stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کارمینه گالونه
بخشی از فیلم‌شناسی

راهبهٔ مونتزا (۱۹۶۲)
کارمن (۱۹۶۲)
دن کامیلو: عالی‌جناب (۱۹۶۱)
کارتاژ در شعله‌های آتش (۱۹۶۰)
توسکا (۱۹۵۶)
میشل استروگف (۱۹۵۶)
دن کامیلو و عالی‌جناب پپونه (۱۹۵۵)
مادام باترفلای (۱۹۵۴)
مؤسسه ریکوردی (۱۹۵۴)
دختر ماتا هاری (۱۹۵۴)
کاستا دیوا (۱۹۵۴)
غیرت روستایی (۱۹۵۳)
پوچینی (۱۹۵۳)
بر رنگین‌کمان می‌رقصیم (۱۹۵۲)
مسالینا (۱۹۵۱)
نیروی سرنوشت (۱۹۵۰)
تاکسی شب (۱۹۵۰)
افسانه فاوست (۱۹۴۹)
مادام کاملیا (۱۹۴۷)
تمام رم در برابر او لرزید (۱۹۴۶)
ترانهٔ زندگی (۱۹۴۵)
عشق‌های حزن‌انگیز (۱۹۴۳)
تمام رم در برابر او لرزید (۱۹۴۳)
هارلم (۱۹۴۳)
دو یتیم (۱۹۴۲)
شهبانوی ناوارا (۱۹۴۲)
اودسا در میان شعله‌ها (۱۹۴۲)
معشوقه پنهانی (۱۹۴۱)
نخستین عشق (۱۹۴۱)
مانون لسکو (۱۹۴۰)
نغمه‌های جاویدان (۱۹۴۰)
ورای عشق (۱۹۴۰)
خیمه‌شب‌بازی (۱۹۳۹)
جوزپه وردی (۱۹۳۸)
شیپیو آفریکانوس: شکست هانیبال (۱۹۳۷)
ترانه مادر (۱۹۳۷)
سپاسگزار، بانو (۱۹۳۶)
شراره آسمانی (۱۹۳۵)
کاستا دیوا (۱۹۳۵)
قلبم ندا می‌دهد (۱۹۳۵)
قلبم تو را می‌خواند (فیلم آلمانی) (۱۹۳۴)
قلبم تو را می‌خواند (۱۹۳۴)
خیال مرا از سر بیرون کن (۱۹۳۳)
ترانه یک دریانورد (۱۹۳۲)
پسری از آمریکا (۱۹۳۲)
دخترخالهٔ ورشویی من (۱۹۳۱)
شهر ترانه (۱۹۳۱)
شهر آوازه‌خوانی (۱۹۳۰)
کشتی در معرض خطر غرق‌شدگی (۱۹۲۹)
سرزمین بی زن (۱۹۲۹)
عذاب عشق (۱۹۲۸)
شهر یک هزار خوشی (۱۹۲۷)
آخرین روزهای پمپئی (۱۹۲۶)
کاروان اسب‌سواران آتشین (۱۹۲۵)
وجوه عشق (۱۹۲۴)
در لباس دلقک (۱۹۲۰)
یک زن لعبت (۱۹۱۹)
رهایی (۱۹۱۹)
روایت یک گناه (۱۹۱۸)
سیزدهمین مرد (۱۹۱۷)
مالومبرا (۱۹۱۷)
پروانه (۱۹۱۶)
آواتار (۱۹۱۶)
در زیر مزار (۱۹۱۵)
مارش عروسی (۱۹۱۵)
گل شرارت (۱۹۱۵)
بی‌تقصیر! (۱۹۱۵)
حقیقت آشکار (۱۹۱۴)
بوسهٔ چیرانو (۱۹۱۳)
کام‌بک (خودرو)

Kammback در یک فیات ۸۵۰ کوپه ۱۹۶۹
کام‌بَک (Kammback) که با نام‌های دُمِ کام یا کی-تیل (K-tail) هم شناخته می‌شود - یک ویژگی طراحی خودرو است که در آن قسمت عقب خودرو قبل از اینکه به‌طور ناگهانی با یک سطح عمودی یا تقریباً عمودی قطع شود، به سمت پایین شیب پیدا می‌کند. طراحی کام‌بک مقاومت آیرودینامیکی را کاهش می‌دهد، در نتیجه بهره‌وری را بهبود داده و مصرف سوخت را کاهش می‌دهد. ضمن اینکه شکل کاربردی خودرو نیز حفظ می‌شود.
کام‌بک به افتخار آیرودینامیک‌دان آلمانی، وونیبالد کام (Wunibald Kamm)، برای کار او در توسعه این طراحی در دهه ۱۹۳۰ نامگذاری شده‌است.
برخی از خودروها طراحی کامبک را بر اساس اصول آیرودینامیک اتخاذ کرده‌اند، در حالیکه برخی دیگر از قسمت دنباله بریدهشده به عنوان یک ویژگی طراحی یا تبلیغاتی استفاده می‌کنند.
خاستگاه

