stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کویت
گردشگری

برج‌های کویت
برج مخابراتی کویت
کلوپ‌های دریا
مسجد جامع کویت
موزه دانش و تاریخ طبیعی
خانه ال بدر
یادگار آزادی
اونیوز مال
پارک شهید
مرکز فرهنگی و خانه اپرا جابر الاحمد
مرکز فرهنگی و موزه عبدالله السالم
بازار المبارکیه
خانه سدو
موزه طارق رجب
خانه آینه ای
کاخ سیف
جزیره فیلکه
موزه ملی کویت
آثار باستانی جزیره فیلکا
قصر الحمراء
باغ وحش کویت
مسجد امام حسین
پارک آبی آکوا
مال ۳۶۰
مارینا مال
مال د اونیوس
پیست اسکی
پارک شهرداری
سیاست

مقالهٔ اصلی: سیاست در کویت
کویت در ۱۴ مه ۱۹۶۲ به عنوان صد و یازدهمین کشور به عضویت سازمان ملل درآمد. در دسامبر ۱۹۶۱ اولین انتخابات در کویت منجر به تشکیل مجلس مؤسسان شد که ۲۰ عضو دیگر آن از اعضای کابینه بودند که وظیفه بررسی و تصویب قانون اساسی را داشتند بر آن اساس مجلس ملی کویت با ۵۰ عضو در ژوئیه ۱۹۶۳ تشکیل و شیخ صباح سالم الصباح به نخست‌وزیری کویت منصوب گردید. دولت عراق در اکتبر ۱۹۶۳ کویت را به عنوان یک کشور مستقل به رسمیت شناخت.
پس از شیخ عبدالله السالم الصباح که مورد علاقه و احترام ملت کویت بود و تا سال ۱۹۶۵ زمام امور این کشور را به‌دست داشت، برادرش شیخ صباح سالم الصباح به حکومت رسید. شیخ صباح سالم الصباح در ۳۱ دسامبر ۱۹۷۷ فوت کرد و شیخ جابر احمد جابر الصباح زمام امور را به‌دست گرفت.
بموجب قانون اساسی کویت، امارت در دودمان آل صباح موروثی می‌باشد و حکومت کویت مرکب از قوای سه‌گانه مقننه، قضاییه و مجریه است، که از یکدیگر تفکیک شده و یک شورای مشورتی امیر کویت را در امور مملکتی یاری می‌کند. فعالیت‌های حکومت نیز طبق قانون اساسی توسط «مجلس امت کویت» کنترل می‌شود.
سیاست > ساختار سیاسی

ساختار سیاسی کویت از بین کشورهای منطقه در یک چارچوب عربی و خلیجی، به الگوی سیاسی دموکراسی غربی نزدیک‌تر است. در میان کشورهای عربی خلیج فارس، مردم کویت از آگاهی و رشد سیاسی و سطح علمی خوبی نسبت به سایر کشورها برخوردارند. در این کشور احزاب سیاسی رسمی یا غیررسمی وجود ندارد. جمعیت‌های سیاسی و مذهبی تحت پوشش مسائل مذهبی و اجتماعی می‌توانند فعالیت‌های سیاسی داشته باشند. کویت به لحاظ موقعیت جغرافیایی خاص و داشتن منابع سرشار نفت، برقراری روابط با تمام کشورها رادر حفظ ثبات خلیج فارس مثبت می‌داند. قانون اساسی کویت پایه روابط خارجی را با تأکید بر احترام متقابل و عدم مداخله در امور دیگران ذکر نموده است.
سیاست > سیاست خارجی

