٫۹۵ متر)
پهنای بال: ۳۱ فوت ۴ اینچ (۹٫۵۵ متر)
ارتفاع: ۱۷ فوت ۹ اینچ (۵٫۴۱ متر)
مساحت بال‌ها:  ۴۲۵ فوت مربع (۳۹٫۵ متر مربع)
ماهی‌واره: NACA 65-006.5
وزن خالی:  ۹٬۰۷۸ پوند (۴٬۱۱۸ کیلوگرم)
وزن ناخالص:  ۱۴٬۶۰۸ پوند (۶٬۶۲۶ کیلوگرم)
پیشرانه هواگرد: ۱ عدد موتور توربوجت با پس‌سوز الیسون جی۳۳،‏ با پیشرانه ۴٬۵۰۰ پوند-نیرو (۲۰ کیلونیوتن) dry, ۷٬۵۰۰ پوند-نیرو (۳۳ کیلونیوتن) با پس‌سوز
عملکرد
حداکثر سرعت:  ۷۱۸ مایل بر ساعت (۱٬۱۵۶ کیلومتر بر ساعت؛ ۶۲۴ گره)
حداكثر ارتفاع:  ۵۰٬۷۵۰ فوت (۱۵٬۴۷۰ متر)
نرخ صعود:  ۸٬۱۳۵ فوت بر دقیقه (۴۱٫۳۳ متر بر ثانیه)
بارگیری بال: ۳۴ پوند بر فوت مربع (۱۷۰ کیلوگرم بر متر مربع)
نیرو به وزن: ۰٫۵۱
یادداشت

↑  Winchester 2005, p. 242.
↑  Knaack 1978, pp. 322–323.
↑  Dorr and Donald 1990, p. 149.
↑  Lednicer, David. "The Incomplete Guide to Airfoil Usage". m-selig.ae.illinois.edu. Retrieved 16 April 2019.
کتابشناسی - فهرست کتب

Bradley, Robert E. Convair Advanced Designs II, Crecy Publishing, 2013.
Dorr, Robert F. and David Donald. Fighters of the United States Air Force. London: Temple, 1990. شابک ‎۰−۶۰۰−۵۵۰۹۴-X.
Hallion, Richard P. "Convair's Delta Alpha". Air Enthusiast Quarterly, No. 2, n.d. , pp.  177–185. ISSN 0143-5450
Hallion, Richard P. "Lippisch, Gluhareff, and Jones: The Emergence of the Delta Planform and Origins of the Sweptwing in the United States", Aerospace Historian, Vol.26, No.1, Spring/March 1979. pp.  1–10. (JSTOR copy).
Jenkins, Dennis R. and Tony R. Landis. Experimental & Prototype U.S. Air Force Jet Fighters. North Branch, Minnesota, USA: Specialty Press, 2008. شابک ‎۹۷۸−۱−۵۸۰۰۷−۱۱۱−۶.
Knaack, Marcelle Size. Encyclopedia of US Air Force Aircraft and Missile Systems: Volume 1 Post-World War II Fighters 1945–1973. Washington, DC: Office of Air Force History, 1978. شابک ‎۰−۹۱۲۷۹۹−۵۹−۵.
Pace, Steve. X-Fighters: USAF Experimental and Prototype Jet Fighters, XP-59 to YF-23. St. Paul, Minnesota: Motorbooks International, 1991. شابک ‎۰−۸۷۹۳۸−۵۴۰−۵.
Taylor, John W. R. & Michael J. H. Jane's Pocket Book of Research and Experimental Aircraft. Collier Books: New York, 1977 شابک ‎۰−۳۵۶−۰۸۴۰۵−۱.
Watson, Heidi. "Daddy of the Deltas." The Friends Journal, U.S. Air Force Museum, Winter 1997/1998.
Winchester, Jim. X-Planes and Prototypes. London: Amber Books Ltd. , 2005. شابک ‎۱−۹۰۴۶۸۷−۴۰−۷.
Yenne, Bill. Convair Deltas from SeaDart to Hustler. Specialty Press: North Branch, MN, 2009. شابک ‎۹۷۸−۱−۵۸۰۰۷−۱۱۸−۵.
دیاگرام پیش‌بینی شده به صورت املایی XF-92A.
داگلاس سی-۴۷ اسکای‌ترین

| داگلاس سی-۴۷ اسکای‌ترین | داگلاس سی-۴۷ اسکای‌ترین |
| --- | --- |
کاربری: هواگرد ترابری نظامی
کشور سازنده: ایالات متحده آمریکا
تولیدکننده: شرکت هواپیماسازی داگلاس
طراح: شرکت هواپیماسازی داگلاس
نخستین پرواز: ۲۳ دسامبر ۱۹۴۱
وضعیت: در حال خدمت در کلمبیا، یونان، السالوادور و آفریقای جنوبی
کاربر اصلی: نیروهای هوایی ایالات متحده نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا نیروی هوایی سلطنتی کانادا See operators
تعداد ساخته‌شده: >۱۰٬۰۰۰
توسعه‌یافته از: داگلاس دی‌سی-۳
گونه‌ها: داگلاس ایکس‌سی‌جی-۱۷ داگلاس ای‌سی-۴۷ اسپوکی
داگلاس سی-۴۷ اسکای‌ترین (به انگلیسی: Douglas C-47 Skytrain) یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ شرکت هواپیماسازی داگلاس در کشور ایالات متحده آمریکا است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی ارتش ایالات متحده آمریکا بوده و برای نخستین بار در ۰۱۹۴۱−۱۲−۲۳ ۲۳ دسامبر ۱۹۴۱ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
در ایران

