stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
تاریخ ابتدایی بازی‌های ویدئویی

بازی ها ویدیویی
تاریخ بازی‌های ویدیویی بین زمان اختراع اولین بازی‌های الکترونیکی و امروز، حاوی یک دوره زمانی خاص است که اختراعات و تحولات بسیاری را در بر می‌گیرد. بازی‌های ویدئویی در دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ هنگامی که بازی‌های ویدئویی بازی، کنسول‌های بازی و رایانه‌های خانگی به عموم مردم معرفی شدند، به محبوبیت بالایی رسید. از آن زمان، بازی‌های ویدئویی در اکثر نقاط جهان به یک شکل محبوب سرگرمی و بخشی از فرهنگ مدرن تبدیل شده است؛ بنابراین تاریخ ابتدایی بازی‌های ویدئویی، مدت زمان بین اولین تعاملی بازی‌های الکترونیکی با صفحه نمایش الکترونیکی در سال ۱۹۴۷، اولین بازی‌های ویدئویی واقعی در اوایل دهه ۱۹۵۰، و ظهور بازی اوایل بازی‌های ویدئویی در دهه ۱۹۷۰ (پنگ و آغاز اولین نسل کنسول‌های بازی ویدیویی با مگناوکس ادیسه، هر دو در سال ۱۹۷۲) را پوشش می‌دهد. در این مدت طیف گسترده‌ای از دستگاه‌ها و اختراعات متناسب با پیشرفت‌های بزرگ در فناوری محاسبات وجود داشته‌است و اولین بازی ویدیویی واقعی به تعریف «بازی ویدیویی» استفاده شده بستگی دارد.
به دنبال اختراع دستگاه سرگرمی لوله کاتدی -در ۱۹۴۷- اولین بازی الکترونیکی تعاملی شناخته شده و همچنین اولین کسی که از یک صفحه نمایش الکترونیکی استفاده کرد - اولین بازی‌های ویدیویی واقعی در اوایل دهه ۱۹۵۰ ایجاد شدند. در ابتدا به عنوان تظاهرات فناوری، مانند رایانه‌های Bertie the Brain و Nimrod در سال ۱۹۵۰ و ۱۹۵۱ ایجاد شد، بازی‌های ویدئویی نیز به عنوان تحقیقات علمی تبدیل شدند. مجموعه ای از بازی‌ها، به‌طور کلی شبیه‌سازی بازی‌های تخته دنیای واقعی، در موسسات تحقیقاتی مختلف برای کشف برنامه‌نویسی، تعامل انسان و رایانه و الگوریتم‌های رایانه ایجاد شده‌اند. اینها شامل برنامه‌های پیش نویس OXO و Christopher Strachey در سال ۱۹۵۲، اولین بازی‌های مبتنی بر نرم‌افزار است که دارای صفحه نمایش CRT، و چندین برنامه شطرنج و چکرز است. احتمالاً اولین بازی ویدیویی که صرفاً برای سرگرمی ایجاد شده، تنیس برای دو سال ۱۹۵۸ بود که دارای گرافیک متحرک بر روی اسیلوسکوپ بود. با پیشرفت فناوری محاسبات با گذشت زمان، کامپیوترها کوچکتر و سریعتر شدند و توانایی کار بر روی آنها تا پایان دهه ۱۹۵۰ برای کارمندان دانشگاه و دانشجویان مقطع کارشناسی باز شد. این برنامه نویسان جدید شروع به ایجاد بازی‌هایی برای اهداف غیر آکادمیک کردند و منجر به انتشار سال ۱۹۶۲ جنگ فضایی! به عنوان یکی از اولین بازی‌های رایانه ای دیجیتالی خارج از یک مؤسسه تحقیقاتی واحد شناخته می‌شود.
در طول بقیه دهه ۱۹۶۰ تعداد فزاینده ای از برنامه نویسان نوشتن بازی‌های رایانه ای دیجیتال شروع کردند، که بعضی اوقات به صورت تجاری در فروشگاه‌ها فروخته می‌شدند. از آنجا که مخاطبان بازی‌های ویدئویی با افت هزینه کامپیوترها به بیش از چند ده مؤسسه تحقیقاتی گسترش یافتند و زبان‌های برنامه‌نویسی که بر روی انواع مختلف رایانه اجرا می‌شوند ایجاد شدند، انواع گسترده‌ای از بازی‌ها شروع به توسعه کردند. بازی‌های ویدیویی در اوایل دهه ۱۹۷۰ با راه اندازی صنعت بازی‌های ویدئویی تجاری در سال ۱۹۷۱ با نمایش بازی آرکید بازی Galaxy Game و انتشار اولین بازی ویدیویی بازی کامپیوتر اسپیس، و در سال ۱۹۷۲ به دوره جدیدی منتقل شدند. با انتشار بازی بسیار موفق و موفق بازی پنگ و اولین کنسول بازی خانگی ویدیویی، مگناوکس ادیسه، که اولین نسل کنسول‌های بازی ویدیویی را به بازار عرضه کرد.
اسقف‌نشین الی

