stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
نظام سوسیالیستی فدرال شوروی
وظایف، کارکرد و مسئولیت‌ها > روابط دولت و حزب

لنین در پی ایجاد یک ساختار دولتی مستقل از دستگاه حزب بود. والریان اوسینسکی نقدگری لنین را واگویه کرد اما گریگوری زینوویف در سال ۱۹۲۳ با بیان این که «همه می‌دانند که دفترخانه سیاسی ما ارگان اصلی دولت است» به انتقادها پاسخ داد. بوریس باژانوف، منشی خصوصی ژوزف استالین نیز همین برداشت را بازگو کرد. به گفته باژانوف، انتصاب کمیسارهای خلق توسط دفترخانه سیاسی حزب انجام شد و بعداً توسط شورای کمیسارهای خلق به تصویب رسید. این سیستم غیررسمی حکومتی که در آن حزب تصمیم می‌گرفت و دولت آن اجرا می‌کرد، تا زمان تصدی میخائیل گورباچف به‌عنوان رهبر ادامه داشت.
رهبری حکومت > رئیس دولت

رئیس هیئت‌مدیره تا زمان تأسیس کابینه وزیران در سال ۱۹۹۱ رئیس حکومت شوروی بود. این مقام مسئول تشکیل دولت و پرزیدیوم آن، گزارش به شورای عالی از طرف دولت و رهبری کار برای تدوین برنامه‌های پنج ساله بود. قانون شورای وزیران اتحاد جماهیر شوروی بیان می‌کند که رئیس «رأس دولت است و فعالیت‌های آن را هدایت می‌کند.» همین‌طور فعالیت معاونان اول و معاونان رئیس را در موارد فوری تصمیم‌گیری و مسائل خاص ادارات دولتی هماهنگ می‌کند.
رهبری حکومت > معاونان رئیس

دولت معاونان اول و معاونان را برای کمک به کار رئیس دولت منصوب می‌کرد. این معاونان با مسئولیت‌هایی که دولت به آن‌ها اختصاص داده‌بود فعالیت می‌کردند. آنها می‌توانستند فعالیت‌های وزارتخانه‌ها، کمیته‌های دولتی و سایر ارگان‌های زیرمجموعه دولت را هماهنگ کنند، کنترل این ارگان‌ها را در دست بگیرند و دستورالعمل‌های روزانه را صادر کنند. آن‌ها می‌توانستد پیشنهادات و پیش‌نویس تصمیمات ارائه شده به دولت را بررسی کنند. به‌عنوان مثال، کریل ماژوروف مسئول صنعت بود و دیمیتری پولانسکی مسئول کشاورزی در دولت دوم کاسیگین بود. در صورتی که رئیس دولت نمی‌توانست وظایف خود را انجام دهد یکی از معاونان اول رئیس تا زمان بازگشت نخست‌وزیر، سرپرستی حکومت را بر عهده می‌گرفت.
رهبری حکومت > سرپرست امور

سرپرست امور موظف به امضای همزمان احکام و مصوبات دولت با رئیس حکومت بود. دستگاه دولتی مواردی از خط مشی را تهیه می‌کرد که صاحب منصب به‌طور سیستماتیک آن‌ها را در برابر احکام حزب–حکومت بررسی می‌کرد. این عملکرد متشکل از چندین بخش و واحدهای ساختاری دیگر بود. علاوه بر این، سرپرست امور، ریاست دستگاه دولتی را بر عهده داشت و از اعضای پرزیدیوم دولت بود.
رهبری حکومت > پرزیدیوم

پرزیدیوم شورای وزیران متشکل از رئیس، معاونان اول رئیس و معاونان رئیس بود. پرزیدیوم شورای وزیران و پرزیدیوم شورای عالی با یک دیگر تفاوت داشته و مجزا بودند.
سازمان > کمیته‌ها

کمیته‌های دولتی اتحاد جماهیر شوروی با وزارتخانه‌ها متفاوت بودند زیرا یک کمیته دولتی در درجه اول مسئولیت چندین بخش از دولت را بر عهده داشت و در سوی مقابل وزارتخانه مسئول یک موضوع و عنوان خاص بود. بنابراین، بسیاری از کمیته‌های دولتی بر روی برخی از فعالیت‌های مشترک انجام‌شده توسط وزارتخانه‌ها مانند تحقیق و توسعه، استانداردسازی، برنامه‌ریزی، ساخت و ساز ساختمان، امنیت دولتی، انتشارات، بایگانی و نظایر صلاحیت داشتند. تمایز بین یک وزارتخانه و یک کمیته دولتی در مورد کمیته امنیت دولتی—کاگ‌ب—می‌تواند مبهم باشد.
سازمان > وزارتخانه‌ها

