stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مجسمه برنزی

" جوانان پیروز " (بین قرون ۴ تا ۲ قبل از میلاد)، برنز ضدزنگ نادری از یونان باستان است.
برنز آئینی چینی، دونگ شانگهای.
برنز سر از سر زن.
درب‌های برنز زرین برنز کلیسای جامع کلیسای جامع فلورانس (لورنزو غبرتی، ۱۴۰۱–۲۲).
مجسمه دکوری برنز قرن نهم به شکل یک حلزون حلزونی در Igbo-Ukwu، (بخشی از قبیله igbo در نیجریه) کشف شده‌است .
برنز محبوب‌ترین آلیاژ برای مجسمه‌های فلزی است. که بیشتر به صورت ریخته‌گری مذاب در قالب استفاده می‌شود. تکنیک‌های ریخته‌گری را با نام شیوه‌های قالبگیری می‌شناسیم، مانند ریخته‌گری ماسه‌ای، موم زدایی از قالب سرامیکی یا ملات گچ به عنوان راه‌های دقیق‌تر. به اغلب مجسمه‌های چدنی با روکش برنزی نیز برای سادگی مجسمه برنزی می‌گویند.. این موضوع شامل مجسمه‌های تک، مجسمه‌های جفت، نقش برجسته و مجسمه‌های کوچک و تندیسک می‌شود. همچنین عنصر برنز در اشیاء دیگر مانند مبلمان، غالباً به صورت طلاکاری شده، نیز استفاده می‌شود که به طلا و برنز یا ارملو معروف است.
آلیاژهای برنز معمولی خاصیت غیرمعمول و مطلوب دارند که در زمان کار اندکی منبسط می‌شوند، بنابراین به خوبی می‌توانند جزئیات یک قالب را پر کنند. سپس با خنک شدن برنز، کمی منقبض می‌شود و باعث می‌شود جداسازی از قالب راحت تر شود. استحکام و انعطاف‌پذیری برنز (عدم شکنندگی) مزیتی عملی است، به ویژه هنگامی که با مواد مختلف سرامیکی یا سنگی (مانند مجسمه‌های مرمر) مقایسه شود. این خصوصیات اجازه می‌دهد مجسمه‌های با جزئیات بالا و کوچک، مانند مجسمه بالرین، یا مجسمه‌های کم جزئیات‌تر، مانند مجسمه سوارکاری ریچارد لیونهارت را تولید کنیم.
اما ارزش بالای برنز برای مصارف دیگری غیر از ساخت مجسمه، برای حفظ مجسمه‌ها مضر است. تعداد کمی از مجسمه‌های برنزی باستانی، سالم باقی مانده‌اند. بسیاری از آنها برای ساختن اسلحه یا مهمات در زمان جنگ یا ایجاد مجسمه‌های جدید به یادبود پیروزی‌ها ذوب شده‌اند. در حالی که آثار سنگی و سرامیکی بسیار بیشتری از قرون گذشته به ما رسیده‌اند. در سال ۲۰۰۷ چندین مجسمه برنز با قدمت بالا به سرقت رفته، احتمالاً به دلیل ارزش این فلز پس از بازیابی فلز در پی ذوب شدن کار.
مواد