| اسقف‌نشین الی Dioecesis Eliensis | اسقف‌نشین الی Dioecesis Eliensis |
| --- | --- |
Coat of arms of the Bishop of Ely: Gules, three ducal coronets or: Coat of arms of the Bishop of Ely: Gules, three ducal coronets or
مکان: مکان
استان کلیسایی: استان کانتربری
Archdeaconries: Cambridge, Huntingdon and Wisbech
آمار: آمار
بخش‌ها: ۳۰۹
کلیساها: ۳۳۹
اطلاعات: اطلاعات
کلیسای جامع: کلیسای جامع الی
زبان: زبان انگلیسی
رهبری کنونی: رهبری کنونی
اسقف: Stephen Conway, Bishop of Ely
معاون اسقفs: Alex Hughes, Archdeacon of Cambridge Richard Harlow, Archdeacon of Huntingdon and Wisbech
وبگاه: وبگاه
ely.anglican.org: ely.anglican.org
اسقف‌نشین الی (انگلیسی: Diocese of Ely) بخشی تشکیل دهنده از استان کانتربری کلیسای انگلستان در کشور انگلستان است. این اسقف‌نشین که در سال ۱۱۰۹ میلادی تاسیس شده است شامل ۳۳۹ کلیسا می‌باشد و مرکز آن کلیسای جامع الی است.
اولیویه فان نورت

| اولیور ون نورت | اولیور ون نورت |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۵۵۸ اوترخت
درگذشت: ۲۲ فوریه ۱۶۲۷ اسخون‌هوفن
ملیت: هلند
اولیور ون نورت (انگلیسی: Olivier van Noort؛ ۱۵۵۸ – ۲۲ فوریه ۱۶۲۷) یک گردشگر اهل هلند بود.
صد فیلم برتر قرن بیست و یکم بی‌بی‌سی

۱۰۰ فیلم برتر قرن ۲۱ فهرستی از فیلم‌هایی است که در نظرسنجی خبرگزاری بی‌بی‌سی (BBC) توسط ۱۷۷ منتقد فیلم از سراسر جهان در ماه اوت ۲۰۱۶ برگزیده شد. افراد مشارکت کننده در این نظرسنجی همگی از سال ۲۰۰۰ به سینما می‌رفته‌اند و هر یک نام ده فیلم را عنوان کردند.
آثار منتخب

واحد فرهنگ بی‌بی‌سی از ۱۷۷ منتقد فیلم در سراسر جهان درخواست کرد تا گزینه‌های خود را برای ده فیلم برتر تاریخ مطرح کنند. دوره زمانی از ژانویه ۲۰۰۰ تا ژوئن ۲۰۱۶ محدود شد (زمانی که پاسخ‌ها به‌طور کامل جمع‌آوری شدند). هر فیلمی که در این پاسخ‌ها ذکر شد، بر اساس امتیازدهی مشخصی رتبه‌بندی شد. به عنوان مثال، اگر یک فیلم در رتبهٔ ۱ در یک لیست منتقد قرار گیرد، این فیلم ۱۰ امتیاز دریافت می‌کند، در حالی که رتبه ۱۰ در همان لیست تنها یک امتیاز می‌گیرد. این فهرست در واقع ۱۰۲ فیلم را شامل می‌شود چون امتیاز سه فیلم آخر (کارلوس، مرثیه‌ای بر یک رؤیا و تونی اردمان) برابر بود. اپیچاتپونگ ویراستاکول، کریستوفر نولان، وس اندرسن، پل توماس اندرسن، میشائل هانکه و برادران کوئن هر یک با کارگردانی سه فیلم از آنچه در این جدول هست، بیشترین فیلم‌ها را داشته‌اند.
در مجموع ۱۷۷ منتقد از ۳۶ کشور در این نظرسنجی شرکت کردند و اکثریت (۸۱ نفر) از ایالات متحده آمریکا و پس از آن بریتانیا بودند. از این ۱۷۷ نفر ۱۲۲ تن مرد و ۵۵ نفر زن بودند و به‌طور عمده از میان روزنامه‌نگاران و منتقدان روزنامه‌ها/مجله‌های فیلم، داوران فیلم، دانشگاهیان و مربیان سینما هسند
اولیویه مارشال

| اولیویه مارشال | اولیویه مارشال |
| --- | --- |
اولیویه مارشال در ۲۰۱۲: اولیویه مارشال در ۲۰۱۲
نام هنگام تولد: اولیویه مارشال
زادهٔ: ۱۴ نوامبر ۱۹۵۸ ‏(۶۵ سال) تلانس، فرانسه
ملیت: فرانسوی
پیشه(ها): هنرپیشه، کارگردان تلویزیونی، فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده فیلم، مأمور پلیس
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۸ - اکنون
همسر: کاترین کینیو (۱۹۹۵ تا ۲۰۱۵)
فرزندان: ۴
اولیویه مارشال (فرانسوی: Olivier Marchal‎؛ زادهٔ ۱۴ نوامبر ۱۹۵۸) یک هنرپیشه، کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس، و مأمور پلیس اهل فرانسه است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به کژدم، به هیچکس نگو و پلیس خفته را بیدار نکن اشاره کرد.
جنبش چریکی ایران پس از کودتای ۲۸ مرداد

