stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مارلون براندو
ابتدای زندگی

مارلون براندو جونیور، ۳ آوریل ۱۹۲۴ در اوماهای نبراسکا چشم به جهان گشود، پدرش فروشنده مواد شیمیایی بود که بیشتر به بیرون از ایالت نبراسکا سفر می‌کرد و مادرش بازیگر تئاتر بود که بیشتر بیرون از خانه بود. غیبت مادرش منجر به وابستگی براندو به خدمتکار خانه شان شد که در پایان خدمتکارشان او را ترک کرد و سپس ازدواج کرد که براندو را دچار مشکلات عاطفی کرد . او دو خواهر بزرگتر از خودش به نام های جوسلین و فرانسیس داشت .بر خلاف نام خانوادگی او که ایتالیایی به نظر می‌رسد ، ریشه مارلون برادو آلمانی،هلندی،انگلیسی و ایرلندی بود.پدر بزرگ پدری او یوهان ویلهم براندو نام دارد که در ابتدای دهه ۱۷۰۰ از آلمان به ایالات متحده مهاجرت کرد. پدر بزرگ مادری او مایلز جوزف گاهان نام دارد،یک مهاجر ایرلندی که به عنوان پزشک در جنگ داخلی خدمت کرد. همچنین او از نوادگان لویی دوبوآ هوگنوی فرانسوی است که سال ۱۶۶۰ به ایالات متحده کوچ کردند.  در سال ۱۹۳۶ پدر و مادرش از هم جدا شدند، سپس به همراه مادر و خواهرانش به سانتا آنا کالیفرنیا رفتند . دو سال بعد یعنی ۱۹۳۸ پدر و مادرش با هم آشتی کردند، پدرش در لیبرتی ویل ایلینوی خانه ای خرید تا در آنجا زندگی کنند. او در دبیرستان لیبرتی ویل تحصیل کرد فقط در ورزش و تئاتر خوب بود و در دیگر رشته ها ناموفق بود و رفوزه شد و یک سال عقب افتاد تا اینکه با بدرفتاری کردن در سال ۱۹۴۱ از دبیرستان اخراج شد .   پدرش او را به مدرسه نظام فرستاد در آنجا نیز در تئاتر تا سال ۱۹۴۳ بسیار خوب بود تا اینکه او از افسر مافوقش در هنگام مانور سرپیچی کرد او در حیاط مدرسه نظام زندانی بود براندو تصمیم گرفت از آنجا فرار کند مخفیانه وارد شهر شد اما خیلی زود دستگیر شد. اعضای مدرسه نظام تصمیم گرفتند او را اخراج کنند اگر چه دانش آموزان دیگر از مارلون حمایت می‌کردند و دوست نداشتند اخراج شود اما این اتفاق افتاد.                         در سال بعد او را به مدرسه نظام دعوت کردند اما مارلون تصمیم گرفت دیگر به آنجا نرود.سپس تلاش کرد به ارتش بپیوندد اما شرایط جسمانی اش خوب نبود چون که زمانی که در مدرسهٔ نظام بود زانویش در فوتبال آسیب دید و از نظر جسمانی نمی‌توانست در ارتش خدمت کند .
او دربارهٔ دوران کودکی‌اش می‌گوید:
«ما در شهری کوچک زندگی می‌کردیم، و مادرم یک دائم‌الخمر بود. زمانی‌که مادر می‌رفت و گم می‌شد، ما نمی‌دانستیم که او کجاست. برایم عادت شده بود که بروم و او را از زندان در بیاورم. خاطرات او حتی اکنون نیز مرا پر از شرم و خشم می‌کند.»
تمایل مارلون به بازیگری در تئاتر وابسته به حرفه و تشویق‌های مادرش بود. پیش از مارلون، خواهرش جوسلین جذب بازیگری شد. جوسلین به نیویورک رفت تا در آکادمی هنرهای دراماتیک آمریکا به یادگیری بازیگری بپردازد. مارلون تصمیم گرفت به دنبال خواهرش به نیویورک برود و در آکادمی هنرهای دراماتیک تحصیل کند .بعدها او سر از برادوی درآورد و بازیگری در تلویزیون و سینما را نیز به تجربیات خود افزود.
او گفته که هرگز فکر نمی‌کرده در سینما به چنین شهرتی برسد و می‌گوید:
همه چیز اتفاقی شد، اگر خوش شانس نمی‌بودم و بازیگر نمی‌شدم، معلوم نیست که قرار بود سر از کجا دربیاورم. احتمالاً یک شیاد و کلاهبردار می‌شدم. کلاهبردار خوبی می‌شدم.
زندگی شخصی

