stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فرهنگ تگار
پژوهش‌ها

حوضه مینوسینک اولین بار توسط دانیل گوتلیب مسرشمیت در سال ۱۷۲۲ بررسی شد. مسرشمیت و فیلیپ یوهان فون اشترالن‌برگ اولین کسانی بودند که به شباهت‌های میان فرهنگ تگار و سکاهای غربی‌تر اشاره کردند. اولین توصیف‌های باستان‌شناسانه از فرهنگ تگار توسط سرگئی تپلوخوف  انجام شد و دوره‌بندی او اساس پژوهش‌های بعدی را تشکیل داد.
ویژگی‌ها

مردم تگار در خانه‌های چوبی زندگی می‌کردند که توسط تنورها و آتش‌دان‌های بزرگ گلی گرم می‌شد. برخی سکونت‌گاه‌ها توسط استحکامات احاطه می‌شدند. امرارمعاش آن‌ها مبتنی بر دامپروری بود که عمدتاً شامل گله‌های گاو و اسب به همراه بز و گوسفند می‌شد. همچنین شواهدی از کشاورزی و آبیاری در این فرهنگ وجود دارد.  مردم تگار هنر جانوری (هنر سکایی) با مضامینی نزدیک به سکاهای جنوب روسیه اروپایی تولید می‌کردند.
شاید برجسته‌ترین عنصر این فرهنگ کورگانهای عظیم سلطنتی هستند که دور آن‌ها حصارکشی با پلاک‌های سنگی شده و چهار لوح یادبود در چهار گوشه آن نصب شده‌است. در دوران اولیه این فرهنگ تدفین‌های تک‌نفره رایج بوده و در دوران متأخر تدفین‌های جمعی مرسوم‌تر شده‌است. این امر نشان‌دهنده تکامل اجتماعی در جامعه تگار است.
مشخصات فیزیکی

مردم تگار موضوع مطالعات متعددی از سوی انسان‌شناسی زیستی بوده‌اند.  پژوهشگران خصیصه‌های مردم تگار را قفقازی (سفیدپوست) توصیف کرده‌اند.
مشخصات فیزیکی > ژنتیک

مقیاس چند بعدی از جمعیت تگار و دیگر جمعیت‌های باستانی اوراسیا بر اساس توالی‌های mtDNA.
سیبری سیبریایی باستان، فرهنگ آندرونوو، فرهنگ کاراسوک، فرهنگ تگار و فرهنگ تاشکویک، در سال ۲۰۰۹ در ژورنال ژنتیک انسانی منتشر شد.
دوازده نفر از افراد فرهنگ تگار از ۸۰۰ قبل از میلاد تا ۱۰۰ بعد از میلاد مورد بررسی قرار گرفتند. استخراج‌های تک‌گروه دی‌ان‌ای میتوکندریایی انسانی از ده نفر، نماینده سه نمونه از هاپلوگروپ T3, یک نمونه از I4, یک نمونه از G2a, یک نمونه از C, یک نمونه از F1b و سه نمونه از H (از جمله یک نمونه از H5) بودند.
استخراج‌های تک‌گروه دی‌ان‌ای کروموزوم Y انسانی از شش نفر، همگی متعلق به هاپلوگروپ کروموزوم Y تک گروه R1a تعیین شدند، که تصور می‌شود نشانگر مهاجرت‌های هندواروپاییان اولیه مردم نیاهندواروپایی به سمت شرق است. بر اساس تجزیه و تحلیل ۱۰ چندریختی تک‌نوکلئوتید، اکثر افراد تگار با اکثریت تبار اروپایی طبقه‌بندی شدند، به جز یک فرد با تبار مختلط. از نمونه‌هایی که فنوتیپ رنگدانه‌ای را نشان می‌دادند، کمی بیش از نیمی به عنوان دارای رنگ چشم طبقه‌بندی شدند، در حالی که ۴ نفر احتمالاً دارای چشم آبی یا قهوه‌ای بودند. اکثر آنها دارای موهای بلوند یا قهوه‌ای روشن بودند.
در سال ۲۰۱۸، مطالعه‌ای در مورد دی‌ان‌ای میتوکندریایی از بقایای فرهنگ تگار در پلاس وان منتشر شد. بقایای مربوط به سال‌های اولیه فرهنگ تگار با بقایای سکاهای هم عصر در سبزدشت پونتی‌خزری ارتباط نزدیکی داشتند. نویسندگان این مطالعه پیشنهاد کردند که منبع این شباهت ژنتیکی، افزایش قابل توجهی در فراوانی شرق آسیایی در جمعیت تگار بوده‌است که در عصر آهن رخ داده‌است. تقریباً ۴۶ درصد از نمونه‌های تگار در عصر آهن دارای هاپلوگروپ مادری آسیای شرقی بودند، با تبارهای D و C که بیش از سه برابر در مقایسه با دوره اولیه تگار فراوانی داشتند.
بر طبق نتایج اونترلاندر و همکاران، مولفه‌های mtDNA اوراسیای شرقی در کمربند استپ اوراسیای غربی طی دوران آهن اولیه افزایش می‌یابند… کاهش مشاهده‌شده در فاصله ژنتیکی میان جمعیت تگار میانی و سایر جمعیت‌های سکایی-مانند از سیبری جنوبی (شکل ۵؛ جدول S۴)، به باور ما، در درجه اول به دلیل افزایش نقش نسب‌های mtDNA اوراسیای شرقی (تا تقریباً نیمی از استخر ژنی) در استخر ژنی و یک افزایش اساسی در فراوانی مشترک هاپلوگروپ‌های C و D (از ۸٫۷٪ در سری تگار اولیه به ۳۷٫۵٪ در سری تگار میانی) است." … "ما تفاوت‌هایی را میان ساختار استخر mtDNA میان مراحل زمانی اولیه و میانی جمعیت فرهنگ تگار مشاهده کردیم، این تفاوت‌ها با تغییر نسبت مولفه‌های mtDNA اوراسیای غربی به شرقی نمایان می‌شود. سهم نسب‌های اوراسیای شرقی از حدود یک-سوم (۳۴٫۸٪) در گروه تگار اولیه به تقریباً یک-دوم (۴۵٫۸٪) در گروه تگار میانی افزایش یافت.
یک پژوهش ژنتیکی که در ماه می ۲۰۱۸ در نیچر منتشر شد، بقایای هشت فرد منسوب به فرهنگ تگار را مورد بررسی قرار داد. هر سه نمونه Y-DNA گردآوری شده به هاپلوگروپ R1 تعلق داشتند. نمونه‌های mtDNA جمع‌آوری شده N1a1a1a1، N9a9، H5a1، W1c, U2e2، A8a1، U2e1h و F1b1b بودند. تگارها مقدار بالاتری از تبار شکارچی-گردآورنده شرقی (EHG) را نسبت به سایر مردمان فرهنگ‌های سکایی دارا بودند. مشخص شد که آن‌ها حدود ۸۳٫۵٪ تبار شکارچی استپ غربی (WSH)، ۹٪ تبار دیرین شمال اوراسیا (ANE) و ۷٫۵٪ تبار تبار شکارچی-گردآور سیبری داشته‌اند.
یک مطالعه ژنتیکی بعدی در سال ۲۰۲۰ نمونه‌های تگار را با ترکیب تقریبی ۷۰٪ تبار فرهنگ سینتاشتا، ۲۵٪ شکارچی-گردآورنده‌های Ancient Northeast Asian (ANA) بایکال و ۵٪ از تمدن آمودریا مدل‌سازی کرد.
نگاره‌ها

