stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
نظرلو
اقتصاد

اقتصاد اصلی این شهر کشاورزی بوده که از عمده محصولات آن میتوان به گوجه فرنگی، پیاز، گندم، جو و یونجه و همچنین انواع محصولات درختی از جمله هلو، شلیل، زردآلو، بادام، گردو، سیب، سنجد، آلبالو و گیلاس اشاره کرد. به دلیل توجه ویژه به این صنعت و کثرت زمین‌های کشاورزی، عهده محصولات این شهر به دیگر شهرها از جمله تهران و تبریز و شبستر صادر می‌گردد. از این شهر به عنوان یکی از قطب‌های گوجه فرنگی کشور یاد می‌شود. همچنین در راستای افزایش تنوع محصولات کشاورزی در این شهر، طی سال‌های اخیر کشت باغ‌های پسته در نظرلو رشد قابل توجهی داشته است.به دلیل کمتر شدن سطح بارندگی در منطقه و در نتیجه کاهش سطح آب دریاچه ارومیه که در نزدیکی این شهر قرار دارد، اکثر کشاورزان در جهت مدیریت بهتر مصرف آب اقدام به قطره‌ای نمودن آبیاری باغات خود نموده‌اند که به مراتب در مصرف آب صرفه جویی صورت گردیده است.
امکانات و مشاغل > بهداشتی

نظرلو از لحاظ بهداشتی، درمانگاه نیمه مجهز را دارا بوده ودو دندان‌پزشک ماهر مشغول به کار هستند.
امکانات و مشاغل > صنایع

صنایع این شهر روز به روز افزایش یافته و اکنون شامل صنایع تزریق پلاستیک، الکتریکی، کابینت سازی، جوشکاری، صنایع آلومینیوم و پی وی سی، شیشه بری، مصالح ساختمانی و مکانیک‌های موتورسیکلت و خودرو بوده که نیاز این شهر و همچنین منطقه را تأمین می‌کنند.
امکانات و مشاغل > ورزشی

نظرلو شامل دو عدد سالن ورزشی فوتسال بوده که در این سالن‌ها کلاس‌های آموزش هنرهای رزمی نیز اجرا می‌گردند که طی سال‌های گذشته شاهد چندین مقام‌ آوری در سطوح مختلف در این رشته‌ها بوده‌ایم. همچنین این شهر به یک زمین چمن مصنوعی جهت پیگیری بازی‌های فوتبال مجهز گردیده است.
آب و هوا

به طور کلی در این شهر زمستان بسیار سرد و تابستان معمولا گرم و خشک است. به جهت هموار و پست بودن جغرافیای این شهر که از شمال به کوه میشوداغی منتهی می‌شود، همواره بادهای نسبتا تندی در این منطقه می‌وزد.
چارلز ال. ریسون

| چارلز لویس ریسون | چارلز لویس ریسون |
| --- | --- |
ریسون در ۱۸۵۴ میلادی: ریسون در ۱۸۵۴ میلادی
زادهٔ: ۲۱ ژوئیهٔ ۱۸۱۸ نیویورک
درگذشت: ۱۶ اوت ۱۸۹۳ (۷۵ سال) نیویورک
ملیت: آمریکایی
پیشه: استاد
چارلز لویس ریسون (Charles Lewis Reason) (۱۸۱۸–۱۶ اوت ۱۸۹۳) ریاضی‌دان، زبان‌شناس و آموزگار آمریکایی بود. او اولین استاد سیاهپوست کالج در ایالات متحده بود که در «کالج مرکزی نیویورک، مک گراویل» تدریس می‌کرد.
اوان زندگی و تحصیلات

چارلز لویس ریسون در شهر نیویورک متولد شد. او یکی از سه پسر «میشل و الیزابت (ملویل) ریسون» بود که هر دو از آزادگان رنگین‌پوست محسوب می‌شدند (شهرت آن‌ها در اصل ریسون بود).
میشل و الیزابت به ترتیب اهل گوادلوپ و «سنت-دومینگ» بودند. در سال ۱۷۹۳، پس از اولین سال‌های انقلاب هائیتی، به عنوان پناهنده مهاجرت کردند. برادران او، «الور دبلیو و پاتریک اچ ریسون» نام داشتند و از رهبران محسوب می‌شدند. خواهر بزرگترشان، پولیکارپ، در سن چهار سالگی در سال ۱۸۱۸ درگذشت.
چارلز همراه دو تن از برادرانش به مدرسه آزاد آفریقایی در نیویورک رفتند. از جمله همکلاسیانشان «هنری هایلند گارنت»، «جورج تی داونینگ» و «ایرا آلدریج» بودند. از آن‌جایی که چارلز در کودکی از نوابغ ریاضیات بود، در سن چهارده سالگی شروع به تدریس در مدرسه کرد. او در سال ۱۸۳۵ در آکادمی کوته عمر نویز در کینن، نیوهمپشایر شرکت کرد. سپس در سال ۱۸۴۹، چارلز یکی از اعضای هیئت علمی شد و برای افتتاح در کالج مرکزی نیویورک سخنرانی نمود. این کالج یک مؤسسه یکپارچه بود که توسط اعضای انجمن مأموریت آزاد تعمیددهنده آمریکا در مک گراو، نیویورک تأسیس شد (که در آن زمان مک گراویل نامیده می‌شد، نباید با مک گراویل فعلی اشتباه شود).
از او به عنوان فردی «فرهیخته و نابغه، 'با چهرهٔ بسیار روشن، موهای مجعد مشکی مقبول و سبیل‌های پرپشت' یاد شده‌است. او خیلی راحت با یک آنگلوساکسون اشتباه گرفته می‌شد». توصیف دیگری می‌گوید که او «یکی از باوقارترین آقایان از نژاد رنگین‌پوستان در این شهر (نیویورک) است».
حرفه