موقعیت جغرافیایی و اقتصادی کویت از دلایل عمده تأثیرپذیری شدید کویت از حوادث خارجی به‌شمار می‌آید. قرار گرفتن این کشور در بخش شمال غربی خلیج فارس و در همسایگی کشورهای عربستان و عراق و نیز نزدیکی آن به ایران، جایگاه ویژه‌ای به لحاظ ژئوپلتیکی برای کویت ایجاد کرده است.
در قرن بیستم که مسئله نفت بیش از پیش اهمیت و نقش سیاسی خود را نشان داد، کشورهای دارای نفت شدید تر از هر زمان دیگری در معرض تأثیرپذیری از وقایع سیاسی جهان قرار گرفتند، بطوری‌که هیچ‌یک از کشورهای دارنده نفت عملاً نتوانستند در رخدادهای جهان بیطرف و خنثی بمانند، چرا که آن‌ها چیزی را در اختیار داشتند که می‌توانست کشوری را به قدرت برتر مبدل کند یا چرخ‌های ترقی قدرت دیگری را از حرکت بازدارد. ضعف و محدودیت در بنیه نظامی کویت را نیز می‌توان در عدم کارایی مطلوب سیاسی خارجی این کشور مؤثر دانست. تأثیرپذیری سیاست خارجی کویت از قدرت نظامی عراق از همان سال اول اعلام استقلال کویت سابقه دارد.
روابط کویت با عراق
عراق مدعی است به موجب سوابق تاریخی کویت جزو خاک این کشور محسوب و در واقع دنباله بخش جنوبی بصره می‌باشد. این ادعا همواره موجب برخوردهای سیاسی و نظامی دو کشور شده است.
حکومت بعثی عراق در اوت ۱۹۹۰ مقاصد خود را آشکار کرد و طی چند ساعت (تهاجم عراق به کویت)، تمام خاک کویت را به اشغال خود درآورده و آن کشور را به استانی با نام استان کویت تبدیل کرد، که این عمل به جنگ خلیج فارس که به جنگ نفت موسوم شد انجامید و پس از آزاد سازی کویت جنگ سرد دو کشور آغاز شد.
روابط کویت با آمریکا
به‌طور سنتی روابط کویت با کشورهای غربی به ویژه آمریکا گسترده بوده است. در سال ۱۹۶۱ بلافاصله پس از اعلام استقلال کویت، روابط دیپلماتیک بین دو کشور برقرار شده و دامنه این روابط از سال ۱۹۷۱ تا سطح مسائل نظامی بسط و گسترش یافت. از آن تاریخ تا کنون کویت مبالغ هنگفتی صرف خریدهای نظامی از ایالات متحده نموده است. یکی از مسائل مورد توجه در مناسبات کویت و آمریکا، وابستگی شدید کویت به مواد غذایی وارداتی از آمریکاست، که طی دهه گذشته به‌طور مداوم رشد فزاینده‌ای داشته است. این وابستگی در سطح بسیار بالای برای کویت مطرح است و چنانچه صدور مواد غذایی از آمریکا به این کشور محدود یا متوقف گردد، کویت سخت در مضیقه قرار خواهد گرفت. به‌دنبال سفر دوره‌ای شیخ صباح به اروپا در سال ۱۹۹۴، آمریکا برای اینکه از متحدان اروپایی خود عقب نماند، خانم مادلین آلبرایت سفیر خود در سازمان ملل را به منطقه خلیج فارس اعزام نمود تا در خلال آن مانع تقویت فکر رفع تحریم علیه عراق شود. نامبرده ابتدا از سلطان نشین عمان دیدار نمود و سپس با سفر به کویت، پیام پشتیبانی همه‌جانبه آمریکا از اهداف سیاسی کویت در مناقشه با عراق را به اطلاع امیر و مسئولان کویت رسانید.
حاکمان کویت

روز ملی: ۲۵ فوریه (۱۹۵۰)
قوه مجریه:
رئیس دولت (امیر): شیخ مشعل احمد جابر الصباح
ولیعهد:
قوه مقننه:
پارلمان ملت (مجلس الامه)، ۵۰ کرسی که با انتخابات مردمی انتخاب می‌شود.
قوه قضاییه:
دیوان عالی استیناف / رادمان
| 0 | 1 |
| --- | --- |
: حاکمان کویت
: صباح اول بن جابر الصباح   عبدالله بن صباح بن جابر الصباح   جابر بن عبدالله الصباح   صباح جابر الصباح   عبدالله بن صباح الصباح   محمد بن صباح الصباح   مبارک الصباح   جابر مبارک الصباح   سالم مبارک الصباح   احمد جابر الصباح   عبدالله سالم الصباح (نخستین امیر کشور کویت)  صباح سالم الصباح (دومین)  جابر احمد الصباح (سومین)  سعد عبدالله سالم الصباح (چهارمین)  صباح احمد جابر الصباح (پنجمین)  نواف احمد جابر الصباح (ششمین)
مردم‌شناسی

مقالهٔ اصلی: جمعیت‌شناسی کویت
جمعیت کویت در سال ۲۰۱۸ برابر با ۴٫۶ میلیون نفر بود که از آن‌ها ۱٫۴ میلیون شهروند کویت، ۱٫۲ میلیون عرب کشورهای دیگر، ۱٫۸ میلیون مهاجر آسیایی و ۴۷٬۲۲۷ نفر آفریقایی بودند. بیشتر جمعیت کشور در استان حولی و کمترین جمعیت در استان جهرا زندگی می‌کنند. جمعیت غیر کویتی‌ها مقیم این کشور نیز بیشتر در استان حولی ساکن می‌باشند.
مردم‌شناسی > گروه‌های قومی

مهاجران در کویت حدود ۷۰٪ از جمعیت کل کشور را می‌سازند. در پایان دسامبر ۲۰۱۸، ۵۷٫۶۵٪ از جمعیت کل کویت عرب (شامل مهاجران) بودند. هندی‌ها و مصری‌ها به ترتیب بزرگ‌ترین گروه‌های مهاجر هستند.
مردم‌شناسی > دین