آلیاژهای برنز مختلف زیادی وجود دارد، در زمان حال اکثر موزه‌ها این اصطلاح را به اشتباه استفاده می‌کنند، و در توضیحات به جای آن عبارت «آلیاژ مس» بکار می‌رود. معمولاً برنز مدرن ۸۸٪ مس و ۱۲٪ قلع است. برنز آلفا از محلول جامد قلع در مس تشکیل شده‌است. از آلیاژهای برنز آلفا با قلع ۴ تا پنج درصد برای ساختن سکه استفاده می‌شود. برنزهای تاریخی از نظر ترکیب بسیار متغیر هستند، زیرا بیشتر فلزکاران احتمالاً از هر نوع قراضه استفاده می‌کردند. برخی از مجسمه‌های برنزی قدیمی موجود دارای ترکیباتی از قلع، مس، روی، سرب، نیکل، آهن، آنتیموان و آرسنیک هستند. در برخی موارد حتی مقدار غیرمعمولی از نقره نیز مشاهده شده‌است. از این ترکیبات و درصد هرکام می‌توان راجع به ماهیت ماده اولیه مورد استفاده حدس‌هایی زد. مثلاً میزان زیاد نقره می‌تواند نشان دهد که مجسمه از قاب سکه ساخته شده‌است.
در عصر برنز معمولاً از دو شکل برنز استفاده می‌شد: «برنز کلاسیک» و «برنز خفیف». برنز کلاسیک حدو ۱۰٪ قلع دارد و برای تولید محصولات برنزی معمولاً ریخته‌گری می‌شود. در حالی که برنز خفیف حدود ۶٪ قلع دارد و برای تولیدات برنزی، ورقهٔ برنز خفیف را چکش زنی می‌کنند. به عنوان مثال در نوک تیرها و سلاح‌های پرتابی از برنز کلاسیک و در کلاه خود و زره از برنز خفیف استفاده می‌شود. طبق یک تعریف، «برنز مجسمه» مدرن ۹۰٪ مس و قلع ۱۰٪ است.
تمدنهای بزرگ دنیای قدیم از زمان معرفی آلیاژ برنز، آن را برای مقاصد هنری و تولید ابزار و اسلحه به کار می‌بردند. دختر رقصنده از موهجودارو، متعلق به تمدن هاراپان است و قدمت آن به ۲۵۰۰ سال پیش از میلاد برمی گردد. این مجسمه شاید قدیمی‌ترین مجسمه برنز شناخته شده باشد. یونانیان اولین نفری بودند که ارقام را تا اندازه عمر ارزیابی کردند. تعداد کمی از نمونه‌ها شرایط خوبی دارند. یکی از آنها مجسمه جوانان پیروز برنز ضدزنگ است که برای اینکه این همه سال سالم بماند تلاش‌های زیادی صورت گرفته‌است. از عصر حکومت رومیان مجسمه‌های برنز بسیار بیشتری باقی مانده‌است.
چینی‌های باستان هم ریخته‌گری لاست واکس و هم ریخته‌گری با قالب را بلد بودند و در دوره سلسله شانگ تعداد زیادی برنز آئینی چینی و کشتی‌های آیینی پوشیده از تزئینات پیچیده را خلق می‌کردند. این مجسمه‌ها در مجموعه‌های حداکثر ۲۰۰ قطعه ای در مقبره‌های سلطنتی دفن می‌شدند.
روند

ساخت برنز کار بسیار ماهرانه ای است. ممکن است از چندین فرایند ریخته‌گری مجزا استفاده شود. از جمله ریخته‌گری لاست واکس (و معادل امروزی آن ریخته‌گری دقیق)، ریخته‌گری ماسه ای و گریز از مرکز. اصطلاح «برنز» نیز به مجسمه‌های فلزی ساخته شده توسط اعمال آبکاری الکتریکی (یا galvanoplasty) نیز گفته می‌شود. اگر چه مجسمه‌های برنزی معمولاً از مس خالص ساخته می‌شوند و شامل ریخته‌گری نیستند.
روند > روش لاست واکس

در ریخته‌گری لاست واکس هنرمند با یک مدل کامل از مجسمه شروع می‌کند. اغلب اوقات از مواد نفتی غیر خشک مانند مدل پلاستیک برای مجسمه‌های کوچکتر و از خاک رس یا گچ برای مجسمه‌های بزرگتر استفاده می‌شود. قالب‌هایی که از گچ یا رس استفاده می‌کنند معمولاً از ژل یا موادی مانند پلاستیک برای تثبیت استفاده می‌کنند. در موارد زیادی قالب گچی توسط استادکاران برای جلب نظر سرمایه گذاذر ساخته می‌شود. قالب گچی از اصل اثر هنری تا زمان تأمین مالی محافظت می‌کند. توسط حامی مالی برای ریخته‌گری برنز استفاده می‌شود.
پس از تولید قالب، یک موم (برای مجسمه‌های بزرگ به صورت توخالی) روی قالب ریخته می‌شود. برای یک مجسمه توخالی، یک هسته در قسمت خالی ریخته می‌شود و توسط پین‌هایی از جنس فلز ریخته‌گری در محل مناسب ثابت می‌شود. برای هدایت فلز مذاب به داخل مجسمه‌ها یک یا چند چشمه موم اضافه می‌شود - به‌طور معمول فلز مایع را از یک قیف به پایین مجسمه هدایت می‌کنید، که برای جلوگیری از پاشیدن و آشفتگی از پایین تا انتها پر می‌شود. چشمه‌های اضافی ممکن است در موقعیت‌های میانی یا بالاتر استفاده شوند، و ممکن است دریچه‌های مختلفی نیز وجود داشته باشد که گازها را در دام بیندازد. (برای ریختن پوسته‌های سرامیکی، وجود منافذ لازم نیست. در نتیجه می‌توان از اسپری ساده و مستقیم استفاده کرد). سپس ساختار کامل موم (و هسته، اگر قبلاً اضافه شده باشد) در نوع دیگری از قالب یا پوسته قرار داده می‌شود. قالب در یک کوره گرم می‌شود تا اینکه موم تمام شود و تمام رطوبت آزاد برداشته شود. سپس این فضا با برنز مذاب پر می‌شود. از بین بردن تمام موم و رطوبت باعث می‌شود فلز مایع به صورت انفجاری از قالب توسط بخار خارج شود.
اگر قالب به خوبی ساخته نشود و فرایند ریخته‌گری شکست بخورد، آثار هنری نیز از بین می‌روند. پس از خنک شدن فلز، سرامیک خارجی یا خاک رس از بین می‌رود. نتیجهٔ تولید شده علاوه بر اصل اثر شامل پین‌های اصلی، چشمه‌ها و منافذها است. همه اینها با اره برداشته می‌شوند. سپس همه علائم باقی مانده از ابزارهای برش جلا داده می‌شوند و مواد هسته داخلی برای حذف احتمال خوردگی داخلی برداشته می‌شوند. ممکن است توسط حبابهای گاز حفره‌هایی ناقص ایجاد شود. این نقص‌ها با موارد مناسب پر و با جوشکاری و حک اصلاح می‌شود.
مدل سیب در موم. این اولین قدم از فرایند ریخته گری لاست وکس در برنز است
برنز مایع در 1200   درجه سانتیگراد در قالب ریخته گری خشک و خالی ریخته می‌شود
مجسمه سیب،پس از خارج شدن از قالب. قیفی که برنز از طریق آن ریخته شده‌است (وارونه) در زیر است. این آخرین مرحله از فرایند ریخته گری لاست وست است
نگارخانه

