stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
داگلاس ای-۱ اسکای‌ریدر
تاریخچهُ عملیات > جنگ ویتنام

اسکایریدر ناوهای هواپیمابر یواس اس کانستلیشن و تیکوندروگا در تاریخ ۵ اوت ۱۹۶۴ در نخستین حملات نیروی دریایی آمریکا به ویتنام شمالی شرکت کردند. این حمله در قالب عملیات پیرس ارو در پاسخ به رویداد خلیج تنکین بود. در این عملیات به انبار سوخت وین حمله شد. یک فروند اسکایریدر در این عملیات به وسیلهٔ پدافند هوایی آسیب دید و یک فروند دیگر سرنگون و خلبان آن کشته شد.
در خلال جنگ اسکایریدرهای نیروی دریایی دو فروند میگ-۱۷ نیروی هوایی ویتنام شمالی را در تاریخ ۲۰ ژوئن ۱۹۶۵ و ۹ اکتبر ۱۹۶۶ سرنگون کردند. در تاریخ یکم فوریهُ ۱۹۶۶ یک فروند از این هواپیما هنگام انجام مأموریت آسیب جدی دید و مجبور شد در لائوس فرود اضطراری نماید.
در تاریخ ۱۰ مارس ۱۹۶۶ و یکم سپتامبر ۱۹۶۸ ای-۱ها در مأموریت‌های نجات شرکت داشتند که خلبانان این دو ای-۱ به خاطر انجام موفقیت‌آمیز مأموریت مدال افتخار دریافت نمودند.
نیروی هوایی آمریکا ۲۰۱ فروند و نیروی دریایی آمریکا ۶۵ فروند را به دلایل مختلف در جنوب شرقی آسیا از دست دادند. از این ۲۶۶ فروند ای-۱ پنج فروند با موشک‌های زمین به هوا و سه فروند در نبردهای هوایی سرنگون شدند. از این سه فروند دو فروند آن به وسیلهُ میگ-۱۷های ویتنام شمالی یکی در تاریخ ۲۹ آوریل ۱۹۶۶ و دومی در تاریخ ۱۹ آوریل ۱۹۶۷ سرنگون گردید. این ای-۱ آخرین اسکایریدری بود که در جنگ از دست رفت و اندکی پس از آن ای-۶ اینترودر، ای-۷ کرسر ۲ و ای-۴ اسکایهاوک جانشین اسکایریدرها شدند.
ای-۱ اسکایریدر جنگندهٔ پشتیبانی نزدیک هوایی نیروی هوایی ویتنام جنوبی در خلال جنگ ویتنام نیز بود. نیروی دریایی آمریکا چندین فروند اسکایریدر را در سپتامبر ۱۹۶۰ به نیروی هوایی ویتنام جنوبی منتقل کردند تا جایگزین اف۸افهای قدیمی تر نیروی هوایی ویتنام جنوبی گردد. تا سال ۱۹۶۲ نیروی هوایی ویتنام جنوبی ۲۲ فروند اسکایریدر در اختیار داشت و تا ۱۹۶۸ صد و سی و یک فروند دیگر دریافت کرد. در آغاز هوانوردان نیروی دریایی آمریکا مسئول آموزش ویتنامی‌ها برای این هواپیما بودند، ولی به مرور این مسئولیت به نیروی هوایی آمریکا داده شد.
نخستین آموزش گیرندگان ویتنامی از میان خلبانان اف۸اف‌هایی که دارای ۸۰۰ تا ۱۲۰۰ ساعت پیشینهٔ پرواز بودند انتخاب شدند. آن‌ها نخست برای آموزش به کرپوس کریستی تگزاس و سپس به لومور کالیفرنیا منتقل شدند.
در خلال جنگ نیروی هوایی ویتنام مجموعاً ۳۰۸ فروند اسکایریدر دریافت نمود.
پس از این که آمریکا به درگیری خود در جنگ ویتنام پایان داد باقی‌ماندهٔ اسکایریدرها به ویتنام جنوبی منتقل شدند و تا سال ۱۹۷۳ همهٔ اسکایریدرها به ویتنام جنوبی منتقل شده بود.
بریتانیا

نیروی دریایی بریتانیا ۵۰ فروند ای دی-۴دبلیو پیش اخطار در چاچوب برنامهٔ همکاری نظامی در سال ۱۹۵۱ دریافت نمود.
سوئد

چهارده فروند اسکایریدر از بریتانیا خریداری شد و بین سال‌های ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۴ به خدمت گرفته می‌شد. بعداً همهٔ تجهیزات نظامی این هواپیماها برداشته شد و هواپیما به عنوان هدف پرنده به وسیلهُ نیروهای نظامی سوئد به کار گرفته شد.
فرانسه

