stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ناتسومه سوسه‌کی
زندگی شخصی > دوران بزرگسالی > تدریس زبان انگلیسی در مدرسه متوسطه اهیمه

در سال ۱۸۹۵ (سال بیست و هشتم دوره میجی)، سوسه‌کی به‌طور ناگهانی از مدرسه عالی معلمی استعفا داد و به کمک توراو سوگا، به عنوان معلم زبان انگلیسی در مدرسه متوسطه اهیمه (که در آن زمان به عنوان مدرسه متوسطه ماتسویاما شناخته می‌شد و اکنون به عنوان دبیرستان ماتسویاما شرقی شناخته می‌شود) منصوب شد. ماتسویاما زادگاه شیکی بود و سوسه‌کی در آنجا حدود دو ماه استراحت کرد. در این زمان، او با شیکی به تمرین هایکو پرداخت و به همراهی او آثار خوبی خلق کردند. در دوران تدریس، سوسه‌کی در «گودابوتسو آن» اقامت داشت و به مدت ۵۲ روز، شیکی نیز با او در آنجا زندگی کرد. آن‌ها به عضویت گروه شعر «شوفوکای» درآمدند و جلسات شعرخوانی برگزار کردند که بعدها بر ادبیات سوسه‌کی تأثیر گذاشت. در سال ۱۸۹۶ (سال بیست و نهم دوره میجی)، سوسه‌کی به عنوان معلم زبان انگلیسی در دبیرستان پنجم واقع در شهر کوماموتو (که پیش از آن به عنوان دانشگاه کوماموتو شناخته می‌شد) منصوب شد و حقوق ماهیانه‌اش ۱۰۰ ین بود. به توصیه بستگانش، او با کیوکو، دختر شیگه‌کازو ناکانه، رئیس دفتری پارلمان، ازدواج کرد. اما در سال سوم زندگی مشترک، کیوکو به دلیل نداشتن سازگاری با محیط جدید و سقط جنین دچار هیستری شد و چندین بار تلاش کرد تا خود را از پل شیراکاوا به پایین بیندازد. این مسائل باعث شد که زندگی زناشویی آن‌ها به خوبی پیش نرود. با این حال، سوسه‌کی در عرصه شعر نیز به فعالیت‌های خود ادامه داد و به شهرت رسید. در سال ۱۸۹۸ (سال سی و یکم دوره میجی)، دانش‌آموزان دبیرستان پنجم، از جمله تِرادا توراهی‌کو، سوسه‌کی را به عنوان مسئول خود انتخاب کردند و گروه شعر “شی‌می ایگینشاً را تأسیس کردند و سوسه‌کی به عنوان معلم هایکو در این گروه فعالیت کرد. این گروه تأثیر زیادی بر شعرهای هایکو در ناحیه کیوشو و کوماموتو گذاشت و شاعران بسیاری را تربیت کرد.
زندگی شخصی > دوران بزرگسالی > تحصیل در انگلستان

