فئانور

| فئانور | فئانور |
| --- | --- |
شخصیت تالکین: شخصیت تالکین
فئانور فین‌گولفین را تهدید می‌کند، تصویرگر تام لوبک: فئانور فین‌گولفین را تهدید می‌کند، تصویرگر تام لوبک
پدیدآور: جی. آر. آر. تالکین
اطلاعاتِ درون‌داستانی: اطلاعاتِ درون‌داستانی
نام مستعار: خدایی دانش قدرت
نژاد: الف
جنسیت: مرد
عنوان: کوروفینوه پادشاه عالی‌رتبهٔ نولدور
وابستگی: والار
سبک مبارزه: جادو و سلاح نفرین
جنگ‌افزار: سلاح فینگ گل سلاح کی به اندازه یک سایقه قدرت داشت
خانواده: فینوه (پدر) میریل (مادر) فین‌گولفین (برادر) فینارفین (برادر) فیندیس (خواهر) ایریمه (خواهر)
همسر: نهردانهل
فرزند: مائدروس ماگلور کله‌گورم کارانتیر کوروفین آمرود آمراس
ملیت: والینور
کتاب‌ها: سیلماریلیون (۱۹۷۷)
فئانور (IPA: [ˈfɛ.anɔr]) یک شخصیت داستانیِ برجسته و مهم در کتاب سیلماریلیون اثر جی. آر. آر. تالکین است که سرنوشتی تراژیک دارد. او که  از  خاندان  والار  محسوب  می‌شود،  با  نبوغ  و  مهارت  بی‌نظیرش،  خط تنگوار را  ابداع  کرد، سنگ‌های پالانتیر را  ساخت  و  سه  گوهر  بی‌بدیل سیلماریل را  خلق  نمود.  این  جواهرات  مسحورکننده  که  با  چیره‌دستی  تمام  ساخته  شده‌ و نام  و  مضمونِ این کتاب  را  به  خود  اختصاص  داده‌اند،  شعله‌های  تفرقه  و  ویرانی  را  در  تاریخ  سرزمین  میانه  برافروخته‌اند.  فئانور،  نخستین  فرزند فینوه،  پادشاه  الف‌های  نولدور،  و  میریل،  همسر  اولش (فینوه و میریل) بود.
سیلماریلهای فئانور  در  کانون  داستان سیلماریلیون قرار  دارند  و  انسان‌ها  و اِلفها  را  در  نبردی  حماسی  با  نیروهای  شریر  به  رهبری مورگوت درگیر  می‌کنند.  هنگامی  که  مورگوت،  ارباب  تاریکی،  سیلماریل‌ها  را  به  یغما  می‌برد،  فئانور  و  هفت  پسرش  سوگندی  سهمگین  یاد  می‌کنند  که  به "سوگند  فئانور"  شهرت  دارد.  آن‌ها  در  اوج  خشم  و  با  آتش  انتقام  در  دل،  عهد  می‌بندند  که  با  هر  کسی  که  سیلماریل‌ها  را  از  آن‌ها  دریغ  کند،  چه اِلف باشد،  چه  انسان، مایا یا  حتی والا،  به  نبرد  بپردازند.
این  سوگند  شوم،  فئانور  و  پسرانش  را  به  سوی سرزمین میانه می‌کشاند  و  آن‌ها  را  در  این  مسیر  به  ارتکاب  جنایاتی  هولناک  علیه  هم‌نوعانِ  اِلف خود  در بندرگاه خاندانِ تلری سوق  می‌دهد.  این  فاجعه  که  به  «خویشاوندکُشیِ  اول»  معروف  است،  داغی  سیاه  بر  تاریخ  الف‌ها  به  جای  می‌گذارد.  فئانور  چندی  پس  از  ورود  به  سرزمین  میانه،  در  نبردی  نابرابر  با بالروگها،  جان  می‌سپارد.  پسران  او  که  وارث  سوگند  پدر  و  عطش  انتقام  او  هستند،  برای  شکست  مورگوت  و  بازپس‌گیری  سیلماریل‌ها  با  یکدیگر  هم‌پیمان  می‌شوند،  اما  در  نهایت  باعث  رنج  و  عذاب  بیشتر  برای  الف‌ها  می‌گردند.
جین چنس،  از پژوهشگرانِ برجستۀ آثار  تالکین،  غرور  فئانور  را  ریشۀ سقوط  او  می‌داند.  او  همچنین  فساد  الف‌ها  و  انسان‌ها  توسط  مورگوت  را  به  وسوسه شدنِ آدم و حوا در باغ عدن توسط  شیطان و  آرزوی  دست‌یابی  به  دانش و حکمتِ الهی،  تشبیه  می‌کند.  برخی  دیگر،  فئانور  را  با بیرتنوت،  رهبر آنگلوساکسونها،  مقایسه  کرده‌اند  که  غرور  و  جاه‌طلبیِ بی‌حد  و  حصر  او  منجر  به  شکست  و  مرگش  در نبرد مالدون شد.  تام شیپی،  نویسنده  و  منتقد  ادبی،  بر  این  باور  است  که  غرور  فئانور  به  طور  ویژه  ناشی  از  آرزوی سوزان  او  برای  خلق  آثاری  است  که  بازتابی  از  شخصیت  خودش  باشند  و  این  را  به  اشتیاق  خود  تالکین  به جهان‌آفرینی تشبیه  می‌کند.  جان  الیسون (یکی از اعضای جماعت تالکین) نیز  این  غرور  سرکش  و  خلاقانه  را  با  غرور  شخصیت  اصلی  در  رمان دکتر فاوستوس اثر توماس مان توماس  مان  (۱۹۴۷)  مقایسه  می‌کند  و  معتقد  است  که  هم  آن  رمان  و  هم  افسانۀ  تالکین،  واکنشی  به  فجایع جنگ جهانی  بوده‌اند.