stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کارا هولتگرین

| کارا هولتگرین  Kara S>  Hultgreen | کارا هولتگرین  Kara S>  Hultgreen |
| --- | --- |
کارا هولتگرین با گرومن اف-۱۴ تام‌کت: کارا هولتگرین با گرومن اف-۱۴ تام‌کت
زاده: ۵ اکتبر ۱۹۶۵ گرینویچ، کنتیکت، ایالات متحده
درگذشته: ۲۵ اکتبر ۱۹۹۴ (۲۹ سال) خارج ازسن دیگو، کالیفرنیا، ایالات متحده
مدفن: آرامستان ملی آرلینگتون
شاخه نظامی: نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا
سال‌های خدمت: ۱۹۸۷–۹۴
درجه:  ستوان
کارا اس. هولتگرین (انگلیسی: Kara S. Hultgreen)، (۵ اکتبر ۱۹۶۵ – ۲۵ اکتبر ۱۹۹۴) ستوان خلبان اف-۱۴ تام‌کت نیروی دریایی ایالات متحده و اولین خلبان جنگنده زن تاریخ، مستقر در یک ناو هواپیمابر در این نیرو بود. وی همچنین اولین خلبان زن جنگنده در ارتش ایالات متحده بود که در یک سانحه جان خود را از دست داد.
پیشینه نظامی

وی فارغ‌التحصیل دانشکده خلبانی پایگاه هوایی پنسکوولا بود. از ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۳ وی به ترتیب در پایگاه هوایی کرپس چریستی و پایگاه هوایی کی وست با جنگنده‌های داگلاس ای-۴ اسکای‌هاوک و نورث امریکن تی-۲ بوکای و سر آخر در پایگاه نیروی هوایی، دریایی میرامار با نورثروپ گرومن ئی‌ای-۶بی پراولر پرواز کرده بود.
هولتگرین از سال ۱۹۹۱ در سطح زمینی و باند معمول سابقه پرواز با گرومن اف-۱۴ تام‌کت را داشت. او در آوریل ۱۹۹۴ گواهینامه معتبر خلبان مستقر در ناو هواپیمابر را بدست آورد. اولین محل خدمت او در این مرحله، ناو هواپیمابر یواس‌اس آبراهام لینکلن (سی‌وی‌ان-۷۲) بود.
مرگ

هولتگرین پس از ۱۸ سورتی پرواز از عرشه این ناو، سرانجام در بامداد ۲۵ اکتبر ۱۹۹۴ در سن ۲۹ سالگی در هنگام فرود بر باند با نقص فنی روبرو شد و به همراه گرومن اف-۱۴ تام‌کت به قعر اقیانوس فرورفت و درگذشت. پیکر وی و لاشه هواپیما بعدها توسط رنجرهای یگان ویژه نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا از آب بیرون کشیده شد. هولتگرین به عنوان یک قهرمان ملی در آرامستان ملی آرلینگتون دفن شد. بیش از ۲۹۰۰۰۰ نفر از مشاهیر و قهرمانان تمامی جنگ‌های آمریکا در این مکان دفن شده‌اند.
نحوه درگذشت

در هنگام نقص فنی افسر کابین عقب ستوان متیو کلمبیش دکمه اجکت هر دو کابین را زده بود با این حال اگرچه متیو زنده ماند اما در زمان اجکت صندلی هولترگرین ۰٫۴ ثانیه بعد، هواپیما بیش از ۹۰ درجه چرخش داشت و او با سرعتی سرسام آور به سطح آب برخورد کرد و درجا کشته شد.
در ۱۲ نوامبر ۱۹۹۴، ۱۹ روز پس از سقوط، لاشه هواپیما و جسد هولترگرین را که هنوز در صندلی پرتاب شده بود، از عمق ۳۷۰۰ فوت (۱۱۰۰ متر) اقیانوس خارج و در ۲۱ نوامبر، وی با افتخارات کامل نظامی در گورستان ملی آرلینگتون به خاک سپرده شد.
دوربین‌های مداربسته ناو

به‌طور مرسوم و طبق پروتکل تمامی برخاستن و فرود هواپیماها از یک ناو هواپیمابر حداقل با دو دوربین چه در شب و چه در روز فیلمبرداری می‌شود. حادثه‌ای که برای اف ۱۴ هولتگرین و کلمبیش روی داد توسط دو دوربین فیلمبرداری شد. تصاویر و فیلم ضبط شده به وضوح چرخش بیش از حد به سمت چپ، توقف هواپیما و غلت زدن و سقوط آن به اقیانوس و اجکت دو خلبان را نشان می‌دهد.
آرامگاه هولتگرین در آرامستان ملی آرلینگتون
لحظه سقوط اف ۱۴ تام‌کت هولتگرین
لیگ فوتبال استان اصفهان

