stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جمهوری‌خواهی

برای دیگر کاربردها، جمهوری‌خواه را ببینید.
جمهوری‌خواهی یک مرام سیاسی است که بر شهروندی در یک دولت سازمان یافته به عنوان جمهوری متمرکز است. از نظر تاریخی، بر ایده خودمختاری تأکید دارد و از حکومت یک اقلیت نماینده یا الیگارشی تا حاکمیت مردمی را در بر می‌گیرد. تعاریف و تفاسیر مختلفی داشته‌است که بر اساس بافت تاریخی و رویکرد روش‌شناختی تفاوت معناداری دارد.
جمهوری‌خواهی ممکن است به رویکرد علمی غیر ایدئولوژیک به سیاست و حکومت نیز اشاره داشته باشد. همان‌طور که جان آدامز متفکر جمهوری‌خواه و دومین رئیس‌جمهور ایالات متحده در مقدمه کتاب معروف خود دفاع از قانون اساسی دولت ایالات متحده آمریکا بیان کرد، «علم سیاست، علم سعادت اجتماعی است» و جمهوری شکلی از حکومت است که وقتی علم سیاست به درستی برای ایجاد یک دولت طراحی شده عقلانی به کار گرفته شود. این رویکرد به جای اینکه ایدئولوژیک باشد، بر روی به‌کارگیری روش‌شناسی علمی برای مشکلات حکمرانی از طریق مطالعه و به‌کارگیری دقیق تجربیات و آزمایش‌های گذشته در حکمرانی متمرکز است. این رویکردی است که می‌توان آن را برای متفکران جمهوری‌خواه مانند نیکولو ماکیاولی (همان‌طور که در گفتارهای او دربارهٔ لیوی مشهود است)، جان آدامز و جیمز مدیسون توصیف کرد.
کلمه «جمهوری» از اسم لاتین رس پابلیکا (چیز عمومی) گرفته شده‌است که به سیستم حکومتی اشاره دارد که در قرن ششم قبل از میلاد در پی اخراج پادشاهان از روم توسط لوسیوس یونیوس بروتوس و کولاتینوس پدیدار شد.
این شکل از حکومت در دولت روم در اواخر قرن اول پیش از میلاد فروپاشید و جای خود را به حکومتی داد که از نظر شکل، اگر نه از نظر نام، پادشاهی بود. جمهوری‌ها متعاقباً تکرار شدند، مثلاً با فلورانس رنسانس یا بریتانیای مدرن اولیه. مفهوم جمهوری به نیروی قدرتمندی در مستعمرات آمریکای شمالی بریتانیا تبدیل شد، جایی که به انقلاب آمریکا کمک کرد. در اروپا، از طریق انقلاب فرانسه و از طریق اولین جمهوری فرانسه ۱۷۹۲–۱۸۰۴ نفوذ زیادی به دست آورد.
توسعه تاریخی جمهوری‌خواهی

مقالهٔ اصلی: جمهوری‌خواهی کلاسیک
توسعه تاریخی جمهوری‌خواهی > پیشینیان کلاسیک > یونان باستان

در یونان باستان، چندین فیلسوف و مورخ عناصری را که امروزه به عنوان جمهوری‌خواهی کلاسیک می‌شناسیم، تحلیل و توصیف کردند. به‌طور سنتی، مفهوم یونانی " politeia " به لاتین به عنوان res publica ترجمه شد. در نتیجه، نظریه سیاسی تا همین اواخر اغلب جمهوری را به معنای عام «رژیم» به کار می‌برد. هیچ تعبیر یا تعریف مکتوب واحدی از این دوران وجود ندارد که دقیقاً با درک مدرن از اصطلاح «جمهوری» مطابقت داشته باشد، اما بیشتر ویژگی‌های اساسی تعریف مدرن در آثار افلاطون، ارسطو و پولیبیوس وجود دارد. اینها شامل نظریه‌های حکومت مختلط و فضیلت مدنی است. به عنوان مثال، در جمهوری، افلاطون تأکید زیادی بر اهمیت فضیلت مدنی (هدف به خیر) همراه با فضیلت شخصی («انسان عادل») از سوی حاکمان ایدئال دارد. در واقع، در کتاب پنجم، افلاطون ادعا می‌کند که تا زمانی که حاکمان ماهیت فیلسوفان را نداشته باشند (سقراط) یا فیلسوفان حاکم نشوند، صلح یا شادی مدنی وجود نخواهد داشت.
تعدادی از دولت-شهرهای یونان باستان مانند آتن و اسپارت به عنوان " جمهوری‌های کلاسیک " طبقه‌بندی شده‌اند، زیرا آنها مشارکت گسترده شهروندان در قانون گذاری و تصمیم‌گیری سیاسی را داشتند. ارسطو کارتاژ را یک جمهوری می‌دانست، زیرا دارای سیستم سیاسی مشابه برخی از شهرهای یونان، به ویژه اسپارت بود، اما از برخی از نقص‌هایی که بر آنها تأثیر می‌گذاشت، اجتناب کرد.
توسعه تاریخی جمهوری‌خواهی > جمهوری‌خواهی رنسانس

