stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
استان گیلان
حمل و نقل

گیلان به جز از راه دره منجیل که از طریق آزادراه ۱ به قزوین وصل می‌شود، راه شوسه دیگری به فلات ایران ندارد. گیلان، از طریق چابکسر با استان مازندران و از طریق آستارا با جمهوری آذربایجان، و اردبیل راه زمینی دارد. گیلان دارای مرز دریایی هم هست و در مسیر کریدور شمال–جنوب قرار دارد. تراکم بالای جمعیت و فاصله کم مراکز جمعیتی به گیلان موقعیت ممتازی در زمینه حمل و نقل بخشیده است.
فرودگاه بین‌المللی سردار جنگل رشت در بلوار ولیعصر رشت با مساحت کل ۲۲۰ هکتار فرودگاه اصلی گیلان و بزرگ‌ترین فرودگاه شمال ایران است و در رتبه سیزدهم فرودگاه‌های ایران قرار دارد. این فرودگاه در هفته ۶۶ پرواز به ۱۳ مسیر پروازی از جمله تهران، شیراز، عسلویه، اصفهان، کیش، مشهد، اهواز، بندرعباس، بغداد، نجف، مدینه، جده و استانبول دارد.
حمل و نقل جاده‌ای در گیلان از سه زیر بخش حمل و نقل کالا، مسافر و بین‌المللی تشکیل شده است. حمل و نقل مسافر عمومی جاده‌ای بین شهری با استفاده از اتوبوس، مینی‌بوس و سواری کرایه انجام می‌شود. ۴٫۱ درصد ناوگان حمل و نقل کالای کشور در گیلان فعالند. مراکز عمده حمل و نقل بین‌المللی گیلان شهرستان‌های انزلی و آستارا هستند.
پایانه مرزی آستارا در مرز مشترک استان گیلان با کشور جمهوری آذربایجان تنها راه مواصلاتی این استان با کشورهای شوروی سابق و دروازه ورود به اروپا و مرز امین در ایران است. این مرز مقام نخست کشوری در زمینه تجارت چمدانی را داراست.
بندر انزلی بزرگ‌ترین بندر شمال ایران و از فعالترین بندرهای حاشیه دریای خزر و پنجمین مرز فعال ایران است با طرح شیوه‌های جدید ترانزیت چون کریدور شمال- جنوب، وجود منطقه آزاد تجاری-صنعتی انزلی اهمیت بیشتری یافته است.
نخستین راه‌آهن در گیلان در سال ۱۹۱۴ توسط خوشتاریای روس، از پیر بازار به رشت به طول ۹ کیلومتر کشیده شد. عملیات اجرایی پروژه راه‌آهن گیلان (قزوین، رشت، انزلی) به طول ۲۰۵ کیلومتر در سال ۱۳۸۱ شروع شد و هم‌اکنون در حال پیشرفت است.
| 0 | 1 |
| --- | --- |
۱: ۷ پایانه مسافربری در شهرهای رشت، انزلی، لاهیجان، صومعه سرا، آستارا، تالش و رودسر
۲: ۱۱۹ شرکت حمل و نقل مسافر (۲٫۵٪ شرکت‌های ایران)
۳: ۳ پایانه کالا در رشت، انزلی، آستارا
۴: ۱۶۰ شرکت شرکت حمل ونقل کالا (۴٫۴٪ شرکت‌های ایران)
۵: فعالیت ۲ شرکت و ۱۰۳ نمایندگی در زمینه حمل و نقل بین‌المللی
|  | انزلی | آستارا |
| --- | --- | --- |
| ۱ | ۷٫۳ درصد از ترانزیت ورودی به ایران | ۱۳ درصد از کل واردات جاده‌ای کشور (سومین مرز فعال جاده‌ای) |
| ۲ | بیش از ۵۰ درصد حمل و نقل کالای گیلان | ۱۴ درصد از کل صادرات جاده‌ای کشور (دومین مرز فعال جاده‌ای) |
| ۳ | واردات سالانه بیش از ۴ میلیون تن کالا | ۱۳ درصد از کل ترانزیت خروجی کشور (سومین مرز فعال جاده‌ای) |
| ۴ | ترانزیت بیش از ۲۸۸ هزار تن سوخت و ۵۵ هزار تن کالای غیرنفتی به‌طور حمل و نقل ترکیبی به داخل یا خارج کشور | ۱ درصد از ترانزیت ورودی (دوازدهمین مرز فعال) |
ورزش

