stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دانشگاه فریدریش-آلکساندر ارلانگن-نورنبرگ
فارغ التحصیلان شهیر

Image:Schreber_Johann_Christian_Daniel_von_1739-1810.jpg|
Image:Hahnemann.jpg|ساموئل هانمن
Image:AvHumboldt.jpg|الکساندر فون هومبولت
Image:Friedrich_Rückert.jpg|فردریش روکرت
Image:Georg_Simon_Ohm3.jpg|گئورگ زیمون اهم
Image:Justus_von_Liebig_NIH.jpg|یوستوس فون لیبیش
Image:Ludwig Andreas Feuerbach.jpg|لودویگ فویرباخ
Image:Felix_Klein.jpeg|فلیکس کلاین
Image:Убеншвуаншвышь.jpg|هرمان امیل فیشر
Image:Eduardbuchner.jpg|ادوارد بوخنر
Image:Noether.jpg|امی نوتر
Image:Geiger,Hans_1928.jpg|هانس گایگر
Image:Bundesarchiv_B_145_Bild-F015320-0010,_Ludwig_Erhard.jpg|لودویگ ارهارد
Image:Alma_Adamkiene_and_Laura_Bush.jpg|Alma Adamkienė
Image:Harald_zur_Hausen_03.jpg|هارالد تسور هاوزن
Image:Vladimir_Putin_15_June_2000-4.jpg|Heinrich von Pierer
Image:Karlheinz_Brandenburg_cropped.jpg|Karlheinz Brandenburg
</gallery>
قلعه ارلانگن بخش هایی از دانشگاه ارلانگن نورنبرگ را در خود جای داده است.
گله‌دون

| گله‌دون | گله‌دون |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: مازندران
شهرستان: ساری
بخش: مرکزی
دهستان: میان‌دورود کوچک
جمعیت: ۲۳۵۱ نفر (سرشماری ۹۵)
گله‌دون، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان ساری در استان مازندران ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان میان‌دورود کوچک قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۳۹۴نفر (۳۸۱خانوار) بوده‌است.
دادگاه صلح و ایستگاه پلیس خیابان بو

دادگاه صلح پیشین در لندن، انگلستان
تصویری سدهٔ نوزدهمی از دادگاه صلح خیابان بو، که افسران خیابان بو به آن پیوسته بودند.
دادگاه صلح و ایستگاه پلیس خیابان بو (به انگلیسی: Bow Street Magistrates' Court and Police Station، پیشتر دادگاه پلیس خیابان بو — Bow Street Police Court —) هرکدام یکی از مشهورترین دادگاه‌های صلح و ایستگاه‌های پلیس در انگلستان بودند.
در هنگام فعالیت ۲۶۶ ساله‌اش، این دادگاه بی‌درنگ ساختمان‌های مختلفی را در خیابان بو در مرکز لندن، شمال شرقی کاونت گاردن اشغال کرد، که آخرین آن‌ها در سال ۱۸۸۱ باز شد و ایستگاه پلیس پیشتر در جای دیگر خیابان گنجانده شده بود. دادگاه سرانجام سال ۲۰۰۶ بسته شد و کارش به مجموعه‌ای متشکل از چهار دادگاه صلح واگذار شد: وست‌مینستر، کامبرول گرین، هایبری کرنر و دادگاه صلح شهر وست‌مینستر. قاضی ارشد خیابان بو تا سال ۲۰۰۰، قاضی کل متروپولیتن بود.
این ساختمان در فهرست درجه دوم قرار دارد - اماکن دادگاه اکنون یک هتل را تشکیل می‌دهند و قسمت ایستگاه، موزه پلیس خیابان بو را در خود جای داده است.
تاریخچه > ۱۷۴۰–۱۸۷۵

نخستین دادگاه خیابان بو سال ۱۷۴۰ تأسیس شد، هنگامی که سرهنگ سِر توماس دی ویل که در وست‌مینستر قاضی بود، قاضی صلح خیابان بو شد و در پلاک ۴ آنجا اقامت گزید. هنری فیلدینگ رمان‌نویس و نمایشنامه‌نویس سال ۱۷۴۷ جانشین دی ویل شد. او سال ۱۷۴۸ قاضی صلح شهر وست‌مینستر شد، هنگامی که مشکل مصرف جین و جنایات ناشی از آن در اوج بود. هشت محل مجوزدار در خیابان بود و فیلدینگ گزارش داد که از هر چهار خانه در کاونت گاردن، یکی مغازه جین‌فروشی است. سال ۱۷۴۹، فیلدینگ در پاسخ به درخواست‌ها برای یافتن وسیله‌ای مؤثر به منظور مقابله با جنایت و بی‌نظمی فزاینده، هشت پاسبان معتمد را گرد هم آورد که با عنوان «افراد آقای فیلدینگ» شناخته می‌شدند، که به زودی به راستگویی و کارآمدی در تعقیب مجرمان شهرت یافتند. پاسبان‌ها به افسران خیابان بو معروف شدند.
برادر ناتنی نابینای فیلدینگ، سِر جان فیلدینگ (معروف به «منقارکورهٔ خیابان بو»)، سال ۱۷۵۴ جانشین برادرش در قضاوت شد و گشت را به نخستین نیروی پلیس واقعاً مؤثر پایتخت تبدیل کرد. جاکومو کازانووا از جملهٔ کسانی بود که در دادگاه محاکمه شدند.
اوایل سدهٔ نوزدهم شاهد افزایش چشمگیر تعداد و گسترهٔ پلیس مستقر در خیابان بو با تشکیل گشت اسبی خیابان بو در سال ۱۸۰۵ بود که تا مرز لندن را پوشش می‌داد و نخستین واحد پلیس یونیفرم‌پوش در بریتانیا بود و در سال ۱۸۲۱ گشت پیاده از اسب که مناطق حومه شهر را پوشش می‌داد. بلافاصله پس از تأسیس این نیرو در سال ۱۸۲۹، یک ایستگاه پلیس متروپولیتن نیز در شماره‌های ۲۵ و ۲۷ تأسیس شد. افسران از آنجا برای پلیس شورش کلدبث فیلدز در سال ۱۸۳۳ فرستاده شدند.
تاریخچه > ۱۸۷۶–۱۹۹۱: دادگاه

