stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سگ‌کشی
چکیدهٔ داستان

ماجرای فیلم از اواخرِ پاییزِ ۱۳۶۷ تا اندکی پس از آن – کمابیش یک سال – در تهران و باغستان می‌گذرد.
یک نویسندهٔ فارسی‌زبان به نامِ گلرخ کمالی، که سالِ گذشته شوهرش را به حالِ قهر و به گمانِ رابطه‌ای با منشیِ شرکتش ترک کرده بوده، با پایانِ جنگ به تهران برمی‌گردد و شوهرش، ناصر معاصر، را می‌بیند که ورشکسته شده و در حالِ رفتن به زندان است. ظاهراً شریکِ ناصر، جواد مقدّم، با صحنه‌سازی تمامِ سرمایهٔ شرکت را برداشته و به‌طورِ غیرقانونی از مرز خارج شده و ناصر مانده با همهٔ بدهی‌های شرکت و فشارِ طلبکاران. گلرخ بر خود می‌داند که در جبرانِ بدگمانیِ بیجایش، حالا به نجاتِ شوهرش بشتابد و با کوشش برای خریدِ چک‌ها و اثباتِ بی‌گناهیِ او، و گرفتنِ رضایتِ شاکیان از شوهرش، برای آزادیش از زندان بکوشد. کم‌کم گلرخ با ساده‌دلی در حرفه و دنیایی وارد می‌شود که از اندیشه‌هایش فرسنگ‌ها دور است؛ دنیای داد و ستدِ بازار. او با یک‌یکِ طلبکاران و شاکیان واردِ بده‌بستان و معامله می‌شود تا رضایتشان از ناصر را جلب کند؛ و در این کار تا جایی پیش می‌رود که دیگر راهِ بازگشت ندارد و می‌فهمد که در جنگی وارد شده که دیگر نباید شکست بخورد. او همه را تاب می‌آورد، از تحقیر و توهین تا آزار و تجاوز؛ در سکانسی یکی از آدم‌های افرندی (طلبکارِ ناصر معاصر) چند سیلی به گلرخ می‌زند که صورتش کبود شده و دهان و بینیش پر از خون می‌شود اما در نهایت رضایت طلبکاران شوهرش را گرفته و سرانجام شوهرش را آزاد می‌کند؛ و ناصر، تشکّر را، چیزی به او می‌دهد: طلاق‌نامه‌اش. گلرخ تازه درمی‌یابد که همهٔ این بازی صحنه‌سازیِ ناصر بوده که با ترساندن و گریزاندنِ شریکش سرمایهٔ شرکت را تصاحب کند، و حالا با داشتنِ رضایتِ شاکیان – که گلرخ گرفته – عملاً صاحبِ قانونیِ همهٔ سرمایه است و اینک می‌خواهد با منشیِ شرکت ماهِ عسل به خارج از مملکت برود. گلرخ ضربه را با وقار و سختی متحمّل می‌شود؛ ولی نقشهٔ ناصر معاصر نمی‌گیرد، زیرا شریکِ بازگشته‌اش و دیگرانی که گلرخ را در همهٔ دوندگی‌هایش دنبال می‌کردند نیز به اندازهٔ او هشیار و چشم به راه بوده‌اند و اینک از راه می‌رسند، و ناصر معاصر از دستِ ایشان خلاصی ندارد. چهره زیبا و خندان گلرخ در پایان فیلم افسرده و کبود شده است.
«گلرخ آب در خوابگه مورچگان ریخته و بخشی از زشتی‌های جامعه را عیان کرده و دوباره می‌رود که به دنیای داستان‌هایش بازگردد.»
فیلم‌نامه

پس از توقّفِ ساختِ فیلم در فیلم، طرحِ سگ‌کُشی (با نامِ اوّلیهٔ «از دست رفته») شکل گرفت – سرآغازِ دههٔ ۱۳۷۰. فیلم‌نامهٔ سگ‌کُشی را بیضایی تابستانِ سالِ ۱۳۷۱ نوشت. دربارهٔ سفارش گرفتن و نگارشش گفته:
سفارش‌دهنده کلکی را که از کسی یا کسانی راجع به کلاهبرداری‌های مالی و داد و ستدها و غیره شنیده بود تعریف کرد و بعد طرحی را که بر اساس آن فکر کرده بود در چهار پنج سطر خواند. . . . کلک اصلی خیلی زنده بود، و طبعاً من به آن برگشتم که به من امکان می‌داد یک حقایق دربارهٔ لیلا دختر ادریس پس از جنگ بنویسم؛ یا حتّی یک اشغال معاصر. . . . من فیلم‌نامه را نوشتم و نام موقّتی «سگ‌کشی» هم بر آن گذاشتم. او آمد گرفت برد و خواند و نخواست و کلّی هم به من پرید که این صریح است و اجازه نمی‌گیرد و گران است و سخت است و غیره. . . . نوشته روی دستم ماند.
ولی سپس‌تر به بیضایی پیشنهاد می‌شود که فیلم را بسازد. وی گفته:
نسخهٔ خطّی «سگ‌کشی» . . . نمی‌دانم چطوری دست به دست گشته بود و اوّلین بار در حدود سال هفتادوسه پیشنهاد ساخت یا واگذاری آن را به من دادند مشروط به حذف صحنه‌هایی تا اجازه بگیرد. دلم راضی نشد. بعد از رفتن از ایران و بازگشت . . . تهیه‌کننده‌های زیادی خواستند آن را برایشان بسازم . . . رفتم سرِ گفتگو با باد . . . وقتی برگشتم خوشبختانه قضیه اجازه گرفتن فیلم‌نامه از ارشاد رسماً و برای همه منتفی شده بود؛ و در گفتگوی شفاهی . . . با «سگ‌کشی» موافقت کردند.
لغتِ «سگ‌کُشی» و بعضی مشتقّاتش پیش از بیضایی در نوشته‌های گویندگانی از یحیی کاشی تا صادق هدایت و صادق چوبک و خسرو شاهانی و نصرت‌الله نویدی آمده بود. غیر از این معنای استعاری، این لغت به معنای لفظیِ کُشتنِ سگ هم به کار رفته است.
مفهوم یا عینِ کُشتنِ سگ چندین بار در کارهای بیضایی آمده است. او، در توضیح، دو بیت از منجیک ترمذی را نقل کرده که شاید سرچشمهٔ این تصویر در ذهنش بوده باشد:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ای خواجه مر مرا به هجا قصد تو نبود |  | جز شعر خویش را به تو برکردم آزمون |
| چون تیغ نیک که‌ش به سگی آزمون کنند |  | وآن سگ بود به قیمت آن تیغ رهنمون |
فیلم‌نامه > کتاب