به دنبال کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ و سرکوب ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ که به تحکیم رژیم پهلوی انجامید، اندیشه مبارزه مسلحانه در میان نیروهای مبارز، اعم از مذهبی و مارکسیست، بالا گرفت. هر دو جناح با تکیه بر پیشینه و ذهنیت تاریخی خود با این رویکرد کنار آمدند و از این رو سعی کردند با اتکا بر تجربیات پیشین، در مواجهه با سرکوب و انقیاد در داخل کشور، به مبارزه مسلحانه و خشونت به عنوان تنها راه مقابله با حکومت شاهنشاهی روی آورند. یرواند آبراهامیان، در کتاب ایران بین دو انقلاب، شمار مجموع کشته‌شدگان جنبش چریکی را از سال ۱۳۴۹ تا بهمن ۱۳۵۷ را ۳۴۱ نفر ذکر کرده‌است. این آمار، دربرگیرنده  همه کسانی که است که در جریان درگیری‌ها، اعدام‌ها، خودکشی‌ها و شکنجه‌ها جان خود را از دست داده‌اند.
در واقع علل اصلی این جنبش عبارت بود از:
سرخوردگی از مبارزات سیاسی و محافظه‌کارانه گذشته
شدت یافتن جو اختناق و دیکتاتوری از سوی رژیم سلطنتی پهلوی
تأثیر شدید پیروزی جنبش‌های رهایی بخش در کوبا و الجزایر و تشدید جنگ ویتنام
گروه‌های چریکی در ایران (پیش از انقلاب ۱۳۵۷)

سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران
سازمان مجاهدین خلق ایران (مجاهدین مسلمان)
سازمان پیکار در راه آزادی طبقه کارگر (مجاهدین مارکسیست)
هسته‌های مخفی و کوچک مارکسیستی چون گروه فلسطین، گروه آرمان خلق
گروه‌های کوچک اسلامی مانند گروه الفجر، گروه ابوذر، گروه شیعیان راستین و گروه الله اکبر
در بحث پیرامون جنبش چریکی، سه سازمان هم از لحاظ کمّی و هم از حیث کیفی برجسته تر از سایرین‌اند. گروه‌های کوچک دیگری هم فعال بودند ولی مشخصا این سه گروه بودند که نفش مسلط را ایفا کردند. گروه‌های یاد شده عبارت بودند از: سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران، سازمان مجاهدین خلق ایران، و سازمان مجاهدین مارکسیست (بعدها سازمان پیکار در راه آزادی طبقه کارگر).
مبارزه مسلحانه

جنبش چریکی با اعلام خود سه گروه را مخاطب قرار داد. نخست، این امکان را فراهم آورد که مردم یا خلق (واژه مورد علاقه‌شان) بدانند که واقعیت همان چیزی نیست که شاه جلوه می‌دهد و مخالفت با حکمرانی شاه، نه تنها متوقف نشده، بلکه تجدید قوا نیز کرده‌است؛ دومین مخاطب، رژیم شاه بود و این که ثبات و آرامش مورد ادعایش چیزی جز فریب نیست؛ سومین مخاطب، نسل پیشین ملی گرایان، اسلام گرایان و مارکسیست‌های معتقد به روش قدیمی اپوزیسیون صرف بودند. جنبش چریکی به آنان نهیب می‌زد که مرحله جدید و خشونت باری آغاز شده‌است، تنها به این دلیل که رژیم شاه راه دیگری را باقی نگذاشته که فعالان سیاسی در پیش گیرند.
مدت‌ها پیش از آغاز جنبش چریکی در ۱۳۴۹، توسل به خشونت جزئی از سیاستگذاری ایرانیان بوده‌است. پیش از دهه ۱۳۵۰، بسیاری از گروه‌های سیاسی روش‌های خشونت آمیز را برای پیشبرد اهداف خود به کار بستند. (از جمله سازمان نظامی حزب توده ایران و فعالیت فداییان اسلام و هیأت موتلفه اسلامی). با همه این احوال، بهره‌گیری از ابزار خشونت برای اهداف سیاسی در همه موارد مذکور، تصادفی، در هم ریخته و بی نظم بود و به نوعی حرکتی تاکتیکی به‌شمار می‌آمد تا حرکتی راهبردی. هدف چریک‌ها هدایت عملیات خشونت بار ساده، منفرد و منجر به لو رفتن به دست ساواک و تحمل تلفات احتمالی نبود. سایر تجربه‌ها در دهه ۱۳۴۰ بیهودگی چنین عملیاتی را نشان داده بود. این حقیقت که فعالیت سیاسی آشکار یا زیرزمینی ناممکن به نظر می‌رسید. ، لزوم یافتن راه حلی مبرم را دوچندان می‌کرد. هدف، وارد آوردن ضربه از نقطه صفر و تداوم جنبش در شرایط سرکوب شدید بود. استفاده جنبش چریکی از خشونت، قویاً از توسعه جنبش آزادی‌خواهی بین‌المللی و نیز تحولات سیاسی – اجتماعی ایران متأ ثر بود. از این رو، برای تفکیک موارد به‌کارگیری خشونت توسط جنبش‌های چریکی و خشونتی که پیشتر جاری بود، از عبارت «مبارزه مسلحانه» بهره می‌گیریم.
مبارزه مسلحانه به چند منظور به کار گرفته شد.
دفاع از خود در برابر نیروهای امنیتی رژیم
در قالبی تهاجمی برای ایجاد و تثبیت سازمان زیرزمینی پیشرو
به عنوان ابزاری تبلیغاتی برای اعلام وجود سازمان و جذب نیرو از آن
به عنوان وسیله‌ای برای تنبیه رژیم به جرم بدرفتاری با بخش‌های گوناگون جامعه خاصه کارگران
کسب حمایت در کنش‌های نافرمانی مدنی
ایجاد ارتش مردمی به منظور سرنگونی رژیم در یک انقلاب موفق
انتقاد به مشی چریکی