| مصوبه (محل) دادگاه پلیس خیابان بو ۱۸۷۶ | مصوبه (محل) دادگاه پلیس خیابان بو ۱۸۷۶ |
| --- | --- |
مصوبه پارلمان: مصوبه پارلمان
مجلس بریتانیا: مجلس بریتانیا
عنوان بلند: مصوبهٔ اختیار مالکیت مکانی در خیابان بو برای تأسیس یک دادگاه و ایستگاه پلیس و دفاتر جدید.
یادکرد: 39 & 40 Vict. c. ccxxxviii
تاریخ‌ها: تاریخ‌ها
توشیح ملوکانه: ۱۵ اوت ۱۸۷۶
متن اساسنامه به‌شکل مصوب: متن اساسنامه به‌شکل مصوب
سال ۱۸۷۶ فرانسیس راسل، نهمین دوک بدفورد محلی در ضلع شرقی خیابان بو را به کمیسیون‌های آثار و سازه‌های عمومی علیاحضرت واگذار کرد، تا ترکیبی جدید از دادگاه صلح و ایستگاه پلیس با اجارهٔ سالانهٔ ۱۰۰ پوند بسازند. کار روی ساختمان کنونی با طرحی از نقشه‌بردار کمیسیون سِر جان تیلور، سال ۱۸۷۸ آغاز شد و سال ۱۸۸۱ به پایان رسید — تاریخ ۱۸۷۹ در سنگ‌کاری بالای درب ساختمان فعلی، سالی است که امید می‌رفت کار در آن به پایان برسد. مدخل فهرست هیستوریک اینگلند، سبک معماری را «یونانی-رومی باوقار و گلچین شده با قدری جزئیات ونبرویی و نه به شیوه پنتورن» توصیف می‌کند.
در سال ۱۸۷۸ روزنامه‌نگار والتر تورنبری نوشت که این مؤسسه، که هنوز هم به طور کلی دادگاه صلح نامیده می‌شود، متشکل از «سه قاضی صلح [بود] که هرکدام دو روز هفته را در آن کار می‌کردند». او افزود:
قاضی کل صلحیه به جای مزد روزانهٔ کارش، که پیشتر به درآمدش افزوده می‌شد [و] اما اکنون به حساب عمومی منتقل می‌شود، افزایش حقوق زیادی دریافت می‌کند. او همچنین برای سرپرستی گشت اسب‌ها، سالی ۵۰۰ پوند [معادل ۵۰٬۰۷۵ پوند در ۲۰۲۱] دریافت می‌کند. همهٔ قاضی‌های صلحیهٔ این اداره، در کمیسیون صلح شهرستان‌های میدلسکس، ساری، کنت و اسکس هستند.
در سال‌های پایانی، دادگاه دفتر قاضی ارشد ناحیه (دادگاه‌های صلح) را در خود جای داد که به موضوعات مهمی مانند پرونده‌های استرداد یا پرونده‌های وابسته به شخصیت‌های برجسته عمومی، رسیدگی می‌کرد. خیلی از متهمان مشهور در دادگاه حضور پیدا می‌کردند، اغلب پیش از فرستادن به جلسهٔ دادرسی در دادگاه کیفری مرکزی، اولد بیلی یا دیگر مراکز دادگاه‌های جزا، یا هنگامی که به اتهام استرداد یا تروریسم بازداشت می‌شدند. این‌ها عبارت بودند از:
راجر کیسمنت
هاولی هاروی کریپن
ابو حمزه المصری
ویلیام جویس
دوقلوهای کری
املین پنکهرست و کریستابل پنکهرست
آگوستو پینوشه
جان سیرل پورت
اسکار وایلد
تاریخچه > ۱۸۷۶–۱۹۹۲: ایستگاه

