stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
نیکولا سارکوزی
انتخابات ریاست‌جمهوری فرانسه (۲۰۰۷)

اطلاعات بیشتر: [[:انتخابات ریاست‌جمهوری فرانسه (۲۰۰۷)]]
سارکوزی خبر کاندیداتوری خود را در ۲۹ نوامبر ۲۰۰۶ طی مصاحبه‌ای با یک روزنامه محلی اعلام کرد، وی در آن زمان طبق نتایج نظر سنجیها بیش از ۵۲ درصد آرا را به خود اختصاص داده بود مهم‌ترین بخت ریاست جمهوری فرانسه محسوب می‌شد.
وی حامیان قدرتمندی در بین صاحبان صنایع فرانسه داشت و همچنین افرادی چون ژان رنو (بازیگر)، روژه هنن (بازیگر) و انریکو ماسیاس (خواننده پاپ) از جمله طرفداران مشهور وی بودند و در میان روزنامه‌های فرانسه فیگارو نزدیک‌ترین روزنامه به سارکوزی شناخته می‌شد.
وی مهم‌ترین اهداف خود را تلاش در جهت کاهش کسر بودجه، افزایش امنیت کشور، سامان‌دهی وضع مهاجرت و مبارزه با نژادپرستی عنوان کرد.
در انتخابات دور اول ریاست جمهوری فرانسه در ۲۲ آوریل ۲۰۰۷ سارکوزی با کسب ۳۱/۱۱ رای‌ها به دور دوم انتخابات راه یافت. رقیب او در دوم سگولن رویال بود و در پایان سارکوزی توانست با کسب ۵۳ درصد آرا به عنوان رئیس‌جمهور برگزیده شود.
انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۲

سارکوزی در دوره بعدی انتخابات ریاست جمهوری نیز کاندیدا شد و با فرانسوا اولاند رقابت کرد. این انتخابات در ۲۲ آوریل ۲۰۱۲ برگزار شد.
اولاند با کسب بیش از ۲۸ درصد آراء از نیکولا سارکوزی که ۲۵٫۵ درصد آراء را برده بود، پیشی گرفت. این دو در دور دوم انتخابات در روز ۶ مه سال ۲۰۱۲ در برابر یکدیگر قرار گرفتند و اولاند با بیش از ۵۱ درصد آرا به پیروزی رسید و از سال ۱۹۸۸ تاکنون، این نخستین بار بود که یک کاندیدای سوسیالیست موفق به پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری فرانسه می‌شد.
بازداشت

نیکولا سارکوزی، رئیس‌جمهور سابق فرانسه به اتهام فساد بازداشت شد وی روز سه‌شنبه اول ژوئیه ۲۰۱۴ (دهم تیر) خود را به اداره ضد فساد پلیس فرانسه در نزدیکی پاریس معرفی کرد در مجموع شش پرونده علیه سارکوزی که در سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۲ رئیس‌جمهور فرانسه بود در جریان است. سارکوزی روز چهارشنبه دوم ژوئیه در یک گفتگوی تلویزیونی گفته که این پرونده علیه او «مضحک و پوچ» است و هدف از آن، تحقیر و بدنام‌کردن این رئیس‌جمهور سابق است.
روز سه‌شنبه ۲۰ مارس ۲۰۱۸ نیکلا سارکوزی رئیس‌جمهور سابق فرانسه برای بازپرسی توسط قضات دادگاه بخاطر اتهامات مبنی بر سرمایه‌گذاری لیبی برای کارزار انتخاباتی سال ۲۰۰۷ توسط پلیس بازداشت شد.
کتاب پرفروش او

سارکوزی کتاب خاطرات خود را تحت عنوان شورها که ۳۷۰ صفحه است در شمارگان ۲۰۰ هزار نسخه در ۲۷ ژوئن ۲۰۱۹ منتشر کرد. باگذشت زمان کوتاهی از انتشار، این کتاب در رأس پرفروش‌ترین کتاب‌های فرانسه جا گرفت.
سارکوزی درباره کتاب جدیدش گفته است: نوشتن خاطرات هدف من نبود. ترجیح می‌دادم درباره اینکه چگونه زندگی کرده‌ام، بدون وقایع‌نگاری ماجراها، بدون تمرکزهای موضوعی، بدون محرک‌های سیاسی حرف بزنم. می‌خواستم درباره زندگی حرف بزنم. درباره آنچه در آن زمان در فرانسه از آن‌من بود.
نیکلا سارکوزی به عنوان وزیر کشور فرانسه در ۱۲ سپتامبر ۲۰۰۶ با کاندالیزا رایس وزیر امورخارجه آمریکا دیدار کرد
نیکلا سارکوزی در جریان مبارزات انتخاباتی در سال ۲۰۰۷
بالوک، نیوهمپشایر

