stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
طرسوسی

برگی از داراب‌نامه اکبرشاهی که که بهمن و اسبش را در حال بلعیدن توسط اژدها نشان می دهد. نسخه ساخته شده در حکومت هند مغول، مورخ 1585.ق
ابوطاهر محمد بن حسن بن علی بن موسی الطرسوسی نویسنده و خوش‌نویس ایرانی از قرن ششم هجری است. از زندگی و زادگاه و سال تولدش اطلاعات دقیقی در دست نیست.
سعید نفیسی در کتاب تاریخ نظم و نثر در ایران   ابتدا او را طرسوسی و ظاهراً از نویسندگان خاک عثمانی در قرن نهم شمرده؛ بعداً نتیجه گرفته که او طوسی بوده و او را به‌غلط طرطوسی نوشته‌اند و در نیمهٔ دوم قرن پنجم می‌زیسته است.
چهار کتاب داستان به نثر از ابوطاهر طرسوسی در دست است: داراب‌نامه، اسکندرنامه، قهرمان‌نامه، قران حبشی. از این چهار کتاب داراب‌نامه و قِران حبشی و قهرمان‌نامه چاپ شده است .
محمدامین ریاحی می‌نویسد: «من به دلیل زبان داراب‌نامه آن را از اواخر قرن ششم می‌دانم. از طرف دیگر وجود محیط ایرانی‌اندیشی درسراسر داستان و آمیختگی آن با فرهنگ یونانی می‌رساند که مؤلف باید در دورهٔ قدرت پادشاهان سلجوقی روم و در نواحی زیر تسلط آنان زیسته باشد. اما این هم معلوم نیست که اگر مؤلف اهل طرسوس بوده، کتاب خود را در دیار روم نوشته یا این‌که او یا پدرانش در دست به دست گشتن‌های طرسوس، به ایران بازآمده‌اند، و کتاب در نقطه‌ای از ایران نوشته شده است. این تردیدها شاید وقتی تا اندازه‌ای رفع شود که سه کتاب دیگر مؤلف هم انتشار یابد و با بررسی مجموع آثار او بتوان نتیجه‌های بهتری گرفت.»
زادگاه

درباره زادگاه (و منشاء نسب) او سه نظریه و احتمال مطرح شده است:
1- متولد طرسوس در سوریه بوده است.
2- متولد طرسوس در آسیای صغیر بوده است.
3- متولد نواحی درون ایران فعلی بوده و نام طرسوس را بایستی دگرشکلی از سوسطر و شوشتر و امثالهم دانست و آن را یک جاینام قدیمی برای برخی نواحی درون ایران (احتمالا حوالی خراسان بزرگ، با لحاظ سبک بیان آثار طرسوسی) دانست.
دوره تاریخی حیات

اینکه ابوطاهر طرسوسی در چه دورانی می‌‏زیسته، به طور دقیق در تاریخ مشخص نشده است، ولی به صورت کلی نشانه‌ها حاکی از این است که او در فاصله تاریخی اواخر سلسله غزنویان (حدود سال ۵۰۰ قمری) تا اواسط سلطنت غوریان (حدود سال ۶۰۰ قمری)، در قرن ششم قمری زندگی می‌کرده است.
کمپین حقوق بشر

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کوته‌نوشت: HRC
شعار: «تلاش برای حقوق لزبین‌ها، گی‌ها، دوجنسگرایان، تراجنسیتی‌ها و کوئیرها»
بنیان‌گذاری: ۱۹۸۰؛ ۴۵ سال پیش (۱۹۸۰-خطا: زمان نامعتبر}})
بنیان‌گذار: استیو اندین
گونه: سازمان وکالت غیرانتفاعی
هدف: حقوق ال‌جی‌بی‌تی
ستاد: واشینگتن، دی.سی., ایالات متحده
President: آلفونسو دیوید
وابستگی: بنیاد کمپین حقوق بشر، کمپین حقوق بشر PAC
درآمد (2018): 45,636,641 دلار
هزینه‌ها (2018): 43,167,397 دلار
وبگاه: www.hrc.org
کمپین حقوق بشر (HRC) (به انگلیسی: Human Rights Campaign) یکی از بزرگترین گروهای مدافع حقوق ال‌جی‌بی‌تی و لابی‌گری در ایالات متحده آمریکا می‌باشد. این سازمان بر حمایت و گسترش حقوق افراد ال‌جی‌بی‌تی به ویژه ازدواج همجنس،قانون ضد تبعیض و نفرت و حمایت از مبتلایان به ایدز/اچ‌آی‌وی متمرکز است.این سازمان دارای تعدادی ابتکار قانونگذاری و همچنین منابع حمایتی برای افراد ال‌جی‌بی‌تی است.
این سازمان دارای بیش از ۷۵۰٬۰۰۰ عضو و پشتیبان است. به استناد اعلامیه ماموریت این نهاد «کمپین حقوق بشر رویای امریکایی را دارد که در آن همجنسگرایان دوجنسگرایان و افراد دو جنسه به طور کامل از تساوی حقوق بر خوردار شوند و به عنوان یک عضو خانواده در خانه‌شان یا محل کارشان یا در هر جای دیگر پذیرفته گردند.» کمپین حقوق بشر از یک سازمان غیرانتفاعی و یک کمیته فعالیت‌های سیاسی تشکیل شده‌است.
سیاست خارجی محمود احمدی‌نژاد