Salbyk kurgan, the largest tumulus of the Tagar culture
Salbyk kurgan reconstruction.
Salbyk kurgan megalith
Bronze weapons of the Tagar culture, کراسنویارسک،  روسیه،  7th-5th century BC.
Evolution of bronze knives, from the Karasuk culture to the Tagar culture
Horse accoutrement
برخی محوطه‌های باستان‌شناسی تگار
اسب و زین و یراق، فرهنگ تگار، قرن ششم تا پنجم پیش از میلاد
مجسمه آهو، قرن پنجم تا هفتم پیش از میلاد، فرهنگ تگار
سنگ‌نگاره‌هایی از فرهنگ تگار.
تبار ژنتیکی اوایل عصر آهن در جنوب سیبری. مردم فرهنگ Slab-grave people عموماً منشأ یکنواخت Ancient Northeast Asian (ANA < کوچک> </ کوچک>)، دارند، در حالی که جمعیت‌های سکا در غرب منشأ ترکیبی از اروپایی غربی (سینتاشتا)و Ancient Northeast Asian (Baikal_EBA) داشتند که آمیزه‌ای کوچکتر از تمدن آمودریا نیز همراه آن بوده‌است.
فرهنگ‌های حوضه مینوسینسک (توزیع احتمالی جمع شده برای قدمت گذاری‌های جدید روی استخوان انسان، فرهنگ‌های افاناسیه‌وو تا تگار).
پرچم کوزوو

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کاربرد: پرچم زمینی ملی 
تناسب: ۵:۷ (۱:۱٫۴ در قانون)
پذیرفته‌شده: ۰۲۰۰۸−۰۲−۱۷ ۱۷ فوریه ۲۰۰۸
طرح: آبی با شش ستارهٔ سفید به‌صورت قوس بالای نقشهٔ طلایی-رنگ کوزوو در مرکز
طراح: محمر ابراهیمی
 :  
پرچم جمهوری کوزوو پرچمی است که در ۰۲۰۰۸−۰۲−۱۷ ۱۷ فوریه ۲۰۰۸ توسط مجلس کوزوو بلافاصله پس از اعلان استقلال کوزوو از صربستان به تصویب رسید. این پرچم نتیجهٔ یک رقابت بین‌المللی طراحی بود که توسط تیم اتحاد کوزوو، که از پشتیبانی سازمان ملل متحد برخوردارست، برگزار شد و در حدود هزار اثر در این رقابت شرکت داده‌شدند. طراحی کنونی ایده‌ای است که «محمر ابراهیمی» ارائه کرد. در این طرح شش ستارهٔ سفید در آسمانی بر فراز نقشهٔ طلایی کوزوو، با زمینه‌ای آبی‌رنگ، نشان داده شده‌اند. شش ستاره نشانگر شش قومیت تشکیل‌دهندهٔ سرزمین کوزوو هستند.
پیش از اعلام استقلال، کوزوو تحت لوای سازمان ملل بود و از پرچم آن برای اهداف رسمی بهره می‌جست. از دوران جمهوری فدرال سوسیالیست یوگسلاوی جمعیت‌های آلبانیایی و صرب پرچم‌های مختص به خود را داشته‌اند. صرب‌ها از پرچم سه‌رنگ سرخ، آبی و سفید استفاده می‌کنند که برپایه پرچم صربستان کنونی است. مردم آلبانیایی نیز از پرچم آلبانی از دهه ۱۹۶۰ به عنوان پرچم ملی بهره برده‌اند. هر دو پرچم هنوز هم در کوزوو دیده می‌شود و مورد استفاده قرار می‌گیرد.
طراحی و ساختار