در ایران نیز از دهه ۴۰ میلادی هواپیمای داگلاس دی‌سی-۳ داکوتا و نسخه‌های نظامی آن سی-۴۷ به‌شکل گسترده در کشور استفاده می‌شد. شرکت‌های ایرانین ایرویز در ابتدا و سپس شرکت هواپیمایی هما و نیروی هوایی شاهنشاهی ایران از کاربران این هواپیما بودند.
دو فروند از این هواپیما در تهران برای نمایش عموم وجود دارد. یکی از آن‌ها از دهه ۴۰ خورشیدی در پارک بعثت (فرح‌آباد سابق) به نمایش گذاشته‌است. نسخهٔ دیگر، یک داکوتا با رجیستر EP-TWB است که نخستین هواپیمای تخصصی هواشناسی در خاورمیانه است و هم‌اکنون در نمایشگاه هوایی ارم سبز قابل مشاهده است.
مشخصات فنی (C-47B-DK)

داده‌ها از McDonnell Douglas aircraft since 1920 : Volume I
ویژگی‌های کلی
خدمه: ۴ (خلبان، کمک خلبان، ناوبر، اپراتور رادیویی)
ظرفیت: ۲۸ نفر نیرو
طول: ۶۳ فوت ۹ اینچ (۱۹٫۴۳ متر)
پهنای بال: ۹۵ فوت ۶ اینچ (۲۹٫۱۱ متر)
ارتفاع: ۱۷ فوت ۰ اینچ (۵٫۱۸ متر)
مساحت بال‌ها:  ۹۸۷ فوت مربع (۹۱٫۷ متر مربع)
ماهی‌واره: root: NACA 2215; tip: NACA 2206
وزن خالی:  ۱۸٬۱۳۵ پوند (۸٬۲۲۶ کیلوگرم)
وزن ناخالص:  ۲۶٬۰۰۰ پوند (۱۱٬۷۹۳ کیلوگرم)
بیشترین وزن برخاست:  ۳۱٬۰۰۰ پوند (۱۴٬۰۶۱ کیلوگرم)
پیشرانه هواگرد: ۲ عدد موتور پیستونی شعاعی ۱۴ سیلندر هوا خنک پرت اند ویتنی آر-۱۸۳۰ تووین واسپ،‏ ۱٬۲۰۰ اسب بخار (۸۹۰ کیلووات)  در هر موتور
ملخ‌ها:  ۳-bladed constant-speed propellers
عملکرد
حداکثر سرعت:  ۲۲۴ مایل بر ساعت (۳۶۰ کیلومتر بر ساعت؛ ۱۹۵ گره) در ۱۰٬۰۰۰ فوت (۳٬۰۰۰ متر)
بُرد:  ۱٬۶۰۰ مایل (۱٬۳۹۰ مایل دریایی؛ ۲٬۵۷۵ کیلومتر)
برد معبر: ۳٬۶۰۰ مایل (۳٬۱۲۸ مایل دریایی؛ ۵٬۷۹۴ کیلومتر)
حداكثر ارتفاع:  ۲۶٬۴۰۰ فوت (۸٬۰۰۰ متر)
زمان اوج‌گیری: ۱۰٬۰۰۰ فوت (۳٬۰۰۰ متر) در ۹ دقیقه و ۳۰ ثانیه
بارگیری بال: ۲۶٫۳ پوند بر فوت مربع (۱۲۸ کیلوگرم بر متر مربع)
توان به وزن: ۰٫۰۹۲۶ horsepower per pound (۰٫۱۵۲۲ kilowatts per kilogram)
نگارخانه

داکوتای به نمایش گذاشته شده در پارک بعثت تهران، مرداد ۱۴۰۰
توکابلدرچین پشت‌مسی

| توکابلدرچین پشت‌مسی | توکابلدرچین پشت‌مسی |
| --- | --- |
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: گنجشک‌سانان
تیره:: Cinclosomatidae
سرده:: Cinclosoma
گونه:: C. clarum
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Cinclosoma clarum Morgan, 1926: Cinclosoma clarum Morgan, 1926
Subspecies: Subspecies
 C. c. clarum  C. c. fordianum  C. c. morgani:  C. c. clarum  C. c. fordianum  C. c. morgani
توکابلدرچین پشت‌مسی (Cinclosoma clarum) گونه‌ای از پرندگان تیرهٔ Cinclosomatidae است. در سال ۲۰۱۵ از توکابلدرچین بلوطی جدا شد و بومی استرالیا است. زیستگاه طبیعی آن پوشش گیاهی درختچه‌ای از نوع مدیترانه‌ای است.
بل ایکس‌اچ-۱۵

| بل ایکس‌اچ-۱۵ | بل ایکس‌اچ-۱۵ |
| --- | --- |
کاربری: Four-seat utility helicopter
کشور سازنده: United States
تولیدکننده: بل هلیکوپتر
نخستین پرواز: 1948
وضعیت: Cancelled
کاربر اصلی: نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا
تعداد ساخته‌شده: 3
بل ایکس‌اچ-۱۵ (به انگلیسی: Bell XH-15) یک بالگرد ساختِ کارخانهٔ بل هلیکوپتر در کشور ایالات متحده آمریکا و کانادا است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این بالگرد نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بوده‌است. این بالگرد برای نخستین بار در ۱۹۴۸ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
فهرست افتخارات باشگاه فوتبال اینتر میلان

