stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
تاریخچه باشگاه فوتبال پاری سن-ژرمن
سال‌های دانیل هچتر (۱۹۷۳–۱۹۷۸) > قراردادهای بلندپروازانه، نتایج ضعیف

علیرغم جذب بلندپروازانه در سال‌های ۷۶–۱۹۷۵، از جمله جذب بازیکنان سرشناس مانند هومبرتو کوئیلو و ژان پیر توکوتو، رقابت‌های لیگ با طلاق میان مدیر جاست فونتن و کاپیتان ژان پیر دولیانی در رده چهاردهم به پایان رسید. فونتین، مدیر ورزشی سابق باشگاه، در اوایل فصل جایگزین رابرت ویکو شده بود و سپس بازوبند کاپیتانی را از دولیانی گرفت. از سوی دیگر، پی‌اس‌جی برای سومین فصل پیاپی به مرحله یک چهارم نهایی جام حذفی فرانسه رسید.
در پیش‌فصل، دانیل هچتر مسابقات دوستانه جام پاریس را که در ابتدا در سال ۱۹۵۷ توسط راسینگ پاریس ایجاد شد، دوباره راه‌اندازی کرد. پاری سن ژرمن با یوهان کرایف، اسطوره هلندی و دراگان جاجیچ، ستاره صرب، در فینال مقابل والنسیا اسپانیایی شکست خورد. علاوه بر این، باشگاه اولین مرکز آکادمی پاری سن ژرمن را در نوامبر ۱۹۷۵ در کمپ دز لوژ افتتاح کرد. فرانسوا بریسون، ژان مارک پیلورگه، لیونل ژوستیر و تیری مورن بخشی از نسل اول این مرکز بودند. همه آنها اولین بازی حرفه‌ای خود را به عنوان آغازکننده در شکست ۲–۳ لیگ مقابل ریمز در پارک دو پرنس در دسامبر ۱۹۷۵ انجام دادند
فصل جدیدی در ۷۷–۱۹۷۶ آغاز شد. طلسم باشگاه ژان-پیر دولیانی بازنشسته شد، در حالی که بازیکن سابق صرب، ولیبور واسوویچ جایگزین جاست فونتن شد. واسوویچ، اولین خارجی که روی نیمکت پی‌اس‌جی نشست، با هدف بازی در فوتبال اروپا در فصل آینده وارد پایتخت فرانسه شد. اما، حتی با گلزنی استثنایی مصطفی دالب (۲۶ گل)، پاریسی‌ها پس از آغاز فاجعه‌بار این رقابت‌ها در رده نهم قرار گرفتند. واسوویچ که در راهیابی به اروپا ناکام بود، نزدیک به پایان فصل استعفا داد. دانیل هچتر دروازه‌بان سابق پاری سن ژرمن ایلیا پانتلیچ را به عنوان سرمربی در چهار بازی اخیر لیگ انتخاب کرد و دو برد و دو تساوی به ثبت رساند.
ژان میشل لارکه که اخیراً کفش‌هایش را آویزان کرده بود تا در سال‌های ۸۷–۱۹۷۷ به عنوان سرمربی جدید پاری‌سن‌ژرمن انتخاب شود، به سرعت مجبور شد آن‌ها را دوباره به زمین بگذارد تا خلاء ناشی از انتقال ناموفق بازیساز لیون سرژ کیزا را پر کند. لارکه دومین و آخرین بازیکن-مدیر باشگاه تا به امروز بود، دیگری پیر فیلیپون بود. برای تمام خریدهای ستاره، از جمله مهاجم آرژانتینی کارلوس بیانکی و مدافعان ژان پیر آدامز و رامون هردیا، فصل ناامیدکننده‌ای بود زیرا پی‌اس‌جی در رده یازدهم به پایان رسید. کارلوس بیانکی به نوبه خود با ۳۷ گل در ۳۸ بازی بهترین گلزن دسته ۱ بود. او آخرین انتقال بزرگ دنیل هچتر بود.
در ژانویه ۱۹۷۸، هچتر توسط فدراسیون فوتبال فرانسه به دلیل اجرای طرح فروش بلیط در پارک دو پرنس، مادام العمر از حضور در فوتبال محروم شد. پی‌اس‌جی در آخرین بازی خود در ورزشگاه به عنوان رئیس باشگاه در ۸ ژانویه مارسی را ۵–۱ شکست داد. مصطفی دهلب پس از سوت پایان، توپ مسابقه را به هچتر پیشنهاد داد و سپس توسط بازیکنان با پیروزی همراه شد و هواداران حاضر نام او را فریاد زدند. روز بعد، فرانسیس بورلی، که تا آن زمان معاون رئیس‌جمهور بود، رئیس‌جمهور جدید شد.
سال‌های فرانسیس بورلی (۱۹۷۸–۱۹۹۱) > صعود به جدول لیگ