پرچم کوزوو از نقشهٔ کوزوو و شش ستارهٔ سفید تشکیل شده‌است که در یک زمینهٔ آبی جای گرفته‌است. شش ستاره نشانگر شش قومیت بزرگ کوزوو هستند: آلبانیایی‌ها، صرب‌ها، ترک‌ها، گورانی‌ها، کولی‌ها (اغلب با گروه‌های قومی آشکالی و قبطی) و بوسنیایی‌ها. به‌طور غیررسمی، گاهی شش ستاره به عنوان نماد شش ناحیه در نظر گرفته می‌شود، که طبق نظر ملی‌گرایان افراطی آلبانیایی تشکیل‌دهندهٔ آلبانی بزرگ هستند: آلبانی، کوزوو، قسمت غربی جمهوری مقدونیه، قسمت شمالی یونان، بخش‌هایی از مونته‌نگرو و دره پرشوسکا در جنوب صربستان. پرچم کوزوو در استفاده از اشکال و رنگ‌ها مشابه پرچم بوسنی و هرزگوین است (با ستارگانی سفید، اشکالی زرد و زمینهٔ آبی). همچنین ستارگان و رنگ آبی زمینهٔ پرچم کوزوو مشابه پرچم اتحادیه اروپا است و این الگوبرداری دارای پیامی است؛ این که کوزوو کشوری با تنوع قومیتی است.
در میان پرچم‌های ملی استفاده از نقشه به عنوان یک عنصر طراحی غیرمعمول است؛ تنها پرچم قبرس چنین عنصری دربردارد. در زمان برگزاری مسابقه نسبت پرچم ۲:۳ اعلام شد، با این حال با تصویب قانون پروتکل دیپلماتیک کوزوو در آوریل ۲۰۰۹، این نسبت به ۱:۱٫۴ تغییر یافت. (در صورت بیان صحیح و بدون اعشار می‌بایست نسبت آن را ۵:۷ دانست). رنگ‌ها و ساختمان پرچم کوزوو به صورت دقیق هنوز تعیین نشده‌اند؛ ولی یک سند رسمی دولتی رنگ‌های پرچم را در مدل رنگی سی‌ام‌وای‌کی ارائه می‌دهد. مقادیر غیررسمی در مدل رنگی آرجی‌بی نیز از سال ۲۰۰۹ به صورت دستی به دست آمده‌اند. شیوهٔ استفاده از پرچم کوزوو در قانون تنظیم شده‌است: «قانون استفاده از نمادهای دولتی کوزوو» با این حال، حکومت صربستان مخالف استفاده از پرچم کوزوو در نشست‌ها و گردهمایی‌های بین‌المللی است.
طراحی و ساختار > رنگ‌ها و اندازه

| سامانهٔ نامگذاری | آبی | طلایی | سفید |
| --- | --- | --- | --- |
| مدل رنگی سی‌ام‌وای‌کی (حکومتی) | ۱۰۰-۸۰-۰-۰ | ۰-۲۰-۶۰-۲۰ | ۰-۰-۰-۰ |
| شانزده‌تایی (حکومتی) | #244aa5 | #d0a650 | #ffffff |
| شانزده‌تایی (غیررسمی) | #183884 | #dbbb5b | #ffffff |
| استفاده | طول و عرض (به سانتی‌متر) |
| --- | --- |
در فضای بیرونی (میلهٔ ۱۰ متری روی زمین): کمتر از ۳۵۰ × ۴۹۸
در فضای بیرونی (میلهٔ ۱۰ متری روی ایوان): ۲۰۰ × ۲۸۰
در فضای داخلی (میلهٔ ۲٫۵ متری): ۱۰۷ × ۱۵۰ یا ۱۵۰ × ۲۱۰
رومیزی: ۱۶ × ۲۳
تاریخ کوزوو پیش از اعلام استقلال