براندو آشکارا دوجنس‌گرا بود و در مصاحبه‌ای گفت: «مانند بی‌شماری از مردان، من هم رابطهٔ همجنس‌گرایانه داشته‌ام. این یک چیز عادی‌ست، من اهمیت نمی‌دهم دیگران ممکن است چه فکری کنند.» در زندگی‌نامه‌هایی که از براندو منتشر شده، به رابطه عاشقانه وی با جیمز دین، کری گرنت، لارنس الیویه و راک هادسن اشاره شده است.
ورود به تئاتر

براندو در ۱۹۴۲ به مدرسه تئاتر حرفه‌ای آمریکا رفت و کارگاه‌های تئاتر را تجربه کرد و زیر نظر استلا آدلر استاد بزرگ بازیگری آموزش دید و بازیگری به شیوه استانیسلاوسکی را آموخت، هر چند همواره با آدلر در کشمکش بود.
براندو به خاطر خلق‌وخوی معترض و ناخوشایندی که داشت، از یکی دو تئاتر اخراج شد. بعد عضو یک گروه محلی شد و با نمایش «مادر را به یاد می‌آورم» به برادوی پا گذاشت.
در ۱۹۴۸ و در ۲۴ سالگی به نقش استنلی کوالسکی در اتوبوسی به نام هوس در برادوی روی صحنه رفت. بازی در نقش یک کهنه‌سرباز در نمایش «کافه تراک لاین» نامش را بر سر زبان‌ها انداخت. هر چند این نمایش با شکستی تجاری همراه شد، منتقدان چنان از بازیگری براندو به‌وجد آمده‌بودند که او را «متعهدترین بازیگر برادوی» خواندند.
در ۱۹۵۳ براندو در «سلاح‌ها و مرد» به کارگردانی لی فالک نیز خوش درخشید. او برای بازی در این نقش دست‌مزد هفته‌ای ۱۰۰۰۰ دلاری در برادوی را رد کرد تا در بوستون روی صحنه برود، درحالی‌که تنها ۵۰۰ دلار دست‌مزد هفتگی می‌گرفت. این آخرین بازی مارلون براندو در تئاتر بود.
سینما و فیلم‌های شاخص

براندو پس از درخشش در تئاتر اتوبوسی به نام هوس، از سوی الیا کازان فیلم‌ساز نام‌دار دوران دعوت شد تا در نسخه سینمایی این نمایش بازی کند. شخصیت استنلی کوالسکی در نسخه سینمایی نمایشنامه کلاسیک اتوبوسی به نام هوس با نام براندو عجین شد و شهرتی جهانی یافت. این فیلم و در بارانداز (هر دو به کارگردانی الیاکازان) در دهه ۱۹۵۰، نام براندو را به عنوان استعدادی جدید در بازیگری سینما بر سر زبان‌ها انداخت. او در میان‌سالی با بازی در نقش دن ویتو کورلئونه در پدرخوانده نام خود را جاودانه ساخت. نقشی که دومین اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد را برایش به ارمغان آورد.
سینما و فیلم‌های شاخص > دهه پنجاه