با افزایش سرعت خودروها در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، طراحان به مشاهده و به‌کارگیری اصول آیرودینامیک خودرو پرداختند. با افزایش مقاومت آیرودینامیک (یا نیروی پسار)، انرژی بیشتر و در نتیجه سوخت بیشتری برای به حرکت درآوردن وسیله نقلیه مورد نیاز است.
در سال ۱۹۲۲، پل جرای خودرویی را بر اساس نیمرخ قطره‌اشکی (یعنی با دماغه‌ای گرد و انتهایی دراز و مخروطی) برای کمینه‌سازی مقاومت آیرودینامیکی که در سرعت‌های بالاتر ایجاد می‌شود، به ثبت اختراع رساند. [۴][۵] خودروهای استریملاینر (بهینه‌ساز) اواسط دهه ۱۹۳۰ - مانند اتومبیل‌هایی مثل تاترا تی۷۷، کرایسلر ایرفلو و لینکلن زفیر - مطابق با این اکتشافات طراحی شدند.
با این حال، انتهای دراز برای اتومبیل فرمی کاربردی نبود، بنابراین طراحان خودرو به دنبال راه‌حل‌های دیگری بودند. در سال ۱۹۳۵، طراح هواپیمای آلمانی، گئورگ هانس مدلونگ، گزینه‌های جایگزین برای کمینه‌سازی پسار، بدون نیاز به قسمت عقبی کشیده را به نمایش گذاشت. در سال ۱۹۳۶، ایده مشابهی برای خودروها به کار گرفته شد، پس از آنکه بارون راینهارد کونیگ-فاشنفلد یک خط سقف صاف را با انتهای ناگهانی در یک سطح عمودی توسعه داد، که در دستیابی به مقدار کم مقاومت - مشابه یک بدنه استریملاینر - مؤثر بود. او بر روی یک طراحی آیرودینامیک برای اتوبوس کار کرد و کونیگ-فاشنفلد این ایده را به ثبت اختراع رساند. [۹]
کونیگ-فاشنفلد به همراه وونیبالد کام، در دانشگاه اشتوتگارت به بررسی اشکال مختلف خودرو پرداخت تا «مصالحه خوبی بین کاربرد روزمره (مثلاً طول وسیله نقلیه و ابعاد داخلی) و ضریب پسار مطلوب» ارائه دهد. کام، در طرح خود علاوه بر بهره‌وری آیرودینامیک بر پایداری خودرو هم تأکید داشت، و به لحاظ ریاضی و تجربی اثربخشی طراحی را به اثبات رساند. 
در سال ۱۹۳۸ کام یک نمونه اولیه با استفاده از فرم کامبک (Kammback) و براساس بی‌ام‌و ۳۲۸ ساخت. کامبک همراه با دیگر اصلاحات آیرودینامیک، به این نمونه اولیه ضریب پسار ۰٫۲۵ را ارائه کرد.
اولین خودروهای تولید انبوه که از اصول کامبک استفاده کردند نش ایرفلایت (Nash Airflyte) 1949 تا۱۹۵۱ در ایالات متحده و بورگوارد هانسا ۲۴۰۰ در اروپا بین سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۵ بودند.
نظریه آیرودینامیک

ایده‌آل‌ترین شکل برای کمینه‌سازی پسار، شکل «قطره‌اشک» است، شکلی صاف و شبیه به ماهی‌واره. اما به دلیل محدودیت‌های ابعادی این شکل برای وسایل نقلیه جاده‌ای کاربردی نیست. ولی محققان از جمله کام دریافتند که حذف ناگهانی بخش انتهایی [دم] فقط منجر به افزایش بسیار جزئی پسار می‌شود. دلیل این امر آن است که در قسمت عقب خودرو و پشت سطح عمودی، یک منطقه آشفته (منطقه دنباله یا wake region) شکل می‌گیرد. این منطقه دنباله همان اثر انتهای مخروطی و کشیده را ایجاد می‌کند، به این صورت که هوا در جریان آزاد وارد این ناحیه نمی‌شود (و از جدایش جریان لایه مرزی جلوگیری می‌کند). در نتیجه جریان هوای هموار حفظ می‌شود و در نهایت پسار به حداقل می‌رسد.
کام‌بک راه حل نسبی ای برای مسئله برآر آیرودینامیکی ارائه داد، مشکلی که رفته رفته با افزایش سرعت در مسابقات اتومبیل‌رانی در دهه ۱۹۵۰ جدی تر می‌شد. ایده طراحی با دم شیب‌دار برای کاهش پسار در خودروهایی مانند کانینگهام C-5R به حد افراط برده شد و منجر به ایجاد تأثیر ماهی‌واره شد که بخش عقب وسیله نقلیه را در سرعت‌های بالا به سمت بالا می‌کشد و خطر ناپایداری یا از دست دادن کنترل را ایجاد می‌کند. کامبک ضمن ایجاد ناحیه کم فشار در زیر دم، سطح مؤثر برای ایجاد نیروی بالابرنده را کاهش داد.
استفاده

