stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آخرین یورش

| آخرین یورش | آخرین یورش |
| --- | --- |
کارگردان: سرجیو نیکلائسکو
نویسنده: تیتوس پوپوویچی
بازیگران: جورجه الکساندرو یون بسویو میرچئا آلبولسکو کولئا رائوتو اشتفان یورداکه یون آنگل
تاریخ‌های انتشار:  ۱۹۸۵ (۱۹۸۵)  
مدت زمان: ۱۵۶ دقیقه
کشور: رومانی
زبان: رومانیایی 
آخرین یورش (انگلیسی: The Last Assault) با نامِ اصلیِ ما، در خطوط مقدم (رومانیایی: Noi, cei din linia întâi) یک فیلم درام رومانیایی به کارگردانی سرجیو نیکلائسکو است که در سال ۱۹۸۵ به نمایش درآمد.
چکیده داستان

هوریا لازار (جورجه الکساندرو) یک افسر مشتاق اما بی تجربه است که فرماندهی نیروهای رومانیایی را برعهده دارد. واحد او  سراسر خاک ترانسیلوانی، مجارستان و چکسلواکی را درمی نوردد و در طی آن تلفات سنگینی را متحمل می شود. بخش اعظم نیمه دوم فیلم محاصره بوداپست، از جمله تلاش آلمان برای از میان بردن آن را پوشش می دهد.
در طول جنگ، لازار با سیلویا (اونسا)، دختر ژنرال مارینسکو (با بازی خود سرجیو نیکولائسکو) رابطه برقرار می کند.
بازیگران

جورجه الکساندرو
یون بسویو
سرجیو نیکلائسکو
میرچئا آلبولسکو
کولئا رائوتو
سیلویو استانکولسکو
اشتفان یورداکه
یون آنگل
والنتین اوریتسکو
لیم دیر، مونتانا

| Lame Deer, Montana Meaveʼhoʼeno | Lame Deer, Montana Meaveʼhoʼeno |
| --- | --- |
CDP: CDP
Looking south on Cheyenne Ave near the center of town.: Looking south on Cheyenne Ave near the center of town.
Location of Lame Deer, Montana: Location of Lame Deer, Montana
کشور: ایالات متحده آمریکا
ایالت: مونتانا
شهرستان: شهرستان رووزباد، مونتانا
مساحت: مساحت
 • کل: ۵۵٫۶ مایل مربع (۱۴۳٫۹ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۵۵٫۶ مایل مربع (۱۴۳٫۹ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۳۳۲۷ فوت (۱۰۱۴ متر)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۲٬۰۱۸
 • تراکم: ۳۶٫۳/مایل مربع (۱۴٫۰/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۷ (MST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۶ (MDT)
زیپ‌کد: 59043
کد منطقه: 406
FIPS code: 30-42250
GNIS feature ID: 0773196
لیم دیر (به انگلیسی: Lame Deer) شهری در ایالت مونتانا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۲٬۰۵۲ نفر بوده‌است.
موقعیت جغرافیایی

موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
Localidades na vizinhança
لهراسب (فیروزآباد)

| لهراسب | لهراسب |
| --- | --- |
روستا: روستا
فهرست کشورهای مستقل:  ایران
شهرستان‌های ایران: شهرستان فیروزآباد
بخش: بخش مرکزی شهرستان فیروزآباد
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان احمدآباد
جمعیت (۱۳۸۵): جمعیت (۱۳۸۵)
 • کل: ۳۳۹ نفر
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
لهراسب، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان فیروزآباد در استان فارس ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان احمدآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۳۹ نفر (۸۴خانوار) بوده‌است.
آپایس

| 0 | 1 |
| --- | --- |
صنعت: صنعت خودروسازی
بنا نهاده: ۱۹۰۳
دفتر مرکزی: پالرمو، سیسیل، ایتالیا
محصولات: خودرو وسیله نقلیه الکتریکی
آپایس (انگلیسی: APIS) شرکت خودروسازی ایتالیایی است، که در سال ۱۹۰۳ تأسیس شد.
فلورنت داسیلوا

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادروز:  تاریخ ورودی نامعتبر است ‏(۲۱ سال)
زادگاه:  وو آن وولن
پست:  هافبک
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  Villefranche
شمارهٔ پیراهن:  ۲۷
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۰۹–۲۰۱۰:  US Meyzieu
۲۰۱۰–۲۰۲۰:  Lyon
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۹– |  Lyon II |  ۲۴ |  (۲) |
| ۲۰۲۱– |  باشگاه فوتبال المپیک لیون |  ۱ |  (۰) |
| ۲۰۲۲– |  ← Villefranche (قرضی) |  ۱ |  (۰) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۱۹ |  France U16 |  ۳ |  (۲) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۶ فوریه ۲۰۲۱.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۶ فوریه ۲۰۲۱:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۶ فوریه ۲۰۲۱.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۶ فوریه ۲۰۲۱
فلورنت داسیلوا (انگلیسی: Florent da Silva؛ زادهٔ تاریخ ورودی نامعتبر است) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال المپیک لیون اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال France U16 بازی کرده‌است.
فرودگاه منطقه‌ای بمیجی