شیر برونسویک (حدود ۱۱۶۶) در برونزویک آلمان
متصدی ، ۱۰۰ سال قبل از میلاد ، مجسمه برنزی ایتروسکو-رومی که آول متل را به تصویر می‌کشد (لاتین: Aulus Metellus) ، مردی اتروسیایی که در حالی که مشغول بلاغت بود ، یک توگا رومی پوشید . این مجسمه دارای کتیبه ای به الفبای اتروسک است
پرسئوس با رئیس مدوسا ( Benvenuto Cellini ، ۱۵۴۵-۵۴۵) در Piazza della Signoria در فلورانس ، ایتالیا پس از تمیز کردن مجسمه
چارلز پنجم ، امپراتور مقدس روم ( لئون لئونی ، اواسط قرن شانزدهم)
ریچارد لیونهارت ( کارلو ماروچتی ، ۱۸۶۰) ، خارج از کاخ وست مینستر در مرکز لندن ، انگلیس
Prospect Park War Memorial ( آگوستوس لوکمن ، ۱۹۲۱) در Prospect Park ، بروکلین
ساعت رومیزی برنز (بالا) و اورمو (زیر) ساعت سبک امپراتوری ، ج. ۱۸۱۰ ، توسط پیر فیلیپ تومر
جته ( Enzo Plazzotta ، ۱۹۷۵) ، در Millbank در وست مینستر ، انگلیس
تعادل دیوید آسکلون نشان می‌دهد که چگونه مواد شیمیایی واکنش پذیر به این فلز یک سطح آبی مرمر شده می‌دهند.
روح دیترویت ( مارشال فردریکس ، ۱۹۵۸) در دیترویت ، میشیگان ، ایالات متحده
مجسمه برنز در تفلیس ، جورجیا
تندیس برنز یک اسب ، بازیگران جامد ، اوایل قرن ۵ قبل از میلاد ، کارگاه Argive.
کتابشناسی و مطالعه بیشتر

Scholten, Frits (2011). European sculpture and metalwork. New York: The Metropolitan Museum of Art. ISBN 978-1-58839-441-5.  Scholten, Frits (2011). European sculpture and metalwork. New York: The Metropolitan Museum of Art. ISBN 978-1-58839-441-5.  Scholten, Frits (2011). European sculpture and metalwork. New York: The Metropolitan Museum of Art. ISBN 978-1-58839-441-5.
واینریب، ایتای، شی برنز در قرون وسطی (کمبریج، ۲۰۱۶).
Dafas, KA، ۲۰۱۹. مجسمه برنزی با مقیاس بزرگ یونان: اواخر دوره‌های باستانی و کلاسیک، انستیتوی مطالعات کلاسیک، دانشکده مطالعات پیشرفته، دانشگاه لندن، بولتن انستیتوی مطالعات کلاسیک، مونوگرافی، مکمل BICS 138 (لندن).
برنز چوله ملکه Sembiyan Mahadevi به عنوان الهه پارواتی .
یک ساعت آونگ مخروطی به یاد ماندنی توسط یوجین فارکوت با یک مجسمه برنز گچ شده.
انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده آمریکا (۱۸۴۰)

انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده (۱۸۴۰)، چهاردهمین انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده بود که از جمعه ۳۰ اکتبر تا چهارشنبه ۲ دسامبر ۱۸۴۰ برگزار شد. این انتخابات تحت تأثیر بحران اقتصادی ۱۸۳۷ موسوم به هراس و وحشت ۱۸۳۷ قرار گرفت و باعث شد ویلیام هنری هریسون نامزد حزب ویگ، رئیس‌جمهور فعلی مارتین ون بورن را شکست دهد. این انتخابات اولین پیروزی حزب ویگ در انتخابات ریاست جمهوری بود.
در انتخابات ۱۸۴۰، سیستم دو حزبی کاملاً در سیاست ایالات متحده جا افتاده بود، ویگ‌ها سعی داشتند دموکرات‌های فعلی را که از زمان انتخابات ۱۸۲۸ ،کاخ سفید را کنترل می‌کردند، کنار بگذارند. اولین کنوانسیون ملی ویگ که در دسامبر ۱۸۳۹ برگزار شد. ویگ‌ها به دلیل پیشینه نظامی هریسون، وی را به جای سناتور هنری کلی از کنتاکی انتخاب کردند. برای جذب دموکرات‌های جنوبی، ویگ‌ها جان تایلر از ویرجینیا را به عنوان معاون رئیس‌جمهور معرفی کردند. در سومین کنوانسیون ملی دموکرات‌ها به اتفاق آرا مارتین ون بورن، رئیس جمعور فعلی و یکی از بنیان‌گذاران حزب دموکرات را مجدداً انتخاب کردند. اما این کنوانسیون از معرفی فردی برای پست معاون ریاست جمهوری از حزب دموکرات، خودداری نمود.
مبارزات انتخاباتی سال ۱۸۴۰

قبل از روی کار آمدن مارتین ون بورن در سال ۱۸۳۶، آمریکا در آستانه فاجعه اقتصادی قرار گرفته بود. اختلاف اندرو جکسون با بانک مرکزی ایالات متحده موجب تورم بالا، بیکاری و رکود در کسب و کار گردید. ون بورن وارث این وضعیت بود اما تمایلی به اصلاحلات ساختاری نداشت. سوء مدیریت وی از این بحران اقتصادی، همراه با چهره به ظاهر بی دغدغه او، باعث شد رئیس‌جمهور در میان رای‌دهندگان، محبوبیتی نداشته باشد.
حزب ویگ از بی‌کفایتی رئیس‌جمهور و وضعیت کنونی بیشترین بهره را برد. آن‌ها کنوانسیون خود را در اواخر سال ۱۸۳۹، ماه‌ها قبل از زمان معمول برای مراحل نامزدی، برگزار کردند. هیچ‌یک از رهبران آن‌ها از جمله دنیل وبستر یا هنری کلی از حمایت گسترده مردم برخوردار نبودند. با این حال، به نظر می‌رسید ویلیام هنری هریسون، از ایالت اوهایو و قهرمان جنگ، یک رقیب جدی برای رئیس‌جمهور فعلی باشد.
ون بورن به راحتی نامزد دموکرات‌ها را برای دوره دوم به دست آورد. ریاست جمهوری ون بورن با رکود شدید اقتصاد ایالات متحده و سایر موارد متفرقه دیگر از جمله: برده داری، گسترش به غرب و تنش با انگلیس همراه شد و فرصت‌هایی را برای مخالفان سیاسی ون بورن و حتی برخی دیگر از هم حزبی‌های دموکرات او فراهم کرد تا اقدامات او را نقد کنند. همچنین رشد قدرت سیاسی حزب ویگ و بلوغ آن به عنوان یک حزب حرفه ای موجب شد که ون بورن در یک نبرد سیاسی دشوار قرار گیرد. ون بورن تا اکتبر ۱۸۴۰ نسبت به شانس خود برای انتخاب مجدد خوشبین بود، در آن زمان بعید به نظر می‌رسید که وی بتواند هریسون را شکست دهد. سرانجام، در روزهای انتخابات، هشتاد درصد رای‌دهندگان واجد شرایط به پای صندوق‌های رای رفتند. آرا عمومی دو نامزد نزدیک به هم باقی ماند اما هریسون با آرای ۲۳۴ در مقابل ۶۰ رای گزینندگان ون بورن را شکست داد.
تجارت روم

