stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
یوسف مرحبا
یادبودها

به علت این‌که یوسف مرحبا در دبیرستان حکیم نظامی به تحصیل و تدریس پرداخته بود، نام این دبیرستان به «دبیرستان معلم شهید یوسف مرحبا» تغییر نام پیدا کرد.
در مراسم بزرگداشت یوسف مرحبا که در آخرین شب مرداد ۱۳۹۳ برگزار شد، جعفر شجونی از اعضای جامعه روحانیت مبارز به عنوان سخنران اصلی مراسم به بیان ویژگی‌های شخصیتی مرحبا پرداخته و تداوم راه وی را سبب بقای نظام عنوان کرد.
در روز ۲۰ اسفند ۱۳۹۴ و سالروز تأسیس بنیاد شهید، سردیس وی با حضور مردم و مسئولین، در ورودی مزار شهدای آستارا نصب شد.
چنل چارون-واتسون

چنل چارون-واتسون (به انگلیسی: Chanelle Charron-Watson) (زادهٔ ۱۳ ژوئن ۱۹۸۴) شناگر اهل کانادا است.
سالو یا ۱۲۰ روز در سودوم

| سالو یا ۱۲۰ روز در سودوم | سالو یا ۱۲۰ روز در سودوم |
| --- | --- |
پوستر اصلی ایتالیایی فیلم: پوستر اصلی ایتالیایی فیلم
ایتالیایی: Salò o le 120 giornate di Sodoma
 :  
کارگردان: پیر پائولو پازولینی
تهیه‌کننده: آلبرتو گریمالدی
نویسنده: پیر پائولو پازولینی سرجو چیتی بر اساس ۱۲۰ روز در سودوم نوشته مارکی دو ساد
بازیگران: پائولو بوناچلی جورجیو کاتالدی اومبرتو پائولو کویینتاواله آلدو والتی کاترینا بوراتو السا د جورجی هلن زورژر سونیا ساویانژ اینس پلگرینی فرانکو مرلی آنتینیزکا نمور
موسیقی: انیو موریکونه
فیلم‌بردار: تونینو دلی کلی
تدوین‌گر: نینو بارالی تاتیانا کازینی موریجی انزو اوکونه
توزیع‌کننده: یونایتد آرتیستس
تاریخ‌های انتشار:  ۲۳ نوامبر ۱۹۷۵ (۱۹۷۵-۱۱-۲۳) (پاریس)  
مدت زمان: ۱۱۶ دقیقه
کشور:  ایتالیا  فرانسه 
زبان:  ایتالیایی  فرانسوی  آلمانی  انگلیسی 
سالو یا ۱۲۰ روز در سودوم  (به ایتالیایی: Salò o le 120 giornate di Sodoma) فیلمی به کارگردانی پیر پائولو پازولینی محصول ۱۹۷۵ است. این فیلم بر اساس کتاب ۱۲۰ روز در سودوم نوشتهٔ مارکی دوساد ساخته شده‌است. این فیلم به علت خشونت سادیسمی، و عریان گرافیکی‌اش از زمان انتشار تا به همواره فیلمی جنجالی محسوب می‌شود. از نظر منتقدان و روزنامه‌نگاران این فیلم رکیک‌ترین فیلم سینما می‌باشد این ابتذال باعث شده تا پخش آن در ۶۲ کشور توقیف شود.[نیازمند منبع]
علی رغم اینکه سالو یا ۱۲۰ روز در سودوم ممنوعه‌ترین اثر تاریخ سینما محسوب می‌شود؛ توسط بسیاری از منتقدان و تاریخ‌شناسان سینما تحسین شده به گونه‌ای که به انتخاب انجمن منتقدان فیلم شیکاگو شصت و پنجمین فیلم ترسناک تاریخ نام گرفت.[نیازمند منبع] همچنین طی نظرسنجی نشریه سایت اند ساوند از دید منتقدان جهان در رتبه ۲۰۲، و از دید کارگردانان جهان در رتبه ۷۵ برترین فیلم‌های تمام ادوار سینما قرار گرفت؛ این فیلم اولین قسمت از سگانه مرگ پازولینی بود که پس از مرگ وی ادامه آن ناقص ماند.[نیازمند منبع] پازولینی سه هفته پس از انتشار این فیلم به قتل رسید.
بازیگران

پائولو بوناچلی
جورجیو کاتالدی
اومبرتو پائولو کویینتاواله
آلدو والتی
آنتینیزکا نمور
کاترینا بوراتو
السا د جورجی
هلن زورژر
سونیا ساویانژ
اینس پلگرینی
فرانکو مرلی
ساختار فیلم

