یانوش
زندگی

پدر یانوش الکلی و نسبت به خانواده‌اش خشن بود. یانوش با پدربزرگ و مادربزرگش در یک شهرک معدن بزرگ شد تا اینکه والدینش توانستند هزینه آپارتمان خود را بپردازند. در ۱۳ سالگی به یرقان مبتلا شد که با مشروب خانگی «درمان» شد. او یکی از اعضای «گروه جوانان یسوعی» جماعت ماریان بود. در سال ۱۹۴۴ به عنوان یک آهنگر کارآموزی کرد و در یک فروشگاه قفل سازی کار کرد ("بهترین و مهمترین زمان زندگی من، زیرا مهمترین جمله زندگی ام را آموختم: "هیچ چیز غیرممکن نیست.'").
پس از پایان جنگ جهانی دوم و بازگشت پدرش در سال ۱۹۴۶، والدینش با او به آلمان غربی گریختند. در همان سال، مقامات لهستانی به خانواده شهروندی لهستانی اعطا کردند و اخطاریه مربوطه را به آدرس منزلشان (اکنون ul. Kowalska 11a)، اما نامه به موقع برای فرار به دست او نرسید. یانوش به مدت ۱۵ سال در باد تسویشنان زندگی کرد و در آنجا در کارخانه‌های نساجی کار کرد و در مدرسه نساجی و Werkkunstschule Krefeld تحصیل کرد و در آنجا با گرهارد کادو، شاگرد پل کلی، دوره طراحی الگو را گذراند.
پس از اقامت در پاریس، در سال ۱۹۵۳ به مونیخ نقل مکان کرد، جایی که در آکادمی هنرهای زیبا نزد ارنست گیتلینگر و دیگران تحصیل کرد، اما مجبور شد پس از چند ترم آزمایشی به دلیل «عدم استعداد» تحصیلات خود را در رشته هنر قطع کند. او با رومانو گواردینی به مدت طولانی «مسیحیت کاتولیک» را مطالعه کرد. سپس به عنوان یک هنرمند آزاد مشغول به کار شد. در سال ۱۹۵۶ به‌عنوان نویسنده در فِلتون شروع به کار کرد. یکی از دوستان به او توصیه کرد که از نقاشی‌هایش کتابی برای کودکان بسازد و ناشرش گئورگ لنتز خود را «یانوش» بنامد. در سال ۱۹۶۰ اولین کتاب کودک او، داستان والک اسب، توسط ناشری که با او دوست بود منتشر شد، و در سال ۱۹۷۰ اولین رمان او ، Cholonek یا Der Liebe Gott aus Lehm.
در سال ۱۹۸۰، یانوش در ابتدا برای بهبودی از یک بیماری، به خانه‌ای در کوه‌های تنریف نقل مکان کرد، اما به زودی آن را به خانه دائمی خود تبدیل کرد. یانوش در مصاحبه ای وقتی از او پرسیده شد که چرا تمایلی به مصاحبه ندارد، پاسخ داد: «من واقعاً مبتلا به اوتیسم هستم. ترجیح می‌دهم نامرئی باشم.
برخی از معروف‌ترین شخصیت‌های او Schnuddel یا Tigerente هستند که همراه با ببر و خرس در پست برای ببر ظاهر شد، اوه، پاناما چقدر زیباست (فیلمبرداری شده با همین عنوان) و من شما را سالم می‌کنم. با این حال، یانوش نه تنها نقاشی می‌کند و کتاب‌های کودکان می‌نویسد. او در کتاب‌های بزرگسالان خود، از جمله، تجربیات دوران کودکی‌اش را پردازش می‌کند. رد دینداری خداپسندانه، تأیید روابط خانوادگی، دوستی و پرسش از معنای زندگی همیشه برای او مطرح است.
در سال‌های ۱۹۸۵ و ۱۹۸۹ داستان‌های او به عنوان ساعت رؤیایی یانوش برای تلویزیون تولید شد. یانوش قبلاً مالک اکثریت Janosch AG (Janosch film & medien AG) بود. او سهام را به جای قیمت توافقی در اختیار گرفت و به بانکی که وابسته به AG بود فروخت.
کتاب زندگی‌نامه او «دفتر خاطرات یک بدعتگذار پارسا» هنوز توسط ناشری منتشر نشده‌است. با این حال، فصل اول به لهستانی ترجمه و در بزرگ‌ترین روزنامه لهستانی گازتا ویبورچا در سال ۲۰۰۵، پس از بازدید نویسنده از سیلسیا علیا منتشر شد. یانوش در فصلی از زندگی‌نامه‌اش که در لهستان منتشر شد، به‌طور انتقادی با خانواده محافظه‌کار سیلسیایی خود تسویه حساب می‌کند. یانوش در این زمینه گفت: «کاتولیک به دنیا آمدن بزرگ‌ترین حادثه زندگی من است» حتی با وجود اینکه خانواده او مذهبی خاصی نداشتند.
در سال ۲۰۰۵ نیز به زادگاهش (زبرزه) سفر کرد و حتی به فکر انتقال محل سکونت خود به آنجا بود که نشد. او در مصاحبه با مطبوعات لهستانی بارها به روابط خود با سیلسیا و لهستان اشاره کرد. او گفت: "من خودم را سیلزیایی می‌دانم، این ملیت من است، این دین من است". و همچنین: "من همچنین احساس می‌کنم یک قطبی هستم. در خانواده من فقط اسم اکرت آلمانی است. پدربزرگ و مادربزرگ دیگر من Piecha, Morawiec, Głodny نام داشتند. به گفته یانوش، با این حال، او فقط «کمی» لهستانی صحبت می‌کند.
یانوش اکنون عضو هیئت مشورتی بنیاد جووردانو برونو است، که برای آن کاریکاتورهای طنز انتقادی از کلیسا می‌کشد. او همچنین از حامیان «کمپین گنجشک» بنیاد حیات وحش آلمان است. او به عنوان دلیل تعهد خود عنوان می‌کند که باید بدهی خود را به طریق خاصی جبران کند، زیرا پدرش صیاد پرنده بوده‌است. او همچنین متعهد به کلینیک مراقبت‌های بعدی در تانهایم است.
در ۱۶ آوریل ۲۰۱۰، یانوش به عنوان بخشی از نمایشگاهی از آثارش اعلام کرد که دیگر نمی‌خواهد کتاب بنویسد. او از این به بعد فقط می‌خواهد «سفر کند و در بانوج دراز بکشد» و به هر حال خود را بی‌استعداد می‌داند.
در ۲۵ ام ژوئیه ۲۰۱۳، ZEITmagazin «بازگشت» خود را با یک مقاله هفتگی برای مجله اعلام کرد. به قول یانوش، این نقاشی‌ها «دربارهٔ من: واندراک، سوپراستار جدید» است. حوالی ۲۱ ام نوامبر ۲۰۱۹ آخرین مشارکت او در آنجا منتشر شد: «آقای یانوش، چگونه خداحافظی می‌کنید؟
یانوش در سال ۲۰۱۳ با شریک قدیمی خود اینس ازدواج کرد. این زوج فرزندی ندارند.