stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کشتار پلی‌تکنیک مونترآل
عامل جنایت > نامه خودکشی

در روز کشتار، لپین سه نامه نوشت: دو نامه را برای دوستانش فرستاد و یک نامه در جیب داخلی کت او پیدا شد. پلیس در روزهای پس از حادثه برخی از جزئیات این نامه خودکشی را فاش کرد، اما متن کامل آن را منتشر نکرد.
رسانه‌ها برای وادار کردن پلیس به انتشار این نامه خودکشی به حق دسترسی به اطلاعات متوسل شدند، اما موفق نشدند. یک سال پس از حملات، این بیانیه سه صفحه‌ای به خبرنگار و فمینیست فرانسین پلتیه درز پیدا کرد. این نامه شامل فهرستی از نام ۱۹ زن اهل کبک بود که لپین آنها را «فمینیست‌های افراطی» نامیده و به نظر می‌رسد قصد داشته آنها را به قتل برساند. این فهرست شامل پلتیه، یک رهبر اتحادیه، یک سیاستمدار، یک چهره تلویزیونی و شش افسر پلیس بود که فرد مسلح آنها را به دلیل بازی در یک تیم والیبال آماتور می‌شناخت. این نامه (بدون فهرست زنان) در روزنامه La Presse که پلتیه در آن به عنوان ستون‌نویس فعالیت می‌کرد، منتشر شد.
در این نامه لو رفته، لپین نوشته بود که او منطقی است و فمینیست‌ها را مقصر نابودی زندگی خود می‌دانست. او از فمینیست‌ها عصبانی بود زیرا به دنبال تغییرات اجتماعی بودند که «امتیازات زن بودن را حفظ کرده و در عین حال در تلاش بودند که امتیازات مردان را نیز به‌دست آورند.» او به دنیس لورتی، یک سرجوخه نیروی مسلح کانادا که در تاریخ ۸ می ۱۹۸۴ در یک حمله مسلحانه به مجلس ملی کبک سه کارمند دولت را کشته و سیزده نفر دیگر را زخمی کرده بود، اشاره کرد. متن اصلی نامه به زبان فرانسوی و همچنین ترجمه انگلیسی آن در دسترس است.
میراث

آسیب‌دیدگان و شاهدان بین کارکنان و دانشجویان دانشگاه با پیامدهای مختلفی از جمله عواقب جسمی، اجتماعی، وجودی، مالی و روانی مواجه شدند، از جمله اختلال استرس پس از سانحه (PTSD). حداقل دو دانشجو پس از این حادثه خودکشی کردند و یادداشت‌هایی به‌جا گذاشتند که تأیید می‌کرد مرگ آنها ناشی از distress ناشی از کشتار بود. نُه سال پس از این رویداد، بازماندگان گزارش دادند که هنوز تحت تأثیر تجربیات خود هستند، هرچند برخی از اثرات کاهش یافته بود.
میراث > اقدامات علیه خشونت علیه زنان

این کشتار جنبش زنان کانادا را به شدت فعال کرد و آنها به‌سرعت آن را به‌عنوان نمادی از خشونت علیه زنان تلقی کردند. جودی ربیک، فمینیست کانادایی، به یاد می‌آورد: «مرگ آن زنان جوان بی‌نتیجه نخواهد بود، ما قول دادیم. ما سوگواری خود را به سازماندهی برای پایان دادن به خشونت مردان علیه زنان تبدیل خواهیم کرد.»
در پاسخ به این کشتار، یک کمیته فرعی مجلس عوام دربارهٔ وضعیت زنان تشکیل شد. این کمیته گزارشی تحت عنوان «جنگ علیه زنان» در ژوئن ۱۹۹۱ منتشر کرد که مورد تأیید کمیته دائمی کامل قرار نگرفت. اما پس از توصیه‌های آن، دولت فدرال در اوت ۱۹۹۱ «پنل کانادایی دربارهٔ خشونت علیه زنان» را تأسیس کرد. این پنل در ژوئن ۱۹۹۳ گزارشی نهایی تحت عنوان «تغییر منظر: پایان دادن به خشونت – دستیابی به برابری» صادر کرد. پنل یک «طرح عمل ملی» دو وجهی شامل «طرح عمل برابری» و «سیاست عدم تحمل» را پیشنهاد کرد که به‌منظور افزایش برابری زنان و کاهش خشونت علیه زنان از طریق سیاست‌های دولتی طراحی شده بود. منتقدان پنل گفتند که این طرح نتوانست یک زمان‌بندی و استراتژی عملی برای اجرا ارائه دهد و با بیش از چهارصد توصیه، گزارش نهایی بسیار پراکنده بود تا تأثیرگذار باشد.
در کبک، اعضای خانواده قربانیان یک بنیاد برای حمایت از سازمان‌های مبارزه با خشونت، به‌ویژه خشونت علیه زنان، تشکیل دادند. این بنیاد در تمام سطوح جامعه ادامه پیدا کرده است. بازماندگان و بستگان آنها به صحبت دربارهٔ این مسئله ادامه داده‌اند. محققان مطالعات خود را در زمینه خشونت خانوادگی و خشونت علیه زنان افزایش دادند. در ۶ دسامبر ۱۹۹۵، دولت کبک «سیاست مداخله در خشونت زناشویی» را با هدف شناسایی، پیشگیری و پایان دادن به خشونت خانگی تصویب کرد.
میراث > کنترل اسلحه