منتقدان جنبش چریکی (حزب توده و اسلام گرایان) نقد خود را از زاویه‌های گوناگون ابراز کرده‌اند.
انتقاد از سوی حزب توده که مخاطب اصلی آن سازمان فداییان بود. نکته اصلی انتقاد حزب توده آن بود که نظریات فداییان پیرامون مبارزه مسلحانه، با مارکسیسم – لنینیسم بیگانه‌است. حزب توده استدلال می‌کرد که تنها زمانی فعالیت مسلحانه در تاکتیک‌های سازمانی اهمیت می‌یابد که شرایط عینی انقلاب به وجود آمده باشد. از نظر حزب، در نبود این شرایط، فعالیت مسلحانه آن گونه که فداییان برنامه‌ریزی می‌کردند نادرست بود.
جنبه دیگر انتقاد به مشی چریکی، از سوی اسلام گرایان بود. اسلام گرایان تحت رهبری روحانیان که آیت‌الله خمینی را حمایت کردند با چریک‌های مارکسیست دشمن بودند اما در ابتدا از چریک‌های مسلمان (سازمان مجاهدین خلق) حمایت می‌کردند. رابطه بین این دو گروه نیز در طول دهه ۱۳۵۰ پیوسته رو به وخامت نهاد. علل این موضوع برداشت آزاد مجاهدین از مارکسیسم، نگاه آن به اسلام انقلابی بدون توجه به رهبری روحانیت و تاکیدش بر فعالیت مسلحانه به عنوان تنها راه پیروزی بود.
میراث جنبش چریکی

یرواند آبراهامیان در کتاب ایران بین دو انقلاب، تعداد چریک‌هایِ زن کشته‌شده در جریان ۸ سال مبارزه چریکی در ایران را ۳۹ نفر دانسته است.
جنبش چریکی در وهله اول و بیش از همه پاسخ یک نسل بود به سرکوب و حکمرانی مستبدانه شاه. جنبش به وضوح جنبه‌ای قهرمانانه و رمانتیک داشت که در مقاطعی حتی باعث خلق اسطوره نیز شد. اهمیت جنبش در ارائه بدیل انقلابی توسط آن یا ناتوانی آن در رسیدن به هدف غایی خود (دستیابی به قدرت دولتی) نیست. در هر دو مورد جنبش شکست خورد. جنبش، نقش محوری در غلبه بر جوّ ناامیدی داشت که پس از تثبیت قدرت شاه در سال ۱۳۴۲ به وجود آمده بود. گذشته از این، چریک‌ها موفق شدند روحیه جنبش ضد شاه را که بر حرکت انقلابی منجر به سقوط وی در ۱۳۵۷ تأثیر گذاشت، تقویت کنند. در تحلیل نهایی، به دلیل وجود چریک‌ها، رژیم سلطنتی شاه هرگز نتوانست ادعا کند که بر کشور کنترل کامل دارد.
شاید مهم‌ترین بخش میراث جنبش چریکی تعریف دوباره سیاست‌های چپ رادیکال در دوره پس از انقلاب است. پس از سال ۵۷، سازمان‌های چریکی مهم‌ترین چالش را برای جمهوری اسلامی نوپا به وجود آوردند. با اینکه سرانجام همه آن‌ها شکست خوردند، انرژی و زمان زیادی صرف مبارزه با این گروه‌های رادیکال شد. در حقیقت بسیار مشکل است تصور کنیم که در صورت نبود جنبش‌های چریکی در دهه ۱۳۵۰، گروه‌های سیاسی چپ رادیکال چگونه می‌توانستند چالشی جدی برای جمهوری اسلامی پدید آورند. مارکسیست‌های پس از انقلاب که تاریخشان با جنبش چریکی دهه ۱۳۵۰ پیوند خورده‌است، به ویژه فداییان، به سرعت به سازمان‌هایی توده‌ای مردمی تبدیل شدند که رهبری جدید اسلامی به آن‌ها به عنوان خطری جدی نگاه می‌کرد.
در بین اسلام‌گرایان، جز مجاهدین و شاخه رادیکال اسلامی اش، تنها مفسران انقلابی، اسلام‌گرایان تحت رهبری علما بودند. افزون بر این، محبوبیت مجاهدین خلق که خیلی زود به چالش اصلی جمهوری اسلامی تبدیل شد، مبتنی بر سابقه رادیکال آن در دهه ۱۳۵۰ بود.
کتاب‌شناسی

