stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جامعه ادو
سیستم طبقه‌بندی توکوگاوا > اشراف > امپراتور

امپراتور ژاپن حاکم رسمی ژاپن در راس سلسله مراتب طبقاتی توکوگاوا بود. با این حال، امپراتور فقط یک دوژور حاکم بود که به عنوان شکل] به‌عنوان منبعی برای اقتدار شوگون عمل می‌کرد. به امپراتور و دربار امپراتوری در کیوتو واقع در کیوتو، پایتخت رسمی ژاپن، عملاً هیچ قدرت سیاسی داده نشده بود اما اعتبار آنها شکست ناپذیر بود.
سیستم طبقه‌بندی توکوگاوا > اشراف > اشراف درباری

اشراف درباری، کوگه، اشراف مدنی ژاپن و در مرتبهٔ دوم در سلسله مراتب طبقاتی توکوگاوا بودند. شبیه «امپراتور»، «کوگه» بسیار معتبر بود و در زمینه‌های فرهنگی نفوذ قابل توجهی داشت، اما قدرت سیاسی بسیار کمی داشت و فقط برای اهداف نمادین در خدمت کارمندان بود.
سیستم طبقه‌بندی توکوگاوا > اشراف > شوگون

شوگون  حاکم  دفاکتو  ژاپن و سوم در سلسله مراتب طبقاتی توکوگاوا بود. به‌طور رسمی، شوگون عنوانی برای یک ژنرال نظامی برجسته از طبقه «سامورایی» بود که توسط امپراتور با وظیفه دولت ملی منصوب شده بود. در واقع، شوگون یک دیکتاتوری نظامی بود که فقط انتصاب اسمی امپراتور بود که نهایت قدرت سیاسی را در ژاپن داشت، سیاست خارجی، نظامی و حمایت از فئودال را کنترل می‌کرد. شوگون موقعیتی موروثی بود که توسط اعضای خاندان توکوگاوا که از فرزندان مستقیم توکوگاوا ایه‌یاسو بودند، اداره می‌شد. شوگون و دولت او باکوفو در شهر پایتخت شوگون‌سالاری توکوگاوا ادو (توکیوی امروزی) در ولایت موساشی واقع در ۳۷۰ کیلومتری شرق کیوتو در منطقه کانتو مستقر بود.
سیستم طبقه‌بندی توکوگاوا > اشراف > دایمیو

دایمیوها اربابان فئودال سامورایی و در رده چهارم در سلسله مراتب طبقاتی توکوگاوا بودند. دایمیوها اعضای عالی‌رتبه سامورایی بودند و مانند شوگون بیشتر قدرت سیاسی واقعی ژاپن را در اختیار داشتند. دایمیو مسئول و مدیر در اداره دامنه‌های شخصی بزرگ خود یا املاک فئودالی خود بودند، این قلمروهای فئودالی هان نام داشتند، که به عنوان بخش‌های اداری غیررسمی تقسیمات کشوری همزمان با استان‌های قانونی عمل می‌کرد. اگر در سیستم مالیات توکوگاوا، ارزش قلمروی یک سامورایی ککوداکا با ۱۰٬۰۰۰ ککو (۵۰٬۰۰۰ بوشل) یا بیشتر ارزیابی می‌شد، یک مالک فئودالی به عنوان دایمیو (مالک بزرگ) در نظر گرفته می‌شد. دایمیو استقلال قابل توجهی داشت اما سیاست توکوگاوا در سانکین کوتای آنها را ملزم می‌کرد که هر ساله در ادو و قلمرو خود زندگی متناوب کنند. دایمیوها به شینپان که از بستگان خاندان توکوگاوا بودند و دایمیوهای فودای که قبل از نبرد سکیگاهارا به خاندان توکوگاوا پیوسته بودند و سرانجام دایمیوهای توزاما، کسانی که فقط پس از نبرد سکیگاهارا به توکوگاوا تسلیم شد، طبقه‌بندی می‌شدند.
سیستم طبقه‌بندی توکوگاوا > چهار طبقه اجتماعی

دولت توکوگاوا عمداً یک نظم اجتماعی به نام چهار طبقه جدید (شین نو کوشو) ایجاد کرد که کشور را به ثبات می‌رساند. چهار طبقه جدید مبتنی بر ایده‌های کنفوسیوس‌گرایی بود که از چین به ژاپن گسترش یافت و براساس ثروت یا سرمایه تنظیم نشده بود. با استفاده از این سیستم، باقی ماندهٔ غیر اشرافی جامعه ژاپن متشکل از سامورایی‌ها (士 shi)، دهقانان کشاورزی (農 nō)، صنعتگران (工 kō) و بازرگانان (商 shō) بودند. سامورایی‌ها در رأس طبقات چهارگانه جامعه قرار می‌گرفتند زیرا آنها الگوی نظم و اخلاق والا را برای پیروی از دیگران ایجاد می‌کردند. هدف این سیستم تقویت موقعیت قدرت آنها در جامعه با توجیه جایگاه حاکم آنها بود. با این حال، «شین نو کوشو» به‌طور دقیق جایگاه راهبان بودایی و شینتو را مشخص نمی‌کند، آنان در خارج از دربار امپراتوری بودند و همچنین در طبقات چهارگانه نیز گنجانده نشدند. در برخی موارد، یک سامورایی رده پایین وضعیت کمی بهتری از یک دهقان می‌توانست داشته باشد. با این وجود، ایجاد اختلاف بین طبقات به ویژه بین صنعتگران و بازرگانان در مناطق شهری، زمینه‌هایی را برای محدود کردن امتیازات و مسئولیت‌ها در طبقات مختلف را فراهم می‌کرد و حس نظم را به جامعه می‌داد. در عمل، به‌طور کلی روابط اجتماعی یکپارچه، به ایجاد ثبات سیاسی که دوره ادو را تعریف می‌کرد، کمک کرد.
سیستم طبقه‌بندی توکوگاوا > چهار طبقه اجتماعی > سامورایی

