خوان سانتوس آتاهوالپا
مبلغین

منطقه شورش با رودخانه‌هایی که آن را به لیما، پایتخت و بزرگترین شهر پرو، متصل می‌نمود نزدیکترین و قابل دسترس‌ترین قسمت حوضه آمازون بود و لذا وقایع آنجا مورد توجه و نگرانی ویژه اسپانیایی‌ها بود.
تبلیغات مذهبی فرانسیسکن‌ها در سال ۱۶۳۵ آغاز شد و از همان ابتدا مخالفت آشانینکاها و دیگران را در مقابل داشت. آشانینکاها چندین کشیش را به قتل رساندند و مقرهای مبلغین اغلب به دلیل خصومت مردم محلی رها می‌شدند. تلاشی پیگیر و گسترده برای مسیحی کردن مردم بومی از سال ۱۷۰۹ با ارسال هیئت‌های بسیار از مبلغین مذهبی آغاز شد. تلاش‌های فرانسیسکن‌ها در سال ۱۷۳۳ به گران پاژونال، که منطقه‌ای منزوی بود، رسید. در سال ۱۷۳۶، از پایگاه سانتا رزا د اوکوپا، مبلغین گزارش دادند که آنها ۲۴ ایستگاه تبلیغ ایجاد کرده‌اند که ۴٬۸۳۵ تن از سکنه محلی را تحت پوشش می‌گیرد. فرانسیسیکن‌ها در این مقرها توسط افراد مسلح خود که اکثراً برده‌های آفریقایی بودند، نظم و انضباط را حفظ می‌کردند. تعدادی از این مقرها دارای پادگان‌های نظامی مجهز به تفنگ و توپ بودند. فرانسیسکن‌ها همچنین کشاورزان و صنعتگران وارداتی را که بومیان را در کار خود به خدمت می‌گرفتند، تشویق می‌کردند.
بومیان به سه دلیل جذب این مبلغین می‌شدند. اول، احتمالاً علاقه آنها به دین مسیحی بوده‌است. ثانیاً، مبلغین ابزارهای فولادی مانند تبر و بیل را توزیع می‌کردند که زندگی یک کشاورز که شیوه کارش بریدن و سوزاندن بود را آسان می‌کرد و همچنین امکان تبدیل ابزارهای فولادی به اسلحه را فراهم می‌کرد که به آنها در جنگ با دشمن برتری می‌داد. ثالثاً، مردم بومی برای طعام و ایضاً ذخیره‌سازی غذا به نمک احتیاج داشتند و مبلغین دسترسی به مخزن نمک در سررو دلا سال را در کنترل داشتند. این مشوق‌ها از ویژگی‌های نامطلوب زندگی با مبلغین بود. مبلغین تلاش کردند افراد بومی کوچ‌نشین را به زندگی ساکن عادت دهند. این مسئله مشکلاتی در تولید غذا ایجاد کرد زیرا خاک جنگل نابارور بود و محصول سریعاً از بین می‌رفت و لذا افراد ساکن در تولید غذای کافی مشکل داشتند. با این حال، جدی‌ترین مشکل روستاهایی که توسط اسپانیایی‌ها به وجود آمده بودند، آنطور که خود اسپانیایی‌ها آن را سیاست تشویق یا مجبور کردن افراد بومی به سکونتگاه‌های دائمی می‌نامیدند، همه‌گیری بیماری‌های اروپایی بود که بومیان را در سراسر قاره آمریکا، به ویژه کسانی که در نزدیکی یکدیگر ساکن بودند نابود کرد. به عنوان مثال، یک اپیدمی در مقر مبلغین در اننو در سال ۱۷۲۳–۱۷۲۲ منجر به کاهش جمعیت از ۸۰۰ به ۲۲۰ شد زیرا بیشتر ساکنان در اثر بیماری فوت کردند یا از محل سکونت گریختند.
در پرو، سانتوس از کوزکو به کاخامارکا سفر کرد. در حدود سال ۱۷۴۰ وی دستیار مبلغین فرانسیسکن در استان چانچامایو، در جنگل مرکزی شد. این مبلغین ورود اسپانیایی‌هایی را که به دنبال بهره‌برداری از نمک از یک تپه نزدیک (سررو د لا سال) بودند تسهیل می‌کردند. آنها بومیان آشانینکا را به عنوان نیروی کار گرفتند و در این راه ظلم و خشونت‌هایی را بر آنها اعمال کردند. مشاهده سلطه بی‌رحمانه اسپانیایی‌ها که آنها با مصونیت کامل اعمال می‌کردند، انگیزه شورش را در خوان سانتوس به وجود آورد. وی مصمم شد تا تاج و تخت اجدادش را برگرداند و سرخ پوستان را آزاد سازد.
هنگامی که شورش آغاز شد، خوان سانتوس ۳۰ تا ۴۰ ساله بود. او کوشما یا لباس مخصوص سرخپوستان جنگل را به تن می‌کرد و همیشه صلیب ساخته شده از چوب چونتا با گوشه‌های نقره‌ای رنگ بر روی سینه داشت. او معمولاً مقدار زیادی برگ کوکا، که آن را «گیاه خدا» می‌نامید می‌جوید. او ویژگی‌های یک مستیزو را داشت. یکی از راهبان فرانسیسکن که با او دیدار کرده بود، وی را قد بلند و برنزه توصیف کرد و افزود: «او مقداری مو بر بازوان خود دارد، صورت کوچکی دارد، کاملاً اصلاح کرده به نظر می‌رسد… چهره خوبی دارد. رنگ پریده با موهایی که از پیشانی تا ابروها کوتاه شده‌اند و بقیه از استخوان فک آویخته‌است»، یعنی مطابق روش غربی قرن هجدهم به حالت دم اسبی جمع شده‌است.
فرانسیسکن‌ها و مبلغین آن‌ها با شورش‌های بسیاری روبرو شدند. آخرین شورش‌های قبل از قیام خوان سانتوس در سال ۱۷۳۷ بود. یک رئیس قبیله آشانینکا به نام ایگناسیو توروته دو هیئت مبلغین را نابود کرد که در آن ۱۳ نفر از جمله ۵ کشیش کشته شدند. یکی از بازماندگان گزارش داد که توروته دلایل خود برای شورش را به کشیشی گفته‌است:
«شما و نفراتتان هر روز با خطبه‌ها و آموزه‌های‌تان ما را می‌کشید و آزادی ما را از بین می‌برید.»
بیست تن از پیروان توروته توسط اسپانیایی‌ها دستگیر و اعدام شدند و او خودش در جنگل ناپدید شد.