stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کویینزینیو

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Joaquim Alberto da Silva
زادروز:  ۴ مارس ۱۹۷۴
زادگاه:  لوآندا
تاریخ مرگ:  ۱۵ آوریل ۲۰۱۹ (۴۵ سال)
محل مرگ:  آلورکا دو ریباتژو
قد:  ۱۸۲ سانتی‌متر
پست:  مهاجم
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۹۴–۱۹۹۵ |  اِی‌اس‌اِی |   |   |
| ۱۹۹۵–۲۰۰۱ |  باشگاه فوتبال پورتو |  ۲۱ |  (۶) |
| ۱۹۹۶–۱۹۹۷ |  ← باشگاه فوتبال لیریا (قرضی) |  ۱۸ |  (۳) |
| ۱۹۹۷–۱۹۹۸ |  ← باشگاه فوتبال ریو آوه (قرضی) |  ۲۴ |  (۸) |
| ۱۹۹۹ |  ← باشگاه فوتبال رایو وایکانو (قرضی) |  ۱ |  (۰) |
| ۲۰۰۰ |  ← باشگاه ورزشی فارنسی (قرضی) |  ۶ |  (۱) |
| ۲۰۰۰–۲۰۰۱ |  ← باشگاه ورزشی آوش (قرضی) |  ۲۴ |  (۵) |
| ۲۰۰۱–۲۰۰۲ |  باشگاه فوتبال آلورکا |  ۳۰ |  (۵) |
| ۲۰۰۲–۲۰۰۳ |  باشگاه ورزشی اشتوریل پرایا |  ۱۳ |  (۷) |
| ۲۰۰۳–۲۰۰۴ |  باشگاه فوتبال گوانگ‌ژو |  ۴۷ |  (۱۷) |
| ۲۰۰۵–۲۰۰۷ |  باشگاه فوتبال ژیامن بلو لاینز |  ۶۶ |  (۲۰) |
| ۲۰۰۸–۲۰۰۹ |  باشگاه فوتبال شانگهای پودونگ |  ۲۳ |  (۴) |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۰ |  باشگاه فوتبال کایالا |   |   |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۲ |  اِی‌اس‌اِی |   |   |
| مجموع |   |  ۲۷۳ |  (۷۶) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۹۴–۲۰۰۱ |  تیم ملی فوتبال آنگولا |  ۴۰ |  (۹) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
خواکیم آلبرتو داسیلوا ملقب به کویینزینیو (انگلیسی: Quinzinho; ۴ مارس ۱۹۷۴ – ۱۵ آوریل ۲۰۱۹) بازیکن فوتبال اهل آنگولا بود که در پست مهاجم بازی می‌کرد.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی آوش، باشگاه فوتبال آلورکا، باشگاه فوتبال ریو آوه، باشگاه فوتبال لیریا، باشگاه فوتبال رایو وایکانو، باشگاه فوتبال پورتو، باشگاه ورزشی فارنسی، باشگاه ورزشی اشتوریل پرایا، و باشگاه فوتبال گوانگ‌ژو اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال آنگولا بازی کرده‌است.
دوران باشگاهی

کویینزینیو که در لواندا، آنگولای پرتغالی به دنیا آمد، در سال ۱۹۹۵ از باشگاه محلی اتلتیکو اسپورت آویاسائو با باشگاه فوتبال پورتو قرارداد امضا کرد. او در طول دوران حضورش در باشگاه پورتو، کم بازی کرد زیرا ابتدا پشت سر دومینگوس پاسینسیا و بعداً ماریو جاردل قرار داشت، پس به تیم‌های دیگر مانند باشگاه فوتبال لیریا و باشگاه فوتبال ریو آوه قرض داده شد. پس از آن مدتی به صورت قرضی به باشگاه فوتبال رایو وایکانو پیوست و پس از بازگشت از اسپانیا، توسط پورتو به دیگر باشگاه‌های فوتبال پرتغالی نظیر فارنسی، آوش و آلورکا قرض داده شد و تا این‌جا همواره در لیگ برتر بازی کرد.
در ژانویه ۲۰۰۳، پس از نیم فصل بازی در سگوندا لیگا با پیراهن اشتوریل پرایا، به چین و باشگاه فوتبال گوانگ‌ژو نقل مکان کرد و پنج سال در این کشور، در سوپر لیگ فوتبال چین و سطح دوم فوتبال این کشور ماندگار شد.
در نهایت کویینزینیو، برای فصل آخر فوتبال به آنگولا بازگشت و برای آخرین بار با پیراهن باشگاه اِی‌اس‌اِی، که ورزش حرفه‌ای را از آن آغاز کرده‌بود، به میدان رفت و از مستطیل سبز خداحافظی کرد.
دوران ملی