تیم اینتر برنده جام باشگاه‌های جهان ۱۹۶۵
باشگاه فوتبال اینتر میلان یکی از پرافتخارترین تیم‌های ایتالیا و هشتمین تیم پرافتخار در پنج لیگ معتبر اروپایی با کسب ۴۶ جام می‌باشد. اینتر تاکنون ۲۰ مرتبه به مقام قهرمانی سری آ ایتالیا دست یافته‌است. باشگاه اینتر از فصل ۰۶–۲۰۰۵ تا ۱۰–۲۰۰۹، توانست پنج عنوان قهرمانی سری آ را به صورت متوالی به دست آورد که پس از یوونتوس با ۹ عنوان قهرمانی پیاپی، رکورددار است. باشگاه اینتر با ۹ عنوان قهرمانی در کوپا ایتالیا، دومین تیم پرافتخار پس از یوونتوس و به‌طور مشترک با آ.اس. رم می‌باشد. همچنین اینتر توانسته ۸ قهرمانی در سوپر جام فوتبال ایتالیا نیز کسب کند.
باشگاه اینتر میلان تاکنون ۳ بار فاتح لیگ قهرمانان اروپا شده‌است. اینتر اولین تیم ایتالیایی است که دو بار به صورت متوالی در فصل‌های ۶۴–۱۹۶۳ و ۶۵–۱۹۶۴، فاتح جام باشگاه‌های اروپا شده و تنها تیم ایتالیایی می‌باشد که فاتح سه‌گانه شده‌است. (فصل ۱۰–۲۰۰۹) باشگاه اینتر همچنین ۳ قهرمانی در جام یوفا، ۲ قهرمانی در جام بین قاره ای و ۱ قهرمانی در جام باشگاه‌های فوتبال جهان را نیز در کارنامه دارد. اینتر به عنوان ششمین باشگاه موفق قرن بیستم به انتخاب فدراسیون بین‌المللی تاریخ و آمار فوتبال انتخاب شد. همچنین اینتر توانست در رده‌بندی موفق‌ترین باشگاه‌های قرن بیستم به انتخاب فیفا رتبه دوازدهم را به خود اختصاص دهد. در سال‌های ۱۹۹۸ و ۲۰۱۰، اینتر به عنوان بهترین باشگاه فوتبال اروپا از نظر فدراسیون بین‌المللی تاریخ و آمار فوتبال انتخاب شد.
افتخارات

جداول زیر افتخارات کسب شده باشگاه اینتر در رقابت‌های داخلی، اروپایی و بین‌المللی را نشان می‌دهد:
| 0 | 1 |
| --- | --- |
داخلی: اروپایی
  سری آ قهرمانی: ۲۰ ۱۰–۱۹۰۹؛ ۲۰–۱۹۱۹؛ ۳۰–۱۹۲۹؛ ۳۸–۱۹۳۷؛ ۴۰–۱۹۳۹؛ ۵۳–۱۹۵۲؛ ۵۴–۱۹۵۳؛ ۶۳–۱۹۶۲؛ ۶۵–۱۹۶۴؛ ۶۶–۱۹۶۵؛ ۷۱–۱۹۷۰؛ ۸۰–۱۹۷۹؛ ۸۹–۱۹۸۸؛ ۰۶–۲۰۰۵؛ ۰۷–۲۰۰۶؛ ۰۸–۲۰۰۷؛ ۰۹–۲۰۰۸؛ ۱۰–۲۰۰۹؛ ۲۱–۲۰۲۰؛ ۲۴–۲۰۲۳ نایب قهرمانی: ۱۶ ۳۳–۱۹۳۲؛ ۳۴–۱۹۳۳؛ ۳۵–۱۹۳۴؛ ۴۱–۱۹۴۰؛ ۴۹–۱۹۴۸؛ ۵۱–۱۹۵۰؛ ۶۲–۱۹۶۱؛ ۶۴–۱۹۶۳؛ ۶۷–۱۹۶۶؛ ۷۰–۱۹۶۹؛ ۹۳–۱۹۹۲؛ ۹۸–۱۹۹۷؛ ۰۳–۲۰۰۲؛ ۱۱–۲۰۱۰؛ ۲۰–۲۰۱۹؛ ۲۲–۲۰۲۱ جایگاه سومی: ۲۱ ۰۹–۱۹۰۸؛ ۱۳–۱۹۱۲؛ ۱۴–۱۹۱۳؛ ۱۵–۱۹۱۴؛ ۲۱–۱۹۲۰؛ ۲۴–۱۹۲۳؛ ۳۹–۱۹۳۸؛ ۵۰–۱۹۴۹؛ ۵۲–۱۹۵۱؛ ۵۶–۱۹۵۵؛ ۵۹–۱۹۵۸؛ ۶۱–۱۹۶۰؛ ۸۳–۱۹۸۲؛ ۸۵–۱۹۸۴؛ ۸۷–۱۹۸۶؛ ۹۰–۱۹۸۹؛ ۹۱–۱۹۹۰؛ ۹۷–۱۹۹۶؛ ۰۲–۲۰۰۱؛ ۰۵–۲۰۰۴؛ ۲۳–۲۰۲۲  کوپا ایتالیا قهرمانی: ۹ ۳۹–۱۹۳۸؛ ۷۸–۱۹۷۷؛ ۸۲–۱۹۸۱؛ ۰۵–۲۰۰۴؛ ۰۶–۲۰۰۵؛ ۱۰–۲۰۰۹؛ ۱۱–۲۰۱۰؛ ۲۲–۲۰۲۱؛ ۲۳–۲۰۲۲ نایب قهرمانی: ۶ ۵۹–۱۹۵۸؛ ۶۵–۱۹۶۴؛ ۷۷–۱۹۷۶؛ ۰۰–۱۹۹۹؛ ۰۷–۲۰۰۶؛ ۰۸–۲۰۰۷ سوپر جام فوتبال ایتالیا قهرمانی: ۸ ۱۹۸۹; ۲۰۰۵; ۲۰۰۶; ۲۰۰۸; ۲۰۱۰; ۲۰۲۱; ۲۰۲۲; ۲۰۲۳ نایب قهرمانی: ۵ ۲۰۰۰; ۲۰۰۷; ۲۰۰۹; ۲۰۱۱، ۲۰۲۴:  لیگ قهرمانان اروپا قهرمانی: ۳ ۶۴–۱۹۶۳; ۶۵–۱۹۶۴; ۱۰–۲۰۰۹ نایب قهرمانی: ۳ ۶۸– ۱۹۶۷; ۷۳–۱۹۷۲; ۲۳–۲۰۲۲ جام یوفا/لیگ اروپا قهرمانی: ۳ ۹۲–۱۹۹۱; ۹۵–۱۹۹۴; ۹۹–۱۹۹۸ نایب قهرمانی: ۲ ۹۸–۱۹۹۷; ۲۰–۲۰۱۹ جام میتروپا نایب قهرمانی: ۱ ۳۳–۱۹۳۲
جدول زمانی افتخارات باشگاه اینتر