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نویسنده(ها): بهرام بیضائی
کشور: تهران
زبان: فارسی
رویداده در: تهران و باغستان
ناشر: انتشاراتِ روشنگران و مطالعات زنان
تاریخ نشر: ۱۳۸۰
شمار صفحات: ۱۱۱
شابک: شابک ‎۹۷۸−۹۶۴−۶۷۵۱−۲۶−۲
رده‌بندی دیوئی: ‏‫‭۷۹۱/۴۳۷۲
کتابخانه کنگره: ‏‫PN۱۹۹۷‭‬ ‭/س۷۷‏‫‭ ۱۳۸۰‬
کتابخانه ملی ایران: ‫‭م۸۰-۵۶۸۸
فیلم‌نامهٔ سگ‌کُشی زمستانِ سالِ ۱۳۸۰ چاپ و منتشر شد و از آن پس بارها با عکس‌هایی از فیلم و فهرستِ کاملِ عواملِ فیلم تجدیدِ چاپ شده است. روزِ ۲۷ دیِ ۱۳۸۰ بیضایی در مجموعهٔ فرهنگی-هنریِ تهران در جلسهٔ رونماییِ این کتاب سخن گفت.
ساخت

ساختنِ فیلم سالِ ۱۳۷۸ آغاز شد. در پاییز و زمستان تدارک و فیلم‌برداری شد. سالِ بعد، با کُمک‌هزینهٔ هیوبرت بالز، بیضایی فیلم را تدوین کرد و موسیقی و صداگذاری به انجام رسید.
ساخت > فیلم‌برداری

به گفتهٔ شاهرخ سخایی، عکّاسِ فیلم، بنا بوده که سگ‌کُشی سیاه و سفید تهیّه شود، ولی امکاناتش در ایران نبوده و سرانجام فیلم‌ساز از این خواسته چشم پوشیده. سخایی سکانس‌های این فیلم را بی‌گمان دارای جذّابیت‌های عکسی می‌داند و در توضیحِ سکانسِ خانهٔ جواد مقدّم گفته: «طبیعتاً در شب‌ها، کاراکتر خاصی از نور وجود دارد و از بازی‌ها کاراکتر خاصی وجود دارد. به این معنا که همیشه ما می‌بینیم یک نور سبز، یک نور آبی از بیرون دارد که داخل را پر می‌کند. اگر بخواهیم با روانشناسی رنگ به این قضیه نگاه کنیم . . . فقط به خاطر ظاهر زیبا نبوده است. . . . موقعی که شما همیشه این نور سبز را یک نور گرم می‌بینید، همان حفاظ خانه است . . . و آن آبی را هم، فقط به خاطر آبی من نمی‌دیدم، من می‌گفتم این نماد سردی زندگی بیرون است که دارد می‌ریزد داخل و این قرمز و این نور تنگستن کم، نماد زندگی است، نماد زندگی همهٔ ماست. «سگ‌کشی» دربارهٔ زندگی همهٔ ما است. همهٔ ماها را در بر می‌گیرد. همهٔ ما هستیم.»
با این که بیضایی خود تصاویر را نخست در تقطیعِ فنّی و سپس سرِ صحنه پشتِ دوربین تعیین می‌کرد، عقیده داشت که اصغر رفیعی جم، فیلم‌بردار، با درکِ درست از تقطیع و تصحیحِ نورپردازی به فیلم کمکِ بسیار کرده. رفیعی جم نیز از همکاری با بهرام بیضایی در این فیلم بسیار خشنود بوده و او را باثبات‌ترین، جدّی‌ترین، و دانشمندترین فیلم‌سازی می‌شمارد که در فیلمش کار کرده. وی در گفتگویی دربارهٔ همین فیلم با زاون قوکاسیان دربارهٔ نگرانی‌های بیضایی دربارهٔ اجزا و عواملِ فیلم می‌گوید «حتی وقتی خودش به تنهایی می‌رود و لوکیشن را می‌بیند، باز، هم به فکر صدا هست، هم به فکر فیلمبردار، هم به فکر تولید هست، هم به فکر بقیه عوامل.» رفیعی جم سینمای بیضایی و همکاری با او را همچون دانشکده‌ای عملی برای دست‌اندرکارانِ تولیدِ فیلم و کارگردانانِ جوان در ایران می‌بیند.
صدابردارِ فیلم، جهانگیر میرشکاری، نیز زمانِ کوتاهی پس از پایانِ فیلم، از آغازِ تولید یاد می‌کند و در همین معنی می‌نویسد: «باز احساس دانشجویی را داشتم که پس از مدّت‌ها انتظار، به کلاس استادی مسلّم در سینما می‌رود. همیشه موقع کار با استاد بیضایی این حس غریب را داشته‌ام و همیشه منتظر یادگرفتن چیزهای تازه از دنیای سحرآمیز سینما بوده‌ام.» وی سگ‌کُشی را «شاهکاری دیگر» از بیضایی برای سینمای ایران شمرده.
ایرج رامین‌فر، طرّاحِ صحنه و لباسِ فیلم، فیلم‌های بیضایی را گوشه‌ای از همهٔ فیلم‌هایی می‌داند که امکانِ ساختنش برای این فیلم‌ساز فراهم نشده. وی توضیح می‌دهد که مقدارِ زیادی از فضاهای فیلم به صورتِ دکور ساخته شده. از نظرِ رامین‌فر سگ‌کُشی با فیلم‌های دیگرِ بیضایی، به استثنای رگبار، تفاوتِ بسیار دارد.
چهره‌پردازی در سگ‌کُشی با فرهنگ معیّری بود. وی می‌نویسد: «در تمامی کارهایی که برای بهرام بیضایی انجام داده‌ام و به خصوص در دو فیلم مسافران و «سگ‌کشی» با تعداد زیادی شخصیت روبه‌رو بودم. آنچه برایم مطرح بود بازآفرینی این کیفیت بود و نه کثرت. سناریوهایی بسیار درست با پرسوناژهای دارای شناسنامه برای هر شخصیت و هر فرد حتی برای یک لحظه یا یک تصویر.»
ساخت > موسیقی