در اروپا، جمهوری‌خواهی در اواخر قرون وسطی احیا شد، زمانی که تعدادی از ایالت‌ها، که از کمون‌های قرون وسطایی برخاسته بودند، یک سیستم حکومتی جمهوری را پذیرفتند. اینها عموماً ایالت‌های تجاری کوچک اما ثروتمندی بودند که در آنها طبقه بازرگان به شهرت رسیده بود. هاکونسن خاطرنشان می‌کند که در دوره رنسانس، اروپا تقسیم شد، به طوری که آن ایالت‌هایی که توسط نخبگان زمین‌دار کنترل می‌شدند، پادشاهی بودند و آن‌هایی که توسط نخبگان تجاری کنترل می‌شدند جمهوری‌ها بودند. دومی شامل ایالت-شهرهای ایتالیا فلورانس، جنوا و ونیز و اعضای اتحادیه هانسیاتیک بود. یک استثنای قابل توجه دیمارشن بود، گروهی از روستاهای عمدتاً خودمختار، که در یک جمهوری دهقانی متحد می‌شدند. دانشمندان دوره رنسانس با تکیه بر مفاهیم فئودالیسم قرون وسطایی از ایده‌های دنیای باستان برای پیشبرد دیدگاه خود در مورد یک حکومت ایدئال استفاده کردند؛ بنابراین جمهوری‌خواهی توسعه یافته در دوران رنسانس به عنوان «جمهوری‌خواهی کلاسیک» شناخته می‌شود زیرا بر مدل‌های کلاسیک تکیه داشت. این اصطلاح توسط زرا فینک در دهه ۱۹۴۰ توسعه یافت، اما برخی از محققان مدرن، مانند بروگر، معتقدند که «جمهوری کلاسیک» را با سیستم حکومتی مورد استفاده در دنیای باستان اشتباه می‌گیرد. «جمهوری‌خواهی مدرن اولیه» به عنوان یک اصطلاح جایگزین پیشنهاد شده‌است. گاهی به آن اومانیسم مدنی نیز می‌گویند. فراتر از یک حکومت غیر سلطنتی، متفکران مدرن اولیه یک جمهوری ایدئال را تصور می‌کردند که در آن حکومت مختلط عنصر مهمی بود و این تصور که فضیلت و خیر عمومی در حکومت خوب نقش محوری دارند. جمهوری‌خواهی نیز دیدگاه متمایز خود را از آزادی توسعه داد. نویسندگان دوره رنسانس که به شدت از جمهوری‌ها صحبت می‌کردند به ندرت از سلطنت‌ها انتقاد می‌کردند. در حالی که کتاب گفتارهای نیکولو ماکیاولی در مورد لیوی، کار کلیدی آن دوره در مورد جمهوری‌ها است، او همچنین رساله شاهزاده را نوشت که بهتر به یادگار مانده و بیشتر خوانده می‌شود، در مورد بهترین شیوه اداره یک سلطنت. نویسندگان اولیه مدرن، مدل جمهوری‌خواهی را در سطح جهانی قابل اجرا نمی‌دانستند. اکثراً فکر می‌کردند که فقط در دولت شهرها بسیار کوچک و بسیار شهری می‌تواند موفق باشد. ژان بودن در شش کتاب مشترک المنافع (۱۵۷۶) سلطنت را با جمهوری یکی دانست.
نویسندگان کلاسیک مانند تاسیتوس و نویسندگان دوره رنسانس مانند ماکیاولی سعی کردند از ترجیح آشکار برای این یا آن سیستم دولتی اجتناب کنند. از سوی دیگر فیلسوفان روشنگری نظر صریح داشتند. توماس مور، که قبل از عصر روشنگری می‌نوشت، برای سلایق پادشاه حاکم بیش از حد صریح بود، اگرچه او ترجیحات سیاسی خود را در تمثیلی آرمان شهر رمزگذاری کرد.
در انگلستان نوعی از جمهوری‌خواهی شکل گرفت که کاملاً مخالف سلطنت نبود. متفکرانی مانند توماس مور و سر توماس اسمیت، سلطنتی را که کاملاً توسط قانون محدود شده بود، سازگار با جمهوری‌خواهی می‌دانستند.
توسعه تاریخی جمهوری‌خواهی > جمهوری‌خواهی رنسانس > جمهوری هلند