سیاست خارجی محمود احمدی‌نژاد به سیاست‌هایی که محمود احمدی‌نژاد در زمان ریاست جمهوری‌اش اتخاذ کرده‌است اشاره دارد. این سیاست‌ها به صورت ویژه سیاست‌های خارجی با جهان غرب (به ویژه آمریکا) و جهان عرب (به ویژه فلسطین و لبنان) را شامل می‌شود.
روابط با آمریکا

ایران در زمان ریاست جمهوری احمدی‌نژاد بیشترین مذاکرات با آمریکا را در مقایسه با ۳۰ سال پیش از آن و پس از انقلاب اسلامی ایران داشته‌است. به طوری که ایران و آمریکا هیچ گونه مذاکرات سیاسی مستقیمی بین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۷ نداشته‌است.
در حالیکه آمریکا بر حق موجودیت اسرائیل در فلسطین تأکید داشت، احمدی‌نژاد بر انتقال اسرائیل به اروپا تأکید می‌کرد.
آمریکا به ایران این سیگنال را داد که نپذیرفتن حق موجودیت اسرائیل قابل مذاکره نیست و منجر به طرح احتمال حمله به تأسیسات اتمی ایران شد. رئیس‌جمهور بوش در پیامی روشن به ایران، به ایران راجع به تبعات این موضوع هشدار داد و از احتمال استفاده از گزینه‌های نظامی را مطرح کرد. همچنین بوش، ایران را بزرگترین تروریست جهان خواند. ایران از سال ۱۹۸۴ در فهرست حامیان بین‌المللی تروریست آمریکا قرار دارد. موضوعی که ایران و احمدی‌نژاد آن را رد کردند.
در سال ۱۳۸۵ احمدی‌نژاد نامه‌هایی به رئیس جمهور آمریکا نوشت و راه حل‌های جدیدی برای پایان منازعات هسته‌ای پیشنهاد داد. کاندولیزا رایس، وزیر خارجه آمریکا، و استیون هادلی، مشاور امنیت ملی آمریکا، هر دو این نامه را خواندند و به عنوان یک اقدام مذاکراتی آن را نادیده گرفتند. چند روز بعد احمدی‌نژاد در یک نشست در جاکارتا نامه‌اش را دعوتی به توحید و عدالت خواند، کاری که همهٔ پیامبران انجام دادند. در همان سال احمدی‌نژاد، جورج دبلیو بوش را به یک مناظرهٔ زندهٔ تلویزیونی دربارهٔ موضوعات بین‌المللی دعوت کرد که از سوی بوش رد شد. بار دیگر در همان سال احمدی‌نژاد او را در مجمع عمومی سازمان ملل متحد به یک مناظره دربارهٔ موضوع غنی سازی اورانیوم ایران دعوت کرد. سخنگوی کاخ سفید، تونی اسنو، خبر رد شدن این پیشنهاد را با عبارت «هیچ گونه مسابقه کشتی بین رئیس جمهور آمریکا و ایران نخواهد بود» اعلام کرد. در پاییز ۱۳۸۵ احمدی‌نژاد نامه‌ای سرگشاده به مردم آمریکا نوشت که دغدغه‌ها و نگرانی‌هایش را بیان می‌کرد. او نیاز به یک سری مذاکرات فوری با آمریکا را به جهت فعالیت‌های آمریکا در خاورمیانه مطرح کرد و گفت که آمریکا حقایق موجود در خاورمیانه را پنهان می‌کند.
در ۱۶ آبان ۱۳۸۷ احمدی‌نژاد پیروزی باراک اوباما را در انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده آمریکا (۲۰۰۸ میلادی) را تبریک گفت و از تغییرات پایه‌ای و منصفانه در سیاست‌های آمریکا استقبال کرد. این اولین تبریک ایران به رئیس‌جمهور آمریکا پس از گروگان‌گیری در سفارت ایالات متحده آمریکا در سال ۱۳۵۸ بود.
روابط با مصر

پس از انقلاب ۲۰۱۱ مصر، روابط ایران و مصر نزدیکتر و گرمتر شد و کشتی‌های نظامی ایران برای اولین بار پس از انقلاب اسلامی از کانال سوئز عبور کرد. احمدی‌نژاد برای اولین بار پس از انقلاب اسلامی به عنوان یک رئیس‌جمهور ایران در بهمن سال ۱۳۹۱ از مصر بازدید کرد.
روابط با عراق

احمدی‌نژاد اولین رئیس‌جمهور ایران بود که از عراق بازدید کرد. در ۱۲ اسفند ۱۳۸۶ احمدی‌نژاد در سفر دوروزه‌اش به عراق گفت «بازدید از عراق بدون حضور صدام حسین دیکتاتور چیز خوبی است.» او با این سفر روابط ایران با عراق را نزدیکتر کرد و انتقاد از آمریکا را تکرار کرد.
روابط با چین

