stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
غزل پست‌مدرن
تعاریف و ویژگی‌ها > تکنیک‌های رایج > ترفندهای زبانی

«لودویگ ویتگنشتاین» عبارت فلسفی «بازی زبانی» را برای رد کردن مفهوم «ذات زبان» و «شباهت تصویر ذهنی» و برای ترسیم تعریفی جدید از زبان به کار می‌برد. از دیدگاه او هر بازی زبانی با شکلی از زندگی تطبیق داشته و درک آن، مستلزم شرکت در آن شکلی از زندگی است که بازی زبانی موردنظر در بستر آن اتفاق می‌افتد. مشخص است که اگر شاعری زبان را ابزار نداند و به دخالت کاربر زبان در شکل‌گیری زبان اعتقاد داشته باشد، نوع نگاه و عملکرد او متفاوت خواهد بود.
ترفندهای زبانی مجموعه‌ای از دستکاری‌های در زبان معیار است که یک شاعر یا نویسنده برای خلق موقعیت‌های جدید عاطفی یا معنایی از آن استفاده می‌کند. خروج از زبان معیار ممکن است در سه بخش واج، کلمه و جمله رخ دهد که در هر کدام از این سه بخش، با روش‌ها و تکنیک‌های مختلفی از ترفندهای زبانی روبرو می‌شویم. معروف‌ترین شکل از ترفندهای زبانی، ساختن مصادر جعلی از اسامی است. این شیوه را حتی شاعران کلاسیکی نظیر طرزی افشار، فوقی یزدی، ایرج میرزا و… تحت لوای «صنعت تزریق» برای مطایبه یا متفاوت‌نویسی در اشعارشان استفاده می‌کردند که با آنچه امروز در غزل پست‌مدرن جریان دارد، کاملاً متفاوت است.
برخی از منتقدان، ریشهٔ «ترفندهای زبانی» را در «زبان‌پریشیِ» اشعار براهنی و باباچاهی جستجو می‌کنند، اما برخی آن را تحت تأثیر نظریهٔ ویتگنشتاین و راهکاری برای مقاومت و به هم زدن مناسبات قدرت می‌دانند که از طریق زبان اعمال می‌شود. بنیان‌گذاران این جریان از ترفندهای زبانی به عنوان نتیجهٔ بازآفرینی واقعیت‌های موجود و ملموس که هنوز فرصت حضور در کلمات و نحو موجود را نیافته‌اند، یاد می‌کنند و آن را حرکتی در سطح برای شکستن ساختارها نمی‌دانند.
تعاریف و ویژگی‌ها > تکنیک‌های رایج > آیرونی و گروتسک

آیرونی اصطلاحی است که در زبان فارسی از معادل‌سازی با صنایع ادبی ادبیات فارسی طفره رفته است. بسیاری آن را طنز، طعنه، کنایه، تجاهل‌العارف و… ترجمه کرده‌اند و گویا همهٔ این‌ها هست و هیچ‌کدام نیست. در این شکی نیست که آیرونی با مفاهیمی نظیر دورویی، ریا و کنایه در ارتباط نزدیک است و منتقدان مختلف از آن با عناوینی نظیر نعل وارونه، وارونه‌سازی، طنز، کنایه، تسخر و ریشخند خشک یاد کرده‌اند. اگرچه آیرونی در ادبیات مدرن نیز به چشم می‌خورد، اما در شعر و داستان پست‌مدرن به‌طور گسترده برای بازتاب نگاه شوخ‌طبعانه و کنایه‌آمیز پست‌مدرن‌ها به جهان، از این تکنیک استفاده شده است.
همین مشکل برای معادل سازی واژهٔ گروتسک نیز وجود دارد. بعضی از منتقدان آن را طنز تلخ و بعضی دیگر محل تلاقی دو ژانر وحشت و طنز می‌دانند. این ویژگی‌های کاریکاتوری و نابهنجاری‌های معنایی نیز در بسیاری از غزل‌های پست‌مدرن دیده می‌شود که حاصل بازیگوشی خاص شاعران پست‌مدرن در ابداع و همچنین نگاه و جهان‌بینی فیلسوفان پست‌مدرن است.
استفادهٔ بسیار از این دو تکنیک باعث شده که منتقدینی نظیر ابراهیم نبوی بعضی از آثار غزل پست‌مدرن را تحت عنوان طنز و با ملاک‌های این ژانر ادبی بررسی کنند. هرچند نگاه شوخ‌طبع و استهزاگر ادبیات پست‌مدرن، بیش از آنکه حاصل تعلق خاطرش به طنز باشد، نتیجهٔ نگاه فلسفی آن در نقد مدرنیسم و مدرنیته است. درواقع «به ریشخند گرفتن جهان» و «بازی» دو روش برخورد فلسفی انسان معاصر در مواجهه با شکست فراروایت‌هایی نظیر علم، عقل، مذهب و کمونیسم است.
تعاریف و ویژگی‌ها > تکنیک‌های رایج > بینامتنیت

