stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مناظره‌های انتخابات ریاست‌جمهوری ایران (۱۳۸۸)
محمود احمدی‌نژاد و میرحسین موسوی > محتوای مناظره

این مناظره بر اساس قرعه‌کشی با صحبت‌های محمود احمدی‌نژاد آغاز شد، وی با بیان این‌که در چهار سال اخیر بالاترین هجمهٔ انتقادی (به ادعای احمدی‌نژاد ۳۲۰ هزار تیتر توهین‌آمیز) متوجه دولت وی بوده است، از اکبر هاشمی رفسنجانی نام برده و بیان داشت که وی گروه هواداران میرحسین را مدیریت می‌کند.
در این مناظره، محمود احمدی‌نژاد به نقد جدی رئیس جمهوران پیشین، خاتمی و هاشمی رفسنجانی پرداخت و در موارد متعدد با ارائهٔ آمار مقایسه‌ای بین دولت خود و دو دولت قبل در ۱۶ سال، از عملکرد خود دفاع کرد. برای نخستین بار در تاریخ جمهوری اسلامی، احمدی‌نژاد به عنوان رئیس‌جمهور، در رسانهٔ رسمی ایران، و در یکی از پربیننده‌ترین برنامه‌های تاریخ آن، هاشمی رفسنجانی، از قدرتمندترین ارکان نظام جمهوری اسلامی، رئیس مجلس خبرگان رهبری و مجمع تشخیص مصلحت نظام را با ذکر نام و به صراحت، به «ضربه زدن به دولت»، به «فساد اقتصادی» و بالاتر از این، به «ارتباط غیرقانونی و پنهانی» با «پادشاه یک کشور عربی همسایه» علیه دولت منتخب مردم متهم کرد.
در این مناظره، موسوی با اشاره به هدف ورود خود که با گذشت ۴ سال از دولت احمدی‌نژاد احساس خطر کرده‌ام، به انتقاد از سیاست‌های دولت پرداخت، احمدی‌نژاد هم به دفاع از خود برآمد و با ادعای حمایت موسوی از دولت‌های اصلاحات و سازندگی، عملکرد دولتش را با موارد گوناگون در ۲۴ سال گذشته مقایسه نمود.
احمدی‌نژاد سه دولت گذشته ایران، یعنی دولت میرحسین موسوی، دولت هاشمی رفسنجانی و دولت محمد خاتمی را رقیب خود در این دوره از انتخابات دانست و بسیاری از مقامات عالی‌رتبهٔ نظام جمهوری اسلامی و خانواده آن‌ها را به فساد متهم کرد. اتهامات رئیس‌جمهور در این مناظره رفسنجانی و فرزندانش، علی‌اکبر ناطق نوری و پسرش، غلامحسین کرباسچی و همسرش، محسن صفایی فراهانی از نمایندگان متحصن دوره ششم مجلس شورای اسلامی را نیز دربرگرفت. همچنین در اواخر این مناظره، احمدی‌نژاد پرونده زهرا رهنورد همسر میرحسین موسوی را روبروی دوربین قرار داد و ادعا کرد که او به صورت غیرقانونی دو مدرک فوق لیسانس گرفته، بدون کنکور مدرک دکترا گرفته و حتی رئیس دانشگاه شده است.
محمود احمدی‌نژاد و میرحسین موسوی > پس از مناظره

پس از برگزاری مناظرهٔ تلویزیونی و هنگام خروج دو نامزد ریاست جمهوری از محوطهٔ صدا و سیما در خیابان ولیعصر، با ازدحام جمعیت، ناآرامی‌هایی در این مکان رخ داد و نیروی انتظامی برای متفرق کردن تجمعات، مجبور به استفاده از گاز اشک‌آور شد. در همین حال، به گزارش برخی رسانه‌های ایران، طرفداران نامزدهای اصلاح طلب نیز در کوی دانشگاه و میدان ونک تجمع کردند و جمعی از دانشجویان در کوی دانشگاه، با در دست داشتن تصاویری از میرحسین موسوی و مهدی کروبی شعارهایی سر دادند. همچنین جمعیت زیادی نیز در میدان ونک اجتماع کرده و در حمایت از میرحسین موسوی شعار دادند.
در جریان ناآرامی‌های درگرفته در شهر مشهد نیز، یکی از هواداران موسوی در درگیری با هواداران احمدی‌نژاد کشته شد. با اینحال، روز پس از مناظره، جانشین فرمانده نیروی انتظامی ایران، سردار احمدرضا رادان در گفتگو با خبرگزاری مهر مدعی شد که در شب مناظره در برخی از شهرهای کشور تعدادی از هواداران نامزدهای انتخاباتی برای ابراز احساسات به خیابان‌ها آمده بودند که در این رابطه در سطح کشور هیچ گونه مورد خاصی مبنی بر درگیری میان هواداران یا تخلف انتخاباتی گزارش نشده است.
محمود احمدی‌نژاد و میرحسین موسوی > سالگردِ درگذشتِ امام خمینی