اولین شغل ریسون به عنوان یک معلم، در دهه ۱۸۳۰ در «مدرسه کویکر در خیابان لورن» بود.
ریسون به همراه «چارلز بنت ری»، انجمنی را در نیویورک برای ترویج آموزش میان کودکان رنگین‌پوست در سال ۱۸۴۷ تأسیس کرد. دو سال بعد، او به عنوان استاد نوشتار شیوا به زبان‌های یونانی، لاتین و فرانسوی در کالج مرکزی نیویورک، مک‌گراویل منصوب شد و همزمان به عنوان پروفسور، به تدریس ریاضیات نیز مشغول بود. کالج مرکزی اولین کالجی بود که از روز افتتاحیه به تکمیل نیروی انسانی پرداخت و ریسون را به عنوان یکی از واجد شرایط‌ترین متقاضیان استخدام کرد؛ لذا ریسون هم اولین استاد سیاهپوست بود و هم اولین معلم سیساهی بود که دانشجویان سفیدپوست در ایالات متحده داشت. او در مطبوعات به عنوان «مردی موفق و جذاب و … یک پژوهشگر خوب و پخته، … بسیار معروف با دانش آموزان و شهروندی مک‌گراویل» توصیف شد.
ریسون در سال ۱۸۵۲ این سمت را ترک کرد تا مدیر مؤسسه کویکر جوانان رنگین‌پوست در فیلادلفیا (بعداً دانشگاه چی‌نی پنسیلوانیا) شود و تا سال ۱۸۵۶ در این منصب ماند. ریسون در طول مدت خدمت خود، تعداد دانشجویان را از شش تن به ۱۱۸ تن افزایش داد. او علاقه‌مند به تدریس ریاضیات و علوم در این مؤسسه بود، اما به تدریج به آموزش سایر رشته‌ها، به ویژه زبان‌ها روی آورد. دانشجویان سال آخر انتظار داشتند که نمرات آن‌ها در پرتیراژترین روزنامه جوامع سیاهپوست ایالات متحده ظاهر شود: کریسچن رکوردر AME. معمولاً نیمی از دانشجویان موفق به فارغ‌التحصیلی نمی‌شدند. اگرچه مطالب آموزشی و امتحانات دشوار بودند، اما والدین تمام تلاش خود را برای ثبت نام کردن فرزندانشان به کار می‌بردند.
ریسون به نیویورک، به جایی که برای چندین دهه در زمینه آموزش عامه به عنوان معلم، مدیر و اصلاح‌طلب خدمت کرده بود، بازگشت. وی مدیر مدرسه گرامر رنگین‌پوستان واقع در خیابان ۴۱ بلاک ۲ بود. ریسون در این مدت برای لغو برده‌داری و تبعیض نژادی بسیار تلاش کرد. وی نماینده کنوانسیون کارگران رنگین‌پوست بود که در سال ۱۸۷۰ در ساراتوگا اسپرینگز، نیویورک برگزار شد. ریسون برای تصویب قانون ۱۸۷۳ در راستای ادغام مدارس دولتی نیویورک با موفقیت جلب آرا کرد. با این وجود او در سال ۱۸۷۶ رئیس مدارس دولتی رنگین‌پوستان شهر نیویورک شد. ریسون در بسیاری از گروه‌های اجتماعی، به لحاظ سیاسی فعال بود. او نامزد کالج انتخاباتی در انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۱۸۸۴ بود که در حال حاضر یک موقعیت مهم سیاسی، در بلیط جمهوری‌خواهان محسوب می‌شود.
در سال ۱۸۷۸ او صاحب یک خانه با نمای بیرونی از جنس سنگ ماسه‌ای قهوه‌ای در خیابان ۵۳، ۲۴۲ شرقی بود. این خانه مملو از کتاب بود. از او به عنوان "مردی که بسیار می‌خواند و به چندین زبان صحبت می‌کرد، یاد می‌شود… گفته می‌شود که ثروت او ۶۰۰۰۰ دلار ارزش داشت (معادل ۱٬۶۰۹٬۰۳۴ دلار در سال 2020).
پس از تفکیک نژادی مدارس دولتی در شهر نیویورک، او مدیر مدرسه گرامر واقع در خیابان ۴۲، غربی ۲۵۲، بلاک ۸۰ شد. اگرچه ریسن دو سکته مغزی (یکی در سال ۱۸۸۵ و دیگری در سال ۱۸۹۰) داشت که موجب ناتوانی جسمی او شد، اما وی تا زمان بازنشستگی، حدود پنج ماه قبل از مرگش، به کار خود ادامه داد.
ریسون شاعر هم بود. او هم‌چنین در دهه ۱۸۳۰ به انتشار مجله آمریکایی رنگین‌پوست کمک کرد و در دهه ۱۸۴۰ جزو یکی از رهبران انجمن فونیکس شهر نیویورک بود. او شعر «آزادی» را نوشت و در آن از «توماس کلارکسون»، طرف‌دار الغای بردگی اهل بریتانیا تجلیل کرد. این شعر در زندگی‌نامه کلارکسون که در سال ۱۸۴۹ توسط الکساندر کرامل منتشر شد، آمده‌است.
ازدواج و خانواده