فرودگاه منطقه‌ای بمیجی (به انگلیسی: Bemidji Regional Airport) یک فرودگاه همگانی بهره‌برداری هوایی با کد یاتا BJI است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۲۱۳۴ متر است. این فرودگاه در شهر بمیجی، مینه‌سوتا کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۴۲۴ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
فرودگاه هالی

فرودگاه هالی (به انگلیسی: Halli Airport) (به زبان بومی: Hallin lentoasema) یک فرودگاه نظامی مسافربری با کد یاتا KEV است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۲۶۰۰ متر است. این فرودگاه در کشور فنلاند قرار دارد و در ارتفاع ۱۴۶ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
اریک فیربرن

| اریک فیربرن | اریک فیربرن |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۸ اوت ۱۸۸۸ ملبورن
درگذشت: ۲۰ ژوئن ۱۹۱۵
ملیت: پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند
اریک فیربرن (انگلیسی: George Eric Fairbairn; ۱۸ اوت ۱۸۸۸ – ۲۰ ژوئن ۱۹۱۵) قایقران روئینگ اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
اولیتا (جمهوری آلتای)

| اولیتا (جمهوری آلتای) Улита | اولیتا (جمهوری آلتای) Улита |
| --- | --- |
Selo: Selo
اولیتا (جمهوری آلتای)نمایش نقشه Altai Republicاولیتا (جمهوری آلتای)نمایش نقشه روسیه: اولیتا (جمهوری آلتای)نمایش نقشه Altai Republicاولیتا (جمهوری آلتای)نمایش نقشه روسیه
مختصات: ۵۰°۴۲′ شمالی ۸۶°۱۲′ شرقی﻿ / ﻿۵۰٫۷۰۰°شمالی ۸۶٫۲۰۰°شرقی﻿ / 50.700; 86.200: مختصات: ۵۰°۴۲′ شمالی ۸۶°۱۲′ شرقی﻿ / ﻿۵۰٫۷۰۰°شمالی ۸۶٫۲۰۰°شرقی﻿ / 50.700; 86.200
کشور: روسیه
ناحیه‌های فدرال روسیه: جمهوری آلتای
شهر: شهرستان اونگودایسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۷:۰۰
اولیتا (به لاتین: Ulita) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در جمهوری آلتای واقع شده‌است.
فلورنت بسنارد

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادروز:  ۳۰ آوریل ۱۹۸۴ ‏(۴۰ سال)
زادگاه:  ونس
قد:  1.73 m
پست:  هافبک
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  Saint-Colomban Locminé (player-manager)
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  ASPTT Vannes
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۲–۲۰۰۳ |  باشگاه فوتبال رن |  ۲ |  (۰) |
| ۲۰۰۳–۲۰۰۵ |  GSI Pontivy |  ۱ |  (۰) |
| ۲۰۰۵–۲۰۰۷ |  باشگاه فوتبال ونس |  ۷۲ |  (۴) |
| ۲۰۰۷–۲۰۰۹ |  باشگاه فوتبال نیم المپیک |  ۳۲ |  (۲) |
| ۲۰۰۹ |  Moulins |  ۱۹ |  (۰) |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۱ |  باشگاه فوتبال پاریس |  ۲۲ |  (۱) |
| ۲۰۱۱ |  St-Pryvé/St-Hilaire |  ۱۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۶ |  AS Vitré |  ۱۱۴ |  (۵) |
| ۲۰۱۶–۲۰۲۰ |  Vannes |  ۸۷ |  (۲) |
| ۲۰۲۰– |  Saint-Colomban Locminé |  ۴ |  (۰) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۲۰۲۱–:  Saint-Colomban Locminé
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱ ژوئیه ۲۰۲۱. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱ ژوئیه ۲۰۲۱. 
فلورنت بسنارد (انگلیسی: Florent Besnard؛ زادهٔ ۳۰ آوریل ۱۹۸۴) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ونس، باشگاه فوتبال نیم المپیک، باشگاه فوتبال پاریس، و باشگاه فوتبال رن اشاره کرد.
لاک‌پشت گازگیر آمریکای مرکزی

| لاک‌پشت گازگیر آمریکای مرکزی> وضعیت حفاظت | لاک‌پشت گازگیر آمریکای مرکزی> وضعیت حفاظت |
| --- | --- |
 آسیب‌پذیر  (IUCN 3.1):  آسیب‌پذیر  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: خزندگان
راسته:: لاک‌پشت
تیره:: گازگیران
گونه:: C. rossignonii
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Chelydra rossignonii : Chelydra rossignonii 
لاکپشت گازگیر
لاک‌پشت گازگیر آمریکای مرکزی (نام علمی: Chelydra rossignonii) نام یک گونه از تیره گازگیران است.
آلن ملیکجانیان