در ماه مه ۱۹۰۰ (سال سی و سوم دوره میجی)، وزارت آموزش و پرورش ژاپن سوسه‌کی را به منظور تحقیق در زمینه روش‌های آموزش زبان انگلیسی (نه به منظور مطالعه ادبیات انگلیسی) به انگلستان فرستاد. او در تاریخ ۱۰ سپتامبر ژاپن را ترک کرد. در اولین گزارش به وزارت، سوسه‌کی نوشت که «با قیمت‌های بالا، زندگی بسیار دشوار است و با ۱۵ پوند هزینه تحصیل، احساس فقر می‌کنم.» او به مشکلات مالی در تأمین هزینه‌های زندگی اشاره کرد. سوسه‌کی به مطالعه آثار نویسندگانی چون مردیث و دیکنز پرداخت و از آنجا که کلاسها را بی‌ارزش می‌دید از شرکت در کلاس‌های ادبیات انگلیسی در دانشگاه کالج لندن انصراف داد و در کلاسهای خصوصی ویلیام جیمز کریگ، متخصص شکسپیر پرداخت و به تحقیق در مورد موضوع «نظریه ادبی» مشغول شد. با این حال، او دوباره دچار احساس عدم تناسب با مطالعه ادبیات انگلیسی شد و این موضوع باعث تشدید خستگی عصبی او گردید. سوسه‌کی در یادداشتی نوشت: «شب هنگام، در طبقه سوم خوابگاه، به فکر آینده ژاپن می‌افتم…» در این مدت، او مقاله‌ای به نام «برج لندن» را در هنگام بازدید از برج لندن نوشت. در این اثر درباره احساس خود زا نخصستین روزهای حضور در لندن می‌نویسد:
((گویی خرگوش گوتن‌با را در جای شلوغی مثل نیهون‌باشی رها کرده باشند.))
که گوتن‌با منطقه‌ای در دامنه کوه فوجی و نیهون‌باشی محله‌ای پرازدحام در توکیو آن زمان است. همچنین او از دوران اقامتش در لندن به عنوان سخت‌ترین روزهای زندگی‌اش یاد می‌کند و می‌نویسد:
((... من در میان جنتلمن‌های انگلیسی مثل سگی مفلوک در میان گله‌ای از گرگ‌ها بودم.))
در سال ۱۹۰۱ (سال سی و چهارم دوره میجی)، سوسه‌کی با شیمیدانی به نام کیکونائه ایگیدا، به مدت دو ماه هم‌خانه شد و از این تجربه انگیزه جدیدی گرفت. او به تنهایی در خوابگاه به تحقیق و مطالعه مشغول شد و این باعث شد که ارتباطاتش با دیگر دانشجویان خارجی کم‌رنگ شود. سوسه‌کی گزارشی به وزارت آموزش و پرورش ارسال کرد که در آن به وضعیت روحی و جسمی خود اشاره کرد و به گفته دُئی بونسو، وضعیت او به حدی نگران‌کننده بود که زن صاحب خوابگاه نگرانش شده بود. او دچار «خستگی عصبی شدید» گردید. در سپتامبر ۱۹۰۲، زمانی که دوستانش به دیدنش آمدند، بحث‌هایی در مورد ضرورت بازگشت زودهنگام او به ژاپن مطرح شد و شایعاتی مبنی بر «جنون سوسه‌کی» در وزارت آموزش و پرورش پخش شد. سوسه‌کی به سرعت به بازگشت به وطن فراخوانده شد و در تاریخ ۵ دسامبر همان سال، لندن را ترک کرد. در کشتی بازگشت، او به‌طور تصادفی با سایتو کیچی، روان‌پزشکی که از تحصیل در آلمان فارغ‌التحصیل شده بود، هم‌سفر شد. خانواده سوسه‌کی با اطلاع از هم‌سفر بودن او با یک روان‌پزشک، نگران شدند که این به دلیل بیماری روانی سوسه‌کی باشد. آخرین خوابگاه سوسه‌کی در لندن، در سال ۱۹۸۴ موزه یادبود سوسه‌کی توسط ایکو تسونماتسو تأسیس شد. این موزه شامل نمایش آثاری از سوسه‌کی، افرادی که با او ملاقات کرده بودند و کتاب‌هایی که خوانده بود، بود و به‌طور عمومی بازدید می‌شد. اما به دلیل تأثیرات ناشی از خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا، این موزه در سپتامبر ۲۰۱۶ بسته شد. با این حال، به درخواست شدید طرفداران سوسه‌کی، در تاریخ ۸ مه ۲۰۱۹، در بخشی از خانه تسونماتسو این موزه یادبود در حومه لندن بازسازی و دوباره افتتاح شد.
زندگی شخصی > دوران بزرگسالی > بازگشت به وطن و تدریس

ناتسومه سوسه‌کی در تاریخ ۲۰ ژانویه ۱۹۰۳ (سال سی و ششم دوره میجی) از انگلستان به ژاپن بازگشت. در تاریخ ۳ مارس همان سال، او به آدرس ۵۷، محله سنداکی‌چو، منطقه هونگو، توکیو منتقل شد (این مکان به عنوان «خانه گربه» شناخته می‌شود، در منطقه مکی‌او، در حال حاضر، این مکان به عنوان ساختمان انجمن فارغ‌التحصیلان دانشگاه پزشکی ژاپن شناخته می‌شود و در محوطه آن یک یادبود وجود دارد). در پایان همان ماه، او از سمت خود به عنوان استاد در دبیرستان پنجم استعفا داد. در آوریل همان سال، سوسه‌کی به عنوان استاد در دبیرستان اول و دانشگاه امپریال توکیو منصوب شد (حقوق سالانه او در دبیرستان ۷۰۰ ین و در دانشگاه ۸۰۰ ین بود). در آن زمان، رئیس دبیرستان اول، دوست نزدیک سوسه‌کی، کانو کوکیچی بود. سوسه‌کی در دانشگاه امپریال توکیو به عنوان جانشین لافکادیو هرن تدریس کرد. اما در مقایسه با سبک تدریس شاعرانه و جذاب هرن، که به محض شروع به صحبت کلاس را در فضایی شاعرانه غرق می‌کرد، سبک تحلیلی و خشک سوسه‌کی مورد انتقاد قرار گرفت. این موضوع باعث شد که دانشجویان اقدام به راه‌اندازی حرکتی برای نگه‌داشتن یاکومو در سمت خود کنند و برخی از آن‌ها به صورت غیررسمی از سوسه‌کی انتقاد کرده و او را به باد انتقاد بگیرند. برخی از دانشجویان، مانند کواوادا جون، به این نتیجه رسیدند که «بدون آقای هرن در این رشته، چیزی برای یادگیری وجود ندارد» و به رشته حقوق تغییر رشته دادند. در آن زمان، یکی از دانش‌آموزان سوسه‌کی، فوجیمورا میسائو چند روز پس از آنکه سوسه‌کی به خاطر رفتار نامناسبش او را توبیخ کرد، در آبشار کگون خود را غرق نمود. این واقعه باعث شد که شایعاتی در میان دانش‌آموزان دبیرستان و همکارانش و همچنین در میان روشنفکران مبنی بر اینکه «سوسه‌کی باعث مرگ فوجیمورا شده است» پخش شود. سوسه‌کی در رمان خود «ما گربه هستیم» به‌طور شوخی به فوجیمورا اشاره کرده و در رمان «بالش علفی» نیز به او اشاره کرده و این کار او را مورد شماتت قرار داده است. سوسه‌کی به دلیل این شایعات و فشارهای ناشی از این حادثه دچار اضطراب و خستگی عصبی شد و در کلاس‌ها و خانه به‌طور مکرر دچار خشم و عصبانیت می‌شد. این وضعیت باعث افزایش غیبت‌ها و تدریس‌های جانشین در کلاس‌هایش شد و او به مدت حدود دو ماه از همسرش جدا زندگی کرد. در سال ۱۹۰۴ (سال سی و هفتم دوره میجی)، او تا حدی آرامش خود را بازیافت و به عنوان استاد در دانشگاه میجی نیز مشغول به کار شد (با حقوق ماهیانه ۳۰ ین).
زندگی شخصی > درگذشت ناتسومه سوسه‌کی

