stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
هشتک (صورت فلکی)
تاریخچه و اسطوره‌شناسی

هشتک یکی از ۱۴ پیکر آسمانی بود که توسط نیکولاس-لوئی دو لاکای، اخترشناس فرانسوی، در طول سفرش به دماغه امید نیک تعریف شد و در ابتدا «هشتک بازتابشی» (l’Octans de Reflexion) نامیده شد. او این صورت فلکی را در سال ۱۷۵۲ پس از مشاهده و ثبت تقریباً ۱۰ هزار ستاره جنوبی در طول اقامت دو ساله خود در دماغه امید نیک ابداع کرد. او چهارده صورت فلکی جدید را در مناطقی از نیم‌کره جنوبی آسمانی که از اروپا قابل مشاهده نبودند، طراحی کرد. همه به جز یکی از این صورت‌های فلکی به ابزارهایی اختصاص داشتند که نماد عصر روشنگری بودند.
این صورت فلکی بخشی از کاتالوگ آسمان جنوبی او به نام «آسمان جنوبی پرستاره» (به لاتین: Coelum Australe Stelliferum) بود که پس از مرگش در سال ۱۷۶۳ منتشر شد. در اروپا، این صورت فلکی با نام «هشتک هَدلی» (به لاتین: Octans Hadleianus)، به افتخار جان هدلی، ریاضی‌دان انگلستان که در سال ۱۷۳۰ اکتانت (گوشه‌سنج) را اختراع کرد، شناخته شد. به دلیل کم‌نور بودن، قدمت نسبتاً جدید و عرض جغرافیایی جنوبی بسیار زیاد، هشتک ارتباط خاصی با اسطوره‌شناسی ندارد.
ویژگی‌های قابل توجه > ستارگان

هشتک به‌طور کلی یک صورت فلکی کم‌نور است که تنها یک ستاره آن از قدر ۴ روشن‌تر است. پرنورترین عضو آن نو هشتک، یک ستاره غول در ردهٔ K1 III با قدر ظاهری ۳٫۷۳ است. این ستاره در فاصله ۶۳٫۳ ± ۰٫۸ سال نوری از زمین قرار دارد.
بتا هشتک دومین ستاره پرنور این صورت فلکی است.
سیگما هشتک، ستاره قطبی جنوبی، یک ستاره با قدر ۵٫۴ است که تنها یک درجه با قطب سماوی جنوبی فاصله دارد. کم‌نور بودن نسبی آن باعث می‌شود برای ناوبری کاربردی نباشد.
بی‌کیو هشتک یک ستاره کم‌نورتر با قدر ۶٫۸۲ است که فاصله بسیار کمتری (کمتر از یک درجه) نسبت به سیگما با قطب جنوب دارد.
علاوه برداشتن ستاره قطبی جنوبی زمین، هشتک همچنین ستاره قطبی جنوبی زحل، یعنی دلتا هشتک با قدر ۴٫۳ را نیز در خود جای داده است.
انجمن نجوم آفریقای جنوبی در سال ۲۰۰۳ گزارش داد که مشاهده ستاره‌های میرای آر هشتک و تی هشتک به شدت مورد نیاز است.
چهار سامانهٔ ستاره‌ای شناخته شده‌اند که سیاره دارند. مو۲ هشتک یک سامانهٔ دوتایی است که یکی از اجزای روشن‌تر آن سیاره دارد. نو هشتک اِی نیز یک سیاره مداری دارد. اچ‌دی ۱۴۲۰۲۲ یک سامانهٔ دوتایی است که یکی از اجزای آن یک ستاره شبیه خورشید با یک سیاره عظیم با دوره مداری ۱۹۲۸ ± ۴۶ روز است. اچ‌دی ۲۱۲۳۰۱ یک ستاره رشته اصلی زرد-سفید با یک مشتری داغ است که هر ۲٫۲ روز یک مدار کامل می‌زند.
ویژگی‌های قابل توجه > اجرام اعماق آسمان

ان‌جی‌سی ۲۵۷۳ (که به عنوان «جنوبی‌ترین به قطب» نیز شناخته می‌شود) یک کهکشان مارپیچی میله‌ای کم‌نور است که در نزدیکی قطب سماوی قرار دارد. ان‌جی‌سی ۷۰۹۵ و ان‌جی‌سی ۷۰۹۸ دو کهکشان مارپیچی میله‌ای هستند که به ترتیب ۱۱۵ میلیون و ۹۵ میلیون سال نوری از زمین فاصله دارند. خوشه ستاره‌ای باز کم‌تراکمی به نام کولیندِر ۴۱۱ نیز در این صورت فلکی قرار دارد.
نام‌گذاری‌ها

