stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
موری اوگای
سرگذشت > بازنشستگی و درگذشت

در آوریل ۱۹۱۶ (تایشو ۵)، به دلیل پایین بودن سن اوگای هنگام انتصاب، او پس از هشت سال و نیم خدمت به عنوان رئیس بخش پزشکی ارتش، از این سمت کناره‌گیری کرد و به بخش ذخیره منتقل شد. در دسامبر ۱۹۱۸ (تایشو ۷)، او به عنوان مدیرکل موزه امپراتوری (که اکنون به نام موزه ملی توکیو شناخته می‌شود) و رئیس بخش کتابخانه به وزارت دربار پیوست و در ژانویه سال بعد به عنوان مشاور شورای بررسی سیستم امپراتوری منصوب شد. در سپتامبر ۱۹۱۸ (تایشو ۷)، اوگای به عنوان اولین رئیس آکادمی هنر امپراتوری (که اکنون به نام آکادمی هنر ژاپن شناخته می‌شود) منصوب گردید. از آنجایی که او دیدگاه‌های منفی نسبت به دوران‌های میجی و تایشو داشت، به عنوان رئیس کتابخانه وزارت دربار به بررسی و تدوین نام‌ها و تاریخ‌های مربوط به امپراتوران و دوران‌ها پرداخت.
در ۹ ژوئیه ۱۹۲۲ (تایشو ۱۱)، در ساعت ۷ صبح، اوگای پس از مدتی درگیری با بیماری کلیوی و سل ریه در کنار خانواده و دوستان نزدیکش درگذشت. گفته می‌شود که در آخرین لحظات زندگی‌اش در بستر مرگ عباراتی چون "چه احمقانه، چه احمقانه!" بر زبان آورد. او در ۶۰ سالگی درگذشت. وصیت‌نامه معروف او که با عبارت "من می‌خواهم به عنوان انسانی اهل ایوامی، با نام موری رینتارو بمیرم" آغاز می‌شود، در تاریخ ۶ ژوئیه نوشته شده بود. طبق وصیت او، بر روی قبرش تنها عبارت "مقبره موری رینتارو" حک شد و هیچ گونه اشاره‌ای به نام "اوگای" یا درجه‌ها، رتبه‌ها و افتخارات پیشین او نشد.
او در کوفوکوجی، معبدی در منطقه هونجو توکیو که با او پیوند داشت دفن شد و طبق وصیتش، ناکامورا فوستسو پس از زلزله بزرگ کانتو، او را به معبد زن‌رین‌جی در میتاکا (که اکنون بخشی از توکیو است) منتقل کرد.
فعالیت‌های روشنفکری و انتقادی

موری اوگای در هر دو حوزه‌هایی که در آن تخصص داشت، یعنی ادبیات و پزشکی، شخصیتی بحث‌برانگیز و پر از مناقشه بود. در ادبیات، او از ایده‌ئالیسم حمایت می‌کرد، که معتقد بود باید مفاهیم ذهنی مانند ایده‌آل‌ها و آرمان‌ها به تصویر کشیده شوند. این دیدگاه او را در تقابل با نویسندگانی مانند تسوبوئوچی شویو قرار می‌داد، که از رئالیسم حمایت می‌کردند و بر لزوم به تصویر کشیدن عینی امور و پدیده‌ها تأکید داشتند. در پزشکی، او بر پزشکی مدرن غربی تأکید داشت و مناقشات شدیدی با پزشکان سنتی ژاپنی و چینی داشت. در آن زمان، بیش از ۷۰ درصد از پزشکان ژاپن از طب سنتی پیروی می‌کردند. اوگای این وضعیت را مورد انتقاد قرار می‌داد و معتقد بود که بی‌توجهی به دانشمندان برجسته‌ای که در حوزه پزشکی مدرن پیشرفت کرده‌اند، مانند آنچه در آلمان دیده می‌شود، مانع پیشرفت پزشکی در ژاپن است. او همچنین خواستار افزایش تعداد پزشکان فارغ‌التحصیل از دانشگاه‌ها بود. با این حال، متخصصان برجسته پزشکی مدرن، مانند ماتسوموتو ریوجون که به عنوان بنیان‌گذاران پزشکی مدرن در ژاپن شناخته می‌شوند، به این مناقشات توجهی نمی‌کردند. با این وجود، اوگای این بحث‌ها را به مدت حدود شش سال با روزنامه‌نگاران ادامه داد.
گاهی خود اوگای باعث آغاز مناقشات می‌شد. به عنوان مثال، زمانی که شویو در مجله «واسه‌دا بونگاکو» توضیح کوتاهی دربارهٔ تفسیر آثار شکسپیر ارائه کرد، اوگای نقدی در مجله «شیراگامی سوشی» منتشر کرد که به مناقشه‌ای بین آن‌ها منجر شد. چنین مناقشاتی که اوگای در آن‌ها شرکت داشت، گاهی به عنوان «روشنگری جنگ‌طلبانه» توصیف شده است. با این حال، برخی منتقدان در مورد این که آیا او شایسته عنوان روشنگر است یا خیر، تردید دارند. در دهه سی زندگی‌اش، فعالیت‌های انتقادی او آرام‌تر شد. به عنوان مثال، پس از جنگ چین و ژاپن، او مجله‌ای به نام «مساماشی گوسا» را تأسیس کرد و به نقد و بررسی جمعی آثار پرداخت.
فعالیت‌های گسترده ادبی و روابط اجتماعی