در ماه مارس ۱۹۱۵ (سال چهارم دوره تایشو)، ناتسومه سوسه‌کی به سفر به کیوتو رفت و در آنجا بعد از خوردن بادام‌زمینی به دلیل عود زخم معده‌اش برای پنجمین بار دچار مشکل شد. از تاریخ ۳ ژوئن، او به یادآوری شرایطی که در زمان نوشتن «ما گربه هستیم» داشت، پرداخت و نوشتن داستان «دوچو» را آغاز کرد. در سال ۱۹۱۶ (سال پنجم دوره تایشو)، او به دیابت نیز مبتلا شد. در همان سال، پس از شرکت در مراسم ازدواج تاتسونو تاکاشی، در تاریخ ۹ دسامبر دچار خونریزی داخلی شد و در حین نوشتن رمان «گرگ و میش» در خانه‌اش درگذشت. او در سن ۵۰ سالگی (۴۹ سال و ۱۰ ماه) فوت کرد. آخرین جمله‌های او به این صورت نقل شده است که در حالی که پیراهن خوابش را باز کرده بود، فریاد زد: «اینجا آب بریزید، اگر بمیرم، بد می‌شود.» با این حال، وقتی دختر چهارمش، آیکو، شروع به گریه کرد و همسرش، کیوکو، او را آرام کرد، سوسه‌کی به او گفت: «اگر گریه کنی مشکلی ندارد.» این جمله نیز به عنوان آخرین کلمات او شناخته می‌شود. روز بعد از مرگش، جسد او در دانشکده پزشکی دانشگاه امپریال توکیو توسط ناگایو ماتارو مورد کالبدشکافی قرار گرفت. در این کالبدشکافی، مغز و معده‌اش خارج و اهدا شد. مغز او که اکنون در اتانول نگهداری می‌شود، در دانشکده پزشکی دانشگاه توکیو ذخیره شده و وزن آن ۱۴۲۵ گرم بوده است. نام مذهبی او “بون‌کن این کودو سوسه‌کی کوجی” بود. جسد او در مراسمی سوزانده شد. آرامگاه او در قبرستان زوشی‌گایا در منطقه تسوشیما، در توکیو (شماره ۱ ردیف ۱۴، قطعه ۳) قرار دارد.
زندگی شخصی > درگذشت ناتسومه سوسه‌کی > یادبودها

تصویر ناتسومه سوسه‌کی از سال ۱۹۸۴ (سال ۵۹ دوره شووا) تا ۲۰۰۴ (سال ۱۶ دوره هیسی) بر روی اسکناس هزار ینی ژاپنی چاپ شده است.
آثار > نگارش آثار «ما گربه هستیم» و «بوچّان»

