stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سازمان فضایی ایران
تاریخچه

تاریخچهٔ صنعت فضایی در ایران، به اواخر دهه ۴۰ و اوایل دههٔ ۵۰ خورشیدی بازمی‌گردد. ایران برای اولین بار در سال ۱۳۴۹ با عضویت در سازمان بین المللی ارتباطات ماهواره ای، با نصب و استفاده از آنتن استاندارد A در اسد آباد همدان، عملا به جمع بهره‌برداران از فناوری فضایی پیوست.
در سال ۱۳۵۳ به دنبال پرتاب اولین ماهواره مطالعه منابع زمینی آمریکا که بعدا به سری لندست تغییر نام داد، دفتر جمع‌آوری اطلاعات ماهواره‌ای جهت فراهم آوردن امکان استفاده از داده‌های ماهواره‌ای در سازمان برنامه و بودجه وقت تاسیس شد و استفاده از فناوری سنجش از دور، در این دفتر آغاز شد. پس از تحقیقات اولیه و کسب نتایج مطلوب از تصاویر ماهواره‌ای و با هدف دسترسی مستقیم به تصاویر ماهواره‌ای، دفتر مذکور به «مرکز سنجش از راه دور ایران» تغییر نام داد و به این شکل، تأسیس یک نهاد ملی فضایی در اوایل دهه ۱۳۵۰ شمسی در ایران شکل گرفت.
در سال ۱۳۵۵، «مرکز سنجش از راه دور ایران» در قالب “طرح استفاده از ماهواره” با هدف دريافت مستقيم اطلاعات ماهواره‌ای و پردازش، تکثير و توزيع داده‌ها، اقدام به خرید و نصب ایستگاه‌های گیرنده تصاویر ماهواره‌ای در ماهدشت کرج نمود. در ايستگاه مذکور، سیستم های زير پيش بينی گرده بود:
۱. سيستم رديابی و دريافت اطلاعات
۲. سيستم فرايند و تصحيح اطلاعات
۳. سيستم تفسير اطلاعات
۴. سيستم مديريت اطلاعات
۵. سيستم تکثير و چاپ اطلاعات
در سال ۱۳۷۰ طبق ماده واحده مصوب مجلس شورای اسلامی، «مرکز سنجش از راه دور ایران» در قالب یک شرکت دولتی به وزارت پست و تلگراف و تلفن واگذار گردید. متعاقبا منظور انجام مصوبات شورای عالی فضایی کشور، تمامی فعالیت های حاکمیتی این مرکز به سازمان فضایی ایران محول گردید.
در پی مواد ۸ و ۹ مصوبهٔ ۶۸۱۵۹ مجلس شورای اسلامی در سال ۱۳۸۲، شورای عالی فضایی با عضویت چندین نهاد دولتی و ریاست رئیس‌جمهور تشکیل شد. سازمان فضایی ایران بر اساس همین مصوبه تشکیل گردید، و ریاست آن را دبیر شورای عالی فضایی برعهده دارد. این سازمان دارای شخصیت حقوقی و استقلال مالی است، و به صورت مؤسسه‌ای دولتی وابسته به وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات اداره می‌شود.
پرتابه‌های فضایی ایران

ایران در تاریخ ۱۵ بهمن ۱۳۸۶ موشک ماهواره‌بر فضایی ایران به نام «سفیر» برای پروازی زیرمداری به فضا پرتاب شد. برخی از منابع غربی معتقدند که گونه‌ای تغییریافته از موشک شهاب-۳ ایران به نام «پرتابهٔ فضایی شهاب» برای این منظور استفاده می‌شود.
گونهٔ تکامل‌یافتهٔ این موشک برای پرتاب ماهوارهٔ ایرانی امید به مدار زمین در بامداد ۳ فوریهٔ ۲۰۰۹ میلادی (۱۴ بهمن ۱۳۸۷) و در سی‌امین سالگرد پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ استفاده شد. ماهواره‌های مصباح (همکاری مشترک ایران و ایتالیا)، مصباح-۲ و ماهوارهٔ ژئوسنکرون زهره (همکاری مشترک ایران و روسیه) نیز برای پرتاب با موشک‌های فضایی ایرانی برنامه‌ریزی شده‌اند.
پرتابه‌های فضایی ایران > پرتاب‌های زیرمداری

در ۶ اسفند ۱۳۷۵، سازمان فضایی ایران یک پرتابهٔ فضایی را در یک پرواز زیرمداری آزمایش کرد. این موشک حامل محموله‌ای آزمایشی بود که مشترکاً توسط وزارت علوم و وزارت دفاع طراحی و ساخته شده بود. این موشک تا ارتفاع ۱۵۰ کیلومتری زمین بالا رفت و بر طبق برنامهٔ از پیش تنظیم شده، با چتر نجات به زمین فرود آمد.
در تاریخ ۱۵ بهمن ۱۳۸۶، سازمان فضایی ایران با پرتاب نخستین گونه از موشک کاوشگر-۱ با نام «سفیر» دومین پرواز فضایی زیرمداری خود را با موفقیت به انجام رساند. موشک سفیر از پایگاه فضایی نو ایران در شاهرود به فضا پرتاب شد. با این پرتاب موفقیت‌آمیز، ایران یک گام به پرتاب ماهواره‌ها به مدار زمین نزدیک شده‌است.
پرتابه‌های فضایی ایران > ارسال موجود زنده