برخی مطالعات نشان دادند افزودن اسپویلر عقب به طراحی کامبک مفید نبود، زیرا پسار کلی در زوایای مورد بررسی افزایش پیدا می‌کند. [۱] در سال ۱۹۵۹ طرح کامبک به عنوان روشی ضد-بالارفتن در خودروهای مسابقه‌ای با بدنه کامل مورد استفاده قرار گرفت، و ظرف چند سال در تقریباً تمام اتومبیل‌های اینچنینی به کار گرفته شد. در اوایل دهه ۲۰۰۰ این طراحی مجدداً ظهور پیدا کرد تا راهی برای کاهش مصرف سوخت در خودروهای برقی دوگانه (هیبریدی) ایجاد کند.
چندین خودرو باوجود آنکه طرح آنها به فلسفه آیرودینامیکی کامبک واقعی پایبند نیست، به عنوان کامبک به بازار عرضه شده‌اند. این مدل‌ها شامل شورلت وگا ۱۹۷۱–۱۹۷۷ (Chevrolet Vega) استیشن واگن Kammback , AMC Eagle 1981-1982 Kammback و خودروهای مفهومی «Type K» برپایه پونتیاک فایربرد هستند.
برخی مدل‌ها که به عنوان «کوپه» به بازار عرضه می‌شوند - مانند خودروهای SUV بی‌ام‌و و مرسدس‌بنز مانند X6 یا کلاس-جی‌ال‌سی کوپه - «از نوعی شکل کامبک استفاده می‌کنند، اگرچه بخش انتهایی آنها برجستگی‌ها وقوس‌های بیشتری نسبت به یک کامبک اصیل دارد.»
خودروهایی که از کامبک بهره‌مند بوده‌اند شامل موارد زیر می‌شوند:
۱۹۴۰ BMW 328 " Mille Miglia " Kamm کوپه
۱۹۵۲ کانینگهام C-4RK
فراری 250 GT SWB Breadvan ۱۹۶۱
۱۹۶۲–۱۹۶۴ فراری 250 GTO
آستون مارتین DP215 1963
۱۹۶۳–۱۹۶۴ پورشه ۹۰۴ کاررا GTS
۱۹۶۳–۱۹۶۷ آلفارومئو جولیا TZ
۱۹۶۳–۱۹۷۴ Bizzarrini Iso Grifo
۱۹۶۴–۱۹۶۵ شلبی دیتونا
۱۹۶۴–۱۹۶۸ فراری 275 GTB
۱۹۶۵–۱۹۶۸ فورد GT40
۱۹۶۵–۱۹۷۰ استون مارتین DB6
۱۹۶۵–۱۹۹۶، ۲۰۰۵–اکنون مینی مارکوس
پورشه ۹۰۶ ۱۹۶۶
1966-1970 Unipower GT
۱۹۶۶–۱۹۷۴ Saab Sonett II و III
۱۹۶۷–۱۹۷۷ آلفارومئو تیپو ۳۳
۱۹۶۸–۱۹۷۳ فراری 365 GTB/4 ("Daytona")
۱۹۶۸–۱۹۷۶ فراری دینو
۱۹۶۸–۱۹۷۸ لامبورگینی اسپادا
۱۹۶۹–۱۹۷۱ فیات ۸۵۰ کوپه و اسپرت کوپه
۱۹۷۰–۱۹۷۵ سیتروئن SM
۱۹۷۰–۱۹۷۷ آلفارومئو مونترال
۱۹۷۰–۱۹۸۶ سیتروئن GS
1970–1978 Datsun 240Z, 260Z, 280Z
۱۹۷۱–۱۹۸۹ آلفا رومئو آلفاسود
۱۹۷۱–۱۹۷۳ فورد موستانگ فست بک
۱۹۷۲–۱۹۸۲ مازراتی خمسین
۱۹۷۲–۱۹۸۴ آلفارومئو آلفتا
۱۹۷۴–۱۹۹۱ سیتروئن CX
۱۹۸۳–۱۹۹۱ هوندا CR-X
۱۹۸۵–۱۹۹۵ Autobianchi Y10 / Lancia Y10
۱۹۸۶–۲۰۱۶ دوو لمانز
مزدا MX-3 1991–1998
۱۹۹۴–۱۹۹۸ مزدا فامیلیا نئو/323C
۱۹۹۹–۲۰۰۵ آئودی A2
۲۰۰۰–۲۰۰۶ هوندا اینسایت
۲۰۰۴–اکنون تویوتا پریوس
2007-2015 رنو لاگونا III
۲۰۱۰–۲۰۱۴ هوندا اینسایت (نسل دوم)
۲۰۱۰–۲۰۱۶ هوندا CR-Z
۲۰۱۰–اکنون آئودی A7
هیوندای ولستر ۲۰۱۲–۲۰۲۲
هیوندای آیونیک ۲۰۱۷–۲۰۲۲
کیا استینگر 2018–2023
۲۰۲۰–تاکنون تسلا مدل Y
۲۰۲۰–اکنون فورد موستانگ Mach-E
۲۰۲۴ - اکنون Li Auto MEGA
۱۹۵۰ Nash Airflyte
۱۹۵۲ بورگوارد هانزا ۲۴۰۰
۱۹۶۴–۱۹۶۹ فورد GT40
۱۹۷۴–۱۹۸۵ سیتروئن CX
۲۰۰۰–۲۰۰۶ هوندا اینسایت
تویوتا پریوس ۲۰۰۹–۲۰۱۵
آئودی A7 2011
روزنامه‌نگاری زرد

