stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فورت لیبرتی (پایگاه نظامی)
یگان‌های مستقر

ستادهای فرماندهی اصلی در این پایگاه عبارتند از: ستاد فرماندهی نیروهای نیروی زمینی، ستاد فرماندهی نیروهای ذخیره نیروی زمینی و ستاد فرماندهی عملیات ویژه نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا. چند یگان هوابرد و عملیات ویژه نیروی زمینی در فورت لیبرتی مستقر هستند، به ویژه لشکر ۸۲ هوابرد، گروه سوم نیروهای ویژه (هوابرد) و نیروی دلتا. نیروی دلتا توسط ستاد فرماندهی مشترک عملیات ویژه، مستقر در فرودگاه پوپ در فورت لیبرتی فرماندهی می‌شود.
سپاه شانزدهم هوابرد
ستاد فرماندهی، سپاه شانزدهم هوابرد
لشکر ۸۲ هوابرد
ستاد لشکر و گردان ستاد، لشکر ۸۲ هوابرد
تیم رزمی یکم تیپ پیاده «تیم رزمی یکم تیپ شیطان»
تیم رزمی دوم تیپ پیاده «تیم رزمی یکم تیپ شاهین»
تیم رزمی سوم تیپ پیاده «تیم رزمی یکم تیپ پلنگ»
توپخانه لشکر ۸۲ هوابرد
تیپ ۸۲ پشتیبانی و پایداری لشکر ۸۲ هوابرد
تیپ ۱۸ توپخانه زمینی
تیپ ۲۰ مهندسی
تیپ ۵۲۵ اطلاعات نظامی
تیپ ۱۶ پلیس نظامی
تیپ ۴۴ پزشکی
گردان ۵۰ مخابرات
ستاد فرماندهی عملیات ویژه نیروی زمینی ایالات متحده
ستاد فرماندهی یکم نیروهای ویژه (هوابرد)
ستاد فرماندهی و گروهان ستاد
گردان اطلاعات ستاد فرماندهی یکم نیروهای ویژه
گروه سوم نیروهای ویژه (هوابرد)
گروه چهارم عملیات‌های روانی (هوابرد)
گروه هشتم عملیات‌های روانی (هوابرد)
تیپ ۹۵ امور غیرنظامی (هوابرد)
تیپ ۵۲۸ پشتیبانی و پایداری (هوابرد)
ستاد فرماندهی هوانوردی عملیات ویژه نیروی زمینی
مدرسه و مرکز جنگاوری ویژه جان اف. کندی
سایر نیروهای مستقر در پایگاه
ستاد فرماندهی نیروهای ذخیره نیروی زمینی
ستاد فرماندهی امور غیرنظامی و عملیات‌های روانی نیروی زمینی
گردان یکم، هنگ ۳۱۳ (گردان پشتبیانی و لجستیک)
گردان ۲۴۹ مهندسی
ستاد فرماندهی آزمایش و ارزیابی نیروی زمینی
تیپ ۱۰۸ توپخانه پدافند هوایی
یگان‌های مستقر در فرودگاه سیمنز
هنگ ۸۲ هوانوردی
یگان‌های مستقر در فرودگاه پوپ
گروه هجدهم عملیات‌های پشتیبانی هوایی
اسکادران یازدهم اطلاعات عملیات‌های ویژه
اسکادران چهاردهم عملیات‌های پشتیبانی هوایی
اسکادران ۲۴ تاکتیک‌های ویژه
گروه چهل و سوم عملیات‌های تحرک هوایی
ستاد فرماندهی مشترک عملیات ویژه
دسته عملیاتی دلتا - گروه یکم نیروهای ویژه نیروی زمینی - دلتا فورس
واحد مشترک ارتباطات
تیپ ۲ کمک امنیتی
والتر فون زایدلیتس-کورتسباخ