معلومات زیادی در مورد زندگی شخصی ریسون در دست نیست، اما گفته می‌شود که او سه بار ازدواج کرده و همسرانش را از دست داده‌است. سومین و آخرین همسر او کلوریس (دوپلسیس) استیو (۱۸۱۹–۱۸۸۴) بود که در ۱۷ ژوئیه ۱۸۵۵ در شهر نیویورک با او عروسی کرد. آن‌ها هیچ فرزندی نداشتند. اما ریسون از ازدواج قبلی خود با جان لوسین استیو (۱۸۰۹–۱۸۵۲)، شیرینی‌پز، رستورانت‌دار و تهیه‌کننده غذای فرانسوی در شهر نیویورک، صاحب یک دختر شد.
ریسون دوبار سکته مغزی کرد که پس از یک دوره نقاهت (حالت ضعف و ناتوانی پس از برخاستن از بیماری)، مجبور شد با کالسکه سر کار برود، زیرا دیگر قادر به راه رفتن نبود. وی پنج ماه قبل از مرگش بازنشسته شد و سرانجام در سال ۱۸۹۳ در خانه خود واقع در خیابان ۵۳ شهر نیویورک درگذشت. علت مرگ او «بیماری برایت» (التهاب غیرچرکی کلیه) اعلام شد. دارایی او ۳۰۰۰۰ دلار تخمین زده شد.
ارجاعات

1 2  John H. McLendon III, "Charles L. Reason", Black Past, 2007-2011, accessed 26 February 2011
↑  Donaldson, James (1988–1989). A Century of Mathematics in America. Providence, R.I.: American Mathematical Society. pp. 450–451. ISBN 0-8218-0136-8. OCLC 18191729.
↑  Dorothy B. Porter, "Patrick H. Reason", Dictionary of American Negro Biography, edited by Rayford W. Logan and Michael R. Winston, 1982
↑  "Reason, Patrick Henry (1817–1898) - Artistic Value, Chronology" بایگانی‌شده  در ۲۰۱۱-۰۷-۲۶ توسط Wayback Machine, JRank, accessed 26 February 2011
↑  Simmons, William J. , and Henry McNeal Turner. Men of Mark: Eminent, Progressive and Rising. GM Rewell & Company, 1887. p657
↑  Williams, Scott (2001-07-01). "Charles L. Reason, an African American Mathematician in 1850". Mathematicians of the African Diaspora. Archived from the original on 2021-04-23. Retrieved 2021-06-21.
1 2 3  Scott W. Williams, "Charles L. Reason, an African American Mathematician in 1850", Mathematicians of the African Diaspora Website, State University of New York, Buffalo, 2006, accessed 26 February 2011
↑  "Biography of the Rich Colored Folks of New York". New York World. August 8, 1865. Included in (Parks 2017b، part 2).
1 2  New York World. December 10, 1878. {{cite news}}: Missing or empty |title= (help) Included in (Parks 2017b، part 2).
↑  "Charles L. Reason dead". New York Herald. August 19, 1883. Included in (Parks 2017a، part 2).
↑  Crouch, Henry G. (March 12, 1850). "Promiscuous—Central College, at McGrawville". Cortland Democrat. Reprinted in the Cortland County Express. Included in (Parks 2017a، part 3, p. 3).
↑  Biddle, Daniel R.; Murray Dubin (2010). Tasting Freedom: Octavius Catto and the Battle for Equality in Civil War America. Philadelphia: Temple University Press. pp. 157–8. ISBN 978-1-59213-465-6. OCLC 473123281.
↑  "The Colored Labor Convention". New York Herald. August 24, 1870. p. 10.
↑  "Personal mention". Saratoga Springs Daily Saratogian (Saratoga Springs, New York). August 11, 1876. p. 3 – via newspaperarchive.com.
↑  "Tuesday, November 4, election of Grover Cleveland". Brooklyn Daily Eagle (Brooklyn, New York). November 2, 1884. p. 22 – via newspaperarchive.com.
1 2 3  "OBITUARY. Prof. Charles A. [sic] Reason". The New York Times. August 18, 1893. p. 2.
↑  Joan R. Sherman, Invisible Poets: Afro-Americans of the Nineteenth Century, 2d ed. (1989), pp. 27-32
↑  1850 Federal Census, Fifth Ward, City of New York, p. 458
برای مطالعه بیشتر