صبا خضوعی، که پیش‌تر هم با بیضایی کار کرده بود، به دستیاریِ ویلیام نیّری، ساختنِ موسیقیِ سگ‌کُشی را بر عهده داشت. وی نخست به فیلم‌ساز پیشنهادِ لایت موتیف می‌دهد، ولی بیضایی نمی‌پذیرد و سازبندیِ کم‌حجم می‌خواهد. خضوعی به محدودیت‌هایی اشاره کرده که در کار داشته: یکی این که امکانِ ورودِ تمِ جدیدی جز تم‌هایی که فیلم‌ساز داده بود نبود و دو دیگر محدودیتِ زمانی، یعنی کمتر از پانزده روز برای ساختِ موسیقی. سرِ جمع ۲۵ دقیقه از موسیقیِ خضوعی در ۱۳ پاره از فیلم استفاده شد. وارطان ساهاکیان، آهنگ‌سازِ دیگرِ فیلم، نیز به محدودیتِ زمانی اشاره کرده و گفته که در فرصتِ اندکی که تا فستیوالِ فجر بود، به جز چند بخش، تنها ضبطِ دیجیتال مقدور بود. او همچنین توضیح داده است که «در فیلم «سگ‌کشی» نیاز فیلم‌نامه و تصاویر اساساً به موسیقی افکتیو بود.» ساهاکیان توضیح می‌دهد که هم‌گام با شکل گرفتنِ شخصیت و شناختِ گلرخ در طولِ فیلم، موسیقی نیز به تدریج قوی‌تر شده و اوج می‌گیرد. در سگ‌کُشی از موسیقی و سازهای ایرانی استفاده نشده است.
پس از نمایشِ سگ‌کُشی، موسیقیِ فیلم واکنش‌هایی برانگیخت. مجید اسلامی نوشت: «مثل آن است که کسی آن را با دهان زده و دیگران کوشیده‌اند ناشیانه به آن قوام ببخشند.» گفتگوی بیضایی با قوکاسیان نیز همین معنی را می‌رساند؛ یعنی فیلم‌ساز زمزمه‌ای روی نوارِ کاست ضبط کرده و به هر دو آهنگ‌سازِ فیلم داده تا از رویش موسیقیِ فیلم را بسازند. نیما قهرمانی از مجلّهٔ فیلم این موسیقی را «بد و گوش‌آزار» دانسته و سببِ این کیفیت را نه کوتاهیِ آهنگ‌سازان، بلکه اعمال نظر فیلم‌ساز می‌داند. عبّاس یاری و جهانبخش نورایی نیز از فیلم‌شناسانی بودند که موسیقیِ سگ‌کُشی را پسندیدند. نورایی در این باره گفته:
موسیقی در خیلی از جاها به عنوان یک ضربه و هشدار عمل می‌کند. یه نظرم موسیقی در لحظاتی کار تصویر را می‌کند، یعنی گاهی احساس می‌کنی آنچه را که در موسیقی می‌شنوی در واقع داری می‌بینی. . . . در برخی از صحنه‌ها آوای وهمناک مویه می‌شنویم و در برخی دیگر ضجّه. حتّی گاهی احساس می‌کنیم صدای سگ به گوش می‌رسد. در فیلمبرداری هم همین‌طور. مثلاً در فصل اوّل شبانه، گرچه سبک فیلمبرداری متفاوتی ندارد. چون فیلمبرداری low key از مشخصه‌های فیلم‌های پلیسی و جنایی نوآر (Noir) است. سایه‌های غلیظ و نورهای پراکنده محیطی پرتشویش و پر از سوء ظن و شک پدیدمی‌آورد؛ و در کنار این‌ها حرکت‌های سریع و بریدهٔ دوربین و ضرباهنگ تند و عصبی بازی و دیالوگ قرار دارد.
نمایش و پس از آن