این کشتار محرک بزرگی برای جنبش کنترل سلاح در کانادا بود. کمتر از یک هفته پس از این رویداد، دو استاد دانشگاه پلی‌تکنیک یک طومار به دولت کانادا تهیه کردند و خواهان کنترل سختگیرانه‌تر اسلحه شدند؛ و بیش از نیم میلیون امضا جمع‌آوری شد. هایدی راتجن، دانشجویی که در یکی از کلاس‌های درس که لپین از آنجا عبور کرد، بود، با وندی کوکییر برای فشار به‌منظور افزایش مقررات سلاح، «ائتلاف برای کنترل اسلحه» را سازماندهی کرد. سوزان لاپلانت-ادوارد و جیم ادوارد، والدین یکی از قربانیان، نیز به‌طور عمیق در این موضوع درگیر بودند.
فعالیت‌های آنها به همراه دیگران منجر به تصویب لایحه C-17 در سال ۱۹۹۲ و C-68، که به‌طور معمول به‌عنوان قانون اسلحه شناخته می‌شود، در سال ۱۹۹۵ شد که مقررات سخت‌گیرانه‌تری در زمینه کنترل سلاح را به ارمغان آورد. این مقررات جدید شامل الزامات آموزش برای مالکین سلاح، غربالگری متقاضیان سلاح، دوره انتظار ۲۸ روزه برای متقاضیان جدید، قوانین مربوط به ذخیره‌سازی سلاح و مهمات، ثبت‌نام تمامی سلاح‌ها، محدودیت ظرفیت مهمات برای سلاح‌های نیمه‌اتوماتیک مرکز آتش و محدودیت‌ها و ممنوعیت‌های سلاح بود. در سال ۲۰۰۹، بازماندگان کشتار، خانواده‌هایشان و دانشجویان پلی‌تکنیک گذشته و حال با هم برای ایجاد PolySeSouvient گرد هم آمدند تا به اقدام‌های قانونی دولت محافظه‌کار استیون هارپر که هدف آن پایان دادن به ثبت‌نام سلاح‌ها بود، اعتراض کنند. ثبت طولانی‌مدت سلاح‌ها در آوریل ۲۰۱۲ توسط دولت هارپر لغو شد، اما دولت کبک موفق به دریافت یک دستور موقت شد که از حذف داده‌های ثبت سلاح‌های استان جلوگیری کند و ادامه ثبت طولانی‌مدت سلاح‌ها  در کبک را دستور داد. در مارس ۲۰۱۵، دیوان عالی کانادا علیه کبک حکم داد و اجازه تخریب تمامی داده‌های ثبت فدرال را صادر کرد، هرچند کبک ثبت سلاح‌های استانی خود را برای جایگزینی آن ایجاد کرد. از زمان تأسیس، PolySeSouvient، با ناتالی پرووست و هایدی راتجن به‌عنوان سخنگو، به فعالیت خود در لابی‌گری برای کنترل سلاح و ایمنی بیشتر در کبک و کانادا ادامه داده است. در سال ۲۰۱۸، دولت لیبرال جاستین ترودو لایحه C-71 را معرفی کرد که الزامات ثبت فروش سلاح‌ها را دوباره برقرار کرد، اما PolySeSouvient این مقررات پیشنهادی را به‌عنوان ناکارآمد و ناقص محکوم کرد. در سال ۲۰۲۰، پس از قتل‌عام در نوا اسکوشیا و با اشاره به کشتار École پلی‌تکنیک، ترودو ممنوعیتی بر حدود ۱۵۰۰ مدل از «سلاح‌های سبک حمله با درجه نظامی» اعلام کرد که شامل مدلی است که در کشتار مونترال استفاده شده بود. PolySeSouvient از این اقدام استقبال کرد، اما امکان استفاده از یک ماده برای حفظ سلاح‌ها را به‌عنوان خطری برای امنیت عمومی مورد انتقاد قرار داد.
بحث و جدل