John E. Fleming (with the assistance of Julius Hobson Jr. , John McClendon and Herschelle Reed), The Lengthening Shadow of Slavery: A Historical Justification for Affirmative Action for Blacks in Higher Education (Washington, D.C. : Howard University Press, 1974)
Anthony R. Mayo, "Charles Lewis Reason," Negro History Bulletin 5 (ژوئن ۱۹۴۲):۲۱۲–۱۵
W. J. Simmons, Men of Mark: Eminent, Progressive, and Rising (1887), pp. 1105–13.
| داده‌های کتابخانه‌ای  | داده‌های کتابخانه‌ای  |
| --- | --- |
عمومی:  ISNI 1  ویاف 1  ورلدکت (از طریق ویاف) 
کتابخانه‌های ملی:  ایالات متحده آمریکا 
نهادهای پژوهش هنری:  هویت عکاسان  نام هنرمندان (گتی) 
سایر:  کاربرد چندوجهی اصطلاحات موضوعی  شبکه‌های اجتماعی و محتوای بایگانی شونده
شهرستان اولیاءکول

| شهرستان اولیاءکول Әулиекөл ауданы اۋليەكول اۋدانى Аулиекольский район | شهرستان اولیاءکول Әулиекөл ауданы اۋليەكول اۋدانى Аулиекольский район |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
  مهر:   مهر
موقعیت شهرستان اولیاءکول در نقشه: موقعیت شهرستان اولیاءکول در نقشه
کشور:  قزاقستان
استان: استان قوستانای
شهر مرکزی: اولیاءکول
جمعیت (۲۰۱۳): جمعیت (۲۰۱۳)
 • کل: ۴۶۰۷۱
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۶ (East)
شهرستان اولیاءکول (به قزاقی: Әулиекөл ауданы، اۋليەكول اۋدانى) یک شهرستان در قزاقستان است که در استان قوستانای واقع شده‌است. شهرستان اولیاءکول ۴۶٬۰۷۱ نفر جمعیت دارد.
چالار سویونجو

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 سویونجو با ترکیه در سال ۲۰۱۶:  سویونجو با ترکیه در سال ۲۰۱۶
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  چاعلار سویونجو
زادروز:  ۲۳ مهٔ ۱۹۹۶ ‏(۲۸ سال)
زادگاه:  ازمیر، ترکیه
قد:  ۱٫۸۵ متر (۶ فوت ۱ اینچ)
پست:  مدافع میانی
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  اتلتیکومادرید
شمارهٔ پیراهن:  ۴
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۰۶–۲۰۱۱:  Menemen Belediyespor
۲۰۱۱–۲۰۱۳:  Bucaspor
۲۰۱۳–۲۰۱۴:  Gümüşorduspor
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۴–۲۰۱۶ |  Altınordu |  ۳۴ |  (۲) |
| ۲۰۱۶–۲۰۱۸ |  فرایبورگ |  ۵۰ |  (۱) |
| ۲۰۱۸– |   لستر سیتی  |  ۶۳ |  (۲) |
| – |   اتلتیکو مادرید |  ۸ |  (۰) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۱۴ |  زیر ۱۸ سال ترکیه |  ۱ |  (۰) |
| ۲۰۱۵ |  زیر ۱۹ سال ترکیه |  ۳ |  (۰) |
| ۲۰۱۵ |  زیر ۲۰ سال ترکیه |  ۳ |  (۰) |
| ۲۰۱۵ |  زیر ۲۱ سال ترکیه |  ۱ |  (۰) |
| ۲۰۱۶– |  ترکیه |  ۳۶ |  (۲) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۳:۲۰, ۱۶ نوامبر ۲۰۱۹ (UTC).   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۹:۱۹, ۱۴ نوامبر ۲۰۱۹ (UTC):  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۳:۲۰, ۱۶ نوامبر ۲۰۱۹ (UTC).   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۹:۱۹, ۱۴ نوامبر ۲۰۱۹ (UTC)
چاعلار سویونجو (ترکی استانبولی: Çağlar Söyüncü؛ زادهٔ ۲۳ مهٔ ۱۹۹۶) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به فرایبورگ اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال ترکیه بازی کرده‌است.
اولین تیم حرفه ای ارشد سویونجو، در دسته دوم ترکیه آلتینوردو بود. در تابستان سال ۲۰۱۶، او قبل از انتقال به پرسپولیس لیگ ایران در سال ۲۰۱۸ به فرایبورگ از بوندسلیگا آلمان پیوست، او اولین حضور در تیم ملی ارشد خود را در سال ۲۰۱۶ انجام داد.
عملکرد باشگاهی > آلتینوردو

