اقتصاد کره جنوبی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
سئول، پایتخت و بزرگترین شهر کره جنوبی: سئول، پایتخت و بزرگترین شهر کره جنوبی
واحد پول: ۱ وون = ۰٫۰۰۰۸۹ دلار آمریکا
سال مالی: ۱ ژانویه تا ۳۱ دسامبر
سازمان‌های تجاری: سازمان همکاری‌های اقتصادی آسیا–پاسفیک، سازمان تجارت جهانی، سازمان همکاری و توسعه اقتصادی، گروه ۲۰
آمارها: آمارها
تولید ناخالص داخلی: ۱٬۶۵۵ تریلیون دلار (اسمی؛ ۲۰۱۸) ۲٬۱۳۴ تریلیون دلار (برابری قدرت خرید؛ ۲۰۱۸)
رتبه: ۱۱ (اسمی) ۱۴ (برابری قدرت خرید)
رشد تولید ناخالص داخلی: ۲٫۸٪ (۲۰۱۵) ۲٫۹٪ (۲۰۱۶)   ۳٪ (۲۰۱۷) ۲٫۷٪ (۲۰۱۸)
سرانه تولید ناخالص داخلی: ۳۲٬۷۷۴ دلار (اسمی؛ ۲۰۱۸) ۴۱٬۳۸۸ دلار (برابری قدرت خرید؛ ۲۰۱۸)
رتبه سرانه تولید ناخالص داخلی: ۲۷ (اسمی) ۳۰ (برابری قدرت خرید)
تولید ناخالص داخلی هر بخش: کشاورزی: ۲/۲٪، صنعت: ۳۹/۳٪، خدمات: ۵۸/۳٪ (۲۰۱۷)
تورم (CPI): ۱٪/۹ (۲۰۱۷)
جمعیت زیر خط فقر: ۱۵٪ (۲۰۱۷)
شاخص جینی: ۳۵/۷ (۲۰۱۶)
نیروی کار: ۲۷٫۷۵ میلیون نفر (۲۰۱۷)
نیروی کار  بر پایه شغل: کشاورزی: ۴/۸٪، صنعت: ۲۴/۶٪، خدمات: ۷۰/۶٪ (۲۰۱۷)
بی‌کاری: ۳٫۷٪ (۲۰۱۷)
صنایع اصلی: الکترونیک مخابرات خودرو شیمی کشتی‌سازی فولاد
رتبه آسانی انجام کسب و کار:  ۵ (۲۰۱۹)
تجارت خارجی: تجارت خارجی
صادرات: ۵۷۷٫۴ میلیارد دلار (۲۰۱۷)
کالاهای صادراتی: محصولات نیم‌رسانا، مخابرات بی‌سیم، تجهیزات مخابراتی، وسایل موتوری، رایانه، فولاد، کشتی، فراورده‌های پتروشیمی
شرکای اصلی صادرات:  چین ۲۵٫۱٪  ایالات متحده آمریکا ۱۲٫۲٪  ویتنام ۸٫۲٪  هنگ کنگ ۶٫۹٪  ژاپن ۴٫۷٪ (۲۰۱۷)
واردات: ۴۵۷٫۵ میلیارد دلار (۲۰۱۷)
کالاهای وارداتی: ماشین، ابزارهای الکترونیک، نفت، فولاد، تجهیزات ترابری، محصولات شیمیایی ارگانیک، پلاستیک
شرکای اصلی واردات:  چین ۲۰٫۵٪  ژاپن ۱۱٫۵٪  ایالات متحده آمریکا ۱۰٫۵٪  آلمان ۴٫۲٪  عربستان سعودی ۴٫۱٪(۲۰۱۷)
سهم سرمایه‌گذاری خارجی: خارج: ۲۲۳/۲ میلیارد دلار (۳۱ دسامبر ۲۰۱۳)
استقراض ناخالص خارجی: ۳۸۴٫۶ میلیارد دلار (۳۱ دسامبر ۲۰۱۷)
امور مالی عمومی: امور مالی عمومی
بدهی‌های عمومی: ۳۹٪/۵ از تولید ناخالص داخلی (۲۰۱۷)
تراز بودجه: +۱٫۴٪ (از تولید ناخالص داخلی) (۲۰۱۷)
درآمدها: ۳۵۷٫۱ میلیارد دلار (۲۰۱۷)
مخارج: ۳۳۵٫۸ میلیارد دلار (۲۰۱۷)
رتبه اعتباری:  استاندارد اند پورز: AA- (داخلی) AA- (خارجی) AA (واگذاری و تسعیرپذیری) دورنما: پایدار  مودیز: Aa2 دورنما: پایدار  فیچ: AA- دورنما: پایدار 