جنبش فمینیستی به‌خاطر تصاحب کشتار به‌عنوان نمادی از خشونت مردان علیه زنان مورد انتقاد قرار گرفته است. در سال ۱۹۹۰، روزنامه‌نگار روچ کوتِه با مقاله‌ای تحت عنوان "Manifeste d'un salaud" عنوان کرد که فمینیست‌ها از کشتار به‌عنوان فرصتی برای آزاد کردن "دیوانگی‌ها" استفاده کرده‌اند. منتقدان حقوق مردان و ضدفمینیست‌ها بیان می‌کنند که فمینیسم خشونت علیه زنان را برانگیخته است و بدون اینکه به‌طور صریح کشتار را تأیید کنند، این کشتار را به‌عنوان یک بیان افراطی از ناامیدی مردان می‌بینند. برخی ضدفمینیست‌ها قاتل را به‌عنوان یک قهرمان می‌بینند و اقدام‌های او را ستایش می‌کنند و تهدید به خشونت می‌کنند.
بازماندگان مرد کشتار به‌خاطر عدم مداخله برای متوقف کردن تیرانداز مورد انتقاد قرار گرفته‌اند. در یک مصاحبه بلافاصله پس از این حادثه، یک خبرنگار از یکی از مردان پرسید چرا آنها «زنان را رها کردند» در حالی که واضح بود هدف او زنان بودند. رنه ژالبر، نگهبان که لورتیه را متقاعد به تسلیم کرد، گفت که کسی باید مداخله می‌کرد تا حداقل لپین را منحرف کند، اما اذعان کرد که «شهروندان عادی نمی‌توانند انتظار داشته باشند که در میانه ترس، به‌طور قهرمانانه واکنش نشان دهند». مارک استین، ستون‌نویس روزنامه‌های محافظه‌کار، بیان داشت که عدم اقدام مردان در طول کشتار، «فرهنگ انفعال» رایج در بین مردان در کانادا را نشان می‌دهد که تیراندازی را ممکن کرد. دانشجویان و کارکنان مرد از اینکه سعی نکردند تیراندازی‌ها را متوقف کنند، ابراز  پشیمانی کردند. این موضوع به شدت از سوی جامعه دانشجویی پلی‌تکنیک رد شده است. ناتالی پرووست، یکی از بازماندگان زن، گفت که او احساس می‌کند هیچ کاری برای جلوگیری از این تراژدی نمی‌توانست انجام شود و همکلاسی‌های او نباید احساس گناه کنند. أسماء منصور، دیگر بازمانده، بر اقدام‌های مردان در نجات زندگی او و کمک به آسیب‌دیدگان تأکید کرد.
گرامیداشت

از سال ۱۹۹۱، سالگرد کشتار به‌عنوان روز ملی یادبود و اقدام علیه خشونت علیه زنان تعیین شده است، که به‌عنوان یک فراخوان برای اقدام علیه تبعیض علیه زنان در نظر گرفته شده است. کمپین روبان سفید در سال ۱۹۹۱ توسط گروهی از مردان در انتاریو به‌دنبال کشتار راه‌اندازی شد تا آگاهی عمومی را دربارهٔ شیوع خشونت مردان علیه زنان افزایش دهد.
مکان Place du 6-Décembre-1989 در محله Côte-des-Neiges/Notre-Dame-de-Grâce مونترال به‌عنوان یادبود قربانیان کشتار ایجاد شد. این مکان در گوشه خیابان‌های Decelles و Queen Mary واقع شده و در فاصله کوتاهی از دانشگاه قرار دارد و شامل نصب هنری Nef pour quatorze reines (کشتی برای چهارده ملکه) اثر رز-ماری گول است. در ابتدا به‌عنوان یادبودی برای یک «حادثه غم‌انگیز» توصیف شده بود، در سال ۲۰۱۹، تابلوی آن تغییر کرد تا نشان دهد که حمله ضدفمینیستی بوده و ۱۴ زن کشته شدند.
هر سال در تاریخ ۶ دسامبر، رویدادهایی در سرتاسر کشور به یاد زنان کشته‌شده برگزار می‌شود و یادبودهای متعددی ساخته شده است. یادبود در ونکوور جنجال‌برانگیز شد زیرا به «تمام زنانی که توسط مردان کشته شده‌اند» اختصاص داده شده بود که منتقدان می‌گویند این ادعا به این معناست که همه مردان بالقوه قاتل هستند. زنان مشارکت‌کننده در این پروژه تهدید به مرگ دریافت کردند و شورای پارک ونکوور برگزاری یادبودهای آینده که ممکن است گروه‌های دیگر را به چالش بکشاند، ممنوع کرد.
از زمان مراسم گرامیداشت در بیست و پنجمین سالگرد کشتار در سال ۲۰۱۴، هر سال چهارده چراغ جستجو در قله کوه رویال نصب شده است که نمایانگر چهارده قربانی کشتار است. در ساعت ۵:۱۰ بعدازظهر، زمان شروع حمله، نام هر قربانی خوانده می‌شود و پرتو نوری به سمت آسمان پرتاب می‌شود. این رویداد با حضور رهبران محلی و ملی برگزار می‌شود.
در سال ۲۰۱۳، یک ساختمان جدید علوم در کالج جان ابوت به‌افتخار آن ماری ادوارد، یکی از قربانیان کشتار که در CEGEP تحصیل کرده بود، نامگذاری شد.
در سال ۲۰۱۴، "Order of the White Rose" تأسیس شد که یک بورسیه ملی ۳۰٬۰۰۰ دلاری برای دانشجویان زن فارغ‌التحصیل مهندسی است. کمیته انتخاب این بورسیه به‌دست میشل تیبوته-دوگیور، اولین زن فارغ‌التحصیل École پلی‌تکنیک رهبری می‌شود.
تصویرسازی در رسانه‌ها