لیگ فوتبال
| 0 | 1 |
| --- | --- |
کشور: ایران
کنفدراسیون: کنفدراسیون فوتبال آسیا
شمار تیم‌ها: ۱۲
سطح در مسابقات: ۵
صعود به: لیگ دسته سوم فوتبال ایران
سقوط به: لیگ دسته دوم استان اصفهان
جام(های) داخلی: جام حذفی فوتبال ایران
قهرمان کنونی: باشگاه فوتبال تارافولاد چرمهین (۱ قهرمانی)
پخش تلویزیونی: شبکه استانی اصفهان
فصل جاری: ۱۳۹۹–۹۸: فصل جاری: ۱۳۹۹–۹۸
لیگ فوتبال استان اصفهان بالاترین سطح فوتبال در استان اصفهان می‌باشد که در پنجمین سطح از فوتبال ایران و بعد از لیگ دسته سوم فوتبال ایران قرار دارد. قهرمان این جام به مسابقات کشوری لیگ دسته سوم فوتبال ایران راه می‌یابد و جواز حضور در جام حذفی را کسب می‌کند.
این مسابقات بخشی از برنامه ویژه آسیا است.
نحوه برگزاری

مسابقات در یک مرحله و بین ۱۲ تیم برگزار می‌شود. قهرمان لیگ به لیگ دسته سوم فوتبال ایران صعود می‌کنداین مسابقات هر سال توسط هیئت فوتبال استان اصفهان برگزار می‌شود.
فصل ۹۸–۱۳۹۹

. پیام پرواز
ابفا
آتیه سازان
ارم صفه
تربیت
جاوید
سپاهان نوین
شاهین
صنعت فولاد
فراز کرکوند
معراج
یاوران المهدی
فهرست بلندترین مجسمه‌ها در ایران

فهرست مجسمه‌های بلند ایران به ترتیب ارتفاع.
یاران (فیلم ۱۳۷۲)

با یاران (فیلم ۱۳۵۳) اشتباه نشود.
| یاران | یاران |
| --- | --- |
کارگردان: ناصر مهدی‌پور
تهیه‌کننده: حمید معتمدی‌فر ناصر مهدی‌پور حمید انزابی رحمان رضایی فرشته مهدی‌زاده
نویسنده: احمدرضا معتمدی
بازیگران: جمشید هاشم‌پور ایلوش خوشابه مهشید افشارزاده
موسیقی: مهرداد جنابی
فیلم‌بردار: اسفندیار شهیدی
تدوین‌گر: داوود یوسفیان
توزیع‌کننده: تعاونی پوریکا فیلم
تاریخ‌های انتشار: ۱۹ بهمن ۱۳۷۳
مدت زمان: ۹۳ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
یاران فیلمی به کارگردانی ناصر مهدی‌پور و نویسندگی احمدرضا معتمدی محصول سال ۱۳۷۲ است.
خلاصه داستان

بهرام، که یک مبارز سیاسی تحصیل کرده خارج از کشور است و در فنون رزمی هم مهارت دارد، توسط پدر همسرش شیرین، که یک تیمسار است، مورد تعقیب قرار می‌گیرد. تیمسار از این که یکی از آشنایانش مبارزی علیه رژیم شاهنشاهی از کار درآمده، ناراحت است و برای اعادهٔ حیثیت می‌خواهد بهرام توسط خود او دستگیر شود. بهرام از خانهٔ دوستش جمال با شیرین تماس می‌گیرد و نشانی خانهٔ جمال را به او می‌دهد. شیرین نزد او می‌رود، غافل از این که زیرنظر بوده و نیروهای امنیتی را با خود به آنجا کشانده است. بین آنها و بهرام و شیرین نبرد درمی‌گیرد و جمال به کمک آنها می‌آید و با اتومبیلش از محل حادثه دورشان می‌کند، تا به یک مراسم عروسی در روستایی کوهستانی بروند. تیمسار این بار با گروه ضربت ویژه رد آنها را پیدا می‌کند و به روستا می‌رود. به دستور او، نیروهای پاسگاه محلی، که نتوانسته‌اند بهرام را بیابند، بازداشت می‌شوند و گروه ضربت نیز سرانجام بهرام، شیرین و جمال را دستگیر می‌کنند. با حملهٔ اهالی روستا آنها می‌گریزند و شیرین دستگیر می‌شود. اهالی روستا به گلوله بسته می‌شوند. عاقبت بهرام و جمال با همکاری نظامیان پاسگاه به پیروزی می‌رسند. جمال کشته می‌شود و هلی کوپتر تیمسار با رگبار گلولهٔ روستاییان سقوط می‌کند و شیرین نجات می‌یابد.
بازیگران

