stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سختی
اندازه‌گیری سختی > روش‌های دیگر سختی سنجی

برای برخی مواد، مانند مواد معدنی، یکی از بهترین روش‌های سختی سنجی، اندازه‌گیری مقاومت آن‌ها نسبت به سایش است. سختی خراش طبق مقیاس موس اندازه‌گیری می‌شود. در این روش، این مقیاس شامل ۱۰ ماده معدنی استاندارد است که به ترتیب قابلیت خراشیده شدنشان مرتب می‌شوند. نرم‌ترین ماده معدنی در این مقیاس، تالک می‌باشد (با سختی خراش ۱)، در حالی که الماس سختی برابر ۱۰ دارد. بر اساس این نوع سنجش سختی، مواد مطابق با توانایی شان برای خراشیدن یکدیگر، ارزیابی می‌شوند. اگر ماده بتواند روی ماده ای دیگر خراش ایجاد کند، از آن سخت‌تر است. بدین ترتیب در این آزمون، نمونه‌های استاندارد توسط ماده مورد ارزیابی خراشیده می‌شوند و عدد سختی ماده بین عدد سختی دو نمونه استاندارد متوالی قرار می‌گیرد.
روش‌های سختی سنجی دیگری نیز وجود دارند که کمتر رایج هستند؛ مثلاً در سختی سنجی به روش التراسونیک از نیروهای تا ۸۰۰ گرم استفاده شده و عمق اثر را با یک پروب اندازه می‌گیرند و عدد سختی در معیار راکول یا ویکرز به صورت دیجیتال گزارش می‌شود. از ویژگی‌های مهم این روش قابلیت خودکار شدن آن است به طوری که در صورت وجود تمهیدات لازم، می‌توان تا ۱۲۰۰ قطعه را در ساعت سختی سنجی کرد.
اندازه‌گیری سختی > سختی سنجی مواد و قطعات مختلف

روش‌های دیگر سختی سنجی نیز برای سایر مواد وجود دارند. برای سنجش سختی انواع چوب‌ها از روشی به نام Janka استفاده می‌شود که اساس آن این است که با چه نیرویی بر حسب پوند نیرو (Ibf) می‌توان نیمی از یک گلوله با قطر ۰/۴۴۴ اینچ را درون چوب فروبرد. بدین ترتیب انواع چوب‌ها را طبقه‌بندی شده د و معیاری برای آسان بودن یا دشواری بریدن یا میخ کاری چوب به دست می‌آید که به عنوان راهنمایی برای چگونگی کاربرد آن‌ها بر اساس استحکام به کار می‌رود.
سختی لاستیک‌ها و پلاستیک‌ها با وسیله کوچکی به نام دورومتر اندازه‌گیری می‌شود. دورومتر معمولی، وسیله کوچکی است که در آن یک فرورونده کروی تحت اثر نیروی فنر یا وزنه، روی سطح ماده فشرده شده و یک عقربه عدد سختی را روی صفحه مدرج نمایش می‌دهد. این دستگاه انواع مختلفی برای آزمایش گسترده کامل الاستومرها و پلاستیک‌ها از بسیار نرم تا بسیار سخت، دارد.
سختی و سختی پذیری در فولادها

همچنین ببینید: مارتنزیت، آستنیت، و عملیات حرارتی
منظور از سختی پذیری یا قابلیت سختکاری (به انگلیسی: Hardenability) در فولادها، قابلیت فولاد به افزایش سختی تا عمق مطلوب، از طریق خنک سازی آن با نرخ مناسب است. سختکاری فولاد از طریق تبدیل آستنیت به مارتنزیت انجام می‌شود، و میزان تشکیل مارتنزیت بستگی به رعایت سرعت لازم در خنک سازی فولاد آستنیتی شده، تا زیر دمای شروع-مارتنزیت دارد، به گونه ای که آستنیت قابل توجه ای به پرلیت یا سایر فراورده‌ها تبدیل نشود. در نتیجه گفته می‌شود که فولادهایی که تا عمق زیادی سختکاری می‌شوند (یعنی مارتنزیت تا عمق زیادی شکل می‌گیرد)، دارای "سختی پذیری" بالایی هستند و آنهایی که تا عمق کمی مارتنزیت در آنها شکل می‌گیرد، سختی پذیری کمی دارند.
سختی پذیری، که مقیاسی تجربی برای اندازه‌گیری قابلیت سخت شدن ماده است، نباید با «سختی» یا با «حداکثر سختی مارتنزیت پس از کوئنچ شدن» اشتباه گرفته شود. سختی بستگی به درصد کربن و عمق فاز مارتنزیت شکل گرفته در قطعه دارد. برای یک فولاد با درصد کربن مشخص، حداکثر سختی قابل دسترسی از طریق تولید قطعه ای ۱۰۰٪ مارتنزیتی است، که فقط ممکن است بر روی سطح یا نمونه‌های فولادی کوچک امکان‌پذیر باشد. نرخ خنک سازی در قطعات با ضخامت بالا ممکن است به قدر کافی بالا نباشد تا بتواند یک ریزساختار ۱۰۰٪ مارتنزیتی ایجاد کند، و در نتیجه باعث کاهش عمق مارتنزیت تولید شده و سختی شود.
برخلاف تأثیر کربن بر سختی مارتنزیت، سایر عناصر آلیاژی باعث افزایش سختی فولاد کوئنچ شده نمی‌شوند. سختی مارتنزیت فقط به درصد کربن بستگی دارد. با این وجود، سایر عناصر آلیاژی فولاد می‌توانند سختی پذیری فولاد را افزایش دهند. عناصر آلیاژی می‌توانند انتشار و پخش شدن کربن را کند کرده (تشکیل پرلیت نیاز به پخش شدن کربن دارد)، و به این طریق با بهبود تشکیل مارتنزیت در سرعت‌های خنک سازی کمتر، سختی پذیری (و عمق سختکاری) را افزایش دهند. برای مثال، خنک کاری ناگهانی فولادی آستنیتی شده با ۱٪ کربن، باعث سخت شدن بسیار بیشتر آن نسبت به یک فولاد ۳٪ نیکل می‌شود که فقط ۰٫۳٪ کربن دارد، اما فولاد نیکلی سختی پذیری خیلی بیشتری خواهد داشت، چرا که فولاد نیکلی تا عمق بسیار بیشتری در قسمت‌های ضخیم سختکاری خواهد شد.
معیارهای سختی