تاملاتی پیرامون تاریخ شورشیان آرمانخواه در ایران، مازیار بهروز
اولیویه مارتینز (بازیکن فوتبال)

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادروز:  ۶ اکتبر ۱۹۶۶ ‏(۵۷ سال)
زادگاه:  لگرن کولمب
قد:  1.84 m
پست:  مدافع، هافبک
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۷۸–۱۹۸۵:  Paris Saint-Germain
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۸۵–۱۹۹۱ |  باشگاه فوتبال پاری سن ژرمن |  ۳ |  (۰) |
| ۱۹۸۹–۱۹۹۰ |  ← Abbeville (قرضی) |  ۲۸ |  (۱) |
| ۱۹۹۰–۱۹۹۱ |  Paris Saint-Germain B |   |   |
| ۱۹۹۱–۱۹۹۵ |  Charleville |  ۵۲+'"`UNIQ--ref-۰۰۰۰۰۰۰۲-QINU`"' |  (۰+) |
| مجموع |   |  ۸۳+ |  (۱+) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
اولیویه مارتینز (انگلیسی: Olivier Martinez؛ زادهٔ ۶ اکتبر ۱۹۶۶) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پاری سن ژرمن اشاره کرد.
اونا استابز

| اونا استابز | اونا استابز |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱ مهٔ ۱۹۳۷ ولوین گاردن سیتی
درگذشت: ۱۲ اوت ۲۰۲۱ (۸۴ سال) ادینبرا
ملیت: بریتانیا
پیشه(ها): هنرپیشه، رقصنده (سابق)
سال‌های فعالیت: ۱۹۵۶–۲۰۲۱
همسران:  Peter Gilmore  (ا. ۱۹۵۸–ج. ۱۹۶۹)  نیکی هنسون  (ا. ۱۹۶۹–ج. ۱۹۷۵) 
فرزندان: ۳
اونا استابز (انگلیسی: Una Stubbs؛ زادهٔ ۱ مهٔ ۱۹۳۷ – ۱۲ اوت ۲۰۲۱) هنرپیشه اهل بریتانیا بود. وی از سال ۱۹۵۶ میلادی تا هنگام مرگ مشغول فعالیت بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به شرلوک، فرشته، بازی بزرگ، بانکدار کور، پرونده صورتی، نعش‌کش خالی، بچه‌های آب و عروس نفرت‌انگیز اشاره کرد.
اونا رو بزن (ترانه توپاک شکور)

| «اونا رو بزن» | «اونا رو بزن» |
| --- | --- |
۱۹۹۷ bootleg release: ۱۹۹۷ bootleg release
تک آهنگ  توپاک باهمراهی اوتلاوز: تک آهنگ  توپاک باهمراهی اوتلاوز
ای-ساید: «چجوری اون رو میخوای»
تاریخ پخش: ۴ ژوئن ۱۹۹۶ (۱۹۹۶-06-۰۴)
تاریخ ضبط: مه ۱۹۹۶ (۱۹۹۶-05)
استودیو: استودیو کن اَم، لس آنجاس
ژانر: هیپ هاپ ساحل غربی گنگستا رپ هاردکور هیپ هاپ
زمان: ۵:۱۳
ناشر:  دث رو  اینتراسکوپ 
ترانه‌نویس(ها):  توپاک شکور  اوتلاوز 
تهیه‌کننده(ها): Johnny "J"
نمونهٔ صوتی: نمونهٔ صوتی
پرونده راهنما: پرونده راهنما
موزیک ویدئو: موزیک ویدئو
"Hit 'Em Up" در یوتیوب: "Hit 'Em Up" در یوتیوب
 :  
اونا رو بزن (به انگلیسی: Hit 'Em Up)  ترانه‌ای دیس از خواننده  هیپ هاپ توپاک است که با همراهی اوتلاز آن را از سایدِ بی آلبوم چجوری این رو میخوای در تاریخ ۴ ژوئن ۱۹۹۶ منتشر شده است.
مرسدس-بنز کلاس-آر