ژولیا کریستوا در توضیح نظریهٔ بینامتنیت، شکل‌گیری هر متنی را برپایهٔ متن‌های پیش از خود می‌داند و هیچ متنی را مستقل تلقی نمی‌کند. رولان بارت این نظریه را گسترش داده و با «بینامتنیت خوانشی» تلاش می‌کند برای رمزگشایی به سراغ متن‌های مادر و پیشین برود. در همین مسیر است که بارت اصالت و جایگاه مؤلف را مورد شک قرار داده و به نظریاتی مثل مرگ مؤلف می‌رسد که در ادبیات و نقد پست‌مدرن، جایگاه ویژه‌ای دارد.
در مجموعه‌های غزل پست‌مدرن بارها به ارجاع به متون پیش از خود برمی‌خوریم. این ارجاعات بیرون‌متنی بسیار فراتر از صنایع ادبی کلاسیک نظیر اقتباس و تضمین بوده و درواقع متنی را وارد جهان متنی دیگر می‌کند. بینامتنیت در این آثار صرفاً به معنی تأثیر و تأثر اشعار از یکدیگر نبوده و با تکنیک‌های رایج دیگر این جریان مثل زمان‌پریشی، پارانویا و… پیوندی ناگسستنی دارد.
تعاریف و ویژگی‌ها > تکنیک‌های رایج > خروج از قواعد غزل سنتی

شاعران غزل پست‌مدرن در بسیاری موارد از اصول اولیهٔ غزل کلاسیک پیروی نمی‌کنند و این اتفاق را حاصل تعامل فرم و محتوا می‌دانند نه صرفاً یک ساختارشکنی یا عصیان علیه قالب‌های کلاسیک. این قاعده‌شکنی‌ها در وزن، قافیه، قالب، شکل نوشتاری و… می‌تواند رخ دهد. بعضی از این اشعار، حتی به شکل سنتی غزل نوشته نشده‌اند و شاهد اثری هستیم که در ظاهر ممکن است شبیه یک کار سپید یا نیمایی باشد.
اپیزودیک کردن قالب، ناتمام ماندن مصرع‌ها، خروج از وزن و قافیه و مسائلی از این دست، اگرچه برای اولین بار در غزل پست‌مدرن اتفاق نیفتاده است، اما این جریان با صورت‌بندی این قاعده‌شکنی‌ها و محدود کردن آن به داشتن دلیلی در محتوا و متن اثر، توانست آن را به نام خود ثبت کند، هرچند کثرت استفاده از این تکنیک در بین شاعران غزل پست‌مدرن نیز در منسوب کردن «قاعده‌شکنی» به این جریان، بی‌تأثیر نبود.
تعاریف و ویژگی‌ها > تکنیک‌های رایج > معناگریزی

نظریات براهنی در دههٔ هفتاد مبنی بر حذف اولویت معنایی از شعر، برای شناخت صحیح و عمیق از زبان شعر، بر غزل پست‌مدرن و مقولهٔ زبان و معنا در آن، تأثیر بسزایی گذاشت و به یکی از اصلی‌ترین راهبردهای شعری آن‌ها بدل شد.
این آثار با تأکید بر «چطور گفتن» به جای «چه گفتن»، محوریت خود را از معنا به سمت زبان می‌برند که به شراکت بیشتر مخاطب در ایجاد لایه‌های معنایی و تأویل‌پذیری اثر می‌انجامد. آثاری از این دست، در واقع دارای تکثر معنایی می‌شوند، نه بی‌معنایی.
مفهوم معناگریزی در غزل پست‌مدرن، توسط برخی از منتقدان و شاعران به بی‌معنایی تعبیر شده است.
درحالی‌که این دو اصطلاح کاملاً با یکدیگر متفاوت هستند و بسیاری از اشعار معناگریز دارای لایه‌های محتوایی فراوان هستند. درواقع معناگریزی تأخیر و تکثر معنا است نه از بین رفتن آن و از اشعار مولانا تا بیدل تا غزل پست‌مدرن در آثار شاعران فارسی دیده می‌شود.
تعاریف و ویژگی‌ها > تکنیک‌های رایج > ارتباط عمودی و یکپارچگی

در غزل کلاسیک، معمولاً ابیات شعر، دارای استقلال معنایی و تصویری بوده و اثر دارای ساختار عمودی نبود، از این رو غزل با حذف و اضافه کردن و جابجایی ابیات، لطمهٔ چندان زیادی نمی‌دید. در دورهٔ معاصر تلاش‌های زیادی صورت گرفت تا با استفاده از روایت‌های داستانی، به غزل نیز ساختاری یکپارچه داده شود؛ همان‌گونه که از قرن‌ها قبل، در قالب‌هایی مانند مثنوی و قطعه، این ارتباط عمودی را به علت ساختار روایی سراغ داشته‌ایم.
در دههٔ هفتاد، در ادامهٔ همان تلاش‌ها، غزل‌های داستانی و سینمایی رونق گرفتند که هم در آثار شاعران نئوکلاسیک مانند سیمین بهبهانی و هم در آثار شاعران پست‌مدرن مانند محمدعلی پورشیخعلی نمونه‌های بسیاری دیده می‌شود. دیالوگ‌نویسی، شخصیت‌پردازی، پیرنگ داستانی و… از عناصر مشترک در میان این اشعار است.
اما غزل پست‌مدرن حتی بدون روایت داستانی هم نگاهی یکپارچه به قوالب کلاسیک ازجمله غزل دارد. درواقع به جای داستانی منظوم با یک کلیت پیوسته روبرو هستیم که دارای اجزایی نامشخص و دارای ارزش یکسان است؛ برخلاف غزل کلاسیک که با کلیتی ناپیوسته روبرو بودیم که دارای عناصری با نظام ارزشگذاری متفاوت نظیر شاه‌بیت، حسن مطلع و… بود.
تعاریف و ویژگی‌ها > تکنیک‌های رایج > نقیضه‌سرایی