سختی ویکرز
سختی برینل
سختی راکول
سختی نوپ
سختی موس
سختی لیب
دستگاه دیجیتال سختی سنجی با معیار ویکرز
سختی سنجی چوب با روش "Janka"
خوانخو آرترو

| خوانخو آرترو | خوانخو آرترو |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۷ ژوئن ۱۹۶۵ ‏(۵۹ سال) مادرید، اسپانیا
ملیت: اسپانیایی
پیشه: بازیگر
خوانخو آرترو (اسپانیایی: Juanjo Artero‎؛ زادهٔ ۲۷ ژوئن ۱۹۶۵) بازیگر اهل اسپانیا است. وی در سال ۲۰۱۲ نامزد دریافت جایزهٔ حلقهٔ نویسندگان سینمایی در شاخهٔ «بهترین بازیگر مکمل مرد» شد.
از فیلم‌ها یا سریال‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به دل دیوانه، کشتی، ۷ زندگی، پرینسیپه و نابکاران آسوده نخواهند ماند اشاره کرد.
گلوریا پیه‌دیمونته

| گلوریا پیه‌دیمونته | گلوریا پیه‌دیمونته |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۷ مهٔ ۱۹۵۵ منتووا، لمباردی، ایتالیا
درگذشت: ۶ ژانویهٔ ۲۰۲۲ (۶۶ سال) منتووا، لمباردی، ایتالیا
ملیت: ایتالیایی
دیگر نام‌ها: لا گوآپا
پیشه(ها): خواننده، بازیگر، رقصنده
گلوریا پیه‌دیمونته (ایتالیایی: Gloria Piedimonte؛ ‏ ۲۷ مهٔ ۱۹۵۵ – ۶ ژانویهٔ ۲۰۲۲) خواننده و بازیگر اهل ایتالیا بود.
گزیده فیلمشناسی

از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به امانوئل و شب‌های پورنو در جهان، شماره ۲، دانشجو، آموزگار جایگزین، تعقیب مرگبار، چونان سگ‌های هار و عشق نازی کمپ ۳۷ اشاره نمود.
آبشار شاهان‌دشت

| شاهان‌دشت | شاهان‌دشت |
| --- | --- |
شوندشت: شوندشت
موقعیت: لاریجان، آمل ایران
مختصات: ۳۲°۵۹′۵۷٫۸۹″ شمالی ۴۹°۳۴′۴۴٫۶۴″ شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۹۹۹۴۱۳۹°شمالی ۴۹٫۵۷۹۰۶۶۷°شرقی﻿ / 32.9994139; 49.5790667
ارتفاع کلی: ۱۸۰ متر
آبشار شاهان‌دشت بزرگ‌ترین آبشار استان مازندران و بلندترین آبشار ایران از نظر مجموع ارتفاع و یکی از آثار ملی کشور در فهرست آثار ملی ایران است. این آبشار در روستای شاهان‌دشت واقع در ۶۵ کیلومتری شهر آمل در بخش گزنکقرار دارد و از سمت جاده نسبت به آن دید وجود دارد. این آبشار دائمی در سمت جنوبی جاده و رودخانه هراز قابل مشاهده است.
این آبشار از کنار قلعه ملک بهمن بر روی یک کوه هرمی شکل مشرف به روستای شاهان‌دشت به پایین می‌ریزد. در ارتفاعات مشرف به روستای شاهان‌دشت، آبشار اصلی شاهان‌دشت با ارتفاع ۵۱ متر بزرگ‌ترین آبشار استان مازندران به‌شمار می‌رود که این آبشار که دارای سه آبشار متعدد است در مجموع ارتفاعی در حدود ۱۸۰ متر دارد.
سوخو-۹ (۱۹۴۶)