ورزش در استان گیلان از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است و این استان در بسیاری از موارد جزء فعالترین استان‌های ایران در زمینه پرورش ورزشکار است. گیلان در رشته‌های ورزشی مختلف دارای تیم‌های حرفه‌ای است. ورزشگاه دکتر عضدی رشت خانه باشگاه فوتبال سپیدرود رشت و باشگاه فوتبال داماش گیلان و ورزشگاه تختی بندر انزلی خانه باشگاه فوتبال ملوان بندر انزلی است. ورزش بومی محلی در استان گیلان وجود دارد که قدمت بعضی از آنان به چند صد یا هزاران سال می‌رسد. از معروفترین ورزش‌های بومی محلی این استان نیز می‌توان به کشتی گیله مردی، لافن بازی، کلاه پران، بروبیا، توپپا، الختور، ترنا و هفت سنگ اشاره کرد. در ۱۵ سال اخیر هر ساله بین ۱۰ تا ۳۰ جشنواره ورزش‌های بومی محلی در استان گیلان برگزار می‌شود که در آن رشته‌های مختلف ورزشی بومی محلی به نمایش گذاشته می‌شود.
باشگاه ورزشی گیو بندر انزلی سومین باشگاه ورزشی ایران و اولین باشگاه ورزشی گیلان در بندر انزلی است که به دست عزیز وکیل منفرد تأسیس شده است. یعقوب کوچکزاد قهرمان شنای ایران و بنیان‌گذار رشته ژیمناستیک در گیلان، محمود نامجو قهرمان وزنه‌برداری جهان، غفور جهانی که فوتبال ایران را برای اولین بار جهانی کرد و سیروس قایقران و سید جلال حسینی و علی کریمی کاپیتانان شهرستانی تیم ملی فوتبال ایران از جمله قهرمانان ورزشی گیلانی هستند.
نمایی از قلهٔ سماموس، بلندترین نقطه گیلان از روستای حاجی‌آباد املش.
نمایی از قله درفک
ساحل انزلی در ۱۳۵۰
سرو هرزویل، در هرزویل، منجیل
جنگل گیلان
تالاب انزلی
مزرعه چای گیلان
گردنبند ایرانی نماد صلیب شکسته که در تپه مارلیک گیلان پیدا شده
جام هیولای دوسر و غزال، موزه لوور
مجسمه آجری زن، ۱۲۰۰ سال قبل از میلاد، گیلان؛ موزه هنرهای شرقی، رم
مقبره شیخ زاهد گیلانی، پدر همسر و استاد شیخ صفی الدین اردبیلی نیای بزرگ دودمان صفویان، در لاهیجان
جنگ گیو با لهاک و فرشیدورد، در شاهنامهٔ فردوسی چاپ گیلان، ۱۴۹۴ میلادی. نگهداری شده در موزه هنر شهرستان لس آنجلس
گیلان در ۱۷۳۶، از نقشه هرمان مول
گیلان در نقشهٔ شمال ایران در سال ۱۸۰۸، از اطلس نوی جان پینکرتن
محمدولی تنکابنی معروف به سپهدار حکمران گیلان، فرمانده مشروطه خواهان گیلانی در جریان فتح تهران و ۵ دوره نخست‌وزیر ایران
میرزا کوچک خان جنگلی و دکتر حشمت
تصویری از خرابی‌های زمین‌لرزه رودبار-منجیل
بازدید فرح پهلوی، شهبانوی وقت ایران از گیلان، ۱۹۷۱
کلیسای مسروپ مقدس، رشت
ضریح آقا سید جلال الدین اشرف، آستانه اشرفیه
یکشنبه بازار رودسر، نمونه‌ای از بازارهای هفتگی گیلان
عرضه نان تمیجان در بازار لنگرود
توربینهای تولیدکننده برق در منجیل
فصل بریدن برنج در مزارع اطراف لاهیجان
باغات چای در نزدیکی رودسر
باغ کیوی در کندسر بی‌بالان (شهرستان رودسر)
نشای برنج
ماسوله
قلعه رودخان
آبشار لاتون
عروسی در قاسم‌آباد
سوسن تسلیمی، بازیگر سرشناس گیلانی
جلیل ضیاءپور، نقاش گیلانی و «پدر نقاشی مدرن ایران»
زیتون پرورده
ماهی سفید خزری
ماهی دودی و شور در بازار ماهی فروشان در لنگرود
چایکاران زن در لاهیجان.
صفحه اول روزنامه جنگل، ارگان نهضت جنگل، به مدیرمسئولی میرزا حسین کسمایی
مرضیه ضرابی، اولین نشریه زنان گیلان با نام نشریه نسوان شرق را در ۱۳۰۵ در انزلی منتشر می‌کرد.
دانشکده فنی فومن
تاسیسات ساحلی بندر انزلی
سیروس قایقران، کاپیتان گیلانی سابق تیم ملی فوتبال ایران
ورزشگاه دکتر عضدی رشت، استادیوم خانگی داماش گیلان
آشپزی کالیفرنیایی

پیتزا به سبک کالیفرنیایی در رستوران شه پانیس در برکلی
آشپزی کالیفرنیا یک جنبش غذایی است که در کالیفرنیای شمالی سرچشمه گرفته است. این آشپزی بر روی غذاهایی تمرکز دارد که با مواد محلی و پایدار با توجه به فصلی بودن و تأکید بر وفور و فراوانی منطقه تولید می‌شوند.
غذا از نظر تاریخی آشپز محور است. آلیس واترز از رستوران شه پانیس یک نمونه نمادین از این نظر است. غذاها و وعده‌های غذایی با چربی اشباع شده کم و مملو از سبزیجات و میوه‌های به همراه گوشت بدون چربی و غذاهای دریایی از سواحل کالیفرنیا اغلب این سبک را تعریف می‌کنند.
اصطلاح «آشپزی کالیفرنیا» در نتیجه حرکات آشپزی در دهه‌های آخر قرن بیستم به وجود آمد و نباید با غذاهای سنتی کالیفرنیا اشتباه شود. غذاهای ترکیبی کالیفرنیا تحت تأثیر آشپزیی فرانسوی، آشپزیی آمریکایی، آشپزی ایتالیایی، آشپزیی مکزیکی، آشپزیی چینی و سایر فرهنگ‌های غذایی قرار گرفته است.
استیل، آلاباما

