stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جشنواره بین‌المللی شعر فجر
ادوار برگزاری > دوره هفتم (۱۳۹۱)

در بخش «پیامبر اعظم» محمدحسن مهدویانی رتبه اول از استان اصفهان، محمدرضا طهماسبی از تهران رتبه دوم و حسنا محمدزاده از اصفهان به عنوان تقدیری شناخته شدند.
هیئت داوران در بخش شعر نیمایی، سپید و نو مهرداد احمدی از استان کردستان به عنوان رتبه اول، الهه تاجیک‌زاده را از تهران به عنوان رتبه دوم و محمدمهدی سیار را از تهران به عنوان رتبه سوم انتخاب کردند.
همچنین در بخش شعر سنتی ساجده جبارپور ماسوله به عنوان رتبه دوم، حامد ابراهیم‌پور از تهران رتبه سوم و امید مهدی‌نژاد از تهران به عنوان شایسته تقدیر شناخته شدند.
در بخش سرود و ترانه نیز داوران احمد امیرخلیلی را به عنوان رتبه اول، حامد عسگری از تهران را به عنوان رتبه دوم و عالیه مهرابی از یزد را به عنوان رتبه سوم برگزیده اعلام کردند.
در بخش کودک و نوجوان نیز طیبه شامانی از تهران رتبه دوم، محمدرضا صارمی شهاب از همدان رتبه سوم و منیره هاشمی از خراسان رضوی رتبه سوم شناخته شدند. همچنین در این بخش از مریم اسلامی نیز تقدیر شد.
در بخش نقد و پژوهش نیز احسان شورایی به عنوان رتبه دوم، مهرداد نصرتی به عنوان رتبه سوم و غلامرضا کافی به عنوان تقدیری اعلام شدند.
ادوار برگزاری > دوره هشتم (۱۳۹۲)

شاعران منتخب این جشنواره در بخش شعر آزاد لیلا کرد بچه، مجید سعدآبادی، رسول پیره بودند و از قربان بهاری و شراره کامرانی نیز در این بخش تقدیر شد.
در بخش شعر سنتی مهدی فرجی، کبری موسوی قهفرخی، صالح دروند، حامد ابراهیم پور، محمد حسین ملکیان شاعران منتخب معرفی شدند و از جلیل صفر بیگی و پانته‌آ صفایی تقدیر به عمل آمد.
همچنین برگزیدگان شعر محاوره مریم بهروزی و عبدالمحمد مقتدایی راد بودند و در بخش شعر بومی ظاهر سارایی، حسین بهرامی و شبنم فرضیزاده برگزیده شدند.
اسدالله اسحاقی، زهرا موسوی و سعیده موسوی زاده نیز در بخش شعر کودک برگزیده و از حاجیه خاتون حسنی در این بخش تقدیر شد.
ادوار برگزاری > دوره نهم (۱۳۹۳)

در بخش شعر بزرگسال، کتاب «روی جاده ابریشم» سروده زنده‌یاد محمد قهرمان برگزیده شد و به آن لوح تقدیر، تندیس سرو جشنواره و ۳۰ سکه بهار آزادی تعلق گرفت.
همچنین در بخش دربارهٔ شعر، کتاب «فرهنگ شعر نوی فارسی» نوشته لیدا مسیح برگزیده شد و به این کتاب نیز لوح تقدیر، تندیس سرو جشنواره و ۳۰ سکه بهار آزادی اعطا شد. در این بخش کتاب «روایت سر دلبران» نوشته قدرت‌الله طاهری شایسته تقدیر اعلام شد و به نویسنده این کتاب لوح تقدیر، تندیس سرو جشنواره و ۵ سکه بهار آزادی تعلق گرفت.
همچنین در بخش شعر کودک و نوجوان این دوره از جشنواره نیز لوح تقدیر، تندیس سرو جشنواره و ۳۰ سکه بهار آزادی مشترکاً به کتاب‌های «هم روزنامه، هم کلوچه» سروده مریم هاشم‌پور و «غم‌های قلابی» سروده شاهین رهنما رسید. در این بخش کتاب «کیف پول من گرسنه است» سروده فاضل ترکمن شایسته تقدیر اعلام شد و به شاعر این مجموعه شعر لوح تقدیر، تندیس سرو جشنواره و ۵ سکه بهار آزادی اهدا شد.
ادوار برگزاری > دوره دهم (۱۳۹۴)