| سوخو-۹ | سوخو-۹ |
| --- | --- |
سوخو-۹ (۱۹۴۶): سوخو-۹ (۱۹۴۶)
کاربری: هواگرد جنگنده
کشور سازنده:  اتحاد جماهیر شوروی
تولیدکننده: سوخوی
نخستین پرواز: ۱۳ نوامبر، ۱۹۴۶
وضعیت: لغو شده
کاربر اصلی: نیروی هوایی شوروی
تعداد ساخته‌شده: ۲
سوخو-۹ (به روسی: Су-9) اولین جت جنگنده ساخت شوروی بود که اندکی پس از جنگ جهانی دوم ساخته شد. طراحی در سال ۱۹۴۴ آغاز شد و برای استفاده از موتورهای توربوجت طراحی شده توسط شوروی در نظر گرفته شد. این جنگنده کندتر از هواپیماهای رقیب شوروی بود و در نتیجه لغو شد. یک نسخه اصلاح شده با موتورهای مختلف و یک بال اصلاح شده به سوخو-۱۱ تبدیل شد، اما وارد خط تولید نشد. سوخو-۱۳ پیشنهادی برای موتور مجدد هواپیما با نسخه‌های رولز-رویس درونت توربوجت و همچنین تغییر آن برای جنگ شبانه بود، اما هیچ‌یک از این پیشنهادها پذیرفته نشد.
کاربران

اتحاد جماهیر شوروی
نیروی هوایی شوروی
گونه‌ها

سوخو-۹یوتی - نسخه آموزشی دو صندلی برنامه‌ریزی شده بود، اما هرگز ساخته نشد.
سوخو-۱۱ - سوخو-۹ اصلاح شده با بال‌های جدید و موتورهای تی‌آر-۱، فقط ۱ نمونه ساخته شد.
سوخو-۱۳ - سوخو-۹ با موتورهای کلیموف آردی-۵۰۰. نسخه جنگنده شب نیز پیشنهاد شده بود، اما هیچ‌کدام از نسخه‌ها ساخته نشد.
ورنر پوخت

| ورنر پوخت | ورنر پوخت |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۹ سپتامبر ۱۹۳۹ وین
درگذشت: ۱۸ آوریل ۱۹۹۳ (۵۳ سال) بایرن
ملیت: اتریش
سال‌های فعالیت: ۱۹۵۹–۱۹۹۳
ورنر پوخت (آلمانی: Werner Pochath؛ ‏ ۲۹ سپتامبر ۱۹۳۹ – ۱۸ آوریل ۱۹۹۳) بازیگر اهل اتریش بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۹ تا ۱۹۹۳ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به بازگشت سپیددندان، ونوس خزپوش، سکوت بزرگ، مهاجم، تودهنی، شکارچی اهریمن و پاگنده به آفریقا می‌رود اشاره کرد.
ویندوز ۷

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پیش‌نمایش ویندوز ۷ (Build 7001): پیش‌نمایش ویندوز ۷ (Build 7001)
خانواده: نسل جدید ویندوز NT
وضعیت توسعه: انتشار نهایی (در دسترس عمومی)
مدل منبع: منبع بسته کد-موجود
انتشار پایدار: ‎6.1 (build 7600.16385.090713-1255)‎‏   ۲۲ اکتبر ۲۰۰۹؛ ۱۵ سال پیش (۲۰۰۹-22}})
روش روزآمدسازی: به‌روزرسانی ویندوز
بن‌سازه رایانش: آی‌ای-۳۲ X86-64
گونه هسته: هسته پیوندی
 پروانه: MS-EULA
جلوتر از: ویندوز ویستا (۲۰۰۷)
ادامه یافته توسط: ویندوز ۸ (۲۰۱۲)
وضعیت پشتیبانی: وضعیت پشتیبانی
 بروزرسانی اصلی و امنیتی پایان یافته  * نسخه‌های اینترپرایز و پروفشنال تا ۱۶ ژانویه ۲۰۲۳ بروز خواهند شد * همچنین پشتیبانی تمام از ویندوز ۷ توسط مایکروسافت در تاریخ ۱۴ ژانویه ۲۰۲۰ متوقف شد. :  بروزرسانی اصلی و امنیتی پایان یافته  * نسخه‌های اینترپرایز و پروفشنال تا ۱۶ ژانویه ۲۰۲۳ بروز خواهند شد * همچنین پشتیبانی تمام از ویندوز ۷ توسط مایکروسافت در تاریخ ۱۴ ژانویه ۲۰۲۰ متوقف شد. 
ویندوز ۷ (به انگلیسی: Windows 7) (پیشتر با اسم رمز Blackcomb و Vienna) هفتمین نسخهٔ سیستم‌عامل از مجموعهٔ مایکروسافت ویندوز و از نسل ویندوز ان‌تی است که در تاریخ ۲۲ اکتبر سال ۲۰۰۹ به بازار عرضه شد. ویندوز ۷ برای استفاده در کامپیوترهای شخصی تولید شده‌است. این سیستم‌عامل هفتمین نسل از سیستم‌عامل‌های ویندوز بود و به همین دلیل نام آن را ویندوز ۷ گذاشته‌اند. همچنین پشتیبانی ویندوز ۷ توسط مایکروسافت در تاریخ ۱۴ ژانویه ۲۰۲۰ متوقف شد.  با توجه به پایان پشتیبانی از این ویندوز، توصیه ارتقا به ویندوز ۱۰ و ویندوز ۱۱ است؛ زیرا دیگر بروزرسانی‌های امنیتی را دارا نمی‌باشد و سیستم را در معرض خطر ویروس‌ها، هکرها و بدافزار‌ها قرار می‌دهد.
از ویژگی‌های این نسخه بسیار محبوب که بیشتر مورد توجه است می توان به پشتیبانی از قابلیت چندلمسی، پیشرفت در ویندوز ارو (رابط کاربری که در ویندوز ویستا معرفی شده بود)، طراحی دوباره پوسته ویندوز، نوار وظیفه و یک سیستم شبکه خانگی به نام گروه خانگی نام برد. همچنین به نقل از مسئولان مایکروسافت، ویندوز ۷ نسخه ارتقا یافته و بهینه شده ویندوز ویستا بوده‌است.
استیکر ویندوز ۷
نرم‌افزار Paint در ویندوز ۷ build 6780
امکانات

