stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پایگاه داده جهانی گونه‌ها

یک پایگاه داده جهانی گونه‌ها (به انگلیسی: Global Species Database) یک فهرست دیجیتالی از جانداران است که اغلب حول یک هدف حفاظتی برای جانداران مورد علاقه تعریف می‌شود. پایگاه داده جهانی گونه‌ها تلاش می‌کنند تا در سطح جهانی گونهها را در پارامترهای گنجاندن خود در برابر پایگاه‌های داده گونه‌های محلی شامل شوند. پایگاه‌های داده جهانی گونه‌ها هدف مشخصی دارند، SPECIESDAB یک پایگاه داده جهانی گونه‌ها برای گونه‌های ماهیان باارزش اقتصادی است، در حالی که پایگاه داده ماهی بر روی ماهیان باله‌دار بدون توجه به پتانسیل انسانی آنها برای بهره‌برداری تمرکز می‌کند. تلاش‌هایی برای ایجاد پایگاه داده جهانی گونه‌ها برای گونه‌های منقرض‌شده مانند تریلوبیت‌ها انجام شده‌است. یک پایگاه داده جهانی گونه‌ها می‌تواند از نظر دامنه طبقه‌بندی گسترده باشد، مانند بانک جلبک‌ها به‌طور جامع شامل جلبک‌ها و علف‌های دریایی از کل سیاره، یا باریک‌مانند پایگاه داده و سرویس اطلاعات بین‌المللی حبوبات، یک پایگاه داده جهانی گونه‌ها برای اعضای یک خانواده گیاهی باقلاییان است.
پایگاه داده دومین حفظ‌شده

| محتوا | محتوا |
| --- | --- |
توضیح: پایگاه داده دومین حفظ‌شده برای توصیف عملکردی پروتئین‌ها.
تماس: تماس
مرکز پژوهش: مرکز ملی اطلاعات زیست‌فناوری
پدیدآوران: آرون مارچلر-باوئر
استناد ابتدایی: مارچلر-باوئر و همکاران (۲۰۱۳)
تاریخ انتشار: ۲۰۰۳
دسترسی: دسترسی
وب‌گاه: https://www.ncbi.nlm.nih.gov/Structure/cdd/cdd.shtml
پایگاه داده دومِـین حفظ‌شده (انگلیسی: Conserved Domain Database) یک پایگاه داده از مدلهای جستجوی پایگاه داده انشقاقی و همچنین مدل‌های هم‌ترازسازی چند توالی از دومِـین پروتئین بسیار قدیمی و پروتئین‌های کامل است که به‌خوبی توصیف و توضیح‌نویسی شده‌است.
پاولا وسلی

| پاولا وسلی | پاولا وسلی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۰ ژانویهٔ ۱۹۰۷ وین
درگذشت: ۱۱ مهٔ ۲۰۰۰ (۹۳ سال) وین
ملیت: اتریش
سال‌های فعالیت: ۱۹۲۴–۱۹۸۷
پاولا وسلی (انگلیسی: Paula Wessely؛ ۲۰ ژانویهٔ ۱۹۰۷ – ۱۱ مهٔ ۲۰۰۰) یک هنرپیشه و تهیه‌کننده اهل اتریش بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به اپیزود اشاره کرد.
پرنده اسکاتلندی (فیلم)

| پرنده اسکاتلندی | پرنده اسکاتلندی |
| --- | --- |
تصویر نسخه ویدئویی فیلم: تصویر نسخه ویدئویی فیلم
کارگردان: داگلاس مکینون
نویسنده: جان براون سیمون رز
بازیگران: جانی لی میلر لارا فریزر بیلی بوید ران دوناکی اریش ردمن
موسیقی: مارتین فیپس
توزیع‌کننده: مترو گلدوین مایر
تاریخ‌های انتشار: ۱۶ اوت ۲۰۰۶
مدت زمان: ۹۹ دقیقه
کشور:  بریتانیا
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۱۱ میلیون
فروش گیشه: ۱٫۲۸ میلیون
پرنده اسکاتلندی (به انگلیسی: The Flying Scotsman) نام یک فیلم ورزشی-درام محصول انگلستان ساخته ۲۰۰۶ است. این فیلم برداشتی از برهه‌ای از زندگی گریم اوبری، دوچرخه سوار اسکاتلندی است که توانست برای دو مرتبه عنوان قهرمانی رکورد یک ساعته مسابقات دوچرخه‌سواری را از آن خود کند.
مراحل ساخت فیلم از سال ۲۰۰۲ و با ملاقات جانی لی میلر و گریم اوبری آغاز شد.
پرنده بی‌پرواز