سویونجو دوران حرفه ای ارشد خود را با آلتینوردو در لیگ دسته دوم ترکیه، سطح دوم سیستم لیگ فوتبال ترکیه آغاز کرد. در طول فصل ۲۰۱۵–۱۶ با بشیکتاش، گالاتاسرای و سویا در ارتباط بوداما بازیکن ملی پوش ۲۰ ساله ترکیه، بوندس لیگا را انتخاب کرد زیرا فکر می‌کرد برای حرفه و پیشرفت او انتخاب بهتری است.
عملکرد باشگاهی > آلتینوردو > فرایبورگ

در تاریخ ۲۴ مه ۲۰۱۶، در پنجره نقل و انتقالات تابستانی بوندسلیگا ۲۰۱۶، سویونجو به تیم آلمانی فرایبورگ پیوست، که برای فصل ۲۰۱۶–۱۷ به مسابقات برتر پرواز آلمان معرفی شد. او اولین فوتبالیست ترکیه ای است که به‌طور مستقیم از لیگ دسته دوم ترکیه انتقال به بوندسلیگا را انجام داد.
او اولین دیدار بوندسلیگا در ۲۸ اوت ۲۰۱۶ را در هفته اول بازی مقابل هرتا برلین انجام داد که در باخت ۲–۱ به پایان رسید. او با لیل ،رم و ویارئال در طول پنجره نقل و انتقالات اواسط فصل ۲۰۱۶–۱۷در ارتباط بود. همچنین گزارش شد که منچسترسیتی نیز به سویونجو علاقه‌مند است.
عملکرد باشگاهی > آلتینوردو > فرایبورگ > لسترسیتی

در ۹ اوت ۲۰۱۸، سویونجو با قراردادی ۵ ساله به لستر سیتی در لیگ برتر انگلیس پیوست. سویونجو اولین بازی خود در لیگ برتر را در ۲۷ اکتبر ۲۰۱۸ در استادیوم کینگ پاور که در آن لستر به دنبال نتیجه نهایی ۱–۱ بود، با وستهام یونایتد یک امتیاز کسب کرد. سویونجو اولین گل لیگ برتری خود را در یازدهمین بازی لستر در فصل ۲۰۱۹–۲۰۲۰ در تاریخ ۳ نوامبر ۲۰۱۹ مقابل کریستال پالاس در سلهوست پارک، برد ۲–۰ به ثمر رساند.
عملکرد بین‌المللی

در نوامبر ۲۰۱۵، به دنبال مصدومیت سردار عزیز، مدافع مرکزی، توسط سرمربی فاتیح تریم به تیم ملی فوتبال ترکیه دعوت شد.
چاعلار سویونجو در سال 2014
قلعه تاته‌یاما (یونه‌زاوا)

| قلعه تاته‌یاما (یونه‌زاوا) | قلعه تاته‌یاما (یونه‌زاوا) |
| --- | --- |
舘山城: 舘山城
یونه‌زاوا، یاماگاتا، استان یاماگاتا، ژاپن : یونه‌زاوا، یاماگاتا، استان یاماگاتا، ژاپن 
Yonezawa-Tateyama castle ruins: Yonezawa-Tateyama castle ruins
قلعه تاته‌یاما (یونه‌زاوا)نمایش نقشه Yamagata Prefectureقلعه تاته‌یاما (یونه‌زاوا)نمایش نقشه Dewa, Japanقلعه تاته‌یاما (یونه‌زاوا)نمایش نقشه ژاپن: قلعه تاته‌یاما (یونه‌زاوا)نمایش نقشه Yamagata Prefectureقلعه تاته‌یاما (یونه‌زاوا)نمایش نقشه Dewa, Japanقلعه تاته‌یاما (یونه‌زاوا)نمایش نقشه ژاپن
مختصات: ۳۷°۵۴′۴۳″ شمالی ۱۴۰°۰۳′۴۶″ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۹۱۱۹۴°شمالی ۱۴۰٫۰۶۲۷۸°شرقی﻿ / 37.91194; 140.06278
گونه: به سبک بالای تپه قلعه ژاپنی
اطلاعات پایگاه: اطلاعات پایگاه
دسترس‌پذیری برای مردم: yes
شرایط: ruins
پیشینه مکان: پیشینه مکان
ساخت: دوره کاماکورا
زمان استفاده: دوره سنگوکو
ویران‌شده: ۱۶۱۵
قلعه تاته‌یاما (به ژاپنی: 舘山城, Tateyama-jō)،  یک قلعه ژاپنی در  دوره سنگوکو  واقع در شهر  یونه‌زاوا، یاماگاتا، استان یاماگاتا،  ژاپن بود.
پرچم‌های نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران

