stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
لاکهید مارتین اس‌آر-۷۲
طراحی و توسعه > قراردادهای ۲۰۱۴ ناسا

در دسامبر ۲۰۱۴، ناسا قراردادی را به لاکهید مارتین برای مطالعه امکان‌سنجی ساخت سیستم پیشرانه SR-72 با استفاده از فن آوری‌های موتور توربین موجود، اعطا کرد، قرارداد ۸۹۲۲۹۲ دلاری (۱٫۱۳ میلیون دلار در سال ۲۰۲۳) یک مطالعه طراحی را برای تعیین قابلیت دوام پیشرانه TBCC تأمین می‌کند. این سیستم با ترکیب یکی از چندین موتور توربین فعلی، با یک رم‌جت دو حالته با حالت احتراقی در سرعت‌های کمتر از یک ماخ کار می‌کند. ناسا قبلاً یک مطالعه لاکهید مارتین را تأمین مالی کرده بود که نشان می‌داد سرعت‌های تا ۷ ماخ را می‌توان با موتور دو حالته ترکیبی از توربین و فن آوری‌های رم جت به دست آورد. مشکل پیشرانه مافوق صوت همیشه فاصله بین بالاترین قابلیت‌های سرعت یک توربوجت و کمترین سرعت یک اسکرم جت بوده است، این فاصله از حدود ۲٫۲ ماخ تا کمترین سرعت یک اسکرم جت در ۴ ماخ است. موتورهای توربین معمولی نمی‌توانند به سرعت‌های کافی برای رسیدن و ادامه شتاب‌گیری یک اسکرام جت دست یابند. مطالعه ناسا-لاکهید مارتین به احتمال زیاد یک موتور توربو جت با سرعت بالاتر از معمول یا یک اسکرام جت را بررسی می‌کند که می‌تواند در محدوده پرواز کندتر از موتور توربو جت عمل کند. DARPA HTV-3X یک رم جت کم سرعت (Ramjet حالت دوگانه) را نشان داده بود که می‌توانست زیر ۳ ماخ به خوبی کار کند. در نهایت موتورهای توربوفن موجود که در جت‌های جنگنده استفاده می‌شوند و دیگر طرح‌های آزمایشی برای استفاده در این پروژه در نظر گرفته شده‌اند. اگر نتایج این مطالعه موفقیت‌آمیز باشد، ناسا بودجه یک طرح آزمایشی را برای آزمایش DMRJ در یک وسیله نقلیه تحقیقاتی اختصاص می‌دهد. شرکت اروجت راکت‌داین یک قرارداد یک میلیون دلاری توسط مرکز تحقیقات گلن ناسا در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۴ دریافت کرد. گزارش شده است که این دو شرکت بر روی سیستم پیشرانه سیکل ترکیبی مبتنی بر توربین (TBCC) با برنامه‌هایی برای شروع توسعه یک طرح آزمایشی مافوق صوت SR-72 در سال ۲۰۱۸ با برنامه‌ریزی برای اولین پرواز در سال ۲۰۲۳ همکاری می‌کنند.
در مارس ۲۰۱۶، مدیر عامل لاکهید مارتین اعلام کرد که این شرکت در آستانه یک پیشرفت تکنولوژیکی است که به هواپیمای مافوق صوت مفهومی SR-72 اجازه می‌دهد به سرعت ۶ ماخ برسد. او گفت یک هواپیمای آزمایشی مافوق صوت به اندازه یک جنگنده رادارگریز اف ۲۲ می‌تواند با کمتر از ۱ میلیارد دلار ساخته شود.
طراحی و توسعه > ۲۰۱۷ تا کنون

در ژوئن ۲۰۱۷، لاکهید مارتین اعلام کرد که SR-72 تا اوایل دهه ۲۰۲۰ با حداکثر سرعت بیش از ۶ ماخ در حال توسعه خواهد بود. راب وایس، معاون اجرایی این شرکت گفت: «در ۲۰ سال گذشته همواره ما می‌گوییم که مافوق صوت دو سال دیگر است، اما تنها چیزی که می‌توانم بگویم این است که فناوری به بلوغ رسیده است و ما، همراه با دارپا و خدمات، سخت تلاش می‌کنیم تا این قابلیت را در اسرع وقت به دست جنگنده‌هایمان برسانیم.»
در فوریه ۲۰۱۸، اورلاندو کاروالیو، معاون اجرایی هوانوردی در لاکهید مارتین، گزارش‌های مربوط به توسعه SR-72 را رد کرد و گفت که هیچ نسخه‌ای از SR-72 تولید نشده است. او همچنین گفت"در نهایت همانطور که این فناوری به بلوغ برسد، می‌تواند توسعه یک وسیله نقلیه قابل استفاده مجدد را امکان پذیر کند. قبل از این ممکن است به آن "مانند SR-72" اشاره می‌کردیم، اما اکنون اصطلاح انتخابی "خودروی قابل استفاده مجدد" است.".
در نوامبر ۲۰۱۸، لاکهید مارتین گفت که یک نمونه اولیه از SR-72 قرار است تا سال ۲۰۲۵ پرواز کند. علاوه بر این، این شرکت اعلام کرد که این هواپیما برای شلیک موشک‌های مافوق صوت مجهز است.SR-72 می‌تواند در دهه ۲۰۳۰ وارد خدمت شود.
مذهب در مراکش