بخش دربارهٔ شعر:
هیئت داوران: علیرضا فولادی، محمدسرور مولایی، بهادر باقری.
در این بخش کتاب «مکتب هرات و شعر فارسی» نوشته حسن نصیری جامی از انتشارات مولا مورد تقدیر قرار گرفت و کتاب «نجوم قدیم و بازتاب آن در ادب پارسی» نوشته عباس ماهیار، از انتشارات مؤسسه اطلاعات به عنوان اثر برگزیده شناخته شد.
بخش کودک و نوجوان:
هیئت داوران: مصطفی رحماندوست، مریم جلالی و انسیه موسویان.
هیئت داوران این بخش، مجموعه ۷ جلدی قصه نمایش کودکان، نوشته مهری ماهوتی از انتشارات سوره مهر را به عنوان اثر شایسته تقدیر معرفی کرد و کتاب‌های «هر گلابی یک چراغ» نوشته کمال شفیعی، از انتشارت سوره مهر و «یک قوری پر از قور» نوشته مریم هاشم‌پور از انتشارات کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان را مشترکاً به عنوان اثر برگزیده، جایزه داد.
بخش شعر بزرگسال:
داوران: سعید بیابانکی، مصطفی علیپور، بهمن ساکی
داوران این بخش، هیچ اثری را به عنوان برگزیده معرفی نکردند و دو کتاب مجموعه غزل‌های «پری‌خوانی» سروده امیرحسین اللهیاری، از انتشارات قطره و «سکته سوم» سروده مرحوم غلامرضا بروسان، از انتشارات نیماژ را آثار تقدیری این بخش دانستند.
بنیاد شعر و ادبیات داستانی ایرانیان برای دومین سال متوالی، مجری برگزاری جشنواره بین‌المللی شعر فجر بود که در دوره دهم آن، محافل این جشنواره علاوه بر ۱۰ شهر داخلی در کشورهای افغانستان، تاجیکستان و لبنان نیز برگزار شد.
همچنین دوره متمرکز آموزش شعر، با حضور اساتید نامدار شعر ایران و شرکت حدود ۲۰۰ تن از هنرجویان جوان از سراسر کشور در مجتمع آدینه تهران برپا شده بود.
ادوار برگزاری > دوره دوازدهم (۱۳۹۶)

در بخش شعر بزرگسال کتاب «صدای زنگ درآمد» سروده رؤیا شاه‌حسین‌زاده برگزیده شد.
در بخش دربارهٔ شعر دو کتاب «درپی آن آشنا» به قلم سید محمد راستگو و «صدسال عشق مجازی» به قلم محمود فتوحی معرفی شدند.
در بخش شعر کودک و نوجوان دو کتاب «دوتا سیب شیرین» سروده خاتون حسنی و «کلید کلید دسته کلید» سروده اکرم کشایی شایسته تقدیر شناخته شدند.
همچنین انتشارات مروارید به عنوان ناشر برگزیده در حوزه انتشار کتاب‌های شعر معرفی شد.
ادوار برگزاری > دوره سیزدهم (۱۳۹۷)

در این مراسم و در بخش «دربارهٔ شعر» دو کتاب «بوطیقا و سیاست در شاهنامه» و کتاب «تأثیر ادبیات فارسی در ادبیات انگلیسی» نوشته حسن جوادی برگزیده شدند و جایزه نقدی بعلاوه لوح و تندیس جشنواره را دریافت کردند.
همچنین طی مراسمی از قاسم آهنین جان شاعر با سابقه خوزستانی برای چهاردهه فعالیت ادبی وی تجلیل به عمل آمد.
در بخش شعر کودک و نوجوان نیز کتاب «احتیاط کنید پرنده‌ها پای سفره صبحانه‌اند» سروده حسین تولایی و کتاب «خداحافظی در خیابان پاییز» سروده مریم اسلامی به صورت مشترک شایسته تقدیر معرفی شدند.
در بخش شعر بزرگسال نیز کتاب «مخالف خوانی» جواد زهتاب شایسته تقدیر شناخته شد؛ و دو اثر «روح اندوهگین یک شاعر» سروده سیدرضا محمدی و کتاب «دومینو» سروده ابوذر پاکروان به عنوان برگزیده اعلام شدند.
همچنین طی مراسمی از سید علی موسوی گرمارودی نیز به عنوان یک عمر فعالیت ادبی تجلیل به عمل آمد.
کاش اینجا بودی (فیلم ۲۰۲۵)

| کاش اینجا بودی | کاش اینجا بودی |
| --- | --- |
کارگردان: جولیا استایلز
فیلمنامه‌نویس: جولیا استایلز
موسیقی:  ونسا کارلتن  جان جوزف مک کاولی سوم 
فیلم‌بردار: رایان دی‌فرانکو
تدوین‌گر: ملودی لندن
توزیع‌کننده: لاینزگیت فیلمز
تاریخ‌های انتشار:  ۱۷ ژانویه ۲۰۲۵ (۲۰۲۵-01-۱۷)  
مدت زمان: ۹۹ دقیقه
کشور: آمریکا
زبان: انگلیسی 
کاش اینجا بودی (انگلیسی: Wish You Were Here) یک فیلم درام و عاشقانه آمریکایی به کارگردانی جولیا استایلز در اولین کارگردانی بلند خود است. ایزابل فورمن، مینا مسعود، جنیفر گری و کلسی گرمر در این فیلم ایفای نقش کرده‌اند.
این فیلم در تاریخ ۱۷ ژانویه ۲۰۲۵ در سینماها اکران می‌شود.
داستان

