حزب کارگر ایالات متحده
تاریخچه > ۱۹۷۲ – ۱۹۷۶

حزب کارگر ایالات متحده بخاطر تاکتیکهای بحث‌برانگیز مبارزات انتخاباتی و انتقادی خود علیه سایر سیاستمداران مورد توجه قرار گرفت. نلسون راکفلر، فرماندار سابق نیویورک که در سال ۱۹۷۴ توسط جرالد فورد به عنوان معاون رئیس‌جمهور معرفی شد، مورد توجه اولیه USLP قرار گرفت. در جلسات استماع سنا، لاروش از طرف USLP به عنوان شاهد علیه نامزدی راکفلر ظاهر شد. وی شهادت داد که یک نظرسنجی USLP نشان داد که ۹۰ درصد کارگران و بیکاران آمریکایی از راکفلر متنفر هستند.
در سال ۱۹۷۴، ویسکانسین شاخه ای از حزب کارگر در زمان از یک تبلیغ در روزنامه اعلام کرد که آن را برای دستور برای جلوگیری از شکایت کرده بودند سیا، اف‌بی‌آی، و اداره پلیس نیویورک از دستگیری لیندون لاروش (سپس به عنوان لین مارکوس شناخته می‌شود) یا هر کسی که در ربودن جنبش کریستوفر وایت، که با همسر عادی سابق لاروش ازدواج کرده بود. طبق توضیحات دقیق لاروش، وایت توسط سیا و KGB شسته شده بود تا او را بکشد. در ادامه این آگهی گزارش شد که این جنبش درمانی برای روان پریشی پیدا کرده و متخصصان بهداشت روان را ترغیب کرده‌است تا برای کشف این کشف با آنها تماس بگیرند. عضو USLP، هارلی شلانگر، نامزد مجلس نمایندگان، در اوت سال ۱۹۷۶ از مکلنبورگ شهرستان کارولینای شمالی، هیئت مشروبات الکلی ABC، به دلیل ممنوعیت تبلیغات در اموال آنها که ادعا می‌کرد اموال عمومی است، شکایت کرد. کارولینای شمالی ACLU به این پرونده پیوست. قاضی دادگاه منطقه تصمیم گرفت که این فعالیت از آزادی بیان محافظت شده باشد که نمی‌تواند ممنوع باشد تا زمانی که فعالان درهای خانه را مسدود نکنند.
یکی از استراتژی‌های حزب کارگر ایالات متحده متمرکز بر ایجاد اخلال در سایر گروه‌های چپ بود، که موفقیت مشکوکی داشت. ویلیام چپمن در سپتامبر ۱۹۷۶ در 'واشینگتن پست نوشت که چندین شخصیت عمومی در سمت چپ تهدید و ارعاب را گزارش داده‌اند و گفته‌است که افراد مسئول خود را به عنوان اعضای NCR یا حزب کارگر لاروش معرفی کرده‌اند. زبان‌شناس و فعال سیاسی نوآم چامسکی به کار در سیا و استفاده از ابزار راکفلر متهم شد. جلساتی که وی در آن سخنرانی کرده بود مختل شده و تهدیدها صورت گرفت. از فیلسوف پل کورتز، سردبیر The Humanist، در طی سخنرانی‌های خود در دانشگاه ایالتی نیویورک س whyال شد که چرا او اقدام به نسل‌کشی می‌کند. به گفته چاپمن، جامعه شناسان ریچارد کلوارد و فرانسیس فاکس پیون، متخصصان فقر شهری، در سراسر کشور تحت تعقیب قرار گرفتند و برنامه‌های سخنرانی مختل شد. لستر براون، دوستدار محیط زیست، به نسل‌کشی متهم شد و به او گفته شد که او را از پشت چراغ دار به دار آویخته‌اند. از لاروش س wasال شد که چگونه انتظار دارد حزبی با سابقه آزار و تهدید ۵ ساله در انتخابات پیروز شود. او این وقایع را انکار نکرد، اما پاسخ داد، "ما فقط درگیر یک حمله سیاسی آشکار هستیم. ما فقط می‌خواهیم آنها را در بحث به چالش بکشیم. " وی با این وجود هر کس را تهدید به صدمه جسمی کرده‌است، انکار کرد: "مطمئناً، ما آنها را خواهیم گرفت؛ اما از نظر سیاسی."
حزب کارگر ایالات متحده بودجه خوبی دریافت کرد و از طبقه آخر ساختمانی در منطقه پوشاک نیویورک فعالیت می‌کرد. یک شبکه تله پرینتر دفتر نیویورک را به شعبات ۱۳ شهر دیگر ایالات متحده متصل کرد و همچنین یک لینک ۲۴ ساعته دو طرفه به ویسبادن آلمان داشت. عضویت اندک بود، از ۲۰ تا ۱۰۰ نفر در هر شهر، با یک هسته از ۱۰۰۰ تا ۱۸۰۰ عضو. طبق LaRouche، اینها با ۱۳۰۰۰ نفر دیگر از سازمان دهندگان مهمانی نیمه وقت تکمیل شد. لاروش گفت که بودجه این حزب از طریق حق عضویت اعضا، مشارکت‌های کوچک دیگر و فروش نشریاتی مانند The Campaigner و New Solidarity - یکی مجله نظری، دیگری هفته ای دو بار بودجه تأمین می‌شود. این حزب کاندیداها را در انتخابات محلی و کنگره به منصه ظهور رساند و به‌طور کلی فقط درصد ناچیزی از آرا popular مردم را به دست آورد. اما استثنائاتی نیز وجود داشت - در سیاتل، یک عضو حزب کارگر که برای عضویت در شورای شهر نامزد شده بود، ۲۷ درصد آرا را به دست آورد، و نامزد دیگری که برای خزانه داری شهر نامزد شد ۲۰ درصد آرا را به دست آورد.