بچه زرد، که توسط نیویورک ورلد ونیویورک ژورنال منتشر شد
شیطانک‌ها با فشار از دستگاه چاپ بیرون می‌ریزند ـ مربوط به یک کمیک استریپ چاپ شده در ۱۸۸۸
روزنامه‌نگاری زرد به مطالب روزنامه‌نگارانی گفته می‌شود که برخی از اصول حرفه‌ای و اخلاقی روزنامه‌نگاری را رعایت نمی‌کنند و معمولاً در مورد موضوعاتی مانند رسوایی، تهمت‌های جنسی، دلالی تهمت، شبهه وارد کردن به دیگران و استفاده از موضوعات احساسی، مقاله می‌نویسند. به این نوع خبرنگاری، توهین ناتمام (not quite libel) نیز می‌گویند. برخی آن را روشی غیراخلاقی می‌دانند که برای فریب مورد استفاده قرار می‌گیرد. اصطلاح خبرنگاری یا روزنامه‌نگاری زرد بیشتر در آمریکا استفاده می‌شود و در بریتانیا به آن روزنامه‌نگاری تبلوید می‌گویند.
این واژه در عصر حکمفرمایی سرمایه‌داری مابین دهه‌های ۱۹ و ۲۰ بین دو نفر از اصحاب مطبوعات رخ داد. این جنگ تیراژ، بین جوزف پولیتزر مدیر روزنامه جهان نیویورک و ویلیام راندولف هرست مدیر روزنامه نیویورک ژورنال- آمریکایی در طی سالهای ۱۸۹۸ تا ۱۸۹۵ رخ داد. منتقدان هر دو روزنامه را متهم می‌کردند که برای بالا بردن تیراژ روزنامه‌های خود، دست به تحریف و احساسی کردن اخبار می‌زنند برای همین مطبوعات نیویورک واژهٔ «روزنامه‌نگاری بچه زرد» را در سال ۱۸۹۷ برای این منظور در نظر گرفتند. این نام از یک کمیک استریپ مردمی که در آن زمان معروف شده بود و دو روزنامه را به صورت کاغذهایی زرد به تصویر می‌کشید، برگرفته شد.
تعریف

دبلیو جوزف کمپل خبرنگاری زرد را اینگونه توصیف می‌کند که روزنامه‌ای است دارای عناوین با ستون‌های متنوع از جمله ورزش و رسوایی‌ها را شامل می‌شود، با استفاده از صفحه‌بندی جذاب (با تصاویر بزرگ و شاید رنگی)، اتکای زیاد به منابع ناشناس و تعریف ازخود گستاخانه. این اصطلاح در حدود ۱۹۰۰ به‌طور گسترده‌ای برای توصیف برخی از روزنامه‌های مهم شهر نیویورک برای بالا بردن تیراژ در هنگام جنگ استفاده شد.یکی از جنبه‌های دیگر روزنامه‌نگاری زرد افزایش گزارش جرایم هیجان انگیز برای افزایش فروش و تحریک افکار عمومی بود.
فرانک لوتر موت روزنامه‌نگاری زرد را براساس پنج ویژگی شناسایی می‌کند:
چاپ عناوین هراس‌انگیز با فونت درشت، که اغلب مربوط به اخبار غیرمهم هستند.
استفاده فراوان از تصاویر یا نقاشی‌های تخیلی.
استفاده از مصاحبه‌های ناشناس، عناوین گمراه کننده، شبه‌علم و به‌کارگیری نادرست اصطلاح تخصصی.
داشتن نسخه مخصوص تمام رنگی در روز تعطیل (مثلا یکشنبه)، معمولاً با داستانهای مصور.
علاقه زیاد نسبت به «ستم‌دیدگان» از طرف سیستم.
سرمنشأ مقابلهٔ پولیتزر با هرست

پولیتزر، روزنامه ورلد (the World) را در سال ۱۸۸۳ پس از ایجاد روزنامه «سنت لوئیس پست دیسپچ» خرید. شروع کار ناشر با تصحیح انتشارات آلمانی زبان در سنت لوئیس، میزوری آغاز شده بود و بر اساس این پیش زمینه می‌دانست که بازار نو بنیادی است و سود آنچنانی را نصیب او نخواهد کرد. پولیتزر سعی کرد تا ورلد را به یک روزنامه سرگرم‌کننده تبدیل کند و صفحاتش را با عکس‌های متفاوت، بازی‌ها و مطالبی که خواننده را جذب خود کند پر نماید، به‌خصوص برای کسانی که انگلیسی زبان دوم آنها بود.
داستان‌های جنایی بسیاری از صفحه‌ها را پر می‌کرد و تیترهایی مانند «آیا او خودکشی کرد؟» یا «فریاد بخشش» خوانندگان بی‌علاقه به خواندن را جذب خود می‌کرد. گذشته از این موارد، پولیتزر برای هر نسخه از روزنامه‌اش تنها دو سنت می‌گرفت و هشت تا دوازده صفحه روزنامه دست مشتریان می‌داد و این در حالی بود که آن زمان روزنامه‌هایی به همین قیمت چهار برگ بیشتر نداشتند.
در آن زمان، موضوعات احساسی بسیاری در جهان وجود داشت که آنها بی‌توجه به آنها بودند. پولیتزر عقیده داشت که از روزنامه‌ها می‌توان به عنوان ابزاری برای ارتقاء جامعه و قرار دادن جهان در شرایطی که ناچار به اصلاحات اجتماعی باشد. استفاده کرد. گرمای سال ۱۸۸۳ آمریکا خبرنگاران را برای نوشتن به آپارتمان‌های استیجاری منهتن متواری کرد و حاصل این متواری شدن شکل‌گیری داستان‌ها و گزارش‌ها زیادی در مورد زندگی مخوف مهاجرین و هزینه‌هایی بود که بر آنها تحمیل گشته بود. سرتیتر این مقاله‌ها چیزهایی شبیه «چگونه بچه‌ها پخته می‌شوند»، «سرخ کردن بچه‌ها بر روی سقف» و «خط نعش کش‌ها» بود که منجر به بالا رفتن تیراژ روزنامه شد و همچنین اصلاحاتی که پولیتزر در پی آنها بود را در پیش رویش بیشتر هویدا کرد.