در ۳ فوریهٔ ۲۰۱۰ (۱۴ بهمن ۱۳۸۸)، سازمان فضایی ایران کاوشگر-۳ (به انگلیسی: Explorer-3) را به همراه چند جانور شامل یک موش صحرایی، دو لاکپشت و چند کرم و چند نمونه از سلول‌های انسانی به فضای زیرمداری پرتاب نمود. این اقدام به منظور بررسی وضعیت موجودات زنده در فضا با همکاری وزارت دفاع و وزارت ارتباطات و در ادامهٔ پرتاب کاوشگرهای یک و دو صورت گرفت. البته نتایج این پرتاب، انتظار دانشمندان ایرانی را تأمین نکرد و در همان زمان، موجودات زندهٔ این محموله نابود شدند.
در ۱۵ مارس ۲۰۱۱ (۲۴ اسفند ۱۳۸۹)، سازمان فضایی ایران کاوشگر-۴ (به انگلیسی: Explorer-4) را که حامل کپسولی حیاتی حاوی یک عروسک بود را به فضا پرتاب نمود. سازمان فضایی ایران اعلام نمود طرحی مشابه را برای اواسط سپتامبر در دست انجام دارد. اما این پروژه به خاطر شکست تا آماده شدن کاوشکر پیشگام معلق شد.
در ۲۸ ژانویهٔ ۲۰۱۳ (۹ بهمن ۱۳۹۱)، سازمان فضایی ایران کاوشگر پیشگام (به انگلیسی: Pioneer) را به همراه یک میمون رزوس به نام آفتاب با موفقیت به مدت ۲۰ دقیقه به ارتفاع ۱۲۰ کیلومتری زمین پرتاب نمود و آن را بازگرداند.
این نخستین بار بود که ایران توانست نخستی‌سانی را به فضا پرتاب و بازیابی نماید. این پرتاب ۵۴ سال پس از پرتاب نخستین میمون یعنی خانم بیکر صورت گرفت.
مراکز فضایی ایران

پایگاه فضایی اصلی ایران، پایگاه فضایی امام خمینی است که در استان سمنان قرار دارد.
این پایگاه در روز ۱۵ بهمن ۱۳۸۶ با حضور محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهور وقت رونمایی شد.
موشک کاوشگر-۱ از این پایگاه به فضا پرتاب شد. در مارس ۲۰۱۱، گروه اطلاعاتی جین براساس داده‌های ماهواره‌ای خود و تحلیل آن‌ها اعلام نمود که ایران به شدت در حال ساخت امکاناتی پیچیده و با سرعتی بسیار زیاد است که نشان‌دهندهٔ آمادگی و تمایلاتش به فضاست.
مرکز فضایی البرز یکی از مراکز اصلی دریافت اطلاعات ماهواره‌ای در کشور است و در استان البرز واقع شده‌است. ساخت این مرکز در سال ۱۳۵۵ آغاز شد و در سال ۱۳۵۷ به بهره‌برداری رسید.
این مرکز کار دریافت، ذخیره‌سازی، پردازش، مدیریت، تکثیر و نشر اطلاعات دریافتی از ماهواره‌ها را به عهده دارد.
پایگاه دوم پرتاب موشک ایران در نزدیکی شهر قم قرار دارد. نخستین موشک پرتاب شده از پایگاه قم، موشک هواسونگ-۳ در مسیر پرتابه‌ای (بالستیک) در اردیبهشت ۱۳۷۰ بوده‌است. در تاریخ ۱۱ آبان ۱۳۸۵ و در طی رزمایش پیامبر اعظم ۲، چندین فروند موشک ایرانی از جمله شهاب-۲، شهاب-۳، فتح-۱۱۰ و موشک‌های زلزال از این مرکز پرتاب شدند.
در دسامبر ۲۰۱۰ اعلام شد بنابر محدودیت‌های جغرافیایی موجود در نخستین مرکز فضایی برای ارسال ماهواره به مدار، تحقیقاتی برای ساخت دومین مرکز فضایی (ارسال‌گر) صورت گرفت. پایگاه فضایی ملی، در استان سیستان و بلوچستان احداث می‌شود. این پایگاه در آینده محل اصلی تمام مأموریت‌های فضایی ایران خواهد بود که مشابه پایگاه فضایی بایکونور روس‌ها و پایگاه فضایی کندی آمریکایی‌ها خواهد بود.
برنامه‌های فضایی گذشته

ماهوارهٔ سینا-۱ (ساخت مشترک ایران و روسیه) در روز ۵ آبان ۱۳۸۴ از پایگاه فضایی پلستسک در روسیه توسط موشک کاسموس-۳ به فضا پرتاب شد. با پرتاب این ماهواره، ایران به جمع ۴۳ کشور دارای ماهوارهٔ مداری پیوست.
برنامه‌های فضایی آینده