نیروی هوایی فرانسه چندین فروند اسکایریدر در سال ۱۹۵۶ سفارش داد که در تاریخ ۶ فوریه ۱۹۵۸ تحویل گردید و جانشین ریپابلیک پی-۴۷ ثاندربولت شد.
اسکایریدرها برای مدت زمان کوتاهی در جنگ الجزایر به کار گرفته شد، ولی با وجود این یکی از موفق‌ترین جنگنده‌های فرانسه در جنگ الجزایر بود. اسکایریدر تا دهٔ ۱۹۷۰ به‌طور محدودی در خدمت فرانسه بود. اسکایریدرها در سطح گسترده‌ای در جنگ چاد ابتدا در نیروی هوایی فرانسه و سپس اسما در نیروی هوایی محلی مستقل که پرسنل آن فرانسوی بودند حضور داشت. فرانسه این هواپیما را در جیبوتی و جزیرهٔ ماداگاسکار نیز به کار برد. پس از این که فرانسه اسکایریدرهای خود را بازنشسته کرد آن‌ها را به کشورهای گابون، چاد، کامبوج و جمهوری آفریقای مرکزی فروخت.
نمونهٔ اولیهُ داگلاس ایکس بی تی۲دی-۱
یک فروند ای دی-۴، سال ۱۹۵۲ در خلال جنگ کره
ای دی-۳دبلیو
ای-۱ئی در موزه
آتلانتیدا، اروگوئه

مکان در Canelones Department, 23x15px|border |alt=|link= اروگوئه
| Atlántida | Atlántida |
| --- | --- |
شهر: شهر
Department: Canelones Department
تاسیس‌شده: 1911
جمعیت (2011): جمعیت (2011)
 • کل: ۵٬۵۶۲
منطقهٔ زمانی: ساعت هماهنگ جهانی -3
کد پستی: 16000
Dial plan: +598 437 (+5 digits)
آتلانتیدا، اروگوئه (به اسپانیایی: Atlántida) شهری در کشور اروگوئه، استان کنلونس است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۴٬۵۸۰ نفر بوده‌است.
لیلیت یرنجاکیان

| لیلیت یرنجاکیان | لیلیت یرنجاکیان |
| --- | --- |
زاده: ۸ فوریهٔ ۱۹۵۰ ‏(۷۵ سال) ایروان، جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان
خاستگاه: ارمنستانی
پیشه(ها): موسیقی‌شناس
تحصیلات: دکتری علوم تاریخ هنر  (۲۰۰۴) استاد
محل تحصیل: مدرسه موسیقی چایکوفسکی ایروان  کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان
جوایز: 
 :  
لیلیت وارتگسی یرنجاکیان (ارمنی: Լիլիթ Վարդգեսի Երնջակյան؛ انگلیسی: Lilit Yernjakyan؛ ۸ فوریهٔ ۱۹۵۰) موسیقی‌شناس و استاد اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
زندگی‌نامه

وی در ۸ فوریه ۱۹۵۰ در ایروان به دنیا آمد و از مدرسه موسیقی چایکوفسکی ایروان (۱۹۶۸) و کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان (۱۹۷۳) فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه آهنگسازان ارمنستان (۱۹۸۵) است. وی برنده جوایزی همچون چهره هنری شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۳) شد.
یادداشت

↑  արվեստագիտության դոկտոր
پروژه اف/ای ایکس‌ایکس

| اف/ای ایکس‌ایکس | اف/ای ایکس‌ایکس |
| --- | --- |
کاربری: جنگنده نسل ششم
کشور سازنده:  ایالات متحده آمریکا
تولیدکننده: بوئینگ
معرفی‌شده در: برنامه‌ریزی برای ۲۰۳۰
وضعیت: در دست ساخت
کاربر اصلی: ایالات متحده
پروژهٔ اف/ای ایکس‌ایکس (به انگلیسی: F/A-XX) نام یک پروژهٔ آمریکایی از شرکت بوئینگ برای ساختن جنگنده نسل ششم برتری هوایی برای نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا است تا بدین وسیله سوپر هورنت و گرولر را بازنشسته کند. این جنگنده تا قبل از ۲۰۳۰ به ناوگان نیروی دریایی آمریکا خواهد پیوست. نیاز به یک محصول نوین برای نخستین بار در سال ۲۰۰۸ در نیروی دریایی مطرح شد.
نیازها

هواپیمای جدید می‌بایست تمامی نیازها ازجمله نبرد هوایی، پشتیبانی نیروهای زمینی، جنگ الکترونیک، حمله به ادوات زمینی، سوخت‌گیری هوایی، عملیات شناسایی هوایی، پادکار الکترونیکی، رادارگریزی و نقطه‌گذاری اهداف را داشته باشد. این هواپیما که بدون دُم عمودی طراحی خواهد شد از فناوری‌های ویژه‌ای برای پایدار کردن پرواز بهره می‌برد و در سه نوع بدون سرنشین، باسرنشین و گزینشی (آپشنال) ارائه خواهد شد. تا سال ۲۰۳۰ میلادی، هواپیمای اف-35-C تمامی جنگنده‌های هورنت را بازنشسته خواهد کرد و انتظار می‌رود جنگنده‌ای که حاصل پروژهٔ اف/ای ایکس‌ایکس است نیز بتواند سوپر هورنت‌ها را بازنشسته کند. ویژگی‌های زیادی برای این جنگنده درنظر گرفته شده‌است که شامل سنسورهای بسیار زیاد، ارتباط پیشرفتهٔ الکترونیکی با ماهواره‌ها و افزایش گنجایش مهمات می‌باشند.
بدون شک این جنگنده با توانایی پرواز ابرپیمایشی ارائه خواهد شد و موتور جدیدی با فناوری «چرخهٔ سازگار» ساخته شده که یک فناوری و ویژگی نوین است. این فناوری باعث می‌شود که نرخ بای‌پس و کمپرس هوای ورودی به موتور قابل تنظیم باشند تا میزان بهینگی موتور افزایش پیدا کند که برای یک هواگرد ناوپایه اهمیت زیادی دارد. در این جنگنده علاوه بر سامانه‌های جَمینگ و جَنگال، از جنگ‌افزار ویژهٔ جنگ مجازی نیز استفاده خواهد شد که برای نخستین بار است که در یک جنگنده به‌کار خواهند رفت و حتی پیشنهاد شده که یک سامانهٔ جنگ‌افزار انرژی هدایت‌شده نیز بر روی جنگنده نصب شود.
دوچرخه‌سواری کوهستان