این فیلم دربارهٔ شارلوت، زنی است که در جستجوی جرقه‌ای در زندگی خود است، که یک شب طوفانی عاشقانه را با مردی که ملاقات می‌کند، را تجربه می‌کند. صبح روز بعد، او متوجه می‌شود که او بیمار لاعلاج است و متعهد می‌شود که به او کمک کند زمان باقی مانده خود را به‌طور معناداری بگذراند.
ساخت

در دسامبر ۲۰۲۴، اعلام شد که جولیا استایلز با الهام از کتابی که تأثیر عاطفی عمیقی بر او داشت، اولین کارگردانی بلند خود را با عنوان «کاش اینجا بودی» انجام خواهد داد.
ریو دلا پلاتا

| ریو دلا پلاتا River Plate, La Plata River | ریو دلا پلاتا River Plate, La Plata River |
| --- | --- |
ناسا عکس ریو د لا پلاتا که از شمال غربی به جنوب شرقی به نظر می رسد. بوئنوس آیرس در سمت راست نزدیک به قابل مشاهده است پارانا دلتا. رسوبات رودخانه در مجاورت آب دریا را قهوه ای می کند مونته‌ویدئو،در ساحل چپ قابل مشاهده است.: ناسا عکس ریو د لا پلاتا که از شمال غربی به جنوب شرقی به نظر می رسد. بوئنوس آیرس در سمت راست نزدیک به قابل مشاهده است پارانا دلتا. رسوبات رودخانه در مجاورت آب دریا را قهوه ای می کند مونته‌ویدئو،در ساحل چپ قابل مشاهده است.
نقشه حوضه ریو د لاپلاتا، ریو د لاپلاتا در دهانه رودهای پارانا و اروگوئه، نزدیکی بوئنوس آیرس را نمایش می‌دهد: نقشه حوضه ریو د لاپلاتا، ریو د لاپلاتا در دهانه رودهای پارانا و اروگوئه، نزدیکی بوئنوس آیرس را نمایش می‌دهد
ریشه‌شناسی نام: Spanish for "river of silver"
نام محلی: Río de la Plata خطای {{بررسی‌کننده نام بومی}}: مقدار پارامتر، بدریخت است (راهنما)
مکان: مکان
کشور: آرژانتین، اروگوئه
شهرها: لا پلاتا، بوئنوس آیرس، مونته‌ویدئو، سان فرناندو, سان ایسیدرو، بیسنته لوپز, آویاندا، کیلمس، براساتئی، هودسون، پونتا لارا, آتالایا، سان کلمنته دل تویو, سیوداد دل پلاتا، سیوداد دلا کوستا، کولونیا دل ساکرامنتو
ویژگی‌های ظاهری: ویژگی‌های ظاهری
سرآب: تلاقی رودهای پارانا و اروگوئه
 • مکان: آرژانتین/اروگوئه
 • مختصات: ۳۴°۰′۵″ جنوبی ۵۸°۲۳′۳۷″ غربی﻿ / ﻿۳۴٫۰۰۱۳۹°جنوبی ۵۸٫۳۹۳۶۱°غربی﻿ / -34.00139; -58.39361
 :  
دهانه: اقیانوس اطلس
 • مکان: دریای آرژانتین، آرژانتین
 • مختصات: ۳۵°۴۰′ جنوبی ۵۵°۴۷′ غربی﻿ / ﻿۳۵٫۶۶۷°جنوبی ۵۵٫۷۸۳°غربی﻿ / -35.667; -55.783
طول: ۲۹۰ کیلومتر (۱۸۰ مایل) ۴٬۸۷۶ کیلومتر (۳٬۰۳۰ مایل) شامل پارانا
اندازهٔ حوضه: ۳٬۱۷۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع (۱٬۲۲۰٬۰۰۰ مایل مربع)
دبی:  
 • میانگین: ۲۲٬۰۰۰ متر مکعب بر ثانیه (۷۸۰٬۰۰۰ فوت مکعب بر ثانیه)
 :  
ویژگی‌های حوضه: ویژگی‌های حوضه
ریزابه‌ها:  
 • چپ: رود اروگوئه، رود سان خوآن، رود سانتا لوسیا
 • راست: رودخانه پارانا، رود لوخان، رود سالادو
ریو دلا پلاتا (به اسپانیایی: Río de la Plata، ترجمهٔ تحت‌اللفظی:‌ رودخانهٔ نقره) دهانه‌ای است که از هم‌رسی رود اروگوئه و رود پارانا در جنوب شرقی خط ساحلی آمریکای جنوبی به وجود می‌آید. این دهانه تا ۲۹۰ کیلومتر پس از اتصال دو رود، تا اقیانوس اطلس ادامه می‌یابد و بخشی از مرز بین دو کشور اروگوئه و آرژانتین را به همراه پایتخت‌های ساحلی این دو تشکیل می‌دهد (بوئنوس آیرس در جنوب غرب و مونته ویدئو در شمال شرق).
حوضه آبخیزی که از شاخه‌های مهم ریورپلاته به وجود می‌آید (رودهای پاراگوئه، اروگوئه و پارانا) یک پنجم کل مساحت قاره را در بر می‌گیرد که شامل کل مساحت پاراگوئه، بخش‌هایی از اروگوئه، جنوب شرق بولیوی، جنوب و مرکز برزیل و شمال آرژانتین می‌باشد.
این دهانه همچنین محل انباشت میلیون‌ها مترمکعب گل و لای می‌باشد که توسط رودها حمل می‌شود.
نام