نقیضه یکی از ژانرهای ادبی بوده که از دیرباز در شعر و ادبیات وجود داشته و آثار بسیاری با استفاده از آن خلق شده‌اند. این تقلید طنزگونه، در ادبیات پست‌مدرن، تکنیکی رایج است که ریشه‌های آن به نگاه شوخ‌طبعانهٔ پست‌مدرن‌ها به جهان و نقد ساختارشکنانهٔ متون برمی‌گردد. نقیضه نه تنها همان روند بازگشت به گذشتهٔ ادبیات پست‌مدرن را دنبال می‌کند بلکه نشان‌دهندهٔ نگاه شوخ‌طبعانه و نقادانهٔ پست‌مدرنیسم در این بازگشت است که در آن هر گفتمانی مانند حماسه، تراژدی، متون غنایی و فلسفی می‌تواند و باید خودش هدف و موضوع بازنمایی و تقلید شود.
شعر «اسب سیاه اهلی» محمد حسینی مقدم از نمونه‌های نقیضه در غزل پست‌مدرن است که نقیضه‌ای بر شعر «اسب سفید وحشی» منوچهر آتشی است. او با تقلید تکنیک‌ها و شیوه‌های زبانی شعر اصلی به نقد اندیشه‌های سمبولیستی و سیاسی آن می‌پردازد. نگاه هجوآلود و نقادانهٔ غزل پست‌مدرن در این نقیضه‌ها متفاوت از طنزی است که در دیگر جریان‌های ادبی نظیر فرانو دیده می‌شود.
تعاریف و ویژگی‌ها > تکنیک‌های رایج > دایرهٔ وسیع واژگانی

بعد از دورهٔ مشروطه، بسیاری از واژه‌ها که غیرشعری شمرده می‌شدند، وارد ادبیات شدند. در شعر نئوکلاسیک و غزل فرم نیز نوآوری‌های زیادی در حوزهٔ تازگی زبان انجام گرفت، اما هنوز زبان شعری با زبان روزگار معاصر فاصلهٔ زیادی داشت. بسیاری از واژه‌هایی که در روز بارها در تلویزیون، روزنامه‌ها، داستان‌ها، مجلات و… مطرح می‌شد، جایی در غزل نداشتند. به همین دلیل غزل در توصیف و بیان بسیاری از موقعیت‌های انسان معاصر ناتوان بود و مخاطب نمی‌توانست با آن همذات‌پنداری کند.
در غزل پست‌مدرن تمام خط قرمزهای فرضی برای ورود واژگان از بین رفت و به یک‌باره شاهد تحولی عظیم در دایرهٔ واژگانی ادبی بودیم که از دل آن، لحن‌های متفاوت وارد غزل شدند. مطمئناً نیاز محتوایی، اصلی‌ترین علت این تحول بود. غزل پست‌مدرن چگونه می‌توانست به نقد مدرنیزاسیون وارداتی بپردازد، درحالی‌که نام بردن از مظاهر جامعهٔ صنعتی در غزل ممنوع بود؟!
به‌کارگیری کلمات غیرفارسی، اصطلاحات رایج بین نسل جوان، کلماتی که از لحاظ فرهنگی تابو محسوب می‌شوند، اسامی خاص هنرمندان، فیلسوفان و حتی شهرها و کشورها، دوری از کلمات آرکائیک و متکلف و در نهایت نزدیک کردن زبان شعر به زبان گفتار، زبان غزل پست‌مدرن را نسبت به دیگر جنبش‌های ادبی در شعر کلاسیک متمایز می‌کند.
تعاریف و ویژگی‌ها > تکنیک‌های رایج > چندصدایی