در تیرماه سال ۱۳۸۸ (ژوئیهٔ ۲۰۰۹) در پی کشتار مسلمانان اویغور در چین، شماری از چهره‌های سیاسی و مذهبی ایران، از جمله مراجع تقلید به انتقاد از چین پرداخته و انتقاد ضمنی خود را نسبت به سیاست‌های دولت ایران، در ارتباط با سیاست اتّخاذشده توسّط دولت در قبال این رویداد، اعلام کردند.
منتقدان می‌گویند دولت محمود احمدی‌نژاد در قبال حوادث چین سکوت معناداری اختیار کرده حال آن که در قبال قتل یک زن مصری در آلمان، بسیار اعتراض کرده‌است.
حسین‌علی منتظری با تأکید بر آن‌که کشتار اشخاص بی‌گناه، چه در فلسطین باشد یا در چچن، یمن، آلمان یا در ایران باید مورد محکومیّت واقع گردد، سکوت دولت‌های اسلامی در باب این کشتار را مورد مذمّت قرار داد و تأکید کرد: «نباید حرمت و حیثیّت و خون مسلمان‌ها را فدای روابط دیپلماسی خود نماییم».
یوسف صانعی نیز در همین ارتباط با «مستبد» خواندن حاکمان چین، تأکید کرد که آنان «به جای رفع معضلات مسلمانان»، به شکل‌های گوناگون اعتراضات آنان را خاموش می‌کنند. صانعی با اشاره به تلاش مقامات پکن برای انتساب این اعتراضات به «عوامل خارجی» - همان کاری که دولت کودتا در ایران می‌کند - آن را «مکر و حیله» نامید و افزود: «مستبدان غافل از آن‌اند که فریاد انسان‌های مظلوم و ستم‌دیده و آه و درد زجردیدگان و خون‌های به‌ناحق ریخته‌شدهٔ انسان‌ها گریبان آن‌ها را خواهد گرفت.»
ناصر مکارم شیرازی نیز در ۲۱ تیر در واکنش به این اقدام گفت: «مردم از مسئولان دولت جمهوری اسلامی انتظار دارند در این مورد سکوت نکنند و موضع قوی و مناسبی بگیرند و برادران و خواهران مسلمان خود را تنها نگذارند.»
حسین نوری همدانی هم در واکنش به کشته‌شدن بیش از ۱۵۰ تن از مسلمانان ایالت سین کیانگ چین، آن را جنایتی «وحشتناک‌تر» از کشته‌شدن یک زن مسلمان در آلمان توصیف کرد.
هم‌چنین هاشمی رفسنجانی در آغاز خطبهٔ دوم نماز جمعهٔ ۲۶ تیر ۱۳۸۸ تهران، با اشاره به کشتار و سرکوب اخیر مسلمانان سین کیانگ، دولت چین را «برادرانه نصیحت» کرد که با مسلمانان ساکن این کشور بهتر رفتار کند. هنگامی که گروهی از نمازگزاران شروع به شعار دادن علیه چین کردند، رفسنجانی از آن‌ها دعوت کرد به‌خاطر شرایط موجود خویشتن‌داری کنند.
معصومهٔ ابتکار در اعتراض به سکوت دولت ایران در قبال کشتار مسلمانان در چین، در ۱۶ تیر گفت: «خبرگزاری دولتی ایران در خبر خود هیچ اشاره‌ای به مسلمان‌بودن معترضان نمی‌کند و به رویش هم نمی‌آورد که یکی از اعتراضات در مسجد عیدکا در شهر کاشگار [کاشغر] صورت گرفته‌است.» سید حسین نقوی حسینی، عضو کمیسیون امنیّت ملّی و سیاست خارجی مجلس در ۲۴ تیر گفت: وزارت خارجه نباید استراتژی غلطی را که در مورد مسلمانان چچن اتّخاذ کرد در مورد کشتار مسلمانان چین تکرار می‌کرد. هم‌چنین مقالاتی به قلم عمادالدین باقی، صادق زیباکلام و محمد شریف در روزنامهٔ اعتماد ملی نوشته شده‌است. حسین سبحانی نایب رئیس کمیسیون امنیّت ملّی مجلس هشتم، مبهم‌بودن مسئلهٔ کشته‌شدن مسلمانان اویغور و دلایل آن را، علّت سکوت راست‌گرایان دانست.
یکی از نمایندگان حامی دولت در مجلس شورای اسلامی، به صراحت اعلام کرده است: «اگر ایران نسنجیده اعلام موضع کند ممکن است روابط ایران با چین دچار مشکل شود.»
هرفته (مهریز)

| هرفته (فرافر) مزرا | هرفته (فرافر) مزرا |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: یزد
شهرستان: مهریز
بخش: بخش مرکزی
دهستان: خورمیز
جمعیت: ۱۹ نفر (سرشماری ۹۵)
هرفته (مهریز)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مهریز در استان یزد ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان خورمیز قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۲ نفر (۳خانوار) بوده‌است.
بلاسکو جوراتو

| بلاسکو جوراتو | بلاسکو جوراتو |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱ ژانویهٔ ۱۹۴۱ رم
ملیت: ایتالیا
بلاسکو جوراتو (ایتالیایی: Blasco Giurato؛ زادهٔ ۱ ژانویهٔ ۱۹۴۱) فیلم‌بردار اهل ایتالیا است.
فیلم‌شناسی

