stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اینتل ۸۰۸۷
طراحی و توسعه > ثبات‌ها

خانوادهٔ x87 از سری ثبات‌های قابل آدرس‌دهی مانند ثبات‌های اصلی پردازنده‌های x86 به‌طور مستقیم استفاده نمی‌کنند؛ جای آن، ثبات‌های x87 یک ساختار پشتهای با ۸ سطح عمق که از st0 تا st7 سطح‌بندی می‌شوند، تشکیل می‌دهند. st0 بر روی پشته قرار دارد. عملیات‌های دستورالعمل‌های x87 با push کردن، محاسبه، و pop کردن مقادیر روی این پشته اجرا می‌شوند. اگرچه عملیات‌های دوتایی مثل FADD , FMUL ,FCMP و غیره ممکن است ضمناً از st0 و st1 یا st0 با یک حافظه یا یک ثبات به‌طور غیر ضمنی استفاده کند؛ ثبات st0 می‌تواند به عنوان جمع‌کننده () استفاده شود و همچنین می‌تواند با هر یک از ۸ ثبات پشته از طریق فراخوانی دستورالعمل FXCH stX (کدهای D9C8..D9CFh) جابه‌جا شود. این موجب می‌شود که پشته x87 قابل استفاده به عنوان ۷ ثبات آزاد قابل آدرس‌دهی به علاوه یک جمع‌کننده شود. این مخصوصاً کارآمد بر روی پردازنده‌های x86 superescalar (پنتیوم ۱۹۹۳ و بعد از آن) است جایی که دستورالعمل تعویض به خطای صفر کلاک بهینه‌سازی شده‌اند.
طراحی و توسعه > استاندارد عدد اعشاری IEEE

هنگامی که اینتل ۸۰۸۷ را طراحی کرد، تصمیم گرفت که یک فرمت استاندارد عدد اعشاری برای طرح‌های آینده درست کند. یک وجه مهم از لحاظ تاریخی این بود که به پایه استاندارد IEEE 754 تبدیل شد. ۸۰۸۷ همهٔ شروط مطرح شده در استاندارد IEEE 754 را پیاده‌ساری نکرد، به‌طوری که استاندارد تا ۱۹۸۵ به اتمام نرسید ولی ۸۰۳۸۷ به پایان رسید. ۸۰۸۷، دو نوع داده عدد اعشاری 32 / ۶۴ بیتی و یک فرمت موقت افزایش‌یافته ۸۰ بیتی (که در حافظه هم می‌توانست ذخیره شود) برای ارتقا دقت در محاسبات پیچیده و بزرگ تأمین کرد. جدا از این ۸۰۸۷ یک فرمت پک‌شده BCD (دهدهی به رمز دودویی) ۸۰ بیتی/ ۱۸ رقمی و نوع داده‌های ۱۶٬۳۲، و ۶۴ بیت عدد صحیح پیشنهاد داد.
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
۸۰۸۷ نوع داده: ۸۰۸۷ نوع داده
| 7 9 | . . . | 7 1 | . . . | 6 7 | . . . | 6 3 | . . . | 5 0 | . . . | 3 1 | . . . | 2 2 | . . . | 1 5 | . . . | 0 0 | (موقعیت بیتی) |
| ± | توان | توان | توان | کسر | کسر | کسر | کسر | کسر | کسر | کسر | کسر | کسر | کسر | کسر | کسر | کسر | ۸۰ بیت دقت افزوده واقعی |
|  |  |  |  |  |  | ± | توان | کسر | کسر | کسر | کسر | کسر | کسر | کسر | کسر | کسر | ۶۴ بیتی double-precision واقعی |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | ± | توان | کسر | کسر | کسر | کسر | کسر | ۳۲ بیت single-precision واقعی |
| ± |  | BCD Integer | BCD Integer | BCD Integer | BCD Integer | BCD Integer | BCD Integer | BCD Integer | BCD Integer | BCD Integer | BCD Integer | BCD Integer | BCD Integer | BCD Integer | BCD Integer | BCD Integer | عدد صحیح دهدهی ۱۸ رقمی |
|  |  |  |  |  |  | ± | صحیح | صحیح | صحیح | صحیح | صحیح | صحیح | صحیح | صحیح | صحیح | صحیح | عدد صحیح دودویی ۶۴ بیتی |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | ± | صحیح | صحیح | صحیح | صحیح | صحیح | صحیح | عدد صحیح باینری ۳۲ بیتی |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | ± | صحیح | صحیح | عدد صحیح باینری ۱۶ بیتی |
طراحی و توسعه > بی‌نهایت

۸۰۸۷ مقادیر بی‌نهایت را به صورت روش وابسته یا طرحی مدیریت می‌کند (از طریق وضعیت ثبات انتخاب می‌شود). در روش وابسته، با بی‌نهایت‌های مثبت و منفی به صورت دو مقدار متفاوت رفتار می‌شود. در روش طرحی، به عنوان نمایش بی علامتی برای اعداد بسیار کوچک یا بسیار بزرگ به کار برده می‌شود. این دو روش برخورد با بی‌تهایتدر نسخه پیش‌نویس استاندارد IEEE 754 گنجانده شده‌است. اگرچه، روش طرحی از نسخه رسمی IEEE 754 در سال ۱۹۸۵ برداشته شد. ۸۰۲۸۷ روش طرحی را به عنوان یک انتخاب حفظ کرد، اما ۸۰۳۸۷ و کمک-پردازنده‌های بعد از آن (شامل ۸۰۱۸۷) فقط روش وابسته را پشتیبانی می‌کردند.
طراحی و توسعه > واسط کمک-پردازنده