همان‌طور که عناوین متعدد او نشان می‌دهند، موری اوگای در زمینه‌های مختلف ادبی فعالیت گسترده‌ای داشت. به عنوان مترجم، دو اثر برجسته اولیه او شامل مجموعه شعر ترجمه شده «سایه مادر» (به‌طور مشترک ترجمه شده) و «شاعر بداهه‌سرا» است که به‌طور متناوب بین سال‌های ۱۸۹۲ تا ۱۹۰۱ منتشر شد. «سایه مادر» تأثیر زیادی بر شعر مدرن دوره میجی داشت و «شاعر بداهه‌سرا» با نثر زیبا و فصیح خود ادیبان دوره میجی را مجذوب کرد. این اثر باعث شد که بسیاری از جوانان علاقه‌مند به ادبیات، مانند ماسامونه هاکچو، با نسخه‌ای از این کتاب در دست، به ایتالیا سفر کنند. اوگای همچنین ترجمه‌های متعددی از نمایشنامه‌ها انجام داد که بسیاری از آن‌ها در مجله کابوکی (با ویراستاری برادرش تاکجی) منتشر شدند. علاوه بر این، او حتی به ترجمه اُپرا نیز پرداخت. او پس از شش سال تحصیل در اروپا، با موسیقیدانانی مانند کودا نوبو (خواهر کودا روهان) دربارهٔ موسیقی غربی بحث و گفتگو می‌کرد. علاوه بر ترجمه آثار خارجی، او پس از بازگشت به ژاپن، نقدهای روشنگرانه‌ای در زمینه تئاتر نوشت. ترجمه‌های او فراتر از آثار ادبی بودند و موضوعاتی مانند زیبایی‌شناسی را نیز شامل می‌شدند، مانند ترجمه «کلیات زیبایی‌شناسی» اثر هارتمن. زیبایی‌شناسی اوگای تنها به ترجمه محدود نمی‌شد، بلکه در مناقشات فلسفی او با تسوبوچی شویو دربارهٔ بی‌اعتقادی به آرمان‌ها نیز مشهود بود. روابط اجتماعی او نیز گسترده و متنوع بود، اوگای که چهار سال در آلمان تحصیل کرده بود، از روابط محدود و بسته دوری می‌کرد و به فضایی شبیه به سالن‌های اجتماعی غربی علاقه داشت. حتی در زمان کار در دولت، به جای گوشه‌نشینی در کتابخانه، با برگزاری جلسات ادبی و شعرخوانی در خانه خود با افراد مختلف ارتباط برقرار می‌کرد.
در سال‌های پایانی زندگی، آثار تاریخی-زندگی‌نامه‌ای او مانند «شیبوئه چووسای» که به صورت دنباله‌دار در روزنامه «توکیو نیچی‌نیچی»منتشر می‌شد، با استقبال خوبی از سوی خوانندگان و ویراستاران مواجه نشد و ارزیابی‌ها نسبت به آن چندان مطلوب نبود. پس از مرگ او، انتشارات شینچوشا و دو انتشارات دیگر انتشار مجموعه کامل آثار او در ۱۸ جلد را برعهده گرفتند و به این ترتیب اعتبار او تا حدی حفظ شد. در سال ۱۹۳۶ (شووا ۱۱)، به لطف تلاش‌های ادیبان علاقه‌مند به او، از جمله کینوشیتا موکوتارو، «مجموعه کامل آثار اوگای» توسط انتشارات ایوانامی شوتن در کنار «مجموعه کامل آثار سوسه‌کی» منتشر شد و این آثار جایگاه معتبری یافتند.
آثار برجسته > رمان

| عنوان فارسی | عنوان اصلی ژاپنی | سال انتشار | منتشر شده در |
| --- | --- | --- | --- |
| زن رقاص | 舞姫 [Maihime] | ۱۸۹۰ | مجله دوست ملت |
| خاطرات حبابگونه | [うたかたの記事 [Utakatanoki | ۱۸۹۰ | مجله دوست ملت |
| بوزوکای | 文づかい [Bunzukai] | ۱۸۹۱ | انتشارات توشیکا |
| خواب صبگاهی | 朝寐 [Asane] | ۱۹۰۶ | مجله گل دل |
| دروازه یوراکو | [有楽門 [Yurakumon | ۱۹۰۷ | مجله گل دل |
| نیم روز | 半日 [Hanichi] | ۱۹۰۹ | سوبارو |
| تعقیب شیاطین | 追儺 [Tsuina] | ۱۹۰۹ | مجله نور آسیا |
| جلسه دوستانه | 懇親会 [Konshinkai] | ۱۹۰۹ | مجله هنر ژاپن |
| خواب جادویی | 魔睡 [Masui] | ۱۹۰۹ | مجله سوبارو |
| کشف بزرک | 大発見 [Daihakken] | ۱۹۰۹ | مجله گل دل |
| ویتا سکشوالیس | ヰ・セクスアリス [Vita Sexualis] | ۱۹۰۹ | مجله سوبارو |
| قایق تاکاسه | 高瀬舟 [Takasebune] | ۱۹۱۶ | مجله چوئو کوئورون |
| مرغ | 鶏[Niwatori] | ۱۹۰۹ | سوبارو |
| کومپیرا، خدای دریا | 金毘羅 [Konpira] | ۱۹۰۹ | سوبارو |
| مجرد | 独身 [Dokushin] | ۱۹۰۹ | مجله سوبارو |
| سکه طلا | [Kinka]金貨 | ۱۹۰۹ | مجله سوبارو |
| جام | 杯 [Sakazuki] | ۱۹۱۰ | مجله چوئو کویورون |
| جوانی | 青年 [Seinen] | ۱۹۱۱ | سوبارو |
| سوکی‌یاکی | 牛鍋 [Gyunabe] | ۱۹۱۰ | مجله گل دل |
| غاز وحشی | 雁 [Kari] | ۱۹۱۱ | مجله سوبارو |
| پنجره قطار | 電車の窓 [Densha no mado] | ۱۹۱۰ | مجله نور آسیا |
| روح درخت | 木精 [Mokusei] | ۱۹۱۰ | روزنامه آساهی توکیو |
| اسکله | 桟橋[Sanbashi] | ۱۹۱۰ | مجله ادبیات میتا |
| هاناکو | 花子 [Hanako] | ۱۹۱۰ | ساندا بونگاکو |
| بازی | 遊び [Asobi] | ۱۹۱۰ | ساندا بونگاکو |
| مار | [Hebi]蛇 | ۱۹۱۱ | مجله چوئو کویورون |
| خاکستر | 灰燼 [Kaijin] | ۱۹۱۱ | ساندا بونگاکو |
| داستان ارواح | 百物語 [Hyakumonogatari] | ۱۹۱۱ | مجله چوئو کویورون |
| سکسکه | 吃逆 [Shakkuri] | ۱۹۱۲ | مجله چوئو کویورون |
| آینه شگفت‌انگیز | 不思議な鏡 [Fushigina kagami] | ۱۹۱۲ | بونشو سکای |
آثار برجسته > نمایشنامه