در همین حال، ایستگاه پلیس خیلی فعال بود. افسران آنجا سال ۱۸۹۰ اعتصاب کردند، مری لوید سال ۱۸۹۲ تعرضی در آنجا را گزارش کرد و ایستگاه سال ۱۹۳۹ در کمپین تروریستی اِس پلن مورد تهدید قرار گرفت. پلیس ایستگاه با سربازان مشترک‌المنافع در ۱۹۱۹ و کارگران اعتصابی در ۱۹۳۱ درگیر شدند. زندانیان سرشناسی که بلافاصله پس از دستگیری وارد سلول‌ها شدند عبارتند از کلارا لمبرت، نماینده مجلس کانینگهام گراهام و برونو منسر، در حالی که افسران برجستهٔ آنجا شامل نورول رابرتز، رابرت هلمز، ایوان فلچر و کمیسران آینده جوزف سیمپسون و پیتر ایمبرت بودند.
تاریخچه > ۱۹۹۲–اکنون

وضعیت فهرست‌شده ساختمان به این معنی است که بروزرسانی آن با معیارهای نوین، اقتصادی نیست. بر این پایه، در نظر گرفته شد که دادگاه بسته شود تا امکان استفاده بهتر از ساختمان جلوی تالار اپرای سلطنتی لندن فراهم شود. ایستگاه پلیس سال ۱۹۹۲ بسته شد، منطقه آن با ایستگاه پلیس کانن رو ادغام شد و منطقه‌ای جدید با ایستگاه پلیس چرینگ کراس تشکیل دادند و در سال ۲۰۰۴ مالکان مشترک دادگاه، متصدیان دادگاه‌های صلح لندن بزرگ و فرماندهی پلیس متروپولیتن دادگاه را به فروش گذاشتند. در ژوئیهٔ ۲۰۰۵ توسعه‌دهندهٔ املاک گری بارت، این محل را خرید تا به یک هتل بوتیک تبدیلش کند و دادگاه در ۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۰۶ بسته شد.
آخرین پرونده‌ای که در این دادگاه به آن رسیدگی شد دربارهٔ جیسون جان هندی، ولگرد ۳۳ ساله الکلی بود که متهم به نقض دستور رفتاری ضد اجتماعی خود بود. موارد دیگر در روز آخر شامل گدایان، دزدان مغازه، رانندگان غیرقانونی مینی‌کب‌ها و یک پروندهٔ تروریستی - نخستین پرونده در نوع خود - بود که در آن یک مظنون به ترور، متهم به نقض دستور کنترل خود شد. روز پایانی با حضور گستردهٔ اهالی مطبوعات برگزار شد. پرونده‌های باقی‌مانده به دادگاه صلح هورس‌فری رود منتقل شدند، که خود سال ۲۰۱۱ هنگامی که کارهایش به دادگاه قدیمی ماری‌لبون سپرده شدند، بسته شد و به دادگاه صلح وست‌مینستر تغییر نام داد.
در سال ۲۰۰۸، مقر خیابان بو به توسعه‌دهندگان اتریشی فروخته شد که پروانهٔ ساخت‌وساز یک هتل و موزه پلیس را دریافت کردند و در عین حال، نمای خارجی ساختمان دادگاه قدیمی را حفظ کردند. در اکتبر ۲۰۱۶ این مقر باز هم فروخته شد، این بار به بازوی بریتانیایی یک شرکت سرمایه‌گذاری قطری، که از پروانهٔ ساخت‌وساز موجود استفاده کرد. هتلی ۹۱ اتاقه که شرکت زنجیره‌ای نومد مستقر در نیویورک آن را اداره می‌کند، در مهٔ ۲۰۲۱ باز شد و یک رستوران عمومی و موزه‌ای برای تاریخ پلیس لندن نیز در کنارش، فعالیت خود را آغاز کردند.
دادگاه در سال ۱۸۹۵
دادگاه در سال ۲۰۰۶
گسترش دوباره، اکتبر ۲۰۱۸
گمینا بوگوت-پیانکی

| گمینا بوگوت-پیانکی Boguty-Pianki Commune | گمینا بوگوت-پیانکی Boguty-Pianki Commune |
| --- | --- |
گمینا: گمینا
fa (in English: Expected satiety): fa
کشور:  لهستان
استان: استان ماسوویان
شهرستان: شهرستان اوستروف مازوویتسکا
کرسی: Boguty-Pianki
مساحت: مساحت
 • مجموع: ۸۹٫۱۳ کیلومتر مربع (۳۴٫۴۱ مایل مربع)
جمعیت (2013): جمعیت (2013)
 • مجموع: ۲٬۷۶۱
 • تراکم: ۳۱/کیلومتر مربع (۸۰/مایل مربع)
گمینا بوگوت-پیانکی (به لهستانی:  Gmina Boguty-Pianki) یک گمینا در لهستان است که در شهرستان اوستروف مازوویتسکا واقع شده‌است. گمینا بوگوت-پیانکی ۸۹٫۱۳ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۷۶۱ نفر جمعیت دارد.
دانشگاه مارکت