در طول جنگ هشتاد ساله و پس از آن، که در سال ۱۵۶۸ آغاز شد، ضد سلطنت در جمهوری هلند شدیدتر شد. این ضد سلطنتی بیشتر تبلیغاتی بود تا یک فلسفه سیاسی. بیشتر آثار ضد سلطنتی در قالب جزوه‌هایی که به‌طور گسترده توزیع می‌شد ظاهر شد. این به نقد سیستماتیک سلطنت تبدیل شد که توسط مردانی مانند برادران یوهان و پیتر دلا کورت نوشته شد. آنها همه سلطنت‌ها را ظلم‌های نامشروع می‌دیدند که ذاتاً فاسد بودند. این نویسندگان بیشتر به فکر جلوگیری از تبدیل موقعیت Stadholder به سلطنت بودند تا حمله به حاکمان سابق خود. جمهوری‌خواهی هلندی همچنین در طول جنگ‌های مذهبی بر هوگنوت‌های فرانسوی تأثیر گذاشت. در دیگر ایالات اروپای مدرن، جمهوری‌خواهی معتدل‌تر بود.
توسعه تاریخی جمهوری‌خواهی > جمهوری‌خواهی رنسانس > مشترک المنافع لهستان-لیتوانی

در کشورهای مشترک المنافع لهستان-لیتوانی، جمهوری‌خواهی ایدئولوژی تأثیرگذار بود. پس از تأسیس مشترک المنافع دو ملت، جمهوری خواهان از وضعیت موجود، داشتن یک پادشاه بسیار ضعیف حمایت کردند و با کسانی که فکر می‌کردند نیاز به سلطنت قوی تری لازم است، مخالفت کردند. این جمهوری‌خواهان عمدتاً لهستانی، مانند لوکاس گورنیکی، اندرو وولان و استانیسلاو کونارسکی، در متون کلاسیک و رنسانس به خوبی خوانده می‌شدند و قاطعانه معتقد بودند که دولت آنها یک جمهوری بر اساس الگوی رومی است و شروع به نامیدن دولت خود Rzeczpospolita(به فارسی: رزکزپوسپولیتا، جمهوری) کردند. به‌طور معمول، جمهوری‌خواهی لهستانی-لیتوانیایی ایدئولوژی طبقه تجاری نبود، بلکه بیشتر اشراف زمینی بود که در صورت گسترش سلطنت، قدرت را از دست می‌دادند. این منجر به یک الیگارشی از بزرگان زمین‌دار بزرگ شد.
توسعه تاریخی جمهوری‌خواهی > جمهوری‌خواهی روشنگری > کارائیب

ویکتور هیگ، ژان باتیست ریموند د لاکراس و نیکولا خاویر دو ریکار از حامیان برجسته جمهوری‌خواهی در جزایر مختلف کارائیب بودند. ادوین ساندیس، ویلیام سیل و جورج تاکر همگی از تبدیل شدن جزایر به جمهوری، به ویژه برمودا، حمایت کردند. جولین فدون و یواخیم فیلیپ شورش جمهوری‌خواه فدون را بین ۲ مارس ۱۷۹۵ و ۱۹ ژوئن ۱۷۹۶ رهبری کردند، قیام علیه حکومت بریتانیا در گرانادا.
توسعه تاریخی جمهوری‌خواهی > جمهوری‌خواهی روشنگری > انگلستان

الیور کرامول یک جمهوری مسیحی به نام مشترک المنافع انگلستان (۱۶۴۹–۱۶۶۰) تأسیس کرد که پس از سرنگونی شاه چارلز اول بر آن حکومت کرد. جیمز هرینگتون در آن زمان یکی از فیلسوفان برجسته جمهوری‌خواهی بود. جان میلتون یکی دیگر از متفکران مهم جمهوری‌خواه در این زمان بود که نظرات خود را در رساله‌های سیاسی و همچنین از طریق شعر و نثر بیان می‌کرد. برای مثال، در شعر حماسی خود بهشت گمشده، میلتون از سقوط شیطان استفاده می‌کند تا پیشنهاد کند که پادشاهان ناشایست باید به دست عدالت سپرده شوند، و این گونه مسائل فراتر از محدودیت‌های یک ملت است. همان‌طور که کریستوفر ان. وارن استدلال می‌کند، میلتون «زبانی برای نقد امپریالیسم، برای زیر سؤال بردن مشروعیت دیکتاتورها، دفاع از گفتمان آزاد بین‌المللی، مبارزه با روابط مالکیت ناعادلانه، و ایجاد پیوندهای سیاسی جدید در خطوط ملی ارائه می‌دهد». به گفته وارن و مورخان دیگر، این شکل از جمهوری‌خواهی بین‌المللی میلتونی بر متفکران بعدی از جمله کارل مارکس و فردریش انگلس رادیکال‌های قرن نوزدهم تأثیرگذار بوده‌است.
فروپاشی مشترک المنافع انگلستان در سال ۱۶۶۰ و احیای سلطنت تحت چارلز دوم، جمهوری‌خواهی را در میان محافل حاکم انگلستان بی‌اعتبار کرد. با این وجود، آنها از لیبرالیسم و تأکید بر حقوق جان لاک که نقش مهمی در انقلاب شکوهمند ۱۶۸۸ ایفا کرد، استقبال کردند. با این حال، جمهوری‌خواهی در حزب «کشور» در اوایل قرن هجدهم (مردم مشترک المنافع)، که فساد حزب «دربار» را محکوم کرد، شکوفا شد و نظریه‌ای سیاسی را تولید کرد که به شدت بر استعمارگران آمریکایی تأثیر گذاشت. به‌طور کلی، طبقات حاکم انگلیسی قرن هجدهم به شدت با جمهوری‌خواهی مخالفت کردند که نمونه آن حملات به جان ویلکس، و به ویژه به انقلاب آمریکا و انقلاب فرانسه بود.
توسعه تاریخی جمهوری‌خواهی > جمهوری‌خواهی روشنگری > اندیشه فرانسوی و سوئیسی

