جمشید صداقت‌کیش
آثار

صداقت‌کیش بیش از ۷۰ اثر در حوزه باستان‌شناسی و به ویژه فارس‌شناسی داشت که اغلب آن‌ها هنوز محل رجوع استادی دانشگاه و محققان است.
کتابشناسی توصیفی خلیج فارس (منتشره در سال ۱۳۷۹)
آب‌های مقدس ایران (۱۳۸۰)
آرامگاه کوروش و باورهای مردم فارس (۱۳۸۰)
کتابشناسی توصیفی فرهنگ مردم فارس (۱۳۸۲)
کردان پارس و کرمان (۱۳۸۲)
کهن‌ترین تصاویر فارس (۱۳۸۲)
شیراز: رؤیای رنگین سرزمین پارس
جهرم در پویه تاریخ
شهر استخر و سه گنبدان
مبارزات مردم فارس علیه پلیس جنوب
تاریخ چاپ و نشر در فارس
کتاب کردان پارس و کرمان در سال ۱۳۸۲ از طرف وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی جمهوری اسلامی ایران به عنوان پژوهش برگزیده سال کشور انتخاب شد و لوح تقدیر و جوایز آن را از دست وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی دریافت کرد. این کتاب در منطقه سلیمانیه کشور عراق به زبان کُردی ترجمه شده و در همان کشور توسط انتشارات مکریانی چاپ شده‌است. ضمن آن که در سال ۱۳۸۰ تعداد ۹ مقاله از فصل‌های این کتاب به کُردی سورانی ترجمه و در چندین شماره مجله سروه چاپ شد.
کتاب کهن‌ترین تصاویر فارس در ششمین جشن فرهنگ فارس در سال ۱۳۸۴ در بخش ویژه حوزه تمدنی فارس نیز برگزیده شد و جوایز و لوح افتخار آن را دریافت کرد. این کتاب در سال ۱۳۸۵ به چاپ دوم رسید.
از جمله آثار آماده چاپ استاد می‌توان شهر استخر، تخت جمشید، مرودشت دشت نور، راه‌های باستانی فارس، هنرها و صنایع دستی فارس و هشت سفرنامه را نام برد که متأسفانه بعد از فوت ایشان به سرانجام نرسید.
در سال ۱۳۶۶ طی قراردادی با سازمان برنامه فارس، فهرست‌نویسی مقاله‌ها و کتاب‌های دربارهٔ فارس را آغاز کرد و مدت هشت ماه ادامه داد اما به سبب شرایط نامناسب و غیر علمی آن سازمان کار را رها کرد و نتیجه کار وی تحت عنوان فهرستگان فارس، جلد اول منتشر گردید.
در سال ۱۳۶۹ طرح پژوهشی تحت عنوان «علل و انگیزه مهاجرت عشایر به شهرهای فارس» را برای اداره کل عشایر استان فارس و دانشگاه آزاد اسلامی- واحد شیراز، به اتفاق غلامرضا وطن دوست و غلامحسین شاهکار شروع کرد که دو سال به درازا کشید و نتیجه کار به صورت رساله منتشر گردید. در این پژوهش صداقت‌کیش مجری طرح بود.
در سال ۱۳۸۲ این پژوهشگر برجسته کشور قراردادی با اداره کل اوقاف و امور خیریه فارس منعقد نمود تا دربارهٔ زیارتگاه‌های فارس، قدمگاه‌ها، مسجدها و حسینیه‌های تاریخی فارس، تکیه‌های تاریخی فارس، زاویه‌های تاریخی فارس، آرامگاه‌های مشاهیر فارس، مدارس علمیه فارس، مصلاهای فارس، قبرستان‌های فارس، اماکن مذهبی اقلیت‌های دینی فارس، آب انبارهای تاریخی فارس، پل‌های تاریخی وقفی فارس، حمام‌های تاریخی وقفی و کاروانسراهای وقفی و تاریخی فارس پژوهش نماید که سه سال تمام کار این پژوهش به درازا انجامید و نتیجه این پژوهش‌ها ۲۷ جلد کتاب گردید که قرار بود آن اداره کل آن‌ها را به چاپ برساند.
در شبکه‌های مختلف رادیو و تلویزیون، دانشگاه‌ها (از جمله آکادمی علوم تاجیکستان در شهر دوشنبه) و NGOها و شهرهای مختلف فارس از جمله: آباده، بوانات، نی ریز، سپیدان، جهرم، کازرون، شیراز، لامرد، هرات یزد و سیرجان سخنرانی کرده بود.
البته کار سترگ استاد، ایرانشناسی است که در موضوع‌های تاریخ، باستان‌شناسی، جغرافیا، جغرافیای تاریخی، انسان‌شناسی، مردم‌شناسی، قوم‌شناسی، هنر، ادبیات شفاهی، زبانشناسی و غیره پژوهش نموده و کشف سنگ نگاره‌ها در شهرستان نی ریز در سال ۱۳۷۶ و کشف جاده شاهی یا کانال آب‌رسانی دوره هخامنشی در تنگ بلاغی و دیوار سنگی آریایی‌ها بر فراز کوه‌های شهرستان پاسارگاد در فروردین سال ۱۳۸۲ و نیز کشف نمونه کاخ مداین از دوره ساسانی در شهر ابرکوه از استان یزد و همچنین کشف آثار و کانال آب رسانی از رودخانه شش پیر شهرستان سپیدان به شیراز از دوره هخامنشی و استودانی در شهرستان خاتم از استان یزد در سال ۱۳۸۵ از افتخارات ایشان است.
مقالات و کتاب‌های نوشته شده‌استاد در موضوع‌های ایرانشناسی که حاصل ۴۳ سال کار فارس پژوهی و ایرانشناسی می‌باشد، به صورت زیر قابل تفکیک است:
گیلان ۱۲ مقاله
- مازندران ۲ مقاله
- بوشهر ۸ مقاله و یک کتاب
- سیرجان ۲ مقاله
- جیرفت ۴۵ صفحه از کتاب کردان پارس و کرمان
- خوزستان ۱ مقاله و یک کتاب
-اصفهان ۴ مقاله
- یزد ۴ مقاله و یک کتاب
- کاشان ۱ مقاله
- زاهدان ۱ مقاله
- خراسان ۱ مقاله
- جزیره خارک ۱ سفرنامه
وی به تمامی نقاط فارس، از دور و نزدیک سفر کرده بود و فارس را مانند کف دستش می‌شناخت و گمان نمی‌رود که کسی بتواند گوی سبقت را در این موضوع از او برباید.
به غیر از چند کتاب و رساله که دربارهٔ شهرهای فارس از جمله شیراز، آباده، جهرم، مرودشت و ممسنی نوشته و منتشر کرده بود در سال ۱۳۶۹ تعداد ۱۷ مقاله دربارهٔ شهرهای فارس منتشر نمود و تک نگاری ۱۰۵ روستای فارس را به صورت پژوهش آماده چاپ و انتشار کرده بود.
وی در سال ۱۳۷۰ پیشنهاد تأسیس بنیاد فارس‌شناسی را به استانداری فارس داد که مورد موافقت قرار گرفت و تأسیس شد و یکی از چند نفر معدود هیئت علمی این بنیاد شد. در سال ۱۳۷۵ خود رأساً اقدام به تأسیس پژوهشگاه فارس در خیابان زند شیراز نمود که تا سال ۱۳۷۸ به فعالیت‌های فارس‌پژوهی می‌پرداخت.