| 0 | 1 |
| --- | --- |
ساختمان دانشکده حقوق دانشگاه مارکت: ساختمان دانشکده حقوق دانشگاه مارکت
نام‌های پیشین: کالج مارکت (۱۸۸۱–۱۹۰۷)
شعار: خدای رودخانه (لاتین)
شعار به انگلیسی: خدا و رود می‌سی‌سی‌پی
نوع: دانشگاه تحقیقاتی خصوصی
بنیانگذاری شده: ۲۸ اوت ۱۸۸۱
بنیان گذار: جان هنی (اسقف کلیسای کاتولیک)
وابستگی مذهبی: کلیسای کاتولیک
وابستگی آکادمیک: انجمن کالج‌ها و دانشگاه‌های یسوعی  انجمن کالج‌ها و دانشگاه‌های کاتولیک  انجمن کالج‌ها و دانشگاه‌های مستقل ویسکانسین  انجمن ملی کالج‌ها و دانشگاه‌های مستقل
موقوفه مالی: ۶۹۳٫۷ میلیون دلار(۲۰۲۰)
رئیس: Michael Lovell
ناظم: Kimo Ah Yun
اعضای هیئت علمی: ۱٬۲۰۰
دانشجویان: ۱۱٬۸۰۰
کارشناسی: ۸٬۵۰۰
تحصیلات تکمیلی: ۳٬۳۰۰
موقعیت: میلواکی، ویسکانسین، ایالات متحده آمریکا ۴۳°۰۲′۲۱″ شمالی ۸۷°۵۵′۵۷″ غربی﻿ / ﻿۴۳٫۰۳۹۱۷°شمالی ۸۷٫۹۳۲۵۰°غربی﻿ / 43.03917; -87.93250
پردیس: منطقه شهری ۹۳ جریب فرنگی (۳۷٫۶ هکتار)
Alma Mater song: Marquette University Anthem
رنگ آموزشگاه:  آبی مارکیت  و  طلایی 
ورزش‌ها:   تیم‌های ورزشی دانشگاه: بسکتبال، صحرانوردی، گلف، فوتبال، دو و میدانی، تنیس، والیبال، چوگان 
شگون‌نما: عقاب طلایی
تعلق ورزشی به: NCAA Division I Big East Conference
وبگاه: marquette.edu
دانشگاه مارکت (به انگلیسی: Marquette University) یک دانشگاه خصوصی و تحقیقاتی  یسوعی در میلواکی، ویسکانسین است. این کالج در ۲۸ اوت ۱۸۸۱ توسط انجمن عیسی مسیح تحت عنوان کالج مارکت تأسیس شد. 
 بنیان‌گذار این کالج، شخصی به نام جان هنی (اولین اسقف کاتولیک  میلواکی)، بوده‌است.

این دانشگاه به افتخار مبلغ و کاشف قرن هفدهم، پدر ژاک مارکت، با هدف ارائه آموزش کاتولیک مقرون به صرفه به جمعیت مهاجر آلمانی نوظهور منطقه نامگذاری شده‌است. این کالج که در ابتدا یک مؤسسه کاملاً مردانه بود، درسال ۱۹۰۹ میلادی، شروع به پذیرش دانشجویان دختر کرد و به این ترتیب به عنوان اولین دانشگاه کاتولیک مختلط جهان در تاریخ ثبت شد.

امروز دانشگاه مارکت، بخشی از انجمن کالج‌ها و دانشگاه‌های یسوعی است. این دانشگاه توسط کمیسیون آموزش عالی به رسمیت شناخته می‌شود و در حال حاضر حدود ۱۲۰۰۰ دانشجو دارد. در بین دانشگاه‌های سطح دکترا - فعالیت‌های تحقیقاتی این دانشگاه، بالا ارزیابی شده‌است. مارکت، یکی از بزرگترین دانشگاه‌های یسوعی در ایالات متحده و بزرگترین دانشگاه خصوصی در ویسکانسین است.
دانشگاه مارکت، از ۱۱ کالج و آموزشگاه در محوطه اصلی دانشگاه، تشکیل شده‌است. هر آموزشگاه به رشته خاصی از جمله، هنر، بازرگانی، ارتباطات، مهندسی فنی، حقوق و انواع علوم بهداشتی تعلق دارد. 
دانشگاه مارکت، همچنین تعدادی کلاسهای آموزشی در مناطق اطراف و حومه میلواکی و واشینگتن، برگزار می‌کند. اکثر دانشجویان دانشگاه مارکت، در دوره‌های کارشناسی در حال تحصیل هستند. با این حال دانشگاه مارکت دارای بیش از ۶۸ برنامه تحصیلی در مقطع کارشناسی ارشد و دکتری است؛ از جمله دانشکده حقوق، دانشکده دندانپزشکی که یگانه امکان تحصیل در این رشته در کل ایالت است و ۲۲ برنامه تکمیل تحصیلات در مقاطع بالاتر از کارشناسی، که به رشته‌های دیگری تعلق دارند. 
تیم‌های ورزشی دانشگاه، معروف به عقاب‌های طلایی، همگی عضو اتحادیه ملی ورزش دانشگاهی هستند و در رشته‌های ورزشی بسیار متنوعی رقابت می‌کنند.
الیاس طاهری

| الیاس طاهری | الیاس طاهری |
| --- | --- |
دبیر اول کمیسیون صنایع و معادن مجلس شورای اسلامی: دبیر اول کمیسیون صنایع و معادن مجلس شورای اسلامی
پیش از: مهندس ابوالقاسم رحمانی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ایران
خویشاوندان: خداداد قبادی
تحصیلات: دکترای مدیریت استراتژیک
پیشه: نمایندهٔ دورهٔ نهم مجلس شورای اسلامی
الیاس طاهری نمایندهٔ دورهٔ نهم مجلس شورای اسلامی و دبیر اول کمیسیون صنایع و معادن مجلس شورای اسلامی از حوزهٔ انتخابیهٔ اقلید در استان فارس است.
پادشاهی بالهه