تنها دو سال بعد، پولیتزر به قدرت رسید و روزنامه‌اش بیشترین تیراژ را در کل نیویورک به دست آورد البته نباید این را نیز از نظر دور داشت که در حزب دموکرات نیز دوستانی او را همراهی کردند. ناشرین قدیمی تر که از دیدن موفقیت‌های پولیتزر به خشم آمده بودند شروع به انتقاد از داستان‌های جنایی و گزارشهای روزنامه او کردند. این در حالی بود که پولیتزر می‌توانست به موضوعات جدی تر بپردازد (شیوه‌ای که فهم عمومی در مورد روزنامه‌نگاری زرد را تحت تأثیر قرار داد). روش پولیتزر تأثیر عمیقی در هرست ایجاد کرد کسی که از طریق ارث مقدار زیادی پول به دست آورده بود. هرست روزنامهٔ وورلد را هنگام دانشجویی اش در دانشگاه هارواد می‌خواند و همان زمان بود که مصمم شد تا روزنامه‌ای به مراتب بهتر از روزنامه وورلد را ایجاد کند.
روزنامه هرست که اوایل به صورت آزمایشی بیرون می‌آمد نزدیک به ۲۴٪ از فضای خود را برای داستان‌های جنایی، داستان‌های تقدیم شده، نمایشنامه‌های اخلاقی و داستان‌های جنسی (البته بنا بر استانداردهای قرن ۲۰ ام) اختصاص داده بود. هرست توان بالقوه‌ای در پرداخت دادن به کارهای جنایی چاپ شده در روزنامه‌اش داشت مانند داستان «گروه آدمکش‌ها» که او به خاطر بد رفتاری پلیس با روزنامه نگاران روزنامه، آن را به چاپ رسانید.
علیرغم این گونه موضوعات روزنامهٔ او صفحاتش در مورد اخبار جهان را نیز افزایش می‌داد و همچنین روزنامه‌نگارانش را به نواحی اطراف و دیگر ایالت‌ها می‌فرستاد تا از فساد و بی کفایتی افراد دولتی و شهرداری‌ها اطلاعات جمع کنند. در یکی از گزارش‌های مشهور این روزنامه که توسط خبرنگار خود، وینی‌فرد سویت بون‌فیلز صورت گرفت، وی در بیمارستان سان فرانسیسکو به عنوان بیمار پذیرفته شد و در این مدت کشف کرد با زنان تهی‌دستی که برای معالجه به بیمارستان مراجعه می‌کردند با ظلم رفتار می‌شود. (تمام کارکنان بیمارستان فردای آن روز که روزنامه چاپ شد، از خشم برآشفتند)
دوست‌محمد بازار

| دوست‌محمد بازار | دوست‌محمد بازار |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: : مختصات: 
کشور: ایران
استان: سیستان و بلوچستان
شهرستان: دشتیاری
بخش: مرکزی
دهستان: نگور
جمعیت: ۲۶۵ نفر (سرشماری ۹۵)
دلگان دوست‌محمد بازار، روستایی در دهستان نگور بخش مرکزی شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۶۵ نفر (۶۷ خانوار) بوده‌است.
صلیب ارتدکس روسی

با صلیب روسی (مذهب) اشتباه نشود.
صلیب ارتدکس روسی (یا فقط صلیب ارتدکس بر اساس برخی سنت‌های ارتدوکس روسی) گونه‌ای از صلیب مسیحی از سده شانزدهم در روسیه است، اگرچه تا حدی شباهت به صلیب با تیر متقاطع پایینی دارد که به سمت دیگر مایل شده است. به بالا) از سده ششم در امپراتوری بیزانس یافت شده است. صلیب ارتدکس روسی دارای سه تیر افقی است که پایین‌ترین آن به سمت پایین متمایل است. امروزه نمادی از کلیسای ارتدکس روسیه و ویژگی متمایز چشم‌انداز فرهنگی روسیه است. نام‌های دیگر این نماد عبارتند از صلیب روسی و صلیب اسلاوونی یا سوپدانیوم.
قدیمی‌ترین صلیب با زیرپایی مایل (بر خلاف صلیب روسی به سمت بالا) در سده ششم پیش از جدایی میان کلیساهای کاتولیک و ارتدکس معرفی شد و در نقاشی‌های دیواری، هنرها و صنایع دستی بیزانس استفاده می‌شد. در سال ۱۵۵۱ در طول انزوای متعارف کلیسای ارتدکس روسیه، ایوان مخوف، شاهزاده اعظم مسکو، برای نخستین بار از این صلیب استفاده کرد که زیرپایی آن به سمت دیگر کج شده بود، روی گنبد کلیساها. از این زمان به تصویر کشیده شدن آن بر روی نشان دولتی و پرچم‌های نظامی روسیه آغاز شد. در نیمه دوم سده نوزدهم، این صلیب توسط امپراتوری روسیه در دوک نشین بزرگ لیتوانی به عنوان نمادی از سیاست روسی سازی آن تبلیغ شد.
یکی از انواع معروف به صلیب روسی فقط دو تیرچه افقی دارد که تیرچه پایینی مایل است. یکی دیگر از انواع متقاطع بر روی هلال است. برخی منابع روسی صلیب ارتدکس روسی را از صلیب ارتدکس متمایز می‌کنند. در یونی‌کد نماد (☦) به عنوان صلیب ارتدکس نشان داده می‌شود. همان نشان سنگ قبر USVA را صلیب ارتدکس روسی می‌نامند.
نام