ریو د لاپلاتا در زبان اسپانیایی به معنای «رود نقره‌ای» می‌باشد. در کشورهای انگلیسی زبان، این دهانه با نام ریورپلاته یا ریورپلات شناخته می‌شود.
تاریخچه

ریو دلا پلاتا برای نخستین بار در سال ۱۵۱۶، توسط خوان دیاز د سولیس مشاهده شد. این دریانورد اسپانیایی که به همراه گروهی، در پی گذرگاهی بین اقیانوس اطلس و اقیانوس آرام بودند در مکانی که امروزه بخشی از کشور اروگوئه (بخش اداری کولونیا) می‌باشد پیاده شدند. گروه توسط بومیان چارواس مورد حمله قرار گرفت. تنها، خدمه جوانی به نام فرانسیسکو دل پوئرتو از این حادثه جان سالم به در برد. وی بعدها توسط کشتی اکتشافی به فرماندهی سباستیان کابوتو به اروپا انتقال یافت.
اولین مستعمره اروپاییان در این منطقه، شهر بوئنوس آیرس بود که در فوریه ۱۵۳۶ توسط پدرو د مندوزا مشاهده شد.
در سال ۱۵۷۸ فرانسیس دریک (drake) از این منطقه دیدن کرد.
زندگی جانوری

ریو دلا پلاتا زیستگاه گونه کمیابی از دلفین (دلفین لاپلاتا)، لاک پشت‌های دریایی و گونه‌های مختلف ماهی می‌با شد.
جزیره قبر ناخدا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
جغرافیا: جغرافیا
مکان: خلیج فارس
مساحت: ۵ کیلومتر مربع (۱٫۹ مایل مربع)
کشور: کشور
ایران: ایران
تقسیمات کشوری: تقسیمات کشوری
استان: خوزستان
شهرستان: ماهشهر
جمعیت‌شناسی: جمعیت‌شناسی
جمعیت: غیرمسکونی
قبر ناخدا از جزیره‌های غیر مسکونی ایرانی در خلیج فارس است و محل تخمگذاری پرستوهای دریایی است.
این جزیره از جزایر غیر مسکونی ایرانی خلیج فارس است و در دهانهٔ خور موسی قرار دارد.در شمال خورموسی واقع در بندر ماهشهر و در دهانه این خور سه جزیره بونه، دارا و قبر ناخدا قرار دارد.مساحت جزیره قبر ناخدا در زمان مد ۲.۴ هكتار است ولی در زمان جزر پشته های شنی وسیعی از آب بیرون می آیند و به آن متصل می شوند كه مساحت آن را تا چندین صد هكتار افزایش می دهند.این جزیره از جاذبه های بندرماهشهر،با اینكه كاملاً مسطح است و بخش مركزی این جزیره را گیاهان مختلف تشكیل می دهند ، آب شیرین در آن یافت نمی شود و به هیچ وجه قابلیت مسكونی ندارد.
وجه تسمیه
انتخاب نام این جزیره به زمان های بسیار دور بر میگردد. به نقل از اهالی بومی ساکن بندر ماهشهر، در دورانی که برای دریا پیمایی از کشتی های پارویی دستی استفاده میشد، ناخدایی ناشناس به همراه خانواده خود در آب های نیلگون خلیج فارس راهی سفر بود که تنها دخترش به بیماری سختی مبتلا شد و به علت عدم دسترسی به طبیب معالج و طولانی بودن راه برگشت، در بین راه در این جزیره لنگر انداختند و جسم مرده دخترک را به خاک سپردند. در واقع جسم دختر ناخدا در این جزیره دفن شده است نه خود ناخدا.
پیشینه تاریخی
بعضی از مردم محلی ضمن تأييد وجود قبر ناخدايی كه امكان انتقال او به ساحل ماهشهر در زمان فوتش وجود نداشت، به ريشه‌ های تاريخی این جزیره نیز اشاره می ‌كنند و معتقدند در زمان سلسله هخامنشيان سواحل خوزستان با امروز كاملاً متفاوت بوده و جزيره قبر ناخدا در آن زمان جزيره نبود بلكه چسبيده به خاك اصلی بوده و بهترين موقعيت را برای ساختن بندر و تأسيسات مربوطه داشته است.به ‌همين دليل احتمالا زير خاك جزيره قبر ناخدا، تأسيسات بندری و شهری و كشتی سازی هخامنشی وجود دارد.
روایت آفرینش

