stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کالینوکا، منطقه خوموتوفسکی، استان کورسک

کالینوکا ( روسی: Кали́новка) یک منطقه روستایی در شهرستان خوموتوفسکی در استان کورسک ، روسیه است که در حدود ۱۱ کیلومتر (۶٫۸ مایل) با  مرز کشور اوکراین و تنها ۳ کیلومتر (۱٫۹ مایل) از بزرگراه ام۳ قرار دارد.
کالینوکا به خاطر زادگاه نیکیتا خروشچف (۱۹۷۱-۱۸۹۴) شناخته شده است.
کانون وکلای دادگستری استانبول

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: سازمان غیرانتفاعی
بنا نهاده: ۱۸۷۸
افراد کلیدی: مفتح دوراکاوغلو (رئیس)
وبگاه: www.istanbulbarosu.org.tr
کانون وکلای استانبول (به ترکی استانبولی: İstanbul Barosu) یک کانون وکلای داوطلبانه مستقر در استانبول، ترکیه است. با ۲۹۰۰۰ عضو یکی از بزرگترین کانون‌های وکلا در ترکیه است. این انجمن عضو کانون وکلای ترکیه است.
این انجمن از سال ۱۹۱۱ مجله منتشر می‌کند و از سال ۱۹۲۵ استانبول باروسو در گیسی را منتشر کرده‌است ("مجله کانون وکلا استانبول").
در سال ۲۰۱۳ رئیس و هیئت مدیره انجمن به اتهام تلاش برای تحت تأثیر قرار دادن اعضای قوه قضاییه در دادگاه "Sledgehammer" متهم شدند، پس از مداخله در جلسه ۲۰۱۲، خواستار محاکمه عادلانه شدند. اتحادیه وکلای دادگستری برای دموکراسی و حقوق بشر در اروپا می‌گوید مداخله آنها قانونی بوده‌است.
کاربردهای بارسلونا

نسخه خطی کاربردهای بارسلون از حدود ۱۱۷۳. در لاتین (در قرون وسطی برای اسناد رسمی استفاده می‌شد): Usatici Barchinone
تصویری از قرن سیزدهم، به نمایندگی از رامون برنگر اول (۱۰۲۳–۱۰۷۶)، کنت بارسلونا که یک دست نشانده را در دربار خود می‌پذیرد.
کاربردهای چاپ شده به زبان کاتالان در سال 1413: Usatges de Barcelona
کاربردهای بارسلونا (کاتالونیایی: Usatges de Barcelona, IPA: [uˈzadʒəz ðə βəɾsəˈlonə]; لاتین: Usatici Barchinonae) آداب و رسومی بودند که اساس قانون اساسی کاتالونیا را تشکیل می‌دادند. آنها قوانین اساسی و حقوق اساسی کاتالونیا هستند که تدوین آنها به قرن دوازدهم بازمی‌گردند.
پیشینه

کاربردها قطعاتی از قوانین روم و ویزیگوتیک را با تصمیمات دادگاه کمیتایی بارسلون و قوانین مذهبی کلیسای کاتولیک ترکیب کردند. اولین کاربردها توسط رامون برنگر اول، کنت بارسلونا (۱۰۳۵–۱۰۷۶) گردآوری و تدوین شد تا نواقص قوانین گوتیک را ترمیم کند. با این حال، بهترین شواهد کار رامون در دستورات جیمز فاتح در دو قرن بعد (حکومت ۱۲۱۳–۱۲۷۶) مشاهده می‌شوند. جیمز، با مشاهده اینکه برخی از قضات بر اساس قوانین گوتیک و برخی از قوانین روم، طبق سنت عرف محلی (usus terrae) حکم می‌کنند، در سال ۱۲۵۱ به دادگاه‌های کاتالونیا مراجعه کرد تا اولویت کاربردها را تثبیت کنند. اگرچه این موارد از نظر قانونی فقط برای شهرستان بارسلونا اعمال می‌شد، اما در عمل برای کل شاهزاده نشین کاتالونیا اعمال شد.
کاربردها چندین فرمان نامه رقیب دیگر را در همان دوران داشتند:
کاربردهای خیرونا
آداب و رسوم لیدا
آداب و رسوم تورتوسا
خزهای والنسیا
فرانکزاس مایورکا
فصل آتن و نئوپاتریا
قدیمی‌ترین نسخه خطی حاوی کاربردها مربوط به اواخر قرن دوازدهم است. بین قرن‌های ۱۵ و ۱۸، آنها به‌طور مکرر کپی می‌شدند. احکام نوئا پلانتا آنها را لغو و با قوانین مرکزی بوربن‌ها جایگزین کردند، اگرچه همچنان تاحدودی قدرت خود را حفظ کردند.
رضوانشهر