ویندوز ۷ شامل یک سری ویژگی‌های جدید، از جمله پیشرفت در لمس و تشخیص دستخط، پشتیبانی از Virtual Hard Disk، بهبود کارایی در پردازنده‌های چند هسته‌ای و بهبود هسته سیستم‌عامل می‌باشد.
و همچنین اضافه شدن قابلیت ویندوز پاورشل و طراحی دوبارهٔ ماشین‌حساب با پشتیبانی از قابلیت چندخطی و امکان تبدیل واحدها می‌باشد.
ویژگی های جدید اضافه شده به کنترل پنل : ClearType, Display Color Calibration Wizard, Gadgets, Recovery, Troubleshooting,Workspaces Center, Location and Other Sensors, Credential Manager, Biometric Devices, System Icons و Display می‌باشد.
نام Windows Security Center به Windows Action Center تغییر یافته‌است.
امکانات > ویرایش‌ها

ویندوز ۷ در ۶ ویرایش مختلف ارائه شده‌است، اما فقط نسخه‌های خانگی و حرفه‌ای و نهایی در فروشگاه‌ها به صورت خرده فروشی و جزئی موجود است. تمام ویرایش‌های ویندوز ۷ قابلیت پشتیبانی از پردازنده‌های ۳۲ بیتی (x86) را دارا می‌باشد و تمام ویرایش‌های ویندوز ۷ به جز Starter با قابلیت پشتیبانی از پردازنده‌های ۶۴ بیتی (x64) ارائه می‌شود.
ویرایش‌های استاندارد

Windows 7 Starter (شروع‌کننده):
این ویرایش ویندوز ۷ دارای کمترین قابلیت‌های ویندوز ۷ می‌باشد، همچنین در این ویرایش مضمون گرافیکی ویندوز ارو موجود نمی‌باشد. ویندوز ۷ نسخه آغازگر بدون پشتیبانی از پردازنده‌های ۶۴ بیتی ارائه می‌شود و بیشتر به عنوان یک نسخه نمایشی و آزمایشی در عین حال سبک کاربرد دارد.
Windows 7 Home Basic (خانگی ابتدایی):
این ویرایش به‌طور خاص در بعضی از کشورها (بازارهای نوظهور) ارائه می‌شود. قابلیت‌های آن از Starter بیشتر اما از نسخه‌های دیگر کمتر می‌باشد.
Windows 7 Home Premium (خانگی):
ویرایش خانگی دارای قابلیت‌هایی همچون Windows Media Center و ویندوز ارو و همچنین پشتیبانی از کنترل صفحه نمایش لمسی است.
Windows 7 Home Professional (خانگی حرفه‌ای):
در این ویرایش سعی شده نیازهای کاربران خانگی و کاربران تجاری کوچک را برطرف شود و در آن بسیاری از قابلیت‌های اصلی ویندوز ۷ گنجانده شده‌است.
Windows 7 Enterprise (سازمانی):
ویرایش مناسب برای استفاده در شرکت‌های بزرگ و سازمان‌ها که مجهز به قابلیت‌های مورد نیاز سازمان‌ها همچون BitLocker Drive Encryption و UNIX application support می‌باشد.
Windows 7 Ultimate (نهایی):
نسخه نهایی ویندوز ۷ که تمام قابلیت‌ها و خصوصیت‌های ویندوز ۷ را شامل می‌شود. همچنین می‌توان نسخه‌های خانگی ویژه و حرفه‌ای را به این نسخه ارتقاء داد.
سخت‌افزار لازم

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ساختار | ۳۲ بیتی | ۶۴ بیتی |
سرعت پردازش: ۱ گیگاهرتز
| حافظه RAM | ۱ گیگابایت | ۲ گیگابایت |
کارت گرافیک: سازگار با دایرکت‌ایکس و حافظه گرافیکی ۱۲۸ مگابایت (برای آئرو ویندوز)
| فضای خالی دیسک سخت | ۱۶ گیگابایت | ۲۰ گیگابایت |
گرداننده نوری: دی‌وی‌دی-رام (فقط برای نصب ابزارها به وسیلهٔ دی‌وی‌دی یا سی‌دی)
پایان فروش