سامورایی‌ها (جنگجویان) در طبقه‌بندی نجیب‌زادگی در ژاپن در رتبه پنجم در سلسله مراتب طبقه‌بندی دولت توکوگاوا بودند. سامورایی‌ها حدود ۱۰٪ از جمعیت را تشکیل می‌دادند و به عنوان سرباز در استخدام ارباب در یک رابطه فئودالی ارباب و جنگجو فعالیت می‌کردند. طبقات دیگر از داشتن شمشیرهای بلند یا کاتانا منع شدند و حمل یک درازشمشیر و یک شمشیر کوتاه نماد طبقه سامورایی شد. با این حال، خدمات آنها تقاضای محدودی داشت زیرا دوره ادو عمدتاً از تهدیدهای خارجی و درگیری‌های داخلی بری بود. در عوض، سامورایی‌ها مهارت‌های جنگی خود را بیشتر به عنوان یک نوع هنر حفظ کردند تا جهت جنگیدن. به سامورایی‌ها کمک هزینه‌ای از جانب اربابشان پرداخت می‌شد و این امر ارتباط آنها با پایگاه اقتصادی محدود می‌کرد. علاوه بر این، سامورایی‌ها نمی‌توانستند زمین داشته باشند، که به آنها مستقل از وظیفه درآمد می‌داد. سامورایی‌ها به‌طور کلی در اطراف قلعه ژاپنی متعلق به دایمیو زندگی می‌کردند، و یک شهر یا محیط شهری شکوفا را در وسط یک قلمرو ایجاد می‌کردند.
طبقه‌بندی‌های اجتماعی در طبقه سامورایی‌ها وجود داشت: سامورایی‌های سطح بالا مستقیم به دایمیوی خود دسترسی داشتند و می‌توانستند معتمدترین موقعیت‌های خود را داشته باشند، و برخی از آنها به سطحی از ثروت دست یافتند که به آنها اجازه می‌داد تا چندین ملازم سامورایی در خدمت خود داشته باشند. سامورایی‌های سطح میانی مواضع نظامی و دیوان‌سالاری را در اختیار داشتند و در صورت لزوم با دایمیوی خود ارتباط نیز برقرار می‌کردند. به سامورایی‌های سطح پایین به اندازه یک دستمزد کافی برای امرار معاش پرداخت می‌گردید و به عنوان نگهبان، پیام‌رسان و دفتریار کار می‌کردند. موقعیت‌های درون طبقه سامورایی عمدتاً ارثی بود و افراد با استعداد نمی‌توانستند بالاتر از چند مرحله اجتماعی فراتر از تولد خود قرار بگیرند.
سیستم طبقه‌بندی توکوگاوا > چهار طبقه اجتماعی > دهقانان

خرده‌دهقان‌پیشه‌ها در رده سلسله مراتب طبقاتی توکوگاوا در رتبه ششم و از طبقه معمولی بودند.
دهقانان از نظر توکوگاوا بسیار مهم بودند زیرا آنها مهمترین کالا، غذا خوراک را تولید می‌کردند. طبق فلسفه کنفوسیوس، جامعه بدون کشاورزی نمی‌توانست دوام بیاورد. زندگی برای دهقانان محدوده روستایی به کشاورزی در روستاها و اطراف آنها محدود بود. دهقانان به ندرت از روستاهای خود کوچ می‌کردند و سفرها و زیارت به مجوز احتیاج داشت، اما جوانان گاهی به دنبال کار فصلی در خارج از روستای خود بودند. در نتیجه، مردم نسبت به افراد خارجی بسیار مشکوک بودند. پیوندهای اجتماعی که برای بقای کل روستا حیاتی است، از طریق جشنواره‌های فصلی نیز تقویت می‌شود. روستاها کاملاً جمعی بودند. فشارهای شدیدی برای انطباق وجود داشت و مجالی برای انحراف از عرف وجود نداشت. گرچه درگیری‌هایی وجود داشت، اما آنها به عنوان اخلال در نظم روستا شناخته می‌شدند و تا آنجا که ممکن بود محدود می‌شدند.
طبقه دهقان مالک زمین بود، اما حقوق مالیات دادن به این زمین به اربابان محلی داده شد. دهقانان تلاش می‌کردند تا در عین اینکه غذای کافی برای خود تولید کنند و از عهده پرداخت مالیات نیز برآیند. دهقان می‌توانستند مقدار نسبتاً زیادی ثروت جمع کنند اما به دلیل ارتباط با زمین در همان طبقه باقی می‌ماند. خانواده‌های ثروتمندتر و خانواده‌هایی که زمین خود را داشتند و مالیات می‌پرداختند، بسیار بالاتر در نظر گرفته می‌شدند و از نفوذ سیاسی بیشتری در امور روستاها برخوردار بودند. با این حال، بقای روستا به هر خانوار بستگی داشت که برای رفع فشار مالیاتی و غلبه بر بلایای طبیعی مانند قحطی با یکدیگر همکاری کنند. در طول حکومت شوگون سوم توکوگاوا ایه‌میتسو، کشاورزان مجاز به خوردن دانه‌ای از برنج‌هایی که رشد می‌کردند نبودند. آنها مجبور بودند همه چیز را به دایمیوی خود تحویل دهند و سپس منتظر بمانند تا او مقداری به عنوان خیرات به او پس بدهد.
سیستم طبقه‌بندی توکوگاوا > چهار طبقه اجتماعی > صنعتگران

