stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
حسن فروغی

| حسن فروغی | حسن فروغی |
| --- | --- |
زاده: ۱۳۲۳ خورشیدی طبس، ایران
زمینه کاری: مترجم، نویسنده و استاد دانشگاه
ملیت: ایرانی
دانشگاه: دانشگاه شهید چمران اهواز
حسن فروغی نویسنده، مترجم و استاد بازنشستۀ زبان و ادبیات فرانسه در دانشگاه شهید چمران اهواز است که در سال ۱۳۲۳ خورشیدی در طبس متولد شد. وی در سال ۱۳۳۶ تحصیلات ابتدایی را در دبستان میرطبس و در سال ۱۳۴۲ تحصیلات متوسطه را در دبیرستان شیبانی همان شهرستان به پایان رساند و در سال ۱۳۴۲ موفق به اخذ دیپلم متوسطه در رشتهٔ تجربی گردید. وی در سال ۱۳۵۲ مقطع کارشناسی رشتهٔ زبان فرانسه را در مدرسهٔ عالی ترجمهٔ تهران به پایان رساند و در سال ۱۳۵۳ به دریافت کارشناسی ارشد ادبیات فرانسه و در سال ۱۳۵۷ به دریافت درجهٔ دکتری ادبیات فرانسه و تطبیقی از دانشگاه سوربن پاریس توفیق یافت.
او در سال‌های ۵۹-۱۳۵۸ و ۸۲-۱۳۸۰ و ۱۳۹۳ مدیر گروه فرانسه دانشگاه شهید چمران اهواز و  نیز سردبیر مجلهٔ علمی-پژوهشی مطالعات زبان و ادبیات فرانسه دانشگاه شهید چمران اهواز بوده است؛ او همچنین در انجمن ادبی قرن ۱۸ فرانسه (پاریس)، انجمن ادبی دیدرو (پاریس) و انجمن ادبی منتسکیو (پاریس) عضو است.
حسن فروغی از اعضای هیئت تحریریه مجله‌های پژوهش دانشگاه تهران، لقمان در مرکز نشر دانشگاهی، مطالعات زبان فرانسه دانشگاه اصفهان، پژوهش زبان و ادبیات فرانسه دانشگاه تبریز، قلم، نشریه انجمن علمی زبان و ادبیات فرانسه و عضو شورای انتشارات دانشگاه شهید چمران اهواز نیز بوده است.
آثار

فرانسه برای دانشجویان رشتهٔ علوم (به زبان فرانسه)، انتشارات سمت، چ اوّل، ۱۳۷۳، (با همکاری عبدالله محتشمی و سید علاءالدین گوشه‌گیر).
یادداشت‌برداری و روش تحقیق (به زبان فرانسه)، انتشارات سمت، چاپ اوّل ۱۳۸۰، چاپ دوم ۱۳۸۲، چاپ سوم ۱۳۸۵.
تفسیر متون ادبی (به زبان فرانسه)، انتشارات سمت، ۱۳۸۱.
ترجمهٔ کتاب اسلام و تمدن اسلامی (دوجلد) از آندره میکل، هانری لوران، انتشارات سمت، ۱۳۸۱.
کلیف برتون

| کلیف برتون | کلیف برتون |
| --- | --- |
برتون در ۱۹۸۳: برتون در ۱۹۸۳
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: کلیفورد لی برتون
زاده: ۱۰ فوریهٔ ۱۹۶۲ کاسترو ولی، کالیفرنیا، ایالات متحده
درگذشته: ۲۷ سپتامبر ۱۹۸۶ (۲۴ سال) دورارپ، سوئد
ژانر: ترش متال هوی متال
پیشه(ها): موسیقی‌دان
ساز(ها):  گیتار بیس 
سال‌های فعالیت: ۱۹۷۴–۱۹۸۶
عضو پیشینِ:  متالیکا  ای‌زی-استریت  Agents of Misfortune  تراما  Spastik Children 
کلیفورد لی برتون (انگلیسی: Clifford Lee Burton؛ ۱۰ فوریهٔ ۱۹۶۲ – ۲۷ سپتامبر ۱۹۸۶) موسیقی‌دان آمریکایی بود که از سال ۱۹۸۲ تا زمان مرگش به‌عنوان بیسیست گروه هوی متال متالیکا فعالیت کرد.
فعالیت‌های اولیهٔ برتون شامل اجرا در گروه‌هایی مانند ای‌زی-استریت و همکاری مکرر با گیتاریست جیم مارتین است. جیمز هتفیلد و لارس اولریک حین اجرای برنامه در لس آنجلس او را کشف کردند و از او خواستند که جایگزین نوازنده بیس ران مکگاونی در متالیکا شود. پس از انتشار دو آلبوم نخست همه‌شان را بکش (۱۹۸۳) و سوار بر آذرخش (۱۹۸۴)، برتون و متالیکا با عروسک‌گردان (۱۹۸۶) به موفقیت جهانی خود دست یافتند. از این آلبوم به‌عنوان بهترین کار گروه و یکی از بهترین آلبوم‌های متال نام برده می‌شود.
او در سال ۱۹۸۶، زمانی‌که به همراه گروه مشغول اجرای تور کنسرت در سوئد بودند، در سانحهٔ واژگونی اتوبوس حامل اعضای متالیکا درگذشت. برتون در سال ۲۰۰۹ به‌همراه دیگر اعضای متالیکا به عنوان پذیرفته‌شدگان جدید تالار مشاهیر راک اند رول معرفی شدند. نام او در فهرست نشریهٔ رولینگ استون از ۵۰ نوازنده بیس بزرگ در تاریخ قرار دارد.
زندگی