ذخایر خارجی: ۳۸۴٫۸ میلیارد دلار (اوت ۲۰۱۷)
منبع اصلی داده‌ها: اطلاعات‌نامهٔ جهان سازمان سیا  همهٔ مقدارها -مگر موردهای ذکرشده- به دلار آمریکا است: منبع اصلی داده‌ها: اطلاعات‌نامهٔ جهان سازمان سیا  همهٔ مقدارها -مگر موردهای ذکرشده- به دلار آمریکا است
اقتصاد کره جنوبی یازدهمین اقتصاد بزرگ جهان و چهارمین اقتصاد بزرگ آسیا است. اقتصاد مختلط کره جنوبی در تسلط چند شرکت خوشه‌ای خانوادگی است که در زبان کره‌ای به آن‌ها چایبول می‌گویند. با این حال به نظر نمی‌رسد سلطهٔ چایبول‌ها تداوم داشته باشد چون در غیر این صورت سرعت دگرگونی اقتصاد کره به زیان نسل‌های آینده کند خواهد شد. در طول چند نسل، کره جنوبی توانست از کشوری که در میان ملل فقیر عالم رده‌بندی می‌شد به کشوری توسعه‌یافته با درآمد بالا تبدیل شود. برخی این رشد اقتصادی را به یک معجزه تشبیه کرده‌اند و نام آن را «معجزه رود هان» گذاشته‌اند. این معجزه باعث شده کره جنوبی در میان کشورهای عضو سازمان همکاری و توسعه اقتصادی و همچنین گروه ۲۰ قرار گیرد. این کشور پس از رکود بزرگ مالی همچنان یکی از سریع‌ترین نرخ‌های رشد را در میان کشورهای توسعه‌یافته در اختیار دارد. جیم اونیل اقتصاددان بریتانیایی، کره جنوبی را یکی از یازده کشوری می‌داند که در میانه‌های سده ۲۱ میلادی بر اقتصاد جهانی تسلط خواهند یافت.
سیاست‌گذاری مطلوب برای توسعه اقتصادی مانند آنچه که ژاپن برای ترمیم اقتصاد خود به کار بست، کره جنوبی را که زمانی به عنوان مقر پشتیبانی نیروهای آمریکایی پیش از جنگ کره و پس از آن عمل می‌کرد به موفقیت رساند. اصول این سیاست‌گذاری مبتنی بر آموزش دقیق و تربیت مردمان باسواد و باانگیزه بود و همین مسائل باعث شد تا رونق شدید فناوری و رشد اقتصادی سریع در این کشور رخ دهد. فقر منابع طبیعی و جمعیت زیاد در کره جنوبی باعث شده بود که رشد مداوم جمعیت و تشکیل یک بازار بزرگ مصرفی در داخل عملی نگردد. از این رو سیاست‌گذاران این کشور راهبرد صادرات‌محور را به عنوان سوخت اقتصاد کره برگزیدند. این سیاست باعث شد تا کره جنوبی در سال ۲۰۱۴ به عنوان هفتمین صادرکننده و هفتمین واردکننده در سطح جهان شناخته شود. بانک کره و مؤسسه توسعه کره به‌طور منظم گزارش‌هایی در خصوص نماگرهای اقتصادی و گرایش اقتصادی کره جنوبی منتشر می‌کنند.