همچنین ببینید: تاریخ کوزوو، فروپاشی یوگسلاوی، جنگ کوزوو، و اعلان استقلال کوزوو
پس از استقرار حزب کمونیست یوگسلاوی، کوزوو در سال ۱۹۴۶ ناحیهٔ خودمختاری در صربستان شد و در ۱۹۶۳ استان خودمختاری در صربستان شد. در سال ۱۹۷۴ با تغییراتی در قانون اساسی یوگسلاوی، کوزوو خودمختاری بیشتری از صربستان به دست آورد و توانست درس آلبانیایی را وارد برنامهٔ مدارس کند.
در طول دههٔ ۱۹۸۰ تنش بین جوامع آلبانی و صرب در استان افزایش یافت. قومیت آلبانیایی خواستار خودمختاری بیشتر برای کوزوو بودند و صرب‌ها می‌خواستند رابطه کوزوو با دولت صربستان نزدیک‌تر شود ولی علاقه آلبانیایی‌ها نسبت به ضمیمه شدن به خاک آلبانی بسیار کم بود، زیرا حکومتی با مشی استالینیسم در آنجا حاکم بود و مردم آلبانی استانداردهای زندگی ضعیف‌تری نسبت به مردمان کوزوو داشتند. در آغاز مارس ۱۹۸۱، دانش‌آموزان آلبانیایی کوزوو تظاهراتی با هدف بدل شدن کوزوو به یک جمهوری مستقل یوگسلاوی ترتیب دادند که ابعاد بزرگی یافت و سرکوب شد.
قانون اساسی جدید به‌طور قابل توجهی باعث کاهش اختیارات استان و اجازه به دولت صربستان برای اعمال کنترل مستقیم بر بسیاری از مواردی که سابقاً در حوزهٔ اختیار سیاسیون کوزوو بود، شد. به‌طور خاص، تغییر قانون اساسی کنترل پلیس، سیستم قضایی، اقتصاد، نظام آموزش و پرورش و سیاست‌های زبانی را به دولت صربستان واگذار می‌کرد. بسیاری از اقلیت‌های صربستان که این قانون را موجب مرکزگرایی و کنترل هرچه بیشتر دولت صربستان بر استان‌های تابع می‌دانستند، با آن مخالفت ورزیدند. زبان آلبانیایی با محدودیت‌های بسیاری مواجه شد. رسانه‌های دولتی از این زبان منع شدند و برخی را بستند. کتب درسی آلبانیایی حذف شدند و استادان اخراج گشتند.
نهایتاً جنگ کوزوو شکل گرفت که از ۵ مارس ۱۹۹۸ تا ۱۱ ژوئن ۱۹۹۹ ادامه داشت و در آن نیروهای جمهوری فدرال یوگسلاوی (و سپس صربستان و مونته‌نگرو) با نیروهای آلبانیایی‌تبار کوزوو موسوم به ارتش آزادی‌بخش کوزوو به مبارزه پرداختند. پس از شکست خوردن مذاکرات دیپلماتیک، ناتو با توجیه «جنگ بشردوستانه» بودن وارد معرکه شد. بعدها سازمان ملل متحد ادعا کرد که در این نبردها، نیروهای یوگسلاوی با مجموعه‌ای سیستماتیک از قتل، ترور، تجاوز جنسی و بدرفتاری‌های دیگر قصد نابودی قومیت آلبانیایی را داشته‌اند.
نیروهای صرب و یوگسلاو در پیمانی به جنگ خاتمه دادند و پذیرفتند تا با خروج نظامی از کوزوو، به استقرار نیروهای بین‌المللی تن دهند. ارتش آزادی‌بخش کوزوو نیز از بین رفت و اعضایش در مناطق دیگر صربستان و مقدونیه به مبارزه پرداختند یا هنگام تشکیل پلیس کوزوو به آن پیوستند.
پس از پایان جنگ، شورای امنیت سازمان ملل متحد قطعنامه ۱۲۴۴ را تصویب کرد که کوزوو را تحت مدیریت سازمان ملل متحد (UNMIK) قرار داد و KFOR را به عنوان یک نیروی حافظ صلح تحت رهبری ناتو تأسیس کرد. مجلس کوزوو در ۱۸ فوریه ۲۰۰۸ رأی به استقلال از صربستان داد.
تاریخچه پرچم‌های کوزوو پیش از استقلال