نقاشی دیواری رومی از پمپئی، قرن اول میلادی، میناد را با لباس ابریشمی، موزه ملی باستان‌شناسی ناپل به تصویر می‌کشد. ابریشم از سلسله هان چین از طریق جادهٔ ابریشم وارد شد، کالای تجاری ارزشمندی در دنیای روم بود، در حالی که ظروف شیشه ای رومی از طریق زمین و دریا به چین راه می‌یافتند.
تجارت امپراتوری روم بخش عمده ای از اقتصاد روم در اوایل جمهوری و بیشتر دوران امپراتوری بود. به علت توجه به ارزش‌ها و روندهای باب روز و زبان میانجی کارای لاتین که بهره‌برداری از لژیون روم را امکان‌پذیر ساخته بود در تاریخ‌نگاری و فرهنگ عامه به اساس اقتصادی امپراتوری کم توجهی صورت گرفته‌است. زبان میانجی و لژیون روم در حالی توسط تجارت پشتیبانی می‌شدند که خود بخشی از ستون فقرات آن بودند. رومی‌ها تاجر بودند و طول عمر امپراتوریشان به پشتوانهٔ فعالیت تجاری آنها بود.
در حالی که از نظر قانونی، اعضای سنای روم و پسرانشان در تجارت محدودیت‌هایی داشتند، اعضای طبقهٔ سواره‌نظام جدا از ارزشهای والای طبقهٔ خود که پیگیری‌های نظامی و فعالیت‌های تشریفاتی بود، در کسب و کارها شرکت می‌کردند. پلبیان و آزادگان در بازارها فروشگاه و دکه داشتند، در حالی که بردگان متعدد بیشتر کارهای‌سخت را انجام می‌دادند. همچنین خود بردگان موضوع معاملات تجاری بودند. احتمالاً به دلیل نسبت بالای آنها در جمعیت (در مقایسه با یونان کلاسیک)، فرارها و همچنین، جنگ‌های سرویل و قیام‌های جزئی، تجارت آنها بخشی متمایز از باقی تجارت روم بود.
حسابداری بسیار پیچیده و گستردهٔ تجارت روم با تابلوهای شمارش و چرتکهٔ رومی انجام می‌شد. چرتکه که بر اساس اعداد رومی کار می‌کرد، برای شمارش پول‌ها و واحدهای اندازه‌گیری رومی کاملاً مناسب بود.
مذاکره کنندگان، سوداگران و دست‌فروش‌ها

مذاکره کنندگان بخشی از بانکداران محسوب می‌شدند زیرا آنها با وام‌های با بهره می‌دادند. آنها همچنین کالاهای اساسی را به صورت عمده خریداری و می‌فروختند یا به مقدار عمده کالا تجارت می‌کردند. دلالان نقره به عنوان عامل برگزار کننده مزایده‌های عمومی یا خصوصی عمل می‌کردند، از سپرده‌های پولی شهروندان نگهداری می‌کرد، رسید(چک) افراد را نقد می‌کردند و به عنوان صراف خدمت می‌کردند. آنها کتاب‌ها و جدول‌هایی دقیق نگه‌داری می‌کردند که از نظر دادگاه‌ها اثبات قانونی به حساب می‌آمدند. در برخی موارد، دلالان نقره به عنوان زیرمجموعه ای از مذاکره کنندگان و در برخی دیگر به عنوان یک گروه جدا از یکدیگر در نظر گرفته می‌شوند.
ٔدلالان نقره بعضی اوقات همان کارهایی را انجام می‌دادند که جدول‌داران، که بانکداران عمومی منصوب دولت بودند، انجام می‌دادند. مرکاتورها معمولاً از پلبی‌ها یا آزادگان بودند. آنها در بازارهای‌فضای‌باز یا مغازه‌های‌سرپوشیده، غرفه‌های‌باربری یا کنار جاده برای مبادله‌ی‌کالا حضور داشتند. آنها همچنین در حین کارزارها در نزدیکی اردوگاه‌های نظامی روم حضور داشتند، به سربازان غذا و لباس می‌فروختند و بابت هرگونه غنیمت ناشی از فعالیت‌های نظامی پول نقد می‌پرداختند.
اطلاعاتی در مورد اقتصاد فلسطین روم از منابع یهودی در حدود قرن ۳ میلادی وجود دارد. دستفروش(روچل)ها ادویه و عطر برای مردم روستا می‌بردند. این نشان می‌دهد که منافع اقتصادی امپراتوری حداقل به سطوح بالای دهقانان رسیده‌است.
زیرساخت‌های تجاری

