stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
رنو فیوگو

Motor vehicle
| رنو فیوگو | رنو فیوگو |
| --- | --- |
Facelifted Renault Fuego 2.2: Facelifted Renault Fuego 2.2
دید کلی: دید کلی
شرکت: رنو
تولید: 1980–1986 (Europe) 1982–1992 (South America)
مونتاژ: پالنسیا، اسپانیا (RESA, 1980–1986) Billancourt، فرانسه (رنو, 1980–1985) موبوژ، فرانسه (MCA, 1979–1987) کوردوبا، آرژانتین، آرژانتین (RASA, 1982–1992; CIADEA, 1992–1993) بوئنوس آیرس، آرژانتین (RASA, 1993–1992) Los Andes، شیلی (Automotores Franco Chilena) Mariara، ونزوئلا (1983–1988)
طراح: Robert Opron
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
کلاس: کامپکت اسپورت
شکل بدنه: 3-door کوپه
طرح‌بندی: خودروهای موتور جلو-محور جلو
خودروهای وابسته: Renault 18
پیشرانه: پیشرانه
موتور: 1397 cc I4 1565 cc A5L توربوشارژر I4 1649 cc type 841/843/A2M I4 1995 cc type 829 I4 2165 cc J7T I4 2068 L J8S td I4
ابعاد: ابعاد
فاصله بین محورها: ۲٬۴۴۳ میلیمتر (۹۶٫۲ اینچ)
درازا: ۴٬۳۵۸ میلیمتر (۱۷۱٫۶ اینچ)
پهنا: ۱٬۶۹۲ میلیمتر (۶۶٫۶ اینچ)
بلندی: ۱٬۳۱۵ میلیمتر (۵۱٫۸ اینچ)
رنو فیوگو (به انگلیسی: Renault Fuego) خودرویی محصول شرکت رنو است که در سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۵ در کمون بیان‌کورت فرانسه، از ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۶ در اسپانیا و از مارس ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۲ در آرژانتین تولید شده‌است.
این خودرو در کلاس خودرو اسپورت قرار گرفته، طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور جلو بوده است. گنجایش موتور فوگو تقریباً ۲ لیتر و دارای ۲ کاربراتور است. بیشترین قدرت دستگاه ۱۱۰ اسب بخار در ۵۵۰۰ دور در دقیقه و حداکثر گشتاور آن نزدیک به ۱۶۰ نیوتون متر در ۳۰۰۰ دور در دقیقه است.
اوپل سوپر سیکس

Motor vehicle
| اوپل سوپر سیکس | اوپل سوپر سیکس |
| --- | --- |
دید کلی: دید کلی
شرکت: اوپل (جنرال موتورز)
تولید: 1937–1938
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
کلاس: خودروی لوکس
شکل بدنه: 4-door سدان 2-door خودروی کروکی 2-door کوپه
طرح‌بندی: خودروی موتور جلو-محور عقب
پیشرانه: پیشرانه
موتور: 2.5 litre موتور شش‌سیلندر خطی
ابعاد: ابعاد
درازا: ۴٬۳۷۰ میلیمتر (۱۷۲٫۰ اینچ)
پهنا: ۱٬۵۶۵ میلیمتر (۶۱٫۶ اینچ)
بلندی: ۱٬۶۰۰ میلیمتر (۶۳٫۰ اینچ)
وزن خالص: ۱٬۱۴۵ کیلوگرم (۲٬۵۲۴ پوند)
گاه‌شمار: گاه‌شمار
پیشین: Opel »6«
پسین: Opel Admiral
اوپل سوپر سیکس (Opel Super Six) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۳۷–۱۹۳۸تولید شده‌است.
این خودرو در کلاس خودرو لوکس قرار گرفته، طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور عقب بوده طول آن در حالت طبیعی ۴٬۳۷۰ میلیمتر (۱۷۲٫۰ اینچ)، عرض آن در حالت طبیعی ۱٬۵۶۵ میلیمتر (۶۱٫۶ اینچ) و ارتفاع آن در حالت طبیعی ۱٬۶۰۰ میلیمتر (۶۳٫۰ اینچ) است.
رنو موناسیکس

Motor vehicle
| رنو موناسیکس | رنو موناسیکس |
| --- | --- |
دید کلی: دید کلی
شرکت: Renault
نام‌های دیگر: Renault Monasix Monastella رنو موناستلا
تولید: ۱۹۲۷–۱۹۳۲
مونتاژ: بولونی-بیانکور، فرانسه
طراح: لوئی رنو
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
کلاس: خودروی کامپکت خودروی کامپکت
شکل بدنه: 4-door سدان 4-door خودروی کروکی 4-door Torpedo 2-door کامیون 2-door خودروی کروکی 2-door کوپه
طرح‌بندی: خودروی موتور جلو-محور عقب
خودروهای وابسته: رنو موناستلا
پیشرانه: پیشرانه
موتور: موتور شش‌سیلندر خطی، 1476 cc, 8CV, 12.5HP
جعبه‌دنده: Manual
ابعاد: ابعاد
فاصله بین محورها: ۲٬۶۵۰ میلیمتر (۱۰۴٫۳ اینچ)
درازا: ۳٬۷۰۰ میلیمتر (۱۴۵٫۷ اینچ)
پهنا: ۱٬۵۵۰ میلیمتر (۶۱٫۰ اینچ)
بلندی: ۱٬۶۰۰ میلیمتر (۶۳٫۰ اینچ)
وزن خالص: ۱٬۳۵۰ کیلوگرم (۲٬۹۷۶ پوند)
گاه‌شمار: گاه‌شمار
پیشین: رنو ان‌ان
پسین: رنو موناکواترو
رنو موناسیکس (Renault Monasix) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۲ توسط رنودر فرانسه تولید شده‌است. طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور عقب بوده است.
موتور آن ۱۴۷۶ سی‌سی سیستم جعبه‌دندهٔ آن به صورت دستی است.
فورد کوگر (اروپا)