کلیف برتون قبل از آن‌که در سال ۱۹۸۲ به متالیکا بپیوندد سابقهٔ نوازندگی در گروه ای‌زی-استریت (به انگلیسی: EZ-Street) را داشت. او به همراه جیم مارتین (لید گیتار) و مایک باردین (درامز) دوستان دبیرستانی بودند که در سال ۱۹۷۹ ای‌زی-استریت را بنیان گذاشتند. گروه در سال ۱۹۸۲ از هم پاشید و برتون به گروه پاور متال تراوما پیوست. در پاییز ۱۹۸۲ هتفیلد و اولریک که برای دیدن اجرای گروه تراوما به نایت کلاب ویسکی ا گو گو لس‌آنجلس رفته‌بودند با دیدن نوازندگی کلیف برتن در آن گروه به او پیشنهاد دادند تا به‌عنوان باسیست جدید متالیکا جایگزین ران مک‌گاونی-که از عملکردش ناراضی بودند-شود. برتون در آن زمان پیشنهاد آن‌ها را نپذیرفت اما در پایان همان سال به آن‌ها اعلام کرد درصورتی که گروه در سان‌فرانسیسکو فعالیت‌اش را ادامه دهد به آن‌ها خواهد پیوست. آن‌ها که در واقع چیزی برای از دست دادن نداشتند با پیشنهاد برتن موافقت کردند و به سان‌فرانسیسکو نقل مکان کردند.
مرگ

بعد از اجراهای مختلف گروه به نیویورک رفت تا آلبوم همه‌شان را بکش را با مشارکت مگافرس رکوردز ضبط کنند. پس از آن گروه برای اجرای تورهای مختلف به خانه برگشتند و برای تهیه آلبوم سوار بر آذرخش (۱۹۸۴) به تهیه‌کنندگی الکترا رکوردز آماده شدند. پس از انتشار آلبوم دوم آزی آزبورن به آنها پیشنهاد داد تا در تور سراسری Ultimate Sin با او همراه باشند. این نقطه عطف بزرگی برای گروه بود چون آنها با شرکت در این تور با طیف وسیع‌تری از بینندگان مواجه شدند.
پس از انتشار آلبوم عروسک‌گردان در سال ۱۹۸۶ گروه برای برگزاری تور آن آلبوم راهی اروپا شدند. آخرین اجرای کلیف با گروه در تاریخ ۲۶ سپتامبر سال ۱۹۸۶ در استکهلم سوئد بود. متالیکا از اجرای کنسرت در سوئد بسیار راضی بودند و معتقد بودند که انرژی خوبی از طرفدارانشان دریافت می‌کنند. بعد از پایان کنسرت در همان شب گروه با اتوبوس اختصاصی خود برای اجرای کنسرت در شب بعد عازم کپنهاگ دانمارک شدند. ساعت ۳ نیمه شب بود که ناگهان اتوبوس روی یخ‌های جاده‌ای کوهستانی بین استکهلم و کپنهاگ شروع به لغزیدن کرد. اتوبوس حدود ۲۰ ثانیه بر روی یخها لغزید و در یک پیچ شدید کلیف از اتوبوس به بیرون پرتاب شد، اتوبوس بر روی او برگشت و او را از بین برد.
باقی‌مانده گروه به هتلی در کپنهاگ در جایی که انترکس اقامت داشت و قرار بود با هم تور داشته باشند منتقل شدند. لارس اولریک از ناحیه پا مجروح شده بود و جیمز هتفیلد و کرک همت نیز جراحات ناچیزی برداشته بودند. در همان شب بعد از آنکه لارس و کرک به خواب رفتند جیمز به کسانی که در آنجا حضور داشتند گفت که دیگر ادامه نخواهد داد چون بهترین دوستش را از دست داده است.
به عنوان احترام به کلیف برتون، گروه کلکسیونی از تکنوازی‌های او و فیلم‌های باقی‌مانده از زندگی ۳ ساله او با گروه را به صورت یک نوار ویدئویی منتشر کردند. آهنگ «To Live Is To Die» آهنگ دیگر گروه بود که کلیف آن را نوشته بود که بعدها در آلبوم و عدالت برای همه گنجانده شد.
با وجود این‌که آلبوم‌هایی که متالیکا پس از مرگ کلیف برتون منتشر کردند با موفقیت تجاری بیشتری همراه شدند، ۳ آلبومی که برتون در آن‌ها مشارکت داشت جزو بهترین‌های متالیکا باقی‌ماندند.
دیسکوگرافی > با متالیکا