بر اساس بسیاری از منابع نام صلیب اریب سه تیری صلیب روسی (ارتدوکس) است (به روسی: русский православный крест).
گاهی به آن صلیب بیزانسی نیز می‌گویند. متناوباً، «صلیب بیزانسی» همچنین نام یک صلیب لاتین با انتهای بیرونی است، زیرا رایج‌ترین شکل صلیبی در امپراتوری بیزانس بود. صلیب‌های دیگر (صلیب ایلخانی، صلیب ارتدکس روسی و غیره) گاهی به عنوان صلیب‌های بیزانسی نامیده می‌شوند، زیرا در فرهنگ بیزانس نیز از آنها استفاده می‌شد.
گاهی به آن صلیب فقط ارتدکس نیز می‌گویند. در عین حال، کلیساهای مختلف ارتدکس از صلیب‌های مختلفی استفاده می‌کنند و هر یک از آنها را می‌توان «صلیب ارتدکس» نامید. علاوه بر این، هیچ صلیبی وجود ندارد که به‌طور جهانی به عنوان «ارتدوکس» یا «کاتولیک» شناخته شود: هر نوع یک ویژگی سنت محلی است. صلیب همچنین به عنوان «صلیب شرقی» نامیده می‌شود و «جایگاه ویژه‌ای در زندگی مذهبی اوکراین دارد» و توسط کلیساهای ارتدکس اوکراین و کلیساهای کاتولیک بیزانسی استفاده می‌شده است. برای مثال، قدمت این صلیب خاص به روسیه کیوان برمی‌گردد و کاتولیک‌های اوکراینی و مسیحیان ارتدکس از آن استفاده می‌کنند.
معنی

بالای سه تیر متقاطع نشان دهنده کتیبه پیلاطس است که در سنت یونانی قدیم «پادشاه جلال» بر اساس انجیل یوحنا است. اما در تصاویر بعدی نشان‌دهنده INRI است. تیر متقاطع وسط میله اصلی است که دست‌های قربانی به آن ثابت می‌شود، در حالی که تیرچه پایینی نشان دهنده زیرپایی است که شکنجه را طولانی می‌کند. در بسیاری از تصویرها، سمت راست مسیح بالاتر است و به سمت دزد توبه‌کار سنت دیسماس، که طبق سنت آخرالزمان در سمت راست عیسی مصلوب شد، به سمت بالا متمایل شده است، اما به سمت پایین به سمت دزد غیرتمند گشتاس. همچنین این تصور رایج است که تکیه گاه پا به سمت بهشت، در سمت راست مسیح، و به سمت پایین، به سمت جهنم، در سمت چپ مسیح است. صلیب اغلب در نمادهای «مصلوب به سبک بیزانسی تاریخی» به تصویر کشیده می‌شود.
یکی از انواع صلیب روسی «صلیب بر فراز هلال» است که گاهی با «جبرئیل نشسته بر بالای صلیب در حال دمیدن در شیپور» همراه است. دیدیه چاودت، در مجله دانشگاهی چین و اوراسیا فوروم کوارترلی، می‌نویسد که «نشان کلیسای ارتدکس صلیبی در بالای هلال است. گفته می‌شود که این نماد توسط ایوان مخوف ابداع شده است. پس از فتح شهر کازان، به عنوان نمادی از پیروزی مسیحیت بر اسلام از طریق سربازانش».
استفاده کنونی

صلیب روسی (ارتدوکس) به‌طور گسترده توسط کلیسای ارتدکس روسیه استفاده می‌شود، و به‌طور گسترده در کلیساهای ارتدوکس لهستان و چک و اسلواکی که به ترتیب در سال ۱۹۴۸ و ۱۹۵۱ وضعیت خودمختار خود را از پدرسالار مسکو دریافت کردند، پذیرفته شده است. همچنین گاهی توسط پاتریارک‌نشین جهانی قسطنطنیه (مثلاً در اسقف ارتدکس کارپاتو-روسی آمریکا) استفاده می‌شود. «اگرچه معمولاً با کلیسای ارتدکس روسیه مرتبط است، این [صلیب] در کلیساهای ارتدوکس یونانی و صرب نیز یافت می‌شود» و همچنین توسط کلیساهای کاتولیک شرقی استفاده می‌شود.
این صلیب همچنین در نقاشی‌های دیواری بیزانسی در کلیساهایی که اکنون متعلق به کلیساهای ارتدکس یونانی و صربستان هستند یافت می‌شود. همچنین صلیب توسط کلیساهای AIPCA در کنیا استفاده می‌شود.
تاریخچه