این مناظره در شبِ بیستمین سالروزِ درگذشتِ سید روح‌الله خمینی نخستین رهبر ایران و بنیادگذارِ جمهوریِ اسلامی برگزار شد. ساعاتی پس از پایانِ مناظره و در صبحِ روز چهاردهمِ خردادماهِ ۱۳۸۸ در مراسمی که به همین مناسبت در محل آرامگاهِ وی برگزار شده بود، سرانِ نظام از جمله احمدی‌نژاد، موسوی، هاشمی و ناطق نوری در کنارِ یکدیگر قرار گرفتند. صحبت‌هایِ خصوصیِ سرپاییِ هاشمی و احمدی‌نژاد از حاشیه‌هایِ جالبِ این مراسم بود.
مهدوی کنی یکی از مهم‌ترین حامیانِ احمدی‌نژاد نیز در گفت‌وگویِ کوتاهی که با او داشت، از اظهاراتش ابراز نگرانی شدید کرد. خامنه‌ای در سخنرانی خود گفت: «صحیح و مورد پسند نیست که یک نامزد در سخنرانی در جمع مردم یا نطق‌های تلویزیونی، برای اثبات خود، به نفی نامزد دیگر متوسّل شود… بنده با مناظره و گفت‌وگو و انتقاد مخالفتی ندارم، ولی همه سعی کنند که در چارچوب‌هایِ درستِ شرعی و دینی انجام شود».
محمود احمدی‌نژاد و میرحسین موسوی > بازتاب در رسانه‌های خارجی

خبرنگار شبکه الجزیره که از تهران گزارش را ارسال می‌کرد گفت: اجرای چنین مناظره‌ای در ایران پیش‌بینی شده بود و این مناظره تأثیر گسترده‌ای بر روند انتخابات دارد.
خبرگزاری آسوشیتدپرس نیز در گزارشی با پرداختن به مناظره موسوی و احمدی‌نژاد، موضوع هولوکاست را در این مناظره برجسته کرد و نوشت: «موسوی، می‌گوید احمدی‌نژاد با زیر سؤال بردن هولوکاست، موقعیت ایران در سطح بین‌المللی را مخدوش کرده است.»
خبرگزاری رویترز در گزارشی نوشت میرحسین موسوی نامزد اصلاح‌طلب انتخابات ریاست جمهوری، محمود احمدی‌نژاد را به دلیل اتخاذ سیاست خارجی «افراطی» به تحقیر ملت ایران متهم کرد.
وزارت امور خارجه بریتانیا ادعای احمدی‌نژاد مبنی بر عذرخواهی تونی بلر از ایران را بی‌اساس دانست. احمدی‌نژاد در مناظره گفته بود پس از آزاد شدن ملوانان، «تونی بلر»، نخست‌وزیر وقت انگلیس از ایران عذرخواهی کرده و این سند در وزارت خارجه ایران موجود است. انگلیسی‌ها پیش از این نیز چنین ادعایی را رد کرده بودند.
محمود احمدی‌نژاد و مهدی کروبی

مناظره تلویزیونی محمود احمدی‌نژاد و مهدی کروبی دو نامزد دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری ایران در تاریخ شنبه ۱۶ خرداد ۱۳۸۸ در ساعت ۱۰:۳۰ شب به وقت تهران از شبکه ۳ سیمای جمهوری اسلامی ایران به صورت زنده به نمایش درآمد. پیش از آغاز مناظره، چگونگی برگزاری و قوانین برنامه به بینندگان نشان داده شد. در این مناظره مهدی کروبی دولت احمدی‌نژاد را دولتی ضعیف و پر مشکل دانست و با اشاره به ادعای هاله نور و ماجرای ربودن احمدی‌نژاد در عراق توسط دولت جرج بوش، احمدی‌نژاد را فاقد صلاحیت شخصی دانست و گفت که او وقتی برای اولین بار به عنوان رئیس مجلس ایران به آمریکا رفته بود همه جا تحت کنترل کامل نیروهای امنیتی آمریکایی قرار داشتیم و امکان نداشت که در آنجا کسی ربوده یا ترور بشود. و ماجرای ۳۰۰ میلیارد تومان پول گم شده شهرداری را نیز به میان کشید. در مقابل احمدی‌نژاد با رد ماجرای هاله نور و ۳۰۰ میلیارد تومان با نمایش شاخص‌های اقتصادی که به گفته وی از بانک مرکزی ایران گرفته شده است، دولت خود را بهترین دولت در طی ۳۰ سال گذشته اعلام کرد و موضوع گرفتن ۳۰۰ میلیون تومان پول از شهرام جزایری توسط کروبی را مطرح کرد و در ادامه اضافه کرد که تمامی رسانه‌ها می‌توانند کوچک‌ترین سند موجود مربوط به تخلفات وی، خانواده و آشنایان وی و هیئت دولت را بدون اجازه منتشر کنند و سپس گفت که آمریکایی‌ها خودشان نقشه ربودن او را تأیید می کنندو سپس به کروبی گفت که شما آن همه در دوران انقلاب علیه آمریکایی‌ها سخنرانی می‌کردید حال دارید از آنها و اقدامات شان دفاع می‌کنید؟ برگردید به مواضع امام.
محمود احمدی‌نژاد و مهدی کروبی > مضمون مناظره