پادشاهی بالهه (۶۹۸–۹۲۶) یک پادشاهی کره‌ای بود که پس از سرنگونی گوگوریو به دست نیروهای متحد شیلا و دودمان تانگ، و توسط ژنرالی از گوگوریو به نام ته‌ جویونگ بنیان نهاد. پادشاهی بالهه در دوره دولت‌های شمالی و جنوبی کره در کنار شیلای متحد برقرار بود.
تاسیس

پس از سقوط گوگوریو در سال ۶۶۸ میلادی، نیروهای بازمانده از این کشور و قبایل مالگال (از مردمان بومی منچوری که از زمان پادشاه گوانگتوی بزرگ تحت تسلط گوگوریو درآمدند) به صورت پراکنده در سرزمین‌های شمالی شبه جزیره و منچوری حضور داشتند؛ تا اینکه ته جویونگ و پدرش و فرماندهان سابق گوگوریو دست به مبارزه‌ای تمام عیار زدند؛ ته‌جویونگ درسال ۶۹۵ میلادی توانست با ارتشی بزرگ قلعه‌های سابق گوگوریو یعنی شین و یودونگ و پگام و آنسی را بازپس بگیرد؛ ولی چون منطقه آسیب پذیر بود و تهاجم به آن توسط خیتان و تانگ به سهولت قابل انجام بود و نقاط ضعف این مناطق را می دانستند با مردم قلعه‌ها و صدهاهزارنفر دیگر به طرف مناطق صعب العبور و کوهستانی دونگمو (محل سکونت گوگوریویی‌های آواره شده) در نزدیکی دریای ژاپن و شرقی ترین منطقه در مرز کره با روسیه امروزی حرکت کردند. در این هنگام تانگ چین یک ارتش بزرگ (چند صد هزار نفری) را به طرف آن‌ها که مشغول عبور بودند به رهبری «ژنرال شو رنگویی (Xue Ringui)» فرستاد. بین آن‌ها چندین جنگ بزرگ درگرفت که در نهایت از ارتش گوگوریو فقط ۵۰۰۰ نفر باقی‌ماند. آن‌ها دریک دره حدود یک روز شجاعانه جنگیدند و تمامی چینیان را سلاخی کردند.
در طی این جنگ برادر و پدر جویونگ (ژنرال ته جونگ سانگ) و فرمانده ارتش چین کشته شدند. بعد از این پیروزی ته جویونگ کشور جدیدش را برپا کرد و درنهایت گوگوریو پس از کمتر از سی سال از سقوطش احیا گردید. با وجود اینکه ته‌جویونگ به همراه پدرش و بازمانده‌های گوگوریو قوایی مردمی و نظامی برای احیای گوگوریو تشکیل داد. احیای گوگوریو ابتدا توسط ژنرال گوموجام و به ناچاری با کمک شیلا قرار بود انجام گردد که پس از جنگ شیلا-تانگ آنان دچار نزاع گشته و ژنرال گوموجام و همراهانش توسط شیلا کشته شدند و جنبش از بین رفت تا اینکه ته جویونگ و پدرش که یکی از فرماندهان استحکامات سابق گوگوریو بودند به جنگ غیرمستقیم و مبارزه پارتیزانی روی آوردند؛ آنان بعدها برای مبارزه با امپراتوری تانگ با نیروهای خیتان و همچنین خاقانات گوگ‌ترک متحد شدند و پس از سال ها جنگ و مبارزه در منطقه و بیرون راندن اشغالگران چینی تانگ، بالهه توسط دائه جویونگ در سال ۶۹۸ میلادی تأسیس شد. دائه جویونگ توانست با کمک بازماندگان گوگوریو کشور جدید را که جانشین گوگوریو بود، به وجود آورد.
نام

بر سر پیدایش و علت و ریشه و معنی بالهه اختلافات زیادی بین مورخان وجود دارد؛ شاید بهترین استنباط این باشد که هنگام تاسیس کشور و در اوایل حکمرانیِ ته جویونگ اهمیتی به اسم داده نمی‌شده یا بر خود صحیح نمی‌دانسته‌اند اسم دیگری به جای گوگوریو انتخاب کنند یا اینکه خودرا همان گوگوریو می‌خواندند (تمامی موارد مذکور مورداختلاف است) تا اینکه در سال 713 با نامه‌ی توهین آمیز امپراتور ژوان زونگ که بالهه را از خراج گذاران تانگ و نام آنرا "پادشاهی جین" عنوان کرده بود،ته جویونگ آماده جنگ شد و کشور جدید را بالهه نامید.
چینی‌های تانگ این سرزمین را پیش از پیدایش با نام "موهه" می‌شناختند (کره‌ای‌ها مالگال)؛ احتمالاً پس از فروکش کردن خصومت ها و به رسمیت شناخته شدن بالهه توسط تانگ آنرا با نام "بوهای" شناخته‌اند که می‌تواند نوع دیگری از واژه موهه در ادبیات رسمی چینیِ کهن باشد.
معنی و ریشه لغوی بالهه هم احتمال می‌رود دو معنی داشته باشد اولی "بال" بمعنای بزرگ و "هه" بعمنای دریا و همچنین بمعنای "سرزمین وافر" (چیزی که مورخان چین نیز به آن نسبت داده‌اند یعنی سرزمینِ کامیابِ شرق)؛ احتمال قوی این است که همان نام دریای ژاپن نزد مردم آن سرزمین بوده است چرا که پایتخت آنان نیز در نزدیکی این دریاست.
فرهنگ