مردان (۱۹۵۰) - براندو نخستین بار در فیلم «مردان» بازی کرد. او برای بازی، یک ماه در بیمارستان مجروحان جنگی بستری شد تا جزئیات نقش را دریابد، کاری که بسیاری از بازیگران باتجربه آن دوران مانند لارنس الیویه یا کلارک گیبل آن را حماقت محض می‌دانستند.
اتوبوسی به‌نام هوس (۱۹۵۱) - براندو پس از درخشش در تئاتر اتوبوسی به نام هوس، از سوی الیا کازان فیلم‌ساز نام‌دار دوران دعوت شد تا در نسخه سینمایی این نمایش بازی کند. بازی نامتعارف براندو در نقش استنلی کوالسکی در این فیلم به انقلابی در بازیگری تعبیر شد و بازیگری متد را با تغییری اساسی روبه‌رو کرد. پس از آن برای تست بازیگری در نقش اصلی «یاغی بی هدف» به استودیوی برادران وارنر رفت. نقشی که عاقبت جیمز دین برای بازی برگزیده شد. بازی قدرت‌مندش در نسخه سینمایی اتوبوسی به نام هوس نامزدی اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد را برایش به ارمغان آورد. نامزدی اسکار در سه سال بعدی نیز با زنده باد زاپاتا، ژولیوس سزار و در بارانداز تکرار شد و برای فیلم آخر، نخستین بار برنده شد.
زنده باد زاپاتا (۱۹۵۲) - در نقش امیلیانو زاپاتا انقلابی مکزیکی ظاهر شد. الیا کازان کارگردان بود و براندو نامزد اسکار بازیگری شد.
ژولیوس سزار (۱۹۵۳) - در نقش مارک آنتونی روم باستان در یک فیلم شکسپیری، تئاتری و هنرمندانه بازی کرد.
وحشی (۱۹۵۳) - وحشی دیگر فیلم مهم براندو در دهه درخشان ۱۹۵۰ بود. او که در نقش یک موتورسیکلت سوار یاغی در این فیلم خوش درخشیده بود، بت نسل جوان شد. تصویری که او از یک جوان عاصی عصر راک اند رول نشان داد، نماد این عصر شد. ازآن‌جابه‌بعد، تأثیر براندو روی نسل جوان دو چندان شد. تصویر جدید جوانان یاغی در آمریکا بر اساس ظاهر براندو در فیلم «وحشی» (موتورسیکلت بزرگ، کاپشن چرمی و شلوار جین) شکل گرفت. پس از نمایش موفق این فیلم، فروش کارخانجات بزرگ موتورسیکلت آمریکا سیر صعودی پیدا کرد. «وحشی» در بیرون از آمریکا نیز با مؤفقیت تجاری روبرو شد و اثراتی مشابه بر فرهنگ کشورهای دیگر جهان گذاشت.
در بارانداز (۱۹۵۴) - به کارگردانی الیا کازان و با گروهی از مستعدترین بازیگران دوران. براندو برای بازی در نقش تری مالوی در «در بارانداز» اسکار گرفت. براندو و همبازی‌اش «راد استایگر»، برخی سکانس‌ها را نپسندیدند و بداهه بازی کردند.
دزیره (۱۹۵۴)- بهترین ناپلئون تاریخ سینما.
سایونارا (۱۹۵۷)-در نقش خلبان نیروی هوایی آمریکا در ژاپن و رابطه عاشقانه با زنی ژاپنی. برای این فیلم هم نامزد اسکار بازیگری شد.
پنج فیلم نخست کارنامه بازیگری براندو، نام او را به عنوان یک استعداد بی‌نظیر بازیگری در ذهن علاقه‌مندان و منتقدان سینما ثبت کرد. او سه سال پیاپی، ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۳، برنده جایزه فیلم بریتانیا (بفتا) شد.
در دهه پنجاه، موفقیت‌های براندو با بازی در نقش‌هایی کم‌نظیر چون اسکای مسترسون در «مردها و عروسک‌ها» مترجمی ژاپنی‌تبار در «چای خانه ماه اوت» خلبان نیروی هوایی در «سایونارا» و یک افسر نازی در «شیرهای جوان» ادامه یافت. او برای «سایونارا» هم نامزد اسکار شد.
او در دهه ۱۹۵۰، در کنار جیمز دین و مونتگومری کلیفت، از ستاره‌های مشهور هالی‌وود بود.
سینما و فیلم‌های شاخص > دهه شصت

در دهه ۱۹۶۰ براندو فیلم‌هایی چون «شورش در بونتی»، «سربازهای یک چشم» (تنها فیلمی که براندو آن را کارگردانی کرد)، «تعقیب»، «انعکاس در چشمان طلایی» و «کوئیمادا، بسوزان» (فیلمی از جیلو پونته کوروو که براندو آن را بهترین بازیگری خود می‌دانست) بازی کرد. با این فیلم‌ها کارنامه هنری براندو در پایان دهه ۶۰ به شدت آسیب دید و می‌رفت که او به فراموشی سپرده شود. برای همین، به فیلم‌های کم‌خرج یا مستقل روی آورد. برخی از مورخان سینما دلیل این گوشه‌گیری را فعالیت‌های اجتماعی براندو، به ویژه حمایتش از گروه افراطی «پلنگ‌های سیاه» می‌دانند. براندو همچنین در فیلمبرداری شورش در بونتی، چنان مجذوب اهالی و چشم‌اندازهای تاهیتی شد که یک آب‌سنگ حلقویِ دوازده‌جزیره‌ای در آنجا خرید.
سینما و فیلم‌های شاخص > دهه هفتاد

