stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کتاب‌سوزی
ایران > اعراب مسلمان و کتاب‌سوزی در ایران

تورج دریایی استاد کرسی ایران باستان در دانشگاه کالیفرنیا، ارواین می‌نویسد: اعراب مسلمان در خوارزم کتاب‌های مغان را سوزاندند که کار عجیب و نامعمولی بود و واقعه‌ای معمول در تاریخ فتوحات اعراب مسلمان در ایران زمین به‌شمار نمی‌آید. فقدان کتاب‌های باستانی به زبان پهلوی به دلیل تغییر زبان علمی رایج در ایران پس از حمله اعراب و بلااستفاده ماندن کتاب‌های نوشته شده به زبان پهلوی است.
نویسندگان ایرانی از جمله (شجاع‌الدین شفا، محمد معین و عبدالحسین زرین کوب) (در دو قرن سکوت، منتشره در سال ۱۳۳۶) در مورد کتاب‌سوزی در جندی شاپور پس از فتح ایران توسط اعراب سخن رانده‌اند. از جمله منابع اولیه تاریخی مورد اشاره همه این نویسندگان، کتاب مقدمه ابن خلدون است.
اما نهایتاً زرین‌کوب در کتاب روزگاران (منتشره در سال ۱۳۷۳) با باز تأیید این امر که روایت کتاب‌سوزی در تیسفون چندان قدمت ندارد، با اشاره به روحیات هیجانی فاتحان، احتمال رخ دادن این مسئله را منتفی نمی‌داند. دانشنامه کتابخانه و دانش اطلاعات دربارهٔ کتاب‌سوزی کتابخانه‌ها در ایران طی حملهٔ عرب‌ها می‌نویسد که عرب‌ها به دلیل تعصب و اعتقاد به این‌که قرآن برترین کتاب است هر کتاب غیر قرآنی را نابود کردند.
فرانز رزنتال استاد پیشین زبانهای سامی و زبان عربی در دانشگاه ییل، اسلام‌شناس و مترجم کتاب مقدمه، در پانوشت این گفته ابن خلدون می‌نویسد «این روایت دیگری از یک افسانه معروف است که بر طبق آن عمر دستور ویرانی کتابخانه اسکندریه را داد».
برنارد لوئیس در مقاله‌ای ضمن بی‌اعتبار خواندن کتاب‌سوزی اعراب در اسکندریه با اشاره به تشابه این روایت ابن خلدون با روایتی که در آن نقل شده عمر فرمان به تخریب کتابخانه اسکندریه داده‌است، می‌گوید: «تاریخ‌نگار قرن چهاردهم، ابن خلدون، داستان تقریباً یکسانی را راجع به ویران کردن یک کتابخانه در ایران به دستور خلیفه عمر مطرح کرده که نشان از ویژگی عامیانه آن دارد».
مهمت سیلمز، محقق مسلمان، در تحقیقی که در سال ۲۰۰۵ در ژورنال آمریکایی علوم اجتماعی اسلامی چاپ شد با اشاره به سالم ماندن دانشگاه گندی شاپور در حمله اعراب به ایران می‌نویسد اعراب به اهمیت مؤسسهٔ آموزشی جندی‌شاپور پی بردند و شکوه آن را و کتابخانه و دیگر سازمان‌های شهر را باقی نگاه داشتند.
در مورد کتاب‌سوزی عرب‌ها در خوارزم، ابوریحان بیرونی در کتاب آثارالباقیه عن القرون الخالیه فصل سوم در بخش تاریخ اهل خوارزم، چنین می‌نویسد:
«قتیبة بن مسلم هر کس را که خط خوارزمی می‌دانست از دم شمشیر گذرانید و آنانکه از اخبار خوارزمیان آگاه بودند و این اخبار و اطلاعات را میان خود تدریس می‌کردند ایشان را نیز به دستهٔ پیشین ملحق ساخت بدین سبب اخبار خوارزم طوری پوشیده ماند که پس از اسلام نمی‌شود آن‌ها را دانست»
ایران > هجوم ترکان

کتابخانه سلطنتی سامانیان در هجوم ترکان از شرق در سده ۱۱ میلادی سوزانده شد. گفته می‌شود ابن سینا تلاش کرد به میان شعله‌های آتش برود و کتاب‌ها را نجات دهد.[۵۵][۵۶]
حمله محمود غزنوی
در جریان حمله سلطان محمود غزنوی به ری بخشی از کتابخانهٔ بزرگ ری به آتش کشیده شد و بخشی دیگر به بخارا یا به نقلی دیگر به غزنین انتقال یافت. سوزاندن کتاب‌های شیعیان و برخی دیگر از گروه‌های اسلامی مد نظر بوده‌است.
ایران > حمله مغولان به ایران