در سال ۱۹۰۶ (سال سی و نهم دوره میجی)، ناتسومه سوسه‌کی به توصیه تاکاهاما کیوشی، برای درمان افسردگی، شروع به نوشتن کرد و اثر اولیه خود به نام «ما گربه هستیم» را خلق کرد. در زمانی که سبک ناتورالیسم یکه‌تاز سبک‌های ادبی در ژاپن بود و نویسندگان خود را به عنوان شخصیت‌های اصلی داستان می‌گذاشتند ناتسومه سوسه‌کی با نگاهی تیزبینانه و متفاوت شخصیت اصلی اثر خود را یک گربه بی‌نام در نظر گرفت که نگاهی از بالا به انسان‌ها داشت و با لحنی پرتمطراق صحبت می‌کند. سوسه‌کی با این اثر دیگر نویسندگان را به سخره گرفت و به گونه‌ای به آن‌ها نشان داد نگاهی متفاوت و از بالا به آن‌ها دارد.این اثر برای اولین بار در جلسه‌ای از گروه شعر «یاما کای» که تحت سرپرستی شیکی برگزار می‌شد، ارائه شد و با استقبال خوبی روبرو گردید. در ژانویه ۱۹۰۵ (سال سی و هشتم دوره میجی)، این داستان به عنوان یک داستان کوتاه در نشریه «هوتوتوگیسو» منتشر شد و به دلیل استقبال خوب خوانندگان، سوسه‌کی تصمیم به نوشتن ادامه داستان گرفت. از این زمان به بعد، او که به شدت آرزوی نویسنده شدن را در سر می‌پروراند و به سرعت آثار دیگری مانند «برج لندن» و «بوچّان» را منتشر کرد و به عنوان یک نویسنده محبوب شناخته شد. آثار سوسه‌کی عموماً حاوی عناصری از نوعی فلسفه زندگی به نام «تیکایشومی» هستند که سوسه‌کی خود آن را ابداع کرده است. این فلسفه بر این اساس است که انسان باید از زندگی روزمره فاصله بگیرد و به آرامی به زندگی نگاه کند. این رویکرد به شدت با گرایش‌های طبیعتگرا (ناتورالیستی) که در آن زمان در ادبیات ژاپن غالب بود، در تضاد بود و به عنوان یک رویکرد «ضدناتورالیستی» شناخته می‌شد. در سال ۱۹۰۶، سوسه‌کی به خانه‌ای در سنداگی نقل مکان کرد که در آنجا نویسندگانی چون کومیا تویوتاکا، سوزوکی میه‌کیچی و موری‌تا سوهی نیز رفت و آمد داشتند. با افزایش شهرت سوسه‌کی به عنوان یک نویسنده، تعداد مهمانان او نیز افزایش یافت و این امر به کار او آسیب می‌زد. سوزوکی روزهای پنج‌شنبه را به عنوان روز ملاقات تعیین کرد و این روز به مکانی برای جمع شدن بسیاری از شاگردان سوسه‌کی و گفتگو تبدیل شد. این جمع‌ها به تدریج به نام «گردهمایی پنجشنبه» شناخته شدند. طبق نامه‌ای که در تاریخ ۸ اکتبر ۱۹۰۶ نوشته شده، این جمع‌ها از ۱۱ اکتبر آغاز شده‌اند. در دسامبر همان سال، سوسه‌کی از خانه‌اش در سنداگی به آدرس ۱۰–۷، نیشی‌کاتا، منطقه هونگو (اکنون در منطقه بونکیو، شماره ۱-۱۲-۸) نقل مکان کرد.
آثار > ورود به روزنامه آساهی

در فوریه ۱۹۰۷ (سال چهلم دوره میجی)، ناتسومه سوسه‌کی تمامی مشاغل آموزشی خود را ترک کرد و به درخواست ایکه‌به سانزان، به روزنامه آساهی پیوست. حقوق ماهانه او در این روزنامه ۲۰۰ ین بود. در آن زمان، روزنامه‌ها به دلیل جنگ روسیه و ژاپن، به سرعت در حال افزایش تیراژ بودند و برای جلوگیری از کاهش فروش پس از پایان جنگ، به انتشار ادبیات جدی تمایل پیدا کرده بودند. سوسه‌کی از دو روزنامه یومیوری و اوساکا آساهی دعوت به همکاری دریافت کرده بود. با این حال، به دلیل اینکه شرط استخدام در اوساکا آساهی شامل نقل مکان به کان‌سای بود، سوسه‌کی با این شرط مخالفت کرد و در نهایت تصمیم بر این شد که به روزنامه آساهی توکیو بپیوندد و در هر دو روزنامه اوساکا و توکیو به انتشار آثارش بپردازد. همچنین، در آن زمان، کارانو کوایچی، که به عنوان اولین رئیس دانشکده ادبیات در دانشگاه امپریال کیوتو منصوب شده بود، از سوسه‌کی دعوت کرد که به عنوان استاد زبان انگلیسی به آنجا بپیوندد، اما سوسه‌کی این پیشنهاد را رد کرد و به‌طور جدی شروع به فعالیت به عنوان یک نویسنده حرفه‌ای کرد. در ژوئن همان سال، سوسه‌کی اولین اثر خود به عنوان نویسنده حرفه‌ای به نام “گل‌های وحشی” را آغاز کرد. در حین نوشتن این اثر، او از مشکلاتی چون خستگی عصبی و بیماری معده رنج می‌برد. در سپتامبر همان سال، سوسه‌کی به آدرس ۷، محله واسدا، منطقه اوشی‌کومه (که به عنوان «سوسه‌کی آن» شناخته می‌شود) نقل مکان کرد. در تاریخ ۲۳ مارس ۱۹۰۸ (سال چهل و یکم دوره میجی)، سوسه‌کی به دنبال ماجرای خودکشی نافرجام یکی از شاگردانش، موری‌تا سوهی، با آکیکو هیراتسوکا (که به نام هیراتسوکا رایچو نیز شناخته می‌شود) در شیوبارا، در استان توچیگی، مشغول به کار شد (که به عنوان «حادثه شیوباراً شناخته می‌شود). در سال ۱۹۰۹ (سال چهل و دوم دوره میجی)، به دعوت دوست نزدیکش، ناکامورا کورکیو، که رئیس راه‌آهن مانچوریا بود، به مانچوریا و کره سفر کرد. گزارش این سفر در روزنامه آساهی تحت عنوان “مناطق مختلف مانچوریا و کره» منتشر شد. در ماه اکتبر همان سال، در راه بازگشت از سفر به مانچوریا، سوسه‌کی به دیدار هاسگاوا نیوزکان، که در اوساکا زندگی می‌کرد، رفت و در این سفر به یک رستوران در هامادرا نیز سر زد.
آثار > سه‌گانه اولیه: «سانشیرو»، «پس از آن» و «دروازه»