چندصدایی، اصطلاحی بود که از موسیقی به ادبیات راه یافت. باختین با اشاره به آثار داستایوفسکی بیان کرد که در آثار چندصدایی، صداهای مختلف شنیده می‌شوند، بدون آنکه به یک راوی مشخص محدود شوند یا تحت سیطرهٔ مؤلف قرار بگیرند. در واقع هر صدای موجود، راوی منحصر به فرد، ارزش‌های منحصر به فرد و نقش روایی مخصوص به خود را در تمامی آن اثر ادبی دارد. این تکنیک، راهکاری بود برای کاستن از استبداد مؤلف و اجازه دادن به اندیشه‌ها و ایدئولوژی‌های مختلف و شخصیت‌های سانسورشده برای ابراز وجود در جهانی چندصدایی و جابجایی نهاد قضاوت‌گر از مؤلف به مخاطب اثر ادبی.
در غزل پست‌مدرن، این رهایی از استبداد مؤلف، به صداهایی همچون زنان، اقلیت‌های جنسی، اقلیت‌های قومی، رنگین‌پوستان، افراد حاشیه‌ای اجتماع و… فرصت داد تا بخشی از روایت را به عهده بگیرند و بستری ایجاد کرد تا متنی دموکراتیک و بدون هیچ پیش‌فرض ذهنی به مخاطب عرضه شود.
برخی از منتقدان با توجه به حضور وزن و قافیه، اجرای چندصدایی را در غزل پست‌مدرن ممکن نمی‌دانند اما شاعران این جریان، با استفاده از تکنیک‌های روان‌شناختی عروض، شکستن قالب، ترکیب قالب‌ها و اوزان مختلف، موقوف‌المعانی کردن ابیات یا شکستن سطرها، و مهم‌تر از این تکنیک‌ها با حضور صداهای خاموش و شخصیت‌های حذف شده از جامعه و هنر در آثارشان، ادعا می‌کنند به متنی چندصدایی دست پیدا کرده‌اند.
تعاریف و ویژگی‌ها > تکنیک‌های رایج > روایت غیرخطی و فرم‌های پیچیده

شعر روایی از دیرباز در ادبیات فارسی وجود داشته است، اما برخورد غزل پست‌مدرن با این روایت متفاوت است. در این آثار ما با انواع روایات غیرخطی روبرو هستیم که دارای فرم‌های بیرونی پیچیده‌ای هستند. مجموعه‌ای از فلش‌بک‌ها و فلش‌فورواردها لابیرنت پیچیده‌ای می‌سازند که تحت تأثیر نگاه غیرخطی پست‌مدرن‌ها به مقولهٔ زمان است.
استفاده از خرده‌روایت‌ها و عناصری مانند موتیف‌ها و ارجاعات درون‌متنی به اثر کمک می‌کند که با وجود داشتن روایتی غیرخطی و پراکنده، انسجام خود را حفظ کند. حتی گاهی این فرم‌ها و ارجاعات، محدود به یک شعر نشده و شاهد آن بوده‌ایم که اشعار یک مجموعه با یکدیگر ارتباط برقرار کرده و روایتی بزرگ‌تر و فرمی پیچیده‌تر را ایجاد می‌کنند، زیرا ایدهٔ نسبی بودن زمان و فرضیه‌هایی علمی که آن را تأیید می‌کرد، به شاعران پست‌مدرن اجازه داد که بدون توجیه‌های منطقی در طول زمان و خرده‌روایت‌ها حرکت کرده و آثاری با شکل روایی و فرم متفاوت خلق کنند.
تعاریف و ویژگی‌ها > درون‌مایه و مفاهیم

محتوای اشعار در غزل پست‌مدرن، بسیار گوناگون و گسترده بوده است. در ابتدای پیدایش جریان، جنبه‌های فلسفی و عاشقانه در آثار پررنگ‌تر بودند، اما به مرور، نگاه روان‌شناختی و جامعه‌شناختی به مسائل فرهنگی، اجتماعی و سیاسی نیز جایگاه خود را در این اشعار به دست آوردند.
یکی از ویژگی‌های اصلی این آثار، تأکید بر مرگ مؤلف و افزایش دایرهٔ هرمنوتیکی اثر برای برداشت‌های گوناگون است که باعث می‌شود شاعر از بیان دیدگاه و قضاوت خود در اثر دوری کند.
همچنین حضور صداهای سرکوب شده در جامعه (با تأکید بر خلق متنی چندصدایی)، باعث شده است زنان، اقلیت‌های جنسی، اقلیت‌های نژادی، اقلیت‌های مذهبی و… همواره در این آثار حضور پررنگ داشته باشند. البته این حضور، عاری از هر نوع سوگیری مثبت یا منفی می‌باشد.
نقد هنجارهای ادبی و اجتماعی، بررسی روان‌شناختی و واکاوی عواطف و مسائل روحی قشرهای مختلف جامعهٔ امروز، توصیف جوامع توتالیتر و به چالش کشیدن سیستم‌های خودکامه، پرداختن به دغدغه‌های دگرباشان جنسی، مباحث فمینیستی، روایت‌های غافل‌گیرکنندهٔ داستانی با موضوعات و زاویه‌دیدهای بدیع، بیان و تحلیل بیماری‌های روحی انسان مدرن نظیر اضطراب، افسردگی و بیزاری از زندگی، نگاه روانشناختی و فلسفی به مسائل اروتیک، نگاه نقادانه و غیرتغزلی به عشق، روایت سردرگمی‌ها و دغدغه‌های فلسفی انسان معاصر، تحلیل آسیب‌های اجتماعی با نگاهی جامعه‌شناختی، نقد روایت‌های کلان نظیر علم، عقل و مذهب، به هجو گرفتن مظاهر مدرنیسم مثل مُد، مصرف‌گرایی و رسانه‌های جمعی، به چالش کشیدن تابوها و اخلاقیات مفاهیمی بوده که به کرّات در مجموعه‌های غزل پست‌مدرن به آن‌ها اشاره شده است؛ هرچند غزل پست‌مدرن هیچ محدودیتی را در زمینهٔ محتوایی برای شاعر ایجاد نمی‌کند و تنها وجه مشترک تمامی آثار، همان اندیشه و نگاه پست‌مدرن است.
غزل پست‌مدرن در خارج از ایران