کویینزینیو در طول هفت سال و دو ماه ۴۰ بازی ملی برای آنگولا انجام داد. او اولین بازی خود را در ۴ سپتامبر ۱۹۹۴ در برد خانگی ۲–۰ مقابل تیم ملی فوتبال نامیبیا برای مقدماتی جام ملت‌های آفریقا ۱۹۹۶ انجام داد.
کویینزینیو در جام ملت‌های آفریقا ۱۹۹۶ و ۱۹۹۸ برای تیم انتخاب شد و در مجموع سه گل به ثمر رساند که در هر دو تورنمنت در مرحله گروهی حذف شدند.
زندگی شخصی

فرزند او، الکساندر، که به نام شانده سیلوا شناخته می‌شود، نیز بازیکن فوتبال است و هم‌اکنون برای تیم ناتینگهام فارست بازی می‌کند.
زندگی شخصی > مرگ

در ۱۵ آوریل ۲۰۱۹ کویینزینیو که در آن زمان برای باشگاه فوتبال ویلافرانکوئنسه به عنوان یک فیزیوتراپ کار می‌کرد، پس از دویدن در آلورکا دو ریباتژو دچار حمله قلبی شد و اندکی بعد در سن ۴۵ سالگی درگذشت. او در لیسبون به خاک سپرده شد.
خودکشی در فلسفه

در فلسفه اخلاق و دیگر شاخه‌های فلسفه به‌طور کل، خودکشی پرسش‌های سختی را ایجاد کرده که پاسخ‌های گوناگونی نیز توسط فلاسفه بدان‌ها داده شده‌است. مقاله‌نویس، رمان‌نویس و نمایش‌نامه‌نویس فرانسوی آلبر کامو (۱۹۱۳–۱۹۶۰) در آغاز مقاله فلسفی خود به نام افسانه سیزیف این جمله مشهور که «هیچ مسئله فلسفی جدی‌ای جز اینکه زندگی ارزش زیستن دارد یا نه، وجود ندارد» را آورده‌است. (جمله به فرانسوی: Il n'y a qu'un problème philosophique vraiment sérieux: c'est le suicide)
ادله به نفع خودکشی

اطلاعات بیشتر: طرفداری از خودکشی
همواره استدلال‌هایی وجود داشته که به فرد اجازه می‌دهند میان زندگی و خودکشی، خودش گزینش کند. آنان که موافق این مجوز هستند این گونه استدلال می‌کنند که خودکشی هرگز یک عمل غیر منطقی نیست و برعکس، خودکشی یکی از راه حل‌های مشکلات است که ممکن است فرد آن را گزینش کند. این راه حل معمولاً آخرین تلاش فرد است برای حل مشکلاتش. آنان معتقدند که هیچ باشنده‌ای را نباید بگذاریم که بی‌دلیل رنج بکشد و این، خودکشی است که به ما امکان فرار از رنج را می‌دهد.
ادله به نفع خودکشی > مینوگروی

هرودوت می‌نویسد: «وقتی زندگی سخت و ظالمانه شود، مرگ برای فرد حکم پناه‌گاه را پیدا می‌کند». شوپنهاور نیز تصدیق می‌کند: «می‌گویند خودکشی عملی است از روی بزدلی... و اینکه خودکشی کار اشتباهی است. درحالی که پرواضح است که چیزی در این دنیا، به جز جان آدمی، وجود ندارد که چنین غیرقابل از بین بردن بنماید.»
شوپنهاور در اثر اصلی خود به نام جهان همچون اراده و تصور، گاه‌وبیگاه از خودکشی مثال می‌آورد. او این را که خودکشی غیراخلاقی است رد می‌کرد و معتقد بود هر کس حق دارد جان خود را بگیرد. وی در تمثیلی، خودکشی برای پایان دادن به رنج را به‌سان بیدار شدن از کابوسی دهشتناک دانست. با این حال بیش‌تر خودکشی‌ها را ناشی از اراده می‌دانند؛ چراکه خودکشی زمانی حادث می‌شود که فرد می‌خواهد دردهای زندگی را نفی کند و این حالت با زمانی که فرد می‌خواهد برای ریاضت کشیدن و چشم‌پوشی از دنیا، از اراده‌اش صرف نظر کند، متفاوت است.
طبق نظریات شوپنهاور، آزادی اخلاقی — بلندمرتبه‌ترین هدف اخلاق — تنها با نفی اراده برای زندگی کردن حاصل می‌شود. خودکشی به غیر از چنین انکاری، اثبات تلقینی اراده محسوب می‌شود؛ چراکه نیمی از خودکشی در واقع چشم‌پوشی از لذت‌هاست و نه فقط دوری از رنج‌ها. هنگامی که فردی وجود را از خود سلب می‌کند، او به هیچ وجه اختیار خود برای زندگی را نفی نمی‌کند؛ برعکس، او می‌خواهد زندگی کند چنانچه بتواند خود را راضی کند، چنانچه بتواند اختیارش را بر شرایط غلبه دهد، اما شرایط بد چنان قوی است که وی نمی‌تواند این قوه اختیار خود را بر آن پیروز کند.
ادله به نفع خودکشی > آزادی‌خواهی