آدم‌ربایی (۱۹۷۶)
اوئدیپوس اُرکا (۱۹۷۷)
فرار از برانکس (۱۹۸۳)
ترزا (۱۹۸۷)
سینما پارادیزو (۱۹۸۸)
حال همه خوب است (۱۹۹۰)
سال اسلحه (۱۹۹۱)
تشریفات محض (۱۹۹۳)
فردیناند و کارولینا (۱۹۹۹)
خائن (۲۰۰۰)
میدان پنج ماه (۲۰۰۳)
دختر سروان (۲۰۱۲)
کوری (رمان)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نویسنده(ها): ژوزه ساراماگو
زبان: پرتغالی
گونه(های) ادبی: رمان
ناشر: Caminho
تاریخ نشر: ۱۹۹۵
شمار صفحات: ۲۸۸
شابک: شابک ‎۱−۸۶۰۴۶−۲۹۷−۹
پیش از: بینایی 
کوری (به پرتغالی: Ensaio sobre a Cegueira) رمانی از ژوزه ساراماگو که نخستین بار در سال ۱۹۹۵ منتشر شد. ساراماگو که در سال ۱۹۹۸ جایزهٔ نوبل ادبیات را به‌دست‌آورد در این رمان از کوریِ آدم‌ها سخن گفته‌است. در این رمان، هاله‌ای سفیدرنگ بعد از کور شدن افراد مقابل چشمانشان ظاهر می‌شود.

ساراماگو در این رمان، از تلمیح استفاده کرده و با اشاره به نوشته‌های قدیمی، اثرش را زیباتر و تأثیرگذارتر کرده‌است. 
روزنامه‌ی تایمز (نیویورک تایمز) این رمان را این گونه توصیف می کند:
گسترۀ حماسی این رمان آثار گابریل گارسیا مارکز را در یاد زنده می کند.
سبک ساراماگو در رمان کوری

ساراماگو در رمان کوری برای شخصیت‌ها اسم انتخاب نکرده‌است. با وجود این، پیچیدگی‌ای در رمان ایجاد نشده و خواننده به راحتی می‌تواند با شخصیت‌های رمان ارتباط ذهنی برقرار کند. ویژگی دیگر این رمان، در بازگشت‌های زمانی به گذشته و آینده در خیال شخصیت‌های رمان است که به زیبایی و جذابیت آن افزوده است.
ترجمه‌ها در ایران

براساس پایگاه کتابشناسی کتابخانهٔ ملی ایران بیش از ده ترجمهٔ فارسی از این رمان منتشر شده‌است که برخی از آن‌ها چندین بار تجدید چاپ شده‌اند. اسامی مترجمان به همراه مشخصات نشر کتاب (چاپ نخست) به شرح زیر است:
مینو مشیری. ت‍ه‍ران: ع‍ل‍م، ۱۳۷۸.
اسدالله امرایی. ت‍ه‍ران: م‍رواری‍د، ۱۳۷۸.
مهدی غبرایی. ت‍ه‍ران: ن‍ش‍ر م‍رک‍ز، ۱۳۷۸.
ع‍اطف‍ه اس‍لام‍ی‍ان. ت‍ه‍ران: ک‍ت‍اب آی‍ی‍ن؛ نگارستان کتاب، ۱۳۸۵.
زهره روشنفکر. تهران: مجید؛ به‌سخن، ۱۳۸۹.
حبیب گوهری‌راد، بهاره پاریاب. تهران: جمهوری؛ رادمهر، ۱۳۸۹.
نسیم احمدی. تهران: نسل آفتاب، ۱۳۸۹.
عبدالحسین عامری‌شهرابی. تهران: دبیر، ۱۳۹۰.
کیومرث پارسای. تهران: روزگار، ۱۳۹۰.
کوروش پارسا. تهران: حوض نقره، ۱۳۹۰.
محمدصادق سبط الشیخ. تهران: میرسعیدی فراهانی، ۱۳۹۱.
فاطمه رشوند. تهران: آوای مکتوب، ۱۳۹۲.
ترمه شادان. تهران: هنر پارینه، ۱۳۹۳.
ملیحه وفایی.قم:پیرامید، ۱۳۹۵.
جهانپور ملکی الموتی. تهران: سپهرادب،۱۳۹۵(متن غیر کامل).
زهره افتحاری. تهران: آتیسا.۱۳۹۶.
ترجمه‌ها در ایران > نمونه‌ای از ترجمهٔ مینو مشیری

«به مرد کوری بگویید: آزاد هستی؛ دری را که از دنیای خارج جدایش می‌کند باز کنید. بار دیگر به او می‌گوییم: آزادی، برو، و او نمی‌رود، همان‌جا وسط جاده با سایر همراهانش ایستاده، می‌ترسند، نمی‌دانند کجا بروند. واقعیت این است که زندگی دریک هزارتوی منطقی، که توصیف تیمارستان است، قابل قیاس نیست با قدم بیرون گذاشتن از آن بدون مددِ یک دست راهنما یا قلادهٔ یک سگ راهنما برای ورود به هزارتوی شهری آشوب‌زده که حافظه نیز در آن به هیچ دردی نمی‌خورَد، چون حافظه قادر است یادآور تصاویر محله‌ها شود نه راه‌های رسیدن به آنها.»
نقد کتاب