Motor vehicle
| فورد کوگر (اروپا) | فورد کوگر (اروپا) |
| --- | --- |
دید کلی: دید کلی
شرکت: فورد اروپا
نام‌های دیگر: مرکوری کوگر (US)
تولید: ۱۹۹۸–۲۰۰۲
مونتاژ: فلت‌راک، میشیگان، ایالات متحده آمریکا/کلن، آلمان
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
کلاس: کوپه
شکل بدنه: 2-door کوپه
خودروهای وابسته: فورد موندئو
پیشرانه: پیشرانه
موتور: 2.0 L Zetec 2.5 L Duratec V6
جعبه‌دنده: 5-speed جعبه‌دنده دستی 4-speed جعبه‌دنده خودکار
ابعاد: ابعاد
فاصله بین محورها: ۲٬۷۰۴ میلیمتر (۱۰۶٫۵ اینچ)
درازا: ۴٬۶۹۹ میلیمتر (۱۸۵٫۰ اینچ)
پهنا: ۱٬۷۶۹ میلیمتر (۶۹٫۶ اینچ)
بلندی: ۱٬۳۰۸ میلیمتر (۵۱٫۵ اینچ)
گاه‌شمار: گاه‌شمار
پیشین: فورد پروب
پسین: فورد موستانگ
فورد کوگر (اروپا) (Ford Cougar (Europe)) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۲در ایالات متحده آمریکا و آلمان تولید شده‌است.
این خودرو در کلاس کوپه قرار گرفته و است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۴ دنده به دو صورت خودکار و دستی است.
ماتئو کلیموویکز

ماتئو کلیموویکز (انگلیسی: Mateo Klimowicz؛ زادهٔ ۶ ژوئیهٔ ۲۰۰۰) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اشتوتگارت اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال آلمان بازی کرده‌است.
هویلاکلو (تاکنا)

| هویلاکلو (تاکنا) | هویلاکلو (تاکنا) |
| --- | --- |
fa (in English: Expected satiety): fa
هویلاکلو (تاکنا)موقعیت هویلاکلو (تاکنا) در نقشه : هویلاکلو (تاکنا)موقعیت هویلاکلو (تاکنا) در نقشه 
مرتفع‌ترین نقطه: مرتفع‌ترین نقطه
ارتفاع: ۵٬۰۰۰ متر (۱۶٬۰۰۰ فوت)
مختصات: ۱۶°۵۹′۳۰″ جنوبی ۷۰°۲۳′۵۵″ غربی﻿ / ﻿۱۶٫۹۹۱۶۷°جنوبی ۷۰٫۳۹۸۶۱°غربی﻿ / -16.99167; -70.39861
جغرافیا: جغرافیا
موقعیت: پرو، منطقه تاکنا، استان کانداراوه
رشته‌کوه مادر: کوه‌های آند
هویلاکلو (به اسپانیایی: Huilacollo) یک کوه در پرو است که در Peru, Tacna Region, Candarave Province واقع شده‌است. هویلاکلو ۵٬۰۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ترابری در ژاپن

یک قطار شینکانسن سری JR East E5
ترابری در ژاپن مدرن و بسیار توسعه یافته است. بخش حمل و نقل ژاپن به دلیل بهره‌وری انرژی خود متمایز است. در این کشور به لطف سهم بالای حمل و نقل ریلی انرژی کمتری برای هر نفر در مقایسه با سایر کشورها مصرف می‌شود. حمل و نقل در ژاپن نیز در مقایسه بین‌المللی بسیار گران است که منعکس کننده عوارض و مالیات‌های بالا به ویژه در حمل و نقل خودرو است. هزینه‌های ژاپن در جاده‌ها زیاد است. ۱٬۲۰۰٬۰۰۰ کیلومتر (۷۵۰٬۰۰۰ مایل) جاده آسفالته وسیله اصلی حمل و نقل است. رانندگان در ژاپن در سمت چپ حرکت می‌کند. شبکه واحدی از جاده‌های عوارضی پرسرعت، تقسیم‌بندی شده و دسترسی محدود، شهرهای بزرگ را به هم متصل می‌کند که توسط شرکت‌های جمع‌آوری عوارض اداره می‌شوند.
انواع > ریلی