اسلام در کویت بیشترین پیروان را میان شهروندان کویت دارد و برآورد می‌شود که ۶۰٪–۶۵٪ از آن‌ها سنی و ۳۵٪–۴۰٪ شیعه هستند. بیشتر شهروندان شیعه کویت از تبار ایرانی هستند. این کشور دارای یک جامعه بومی مسیحی است که شمار آن‌ها از ۲۵۹ تا ۴۰۰ نفر از شهروندان کویت برآورد شده است. کویت در کنار بحرین تنها کشور شورای همکاری خلیج فارس است که دارای جمعیت بومی و دارای شهروندی مسیحی است. همچنین گروه کوچکی از مردم کویت پیرو آیین بهائی هستند. کویت دارای جوامع بزرگ مهاجر مسیحی، هندو، بودایی و سیک است.
مردم‌شناسی > زبان‌ها

همچنین ببینید: عربی کویتی و فارسی کویتی
زبان رسمی کویت عربی نوین معیار است که بیشتر در آموزش و روزنامه‌نگاری کاربرد دارد. عربی کویتی گونه‌ای از زبان عربی است که در زندگی روزمره استفاده می‌شود. انگلیسی در کشور به‌طور گسترده‌ای درک می‌شود و به عنوان زبان تجاری نیز کاربرد دارد. در کنار انگلیسی، فرانسوی به عنوان زبان سوم برای دو سال به دانش‌آموزان رشته علوم انسانی در مدرسه‌ها آموزش داده می‌شود. عربی کویتی گونه‌ای از عربی خلیجی است که با دیگر گویش‌های عربی خلیج فارس اشتراکاتی دارد. عربی کویتی به دلیل مهاجرت اقوام مختلف و همچنین بازرگانی، از زبان‌های فارسی، بلوچی، ترکی، ایتالیایی، انگلیسی و زبان‌های هند وام‌واژه‌های بسیاری را پذیرفته است.
گویشی از فارسی به نام فارسی کویتی در میان عجم‌های کویت رایج است. زبان ایرانی اچمی دشتی که در جنوب فارس رایج است، نیز واژگان عربی کویتی را تحت تأثیر قرار داده است.
رسانه‌های عمومی

(الرأی العام): این روزنامه به زبان عربی و در ۱۶ صفحه چاپ می‌شود. الرأی العام تا حدود زیادی منعکس‌کننده نظرات دولت کویت است و در افکار عمومی نسبتاً تأثیر دارد.
(السیاسه): تیراژ آن ۷۰۰۰۰ هزار نسخه و دارای دفاتر نمایندگی دائمی در امان، ریاض و قاهره است و نسخه‌های آن به اغلب کشورهای عربی ارسال می‌گردد.
(الانباء): این روزنامه با تیراژی در حدود ۶۵ هزار نسخه در روز به زبان عربی چاپ و منتشر می‌شود و تا حدودی منعکس‌کننده نظرات مقامات رسمی کویت بوده و نفوذ دولت در آن زیاد است و نسبتاً در افکار عمومی تأثیر دارد.
(الوطن) روزنامه الوطن با تیراژ ۶۵ تا ۷۵ هزار نسخه به زبان عربی منتشر می‌شود. این نشریه نسبت به دیگر روزنامه‌ها از استقلال نسبی برخوردار است و نزد افکار عمومی به ویژه دانشجویان و روشنفکران مورد توجه است.
(القبس): این روزنامه با تیراژی حدود ۷۰۰۰۰ نسخه از سوی مؤسسه مطبوعاتی القبس به زبان عربی منتشر می‌شود. علاوه براغلب کشورهای عربی در برخی کشورهای اروپایی نیز توزیع می‌گردد. از روزنامه‌های خبرساز کویت بوده و بخاطر تماس با مدیران ادارات و ارگان‌های دولتی اخبار محلی را منتشر می‌کند و از نفوذ خوبی در افکار عمومی برخوردار است.
رادیو کویت از سال ۱۹۵۱ فعالیت خود را آغاز نمود و قبل از اشغال این کشور از سوی عراق بعثی، با چهار فرستنده برنامه‌های خود را به زبان‌های عربی، انگلیسی، فرانسه و فارسی پخش می‌کرد. در کویت فرستنده رادیویی وجود ندارد اما چند شبکه ماهواره‌ای خصوصی فعالیت می‌کنند و این رسانه گروهی در کنترل کامل دولت است. تلویزیون کویت در حال حاضر با ۴ کانال فعالیت می‌کند. یک کانال به زبان عربی، کانال دوم به زبان انگلیسی و کانال سوم و چهارم مختص پخش گزارش‌های ورزشی و فیلم‌های سینمایی است.
اقتصاد