یواس‌اس اکتانس (ای‌اف-۲۶) یک کشتی ذخیره‌سازی بود که توسط نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا در طول جنگ جهانی دوم استفاده می‌شد.
صورت فلکی هشتک آن‌گونه که با چشم غیرمسلح دیده می‌شود.
ان‌جی‌سی ۷۰۹۸
JSONP

jsonp logo
جیسون لایه دار ( JSON-P) یک الگوی جاوا اسکریپت برای درخواست داده با بارگیری یک برچسب <script>.   این مورد توسط  Bob Ippolito (انگلیسی) در سال ۲۰۰۵ ارائه شد. JSONP بدون اینکه مانند ایجکس نگرانی بابت اشتراک منابع متقابل ( cross-domain policy (انگلیسی) ) داشته باشد اشتراک گذاری داده ها را امکان پذیر میکند, Jsonp ترکیبی از تابع جاوااسکریپت و جیسون است. بدینشکل که تابع خود را در مکان دیگر مقدار دهی کرده و در آدرس خود فراخوانی و اجرا مینمایید.
عملکرد

عنصر اچ تی ام‌ال <script> مجاز به اجرای محتوای برگرفته از منابع خارجی است. سرویس های پاسخ داده با داده های JSON (انگلیسی) خالص قادر به اشتراک گذاری داده ها در دامنه قبل از تصویب CORS(انگلیسی) (اشتراک منابع متقابل) نبودند. به عنوان مثال ، یک درخواست به یک سرویس خارجی http://server.example.com/Users/1234 ممکن است یک رکورد برای یک شخص بنام فرضی "پارس" را با فرمت جیسون برگرداند. به‌شکل زیر:
{
    "Name": "پارس",
    "Id": ۱۲۳۴,
    "Rank": ۷
}
هنگام استفاده از داده ها به‌شکل فوق در دامنه ها منجر به خطای جاوااسکریپت خواهد شد. زیرا جاوا اسکریپت قادر نیست دیتای چیسون را به‌شکل خام  بدون کمک گرفتن از ایجکس از منابع خارجی برگرداند
<script type="application/javascript"
        src="http://server.example.com/Users/1234">
</script>
مرورگر پرونده <script> را بارگیری می کند ، محتوای آن را ارزیابی می کند ، داده های JSON خام را به عنوان یک بلاک تفسیر می کند و خطای نحوی ( syntax (انگلیسی)) را برمیگرداند. حتی اگر داده ها به عنوان یک چهارچوب جاوااسکریپت تعبیر شوند ، همچنان نمی توان با جاوااسکریپتی که در مرورگر اجرا می شود ، دسترسی پیدا کرد ، زیرا بدون تعیین تکلیف متغیر ، اعضای شیء غیرقابل دسترس هستند.
در الگوی استفاده JSONP ، درخواست نشانی وب که به صفت src در عنصر <script> اشاره شده است داده های JSON (انگلیسی) را بازمی گرداند ، با کد جاوااسکریپت (معمولاً یک تابع) که در اطراف آن پیچیده شده است. این "بار مقدار دهی شده" و سپس توسط مرورگر اجرا می شود. به این ترتیب ، تابعی که قبلاً در محیط جاوااسکریپت تعریف شده است می تواند داده های (انگلیسی) را مقدار دهی کند. یک درخواست و پاسخ معمولی JSONP در زیر نشان داده شده است.
اگر این محتوا:
parseResponse({"name":"mahmoud", "fname":"mansouri", "age":۳۵, "city":"shiraz", "webSite":"۱mansouri.ir"});
در یک آدرس خارجی قرار داشته باشد به آدرس فرضی:
http://server.example.com/Users/1234
در هر آدرسی که به آن نیاز است با کمک  صفت src در عنصر <script> فراخوانی گردد. و کافیست تابع parseResponse را ساخته و بتمام مقادیر آن دسترسی داشته باشید. بدون نگرانی بابت اشتراک منابع متقابل (cross-domain policy).
تزریق عنصر اسکریپت

JSONP (انگلیسی) فقط هنگامی که از عنصر اسکریپت استفاده می شود معقول است. برای هر درخواست JSONP جدید ، مرورگر باید یک عنصر <script> جدید اضافه کند ، یا از مورد قبلی دوباره استفاده کند. گزینه قبلی - اضافه کردن یک عنصر اسکریپت جدید - از طریق دستکاری مدل شی‌گرای سند (DOM (انگلیسی) ) امکان پذیر است. و به عنوان تزریق عنصر اسکریپت شناخته می شود. عنصر <script> به مدل شیءگرای سند HTML) ((انگلیسی)DOM تزریق می شود ، با نشانی وب (URL (انگلیسی))  انتهای مورد نظر JSONP به عنوان ویژگی src تنظیم می شود. این تزریق عنصر اسکریپت پویا معمولاً توسط یک کتابخانه جاوااسکریپت  انجام می شود. جی‌کوئری و چهارچوب های دیگر توابع و چهارچوب های لازم برای JSONP دارند. گزینه های مستقل نیز وجود دارند.
نمونه ای از استفاده از جی‌کوئری برای تزریق پویا عنصر اسکریپت برای تماس JSONP به این شکل است :
// Using YQL and JSONP
$.ajax({
    url: "http://query.yahooapis.com/v1/public/yql",
 
    // The name of the callback parameter, as specified by the YQL service
    jsonp: "callback",
 
    // Tell jQuery we're expecting JSONP
    dataType: "jsonp",
 
    // Tell YQL what we want and that we want JSON
    data: {
        q: "select title,abstract,url from search.news where query=\"cat\"",
        format: "json"
    },
 