پنگوئن از شناخته‌شده‌ترین پرندگان بی‌پرواز
پرندگان بی‌پرواز گروهی از پرندگان هستند که توانایی پرواز را در مسیر تکامل از دست داده‌اند. اکنون ۴۰ گونه از این پرندگان باقی مانده‌اند که شترمرغ، شترمرغ استرالیایی، کسواری، ریا، کیوی و پنگوئن از معروفترین آنها هستند. تمام آنها اجدادی پروازگر داشته‌اند اما به دلایل مختلف این قابلیت را در طول زمان از دست داده‌اند. مهمترین دلیل نبود شکارچیان طبیعی بوده‌است. بیشتر پرندگان بدون پرواز در جزایری بدون پستانداران شکارچی زندگی می‌کنند و در نتیجه نیازی به حفظ قابلیت پرواز - که انرژی زیادی طلب می‌کند- نداشته‌اند. شترمرغ یک مورد استثنایی است که در کنار انبوه شکارچیان طبیعی زندگی می‌کند و به نظر می‌رسد اندازهٔ بزرگ، پاهای نیرومند و سرعت بالا او را قادر کرده تا از پرواز بی‌نیاز شود.
خروس از دیگر پرندگان بی پرواز است
بسیاری از پرندگان اهلی مثل مرغ خانگی و اردک و غاز هم توانایی پرواز را تا حد زیادی از دست داده‌اند اما نوع وحشی آنها قادر به پرواز است و آنها هم از نظر ساختار بدنی همچنان قابلیت پرواز دارند.
بسیاری از پرندگان بدون پرواز با ورود انسان به جزایر منقرض شدند. شکار این پرنده‌ها و تخم‌هایشان توسط انسان و حیواناتی که توسط انسان به این جزایر وارد می‌شدند (همچون موش‌ها، گربه‌ها، سگ‌ها و خوک) باعث انقراض این حیوانات شد که روشی برای دفاع از خود در مقابل چنین شکارچیانی نداشتند.
پرندگان بی‌پرواز به طور کلی بسیار بزرگتر و سنگینتر از پرندگان دیگر هستند. شترمرغ هم‌اکنون با اختلاف زیاد بزرگترین پرنده دنیاست که وزن آن تا ۱۵۶ کیلوگرم می‌رسد اما موآی نیوزیلندی و بوقلمون ماداگاسکاری که توسط انسان منقرض شدند بزرگتر از شترمرغ بودند.
شترمرغ استرالیایی
نیوزیلند بیش از هر کشور دیگری انواع پرندگان بدون پرواز را در خود جای داده‌است. چراکه نیوزیلند با وجود وسعت زیادی که دارد فاقد هر نوع پستانداری (به جز سه نوع خفاش) بود و پرندگان شکاری تنها دشمن طبیعی آنان محسوب می‌شدند. این وضعیت به پرندگان نیوزیلندی اجازه می‌داد تا روی زمین زندگی کرده و نقشی را در اکوسیستم بر عهده بگیرند که در نقاط دیگر دنیا بر عهده پستانداران است. هرچند اکثر این پرندگان با ورود انسان منقرض شدند اما هنوز هم تعدادی از آنها همچون کیوی، کاکاپو، تاکاهی و وکا باقی مانده‌اند.
هنری ایوری