کوری را می‌توان کتابی انتقادی نسبت به هنجارهای اجتماعی جهان مدرن در نظر گرفت. از این منظر به مسئله ناکاملی و محدودیت‌های فناوری و دانش انسان نیز، وقتی که پرسش تشخیص و درک نیازهای اولیه انسان مطرح می‌شود، اشاره می‌کند. این رمان به مشکلاتی پایه‌ای در زندگی همچون گرسنگی و بیماری می‌پردازد و البته این مساله حالتی کنایی دارد، چون ساراماگو تمدنی را توصیف می‌کند که دارای بافت‌هایی پیشرفته بوده و در طول قرن‌ها توسعه، تکامل یافته است و با این حال در تامین نیازهای اولیه انسان به هنگام بروز بحران درمانده است. در واقع تیمارستان روانی که افراد کور مجبورند آن‌جا بمانند آینه‌ای از زندان‌های امروزی خودمان است. ترس و وحشت اوج می‌گیرد، و نهایتا این حقیقت نمایان می‌شود که کوری نمادی از جهل و نادانی است که فراگیر شده و به جایی می‌رسد که دیگر بین زندگی نابینایان، دنیای تاریک زندانیان و افراد معمولی بیرون از تیمارستان تفاوتی باقی نمی‌ماند.
همچنین می‌توان تفسیری سیاسی از رمان داشت که به اهداف پوچ و خودخواهانه احزاب مختلف حکومتی در طول دوره‌های مختلف می‌پردازد و بی‌اهمیتی آن‌ها نسبت به سرنوشت مردم را بیان می‌کند، احزابی که مدعی هستند زندگی و آسایش مردم برایشان در اولویت است. شکی نیست که قرنطینه کردن نابینایان یادآور اردوگاه‌های مرگی است که نویسنده به خوبی با آن‌ها آشنایی دارد. خاطرات ساراماگو از خشونت و وحشیگری‌های نژادپرستانه جامعه دوران زندگی‌اش در میان جدال زندانیان نابینا در تیمارستان به روشنی احساس می‌شود.
از دیدگاهی فلسفی، ژوزه ساراماگو به مسئله جهل و نادانی به عنوان مرضی مسری و خطرناک در میان انسان‌ها می‌پردازد. برای اثرگذاری بیشتر روی خواننده، نویسنده نشان می‌دهد که چگونه یک چشم پزشک که کارش درمان مشکلات بینایی دیگران است هم یکی از قربانیان این بیماری مسری می‌شود. آنچه ساراماگو در کتاب کوری به صورتی استعاری بیان می‌کند این است که معدود افراد روشنفکری هم که در جامعه قادر به تشخیص بیماری‌های اجتماعی هستند نیز در بلند مدت ممکن است چشم بر نیازهای دیگران ببندند و از آن‌ها غافل شوند. مساله بدتر و تاسف‌آورتر این است که گاهی این افراد روشنفکر با اینکه کاملا به عواقب مشکلات آگاهند اما باز هم همچون مردم ناآگاه و کوته فکر رفتار می‌کنند.
ساراماگو بارها مساله جهل و خرد را در طول روایت داستان رمان کوری بررسی می‌کند. از این منظر، رمان استعاره‌ای است از «عدم توانایی دیدن». ساراماگو می‌گوید رمان کوری را نوشته است تا به افرادی که آن را می‌خوانند یادآور شود که وقتی ما ارزش‌های زندگی را پایین می‌آوریم، خردمان را منحرف کرده‌ایم و اینگونه است که روزانه می‌بینیم کرامت انسانی توسط افرادی که در مسند قدرت ایستاده‌اند مورد حمله قرار می‌گیرد.
رمان کوری اثر ساراماگو و برندهٔ جایزهٔ نوبل
طلوع‌نیوز

