stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دانشگاه راتگرز

| 0 | 1 |
| --- | --- |
شعار: Sol iustitiae et occidentem illustra خورشید درستی، همچنان بر غرب می‌تابد
نوع: دانشگاه خصوصی (۱۷۶۶–۱۹۴۵) دانشگاه تحقیقاتی دولتی (۱۹۴۵–اکنون)
بنیانگذاری شده: ۱۰ نوامبر ۱۷۶۶؛ ۲۵۸ سال پیش (۱۷۶۶-10}})
وابستگی آکادمیک: انجمن دانشگاه‌های آمریکایی
موقوفه مالی: ۱٫۹۹ میلیارد دلار (۲۰۲۳) (سراسر سیستم)
بودجه: ۵٫۴ میلیارد دلار (۲۰۲۳–۲۴)
اعضای هیئت علمی: ۴۳۱۴ نفر
کارمندان مدیریتی: ۶۷۵۷ نفر
دانشجویان: ۶۸۹۴۲ نفر
کارشناسی: ۴۹۳۵۹ نفر
تحصیلات تکمیلی: ۱۹۵۸۳ نفر
موقعیت: نیو برانزویک و پیسکتاوای، نیوجرزی، ایالات متحده
پردیس: شهر کوچک، ۶٬۰۸۸ جریب فرنگی (۲٬۴۶۴ هکتار)
رنگ آموزشگاه:   سرخ‌فام
تعلق ورزشی به: ان‌سی‌ای‌ای بخش یکم
وبگاه: www.rutgers.edu
دانشگاه راتگرز (به انگلیسی: Rutgers University) یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی در نیوجرزی آمریکا است که بزرگترین مؤسسه آموزش عالی در این ایالت می‌باشد و نخست در سال ۱۷۶۶ میلادی به‌عنوان «کالج کویین» اجازه تأسیس گرفت.
دانشگاه در آغاز یک مؤسسه آموزشی خصوصی بود که با همکاری کلیسای اصلاحی هلندی تنها اقدام به پذیرش دانشجوی مرد می‌نمود ولی بعدها به شکل کنونی که یک دانشگاه غیرمذهبی و عمومی می‌باشد تحول یافت.
رتبه‌بندی

در رتبه‌بندی دانشگاه‌های جهان QS در سال ۲۰۲۰ دانشگاه راتگرز در رده ۲۶۲ دنیا قرار گرفته‌است. همچنین در رتبه‌بندی مؤسسه تایمز در سال ۲۰۲۰ این دانشگاه رتبه ۱۶۸ را در بین دانشگاه‌های جهان از آن خود کرده‌است.
دانشکده‌ها

دانشکده‌های دانشگاه راتگرز عبارتند از:
دانشکده تحصیلات تکمیلی روانشناسی کاربردی و حرفه ای
دانشکده برنامه‌ریزی و سیاست‌های عمومی Edward J. Bloustein
دانشکده تحصیلات تکمیلی آموزش
دانشکده هنر Mason Gross
دانشکده کسب و کار
دانشکده علوم و هنر
دانشکده ارتباطات و اطلاعات
دانشکده مهندسی
دانشکده علوم زیست و محیط زیست
دانشکده مدیریت و روابط کار
دانشکده کار اجتماعی
دانشکده داروسازی Ernest Mario
دانشکده پزشکی نیوجرسی
دانشکده پزشکی رابرت وود جانسون
دانشکده دندانپزشکی روتگرز
دانشکده سلامت عمومی
دانشکده پرستاری
دانشکده حقوق
دانشکده حقوق جنایی
دانشکده روابط عمومی و مدیریت
مجسمه پرنس
اعتراضات جنگ غزه