مذهب اصلی در مراکش اسلام است که دین رسمی است، اما آزادی  عقیده مذهبی همیشه برای همه تضمین نشده است. به‌طور رسمی ۹۹ درصد از جمعیت مسلمان هستند و تقریباً همه‌ی آن‌ها سنی هستند. نظرسنجی‌ها نشان داده‌اند حداقل ۸۰ تا ۹۵ درصد جمعیت آن حداقل تا حدودی مذهبی هستند. دومین دین بزرگ در این کشور مسیحیت است، اما بیشتر مسیحیان این کشور خارجی هستند. جامعه‌ای از بهائیت نیز در این کشور وجود دارد. تنها کسری از یهودیان سابق در کشور باقی‌مانده‌اند و بسیاری از آن‌ها به اسرائیل مهاجرت کرده‌اند.
مذهب در مراکش (est. 2021)
اسلام (۹۹٪)
دیگر (۱٪)
اسلام

مطابق با اطلاعات‌نامه جهان که توسط آژانس اطلاعات مرکزی آمریکا نگهداری می‌شود، ۹۹ درصد از مردم مراکش مسلمان هستند.
اسلام در سال ۶۸۰ پس از میلاد به مراکش رسید، که توسط سلسله عرب بنی امیه دمشق به این سرزمین رسید. اولین سلسله اسلامی که بر مراکش حاکم بود، ادریسیدها، که از مکتب زیدیه شیعه بودند. ماده ۶ قانون اساسی مراکش تصریح می‌کند که اسلام دین رسمی دولت است. پادشاه مراکش ادعای حقانیت خود را به عنوان نوادگان پیامبر اسلام محمد را دارد.
شاخه اهل سنت مالکی اسلام شاخه اسلامی مسلط در کشور است، در حالی که یک اقلیت متعلق به مسلمانان غیر فرقه ای، ظاهری‌ها یا شاخه شیعه نیز در کشور زندگی می‌کنند. روابط بین اهل سنت و شیعه در سالهای اخیر پیچیده‌است، و این در حالی است که مراکش درمورد مواد و سازمانهایی که از ایران شیعه و گروه حزب‌الله سرچشمه گرفته‌اند، به شدت بد بین است.
حزب عدالت و توسعه یک حزب اسلامی است.
مسیحیت

مراکش اولین تجربه و برخورد خود را با دین مسیحیت در دوران امپراتوری روم باستان تجربه کرد. پس از گسترش مسیحیت، بسیاری از مذاهب پیش از مسیحیت در این منطقه بودند از میان رفتند. با ورود اسلام، نیز به شدت از جمعیت مسیحیان کشور کاسته شد.
با توجه به آغاز استعمار اسپانیا و فرانسه در قرن نوزدهم، کاتولیسم روم در مراکش مجدد رشد کرد، گرچه عمدتاً مستعمرات اروپایی بودند. تعداد کمی از مراکشی با منشأ این دو کشور در مراکش باقی مانده‌اند. به انگلیسی‌ها، که عمدتاً متعلق به پروتستان انگلیکن پروتستان بودند، به آنها اجازه ساخت کلیساهای ایمانی خود، مانند کلیسای سنت اندرو، تانگیه نیز داده شد.
آفریقایی‌های زیر صحرایی، عمدتاً کاتولیک از مستعمرات سابق فرانسه، در سال‌های اخیر به مراکش مهاجرت کرده‌اند. تغییر دین مسلمانان مراکش به مسیحیت، عمدتاً توسط پروتستان‌های آمریکایی در جنوب دور افتاده و کوهستانی این کشور، با وجود خطر عواقب قانونی صورت گرفته‌است. براساس کتاب CIA World Factbook، مسیحیان در حال حاضر ۱٪ (۳۸۰٬۰۰۰ نفر) از جمعیت مراکش هستند.
در تاریخ ۲۷ مارس ۲۰۱۰، مجله مراکشی TelQuel اظهار داشت که هزاران مراکشی به مسیحیت گرویده‌اند. با اشاره به عدم وجود اطلاعات رسمی، Service de presse Common Ground، منابع نامشخصی را نقل می‌کند که اظهار داشتند حدود ۵۰۰۰ مراکشی بین سالهای ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۰ مسیحی شدند. طبق برآوردهای مختلف، حدود ۲۵۰۰۰ تا ۴۵۰۰۰ مسیحی مراکشی از بربر یا تبار عرب وجود دارد که از اسلام تغییر دین داده‌اند. منابع دیگر تعداد کمی بیشتر از ۱۰۰۰ را ارائه می‌دهند. یک برنامه محبوب مسیحی توسط برادر راچید باعث شده‌است که بسیاری از مسلمانان پیشین در شمال آفریقا و خاورمیانه به مسیحیت روی آورند.
یهودیت