جدول زیر نشان می‌دهد که باشگاه اینتر در چه سال‌هایی موفق به کسب عناوین قهرمانی در رقابت‌های مختلف شده‌است:
| جدول زمانی افتخارات باشگاه اینتر  | جدول زمانی افتخارات باشگاه اینتر  | جدول زمانی افتخارات باشگاه اینتر  |
| --- | --- | --- |
|  |  ۱۹۰۹-۱۰ -  قهرمان لیگ ایتالیا (اولین اسکودتو)  ۱۹۱۹-۲۰ -  قهرمان لیگ ایتالیا (دومین اسکودتو)  ۱۹۲۹-۳۰ -  قهرمان لیگ ایتالیا (سومین اسکودتو)  ۱۹۳۷-۳۸ -  قهرمان لیگ ایتالیا (چهارمین اسکودتو)  ۱۹۳۸-۳۹ -  قهرمان جام حذفی ایتالیا (اولین کوپا ایتالیا)  ۱۹۳۹-۴۰ -  قهرمان لیگ ایتالیا (پنجمین اسکودتو)  ۱۹۵۲-۵۳ -  قهرمان لیگ ایتالیا (ششمین اسکودتو)  ۱۹۵۳-۵۴ -  قهرمان لیگ ایتالیا (هفتمین اسکودتو)  ۱۹۶۲-۶۳ -  قهرمان لیگ ایتالیا (هشتمین اسکودتو)  ۱۹۶۳-۶۴ -  قهرمان جام باشگاه‌های اروپا (اولین قهرمانی) (اولین حضور در مسابقات)  ۱۹۶۴-۶۵ -  قهرمان لیگ ایتالیا (نهمین اسکودتو)  قهرمان جام باشگاه‌های اروپا (دومین قهرمانی)  قهرمان جام بین قاره‌ای (اولین قهرمانی) (اولین حضور در مسابقات) ۱۹۶۵-۶۶ -   قهرمان لیگ ایتالیا (دهمین اسکودتو)  قهرمان جام بین قاره‌ای (دومین قهرمانی) ۱۹۷۰-۷۱ -  قهرمان لیگ ایتالیا (یازدهمین اسکودتو)  ۱۹۷۷-۷۸ -  قهرمان جام حذفی ایتالیا (دومین کوپا ایتالیا)  ۱۹۷۹-۸۰ -  قهرمان لیگ ایتالیا (دوازدهمین اسکودتو)  ۱۹۸۱-۸۲ -  قهرمان جام حذفی ایتالیا (سومین کوپا ایتالیا)  ۱۹۸۸-۸۹ -  قهرمان لیگ ایتالیا (سیزدهمین اسکودتو)  ۱۹۸۹-۹۰ -  قهرمان سوپرجام فوتبال ایتالیا (اولین قهرمانی) (اولین حضور در مسابقات)  ۱۹۹۰-۹۱ - قهرمان جام یوفا (اولین قهرمانی)  ۱۹۹۳-۹۴ - قهرمان جام یوفا (دومین قهرمانی)  ۱۹۹۷-۹۸ - قهرمان جام یوفا (سومین قهرمانی) |  ۲۰۰۴-۰۵ -  قهرمان جام حذفی ایتالیا (چهارمین کوپا ایتالیا)  ۲۰۰۵-۰۶ -  قهرمان لیگ ایتالیا (چهاردهمین اسکودتو)  قهرمان جام حذفی ایتالیا (پنجمین کوپا ایتالیا)  قهرمان سوپرجام فوتبال ایتالیا (دومین قهرمانی) ۲۰۰۶-۰۷ -  قهرمان لیگ ایتالیا (پانزدهمین اسکودتو)  قهرمان سوپرجام فوتبال ایتالیا (سومین قهرمانی) ۲۰۰۷-۰۸ -  قهرمان لیگ ایتالیا (شانزدهمین اسکودتو)  ۲۰۰۸-۰۹ -  قهرمان لیگ ایتالیا (هفدهمین اسکودتو)  قهرمان سوپرجام فوتبال ایتالیا (پنجمین قهرمانی) ۲۰۰۹-۱۰ -  قهرمان لیگ ایتالیا (هجدهمین اسکودتو)  قهرمان جام حذفی ایتالیا (ششمین کوپا ایتالیا)  قهرمان لیگ قهرمانان اروپا (سومین قهرمانی) ۲۰۱۰-۱۱ -  قهرمان جام حذفی ایتالیا (هفتمین کوپا ایتالیا)  قهرمان سوپرجام فوتبال ایتالیا (پنجمین قهرمانی)  قهرمان جام باشگاه‌های فوتبال جهان  (اولین قهرمانی) (اولین حضور در مسابقات) ۲۰۲۰-۲۱ -  قهرمان لیگ ایتالیا (نوزدهمین اسکودتو)  ۲۰۲۱-۲۲ -   قهرمان جام حذفی ایتالیا (هشتمین کوپا ایتالیا)  قهرمان سوپرجام فوتبال ایتالیا (ششمین قهرمانی) ۲۰۲۲-۲۳ -   قهرمان جام حذفی ایتالیا (نهمین کوپا ایتالیا)  قهرمان سوپرجام فوتبال ایتالیا (هفتمین قهرمانی) ۲۴–۲۰۲۳ -   قهرمان لیگ ایتالیا (بیستمین اسکودتو)  قهرمان سوپرجام فوتبال ایتالیا (هشتمین قهرمانی) |
افتخارات جزئی