    // Work with the response
    success: function( response ) {
        console.log( response ); // server response
    }
});
حافظه غیرفرار

حافظه غیر فرار (به انگلیسی: Non-volatile memory) (اختصاری NVM) حافظه‌ای است که اطلاعات آن با قطع شدن برق از بین نرود و بتواند اطلاعات را در حالت نبود برق هم حفظ کند. از انواع حافظه‌های غیر فرار می‌توان به حافظه فقط خواندنی، حافظه فلش، اف‌رم، انواع دستگاه‌های ذخیره‌سازی مغناطیسی مانند دیسک سخت، فلاپی دیسک، نوار مغناطیسی، دیسک نوری، و انواع اولیه رسانه‌های ذخیره‌سازی مانند کارت پانچ و نوار پانچ اشاره کرد. حافظه‌های غیرفرار معمولاً به عنوان حافظه ثانویه و برای ذخیره کردن طولانی مدت داده‌ها استفاده می‌شوند. پر استفاده‌ترین حافظه اولیهای که امروزه استفاده می‌شود، حافظه با دسترسی تصادفی (به انگلیسی: Random access memory) نام دارد که یک حافظه فرار است. به این معنی که وقتی که رایانه خاموش می‌شود، هر چیزی که در داخل آن ذخیره شده از بین می‌رود. متأسفانه اکثر حافظه‌های غیرفرار محدودیت‌هایی دارند که آن‌ها را برای استفاده به عنوان حافظه اولیه و اصلی نامناسب کرده‌است. معمولاً حافظه‌های غیرفرار یا قیمت بالایی دارند یا اینکه نسبت به حافظه با دسترسی تصادفی فرار از کارایی پایینتری برخوردارند. چندین شرکت در حال کار بر روی نوعی حافظه غیرفرار هستند که سرعت آن‌ها قابل مقایسه با RAM باشد.
چندین شرکت روی توسعه دادن حافظهٔ غیرفرار سیستم‌ها درمقایسه باسرعت و ظرفیت حافظهٔ فرار کار می‌کنند.IBMبه‌طور رایج در حال توسعه دادنM-RAM (رم‌های مغناطیسی)(به انگلیسی: magnetore sistive)است. نه تنها این تکنولوژی می‌تواند انرژی را ذخیره کند بلکه می‌تواند به کامپیوترها این اجازه را بدهد که به سرعت روشن و خاموش شوند درحالی که متوقف باشند با روشن و خاموش کردن آهستهٔ زودگذر از روی ترتیب. به علاوهram tron بین‌المللی در حال توسعه، پردازش و پروانه دادنرم‌های فروالکتریک(F-RAM) (به انگلیسی: ferroelectric ram)است. یک تکنولوژی که ویژگی‌های مشخصی شامل تحمل کردن فشار زیاد (زیاده روی ۱۶^۱۰برای 3.3Vدستگاه‌ها) مصرف بسیارکم انرژی (از وقتی کهF-RAMهامثل بقیهٔ حافظه‌های غیرفرار نیاز به شارژ شدن ندارند) سرعت تک چرخه نوشتن و تحمل تابش گاما را از امکانات بقیهٔ حافظه‌های غیرفرار گرفته‌است.
از دیگر شرکت‌هایی کهF-RAM تولیدکرده‌اند و تحت لیسانس این تکنولوژی قرارگرفته‌اند شامل روهم, تگزاس اینسترومنتس و فوجیتسو هستند.
تبادل دانشجو

| تبادل دانشجو | تبادل دانشجو |
| --- | --- |
کارگردان: مولی میلر
بازیگران: ویویکا دیویس تاد فیلد میتچل اندرسون هدر گراهام مورا تیرنی گوین مک‌لاود لیسا هارتمن بلک او.جی. سیمپسون لیندسی واگنر
فیلم‌بردار: فرد کوئینکمپ
توزیع‌کننده: ای‌بی‌سی
تاریخ‌های انتشار:  ۲۹ نوامبر ۱۹۸۷ (۱۹۸۷-11-۲۹)  
مدت زمان: ۸۸ دقیقه
کشور: ایالات متحده
زبان: انگلیسی 
تبادل دانشجو (به انگلیسی: Student Exchange) تله‌فیلمی محصول سال ۱۹۸۷ و به کارگردانی مولی میلر است. در این فیلم بازیگرانی همچون ویویکا دیویس، تاد فیلد، میتچل اندرسون، هدر گراهام، مورا تیرنی، گوین مک‌لاود، لیسا هارتمن بلک، او.جی. سیمپسون، لیندسی واگنر، لی گارلیگتون، نانسی لنهان، گلن شادیکس، راب استز و مون زاپا ایفای نقش کرده‌اند.
سرزمین‌های گوسوکو و دارائی‌های پادشاهی ریوکیو