برای دیگر کاربردها، رضوانشهر (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| رضوانشهر نام پیشین (رضوانده) | رضوانشهر نام پیشین (رضوانده) |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: گیلان
شهرستان: رضوانشهر
بخش: مرکزی
نام(های) پیشین: رضوانده، رزوندی
مردم: مردم
جمعیت: ۱۹٬۵۱۹ نفر(۱۳۹۵)
رشد جمعیت: ۲۸٪+ (۵سال)
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
مساحت: ۷۱۴ کیلومترمربع
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۱۳
شناسهٔ ملی خودرو:  ایران ۵۶ ن
کد آماری: ۱۱۲۲
  رضوانشهر  روی نقشه ایران ۳۷°۳۳′۰۴″شمالی ۴۹°۰۸′۲۲″شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۵۵۱۱۱۱°شمالی ۴۹٫۱۳۹۴۴۴°شرقی﻿ / 37.551111; 49.139444   :   رضوانشهر  روی نقشه ایران ۳۷°۳۳′۰۴″شمالی ۴۹°۰۸′۲۲″شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۵۵۱۱۱۱°شمالی ۴۹٫۱۳۹۴۴۴°شرقی﻿ / 37.551111; 49.139444   
 :  
رضوانشهر (نام پیشین: رضوانده)‏
نام شهر و مرکز شهرستان رضوانشهر در استان گیلان در ایران است. در رضوانشهر زبان‌های تالشی و گیلکی رایج است.
نام رضوانشهر

نام قدیمی و پیشین رضوانشهر، رضوانده بوده است که با پیشرفت روزافزون و قرار گرفتن در موقعیت شهری به رضوانشهر تبدیل شد.
تاریخچه

در سال ۱۳۰۳ اولین مدرسه شش کلاسه در رضوانشهر تأسیس شد. رضوانشهر در گذشته با نام رضوانده از روستاهای ولایت گیل دولاب بود. ولایات گیل دولاب و طالشدولاب امروزه در محدوده شهرستان رضوانشهر می‌باشند. رضوانده به روی جاده شوسه شاه عباسی قرار داشت. راه شوسه چهارشنبه بازار-طاهر گوراب-رشت با گذر از رضوانده، رشت و گسگرات را به‌آبادی ساحلی شفارود پیوند می‌داد.
پیرامون سال ۱۳۱۵ نیز جاده شوسه بندر انزلی به آستارا ساخته شد و مسیر شاه عباسی رضوانده را در محل کنونی چهارراه رضوانشهر قطع کرد. چهارراه و تقاطعی که به این‌صورت پدید آمد و امروزه نیز به همین نام در میان قدیمی‌ها شهرت دارد تبدیل به مرکز اصلی و تجمع رضوانشهر برای ایست مسافران و حمل بار و بنه و داد و ستد آنان شد. در نتیجه این محل به سرعت پیشرفت کرد و جنبه شهری به خود گرفت. مانند اکثر شهرهای گیلان، بازار هفتگی رضوانشهر چهارشنبه بازار است که با گذر زمان چهارشنبه‌بازار از بیگزادمحله ولایت گیل‌دولاب رضوانشهر به چهارراه و خیابان سردار جنگل منتقل گردید. آرامگاه شاعر و عارف نامدار گیلان سید شرفشاه در روستای دارسرا بخش مرکزی رضوانشهر قرار دارد. سید شرفشاه ملقب به پدر شعر گیلکی است و آرامگاه او یکی از معروفترین زیارتگاه‌های منطقه و از جاذبه‌های تاریخی و زیارتی رضوانشهر می‌باشد. همچنین بقعهٔ امین سلطان غریب بنده ‏ در مرکز شهر، از دیگر جاذبه‌های تاریخی و زیارتی رضوانشهر است.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۱۹٬۵۱۹ نفر (۶٬۲۱۲ خانوار) بوده است. اغلب مردم رضوانشهر از اقوام تالش و گیلک هستند و در این شهر زبان‌های تالشی و گیلکی رایج است.
| جمعیت تاریخی> سال | جمعیت تاریخی> جمعیت | جمعیت تاریخی> ±% |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۶۵ | ۶٬۵۸۰ | —     |
| ۱۳۷۰ | ۷٬۲۲۴ | ۹٫۸٪+ |
| ۱۳۸۵ | ۱۲٬۳۵۵ | ۷۱٪+ |
| ۱۳۹۰ | ۱۵٬۲۶۷ | ۲۳٫۶٪+ |
| ۱۳۹۵ | ۱۹٬۵۱۹ | ۲۷٫۹٪+ |
مشاهیر

حسن شعبانی گیل چالان نویسنده و استادیار دانشگاه
پیر شرفشاه دولایی، شاعر و عارف قرن هشتم، ملقب به پدر شعر گیلکی
یاسر بختیاری، خواننده رپ فارسی
استاد قسمت خانی (متولد ۱۳۲۳ رضوانشهر) خواننده تالشی
صمد حبیبی خواننده تالشی
پرویز یگانی (متولد رضوانشهر و استاد دانشگاه)
محمد غلامی (متولد ۲۴ بهمن ۱۳۶۱ رضوانشهر) بازیکن فوتبال
پژمان نوری (زاده ۲۲ تیر ۱۳۵۹ رضوانشهر) بازیکن فوتبال
مهدی کاظمی ورزشکار بین‌المللی در رشته دو و میدانی و پرتاب دیسک و دارای قهرمانی در سطح آسیا و جهان
دکتر خسرو تحویلداری جراح خبره دست در کشور و بنیان‌گذار درمانگاه رضوانشهر (هم‌اکنون بیمارستان رضوانشهر)
پرویز خانجانی عضو تیم ملی و قهرمان دو میدانی جهان
فرهت حسینی نژاد پونلی متخصص و جراح ریه در کشور سوئد
استاد نهضت حسینی نژاد پونلی شهردار اسبق طوالش و استاد ادبیات و شعر تالش
دانشگاه‌ها