مکان
| Steele, Alabama | Steele, Alabama |
| --- | --- |
شهرک: شهرک
The U.S. Post Office in Steele, Alabama: The U.S. Post Office in Steele, Alabama
Location in شهرستان سنت کلیر، آلاباما and the state of آلاباما: Location in شهرستان سنت کلیر، آلاباما and the state of آلاباما
ایالت: آلاباما
شهرستان: شهرستان سنت کلیر، آلاباما
مساحت: مساحت
 • کل: ۶٫۵ مایل مربع (۱۶٫۹ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۶٫۵ مایل مربع (۱۶٫۹ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۵۷۷ فوت (۱۷۶ متر)
جمعیت (2000): جمعیت (2000)
 • کل: ۱٬۰۹۳
 • تراکم: ۱۶۸٫۲/مایل مربع (۶۴٫۷/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 35987
کد منطقه: 256
FIPS code: 01-72888
GNIS feature ID: 0164867
استیل (به انگلیسی: Steele) شهرکی در شهرستان سینت کلیر ایالت آلاباما است که مساحت آن ۱۷٫۴۶ کیلومتر مربع است و در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۰۴۳ نفر جمعیت داشته و تراکم جمعیتی آن، ۵۹٫۷۴ نفر در هر کیلومتر مربع بوده است.
مهاجرت اروپا

European-descended people living outside Europe
| 0 | 1 |
| --- | --- |
مناطق با جمعیت چشمگیر: مناطق با جمعیت چشمگیر
 ایالات متحده آمریکا: ۲۰۴٬۰۰۰٬۰۰۰نفر (۲۰۲۰) ۳۱٬۰۰۰٬۰۰۰ (مختلط)
 برزیل: ۸۸٬۲۵۲٬۱۲۱ (۲۰۲۲) ۹۲٬۰۸۳٬۲۸۶ (مختلط)
 مکزیک: ۵۹٬۲۲۶٬۵۹۱
 آرژانتین: ۳۹٬۱۳۷٬۰۰۰
 سیبری روسیه: ۳۳٬۲۱۰٬۰۴۰
 کانادا: ۲۷٬۳۶۴٬۰۰۰ (۲۰۲۱)
 استرالیا: ۲۱٬۸۰۰٬۰۰۰
 کلمبیا: ۲۱٬۵۰۰٬۰۰۰
 ونزوئلا: ۱۳٬۱۶۹٬۹۴۹ (۲۰۱۱)
 شیلی: ۱۰٬۵۲۰٬۰۰۰
 کوبا: ۷٬۱۶۰٬۰۰۰
 آفریقای جنوبی: ۴٬۵۰۴٬۲۵۲ (۲۰۲۲) ۵٬۰۵۲٬۳۴۹ (مختلط)
 قزاقستان: ۳٬۷۳۵٬۸۷۴
 نیوزیلند: ۳٬۳۸۳٬۷۴۲ (۲۰۲۳)
 کاستاریکا: ۳٬۳۱۹٬۰۸۲
 اروگوئه: ۳٬۱۰۱٬۰۹۵
 اسرائیل: ۲٬۸۰۰٬۰۰۰
 جزایر قناری: ۲٬۱۷۲٬۹۴۴
 دومینیکن: ۱٬۹۰۰٬۰۰۰
 گواتمالا: ۱٬۷۸۰٬۰۰۰
 پاراگوئه: ۱٬۷۵۰٬۰۰۰
 پرو: ۱٬۳۶۶٬۹۳۱ (۲۰۱۷) ۱۳٬۹۶۵٬۲۵۴ (مختلط)
 نیکاراگوئه: ۱٬۱۰۰٬۰۰۰
 السالوادور: ۱٬۰۸۷٬۰۰۰
 قبرس: ۷۸۰٬۰۰۰
 پورتوریکو: ۵۶۰٬۵۹۲ (۲۰۲۰)
 اکوادور: ۳۷۴٬۹۲۵ (۲۰۲۲) ۱۴٬۶۷۲٬۵۳۰ (مختلط)
 بولیوی: ۵۴۸٬۰۰۰
 قرقیزستان: ۳۵۲٬۸۸۹
 آنگولا: ۳۰۰٬۰۰۰
 رئونیون: ۲۵۰٬۰۰۰
 نامیبیا: ۱۵۰٬۰۰۰
 هندوراس: ۱۲۰٬۰۰۰
 کالدونیای جدید: ۸۰٬۰۰۰
 سبته: ۶۰٬۰۰۰
 ملیلیه: ۶۰٬۰۰۰
زبان‌ها: زبان‌ها
زبان‌های اروپا  (بیشتر انگلیسی، اسپانیایی، پرتغالی، اقلیت فرانسوی، و، همچنین، آلمانی، ایتالیایی و هلندی): زبان‌های اروپا  (بیشتر انگلیسی، اسپانیایی، پرتغالی، اقلیت فرانسوی، و، همچنین، آلمانی، ایتالیایی و هلندی)
دین: دین
 اکثریت مسیحیت (بیشتر کاتولیک و پروتستان، برخی ارتدوکس). اقلیت شامل اسلام و یهودیت است. بی‌دین •  دیگر ادیان:  اکثریت مسیحیت (بیشتر کاتولیک و پروتستان، برخی ارتدوکس). اقلیت شامل اسلام و یهودیت است. بی‌دین •  دیگر ادیان
قومیت‌های وابسته: قومیت‌های وابسته
اروپایی : اروپایی 
مهاجرت اروپایی‌ها به امواج مهاجرتی از قاره اروپا به قاره‌های دیگر است. خاستگاه پراکندگی‌های مختلف اروپایی را می‌توان در افرادی که کشورهای اروپایی یا جوامع قومی بدون تابعیت در قاره اروپا را ترک کردند، ردیابی کرد.
از سال ۱۵۰۰ تا اواسط قرن بیستم، ۶۰ تا ۶۵ میلیون نفر اروپا را ترک کردند که کمتر از ۹٪ آنها به مناطق گرمسیری (کارائیب، آسیا و آفریقا) رفتند.
از سال ۱۸۱۵ تا ۱۹۳۲، ۶۵ میلیون نفر اروپا را ترک کردند (با بسیاری از آنها به خانه بازگشتند)، عمدتاً به مناطق سکونت گاه اروپایی در شمال و آمریکای جنوبی، علاوه بر آفریقای جنوبی، استرالیا،نیوزیلند و سیبری. این جمعیت‌ها نیز در زیستگاه جدید خود به سرعت تکثیر شدند. بسیار بیشتر از جمعیت آفریقا و آسیا. در نتیجه، در آستانه جنگ جهانی اول، ۳۸٪ از کل جمعیت جهان از اجداد اروپایی بودند. بیشتر مهاجران اروپایی به دنیای جدید عمدتاً از ایتالیا، آلمان، ایرلند، بریتانیا، اسپانیا، لهستان آمده‌اند. و پرتغال، و همچنین از کشورهای فرانسه، مجارستان، هلند، اتریش، نروژ، سوئد، دانمارک، ارمنستان، یونان، لیتوانی، روسیه و اوکراین نیز جزو مهاجران بودند.
مهاجرت اروپایی به‌طور معاصرتر می‌تواند به مهاجرت از یک کشور اروپایی به کشور دیگر اشاره کند، به ویژه در زمینه تحرک داخلی در اتحادیه اروپا ( تحرک درون اتحادیه اروپا) یا تحرک در اتحادیه اوراسیا.
تاریخچه > ۸ - اوایل قرن ۵ قبل از میلاد: سکونتگاه یونانی

