stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مرد عنکبوتی: چالش اژدها
داستان

مین لو چان، وزیر توسعه صنعتی چین، که از قضا یکی از دوستان قدیمی جیمز جونا جیمسون در دانشگاه است، از چین فرار می‌کند و به ایالات متحده می‌آید تا سه مرد را پیدا کند که در طول جنگ به او نزدیک شدند و به او پول پیشنهاد دادند تا رازهایی در مورد این موضوع داشته باشد. مائو تسه تونگ، که در آن زمان او را رد کرد. او نزد دخترش امیلی چان که در شهر نیویورک زندگی می‌کند می‌ماند. اما اکنون به نظر می‌رسد که این حادثه در حال بررسی است و او باید به سرعت یکی از آنها را پیدا کند تا بیگناهی خود را تأیید کند.
او از آقای جیمسون می‌خواهد که به او کمک کند تا آنها را پیدا کند، اما او می‌خواهد این کار بی سر و صدا انجام شود زیرا به نظر می‌رسد که عناصری وجود دارند که می‌خواهند او محکوم شود، بنابراین جیمسون از پیتر پارکر می‌خواهد که از طرف او با سه تفنگدار سابق صحبت کند، اما آنها را نیز پیدا کند. احتیاط. با این حال، به نظر می‌رسد یکی از آن عناصر، یک صنعتگر به نام زیدر است که از جمله کسانی است که برای دولت چین نیروگاهی به ارزش یک میلیارد دلار در نظر گرفته شده‌است و صنعتگر می‌داند که این مقام، شرکت دیگری را در نظر دارد، اما اگر او محکوم شده‌است که می‌داند جانشینش قرارداد را به او واگذار خواهد کرد؛ بنابراین او کلاید ایوانز را می‌فرستد تا مطمئن شود شاهدانش را پیدا نمی‌کند یا مطمئن شود که زنده به چین بازنمی‌گردد.
پیتر به عنوان مرد عنکبوتی چندین بار جان مین را نجات می‌دهد. سپس پیتر خطی از آخرین تفنگداران دریایی مورد نیاز برای پاک کردن نام مین، پروفسور دنت، دریافت می‌کند که موافقت می‌کند کمک کند. او همراه با مین، پیتر و خواهرزاده خود امیلی، برای شهادت به هنگ کنگ پرواز می‌کند. با این حال، زیدر دنت را ربود تا از سکوتش اطمینان حاصل کند. مرد عنکبوتی با کمک امیلی، رد ربایندگان را تا زیدر دنبال می‌کند. او زیدر را اسیر می‌کند و امنیت جان دنت را تضمین می‌کند. او سپس به اثبات بی گناهی مین ادامه می‌دهد.
بازیگران

| بازیگر | نقش |
| --- | --- |
نیکولاس هاموند: پیتر پارکر / مرد عنکبوتی
رابرت اف سیمون: جیمز جونا جیمسون
روزالیند چائو: امیلی چان
ریچارد اردمن: زایدر
بنسون فونگ: مین لو چان
چیپ فیلدز: ریتا کانوی
الن برای: جولی مسترز
جان میلفورد: پروفسور دنت
هاگان بیگ: کلاید ایوانز
جورج چونگ: دکتر پی
تد دنسن: کالینگ‌ها
میرون هیلی: ستوان اولسون
آنتونی چارنوتا: کوین
تونی کلارک: جو
:
انتشار و بازخورد

این فیلم در ۳ فوریه ۱۹۸۱ در سرزمین‌های اروپایی و استرالیا اکران شد و در سالن پیکس به نمایش درآمد که توسط هویتز توزیع شد. در سال ۱۹۸۲ نسخه VHS را دریافت کرد.
مستوره افشار

هیئت مدیره جمعیت نسوان وطنخواه
نشسته از چپ به راست: فخرآفاق پارسا، ملوک اسکندری، کبری چنانی، مستوره افشار، نصرت مشیری، صفیه اسکندری، عصمت‌الملوک شریفی - ایستاده: مهرانگیز اسکندری، بانو چنانی، هایده افشار، عباسه پایور، قدیسه مشیری
مستوره افشار (زاده ۱۲۵۹- درگذشته شهریور ۱۳۲۴ یا ۱۳۲۵) از فعالان جنبش زنان در ایران بود و پس از محترم اسکندری ریاست جمعیت نسوان وطنخواه را برعهده داشت.
وضعیت خانوادگی

