ایالات متحده و تروریسم دولتی
آثار قابل توجه

با شروع در اواخر دهه۱۹۷۰، نوام چامسکی و ادوارد اس. هرمان مجموعه‌ای از کتاب‌ها را در مورد دخالت ایالات متحده با تروریسم دولتی نوشتند. نوشته‌های آن‌ها با گزارش‌های عفو بین‌الملل و سایر سازمان‌های حقوق بشر در مورد یک «اپیدمی» جدید جهانی شکنجه و قتل دولتی همزمان بود. چامسکی و هرمان استدلال کردند که ترور در حوزه نفوذ ایالات متحده در کشورهای در حال توسعه متمرکز شده‌است و موارد نقض حقوق بشر توسط کشورهای متکی ایالات متحده در آمریکای لاتین را مستند کردند. آن‌ها استدلال کردند که از ده کشور آمریکای لاتین که جوخه‌های مرگ داشتند، همه کشورهای متکی ایالات متحده بودند. آن‌ها در سرتاسر جهان ادعا کردند که ۷۴درصد از رژیم‌هایی که از شکنجه بر مبنای اداری استفاده می‌کردند، کشورهای متکی ایالات متحده بودند که برای حفظ قدرت از ایالات متحده حمایت نظامی و دیگر حمایت دریافت می‌کردند. آن‌ها به این نتیجه رسیدند که افزایش جهانی ترور دولتی نتیجه سیاست خارجی ایالات متحده است.
چامسکی به این نتیجه رسید که همه قدرت‌ها از تروریسم دولتی در کشورهای متکی حمایت می‌کنند. ایالات متحده و دیگر قدرت‌ها، به‌ویژه بریتانیا و فرانسه، در راس آن‌ها قرار داشتند که از رژیم‌های جهان سوم که از طریق خشونت در قدرت بودند، حمایت مالی، نظامی و دیپلماتیک می‌کردند. این دولت‌ها با شرکت‌های چند ملیتی، به ویژه در صنایع تسلیحاتی و امنیتی، همراهی می‌کردند. علاوه بر این، سایر کشورهای در حال توسعه خارج از حوزه نفوذ غرب، ترور دولتی را با حمایت قدرت‌های رقیب انجام دادند.
ادعای دخالت قدرت‌های بزرگ در تروریسم دولتی در کشورهای در حال توسعه، محققان را بر آن داشته‌است که آن را بعنوان یک پدیده‌ی جهانی بررسی کنند تا اینکه کشورها را به‌صورت جداگانه مطالعه کنند.
در سال۱۹۹۱، کتابی که توسط الکساندر ال جورج ویرایش شد، استدلال می‌کرد که دیگر قدرت‌های غربی از ترور در کشورهای در حال توسعه حمایت می‌کنند. وی به این نتیجه رسید که ایالات متحده و متحدانش حامیان اصلی تروریسم در سراسر جهان هستند. گارو بیان می‌کند که تعداد مرگ و میرهای ناشی از تروریسم غیردولتی (۳۶۶۸ مرگ بین سال‌های ۱۹۶۸ و ۱۹۸۰، همان‌طور که توسط آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) تخمین زده می‌شود) با مرگ‌های ناشی از تروریسم دولتی در رژیم‌های تحت حمایت ایالات متحده مانند گواتمالا «کوتوله» است. (۱۵۰۰۰۰کشته، ۵۰۰۰۰مفقود در طول جنگ داخلی گواتمالا ۹۳٪ از آنها را گارو به عنوان «قربانیان تروریسم دولتی» طبقه‌بندی می‌کند).
در میان دیگر محققان، روث جی. بلیکلی می‌گوید که ایالات متحده و متحدانش از تروریسم دولتی در «مقیاس عظیم» درطول جنگ سرد حمایت و بکار گرفتند. توجیهی که برای این امر ارائه شد مهار کمونیسم بود، اما بلیکلی معتقد است که این ابزاری برای حمایت از منافع نخبگان تجاری ایالات متحده و ترویج گسترش نئولیبرالیسم در سراسر جنوب جهانی بود. مارک آرون معتقد است که رژیم‌های استبدادی و دیکتاتوری دست راستی تحت حمایت قدرت‌های غربی مرتکب قساوت‌ها و کشتارهای دسته‌جمعی شده‌اند که رقیب دنیای کمونیستی است و نمونه‌هایی مانند اشغال تیمور شرقی توسط اندونزی، کشتار جمعی اندونزی در سال‌های ۱۹۶۵–۱۹۶۶، «ناپدید شدن‌ها» را ذکر می‌کند. در گواتمالا در طول جنگ داخلی، و ترورها و تروریسم دولتی مرتبط با عملیات کندور در سراسر آمریکای جنوبی. در کتاب بدتر از جنگ، دانیل گلداگن استدلال می‌کند که در طول دو دهه آخر جنگ سرد، تعداد کشورهای متکی آمریکایی که به کشتار دسته جمعی دست می‌زنند از اتحاد جماهیر شوروی بیشتر بود. به گفته جان هنری کوتسورث، آمریکایی لاتین، تعداد قربانیان سرکوب به تنهایی در آمریکای لاتین از شوروی و ماهواره‌های اروپای شرقی آن در طول دوره ۱۹۶۰ تا ۱۹۹۰ بسیار بیشتر جی پاتریس مک شری ادعا می‌کند که «صدها هزار آمریکایی لاتین توسط رژیم‌های نظامی دست راستی به عنوان بخشی از جنگ صلیبی ضد کمونیستی به رهبری ایالات متحده شکنجه، ربوده یا کشته شدند.»