دکتر براری معاون وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات و رئیس سازمان فضایی ایران در نخستین نشست شورای مدیران این سازمان پس از انتصاب گفت: ایجاد بستر مناسب برای توسعهٔ فعالیت‌های بخش خصوصی در حوزهٔ فضایی و توسعه و گسترش اقتصاد فضایی از اولویت‌های سازمان خواهد بود. دکتر براری ضمن تأکید بر ظرفیت بالای علمی کشور در بخش فضایی در دانشگاه‌ها و مراکز علمی افزود: باید از ظرفیت علمی بخش دانشگاهی در توسعهٔ حوزهٔ فضایی کشور استفاده مناسب انجام شود. وی حضور مؤثر در حوزهٔ بین‌المللی را یکی دیگر از اهداف سازمان فضایی ایران در دوران نو دانست. رئیس سازمان فضایی ایران گفت: داده‌های تولید شده در سازمان فضایی ایران باید در خدمت توسعهٔ شاخص‌های اقتصادی کشور از جمله کشاورزی باشد و بستری فراهم شود تا این داده‌ها در اختیار بخش خصوصی جهت تولید ثروت قرار گیرد. دکتر براری تدوین برنامهٔ ۱۰ سالهٔ حوزهٔ فضایی کشور و تصویب آن در شورای عالی فضایی جهت پیشگیری از موازی کاری در این حوزه را از دیگر اولویت‌ها و برنامه‌های خود عنوان کردند.
دکتر محسن بهرامی، رئیس پیشین سازمان فضایی ایران پیش‌تر گفته بود: پروژه‌هایی که در سازمان فضایی ایران برنامه‌ریزی شده بود در حال پیشرفت است و وظیفهٔ سازمان فضایی این است که به این برنامه‌ها صدمه‌ای وارد نشود و ادامه پیدا کنند. قراردادها تکمیل‌تر و اصلاحات مورد نظر انجام شده‌است. وی افزود: هم‌اکنون برنامه‌های سازمان فضایی در فاز نویی از طراحی و ساخت قرار گرفته‌است و پروژه‌های تعریف شده همگی به صورت توسعهٔ فناوری است. ماهوارهٔ ناهید که یک ماهوارهٔ مخابراتی است در حال اتمام مرحلهٔ ساخت آن هستیم. قرارداد ناهید ۲ آماده شده که به زودی ابلاغ خواهد شد. ماهوارهٔ دوستی که با همکاری دانشگاه صنعتی شریف طراحی و ساخته شده، آمادهٔ پرتاب است و قرارداد پرتاب آن نیز بسته شده‌است. قرارداد ماهوارهٔ ظفر نیز در حال بازنگری است و آن نیز ابلاغ خواهد شد و طراحی و ساخت آن در سال آینده به اتمام خواهد رسید. ماهوارهٔ آتست نیز در حال اتمام مرحلهٔ ساخت است که تا آخر سال جاری تحویل سازمان فضایی خواهد شد. تا پایان سال ۳ ماهواره آمادهٔ پرتاب خواهیم داشت.
به گزارش روابط عمومی پژوهشگاه فضایی ایران دکتر حسن حدادپور رئیس پژوهشگاه فضایی ایران در دومین همایش آشنایی با علوم و فناوری فضایی و کاربرد آن که به مناسبت هفتهٔ جهانی فضا برگزار شده بود با اشاره به پروژه‌های در دست اجرای پژوهشگاه فضایی ایران بیان کرد پروژهٔ ماهوارهٔ ناهید ۱ در مراحل پایانی تجمیع و تست ماهواره قرار دارد و به‌زودی آمادهٔ پرتاب خواهد شد.
بنا بر این گزارش وی ضمن اشاره به این نکته که فضا موهبت الهی برای تمام بشریت است و همهٔ مردم جهان باید بتوانند از نعمت‌های آن برخوردار باشند گفت پژوهشگاه فضایی ایران در راستای انجام وظایف و مأموریت‌های خود در توسعهٔ فناوری‌های فضایی کشور و ایجاد زیرساخت‌های لازم، ۴۳ پروژهٔ فضایی را به اجرا درآورده که ۲۴ پروژهٔ آن خاتمه یافته و ۱۹ پروژه در دست اجرا است.
وی در ادامه افزود، پروژه‌های ماهوارهٔ مخابراتی ناهید ۲، ماهوارهٔ پارس ۱ و بلوک انتقال مداری در این پژوهشگاه در دست اجرا بوده که طراحی اولیهٔ آن‌ها به اتمام رسیده و در مرحلهٔ ساخت مدل مهندسی سیستم قرار دارند در جمهوری اسلامی ایران پرتاب می‌شوند.
برنامه‌های فضایی آینده > فضانوردان ایرانی

سازمان فضایی ایران در نظر دارد که تا سال ۱۴۱۰، نخستین فضانورد ایرانی را با استفاده از فناوری فضایی بومی به مدار زمین بفرستد.
برنامه‌های فضایی آینده > دو ماهوارهٔ ایرانی در نوبت پرتاب