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کشور:  افغانستان
گستره پخش: افغانستان
شعار تبلیغاتی: اتاق خبر افغانستان
ستاد: کابل
برنامه‌سازی: برنامه‌سازی
زبان(ها): دری و پشتو
مالکیت: مالکیت
مالک: گروه موبی
شبکه‌های برادر/خواهر: تلویزیون طلوع
تاریخچه: تاریخچه
راه‌اندازی‌شده: آگست ۲۰۱۰
پیوندها: پیوندها
وبگاه: https://www.tolonews.com
دسترسی: دسترسی
ماهواره‌ای: ماهواره‌ای
یاه‌ست ۱ای: ۱۲۰۱۵ افقی ۲۷۵۰۰
رسانه جاری: رسانه جاری
یوتیوب: Watch Live
 :  
طلوع‌نیوز، یک شبکه خبری در افغانستان است که مربوط به گروه موبی است. این کانال در سراسر مناطق افغانستان قابل دسترس است. طلوع‌‌نیوز اخبار به زبان‌های فارسی، پشتو و انگلیسی پخش می‌کند. این تلویزیون طی چندین سال کاری‌اش در افغانستان توانسته است مخاطبان بسیاری را به خود جلب کند. رئیس این تلویزیون لطف‌الله نجفی‌زاده است. طلوع‌‌نیوز در سال ۲۰۱۶ میلادی، جایزه قهرمانی آزادی اطلاع‌رسانی را از شهر پاریس بدست آورد که این جایزه به لطف‌الله نجفی‌زاده داده شد.
نجفی‌زاده می‌گوید: مقام کنونی را که طلوع‌نیوز به آن نایل شده‌است، زادهٔ چهار عامل است: ۱- سعی و تلاش‌های بی‌دریغ کارمندان این رسانه. کارمندان این رسانه خود را مالک و صاحب رسانه می‌دانند و از هیچ‌گونه تلاشی در راستای ارتقای آن دریغ نخواهند کرد.
۲- شجاعت و نترس بودن کارمندان طلوع در راستای اطلاع‌دهی.
۳- عدم‌مداخله و نظارت صاحب امتیاز این رسانه در کار اطلاع‌دهی رسانه طلوع. هرچند از بیرون تصور چنین است که هر خبری که در طلوع و یا طلوع نیوز پخش می‌شود پس از نظارت شدید صاحب امتیاز این رسانه نشر می‌شود اما واقعیت امر چنین نیست. هر خبرنگار طلوع می‌تواند برای نشر خبری در طلوع تصمیم بگیرد.
۴- قاطعیت خبرنگاران طلوع. خبرنگاران طلوع مصمم استند تا برای کسب اعتماد بیشتر مردم از کوچک‌ترین معیار اطلاع‌دهی عدول نکنند.
۲۶ اسفند ۱۴۰۰ حدود ۱۵ فرد مسلح که ظاهرا نیروهای استخبارات طالبان بودند وارد دفتر تلویزیون طلوع نیوز در کابل شده، بهرام امان، گوینده و خپلواک صافی، مسئول خبر این تلویزیون و یکی دیگر از کارکنان این شبکه تلویزیونی را بازداشت کردند.
برنامه ها

فراخبر
نیمه روز
محور
همگام با رویدادها
تودی خبری
جهان نما
صبح طلوع نیوز
یوه خبره دوه نظره
کنکاش
سیاه و سفید
پرس و پال
دهلیزها
کږلیچونه
گفتمان
هنر
کلاید ریور

| کلاید ریور ᑲᖏᖅᑐᒑᐱᒃ Kangiqtugaapik | کلاید ریور ᑲᖏᖅᑐᒑᐱᒃ Kangiqtugaapik |
| --- | --- |
آبادی: آبادی
Clyde River 1997: Clyde River 1997
  مهر:   مهر
کشور: Canada
Territory: نوناووت
منطقه: Qikiqtaaluk Region
Electoral district: Uqqummiut
حکومت: حکومت
 • شهردار: Jerry Natanine
 • MLA: Pauloosie Keyootak
مساحت: مساحت
 • خشکی: ۱۰۶٫۵۵ کیلومتر مربع (۴۱٫۱۴ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۷ متر (۸۹ فوت)
جمعیت (۲۰۱۶): جمعیت (۲۰۱۶)
 • کل: ۱۰۵۳
 • تراکم: ۹٫۹/کیلومتر مربع (۲۶/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (منطقه زمانی شرقی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
کد پستی در کانادا: X0A 0E0
کد منطقه: 867
کلاید ریور (به انگلیسی: Clyde River) یک منطقهٔ مسکونی در کانادا است که در نوناووت واقع شده‌است. کلاید ریور ۱٬۰۵۳ نفر جمعیت دارد و ۲۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
صنعت خودروسازی فرانسه

پژو ۴۰۶ از خودروهای پرفروش فرانسوی
پژو ۲۰۸ تی۱۶ در مسابقات رالی
صنعت خودروسازی فرانسه از بزرگترین صنایع خودروسازی جهان است. فرانسه از پیشگامان صنعت خودرو بود و تا سال ۲۰۱۵ یازدهمین تولیدکننده بزرگ خودرو در جهان و سومین تولیدکننده بزرگ در اروپا (پس از آلمان و اسپانیا) است. از پایان جنگ جهانی دوم تا سال ۲۰۰۰ به‌طور مرتب چهارمین بزرگترین صنعت خودروسازی بوده‌است. صنعت خودروسازی فرانسه از قدیمی‌ترین صنایع خودروسازی جهان است. این مقاله به بررسی و گاهشماری این صنعت می‌پردازد.
فرانسه محل استقرار دو شرکت بزرگ خودروسازی است:
استلانتیس (مالک پژو، سیتروئن، دی‌اس اتومبیلز و اوپل که در اصل بخشی از گروه پی‌اس‌ای بودند)
گروه رنو (مالک رنو، آلپاین، داچیا، رنو سامسونگ موتورز و ۴۳ درصد نیسان) سومین خودروساز بزرگ در اروپا و دهمین خودروساز بزرگ جهان در سال ۲۰۱۵ است.
سایر تولیدکنندگان کوچکتر خودرو در فرانسه عبارتند از:
بوگاتی، یک شرکت خودروهای لوکس از گروه فولکس واگن که مقر آن در مولشایم است.
ونتوری، تولیدکننده خودروهای اسپرت کوچک و حامی تیم فرمول ای.
ایکسام و آیگزام، سازنده قطعات پولاریس اینک که دفتر مرکزی آنها در اکس-له-بن است.
شرکت ساخت خودروهای بسیار کوچک، لیجیر که مقر اصلی آن در ابرست است.
رنو تراکس مستقر در فرانسه تولیدکننده اصلی خودروهای تجاری است و متعلق به ولوو است.
خودروهای طراحی فرانسوی بارها برنده جایزه خودروی سال اروپا شده‌اند و جزو زیباترین خودروهای جهان هستند.
سیتروئن دی‌اس زیباترین خودروی جهان در دوران خود. این خودرو در آن زمان دارای امکاناتی نظیر ترمز دیسکی، چراغ‌های گردان در سر پیچ‌ها و سامانه تعلیق هیدروپنوماتیک با قابلیت تنظیم ارتفاع بوده‌است که در خودروهای آن دوران نظیر نداشته‌است.
سیتروئن دی‌اس جایزه سوم خودروی قرن را از آن خود کرد و توسط مجله Classic &amp; Sports Car به عنوان زیباترین خودروی تمام دوران شناخته شد.
قرن ۱۸ و ۱۹