در یونان باستانی، فعالیت‌های تجاری و استعماری قبایل یونانی از دریای سیاه، ایتالیای جنوبی (به اصطلاح "یونان بزرگ") و  آسیای صغیر فرهنگ یونانی، مذهب و زبان را در اطراف حوزه مدیترانه و دریای سیاه گسترش داد. یونانی‌ها در جنوب اروپا، شمال لیبی و سواحل دریای سیاه تأسیس شدند و یونانی‌ها بیش از ۴۰۰ مستعمره در این مناطق تأسیس کردند.
اسکندر مقدونی فتح امپراتوری هخامنشی آغاز دوره هلنیستی بود که با موج جدیدی از استعمار یونان در آسیا و آفریقا مشخص شد. طبقات حاکم یونانی حضور خود را در مصر، جنوب غربی آسیا و شمال غربی هند تثبیت کردند.
بسیاری از یونانیان به شهرهای جدید هلنیستی که پس از اسکندر تأسیس شد، مهاجرت کردند، که از نظر جغرافیایی به اندازه ازبکستان و کویت پراکنده بودند.
تاریخچه > ۱۸۰۰:۱۴۵۰ مهاجرت به قاره آمریکا

قاره اروپا بخش مرکزی یک سیستم مهاجرت پیچیده بوده است که پیش از این بخش‌هایی از شمال آفریقا، خاورمیانه و آسیای صغیر را شامل می‌شد. اکتشاف اروپایی قاره آمریکا جریان پیوسته مهاجرت داوطلبانه از اروپا را تحریک کرد.
تاریخچه > ۱۸۰۰:۱۴۵۰ مهاجرت به قاره آمریکا > اسپانیا و پرتغال

حدود دویست هزار اسپانیایی قبل از سال ۱۶۰۰ در استان‌های خود در آمریکا ساکن شدند، که در مقایسه با ۳ تا ۴ میلیون آمریکایی که در استعمار اسپانیایی‌ها در قاره آمریکا در قلمرو اسپانیا زندگی می‌کردند، یک سکونت کوچک است.
در طول دهه ۱۵۰۰، اسپانیا و پرتغال جریان ثابتی از دولت و مقامات کلیسا، افراد طبقات کارگر و خانواده‌هایشان را به‌طور متوسط تقریباً سه هزار نفر در سال فرستادند. از جمعیتی در حدود هشت میلیون نفر. در مجموع حدود ۴۳۷٬۰۰۰ نفر در دوره ۱۵۰ ساله از سال ۱۵۰۰ تا ۱۶۵۰ اسپانیا را ترک کردند و عمدتاً به اسپانیایی جدید رفتند.پرو در آمریکای جنوبی و جزایر کارائیب. تخمین زده شده است که بیش از ۱٬۸۶۰٬۰۰۰ نفر اسپانیایی در دوره بین ۱۴۹۲ و ۱۸۲۴ به آمریکای جنوبی مهاجرت کرده‌اند، یک میلیون اسپانیایی در قرن هجدهم، و میلیون‌ها نفر دیگر پس از استقلال به مهاجرت خود ادامه داده‌اند.
بین ۱۵۰۰ و ۱۷۰۰، صد هزار پرتغالی از اقیانوس اطلس عبور کردند تا در برزیل مستقر شوند. با این حال، با کشف معادن طلای بسیار پربازده در منطقه میناس گرایس، مهاجرت پرتغالی‌ها به برزیل تا پنج برابر افزایش یافت. از سال ۱۵۰۰، زمانی که پرتغالی‌ها به برزیل رسیدند، تا استقلال آن در سال ۱۸۲۲، از ۵۰۰٬۰۰۰ تا ۷۰۰٬۰۰۰ پرتغالی در برزیل ساکن شدند که ۶۰۰٬۰۰۰ نفر از آنها تنها در قرن ۱۸ وارد شدند. بیش از نیم میلیون مهاجر پرتغالی وارد برزیل شدند. در قرن هجدهم، به لطف هجوم طلا، مرکز استان میناس گرایس، شهر ویلا ریکا (امروزه، طلای سیاه) برای مدتی به یکی از پرجمعیت‌ترین شهرها تبدیل شد. دنیای جدید این هجوم گسترده مهاجرت و نفوذ پرتغالی‌ها شهری را ایجاد کرد که تا به امروز یکی از بهترین نمونه‌های معماری اروپایی قرن هجدهم در قاره آمریکا باقی مانده است. با این حال، توسعه اقتصاد معدن در قرن ۱۸ دستمزدها و فرصت‌های شغلی را در مستعمره پرتغال افزایش داد و مهاجرت افزایش یافت: تنها در قرن ۱۸، حدود ۶۰۰٬۰۰۰ پرتغالی در برزیل ساکن شدند.
تاریخچه > ۱۸۰۰:۱۴۵۰ مهاجرت به قاره آمریکا > مهاجرت عمومی اروپا