پرچم‌های نیروهای مسلح ایران پشت سر محمد باقری؛ رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ایران دیده می‌شوند
هر یک از نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران، پرچم مختص به خود را دارند. در ساختار نظامی ایران، پرچم‌های مختلف به مناسبت‌های مختلف، در پادگان‌ها، کشتی‌ها، پایگاه‌ها، اردوگاه‌ها و دانشگاه‌های نظامی مختلف مورد استفاده قرار می‌گیرند.
نیروهای مسلح ایران در ۳ شاخه اصلی سازمان یافته‌اند: ارتش جمهوری اسلامی ایران، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران. هر یک از این سازمان‌ها، نیروها و شاخه‌های نظامی خاص خود را دارند و هر شاخه نیز پرچم‌های خاص خود را دارند.
پرچم‌های نیروهای مسلح ایران

پرچم ستاد کل نیروهای مسلح ایران
پرچم ارتش ایران
پرچم  سپاه
پرچم پلیس ایران (فراجا)
پرچم وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح ایران
پرچم وزارت دفاع ایران (منسوخ شده)
ارتش

ارتش ایران چهار شاخه عمده دارد: نیروی زمینی، نیروی هوایی، نیروی دریایی و نیروی پدافند هوایی
ارتش > نیروی زمینی

پرچم نیروی زمینی ارتش ایران (نزاجا)
پرچم جایگزین نیروی زمینی ارتش ایران
پرچم هوانیروز ارتش ایران
ارتش > نیروی هوایی

پرچم نیروی هوایی ارتش ایران (نهاجا)
پرچم جایگزین نیروی هوایی ارتش ایران
ارتش > نیروی دریایی

پرچم نیروی دریایی ارتش ایران (نداجا)
پرچم جایگزین نیروی دریایی ارتش ایران
ارتش > نیروی پدافند هوایی

پرچم نیروی پدافند هوایی ارتش ایران (پداجا)
پرچم نیروی پدافند هوایی ارتش ایران (پداجا)
ارتش > سایر سازمانهای نظامی

پرچم تشریفاتی ارتش ایران
پرچم ستاد مشترک ارتش ایران
پرچم کانون بازنشستگان ارتش
پرچم دبیرخانه اشراف کلی فرماندهی نیروی زمینی ارتش
پرچم سازمان تربیت بدنی ارتش
سپاه

سپاه پاسداران انقلاب اسلامی پنج شاخه عمده دارد: نیروی زمینی ، نیروی هوافضا ، نیروی دریایی ، نیروی قدس و بسیج . هر یک از این شاخه‌ها پرچم‌های استاندارد و غیر رسمی خود را دارند.
پرچم  سپاه
پرچم تشریفاتی سپاه
سپاه > نیروی زمینی (نزسا)

پرچم نیروی زمینی  سپاه
پرچم نیروی زمینی سپاه - دانشکده علوم و فنون زرهی
پرچم سپاه محمد رسول الله تهران
سپاه > نیروی هوافضا (نهسا)

پرچم نیروی هوافضای سپاه
پرچم نیروی هوافضا سپاه (پرچم جایگزین)
سپاه > نیروی دریایی (ندسا)

پرچم نیروی دریایی سپاه
پرچم نیروی دریایی سپاه (پرچم جایگزین)
سپاه > نیروی قدس

پرچم نیروی قدس سپاه
پرچم نیروی قدس سپاه (پرچم جایگزین)
سپاه > بسیج

پرچم بسیج
پرچم بسیج دانشجویی
پرچم بسیج دانش آموزی
فرماندهی انتظامی

پرچم فرماندهی انتظامی ایران
پرچم قدیمی شهربانی
پرچم پلیس ایران (نسخه کوچک)
پرچم تشریفاتی پلیس ایران
پرچم کمیته انقلاب اسلامی
فرماندهی انتظامی > معاونت‌های پلیس

پرچم پلیس پیشگیری ناجا
پرچم یگان ویژه ناجا
پرچم پلیس آگاهی ناجا
پرچم هوا ناجا
پرچم پلیس راهنمایی و رانندگی ناجا
پرچم پلیس فضای تولید و تبادل اطلاعات ناجا
پرچم کانون بازنشستگان ناجا
دانشگاه‌های نظامی

