امنیت بی‌سیم

نمونه ای از مسیریاب بی‌سیم که می‌تواند ویژگی‌های امنیتی بی‌سیم را پیاده‌سازی کند
امنیت بی‌سیم، به فرایند و اعمالی که منجر به جلوگیری از دسترسی غیرمجاز یا آسیب‌رسانی به رایانه‌ها یا داده‌ها با استفاده از شبکه‌های بی‌سیم گفته می‌شود. این اصطلاح ممکن است به محافظت از خود شبکه بی‌سیم در برابر دشمنانی که به دنبال آسیب رساندن به محرمانه بودن، یکپارچگی یا در دسترس بودن شبکه هستند، اشاره داشته باشد.
رایج ترین نوع امنیت Wi-Fi است که شامل حریم خصوصی معادل سیمی (WEP) و دسترسی محافظت شده از Wi-Fi (WPA) می شود.
حریم خصوصی معادل سیمی یک استاندارد قدیمی آی‌تریپل‌ئی ۸۰۲٫۱۱ از سال ۱۹۹۷ است. این یک استاندارد امنیتی بسیار ضعیف است: رمز عبوری که استفاده می‌کند اغلب می‌تواند در عرض چند دقیقه با یک رایانه لپ‌تاپ اولیه و ابزارهای نرم‌افزاری گسترده در دسترس شکسته شود.
حریم خصوصی معادل سیمی در سال ۲۰۰۳ توسط دبلیوپی‌ای یا دسترسی محافظت شده از وای-فای (Wi-Fi Protected Access) جایگزین شد. دسترسی محافظت شده از وای-فای یک جایگزین سریع برای بهبود امنیت نسبت به حریم خصوصی معادل سیمی بود.
استاندارد فعلی دسترسی محافظت شده از وای-فای (WPA2) است. برخی از سخت‌افزارها نمی‌توانند بدون ارتقا یا جایگزینی سیستم عامل، WPA2 را پشتیبانی کنند. WPA2 از یک سیستم رمزنگاری استفاده می‌کند که شبکه را با یک کلید ۲۵۶ بیتی رمزگذاری می‌کند. طول کلید بیشتر امنیت را نسبت به حریم خصوصی معادل سیمی بهبود می‌بخشد. شرکت‌ها اغلب امنیت را با استفاده از یک سیستم مبتنی بر گواهی برای احراز هویت دستگاه متصل، با پیروی از استاندارد IEEE 802.11X اعمال می‌کنند.
بسیاری از رایانه‌های لپ‌تاپ دارای کارت‌های بی‌سیم از پیش نصب شده هستند. امکان دسترسی به این شبکه‌ها بسیار زیاد است. با این حال، شبکه‌های بی‌سیم مستعد برخی از مسائل امنیتی هستند.. هکرها متوجه شده‌اند که نفوذ به شبکه‌های بی‌سیم نسبتاً آسان است و حتی از فناوری بی‌سیم برای هک شبکه‌های سیمی استفاده می‌کنند. در نتیجه، بسیار مهم است که شرکت‌ها سیاست‌های امنیتی بی‌سیم مؤثری را تعریف کنند که از دسترسی غیرمجاز به منابع مهم شبکه محافظت کند. سامانه‌های پیشگیری از نفوذ بی‌سیم (WIPS) یا سامانه‌های تشخیص نفوذ بی‌سیم (WIDS) معمولاً برای اجرای سیاست‌های امنیتی بی‌سیم استفاده می‌شوند.
پنل تنظیمات امنیتی برای مسیریاب
با محبوبیت بیشتر این سرویس، خطرات برای کاربران فناوری بی‌سیم افزایش یافته‌است. زمانی که فناوری بی‌سیم برای اولین بار معرفی شد، خطرات نسبتاً کمی وجود داشت. هکرها هنوز فرصت کافی برای اتصال به فناوری جدید را نداشتند و شبکه‌های بی‌سیم معمولاً در محل کار یافت نمی‌شدند. با این حال، خطرات امنیتی زیادی در ارتباط با پروتکل‌های بی‌سیم و روش‌های رمزگذاری فعلی، و بی‌احتیاطی و ناآگاهی که در سطح فناوری اطلاعات کاربر و شرکت وجود دارد. روش‌های هک با دسترسی بی‌سیم بسیار پیچیده‌تر و مبتکرانه‌تر شده‌اند. هک کردن نیز با استفاده آسان از ابزارهای مبتنی بر ویندوز یا لینوکس که بدون پرداخت هزینه در اینترنت در دسترس هستند، بسیار آسان‌تر و قابل دسترس تر شده‌است.
برخی از سازمان‌هایی که هیچ نقطه دسترسی بی‌سیم ای ندارند احساس می‌کنند که نیازی به رفع نگرانی‌های امنیتی بی‌سیم ندارند. دو گروه امنیتی (In-Stat MDR و META Group) تخمین زده‌اند که ۹۵٪ از تمام رایانه‌های لپ تاپ شرکتی که قرار بود در سال ۲۰۰۵ خریداری شوند، مجهز به کارت‌های شبکه بی‌سیم بودند. هنگامی که یک لپ‌تاپ بی‌سیم به شبکه شرکت وصل می‌شود، ممکن است مشکلاتی در یک سازمان ظاهراً ایزوله از لحاظ شبکه بی‌سیم ایجاد شود. یک هکر می‌تواند در پارکینگ بنشیند و از طریق لپ‌تاپ و/یا دستگاه‌های دیگر اطلاعات را از آن جمع‌آوری کند، یا حتی از طریق این لپ‌تاپ مجهز به کارت شبکه بی‌سیم نفوذ کرده و به شبکه سیمی دسترسی پیدا کند.