| 0 | 1 |
| --- | --- |
مسابقات دوچرخه‌سواری کوهستان - آریزونا، آمریکا: مسابقات دوچرخه‌سواری کوهستان - آریزونا، آمریکا
بالاترین نهاد ورزشی: انجمن بین‌المللی دوچرخه‌سواری کوهستان
نخستین مسابقه: در دوران مدرن در اواخر دهه ۱۹۷۰ آغاز شد
ویژگی‌ها: ویژگی‌ها
جداسازی جنسیتی: مسابقات قهرمانی مردان و زنان جداگانه برگزار می‌شود. گرچه هیچ محدودیتی برای حضور زنان در رقابت برابر مردان نیست.
برگزاری: برگزاری
المپیک: دوچرخه‌سواری در بازی‌های المپیک تابستانی
دوچرخه‌سواری کوهستان (به انگلیسی: Mountain biking) از رشته‌های ورزش دوچرخه‌سواری است. این ورزش با استفاده از دوچرخه در جاده‌های کوهستانی و زمین‌های ناهموار انجام می‌شود.

این ورزش با رشته‌هایی همانند کراس کانتری، کراس کانتری ماراتن، دانهیل، فور کراس، پریدن از خاک، مسابقات تعقیبی برگزار می‌شود.
دوچرخه‌سواری کوهستان از اواسط دهه ۱۹۷۰ میلادی به صورت مدرن انجام می‌شود و از سال ۱۹۹۶ در بازی‌های المپیک رسماً برگزار شده‌است.
انواع سبک‌های دوچرخه کوهستان

همان‌طور که از نام دوچرخهٔ کوهستان مشخص است این سبک از دوچرخه برای مسیرهای خاکی طراحی شده‌است. دوچرخه‌های کوهستان به هفت دستهٔ مختلف تقسیم می‌شوند که کاربری هر کدام از دیگری متفاوت است.
کراس کانتری (Cross country)رکاب زدن بیشتر و پیمایش مسیرهای ناهموار کمتر-میزان بازی در دوشاخ (کمک جلو):۱۰ الی ۱۱ سانتی‌متر
اسپرت (Sport)این سبک تقریباً همان کراس کانتری است منتهی این دوچرخه‌ها برای عموم مردم ساخته شده و نه برای مسابقات
تریل (Trail)پیشنهاد شده برای ۷۰٪ سربالایی و ۳۰٪ سرپایینی-میزان بازی دوشاخ:۱۲ الی ۱۳ سانتی‌متر
آل مونتاین (All mountain)پیشنهاد شده برای ۵۰٪ سربالایی و ۵۰٪ سرپایینی-میزان بازی دوشاخ:۱۴ الی ۱۵ سانتی‌متر
اندرو (Enduro)میتوان گفت سبک اندرو از پر هیجان‌ترین و خطرناک‌ترین سبک‌های دوچرخه کوهستان است. پیشنهاد شده برای ۳۰٪ سربالایی و ۷۰٪ سرپایینی
دانهیل (Downhill)این دوچرخه فقط برای سرپایینی‌های خشن طراحی شده و دوشاخ آن (پاشاخ) تا فرمان دوچرخه ادامه دارد و مقدار بازی آن به ۲۰ سانتی‌متر می‌رسد
فت بایک (Fat bikes)این سبک دوچرخه همچون بقیه دوچرخه‌ها است و تنها فرق آن این است که دارای چرخ‌های پهن تری می‌باشد و عملکرد بهتری در گل و برف دارند
نگارخانه