علیرغم فصل اول ناامیدکننده، باشگاه در فصل ۷۹–۱۹۷۸ به ژان میشل لارکه رای اعتماد داد و دومینیک باراتلی و دومینیک باتنای را با مهره‌های اصلی تیم ملی فرانسه امضا کرد با این امید که پاری سن ژرمن در نهایت به صدر جدول لیگ نزدیک شود. . اما این کمپین بار دیگر با شکست مواجه شد. در ماه اوت، پس از آغاز فاجعه‌آمیز فصل، لارکه از سمت خود کناره‌گیری کرد تا بر نقش بازی خود در باشگاه تمرکز کند.
پیر آلونزو تا اوایل نوامبر ۱۹۷۸ که به طرز شگفت‌انگیزی استعفا داد، این سمت را بر عهده گرفت. جانشین او، ولیبور واسوویچ، هنوز نیامده بود و پاری سن ژرمن برای یک بازی لیگ در ۴ نوامبر به موناکو رفت. فرانسیس بورلی، رئیس باشگاه، ترکیب اصلی را در آن روز معرفی کرد. این تنها باری است که پاری سن ژرمن یک بازی رسمی بدون سرمربی روی نیمکت انجام داده است. پاریس ۱–۲ شکست خورد. کارلوس بیانکی برای دومین بار پیاپی عنوان برترین گلزن لیگ دسته ۱ را به دست آورد، پیش از اینکه پاریس جایگاه سیزدهم را به قهرمان فرانسه استراسبورگ تغییر دهد. فرانسوا ام‌پله نیز با تعداد گل‌های قابل توجه ۹۷، از جمله رکورد ۲۸ گل در جام حذفی فرانسه، باشگاه را ترک کرد.
دوره دوم ولیبور واسوویچ در پاریس در سال‌های ۸۰–۱۹۷۹ آغاز امیدوارکننده‌ای داشت. پاری سن ژرمن، استاد پرتغالی ژائو آلوز را به خدمت گرفت و بهترین بازی خود را از سال ۱۹۷۴ در لیگ ثبت کرد. اما ثروت باشگاه خیلی زود بد شد. یک هفته پس از عملکرد درخشانش مقابل مارسی، آلوز در اوت ۱۹۷۹ در سوشا دچار مصدومیتی شد که تقریباً تمام شد و او را به مدت ۵ ماه از میدان‌ها دور کرد. آلوز در آغاز سال ۱۹۸۰ بازگشت اما هرگز به‌طور کامل فرم پیشین خود را بازیابی نکرد.
سپس، پی‌اس‌جی سرمربی خود را در اوایل اکتبر ۱۹۷۹ از دست داد. واسوویچ به دلیل نداشتن مدرک رسمی مربیگری در فرانسه، در پی فشار اتحادیه مربیان یونیکاتف و رئیس آن گای روکس مجبور به استعفا شد. کامیل شوکیه، دروازه‌بان سابق پی‌اس‌جی تا پایان ماه جاری هدایت این تیم را برعهده گرفت. او پیش از اینکه ژرژ پیروش در نوامبر ۱۹۷۹ به پایتخت فرانسه برسد، سه مسابقه، دو برد و یک باخت انجام داد. برخلاف همه شانس‌ها، پیروش عالی بود و پاری سن ژرمن را به مقام هفتم رساند، بهترین رده‌بندی باشگاه در لیگ در آن زمان.
پاری سن ژرمن ژائو آلوز را در سال ۸۱–۱۹۸۰ به بنفیکا منتقل کرد، اما دومینیک روچتو، وینگر سن اتین را به خدمت گرفت، که به عنوان مهاجم مرکزی به این تیم پیوست. پاری سن ژرمن تحت رهبری یک مثلث هجومی متشکل از خود روچتو، نامباتینگو توکو و بوباکار سار، با موستافه دالب که رشته‌ها را از جایگاه شماره ۱۰ بیرون می‌کشد، امیدوارکننده‌ترین فصل خود را تا کنون انجام داد. قرمز و آبی‌ها پنجمین لیگ را به پایان رساندند و با اندکی از دست دادن فوتبال اروپا، خود را به عنوان یک تیم نیمه اول با هدایت ژرژ پیروش تثبیت کردند. علیرغم حذف در گل‌های خارج از خانه، یکی دیگر از نکات برجسته، پیروزی باشگاه در جام حذفی فرانسه در برابر نانت در پارک دو پرنس (۵–۳) بود.
سال‌های فرانسیس بورلی (۱۹۷۸–۱۹۹۱) > نخستین جایزه مهم: کوپه دو فرانس