مقالهٔ اصلی: اقتصاد کویت
کویت با توجه به جمعیت کم و تولید ناخالص ملی بالا، از درآمد سرانه بسیار خوبی برخوردار است. متوسط درآمد سرانه مردم کویت در سال ۲۰۱۸ میلادی (۱۳۹۷ هجری خورشیدی) به ۶۹ هزار دلار رسید در این کشور آمار جمعیت زیر خط فقر صفر می‌باشد و خانواده‌های کویتی از زندگی بسیار مفرهی برخوردارند. تمایل به تجملات و تشریفات که به صورت یک خرده فرهنگ در خانواده‌های کویتی نمود یافته است، برگرفته از همین رفاه بالای اجتماعی است.
نرخ تورم اقتصادی در کویت کمتر از ۰/۲ درصد برآورد می‌شود؛ کویت یک میلیون نفر نیروی کار دارد که اغلب آن‌ها مهاجران کشورهای خارجی هستند. ۵۰ درصداز نیروی کار کویت در بخش‌های دولتی و خدمات اجتماعی، ۴۰ درصد در بخش خدمات و ۱۰ درصد در بخش صنعت و کشاورزی شاغلند. واحد رسمی پول کویت دینار است که خود به یکهزار فلس تقسیم می‌شود؛ که با ارزش‌ترین واحد پول جهان می‌باشد.
صادرات مجدد کالا، محصولات نفتی، گاز طبیعی مایع، مصالح ساختمانی، زغال، سیمان، مواد شیمیایی، فولاد، فلزات، استیل، ماهی، میگو، نمک، فراورده‌های غذایی، پوشاک، چرم، کاغذ از اقلام صادراتی این کشور می‌باشد. ایالات متحده آمریکا، کره جنوبی، ژاپن، هند، انگلستان، سنگاپور، آلمان، ایتالیا، فرانسه، چین و هلند از مهم‌ترین شرکای تجاری اقتصادی کویت هستند.
اقتصاد > نفت و گاز

همپای رشد صنعت نفت در کویت، این کشور اقداماتی را نیز برای استخراج و بهره‌برداری از منابع گاز طبیعی (بوتان، پروپان، نپتان) آغاز کرد. منابع گاز در اطراف بندر الاحمدی و شعیبه ذخیره و سپس توسط سوپر تانکرهای ویژه حمل گاز به کشورهای مصرف‌کننده از جمله ژاپن و سایر کشورهای غربی صادر می‌گردد. تولید و استخراج گاز در کویت روند رو به رشدی بسیار بالایی را نشان می‌دهد.
اقتصاد > صادرات

طبیعتاً نفت و فراورده‌های نفتی مهم‌ترین اقلام صادراتی کویت و بیش از ۹۶٪ آن را تشکیل می‌دهند. در سال ۱۹۹۴ مجموع ارزش صادرات کویت، ۳۴/۳ میلیارد دینار (بیش از ۱۱ میلیارد دلار) بود که از این رقم ۱۱/۳ میلیارد دینار (۳/۱۰ میلیارد دلار) را صادرات نفتی تشکیل می‌دادند.
اقتصاد > واردات

تقریباً به‌جز نفت و دیگر فراورده‌های نفتی، نیازمندی‌های کویت از خارج وارد می‌شود و شهروندان آن با داشتن درآمد سرانه سالانه نزدیک به ۱۴ هزار دلار، قدرت خرید، سطح معیشتی بالا و روحیه مصرف‌گرا، بازاری پرکشش برای کالاهای وارداتی را فراهم کرده‌اند. بدین ترتیب میانگین سرانه واردات کالا در کویت بیشترین رقم در بین کشورهای جهان است که در سال ۱۹۸۷، ۸۱۸ دینار کویت بود. کویت از یک سیاست بازرگانی آزاد که خود جزئی از سیستم اقتصادی آزاد به‌شمار می‌آید پیروی می‌کند و برای واردات بسیاری از کالاها ممنوعیتی ندارد. مقررات گمرکی کویت نیز سهل گیرانه است. تعرفه‌های گمرکی در سه دسته ۴٪، ۸٪ و بیشتر از ۸٪ اعمال می‌شود.
جمع ارزش واردات کویت طی سال ۹۳ (بدون احتساب خریدهای تسلیحاتی) بیش از ۷ میلیارد دلار بود که به واردات ۴۴ قلم کالا اختصاص یافت. مهم‌ترین اقلام وارداتی کویت حسب ارزش در سال ۱۹۹۳ را انواع خودرو و لوازم یدکی، هواپیماهای مسافربری، زیورآلات، جواهرات و فلزات قیمتی، دام زنده، منسوجات، لوله برای خطوط لوله نفت، پوشاک، تجهیزات صنایع نفتی و گاز، دارو، لوازم منزل، دکوراسیون منزل، سیگار، لوازم الکتریکی منزل و ساختمانی، لاستیک، موادغذایی، تجهیزات ارتباطات و حمل و نقل تشکیل می‌دادند. براساس آمار سال ۱۹۹۲ فرانسه، عربستان سعودی، امارات متحده عربی، هند، هنگ کنگ، چین، پاکستان، مصر، ایتالیا، فیلیپین، بحرین، آمریکا مهم‌ترین کشورهای واردکننده کالاهای غیرنفتی از کویت هستند. برپایه همین آمار آمریکا، ژاپن، آلمان، انگلستان، فرانسه، ایتالیا، هند و عربستان سعودی کشورهای عمده صادرکننده کالا به کویت هستند که رقم صادرات هریک از آن‌ها بیش از ۳۵۰ میلیون دلار بوده است. جمهوری اسلامی ایران در سال‌های ۱۹۹۴ با ۰۹۳/۲۶ میلیون دینار هیجدهمین، در سال ۱۹۹۵ با ۶۳۶/۲۴ میلیون دینار بیست و یکمین، در سال۱۹۹۶ با ۸۱۳/۱۹ میلون دینار بیست و ششمین و در سال ۱۹۹۷ با ۳۷۴/۱۸ میلون دینار بیست و هفتمین کشور صادرکننده کالا به کویت بود.
اقتصاد > پول رایج