متفکران روشنگری فرانسوی و سوئیسی، مانند ولتر، بارون شارل دو مونتسکیو و بعدها ژان ژاک روسو، ایده‌های جمهوری ایدئال را بسط دادند و تغییر دادند: برخی از ایده‌های جدید آنها به ندرت تا دوران باستان یا متفکران رنسانس قابل ردیابی بود. مفاهیمی که آنها به آنها کمک کردند، یا به شدت توضیح دادند، عبارت بودند از قرارداد اجتماعی، قانون مثبت و دولت مختلط. آنها همچنین از ایده‌های لیبرالیسم که در همان زمان در حال توسعه بودند، وام گرفتند و جمهوری‌خواهی را از آن متمایز کردند.
لیبرالیسم و جمهوری‌خواهی در این دوره غالباً با هم تلفیق شدند، زیرا هر دو با سلطنت مطلقه مخالف بودند. محققان مدرن آنها را به عنوان دو جریان متمایز می‌بینند که هر دو به آرمان‌های دموکراتیک جهان مدرن کمک کردند. یک تمایز مهم این است که، در حالی که جمهوری‌خواهی بر اهمیت فضیلت مدنی و خیر عمومی تأکید می‌کرد، لیبرالیسم مبتنی بر اقتصاد و فردگرایی بود. در مورد مالکیت خصوصی واضح‌تر است، که به عقیده برخی، فقط تحت حمایت قانون اثبات شده قابل حفظ است.
ژول فری، نخست‌وزیر فرانسه از ۱۸۸۰ تا ۱۸۸۵، هر دو مکتب فکری را دنبال می‌کرد. او در نهایت قوانین فری را وضع کرد که قصد داشت با پذیرش تفکر ضد روحانی فیلسوفان ، قوانین فالوکس را لغو کند. این قوانین به دخالت کلیسای کاتولیک در بسیاری از نهادهای دولتی در اواخر قرن نوزدهم فرانسه، از جمله مدارس پایان داد.
توسعه تاریخی جمهوری‌خواهی > جمهوری‌خواهی روشنگری > جمهوری‌خواهی

جمهوری‌خواهی، به ویژه روسو، نقشی محوری در انقلاب فرانسه ایفا کرد و جمهوری‌خواهی مدرن را پیش‌بینی کرد. انقلابیون، پس از سرنگونی سلطنت فرانسه در دهه ۱۷۹۰، با برپایی جمهوری آغاز کردند. ناپلئون آن را به یک امپراتوری با اشرافی جدید تبدیل کرد. در دهه ۱۸۳۰ بلژیک برخی از نوآوری‌های فیلسوفان سیاسی مترقی عصر روشنگری را پذیرفت.
جمهوری‌خواهی(به فرانسوی: Républicanisme) نسخه فرانسوی جمهوری‌خواهی مدرن است. این شکلی از قرارداد اجتماعی است که از ایده ژان ژاک روسو دربارهٔ یک اراده عمومی استنتاج شده‌است. هر شهروند درگیر یک رابطه مستقیم با دولت است و نیاز به سیاست‌های هویتی مبتنی بر هویت محلی، مذهبی یا نژادی را از بین می‌برد.
Republicanisme، در تئوری، قوانین ضد تبعیض را غیرضروری می‌کند، اگرچه برخی از منتقدان ممکن است استدلال کنند که در جمهوری‌ها نیز، قوانین کور رنگ در خدمت تداوم تبعیض هستند.
توسعه تاریخی جمهوری‌خواهی > جمهوری‌خواهی روشنگری > ایرلند