مستوره فرزند جمشیدخان مجدالسلطنه افشار، از مردان روشنفکر ارومیه بود و مادرش نیز از خانواده آزادیخواه آذربایجانی امام قلی میرزا ملک قاسمی بود. او از کودکی آموختن زبان‌های فرانسوی، روسی و فارسی را شروع کرد و در بزرگسالی به فعالیت‌های اجتماعی و فرهنگی در جمعیت نسوان وطنخواه پرداخت.
جمشید خان فرزند اردشیر خان سرتیپ افشار اورمی بود که ناجی غرب آذربایجان در فاجعه جیلولوق که در آن ترکان آذربایجان دچار نسل‌کشی توسط ارامنه شدند، بود. وی به تبعیت از پدران خود وارد خدمت نظام وظیفه شد و تا امیرتومانی (سرلشکر) پیش رفت. جمشید خان به همراه قوای عثمانی آذربایجان را از تصرف ارتش تزار روس آزاد ساخت.
مستوره افشار دو خواهر به نام‌های آلچا و هایده داشت که آن‌ها نیز از اعضای فعال انجمن نسوان وطن‌خواه بودند. خواهر دیگر وی به نام توران افشار از نامداران علم و ادب ایران است. برادرش جلال افشار نیز پدر علم حشره‌شناسی ایران است.
انجمن نسوان وطن‌خواه

اهداف جمعیت نسوان وطن‌خواه آموزش دختران، گسترش صنایع ملی، تحصیل زنان بزرگ‌سال (کلاس‌های اکابر)، حمایت از دختران بی‌سرپرست و تأسیس بیمارستان برای زنان فقیر و به‌طور کلی به دست آوردن حقوق زنان بود. پس از مرگ محترم اسکندری در سال ۱۳۰۴، مستوره افشار به ریاست انجمن برگزیده شد و تلاش بسیار کرد جمعیت را زنده نگه دارد و موفقیت‌هایی نیز بدست آورد. کلاس‌های سوادآموزی، انتشار مقالات حقوق زنان و جلسات سخنرانی تا سال ۱۳۱۱ ادامه یافت. همچنین در نخستین کنگره نسوان شرق که در تهران برگزار شد شرکت فعالی داشت.
جمعیت نسوان وطن‌خواه در حالیکه ۱۹۵ عضو رسمی داشت در سال ۱۳۱۲ شمسی به فرمان رضا شاه منحل شد.
درگذشت

سرانجام مستوره افشار که تا روزهای پایانی عمرش در تلاش برای احقاق حقوق زنان و مردان تلاش می‌کرد، در شهریور سال ۱۳۲۴ یا ۱۳۲۵ شمسی در سن ۶۵ سالگی درگذشت.
شیله‌ونگه، یاردیملی

| شیله‌ونگه | شیله‌ونگه |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
شیله‌ونگه: شیله‌ونگه
مختصات: ۳۸°۵۳′۲۳″ شمالی ۴۸°۱۳′۳۶″ شرقی﻿ / ﻿۳۸٫۸۸۹۷۲°شمالی ۴۸٫۲۲۶۶۷°شرقی﻿ / 38.88972; 48.22667: مختصات: ۳۸°۵۳′۲۳″ شمالی ۴۸°۱۳′۳۶″ شرقی﻿ / ﻿۳۸٫۸۸۹۷۲°شمالی ۴۸٫۲۲۶۶۷°شرقی﻿ / 38.88972; 48.22667
کشور:  جمهوری آذربایجان
شهرستان: شهرستان یاردیملی
جمعیت[نیازمند منبع]: جمعیت[نیازمند منبع]
 • کل: ۳۸۸
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (AZT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵ (AZT)
شیله‌ونگه (به لاتین: Şiləvəngə) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان یاردیملی واقع شده‌است. شیله‌ونگه ۳۸۸ نفر جمعیت دارد.
شیلو (شهر کتاب مقدس)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
موقعیت در کرانه باختری: موقعیت در کرانه باختری
موقعیت: Shilo، کرانه باختری
منطقه: استان رام‌الله و البیره
مختصات: ۳۲°۰۳′۲۰″شمالی ۳۵°۱۷′۲۲″شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۰۵۵۵۵۶°شمالی ۳۵٫۲۸۹۵۲۸°شرقی﻿ / 32.055556; 35.289528
تاریخ: تاریخ
دوره‌ها: عصر برنز، عصر آهن، امپراتوری بیزانس
فرهنگ‌ها: کنعان،  بنی‌اسرائیل، امپراتوری روم
اطلاعات بیشتر: اطلاعات بیشتر
وضعیت: Ruins
دسترسی عمومی: Yes
وبگاه: www.a-shiloh.co.il/en
شیلو (عبری: שִׁלֹה, שִׁלוֹ ,שִׁילֹה, שִׁילוֹ‎، آوانگاری: Šilo) شهر و پناهگاه باستانی در سامریه بود. طبق کتاب مقدس عبری، شیلو یکی از مراکز اصلی عبادت اسرائیلیان در دوران پیش از سلطنت، قبل از ساخته شدن اولین معبد (هیکل سلیمان) در اورشلیم بود. پس از فتح کنعان توسط اسرائیل، خیمه (میشکان) به شیلو منتقل شد و در دوره قضات کتاب مقدس در آنجا باقی ماند.
شچپانکووو (استان پودلاسکی)