در ژاپن، راه‌آهن وسیله اصلی حمل و نقل مسافر به ویژه برای حمل و نقل انبوه و پرسرعت بین شهرهای بزرگ و برای حمل و نقل در مناطق شهری است. هفت شرکت گروه راه‌آهن ژاپن که تا سال ۱۹۸۷ تحت مالکیت دولتی بودند، اکثر نقاط ریلی ژاپن را پوشش می‌دهند. همچنین خدمات ریلی توسط شرکت‌های راه‌آهن خصوصی، منطقه‌ای و شرکت‌هایی که توسط دولت و شرکت‌های خصوصی تأمین مالی می‌شوند، وجود دارد.
فوکوکا، کوبه، کیوتو، ناگویا، اوزاکا، ساپورو، سندای، توکیو و یوکوهاما دارای سیستم مترو هستند. اکثر مردم ژاپن تا اواخر قرن نوزدهم با پای پیاده سفر می‌کردند. اولین راه‌آهن بین ایستگاه شیمباشی توکیو و ایستگاه یوکوهاما سابق (ایستگاه ساکوراگیچو کنونی) در سال ۱۸۷۲ ساخته شد. ژاپن خانه یکی از توسعه یافته‌ترین شبکه‌های حمل و نقل در جهان است. حمل و نقل انبوه در ژاپن به خوبی توسعه یافته است، اما سیستم جاده ای عقب مانده و برای تعداد خودروهای متعلق به ژاپن ناکافی است که اغلب به این دلیل نسبت داده می‌شود که ساخت جاده در ژاپن به دلیل تراکم جمعیت بسیار بالا و مقدار محدود زمین قابل استفاده در دسترس برای ساخت و ساز جاده دشوار است.
انواع > هوایی

همچنین ببینید: رده:فرودگاه‌های ژاپن
در سال ۲۰۱۳ ژاپن با ۱۰۵۹۱۳۰۰۰ مسافر چهارمین بازار بزرگ ترابری هوایی در جهان را داشت. تا سال ۲۰۱۳ ژاپن ۹۸ فرودگاه داشت. فرودگاه بین‌المللی ناریتا (منطقه توکیو)، فرودگاه بین‌المللی کانزای (منطقه اوزاکا/کوبه/کیوتو)، و فرودگاه بین‌المللی چوبو سنترایر (منطقه ناگویا) مهم‌ترین فرودگاه‌های بین‌المللی ژاپن هستند. مرکز اصلی فرودگاه بین‌المللی توکیو (فرودگاه هانه‌دا) است که رتبه سه در فهرست پررفت‌وآمدترین فرودگاه‌های جهان بر پایه شمار مسافر و چهارمین فرودگاه شلوغ سال ۲۰۱۸ در جهان بوده است، اما در سال ۲۰۲۲ در بین ده فرودگاه برتر قرار نگرفت. دیگر مراکز اصلی ترافیکی شامل فرودگاه بین‌المللی اوساکا، فرودگاه نیو چیتوز در خارج از ساپورو، و فرودگاه فوکوئوکا است.
انواع > دریایی

۱۷۷۰ کیلومتر آبراه در ژاپن وجود دارد. کشتی‌های دریایی در تمام دریاهای داخلی ساحلی رفت و آمد می‌کنند. تا آوریل ۲۰۱۴ حدود ۹۹۴ بندر در ژاپن وجود داشت. این بنادر طبقه‌بندی‌های همپوشانی دارند که برخی از آنها چند منظوره هستند، به عنوان مثال باری، مسافری، دریایی و ماهیگیری. پنج بندر کانتینری ویژه تعیین شده عبارتند از: یوکایچی، یوکوهاما، ناگویا، کوبه و اوزاکا.
کشتی‌ها هوکایدو را به هونشو و جزیره اوکیناوا را به کیوشو و هونشو متصل می‌کنند. آنها همچنین سایر جزایر کوچکتر و جزایر اصلی را به هم متصل می‌کنند. مسیرهای برنامه‌ریزی شده مسافربری بین‌المللی به چین، روسیه، کره جنوبی و تایوان است.
انواع > زمینی

بر اساس سالنامه آماری ژاپن در سال ۲۰۱۵ ژاپن در آوریل ۲۰۱۲ تقریباً ۱۲۱۵۰۰۰ کیلومتر جاده داشته است که ۱۰۲۲۰۰۰ کیلومتر آن جاده شهری تشکیل شده بود. یک شبکه واحد از جاده‌های دارای عوارض، تقسیم‌بندی و دسترسی محدود، شهرهای بزرگ هونشو، شیکوکو و کیوشو را به هم متصل می‌کند. هوکایدو یک شبکه جداگانه دارد و جزیره اوکیناوا دارای بزرگراهی از این نوع است. در سال ۲۰۰۵، شرکت‌های جمع‌آوری عوارض، که سابقاً شرکت عمومی بزرگراه ژاپن بودند، به شرکت‌های خصوصی در مالکیت عمومی تبدیل شدند و برنامه‌هایی برای فروش بخشی از آنها وجود دارد. هدف این سیاست تشویق رقابت و کاهش عوارض است.
حمل و نقل جاده ای در طول دهه ۱۹۸۰ به‌طور قابل توجهی گسترش یافت زیرا مالکیت خصوصی وسایل نقلیه موتوری همراه با کیفیت و گستردگی جاده‌های کشور به شدت افزایش یافت. شرکت‌های اتوبوسرانی از جمله شرکت‌های اتوبوس JR، خدمات اتوبوسرانی راه دور را در شبکه بزرگراه‌های در حال گسترش ایتن کشور انجام می‌دهند. علاوه بر کرایه‌های نسبتاً پایین و صندلی‌های لوکس، از اتوبوس‌ها به خوبی استفاده می‌شود، زیرا در طول شب که خدمات هوایی و قطار محدود است، به خدمات خود ادامه می‌دهند.
بخش ترابری بار در دهه ۱۹۸۰ به سرعت رشد کرد و در سال ۱۹۹۰ به ۲۷۴٫۲ میلیارد تن کیلومتر رسید. حمل بار توسط وسایل نقلیه موتوری، عمدتاً کامیون، در سال ۱۹۹۰ بیش از ۶ میلیارد تن بود که ۹۰ درصد تناژ بار داخلی و حدود ۵۰ درصد تن کیلومتر را تشکیل می‌داد. پروژه‌های زیرساختی بزرگ اخیر ساخت پل بزرگ ستو و خط آبی توکیو خلیج که در سال ۱۹۹۷ گشایش یافت بوده است.
فرودگاه بین‌المللی کانزای، اوزاکا
کوه فوجی که از بزرگراه چوئو دیده می‌شود
پارک ملی سایلیوگمسکی