این حادثه همچنین در هنرها گرامی داشته شده است. فیلم تحسین‌شده پلی‌تکنیک (فیلم) به کارگردانی دنیس ویلنوو در سال ۲۰۰۹ منتشر شد و بحث‌هایی دربارهٔ مطلوبیت بازسازی این تراژدی در یک فیلم جریان اصلی ایجاد کرد. در یک نمایشنامه دربارهٔ تیراندازی‌ها به‌نام The Anorak نوشته آدام کلی، تماشاگران بر اساس جنسیت جدا می‌شوند: این نمایشنامه به‌عنوان یکی از بهترین نمایشنامه‌های سال ۲۰۰۴ توسط روزنامه مونترال گزت معرفی شد. نمایشنامه "مرد دسامبر" (L’homme de décembre) نوشته کالین مورفی، نخستین بار در سال ۲۰۰۷ در کلگری روی صحنه رفت. نمایشنامه "Forets" نوشته و جدی معواد در سال ۲۰۰۷، الهام‌گرفته از این تراژدی است و پژواک‌هایی از آن را در خود دارد. در سال ۲۰۰۹، نمایشنامه‌نویس کبکی گیلبرت تورپ، "Pur chaos du désir" را نوشت که به بررسی فروپاشی یک ازدواج در پی کشتار پلی‌تکنیک پرداخت. چندین آهنگ دربارهٔ این رویدادها نوشته شده است، از جمله "این یادآوری" اثر دوئت فولک Wyrd Sisters، "مونترال" اثر The Tragically Hip و "۶ دسامبر ۱۹۸۹" اثر خواننده استرالیایی جودی اسمال.
آرئویک

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ارمنستان
| آرئویک ԱրևիկԹափադոլակ | آرئویک ԱրևիկԹափադոլակ |
| --- | --- |
روستا: روستا
کلیسای آرئویک: کلیسای آرئویک
استان: شیراک
بنیانگذاری: ۱۸۱۰-۱۸۱۵
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۱٬۷۸۱
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (AMT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵ (AMST)
کد منطقه: ؟؟؟ (۳۷۴)
آرئویک در سرور تحت شبکه نام‌های جغرافیایی: آرئویک در سرور تحت شبکه نام‌های جغرافیایی
آرئویک (به ارمنی: Արևիկ) یک روستا در ارمنستان است که در استان شیراک واقع شده‌است. آرئویک در  کیلومتری شمال گیومری، مرکز استان شیراک واقع شده است.
خصوصیات

آرئویک ۱٬۷۸۱ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع  متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
آراک

مکان در 23x15px|border |alt=|link= سوریه
| Arak آراکUrak | Arak آراکUrak |
| --- | --- |
روستا: روستا
استان: حمص
شهرستان: شهرستان تدمر
ناحیه: تدمر
جمعیت (۲۰۰۴): جمعیت (۲۰۰۴)
 • کل: ۱۱۱
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳ (EET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (EEST)
آراک یک منطقهٔ مسکونی در سوریه است که در شهرستان تدمر واقع شده‌است.
خصوصیات