| شچپانکووو (استان پودلاسکی) | شچپانکووو (استان پودلاسکی) |
| --- | --- |
روستا: روستا
شچپانکووو (استان پودلاسکی): شچپانکووو (استان پودلاسکی)
مختصات: ۵۳°۸′ شمالی ۲۱°۵۷′ شرقی﻿ / ﻿۵۳٫۱۳۳°شمالی ۲۱٫۹۵۰°شرقی﻿ / 53.133; 21.950: مختصات: ۵۳°۸′ شمالی ۲۱°۵۷′ شرقی﻿ / ﻿۵۳٫۱۳۳°شمالی ۲۱٫۹۵۰°شرقی﻿ / 53.133; 21.950
کشور:  لهستان
استان: استان پودلاسکی
شهرستان: شهرستان وومژا
گمینا: گمینا شنگادووو
جمعیت: جمعیت
 • کل: ۴۶۰
شچپانکووو (به لهستانی:  Szczepankowo) یک روستا در لهستان است که در گمینا شنگادووو واقع شده‌است. شچپانکووو ۴۶۰ نفر جمعیت دارد.
یواس‌اس پنسیلوانیا

یواس‌اس پنسیلوانیا ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
یواس‌اس پنسیلوانیا (اس‌اس‌بی‌ان-۷۳۵)
یواس‌اس پنسیلوانیا (ای‌سی‌آر-۴)
یواس‌اس پنسیلوانیا (بی‌بی-۳۸)
یواس‌اس پنسیلوانیا (۱۸۳۷)
شوروخوو

| شوروخوو Шорохово | شوروخوو Шорохово |
| --- | --- |
روستا: روستا
شوروخوونمایش نقشه باشقیرستانشوروخوونمایش نقشه روسیه: شوروخوونمایش نقشه باشقیرستانشوروخوونمایش نقشه روسیه
مختصات: ۵۶°۰۴′ شمالی ۵۶°۲۸′ شرقی﻿ / ﻿۵۶٫۰۶۷°شمالی ۵۶٫۴۶۷°شرقی﻿ / 56.067; 56.467: مختصات: ۵۶°۰۴′ شمالی ۵۶°۲۸′ شرقی﻿ / ﻿۵۶٫۰۶۷°شمالی ۵۶٫۴۶۷°شرقی﻿ / 56.067; 56.467
کشور: روسیه
ناحیه‌های فدرال روسیه: باشقیرستان
شهر: شهرستان آسکینسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۰۰
شوروخوو (به لاتین: Shorokhovo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
سیاست مهار چین

| 0 | 1 |
| --- | --- |
 چین:  ایالات متحده آمریکا
 :  
| 0 | 1 |
| --- | --- |
   پرچم    نشان ملی  :    پرچم    نشان ملی  
| 0 | 1 |
| --- | --- |
   پرچم    نشان ملی  :    پرچم    نشان ملی  
سیاست خارجی ایالات متحده در قبال مهار جمهوری خلق چین در دوران جنگ سرد سرچشمه گرفت. در آن زمان، ایالات متحده یک سیاست مهاری علیه کشورهای کمونیستی داشت. اسناد افشا شده پنتاگون حاکی از تلاش‌های ایالات متحده برای مهار چین از طریق اقدامات نظامی انجام شده در جنگ ویتنام بود. سیاست مهار در جزایر آسیای شرقی که «اولین و دومین زنجیره جزیره» نامیده می‌شود شکل گرفت. نزدیک شدن به چین توسط رئیس‌جمهور ریچارد نیکسون نشان دهنده تغییر تمرکز برای به دست آوردن اهرم فشار در مهار اتحاد جماهیر شوروی بود. روابط دیپلماتیک رسمی بین ایالات متحده و چین در سال ۱۹۷۹ برقرار شد و با عادی سازی روابط تجاری از سال ۲۰۰۰، ایالات متحده و چین با روابط اقتصادی نزدیک تر و روابط صمیمانه تر باهم برقرار کردند.
در طول دهه ۲۰۱۰ و اوایل دهه ۲۰۲۰، تغییر قابل توجهی در سیاست ایالات متحده در قبال چین رخ داد و تنش‌ها در سال‌های ۲۰۱۸ به بعد شدیداً افزایش یافته‌است. باراک اوباما در اولین دوره ریاست جمهوری خود به عنوان رئیس‌جمهور آمریکا گفت: "ما می‌خواهیم چین موفق و پیشرفت کند. اگر چین به مسیر توسعه صلح آمیزی که در آن است ادامه دهد، برای ایالات متحده خوب است.» دولت ترامپ اعلام کرد: «ایالات متحده رقابت استراتژیک بلندمدت بین دو سیستم را به رسمیت می‌شناسد.» دولت بایدن اظهار داشت که رویکردهای خوش‌بینانه قبلی در قبال چین ناقص بوده و چین «مهم‌ترین چالش هر کشور و ملت در جهان و برای ایالات متحده است». با این حال، جیک سالیوان، مشاور امنیت ملی ایالات متحده، اعلام کرده‌است که دولت بایدن تغییر اساسی در نظام سیاسی چین را دنبال نمی‌کند.
حضور نظامی ایالات متحده در منطقه، تلاش برای بهبود روابط با هند و ویتنام، و استراتژی دولت اوباما در سال ۲۰۱۲ طرح «محور و چرخش به آسیا» را برای افزایش مشارکت آمریکا در غرب اقیانوس آرام، با یک هدف مقابله با نفوذ رو به رشد چین ایجاد کرد. دولت ترامپ چین را به عنوان یک «قدرت تجدیدنظرطلب» معرفی کرد که به دنبال براندازی نظم بین‌المللی لیبرال و تغییر موقعیت ایالات متحده به عنوان یک قدرت هژمون است و خواستار رویکرد کل دولت در قبال چین با هدایت بازگشت به واقع‌گرایی اصولی شد. حضور نظامی کنونی ایالات متحده در منطقه شامل اتحاد نظامی با کره جنوبی، با ژاپن، و با فیلیپین است.
پس زمینه استراتژیک > دوران جنگ سرد