دانشنامه کتابخانه و دانش اطلاعات ابن ماجه درکتاب سنن ابن ماجه می‌نویسد: :
«یک بار دیگر تمدن عظیم ایرانیان به وسیلهٔ مهاجمین نابود شد؛ این بار به وسیله قبایل مغولان و تاتارها (۱۲۲۰ میلادی)؛ آن‌ها مساجد را تبدیل به طویله اسبان‌شان کردند، کتابخانه‌ها را سوزاندند و از نسخه‌های گران‌بها به عنوان سوخت استفاده کردند.»[۵۷]
ایران > دوره پهلوی دوم

در ایران معاصر احمد کسروی «جشن کتاب‌سوزان» داشت. وی و پیروانش در انجمن باهماد آزادگان در روز اول دی‌ماه، کتاب‌هایی را که زیانبار می‌دانستند طی مراسمی می‌سوزاندند. احمد کسروی در یکی از مراسم‌ها چنین می‌گوید:«من آشکارا می‌گویم بسیاری از کتابهایی که نزد دیگران ارجمند است ما به آتش میندازیم! اینک کتاب‌ها روی میز چیده شده درمیان آن‌ها گلستان و بوستان سعدی، دیوان حافظ، و مفاتیح‌الجنان و مانند اینها است و همه آن‌ها درخور آتش است»
ایران > دوره جمهوری اسلامی

در اواخر سال ۱۳۸۴ با تغییر «مرکز امور مشارکت زنان» به «مرکز امور زنان و خانواده» در دولت نهم، شایع شد که مدیریت جدید تصمیم داشته کتاب‌های «کتابخانه تخصصی زنان» را که در دوران محمد خاتمی ایجاد شده بود از بین ببرد، اما در لحظات آخر کار متوقف شده و به تعطیل کردن کتابخانه و ایجاد محدودیت دسترسی به کتاب‌ها اکتفا شد، هرچند که گفته می‌شود تعدادی از کتاب‌ها از مرکز خارج شده و بازگردانده نشده‌است.
علاوه بر خمیر کردن و از بین بردن هزاران کتاب پس از پیروزی انقلاب و در دهه‌های بعد از آن، در سال ۱۳۹۸ روحانی‌ای به نام عباس تبریزیان که از مدافعان طب اسلامی و از مخالفان پزشکی حرفه‌ای است، اوایل بهمن ماه امسال اعلام کرد که قصد دارد یکی از کتاب‌های درسی مشهور رشته پزشکی با عنوان اصول طب داخلی هاریسون را طی مراسمی آتش بزند. تبریزیان وعده کتاب‌سوزی خود را عملی کرد و ویدئوی مراسم کتاب‌سوزی، در فضای مجازی به سرعت و وسعت پخش شد. تبریزیان، به هنگام کشیدن فندک به نسخه اصل انگلیسی کتاب هاریسون در پزشکی داخلی، توضیح داد که این کتاب‌سوزی، مراسم نمادین پایان «طبّ شیمیایی در کل جهان» است. ظاهراً او تحت تأثیر سخنرانی رهبر ایران علی خامنه‌ای بوده که در سخنانی گفته‌است: «دغدغه امروز من طب اسلامی ایرانی است. جامعه اسلامی باید همه چیزش اسلامی باشد؛ اقتصاد، رفتار، پوشش و حتی طبّش هم باید اسلامی باشد.».
سه تن از پزشکان معترض به اقدام نادرست این مجتهد، توسط یکی از دادگاه‌های جمهوری اسلامی، هر یک به ۶۰ ضربه شلاق، محکوم شدند.
اندلس

در سال ۵۰۲ هجری قمری به روزگار حکومت علی بن یوسف بن تاشفین در اندلس، به دلیل مخالفت‌های فقیهان شهر، تمام نسخه‌های کتاب احیاء علوم الدین تألیف محمد غزالی را در مسجد قرطبه انباشته و آتش زدند.
هند

آتش زدن دانشگاه و کتابخانه عظیم ولابی توسط اعراب؛ دانشگاه ولابی در بین سال‌های ۴۷۵–۷۷۵ میلادی ساخته شده بود و کتابخانه آن شامل بخش‌های متعددی از ادبیات شرقی بود. این کتابخانه و دانشگاه عظیم تا قرن دوازدهم پابرجا بود تا اینکه به وسیله مهاجمین عرب نابود شد.
افغانستان

آتش زدن دانشگاه و کتابخانه عظیم استان بامیان قدیم وکتابخانه شهرستان اندخوی به تعداد(۱۸۵)هزارجلد کتاب توسط سپاهیان امیر عبدالرحمن آتش زده شددرسال۱۲۸۵ه‍.ش و کتابخانه شهرستان اندخوی درسال ۱۳۷۷ه‍.ش توسط طالبان حتی درزیر دیکدان‌ها غذا طپح شدند به آتش کشیده شد وقتل عام فجیعی انجام دادند.
چین