همه‌شان را بکش (۱۹۸۳)
سوار بر آذرخش (۱۹۸۴)
عروسک‌گردان (۱۹۸۶)
... و عدالت برای همه (۱۹۸۸) (پس از مرگ نامش در میان نویسندگان قطعهٔ "To Live Is to Die" آمد)
سنگ یادبود برتون که در نزدیکی محل حادثه نصب شده است. (در کنار سی‌دی عروسک‌گردان)
حسین اسکندری

| حسین الاغی | حسین الاغی |
| --- | --- |
نماینده دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی: نماینده دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
ملیت: ایرانی
پیشه: نماینده مجلس شورای ملی
حسین اسکندری سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی به عنوان نماینده میاندوآب از استان آذربایجان غربی در مجلس شورای ملی حضور داشت.
ماریا لوئیزا گروس

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زادروز:  ۱۳ ژوئن ۲۰۰۱ ‏(۲۳ سال)
زادگاه:  مونستر
قد:  ۱٫۸۰ متر (۵ فوت ۱۱ اینچ)
پست:  دروازه‌بان
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال زنان بایرن مونیخ
شمارهٔ پیراهن:  ۱
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۱۶:  گیونبک
۲۰۱۶–۲۰۱۹:  باشگاه فوتبال زنان بوخوم
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۹–۲۰۲۲ |  باشگاه فوتبال زنان بایرن مونیخ ۲ |  ۲۲ |  (۰) |
| ۲۰۱۹– |  باشگاه فوتبال زنان بایرن مونیخ |  ۴۵ |  (۰) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۱۷ |  تیم ملی فوتبال زنان زیر ۱۶ سال آلمان  |  ۳ |  (۰) |
| ۲۰۱۷–۲۰۱۸ |  تیم ملی فوتبال زنان زیر ۱۷ سال آلمان  |  ۹ |  (۰) |
| ۲۰۱۹–۲۰۲۰ |  تیم ملی فوتبال زنان زیر ۱۹ سال آلمان  |  ۶ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۰:۰۰, ۱ سپتامبر ۲۰۲۴ (UTC).   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۵:۲۵, ۳۰ اکتبر ۲۰۲۲ (UTC):  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۰:۰۰, ۱ سپتامبر ۲۰۲۴ (UTC).   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۵:۲۵, ۳۰ اکتبر ۲۰۲۲ (UTC)
ماریا لوئیزا گروس (به انگلیسی: Maria Luisa Grohs؛ زادهٔ ۱۳ ژوئن ۲۰۰۱) بازیکن فوتبال اهل آلمان است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال زنان بایرن مونیخ بازی می‌کند.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶، ۱۷ و ۱۹ سال زنان آلمان بازی کرده است.
زندگی شخصی

ماریا لوئیزا گروس در حال تحصیل برای دریافت مدرک کارشناسی در دانشگاه فنی مونیخ است؛ انتخاب اولیه او مهندسی هوافضا بود، اما در نهایت در رشته مهندسی مکانیک ثبت‌نام کرد.  
در یک مصاحبه، ماریا گروس اشاره کرد که اگر به‌عنوان یک بازیکن فوتبال حرفه‌ای نمی‌شد، سعی می‌کرد به برنامه فضایی آژانس فضایی اروپا وارد شود و به‌عنوان فضانورد آموزش ببیند. در ماه نوامبر ۲۰۲۴ اعلام کرد که او به تومور بدخیم مبتلا شده و بنابراین به‌طور نامحدود از ترکیب تیم غایب خواهد بود.
حسنعلی دولتشاهی

| حسنعلی میرزا دولتشاهی  (معین خلوت) | حسنعلی میرزا دولتشاهی  (معین خلوت) |
| --- | --- |
نماینده مجلس شورای ملی: نماینده مجلس شورای ملی
حوزه انتخاباتی: خوانسار و گلپایگان  (دوره‌های هفتم تا سیزدهم)
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۲۵۹ کرمانشاه، ایران
درگذشته: کرمانشاه، ایران
ملیت:  ایرانی
حسنعلی میرزا دولتشاهی (زاده ۱۲۵۹ خورشیدی در کرمانشاه) ملقب به معین خلوت از شاهزادگان قاجار و مالکان منطقه گلپایگان و نماینده مجلس شورای ملی در دوران  پهلوی بود.
حسنعلی میرزا فرزند سلطان ابراهیم میرزا مشکوةالدوله از خاندان دولتشاهی قاجار در کرمانشاه بود. املاک زیادی در گلپایگان خرید و از مالکان بزرگ آن سامان شد. در سال ۱۳۰۷ به نمایندگی از گلپایگان و خوانسار در مجلس شورای ملی انتخاب شد و تا شش دوره بعد این کرسی را حفظ کرد. به گفته دکتر عبدالله معظمی که پس از او نماینده خوانسار و گلپایگان شد، تنها سابقه حسنعلی میرزا با گلپایگان و خوانسار این بود که «پدرش را اهالی گلپایگان در میدان توپخانه از درشگه پایین کشیده و کتک زده بودند».
حسنعلی میرزا برادر محمدعلی میرزا (مشکوةالدوله) وزیر پست و تلگراف دوره رضاشاه بود. برادر دیگرش ِغلامعلی میرزا (مجلل‌الدوله) رئیس تشریفات دربار رضاشاه و پدر عصمت دولتشاهی آخرین همسر رضاشاه بود. پسرش عمادالدین دولتشاهی نیز پژوهشگر تاریخ و زبانهای باستانی ایران بود.
دی-ویو سیستمز