از تاریخ ۳۰ اکتبر ۲۰۱۴ فروش ویندوز ۷ به خرده فروشندگان پایان یافت. این خبر به این معنی است که دیگر ویندوز ۷ به صورت پیش‌فرض بر روی لپ‌تاپ‌ها نخواهد بود. البته این احتمال وجود دارد که برخی از فروشندگان مانند آمازون پس از تاریخ ۳۰ اکتبر باز هم اقدام به فروش کنند. مانند گذشته که تاریخ پایانی فروش ویندوز ویستا سر رسیده بود ولی برخی از فروشندگان اقدام به فروش می‌کردند.
پایان فروش ویندوز ۷ به خرده فروشی‌ها نشانه پایان دوران ویندوز ۷ می‌باشد.
مایکروسافت با این اقدام می‌خواهد که کاربرانش اقدام به بروزرسانی ویندوز خود کنند و اگر مانند ویندوز xp بیشتر افراد تمایلی به ارتقاء نداشته باشند امکان دارد که مایکروسافت پشتیبانی از ویندوز ۷ را زودتر از زمان انتظار پایان دهد. حتی با استفاده ۱۰۰ میلیون کاربر از ویندوز ۷ پس از ۳ سال پایان پشتیبانی، هنوز کاربران زیادی علاقمند به این ویندوز هستند.
نوار وظیفه ویندوز ۷
ایندکس مدیکوس

| 0 | 1 |
| --- | --- |
صفحه اول از اولین نسخه از ایندکس مدیکوس که در ژانویه ۱۸۷۹ چاپ شد.: صفحه اول از اولین نسخه از ایندکس مدیکوس که در ژانویه ۱۸۷۹ چاپ شد.
ناشر: کتابخانه ملی پزشکی ایالات متحده آمریکا (ایالات متحده آمریکا)
پوشش: پوشش
رشته‌ها: علوم پزشکی
عمق ذخایر: Index
فرمت مورد پشتیبانی: مقاله‌های ژورنال
نسخهٔ چاپی: نسخهٔ چاپی
عنوان چاپ: Index Medicus
تاریخ چاپ: ۱۸۷۹–۲۰۰۴
شاپا: ۰۰۱۹-۳۸۷۹
ایندکس مدیکوس (به انگلیسی: Index Medicus) (اختصاری IM) زیرمجموعه ای از مدلاین است که یک پایگاه داده کتابشناختی از علوم زیستی و اطلاعات علوم زیست پزشکی، عمدتاً مقالات مجلات علمی است. از سال ۱۸۷۹ تا ۲۰۰۴، ایندکس مدیکوس فهرست کتابشناختی جامعی از این قبیل مقالات به شکل فهرست چاپی یا (در سالهای بعد) معادل روی صفحه آن بود. کارشناسان تاریخ پزشکی در مورد ایندکس مدیکوس گفته‌اند که این پایگاه داده، بزرگ‌ترین کمک آمریکا به دانش پزشکی است.
عملکرد

وظیفه‌ی ایندکس مدیکوس این است که به افراد در سراسر جهان امکان دسترسی به مقالات باکیفیت مجلات پزشکی را فراهم کند. برای تحقق این هدف، ناشران ایندکس مدیکوس باید حداقل دو فعالیت حیاتی انجام دهند: تعیین کنند کدام مقالات دارای کیفیت هستند و دسترسی به آنها را فراهم کنند.
انتخاب مجله

در اوایل تاریخ ایندکس مدیکوس ، کیفیت از طریق بررسی دستی نشریات و انتخاب آنچه به‌طور ذهنی خوب به نظر می‌رسید، تعیین می‌شد. اما بعدها سردبیر ایندکس مدیکوس کمیته‌ای از متخصصان برجسته جهانی تشکیل داد تا بهترین مجلات پزشکی دنیا را شناسایی کرده و استناد به مقالات این مجلات را در دسترس قرار دهند. ورود به ایندکس مدیکوس به‌صورت خودکار نیست و به سیاست‌های علمی و کیفیت علمی یک مجله بستگی دارد. معیارهای انتخاب مجلات توسط "کمیته بررسی فنی انتخاب متون" ارزیابی می‌شود و تصمیم نهایی توسط مدیر NLM (کتابخانه ملی پزشکی) گرفته می‌شود. فرآیند بازبینی ممکن است شامل نظرات داوران خارجی باشد و برخی مجلات ممکن است از فهرست حذف شوند.
دسترسی