در ساختار سالو، پازولینی حلقه‌های جهنم را آن گونه که در دوزخ دانته به تفصیل تبیین شده، تحلیل می‌کند. به همین دلیل از این فیلم با نام دوزخ منتظر (ANTINFERNO)، یا اتاق انتظار جهنم نیز یاد می‌شود.
به هنگامی که به ویلا وارد می‌شوند، حلقهٔ عصبیت (circle of obsessions) یا maniac آغاز می‌شود. حلقه، تحت استیلای بازگویی تفصیلی یا مبسوط تجربیات جنسی منحرف است که با اپیزودهای خشن، اختلال جنسی نشان‌گذاری می‌شود و استیلا توسط منحرفان که بر بالین پسران و دختران جوان حاضرند تضمین می‌شود. حلقه بعدی حلقه پلشتی (circle of shit) است. این حلقه با تصاویری از خود مدفوع خواری (coprophagy) جلوه‌گر می‌شود. فیلم با حلقه خون (circle of blood) تمام می‌شود که با تصاویری از شکنجه و مرگ همراه است. هر کدام از این حلقه‌ها را فاحشه‌ای جذاب معرفی می‌کند که زندگیش را صرف خدمت به تمایلات بنیادین هوس‌رانان کرده است.
فیلم با سکانس رقص دو پسر که یکی از آنها نام دوست دختر دیگری را می‌پرسد پایان میابد.
اکران فیلم

فیلم در ۲۳ نوامبر سال ۱۹۷۵ در جشنواره فیلم پاریس منتشر و پس از توقیف در سال ۱۹۷۶ اکران کوتاهی در ایتالیا داشت؛ سال بعد در ۳ اکتبر ۱۹۷۷ در ایالات متحده اکران شد پس از آن این فیلم جنجالی و در بسیاری از کشورها پخش آن با ممنوعیت مواجه شد.
پخش فیلم در سال ۱۳۵۴ در همان ابتدا در ایران ممنوع و در روزنامه اطلاعات ایران از پازولینی به عنوان زشت نگاری یاد شد.
داستان فیلم

فیلم در ایالتی اشغال‌شده در قسمت آلمانی ایتالیا (سالو) در سال ۱۹۴۴ می‌گذرد. فیلم به تقلید از کمدی الهی دانته به چهار بخش ورودی جهنم، محفل هوس، محفل مدفوع و محفل خون تقسیم شده است.
چهار مرد اصلی ماجرا به ترتیب دوک، رئیس‌جمهور، عالی‌جناب و اعلی حضرت خوانده می‌شوند. آن‌ها در ابتدا موافقت می‌کنند که با دختران همدیگر ازدواج کنند. آن‌ها با کمک افراد خود ۸ دختر و ۸ پسر جوان را می‌دزدند و به منطقهٔ مارزابوتو می‌برند. در آنجا آن‌ها بوسیله این دختران و پسران جوان و با کمک ۴ روسپی کهنه‌کار به اعمال شنیع با آن‌ها می‌پردازند و خود را ارضا می‌کنند.
نحوه ساخت

کلیه مراحل فیلم در ایتالیا و شهر رم فیلمبرداری و اکثر بازیگران فیلم بی تجربه و نابلد از روی مجله مد انتخاب شدند (به علت واقعی شدن صحنه‌های فیلم) اگر چه چندین صحنه وحشتناک کتاب ۱۲۰ روز در سدوم در فیلم سالو وجود ندارد اما این فیلم همچنان جزو بحث برانگیزترین فیلم‌های تاریخ سینما و جزو آثار مرموز و ممنوعه قرار دارد.
دو بخش دوزخ منتظر و سکانس‌های از حلقه خون هر دو خارج از ویلا فیلمبرداری و بقیه فیلم و سکانس‌ها در قصر واقع شده در سالو فیلمبرداری شدند.
پازولینی در انتخاب آلدو والتی برای نقش رئیس‌جمهور کوروال بیان کرد: " او تنها بازیگر عمومی است که در ۲۰ سال کاری خود هرگز یک کلمه صحبت نکرده و دیالوگی ندارد ".
نام‌های فیلم

درکتاب تورات فصل پیدایش آمده است که سدوم شهری در دره اردن بود و لوط در آن ساکن بوده است.
نام‌های فیلم:
سالو
۱۲۰ روز در سدوم
۱۲۰ روز فساد
۱۲۰ روز اسارت
دوزخ منتظر
نام کتاب نیز ۱۲۰ روز در سدوم (مکتب لیبرتین‌ها) است
یودای یاماموتو