| میراث جهانی یونسکو | میراث جهانی یونسکو |
| --- | --- |
مکان:  ژاپن
معیار ثبت: فرهنگی: ii, iii, vi
شمارهٔ ثبت: ۹۷۲
تاریخ ثبت: ۲۰۰۰
سرزمین‌های گوسوکو و دارائی‌های پادشاهی ریوکیو شامل ۹ مکان می‌باشند که همگی در استان اوکیناوای ژاپن واقع شده‌اند . این میراث‌ها شامل دو بیشه یا یوتاکی، مقبره تامائودون و یک باغ و پنج قلعهٔ گوسوکو می‌باشد که اکثر آن خراب شده‌است . این مناطق معرف خوبی از فرهنگ سلطنتی ریوکیو می‌باشند که با ترکیب منحصر به فرد نفوذ ژاپنی و چینی توانست این منطقه را از لحاظ اقتصادی و فرهنگی به پلی ارتباطی میان ایالت‌های همسایه مبدل سازد.سرزمین‌های گوسوکو و دارائی‌های پادشاهی ریوکیو سال ۲۰۰۰ در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید.
لیست مکان ها

| نام | نوع | محل | نگاره |
| --- | --- | --- | --- |
| Tamaudun (玉陵, Tamaudun؟) | mausoleumآرامگاه | nahaناها، اوکیناوا, استان اوکیناوا |  |
| Sonohyan-utaki Ishimon (園比屋武御嶽石門, Sonohyan-utaki Ishimon؟) | utakiStone gate at utaki | nahaNaha-shi, Okinawa-ken |  |
| Nakijin Castle Site (今帰仁城跡, Nakijin-jō ato؟) | gusuku ruinsGusuku ruins | kunigami nakijinNakijin-son, Kunigami-gun, Okinawa-ken |  |
| Zakimi Castle Site (座喜味城跡, Zakimi-jō ato؟) | gusuku ruinsGusuku ruins | nakagami yomitanYomitan-son, Nakagami-gun, Okinawa-ken |  |
| Katsuren Castle Site (勝連城跡跡, Katsuren-jō ato؟) | gusuku ruinsGusuku ruins | nakagami urumaاوروما، اوکیناوا, Nakagami-gun, Okinawa-ken |  |
| Nakagusuku Castle Site (中城城跡, Nakagusuku-jō ato؟) | gusuku ruinsGusuku ruins | nakagami nakagusukuNakagusuku-son, Nakagami-gun, Okinawa-ken |  |
| قلعه شوری Site (首里城跡, Shuri-jō ato؟) | gusuku ruinsGusuku | Naha-shi, Okinawa-ken |  |
| Shikinaen (識名園, Shikinaen؟) | gardenGarden | nahaNaha-shi, Okinawa-ken |  |
| Seifa-utaki (斎場御嶽, Seifa-utaki؟) | utakiUtaki | nanjoنانجو، اوکیناوا, Okinawa-ken |  |
گومبا (ماریو)

این مقاله دربارهٔ دشمنی از فرنچایز  است. برای اصطلاح عامیانهٔ تحقیرآمیز ایتالیایی-آمریکایی، گومبا (عبارت تحقیرآمیز) را ببینید. برای دیگر استفاده‌ها، گومبا (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| گومبا | گومبا |
| --- | --- |
شخصیت ماریو: شخصیت ماریو
عکس هنری تبلیغاتی اثر شیگهیسا ناکائوئه (۲۰۲۲): عکس هنری تبلیغاتی اثر شیگهیسا ناکائوئه (۲۰۲۲)
نخستین حضور: برادران سوپر ماریو (۱۹۸۵)
صداپیشه: فرانک ولکر (فیلم ۱۹۹۳)
اطلاعاتِ درون‌داستانی: اطلاعاتِ درون‌داستانی
وابستگی: ارتش باوزر
گومباها (به انگلیسی: The Goombas؛ ‎/ˈɡuːmbə/‎) که در اصل گومبا کوچولو نام داشتند و در ژاپن تحت نام کوریبو شناخته می‌شوند، گونه‌ای از جانوران داستانی در فرنچایز ماریو توسط نینتندو می‌باشند که برای اولین در بازی ویدئویی برادران سوپر ماریو برای ان‌ای‌اس به‌عنوان اولین دشمنان از ارتش باوزر که بازیکن با آن‌ها روبه‌رو می‌شود، حضور یافتند. خارج از بازی‌های ویدئویی آن‌ها در دیگر رسانه‌ها از جمله فیلم و سریال‌های این فرنچایز نیز حضور یافته‌اند. گومباها معمولا قهوه‌ای هستند و ابروهای مشکی بلند، نیم‌تنه‌های برنزه، پاهای قهوه‌ای تیره و دندان‌های نیش تیز روبه بالایی دارند و به‌طور رایج در بازی‌های ویدئویی به‌عنوان مانع، بی‌هدف قدم می‌زنند. آن‌ها در اواخر تولید برادران سوپر ماریو به‌عنوان دشمنان ساده و آسان برای شکست گنجانده شدند.
سرنگونی مجسمه صدام حسین

سرنگونی مجسمه صدام حسین، رویدادی در یورش به عراق در سال ۲۰۰۳ بود که پایان نمادین نبرد بغداد را رقم زد. این رویداد در ۹ آوریل ۲۰۰۳ رخ داد.
سرنگونی مجسمه صدام حسین در میدان فردوس بغداد لحظاتی پس از حمله به عراق در سال ۲۰۰۳.
اهمیت