| آلن ملیکجانیان | آلن ملیکجانیان |
| --- | --- |
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زادهٔ: ۱۳ آوریل ۱۹۸۰ ریگا
ملیت: لتونی
اطلاعات یوتیوب: اطلاعات یوتیوب
کانال:  کانال یوتیوب 
دنبال‌کنندگان: 1.4 million+
مجموع بازدید: 101 million+
آخرین به‌روزرسانی: ۵ مارس ۲۰۱۹: آخرین به‌روزرسانی: ۵ مارس ۲۰۱۹
آلن ملیکجانیان (ارمنی: Ալան Մելիքջանյան انگلیسی: Alan Melikdjanian؛ زادهٔ ۱۳ آوریل ۱۹۸۰) کارگردان فیلم، آهنگ‌ساز، و یوتیوبر اهل لتونی است.
ملیکجانیان از پدر و مادری بازیگر سیرک دوران شوروی به دنیا آمد و اصالتاً ارمنی و روسی دارد. پدرش، ویلن، مجری معروفی بود. او تا سن ۶ سالگی با والدینش به اتحاد جماهیر شوروی سفر کرد و در آنجا با مادربزرگش زندگی کرد و در مدرسه حضور داشت. در طول تابستان، او با پدر و مادرش تور را از سر می‌گرفت. ملیکجانیان در جوانی خود بیشتر اوقات فراغت خود را صرف تقلید از سبک‌های انیمیشن سازان دیزنی می‌کرد.
خانواده او در اواخر دهه ۱۹۸۰ به ایالات متحده فرار کردند. او دو سال بعد دوباره به آنها ملحق شد، در دبیرستان هنرهای فنی ویلیام اچ ترنر در میامی، جایی که تولید ویدئو و انیمیشن سه بعدی را مطالعه کرد. او از دانشگاه بین‌المللی هنر و طراحی میامی با مدرک لیسانس هنرهای زیبا در تولید فیلم فارغ‌التحصیل شد
شغل

ملیکجانیان یکی از بنیانگذاران و مدیر خلاق FilmNet.com، و یکی از بنیانگذاران و مدیر ارشد خلاقیت Openfilm بود که هر دو به‌عنوان جایگزینی برای سایت اشتراک‌گذاری ویدیوی محبوب YouTube بشمار می‌روند، اما برای فیلمسازان آماتور جدی که «نمی‌خواهند کار خود را در کنار کارهای متوسط YouTube قرار دهند». Openfilm در اوت ۲۰۱۵ بسته شد.
او همچنین مالک کانال یوتیوب "Captain Disillusion" تقریباً ۲٫۳۶ میلیون مشترک و ۲۳۰ میلیون بازدید داشته است (تا اکتبر ۲۰۲۲). در این کانال، او در میان چیزهای دیگر، ویدیوهای "تقلب" ویروسی و ماوراء الطبیعه را بی‌اعتبار می‌کند، این کار را به صورت طنز، و با تمرکز شدید بر جلوه‌های بصری انجام می‌دهد. او ویدیوهای خود را با استفاده از برنامه‌های نرم‌افزاری مختلف ویرایش می‌کند که با Avid Media Composer و سپس Adobe After Effects , Blender، و Da Vinci Resolve شروع می‌شود.
ملیکجانیان در ویدیوهای خود یک لباس ورزشی قدیمی دهه ۱۹۸۰ می‌پوشد که نیمه پایین صورتش با رنگ متالیک پوشانده شده است.
فیلموگرافی

۲۰۰۱: قلمرو
۲۰۰۶: همشهری ماوژیک
آلونا پوشکاروفسکی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پوشکاروفسکی در  جام فدرال ۲۰۱۵: پوشکاروفسکی در  جام فدرال ۲۰۱۵
نام کامل: آلونا پوشکاروفسکی
کشور (ورزشی):  اسرائیل
زادهٔ: ۲۸ ژانویهٔ ۱۹۹۷ ‏(۲۷ سال) حیفا، اسرائیل
قد: ۱٫۷۴ m (۵ ft ۹ in)
شیوه(های) بازی: چپ دست (بک هند دو دست)
جایزه(های) نقدی: ۶,۸۸۶ دلار 
تک‌نفره: تک‌نفره
نتیجه‌ها: ۲۰-۳۱
عنوان‌ها: ۰ دبلیو تی ای, ۰ آی اف تی
بالاترین رتبه: ۹۳۳ (۷ دسامبر ۲۰۱۵)
رتبهٔ کنونی: - (۱۹ آوریل ۲۰۱۷)
دونفره: دونفره
نتیجه‌ها: ۳۶-۳۲
عنوان‌ها: ۰ دبلیو تی ای, ۲ آی اف تی
بالاترین رتبه: ۶۱۸ (۱۳ ژوئیه ۲۰۱۵)
رتبهٔ کنونی: ۸۶۹ (۱۹ آوریل ۲۰۱۷)
رقابت‌های تیمی: رقابت‌های تیمی
جام فد: ۰–۴
آخرین به‌روزرسانی: ۱۹ آوریل ۲۰۱۷.: آخرین به‌روزرسانی: ۱۹ آوریل ۲۰۱۷.
آلونا پوشارفسکی (زاده ۲۸ ژانویه ۱۹۹۷) یک تنیس‌باز اسرائیلی است. او با بازی برای اسرائیل در فدرال کاپ رکورد برد- باخت ۰–۴ را دارا می باشد.
ادی هارتونو