تالار روم در روم باستان بازاری بود که کالاهای عمومی را عرضه می‌کرد. حداقل چهار بازار بزرگ دیگر برای کالاهای خاص مانند گاو، شراب، ماهی و گیاهان و سبزیجات وجود داشتند، اما تالار روم بیشترین رونق را به خود اختصاص داده بود. همهٔ شهرهای جدید، مانند تیمگاد، طبق یک طرح مشبک شهری که حمل و نقل و تجارت را تسهیل می‌کرد، شکل گرفته بودند. شهرها با جاده‌های خوبی به هم متصل می‌شدند. رودخانه‌های قابل قایقرانی به‌طور گسترده‌ای مورد استفاده قرار می‌گرفتند و کانال‌هایی حفر شده بودند اما از هیچ‌یک از آنها تاریخ‌نگاری روشنی مانند جاده‌ها به جا نمانده‌است که باعث کم‌توجهی به آنها شده‌است. حفظ صلح عاملی اصلی در گسترش تجارت بود. همه سکونتگاه‌ها، به ویژه کوچکترها، می‌توانستند در موقعیت‌های استراتژیک اقتصادی قرار بگیرند. قبل و بعد از امپراتوری، موقعیت‌های دفاعی بالای تپه برای سکونتگاه‌های کوچک ترجیح داده می‌شدند، در حالی که دزدان دریایی، تقریباً همهٔ سکونتگاه‌های ساحلی به جز شهرهای بسیار بزرگ را تهدید می‌کرند.
در قرن اول میلادی، استان‌های امپراتوری روم حجم عظیمی از کالاها را از طریق مسیرهای دریایی با یکدیگر معامله می‌کردند. تمایل به تخصص‌گرایی، به‌خصوص در بخش‌های صنعت، کشاورزی و معدن در حال افزایش بود. برخی از استانها در تولید انواع خاصی از کالاها تخصص داشتند، از جمله غلات در مصر و آفریقای شمالی و شراب و روغن زیتون در ایتالیا، هیسپانیا و یونان.
اطلاعات دربارهٔ اقتصاد روم به طرز چشمگیری ناقص است. عمده کالاهای مورد معامله، کالاهای کشاورزی بودند که به‌طور معمول آثار مستقیمی بر جای نمی‌گذارد. شواهدی از تجارت از راه دور انجیر، کشمش و خرما و علاوه بر آن در مواردی بسیار استثنایی، فلفل، بادام، فندق، مخروط‌های کاج چتری، گردو، نارگیل، زردآلو و هلو وجود. معاملات شراب، روغن زیتون و گاروم (سس ماهی تخمیر شده) به لطف آمفورها پر رونق بود. منبعی در مورد صادرات مربا و مارمالاد از سوریه به روم وجود دارد.
زیرساخت‌های تجاری > مسیرهای زمینی

حتی قبل از شکل‌گیری جمهوری، پادشاهی روم با استفاده از رودخانه تایبر به تجارت منظم مشغول بود. قبل از اینکه جنگ‌های پونی ماهیت تجارت در منطقهٔ مدیترانه را کاملاً تغییر دهد، جمهوری روم مبادلات تجاری مهمی با شهر رقیب خود کارتاژ داشت. به صورتی که علاوه بر تجارت خرده فروشی ساده، چندین توافق‌نامه تجاری و سیاسی بین آنها منعقد شده بود. امپراتوری روم از طریق جاده ابریشم با چینی‌ها (از طریق اشکانیان و واسطه‌های دیگر) تجارت می‌کرد.
زیرساخت‌های تجاری > مسیرهای دریایی