یودای یاماموتو یک داور فوتبال اهل ژاپن است. او از سال ۲۰۱۱ عضو فیفا شده‌است. او به برخی از مسابقات مانند لیگ قهرمانان آسیا و مقدماتی جام جهانی را قضاوت کرده‌است داد.
| داخلی | داخلی | داخلی | داخلی |
| --- | --- | --- | --- |
| سال‌ها |  لیگ |  پست |  |
|  |  جی‌لیگ |  داور |  |
بین‌المللی: بین‌المللی
| سال‌ها |  لیگ |  پست |  |
| ۲۰۱۱– |  عضو فیفا |  داور |  |
کشتار خواجه‌لی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
تندیس یادبود قربانیان کشتار خواجه‌لی در شهر لاهه، هلند: تندیس یادبود قربانیان کشتار خواجه‌لی در شهر لاهه، هلند
نام بومی:  قتل‌عام خواجه‌لی
تاریخ: ۲۵ و ۲۶ فوریه سال۱۹۹۲
مدت: ۲ روز
مکان: خواجه‌لی، جمهوری آذربایجان یا جمهوری آرتساخ
مختصات: 
سازماندهی توسط: ارتش ارمنستان و نیروهای ۳۶۶ ارتش روسیه
نتیجه: ۱۶۱+ یا ۲۰۰+ (دیدبان حقوق بشر) ۴۸۵ (رقم پارلمان آذربایجان) ۶۱۳ (ادعای دولت آذربایجان)
کشتار خواجه‌لی یا قتل‌عام خواجه‌لی (به ترکی آذربایجانی: Xocalı Soyqırımı) کشتار حداقل ۱۶۱ نفر از ساکنان خواجه‌لی در اطراف شهر خواجه‌لی در ۲۵–۲۶ فوریه ۱۹۹۲ از جانب نیروهای مسلح ارمنستان و تاحدی کشورهای مستقل همسود در طول جنگ قره‌باغ می‌باشد. با توجه به سمت جمهوری آذربایجان، دیدبان حقوق بشر، مرکز یادبود دفاع از حقوق بشر و دیگر ناظران بین‌المللی که قتل‌عام توسط نیروهای مسلح ارمنستان صورت گرفته‌است. پس از سقوط شهر خواجه‌لی در طی جنگ قره‌باغ، کشتار غیرنظامیان آذربایجانی در این شهر توسط ارتش ارمنستان به همراهی نیروهای ۳۶۶ ارتش روسیه در ۲۵ و ۲۶ فوریه سال ۱۹۹۲ اتفاق افتاد. بر اساس آمار دولت جمهوری آذربایجان در این کشتار ۶۱۳ نفر از غیر نظامیان از جمله ۶۳ کودک جان خود را از دست دادند.
سازمان دیده‌بان حقوق بشر آمار کشتار را مطابق گزارش سال ۱۹۹۳ مرکز هلسینکی بیش از ۱۶۰ نفر و مطابق گزارش سال ۱۹۹۴ مرکز هلسینکی بیش از ۲۰۰ نفر اعلام کرده‌است و در زیرنویس سند اشاره شده، آمار ۲۰۰ کشته بیشتر قابل قبول است تا آمار احتمالی بین ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ کشته. از جمعیت ۶۳۰۰ نفری خواجه‌لی در زمان حمله حدود ۳۰۰۰ نفر در شهر باقی‌مانده بودند و مابقی قبل از آغاز حمله شهر را ترک کرده بودند.
بنابر ادعای جمهوری آذربایجان ۵۳نفر با مصادیق قتل بیرحمانه (سوزاندن، چهار میخ کردن، با بریدن سر یا کندن پوست آن و سایر قسمت‌های بدن، از حدقه خارج کردن چشم یا بریدن بخش‌هایی از بدن) کشته شده‌اند. همچنین هشت خانواده به‌طور کامل نابود شده، ۲۵ کودک هر دو والدین و ۱۳۰ کودک یکی از والدین خود را از دست دادند. این کشتار یکی از غم‌انگیزترین رخدادها در تاریخ مناقشه جمهوری آذربایجان و ارمنستان بر سر قره‌باغ کوهستانی بود.
دولت ترکیه از عنوان «نسل‌کشی خواجه‌لی» منابع جمهوری آذربایجان از عنوان «نسل‌کشی خواجه‌لی» و «فاجعه خواجه‌لی» استفاده می‌کند.
| ن ب وجنگ قره‌باغ | ن ب وجنگ قره‌باغ |
| --- | --- |
 درگیری آسکران  کشتار سومقاییت  قتل‌عام گنجه  قتل‌عام باکو  عملیات حلقه  گلوله‌باران استپاناکرت  کشتار خوجالی  کشتار ماراقا  نبرد شوشی  Operation Goranboy  Mardakert and Martuni Offensives  Battle of Aghdam  1993 Summer Offensives  Battle of Kalbajar :  درگیری آسکران  کشتار سومقاییت  قتل‌عام گنجه  قتل‌عام باکو  عملیات حلقه  گلوله‌باران استپاناکرت  کشتار خوجالی  کشتار ماراقا  نبرد شوشی  Operation Goranboy  Mardakert and Martuni Offensives  Battle of Aghdam  1993 Summer Offensives  Battle of Kalbajar
دموگرافی خواجه‌لی