منطبق با تقریبا عمده‌ی شرق آسیا بالهه نیز از اکثریت بودیسم مستثنی نبود؛ این مذهب از زمان گوگوریو وارد این منطقه شده بود و مندرجاً مکتبِ غالب بر مردمِ آن شد؛ لازم به ذکر است که رفته رفته نفوذ آن بیشتر شد و در دوران حاکمیت گوریو به اوج رسید.
معابد متعددی طی دهه‌های اخیر توسط باستان‌شناسانِ چینی،روس و دو کره یافت شده و اطلاعات ارزشمندی از بودیسم در این سرزمین بدست‌ آورده‌اند-گفته می‌شود که خاندان سلطنتی بالهه بر ساخت معابد و توسعه این مکتب نهایت اهتمام را داشته‌اند و یکی از علل آن می‌تواند همان مسئله حفظ فرهنگ گوگوریو باشد جدا از مسائل حاکمیتی،اعتقادی و غیره؛ همچنین تاثیر این مکتب تنها در قالب دین و این قبیل نبود بلکه بر تمامی عرصه‌ها اعم از معماری ،‌ هنر ، ‌آیین و رسوم و.... صادق بود.
البته تنها بودیسم در این سرزمین حاکم نبود بلکه تائوئیسم و شمن‌باوری نیز در بخش‌هایی از کشور رایج بودند؛ مکتب تائو نیز از زمان گوگوریو وارد شده بود اما از همان اول با نهایت جنجال چرا که با ترغیب لی تایزونگ نخستین امپراتور تانگ و در دوران تبعیت موقت یئونگ نیو (پادشاه یکی به آخر مانده‌ی گوگوریو) وارد شد اما هرگز گستره‌ی چندانی جز در اقلیت تاجر و یا چینی و اقلیت های بینابینی نیافت.
بخشی از مردم در نقاط دورافتاده که سبک زندگی تقریباً صحرا نشینی داشتند اما شمن باور بودند که با نوع مرسوم آن نزد مغولان و سایر نقاط متفاوت بود و این رسوم دوام خودرا یافت و حتی توانست در زندگی مردم کره طی دهه‌ها و قرن‌های متمادی دوام یابد.
اقتصاد

اقتصاد بالهه شامل اجزای مختلفی از قبیل کشاورزی،نساجی،صیادی و صنعتگری می‌شد.
در کشاورزی آنان با بهره‌مندی از حاصلخیزی منچوری محصولاتی اعم از گندم،برنج،حبوبات و سبزیجات و ارزن می‌کاشتند و بعلاوه تامین نیاز خود آنرا به همسایگان مناطق سردسیر و فاقد کشاورزیِ مناسب صادر می‌کرد.
این کشور در انتهای جاده ابریشم بود و این جاده در شیلا تمام می‌شد و از بنادر آن نهایتا بین کره و ژاپن و چین تجارت صورت می‌گرفت.
در مناطق ساحلی مردم به صید مشغول می‌شدند-منسوجات بالهه به ویژه خز مرغوب آن به ژاپن صادر می‌شد و اشراف و تجار این کشور که در ژاپن به آنان "بوکایشی" گفته می‌شد بارها به این کشور سفر نموده و در قبال این کالای ارزشمند بویژه در زمستانهای سرد از آنان فلزیجات ارزشمند و غالباً سبک می‌آوردند.
باوجود سختی ها و تحریم از شمال و جنوب توسط تانگ و شیلا، بالهه توانسته بود آهنگران گوگوریوی سابق را حفظ کند و از علم ارزشمند آنان بهره گیرد و بعد از تانگ جایگاه کشور پیشین خودرا در صنع فلز حفظ کرده باشد.
وسیله مبادلات اقتصادی آنان سکه های مسی مضروب در پایتخت بود همچنین بخشی از درآمد دولت شامل مالیات و تعرفه از تجار و مردم می‌شد.
آنان پس از بیش از یک قرن در قرن نهم میلادی به اوج قدرت رسیدند و با پایه اقتصادیِ خوب خود یک نیروی نظامی خوب تشکیل دادند و می‌توانستند ارتشی چند قومی و چند تشکلی را مدیریت نموده و وارد پیکارهای متعدد با شیلا و تانگ و در آینده خیتان بکنند.
نکته‌ای دیگر اینکه برخلاف سایر امپراتوریها که هنگام تاسیس درگیر توسعه و ساخت و ساز برای سکونت مردم خود می‌شدند بالهه چندان درگیر این مسئله نبود چرا که بخشی از مردم چادرنشین و از قبایل به ویژه مالگال بودند که با شکار و دامداری و... امرار معاش می‌کردند و شهرها همان ساختار گوگوریوی سابق را حفظ کردند و بجز تعداد معدودی که شامل پایتخت می‌شد شهری نساختند.
جامعه بالهه