جریانِ سرودن اشعار پست‌مدرن در قوالب سنتی و موزون، محدود به ایران و زبان فارسی نبوده است. در بسیاری از کشورهای جهان، جریان‌هایی ادبی دیده می‌شوند که تقریباً معادل «غزل پست‌مدرن» در زبان فارسی هستند.
در سال‌های اخیر، تعدادی از آثار غزل پست‌مدرن فارسی به زبان‌های دیگر ترجمه شده‌اند، که از مطرح‌ترین آن‌ها می‌توان به زنده نمی‌مانیم (مجموعه‌اشعار فاطمه اختصاری به زبان نروژی) و در میان تارهای عنکبوت (برگزیدهٔ غزل پست‌مدرن به زبان چکی) اشاره کرد.
همچنین در کشورهای افغانستان و تاجیکستان نیز جریان غزل پست‌مدرن فارسی شکل گرفته است که اگرچه در کلیت به غزل پست‌مدرن در ایران شباهت دارد، اما از لحاظ زبانی و تکنیکی، سنتی‌تر و محافظه‌کارانه‌تر است. این تفاوت‌ها ممکن است ریشه در تفاوت‌های گویش، فرهنگ، مذهب و حتی شکل حکومتی سه کشور داشته باشد. شاعران غزل پست‌مدرن افغانستانی که در ایران زندگی می‌کنند یا ساکن هرات هستند، بیشترین شباهت‌های زبانی و تکنیکی را با اشعار بنیان‌گذاران این جریان دارند.
عده‌ای از منتقدان، تأثیر سلطهٔ طالبان، جنگ و اشغال را در گرایش نسل جوان شاعران افغانستان به غزل پست‌مدرن، پررنگ و کلیدی ارزیابی می‌کنند.
آثار مطرح به چاپ رسیده در دههٔ هفتاد و هشتاد

| نام کتاب | نویسنده (های) اثر | تاریخ انتشار | توضیحات | منابع |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| فرشته‌ها خودکشی کردند | مهدی موسوی | ۱۳۷۹ | چاپ زیرزمینی، انتشار ای‌بوک در ۱۳۸۱ |  |
| متنی برای بینایی‌سنجی مخاطب | علیرضا نسیمی | ۱۳۸۳ |  |  |
| صدای موجی زن | هدی قریشی، مونا زنده‌دل | ۱۳۸۴ | مجموعهٔ مشترک |  |
| گریه روی شانهٔ تخم‌مرغ | شاعران غزل پست‌مدرن | ۱۳۸۶ | چاپ زیرزمینی |  |
| این اسمش زندگی‌ست | زهرا معتمدی | ۱۳۸۶ |  |  |
| خانه‌ای که وسط اتوبان است | علی کریمی کلایه | ۱۳۸۷ | انتشار نسخهٔ ای‌بوک |  |
| عطسه‌های نحس | اندیشه فولادوند | ۱۳۸۷ |  |  |
| از دوست داشتن در تمام جهان | مجتبی صادقی | ۱۳۸۸ |  |  |
| چگونه زرافه را توی یخچال بگذاریم | محمد حسینی مقدم | ۱۳۸۹ | لغو مجوز و از نمایشگاه کتاب جمع‌آوری شد. |  |
| بردن توله‌گرگ‌ها به مهدکودک | الهام میزبان | ۱۳۸۹ | لغو مجوز و از نمایشگاه کتاب جمع‌آوری شد. |  |
| یک بحث فمینیستی قبل از پختن سیب‌زمینی‌ها | فاطمه اختصاری | ۱۳۸۹ | لغو مجوز و از نمایشگاه کتاب جمع‌آوری شد. |  |
| پرنده کوچولو، نه پرنده بود! نه کوچولو! | مهدی موسوی | ۱۳۸۹ | لغو مجوز و از نمایشگاه کتاب جمع‌آوری شد. |  |
| پنجمین روز سال، ساعت بیست | رضا شالبافان | ۱۳۸۹ |  |  |
آثار مطرح به چاپ رسیده در دههٔ نود