سالاریه رییس سازمان فضایی ایران خبر از پرتاب دو ماهواره را تا پایان سال با نام ناهید۱ و ناهید۲ با ماهواره بر قائم۱۰۰ خبر داد.
حضور در سازمان ملل

سازمان فضایی ایران دارای غرفه‌ای در محل نمایشگاه دائمی فضایی سازمان ملل متحد در شهر وین است. این غرفه در ۲۱ بهمن ۱۳۸۸ برپا شد و مکانی برای نمایش دستاوردهای فناوری ایران در صنایع فضایی است.
تحریم

وزارت خزانه‌داری آمریکا روز سه شنبه ۱۲ شهریور ۱۳۹۸ در بیانیه‌ای اعلام کرد که نام سازمان فضایی، مرکز تحقیقات فضایی و پژوهشگاه فضایی ایران را به فهرست تحریم‌های دفتر کنترل سرمایه‌های خارجی (اوفک) از نهادهای زیرمجموعه این وزارتخانه افزوده‌است.
سوپرفورمنس

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: Privately Owned (since 2005)
صنعت: صنعت خودروسازی
بنا نهاده: 1996 by Jim Price
دفتر مرکزی: ارواین، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا
افراد کلیدی: Lance Stander, مدیر عامل اجرایی; Jim Price, رئیس‌جمهور
محصولات: Turnkey Replicars
وبگاه: Superformance.com
سوپرفورمنس MKIII
سوپرفورمنس (به انگلیسی: Superformance) نام یک شرکت سازنده خودروی سوپر اسپورت امریکایی است.
مرکز این شرکت (تأسیس ۱۹۹۶) در ارواین قرار دارد.
فهرست پرچم‌های ژاپن

در ژاپن از دوره هیان، بزرگان و اربابان و نجبا دارای نشان‌های خانوادگی و سازمانی بوده‌اند که با نام کامون (نشان خانوادگی) یا مون شناخته می‌شود. آن‌ها ابتدا از این نشان‌ها برای تمایز گذاشتن بین خاندان‌های اشراف و بعدها برای تمایز گذاشتن بین سامورایی‌ها و نیروهای جنگی خود استفاده می‌کرده‌اند. امروزه به‌کارگیری کامون کماکان ادامه دارد. معمولاً سامورایی‌های دوران فئودال ژاپن، کامون خود یا اربابشان را در نبردها بر پرچم کوچکی بر لباس خود حمل می‌کرده‌اند که با نام ساشیمونو شناخته می‌شود. پرچم‌های بزرگی را نیز در محل استقرار فرمانده یا دایمیو (ارباب) قرار می‌داده‌اند که اوماجیروشی نام دارد. نوبوری نیز نوعی پرچم بوده که برای مشخص کردن واحدهای ارتش در دوران فئودالی ژاپن مورد استفاده قرار می‌گرفته‌است. امروزه از نوبوری در مراسم، مسابقه‌های ورزشی و آگهی‌های تبلیغاتی خیابان‌ها استفاده می‌شود.
در زیر فهرستی از پرچم‌های ژاپنی آمده‌است که بیشترشان متعلق به دوره معاصر هستند. با بررسی پرچم‌ها می‌بینیم که در آن‌ها از نماد آفتاب (دایره قرمز) و ساکورا (شکوفه گیلاس) که هر دو از نشانه‌های ملی ژاپن هستند و نیز الفبای ژاپنی (کاتاکانا و هیراگانا) و واژه‌نگارهای کانجی بسیار استفاده شده‌است.
پرچم‌های ملی