| اعتراضات جنگ غزه | اعتراضات جنگ غزه |
| --- | --- |
بخشی از واکنش‌های بین‌المللی به جنگ غزه: بخشی از واکنش‌های بین‌المللی به جنگ غزه
از بالا در جهت عقربه‌های ساعت:  اعتراضات حامی فلسطین در ملبورن  اعتراضات حامی فلسطین در برلین  راهپیمایی حامی اسرائیل در کاپیتول ایالت یوتا در سالت لیک سیتی، یوتا، ایالات متحده آمریکا  اعتراض حامی فلسطین در بنگلادش : از بالا در جهت عقربه‌های ساعت:  اعتراضات حامی فلسطین در ملبورن  اعتراضات حامی فلسطین در برلین  راهپیمایی حامی اسرائیل در کاپیتول ایالت یوتا در سالت لیک سیتی، یوتا، ایالات متحده آمریکا  اعتراض حامی فلسطین در بنگلادش 
تاریخ: ۸ اکتبر ۲۰۲۳ (۲۰۲۳-۱۰-۰۸) – اکنون
موقعیت: جهانی
علت(ها):  حمله ۷ اکتبر به رهبری حماس به اسرائیل  جنگ غزه  بمباران نوار غزه  محاصره ۲۰۲۳ نوار غزه توسط اسرائیل  حمله اسرائیل به نوار غزه  Gaza humanitarian crisis (2023–present)  اسرائیل و آپارتاید  Accusations of Zionism as settler colonialism  Allegations of genocide by Israel 
اهداف: گوناگون آتش‌بس  حمایت از فلسطین  حمایت از اسرائیل  حمایت از حماس و محور مقاومت  آوردن کمک به نوار غزه و اعتراض به بحران بشردوستانه در آنجا  رفع محاصره ۲۰۲۳ نوار غزه توسط اسرائیل  پایان دادن به اشغالگری توسط اسرائیل  سوگواری برای کشته شدگان  آزادسازی گروگان‌ها  صلح و پایان دادن به کشته شدن همه غیرنظامیان 
روش‌ها: اعتراضات، تظاهرات، نافرمانی مدنی، کنشگری اینترنتی، خودسوزی آرون بوشنل، تحصن
تلفات: تلفات
مرگ(ها): آرون بوشنل
جنگ غزه، اعتراضات، تظاهرات‌ها و سوگواری‌هایی را در سراسر جهان برانگیخته است. این رویدادها بر موضوعات مختلفی از جمله درخواست آتش‌بس، پایان حصر و اشغال گری، بازگشت گروگان‌های اسرائیلی، اعتراض بر جنایات جنگی و فراهم آوریکمک‌های بشردوستانه برای غزه متمرکز بود. اعتراضات علیه اقدام اسرائیل در غزه به‌طور قابل توجهی در سراسر جهان عرب گسترده بود. از زمان آغاز جنگ در ۷ اکتبر ۲۰۲۳، تعداد کشته‌ها از ۳۰٬۰۰۰ نفر فراتر رفته است.
برخی از اعتراضات حامی فلسطین منجر به خشونت و اتهامات یهودستیزی شده است و در نتیجه در برخی از کشورهای اروپایی، برخی حمایت‌های عمومی از فلسطین و آرمان فلسطین جرم انگاری شده و کشورهایی مانند فرانسه، آلمان، بریتانیا و مجارستان محدودیت‌هایی را اعمال کرده‌اند. سخنرانی سیاسی طرفدار فلسطین این درگیری همچنین باعث اعتراضات گسترده در سفارتخانه‌های اسرائیل و ایالات متحده در سراسر جهان شد.
تحقیقات پروژه داده‌های مکان و رویداد درگیری‌های مسلحانه نشان داد که از ۷ اکتبر تا ۲۴ نوامبر، حداقل ۷۲۸۳ تظاهرات حامی فلسطین و ۸۴۵ اعتراض طرفدار اسرائیل در سراسر جهان برگزار شده است.
اعتراضات بر پایه قاره > آسیا > اسرائیل

مقالهٔ اصلی: اعتراضات جنگ غزه در اسرائیل
اعتراضات بر پایه قاره > اروپا > فرانسه

در واکنش به فراخوان خالد مشعل برای «روز خشم»، دولت تظاهرات حامی فلسطین را ممنوع اعلام کرد. وزیر کشور جرالد دارونین گفت که چنین تجمعاتی احتمالاً باعث اختلال در نظم عمومی می‌شود.
با این حال، در شب ۱۲ اکتبر، پلیس برای درهم شکستن تظاهرات ممنوعه طرفدار فلسطین در پاریس، گاز اشک آور و ماشین‌های آب پاش شلیک کرد. در همان روز، شورای نمایندگی مؤسسات یهودی فرانسه تظاهراتی برای حمایت از اسرائیل ترتیب داد. این منجر به آن شد که رئیس‌جمهور امانوئل مکرون از شهروندان خواست از گسترش درگیری خودداری کنند.
در ۱۴ اکتبر، روزنامه‌نگار فرانسوی الجزایری طه بوحاف در حالی که یک تظاهرات حامی فلسطین در پاریس را پوشش می‌داد دستگیر شد. او به مجله +۹۷۲ گفت که مردم در حال «خفه شدن توسط پلیس» هستند و پلیس او را به دلیل شرکت در «تظاهرات غیرقانونی» با وجود نشان دادن کارت مطبوعاتی خود جریمه کرد. او همچنین مدعی شد که پلیس تهدید کرده است که در صورت مشاهده مجدد او در تظاهرات، پاهای او را خواهد شکست.
در ۲۲ اکتبر، فرانسه اولین تظاهرات مجاز خود را برای حمایت از فلسطین برگزار کرد و ۱۵۰۰۰ شرکت کننده در آن شرکت کردند که شعار می‌دادند «غزه، پاریس با توست.»
در ۱۲ نوامبر، بیش از ۱۰۰۰۰۰ نفر علیه یهودستیزی در پاریس راهپیمایی کردند. الیزابت بورن نخست‌وزیر، روسای مجالس علیا و پایین پارلمان فرانسه، فرانسوا اولاند و نیکلا سارکوزی روسای جمهور سابق و چندین سیاستمدار برجسته به تظاهرکنندگان پیوستند. با این حال، حضور مارین لوپن، رهبر راست افراطی رالی ملی، که حزبش سابقه یهودی‌ستیزی داشته است، باعث انتقاد برخی از شرکت کنندگان مانند بورن، که دختر بازماندگان هولوکاست است، شد. در ۲۱ ژانویه ۲۰۲۴، پلیس پاریس یک رژه اتومبیل را که پرچم‌های فلسطین را به اهتزاز درآورده بود، متوقف و متفرق کرد. در ۲۲ ژانویه، نماینده پارلمان لوئیس بویارد توسط یک فعال طرفدار اسرائیل مورد حمله لفظی و تهدید قرار گرفت. تظاهرات گسترده‌ای در مارسی در حمایت از فلسطین در ۱۸ فوریه رخ داد. در ۲۵ آوریل، دانشجویان دانشگاه سوربن از دولت فرانسه خواستند تا به فلسطینیان کمک کند.
امیرکبیر