باستان‌شناسی دریایی و نسخ‌خطی مربوط به دوران باستان کلاسیک شواهدی از ناوگان تجاری عظیم رومی نشان می‌دهد. مهمترین بقایای موجود از این تجارت، زیرساخت‌های باقی‌مانده بندرها، خال‌ها، انبارها و فانوس‌های دریایی در بندرهایی مانند چیویتاوکیا، استیا، پرتوس، لپتیس مگنا و قیصریهٔ دریایی است. در خود رم، مونته تیستاچو گواه مقیاس این تجارت است. مانند اکثر فناوری‌های رومی، کشتی‌های تجاری دریایی روم پیشرفت چشمگیری نسبت به کشتی‌های یونانی در قرون گذشته نداشتند، اگرچه به نظر می‌رسد پوشش سرب بدنه برای محافظت بیشتر بوده‌است. رومی‌ها از کشتی‌های بادبانی دوردار استفاده می‌کردند. محافظت مداوم پلیس مدیترانه ای طی چندین قرن یکی از عوامل اصلی موفقیت تجارت روم بود، با توجه به اینکه جاده‌های روم بیشتر برای پا یا سم طراحی شده بودند تا چرخ --بیشتر حمل‌ونقل زمینی با قاطر انجام می‌شد-- و نمی‌توانستند از حمل و نقل اقتصادی کالا در مسافت‌های طولانی پشتیبانی کنند. کشتی‌های رومی می‌توانستند طعمه‌ای آسان برای دزدان دریایی باشند، در حالی که ناوگان لیبرنا و ترایرم نیروی دریایی روم مانع این امر می‌شدند.
کالاهای کم ارزش مانند غلات و مصالح ساختمانی فقط از طریق مسیرهای دریایی معامله می‌شدند، چون هزینه‌هاس حمل و نقل دریایی ۶۰ برابر کمتر از حمل و نقل زمینی بود. کالاهای اساسی مانند غلات برای تهیه نان و طومارهای پاپیروس برای تولید کتاب به‌طور مداوم از مصر بطلمیایی به ایتالیا وارد می‌شدند.
تجارت بر پهنهٔ اقیانوس هند در قرن ۱ و ۲ میلادی شکوفا شد. ملوانان به لطف باران‌های موسمی اقیانوس را درمی‌نوردیدند و از بنادر برنیس، لکوس لیمن و میوس هرموس در ساحل مصر رومی دریای سرخ به بنادر موزیریس و نلکیندا در ساحل مالابار سفر می‌کردند. شرکای اصلی تجاری روم در جنوب هند سلسله‌های تامیل، پاندیا، چولا و شرا بودند. آثار رومی بسیاری در هند پیدا شده‌است. به عنوان مثال، در سایت باستان‌شناسی آرکیامدو، درپودوچری. شرح دقیق بنادر و کالاهای تجاری در اطراف اقیانوس هند را می‌توان در اثر یونانی رهنامهٔ دریای اریتره یافت.
زیرساخت‌های تجاری > وزن و معیارهای استاندارد

استانداردی به نام آمفورا "amphora capitolina"، در معبد ژوپیتر روی تپه کاپیتول در رم نگه داشته می‌شد، به طوری که دیگر آمفوراها می‌توانستند با آن مقایسه شوند. سیستم اندازه‌گیری رومی بر اساس سیستم یونانی با تأثیرات مصری ساخته شد و بیشتر تمرکز آن روی وزن بود. واحدهای رومی دقیق و مستند بودند. فاصله‌ها توسط کارگزاران دولت اندازه‌گیری و به‌طور سیستماتیک روی سنگ مشخص می‌شدند.
یک ارز نسبتاً استاندارد، پایدار و در دسترس، حداقل تا ۲۰۰ سال پس از میلاد، کارهای زیادی برای تسهیل تجارت انجام داد. (مصر در این دوره پول خاص خود را داشت و برخی از استان‌های دیگر نیز سکه‌های خود را صادر می‌کردند)
مراوده با هند و چین

اسکندر بزرگ تا هند فتح را کرده بود. آورده شده‌است که خدای رومی باکوس نیز به آنجا سفر کرده‌است. خاور دور مانند آفریقای جنوب صحرا برای رومی‌ها سرزمینی مرموز بود.
مراوده با هند و چین > هند

در بین مشاوران آگوستوس یک هندی وجود داشت و سفرایی از هند را میزبانی می‌کرد.. یکی که در ۲۵ سال قبل از میلاد در اسپانیا با او ملاقات کرد و دیگری در ۲۰ سال پیش از میلاد در ساموس با او ملاقات کرد.
تجارت در پهنهٔ اقیانوس هند در قرن ۱ و ۲ میلادی شکوفا شد. ملوانان با استفاده از باران‌های موسمی به عبور از اقیانوس از بنادر برنیس، للوس لیمن و میوس هرمس در دریای سرخ ساحل رومی مصر به بنادر موزیزیس و نلکیندا در ساحل مالابار. شرکای اصلی تجاری در جنوب هند سلسله‌های تامیل، پاندیاس، چولا و چرا بودند. شرح دقیق بنادر و کالاهای تجاری در اطراف اقیانوس هند را می‌توان در منبع یونانی رهنامه دریای اریتره یافت. در متون لاتین، اصطلاح هندی(Indi)همهٔ آسیایی‌ها، هندی‌ها و اقوام دور تر از آنها را مشخص‌کرده‌است.
عمده کالاهای وارداتی از هند ادویه جاتی مانند فلفل، هل، میخک، دارچین، چوب صندل و سنگهایی قیمتی مانند مروارید، یاقوت، الماس، زمرد و عاج بودند. در عوض رومی‌ها نقره و طلا را می‌پرداختند. انبوهی از سکه‌های رومی در جنوب هند در طول تاریخ تجارت روم و هند پیدا شده‌است. اشیا رومی در هند در شهر بندری آریکامدو، که یکی از مراکز تجاری بوده، پیدا شده‌است.
پمپونیوس ملا در مورد وجود گذرگاه شمال شرقی از دریای خزر (در دوران باستان معمولاً تصور می‌شد این دریا به اقیانوسشمال راه دارد) به اقیانوس شمالی سخن گفته‌است.
مراوده با هند و چین > چین

