stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
انرژی در کره جنوبی

مزرعه بادی یونگ پیونگ
دکل‌های برق در شی‌هونگ، استان گیونگ‌گی
کره جنوبی واردکننده بزرگ انرژی است و تقریباً تمام نیازهای نفتی خود را وارد می‌کند و دومین واردکننده بزرگ گاز طبیعی مایع در جهان است. تولید برق در کشور عمدتاً از انرژی حرارتی معمولی که بیش از دو سوم تولید را تشکیل می‌دهد و از انرژی هسته‌ای تأمین می‌شود.
تولیدکنندگان انرژی تحت سلطه شرکت‌های دولتی بودند، اگرچه معادن زغال سنگ و پالایشگاه‌های نفت نیز وجود داشتند. مجلس ملی کره جنوبی در سال ۲۰۰۰ برنامه گسترده‌ای برای بازسازی بخش برق تصویب کرد، اما روند بازسازی در بحبوحه جنجال‌های سیاسی در سال ۲۰۰۴ متوقف شد و همچنان موضوع بحث‌های سیاسی شدید است.
کره جنوبی ذخایر اثبات شده نفتی ندارد. اکتشافات تا دهه ۱۹۸۰ در دریای زرد و در فلات قاره بین کره و ژاپن هیچ نفت دریایی پیدا نشد. میدان گازی Donghae-1 بین سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۲۱ گاز طبیعی تولید کرد و اکتشاف گاز طبیعی در سواحل شرقی در سال ۲۰۲۴ آغاز شد.
ذغال سنگ در کشور ناکافی و با کیفیت پایین است. پتانسیل برق آبی به دلیل تغییرات فصلی زیاد در آب و هوا و غلظت بیشتر بارندگی در تابستان محدود است. از سال ۲۰۱۷، مون جه-این، رئیس‌جمهور وقت کره جنوبی قول داد که به اتکای این کشور به زغال سنگ پایان دهد و همچنین گفت که کشور از انرژی هسته ای دور خواهد شد. او در ماه ژوئن گام بزرگی در این راستا برداشت و گفت که کشورش تلاشی برای افزایش عمر نیروگاه‌های هسته ای خود نخواهد کرد، نیروگاه‌های زغال سنگ موجود را می‌بندد و هیچ نیروگاه زغال سنگ جدیدی نخواهد ساخت.
در سال‌های اخیر، کره جنوبی مسیر جدیدی را برای بخش انرژی خود با اهداف کربن زدایی قابل توجه تعیین کرده و هدف آن افزایش سهم برق از منابع تجدیدپذیر از ۶ درصد در سال ۲۰۱۹ به ۳۵ درصد تا سال ۲۰۳۰ است.
آرون مک لین

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Aaron McLean
زادروز:  ۲۵ مهٔ ۱۹۸۳ ‏(۴۱ سال)
زادگاه:  همرسمیت
قد:  ۵ فوت ۷ اینچ (۱٫۷۰ متر)
پست:  مهاجم
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۹۸–۱۹۹۹:  باشگاه فوتبال لیتون اورینت
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۹۹–۲۰۰۳ |  باشگاه فوتبال لیتون اورینت |  ۴۰ |  (۲) |
| ۲۰۰۲ |  ← باشگاه فوتبال گرایس اتلتیک (قرضی) |  ۶ |  (۳) |
| ۲۰۰۳–۲۰۰۵ |  باشگاه فوتبال آلدرشات تاون |  ۷۲ |  (۱۲) |
| ۲۰۰۵–۲۰۰۷ |  باشگاه فوتبال گرایس اتلتیک |  ۵۷ |  (۲۵) |
| ۲۰۰۶–۲۰۰۷ |  ← باشگاه فوتبال پیتربورو یونایتد (قرضی) |  ۹ |  (۴) |
| ۲۰۰۷–۲۰۱۱ |  باشگاه فوتبال پیتربورو یونایتد |  ۱۴۸ |  (۶۷) |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۴ |  باشگاه فوتبال هال سیتی |  ۷۷ |  (۹) |
| ۲۰۱۳ |  ← باشگاه فوتبال ایپسویچ تاون (قرضی) |  ۷ |  (۱) |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۴ |  ← باشگاه فوتبال بیرمنگام سیتی (قرضی) |  ۷ |  (۰) |
| ۲۰۱۴–۲۰۱۵ |  باشگاه فوتبال برادفورد سیتی |  ۳۳ |  (۶) |
| ۲۰۱۴–۲۰۱۵ |  ← باشگاه فوتبال پیتربورو یونایتد (قرضی) |  ۱۸ |  (۱) |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۶ |  باشگاه فوتبال بارنت |  ۲۰ |  (۵) |
| ۲۰۱۶–۲۰۱۸ |  باشگاه فوتبال ابسفلیت یونایتد |  ۳۵ |  (۹) |
| مجموع |   |  ۵۲۹ |  (۱۴۴) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۲۰۰۳–۲۰۰۶ |  تیم سی فوتبال ملی انگلیس |  ۵ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
آرون مک لین (انگلیسی: Aaron McLean؛ زادهٔ ۲۵ مهٔ ۱۹۸۳) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پیتربورو یونایتد، باشگاه فوتبال هال سیتی، باشگاه فوتبال ابسفلیت یونایتد، باشگاه فوتبال ایپسویچ تاون، باشگاه فوتبال آلدرشات تاون، باشگاه فوتبال بیرمنگام سیتی، باشگاه فوتبال بارنت، باشگاه فوتبال برادفورد سیتی، باشگاه فوتبال گرایس اتلتیک، و باشگاه فوتبال لیتون اورینت اشاره کرد.
وی همچنین در تیم سی فوتبال ملی انگلیس بازی کرده‌است.
زن و عروسک‌هایش