۸۰۸۷ با کمک-پردازنده‌های بعدی متفاوت بود و آن اتصال مستقیم به busهای داده و آدرس بود. ۸۰۸۷ دنبال دستورالعمل‌هایی که با توالی "۱۱۰۱۱" آغاز می‌شد می‌گشت و با آن‌ها رفتار به خصوصی انجام می‌داد، به سرعت از پردازنده اصلی به DMA درخواست دسترسی اضطراری به عملوندهای حافظه بزرگتر از یک کلمه(۱۶ بیت) می‌داد، سپس بالافاصله کنترل bus را رها می‌کرد و یه پردازنده اصلی می‌داد. کمک-پردازنده تا زمانی که دستورالعمل کمک-پردازنده تمام نشده بود مانع اجرای برنامه نمی‌شد و برنامه باید دو پردازنده را با هم همگام کند، همان‌طور که بالا ذکر شد (در بخش «طراحی و توسعه»). یک پتانسیل کرش کردن وجود داشت اگر دستورالعمل کمک-پردازنده نتواند به کدی قابل فهم برای کمک-پردازنده دیکد کند. کمک-پردازنده‌های بعدی اینتل به این صورت به bus نمی‌شدند، ولی دستورالعمل‌ها را از طریق پردازنده اصلی با استفاده از پرت‌های ورودی/خروجی.
این به خطای زمان اجرا منجر شد، ولی از پتانسیل کرش کردن جلوگیری شد زیرا پردازنده می‌تواست دستورالعملی که کمک-پردازنده نپذیرفته بود، را نادیده بگیرد.
۸۰۸۷ با استفاده از کنترل کردن bus حین ریست کردن چرخه، قادر بود تشخیص دهد که به یک ۸۰۸۸ متصل است یا به یک ۸۰۸۶.
۸۰۸۷ در تئوری قادر به همزمان کار کردن بود در هالی که ۸۰۸۶/۸۰۸۸ قادر به پردازش دستورالعمل‌های بیشتر بودند. در عمل، این احتمال وجود داشت که برنامه کار نکند اگر قبل از مواجه شدن با دستورالعمل بعدی، دستور قبلی کامل نشده باشد. اسمبلر به‌طور اتوماتیک یک دستور 'FWAIT' بعد از هر آپکد کمک-پردازنده قرار می‌دهد و ۸۰۸۶/۸ را وادار به توقف اجرا می‌کند تا زمانی که ۸۰۸۷ سیگنال پایان بدهد این محدودیت در طرح‌های بعدی برداشته شد.
طراحی و توسعه > مدل‌ها و منابع دوم

کمک-پردازنده‌های اینتل ۸۰۸۷ در دو نوع ساخته شده بودند، یکی به صورت سرامیک پیچ‌خورده DIP و یکی هم به DIP هرمی و طراحی شده بودند تا در بازه دمایی مقابل عمل کنند:
پسوندهای C,D،QD: صفر درجه سانتی‌گراد تا مثبت ۷۰ درجه سانتی‌گراد (مصرف تبلیغاتی)
پیشوندهای LC,LD,TC و TD: منفی ۴۰ درجه سیلسیوس تا مثبت ۸۵ درجه سیلسیوس (مصرف صنعتی)
پیشوندهای MC , MD: منفی ۵۵ درجه تا مثبت ۱۲۵ درجه (مصرف نظامی)
تمام مدل‌های ۸۰۸۷ یک پک DIP چهل پینه داشتند و با ولتاژ ۵ ولت عمل می‌کرد، حدود ۲٫۴ وات مصرف می‌کرد. برخلاف کمک-پردازنده‌های بعد ۸۰۸۷ می‌بایست با همان سرعت clock پردازنده اصلی اجرا می‌کرد. پسوندهای قسمت عدد، سرعت clock را نشان می‌دهد:
| شماره مدل | فرکانس |
| --- | --- |
اینتل ۸۰۸۷: ۵ مگا هرتز
اینتل ۸۰۸۷–۱: ۱۰ مگا هرتز
اینتل ۸۰۸۷–۲: ۸ مگا هرتز
اینتل ۸۰۸۷–۳: ۴ مگا هرتز
اینتل ۸۰۸۷–۶: ۶ مگا هرتز
اصل 5   MHz اینتل C8087
اصل 5   MHz اینتل D8087
8   MHz اینتل D8087-2
اینتل 5   MHz C8087-۳
جانشین