صلیب مایل با سه تیرهای متقاطع افقی پیشتر در سده ششم، بسیار پیش از شکاف بزرگ وجود داشت. با این حال، تنها در نقاشی‌های کلیسا، هنرها و صنایع دستی استفاده می‌شد و هرگز روی گنبدهای کلیسا استفاده نشد.[نیازمند منبع] نقاشی‌های دیواری قدیمی که این نوع صلیب را در نواحی یونان مدرن و صربستان به تصویر می‌کشد وجود دارد. یکی از نمادهای بیزانسی با صلیب سه میله‌ای، با تیر متقاطع مایل برای پای مسیح، موزاییکی سده یازدهمی از رستاخیز است. صلیب سه میله «خیلی زود در بیزانس وجود داشت، اما توسط کلیسای ارتدکس روسیه پذیرفته شد و به ویژه در کشورهای اسلاو رایج شد.»
در پایان سده پانزدهم، این صلیب به‌طور گسترده در مسکو استفاده شد، زمانی که حاکمان آن خود را «روم سوم»، جانشینان بیزانس و مدافعان ارتدکس اعلام کردند. در سال ۱۵۵۱ در شورای کلیسای ارتدوکس روسیه که به‌طور متعارف منزوی شده بود، شاهزاده اعظم مسکو ایوان مخوف تصمیم گرفت صلیب را روی گنبدهای کلیساهای روسیه استاندارد کند تا مسکووی را از "صلیب لیتوانیایی، پولاک " متمایز کند. این نخستین باری بود که از صلیب ارتدکس روسی بر روی گنبد کلیسا استفاده شد. در طول ۱۵۷۷–۱۶۲۵، صلیب ارتدکس روسی بین سر یک عقاب دو سر در نشان ملی روسیه به تصویر کشیده شد. تا پایان سده هفدهم بر روی بنرهای نظامی کشیده می‌شد.
در سال ۱۶۵۴، شورای مسکو، با پاک کردن آثار انزوای متعارف ۱۴۴۸–۱۵۸۹، مراسم عبادت ارتدکس روسی را با کلیساهای ارتدکس دیگر هماهنگ کرد. در این شورا، پاتریارک نیکون دستور داد به جای آن از صلیب یونانی استفاده شود. صلیب ارتدکس روسی این اصلاحات باعث انشقاق راسکول شد. جایگزینی صلیب ارتدکس روسی با صلیب یونانی به دلیل بی‌احترامی روس‌ها به صلیب دوم بود. به گفته متروپولیتن ریازان و موروم استفان، صلیب ارتدکس روسی توسط تزار پتر یکم (۱۶۷۲–۱۷۲۵) پوشیده شد که پاتریارک مسکو را به کلیسای مقدس تبدیل کرد.
در سده ۱۹ و ۲۰، صلیب ارتدوکس روسیه توسط امپراتوری روسیه و اتحاد جماهیر شوروی در بلاروس، لهستان و اوکراین به عنوان بخشی از سیاست‌های روسی سازی ترویج شد. در پایان سده بیستم و آغاز سده بیست و یکم، کلیسای ارتدکس روسیه بسیاری از صلیب‌های ارتدکس یونانی سنتی در بلاروس را با صلیب‌های ارتدوکس روسی جایگزین کرد. این نشان می‌دهد که این نماد به‌عنوان یک نماد ملی‌گرایانه روسی شناخته می‌شد تا یک نماد ارتدکس مذهبی.[نیازمند منبع]
صلیب ارتدکس روسی بر روی نمادهای چندین سازمان افراطی ناسیونالیست روسی مانند برادری حقیقت روسیه و اتحاد ملی روسیه به تصویر کشیده شده است.
نگارخانه

مینیاتوری سده هفدهمی ازنبرد کولیکوف (۱۳۸۰). یک جنگجو یک پرچم قرمز با یک صلیب حمل می‌کند
نشان ملی روسیه از مهرایوان چهارم، ۱۵۷۷
نشان روسیه از مهر فئودور یکم، ۱۵۸۹
پرچم ارتش روسیه، ۱۶۹۶-۱۶۹۹
پرچم ارتش روسیه، ۱۷۰۶
یک صلیب مسی معمولی برای ایمانداران قدیمی
صلیب یک کشیش ارتدوکس روسی
یک بنای یادبود مدرن برای Ss.سیریل و متدیوس درخانتی مانسیسک، روسیه
نشان ملی استان مسکو، ۲۰۰۵
نشان کرای پرم، ۲۰۰۷
قبرستان روسی Sainte-Geneviève-des-Bois، محل اقامت بسیاری از مهاجران برجسته روسی
بیالیستوک (لهستان): صلیب‌های روی گنبدهای کلیسای روح القدس
جانستون، پنسیلوانیا: کلیسای جامع مسیح ناجیاسقف ارتدکس کارپاتو-روسی آمریکا(تحت پاتریارک کلیسای قسطنطنیه)
سویدنیک (اسلواکی): صلیب در مقابل یک کلیسا
پرچم برادری حقیقت روسیه
پرچم RNU
نشان سنگ قبر USVA ۵ "صلیب ارتدوکس روسی"
صلیب ارتدکس بر روی هلال در کلیسای پلونا، مسکو
نوع کالواری صلیب ارتدکس روسیه
بی‌صدا حلزون

| بی‌صدا حلزون | بی‌صدا حلزون |
| --- | --- |
کارگردان: بهرنگ دزفولی‌زاده
تهیه‌کننده: مرتضی شایسته
نویسنده: محمدرضا رهگذر
بازیگران: هانیه توسلی مهران احمدی محسن کیایی پدرام شریفی بهنوش بختیاری علیرضا جلالی‌تبار
موسیقی: رضا شبیری
فیلم‌بردار: محمدرضا جهان‌پناه
تدوین‌گر: سپیده عبدالوهاب
توزیع‌کننده: هدایت فیلم فیلیمو
تاریخ‌های انتشار: بهمن ۱۳۹۸ (فجر) ۲۵ خرداد ۱۴۰۱ ۱۸ خرداد ۱۴۰۲ (اکران آنلاین)
کشور: ایران
زبان: فارسی 
فروش گیشه: ۶۹۸٬۳۷۴٬۰۰۰ تومان
بی‌صدا حلزون فیلمی ایرانی به کارگردانی بهرنگ دزفولی‌زاده، نویسندگی محمدرضا رهگذر و تهیه‌کنندگی مرتضی شایسته محصول سال ۱۳۹۸ است. بازیگران این فیلم هانیه توسلی، مهران احمدی، محسن کیایی، پدرام شریفی، بهنوش بختیاری و علیرضا جلالی‌تبار هستند.
این فیلم در سال ۱۳۹۸ در بخش نگاه نو سی و هشتمین دوره جشنواره فیلم فجر حضور داشت.
خلاصه داستان