آزادی‌خواهی چنین بیان می‌کند که زندگی هر شخص تنها متعلق به خود اوست و هیچ‌کس اجازه ندارد این عقیده که زندگی را باید تا آخر زندگی کرد را به وی تحمیل کند. این تنها و تنها خود فرد است که قادر است و می‌تواند چنین تصمیمی بگیرد و در این مورد تصمیمش هرچه که باشد می‌بایست بدان احترام گذاشت.
توماس ساس، فیلسوف و روان‌شناس، پا را از این هم فراتر می‌گذارد و معتقد است خودکشی اساسی و پایه‌ای‌ترین حق هر بشر است. اگر آزادی خویش‌فرمانی باشد — یعنی هرکس مالک تن و جان خود باشد — بنابراین حق پایان دادن به زندگی یا حق مردن پایه‌ای‌ترین حق به حساب می‌آید. چنانچه دیگران بتوانند شما را به ادامه دادن به زندگی مجبور کنند، شما دیگر مالک خود نیستید و آن‌ها مالک شما هستند.
جین آمری در کتابش به نام دربارهٔ خودکشی: بحثی در رابطه با مرگ خودخواسته که نخست در آلمان به سال ۱۹۷۶ چاپ شد، یک نگرش پویا از ذهن خودکش ارائه می‌کند. وی با استدلالی عاشقانه و البته اجبارگونه بیان می‌کند که خودکشی نهایت آزادی انسان است و از عباراتی چون «ما تنها زمانی به خود واقعی خود می‌رسیم که مرگمان انتخابی باشد» یا «این زندگی روزمره احمقانه» برای توجیه خودکشی بهره می‌برد. [نیازمند منبع] وی در ۱۹۷۸ خود را کشت.
تفکر فلسفی در قرن ۱۹ و ۲۰ از طرفداری از خودکشی به جایی رسید که دیگر خودکشی یک تلاش آخر به حساب نمی‌آمد، یا کاری که اگر کسی کرد، باید حتماً دلیلی برایش وجود داشته باشد. دیگر فرد خودکش می‌بایست دلیل برای انجام ندادن آن می‌آورد. شاخه‌های گوناگون وجودگرایی با این فرضیه بنیادی شکل گرفتند که زندگی اساساً بی‌معناست و به این پرسش رسیدند که چرا نباید کسی خود را بکشد؟ آنان به این پرسش این گونه پاسخ دادند که شخص این قدرت را دارد که به زندگی معنی دهد.
ادله به نفع خودکشی > رواقی‌گری

با وجود آنکه جورج لیمان کیترج می‌گوید که: «رواقیان خودکشی را بزدلی می‌پنداشتند» اما مشهورترین رواقی‌گران یعنی سنکای جوان، اپیکتت و مارکوس آئورلیوس بر این باور بودند که انتخاب مرگ همواره یکی از گزینه‌هاست و مرگ خودخواسته بسا بهتر از زندگی در رنج است.
رواقیان می‌پذیرفتند که خودکشی برای یک شخص هوشمند در شرایطی که نمی‌تواند یک زندگی افتخارآمیز داشته باشد، رواست. پلوتارک معتقد بود پذیرش زندگی همراه با ستم پی‌رنگ خویشتن یا وحدت خود را در کاتو (وحدت) از بین برده و باعث می‌شود فرد نتواند انتخابی افتخارآمیز داشته باشد. خودکشی در صورتی توجیه‌پذیر است که فرد دچار درد و رنجی شدید شده باشد؛ در غیر این صورت این‌طور فرض می‌شود که وی قادر نبوده وظایف اجتماعی خود را به انجام برساند.
ادله به نفع خودکشی > کنفسیوس‌گرایی

کنفسیوس‌گرایان معتقدند عدم توانایی در پی‌روی از برخی ارزش‌ها از مرگ بدتر است؛ بنابراین خودکشی از نظر اخلاقی پذیرفته شده و حتی قابل تمجید است؛ اما، اگر تنها به منظور پاسداشت آن ارزش‌ها صورت گرفته باشد. تأکید آنان بر وفاداری، از خودگذشتگی و افتخار سبب شده تا رفتارهایی چون ایثار جان در این مسلک حتی تشویق نیز بشوند. کنفوسیوس می‌نویسد: «برای مردان هدف‌مند و پی‌رو رن با آنکه باید هرطور هست زیر سایه رن زنده بامانند، گاهی نیز پیش می‌آید که می‌بایست برای دست‌یابی به آن، مرگ را پذیرا باشند.» منسیوس می‌نویسد:
من ماهی می‌خواهم؛ به کف پای خرس نیز نیازمندم. اگر نتوانم هر دو این‌ها را با هم داشته باشم، من کف پای خرس را به ماهی ترجیح می‌دهم. من می‌خواهم زندگی کنم؛ یی را نیز نیاز دارم. اگر نتوانم هر دو این‌ها را با هم داشته باشم، من یی را به زندگی ترجیح می‌دهم. از یک‌سو، باوجودی که زندگی را دوست دارم، چیزی هست که بیش‌تر از زندگی برایم ارزش دارد. به همین خاطر حاضر نیستم به هر قیمتی شده زندگی کنم. از سوی دیگر، باوجودی که از مرگ متنفرم، چیزی هست که بیش‌تر از مرگ برایم تنفرانگیز است. به همین خاطر است که از برخی خطرها دوری نمی‌کنم ... با این حال راه‌هایی برای زنده ماندن یا فرار از مرگ هست که شخص بدان‌ها پناه نمی‌برد. به عبارت دیگر، چیزهایی هست که برای فرد از زندگی باارزش‌تر و از مرگ تنفرآمیزترند.
ادله علیه خودکشی