همان‌طور که پردازنده‌های ۸۰۸۸ و ۸۰۸۶ با قطعات بعدی جایگزین شدند، ۸۰۸۷ هم جایگزین شد. باقی کمک-پردازنده‌های اینتل ۸۰۲۸۷، ۸۰۳۸۷ و ۸۰۱۸۷ بودند.
از ۸۰۴۸۶ به بعد پردازنده‌های اینتل از کمک-پردازنده‌های عدد اعشاری جداگانه استفاده نمی‌کردند؛ عملاً همه‌شان، کمک-پردازنده‌ها را در خودشان قرار داده بودند، بجز یک استثنای مهم که 80486SX، تغییر یافتهٔ 80486DX که FPU در آن غیرفعال شده بود. ۸۰۴۸۷ در واقع یک چیپ 80486DX با پین اضافی بود. هنگامی که نصب می‌شد پردازنده 80486SX را غیرفعال می‌کرد. پردازنده‌های 80486DX و Pentium و پردازنده‌های بعدی بر روی هسته پردازنده کارکرد عدد اعشاری داشتند.
مجموعه دستورالعمل FPU 8087

مخفف‌ها:
f32: تعداد ۳۲ بیت IEEE-754 عدد اعشاری
f64: تعداد ۶۴ بیت IEEE-754 عدد اعشاری
f80: تعداد ۸۰ بیت IEEE-754 عدد اعشاری
i16: 16 عدد صحیح علامت‌دار
i32: عدد صحیح علامت‌دار ۳۲ بیتی
i64: 64 بیت عدد صحیح علامت‌دار
bcd: 80 بیت عدد صحیح BCD علامت‌دار
u16: وضعیت ۱۶ بیت یا کنترل کلمه
env: وضعیت محیط FPU
stt: حالت کامل FPU (محیط FPU + هشت ثبات ۸۰ بیت عدد اعشاری)
جدول شامل دستورالعمل کامل FPUهای ۸۰۸۷، ۸۰۲۸۷، ۸۰۳۸۷ و آخرین افزانه در FPUهای مبتنی بر Pentium است.
کتابشناسی

Sanchez, Julio; Canton, Maria P. (2007). Software Solutions for Engineers and Scientists. CRC Press. ISBN 1-4200-4302-1.
معماری میکرو ۸۰۸۷ ساده شده
Intel 8087 Math Coprocessor Pinout
بخش مرکز نورث فیلد، شهرستان سامیت، اوهایو

| بخش مرکز نورث فیلد، شهرستان سامیت، اوهایو | بخش مرکز نورث فیلد، شهرستان سامیت، اوهایو |
| --- | --- |
Township: Township
Town hall: Town hall
موقعیت بخش مرکز نورث فیلد، شهرستان سامیت، اوهایو در نقشه: موقعیت بخش مرکز نورث فیلد، شهرستان سامیت، اوهایو در نقشه
مختصات: ۴۱°۱۷′۴۵″ شمالی ۸۱°۳۱′۴۶″ غربی﻿ / ﻿۴۱٫۲۹۵۸۳°شمالی ۸۱٫۵۲۹۴۴°غربی﻿ / 41.29583; -81.52944: مختصات: ۴۱°۱۷′۴۵″ شمالی ۸۱°۳۱′۴۶″ غربی﻿ / ﻿۴۱٫۲۹۵۸۳°شمالی ۸۱٫۵۲۹۴۴°غربی﻿ / 41.29583; -81.52944
کشور: United States
ایالت آمریکا: اوهایو
County: شهرستان سامیت، اوهایو
مساحت: مساحت
 • کل: ۵٫۳ مایل مربع (۱۳٫۸ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۵٫۳ مایل مربع (۱۳٫۸ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۹۷۱ فوت (۲۹۶ متر)
جمعیت (سرشماری ۲۰۰۰ ایالات متحده آمریکا): جمعیت (سرشماری ۲۰۰۰ ایالات متحده آمریکا)
 • کل: ۴٬۹۳۱
 • تراکم: ۹۲۴٫۹/مایل مربع (۳۵۷٫۱/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (منطقه زمانی شرقی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: 44067
کد منطقه: 330
استاندارد پردازش اطلاعات فدرال: 39-56490
سامانه اطلاعات نام‌های جغرافیایی feature ID: 1087011
بخش مرکز نورث فیلد (به انگلیسی: Northfield Center Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان سامیت، اوهایو واقع شده‌است.
 بخش مرکز نورث فیلد ۱۳٫۸ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۹۳۱ نفر جمعیت دارد و ۲۹۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بند خروار

سد در ولسوالی خروار، ولایت لوگر
| بند خروار | بند خروار |
| --- | --- |
موقعیت بند خروار در افغانستان: موقعیت بند خروار در افغانستان
کشور: افغانستان
محل: ولسوالی خروار، ولایت لوگر
مختصات: ۳۳°۴۳′۵۰″ شمالی ۶۸°۵۲′۲۴″ شرقی﻿ / ﻿۳۳٫۷۳۰۵۶°شمالی ۶۸٫۸۷۳۳۳°شرقی﻿ / 33.73056; 68.87333
کاربری: آبیاری
آغاز ساخت: دهه ۱۹۳۰
مالک(ـان): وزارت انرژی و آب
سد و سرریزها: سد و سرریزها
بر روی رود: رود چرخ
بلندی: ۳۶ متر (۱۱۸ فوت)
طول تاج: ۱۴۰ متر (۴۶۰ فوت)
اارتفاع در تاج: ۲٬۴۲۳ متر (۷٬۹۴۹ فوت)
عرض تاج: ۲۰ متر (۶۶ فوت)
بند خروار (انگلیسی: Kharwar Dam) بر روی رود چرخ در ولسوالی خروار ولایت لوگر افغانستان قرار دارد. این یک سد وزنی پر از سنگ است، با ارتفاع ۳۶ متر (۱۱۸ فوت) و طول ۱۴۰ متر (۴۶۰فوت) و مخزن آن ظرفیت ذخیره حدود ۱۷ میلیون متر مکعب آب را دارد.
بند خروار تحت مالکیت و نگهداری وزارت انرژی و آب کشور است. در ابتدا در دهه ۱۹۳۰  توسط دولت محمد نادر شاه و پسرش محمد ظاهر شاه ساخته شد.
مردگان متحرک (فصل ۷)