داستان فیلم درباره مادر کم شنوایی است که می‌خواهد تنها فرزندش شنوا شود. پدر که کاملا ناشنوا است مخالف عمل کاشت حلزون اوست و می‌خواهد فرزندش مانند خودش ناشنوا باقی بماند.
بازیگران

| بازیگر | نقش |
| --- | --- |
هانیه توسلی: الهام
مهران احمدی: امیر
محسن کیایی: سعید
پدرام شریفی: ساعد
بهنوش بختیاری: 
علیرضا جلالی‌تبار: 
:
رصدخانه پرتوی گامای کامپتون

| 0 | 1 |
| --- | --- |
تصویر تجسمی از رصدگر پرتوی گامای کامپتون در مدار زمین: تصویر تجسمی از رصدگر پرتوی گامای کامپتون در مدار زمین
گونه مأموریت: مطالعات ستاره‌شناسی
اپراتور: ناسا
شناسهٔ کوسپار: 1991-027B
شماره ستکات: ۲۱۲۲۵
وبگاه: cossc.gsfc.nasa.gov
مدت مأموریت: ۹ سال، ۲ ماه
 :  
ویژگی‌های فضاپیما: ویژگی‌های فضاپیما
سازنده: TRW Inc.
جرم پرتاب: ۱۷٬۰۰۰ کیلوگرم (۳۷٬۰۰۰ پوند)
توان: ۲٫۰۰۰ وات[نیازمند منبع]
 :  
آغاز مأموریت: آغاز مأموریت
تاریخ راه‌اندازی: 5 April 1991, 14:22:45 (1991-04-05UTC14:22:45Z) UTC
موشک: شاتل فضایی آتلانتیس اس‌تی‌اس-۳۷
سایت پرتاب: پایگاه فضایی کندی مجتمع پرتاب ۳۹ پایگاه فضایی کندی
 :  
پایان مأموریت: پایان مأموریت
تاریخ واپاشی: ۲۶ نوامبر ۲۰۲۴&#۱۶۰;(۲۰۰۰-۰۶-۰۴UTC۲۳:۲۹:۵۶) UTC
 :  
مشخصات مداری: مشخصات مداری
سامانه مرجع: مدار زمین‌مرکزی
رژیم مأموریت: مدار نزدیک زمین
حضیض gee: ۲۳۷ کیلومتر (۱۴۷ مایل)
اوج gee: ۷۶۸ کیلومتر (۴۷۷ مایل)
انحراف مداری: ۲۸٫۴۶۱۰ درجه
تناوب: ۹۱٫۵۹ دقیقه
RAAN: ۶۸٫۶۸۲۷ درجه
 :  
تلسکوپ (چهار): تلسکوپ (چهار)
گونه: آشکارسازهای سوسوزن
فاصله کانونی: Varied by instrument
Collecting area: Varied by instrument
طول موج: پرتو گاما
 :  
ابزار و تجهیزات: ابزار و تجهیزات
BATSE, OSSE, COMPTEL، تلسکوپ آزمایشی پرتو گامای پرانرژی: BATSE, OSSE, COMPTEL، تلسکوپ آزمایشی پرتو گامای پرانرژی
 :  
رصدخانه پرتوی گامای کامپتون (انگلیسی: Compton Gamma Ray Observatory) به صورت مخفف(CGRO) یک تلسکوپ فضایی آمریکایی ساخت شرکت TRW Inc بود که بین سال‌های ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۰ فعالیت می‌کرد. این تلسکوپ توسط ناسا و در طی مأموریت اس‌تی‌اس-۳۷ در مدار نزدیک زمین قرار گرفت. این رصدگر توانایی ردیابی و تشخیص پرتوهای نوری بین ۲۰ keV تا ۳۰ GeV را دارا بود.
میرو (فیلم)

| میرو | میرو |
| --- | --- |
کارگردان: حسین ریگی
تهیه‌کننده: سعید الهی
نویسنده: حسین ریگی
بازیگران: امیررضا دلاوری سودابه بیضایی  آرزو تاج نیا  حمید ابراهیمی  ابوالفضل همراه
موسیقی: مسعود سخاوت‌دوست
فیلم‌بردار: سید محمدرضا سجادیان
تدوین‌گر: مهدی سعدی
شرکت تولید: بنیاد شهید   بنیاد سینمایی فارابی
تاریخ‌های انتشار: بهمن ۱۴۰۲ (فجر)
مدت زمان: ۹۰ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی
میرو فیلم ایرانی به کارگردانی و نویسندگی حسین ریگی محصول سال ۱۴۰۲ است. این فیلم در بخش سودای سیمرغ چهل و دومین دوره جشنواره فجر حضور دارد.
داستان

زندگی پر فراز و نشیب پسری بلوچ به نام «میرو» است که درگیر اتفاقات عجیب و غریبی برای رسیدن به یک هدف بزرگ می‌شود.