| عنوان فارسی | عنوان اصلی ژاپنی | سال انتشار | منتشر شده در |
| --- | --- | --- | --- |
| رقص در کابوکی زنان | 女歌舞伎操り一舞[Onna Kabuki Ayatsuri ichimai] | ۱۸۸۹ | روزنامه یومی‌آوری |
| ماسک | 仮面 [Kamen] | ۱۹۰۹ | مجله سوبارو |
| سکوت | 静 [Shizuka] | ۱۹۰۹ | مجله سوبارو |
| رودخانه ایکوتا | 生田川 [Ikutagawa] | ۱۹۱۰ | مجله چوئو کیورون |
| زنانه‌ها | 女がた [onnagata] | ۱۹۱۳ | میکوسه |
| برادران سوگا | 曾我兄弟 [Soga Kyoudai] | ۱۹۱۴ | شین شوستسو |
آثار برجسته > تاریخ‌نگاری

| عنوان فارسی | عنوان اصلی ژاپنی | سال انتشار | منتشر شده در |
| --- | --- | --- | --- |
| کوری یاما دایزن | 栗山大膳[Kuriyama Daizen] | ۱۹۱۴ | تاییو |
| شیبوئه چوسای | 渋江抽斎 [Shibue Chusai] | ۱۹۱۶ | روزنامه مای‌نیچی توکیو |
| کوجیما هووسو | 小嶋宝素[Kojima Hoso] | ۱۹۱۷ | روزنامه مای‌نیچی توکیو |
سنگ یادبود موری اوگای در محل اقامت سابق او مقابل برج سنجو، سنجو توکیو
موری اوگای (ردیف عقب نفر اول از چپ) همراه با جمعی از دانشجویان ژاپنی در آلمان، ۱۸۸۸
اوگای (ردیف عقب نفر دوم از چپ) همراه با هارادا، مونیخ
موزه یادبود موری اوگای، برلین
فرزندان اوگای
موری اوگای روز قبل از رفتن به کوکورا، ژوئن ۱۸۸۹
محل اقامت اوگای در کوکورا
اوگای در طول جنگ روسیه و ژاپن، منچوری ۱۹۰۵
مقبره موری اوگای، متن در تصویر: موری رینتارو
نسخه دست‌نویس بخش پنجاهم «شیبوئه چوسای» ۱۹۱۶، موزه یادبود موری اوگای
جزیره آشوب: جهان گمشده

| جزیره آشوب: جهان گمشده | جزیره آشوب: جهان گمشده |
| --- | --- |
پرونده:Chaosisland-gamecover.jpg: پرونده:Chaosisland-gamecover.jpg
توسعه‌دهنده(ها): دریم‌ورکس اینتراکتیو
ناشر(ها): دریم‌ورکس اینتراکتیو
تهیه‌کننده(ها): دنیس فولتون
طراح(ـان): نوآ فالشتاین
برنامه‌نویس(ـان): استیون هرندون
هنرمند(ان): نیکلاس دسوموف
نویسنده(ها): دنی هارتیگان تیم وید
آهنگساز(ان): مایکل جاکینو
سری: Jurassic Park
سکو(ها): مایکروسافت ویندوز
تاریخ(های) انتشار: آمریکای شمالی: ۳۰ اکتبر ۱۹۹۷
ژانر(ها): استراتژی هم‌زمان
حالت(ها): تک‌نفره
جزیره آشوب: جهان گمشده (انگلیسی: Chaos Island: The Lost World) بازی ویدئویی استراتژی هم‌زمان برای رایانه شخصی است که به‌وسیلهٔ دریم‌ورکس اینتراکتیو ساخته و عرضه شده و مبتنی بر فیلم ۱۹۹۷ جهان گمشده: پارک ژوراسیک است. این بازی در ۳۰ اکتبر ۱۹۹۷ در آمریکای شمالی منتشر شد.
محمد حیدری