| بالوک، نیوهمپشایر | بالوک، نیوهمپشایر |
| --- | --- |
محدوده ثبت‌نشده: محدوده ثبت‌نشده
ایستگاه بالوک ۱۹۱۰ با میلک هاوس در سمت راست، مزرعه بالوک در پس‌زمینه: ایستگاه بالوک ۱۹۱۰ با میلک هاوس در سمت راست، مزرعه بالوک در پس‌زمینه
بالوکموقعیت بالوک، نیوهمپشایر در نقشهنمایش نقشه نیوهمپشایربالوکبالوک (ایالات متحده آمریکا)نمایش نقشه ایالات متحده آمریکا: بالوکموقعیت بالوک، نیوهمپشایر در نقشهنمایش نقشه نیوهمپشایربالوکبالوک (ایالات متحده آمریکا)نمایش نقشه ایالات متحده آمریکا
مختصات: ۴۳°۲۵′۵۶″ شمالی ۷۲°۲۳′۳۳″ غربی﻿ / ﻿۴۳٫۴۳۲۲۲°شمالی ۷۲٫۳۹۲۵۰°غربی﻿ / 43.43222; -72.39250: مختصات: ۴۳°۲۵′۵۶″ شمالی ۷۲°۲۳′۳۳″ غربی﻿ / ﻿۴۳٫۴۳۲۲۲°شمالی ۷۲٫۳۹۲۵۰°غربی﻿ / 43.43222; -72.39250
کشور: ایالات متحده آمریکا
ایالت آمریکا: نیوهمپشایر
فهرست شهرستان‌های نیوهمپشایر: شهرستان سولیوان، نیوهمپشایر
فهرست شهرها و روستاهای نیوهمپشایر: کورنیش
ارتفاع: ۳۶۴ فوت (۱۱۱ متر)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (منطقه زمانی شرقی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
کد منطقه: ۶۰۳
سامانه اطلاعات نام‌های جغرافیایی شناسه ویژگی: ۸۷۱۱۵۵
بالوک (به انگلیسی: Balloch) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان سولیوان، نیوهمپشایر واقع شده‌است. بالوک ۱۱۰٫۹۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ایرج وامقی

ایرج وامقی (۱۳۱۱ در صحنه - ۲۹ آبان ۱۳۷۹ در کرج) شاعر، زبانشناس و استاد حق التدریس دانشگاه آزاد کرج بود.
زندگی

ایرج وامقی در صحنه به دنیا آمد و تحصیلات ابتدایی خود را در آن شهر و دبیرستان را در کرمانشاه و تهران به پایان رساند. در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران تحصیل کرد و لیسانس و فوق لیسانس و دکتری خود را از آن دانشگاه گرفت. زمینه پژوهشی او در دوره دکتری فرهنگ و زبان‌های باستانی ایران بود. استادان او از جمله ابراهیم پورداوود، جلال همایی و پرویز ناتل خانلری بوده‌اند.
ایرج وامقی مقاله‌های زیادی در نشریه‌های ایران منتشر کرد.
آثار

ب‍ی‍ژن‌ن‍ام‍ه‌، ت‍ه‍ران‌: س‍ازم‍ان‌ ت‍ب‍ل‍ی‍غ‍ات‌ اس‍لام‍ی‌، ح‍وزه‌ ه‍ن‍ری‌، س‍وره‌ م‍ه‍ر، ۱۳۸۰.
راه‍ن‍م‍ای‌ خ‍وزس‍ت‍ان‌، طراح‌ ر. پ‍لات‍ون‌؛ ع‍ک‍اس‌ ا. ب‍ه‍روزان‌، ج‌. ن‍رس‍ی‌، ف‌. آی‍ت‍ی‌، ت‍ه‍ران‌: س‍ازم‍ان‌ ج‍ل‍ب‌ س‍ی‍اح‍ان‌، ۱۳۴۵.
ج‍ل‍وه‌ه‍ای‌ ت‍م‍دن‌ ای‍ران‌ ب‍اس‍ت‍ان‌ در ن‍وش‍ت‍ه‌ه‍ای‌ دک‍ت‍ر ای‍رج‌ وام‍ق‍ی‌ (ب‍ه‌اه‍ت‍م‍ام‌ پ‍ری‍دخ‍ت‌ وص‍ال‍ی‌)، ت‍ه‍ران‌: ک‍وش‍ای‌ ف‍ردا، ۱۳۸۲.
شوش، آبادان: شورا ی دانشگاهی جشنهای بیست وپنجمین سلسله شاهنشاهی ایران -آبادان، ۱۳۴۹.
ن‍وش‍ت‍ه‌ه‍ای‌ م‍ان‍ی‌ و م‍ان‍وی‍ان‌ ب‍ا دو م‍ق‍دم‍ه‌ در ب‍اب‌ زن‍دگ‍ی‌، اف‍ک‍ار و ف‍ل‍س‍ف‍ه‌ دی‍ن‌ م‍ان‍ی‌، ت‍ه‍ران‌: س‍ازم‍ان‌ ت‍ب‍ل‍ی‍غ‍ات‌ اس‍لام‍ی‌، ح‍وزه‌ ه‍ن‍ری‌‌‫، ۱۳۷۸.‌‬
وارون‍ه‌ن‍وی‍س‍ی‌ در ت‍اری‍خ‌ در س‍رگ‍ذش‍ت‌ ام‍ی‍ن‌ال‍س‍ل‍طان‌، ت‍ه‍ران‌: اطلاع‍ات‌، ۱۳۷۴.
خدمات فرهنگی دیگر