| زن و عروسک‌هایش | زن و عروسک‌هایش |
| --- | --- |
کارگردان: اسماعیل ریاحی
تهیه‌کننده: ناراننداس هندوجا
نویسنده: اسماعیل ریاحی
بازیگران: عبدالله بوتیمار رضا ارحام صدر پروین غفاری رضا بیک ایمانوردی مژگان
موسیقی: روبیک منصوری
فیلم‌بردار: احمد شیرازی
تدوین‌گر: احمد شیرازی
شرکت تولید: ایران فیلم
تاریخ‌های انتشار: ۱۳۴۴
مدت زمان: ۱۰۰ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
زن و عروسک‌هایش فیلمی به کارگردانی و نویسندگی اسماعیل ریاحی محصول سال ۱۳۴۴ است.
داستان

مهدی، حسابدار يك شركت مقاطعه كاری، دلبسته ی لعبت، آوازه خوان يك كافه، است. لعبت كه با جوان حيله گری به نام حميد دوست است برای سركيسه كردن مهدی نقشه می كشد. وقتی مهدی و علی چكی به مبلغ هفتصد و پنجاه هزار تومان را نقد كرده اند، تقي، كه سابقاً دوست و همكلاس مهدی بوده، پول ها را مي ربايد. مهدي مشخصات تقی را به لعبت می دهد و لعبت با همكاري حميد تقی را به لعبت می دهد و لعبت با همكاري حميد تقی را از پا در می آورد و لعبت مهدی را به عنوان قاتل تحويل پليس می دهد. لعبت حميد را نيز از پا درمی آورد، و خود توسط مهدی كه با پليس همكاری می كند و از زندان آزاد شده به دام می افتد.
بازیگران

عبدالله بوتیمار
رضا ارحام صدر
پروین غفاری
رضا بیک ایمانوردی
مژگان
واهان آقامالیان
منصور سپهرنیا
علی معماری
امارت بخارا

امارت بخارا دولتی در آسیای مرکزی بود که از سال ۱۷۸۵ تا ۱۹۲۰ میلادی توسط دودمان منغیت موجودیت یافت و جایگزین خانات بخارا شد. این امارت با فروپاشی امپراتوری نادرشاه افشار پا گرفت و با پیروزی بلشویکها در روسیه از پا افتاد. پایتخت این امارت شهر بخارا بود.
چگونگی به قدرت رسیدن

منغیتها در دورهٔ حکومت پیشینِ بخارا یعنی جانیان، نسل‌به‌نسل سمت اتالیق را نزد حاکمان داشتند از این رو پیوسته به قدرت‌شان افزوده می‌شد. قدرت محمدرحیم‌بیگ منغیتی که اتالیقِ ابوالفیض‌خان اشترخانی بود تا جایی رسید که ابوالفیض را کشت و خودش بجایش نشست و این‌گونه امارت بخارا بجای خانات بخارا و دودمان منغیت به جای دودمان جانی نشست.
تاریخ