| محمّد حیدری | محمّد حیدری |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۲ دی ۱۳۱۶ تهران - ایران
درگذشته: ۳ شهریور ۱۳۹۵ (۷۸ سال) لس آنجلس، آمریکا
ژانر: کلاسیک ایرانی - پاپ ایرانی
پیشه: آهنگساز و مدرس موسیقی
ساز(ها): سنتور
سال‌های فعالیت: ۱۳۳۰–۱۳۹۵
دانشگاه: هنرستان موسیقی ملی
استاد(ها): ابوالحسن صبا، حسین صبا
از چپ: محمد حیدری، هوشنگ ظریف، محمد اسماعیلی و پریسا، ۱۳۵۵
محمد حیدری (۲ دی ۱۳۱۶ – ۳ شهریور ۱۳۹۵) موسیقی‌دان، ردیف‌دان و آهنگساز موسیقی سنتی ایرانی و پاپ و نوازندهٔ سنتور ایرانی بود. از آثار ماندگار وی می‌توان به «قلبم گرفت»، «سوغاتی» و «بهار بهار» با صدای هایده، «میخونه بی شراب»، «چراغ» و «بیا بنویسیم» با صدای مهستی، «گذشته» و «دیوونتم» با صدای حمیرا، «صبحت بخیر عزیزم» و «مسافر» با صدای معین و «دل من» با صدای داریوش اشاره کرد.
زندگی

حیدری در ۲ دی ۱۳۱۶ در تهران متولد شد. او از کودکی با موسیقی مواجهه داشت و از ۱۳ سالگی، مقدمات نوازندگی سنتور را از حسین صبا فرا گرفت. مدتی نیز از نزد عبدالله دوامی و محمد ایرانی مجرد تعلیم دید و سپس آموزش سنتور را نزد ابوالحسن صبا ادامه داد و چنان پیشرفت کرد که مسئولیت تدریس برخی از شاگردان صبا را عهده‌دار شد. از همین رو، صبا از وی شهریه بابت آموزش دریافت نمی‌کرد. از سال ۱۳۳۴ به مدت یک سال با ارکستر شماره یک هنرهای زیبا به سرپرستی ابوالحسن صبا همکاری داشت و از ۱۳۳۶ با گروه دیگری در ادارهٔ هنرهای زیبا به سرپرستی نصرت‌الله گلپایگانی وارد همکاری هنری شد و تا سال ۱۳۵۷ برنامه‌های متعددی در داخل و خارج کشور اجرا کرد.
در کتاب موسیقی‌دانان ایرانی نوشتهٔ پژمان اکبرزاده آمده است که حیدری از سال ۱۳۴۰ به تدریس در هنرستان موسیقی ملی و کلاس‌های شبانهٔ هنرستان اشتغال داشت. از شاگردان وی می‌توان اسماعیل واثقی را نام برد. حیدری سرپرستی «گروه نوازندگان» را نیز عهده‌دار بود و همراه با نوازندگان و خوانندگان مختلف، برنامه‌هایی را نیز در رادیو به اجرا درآورد.
حیدری پس از انقلاب ۱۳۵۷، ابتدا مدتی در ایتالیا اقامت داشت و در همان دوره ترانهٔ «بهار بهار» را با شعری از خودش ساخت که هایده آن را اجرا کرد. سپس به آمریکا مهاجرت کرد و فعالیت هنری خود را در زمینه‌های ساخت آهنگ، تنظیم و تدریس و نوازندگی سنتور در جنوب کالیفرنیا ادامه داد. از او بیش از ۲۰۰ اثر موسیقایی به جای مانده است.
محمد حیدری در ۳ شهریور ۱۳۹۵ (۱ اوت ۲۰۱۶) به دلیل عوارض سرطان ریه در کالیفرنیا درگذشت.
جام ملت‌های اروپا زیر ۱۷ سال

تورنمنت فوتبال
| 0 | 1 |
| --- | --- |
سازمان: یوفا
سال بنیان‌گذاری: ۱۹۸۰
منطقه: اروپا
شمار تیم‌های حاضر: ۵۴ تیم در مقدماتی ۳۲ تیم در الیات ۱۶ تیم در مرحله نهایی
قهرمان کنونی:  ایتالیا (2 عنوان)
موفق‌ترین تیم:  اسپانیا (9 عنوان)
وبگاه: وب سایت رسمی
 مسابقات قهرمانی فوتبال زیر ۱۷ سال اروپا ۲۰۲۴:  مسابقات قهرمانی فوتبال زیر ۱۷ سال اروپا ۲۰۲۴
جام ملت‌های اروپا زیر ۱۷ سال (به انگلیسی: UEFA European Under-17 Championship) مسابقات قهرمانی اروپا زیر ۱۷ سال یا به‌ طور ساده قهرمانی زیر ۱۷ سال یوفا(سازمانی که برای مسابقات اروپایی می باشد که‌ نام‌ اختصاری  ان UEFA می باشد که کامل ان  Union of European Football Associations می باشد)، یک رقابت فوتبال سالانه است که توسط تیم‌های ملی مردان زیر ۱۷ سال اروپا از اتحادیه‌های عضو یوفا برگزار می‌شود.
اسپانیا با کسب ۹ عنوان موفق‌ترین تیم این رقابت‌ها است.
تاریخچه و نوع برگزاری