دانشگاه پیام نور رضوانشهر
دانشگاه تهران، دانشکده فنی کاسپین (رضوانشهر)
پراکندگی مردم تالش در استان‌های ایران
کاروانسرای سفیدآب

کاروانسرای سفیدآب از بناهای تاریخی درون کویر مرکزی ایران است.
در پارک ملی کویر در فاصله ۵۰ کیلومتری شرق مرنجاب و در ۷۵ کیلومتری جنوب قصر بهرام کاروانسرای قدیمی قرار دارد که زمانی استراحتگاه کاروان‌ها بوده است. این کاروانسرا در حدود ۴۰۰ سال پیش توسط شاه عباس صفوی در جنوب شرقی دریاچه نمک آران و بیدگل ساخته شده و جزو ۴ کاروانسرای حاشیه این دریاچه است. شاه عباس برای سفر از اصفهان به فرح‌آباد ساری از این کاروانسراها استفاده می‌کرده است. نمای ظاهری این کاروانسرا آجری است و ساخت آن به شیوه معماری اسلامی می‌باشد. در حاشیه جنوبی کاروانسرا کوه سفیدآب و چشمه سفیدآب قرار دارد که آب کاروانسرا از این چشمه تأمین می‌شده است.
کاروانسرای سفیدآب در ابتدای حوزه استحفاظی پارک ملی کویر و محیط‌بانی سفیدآب قرار دارد.
راه‌های ورود به منطقه

مسیر اول مسیری است که از کاشان به آران و بیدگل و سپس جاده کویری مرنجاب می‌باشد. شایان ذکر است که حد فاصل کاروانسرای مرنجاب تا سفیدآب مسیری بسیار ناهموار است که فقط اتومبیلهای شاسی بلند قادر به عبور از آن هستند.
مسیر دوم مسیر ورامین - پیشوا - مبارکیه (محیط بانی) - دو راهی قصر بهرام و سفیدآب و سپس کاروانسرا ی سفیدآب است که نسبت به مسیر قبلی بسیار هموارتر است ولی نیاز به کسب مجوز از اداره محیط زیست سمنان دارد.
نکات ایمنی: برای رسیدن به کاروانسرا از هر دو مسیر، بنزین کافی به همراه داشته باشید چون با احتساب مسیر رفت و برگشت تا اولین پمپ بنزین مسافتی در حدود ۲۰۰ کیلومتر باید طی شود. (از مسیر بالا اولین پمپ بنزین در پیشوا و از مسیر پایین اولین پمپ بنزین در آران قرار دارد)
سید محمد حسینی زنجانی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
تولد: ۱۳۲۶ شمسی(۷۸ سال) ایران ، قم
ملیت: ایرانی
مذهب: اسلام - شیعه دوازده‌امامی
محل تحصیل: زنجان، قم، مشهد
استادان: سید محمدهادی میلانی سید عزالدین حسینی زنجانی حسین وحید خراسانی سید ابراهیم علم الهدی سبزواری مرتضی بنی فضل
لقب: آیت الله العظمی
عنوان: فقیه شیعه، مرجع تقلید
فعالیت شاخص: تولیت مسجد جامع زنجان مدرس درس خارج فقه و اصول
محل سکونت: زنجان
سایت: www.smalzanjani.ir
سید محمد حسینی الموسوی زنجانی (زاده ۱۳۲۶ در قم) فقیه شیعه، از مراجع تقلید اهل ایران و تولیت مسجد و مدرسه علمیه سید زنجان است.
تولد و خانواده

سید محمد حسینی زنجانی در فروردین ماه سال ۱۳۲۶ شمسی در شهر قم در خاندان علم و فقاهت به دنیا آمد.
پدر وی سید عزالدین حسینی زنجانی از شاگردان سید محمد حجت کوه‌کمری و سید حسین بروجردی در فقه و اصول و از شاگردان سید روح‌الله خمینی و سید محمد حسین طباطبایی در فلسفه بود.
جد وی میرزا محمود حسینی زنجانی بود که در فقه و اصول از شاگردان میرزای نائینی، آقا ضیاء عراقی، شیخ الشریعه اصفهانی، سید محمدکاظم یزدی و محمدحسین غروی اصفهانی بود. وی با محمدحسین غروی اصفهانی مکاتبات عرفانی داشت. وی با حکومت پهلوی مبارزه و مخالفت کرد و در مجلس مؤسسان با به سلطنت رسیدن رضاخان مخالفت کرد. جد اعلای او فقیه مورد احترام و با نفوذ زنجان در عصر قاجار سید محمد مجتهد سردانی مشهور به سید مجتهد بود.
لازم است ذکر شود جد مادری وی محمدکاظم فائق طهرانی از علمای تهران و بنیان‌گذار مسجد فائق بود و نیز دائی او مصطفی فائق از علمای تهران بوده‌است.
اجداد