پرچم دانشگاه فرماندهی و ستاد ارتش
پرچم دانشگاه فرماندهی و ستاد سپاه
پرچم دانشگاه افسری امام علی
پرچم دانشگاه علوم و فنون هوایی شهید ستاری (اصلی)
پرچم دانشگاه علوم و فنون هوایی شهید ستاری (تشریفاتی)
پرچم دانشگاه علوم و فنون دریایی امام خمینی (اصلی)
پرچم دانشگاه علوم و فنون دریایی امام خمینی (تشریفات)
مرکز آموزش تخصص‌های دریایی رشت (تشریفات)
پرچم دانشگاه پدافند هوایی خاتم‌الانبیا (اصلی)
پرچم دانشگاه پدافند هوایی خاتم‌الانبیا (تشریفات)
پرچم دانشگاه علوم و فنون فارابی ارتش
پرچم دانشگاه علوم پزشکی ارتش
دانشگاه‌های نظامی > نیروی انتظامی

پرچم دانشگاه پلیس امین
وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح (ودجا)

پرچم جایگزین وزارت دفاع ایران
پرچم سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح
لین بیائو

لین بیائو نام وزیر دفاع چین در سالهای پس از انقلاب چین بود که در کنفرانس حزب کمونیست چین قرار گذاشته شد که پس از مرگ مائو جانشین وی شود.
لین بیائو در بسیاری از تسویه‌حساب‌های مائو از جمله برکناری رییس‌جمهور اسبق چین یعنی لیو شائوچی با او همکاری داشت و با مائو روابط تنگاتنگ و نزدیکی داشت. ولی علی‌رغم این که شرایط کاملاً به نفع او بود در جریان جنبش گاردهای سرخ موسوم به انقلاب فرهنگی با مائو اختلاف پیدا کرد و با همکاری پسرش کودتایی ترتیب داد که شکست خورد و باعث شد او با هواپیما به سمت شوروی فرار کند. این فرار بوسیله‌ی دخترش که وفادار به مائو بود لو رفت  هنگام عبور شتابزده‌ی او از مرز چین و مغولستان هواپیمایش که به دلیل عجله در فرار، به طور کامل سوختگیری نشده بود، با تمام شدن سوخت در خاک مغولستان سقوط کرد و موجب کشته شدن او و همسر و پسرش گردید.
او در جنگ علیه ژاپن درجنگ جهانی دوم و جنگ کره علیه نیروهای متحد و در جنگ ویتنام به نفع ویتنام شمالی حضور داشت.
فهرست امپراتوران لاتین