در ۲۱۳، چین شی هوانگ (شی‌هوانگ-تی) امپراتور چین دستور داد همهٔ کتاب‌ها به‌جز کتاب‌های مربوط به پزشکی، کشاورزی و طالع‌بینی را بسوزانند. شی هوانگ، امپراتور چین این دستور را پس از مشورت با وزیرش لی‌سی صادر کرد. با صدور این دستور، تمامی کتاب‌های تاریخی و فلسفی در تمام استان‌ها به جز استان «چین» سوزانده شد. این اقدام که در سال ۲۱۳ قبل از میلاد آغاز شد به زنده به گور کردن بسیاری از روشنفکرانی که با عقاید تعصب‌آمیز امپراتور مخالفت می‌کردند انجامید.

این تخریب فرهنگ چین در طول شورشی که به حکومت امپراتور چین اِر شی (پسر امپراتور چین شی هوآنگ) پایان داد، عمق بیشتری گرفت چراکه در این شورش، قصر سلطنتی و بایگانی استانی سوزانده شد و به این ترتیب بسیاری از کتاب‌هایی که به وسیله امپراتور پدر نگه داشته شده بود نیز از بین رفت.
آثار یهودیت

نوشته‌های یهودی و کتاب‌های قانون، توسط شاه یهواکیم و شاهان سلسله سلوکیان: بر طبق تورات در پنجمین سال پادشاهی یهواکیم، ارمیای نبی سخنان خدا را برای باروک خواند و او آن‌ها را بر روی طوماری نوشت. سال بعد سه یا چهار برگ از آن در حضور پادشاه و همسرش خوانده شد که در نتیجه آن یهواکیم تومار را با چاقو پاره کرد و آن را در آتش اجاق انداخت.
تخریب بسیار عمده‌تری توسط آنتیوخوس پنجم پادشاه دوره سلوکیان صورت گرفت. او در سال ۱۶۸ قبل از میلاد دستور داد تمامی نسخه‌های کتاب قانون که در اورشلیم وجود داشت تکه‌تکه و سوزانده شوند.
تخریب مکتوبات یهودیت در قرون وسطی: سوزاندن کتاب‌های یهودیان اولین بار به وسیله «پاپ گرگوری نهم» آغاز شد. او «لویی نهم» پادشاه فرانسه را متقاعد ساخت تا ۱۲٬۰۰۰ نسخه از تلمود را در پاریس به آتش بکشد. این کار بعدها به وسیله پاپ‌های بعدی ادامه پیدا کرد. کلیسا و حکومت‌های مسیحی تلمود را یک کتاب منفور و توهین‌آمیز به آموزه‌های مسیح می‌دانستند. از متعصب‌ترین و متنفرترین پاپ‌ها نسبت به یهود و یهودیان می‌توان به اینوسنت چهارم (‎۱۲۴۳–۱۲۵۴)، کلمنت چهارم (‎۱۲۵۶–۱۲۶۸)، ژان بیست‌ودوم (‎۱۳۱۶–۱۳۳۴)، پل چهارم (‎۱۲۵۵–۱۲۵۹)، پیوس پنجم (‎۱۵۶۶–۱۵۷۲)، و کلمنت هشتم (‎۱۵۹۲–۱۶۰۵) اشاره کرد. آن‌ها تقریباً در نابود کردن کامل این کتاب‌ها موفق شدند. در این زمان یهودیان به‌طور مداوم در حال نسخه برداری از این کتاب‌ها بودند و با اختراع ماشین چاپ کلیساها متوجه شدند که دیگر نابود کردن تمامی نسخه‌های تلمود و دیگر کتاب‌های مقدس یهودیان غیرممکن است.
مصر

کتابخانه‌های اسکندریه در مصر در مقاطع مختلف تاریخی، تخریب شده‌است. برخی از معروف‌ترین دستورهایی که برای تخریب این کتابخانه‌ها صادر شده‌است، عبارتند از:
به دستور جولیوس سزار در سال ۴۸ بعد از میلاد
حملهٔ اورلین در سده سوم میلادی
به دستور تئودئوس اول در سال ۳۹۱ میلادی و قتل هیپاتیا
برخی از مورخین امروزی، روایت تخریب کتابخانه‌های اسکندریه به‌وسیلهٔ عمروعاص و به‌دستور عمر را پس از فتح مصر توسط مسلمانان در ۶۴۲ میلادی، جعلی می‌دانند.
آفریقای جنوبی

از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۷۱ میلادی، هزاران جلد کتاب و سایر مکتوبات از کتابخانه‌های عمومی و خصوصی در آفریقای جنوبی جمع‌آوری و در کوره‌های کتاب‌سوزی سوزانده شد. نکته قابل توجه در این واقعه آن است که این اقدام با اعتراضی از سوی کتابداران و کارمندان کتابخانه‌ها مواجه نشد.