در طول جنگ سرد، ایالات متحده تلاش کرد تا از نظریه دومینو از گسترش کمونیسم جلوگیری کند و کشورهای کمونیستی از جمله جمهوری خلق چین را خنثی کند. واشینگتن تصور می‌کرد که ویتنام شمالی کمونیست یک کشور دست نشانده چین خواهد بود اما آن دو بعداً وارد جنگ شدند.
پس زمینه استراتژیک > پس از جنگ سرد

در دوران پس از جنگ سرد، با نزدیک شدن نیکسون و امضای بیانیه شانگهای، بهبود روابط ایالات متحده و چین امکان‌پذیر شد. روابط دیپلماتیک رسمی در سال ۱۹۷۹ برقرار شد و با عادی سازی روابط تجاری از سال ۲۰۰۰، ایالات متحده و چین با روابط اقتصادی نزدیک تری با هم برقرار کردند.
بررسی دفاعی چهارساله ایالات متحده در سال ۲۰۰۶ بیان کرد که چین «بزرگ‌ترین پتانسیل را برای رقابت نظامی با ایالات متحده و رقابت در فناوری‌های نظامی مخرب دارد که می‌تواند در طول زمان مزایای نظامی سنتی ایالات متحده را که در نبود استراتژی‌های متقابل مهارکننده ایالات متحده که وجود ندارد، خنثی کند». استراتژی امنیت ملی در سال ۲۰۰۶ بیان کرد که ایالات متحده می‌خواهد چین به مسیر اصلاحات و گشایش به صورت صلح آمیز ادامه دهد. این بیانیه گفت که با ادامه رشد اقتصادی، چین با تقاضای فزاینده مردم خود برای پیروی از مسیر بسیاری از دموکراسی‌های مدرن آسیای شرقی مواجه خواهد شد و آزادی سیاسی را به آزادی اقتصادی اضافه می‌کند. در ادامه این سند آمده‌است که چین نمی‌تواند در این مسیر صلح‌آمیز باقی بماند و در عین حال بر «شیوه‌های قدیمی تفکر و عمل» که نگرانی‌های امنیتی منطقه‌ای و بین‌المللی را تشدید می‌کند، پایبند باشد. ایالات متحده به «راه‌های قدیمی» در زمینه گسترش نظامی غیرشفاف، سوداگری، و حمایت از رژیم‌های غنی از منابع با سابقه رفتار غیرقابل قبول اشاره کرد.
رهبری سیاسی ایالات متحده در سال ۲۰۱۱ شروع به تغییر مواضع سیاسی خود در قبال جمهوری خلق چین کرد، که از «محور» دولت اوباما به سمت آسیا شروع شد. هیلاری کلینتون، وزیر امور خارجه وقت آمریکا، خواستار افزایش سرمایه‌گذاری - دیپلماتیک، اقتصادی، استراتژیک و غیره - در منطقه آسیا و اقیانوسیه شد که به عنوان اقدامی برای مقابله با نفوذ فزاینده چین تلقی شد. حامیان افزایش دخالت آمریکا در شرق آسیا از ایالات متحده به عنوان موازنه ای برای افراط در توسعه چین یاد می‌کنند. موضوع این بحث این است که کشورهایی که با چین اختلافات ارضی دارند، مانند دریای چین جنوبی و جزایر سنکاکو، از آزار و اذیت چین در مناطق مورد مناقشه شکایت کرده‌اند. برخی کارشناسان پیشنهاد کرده‌اند که چین ممکن است در چنین اختلافاتی از قدرت اقتصادی خود استفاده کند، یکی از نمونه‌های آن محدودیت ناگهانی واردات موز فیلیپینی از چین در جریان تنش‌ها بر سر منطقه اسکاربورو است.
توسعه اخیر > استراتژی نظامی