در آغاز دهه هفتاد براندوی میان‌سال با بازی در نقش خاطره‌انگیز «دن ویتو کورلئونه» در «پدرخوانده»، کارنامه هنری‌اش را دوباره زنده کرد.
فرانسیس فورد کوپولا کارگردان پدرخوانده می‌گوید: براندو تست چهره‌پردازی‌اش را خودش انجام داد. او با گذاشتن دو تیله در دهان، فرم ویژه فک و صورت و گفتار پُرخَش دن کورلئونه را شکل داد.
کاپولا شیفته شخصیت‌پردازی براندو برای نقش ویتو کورلئونه شده‌بود. اما باید با مسئولان استودیو می‌جنگید تا براندو را که به بدخلقی و رفتار نامسئولانه سر صحنه فیلم‌ها شهرت داشت، به آنان بقبولاند. مدیران کمپانی پارامونت می‌خواستند با دنی تامس برای بازی در آن نقش قرارداد ببندند، اما تامس که شاهد تمرین‌های براندو برای این نقش بود، پارامونت را واداشت تا با مسئولیت کاپولا آن را به براندو بسپارند.
آخرین تانگو در پاریس (۱۹۷۲) - منتقدان، به رغم صراحت‌های جنسی فراوان فیلم، بازی براندو را بسیار تحسین کردند. او همان سال نامزد اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد شد. راجر ایبرت، مونولوگ مشهور براندو در کنار جسد همسرش را بهترین صحنهٔ بازیگری در تاریخ سینما دانسته است.
اینک آخرالزمان (۱۹۷۹) یک فیلم ضد جنگ ویتنامی و کوبنده به کارگردانی فرانسیس فورد کاپولا بود. براندو در نقش یک نظامی یاغی با خوی و چهره وهم‌انگیز ظاهر شد.
براندو در دهه هشتاد میلادی از سینما خداحافظی و دوری کرد و در جزیره‌اش در مناطق استوایی اقیانوس آرام زندگی کرد.
براندو در دهه نود با چند فیلم بی‌کیفیت بازگشتی نومیدانه داشت. آن سال‌های آخر، افزایش وزن وحشتناک او بسیار نمود داشت.
براندو در ۲۰۰۱ در آخرین فیلم خود با نام «امتیاز» برای اولین و آخرین بار با رابرت دنیرو هم‌بازی شد.
فعالیت‌های اجتماعی

فعالیت‌های اجتماعی براندو در احقاق حقوق مدنی سیاهان در دهه ۶۰، سرخ‌پوستان در دهه ۷۰، و یهودیان در دهه ۹۰ بخش دیگری از شخصیت جذاب و چند بعدی وی را رقم می‌زند، گرچه با رفتار مغرورانه و تند و غیرعادی‌اش لقب «پسر بد هالیوود» گرفته‌بود.
براندو خود را یک دموکرات می‌دانست. او در راهپیمایی مشهور حقوق مدنی سیاهان ۱۹۶۳ حضور داشت.
در ابتدای دهه ۹۰ او علیه آپارتاید نژادی موضع گرفت. او حتی در فیلمی با همین مضمون بنام فصل سفید خشک نیز بازی کرد.
در دهه نود در زندگی دچار مشکلاتی شد. پسر براندو، دوست‌پسر خواهرش را کشت که به دادگاه و زندان کشیده شد و دختر براندو که بر اثر فشار روحی تحت درمان روانی بود، خود را کشت.
او در ۱۹۷۳ با مشت دندان‌های یک پاپاراتزی را شکست. اخلاق غریب براندو، کودکی نامتعارف و پررنج، زندگی ازهم‌گسیخته و مصیبت‌بار، سخت‌گیری‌های سر صحنه فیلم‌ها از جمله بی‌میلی یا ناتوانی در حفظ دیالوگ‌ها و سرپیچی از کارگردان‌ها و رفتار سرکشانه، چند بار ازدواج، ول‌خرجی در زندگی، همه و همه می‌توانست کارنامه حرفه‌ای هر بازیگری را نابود کند. با این حال، استعداد هنری و شعور سیاسی مارلون براندو هرگز فراموش نمی‌شود؛ گرچه تندمزاجی، حماقت، بی‌بندوباری جنسی، اشتهای سیری‌ناپذیر برای غذا و از دست دادن فرصت‌های بسیار او هم از یاد نخواهد رفت.
در آستانه چهل و پنجمین دوره اسکار که وی برای فیلم پدرخوانده نامزد شده‌بود، اعلام کرد که اسکار را تحریم می‌کند و «ساشین لیتل‌فیدر» یک بازیگر ناشناخته را به جای خود می‌فرستد. او رئیس کمیته ملی بومیان آمریکا بود. هنگامی که نام براندو به عنوان برنده بهترین بازیگر نقش اول مرد خوانده شد، ساشین لیتل‌فیدر به روی صحنه آمد و در اعتراض به نماینده نداشتن بومیان آمریکا در سینما، اسکار را نپذیرفت و پیام او را به حاضران رساند.
درگذشت

براندو در روز پنج‌شنبه ۱ ژوئیه ۲۰۰۴ در سن ۸۰ سالگی درگذشت. علت مرگ او با اصرار عجیب وکیلش هرگز به درستی فاش نشد. بعدها بخش پزشکی دانشگاه یوسی‌ال‌ای (UCLA) علت مرگ براندو را مشکلات تنفسی در اثر گرفتگی بافت‌های ریوی اعلام کرد، هرچند وکیلش آن را تأیید نکرد. علاوه بر آن، براندو در سال‌های پایانی عمر دچار نارسایی قلبی بود و گفته می‌شود از بیماری قند و سرطان کبد رنج می‌برد. جسد او بنا بر وصیتش سوزانده شد. از مارلون براندو سه جمله به یادگار مانده است:[منبع بهتری نیاز است]
- «بازیگری حرفه‌ای پوچ است.»
- «هرچه پول درآوردم خرج روان‌پزشک کردم.»
- «تماشای هنرپیشه‌گان در تلویزیون که از زندگی خصوصی خود می‌گویند تهوع‌آور است.»
فیلم‌شناسی