مراکش پس از تخریب معبد دوم توسط امپراتوری روم، مقصدی برای قوم یهود تبدیل شد. موج دوم یهودیان سفاردی به دنبال فرمان الهامرا (سال ۱۴۹۲) که همه را از اسپانیا اخراج کرد شده بودند، وارد این سرزمین شدند. یهودیان، و همچنین مسیحیان، در این سرزمین از استقلال مذهبی مشابه ای بر خوردار بودند.
پس از ایجاد کشور یهودی اسرائیل در سال ۱۹۴۸، جمعیت یهودیان مراکش به دلیل مهاجرت به میزان قابل توجهی کاهش یافت. یهودیان مراکشی همچنین به کشورهای دیگر مانند فرانسه و کبک کانادا مهاجرت کردند. در مجموع ۴۸۶٬۰۰۰ اسرائیلی با تبعیت از مراکش هستند، در حالی که کتاب جهانی تخمین می‌زند که در سال ۲۰۱۰ تنها حدود ۶۰۰۰ یهودی در مراکش باقی مانده بودند. اکثر آنها سالخورده هستند و بیشترین جمعیت در کازابلانکا و مابقی آنها به‌صورت اندک در سراسر کشور پراکنده‌اند.
آیین بهائی

آیین بهائی که در قرن نوزدهم سرچشمه گرفته‌است، به عنوان آغاز ماموریت‌های خود در مراکش در سال ۱۹۴۶ ثبت شده‌است، در حالی که این کشور هنوز تحت استعمار بود. جنگ صلیبی با ده سال برای گسترش اعتقاد و تأسیس مجامع و مدارس در مراکش آغاز شد. در اوایل دهه ۱۹۶۰، اندکی پس از استقلال، دستگیری‌های گسترده‌ای از بهائیان صورت گرفت و احکام اعدام به برجسته‌ترین منافقان داده شد و موجب خشم بین‌المللی شد. اکثر تخمین‌ها جمعیت بهائی در مراکش مدرن را بین ۱۵۰ تا ۵۰۰ نفر شمرده‌است.
بی‌دینی در مراکش

حتی اگر جامعه مراکش بسیار مذهبی باقی بدانیم، افراد غیر مذهبی در سالهای اخیر به‌طور قابل توجهی در حال افزایش هستند. در حقیقت، حدود ۷٪ از مردم مراکش غیر مذهبی به حساب می‌آیند که ۳۲۰ هزار نفر اظهار بی‌دینی می‌کنند، و این تعداد می‌تواند بیشتر باشد زیرا مراکش‌های غیر مذهبی معمولاً برای جلوگیری از مشکلات خانوادگی و اجتماعی علاقه ای به بیان این موضوع ندارند.
آزادی دین

دولت نقش مؤثری در تعیین و اجرای سیاست‌های مذهبی برای مسلمانان دارد و بی‌احترامی به اسلام در ملاء عام می‌تواند مجازات‌هایی را به شکل جریمه و حبس در پی داشته باشد.
اسلام سنی و یهودیت تنها مذاهب هستند که توسط قانون اساسی مراکش به عنوان دین بومی کشور شناخته شده‌است و سایر مذاهب را «خارجی» می‌دانند. در حالی که بیگانگان به‌طور کلی می‌توانند دین خود را با امنیت کامل حفظ کنند، البته شهروندانی که «ادیان غیررسمی» دارند، با موانع دولت و فشارهای اجتماعی نیز روبرو هستند. به ویژه، مسلمانان شیعه و اعضای دین بهائی، یا برخی از گروه‌های مسیحی، با تبعیض روبرو هستند.
مسجدی در لاراچ
مسجد حسن دوم در کازابلانکا بزرگترین مراکش است.
کلیسای مسیحی کاتولیک رومی در تتویان، پایتخت سابق پروتستان اسپانیا مراکش .
یک گورستان یهودی در شهر Essaouira .
کلیسای قدیمی پتییویسی

| میراث جهانی یونسکو | میراث جهانی یونسکو |
| --- | --- |
کلیسای قدیمی پتییویسی: کلیسای قدیمی پتییویسی
مکان: پته‌یوسی، فنلاند
معیار ثبت: فرهنگی: (iv)
شمارهٔ ثبت: ۵۸۴
تاریخ ثبت: ۱۹۹۴
مساحت: ۲٫۹۸ هکتار (۷٫۴ جریب فرنگی)
منطقه حائل: ۴۸٫۴۴ هکتار (۱۱۹٫۷ جریب فرنگی)
وبگاه: www.petajavedenseurakunta.fi/kiinteistot/petajaveden-vanha-kirkko/
مختصات: ۶۲°۱۵′ شمالی ۲۵°۱۱′ شرقی﻿ / ﻿۶۲٫۲۵۰°شمالی ۲۵٫۱۸۳°شرقی﻿ / 62.250; 25.183
موقعیت کلیسای قدیمی پتییویسی در فنلاند: موقعیت کلیسای قدیمی پتییویسی در فنلاند
کلیسای قدیمی پتییویسی (انگلیسی: Petäjävesi Old Church) کلیسای چوبی پتییویسی، درفنلاند قرار دارد. این کلیسا بین سال‌های ۱۷۶۳ و ۱۷۶۵ ساخته شده، هنگامی که تاواستیا هنوز بخشی از سوئد بود. برج ناقوس در سال ۱۸۲۱ ساخته شد. این کلیسا در سال ۱۹۹۴ به دلیل شهادت به معماری کلیساهای چوبی کشورهای نوردیک در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد.
جان بروکس (بازیکن فوتبال، زاده ۱۹۲۷)