خواجه‌لی در ترکیب تقسیمات جمهوری سوسیالیستی آذربایجان روستایی با جمعیتی بین ۱۰۰۰ تا ۲۰۰۰ نفر بود. این جمعیت حداکثر ۲۱۳۵ نفر ذکر شده‌است. اکنون خواجه‌لی به صورت دفاکتو قسمتی از جمهوری قره باغ است و اندکی بیش از ۱۰۰۰ نفر جمعیت دارد. در واقع ظرفیت این روستا برای بهره‌مندی از یک زندگی نرمال برای اهالی، چیزی ما بین ۱۰۰۰ تا ۲۰۰۰ نفر است. با آغاز مناقشه قره باغ در سال ۱۹۸۸، مقامات جمهوری سوسیالیستی آذربایجان به منظور تغییر موازنه جمعیتی در قره باغ اقدام به انتقال دو گروه جمعیتی به خواجه‌لی کردند، گروه اول ترک‌های مسختی رانده شده از ازبکستان و گروه دوم آذربایجانی‌های رانده شده از ارمنستان بودند. در مقابل مقامات ارمنستان هم ارامنه رانده شده از سومگاییت، باکو و دیگر شهرهای جمهوری سوسیالیستی آذربایجان را در قره باغ ساکن می‌کردند. این رقابت جمعیتی، با انتقال حدود ۲۰۰۰ نفر از ترک‌های مسختی و حدود ۲۰۰۰ نفر از آذری‌های رانده شده از ارمنستان همراه بود. به‌طوری‌که جمعیت خواجه‌لی در اواخر سال ۱۹۹۱ (چند ماه قبل از کشتار) به ۶۳۰۰ نفر رسیده بود. (المان ممدوف فرماندار خواجه‌لی در مصاحبه با چنگیز مصطفایف بلافاصله پس از کشتار این عدد را حدود ۷۰۰۰ نفر اعلام کرد)
در واقع پس از این تزریق مصنوعی جمعیت روستای خواجه‌لی به شهر خواجه‌لی تبدیل شد.
این سیاست جمعیتی شرایط زندگی سختی برای اهالی ایجاد کرده بود، در گزارش شبکه تلویزیونی ای ان اس از اهالی خواجه‌لی در سال ۱۹۹۱ کمبود خدمات در روستا و نارضایتی ترک‌های مسختی از شرایط زندگی کاملاً مشخص است.
جمعیت شهرستان خواجه‌لی (شامل شهر خواجه‌لی و روستاها و قصبه اطراف) مطابق سرشماری سال ۱۹۹۸ اتحاد جماهیر شوروی سابق ۱۱۵۵۰ نفر بوده‌است.
عاملان قتل‌عام

پس از استقلال جمهوری آذربایجان از شوروی در انتخابات ۸ سپتامبر ۱۹۹۱، ایاز مطلب‌اف به عنوان نخستین رئیس جمهوری آذربایجان در رأس کارها قرار گرفت. کشتار خوجالی که در زمان ریاست جمهوری مطلب‌اف پیش آمد وی را مجبور به استعفا کرد. وی در ششم مارس ۱۹۹۲ استعفانامه‌اش را به پارلمان جمهوری آذربایجان ارائه داد. نتیجه استعفای مطلب‌اف، انتخاب ابوالفضل ایلچی بیگ به ریاست جمهوری آذربایجان بود. مطلب‌اف فاجعه خوجالی را توطئه جبهه خلق برای رسیدن به قدرت می‌داند وی در مصاحبه‌ای با روزنامه چکی نزاویسمایا گازتا در این باره می‌گوید:
آنگونه که از سخنان غیر نظامیان فراری از خوجالی استنباط می‌شود، تمام این قضیه برای ایجاد بهانه‌ای به منظور مجبور نمودن من به استعفا طراحی شده بود. گمان نمی‌کنم که ارمنیان که رویه بسیار حساب‌شده‌ای در چنین موقعیت‌هایی دارند، این فرصت را برای آذربایجانی‌ها فراهم کنند که اسنادی برای متهم نمودنشان به اقدامات نژادپرستانه به دست آورند. می‌توان دریافت که کسانی علاقه‌مند بودند تا تصاویر قربانیان خوجالی در جلسه شورای عالی (مجلس) آذربایجان به نمایش درآید تا تقصیر این مسائل به گردن من انداخته شود. اگر من (علناً) اعلام کنم که متهمان از جناح مخالف (مخالفان دولت وقت جمهوری آذربایجان یعنی عمدتاً حزب «جبهه خلق» به رهبری «ابوالفضل ایلچی بیگ»، رئیس‌جمهور بعدی آذربایجان) هستند، آن‌ها خواهند گفت که من قصد بی‌اعتبار نمودن آن‌ها را دارم.
نیروهای ارمنی چند روز پیش از حمله به شهر، به ساکنان غیرنظامی اطلاع داده بودند تا از طریق دالان امن مشخص شده، شهر را ترک کنند ولی نیروهای آذربایجانی مانع خروج مردم شده بودند. شمیل الکپرلی، روزنامه‌نگار آذربایجانی، گزارش می‌دهد: «در شهرداری آغدام شاهد مکالمهٔ تامرلین غارای‌اف، معاون دیوان عالی آذربایجان و المان محمداف، شهردار خواجه‌لی، بودم. در حالی که قوای ارمنی با بلندگوهایشان از ساکنان خواجه‌لی می‌خواستند که از طریق دالان امن شهر را ترک کنند غارای‌اف با اطمینان می‌گفت که جای هیچگونه نگرانی نیست و ما تا دو روز آینده با هم در خواجه‌لی چای خواهیم نوشید.»
عاملان اصلی قتل‌عام شامل واحدهای نیروهای مسلح ارمنستان، گروه‌های مسلح محلی ارمنی در قره باغ کوهستانی و اعضای نفرات هنگ نیروی زمینی ۳۶۶ روسی به فرماندهی یوگنی نابوکین الکساندرویچ در شهر خانکندی می‌باشند. مشخصاً رهبری عملیات حمله به خواجه‌لی را افرادی بنام‌های سیران اوهانیان، یوگنی نابوکین و والری مکرتچیان بر عهده داشته‌اند
در تیر باران غیرنظامیان نیز اعضای واحدهای مسلح ارمنی و مشخصاً کارو پتروسیان، ویتالی بالاسانیان، سیران اوهانیان، والری گریگوریان و به‌طور مستقیم دست داشته‌اند.
روبرت کوچاریان، سرژ سرکیسیان، اولگ اسایان، اسلاویک آروتونیان، آندری ایسخانیان، سرگی بگلاریان، موسیس آکوپیان، گریگوری کسبکیان، واجیک میرزویان، واجاقان آوریان، الکساندر آوراپتیان و زوری بالایان از جمله افراد مشهور درگیر در این قتل‌عام بوده‌اند. که غالب آن‌ها در سال‌های بعد از جنگ، مشاغل سیاسی مهمی را در ارمنستان عهده‌دار بوده‌اند.
روبرت کوچاریان و سرکیس سرکیسیان به عالی‌ترین مقام سیاسی ارمنستان رسیده و رئیس‌جمهور کشور بوده‌اند.
اولگ یاسیان، سفیر ارمنستان در روسیه بوده که هم‌اکنون نیز این پست را دارد.
سیران اوهانیان فرمانده قتل‌عام خواجه‌لی، در حال حاضر مسئولیت وزارت جنگ ارمنستان را عهده‌دار می‌باشد.
موقعیت شهر خواجه‌لی