تا قبل از روی کار آمدن حزب ملی آفریقای جنوبی در سال ۱۹۴۸ میلادی، تنها ۱۰۰ عنوان کتاب در فهرست کتاب‌های ممنوعه قرار داشت. در سال ۱۹۴۹، تعداد این کتاب‌ها به ۲۰۰ عنوان و تا سال ۱۹۵۵ به ۱۴۰۰ عنوان رسید. گفته می‌شود در سال ۱۹۶۸، حدوداً ۱۲ هزار عنوان کتاب در این فهرست قرار گرفته بود.
اولین کتاب‌هایی که در این دوران به آتش کشیده شدند، کتاب‌های پورنو بودند. این کتاب‌ها از سایر کشورها به آفریقای جنوبی وارد شده بودند و مأموران سانسور، آن‌ها را شرم‌آور می‌دانستند. این کتاب‌سوزی به‌زودی دامنگیر کتاب‌ها، رساله‌ها و سایر مکتوبات چاپ داخل این کشور نیز شد و موضوعات مختلفی مانند سیاست، ادبیات کلاسیک و مسائل قومی را دربر گرفت. برآورد دقیق تعداد کتاب‌های تخریب شده در این سال‌ها، به سادگی امکان‌پذیر نیست اما احتمالاً این کار به‌طور پیوسته و طی دوره‌های زمانی منظم صورت می‌گرفته‌است. بخش عمده‌ای از اخباری که در این زمینه در دست می‌باشد، مربوط به روزنامه‌هایی است که در آن دوران منتشر می‌شده‌اند و عمدتاً به وقایع شهرهای بزرگ این کشور اشاره کرده‌اند.
عراق

در حمله آمریکا به عراق، دو کتابخانه عمده بغداد یعنی کتابخانه ملی و کتابخانه اوقاف بغداد که از مهم‌ترین مراکز حفظ اسناد و مدارک تاریخی عراق هستند به آتش کشیده شده یا احیاناً سرقت و سپس به آتش کشیده شدند. برخی از تحلیل گران این کارها را به زندانیانی منسوب می‌کنند که دولت بعثی عراق، دو سه ماه قبل از سقوط خود آزاد کرد. در میان آزادشدگان، شمار اندکی زندانی سیاسی و اغلب از جنایتکاران، تبهکاران، دزدان حرفه‌ای، و قاتلان بودند.
سایر کتاب‌سوزی‌ها

کتاب تاریخ روم نوشته سناتور آئولوس سرموتیوس کوردوس، توسط آئدیلس در سال ۲۵ بعد از میلاد.
طومارهای جادوگری، توسط نخستین تغییر کیش دهندگان در اِفِسُس.
کتاب‌های اپیکور، در پافلاگونیا.
متن‌های کیمیاگری مصر، توسط دیوکلسین در سال ۲۹۲ میلادی.
کتاب‌های مسیحی، توسط دیوکلسین، برای آزار مسیحیان، در سال ۳۰۳ میلادی.
کتاب‌های آریانیسم بعد از انجمن نیس، به عنوان ارتداد، سال ۳۲۵ میلادی.
کتاب‌های الهامی، توسط استیلیچو (مرگ در ۴۰۸ میلادی).
متن‌های مصری که با مسیحیت همخوانی نداشت، توسط اثناسیوس، سال ۳۶۷ میلادی.
نوشته‌های پریسیلیان، به عنوان ارتداد، سال ۳۸۳ میلادی.
اتروسکا دیسیپلینا، کتاب‌های آیینی و پیشگویی اتروسکی، قرن پنجم میلادی.
کتاب‌های نستوری به عنوان ارتداد به دستور تئودوسیس دوم، ۴۳۵ میلادی.
ابوبکر در اوایل خلافتش، احادیث موجود نوشته‌شده از محمد را توسط عایشه جمع‌آوری، و همه را سوزاند.
نسخه‌هایی از قرآن به دستور عثمان، خلیفه سوم در حدود سال ۶۵۰ میلادی.[نیازمند منبع]
در آتش انداختن کتاب‌های مذهبی برای آزمایش آنها، در تولدو اسپانیا، ۱۰۸۵ میلادی.
پیر ابلارد وادار شد در سال ۱۱۲۱ کتاب الهیات خود را به عنوان ارتداد بسوزاند.
تخریب متن‌های کاثار به خواست کلیسای کاتولیک در سده ۱۳ میلادی.
متن فلسفی دلالةالحائرین، نوشتهٔ موسی پسر میمون، در سال ۱۲۳۳ میلادی در مون‌پلیه، جنوب فرانسه.
کتابخانه بیت‌الحکمه در بغداد و کتابخانه‌های دیگر در زمان هجوم مغول‌ها در سال ۱۲۵۸ میلادی. گفته می‌شود آب دجله با رنگ جوهر شمار هنگفت کتاب‌هایی که به رودخانه انداخته شد به مدت ۶ ماه سیاه‌رنگ ماند.
کتاب‌های جان ویکلیف توسط اسقف اعظم بی‌سواد پراگ در سال ۱۴۱۰ میلادی، برای پیشگیری از گسترش آموزه‌های جان هوس
مقامات شوروی به خاطر هراس از نزدیکی مردم پارسی تاجیکستان با مردم ایران و افغانستان، بخشی از کتاب‌های ادبیات فارسی در آن کشور را از بین بردند. کمونیست‌های شوروی در دههٔ سی میلادی (۱۳۳۸–۱۳۴۸) هر کتاب فارسی را که می‌یافتند می‌سوزاندند.
نیروهای پشتون‌تبار طالبان در بسیاری موارد به تخریب و سوزاندن کتاب‌های فارسی در افغانستان دست زدند.
ارجاعات فرهنگی