امارت بخارا رسماً در سال ۱۷۸۵ ایجاد شد و در سال ۱۸۶۸ میلادی، در جنگ با روسیه مغلوب شد و به قلمرو این امپراتوری ضمیمه گشت. در سال ۱۹۲۰ میلادی، امارت بخارا را بلشویک‌ها تسخیر کردند و آن را جمهوری خلق شوروی بخارا نامیدند.
تاریخ > فهرست امیران بخارا (۱۷۸۵–۱۹۲۰)

| عنوان | نام | سلطنت |
| --- | --- | --- |
| Ataliq  اتالیق  | Khudayar Bey  خدایار بیگ  | ? |
| Ataliq  اتالیق  | Muhammad Hakim  محمد حکیم  | ?–۱۷۴۷ |
| Ataliq  اتالیق  | Muhammad Rahim  محمد رحیم  | ۱۷۴۷–۱۷۵۳ |
| Amir  امیر  | Muhammad Rahim  محمد رحیم  | ۱۷۵۳–۱۷۵۶ |
| Khan  خان  | Muhammad Rahim  محمد رحیم  | ۱۷۵۶–۱۷۵۸ |
| Ataliq  اتالیق  | Daniyal Bey  دانیال بیگ  | ۱۷۵۸–۱۷۸۵ |
| Amir Masum  امیر معصوم  | Shah Murad bin Daniyal Bey  شاه مراد بن دانیال بیگ  | ۱۷۸۵–۱۸۰۰ |
| Amir  امیر  | Haydar Tora bin Shah Murad  حیدر توره بن شاه مراد  | ۱۸۰۰–۱۸۲۶ |
| Amir  امیر  | Hussain bin Haydar Tora  حسین بن حیدر توره  | ۱۸۲۶–۱۸۲۷ |
| Amir  امیر  | Umar bin Haydar Tora  عمر بن حیدر توره  | ۱۸۲۷ |
| Amir  امیر  | Nasr-Allah bin Haydar Tora  نصرالله بن حیدر توره  | ۱۸۲۷–۱۸۶۰ |
| Amir  امیر  | Muzaffar al-Din bin Nasr-Allah  مظفر الدین بن نصرالله  | ۱۸۶۰–۱۸۸۶ |
| Amir  امیر  | Abdul-Ahad bin Muzaffar al-Din  عبد الأحد بن مظفر الدین  | ۱۸۸۶–۱۹۱۰ |
| Amir  امیر  | امیر عالم‌خان  محمد عالم خان بن عبد الأحد  | ۱۹۱۰–۱۹۲۰ |
سرنگونی امارت بخارا با جمهوری خلق شوروی بخارا.: سرنگونی امارت بخارا با جمهوری خلق شوروی بخارا.
امیر عالم خان (۱۸۸۰–۱۹۴۴) واپسین امیر بخارا
اقبالیه

برای دیگر کاربردها، اقبالیه (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| اقبالیه سلطان آباد | اقبالیه سلطان آباد |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: قزوین
شهرستان: قزوین
بخش: مرکزی
نام(های) دیگر: سلطان آباد
نام(های) پیشین: سلطان آباد، اسلام‌آباد
سال شهرشدن: ۱۳۸۳
مردم: مردم
جمعیت: ۵۵٬۰۶۶ نفر (۱۳۹۵)
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
ارتفاع: ۱۲۵۶
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
شهردار: دکتر محمد گروسی
تأسیس شهرداری: ۱۳۷۰/۰۹/۱۵
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۲۸
وبگاه: http://eghbalieh.ir/
  اقبالیه  روی نقشه ایران ۳۶°۰۸′۰۷″شمالی ۴۹°۳۳′۱۲″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۱۳۵۳°شمالی ۴۹٫۵۵۳۳°شرقی﻿ / 36.1353; 49.5533   :   اقبالیه  روی نقشه ایران ۳۶°۰۸′۰۷″شمالی ۴۹°۳۳′۱۲″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۱۳۵۳°شمالی ۴۹٫۵۵۳۳°شرقی﻿ / 36.1353; 49.5533   
 :  
اِقْبالیّه شهری است در بخش مرکزی شهرستان قزوین استان قزوین است. زبان مردمان بومی این شهر ترکی آذربایجانی با گویش قزوینی می‌باشد و به سبب مهاجرت پذیری زبان فارسی نیز رواج دارد
این شهر پیشتر به سلطان‌آباد بعدها به اسلام‌آباد معروف شد و اکنون این شهر را با نام اقبالیه می‌شناسند.
این شهر در آخرین سر شماری در سال ۱۳۹۵ که جمعیتی ۵۵۰۶۶ نفری را دارا است یکی از شهرهای قدیمی استان قزوین می‌باشد و در ۳۶ و ۱۳ عرض شمالی و ۴۹ و ۵۵ طول شرقی واقع شده است و حدود ۴۷/۳ کیلومتر مربع وسعت دارد. اقبالیه دارای موقعیتی دشتی است و در دهستان اقبال غربی از بخش مرکزی شهرستان قزوین و ۵ کیلومتری جنوب غربی شهر قزوین، بر سر راه اصلی این شهر به همدان و زنجان قرار دارد.
پیشینه

این شهر که یکی از شهرهای ۱۲ گانه استان قزوین به‌شمار می‌رود پیش از این سلطان‌آباد خوانده می‌شد و پس از انقلاب به اسلام‌آباد نامگذاری شد که در ۱۳۷۰ش به نام اقبالیه درآمد.
جمعیت