فیلم در فستیوالِ فجرِ سالِ ۱۳۷۹ روی پرده رفت و برندهٔ سیمرغِ بلورینِ بهترین فیلم از نگاهِ تماشاگران شد و جایزه‌های دیگری نیز گرفت. سرانجام سالِ ۱۳۸۰ نسخهٔ کاملش در سینماهای ایران به نمایش درآمد؛ ولی بیضایی در کوشش در جلوگیری از نمایشِ نسخهٔ «قصّابی‌شده و تغییر هویت یافتهٔ» فیلم در جشنواره‌های خارجی کامیاب نبود.
سالِ ۱۳۸۳ فیلمِ مستندِ پرونده‌ی کوتاهِ سگ‌کُشی، که دربارهٔ پشت صحنهٔ فیلم بود، آماده شد.
دی ماهِ ۱۳۹۰ بیضایی در گفتگویی پایانِ سگ‌کُشی را دارای امیدی وصف می‌کند که همین چند هم در «واقعیّت جاری» نیست. او گفت: ««سگ‌کُشی» و «وقتی همه خوابیم» خُودِشان دُو آینه‌اند که خیلی‌ها خُودِشان را در آن‌ها دیدند و کسانی هم خُوش نداشتند خُودِشان را چنان‌که هستند ببینند؛ و پایانِ هر دُو فیلم در مقایسه با واقعیّتِ جاری حتّی بیش از اندازه اُمیدوارانه است. در «سگ‌کُشی» گُلرخِ کمالی می‌رَوَد که تجربه‌های تلخ و گران تمام‌شده‌اش را بنویسد؛ یعنی با گُریز از جهانِ مهارنشدهٔ سوداگری به عملِ خلّاقه‌یِ نوشتن رو می‌آوَرَد که هزار مانع سرِ راهِ آن است. در «وقتی همه خوابیم» پَرندِ پایا برای همان عملِ خلّاقه اشک می‌ریزد که روزی به آن دل بسته بود؛ گرچه خُوشبینانه می‌گوید گریه‌اش تمرینی است برای نقشی که شاید روزی بازی کُنَد. اُمید از این بالاتر؟»
اردیبهشتِ ۱۳۹۵ فیلم‌نامهٔ سگ‌کُشی با کارگردانیِ مجید مظفّری، «به نفع بانوان کم‌بضاعت سینما و تئاتر»، در یک جلسه در فرهنگسرای اندیشهٔ تهران ذیلِ برنامه‌هایی به نامِ «فیلم‌هایی که دوست داشتیم» بر صحنه خوانده شد.
نمایش و پس از آن > استقبال

تصور کنید صد سال بعد را . . . محققان در همین دانشگاه تهران گردآمده‌اند و «سگ‌کشی» را . . . تماشا و نقد می‌کنند. بیضایی را تحسین می‌کنند، نه به خاطر زیبایی‌شناسی آثارش، بلکه به خاطر فرصتی که فراهم کرد تا جامعهٔ ایران حول مسائل جدی‌اش گفت‌وگوی انتقادی کند . . .
نعمت‌الله فاضلی، ۱۳۹۵ یا ۱۴۰۱
سگ‌کُشی، همچنان که بعضی چون شهرام جعفری‌نژاد پیش‌بینی می‌کردند، فروشِ چشمگیری داشت و، با ۳۳۰ میلیون تومان در نمایشِ سینماهای تهران، پرفروش‌ترین فیلمِ ایران در سالِ ۱۳۸۰ شد. در رأی‌گیریِ تماشاکنانِ جشنوارهٔ فیلمِ فجرِ ۱۳۸۰ سگ‌کُشی برترین فیلمِ همهٔ دوره‌های گذشتهٔ جشنواره شناخته شد. در رأی‌گیریِ نویسندگانِ مجلّهٔ فیلم نیز سگ‌کُشی بهترین فیلمِ سالِ ایران شناخته شد. امیر پوریا به یاد آورده که در پایانِ جشنوارهٔ فیلمِ فجرِ ۱۳۷۹، که سگ‌کُشی نخستین بار به نمایشِ همگانی درآمد، هیئتِ داورانِ بخشِ مسابقهٔ سینمای ایران «با اشاره‌ای کم‌وبیش صریح به بهرام بیضایی، در بیانیهٔ نهایی خود به طعنه یادآوری کرد که «می‌توان استادی را کمتر به رخ کشید»».
دربارهٔ فیلم