آراک ۱۱۱ نفر جمعیت دارد.
آراگیوغ

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ارمنستان
| آراگیوغ Արագյուղ | آراگیوغ Արագյուղ |
| --- | --- |
Beautiful Armenian highlands of Aragyugh, Armenia. Home to Nairian Eco Farm & Lab.: Beautiful Armenian highlands of Aragyugh, Armenia. Home to Nairian Eco Farm & Lab.
استان: کوتایک
جمعیت (۲۰۰۸): جمعیت (۲۰۰۸)
 • کل: ۱٬۰۸۵
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (AMT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵ (AMST)
کد منطقه: ؟؟؟ (۳۷۴)
آراگیوغ (به ارمنی: Արագյուղ) یک شهرک در ارمنستان است که در استان کوتایک واقع شده‌است.  در  کیلومتری شمال هرازدان، مرکز استان کوتایک واقع شده است.
خصوصیات

آراگیوغ  ۱٬۰۸۵ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع  متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
اپریسون

| 0 | 1 |
| --- | --- |
داده‌های بالینی: داده‌های بالینی
نام‌های تجاری: Myonal
AHFS/Drugs.com: International Drug Names
روش مصرف دارو: O
کد ATC: M03BX09 
وضعیت قانونی: وضعیت قانونی
وضعیت قانونی:  ℞ (Prescription only) 
شناسه‌ها: شناسه‌ها
 نام آیوپاک (2RS)-1-(4-Ethylphenyl)-2-methyl-3-(1-piperidyl)propan-1-one :  نام آیوپاک (2RS)-1-(4-Ethylphenyl)-2-methyl-3-(1-piperidyl)propan-1-one 
شمارهٔ سی‌ای‌اس: ۶۴۸۴۰-۹۰-۰ Y HCl: ۵۶۸۳۹-۴۳-۱ Y
پاب‌کم CID: ۳۲۳۶
دراگ‌بنک: DB08992 N
کم‌اسپایدر: ۳۱۲۳ Y
UNII: 2M2P0551D3 HCl: U38O8U7P6X Y
KEGG: D01671 Y
ChEBI: CHEBI:۷۷۰۶۹ N
ChEMBL: ChEMBL۱۹۰۲۹۸۱ N
CompTox Dashboard (EPA): DTXSID5040671 
داده‌های فیزیکی و شیمیایی: داده‌های فیزیکی و شیمیایی
فرمول شیمیایی: C۱۷H۲۵N۱O۱
جرم مولی: ۷۰۰۲۲۵۹۳۹۲۹۹۹۹۹۹۹۹۹♠۲۵۹٫۳۹۳ g·mol−1
مدل سه بعدی (جی‌مول): Interactive image
 SMILES CCc1ccc(cc1)C(=O)C(C)CN2CCCCC2 :  SMILES CCc1ccc(cc1)C(=O)C(C)CN2CCCCC2 
 InChI InChI=1S/C17H25NO/c1-3-15-7-9-16(10-8-15)17(19)14(2)13-18-11-5-4-6-12-18/h7-10,14H,3-6,11-13H2,1-2H3 Y Key:SQUNAWUMZGQQJD-UHFFFAOYSA-N Y :  InChI InChI=1S/C17H25NO/c1-3-15-7-9-16(10-8-15)17(19)14(2)13-18-11-5-4-6-12-18/h7-10,14H,3-6,11-13H2,1-2H3 Y Key:SQUNAWUMZGQQJD-UHFFFAOYSA-N Y 
 NY (این چیست؟)  (صحت‌سنجی):  NY (این چیست؟)  (صحت‌سنجی)
اپریسون (انگلیسی: Eperisone) (فرموله شده به عنوان نمک هیدروکلراید اپریسون) یک داروی ضد اسپاسم است.
این دارو با شل کردن عضلات اسکلتی و عضلات صاف عروقی عمل می کند و اثرات مختلفی مانند کاهش میتونی، بهبود گردش خون و سرکوب رفلکس درد را نشان می دهد. این دارو با کاهش درد، ایسکمی و هیپرتونی در عضلات اسکلتی، دایره باطل میتونی را مهار می‌کند، بنابراین سفتی و اسپاستیسیته را کاهش می‌دهد و حرکت عضلات را تسهیل می‌کند.
اپریسون همچنین سرگیجه و وزوز گوش مرتبط با اختلالات عروق مغزی یا اسپوندیلوز گردن را بهبود می بخشد.
اپریسون در مقایسه با سایر داروهای ضد اسپاسم، میزان آرامبخشی نسبتاً کمی دارد. این امر کاربرد بالینی دارو را ساده می کند و آن را به انتخابی جذاب برای بیمارانی تبدیل می کند که بدون کاهش هوشیاری نیاز به درمان ضد اسپاسم دارند.
این دارو همچنین حرکت ارادی اندام فوقانی و تحتانی را بدون کاهش قدرت عضلانی تسهیل می کند. بنابراین در مرحله اولیه توانبخشی و به عنوان یک داروی حمایتی در طول درمان توانبخشی بعدی مفید است.
کاربرد پزشکی