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  John Brooks
زادروز:  ۸ مارس ۱۹۲۷
زادگاه:  استوک-آن-ترنت
تاریخ مرگ:  ۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۸ (۹۱ سال)
محل مرگ:  استوک-آن-ترنت، انگلستان
پست:  هافبک
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۵۰–۱۹۵۱ |  باشگاه فوتبال استوک سیتی |  ۲ |  (۰) |
|  |  اکلسال تاون |   |   |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
جان بروکس (انگلیسی: John Brooks; ۸ مارس ۱۹۲۷ – ۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۸) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال استوک سیتی اشاره کرد.
ملخیور فان سانتفورت

کشتی لیفده
ملخیور فان سانتفورت (به هلندی: Melchior van Santvoort)‏ (۱۵۷۰–۱۶۴۱) یکی از اولین هلندی‌هایی بود که با کشتی لیفده در سال ۱۶۰۰ میلادی به ژاپن رسیدند. برخی از همراهان او در این کشتی یاکوب کوارناک (کاپیتان کشتی)، یان یوستن فان لودنشتاین، و ویلیام آدامز (سکاندار) بودند. سانتفورت در ژاپن باقی ماند، و ۳۹ سال در بندر ناگاساکی به تجارت اشتغال داشت.
ورود به ژاپن

در ۱۹ آوریل ۱۶۰۰، یک کشتی خارجی بزرگ در ولایت بونگو ظاهر شد. این کشتی هلندی لیفده Liefde بود. پس از ترک روتردام در ژوئن ۱۵۹۸، این کشتی به سمت جنوب اقیانوس اطلس حرکت کرد و از تنگه ماژلان گذشت و پس از سختی‌های فراوان، از اقیانوس آرام گذشت و نزدیک به دو سال طول کشید تا به ژاپن برسد. در زمان حرکت، ۱۱۰ خدمه، ۵ کشتی که در اصل توسط فرمانده ژاک ماهو هدایت می‌شد، در این کشتی وجود داشت. آنها به عنوان یک ناوگان سازمان یافته حرکت کردند، اما کشتی‌ها با عبور از تنگه ماژلان از هم جدا شدند. یکی از کشتی‌ها به هلند بازگشت، اما از چهار کشتی که توانستند از تنگه عبور کنند، تنها یک کشتی توانست در سواحل جنوب شیلی دوباره با لیفده متحد شود.
فرماندهان این دو کشتی لیفده و «هوپ» در مورد مسیر آینده خود صحبت کردند و تصمیم گرفتند مقصد آنها ژاپن باشد و در کنار هم در اقیانوس آرام حرکت کردند. با این حال، کشتی «هوپ» در اقیانوس آرام غرق شد حتی لیفده که به سختی از تبدیل شدن به ضایعات جلبک دریایی نجات پیدا کرد، همچنان از سختی‌ها رنج می‌برد. در طی این سفر طولانی، بیماری‌های عفونی، گرمای سوزان، قحطی، نبرد با اسپانیایی‌ها و بومیان آمریکا، سرمای شدید در نزدیکی تنگه ماژلان، بسیاری از خدمه به دلیل بیماری اسکوربوت و سایر بیماری‌ها جان خود را از دست دادند و تا زمانی که به ولایت بونگو در جنوب ژاپن رسیدند، تنها ۲۴ نفر زنده ماندند. روز بعد از ورود سه نفر دیگر جان خود را از دست دادند و سه نفر دیگر نیز به زودی جان خود را از دست دادند. طبق برخی از گزارش‌ها حاکی از آن است که چهار نفر دیگر در سال ورود خود جان خود را از دست داده‌اند. ۱۴ نفری که جان سالم به در بردند، از جمله ملخیور فان سانتفورت هنوز در سال ۱۶۰۵، پنج سال پس از ورودشان، در ژاپن زندگی می‌کردند.
در طی این پنج سال، دگرگونی‌های عمده ای در وضعیت ژاپن و هلند رخ داد. لیفده وارد ژاپن می‌شود توکوگاوا ایه‌یاسو در نبرد سکیگاهارا که شش ماه بعد اتفاق افتاد پیروز شد و سه سال بعد توکوگاوا ایه‌یاسو به نخستین شوگون تبدیل شد. در سال ۱۶۰۵، ایه‌یاسو عنوان شوگون را به پسرش توکوگاوا هیده‌تادا سپرد و در سال ۱۶۰۵ شوگون‌سالاری توکوگاوا تأسیس شد. سونپو به عنوان کاخ ایه‌یاسو شروع به انجام سیاست کرد. از سوی دیگر، در هلند از اواخر دهه ۱۵۹۰، گروه‌های اعزامی فعالانه به هند شرقی اعزام شدند و ناوگان ماهو یکی از آنها بود، اما سفرهای اکتشافی آشفته شرقی در نتیجه ورود محصولات آسیایی مانند ادویه‌جات، این امر منجر به نوسانات شدید قیمت‌ها شد و برای جلوگیری از این امر، در سال ۱۶۰۲ شرکت متحد هند شرقی متشکل از شش شعبه تأسیس شد.
سانتفورت یکی از پنج یا شش نفری بود که توانست در هنگام ورود به ژاپن آنقدر توانایی بدنی داشت باشد که کنار آدامز و دیگران سرپا بایستد یا راه برود. پس از ورود به ژاپن، به جای کاپیتان کشتی یاکوب کوارناک که بسیار بیمار بود. جهت بازپرسی آدامز از طریق ساکای به اوساکا منتقل شد و در آنجا زندانی شد و «امپراتور» (در اصل توکوگاوا ایه‌یاسو که در نامه‌های آدامز همواره او به اشتباه امپراتور خوانده شده‌است) از او بازپرسی کرد. با این حال، به نظر می‌رسد که با او بد رفتاری نشده‌است و آدامز در نامه‌های بعدی نوشته‌است. «یکی از ملوانان ما با من آمد تا از من مراقبت کند.» نام این ملوان اگرچه ذکر نشده‌است، برخی از محققان زندگی آدامز فرض می‌کنند که سانتفورت برخی دیگر نوشته‌اند که یان یوستن فان لودنشتاین همراه او بوده‌است.
تبعید