. . . اما شرافتمندانه بگویم شباهتی میان صحنهٔ آخر «سر ظهر» با صحنهٔ آخر باغستان وجود ندارد. آن مقابله، در شهر می‌گذرد و این مقابله − که مقابله‌ای هم نیست − در دشت؛ ولی به هر حال من بسیاری از فیلم‌های وسترن را دوست دارم؛ و چاره‌ای هم نیست؛ فیلمسازی را نمی‌شناسم که در فضای دشت و صحنهٔ مقابلهٔ دو گروه بتواند از یادآوری وسترن فرار کند. گرچه حتی در یکی دو فیلم گنگستری از نوع «فیلم سیاه» هم صحنهٔ پایانی هست که در آن قهرمان زخمی سرانجام خودش را از شهر به فضای بازِ دشت یا مزرعهٔ آرزو شده‌اش می‌رساند و آنجا می‌میرد. موقع نوشتن و ساختن، فکر احتمال این تداعی‌ها و گریز از آن‌ها را می‌کردم. فیلم باید حتماً به فضای اولین دیدار عاشقانهٔ گلرخ و ناصر معاصر برمی‌گشت؛ به فضای «سگ‌کشی». راه آخر این بود که بر خلاف آن فیلم‌ها . . . اصلاً هیچ چیزی از درگیری نشان داده نشود. با نشانه‌هایی، درگیری فقط احساس شود. . . . تماشاگر می‌تواند بقیه‌اش را حدس بزند. احتمال نمی‌رود ناصر معاصر چندان توان مقاومت داشته باشد.
بیضایی، در گفتگو با زاون قوکاسیان
مجموعه‌ای سیصدصفحه‌ای از گفتارها و گفتگوها دربارهٔ این فیلم در کتابی به نام بهرام بیضایی و پدیده‌ی سگ‌کشی (۱۳۸۱) به کوششِ زاون قوکاسیان گردآمده است که فیلم را نزدِ همکاران و از چشمِ دیگران می‌سنجد. غیر از گفتگوی مفصّلی با بیضایی و گفتگوهایی با مژده شمسایی و حبیب دهقان‌نسب و مجید مظفّری و دیگران، از مقالاتِ جالبِ این کتاب است «مشقّت بیضایی بودن» کارِ رضا کیانیان و مقاله‌ای بی‌نام از فرهنگ معیّری.
به عقیدهٔ احمد طالبی‌نژاد سگ‌کُشی «جامع‌ترین تصویر از تهران» ِ میانه‌های دههٔ ۱۳۶۰ را به یادگار گذاشته است.
دربارهٔ فیلم > در فرهنگِ عامّه

در ترانهٔ «سینما» از آلبومِ ساعت فراموشیِ رضا یزدانی به این فیلم اشاره شده است. شاهین نجفی سگ‌کُشی را الهام‌بخشِ نوشتنِ ترانهٔ «زندگی سگی ما» از آلبومِ ما مرد نیستیم اعلام کرده است. دامون نوردین نیز ترانه‌ای به نامِ «رگبار» خوانده که در آن به فیلم‌های بیضایی، از جمله سگ‌کُشی، و به شخصیتِ ناصر معاصر اشاره می‌شود. عنوانِ خبرِ اصلیِ هفته‌نامهٔ ۹ دی دربارهٔ چاقو خوردنِ سلمان رشدی در روزِ ۱۲ اوتِ ۲۰۲۲ نیز «سگ‌کشی!» بود.
گروهِ سازنده > سیاهی لشکر

هانیه توسّلی در یکی از سکانس‌ها (در لابیِ هتل) در نقشِ مسافری چمدان به دست ظاهر شده است.
گروهِ سازنده > عوامل

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کارگردان: بهرام بیضایی
فیلم‌نامه‌نویس: بهرام بیضایی
تهیه‌کنندگان: بهرام بیضایی
مدیرِ فیلم‌برداری: اصغر رفیعی جم
طرّاحِ صحنه و لباس: ایرج رامین‌فر
تدوین: بهرام بیضایی
چهره‌پرداز: فرهنگ معیّری
موسیقیِ متن: وارتان ساهاکیان، صبا خضوعی
صدابردار: جهانگیر میرشکاری، مهران ملکوتی
بمباران ۲۰۲۲ چرنیهیو

| بمباران چرنیهیو | بمباران چرنیهیو |
| --- | --- |
بخشی از محاصره چرنیهیو: بخشی از محاصره چرنیهیو
بمب عمل نکرده در چرنیهیو: بمب عمل نکرده در چرنیهیو
موقعیت: چرنیهیو، اوکراین
تاریخ: ۳ مارچ ۲۰۲۲  ۱۲:۱۵ ظهر
گونه حمله: حمله هوایی
کشته‌ها: ۴۷
زخمی‌ها: ۱۸
مرتکبان: نیروی مسلح روسیه
بمباران چرنیهیو زنجیره ای از آفندهای هوایی بود که در طی محاصره چرنیهف، که بخشی از آفند روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲ بود، اتفاق افتاد و طی آن ۴۷ نفر کشته شدند. عفو بین‌الملل و دیده‌بان حقوق بشر این حملات را جنایت جنگی توصیف کردند.
آفند