بر اساس قانون اساسی اتحاد جماهیر شوروی، وزارتخانه‌ها به دو بخش کل اتحادیه و اتحادیه جمهوری تقسیم می‌شدند. وزارتخانه‌های کل اتحادیه، شاخه‌ای از اداره دولتی را که در سراسر اتحاد جماهیر شوروی به آن‌ها سپرده شده‌بود، مستقیماً یا از طریق ارگان‌هایی که توسط آن‌ها منصوب می‌شد، اداره می‌کردند اما وزارتخانه‌های اتحادیه جمهوری قاعدتاً از طریق وزارتخانه‌های همنام و خاص مورد نظر جمهوری اتحادیه اداره می‌شدند. وزارتخانه‌ها فقط تعداد معینی از فعالیت‌ها را مستقیماً بر اساس فهرستی که توسط پرزیدیوم شورای عالی تصویب شده‌بود، مدیریت می‌کردند. دولت حق ایجاد، سازماندهی مجدد و لغو مؤسسات تابعه را که مستقیماً تابع خود دولت بودند را داشت.
سازمان > انتشارات

روزنامه ایزوستیا
بولتن کمیته اجرایی مرکزی، شورای کمیسارهای خلق و شورای کار و دفاع اتحاد شوروی (۱۹۲۳–۱۹۲۴)
مجموعه قوانین و مقررات دولت کارگری و کشاورزی اتحاد شوروی (۱۹۲۴–۱۹۳۸)
مجموعه فرمان‌ها و دستورهای دولت اتحاد شوروی (۱۹۳۸–۱۹۴۶)
رئیس حکومت

نخست‌وزیر اتحاد جماهیر شوروی، رئیس حکومت اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. در طول ۶۹ سال موجودیت شوروی دوازده نفر توانسته بودند به این منصب برسند. دو تن از آن‌ها ولادیمیر لنین و ژوزف استالین در حین خدمت درگذشته و سه تن از آن‌ها به نام‌های آلکسی کاسیگین، نیکولای تیخونوف و ایوان سیلایف استعفا کردند. گفتنی‌است لنین، استالین و نیکیتا خروشچف تنها رؤسایی بودند که به‌طور همزمان ریاست حزب و حکومت را بر عهده داشتند.
همیلیا وستاتریکس

| همیلیا وستاتریکس | همیلیا وستاتریکس |
| --- | --- |
علائم زنگ قهوه ناشی از «همیلیا وستاتریکس» روی شاخ و برگ: علائم زنگ قهوه ناشی از «همیلیا وستاتریکس» روی شاخ و برگ
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
حوزه:: یوکاریوت
فرمانرو:: قارچ
دسته:: قارچ‌های چتری
رده:: زنگاری‌قارچ‌ها
راسته:: زنگار
تیره:: زاگویوانیاسیا
سرده:: همیلیا
گونه:: اچ. وستاتریکس
نام دوبخشی: نام دوبخشی
همیلیا وستاتریکس برک & برومه (۱۸۹۶): همیلیا وستاتریکس برک & برومه (۱۸۹۶)
علائم شدید زنگ برگ
جزئیات کورک‌های اوردینیال سوپراستوماتال که روی سطح پایینی برگ به هم می‌پیوندند (نوار = ۰٫۵ سانتی‌متر)
همیلیا وستاتریکس یک قارچ چتری چند سلولی از راسته زنگار (که قبلاً با نام Uredinales نیز شناخته می‌شد) است که باعث زنگ برگ قهوه (CLR) می‌شود، بیماری که گیاه قهوه را تحت تأثیر قرار می‌دهد. قهوه به عنوان میزبان اجباری زنگ قهوه عمل می‌کند، یعنی زنگ باید به قهوه دسترسی داشته و با آن تماس فیزیکی نیز داشته باشد تا زنده بماند.
زنگ برگ قهوه یکی از مهم‌ترین بیماری‌های اقتصادی قهوه در سراسر جهان است. اپیدمی‌های قبلی تولید قهوه در کل کشورها را از بین برده است. در تاریخ جدیدتر، یک اپیدمی در آمریکای مرکزی در سال ۲۰۱۲ باعث کاهش ۱۶ درصدی تولید قهوه در این منطقه شد.
وین آزموند

| وین آزموند | وین آزموند |
| --- | --- |
آزموند در ۱۹۷۱: آزموند در ۱۹۷۱
نام هنگام تولد: ملوین وین آزموند
زادهٔ: ۲۸ اوت ۱۹۵۱ اودن، یوتا ، ایالات متحده آمریکا
درگذشت: ۱ ژانویهٔ ۲۰۲۵ (۷۳ سال) سالت لیک سیتی ، ایالات متحده آمریکا
پیشه(ها): خواننده موسیقی‌دان
سال‌های فعالیت: ۲۰۲۴–۱۹۶۲
همسر: کاتلین وایت (ا. ۱۹۷۴)
فرزندان: ۵
ملوین وین آزموند (به انگلیسی: Melvin Wayne Osmond؛ ۲۸ اوت ۱۹۵۱ – ۱ ژانویهٔ ۲۰۲۵) موسیقی‌دان آمریکایی بود. او دومین خواننده اصلی برادران آزموند و چهارمین پسر از ۹ فرزند خانواده آزموند بود.
زندگی