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: شرکت سهامی خاص
بنا نهاده: ۱۹۹۹ (میلادی)
دفتر مرکزی: بریتیش کلمبیا، کانادا
محدودهٔ فعالیت: رایانش کوانتومی
محصولات: دی-ویو وان، دی-ویو تو
تعداد کارکنان: ۱۰۰+
وبگاه: dwavesys.com
دی-ویو سیستمز (به انگلیسی: D-Wave Systems) یک شرکت در زمینهٔ رایانش کوانتومی است که در بریتیش کلمبیا در کشور کانادا مستقر است. در ۱۱ می ۲۰۱۱، دی-ویو سیستمز از رایانهٔ کوانتومی خود به نام دی-ویو وان که عنوان «اولین رایانهٔ تجاری قابل دسترس کوانتومی جهان» را داشت و از پردازندهٔ ۱۲۸ کیوبیت برخوردار بود رونمایی کرد. در می ۲۰۱۳ این شرکت اعلام کرد که طی همکاری بین ناسا، انجمن پژوهش فضایی دانشگاه‌ها و گوگل، آزمایشگاه هوش مصنوعی کوانتومی ایجاد شده که از رایانهٔ کوانتومی ۵۱۲ کیوبیتی دی-ویو تو برای پژوهش در زمینهٔ هوش مصنوعی، یادگیری ماشینی و مسئله بهینه‌سازی استفاده می‌کنند.
شرکت دی-ویو سیستمز منتقدینی هم داشته است که از سرشناس ترین آنها می توان به اسکات آرانسان اشاره کرد.
وازگن صفریان

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 باشگاه فوتبال آرارات تهران، سال ۱۹۸۵ میلادی، دروازه‌بان وازگن صفریان:  باشگاه فوتبال آرارات تهران، سال ۱۹۸۵ میلادی، دروازه‌بان وازگن صفریان
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زادروز:  ۱۹۵۴ (۷۰–۷۱ سال)
زادگاه:  تهران، ایران
پست:  دروازه‌بان
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  بازنشسته
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| -۱۹۷۷ |  آرارات تهران |   |   |
| ۱۳۵۶–۱۳۶۰ |  باشگاه فوتبال پرسپولیس تهران |   |   |
| ۱۹۸۱–۱۹۹۳ |  آرارات تهران |   |   |
تیم ملی: تیم ملی
|  |   ایران |   |   |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۱۹۹۵–۱۹۹۶:  آرارات تهران
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
وازگن صفریان (به ارمنی Վազգեն Սաֆարեան - به انگلیسی Vazgen Safarian)، (زاده ۱۳۳۳ تهران) بازیکن فوتبال سابق ارمنی‌تبار اهل ایران است.
زندگی‌نامه

وازگن صفریان ورزش فوتبال را از سیزده سالگی و در تیم محلی ارمنی‌ها «هرازدان مجیدیه» شروع کرد. در چهارده سالگی به تیم جوانان آرارات پیوست و با این تیم در مسابقات جوانان تهران به مقام نایب قهرمانی رسید. در نوزده سالگی به تیم بزرگسالان آرارات پیوست و با این تیم به مقام نایب قهرمانی باشگاه‌های تهران رسید. در سال ۱۳۵۵ خورشیدی به تیم باشگاه فوتبال پرسپولیس تهران پیوست و با این تیم در دو دوره نایب قهرمان باشگاه‌های ایران شد.
در سال ۱۳۵۳ خورشیدی همراه تیم ملی امید ایران به کشور بحرین رفت و در سال ۱۳۵۴ خورشیدی با تیم ملی فوتبال ایران به کشور چین و در سال ۱۳۶۰ خورشیدی به پاکستان رفت و به مقام قهرمانی جام «قائد اعظم» نائل آمد. وازگن صفریان در سال ۱۳۶۳ خورشیدی با تیم ملی ایران برای مسابقات جام ملت‌های آسیا به کشور سنگاپور رفت و به مقام چهارم دست یافت.
هومن بالازاده

هومن بالازاده (زادهٔ ۱۳۵۷) معمار ایرانی است. بالازاده در سال ۲۰۰۳ با مدرک کارشناسی ارشد معماری فارغ‌التحصیل شد.
وی به مدت دو سال در شرکت شیردل و شرکا کار کرد. بالازاده در سال ۱۳۸۶ دفتر شخصی خود را با نام هوبا طرح، با هدف توسعه پروژه‌هایی هماهنگ با ویژگی‌های فرهنگی و جغرافیایی سایت تأسیس کرد.
پروژه‌های طراحی شده توسط هومن بالازاده توسط سازمان‌های مختلف ملی و بین‌المللی مورد تقدیر و جوایز قرار گرفته است.
جوایز و افتخارات