در ژوئن ۱۹۱۰ (سال چهل و سوم دوره میجی)، ناتسومه سوسه‌کی در حال نگارش سومین اثر از سه‌گانه اولیه‌اش به نام «دروازه» بود که به دلیل ابتلا به زخم معده به بیمارستان گین‌یو بستری شد. در آگوست همان سال، به توصیه یکی از شاگردانش، ماتسونه تویوجو، برای درمان به شهر شوزنجی در ایزو سفر کرد و در مهمان‌خانه کیکویا به درمان خود ادامه داد. اما در آنجا دچار بیماری او دوباره عود کرد و به شدت خونریزی داشت. طوری که حدود ۸۰۰ گرم خون از دست داد و به حالت بحرانی و نزدیک به مرگ افتاد. این واقعه به عنوان «بیماری بزرگ شوزنجی» شناخته می‌شود. تجربه موقتی «مرگ» در این زمان تأثیر عمیقی بر آثار بعدی سوسه‌کی گذاشت. خود سوسه‌کی در کتاب «به یاد آوردن چیزها» به این واقعه اشاره کرده است. گفته می‌شود که در سال‌های پایانی زندگی‌اش، سوسه‌کی به دنبال ایده «نُکوتن کُوشی» بود که به معنای رها کردن خود و توجه به دیگران است و این وضعیت روحی را به تصویر می‌کشد. در اثر «درون در شیشه‌ای» نیز عواطف واقعی و حقیقی سوسه‌کی را می‌توان مشاهده کرد. در اکتبر همان سال، وضعیت سوسه‌کی بهبود یافت و به بیمارستان گین‌یو بازگشت و دوباره بستری شد. او در سال‌های بعد نیز بارها از زخم معده و دیگر بیماری‌ها رنج برد.
آثار > سه‌گانه پایانی: «تا آنسوی زندگی»، «مسافر» و “کوکورو”

در اوت ۱۹۱۱ (سال چهلم و چهارم دوره میجی)، پس از یک سخنرانی در منطقه کان‌سای، ناتسومه سوسه‌کی به دلیل عود زخم معدهاش به بیمارستان گوارش اوساکا بستری شد. پس از بازگشت به توکیو، او به دلیل ابتلا به بواسیر (هموروئید) تحت درمان قرار گرفت. در سپتامبر ۱۹۱۲ (سال اول دوره تای‌شو)، سوسه‌کی برای بار دیگر تحت عمل جراحی بواسیر قرار گرفت. در دسامبر همان سال، به دلیل بیماری، برای اولین بار نوشتن رمان «مسافر» را متوقف کرد. در سال ۱۹۱۳ (سال دوم دوره تایشو)، سوسه‌کی تا حدود ماه ژوئن از خستگی عصبی و زخم معده رنج می‌برد. در سپتامبر ۱۹۱۴ (سال سوم دوره تای‌شو)، او به دلیل عود زخم معده برای چهارمین بار به بستر بیماری افتاد. در سال‌های پایانی زندگی‌اش، سوسه‌کی به نوشتن ادامه داد این در در حالی بود که با بیماری‌های متعدد دست و پنجه نرم می‌کرد. آثار او به بررسی خودخواهی انسانی پرداخته و به سه‌گانه پایانی معروف به «تا آنسوی زندگی»، «مسافر» و «کوکورو» منتهی می‌شود.
فهرست آثار ناتسومه سوسه‌کی