برای دیگر کاربردها، امیرکبیر (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| امیرکبیر | امیرکبیر |
| --- | --- |
صدراعظم ایران: صدراعظم ایران
دوره مسئولیت ۲۸ مهر ۱۲۲۷ – ۲۲ آبان ۱۲۳۰: دوره مسئولیت ۲۸ مهر ۱۲۲۷ – ۲۲ آبان ۱۲۳۰
پادشاه: ناصرالدین‌شاه قاجار
پس از: حاجی میرزا آقاسی
پیش از: میرزا آقاخان نوری
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۹ دی ۱۱۸۵ هزاوه، اراک، ایران
درگذشته: ۲۰ دی ۱۲۳۰ (۴۵ سال) حمام فین، کاشان، ایران
علت مرگ: ترور
آرامگاه: حرم امام حسین، کربلا، عراق
همسر(ان): جان‌جان‌خانم (جداشده) عزت‌الدوله (ا. ۱۲۲۷)
فرزندان: میرزا احمدخان ساعدالملک امیرزاده خانم سلطانه خانم تاج‌الملوک همدم‌الملوک
پدر: کربلایی محمد قربان
پیشه: سیاستمدار
مؤسس مدرسهٔ دارُالفُنونانتشار روزنامهٔ وقایع اتفاقیهرسیدگی به وضع مالیه: مؤسس مدرسهٔ دارُالفُنونانتشار روزنامهٔ وقایع اتفاقیهرسیدگی به وضع مالیه
میرزا محمدتقی‌خان فراهانی (۱۹ دی ۱۱۸۵ – ۲۰ دی ۱۲۳۰) ملقب به امیرکبیر، نخستین صدراعظم ناصرالدین‌شاه از ۲۸ مهر ۱۲۲۷ تا ۲۲ آبان ۱۲۳۰، مؤسس دارالفنون و ناشر روزنامه وقایع اتفاقیه بود.
امیرکبیر در مدت صدر اعظمی خود در ۳۹ ماه اصلاحاتی بر ایجاد نظم مالی و نظم در شبکه قدرت انجام داد که باعث برانگیختن خصومت در افراد با نفوذ دربار شد. عاقبت مهد علیا (مادر شاه)، میرزا آقاخان نوری (معاون صدراعظم) و میرزا یوسف خان آشتیانی (حسابدار دربار) برای برکناری و تبعید او به کاشان و سپس ایجاد سوءظن در شاه جوان و اقدام به قتل او در حمام فین کاشان اقدام نمودند.
به دستور امیرکبیر، سید باب رهبر جنبش بابیه در تبریز تیرباران شد و پیروان او که منادی نوسازی جامعه و زدودن آن از قشر روحانیون بودند، سرکوب شدند. سرکوب بابیان منجر به بسته شدن راه نوگرایی و اصلاحات و در نتیجه، تداوم سیطره کامل روحانیت شیعه بر امور کشور تا پایان قرن نوزدهم و پس از آن شد.
زندگی > کودکی

میرزا تقی فراهانی در ۱۹ دی سال ۱۱۸۵ خورشیدی در روستای هزاوه در منطقه فراهان متولد شد. این روستا بر اساس تقسیمات کشوری، از توابع شهرستان اراک است. پدر او کربلایی قربان نام داشت. به دلیل نزدیکی قریه مهرآباد اراک که اصل خاندان قائم‌مقام فراهانی از آن‌جا بود، با هزاوه موطن و مسکن پدر او، این مرد جزو خدمتکاران قائم مقام اول یعنی میرزا عیسی معروف به میرزا بزرگ درآمد و بعدها در پیش قائم مقام ثانی ناظر آشپزخانه و در پیری قاپوچی او شد. مادر امیر نیز فاطمه نام داشت و عمری طولانی کرد و مرگ هر دو فرزندش محمدتقی و محمدحسن را دید.
میرزا محمدتقی‌خان با اطفال خردسال قائم مقام اول هم بازی بود. نقل شده است که در کودکی ناهار اولاد قائم مقام اول را می‌آورد و در حجره معلم آنها می‌ایستاده تا ظروف غذا را برگرداند. در این زمان آنچه را معلم به آنها می‌آموخت فرامی‌گرفت. روزی قائم مقام برای گزینش فرزندانش وارد شد و هر چه از آن‌ها پرسید جواب درست ندادند و میرزا تقی پاسخ می‌داد. او وقتی هوش و درایت و علاقه وافر این پسر را دید در تعلیم و تربیت وی کوشش کرد. امیر در خانهٔ قائم‌مقام تربیت شد و در جوانی توانست سمت منشی‌گری قائم‌مقام را به‌دست آورَد. هنگامی‌که میرزا ابوالقاسم قائم مقام به صدارت به منصب صدارت محمدشاه رسید، میرزا تقی‌خان را به برادرزادهٔ خود میرزا اسحاق سپرد.
زندگی > ازدواج و فرزندان