مقالهٔ اصلی: فیلم‌شناسی مارلون براندو
جوایز و افتخارات > اسکار

| سال | فیلم | رده | نتیجه |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۸۹ | فصل سفید خشک | بهترین بازیگر نقش مکمل مرد | نامزد |
| ۱۹۷۳ | آخرین تانگو در پاریس | بهترین بازیگر نقش اول مرد | نامزد |
| ۱۹۷۲ | پدرخوانده | بهترین بازیگر نقش اول مرد | برنده |
| ۱۹۵۷ | سایونارا | بهترین بازیگر نقش اول مرد | نامزد |
| ۱۹۵۴ | در بارانداز | بهترین بازیگر نقش اول مرد | برنده |
| ۱۹۵۳ | ژولیوس سزار | بهترین بازیگر نقش اول مرد | نامزد |
| ۱۹۵۲ | زنده باد زاپاتا | بهترین بازیگر نقش اول مرد | نامزد |
| ۱۹۵۱ | اتوبوسی به نام هوس | بهترین بازیگر نقش اول مرد | نامزد |
جوایز و افتخارات > جشنواره فیلم کن

| سال | فیلم | رده | نتیجه |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۵۲ | زنده باد زاپاتا | بهترین بازیگر مرد | برنده |
جوایز و افتخارات > گلدن گلوب

| سال | فیلم | رده | نتیجه |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۸۹ | فصل سفید خشک | بهترین بازیگر نقش مکمل مرد | نامزد |
| ۱۹۷۲ | پدرخوانده | بهترین بازیگر مرد فیلم درام | برنده |
| ۱۹۶۳ | آمریکایی زشت | بهترین بازیگر مرد فیلم درام | نامزد |
| ۱۹۵۵ | مردها و عروسک‌ها | بهترین بازیگر مرد فیلم موزیکال یا کمدی | نامزد |
| ۱۹۵۴ | در بارانداز | بهترین بازیگر مرد فیلم درام | برنده |
| ۱۹۵۲ | زنده باد زاپاتا | بهترین بازیگر مرد فیلم درام | نامزد |
:
جوایز و افتخارات > بفتا

| سال | فیلم | رده | نتیجه |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۸۹ | فصل سفید خشک | بهترین بازیگر نقش مکمل مرد | نامزد |
| ۱۹۷۳ | آخرین تانگو در پاریس | بهترین بازیگر خارجی | نامزد |
| ۱۹۷۲ | پدرخوانده | بهترین بازیگر خارجی | نامزد |
| ۱۹۵۴ | در بارانداز | بهترین بازیگر خارجی | برنده |
| ۱۹۵۳ | ژولیوس سزار | بهترین بازیگر خارجی | برنده |
| ۱۹۵۲ | زنده باد زاپاتا | بهترین بازیگر خارجی | برنده |
:
جوایز و افتخارات > حلقه منتقدان فیلم نیویورک

| سال | فیلم | رده | نتیجه |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۷۳ | آخرین تانگو در پاریس | بهترین بازیگر مرد نقش اول مرد | برنده |
| ۱۹۵۴ | در بارانداز | بهترین بازیگر مرد نقش اول مرد | برنده |
جوایز و افتخارات > انجمن کارگردانان آمریکا

| سال | فیلم | رده | نتیجه |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۶۳ | سربازهای یک‌چشم | کارگردانی برجسته | نامزد |
:
جوایز و افتخارات > انجمن منتقدان پخش کننده فیلم

| سال | فیلم | رده | نتیجه |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۷۴ | آخرین تانگو در پاریس | بهترین بازیگر مرد | برنده |
:
جوایز و افتخارات > امی (ساعات پربیننده)

| سال | فیلم | رده | نتیجه |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۷۹ | ریشه‌ها: نسل‌های بعدی | بهترین بازیگر نقش مکمل مرد | برنده |
:
جوایز و افتخارات > دیوید دی دوناتلو

| سال | فیلم | رده | نتیجه |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۵۸ | سایونارا | بهترین بازیگر مرد خارجی | برنده |
مارلون براندو (۱۹۴۸)
مارلون براندو در فیلم زنده باد زاپاتا
براندو به نقش استنلی کوالسکی در کنار ویوین لی در فیلم اتوبوسی به نام هوس
مارلون براندو در کنار آنتونی کوئین در فیلم زنده باد زاپاتا
مجسّمه مارلون براندو (فیلم وحشی) در موزه مادام توسو در لندن
ترایامف تاندربرد (Triumph Thunderbird) موتورسیکلت براندو در فیلم وحشی
مارلون براندو در نقش تری مالوی در فیلم در بارانداز
براندو در راهپیمایی حقوق مدنی (۱۹۶۳)
پینسویل، مینه‌سوتا