مقالهٔ اصلی: جمهوری‌خواهی ایرلندی
با الهام از انقلاب‌های آمریکا و فرانسه، انجمن متحد ایرلندی‌ها در سال ۱۷۹۱ در بلفاست و دوبلین تأسیس شد. نشست افتتاحیه ایرلندی‌های متحد در بلفاست در ۱۸ اکتبر ۱۷۹۱ اعلامیه ای از اهداف انجمن را تصویب کرد. این نارضایتی اصلی این است که ایرلند دولت ملی ندارد: «... ما توسط انگلیسی‌ها و نوکران انگلیسی‌ها اداره می‌شویم که هدفشان منافع کشور دیگری است، ابزار آن فساد است و نقطه قوت آن ضعف ایرلند است. . .» " آنها سه موضع اصلی را اتخاذ کردند: (۱) به دنبال اتحاد صمیمانه بین همه مردم ایرلند، حفظ تعادل ضروری برای حفظ آزادی‌ها و گسترش تجارت. (۲) تنها شیوه قانون اساسی که می‌توان با نفوذ انگلیس مخالفت کرد، اصلاح کامل و بنیادی در نمایندگی مردم در پارلمان است. (iii) هیچ اصلاحی عملی یا کارآمد یا عادلانه نیست که شامل ایرلندی‌ها با هر گرایش مذهبی نباشد. سپس این بیانیه اصلاح قانون اساسی، اتحاد میان مردم ایرلند و حذف همه رد صلاحیت‌های مذهبی را خواستار شد.
این جنبش، حداقل تا حدی، تحت تأثیر انقلاب فرانسه بود. علاقه عمومی، که قبلاً به شدت برانگیخته شده بود، با انتشار در سال ۱۷۹۰ تأملات ادموند برک در مورد انقلاب در فرانسه و پاسخ توماس پین، حقوق انسان، در فوریه ۱۷۹۱، افزایش یافت.[نیازمند منبع] تئوبالد ولف تون بعداً نوشت که «این مجادله و رویداد عظیمی که به آن منجر شد، در یک لحظه سیاست ایرلند را تغییر داد.» خود پین از این اظهار نظر در مورد فروش قسمت اول حقوق بشر در نوامبر ۱۷۹۱ آگاه بود، تنها هشت ماه پس از انتشار اولین نسخه، او به یکی از دوستانش اطلاع داد که در انگلستان «تقریباً شانزده هزار نفر رفته‌اند - و در ایرلند بالای چهل هزار». شاید پین تمایل داشت که دربارهٔ فروش آثارش صحبت کند، اما چیزی که در این زمینه قابل توجه است این است که پین معتقد بود که فروش ایرلندی قبل از انتشار قسمت دوم بسیار جلوتر از فروش‌های انگلیسی است. در ۵ ژوئن ۱۷۹۲، توماس پین، نویسنده کتاب حقوق بشر برای عضویت افتخاری در انجمن دوبلین ایرلندی‌های متحد پیشنهاد شد.
قرار بود سقوط باستیل در ۱۴ ژوئیه ۱۷۹۱ در بلفاست توسط یک گردهمایی داوطلبانه جشن گرفته شود. به درخواست توماس راسل، تون پیش‌نویس قطعنامه‌های مناسبی را برای این مناسبت تهیه کرد، از جمله قطعنامه‌ای که در آن از گنجاندن کاتولیک‌ها در هرگونه اصلاحات حمایت می‌کرد. تون در نامه‌ای به راسل نوشت: «من حتی یک کلمه که شبیه آرزوی جدایی باشد، نگفته‌ام، هرچند آن را به شما و دوستانتان می‌گویم به عنوان قاطع‌ترین نظرم مبنی بر اینکه چنین رویدادی بازسازی کشورشان خواهد بود.» ". در سال ۱۷۹۵، جمهوری‌خواهی تون و جامعه آشکارا متبلور شد، وقتی او به ما می‌گوید: «به‌ویژه دو روز را به یاد دارم که از تپه غار گذشتیم. در اولین راسل، نیلسون، سیمز، مک کراکن و یکی دو نفر دیگر، در قله قلعه مک آرت، تعهد جدی به عهده گرفتیم… هرگز از تلاش خود دست برنداریم تا زمانی که اقتدار انگلیس را بر کشورمان زیر پا نگذاریم و استقلال خود را اعلام کرد.»
اوج آن قیام علیه حکومت بریتانیا در ایرلند بود که از مه تا سپتامبر ۱۷۹۸ به طول انجامید - شورش ایرلند در ۱۷۹۸ - با حمایت نظامی فرانسه انقلابی در اوت و دوباره اکتبر ۱۷۹۸. پس از شکست قیام سال ۱۷۹۸، ایرلندی متحد، جان دالی بورک، مهاجر در ایالات متحده در تاریخ جنگ متأخر در ایرلند که در سال ۱۷۹۹ نوشته شد، در شناسایی علل ایرلندی، فرانسوی و آمریکایی بسیار تأکید داشت. .
توسعه تاریخی جمهوری‌خواهی > جمهوری‌خواهی مدرن

در دوران روشنگری، ضد سلطنتی فراتر از اومانیسم مدنی رنسانس بود. جمهوری‌خواهی کلاسیک، که هنوز توسط فیلسوفانی مانند روسو و منتسکیو حمایت می‌شود، تنها یکی از چندین نظریه بود که به جای مخالفت مستقیم با آنها، به دنبال محدود کردن قدرت سلطنت‌ها بود.
لیبرالیسم و سوسیالیسم از جمهوری‌خواهی کلاسیک فاصله گرفتند و به توسعه جمهوری‌گرایی مدرن تر دامن زدند.
تئوری > نئو جمهوری‌خواهی