جمشید هاشم‌پور
ایلوش خوشابه
مهشید افشارزاده
امراله صابری
فرهاد دل‌آرا
علیرضا سهراب‌زاده
مرجان بهرامی
علی نظری
هوشنگ منصورخاکی
لیلا حسین‌زاده
احمد معینی
عباس مختاری
احمد میررفیعی
فریبا حکیمی
لقمان نظیری
اکبر سنگی
روح اله حسین‌زاده
ابوالفتح بابازاده
علی علوی
یداله فهیمی
قدرت‌الله رضازاده
احمد راد
اسماعیل پاینده
غضنفر راوند
مهدی امیری
علیرضا فتحی
محمود تیموری
یعقوب رجبلو
داوود اسکندری
رحیم شمشاد
امیر اعلایی
صابر نوحی
محمد صادق‌پور
رمضان والدی
حسین ساعدی
صفرعلی امیری
حسین نیکویی
رضا هدایتی
یوسف قربانی
رضا کریمی
علی فیاضی
سعید مرادی
سعید مشهدیان
حسین صفرلو
قاسم ماسوله‌ای
محمدعلی صدقی
حمیدرضا کرامتی
گمینا کونوپنگتسا (استان لوبلین)

| گمینا کونوپنگتسا (استان لوبلین) Konopnica Commune | گمینا کونوپنگتسا (استان لوبلین) Konopnica Commune |
| --- | --- |
گمینا: گمینا
  نشان:   نشان
fa (in English: Expected satiety): fa
کشور:  لهستان
استان: استان لوبلین
شهرستان: Lublin County
کرسی: Konopnica
مساحت: مساحت
 • مجموع: ۹۲٫۷۵ کیلومتر مربع (۳۵٫۸۱ مایل مربع)
جمعیت (2013): جمعیت (2013)
 • مجموع: ۱۲٬۷۹۰
 • تراکم: ۱۴۰/کیلومتر مربع (۳۶۰/مایل مربع)
وبگاه: http://www.konopnica.lubelskie.pl
گمینا کونوپنگتسا (استان لوبلین) (به لهستانی:  Gmina Konopnica) یک گمینا در لهستان است که در شهرستان لوبلین واقع شده‌است. گمینا کونوپنگتسا ۹۲٫۷۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱۲٬۷۹۰ نفر جمعیت دارد.
فهرست بیمارستان‌های استان آذربایجان غربی

بیمارستان‌های استان آذربایجان غربی تا سال ۱۴۰۰ شمسی ۳۸ عدد بوده که از این تعداد ۳۵عدد دولتی و ۳عدد خصوصی هستند. قدیمی‌ترین بیمارستان فعال استان بیمارستان شهید مدنی خوی است که در سال ۱۳۰۰ ساخته شده‌است.بیمارستان ارتش ماکو که قدمتش به قبل از دوره جنگ جهانی اول می‌رسد. اینک جزء اثرتاریخی است و غیر فعال می‌باشد .این بیمارستان در جنگ جهانی اول توسط کادر پزشکی روسی زیر نظر ارتش سردار ماکو اداره می‌شد و بعد از اتمام جنگ جهانی اول و در جنگ جهانی دوم به عنوان بیمارستان ارتش استفاده می‌شد.البته به نظر می‌رسد قدمت بنای این بیمارستان تا دوره صفویه و جنگ چالدران هم برسد . بزرگترین بیمارستان استان آذربایجان غربی با 689 تخت بیمارستان مرکز آموزشی درمانی امام خمینی ارومیه در شهر ارومیه است که در سال 1375 ساخته شده‌است.
لوهری

| لوهری   Lohri | لوهری   Lohri |
| --- | --- |
آتش‌افروزی در لوهری: آتش‌افروزی در لوهری
نام خودمانی: لال لوی (Lal Loi)
برپایی توسط: مردم شمال هند: پنجاب، جامو، هاریانا و هیماچال پرادش توسط پنجابی‌ها، دوگراس، هاریانویس، و هیماچالی‌ها
گونه: مذهبی، فرهنگی
اهمیت: جشن نیمهٔ زمستان، جشن انقلاب زمستانی
جشن‌ها: افروختن آتش، آواز و رقص (بانگرا و گیدا)
تناوب: یک بار در سال
مرتبط با: دولا بهاتی
لوهری (به انگلیسی: Lohri؛ پنجابی: ਲੋਹੜੀ) یک جشنواره زمستانی در پنجاب است. جشنواره مردمی توسط اکثر مردم به‌ویژه هندوها و سیک‌ها و عمدتاً در شمال هند برگزار می‌شود. افسانه‌های مربوط به جشنواره لوهری بسیار است که اغلب آن‌ها این جشنواره را به منطقه پنجاب پیوند می‌دهند. بسیاری بر این باورند که این جشنواره پراهمیت، بزرگداشت انقلاب زمستانی است و لوهری پایان زمستان را نشان می‌دهد و به این ترتیب مردم در منطقه شمالی شبه قاره هند از روزهای طولانی‌تر و سفر خورشید به نیمکره شمالی استقبال می‌کنند.
در این جشن آتش‌بازی‌های فراوانی مشاهده می‌شود که نمادی برای جرقه‌ای هست که به هر چیزی زندگی می‌بخشد. در جشن لوهری مردم با روشن کردن آتش و آتش‌بازی و رقص و شادی، برای سال آینده دعا و درخواست برکت و رحمت و محصولات فراوان می‌کنند.
این جشنواره شب قبل از جشن مگهی، که به نام ماکار سانکرانتی نیز شناخته می‌شود، و مطابق با بخش شمسی تقویم قمری ویکرامی معین می‌شود که معمولاً هر سال با تاریخ ۱۳ ژانویه در تقویم میلادی مصادف می‌شود.
لوهری در پنجاب، منطقه جامو در جامو و کشمیر و هیماچال پرادش تعطیل رسمی است. این فستیوال در دهلی و هاریانا نیز جشن گرفته می‌شود، اما تعطیل رسمی نیست. در همه این مناطق، این جشن توسط هندوها، سیک‌ها، مسیحیان و مسلمانان برگزار می‌شود. در پنجابِ پاکستان، این جشنواره به‌شکل رسمی برگزار نمی‌شود، اما هندوها و سیک‌ها و برخی از مسلمانان این جشنواره را در روستاهای پنجاب و در شهرهای فیصل آباد و لاهور برگزار می‌کنند. محمد طارق، مدیر سابق شورای هنری فیصل آباد، معتقد است که زنده نگه‌داشتن این جشنواره مهم است چرا که لوهری در پنجاب پاکستان و در پنجاب هند جشن گرفته می‌شود و پیوندی است مسان این دو.
لوهری یک فستیوال باستانی در اواسط زمستان است که از مناطق نزدیک کوه‌های هیمالیا، که زمستان سردتر از بقیه شبه قاره است، سرچشمه می‌گیرد.
هندوها و سیک‌ها به‌طور سنتی پس از هفته‌ها کار کشت و زرع در فصل برداشت بهاری محصول، در حیاط‌های خود آتش روشن می‌کنند، در اطراف آتش دور هم جمع می‌شوند، با هم آواز می‌خوانند، می‌رقصند تا پایان زمستان و شروع روزهای طولانی‌تر را بشارت دهند.
تاریخ