| سال | نوع برگزاری | تعداد تیم‌ها |
| --- | --- | --- |
| ۱۹۸۲–۱۹۸۴ | نیمه نهایی، رده‌بندی و فینال | ۴ |
| ۱۹۸۵–۱۹۹۲ | چهار گروه چهارتایی، نیمه نهایی، رده‌بندی و فینال | ۱۶ |
| ۱۹۹۳–۲۰۰۲ | چهار گروه چهارتایی، یک‌چهارم نهایی، نیمه نهایی، رده‌بندی و فینال | ۱۶ |
| ۲۰۰۳–۲۰۰۶ | دو گروه چهارتایی، نیمه نهایی، رده‌بندی و فینال | ۸ |
| ۲۰۰۷–۲۰۱۴ | دو گروه چهارتایی، نیمه نهایی، رده‌بندی و فینال | ۸ |
| ۲۰۱۵–اکنون | چهار گروه چهارتایی، یک‌چهارم نهایی، بازی بین تیم‌های بازنده یک چهارم نهایی (فقط در سال‌های فرد به دلیل راهیابی به جام جهانی زیر ۱۷ سال)، نیمه نهایی، رده‌بندی و فینال | ۱۶ |
فرمت رقابت فعلی شامل سه مرحله است: یک دور مقدماتی، یک راند الیت و یک تورنمنت نهایی. مرحله اول در پاییز سال قبل برگزار شد، در حالی که الیت در بهار برگزار می‌شد. برندگان هر گروه راند الیت در مسابقات نهایی که در ماه مه برگزار می‌شود به تیم میزبان می‌پیوندند. تا تورنمنت ۱۹۹۷، بازیکنانی که در ۱ اوت یا بعد از آن متولد شده بودند، واجد شرایط شرکت در رقابت‌ها بودند. از مسابقات ۱۹۹۸، محدودیت تاریخ به ۱ ژانویه بازگردانده شده‌است. در سال ۲۰۰۱/۲۰۰۲ این مسابقات به عنوان قهرمانی زیر ۱۷ سال اروپا تغییر نام داد، اما قوانین واجد شرایط بودن تغییر نکرد.
جام ملت‌های اروپا زیر ۱۶ سال (۱۹۸۲–۲۰۰۱)

| سال‌ها | میزبانان | فینال> قهرمان | فینال> نتیجه | فینال> نایب قهرمان | رده‌بندی> سوم | رده‌بندی> نتیجه | رده‌بندی> چهارم |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۸۲ |  ایتالیا |  ایتالیا | ۱–۰ |  آلمان غربی |  یوگسلاوی | ۰–۰ (۴–۲ پ) |  فنلاند |
| ۱۹۸۴ |  آلمان غربی |  آلمان غربی | ۲–۰ |  اتحاد جماهیر شوروی |  انگلستان | ۱–۰ |  یوگسلاوی |
| ۱۹۸۵ |  مجارستان |  اتحاد جماهیر شوروی | ۴–۰ |  یونان |  اسپانیا | ۱–۰ |  آلمان شرقی |
| ۱۹۸۶ |  یونان |  اسپانیا | ۲–۱ |  ایتالیا |  اتحاد جماهیر شوروی | ۱–۱ (۹–۸ پ) |  آلمان شرقی |
| ۱۹۸۷ |  فرانسه |  ایتالیا اعطا نشد | (۱–۰) ۰–۳ |  اتحاد جماهیر شوروی |  فرانسه | ۳–۰ |  ترکیه |
| ۱۹۸۸ |  اسپانیا |  اسپانیا | ۰–۰ (۴–۲ پ) |  پرتغال |  آلمان شرقی | ۰–۰ (۵–۴ پ) |  آلمان غربی |
| ۱۹۸۹ |  دانمارک |  پرتغال | ۴–۱ |  آلمان شرقی |  فرانسه | ۳–۲ |  اسپانیا |
| ۱۹۹۰ |  آلمان شرقی |  چکسلواکی | ۳–۲ (و.ا.) |  یوگسلاوی |  لهستان | ۳–۲ |  پرتغال |
| ۱۹۹۱ |   سوئیس |  اسپانیا | ۲–۰ |  آلمان |  یونان | ۱–۱ (۵–۴ پ) |  فرانسه |
| ۱۹۹۲ |  قبرس |  آلمان | ۲–۱ |  اسپانیا |  ایتالیا | ۱–۰ |  پرتغال |
| ۱۹۹۳ |  ترکیه |  لهستان | ۱–۰ |  ایتالیا |  چکسلواکی | ۲–۱ |  فرانسه |
| ۱۹۹۴ |  جمهوری ایرلند |  ترکیه | ۱–۰ |  دانمارک |  اوکراین | ۲–۰ |  اتریش |
| ۱۹۹۵ |  بلژیک |  پرتغال | ۲–۰ |  اسپانیا |  آلمان | ۲–۱ (و.ا.) |  فرانسه |
| ۱۹۹۶ |  اتریش |  پرتغال | ۱–۰ |  فرانسه |  اسرائیل | ۳–۲ |  یونان |
| ۱۹۹۷ |  آلمان |  اسپانیا | ۰–۰ (۵–۴ پ) |  اتریش |  آلمان | ۳–۱ |  سوئیس |
| ۱۹۹۸ |  اسکاتلند |  جمهوری ایرلند | ۲–۱ |  ایتالیا |  اسپانیا | ۲–۱ |  پرتغال |
| ۱۹۹۹ |  جمهوری چک |  اسپانیا | ۴–۱ |  لهستان |  آلمان | ۲–۱ |  چک |
| ۲۰۰۰ |  اسرائیل |  پرتغال | ۲–۱ (و.ا.) |  چک |  هلند | ۵–۰ |  یونان |
| ۲۰۰۱ |  انگلستان |  اسپانیا | ۱–۰ |  فرانسه |  کرواسی | ۴–۱ |  انگلستان |
جام ملت‌های اروپا زیر ۱۷ سال (۲۰۰۲–اکنون)