روایت آفرینش توضیح ادیان ابراهیمی از به وجود آمدن انسان است. در تنخ، مجموعه متون مقدس یهودیان، افسانه‌های آفرینش مختلف و متضادی وجود دارد. میان این روایت‌ها، دو داستان را در سفر پیدایش در تورات روایت کرده‌اند و آدم و حوا شخصیت‌های داستان دوم هستند. داستانی در اسلام نیز در قرآن روایت شده که به صورت کلی شباهت‌های زیادی با داستان دوم سفر پیدایش دارد اما برخی از بخش‌های روایت قرآنی در سفر پیدایش یافت نمی‌شوند و ریشه در متون متاخر یهودی و مسیحی دارند. داستان آدم و حوا با یافته‌های علمی در تضاد است زیرا اجماع علمی این است که نسل بشر به یک زن و شوهر واحد نمی‌رسد و انسان‌های کنونی از دیگر انسانیان تکامل یافته‌اند. به علاوه، دیرینگی حیات بر روی زمین میلیاردها سال است اما این داستان آن را حدود شش هزار سال دانسته است.
تصنیف

در طی دو قرن دانشوری کتاب مقدس، عموما این فرض وجود داشته که سفر پیدایش به معنای دقیق کلمه، یک کتاب نیست بلکه بیشتر رشد و نمو سنت‌های جورواجور است. گسستگی و تضاد در آن وجود دارد و در یک فرآیند ویراستاریِ ناهموار در طی چند قرن بر روی هم انباشته شده است. تاریخ‌گذاری و سیر تکامل متن موضوعات پیچیده‌ای هستند و برخی مشکلات را نمی‌توان رفع کرد. اما نقد متون و تاریخیِ کتاب مقدس با خوانش ادبی متن، تضاد بسیاری پیدا نمی‌کند.
اندیشهٔ توراتی در مورد یک کتاب، بسیار متفاوت و آزادتر از تصورِ فرهنگی امروزی (با فرضیاتش در مورد نویسندهٔ مشخص و کپی‌رایت قانونی) بود. تفاوت در تکنولوژی کتاب‌سازی نشان‌دهندهٔ این موضوع است. نزدیکترین واژهٔ توراتی به «کتاب»، واژه «سفر» است که از جنبهٔ ریشه‌شناسی به معنای «چیزی که بازگفته شود» است اما مفهوم اصلی آن «طومار» است؛ و می‌تواند به هر چیزی اشاره داشته باشد که بر روی طومار نوشته شده است. یک طومار، متنی نیست که مابین دو جلد بسته شده باشد و می‌توان باریکه‌های افزوده‌شده را به آن دوخت که ظاهرا روال بسیار معمولِ توراتی بوده است. یک کتاب در گسترهٔ توراتی، محصول سنتی گمنام در نظر گرفته می‌شد.
از قرن نوزده دوران مشترک، اجماع پژوهندگان توراتی بر این بوده است که سفر پیدایش از سه منبع ادبی متمایز (و یا سه «سند») به هم بافته شده است: سند یهوی، سند الوهیمی و سند روحانی.
اکثر دانشوران سند یهوی و الوهیمی را بسیار قدیمی‌تر از سند روحانی دانسته‌اند و تخمین زمان سند آخر را قرن ششم پیش از دوران مشترک (دورهٔ پس از بازگشت اسارت بابلی) در نظر می‌گیرند. بر اساس دیدگاهی قدیمی‌تر، منبع یهوی به قرن دهم پیش از دوران مشترک (اوایل سلسله داوود) و منبع الوهیمی به احتمالا یک قرن بعد تعلق دارند. دیدگاه رایج دیگر آن است که منبع جی و ای تقریبا همزمان هستند، دومی در پادشاهی شمالی اسرائیل و اولی در پادشاهی یهودا (در جنوب) تصنیف شدند.
پژوهشگران، منابع گوناگون را بر اساس تفاوت نام خدا، ویژگی‌های سبکی و تفاوت در آنچه گفته می‌شود فرضیات ایدئولوژیکی و تاریخی مختلف است، تفکیک می‌کنند. عموما چنین گفته می‌شود که سه منبع در اوایل بازگشت به صهیون (احتمالا در حلقه‌های روحانی) به صورت یک متن ویراست شده است. با وجود خلاصهٔ بالا، دربارهٔ جزئیات فرضیه مستند به طور مداوم و غالبا شدید، بحث شده است. دیدگاه‌های به شدت گوناگونی در مورد تاریخ‌گذاری منابع مختلف، به خصوص جی و ای وجود دارد. در میان پژوهشگران جدید، رویکردهای ادبی، انسان‌شناسی، جامعه‌شناسی و غیره به کتاب مقدس شکل گرفته است.
در رویکرد ادبی، گرچه در رونوشت ویراستاری شدهٔ سفر پیدایش تضادهای محدودی دیده می‌شود اما در جایگاه یک اثر ادبی دارای انسجام قدرتمندی است.
تصنیف > تأثیر بین‌النهرین