از سال ۱۹۵۸، وین و سه برادرش (آلن، مریل و جی) به عنوان گروه چهارنفره پیرایشگر شروع به خواندن کردند. آنها بعداً در سال ۱۹۶۱ توسط جی امرسون ویلیامز، پدر اندی ویلیامز، در یک اجرا در دیزنی‌لند که برای قسمت دیزنی‌لند در دنیای شگفت انگیز والت دیزنی فیلمبرداری می‌شد، کشف شدند. در سال ۱۹۶۲، چهار پیرایشگر در یک دوره هفت ساله در ان‌بی‌سی نمایش اندی ویلیامز، برای یک برنامه تنوع موسیقی، انتخاب شدند. پس از شکست تک‌آهنگ‌های اولیه آن‌ها، MGM رکوردز با الهام از موفقیت جکسون ۵ با گروه قرارداد امضا کرد و آنها را به استودیوی موزیک شولز فرستاد، جایی که آنها وان بد اپل را ضبط کردند، آهنگی که ابتدا برای جکسون‌ها نوشته شده بود اما توسط آن‌ها رد شد. هر یک از این چهار برادر آزموند همچنین در ۹ قسمت از سریال وسترن ABC ۱۹۶۳-۱۹۶۴، سفرهای جیمی مک فیترز، با وین در نقش لویتیکلاس کیسل جوان انتخاب شدند.
لوتار فون آرنو دو لا پریر

| لوتار فون آرنو دو لا پریر | لوتار فون آرنو دو لا پریر |
| --- | --- |
زاده: ۱۸ مارس ۱۸۸۶ پوزن، امپراتوری آلمان
درگذشته: ۲۴ فوریه ۱۹۴۱&#۱۶۰;(۱۹۴۱-۰۲-۲۵) (۵۴ ساله) پاریس، فرانسه
مدفن: گورستان اینولیت، برلین
وفاداری:  امپراتوری آلمان  جمهوری وایمار  رایش سوم
شاخه نظامی: نیروی دریایی
سال‌های خدمت: ۱۹۳۱–۱۹۰۳۱۹۴۱–۱۹۳۹
درجه: دریابان
فرماندهی: او-۳۵او-۱۳۹ناو امدن
جنگ‌ها و عملیات‌ها:  جنگ جهانی اول  جنگ جهانی دوم 
نشان‌ها:  پور لو مریت  صلیب آهنین  نشان خاندان هوهن‌تسولرن 
لوتار فون آرنو دو لا پریر (به آلمانی: Lothar von Arnauld de la Perière) (۱۸ مارس ۱۸۸۶ – ۲۴ فوریه ۱۹۴۱) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره امپراتوری آلمان و رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم در نیروی دریایی خدمت کرد.
او با فرماندهی دو او-بوت در جنگ جهانی اول، موفق به غرق کردن ۱۹۴ کشتی دشمن با مجموع تناژ ۴۵۳٬۷۱۶ تن شد که او را به موفق‌ترین فرمانده زیردریایی در تمامی دوران بدل ساخت. با وجود از اژدر برای مورد اصابت قرار دادن شناورهای دشمن، اکثر قریب به اتفاق پیروزی‌های او در سطح و با استفاده از شلیک توپ حاصل گردید.
سال‌های اولیه

لوتار فون آرنو دو لا پریر روز ۱۸ مارس سال ۱۸۸۶ در پوزن در پروس زاده شد. اجداد او تباری فرانسوی داشتند که میانه سده هجدهم به پادشاهی پروس پناهنده شدند. لوتار در دانشکده‌های نظامی والشتات و گروس‌لیشترفلده تحصیل کرد و سال ۱۹۰۳ به نیروی دریایی امپراتوری آلمان پیوست. پس از هشت سال خدمت بر عرشه سه نبردناو، سال ۱۹۱۱ افسر اژدر ناو امدن شد. سپس مدتی آجودان دریابد هوگو فون پول، رئیس ستاد کل نیروی دریایی بود.
دوره میان‌دوجنگ

پس از جنگ، فون آرنو در دوره جمهوری وایمار در نیروی دریایی، رایشس‌مارینه، باقی ماند و افسر ناوبری یک نبردناو پیشدریدنوت قدیمی و فرمانده ناو اِمدن بود. تا درجه ناخدا یکم ترفیع گرفت و سال ۱۹۳۱ بازنشسته شد. بین سال‌های ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۸ مشغول به تدریس در دانشکده دریایی ترکیه بود.
جنگ جهانی دوم