| عنوان فارسی | عنوان ژاپنی با کانجی | عنوان ژاپنی با حروف روماجی | زمان نگارش | نام اثر چاپ شده در ایران/مترجم/نشر |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ما گربه هستیم | 吾輩は猫である | wagahai wa neko de aru | ژانویه ۱۹۰۵ تا اوت ۱۹۰۶ | ما گربه هستیم/احد عقیلیان/نشر مرکز من یک گربه هستم/پرویز همتیان بروجنی/نشر نگاه |
| بوچّان | 坊っちゃん | botchan | آوریل ۱۹۰۶ | بوچان/هاشم رجب‌زاده/نشر فرهنگ معاصر باچان/پویان حسن‌آبادی/نشر برچ |
| بالش علفی | 草枕 | kusamakura | سپتامبر ۱۹۰۶ | دنیای سه‌گوش/آزاده سلحشور/نشر فرهنگ معاصر |
| دویست و ده روز | 二百十日 | nihyakutoaka | اکتبر ۱۹۰۶ | دویست و دهمین روز/فرهاد بیگدلو/نشر رابید |
| طوفان در دشت | 野分 | nowaki | ژانویه ۱۹۰۷ |  |
| گل‌های وحشی | 虞美人草 | gubijinsou | ژوئن تا اکتبر ۱۹۰۷ |  |
| کارگر معدن | 坑夫 | koufu | ژانویه تا آوریل ۱۹۰۸ |  |
| سانشیرو | 三四郎 | sanshiro | سپتامبر تا دسامبر ۱۹۰۸ | سانشیرو/هاشم رجب‌زاده/نشر فرهنگ معاصر سانشیرو/زهرا نی‌چین/نشر افراز |
| پس از آن | それから | sorekara | ژوئن تا اکتبر ۱۹۰۹ |  |
| دروازه | 門 | mon | مارس تا ژوئن ۱۹۱۰ |  |
| تا آنسوی زندگی | 彼岸過迄 | higansugimade | ژانویه تا آوریل ۱۹۱۲ |  |
| مسافر | 行人 | koujin | دسامبر ۱۹۱۲ تا نوامبر ۱۹۱۳ |  |
| کوکورو | こゝろ | kokoro | آوریل تا اوت ۱۹۱۴ | کوکورو/قدرت‌الله ذاکری/نشر برج کوکورو/سعید دل‌زنده‌روی/نشر نیلوفر |
| علف‌های جاده | 道草 | michikusa | ژوئن تا سپتامبر ۱۹۱۵ |  |
| گرگ و میش | 明暗 | meian | مه تا دسامبر ۱۹۱۶ |  |
| برج لندن | 倫敦塔 | rondontou | ژانویه ۱۹۰۵ |  |
| سپر خیال | 幻影の盾 | geneinotate | آوریل ۱۹۰۵ |  |
| آوای کمانچه | 琴のそら音 | koto no sorane | ژوئیه ۱۹۰۵ |  |
| یک شب | 一夜 | ichiya | سپتامبر ۱۹۰۹ |  |
| سرود گل‌های وحشی | 薤露行 | keirojou | سپتامبر ۱۹۰۵ |  |
| وراثت سلیقه | 趣味の遺伝 | shumi no iden | ژانویه ۱۹۰۶ |  |
| پرنده ادبی | 文鳥 | bunchou | ژوئن ۱۹۰۸ |  |
| رویاهای ده شب | 永日小品 | eijitsushouhin | ژانویه تا مارس ۱۹۰۹ | ده شب پریشانی/امیر قاجارگر/نشر خوب ده شب رویا/ساره ارض‌پیما/نشر نون |
| تجدد ژاپن امروز | 現代日本の開化 | gendai nohon no kaika | ۱۹۱۱ | تجدد ژاپن امروز/دکتر سید آیت حسینی/نشر پرنده |
ناتسومه سوسه‌کی در پنج یا شش سالگی
ناتسومه چیه - مادر ناتسومه سوسه کی
ناتسومه سوسه‌کی بین سال‌های ۱۸۸۴ تا ۱۸۸۸
یادبود ناتسومه سوسه‌کی با هایکویی از او در شهر کیوتو
ناتسومه سوسه‌کی-دسامبر ۱۸۹۲
ناتسومه سوسه‌کی-مارچ ۱۸۹۴
ناتسومه سوسه‌کی قبل از اعزام به لندن. سوسه‌کی در ردیف جلو در سمت راست و در سمت چپ او اوکا تایچیرو و در ردیف پشت، سمت چپ، تویاما سانریو و در سمت راست، کیمورا شینتا، دانش‌آموز دبیرستان پنجم قرار دارند
آخرین منزل ناتسومه سوسه‌کی حین اقامت او در لندن
منزل سوسه‌کی بعد از بازگشت به ژاپن (قبل از او موری اوگای در این خانه زندگی می‌کرده است)
مقبره ناتسومه سوسه‌کی در قبرستان زوشی‌گایا
اسکناس هزار ینی که عکس ناتسومه سوسه‌کی بر آن چاپ شده است
ناتسومه سوسه‌کی در ۱۱–۱۲ سالگی
شکوفه شب