ادی هارتونو (انگلیسی: Eddy Hartono؛ زادهٔ ۱۹ ژوئیهٔ ۱۹۶۴) بدمینتون‌باز اهل اندونزی است.
فضاپیمای سایوز

| 0 | 1 |
| --- | --- |
فضاپیمای سایوز تی‌ام‌ای-۷ در مدار زمین: فضاپیمای سایوز تی‌ام‌ای-۷ در مدار زمین
سازنده: روسیه شرکت اس‌پی کارالیوف و صنایع فضایی انرگیا
کاربرد: انتقال فضانوردان بین زمین و ایستگاه‌های فضایی سالیوت، آلماز، و ایستگاه فضایی بین‌المللی
 :  
ویژگی‌ها: ویژگی‌ها
ظرفیت خدمه: دو یا سه نفر
حجم: ۹ متر مکعب
 :  
ابعاد: ابعاد
طول: ۷٫۴۸ متر
قطر: ۲٫۷۲ متر
 :  
فضاپیمای سایوز (به روسی: Союз) پرکارترین، پراستفاده‌ترین و پرعمرترین فضاپیمای سرنشین‌دار جهان است. این فضاپیما در اوایل دهه شصت میلادی زیر نظر سرگئی کارالیوف ابتدا به منظور سفر انسان به ماه طراحی شد. پس از پایان مسابقه فضایی برای رسیدن به ماه، سایوز برای حمل فضانوردان شوروی سابق و سایر کشورها به ایستگاه‌های فضایی سالیوت و آلماز بکار رفت. در سال ۱۹۷۵ میلادی در طی پروژه آزمایشی آپولو-سایوز نقش مهمی بازی کرد، و پس از آن وسیله اصلی برای رفت‌وآمد به ایستگاه فضایی میر بود. امروزه، گونه‌های جدید فضاپیمای سایوز برای فرستادن فضانوردان به مدار زمین و ایستگاه فضایی بین‌المللی بکار می‌روند. در آینده از سایوز برای سفر به ماه استفاده خواهد شد.
نخستین پرواز آزمایشی و بدون سرنشین سایوز در تاریخ ۷ آذر ۱۳۴۵ (۲۸ نوامبر ۱۹۶۶) و نخستین پرواز سرنشین‌دار آن در تاریخ ۳ اردیبهشت ۱۳۴۶ (۲۳ آوریل ۱۹۶۷) انجام شد. انوشه انصاری در تاریخ ۲۷ شهریور ۱۳۸۵ (۱۸ سپتامبر ۲۰۰۶) توسط فضاپیمای سایوز تی‌ام‌ای-۹ به ایستگاه فضایی بین‌المللی پرواز کرد. پیش از او، عبدالاحد مومنداولین فضانورد افغانستان در تاریخ ۷ شهریور ۱۳۶۷ (۲۹ اوت ۱۹۸۸) از پایگاه فضایی بایکونور توسط فضاپیمای سایوز تی‌ام-۶ به ایستگاه فضایی میر پرواز کرده بود.
برای پرتاب سایوز به مدار زمین، از راکتی به همین نام یعنی راکت سایوز استفاده می‌شود.
واژه سایوز در زبان روسی به معنای «اتحاد» است.
برنامه سایوز پس از برنامه‌های واستوک و واسخود، سومین برنامه فضایی سرنشین‌دار شوروی بود.
سخت‌افزارهای اصلی برنامه فضایی سایوز عبارت بودند از فضاپیمای سایوز و موشک سایوز. مدیریت برنامه سایوز در حال حاضر بر عهده سازمان فضایی روسیه است یاد آوری شود که سایوز از ۳ بخش درست شده که محموله موتور و مکان فضانوردها می‌باشد.
دستورعمل > پرتاب