او تقریباً دو برابر بیشتر از آدامز (مرگ ۱۶۲۰) و یان یوستن فان لودنشتاین (مرگ ۱۶۲۳) در ژاپن وقت گذراند. اسناد تاریخی وجود دارد که ترکیب خانواده سانتفورت را نشان می‌دهد. خارجی‌هایی که بعداً در ژاپن به عنوان بخشی از «فرمان انزوا» اقامت کردند و تبعید شدند. بر طبق این سوابق خانواده سانتفورت و دخترشان ژاپن را در سال ۱۶۳۹ ترک کردند. طبق سوابق خروج آنها، اختلاف سنی آقا و خانم سانتفورت ۱۹ سال است؛ شوهر ۷۰ سال و زن ۵۱ سال دارد.
آورو ۷۳۰

| Avro ۷۳۰ | Avro ۷۳۰ |
| --- | --- |
Artist's conception: Artist's conception
کاربری: هواگرد شناسایی، بمب‌افکن راهبردی
تولیدکننده: آورو
طراح: J. R. Ewans
بازنشستگی: 1957 (cancellation)
وضعیت: Proposed design
آورو ۷۳۰ (به انگلیسی: Avro 730) یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ آورو در کشور بریتانیا است.
مردی که می‌خندد

برای اقتباس‌های سینمایی از این اثر، مردی که می‌خندد (فیلم ۱۹۲۸) را ببینیدو مردی که می‌خندد (فیلم ۱۹۶۶).
| 0 | 1 |
| --- | --- |
نویسنده(ها): ویکتور هوگو
کشور: فرانسه
زبان: فرانسوی
گونه(های) ادبی: رمان
تاریخ نشر: آوریل ۱۸۶۹
گونه رسانه: پرینت (جلد سخت و جلد کاغذی)
مردی که می‌خندد (به فرانسوی: L’Homme qui rit) (به انگلیسی: The Man Who Laughs) نام رمانی از ویکتور هوگو نویسنده و شاعر فرانسوی است. ویکتور هوگو این رمان را در بروکسل نوشت و آن را در آوریل سال ۱۸۶۹ منتشر کرد. داستان کتاب در اوائل قرن هجدهم و در انگلستان روی می‌دهد.
خلاصه