فلج اسپاستیک در شرایطی مانند بیماری عروق مغزی
فلج اسپاستیک نخاعی
اسپوندیلوز گردنی
عوارض بعد از عمل (از جمله تومور مغزی نخاعی)
عوارض تروما (به عنوان مثال ضربه به ستون مهره یا آسیب سر)
اسکلروز جانبی آمیوتروفیک
فلج مغزی
دژنراسیون مخچه نخاعی
بیماری های عروقی ستون فقرات و سایر انسفالومیلوپاتی ها
سندرم سرویکال، پری آرتریت شانه و کمر
فارماکولوژی

شل شدن عضلات اسکلتی
شل شدن عضلات اسکلتی هیپرتونیک
جریان خون داخل عضلانی را بهبود می بخشد
سرکوب پتانسیل های رفلکس نخاعی
کاهش حساسیت دوک عضلانی از طریق نورون های حرکتی
اتساع عروق و افزایش جریان خون
اثر ضد درد و مهار رفلکس درد در نخاع
موارد منع مصرف

اپریزون در بیماران مبتلا به حساسیت مفرط شناخته شده به دارو منع مصرف دارد. عوارض جانبی: آرامش بیش از حد "بسیار نادر"، معده درد، حالت تهوع، سرگیجه، بی اشتهایی، خواب آلودگی، بثورات پوستی، اسهال، استفراغ، سوء هاضمه، اختلالات گوارشی، بی خوابی، سردرد، یبوست و غیره.
عوارض جانبی

شوک و واکنش های آنافیلاکتوئیدی: در صورت بروز علائمی مانند قرمزی، خارش، کهیر، ادم صورت و سایر نقاط بدن، تنگی نفس و غیره، درمان باید قطع شود و اقدامات مناسب انجام شود.
سایر عوارض جانبی: کم خونی، بثورات پوستی، خارش، خواب آلودگی، بی خوابی، سردرد، تهوع و استفراغ، بی اشتهایی، درد شکم، اسهال، یبوست، احتباس ادرار یا بی اختیاری.
تداخلات دارویی

گزارش‌هایی مبنی بر ایجاد اختلال در سکونت چشمی پس از مصرف همزمان داروی مرتبط تولپریسون هیدروکلراید و متوکاربامول وجود دارد.
کلیسای جامع جدید کوئنکا

| Cathedral of the Immaculate Conception Catedral de la Inmaculada Concepción (به اسپانیایی) | Cathedral of the Immaculate Conception Catedral de la Inmaculada Concepción (به اسپانیایی) |
| --- | --- |
دین: دین
وابستگی: کلیسای کاتولیک
Rite: آیین رومی
مکان: مکان
مکان: کوانکا، اکوادور
مختصات: ۲°۵۳′۵۱″ جنوبی ۷۹°۰۰′۱۸″ غربی﻿ / ﻿۲٫۸۹۷۵۰°جنوبی ۷۹٫۰۰۵۰۰°غربی﻿ / -2.89750; -79.00500
معماری: معماری
معمار(ها): Juan Bautista Stiehle
گونه: Church
سبک: معماری احیای رمانسک، معماری نو گوتیک، معماری نئوباروک، Byzantine Revival
آغاز ساخت: 1885
پایان ساخت: 1975
جهتِ نما: East
کلیسای جامع لقاح مطهر (اسپانیایی: Catedral de la Inmaculada Concepción) که معمولاً به عنوان کاتدرال (کلیسای جامع) جدید کوئنکا (اسپانیایی: Nueva Catedral de Cuenca) شناخته می‌شود، یک کلیسای جامع در شهر کوئنکا، اکوادور است که روبروی پارک کالدرون واقع شده است.
نقشه کلیسای جامع توسط خوآن باتیستا استیله (۱۸۲۹–۱۸۹۹) - یک راهب آلمانی الاصل که در سال ۱۸۷۳ از آلزاس به کوئنکا کوچیده بود - و به پیشنهاد اسقف لئون گاریدو ترسیم شد. کلیسای جامع جایگزینی شد برای کلیسای جامع قدیمی، که برای جمعیت کلیسا خیلی کوچک شده بود. کار ساخت و ساز کلیسای جدید در سال ۱۸۸۵ شروع شد و تقریباً یک قرن به طول انجامید. این ساختمان سبک‌های معماری بسیاری را ترکیب می‌کند، اما احیای رمانسک در آن غالب است. کلیسای جامع توسط سه گنبد غول پیکر پوشیده شده که با کاشی‌های لعابی آبی و سفید چشمگیری از چکسلواکی پوشیده شده‌اند. شیشه‌های رنگی آن توسط هنرمند اسپانیایی گیلرمو لارازابال ساخته شده است.
برج‌های آن به دلیل اشتباه محاسباتی معمار بریده شده است. اگر آنها تا اندازهٔ برنامه‌ریزی شده خود بالا می‌رفتند، پایه و اساس این کلیسا نمی‌توانست این وزن را تحمل کند. با وجود اشتباه بزرگ معمار، خط افق گنبدهای آن به نمادی برای شهر تبدیل شده است. نمای آن از سنگ مرمر و مرمر محلی ساخته شده است، در حالی که کف آن با سنگ مرمر صورتی پوشیده شده است که از کارارا (ایتالیا) آورده شده است. زمانی که کلیسای جامع برای اولین بار ساخته شد، ۹۰۰۰ نفر از ۱۰۰۰۰ ساکن کوئنکا می‌توانستند در این ساختمان جا شوند.
مدل چوبی کلیسای جامع جدید
نمای کلیسای جامع جدید
گنبدهای کلیسای جامع جدید
محراب عالی
پیوند بیرون