Motor vehicle
| مرسدس بنز کلاس-آر | مرسدس بنز کلاس-آر |
| --- | --- |
مرسدس-بنز آر۳۵۰ گرند ادیشن: مرسدس-بنز آر۳۵۰ گرند ادیشن
دید کلی: دید کلی
شرکت: دایملر کرایسلر (۲۰۰۶–۲۰۰۷) دایملر آگ (۲۰۰۷–۲۰۱۷)
تولید: ژوئن ۲۰۰۵–سپتامبر ۲۰۱۷
مدل سال: ۲۰۰۶–۲۰۱۳   ۲۰۱۴–۲۰۱۷ (چین)
مونتاژ: ایالات متحده: ونس، آلاباما (۲۰۰۵–۲۰۱۴؛ ای‌ام جنرال) میشواکا، ایندیانا (۲۰۱۵–۲۰۱۷)
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
کلاس: خودروی اندازه بزرگ مینی‌ون
شکل بدنه: ۵ در ام‌پی‌وی
طرح‌بندی: موتور جلو-محور عقب موتور جلو-تمام چرخ متحرک
سکو: مرسدس-بنز دبلیو۲۵۱
خودروهای وابسته: مرسدس-بنز کلاس-ام مرسدس-بنز کلاس-جی‌ال
پیشرانه: پیشرانه
موتور: ۳٫۰ لیتری M 272 وی۶ ۳٫۰ لیتری M 276 وی۶ ۳٫۵ لیتری M 272 وی۶ ۳٫۵ لیتری M 276 وی۶ ۵٫۰ لیتری M 113 وی۸ ۵٫۵ لیتری M 273 وی۸ ۶٫۲ لیتری M 156 وی۸ ۳٫۰ لیتری OM 642 وی۶ دیزل
جعبه‌دنده: ۷ دندهٔ ۷جی-ترونیک خودکار ۷ دندهٔ ۷جی-ترونیک پلاس خودکار
ابعاد: ابعاد
فاصله بین محورها: ۲۰۰۶–۲۰۰۸: ۲٬۹۸۰ میلیمتر (۱۱۷٫۳ اینچ) ۲۰۰۹–۲۰۱۷: ۳٬۲۱۵ میلیمتر (۱۲۶٫۶ اینچ)
درازا: ۲۰۰۶–۲۰۰۸: ۴٬۹۲۲ میلیمتر (۱۹۳٫۸ اینچ) ۲۰۰۹–۲۰۱۷: ۵٬۱۵۶ میلیمتر (۲۰۳٫۰ اینچ)
پهنا: ۲۰۰۶–۲۰۰۸: ۱٬۹۲۲ میلیمتر (۷۵٫۷ اینچ) ۲۰۰۹–۲۰۱۷: ۱٬۹۵۸ میلیمتر (۷۷٫۱ اینچ)
بلندی: ۲۰۰۶–۲۰۰۸: ۱٬۶۷۴ میلیمتر (۶۵٫۹ اینچ) ۲۰۰۹–۲۰۱۷: ۱٬۶۶۱ میلیمتر (۶۵٫۴ اینچ)
وزن خالص: ۲٬۱۳۰–۲٬۳۷۵ کیلوگرم (۴٬۶۹۶–۵٬۲۳۶ پوند)
گاه‌شمار: گاه‌شمار
پسین: مرسدس-بنز ویتو
مرسدس بنز کلاس-آر (به انگلیسی: Mercedes-Benz R-Class) خودرویی است که از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۷ در ایالات متحده آمریکا تولید شده‌است. طول آن در مدل‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸ ۴٬۹۲۲ میلیمتر (۱۹۳٫۸ اینچ) و در مدل‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۷ ۵٬۱۵۶ میلیمتر (۲۰۳٫۰ اینچ)
و ارتفاع آن در مدل‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸ ۱٬۶۷۴ میلیمتر (۶۵٫۹ اینچ) و در مدل‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۷ ۱٬۶۶۱ میلیمتر (۶۵٫۴ اینچ) است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۷ دنده به صورت خودکار است.
اونا (گجرات)

| اونا (گجرات) Unnatnagar | اونا (گجرات) Unnatnagar |
| --- | --- |
city: city
اونا (گجرات)Location in Gujarat, Indiaنمایش نقشه گجراتاونا (گجرات)اونا (گجرات) (هند)نمایش نقشه هند: اونا (گجرات)Location in Gujarat, Indiaنمایش نقشه گجراتاونا (گجرات)اونا (گجرات) (هند)نمایش نقشه هند
مختصات: ۲۰°۴۹′شمالی ۷۱°۰۲′شرقی﻿ / ﻿۲۰٫۸۲°شمالی ۷۱٫۰۳°شرقی﻿ / 20.82; 71.03: مختصات: ۲۰°۴۹′شمالی ۷۱°۰۲′شرقی﻿ / ﻿۲۰٫۸۲°شمالی ۷۱٫۰۳°شرقی﻿ / 20.82; 71.03
کشور:  هند
ایالت: گجرات
فهرست بخش‌های هند: Gir Somnath
بنیان‌گذار: Anishraj Mehta
ارتفاع: ۱۴ متر (۴۶ فوت)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۵۸۵۲۸
زبان‌ها: زبان‌ها
 • رسمی: زبان گجراتی، زبان هندی، زبان سندی، زبان پنجابی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۳۰ (زمان استاندارد هند)
PIN: ۳۶۲ ۵۶۰
پلاک خودرو: GJ 32
وبگاه: gujaratindia.com
اونا (به انگلیسی: Una) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در Una Taluka واقع شده‌است. اونا ۵۸٬۵۲۸ نفر جمعیت دارد و ۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
علی منشار عاملی

زین الدین علی بن احمد بن محمد بن هلال کرکی عاملی (درگذشته ۹۸۴ اصفهان) معروف به شیخ علی منشار عاملی یا ابن هلال عاملی که به نام جدّش به علی بن هلال کرکی مشهور است. او از جبل عامل به دعوت استادش، محقق کرکی در عهد شاه طهماسب به ایران مهاجرت کرد و به شیخ الاسلامی اصفهان رسید. او چهار هزار جلد کتاب هم به همراه خود برد که همه این کتاب‌ها پس از مرگ او، به تنها فرزندش ـ که همسر شیخ بهایی بوده ـ به ارث رسید.
رسالة فی صلاة الجمعه از تألیفات اوست که در آن، قائل به عدم وجوب عینی نماز جمعه شده‌است.
شیخ علی منشار عاملی پدر شیخ بهایی را به ایران دعوت کرد و او را برای شیخ الاسلامی اصفهان توصیه کرد. او پدرزن شیخ بهایی است.
وی در اصفهان درگذشت و در دارالسیاده حرم علی بن موسی الرضا در مشهد دفن شد.
اوال‌تی اکسپرس