صنعت‌گر‌ان هفتم رتبه در سلسله مراتب طبقاتی توکوگاوا و دومین طبقه معمولی بودند.
صنعتگران زیر دهقانان قرار می‌گرفتند زیرا تولیدکننده بودند اما کالاهای غیر ضروری تولید می‌کردند. صنعتگران به‌طور معمول در مناطق شهری زندگی می‌کردند و تا سال ۱۸۰۰ ممکن است ۱۰٪ از جمعیت ژاپن در مناطق بزرگ شهری زندگی کنند، که یکی از بالاترین سطح در جهان در آن زمان بود. دایمیوها و سامورایی‌های هیچ کالایی را تولید نمی‌کردند، اما آنها از مازاد مالیات زمین استفاده می‌کردند تا مصارف خود را تأمین کنند. نیازهای آنها توسط صنعتگران برآورده شد، آنها به اطراف قلعه‌ها نقل مکان کردند و محدود به زندگی در محله خود بودند.
سیستم طبقه‌بندی توکوگاوا > چهار طبقه اجتماعی > بازرگانان

بازرگانان در رده سلسله مراتب طبقاتی توکوگاوا در رتبه هشتم و سوم از کلاس مردم عادی بودند.
بازرگانان در انتهای سیستم طبقاتی رسمی قرار می‌گرفتند زیرا کالایی تولید نمی‌کردند و به دلیل وضعیت پایین آنها مجبور به شلوغ کردن کالاهای محلی و منطقه ای می‌شدند. بازرگانان، مانند صنعتگران، معمولاً در محله‌های خود در شهرها زندگی می‌کردند. در دوره ادو، علی‌رغم موقعیت اجتماعی، بازرگانان به‌طور فزاینده ای قدرت می‌گرفتند و بازرگانان برتر از احترام خاصی برخوردار بودند، اوساکا و بعداً ادو طبقه بازرگان تمرکز داشتند. خانه‌های بازرگان ثروتمند برای سازماندهی توزیع‌کنندگان و در اختیار داشتن انحصارات قانونی پدید آمدند. با رشد ثروتشان، بازرگانان می‌خواستند دارایی خود را به همان روشی که سامورایی مصرف می‌کند مصرف و به نمایش بگذارند، اما قوانین آنها را از این کار آشکارا بازمی‌داشت.
سیستم طبقه‌بندی توکوگاوا > نجس‌ها

در زیر طبقه بازرگان جوامع مختلفی وجود داشتند که در سیستم رسمی طبقاتی توکوگاوا گنجانده نشده بودند. این افراد نجس‌ها بودند که به یک دلیل یا دلیل دیگر از جامعه اکثریت ژاپن خارج بودند و به‌طور آشکاری در سطح جامعه مورد تبعیض قرار می‌گرفتند.
سیستم طبقه‌بندی توکوگاوا > نجس‌ها > بوراکومین

بوراکومین مردمی در ژاپن بودند که شغل آنها نجس یا آلوده به مرگ تلقی می‌شد، مانند اعدام‌کنندگان (جلادان)، دست‌اندرکاران کار کفن و دفن، کارگران کشتارگاه، قصابها و دباغان. این مشاغل در مذهب شینتو کِه‌گاره (آلوده) به‌شمار می‌آمد؛ و در دوره ادو، بدنامی اجتماعی بودن یک بوراکومین به یک وراثت تبدیل شد.
بوراکومین‌ها گرچه از مردم عادی بودند، قربانی استراسیزم شدید بودند و در روستاها یا محله‌های گتو (مخصوص به خود) و به دور از بقیه مردم زندگی می‌کردند.
سیستم طبقه‌بندی توکوگاوا > نجس‌ها > خارجیان