| پارک ملی سایلیوگمسکی | پارک ملی سایلیوگمسکی |
| --- | --- |
روسی: Сайлюгемский: روسی: Сайлюгемский
رده‌بندی آی‌یوسی‌ان: II (پارک ملی): رده‌بندی آی‌یوسی‌ان: II (پارک ملی)
نمایی از پارک ملی: نمایی از پارک ملی
Location of Park: Location of Park
fa (in English: Expected satiety): fa
مکان: جمهوری آلتای
نزدیک‌ترین شهر: گورنو-آلتایسک
مختصات: ۴۹°۳۴′ شمالی ۸۸°۱۹′ شرقی﻿ / ﻿۴۹٫۵۶۷°شمالی ۸۸٫۳۱۷°شرقی﻿ / 49.567; 88.317
مساحت: ۱۱۸٬۳۸۰ هکتار (۲۹۲٬۵۰۰ جریب فرنگی؛ ۱٬۱۸۳٫۸ کیلومتر مربع؛ ۴۵۷٫۱ مایل مربع)
تاسیس‌شده: ۲۰۱۲ (۲۰۱۲)
هیئت حاکمه: FGBU "Saylyugmsky"
وبگاه: http://sailugem.ru/
پارک ملی سایلیوگمسکی (انگلیسی: Saylyugemsky National Park) یک پارک ملی حفاظت‌شده در جمهوری آلتای کشور روسیه است.
اسکادن، آرپس، اسلیت، مهرن و فلام

| اسکادن، آرپس، اسلیت، مهرن و فلام و شرکا | اسکادن، آرپس، اسلیت، مهرن و فلام و شرکا |
| --- | --- |
دفتر مرکزی: نیویورک آمریکا
تعداد دفاتر: ۲۲
تعداد وکلا: ۱٬۸۸۶
تعداد کارمندان: حدود ۴٬۵۰۰
زمینه کاری اصلی: مالکیت و ادغام، دادخواهی و داوری، امور مالی شرکت، تغییر ساختار شرکت، قوانین اوراق بهادار، بانکداری، امور مالی پروژه، انرژی و زیرساخت، قوانین قوانین ضد انحصار، مالیات، مالکیت معنوی و …
درآمد: ۲٫۱۷ میلیارد دلار (۲۰۱۱)
تاریخ تاسیس: ۱ آوریل ۱۹۴۸
موسس: مارشال اسکادن، جان اسلیت و لس آرپس
نوع شرکت: شرکت تضامنی با مسئولیت محدود
وب سایت: وب سایت
www.skadden.com: www.skadden.com
اسکادن، آرپس، اسلیت، مهرن و فلام (به انگلیسی: Skadden, Arps, Slate, Meagher & Flom) یک شرکت حقوقی مستقر در نیویورک است که با حدود ۲۰۰۰ وکیل یکی از بزرگترین و معتبرترین و پرسودترین شرکت‌های دنیا می‌باشد.
مجله فوربز از شرکت اسکادن به عنوان بزرگترین شرکت وال استریت نام برده و این شرکت از سال ۲۰۰۱ هر ساله به عنوان بزرگترین شرکت حقوقی آمریکا انتخاب شده‌است.
دفتر مرکزی اسکادن در نیویورک
تاریخچه

۱۹۴۸ — شرکت توسط مارشال اسکادن، جان اسلیت و لس آرپس بنیان‌گذاری شد.
۱۹۵۴ — جوزف فلام به شرکا پیوست.
۱۹۵۹ — ویلیام مهرن به شرکت اضافه شد. الیزابت هد به عنوان اولین وکیل زن شرکت استخدام شد.
۱۹۶۱ — نام شرکت به اسکادن، آرپس، اسلیت، مهرن و فلام تغییر کرد.
۱۹۷۳ — دفتر شرکت در بوستون به عنوان دومین شعبه افتتاح شد.
۱۹۸۱ — پگی کر به عنوان اولین شریک زن به شرکت پیوست.
۱۹۸۵ — اسکادن به یکی از سه شرکت حقوقی بزرگ آمریکا تبدیل شد.
۱۹۸۷ — شرکت اولین دفتر بین‌المللی خود را در توکیو افتتاح کرد.
۱۹۸۸ — شرکت، بنیاد یاران اسکادن را بنیان گذاشت.
۲۰۰۰ — دفتر مرکزی نیویورک به میدان شماره چهار انتقال یافت.
۲۰۱۱ — جوزف فلام، آخرین شریک زنده شرکت درگذشت.
دفاتر

اسکادن ۲۲ شعبه در سراسر دنیا دارد:
| 0 | 1 |
| --- | --- |
  پکن   بوستون   بروکسل   شیکاگو   فرانکفورت   هنگ کنگ   هیوستون   لندن   لس آنجلس   مسکو   مونیخ :   نیویورک   پالو آلتو   پاریس   سائوپائولو   شانگهای   سنگاپور   سیدنی   توکیو   تورنتو   واشینگتن دی سی   ویلمینگتون، دلاور
ابراهیم عثمان