اوال‌تی اکسپرس (انگلیسی: OLT Express) شرکت هواپیمایی لهستانی است، که در سال ۲۰۰۹ تأسیس شد.
اونتاریو نایف

| 0 | 1 |
| --- | --- |
صنعت: صنایع جنگ‌افزاری
بنا نهاده: ۱۸۸۹؛ ۱۳۵ سال پیش (۱۸۸۹-خطا: زمان نامعتبر}}) نیویورک، ایالات متحده آمریکا
تعداد کارکنان: ۹۵۰ نفر
وبگاه: وبگاه رسمی
اونتاریو نایف (انگلیسی: Ontario Knife) شرکت صنایع جنگ‌افزاری آمریکایی است، که در سال ۱۸۸۹ تأسیس شد.
جنبش پذیرش چاقی

دو پیکره در محوطهٔ موزهٔ هنر-سوئد
جنبش پذیرش چاقی (انگلیسی: Fat acceptance movement) که با نام‌هایی مانند پذیرش سایز، برابری طلبی چاقی و چاق گرایی نیز شناخته می‌شود، یک جنبش اجتماعی است که به دنبال کم کردن گرایش ضد چاقی در نگرش مردم جامعه است. این جنبش از دههٔ ۶۰ میلادی آغاز شد و هدفش مبارزه برای بدست آوردن حقوق اجتماعی و قانونی متساوی با دیگر افراد جامعه برای اشخاص چاق بود.
سومو زنان
موضوعات کمپین‌ها

بحث جنبش قبول چاقی این است که افراد چاق در جامعه بیشتر مورد تنفر و تبعیض قرار می‌گیرند و به‌طور مشخصتر زنان چاق بیشتر از مردان چاق در زیر بار فشار اجتماعی هستند. این جنبش بیان می‌دارد که در قوانین اجتماعی و به صورت معمول ترس از چاقی در بین این رفتارها وجود دارد. به خصوص در رسانه‌های بزرگ که افراد چاق بیشتر مورد تمسخر و تاسف قرار می‌گیرند. این تبعیضات موجب کمبود دسترسی به خدمات شهروندی (مثل نبود لباس سایز بزرگ) و حتی شغلی می‌شود. اعضای این جنبش نگرش‌های منفی اجتماعی را به عنوان چیزی مداوم و بر اساس این فرضیه که چاقی در شخصیت افراد تأثیر بدی می‌گذارد، درک کرده‌اند. حال فعالان جنبش چاقی در تلاش برای تغییر نگرش‌های اجتماعی، فردی و درمانی نسبت به افراد چاق هستند. تلاش بیشتر سازمان‌های قبول چاقی معطوف به آموزش‌های جمعی در مورد افسانه‌های مربوط افراد چاق است.
موضوعات کمپین‌ها > تبعیضات

افراد چاق در طول زندگی خود تبعیضات بسیار زیادی رو بخاطر وزن خود متحمل می‌شوند. حال این تبعیضات مربوط به حوزهٔ سلامت، یافتن شغل، آموزش، روابط فردی و بین فردی و در رسانه‌ها است. این تبعیضات فرد را از هردو جنبهٔ سلامت فیزیکی و روحی و روانی تحت تأثیر قرار می‌دهد.
موضوعات کمپین‌ها > سلامت

فعالان این حوزه بر این باورند که روندهای ضد چاقی و رژیم‌های خشن باعث بروز مشکلات عدیدهٔ روحی و فیزیکی بین افراد چاق شده‌است. همچنین طبق تحقیقات نشان داده شده که فرهنگ‌های نوین که تأکید بسیاری برای کاهش وزن دارند پایه ای بر اساس تحقیقات علمی ندارند اما ب به نظر می‌رسد که از علم به عنوان وسیله ای برای کنترل انحراف افرادی که در تلاش برای کنار آمدن با این وضعیت به اصطلاح ناخوشایند هستند استفاده می‌کنند.
منتقدان رژیم از بیشترین میزان شکست از تلاش‌های مداوم برای کاهش وزن، خطر نوسانات وزن و جراحی‌های کم کردن وزن می‌گویند. آن‌ها معتقدند که موضوعات مربوط به حوزهٔ سلامت در مورد چاقی و افراد چاق بیش از حد بزرگنمایی شده یا نادرست است؛ و همچنین از موضوع سلامتی به عنوان پوششی برای تعصبات فرهنگی و زیبایی‌شناسی استفاده می‌شود.
طرفداران جنبش چاقی حامی اینکه همهٔ افراد در هر سایز و شکلی می‌توانند برای تناسب اندام و سلامت جسمی تلاش کنند هستند و معتقدند سلامتی موضوعی مجزا از وزن افراد است.
باتوجه به این رویکرد روانشناسانی که از روش‌های درمانی برای افراد چاق ناراضی بودند جنبش سلامتی در هر سایزی (Health at Every Size) را به راه انداختند.
این جنبش نیز به نوبهٔ خود شامل پنج هدف زیر می‌باشد:
افزایش سلامتی
سایز و قبول خود
لذت خود غذا خوردن (غذای خوب خوردن)
لذت در حرکت بودند
پایان دادن به تعصبات وزنی
نقد