کتاب فارنهایت ۴۵۱ اثر ری برادبری دنیایی را وصف می‌کند که در آن کتاب‌سوزی به صورت سیستماتیک انجام می‌شود. نام کتاب به دمای اشتعال کاغذ اشاره دارد.
در بخش اول دن کیشوت اثر سروانتس، کشیش و خدمتکار کتاب‌های پهلوانی دن کیشوت را می‌سوزانند.
یوهان ولفگانگ فون گوته در بخش شرح و توصیف دیوان غربی-شرقی در مورد کتابسوزی در ایران به دست اعراب چنین می‌نویسد:
اعراب به تمامی کتاب‌ها که به نظر آن‌ها یا زائد بودند یا مضر، حمله‌ور شدند. آن‌ها تمام آثار ادبی را نابود کردند، بطوری‌که کمترین میزان کتاب‌ها از آن زمان (ایران ساسانی) به دست ما رسیده‌است. جاری شدن زبان عربی (به دست اعراب) نیز از، دوباره ایجاد شدن هرگونه حرکتی (در ایران) که بتوان آن را ملی نامید، جلوگیری می‌کرد.
مرتضی راوندی در کتاب تاریخ اجتماعی ایران پس از اشاره به نوشته ابن خلدون در مقدمه می‌نویسد:
یکی از آثار شوم و زیان‌بخش حملهٔ اعراب به ایران، محو آثار علمی و ادبی این مرز و بوم بود. آن‌ها کلیهٔ کتب علمی و ادبی را به عنوان آثار و یادگارهای کفر و زندقه از میان بردند.
مرتضی مطهری با اشاره به تاریخچه دانشگاه جندی شاپور در تیسفون می‌نویسد:
دانشگاه جندی شاپور که بیشتر یک مرکز پزشکی بوده کوچک‌ترین آسیبی از ناحیه اعراب فاتح ندید و به حیات خود تا قرن سوم و چهارم هجری ادامه داد. پس از آنکه حوزه عظیم بغداد تأسیس شد دانشگاه جندی شاپور تحت‌الشعاع واقع گشت و تدریجاً از بین رفت. خلفای عباسی پیش از آنکه بغداد دارالعلم بشود، از وجود منجمین و پزشکان همین جندی شاپور در دربار خود استفاده می‌کردند. ابن ماسویه‌ها و بختیشوع‌ها در قرن دوم و سوم هجری فارغ‌التحصیل همین دانشگاه بودند. پس ادعای اینکه دانشگاه جندی شاپور بدست اعراب فاتح از میان رفت از کمال بی‌اطلاعی است
وی با استناد به هم عصر بودن اسکندر و ارسطو - که یونان پیشتر از زمان او در علوم عقلی به شکوفائی رسیده بود- نقل قول آغازین ابن خلدون -مبنی بررسیدن علوم عقلی از ایرانیان به یونانیان پس از حمله اسکندر- را نا درست می‌داند. به گفته او، اینکه ابن خلدون جمله‌اش را با عبارت «گفته می‌شود» آغاز کرده، مویّد ضعیف بودن این نقل قول است.
ابوریحان بیرونی در کتاب آثارالباقیه عن القرون الخالیه در مورد حمله قتیبه ابن مسلم سردار امویان چنین می‌نویسد:
وقتی قتیبه ابن مسلم سردار عرب بار دوم به خوارزم رفت و آن را بازگشود هرکس را که خط خوارزمی می‌نوشت و از تاریخ و علوم و اخبار گذشته آگاهی داشت از دم تیغ بی‌دریغ گذراند و موبدان و هیربدان قوم را یکسره هلاک نمود و کتابهاشان همه بسوزانید و تباه کرد.
عبدالحسین زرین کوب در این باره می‌نویسد: «آنچه هم بیرونی راجع به نابود شدن کتب خوارزمی گفته‌است مشکوک است و به هر حال مویّد این واقعه نمی‌تواند بود.»
ابوریحان در مقدمه کتاب " صیدله " یا " صیدنه " دربارهٔ زبان خوارزمی می‌گوید: این زبان به هیچوجه قادر برای بیان مفاهیم علمی نیست، اگر انسان بخواهد مطلبی علمی با این زبان بیان کند، مثل اینست که شتری بر ناودان آشکار شود.
برای مطالعهٔ بیشتر