اقتصاد کره جنوبی در جریان بحران مالی ۱۹۹۷ آسیا متحمل بحران نقدینگی شد و از این رو به شدت به کمک مالی صندوق بین‌المللی پول تکیه کرد. این کمک‌ها باعث شد اقتصاد این کشور نوسازی شود و سپس با سیاست‌های کیم دای جونگ (مشهور به دی‌جی‌نومیکس) رئیس‌جمهور کره جنوبی همراه گشت. یکی از فواید این سیاست‌ها، توسعه ملی در زمینه صنعت فناوری اطلاعات و ارتباطات بود. دولت کره جنوبی از گذشته برای تسریع در بکارگیری فناوری‌های جدید از یارانه استفاده می‌کرد و از این رو باعث شد تا استانداردهای موبایل سریع‌تر در اقتصاد این کشور به کار گرفته شود. رشد فناوری اطلاعات و ارتباطات در کره بیشتر بر بخش سخت‌افزاری استوار شده‌است که موجب توسعهٔ نفوذ مخابرات سیمی و بی‌سیم در این کشور شده اما این پیشرفت به همان اندازه در بخش نرم‌افزاری به وجود نیامده است. توسعه بخش نرم‌افزاری باعث تولید اپلیکیشن‌های خلاقانه و خدمات ارزش افزوده می‌گردد. اقتصاد کره جنوبی در بخش لوازم الکترونیکی مصرفی، اینترنت موبایل و تلفن‌های هوشمند در جهان سرآمد است. تنها در سال ۲۰۰۹ تلویزیون‌های ال‌سی‌دی کره جنوبی ۳۷٪ از بازار جهانی را در اختیار داشتند و این در حالی بود که در سال ۲۰۰۷ این میزان معادل ۲۷٪ بود. اقتصاد کره جنوبی از لحاظ شاخص توسعهٔ فناوری اطلاعات و ارتباطات در سال ۲۰۱۵ رتبه نخست در سطح جهان و رتبه نخست بلومبرگ از نظر شاخص خلاقیت را در همان سال کسب کرد.
علی‌رغم وجود توان رشد بالای اقتصادی و ثبات ساختاری در کره جنوبی، رتبه اعتباری این کشور به دلیل رفتارهای تهدیدآمیز کره شمالی در بحران‌های عمیق نظامی همواره پایین آمده و باعث شده تا تأثیر منفی بر بازارهای مالی کره جنوبی داشته باشد. با این حال سازمان‌های مالی مشهور نظیر صندوق بین‌المللی پول، اقتصاد کره جنوبی را از این جهت که می‌تواند به واسطهٔ بدهی ملی کم و ذخایر بالای ارزی، بحران‌های ناخواسته را سریعاً مدیریت کند، مورد تمجید قرار داده‌اند. سایر سازمان‌های اقتصادی مثل بانک جهانی، کره جنوبی را به عنوان کشوری با سریع‌ترین رشد اقتصادی در نسل آینده به همراه کشورهای بریکس و اندونزی دسته‌بندی کرده‌اند. کره جنوبی یکی از اندک کشورهایی بود که توانست از سرایت رکود در جریان بحران مالی ۲۰۰۸-۲۰۰۷ به اقتصاد خود جلوگیری کند به طوری که رشد اقتصادی این کشور در ۲۰۱۰ به ۶٫۲٪ رسید. این رشد سریع زمانی چشمگیر به نظر می‌رسد که بدانیم رشد این کشور در ۲۰۰۸ برابر با ۲٫۳٪ و در ۲۰۰۹ برابر با ۰٫۲٪ بود. اقتصاد کره جنوبی توانست سریعاً خود را ترمیم کند به شکلی که در پایان سال مالی ۲۰۱۳، این کشور ۷۰٫۷ میلیارد دلار در حساب جاری داشت و در مقایسه با ۲۰۱۲ رشدی ۴۷ درصدی را نشان می‌داد. این موفقیت یک رکورد برای اقتصاد کره جنوبی تلقی می‌شد و سیاست‌گذاران کره‌ای در زمانی به آن دست یافته بودند که اقتصاد جهانی در چنبره آشفتگی گرفتار شده و اقتصاد کره مبتنی بر صادرات محصولات فناوری استوار شده بود.