ایرج وامقی پس از درگذشت دوست و همرزم سیاسی اش، محمدعلی خنجی در سال ۱۳۵۰ شمسی به چاپ و نشر برخی آثار وی به برادر او عبدالله خنجی کمک نمود. مجموعه مقالات وجه تولید آسیایی از جمله این فعالیتها بود که در ماهنامه اطلاعات سیاسی اقتصادی به چاپ رسید.
گرایش سیاسی

ایرج وامقی در تجدید کار حزب سوسیالیست پس از ۲۸ مرداد توسط محمدعلی خنجی به این حزب پیوست و تا زمان انحلال این حزب در سال ۱۳۴۰ عضو این حزب بود. وی همچنین عضو جبهه ملی ایران و عضو شورای مرکزی این سازمان تا زمان فوت بود.
ویلهیالمور اینارشون

| ویلهیالمور اینارشون | ویلهیالمور اینارشون |
| --- | --- |
زادهٔ: ۵ ژوئن ۱۹۳۴
درگذشت: ۲۸ دسامبر ۲۰۱۹ ریکیاویک
ملیت: ایسلند
ویلهیالمور اینارشون (ایسلندی: Vilhjálmur Einarsson; ۵ ژوئن ۱۹۳۴ – ۲۸ دسامبر ۲۰۱۹) ورزشکار پرش سه‌گام اهل ایسلند بود.
هفت‌خواهران (نروژ)

Mountain range in Nordland county, Norway
| De syv søstre | De syv søstre |
| --- | --- |
The Seven Sisters  (انگلیسی): The Seven Sisters  (انگلیسی)
View of the mountains (ژوئیه ۲۰۱۸): View of the mountains (ژوئیه ۲۰۱۸)
fa (in English: Expected satiety): fa
Location of the mountainنمایش نقشه نوردلاندهفت‌خواهران (نروژ) (نروژ)نمایش نقشه نروژ : Location of the mountainنمایش نقشه نوردلاندهفت‌خواهران (نروژ) (نروژ)نمایش نقشه نروژ 
مرتفع‌ترین نقطه: مرتفع‌ترین نقطه
قله: Botnkrona
ارتفاع: ۱٬۰۷۲ متر (۳٬۵۱۷ فوت)
مختصات: ۶۵°۵۷′۴۲″شمالی ۱۲°۳۷′۴۱″شرقی﻿ / ﻿۶۵٫۹۶۱۷°شمالی ۱۲٫۶۲۸۰°شرقی﻿ / 65.9617; 12.6280
ابعاد: ابعاد
طول: ۲۲ کیلومتر (۱۴ مایل)
عرض: ۴ کیلومتر (۲٫۵ مایل)
جغرافیا: جغرافیا
موقعیت: نوردلاند، نروژ
مختصات رشته‌کوه: ۶۵°۵۶٫۷′ شمالی ۱۲°۳۳٫۹′ شرقی﻿ / ﻿۶۵٫۹۴۵۰°شمالی ۱۲٫۵۶۵۰°شرقی﻿ / 65.9450; 12.5650
هفت‌خواهران (De syv søstre  (نروژی) یا The Seven Sisters  (انگلیسی)) رشته کوهی در جزیره آلستن در شهرداری الستاهاگ واقع در شهرستان نوردلاند کشور نروژ است.
اوبرارنباخ

| اوبرارنباخ   | اوبرارنباخ   |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
کشور: آلمان
ایالت: راینلاند-فالتس
ناحیه: Kaiserslautern
انجمن شهرداری: Landstuhl
حکومت: حکومت
 • شهردار: Arno Eckel
مساحت: مساحت
 • کل: ۵٫۰۸ کیلومتر مربع (۱٫۹۶ مایل مربع)
ارتفاع: ۳۳۱ متر (۱۰۸۶ فوت)
جمعیت (2012-12-31): جمعیت (2012-12-31)
 • کل: ۴۲۷
 • تراکم: ۸۴/کیلومتر مربع (۲۲۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: 66851
کدهای شماره‌گیری: 06371
پلاک خودرو: KL
وبگاه: www.oberarnbach.de
اوبرارنباخ (به آلمانی: Oberarnbach) یک شهر در آلمان است که در کایزرسلاوترن واقع شده‌است. اوبرارنباخ ۴۴۶ نفر جمعیت دارد.
اچ‌ام‌اس آس (پی۴۱۴)

| پیشینه> مالک | پیشینه>  |
| --- | --- |
آب‌اندازی::  ۳ دسامبر ۱۹۴۳
آغاز کار::  ۱۴ مارس ۱۹۴۵
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
اچ‌ام‌اس آس (پی۴۱۴) (به انگلیسی: HMS Ace (P414)) یک زیردریایی بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۵ ساخته شد.
موتتای نای

موتتای نای روی یک کامیون نوشته شده‌است و به دنبال آن جمله "من به سمت انتشار صفر تلاش می‌کنم
موتتای نای (به ژاپنی: もったいない / 勿体無い)، یک اصطلاح ژاپنی است که توسط دوستداران محیط زیست استفاده می‌شود. این اصطلاح در ژاپنی حس پشیمانی از اتلاف را بیان می‌کند. تعجب "موتتای نای! " می‌تواند به عنوان "چه ضایعاتی!" ترجمه شود. محیط بانان ژاپنی از این اصطلاح برای تشویق مردم به «کاهش مصرف، استفاده مجدد و بازیافت مواد» استفاده می کننند.
ایستگاه آسینگتون