مقام دوم، جایزه معمار، ۱۳۸۶ (برای کارخانه نساجی احسان پود)
مقام اول، جوایز طراحی داخلی ایران، ۱۳۸۶
رتبه اول، اولین جایزه طراحی نما (هویت معماری ایرانی)، ۱۳۸۷
مقام سوم، دومین جایزه طراحی داخلی ایران، ۱۳۸۸
مقام اول، سومین جایزه طراحی داخلی ایران، ۱۳۸۹
مقام دوم، جایزه معمار، 1392.
مقام اول، جایزه طراحی داخلی ایران، ۱۳۹۲
مقام پنجم، مسابقه گروه شار، ۱۳۹۲
مقام دوم Persian Standard Farctory 1392
تقدیر از طرح برگزیده، باغ خسرو شاهی، ۱۳۹۲
رتبه اول، جایزه معمار ۱۳۹۸، گروه عمومی، سال
رتبه اول، جایزه معمار ۱۳۹۹، پروژه اداری و نمایشگاه کارخانه آپتوس
رتبه دوم: جایزه معمار ۱۴۰۰، ساختمان اداری – تجاری هیترا
«فهرست کوتاه» در جایزه طراحی داخلی WAF, 2012
مقام اول، جوایز طراحی داخلی ایران، ۲۰۱۴
مقام اول، جایزه 2A آسیا، ترکیه، ۲۰۱۵
مقام اول، جایزه Architizer A+، نیویورک، ۲۰۱۵
فهرست کوتاه، جایزه آجر، اتریش، ۲۰۱۶
ساختمان اداری مرکزی کهن سرام، جایزه اصلی معماری: برنده، ایالات متحده آمریکا، 2020
ساختمان اداری مرکزی کهن سرام، Dezeen: فهرست کوتاه، بریتانیا، 2020
ساختمان اداری مرکزی کهن سرام، طراحی خلاق: نامزد، فرانسه، ۲۰۲۱
برنده جایزه Architizer + A، ایالات متحده آمریکا، ۲۰۲۱
ساختمان اداری مرکزی کهن سرام، AˈDesign: طلا، ایتالیا، ۲۰۲۱
شورم کارخانه بتن آپتوس، WAF: فهرست کوتاه، پرتغال، 2021
ساختمان اداری مرکزی کهن سرام، WAF: فهرست کوتاه، پرتغال، 2021
ساختمان اداری مرکزی کهن سرام، RIBA: جایزه تعالی، بریتانیا، 2021
شورم کارخانه بتن آپتوس، Architizer + A: فینالیست، ایالات متحده آمریکا، ۲۰۲۱
ساختمان اداری شریف، Architizer + A: فینالیست، ایالات متحده آمریکا، ۲۰۲۱
شورم کارخانه بتن آپتوس، Dezeen: فهرست بلند، بریتانیا، ۲۰۲۱
ساختمان اداری شریف، Dezeen: فهرست بلند، بریتانیا، 2021
ساختمان اداری مرکزی کهن سرام، آجر: فهرست کوتاه، بریتانیا، ۲۰۲۱
مطالب بیشتر برای خواندن از هومن بالازاده

بررسی طراحی استرالیا "Australian Design Reviw"
ده ساختمان چشمگیر توسط گروه طراحی هوبا استودیوی ایرانی
هومن بالازاده، سایت معماری معاصر ایران
پی‌تی‌تی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: شرکت دولتی شرکت سهامی عام
ISIN: TH0646010R18 
صنعت: نفت و گاز
بنا نهاده: ۱۹۷۸
بنیانگذاران: وزارت دارایی تایلند
دفتر مرکزی:  بانکوک، تایلند
مدیر عامل اجرایی: پیلین چاکوتاورن
محصولات: نفت خام گاز طبیعی پتروشیمی
درآمد:  ۸۵٫۴ $ میلیارد دلار (۲۰۱۱)
سود خالص:  ۳٫۶ $ میلیارد دلار (۲۰۱۱)
مجموع دارایی:  ۴۱٫۴ $ میلیارد دلار (۲۰۱۱)
مالک: وزارت انرژی تایلند
تعداد کارکنان: ۹٫۰۱۵ نفر (۲۰۱۱)
شرکت‌های وابسته: آی‌آرپی‌سی تای اویل شرکت اکتشاف و تولید پی‌تی‌تی پی‌تی‌تی جی‌سی
وبگاه: www.PTTPCL.com
پی‌تی‌تی (به انگلیسی: PTT) شرکت نفت و گاز تایلندی است، که اکثریت سهام آن در اختیار دولت تایلند می‌باشد و بخشی از سهام آن نیز در بازار بورس اوراق بهادار تایلند معامله می‌شود.
شرکت پی‌تی‌تی مالک شبکه گسترده‌ای از خطوط لوله انتقال گاز زیردریایی؛ در خلیج تایلند است، همچنین شبکه‌ای از پایانه‌های ال‌پی‌جی را در سراسر تایلند دارا می‌باشد.
سایر فعالیت‌های عمده این شرکت شامل؛ تولید برق، تولید و عرضه محصولات پتروشیمی، اکتشاف و تولید نفت خام و گاز طبیعی و خرده‌فروشی بنزین می‌باشد.
شرکت پی‌تی‌تی هم‌اکنون بزرگترین شرکت صنعتی در کشور تایلند محسوب می‌شود، همچنین تنها شرکت تایلندی ذکر شده در فهرست فورچون جهانی ۵۰۰ به‌شمار می‌رود، که در سال ۲۰۱۱ در رتبه ۱۲۸ از بزرگترین شرکت‌های جهان قرار داشت.
دهستان ریوند