ژرژ پیروش در سال‌های ۸۲–۱۹۸۱ با خرید ریمون دومنک، میشل ان گوم، دانیل سانچز و مهم‌تر از همه، ستاره یوگسلاوی، ایویتسا شوریاک، تغییراتی در تیم ایجاد کرد. پاریسی‌ها برای رسیدن به اروپا از طریق لیگ ۱ چالشی را ایجاد کردند، اما در پایان فصل با کسب مقام هفتم کوتاه آمدند. با این حال، آنها با رسیدن به اولین فینال جام حذفی فرانسه، یک ضربه دیگر را به دست آوردند. نزدیک به ۱۵۰٬۰۰۰ درخواست برای تنها ۴۶٬۱۶۰ صندلی در پارک دو پرنس وجود داشت تا پی‌اس‌جی به مصاف سنت اتین بزرگ میشل پلاتینی برود که آخرین بازی خود را در فرانسه پیش از رفتن به یوونتوس انجام می‌داد.
نامبتینگو توکو در دقیقه ۵۸ پس از ارسال خوب ایویکا شورجاک، دروازه پی‌اس‌جی را باز کرد. سنت اتین واکنش نشان داد و پلاتینی در دقیقه ۷۸ بازی را به تساوی کشاند تا بازی به وقت اضافه کشیده شود. پلاتینی سپس حساب شخصی خود را دو برابر کرد و سبزها در دقیقه ۹۹ به برتری رسیدند. وفاداران پارک دو پرنس دیگر به تیم خود اعتقاد نداشتند وقتی دومینیک روچتو، پس از یک پاس گل دیگر از شورجاک، گل تساوی غیرمنتظره‌ای را مقابل تیم سابقش در واپسین ثانیه‌های مسابقه به ثمر رساند.
هواداران پی‌اس‌جی سپس با خوشحالی به زمین یورش بردند، در حالی که رئیس باشگاه فرانسیس بورلی زانو زد و زمین چمن پارک را بوسید. پس از یک وقفه ۳۰ دقیقه‌ای، ضربات پنالتی تاج پی‌اس‌جی را امضا کرد. دومینیک باراتلی آخرین تلاش سنت اتین را متوقف کرد و ژان مارک پیلوژه پنالتی برتر را برای پایتخت به ثمر رساند. دوازده سال از عمرش می‌گذرد، پاری سن ژرمن نخستین قهرمانی بزرگ خود را در ورزشگاه خانگی خود کسب کرده بود. این موفقیت برای نخستین بار درهای پاری سن ژرمن را به اروپا باز کرد و به جام برندگان جام اروپا در فصل آینده راه یافت.
کانال+ سال (۱۹۹۱–۲۰۰۶) > بازگشت به مسابقات اروپایی

تصاحب کانال تلویزیونی پریمیوم فرانسوی کانال+ باعث احیای پاری سن ژرمن شد که ۴۰ درصد درآمد آن از بازی‌های تلویزیونی حاصل می‌شد و به آنها اجازه داد تا به یکی از ثروتمندترین باشگاه‌های فرانسه تبدیل شوند. آنها بدهی بزرگ ۵۰ میلیون فرانکی پی‌اس‌جی را پاک کردند و میشل دنیسو، روزنامه‌نگار کانال را به جای فرانسیس بورلی به عنوان رئیس باشگاه منصوب کردند. این فصل ۹۲–۱۹۹۱ همچنین مترادف با پایان همکاری با رادیو RTL فرانسه، حامی تاریخی پیراهن باشگاه از سال ۱۹۷۴، و شروع غرفه اختصاصی Virage Auteuil برای هواداران بود.
پاری سن ژرمن بدترین رکورد حضور خود را از زمان بازگشت به لیگ برتر در سال ۱۹۷۴ تجربه می‌کرد و خشونت و نژادپرستی در کپ بولونی این وضعیت را مقصر می‌دانست. برای اینکه به حامیان غیرخشونت‌پرور و غیرنژادپرست در بولونی جایگزینی بدهد و همچنین سطح تماشاگران را افزایش دهد، کانال+ از ایجاد Auteuil که تا آن زمان عمدتاً از تماشاگران معمولی و هواداران خارج از خانه تشکیل شده بود، حمایت کرد. لوتیس فالکو و سوپراس اوتیل با تشویق و تأمین مالی باشگاه، اولین گروه‌های اولترا غرفه جدید بودند.
حالا که از سرمایه‌گذاری جدی بهره می‌برد، پی‌اس‌جی توانست چشم‌اندازهای خود را به‌طور پیوسته بالاتر قرار دهد. آنها قصد داشتند فوراً به اروپا راه پیدا کنند و ظرف سه سال قهرمان فرانسه شوند. کانال+ بودجه باشگاه را از ۹۰ به ۱۲۰ میلیون فرانک افزایش داد تا یک تیم قوی بسازد. انقلاب با انتصاب مربی سرشناس آرتور خورخه، که به خاطر هدایت پورتو به جام اروپا ۸۷–۱۹۸۶ معروف بود، و خروج یازده بازیکن از جمله جوسلین آنگلوما، میشل بیبارد، فیلیپ ژانول و سافت سوشیچ، اسطوره پاری سن ژرمن، آغاز شد.
باشگاه پس از آن آغاز به خرج کردن کرد و با بازیکنان بین‌المللی برزیلی، ریکاردو و والدو، بازیکنان با سابقه فرانسوی پل لو گوئن، لوران فورنیه، برنارد پاردو، برونو ژرمن و پاتریک کولتر، و ستاره جوان آینده‌دار دیوید ژینولا، خرید کرد. علیرغم انتقاداتی که نسبت به سبک بازی مستحکم اما ناخوشایند آرتور خورخه وجود داشت، پاری سن ژرمن موفق شد به هدف تعیین شده در ابتدای رقابت دست یابد و پس از کسب رتبه سوم در لیگ، به جام یوفا راه یافت. این یک خداحافظی مناسب برای دروازه‌بان نمادین جوئل بتس بود که در پایان فصل بازنشسته شد.
افول و احیا (۱۹۹۸–۲۰۱۱)

