بوداگرایی ژاپنی
تاریخ > دوره میجی (۱۸۶۸–۱۹۱۲)

پس از بازسازی می‌جی در سال ۱۸۶۸، دولت جدید امپراتوری نگرش شدید ضد بودایی را اتخاذ کرد. شکل جدیدی از شینتو بکر، که از همه تأثیرات بودایی حذف شده بود، به عنوان دین دولتی ترویج شد، یک سیاست رسمی دولتی به نام «شینبوتسو بونری» (جدا کردن بودیسم از شینتو)، که با آغاز شد. "دستور جدایی کامی و بودا" ("shinbutsu hanzenrei") در سال 1868. ایدئولوگ‌های این شینتوی جدید در پی بازگشت به روح ناب ژاپنی بودند، قبل از اینکه تحت تأثیر تأثیرات خارجی، عمدتاً بودیسم، «فاسد» شود. آن‌ها تحت تأثیر شخصیت‌های مطالعات ملی مانند موتوئوری نوریناگا (۱۷۳۰–۱۸۰۱) و هیراتا آتسوتانه (۱۷۷۶–۱۸۴۳) بودند که هر دو به شدت از بودیسم انتقاد کردند. نظم جدید برچیده شد مجموعه‌های ترکیبی معبد و زیارتگاه که قرن‌ها وجود داشته است. راهبان بودایی دیگر قادر به تمرین در زیارتگاه‌های شینتو نبودند و مصنوعات بودایی از زیارتگاه‌های شینتو حذف شدند.
این جرقه یک جنبش مردمی و اغلب خشونت‌آمیز برای ریشه کن کردن بودیسم را برانگیخت که به عنوان عقب مانده و خارجی و مرتبط با شوگونات فاسد دیده می‌شد. خشم فروخورده زیادی در میان مردم وجود داشت زیرا توکوگاوا سیستم دانکا خانواده‌ها را مجبور می‌کردند که خود را به یک معبد بودایی وابسته کنند، که شامل تعهد کمک‌های نقدی نیز می‌شد. بسیاری از معابد بودایی از این سیستم برای به دست آوردن پول سوء استفاده کردند و باری ناخواسته بر دوش کلیسای خود ایجاد کردند.
این آزار و شکنجه مذهبی بودیسم، که به نام «هایبوتسو کیشاکو» (به معنای واقعی کلمه: «الغا کردن بودیسم و نابود کردن گوتاما بودا» شناخته می‌شود)، شاهد نابودی و بسته شدن بسیاری از مؤسسات بودایی در سراسر ژاپن بود. و همچنین مصادره زمین‌های آنها، لایک کردن اجباری راهبان بودایی و تخریب کتب بودایی و مصنوعات. در برخی موارد، راهبان مورد حمله قرار گرفتند و کشته شدند.
خشونت به تمام مناطق کشور سرایت کرد. ژاپن‌شناس مارتین کولکات معتقد است بودیسم ژاپنی در آستانه نابودی کامل بود.
تخمین زده می‌شود که ۴۰۰۰۰ معبد بودایی و در برخی مکان‌ها ویران شده است. درصد تخریب معابد بودایی به ۸۰٪ رسید. شدت تخریب به منطقه بستگی داشت، و خشونت آمیزترین دوران هایبوتسو کیکاکو بین سال‌های ۱۸۶۹ و ۱۸۷۱ ادامه یافت.
فرمان دولت در آوریل ۱۸۷۲ به وضعیت احکام بودایی به عنوان قانون دولتی پایان داد و به راهبان اجازه داد تا ازدواج کنند، گوشت بخورند و مقررات تندرستی و پوشش را متوقف کرد. نتیجه این قانون (در طول حدود چهار دهه) این بود که اکثر مردم بودایی خاندان در ژاپن با هم ازدواج می‌کنند و بسیاری از معابد در یک خانواده به ارث رسیده‌اند.
سیاست‌های دولت ضد بودایی و آزار و اذیت مذهبی بسیاری از نهادهای بودایی را در حالت تدافعی در برابر کسانی قرار داد که آن را دشمن مردم ژاپن می‌دانستند. این امر مؤسسات بودایی ژاپن را وادار کرد تا نقش بودیسم را در یک دولت مدرن ژاپنی که اکنون از شینتوی حکومتی حمایت می‌کند، دوباره بررسی و ابداع کنند. وجود دارد. طیف وسیعی از استراتژی‌ها و جنبش‌های اصلاحی بودند که هدفشان قرار دادن بودیسم به عنوان شریک مفید برای مدرن شدن ژاپن بود. این شامل اصلاحات روحانی برای تشدید انضباط و همچنین اصلاحات مربوط به دکترین و عمل بود. برخی از بودایی‌ها با تلفیق آن با علم و فلسفه غرب به دنبال مدرنیزه کردن اندیشه بودایی بودند.