جدول زیر افتخارات جزئی کسب شده باشگاه اینتر را نشان می‌دهد:
افتخارات فردی

جدول زیر افتخارات  فردی کسب شده توسط بازیکنان و مرببیان باشگاه اینتر را نشان می‌دهد:
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
افتخارات فردی: افتخارات فردی
توپ طلا :  رونالدو در سال ۱۹۹۷  لوتار ماتئوس در سال ۱۹۹۰ - عنوان دومی: لوییس سوارز میرامونتس ۱۹۶۱ و ۱۹۶۴ جاچینتو فاکتی ۱۹۶۵ ساندرو ماتزولا ۱۹۷۱ لوتار ماتئوس ۱۹۹۱ دنیس برکمپ ۱۹۹۳ - عنوان سومی: لوییس سوارز میرامونتس ۱۹۶۵ آندریاس برمه ۱۹۹۰ رونالدو ۱۹۹۸: 
بازیکن سال فوتبال جهان از اینتر:   لوتار ماتئوس در سال ۱۹۹۱  رونالدو در سال ۱۹۹۷: 
دروازه‌بان سال سری آ از اینتر:   ژولیو سزار در سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰  سمیر هاندانوویچ در سال‌های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۹: 
بهترین دروازه‌بان جهان به انتخاب فدراسیون بین‌المللی تاریخ و آمار فوتبال:  والتر زنگا در سال‌های ۱۹۸۹، ۱۹۹۰، ۱۹۹۱: 
بازیکن ایتالیایی سال سری آ از اینتر:  کریستین ویری در سال ۲۰۰۲: 
بازیکن خارجی سال سری آ از تیم اینتر:  رونالدو در سال ۱۹۹۸  زلاتان ابراهیموویچ در سال ۲۰۰۸  زلاتان ابراهیموویچ در سال ۲۰۰۹  دیگو میلیتو در سال ۲۰۱۰: 
بازیکن سال سری آ از تیم اینتر:  رونالدو در سال ۱۹۹۸  زلاتان ابراهیموویچ در سال ۲۰۰۸  زلاتان ابراهیموویچ در سال ۲۰۰۹  دیگو میلیتو در سال ۲۰۱۰  مائورو ایکاردی در سال ۲۰۱۸  روملو لوکاکو در سال ۲۰۲۱: 
بازیکنان اینتر برنده جایزه گائتانو شیره‌آ:  جوزپه بارسی در سال ۱۹۹۲  جوزپه برگومی در سال ۱۹۹۷  خاویر زانتی در سال ۲۰۱۰: 
بهترین بازیکن سال یوفا:  رونالدو در سال ۱۹۹۷  دیگو میلیتو در سال ۲۰۱۰: 
بهترین فوتبالیست سال جهان به انتخاب مجله ورلد ساکر:  لوتار ماتئوس در سال ۱۹۹۰  رونالدو در سال ۱۹۹۷  رونالدو در سال ۲۰۰۲: 
برندگان جایزه توپ زرین جام جهانی فوتبال از اینتر:  جوزپه مئاتزا در سال ۱۹۳۴  رونالدو در سال ۱۹۹۸: 
جایزه براوو:  رونالدو در سال ۱۹۹۸: 
جایزه پسر طلایی اروپا:  ماریو بالوتلی در سال ۲۰۱۰: 
حضور بازیکنان اینتر در تیم سال یوفا:  کلارنس سیدورف /  رونالدو در سال ۲۰۰۲  زلاتان ابراهیموویچ در سال ۲۰۰۷  زلاتان ابراهیموویچ در سال ۲۰۰۹  مایکون /  وسلی اسنایدر در سال ۲۰۱۰: 
حضور بازیکنان اینتر در تیم سال فیفا (FIFPro):  لوسیو /  مایکون /  وسلی اسنایدر در سال ۲۰۱۰: 
حضور بازیکنان اینتر در تیم سال سری آ: آندره‌آ رانوکیا / تیاگو موتا در فصل ۱۱-۲۰۱۰ سمیر هاندانوویچ در فصل ۱۳-۲۰۱۲ مائورو ایکاردی در فصل ۱۵-۲۰۱۴ ژوآئو کانسلو / مائورو ایکاردی در فصل ۱۸-۲۰۱۷ سمیر هاندانوویچ در فصل ۱۹-۲۰۱۸ استفان د فرای / نیکولو بارلا در فصل ۲۰-۲۰۱۹ اشرف حکیمی / استفان د فرای / الساندرو باستونی / نیکولو بارلا / روملو لوکاکو در فصل ۲۱-۲۰۲۰ نیکولو بارلا / مارسلو بروزویچ در فصل ۲۲-۲۰۲۱ الساندرو باستونی / نیکولو بارلا / هاکان چالهان‌اوغلو در فصل ۲۳-۲۰۲۲: 
حضور بازیکنان اینتر در فیفا ۱۰۰:  روبرتو باجو /  جاچینتو فاکتی /  کریستین ویری /  خاویر زانتی /  هرنان کرسپو /  گابریل باتیستوتا /  خوان سباستین ورون /  دانیل پاسارلا /  رونالدو /  روبرتو کارلوس /  دنیس برکمپ /  ادگار داویدس /  لوتار ماتئوس /  پاتریک ویرا /  لوئیس فیگو /  ایوان زامورانو: 
مربی سال سری آ از باشگاه اینتر:  ژوزه مورینیو در سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰  آنتونیو کونته در سال ۲۰۲۱: 
بهترین سرمربی جهان به انتخاب فدراسیون بین‌المللی تاریخ و آمار فوتبال:  ژوزه مورینیو در سال ۲۰۱۰: 
:
توضیحات