| سال‌ها | میزبانان | فینال> قهرمان | فینال> نتیجه | فینال> نایب قهرمان | رده‌بندی> سوم | رده‌بندی> نتیجه | رده‌بندی> چهارم |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۰۲ |  دانمارک |  سوئیس | ۰–۰ (۴–۲ پ) |  فرانسه |  انگلستان | ۴–۱ |  اسپانیا |
| ۲۰۰۳ |  پرتغال |  پرتغال | ۲–۱ |  اسپانیا |  اتریش | ۱–۰ |  انگلستان |
| ۲۰۰۴ |  فرانسه |  فرانسه | ۲–۱ |  اسپانیا |  پرتغال | ۴–۴ (۳–۲ پ) |  انگلستان |
| ۲۰۰۵ |  ایتالیا |  ترکیه | ۲–۰ |  هلند |  ایتالیا | ۲–۱ (و.ا.) |  کرواسی |
| ۲۰۰۶ |  لوکزامبورگ |  روسیه | ۲–۲ (۵–۳ پ) |  چک |  اسپانیا | ۱–۱ (۳–۲ پ) |  آلمان |
| سال‌ها | میزبان | فینال | فینال | فینال | بازنده‌های نیمه نهایی | بازنده‌های نیمه نهایی | بازنده‌های نیمه نهایی |
| سال‌ها | میزبان | قهرمان | نتیجه | نایب قهرمان | بازنده‌های نیمه نهایی | بازنده‌های نیمه نهایی | بازنده‌های نیمه نهایی |
| ۲۰۰۷ |  بلژیک |  اسپانیا | ۱–۰ |  انگلستان |  بلژیک و  فرانسه |  بلژیک و  فرانسه |  بلژیک و  فرانسه |
| ۲۰۰۸ |  ترکیه |  اسپانیا | ۴–۰ |  فرانسه |  هلند و  ترکیه |  هلند و  ترکیه |  هلند و  ترکیه |
| ۲۰۰۹ |  آلمان |  آلمان | ۲–۱ (و.ا.) |  هلند |  ایتالیا و   سوئیس |  ایتالیا و   سوئیس |  ایتالیا و   سوئیس |
| ۲۰۱۰ |  لیختن‌اشتاین |  انگلستان | ۲–۱ |  اسپانیا |  فرانسه و  ترکیه |  فرانسه و  ترکیه |  فرانسه و  ترکیه |
| ۲۰۱۱ |  صربستان |  هلند | ۵–۲ |  آلمان |  دانمارک و  انگلستان |  دانمارک و  انگلستان |  دانمارک و  انگلستان |
| ۲۰۱۲ |  اسلوونی |  هلند | ۱–۱ (۵–۴ پ) |  آلمان |  گرجستان و  لهستان |  گرجستان و  لهستان |  گرجستان و  لهستان |
| ۲۰۱۳ |  اسلواکی |  روسیه | ۰–۰ (۵–۴ پ) |  ایتالیا |  اسلواکی و  سوئد |  اسلواکی و  سوئد |  اسلواکی و  سوئد |
| ۲۰۱۴ |  مالت |  انگلستان | ۱–۱ (۴–۱ پ) |  هلند |  پرتغال و  اسکاتلند |  پرتغال و  اسکاتلند |  پرتغال و  اسکاتلند |
| ۲۰۱۵ |  بلغارستان |  فرانسه | ۴–۱ |  آلمان |  بلژیک و  روسیه |  بلژیک و  روسیه |  بلژیک و  روسیه |
| ۲۰۱۶ |  جمهوری آذربایجان |  پرتغال | ۱–۱ (۵–۴ پ) |  اسپانیا |  آلمان و  هلند |  آلمان و  هلند |  آلمان و  هلند |
| ۲۰۱۷ |  کرواسی |  اسپانیا | ۲–۲ (۴–۱ پ) |  انگلستان |  آلمان و  ترکیه |  آلمان و  ترکیه |  آلمان و  ترکیه |
| ۲۰۱۸ |  انگلستان |  هلند | ۲–۲ (۴–۱ پ) |  ایتالیا |  بلژیک و انگلستان |  بلژیک و انگلستان |  بلژیک و انگلستان |
| ۲۰۱۹ |  جمهوری ایرلند |  هلند | ۴–۲ |  ایتالیا |  فرانسه و  اسپانیا |  فرانسه و  اسپانیا |  فرانسه و  اسپانیا |
| ۲۰۲۰ |  استونی | به دلیل ویروس کرونا لغو شده | به دلیل ویروس کرونا لغو شده | به دلیل ویروس کرونا لغو شده | به دلیل ویروس کرونا لغو شده | به دلیل ویروس کرونا لغو شده | به دلیل ویروس کرونا لغو شده |
| ۲۰۲۱ |  قبرس | به دلیل ویروس کرونا لغو شده | به دلیل ویروس کرونا لغو شده | به دلیل ویروس کرونا لغو شده | به دلیل ویروس کرونا لغو شده | به دلیل ویروس کرونا لغو شده | به دلیل ویروس کرونا لغو شده |
| ۲۰۲۲ |  اسرائیل |  فرانسه | ۲–۱ |  هلند |  پرتغال و  صربستان |  پرتغال و  صربستان |  پرتغال و  صربستان |
| ۲۰۲۳ |  مجارستان |  آلمان | ۰–۰ (۵–۴ پ) |  فرانسه |  لهستان و  اسپانیا |  لهستان و  اسپانیا |  لهستان و  اسپانیا |
| ۲۰۲۴ |  قبرس |  ایتالیا | ۳–۰ |  پرتغال |  دانمارک و  صربستان |  دانمارک و  صربستان |  دانمارک و  صربستان |
| ۲۰۲۵ |  آلبانی |  |  |  |  |  |  |
| ۲۰۲۶ |  استونی |  |  |  |  |  |  |
| ۲۰۲۷ |  لتونی |  |  |  |  |  |  |
۲ در ۱۹۸۷ عنوانی اعطا نشد.
رشته‌کوه بینالود