پول رایج کویت دینار کویت است که از آوریل ۱۹۶۱ جایگزین روپیه هند شد. هریک دینار مساوی با ۱۰۰۰ فلس و مسکوکات فلزی آن ۱۰۰ فلس، ۵۰ فلس، ۲۰ فلس، ۱۰ فلس و ۵ فلس و اسکناس‌های آن ۲۵۰ فلس (ربع دینار)، ۵۰۰ فلس (نیم دینار)، یک، ۵، ۱۰ و ۲۰ دیناری هستند. دینار کویت مانند واحد پول دیگر کشورهای صادرکننده نفت وابستگی مستقیم مؤثری با دلار دارد. دینار کویت آزادانه قابل تبدیل است و نرخ برابری آن روزانه اعلام می‌شود.
هر دینار کویت معادل ۳٫۲۷ دلار آمریکا و هر دلار معادل ۰٫۳۰۵ دینار است. (آوریل ۲۰۲۲).
اقتصاد > تولید ناخالص داخلی

تولید ناخالص داخلی کویت پس از جنگ خلیج فارس و از سرگیری فعالیت‌های اقتصادی در سال ۱۹۹۲ رشد داشت. در سال ۱۹۹۳ تولید ناخالص داخلی کویت به ۳۴/۷ میلیارد دینار رسید که در مقایسه با سال ۱۹۹۲، ۳۳٪ رشد داشت. این مبلغ در سال ۱۹۹۹ بالغ بر ۸/۴۴ میلیارد دلار بوده است.
تولید ناخالص داخلی کویت در سال ۲۰۱۷ به ۱۲۶ میلیارد دلار رسیده است
اقتصاد > نیروی انسانی

کشور کویت تلاش می‌نماید که در تمام شئون مملکتی از بهترین شیوه‌های مدرن اجتماعی استفاده نماید. به همین دلیل سیستم کارگری را برمبنای قانون کار و ضوابط مربوط استوار نموده است. منابع کارگری کویت را اکثراً خارجیان تشکیل می‌دهند. مشکل کمبود نیروی انسانی به ویژه در بخش ساختمانی مقامات کویتی ر ا بر آن داشته که در این مورد یک راه حل موقتی پیدا و شرکت‌های ساختمانی و پیمانکاران را مسئول تأمین نیروی انسانی و برای اجرای برنامه مربوط نمایند. بنابر آخرین آمار خارجیان مقیم این کشور به تفکیک تابعیت که از سوی اداره آمار انتشار یافته، کشور مصر با ۲۸۰۸۱۵ نفر یعنی ۲۳٪ خارجیان را تشکیل می‌دهند و در رده‌های بعدی هند با ۲۱۹٬۷۷۰ نفر (۱۸٪)، بنگلادش ۱۲۲٬۰۰۰(۱۰٪)، سریلانکا ۱۲۱٬۵۰۰ نفر (۱۰٪)، پاکستان ۹۷٬۶۷۵(۸٪)، سوریه (اکثریت کردها) ۸۵٬۴۶۵ (۷٪)، ایران با ۷۳٬۶۷۵ نفر (۶٪) از جمعیت خارجیان مقیم این کشور را تشکیل می‌دهند و در رده‌های بعدی اتباع فیلیپین، لبنان، اردن و عراق و برخی دیگر کشورها را می‌توان نام برد. ۹۸ درصد کارگران بخش خصوصی را خارجیان تشکیل می‌دهند قوانین کار تنظیم شده بیشتر جنبه دفاع از کارفرما را دارد تا کارگر. البته قانون جدید کار، بیش از چند سال است که به مجلس ارائه شده ولی تاکنون به تصویب نرسیده است.
انرژی > برق