استراتژی هند و اقیانوس آرام ایالات متحده به‌طور گسترده استفاده از کشورهای اطراف چین برای کاهش نفوذ خود بوده‌است. این شامل تقویت پیوندهای بین کره جنوبی و ژاپن و همچنین تلاش برای واداشتن هند، یکی دیگر از کشورهای در حال توسعه بزرگ برای کمک به تلاش‌های آنها می‌شود. علاوه بر این، با خروج ایالات متحده از پیمان منع موشک‌های هسته ای میان برد با روسیه (تا حدی به این دلیل که چین یکی از طرفین آن نبود)، ظاهراً ایالات متحده می‌خواهد میزبانی در منطقه آسیا و اقیانوسیه بیابد. علاوه بر دیپلماسی قدرت نرم در منطقه، ایالات متحده به‌طور فیزیکی چین را با پایگاه‌های نظامی در صورت بروز هرگونه درگیری محاصره می‌کند. ایالات متحده پایگاه‌های نظامی بسیاری را در آسیا و اقیانوسیه ایجاد کرده‌است که مجهز به کشتی‌های جنگی، موشک‌های هسته‌ای و بمب‌افکن‌های راهبردی با قابلیت حمل سلاح هسته‌ای هستند تا به عنوان یک عامل بازدارنده و برای دستیابی به تسلط کامل طیف در استراتژی مشابه استراتژی جنگ سرد، دست یابند.
توسعه اخیر > تحریم‌ها

استفاده از تحریم‌های اقتصادی همواره ابزار سیاست خارجی آمریکا بوده و در قرن بیست و یکم بیشتر مورد استفاده قرار گرفته‌است، از هدف قرار دادن افراد و گاهی کل کشورها با استفاده از مرکزیت نظام مالی آمریکا و جایگاه دلار آمریکا به عنوان ارز ذخیره جهان برای محدود کردن تجارت و جریان نقدی مورد استفاده قرار گرفته‌است.
توسعه اخیر > تحریم‌ها > سین کیانگ

در زمینه حقوق بشر و حقوق بین‌الملل، ایالات متحده تلاش کرده‌است تا با جلب توجه به سوابق حقوق بشر چین، در سطح بین‌المللی بر چین فشار بیاورد. به ویژه، سیاستگذاران ایالات متحده بر وضعیت " اردوگاه‌های بازآموزی " چین برای متهمان افراط گرایی مذهبی در منطقه خودمختار سین کیانگ چین، منطقه ای که اقلیت مسلمان اویغور در آن زندگی می‌کنند، و همچنین اعتراضات در هنگ کنگ تمرکز کرده‌اند. این اردوگاه‌ها که برخی از سازمان‌های غیردولتی مانند بنیاد یادبود قربانیان کمونیسم مستقر در واشینگتن و جنبش بیداری ملی ترکستان شرقی جمعیت آن‌ها را بیش از یک میلیون نفر تخمین زده‌اند، به عنوان «اردوگاه‌های کار اجباری» توصیف شده‌اند. بر اساس گزارش‌ها، مانند زندان‌هایی برای از بین بردن فرهنگ و مذهب اویغور در تلاش برای چینی سازی و همچنین به اردوگاه‌های کار اجباری در اوایل آلمان نازی تشبیه شده‌است. کنگره ایالات متحده به این گزارش‌ها با درخواست برای اعمال تحریم‌ها بر اساس قانون پاسخگویی جهانی حقوق بشر Magnitsky پاسخ داده‌است. در دسامبر ۲۰۱۹، مجلس نمایندگان و سنا قانون سیاست حقوق بشر اویغور را تصویب کردند.
مقامات چینی در پاسخ به این انتقادات و بررسی دقیق، تخمین بیش از یک میلیون نفری جمعیت اردوگاه توسط کارشناسان خارجی را رد کرده و می‌گویند که «مراکز آموزش حرفه‌ای» در سین‌کیانگ برای جلوگیری از افراط‌گرایی مذهبی با آموزش زبان ماندارین و مهارت‌های شغلی هستند و در مورد این موضوع تردید ایجاد می‌کنند. گزارش‌ها به عنوان «تحریف بدخواهانه و تهمت زدن» به تلاش‌های ضد تروریسم و رادیکال زدایی چین است. در یک رویداد در نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در ژنو، سخنگوی دفتر امور حقوق بشر چین در دفتر اطلاعات شورای دولتی به خبرنگاران گفت: «اگر نمی‌گویید این بهترین راه است، شاید راه لازم برای مقابله با افراط گرایی اسلامی یا مذهبی باشد، زیرا غرب در انجام این کار، در برخورد با افراط گرایی اسلامی دینی شکست خورده‌است» و این دیدگاه را که نظارت سین کیانگ یک محیط حکومت نظامی ایجاد می‌کند را رد کرد و گفت: «در مورد نظارت، چین از بریتانیا یادمی‌گیرد… سرانه دوربین مداربسته شما بسیار بیشتر از منطقه خودمختار سین کیانگ چین است."
توسعه اخیر > تحریم‌ها > هنگ کنگ