| امپراتور لاتین قسطنطنیه>  | امپراتور لاتین قسطنطنیه>  |
| --- | --- |
نشان امپراتوری لاتین: نشان امپراتوری لاتین
 :  
جزئیات: جزئیات
نخستین پادشاه: بالدوین یکم
واپسین پادشاه: بالدوین دوم جیمز (افتخاری و اسمی)
آغاز پادشاهی: ۱۶ آوریل ۱۲۰۴
پایان پادشاهی: ۲۵ ژوئیه ۱۲۶۱
سکونتگاه رسمی: قسطنطنیه
گمارنده:  انتخاب و انتصاب   جانشینی ارثی
این فهرستی است از امپراتوران لاتین قسطنطنیه که از ۱۲۰۴ تا ۱۲۶۱ بر امپراتوری لاتین فرمانروایی می‌کردند. در سراسر ۵۷ سال عمر امپراتوری لاتین قسطنطنیه، ۶ امپراتور حکومت می‌کردند که در این بین ۳ نفر به دلایل مختلف همچون به سن قانونی نرسیدن امپراتوران، در قامت نایب حکومت قسطنطنیه را دست داشتند. امپراتوری لاتین پس از جنگ صلیبی چهارم و سقوط و غارت شهر قسطنطنیه، پایتخت امپراتوری بیزانس، توسط صلیبیون با همراهی جمهوری ونیز در سال ۱۲۰۴ تأسیس شد و بالدوین از خاندان فلاندر با عنوان «بالدوین یکم» به عنوان نخستین امپراتور قسطنطنیه انتخاب شد. با این حال، این امپراتور تنها ۵۷ سال عمر کند و با یورش امپراتوری نیقیه، و بازپس‌گیری قسطنطنیه در سال ۱۲۶۱، امپراتوری بیزانس بار دیگر توسط میخائیل هشتم پالایولوگوس احیا شد و آخرین امپراتور لاتین، بالدوین دوم، نیز از قسطنطنیه رانده شد اما عنوان «امپراتور لاتین قسطنطنیه» در نزد وارثان وی تا قرن ۱۴ میلادی باقی ماند. تاریخ کوتاه مدت این امپراتوری بیشتر صرف درگیری با مدعیان و طرفداران احیای امپراتوری بیزانس همچون امپراتوری نیقیه و متحدان آنها همچون بلغارها و والاش‌ها شد.
پس از غارت و سقوط قسطنطنیه در سال ۱۲۰۴، صلیبیون و ونیزی‌ها توافق کردند که اراضی امپراتوری بیزانس تقسیم کنند. طی توافق «پارتیتیو تراروم ایمپری رومانیه» که ۱ اکتبر ۱۲۰۴ به امضا رسید، سه هشتم امپراتوری از جمله جزیرهٔ کرت به جمهوری ونیز واگذار گردید و مابقی اراضی تحت کنترل دولت جدید و لاتینی قسطنطنیه و واسال‌های آن درآمد. واسال‌های امپراتوری لاتین شامل پادشاهی تسالونیک، شاهزاده‌نشین آخا، دوک‌نشین آتن، دوک‌نشین مجمع‌الجزایر و دوک‌نشین کم عمر پلوودیو می‌شد که گاهی این قلمروها طی منازعات داخلی توانستند از امپراتوری لاتین قسطنطنیه مستقل شوند. افزون بر این قلمروها، قلمروهای بیشتری در نیکومدیا، نیقیه، فیلادلفیا و نئوکاسترا در نظر گرفته شده بود اما با قدرت‌گیری امپراتوری نیقیه در منطقه، این قلمروها در حد ایده باقی ماندند. دوچ ونیز با وجود داشتن سه هشتم قلمرو در منطقه، تابع امپراتوری لاتین به حساب نمی‌آمد اما جمهوری ونیز با توجه به میزان قلمروی خود توانسته بود بر این امپراتوری نفوذ داشته باشد.
ساختار و سازمان‌های امپراتور لاتین همچون ساختار و سازمان‌های فئودالی در غرب و دیگر دولت‌های صلیبی در اراضی مقدس و اوترمر بود اما با این تفاوت که این امپراتوری برخی اصول و شیوه‌های بوروکراسی و اداری امپراتوری بیزانس را حفظ کرد. پس از تصرف قسطنطنیه در سال ۱۲۰۴، اسقفی به عنوان پاتریارک کلیسای لاتین قسطنطنیه که تابع کلیسای رم بود، انتخاب شد. نظام جانشینی در امپراتوری لاتین نیز همچون دیگر دولت‌های صلیبی نخست «انتخابی» بود که پس از به انتخاب بالدوین فلاندر به عنوان نخستین امپراتور، «ارثی» شد. براساس ساختار در نظر گرفته برای امپراتوری، امپراتور قسطنطنیه با کمک شورای حکومتی متشکل از بارون‌ها و واسال‌های امپراتوری و پودستای ونیز و همچنین ۶ نفر دیگر امور امپراتوری را هدایت می‌کرد. در نبود امپراتور یا به سن قانونی نرسیدن امپراتور جدید، شورای حکومتی زمام امور را در دست می‌گرفت. پودستای ونیز نیز تابع امپراتور نبود و تنها برای نظارت بر منافع و قلمروی جمهوری ونیز و همچنین مشاوره به امپراتوران لاتین در شورای حکومتی حضور داشت.
امپراتوران لاتین > امپراتوران اسمی و در تبعید

| ‎ردیف | ‎نگاره | ‎نام | ‎پدر | ‎خاندان | ‎ز> /م. | ‎فرزند(ان) | ‎همسر(ان) | ‎منا>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ |  | بالدوین دوم | پیشتر گفته شد | پیشتر گفته شد | پیشتر گفته شد | پیشتر گفته شد | پیشتر گفته شد | پیشتر گفته شد |
| ۲ |  | فیلیپ یکم | بالدوین دوم |   خاندان کورتنی | ۱۲۴۳  ۱۵ دسامبر ۱۲۸۳ | کاترین یکم | بئاتریس سیسیلی |  |
| ۳ |  | کاترین یکم | فیلیپ |   خاندان کورتنی | ۲۵ نوامبر ۱۲۷۴  ۱۱ اکتبر ۱۳۰۷ | جان  کاترین  جوآنا  ایزابلا | شارل والوآ |  |
| ۴ |  | کاترین دوم | شارل |   خاندان والوآ | قبل از ۱۵ آوریل ۱۳۰۳  اکتبر ۱۳۴۶ | مارگارت  روبر  لوئی  فیلیپ | فیلیپ تارانتو |  |
| ۵ |  | روبر دوم | فیلیپ |   خاندان آنژو-سیسیلی | ۱۳۱۹/۱۳۲۶  ۱۰ سپتامبر ۱۳۶۴ | - | ماری د بوربون |  |
| ۶ |  | فیلیپ دوم | فیلیپ |   خاندان آنژو-سیسیلی | ۱۳۲۹  ۲۵ نوامبر ۱۳۷۳ | فیلیپ  شارل  فیلیپ  فیلیپ | ماریا کالابریا  الیزابت اسلاونیا |  |
| ۷ |  | جیمز | فرانسیس |   خاندان بو | نامشخص  ۷ ژوئیه ۱۳۸۳ | - | آگنس دوراتزو |  |