کره جنوبی در گذشته یکی از دریافت‌کنندگان کمک‌های مالی سازمان همکاری و توسعه اقتصادی بود. در طول دهه ۱۹۸۰ تا میانه‌های دهه ۱۹۹۰ پیشرفت اقتصادی کره جنوبی بر مبنای تولید ناخالص داخلی و سرانه برابری قدرت خرید همچنان کسری از اقتصاد کشورهای صنعتی بود. در سال ۱۹۸۰ سرانه تولید ناخالص داخلی کره جنوبی برابر با ۲٬۳۰۰ دلار یعنی نزدیک به یک سوم از همین شاخص در کشورهای پیشرفتهٔ همسایه نظیر سنگاپور، هنگ‌کنگ و ژاپن بود. از آن زمان کره جنوبی هر ساله پیشرفت کرده به طوری که در ۲۰۱۰ سرانه تولید ناخالص داخلی در این کشور ۳۰٬۰۰۰ دلار بود یعنی ۱۳ برابر افزایش نسبت به ۳۰ سال پیش. در همین مدت تولید ناخالص کل کشور از ۸۸ میلیارد دلار به ۱٬۴۶۰ میلیارد دلار رسیده‌است. در سال ۲۰۰۹ کره جنوبی اولین کشوری بود که توانست از جرگهٔ دریافت‌کنندگان کمک‌های مالی سازمان همکاری و توسعه اقتصادی خارج شده و به یکی از بزرگ‌ترین کمک‌کنندگان به آن تبدیل شود. میان سال‌های ۲۰۰۸ و ۲۰۰۹ کره جنوبی جمعاً مبلغ ۱٫۷ میلیارد دلار به کشورهای مختلف به غیر از کره شمالی کمک کرد. کمک کره جنوبی به کره شمالی معمولاً دو برابرِ کمک‌های این کشور به سازمان همکاری و توسعه اقتصادی است.
کره جنوبی در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۲ به عنوان هفتمین عضو باشگاه ۲۰–۵۰ پذیرفته شد. این باشگاه شامل کشورهایی است که جمعیتشان بیش از ۵۰ میلیون نفر و درآمد سرانهٔ آن‌ها بیش از ۲۰ هزار دلار است. سایر اعضای این باشگاه به ترتیب زمانی ژاپن، ایالات متحده، فرانسه، ایتالیا، آلمان و بریتانیا هستند. در ۱ آوریل ۲۰۰۷ قرارداد تجارت آزاد بین ایالات متحده آمریکا و جمهوری کره به امضا رسید. قرارداد تجارت آزاد میان اتحادیه اروپا و کره جنوبی هم در ۱۵ اکتبر ۲۰۰۹ به امضا رسید. کره جنوبی همین نوع توافق تجارت آزاد را با استرالیا هم دارد. توافق تجارت آزاد میان کانادا و کره در سال ۲۰۱۴ و توافق تجارت آزاد با چین در ۱۰ نوامبر ۲۰۱۴ بین دو کشور امضا شد. کره جنوبی با داشتن بزرگ‌ترین شهربازی مسقف جهان به نام لات ورلد توانسته درآمد هنگفتی از طریق جذب گردشگر خارجی کسب کند. در سال ۲۰۲۱ درآمد سرانه کره جنوبی برای نخستین بار به سطح هفت کشور ثروتمند جهان رسید.