پنج تن از پدران وی از فقها و مراجع تقلید زمان خود و نیز امام جمعه زنجان بودند. نسب خاندان او با بیست و هفت واسطه به امام چهارم شیعیان علی بن حسین می‌رسد. شجره‌نامهٔ وی عبارت است از:
محمد بن عزالدین بن محمود بن ابوالفضائل بن عبدالواسع بن محمد بن قاسم بن عزالدین محمد بن جعفر بن حسین بن عباس بن محمد بن ابراهیم بن حسن بن علی بن خلیل بن محمد بن علی بن اسماعیل بن جعفر بن محمد الفرو بن احمد بن ابوالفضل العباس بن یحیی بن یحیی بن حسین ذوالدمعه بن زید بن علی بن حسین بن علی بن ابی طالب.
تحصیلات و استادان

سید محمد حسینی زنجانی در کودکی همراه پدر خود به زنجان برگشت و مقدمات و سطوح اولیه دروس حوزوی را نزد پدر و در حوزه علمیه زنجان فراگرفت. در سال ۱۳۴۳ به قم عزیمت کرده و بخش عمده سطوح عالیه را نزد مرتضی بنی فضل و سید ابوالفضل موسوی تبریزی تحصیل کرد. در اواخر سال ۱۳۴۵ به جهت فعالیت‌های انقلابی و انتقال پیام‌ها و مسائل مربوط به نهضت روح‌الله خمینی به پدر خود از طرف ساواک مورد تعقیب قرار گرفت و مجبور به ترک شهر قم شد.
وی پس از ترک قم، به شهر مشهد رفته و بخش دیگری از سطوح عالیه را نزد سید ابراهیم علم الهدی سبزواری و غلامرضا نمائی تحصیل کرد.
او پس از اتمام دروس سطح، در دروس خارج فقه و اصول سید محمدهادی میلانی، سید ابراهیم علم الهدی سبزواری و سید عزالدین حسینی زنجانی حاضر شد و مدت طولانی از دروس این سه فقیه بهره‌مند گردید؛ و سپس به قم بازگشته و به مدت شش سال در درس خارج اصول حسین وحید خراسانی حضور یافته و از دروس او بهره‌مند گردید.
او در فلسفه عمدتاً از دروس پدر خود بهره برده و «شرح منظومه» حکیم سبزواری و «نهایة الحکمه» سید محمد حسین طباطبایی را نزد عزالدین حسینی زنجانی تحصیل کرد.
تدریس و فعالیت‌های علمی و اجتماعی

حسینی زنجانی پس از اتمام تحصیلات به زنجان برگشته و به نیابت از پدر خود تولیت مسجد و مدرسه سید را به عهده گرفته و در مسجد جامع زنجان (مسجد سید) به اقامه نماز و سخنرانی و بیان احکام شرعی پرداخته و حوزه علمیه سید را مطابق برنامه مرکز مدیریت حوزه‌های علمیه فعال کرده و طلاب علوم دینی از سطح هفت تا سطح ده تحت مدیریت وی در این حوزه مشغول تحصیل هستند.
وی در حوزه علمیه زنجان یک دوره «کفایه الاصول»، یک دوره کامل خارج «کتاب الصوم»، یک دوره کامل خارج «کتاب الخمس» و یک دوره کامل خارج «کتاب الحج» را بر مبنای جواهر الکلام (مجموعاً به مدت پانزده سال) و تفسیر قرآن (به شیوه‌ای نو و بر اساس ترتیب نزول سوره‌ها) تدریس کرده‌است.
امامت جمعه زنجان

برخی منابع مدعی شده‌اند او در سال‌های اخیر پیشنهادهای مختلف برای پذیرش امامت جمعه زنجان را رد کرده و ترجیح داده‌است که به مشاغل حوزوی اکتفا کند. این در جایی است که حتی مردم شهر زنجان برای پذیرفتن امامت جمعه این شهر توسط وی طومار نوشتند.
هجرت به مشهد

وی پس از درگذشت پدرش سید عزالدین حسینی زنجانی  به درخواست جمعی از روحانیون حوزه علمیه مشهد و همچنین عده‌ای از مقلدین پدرش و مردم مشهد به این شهر هجرت کرده و در آنجا فعالیت‌های علمی و اجتماعی خود را پی گرفته‌است و فعلاً درس خارج فقه او در مدرسه خویی در مشهد برقرار است.
انتشار منتخب رسالهٔ توضیح المسائل