با آغاز جنگ جهانی دوم، فون آرنو مجدداً به خدمت فعال فراخوانده شد. بین ماه‌های سپتامبر ۱۹۳۹ تا مارس ۱۹۴۰ فرمانده دریایی ناحیه دانتسیش بود. ماه‌های مه و ژوئن سال ۱۹۴۰ فرماندهی نظامی ناحیه بلژیک-هلند را بر عهده داشت. روز ۱ ژوئن همان سال به درجه دریادار ترفیع گرفت. سپس بین ماه‌های ژوئن تا دسامبر ۱۹۴۰ ناحیه برتانی و دسامبر ۱۹۴۰ تا فوریه ۱۹۴۱ ناحیه غرب فرانسه را فرماندهی دریایی کرد. روز ۱ فوریه سال ۱۹۴۱ به درجه دریابان نائل آمد.
روز ۱۹ فوریه سال ۱۹۴۱ به فرماندهی دریایی جنوب منصوب گردید. دریابان لوتار فون آرنو دو لا پریر در راه جایگاه جدید خود بود که روز ۲۴ فوریه سال ۱۹۴۱ در اثر یک سانحه هوایی در فرودگاه پاری – لو بورژه در حومه پاریس جان باخت. پیکر او در گورستان اینولیت در برلین دفن شد.
کتابشناسی

Mitcham, Samuel W. Jr.; Mueller, Gene (2012). Hitler's Commanders: Officers of the Wehrmacht, the Luftwaffe, the Kriegsmarine, and the Waffen-SS. Rowman & Littlefield. ISBN 978-1-4422-1153-7.
| داده‌های کتابخانه‌ای  | داده‌های کتابخانه‌ای  |
| --- | --- |
عمومی:  ISNI 1  ویاف 1  ورلدکت (از طریق ویاف) 
کتابخانه‌های ملی:  اسپانیا  فرانسه (داده‌ها)  آلمان  ایالات متحده آمریکا  لهستان 
واژه‌نامه‌های زندگی‌نامه‌ای:  آلمان
باشگاه فوتبال ترابزون‌اسپور

Football club
باشگاه فوتبال ترابزون‌اسپور (به ترکی استانبولی: Trabzonspor) باشگاه فوتبال ترکیه‌ای است که در سال ۱۹۶۷ در شهر ترابزون تأسیس شده‌است و هم‌اکنون در سوپر لیگ فوتبال ترکیه بازی می‌کند. ورزشگاه حسین عونی آکر محل انجام بازی‌های خانگی این تیم می‌باشد. ترابزون‌اسپور با ۷ قهرمانی و ۸ نایب‌قهرمانی در لیگ از باشگاه‌های پرافتخار سوپر لیگ فوتبال ترکیه به‌شمار می‌رود. این تیم بنابر نظرسنجی انجام شده در سال ۲۰۱۲ پس از گالاتاسرای، فنرباغچه و بشیکتاش چهارمین تیم پرهوادار کشور ترکیه است.
مجید حسینی و وحید امیری بازیکنان ایرانی هستند که سابقه بازی در این تیم را دارند
بازیکنان ایرانی

سید مجید حسینی
وحید امیری
افتخارات

سوپر لیگ فوتبال ترکیه
قهرمان: ۷
نایب‌قهرمان: ۸
جام ترکیه
قهرمانی: ۹ نایب‌قهرمان: ۶
سوپر جام فوتبال ترکیه
قهرمانی: ۹
نایب‌قهرمان: ۳
جام اینترتوتو
قهرمانی: ۰
نایب‌قهرمان: ۱
تیم ملی فوتبال زنان هند

برای تیم مردان، تیم ملی فوتبال هند را ببینید.
تیم ملی فوتبال زنان هند (به هندی: भारत महिला राष्ट्रीय फुटबॉल टीम)، نماینده فوتبال زنان این کشور در رده ملی است و تحت نظارت فدراسیون فوتبال هند قرار دارد.
مارک گارمولویچ

مارک گارمولِویچ (به لهستانی: Marek Garmolewicz) (زادهٔ ۲۲ ژانویهٔ ۱۹۶۸) کشتی‌گیر پیشین اهل لهستان در دسته‌های سنگین‌وزن و فوق سنگین‌وزن کشتی آزاد است. او برندهٔ یک مدال نقره (۱۹۹۸) و یک مدال برنز (۱۹۹۹) از مسابقات قهرمانی کشتی جهان و همچنین سه مدال طلا (۱۹۹۴، ۱۹۹۶ و ۲۰۰۰) و دو نقره (۱۹۹۷‌ و ۱۹۹۸) از مسابقات قهرمانی کشتی اروپا است. گارمولویچ در بازی‌های المپیک ۱۹۹۶ آتلانتا و ۲۰۰۰ سیدنی رقابت کرد که به مقام‌های پنجم و چهارم دست یافت.
کازد-۲