در این مناظره دربارهٔ فساد مالی محمود احمدی‌نژاد، ضعف دولت محمود احمدی‌نژاد، ماجرای شهرام جزایری، ماجرای ربوده شدن احمدی‌نژاد در عراق توسط آمریکا، ضعف سیاست خارجه محمود احمدی‌نژاد، شرکت احمدی‌نژاد در اجلاس خلیج فارس، ادعای هاله نوراحمدی نژاد، انکار هولوکاست توسط احمدی‌نژاد، ۳۰۰ میلیارد تومان فساد مالی احمدی‌نژاد در دوره شهرداری تهران، فساد مالی احمدی‌نژاد در پرونده نفت اردبیل در دوره شهرداری اردبیل، ارائه آمار نادرست تورم توسط احمدی‌نژاد، ۷۰۰ میلیون دلار برداشت غیرقانونی از بانک مرکزی در دوره ریاست جمهوری احمدی‌نژاد و وام ۴۰ میلیارد تومانی احمدی‌نژاد به صادق محصولی بین طرفین صحبت شد.
مهدی کروبی با نشان دادن تصویری از حضور محمود احمدی‌نژاد در همایش سران کشورهای حاشیه خلیج فارس، او را به باد انتقاد گرفت که چرا در مجلسی حضور یافته که به جای نام خلیج فارس از نام جعلی خلیج عربی استفاده شده است، خلیج فارس همیشه نامش خلیج فارس است و نه چیز دیگر. احمدی‌نژاد نیز در جواب، معنی عبارت «دول الخلیج العربیة» را کشورهای عربی خلیج عنوان کرد، نه کشورهای خلیج عربی به این شکل که العربیه در دستور زبان عربی به کلمه دول برمی گردد نه کلمه الخلیج و با این موضوع کروبی که تحصیل کرده حوزه بود را تحقیر نمود.
محمود احمدی‌نژاد و مهدی کروبی > پس از مناظره

مهدی کروبی پس از این مناظره مصاحبه ای با صدا و سیما انجام داد و دربارهٔ فسادهای مالی محمود احمدی‌نژاد در جمع خبرنگاران توضیح داد: «در مناظره با احمدی‌نژاد از ماجرای ۷۰۰ میلیون دلاری که در دولت وی روی داده است، صحبت کردم، ولی این یک شعار تبلیغاتی نبود بلکه امروز توضیحاتی بیشتری در این باره می‌دهم. آقای رئیس‌جمهور قصد داشت تا به فردی ۷۰۰ میلیون دلار بدهد. در این راستا رئیس کل بانک مرکزی، می‌گفت که باید این برداشت با مجوز و مصوبه مجلس باشد یا اینکه رهبری اجازه دهند زیرا باید بدانیم که سند و مدرک آن چیست؟ این موضوع منجر به درگیری میان رئیس‌جمهور و رئیس کل بانک مرکزی شد و بنابراین از رهبری خواستم تا وارد این ماجرا شود و هنگامی که به محضر رهبری رسیدم، رهبری اجازه ندادند چنین برداشتی صورت بگیرد. چند روز بعد از این درگیری رئیس کل بانک مرکزی برکنار می‌شود».
مهدی کروبی همچنین به ماجرای پرونده اردبیل اشاره کرد و گفت: «داستان پرونده اردبیل ماجرایی دارد که بعد از انتخابات باید بررسی و پیگیری شود، البته همان شب در مناظره آقای احمدی‌نژاد گفت که پرونده اردبیل به مقامات قضایی و روزنامه‌ها داده شود. من از همین‌جا اعلام می‌کنم بعد از پایان انتخابات و مشخص شدن سرنوشت آن، هر سرنوشتی که برای آن رقم خورده باشد، پرونده نفت اردبیل را به روزنامه اعتمادملی می‌دهم».
مهدی کروبی پس از این مناظره در مناظره تلویزیونی با میرحسین موسوی، دربارهٔ ادعای احمدی‌نژاد در رابطه با چاب عکس همسرش در روزنامه اعتماد که به اشتباه این روزنامه را منسوب به مهدی کروبی دانست، با نشان دادن روزنامه اعتماد از احمدی‌نژاد پرسید که شما که رئیس‌جمهور هستی و ادعای کارشناس ارشد بودن می‌کنی، چه‌طور فرق میان روزنامه اعتماد و اعتماد ملی را نمی‌دانی؟!
محمود احمدی‌نژاد و مهدی کروبی > بازتاب‌های داخلی