ایستگاه آسینگتون یا آزیگتون (انگلیسی: Ossington station) یک ایستگاه مترو در خط ۲ بلور–دانفورث در تورنتو، انتاریو، کانادا است.
هانگ چانگ لین

نگاره‌ای از سنگ‌مزار هانگ چانگ لین - ۲۰۲۱
هانگ چانگ لین (جیمی لین) (به انگلیسی: Hung-Chang Lin) (به چینی: 凌宏璋؛ ۸ اوت ۱۹۱۹ – ۵ مارس ۲۰۰۹) مخترع چینی- آمریکایی و استاد مهندسی برق در دانشگاه مریلند بود.
زندگی‌نامه

در سال ۱۹۴۱ لیسانس مهندسی برق را از دانشگاه جیائو تونگ شانگهای چین دریافت کرد. در سال ۱۹۴۸ مدرک کارشناسی ارشد را از دانشگاه میشیگان دریافت کرد. در سال ۱۹۵۶ دکترای مهندسی برق را از انستیتوی پلی‌تکنیک بروکلین دریافت کرد. در سال ۱۹۷۸ به او جوایز جی‌جی ابرز از IEEE اهدا شد. در سال ۲۰۰۰ او را به عنوان عضوِ تمام‌وقتِ از دانشگاه سینیکا انتخاب شد.
اختراعات

هانگ سی. لین ۶۱ اختراع ثبت شده در ایالات متحده را در اختیار داشت. از جمله اختراعات وی مدار تقویت‌کننده شبه مکمل (ترانزیستور) است، که در بسیاری از تقویت‌کننده‌های صوتی تجاری مورد استفاده قرار گرفته‌است. یکی دیگر از اختراعات وی ترانزیستور افقی است که در مدارهای یکپارچه خطی و مدارهای مجتمع دیجیتال تی۲ال استفاده می‌شود. او همچنین میکروفون بی‌سیم را اختراع کرد.
مقالات

وی تاکنون بیش از ۱۷۰ مقاله حرفه‌ای را بیشتر در زمینه ترانزیستور و مدارهای مجتمع منتشر کرده‌است.
اواخر سلسله هان

نقاشی دیواری اواخر هان از ۹ ارابه، ۵۰ اسب و بیش از ۷۰ مرد، از مقبره ای در لویانگ
اواخر سلسله هان دوره ای از تاریخ چین از سال ۱۸۹ تا ۲۲۰ پس از میلاد بود که تقریباً همزمان با سلطنت پرآشوب آخرین فرمانروای سلسله هان، امپراتور شیان بود. در این دوره، کشور توسط شورش دستار زردها (۱۸۵–۲۰۵) به آشوب کشیده شد. سپس، امپراتوری هان توسط جنگ سالار دونگ ژئو ویران شد و به رژیم‌های منطقه‌ای که توسط جنگ‌سالاران مختلف اداره می‌شد، تجزیه شد، که برخی از آنها از اشراف و مقامات دربار امپراتوری هان بودند. یکی از آن جنگ‌سالاران، سائو سائو، به ظاهر، تحت حکومت امپراتور شیان به تدریج امپراتوری را دوباره متحد می‌کرد. امپراتور و دربارش در واقع توسط خود سائو سائو کنترل می‌شد که با مخالفت جنگ‌سالاران دیگر مواجه شد.
تلاش‌های سائو سائو برای متحد کردن کامل کشور در نبرد صخره‌های سرخ در سال ۲۰۸ و ۲۰۹ زمانی که ارتش‌های او توسط نیروهای متحد سان کوان و لیو بی شکست خوردند با شکست مواجه شد. سلسله هان به‌طور رسمی در سال ۲۲۰ پایان یافت، زمانی که پسر و وارث سائو سائو، سائو پی، امپراتور شیان را تحت فشار قرار داد تا به نفع خود از سلطنت کناره‌گیری کند. سائو پی امپراتور یک سرزمین جدید به نام سائو وی شد. یک سال بعد، در واکنش به غصب تاج و تخت هان توسط سائو پی، لیو بی خود را امپراتور لیو شو هان اعلام کرد. و در سال ۲۲۹، سان کوان از این راه پیروی کرد و خود را امپراتور سون وو شرقی اعلام کرد. دوره از سقوط سلسله هان در سال ۲۲۰ تا اتحاد مجدد چین تحت سلسله جین در ماه مه ۲۸۰ به عنوان دوران سه پادشاهی در تاریخ چین شناخته می‌شود.
فروپاشی قدرت امپراتوری (۱۸۴–۱۹۱) > شورش دستار زردها و کاهش تسلط هان (۱۸۴–۱۸۹)