| کازد-۲ | کازد-۲ |
| --- | --- |
کاربری: ورزشی
تولیدکننده: Skandinavisk Aero Industri
طراح: Viggo Kramme and Karl Gustav Zeuthen
نخستین پرواز: ۱۱ دسامبر ۱۹۳۷
کاربر اصلی: Danish Air Force
تعداد ساخته‌شده: ۴۵
کازد-۲ (به انگلیسی: SAI_KZ_II) یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع ورزشی ساخت شرکت Skandinavisk Aero Industri است. هواگرد کازد-۲ نخستین پروازش را در ۱۱ دسامبر ۱۹۳۷ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۴۵ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
طراح این هواگرد، Viggo Kramme and Karl Gustav Zeuthen بود.
برج ولژسکایا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
مختصات: ۵۷°۳۷′۳۰″ شمالی ۳۹°۵۴′۰۵″ شرقی﻿ / ﻿۵۷٫۶۲۵۰۰°شمالی ۳۹٫۹۰۱۳۹°شرقی﻿ / 57.62500; 39.90139
مکان: یاروسلاول، روسیه
گونه: برج دیواری
آغاز ساخت: ۱۶۵۸
پایان ساخت: ۱۶۶۹
برج وُلژسکایا (روسی: Волжская башня) یا برج آرسنالنایا (روسی: Арсенальная башня)، یکی از سه برج (سازه) باقی‌مانده از استحکامات شهر زملیانوی (پوساد) در یاروسلاول است. در ابتدا، در قرن شانزدهم، شش برج دروازه‌ای و بیست برج چوبی بدون دروازه بر روی استحکامات خاکی این شهر ساخته شدند.
تاریخچه

این برج آجری بین سال‌های ۱۶۵۸ تا ۱۶۶۹ در ساحل راست رود ولگا ساخته شد. نقشه آن مربعی بوده و دارای یک دروازه است. این برج به عنوان ورودی اصلی بخش استحکامات شهر از سمت رودخانه عمل می‌کرد. در ابتدا دارای برج‌وبارو بود، اما بعدها در این برج انبار تسلیحات شهر مستقر شد.
در اوایل قرن نوزدهم، بارو تخریب شد.
تا اواخر قرن نوزدهم، برج ولگا به یک میخانه تبدیل شد که به نام «برج» شناخته می‌شد. امروزه در طبقه همکف این برج یک کافه فعالیت می‌کند.
روح‌الله حجازی

| روح‌الله حجازی | روح‌الله حجازی |
| --- | --- |
حجازی در ۱۳۹۲: حجازی در ۱۳۹۲
زادهٔ: ۱۲ فروردین ۱۳۵۸ ‏(۴۵ سال) آبادان، استان خوزستان، ایران
ملیت: ایرانی
پیشه: کارگردان
سال‌های فعالیت: ۱۳۸۶–اکنون
وبگاه: http://cinemahejazi.com
روح‌الله حجازی (زادهٔ ۱۲ فروردین ۱۳۵۸) کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایران است. وی دارای مدرک فوق لیسانس رشتهٔ کارگردانی از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است. حجازی فعالیت سینمایی خود را با کارگردانی فیلم‌های کوتاه آغاز کرد. اولین فیلم سینمایی او در میان ابرها (۱۳۸۶) بود.
فیلم‌شناسی > کارگردان

نوبت لیلی (۱۴۰۰)
روشن (۱۳۹۸)
اتاق تاریک (۱۳۹۶)
هیهات (۱۳۹۴)
مرگ ماهی (۱۳۹۳)
سپید به رنگ مروارید
سرخ به رنگ عقیق
سبز به رنگ زمرد (۱۳۹۳)
زندگی مشترک آقای محمودی و بانو (۱۳۹۱)
ستاره (فیلم تلویزیونی) (۱۳۹۱)
سایه (فیلم تلویزیونی) (۱۳۹۱)
سپیده (فیلم تلویزیونی) (۱۳۹۰)
زندگی خصوصی آقا و خانم میم (۱۳۹۰)
در میان ابرها (۱۳۸۶)
اگر باران ببارد (فیلم تلویزیونی) (۱۳۸۶)
ماه جبین (فیلم تلویزیونی) (۱۳۸۴)
فیلم‌شناسی > تهیه‌کننده

نوبت لیلی (۱۴۰۱_۱۴۰۰)
روشن (۱۳۹۹)
اتاق تاریک (۱۳۹۶)
مرگ ماهی (۱۳۹۳)
فیلم‌شناسی > نویسنده

نوبت لیلی (۱۴۰۰-۱۴۰۱)
روشن (۱۳۹۹)
اتاق تاریک (۱۳۹۶)
مرگ ماهی (۱۳۹۳)
هیهات (۱۳۹۴)
فیلم‌شناسی > سرمایه‌گذار

اتاق تاریک (۱۳۹۶)
مرگ ماهی (۱۳۹۳)
جوایز

نامزد جایزه بزرگ جشنواره بین‌المللی فیلم مونترآل برای فیلم زندگی خصوصی آقا و خانم میم ۲۰۱۳
نامزد جایزه بزرگ هیئت داوران چشم‌انداز نو جشنواره بین‌المللی فیلم پام اسپرینگز ۲۰۰۹
سیمرغ بلورین بهترین فیلم بخش هنر و تجربه برای فیلم در میان ابرها ۲۰۰۸
جمع‌آوری مه