سایوز دارای سه بخش اصلی است اما در مدل نو آن (معرفی شده در سال ۲۰۰۰) می‌تواند با استفاده از یک مدارگرد جداگانه که سوار فضاپیما سایوز یا ماهواره که توسط راکت سایوز حمل می‌شود، به مرحله جهارم در نتیجه به تمامی مدارهای زمین دسترسی داشته باشد. مرحله (stage) اول سایوز شامل سوختن پیشرانش‌ها (booster) به همراه بخش مرکزی (Core) می‌شود. معمولاً پس از ۱۱۸ ثانیه بوسترها خاموش و توسط ونت (vent)های اکسیژن از راکت جدا می‌شوند. چند ثانیه پیش از این، برج فرار (escape tower) که وظیفه نجات فضانوزدان در ارتفاع پائین را دارد، از راکت جدا شده‌است. سپس راکت با بخش مرکزی برای حدود ۱۲۷ ثانیه (۲۹۰ از پرتاب) ادامه می‌دهد و در این نقطه بخش مرکزی یا مرحله دوم از راکت جدا می‌شود. موتور بخش سوم یک تا دو ثانیه پیش از جداشدن بخش دوم روشن شده تا کمکی برای جدا شدن این قسمت باشد - بسته به ارتفاع بالا راکت، سرعت بالای آن و عدم وجود یک اتمسفر قوی که اصظحکاک آن بخش دوم را کند کند، روشن شدن موتور پیش از جداسازی مهم است - بخش سوم بسته به اینکه مأموریت پرتاب چیست، یا ماهوراه را در سرعت و مدار انتهایی قرار می‌دهد یا فضاپیمایی که کیهان نوردان را حمل می‌کند را در مداری که پیش از الحاق با ایستگاه فضایی جای می‌دهد؛ در سناریو الحاق به ایستگاه فضایی، خود فضاپیما آخرین تغییرات در مدار خود برای ملاقات با ایستگاه را با استفاده از موتور سوخت مایع در پشت گردونه سرویس انجام می‌دهد؛ امکان استفاده از این موتور برای الحاق نیست و کنترل وسیله با موتورهای پیشران جو (ACR) انجام می‌شود.
دستورعمل > فرود

پس از جداسازی از ایستگاه کیهانی جهانی، کیهانپیما سایوز سه گردونه خود را از هم جدا می‌کند. دو گردونه سرویس و مدار در به جو سقوط کرده و می‌سوزند یا در موارد نادر در مدار باقی می‌مانند؛ گردونه فرود که کیهان نوردان در آن قرار دارند در طی یک کاهش ارتفاع کنترل شده از جو گذشته و در ارتفاع و سرعت معین چتر خود را بازمیکند، آخرین مرحله، موتورهای موشک کوچکی سرعت فضاپیما را در سه متری سطح کم می‌کنند. دریچه (hatch) از بیرون باز شده و کیهان نوردان از سفینه خارج می‌شوند.
ساختار سایوز

فضاپیمای سایوز دارای سه بخش یا گردونه است:
گردونه مداری یا مسکونی (کروی شکل) در جلوی فضاپیما
گردونه بازگشتی یا فرود (مخروطی-کروی) در وسط
گردونه سرویس‌دهی (استوانه‌ای شکل)
فضانوردان می‌توانند در گردونه‌های مداری و فرود سایوز زندگی و کار کنند. گردونه سرویس‌دهی برای کار انسان مناسب نیست، و تنها ابزار کنترل پرواز، مخابراتی، کامپیوترها و موتورهای فضاپیما در آن نگهداری می‌شود.
گردونه‌های مداری و سرویس‌دهی سایوز یکبار مصرف هستند و پس از پایان هر مأموریت، از بخش فرود جدا می‌شوند در اثر اصطکاک با جو زمین سوخته و از بین می‌روند. گردونه فرود آن دارای لایه‌های محافظ مناسب برای مقاومت در برابر حرارت بسیار بالا است و فضانوردان را به سلامت به زمین برمی‌گرداند.
در هنگام پرتاب، فضاپیمای سایوز در بالاترین قسمت پرتابه سایوز زیر یک پوشش محافظتی قرار می‌گیرد. این پوشش پس از گذشتن از اتمسفر و رسیدن به مدار زمین دور انداخته می‌شود.
سایوز به گونه‌ای طراحی شده که هم می‌تواند پروازی کاملاً خودکار داشته باشد، هم کاملاً توسط فضانوردان و بدون نیاز به مرکز کنترل زمینی هدایت شود.
این فضاپیما ظرفیت حمل سه فضانورد را دارا است. در مرحله پرتاب به فضا و بازگشت به زمین، فضانوردان لباس فضایی می‌پوشند تا حوادث احتمالی مانند افت فشار کابین خطری متوجه آنان نکند.
ساختار سایوز > گردونهٔ مداری (مسکونی)