مقالهٔ اصلی: پرچم ژاپن
پرچم ملی ژاپن، مستطیلی سفید است که دایره‌ای قرمز (به نشانه خورشید) در میانه آن قرار دارد. این پرچم را با نام رسمی نیشوکی (به ژاپنی: 日章旗) (به معنی پرچم خورشیدنشان) می‌خوانند اما بیشتر با نام هینومارو (به ژاپنی: 日の丸) (به معنی دایره خورشید) شناخته می‌شود. این پرچم در ۱۳ اوت ۱۹۹۹ به‌دست هیئت قانون‌گذاری پرچم و سرود ملی به عنوان پرچم ملی تصویب شد. البته از این پرچم پیش از آن زمان نیز استفاده می‌شده‌است بدون اینکه قانونی رسمی برای ثبت آن به عنوان پرچم ملی ژاپن وجود داشته باشد. در سال ۱۸۷۰، دو ابلاغیه از دایجو-کان (شورای دولتی ژاپن در دوره‌های دوره نارا و دوره هی‌آن) شامل مقررات پرچم ملی نوشته شد. در تاریخ ۲۷ فوریه ۱۸۷۰ دوره میجی در اعلانیه ۵۷، کشتی‌های بازرگانی به استفاده از پرچم فعلی ملزم شدند و در اعلانیه ۶۵۱ به تاریخ ۲۷ اکتبر ۱۸۷۰ این پرچم در نیروی دریایی به کار گرفته شد. استفاده از این پرچم در سال‌های اولیه اشغال ژاپن به‌دست آمریکا پس از جنگ جهانی دوم به شدت غیرقانونی بوده اما بعدها به‌کارگیری دوباره آن آزاد شد.
این پرچم اگرچه در سال ۱۸۷۰ به عنوان پرچم رسمی کشور انتخاب شد اما از مدت‌ها پیش مورد استفاده امپراتوران ژاپن بوده‌است. از آنجایی که خاندان پادشاهان ژاپن خود را از نسل نوه ایزدبانوی آفتاب می‌دانند، خورشید طلوع‌کننده همیشه الهام‌بخش ژاپنی‌ها بوده و در پرچم این کشور نیز جای گرفته‌است. سال ۱۸۷۰ میلادی نشان‌دهنده عصر جدیدی در تاریخ ژاپن است و از این لحاظ در همین سال نیز پرچم پادشاهان قدیمی ژاپن به عنوان پرچم رسمی کشور برگزیده شده‌است.
| پرچم | تاریخ | استفاده | توضیحات |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ۱۳ اوت ۱۹۹۹-اکنون | نشان و پرچم غیرنظامی کشور | نسبت پرچم: ۲:۳. این پرچم در سال ۱۹۹۹ در بیانیه ۱۲۷ قانون مربوط به سرود و پرچم ملی طراحی شده‌است. دایره خورشید به‌طور کامل در مرکز پرچم قرار دارد. |
|  | ۲۷ فوریه ۱۸۷۰- ۱۲ اوت ۱۹۹۹ | پرچم غیرنظامی امپراتوری ژاپن | نسبت پرچم: ۷:۱۰. دایره خورشید به اندازه ۱٪ به سمت چپ متمایل است. طراحی این پرچم در بیانیه ۵۷ در سال ۱۸۷۰ بیان شده‌است. |
پرچم‌های امپراتوری

جایگاه امپراتوری ژاپن یا کوشیتسو (به ژاپنی: 皇室) که از آن با نام‌های خاندان امپراتوری یا دودمان یاماتو نام برده می‌شود عبارت است از آندسته از افراد خانواده امپراتوری ژاپن که متعهد به خدمات رسمی و همگانی باشند. در قانون اساسی فعلی ژاپن از امپراتور به عنوان نشان حکومت و اتحاد مردم نام برده شده‌است. افراد دیگر خاندان امپراتوری به خدمات تشریفاتی و وظایف اجتماعی می‌پردازند اما نقشی در دولت ندارند. این وظایف به‌طور نَسَبی از پدر به فرزند منتقل می‌شود.
پرچم‌های ارائه شده در زیر، پرچم‌های نفرات اصلی خاندان امپراتوری ژاپن هستند.
همان‌طور که قابل مشاهده است از گل داودی که کامون خاندان امپراتوری ژاپن است در این پرچم‌ها بسیار استفاده شده‌است.
| پرچم | تاریخ | استفاده | توضیحات |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ۱۸۶۹– اکنون | پرچم امپراتور ژاپن | گل داودی با ۱۶ گلبرگ طلایی‌رنگ در مرکز زمینه‌ای قرمز |
|  | ۱۹۲۶– اکنون | پرچم نایب‌السلطنه ژاپن | شبیه پرچم امپراتور اما با حاشیه‌ای سفید در اطراف پرچم |
|  | ۱۹۲۶– اکنون | پرچم امپراتریس، امپراتریس مادر و امپراتریس مادر اعظم | همان پرچم پادشاهی با بریدگی سه‌گوش |
|  | ۱۹۲۶– اکنون | پرچم شاهزاده ولیعهد و پسر بزرگ امپراتور | شبیه پرچم امپراتور با مستطیلی سفید |
|  | ۱۹۲۶– اکنون | پرچم شاهدخت ولیعهد و همسر پسر بزرگ امپراتور | همچون پرچم شاهزاده ولیعهد و پسر بزرگ امپراتور با بریدگی سه‌گوش |
|  | ۱۹۲۶– اکنون | پرچم خاندان امپراتوری ژاپن | گل داودی با ۱۶ گلبرگ طلایی در زمینه سفید یا حاشیه قرمز |
پرچم‌های دولتی

پرچمی که در گمرک ژاپن به کار می‌رود در ۳ اوت ۱۸۹۲ میلادی طراحی شده‌است؛ این پرچم در ابتدا برای گمرک طراحی نشده‌بود اما امروزه در این اداره به کار می‌رود.
| پرچم | تاریخ | استفاده | توضیحات |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ۱۸۷۲–۱۸۸۶ | پرچم پست ژاپن | دایره قرمز در مرکز و خطی افقی که از آن می‌گذرد. |
|  | ۱۸۸۶- اکنون | پرچم پست ژاپن | نشان پستی ژاپن (〒) بر یک زمینه سفید. |
|  | ۱۸۹۲– اکنون | پرچم گمرک ژاپن | سفید نشان‌دهنده سرزمین، آبی نشان‌دهنده دریا و دایره قرمز نشان‌دهنده گمرک در مرز کشور است. |
پرچم‌های نظامی > نگهبان ساحلی ژاپن