همان‌طور که در گذشته در مورد سایر کشورهای متخاصم اتفاق افتاده‌است، برخی از مفسران طرفدار چین استدلال می‌کنند که ظاهراً ایالات متحده از شکاف‌ها و منطقه گرایی در چین و چارچوب نظام یک کشور دو برای تقسیم و تسخیر، به ویژه در سین کیانگ، تبت استفاده کرده‌است. و هنگ کنگ، از طریق ترویج نهادهای دموکراتیک غربی. هنگامی که یک لایحه بحث‌برانگیز استرداد در منطقه اداری ویژه هنگ کنگ ارائه شد و جرقه اعتراضات هنگ کنگ ۲۰۱۹–۲۰۲۰ را برانگیخت، آنها از "دخالت ایالات متحده در امور داخلی" انتقاد کردند. پکن ایالات متحده را به مداخله داخلی متهم کرد که گفته می‌شود از یک گروه خاص خشونت‌آمیز از معترضان که ماسک‌های سیاه پوشیده بودند از طریق بنیاد ملی دموکراسی با بودجه دولت ایالات متحده حمایت می‌کند. اگرچه ایالات متحده ادعای مداخله را رد می‌کند، اما عناصر طرفدار چین همچنان چنین دیدگاهی را حفظ کردند و اظهار داشتند که دیپلمات‌های آمریکایی از دیدار با معترضان عکس گرفته شده‌اند و قانونگذاران میزبان چندین رهبر معترضان در واشینگتن بوده و حمایت عمومی از خواسته‌های معترضان را اعلام کرده‌اند. که ترتیبات " یک کشور، دو سیستم " باید رعایت شود.
توسعه اخیر > استراتژی اقتصادی

با ورود چین به سازمان تجارت جهانی در سال ۲۰۰۱ با تأیید ایالات متحده، چین و اقتصاد جهانی از جهانی شدن و دسترسی به بازارهای جدید و افزایش تجارت ناشی از آن سود بردند. با وجود این، برخی در ایالات متحده از اجازه دادن چین به سازمان تجارت جهانی ابراز تاسف می‌کنند زیرا بخشی از انگیزه برای انجام این کار، آزادسازی سیاسی دولت چین در راستای اجماع واشینگتن هرگز محقق نشد. ایالات متحده امیدوار بود که آزادسازی اقتصادی در نهایت منجر به آزادسازی سیاسی برای دولتی شود که بیشتر شبیه منطقه اداری ویژه هنگ کنگ بود که در آن زمان به تازگی به کشور بازگردانده شده بود، تحت سیستم یک کشور، دو.
توسعه اخیر > استراتژی اقتصادی > مشارکت ترانس پاسیفیک

تا حدودی، مشارکت ترانس پاسیفیک (TPP)، از نظر ژئوپلیتیکی، برخی تصور می‌کردند که احتمالاً همسایگان چین را به ایالات متحده نزدیک‌تر کرده و اهرم اقتصادی و وابستگی آن به تجارت چین را کاهش می‌دهد. در صورت تصویب، TPP نفوذ آمریکا بر قوانین آینده اقتصاد جهانی را تقویت می‌کرد. اش کارتر وزیر دفاع ایالات متحده مدعی شد که TPP به اندازه ایجاد یک ناو هواپیمابر دیگر برای ایالات متحده ارزشمند است. پرزیدنت باراک اوباما استدلال کرده‌است که «اگر ما این توافقنامه را تصویب نکنیم و اگر آمریکا آن قوانین را ننویسد - کشورهایی مانند چین این کار را خواهند کرد».
در ۲۳ ژانویه ۲۰۱۷، رئیس‌جمهور تازه منتخب دونالد ترامپ رسماً ایالات متحده را از شراکت ترانس پاسیفیک خارج کرد.
توسعه اخیر > استراتژی اقتصادی > جنگ تجاری