جعبه اطلاعات فصل تلویزیون
| مردگان متحرک (فصل ۷) | مردگان متحرک (فصل ۷) |
| --- | --- |
فصل ۷: فصل ۷
پوستر تبلیغاتی: پوستر تبلیغاتی
بازیگران:  اندرو لینکولن  نورمن ریداس  استیون ین  لورن کوهن  چندلر ریگز  دانای گوریرا  ملیسا مک‌براید  مایکل کادلیتز  سینکا مارتین-گرین  لنی جیمز  آلانا مسترسون  جاش مک‌درمیت  کریستین سراتوس  سث گیلیام  راس مارکواند  الکساندرا برکندریج  جفری دین مورگان  آستین نیکولاس  آستین آملیو  تام پین  زاندر برکلی 
شمار قسمت‌ها: ۱۶
پخش: پخش
شبکه اصلی: ای‌ام‌سی
انتشار اصلی: ۲۳ اکتبر ۲۰۱۶ (۲۰۱۶-10-۲۳)
گاه‌نگاری فصل: گاه‌نگاری فصل
→ قبلی مردگان متحرک (فصل ۶) بعدی ← مردگان متحرک (فصل ۸) : → قبلی مردگان متحرک (فصل ۶) بعدی ← مردگان متحرک (فصل ۸) 
پخش فصل هفتم سریال مردگان متحرک محصول شبکه ای‌ام‌سی از ۲۳ اکتبر ۲۰۱۶ آغاز شد. این فصل ۱۶ شامل قسمت است.
خلاصه داستان

ریک گرایمز ( اندرو لینکولن )که در قسمت پایانی فصل 6 به دام ناجی‌ها افتاده بود اینجا دو تن از عزیز‌ترین دوستانش یعنی آبراهام و گلن (استیون ین ) را از دست میدهد و تا مدتی نه چندان طولانی، الکساندریا به مستعمرهٔ نیگان (جفری دین مورگان) تبدیل می‌شود.
نهایتا پس از کلی صحبت‌های دیگران، ریک راضی می‌شود تا با ناجی‌ها وارد جنگ شود.
از آنجا که ریک قوای کافی برای مقابله با ناجی هارا ندارد؛ با منطقهٔ هیلتاپ متحد می‌شود و توسط مسیح (تام پین) با پادشاهی آشنا می‌شود.
پادشاه ازیکیل، فرمانروای نسبتا متوهم پادشاهی، ابتدا مخالفت کرده ولی پس از مرگ یکی از نزدیک‌ترین افرادش به دست ناجی‌ها و با اصرار کارول، با الکساندریا و هیلتاپ متحد می‌شود.
هنگام روز موعود، زمانی که ناجی‌ها فرا میرسند، دیگر متحد ریک یعنی مردم زباله دانی یا گاربیج‌ها به رهبری جیدیس (پولیانا مک‌اینتاش) به ریک خیانت کرده و سمت جبهه نگان میروند.
در اپیزود پایانی، جنگ سختی میان منجی‌ها و هیلتاپ،الکساندریا و پادشاهی رخ میدهد و پیروز این جنگ ریک است اما این جنگ دنباله‌دار بوده و در فصل هشتم ادامه می یابد.
بازیگران اصلی

اندرو لینکولن در نقش ریک گریمز
چندلر ریگز در نقش کارل گریمز
نورمن ریداس در نقش دریل دیکسون
استیون ین در نقش گلن ری
ملیسا مک براید در نقش کارول پلیتر
لورن کوهن در نقش مگی گرین
دانای گوریرا در نقش میشون
سنیکا مارتین-گرین در نقش ساشا
آلانا مسترسون در نقش تارا کامبلر
مایکل کادلیتز در نقش آبراهام فورد
جاش مک درمیت در نقش یوجین پورتر
کریستین سراتوس در نقش رزیتا اسپینوسا
سث گیلیام در نقش گابریل استوکس
جفری دین مورگان در نقش نیگان
آستین نیکولز در نقش اسپنسر مونرو
آستین آملیو در نقش دووایت
تام پین در نقش جیزِز
زاندر برکلی در نقش گرگوری
قسمت‌ها