در ۳ مارس ۲۰۲۲، درست پس از ساعت 12:00 (UTC+۲)، شش بمب هوایی هدایت‌نشده در حال سقوط در منطقه‌ای مسکونی در چرنیهیو، در یک میدان عمومی مثلثی شکل فیلمبرداری شدند. تحلیل سازمان عفو بین‌الملل نشان داد که (حداقل) هشت بمب انداخته شده بودند. شاهدی که در خیابان ایوانا بوهونا، آلینا زندگی می‌کرد، قبل از انفجار بمب‌ها صدای وزوز بلندی را شنید.
فیلم حمله بر روی دوربین داشبورد (داش کم) ضبط شده‌است. این فیلم سقوط شش بمب و یک انفجار را نشان می‌دهد. ویاچسلاو چاوس، فرماندار منطقه به خبرنگاران گفت که دو مدرسه مورد حمله قرار گرفتند.
ویکتوریا اسپارتز، نماینده اوکراینی الاصل کنگره ایالات متحده (ایندیانا -جمهوری‌هواه) به خبرنگاران گفت که مادربزرگش در ساختمانی در آن نزدیکی زندگی می‌کرد که پنجره‌های آن همه ویران شدند.
قربانیان

بمب‌ها عمدتاً باعث کشته شدن افرادی شدند که برای خرید نان در صف ایستاده بودند. خدمات اورژانس محلی گفت که ۳۸ مرد و ۹ زن در این بمب‌گذاری کشته و ۱۸ نفر آسیب دیدند.
تحقیقات

از آنجایی که عفو بین‌الملل قادر به شناسایی یک هدف نظامی قانونی در آن نزدیکی نبود، اعلام کرد این حمله می‌تواند جنایت جنگی باشد.
دیده‌بان حقوق بشر خواستار تحقیقات دادگاه کیفری بین‌المللی در اوکراین و کمیسیون تحقیقات سازمان ملل شد تا در مورد وقوع جنایت جنگی تصمیم بگیرند و افراد مسئول را مورد بازخواست قرار دهند.
قهدریجان

| قهدریجان شهر سرداران خط شکن | قهدریجان شهر سرداران خط شکن |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: اصفهان
شهرستان: فلاورجان
بخش: قهدریجان
مردم: مردم
جمعیت: ۶۰۰۰۰ نفر (۱۴۰۲)
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
ارتفاع: ۱۶۱۴ متر
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
شهردار: محسن صدرالدین کرمی
ره‌آورد: پیاز، برنج، جو، گندم، کلم، سگ قهدریجانی، دامداری
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۳۱۳۷۵۰_۰۳۱۳۷۵۱_۰۳۱۳۷۶۰
وبگاه: http://newsfalavarjan.ir خبرگزاری شهرستان فلاورجان http://www.ghahderijan.com  پایگاه خبری شهر قهدریجان
شناسهٔ ملی خودرو:  ایران
کد آماری: ۱۴۳۹
  قهدریجان  روی نقشه ایران ۳۲°۳۴′۲۵″شمالی ۵۱°۲۷′۱۴″شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۵۷۳۶۶۹۵۱°شمالی ۵۱٫۴۵۴۰۲۳۳۰°شرقی﻿ / 32.57366951; 51.45402330   :   قهدریجان  روی نقشه ایران ۳۲°۳۴′۲۵″شمالی ۵۱°۲۷′۱۴″شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۵۷۳۶۶۹۵۱°شمالی ۵۱٫۴۵۴۰۲۳۳۰°شرقی﻿ / 32.57366951; 51.45402330   
 :  
قَهدِریجان شهری از توابع بخش قهدریجان شهرستان فلاورجان در استان اصفهان است ودر فاصله ۱۶ کیلومتری از شهراصفهان قرار دارد.شهر قهدریجان معروف به شهر کشاورزان نمونه در ایران و سرداران خط شکن است که در دشت وسیع و حاصلخیز قرار گرفته و از هر سو دارای مجموعه باغ و ویلاهای فراوان است.
موقعیت جغرافیایی شهر قهدریجان

در شمال آن اراضی کوهستان رخ زراعی منتهی به کهریزسنگ و در جنوب اراضی منتهی به ایمانشهر و در شرق اراضی منتهی شهر فلاورجان و در غرب اراضی منتهی به دشت نجف آباد قرار دارند.
آرامگاه سومین نسل حضرت آدم- انوش ابن شیث

مقبره سومین نسل آدم در اصفهان
انوش، فرزند شیث و نوه آدم ابوالبشر و سومین پیامبر جهان بشریت است که مقبره‌اش در شهرستان فلاورجان، شهر قهدریجان، در روستای فهران قرار گرفته است. حضرت انوش (ع)‌ را یکی از نخستین راهنمایان دین، می‌نامند. نام مادرش نزله یا حورا و لقبش ریسان بود که بعد از پدر یعنی حضرت شیث بن آدم ابوالبشر(ع) وصی و جانشین در امر نبوت، راهنمایی و هدایت بشر شد و با ورود به ایران به هدایت مردم پرداخت. نام حضرت انوش در نسب نامه حضرت محمد (ص) و حضرت عیسی مسیح ذکر شده است.
شهرک و منطقه صنعتی قهدریجان

منطقه صنعتی قهدریجان در قسمت جنوب شهر قهدریجان قرار دارد که دارای صنایع و کارخانجات صنعتی و سنگبری می باشد.
امامزاده سید محمد قهدریجان