نگهبان ساحلی ژاپن (به ژاپنی: 海上保安庁) (کایجو هوآن‌چو) که پیشتر با نام گماشتگان امنیت ساحلی شناخته می‌شدند گارد ساحلی ژاپن هستند. این سازمان با حدود ۱۲۰۰۰ نیرو تحت نظر وزارت زیرساخت‌ها، حمل‌ونقل و گردشگری فعالیت می‌کند و مسئول محافظت از خط ساحلی ژاپن است. این سازمان در ۱۹۴۸ میلادی ایجاد شد.
| پرچم | تاریخ | استفاده | توضیحات |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ۱۹۵۱– اکنون | پرچم نگهبان ساحلی ژاپن | نشان یک قطب‌نمای دریانوردی. |
|  | ۱۹۵۱– اکنون | پرچم وزیر زیرساخت‌ها، حمل‌ونقل و گردشگری |  |
|  | ۱۹۵۱– اکنون | پرچم افسر فرمانده نگهبان ساحلی ژاپن |  |
|  | ۱۹۵۱– اکنون | پرچم مراکز فرماندهی نگهبان ساحلی ژاپن |  |
|  | ۱۹۵۱– اکنون | پرچم فرمانده در نگهبان ساحلی ژاپن |  |
اقلیت‌ها

گروه‌های اقلیتی بزرگ در ژاپن عبارتند از: کره‌ای‌ها، چینی‌ها، برزیلی‌ها (بیشتر اجداد این گروه، ژاپنی‌های مهاجر در برزیل بوده‌اند)، فیلیپینی‌ها، تایوانی‌ها، مردمان آینو و مردمان جزایر ریوکیو.
طبق گزارش تهیه شده به‌دست دین دودو برای سازمان ملل در سال ۲۰۰۸، اعضای گروه‌های زیر بیش از بقیه گرفتار نژادپرستی و بیگانه‌هراسی شده‌اند:
اقلیت‌های ملی مردمان بوراکو، مردمان آینو و مردمان اوکیناوا (اوکیناوا یکی از جزایر ریوکیو است).
مردمان و زادگان مستعمرات پیشین ژاپن همچون چینی‌ها و کره‌ای‌ها.
مهاجران جدیدی که از کشورهای آسیایی، آفریقایی، آمریکای جنوبی و کشورهای خاورمیانه به ژاپن آمده‌اند.
| پرچم | تاریخ | استفاده | توضیحات |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ۱۹۷۳– | پرچم غیررسمی مردمان آینو | اقوام آینو، مردمان اصلی استان هوکایدو هستند. این پرچم به‌دست هنرمند آینو بیکی سونازاوا طراحی شده‌است. آبی نشان‌دهنده آسمان و دریا، سفید نشان‌دهنده برف است. |
|  | ۱۹۴۶؟ – اکنون | پرچم میندان | میندان یکی از دو انجمن اصلی کره‌ای‌های مقیم ژاپن است. در میانه این پرچم، گل ختمی که گل ملی کشور کره جنوبی است وجود دارد. نام رسمی گروه، زاینیون دایکانمینکوکو میندان، با حروف کانجی و به رنگ سفید در پایین نوشته شده و خلاصه آن (میندان) با حروف هانگول به رنگ زرد نوشته شده‌است. رنگ آبی نشان‌دهنده آسمان و دریاست. |
|  | ۱۹۲۳–۱۹۴۵؟ | پرچم انجمن هم‌سطح‌سازی ملی یا اتحاد نجات بوراکو | انجمن هم‌سطح‌سازی ملی در سال ۱۹۴۲ منحل شده و اعضای آن، در سال ۱۹۴۵ اتحاد نجات بوراکو را به وجود آوردند. این پرچم را، پرچم تاج خار (به ژاپنی: 荊冠旗) (که‌کان‌کی) می‌نامند. رنگ سیاه نشان‌دهنده جامعه‌ای تاریک و پر از تبعیض است. رنگ قرمز بیان‌کننده خون است. |
|  | ۱۹۴۵؟ – | پرچم فعلی اتحاد نجات بوراکو | ستاره سفید نشان‌دهنده امید است. |
پرچم‌های فرهنگی

وزارت تندرستی، کار و رفاه (به ژاپنی: 厚生労働省) (کوسه‌ای‌رودوشو) در ژاپن مسئول تنظیم و نظارت بر اجرای مقررات محصولات شیمیایی مواد غذایی و دارویی و استانداردهای آن است. از دیگر مسئولیت‌های این وزارتخانه، تعیین و نظارت بر استانداردهای محیط کار کارگران و کارمندان و عدم تبعیض در شرایط کاری است.
| پرچم | تاریخ | استفاده | توضیح |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ۱۹۱۹ | پرچم سلامت | پرچم سبز به‌دست توشیفومی گامو برای هفته دولتی سلامت طراحی شده‌است. صلیب از نگاه غربی به معنی خیرخواهی و از نگاه شرقی محلی است که نیکی‌ها در آن گرد می‌آیند. سازمان استانداردهای ژاپن نیز این نشان را به عنوان نشان سلامت برگزید. |
|  | ۱۹۵۹– اکنون | پرچم تندرستی صنعتی | به‌دست اداره استاندارد کار که امروزه وزارت تندرستی، کار و رفاه نامیده می‌شود در طی یک ثبت‌نام عمومی انتخاب شد. |
|  | ۱۹۶۵– اکنون | پرچم تندرستی و سلامت | به‌دست انجمن تندستی و سلامت صنعتی ژاپن طراحی شد. این پرچم و دو پرچم پیشین، بیشتر در کارخانه‌ها و مکان‌های ساخت‌وساز آویخته می‌شوند. |
نشست سران برای دموکراسی