| شم>  کلی | شم>  در فصل | عنوان | کارگردان | نویسنده | تاریخ انتشار اصلی | U> S. تعداد بیننده (میلیون) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 84 | 1 | «روزی می‌رسد که نباشی» | Greg Nicotero | Scott M. Gimple | ۲۳ اکتبر ۲۰۱۶ (۲۰۱۶-10-۲۳) | 17.03 |
| 85 | 2 | «خوب» | Greg Nicotero | Matthew Negrete | ۳۰ اکتبر ۲۰۱۶ (۲۰۱۶-10-۳۰) | 12.46 |
| 86 | 3 | «سلول» | Alrick Riley | Angela Kang | ۶ نوامبر ۲۰۱۶ (۲۰۱۶-11-۰۶) | 11.72 |
| 87 | 4 | «خدمت» | David Boyd | Corey Reed | ۱۳ نوامبر ۲۰۱۶ (۲۰۱۶-11-۱۳) | 11.40 |
| 88 | 5 | «اینکاره‌ها» | Darnell Martin | Channing Powell | ۲۰ نوامبر ۲۰۱۶ (۲۰۱۶-11-۲۰) | 11.00 |
| 89 | 6 | «قسَم» | Michael E. Satrazemis | David Leslie Johnson | ۲۷ نوامبر ۲۰۱۶ (۲۰۱۶-11-۲۷) | 10.40 |
| 90 | 7 | «آوازی برایم بخوان» | Rosemary Rodriguez | Angela Kang & Corey Reed | ۴ دسامبر ۲۰۱۶ (۲۰۱۶-12-۰۴) | 10.48 |
| 91 | 8 | «قلب‌ها هنوز می‌تپند» | Michael E. Satrazemis | Matthew Negrete & Channing Powell | ۱۱ دسامبر ۲۰۱۶ (۲۰۱۶-12-۱۱) | 10.58 |
| 92 | 9 | «سنگ در راه» | Greg Nicotero | Angela Kang | ۱۲ فوریه ۲۰۱۷ (۲۰۱۷-02-۱۲) | 12.00 |
| 93 | 10 | «دوستان صمیمی جدید» | Jeffrey F. January | Channing Powell | ۱۹ فوریه ۲۰۱۷ (۲۰۱۷-02-۱۹) | 11.08 |
| 94 | 11 | «بدخواهان و مصایب» | Kari Skogland | David Leslie Johnson | ۲۶ فوریه ۲۰۱۷ (۲۰۱۷-02-۲۶) | 10.42 |
| 95 | 12 | «بگو بله» | Greg Nicotero | Matthew Negrete | ۵ مارس ۲۰۱۷ (۲۰۱۷-03-۰۵) | 10.16 |
| 96 | 13 | «مرا اینجا دفن کن» | Alrick Riley | Scott M. Gimple | ۱۲ مارس ۲۰۱۷ (۲۰۱۷-03-۱۲) | 10.68 |
| 97 | 14 | «آن‌سو» | Michael E. Satrazemis | Angela Kang | ۱۹ مارس ۲۰۱۷ (۲۰۱۷-03-۱۹) | 10.32 |
| 98 | 15 | «چیزی که به آن نیاز دارند» | Michael Slovis | Corey Reed | ۲۶ مارس ۲۰۱۷ (۲۰۱۷-03-۲۶) | 10.54 |
| 99 | 16 | «اولین روز بقیه عمرت» | Greg Nicotero | Scott M. Gimple & Angela Kang & Matthew Negrete | ۲ آوریل ۲۰۱۷ (۲۰۱۷-04-۰۲) | 11.31 |
اگوادا سان راکو

| Aguada San Roque | Aguada San Roque |
| --- | --- |
Municipality and village: Municipality and village
کشور:  آرژانتین
ایالت‌های آرژانتین: ایالت نئوکن
اگوادا سان راکو (به اسپانیایی: Aguada San Roque) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در ایالت نئوکن واقع شده‌است.
بخش مرماند

| Marmande | Marmande |
| --- | --- |
بخش‌های فرانسه: بخش‌های فرانسه
موقعیت بخش مرماند در نقشه: موقعیت بخش مرماند در نقشه
کشور: فرانسه
ناحیه: نوول-آکیتن
دپارتمان: لو-ا-گرون
کمون: ۹۸
Prefecture: مارماند
مساحت¹: مساحت¹
 • کل: ۱۳۸۸ کیلومتر مربع (۵۳۶ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۳): جمعیت (۲۰۱۳)
 • کل: ۸۳۱۲۴
 • تراکم: ۶۰/کیلومتر مربع (۱۶۰/مایل مربع)
¹ French Land Register data, which exclude lakes, ponds, and glaciers larger than 1 km² as well as the estuaries of rivers.: ¹ French Land Register data, which exclude lakes, ponds, and glaciers larger than 1 km² as well as the estuaries of rivers.
بخش مرماند (به فرانسوی: Arrondissement de Marmande) یک بخش در فرانسه است که در لو-ا-گرون واقع شده‌است.
بازی‌های آسیایی ۱۹۵۱