امیرکبیر دو بار ازدواج کرد. ازدواج اول وی با «جان‌جان خانم» دختر حاج شهبازخان (عموی امیرکبیر) بود. به نوشته پولاک، امیر در زمان صدارت خود از این زن جدا شده و «جان جان خانم» حدود سال ۱۲۴۸ در آذربایجان درگذشت. دومین همسر امیر، یگانه خواهر تنی ناصرالدین‌شاه بود که «ملک‌زاده خانم» نام داشت و به عزت‌الدوله ملقب بود که در ۲۶ بهمن ۱۲۲۷ (۲۲ ربیع‌الاول ۱۲۶۵ ق) با وی ازدواج کرد. او دختر محمد شاه و مهد علیا بود. او در شانزده سالگی به عقد امیر درآمد. امیر در این هنگام حدود چهل و سه ساله بوده است. این ازدواج ظاهراً به خواست و اشاره ناصرالدین شاه صورت گرفته است. این معنا از نامه‌ای که امیر به پادشاه نوشته است، بر می‌آید: از اول بر خود قبله عالم معلوم است که نمی‌خواستم در این شهر صاحب خانه و عیال شوم. بعد، به حکم همایون و برای پیشرفت خدمت شما، این عمل را اقدام کردم.
امیر از نخستین همسر خود «جان جان خانم» سه فرزند داشت. میرزا احمدخان ساعدالملک که با منورالسلطنه دختر فرمانفرمای بزرگ ازدواج کرد و دو دختر به نام‌های امیرزاده خانم(همسر عزیزخان مکری) و سلطانه خانم. از عزت الدوله نیز دو دختر داشت که یکی تاج الملوک خانم (اولین همسر عقدی مظفرالدین شاه و مادر محمدعلی شاه) و دیگری همدم الملوک خانم (همسر مسعودمیرزا ظل السلطان) نام داشتند.
امیرکبیر همسر عزت‌الدوله، خواهر ناصرالدین‌شاه قاجار بود و به سبب ازدواج دخترش تاج‌الملوک با مظفرالدین‌شاه قاجار، پنجمین پادشاه از دودمان قاجار، پدربزرگ ششمین پادشاه قاجار، محمدعلی‌شاه، نیز به‌شمار می‌رود. عزیزخان مکری داماد امیرکبیر و دومین رئیس دارالفنون بود. امیرکبیر پس از این‌که با دسیسهٔ اطرافیان شاه از جایگاه خود برکنار و به کاشان تبعید شد، در حمام فین به دستور ناصرالدین‌شاه به قتل رسید. پیکر وی در شهر کربلا به خاک سپرده شده است.
زندگی > عنوان‌های امیر کبیر

کربلایی محمد تقی، میرزا محمدتقی‌خان، مستوفی نظام، وزیر نظام، امیر نظام، امیر کبیر، امیراتابک اعظم، همچنین وی شوهرخواهر ناصر الدین شاه نیز شد.
اقدامات و رخدادها > تأسیس مدرسهٔ دارالفنون

امیرکبیر زمانی که به صدارت رسید به نقص و کمبود مؤسسات فرهنگی و علمی آگاه بود و معتقد بود ایران از نظر علوم و تمدن جدید بی بهره است و اگر بخواهد تحولاتی را در کشور ایجاد کند باید جوانان ایرانی بهره ای از تمدن و علوم مختلف کسب کنند. او دو مسافرت به خاک روسیه داشت و در این سفرها نظام تعلیم و تربیت ملل اروپایی را بررسی کرد و لازم دید اگر بخواهد دوشادوش آن کشورها پیش برود، ۲ راه پیش رو دارد: یا باید عده‌ای را برای تحصیل به اروپا بفرستد یا اینکه عده‌ای از معلمان اروپایی به ایران اعزام کند.
تأسیس یک مدرسهٔ عالی و معلم اروپایی همیشه دغدغه او بود و زمانیکه به صدراعظمی رسید خواست به این فکر جامه عمل بپوشاند. استدلال او این بود که به جای اینکه دولت ایران بیست نفر محصل به اروپا بفرستد، با این بودجه چند معلم از اروپا به ایران بیاورد و دویست محصل را تربیت کند.
مدرسه دارالفنون در زمان صدارت امیرکبیر، در هفت شعبه تأسیس شد و اولین مدرسهٔ جدید ایران بود. شاهزادگان قاجار نخستین دانش‌آموزان دارالفنون بودند. در دارالفنون اصول علمی جدید و دانش‌های مهندسی، پزشکی، داروسازی، معدن و فنون به جوانان آموزش داده می‌شد و بسیاری از معلم‌های آن از اروپا و به ویژه از کشورهایی چون اتریش، اسپانیا، ایتالیا و فرانسه به کار گرفته شده بودند. اگرچه امیر هنگام گشایش و آغاز به کار دارالفنون از صدارت برکنار و به کاشان تبعید شده بود، اما با همهٔ مخالفت‌های جانشینش، میرزا آقاخان نوری، مدرسه کار خود را ادامه داد.
اقدامات و رخدادها > انتشار روزنامه وقایع اتفاقیه