شواهد باستان‌شناسی قابل توجهی وجود دارد که نشان می‌دهد تاجران رومی در جنوب شرقی آسیا حضور داشتند، که تقریباً توسط بطلمیوس در جغرافیای‌خود نقشه‌کشی شده بود، خشکی مجاور سینوس مگنوس (یعنی خلیج تایلند و دریای چین جنوبی) که بطلمیوس آن را سینا نامگذاری کرد. شهر بندری آنها " کاتیگارا " واقع در آن سوی شبه جزیره مالایا، جایی که یک ملوان یونانی به نام اسکندر به آن سفر کرده‌است، احتمالاً اقامتگاهی باستانی در اُک اِئو، در ویتناماست، جایی که آثار رومی مربوط به دوره آنتونین مانند مدالیون‌های سلطنت آنتونینوس پیوس (حدود م. ۱۶۱–۱۳۸) و مارکوس اورلیوس (حدود م. ۱۸۰–۱۶۱) یافت شده‌است. به نظر می‌رسد یک واقعه ثبت شده در Weilue چینی و تاریخ هان متاخر، در سال م. ۱۶۶ ارتباط مستقیمی با این مقوله داشته باشد، زیرا این متون ادعا می‌کنند که سفرایی از " Daqin " (یعنی امپراتوری روم) توسط حاکم آنها "An Dun" (چینی: 安敦؛ یعنی یا آنتونینوس پیوس یا مارکوس اورلیوس آنتونینوس) در استان جنوبی جیاوژی (یعنی ویتنام شمالی) لنگر انداختند و خراج و هدایایی به امپراتور هوان هان حاکم چین اهدا کردند. رافه د کرسپینی و وارویک بال ادعا می‌کنند که آن‌ها به احتمال زیاد بازرگانان رومی بوده‌اند، نه دیپلمات‌های رسمی فرستاده شده توسط مارکوس اورلیوس (با توجه به عدم وجود این رویداد در منابع رومی).
علیرغم دو گروه سفرای دیگر روم که در منابع چینی قرن سوم و چندین کشور دیگر توسط امپراتوری بیزانس ثبت شده‌است (چینی: 拂 菻؛ پینیین: Fú lǐn)، فقط شانزده سکه رومی از دوران سلطنت تیبریوس (تقریباً م. ۳۷–۱۱۴) تا اورلیان (حدود م. ۲۷۵–۲۷۰) در چین در شیان پیدا شده‌است که کم‌تر از مقدار سکه‌های متاخر روم شرقی (به عنوان مثال بیزانسی)، سکه‌هایی از قرن ۴ به بعد- است. با این وجود تمام این مقدار از سکه‌های رومی یافته شده در هند کمتر است، همان جایی که رومی‌ها بیشتر ابریشم چینی خود را خریداری کرده‌اند. به همین علت، تجارت ادویه پراهمیت تر از ابریشم در اقتصاد روم باقی مانده‌است.
"Weilüe"، یک متن چینی از قرن سوم میلادی، محصولات امپراتوری روم و مسیرهای رسیدن به روم را تشریح می‌کند.
تجارت و دین

مرکوری، که در اصل فقط خدای مرکاتورها و تجارت غلات بود[نیازمند منبع] سرانجام خدای همه کسانی شد که درگیر فعالیتهای تجاری بودند. در جشن مرکوری''(Mercuralia)'' در تاریخ ۱۴ می، تاجران رومی مراسم از خودگذشتگی مناسبی را برای مرکوری انجام می‌دادند و از او می‌خواستند تا تقصیراتی را که ناشی از کلاهبرداری‌هایی که با مشتریان و تأمین کنندگانش کرده بودند از آن‌ها و متعلقاتشان برطرف کند.