توری مه‌گیر یا در اسپانیایی Atrapanieblas در آلتو پاتاچه، صحرای آتاکاما کشور شیلی
جمع‌آوری مه، انباشت مه یا مه‌گیری فرایندی است که طی آن آب موجود در مه با استفاده از توری‌های مشبک عمودی بزرگ برداشت می‌شود. این توری‌ها باعث می‌شوند قطرات مه به سمت یک آبراهه در پایین شبکه جریان پیدا کنند. این سیستم به نام‌های دیوار مه، مه‌گیر یا توری مه شناخته می‌شود.
از طریق تقطیر، بخار آب موجود در هوا روی سطوح سرد به قطرات آب مایع، که به آن شبنم گفته می‌شود، تبدیل می‌شود. این پدیده عمدتاً روی اشیای نازک، صاف و در معرض هوا، از جمله برگ‌های گیاهان و تیغه‌های علف قابل مشاهده است. زمانی که سطح در معرض هوا به دلیل تابش گرمای خود به سمت آسمان سرد می‌شود، رطوبت موجود در هوا با سرعت بیشتری نسبت به تبخیرش تقطیر می‌شود، که این امر منجر به تشکیل قطرات آب می‌گردد.
آب روی مجموعه‌ای از سیم‌های موازی می‌چکد و در پایین تور جمع می‌شود. این فرایند نیازی به انرژی خارجی ندارد و به‌طور طبیعی از طریق نوسانات دمایی تسهیل می‌شود، که این ویژگی آن را برای استفاده در مناطق کمتر توسعه‌یافته جذاب می‌کند. اصطلاح "فنس یا حصار مه" از شکل مستطیل بلند آن گرفته شده که شبیه به یک حصار است، اما مه‌گیرها محدود به این نوع ساختار نمی‌شوند.
بازدهی مه‌گیر به مواد شبکه، اندازه سوراخ‌ها و رشته‌ها و پوشش شیمیایی آن بستگی دارد. مه‌گیرها می‌توانند از ۲٪ تا ۱۰٪ رطوبت موجود در هوا را جمع‌آوری کنند، بسته به کارایی آن‌ها. مکان ایده‌آل برای نصب مه‌گیر منطقه‌ای با ارتفاع زیاد و خشک در نزدیکی جریان‌های سرد دریایی است، جایی که مه معمول است، و به این ترتیب، مه‌گیر می‌تواند بالاترین بازده را تولید کند.
خاستگاه تاریخی

جمع‌آوری منظم شبنم یا تقطیر از طریق فرآیندهای طبیعی یا کمکی یک عمل باستانی است، از نوشیدن آب تجمع یافته در استخرهای تقطیر جمع‌آوری شده در ساقه‌های گیاهان (که هنوز هم توسط زنده‌ماندگان انجام می‌شود) گرفته تا آبیاری طبیعی در مقیاس بزرگ بدون بارش باران، مانند در صحرای آتاکاما و نامیب. اولین مه‌گیرهای دست‌ساز به دوران امپراتوری اینکاها بازمی‌گردند، جایی که سطل‌هایی زیر درختان قرار می‌گرفت تا از تقطیر استفاده شود.
چندین دستگاه دست‌ساز مانند تپه‌های سنگی باستانی در اوکراین، برکه‌های شبنم قرون وسطی در جنوب انگلستان و پوشش‌های سنگی آتشفشانی بر روی مزارع لانزاروتههمگی به‌عنوان دستگاه‌های احتمالی برای جمع‌آوری شبنم در نظر گرفته شده‌اند.
یکی از اولین پروژه‌های ثبت‌شده جمع‌آوری مه در سال ۱۹۶۹ در آفریقای جنوبی به عنوان منبع آب برای یک پایگاه نیروی هوایی بود. ساختار این پروژه از دو حصار به مساحت هرکدام ۱۰۰ مترمربع (۱۰۰۰ فوت مربع) تشکیل شده بود. بین این دو حصار، به‌طور متوسط در طول ۱۴ ماه مطالعه، ۱۱ لیتر (۲٫۵ گالن) آب روزانه تولید می‌شد که معادل ۱۱۰ میلی‌لیتر آب برای هر مترمربع (⅓ اونس مایع برای هر فوت مربع) است. مطالعه بزرگ بعدی در سال ۱۹۸۷ توسط دانشگاه ملی کاتولیکا شیلی و مرکز تحقیقات توسعه بین‌المللی انجام شد. صد حصار مه به مساحت ۴۸ مترمربع (۵۲۰ فوت مربع) در شمال ایتالیا نصب شد. این پروژه توانست به‌طور متوسط ۰٫۵ لیتر آب برای هر مترمربع (۱٫۵ اونس مایع برای هر فوت مربع) تولید کند، یا ۳۳ لیتر (۸ گالن) برای هر یک از ۳۰۰ روستایی در هر روز.
در طبیعت

اولین بار مه‌گیرها در طبیعت به عنوان یک تکنیک جمع‌آوری آب توسط برخی حشرات و برگ‌ها مشاهده شدند. سوسک‌های صحرای نامیب از آب موجود بر روی بال‌های خود که به دلیل الگوی متناوب نواحی هیدروفیلی (جذب‌کننده آب) و هیدروفوبیک (دافع آب) ایجاد می‌شود، تغذیه می‌کنند. جنگل‌های درختان سرخ‌چوب قادر به زنده ماندن با بارش محدود باران هستند به دلیل جمع‌آوری تقطیر روی سوزن‌ها که به ریشه درختان منتقل می‌شود.
قطعات یک جمع‌کننده مه