امامزاده سید محمد یکی از معروف‌ترین و بنام‌ترین امامزاده‌های شهرستان فلاورجان می‌باشد. در شجره‌نامه به تایید آقای فلسفی و کتابخانه آستان قدس رضوی موجود در حرم امامزاده چنین آمده است که سید محمد در قهدریجان استان اصفهان مدفون شده است که:
نسبت آن حضرت چنین است (محمد ابن عیسی ابن موسی ابن ابراهیم ابن موسی ابن جعفر علیه السلام) امامزاده چون به صحرای زارچان رسید ، دشمنان متوجه شده و ایشان را به شهادت رساندند و حضرت در زارچان دفن کردند.
این مکان داری گنبد و بارگاه و گلدسته‌هایی زیبا می‌باشد که در نوع معماری شبیه به مناره‌های زیبای مسجد النبی می‌باشد. همچنین در حاشیه این مکان نیز ۲۸ باب زائرسرا جهت اسکان پذیرایی از زائران و رفاه حال مسافرین بنا گردیده است.
نژاد مردم قهدریجان

ساکنان شهر قهدریجان اصفهان بعلت تاریخ و قدمت این منطقه از اقوام اصیل و قدیمی ایران هستند که آرامگاه حضرت انوش (ع)پسر شیث پسر حضرت آدم ابوالبشر (ع)شاهد و گواهی برای این موضوع است.
جمعیت

در حال حاضر طبق آماری که تخمین زده می‌شود جمعیت این شهر نزدیک به 60000نفر می‌باشد. شر قهدریجان از لحاظ جمعیت دومین شهر بزرگ پس از شهر فلاورجان می‌باشد و از لحاظ مساحت بزرگ‌ترین شهر در کل منطقه فلاورجان است.
تاریخ و فرهنگ

قهدریجان در سال ۱۳۴۷ با افزایش جمعیت نام شهر به خود گرفت و شهرداری آن تأسیس گردید که در بدو تأسیس، شهرداری کار خود را در منزل شخصی خیر به نام حاج محمود شفیعی آغاز نمود و در سال ۱۳۴۸ با واگذاری قطعه زمینی به مساحت بیست هزار مترمربع در غرب شهر از طرف مردم ساختمان اداری شهرداری با مساحت پانصد متر مربع در آن احداث گردید و در سال ۱۳۵۰ شهرداری از منزل حاج محمود شفیعی به محل جدید انتقال یافت که از سال تأسیس شهرداری (۱۳۴۷) تاکنون شانزده شهردار تصدی آن را عهده‌دار بوده‌اند.
وجه تسمیه

نام قدیمی شهر قهدریجان که به نظر برخی محققان این نام از آن جهت گذاشته شده که مردم قهدریجان اغلب کشاورز بوده‌اند و گونه‌های آن‌ها بر اثر آفتاب کدر شده‌است و کدرگون هم به معنی کدرگونه است که هنوز هم در گویش عامه افراد مسن در قهدریجان و روستاهای اطراف این محل را کدرگان (کدر گون) می‌خوانند.
در مورد نام کنونی قهدریجان دو نظر وجود دارد. یکی اینکه نام قدیمی قهدریجان در اصل به صورت کدرگون و به معنی کدرگونه نیست بلکه به صورت کدرگان بوده و به معنی محلی است با خاک تیره و کدر (اتفاقا صحرایی با نام قدیمی سیاهه و کنونی زارچان در شمال قهدریجان وجود دارد که در دوره‌های قدیم سکونتگاه قومی بوده که بعدها بنا بر دلایلی در قهدریجان سکنی گزیده‌اند) و مثل لارگان که گان به جان تبدیل شده، در این لغت یعنی کدرگان نیز چنین تغییری صورت گرفته و به صورت کدرجان درآمده و کثرت استعمال در بیان عوام آن را به صورت قدرجان درآورده‌است و علت استعمال لغت فعلی یعنی قهدریجان به واسطه صحیح نوشتن و صحیح گفتن و از حالت عامیانه خارج کردن لغت قدرجان است.
نظر دوم بدین شرح است که ظل‌السلطان که در زمان قاجار حاکم اصفهان بوده‌است، به جهت شجاعت زیاد مردم قهدریجان و علاقه زیادی که به مردم این محل داشته این محل (کدرگون) را قدرجان نامیده به این معنا که «من مردم این محل را به قدر جانم دوست دارم» و قدرجان به تدریج تبدیل به قهدریجان شده‌است؛ که نظر دوم بیشتر نقل می‌شود و به نظر می‌رسد بیشتر به واقعیت نزدیک باشد. همچنین گفته می‌شود در بازسازی بنای مسجد بزرگ قهدریجان که قدیمی‌ترین مسجد شهر است نیز سنگ نوشته‌ای یافت شد که از قهدریجان با نام کهدریگان نیز نام برده شده‌است اما اکنون هیچ اثر یا اطلاعی از آن در دست نیست. قابل ذکر است که قبلاً شهر به صورت قلعه‌ای با چهار دروازه بوده که بعضی نام قهدریجان را با در نظر گرفتن «جان» به عنوان پسوند و «ی» میانوند هم ریشه یا مرتبط با لغت «قلعه» می‌دانند؛ البته این نظر تقریباً هیچ مدافعی ندارد. گمان می‌رود قهدریجان تازی شدهٔ واژه کاهداری گان یا کهدرگان باشد که به دلیل کشاورز بودن مردم منطقه، محل جمع‌آوری و انبار کاه بوده‌است.کادیرجان
بنظر میرسد قهدریجان که افراد محلی قدرجون میخوانند با نام ترکی کادیرجان (kadircan) ارتباط داشته باشد.
جالب است که در اشتباهات رایج نوشتاری تلفظ kah dir jan هم وجود دارد. یعنی برخی مردم ترکیه نام کادیر جان را کاهدیرجان تلفظ میکنند.
این نام در بین ترکان از قزاقستان تا آذربایجان و ترکیه متداول است و افراد مشهور زیادی با این نام وجود دارند.
شهرها و روستاهای زیادی با این آوا در ایران وجود دارند. مانند قدجان که بصورت قاضی جهان فارسیزه شده است. یا روستای کادیجان.
ابوالظهور