اطلاعات بیشتر: شورش دستار زرد
در اواخر سلطنت امپراتور لینگ هان (۱۸۹–۱۶۸)، بسیاری از مقامات دربار امپراتوری به محض مرگ امپراتور لینگ، هرج و مرج را در صحنه سیاسی پیش‌بینی کردند. یکی از آن مقامات، لیو یان، در سال ۱۸۸ به امپراتور لینگ پیشنهاد کرد که ریشه شورش‌های ارضی در آن زمان، از جمله جدی‌ترین شورش، شورش دستار زردها در سال ۱۸۴، این بود که بازرسان (刺史) فاقد اختیارات اداری قابل توجهی بودند. امپراتور لینگ، که توسط لیو یان متقاعد شده بود، عنوان بازرسان را به «فرماندار» (牧) تغییر داد و به آنها این اختیار را داد که مالیات بگیرند و نیروهای مسلح را در داخل مرزها فرماندهی کنند. لیو یان به عنوان فرماندار استان یی (شامل حوضه سیچوان) مأمور شد، در حالی که چندین مقام مهم دیگر نیز فرماندار شدند، از جمله لیو یو، که به عنوان فرماندار استان یی منصوب شد (شامل شمال هبی، پکن، تیانجین و لیائونینگ امروزی). نفوذ فزاینده این فرمانداران استانی مبنایی بود که جنگ سالاران بعدی مناطق وسیعی از امپراتوری هان را کنترل می‌کردند.
فروپاشی قدرت امپراتوری (۱۸۴–۱۹۱) > جنگ قدرت امپراتوری (۱۸۹)

امپراتور لینگ در سال ۱۸۹ درگذشت و پسر ۱۳ ساله‌اش، لیو بیان که به امپراتور شائو معروف شد، جانشین او شد. ملکه هو نایب السلطنه امپراتور جوان شد، در حالی که برادر بزرگتر او، ژنرال هو جین، قدرتمندترین مقام دربار امپراتوری شد. هو جین و یوان شائو نقشه کشیدند تا تمام ده ملازم، گروهی از صاحب منصبان با نفوذ در دربار را از بین ببرند، اما ملکه مادر، هو، نقشه آنها را نپذیرفت. در یک حرکت سرنوشت ساز، هو جین دونگ ژئو، یک جنگ‌سالار را که استان لیانگ (涼州؛ پوشش گانسوی کنونی) را کنترل می‌کرد، احضار کرد تا به پایتخت، لوئویانگ لشکرکشی کند تا ملکه هو را تحت فشار قرار دهد تا ده ملازم را از بین ببرد. پس از آنکه خواجه‌ها به نقشه هو جین پی بردند، او را به داخل کاخ کشاندند و او را به قتل رساندند (۲۲ سپتامبر ۱۸۹). در پاسخ، یوان شائو نگهبانان امپراتوری را در قتل‌عام بی‌رویه خواجه‌های کاخ رهبری کرد. خواجه‌های بازمانده امپراتور شائو و برادر کوچک‌ترش، شاهزاده هشت ساله چنلیو (که توسط مادربزرگش ملکه دواگر دونگ بزرگ شده بود) ربودند و به سمت شمال به سمت رودخانه زرد فرار کردند، اما در نهایت مجبور شدند با انداختن خود به رودخانه خودکشی کنند.
دونگ ژئو به صحنه رسید و امپراتور شائو و شاهزاده چنلیو را پیدا کرد. امپراتور جوان عصبی و ترسناک ظاهر شد، در حالی که شاهزاده آرام و خونسرد بود و به دونگ ژئو دستور داد تا آنها را به قصر بازگرداند. دونگ ژئو از این فرصت استفاده کرد تا کنترل قدرت دولتی را در دست بگیرد و ارتش خود را به پایتخت بیاورد. چندی بعد، دونگ ژئو امپراتور شائو را خلع و مسموم کرد و شاهزاده چنلیو را جایگزین او کرد که به امپراتور شیان معروف شد. دونگ ژئو بر دربار امپراتوری تسلط داشت و خود را " صدر اعظم " (相國) نامید. دونگ ژئو همچنین به خود این امتیاز را داد که بدون نیاز به خلع سلاح یا درآوردن کفش‌هایش در دربار حضور یابد.
فروپاشی قدرت امپراتوری (۱۸۴–۱۹۱) > مقاومت در برابر دونگ ژئو (۱۸۹–۱۹۱)