اولین شماره روزنامه وقایع اتفاقیه در سال سوم سلطنت ناصرالدین‌شاه قاجار در ۱۸ بهمن ۱۲۲۹ خورشیدی (برابر با ۷ فوریه ۱۸۵۱ میلادی) و به کوشش امیرکبیر منتشر شد. به دستور امیرکبیر اشتراک این روزنامه برای هر یک از افرادی که از دستگاه دولتی بیش از ۲۰۰ تومان حقوق می‌گرفتند اجباری بود. در این روزنامه، اخبار داخلی شامل خبرهای مربوط به دربار، عزل و نصب‌ها، اعطای مقام‌ها، نشان‌ها و امتیازات چاپ می‌شد. در برخی شماره‌ها نیز اخبار رویدادهای شهرهای ایران به چاپ می‌رسید. در بخش اخبار خارجی، اخبار مربوط به کشورهای اروپایی به چاپ می‌رسید. همچنین این روزنامه دارای صفحه حوادث نیز بود.
کمتر از یک سال بعد از انتشار اولین شماره، در شماره ۴۹ این روزنامه خبر تحریف‌شده‌ای دربارهٔ مرگ امیرکبیر منتشر شد.
اقدامات و رخدادها > رسیدگی به وضع مالیه

امیرکبیر در دوران صدراعظمی خود با رشوه‌خواری به مبارزه برخاست. او دستور داد دریافتی‌های بی‌حساب و مواجب بی‌جهتی که از دستگاه‌های دولتی می‌گرفتند، قطع شود. وی حقوق شاه را کاهش داد و ماهانه به دوهزار تومان رسانید و قرار گذاشت که هر ماه به او کارسازی کنند. وی مواجب بی‌حسابی که حاجی میرزا آقاسی برقرار کرده بود، را قطع کرد. وی سر و سامانی به قوانین مالیاتی داد و صورت عواید و مخارج آن را تعدیل کرد. امیر همچنین تیول تیول‌دارانی که حق دیوان را نمی‌دادند، ضبط کرد.
در دوره صدارت حاجی میرزا آقاسی وضعیت مالی دولت به هم ریخته و خزانه خالی بود و بودجهٔ کشور در حدود یک میلیون تومان کسری داشت. پول‌های نقد خزانه نصیب عده‌ای خاص از درباریان و روحانیون مستمری بگیر می‌شد و نصیب دیگران برات‌های بی‌اعتبار بود. زمانی که امیر به قدرت رسید حجم این برات‌های معوقه بسیار زیاد بود. امیر اطلاعات مالی و مالیاتی را به‌روز رسانی کرد (اکثراً از دفاتر مالیاتی بر اساس اطلاعات زمان کریمخان زند نوشته شده بودند). امیر برخی از مستمری‌ها را قطع کرد و برخی را کاهش داد. براتهای معوقه را به قیمت پایین‌تر نقد کرد و دستور داد دیگر چنین برات‌های بی‌اعتباری صادر نشود.
رقم خالص درآمد کشور در آخرین سال صدارت امیر کبیر نزدیک به سه میلیون تومان بود و بیشترین عایدی مالیاتی نیز مالیات آذربایجان به مقدار ۶۲۰ هزار تومان بود. در همان سال مجموع مخارج دولت در حدود دو میلیون و ششصد هزار تومان بود. او همچنین برای مأموران دولتی حقوق ثابت تعیین کرد.
در اغلب دوره‌های حکومتی در ایران امرا و دیوانیان و سربازان قشون به جز مالیات، اموالی را تحت عنوان هدیه و انعام و سیورسات و آذوقه و مژدگانی از مردم مطالبه می‌کردند. به جز این موارد رشوه نیز جزو مداخل دیوانیان بود. امیر کبیر پس از سامان دادن به وضعیت مالی کشور و برقراری مواجب منظم برای عمال دولتی دستور ممنوعیت دریافت هر نوع وجه غیرقانونی را صادر کرد. تا پیش از دوره حکومت امیر مأموران دولتی و لشکریان در هنگام عبور از نواحی آذوقه خود را از مردم مطالبه می‌کردند و گاهی نیز اقدام به مصادره اموال مردم می‌کردند. امیر این رسم را که طلب سیورسات نامیده می‌شد ممنوع کرد و در چند مورد از جمله در مورد تعدیات توپچیان آذربایجانی و سربازان قصر شیرین دستور به تنبیه متخلفان و پرداخت خسارت از اموال ایشان کرد. این موارد برای آگاهی عموم و تشویق آنها به گزارش تخلفات در روزنامه دولتی انتشار می‌یافت. به دستور امیر مأموریت‌های دولتی باید به حکم دولت انجام می‌شد و دولت هزینه انجام مأموریت را به مأمور می‌پرداخت و مأمور موظف بود آذوقه اش را به قیمت روز در طول مسیر خریداری کند. از خصوصیات مهم امیرکبیر این بود که حتی از کسی هدیه هم نمی‌پذیرفت و به دولتیان نیز چنین دستور داد که حتی هدیه نیز از کسی نپذیرند تا کسی دستاویزی برای رشوه نداشته باشد.
اقدامات و رخدادها > حذف القاب و عنوان‌ها