به فارسی:
شهربراز: نقد باورها
آتشی که هرگز روشن نشد. بخش اول بخش دوم بخش سوم
کتابخانه‌ها و کتابسوزی در ایران
سالگرد کتاب‌سوزان در آلمان نازی؛ اعلام جنگ به فرهنگ
به انگلیسی:
جندی شاپور از دانشنامه ایرانیکا
در پی اختلاف دومینیک قدیس و کاتارها (آلبیگاییان)، هر دو طرف کتاب‌هایشان را در آتش افکندند، و کتاب‌های دومینیک قدیس به طرز معجزه‌آسایی از گزند آتش سالم ماندند.[نیازمند منبع]
ال تارتر

مکان در 23x15px|border |alt=|link= آندورا
| ال تارتر | ال تارتر |
| --- | --- |
Parish: کانیلو
ارتفاع: ۱٬۷۶۶ متر (۵۷۹۴ فوت)
جمعیت (2012): جمعیت (2012)
 • کل: ۱٬۶۷۸
ال تارتر (به لاتین: El Tarter) یک روستا در آندورا با جمعیت ۱٬۶۷۸ نفر است که در کانیلو واقع شده‌است.
ال بروک

مکان در 23x15px|border |alt=|link= کاتالونیا, 23x15px|border |alt=|link= اسپانیا
| El Bruc | El Bruc |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
بخش خودمختار:  کاتالونیا
استان: Barcelona
Comarca: Anoia
حکومت: حکومت
 • شهردار: Carles Castro i Taboada
مساحت: مساحت
 • کل: ۴۷٫۲۱ کیلومتر مربع (۱۸٫۲۳ مایل مربع)
ارتفاع: ۴۸۹ متر (۱۶۰۴ فوت)
جمعیت (2007): جمعیت (2007)
 • کل: ۱٬۷۴۳
 • تراکم: ۳۶٫۹۲/کیلومتر مربع (۹۵٫۶/مایل مربع)
اهلیت‌نام(ها): Bruquetà, bruquetana
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (زمان)
ال بروک (به اسپانیایی: El Bruc) یک شهرستان در اسپانیا است که در کاتالونیا واقع شده‌است.
خصوصیات

ال بروک ۴۷٫۲۱ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۷۴۳ نفر جمعیت دارد و ۴۸۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
زبان‌های ایرانی جنوب غربی

| ایرانی جنوب غربی | ایرانی جنوب غربی |
| --- | --- |
پراکنش:: جنوب غرب آسیا، آسیای میانه و قفقاز
تبار:: هندواروپاییهندوایرانیایرانیایرانی غربیایرانی جنوب غربی
زیرگروه‌ها:: فارسی  لارستانی  لری —                   
گلاتولوگ: sout3157
نقشه گویشوران زبان‌های ایرانی جنوب غربی: نقشه گویشوران زبان‌های ایرانی جنوب غربی
زبان‌های ایرانی جنوب غربی زیرگروه جنوبی زبان‌های ایرانی غربی هستند. فارسی، لری و لارستانی (اَچُمی) از شناخته‌شده‌ترین زبان‌های این خانواده هستند.
در زبان‌های ایرانی غربی، آن دسته از زبان‌ها و گویش‌هایی که در تمام تحولات آوایی اصلی (مثل تبدیل ج ایرانی باستان به ز یا تبدیل ز ایرانی باستان به د) مانند فارسی را جزء گروه جنوب‌غربی می‌شمرند و بقیه را جزء گروه شمال‌غربی قرار می‌دهند. این تقسیم‌بندی متقارن نیست و مطابق این تعریف میزانِ تنوع آوایی در زیرشاخهٔ شمال‌غربی بیشتر است، چون به یک اندازه دچار تغییر و تحول نشده‌اند و در برخی، این تفاوت با فارسی بیشتر است و در برخی دیگر کمتر؛ مثلاً، تفاوت‌های آوایی کرمانجی با فارسی زیادتر است و در گورانی یا در گویش‌های قدیمی نطنز و نایین این تفاوت‌ها کمتر است. گاه برخی از تحولات آوایی زیرشاخهٔ جنوب‌غربی نیز در برخی از گویش‌های شمال‌غربی دیده می‌شود، اما با این حال، آن را از زیرشاخهٔ شمال‌غربی می‌شمرند، چون همهٔ تحولات آوایی را در خود نشان نمی‌دهد.
زبان‌ها