| نام کتاب | نویسندهٔ (نویسندگان) اثر | تاریخ انتشار | توضیحات | منابع |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| واپسین تانگو در مهتاب | محمدرضا حاج رستم بگلو | ۱۳۹۱ | چاپ زیرزمینی |  |
| آشغال‌های مهم | وحید نجفی | ۱۳۹۱ |  |  |
| کنار جادهٔ فرعی | فاطمه اختصاری | ۱۳۹۲ | ممنوعیت تجدید چاپ |  |
| با موش‌ها | مهدی موسوی | ۱۳۹۲ | ممنوعیت تجدید چاپ |  |
| خون به پا خواهد شد | محسن عاصی | ۱۳۹۳ |  |  |
| عریضه‌نویسی‌های خیابان خیام | وحید نجفی | ۱۳۹۳ |  |  |
| پوست‌اندازی | علیرضا عاشوری | ۱۳۹۳ |  |  |
| انقراض پلنگ ایرانی با افزایش بی‌رویهٔ تعداد گوسفندان | مهدی موسوی | ۱۳۹۳ | ممنوعیت تجدید چاپ |  |
| منتخبی از شعرهای شاد به همراه چند عکس یادگاری | فاطمه اختصاری | ۱۳۹۴ | از نمایشگاه کتاب جمع‌آوری شد |  |
| قرار ملاقات پشت سعدیه | محمدرضا شالبافان | ۱۳۹۴ |  |  |
| مرا به جای یکی دیگر اشتباه بگیر | بنیامین پورحسن | ۱۳۹۵ |  |  |
| شلیک کن رفیق | اندیشه فولادوند | ۱۳۹۵ |  |  |
| زندگینامه مهرداد ششم | رضا شالبافان | ۱۳۹۵ |  |  |
| بت بزرگ | فاطمه اختصاری | ۱۳۹۶ | چاپ خارج از کشور، زیرزمینی در ایران |  |
| دلقک‌بازی جلوی جوخهٔ اعدام | مهدی موسوی | ۱۳۹۷ | چاپ خارج از کشور، زیرزمینی در ایران |  |
| کرگدنیسم | بهمن انصاری | ۱۳۹۸ |  |  |
| زندگی یه دوباندهٔ محضه | امیر سنجری | ۱۳۹۸ |  |  |
| رقصیدن با چند جذامی چاق | آرش سیفی | ۱۳۹۸ |  |  |
| به روش سامورایی | مهدی موسوی | ۱۳۹۸ | چاپ خارج از کشور، زیرزمینی در ایران |  |
نقدها

جریان غزل پست‌مدرن از همان آغاز با مخالفت‌های گسترده‌ای روبرو بود که طیف‌های گوناگونی را شامل می‌شدند.
برخی از منتقدان، این اشعار را با معیارهای غزل سنتی، ناموفق و دارای آسیب‌های جدی ارزیابی می‌کردند. گروهی به نقد نام این جریان و متناقض‌نما بودن این عنوان می‌پرداختند. عده‌ای نیز عنوان می‌کردند که جامعهٔ ایران، بدون تجربهٔ کامل مدرنیته، نمی‌تواند شعر پست‌مدرن داشته باشد. همچنین در بسیاری از مخالفت‌ها به مسئله عریانی زبان و به‌کارگیری واژه‌هایی که در ادبیات کلاسیک کمتر به کار رفته، اشاره شده است.
از مهم‌ترین نقدهایی که غزل پست‌مدرن در دههٔ هفتاد و هشتاد شمسی با آن روبرو بود، می‌توان به رها کردن محتوای عاشقانه (و همچنین عارفانه) اشاره کرد که منتقدان سنتی آن را جزء لاینفک «قالب غزل» دانسته و هر نوع گذر از آن را، انحراف از ذات غزل می‌دانستند، هرچند اکثر منتقدان به چنین محدودیتی اعتقاد ندارند و غزل را تنها یک قالب می‌دانند که می‌تواند هر محتوا و اندیشه‌ای را در بر بگیرد؛ همان‌گونه که در تاریخ شعر فارسی، و به‌طور اخص در دورهٔ مشروطه، غزل‌های بسیاری داشته‌ایم که به موضوعات اجتماعی، سیاسی و فلسفی پرداخته‌اند و این مسئله در غزل پست‌مدرن، نمی‌تواند بدعت و انحراف محسوب شود.
عده‌ای دیگر از منتقدان نظیر ضیا موحد نیز با اعلام این که پس از نیما، دورهٔ «غزل» به پایان رسیده است، بر حاشیه‌ای بودن این قالب تأکید می‌کردند. آن‌ها اعتقاد داشتند با توجه به محدودیت‌های وزن، نمی‌توان در غزل حرف‌های مدرن زد و حتی مرگ این قالب را اعلام می‌کردند. هرچند منتقدانی مثل محمدعلی بهمنی با رد کردن این نظر، عنوان می‌کنند که این انتقادات با ذات شعر، همخوانی نداشته و شکل و قالب شعر نباید بر آن تحمیل شود. وی همچنین معتقد است که اگر بزرگان شعر فارسی مانند حافظ در روزگار ما زندگی می‌کردند، احتمالاً «غزل پست‌مدرن» می‌سرودند.
در سال‌های اخیر، بیشتر مخالفت‌ها به جنبهٔ ساختارشکنانهٔ محتوای این آثار و همچنین سویه‌های اجتماعی، سیاسی آن‌ها یا فعالیت‌های اجتماعی شاعران این جریان معطوف شده است. بیشتر این نقدها در وب‌سایت‌های رسانه‌های اصولگرا و نشریات آن‌ها منعکس شده و در برخی به نقد شخصیتی شاعران غزل پست‌مدرن یا اتهام‌زنی پرداخته است.
با وجود این مخالفت‌ها، در سال‌های اخیر بسیاری از شاعران مطرح جریان‌های دیگر، از غزل پست‌مدرن حمایت کرده‌اند و استقبال از آن در جامعه را امری مثبت ارزیابی کرده‌اند و مقالات و پایان‌نامه‌های تحلیلی بسیاری نیز در زمینهٔ بررسی «غزل پست‌مدرن» نوشته شده است.
مهدی موسوی و فاطمه اختصاری
در جلسهٔ پرسش و پاسخ در استکهلم
جلد کتاب
 «گریه روی شانهٔ تخم مرغ»
جلد کتاب «در میان تارهای عنکبوت»
محمد علی شعبانی