امیرکبیر، القاب و عنوان‌ها فرمایشی را موجب زیان‌های اجتماعی می‌دانست و در نامیدن دیگران به گفتن واژه «جناب» اکتفا می‌کرد، حتی نسبت به مقام صدارت.
اقدامات و رخدادها > رفتار با درباریان

امیرکبیر به رفتار درباریان و مأموران خود بسیار اهمیت می‌داد و معتقد بود رفتار آنها باید سرمشق مردم باشد و مقام و شغل آنها نباید باعث تعدّی و ظلم به مردم شود. نقل می‌کنند روزی فردی نزد امیر آمد و از یکی از مستخدمان بانفوذ آبدارخانه شاهی شکایت کرد. امیر فوراً مأمور فرستاد تا پول شاکی را پس دهد و به وی گفت اگر در این مدت ۲ ساعت پول به دست شاکی نرسد، آن وقت تکلیف دیگری دارد. مستخدم فوراً به تکاپو افتاد و ظرف مدت تعیین شده بدهی خود را پرداخت کرد.
اقدامات و رخدادها > اصلاحات اجتماعی

هرزگی، قمه‌کشی و لوطی‌گری به خصوص در زمان دولت حاجی میرزا آقاسی رواج داشت. غروب که می‌شد هیچ زن و کودکی جرأت بیرون آمدن از خانه را نداشت. جوانان تهران قمه می‌بستند و مردم را آزار و اذیت می‌کرند. امیرکبیر، دستور داد که رسم قمه‌کشی و لوطی‌بازی از شهرها و راه‌ها برداشته شود. وی حمل اسلحه سرد و سلاح گرم را منسوخ کرد. در یک جلسه عمومی، کسی پیشنهاد داد حمل سلاح ممنوع شود، امیر پاسخ داد: «حمل سلاح آزاد است؛ منتها کیست که جرئت استفاده دارد؟» و پس از این اگر دعوا و نزاعی رخ می‌داد، کسی جرأت نداشت از قمهٔ خود استفاده کند و به مرور زمان این عادت از سر مردم افتاد و حمل سلاح منسوخ شد. او حقوق بسیار درباری‌ها و شاهزاده‌ها را کم کرد.
اقدامات و رخدادها > ایجاد قراولخانه

امیرکبیر دستور داد ۴۰ قراولخانه در نقاط مختلف دارالخلافه (تهران) دایر شود. وی همچنین برای هر قراولخانه، ۱۲ نگهبان تعیین کرد.
اقدامات و رخدادها > اصلاح وضع چاپارخانه دولتی

امیرکبیر یکی از مشکلات تجاری و اقتصادی را عدم وجود وسایل ارتباطی بین شهرها می‌دانست و در جهت برطرف شدن این مشکل بسیار تلاش کرد. او در سال ۱۲۶۷ هجری قمری پستخانه‌ای تأسیس کرد و برای حفاظت محموله‌های پستی در تمامی راه‌های کشور قراول‌خانه‌هایی را ایجاد کرد. در هر ماه ۲ بار چاپارها به آذربایجان، مازندران، کرمان، خراسان، استرآباد و کرمانشاه دررفت و آمد بودند. همچنین برای چاپارها مقرّری تعیین کرد تا پول بیشتری درخواست نکنند. او دستور داد در مناطق مختلف برای چاپارها منازلی بنیان کنند تا این افراد با خاطری آسوده و با سرعت هرچه بیشتر مسافت بین شهرها را طی کنند. در نتیجه تلاش امیرکبیر کار چاپارخانه‌ها به قدری تسریع شد که مسافت بین تهران تا اصفهان سه روزه طی می‌شد.
اقدامات و رخدادها > توجه به تولید و آبادی اراضی

سدی به دستور امیر در نقطه اتصال رود قره‌چای و انار رود در قم و ساختن پل بر روی آن بود. از کارهای عمرانی دیگر ساختن سد بر روی رودخانهٔ گرگان زیر نظر میرزا حسن مهندس ظرف یک سال بود.
اقدامات و رخدادها > مبارزه با شکنجه