| اطلاعات کلی | اطلاعات کلی |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: خراسان رضوی
شهرستان: نیشابور
بخش: مرکزی
مرکز دهستان: شادمهرک (شهمیر)
جمعیت: ۸۸۳۵ نفر
ارتفاع مرکز از سطح دریا: ۱۱۰۰ متر
پیش‌شمارهٔتلفنی مرکز: ۰۵۱
وبگاه: -
   دهستان ریوند    :    دهستان ریوند    
رِیْوَنْد؛ دهستانی از توابع بخش مرکزی شهرستان نیشابور در استان خراسان رضوی ایران است. این ناحیه به خاطر بناهای تاریخی گنبدهای آجرین مهرآباد و همچنین پیوند با ریوند باستانی نیشابور، از سرشناسی و شهرت برخوردار است.
موقعیت جغرافیایی

دهستان رِیْوَنْد؛ در محدوده عرض ′۴°۳۶ تا ′۱۴°۳۶ شمالی و طول ′۳۵°۵۸ تا ′۴۸°۵۸ شرقی، واقع شده‌است. این دهستان، با مساحت ۲۳۸/۸ کیلومتر مربع، به مرکزیت شادمهرک، از توابع بخش مرکزی شهرستان نیشابور است. ریوند در جبهه جنوب و جنوب غربی شهر نیشابور، گسترده شده‌است. خط راه‌آهن، در محدوده شمالی؛ جاده نیشابور - تهران، در محدود غربی؛ و رودخانه فصلی کال شور در محدوده جنوبی، سه عارضه شاخصی هستند که این دهستان را در میان گرفته‌اند. واحدهای جغرافیایی-سیاسی همجوار دهستان ریوند عبارتند از: دهستان مازول، در جبهه شمالی؛ دهستان درب‌قاضی در جبهه شرقی؛ دهستان عشق‌آباد (بخش میان‌جلگه) در جبهه جنوبی؛ و دهستان تحت جلگه (بخش مرکزی شهرستان فیروزه).
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  | نیشابور، دهستان مازول |  |  |
|  | دهستان درب قاضی |  | دهستان تحت جلگه |  |
|  | دهستان درب قاضی |    دهستان رِیْوَند     | دهستان تحت جلگه |  |
|  | دهستان درب قاضی |  | دهستان تحت جلگه |  |
|  |  | دهستان عشق‌آباد |  |  |
نام‌شناخت و پیشینه

واژه رِیْوَنْد، به معنی دارنده جلال و شکوه و فروغ، دگرگونی‌یافته واژه رَئِوَنت از زبان اوستایی به پهلوی است. در کتاب اوستا و متون پهلوی؛ رئونت یا ریوند، نام کوهی است در نیشابور که به سبب آتشکده بزرگ آذربرزین مهر که در آن بوده، شهرت یافته‌است. ریوند به عنوان یک نام جغرافیایی در سرتاسر دوران‌های تاریخ نیشابور حضور داشته و در منابع مختلف تاریخی و جغرافیایی؛ این نام بر کوه، ربع، شهر و بلوکی در جغرافیای تاریخی این منطقه، بازیابی می‌گردد. در نگاهی کلی به منابع جغرافیایی و تاریخی قدیم؛ ریوند، منطقه‌ای است که از شهر نیشابور آغاز شده و در جهات مختلف، تا مرزهای ولایت‌های طوس و بیهق و بُشت، گسترده شده و مرکز آن، شهر یا قریه‌ای به همین نام (ریوند) بوده‌است. ریوند دوره اسلامی، خاستگاه عالمان و مشایخ حدیث، همچون: سهل بن احمد ریوندی (ابوسعید مزکّی) و محمد بن احمد ریوندی (ابوبکر شافعی نیشابوری)، ابراهیم بن احمد بن محمد بن عبدالله ریوندی است. دهستان ریوند (در تقسیمات جغرافیایی معاصر)، بخشی از ریوند تاریخی است که از یک سوی؛ پیوسته به شهر نیشابور است و از سوهای دیگر؛ ولایت‌های طوس و بیهق و بشت آن را در میان گرفته‌اند. در گویش نیشابوری، ریوند با «ر» مکسور و به صورت (Reyvand = رِیْوَنْد) بیان می‌شود.
جمعیت و سکونتگاه‌ها

بر پایه سرشماری ۱۳۹۰، دهستان ریوند سکونتگاه ۲۶۰۲ خانوار مشتمل بر ۸۸۳۵ نفر بوده بنابراین، تراکم نسبی این دهستان ۳۶٫۹ نفر در هر کیلومتر مربع می‌باشد. همچنین این دهستان، دارای ۸۶ آبادی مشتمل بر ۴۴ آبادی داری سکنه و ۴۲ آبادی خالی از سکنه است.
جمعیت و سکونتگاه‌ها > آبادی‌های دارای سکنه