این "بودیسم جدید" اصلاح شده ("شین بوکیو") اغلب توسط افراد غیرعادی مانند ساکاینو کویو (۱۸۷۱–۱۹۳۳) و تاکاشیما بیهو (۱۸۷۵–۱۹۴۹) که انجمن شین بوکیوتو دوشیکای (انجمن بودایی جدید) را تأسیس کردند، ترویج شد. در سال ۱۸۹۹ و ترویج عدالت اجتماعی فعالیت‌ها. بودایی‌های جدید اغلب با فضایل بودایی به میهن‌پرستی ملی‌گرایانه ژاپنی می‌پیوندند. برخی از سازمان‌های بودایی جدید کاملاً ملی‌گرایی ژاپنی را پذیرفتند، مانند «Kokuchūkai» (ستون جامعه ملت) تاناکا چیگاکو (۱۸۶۱–۱۹۳۹)، که امپریالیسم ژاپن را به عنوان تبلیغ کرد. راهی برای انتشار پیام لوتوس سوترا. یکی دیگر از جامعه‌های بودایی جدید «کیی-کای» (انجمن ووف و تار، که در سال ۱۸۹۴ تأسیس شد) بود، که منتقد استحکام عقیدتی بودیسم سنتی بود و از آنچه آنها «تحقیق آزاد» (jiyū tōkyū) نامیدند، به عنوان راهی برای انجام آن دفاع می‌کرد. به تغییرات سریع زمان پاسخ دهید.
جنبش «سیشین شوگی» (معنویت‌گرایی) کیوزاوا منشی این ایده را ترویج کرد که بودایی‌ها باید بر تزکیه نفس بدون تکیه بر بودیسم سازمان‌یافته یا دولت تمرکز کنند. کیوزاوا و دوستانش با هم در کمونی به نام Kōkōdō (غار وسیع) زندگی می‌کردند و مجله ای به نام Seishinkai (جهان معنوی) منتشر کردند. احکام، مانند Shaku Unshō که ایجاد کرد، یک سازمان غیر روحانی به نام "Jūzen-kai" را تشکیل داد. (انجمن برای ده دستور).
یکی از چهره‌های تأثیرگذار اصلاحات بودایی در این دوره فیلسوف اینو انریو (۱۸۵۸–۱۹۱۹) بود. او که فارغ‌التحصیل دانشگاه توکیو است، به خاطر نقد مسیحیت و همچنین برای ایده‌هایش در مورد اصلاح نهادهای بودایی شهرت دارد. او به دنبال تفسیر تفکر بودایی از دریچه‌ای منطقی‌تر بود و از فلسفه غرب و نیز آموزه‌های بودای تاریخی برای این کار استفاده کرد. او نویسنده پرکار حدود ۱۲۰ کتاب بود، از جمله «شینری کینشین» (اصل راهنمای حقیقت) و «بوکیو کاتسو رون» (حیات بخش بودیسم). او در سال 1904 Tetsugaku-dō (تالار فلسفه) را افتتاح کرد که به شاکیامونی، کنفوسیوس، سقراط و کانت تقدیم شده بود. او همچنین از فعالیت‌های رفاه اجتماعی حمایت می‌کرد.
همچنین در طول دوره میجی بود که مطالعات بودایی ژاپنی به عنوان یک رشته دانشگاهی آغاز شد. این جرقه با سفر برون مرزی دانشمندان ژاپنی به دانشگاه‌های غربی و مواجهه با مطالعات متنی بودایی در آنجا، به ویژه مطالعه تاریخ بودیسم در هند و زبان‌های آن (زبان سانسکریت و زبان پالی) آغاز شد. . این امر باعث شد که برخی بوداییان ژاپنی درستی سنت‌های بودایی ژاپنی را زیر سؤال ببرند. با این حال، دولت ژاپن در این زمان تردید داشت که بودیسم را تحت تأثیر قرار دهد. آموزش عمومی و در نتیجه مطالعات بودایی به جای «مذهب» تحت «فلسفه» طبقه‌بندی شد و اصطلاحاتی مانند «مطالعات هندی» بیش از «مطالعات بودایی» مورد علاقه است.
یکی از اولین دانشگاهیان ژاپنی Nanjō Bunyū (۱۸۴۹–۱۹۲۷) بود که با ماکس مولر زبان سانسکریت را در آکسفورد آموخت و بعداً در دانشگاه امپراتوری توکیو منصوب شد. در همین حال، Murakami Senshō (۱۸۵۱–۱۹۲۹) بر مطالعه متون سانسکریت و پالی و تاریخ آیین بودا متمرکز شد. او بر ارزش‌های جهانی بودیسم جهانی تمرکز کرد و در آثاری مانند «دایجو بوستسو ران هیهان» (نقد نظریه‌ای که ماهایانا آموزش مستقیم بودای تاریخی است، ۱۹۰۳) به‌طور انتقادی در مورد سوگیری تاریخی بودیسم ژاپنی نوشت. .
تعدادی از جنبش‌های بودایی جدید نیز وجود داشتند که در دوره میجی تا سال ۱۹۴۵ رواج یافتند. برخی از تأثیرگذارترین آنها جنبش‌های نیچیرنیست/نیلوفر آبی سوکا گاکای، رییوکای و ریشو بودند. کوسه‌ی کای. آنها بر تبلیغ دینی فعال و منافع شخصی دنیوی تمرکز کردند.