| هنر ایوری | هنر ایوری |
| --- | --- |
— دزد دریایی —: — دزد دریایی —
چوب‌تراشی از تاریخ عمومی دزدان دریایی که یک برده سیاه‌پوست را که کاپیتان آیوری را اسکورت می‌کند (۱۷۲۵): چوب‌تراشی از تاریخ عمومی دزدان دریایی که یک برده سیاه‌پوست را که کاپیتان آیوری را اسکورت می‌کند (۱۷۲۵)
نام مستعار: لانگ بن (بن دراز) تاج دزدان شاه دزدان
تاریخ تولد: ۲۰ اوت ۱۶۵۹
محل تولد: انگلستان
تاریخ فوت: ناپدید شدن ژوئن ۱۶۹۶
محل فوت: نامعلوم
تابعیت: هیچ‌کجا
درجه: کاپیتان
پایگاه عملیات: اقیانوس اطلس، حلقه دزدان، و اقیانوس هند
فرماندهی: فنسی که پیشتر به عنوان چارلز دوم شناخته می‌شد.
ثروت: حداقل ۱۱ کشتی که تا سپتامبر ۱۶۹۵، شامل بر گنج سوایی
هنری ایوری (زاده روز ۲۳ ماه اوت سال ۱۶۵۹ – درگذشته به تاریخ نامشخصی پس از سال ۱۶۹۶) که گاه با نام هنری اِوری (حرف الف با کسره) و گاه به اشتباه جان آیوری یا جک آیوری شناخته می‌شد، یک دزد دریایی مشهور انگلیسی بود که در اواسط دهه ۱۶۹۰ میلادی در اقیانوس اطلس و اقیانوس هند به دزدی دریایی مشغول بود. او احتمالاً از چندین نام مستعار در طول زندگی حرفه‌ای خود استفاده نموده است که از جملهٔ آن‌ها بنجامین بریجمن است. وی همچنین در بین خدمه و همکارانش با نام لانگ بن (بن درازه) نیز شناخته می‌شد.
ایوری که اغلب با لقب‌هایی همچون «تاج دزدان دریایی» و «پادشاه دزدان دریایی» توسط معاصران شناخته می‌شود، یکی از بدنام‌ترین دزد دریایی زمان خود بود؛ او عمدهٔ شهرت خود را مدیون آن است که وی یکی از معدود کاپیتان‌های معروف دزدان دریایی است که بدون دستگیر شدن یا کشته شدن در میدان نبرد و با وجود دست داشتن در آنچه که به عنوان «بزرگ‌ترین تاراج دزدان دریایی در طول تاریخ» نامیده می‌شود، توانست با اموال فراوان ناشی از دزدی دریایی برای همیشه بگریزد.
اگر چه حرفهٔ ایوری به عنوان یک دزد دریایی، تنها دو سال به طول انجامید، با این حال الگو و شیوه‌های کار وی، باعث الهام گرفتن بسیاری از افراد دیگر و روی آوردن آنها به این حرفه شد. همچنین شهرت و داستان زندگی وی بذر آثار متعدد ادبی را کاشته است.
شروع حرفهٔ دزدی دریایی ایوری نخستین بار از زمانی آغاز گشت که وی به عنوان افسر اول کشتی جنگی چارلز دوم مشغول بود. در آن زمان هنگامی که کشتی چارلز دوم در بندر اسپانیایی لاکرونیا در شمال این کشور پهلو گرفت، عدم پرداخت مقرری خدمه چارلز دوم موجب شد که خدمهٔ کشتی طی یک شورش ایوری را به عنوان کاپیتان دوم برگزینند و نام کشتی را از چارلز دوم به فنسی تغییر دادند.
هنری را «پادشاه دزدان دریایی» می‌نامیدند، به دلیل اینکه یکی از معدود کاپیتان‌های اصلی دزدان دریایی بود که با غارت خود بدون دستگیری یا کشته شدن در نبرد فرار می‌کرد، بدنام بود و به دلیل اینکه عامل آنچه بوده است. سودآورترین اقدام دزدی دریایی در تاریخ نامیده می‌شود. [۸] اگرچه حرفه ایوری به عنوان یک دزد دریایی تنها دو سال به طول انجامید، سوء استفاده‌های او تخیل عمومی را به خود جلب کرد، دیگران را به دزدی دریایی الهام بخشید و آثار ادبی را پدیدآورد.
هر کار دزدان دریایی خود را زمانی آغاز کرد که برای اولین بار با کشتی جنگی چارلز دوم همراه بود. همان‌طور که کشتی در بندر شمالی اسپانیا در کورونا لنگر انداخته بود، خدمه ناراضی شدند زیرا اسپانیا نتوانست نامه ای را تحویل دهد و صاحبان چارلز دوم دستمزد خود را پرداخت نکردند و آنها شورش کردند. چارلز دوم به فنسی تغییر نام داد و آوری به عنوان کاپیتان جدید انتخاب شد.
پل بند امیر

پل بند امیر پلی تاریخی درجلگه مرودشت درفاصله۱۰کیلومتری جنوب خاوری شهرمرودشت است که بر روی رود کر که از ناحیه کوهستانی شمال فارس و از پانزده کیلومتری جنوب تخت جمشید سرچشمه گرفته و به دریاچهٔ بختگان می‌ریزد احداث شده‌است.
معماران ایران علاوه بر پل‌سازی در فن بندسازی هم دارای مهارت بودند و پل-بندهایی با کاربرد دوگانه و شیوهٔ معماری بدیع ساخته‌اند. بند امیر یکی از این نمونه پل-بندها است که در زمان آل بویه (عضدالدوله) در قرن چهارم هجری ساخته شده‌است. مورخان و جغرافی نویسانی مانند مقدسی و ابن بلخی، در قرن چهارم و ششم هجری، در کتاب‌های خود دربارهٔ این پل-بند مطالب با ارزشی نوشته‌اند.
پل-بند امیر دارای۱۰۳متر طول، ۷/۵متر عرض و ۳/۸۰متر ارتفاع و سیزده دهانه یا چشمه است. پایه‌های پل، سنگ آهک و آجر و ملات آن ساروج است و از بست‌های آهنی در اتصال سنگ‌ها استفاده شده‌است. عده‌ای از محققان عقیده دارند که پل-بند امیر روی شالودهٔ پلی از زمان ساسانیان بنا شده‌است. این پل توسط عضدالدوله دیلمی ساخته شده است.
نقطه آبی کمرنگ