| شکوفه شب | شکوفه شب |
| --- | --- |
پوستر تبلیغاتی: پوستر تبلیغاتی
نام‌های دیگر: Knight Flower گل شوالیه
هانگول: 밤에 피는 꽃
هانجا: 夜에 피는 花
معنای لفظی: Flower That Blooms at Night گلی که در شب شکوفا می‌شود
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Bam-e pineun kkot
مک‌کیون–ریشاور: Pame p'inŭn kkot
 :  
ژانر: درام تاریخی کمدی اکشن
بر پایهٔ: گلی که در شب می‌شکفد اثر تول‌یی، جونگ‌رو، یونا، بث، لی سام و جونگ میونگ این
توسعه‌دهنده: نام‌کونگ سونگ وو (برنامه‌ریزی)
نویسنده: لی سام جونگ میونگ این
کارگردان: جانگ ته یو چوی جونگ این لی چانگ وو
بازیگران: لی هانی لی جونگ وون کیم سانگ جونگ لی کی وو
کشور سازنده: کره جنوبی
زبان اصلی: کره‌ای
شمار قسمت‌ها: ۱۲
تولید: تولید
تهیه‌کنندهٔ اجرایی: پارک سو یونگ
تهیه‌کننده‌ها: کیم جونگ می لی وون یون یانگ سو یونگ پیو هی سون
تولیدکننده‌ها: بیس استوری فیلم گریدا سارام انترتینمنت
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: ام‌بی‌سی
انتشار اولیه: ۱۲ ژانویه ۲۰۲۴ (۲۰۲۴-01-۱۲) – ۱۷ فوریه ۲۰۲۴ (۲۰۲۴-02-۱۷)
وبگاه: وبگاه
شکوفه شب (کره‌ای: 밤에 피는 꽃) یک مجموعه تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۲۳ با بازی لی هانی، لی جونگ وون، کیم سانگ جونگ و لی کی وو است. این مجموعه برپایه وب‌تون با نام کره‌ای این مجموعه است که در کاکائو پیج از ۱۴ اوت ۲۰۲۳ آغاز شد. این مجموعه از ۱۲ ژانویه تا ۱۷ فوریه ۲۰۲۴، روزهای جمعه و شنبه ساعت ۲۱:۵۰ (کی‌اس‌تی) از ام‌بی‌سی برای ۱۲ قسمت پخش شد. شکوفه شب برای استریم در ویو و کوپانگ پلی در کره جنوبی و در ویکی در مناطق منتخب قابل دسترسی است.
بازیگران > اصلی

لی هانی در نقش جو یو هوا
مون سونگ یو در نقش جوانی جو یو هوا
لی جونگ وون در نقش پارک سو هو
کیم سانگ جونگ در نقش سوک جی سونگ
لی کی وو در نقش پارک یون هاک
بازیگران > مکمل > اطرافیان یو هوا

پارک سه هیون در نقش یون سون
یون سا بونگ در نقش جانگ سو وون
لی وو جه در نقش هوال یو
جونگ یه نا در نقش کوت نیم
بازیگران > مکمل > خانواده همسر یو هوا

کیم می کیونگ در نقش یو گوم اوک
اوه یی شیک در نقش سوک جونگ
جونگ سو ری در نقش سوک جه یی
نام می جونگ در نقش بونگ مال دِک
بازیگران > مکمل > اطرافیان سو هو

جونگ یونگ جو در نقش بی چان
کیم کوانگ کیو در نقش هوانگ چی دال
اوه یه جو در نقش هوانگ یی کیونگ
بازیگران > مکمل > اطرافیان جی سونگ

هو جونگ دو در نقش یی سو
سو یی سوک در نقش اوه نان کیونگ
جو جه یون در نقش کانگ پیل جیک
وو کانگ مین در نقش مان شیک
بازیگران > مکمل > سایر بازیگران

کیم هیونگ موک در نقش یوم هونگ جیب
پارک سونگ وو در نقش جو سونگ هو
جو سونگ یون در نقش ایم کانگ
چوی یو هوا در نقش بانو بک
لی کانگ مین در نقش یونگ دوک
تولید

این مجموعه در شهرستان چونگ‌سونگ تولید شده است. لوکیشن اصلی فیلم‌برداری در خانه تاریخی سونگ‌سو، میراث فرهنگی فولکلور ملی و یکی برترین مقاصد مقاصد گردشگری در این شهرستان بود.
فیلم‌برداری این مجموعه در اوت ۲۰۲۳ به پایان رسید.
آغیتو

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ارمنستان
| آغیتو Աղիտու | آغیتو Աղիտու |
| --- | --- |
روستا: روستا
استان (Marz): سیونیک
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۹٫۴۴ کیلومتر مربع (۷٫۵۱ مایل مربع)
ارتفاع: ۱٬۶۵۰ متر (۵۴۱۰ فوت)
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • کل: ۳۰۴
 • تراکم: ۱۶/کیلومتر مربع (۴۱/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (AMT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵ (AMST)
کد منطقه: ؟؟؟ (۳۷۴)
آغیتو در سرور تحت شبکه نام‌های جغرافیایی: آغیتو در سرور تحت شبکه نام‌های جغرافیایی
آغیتو (به ارمنی: Աղիտու) یک روستا در ارمنستان است که در استان سیونیک واقع شده‌است. آغیتو در ۹۷ کیلومتری شمالغرب کاپان، مرکز استان سیونیک واقع شده است.
خصوصیات