اقلیت‌های قومی در ژاپن به‌طور کلی از سیستم طبقاتی مستثنی بودند، اگرچه افراد خاصی از آنان در خدمت شوگون یا دایمیو بودند. سیاست انزواطلبانه توکوگاوا در ساکوکو ورود بیشتر خارجی‌ها را به ژاپن ممنوع کرده بود.
نقش زنان

زندگی یک زن ژاپنی با توجه به موقعیت اجتماعی خانواده اش بسیار متفاوت بود. انتظار می‌رفت زنان در خانواده‌های سامورایی تسلیم مردان سرپرست خانوار خود شوند، اما با افزایش سن، در صورت فوت شوهرشان می‌توانند به عضویت در رتبه‌بندی خانواده درآیند. به کودکان دستور داده شد که حتی به عنوان بزرگسال به هر دو والدین احترام بگذارند. زنان از طبقات پایین به دلیل انتظارات اجتماعی، محدودیت کمتری داشتند و می‌توانستند نقشی اساسی در تجارت خانواده داشته باشند. از زنان دهقان انتظار می‌رفت که کارهای منزل را صبح زود قبل از کار در مزارع با اقوام مرد خود انجام دهند و بدون توجه به سن، اعضای مهم خانواده خود بودند.
ازدواج براساس جذابیت عاشقانه نبود. خانواده‌ها سعی کردند از ازدواج به عنوان راهی برای افزایش جایگاه اجتماعی خود یا در میان گروه‌های ثروتمند، برای افزایش نفوذ و دارایی‌های خود استفاده کنند. اغلب اوقات، ازدواج بین دو خانواده با وضعیت برابر اتفاق می‌افتد. باکرگی زنان در ازدواج در طبقات سامورایی مهم بود اما برای طبقات پایین بسیار کم‌اهمیت بود. پس از ازدواج، زنان درگرفتن شریک جنسی اضافی محدود شدند. با این وجود مردان طبقات بالا می‌توانستند زنان دیگری را اختیار کنند و با زنان مجرد نیز رابطه برقرار کنند. طلاق معمول بود و زنی از یک خانوار فقیر خیلی راحت می‌توانست شوهرش را ترک کند و به خانواده اصلی خود برگردد.
فروپاشی

بنیان جامعه ادو نظم اجتماعی پایدار آن بود، اما تغییر در جامعه ژاپن طی دو قرن آینده شروع به به چالش کشیدن سیستم توکوگاوا کرد. افزایش شهرنشینی و افزایش مصرف‌گرایی باعث شد ثروت در خارج از طبقه سامورایی متمرکز شود، و علی‌رغم افزایش هزینه کالاها، هزینه‌های ثابت آنها افزایش نیاورد. هزینه سنگین آداب معاشرت اجتماعی باعث شد بسیاری از سامورایی‌ها وام‌دار خانواده‌های بازرگان شهری ثروتمند شوند. بازرگانان، از ترس نقض قوانینی که امتیازات را برای طبقه سامورایی محدود می‌کرد، در نمایش مال خود محدود شدند. برخی از محققان ژاپنی شروع به زیر سؤال بردن عقاید کنفوسیوسی کردند که بنیان جامعه ادو را ایجاد کرد. فناوری جدید که بهره‌وری را افزایش می‌داد، به برخی از خانواده‌های دهقان اجازه تولید مازاد غذا را می‌داد و درآمد قابل ملاحظه‌ای را ایجاد می‌کرد که می‌توانست برای حمایت از مشاغل فراتر از کشاورزی استفاده شود. برخی از دهقانان نیز به همسایگان ثروتمند خود بدهکار شدند و خانواده‌های بیشتری مالکیت زمین‌های خود را از دست دادند. این کینه ای را برانگیخت که گاهی به خشونت علیه صاحبان خانه و نخبگان روستا منجر می‌شد.
در سال ۱۸۵۳، در آغاز باکوماتسو هنگامی که قدرتهای غربی از برتری تکنولوژیکی خود برای گرفتن امتیازات از شوگون‌سالاری توکوگاوا و بستن معاهدات نابرابر استفاده کردند، جامعه ادو به‌طور فزاینده‌ای مورد انتقاد مردم ژاپن قرار گرفت. بسیاری از مردم ژاپن از جمله اعضای سامورایی شروع به سرزنش شوگون‌سالاری توکوگاوا به علت «عقب ماندگی» ژاپن و تحقیر ناشی از آن کردند. یک جنبش نوسازی که طرفدار لغو فئودالیسم و بازگشت قدرت به دربار امپراتوری بود، سرانجام شوگون‌سالاری توکوگاوا را تحت عنوان اصلاحات میجی در سال ۱۸۶۸ سرنگون کرد. دولت جدید، دولت میجی یا امپراتوری ژاپن به زودی سیستم طبقاتی توکوگاوا که ویژگی جامعه ادو بود را لغو کرد. طبقات کوگه و دایمیو با امتیازات و تبعیض طبقاتی که الیگارشی میجی را تشکیل می‌داد، در طبقه اشرافی کازوکو ادغام شدند. بیشتر سامورایی‌های باقیمانده که به کازوکو تبدیل نشدند، به عنوان شیزوکو، یک طبقه متمایز و بدون امتیازات طبقاتی که صرفاً یک عنوان در ثبت دولت بود، تعیین شدند. عوام و بوراکومین‌ها بدون محدودیت یا تمایز برای شغل خود در یک طبقه عادی قرار گرفتند، گرچه بوراکومین‌ها همچنان با تبعیض مشابه جامعه ادو روبرو بود.
چهار طبقه جامعه در ژاپن در دوره ادو نقاشی شده توسط اوزاوا نانکوکو.
آپارتمان‌های منطقه طبقه کارگر در دوره ادو موزه فوکاگاوا
نمای داخلی خانه یک بازرگان در دوره ادو
سوخدول (ناحیه پروستییوف)