تقریباً یک و نیم میلیون اروپایی بین سال‌های ۱۵۰۰ تا ۱۸۰۰ در دنیای جدید ساکن شدند (جدول را ببینید). این جدول شامل مهاجران اروپایی به امپراتوری اسپانیا از ۱۶۵۰ تا ۱۸۰۰ و مهاجرت پرتغالی‌ها به برزیل از ۱۷۶۰ تا ۱۸۰۰ نمی‌شود. با وجود مهاجرت در قرن‌های ۱۹ و ۲۰، اندازه نسبی این مهاجرت‌های مدرن اولیه قابل توجه بود.
بین نیم تا دو سوم از مهاجران اروپایی به سیزده مستعمره بین دهه ۱۶۳۰ و انقلاب آمریکا تحت قرارداد قرار گرفتند. این عمل به اندازه‌ای رایج بود که قانون بدنه هابیاس ۱۶۷۹ تا حدی از زندان‌های خارج از کشور جلوگیری می‌کرد. همچنین مقرراتی را برای کسانی که قراردادهای حمل و نقل موجود دارند و کسانی که «دعا می‌کنند حمل شوند» به جای ماندن در زندان در صورت محکومیت، پیش‌بینی کرده است. در هر صورت، در حالی که نیمی از مهاجران اروپایی به سیزده مستعمره خدمتکاران قراردادی بودند، در هر زمان تعداد آنها از کارگران بیشتر بود.
افراد دارای قرارداد از نظر عددی، بیشتر در منطقه ویرجینیا شمال تا نیوجرسی مهم بودند. سایر مستعمرات تعداد بسیار کمتری از آنها را مشاهده کردند. تعداد کل مهاجران اروپایی به تمام ۱۳ مستعمره قبل از ۱۷۷۵ بین ۵۰۰ تا ۵۵۰ هزار نفر بود. از این تعداد، ۵۵ هزار نفر زندانیان غیرعمد بودند تاملینز تخمین می‌زند که از حدود ۴۵۰٬۰۰۰ مهاجر اروپایی که داوطلبانه به این کشور آمده‌اند، ۴۸ درصد آن‌ها دارای قرارداد هستند. حدود ۷۵ درصد افراد زیر ۲۵ سال بودند. سن بلوغ قانونی برای مردان ۲۴ سال بود. افراد بالای ۲۴ سال معمولاً با قراردادهایی به مدت ۳ سال می‌آمدند. گری نش در مورد بچه‌هایی که آمدند گزارش می‌دهد که «بسیاری از خدمتکاران در واقع برادرزاده، خواهرزاده، پسر عمو و فرزندان دوستان مهاجر انگلیسی بودند که یک بار در آمریکا در ازای کار خود هزینه گذرگاه را پرداخت کردند.
ارقام مربوط به مهاجرت در امپراتوری اسپانیا در ۱۶۵۰_۱۸۰۰ و در برزیل در ۱۷۰۰_۱۸۰۰ در جدول آورده نشده است.
| کشور مبدأ | شماره | دوره |
| --- | --- | --- |
| اسپانیا | ۴۳۷٬۰۰۰ | ۱۵۰۰–۱۶۵۰ |
| پرتغال | ۱۰۰٬۰۰۰ | ۱۵۰۰–۱۷۰۰ |
| پرتغال | ۵۰۰٬۰۰۰ | ۱۷۰۰–۱۷۶۰ |
| بریتانیا کبیر | ۴۰۰٬۰۰۰ | ۱۶۰۷–۱۷۰۰ |
| بریتانیا کبیر (مجموع) | ۳۲۲٬۰۰۰ | ۱۷۰۰–۱۷۸۰ |
| اسکاتلند، ایرلند [نیازمند شفاف‌سازی] | ۱۹۰٬۰۰۰–۲۵٬۰۰۰ [نیازمند شفاف‌سازی] | ۱۷۰۰–۱۷۸۰ |
| فرانسه | ۵۱٬۰۰۰ | ۱۷۰۸–۱۷۶۰ |
| آلمان (مجموع) | ۱۰۰٬۰۰۰ | ۱۶۸۳–۱۷۸۳ |
| آلمانی زبان سوئیس [نیازمند شفاف‌سازی], آلزاس – لورن | ۱۰۰٬۰۰۰ | ۱۶۸۳–۱۷۸۳ |
| Totals | ۱٬۴۱۰٬۰۰۰ | ۱۵۰۰–۱۷۸۳ |
در آمریکای شمالی، مهاجرت تحت سلطه انگلیس، آلمانی، ایرلند و سایر اروپایی‌های شمالی بود. مهاجرت به فرانسه جدید سرچشمه کانادا مدرن، با مهاجرت اولیه مهم استعمارگران از شمال فرانسه بود.
تاریخچه > مهاجرت در قرن ۱۹ و ۲۰