| گردهمایی برای دموکراسی | گردهمایی برای دموکراسی |
| --- | --- |
گیرمو لاسو، رئیس‌جمهور اکوادور, شرکت‌کننده در نشست سران: گیرمو لاسو، رئیس‌جمهور اکوادور, شرکت‌کننده در نشست سران
کشور میزبان:  ایالات متحده آمریکا
تاریخ‌ها: ۹–۱۰ دسامبر ۲۰۲۱
محل(های) برگزاری: مجازی
شرکت‌کنندگان: ۱۱۱
وبگاه: www.state.gov/summit-for-democracy/
بلینکن

نشست سران برای دموکراسی (انگلیسی: Summit for Democracy) یک نشست مجازی به میزبانی ایالات متحده آمریکا بود که «برای تجدید دموکراسی در داخل و مقابله با یکه‌سالاری در خارج از کشور» در تاریخ ۹ تا ۱۰ دسامبر ۲۰۲۱ برگزار شد. سه موضوع اصلی این نشست، مقابله با اقتدارگرایی، پرداختن به فساد و مبارزه با آن، و پیشبرد احترام به حقوق بشر است.
تنگ رغز

| تنگ رغز | تنگ رغز |
| --- | --- |
جغرافیا: جغرافیا
مختصات: 28°49′45″N 54°18′05″E﻿ / ﻿28.82917°N 54.30139°E﻿ / 28.82917; 54.30139 
fa (in English: Expected satiety)تنگ رغز یک تنگه آبی در دل در میان رشته کوه‌های زاگرس جنوبی است. رغز نام دره‌ای در بخش فسارود شهرستان داراب در استان فارس استاین تنگه زیبا که درسالهای اخیر شناخته شده در فاصله ۲۵ کیلومتری شهر داراب و در بخش فسارود ودر مجاورت روستاهای گردشگری شمس‌آباد و حسن‌آباد واقع شده‌است این دره آبی زیبا از ۶۴ آبشار و ده‌ها حوضچه تشکیل شده‌است که چهارده آبشار آن بزرگ و قابل‌توجه است برخی از آبشارها توسط گروه‌های کوهنوردی واهالی محل نامگذاری شده‌اند.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| آبشار نگین با ارتفاع ۱۶ متر | آبشار بوم رنگ به ارتفاع ۷ متر | آبشار مسعود به ارتفاع ۸ متر |
| آبشار فتح به ارتفاع ۸ متر | آبشار حکمت به ارتفاع ۱۱ متر | آبشار کبوتر به ارتفاع ۲۵ متر |
| آبشار دماغه به ارتفاع ۱۲ متر | آبشار آذرخش به ارتفاع ۶۵ متر | آبشار یادگار به ارتفاع ۴ متر |
رغز به معنای راه بکر و لغزنده است. تنگ رغز که در میان بومیان به تنگ رودخیز نیز شناخته می‌شود، و معروف به عروس دره‌های ایران است. دره رغز به طول تقریبی ۴ کیلومتر در امتداد شمال به جنوب از سرچشمه رغز تا دره جنوبی، ۶۴ آبشار و حدود ۱۰۰ حوضچه طبیعی را در خود جای داده‌است. در حد واسط منطقه سرچشمه و دره جنوبی رغز، ده‌ها آبشار و آبگیر زیبا در شکل‌های مختلف وجود دارد که پیمایش آنها تنها با استفاده از وسایل فنی و دره‌نوردی امکان‌پذیر است.
از زیباترین و مشهورترین حوضچه‌های تنگ رغز حوضچه عشق است که عموم بازدیدکنندگان و کوهنوردان مدتی را در کنار آن که حوضچه ای به شکل قلب هست توقف کرده و فیلم و عکس می‌گیرند.
راتلند

روتلند (به انگلیسی: Rutland) یکی از شهرستان کشور انگلستان است که در ناحیه میدلند شرقی قرار دارد.
این شهرستان در سال ۲۰۱۱ میلادی ۳۷٬۶۰۰ نفر جمعیت داشته و مرکز آن شهر اوکهام است.
جمعیت

| سال | جمعیت |
| --- | --- |
۱۸۳۱: ۱۹٬۳۸۰
۱۸۶۱: ۲۱٬۸۶۱
۱۸۷۱: ۲۲٬۰۷۳
۱۸۸۱: ۲۱٬۴۳۴
۱۸۹۱: ۲۰٬۶۵۹
۱۹۰۱: ۱۹٬۷۰۹
۱۹۹۱: ۳۳٬۲۲۸
۲۰۰۱: ۳۴٬۵۶۰
۲۰۱۱: ۳۷٬۴۰۰
سوپر لیگ آسه‌آن