جنبش پذیرش چاقی از جنبه‌های متعدد مورد انتقاد قرار گرفته‌است. در درجه اول بر سر پزشکی شدن چاقی و متخصصان سلامت که از مدافعان پذیرش چاقی به خاطر نادیده گرفتن مسایل سلامتی که مطالعات بسیاری آن را مرتبط با چاقی نشان داده‌اند، نزاعی در میان بوده‌است. پذیرش چاقی از نقطه نظر اخلاقی هم به چالش گرفته شده و به خاطر بیرون بودن از جریان اصلی از آن انتقاد شده‌است.
نقد > انتقاد پزشکی

از جنبش پذیرش چاقی به این خاطر که به بحث بر سر سلامت انسان ارزشی اضافه نمی‌کند انتقاد شده‌است، و برخی منتقدان این جنبش را به «ترویج یک شیوه زندگی که می‌تواند تبعات سلامتی وخیمی داشته باشد» متهم کرده‌اند. در سال ۲۰۱۸, دانشگاه انجلیای شرقی گزارشی منتشر کرد که می‌گوید پذیرش چاقی و مثبت‌نگری به بدن «عادی سازی سایز پلاس» دارد به درک و دریافت مردم از چاقی آسیب می‌زند، و باعث می‌شود افراد دارای اضافه وزن و بیش از حد چاق کمتر به دنبال توجه پزشکی در موقع لزوم بیفتند، و ابتکارهای حکومتی به منظور فائق آمدن بر این مشکل را تضعیف می‌کند.
در پاسخ، مدافعان پذیرش چاقی می‌گویند که چاقی به خودی خود از مشکلات سلامتی نیست و این که روش‌های درازمدت کاهش وزن در اکثر موارد ناموفق هستند. به هر روی شواهد قابل ملاحظه ای وجود دارد که اضافه وزن داشتن با احتمال بالاتر مرگ مرتبط است و کاهش وزن قابل توجه (بالای ۱۰٪) با استفاده از انواع مختلف رژیم غذایی نشانگان‌های سوخت و سازی و دیگر عواقب مرتبط با اضافه وزن و چاقی مفرط را بهبود می‌دهد یا برعکس می‌کند
آهنگ سوخت و ساز هنگام استراحت در بین افراد تفاوت اندکی دارد، زین رو، از دست دادن و اضافه کردن وزن را می‌توان مستقیماً به رژیم و فعالیت (بدنی) نسبت داد. به این ترتیب شواهد اندکی برای پشتیبانی از این دیدگاه که برخی افراد دارای چاقی مفرط کم می‌خورند ولی به خاطر سوخت و ساز کند وزن شان زیاد می‌شود وجود دارد؛ به‌طور میانگین، افراد چاق از آنجا که انرژی مورد نیاز برای بدنی با حجم بزرگتر بیشتر است، مصرف انرژی بیشتری دارند.
اچ‌ام‌اس لیتلهام (ام۲۷۰۷)

| پیشینه> مالک | پیشینه>  |
| --- | --- |
آغاز کار::  ۴ آوریل ۱۹۵۴
تکمیل ساخت::  ۲۱ اکتبر ۱۹۵۴
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
وزن::  120 tons standard
درازا::  ۱۰۶ فوت ۶ اینچ (۳۲٫۴۶ متر)
پهنا::  ۲۲ فوت (۶٫۷ متر)
آبخور::  ۵ فوت ۹ اینچ (۱٫۷۵ متر)
سرعت::  ۱۴ گره (۲۶ کیلومتر بر ساعت)
اچ‌ام‌اس لیتلهام (ام۲۷۰۷) (به انگلیسی: HMS Littleham (M2707)) یک کشتی بود که طول آن ۱۰۶ فوت ۶ اینچ (۳۲٫۴۶ متر) بود. این کشتی در سال ۱۹۵۴ ساخته شد.
جباری پارکر

جباری علی پارکر (متولد ۱۵ مارس سال ۱۹۹۵) بازیکن حرفه‌ای بسکتبال است که برای تیم میلواکی باکس در NBA بازی می‌کند. او در انتخاب شماره ۲ مراسم درفت سال ۲۰۱۴ انتخاب شد. او دوران دانشگاه خود را در دانشگاه Duke به اتمام رساند. پارکر یک بازیکن عالی در دبیرستان بود، به‌طوری‌که به دبیرستان Simeon کمک کرد تا ۴ سال متوالی قهرمان ایالت خود بشود. و توسط Gatorade و McDonald's به عنوان بهترین بازیکن سال دبیرستان نام گرفت. در سال اول حضورش در دانشگاه Duke، به تیم منتخب آمریکایی‌ها راه یافت و عنوان بهترین بازیکن سال اولی دانشگاه را ازآن خود کرد. او پسر بسکتبالیست قدیمی،Sonny Parker است.