همجنس‌گرایی زنانه
جنسیت و کیستی

کیستی و گرایش جنسی لزبین در فرهنگ‌های گوناگون با بهره‌گیری از نمادها و پرچم‌ها به نمایش گذاشته شده است. این نمادها نشان‌دهندهٔ افتخار و وحدت و مبارزات جامعه لزبین هستند. طراحی پرچم‌ها بر اساس ارزش‌ها و تاریخچهٔ لزبین‌ها شکل گرفته و رنگ‌ها و طرح‌های آن‌ها بازتاب‌دهندهٔ گوناگونی و کیستی این گروه است.
تصور اینکه همبستری میان زنان برای تعریف یک لزبین یا رابطه لزبین ضروری است، همچنان محل مناقشه است. بنا به گفتهٔ نویسندهٔ فمینیست، نائومی مک‌کومیک، جنسیت زنان به‌دست مردان ساخته می‌شود، که شاخص اصلی گرایش جنسی لزبین را تجربهٔ جنسی با زنان دیگر می‌دانند. این شاخص برای شناسایی یک زن به عنوان زن‌گرای جنسی ضروری نیست. مک‌کومیک بیان می‌کند که ارتباطات احساسی و ذهنی و ایدئولوژیک میان زنان به اندازه یا حتی مهم‌تر از جنسی بودن آن است. با این همه، در دههٔ ۱۹۸۰، یک حرکت قابل توجه از سوی فمینیست‌های فرهنگی که به دنبال بی‌جنس‌گرایی لزبینیسم بودند، وجود داشت که منجر به جنجال‌های شدیدی به نام جنگ‌های جنسی فمینیستی شد. نقش‌های «بوتچ» و «فم» دوباره بازگشتند، هرچند نه به‌طور دقیقی همان‌طور که در دههٔ ۱۹۵۰ بودند. این نقش‌ها به شکلی از خودابراز جنسی انتخابی برای برخی زنان در دههٔ ۱۹۹۰ تبدیل شدند. زنان دوباره احساس امنیت افزون‌تری برای ادعای ماجراجویی جنسی بیشتر کردند و انعطاف‌پذیری جنسی بیش از پیش پذیرفته شد.
تمرکز این بحث اغلب بر پدیده‌ای است که توسط سکس‌شناس Pepper Schwartz در سال ۱۹۸۳ نام‌گذاری شد. شوارتز دریافت که زوج‌های لزبین بلندمدت گزارش می‌دهند که تماس جنسی کمتری نسبت به زوج‌های هتروسکسوال یا زوج‌های همجنس‌گرای مرد دارند، و این پدیده را «مرگ جنسی لزبین» نامید. برخی از لزبین‌ها با تعریف شوارتز از تماس جنسی مخالفت کرده و عواملی دیگر را برشمرده‌اند، از جمله ارتباطات عمیق‌تری که میان زنان وجود دارد و باعث می‌شود همبستری چندین‌باره بی‌معنی شود، یا سیالیت جنسی بیشتر در زنان که موجب می‌شود آنها در طول زندگی خود از هتروسکسوالیته به دوجنس‌گرایی و سپس به لزبینیسم تغییر کنند، یا کاملاً برچسب‌ها را رد کنند. استدلال‌های دیگری وجود دارد که نشان می‌دهند مطالعه مذکور ناقص بوده و همبستری دقیق بین زنان را به‌درستی نمایان نکرده، یا همبستری میان زنان از سال ۱۹۸۳ افزایش یافته است، زیرا بسیاری از لزبین‌ها خود را آزادتر برای ابراز جنسی احساس می‌کنند.