در قرن ۱۹ و ۲۰، مهاجرت گسترده اروپا به آمریکا، آفریقای جنوبی، استرالیا و نیوزلند در نتیجه یک گذار جمعیتی چشمگیر وجود داشت. در قرن ۱۹ اروپا، جنگ‌های بعدی و تغییرات سیاسی در این قاره از پایان جنگ‌های ناپلئونی در سال ۱۸۱۵ تا پایان جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۸، میلیون‌ها اروپایی مهاجرت کردند. از این تعداد، ۷۱ درصد به آمریکای شمالی، ۲۱ درصد به مرکزی و آمریکای جنوبی و ۷ درصد به استرالیا رفتند. حدود ۱۱ میلیون از این افراد به آمریکای لاتین رفتند که ۳۸ درصد آنها ایتالیایی، ۲۸ درصد اسپانیایی و ۱۱ درصد پرتغالی بودند.
در برزیل، نسبت مهاجران در جمعیت ملی بسیار کمتر بود. مهاجران معمولاً در بخش‌های مرکزی و جنوبی کشور متمرکز بودند. نسبت خارجی‌ها در برزیل در سال ۱۹۲چ به اوج خود رسید و تنها ۷ درصد یا ۲ میلیون نفر بودند که اکثراً ایتالیایی، پرتغالی، آلمانی و اسپانیایی بودند. با این حال، هجوم ۴ میلیون مهاجر اروپایی بین سال‌های ۱۸۷۰ و ۱۹۲۰ به‌طور قابل توجهی ترکیب نژادی کشور را تغییر داد. از سال ۱۹۰۱ تا ۱۹۲۰، مهاجرت تنها ۷ درصد از رشد جمعیت برزیل را به عهده داشت، اما در سال‌های مهاجرت بالا، از ۱۸۹۱ تا ۱۹۰۰، این سهم به ۳۰ درصد (بیشتر از ۲۶ درصد آرژانتین در دهه ۱۸۸۰) رسید.
کشورهای قاره آمریکا که موج عمده ای از مهاجران اروپایی را از دهه ۱۸۲۰ تا اوایل دهه ۱۹۳۰ دریافت کردند عبارتند از: ایالات متحده (۳۲٫۵ میلیون)، آرژانتین (۶٫۵ میلیون)، کانادا  (۵ میلیون)، برزیل (۴٫۵ میلیون)، ونزوئلا (۲٫۲ میلیون)، کوبا (۱٫۳ میلیون)، شیلی (۷۲۸٬۰۰۰)، اروگوئه (۷۱۳٬۰۰۰). سایر کشورهایی که جریان مهاجرت کمتری دریافت کردند (که کمتر از ۱۰ درصد از کل مهاجرت اروپا به آمریکای لاتین را تشکیل می‌دهند) عبارتند از:
تاریخچه > ورود در قرن ۱۹ و ۲۰

| مقصد | درصد |
| --- | --- |
آمریکا: ۷۰٪
آمریکای جنوبی: ۱۲٫۰٪
سیبری: ۹٫۰٪
کانادا، استرالیا، نیوزیلند، آفریقای جنوبی: ۹٫۰٪
مجموع: ۱۰۰٪
| مقصد | سال | ورود | منبع(s) |
| --- | --- | --- | --- |
|  ایالات متحده آمریکا | ۱۸۲۱–۱۹۳۲ | ۳۲٬۲۴۴٬۰۰۰ |  |
|  آرژانتین | ۱۸۵۶–۱۹۳۲ | ۶٬۴۰۵٬۰۰۰ |  |
|  کانادا | ۱۸۳۱–۱۹۳۲ | ۵٬۲۰۶٬۰۰۰ |  |
|  برزیل | ۱۸۱۸–۱۹۳۲ | ۴٬۴۳۱٬۰۰۰ |  |
|  استرالیا | ۱۸۲۱–۱۹۳۲ | ۲٬۹۱۳٬۰۰۰ |  |
|  کوبا | ۱۹۰۱–۱۹۳۱ | ۸۵۷٬۰۰۰ |  |
|  آفریقای جنوبی | ۱۸۸۱–۱۹۳۲ | ۸۵۲٬۰۰۰ |  |
|  شیلی | ۱۸۸۲–۱۹۳۲ | ۷۲۶٬۰۰۰ |  |
|  اروگوئه | ۱۸۳۶–۱۹۳۲ | ۷۱۳٬۰۰۰ |  |
|  نیوزیلند | ۱۸۲۱–۱۹۳۲ | ۵۹۴٬۰۰۰ |  |
|  مکزیک | ۱۹۱۱–۱۹۳۱ | ۲۲۶٬۰۰۰ |  |
میراث > توزیع

پس از عصر اکتشاف، جوامع قومی مختلف اروپایی شروع به مهاجرت به خارج از اروپا کردند با تمرکز خاصی در استرالیا، نیوزیلند، ایالات متحده، کانادا، آرژانتین، اروگوئه، کلمبیا، ونزوئلا، کوبا، کاستاریکا، برزیل، شیلی، و پورتوریکو جایی که آنها جمعیت اکثریت اروپایی را تشکیل دادند. با این حال، توجه به این نکته مهم است که این آمارها بر شناسایی یک گروه قومی اروپایی در سرشماری‌ها تکیه می‌کنند و به این ترتیب ذهنی هستند (به ویژه در مورد ریشه‌های مختلط). ملل و مناطق خارج از اروپا با جمعیت قابل توجه:
میراث > توزیع > کانادا