دوچرخه‌سواری دانهیل
نجیب میقاتی

| نجیب میقاتی | نجیب میقاتی |
| --- | --- |
۴۵اُمین، ۴۸اُمین و ۵۲اُمین نخست‌وزیر لبنان: ۴۵اُمین، ۴۸اُمین و ۵۲اُمین نخست‌وزیر لبنان
دوره مسئولیت ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۱ – ۸ فوریه ۲۰۲۵: دوره مسئولیت ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۱ – ۸ فوریه ۲۰۲۵
رئیس‌جمهور: میشل عون خودش (سرپرست) جوزف عون
قائم‌مقام: سعاده الشامی
پس از: حسان دیاب
پیش از: نواف سلام
دوره مسئولیت ۱۳ ژوئن ۲۰۱۱ – ۱۵ فوریه ۲۰۱۴: دوره مسئولیت ۱۳ ژوئن ۲۰۱۱ – ۱۵ فوریه ۲۰۱۴
رئیس‌جمهور: میشل سلیمان
پس از: سعد حریری
پیش از: تمام سلام
دوره مسئولیت ۱۹ آوریل ۲۰۰۵ – ۱۹ ژوئیه ۲۰۰۵: دوره مسئولیت ۱۹ آوریل ۲۰۰۵ – ۱۹ ژوئیه ۲۰۰۵
رئیس‌جمهور: امیل لحود
پس از: عمر کرامی
پیش از: فؤاد سینیوره
نمایندهٔ پارلمان لبنان از طرابلس: نمایندهٔ پارلمان لبنان از طرابلس
دوره مسئولیت ۴ دسامبر ۱۹۹۸ – تاکنون: دوره مسئولیت ۴ دسامبر ۱۹۹۸ – تاکنون
رئیس‌جمهور لبنان سرپرست: رئیس‌جمهور لبنان سرپرست
دوره مسئولیت ۳۰ اکتبر ۲۰۲۲ – ۹ ژانویه ۲۰۲۵: دوره مسئولیت ۳۰ اکتبر ۲۰۲۲ – ۹ ژانویه ۲۰۲۵
نخست‌وزیر: خودش
پس از: میشل عون
پیش از: جوزف عون
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: محمد نجیب عزمی میقاتی ۲۴ نوامبر ۱۹۵۵ ‏(۶۹ سال) طرابلس، لبنان
ملیت:  لبنان
حزب سیاسی: تیار العزم
همسر(ان): می دومانی
فرزندان: ماهر، میرا، مالک
محل تحصیل: دانشگاه آمریکایی بیروتدانشگاه هاروارد
پیشه: میلیاردر، سیاستمدار
وبگاه: www.najib-mikati.net
نجیب عزمی میقاتی (زادهٔ ۲۴ نوامبر ۱۹۵۵ در طرابلس)، سیاستمدار و بازرگان لبنانی است. وی سابقه سه دوره نخست‌وزیری در سال‌های ۲۰۰۵، از ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۴ و از ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۵ و نیز ریاست‌جمهوری موقت لبنان از ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۵ را دارد.
سیاست

وی رهبری جنبش مجد را بر عهده دارد که دو کرسی در پارلمان لبنان در اختیار دارد.
وی در سال ۲۰۰۵ در دوران ریاست‌جمهوری امیل لحود به مدت حدود ۳ ماه از ۱۵ آوریل تا ۱۹ ژوئیه نخست‌وزیری لبنان را پس از عمر کرامی و قبل از فؤاد سنیوره بر عهده داشت. وی بار دیگر در ۲۵ ژانویه ۲۰۱۱ به عنوان کاندیدای ائتلاف ۸ مارس مسئول تشکیل کابینهٔ لبنان شد.
تجارت

میقاتی شرکت مخابراتی «اینوست‌کام» را به همراه برادرش طه در اوج جنگ داخلی ۱۹۸۲ لبنان تأسیس کرد و توانست بازار خوبی در سودان، لیبریا و یمن بیابد و در ژوئن ۲۰۰۶ این مجموعه را به ام‌تی‌ان آفریقای جنوبی به مبلغ ۵٫۵ میلیارد دلار فروخت. نشریهٔ فوربس ثروت وی را در سال ۲۰۰۸ حدود ۲٫۶ میلیارد دلار برآورد کرده و او را در رده چهار صد و چهل و ششم ثروتمندترین انسان‌های دنیا قرار داده است.
تحصیلات

میقاتی تحصیلات دانشگاهی خود را در رشتهٔ ام‌بی‌ای در دانشگاه آمریکایی بیروت گذرانده و دوره‌هایی را نیز در آکادمی اروپایی مدیریت در فرانسه و دانشگاه هاروارد در آمریکا گذرانده است.
کانسالیدیتید بی-۳۲ دامینیتور

| بی-۳۲ دامینیتور | بی-۳۲ دامینیتور |
| --- | --- |
کاربری: بمب‌افکن راهبردی سنگین
کشور سازنده: ایالات متحده آمریکا
تولیدکننده: Consolidated Aircraft
نخستین پرواز: ۷ سپتامبر ۱۹۴۲
معرفی‌شده در: ۲۷ ژانویه ۱۹۴۵
بازنشستگی: ۳۰ آگوست ۱۹۴۵
وضعیت: بازنشسته
کاربر اصلی: نیروی هوایی ارتش ایالات متحده آمریکا
ساخته‌شده: ۱۹۴۴–۱۹۴۵
تعداد ساخته‌شده: ۱۱۸
توسعه‌یافته از: کانسالیدیتید بی-۲۴ لیبراتور
کانسالیدیتید بی-۳۲ دامینیتور (کانسالیدیتید مدل ۳۴) یک بمب‌افکن راهبردی سنگین آمریکایی بود که برای نیروی هوایی ارتش ایالات متحده در طول جنگ جهانی دوم ساخته شد و آخرین هواپیمای متفقین بود که در جنگ جهانی دوم درگیر جنگ شد. این درگیری منجر به کشته شدن آخرین آمریکایی در نبردهای هوایی در جنگ جهانی دوم شد. این هواپیما توسط شرکت هواپیماسازی کانسالیدیتید به موازات هواپیمای بوئینگ بی-۲۹ سوپرفورترس به عنوان یک طرح جایگزین در صورت عدم موفقیت بی-۲۹ توسعه داده شد. بی-۳۲ تنها در اواسط ماه مه ۱۹۴۵ به واحدهایی در اقیانوس آرام رسید و متعاقباً قبل از پایان رسمی جنگ در ۲ سپتامبر ۱۹۴۵، تنها شاهد عملیات رزمی محدودی علیه اهداف ژاپنی بود. در نتیجه بسیاری از سفارشات موجود از بی-۳۲ اندکی بعد لغو شد و تنها ۱۱۸ فروند از همه انواع این بمب‌افکن ساخته شد.
کابران