برای دیگر کاربردها، نقطه آبی کمرنگ (ابهام‌زدایی) را ببینید.
زمین از فاصله ۶ میلیارد کیلومتری (۳٫۷ میلیارد مایلی) نقطه کوچکی در اعماق تاریک فضا به نظر می‌رسد (لکه بسیار کوچک سفید در قسمت سمت راست پایین تصویر، در میانه نوار قهوه‌ای).
نقطهٔ آبی کمرنگ (به انگلیسی: Pale Blue Dot) نام نگاره‌ای است که در سال ۱۹۹۰ میلادی توسط فضاپیمای کاوشگر وویجر ۱ و از فاصلهٔ ۶ میلیارد کیلومتری از کرهٔ زمین به عنوان بخشی از مجموعه تصاویر منظومه شمسی پرتره خانواده گرفته شده‌است. در این نگاره کرهٔ زمین به شکل یک «نقطهٔ آبی کوچک رنگ‌پریده» (در اندازه ۰/۱۲ پیکسل) در برابر عظمت فضا دیده می‌شود.
فضاپیمای وویجر ۱ که مأموریت اولیه خود را به پایان رسانده بود و در حال ترک منظومه شمسی بود، توسط ناسا دستور گرفت توسط دوربین خود یک عکس از کره زمین از پهنه دور و وسیع فضا تهیه کند. این کار به درخواست کارل سیگن صورت پذیرفت. در این تصویر اندازه ظاهری زمین کمتر از یک پیکسل است و سیاره ما همچون نقطه‌ای کوچک در برابر عظمت فضا به نظر می‌رسد؛ از دید دوربین زمین در میان پرتوهایی از نور خورشید غوطه‌ور به نظر می‌رسد.
همچنین عنوان این نگاره در کتاب نقطه آبی کمرنگ: چشم‌انداز آینده بشر در فضا، نوشته کارل سیگن که در سال ۱۹۹۴ منتشر شد به کار برده شده‌است.
پیش‌زمینه

مقالهٔ اصلی: وویجر ۱
وویجر ۱ فضاپیمایی رباتیک با وزن ۷۲۲ کیلوگرم است که توسط ناسا در تاریخ ۵ سپتامبر ۱۹۷۷ به منظور بررسی بیرون منظومه شمسی و در نهایت فضای میان‌ستاره‌ای به فضا پرتاب شده‌است. تا به امروز (۱۱ اکتبر ۲۰۲۴) ۴۷ سال، ۱ ماه و ۶ روز از پرتاب این کاوشگر می‌گذرد و همچنان دستورها و داده‌های معمول را از شبکه فضای دوردست دریافت می‌کند. وویجر ۱ اولین کاوشگر تارک منظومه شمسی و همچنین دورترین جسم ساختهٔ دست بشر از کرهٔ زمین است. پس از گذر از کنار مشتری در سال ۱۹۷۹ و کیوان در ۱۹۸۰، رسالت اصلی مأموریت انجام شد. وویجر ۱ به عنوان اولین کاوشگر فضایی شناخته شد که توانست تصاویری دقیق از دو سیاره بزرگ منظومه شمسی و اقمار اصلی آن‌ها تهیه و ارائه کند. این فضاپیما با سرعت ۴۰٬۰۰۰ مایل در ساعت (۶۴۰۰۰ کیلومتر در ساعت) دورترین شیء بشرساخت از کره زمین و همین‌طور اولین سازه‌ای است که موفق به ترک منظومه شمسی شده. این مأموریت تمدید شده و تا به امروز با هدف بررسی آنسوی مرزهای منظومه شمسی همانند کمربند کویپر، هلیوسفر و فضای بین‌ستاره‌ای ادامه دارد. وویجر ۱ برای ۴۷ سال، ۱ ماه و ۴ روز تا امروز ۱۱ اکتبر ۲۰۲۴ میلادی (۲۰ مهر ۱۴۰۳ خورشیدی) دستورهای معمول را دریافت کرده و همچنان داده‌ها را به شبکه فضای دوردست ارسال می‌کند.
در ابتدا انتظار می‌رفت که وویجر ۱ تنها تا هنگام رسیدن به زحل فعالیت کند اما پس از پشت‌سر گذاشتن این مأموریت، سیگن ایده ثبت دورترین تصویر فضایی از سیاره زمین را پیشنهاد داد. سیگن به این نکته اشاره کرد که چنین تصویری ارزش علمی بالایی ندارد زیرا زمین بسیار کوچک به نظر می‌رسد اما می‌تواند تصویری معنادار باشد زیرا چشم‌اندازی از مکان ما در جهان را نشان می‌دهد. اگرچه افراد بسیاری در برنامه وویجر با این ایده موافق بودند اما همواره خطر ورود آسیب جدی به سیستم تصویربرداری فضاپیما هنگام انداختن عکس از زمین از چنین فاصله‌ای وجود داشت. این نگرانی تا سال ۱۹۸۹ که ایدهٔ کارل سیگن عملی شد، وجود نداشت اما پس از آن ابزارهای تنظیم، عملیات را به عقب انداختند و پرسنلی که دستورهای رادیویی را به وویجر ۱ انتقال می‌دادند، اخراج شدند یا به بخش‌های دیگر منتقل شدند. سرانجام ریچارد اچ ترولی رئیس ناسا که از طرفداران طرح بود در پروژه دخالت کرد تا از انجام گرفتن آن اطمینان حاصل کند.
دوربین