مکان
| پینسویل، مینه‌سوتا | پینسویل، مینه‌سوتا |
| --- | --- |
شهر: شهر
شعار: "An Area For All Seasons": شعار: "An Area For All Seasons"
Location of Paynesville, Minnesota: Location of Paynesville, Minnesota
State: مینه‌سوتا
شهرستان: Stearns
حکومت: حکومت
 • نوع: Mayor–council government
 • شهردار: Jeff Thompson (C)
 • هیئت مدیره: Paynesville City Council
مساحت: مساحت
 • کل: ۲٫۳۲ مایل مربع (۶٫۰۱ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۲٫۳۲ مایل مربع (۶٫۰۱ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۱۷۱ فوت (۳۵۷ متر)
جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰ ایالات متحده امریکا): جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰ ایالات متحده امریکا)
 • کل: ۲٬۴۳۲
 • برآورد (2012): ۲٬۴۲۹
 • تراکم: ۱۰۴۸٫۳/مایل مربع (۴۰۴٫۸/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 56362
کد منطقه: 320
FIPS code: 27-49966
GNIS feature ID: 0649194
وبگاه: http://www.paynesvillemn.com/
پینسویل، مینه‌سوتا (به انگلیسی: Paynesville, Minnesota) یک شهر در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان استیرنز، مینه‌سوتا واقع شده‌است.
خصوصیات

پینسویل ۶٫۰۱ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۴۳۲ نفر جمعیت دارد و ۳۵۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بارون، ویسکانسین

مکان
| Barron, Wisconsin | Barron, Wisconsin |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location of Barron, Wisconsin: Location of Barron, Wisconsin
ایالت: ویسکانسین
County: Barron
مساحت: مساحت
 • کل: ۲٫۸ مایل مربع (۷٫۴ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۲٫۸ مایل مربع (۷٫۱ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۱ مایل مربع (۰٫۲ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۱۰۹ فوت (۳۳۸ متر)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۳٬۲۴۸
 • تراکم: ۱۱۷۶٫۷/مایل مربع (۴۵۴٫۳/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
کد(های) منطقه: 715 & 534
FIPS code: 55-04875
GNIS feature ID: 1561202
بارون، ویسکانسین  (به انگلیسی: Barron) شهری در شهرستان بارون ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۸۷ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۳٬۴۲۳ نفر جمعیت داشته‌است.
استان خودگردان یهودی

مکان در 23x15px|border |alt=|link= روسیه
| استان خودگردان یهودی Еврейская автономная область | استان خودگردان یهودی Еврейская автономная область |
| --- | --- |
استان‌های خودگردان روسیه: استان‌های خودگردان روسیه
Jewish Autonomous Oblast: Jewish Autonomous Oblast
  پرچممهر:   پرچممهر
جایگاه استان خودمختار یهودی بر روی نقشه فدراسیون روسیه: جایگاه استان خودمختار یهودی بر روی نقشه فدراسیون روسیه
منطقه فدرالی: خاور دور
منطقه اقتصادی: خاور دور
تأسیس: ۷ مه ۱۹۳۴
مرکز: بیروبیجان
حکومت: حکومت
 • فرماندار: نیکلای فولکوف
مساحت: مساحت
 • استان‌های خودگردان روسیه: ۳۶٬۰۰۰ کیلومتر مربع (۱۴۰۰۰ مایل مربع)
 • رتبه: ۶۱ام
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • استان‌های خودگردان روسیه: ۱۷۶٫۵۵۸
 • رتبه: ۸۰ام
 • تراکم: ۰٫۰۰۴۹/کیلومتر مربع (۰٫۰۱۳/مایل مربع)
 • شهری: ۶۷٫۶٪
 • روستایی: ۳۲٫۴٪
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۱۰+ (VLAT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۱۱+ (VLAST)
کد ایزو ۳۱۶۶: RU-YEV
پلاک خودرو: ۷۹
زبان‌های رسمی: روسی
وبگاه: www.eao.ru/eng/
استان خودگردان یهودی (به روسی: Евре́йская автоно́мная о́бласть، تلفظ: یِوریْسکایا آوتُنُمنایا اُبلاست) یکی از واحدهای فدرال روسیه میباشد که مرکز آن، شهر بیروبیجان است.
این واحد در ناحیه فدرالی خاور دور و در مرز با کشور جمهوری خلق چین قرار دارد. جمعیت آن بر طبق سرشماری سال ۲۰۰۲ میلادی برابر با ۱۹۰٫۹۱۵ نفر و در سال ۲۰۱۰ برابر با ۱۷۶٫۵۵۸ بوده‌است.
بر طبق آمار سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، از جمعیت این واحد فدرال کمتر از یک درصد یهودی‌اند و بقیه جمعیت را مسیحیان، مسلمانان و پیروان دیگر ادیان تشکیل می‌دهند.
به لحاظ نژادی، روس‌ها در حدود ۹۲٫۷٪ و اوکراینی‌ها در حدود ۲٫۸٪ از جمعیت این واحد فدرال را تشکیل می‌دهند.
تاریخچه