آبادی‌های مسکونی دهستان ریوند، بر پایه سرشماری ۱۳۹۰ و به ترتیب حروف الفبا و با یادکرد جمعیت عبارتند از: آب جقان (۱۱۲)؛ آرزومنده (۸۰)؛ آهنگران (۲۴۹)؛ اسلامیه (۴۵)؛ اله‌جگرد (۶۱)؛ انجیدن (۱۷۶)؛ بلقشه (۱۱۱)؛ حسین‌آباد مختاری (۵۲)؛ حشمتیه (ذکر نشده)؛ حکیم‌آباد (۱۶۱)؛ ده‌حبه (۱۰۵)؛ ده‌داروغه (۱۲۶)؛ دهنو (۱۰۴)؛ رحیم‌آباد (۱۵۶)؛ روح‌آباد (۱۱۶)؛ سمرجان (ذکر نشده)؛ شادمهرک/مهرآباد (۷۵۷)؛ شاه‌آباد (ذکر نشده)؛ شاه‌آباد حسینی (ذکر نشده)؛ شفیع‌آباد (۲۹)؛ شمس‌آباد (۱۲۰)؛ شمسیه (۱۴۱)؛ صالح‌آباد (۱۶۲)؛ صومعه (۶۳)؛ طاهرآباد (۳۵)؛ علی‌آباد تکه (۵۹)؛ فرخ‌آباد (۸۶)؛ فیض‌آباد (ذکر نشده)؛ قاسم‌آباد (ذکر نشده)؛ قبد (۵۳)؛ کارجیج (۱۶۱)؛ گلشن (۳۷۶)؛ لطف‌آباد (۱۰۲۷)؛ مبارکه (۱۵۹۷)؛ محمدآباد (۱۲۵)؛ محیط‌آباد (۱۰۲۰)؛ مسیح‌آباد (ذکر نشده)؛ مظفرآباد (۱۵۳)؛ ملکنده (۱۵۷)؛ میرآباد (۱۳۹)؛ نصرآباد (ذکر نشده)؛ هاشم‌آباد سلطانی (۸۲)؛ هلالی (۸۵۸)؛ هندآباد/حنط‌آباد (۳۴).
جمعیت و سکونتگاه‌ها > آبادی‌ها در منابع قدیم‌تر

افزون بر آبادی‌هایی که در بالا آمد؛ در منابع قدیم‌تر، از آبادی‌های دیگری نیز در دهستان ریوند نام برده‌اند که (به ترتیب الفبا) عبارتند از: آبگینه، اردسمان، ارغشنه، الامیه، اله‌آباد، باغات دستگردان، باطان، بکاول، بوالحسنی، بیرم‌آباد، جغرتی (جغراتی)، جیران، چهاربرج، حاجی‌آباد، حسن‌آباد خرابه، خضرآباد، خمار، داودآباد، دالاسان، دستگردان، دلقند، ده‌جوری، ده‌حاجی، ده‌زرگر، ده‌لاری، دهنو سربر، دیگلانی، دین‌علی، رحمت‌آباد، رمان، سعدآباد، سمرجان، سیاوش، شاداب، شریف‌آباد، عبدالله‌آباد، علی‌آباد شور، عین‌آباد، فرهاد، فیض‌آباد، قاضی‌آباد، گزاری، محسن‌آباد، محمدآباد مطلق، محمودآباد بازه، شایخ، معموری، معین‌آباد، موسی‌آباد، مهتاب‌آباد، میان‌آباد، نجم‌آباد، نصرآباد، نوکاریز، نیم‌ایستگاه و هلوله.
شبکه راه‌ها

شبکه راه‌های دهستان ریوند در برگیرنده راه‌های شوسه و آسفالته می‌باشد. راه‌های شوسه، مواصلات محلی آبادی‌ها و اماکن دهستان را بر عهده دارند. شبکه راه‌ها در بخش شمالی دهستان که بیشترین آبادی‌ها در آن استقرار یافته‌اند دارای تراکم بالایی است و با نزدیک شدن به بخش‌های جنوبی‌تر، از تعداد آبادی‌ها و همچنین تراکم شبکه راه‌ها کاسته می‌شود. دهستان ریوند، در جنوب شهر نیشابور گسترده شده و با دربر گرفتن جاده مواصلاتی نیشابور به کاشمر، از موقعیت ممتاز مواصلاتی در منطقه جنوب دشت نیشابور برخوردار است. جاده بین‌شهری نیشابور به کاشمر که با گذر از کران روستاهای مبارکه، شادمهرک، علی‌آباد، شفیع‌آباد، محمدآباد و صومعه، وارد بخش میان‌جلگه شده و سرانجام به شهر کاشمر می‌رسد مهم‌ترین راه مواصلاتی در شبکه راه‌های دهستان ریوند می‌باشد.
پراکنش آبادی‌ها

پراکنش آبادی‌ها و تراکم استقرار سکونتگاه‌ها در گستره دهستان ریوند، به سوی ناحیه شمالی گرایش دارد به گونه‌ای که ۶۰ درصد از آبادی‌ها در ناحیه شمالِ عرض جغرافیایی '۱۰°۳۶ استقرار یافته‌اند و تمامی آبادی‌ها در ناحیه شرقِ ′۴۰°۵۸ شرقی استقرار یافته‌اند. به‌طور کلی؛ الگوی استقرار آبادی‌ها در این دهستان، نمایانگر پراکنشی فزاینده، از جنوب به شمال و از غرب به شرق می‌باشد. ناحیه جنوب غربی و باریکه جنوبی (نزدیک کال شور) دهستان، فاقد آبادی و سکونتگاه دائمی است.
توپوگرافی و خاک‌شناسی