تا سال ۲۰۰۸ کوزوو پرچم به‌خصوصی نداشت ولی تحت لوای پرچم‌های مختلفی بود. به هر حال، در دوره‌های مختلف تاریخی، پرچم‌های گوناگونی به اهتزاز درآمدند. پیش از سال ۱۹۶۹، تنها پرچم‌هایی که به صورت قانونی می‌توانستند برفراشته شوند، پرچم‌های یوگسلاوی و جمهوری سوسیالیستی صربستان بودند. اگر یک فرد ناسیونالیست به‌طور مثال آلبانیایی، صرب یا کروات پرچم دیگری را به نمایش درمی‌آورد، می‌بایست برای آن متحمل مجازات زندان می‌شد.
در سال ۱۹۶۹، آلبانیایی‌های کوزوو توانستند از پرچم آلبانی به عنوان پرچم ملی استفاده کنند. البته می‌بایست در پرچم از نشان ستارهٔ سرخ، که نشان یوگسلاوی بود، استفاده می‌شد. البته حتی بدون این التزام نیز، در آن دورهٔ زمانی پرچم جمهوری سوسیالیست خلق آلبانی دارای ستاره‌ای سرخ بالای، عقاب دوسر، بود. مدتی بعد تمامی اقوام کوزوو مجاز شدند تا پرچم‌های مختص به خود را داشته باشند و طبق قوانین از آن‌ها استفاده کنند.
پیش از مرگ رهبر یوگسلاوی، تیتو، و تجزیهٔ یوگسلاوی، درخواست‌هایی مبنی بر ممنوعیت استفاده از پرچم آلبانی مطرح می‌شد با این توجیه که مردم کوزوو نمی‌خواهند تحت لوای پرچم کشوری خارجی زندگی کنند. این تمایلات در «درخواست ۲۰۱۶» به اوج خود رسید و در میان چندین مورد دیگر، از کوزوو خواسته شد تمامی نمادهای مرتبط با آلبانی را از بین ببرد و به صربستان بپردازد.صرب‌ها همچنین اقدام به حذف ستارهٔ سرخ از پرچم یوگسلاوی کرده و از آن برای تظاهرات در مقابل جمعیت آلبانیایی استفاده کردند و به ترویج تئوری «صربستان بزرگ» پرداختند.
در زمان ادارهٔ کوزوو توسط سازمان ملل متحد، پرچم سازمان ملل در کوزوو برفراشته می‌شد. با این حال، آلبانیایی‌تباران کوزوو از پرچم آلبانی استفاده می‌کردند. پرچم آلبانی در ساختمان‌های عمومی هم مورد استفاده قرار گرفته بود، گرچه مقررات سازمان ملل مخالف این اقدام بود. طبق این مقررات فقط پرچم سازمان ملل متحد و سایر پرچم‌های مجاز، مانند پرچم شهرها، می‌توانست در ساختمان‌های عمومی باشد. طبق مقررات سازمان ملل متحد، اگر پرچم آلبانی بود، پس باید پرچم صربستان هم می‌بود. با این حال، این کار هرگز در عمل انجام نشد و پرچم آلبانی در طول دورهٔ ادارهٔ کوزوو توسط سازمان ملل در آنجا استفاده می‌شد.
مسابقه برای یک پرچم جدید

در رقابتی که برای طراحی پرچم جدید کوزوو در ژوئن ۲۰۰۷ برگزار شد، ۹۹۳ طرح پذیرش شد. تحت شرایط مذاکرات سازمان ملل متحد، همه این نمادها می‌بایست ماهیت چند قومی کوزوو را منعکس می‌کردند، و از کشیدن عقاب‌های دوسر آلبانیایی و صربی یا استفاده از طرح‌های رنگی تنها قرمز و سیاه یا سفید-قرمز-آبی اجتناب می‌شد. چون سرخ و سیاه رنگ‌های به کار رفته در پرچم آلبانی و سفید، سرخ و آبی رنگ‌های موجود در پرچم صربستان بودند. علاوه بر آن، تمامی پرچم‌ها می‌بایست در شکل مستطیل و با تناسب ۲:۳ می‌بودند. کمیسیون نمادهای کوزوو در نهایت سه طرح را پذیرفت، که بعداً توسط مجلس کوزوو (با اکثریت دو سوم آرا مورد نیاز برای تصویب) به رأی گذاشته شد و پس از آن که اعلام استقلال انجام شد، نتایج را علنی کردند. سه طرح نهایی در ۴ فوریه ۲۰۰۸ به مجلس فرستاده شده‌بود.
مسابقه برای یک پرچم جدید > پیشنهادها و گزینه‌های نهایی

زمینه‌ای آبی با نقشهٔ کوزوو در میان پنج ستاره. ستاره‌ها در اندازه‌های متفاوتی هستند و گروه‌های قومی مختلفی را، که در کوزوو زندگی می‌کنند، نشان می‌دهند. بزرگترین ستاره، قومیت آلبانیایی است.
یک پرچم سه‌رنگ عمودی از رنگ‌های سرخ، سفید و سیاه.
یک پرچم سه‌رنگ عمودی از رنگ‌های سرخ، سفید و سیاه که یک مارپیچی در وسط آن بود.
نمایندگان مجلس در تاریخ ۱۷ فوریه ۲۰۰۸ برای استفاده از اولین پیشنهاد رأی دادند. نسخهٔ اصلاح شده یک ستاره اضافی دارد، ستارگان با اندازهٔ برابرند، ستاره‌ها و نقشه‌ها تغییراتی کرده‌اند، نقشه بزرگتر شده و ستاره‌ها در یک منحنی بالای نقشه قرار گرفتند.
پرچمی که در نهایت انتخاب شد
پیشنهاد اصلی که منجر به پرچم نهایی شد
پیشنهاد جایگزین دیگر
پیشنهاد جایگزین دیگر
پرچم‌های دیگر