↑  ۴۶ جام شامل: ۲۰ سری آ، ۹ کوپا ایتالیا، ۸ سوپر جام ایتالیا، ۳ لیگ قهرمانان اروپا، ۳ لیگ اروپا، ۲ جام بین قاره‌ای، ۱ جام باشگاه‌های فوتبال جهان.
↑  سه‌گانه شامل: سری آ، کوپا ایتالیا، لیگ قهرمانان اروپا.
↑  تا سال ۲۰۰۴، مسابقات اصلی برای تعیین باشگاه فوتبال قهرمان جهان، جام بین قاره ای بود اما از سال ۲۰۰۵، جام باشگاه‌های فوتبال جهان جایگزین این مسابقات شد.
↑  با این قهرمانی، اینتر به اولین تیم ایتالیایی تبدیل شد که توانسته‌است دو بار به صورت متوالی فاتح جام باشگاه‌های اروپا شود.
↑  در فوتبال ایتالیا، هر تیم به ازای ۱۰ قهرمانی در لیگ داخلی کشور، یک ستاره طلایی به پیراهن خود اضافه می‌کند.  نراتزوری توانست با کسب دهمین اسکودتوی خود، ستاره اول را به دست آورد.
↑  پس از پایان فصل ۰۶-۲۰۰۵، در پی انتشار مکالمات لوچانو موجی مدیر باشگاه یوونتوس با رئیس کمیته داوران و مدارک به دست آمده، باشگاه یوونتوس به جرم تبانی با داوران موسوم به کالچو پولی، به دسته پایین‌تر سقوط کرد و ۲ قهرمانی آخر این تیم پس گرفته شد. جدول سری آ در فصل ۰۶-۲۰۰۵ تغییر کرد و مدتی بعد فدراسیون فوتبال ایتالیا بر اساس جدول جدید بعد از اعمال مجازات‌ها، اینتر را به عنوان قهرمان سری آ در فصل ۰۶-۲۰۰۵ معرفی کرد.
↑  در فوتبال ایتالیا، هر تیم به ازای ۱۰ قهرمانی در لیگ داخلی کشور، یک ستاره طلایی به پیراهن خود اضافه می‌کند. نراتزوری توانست با کسب بیستمین اسکودتوی خود، ستاره دوم را به دست آورد.
آلدو سامبرل

| آلدو سامبرل | آلدو سامبرل |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: آلفردو سانچس برل
زادهٔ: ۲۳ فوریهٔ ۱۹۳۱ مادرید، اسپانیا
درگذشت: ۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۱۰ (۷۹ سال) آلیکانته، اسپانیا
ملیت:  اسپانیایی
پیشه(ها): کارگردان، بازیگر، تهیه‌کننده فیلم، فیلم‌نامه‌نویس
آلدو سامبرل (اسپانیایی: Aldo Sambrell‎؛ ۲۳ فوریه ۱۹۳۱ – ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۰) کارگردان، بازیگر، تهیه‌کننده فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل اسپانیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به بن و چارلی، سفیدبرفی و همراهان، امانوئل در ییلاق، مرثیه‌ای برای یک بیگانه، شفت در آفریقا، خشم آپاچی، خوب، بد، زشت، به خاطر یک مشت دلار، به خاطر چند دلار بیشتر، روزی روزگاری در غرب، سرت را بدزد، احمق!، عروسک شیطان، سفر طلایی سندباد، آریزونا کلت بازمی‌گردد و فرمان گم‌شده اشاره کرد.
توپ طلای ۲۰۱۸

Award
| توپ طلای ۲۰۱۸ | توپ طلای ۲۰۱۸ |
| --- | --- |
لوکا مودریچ برنده توپ طلای ۲۰۱۸: لوکا مودریچ برنده توپ طلای ۲۰۱۸
تاریخ: ۳ دسامبر ۲۰۱۸ (۲۰۱۸-12-۰۳)
مکان: پاریس، فرانسه
کشور: فرانسه
برگزارکننده: فرانس فوتبال
نکات مهم: نکات مهم
توپ طلای اروپا:  لوکا مودریچ (نفر نخست)
توپ طلای زنان:  آدا هگربرگ (نفر نخست)
جایزه کوپا:  کیلین ام‌باپه (نفر نخست)
وبگاه: www.francefootball.fr
 → ۲۰۱۷  توپ طلای اروپا  ۲۰۱۹ ← :  → ۲۰۱۷  توپ طلای اروپا  ۲۰۱۹ ← 
توپ طلای ۲۰۱۸ (فرانسوی: Ballon d'Or 2018‎) جایزه‌ای سالانه بود که برای بار ۶۳ام در سال ۲۰۱۸ برگزار، و به بازیکنی که بهترین عملکرد را در فوتبال در سطح جهانی داشته، اهدا شد . برندگان در سوم دسامبر ۲۰۱۸ اعلام  شدند و برای نخستین بار از توپ طلای زنان و جایزه کوپا که به ترتیب به بهترین بازیکن فوتبال زن جهان و بهترین بازیکن زیر ۱۹ سال جهان اهدا می‌شوند، رونمایی شد.
توپ طلای زنان