پی‌اس‌جی پس از سال‌ها سوءمدیریت رو به افول گذاشت. شکل باشگاه با کاهش بیشتر در جدول کاهش یافت و در نهایت، جدایی از مالکان کانال+ اجتناب ناپذیر شد. پس از سال‌ها عدم موفقیت، کانال+ در سال ۲۰۰۶ باشگاه را به کلونی کپیتال، Butler Capital Partners و مورگان استنلی فروخت. کلنی کپیتال در نهایت سهام مورگان استنلی را در این باشگاه خرید تا مالک ۹۵ درصد شود.
پنج جام دیگر (سه جام فرانسه، یک جام اتحادیه و یک جام یوفا اینترتوتو) رسید و وفاداران پارک د پرنس نیز از افرادی مانند مارکو سیمون، جی جی اوکوچا، نیکولا آنلکا، رونالدینیو، گابریل هاینزه، خوان پابلو سورین شگفت زده شدند. ماریو یپس و پائولتا. با این حال، این باشگاه بیشتر به دلیل عبور از یک بحران برجسته به بحران دیگر شناخته شد. در واقع، پاری سن ژرمن فصول ۰۷–۲۰۰۶ و ۰۸–۲۰۰۷ را صرف جلوگیری از سقوطی کرد که خیلی کم از آن اجتناب شد.
در طول فصل ۰۸–۲۰۰۷، باشگاه تنها در روز پایانی از سقوط اجتناب کرد. پاری سن ژرمن در طول مبارزات انتخاباتی مشکل داشت و بازی‌های زیادی را در منطقه سقوط سپری کرد. پس از یک فصل سخت در داخل و خارج از زمین، که با نتایج ضعیف و خشونت میان برخی از هواداران مشخص شد، پی‌اس‌جی پس از پیروزی ۲–۱ در سوشو از سقوط به لیگ ۲ در بازی پایانی اجتناب کرد. ناجی، آمارا دیانه مهاجم عاج بود که هر دو گل پی‌اس‌جی را در آن شب به ثمر رساند. امروزه دایانه هنوز برای اکثر هواداران پاریسی قهرمان است.
سلطه داخلی و فراز و نشیب‌های اروپایی (۲۰۱۱–اکنون)

پاری سن ژرمن در سال ۲۰۱۱ به یک تیم برتر تبدیل شد، زمانی که باشگاه توسط سرمایه‌گذاری ورزشی قطر (QSI) پس از دو سال پیشرفت و ثبات کامل تحت سرپرستی آنتوان کومبوآره و رئیس، رابین لپرو، خریداری شد. این تصاحب، پی‌اس‌جی را نه تنها به ثروتمندترین باشگاه فرانسه، بلکه به یکی از ثروتمندترین باشگاه‌های جهان تبدیل کرد. QSI و ناصر الخلیفی، رئیس جدید باشگاه، متعهد شدند که تیمی را تشکیل دهند که بتواند قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شود و باشگاه را به بزرگ‌ترین نام فرانسه تبدیل کند.
اسطوره باشگاه ، لئوناردو به عنوان مدیر ورزشی بازگردانده شد و در تابستان ۲۰۱۱ بر هزینه‌های ولگردی نظارت کرد که تاکنون در تاریخ لیگ ۱ بی‌سابقه بوده است. علیرغم اینکه در فصل ۱۲–۲۰۱۱ پشت سر مون‌پلیه به پایان رسید، سرانجام در فصل ۱۳–۲۰۱۲ با هدایت بازیکن ستاره ، زلاتان ابراهیموویچ، کاپیتان تیم ، تیاگو سیلوا و مدیر معروف کارلو آنچلوتی، عنوان قهرمانی در لیگ دست نیافتنی به پاریس بازگردانده شد. ۳۰ گل زلاتان تقریباً به تنهایی باعث شد تا تیم پایتخت به اولین قهرمانی خود در لیگ ۱ در ۱۹ سال گذشته و در مجموع سومین قهرمانی خود برسد. با این حال، پاری سن ژرمن بدشانس بود که پس از تساوی در هر دو بازی، با گل‌های خارج از خانه بارسلونا در مرحله یک چهارم نهایی از لیگ قهرمانان اروپا حذف شد.
الاسیو