این مناظره ۷۰ میلیون نفر بیننده داشت که شبکه‌های خارجی نظیر شبکه الجزیره اقدام به پخش زنده این مناظره کردند.
پس از این مناظره عده زیادی از طرفداران کاندیداها در خیابان‌های شهرهای مختلف ایران حضور یافتند و اقدام به شعار دادن در حمایت از کاندیدای مورد نظر خود کردند.
رونو دو شاتیون
ابتدای زندگی

رونو پسر کوچکتر هِروه دون، ارباب دونزی (در فرانسه امروزی)، بود. در تاریخ‌نگاری کلاسیک، رونو را پسر جفری، کنت ژین، معرفی کرده‌اند اما در سال ۱۹۸۹ ژان ریچارد، مورخ قرون وسطی، ضمن رد این ادعا، وی را فرزند ارباب دونزی می‌داند. این خاندان از اشراف بانفوذ در دوک‌نشین بورگوندی بودند که خود را از نوادگان پالادی (از خاندان‌های قدرتمند رومی در سنا) می‌دانستند.
رونو در حدود سال ۱۱۲۳ میلادی به دنیا آمد و پس از مدتی پدرش شاتیون-سو-لوآر را به وی واگذار کرد اما طبق نامه‌ای که از وی باقی مانده، اذعان داشته که بخشی از ارث او «به زور و ناعادلانه» مصادره شده‌است. طبق تاریخ‌نگاری کلاسیک، وی قبل از سال ۱۱۵۳ به پادشاهی اورشلیم آمد و به‌عنوان مزدور به ارتش بالدوین سوم پیوست اما بر اساس نظر مورخان جدید، وی همراه با لوئی هفتم طی جنگ صلیبی دوم عازم شرق شده‌است. ویلیام صوری، تاریخ‌نگار قرن ۱۲، که یکی از مخالفان وی بود، در اثر خود او را «یک سرباز عادی در ارتش صلیبی فرانسه» توصیف کرده‌است. لوئی هفتم پس از شکست در دمشق، در تابستان ۱۱۴۹ عازم فرانسه شد اما رونو در اراضی مقدس ماند و به فرانسه، زادگاه خود بازنگشت.
پس از شکست ریموند پواتیه، شاهزاده انطاکیه، در نبرد اناب در ۲۸ ژوئن ۱۱۴۸، شاهزاده‌نشین انطاکیه بی‌دفاع مانده بود. بالدوین سوم ــ که پسرعموی همسر ریموند، کنستانس بود ــ طی این دوران همراه با ارتش پادشاهی سه بار به انطاکیه رفت تا مانع از پیشروی مسلمانان در شاهزاده‌نشین انطاکیه شود. برای تضمین بقای شاهزاده‌نشین انطاکیه، بالدوین درصدد ترغیب کنستانس، حاکم انطاکیه، به ازدواج برآمد اما کنستانس تمامی گزینه‌های پیشنهادی او را رد کرد. کنستانس همچنین ژان راجریوس، گزینه پیشنهادی مانوئل یکم را نیز رد کرد.
بر اساس گفته استیون رانسیمان، رونو در سال ۱۱۵۱ بالدوین را در سفر به انطاکیه همراهی می‌کرد. بر اساس منابع، رونو در ارتش بالدوین طی محاصره اشکلون در اوایل سال ۱۱۵۳ حضور داشت. بر اساس نظر رانسیمان ممکن است نامزدی رونو و کنستانس قبل از حضور او در ارتش بالدوین آغاز شده باشد یا بر اساس گفته باربر نامزدی آنها قبل از محاصره اشکلون رخ داده باشد. با این حال آنها نامزدی خود را مخفی نگه داشتند تا آن که بالدوین ازدواج آنها را تأیید کرد.
اسارت و آزادی