حسینی زنجانی پس از گذشت مدتی از درگذشت پدرش و بنابر درخواست عدهٔ زیادی از اهالی زنجان و مشهد اقدام به انتشار رساله عملیه نمود.
چاپ اول منتخب رساله توضیح المسائل وی در دی ماه ۱۳۹۲ شمسی بوده و تاکنون به چاپ چهارم رسیده‌است. این در حالی است که شاگردان و نزدیکانش او را چندین سال است که به عنوان مجتهد و فقیه می‌دانستند حتی در زمان حیات پدرش. وی از سید ابراهیم علم الهدی سبزواری (شاگرد برجسته و صاحب اجازه از سید محمدهادی میلانی)، سید محمدباقر شیرازی، عبدالکریم حقیقت ارسنجانی، فاطمی ابهری و پدرش سید عزالدین حسینی زنجانی اجازه اجتهاد مطلق دارد.
آثار و تألیفات

برخی از آثار منتشر شده و در دست انتشار وی به شرح زیر است:
رسالهٔ توضیح المسائل - چاپ چهارم - ۱۳۹۳.
حکمت فاطمی - تحقیق و تحریر شرح خطبه حضرت زهرا (سلام الله علیها)، تألیف سید عزالدین حسینی زنجانی، چاپ سیزدهم، ۱۳۹۱.
زیارت عاشورا (بیان آداب، برکات، شرایط زیارت و شرح فرازهایی از زیارت)، چاپ اول، ۱۳۸۳.
اجتهاد مبین، پرسش‌ها و مباحثاتی در فقه استدلالی (به ضمیمه «رساله فی اعتبار سند زیارة العاشوراء»)،
مجموعه سخنرانی‌های سید محمد حسینی زنجانی (لوح فشرده)، مرکز تحقیقات کامپیوتری علوم اسلامی (نور)، ۱۳۹۲.
تعارض الادله (تقریرات درس خارج اصول سید محمد حسینی زنجانی)، محمد الالوان، آماده انتشار.
تعلیقه بر تحریر الوسیله، در دست تکمیل و آماده‌سازی.
تفسیر نور العتره (تفسیر قرآن کریم بر اساس ترتیب نزول)، به صورت صوتی.
جوی

برای دیگر کاربردها، جوی (ابهام‌زدایی) را ببینید.
جوی آب در شهرک سوریوی هیروشیما در ژاپن
جوی (به انگلیسی: Ditch) یک دراز گودال کوچک تا متوسط است که برای هدایت آب ایجاد شده است. جوی می تواند برای زهکشی از سطح پایین تر از دریا یا برای هدایت آب از منابع دورتر برای آبیاری گیاهان استفاده شود. آب روانی که از رودخانه باریکتر و از جوی پهن‌تر باشد نَهر می‌گویند. به کناره‌های جوی اصطلاحاً جویبار یا لب جوی گفته می‌شود.
به جوی‌ها و نهرهای دست‌ساز معمولاً بتنی کانال گفته می‌شود. در شهرها جوی‌ها در هنگام بارندگی یا شستشوی خیابان‌ها یا از طریق نشت کردن زمین، و عبور رواناب سطحی آب را گردآوری کرده و به بیرون از محدوده شهری هدایت می‌کنند.
برای جلوگیری از فرسایش کناره جوی‌ها، ایجاد پوشش گیاهی یا آستر سنگی کفایت می‌کند. آب اگر مدتی در جوی‌ها راکد بماند بدبو می‌شود و ممکن است موش‌ها نیز در آن خانه گزینند.
در جاینام‌های ایران و کشورهای پیرامون واژه جوی در نام برخی از شهرها و روستاها دیده می‌شود از آن جمله جویبار، چهارجوی، جوی‌آباد، بالاجوی، جوی آسیاب و غیره.
در ادبیات فارسی جوی مولیان از جوی‌های معروف است. مولیان جویی بود در نزدیکی قلعه بخارا که در آنجا سامانیان باغ بزرگی داشته‌اند.
مادی

مقاله‌های اصلی: مادی (جوی) و مادی‌های اصفهان
مادی به جوی‌ها و نهرهایی گفته می‌شود که جهت تقسیم مقداری از آب زاینده رود در شهر اصفهان در زمان صفویان توسط شیخ بهایی احداث گردید.
مادی‌ها به ترتیب زیر وارد اصفهان می‌شوند:
جوی شاه: که آب آن مخصوص عمارتهای سلطنتی بوده و نصف مادی فرشادی آب داشته‌است.
مادی نیاصرم: این مادی که از بزرگترین مادی‌های اصفهان است از کنار پل مارنان از رود جدا شده، از جنب محله لنبان می‌گذرد به طرف شرق اصفهان جریان می‌یابد. این مادی، به هنگام پرآبی، دویست سنگ آب دارد.
مادی فرشادی: این مادی بالاتر از مادی نیاصرم از رودخانه جدا شده، محله‌های چهارسو و شمس‌آباد را مشروب می‌سازد و سپس از محله خواجو می‌گذرد و آب آن به یک چهارم‌اب مادی نیاصرم می‌باشد.
مادی فدن: آب این مادی را سلاطین صفویه وقف سلامتی خود کرده بودند. این مادی بالاتر از سه مادی دیگر قرار داشت و به دروازه دولت می‌رفت. سپس در آنجا به شعبات کوچکی تقسیم می‌شد.
مادی تیران یا طهران: این مادی از مغرب شهر گذشته، به محله بیدآباد و چهارسوق شیرازیها می‌رسید.
سایر مادیهای بزرگ شهر اصفهان عبارت‌اند از ناجوان، نایج، شایج، قمش، و عبدالله خان. به‌طور کلی از سرچشمه زاینده‌رود تا گاوخونی ۱۵۴ مادی و نهر از این رودخانه جدا می‌شود. گمان می‌رود کلمه مادی مربوط به زمان مادها باشد
نظریه‌ای هست که نام مادی را با قوم ایرانی ماد مربوط می‌داند و اینگونه نهرکشی را «روش مادی» می‌داند، به علت آنکه آب را از چاه‌ها به صورت قنات به روی زمین آورده و جاری می‌ساختند.[نیازمند منبع]
مشابه مادی‌های اصفهان را می‌توان در آمستردام و دیگر شهرهای تاریخی هلند دید که در هلندی با نام خراخت (Gracht) معروفند. در هلند از مادی‌ها برای تقسیم آب، زهکشی و رد کردن آب اضافی استفاده می‌شود.
بخش آغازین مادی فرشادی در محلهٔ ناژنان، اصفهان
پروژه آزمایشی آپولو–سایوز