شکنجه در لغت، هر گونه آزار جسمی یا روحی است به منظور اخذ اقرار، شهادت یا سایر ادله اثبات که از طرف مأمور دولت به صورت طولانی و متوالی انجام شود. اولین بار مبارزه با شکنجه در زمان محمدشاه قاجار و به دستور میرزا آغاسی آغاز شد اما این دستور به مرحله اجرا نرسید. اولین بار امیر کبیر و پس از او میرزا حسن خان سپهسالار با قدرت خاص خود، موفق به اجرای دستور منع شکنجه میرزا آغاسی شدند. در ماه ربیع الثانی سال ۱۲۶۶ آیین‌نامه‌ای تدوین و به حاکمان مناطق ارسال شد و در متن آن ذکر شده بود شکنجه کردن متهمان و جزای بی‌تناسب افراد گناهکار ممنوع است. همچنین در صورت محرز شدن جرم مقصران و مجرمان، طبق احکام شرع و عرف مجازات اعمال شود. برای آگاهی مردم نیز متنی در روزنامه در ۱۴ ذی‌القعده سال ۱۲۶۷ منتشر شد.
اقدامات و رخدادها > سر و سامان دادن به ارتش

در زمان عزل او ارتش ایران به ۱۳۷۲۴۸ نفر رسیده بود. تعداد هزار توپ داشت. در تهران و اصفهان بترتیب ماهی ۱۰۰۰ و ۳۰۰ تفنگ ساخته می‌شد.
میرزا تقی خان پس از اصلاح اقتصادی کشور مشغول اصلاحات نظامی شد زیرا معتقد بود ارتش روح کشور است و کشوری قدرتمند خواهد بود که ارتش نیرومندی داشته باشد.
امیرکبیر چون زمان عباس میرزای ولیعهد در آذربایجان سمت لشکرنویسی و پس از آن منشی‌گری نظام را بر عهده داشت و با هیاتهای نظامی انگلیس و فرانسه آشنا بود، معتقد بود که باید دست به اصلاحات نظامی در ایران بزند. اصلاحات او شامل: قوانین اخلاقی و تغییر در رفتار سربازان و عدم تعرض آنان به اموال و ناموس مردم، برقراری حقوق معین برای افسران و سربازان، ایجاد قورخانه و تهیه لباس به سبک ارتش کشور اتریش، تهیه کتبی در ارتباط با فنون نظامی، بنای ساختمان‌های توپخانه و سربازخانه و استحکاماتی در شهرها و مراکز مهم بود.
امیرکبیر، مشق و دروس ارتشیان و تسلیحات آن‌ها و برکشیدن صاحب‌منصبان بی‌طرف و نهادن شغل و سمت در مقابل افراد و حذف مشاغل بی‌فایده در نظام سازمانی را پایه‌گذاری کرد. رسم بخشیدن مناصب بی‌شغل را برانداخت و معیار ترفیع صاحب‌منصبان، شایستگی ایشان گشت. او معمولاً صبح‌های زود برای سرکشی و نظارت به سربازخانه‌ها می‌رفت و به‌طور جداگانه از تک تک سربازان بازجویی می‌کرد تا نحوه رفتار افسران با آنها و همچنین پرداخت حقوق آنها را بررسی کند. آنها موظف بودند تا تعلیمات نظامی تدریس کنند که چنین امری تا آن زمان بی‌سابقه بود. همچنین پزشکانی را مسئول بررسی سلامت افراد تعیین کرده بود. او برای تأمین باروت ارتش تعدادی کارگاه تولید باروت در کشور ایجاد کرد از جمله در برغان و روستای ورده او چند بار برای سرکشی به این کارگاه‌ها به این نقاط سفر کرد. مهمات‌سازی در زمان او رشد کرد و توپریزی و باروت سازی تبریز دوباره رونق گرفت. وضع لباس ارتش مرتب و منظم شد. به دستور وی لباس سربازان از پارچه ایرانی بود.
اقدامات و رخدادها > اصلاحات مذهبی

بست نشینی یک حرکت به جهت فرار از جرم یا ظلم به اماکن مذهبی برای فرد مورد تعقیب قانون است. نخستین کسی که با بست‌نشینی به‌طور جدی مبارزه کرد، امیرکبیر بود. در جنگ با سالار خان امیر کبیر برای اولین بار به عزیز خان دستور داد در صورت پناه بردن سالار خان به حرم مشهد او را از بست خارج کنید. امیر کبیر بست نشینی را ممنوع کرد و دستور دستگیری هر فردی که از دست قانون به اماکن مقدسه فرار می‌کرد تا دستگیر و محاکمه نشود را صادر کرد و این حرکت امیر کبیر خود مخالفت شدیدی بین روحانیون با امیر ایجاد کرد. امیرکبیر، در پی منع قمه‌زنی و اصلاح امور روضه‌خوانی برآمد. وی نسبت به علمای مذهبی با احترام خاصی برخورد می‌کرد، با این حال میرزا ابوالقاسم امام جمعه تهران، از جمله روحانیونی بود که به شدت به مخالفت با امیرکبیر برخاست و بسیاری از روحانیون دیگر نیز به همراهی با او برخاستند.
اقدامات و رخدادها > به‌اجبار مسلمان شدن منداییان شوشتر