تقریباً هیچ اطلاعی از زندگی و وضعیت رونو طی دوره اسارت وی (حدود ۱۵ سال) در حلب وجود ندارد. وی دورهٔ اسارت خود را با ژوسلین سوم کورتنی، که چند ماه پیش از رونو اسیر شده بود، گذارند. در غیاب رونو، کنستانس درصدد بود که به تنهایی بر شاهزاده‌نشین انطاکیه حکم براند اما با دستور بالدوین، آیمری لیموژ به‌عنوان نایب پسر ۱۵ ساله کنستانس، بوهموند، انتخاب شد تا دست کنستانس از حکومت انطاکیه دور بماند. کنستانس در حوالی سال ۱۱۶۳ درگذشت و کمی پس از مرگ او، پسرش به سن قانونی رسید و با عنوان بوهموند سوم در انطاکیه به قدرت رسید. مرگ کنستانس سبب شد تا رونو دیگر نتواند دعوی بر سر شاهزاده‌نشین انطاکیه داشته باشد. با این حال وی پس از ازدواج با کنستانس خود وی مبدل به شخص برجسته‌ای در اراضی مقدس شد و پیوندهای خانوادگی قدرتمندی با دیگر خاندان‌ها و پادشاهی‌ها ایجاد کرد؛ دخترخواندهٔ وی، ماریا، در سال ۱۱۶۱ با امپراتور بیزانس، مانوئل یکم، ازدواج کرد. دختر خود او، آگنس، نیز پس از ازدواج با بلای سوم ملکه مجارستان شد.
رونو و ژوسلین به همراه دیگر اسرای مسیحی در حلب پس از غلبه گمشتکین، حاکم حلب، بر همسایگانش در سال ۱۱۷۶ به دستور وی آزاد شدند. فدیه آزادی رونو حدود ۱۲۰ هزار دینار طلا بود بر اساس گفتهٔ باربر و همیلتون، احتمالاً فدیه وی توسط مانوئل یکم کومنوس پرداخت شده‌است.
رونو پس از آزادی، به همراه ژوسلین قبل از ۱ سپتامبر ۱۱۷۶ به اورشلیم رفت و با خواهر ژوسلین، آگنس کورتنی، متحد شد. آگنس مادر بالدوین چهارم جوان بود که از بیماری جذام رنج می‌برد. بنا به گفتهٔ برنارد همیلتون، رونو در این زمان از جانب بالدوین عازم قسطنطنیه شد تا دربارهٔ اتحاد پادشاهی اورشلیم و امپراتوری بیزانس علیه مصر مذاکره کند.
ارباب ماورای اردن > سال‌های ابتدایی

رونو شاتیون پس از آزادی، با استفانی مایلی، بانوی ماورای اردن، ازدواج کرد و بالدوین چهارم الخلیل را به رونو سپرد. نخستین فرمانی که در آن از رونو به عنوان «ارباب حبرون و مونتریال» یاد شده به ۱ نوامبر ۱۱۷۷ بازمی‌گردد. وی ۶۰ شوالیه تحت امر خود داشت که نشان می‌داد وی به یکی از ثروتمندترین بارون پادشاهی مبدل شده‌است. رونو با داشتن دو قلعه کرک و مونتریال کنترل راه‌های تجاری میان دو بخش امپراتوری صلاح‌الدین ایوبی، مصر و شام، را در دست داشت. او و داماد بالدوین، ویلیام مونفروا، قلمروی وسیعی را به رودریگو آلوارز، مؤسس فرقه مونت‌جوی، برای تقویت مرزهای جنوبی و شرقی پادشاهی اهدا کردند. پس از مرگ ویلیام مونفروا در ژوئن ۱۱۷۷، بالدوین، رونو را به‌عنوان نایب حکومت خود انتخاب کرد.
پسرعموی بالدوین چهارم، فیلیپ یکم، کنت فلاندرز، در اوت ۱۱۷۷ به همراه ارتش صلیبی به پادشاهی اورشلیم رسید و پادشاه نیابت حکومتش را به وی پیشنهاد کرد اما فیلیپ ضمن رد درخواست وی اظهار کرد که تمایلی برای ماندن در اراضی مقدس ندارد. فیلیپ پس از استقرار در پادشاهی اعلان داشت که «حاضر به گرفتن دستور از هرکسی» است اما وقتی بالدوین جایگاه رونو را به‌عنوان نایب حکومت خود تأیید کرد، فیلیپ به این اقدام پادشاه اعتراض کرد. کنت فلاندرز پس از یک ماه از ورودش به اراضی مقدس، پادشاهی اورشلیم را ترک کرد و عازم فرانسه شد.
صلاح‌الدین ایوبی — پس از تسلط بر بخش اعظمی از سوریه — به اشکلون یورش برد اما ارتش پادشاهی در ۲۵ نوامبر در نبرد مونتگیسارد با او روبه‌رو شد و بر سلطان ایوبی شکست سنگینی وارد کرد. ویلیام صوری و ارنول این پیروزی را به بالدوین چهارم نسبت داده‌اند اما تاریخ‌نگاران مسلمان همچون ابن شداد معتقد بودند که رونو نقش اصلی را در این پیروزی ایفا کرده‌است. بنا به گفتهٔ ابن شداد، صلاح‌الدین در رابطه با این جنگ و شکستش گفته‌است: «شکستی بزرگ که خداوند با پیروزی در حطین آن را جبران کرد».
رونو در این زمان نخستین شخص در میان شاهدان امضای فرمان‌های سلطنتی در بازه زمانی ۱۱۷۷ تا ۱۱۸۰ میلادی بود که نشان می‌دهد او از قدرت و جایگاه بالایی در میان بارون‌های پادشاهی برخوردار بوده‌است. رونو یکی از حامیان سلطنتی گی لوزینیان — که با خواهر پادشاه سیبیلا ازدواج کرده بود — در اوایل سال ۱۱۸۰ میلادی بود؛ گرچه تعداد زیادی از بارون‌ها مخالف این ازدواج بودند. در همین زمان، خواهر ناتنی بالدوین، ایزابلا، با پسرخواندهٔ رونو، هومفری چهارم تورون و روبن سوم، ارباب ارمنی کیلیکیه، با دخترخواندهٔ رونو، ایزابلا تورن، ازدواج کردند. بالدوین چهارم در اوایل سال ۱۱۸۱ رونو را به همراه هراکلیوس به انطاکیه فرستاد تا میان بوهموند سوم و آیمری لیموژ وساطت کنند.
ارباب ماورای اردن > تاج‌بخش