زیر سامانهٔ تصویربرداری علمی وویجر از دو دوربین تشکیل شده بود: یک دوربین با فاصله کانونی عدسی ۲۰۰ میلی‌متری با کیفیت پایین و زاویه باز مورد استفاده برای تصویربرداری توسعه‌یافتهٔ فضایی و یک دوربین ۱۵۰۰ میلی‌متری با کیفیت بالا و زاویه بسته — که عکس نقطهٔ آبی کمرنگ را گرفت — برای تصویربرداری دقیق از اهداف خاص در نظر گرفته شده بود. هر دو دوربین از نوع اسکن آهستهٔ ویدیکان (نوعی دوربین فیلمبرداری تلویزیونی) همراه با هشت فیلتر رنگی بر روی یک فیلتر در جلوی لوله ویدیکان قرار داده شده بودند.
چالش تیم تصویربرداری ناسا این بود که هرچه از آغاز مأموریت می‌گذشت، اشیائی که قرار بود از آنان عکس‌برداری شود، از فضاپیما دورتر می‌شدند؛ بنابراین کم نورتر به نظر می‌رسیدند و نیاز به نوردهی طولانی‌تر و حتی حرکت افقی دوربین داشتند تا بتوانند عکسی با کیفیت خوب بگیرند. همچنین با دورشدن فضاپیما قابلیت ارتباط از راه دور و تعداد حالاتی که می‌تواند توسط سیستم تصویربرداری استفاده شود، کاهش می‌یابد.
پس از گرفتن سری عکس‌های پرتره خانواده شامل نقطهٔ آبی کمرنگ، مدیران ناسا به وویجر ۱ فرمان دادند که دوربین‌هایش را خاموش کند زیرا دیگر قرار نبود به عنوان فضاپیما در اطراف اهداف تعیین‌شده حرکت کند؛ درحالی که سایر ابزارهای جمع‌آوری اطلاعات، برای سفر طولانی میان‌ستاره‌ای‌شان به قدرت و انرژی نیاز دارند.
عکس

طراحی توالی فرمان برای فضاپیما و محاسبه زمان مواجهه با سوژه، توسط دانشمندان فضایی کندی هانسن در آزمایشگاه پیش‌رانش جت ناسا و کارولین پورکو در دانشگاه آریزونا انجام گرفت. پس از این که توالی فرمان در ۱۴ فوریه ۱۹۹۰ ساخته شد، داده‌های دوربین ابتدا در یک ضبط صوت آن‌برد ذخیره شد. انتقال اطلاعات به زمین نیز به علت اولویت فضاپیمای گالیله و کاوشگر ماژلان در استفاده از شبکه فضای دوردست به تعویق افتاده بود. سپس بین ماه‌های مارس و مه سال ۱۹۹۰، وویجر ۱ توانست در زمان نزدیک به پنج ساعت و نیم، ۶۰ فریم را به همراه امواج رادیویی که با سرعت نور حرکت می‌کردند به زمین بفرستد.
سه عدد از فریم‌های دریافتی، زمین را به عنوان یک نقطهٔ کوچک نورانی در یک فضای خالی نشان می‌داد. هر فریم با استفاده از فیلترهای رنگی مختلف گرفته شد:آبی، سبز و بنفش با زمان قرار گرفتن به ترتیب ۰٫۷۲، ۰٫۴۸ و ۰٫۷۲ ثانیه. پس از آن سه فریم برای ایجاد تصویر نهایی که نقطهٔ آبی کمرنگ نامیده شد، ترکیب شدند.

از ۶۴۰٬۰۰۰ پیکسل که هر فریم را تشکیل می‌دهند، زمین کمتر از یکی (۰٫۱۲ پیکسل، به گفته ناسا) دربر می‌گیرد. نوارهای نوری موجود در عکس، آرتیفکت‌هایی هستند که در نتیجهٔ بازتاب نور خورشید در بخش‌های از دوبین و سایه‌بان آن، با توجه به نزدیکی نسبی بین خورشید و زمین به وجود آمدند. نقطه نظر وویجر حدود ۳۲ درجه بالاتر از دائرةالبروج بود. تجزیه و تحلیل دقیق نشان می‌دهد که دوربین همچنین ماه را نیز شناسایی کرد، اگر چه به قدری ضعیف که بدون انجام پردازش‌های خاص قابل مشاهده نبود.