مردم بیشتر پیرو ادیانی مانند بودا، کنفوسیوس و شمن باور بودند. در طول دوران بالهه پانزده نفر از خاندان سلطنتی ته بر کشور فرمان راندند. زبان درباری و رسمی کشور زبان گوگوریوی سابق بود بعلاوه بخش غالب جامعه اما برخی ایالت های دیگر که از اقوام مالگال(موهه) بودند به زبان بومی خود تکلم می‌کردند؛ بالهه روابط تجاری خود را بسیار گسترش داد و حتی با ژاپن و خلفای عباسی نیز ارتباط برقرار کرد.
بالهه زمانی که سرزمینش را گسترش داد به این فکر بود که از شیلا به علت دسیسه علیه گوگوریو و مشارکت در نابودی آن انتقام گیرد و با ارتشهایی بزرگ در زمان دومین امپراتور خود یعنی فرزند امپراتور ته جویونگ به جنوب حمله کرد اما شیلا مطابق معمول در زمان سه پادشاهی از تانگ درخواست کمک کرد و به ایجاد حصارهایی بزرگ دست زد و همزمان بالهه به علت خطرهای قبایل غربیِ خود دست از حمله کشید؛ به هرحال اما توانست اکثر سرزمین های گوگوریو را بازپس بگیرد و فرهنگ و زبان این کشور را در قلب مردم کره حفظ کند.
از فرهنگ و رسوم و شرایط اجتماعی بالهه اطلاعات چندانی در دسترس نیست چرا که طی فجایع فوران آتشفشانی در پایتخت و سوزاندن کتابخانه ها توسط قبایل غربی (خیتان و لیائو) و همچنین دستبرد ژاپنی ها طی دوره اشغال منچوری در قرن بیستم و بردن تمامی آثار تاریخی به ژاپن و پس ندادن آنها پس از جنگ جهانی دوم،آثار و اطلاعات مفید مربوط به این دوره از بین رفته است اما می توان استنباط کرد که شباهت های زیادی به گوگوریوی سابق داشته و کشوری با فرهنگ های متعدد چند قومی بوده است.
فهرست پادشاهان بالهایی

| شماره | نام امپراتور | دوره زندگانی (میلادی) | نسبت با امپراتورهای قبلی | دوره حکومت (میلادی) | پایتخت |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | دائه جویونگ | ۶۴۵- ۷۱۹ | مؤسس سلسله بالهایی | ۶۹۸–۷۱۹ | کوهستان دانگمو |
| ۲ | دائه مویه | ؟ - ۷۳۷ | پسر دائه جویونگ | ۷۱۹–۷۳۷ | کوهستان دانگمو |
| ۳ | دائه هیوم مو | ؟ - ۷۹۳ | پسر دائه مویه | ۷۳۷–۷۹۳ | کوهستان دانگمو   از سال ۷۴۲ م جونگ گیونگ   از سال ۷۵۶ م سانگ گیونگ   از سال ۷۸۵ م دانگ گیونگ |
| ۴ | دائه وون یی | ؟ - ۷۹۳ | پسر دائه مویه | ۷۹۳ | دانگ گیونگ |
| ۵ | سونگ | ؟ - ۷۹۴ | نوه دائه هیوم مو | ۷۹۳–۷۹۴ | از سال ۷۹۳ سانگ گیونگ در استان هیلونگ‌جیانگ چین |
| ۶ | گانگ | ؟ - ۸۰۹ | پسر دائه هیوم مو | ۷۹۴–۸۰۹ | سانگ گیونگ در استان هیلونگ‌جیانگ چین |
| ۷ | جونگ | ؟ - ۸۱۲ | پسر گانگ | ۸۰۹–۸۱۲ | سانگ گیونگ در استان هیلونگ‌جیانگ چین |
| ۸ | هوی | ؟ - ۸۱۷ | پسر گانگ | ۸۱۲–۸۱۷ | سانگ گیونگ در استان هیلونگ‌جیانگ چین |
| ۹ | گان | ؟ - ۸۱۸ | پسر گانگ | ۸۱۷–۸۱۸ | سانگ گیونگ در استان هیلونگ‌جیانگ چین |
| ۱۰ | سون | ؟ - ۸۳۰ | از نسل برادر دائه جویونگ | ۸۱۸–۸۳۰ | سانگ گیونگ در استان هیلونگ‌جیانگ چین |
| ۱۱ | دائه ایجین | ؟ - ۸۵۷ | نوه سون | ۸۳۰–۸۵۷ | سانگ گیونگ در استان هیلونگ‌جیانگ چین |
| ۱۲ | دائه گون هوانگ | ؟ - ۸۷۱ | برادر دائه ایجین | ۸۵۷–۸۷۱ | سانگ گیونگ در استان هیلونگ‌جیانگ چین |
| ۱۳ | دائه هیونسوک | ؟ - ۸۹۴ | نوه دائه گون هوانگ | ۸۷۱–۸۹۴ | سانگ گیونگ در استان هیلونگ‌جیانگ چین |
| ۱۴ | دائه ویهائه | ؟ - ۹۰۶ | --- | ۸۹۴–۹۰۶ | سانگ گیونگ در استان هیلونگ‌جیانگ چین |
| ۱۵ | دائه اینسون | ؟ - ۹۲۶ | --- | ۹۰۶–۹۲۶ | سانگ گیونگ در استان هیلونگ‌جیانگ چین |
الیسون شوارتز

