هژمونی پولی
هژمونی پولی بریتانیا

بریتانیا در سال 1871 با پذیرش استاندارد طلا ، به طور گسترده به وضعیت هژمون پولی رسید. در طول استاندارد طلای اواخر قرن نوزدهم ، انگلیس بزرگترین صادرکننده سرمایه های مالی شد. پایتخت آن ، لندن ، همچنین مرکز بازارهای جهانی طلا ، پول و مالی تبدیل شد. این دلیل عمده ای بود كه دولتها استاندارد طلا را پذیرفتند. برای اینکه پاریس ، برلین و سایر مراکز مالی بتوانند تجارت اقتصادی پرسود مالی لندن را به خود جلب کنند ، لازم بود از استاندارد طلای انگلیس تقلید شود ، زیرا این امر باعث کاهش هزینه های معامله ، اعتبار نمایندگی و سیاست مالی کارای دولت می شد (شوارتز ، 1996). شهر لندن تأمین کننده بیشتر اعتبارات کوتاه مدت و بلند مدت بود که به خارج از کشور پخش می شد. تسهیلات مالی گسترده آن اعتبار ارزانتری را فراهم کرده است که باعث تقویت قدرت پوند از طریق عمیق تر کردن کاربرد آن برای پرداخت های بین المللی می شود. مطابق گفته والتر (1991) ، در دهه های 1913-1970 ، "صورتحساب های استرلینگ و اعتبارهای کوتاه مدت شاید 60 درصد تجارت جهانی را تأمین می کردند" (ص 88).
سرمایه گذاری خارجی انگلیس استفاده از استرلینگ در اقتصادهای خارجی را ترویج داد. در سال 1850 ، دارایی خالص خارج از کشور انگلیس از 7 درصد سهام ثروت ملی خالص به 14 درصد در سال 1870 و به حدود 32 درصد در سال 1913 رسید (ادلشتاین ، 1994). چیزی جهان قبل از این هرگز ندیده بود كه مردم یک کشور اینقدر درآمد ملی و پس انداز خود را به سرمایه گذاری های خارجی بپردازند. شیوه های وام دهی خارجی انگلیس دارای دو جنبه فنی بود که اعتبار بیشتری به برجستگی استرلینگ به عنوان واحد ذخیره و واسطه مبادله می داد: اول ، وام های انگلیس به خارجی ها به صورت استرلینگ انجام می گرفت ، که به کشور وام دهنده امکان می داد بدهی های خود را با سهولت بیشتری به صورت استرلینگ پرداخت کند ، و دوم ، استفاده از دستورالعمل های کتبی بریتانیا برای پرداخت یا مبادله قبوض در لندن برای تأمین مالی تجارت بین المللی بود.
مهمتر از همه ، توانایی بی نظیر آن برای انجام کسری حساب جاری از طریق انتشار ارز نامحدود و نرخ تنزیل آن ، انگلیس را از امتیاز ویژه ای برخوردار کرده است. نرخ تنزیل تأثیر مهمی بر تراز پرداخت انگلیس بدون توجه به آنچه سایر بانکهای مرکزی انجام می دادند می گذاشت(کلیولند ، 1976 ، ص 17). هنگامی که سایر بانکهای مرکزی درگیر جنگ علیه جریان سرمایه های بین المللی شدند ، "بانک مرکزی انگلیس می توانست سخت ترین کار را انجام دهد" (Eichengreen ، 1985 ، ص 6). از این نظر ، هژمونی پولی انگلیس به ندرت مورد تهدید بحرانهای تبدیل در ذخایر طلای خود قرار گرفت و با نرخ تنزیل عایق بندی شد و تمام نرخ‌های خارجی از نرخ انگلیس پیروی کردند. برجستگی و اعتبار برجسته لندن باعث شد كینز (1930) بنویسد كه نوسان لندن "در شرایط اعتبار در سراسر جهان به قدری غالب بود كه بانك انگلیس تقریباً می توانست ادعا كند هدایت ارکستر بین المللی است" (ص 306 -307).
موضع انگلیس به دلیل رقابت بین دولتی ، سرمایه گذاری ناكافی داخلی و جنگ جهانی اول از بین رفت ، با وجود ضعف های اقتصادی ، تغییر سیاسی انگلیس پس از جنگ جهانی اول ادامه یافت و این منجر به استاندارد مبادله طلا كه در كنفرانس جنوا در سال 1922 ایجاد شد. این سیستم نه تنها به دلیل ناتوانی انگلیس بلکه به دلیل عدم تمرکززدایی فزاینده سیستم پولی بین المللی با ظهور نیویورک و پاریس به عنوان مراکز مالی که به سقوط استاندارد مبادله طلا در سال 1931 منجر شد ، شکست خورد. استاندارد بورس طلا در دوره میانه جنگ ، همانطور که کیندلبرگر با صراحت اظهار داشت ، فروپاشی کرد زیرا "انگلیس نمی توانست و آمریکا نمی توانست." در حقیقت ، کیندلبرگر تنوع کمی متفاوت از هژمونی پولی را ارائه می دهد که دارای پنج عملکرد است و نه تنها سه تعریفی که در اینجا وجود دارد.