در دوران مدرن و در جهان غرب باور رایج فلاسفه بر این شد که خودکشی اساساً غیراخلاقی است. یکی از این باورها چنین است که خیلی از دلایل ارتکاب خودکشی همچون اختلال افسردگی اساسی، رنج عاطفی یا مشکلات مالی، گذرا هستند و با کمک گرفتن از درمان‌گران و تغییر برخی رفتارها می‌توان آن‌ها را از بین برد. یکی از رایج‌ترین گفته‌ها که در بحث پیشگیری از خودکشی آورده می‌شود این است: «خودکشی، یک راه حل دائمی برای یک مشکل موقتی است.» با این حال استدلالی که علیه این باور آورده می‌شود این است که درست است که مشکلات مالی یا عاطفی در بیش‌تر مواقع گذرا و از طریق تغییر روش زندگی، قابل حل هستند، اما در برخی موارد نیز بسته به توانایی فرد و شدت مشکل، ممکن است چنین نباشد، که به این سادگی‌ها، حتی از راه درمان یا تغییر رفتارها بتوان با آن‌ها مقابله کرد. به‌طور مثال برخی بیماری‌های لاعلاج روانی، این چنین‌اند.
ادله علیه خودکشی > پوچ‌گرایی

فیلسوف پوچ‌گرای اهل الجزایر فرانسه، آلبر کامو هدف فلسفه پوچ‌انگاری را در پاسخ به این پرسش می‌دانست که آیا خودکشی پاسخی الزامی به دنیایی است که هم در رابطه با وجود خدا (و پاسخ او در صورت وجود) هم در جستجوی ما برای یافتن معنی زندگی، ساکت است یا خیر؟ برای او، خودکشی به معنی پس زدن آزادی بود. وی معتقد بود فرار از پوچی واقعیت به وهم، دین یا مرگ راه درستی نیست. به جای فرار کردن از این بی‌معنایی پوچ‌گرایانه زندگی، ما بایستی آن را با اشتیاق پذیرا باشیم.
ژان-پل سارتر وجودگرا، موقعیت مورسو، قهرمان کتاب کامو به نام بیگانه که به مرگ محکوم شده را این گونه توصیف می‌کند:
انسان پوچ‌گرا خودکشی نمی‌کند. او مایل است بدون چشم‌پوشی از اطمینانش، بدون هیچ آینده‌ای، بدون هیچ امیدی، بدون هیچ توهمی ... و بدون هیچ تسلیم شدنی، به زندگی ادامه دهد. وی با توجهی اشتیاق آلود به مرگ می‌نگرد و این شوق او را رها می‌کند. او این بی‌مسئولیتی الهی راً در رابطه با مرد محکوم، تجربه می‌کند.
ادله علیه خودکشی > فلسفه مسیحیت

جی کی چسترتون خودکشی را «شر نهایی و قطعی و امتناع از پذیرش علایق وجودی» می‌داند. به استدلال وی، هرکه خود را بکشد، تا جایی که به وی مربوط می‌شود، دارد کل دنیا را نابود می‌کند. (ظاهراً تکرار باورهای موسی بن میمون است).
ادله علیه خودکشی > آزادی‌خواهی