در آوریل ۲۰۰۲، به احترام ۶۵ سالگی صدام حسین مجسمه وی ساخته شد.
بعد از ظهر ۹ آوریل ۲۰۰۳، گروهی از غیرنظامیان عراقی یورش به مجسمه را آغاز کردند. یکی از این اقدامات توسط کاظم شریف وزنه بردار عراقی بود که مورد توجه رسانه ها قرار گرفت. اندکی پس از آن، یک واحد پیشروی تفنگداران دریایی ایالات متحده وارد میدان فردوس شد، منطقه را ایمن سازی کرد و با روزنامه‌نگاران خارجی که در هتل فلسطین واقع در میدان بودند، تماس گرفت. پس از چند ساعت، تفنگ‌داران آمریکایی با یک خودروی بازیابی بازیابی ام۸۸ مجسمه را سرنگون کردند.
طبق کتاب شاتر، نخستین برنامه اتصال کابل بین ام۸۸ و ناحیه تنه مجسمه بود. شخصی خاطرنشان کرد که اگر کابل شکسته شود، ممکن است جرقه بزند و مردم را بکشد. روش جایگزین انتخاب پیچیدن زنجیره‌ای به دور گردن بود. سرانجام، ام۸۸ توانست مجسمه را سرنگون کند و سپس مجسمه را جدا کردند و آن را از طریق خیابان های شهر کشیدند و با کفش به آن ضربه زدند. سرنگونی مجسمه همان‌طور که اتفاق افتاد به صورت زنده در شبکه‌های خبری نشان داده شد و صفحه نخست روزنامه ها و جلد مجله ها را در سراسر جهان - نماد سقوط دولت حسین - به وجود آورد. تصاویر تخریب مجسمه، گزارش صریح وزیر اطلاعات محمد سعید الصحاف درباره پیروزی عراق در جنگ را رد کرد.[نیازمند منبع]
یک مجسمه سبز از «باسم حمد الدویری»، به معنای نماد همبستگی عراق، در ژوئن ۲۰۰۳ بر روی قسمت خالی نصب شد و تا زمان برداشته‌شدن و تخریب آن در سال ۲۰۱۳ در آنجا ماند.
پرچم

قبل از سرنگونی مجسمه، سرهنگ دریایی «ادوارد چین» از گردان ۱ تانک، لشکر ۱ تفنگ‌داران دریایی از نردبان بالا رفت و پرچم آمریکا را روی صورت مجسمه قرار داد. طبق کتاب «تیرانداز»، توسط کاگلین، کوهلمن و دیویس، دیگر تفنگ‌داران دریایی فهمیدند که فاجعه روابط عمومی در حال رخ دادن است و یک زن با فریاد به تفنگ‌داران برای برداشتن پرچم. کوهلمن در حمله‌ای که در اوایل جنگ انجام شد، یک پرچم عراق را به عنوان «غنیمت جنگی» به خود اختصاص داده بود و به سرعت آن را باز کرد و به سمت مجسمه رفت. جمعیت این پرچم را گرفتند و سپس آن را بالای مجسمه قرار دادند.
گزارش های ناسازگار

این رویداد به طور گسترده تبلیغ شد، اما به زودی ادعاهای مربوط به صحنه آن منتشر شد. یک تصویر از این رویداد، که در ایونینگ استاندارد منتشر شد ، به صورت روتوش دگرگون داده شده بود تا جمعیت بیشتری را نشان دهد. گزارشی از لس آنجلس تایمز اظهار داشت که این یک سرهنگ ناشناس دریایی است و نه غیرنظامیان عراقی که تصمیم به سرنگونی مجسمه گرفته اند. و اینکه یک تیم عملیات روانشناختی ارتش ، سپس از بلندگوها برای ترغیب غیرنظامیان عراقی برای کمک استفاده کرده و همه را خودجوش و الهام گرفته از عراق جلوه می‌دهد. به گفته «تیم براون»؛ «این عملیات کاملاً از مرحله واشنگتن دی‌سی انجام نشده بود، اما دقیقاً یک عملیات خودجوش عراقی هم نبود.»
تفنگ‌داران حاضر در آن زمان، تفنگ‌داران چهارم گردان ۴ و همچنین گردان ۱ تانک، اظهار داشتند که این صحنه به غیر از کمک هایی که ارائه داده‌اند، صحنه‌سازی نشده است.
رابرت فیسک این رویداد را «صحنه دارترین فرصت عکس از زمان ایوو جیما» توصیف کرد.
پشیمانی