| رشته‌کوه بینالود | رشته‌کوه بینالود |
| --- | --- |
رشته‌کوه بینالود در زمستان: رشته‌کوه بینالود در زمستان
مرتفع‌ترین نقطه: مرتفع‌ترین نقطه
قله: شیرباد
ارتفاع: ۳٬۳۳۹ متر (۱۰٬۹۵۵ فوت)
فهرست‌بندی: 
نام‌گذاری: نام‌گذاری
نام بومی: بینالوت و بنلی خطای {{بررسی‌کننده نام بومی}}: مقدار پارامتر، بدریخت است (راهنما)
جغرافیا: جغرافیا
کشور: ایران
استان: خراسان رضوی
تصویری از کوه بینالود (نیشابور، جادهُ باغرود، زمستان۱۳۸۴)
رشته‌کوه بینالود به درازای نزدیک ۱۴۴ کیلومتر، واقع در شمال شرقی ایران، در ادامه شرق رشته‌کوه البرز و در استان خراسان رضوی به گونه شمال‌غرب به جنوب‌شرق قرار دارد. این رشته‌کوه به‌مانند مرزی میان دو دشت قرار گرفته که یکی نیشابور و دیگری مشهد و چناران است. بخش اعظم این رشته کوه که شامل قله بینالود هم میشود در منطقه نیشابور بزرگ قرار گرفته است مردم محلی به آن بینالوت یا بنلی نیز می‌گویند. این رشته‌کوه بخشی از فلات ایران است.
توصیف

رشته کوه بینالود، واسطه‌ای است میان کوه‌های پاروپامیسوس (متعلق به هندوکش) و کوه‌های البرز، و از این لحاظ اهمیت ویژه‌ای دارد. این منطقه (رشته کوه بینالود و آلاداغ و پشت کوه) زلزله‌خیز، و در معرض فعالیت‌های زمین‌ساختی است. در رشته‌کوه بینالود، معادن متعددی تأسیس شده که کانی‌ها و سنگ‌هایی از قبیل فیروزه از آن‌ها استخراج می‌شود. منابع فلز کرومیت نیز در این کوه‌ها یافت می‌شود.
توصیف > قله‌ها

بلندترین نقطهٔ رشته‌کوه بینالود، قلهٔ شیرباد با بلندی ۳۳۳۹ متر است که در شمال روستای بوژان و شمال شرقی شهر نیشابور قرار گرفته است.
کوه بینالود، با وجود ارتفاعی کمتر از شیرباد، شهرت بیشتری دارد. قله قوچگر با ارتفاع ۲۸۹۰ متر از سطح دریا، فلسکه با ارتفاع ۳۱۵۰ متر، زشک با ارتفاع ۲۵۱۵ متر، چمن با ارتفاع ۲۵۲۳ متر و قله زرگران با ارتفاع حدود ۳۱۰۰ متر از سطح دریا از دیگر قله‌های مهم رشته‌کوه بینالود هستند.
توصیف > رودها

سه رود دائمی[نیازمند منبع] کشف‌رود، اترک و کال شور از این رشته‌کوه سرچشمه می‌گیرند.

افزون بر این، رودخانه‌های نسبتاً کم‌آبی همچون رودخانه‌های میرآباد، زشک و طرقبه، اخلمد، گرینه، بوژان، خرو علیا، بار، درود و دیزباد در دره‌های خرم این منطقه جریان دارند که بخش اعظم آب آن‌ها صرف آبیاری باغ‌ها و زمین‌های کشاورزی می‌شود.
توصیف > پوشش گیاهی و جانوری

دامنه‌های بینالود، از پوشش گیاهی مناسبی برخوردار است و گیاهان خودروی زیادی در منطقه وجود دارند، از قبیل: گون، ریواس، آویشن، زرشک کوهی، تمشک دم گاو، زیره کوهی، گلپر و موسیر. به‌دلیل وجود همین تنوع گیاهی، منطقه دارای پوشش جانوری مناسبی نیز هست، و از جمله حیواناتی مانند قوچ، میش، عقاب شاهی، پلنگ، گرگ، شغال، روباه، مارهای سمی و غیرسمی را می‌توان در این ناحیه مشاهده کرد.
ریواس از معروف‌ترین گیاهان خودروی این رشته‌کوه به‌شمار می‌رود. در بخش شمال غربی رشته‌کوه بینالود، پوشش درختچه‌های ارس دیده می‌شود. برف و یخِ حاصل از بارش‌های زمستانه و بهاره، غالباً تا اوایل فصل تابستان در قله‌ها باقی می‌مانَد.
موقعیت جغرافیایی