خواجه‌لی نام شهر و بخشی در جمهوری آذربایجان است که اکنون در کنترل جدایی‌طلبان ارمنی قره‌باغ است. این شهر در ۱۴ کیلومتری شمال شرقی شهر خان‌کندی قره‌باغ و نزدیک کوه قره‌باغ واقع شده‌است. علاوه بر این، قرار داشتن خواجه‌لی در راه آغدام- شوشی و برخورداری شهر از تنها فرودگاه قره‌باغ، حساسیت راهبردی شهر را بیشتر کرده بود.
این شهر با شهرهای لاچین، کلبجر، آغدام، خوجا وند و شوشی احاطه شده و شامل یک قصبه (عسگران) و ۵۰ روستا بود. روستاهای این شهر عبارت بودند از: آلمالی، قارا کؤتؤک، خان یوردو، مهدی بی لی، جمیلی، چاناقچی، شیغناق، داغ یورد، داشبلاغ، بدره، خان یئری، قایاباشی، سون جیکا، حارو، خان آباد، آغ گدیک، آشاغی قیلیچ باغ، کوسالار، باشکند، جان حسن، تازه بینه، قشلاق، جاوادلار، یالوباکند، قره بلاغ، دمیرچی لر، قوشچو بابا، مدد کند، قیزیل اوبا، آشاغی یئمیش جان، خاچماق، یوخاری یئمیش جان، مئشه لی، نخجوانلی، آغ بلاغ، آرا زمین، دهرز، پیرجمال، پیرلر، داش باشی، فرخ، سیید بی لی، اولوبابا، شوشیکند، داش کند، مختار و سردار.
آمار کشتار

سازمان دیده‌بان حقوق بشر آمار کشتار را مطابق گزارش سال ۱۹۹۳ مرکز هلسینکی بیش از ۱۶۰ نفر و مطابق گزارش سال ۱۹۹۴ مرکز هلسینکی بیش از ۲۰۰ نفر اعلام کرده‌است و در زیرنویس سند اشاره شده، آمار ۲۰۰ کشته بیشتر قابل قبول است تا آمار احتمالی بین ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ کشته. مقامات رسمی ارمنستان در ایروان تنها کشته شدن ۲ آذربایجانی در زمان حمله به خواجه‌لی را تأیید کرده‌اند…
گزارشگران خارجی حاضر در آغدام در آخرین روزهای فوریه نیز گزارش‌های مختلفی را در مراحل جمع‌آوری اطلاعات کشته شدگان ارائه داده‌اند. گزارشگر تایمز لندن تعداد کشته شدگان را در روز بعد از قتل‌عام ۴۵۰ عنوان می‌کند. بنابه گزارش دیگری در در دو روز بعد از قتل‌عام هویت ۴۷۷ نفر از قربانیان مشخص شده‌است. در برخی گزارش‌ها دیگر تعداد بیش از ۱۰۰۰ نفر به نقل از مقامات محلی عنوان شده‌است.
برخی گزارشگران خارجی نیز کشته شدگان را بین ۹۰۰ تا هزار نفر نقل کرده‌اند.
واکنش مجامع بین‌المللی