نیروی هوایی ارتش ایالات متحده
مشخصات (بی-۳۲)

داده‌ها از General Dynamics Aircraft and their Predecessors
ویژگی‌های کلی
خدمه: ۱۰
طول: ۸۲ فوت ۱ اینچ (۲۵٫۰۲ متر)
پهنای بال: ۱۳۵ فوت ۰ اینچ (۴۱٫۱۵ متر)
ارتفاع: ۳۲ فوت ۲ اینچ (۹٫۸۰ متر)
مساحت بال‌ها:  ۱٬۴۲۲ فوت مربع (۱۳۲٫۱ متر مربع)
وزن خالی:  ۶۰٬۲۷۸ پوند (۲۷٬۳۴۲ کیلوگرم)
وزن ناخالص:  ۱۰۰٬۸۰۰ پوند (۴۵٬۷۲۲ کیلوگرم)
بیشترین وزن برخاست:  ۱۲۳٬۲۵۰ پوند (۵۵٬۹۰۵ کیلوگرم)
پیشرانه هواگرد: ۴ عدد موتور شعاعی ۱۸ سیلندر هوا خنک رایت آر-۳۳۵۰ دوپلکس سایکلون،‏ ۲٬۲۰۰ اسب بخار (۱٬۶۰۰ کیلووات)  در هر موتور
ملخ‌ها:  ۴-bladed ملخ سرعت ثایت
عملکرد
حداکثر سرعت:  ۳۵۷ مایل بر ساعت (۵۷۵ کیلومتر بر ساعت؛ ۳۱۰ گره) در ۳۰٬۰۰۰ فوت (۹٬۱۴۴ متر)
سرعت کروز:  ۲۹۰ مایل بر ساعت (۴۶۷ کیلومتر بر ساعت؛ ۲۵۲ گره)
بُرد:  ۳٬۸۰۰ مایل (۳٬۳۰۲ مایل دریایی؛ ۶٬۱۱۶ کیلومتر)
حداكثر ارتفاع:  ۳۰٬۷۰۰ فوت (۹٬۴۰۰ متر)
نرخ صعود:  ۱٬۰۵۰ فوت بر دقیقه (۵٫۳ متر بر ثانیه)
جنگ‌افزار
سلاح‌ها ۱۰× تفنگ برونینگ کالیبر ۵۰ (۱۲٫۷ میلی‌متر)
بمب‌ها:  ۲۰٬۰۰۰ پوند (۹٬۱۰۰ کیلوگرم)
ترسیم خط ۳ نمای تلفیقی B-32 Dominator
اقلیت‌ها در ترکیه

نقشه اقوام در ترکیه: بیش‌ترین جمعیت در بخش سبز مربوط به ترک‌ها، در بخش آبی مربوط به کردها و در بخش قرمز مربوط به عرب‌ها است.
اقلیت‌ها در ترکیه (انگلیسی: Minorities in Turkey) یک بخش قابل توجهی از جمعیت ترکیه را تشکیل می‌دهد به‌طوری‌که تخمین زده می‌شود که حداقل سی تا چهل درصد از توده مردم ترکیه (حدود ۲۵ تا ۳۲ میلیون نفر در سال ۲۰۱۷)، به یکی از اقلیت‌های قومی تعلق دارند. به طرز مشکوکی مقدار اقلیت‌های قومی توسط دولت ترکیه کم در نظر گرفته می‌شود به‌طوری‌که حدود ۶ میلیون نفر از کردهایی که به زبان ترکی صحبت می‌کنند را ممکن است ترک در نظر بگیرند. بسیاری از آلبانیایی‌ها، یونانی‌های پونتیک، کردها، عرب‌ها، بوسنیاک‌ها، چرکس‌ها و چچن‌ها به‌طور معمول و بر طبق قانون قومیت ترکیه (Ethnic Turkish Law) ترک در نظر گرفته می‌شوند.
تغییر نام‌های جغرافیایی در ترکیه از سال ۱۹۱۳ میلادی تا زمان حاضر در دوران امپراتوری عثمانی و جمهوری ترکیه در فواصل معین و پیاپی در قسمت بزرگی از مناطق جغرافیایی آن خطه صورت گرفت. جمهوری ترکیه به منظور ادامه سیاست ترک سازی و تحکیم زبان اصلی (با اعلام زبان ترکی به عنوان زبان رسمی آن کشور) خود شروع به تغییر نام‌های تاریخی آن مناطق جغرافیایی کرد که منشأ آن نام‌ها از (پارسی، ارمنی، یونانی، آشوری، گرجی، بلغاری، کردی، عربی و لاز) بود به نام‌های تُرکی تغییر یافت.
اقلیت‌های قومی > کردهای ترکیه