مقالهٔ اصلی: توپ طلای زنان
| رتبه | بازیکن | باشگاه(ها) | امتیازات |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱ |  آدا هگربرگ |  باشگاه فوتبال زنان المپیک لیون | ۱۳۶ |
| ۲ |  پرنیله هاردر |  باشگاه فوتبال وولفسبورگ (زنان) | ۱۳۰ |
| ۳ |  جنیفر ماروشسان |  باشگاه فوتبال زنان المپیک لیون | ۸۶ |
| ۴ |  مارتا ویرا داسیوا |  Orlando Pride | ۷۷ |
| ۵ |  سامانتا کر |  شیکاگو رد استارز  Perth Glory | ۶۱ |
| ۶ |  لوسی برنز (بازیکن فوتبال) |  باشگاه فوتبال زنان المپیک لیون | ۵۱ |
| ۷ |  آماندین آنری |  باشگاه فوتبال زنان المپیک لیون | ۳۴ |
| ۷ |  وندی رنار |  باشگاه فوتبال زنان المپیک لیون | ۳۴ |
| ۹ |  مگان رپینو |  سیتل رین اف سی | ۳۰ |
| ۱۰ |  Lindsey Horan |  باشگاه فوتبال پورتلند تورنز | ۲۸ |
| ۱۱ |  لیکه مارتنس |  باشگاه فوتبال زنان بارسلونا | ۲۶ |
| ۱۲ |  ساکی کوماگای |  باشگاه فوتبال زنان المپیک لیون | ۲۵ |
| ۱۳ |  امل مجری |  باشگاه فوتبال زنان المپیک لیون | ۹ |
| ۱۴ |  فرن کیربی |  باشگاه فوتبال بانوان چلسی | ۵ |
| ۱۵ |  کریستین سینکلر |  باشگاه فوتبال پورتلند تورنز | ۴ |
:
جایزه کوپا

مقالهٔ اصلی: جایزه کوپا
| رتبه | بازیکن | باشگاه(ها) | امتیازات |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱ |  کیلین ام‌باپه |  باشگاه فوتبال پاری سن ژرمن | ۱۱۰ |
| ۲ |  کریستین پولیسیک |  باشگاه فوتبال بروسیا دورتموند | ۳۱ |
| ۳ |  جاستین کلایورت |  باشگاه فوتبال آژاکس آمستردام  باشگاه فوتبال آ.اس. رم | ۱۸ |
| ۴ |  رودریگو گوس |  باشگاه فوتبال سانتوس | ۱۲ |
| ۴ |  جانلوئیجی دوناروما |  باشگاه فوتبال آ.ث. میلان | ۱۲ |
| ۶ |  ترنت الکساندر-آرنولد |  باشگاه فوتبال لیورپول | ۶ |
| ۷ |  پاتریک کوترونه |  باشگاه فوتبال آ.ث. میلان | ۵ |
| ۸ |  حسام عوار |  باشگاه فوتبال المپیک لیون | ۴ |
| ۹ |  Ritsu Doan |  باشگاه فوتبال خرونینگن | ۰ |
| ۹ |  Amadou Haidara |  باشگاه فوتبال ردبول زالتسبورگ | ۰ |
حواشی

اندکی پس از اهدای توپ طلای زنان، مارتین سولویگ (میزبان پخش) از آدا هگربرگ خواست که بر روی صحنه به قر سربالا بپردازد. گرچه سولویگ بعدها از این سخنش با اشاره به اینکه صرفاً یک شوخی بوده‌است پوزش خواست اما سخنش به عنوان نمونه‌ای از پابرجا بودن تبعیض جنسیتی در ورزش قلمداد گردید.
جدول مدال‌های بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴

گوشه‌ای از آیین گشایش بازی‌های آسیایی تهران در ورزشگاه آریامهر
بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ (با نام رسمی هفتمین دوره بازی‌های آسیایی) یک رویداد چندورزشی بود که از ۱ تا ۱۶ سپتامبر ۱۹۷۴ (۱۰ تا ۲۵ شهریور ۱۳۵۳) در تهران، ایران برگزار شد. این نخستین بار بود که بازی‌های آسیایی در خاورمیانه برگزار می‌شد. در مجموع ۳٬۰۱۰ ورزشکار از ۲۵ کشور آسیایی عضو کمیتهٔ ملی المپیک در ۱۶ رشتهٔ ورزشی و ۲۰۲ رویداد شرکت کردند. تعداد کشورهای شرکت‌کننده در این بازی‌ها، تا آن زمان بیشترین تعداد در تاریخ بازی‌های آسیایی بود. در دوره قبلی بازی‌ها که با میزبانی بانکوک برگزار شد هجده کشور شرکت کرده بودند. در بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ رشته‌های شمشیربازی، ژیمناستیک (هنری) و بسکتبال زنان برای نخستین بار وارد بازی‌ها شدند اما قایق‌رانی بادبانی — که دور قبل برای نخستین بار در بازی‌ها وارد شده بود — در برنامهٔ بازی‌های این دوره گنجانده نشده بود. قایقرانی بادبانی از دورهٔ بعدی (۱۹۷۸) دوباره در فهرست ورزش‌های بازی‌های آسیایی قرار گرفت.
با تصمیم فدراسیون بازی‌های آسیایی در جلسهٔ ۱۶ نوامبر ۱۹۷۳، جمهوری چین (تایوان) از بازی‌ها کنار گذاشته شد تا راه برای حضور جمهوری خلق چین فراهم شود. مغولستان و کره شمالی نیز برای نخستین بار در این بازی‌ها حاضر شدند. ورزشکاران کشورهای عربی، پاکستان، چین و کره شمالی در رشته‌های شمشیربازی، تنیس، بسکتبال و فوتبال بنا به «دلایل سیاسی» در مقابل ورزشکاران اسرائیلی حاضر نشدند.
نوزده کشور در این بازی‌ها مدال کسب کردند و پانزده کشور حداقل یک مدال طلا به دست آوردند. ژاپن با ۷۵ مدال طلا، ۴۹ مدال نقره و ۵۱ مدال برنز (در مجموع ۱۷۲ مدال)، برای هفتمین دورهٔ پیاپی پیشتاز جدول مدال‌ها شد. ورزشکاران ایرانی با ۸۱ مدال شامل ۳۶ مدال طلا رتبهٔ دوم را کسب کردند که بهترین عملکرد ایران از ۱۹۵۱ (اولین حضور ایران در رقابت‌ها) تا امروز (تا پایان دورهٔ هجدهم) است (هم به لحاظ کسب مدال طلا، هم جایگاه در رده‌بندی کلی و هم تعداد کل مدال‌ها). چین در نخستین حضورش با مجموع ۱۰۶ مدال (شامل ۳۲ مدال طلا) در جایگاه سوم قرار گرفت. کره جنوبی که در دور قبلی دوم شده بود، با مجموع ۵۷ مدال (شامل ۱۶ طلا) در جایگاه چهارم قرار گرفت.
محل برگزاری بازی‌ها