نئوجمهوری گرایی کوششی است که محققان کنونی برای استفاده از سنت جمهوری‌خواهی کلاسیک در بسط فلسفه عمومی جذابی که برای اهداف معاصر در نظر گرفته شده‌است. نئوجمهوری خواهی به عنوان یک نقد پست سوسیالیستی بدیل جامعه بازار از سمت چپ ظاهر می‌شود.
نظریه پردازان برجسته این جنبش فیلیپ پتیت و کاس سانستاین هستند که هر کدام چندین اثر در تعریف جمهوری‌خواهی و تفاوت آن با لیبرالیسم نوشته‌اند. مایکل سندل، که اخیراً از کمونیتاریسم به جمهوری‌گرایی گرویده‌است، از جایگزینی یا تکمیل لیبرالیسم با جمهوری‌گرایی حمایت می‌کند، همان‌طور که در «نارضایتی دموکراسی: آمریکا در جستجوی فلسفه عمومی» اشاره شده‌است.
آثار معاصر یک نئوجمهوری خواه شامل کتاب دموکراسی علیه سلطه وکیل سبیل رحمان است که به دنبال ایجاد چارچوبی نئوجمهوریتی برای مقررات اقتصادی مبتنی بر افکار لوئیس براندیس و جان دیویی و کنترل مردمی است، برخلاف هر دو سبک نیو دیل. مدیریت گرایی و مقررات زدایی نئولیبرال. دولت خصوصی فیلسوف الیزابت اندرسون تاریخچه انتقادات جمهوری‌خواهان از قدرت خصوصی را دنبال می‌کند و استدلال می‌کند که سیاست‌های کلاسیک بازار آزاد قرن ۱۸ و ۱۹ به منظور کمک به کارگران تنها منجر به تسلط آنها توسط کارفرمایان می‌شود. در کتاب «از برده‌داری تا مشترک المنافع تعاونی»، الکس گورویچ، دانشمند علوم سیاسی، گونه‌ای از جمهوری‌خواهی آمریکایی اواخر قرن نوزدهم را بررسی می‌کند که به عنوان جمهوری‌خواهی کارگری شناخته می‌شود، که اتحادیه کارگری تولیدکننده شوالیه‌های کار بود، و اینکه چگونه مفاهیم جمهوری‌خواهانه در خدمت به حقوق کارگران استفاده می‌شوند، اما همچنین. با انتقاد شدید از نقش آن اتحادیه در حمایت از قانون محرومیت چین.
تئوری > دموکراسی