کتاب روایت زندگی بسیار غم‌انگیز کودکی به نام جوئین پلین است که از بدو تولد بی‌خانمان شده و هیچگاه خانواده خود را ندیده‌است، او توسط کومپراچیکوها (خریداران بچه) خریداری شده و در ۱۰ سالگی از آن‌ها جدا می‌شود، جوئین پلین طبق اتفاقاتی که در خلال داستان رخ می‌دهد جان یک دختر بچه یک سالهٔ نابینا را نجات می‌دهد (البته آن دختر بچه مادرزاد نابینا نبوده‌است بلکه در یک سالگی بر اثر سرما نابینا می‌شود). جوئین پلین پس از اینکه کومپراچیکوها وی را در ساحل پرتلند جا گذاشته و خودشان فرار می‌کنند در میان برف و سرما و بدون هدف به راه خود برای یافتن سرپناهی ادامه می‌دهد. در میانه راه و در شب هنگام، به جسد زنی برخورد می‌کند که طفلی را در آغوش دارد. سرما باعث مرگ مادر و نابینایی دختر بچه وی می‌گردد. سپس جوئین پلین همراه با آن دختر بچه که اکنون او نیز بی‌خانمان است، نزد یک مرد تنها به نام اورسوس بزرگ می‌شوند و به خاطر قیافهٔ زشت و مضحک جوئین پلین که بسیار برای اجرای نمایش خوب و مناسب است و مردم را به خنده می‌اندازد به اجرای نمایش در شهرها می‌پردازند. اصل داستان نیز در مورد عشق جوئین پلین و آن دخترک که دئا نام دارد، می‌باشد. در اواخر داستان مشخص می‌شود که قیافه زشت جوئین پلین نیز که گویی همیشه بر آن لبخند نقش بسته‌است به دلیل جراحی است که کسانی که با پدر وی دشمنی داشته‌اند روی آن انجام داده‌اند، پدر جوئین پلین از اشخاص بزرگ کشور و از لردهای انگلستان بوده و جوئین پلین نام اصلی خود را که «لرد کلانچارلی» است بازمی‌یابد و می‌فهمد که یک لرد است و زمین‌ها و کاخ‌های بسیاری از آن اوست و این دست سرنوشت بوده که تاکنون او را اینگونه همراه با سختی و بدبختی بار آورده‌است. اما سرانجام عشق "جوئین پلین" و "دئا" نیز بسیار ناراحت کننده و دردناک است.در انتهای داستان، دئا به علت دور افتادن از جوئین پلین بیمار شده و دچار ضعف و هذیان‌گویی می‌شود. در همان زمان جوئین پلین که تصور می‌کرد اورسوس و بقیه، خانه خود را ترک کرده‌اند و وی تنها مانده به فکر خودکشی می‌افتد. در لحظه‌ای که می‌خواست تصمیم خود را عملی کند، هومر گرگ اورسوس جوئین پلین را پیدا کرده و او را به نزد دئا می‌برد. با رسیدن جوئین، حال دئا بهتر نشده و در نهایت می‌میرد. جوئین پلین نیز پس از مشاهده مرگ معشوق خود، خود را به دریا انداخته و خودکشی می‌کند.
نقد

ویکتور هوگو، با تفسیر ناکامی مردی که می‌خندد، خود می‌گوید که «خواسته‌ام از رمان سوءاستفاده کنم و آن را به صورت حماسه درآورم».
اقتباس ها

فیلم مردی که می‌خندد به کارگردانی پول لنی محصول سال ۱۹۲۸.
شخصیت ابرشرور جوکر در سری کتاب های مصور بتمن، از روی همین اثر الهام‌ گرفته شده‌است.
فیلم مردی که می‌خندد به کارگردانی سرجو کوربوچی محصول سال ۱۹۶۶.
فیلم مردی که می‌خندد به کارگردانی ژان-پیر آمریس محصول سال ۲۰۱۲.
شیوا مکی نیان

| شیوا مکی نیان | شیوا مکی نیان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۶ تیر ۱۳۶۰ ‏(۴۳ سال) اصفهان، ایران
ملیت: ایرانی
تحصیلات: کارشناسی ارشد نمایش گرایش بازیگری دانشگاه تربیت مدرس
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۳۷۸–اکنون
شیوا مکی نیان (زاده ۱۳۶۰ در اصفهان) هنرپیشه اهل ایران است. وی با حضور متعدد در جشنواره‌های معتبر تئاتر دنیا از سن ۱۸ سالگی تا کنون توانسته بیشترین تعداد اجراهای خارج از کشور را در میان بازیگران ایرانی داشته باشد. بازی در آثاری به زبان‌های انگلیسی و فرانسوی از جمله شاخصه‌های وی محسوب می‌شود.
زندگی‌نامه

شیوا مکی نیان از سال ۱۳۷۸ با بازی در تئاتر فعالیت خود را در اصفهان آغاز کرد. سپس تحصیلات آکادمیک خود را در مقطع کارشناسی و در رشته تئاتر با گرایش بازیگری در دانشگاه هنر و معماری تهران گذراند. پس از آن در رشته تئاتر با گرایش بازیگری در دانشگاه تربیت مدرس تهران در مقطع کارشناسی ارشد تحصیل نمود. شیوا مکی نیان پایان‌نامه کارشناسی ارشد خود را با عنوان "زندگی و آثار یک بازیگر مرد؛ مهدی هاشمی (با رویکرد به تحلیل متدهای مرسوم در تجربیات بازیگری)" ارائه نمود که توانست رتبه A را از داوران دریافت نماید.
وی علاوه بر دریافت جایزه بهترین بازیگر زن در بیست و ششمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر و بازیگر برگزیده کانون ملی منتقدان تئاتر ایران در سال ۱۳۹۲، در سه دوره جشنواره تئاتر فجر و دو دوره جشن بازیگر نامزد دریافت بهترین بازیگر زن بوده‌است. شیوا مکی نیان علاوه بر بازیگری تئاتر، در سینما نیز فعالیت می‌نماید. بازی در فیلم‌های سینمایی عطر داغ، اگزما، عشق و جنون، شهر آشوب و راز کوچه بن‌بست از جمله آثار سینمایی وی به‌شمار می‌رود.
او تاکنون با کارگردانانی همچون روبرتو چولی، هادی مرزبان، آرش دادگر و آرش عباسی در تئاتر همکاری داشته‌است.
آثار > بازیگری تئاتر