| سوخدول (ناحیه پروستییوف) | سوخدول (ناحیه پروستییوف) |
| --- | --- |
شهر: شهر
  پرچمنشان:   پرچمنشان
سوخدول (ناحیه پروستییوف): سوخدول (ناحیه پروستییوف)
مختصات: ۴۹°۳۲′۴۸″ شمالی ۱۶°۵۳′۳۰″ شرقی﻿ / ﻿۴۹٫۵۴۶۶۷°شمالی ۱۶٫۸۹۱۶۷°شرقی﻿ / 49.54667; 16.89167: مختصات: ۴۹°۳۲′۴۸″ شمالی ۱۶°۵۳′۳۰″ شرقی﻿ / ﻿۴۹٫۵۴۶۶۷°شمالی ۱۶٫۸۹۱۶۷°شرقی﻿ / 49.54667; 16.89167
کشور:  جمهوری چک
منطقه: منطقه اولوموتس
ناحیه: Prostějov
مساحت: مساحت
 • کل: ۶٫۶۷ کیلومتر مربع (۲٫۵۸ مایل مربع)
ارتفاع: ۴۹۰ متر (۱۶۱۰ فوت)
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۶۵۴
 • تراکم: ۹۸/کیلومتر مربع (۲۵۰/مایل مربع)
کد پستی: ۷۹۸ ۴۵
وبگاه: http://www.obec-suchdol.cz
سوخدول (به چکی: Suchdol) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در ناحیه پروستییوو واقع شده‌است. سوخدول ۶٫۶۷ کیلومتر مربع مساحت و ۶۵۴ نفر جمعیت دارد و ۴۹۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جی سو یون

جی سو یون (کره‌ای: 지소연؛ زادهٔ ۲۱ فوریهٔ ۱۹۹۱) بازیکن فوتبال اهل کره جنوبی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آی ان ای سی کوبه لئونسا، باشگاه فوتبال چلسی، و باشگاه فوتبال زنان چلسی اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال کره جنوبی و زنان کره جنوبی بازی کرده‌است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۳ مدال برنز شده‌است.
ادسا (یونان)

| Edessa Έδεσσα | Edessa Έδεσσα |
| --- | --- |
Edessa's آبشار.: Edessa's آبشار.
Edessaموقعیت در منطقه  : Edessaموقعیت در منطقه  
مختصات: ۴۰°۴۸′ شمالی ۲۲°۳′ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۸۰۰°شمالی ۲۲٫۰۵۰°شرقی﻿ / 40.800; 22.050: مختصات: ۴۰°۴۸′ شمالی ۲۲°۳′ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۸۰۰°شمالی ۲۲٫۰۵۰°شرقی﻿ / 40.800; 22.050
کشور: یونان
ناحیه: مقدونیه مرکزی
شهرستان: Pella
منطقه: ۱۵
حکومت: حکومت
 • شهردار: Dimitris Giannou (دموکراسی نو (یونان)؛ از 2011)
مساحت: مساحت
 • شهرستان: ۶۱۱٫۲۱۲ کیلومتر مربع (۲۳۵٫۹۹۰ مایل مربع)
 • واحد شهرستان: ۳۲۱٫۲ کیلومتر مربع (۱۲۴٫۰ مایل مربع)
ارتفاع: ۳۲۰ متر (۱۰۵۰ فوت)
جمعیت (2011): جمعیت (2011)
 • کل: ۱۸٬۲۲۹
 • شهرستان: ۲۸۸۱۴
 • تراکم شهرستان: ۴۷/کیلومتر مربع (۱۲۰/مایل مربع)
 • واحد شهرستان: ۲۵٬۱۷۹
 • تراکم واحد شهرستان: ۷۸/کیلومتر مربع (۲۰۰/مایل مربع)
جامعه: جامعه
 • جمعیت: ۱۹٬۰۳۶ (2011)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۲:۰۰+ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۳:۰۰+ (ساعت تابستانی)
کد پستی: 582 00
تلفن: 23810
پلاک خودرو: ΕΕ
وبگاه: dimosedessas.gov.gr
شهر ادسا در استان مقدونیه مرکزی در کشور یونان واقع شده است که دارای جمعیت ۱۸٬۸۷۲ نفر می‌باشد.
ستاری ییتشین