رنگ آبی کمرنگ زمین در تصویر در نتیجه قطبش و پراکندگی نور انعکاس‌یافته از زمین می‌باشد. میزان قطبش به عوامل مختلفی از جمله پوشش ابری، مناطق اقیانوس‌ها، جنگل‌ها، بیابان‌ها، زمین‌های برفی و غیره بستگی دارد.
نقطهٔ آبی کمرنگ که با دوربین زاویه باریک گرفته شده‌است، همچنین به عنوان بخشی از یک تصویر مرکب با تصویر دوربین زاویه عریض، منتشر شد. تصویر زاویه دید عریض به همراه دو تصویر زاویه باریک ثبت شده بود، نقطهٔ آبی کمرنگ و تصویری مشابه از زهره. عکس زاویه دید وسیع با تاریک‌ترین فیلتر (باند جذب متان) و کوتاه‌ترین مدت مواجهه احتمالی (۵ میلی ثانیه) برای جلوگیری از اشباع شدن لوله ویدیکان دوربین با نور خورشید در نظر گرفته شد. با این حال، نتیجه یک تصویر روشن‌سوخته با بازتاب‌های متعدد خورشید در عدسی دوربین بود که به نظر می‌رسد بسیار بزرگتر از ابعاد واقعی صفحهٔ خورشیدی باشد. پرتوهای اطراف خورشید، حاصل یک الگوی پراکندگی از کالیبراسیون هستند که در مقابل لنز زاویه عریض قرار گرفته‌اند.
فاصله

بر اساس محاسبات ابزارهای آزمایشگاه پیش‌رانش جت ناسا، فاصلهٔ وویجر ۱ از زمین در تاریخ‌های ۱۴ فوریه و ۱۵ مه ۱۹۹۰ به شرح زیر است:
تأملات سیگن

در خلال سخنرانی کارل سیگن در دانشگاه کرنل، وی تصویر نقطه آبی کمرنگ را به شنوندگان نشان داد و تاملات خود را دربارهٔ معنای ژرف نقطهٔ آبی کمرنگ به اشتراک گذاشت:
از این دیدگاه مسلط دورافتاده، زمین ممکن است هیچ علاقه خاصی را برانگیخته نکند. اما برای ما، این فرق می‌کند. دوباره به آن نقطه نگاه کن. آن [نقطه] همین جاست. آن [نقطه] خانه است. آن [نقطه] ماییم. بر روی آن هر که را که دوست داری، هر که را که می‌شناسی، هر آن که تا به حال نامش را شنیده‌ای، هر انسانی که تاکنون بوده‌است، زندگی‌شان را سپری کرده‌اند. جمع تمامی خوشی‌ها و رنج‌هایمان، هزاران دین مطمئن، ایدئولوژی‌ها، و دکترین‌های اقتصادی، هر شکارچی و کاوش‌گری، هر قهرمان و بزدلی، هر خالق و نابودکننده تمدنی، هر شاه و رعیتی، هر زوج جوان عاشقی، هر مادر و پدری، هر بچه امیدواری، هر مخترع و کاشفی، هر معلم اخلاقی، هر سیاستمدار فاسدی، هر «فوق ستاره‌ای»، هر «رهبر معظمی»، هر قدیس و گنه‌کاری در تاریخ گونه ما، آنجا زندگی کرده‌است – بر روی ذره گردی معلق در یک شعاع نور.
زمین صحنه بسیار کوچکی در عرصه وسیع گیتی است. به رودهای خونی که به‌دست ژنرال‌ها و امپراتورها ریخته شده تا، در شکوه [با افتخار] و پیروزی، بتوانند اربابان زودگذر جزئی از یک نقطه شوند، به بی‌رحمی‌های بی‌شماری که از ساکنان یک گوشهٔ این نقطه بر [علیه] ساکنان غیرقابل تمیز گوشه‌ای دیگر سرزده، بیندیش، چه مکرر است عدم تفاهم‌شان، چه مشتاق‌اند به کشتن یکدیگر، چه پرحرارت است نفرت‌هایشان. رفتارهای‌مان، خود مهم‌بینی خیالی‌مان، توهم اینکه یک جایگاه اختصاصی در عالم داریم، توسط این نقطه کم نور به چالش کشیده شده‌است. سیاره ما یک ذره تنهای احاطه شده در تاریکی عظیم کیهانی است. در گمنامی‌مان، در تمامی این وسعت، هیچ نشانی از اینکه کمکی از جایی دیگر برای حفظ‌مان از خودمان برسد نیست.
زمین تنها دنیای شناخته شده‌ای است که تا کنون زندگی را پناه داده‌است. هیچ‌کجای دیگری نیست، حداقل در آینده نزدیک، که گونه ما بتواند به آن هجرت کند. سرزدن، شاید، اقامت هنوز خیر. خوشتان بیاید یا نه، در حال حاضر زمین جایی است که ما موضع‌مان را می‌گیریم. گفته شده‌است که نجوم یک تجربه متواضع کننده و شخصیت‌ساز است. شاید هیچ اثباتی برای حماقت غرور بشری بهتر از این تصویر دور از دنیای کوچک‌مان نباشد. برای من، این تأکیدی بر مسئولیت‌مان است که با یکدیگر مهربان‌تر رفتار کنیم و نقطه آبی کمرنگ، تنها خانه‌ای را که تاکنون شناخته‌ایم، گرامی داشته، محافظت کنیم.
کارل سیگن کتاب ۱۹۹۴ خود را به تبعیت از عکس، نقطه آبی کمرنگ: چشم‌اندازی از آینده بشر در فضا عنوان نهاد.
در سال ۲۰۱۵ ناسا بیست و پنجمین سالگرد نقطهٔ آبی کمرنگ را به رسمیت شناخت.
بیست و پنج سال پیش، وویجر۱ به سمت زمین نگاه کرد و نقطهٔ آبی کمرنگی را دید تصویری که همچنان الهام بخشی شگفت‌انگیز دربارهٔ خانهٔ ما است
برای مطالعه