جان استوارت میل در مقاله معروفش «درباره آزادی» استدلال می‌کند از آنجا که جزء لایتجزای آزادی، قدرت انتخاب است، هر انتخابی که فردی انجام دهد که باعث شود فرد از انتخاب‌های دیگر در آینده محروم شود، می‌بایست منع شود. باید گفت که احتمالاً منظور نویسنده از این جمله این است که دفاع از خودکشی عبث است؛ چراکه هر انتخابی انجام دهد، بدان معنی است که از انتخاب‌های دیگر محروم می‌شود؛ بنابراین از دیدگاه میل، فروختن خود به عنوان برده یا خودکشی به این سبب که امکان انتخاب‌های بعدی را از فرد می‌گیرد، می‌بایست منع شود. میل در رابطه با این موضوع در کتباش چنین می‌نویسد:
نه‌تنها کسی حق ندارد عملی انجام دهد که آزادی شخص دیگری را محدود کند، بلکه می‌بایست به کسی را که می‌خواهد آزادی خود را سلب کند نیز یاری رساند تا چنین نکند. در این کشور و دیگر کشورهای متمدن به‌طور مثال اگر کسی بخواهد خود را به عنوان برده بفروشد یا کس دیگری را بفروشد، خودبه‌خود این عملش کئن‌لم‌یکن تلقی می‌شود؛ چراکه این کار نه پشتوانه نظری داری و نه قانونی؛ بنابراین حق محدود کردن فردی که می‌خواهد زندگیش را نابود کند به وضوح پذیرفتنی است. دلیل دخات نکردن در امور خودخواسته یک فرد، مگر به نفع جمع باشد، در نظر گرفتن شرایط آزادی است.
با این حال میل معتقد است که هر فردی بهترین محافظ علائق و منافع خود است. وی تمثیل مردی را که می‌خواهد از یک پل شکسته عبور کند را می‌آورد: ما می‌توانیم به زور آن شخص را متوقف کنیم و به او دربارهٔ خطر هشدار دهیم، اما حق نداریم مانع عبور او از پل شویم؛ چراکه تنها اوست که می‌تواند بسنجد آیا زندگیش ارزش حفظ را دارد یا اینکه باید از روی پل عبور کند.
ادله علیه خودکشی > وظیفه‌گرایی

ایمانوئل کانت در کتابش تحت عنوان اصول پایه‌ای اخلاق متافیزیکی علیه خودکشی دلیل می‌آورد. وی بر مبنی دومین فرمول خود در رابطه با امر مطلق چنین استدلال می‌کند که: «کسی که می‌خواهد خود را بکشد باید در نظر داشته باشد که ایا عملش در نهایت انسانی هست یا نه.» در این نظریه کانت اساساً به خود عمل توجه دارد و نه نتایج آن و معتقد است که انسان باید تکلیفش را روشن کند که آیا می‌خواهد همه این کار را بکنند؟ آیا همه (انسان‌ها) چون او می‌اندیشند؟
ادله علیه خودکشی > قرارداد اجتماعی

در کتاب قرارداد اجتماعی ژان-ژاک روسو هر انسانی «حق دارد برای محافظت از جان خود، هر خطری را بپذیرد.»
توماس هابز و جان لاک این حق که هر شخص مجاز است جان خود را بگیرد، را رد می‌کنند. هابز در کتابش لویاتان چنین بیان می‌کند که قوانین طبیعت انسان را از «انجام هر کاری که زندگی‌اش را به خطر بیندازد یا باعث شود وی نتواند از زندگی‌اش محافظت کند را منع کرده‌اند.» شکستن این قوانین طبیعی غیر منطقی و غیراخلاقی است. هابز همچنین معتقد است که انسان به‌طور غریزی بیش‌تر طالب زندگی است تا مرگ.
حالات طبیعی و موقعیتی > افتخار

در ژاپن نوعی خودکشی به نام هاراکیری وجود دارد که در واقع افتخار از دست رفته فرد پس از شکست یا انگ اجتماعی را برایش بازمی‌گرداند. این عمل در زمان سامورایی‌ها و حتی پیش از آن، بسیار رواج داشت و پذیرفته شده بود. این حقی بود که تنها طبقه سامورایی از آن برخوردار بود؛ بنابراین مجرمین معمولی از این «افتخار» منع می‌شدند و اعدام برای آن‌ها در نظر گرفته می‌شد. این نشان می‌دهد که خودکشی در فرهنگ ژاپنی امری شجاعانه و درست است؛ و نه کاری از روی بزدلی و اشتباه.[نیازمند منبع]
حالات طبیعی و موقعیتی > سودگرایی

اصالت نفع می‌تواند توجیهی هم به نفع و هم علیه خودکشی باشد. با آنکه مرگ یک شخص افسرده به رنج‌هایش پایان می‌دهد، اما همین می‌توانند عامل رنج‌آفرین برای دوستان و خانواده‌اش شود.[نیازمند منبع]
حالات طبیعی و موقعیتی > دیگر ادله