در سال ۱۹۵۳ برای نخستین بار در کویت با بهره‌برداری از یک مولد بخار، نیروی برق به‌دست آمد. این مولد در منطقه الشویخ با توان تولید ۷۵۰ کیلووات ساعت برق آغاز بکار کرد. در حال حاضر توان تولید اسمی برق کویت ۶۸۹۸ مگاوات است. این میزان تولید برق تقریباً ۱۵٪ بیشتر از مصرف آن است که در سال ۱۹۹۳، ۱۷۱۶۳ میلیون کیلووات ساعت بود. به‌طور کلی کویت دارای شش نیروگاه برق بزرگ است.
کویت گذشته از ذخایر سرشار نفت، دارای منابع طبیعی مهم و شناخته شده دیگری نیست. در کنار فقر منابع طبیعی، محدودیت منابع انسانی عامل دیگری است که در بررسی ساختار اقتصادی کویت باید مورد توجه قرار گیرد.
در ذیل با اشاره کوتاه به صنایع در کویت مطالبی پیرامون تعداد، ترکیب و مهم‌ترین واحدهای صنعتی کویت خواهد آمد.
براساس آمار وزارت بازرگانی و صنعت کویت مجموع واحدهای صنعتی این کشور به ۷۸۷ واحد می‌رسد. بیشتر واحدهای صنعتی یادشده کارگاه‌های صنایع سبک تبدیلی هستند که در زمینه معادن (شن و ماسه و سنگ) مواد غذایی، نوشیدنی‌های غیرالکلی، منسوجات، پوشاک، چرم، صنایع چوبی، اثاثیه، کاغذ چاپ و انتشار، صنایع شیمیایی، فراورده‌های نفتی، زغال، نایلون و پلاستیک، تولیدات مواد خام غیرفلزی، اقلام ساختمانی، ماشین آلات و تجهیزات و ابزار فعالیت دارند. این رقم پالایشگاه‌ها و صنایع نفتی را نیز شامل می‌شود.
ترابری و ارتباطات

به لحاظ موقعیت جغرافیایی، حمل و نقل دریایی در کویت اهمیت شایان و درجه اول دارد. در واقع شالوده و هویت این کشور با وجود یک بندرگاه مناسب بازرگانی در خلیج کویت در هم آمیخته و اساس پیدایش این امیرنشین کوچک حاشیه خلیج فارس به‌شمار می‌رود. کویت ناوگان کشتیرانی بازرگانی اختصاصی در اختیار ندارد بلکه یکی از شرکای (شرکت کشتیرانی متحده عرب) است که بیشتر حمل و نقل بازرگانی کویت را انجام می‌دهد. این شرکت کشتیرانی در سال ۱۹۷۶ تأسیس شده و دیگر شرکای آن کشورهای عرب حوزه خلیج فارس هستند کشتی‌های این شرکت بین کشورهای اروپایی، بندرهای دریای مدیترانه، ژاپن، سواحل شرقی آمریکا، آمریکای جنوبی و بندرهای عربی خلیج فارس و دریای سرخ رفت‌وآمد می‌کنند.
کویت برای حمل و نقل مسافر و کالا علاوه بر ناوگان دریایی از خطوط هوایی خود نیز استفاده می‌کند. ناوگان هوایی کویت در خطوط هواپیمایی کویت که یک شرکت دولتی است و توسط سازمان هواپیمایی کشوری کویت اداره می‌شود متمرکز است.
کویت دارای ۶ فرودگاه قابل پرواز است که در میان آن‌ها از یک فرودگاه برای پروازهای بین‌المللی بهره‌برداری می‌شود.
در بخش حمل و نقل زمینی با توجه به مساحت کم کویت، تمرکز جمعیت در کناره ساحل و عمدتاً در بخش مرکزی و خلیج کویت فاقد شبکه راه‌آهن است و حمل و نقل زمینی جاده‌ای از لحاظ جابجایی مسافر پس از هواپیمایی و از لحاظ جابجایی کالا پس از کشتیرانی قرار می‌گیرد.
کویت در بین کشورهای عربی، دارای بالاترین رقم سرانه خودروهای شخصی است و از این حیث در جهان پس از ۶ کشور صنعتی پیشرفته در رتبه هفتم قرار می‌گیرد.
ترابری و ارتباطات > ارتباطات

کویت از لحاظ وضعیت ارتباطات تلفنی وضعیت مناسبی دارد. خدمات تلفنی کویت از طریق ۳۵ ایستگاه در سراسر خاک کویت انجام می‌شود. رقم سرانه خطوط تلفن در کویت۴ در هزار است.
کویت مثل سایر کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس از تجهیزات مخابراتی گسترده‌ای برخوردار است. در این کشو ۵ اپراتور تلفن ثابت و۲ اپراتور تلفن همراه فعال است.
مردم کویت امواج ۲۷ ایستگاه رادیویی و یک ایستگاه رادیویی با طول موج کوتاه را دریافت می‌کنند، ضمن آنکه برنامه‌های تلویزیونی این کشور از طریق ۱۳ شبکه در سراسر کشور پخش می‌شود.
از لحاظ امکانات ترانزیتی و راه‌های مواصلاتی، کویت فاقد خطوط ریلی است، ولی نزدیک به ۴ هزار و ۴۵۰ کیلومتر جاده، ۸۷۷ کیلومتر لوله انتقال نفت خام، ۴ کیلومتر لوله انتقال فراورده‌های نفتی، ۱۶۵ کیلومتر لوله انتقال گاز طبیعی، ۶ بندر تجاری و صیادی و ۷ فرودگاه بزرگ و کوچک در این کشور وجود دارد. چهار فرودگاه کشور کویت نیز شرایط پذیرش هواپیماهای پهن‌پیکر را دارا است.
نیروهای نظامی