بحث بیشتر در مورد جنسیت و هویت جنسی تأثیر زیادی بر چگونگی برچسب‌گذاری یا درک خود از سوی بسیاری از زنان داشته است. در بیشتر جوامع غربی به افراد آموزش داده می‌شود که هتروسکسوالیته یک ویژگی ذاتی در تمام انسان‌هاست. هنگامی که یک زن متوجه جذب عاطفی و جنسی خود به زن دیگری می‌شود، ممکن است با یک «بحران هستی‌شناختی» روبه‌رو شود؛ بسیاری از کسانی که از این بحران عبور می‌کنند، کیستی لزبین را پذیرفته و به مبارزه با کلیشه‌هایی که جامعه دربارهٔ همجنس‌گرایان ارائه می‌دهد می‌پردازند تا بیاموزند چگونه در یک زیرفرهنگ همجنس‌گرا زندگی کنند. لزبین‌ها در فرهنگ‌های غربی معمولاً کیستی مشترک دارند که مشابه کیستی‌های قومی است؛ آنها تاریخ و زیرفرهنگ مشترک دارند و تجربه‌های همسانی از تبعیض دارند که باعث شده بسیاری از لزبین‌ها اصول هتروسکسوالیته را نپذیرند. این کیستی از کیستی همجنس‌گرایان مرد و زنان هتروسکسوال متفاوت است و اغلب با زنان دوجنس‌گرا ایجاد تنش می‌کند. یکی از نقاط اختلاف، لزبین‌هایی هستند که با مردان همبستری داشته‌اند، در حالی که لزبین‌هایی که هیچ‌گاه با مردان همبستری نداشته‌اند ممکن است به عنوان «گلد استار لزبین» شناخته شوند. کسانی که با مردان همبستری داشته‌اند ممکن است از سوی دیگر لزبین‌ها ریشخند شوند یا با چالش‌هایی در تعریف آنچه که به معنای لزبین بودن است روبرو گردند.
پژوهشگران، از جمله در حوزه علوم اجتماعی، بیان می‌کنند که رفتار و کیستی اغلب با هم همخوانی ندارند: زنان ممکن است خود را هتروسکسوال بنامند اما با زنان همبستری داشته باشند، لزبین‌های خودشناخته ممکن است با مردان همبستری داشته باشند، یا زنان ممکن است متوجه شوند که کیستی جنسی‌ای که آن را تغییرناپذیر می‌پنداشتند، با گذشت زمان تغییر کرده است. پژوهش‌هایی که به‌دست لیزا دیاموند و همکارانش انجام شد، گزارش دادند که «لزبین‌ها و زنان با سیالیت جنسی بیشتر از زنان دوجنس‌گرا در رفتارهای جنسی خودانحصاری دارند» و همچنین «لزبین‌ها به نظر می‌رسیدند که تمایل بیشتری به جلب توجه و رفتارهای جنسی صرفاً همجنس دارند.» این پژوهش‌ها گزارش دادند که لزبین‌ها «ظاهراً یک تمایل اصلی لزبین را نشان می‌دهند.»
مقاله‌ای در سال ۲۰۰۱ که به تمایز لزبین‌ها برای مطالعات پزشکی و پژوهش‌های بهداشتی پرداخته بود، پیشنهاد کرد که لزبین‌ها را با استفاده از سه ویژگی کیستی یگانه، رفتار جنسی یگانه، یا ترکیبی از هر دو شناسایی کنند. این مقاله بر آن بود که تمایل یا جذب را شامل نشود چرا که معمولاً بر مسائل قابل اندازه‌گیری بهداشتی یا روان‌شناختی تأثیری ندارد. پژوهشگران بیان می‌کنند که هیچ تعریف معیاری از "لزبین" وجود ندارد زیرا "این واژه برای توصیف زنانی که با زنان همبستری دارند، چه به صورت انحصاری و چه به صورت همزمان با همبستری با مردان (یعنی رفتار)؛ زنانی که خود را لزبین شناسایی می‌کنند (یعنی کیستی)؛ و زنانی که ترجیح جنسی آنها زنان است (یعنی تمایل یا جذب)" استفاده شده است … "نبود یک تعریف معیار از لزبین و پرسش‌های معیار برای ارزیابی اینکه چه کسانی لزبین هستند، باعث شده که تعریف دقیقی از جمعیت زنان لزبین دشوار باشد." چگونگی و مکانی که نمونه‌های مطالعه به دست آمده‌اند نیز می‌تواند بر تعریف تأثیر بگذارد.