در آنچه که به جنگ تجاری چین و ایالات متحده تبدیل شد، رئیس‌جمهور دونالد ترامپ در سال ۲۰۱۸ شروع به وضع تعرفه‌ها و سایر موانع تجاری بر روی چین کرد تا این کشور را مجبور به ایجاد تغییراتی در آنچه که ایالات متحده می‌گوید «روش‌های تجاری ناعادلانه» است، ایجاد کند. ایالات متحده می‌گوید که این شیوه‌های تجاری و تأثیرات آنها افزایش کسری تجاری، سرقت مالکیت معنوی و انتقال اجباری فناوری آمریکایی به چین است. جف اسپروس، خبرنگار اقتصاد و بازرگانی در TheWeek.com، اظهار داشت که چین به همان روشی که بسیاری از اقتصادهای صنعتی مدرن دیگر قبل از خود توسعه اقتصادی را دنبال می‌کند، به جز در دنیایی که قوانین نظم تجارت آزاد جهانی توسط آن اجرا می‌شود. موسساتی مانند بانک جهانی، صندوق بین‌المللی پول و سازمان تجارت جهانی، تضمین می‌کنند که توسعه اقتصادی توسط سرمایه گذاران خصوصی هدایت می‌شود.
در کنفرانس برتون وودز، نماینده ایالات متحده، هری دکستر وایت، اصرار داشت که ارز ذخیره جهانی به جای واحد پول بین‌المللی جدید پیشنهادی، دلار ایالات متحده باشد و صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی تحت نظارت ایالات متحده باشند. دولت ریگان و نماینده تجاری ایالات متحده رابرت لایتیزر، و دونالد ترامپ به عنوان یک شهروند خصوصی، در دهه ۱۹۸۰ زمانی که ژاپن در حال گذر از معجزه اقتصادی خود بود که ژاپن را به امضای توافق پلازا سوق داد، ادعاهای مشابهی داشتند. مانند TPP، استدلال شده‌است که جنگ تجاری صرفاً یک تلاش مستقیم تر برای سرکوب توسعه چین است و نشان دهنده تغییر در تلقی عمومی ایالات متحده از چین به عنوان یک «کشور رقیب برای مهار و شکست» در بین دو کشور بزرگ است. احزاب سیاسی در کنگره، عموم مردم و حتی بخش تجاری. با این حال، استدلال شده‌است که استفاده از کتاب بازی جنگ سرد برای اتحاد جماهیر شوروی که به نظر می‌رسد سرنوشت ساز شکست است، یک اقتصاد دولتی و عمدتاً بسته در مورد چین به دلیل بزرگی، ثروت رو به رشد و اقتصاد پر جنب و جوش آن کارساز نخواهد بود. برای توقف پیشرفت توسعه، به ویژه طرح ساخت چین ۲۰۲۵، ایالات متحده با سخت‌تر کردن دستیابی شرکت‌های فناوری چین به فناوری‌های آمریکایی از طریق سرمایه‌گذاری یا خرید شرکت‌های فناوری ایالات متحده، و حتی تلاش برای سرکوب شرکت‌های خاص، یعنی Huawei، ZTE، واکنش نشان داده‌است. و ByteDance، از انجام تجارت در داخل و خارج از کشور که گفته می‌شود به دلیل خطرات امنیت ملی نامشخص یا گمانه زنی است. در شرایطی که مقامات ارشد دولت ترامپ مانند جان بولتون، پیتر ناوارو و رابرت لایتیزر خواستار هرگونه توافق تجاری جامع هستند، دارای «تغییرات ساختاری» است که اساساً مستلزم تسلیم حاکمیت چین بر سیستم و برنامه‌ریزی اقتصادی خود (طرح صنعتی ساخت چین ۲۰۲۵) و برای همیشه است. سپردن رهبری فناوری به ایالات متحده - وضعیتی غیرقابل دفاع برای چین - برخی تنش‌های تجاری را تا مدت‌ها در آینده ادامه می‌دهند.
در مواجهه با تعرفه‌های آمریکا در جنگ تجاری و تحریم‌های روسیه پس از الحاق کریمه، چین و روسیه روابط نزدیک‌تر اقتصادی و همکاری امنیتی و دفاعی را برای جبران خسارات ایجاد کرده‌اند.
توسعه اخیر > استراتژی اقتصادی > ابتکار کمربند و جاده

یکی دیگر از بحث‌های پرمخاطب میان برخی از مردم ایالات متحده و چین در صحنه بین‌المللی، مشاهده ردپای رو به رشد ژئوپلیتیکی چین در «دیپلماسی قدرت نرم» و امور مالی توسعه بین‌المللی است. به ویژه، این ابتکار کمربند و جاده چین (که قبلاً «یک کمربند، یک جاده» نامیده می‌شد) را احاطه می‌کند، که به عنوان «تهاجمی» و «دیپلماسی تله بدهی» برچسب‌گذاری شده‌است، و دومی به فروش سود در یک دوره ۹۹ ساله اشاره می‌کند. اجاره سریلانکا در بندر هامبانتوتا به یک شرکت دولتی چینی پس از اینکه سریلانکا برای وام توسعه بندر دچار مشکل شد.
برخی از مفسران می‌گویند که چین از تخصص خود در فقرزدایی و ایجاد زیرساخت های مورد استفاده در تجربه مدرن سازی خود به سایر کشورهای در حال توسعه استفاده می‌کند و می‌فروشد. مطالعه‌ای که توسط گروه رودیوم انجام شد، تنها یک مورد توقیف دارایی‌ها، بندر همبانتوتا در سری‌لانکا را نشان داد که می‌گوید چین احتمال بیشتری دارد که بدهی خود را بازسازی یا رد کند.
اتحادهای استراتژیک > ایالات متحده– ژاپن – استرالیا

کاندولیزا رایس، وزیر امور خارجه وقت ایالات متحده در مارس ۲۰۰۶ برای «انجمن امنیتی سه جانبه» با وزیر خارجه ژاپن تارو آسو و همتای استرالیایی وی الکساندر داونر از استرالیا دیدن کرد.
اتحادهای استراتژیک > ایالات متحده-ژاپن-استرالیا-هند ("کوآد")

در ماه مه ۲۰۰۷، چهار کشور توافقنامه مشارکت نظامی استراتژیک، گفتگوی چهارجانبه امنیتی را امضا کردند.
اتحادهای استراتژیک > ایالات متحده-ژاپن-هند