در سرشماری ۱۸۷۱ کانادا، ۹۸٫۵٪ منشأ اروپایی را انتخاب کردند که کمی کاهش یافت و به ۹۶٫۳٪ اعلام شده در سال ۱۹۷۱ رسید. در سرشماری ۲۰۱۶ کانادا، ۱۹٬۶۸۰٬۰۰۰ نفر خود را با کانادایی‌های اروپایی شناسایی کردند، که بزرگ‌ترین آنها منشأ جزایر بریتانیا دارد (۱۱٬۲۰۰٬۰۰۰). به‌طور جداگانه، آنها کانادایی‌های انگلیسی (۶٬۳۲۰٬۰۰۰)، کانادایی‌های اسکاتلندی (۴٬۷۹۹٬۰۰۰)، کانادایی‌های فرانسوی (۴٬۶۸۰٬۰۰۰)، (۴٫۶۲۰٫۰۰) ایرلندی هستند. کانادایی‌های آلمانی (۳٫۳۲۰٫۰۰۰)، و کانادایی‌های ایتالیایی (۱٫۵۸۰٫۰۰۰)
میراث > توزیع > ایالات متحده

داده‌های سال ۲۰۲۰ سرشماری ایالات متحده نشان داد که انگلیسی آمریکایی ۴۶٫۵ میلیون (۱۹٫۸٪)، آمریکایی‌های آلمانی ۴۵ میلیون (۱۹٫۱٪)، آمریکایی‌های ایرلندی ۳۸٫۶ میلیون (۱۶٫۴٪) و آمریکایی‌های ایتالیایی ۱۶٫۸ میلیون نفر (۷٫۱٪) چهار گروه بزرگ اروپایی گزارش شده با ۶۲٫۴٪ از سفیدپوستان به تنهایی یا ترکیبی بودند که منعکس کننده استقرار اولیه است.
در زمان اولین سرشماری ایالات متحده در سال ۱۷۹۰، ۸۰٫۷٪ از مردم آمریکا خود را سفید می‌دانستند، جایی که بالاتر از آن سطح باقی می‌ماند، حتی قبل از تصویب مهاجرت به ۹۰٪ می‌رسید. با این حال، از نظر عددی از ۳۱۷ میلیون (۱۷۹۰) به ۱۹۹٫۶ میلیون دقیقاً دویست سال بعد (۱۹۹۰) افزایش یافت.
میراث > توزیع > مکزیک

.
جمعیت توسط دولت در سال ۲۰۱۰ به عنوان ۴۷٪ از جمعیت (۵۶ میلیون) با استفاده از صفات فنوتیپی (رنگ پوست) به عنوان معیار برآورد شده است. استفاده از پالت‌های رنگ پوست به عنوان معیار اولیه برای تخمین گروه‌های قومی ساکن در یک کشور خاص منشأ آن در تحقیقات انجام شده توسط دانشگاه‌های پرینستون و وندربیلت است که نشان می‌دهد دقیق تر از خودشناسی به ویژه در آمریکای لاتین است. گفتمان‌های متفاوتی که در رابطه با هویت ملی وجود دارد، تلاش‌های قبلی برای تخمین گروه‌های قومی را غیرقابل اعتماد کرده است. اگر ملاک استفاده از موی بلوند باشد ۱۸ الی ۲۳ درصد است.
میراث > توزیع > کارائیب و آمریکای مرکزی

کوبایی‌ها (عمدتاً اسپانیایی) به بالاترین نسبت خود در اوایل تا اواسط قرن بیستم رسید. در سال ۱۹۴۳ سرشماری نشان داد که ۷۴٫۳٪ (۳٬۵۵۰٬۰۰۰ نفر) خود را سفیدپوست (بلانکو) معرفی کردند.
در کاستاریکا ۸۳٫۷٪ از جمعیت سفید و مستیزو هستند. منابع دیگر نتایج متفاوتی را بین سفیدپوستان و مزیتوز تخمین می‌زنند. اکثراً تبار اسپانیایی و ایتالیایی هستند، با این حال آلمانی نیز وجود دارد، و جوامع فرانسوی در نیمه آخر قرن نوزدهم و نیمه اول قرن بیستم، پذیرای بیش از ۱۰۰٫۰۰۰ اروپایی، عمدتاً از اسپانیا و ایتالیا بود. تخمین زده می‌شود که حدود ۵۰٫۰۰۰ اسپانیایی و ایتالیایی، ۱۰٫۰۰۰ آلمانی و ۴۰٫۰۰۰ اروپایی از سایر ملیت‌ها، به ویژه از فرانسه، لهستان و انگلیس باشند. کاستاریکا بیشترین تأثیر مهاجرت اروپا را در آمریکای مرکزی داشت. وقتی کاستاریکا مستقل شد، جمعیت آن به سختی ۶۰٫۰۰۰ نفر بود.
در السالوادور ۱۲٫۷٪ از جمعیت به عنوان «سفید پوست» شناسایی می‌شوند. ۸۶٫۳ درصد از جمعیت، مستیزو یا مردمی از اجداد مخلوط اروپایی و آمریکایی بودند. اکثریت آنها از نوادگان اسپانیایی گالیسیا و آستوریاس هستند. در السالوادور، اسکان بین سال‌های ۱۸۸۰ تا ۱۹۲۰ به اوج خود رسید، زمانی که ۱۲۰٫۰۰۰ مهاجر اروپایی و عرب وارد کشور شدند، اروپایی‌ها عمدتاً ایتالیایی، اسپانیایی و آلمانی بودند.
در گواتمالا، ۵٪ از جمعیت از تبار اروپایی هستند، عمدتاً اسپانیایی و آلمانی. بسیاری از خانواده‌های آلمانی، ایتالیایی و اسپانیایی وارد گواتمالا شدند، آلمانی‌ها به نوبه خود بزرگ‌ترین گروه بودند، مهاجرت شخصیت عظیمی داشت.
میراث > توزیع > آمریکای جنوبی