همچنین ببینید: زبان‌های ایرانی غربی و گویش‌های منطقه فارس
زبان‌های ایرانی باستان
پارسی باستان
زبان‌های ایرانی میانه
ایرانی میانه غربی
شمالی (شامل زبان پارتی)
جنوب غربی (شامل پارسی میانه - پهلوی ساسانی-پارسیگ)
گرمسیری
گرمسیری مرکزی و غربی :
گروه بندرعباسی: بندری، خمیری، لنگه ای، کنگی، فینی، سورویی (سوروچی)، چهوازی، اشمی
گروه مینویی: مینابی، هرمزی، بند زرکی، شهری
گروه اچمی: لاری، اوزی، بستکی، گراشی، خنجی، کوخردی، بیخی، بیدشهری، اَرَدی و فداغی
گروه کشمی: کشمی (قشمی، جزیرتی)، هَنگامی
گروه کمزاری: کمزاری (لارکی)
گِلَنگی (گلنگلی)
لوتی (کولی، لولی یا پهلوونی هرمزگان)
گرمسیری شرقی :
گروه بشاگردی جنوب: بشاگردی (بشاگردی جنوبی یا بشکردی یا گال ملکی)، هَشبَنی (هشت‌بندی چی)
گروه رودباری: رودباری (هلیل‌رود)، گال مرزی (بشاگردی شمالی)، کهنوجی
گروه رودانی: رودانی، رودخونه ای، جغینی (جگینی)
گروه جیرفتی: جیرفتی
مُحْمِدی (مهملی)
کورتا (کُرتَه)
گرمسیری شمالی :
حاجی‌آبادی
زبان کازرونی قدیم †
زبان لری
لری شمالی:خرم‌آبادی، بروجردی، شوهانی، هندمینی، بالاگریوه ایی، کوهدشتی/رومشکانی، چگنی، سیلاخوری، تویسرکانی، ملایری، شازندی، اورزمانی، بیرانوندی، نهاوندی
لری بختیاری:لری رامهرمزی، لری گاپله ایی
لری جنوبی:بویراحمدی، بهمئی، کامفیروزی، ممسنی، شولی، حیات داوودی، لیراوی، هندیجانی،ماهشهری، دیلمی، دشستانی
کهمره‌ای
بهبهانی
تاتی قفقاز
ارزی‌کش-داغ قوشچو
لاهیج
بالاخانی
شابران
قزل‌گزمه
قوناق‌کند
آبشرون
سوراخانی
تاتی شمالی
ملهم
قوبا
فارسی نو (فارسی-فارسیک)
شرقی (دری)
هزارگی
فرارودی (تاجیکی)
غربی (ایرانی)
تهرانی
شیرازی
اصفهانی
بوشهری
گویش‌های فارسی دیگر...
پورلامار

مکان در 23x15px|border |alt=ونزوئلا|link=ونزوئلا ونزوئلا
| پورلامار | پورلامار |
| --- | --- |
  پرچم:   پرچم
نام‌های مستعار: Villa del Espíritu Santo (انگلیسی: House of the Saint's spirit) Pueblo de La Mar (انگلیسی: Village by the Sea): نام‌های مستعار: Villa del Espíritu Santo (انگلیسی: House of the Saint's spirit) Pueblo de La Mar (انگلیسی: Village by the Sea)
پورلامار: پورلامار
مختصات: ۱۰°۵۷′ شمالی ۶۳°۵۱′ غربی﻿ / ﻿۱۰٫۹۵۰°شمالی ۶۳٫۸۵۰°غربی﻿ / 10.950; -63.850: مختصات: ۱۰°۵۷′ شمالی ۶۳°۵۱′ غربی﻿ / ﻿۱۰٫۹۵۰°شمالی ۶۳٫۸۵۰°غربی﻿ / 10.950; -63.850
ایالت‌های ونزوئلا: نوئوا اسپارتا
شهرستان: Mariño
نام اهلیت: Porlamarense
حکومت: حکومت
 • شهردار: Alfredo Díaz
ارتفاع: ۱۰ متر (۳۲ فوت)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۱۴۴۸۳۰
Postal coded: ۶۳۰۱
Area code: ۲۹۵
سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن: اقلیم نیمه‌خشک
وبگاه: Municipality of Mariño
پورلامار (به اسپانیایی: Porlamar) یک شهر در ونزوئلا است که در Mariño واقع شده‌است. پورلامار ۱۴۴٬۸۳۰ نفر جمعیت دارد و ۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ده ترکان (بروجرد)