Sagan, Carl; Head, Tom (2006). Conversations with Carl Sagan (1st ed.). United States: The University Press of Mississippi. ISBN 1-57806-736-7. Archived from the original on 6 August 2018. Retrieved 7 May 2016.
Sagan, Carl; Freeman J., Dyson; Jerome, Agel (2000). Carl Sagan's Cosmic Connection: An Extraterrestrial Perspective. Cambridge University Press. pp. XV, 302. ISBN 0-521-78303-8. Archived from the original on 6 August 2018. Retrieved 20 May 2017.
موقعیت زمین در تصویر فرستاده شده وویجر ۱ که به با دایره‌ای آبی رنگ مشخص گردیده
عکس زاویه عریض خورشید و سیارات درونی (غیرقابل مشاهده)، نقطهٔ آبی کمرنگ در چپ و زهره در راست قرار دارند
محل تقریبی وویجر ۱ با رنگ سبز مشخص شده‌است.
فردی اردبیلی

| فردی اردبیلی | فردی اردبیلی |
| --- | --- |
زاده: اردبیل
زمینه کاری: شاعر، خوشنویس
ملیت: ایرانی
فردی اردبیلی یکی از شاعران قرن ۱۰ هجری (قرن ۱۶ میلادی) و متولد اردبیل می‌باشد.
محمدعلی تربیت در باب شخصیت او می‌گوید:
مردی نیکو خصال و پسندیده افعال است و زیاده از بیست سال است که در میان شعرا و فضلا قدم نهاده‌است والحق از شعرش لطافت طبع مفهوم می‌شود و غزل او را مستعدان می‌پسندند و فضلا در فصاحت او را مثل قیدی شیرازی می‌دانند. در سال ۹۸۹ ه‍.ق که به واسطه تحصیل علوم، به شیراز رفته بود به دارالمومنین کاشان رسید و چند روزی را در صحبت مستعدان این روزگار گذرانید.
در موزه بریتانیا نسخه‌ای از دیوان او به شماره OR 8111 مورخ سده ۱۳ به فارسی و ترکی موجود است.
نمونه‌ای از اشعار

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| در کوی ملامت زپی دیداری |  |  شادم به جفای بی سبب آزاری |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| صدشکر که از دولت جان‌سختی خویش  |  |  شرمنده نیم زمحنت او باری |
پل بند خره خهکی

| پل بند خره خهکی | پل بند خره خهکی |
| --- | --- |
نام: پل بند خره خهکی
کشور: ایران
استان: استان فارس
شهرستان: شهرستان گچساران
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: پل، بند
دیرینگی: دوران‌های تاریخی پس از اسلام
دورهٔ ساخت اثر: دوران‌های تاریخی پس از اسلام
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۹۷۴۵
تاریخ ثبت ملی: ۱۳ آبان ۱۳۸۶
پل بند خره خهکی مربوط به سده‌های متاخر دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان گچساران، بخش مرکزی، دهستان لیشتر، ۳ کیلومتری شمال شرق روستای انبارگاه واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۳ آبان ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۱۹۷۴۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تی-۳۰۰۰