استالین به همراه دسته‌ای از یهودی‌تباران کمونیست، نظریه ایجاد یک منطقه یهودی در روسیه به عنوان رقیبی برای نظریه صهیونیسم در ذهن داشتند و برای پیاده‌سازی اندیشه‌های خود دست به ایجاد این واحد فدرال زدند.
استان ججو

مکان در 23x15px|border |alt=|link= کره جنوبی
| ججو 제주특별자치도 濟州特別自治道 | ججو 제주특별자치도 濟州特別自治道 |
| --- | --- |
استان: استان
  پرچممهر:   پرچممهر
مرکز: ججو
حکومت: حکومت
 • فرماندار: وو کئون-مین
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۸۴۸ کیلومتر مربع (۷۱۴ مایل مربع)
 • رتبه: ۹ام
جمعیت (۲۰۰۷): جمعیت (۲۰۰۷)
 • کل: ۵۹۲۴۴۹
 • رتبه: ۹ام
 • تراکم: ۳۲۰/کیلومتر مربع (۸۰۰/مایل مربع)
شهرها: ۲
شهرستان‌ها: ۰
وبگاه: english.jeju.go.kr
استان ججو (به کره‌ای: 제주도) یکی از ۹ استان کشور کره جنوبی است.
آب و هوا

این جزیره دارای آب و هوای اقیانوسی ملایم است که در طی سال کمترین بازه تغییرات دما را در بین شهرهای کره جنوبی دارد. دمای این جزیره در گرمترین فصل سال در تابستان بیش از ۳۵٫۸ درجه سانتیگراد و در زمستان در سردترین زمان کمتر از ۲٫۳- درجه سانتیگراد نمی‌شود.
تاریخچه پیدایش

این جزیره ۷۰۰ تا ۱۲۰۰ هزار سال قبل با فوران گدازه‌های یک آتشفشان از زیر آب‌های اقیانوس به وجود آمده‌است. پس از آن در حدود ۱۰۰ تا ۳۰۰ هزار سال قبل با فوران یک آتشفشان دیگر کوه هالا (Halla) به وجود آمد. آخرین آتشفشان که حدود ۲۵ هزار سال پیش فوران کرد باعث به وجود آمدن دریاچه دهانه، و سد Baekrok در قله کوه شد.
در حال حاضر قله هالاسان در وسط جزیره قرار گرفته‌است و با ارتفاع ۱۹۵۰ متری بالاترین نقطه جزیره می‌باشد. بقیه جزیره در واقع دامنه‌های پایینی این کوه است که با سنگ خاکستری تیره آتشفشانی و خاک خاکستر آتشفشان پوشیده شده‌است.
نگارخانه

پرچم سابق ججو-دو
بوتیمار (مجموعه تلویزیونی)

| بوتیمار | بوتیمار |
| --- | --- |
ژانر: کمدی، خانوادگی
سازنده: گروه فیلم و سریال شبکه سه سیما
نویسنده: سعید جلالی شهاب عباسی آرمان صبوری
کارگردان: علیرضا نجف‌زاده
بازیگران: حمید لولایی مرجانه گلچین اشکان اشتیاق علی صبوری هدایت هاشمی مهران رجبی ساناز سماواتی سارا مقربی ندا کوهی سپند امیرسلیمانی رامین ناصرنصیر شهاب عباسی علیرضا درویش سیما مطلبی شایان خانپور مجتبی امدادی سلمان خطی
آهنگ پایان: بابک افرا
آهنگساز: حسین فاضل
کشور سازنده: ایران
زبان اصلی: فارسی
شمار فصل‌ها: ۱
شمار قسمت‌ها: ۲۰
تولید: تولید
تهیه‌کننده: مهران مهام
مکان‌های تولید: تهران مازندران
فیلم‌برداری: فرزام گل‌سفیدی
تدوین‌گر: حسین آرمان
مدت: ۵۰ تا ۵۵
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: شبکه سه
فرمت تصویر: HD 1080p SD 576i
فرمت صدا: AAC
انتشار اولیه: ۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۰ – ۱۲ خرداد ۱۴۰۰
انتشار: انتشار
پس از: یاور
پیش از: کلبه‌ای در مه
بوتیمار یک مجموعه تلویزیونی ایرانی محصول سال ۱۳۹۹ تا ۱۴۰۰ به کارگردانی علیرضا نجف زاده، به نویسندگی سعید جلالی، شهاب عباسی، آرمان صبوری و به تهیه کنندگی مهران مهام است. اولین قسمت این مجموعه در ۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۰ همزمان با عید فطر از شبکه سه سیما پخش شد.
داستان