| نام تئاتر | نقش | کارگردان | سال | اجرا شده در |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| کلوچه پز ناشی | دختر | محسن میرزاخانی | خرداد۱۴۰۰ | تهران، پردیس تئاتر شهرزاد |
| دكتر نون زنش را بيشتر از مصدق دوست دارد | خانم كوچيك | هادی مرزبان | ۱۴۰۰ | تهران، سالن اصلی تئاتر شهر |
| شب روی سنگفرش خیس | نوشین | هادی مرزبان | ۱۳۹۱ | تهران، سالن استاد سمندریان تماشاخانه ایرانشهر |
| پارتی  | لیلی | آرش عباسی | ۱۳۹۸ | تهران، تالار سایه تئاترشهر |
| Me   | عروس | شیوا مکی نیان | ۱۳۹۸ | اسپانیا (بارسلون) |
| Silent House | شیوا | مهدی مشهور | ۱۳۹۷–۱۳۹۸ | آلمان (دونزدورف) / انگلستان (برایتون) / کانادا (لیورپول - هالیفکس - رجاینا) / فرانسه (اوینیون) / اسکاتلند (ادینبرو) / استرالیا (آدلاید) / روسیه (مسکو) / تهران، تالار سایه تئاترشهر |
| The Door | مستانه | مهدی مشهور | ۱۳۹۵–۱۳۹۷ | سوئد (استکهلم) / کانادا (تورنتو) / فرانسه (اوینیون) / اسپانیا (بارسلون) / استرالیا (آدلاید) |
| موهای بلوند | شیرین | اصغر خلیلی | ۱۳۸۵–۱۳۸۶ | فرانسه / آلمان / بلژیک / هلند / تهران، تالار سایه تئاترشهر - خانه نمایش / یاسوج، اداره تئاتر / اصفهان، تالار سوره |
| تعبیر یک رؤیا | عفت | خیرالله تقیانی پور | ۱۳۹۲ | تهران، تالار قشقایی تئاترشهر / تهران، جشنواره تئاتر فجر، تالار قشقایی تئاترشهر |
| بازگشت افتخار آمیز مردان جنگی | اگنس | آرش دادگر | ۱۳۹۰ | تهران، تالار حافظ – جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر |
| سرخ آب | گردآفرید | اصغر خلیلی | ۱۳۸۳ – ۱۳۸۲ | آلمان (فرایبورگ) / تهران، جشنواره تئاتر فجر، سالن اصلی تئاترشهر / اصفهان، تالار هنر / شیراز، تالار حافظ |
| چسب زخم | مهراوه | محمد ایمانی | ۱۳۹۵ | تهران، تئاتر باران |
| قصه‌های من و بابام | دختر بچه | خیرالله تقیانی پور | ۱۳۹۴–۱۳۹۵ | تهران، سالن حوزه هنری / هندوستان (دهلی نو) |
| پپرونی | رویا | مسعود طیبی | ۱۳۹۳ | تهران، جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر، سالن اصلی تئاترشهر |
| دومینوی الهی | زن کفش ساز | مهدی امین لاری | ۱۳۹۱ | تهران، جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر، تالار سایه تئاترشهر |
| حریم[پیوند مرده] | دختر پادشاه | آرش دادگر | ۱۳۹۰ | تهران، سالن آزادی |
| من نمی­تونم ما می­تونیم | کوچولو ۱ | اصغر خلیلی | ۱۳۸۹ | آلمان / هندوستان |
| خرمشهر 11 | خانوم مدیر | اصغر خلیلی | ۱۳۸۷–۱۳۸۸ | تهران، تالار قشقایی تئاترشهر / خوزستان، اداره تئاتر |
| دایره گچی‌قفقازی | گروشه | اصغر خلیلی | ۱۳۸۶ | کار مشترک ایران و آلمان - آلمان |
| آوازهای ماندالا | معلم | اصغر خلیلی | ۱۳۸۶ | فرانسه / آلمان / بلژیک / هلند |
| اُترارنامه | زن | اصغر خلیلی | ۱۳۸۴–۱۳۸۵ | تهران، تالار قشقایی تئاترشهر / آلمان |
| آخر دنیا | زن زندانی | آریان رضایی | ۱۳۹۴ | تهران، تئاتر باران |
| دایره | سرباز | اصغر خلیلی | ۱۳۸۵ | آلمان / هلند |
| زندگی میان آتش | سعیده | اصغر خلیلی | ۱۳۸۹ | تهران، سالن سایه تئاترشهر |
| گفتگو با باد | اَروی | شیوا مکی نیان | ۱۳۸۵ | تهران، جشنواره تئاتر فجر، کارگاه نمایش تئاتر شهر / تهران، اداره تئاتر |
| فولاد هرگز زنگ نمی­زند[پیوند مرده] |  | زری اِماد | ۱۳۹۴ | تهران، جشنواره مقاومت |
| تراژدی جنگ |  | اصغر خلیلی | ۱۳۸۷ | تهران، تالار قشقایی تئاترشهر |
| نظمیه زنان | مه لقاء | اصغر خلیلی | ۱۳۸۹ | تهران، سالن قشقایی تئاترشهر |
آثار > بازیگری سینما و فیلم کوتاه