| محمد علی شعبانی | محمد علی شعبانی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۰۲ گلپایگان 
درگذشت: ۲۴ اسفند ۱۳۵۷ تهران
دیگر نام‌ها: دکتر حسینی
آثار برجسته: بازجوی ساواک در زندان کمیته مشترک ضد خرابکاری
محمد علی شعبانی معروف به دکتر حسینی (۱۳۰۲ گلپایگان - ۱۲ اردیبهشت ۱۳۵۸ تهران) مدیر داخلی بازداشتگاه اوین بود و در کمیته مشترک ضد خرابکاری ساواک سازمان اطلاعات امنیت زمان حکومت شاهنشاهی محمدرضا شاه پهلوی مشغول به کار بود.
زندگی‌نامه

وی متولد سال ۱۳۰۲ است و بعد از تحصیلات نیمه کاره ابتدایی وارد ارتش شد. شعبانی در ادامه با درجه گروهبانی در رکن ۲ ارتش مشغول خدمت شد.
وی پس از تأسیس ساواک در سال ۳۶، برای ادامه خدمت به ساواک منتقل شد و در اداره سوم فعالیت می‌کرد. با کسب مقام مدیریت اوین حسینی تا مدتی مسئول بازجویی زندانیان سیاسی بود. در ادامه زمانی که کمیته مشترک ضد خرابکاری در ساواک تشکیل شد، او نیز در آن قسمت مشغول به کار شد. جدیت و پشتکار فراوان او در بازپرسی از زندانیان در حدی بود که وی موفق به دریافت نشان‌ها و مدال‌های مختلف شد.
سرانجام

محمد علی شعبانی سرانجام بعد از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، در تاریخ ۲۴ اسفند ۵۷ هنگامی که منزلش محاصره بود با اسلحه کمری اقدام به خودکشی کرد اما بلافاصله به بیمارستان منتقل و سرانجام در تاریخ ۱۲ اردیبهشت ۱۳۵۸ درگذشت.
خبر محاکمه ۲۵ کارمند ساواک در دادگاه‌های انقلاب اسلامی.
اوونزبروو، کنتاکی

مکان در 23x15px|border |alt=|link= کنتاکی, 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| اوونزبروو، کنتاکی | اوونزبروو، کنتاکی |
| --- | --- |
شهر: شهر
City of Owensboro, Kentucky: City of Owensboro, Kentucky
Historic District in downtown Owensboro: Historic District in downtown Owensboro
نام مستعار: باربیکیو Capital of the World: نام مستعار: باربیکیو Capital of the World
شعار: "Progress 1817": شعار: "Progress 1817"
Location of Owensboro within کنتاکی.: Location of Owensboro within کنتاکی.
ایالت:  کنتاکی
شهرستان: دیویس
Settled: Yellow Banks, Kentucky ۱۷۹۷
Incorporated: ۱۸۱۷
حکومت: حکومت
 • شهردار: Ron Payne
 • Mayor Pro Tem: Pamela Smith-Wright
 • City Manager: Pamela Smith-Wright
مساحت: مساحت
 • شهر: ۴۸٫۳ کیلومتر مربع (۱۸٫۷ مایل مربع)
 • خشکی: ۴۵٫۱ کیلومتر مربع (۱۷٫۴ مایل مربع)
 • آب: ۳٫۲ کیلومتر مربع (۱٫۲ مایل مربع)  ۶٫۵۹٪
ارتفاع: ۱۲۰ متر (۳۹۴ فوت)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • شهر: ۵۷۲۶۵
 • تراکم: ۱۱۹۸٫۸/کیلومتر مربع (۳۱۰۷٫۳/مایل مربع)
 • کلان‌شهری: ۱۱۴۷۵۲
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۵ (CDT)
ZIP codes: ۴۲۳۰۱-۴۲۳۰۴
کد منطقه: 270
FIPS code: ۲۱-۵۸۶۲۰
GNIS feature ID: ۰۵۰۰۰۸۲
وبگاه: http://www.owensboro.org
اوونزبروو (به انگلیسی: Owensboro) شهری در ایالت کنتاکی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۵۷٬۲۶۵ نفر بوده‌است.
هانک رومه

| پیشینه> مالک | پیشینه>  |
| --- | --- |
آغاز کار::  ۲۳ آوریل ۱۴۶۸
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
درازا::  130-Foot (40 M)
هانک رومه (به انگلیسی: Hanneke Wrome) یک کشتی بود که طول آن 130-Foot (40 M) بود.
حکایت‌های ازوپ