۱۷۶۹ -نیکولاس جوزف کوگنوت اولین وسیله مکانیکی خودران فرانسوی را ساخت.
۱۸۰۷ - فرانسوا ایزاک دو ریواز یک موتور درون‌سوز مجهز به سوخت هیدروژن اختراع کرد.
۱۸۵۹ - ژان ژوزف اتین لنوار موتور احتراق داخلی را توسعه داد.
۱۸۸۴- ادوارد دلامار-دبتوتویل در فرانسه با ساخت اولین اتومبیل بنزینی خود را ساخت.
۱۸۸۷ - لئون سرپوله ساخت وسایل نقلیه با موتور بخار را آغاز کرد.
۱۸۹۰ - آرمان پژو پژو تیپ ۲ را تولید می‌کند که از موتور احتراق داخلی بنزینی ساخت دایملر استفاده می‌کند.
۱۸۹۴- آلبرت دی دیون و ژرژ بوتون یک موتور بنزینی تک سیلندر تولید کردند و در ۱۸۹۸ یک موتور چهار چرخ تولید کردند. آنها قبلاً خودروهای مجهز به موتور بخار را در سال ۱۸۸۳ ساخته بودند.
۱۸۹۴ - دلاهیه توسط امیل دلاهیه تأسیس شد. سهام این شرکت در سال ۱۹۵۴ خریداری شد و این شرکت تولید خودرو را متوقف می‌کرد.
۱۸۹۶ - آرمان پژو شروع به ساخت و سازگاری موتورهای خود با اتومبیل‌های ساخت خود کرد.
۱۸۹۸ - برادران، لوئی رنو، مارسل و فرناند، اولین اتومبیل خود را فروختند.
۱۹۰۰ تا ۱۹۵۰

۱۹۰۳ - فرانسه همچنان با تولید ۳۰۱۲۴ خودرو (تقریباً ۴۹٪ از کل جهان) در مقابل ۱۱٬۲۳۵ خودروی تولید شده در ایالات متحده، پیشروترین خودروساز جهان است.
۱۹۰۳ - هاچکیس تأسیس شد. این شرکت در سال ۱۹۵۰ توسط پژو خریداری شد، اما در سال ۱۹۵۵ تولید خودرو را متوقف کرد.
۱۹۰۵ - دلاج توسط لوئیس دلاژ تأسیس شد. این شرکت در ۱۹۳۵ توسط دلاهیه خریداری شد و در سال ۱۹۵۴ تولید خودرو را متوقف کرد.
۱۹۱۰ - اتوره بوگاتی شرکت بوگاتی را در مولشیم (سپس در آلمان، اکنون در فرانسه) راه اندازی کرد.
۱۹۱۱ - شعبه فرانسوی هیسپانو-سویزا تأسیس شد. تولید خودرو توسط این شرکت در سال ۱۹۳۸ به پایان رسید.
۱۹۱۹ -شرکت اوینوس ویژن تأسیس شد. این کارخانه در سال ۱۹۳۹ به کار خود پایان داد. پس از جنگ، ویژن یک میکرو خودرو، را طراحی کرد.
۱۹۱۹ - سیتروئن توسط آندره سیتروئن تأسیس شد.
۱۹۲۰ - دراک (تأسیس ۱۸۹۶) با سانبیم و تالبوت ادغام شد و در نهایت در سال ۱۹۳۵ این شرکت‌ها به تالبوت-لاگو تبدیل شدند. این شرکت توسط سیمکا در سال ۱۹۵۹ خریداری شد.
۱۹۲۱ - آمیلکار تأسیس شد. این شرکت در سال ۱۹۳۷ با هاچکیس ادغام شد و تولید خودرو در آن در سال ۱۹۳۹ متوقف شد.
۱۹۲۱ - سالمسون تولید خودرو را آغاز کرد. در سال ۱۹۵۷ این شرکت توسط رنو خریداری شد.
۱۹۲۹ - تولید سالانه خودروهای فرانسوی به ۲۵۳۰۰۰ خودروی سواری در سال رسید، سطحی که تا بعد از جنگ جهانی دوم بی مانند بود.
۱۹۳۳ - با تولید خودروهای سواری فرانسوی ۱۴۰۶۳۵ دستگاه، فرانسه جایگاه خود را به عنوان برترین خودروساز اروپایی در مقابل بریتانیای کبیر ۲۲۰٬۷۷۵ از دست داد.
۱۹۳۴ - سیمکا برای ساخت اتومبیل‌های فیات تأسیس شد.
۱۹۳۶ - در حالی که اقتصادهای انگلیس و آلمان در دهه ۳۰ میلادی پیشرو بودند، رشد اقتصاد فرانسه در حالت بدی بود، با یک دوره اعتصابات مخرب و فلج اقتصادی در سال‌های میانی دهه اقتصاد فرانسه رو به افول می‌رفت. در آلمان، دولت هیتلر صنعت خودروسازی آلمان را در یک استراتژی رادیکال گسترش داد. در سال ۱۹۳۶، فرانسه در بین کشورهای تولیدکننده خودرو در اروپا از رتبه دوم به سوم سقوط کرد در حالی که تولید آلمان به ۲۱۳٬۱۱۷ اتومبیل سواری در سال رسید.
۱۹۴۵ - رنو به دولت فرانسه واگذار شد.
۱۹۴۵ - طرح پونس تصویب شد که نشان دهنده عزم دولت برای تغییر ساختار صنعت خودروسازی فرانسه بر اساس اولویت‌های مشخص شده توسط سیاستمداران و کارکنان دولت بود. اخذ مالیات از خودروهای لوکس به شرکت‌های: بوگاتی، دلاج، دلاهیه، سالمسون و تالبوت-لاگو بسیار ضربه زد.
۱۹۴۶ - رنو، رنو ۴سی‌وی را معرفی کرد.
۱۹۴۸ - سیتروئن سیتروئن ۲سی‌وی را معرفی کرد، یک سدان دیفرانسیل جلو کوچک که به عنوان «ماشین مردمی» در بازار وبه عنوان رقیب فولکس واگن بیتل آلمانی به بازار عرضه شد.
۲۰۰۰ تا کنون