گردونهٔ مداری یا مسکونی در جلوی فضاپیما واقع شده‌است و با نام مخفف BO (به روسی: Бытовой Отсек) شناخته می‌شود. ابزارآلاتی مانند وسایل آزمایشی، دوربین‌ها، دستگاه‌های مخابراتی، بار، دستگاه‌های اتصال فضایی، دستشویی فضاپیما، و سایر دستگاه‌هایی که برای مرحله بازگشت و فرود سایوز ضروری نیستند در این بخش جاسازی شده‌اند. در گونه‌های جدید سایوز، پنجره کوچکی نیز در این گردونه تعبیه شده که دید بهتری از جلوی فضاپیما برای فضانوردان فراهم می‌کند.
فضانوردان می‌توانند با بستن دریچه بین گردونه مداری و گردونه بازگشتی، این دو بخش را از هم کاملاً جدا کنند. به این ترتیب هنگام انجام راهپیمایی فضایی می‌توان از بخش مداری به عنوان محفظه هوایی استفاده کرد، بدون اینکه مزاحمتی برای فضانوردانی که در گردونهٔ بازگشتی نشسته‌اند پیش آید.
در بیشتر مدل‌های سایوز، سخت‌افزار اتصال و آنتن اصلی جلوی این بخش کار گذاشته می‌شود.
ساختار سایوز > گردونهٔ بازگشتی (فرود)

گردونهٔ بازگشتی یا گردونهٔ فرود سایوز در میان گردونه‌های مداری و سرویس قرار دارد و با نام مخفف SA (به روسی: Спускаемый Аппарат) شناخته می‌شود. این تنها گردونهٔ سایوز است که به زمین باز می‌گرد. ادوات هدایت فضاپیما در این بخش قرار دارند و فضانوردان از این قسمت می‌توانند فضاپیما را کنترل و خلبانی کنند. سرنشینان هنگام پرتاب سایوز به فضا و هنگام بازگشت آن به زمین در گردونهٔ بازگشتی مستقر می‌شوند. برای بازگشت به زمین، این بخش از دو قسمت دیگر سایوز جدا شده و به تنهایی وارد جو زمین می‌شود. برای مقابله با حرارت شدید ناشی از اصطکاک با اتمسفر، سازه گردونهٔ بازگشتی سایوز با چندین لایه مواد مقاوم در برابر حرارت پوشیده شده‌است.
سیستم پشتیبانی زیست سایوز در گردونهٔ بازگشتی نصب شده‌است. یک دستگاه پیرابین (پریسکوپ) امکان مشاهده جلوی فضاپیما و همچنین سطح زمین را برای فضانوردان فراهم می‌کند.
هنگام بازگشت، نخست اصطکاک با اتمسفر سرعت ورود گردونهٔ فرود را کاهش می‌دهد. سپس، چتر ترمز سرعت را باز هم کاهش داده، در نهایت چتر نجات اصلی باز می‌شود. در فاصله بسیار کمی از سطح زمین، موتورهای ترمز ویژه‌ای که با سوخت جامد کار می‌کنند وارد عمل می‌شوند و گردونهٔ بازگشتی را با سرنشینانش با آرامی روی زمین فرود می‌آورند.
ساختار سایوز > گردونهٔ سرویس

گردونهٔ سرویس سایوز در انتهای فضاپیما قرار دارد و با نام رسمی «گردونهٔ دستگاه‌ها و پیشرانه» و مخفف PAO (به روسی: Приборно-Агрегатный Отсек) شناخته می‌شود. این بخش از ۲ محفظه تشکیل شده‌است:
محفظه دستگاه‌ها (PO): شامل دستگاه‌های کنترل دما، نیروی الکتریکی، ارتباطات رادیویی دوربرد، و دستگاه‌های کنترل پرواز.
محفظه پیشرانه (AO): شامل موتور اصلی، و سیستم‌های پیشرانه‌ای است که برای حرکت و مانور در مدار زمین و آماده‌سازی فضاپیما برای بازگشت به زمین بکار می‌روند.
در سطح خارجی گردونهٔ سرویس، دو صفحه انرژی خورشیدی نصب شده‌اند. در طول پرواز مداری، انرژی خورشیدی منبع اصلی انرژی برای دستگاه‌ها و ابزار درون فضاپیما است. هرکدام از این صفحات از چهار قسمت تشکیل شده‌اند که در هنگام پرتاب به صورت تا شده روی هم قرار دارند. پس از قرار گرفتن سایوز در مدار، صفحات باز شده و آغاز به کار می‌کنند. سیستم ناوبری سایوز، چرخش فضاپیما را حول محور خود به‌طور خودکار تنظیم می‌کند به نحوی که صفحات خورشیدی بیشترین میزان نور از خورشید دریافت کنند.
ساختار سایوز > هدف ساختار سه‌بخشی