«تاریخ آغازین» بشریت که یازده باب نخست سفر پیدایش را شامل می‌شود، در بین‌النهرین نیز دیده می‌شود. در زبان اکدی، آترا-هاسیس نخستین و ساختاریافته‌ترین فرمول‌بندی است.
از جنبهٔ ژانر، سفر پیدایش باب ۱ تا ۱۱ زمانی بهتر درک می‌شوند که ارتباط آن با یک فرم ادبی باستانی بررسی شود: داستان حماسی زمان آغازین، از خلقت انسان‌ها تا طوفان. روایت آفرینش-طوفان، یک ژانر اصلی و بسیار بادوام بود؛ نمونه‌های آن هم در سومری و هم در اکدی دیده می‌شود. ممکن است تمرکز یکی از این حماسه‌ها بر طوفان باشد (حماسه آترا-هاسیس اکدی و داستان طوفان سومری) یا تنها به تاریخ آغازین تا آفرینش انسان پرداخته شود (انوما الیش).
در حماسه‌های آفرینش-طوفان، چهار عنصر بنیادی وجود دارد: آفرینش جهان، آفرینش انسان‌ها، تحول ناگهانی طوفان و استقرار نظم بشری پس از طوفان. هر چهار عنصر در سفر پیدایش ۱ تا ۱۱ نیز دیده می‌شوند، گرچه تغییرات موضوعی عمده‌ای کرده‌اند. سفر پیدایش ۱ تا ۱۱ به دور از این پارادایم باستانی پیش می‌رود و از مسئله فناپذیری به سمت درون‌مایهٔ دانش می‌رود.
تشخیص حضور پارادایم آفرینش-طوفان در سفر پیدایش ۱ تا ۱۱ منجر به درک بهتر صورتِ درون‌مایه‌ای آن می‌شود. این حضور، با توجه به تمرکز سنت مسیحی بر باغ عدن کم‌شناخته باقی ماند. مرکزیت داستان طوفان، نتیجهٔ مهمی در درک کلیت پیدایش ۲ تا ۱۱ دربردارد. تفاوتهای سبکی، ساختاری و درون‌مایه‌ای پیدایش ۱ تا ۱۱ با آترا-هاسیس نتیجهٔ تغییر در روایتِ برخواسته از یکتاپرستی است. به عقیده دامراش، در پیدایش ۲ تا ۱۱، حماسهٔ قدیمی آفرینش-طوفان بازتولید می‌شود تا یک ضدحماسه ایجاد شود. در این ضدحماسه دستاوردهای مردمان گذشته به زیر سؤال می‌رود.
داستان آدم و حوا پر از بن‌مایه‌هایی است که از داستان طوفان به آن منتقل شده‌اند تا زمینه‌ای بر روی زمین برای مسئله بدی فراهم کنند که پیش از آن در انوما الیش و آترا-هاسیس به آن پرداخته شده بود.
بررسی تطبیقی متن‌های خاور نزدیک با کتاب مقدس، معمولاً منجر به روشن شدن آنچه که در هر متن یگانه است، می‌شود. روش علمی تطبیقی نه فقط شباهت متن‌ها بلکه بی‌شباهتی‌ها را نیز مشخص می‌کند. تصنیف‌گر این بخش از سفر پیدایش (باب ۱ تا ۹)، کیهان‌شناسی و تاریخ آغازین انسان را بازتعریف کرده است. او چارچوبی حداقل به قدمت آترا-هاسیس (تاریخ آغازین آفرینش-مشکل-طوفان-راه حل) را به کار گرفته و داستان را دوباره تعریف کرده است تا ایده‌آل‌های کتاب مقدس در مورد قانون و «قداست زندگی انسان» و نیز پیش‌نیاز بودن آنان برای زندگی بشر بر روی زمین را روشن کرده باشد.
از این دیدگاه، باب نهم در سفر پیدایش آگاهانه آترا-هاسیس را رد می‌کند. نخستین سخنان خدا با انسان، تکرار سفر پیدایش ۱:۲۸ است که امر به پر کردن زمین می‌کند.
دو روایت آفرینش