| تی-۳۰۰۰ | تی-۳۰۰۰ |
| --- | --- |
شخصیت نابودگر (فرنچایز): شخصیت نابودگر (فرنچایز)
T-3000 in its default machine form: T-3000 in its default machine form
نخستین حضور: نابودگر: جنسیس (۲۰۱۵)
آخرین حضور: Terminator Genisys (2015)
ایفاگر: جیسون کلارک
اطلاعاتِ درون‌داستانی: اطلاعاتِ درون‌داستانی
لقب: جان کانر
گونه: سایبورگ
جنسیت: Male
پیشه: Assassin Infiltrator Computer coder Roboticist
وابستگی: اسکای‌نت (نابودگر) سایبرداین سیستمز
Manufacturer: Skynet
Model: T-3000
تی-۳۰۰۰ (به انگلیسی: T-3000) نام یکی از شخصیت‌های سری نابودگر است. او شخصیت منفی فیلم نابودگر: جنسیس است. ایفاگر این شخصیت جیسون کلارک می‌باشد.در واقع تی-۳۰۰۰ همان جان کانر است که توسط تی-۵۰۰۰ به این نابودگر تبدیل شده‌است.
حضور در فیلم‌ها > نابودگر: جنسیس (پیدایش) ۲۰۱۵

مقالهٔ اصلی: جان کانر
جان کانر توسط جیسون کلارک در این فیلم نمایش داده شده‌است. به دنبال رویارویی با تی-۵۰۰۰ (مت اسمیت) در روز به ظاهر نهایی جنگ، دقیقاً همزمان با اعزام کایل ریس (جای کورتنی) برای نجات سارا کانر (امیلیا کلارک)، جان توسط تی-۵۰۰۰ به زور به سایبورگ تی-۳۰۰۰ تبدیل می‌شود. سپس اسکای نت تی-۳۰۰۰ را به موقع ارسال می‌کند تا از ایجاد آن در جدول زمانی تغییر یافته اطمینان حاصل کند، تی-۳۰۰۰ (که در واقع همان جان است) اکنون معتقد است که آینده به انسان و ماشین نیاز دارد که مانند خودش جمع شود. او به مرور زمان به سال ۲۰۱۴ سفر می‌کند و به سایبرداین سیستمز می‌پیوندد تا به ایجاد نسخه جدیدی از اسکای نت کمک کند و با مایلز دایسون و دنی دایسون کار کند تا بتواند سیستم جدید جنسیس را به پیشرفت کامل برساند و اسکای نت را به یک سیستم عظیم کامپیوتری تبدیل به یک شبکه عظیم دیجیتال کند. سه سال بعد، علی‌رغم قدرت بدنی برتر، او توسط نابودگر «پاپز» (شوارتزنگر) نابود شد. پاپز نابودگری بود که برای محافظت از سارا به گذشته فرستاده بود.
توانایی‌ها

تی-۳۰۰۰ را از ماده فاز ماشینی (اساساً ماده قابل برنامه‌ریزی) که توسط یک میدان مغناطیسی در کنار هم قرار گرفته‌است، شناسایی می‌کند. به همین دلیل، توانایی‌های تی-۳۰۰۰ بسیار فراتر از مدل‌های تی-۱۰۰۰ و سایر مدل‌های نابودگر است. این قابلیت شکل دهی با سرعت بسیار سریع تری نسبت به نابودگرهای فلزی تقلیدی دارد، اگرچه هنوز هم توسط پیچیدگی یا جرم محدود است. توانایی‌های دگرگونی آن به گونه ای است که می‌تواند در حالی که سر از هوا در هوا فرومی‌رود، در ابتدایی‌ترین شکل خود حل کند، مجدداً خود را مجبور به فرود روی پاهای خود کند و تا زمان ایستادن کاملاً به حالت عادی برگردد. به همین ترتیب، قادر به ترمیم تقریباً از هرگونه آسیب در لحظات صرف است. بر خلاف نابودگرهای قبلی، تی-۳۰۰۰ در لایه‌ها تبدیل و بازسازی می‌شود و از ساختار استخوانی و سپس بافت ماهیچه ای، پوست و لباس شروع می‌شود.
اگرچه او دشمن قدرتمندی است، اما غیرقابل نفوذ نیست. از آنجا که توانایی‌های آن در درجه اول با میدان مغناطیسی آن گره خورده‌است، مستعد حملات مغناطیسی هستند که میدان مورد نظر را مختل می‌کنند. مغناطیس ضعیف به دلیل تأثیرگذاری بر توانایی آن در دستکاری ذرات، قادر به اختلال یا غیرفعال کردن توانایی‌های شکل دهی و بازسازی تی-۳۰۰۰ است. یک میدان مغناطیسی به اندازه کافی قوی می‌تواند تی-۳۰۰۰ را به‌طور خلاصه از هم دور کند تا آن را مهار کند و اگر بدن آن برای مدت زمان طولانی در معرض یک میدان مغناطیسی قدرتمند قرار بگیرد، سایبورگ می‌تواند پاره شود و از بین برود.