در سرشماری نفوس و مسکن سال ۹۵ جمعیت اقبالیه ۵۵۰۶۶ ذکر شد. از این میان ۲۸۴۴۱ تن مرد و ۲۶۶۲۵ تن زن اعلام شد و شمار کل خانوارهای این شهر ۱۶۱۵۴ می‌باشد. زبان بومی مردم این شهر ترکی است و از زبان فارسی نیز استفاده می‌شود.
اقتصاد

فعالیت اقتصادی ساکنان این شهر تا یک دهه پیش عمدتاً و به ترتیب اهمیت عبارت بود از کشاورزی، باغداری و دامداری. زمین‌های کشاورزی این محل برابر ۲۰۷، ۱ هکتار بود که حدود ۶۱٪ آن (۷۳۶ هکتار) آبی و مابقی به صورت دیم بود. محصولات عمده کشاورزی عبارت بود از گندم (۳۸۴ هکتار)، جو (۱۹۲ هکتار)، چغندرقند (۲۴ هکتار)، نباتات علوفه‌ای (۴۸ هکتار)، حبوبات (۲۹ هکتار) و سیب‌زمینی (۲۴ هکتار). سیب و انگور از دیگر محصولات این منطقه بود. این منطقه در ۱۳۶۷خورشیدی دارای ۴۵۴ خانوار بهره‌بردار کشاورزی بود که از یک رشته قنات و ۷ چاه عمیق به عمق متوسط ۱۰۰ متر استفاده می‌کردند. امروزه بخش قابل توجهی از اهالی اقبالیه در فعالیت‌های صنعتی و خدماتی شرکت دارند.
گردشگری

در این شهر تپه‌ای تاریخی وجود دارد که سفال‌های یافت شده در آن را به حدود سده ۸ تا ۱۰ق نسبت داده‌اند. اقبالیه دارای ۴ پارک عمومی جمعاً به مساحت ۱۳ هزار م ۲ است. گفتنی است در این شهر کاروانسرای بود که در سال ۱۳۵۵ بدون اینکه آثاری از خرابی در آن به وجود آید توسط بعضی از اهالی تخریب شد.
تپه تاریخی این شهر اکنون تبدیل به پارک شده است که به علت بزرگ بودن گستره آن و نقش مرکزی داشتن آن در سطح شهر مورد توجه شهروندان و مسافران واقع شده است.
مصلی شهر

مصلی شهر اقبالیه در زمینی به مساحت ۵ هزار متر مربع و زیربنای ۴ هزار متر در کنار پارک ولایت این شهر قرار دارد. به گفتهٔ مرتضی روزبه استاندار سابق قزوین برای ساخت این مصلی ۴۰ میلیارد ریال در نظر گرفته شده است.
پارک‌ها و بوستان‌ها

پارک محمدعلی رجائی ورودی شهر
پارک مسافر در خروجی شهر به طرف تاکستان
پارک ولایت (تپه باستانی) در مرکز شهر جنب مصلای آیت الله خمینی
پارک معلم خیایان معلم
پارک ولیعصر
تپه باستانی و پارک ولایت

مقالهٔ اصلی: تپه اقبالیه
تپه اقبالیه مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان قزوین، بخش مرکزی، شهر اقبالیه واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۲ مرداد ۱۳۸۴ با شمارهٔ ثبت ۱۳۲۴۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. همچنین پارک ولایت نیز در کنار این تپه قرار دارد که به تفریحگاهی برای ساکنین این شهر تبدیل شده است.
مکالی کالکین

| مکالی کالکین | مکالی کالکین |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: مکالی کارسن کالکین
زادهٔ: ۲۶ اوت ۱۹۸۰ ‏(۴۴ سال) نیویورک، ایالات متحده آمریکا
ملیت: آمریکایی
پیشه(ها): بازیگر و موسیقی‌دان
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۵–۱۹۹۴ ۲۰۰۳–اکنون
همسر: ریچل ماینر (۱۹۹۸–۲۰۰۲)
شریک‌های زندگی:  میلا کونیس (۲۰۰۲–۲۰۱۰)  برندا سونگ (۲۰۱۷-اکنون) 
فرزندان: ۱
مکالی کارسن کالکین (انگلیسی: Macaulay Carson Culkin؛ زادهٔ ۲۶ اوت ۱۹۸۰) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است.
او با بازی در نقش کوین مک‌کالیستر در دو قسمت نخست مجموعه فیلم‌های تنها در خانه (Home Alone) و نقش اصلی فیلم ریچی ریچ (Richie Rich) به شهرت رسید. اما اوج موفقیت او زمانی بود که به‌عنوان موفق‌ترین بازیگر کودک پس از شرلی تمپل شناخته شد. وی نامزد دریافت جایزه گلدن گلوب سال ۱۹۹۱ برای بهترین بازیگر مرد (فیلم تنها در خانه) بود. روری کالکین و کایرن کالکین بازیگران سینما، برادران کوچکتر او هستند.
زندگی‌نامه