در سراسر تنخ اشاراتی به آفرینش جهان شده است، اما معروف‌ترین آن‌ها داستان آفرینشی است که در سفر پیدایش گنجانده شده است – آن هم نه یک داستان، بلکه دو داستان؛ مشخصهٔ داستان اول، استفاده از نام الوهیم برای آفریدگار است. الوهیم معانی مختلفی چون «خدا» یا «ایزد» می‌تواند داشته باشد، اما نام شخصی نیست. در داستان دوم (آدم و حوا) آفریدگار یهوه الوهیم نام دارد. یهوه نام خدای اسرائیل است. اگرچه داستان آدم و حوا در ترتیب فعلی پس از داستان اول آمده، اما در واقع قدیمی تر از آن است.
داستان اول (۱:۱–۲:۴الف) ریشه در منبع پی دارد که نوشتهٔ کاهنان یهودی بوده است. استفادهٔ نویسنده (گان) از نام الوهیم برای آفریدگار، می‌تواند با هدف نیرومند و ناانسانی نشان دادن او باشد. راوی هیچ دربارهٔ خصوصیات این خدا نمی‌گوید، مگر اینکه او دستور می‌دهد «باش» و چیزها پدیدار می‌شوند. داستان همچنین چیزی دربارهٔ نحوهٔ به وجود آمدن خدا یا اینکه از کجا آمده نمی‌گوید و از آغاز روایت فرض بر موجودیت اوست. شاید لغت «الوهیم» را هم به دلیل خنثی بودن این نام — که صرفاً به معنای «خدا» است» انتخاب کرده باشند.
داستان دوم (۲:۴ب–۳:۲۴) برگرفته از منبع جی است. تا اینجا، سفر پیدایش صرفاً از لغت «الوهیم» استفاده کرده است، اما از نیمهٔ دوم آیهٔ ۲:۴، او را «یهوه الوهیم» می‌نامد و تا پایان باب سوم، در مجموع بیست بار این نام را به کار می‌برد. لفظ الوهیم فقط یک بار در داستان دوم به چشم می‌خورد — در گفتگوی زن و مار. خدای داستان آدم و حوا، خدایی انسان انگاشته شده است؛ او مانند صنعتگری انسان‌ها را از گل می‌آفریند، با دست به ایشان شکل می‌دهد و در تلاش اولش برای یافتن همنشینی برای آدم شکست می‌خورد و پس از آن است که زن را می‌آفریند.
روایت اول — در آغاز (پیدایش الف۲:۴–۱:۱)

زمانی که خدا آغاز به آفرینش آسمان و زمین کرد، زمین توده و لم‌یزرع بود و تاریکی بر اعماق و نفس خدا بر آبها گذشت، خدا گفت، «بگذار نور باشد» و نور پدید آمد. این عبارات تشکیل‌دهندهٔ سه آیه نخست هستند. خدا دید که نور خوب است. او نور را از تاریکی جدا کرد. خدا نور را «روز» نامید و تاریکی را «شب» نامید. سرِ شب بود و صبح بود، روز اول. و خدا طاق را ساخت تا آبهای زیر طاق از آبهای بالای طاق جدا باشند. خدا طاق را «آسمانها» نامید. سرِ شب بود و صبح بود، روز دوم. در روز سوم، آبهای پایین آسمانها جمع شدند تا خُشکی خُشک پدیدار شود، خشکی خشک «زمین» نامیده شد و آبهای جمع‌شده «دریاها» نامیده شد. در ادامهٔ روز سوم گیاهان ایجاد شدند.
و خدا گفت «بگذار نورها در طاق  آسمانها باشند تا روز از شب جدا گردد». و خدا دو نور بزرگ را ایجاد کرد، نور بزرگ برای حکومت بر روز و نور کوچک برای حکومت بر شب، و ستارگان. روز چهارم. در روز پنجم، ماهی و پرنده ایجاد شدند. در روز ششم، حیوانات ایجاد شدند و سپس زوج مذکر و مونث انسان ایجاد شدند. و خدا گفت «بگذار بسازیم انسانی را به تصویرمان، شبیه‌مان تا سلطه داشته باشد بر ماهیِ دریا و پرندهٔ آسمانها و ...».
روایت اول — در آغاز (پیدایش الف۲:۴–۱:۱) > شش روز آفرینش > روز اول (۵–۱:۳)

... خدا گفت، «بگذار نور باشد.» و نور شد. و خدا نور را دید، که خوب است، و خدا نور را از تاریکی جدا کرد. و خدا نور را روز نامید، و تاریکی را او شب نامید. و سرِ شب بود و صبح بود، روز اول.
روز اول. برخلاف معمول، در زبان عبری عدد اصلی به کار رفته است و نه عدد ترتیبی. برای هر شش روز به جز روز ششم، حرف معرفه که انتظار می‌رود وجود داشته باشد، حذف شده است.
روایت اول — در آغاز (پیدایش الف۲:۴–۱:۱) > شش روز آفرینش > روز دوم (۸–۱:۶)