بالدوین اوایل سال ۱۱۸۵ درگذشت. جانشین او، بالدوین پنجم، نیز در اواخر تابستان ۱۱۸۶ درگذشت. دیوان عالی اورشلیم پس از مرگ دو بالدیون، حکم کرده بود که سیبیلا (خواهر بالدوین چهارم و مادر بالدوین پنجم) و ایزابلا (خواهر ناتنی بالدوین چهارم) بدون اجازه و تصمیم پاپ، امپراتور مقدس روم، پادشاه فرانسه و انگلستان دربارهٔ جانشین بالدوین، نمی‌توانند تاج‌گذاری کنند. با این حال، ژوسلین سوم، دایی سیبیلا، کنترل پادشاهی را با حمایت رونو و سایر اشراف قدرتمند به‌دست گرفت. بر اساس استوریه د اراکلس، در همین زمان رونو از مردم خواست تا سیبیلا را به عنوان ملکه اورشلیم بپذیرند. نایب حکومت، ریموند و حامیانش درصدد بودند تا مانع از تاج‌گذاری سیبیلا شوند بنابراین حکم دیوان عالی اورشلیم را به همگان یادآور می‌شدند. با نادیده‌گرفتن اعتراض آنها، رونو و جرارد رایدفورت، رهبر شوالیه‌های معبد، سیبیلا را تا مقبره مقدس همراهی کردند تا وی در آنجا تاج‌گذاری کند. سیبیلا همچنین ترتیب تاج‌گذاری همسرش، گی لوزینیان، را فراهم کرد، هرچند که وی چهره محبوبی در میان بزرگان اورشلیم نبود. مخالفان سیبیلا درصدد بود تا هومفری را متقاعد سازند که به واسطه ازدواجش با ایزابلا، مدعی تاج‌وتخت شود اما وی از این کار امتناع کرد و به سیبیلا و گی سوگند وفاداری یاد کرد. نام رونو در فرمان‌ها و منشورهای سلطنتی در بازه زمانی ۲۱ اکتبر ۱۱۸۶ تا ۷ مارس ۱۱۸۷ در صدر بود که نشان قدرت گرفتن مجدد وی در دربار پادشاهی بود.
ابن اثیر و سایر تاریخ‌نگاران مسلمان در آثار خود نوشته‌اند که آتش‌بسی میان رونو و صلاح‌الدین در سال ۱۱۸۶ برقرار شد اما بر اساس نظر برنارد همیلتون، این موضوع غیرمحتمل است چراکه آتش‌بس میان پادشاهی اورشلیم و صلاح‌الدین بوده که شامل رونو و قلمروی او نیز می‌شد. در اواخر سال ۱۱۸۶ یا اوایل سال ۱۱۸۷، کاروانی با ثروت زیاد از ماورای اردن، قلمروی رونو، به مقصد سوریه حرکت می‌کرد. بر اساس گفته ابن اثیر، گروهی از سربازان این کاروان را همراهی می‌کردند. رونو با بهانه حضور سربازان در این کاروان که منجر به نقض آتش‌بس می‌شد، کاروان را غارت و اهالی آن را اسیر کرد و حتی فرستاده صلاح‌الدین را که برای بازخواست عمل و دریافت غرامت به کرک آمده بود، به حضور نپذیرفت. صلاح‌الدین فرستادگان خود را به جانب گی فرستاد تا اعتراض خود را نسبت به عمل رونو اعلام کند و گی اعتراض صلاح‌الدین را پذیرفت. با این حال، رونو درخواست پادشاه اورشلیم را رد کرد و اذعان داشت که «او مثل گی لوزینیان، ارباب قلمروی خود است و هیچ معاهده آتش‌بس و صلحی با ساراسن‌ها ندارد». صلاح‌الدین در واکنش، علیه پادشاهی اورشلیم اعلام جهاد کرد و قسم خورد شخصاً رونو را به دلیل مکرر عهد بکشد.
شاهزاده رونو، ارباب کرک، از بزرگترین و شریرترین فرانک‌ها که خصومت زیادی با مسلمانان داشت و برای آنها خطرناک‌ترین شخص بود. با آگاهی از این، صلاح‌الدین او را به دلیل یورش‌های مکررش هدف قرار می‌داد. در نتیجه او در برابر صلاح‌الدین شکست خورد و حقیر شد و خواهان آتش‌بس. پس از آتش‌بس، کاروان‌ها میان سوریه و مصر با آرامش و صلح حرکت می‌کردند تا آن که در سال ۵۸۲ هجری، کاروانی غنی همراه با مردان زیاد با همراهی سربازانی از قلمروی او [ماورای اردن] عبور می‌کرد. آن ملعون اهالی کاروان را اسیر و تمامی کالا را به غنیمت برد. صلاح‌الدین او را به خاطر چنین عملی سرزنش کرد و او را تهدید کرد که اسیران را آزاد و کالاهای ضبط‌شده را برگرداند اما رونو مخالفت کرد. صلاح‌الدین نیز عهد یاد کرد که اگر روزی رونو را در چنگ خود داشته باشد، او را بی‌درنگ خواهد کشت.
اسارت و اعدام