در اواخر قرن هجدهم همگرایی دموکراسی و جمهوری‌خواهی وجود داشت. جمهوری‌خواهی نظامی است که جایگزین یا همراه با حکومت موروثی است. تأکید بر آزادی و رد فساد وجود دارد. انقلاب آمریکا و انقلاب فرانسه را به ترتیب در دهه‌های ۱۷۷۰ و ۱۷۹۰ به شدت تحت تأثیر قرار داد. جمهوری خواهان، در این دو مثال، تمایل به رد نخبگان و اشراف موروثی داشتند، اما دو سؤال را باز گذاشتند: آیا یک جمهوری، برای جلوگیری از حاکمیت اکثریت کنترل نشده، باید دارای یک اتاق فوقانی غیرانتخابی باشد - شاید با اعضایی که به عنوان کارشناسان شایسته منصوب شوند - و اینکه آیا باید یک مجلس عالی داشته باشد. پادشاه مشروطه داشته باشند.
جمهوری‌خواهی اگرچه از نظر مفهومی جدا از دموکراسی است، اما شامل اصول کلیدی حکومت با رضایت حاکمیت و حاکمیت مردم بود. در واقع، جمهوری‌خواهی معتقد بود که پادشاهان و اشراف حاکمان واقعی نیستند، بلکه کل مردم هستند. اینکه مردم دقیقاً چگونه حکومت کنند، مسئله دموکراسی بود: خود جمهوری‌خواهی وسیله ای را مشخص نمی‌کرد. در ایالات متحده، راه حل ایجاد احزاب سیاسی بود که منعکس کننده آرای مردم و کنترل دولت بودند (رجوع کنید به جمهوری‌خواهی در ایالات متحده). در فدرالیست شماره ۱۰، جیمز مدیسون دموکراسی را به نفع جمهوری‌خواهی رد کرد. بحث‌های مشابهی در بسیاری از کشورهای دموکراتیزاسیون دیگر وجود داشت.
در کاربرد معاصر، اصطلاح دموکراسی به حکومتی اطلاق می‌شود که توسط مردم انتخاب می‌شود، خواه مستقیم باشد یا نماینده. امروزه واژه جمهوری معمولاً به دموکراسی نمایندگی با رئیس دولت منتخب، مانند رئیس‌جمهور که برای مدت محدودی خدمت می‌کند، اطلاق می‌شود. برخلاف کشورهایی که یک پادشاه موروثی به عنوان رئیس دولت دارند، حتی اگر این ایالت‌ها دارای دموکراسی نماینده باشند، با یک رئیس دولت انتخابی یا منصوب مانند نخست‌وزیر.
بنیانگذاران ایالات متحده به ندرت دموکراسی را که آن را با حکومت اوباش یکی می‌دانستند ستایش می‌کردند و اغلب از آن انتقاد می‌کردند. جیمز مدیسون استدلال کرد که آنچه که یک دموکراسی را از یک جمهوری متمایز می‌کند این است که دموکراسی با بزرگ‌تر شدن ضعیف‌تر می‌شود و شدیدتر از تأثیرات جناحی آسیب می‌بیند، در حالی که یک جمهوری می‌تواند با بزرگ‌تر شدن قوی‌تر شود و با ساختار خود با جناح مبارزه کند. جان آدامز اصرار داشت که آنچه برای ارزش‌های آمریکایی حیاتی بود این بود که دولت باید «مسلم به قوانین ثابتی باشد که مردم در وضع آن صدای خود را دارند و حق دفاع از آن را دارند». توماس جفرسون هشدار داد که «استبداد انتخابی، دولتی نیست که ما برای آن جنگیدیم.» ریچارد الیس از دانشگاه ویلامت و مایکل نلسون از کالج رودز استدلال می‌کنند که بسیاری از تفکرات قانون اساسی، از مدیسون تا لینکلن و فراتر از آن، بر «مشکل استبداد اکثریت» متمرکز شده‌است. آنها نتیجه می‌گیرند: «اصول حکومت جمهوری که در قانون اساسی گنجانده شده‌است، نشان‌دهنده تلاشی است که تدوین‌کنندگان آن تلاش می‌کنند تا اطمینان حاصل کنند که حقوق مسلم زندگی، آزادی و جستجوی خوشبختی توسط اکثریت پایمال نمی‌شود».
تئوری > پادشاهان مشروطه و اتاق‌های علیا

برخی از کشورها (مانند بریتانیا، هلند، بلژیک، لوکزامبورگ، کشورهای اسکاندیناوی و ژاپن) پادشاهان قدرتمند را به پادشاهان مشروطه با اختیارات محدود یا در نهایت صرفاً نمادین تبدیل کردند. غالباً سلطنت همراه با نظام اشرافی لغو می‌شد، خواه با نهادهای دموکراتیک (مانند فرانسه، چین، ایران، روسیه، آلمان، اتریش، مجارستان، ایتالیا، یونان، ترکیه و مصر) جایگزین شوند یا نه. در استرالیا، نیوزیلند، کانادا، پاپوآ گینه نو و برخی از کشورهای دیگر به پادشاه یا نماینده آن قدرت اجرایی عالی داده می‌شود، اما طبق کنوانسیون فقط به توصیه وزرای خود عمل می‌کند. بسیاری از کشورها دارای مجالس عالی نخبگانی بودند که اعضای آن اغلب مادام العمر بودند، اما در نهایت این مجالس قدرت زیادی را از دست دادند (به عنوان مجلس اعیان بریتانیا)، یا در غیر این صورت انتخابی شدند و قدرتمند باقی ماندند.
بیشتر خواندن > عمومی