دیوید هیوم مقاله‌ای دربارهٔ خودکشی نوشت که پس از مرگش چاپ شود. بیش‌تر این مقاله در رابطه با این است که خودکشی یک بی‌حرمتی آشکارا به خداوند است. وی استدلال می‌کند که نجات جان یک انسان در حال مرگ، یا تغییر در موقعیت هرآنچه در اطراف فرد است، کم‌تر از خودکشی، عملی شورش‌گرانه علیه خداست. وی این استدلال که خودکشی یک بی‌حرمتی و طغیان علیه وظایف فردی یا دیگران است را کم‌تر به بحث می‌گذارد. هیوم معتقد است که خودکشی یعنی بازنشستگی از امور اجتماعی و به‌گونه‌ای، کاملاً منزوی شدند است. البته این کار غیراخلاقی نیست؛ با وجود آنکه هیچ‌گونه نمی‌توان مشکلاتی که ممکن است برای بازماندگان فرد خودکش همچون کودکانش یا عزیزانش که ممکن است پس از این عمل وی بسیار آسیب‌پذیر شوند، را توجیه کرد. هیوم در رابطه با وظیفه نسبت به خود، انکار نمی‌کند که گاهی ممکن است خودکشی، عملی خواستنی باشد. با این حال اینکه فردی خودکشی کند بدون آنکه دیگر گزینه‌ها را مد نظر قرار داده باشد را یک عمل احمقانه می‌داند.
طرفداران حق مردن استدلال می‌کنند که خودکشی تحت شرایطی پذیرفتنی است؛ همچون زمانی که فرد پیر و فرتوت شده یا به نوعی بیماری لاعلاج دچار شده باشد. به باور آنان با وجودی آنکه زندگی به‌طور کل خوب است، اما نباید کسانی که به گونه‌ای رنج می‌برند را مجبور به ادامه رنج بردن کرد.
لئونارد پیکوف در کتابش مادی‌گرایی: فلسفه آین رند چنین بیان می‌کند:
خودکشی زمانی که شرایط برای ادامه زندگی فرد در تحت کنترلش نباشد، توجیه‌پذیر است. به‌طور مثال کسی که به نوعی بیماری لاعلاج دچار است یا زندانی که محکوم به کار اجباری در اردوگاه کار اجباری است که امکان فرار از ان را به هیچ وجه ندارد. در مواردی این چنین، خودکشی الزاماً واپس‌زنی زندگی یا واقعیت نیست. برعکس، خودکشی در چنین حالتی در واقع تأکید تراژیک دوباره‌ایست بر زندگی و واقعیت. این از نظر فرد شکنجه شونده یعنی: "زندگی برای من چونان اهمیت دارد که به چیزی کم تر از آن قانع نیستم. من یک مرگ زندگی‌گونه را نمی‌پذیرم."
اخلاق زیستی‌شناس، جیکوب ام اپل، نظام‌های اخلاقی «دل‌بخواهی» را بدین سبب که به بیماران اجازه می‌دهند درمان را رد کنند، در شرایطی که از نظر جسمی بیمارند، در حالی که بیماران روانی چنین حقی ندارند را به شدت مورد انتقاد قرار داده است.
امی رز

امی رز یک کاراکتر خیالی حاضر در بازی، فیلم و کمیک های سونیک است که به دست سگا ساخته شد. همچنین سازنده او ادعا کرده کارمندان بخش های مختلف در ساخت امی دست داشتند. امی اولین بار در بازی سونیک سی دی توسط متال سونیک گروگان گرفته شد و شما در نقش سونیک باید او را نجات دهید، همین الان هم می توانید بازی را در موبایل خود دانلود کنید. او همچنان کار سرنوشت سازی در داستان بازی سونیک ادونچر ۲ و بازی شدو خارپشت کرد.
قدرت اصلی امی چیست؟ قدرت اصلی او چکشی به نام پیکو پیکو است.جالب است بدانید امی تنها کسی است که می تواند آن چکش به آن سنگینی را بلند کند. او به سرعت با استفاده از چکشش به دشمن می زند و او را به هوا پرتاب می کند. قابلیت های دیگر چکش، اگر چکش را به طرف خودش به زمین بکوبد به هوا پرتاب می شود.
امی نژاد یک جوجه تیغی را دارد، اما بعضی ها او را با گربه اشتباه می گیرند.امی بالای سرش سه تا تیغ دارد که اگر کسی به آن سه تیغ برخورد کند بلایی سرش می آید.جالب است بدانید فقط خارپشت ها می تواند به آن سه تیغ دست بزند و هیچ اتفاقی برایشان نمی افتد.
رودولف جی واگنر

| رودولف جی واگنر | رودولف جی واگنر |
| --- | --- |
زادهٔ: ۳ نوامبر ۱۹۴۱ ویسبادن
درگذشت: ۲۵ اکتبر ۲۰۱۹
ملیت: آلمان
رودولف جی واگنر (انگلیسی: Rudolf G. Wagner; ۳ نوامبر ۱۹۴۱ – ۲۵ اکتبر ۲۰۱۹) مترجم، چین‌شناس و استاد ارشد گروه مطالعات چین در دانشگاه هایدلبرگ اهل آلمان بود.
رندگی

واگنر بین سالهای ۱۹۶۲ و ۱۹۶۹ در سینما، مطالعات ژاپنی، علوم سیاسی و فلسفه در بون، هایدلبرگ، پاریس و مونیخ مشغول به تحصیل بود. او از سال ۱۹۷۲ به بعد، به مدت ۵ سال استادیار ساینولوژی در دانشگاه برلین بود. او همچنین به عنوان روزنامه‌نگار آزاد برای رادیو Sender Freies Berlin کار کرد. از سال ۱۹۷۳–۱۹۸۱، وی سردبیر مجله «بفرهیونگ» بود.
در سال ۱۹۸۷، واگنر ریاست سینولوژی را در دانشگاه هایدلبرگ پذیرفت. وی در آکادمی علوم اجتماعی پکن در چین مشغول به کار بود و استاد مهمان در دانشگاه هاروارد بود. در سال ۱۹۹۳، او بالاترین جایزه دانشگاهی آلمان، جایزه گوتفرید ویلهلم لایبنیتس از بنیاد تحقیقات آلمان را دریافت کرد.
شواهد جرم‌شناسی رد کفش