برده ازوپ در حال خدمت به دو کشیش، اثر فرانسیس بارلو.
حکایت‌های اِزوپ یا افسانه‌های ازوپ (انگلیسی: Aesop's Fables) یا «اِزوپیکا»، مجموعه‌ای از افسانه‌هاست که به ایزوپ، برده و قصه‌گویی که بین سال‌های ۶۲۰ تا ۵۶۴ قبل از میلاد در یونان باستان می‌زیست، نسبت داده شده‌اند. این داستان‌ها با خاستگاه‌های متنوع و نامشخص از طریق منابع متعددی به دوران معاصر رسیده‌اند و همچنان در قالب‌های زبانی مختلف و در رسانه‌های مردمی و هنری بازآفرینی می‌شوند.
این افسانه‌ها در ابتدا به صورت شفاهی منتقل می‌شدند و حدود سه قرن پس از مرگ ایزوپ گردآوری نشدند. تا آن زمان، داستان‌ها، لطیفه‌ها و ضرب‌المثل‌های دیگری به نام او نسبت داده شده بودند، اگرچه برخی از آن‌ها از منابع قبل از او یا خارج از حوزه فرهنگی یونان نشأت می‌گرفتند. این روند تا به امروز ادامه داشته است، به طوری که برخی از افسانه‌ها تا اواخر قرون وسطی ثبت نشده بودند و برخی دیگر از خارج از اروپا وارد شدند. این فرایند همچنان ادامه دارد و داستان‌های جدید هنوز به مجموعه ازوپ اضافه می‌شوند، حتی اگر آشکارا اثری جدیدتر و گاهی از نویسندگانی شناخته شده باشند.
دست‌نوشته‌های به زبان لاتین و یونانی راه‌های مهمی برای انتقال این افسانه‌ها بودند، اگرچه روایت‌های منظوم به زبان‌های بومی اروپایی در نهایت به مسیر دیگری تبدیل شدند. با ظهور صنعت چاپ، مجموعه‌های افسانه‌های ازوپ از اولین کتاب‌هایی بودند که به زبان‌های مختلف منتشر شدند. از طریق مجموعه‌های بعدی، ترجمه‌ها یا اقتباس‌های آن‌ها، شهرت ازوپ به عنوان یک افسانه‌پرداز در دیگر نقاط جهان هم گسترش یافت.
در ابتدا، این افسانه‌ها مخاطب بزرگسال داشتند و موضوعات مذهبی، اجتماعی و سیاسی را پوشش می‌دادند. آن‌ها همچنین به عنوان پند و اندرزهای مفید در نظر گرفته می‌شدند و از دوره رنسانس به بعد به ویژه برای آموزش کودکان مورد استفاده قرار گرفتند. بُعد اخلاقی آن‌ها در دنیای بزرگسالان از طریق مجسمه‌سازی، نقاشی و سایر روش‌های بصری، همچنین اقتباس به نمایش و موسیقی تقویت شد. علاوه بر این، در طول زمان، تفسیرهای مجددی از معنی افسانه‌ها و تغییراتی در تأکید آن‌ها صورت گرفته است.
خاستگاه

تناقضات میان افسانه‌های ازوپ و نسخه‌های مختلف از یک افسانه در آن (مانند «چوب‌بُر و درختان») را می‌توان با این واقعیت توضیح داد که همه داستان‌های این سبک به ازوپ نسبت داده شده‌اند. برخی از این داستان‌ها ریشه در غرب آسیا دارند و برخی دیگر در خاور دور. تحقیقات نشان می‌دهد که افسانه‌ها و ضرب‌المثل‌های مشابه آثار ازوپ، در تمدن‌های باستانی سومر و اکد در هزاره سوم پیش از میلاد وجود داشته‌اند. افسانه‌های ازوپ و سنت هندی (مانند داستان‌های جاتکه در بودیسم و پنچاتنترا در هندوئیسم) حدود دوازده داستان مشترک دارند، هرچند اغلب جزئیات آن‌ها متفاوت است.
اینکه آیا یونانیان این افسانه‌ها را از هندیان آموخته‌اند یا برعکس، یا اینکه تأثیرات متقابل بوده‌اند، محل بحث است. اگرچه ازوپ و بودا تقریباً هم‌عصر بودند، اما داستان‌های هیچ‌کدام تا چند قرن پس از مرگشان مکتوب نشده‌اند.