از سال ۱۸۷۹ تا عصر کامپیوتر، دسترسی تنها از طریق انتشار کاغذی Index فراهم می‌شد. چالش اصلی این بود که چگونه این فهرست را به گونه‌ای ساختاردهی کنیم که بیشترین کاربرد را داشته باشد. به همین منظور، ناشران ایندکس مدیکوس یک زبان نمایه‌سازی ایجاد کردند. این زبان بعدها به "سرعنوان‌های موضوعی پزشکی" (MeSH) تبدیل شد. MeSH یک واژگان جامع و کنترل‌شده است و نمایه‌گرانی که توسط ناشر استخدام شده‌اند، تمام مقالاتی که قرار است در Index گنجانده شوند را بررسی می‌کنند و هر مقاله را با چند مفهوم کلیدی (که هرکدام با یک اصطلاح از MeSH نمایش داده می‌شود) شناسایی می‌کنند. انتشار کاغذی ایندکس مدیکوس سپس فهرستی از اصطلاحات MeSH همراه با ارجاعات به هر استنادی که با آن اصطلاح نمایه شده است ارائه می‌داد و کاربران می‌توانستند با رفتن از اصطلاح به استناد، مقالات مرتبط را پیدا کنند.
تاریخچه

ایندکس مدیکوس توسط جان شاو بیلینگز، رئیس کتابخانه دفتر جراح کل ارتش ایالات متحده، آغاز شد. این کتابخانه بعدها به کتابخانه ملی پزشکی ایالات متحده (NLM) تبدیل شد. برای چنین نشریه بزرگی که در طول سال‌ها منتشر می‌شد، تاریخچه آن به‌طور طبیعی شامل تغییرات بسیاری، از جمله تغییرات ناشی از فوت افراد و تغییر منابع تأمین مالی بود.
تاریخچه > سال‌های انتشار کاغذی

انتشار ایندکس مدیکوس از سال ۱۸۷۹ آغاز شد و به‌صورت ماهانه تا سال ۱۹۲۶ ادامه یافت، با یک وقفه بین سال‌های ۱۸۹۹ تا ۱۹۰۲. در طول این وقفه، یک نمایه مشابه به نام Bibliographia Medica توسط مؤسسه کتابشناسی در پاریس به زبان فرانسه منتشر شد. این نسخه توسط شارل ریشه، آنری دو روچیلد و جی. ام. دوبوو ویرایش شد، در حالی که مارسل بودوان به عنوان سردبیر اصلی و همچنین مدیر مؤسسه کتابشناسی پاریس فعالیت می‌کرد. اولین جلد ایندکس مدیکوس در ژانویه ۱۸۷۹ منتشر شد و به‌عنوان نسخه‌ای که تحت نظارت جان شاو بیلینگز و رابرت فلچر تهیه شده بود، معرفی شد، در حالی که جلدهای بعدی به‌عنوان نسخه‌های مشترک بیلینگز و فلچر فهرست شدند.
بیلینگز در سال ۱۸۹۵ از کتابخانه ملی پزشکی بازنشسته شد. در بیشتر دوره زمانی بین سال‌های ۱۸۷۶ تا ۱۹۱۲، رابرت فلچر سردبیر یا یکی از سردبیران ایندکس مدیکوس بود. در سال ۱۹۰۳، فیلدینگ گاریسون به‌عنوان یکی از سردبیران منصوب شد و تا سال ۱۹۱۷ به‌عنوان سردبیر یا یکی از سردبیران فعالیت کرد. آلبرت آلمن از سال ۱۹۱۸ تا ۱۹۳۲ سردبیر بود، اما به دلیل رکود بزرگ اقتصادی، انتشار ایندکس مدیکوس از ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۶ متوقف شد.
در طول ۱۲۵ سال انتشار چاپی ایندکس مدیکوس، تأمین بودجه همیشه چالشی بزرگ بود. در سال ۱۹۲۷، انجمن پزشکی آمریکا (AMA) انتشار آن را بر عهده گرفت. ایندکس مدیکوس با Quarterly Cumulative Index to Current Literature (QCICL) انجمن پزشکی آمریکا ادغام شد و به نام Quarterly Cumulative Index Medicus (QCIM) منتشر شد. AMA انتشار آن را تا سال ۱۹۵۶ ادامه داد. از سال ۱۹۶۰ تا ۲۰۰۴، نسخه چاپی توسط کتابخانه ملی پزشکی تحت عنوان Index Medicus/Cumulated Index Medicus (IM/CIM) منتشر می‌شد. نسخه خلاصه‌شده‌ای نیز از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۷ به نام Abridged Index Medicus منتشر می‌شد.
هارولد جونز سردبیر از ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۵ بود؛ فرانک راجرز از ۱۹۴۹ تا ۱۹۶۳؛ کلیفورد باکراچ از ۱۹۶۹ تا ۱۹۸۵؛ روی رادا از ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۸؛ و از ۱۹۸۸ تا پایان انتشار چاپی در سال ۲۰۰۴، این اثر توسط بخش خدمات کتابشناختی کتابخانه ملی پزشکی تولید می‌شد. نسخه خلاصه‌شده بخشی از مجلات تحت پوشش PubMed بود که به‌عنوان "مجلات اصلی بالینی" شناخته می‌شد.
آخرین شماره ایندکس مدیکوس در دسامبر ۲۰۰۴ (جلد ۴۵) منتشر شد. دلیل اعلام‌شده برای توقف انتشار چاپی این بود که منابع آنلاین جایگزین آن شده بودند، به‌ویژه PubMed که همچنان ایندکس مدیکوس را به‌عنوان زیرمجموعه‌ای از مجلات تحت پوشش خود شامل می‌شود.
تاریخچه > تکامل از چاپ به دیجیتال