مکان
| ده ترکان | ده ترکان |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۳°۵۹′۳۳″ شمالی ۴۸°۴۲′۳۹″ شرقی﻿ / ﻿۳۳٫۹۹۲۵۰°شمالی ۴۸٫۷۱۰۸۳°شرقی﻿ / 33.99250; 48.71083: مختصات: ۳۳°۵۹′۳۳″ شمالی ۴۸°۴۲′۳۹″ شرقی﻿ / ﻿۳۳٫۹۹۲۵۰°شمالی ۴۸٫۷۱۰۸۳°شرقی﻿ / 33.99250; 48.71083
استان: لرستان
شهرستان: بروجرد
بخش: اشترینان
دهستان: اشترینان
جمعیت: ۸۹۱ نفر (سرشماری ۹۵)
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۶۶
ده ترکان، یا ده سپید روستایی از توابع بخش اشترینان شهرستان بروجرد در استان لرستان ایران است.
تاریخ

ده ترکان روستایی از توابع بخش اشترینان شهرستان بروجرد در استان لرستان است و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۲۰۲ نفر (۲۶۸ خانوار بوده است.
مردم

مردم این روستا لر هستند و به زبان لری سخن می گویند.
جمعیت

این روستا در دهستان اشترینان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۲۰۲ نفر (۲۶۸خانوار) بوده‌است.
ای جان جان بی من مرو

ای جان جان بی من مرو نام یکی از آلبوم‌های موسیقی همایون شجریان است که با آهنگ‌سازی سعید فرج‌پوری و اجرای گروه دستان در اسفند سال ۱۳۹۰ توسط انتشارات دل‌آواز منتشر شد.
قطعات

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ۱. | تصنیف «بی من مرو» | شعر: مولانا |
| ۲. | ساز و آواز «رها نمی‌کند ایام» | شعر: سعدی |
| ۳. | تصنیف «آن دلبر من» | شعر مولانا |
| ۴. | قطعهٔ لزگی |  |
| ۵. | ساز و آواز شکسته «دست به‌جان نمی‌رسد» | شعر: سعدی |
| ۶. | تصنیف «شب ستاره‌کش» | شعر: سیاوش کسرایی |
| ۷. | قطعهٔ ضربی |  |
| ۸. | ساز و آواز «دست بنه بر دلم» | شعر مولانا |
| ۹. | تصنیف «طرب منم» | شعر مولانا |
دست‌اندرکاران

آهنگساز و نوازندهٔ کمانچه: سعید فرج‌پوری
خواننده: همایون شجریان
تار: حمید متبسم
تمبک و بم‌دایره، تنظیم و طراحی سازهای کوبه‌ای: پژمان حدادی
دف و دایره: بهنام سامانی
عود: شهرام غلامی
قیچک: رضا آبایی
سنتور: پویا سرایی
طراحی گرافیک: مژگان شجریان
خوشنویسی: یدالله کابلی
ضبط موسیقی: حمیدرضا ملکی و سمیه حبیبیان
استودیو: آفتاب عالم‌تاب
میکس و مسترینگ دیجیتال: ارُد انزابی‌پور
آشپز

نماد آشپز
آشپزی یک شغل است و فرد آشپز کار تهیه و آماده‌سازی غذا را به عهده دارد. در بعضی از کشورها مانند آلمان، اتریش، سوئیس و کانادا برای کسب عنوان آشپزی، فرد باید بعد از سه سال کارآموزی در آزمونی شرکت کند، و در صورت قبولی در آزمون مورد نظر  می‌تواند این عنوان را کسب کند.
نگارخانه

تصویری از یک آشپز در محل کار (سده ۱۵ یا ۱۶ م)
خسرو حیدری

حیدری در حال بازی برای استقلال
خسرو حیدری (زادهٔ ۲۳ شهریور سال ۱۳۶۲ در تهران) بازیکن فوتبال پیشین و سرمربی کنونی فوتبال اهل ایران است و هم اکنون هدایت باشگاه فوتبال امید استقلال را بر عهده دارد.
خسرو حیدری که در پست دفاع راست بازی می‌کرد، در حال حاضر با دادن ۵۷ پاس گل بهترین پاسور تاریخ باشگاه فوتبال استقلال تهران است.
دوران مربیگری > استقلال

وی در ۱۸ تیر ۱۴۰۱ به عنوان دستیار ریکادو ساپینتو در باشگاه فوتبال استقلال معرفی شد.
دوران مربیگری > خوشه طلایی

خسرو حیدری نخستین تجربهٔ سرمربی بودن را از باشگاه فوتبال خوشه طلایی در لیگ آزادگان آغاز کرد.
دوران مربیگری > امید استقلال

پس از استعفای آرش برهانی از این سمت خسرو حیدری در ۱۹ تیر ۱۴۰۳ سرمربیگری باشگاه فوتبال امید استقلال را بر عهده گرفت.