هدف طراحان و مهندسان سایوز برای تقسیم کردن فضاپیمای سایوز به سه بخش این بود که بتوانند بیشتر ادوات و ابزارآلات مورد نیاز در مأموریت را در گردونهٔ مداری جاسازی کنند. از آنجاییکه گردونهٔ مداری قرار است در جو زمین سوخته شود، نیازی به لایه‌های محافظ اضافی ندارد. در نتیجه نه تنها از وزن فضاپیما کاسته می‌شود، بلکه فضای بیشتری در گردونهٔ بازگشتی برای کار فضانوردان فراهم می‌آید. برای مقایسه، در فضاپیمای آپولو گردونه‌های مداری و فرود از هم جدا نیستند و روی هم «بخش فرمان» نامیده می‌شود. بخش فرمان در آپولو دارای ۶ متر مکعب فضای کار و زندگی برای فضانوردان و وزن ۵۰۰۰ کیلوگرم است. درحالیکه در سایوز، ۹ متر مکعب فضای کاری برای فضانوردان وجود دارد و با این حال وزن کل این مجموعه از بخش فرمان آپولو کمتر است.
همچنین، جداسازی گردونهٔ مداری از گردونهٔ بازگشتی این امکان را به مهندسان می‌دهد که امکانات و دستگاه‌های بخش مداری را بسته به نیاز هر مأموریت تغییر دهند، بدون اینکه نیازی به تغییر یا دستکاری در گردونهٔ بازگشتی باشد.
سامانه پشتیبانی زیست

سامانه پشتیبانی زیست در سایوز می‌توانند امکان زندگی فضانوردان را برای ۳۰ روز-نفر فراهم کنند. هوای درون کابین ترکیبی از اکسیژن و نیتروژن با فشار جزئی معادل سطح دریا است. بیشتر گاز دی‌اکسید کربن و بخار آب درون کابین توسط کپسول‌های دی‌اکسید پتاسیوم (KO2) جذب شده، بجای آن اکسیژن تولید می‌شود. کپسول‌های هیدروکسید لیتیوم (LiOH) هم باقی‌مانده گاز دی‌اکسید کربن را جذب می‌کنند.
تاریخچه فضاپیمای سایوز > آغاز برنامه سایوز

برنامه شوروی برای سفر به ماه ابتدا بر این اساس بود که سه بخش فضاپیمای ماه‌نورد به‌طور جداگانه به فضا پرتاب شوند، در مدار زمین به هم متصل شده و فضاپیمای بزرگتری تشکیل دهند. به علت پیچیدگی عملیاتی، این طرح به دو پرتاب جداگانه تغییر پیدا کرد، و در نهایت تبدیل به پرتاب کل فضاپیما در یک نوبت شد. فضاپیمای سایوز برای اجرای طرح سوم طراحی و ساخته شد، و نخستین فضاپیمایی بود که می‌توانست در فضا مستقل عمل کند، هدایت شود، و به فضاپیماهای دیگر متصل گردد.
سایوز ماه‌نورد «زوند» نام داشت و با کُد L1 شناخته می‌شد. فضاپیمای زوند از دو بخش اصلی تشکیل می‌شد: بخش فرماندهی و بخش ماه‌نشین. قرار بر این بود که این دو بخش در مسیر پرواز بین زمین و ماه به هم متصل باقی بمانند، و در مدار ماه از هم جدا شوند:
بخش فرماندهی با دو سرنشین پس از رسیدن به نزدیکی ماه، در مدار ماه باقی بماند.
بخش ماه‌نشین با یک سرنشین بر سطح ماه فرود آید و پس از انجام مأموریت، دوباره در مدار ماه به بخش فرماندهی متصل شود و به زمین بازگردد.
همزمان با سایوز ماه‌نورد، گونه‌ای دیگر از سایوز نیز در اواسط دهه ۶۰ میلادی مختص عملیات در مدار زمین طراحی شده بود که با کد 7K-OK شناخته می‌شد. قرار بر این بود که از این گونه درمدار زمین برای تمرین عملیات سفر به ماه استفاده شود.
تاریخچه فضاپیمای سایوز > پروازهای فضایی اولیه

در فضای رقابت‌آمیز مسابقه فتح ماه، نخستین آزمایش‌های سایوز در مدار زمین به سرعت برنامه‌ریزی و انجام شد. این آزمایش‌ها نتایج متفاوتی در پی داشت. در ۲۳ آوریل ۱۹۶۷ (۳ اردیبهشت ۱۳۴۶) نخستین مأموریت این فضاپیما با نام سایوز-۱ با یک سرنشین به نام ولادیمیر کاماروف به فضا پرتاب شد. قرار بود که سایوز-۲ مدت کوتاهی پس از آن به فضا پرتاب شود تا این دو فضاپیما بتوانند در مدار زمین عملیات اتصال به یکدیگر را آزمایش کنند. به علت نقص فنی، پرتاب سایوز-۲ لغو و کاماروف مجبور به بازگشت به زمین شد. در راه بازگشت، چترنجات فضاپیما عمل نکرد که باعث سقوط آن به زمین و کشته شدن کاماروف گردید.
پس از این فاجعه، به مدت یک سال و نیم تنها فضاپیماهای بی‌سرنشین سایوز برای آزمایش به فضا پرتاب شدند. در این دوره دو فضاپیمای سایوز با موفقیت و به‌طور کاملاً خودکار در مدار زمین به هم متصل شدند. پس از رفع اشکال و اطمینان از صحت عملکرد فضاپیما، پروازهای سرنشین‌دار سایوز در اکتبر ۱۹۶۸ از سرگرفته شد.
تاریخچه فضاپیمای سایوز > سایوز برای ایستگاه‌های فضایی