| نام فیلم | نقش | کارگردان | تهیه‌کننده | سال | قالب |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| بیرون پشت در  | مادر | علی شورورزی | حسين مهروقي سينماي جوانان ايران نيشابور | ۱۳۹۹ | فیلم کوتاه |
| واسطه ها  | زن | سیامک کاشف آذر | سیامک کاشف آذر | ۱۳۹۹ | فیلم کوتاه |
| عطر داغ  | ملیحه | علی ابراهیمی | امیر شهاب رضویان | ۱۳۹۶ | سینمایی |
| اگزما  | رویا | مهران مهدویان | علی یازرلو - علی فاتحی | ۱۳۹۵ | سینمایی |
| 655 |  | عبدالمهدی آگاه منش | عبدالمهدی آگاه منش | ۱۳۹۵ | فیلم کوتاه |
| راه پنهان |  | بهروز سبط رسول | بهروز سبط رسول | ۱۳۹۵ | فیلم کوتاه |
آثار > تله تئاتر

| نام اثر | نقش | کارگردان | سال |
| --- | --- | --- | --- |
| اترارنامه | زن | اصغر خلیلی | ۱۳۸۴ |
اجرای عموم و جشنواره‌های بین‌المللی

فستیوال تئاتر مونولیت (بارسلون) - Me - 2019
فستیوال فرینج آدلاید - Silent House - 2018
فستیوال بین‌المللی تئاتر ادینبرو -  Silent House - 2017
فستیوال تئاتر شبهای سفید (مولهایم) - ۱۳۸۶ - دایره گچی قفقازی
فستیوال تئاتر روهِر - ۱۳۸۵ - دایره
فستیوال تئاتر روهِر - ۱۳۸۵ - اترارنامه
اجرای عموم (کلن) - ۱۳۸۶ - موهای بلوند
فستیوال فرینج برایتون -  Silent House - 2017
جشنواره بین‌المللی تئاتر استف سوئد -  The Door - 2016
جشنواره تئاتر مسکو -  Silent House - 2017
فستیوال آوینیون -  The Door - 2017
فستیوال بین‌المللی تئاتر لیورپول -  Silent House - 2017
فستیوال فرینج تورنتو -  The Door - 2017
داوری > داوری جشنواره

• داوري جشنواره تاتر استان تهران از ٢٦ ابان تا ١ اذر ١٤٠٢
جوایز و افتخارات > جوایز

دریافت جایزه بهترین اثر نمایشی فستیوال تئاتر مونولیت اسپانیا برای نمایش «Me»
دریافت جایزه بهترین بازیگر جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر برای نمایش «اترارنامه»؛  ۲۰۱۹
دریافت جایزه بازیگر برگزیده سال از طرف کانون ملی منتقدان برای نمایش «شب روی سنگفرش خیس»؛  ۱۳۹۲
دریافت جایزه بهترین بازیگر جشنواره تئاتر صاحبدلان برای نمایش «گفتگو با باد»؛ ۱۳۹۱
دریافت جایزه بهترین بازیگر جشنواره سراسری مقاومت برای نمایش «خرمشهر ۱۱»؛  ۱۳۸۷
دریافت جایزه بهترین بازیگر جشنواره سراسری ماه برای نمایش «شاعرهٔ آتش»؛  ۱۳۸۵
جوایز و افتخارات > نامزدی

کاندیدای بازیگری جشنواره بین‌المللی تئاتر لیورپول کانادا - برای بازی در نمایش «Silent House»؛  ۲۰۱۸
کاندیدای بازیگری جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر برای بازی در نمایش «سرخ آب»؛  ۱۳۸۲
کاندیدای بازیگری جشن «شب بازیگر» برای بازی در نمایش «شب روی سنگفرش خیس»؛  ۱۳۹۲
کاندیدای بازیگری ششمین جشن «شب بازیگر» برای بازی در نمایش «موهای بلوند»؛  ۱۳۸۸