و خدا گفت، «بگذار طاقی در میان آبها باشد، و بگذار آب را از آب جدا کند.» و خدا طاق را ساخت و آبهای پایین طاق را از آبهای بالای طاق جدا کرد آن، و چنین شد. و خدا طاق را آسمان‌ها نامید، و سر شب بود و صبح بود، روز دوم.
طاق. معادل عبری اشاره به بلوکی چکش‌خورده می‌کند، لزوماً قوس‌دار نیست.
روایت اول — در آغاز (پیدایش الف۲:۴–۱:۱) > شش روز آفرینش > روز سوم (۱۳–۱:۹)

و خدا گفت، «بگذار آبهای پایین آسمان‌ها جمع شوند در یک جا تا خشکی خشک پدیدار شود،» و پس چنین شد. و خدا خشکی خشک را زمین نامید و آبهای جمع‌شده را او دریاها نامید، و خدا دید که خوب است.
روایت اول — در آغاز (پیدایش الف۲:۴–۱:۱) > شش روز آفرینش > روز چهارم (۱۹–۱:۱۴)

و خدا گفت، «بگذار نورها در طاق آسمان‌ها باشند تا روز را از شب جدا کنند...» و چنین شد. و خدا دو نور بزرگ را ساخت، نور بزرگ برای حکومت بر روز و نور کوچک برای حکومت بر شب، و ستارگان.
روایت اول — در آغاز (پیدایش الف۲:۴–۱:۱) > شش روز آفرینش > روز ششم (۳۱–۱:۲۴)

و خدا گفت، «بگذار بسازیم انسانی را به تصویرمان، شبیه‌مان، تا سلطه داشته باشد بر ماهی دریا و پرندهٔ آسمان‌ها ...»
یک انسان. واژه آدم از این پس به طور مداوم همراه با حرف معرفه به کار می‌رود. این موضوع هم در اینجا و هم در روایت دومِ منشا انسان روی می‌دهد. این واژه، اصطلاحی عام برای انسان است و نه یک اسم خاص. به طور خودکار آن را نمی‌توان مذکر در نظر گرفت، به خصوص زمانی که با پیشوند بن («پسرِ») به کار نرفته باشد. بنابراین ترجمهٔ سنتی آن به «مرد» گمراه‌کننده است. آدم اگر منحصرا مذکر دانسته شود، عبارت پایان آیهٔ ۲۷ را بی‌معنا می‌کند. سلطه داشته باشد. در اینجا فعل معمول عبری برای «حکومت کردن» به کار نرفته است؛ بافتاری که معمولا در آن به کار می‌رود معنایش را برتری مطلق و یا حتی خشن می‌کند.
و خدا خلق کرد انسان را به تصویرش،
به تصویر خدا او خلق کرد او را،
مذکر و مونث او خلق کرد آنها را.
در عبارت میانی این آیه، او را، آنگونه که در زبان عبری است، از نظر گرامری جنس مذکر است و نه به لحاظِ کالبدشناختی.
روایت اول — در آغاز (پیدایش الف۲:۴–۱:۱) > شش روز آفرینش > روز هفتم (الف۴–۲:۱)

آسمان‌ها و زمین کامل شدند، و تمام آرایش‌شان. و خدا در روز هفتم کار خود را کامل کرد. و خدا روز هفتم را تبرک کرد و قداست بخشید. این قصهٔ آسمان‌ها و زمین بود در زمانی که خلق شدند.
مفسران مدرن بسیاری به این نکته اشاره کرده‌اند که روایت خلقت اول با عبارت خلاصه در نیمهٔ اول آیهٔ «این قصهٔ آسمان‌ها و زمین بود در زمانی که خلق شدند» خاتمه می‌یابد. دو واژهٔ «آسمان‌ها» و «زمین» به ابتدای ساختار و اولین آیهٔ روایت اول برمی‌گردند. شیوه از اینجا به شدت تغییر می‌کند. خدا (الوهیم)، نام دیگری به خود می‌گیرد: یهوه الوهیم. او برخلاف روایت اول به جای آنکه اشیا را با فراخوانی به وجود بیاورد، مانند یک صنعتگر دست به کار می‌شود.
داستان آفرینش مشترک میان یهودیت و مسیحیت است. این داستان از دو بخش تشکیل شده است که تقریباً معادل دو بخش نخستین سفر پیدایش است. در بخش نخست از سفر پیدایش ۱:۱ تا سفر پیدایش ۳:۲، الوهیم، واژه عمومی عبری به معنی خدا، جهان را در شش روز می‌آفریند و سپس در روز هفتم استراحت می‌کند و روز هفتم را متبرک و مقدس می‌نماید. خدا با فرمان لفظی («باش…») می‌آفریند و پیشنهاد مقایسه با پادشاهی را می‌دهد که تنها کافی است سخن بگوید تا هر اتفاقی بخواهد روی دهد، و عناصر کیهان را در حین آفرینششان نام‌گذاری می‌کند که با این مفهوم متداول باستانی همگام است که چیزها تا پیش از نامگذاری واقعاً وجود ندارند.