پس از فرود آپولو ۱۱ بر سطح ماه، مدیران برنامه فضایی شوروی نیروی خود روی هدف مهم دیگری متمرکز کردند: ساخت ایستگاه‌های دائمی فضایی در مدار زمین!
در اواخر دهه ۶۰ میلادی، گونه جدیدی از فضاپیمای سایوز برای حمل فضانورد و بار به ایستگاه‌های فضایی سالیوت و آلماز طراحی و ساخته شد. در سال ۱۹۷۱، این مدل سایوز دو فضانورد را به ایستگاه فضایی سالیوت-۱ منتقل کرد. در راه بازگشت فضانوردان به زمین، فاجعه دیگری رخ داد: فشار هوای درون کابین فضانوردان به علت نقص فنی شدیداً کاهش پیدا کرد و باعث کشته شدن هردو فضانورد شد. از آن حادثه به بعد طراحی سایوز به نحوی تغییر کرد که فضانوردان در مراحل پرتاب و بازگشت به زمین، با لباس فضایی در کابین بنشینند تا در صورت وقوع حادثه‌ای مشابه، لباس فضایی جان و سلامت آنان را تضمین کند. از آنجاییکه لباس فضایی به جای بیشتری نیاز داشت، تعداد سرنشینان سایوز از ۳ به ۲ فضانورد کاهش پیدا کرد.
پس از رفع اشکال و انجام تغییراتی در فضاپیما، سایوز تبدیل به فضاپیمای اصلی برای حمل فضانورد و بار به مدار زمین و ایستگاه‌های فضایی شد. فاجعه سالیوت-۱ آخرین حادثه مهم فضاپیمای سایوز بود. از آن زمان تاکنون فضاپیماهای سایوز هیچ گونه حادثه‌ای نداشته‌اند.
تاریخچه فضاپیمای سایوز > سایوز-تی و سایوز-تی‌ام

گونه جدیدی از فضاپیمای سایوز با نام سایوز-تی (T) در سال ۱۹۸۰، و گونه پیشرفته‌تری با نام سایوز-تی‌ام (TM) در سال ۱۹۸۶ ساخته و به خدمت گرفته شدند. سایوز-تی‌ام برای انتقال فضانورد و بار به ایستگاه فضایی نسل دوم شوروی یعنی ایستگاه میر بکار گرفته می‌شد.
در این گونه جدید ابزار ناوبری پیشرفته‌تری تعبیه شده بود، و ابزار و امکانات نجات اضطراری فضانوردان نیز بهبود داده شده بود.
یکی از مهم‌ترین تغییرات در سایوز-تی و سایوز-تی‌ام، امکان حمل سه سرنشین بود بطوریکه هرسه فضانورد می‌توانستند در طول مراحل پرتاب و فرود لباس فضایی به تن داشته باشند.
تاریخچه فضاپیمای سایوز > سایوز-تی‌ام‌ای

سایوز-تی‌ام‌ای (TMA) جدیدترین گونه از فضاپیمای سایوز است که از سال ۲۰۰۳ وارد خدمت شده و در حال حاضر برای سرویس‌دهی به ایستگاه فضایی بین‌المللی بکار می‌رود. عمده‌ترین تفاوت سایوز-تی‌ام‌ای با مدل‌های قبل، نبود محدودیت قد برای فضانوردان است. بدین ترتیب، پس از اتصال سایوز-تی‌ام‌ای به ایستگاه فضایی بین‌المللی، فضانوردان صرف نظر از ملیت و قد خود می‌توان از آن در هنگام خطر و حادثه به عنوان وسیله نجات اضطراری استفاده کنند و به زمین بازگردند.
آینده سایوز

به خاطر ضریب اطمینان بالا و عملکرد خوب سایوز، استفاده از گونه‌های جدید این فضاپیما کماکان ادامه خواهد داشت. دو گونه جدید سایوز برای آیندهٔ نزدیک در دست طراحی و ساخت است:
آینده سایوز > سایوز-تی‌ام‌ای‌تی

سایوز تی‌ام‌ای‌تی (TMAT) نمونه بهبود یافته سایوز تی‌ام‌ای خواهد بود. این فضاپیما به ابزار ناوبری پیشرفته‌تر و سبک‌تر، و سخت‌افزار اتصالی جدیدی مجهز خواهد شد.