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زادروز:  ۲۹ نوامبر ۲۰۰۴ ‏(۲۰ سال)
زادگاه:  آکرا
قد:  ۱٫۷۷ متر (۵ فوت ۹ ۱⁄۲ اینچ)
پست:  هافبک
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال فاینورد (قرضی از باشگاه فوتبال برایتون اند هوو آلبیون)
شمارهٔ پیراهن:  ۳۸
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  آکادمی فوتبال رایت تو دریم
۲۰۲۳:  باشگاه فوتبال نورشلان
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۲۳–۲۰۲۴ |  باشگاه فوتبال نورشلان |  ۳۵ |  (۶) |
| ۲۰۲۴– |  باشگاه فوتبال برایتون اند هوو آلبیون |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۲۴– |  ← باشگاه فوتبال فاینورد (قرضی) |  ۱۱ |  (۲) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۲۴– |  تیم ملی فوتبال غنا |  ۲ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۸:۲۷, ۲۲ دسامبر ۲۰۲۴ (UTC).   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۶ مارس ۲۰۲۴:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۸:۲۷, ۲۲ دسامبر ۲۰۲۴ (UTC).   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۶ مارس ۲۰۲۴
ابراهیم عثمان (انگلیسی: Ibrahim Osman؛ زادهٔ ۲۹ نوامبر ۲۰۰۴) بازیکن فوتبال اهل غنا است که در حال حاضر به صورت قرضی از باشگاه فوتبال برایتون اند هوو آلبیون برای باشگاه فوتبال فاینورد بازی می‌کند.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال غنا بازی کرده است.
مالک یالکویه

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادروز:  ۱۸ نوامبر ۲۰۰۵ ‏(۱۹ سال)
زادگاه:  باندیاگارا
قد:  ۱٫۶۹ متر (۵ فوت ۶ ۱⁄۲ اینچ)
پست:  هافبک
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال اشتورم گراتس (قرضی از باشگاه فوتبال برایتون اند هوو آلبیون)
شمارهٔ پیراهن:  ۸
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  اتویلس د ساحل ابوبو
۰۰۰۰–۲۰۲۳:  باشگاه فوتبال آسک میموساس
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۲۳ |  باشگاه فوتبال آسک میموساس |   |   |
| ۲۰۲۴ |  باشگاه فوتبال گوتبورگ |  ۱۱ |  (۱) |
| ۲۰۲۴– |  باشگاه فوتبال برایتون اند هوو آلبیون |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۲۴– |  ← باشگاه فوتبال اشتورم گراتس (قرضی) |  ۱۱ |  (۲) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۹:۱۲, ۷ دسامبر ۲۰۲۴ (UTC). :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۹:۱۲, ۷ دسامبر ۲۰۲۴ (UTC). 
مالک یالکویه (انگلیسی: Malick Yalcouyé؛ زادهٔ ۱۸ نوامبر ۲۰۰۵) بازیکن فوتبال اهل مالی است که در حال حاضر به صورت قرضی از باشگاه فوتبال برایتون اند هوو آلبیون برای باشگاه فوتبال اشتورم گراتس بازی می‌کند.
ویاتسکویه

خانه سنتی روسی در ویاتسکویه، استان یاروسلاول
ویاتسکویه (روسی: Вя́тское) روستایی (روستا) در استان یاروسلاول، روسیه است. این روستا که اولین بار در اسناد رسمی در سال ۱۵۰۲ ذکر شده است، در اوایل دهه ۲۰۰۰ توسط تاجر اولگ ژاروف بازسازی شد.
این روستا اکنون میزبان ۱۰ موزه است و در سال ۲۰۱۴ بیش از ۸۰٬۰۰۰ گردشگر را جذب کرده است.
در سال ۲۰۱۵، ویاتسکویه برنده اولین رقابت ملی برگزارشده توسط زیباترین روستاهای روسیه، معادل روسی انجمن زیباترین روستاهای فرانسه شد.
پیشگو (فیلم ۲۰۲۳)

| پیشگو | پیشگو |
| --- | --- |
کارگردان: دنیل دی‌گرادو
بازیگران: رایان دستنی هدر گراهام
توزیع‌کننده: مکس
تاریخ‌های انتشار:  ۱ اکتبر ۲۰۲۳ (۲۰۲۳-10-۰۱)  
مدت زمان: ۸۵ دقیقه
کشور: ایالات متحده
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۸٫۸ میلیون دلار
پیشگو یا اوراکل (به انگلیسی: Oracle) فیلمی محصول سال ۲۰۲۳ و به کارگردانی دنیل دی‌گرادو است. در این فیلم بازیگرانی همچون رایان دستنی، هدر گراهام و بیبی آریل ایفای نقش کرده‌اند.
میزان بارش مراکز استان‌های ایران