مکان در 23x15px|border |alt=|link= سوریه
| Abu al-Duhur أبو الظهورAbu al-Ẓuhur Abu al-Thuhur | Abu al-Duhur أبو الظهورAbu al-Ẓuhur Abu al-Thuhur |
| --- | --- |
شهر: شهر
استان: استان ادلب
شهرستان: شهرستان ادلب
ناحیه: Abu al-Thuhur
جمعیت (۲۰۰۴): جمعیت (۲۰۰۴)
 • کل: ۱۰۶۹۴
أبو الظهور در سوریه است که در استان ادلب واقع شده‌است.
خصوصیات

أبو الظهور ۱۰٬۶۹۴ نفر جمعیت دارد.
گلف در المپیک تابستانی ۲۰۲۴

| گلف در سی و سومین دوره بازی‌های المپیک | گلف در سی و سومین دوره بازی‌های المپیک |
| --- | --- |
محل برگزاری: لو گلف ناسیونال
تاریخ‌ها: ۱–۴ اوت ۲۰۲۴ (مرد) ۷–۱۰ اوت ۲۰۲۴ (زن)
ت. رویدادها: ۲
رقابت‌کنندگان: ۱۲۰ نفر
→ ۲۰۲۰۲۰۲۸ ←: → ۲۰۲۰۲۰۲۸ ←
| گلف در المپیک تابستانی ۲۰۲۴ | گلف در المپیک تابستانی ۲۰۲۴ | گلف در المپیک تابستانی ۲۰۲۴ |
| --- | --- | --- |
انتخابیه: انتخابیه
رویداد: رویداد
|  | مردان | زنان |
ن ب و: ن ب و
گلف یکی از ورزش‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ است که از ۱ تا ۱۰ اوت برگزار شده است.
این مسابقات در دو بخش مردان و زنان انجام شده.
تقویم مسابقات

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| R1 | مرحله ۱ | R2 | مرحله ۲ | R3 | مرحله ۳ | FR | مرحله نهایی |
| رویداد ↓ / تاریخ → | Thu 1 | Fri 2 | Sat 3 | Sun 4 | Wed 7 | Thu 8 | Fri 9 | Sat 10 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| انفرادی مردان | R1 | R2 | R3 | FR |  |  |  |  |
| انفرادی زنان |  |  |  |  | R1 | R2 | R3 | FR |
نتایج > جدول مدال‌ها

*   کشور میزبان (فرانسه)
| رتبه | NOC | طلا | نقره | برنز | مجموع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ |  ایالات متحده آمریکا | ۱ | ۰ | ۰ | ۱ |
| ۱ |  نیوزیلند | ۱ | ۰ | ۰ | ۱ |
| ۳ |  آلمان | ۰ | ۱ | ۰ | ۱ |
| ۳ |  بریتانیای کبیر | ۰ | ۱ | ۰ | ۱ |
| ۵ |  چین | ۰ | ۰ | ۱ | ۱ |
| ۵ |  ژاپن | ۰ | ۰ | ۱ | ۱ |
| مجموع (۶ NOC) | مجموع (۶ NOC) | ۲ | ۲ | ۲ | ۶ |
نتایج > مدال‌آوران

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| رویداد | طلا | نقره | برنز |
| انفرادی مردان | اسکاتی شفر  ایالات متحده آمریکا | تامی فلیتوود  بریتانیای کبیر | هیدکی ماتسویاما  ژاپن |
| انفرادی زنان | لیدیا کو  نیوزیلند | استر هنزلایت  آلمان | لین شی‌یو  چین |
کشورهای شرکت‌کننده

آرژانتین (۲)
استرالیا (۴)
اتریش (۳)
بلژیک (۳)
کانادا (۴)
شیلی (۲)
چین (۴)
کلمبیا (۳)
جمهوری چک (۲)
دانمارک (۴)
فنلاند (۳)
فرانسه (۴)
آلمان (۴)
بریتانیای کبیر (۴)
هند (۴)
ایرلند (۴)
ایتالیا (۳)
ژاپن (۴)
مالزی (۲)
مکزیک (۴)
مراکش (۱)
هلند (۳)
نیوزیلند (۴)
نروژ (۴)
فیلیپین (۲)
لهستان (۱)
پورتوریکو (۱)
سنگاپور (۱)
اسلوونی (۲)
آفریقای جنوبی (۴)
کره جنوبی (۵)
اسپانیا (۴)
سوئد (۴)
سوئیس (۲)
چین تایپه (۴)
تایلند (۴)
ایالات متحده آمریکا (۷)