کلیسای جامع کوئنکا
کلیسای جامع کوئنکا روی نقشه
| ن ب ومیراث جهانی در اکوادور | ن ب ومیراث جهانی در اکوادور | ن ب ومیراث جهانی در اکوادور | ن ب ومیراث جهانی در اکوادور |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  مجمع‌الجزایر گالاپاگوس  کیتو  کوئنکا  پارک ملی سانگای  سیستم جاده‌ای اینکا (مشترکاً)  |  مجمع‌الجزایر گالاپاگوس  کیتو  کوئنکا  پارک ملی سانگای  سیستم جاده‌ای اینکا (مشترکاً)  |  |
بصره در اشغال ایران صفوی (۱۷۰۱–۱۶۹۷)

بصره در اشغال ایران صفوی از ۱۶۹۷ تا ۱۷۰۱ میلادی پابرجا بود. این دومین بار بود که بصره به دست ایران صفوی افتاد.
سال‌های ۱۵۰۸ تا ۱۵۲۴ میلادی، نخستین بار بود که سلطهٔ دولت صفویه بر بصره ایجاد شد و در نتیجهٔ مرگ شاه اسماعیل یکم از بین رفت. پس از این بود که امپراتوری عثمانی توانست حاکمیت اسمی خود را بر این شهر برقرار کند با این حال حاکمیتِ بالفعل در دست طایفهٔ مغامس از قبیلهٔ منتفق ماند. در سال ۱۵۹۶، علی پاشا حاکم بصره، منصب خود را به یک فرد محلی با نام افراسیاب فروخت و برای حدود هفتاد سال، حکومت بصره به شکل موروثی در نسل افراسیاب ماند. تلاش‌های ایران برای تصرف دوبارهٔ بصره در ۱۶۲۴، ۱۶۲۵ و ۱۶۲۹–۱۶۲۸ به دلایل متعددی از جمله دخالت‌های امپراتوری پرتغال، غفلتِ ناشی از توجه به سایر جبهه‌ها و نیز مرگ شاه عباس بزرگ ناکام بود. با این حال، گرایش بصره به ایران به دلایل جغرافیایی و اقتصادی ادامه یافت. مشکلات زیارتی، روابط تیرهٔ عثمانی‌ها با حاکمان بصره، و ناآرامی‌های جنوب شرقی عراق باعث آزار صفویان شده و دخالت نظامی صفویان را سرعت بخشید. با این که ایران در دوران پادشاهی شاه سلیمان یکم فرصت بازپس‌گیری این سرزمین را داشت اما اقدامی انجام نداد. در سال ۱۶۶۷، امپراتوری عثمانی یک لشکرکشی تنبیهی به بصره انجام داد که حسین پاشا حاکم افراسیابیِ بصره، مردم شهر را به سمت قلمروی ایران آورده و کنترل بصره را به صفویان پیشنهاد کرد ولی شاه سلیمان که تمایلی به آغاز جنگ با عثمانی‌ها نداشت، پیشنهاد او را رد کرد.
در سال ۱۶۹۰، طاعون و قحطی باعث بروز ناآرامی‌هایی در قبیلهٔ منتفق شد. شیخ مانع بن مغامس در سال ۱۶۹۵، قبیلهٔ خود را به شورش علیه امپراتوری عثمانی تحریک کرد. شیخ مانع و یارانش با حمایت ۵٬۰۰۰ نفر از قبیلهٔ مشعشع، کنترل بصره را در اختیار گرفت. مشعشعیانِ وفادار به فرج‌الله خان حاکم ولایت عربستان ایران، شیخ مانع و یارانش را در سال ۱۶۹۷ از بصره بیرون کردند. حکومت صفوی متوجه شد که شیخ مانع قصد بازپس‌گیری بصره و حمله به هویزه مرکز ولایت عربستان را دارد. این بار حکومت صفوی، واکنش نشان داد و قوایی را به رهبری علی‌مردان خان به بصره گیسل کرد. شهر بصره در ۲۶ مارس ۱۶۹۷ به دست ایران افتاد؛ هرچند که به علت ضعیف شدن سپاه ایران، حکومت صفوی تمایلی به برهم‌زدن صلح با عثمانی نداشت. همین مسئله به همراه فشار مضاعف شیخ مانع و پیروانش باعث شد تا صفویان، کنترل بصره را به امپراتوری عثمانی واگذار کنند. قوای صفوی در ۹ مارس ۱۷۰۱ از بصره خارج شده و قوای عثمانی در ۱۰ مارس بر شهر مسلط شدند.
برای مطالعهٔ بیشتر

