کشتار گراده‌لگن
جزئیات

به نظر می‌رسد کشف این کشتار به طور تصادفی بوده است. روایت توافقی این است که ستوان آمریکایی امرسون هانت، افسر رابط بین ستاد لشکر ۱۰۲ پیاده‌نظام و گردان ۷۰۱ تانک، در ۱۴ آوریل ۱۹۴۵ توسط نیروهای آلمانی دستگیر شد و نیروهای آلمانی مدافع شهر گاردلگن را فریب داد که باور کنند تانک‌های آمریکایی در حال نزدیک شدن به شهر هستند. این امر فرمانده آلمانی را وادار به تسلیم شدن به نیروهای آمریکایی کرد. آمریکایی‌ها قبل از اینکه آلمانی‌ها فرصت دفن همه اجساد را داشته باشند، به محل رسیدند.
در ۳-۴ آوریل، پس از عبور ارتش ایالات متحده از رود راین و پیشروی به آلمان، اداره اردوگاه اس‌اس در میتلباو-دورا دستور تخلیه زندانیان از اردوگاه اصلی و تعدادی از اردوگاه‌های فرعی وابسته به آن را صادر کرد. هدف این بود که زندانیان را با قطار یا پیاده به دیگر اردوگاه‌های کار اجباری شمال آلمان: برگن-بلزن، زاکسن‌هاوزن یا نوینگامه منتقل کنند.
در عرض چند روز، حدود ۴۰۰۰ نفر که در میتلباو-دورا، اردوگاه‌های ماهواره‌ای آن و از اردوگاه فرعی نوینگامه هانوفر-استوکن نگهداری می‌شدند، به منطقه گاردلگن رسیدند، جایی که مجبور شدند از واگن‌های باری پیاده شوند زیرا قطارها به دلیل آسیب‌های حملات هوایی به خطوط راه‌آهن نمی‌توانستند بیشتر پیش بروند. به دلیل تعداد زیاد زندانیان، نگهبانان اس‌اس شروع به جذب نیروهای کمکی از آتش‌نشانی محلی، نیروی هوایی، فولکس‌شتورم، جوانان هیتلری و سایر سازمان‌ها برای نظارت بر زندانیان کردند.
در ۱۳ آوریل، بیش از هزار زندانی، بسیاری از آنها بیمار و بسیار ضعیف برای ادامه راهپیمایی، از شهر گاردلگن به یک انبار بزرگ در املاک ایسنشنیب منتقل شدند و مجبور شدند داخل ساختمان شوند. نگهبانان جمع شده سپس درها را مسدود کردند و کاه آغشته به بنزین را آتش زدند. کسانی که با حفر زیر دیوارهای انبار از آتش‌سوزی فرار کردند، توسط نگهبانان کشته شدند. روز بعد، اس‌اس و نیروهای کمکی محلی برای از بین بردن بینات جنایت خود بازگشتند. آنها قصد داشتند بقایای اجساد و انبار را بسوزانند و هر بازمانده‌ای از آتش را بکشند. پیشروی سریع لشکر ۱۰۲ پیاده‌نظام، اما، مانع از اجرای کامل این طرح توسط اس‌اس و همدستانش شد.
در ۱۴ آوریل، لشکر ۱۰۲ وارد گراده‌لگن شد و روز بعد، این جنایت را کشف کرد. آنها ۱۰۱۶ جسد را در انبار که هنوز در حال دود شدن بود و خندق‌های نزدیک پیدا کردند، جایی که اس‌اس بقایای سوخته را ریخته بود. آنها همچنین با چندین زندانی که موفق به فرار از آتش و تیراندازی شده بودند، مصاحبه کردند. عکاسان سپاه سیگنال ارتش ایالات متحده به زودی برای مستندسازی جنایت نازی‌ها رسیدند و تا ۱۹ آوریل ۱۹۴۵، داستان کشتار گراده‌لگن در مطبوعات غربی شروع به انتشار کرد. در آن روز، هم نیویورک تایمز و هم واشینگتن پست داستان‌هایی درباره این کشتار منتشر کردند و از قول یک سرباز آمریکایی نقل کردند که گفت:
«من هرگز قبلاً اینقدر مطمئن نبودم که دقیقاً برای چه چیزی می‌جنگم. قبل از این، شما می‌گفتید که این داستان‌ها تبلیغات هستند، اما اکنون می‌دانید که اینطور نبودند. اینجا اجساد هستند و همه آن افراد مرده‌اند.»
یازده زندانی از آتش‌سوزی انبار جان سالم به در بردند و توسط سربازان آمریکایی زنده پیدا شدند - هفت لهستانی، سه روسی و یک فرانسوی به شدت مجروح. به گفته شاهدان عینی، ۲۰ مرد که در کشتار شرکت داشتند، پس از شناسایی توسط سربازان آمریکایی به طور خلاصه اعدام شدند.[3]
در ۲۱ آوریل ۱۹۴۵، فرمانده محلی لشکر ۱۰۲ دستور داد بین ۲۰۰ تا ۳۰۰ مرد از شهر گراده‌لگن به زندانیان کشته شده یک دفن مناسب بدهند. در روزهای بعد، غیرنظامیان آلمانی ۵۸۶ جسد را از خندق‌ها بیرون آوردند و ۴۳۰ جسد را از انبار بازیابی کردند و هر کدام را در یک قبر جداگانه قرار دادند. در ۲۵ آوریل، لشکر ۱۰۲ مراسمی برای گرامیداشت کشته‌شدگان برگزار کرد و یک لوح یادبود برای قربانیان برپا کرد که بیان می‌کرد مردم گراده‌لگن مسئولیت دارند که «قبرها همیشه به اندازه خاطره این بدبختان در دل‌های مردان آزادی‌خواه در همه جا سبز نگه داشته شوند.» همچنین در ۲۵ آوریل، سرهنگ جورج لینچ با بیانیه زیر به غیرنظامیان آلمانی در گراده‌لگن خطاب کرد:
«به مردم آلمان گفته شده بود که داستان‌های جنایات آلمانی‌ها تبلیغات متفقین است. اینجا، شما می‌توانید خودتان ببینید. برخی خواهند گفت که نازی‌ها مسئول این جنایت هستند. دیگران به گشتاپو اشاره خواهند کرد. مسئولیت با هیچ‌کدام نیست - این مسئولیت مردم آلمان است....نژاد برتر به اصطلاح شما نشان داده است که فقط در جنایت، بی‌رحمی و سادیسم برتر است. شما احترام دنیای متمدن را از دست داده‌اید.»