تمامی رویدادها در مجموعهٔ ورزشی آریامهر تهران (آزادی کنونی) برگزار شد.
مکان برگزاری بازی‌های آسیایی تهران
نمایی از ورزشگاه آریامهر به‌هنگام افتتاحیهٔ بازی‌ها
جدول مدال‌ها

رتبه‌بندی در این جدول با جدول مدال‌های منتشر شده از سوی مجمع کمیتهٔ بین‌المللی المپیک مطابقت دارد. به‌طور پیش‌فرض، جدول بر اساس تعداد مدال‌های طلایی که ورزشکاران یک کشور کسب کرده‌اند، تنظیم شده‌است (در این زمینه، یک «کشور» موجودیتی است که توسط «کمیتهٔ ملی المپیک» آن کشور به نمایش گذاشته می‌شود). سپس تعداد مدال‌های نقره و سپس تعداد مدال‌های برنز مورد توجه قرار می‌گیرد. اگر دو کشور از نظر تعداد تمام انواع مدال‌ها برابر باشند، رتبهٔ مساوی به آن‌ها داده می‌شود و در جدول‌ها بر اساس الفبای کد کشور در کمیته بین‌المللی المپیک فهرست می‌شوند.
در مجموع ۶۰۹ مدال (شامل ۲۰۲ طلا، ۱۹۹ نقره و ۲۰۸ برنز) اهدا شد. تعداد کل مدال‌های برنز از تعداد کل مدال‌های طلا یا نقره بیشتر است، زیرا در هر رویداد بوکس دو مدال برنز اهدا شد. در ۱۰۰+‎ کیلوگرم کشتی آزاد، تساوی برای کسب مقام اول در بین کشتی‌گیر ایران (اسکندر فیلابی) و کشتی‌گیر ژاپن (یوشیدا ایزوگای) به این معنی بود که هیچ مدال نقره‌ای اهدا نشد. در ژیمناستیک، تساوی برای مقام دوم در رویداد میله پارالل منجر به دو مدال نقره شد و بدین ترتیب هیچ فردی مدال برنز کسب نکرد (در بخش مردان) و به‌طور مشابه یک تساوی برای کسب مقام اول در پارالل ناهم‌سطح به معنای عدم اهدای مدال نقره بود (در بخش زنان).
*  کشور میزبان (ایران)
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| رتبه | کشور | طلا | نقره | برنز | مجموع |
| ۱ |  ژاپن (JPN) | ۷۵ | ۴۹ | ۵۱ | ۱۷۵ |
| ۲ |  ایران (IRI)* | ۳۶ | ۲۸ | ۱۷ | ۸۱ |
| ۳ |  چین (CHN) | ۳۲ | ۴۶ | ۲۷ | ۱۰۵ |
| ۴ |  کره جنوبی (KOR) | ۱۶ | ۲۶ | ۱۵ | ۵۷ |
| ۵ |  اندونزی (INA) | ۱۵ | ۱۴ | ۱۷ | ۴۶ |
| ۶ |  اسرائیل (ISR) | ۷ | ۴ | ۸ | ۱۹ |
| ۷ |  هند (IND) | ۴ | ۱۲ | ۱۲ | ۲۸ |
| ۸ |  تایلند (THA) | ۴ | ۲ | ۸ | ۱۴ |
| ۹ |  کره شمالی (PRK) | ۳ | ۴ | ۴ | ۱۱ |
| ۱۰ |  مغولستان (MGL) | ۲ | ۵ | ۸ | ۱۵ |
| ۱۱ |  پاکستان (PAK) | ۲ | ۰ | ۷ | ۹ |
| ۱۲ |  سری‌لانکا (SRI) | ۲ | ۰ | ۰ | ۲ |
| ۱۳ |  سنگاپور (SIN) | ۱ | ۳ | ۷ | ۱۱ |
| ۱۴ |  عراق (IRQ) | ۱ | ۰ | ۳ | ۴ |
| ۱۵ |  فیلیپین (PHI) | ۰ | ۲ | ۱۱ | ۱۳ |
| ۱۶ |  مالزی (MAS) | ۰ | ۱ | ۵ | ۶ |
| ۱۷ |  میانمار (BIR) | ۰ | ۱ | ۲ | ۳ |
| ۱۸ |  کویت (KUW) | ۰ | ۱ | ۰ | ۱ |
| ۱۹ |  افغانستان (AFG) | ۰ | ۰ | ۱ | ۱ |
| مجموع | مجموع | ۲۰۰ | ۱۹۸ | ۲۰۳ | ۶۰۱ |