متوسط مجموع بارش سالیانه مراکز استان‌های ایران از بدو تأسیس ایستگاه هواشناسی آن شهرها تا سال ۲۰۱۰ (به جز ساری). منبع این آمار، آرشیو اطلاعات هواشناسی در تارنمای سازمان هواشناسی ایران است.
نقشه میزان بارش در ایران
| رتبه | مرکز استان | مجموع بارندگی سالیانه به میلیمتر | دوره‌ی آمارگیری |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱ | رشت | ۱۳۳۷٫۵ | ۱۹۵۷-۲۰۱۰ |
| ۲ | یاسوج | ۷۹۶ | ۱۹۸۷-۲۰۱۰ |
| ۳ | ساری | ۷۹۰ | ۱۹۹۹-۲۰۰۵ |
| ۴ | ایلام | ۵۸۳٫۷ | ۱۹۸۶-۲۰۱۰ |
| ۵ | گرگان | ۵۸۳ | ۱۹۵۲-۲۰۱۰ |
| ۶ | خرم‌آباد | ۵۰۴٫۳ | ۱۹۵۶-۲۰۱۰ |
| ۷ | سنندج | ۴۴۹٫۹ | ۱۹۵۹-۲۰۱۰ |
| ۸ | کرمانشاه | ۴۴۳٫۲ | ۱۹۵۱-۲۰۱۰ |
| ۹ | تهران(اقدسیه) | ۴۲۶ | ۱۹۸۸-۲۰۱۰ |
| ۱۰ | ارومیه | ۳۳۸٫۹ | ۱۹۵۱-۲۰۱۰ |
| ۱۱ | اراک | ۳۳۷٫۱ | ۱۹۵۵-۲۰۱۰ |
| ۱۲ | شیراز | ۳۳۴٫۷ | ۱۹۵۱-۲۰۱۰ |
| ۱۳ | شهرکرد | ۳۲۱٫۸ | ۱۹۵۵-۲۰۱۰ |
| ۱۴ | تهران(ژئوفیزیک) | ۳۲۱٫۳ | ۱۹۶۳-۲۰۱۰ |
| ۱۵ | همدان | ۳۱۷٫۷ | ۱۹۷۶-۲۰۱۰ |
| ۱۶ | زنجان | ۳۱۱ | ۱۹۷۶-۲۰۱۰ |
| ۱۷ | اردبیل | ۲۹۵ | ۱۹۵۹-۲۰۱۰ |
| ۱۸ | قزوین | ۲۸۵ | ۱۹۵۱-۲۰۱۰ |
| ۱۹ | تبریز | ۲۸۳ | ۱۹۵۵-۲۰۱۰ |
| ۲۰ | بوشهر | ۲۶۸ | ۱۹۵۱-۲۰۱۰ |
| ۲۱ | کرج | ۲۶۵ | ۱۹۵۱-۲۰۱۰ |
| ۲۲ | بجنورد | ۲۶۰ | ۱۹۷۷-۲۰۱۰ |
| ۲۳ | مشهد | ۲۵۰ | ۱۹۵۱-۲۰۱۰ |
| ۲۴ | تهران(مهرآباد) | ۲۳۱ | ۱۹۸۵-۲۰۱۰ |
| ۲۵ | اهواز | ۲۰۹٫۲ | ۱۹۵۱-۲۰۱۰ |
| ۲۶ | بندرعباس | ۱۷۶٫۱ | ۱۹۵۷-۲۰۱۰ |
| ۲۷ | مشریف | ۱۶۸٫۵ | ۱۹۵۵-۲۰۱۰ |
| ۲۸ | قم | ۱۴۸٫۲ | ۱۹۸۶-۲۰۱۰ |
| ۲۹ | کرمان | ۱۴۲٫۳ | ۱۹۶۵-۲۰۱۰ |
| ۳۰ | اصفهان | ۱۳۰ | ۱۹۵۱-۲۰۱۰ |
| ۳۱ | سمنان | ۱۲۵ | ۱۹۵۱-۲۰۱۰ |
| ۳۲ | زاهدان | ۸۹ | ۱۹۵۱-۲۰۱۰ |
| ۳۳ | یزد | ۵۹٫۲ | ۱۹۵۹-۲۰۱۰ |
تویوتا لندکروزر (جی۴۰)

Motor vehicle
| تویوتا لندکروزر (جی۴۰) | تویوتا لندکروزر (جی۴۰) |
| --- | --- |
دید کلی: دید کلی
شرکت: تویوتا
نام‌های دیگر: Toyota Bandeirante (برزیل) Toyota Macho (ونزوئلا)
تولید: 1960–1984 1968–2001 (برزیل)
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
کلاس: کامپکت اس‌یووی
شکل بدنه: 2-door وانت 2-door اس‌یووی 4-door اس‌یووی (۱۹۶۰–۱۹۶۶)
طرح‌بندی: خودروهای موتور جلو-محور جلو، / خودروی چهارچرخ محرک
پیشرانه: پیشرانه
موتور: 3.8L F I6 4.2L 2F I6 3.0L B I4 diesel 3.2L 2B I4 diesel 3.4L OM324 I4 diesel 3.4L 3B I4 diesel 3.6L H I6 diesel 3.7L 14B I4 diesel 3.8L OM314 I4 diesel 4.0L OM364 I4 diesel 4.0L 2H I6 diesel
ابعاد: ابعاد
فاصله بین محورها: ۲٬۲۸۵ میلیمتر (۹۰ اینچ) ۲٬۴۳۰ میلیمتر (۹۶ اینچ) ۲٬۶۵۰ میلیمتر (۱۰۴ اینچ) ۲٬۹۵۰ میلیمتر (۱۱۶ اینچ))
گاه‌شمار: گاه‌شمار
پیشین: تویوتا لندکروزر سری ۲۰
پسین: تویوتا لندکروزر سری ۵۵ و تویوتا لندکروزر سری ۷۰
تویوتا لندکروزر (جی۴۰) (به انگلیسی: Toyota Land Cruiser (J40)) (یک مدل از  تویوتا لند کروزر) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۴تولید شده است. تولید این خودرو در برزیل تا سال ۲۰۰۱ هم ادامه داشت. این خودرو در کلاس کامپکت اس‌یووی قرار گرفته، است.
مدلها و تاریخچه