کاظم شریف حسن الجبوری (کشتی گیر) در سال ۲۰۱۶ گفت که از سرنگونی مجسمه پشیمان است و می‌خواهد جای آن را بگیرد. کاظم قبل از افتادن از وضعیت محرومیت از زندان و یک سال و نیم حبس، موتورسیکلت‌های رئیس جمهور برکنارشده عراق صدام حسین را تعمیر می کرد و می‌گوید ۱۵-۱۴ نفر از اعضای خانواده وی توسط رژیم بعث کشته شدند. هنگامی که آمریکایی‌ها به حومه بغداد رسیدند، وی یک چکش برای کمک به سرنگونی مجسمه دریافت کرد. پس از ورود آمریکایی‌ها به میدان ، آنها یک پرچم آمریکا را روی صورت مجسمه قرار دادند، اما کاظم نتوانست این را بپذیرد و اصرار کرد که آن‌ها از پرچم عراق استفاده کردند، که به آنها هدیه داد.
خدیم می‌گوید که پس از حمله، اوضاع هر سال بدتر می شود. درگیری، فساد، کشتار، غارت بود. صدام رفته است، اما اکنون به جای او، ما ۱۰۰۰ صدام داریم. احساس می‌کنم عراق از ما دزدیده شده است. بوش و بلر قطعاً دروغگو هستند. آن‌ها عراق را نابود کردند و ما را به صفر رساندند و ما را به قرون وسطی یا زودتر بردند. اگر من یک مجرم بودم، آن‌ها را با دستان برهنه می‌کشیدم.
او بعدا گفت: وقتی از کنار آن مجسمه رد می‌شوم، احساس درد و ‌شرم می‌کنم. از خودم می‌پرسم:«چرا این مجسمه را سرنگون کردم؟»، من می‌خواهم آن را به عقب برگردانم، تا دوباره بسازم. من آن را دوباره مطرح می‌کردم ‌اما می‌ترسم کشته شوم.
هاینریش فون لوتویتس

| هاینریش فون لوتویتس | هاینریش فون لوتویتس |
| --- | --- |
زاده: ۶ دسامبر ۱۸۹۶ کرومپاخ، سیلزی، امپراتوری آلمان
درگذشته: ۹ اکتبر ۱۹۶۹ (۷۳ سال) نویبورگ آن در دوناو
وفاداری:  امپراتوری آلمان (تا ۱۹۱۸)  جمهوری وایمار (تا ۱۹۳۳)  رایش سوم
شاخه نظامی: نیروی زمینی
سال‌های خدمت: ۱۹۴۵–۱۹۱۴
درجه: سپهبد (ژنرال نیروهای زرهی)
فرماندهی: لشکر بیستم زرهیلشکر دوم زرهیسپاه ۴۷
جنگ‌ها و عملیات‌ها: جنگ جهانی اول جنگ جهانی دوم
نشان‌ها: صلیب شوالیه صلیب آهنین با برگ‌های بلوط
هاینریش دیپولت گئورگ فرایهر فون لوتویتس (به آلمانی: Heinrich Diepold Georg Freiherr von Lüttwitz) (۶ دسامبر ۱۸۹۶ – ۹ اکتبر ۱۹۶۹) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم یگان‌هایی تا سطح سپاه را فرماندهی کرد.
سال‌های اولیه

هاینریش فون لوتویتس روز ۶ دسامبر سال ۱۸۹۶ در کرومپاخ در سیلزی در پادشاهی پروس در خاندانی زمین‌دار با سابقه بلند نظامی زاده شد. مادرش کلارا فون اونرو هم تباری از خاندانی نظامی پروسی داشت. هاینریش دانش‌آموز خوبی در مدرسه بود. با مهارت در سوارکاری، در پی آغاز جنگ جهانی اول قصد در رسته سواره‌نظام وارد خدمت در نیروی زمینی امپراتوری آلمان شود که پدرش این اجازه را به او نداد.
به هر حال لوتویتس در سن هفده سالگی داوطلب خدمت نظامی شد و به عنوان سرباز وظیفه به جبهه غربی فرستاده شد. با نفوذی که برادرش داشت، روز ۴ دسامبر سال ۱۹۱۴ درجه ستوان دوم به صورت افتخاری به او اعطا شد. لوتویتس دوره آموزش افسری کوتاهی را گذراند و روز ۱۸ ژوئن سال ۱۹۱۵ با همان درجه ستوان دوم به سلک افسران درآمد. بلافاصله در هنگ ۴۸ پیاده‌نظام قرار گرفت و شروع به خدمت در پشت خط مقدم آن کرد. گفته می‌شود این مسئله هم تحت نفوذ پدرش برای در امان نگاه داشتن او از خطر بوده‌است. با این حال خود لوتویتس از این جایگاه راضی نبود و مکرراً درخواست‌های کتبی به مقامات بالا می‌فرستاد که وظیفه‌ای در خط مقدم به او بدهند. این درخواست‌ها در نهایت سال ۱۹۱۷ ثمر داد و او به فرماندهی یک دسته منصوب شد که آن را تابستان همان سال در نبردهای خونین سنگرها در شمال فرانسه هدایت کرد. در این مدت با نشان دادن عملکرد متمایز نشان‌های درجه ۲ و ۱ صلیب آهنین را دریافت نمود تا این که خود به شدت مجروح شد.
لوتویتس تا بهار سال ۱۹۱۸ در آلمان در بیمارستان بستری بود. سپس به عنوان فرمانده یک دسته سواره‌نظام به هنگ نخبه ۱ اولان منتقل شد. با پایان جنگ از این هنگ هیچگاه در رزمگاه استفاده نشد و به پادگان خود در بریک در سیلزی بازگشت.
رایسشور