دهستان ریوند که در ناحیه مسطح میانی دشت نیشابور، گسترده شده، تابع جهت کلی شیب این دشت؛ دارای شیبی ملایم، از شمال (شرقی) به جنوب (غربی) می‌باشد. ارتفاع این ناحیه، با نزدیک شدن به کال شور، در یک‌سوم جنوب غربی سرزمین دهستان، به ۱۱۰۰ متر و کمتر از آن، میل پیدا می‌کند. این دهستان از دیدگاه ویژگی‌های خاک‌شناسی، در سه ناحیه قابل بررسی است: ۱) ناحیه شمالی: نیمه شمالی سرزمین دهستان؛ دشت دامنه‌ای با شیب ملایم و بدون پستی و بلندی، و فرسایش آبی. ۲) ناحیه جنوبی: قسمت اعظم نیمه جنوبی دهستان؛ دشت سیلابی با آبراهه‌های کم‌عمق موازی متوسط تا زیاد، و شوری و قلیاییت زیاد. ۳) باریکه جنوب غربی: حوزه کرانه رودخانه کال شور؛ دشت دامنه‌ای نسبتاً مسطح، بدون پستی و بلندی، و فرسایش آبی، با شوری و قلیاییت متوسط تا زیاد.
اقلیم و زمین‌شناسی

اقلیم ریوند، جلگه‌ای و دارای آب و هوای معتدل است. بخش عمده اراضی دهستان، به جز باریکه جنوبی، دارای کاربری زراعتی آبی است؛ و باریکه جنوبی) تقریباً در میان عرض‌های ′۴°۳۶ تا ′۷°۳۶)، مرتعی و دارای پوشش گیاهی ۵ تا ۲۵ درصد است. از دیدگاه زمین‌شناسی؛ بیشتر اراضی دهستان (در میان عرض‌های ′۷°۳۶ تا ′۱۴°۳۶)، دربرگیرنده دشت سیلابی پهنه‌رسی (Floodplain Mudflat)؛ و در باریکه جنوبی (حوزه رودخانه کال‌شور؛ تقریباً در میان عرض‌های ′۴°۳۶ تا ′۷°۳۶)، متشکل از ماسه بادبزنی و پادگانه‌های جوان‌تر (Younger Gravel Fans and Terraces) می‌باشد.
گردشگری و آثار تاریخی

دهستان ریوند، در حومه جنوبی شهر نیشابور واقع شده؛ کشتزارها و زمین‌های گسترده کشاورزی و بافت مسکونی روستایی در میان آن، چشم‌انداز عمومی این دهستان می‌باشد. این دهستان چندین بنا و محوطه تاریخی و فرهنگی را در خود جای داده که مهم‌ترین آنها عبارتند از:
گردشگری و آثار تاریخی > گنبدهای آجرین مهرآباد

مهم‌ترین اثر تاریخی و فرهنگی دهستان ریوند؛ در کناره شرقی جاده نیشابور به کاشمر، پس از روستای شادمهرک، دو بنای آجری تاریخی به فاصله کمی از یکدیگر قرار گرفته‌اند که به نام‌های مِهرَوا، مهرآباد یا شَه‌میر (شه‌مهر) خوانده می‌شوند. وجود کلمه مهر در نام‌های محوطه، از ارتباط تاریخی آن با دوران رواج آیین مهرپرستی خبر می‌دهد. پژوهشگران، کاربردهای گوناگونی همچون آرامگاهی، نیایشگاهی، ستاره‌شناسی (رصد)، و … را به این بناها نسبت داده‌اند. چهارسو و دالان‌ها (راهروها و نقب‌ها) ی زیرزمینی که در زیر بنای گنبد قرار دارد بر جنبه‌های رازآمیز این بناهای کهن آجرین افزوده‌است. این بناهای دوگانه به نام گنبد بزرگ و گنبد کوچک مهرآباد شناخته می‌شوند:
گردشگری و آثار تاریخی > گنبدهای آجرین مهرآباد > گنبد آجری بزرگ مهرآباد

این بنای زیبای تاریخی، با پلان هشت‌ضلعی و دهانه‌های بلندبالای خود، از داخل و خارج، نماسازی شده و مجسم گویایی از گنبد سلطان محمد خدابنده، با ابعاد کوچکتر را به بیننده القاء می‌کند. مصالح به کار رفته در این بنا در زیرسازی و دیوارها، آجرهای پخته‌است. قدمت این بنا به دوره سلجوقی می‌رسد. فائق توحیدی، باستانشناس پیشکسوت معاصر، در توصیف این بنا نوشته‌است: «گنبد آجری بزرگ مهرآباد؛ در نوع خود، یکی از شاهکارهای معماری به‌شمار می‌آید. نحوهٔ آجرچینی و اجرای قوس‌ها و طاق‌ها و پلان آن در زمرهٔ یک کار بسیار موفق و قابل افتخار محسوب می‌گردد.» این بنا در تاریخ ۱۳۵۶/۱۰/۰۵ به شماره ۱۵۴۹ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.