مکان
| Alassio | Alassio |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
Città di Alassio: Città di Alassio
Alassio from Cape Mele: Alassio from Cape Mele
ناحیه: لیگوریا
استان / شهرستان: استان ساونا (SV)
دهستان: Moglio, Solva, Caso
حکومت: حکومت
 • شهردار: Enzo Canepa (since 27 May 2013)
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۷ کیلومتر مربع (۷ مایل مربع)
ارتفاع: ۶ متر (۲۰ فوت)
جمعیت (31 December 2010): جمعیت (31 December 2010)
 • کل: ۱۱٬۳۱۲
 • تراکم: ۶۷۰/کیلومتر مربع (۱۷۰۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Alassini
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: 17021
پیش‌شماره تلفن: 0182
قدیس پشتیبان: امبروس
روز قدیس: 7 December
وبگاه: وبگاه رسمی
الاسیو (به ایتالیایی: Alassio) یک سکونتگاه مسکونی در ایتالیا است که در استان ساونا واقع شده‌است.
خصوصیات

الاسیو ۱۷ کیلومترمربع مساحت و ۱۱٬۳۱۲ نفر جمعیت دارد و ۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
قیام زید بن علی

قیامی به رهبری زید بن علی فرزند زین العابدین و نوه پسری حسین بن علی و برادر محمد باقر در ۱۲۲ق یا ۷۴۰ میلادی در کوفه علیه هشام بن عبدالملک و خلافت اموی بود که در نتیجهٔ آن، زید شکست خورد و کشته شد.
زید برای تحقیق، توسط حاکم جدید کوفه، در مورد پرداخت‌های حاکم قبلی، عبدالله القسری به او، به آن شهر رفته بود که مردم کوفه مطلع شدند و با او بیعت کرده و او را متقاعد کردند که برای پس گرفتن خلافت از بنی‌امیه قیام کند. مردم کوفه که در سال ۶۱ هجری، پدربزرگ او حسین بن علی را همین‌گونه حمایت نکرده و تنها گذاشتند که باعث شکست او گردید. قیام زید منجر به شکل‌گیری قیام‌هایی دیگری علیه امویان و مقدمه برای سقوط خلافت اموی شد و همچنین منجر به تشکیل مذهب زیدیه شد که اعتقاد به امام غایب ندارند و معتقدند هرکس از فرزندان حسن یا حسین در برابر ظلم قیام کند، امام حاضر است و باید از او تبعیت کرد.
پیش‌زمینه > از خلافت معاویه تا واقعه کربلا

در سال ۴۱ ه‍.ق معاویة بن ابی‌سفیان فرمانروایی قلمروی اسلامی را به دست آورده و خلافت اموی را در آن استوار کرد. معاویه تا زمان مرگش در سال ۶۰ ه‍.ق حکومت را در اختیار داشت و سعی کرد تا زمینهٔ انتقال موروثی خلافت برای فرزندش یزید را فراهم کند. این امر مخالفت بزرگان جامعهٔ اسلامی را در پی داشت. حسین بن علی و شیعیان هوادار وی، خواستار پایبندی معاویه به عهدنامهٔ صلح مبنی بر عدم تعیین جانشین از سوی وی و جمعی دیگر درصدد ایجاد شورای خلافت بودند. پس از مرگ معاویه، کوفیان به حسین بن علی نامه نوشتند و از او خواستند خلافت را برعهده بگیرد. حسین ابتدا نماینده‌ای به نام مسلم بن عقیل را به کوفه فرستاد و هزاران نفر با مسلم بیعت کردند. مسلم نامه‌ای خوشبینانه از اوضاع کوفه برای حسین فرستاد؛ اما در همین حین، یزید، شخصی به نام عبیدالله بن زیاد را به ولایت کوفه گماشت. ابن‌زیاد با مسلم برخورد کرد و مسلم ناچار شد قیام را جلو بیندازد؛ اما قیامش موفقیت‌آمیز نبود و او اسیر و در نهایت کشته شد. کوفیان نیز از برخورد خشن ابن‌زیاد ترسیدند و پشت حسین را خالی کردند. این در حالی بود که حسین در راه کوفه بود. حسین در برخورد با کوفیانِ همراه حر بن یزید ریاحی، به آنها گفت که اگر حامی‌اش باشند، به کوفه خواهد آمد و اگر نباشند به جای اولش باز خواهد گشت؛ اما ابن‌زیاد اجازهٔ هیچ حرکتی را نمی‌داد و راهی برای حسین غیر از بیعت کردن با یزید یا کشته شدن باقی نگذاشت. حسین کشته‌شدن را ترجیح داد و در نبرد کربلا در دهم محرم ۶۱ به همراه یارانش کشته شد. بنابراین، کوفیان به سرعت پشیمان شدند و قیام توابین و قیام مختار ثقفی شواهدی بر این مدعا هستند.
پیش‌زمینه > شیعیان پس از کربلا