لوتویتس پس از جنگ اواخر سال ۱۹۱۹ با درجه ستوان دوم در رایشسور پذیرفته شد و در همان هنگ پیشین که هم‌اکنون هنگ ۸ سواره‌نظام نامیده می‌شد، باقی ماند. او در نهایت روز ۱ آوریل سال ۱۹۲۵ به درجه ستوان یکم ترفیع گرفت. سال ۱۹۲۷ وارد دوره آموزشی افسران ارشد ستادی در دانشکده منطقه نظامی خود شد. اوایل سال ۱۹۲۸ فارغ‌التحصیل گردید و به عنوان افسر اداری در همان دانشکده خدمت کرد. لوتویتس از ماه آوریل سال ۱۹۲۹ دوره آموزشی ویژه‌ای برای افسران آرایش‌های موتوریزه را گذراند. به شکل موفقی در رزمایش مختلف یگان‌های موتوریزه مشارکت داشت. او خود مدرس مفاهیم رزم مکانیزه در مراکز آموزشی مناطق نظامی دیگر شد.
لوتویتس روز ۱ فوریه سال ۱۹۳۱ به درجه سروان سواره‌نظام (ریتمایستر) ترفیع گرفت. سه هفته بعد وارد دوره آموزشی هدایت آتش توپخانه در آرایش‌های موتوریزه شد. سپس به بریک بازگشت و فرمانده گردان ۱ هنگ ۸ سواره‌نظام پیشین خود، شد. مقرر گشت این گردان موتوریزه شود و لوتویتس بر این فرایند و همچنین آموزش نیروهای آن در راهکنش‌های مرتبط نظارت کرد. در ادامه فرماندهی گردان ۳ موتوریزه به او سپرده شد. این گردان شامل‌های پنزر ۱ بود.
ورماخت

لوتویتس روز ۱ ژانویه سال ۱۹۳۶ به درجه سرگرد ترفیع گرفت و همان روز رسماً به رسته نیروهای زرهی منتقل شد. با این وجود همچنان مهارت خود در زمینه سوارکاری را دنبال کرد. او رهبر تیم سوارکاری آلمان در المپیک ۱۹۳۶ برلین بود. با وجود عملکرد بسیار خوب تیم، خود لوتویتس نتوانست مدال طلا بگیرد. شاید بدین جهت، پس از این بازی‌ها به عنوان افسر ذخیره به ستاد هنگ ۴ سواره‌نظام در اینستربورک در پروس شرقی منتقل شد. در جریان گسترش سریع نیروهای مسلح آلمان، این هنگ تابستان سال ۱۹۳۷ موتوریزه و لوتویتس با تجربه در این زمینه روز ۱۲ اکتبر همان سال به عنوان فرمانده آن برگزیده شد تا بر این فرایند نظارت کند. البته پس از پایان کار فرمانده هنگ به افسر ارشدتر دیگری محول گشت و جایگاه لوتویتس به فرماندهی گردان ۱ آن تقلیل یافت. او روز ۱ مارس سال ۱۹۳۹ به درجه سرهنگ دوم ترفیع گرفت.
ورماخت > جنگ جهانی دوم > محاصره رور و تسلیم

درحالی‌که نیروی چندانی برای سپاه ۴۷ زرهی باقی نمانده بود، لوتویتس به همراه قرارگاه سپاه به دستور فیلدمارشال والتر مدل، فرمانده کل جبهه غربی، به تربورخ در هلند در شمال فرستاده شد. اواخر ماه فوریه سال ۱۹۴۵، لشکرهای پانزدهم پانتسرگرنادیر و صدوشانزدهم زرهی زیر نظر سپاه لوتویتس قرار گرفت. این دو لشکر بسیار ضعیف بودند و مجموعاً تنها ۳۵ تانک داشتند. این سپاه با این شرایط، تنها نیروی ذخیره گروه ارتش ها به حساب می‌آمد. کار چندانی از دست این نیرو در مقابل تهاجم بزرگ نیروهای بریتانیایی از اواخر ماه مارس برنمی‌آمد. بیشتر نیروهای لشکر صدوشانزدهم زرهی سپاه لوتویتس در درگیری‌های جنوب ناحیه لیپه از بین رفتند. او با دریافت لشکر صدونودم پیاده‌نظام، مسئول جلوگیری از گذر دشمن از این ناحیه شد. به هر حال دیگر چنین کاری به هیچ وجه ممکن نبود. نیروهای او تا ناحیه صنعتی رور عقب رانده شدند. سپاه ۴۷ زرهی لوتویتس به همراه تعداد دیگری از یگان‌های آلمانی، از روز ۳۱ مارس در این ناحیه به محاصره افتادند. خود فیلدمارشال مدل هم درون محاصره بود. او فرماندهی کلی هر دو سپاه ۴۷ زرهی و ۶۳ را تحت عنوان «گروه فون لوتویتس» با شمول چهار لشکر به لوتویتس محول کرد. این نیرو از شمال لیپشتات در شمال در یک موضع قوسی‌شکل، تا سد مونه در جنوب کشیده شده بود.
به هر حال لوتویتس دیگر به این نتیجه رسیده بود که جنگ مغلوبه شده است و مقاومت بیشتر فایده‌ای ندارد. با فراگیری این تفکر در نیروهای درون محاصره، شرایط به سرعت رو به وخامت رفت. درحالی‌که عده‌ای همچنان مقاومت می‌کردند و عده دیگری در تلاش برای خروج از محاصره بودند، لوتویتس و اعضای ستادش، همانند اکثر دیگر آلمانی‌های باقی مانده، در نهایت روز ۱۶ آوریل سال ۱۹۴۵ خود را تسلیم آمریکایی‌ها کردند.
پس از جنگ