سوپر لیگ آسه‌آن یک رقابت بین‌المللی فوتبال پیشنهادی بین تیم‌های باشگاهی داخلی بود که توسط فدراسیون فوتبال آسه‌آن اداره می‌شد. در ابتدا قرار بود در سال ۲۰۱۷ آغاز شود. در ژانویه ۲۰۱۷ اعلام شد که ممکن است تا سال ۲۰۱۸ یا بعد از آن تاخیر وجود داشته باشد.
در ژوئن ۲۰۱۷ اعلام شد که این رقابت به هیچ وجه برگزار نخواهد شد.
پذیرایی

جرمین پنانت، بازیکن تامپینس روفرز در سال ۲۰۱۶ گفت: «فکر نمی‌کنم اگر بهترین بازیکنان و بهترین تیم‌ها به لیگ دیگری فرستاده شوند، برای فوتبال سنگاپور سودی داشته باشد، فکر نمی‌کنم هواداران از آن قدردانی کنند." صحبت‌های او توسط هم تیمی‌اش، رفیق یونس به اشتراک گذاشته شد.
تونکو اسماعیل سلطان ابراهیم، ولیعهد جوهور و رئیس باشگاه سوپر لیگ مالزی جوهور دارالتعظیم، گفت: "من با سوپر لیگ موافق نیستم. فکر می کنم ما [فوتبال جنوب شرق آسیا] هنوز جوان هستیم و باید روی نحوه انجام آن در اروپا تمرکز کنید. در حال حاضر، لیگ قهرمانان آسیا بالاترین هدف است. سوپر لیگ واقعاً فنجان چای من نیست."
در آوریل ۲۰۱۶، نیوین چیدچوب، سرمربی بوریرام یونایتد نیز گفت: "به سادگی، من از ایده سوپرلیگ آسه آن حمایت نمی‌کنم و فکر نمی‌کنم از منظر رقابتی یا سازمانی کار کند. شرایط تجاری و سرمایه گذاری به اندازه کافی خوب نیست، منظورم این است که آنها از باشگاه‌های کوچک می‌خواهند که ۵ میلیون دلار آمریکا (۶.۷ میلیون دلار سنگاپور) بپردازند، اما این باشگاه‌ها چقدر می‌توانند در این لیگ پیشنهادی برنده شوند؟»
صفحه‌های مشابه

جام پرزیدنت آسیا
سوپر لیگ
نظرچاقلی

| نظرچاقلی | نظرچاقلی |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: گلستان
شهرستان: آزادشهر
بخش: بخش مرکزی
دهستان: نظام‌آباد
جمعیت: ۸۱۹ نفر (سرشماری ۹۵)
نظرچاقلی، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان آزادشهر در استان گلستان ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان نظام‌آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۳۸ نفر (۱۶۷خانوار) بوده‌است.
سایمه خوگیانی

| سایمه خوگیانی | سایمه خوگیانی |
| --- | --- |
نمایندهٔ دوره‌های پانزدهم و شانزدهم مجلس نمایندگان افغانستان: نمایندهٔ دوره‌های پانزدهم و شانزدهم مجلس نمایندگان افغانستان
حوزه انتخاباتی: ولایت ننگرهار
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۹۷۲ (۵۲–۵۳ سال) ولایت ننگرهار، ولسوالی خوگیانی
ملیت: افغانستان
پیشه: سیاستمدار
سایمه خوگیانی (متولد سال ۱۳۵۱ ولسوالی خوگیانی - ولایت ننگرهار) سیاستمدار افغان و نماینده مردم ولایت ننگرهار در دوره‌های پانزدهم و شانزدهم مجلس نمایندگان است. وی در مجلس شانزدهم نمایندگان افغانستان عضو کمیسیون منابع طبیعی و محیط زیست می‌باشد.
زندگی‌نامه

سایمه خوگیانی متولد ۱۳۵۱از ولسوالی خوگیانی ولایت ننگرهار است. وی تحصیلات متوسطه خود را در لیسه میدان هوایی ولسوالی بگرام در ولایت پروان به پایان رسانید و سند لیسانس خود را در رشته علوم کامپیوتر از پوهنتون کابل کسب کرد و در رشته حقوق و علوم سیاسی در پوهنتون خصوصی آریانا تحصیلات خود را ادامه داد.
دیگر فعالیت‌ها

دیگر فعالیت‌های وی:
معلم در پاکستان (۱۳۷۲–۱۳۷۵).
کار برای سازمان‌های حمایت از کودکان و زنان، هلال احمر (۱۳۷۵–۱۳۸۱).
مسئول ولایتی بخش زنان کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان.
کار برای رادیو صدای آمریکا.
نماینده مردم ننگرهار در دوره‌های پانزدهم و شانزدهم ولسی جرکه.