Becker, Peter, Jürgen Heideking and James A. Henretta, eds. جمهوری‌خواهی و لیبرالیسم در آمریکا و ایالات آلمان، ۱۷۵۰–۱۸۵۰. انتشارات دانشگاه کمبریج. ۲۰۰۲.
دیدنی، دانیل. 2007. قدرت مرزی: نظریه امنیت جمهوری خواهان از قطب تا دهکده جهانی . انتشارات دانشگاه پرینستون
Everdell, William R. , "From State to Free-State: The Meaning of the Republic from Jean Bodin to John Adams" هفتمین کنفرانس بین‌المللی انجمن بین‌المللی مطالعات قرن هجدهم، بوداپست، ۷/۳۱/۸۷; مجله Valley Forge (ژوئن 1991);
همرسلی، ریچل، جمهوری‌خواهی یک مقدمه (۲۰۲۰) کمبریج: سیاست
پوکاک، JGA لحظه ماکیاولی (۱۹۷۵).
Pocock, JGA "لحظه ماکیاولیایی بازبینی شده: مطالعه ای در تاریخ و ایدئولوژی. مجله تاریخ مدرن 1981 53 (1): 49-72.ISSN 0022-2801ISSN ۰۰۲۲-۲۸۰۱ متن کامل: در Jstor. خلاصه ای از ایده‌های تأثیرگذار پوکاک که اعتقاد ماکیاولیستی و تأکید بر آرمان‌های یونانی-رومی فضیلت و آزادی غیرتخصصی مدنی را از فلورانس قرن ۱۵ تا انگلستان و اسکاتلند قرن هفدهم تا آمریکای قرن ۱۸ نشان می‌دهد. پوکاک استدلال می‌کند که متفکرانی که این آرمان‌ها را داشتند معتقد بودند که کارکرد مالکیت حفظ استقلال فرد به عنوان پیش‌شرط فضیلت اوست؛ بنابراین آنها تمایل داشتند به رژیم تجاری و مالی جدیدی که در حال توسعه بود حمله کنند.
پتیت، فیلیپ. جمهوری‌خواهی: تئوری آزادی و حکومت آکسفورد UP، ۱۹۹۷،شابک ‎۰۱۹۸۲۹۰۸۳۷.
رابینز، کارولین، مطالعات انسان مشترک المنافع قرن هجدهم در انتقال، توسعه و شرایط اندیشه لیبرال انگلیسی از بازسازی چارلز دوم تا جنگ با سیزده مستعمره (۱۹۵۹)
اسنایدر، آر. کلر. شهروند-سربازان و جنگجویان مرد: خدمت نظامی و جنسیت در سنت جمهوری‌خواه مدنی (۱۹۹۹)شابک ‎۹۷۸−۰۸۴۷۶۹۴۴۴۰بررسی آنلاین.
ویرولی، مائوریتزیو جمهوری‌خواهی (۲۰۰۲)، نیویورک، هیل و وانگ.[بدون شابک][ ISBN گم شده ]
بیشتر خواندن > اروپا

برنسون، ادوارد و همکاران ویرایش. جمهوری فرانسه: تاریخ، ارزش‌ها، بحث‌ها (۲۰۱۱) مقالات ۳۸ محقق از فرانسه، بریتانیا و ایالات متحده که موضوعاتی را از دهه ۱۷۹۰ پوشش می‌دهد.
بوک، گیزلا؛ اسکینر، کوئنتین؛ and Viroli, Maurizio, ed. ماکیاولی و جمهوری‌خواهی Cambridge U. Press, 1990. 316 pp.
بروگر، بیل. نظریه جمهوری‌خواه در اندیشه سیاسی: فضیلتی یا مجازی؟ مطبوعات سنت مارتین، ۱۹۹۹.
کاستیلیونه، داریو. «جمهوری‌خواهی و میراث آن»، مجله اروپایی نظریه سیاسی (2005) v 4 #4 pp. 453-65. نسخه آنلاین.
Everdell, William R. , The End of Kings: A History of Republics and Republicans, NY: The Free Press, 1983; ویرایش دوم، شیکاگو: انتشارات دانشگاه شیکاگو، ۲۰۰۰ (مختصر در ).
فینک، زرا. جمهوری خواهان کلاسیک: مقاله ای در بازیابی یک الگوی فکری در انگلستان قرن هفدهم. انتشارات دانشگاه نورث وسترن، ۱۹۶۲.
فوت، جفری. دگرگونی جمهوری خواهان سیاست مدرن بریتانیا پالگریو مک میلان، ۲۰۰۶.
مارتین ون گلدرن و کوئنتین اسکینر، ویراستاران ، جمهوری‌گرایی: میراث مشترک اروپایی، ج ۱: جمهوری‌خواهی و مشروطیت در اروپای اولیه مدرن. جلد ۲: ارزش جمهوری‌خواهی در اروپای مدرن اولیه کمبریج UP، ۲۰۰۲.
هاکونسن، کنود. «جمهوری‌خواهی». همراهی با فلسفه سیاسی معاصر. رابرت ای. گودین و فیلیپ پتیت. eds. بلک ول، ۱۹۹۵.
کرامنیک، آیزاک. جمهوری‌خواهی و رادیکالیسم بورژوایی: ایدئولوژی سیاسی در انگلستان و آمریکا اواخر قرن هجدهم. انتشارات دانشگاه کرنل، ۱۹۹۰.
مارک مک کنا، سنت‌های جمهوری‌خواهی استرالیا (۱۹۹۶)
مینور، جان دبلیو. جمهوری‌خواهی در دنیای مدرن. کمبریج: پولیتی، ۲۰۰۳.
موگاچ، داگلاس. «سخت گرایی و رهایی جمهوری خواهانه در برونو بائر»، هگلی‌های جدید، ویرایش شده توسط داگلاس موگاچ ، انتشارات دانشگاه کمبریج، ۲۰۰۶. (به جمهوری‌خواهی آلمان با تضادها و انتقادات کوئنتین اسکینر و فیلیپ پتیت می‌نگرد).
رابینز، کارولین. مشترک المنافع قرن هجدهم: مطالعاتی در انتقال، توسعه و شرایط اندیشه لیبرال انگلیسی از بازسازی چارلز دوم تا جنگ با سیزده مستعمره ( ۱۹۵۹، 2004). فهرست مطالب آنلاین