مقالهٔ اصلی: لشکرکشی علیه دونگ ژئو
در بهار سال ۱۹۰، چندین مقام استانی و جنگ‌سالاران، ائتلافی را علیه دونگ ژئو تشکیل دادند و ادعا کردند که او تصمیم دارد تاج و تخت را غصب کند و عملاً امپراتور شیان را ربوده است. یوان شائو، فرماندار بوهای (در اطراف کانگژو امروزی، هبی)، به عنوان رهبر ائتلاف برگزیده شد. ارتش ائتلاف در هنئی (河內؛ در جیائوزو، هنان کنونی) مستقر بودند و به نظر می‌رسید آماده حرکت به سمت پایتخت لوئویانگ هستند. با این حال، ائتلاف در واقع نسبتاً به هم ریخته بود و یوان شائو فرماندهی مؤثری بر کل اتحاد نداشت. علاوه بر این، اعضای ائتلاف نیز برای رویارویی مستقیم با دونگ ژئو و ارتش قوی استان لیانگ مردد بودند. با این حال، دونگ ژو مضطرب بود و تصمیم گرفت برای اجتناب از ائتلاف، پایتخت را به چانگان در غرب منتقل کند. حدود یک ماه بعد، دونگ ژئو، امپراتور شیان و دربار امپراتوری را مجبور کرد به همراه ساکنان لوئویانگ به چانگان نقل مکان کنند و در این روند دستور داد پایتخت سابق با آتش بسوزانند. در طول این حرکت، دونگ ژئو در نزدیکی لوئویانگ باقی ماند و آماده مقاومت در برابر هرگونه حمله ائتلاف به او بود. در سال ۱۹۱، ائتلاف تلاش کرد تا موقعیت دونگ ژئو را با پیشنهاد به سلطنت رساندن لیو یو، که از زمانی که عضوی از قبیله سلطنتی بود، واجد شرایط امپراتوری شود، مشروعیت‌زدایی کند. لیو یو به امپراتور شیان وفادار ماند و قاطعانه از گرفتن تاج و تخت امتناع کرد. در حالی که اعضای ائتلاف به مشاجره بر سر نقشه‌های نبرد ادامه می‌دادند، یک ژنرال کوچک زیر نظر یوان شو، سون جیان، ریسک حساب شده‌ای را پذیرفت و مستقیماً به دونگ ژئو در نزدیکی لوئویانگ حمله کرد. پس از کسب چندین پیروزی بر نیروهای دونگ ژئو، سون جیان در نهایت دونگ ژئو را مجبور به عقب‌نشینی به چانگ آن کرد و لوئویانگ تحت کنترل ائتلاف قرار گرفت.
برای ماه‌های بعدی تا پایان سال ۱۹۱، ائتلاف، اقدامات بیشتری علیه دونگ ژئو انجام نداد و در نهایت منحل شد و اعضای آن به پایگاه‌های مربوط خود بازگشتند. به زودی، چندین مقام به فکر کنترل و حکومت بر سرزمین‌های خود مانند امپراتوران افتادند. برجسته‌ترین جنگ‌سالارانی که در آن زمان ظهور کردند عبارتند از:
یوان شائو، که کنترل استان جی (که مرکز و جنوب هبی و هنان شمالی امروزی را پوشش می‌دهد) از هان فو در سال ۱۹۱ به دست گرفت.
لیو یان که کنترل استان یی را در دست داشت.
لیو بیائو، که کنترل استان جینگ (شامل هوبی و هونان امروزی) را در اختیار داشت.
یوان شو، برادر ناتنی یوان شائو (عموزاده)، که منطقه جنوب رودخانه هوای (شامل شمال و مرکز آنهویی امروزی) را کنترل می‌کرد.
با این حال، علاوه بر این جنگ سالاران بزرگ، با گذشت زمان، کل امپراتوری هان عملاً به بلوک‌های کوچکی تقسیم شد که هر یک توسط یک جنگ سالار محلی کنترل می‌شد.
مرگ دونگ ژئو و ادامه جنگ (۱۹۲–۱۹۶) > مرگ و سرانجام دونگ ژئو (۱۹۲)

پس از اینکه دونگ ژئو به چانگان عقب‌نشینی کرد، کنترل شدیدتری بر دولت داشت و با تمام مخالفان علیه خود ظالمانه برخورد کرد. وزیر کشور وانگ یون و چند مقام دیگر، از جمله هوانگ وان (黃琬)، شیسون روئی (士孫瑞) و یانگ زان (楊瓚)، برای از بین بردن دونگ ژئو نقشه کشیدند. آنها در نهایت پسر خوانده دونگ ژئو، لو بو را متقاعد کردند که به آنها بپیوندد. لو بو از دونگ ژئو کینه داشت، زیرا دونگ ژئو تقریباً یک بار او را در هنگام عصبانیت بکشد، و همچنین به این دلیل که می‌ترسید رابطه مخفیانه‌اش با یکی از خدمتکاران دونگ ژئو برملا شود. در ماه مه ۱۹۲، توطئه گران به رهبری لو بو و وانگ یون، دونگ ژئو را ترور کردند و قبیله او را سلاخی کردند.
پس از مرگ دونگ ژئو، اعتقاد بر این بود که هرج و مرج ناشی از «حکومت وحشت» دونگ ژئو فروکش خواهد کرد و دولت مرکزی به حالت اولیه خود باز خواهد گشت. با این حال، اگرچه وانگ یون به عنوان وزیری توانا در نظر گرفته می‌شد، اما به تدریج مغرور شد و چندین اشتباه کلیدی مرتکب شد که باعث سقوط او شد. او نتوانست روابط خوب خود را با لو بو حفظ کند و به شدت از عفو برای پیروان بازمانده دونگ ژئو امتناع ورزید و دستور داد که آنها را نابود کنند. این باعث شد تا افراد دونگ ژئو از اینکه ممکن است قتل‌عام شوند ترس داشته باشند. داماد دونگ ژو، نیو فو ، کنترل نیروهای دونگ ژئو در استان لیانگ را به دست گرفت و در برابر وانگ یون مقاومت کرد، اما بعداً در یک حادثه آتش‌سوزی دوستانه جان باخت. زیردستان نیو فو، لی جو، گو سی و ون چو، می‌خواستند تسلیم دربار امپراتوری شوند، اما از آنجایی که قبلاً در برابر وانگ یون مقاومت کرده بودند، وانگ اکنون درخواست آنها را برای عفو رد کرد. لی جوئه، گو سی و ون چو ارتش خود را رهبری کردند تا به چانگان حمله کنند و کنترل دولت را به دست گرفتند. وانگ یون به همراه خانواده اش دستگیر و اعدام شد، در حالی که لو بو شکست خورد و رانده شد.
مرگ دونگ ژئو و ادامه جنگ (۱۹۲–۱۹۶) > ادامه جنگ (۱۹۳–۱۹۶)