مقاله‌های اصلی: سجاد و محمد باقر
پس از واقعهٔ کربلا، سجاد چندین سخنرانی داشت که ممکن بود احساسات عمومی را علیه امویان برانگیزد. یزید بعدها سعی کرد مسئولیت قتل حسین بن علی را به گردن ابن‌زیاد بیندازد و از طرفی در ماجرای حره، زمانی که امویان، تمام مردم مدینه را مجبور به بیعت با یزید کردند، تنها کسی که از این قضیه مستثنی شد، سجاد بود. امامت سجاد با فتنه دوم مقارن بود. گروه‌های قدرت‌طلب مختلف در حال مبارزه با یکدیگر بودند و حمایت سجاد از یک از این گروه‌ها، می‌توانست قدرت زیادی به آن گروه ببخشد. اگرچه پیروزی گروه مورد حمایت سجاد می‌توانست شرایط بهتری را برای شیعیان فراهم کند، اما احتمال شکست هم وجود داشت؛ اگر گروه مورد حمایت سجاد شکست می‌خورد، این موضوع نتایج فاجعه‌باری برای شیعیان می‌داشت. خضری می‌گوید سجاد به «مبارزهٔ پنهانی» روی آورده بود؛ چراکه در آن برههٔ حساس، کوچک‌ترین اشتباه می‌توانست شیعه را به نابودی بکشاند. در هر صورت، طی جنگ، حواس خلافت اموی به سرکوب رقبا معطوف شد و باعث شد فشارها علیه شیعیان دست‌کم برای مدتی کاهش یابد.[نیازمند منبع]
در سال ۹۵ قمری یا ۷۱۳ میلادی، سجاد درگذشت و محمد باقر، رهبری سادات حسینی را برعهده گرفت. اکثر شیعیان او را به‌عنوان امام پذیرفتند. در دورهٔ او، همزمان با شکل‌گیری مذاهب فقهی اهل‌سنت، شیعیان منزوی کوفه نیز برای حل مسائل فقهی و دیگر امور مذهبی خود سراغ وی می‌رفتند. این شد که محمدباقر مکتب فقهی شیعی را تأسیس کرد. محمد باقر غالباً از سوی امویان تحت فشار قرار داشت تا اینکه در زمان خلافت هشام بن عبدالملک، این فشارها مضاعف شدند؛ حتی برخی منابع شیعی، هشام را مسئول قتل او می‌دانند. محمد باقر هم مثل پدرش، غالباً سیاست تقیه را در پیش گرفته و روی تبیین و تدریس مبانی نظری خود تمرکز کرده بود؛ او از هرگونه اقدام سیاسی عمومی اجتناب می‌کرد و تأکید داشت که به مردم عراق اعتماد ندارد.
زید و شیعیان > زید

محتمل است که زید در سال ۷۵ هجری متولد شده باشد. مادر او کنیزی سِنْدی بود که مختار ثقفی به سجاد هدیه کرده بود؛ یا اینکه خود سجاد کنیز را خریده بود. این موضوع که مادر زید، کنیزی غیرعرب بود، باعث می‌شد که واجد شرایط خلافت نباشد. محافل شیعی رابطهٔ محمد باقر و زید را «صمیمانه» توصیف می‌کنند. محمد باقر حتی بعداً در پروندهٔ اختلافِ میان سادات حسنی و حسینی، زید را بعنوان نماینده‌اش منصوب کرد. زید از علمای بزرگ علویان بود. مادلونگ می‌نویسد: «او از لحاظ دانش، به جایگاه والایی دست پیدا کرده بود». زید در میان مخالفان خلافت اموی، محبوبیت زیادی داشت.
زید و شیعیان > تفکرات زید و نگرش محمدباقر