مه‌گیر از سه بخش اصلی تشکیل شده است: قاب، توری مشبک و آبراهه یا حوضچه.
قاب آن توری مشبک را پشتیبانی می‌کند و می‌تواند از مواد مختلفی مانند میله‌های فولادی ضدزنگ تا بامبو ساخته شود. شکل قاب می‌تواند متفاوت باشد. هندسه‌های پیشنهادی شامل اشکال خطی (مشابه حصار) و استوانه‌ای هستند. قاب‌های خطی به شکل مستطیل بوده و نقاط عمودی آن‌ها در زمین فرومی‌روند. این قاب‌ها دارای پشتیبانی از طریق طناب‌هایی هستند که در بالای قاب متصل شده و به زمین میخ‌کوب می‌شوند تا ثبات را فراهم کنند.
توری مشبک جایی است که قطرات آب به صورت تقطیر ظاهر می‌شوند. این توری از رشته‌هایی که با یکدیگر بافته شده‌اند و دارای سوراخ‌های کوچک است، تشکیل شده و با یک پوشش شیمیایی برای افزایش تقطیر پوشانده شده است. برای ساختار مشبک از پارچه‌های سایه‌بان استفاده می‌شود چرا که می‌توان آن را در کشورهای کمتر توسعه‌یافته به‌راحتی تهیه کرد. رشته‌ها به‌گونه‌ای پوشش داده شده‌اند که هم هیدروفیلی (جذب‌کننده آب) و هم هیدروفوبیک (دافع آب) باشند، که باعث جذب و دفع آب برای افزایش تقطیر می‌شود. این توری می‌تواند ۲٪ رطوبت موجود در هوا را جمع‌آوری کند. کارایی آن با کاهش اندازه رشته‌ها و سوراخ‌ها افزایش می‌یابد. بهینه‌ترین توری مشبک از رشته‌های فولادی ضدزنگ به اندازه سه تا چهار موی انسان ساخته می‌شود و سوراخ‌ها دو برابر اندازه رشته‌ها هستند. این توری با یک پوشش شیمیایی پوشانده شده که زاویه تماس قطرات آب را کاهش می‌دهد، که باعث می‌شود قطرات کوچکتری تشکیل شوند. این نوع توری می‌تواند ۱۰٪ رطوبت موجود در هوا را جذب کند.
زیر توری مشبک یک دیوار مه، یک آبراهه کوچک برای جمع‌آوری آب وجود دارد. آب از آبراهه به سمت نوعی ظرف ذخیره‌سازی یا سیستم آبیاری برای استفاده جریان می‌یابد. اگر مه‌گیر دایره‌ای باشد، آب در یک حوضچه که در پایین توری قرار دارد، جمع‌آوری می‌شود.
اصول کار

مه معمولاً حاوی ۰٫۰۵ تا ۱ گرم آب در هر متر مکعب (⅗ تا ۱۲ دانه در هر یارد مکعب) است، با قطراتی به اندازه ۱ تا ۴۰ میکرومتر. این قطرات به آرامی ته‌نشین می‌شوند و توسط باد حمل می‌شوند؛ بنابراین، یک حصار مه‌گیر کارآمد باید روبه‌روی بادهای غالب قرار گیرد و باید مشبک باشد، زیرا باد از اطراف یک دیوار محکم عبور کرده و مه را با خود می‌برد.
قطرات آب در مه روی توری قرار می‌گیرند. توری دوم که با توری اول در تماس است باعث می‌شود قطرات آب به هم متصل شده و به پایین توری‌ها سرازیر شوند، جایی که آب جمع‌آوری شده و به سمت خارج هدایت می‌شود.
مزایا و معایب > مزایا

آب می‌تواند در هر محیطی جمع‌آوری شود، از جمله محیط‌های بسیار خشک مانند صحرای آتاکاما، یکی از خشک‌ترین مکان‌های زمین. آب جمع‌آوری‌شده ممکن است از آب‌های زیرزمینی امن‌تر برای نوشیدن باشد. جمع‌آوری مه به عنوان یک روش با نگهداری کم در نظر گرفته می‌شود زیرا نیاز به انرژی خارجی ندارد و تنها به تمیز کردن گاه‌به‌گاه توری‌ها برای حفظ پاکیزگی آن‌ها نیاز است. قطعات این دستگاه‌ها گاهی اوقات می‌توانند به‌طور محلی در کشورهای کمتر توسعه‌یافته تهیه شوند، که این امکان را می‌دهد که در صورت خرابی، دستگاه تعمیر شود و در وضعیت غیرقابل استفاده قرار نگیرد. برای تعمیر دستگاه نیازی به آموزش عمیق نیست. مه‌گیرها نسبت به سایر روش‌های تأمین آب هزینه کمتری برای اجرا دارند.
مزایا و معایب > معایب