| پروژه آزمایشی آپولو-سایوز Apollo-Soyuz Test Project Экспериментальный Полёт Аполлон-Союз> ویژگی‌های مأموریت سایوز-۱۹ | پروژه آزمایشی آپولو-سایوز Apollo-Soyuz Test Project Экспериментальный Полёт Аполлон-Союз> ویژگی‌های مأموریت سایوز-۱۹ |
| --- | --- |
نام مأموریت:: سایوز-۱۹
رمز عملیات:: سایوز (اتحاد)
دستاورد:: اتصال موفقیت‌آمیز به آپولو، عکسبرداری از تاج خورشیدی
نام فضاپیما:: سایوز
تعداد سرنشین:: ۲
پرتاب از:: پایگاه فضایی بایکونور، پرتابگاه گاگارین
تاریخ پرتاب:: ۲۴ تیر ۱۳۵۴ (۱۵ ژوئیه ۱۹۷۵) ساعت ۱۲:۲۰ جهانی
فرود:: ۳۰ تیر ۱۳۵۴ (۲۱ ژوئیه ۱۹۷۵) ساعت ۱۰:۵۰جهانی
طول مأموریت:: ۵ روز و ۲۲ ساعت و ۳۰ دقیقه
تعداد گردش در مدار زمین:: ۹۶ دور
اوج:: ۲۳۱ کیلومتر
 حضیض:: ۲۱۸ کیلومتر
پیمودن یک مدار کامل:: ۸۸٫۹۲ دقیقه
زاویهٔ شیب مدار:: ۵۱٫۷۶ درجه
مسافت پیموده شده:: ~۳٬۹۰۰٬۰۰۰ کیلومتر
جِرم:: ۶۷۹۰ کیلوگرم
 عکس رسمی:  عکس رسمی
 فضانوردان روسی و آمریکایی در کنار هم. از راست به چپ: والری کوباسوف، الکسی لئونوف، ونس براند، توماس استافورد، دیک اسلایتون:  فضانوردان روسی و آمریکایی در کنار هم. از راست به چپ: والری کوباسوف، الکسی لئونوف، ونس براند، توماس استافورد، دیک اسلایتون
ویژگی‌های مأموریت آپولو: ویژگی‌های مأموریت آپولو
نام مأموریت:: آپولو
رمز عملیات:: آپولو
دستاورد:: اتصال موفقیت‌آمیز به سایوز، آخرین مأموریت فضایی سرنشین‌دار آمریکا برای ۵ سال
نام فضاپیما:: آپولو
پرتابه:: موشک ساترن ۱
تعداد سرنشین:: ۳
پرتاب از:: پایگاه فضایی کندی پرتابگاه ‎ LC-39B
تاریخ پرتاب:: ۲۴ تیر ۱۳۵۴ (۱۵ ژوئیه ۱۹۷۵) ساعت ۱۹:۵۰ جهانی
فرود:: ۲ مرداد ۱۳۵۴ (۲۴ ژوئیه ۱۹۷۵) ساعت ۲۱:۱۸ جهانی
طول مأموریت:: ۹ روز و یک ساعت و ۲۸ دقیقه
تعداد گردش در مدار زمین:: ۱۴۸
اوج:: ۲۳۱ کیلومتر
 حضیض:: ۲۱۷ کیلومتر
زاویهٔ شیب مدار:: ۸۸٫۹۱ درجه
مسافت پیموده شده:: ~۵٬۹۹۰٬۰۰۰ کیلومتر
جِرم:: گردونه فرمان/سرویس: ۱۴٬۷۶۸ کیلوگرم سخت‌افزار اتصال: ۲۰۱۲ کیلوگرم
پروژه آزمایشی آپولو–سایوز (به انگلیسی: Apollo–Soyuz Test Project) نخستین مأموریت فضایی مشترک بین آمریکا و شوروی و نخستین همکاری فضایی بین‌المللی بود. این مأموریت در ۲۴ تیر ۱۳۵۴ (۱۵ ژوئیه ۱۹۷۵) آغاز شد و در طی آن، فضاپیمای آمریکایی آپولو و فضاپیمای روسی سایوز در مدار زمین به هم متصل شدند و فضانوردان آن‌ها باهم عملیات مشترکی را به انجام رساندند. پروژه آپولو-سایوز چه به لحاظ فنی و چه از نظر سیاسی عملیات مهمی محسوب می‌شود.
این پروژه در اصل برنامه‌ای نمادین و سیاسی در دوره‌ای از تنش‌زدایی بین روابط ابرقدرت‌های شرق و غرب بود. با این حال، فضانوردان در طی آن آزمایش‌های علمی و فنی مهمی را به انجام رساندند. از جمله این آزمایش‌های علمی می‌توان به ایجاد خورشیدگرفتگی مصنوعی توسط آپولو اشاره کرد، تا فضانوردان روسی در سایوز بتوانند از این فرصت استفاده کرده، برای نخستین بار در فضا از تاج خورشید عکس‌برداری کنند. همچنین پروژه آپولو-سایوز برای مهندسان آمریکایی و روسی این امکان را فراهم کرد که کارکرد سیستم‌های فضایی متفاوتشان را با هم هماهنگ کنند. نتایج این هماهنگی بعدها برای اتصال فضاپیمای شاتل آمریکا به ایستگاه فضایی میر و نیز ساخت ایستگاه فضایی بین‌المللی به کار رفت.
نام‌های رسمی این مأموریت عبارتند از:
به انگلیسی: Apollo-Soyuz Test Project با مخفف ASTP
به روسی: ‎ Экспериментальный Полёт Аполлон-Союз با مخفف ЭПАС
فضانوردان > فضانوردان آپولو

