هیتنری
مناسک و تمرین‌ها > بلوت و سامبل

مهم‌ترین آیین مذهبی برای ویتن‌ها، بلوت نامیده می‌شود. بلوت مراسمی است که در آن برای خدایان قربانی می‌کنند. بلوت معمولاً در خارج از منزل اتفاق می‌افتد و شامل پذیرایی با می‌انگبین است که در یک کاسه قرار می‌گیرد. خدایان را فرا می‌خوانند و درخواست‌ها بیان می‌کنند، و کشیش از یک شاخه درخت همیشه‌سبز استفاده می‌کند تا بر مجسمه‌های خدایان و پیروان بکشد. این عمل ممکن است تمرین‌شده یا به‌صورت بداهه انجام شود. در نهایت، کاسه می‌انگبین را به‌عنوان آخرین نذری برای خدایان، روی آتش یا روی زمین می‌ریزند. گاهی اوقات، مراسم صرف غذا بعد از آن برگزار می‌شود. در برخی از گروه‌ها صرف غذا در بخشی از خود آیین گنجانده شده‌است. در موارد دیگر، بلوت ساده‌تر و غیرتشریفاتی‌تر برگزار می‌شود؛ برای مثال یکی از پیروان مقداری غذا را بدون کلام، برای خدایان یا ویت‌ها کنار می‌گذارد. برخی از ویتن‌ها چنین مراسمی را به‌صورت روزانه انجام می‌دهند، و برخی دیگر گاه‌به‌گاه. جدای از احترام به خدایان، بلوت‌های جمعی نیز شکلی از پیوند گروهی هستند.
در عصر آهن و اروپای شمالی اوایل قرون وسطی، اصطلاح بلوت گاهی به نوعی قربانی کردن حیوانات برای تشکر از خدایان و جلب لطف آن‌ها گفته می‌شد. چنین قربانی‌هایی عموماً برای اکثر پیروان مدرن غیرعملی یا کاملاً رد شده‌است؛ به این دلیل که مهارت‌های کشتار حیوانات آموزش داده نمی‌شود، و در کشورهای غربی ذبح حیوانات توسط دولت انجام می‌شود. برای مثال گروه ایسلندی اوساترورفلگای (به ایسلندی: Ásatrúarfélagið) به‌صراحت قربانی کردن حیوانات را رد می‌کند.
در سال ۲۰۰۷ استرمیسکا خاطرنشان کرد که تعداد «کم، اما رو به رشد» از پیروان بت‌پرستی در ایالات متحده قربانی کردن حیوانات را به‌عنوان بخشی از رسوم بلوت آغاز کرده‌اند. این بت‌پرستان حیوان سلاخی‌شده را هدیه‌ای به خدایان و گاهی اوقات نیز یک «مسافر» که پیامی را به خدایان می‌رساند، تصور می‌کنند. گروه‌هایی که چنین قربانی‌هایی را انجام می‌دهند معمولاً از روشی که در هیمسکرینگلا (Heimskringla) آمده‌است پیروی می‌کنند: گلوی حیوان قربانی با یک چاقوی تیز بریده می‌شود و خونش در یک کاسه جمع‌آوری می‌شود، تا روی هر دو شرکت‌کننده در مراسم و مجسمه‌های خدایان پاشیده شود. حیواناتی که برای این منظور استفاده می‌شوند شامل پرندگان و پستانداران بزرگ‌تر مانند گوسفند و خوک می‌شوند، و گوشت قربانی توسط افرادی که در مراسم شرکت می‌کنند مصرف می‌شود. برخی از پیروان تغییراتی در این روش ایجاد کرده‌اند: استرمیسکا به دو ویتن آمریکایی اشاره کرد که تصمیم گرفتند با شلیک تفنگ به سر حیوان، او را سریع‌تربکشند؛ تصمیمی که پس از مشاهده ضربه‌ای که به گلوی حیوان قربانی وارد شده بود گرفته شد. در صورت عدم استفاده از اسلحه او آهسته‌آهسته و در عذاب می‌مرد. آن‌ها احساس می‌کردند که چنین مردنی باعث نارضایتی خدایان می‌شود و بر این اساس به کسانی که قربانی را انجام می‌دهند آسیب می‌رساند.
یکی دیگر از آیین‌های رایج در هیتنری، سامبل (sumbel) است، که سیمبل (symbel) نیز نوشته می‌شود؛ مراسمی آیینی که در آن به سلامتی خدایان نوشیدنی (به‌ویژه نوشیدنی الکلی) نوشیده می‌شوند. سامبل اغلب پس از یک مراسم بلوت اتفاق می‌افتد. در ایالات متحده، سامبل معمولاً با یک ظرف ساخته‌شده از شاخ که با می‌انگبین پر شده‌است و بین شرکت‌کنندگان پخش می‌شود، مصرف می‌شود. در طول این مراسم، نوشیدن به سلامتی، و احترام کلامی به خدایان، قهرمانان و اجداد ادا می‌شود. سپس ممکن است سوگندها و وعده‌هایی برای انجام اعمال گفته شود، که هر دو به‌دلیل زمینه مقدس مراسم سامبل برای گویندگان الزام‌آور تلقی می‌شوند. به گفته اسنوک، سامبل نقش اجتماعی قوی‌ای دارد، که نشان‌دهنده «سیاست‌ورزی، معاشرت، تحکیم پیوندهای صلح و دوستی و ایجاد روابط جدید» در جامعه غیرمذهبی است. پیزا در طول تحقیقات قوم‌نگاری خود، نمونه‌ای از یک سامبل را مشاهده کرد که در سال ۲۰۰۶ در مینه‌سوتا با هدف درگیر کردن کودکان بت‌پرست به هیتنری رخ داد. به جای می‌انگبین، ظرف شاخ حاوی آب سیب بود، نوش به سلامتی بچه‌ها نیز چسباندن تصاویر سیب به پوستر درختی بود که نماد درخت سیب است.