لوهری به تقویم ویکرامی مرتبط است و یک روز قبل از جشن مگهی در پنجاب، که در بقیه هندوستان با نام ماکار سانکرانتی جشن گرفته می‌شود، برگزار می‌شود. در این تقویم، لوهری در ماه پاوش اتفاق می‌افتد و توسط بخش شمسی تقویم پنجابی قمری تنظیم می‌شود که در بیشتر سال‌ها در حدود ۱۳ ژانویه تقویم میلادی است.
درواقع، پنجابی‌ها به جای جشن گرفتن لوهری در آستانه انقلاب زمستانی، آن را در آخرین روز ماهی که در آن انقلاب زمستانی رخ می‌دهد، جشن می‌گیرند. لوهری یادبود گذر از انقلاب زمستانی است.
اشارات تاریخی

ارجاعات تاریخی به لوهری، توسط بازدیدکنندگان اروپایی دربار لاهور مهاراجیت سینگ، مانند وید که در سال ۱۸۳۲ با مهاراجه ملاقات کرد، ذکر شده‌است. اشاره‌های بیشتری توسط کاپیتان مکسون از مهاراجه رانجیت سینگ در توزیع لباس و مبالغ هنگفت پول به عنوان پاداش در روز لوهری در سال ۱۸۳۶ در دست است. جشن لوهری با برافراشتن آتش بزرگ در شب نیز در دربار سلطنتی در سال ۱۸۴۴ مورد توجه قرار گرفته‌است.
گزارش‌های مربوط به جشن لوهری در محافل سلطنتی دربارهٔ ریشه‌های این جشن چیزی نمی‌گویند. با این حال، باور مردمی زیادی در مورد لوهری وجود دارد. لوهری جشن فرا رسیدن روزهای طولانی‌تر پس از انقلاب زمستانی است. بر اساس افسانه‌های عامیانه، در زمان‌های قدیم لوهری را به‌طور سنتی در پایان ماهی که انقلاب زمستانی رخ می‌دهد جشن می‌گرفتند. زمانی که خورشید در سفر به سمت شمال پیش می‌رود، روزها طولانی‌تر می‌شود. روز بعد از لوهری به نام مگهی سنگراند جشن گرفته می‌شود.
اهمیت

اهمیت این جشنواره باستانی مرتبط با منطقه پنجاب این است که جشن فصل زراعی زمستانی است و همچنین آغاز فصل برداشت و روزهای آفتابی است.
افزون بر این، یک باور مردمی رایج، لوهری را به داستان دولا بهاتی پیوند می‌دهد. موضوع اصلی بسیاری از آهنگ‌های لوهری، افسانه دولا بهاتی (I. E Rai Abdullah Bhatti) است. در این داستان آمده که پدر او زمینداری بود که در زمان سلطنت اکبر امپراتور گورکانی هند در پنجاب زندگی می‌کرد و در آنجا به عنوان یک قهرمان شناخته می‌شد، زیرا دختران پنجابی را اسیر شدن و بردن اجباری برای فروش در بازار برده‌داری خاورمیانه نجات می‌داد. در میان کسانی که او نجات داد، دو دختر به‌نام‌های ساندری و موندری بودند که به تدریج به موضوع فولکلور پنجاب تبدیل شدند. به عنوان بخشی از مراسم جشن‌های لوهری، کودکان در اطراف خانه‌ها می‌گردند و ترانه‌های محلی سنتی لوهری را با نام «دولا بهاتی» می‌خوانند. پس از پایان آواز، از بزرگسالان خانه انتظار می‌رود که به گروه آواز نوجوانان تنقلات و پول بدهند.
مراسم