شرکت‌کنندگان جشن استقلال کوزوو با پرچم آلبانی
استفاده از پرچم آلبانی در وزارتخانه آموزش، علوم و تکنولوژی کوزوو به مناسبت روز استقلال آلبانی
اقلیت‌های آلبانیایی و صرب در کوزوو همچنان از پرچم‌های ملی خود بهره می‌برند. از دوران یوگسلاوی سابق، پرچم آلبانی توسط آلبانیایی‌های کوزوو مورد استفاده قرار می‌گرفته‌است و آلبانیایی‌های کوزوو تا مدت‌ها پس از رسمیت پرچم کوزوو، پرچم آلبانی را ترجیح داده و آن را میراث تاریخی خود می‌دانستند. قومیت آلبانیایی کوزوو برای پرچم آلبانی ارزش و اهمیت بالایی قائلند و در صورت بی‌احترامی با آن واکنش شدیدی نشان می‌دهند. آنان در مراسم‌های «روز پرچم آلبانی»، که سالگرد آزادسازی آلبانی است، شرکت می‌کنند. هاشم تاچی، نخست‌وزیر کوزوو، با حضور در یکی از این مراسم‌ها، ضمن تأکید بر استقلال کوزوو، آلبانیایی‌ها را صاحب دو کشور کوزوو و آلبانی دانست.
همچنین اقلیت کولی‌تبار کوزوو (آشکالی‌ها) از پرچم جداگانه‌ای برخوردار هستند.
پرچم‌های دیگر > استفاده از پرچم صربستان

صربستان جدایی کوزوو را نپذیرفته و آن را قلمروی با ادارهٔ سازمان ملل متحد و تحت حاکمیت خود می‌داند که استان خودمختار کوزوو و متوهیا (صربی: Аутономна Покрајина Косово и Метохија, Autonomna Pokrajina Kosovo i Metohija) را، به گونه‌ای که قانون اساسی صربستان از سال ۲۰۰۶ بیان داشته، تشکیل می‌دهد.
تا چند ماه پس از اعلام استقلال کوزوو، پرچم صربستان هنوز در ساختمان‌های اداری دولتی دیده می‌شد، تا زمانی که رسماً دولت کوزوو جایگزین و مستقر شد. پرچم‌های صربستان و کلیسای ارتدکس صربی در اعتراض‌ها به استقلال کوزوو دیده شد و هنوز هم توسط اقلیت صرب در شمال کوزوو استفاده می‌شود. با این حال، یک نفر توسط هیئت منصفهٔ EULEX در ۱۹ نوامبر ۲۰۰۹ برای حمل و اهتزاز پرچم صربستان در مسجدی در جنوب کوسوفسکا متروویسا محکوم شد. (وی اتهامات دیگری من‌جمله تلاش برای قتل یک افسر پلیس نیز داشته‌است).
پرچم‌های دیگر > پرچم‌های اسلام‌گرایان

با توجه به مسلمان بودن اکثریت مردم کوزوو، مواردی از استفاده از پرچم دولت اسلامی (معروف به داعش) نیز در کوزوو وجود داشت که به رأی دادگاه‌های این کشور محکوم شد و به عنوان تبلیغ و ترویج برای پیوستن به این گروه تشخیص داده شد.
دیگر پیشنهادهای رسمی

همچنین ببینید: فهرست پرچم‌های کوزوو
ابراهیم روگووا، نخستین رئیس‌جمهور کوزوو، در تاریخ ۲۹ اکتبر ۲۰۰۰ «پرچم داردانیا» را معرفی کرده‌بود. پرچم دارای زمینهٔ آبی بود که یک دیسک قرمز با حاشیه طلایی در میان آن بود. طرح درون این پرچم شامل دیسک قرمز با عقاب دوسر آلبانی است که یک روبان با نوشتهٔ «داردانیا» را نگه داشته‌است. داردانیا نام یک منطقهٔ باستانی در همین منطقهٔ کنونی کوزوو است، که به‌طور رسمی توسط هیچ قدرت بین‌المللی به رسمیت شناخته نشده‌است. این پرچم محبوبیت چندانی بدست نیاورد، ولی در زمان ادارهٔ کوزوو توسط سازمان ملل در چند رویداد فرهنگی و ورزشی استفاده شد و پس از مرگ روگووا برای پوشش تابوتش از آن استفاده کردند. هنوز هم به عنوان یک پرچم استاندارد و غیررسمی ریاست‌جمهوری و توسط دو حزب سیاسی روگووا، لیگ دموکراتیک کوزوو و لیگ دموکراتیک داردانیا استفاده می‌شود. پرچم داردانیا به عنوان پرچم ریاست‌جمهوری کوزوو در وب‌سایت رئیس‌جمهوری کوزوو به رسمیت شناخته شده‌است.
ادیتا طاهری، معاون رئیس‌جمهوری کوزوو، در نقد پرچم داردانیا گفته‌است رنگ آبی این پرچم زیاد است و باید زمینه‌ای سرخ در پرچم باشد و تنها از علائم در گوشه‌ای پرچم استفاده شود. طرفداران ارتش آزادی‌بخش سابق کوزوو نیز در پیشنهادی، به جای علامت عقاب دوسر در پرچم آلبانی از نقشهٔ کوزوو استفاده کردند که سازمان امنیت و همکاری اروپا و سازمان ملل از آن حمایت کردند و نیروهای حفاظتی و انتظامی کوزوو از آن بهره می‌برند. همچنین پیش از اعلام استقلال، در کوزوو پرچم دیگری پیشنهاد شده بود که نقشه‌ای از کوزوو را در مقابل یک پس زمینه آبی و زرد مشابه پرچم بوسنی و هرزگوین نشان می‌داد.
پرچم به اهتزاز درآمدهٔ کوزوو در پنتاگون در ۱۸ جولای ۲۰۰۸.
جایگاه کوزوو در میان جمهوری‌های یوگسلاوی سابق و قلمرو صربستان.
پرچم اقلیت آلبانیایی یوگسلاوی
جشن ویدوان با پرچم کلیسای ارتدکس صربی
«پرچم داردانیا»
توشیهیده ماتسوی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کشور (ورزشی):  ژاپن
محل زندگی: کاشیوا، چیبا, استان چیبا, Japan
زادهٔ: ۱۹ آوریل ۱۹۷۸ ‏(۴۶ سال) اوساکا, Japan
قد: ۱٫۸۰ m (۵ ft ۱۱ in)
آغاز حرفه: 2001
شیوه(های) بازی: Right-handed (two handed backhand)
جایزه(های) نقدی: US$145,517
تک‌نفره: تک‌نفره
نتیجه‌ها: 4–2
عنوان‌ها: 0
بالاترین رتبه: No. 261 (12 June 2006)
رتبهٔ کنونی: No. 477 (30 January 2012)
دونفره: دونفره
نتیجه‌ها: 2–3
عنوان‌ها: 0
بالاترین رتبه: No. 231 (7 June 2004)
رتبهٔ کنونی: No. 471 (16 January 2012)
آخرین به‌روزرسانی: 16 January 2012.: آخرین به‌روزرسانی: 16 January 2012.
توشیهیده ماتسوی (انگلیسی: Toshihide Matsui؛ زاده ۱۹ آوریل ۱۹۷۸) یک تنیس‌باز اهل ژاپن است.
ابن بیطار