در جنگ ایران و عراق، یکی از خودروهایی بود که ارتش ایران از آن استفاده زیادی می‌کرد.
و این خودرو جزء خودرو های نفر بر ایران به حساب می آمد و کارایی بالای در آن زمان داشت
و این ماشین قابلیت آفرودی بالای داشت و همچنین سه نمونه ازاین خودرو با نام های تویوتا کالسکه،تویوتا وانت،تویوتا آمبولانسی در ایران وجود دارد
نسلهای بعدی

Toyota FJ Cruiser نسل امروزی این خودرو است که از سال ۲۰۰۷ در ژاپن و چین تولید می‌شد و تولید آن در سال ۲۰۱۴ متوقف شد.
Toyota FJ Cruiser
لوتوس امیرا

Motor vehicle
| لوتوس امیرا | لوتوس امیرا |
| --- | --- |
دید کلی: دید کلی
شرکت: لوتوس کارز
تولید: از ۲۰۲۲
مونتاژ: انگلستان
طراح: راشل کار
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
کلاس: خودروی اسپورت - سگمنت اس
شکل بدنه: ۲در کوپه
طرح‌بندی: خودروی موتور جلو-چهار چرخ محرک
پیشرانه: پیشرانه
موتور: 2.0 L AMG M139 turbocharged I4 3.5 L Toyota 2GR-FE supercharged V6
جعبه‌دنده: ۶ سرعته دستی - ۸ سرعته اتوماتیک دو کلاچه
ابعاد: ابعاد
فاصله بین محورها: ۱۰۱٫۳ اینچ (۲٬۵۷۳ میلیمتر)
درازا: ۱۷۳٫۷ اینچ (۴٬۴۱۲ میلیمتر)
پهنا: ۷۴٫۶ اینچ (۱٬۸۹۵ میلیمتر)
بلندی: ۴۸٫۲ اینچ (۱٬۲۲۴ میلیمتر)
وزن خالص: ۳٬۰۹۷ پوند (۱٬۴۰۵ کیلوگرم)
گاه‌شمار: گاه‌شمار
پیشین: لوتوس الیزه
لوتوس امیرا یک خودروی اسپورت است که توسط شرکت لوتوس کارز تولید می‌شود. این خودرو آخرین خودروی این شرکت است که از موتور درون‌سوز استفاده می‌کند.
بررسی

امیرا در جشنواره سرعت گودوود در ۶ ژوئیه ۲۰۲۱ معرفی شد. این خودرو جایگزین لوتوس اوورا، لوتوس اکسیج و لوتوس الیس خواهد شد.
استودیو بدیع

استودیو بدیع قدیمی‌ترین لابراتوار خصوصی ظهور و چاپ فیلم‌های سینمایی در ایران بود.
این شرکت که در سال ۱۳۳۶ در تهران توسط محسن بدیع تأسیس شد و در ابتدا به ظهور و چاپ فیلم‌های سیاه‌وسفید می‌پرداخت اما در سال ۱۳۴۱ با ایجاد استودیویی چاپ و ظهور فیلم‌های رنگی را در ایران انجام داد و از آن پس نام استودیوی خود را به «مرکز خدمات صنایع فیلم ایران» تغییر داد و لابراتوار مجهز فیلم‌های ۳۵ میلیمتری بدل شد.
این لابراتوار که نقش مهمی در سینمای ایران داشته‌است در اوایل سال ۱۳۹۳ به دلیل دیجیتالی شدن صنعت سینما تعطیل شد.
دفتر تحکیم وحدت

اتحادیه انجمن‌های اسلامی و سازمان‌های دانشجویی سراسر کشور یا دفتر تحکیم وحدت یک سازمان دانشجویی در ایران است که ابتدا با گرد هم آمدن «انجمن‌های اسلامی» دانشکده‌های گوناگون در سال ۱۳۵۹ به عنوان «مرکز انجمن‌های اسلامی دانشجویان» پاگرفت و در سال ۱۳۶۱ به‌طور رسمی تشکیل شد. این تشکل در دهه ۱۳۶۰ و ۱۳۷۰ قوی‌ترین جنبش دانشجویی ایران بود و در پیروزی جنبش دوم خرداد نقش مهمی داشت. حمله به کوی دانشگاه به تدریج سبب ایجاد محدودیت‌هایی برای دفتر تحکیم وحدت شد. با وجود تشکیل سازمان دانش‌آموختگان ایران اسلامی (ادوار تحکیم وحدت)، دفتر تحکیم ضعیف شد. در دهه ۸۰ دو انشعاب طیف علامه و طیف شیراز از یکدیگر جدا شدند. با منحل شدن رسمی طیف اطلاح‌طلب‌تر (طیف علامه) توسط دبیرخانه هیئت‌های مرکزی نظارت بر تشکل‌های دانشگاهی، دفتر تحکیم وحدت عملاً غیرفعال شد؛ و دچار تغییرات و تحولاتی در مبانی سیاسی و فکریش گردید.
در اوایل دهه ۸۰ اقلیتی کوچک از انجمن‌های اسلامی دانشجویان در حد ۱۱ درصد آراء مجموعه با تحریک و هدایت بیت رهبری، دفتر نمایندگی رهبری در دانشگاه‌ها، وزارت اطلاعات و سازمان اطلاعات سپاه پاسداران انقلاب اسلامی از تحکیم جدا شده و به صورت غیرقانونی نام «تحکیم شیراز» بر خود گذاشتند. جریان اصلی و واقعی تحکیم به دلیل اینکه انتخاباتش را در دانشگاه علامه طباطبائی برگزار کرد به نام علامه معروف شد. با منحل شدن رسمی طیف اصلی دفتر تحکیم وحدت (طیف علامه) توسط دبیرخانه هیئت‌های مرکزی نظارت بر تشکل‌های دانشگاهی در دولت اول محمود احمدی‌نژاد، دفتر تحکیم وحدت عملاً غیرفعال شد و این نهاد در اختیار دانشجویان اصولگرا قرار گرفت. دولت حسن روحانی نیز به خواست اعضای پیشین دفتر تحکیم وحدت توجه نکرد.
تاریخچه