| ستاری ییتشین | ستاری ییتشین |
| --- | --- |
Municipality and village: Municipality and village
Castle ruins: Castle ruins
  پرچمنشان:   پرچمنشان
مختصات: ۴۹°۳۴′ شمالی ۱۷°۵۸′ شرقی﻿ / ﻿۴۹٫۵۶۷°شمالی ۱۷٫۹۶۷°شرقی﻿ / 49.567; 17.967: مختصات: ۴۹°۳۴′ شمالی ۱۷°۵۸′ شرقی﻿ / ﻿۴۹٫۵۶۷°شمالی ۱۷٫۹۶۷°شرقی﻿ / 49.567; 17.967
کشور:  جمهوری چک
منطقه‌های جمهوری چک: منطقه موراوی-سیلزی
District: Nový Jičín District
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۳٫۰۰ مایل مربع (۳۳٫۶۷ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۹۶۸ فوت (۲۹۵ متر)
جمعیت (۲۰۱۲): جمعیت (۲۰۱۲)
 • کل: ۲۶۶۷
 • تراکم: ۲۱۰/مایل مربع (۷۹/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانی اروپای مرکزی)
ستاری ییتشین (به لاتین: Starý Jičín) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در ناحیه نووی ییتشین واقع شده‌است. ستاری ییتشین ۳۳٫۶۷ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۶۶۷ نفر جمعیت دارد و ۲۹۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
حبیب‌الله ایگدر

| حبیب‌الله ایگدر | حبیب‌الله ایگدر |
| --- | --- |
ایگدر در لیگ برتر جودو ایران، دی ۱۳۹۰ خورشیدی: ایگدر در لیگ برتر جودو ایران، دی ۱۳۹۰ خورشیدی
زادهٔ: ۱۳۶۱ هفتکل
ملیت: ایرانی
پیشه: جودوکار
جوایز: نایب قهرمان جودو نابینایان جهان
حبیب‌الله ایگدر جودوکار ایرانی دستهٔ ۶۰ کیلوگرم است که در سال ۱۳۶۱ در شهرستان هفتکل به دنیا آمد.
وی در مسابقات جهانی نابینایان جهان که در شهر آنتالیا در کشور ترکیه برگزار شد، توانست با شکست حریفان قدرتمندی که قهرمان آسیا و همچنین قهرمان پارالمپیک هم در بین آن‌ها بود به مدال نقره دست یابد.
وی هم‌اکنون سرمربی تیم جودوی نفت مسجدسلیمان است.
شهرستن

| شهرستن | شهرستن |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۶°۲۹′۱۴″ شمالی ۴۵°۲۶′۲۳″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۴۸۷۲۲°شمالی ۴۵٫۴۳۹۷۲°شرقی﻿ / 36.48722; 45.43972: مختصات: ۳۶°۲۹′۱۴″ شمالی ۴۵°۲۶′۲۳″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۴۸۷۲۲°شمالی ۴۵٫۴۳۹۷۲°شرقی﻿ / 36.48722; 45.43972
کشور: ایران
استان: آذربایجان غربی
شهرستان: پیرانشهر
بخش: بخش مرکزی
دهستان: منگور غربی
جمعیت: ۴۸۶ نفر (سرشماری ۹۵)
شهرستن، روستایی است از توابع بخش مرکزی و در شهرستان پیرانشهر استان آذربایجان غربی ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان منگور غربی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۵۰۱ نفر (۵۷ خانوار)
بوده‌است.
صفوان خلیل

| صفوان خلیل | صفوان خلیل |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۵ مه ۱۹۸۶ طرابلس، لبنان
ملیت: استرالیا
صفوان خلیل (انگلیسی: Safwan Khalil؛ زادهٔ ۱۵ مه ۱۹۸۶) یک تکواندوکار اهل استرالیا است.
از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا وزن ۵۸ کیلوگرم در یونیورسیاد ۲۰۱۱ اشاره کرد.
دیزه‌راسوی بزرگ

| دیزه‌راسوی بزرگ | دیزه‌راسوی بزرگ |
| --- | --- |
دیزه‌راسوی بزرگ، Galictis vittata: دیزه‌راسوی بزرگ، Galictis vittata
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پستانداران
راسته:: گوشت‌خوارسانان
تیره:: راسویان
سرده:: دیزه‌راسو
گونه:: G. vittata
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Galictis vittata : Galictis vittata 
دیزه‌راسوی بزرگ (نام علمی: Galictis vittata) نام یک گونه از سرده دیزه‌راسو است.
جمعیت سازمان‌های غیردولتی ورزش ایران

| 0 | 1 |
| --- | --- |
بنیان‌گذاری: ۱۳۸۵
وضعیت حقوقی: نهاد مستقل غیردولتی ورزشی -
ستاد: تهران
محدودهٔ فعالیت: ایران
افراد کلیدی: معاونت‌ها
بودجه: شورای مرکزی
جمعیت سازمان‌های غیردولتی ورزش ایران، نخستین و تنها کنفدراسیون ورزشی در ایران است. این نهاد صنفی - ورزشی، غیردولتی و ناسودبر در مهرماه سال ۱۳۸۵ با ائتلاف چندین فدراسیون غیردولتی (غیرانتفاعی) و نهاد مدنی ورزشی به ریاست سیدعلی حق‌شناس تأسیس گردید. یکی از مهم‌ترین اهداف این جمعیت از ابتدا تاکنون، حمایت و دفاع از حقوق نهادهای مدنی ورزش در برابر حملات و کارشکنی‌های سیستم دولتی ورزش ایران بوده است.
جمعیت سازمان‌های غیردولتی ورزش ایران با اتحادیهٔ فدراسیون‌های غیردولتی (غیرانتفاعی) ورزش ایران دارای تفاهم‌نامهٔ همکاری است.
اهداف