در آرژانتین، ۸۵ درصد از جمعیت یا ۳۹٬۰۰۰٬۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شود که از آرژانتینی‌های اروپایی‌تبار باشند.
در برزیل، طبق سرشماری سال ۲۰۲۲، ۸۸٫۸٪ (۱۸۰ میلیون) برزیلی‌ها تبار اروپایی کامل یا جزئی دارند.
۴۳٫۴۶٪ (۸۸ میلیون) فقط اروپایی‌تبار هستند و به عنوان سفید شناخته می‌شوند. ۴۵٫۳۴٪ (۹۲ میلیون) نوادگان اروپایی‌ها هستند که با آفریقایی‌ها یا بومیان مخلوط شده‌اند و خود را برزیلی‌های پاردو اعلام می‌کنند.
اهالی جزایر فالکلند عمدتاً اروپایی‌تبار هستند، به ویژه انگلیس و می‌توانند میراث خود را به ۹ نسل یا ۲۰۰ سال قبل برسانند. جزایر فالکلند کاملاً اشغال نشده بود و اولین بار در سال ۱۷۶۵ توسط بریتانیا مدعی شد. مهاجران عمدتاً از انگلستان، به ویژه اسکاتلند و ولز پس از دهه ۱۸۳۰ وارد شدند. جمعیت کل جزایر آن زمان از ۲۸۷ نفر در سال ۱۸۵۱ به ۳۲۰۰ نفر در آخرین سرشماری سال ۲۰۱۶ افزایش یافت.
خاستگاه ساکنان جزایر فالکلند از نظر تاریخی گائوچو حضور داشتند.
در کشور پرو در سرشماری ۲۰۱۷، ۵٫۹٪ یا (۱٫۳ میلیون) ۱٫۳۰۰٫۰۰۰ نفر ۱۲ سال و بالاتر، اجداد خود را به عنوان پرویی‌های اروپایی تبارس یا سفیدپوست معرفی کردند. این اولین باری بود که از سرشماری سال ۱۹۴۰ سؤالی در مورد نژاد یا اجداد پرسیده شد. ۶۱۹٬۰۰۰ نفر (۵٫۵٪) مرد و ۷۴۷٫۰۰۰ (۶٫۳٪) زن بودند. منطقه ای با بیشترین نسبت پرویی‌ها با منشأ اروپایی یا سفیدپوست خودشناس در منطقه لا لیبرتاد (۱۰٫۵٪)، منطقه Tumbes و منطقه لامبایک (۹٫۰٪) بود. بیشتر آنها نوادگان مهاجران اولیه اسپانیایی با تعداد قابل توجهی از ایتالیایی و آلمانی هستند.
میراث > استرالیا و نیوزلند

با استفاده از داده‌های سرشماری سال ۲۰۱۶، تخمین زده شد که حدود ۵۸٪ از جمعیت استرالیا انگلو-سلتیک استرالیایی هستند که ۱۸٪ از دیگر منشأ اروپایی هستند که در مجموع ۷۶٪ برای اجداد اروپایی به عنوان یک کل است. از سرشماری استرالیا در سال ۲۰۱۶، اکثر استرالیایی‌های استرالیایی‌های اروپایی‌تبار از استرالیایی‌های انگلیسی (۳۶٫۱٪)، استرالیایی‌های ایرلندی هستند (۱۱٫۰٪)، استرالیایی‌های اسکاتلندی (۹٫۳٪)، ایتالیایی‌ها (۴٫۶٪)، آلمانی‌ها (۴٫۵٪)، یونانی‌ها (۱٫۸)٪ و مردم هلند (۱٫۶٪).
اجداد بخش بزرگی (۳۳۵٪) انتخاب کردند که به عنوان «استرالیایی» معرفی شوند، با این حال اداره سرشماری اعلام کرده است که بیشتر این افراد متعلق به استعمار قدیمی آنگلوسلتیک هستند.
اروپایی‌ها از نظر تاریخی (به ویژه انگلو-سلتیک) و در حال حاضر هنوز هم بزرگ‌ترین گروه قومی در نیوزیلند هستند. نسبت آنها از کل جمعیت نیوزلند در حال کاهش است. سرشماری نیوزیلند در سال ۲۰۱۸ بیش از ۳ میلیون نفر یا ۷۱٫۷۶ درصد از جمعیت را اروپایی‌ها تشکیل می‌دادند که ۶۴٫۱ درصد تنها گزینه نیوزیلند اروپایی را انتخاب کردند.
میراث > سواحل آفریقا (ماکارونیزی)

جزایر قناری نوادگان اسپانیایی‌ها هستند که در جزایر قناری ساکن شدند. مردم قناری شامل موج‌های طولانی مدت و جدید مهاجران اسپانیایی، از جمله آندلوسی‌ها، گالیسی‌ها، کاستیلی‌ها، کاتالان‌ها، باسک‌ها و آستوریانهای اسپانیا؛ و پرتغالی، ایتالیایی‌ها، هلندی یا فلاندری‌ها و فرانسوی هستند. تا سال ۲۰۱۹، ۷۲٫۱ درصد یا ۱٬۵۵۰٬۰۰۰ نفر بومی جزایر قناری بودند و ۸٫۲ درصد دیگر در سرزمین اصلی اسپانیا متولد شدند. بسیاری از اصالتاً اروپایی از جمله دودمان جزیره نشین (جزیره) نیز به جزایر نقل مکان کرده‌اند، مانند جزایر ونزوئلا و کوبا. در حال حاضر ۴۹٬۰۰۰ نفر از ایتالیا، ۲۵٬۰۰۰ نفر از آلمان، بریتانیا (۲۵٬۰۰۰) و سایرین از رومانی، فرانسه و پرتغال هستند.