زید سال‌ها قبل از قیامش، اندیشهٔ شورش مسلحانه علیه خلافت اموی را در سر داشت. وی معتقد بود روش مبارزه با رژیم ظالم حتماً باید نظامی و مسلحانه باشد.
این طرز تفکر بعدها به «قیام به سیف» مشهور شد. جمله‌ای از زید نقل شده‌است که در آن «لباس التقوی» را به معنای «سلاح» تفسیر کرده‌است. به نوشتهٔ رسول جعفریان، این طرز تفسیر نشان‌دهندهٔ اندیشه‌های میلیتاریستی زید است. خضری باور دارد محمد باقر و زید میان خودشان توافقی نانوشته داشتند؛ قرار بود محمد باقر رهبری فکری-علمی را ادامه بدهد و زید و پسرش یحیی مستقیماً به مبارزه با خلافت اموی بپردازند تا درصورت شکست جنبش سیاسی، تشیع در معرض نابودی قرار نگیرد. لکن برخلاف خضری، منابعی مانند دانشنامه اسلام گزارش می‌کنند که گفته می‌شود محمد باقر، زید را هم از قیام کردن برحذر می‌داشته‌است. بنا بر روایت مسعودی، وقتی زید از محمد باقر دربارهٔ قیام کردن مشورت خواست، اینطور پاسخ گرفت که نباید روی بیعت کوفیان حساب کرد؛ زیرا آنها قبلاً هم به اعتماد اهل بیت خیانت کرده‌اند.
عقیدهٔ دیگر زید این بود که امام بودنِ «امام» بسته به این است که در میان مردم حضور پیدا کرده و حقش را مطالبه کند. در پاسخ، محمد باقر به زید گفت که بر مبنای این نظریه، امام بودنِ پدرشان، سجاد، که چنین مطالبه‌ای نکرده مخدوش خواهد شد. همچنین پیروان زید اعتقاد داشتند که «امام»، باید فردی از اهل بیت باشد که در معلومات دینی از بقیه داناتر است. اما پیروان محمد باقر بر این عقیده بودند که معارف دینی لازمه برای یک امام، از طریق نسب (به فردی که خدا تعیین کرده‌است) به ارث می‌رسد. علی‌رغم همهٔ اختلافات ایدئولوژیک، بین محمد باقر و زید روابط خوبی برقرار بود.
زید و شیعیان > پروندهٔ موقوفات علی بن ابی‌طالب

موقوفات علی بن ابی‌طالب پس از درگذشت حسن مجتبی در اختیار سادات حسنی قرار گرفته بودند. رهبر سادات حسینی، محمد باقر، زید را بعنوان نمایندهٔ خود منصوب کرد. مادلونگ می‌نویسد این اختلاف فقط بر سر موقوفات نبوده‌است بلکه احتمالاً سادات حسنی داعیهٔ امامت و خلافت را هم داشته‌اند. او همچنین می‌نویسد که عبدالله بن حسن برای خود و بعدتر برای پسرش جاه‌طلبی‌هایی داشت. رسول جعفریان می‌نویسد منشأ اختلاف آنجا بود که عبدالله بن حسن، پسرش محمد را «قائم آل محمد» معرفی کرد. بنی عباس نیز به اختلافات دامن می‌زدند. گزارش شده‌است که عبدالله بن حسن، زید را نزد والی مدینه به داشتن ادعای خلافت متهم کرد؛ او همچنین این موضوع را پیش کشید که زید به این دلیل که مادرش کنیزی غیرعرب بوده‌است، صلاحیت خلافت را ندارد. زید از این بابت نزد فاطمه بنت حسین، مادر عبدالله بن حسن (که عمه زید نیز محسوب می‌شد)، گلایه کرد؛ ولی مادرِ عبدالله به او گفت که در ازای توهینی که به مادر زید شده، زید می‌تواند متقابلاً به مادر عبدالله توهین کند. زید بعداً با افترا زدن به مادر عبدالله، از او انتقام گرفت. والی مدینه نیز از این اختلافات استفاده می‌کرد تا آبرو و حیثیت خاندان علی را نزد مردم ضایع کند. وقتی زید متوجه این موضوع شد، از پرونده کنار کشید و به عبدالله بن حسن اطمینان داد که دیگر این موضوع را نزد والی مدینه مطرح نخواهد کرد.
زید و شیعیان > امامت جعفر صادق

در سال ۱۱۴ محمد باقر درگذشت. در پی وفات وی پیروانش به چند گروه تقسیم شدند، در این میان گروهی نیز به زید بن علی ملحق شدند؛ لکن غالب پیروان محمد باقر بنا بر نصّ او، معتقد به امامت جعفر صادق شدند. دفتری می‌گوید احتمالاً بخاطر همین نص بود که عده‌ای از طرفداران زید نیز دست از حمایت از حرکات انقلابی او کشیدند و دور جعفر صادق جمع شدند. جنبش و نظریات زید از قبل از امامت جعفر صادق به خوبی جا افتاده بودند؛ زمانی که جعفر صادق به امامت رسید، توجه‌ها معطوف اظهارنظرهای انقلابی زید بود.
زید عموی جعفر صادق محسوب می‌شد. جعفر صادق نیز مانند پدرش علیه زید اقدامی نمی‌کرد؛ صادق حتی آشکارا احترام زیادی به زید می‌گذاشت.
در برخی منابع شیعی نظیر رجال النجاشی و المحاسن گزارش شده‌است که زید به امامت جعفر صادق اذعان داشته و گفته‌است: «جعفر، امام ما در حلال و حرام است». جعفریان می‌گوید روایاتی هم وجود دارند که با روایت مزبور تعارض دارند. او احتمال می‌دهد که زید، امامت علمی جعفر صادق را قبول داشته، لکن درمورد امامت سیاسی اینطور نبوده و بدون اذن جعفر صادق به قیام اقدام کرده‌است. جعفریان با برشمردن شواهد و قرائن، می‌گوید جعفر صادق از قیام زید «راضی نبوده»، ولی شخصیت اخلاقی او را تأیید می‌کرده‌است. رحمتی و ناجی (در دانشنامه جهان اسلام) می‌گویند که جعفر صادق، زید را صراحتاً از قیام منع نکرد. بین مرگ و زندگی، زید، مرگ را انتخاب کرد.
تمایز فعالیت جعفر صادق و زید از زبان خودش
هر کس به دنبال علم است، نزد برادرزاده‌ام جعفر برود؛ و هر کس به دنبال جهاد است، نزد من بیاید.
قضیه عبدالله القسری