این جشنواره با روشن کردن آتش، خوردن غذاهای این جشن، رقص و آواز و دریافت هدایا جشن گرفته می‌شود. لوهری با آتش‌افروزی جشن گرفته می‌شود. افروختن آتش در این جشنواره زمستانی یک سنت باستانی است. مردم باستان آتش را روشن می‌کردند تا بازگشت روزهای طولانی را دوباره نوید دهند. این یک سنت بسیار باستانی است.
اغلب مردم شمال هند در خانه‌های خود جشن‌های ویژهٔ لوهری را برگزار می‌کنند. آیین‌های لوهری با همراهی آوازهای خاص لوهری اجرا می‌شود. لوهری یک مناسبت عالی است که برای کشاورزان اهمیت زیادی دارد. با این حال، مردم ساکن در مناطق شهری نیز لوهری را جشن می‌گیرند، زیرا این جشنواره فرصت تعامل با خانواده و دوستان را فراهم می‌کند.
در خانه‌هایی که اخیراً ازدواج یا زایمان داشته‌اند، جشن‌های لوهری باشور بیش‌تری به انجام می‌رسد. همه به عروس و داماد هدیه می‌دهند؛ چیزهایی مانند آجیل یا شیرینی، اما هدیه مادر شوهر طلا یا جواهر است. نوزادان نیز از دریافت هدایای فامیل بی‌نصیب نمی‌مانند.
آواز خواندن و رقصیدن بخش اصلی این جشن‌ها را تشکیل می‌دهد. هنگام غروب مردم درخشان‌ترین لباس‌های خود را می‌پوشند و گردهم می‌آیند دور آتش حلقه می‌زنند، برای فراوانی محصول و باروری و برکت دعا می‌کنند و با ضرب آهنگ دهل رقص‌های پرانرژی بانگرا و گیدا را انجام می‌دهند. رقص‌هایی توأم با شادی؛ شادی پایان یافتن روزهای سرد زمستان و آغاز فصل تازهٔ کشاورزی و زراعت. در رقص بانگرا حرکات موزون پاها شانه‌ها و دیگر اندام رقصنده‌ها به‌طور هماهنگ صورت می‌گیرد و دست‌ها باید در تمام مدت رقص بالا نگهداشته شود. در این جشن آوازهای پنجابی خوانده می‌شود و همه شاد می‌شوند.
معمولاً خوراکی‌هایی مانند سارسون دا ساگ (Sarson da saag) و ماکی دی روتی (makki di roti) به عنوان غذای اصلی در یک شام لوهری سرو می‌شود. نوشیدنی‌های این جشن غیر الکلی است.
در پنجاب، جشنواره برداشت لوهری با خوردن ذرت بوداده از برداشت جدید همراه است. در جشنواره لوهری برداشت نیشکر در ژانویه جشن گرفته می‌شود. محصولات به‌دست آمده از نیشکر، مانند گور و گچک در جشن‌های لوهری و آجیل که در ژانویه برداشت می‌شوند، محوریت دارند. یکی دیگر از مواد غذایی مهم لوهری تربچه است که بین اکتبر تا ژانویه قابل برداشت است. سبزی خردل عمدتاً در ماه‌های زمستان کشت می‌شود زیرا محصول مناسب با شرایط کشاورزی-اقلیمی است. بر این اساس، سبزی خردل نیز محصول زمستانه است. خوردن گجک، سارسون دا ساگ با مکی دی روتی، تربچه، آجیل زمینی و انگور مرسوم است. همچنین خوردن «تیل برنج» که از مخلوط کنجد و برنج پف کرده درست می‌شود، به صورت سنتی مرسوم است. در برخی جاها، این غذا، بیشتر شبیه به یک میان‌وعده است و «تیلچولی» نامیده می‌شود.
لوهری و سال مالی

از نظر تاریخی، در طول قرن نوزدهم، هزینه‌های جشن‌های لوهری یا مگهی از درآمد محصولات زمستانی جمع‌آوری می‌شد.
جشنواره‌های مشابه در کشورهای دیگر