قتل‌عام خواجه‌لی توسط برخی مجامع ملی و بین‌المللی به رسمیت شناخته شده‌است. برای اولین بار در مجمع وزرای امور خارجه کشورهای عضو سازمان همکاری اسلامی که در سال ۲۰۰۷ قتل‌عام خواجه‌لی مورد بررسی قرار گرفت و از آن بعد هر ساله مورد تأکید این سازمان قرار گرفته‌است. از هفتمین اجلاس مجالس کشورهای عضو سازمان همکاری‌های اسلامی این مسئله شکل جدی تری به خود گرفته و مجالس کشورهای عضو برای به رسمیت شناختن قتل‌عام خواجه‌لی و مجازات عاملین فراخوانده شده‌اند.
نهاد دیده‌بان حقوق بشر از دیگر این سازمان‌ها بوده‌است.
علاوه بر این در قطعنامه‌های سازمان همکاری اسلامی از دولت‌ها و سازمان‌های عضو، حضور فعال در کمپین عدالت برای خواجه‌لی و مجازات عاملین طلب شده‌است. همچنین وزیران این سازمان در ماه ژانویه سال ۲۰۱۵ تفاهم نامه‌ای را به امضا رسانده‌اند که مطابق آن باید بر همکاری و حمایت همه‌جانبه در چارچوب کمپین عدالت برای خواجه‌لی تأکید ویژه‌ای داشته باشند.
پارلمان ترکیه این کشتار را به رسمیت نشناخته‌است.
رئیس‌جمهور گرجستان در ۲۶ فوریه ۲۰۱۸ طی جلسه‌ای حاضر به رعایت یک دقیقه سکوت به در خواست حضار آذری مقیم گرجستان، به یادبود قربانیان کشتار خواجه‌لی نشد.
همچنین در برخی از ایالات آمریکا این قتل‌عام به رسمیت شناخته شده‌است.[نیازمند منبع] به‌طور مثال ایالت‌های هاوایی، نبراسکا، مونتانا و آیداهو در فوریه سال ۲۰۱۶ به وقوع پیوستن این کشتار را به رسمیت شناختند.
کمپین عدالت برای خواجه‌لی

کمپین عدالت برای خواجه‌لی، کمپینی است برای ارتقای آگاهی‌های بین‌المللی در زمینهٔ کشتار خواجه‌لی است.
شروع کمپین در ۸ مه ۲۰۰۸ و توسط لیلا علی‌اوا بوده‌است.
هدف کمپین افزایش سطح آگاهی عمومی از کشتار خواجه‌لی، علل و عواقب ناشی از مناقشهٔ قره باغ عنوان شده‌است. فعالیت‌های کمپین متمرکز بر احترام به قربانیان و زنده نگه داشتن خاطرهٔ آنان از طریق اطلاع‌رسانی مداوم به نسل جوان و حمایت از بازماندگان و جستجوی راه‌هایی برای از بین بردن مشکلات آنان است.
این کمپین در سطح بین‌المللی و در ۵۰ کشور جهان فعال است.
و همه ساله در کشورهای مختلف جهان کنفرانس‌ها، نشست‌ها و تحصن‌هایی را برگزار می‌کند. همچنین در همه کشورهای عضو اتحادیه اروپا، جامعه کشورهای مشترک‌المنافع، کشورهای واقع در آسیا، آمریکای شمالی و جنوبی مراسم‌هایی را در زمینهٔ حوزه فعالیت خود ترتیب می‌دهد.
از نتایج فعالیت این کمپین شناسایی کشتار خواجه‌لی در کشورهای مختلف و همچنین شورای وزرای خارجه اعضای سازمان همکاری اسلامی
و نیز اتحادیه پارلمانی سازمان همکاری اسلامی بوده‌است.
و توانسته پشتیبانی مجمع جوانان سازمان همکاری اسلامی را جلب کند.
در این کمپین طوماری با عنوان «به رسمیت شناخته شدن کشتار خواجه‌لی به عنوان جنایت علیه بشریت و مبارزه علیه بی‌عدالتی در جهان» خطاب به سران دنیا ایجادشده‌است.