بازی‌های آسیایی ۱۹۵۱ (به هندی: ۱۹۵۱ एशियाई खेल)، که به‌طور رسمی به عنوان اولین دوره بازی‌های آسیایی شناخته می‌شود، یک رویداد چند ورزشی بود که از ۴ تا ۱۱ مارس ۱۹۵۱ در دهلی نو، هند برگزار گردید. در مجموع ۴۸۹ ورزشکار به نمایندگی از ۱۱ کمیته ملی المپیک آسیا (NOC) در ۵۷ رویداد از ۸ رشته ورزشی شرکت کردند. این بازی‌ها به عنوان جانشین برای بازی‌های خاور دور و همچنین به نوعی احیا کننده بازی‌های آسیایی غربی بود. آسیاد ۱۹۵۱ در ابتدا قرار بود در سال ۱۹۵۰ برگزار شود، اما به دلیل تأخیر در آماده‌سازی تا سال ۱۹۵۱ به تعویق افتاد. در ۱۳ فوریه سال ۱۹۴۹، فدراسیون بازی‌های آسیایی به‌طور رسمی در دهلی تأسیس شد، که در آن دهلی به اتفاق آرا به عنوان اولین شهر میزبان بازی‌های آسیایی اعلام شد.
این بازی‌ها توسط یک کمیته اجرایی بزرگ سازماندهی و برگزار شد. (به بخش زیر مراجعه کنید).
تقریباً تمام کشورهای مستقل آسیا در آن زمان به جز اتحاد جماهیر شوروی و ویتنام، به دلیل ساختار سیاسی این کشورها به بازی‌ها دعوت شده بودند.
ورزشگاه ملی دیان چاند محل برگزاری همه مراسم‌های این رویداد بود. نشان رسمی آسیاد اول، با یک خورشید درخشان به رنگ قرمز با ۱۶ پرتو و یک دایره سفید در وسط خورشید و همچنین یازده حلقه متصل به هم، که هر کدام نماینده یکی از ۱۱ کشور شرکت‌کننده بود، با یک پس زمینه به رنگ سفید، که نمادی از صلح را نشان می‌داد، طراحی و ساخته شده بود.
ورزشکاران ژاپنی با کسب ۲۴ طلا و ۶۰ مدال در مجموع بیشترین مدال‌های طلا و مجموع را کسب کردند. در حالی که کشور میزبان، هند با ۱۵ مدال طلا و ۵۱ مدال مجموع، که بیشترشان برنز بود (۲۰ عدد)، در رده دوم جدول مدال‌ها به کار خود پایان داد. بازی‌های بعدی آسیایی که توسط هند برگزار شد، حدود ۳۱ سال بعد و بازی‌های آسیایی ۱۹۸۲ بود.
تاریخچه

دهلی
موقعیت دهلی در هند
بازی‌های آسیایی ۱۹۵۱ به عنوان جانشین یک رویداد چند ورزشی در مقیاس کوچک‌تری موسوم به بازی‌های خاور دور شناخته می‌شود که بین یک دوره بیست و پنج ساله از ۱۹۱۳ تا ۱۹۳۸ در شهرهای مختلف ژاپن، فیلیپین و چین برگزار شد. اولین دوره بازی‌های خاور دور پس از تلاش‌های فدراسیون ورزشکاران آماتور فیلیپین (PAAF) در سال ۱۹۱۳ در مانیل، فیلیپین برگزار شد. این بازی‌ها برای ۹ دوره بعدی با موفقیت سازماندهی و برگزار شد، اما در سپتامبر ۱۹۳۷، ژاپن پس از حادثه پل مارکو پولو به چین حمله کرد و جنگ دوم چین و ژاپن (که بعدها جزئی از جنگ جهانی دوم شد) را آغاز کرد، و به همین سبب بازی‌های سال ۱۹۳۸ که قرار بود در اوساکا برگزار شود، لغو شد و بازی‌های خاور دور پس از آن دیگر برگزار نشد.
در سال‌های آغازین دهه ۱۹۳۰، تلاش شد تا یک رویداد چند ورزشی برگزار شود که کشورهای غرب آسیا نیز در آن حضور داشته باشند و این امر باعث تشکیل «بازی‌های قهرمانی شرق» شد، که بعد از آن و پیش از آغاز نخستین دوره، نام آن را به «بازی‌های آسیایی غربی» تغییر دادند. گستره کشورهای این بازی‌ها شامل تمام کشورهای موجود در شرق سوئز و غرب سنگاپور بود. اولین دوره بازی‌های آسیایی غربی در سال ۱۹۳۴ و در سالن آمفی تئاتر ایروین در دهلی نو برگزار شد که در آن چهار کشور افغانستان، انگلیس هند، فلسطین و سیلان حضور داشتند. در آن زمان تصمیم گرفته شد که این بازی‌ها هر چهار سال یکبار و در میان دو المپیک تابستانی برگزار شود. قرار بود بازی‌های آسیایی غربی سال ۱۹۳۸ در تل آویو، فلسطین برگزار شود. با این حال، این بازی‌ها به دلیل وقوع جنگ جهانی دوم لغو شد و تا سال ۱۹۵۱ تلاشی برای احیا و برگزاری این بازی‌ها صورت نگرفت و بازی‌های آسیایی غربی، رها شد.
انتخاب میزبان