جشنواره‌های انقلاب زمستانی در مناطق مختلف در سراسر جهان جشن گرفته می‌شود. جشنواره یول در طول جشن‌های کریسمس برگزار می‌شود که در آن یک چوب به یاد انقلاب زمستانی سوزانده می‌شود.
جشن هوگمانای در روز سال نو برگزار می‌شود. جشنواره آتش استون هاون در اسکاتلند زاده مستقیم روشن کردن آتش انقلاب زمستانی است. رویداد دیگری در هر ۱۱ ژانویه مشاهده می‌شود که کلاوی شعله‌ور (بشکه‌ای پر از چوب‌ها) در بورگهد حمل می‌شود و در تپه دوری گوه می‌شود. هنگامی که سوخته می‌شود، مردم اخگرهای دود شده را می‌گیرند تا برای سال آینده خوش شانسی بیاورند.
برخی از مراسم این جشنواره بی‌تناسب با جشن‌های چهارشنبه‌سوری و مهرگان در ایران نیست.
زن پنجابی منتظر شرکت در رقص گیدا
گور، آب نیشکر جامد و تصفیه نشده، یک شیرینی سنتی این جشن است.
رقص بانگرا
فهرست ایالت‌ها و قلمروهای ایالات متحده آمریکا بر پایه نرخ باروری

این نوشتار فهرستی از ایالت‌ها و قلمروهای ایالات متحده آمریکا بر پایهمیزان کلی باروری است.
Mفهرست ایالت‌ها و قلمروهای ایالات متحده آمریکا بر پایه نرخ باروری در سال ۲۰۱۳.
کارتن ایران

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نام بومی: کارتن سازی ایران
نوع: سهامی
نماد سهام شرکت: چکارن
صنعت: کارتن سازی و بسته بندی
بنا نهاده: 1338/04/01
بنیانگذاران: ابراهیم راد
دفتر مرکزی: تهران
مدیر عامل اجرایی: مهدی حدادعادل
رئیس هیئت مدیره: مجید حدادعادل
افراد کلیدی: محمود اکبری
محصولات: کارتن، مقوا، ورق کارتن
خدمات: واردات ماشین آلات کارتن سازی
درآمد: 3.344.574 میلیون ریال-سال 1400
سود خالص: 280.372 میلیون ریال-سال 1400
مالک: تاپیکو، رادين سرمايه فرتاك
تعداد کارکنان: 200
زیرمجموعه‌ها: بهسود تجارت اعلم
وبگاه: https://www.irancarton.ir/
کارتن ایران اولین شرکت تولید کننده انواع کارتن و ورق کنگره‌ای در ایران است که در اول تیرماه ۱۳۳۸ هجری شمسی توسط ابراهیم راد از کلیمیان نزدیک به حبیب القانیان تأسیس شد و پس از انقلاب اسلامی به نفع شرکت سرمایه گذاری سازمان تأمین اجتماعی(شستا) مصادره گردید. نوع مالکیت شرکت کارتن ایران در اواخر  سال ۵۴ به سهامی عام تغییر یافت و سهام این شرکت با نماد چکارن در بورس اوراق بهادار تهران پذیرفته شد.
جوایز و افتخارات

جایزه بهره‌وری مرکوری طلایی - گواهینامه تعهد به تعالی جایزه ملی بهره‌وری وتعالی سازمانی از موسسه مطالعات و بهره‌وری منابع انسانی در سال ۱۳۸۲-۱۳۸۳
واحد تولید نمونه استان تهران از وزارت کار و امور اجتماعی استان تهران در سال ۱۳۸۸
لوح تقدیر و مقام اول در دو شاخص بهره‌وری انرژی و بهره‌وری سرمایه در میان شرکتهای گروه محصولات کاغذی در جشنواره ملی بهره‌وری در سال ۱۳۸۹
لوح تقدیر و مقام اول در بخش جانبی در میان شرکتهای گروه محصولات کاغذی در جشنواره ملی بهره‌وری در سال ۱۳۹۱
لوح تقدیر و مقام اول در شاخصهای بخش اصلی در میان گروه محصولات کاغذی در پنجمین جشنواره ملی بهره‌وری در سال ۹۲
مدیریت شرکت

مدیرعامل مهدی حدادعادل - 1402 تا کنون
سهامداران

شركت گروه صنعت سلولزي تامين گسترنوين 4.59%
BFMصندوق.س.ا.ب.صباگسترنفت وگازتامين 1.75%
شركت رادين سرمايه فرتاك 1.15%
سایر سهامداران حقیقی 6.18%
زیرمجموعه‌ها

بهسود تجارت اعلم
لین ام. تریسی

| لین ام>  تریسی | لین ام>  تریسی |
| --- | --- |
سفیر ایالات متحده آمریکا در ارمنستان: سفیر ایالات متحده آمریکا در ارمنستان
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۱ مارس ۲۰۱۹: آغاز به کار  ۱ مارس ۲۰۱۹
رئیس‌جمهور: دونالد ترامپ
پس از: ریچارد ام. میلز جونیور
پیش از: کریستینا کوین
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: باربرتون، اوهایو
ملیت: ایالات متحده آمریکا
محل تحصیل: دانشگاه جورجیا دانشگاه اکران
لین ام. تریسی (انگلیسی: Lynne M. Tracy؛ زادهٔ باربرتون، اوهایو) دیپلمات اهل ایالات متحده آمریکا و سفیر کنونی ایالات متحده آمریکا در ارمنستان می‌باشد. تریسی مدرک بی‌ای را در رشته مطالعات شوروی از دانشگاه ویرجینیا در سال ۱۹۸۶ و مدرک جی دی را از مدرسه حقوق دانشگاه آکرون در سال ۱۹۹۴ دریافت نموده‌است.
لین تریسی» همچنان سفیر آمریکا در ارمنستان بود و پیشتر هم مشاور ارشد امور روسیه در وزارت خارجه آمریکا بود. وی به زبان‌های انگلیسی و روسی آشنایی کامل دارد.
لوسین کار