اتحادیه انجمن‌های اسلامی دانشجویان دانشگاه‌ها و مراکز آموزش عالی سراسر کشور که بعد از انقلاب به «دفتر تحکیم وحدت» مشهور شد، نخستین بار در دهه ۱۳۲۰ خورشیدی در دانشگاه تهران تأسیس شد. پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، در سال‌های ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۱ انجمن‌های اسلامی دانشکده‌های گوناگون گرد هم آمده و «اتحادیه انجمن‌های اسلامی و سازمان‌های دانشجویی سراسر کشور» (دفتر تحکیم وحدت) به عنوان مرکز انجمن‌های اسلامی دانشجویان شکل گرفت. به گفته ابراهیم اصغرزاده کمیته مشاوران دفتر تحکیم وحدت در سال ۱۳۵۸ شامل آیت الله خامنه‌ای، آیت‌الله موسوی خوئینی‌ها، ابوالحسن بنی صدر، حسن حبیبی بود. به علاوه گاهی از حبیب‌الله پیمان و محمد مجتهد شبستری نیز در این کمیته استفاده می‌شد.
نام دفتر تحکیم وحدت در سال ۱۳۵۸ بعد از دیدار نمایندگان انجمن‌های اسلامی دانشجویان با روح‌الله خمینی رهبر ایران انتخاب شد که به آنها توصیه کرده بود: «بروید، تحکیم وحدت بکنید». دفتر تحکیم وحدت به عنوان مرکزیت انجمن‌های اسلامی دانشجویان ادوار مختلف فعالیت به لحاظ سیاسی، گفتمانی و موقعیتی دارد. در پیش از انقلاب انجمن‌های اسلامی رویکرد فرهنگی، معرفتی حول اسلام‌گرایی ایدئولوژیک و ترویج معارف دینی را دنبال می‌کردند. در جلساتی که انجمن‌های اسلامی برگزار می‌کردند، افرادی چون مهدی بازرگان، یدالله سحابی، سید صدرالدین بلاغی، محمدتقی فلسفی، مرتضی مطهری، علی شریعتی، حبیب‌الله پیمان، سید محمود طالقانی، محمد مفتح، حسین علی راشد سخنرانی می‌کردند. اهداف اساسنامه اولیهٔ دفتر تحکیم وحدت «اصلاح جامعه بر طبق دستورهای اسلام، تلاش در ایجاد دوستی و اتحاد بین افراد مسلمان مخصوصاً جوانان روشنفکر، انتشار حقایق اسلامی به وسیله ایجاد موسسات تبلیغات و نشر مطبوعات، و مبارزه با خرافات» نوشته شده‌است. بعد از انقلاب انجمن‌های اسلامی وارد انشقاق شدند، مدافعان سازمان مجاهدین خلق تشکل انجمن دانشجویان مسلمان را تأسیس کردند. مدافعان نهضت آزادی خارج شدند. طیف سنتی انجمن‌های اسلامی اداره این نهاد را دست گرفتند و مدافعان ملی مذهبی‌ها چون دکتر پیمان نیز به مرور حذف شدند. مهم‌ترین اقدام دفتر تحکیم وحدت بعد از انقلاب تسخیر سفارت آمریکا بود که به دانشجویان پیرو خط امام معروف شدند. اقلیت دفتر تحکیم وحدت در انقلاب فرهنگی حضور داشت، اما بعد از حمایت خمینی اکثریت این تشکل نیز حمایت کرد. تحکیم در اواخر دهه پنجاه و تا سال ۱۳۶۷ مدافع مطلق نظام جمهوری اسلامی، مرید روح‌الله خمینی و بازوی حکومت در کنترل دانشگاه بود. اکثریت تحکیم بعد از شکاف در داخل حکومت در انتخابات مجلس دوم به سمت جناح چپ که بعدها شاخص آن مجمع روحانیون مبارز شد، سمت‌گیری کرد، اقلیت نیز حامی جناح راست بود. اعضای شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت به صورت سالانه با رای نمایندگان انجمن‌های اسلامی دانشجویان کل کشور انتخاب می‌شدند. از اعضاء شاخص دفتر تحکیم وحدت جناح اکثریت (چپ) در سال‌های اولیه بعد از انقلاب می‌توان از ابراهیم اصغرزاده، عباس عبدی، علی صفاریان، شمس وهابی، علی شکوری راد، محسن میردامادی، هاشم آغاجری، و جناح راست محمود احمدی‌نژاد، هاشمی ثمره، علی سیدنژاد، حشمت الله طبرزدی و جناح میانه علی مقاری، سید عباس نبوی و وحید احمدی نام برد.