| ابن بیطار | ابن بیطار |
| --- | --- |
مجسمهٔ ابن بیطار در مالاگا، اسپانیا: مجسمهٔ ابن بیطار در مالاگا، اسپانیا
زادهٔ: ۱۱۹۷ مالاگا
درگذشت: ۱۲۴۸ دمشق
شناخته‌شده برای: آرایه‌شناسی آلفا، سرطان‌شناسی
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): گیاه‌شناسی، دانشمند، داروساز، پزشک
تأثیر گرفته از: موسی بن میمون
 :  
ضیاء الدین ابو محمد عبدالله احمد بن محمد مالکی،
عالم مسلمان مشهور به ابن بیطار، گیاه‌شناس و دارو شناس اندلسی اواخر قرن ششم ه. ق در مالقه اسپانیا (اندلس قدیم)متولد شد.
تحصیلات

ابن بیطار در اشبیلیه، که در آن روزگار مرکز بزرگ علم و ادب بود، نزد استادانی چون عبدالله بن صالح،
ابوالحجاج یوسف بن موراطیر و بویژه، گیاه‌شناس نامی اشبیلی و ابوالعباس احمدبن محمد، مشهور به ابن الرومیه،
دانش آموخت و به بررسی و گردآوری گیاهان دارویی پرداخت.
او تحصیلات عالیه اش را در اشبیلیه به پایان رساند و در گیاه‌شناسی و داروشناسی زیر نظر معلمان برجسته تخصص یافت. وی با همراهی و سرپرستی اساتیدش، گیاهان مناطق اطراف محل اقامتش را جمع‌آوری کرد و روی تک تک آن‌ها تحقیقات متعددی را انجام می‌داد. او برای تحقیق بیشتر بعد از مدتی شروع به سفر کرد و از مغرب (مراکش، الجزیره و تونس) و کشورهای یونان و روم و آسیای صغیر و سوریه، در مشرق دیدن کرد. وی در دمشق به همراه شاگردش ابن ابی اصبیعه مجموعه‌های زیادی از گیاهان را جمع‌آوری نمود و به واقع بزرگ‌ترین صاحب نظر در زمینهٔ دانش گیاهان بود.
آثار

شاخص‌ترین اثر او الجامع المفردات و الادویه و الاغذیه است که آن را در سال ۶۴۶ ه. ق کامل کرد. این کتاب
در واقع بزرگ‌ترین دائرةالمعارف داروشناسی برجا مانده از قرون وسطی می‌باشد. در این تألیف وی به ترتیب الفبا، حدود ۱۴۰۰ دارو و خوراکی مفرد گیاهی و کانی و جانوری را با استناد به بیش از ۱۵۰ مأخذ و با استفاده از تجارب و مشاهدات شخصی (حدود ۴۰ مورد) آورده‌است که با کتاب دوم قانون ابن سینا که حاوی تقریباً ۸۰۰ ماده است، قابل مقایسه است.
سایر آثار وی عبارتند از:
کتاب الافعال الغریبة و الخواص العجیبة
کاشف الویل فی معرفة امراض الخیل
میزان الطب
ان‌جی‌سی ۷۷۶۷