فعالیت در تمام رشته‌های ورزشی و ارائهٔ تسهیلات فنی و حقوقی و … به کلیت جامعهٔ ورزش ایران به‌ویژه سازمان‌ها و فدراسیون‌های غیردولتی ورزش از اصلی‌ترین اهداف جمعیت سازمان‌های غیردولتی ورزش است.
درخواست انحلال سازمان تربیت بدنی و تأسیس وزارت ورزش

پس از کسب مقام پنجاهم ایران در المپیک ۲۰۰۸ چین، حق‌شناس، مدیران وقت ورزش ایران را به بی کفایتی و به هدر دادن پول مردم متهم کرد و اظهار داشت: «باید سازمان تربیت بدنی منحل شده و به جای آن وزارتخانه ورزش تأسیس گردد».
تنش با سازمان تربیت بدنی در دورهٔ احمدی‌نژاد

رئیس جمعیت سازمان‌های غیردولتی ورزش پس از موضع‌گیری سازمان تربیت بدنی در خصوص فعالیت‌های این جمعیت در گفت‌وگو با ایسنا بیان کرد: «دیدگاه مجموعهٔ دولتی ورزش ایران باید نسبت به فعالیت نهادهای مدنی و قهرمانان ملی که بدون کوچک‌ترین چشم‌داشت ریالی، توسط بخش خصوصی برای کشور افتخارآفرین هستند، کاملاً تغییر کند.»
پس از اعزام تیم کیک بوکسینگ ایران تحت پوشش جمعیت به رقابت‌های بین‌المللی در تیر ۱۳۸۷،
سازمان وقت تربیت بدنی این اعزام را به دلیل عدم دریافت مجوز از شورای برون مرزی این سازمان، به رسمیت نشناخت و اعلام کرد قهرمانان این رقابت‌ها جوایز نمی‌گیرند!
علی حق‌شناس در گفت‌وگو با بخش فارسی بی‌بی‌سی گفت: «اعزام ما در قالب غیردولتی صورت گرفته و نیازی به کسب مجوز از سازمان تربیت بدنی نبوده است» وی افزود: «امیدوار است پس از این قهرمانی، این موضع رسمی سازمان تربیت بدنی نباشد و فقط نظر شخصی مدیر یکی از زیرمجموعه‌های این سازمان باشد.»
حق‌شناس در این رابطه در گفت‌وگو با خبرگزاری دانشجویان ایران بیان داشت: «هیچ درخواستی از سازمان تربیت بدنی برای حمایت از قهرمانانمان نداشته‌ایم. ورزش متعلق به مردم است و میراث خانوادگی اشخاص یا گروه خاصی نیست؛ اظهارنظر در این‌باره نیز خارج از حیطهٔ صلاحیت مدیرکل دفتر توسعهٔ ورزش همگانی است»
وی خاطرنشان کرد: «طی دَه سال گذشته افتخارات متعددی را در قالب نهاد مدنی و با هزینه‌های شخصی برای ایران به ارمغان آورده‌ایم و متأسفانه غالب اوقات با برخوردهای این چنینی مواجه شده‌ایم» او افزود: «هر ورزشکار شهروند ایرانی قادر است آزادانه در رقابت‌های بین‌المللی شرکت کرده و برای کشورش افتخار کسب کند. مضاف بر این‌که اعزام‌های انجام شده در قالب بخش خصوصی و کاملاً قانونمند صورت گرفته است»
رئیس جمعیت در این گفت‌وگو بدون اشاره به نام رئیس وقت فدراسیون ورزش‌های رزمی وی را متخصص نما خواند و گفت:
«از سازمان تربیت بدنی به عنوان متولی ورزش کشور خواهان دقت نظر در روند پروسهٔ قانونی تأیید صلاحیت افرادی که عهده‌دار مسوولیت فدراسیون‌ها، از جمله برخی فدراسیون‌های رزمی می‌شوند، هستیم تا صلاحیت کامل فنی و خصوصاً تحصیلی این افراد برای همگان محرز باشد، تا شاهد حضور متخصص نماها در رأس این مسؤولیت‌ها نباشیم.»
حق‌شناس در این رابطه در گفت‌وگو با روزنامه اعتماد ملی خاطرنشان کرد: «کسی از آن‌ها نخواسته قهرمانی تیم ما را تأیید کنند، اتحادیهٔ ما غیردولتی است و لازم نیست مانند فدراسیون‌های ورزشی از شورای برون‌مرزی سازمان تربیت بدنی مجوز بگیرد. سفر ما با هماهنگی وزارت امور خارجه صورت گرفته و انتظار داریم مسئولان از این که تیمی به نام جمهوری اسلامی ایران در میدانی بین‌المللی افتخار آمیز شده خوشحال شوند.»
وی پیش‌تر در ۶ بهمن ۱۳۸۶ در واکنش به حمایت یکی از معاونین سازمان وقت تربیت بدنی از انتخاب رئیس فدراسیون ورزش‌های رزمی اظهار داشت: «شاهد پدیدهٔ حضور متخصص نماها در ورزش به‌ویژه در فدراسیون ورزش‌های رزمی با حمایت سازمان تربیت بدنی هستیم که با درست کردن سوابق صوری رزمی و بدون داشتن مدرک لیسانس معتبر، رئیس فدراسیون شده‌اند .»
حق‌شناس در سال ۱۳۸۷ از حضور یک غیرمتخصص در رأس فدراسیون ووشو ایران با حمایت سازمان تربیت بدنی انتقاد کرد.
انتقاد از صدا و سیما