| لوسین کارلوسین کار | لوسین کارلوسین کار |
| --- | --- |
از چپ به راست: جک کرواک، لوسین کار، آلن گینزبرگ، ۱۹۵۹.: از چپ به راست: جک کرواک، لوسین کار، آلن گینزبرگ، ۱۹۵۹.
زادهٔ: ۱ مارس ۱۹۲۵ نیویورک
درگذشت: ۲۸ ژانویهٔ ۲۰۰۵ (۷۹ سال) واشینگتن، دی.سی.
ملیت: آمریکایی
محل تحصیل: آکادمی فیلیپس کالج بودین دانشگاه شیکاگو دانشگاه کلمبیا
شناخته‌شده برای: نسل بیت
لوسین کار (انگلیسی: Lucien Carr ‏(۱ مارس ۱۹۲۵ – ۲۸ ژانویه ۲۰۰۵) از اعضای اصلی حلقه نسل بیت در نیویورک در دهه ۱۹۴۰ بود. او نه نویسنده بود و نه شاعر اما بسیاری او را منبع الهام هنرمندان نسل بیت می‌دانند.
کودکی و نوجوانی

لوسین کار در سال ۱۹۲۵ در خانواده‌ای مرفه در نیویورک سیتی به دنیا آمد، بیشتر دوران کودکی خود را در سنت لوئیس، میزوری گذراند. پس از فارغ‌التحصیلی از آکادمی فیلیپس در اندوور، مدت کوتاهی در کالج بودین تحصیل کرد و بعد به دانشگاه شیکاگو منتقل شد. پس از دو ترم تحصیل در دانشگاه شیکاگو، اقدام به خودکشی کرد و مدت کوتاهی در بیمارستان روانی بستری شد. مادرش که در آن زمان در نیویورک زندگی می‌کرد، او را متقاعد کرد که به نیویورک بیاید و درسش را در دانشگاه کلمبیا ادامه دهد.
دانشگاه کلمبیا و نسل بیت

گروهی که بعدها با نام نسل بیت شهرت یافت با ورود لوسین کار به دانشگاه کلمبیا شکل گرفت. او و آلن گینزبرگ هر دو در یک خوابگاه دانشجویی زندگی می‌کردند و در کریسمس ۱۹۴۳، رفاقتشان آغاز شد. جیمز کمپبل در کتابی به نام این است نسل بیت ماجرای آشنایی این دو نفر را این‌طور تعریف می‌کند: از اتاق لوسین کار موسیقی برامس به گوش می‌رسیده و گینزبرگ مشتاق می‌شود ببیند چه کسی به موسیقی محبوب او گوش می‌دهد. گینزبرگ در دفتر خاطراتش از لوسین کار به عنوان اولین عشق خود یاد می‌کند. در زمستان همان سال، لوسین کار، گینزبرگ را با ویلیام باروز آشنا کرد و چند ماه بعد با یکی دیگر از دانشجویان دانشگاه کلمبیا به نام جک کرواک طرح دوستی ریختند. لوسین کار باهوش و کاریزماتیک بود و  به سرعت سردمدار این گروه شد - او آنها را با اشعار پر احساس آرتور رمبو و زندگی شبانه گرینویچ ویلج آشنا کرد. او روشنفکری جنجالی بود، بسیار می‌نوشید، به مهمانی‌های دانشگاه کلمبیا شور و حال می‌داد. کاری نبود که از او برنیاید: از پاره کردن صفحات انجیل گرفته تا این که جک کرواک را متقاعد کند در یک چلیک آبجو برود و او را در سراشیبی خیابان برادوی قل بدهد. او الگو و سرمشق هنرمندان نسل بیت بود. کرواک در وصف لوسین کار گفته بود: «مردی‌ست با هوشی سرشار، کلمات از درونش فوران می‌کنند، خیال می‌کنی شکسپیر دوباره متولد شده است، این بار با زلف طلایی و هاله‌ای دور سرش.» و از گینزبرگ بارها نقل شده که: «لو حلقه اتصال بود.» او بر اساس تعالی‌گرایی امرسونی و بوهمینیسم پاریسی تزی ارائه داد به نام «نگرش نو». این تز سنگ بنای نوشته‌های انقلابی نسل بیت شد و بر سه اصل استوار بود:
خودبیانگریِ برهنه، سرآغاز خلاقیت است.
آگاهی هنرمند رشد نمی‌کند مگر در پراکنده‌هوشی و پریشان‌حواسی.
هنر از اخلاقیات متعارف بر حذر است.
در ۱۳ اوت ۱۹۴۴، در زمانی که تمام اروپا را درگیر و دار جنگ بود، کرواک و کار نقشه‌ای دیوانه‌وار کشیدند. آنها تصمیم گرفتند قاچاقی سوار کشتی‌ای به مقصد فرانسه شوند و رد پای آرتور رمبو، شاعر محبوب لوسین را، در پاریس دنبال کنند. اما مست کردند و دیر به کشتی رسیدند و خدمه کشتی پیاده‌شان کردند. کمی بعد این دو نفر از هم جدا شدند اتفاقاتی که بعد از این رخ داد را بسیاری «گناه نخستین» نسل بیت نامیده‌اند.
پس از زندان