شماره‌هایی که در مقابل نام فضانوردان دیده می‌شود، نشان دهنده تعداد پروازهای فضایی آن‌ها تا زمان پروژه آپولو-سایوز و با احتساب این مأموریت است.
توماس استافورد (۴) - فرمانده عملیات
ونس برند (۱) - خلبان بخش فرمان آپولو
دیک اسلیتون (۱) - خلبان بخش اتصالی آپولو
ابتدا قرار بود که فضانورد دیگری به نام جک اسویگرت مسؤولیت فرماندهی عملیات آپولو را عهده‌دار شود، اما پس از متهم شدن در رسوایی تمبرهای پستی آپولو ۱۵ از لیست فضانوردان این مأموریت حذف شد.
دیک اسلیتون یکی از هفت فضانوردی بود که در آوریل ۱۹۵۹ به عنوان نخستین گروه فضانوردان آمریکایی برای شرکت در برنامه فضایی مرکوری انتخاب شده بودند، اما به دلیل تشخیص نارسایی قلبی از شرکت در مأموریت بازمانده بود. وی پس از آن به سمت سرپرستی دفتر فضانوردان ناسا منصوب شد، و پس از جراحی موفقیت‌آمیز قلبی، خودش را برای پروژه آزمایشی آپولو–سایوز انتخاب کرد!
فضانوردان ذخیره عبارت بودند از آلن بین (فرمانده)، رونالد اونس (خلبان بخش فرمان)، و جک لوسما (خلبان بخش اتصالی).
فضانوردان > فضانوردان سایوز

شماره‌هایی که در مقابل نام فضانوردان دیده می‌شود، نشان‌دهنده تعداد پروازهای فضایی آن‌ها تا زمان پروژه آپولو-سایوز و با احتساب این مأموریت است.
الکسی لئونوف (۲) - فرمانده عملیات
والری کوباسوف (۲) - مهندس پرواز
الکسی لئونوف و والری کوباسوف پیش از این برای شرکت مأموریت سایوز-۱۱ انتخاب شده بودند، اما چهار روز پیش از پرواز، کوباسوف به ابتلاء به بیماری سل مظنون شد و فضانوردان ذخیره جای آن‌ها را گرفتند.
فضانوردان ذخیره عبارت بودند از آناتولی فیلیپچنکو (فرمانده) و نیکولای روکاویشنیکوف (مهندس پرواز).
تاریخچه پروژه > دوره تنش‌زدایی

در اوایل دهه ۱۹۷۰ میلادی، در دوره‌ای موسوم به «تنش‌زدایی» برای مدتی یخ‌های سیاسی بین دو قطب غرب و شرق یعنی آمریکا و شوروی ذوب شد. ریچارد نیکسون نخستین رئیس‌جمهور ایالات متحده بود که به مسکو سفر کرد. برژنف و نیکسون مذاکراتی را جهت کاهش خصومت و رقابت نظامی بین دو کشور و افزایش همکاری دوجانبه آغاز کردند.
تاریخچه پروژه > توافق‌نامه و اهداف