این سه کشور اولین نشست سه جانبه خود را در دسامبر ۲۰۱۱ برگزار کردند.
اتحادهای استراتژیک > ایالات متحده – تایوان (ROC)

اگرچه ایالات متحده جمهوری خلق چین را در سال ۱۹۷۹ به رسمیت شناخت، ایالات متحده روابط دیپلماتیک خود را بالفعل حفظ می‌کند و طبق قانون روابط تایوان به آن متعهد است، که به‌طور مبهم می‌گوید: "ایالات متحده چنین مقالات دفاعی و خدمات دفاعی را در اختیار تایوان قرار خواهد داد. به مقداری که ممکن است برای توانمند ساختن تایوان برای حفظ قابلیت‌های دفاع شخصی کافی لازم باشد.»
پیش از این، ایالات متحده، جمهوری چین را به عنوان تنها دولت قانونی چین با وجود از دست دادن قلمرو در طول جنگ داخلی چین به رسمیت شناخت. در سال ۱۹۵۴، ایالات متحده و ROC در تایوان (فورموسا) معاهده دفاع متقابل چین و آمریکا را امضا کردند که اساساً از تصرف جزیره تایوان توسط ارتش آزادیبخش خلق جلوگیری کرد. در طول جنگ سرد، این معاهده طولانی شد و به جمهوری چین در حفظ مشروعیت به عنوان تنها دولت کل سرزمین اصلی چین تا اوایل دهه ۱۹۷۰ کمک کرد و همچنین به سیاستگذاران ایالات متحده کمک کرد تا سیاست مهار در شرق آسیا را همراه با کره جنوبی ژاپن که علیه گسترش کمونیسم در سال ۱۹۸۰تلاش می‌کردند شکل دهد. پس از عادی سازی روابط ایالات متحده با جمهوری خلق چین، این معاهده لغو شد.
در دهه اخیر شاهد افزایش فراوانی از فروش تسلیحات ایالات متحده به تایوان در کنار گسترش روابط تجاری بوده‌است. در ۱۶ دسامبر ۲۰۱۵، دولت اوباما قراردادی را برای فروش ۱٫۸۳ میلیارد دلار تسلیحات به نیروهای مسلح تایوان، یک سال و هشت ماه پس از تصویب قانون تأیید روابط تایوان و قانون انتقال کشتی‌های دریایی در سال ۲۰۱۴ توسط کنگره آمریکا، اعلام کرد. فروش ناوچه‌های کلاس Oliver Hazard Perry به تایوان. این قرارداد شامل فروش دو ناوچه از رده خارج شده نیروی دریایی ایالات متحده، موشک‌های ضد تانک، وسایل نقلیه آبی خاکی تهاجمی و موشک‌های زمین به هوای FIM-92 استینگر در بحبوحه اختلافات ارضی در دریای چین جنوبی می‌شود.
یک مجتمع جدید ۲۵۰ میلیون دلاری برای مؤسسه آمریکایی در تایوان در ژوئن ۲۰۱۸ با همراهی یک هیئت آمریکایی به نام «کم کلید» رونمایی شد. مقامات چینی این اقدام را نقض بیانیه سیاست «چین واحد» دانسته و از ایالات متحده خواستند تا بدون واسطه چین تمام روابط با تایوان را متوقف کند. در سال ۲۰۱۹، ایالات متحده فروش ۱۰۸ تانک M1A2 آبرامز و ۲۵۰ موشک استینگر را به قیمت ۲٫۲ میلیارد دلار و ۶۶ جت جنگنده F-16V به مبلغ ۸ میلیارد دلار تأیید کرد. با این فروش، چین متعهد شد که هر شرکتی را که در این معاملات دخیل باشد، تحریم کند. در ماه مه ۲۰۲۰، وزارت امور خارجه ایالات متحده فروش نظامی خارجی ۱۸ اژدر سنگین‌وزن MK-48 Mod 6 Advanced Technology را برای تایوان در قراردادی که قیمت آن ۱۸۰ میلیون دلار برآورد شده بود، تأیید کرد.
اتحادهای استراتژیک > ایالات متحده – فیلیپین

روابط بین ایالات متحده و فیلیپین از نظر تاریخی قوی بوده و به عنوان یک رابطه ویژه توصیف شده‌است. معاهده دفاع متقابل ۱۹۵۱ با اعلامیه نوامبر ۲۰۱۱ مانیل مجدداً تأیید شد.
اتحادهای استراتژیک > ایالات متحده– کره جنوبی

کره جنوبی همواره میزبان پایگاه‌های نظامی ایالات متحده بوده‌اند. چینی‌ها بر این باورند که استقرار سامانه موشکی دفاعی در ارتفاع بالا (THAAD) ساخت آمریکا در شبه جزیره به منظور محافظت در برابر کره شمالی دارای سلاح هسته ای نیست، بلکه برای تنزل دادن نیروی راکتی PLA از انجام حمله دوم در صورت وقوع جنگ هسته ای با آمریکا است. تصمیم کره جنوبی برای استقرار این سامانه به وخامت قابل توجهی در روابط چین و کره جنوبی منجر شد.