رشته‌کوه بینالود در شمال‌شرق ایران (شمال خراسان رضوی) و در میان دو مدار جغرافیایی '۵۷و °۳۵ تا '۵۲و °۳۶ شمالی و دو نصف‌النهار '۲۹و °۵۸ تا '۴۴و °۵۹ شرقی واقع شده است. این کوهستان به بام خراسان مشهور است.
این رشته‌کوه دارای جهت شمال‌غربی ـ جنوب‌شرقی و طول ۱۴۳/۷۵ کیلومتر بوده و از جنوب‌شرق شهر قوچان تا شرق و شمال‌شرق نیشابور امتداد یافته است. از غرب و شمال‌غرب با کوه‌های کم‌ارتفاع‌تر کوزه‌ای و شاه‌جهان و از شرق و جنوب‌شرق به کوه‌های به‌مراتب پست‌تر کته شمشیر محدود می‌شود. اگر چه مرز بینالود با ارتفاعات غربی و شرقی‌اش تا حدّی آشکار است، امّا در جبههٔ شمال ـ شمال‌شرقی، فرورفتگی کشف‌رود و گسل مشهد، این واحد را به‌وضوح از رشته‌کوه کپه‌داغ ـ هزار مسجد جدا می‌کند. حدّ جنوبی بینالود نیز به گسل‌های نیشابور و میامی و رود کال‌شور و دشت نیشابور منتهی می‌شود. به این ترتیب، تمام زهکش‌ها و آبریزهای شمالی رشته‌کوه بینالود به تراف کشف‌رود و زهکش‌های دامنهٔ جنوبی آن به کال‌شور و دشت نیشابور ملحق می‌شوند.
زمین‌شناسی

رشته‌کوه بینالود، بر اثر برخورد صفحه عربستان و صفحه اوراسیا شکل گرفته است. حرکت این صفحات و صفحات مرکزی ایران باعث می‌شود که رشته‌کوه بینالود، سالانه در حدود ۴ میلی‌متر افزایش ارتفاع داشته باشد.
از دیدگاه زمین‌شناسی، شرق رشته‌کوه بینالود، به‌ویژه دامنه‌های شمالی ـ شرقی آن، بیشتر از سازند معروف به فیلیت مشهد، تشکیل شده است؛ ولی در بخش‌های غربی و شمال‌غربی آن، آهک‌های توده‌ای (اخلومد) و لایه‌ای نخودی‌رنگ حضور چشمگیر دارند. اگرچه، در بخش فیلیت مشهد به سمت دامنه‌های جنوبی بینالود، شاهد دخالت سازندهای آهکی (سازند بهرام) و سازندهای نئوژن نیز هستیم. به‌هرحال، بخش عمدهٔ بینالود، شامل سازند فیلیت (اسلیت، شیست، کوارتزیت، مرمر و مانند آن) و آهک‌های توده‌ای و لایه‌ای است و توده‌های آذرین (گرانیت که با ساختمان باتولیت در میان رسوب‌های پالئوزوئیک سر برآورده)، سنگ‌های اولترا بازیک (افیولیت‌ها) سرپانتینیت، ماسه‌سنگ، کنگلومرا، سازندها و آبرفت‌های کواترنر نیز، به‌شکل پراکنده در ساختار سنگ‌شناسی بینالود به چشم می‌خورد.
اقلیم

از دیدگاه اقلیمی، نتایج حاصل از به‌کارگیری روش دومارتن نشان می‌دهد که رشته‌کوه بینالود و محدودهٔ مورد مطالعه، آب‌وهوای سرد و نیمه‌خشک دارند. میانگین دمای سالانه ۱۳درجهٔ ساـنتی‌گراد، حداکثر و حداقل دمای منطقه نیز به‌ترتیب، ۳۴/۴ و منفی ۷/۷ درجهٔ سانتی‌گراد است. میانگین بارندگی سالانه نیز ۳۲۰ میلی‌متر است.
ذخایر آبی

در خصوص وضعیّت آب‌شناسی و منابع آب در محدودهٔ رشته‌کوه بینالود، می‌توان به وجود آب‌های سطحی در قالب روان‌آب‌ها، رودخانه‌ها و دریاچه‌های طبیعی و مصنوعی و آب‌های زیرزمینی به‌شکل چاه، چشمه، قنات و منابع کارست زیرزمینی اشاره کرد.
در دامنه‌های شمالی بینالود، ۶۹ حوضهٔ آبریز کوچک و بزرگ با رودخانه‌ها و جریان‌های سطحی دائمی وجود دارند و بزرگ‌ترین و بیشترین جریان‌های رودخانه‌ای در این بخش شکل گرفته‌اند. در حالی‌که در دامنه‌های جنوبی، حوضه‌ها و رودخانه‌های محدودتر (۴۷ حوضهٔ آبریز) و کوچک‌تر خودنمایی می‌کنند. تمرکز و تعداد چشمه‌ها در یال جنوبی نسبت به یال شمالی بینالود بیشتر است. حال آن‌که تعداد قنات‌ها و چاه‌ها در دامنهٔ شمالی به‌مراتب بیشتر است.
وضعیّت خاک و پوشش گیاهی منطقه نیز حاکی از آن است که خاک‌های منطقه دارای برون‌زد کم، عمق کم، حالت سنگلاخی و از ردهٔ لیتوسل‌ها، به‌ویژه روی سازند فیلیتی هستند. وجود خاک‌های کم‌وسعت و ناقص، موجب ضعف پوشش گیاهی در منطقه شده و در دامنه‌ها و ارتفاعات، گیاهان مرتعی، بوته‌ای، استپی و جنگل‌های ارس به‌شکل نقطه‌چین و پراکنده وجود دارند.