کالکین در نیویورک زاده شد. او فرزند پاتریشیا برنتروپ و کریستوفر کیت کالکین بازیگر پیشین تئاتر برادوی است. مکالی سومین بچه در میان هفت فرزند خانواده است. او ۴ برادر به نام‌های شین، روری، کیرن و کریستین و ۲ خواهر به نام‌های داکوتا و کوئن دارد. او همچنین برادرزادهٔ بانی بدلیا (هنرپیشه) است.
هنگامی که مکالی پانزده ساله بود، پدر و مادرش بر سر نگهداری او کشمکش داشتند، اما سرانجام سرپرستی او به پدرش واگذار شد. او در سال ۱۹۹۸ با ریچل ماینر ازدواج کرد و زندگی مشترک‌شان تا سال ۲۰۰۰ ادامه داشت. پس از آن در سال ۲۰۰۲ با دوست دختر اوکراینی‌اش، میلا کونیس ازدواج کرد.
در ژانویه ۲۰۱۱ کونیز اعلام کرده که او و مکالی از هم جدا شدند. در همین زمان بود که مشکلات مکالی کالکین افزایش یافت.
اعتیاد

مکالی کالکین پس از شکست عشقی در دومین ازدواجش، به هروئین و الکل روی آورد. پزشکان اعلام کردند که بدن مکالی در حالت خطرناکی قرار دارد و اگر مواد را ترک نکند سرانجام باعث مرگ وی می‌شود. او سرانجام مواد را ترک کرد و بهبود یافت.
حرفه

کالکین بازیگری را از چهار سالگی آغاز کرد. او در این سن بر روی صحنه ارکستر سمفونیک نیویورک ظاهر شد. او پس از آن در طول دهه هشتاد میلادی در چند نقش تئاتر و تلویزیون نقش‌آفرینی کرد. مکالی جدی‌ترین نقش‌اش در یک فیلم سینمایی را با بازی در فیلم عمو باک در سال ۱۹۸۹ شروع کرد و پس از آن با بازی موفق‌اش در فیلم‌های کمدی تنها در خانه (۱۹۹۰) و تنها در خانه ۲: گمشده در نیویورک (۱۹۹۲) به شهرت و محبوبیت رسید. او در چهارده سالگی به علت فشار کاری، از این حرفه خداحافظی کرد و چند سال بعد در سال ۲۰۰۳ و در ۲۳ سالگی به این حرفه بازگشت. او از دوستان صمیمی مایکل جکسون بود و حتی مدت زیادی را در خانه مایکل جکسون می‌گذراند و با او به تعطیلات می‌رفت. همین دوستی باعث حضورش در نماهنگ «سیاه یا سفید» مایکل جکسون شد.
او در دادگاه مایکل جکسون (۲۰۰۵) شهادت داد که در موارد بیشماری در تخت‌خواب مایکل خوابیده‌است و گفت که هیچگاه جکسون وی را مورد آزار و اذیت جنسی قرار نداده و حتی او را با قصد بد، لمس نکرده‌است. او اتهامات وارده به جکسون را «کاملاً مسخره» خواند.
او پس از بازگشت به حرفه بازیگری هرگز موفق به تکرار موفقیت‌های دوران کودکی و نوجوانی‌اش نشد.[نیازمند منبع]
فیلم‌شناسی

| سال | فیلم | نقش |
| --- | --- | --- |
| ۱۹۸۵ | نمیه شب | هالوین کید |
| ۱۹۸۸ | موشک جبل‌الطارق | سای بلو بلک |
| ۱۹۸۸ | صبح تو را می‌بینم | بیلی لیوینگستون |
| ۱۹۸۹ | عمو باک | مایلز راسل |
| ۱۹۸۹ | نردبان یعقوب | گیب سینگر |
| ۱۹۹۰ | تنها در خانه | کوین مک‌کالیستر |
| ۱۹۹۱ | تنهای بی‌کس | بیلی مالدون |
| ۱۹۹۱ | دختر من | توماس جی سِنِت |
| ۱۹۹۲ | تنها در خانه ۲: گمشده در نیویورک | کوین مک‌کالیستر |
| ۱۹۹۳ | پسر خوب | هنری اونز |
| ۱۹۹۳ | فندق‌شکن | شاهزاده فندق‌شکن |
| ۱۹۹۴ | گرفتن مانند پدر | تیمی گلیسِن |
| ۱۹۹۴ | ارباب صفحات | ریچارد تایلر |
۱۹۹۴: ریچی ریچ
| ۲۰۰۳ | گروه هیولا | مایکل الیگ |
| ۲۰۰۴ | نجات‌یافته! | رولند |
| ۲۰۰۴ | جروسیلمسکی سیندرام | جان مک‌گاورن |
| ۲۰۰۷ | سکس و صبحانه | جیمز هندرسون |
| ۲۰۱۱ | فراری اشتباه | خودش |
| ۲۰۱۵ | علاالدین آدام گرین | راف |
| ۲۰۱۹ | تغییر زمین | ایان |
کالکین در سال ۱۹۹۱
داریو چراتو