موقعیت شهر خواجه‌لی
تمبر یادبود ۱۵مین سالگرد کشتار خواجه‌لی
تندیس یادبود کشتار خواجه‌لی در مکزیکو
نامه ایالت ماساچوست در پذیرش کشتار خواجه‌لی
اجساد مادر و فرزند، مسجد آغدام
اجساد یک خانواده آذربایجانی، مسجد جامع گوهریه آقدام
اجساد دو کودک آذربایجانی بعد از انتقال به مسجد جامع گوهریه آقدام
چه خبر

«چه خبر» یا «با تو چه خبر» (انگلیسی: Whatzupwitu) یک آهنگ آر اند بی از ادی مورفی است که در سال ۱۹۹۳ منتشر شد و مایکل جکسون در آن حضور داشت. این قطعه به‌عنوان ششمین آهنگ از سومین آلبوم استودیویی مورفی به نام عشق خوبه گنجانده شده است. جکسون تصمیم گرفت در این آهنگ و ویدئو شرکت کند زیرا فکر می‌کرد که اشعار، پیام مثبتی دارد.
ولفز هد

| 0 | 1 |
| --- | --- |
وُلفز هد سوسایتی: وُلفز هد سوسایتی
لاتین: Wolf's Head Society: لاتین: Wolf's Head Society
نوع: انجمن برادری
بنیانگذاری شده: ۱۸۸۳؛ ۱۴۱ سال پیش
نهاد مادر: دانشگاه ییل
وابستگی: مستقل
نشانی: دفتر مرکزی: ۲۱۴ خیابان یورک، نیوهیون، کنتیکت ۰۶۵۱۱، ایالات متحده آمریکا
انجمن وُلفز هد (سرِ گرگ) یک انجمن مخفی برای دانشجویان سال آخر دانشگاه ییل در نیوهیون، کنتیکت است. این انجمن، در کنار محفل مخفی جمجمه و استخوان و انجمن طومار و کلید، یکی از «سه انجمن بزرگ» دانشگاه ییل محسوب می‌شود.
هر ساله، شانزده نفر از دانشجویان دانشگاه ییل - که معمولاً دانشجویان سال آخر هستند - به عضویت فعال این انجمن انتخاب می‌شوند. افزون بر این، اعضای افتخاری نیز در این انجمن حضور دارند. اعضای فعلی انجمن، در طول دوران عضویت خود، در برابر انجمن فارغ التحصیلان پاسخگو هستند.
برخی از اعضای پیشین این انجمن در  عرصه‌های مختلفی همچون ورزش، تجارت، هنرهای زیبا و ادبی، آموزش عالی، روزنامه‌نگاری و سیاست به  موفقیت و  شهرت دست یافته‌اند.
تاریخچه

پانزده نفر از دانشجویان سال آخر کلاس ۱۸۸۴ ییل، با همراهی و کمک اعضای کلاس ۱۸۸۳ - که گزینه‌های احتمالی برای عضویت در انجمن‌های قدیمی‌تر به شمار می‌رفتند - «سومین انجمن» ییل را بنیان نهادند. این انجمن پنج سال بعد نام خود را به «سر گرگ» تغییر داد.
بیش از ۳۰۰ نفر از فارغ التحصیلان کالج ییل و تعدادی از اساتید مدرسه حقوق ییل در تلاش برای مقابله با سلطه انجمن جمجمه و استخوان در امور دانشجویان و دانشگاه، به تأسیس این انجمن کمک کردند. با تأسیس این انجمن، آخرین تلاش مسئولان و دانشجویان برای لغو و منحل کردن انجمن‌های مخفی و انجمن‌های دانشجویان سال آخر در ییل با شکست مواجه شد.
رسم ایجاد و حفظ یک انجمن جدید از زمانی ایجاد شد که تعداد کافی از دانشجویان سال آخر احساس می‌کردند نادیده گرفته شده‌اند: انجمن جمجمه و استخوان در سال ۱۸۳۲ و پس از اختلاف بر سر انتخاب برندگان جوایز فی بتا کاپا تأسیس شد؛ انجمن طومار و کلید، دومین انجمن ییل، در سال ۱۸۴۱ و پس از اختلاف بر سر انتخابات انجمن جمجمه و استخوان تأسیس شد. تأسیس سومین انجمن تا حدودی ناشی از این احساس در میان برخی از دانشجویان بود که آن‌ها شایسته و لایق عضویت در دو انجمن دانشگاه را دارند اما نادیده گرفته خواهند شد. برخی از بنیان‌گذاران این انجمن معتقد بودند: «تعداد محدودی از دانشجویان کاملاً متقاعد شده بودند که در حذف آن‌ها از فهرست منتخبان انجمن‌های دیگر، بی‌عدالتی بزرگی رخ داده است».
تأسیس