در دهه ۱۹۶۰، کتابخانه ملی پزشکی (NLM) فرایند نمایه‌سازی را با ایجاد پایگاه داده کتابشناختی MEDLARS کامپیوتری کرد. این پایگاه در سال ۱۹۷۱ با ارائه جستجوهای آنلاین MEDLARS به سایر کتابخانه‌های پزشکی و رایانه‌های از راه دور که به سیستم MEDLARS متصل می‌شدند، به MEDLINE (MEDLARS آنلاین) تبدیل شد.
پس از سال ۱۹۶۵، ایندکس مدیکوس به‌عنوان نسخه چاپی محتوای پایگاه داده MEDLINE عمل می‌کرد که کاربران معمولاً با مراجعه به کتابخانه‌هایی که اشتراک ایندکس مدیکوس داشتند (مثلاً دانشمندان دانشگاه در کتابخانه‌های دانشگاهی) به آن دسترسی پیدا می‌کردند. این نقش را تا دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ ادامه داد، در حالی که ارائه‌های الکترونیکی مختلف محتوای MEDLINE نیز توسعه یافتند، ابتدا با خدمات آنلاین اختصاصی (که عمدتاً در کتابخانه‌ها استفاده می‌شد)، سپس با سی‌دی‌رام‌ها، و بعدها با Entrez و PubMed (در سال ۱۹۹۶).
با گذشت زمان و مهاجرت کاربران از نسخه چاپی به استفاده آنلاین، اشتراک‌های چاپی ایندکس مدیکوس کاهش یافت. در طول دهه ۱۹۹۰، گسترش دسترسی اینترنت خانگی، راه‌اندازی وب و مرورگرهای وب، و راه‌اندازی PubMed این انتقال از دسترسی آنلاین در کتابخانه‌ها به دسترسی از هر مکانی را به‌شدت تسریع کرد. این گسترش، همراه با سهولت بیشتر جستجو در مقایسه با استفاده از یک نمایه چاپی برای دستیابی به اطلاعات مرتبط از مجموعه‌ای گسترده‌تر، باعث کاهش چشمگیر استفاده از نسخه چاپی ایندکس مدیکوس شد. در سال ۲۰۰۴، انتشار چاپی متوقف شد.
امروزه، ایندکس مدیکوس و Abridged Index Medicus همچنان به‌صورت مفهومی به‌عنوان خدمات گردآوری محتوا عمل می‌کنند که محتوای MEDLINE را در قالب زیرمجموعه‌های جستجو یا نماهای پایگاه داده (یعنی زیرمجموعه‌ای از رکوردهای MEDLINE از برخی مجلات و نه دیگران) گردآوری می‌کنند. مجلات زیست‌پزشکی که در MEDLINE نمایه می‌شوند، و همچنین مجلات ذکر شده در Index Medicus، تقریباً همیشه مجلات باکیفیتی هستند، زیرا کتابخانه ملی پزشکی مجلات بی‌کیفیت را نمایه نمی‌کند.
(برای دیدن لیست مجلات نمایه‌شده در MEDLINE، مجلات ذکرشده در ایندکس مدیکوس ، و لیست مجلات Abridged Index Medicus (که به‌عنوان "مجلات اصلی بالینی" نیز شناخته می‌شوند)، به لینک‌های خارجی وب‌سایت کتابخانه ملی پزشکی مراجعه کنید).
عمارت خاندان کونگ

عمارت خاندان کونگ (انگلیسی: Kong Family Mansion) (چینی: 孔府؛ پین‌یین: Kǒng fǔ�) اقامتگاه تاریخی نوادگان مستقیم کنفوسیوس در شهر تایفو، زادگاه کنفوسیوس در استان شاندونگ، چین بوده است. سازه‌های باقی‌مانده عمدتاً به دوره‌های دودمان مینگ و دودمان چینگ بازمی‌گردند. از این عمارت، خانواده مسئول نگهداری مکان‌های کنفوسیوسی در کیوفو و مدیریت بزرگ‌ترین املاک خصوصی روستایی در چین بودند. خانواده کونگ مسئول برگزاری مراسم مذهبی پیچیده در مناسبت‌هایی مانند کاشت، برداشت، گرامیداشت درگذشتگان و جشن‌های تولد بودند. امروزه، این عمارت به‌عنوان موزه و بخشی از یونسکو میراث جهانی با عنوان «معبد و گورستان کنفوسیوس و عمارت خاندان کونگ در کیوفو» شناخته می‌شود.
طرح‌بندی