داستان این سریال در مورد خانواده ای به اسم خانواده گلابی که قبل از شیوع ویروس کرونا ۴ خودرو از شرکت لیزینگ خریداری کرده‌اند تا آنها را بفروشند و خانهٔ بزرگی برای مادر خانواده بخرند اما خودروها تحویل داده نمی‌شود تا اینکه پدر خانواده یعنی پرویز گلابی (با بازی حمید لولایی) متوجه می‌شود این شرکت کلاه‌برداری بوده و برای پیدا کردن طلاهای خانم خود یعنی مریم (با بازی مرجانه گلچین) که به یکی از کارمندان لیزینگ داده بود عازم شمال می‌شود…
بازیگران

لیست بازیگران بوتیمار به شرح ذیل است:
| بازیگر | نقش |
| --- | --- |
حمید لولایی: پرویز گلابی
مرجانه گلچین: مریم
هدایت هاشمی: ایوب
اشکان اشتیاق: امیر گلابی
علی صبوری: نیما کوچکی
مهران رجبی: دکتر هوشنگ کوچکی
سپند امیرسلیمانی: شروین بندری
رامین ناصرنصیر: شهرام اسدی
شهاب عباسی: جناب سروان
ساناز سماواتی: مهین گلابی
ملیحه بقایی: اعظم
ندا کوهی: زهرا
سیما مطلبی: مهسا
سارا مقربی: نهال گلابی
علیرضا درویش: محسن غنچه
سلمان خطی: نادر
سامی غریبی: علیرضا گلابی
دانیال جعفری: یوسف
امیر سلیم‌خانی: دکتر
شایان خانپور: آقای کامرانی
مجتبی امدادی: ناصر خان
:
جوایز و نامزدها

| سال | رسانه | دسته‌بندی | نتیجه |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۴۰۰ | فناوری و تلویزیون دیجیتال | بهترین سریال تلویزیونی بهار ۱۴۰۰ | نامزدشده |
مرکوری، نایترو و ملینا (تگ تیم)

| MNMمرکوری، نایترو و ملینا | MNMمرکوری، نایترو و ملینا |
| --- | --- |
نایتر (چپ)، ملینا (وسط) و مرکوری (راست) در سال ۲۰۰۶: نایتر (چپ)، ملینا (وسط) و مرکوری (راست) در سال ۲۰۰۶
پیشه: تیم ۳ نفره کشتی‌گیر
سال‌های فعالیت: از ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷
تیم ام ان ام (به انگلیسی: MNM)، یک گروه کشتی حرفه‌ای در کمپانی WWE می‌باشد و از جانی نایترو، جویی مرکوری و ملینا پرز تشکیل شده بود.
آن‌ها در طول فعالیت خود توانستند چند بار قهرمانان کمربندهای تگ تیم (نایترو و مرکوری) و قهرمان کمربند زنان (ملینا) بشوند.
دوران ورزشی > افتخارات

قهرمانی تگ تیم OVW برای ۱ بار (نایترو و مرکوری)
قهرمانی تگ تیم WWE برای ۳ بار (نایترو و مرکوری)
قهرمانی کمربند زنان WWE برای ۱ بار (ملینا)
مجله PWI آن‌ها را بهترین تیم سال ۲۰۰۵ نامید
پیو

municipality
| Concello de Poio | Concello de Poio |
| --- | --- |
municipality: municipality
  مهر:   مهر
حکومت: حکومت
 • Alcalde (شهردار): Luciano Sobral Fernández (BNG)
جمعیت (2005): جمعیت (2005)
 • کل: ۱۴٬۸۸۹ (درگاه ملی آمار (اسپانیا))
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (زمان)
وبگاه: http://www.concellodepoio.es
پیو (به اسپانیایی: Poio) یک شهرستان در اسپانیا است.
خصوصیات

پیو ۱۴٬۸۸۹ نفر جمعیت دارد.
انکارانو

مکان
| Ancarano | Ancarano |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
Comune di Ancarano: Comune di Ancarano
ناحیه: آبروتزو
استان / شهرستان: تیرامو (TE)
دهستان: Casette, Madonna della Carità
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۴ کیلومتر مربع (۵ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۹۴ متر (۹۶۵ فوت)
جمعیت (31 May 2008): جمعیت (31 May 2008)
 • کل: ۱٬۸۹۷
 • تراکم: ۱۴۰/کیلومتر مربع (۳۵۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Ancaranesi
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: 64010
پیش‌شماره تلفن: 0861
قدیس پشتیبان: San Simplicio
روز قدیس: 29 July
انکارانو (به ایتالیایی: Ancarano) یک سکونتگاه مسکونی در ایتالیا است که در استان تیرامو واقع شده‌است.
خصوصیات

انکارانو ۱۴ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۸۹۷ نفر جمعیت دارد و ۲۹۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.