لوتویتس سال ۱۹۴۶ از اسارت آزاد شد و به خانه خود در نویبورگ در بایرن بازگشت. در دوران بازنشستگی علاقه خود در سوارکاری را که برای مدت طولانی ناچار ترک کرده بود، مجددا پی گرفت. سپهبد هاینریش فون لوتویتس در نهایت ۹ اکتبر سال ۱۹۶۹ در نویبورگ در سن هفتاد و سه سالگی درگذشت.
نشان‌ها

صلیب آهنین:
درجه ۲: ۱۸ مه ۱۹۱۵
درجه ۱: ۲ ژوئن ۱۹۱۸
نشان سیاه زخمی: ۱۹۱۸ : جراحت در ۵ اکتبر ۱۹۱۴ در وردون
صلیب افتخار برای رزمندگان خط مقدم: ۱۹۳۴
نشان یادبود ۱ اکتبر ۱۹۳۸ (سودتنلند): ۱۹۳۹
گیره ۱۹۳۹ صلیب آهنین:
درجه ۲: سرهنگ دوم - فرمانده گردان ۱ شناسایی در لشکر یکم پیاده‌نظام : ۲۰ سپتامبر ۱۹۳۹
درجه ۱: سرهنگ دوم - فرمانده هنگ ۵۹ پیاده‌نظام: ۱ اوت ۱۹۴۱
نشان نقره‌ای زخمی: ۲ مارس ۱۹۴۰ : جراحت دوم در ۲ سپتامبر ۱۹۳۹
نشان رزمی زرهی: ۷ اوت ۱۹۴۱
صلیب آلمانی طلایی: سرهنگ دوم - فرمانده هنگ ۵۹ پیاده‌نظام: ۱۹ دسامبر ۱۹۴۱
صلیب شوالیه صلیب آهنین: هزار و صد و یکمین فرد - سرهنگ - فرمانده هنگ ۵۹ پیاده‌نظام: ۲۷ مه ۱۹۴۲
برگ‌های بلوط: پانصد و هفتاد و یکمین فرد - سرلشکر - فرمانده لشکر دوم زرهی: ۳ سپتامبر ۱۹۴۴
شمشیرها: پیشنهاد اعطا به عنوان صد و پنجاه و هفتمین فرد در آوریل ۱۹۴۵ : عدم اعطا در پی تسلیم
نشان طلایی زخمی: ۲۹ اوت ۱۹۴۲
نشان نبرد زمستانی ۱۹۴۱/۴۲ در جبهه شرقی: ۱۹۴۲
زندگی خصوصی

لوتویتس هنگام استقرار در بریک با یوتا فون انگلمان، خواهر یکی از همکاران خود، آشنا شد. این دو پائیز سال ۱۹۲۰ در عمارت خانواده فون انگلمان در پروس شرقی با یکدیگر ازدواج کردند. پسر آن‌ها هانس ماه ژانویه سال ۱۹۲۲ به دنیا آمد. به هر صورت یوتا از زندگی خود راضی نبود و بهار همان سال هاینریش را ترک کرد تا وصلت آن‌ها عملاً به پایان برسد. لوتویتس با رابطه نزدیکی که با سرهنگ دوم هانس فون اشتاین سو کوخبرگ، فرمانده هنگ خود داشت، سال ۱۹۲۶ عاشق دختر نوزده ساله او، این بار هم به نام یوتا، شد. اواخر سال ۱۹۲۷ از همسر پیشین خود در برسلاو رسماً طلاق گرفت. هاینرش فون لوتویتس و یوتا فون اشتاین روز ۱۱ دسامبر سال ۱۹۲۸ در اوبرناودورف در نزدیکی درسدن با یکدیگر ازدواج کردند. فرزند نخست آن‌ها دختری به نام کریستا ماه ژوئیه سال ۱۹۲۹ به دنیا آمد. دومین و واپسین فرزند این ازدواج پسری به نام هانس-یورگن سال ۱۹۳۲ زاده شد.
کتابشناسی

Mitcham, Samuel W.; Mueller, Gene (2012). Hitler's Commanders: Offers Of The Wehrmacht, The Luftwaffe, The Kriegsmarine And The Waffen-SS. Rowman & Littlefield Publishers. ISBN 978-1-4422-1154-4.
صلیب شوالیه صلیب آهنین با برگ‌های بلوط