آغیتو ۱۹٫۴۴ کیلومترمربع مساحت و ۳۰۴ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع ۱۶۵۰ متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| سال   | ۱۸۳۱   | ۱۸۷۳   | ۱۹۱۴   | ۱۹۵۹   | ۱۹۷۰   | ۲۰۰۱   | ۲۰۰۴   |
| جمعیت   | ۶۰   | ۴۵۰   | ۱٬۰۷۰   | ۸۲۸   | ۱٬۲۲۲   | ۲۰۹   | ۲۴۷   |
:
لاکهید مارتین ای-۴ای‌آر فایتینگ‌هاوک

| لاکهید مارتین ای-۴ای‌آر فایتینگ‌هاوک | لاکهید مارتین ای-۴ای‌آر فایتینگ‌هاوک |
| --- | --- |
یک فروند ای-۴ ای آر در یک نمایش هوایی در سال ۲۰۱۰: یک فروند ای-۴ ای آر در یک نمایش هوایی در سال ۲۰۱۰
کاربری: جنگنده تهاجم زمینی
تولیدکننده: هواپیمایی لاکهید مارتین آرژانتین
نخستین پرواز: دسامبر ۱۹۹۷
معرفی‌شده در: دسامبر ۱۹۹۷
وضعیت: عملیاتی
کاربر اصلی:  نیروی هوایی آرژانتین
ساخته‌شده: ۱۹۹۶ الی ۱۹۹۹
تعداد ساخته‌شده: ۳۶ عدد تبدیل شد
توسعه‌یافته از: داگلاس ای-۴ اسکای‌هاوک
لاکهید مارتین ای-۴ای‌آر فایتینگ‌هاوک (انگلیسی: Lockheed Martin A-4AR Fightinghawk) یک ارتقاء عمده از هواپیمای تهاجمی مک دانل داگلاس ای-۴ ام اسکای هاوک است که برای نیروی هوایی آرژانتین توسعه یافته و در سال ۱۹۹۸ وارد خدمت آن نیروی نظامی شد.
طراحی و توسعه > پبش زمینه

جنگ فالکلند در سال ۱۹۸۲، تلفات سنگینی را بر نیروی هوایی آرژانتین وارد نمود و بیش از ۶۰ فروند از هواپیماهای آن نیرو از دست رفت.
عرضه هواپیماهای جنگی مدرن از زمانی که ایالات متحده در سال ۱۹۷۸ تحریم تسلیحاتی را به دلیل نقض حقوق بشر اعمال بر دولت آرژانتین اعمال نموده بود، محدود شده بود. همچنین با وضع تحریم تسلیحاتی از طرف دولت بریتانیا در سال ۱۹۸۲، محدودیت‌های بیشتری به وجود آمد. تنها هواپیمای جنگی که نیروی هوایی آرژانتین موفق به دریافت آنها شد ۱۰ فروند میراژ ۵ پی دریافتی از نیروی هوایی پرو، ۱۹ فروند میراژ -۳ سی جی کهنه‌کار جنگ شش روزه از
اسرائیل، و ۲ فروند از گونه آمورشی، میراژ ۳-بی از نیروی هوایی فرانسه، بودند.
در سال ۱۹۸۹، کارلوس منم به سمت ریاست جمهوری آرژانتین برگزیده شد و به سرعت سیاست خارجی طرفدار ایالات متحده را پایه‌گذاری نمود که منجر به این شد که آرژانتین به عنوان متحد اصلی غیر ناتوی ایالات متحده آمریکا، دست یابد. اگرچه وضعیت اقتصادی بهبود یافت، اما بودجه مورد نیاز برای خرید هواپیماهای جنگی جدید مانند میراژ ۲۰۰۰ کماکان در دسترس نبود
در سال ۱۹۹۴، ایالات متحده پیشنهادی مبنی بر به روز آوری ۳۶ فروند ای-۴ ام اسکای هاوک که سابقاً از ناوگان سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا بودند، را در طی قراردادی به ارزش ۲۸۲ میلیون دلار ارائه نمود که اجرای این قرار داد توسط لاکهید مارتین انجام می‌شد که شامل خصوصی‌سازی و واگذاری سهام شرکت دولتی آرژانتینی  فابریکا میلیتار دی آویونس (کارخانه هواپیماهای نظامی - به اختصار اف ام ای) بود. که پس از واقعه، آن شرکت به شرکت سهامی عام لاکهید مارتین هواپیما آرژانتین (ال.ام.ای. ای اس. ای) (انگلیسی: Lockheed Martin Aircraft Argentina SA (LMAASA)) تغییر نام یافت. در سال ۲۰۱۰، مالکیت (ال.ام.ای. ای اس. ای) با نام فابریکا آرخنتینا دی آویونس (FADEA) به دولت آرژانتین بازگردانیده شد.