مقاله اصلی: کردهای ترکیه
کردها در کشور ترکیه که پس از ترک ها بیشترین جمعیت ترکیه را تشکیل می‌دهند، گروهی از ترکیب جمعیتی این کشور را تشکیل می‌دهند. کردهای ترکیه در استان‌های زیادی از شرق، جنوب شرقی (کردستان ترکیه) و حتی مرکز ترکیه مستقر هستند. در برآورد ۲۰۱۲ مؤسسه آمار ترک استات (The Turkish Statistical Institute (TurkStat))، جمعیت کردهای ترکیه بیش از ۲۲ میلیون نفر (۲۲٬۶۹۱٬۸۲۴) و بیش از سی درصد از جمعیت ۷۴٬۷۰۰٬۰۰۰ نفری ترکیه را تشکیل می‌دهد. از سال ۱۹۹۰ مهاجرت اجباری از جنوب شرقی ترکیه، میلیون‌ها کرد را به شهرهایی مانند استانبول، آنکارا و ازمیر آورد. جمعیت کردها در استانبول بین ۳ تا ۴ میلیون نفر تخمین زده می‌شود (سال ۱۹۹۷). همچنین طبق تخمین دیگری جمعیت کردها در استانبول، آنکارا، ازمیر و سایر شهرهای بزرگ (به جز استان‌های کردنشین ترکیه) در حدود ۳۵ درصد کل جمعیت کردهای ترکیه است که چیزی حدود ۶ تا ۸ میلیون می‌باشد.
اقلیت‌های قومی > زازاهای ترکیه

مقاله اصلی: مردم زازا
کردهای زازا یا چنانچه خود می‌گویند دملکی گروهی از کردها هستند که عمدتاً در آناطولی شرقی، در ناحیه درسیم (امروزه تونجلی) میان ارزنجان در شمال و مرادسو در جنوب و در شرقی‌ترین بخش ناحیه تاریخی ارمنستان علیا زندگی می‌کنند. ایشان همچنین در بینگول، موش، و استان بدلیس و اطراف دیاربکر، سیورک و سیواس یافت می‌شوند. تقریباً تمام زازاها خود را کرد می‌دانند. همچنین حدود سیصدهزار دملکی در اروپای غربی زندگی می‌کنند که بعضاً پناهندگان سیاسی هستند. جمعیت دملکی‌ها در حال حاضر نامشخص است اما به‌طور حدودی ۳ تا ۴ میلیون نفر برآورد می‌شود.
حمزه اصفهانی در کتاب سنی ملوک الارض و الانبیا می‌نویسد: پارسیان، دیلمیان (یکی از گروه‌های مهم ایرانی‌زبان) را کردهای طبرستان می‌دانستند - چنان‌که اعراب آن‌ها را کردهای سورستان.
اقلیت‌های قومی > ارمنی‌های ترکیه

مقاله اصلی :ارمنی‌های ترکیه
مقاله مرتبط :نسل‌کشی ارمنی‌ها
مقاله مرتبط :ارمنی‌های پنهان
مقاله مرتبط :همشین‌ها
ارمنی‌های ترکیه که به معنای (پولساهایر به زبان ارمنی Պոլսահայեր) معادل با ارمنیان استانبول هم می‌باشند جمعیتی از ۴۰۰۰۰ تا ۷۰۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شوند (این آمار، ارمنی‌های حمشین و ارمنی‌های کریپتو یا پنهان را در بر نمی‌گیرد) و اکثراً در اطراف استانبول متمرکزند. در طول سده ۱۹ میلادی توسط امپراتوری روسیه، شش ولایت ارمنی ترکیه اشغال شد. از سال ۱۸۹۰ میلادی تا ۱۹۲۳ میلادی توسط دولت عثمانی (نسل‌کشی ارمنی‌ها) و بعد از تأسیس رژیم جمهوری ترکیه توسط مصطفی کمال آتاتورک به‌طور سیستماتیک ارمنیان از ساکن در سرزمین‌های آبا و اجدادی خود اخراج یا کشته شده‌اند و ارمنیان با سیاست دولت کمالی مبنی بر ایجاد وطن خالص تُرک در نواحی شرقی ترکیه که هنوز تعدادی از ارمنی‌ها در آنجا ساکن بودند روبرو شدند و این سیاست را آتاتورک در همان اوایل ایجاد نظام جمهوری با مهاجرت دادن تُرک‌های ساکن بلغارستان و یوگسلاوی به مرزهای شرقی آناتولی برای تقویت تُرک‌های آن نواحی عملی کرد.
میراث فرهنگی ارمنیان در ترکیه به‌طور عمده نابود شد. اگرچه عملاً هیچ ارمنی در آن منطقه زندگی نمی‌کند ولی تعداد نامعلومی از افراد با اصلیت ارمنی در ترکیه وجود دارند که امروزه از تبار خود آگاه نبوده و چیزی حدود ۳۰۰۰۰۰ نفر هستند که ارامنهٔ نهانی هستند که مسیحیان کریپتو یا پنهان (ارمنی‌های پنهان) نامیده می‌شوند.
اقلیت‌های قومی > عرب‌های ترکیه