| الیسون شوارتز Allyson Schwartz | الیسون شوارتز Allyson Schwartz |
| --- | --- |
عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از پنسیلوانیا حوزهٔ حوزه انتخابیه سیزدهم پنسیلوانیا: عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از پنسیلوانیا حوزهٔ حوزه انتخابیه سیزدهم پنسیلوانیا
دوره مسئولیت ۳ ژانویه، ۲۰۰۵ (میلادی) – ۳ ژانویه، ۲۰۱۵ (میلادی): دوره مسئولیت ۳ ژانویه، ۲۰۰۵ (میلادی) – ۳ ژانویه، ۲۰۱۵ (میلادی)
پس از: Joe Hoeffel
پیش از: Brendan Boyle
عضو [[سنای پنسیلوانیا]] از حوزهٔ  پنسیلوانیا مجلس سنا، منطقه ۴: عضو [[سنای پنسیلوانیا]] از حوزهٔ  پنسیلوانیا مجلس سنا، منطقه ۴
دوره مسئولیت ۱ ژانویه، ۱۹۹۱ – ۴ ژانویه، ۲۰۰۵: دوره مسئولیت ۱ ژانویه، ۱۹۹۱ – ۴ ژانویه، ۲۰۰۵
پس از: Joe Rocks
پیش از: LeAnna Washington
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: آلیسون یانگ ۳ اکتبر ۱۹۴۸ ‏(۷۶ سال) کویینز, ایالت نیویورک، آمریکا
حزب سیاسی: حزب دموکرات
همسر(ان): دیوید شوارتز
اقامتگاه: فیلادلفیا، پنسیلوانیا (۱۹۹۰–۲۰۰۴) جنکینتاون (۲۰۰۴-تا به حال)
محل تحصیل: کالج سیمونز کالج برین مایر
وبگاه: Campaign website
الیسون شوارتز (به انگلیسی: Allyson Schwartz) نمایندهٔ حوزه انتخابیه سیزدهم پنسیلوانیا از حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا است که برای نخستین‌بار در ۲۴ ژانویه ۲۰۰۵ میلادی به‌عضویت این مجلس درآمد.
ایستگاه راه‌آهن شیراز

ایستگاه راه‌آهن شیراز در ابتدای ورودی شهر جدید صدرا به سمت پلیس راه سپیدان واقع است. و کنار بزرگراه یاسوج شیراز قرار دارد. این بنا در نزدیکی پلیس راه بزرگراه (اردکان-شیراز) سابق قرار گرفته و موقعیت جغرافیایی آن به گونه‌ای است که رفت و آمد ساکنان شهر به آن‌جا با استفاده از وسایل نقلیه از قبیل خودرو شخصی، تاکسی و اتوبوس‌ها امکان‌پذیر است.
تاریخچه راه‌آهن شیراز

خبر افتتاح راه‌آهن شیراز اصفهان در ۱۳ خرداد سال ۱۳۸۸ خورشیدی توسط رسانه‌های خبری منتشر شد.
مدت کوتاهی پس از افتتاح این راه‌آهن معلوم شد که این راه‌آهن به صورت نیمه‌تمام و ناقص اجرا شده و با عبور اولین قطار از روی آن بسیاری از ریل‌ها در هم شکسته‌اند. از آن زمان تا شهریورماه سال ۱۳۹۰ خورشیدی، به علت آماده نبودن ایستگاه راه‌آهن شیراز برای سوار و پیاده کردن مسافران از ایستگاه موقتی در شهر جدید صدرا استفاده می‌شد. ایستگاه راه‌آهن شیراز که اکنون یکی از بهترین ایستگاه‌های راه‌آهن کشور محسوب می‌شود در مهرماه سال ۱۳۹۰ خورشیدی به بهره‌برداری کامل رسید و از آن زمان تمامی قطارها از ایستگاه اصلی حرکت می‌کنند.
امکانات > خارج بنا

این بنا در حال حاضر شامل بخش‌های گوناگون است، که از این‌گونه بخش‌ها می‌توان به نیروی انتظامی، مکان‌های پارک ماشین با سایه بان و بدون سایه بان نام برد.
سرویس تاکسی در نزدیکی این بنا واقع شده‌است و به مسافران خدمت‌رسانی می‌کند.
اتوبوس‌های شهری در زمان‌های مشخص روز به این ایستگاه سرویس دهی می‌کنند.
امکانات > داخل بنا

در داخل بنا علاوه بر باجهٔ فروش بلیط و محل‌هایی برای نشستن، تجهیزاتی جهت رفاه مسافران تعبیه شده‌است. از این‌گونه فضاهای رفاهی می‌توان به فروشگاه اغذیه و سرویس‌های بهداشتی و همچنین نمازخانه اشاره کرد.
موقعیت جغرافیایی

از بناهای مجاور این ایستگاه می‌توان به مجتمع خلیج فارس و شهرک گلستان شمالی اشاره کرد. موقعیت این ایستگاه در نقشه مشخص شده‌است.