در ۱۲ و ۱۳ فوریه ۱۹۴۹، جلسه‌ای در خانه پاتیا، در دهلی، بین نمایندگان ۹ کمیته ملی المپیک آسیا برگزار شد. این نشست در جلسه دیگری در ۸ اوت سال ۱۹۴۸ در حاشیه برگزاری دومین المپیک لندن، برگزار شد. این نشست با فراخوان نماینده کمیته ملی المپیک هند، دوت سوندی گورو، برگزار شد و ریاست آن را یاداویندرا سینگ، رئیس انجمن المپیک هند بر عهده داشت. در این نشست، فدراسیون بازی‌های آسیایی (AGF) رسمیت یافت و پیش نویس قانون اساسی این نهاد توسط اعضا پذیرفته شد. یاداویندرا سینگ و دوت سنودی گورو به ترتیب به عنوان اولین رئیس و دبیر فدراسیون انتخاب شدند. پنج عضو منشور تشکیل فدراسیون عبارت بودند از افغانستان، برمه، هند، پاکستان و فیلیپین. در این نشست، تصمیم گرفته شد مسابقات قهرمانی بازی‌های آسیایی را به صورت هر چهار سال یکبار برگزار کنند. زمان آغاز بازی‌ها فوریه سال ۱۹۵۰ و دهلی به عنوان میزبان اعلام شد. همچنین یاداویندرا سینگ رئیس کمیته برگزاری بازی‌ها شد و دعوت رسمی خود را برای حضور در بازی‌های آسیایی ۱۹۵۰، به کشورهای دیگر آسیا ارسال کرد.
سازمان‌دهی

مسئولیت برگزاری اولین دوره بازی‌های آسیایی به کمیته ویژه‌ای داده شد. این کمیته شامل آنتونی د ملو، ماهاراجا پاتیلا، یاداویندرا سینگ رئیس انجمن المپیک هند، گورو دوت سوندی دبیر انجمن المپیک هند؛ و مقاماتی همچون اس. بوت و نریمان سوگار بود که نقش کلیدی را بازی می‌کردند و کارهای زیادی در مورد ورزشگاه و دیگر امور مربوط به بازی‌ها انجام دادند.
کمیته برگزار کننده:
رئیس: یاداویندرا سینگ، ماهاراج پاتیالا
مسئول امور: آنتونی د ملو، هان تریسور، اس. پی چوپرا
اعضا: ژنرال ک. ام کاریپا، سر گیرجا شانکار بانچپای، نواب پاتائودی، ماهاراجا ویسیاناگارام، اس. وی ماولانکار، پی‌تی هیردی ناث کونزرو، ک.آر. ک منون، شانکار پراساد، پی. سی چودوری، کریشنا پراسادا، دکتر تارا چاند، پروفسور ای. آن جا، سر یوشا ناث سن، سر بیرن موکرجی، سر شانکار لال، نوال‌ها. تاتا، سر سوبا سینگ، مج.گن.وی. آر خانولکا، جی‌دی ساندی، اس. ام مون-یول حق، راجا بالیندرا سینگ، ماهاراجادیراج سر یودای چاند مهتاب، سی. سی ابراهام اس. ها بوت، پی گوپتا
کمیته اجرایی:
رئیس: جی‌دی ساندی؛
اعضا: پی. سی چودوری، کریشنا پراسادا، اس. ام مون-یول حق، اس. اس ماثور، رامشوار دایار
روسای کمیته‌ها عبارت بودند از:
امور مالی: ک.آر. ک منون
امور فنی: جی. دی ساندی
امور اسکان و حمل و نقل: مج.گن.وی. آر خانولکار؛
امور پزشکی: سرلشکر چادا
امور هنری: بی. یوکیل؛
امور پذیرایی: شانکار لال؛
امور تبلیغات: دیوا داس گاندی
اعضای اصلی اجرایی عبارت بودند از:
مدیر کمیته: آنتونی د ملو؛
دبیر کمیته: اس. اس داوان؛
مسئول روابط عمومی: ام. ال کاپور؛
مسئول امور تبلیغات: دی. ای سکورتا؛
معاون: نریمان سوگار، معاون وزیر امور خارجه.
با الگو برداری از اردوگاه ریچموند پارک لندن، که در آن ورزشکاران بازی‌های المپیک تابستانی سال ۱۹۴۸ اقامت داشتند، اردوگاه ورزشکاران در دهلی ساخته شد و کاروان کشورها در آن اسکان یافتند.
ورزشگاه‌ها

محل برگزاری بازی‌های آسیایی ۱۹۵۱، سالن آمفی تئاتر ایروین، یک مجموعه ورزشی چند منظوره بود، همان محلی که میزبانی بازی‌های آسیایی غربی در سال ۱۹۳۴ را عهده‌دار بود. پیش از مراسم افتتاحیه بازی‌ها، این ورزشگاه با عنوان «ورزشگاه ملی» دوباره به کار گرفته شد و برای بهتر برگزار شدن رویدادهای مختلف بازی‌ها بازسازی شد. تمام رویدادها به استثنای شنا و واترپلو فقط در محل ورزشگاه اصلی برگزار شد، مسابقات شنا و واترپلو در استخر مجاور در همسایگی این مجموعه ورزشی برگزار شد.
این ورزشگاه توسط آنتونی اس. دملو طراحی شده و برای ساخت کامل، که در ۱۳ فوریه ۱۹۳۳ به پایان رسید، ۵۰۰۰۰ روپیه مورد نیاز بود. این ورزشگاه به نام لرد ایروین، سیزدهمین معاون وزیر هند و وزیر وقت جنگ کشور، نامگذاری شد.
رویدادها