مقاله اصلی :عرب‌های ترکیه
عرب‌های ترکیه یکی از اقوام ساکن این کشورند که کمتر از یک درصد جمعیت کشور ترکیه را تشکیل می‌دهند. جمعیت ترکیه بالغ بر ۸۰ میلیون نفر می‌باشد. البته با توجه به جنگ عراق و سوریه تخمین‌های سال ۲۰۱۷ تعداد عرب‌ها در ترکیه را ۲ تا ۵ میلیون نفر هم تخمین زده‌اند. بعضی از عرب‌ها در ترکیه سابقهٔ حضور قدیمی تری نسبت به قبایل ترک که از آناتولی مهاجرت کردند دارند. این عرب‌ها در جنوب شرق ترکیه ساکن شدند که این منطقه به نام قبیلهٔ بکر ابن وائل دیار بکر نامگذاری شد. این قبیله از حدود ماردین تا کوه طور و حتی جزیرهٔ ابن عمر متمرکز شدندکه این مناطق در واقع مثلث بین عراق ترکیه و سوریه می‌باشد. عرب‌های ترک در استان‌های ختای، استانبول، ماردین، مرسین، شرناق، شانلی‌اورفا، آدانا و باتمان سکونت دارند. منطقهٔ اسکندرون سوریه با اکثریت قبایل عربی ساکن در آن هم در سال ۱۹۳۹از سوریه جدا و به ترکیه ضمیمه شد و تا به الان قبایل بدوی در دو طرف مرز این دو کشور زندگی می‌کنند. دولت ترکیه با اجبار تعلیم زبان ترکی وبر کل اقلیات من جمله عرب‌های ترکیه و حتی تغییر نام‌های مناطق سکونت از عربی به ترکی خواهان از بین بردن فرهنگ این مردم می‌باشد با این وجود اکثر عرب‌ها در این مناطق هنوز به زبان مادری سخن می‌گویند زبانی که با ورود لغات ترکی در حال تغییر می‌باشد.
اقلیت‌های قومی > آذری‌های ترکیه

مقاله اصلی :آذری‌های ترکیه
آذری‌های ترکیه (به ترکی آذربایجانی: Türkiyə azərbaycanlıları) گروهی از مردم آذری و از اقوام ساکن در ترکیه با جمعیت ۵۳۰٬۰۰۰ نفری هستند، و شامل دو دسته می‌شوند؛ گروه اول افراد بومی ترکیه هستند که در مرزهای همجوار با جمهوری آذربایجان و ایران سکونت دارند. گروه دوم مهاجران، تاجران، دانشجویان و پناهندگان سیاسی هستند که عمدتاً از کشورهایی نظیر ایران و جمهوری آذربایجان به ترکیه کوچ کرده‌اند.
اقلیت‌های قومی > لازهای ترکیه

مقاله اصلی :لازها
لازها (به لازی ლაზი یا ლაზეფე لازپه) یک گروه قومی از مردمان کارتولی و بومیان سواحل دریای سیاه در مرز دو کشور گرجستان و ترکیه هستند. لازها یکی از قبایل اصلی پادشاهی باستانی کولخیس هستند. در ابتدا بسیاری از لازها مسیحی شدند و سپس بیشتر آن‌ها در دوران حکومت عثمانی‌ها در قفقاز در قرن ۱۶ میلادی به اسلام سنی گرویدند. همچنین گروه اندکی در گرجستان نیز از دین مسیحیت به اسلام روی آوردند. لازهای ترکیه به گروه اصلی تقسیم می‌شوند. یکی لازهای بومی استان‌های شرقی ترکیه در کرانه دریای سیاه که پیش‌تر لازستان نامیده می‌شد (اکنون استان‌های ریزه و آرتوین) و گروه دیگر لازهایی هستند که در قرن نوزدهم میلادی از روسیه گریختند و در آداپازاری، ساپانکا، یالووا و بورسا در مناطق غرب و شرق دریای سیاه و مرمره ساکن شدند. لازها به زبان لازی سخن می‌گویند که مانند گرجی از زبان‌های کارتولی محسوب می‌شود. هویت لازها در گرجستان تا حد زیادی با هویت گرجی یکسان شده‌است و اصطلاح لاز در گرجستان بیشتر به معنی منطقه‌ای آن اشاره دارد که اصولاً منطقه آجاریا را در بر می‌گیرد. در سال ۱۹۷۰ میلادی جمعیت لازها ۲۰۲ هزار نفر تخمین زده شده بود که ۲۰۰ هزار نفر در ترکیه و ۲ هزار نفر در گرجستان ساکن بودند. در سال‌های اخیر تخمین جمعیت آن‌ها در ترکیه بین ۵۰۰٬۰۰۰ تا ۱٬۶۰۰٬۰۰۰ میلیون نفر متغیر بوده‌است.
اقلیت‌های قومی > چرکس‌های ترکیه

