ملی‌گرایی الجزایری
طرح فیولیت

بحران‌های اجتماعی، سیاسی و اقتصادی رو به افزایش در الجزایر برای اولین بار منجر به شعله‌ور شدن و گر گرفتن جدایی‌های قدیمی و جدید در حال ظهور از جامعه اصلی و شرکت در اعتراض‌های سیاسی در خلال سال‌های ۱۹۳۳–۱۹۳۶ گردید. دولت با قوانین محدودکننده تر و سخت‌تر توانست نظم عمومی و امنیتی را برقرار سازد. در سال ۱۹۳۶، سوسیالیست فرانسوی لئون بلوم به عنوان نخست‌وزیر دولت جبهه خلق برگزیده شد. وی موریس فیولیت را به عنوان وزیر امور خارجه، منصوب نمود. اندیشمندان و اصلاح‌طلبان در گروه ستاره آفریقای شمالی مسالی حاج در ماه ژوئن ۱۹۳۶ دریافتند که موقعیت جدیدی در پاریس ایجاد شده‌است که از اقدامات آن‌ها پشتیبانی می‌کند، لذا با احتیاط کامل به اتحادیه پیوستند. نمایندگان این گروه‌ها و اعضای حزب کمونیست الجزایر در الجزیره در سال ۱۹۳۶، در اولین کنگره اصلاح طلبان مسلمان الجزایری شرکت کردند. در این کنگره یک منشور جامع تصویب گردید که خواستار لغو قوانینی بود که اجازه استثناسازی و ادغام سیاسی الجزایر و فرانسه را می‌داد، علاوه بر این خواستار حفظ وضعیت حقوقی و قانونی مسلمانانی بود که توانسته بودند تابعیت فرانسوی را بدست بیاورند شدند، آن‌ها همچنین خواستار یکپارچه‌سازی بین آموزش و پرورش اروپا و دستگاه حکومتی، آزادی استفاده از زبان عربی در آموزش و پرورش و روزنامه‌نگاری، حقوق و دستمزد برابر در مقابل کار برابر، اصلاحات ارضی، ایجاد یک کالج انتخاباتی و انتخابات عمومی شدند.
بلوم و فیولیت به هیئت نمایندگی کنگره در پاریس خوش آمد گفت و اعلام کرد که بسیاری از خواسته‌های آن‌ها می‌تواند تحقق یابد. در همان زمان، فیولیت به دولت بلوم پیشنهاد گسترش حق شهروندی فرانسوی با برابری کامل سیاسی به گروه‌های خاصی از «نخبگان» مسلمان را داد، از جمله فارغ التحصیلان دانشگاه‌ها و مقامات منتخب، افسران نظامی و صاحبان حرف و کارآفرینان. مسالی حاج در این پیشنهاد وسیله و رویکرد استعمار جدید را مشاهده کرد که می‌خواهد بین نخبگان و روشنفکران الجزایر و توده مردم تفرقه و جدایی ایجاد نماید. برخوردها و رویکردها و مواضع در قبال این پیشنهاد از طرف اعضای شرکت‌کننده مانند اندیشمندان اصلاح طلب، اتحاد بین‌المللی بزرگان، سوسیالیست‌ها و… در این کنگره متفاوت بود. محمد بنجلول و فرحات عباس به عنوان سخنگویان ایفولویز اینطور مشاهده کردند که این طرح یک گام بزرگ به سمت دستیابی به اهداف خودشان و کوشش‌های خود شان از طریق اتحادیه بین‌المللی پارلمان‌های لیبرال، برای به دست آوردن حمایت گسترده از سیاست ادغام الجزایر با فرانسه است. اما به‌طور غیرمنتظره، کولون (جامعه فرانسوی و اروپایی در الجزایر) بر روی استثنایی که در این طرح آمده بود سوار شد و هر چند پروژه اعطای حقوق شهروندی فرانسوی و دادن حق رأی مستقیم تنها ۲۱ هزار مسلمان را در بر می‌گرفت، بعلاوه چند هزار نفر در هر سال، سخنگویان به اسم کولون‌ها طوری موضع‌گیری و وانمود کردند که گویا این طرح اکثریت مسلمان را در برمی‌گیرد، مسئولین کولون‌ها و پشتیبانان آن‌ها عواقب این کار را به گردن این قانون انداختند با توجه باین موضعگیری‌ها دولت حمایت کمی از این طرح نمود و همین رویکرد بود که منجر به شکست نهایی این طرح گردید.
در حالی که این طرح هنوز یک طرح زنده و فعال می‌باشد، با این حال، مسالی حاج به‌طور دراماتیکی به الجزایر بازگشت و توانست یک موفقیت بزرگ محلی در جذب افراد به گروه ستاره آفریقای شمالی به دست بیاورد. نشانه موفقیت او این حقیقت بود که در سال ۱۹۳۷ دولت گروه ستاره آفریقای شمالی را از منحل اعلام کرد. در همان سال، مسالی حاج قرارداد خرید نیرو را سازمان داد، که برنامه معتدلی بود، اما او و تعداد دیگری از رهبران حزب مردم پاکستان پس از یک تظاهرات بزرگ در پایتخت الجزایر دستگیر شدند. هرچند مسالی حاج سال‌های بسیاری را در زندان به سر برد، اما حزب او تا زمانی که در سال ۱۹۳۹ ممنوع اعلام شد از حمایت گسترده از تمام گروه‌های مخالف برخوردار بود.
شکست این رؤیاها و آرزوها به دلیل شکست طرح فیولیت، فرحات عباس موضع خود را کامل تغییر داد و از ایفولویس بیرون کشید و خواستار ادغام کامل الجزایر با فرانسه شد و خواستار تغییر و تحول الجزایر مسلمان در ارتباط مطمئن و کامل با فرانسه بشرط باقی ماندن بر نژاد و زبان و رسم و رسوم خودش شد. هدف وی که برآن بسیار اصرار داشت برای برخورداری از برابری سیاسی و اجتماعی و اقتصادی بیشتر با جامعه فرانسوی و اروپایی مستقر در الجزایر بود. با ورود به سال ۱۹۳۸ همکاری بین طرف‌های مختلف شروع شد که خود این موضوع باعث شکل‌گیری انشعاب و جدایی در جریانات تشکیل دهنده کنگره گردید.