اعضای اولیه انجمن، از جمله ده نفر از مسئولان برگزارکننده مراسم فارغ‌التحصیلی کلاس ۱۸۸۴ به رهبری ادوین آلبرت مریت، در طول سال آخر تحصیل خود به طور مخفیانه با کمک اعضای کلاس ۱۸۸۳ که «مشتاق راه‌اندازی یک انجمن جدید بودند به شرط آنکه ویژگی‌های منفی انجمن‌های قدیمی در آن وجود نداشته باشد» ملاقات کردند. [دانشجویان در حال فارغ‌التحصیلی و دانشجویان سال آخر] در این مورد اتفاق نظر داشتند. در میان حامیان کلاس ۱۸۸۳، افرادی بودند که توسط ناشران مجله Horoscope - یک نشریه دانشجویی که مطالب ویژه‌ای درباره گزینه‌های احتمالی برای عضویت در انجمن‌ها منتشر می‌کرد - به عنوان انتخاب‌های قطعی برای انجمن جمجمه و استخوان یا انجمن طومار و کلید معرفی شده بودند. دانشجویان سال آخر طرفدار انجمن در رأی‌گیری روز مراسم فارغ‌التحصیلی با نتیجه ۶۷ بر ۵۰ پیروز شدند.
این انجمن جدید در حدود ۵ ژوئن ۱۸۸۳ تأسیس شد. در میان دانشجویان کارشناسی، این گروه تازه تأسیس به دلیل داستان روباه و انگور ازوپ، «روباه و انگور» نامیده می‌شد.
دو انجمن قدیمی‌تر به تدریج در رقابت با انجمن سر گرگ تضعیف شدند. روزنامه New Haven Register در سال ۱۸۸۶ گزارش داد: «انجمن سر گرگ، در رابطه با فعالیت‌های عمومی خود، به اندازه [انجمن جمجمه و استخوان و انجمن طومار و کلید] از دنیای بیرون دانشگاه دور نیست. با این حال، پرده ضخیمی از پنهان‌کاری و نهان‌روشی پیرامون سازوکار آن وجود دارد که آن را در زمره انجمن‌های مخفی قرار می‌دهد و این امر به آن ثبات و احترامی در محافل کالج ییل می‌بخشد که در غیر این صورت ممکن است نداشته باشد....». این انجمن به طور مشابه با باشگاه‌های نهایی مرتبط با دانشکدۀ علمی شفیلد اداره می‌شد. با این حال، خیلی زود تقریباً تمام ویژگی‌های انجمن‌های قدیمی‌تر را پیدا کرد.
جایگاه اولیه

«سومین انجمن» در رأس هرم اجتماعی ییل قرار داشت، هرمی که آجر به آجر آن را انجمن‌های دانشجویان سال‌های پایین‌تر (انجمن‌های سال دومی در سال ۱۸۷۵ و انجمن‌های سال اولی در سال ۱۸۸۰ منحل شدند)، سازمان‌های دانشگاهی، تیم‌های ورزشی، باشگاه‌ها و انجمن‌های برادری ساخته بودند.
در سال ۱۸۸۸، همزمان با محبوبیت نشان انجمن در میان دانشجویان کارشناسی، نام این انجمن به «انجمن سر گرگ» تغییر یافت. این نشان، تصویر طراحی شده سر یک گرگ بر روی یک آنخ معکوس است. آنخ، یک هیروگلیف مصری است که به عنوان صلیب مصری یا «کلید زندگی» شناخته می‌شود. اولین اعضای دانشجو به همکلاسی‌های خود اجازه می‌دادند تا این نشان را لمس کنند، که به طور خاص نشان دهنده رد و تمایز آن با نشان‌های انجمن‌های قدیمی‌تر بود. در این نشان، به جای مرگ یا دانش، زندگی ابدی نمادپردازی شده است. یک فاسس رومی نیز به عنوان یکی از مؤلفه‌های طراحی این نشان در نظر گرفته شده بود.
دیدگاه

بسیاری از اعضای پیشگام و بعدی انجمن، آداب و رسوم و فضای به ظاهر الهام گرفته از فراماسونری انجمن جمجمه و استخوان را به باد تمسخر می‌گرفتند و آن را «پوپی‌کاک» (اصطلاحی هلندی به معنای «مدفوع نرم») می‌نامیدند. این نگرش در جامعه ییل، به ویژه در میان دانشجویان کارشناسی، بسیار رایج بود. در نمایش کمدی «دزدان دریایی پنزانس»، اعضای انجمن سر گرگ، پادشاه دزدان دریایی نمایش را متقاعد کردند که اعداد ۳۲۲ (بخشی از نشان انجمن جمجمه و استخوان) را زیر تصویر جمجمه و استخوان‌های متقاطع در یک تئاتر محلی نمایش دهد. در مثال دیگری، رئیس دانشگاه ییل، ای. ویتنی گریسولد، این آداب و رسوم را «مزخرفات استخوانی» و «مزخرفات دینک استوور» نامید که زندگی دانشجویان کارشناسی را تحت تأثیر قرار می‌داد.
انجمن سر گرگ بسیاری از سنت‌های قدیمی، مانند جلسات پنجشنبه و یکشنبه را که در میان سایر انجمن‌ها نیز رایج بود، حفظ کرد. پل مور جونیور، عضو ارشد و متولی جانشین (۱۹۶۴-۱۹۹۰) هیئت امنای ییل و اسقف با سابقه کلیسای اسقفی (ایالات متحده)، شبی را که برای اولین بار در جنگ جهانی دوم با جنگ روبرو شد، چنین به یاد می‌آورد: «من آن شب را در کشتی گذراندم و [دوستی از هاروارد] از من درباره قضایای انجمن سر گرگ سؤال می‌کرد. او نمی‌توانست باور کند که من باز هم چنین اسرار بی‌اهمیتی را حتی در شبی که با مرگ احتمالی روبرو بودم، پنهان می‌کنم».