حصارهای مه به‌دلیل شرایط اقلیمی و توپوگرافی منطقه محدود به تعداد هستند و نمی‌توانند بر اساس تقاضا آب بیشتری تولید کنند. تولیدات آنها در طول سال ثابت نیست و تحت تأثیر وضعیت آب و هوای محلی و نوسانات آب و هوای جهانی (مانند ال نینو) قرار می‌گیرند. تأمین آب آنها ممکن است هنوز توسط گرد و غبار حمل‌شده توسط باد، پرندگان و حشرات آلوده شود. رطوبت جمع‌آوری‌شده می‌تواند باعث رشد قارچ‌ها و سایر میکروارگانیسم‌های ممکن است سمی روی توری شود.
روش‌های نوین

در اواسط دهه ۱۹۸۰، سرویس هواشناسی کانادا (MSC) شروع به ساخت و استقرار دستگاه‌های بزرگ جمع‌آوری مه در کوهستان ساتون در کبک کرد. این ابزارهای ساده شامل یک تکه بزرگ بوم (معمولاً ۱۲ متر طول و ۴ متر ارتفاع) بودند که بین دو تیر چوبی به طول ۶ متر با کابل‌های مهار نگه‌داشته شده بود و یک کانال بلند زیر آن قرار داشت. آب از مه بر روی بوم متراکم می‌شد، به قطرات تبدیل می‌شد و سپس به پایین می‌لغزید تا از پایین بوم بچکد و در کانال جمع‌آوری زیر آن بریزد.
روش‌های نوین > پروژه شیلی

هدف پروژه کانادایی صرفاً استفاده از دستگاه‌های جمع‌آوری مه برای مطالعه اجزای مه جمع‌آوری‌شده بود. با این حال، موفقیت آنها موجب جلب توجه دانشمندان سازمان ملی جنگلداری شیلی (CONAF) و دانشگاه کاتولیکای شیلی شد تا از ابرهای کامانچاکا یا گاروآ که سواحل شمالی شیلی را در زمستان نیم‌کره جنوبی می‌پوشانند، بهره‌برداری کنند. با تأمین بودجه از سوی مرکز تحقیقات توسعه بین‌المللی (IDRC)، مرکز MSC با دانشمندان شیلی همکاری کرد تا آزمایش طرح‌های مختلف تأسیسات جمع‌آوری را در کوه ال توفو در شمال شیلی آغاز کند. پس از تکمیل طرح، حدود ۵۰ دستگاه نصب شد و برای آبیاری نهال‌ها در دامنه کوه به‌منظور احیای جنگل‌ها استفاده شد. پس از استقرار پوشش گیاهی، این گیاهان باید شروع به جمع‌آوری مه برای خود می‌کردند، مانند بسیاری از جنگل‌های ابری در آمریکای جنوبی، تا به‌عنوان یک سیستم خودکفا رشد کنند.
موفقیت پروژه احیای جنگل‌ها مشخص نیست، اما تقریباً پنج سال پس از شروع پروژه، روستای نزدیک به چانگونو شروع به فشار آوردن برای نصب یک خط لوله به سمت پایین کوه به سوی روستا کرد. اگرچه این موضوع در حیطه وظایف CONAF نبود و این سازمان در این مرحله از پروژه خارج شد، اما توافق شد تا تأسیسات جمع‌آوری به ۹۴ جمع‌آورنده مش nylon و با تانک ذخیره و لوله‌کشی گسترش یابد تا آب مورد نیاز ۳۰۰ نفر از ساکنان چانگونو تأمین شود.
IDRC گزارش می‌دهد که ده سال بعد در سال ۲۰۰۲، تنها ۹ دستگاه باقی مانده بودند و سیستم به‌طور کلی در وضعیت بسیار ضعیفی قرار داشت.[نیازمند منبع] در مقابل، MSC در مقاله خود بیان می‌کند که این مرکز در سال ۲۰۰۳ هنوز کاملاً فعال بوده است، اما هیچ جزئیاتی در پشت این بیانیه ارائه نمی‌کند.[نیازمند منبع] در ژوئن 2003 IDRC گزارش داد که برنامه‌هایی برای احیای سایت در ال توفو وجود دارد.
روش‌های نوین > دار سی حماد

در مارس 2015 دار سی حماد (DSH)، یک سازمان غیردولتی مراکشی، یک سیستم بزرگ جمع‌آوری و توزیع مه در کوه‌های آنتی اطلس ایجاد کرد. منطقه ای که DSH در آن کار می‌کند از نظر آب فقیر است، اما مه فراوان ۶ ماه از سال منطقه را می‌پوشاند. سیستم DSH شامل فن آوری‌ای بود که سیستم آب را از طریق پیامک نظارت می‌کرد. این قابلیت‌ها در برخورد با اثرات جمع‌آوری مه بر بافت اجتماعی این مناطق روستایی بسیار حیاتی بود. به گفته محققان MIT، روش‌های جمع‌آوری مه اجرا شده توسط DSH «بازده جمع‌آوری مه را تا حدود پانصد درصد بهبود بخشیده است.»