عکس صحنه جرم یک قربانی قتل که در سال ۱۹۷۳ در کانزاس پیدا شد
شواهد جرم‌شناسی رد کفش (انگلیسی: Forensic footwear evidence) را می‌توان در طی مراحل قانونی برای کمک به اثبات این‌که رد یک کفش در صحنه جرم موجود بوده، استفاده کرد. شواهد کفش فراوان‌ترین شواهد در صحنه جرم است و در برخی موارد می‌تواند به اندازه اثر انگشت خاص باشد. در ابتدا کارشناسان به دنبال شناسایی سازنده و مدل کفش یا شکل پای کسی که آن را پوشیده هستند. این کار را می‌توان به‌صورت بصری یا با مقایسه شواهد موجود در پایگاه داده انجام داد. هر دو روش بر روی تشخیص علائم برند یا لوگو سازنده تمرکز دارند. اطلاعات مربوط به کفش را می‌توان از تجزیه و تحلیل الگوهای سایش که به زاویه پا و توزیع وزن بستگی دارد، به‌دست‌آورد. هر کفش دارای ویژگی‌های منحصربه‌فردی است.
انواع شواهد رد کفش

شواهد کفش می‌تواند حداقل به سه شکل باشد، آثار زیره کفش، آثار کفی کفش و شواهد باقی‌مانده روی کفش.
انواع شواهد رد کفش > آثار زیره کفش

آثار زیره کفش آثاری هستند که در اثر تماس کفش با یک سطح یا شیء روی آن ایجاد می‌شوند. این آثار را می‌توان روی زمین یا جاهایی که افراد روی آن پا می‌گذارند، بر روی درها یا دیوارها یافت. کسی که چیزی را لگد می‌کند یا از روی دیوار بالا می‌رود، یا به فرد دیگری لگد می‌زند، آثاری از کفش خود را باقی می‌گذارد.
همچنین می‌تواند روی سطوح مختلف مانند کاشی‌های کف، بتن یا حتی فرش، آثاری وجود داشته باشد که به‌راحتی با چشم غیرمسلح قابل مشاهده نیست. تشخیص ممکن است نیاز به استفاده از منابع نور اضافی مانند نور فرابنفش داشته باشد. بازیابی آثار گاهی با عکاسی و نمودار کردن گرد و غبار انجام شود.
انواع شواهد رد کفش > آثار کفی کفش

اثر پای شخص روی کفی (داخل) کفش باقی می‌ماند. به‌دلیل عرق و کثیفی پا، اثری از پا روی کفی کفش نقش می‌بندد. اندازه و چینش اثر انگشت پا را می‌توان برای تعیین این‌که آیا فرد یک کفش پوشیده است یا خیر استفاده کرد. تجزیه و تحلیل و مقایسه رد پاها بخشی از رشته پزشکی قانونی پا است. کفی یک تصویر مجازی از اثر پای برهنه پای پوشنده را نشان می‌دهد. این اثر را می‌توان با چاپ واقعی پای برهنه صاحب کفش مقایسه کرد. سپس می‌توان از یک اسکن سطح نوری سه‌بعدی برای ساخت مدلی از خود پا استفاده کرد. این روش در جمع‌آوری و شناسایی شواهد قانونی مفید است.
انواع شواهد رد کفش > شواهد باقی‌مانده روی کفش

شواهد باقی‌مانده روی کفش، شواهدی است که از کفش استخراج می‌شود. انواع شواهد باقی‌مانده که می‌توان آن‌ها را پیدا کرد شامل پوست، تکه‌های شیشه، موهای بدن، الیاف لباس یا فرش، ذرات خاک، گرد و غبار و مایعات بدن است. مطالعه این شواهد باقی‌مانده می‌تواند برای پیوند دادن یک کفش به یک مکان یا صاحب کفش استفاده شود. دی‌ان‌ای می‌تواند یکی از عوامل کمک‌کننده در شواهد جرم‌شناسی رد کفش باشد.
تشخیص شواهد کفش

رد کفش‌ها را می‌توان با روش‌های مختلفی تشخیص داد، از جمله:
بررسی بصری با استفاده از نور طبیعی یا مصنوعی.
استفاده از منابع نور مصنوعی برای تاباندن نور مورب، کواکسیال و پلاریزه برای تشخیص تأثیرات مرئی و پنهان.
استفاده از دستگاه‌های الکترواستاتیک برای برداشتن قالب‌های گرد و غبار.
استفاده از پودر اثر انگشت برای نمایان شدن آثار نهفته
استفاده از روش‌های تقویت فیزیکی یا شیمیایی برای ایجاد یا نمایان کردن رد کفش.
تشخیص شواهد کفش > منبع نور متناوب