| ان‌جی‌سی ۷۷۶۷ | ان‌جی‌سی ۷۷۶۷ |
| --- | --- |
اطلاعات رصدی (مبدأ مبدا): اطلاعات رصدی (مبدأ مبدا)
صورت فلکی: اسب بزرگ
بُعد: 23h 50m 56.37s
مِیل: ‏ 13.66″ 05′ ‎27°
انتقال به سرخ: ۰٫۰۲۶۸۲۹
فاصله: ۳۵۳٫۷ مگا سال نوری (۱۰۸٫۴۶ مگاپارسک)
ویژگی‌ها: ویژگی‌ها
گونه: S0a
نام‌های دیگر: نام‌های دیگر
کاتالوگ عمومی جدید 7767، کاتالوگ عمومی جدید ۱۵۱۱، UGC 12805: کاتالوگ عمومی جدید 7767، کاتالوگ عمومی جدید ۱۵۱۱، UGC 12805
منابع: : منابع: 
ان‌جی‌سی ۷۷۶۷ (انگلیسی: NGC 7767) یک کهکشان عدسی شکل با قدر ۱۴ است که در صورت فلکی اسب بزرگ واقع شده است. این کهکشان در سال ۱۸۷۲ توسط رالف کوپلاند کشف شد.
تاج‌الدین حسین خوارزمی
زندگی‌نامه

حسین بن حسن خوارزمی از عارفان، نویسندگان و شاعران سده هشتم و نهم هجری است. وی اصالتاً از ماوراءالنهر بوده و به دلیل اقامت طولانی در خوارزم به خوارزمی شهرت یافت. وی از شاگردان ابوالوفا خوارزمی معروف به پیرفرشته بود و به راهنمایی او با مثنوی مولوی آشنا شد و به معانی آن پی برد. بدین واسطه در اطراف و اکناف پرآوازه شد. در حوادث زندگانی خوارزمی آورده‌اند که در زمان شاهرخ میرزا بعضی از فقهای حنفیه به سبب بیتی از اشعارش وی را تکفیر کردند و او را به هرات خواندند. وی توانست اعتراض مدعیان را پاسخ دهد و از آن بلیه رهایی یابد اما ازبکان او را رها نکردند تا سرانجام در سال ۸۴۰ق در خوارزم وی را به زخم تیغ از پای درآوردند.
تشابه اسمی

آنچه دربارهٔ خوارزمی در تذکره‌ها و منابع مختلف آمده، نشان می‌دهد که شرح احوال وی با پدر و پسری به نام حسین خوارزمی که در سده نهم و دهم زندگی می‌کرده‌اند درآمیخته است. حسین خوارزمی پدر ملقب به کمال الدین از پیروان با نفوذ سلسله حسینیه همدانیه به‌شمار می‌آمده که در سال ۹۵۸ق درگذشته است. او شعر می‌سرود و صاحب رساله ای بود. در صحبت محمد خبوشانی مراحل طریقت را گذراند. دو تألیف مستقل در احوال، سیر و سلوک و مناقب وی تألیف شده‌است: یکی به وسیله کمال الدین محمود غجدوانی و دیگر توسط فرزندش شریف الدین حسین خوارزمی.
حسین خوارزمی پسر ملقب به شریف الدین است. وی فرزند بزرگ کمال الدین حسین خوارزمی است که بعد از پدر در سال ۹۵۸ق سلسله حسینیه همدانیه را در نواحی ماوراءالنهر سامان داد. از این حسین خوارزمی علاوه بر اشعاری که در تذکره‌ها آورده شده اثری به نام جادة العشاقین در دست است.
حسین بن حسن خوارزمی با کمال الدین حسین خوارزمی و شریف الدین حسین خوارزمی هیچ پیوندی ندارد. شماری از منابع متقدم و تحقیقات متاخر به این موضوع مهم توجه نکرده‌اند و القاب و احوال این سه حسین خوارزمی را به هم آمیخته‌اند. آنچه موجب شده شخصیت این سه با یکدیگر درآمیزد یکی تشابه آنان در نام و نشان است و دیگر آنکه هر سه تربیت عرفانی یافته‌اند و در این زمینه صاحب تالیفاتی بوده‌اند. ازجمله اشتباهاتی که بدین جهت در منابع راه پیدا کرده آن است که حسین بن حسن، را با لقب کمال الدین ملقب ساخته‌اند در حالی که کمال الدین لقب حسین خوارزمی پدر سات که ۱۱۸ سال بعد از او درگذشته است. گویا نخستین بار خواندمیر وی را به اشتباه کمال الدین خوانده و این موضوع در منابع دیگر تکرار شده‌است. نجیب مایل هروی با تاملاتی در مقدمه شرح خوارزمی بر فصوص الحکم نشان داده که حسین بن حسن ملقب به تاج الدین بوده‌است.
آثار

جواهر الاسرار و زواهرالانوار
ینبوع الاسرار فی نصائح الابرار
کنوزالحقایق فی رموزالدقایق
المقصدالاقصی در ترجمه المستقصی
شرح قصیده برده به فارسی
ارشاد المریدین یا مندرجات ارشاد المریدین
شرح فصوص الحکم