این بازی‌ها شامل شش رشته ورزشی بود: دو و میدانی، ورزش‌های آبی شامل شیرجه، شنا و واترپلو، بسکتبال، دوچرخه سواری شامل دوچرخه سواری در جاده و دوچرخه سواری پیست، فوتبال و وزنه‌برداری. مسابقات این رشته‌ها در ۵۷ رویداد برگزار شد. بسیاری از کشورهای عضو فدراسیون بازی‌های آسیایی درخواست حضور بوکس را به عنوان ورزشی مدال آور، مطرح کردند، اما دلایل مختلفی باعث عدم حضور رشته ورزشی بوکس در لیست نهایی این بازی‌ها شد. در این بازی‌ها به جز دو و میدانی، زنان در هیچ رویداد دیگری شرکت نکردند.
در این بازی‌ها، رقابت برای کسب عنوان "آقای سال آسیا ۱۹۵۱" نیز، به عنوان یک رویداد غیر مدالی، برگزار شد. ورزشکاران بر اساس شاخص‌هایی مانند ساختمان و فیزیک بدنی، ظاهر و شخصیت آن‌ها مورد قضاوت قرار گرفتند. پاریمال روی هندوستانی بالاتر از محمود نامجو از ایران که در دسته سبک‌وزن (۵۶ کیلوگرم) وزنه‌برداری مدال طلا کسب کرده بود، در این رقابت برنده شد.
رویدادها > رشته‌های ورزشی

بسکتبال (۱)
دوچرخه‌سواری
پیست (۳)
جاده (۱)
دو و میدانی (۳۳)
فوتبال (۱)
ورزش‌های آبی
شنا (۸)
شیرجه (۲)
واترپلو (۱)
وزنه‌برداری (۷)
رویدادها > ورزش‌های آبی > شیرجه

رشته شیرجه، در دو رویداد پرش از سکوی ۳ متر و سکوی ۱۰ متر برگزار شد. هند و ایران تنها کشورهایی بودند که به مدال رسیدند. شیرجه‌روی هند، کی.پی. ثاکار در هر دو رویداد طلا گرفت و در کل هند ۴ مدال کسب کرد. ایران هم یک نقره و یک برنز به دست آورد.
رویدادها > ورزش‌های آبی > شنا

در شنا ۵ کشور شناگران خود را برای شرکت در ۸ رویداد، که شامل ۵ رقابت شنای آزاد (۱۰۰ متر، ۴۰۰ متر، ۸۰۰ متر، ۱۵۰۰ متر و ۱۰۰×۴ متر تیمی) و رقابت کرال سینه (۱۰۰ متر)، کرال پشت (۲۰۰ متر) و شنای مختلط تیمی (۱۰۰×۳) بود، فرستادند. پس از این بازی‌ها رقابت‌های شنای آزاد ۸۰۰ متر و شنای مختلط تیمی (۱۰۰×۳) از فهرست رویدادهای شنای بازی‌های آسیایی حذف شدند. سنگاپور نیمی از مدال‌های طلا و ۲ نقره را به‌دست‌آورد، در حالی که فیلیپین نیمی از کل مدال‌های این رویدادها از جمله ۳ طلا را به‌دست‌آورد، هند در مجموع ۶ مدال، از جمله یک طلای ساچین ناگ در ۱۰۰ متر آزاد، که اولین طلای هند در بازی‌های آسیایی بود به‌دست‌آورد. دو کشور بدون کسب هیچ مدالی رقابت‌ها را به پایان بردند.
رویدادها > ورزش‌های آبی > واترپلو

در واترپلو فقط دو تیم - هند و سنگاپور - حضور داشتند. در تک مسابقه برگزار شده برای تعیین برنده، هند با نتیجه ۶ بر ۴، سنگاپور را شکست داد و قهرمان شد.
رویدادها > دو و میدانی

دو و میدانی، تنها ورزشی بود که در آن، همه یازده کشور شرکت‌کننده، ورزشکاران خود را اعزام کردند. این رشته شامل ۲۴ رویداد دارای مدال برای آقایان و ۹ رویداد برای زنان بود. زنان ژاپنی در تمام ۹ رویداد، طلای مسابقات را برنده شدند و همچنین ۵ نقره را هم به‌دست آوردند و هند و سنگاپور هر کدام دو نقره به‌دست آوردند. در مسابقات آقایان، ژاپن دوباره با کسب ۱۱ طلا بیشترین تعداد طلا را به‌دست‌آورد، اما در این‌جا ورزشکاران هندی با کسب ۱۰ مدال، تنها یک مدال کمتر نسبت به ژاپن به‌دست آوردند. توکیو یوشینو، ورزشکار زن ژاپنی، در سه رشته پرتاب وزنه، پرتاب دیسک و پرتاب نیزه، سه نشان طلا به‌دست‌آورد. لاوی پینتو از هند تنها مردی بود که به بیش از یک مدال طلا دست یافت، او در مسابقات دو ۱۰۰ متر و ۲۰۰ متر سرعت مردان در صدر قرار گرفت. علی باغبان‌باشی دونده ایرانی هم توانست در این رقابت‌ها در دوی ۵۰۰۰ متر استقامت نشان طلا و در نیمه استقامت ۳۰۰۰ متر بامانع نشان نقره رقابت‌ها را به گردن بیاویزد.