منبع نور متناوب استفاده از نور سفید روشن، مانند چراغ قوه، برای دیدن بهتر آثار گرد و غبار روی زمین است. منبع نور متناوب معمولاً با اعمال نور مایل در ناحیه‌ای از کف استفاده می‌شود تا ردپاهایی که قرار است دیده شوند راحت‌تر شناسایی شوند.
تشخیص شواهد کفش > پودر اثر انگشت

مشابه استفاده از پودر اثر انگشت در تجزیه و تحلیل اثر انگشت، پودر اثر انگشت زمانی استفاده می‌شود که به جای گرد و غبار یا کثیفی عادی، رد پایی نهفته که ممکن است روی روغن تشکیل شده باشد، استفاده می‌شود. استفاده از پودر اثر انگشت به تحلیلگر این امکان را می‌دهد که به‌راحتی اثر را پیدا کند و ویژگی‌های رد را شناسایی کند.
تشخیص شواهد کفش > سایر روش‌های ظهور

در مورد ظهور رد پا، گاهی از رنگ‌های اسپری نیز استفاده می‌شود تا جزئیات اثر را بهتر ببینند، به‌خصوص در موارد اثر پا در برف.
بازیابی شواهد رد کفش

شواهد رد کفش آثاری است که از کفش‌ها در سطوح نرم مانند گل و لای یا رسوبات گرد و غبار باقی می‌ماند. اغلب تشخیص رسوبات گرد و غبار برای چشم انسان دشوار است. در صحنه‌های جنایات خشن، می‌توان ردپایی را در اثر ایستادن یک فرد در خون و متعاقباً دنبال کردن آن در حین حرکت در صحنه مشاهده کرد. بازیابی شواهد رد کفش شامل تثبیت و ربایش و قالب‌گیری آثار برای حفظ جزئیات رد و استفاده برای تجزیه و تحلیل و مقایسه بیشتر است.
بازیابی شواهد رد کفش > ربایش

آثار کفش را می‌توان با ابزارهایی مانند ربایش‌گر چسبی، ربایش‌گر ژلاتینی یا دستگاه‌های ربایش الکترواستاتیک از روی سطوح برداشت. این روش‌ها مشابه روش برداشتن اثر انگشت هستند که با استفاده از یکی از روش‌های ذکرشده قبلی ثبت می‌شوند و سپس روی یک کارت با زمینه سیاه یا سفید (بسته به رنگ لایه چاپی) قرار می‌گیرند تا جزئیات اثر بهتر دیده شود و شواهد حفظ شود. ربایش‌گر ژلاتینی ورق‌های ژلاتینی انعطاف‌پذیر ساخته‌شده از ژلاتین هستند که به همان روش ربایش‌گر چسب بر روی قالب دوبعدی قرار می‌گیرند و سپس توسط ورق پلاستیکی با ربایش‌گر ژلاتینی پوشانده می‌شوند. در ربایش‌گر الکترواستاتیکی از جریان ولتاژ بالا بر روی صفحه ربایش، برای بلند کردن عناصر رد بدون ایجاد مزاحمت استفاده می‌شود، و به‌دنبال آن رد از صفحه ربایش‌گر به ربایش‌گر ژلاتینی یا ربایش‌گر چسب منتقل می‌شود.
بازیابی شواهد رد کفش > قالب‌گیری

شواهد به‌جا مانده از رد کفش را می‌توان با استفاده از گچ قالب‌گیری یا سنگ دندان بازیابی کرد. در ابتدا رد کفش با قاب‌بندی محدوده رد با یک دیواره جامد جدا می‌شود. سپس مخلوط گچ به آرامی در داخل قالب ریخته می‌شود. بهترین روش قالب‌گیری مستقیم مواد روی رد کفش نیست. در برخی موارد که سطح برای قالب‌گیری مناسب نیست، می‌توان از تکنیک‌های قبلی برای به دست آوردن قالب بهتر استفاده کرد.
نگارخانه

رد پنهان کفشی که در صحنه جرم پیدا شده است
رد پنهان کفش پس از آشکارسازی با پودر اثر انگشت
کفش یک مظنون ۱
کفش یک مظنون ۱
ویژگی‌های کلاس کفش مشکوک
کفش مشکوک با ویژگی‌های منحصربه‌فردش برچسب گذاری شده است
مقایسه رد کفش مظنون در صحنه جرم
مقایسه رد کفش صحنه جرم با کفش مظنون
رد کفش‌هایی که روی سطحی پوشیده از گرد و خاک باقی مانده است
رد کفش با نور مایل آشکار می‌شود
جزئیات رد کفش با پودر اثر انگشت