اطلاعات بیشتر: نبرد حطین
در استوریه د اراکلس به اشتباه بیان شده که خواهر صلاح‌الدین نیز در کاروان حضور داشته و توسط رونو اسیر شده‌است. در واقع، او در مارس ۱۱۸۷ همراه با کاروان متشکل از حجاج سوری به دمشق بازگشت. صلاح‌الدین برای مراقبت از خواهرش، نیروهای خود را به ماورای اردن فرستاد تا آنها را تا دمشق همراهی کند. صلاح‌الدین در ۲۶ آوریل به ماورای اردن یورش برد و قلمروی رونو را به مدت یک ماه مورد تاخت و تاز خود قرار داد. پس از آن صلاح‌الدین به عشتره، محلی که نیروهایش در آنجا جمع شده بودند، بازگشت.
نیروهای صلیبی در سفوریس گرد آمده بودند. رونو و جرارد رایدفورت در تلاش بودند تا پادشاه گی را برای حمله به ارتش صلاح‌الدین ترغیب کنند در حالی که ریموند تلاش می‌کرد پادشاه متقاعد سازد که از جنگ مستقیم با صلاح‌الدین اجتناب کند؛ به همین خاطر، رونو ریموند را متهم کرد که با دشمن همکاری می‌کند تا پادشاه اورشلیم چرا که درصدد فرار از جنگ با صلاح‌الدین است. گی پس از بحث‌ها متقاعد شد که به سمت صلاح‌الدین حمله برد. سرانجام صلاح‌الدین در حطین، نیروهای صلیبی را در ۴ ژوئیه درهم شکست. بیشتر فرماندهان ارتش پادشاهی از جمله گی لوزینیان و رونو شاتیون سیر صلاح‌الدین شدند و مابقی نیز همچون ریموند و بالین ابلین از معرکه گریختند.
گی لوزینیان و رونو از میان اسیران به نزد صلاح‌الدین برده شدند. صلاح‌الدین جامی از گلاب یخ‌زده را به گی داد تا از آن بنوشد. پس از نوشیدن از جام، گی آن را به رونو داد. عمادالدین اصفهانی، از حاضران آن جمع، در اثر خود نوشته‌است که رونو مقداری از جام نوشید. طبق سنت عربی، اطعام یا نوشاندن به اسیر به معنای زنده نگه‌داشتن او بود. اما صلاح‌الدین گفت که جام را به گی لوزینیان داده‌است نه رونو. پس رونو را به چادر خود فراخواند و خطاها و جرم‌های وی را یادآور شد. بر اساس گفتهٔ عمادالدین و ابن اثیر صلاح‌الدین به رونو پیشنهاد کرد که یا مسلمان شود یا مرگ را برگزیند. پس از مخالفت رونو با تغییر کیش خود، صلاح‌الدین شمشیر خود را کشید و ضربه‌ای به رونو وارد کرد. زمانی که رونو بر روی زمین افتاد، صلاح‌الدین بنا به عهد خود، سر او را از بدنش جدا کرد. برخی از مورخان معاصر همچون مالِت معتقدند که تاریخ‌نگاران مسلمانان درصدد بودند تا چهره صلاح‌الدین را خوب نشان دهند و نویسنده استوریه د اراکلس نیز متأثر از آنها این حادثه را ثبت کرده‌است. با این حال ارنول در کتاب خود بیان داشته که رونو پس از دریافت جام از سوی گی، از نوشیدن آن امتناع کرده‌است. بنا به گفته ارنول، سر بریده رونو به از حطین تا دمشق بر روی زمین کشیده شد تا در معرض دید همگان قرار گیرد. بر اساس گفته بهاءالدین، ترس پس از مرگ رونو شاتیون، گی لوزینیان را فراگرفت اما صلاح‌الدین او را مطمئن ساخت که «یک پادشاه، پادشاه دیگر را نمی‌کشد».
خانواده