الخال، محمد (ژوئیه ۱۹۶۰). «حلقة مفقودة من تأریخ البصرة أو تأریخ الإمارة الأفراسیابیة». المجمع العلمی العراقی (به عربی). ۸ (۱): ۱۷۲–۲۱۷ – به واسطهٔ نورمگز.
نظامی، غلامحسین (۱۳۸۳). نقش بصره و بنادر کرانه‌های شمالی خلیج‌فارس در روابط ایران و عثمانی (۱۲۶۳–۱۰۴۹ ه.ق / ۱۸۴۷–۱۶۳۹ م.). بوشهر. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۸۱۵۷-۱۰-۹.
چهل و دومین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم فجر

| 0 | 1 |
| --- | --- |
مکان: تهران، ایران
جوایز: سیمرغ بلورین
میزبان: بنیاد سینمایی فارابی و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی
تاریخ جشنواره: ۱۲–۲۲ بهمن ۱۴۰۲
وبگاه: www.fajrfilmfestival.com
چهل و سومین چهل و یکمین: چهل و سومین چهل و یکمین
چهل و دومین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر از ۱۲ تا ۲۲ بهمن ۱۴۰۲ در تهران در دو بخش ملی و بین‌المللی برگزار شد.
در ۲۱ شهریور ۱۴۰۲ با انتشار فراخوان، کار چهل و دومین دوره فیلم فجر آغاز شد. همچنین ثبت نام از آثار متقاضی بخش بین‌الملل از ۱ مهر و بخش ملی از ۱ آبان آغاز شد و تا پایان آبان ماه ادامه داشت.
در این دوره مجنون نامزد ۱۲ جایزهٔ بخش سودای سیمرغ بود و پس از آن تابستان همان سال با ۱۱ عنوان بیشترین تعداد نامزدی را به دست آورد. مجنون با دریافت چهار جایزه از جمله سیمرغ بلورین بهترین فیلم و بهترین موسیقی متن بیشترین جوایز را از آن خود کرد. جایزهٔ بهترین کارگردانی به بهروز افخمی برای صبح اعدام داده شد و ارسطو خوش‌رزم برای بازی در همین فیلم برندهٔ سیمرغ نقش اول مرد شد. جواد عزتی جایزهٔ بهترین کارگردانی اول را برای ساخت تمساح خونی دریافت کرد و سیمرغ بازیگر نقش اول زن به مارال بنی‌آدم برای ایفای نقش در پروین رسید.
برای سومین دورهٔ پیاپی جایزهٔ سیمرغ بلورین بهترین فیلم از نگاه تماشاگران اهدا نشد.
اعضای هیئت داوران بخش ملی جشنواره پوران درخشنده، شهاب اسفندیاری، بهرام عظیمی، عبدالحمید قدیریان، محمدحسین لطیفی، مهدی فخیم‌زاده و محمدهادی کریمی بودند.