داریو چراتو (انگلیسی: Dario Cerrato؛ زادهٔ ۲ سپتامبر ۱۹۵۱) راننده رالی اهل ایتالیا بود. او در سه رویداد رالی قهرمانی جهان بر روی سکو رفت و پنج بار قهرمان رالی قهرمانی ایتالیا شد.
سکوهای رالی قهرمانی جهان

| سال | رالی | نقشه‌خوان | خودرو | تعداد |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۸۶ |  رالی سانرمو |  جوزپه سری | لانچیا دلتا اس۴ | دوم |
| ۱۹۸۸ |  رالی سانرمو |  جوزپه سری | لانچیا دلتا اینترگریل | سوم |
| ۱۹۹۱ |  رالی سانرمو |  جوزپه سری | لانچیا دلتا اینترگریل وی۱۶ | سوم |
دیگر افتخارات

رالی قهرمانی اروپا
۲ برد (۱۹۸۵, ۱۹۸۷)
رالی قهرمانی ایتالیا
۵ برد (۱۹۸۵, ۱۹۸۶, ۱۹۸۸, ۱۹۸۹, ۱۹۹۰, ۱۹۹۱)
کلیسای رستاخیر مسیح (کاوناس)

| کلیسای رستاخیز پروردگارمان عیسی مسیح Prisikėlimo bazilika | کلیسای رستاخیز پروردگارمان عیسی مسیح Prisikėlimo bazilika |
| --- | --- |
پرونده:Prisikelimo baznycia 2006-07-16.jpgکلیسای رستاخیز مسیح: پرونده:Prisikelimo baznycia 2006-07-16.jpgکلیسای رستاخیز مسیح
دین: دین
وابستگی: کاتولیک رومی
ناحیه: ژالیاکالنیس
وضعیت کلیسایی یا سازمانی: باسیلیکای کوچک
سال تقدس: ۲۰۰۴
موقعیت: موقعیت
موقعیت: کاوناس، لیتوانی
مختصات جغرافیایی: 54.902° N, 23.917° E
معماری: معماری
معمار: کارولیس ریسوناس
گونه: کلیسا
سبک: کارکردگرایی، آرت دکو
تکمیل‌شده: ۲۰۰۵
هزینهٔ ساخت: ۸۷۸ ۴۷۰ لیتاس تا سال ۱۹۴۰
بازیلیکای رستاخیز پروردگارمان عیسی مسیح کاوناس (لیتوانیایی: Kauno mūsų Viešpaties Jėzaus Kristaus Prisikėlimo bazilika) کلیسای کاتولیک رومی در کاوناس، لیتوانی است. این کلیسا در سال ۲۰۰۴ مقدس شد و در سال ۲۰۰۵ در نهایت تکمیل شد. این کلیسا بزرگ‌ترین بازیلیکا در کشورهای بالتیک به‌شمار می‌رود.
تاریخچه