همسر نخست رونو، کنستانس انطاکیه (زادهٔ ۱۱۲۸)، تنها دختر بوهموند دوم و آلیس انطاکیه بود. کنستانس پس از مرگ پدرش، به‌عنوان جانشین وی در سال ۱۱۳۰ میلادی انتخاب شد. پس از آن با ریموند پواتیه در سال ۱۱۳۶ ازدواج کرد. یک سال پس از مرگ مرگ ریموند، رونو با کنستانس ازدواج کرد و قدرت را در انطاکیه در دست گرفت. دختر آنها آگنس، در اوایل سال ۱۱۷۰ به قسطنطنیه رفت و با شاهزاده مجارستان، آلکسیوس، برادر جوانتر استفان سوم، که در امپراتوری بیزانس زندگی می‌کرد، ازدواج کرد. آگنس در آنجا نام خود را به آنا تغییر داد. همسرش پس از مرگ برادرش با عنوان بلای سوم در سال ۱۱۷۲ میلادی تاج‌گذاری کرد. آگنس نیز به همراه همسرش به مجارستان رفت و قبل از مرگش در سال ۱۱۸۷، ۷ فرزند برای او به دنیا آورد. دختر دوم رونو و کنستانس، آلیس، همسر سوم آزو چهارم است که در سال ۱۲۰۴ شد. بر اساس گفته برنارد همیلتون، رونو همچنین پسری از کنستانس داشت به نام بالدوین اما رانسیمان معتقد است که این پسر از همسر نخست کنستانس است نه رونو. بالدوین در اوایل دهه ۱۱۶۰ به قسطنطنیه رفت و به خدمت امپراتوری بیزانس درآمد. وی در ۱۷ سپتامبر ۱۱۷۶ در نبرد میریوکیفالون که به عنوان فرمانده سواره‌نظام حضور داشت، کشته شد.
همسر دوم رونو، استفانی مایلی، دختر جوانتر ارباب نابلس، فیلیپ مایلی و ایزابلا ارباب ماورای اردن بود. او در حدود سال ۱۱۴۵ به دنیا آمد. همسر اول او، هومفری سوم تورون، در حدود سال ۱۱۷۳ میلادی درگذشت. وی ارباب‌نشین ماورای اردن را از بیاتریس بریسبار پس از ازدواجش با مایلز پلانسی در اوایل سال ۱۱۷۴ میلادی به ارث برد. مایلز در اکتبر ۱۱۷۴ به قتل رسید.
میراث

بیشتر اطلاعاتی که مسلمانان دربارهٔ رونو ثبت کرده‌اند، نگاهی منفی به این شخصیت داشته‌اند. بهاءالدین ابن شداد رونو را «هیولایی کافر و ظالمی خوفناک» در زندگی‌نامه صلاح‌الدین توصیف کرده‌است. صلاح‌الدین رونو را با ابرهه، پادشاه اتیوپی مقایسه می‌کند که در سال ۵۷۰ درصدد حمله و تخریب مکه بود و در سوره فیل قرآن با عنوان «فیل» شناخته می‌شود.
بیشتر نویسندگان مسیحی که در قرن ۱۲ و ۱۳ میلادی در رابطه با شخصیت رونو شاتیون نوشته‌اند، بیشتر متأثر از مخالف سیاسی وی، ویلیام صوری بوده‌اند. نویسندهٔ استوریه د اراکلس در اثر خود بیان داشته که حملات رونو به کاروان‌ها در سال ۱۱۸۶ و ۱۱۸۷ منجر به از دست قلمروی پادشاهی شد. مورخان جدید از جمله همیلتون معمولاً رونو را «آدم تک‌رو که بیشتر به مسیحیان آسیب وارد کرد تا مسلمانان» توصیف کرده‌اند. رانسیمان رونو را قاتلی می‌داند که نتوانست در مقابل وسوسهٔ غارت کاروان‌های تجاری ثروتمند که از ماورای اردن عبور می‌کردند، مقاومت کند. رانسیمان همچنین استدلال می‌کند که رونو با وجود معاهده آتش‌بس در دهه ۱۱۸۰ به کاروان‌ها حمله کرد چون «نمی‌توانست سیاستی را که برخلاف میل اون بود، بپذیرد». بر اساس گفته باربر، رفتار و اعمال رونو طی حکومت گی لوزینیان نشان می‌دهد که پادشاهی در آن زمان به «مجموعه‌ای قلمروهای خودمختار» تجزیه شده بود.
با وجود نگاه منفی برخی به رونو شاتیون، برخی نویسندگان مسیحی رونو را شهیدی در راه دین می‌دانستند؛ پیتر بلویی کتابی تحت عنوان مصائب شاهزاده رونو انطاکیه اندکی پس از مرگ وی تألیف کرد. از میان مورخان جدید نیز، برنارد همیلتون رونو را «رهبری با مسئولیت و باتجربه» می‌داند که برخلاف دیگران، اقداماتی را برای ممانعت از اتحاد حکومت مسلمان تحت لوای صلاح‌الدین کرده‌است.