رئیس جمعیت سازمان‌های غیردولتی ورزش با انتقاد صریح از سازمان صدا وسیما در گفت‌وگو با ایسنا در ۱۵ تیر ۱۳۸۷ گفت: «متأسفانه رویکرد صدا و سیما و معدود برنامه‌های ورزش‌های رزمی، صرفاً بازگو کننده فعالیت‌های فدراسیون‌ها است. حتی بعضاً شاهد صحبت‌های جهت‌دار مجریان برنامه درخصوص سازمان‌های غیردولتی نیز هستیم.
اخیراً در نامه‌ای به رئیس سازمان صدا وسیما خواستار رسیدگی به این وضعیت شده‌ایم تا سیاست‌گذاران و برنامه‌سازان، بدون دعوت و حضور نمایندگان نهادهای مدنی، یک سویه حکم ندهند.»
درخواست خروج دو شغله‌ها از ورزش و نامهٔ سرگشاده به بازرسی کل کشور

علی حق‌شناس در چهارم دی ۱۳۸۷ اظهار داشت:
«مخالفت با حضور سازمان‌های غیردولتی در ورزش، دشمنی علنی با مردم و تبلور انحصارگری است … حافظهٔ تاریخی ورزش ایران عملکرد مخالفان حضور مردم در ورزش از طلایه‌داران تا تازه به‌دوران رسیده‌های اخیر را در خود ثبت کرده است و این افراد باید پاسخ‌گوی رفتار خود باشند.
مشکل ورزش ایران ارجحیت روابط، عدم شایسته‌سالاری و حضور دو شغله‌ها و چند شغله‌های غیرورزشی است که با سوءاستفاده از جایگاه خود به یک‌باره به متخصص تبدیل شده‌اند … غیردولتی تلقی کردن فدراسیون‌های ورزشی در سال ۱۳۸۱ با هدف از میان بردن نهادهای مدنی ورزش صورت گرفت، در حالی که مطابق قانون، سازمان غیردولتی که بیش از ۵۱ درصد از بودجه‌اش از دولت تأمین گردد در ردیف سازمان‌های دولتی محسوب می‌شود.»
مصطفی پورمحمدی رئیس وقت سازمان بازرسی کل کشور در ۲۱ دی ۱۳۸۷ گفت: «ورزش نباید در انحصار مدیران دولتی باشد، ورزش باید از تمام ظرفیت‌های کشور حتی مدیران دولتی بهره‌مند شود؛ اما نباید در انحصار مدیران دولتی قرار گیرد. ورزش نباید از ظرفیت‌های عمومی، خصوصی، و مردمی محروم شود؛ ما باید این راه را هوشمندانه تدوین کنیم و خوشبختانه پیشنهادهایی که به مجلس ارائه شده، حاوی تمام این ملاحظه‌ها است.»
جمعیت سازمان‌های غیردولتی ورزش ایران در ۱۸ اسفند ۱۳۸۷ در نامه‌ای سرگشاده به رئیس سازمان بازرسی کل کشور خواستار قاطعیت این سازمان در اجرای قانون خروج دوشغله‌ها و چند شغله‌ها از ورزش دولتی گردید.
پس از آن کمیته ملی المپیک ایران در نامه‌ای به بازرسی کل کشور در ۲۰ اسفند ۱۳۸۷، خواهان توقف اجرای قانون خروج دوشغله‌ها شد. این نامه واکنش و پاسخ صریح حجت‌الله ایوبی معاون وقت فرهنگی و اجتماعی سازمان بازرسی را درپی داشت.
مصطفی پورمحمدی رئیس سازمان بازرسی کل کشور در ۱۳ اردیبهشت ۱۳۸۸ گفت: «در حال شناسایی دوشغله‌های غیرورزشی در هستیم؛ ۱۴۰ نفر از دوشغله‌های ورزشی استعفا دادند و بیش‌از ۶۰ نفر به دادگاه معرفی شدند.»
ایوبی در ۲۵ فروردین ۱۳۸۸ از استعفای ۷۳ دوشغله ورزشی و ارسال پرونده متخلفان به دادسرای کارکنان دولت خبر داد.