پس از استقلال دوبارهٔ لیتوانی در سال ۱۹۱۸، ایدهٔ ساخت کلیسایی نو برای قدردانی از خداوند برای آزادی دوبارهٔ کشور بوجود آمد. کمیته‌ای به رهبری رئیس‌جمهور آنتاناس اسمتونا در سال ۱۹۲۶ برای نظارت بر روند ساخت بوجود آمد. شهر کاوناس به عنوان مکان ساخت کلیسا برگزیده شد زیرا پایتخت تاریخی لیتوانی، یعنی شهر ویلنیوس، از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۹ بخشی از لهستان بوده است. در سال ۱۹۲۸، مسابقهٔ طراحی برگزار شد و طرح پیشنهادی کارولیس ریسوناس برای کلیسا انتخاب شد. به دلیل مشکلات فنی دامنهٔ بزرگ طراحی و تشدید چشمگیر هزینه‌ها، طرح نهایی تا سال ۱۹۳۳ پذیرفته نشد.
نخستین سنگ بنای کلیسا از کوه زیتون اورشلیم در سال ۱۹۳۴ آورده شد و نخستین نقطه عطف کلیسا به‌شمار می‌رود. کمک‌های مالی برای ساخت‌وساز در لیتوانی و خارج از کشور جمع‌آوری شد. کشیش سرشناس لیتوانیایی، فلیکساس کاپوچیوس نه تنها در جزئیات پروژهٔ ساختمان بلکه در بودجهٔ آن نیز نقش داشت. او به سراسر ایالات متحده آمریکا، جایی که مهاجران لیتوانیایی فراوانی زندگی می‌کردند برای درخواست پشتیبانی سفر کرد. ساخت و ساز با مشکلات متعددی روبرو شد و در برخی مواقع به دلیل کمبود بودجه متوقف شد.
در سال ۱۹۳۸ دیوارها و بام کلیسا تکمیل شد و تا سال ۱۹۴۰ بخش بزرگی از آن تکمیل شده بود. تا آن موقع، حدود یک میلیون لیتاس که عمدتاً از پشتیبانی‌های تک‌نفره بود خرج شده بود. کار بیشتر بر روی کلیسا در طول جنگ جهانی دوم متوقف شد. مقامات اشغالگر نازی از کلیسا به عنوان انبار استفاده کردند و در طول اشغال لیتوانی به دست شوروی، ساختمان توسط دولت مصادره شد. در سال ۱۹۵۲، استالین فرمانی صادر کرد که از کلیسا به عنوان کارخانه استفاده شود و نمازخانه و صلیب بالای برج ویران شدند.
ساختمان کلیسا تا زمان بیداری ملی لیتوانیایی در سال ۱۹۸۸ به عنوان کارخانهٔ رادو به کار می‌رفت. به زودی پس از آن، کنترل کلیسا به دست شورایی نوپا سپرده شد. در طول دههٔ ۹۰ میلادی، توانبخشی دوبارهٔ ساختمان با موانع بیشتری روبرو شد. کلیسا و دولت رسماً از یکدیگر جدا شده و شهروندان لیتوانیایی در طول عبور به اقتصاد بازار دچار مشکلات اقتصادی بودند. در هر صورت، کار ادامه یافت. بودجه هم به دست دولت لیتوانی و هم منابع خصوصی فراهم شد و کلیسا در سال ۲۰۰۴ مقدس شد.
برج اصلی بازیلیکای رستاخیز
امامزاده محمود

| امامزاده محمود | امامزاده محمود |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: مازندران
شهرستان: جویبار
بخش: گیل‌خوران
دهستان: لاریم
جمعیت: ۱۷۱ نفر (سرشماری ۹۵)
امامزاده محمود، روستایی از توابع بخش گیل‌خوران شهرستان جویبار در استان مازندران ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان لاریم قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۴۶نفر (۳۶خانوار) بوده‌است.
شیشه خودتمیزشونده

شیشه خودتمیز شونده. تفاوت بین شیشه معمولی و سطح شیشه ای آبگریز
شیشه خودتمیزشونده (به انگلیسی: Self-cleaning glass) یکی از انواع سطوح خود تمیز شونده است و مشخصا به شیشه‌هایی گفته می‌شود که سطح‌شان کثیف نمی شود.
در عمل، تمیز کردن سطوح مصالح ساختمانی مانند شیشه، کاشی و سطوح نما سازی، با مشکلات متعددی توأم است. مسائلی از قبیل مصرف مقادیر زیاد انرژی و مواد شوینده شیمیایی و به تبع آن هزینه‌های زیاد. به منظور درک فرایند خود تمیز شوندگی مصالح یکی ویژگی هیدروفوبیک (آب گریزی) و دیگری ویژگی هیدروفیلیک (آب دوستی) مورد توجه قرار می‌گیرد.
میزان ترشوندگی یک جسم جامد با آب (در سرعتی که محیط فراگیرنده، هوا باشد)، بستگی به ارتباط بین نیروهای کشش بین سطحی (آب و هوا، آب و جسم جامد و هوا و جسم جامد) دارد. نسبت بین این نیروهای کششی است که زاویه تماس قطرات آب با سطح را تعیین می‌کند. زاویه تماس سطوح صفر درجه، به معنای تر شدگی کامل و زاویه تماس صد و هشتاد درجه، به معنای خشک ماندن کامل است.
سطوح آب گریز، دارای قآبلیت ترشوندگی اندک و زاویه تماسی حدود صد درجه هستند از مدتهای مدید شناخته شده‌اند. هرچه زاویه تماس بالاتر برود، قابلیت دگر چسبی سطوح، کمتر خواهد شد و سطح به سمت سطوح آب گریز متمایل می‌شود و برعکس با کاهش زاویه تماس بر قابلیت دگر چسبی افزوده شده و سطح مورد نظر، آب دوست لقب می‌گیرد. اصولاً زاویه تماس برای سطوح آب گریز بیش از نود درجه و برای سطوح آب دوست کمتر از سی درجه است.
روش‌های تمیز کردن که بر اساس کاهش زاویه تماس عمل می‌کنند، از زمان کشف صابون (هزاره سوم پیش از میلاد مسیح) به دنیا معرفی شده است. به طور کلی، مواد شوینده از اثر کشش سطحی آب کاسته و زاویه تماس آب با سطح را کمتر می‌کنند.
برخی از حوزه‌های کاربردی که بشر می‌تواند از سطوحی با چنین ویژگی‌هایی استفاده کند، عبارتند از: شیشه‌های ساختمانی، مصالح نما سازی، درب و بدنه حمام، استخر، سونا، پانل‌های خورشیدی تولید انرژی و گلخانه.
فهرست شهرهای میزبان پارالمپیک