نیروهای مسلح کویت از چندین بخش تشکیل شده است و بیشتر جنبه دفاعی دارد. بخش‌های دولتی آن شامل وزارت دفاع، وزارت کشور (شامل گارد ساحلی)، گارد ملی و اداره خدمات آتش‌نشانی است. امیر کویت فرمانده کل قوای نظامی دفاعی کویت، و ولیعهد، معاون فرمانده کل می‌باشد.
تصویر ماهواره‌ای از کشور کویت. سال ۱۹۹۶
تصویر ماهواره‌ای از شهر کویت. سال ۲۰۰۱
دورنمای برج‌های مرکز شهر کویت
صباح الخالد الصباح نخست‌وزیر کویت و الهام علی اف رئیس‌جمهور آذربایجان
دو فروند جنگنده اف-۱۶ فایتینگ فالکن و سه فروند جنگنده اف-۱۵ ایگل متعلق به نیروی هوایی آمریکا در حال پرواز بر فراز چاه‌های نفت به آتش کشیده‌شده کویت در جریان جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱ میلادی. خاموش‌کردن کامل حدود ۸۰۰ حلقه چاه نفت به آتش کشیده‌شده کویت، تا ۸ ماه پس از پایان جنگ به طول انجامید، اما اثرات زیست‌محیطی آن تا سال‌ها گریبان‌گیر آن کشور بود.
امیر سابق کویت صباح احمد جابر الصباح
جوانان کویتی در جشن روز استقلال کویت در سال ۲۰۱۱
هرم جمعیت در کویت
شرکت ملی نفت کویت
صادرات کویت در سال ۲۰۱۹
یک جواز در کویر کویت
دینار کویت باارزش‌ترین پول رایج در جهان
بانک الخلیج کویت
وزارت برق و آب و انرژی‌های تجدیدپذیر در کویت
چشم‌انداز دریا بندر سوق
کویت ایرویز در فرودگاه بین‌المللی کویت
ارتش کویت
رانکاگوا

فهرست شهرهای شیلی and Commune در O'Higgins Region
| Rancagua, Chile | Rancagua, Chile |
| --- | --- |
فهرست شهرهای شیلی and Commune: فهرست شهرهای شیلی and Commune
View of Rancagua, Caceres Street (Calle Caceres) in Clinica Salud Integral: View of Rancagua, Caceres Street (Calle Caceres) in Clinica Salud Integral
  نشان:   نشان
Region: O'Higgins Region
استان‌های شیلی: Cachapoal Province
Foundation: October 5, 1743
حکومت: حکومت
 • نوع: شهرستان
 • Alcalde: Eduardo Soto
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۶۰٫۳ کیلومتر مربع (۱۰۰٫۵ مایل مربع)
ارتفاع: ۵۷۲ متر (۱۸۷۷ فوت)
جمعیت (2012 Census): جمعیت (2012 Census)
 • کل: ۲۳۲٬۲۱۱
 • تراکم: ۸۹۰/کیلومتر مربع (۲۳۰۰/مایل مربع)
 • Urban: ۲۰۶٬۹۷۱
 • Rural: ۷٬۳۷۳
Sex: Sex
 • Men: 104,879
 • Women: 109,465
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۴ (CLT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۳ (CLST)
کد پستی: 2820000
کد منطقه: 56 (country) + 72 (city)
وبگاه: Official website (اسپانیایی)
رانکاگوا (به اسپانیایی: Rancagua) یک سکونتگاه مسکونی در شیلی است که در Cachapoal Province واقع شده‌است.
خصوصیات

رانکاگوا ۲۶۰٫۳ کیلومترمربع مساحت و ۲۳۲٬۲۱۱ نفر جمعیت دارد و ۵۷۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بخش انداجس

District در Lima, 23x15px|border |alt=|link= پرو
| Andajes | Andajes |
| --- | --- |
District: District
Region: Lima
Province: Oyón
تاسیس‌شده: January 2, 1857
پایتخت: Andajes
حکومت: حکومت
 • شهردار: Juan Antonio Bernabe Conejo
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۴۸٫۱۸ کیلومتر مربع (۵۷٫۲۱ مایل مربع)
ارتفاع: ۳٬۴۸۷ متر (۱۱۴۴۰ فوت)
جمعیت (2005 census): جمعیت (2005 census)
 • کل: ۱٬۰۳۰
 • تراکم: ۷٫۰/کیلومتر مربع (۱۸/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (PET)
UBIGEO: 150902
وبگاه: http://www.muniandajes.gob.pe/
بخش انداجس (به اسپانیایی: Andajes District) یک سکونتگاه مسکونی در پرو است که در منطقه لیما واقع شده‌است.
خصوصیات

بخش انداجس ۱۴۸٫۱۸ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۰۳۰ نفر جمعیت دارد و ۳٬۴۸۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهرو

شهرو در برزونامه زن سهراب و مادر برزو بود. زیبارویی از شهر شگنان بود که سهراب پیش از رفتن به ایران بدو دل باخت و با وی آرمید. شهرو از سهراب بار برگرفت و پسری بزاد که او را برزو نامیدند. آنگاه سهراب انگشتری به شهرو داد تا برای فرزندش علامت پدر باشد و به سفر خود ادامه داد.
افراد همنام