۲۰۰۰ - رنو ۷۰ درصد از سامسونگ موتورز کره جنوبی را خریداری کرد و یک شرکت تابعه جدید رنو سامسونگ موتورز (که در حال حاضر ۸۰ درصد آن متعلق به رنو است) تشکیل می‌دهد.
۲۰۰۱ - تویوتا خط مونتاژ اروپای غربی خود را برای تویوتا یاریس در والنسین ساخت. پژو ۳۰۷ جدید پژو، جایگزین ۳۰۶ قدیمی شد و به عنوان خودروی سال اروپا انتخاب شد.
۲۰۰۲ - رنو مگان نسل دوم راه اندازی شد و به عنوان خودروی سال اروپا انتخاب شد. سیتروئن سی۳ پنج در عرضه شد
۲۰۰۳ - پایان تولید پژو ۱۰۶ پس از ۱۲ سال. این خودرو از سال ۱۹۹۱ روی خط تولید بود. به دنبال عرضه سیتروئن سی۲ سه در، تولید سیتروئن ساکسو نیز متوقف می‌شود.
۲۰۰۴ - جایگزینی پژو ۴۰۶ با پژو ۴۰۷. سیتروئن، سیتروئن سارا را با سیتروئن سی۴ جایگزین می‌کند.
۲۰۰۵ - رنو کلیو نسل سوم معرفی شد و به عنوان خودروی سال اروپا انتخاب شد.
۲۰۰۶ - معرفی پژو ۲۰۷، که در نهایت جایگزین ۲۰۶ شد. ماشین جدید در فرانسه تولید می‌شود. سیتروئن پیکاسو و نسخه‌های هفت نفره گرند پیکاسو و سیتروئن سی۴ روانه بازار شدند.
۲۰۰۷-رنو توینگو، قدیمی‌ترین مدل تولیدی فرانسه، پس از ۱۵ سال با یک مدل جدید جایگزین شد. پژو ۳۰۷ با پژو ۳۰۸ جایگزین شد.
۲۰۰۸ - رنو ۲۵ درصد سهام خودروساز روسی آوتوواز را خرید.
۲۰۱۰ - توقف تولید پژو ۲۰۶ پس از ۱۲ سال تولید. پژو ۴۰۷ و پژو ۶۰۷ از رده خارج و ۵۰۸ جایگزین آنها شد. ساخت سیتروئن سی۴، نسل دوم.
۲۰۱۲ - ساخت پژو ۲۰۸، جایگزین ۲۰۷. پایان تولید سیتروئن سارا پیکاسو پس از ۱۳ سال، پایان تولید خودروهای سواری طراحی شده در فرانسه از قبل از سال ۲۰۰۰.
۲۰۱۳ - ساخت نسل دوم پژو ۳۰۸، که به عنوان خودروی سال اروپا انتخاب شد.
۲۰۱۴ - جایگزینی پژو ۱۰۷ با پژو ۱۰۸، که بخشی از پروژه پژو -تویوتا است.
۲۰۲۱ - گروه پی‌اس‌ای با خودروساز ایتالیایی -آمریکایی گروه فیات کرایسلر، ادغام شد؛ بنابراین این اقدام منجر به تأسیس استلانتیس شد که دفتر مرکزی آن در آمستردام هلند بود. این ادغام همچنین منجر به اتحاد مجدد بین مازراتی و سیتروئن پس از ۴۶ سال شد.