آیین گشایش پارالمپیک تابستانی ۲۰۰۴ در استادیوم المپیک در آتن, یونان
از نخستین دوره برگزاری پارالمپیک در سال ۱۹۶۰، ۱۶ دوره پارالمپیک تابستانی در ۱۷ شهر گوناگون و ۱۴ پارالمپیک زمستانی در ۱۴ شهر گوناگون برگزار شده است. پنج شهر توسط کمیته بین‌المللی المپیک و کمیته بین‌المللی پارالمپیک برای برگزاری دوره‌های بعدی پارالمپیک برگزیده شده‌اند؛ میلان-کورتینا دامپتزو برای پارالمپیک زمستانی ۲۰۲۶، لس آنجلس برای پارالمپیک تابستانی ۲۰۲۸، آلپ فرانسه برای پارالمپیک تابستانی ۲۰۲۸، بریزبن برای پارالمپیک تابستانی ۲۰۳۲ و سالت لیک سیتی برای پارالمپیک زمستانی ۲۰۳۴.
چهارشهر براساس برنامه میزبانی بازی‌های پارالمپیک را بیش از یک‌بار بر عهده داشته‌اند؛ اینسبروک در ۱۹۸۴ (تابستانی) و  ۱۹۸۸ (تابستانی)، پکن در ۲۰۰۸ (تابستانی) و ۲۰۲۲ (زمستانی)، توکیو در ۱۹۶۴ (تابستانی) و  ۲۰۲۰ (تابستانی)، و سالت لیک سیتی در ۲۰۰۲ (زمستانی) و ۲۰۳۴ (زمستانی).
ایالات متحده سه دوره از بازی‌ها را میزبانی کرده؛ که یک دوره از آنها در سال ۱۹۸۴ به‌صورت مشترک با بریتانیای کبیر بوده است و ژاپن نیز سومین میزبانی خود را در پارالمپیک تابستانی ۲۰۲۰ برگزار کرد.
اتریش، نروژ، ایتالیا، بریتانیای کبیر، کانادا و چین هرکدام دو دوره از بازی‌ها را میزبانی کرده‌اند.
بازی‌ها در پانزده دوره در اروپا برگزار شده‌اند. هشت دوره از بازی‌ها به میزبانی آسیا، پنج دوره در آمریکای شمالی، و یک دوره نیز در اقیانوسیه برگزار شده‌اند. در سال ۲۰۱۶، ریو میزبان نخستین پارالمپیکی بود که در آمریکای جنوبی برگزار شد. هیچ پارالمپیکی در آفریقا و جنوبگان برگزار نشده است.
شهرهای میزبان توسط کمیته بین‌المللی المپیک و کمیته بین‌المللی پارالمپیک برگزیده می‌شوند. درحال حاضر، ۷ سال پیش از آغاز مسابقات، میزبانی به شهرها اعطا می‌شود.
روال گزینش این شهرها در پی روندی دو ساله روی می‌دهد. در دور نخست روند گزینش، هر شهری در دنیا می‌تواند درخواست میزبانی از مسابقات را ارائه دهد. پس از ده ماه، هیئت اجرایی کمیته بین‌المللی المپیک، براساس توصیه کار گروهی، تصمیم می‌گیرد تا کدام یک از شهرهای متقاضی به نامزد تبدیل شوند. در دور دوم، شهرهای متقاضی توسط کمیته ارزیابی به‌طور کامل بررسی می‌شوند، که یک فهرست کوتاه نهایی از شهرهایی که برای انتخاب درنظر گرفته شده‌اند، ارائه می‌دهد. در دور پایانی، شهر میزبان در نشست عمومی هموندان کمیته بین‌المللی المپیک بر اساس آراء برگزیده می‌شود.