پس از آزادی، لوسین کار کاملاً تغییر کرد و مسیر دیگری را در پیش گرفت. گرچه در جمع کردن اعضای اصلی نسل بیت و تشکیل هسته مرکزی نقش محوری داشت، اما بعد از این ماجرا ترجیح داد خود را از کانون توجه دور نگه دارد. با فرانچسکا فن هارتز ازدواج کرد، در روزنامه یونایتدپرس اینترنشنال مشغول به کار شد و تا ۴۷ سال به بعد در کار خبر باقی ماند. او و فرانچسکا صاحب سه فرزند شدند: سیمون، ایتن و کیلب کار (که نویسنده است). لوسین کار رفاقتش با نسل بیت را تا پایان عمرشان حفظ کرد، اغلب اولین خواننده آثارشان بود اما خود را از هیاهوی آنها دور نگه داشت.
در آثار نسل بیت

گینزبرگ قصد داشت دربارهٔ ماجرای این قتل رمانی بنویسد به نام آواز خون اما به توصیه پروفسور انگلیسی دانشگاه کلمبیا که مایل نبود بدنامی بیشتری برای دانشگاه به بار بیاید از نوشتن آن صرف‌نظر کرد. در کتاب شعر مشهور گینزبرگ، زوزه، نام لوسین کار در تقدیم‌نامچه کتاب آمده بود اما به اصرار «کار» در چاپ‌های بعدی کتاب حذف شد.
در غرور دولوز (۱۹۶۸) صحنه‌هایی وجود دارد که عیناً شرح شیطنت‌ها و ماجراهای واقعی لوسین کار است: مثلاً ماجرای شبی که لوسین کار کرواک را در یک چلیک آبجو در سراشیبی خیابان برادوی قل داد، تمام و کمال در کتاب آمده‌است. کتاب شهرستان و شهر هم روایت داستانی شده کرواک از ماجرای قتل کمرر است.
جک کرواک و ویلیام باروز ماجرای قتل کمرر را دستمایه رمانی قرار دادند به نام و اسب آبی‌ها در محفظه‌هایشان جوشانده شدند. این کتاب تا سال ۲۰۰۸ منتشر نشد.
مرگ

لوسین کار در سن ۷۹ سالگی بر اثر سرطان درگذشت.
در دیگر آثار

در سال ۲۰۱۳ فیلمی به نام عزیزانت را بکش دربارهٔ نسل بیت و ماجرای این قتل، به کارگردانی جان کروکیداس و با بازی دنیل رادکلیف (در نقش آلن گینزبرگ)، دین دی‌هان (لوسین کار)، مایکل سی هال (دیوید کمرر)، بن فاستر (ویلیام باروز) و جک هیوستن (جک کرواک) ساخته شد.
شوقان

| شوقان | شوقان |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: خراسان شمالی
شهرستان: جاجرم
بخش: دشت شوقان
مردم: مردم
جمعیت: ۲٬۳۱۳ نفر(۱۳۹۵)
رشد جمعیت: ۵٪- (۵سال)
شناسهٔ ملی خودرو:  ایران
کد آماری: ۲۴۳۳
  شوقان  روی نقشه ایران ۳۷°۲۰′۴۹″شمالی ۵۶°۵۳′۴۱″شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۳۴۶۹۹۲°شمالی ۵۶٫۸۹۴۸۳۶°شرقی﻿ / 37.346992; 56.894836   :   شوقان  روی نقشه ایران ۳۷°۲۰′۴۹″شمالی ۵۶°۵۳′۴۱″شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۳۴۶۹۹۲°شمالی ۵۶٫۸۹۴۸۳۶°شرقی﻿ / 37.346992; 56.894836   
 :  
شوقان شهری در بخش جلگه شوقان شهرستان جاجرم استان خراسان شمالی ایران است.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۲٬۳۱۳ نفر (۷۵۸ خانوار) بوده‌است.
| جمعیت تاریخی> سال | جمعیت تاریخی> جمعیت | جمعیت تاریخی> ±% |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۸۵ | ۲٬۲۹۷ | —     |
| ۱۳۹۰ | ۲٬۴۳۶ | ۶٫۱٪+ |
| ۱۳۹۵ | ۲٬۳۱۳ | ۵٪− |