مقاله اصلی :چرکس‌ها در ترکیه
چرکس‌ها در ترکیه (ترکی استانبولی: Türkiye'deki Çerkesler) یکی از بزرگ‌ترین اقلیت‌های قومی در ترکیه هستند که بین ۱۳۰٬۰۰۰ هزار نفر تا ۲٬۰۰۰٬۰۰۰ تا ۵٬۰۰۰٬۰۰۰ تا ۷٬۰۰۰٬۰۰۰ میلیون نفر تخمین زده می‌شوند. آبازین‌ها و آبخازی‌ها نزدیک‌ترین گروه‌های قومی به چرکس‌ها هستند که به‌طور معمول بخشی از چرکس‌ها در نظر گرفته می‌شوند. پس از شکست عثمانی‌ها در قفقاز از روسیه و امضاء عهدنامه آدریانوپل در ۱۲۴۵/۱۸۲۹ چرکس‌ها تا سال ۱۲۸۱/۱۸۶۴ مقاومت زیادی در برابر روس‌ها کردند و بنا بر گزارش‌های عثمانی ۵۹۵٬۰۰۰ چرکس در میان سال‌های ۱۲۷۲/۱۸۵۶ و ۱۲۸۱/۱۸۶۴ منطقه بومی خود در قفقاز را ترک کرده و به آناتولی و روملی مهاجرت کردند. در زمان عثمانیان، به‌ویژه در سدهٔ ۱۷ میلادی، بردگان چرکس به مناصب بالایی در دستگاه حکومتی عثمانی رسیدند.
پس از آن دوره، نوادگان این موج عظیم مهاجران چرکس (و لاز و غیره) به تدریج ترک‌زبان شده به‌طوری‌که شمار بزرگی از مردم ترک‌زبان ترکیه امروزی از تبار آسیانی (چرکس و لاز و گرجی…) هستند. بر پایه سرشماری سال ۱۹۴۵ در ترکیه، تنها ۶۶٬۶۹۱ چرکس هنوز به زبان چرکسی صحبت می‌کردند. در سرشماری سال ۱۹۶۵ میلادی، زبان چرکسی زبان اول ۵۸٬۳۳۹ نفر و زبان دوم ۴۸٬۶۲۱ نفر از شهروندان ترکیه‌ای بود که در استان‌های قیصریه، توقات و قهرمان مرعش بیش‌ترین پراکندگی را داشتند.
اقلیت‌های قومی > آبخازهای ترکیه

مقاله اصلی :مردم آبخازی
مردم آبخازی (گرجی: აფხაზები) مردم بومی سرزمینی در گرجستان در غرب قفقاز و کرانهٔ شرقی دریای سیاه بنام جمهوری آبخاز با یک نژادی قفقازی هستند. جمعیت بزرگ مهاجر آبخازی ساکن در ترکیه، به دلیل مهاجرت‌ها در اواخر قرن ۱۹ میلادی بوده‌است. جمعیت آن‌ها در ترکیه بین ۳۹٬۰۰۰ تا ۵۰۰٬۰۰۰ هزار نفر تخمین زده می‌شود.
اقلیت‌های قومی > آبازین‌های ترکیه

مقاله اصلی :آبازین‌ها
آبازین‌ها (روسی: [Абазины] Error: {{Lang}}: متن دارای نشانه‌گذاری ایتالیک است (راهنما)) یک گروه قومی از شمال غربی قفقاز هستند و نزدیک‌ترین گروه به آبخازها و چرکس‌ها هستند. آن‌ها در ترکیه، مصر و در مناطق قره‌چای و چرکس، سرزمین استاوروپول و قفقاز شمالی روسیه زندگی می‌کنند. جمعیت آن‌ها در ترکیه بین ۱۵ تا ۵۰ هزار نفر تخمین زده می‌شود.
اقلیت‌های قومی > آسی‌های ترکیه

مقاله اصلی :آسی‌ها در ترکیه
آسی‌ها یا آس‌ها گروهی از مردم منطقهٔ قفقاز هستند. ایشان خویش را ایرَتّه می‌خوانند.
«ایر» به معنی ایرانی و آریایی و -ته پسوند جمع در زبان‌های سغدی، آسی و یغنابی است. آسی‌ها در نیمه راه بخش عمده رشته‌کوه قفقاز، زندگی می‌کنند و تنها راه کوهستانی به نام گردنه در الان از میان آن می‌گذرد؛ بنابراین، از میان طوایف قفقازی، آسی‌ها هستند که در شمال و جنوب، و در دو سوی رودخانه زندگی می‌کنند. عده‌ای هم در دشت تِرِک، اقامت دارند. به زبان آسی سخن می‌گویند. زبان آن‌ها جزئی از شاخهٔ خاوری زبان‌های ایرانی است. این زبان از خانوادهٔ زبان‌های شرقی ایرانی است و با زبان‌های یغنابی رابطهٔ نزدیک دارد. این زبان را ادامهٔ زبان سکایی می‌دانند. حدود ۳۷ هزار آسی در ترکیه زندگی می‌کنند. طبق تخمین‌های دیگر جمعیت آسی‌ها در ترکیه ۲۰ هزار نفر تا ۱۰۰ هزار نفر تخمین زده می‌شود.
اقلیت‌های قومی > چچنی‌های ترکیه

مقاله اصلی :چچنی‌ها در ترکیه
چچنی‌ها در ترکیه (انگلیسی: Chechens in Turkey) شهروندان ترکیه‌ای هستند که از چچن سرچشمه می‌گیرند و از پناهندگان چچنی هستند که در ترکیه زندگی می‌کنند. در سال ۲۰۰۹ جمعیت آن‌ها حدود ۱۰۰ هزار نفر تخمین زده شده‌است.