در دوران صدارت امیرکبیر، به دلیل یک آشوب محلی، مردمان شوشتر که بیش از ۸۰ درصد آن‌ها مندایی بودند، برای جلوگیری از خون‌ریزی مجبور شدند تا اسلام بیاورند.
اقدامات و رخدادها > سیاست خارجی امیرکبیر

امیرکبیر، دستگاه وزارت امور خارجه را توسعه داد. تأسیس سفارت‌خانه‌های دائمی در لندن و سن‌پترزبورگ، ایجاد کنسولگری در بمبئی، عثمانی و قفقاز؛ تربیت کادر برای وزارت امور خارجه و تنظیم دفتر اسناد سیاسی از کارهای اوست.
امیرکبیر در زمینه سیاست خارجی، سیاست معروف به «سیاست موازنهٔ منفی» را در پیش گرفت؛ که بر اساس آن می‌گفت نه به روس امتیاز می‌دهیم، نه به انگلیس و نه به هیج قدرت خارجی دیگر (در مقابل، در نظریه موازنهٔ مثبت، به دادن امتیاز به هر دو طرف قائل می‌شوند).
سیاست موازنهٔ منفی امیرکبیر، تنها یک‌بار خدشه‌دار شد و آن زمانی بود که در جریان حملهٔ ترکمن‌ها در آشوراده، تعدادی سربازان روسی کشته و روس‌ها عزل فرماندار مازندران را خواستار شدند و امیرکبیر به علت فشار روس‌ها، حاکم آنجا را عزل کرد. در این زمان انگلیسی‌ها از این ضعف حکومت مرکزی سود جستند و امتیاز نظارت بر کشتیرانی در جنوب را با ادعای مبارزه با تجارت برده کسب کردند؛ که البته امیرکبیر در این قرارداد این قید را گنجاند که به هنگام نظارت باید ناظران ایرانی حضور داشته‌باشند.
امیرکبیر برای تضعیف قدرت و نفوذ روس و انگلیس در ایران، می‌خواست نگاه فرانسه و در زمانی، آمریکا را به ایران جلب کند؛ لذا یک قرارداد سفارت کنسولگری و یک قرارداد در زمینه کشتیرانی با آمریکا منعقد کرد.
اقدامات و رخدادها > امیرکبیر و روحانیت

رابطهٔ او با روحانیّت خصمانه نبود. روحانی مورد اعتماد امیرکبیر در تهران، شیخ عبدالحسین تهرانی بود که امیر، منصب قضا را در پایتخت به وی سپرد ولی میرزا ابوالقاسم امام جمعه (امام جمعه تهران) در قتل امیرکبیر دست داشت.
ماجرای عزل (برکناری) از صدارت و سپس قتل امیرکبیر > پیش زمینه

پس از مرگ محمدشاه در ۱۴ شهریور ۱۲۲۷ (آگوست ۱۸۴۸م)، امیرکبیر، که حدود سی سال بزرگتر از شاه جوان بود، با تدارک شش لشکر پیاده و سواره و توپخانه شاه را با قدرت بر تخت نشانید. در این زمان میرزا تقی خان به مقام امیر نظام ارتقا یافت که به معنای فرماندهی کل قوای نظامی کشور بود. ناصرالدین شاه فردای ورود به پایتخت تاجگذاری کرد و در همان شب امیرنظام را به صدارت منصوب کرد. در سلسله قاجار سابقه نداشت که تمام امور دیوانی و نظامی به یک نفر سپرده شود. پس از امیرکبیر شاه خود فرماندهی نظامی را برعهده گرفت و پس از میرزا آقاخان نوری هم با به وجود آمدن چند وزارت‌خانه، مقام صدر اعظمی برچیده شد.
سه شخصیت اصلی مسئول سقوط صدر اعظم نماینده ناراضی‌ترین گروه‌های اشراف و دیوان سالاران بودند. دو سیاست امیرکبیر، کاهش مزایای درباریان و دور نگه داشتن شاه از بستگانش، مورد ضدیت اشراف قاجار برهبری مهد علیا قرار گرفت. فراش باشی دربار، علی خان حاجب الدوله و میرزا آقاخان نوری، نائب امیر کبیر نیز جزو گروه بودند. گسترش تعداد مخالفان امیرکبیر موجب انزوای روزافزون او می‌شد. برخورد دقیق و سخت گیرانه او صدارتش را در نظر درباریان نوعی حکومت وحشت، مجهز به مأموران خفیه نویس، اعدام در ملأ عام و سانسور شدید جلوه می‌داد. روابط صادقانه و سازش‌ناپذیر او با سفرای خارجی نیز دوستی در اردوی آنها برایش نگذاشته بود. با وجود ازدواج با خواهر شاه، به لحاظ اصل و نسب محقر خود شبکه خویشاوندی در اختیار نداشت و تکیه او فقط بر محبت ناصرالدین تا موقعی کار از پیش برد که شاه حاضر بود به او اعتماد ورزد.