پس از به دست گرفتن کنترل دربار امپراتوری در چانگان، لی جوئه، گوا سی و فن چو بدون توجه به رفاه دولت هر طور که می‌خواستند انجام دادند. همزمان، جنگ‌سالاران استانی در سراسر چین برای گسترش قلمروهای خود یا پیشبرد منافع شخصی خود با یکدیگر جنگیدند. برخی از آن جنگ سالاران با نیروهای لی جو دوست بودند، در حالی که برخی دیگر با آنها دشمنی کردند، حتی اگر همه آنها اسماً امپراتور شیان را به عنوان حاکم مستقل چین تصدیق کردند.
در سال ۱۹۳، درگیری مسلحانه بین جنگ سالاران شمالی لیو یو و گونگسون زان آغاز شد. لیو یو به شدت با جنگ مخالفت کرد در حالی که گونگسون زان به‌طور مداوم علیه یوان شائو می‌جنگید. لیو یو و گونگسون زان در یادبودهای مربوط خود به امپراتور شیان اتهاماتی را علیه یکدیگر مطرح کردند. در نهایت لیو یو نتوانست گونگسون زان را تحمل کند و به دومی حمله کرد، اما شکست خورد و کشته شد.
در سال ۱۹۵، زمانی که لی جوئه و گو سی با هم فن چو را کشتند، آشوب در چانگان رخ داد و بعداً علیه یکدیگر قرار گرفتند. لی جوئه امپراتور شیان را گروگان گرفت در حالی که گو سی مقامات امپراتوری را ربود و هر دو طرف درگیر جنگ شدند. در اواخر همان سال، لی جو و گو سی صلح کردند و موافقت کردند که امپراتور شیان به پایتخت قدیمی، لوئویانگ بازگردد، اما بعداً از تصمیم خود پشیمان شدند و او را تعقیب کردند. در حالی که لی جو و گو سی هرگز نتوانستند امپراتور شیان را دوباره دستگیر کنند، دربار امپراتوری ضعیف شد و قادر به دفاع از خود نبود. از آنجایی که لوئویانگ قبلاً در زمان دونگ ژئو در اثر آتش‌سوزی ویران شده بود، شهر فاقد وسایل ضروری برای زندگی بود و بسیاری از مقامات از گرسنگی مردند یا به آدمخواری متوسل شدند. در همین زمان، مشاور یوان شائو، جو شو به او پیشنهاد داد که از امپراتور شیان در استان خود استقبال کند تا بتواند کنترل مؤثری بر دولت داشته باشد. با این حال، مشاوران دیگر یوان، گو تو و چونیو چیونگ با دیدگاه جو شو مخالفت کردند و ادعا کردند که اگر یوان امپراتور شیان را به قلمرو خود بیاورد، باید در مورد تصمیمات کلیدی به امپراتور تسلیم شود و از مقررات مناسب دادگاه پیروی کند. یوان شائو در پذیرش امپراتور مردد ماند.
اتحاد مجدد تدریجی زیر نظر سائو سائو (۱۹۶–۲۰۷) > استفاده سائو سائو از امپراتور شیان به عنوان مقام رسمی

در حالی که یوان شائو هنوز در مورد استقبال یا عدم استقبال از امپراتور شیان بلاتکلیف بود، سائو سائو از موقعیت استفاده کرد و امپراتور را به قلمرو خود آورد. در آن زمان، سائو سائو هنوز یک جنگ سالار نسبتاً کوچک بود و فقط استان یان (兗州؛ که غرب شاندونگ و هنان شرقی امروزی را پوشش می‌داد) تحت کنترل او بود. در سال ۱۹۶، سائو سائو ارتش خود را به سمت لوئویانگ هدایت کرد. او با دونگ چنگ و یانگ فنگ (که از امپراتور شیان در برابر لی جوئه و گو سی محافظت می‌کردند) روبرو شد، آنها را به وفاداری خود متقاعد کرد و اجازه یافت با امپراتور ملاقات کند. به‌طور نمادین، سائو سائو قدرت را با دیگر مقامات و اشراف تقسیم می‌کرد، اما در واقع، او کنترل را در دست داشت، اما با این حال اطمینان داد که با مقامات و اشراف با احترام رفتار می‌شود، از این رو با حداقل مخالفت در دربار امپراتوری مواجه شد. بعداً، سائو سائو امپراتور را به پایگاه خود در خو (許؛ شوچانگ کنونی، هنان) همراهی کرد و پایتخت جدید را در آنجا تأسیس کرد.
از آن زمان به بعد، اگرچه سائو سائو به‌طور نمادین تابع امپراتور شیان بود، او در واقع قدرت دولتی را در اختیار داشت و دربار امپراتوری را کنترل می‌کرد. با وجود این، کائو کائو هرگز به امپراتور شیان بی‌احترامی نکرد و در عوض، امپراتور را طبق مقررات رسمی امپراتوری تجلیل کرد. سائو سائو همچنین فرمان‌های امپراتوری را به نام امپراتور شیان به دیگر جنگ‌سالاران صادر کرد و به آنها دستور داد که در مقابل قدرت امپراتوری تسلیم شوند، در حالی که در واقع تسلیم او بودند. یوان شائو از جمله کسانی بود که فرمان‌های سائو سائو را دریافت کرده بود. تنها پس از آن یوان شائو متوجه شد که فرصت استفاده از امپراتور برای کنترل جنگ‌سالاران دیگر را از دست داده است.
اتحاد مجدد تدریجی زیر نظر سائو سائو (۱۹۶–۲۰۷) > ائتلاف گواندو (۲۱۰–۲۰۱)