این عمارت در شرق آرامگاه و پرستشگاه کنفوسیوس واقع شده است و پیش‌تر به آن متصل بوده است. طرح‌بندی این عمارت به سبک سنتی چینی است و فضاهای رسمی در جلوی مجموعه به سبک یامن از بخش‌های مسکونی در عقب جدا شده‌اند. علاوه بر یامن و اقامتگاه‌های داخلی، این مجموعه شامل یک مطالعه‌خانه شرقی و غربی و همچنین یک باغ پشتی نیز هست. در این طرح کلی، توزیع مکانی ساختمان‌ها بر اساس ارشدیت، جنسیت و وضعیت ساکنان آن‌ها، اصل کنفوسیوسی نظم و سلسله‌مراتب را منعکس می‌کند: ارشدترین نواده کنفوسیوس در مرکز سه ساختمان اصلی اقامت داشت؛ برادر کوچک‌تر وی در تالار یی گون به شرق ساکن بود. مطالعه‌خانه شرقی برای ملاقات دوک یانشنگ با مهمانان رسمی و پرستش نیاکان استفاده می‌شد. مطالعه‌خانه غربی برای مطالعه، صرف غذا و سرگرمی خانواده به‌کار می‌رفت. در طرح فعلی، این عمارت شامل ۱۵۲ ساختمان با ۴۸۰ اتاق است که مساحتی حدود ۱۲٬۴۷۰ متر مربع (۱۳۴٬۲۰۰ فوت مربع) را پوشش می‌دهند. بلندترین سازه آن برج پناهگاه چهارطبقه‌ای (چینی: 避難樓؛ پین‌یین: Bìnán Lóu�) است که برای پناه گرفتن در هنگام حمله طراحی شده بود، اما هرگز مورد استفاده قرار نگرفت. این عمارت دارای آرشیوی با حدود ۶۰٬۰۰۰ سند مربوط به زندگی در این عمارت طی ۴۰۰ سال دوره دودمان‌های مینگ و چینگ است.
تاریخچه

اولین عمارت خاندان کونگ مربوط به دوک یانشنگ در سال ۱۰۳۸ طی دودمان سونگ ساخته شد. در سال ۱۳۷۷، عمارت به دستور هونگ‌وو منتقل و بازسازی شد. در سال ۱۵۰۳، در دوره سلطنت هونگ‌جی، مجموعه به سه ردیف ساختمان با ۵۶۰ اتاق و – مانند معبد مجاور کنفوسیوس – به نه حیاط گسترش یافت. در طول دودمان چینگ، این عمارت در سال ۱۸۳۸ بازسازی کامل شد، اما در آتش‌سوزی سال ۱۸۸۶ بخش‌های مربوط به زنان دچار آسیب شد. حتی در طول آتش‌سوزی، مردان جرات ورود به بخش زنان برای اطفای حریق را نداشتند که منجر به خسارت بیشتر به این بخش شد. بخش‌های آسیب‌دیده در سال ۱۸۸۸ بازسازی شدند و هزینه این دو بازسازی قرن نوزدهم توسط امپراتور تأمین شد. با وجود این بازسازی‌ها، عمارت خاندان کونگ همچنان بهترین مجموعه مسکونی باقی‌مانده از دوره مینگ در این اندازه است. آخرین سرپرست خاندان کونگ که در این عمارت زندگی می‌کرد، کونگ دچنگ، نسل ۷۷ نوادگان کنفوسیوس بود. کونگ دچنگ به دلیل جنگ دوم چین و ژاپن در سال ۱۹۳۷ به چونگ‌چینگ فرار کرد و دیگر به کیوفو بازنگشت و در نهایت به تایوان در طی جنگ داخلی چین مهاجرت کرد.
عمارت دیگری از خاندان کونگ در کوجاو توسط شاخه جنوبی نوادگان کنفوسیوس ساخته شده است.
لباس‌های سنتی هانفو دودمان مینگ که توسط امپراتوران مینگ به نجیب‌زادگان چینی دوک‌های یانشنگ، نوادگان کنفوسیوس، اهدا شده بود، همچنان پس از گذشت بیش از پنج قرن در عمارت کنفوسیوس نگهداری می‌شوند. لباس‌هایی از امپراتوران دودمان چینگ نیز در آنجا حفظ شده‌اند. حکومت جورچن‌ها در دودمان جین و مغول‌ها در دودمان یوان به حمایت و پشتیبانی از دوک یانشنگ ادامه دادند.
تالار سوم
یکی از حیاط‌های جانبی
فرطان کهنه

| فرطان کهنه | فرطان کهنه |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: خراسان شمالی
شهرستان: اسفراین
بخش: بخش مرکزی
دهستان: آذری
جمعیت: ۲۳۵۱ نفر (سرشماری ۹۵)
فرطان کهنه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان اسفراین در استان خراسان شمالی ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان آذری قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۷۴۹ نفر (۴۰۳خانوار) بوده‌است.
ایتیه سول

| ایتیه سول | ایتیه سول |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۰ ژوئن ۱۸۸۱ بوگور
درگذشت: ۲۱ اکتبر ۱۹۶۵ لاهه
ملیت: هلند
ایتیه سول (هلندی: Eetje Sol; ۱۰ ژوئن ۱۸۸۱ – ۲۱ اکتبر ۱۹۶۵) بازیکن فوتبال اهل هلند بود.