در جمادی الاول سال ۱۲۰ هجری، «عبدالله القَسْری»، والی کوفه، عزل شد و یوسف بن عمر ثقفی جانشین وی شد. یوسف بن عمر که از اقوام هشام بن عبدالملک بود. عبدالله القسری را برای یافتن مسائل فساد مالی او تحت شکنجه قرار داد یا القسری تحت شکنجه اقرار کرد یا اینکه دیگرانی گفتند که او مبالغی را برای زید بن علی فرستاده‌است.
هشام به‌طور کلی نسبت به زید نگاهی منفی داشت و از جانب وی احساس خطر می‌کرد. از زید نقل شده‌است که شخصی در حضور او و هشام، به محمد توهین کرد ولی هشام هیچ عکس‌العملی نشان نداد.
زید را به کوفه خوانده شد تا از او در مورد اتهامات مالی سؤال و جواب کنند. وقتی مردم کوفه خبردار شدند با او ملاقات کرده و با او بیعت کردند تا در برابر هشام قیام کند. ولی در زمان جنگ، همانند پدربزرگش حسین او را تنها گذاشتند. گفته شده‌است که زید آنها را رافضی خواند چون در آخرین ساعات زندگی او را ترک کردند. بهانه اهل کوفه برای ترک زید امتناع او از توهین به دو خلیفه ابوبکر و عمر بود. زید به سختی روافض را سرزنش کرد و این نام را سلفی‌ها تا امروز برای اشاره به شیعیان دوازده امامی به کار می‌برند.
مقدمات

در آخرین ساعات منتهی به قیام، وقتی زید مقدمات قیامش را مهیا می‌کرد، عده‌ای از شیعیان از زید دربارهٔ خلافت شِیْخَیْن (ابوبکر و عمر) پرسیدند. زید پاسخ داد که «خدا آنها را رحمت کند، اگرچه خلافت حق اهل بیت بود و آنها این حق را پایمال کردند؛ اما طبق قرآن و سنت و عدالت رفتار کردند». بدین‌ترتیب زید از دو خلیفهٔ اول تَبَرّی نکرد. حالت دیگری از روایت این است که لشکریان زید از ابوبکر انتقاد می‌کردند که زید آنها را از این کار منع کرد. این موضع‌گیری زید، گروهی از شیعیان را از او دور کرد. جمعیت کثیری بیعت خود را با زید شکستند. به روایتی، زید این افراد را «رافضی» خواند. بدین‌ترتیب، شیعیان بر سر حمایت یا عدم حمایت از زید، دو گروه شدند.
نجاشی ذیل نام یکی از اصحاب محمد باقر نوشته‌است که این شخص، تنها فرد از اصحاب محمد الباقر بود که در قیام زید شرکت کرد؛ به تعبیر دیگر، می‌توان از گزارش نجاشی چنین برداشت کرد که تنها یک نفر از اصحاب محمد باقر در قیام زید شرکت جست.
خروج > روز دوم

فرهاد دفتری، مورخ، مرگ زید را با این جملات توصیف می‌کند: «یک واقعهٔ تراژدیک که یادآور سرنوشت حسین (پدربزرگ زید) بود».
تأثیرات، نظرات و تحلیلها > نظرات شیعیان

احادیثی که از محمد باقر و جعفر صادق دربارهٔ قیام زید بن علی نقل شده‌اند، سه دسته‌اند.
تأثیرات، نظرات و تحلیلها > زیدیه

مقالهٔ اصلی: زیدیه
نقاشی‌ای از آرایش نظامی لشکریان حسین بن علی و عمر بن سعد در نبرد کربلا
مینیاتوری مربوط به عصر صفوی از محمد باقر در میان جمعی
سردیس هشام بن عبدالملک
کاخ هشام بن عبدالملک در شام [en]
آباد دره (تاجیکستان)

مکان در 25px تاجیکستان
| آباد دره | آباد دره |
| --- | --- |
استان‌های تاجیکستان: ولایت سغد
آباد دره (پیشتر: اویاس) یک منطقهٔ مسکونی در تاجیکستان است که در ولایت سغد واقع شده‌است.