شهرو (موبد) نام موبدی زرتشتی است که در شاهنامه فردوسی آمده است.
شهرو مادر ویس در داستان ویس و رامین است که زنی از نسل جمشید بود. او چندین بار ازدواج کرد و از هر یک از شوهرانش فرزندانی آورد.
جوجوتسو کایسن

جوجوتسو کایسِن (ژاپنی: 呪術廻戦, هپبورن: Jujutsu Kaisen؟, به معنی نبرد جادویی) یک مجموعه مانگای ژاپنی است که توسط گِگه آکوتامی نوشته و مصورسازی شده است و از مارس ۲۰۱۸ در هفته‌نامه شونن جامپ انتشارات شوئیشا به صورت سریالی ارائه شده است. ۲۵ جلد تانکوبون تا ژانویه ۲۰۲۴ منتشر شده است. در آمریکای شمالی، صاحب امتیاز این مانگا ویز مدیا است و این مجموعه را از دسامبر ۲۰۱۹ چاپ می‌کند. شوئیشا این مجموعه را به زبان انگلیسی در برنامه و وب سایت مانگا پلاس منتشر می‌کند.
یک اقتباس از مجموعه تلویزیونی انیمه ۴۷ قسمته تولید شده توسط استودیو ماپا در اکتبر ۲۰۲۰ در شبکه خبری ژاپن به نمایش درآمد. این انیمه از کرانچی‌رول برای پخش جریانی خارج از آسیا و دوبله انگلیسی در نوامبر سال ۲۰۲۰ مجوز دارد. این انیمه هر شنبه ساعت ۱:۲۵ (به وقت ژاپن) از شبکه خبری ژاپن(JNN) روی آنتن می‌رفت. اقتباس انیمه ای دیگری از این مجموعه به صورت سینمایی با نام جوجوتسو کایسن ۰ در سال ۲۰۲۱ ابتدا در ژاپن و در سال ۲۰۲۲ در سراسر دنیا اکران شد. فصل دوم این انیمه در ژوئن ۲۰۲۳ به نمایش درآمد که به نام آرک ایستگاه شیبویا است که برگرفته از یک ایستگاه به نام شیبویا در ژاپن است.
داستان

یوجی ایتادوری یک دانش‌آموز دبیرستانی معمولی، با تناسب اندام عالی است که با پدربزرگش در سِندای زندگی می‌کند و قدرت بدنی بالایی دارد. او علی‌رغم استعداد ذاتی اش در ورزش، به دلیل بیزاری از دو و میدانی مرتباً ازپیوستن به تیم مدرسه‌اش اجتناب می‌کند. درعوض، او تصمیم می‌گیرد تا به کلوپ تحقیقات مخفی بپیوندد، جایی که می‌تواند آرام شود و با سال بالایی‌های خود معاشرت کند و ساعت ۵:۰۰ بعد از ظهر مدرسه را ترک می‌کند و به ملاقات پدربزرگش در بیمارستان می‌رود. در حالی که او در بستر مرگ خود است، پدربزرگش دو نصیحت بزرگ را در درون روح یوجی القا می‌کند - "همیشه به مردم کمک کن" و "در محاصره مردم بمیر". پس از مرگ پدربزرگش، یوجی این پیام‌ها را به عنوان یک وصیت به یاد می‌آورد - همه سزاوار "مرگ مناسب" هستند. سپس با مگومی فوشیگورو، جادوگر (巫، شامن) روبرو می‌شود که وی را از یک نفرین رده بالا در مدرسه خود که یوجی اخیراً با او ارتباط برقرار کرده، مطلع می‌کند. دوستان او در کلوپ، طلسم، انگشت پوسیده‌ای را که باعث نفرین مدرسه شد را باز کردند، موجوداتی که از طریق احساسات منفی ایجاد می‌شوند و با مصرف قدرت جادویی موجود در جادوگران می‌شوند. یوجی به دلیل نداشتن قدرت جادویی قادر به شکست دادن نفرین نیست، برای محافظت از مگومی و دوستانش انگشت را می‌بلعد و میزبان سوکونا که یک نفرین قدرتمند می‌شود. به دلیل ماهیت شیطانی سوکونا، همه جادوگران موظفند او را فوراً (و با تمدید یوجی) جن‌گیری کنند. با این حال، یوجی علی‌رغم در اختیار داشتن، همچنان قادر است کنترل بدن خود را در بیشتر موارد حفظ کند. با دیدن این موضوع، ساتورو گوجو، معلم مگومی، تصمیم می‌گیرد که او را به هنرستان فنی جوجوتسو توکیو بکشاند تا طرحی را به مافوق خود پیشنهاد دهد - حکم اعدام یوجی را به تعویق بیندازد تا تمام انگشتان سوکونا را مصرف کند، به آن‌ها اجازه می‌دهد یک بار برای همیشه او را بکشند.