برخلاف توصیه جو شو و تیان فنگ، که استدلال می‌کردند که نیروهایشان پس از نبرد با گونگ سون زان خسته شده‌اند و نیاز به استراحت دارند، یوان شائو برای لشکرکشی به سائو سائو آماده شد، با اطمینان از اینکه ارتش بسیار بزرگترش می‌تواند به راحتی سائو سائو را درهم بشکند. در حالی که سائو سائو خود را برای نبرد آماده می‌کرد، متوجه شد که دونگ چنگ، لیو بی و چند مقام دیگر علیه او توطئه می‌کردند. در اوایل سال ۲۰۰، لیو بی از فرصتی برای جدا شدن از سائو سائو و به دست گرفتن کنترل استان ژو استفاده کرد، پس از کشتن چه ژو، فرماندار منصوب سائو سائو در این استان (車冑). از سوی دیگر، دونگ چنگ و دیگران در حال برنامه‌ریزی برای کشتن سائو سائو بودند. اما این توطئه فاش شد و همه توطئه گران پایتخت به همراه خانواده‌هایشان قتل‌عام شدند. سپس سائو سائو با حمله به لیو بی در استان ژو ریسک کرد و جناح خود را برای حملات یوان شائو باز گذاشت. با این حال، سائو سائو انتخاب درستی کرد زیرا یوان شائو به اصرار تیان فنگ برای استفاده از فرصت حمله به او توجه نکرد. لیو بی شکست خورد و او به شمال گریخت تا به یوان شائو بپیوندد. ژنرال لیو بی، گوان یو تسلیم سائو سائو شد و به‌طور موقت زیر نظر سائو خدمت کرد.
تنها پس از شکست لیو بی، یوان شائو شروع به اجرای نقشه خود برای حمله به سائو سائو کرد، اما این بار تیان فنگ با تصمیم او مخالفت کرد و گفت که فرصت آنها گذشته است. یوان شائو از تیان فنگ عصبانی شد و تیان را به زندان انداخت و پس از آن ارتش خود را به سمت جنوب هدایت کرد تا به سائو سائو حمله کند. در نبرد بوما، ژنرال یوان شائو، یان لیانگ توسط گوان یو کشته شد، در حالی که یکی دیگر از ژنرال‌های یوان، ون چو، در عملیاتی علیه نیروهای سائو سائو کشته شد. روحیه ارتش یوان شائو به شدت تحت تأثیر از دست دادن دو ژنرال قرار گرفت.
در اواخر سال ۲۰۰، ارتش یوان شائو و سائو سائو سرانجام در گواندو (官渡؛ در ژنگژو امروزی، هنان)، در جنوب رودخانه زرد با هم درگیر شدند. یوان شائو دو مزیت نسبت به سائو سائو داشت - برتری عددی و مقدار بیشتری از تدارکات، اما نیروهای سائو سائو بهتر از او آموزش دیده بودند. پس از چند درگیری جزئی، هر دو طرف در بن‌بست رسیدند، تا اینکه سائو سائو شخصاً یک گروه کوچک را در حمله غافلگیرانه به انبار تدارکات یوان شائو در ووچائو، که توسط چونیو کیونگ از آن دفاع می‌شد، رهبری کرد. به جای ارسال نیروهای کمکی به ووچائو، یوان شائو ژانگ هی و گائو لان (高覽) را برای حمله به اردوگاه سائو سائو فرستاد اما ناموفق بود. سقوط ووچائو ضربه بزرگی به روحیه ارتش یوان شائو وارد کرد که متعاقباً توسط نیروهای سائو سائو از بین رفت. یوان شائو از شمال رودخانه زرد فرار کرد در حالی که بیشتر سربازانش یا کشته شدند یا تسلیم سائو سائو شدند. از آن نقطه به بعد، اگرچه یوان شائو همچنان به عنوان یک بازیگر اصلی قدرت باقی می‌ماند، او دیگر نمی‌توانست برتری روزافزون سائو سائو را به چالش بکشد. سپس، نیروهای شکست خورده یوان را در جنوب رودخانه زرد در نبرد کانگتینگ (۲۰۱) نابود کرد و کارزار گواندو را به پایان رساند.