نقطه عطف این همکاری‌های دوجانبه، همکاری در عرصه فضایی بود و منجر به امضای موافقتنامه «پروژه آزمایشی آپولو-سایوز» در ۲۴ مه ۱۹۷۲ بین ریچارد نیکسون و الکسی کاسیگین در مسکو شد. طی این موافقتنامه، قرار بر این شد که فضاپیماهای سایوز و آپولو در مدار زمین با هم ملاقات کرده و متصل شوند، و فضانوردان روسی و آمریکایی در مدار زمین میهمان هم باشند. علاوه بر انگیزهٔ سیاسی، اهداف فنی پروژه عبارت بود از:
سازگاری سامانه‌های فضایی شوروی و آمریکا
آزمایش سخت‌افزار و سامانه‌های اتصال فضاپیماها
آزمایش سامانه‌ها و ابزار ضروری برای انتقال فضانوردان بین فضاپیماهای متفاوت، بررسی امکان اجرای مأموریت‌های نجات اضطراری بین‌المللی در فضا
تلاش برای سازگار کردن سامانه‌های کنترل و ناوبری زمینی در دو کشور
گسترش همکاری‌های فضایی در آینده
در میهمانی رسمی پس از امضای موافقتنامه، ریچارد نیکسون گفت:
امروز صبح موافقت‌نامه پروژه آزمایشی آپولو-سایوز رسماً امضاء شد، دیگر جای تأمل باقی نمانده است. همه می‌دانید که این توافقنامه مسئولیت بزرگی برگردن هر دو کشور قرار می‌دهد، همه مردم دنیا پیشرفت کار ما را زیر نظر می‌گیرند، بعضی‌ها با امید به آینده و بعضی هم با شک و تردید. اما من خوشبینم، اطمینان دارم که همه چیز به خوبی پیش خواهد رفت. هر دو کشور هرکاری از دستشان بربیاید برای کمک به یکدیگر انجام خواهند داد.
تاریخچه پروژه > سفرهای متقابل

برای پیشبرد این پروژه، آمریکا و شوروی هرکدام هیأتی را شامل فضانوردان خبره و مهندسان انتخاب کرده و به این پروژه اختصاص دادند. برای حسن نیت، قرار بر این بود که کیهان‌نوردان روسی زبان انگلیسی را فراگیرند، فضانوردان آمریکایی به زبان روسی مسلط شوند، و هرکدام از هیئت‌ها چندین بار به کشور مقابل سفر کنند تا از تأسیسات فنی و فضایی آن‌ها بازدید کرده، با روش کار آن‌ها آشنا شود.
در ژوئن ۱۹۷۲، یک هیئت ۳۶ نفره آمریکایی شامل مهندسان ارشد و مقامات ناسا به سرپرستی فضانوردی به نام دیوید اسکات برای آغاز مذاکرات فنی به مسکو سفر کرد. سرپرست فنی هیئت روسی کنستانتین بوشویف، از مهندسان ارشد فضایی روسیه و همکاران نزدیک سرگئی کارالیوف بود. این هیئت علاوه بر شرکت در جلسات، از تشکیلات شهرک ستاره‌ها در نزدیکی مسکو نیز بازدید کردند. هدف اصلی این ملاقات‌ها، هماهنگی کامل بین سامانه‌های فضایی روسی و آمریکایی و جزئیات آن‌ها مانند استانداردهای الکتریکی، سامانه‌های ناوبری، مخابراتی و اتصال در فضا بود.
در ژانویه سال ۱۹۷۳، الکسی لئونوف به عنوان فرمانده گروه فضانوردی روسی، و توماس استافورد به عنوان فرمانده هیئت آمریکایی انتخاب شدند. در ماه مه همان سال، غرفه ویژه‌ای برای پروژه آزمایشی آپولو–سایوز در نمایشگاه هوایی پاریس بر پا شد و دو هیئت برگزیده فضانوردان یکدیگر را ملاقات کردند.
در ژوئیه سال ۱۹۷۳، هیئت روسی برای بازدید از تأسیسات فضایی آمریکا و ادامه مذاکرات به شهر هیوستون در ایالت تگزاس، و سپس برای بازدید از تأسیسات ساخت آپولو در شرکت راکول به لس آنجلس سفر کرد. این سفر با بازدیدی از پارک تفریحی دیزنی‌لند در ایالت فلوریدا پایان یافت.
اواخر آوریل ۱۹۷۵، حدود ۳ ماه پیش از آغاز مأموریت، گروه آمریکایی برای بازدید از پایگاه فضایی بایکونور به شوروی سفر کرد. در برنامهٔ سفر این گروه، بازدید از شهر تاشکند و شهرهای تاریخی سمرقند و بخارا نیز گنجانده شده بود.
پس از چندین سفر متقابل، سرانجام تمرینات پرواز مشترک به پایان رسید، هماهنگی لازم بین سیستم‌های هر دو طرف برای هدایت مشترک پروژه به عمل آمد، و سخت‌افزار لازم برای اتصال آپولو و سایوز نیز آماده شد. مرحله پایانی آماده‌سازی برای مأموریت، اعزام گروه فنی آمریکایی به مرکز تازه‌ساخت کنترل مأموریت فضایی در کالینینگراد، و اعزام گروه فنی روسی به مرکز کنترل مأموریت فضایی در هیوستون بود.