| والتر فون زایدلیتس-کورتسباخ | والتر فون زایدلیتس-کورتسباخ |
| --- | --- |
چپ: چپ
زاده: ۲۲ اوت ۱۸۸۸ اپندورف، امپراتوری آلمان
درگذشته: ۲۸ آوریل ۱۹۷۶ (۸۷ سال) برمن، آلمان غربی
وفاداری:  امپراتوری آلمان (تا ۱۹۱۸)  جمهوری وایمار (تا ۱۹۳۳)  رایش سوم
شاخه نظامی: نیروی زمینی آلمان
سال‌های خدمت: ۱۹۴۳–۱۹۰۸
درجه: سپهبد (ژنرال توپخانه)
فرماندهی: هنگ ۲۲ توپخانهلشکر دوازدهم پیاده‌نظام سپاه ۵۱
جنگ‌ها و عملیات‌ها: جنگ جهانی اول  جنگ جهانی دوم نبرد فرانسه  عملیات بارباروسا  محاصره دمیانسک  نبرد دوم خارکوف  نبرد استالینگراد 
نشان‌ها: صلیب شوالیه صلیب آهنین با برگ‌های بلوط
والتر فون زایدلیتس-کورتسباخ (به آلمانی: Walther von Seydlitz-Kurzbach) (۲۲ اوت ۱۸۸۸ – ۲۸ آوریل ۱۹۷۶) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که فرماندهی یگان‌های مختلفی را در طول جنگ جهانی دوم بر عهده داشت.
زایدلیتس در جریان نبرد استالینگراد سپاه ۵۱ را فرماندهی می‌کرد. در پی محاصره نیروهای آلمانی در این منطقه، زایدلیتس اوایل سال ۱۹۴۳ به اسارت شوروی درآمد. او در اسارت با دشمن همکاری کرد و حتی پیشنهاد داد سپاهی متشکل از اسرای آلمانی تشکیل و علیه رایش سوم به کار گرفته شود؛ که البته به آن عمل نشد. دادگاه نظامی در آلمان حکم به مرگ او داد. زایدلیتس پس از جنگ در شوروی به اتهام جنایت‌کار جنگی محاکمه و به ۲۵ سال زندان محکوم شد. به هر صورت سال ۱۹۵۵ به آلمان بازگشت. حکم پیشین مرگ او اجرا نشد اما از درجات سابق نظامی و مستمری محروم ماند.
سال‌های اولیه

والتر فون زایدلیتس-کورتسباخ روز ۲۲ اوت سال ۱۸۸۸ در یک خاندان اشرافی پروسی با سابقه بلند و درخشان نظامی‌گری، در هامبورگ-اپندورف زاده شد. چند تن از اجدادش از سرداران ارشد پادشاهان پروس بودند. پدرش الکساندر فون زایدلیتس-کورتسباخ سروان ارتش پروس بود که بعداً به درجه سرلشکری رسید. والتر در فضایی از عشق به خدمت به کشور و پیروی از نیاکان در این امر پرورش یافت. طبیعتاً در این مسیر قدم نهاد. پس از شش ماه آموزش پایه نظامی در دانتسیش و ۹ ماه دوره افسری در دانشکده جنگ هانوفر، روز ۲۷ ژانویه سال ۱۹۱۰ با درجه ستوان دوم در هنگ ۳۶ توپخانه صحرایی (۲ پروس غربی) به خدمت در نیروی زمینی امپراتوری آلمان درآمد.
جنگ جهانی اول

زایدلیتس به همراه هنگ خود تا سال ۱۹۱۴ در دانتسیش مستقر بود. با آغاز جنگ جهانی اول در کارزار ناحیه تاننبرگ حضور داشت. در نبرد گومبینن به شدت مجروح شد و انگشت اشاره دست چپ خود را از دست داد. ماه ژانویه سال ۱۹۱۵ به درجه ستوان یکم ترفیع گرفت و مدت کوتاهی بعد مجدداً این بار از ناحیه پا زخم جدی برداشت. پس از چند هفته مرخصی درمانی، پائیز سال ۱۹۱۵ به همراه هنگ خود به جبهه غربی منتقل شد. سال ۱۹۱۶ در نبرد سُم حاضر بود. مابقی جنگ را در جبهه غربی ماند و در نبردهای سوم ایپر (۱۹۱۷)، فلاندر (۱۹۱۷) و سن-کانتن (۱۹۱۸) به رزم پرداخت. زایدلیتس ماه آوریل سال ۱۹۱۷ به درجه سروان ترفیع گرفت و به ترتیب آجودان گردان، آجودان هنگ و عضور ستاد فرماندهی ۳۶ توپخانه در لشکر سی و ششم پیاده‌نظام بود. او جنگ را هر دو درجه نشان صلیب آهنین، نشان خاندان هوهن‌تسولرن با شمشیرها، صلیب هانزا و نشان نقره‌ای زخم به پایان رساند.
رایشسور

پس از جنگ، زایدلیتس با بقایای هنگ اولیه خود به دانتسیش بازگشت. به خدمت در زمره ۴٬۰۰۰ افسر رایشسور پذیرفته شد. سال ۱۹۱۹ فرمانده یک آتشبار بود و سال ۱۹۲۰ وقتی دانسیش از آلمان جدا شد، در قالب هنگ که به هنگ ۲ توپخانه تغییر عنوان داد، به شْوِرین منتقل گشت. زایدلیتس ۹ سال آن‌جا بود و ستاد هنگ خود و دوباره به عنوان آجودان هنگ و فرمانده یک آتشبار خدمت کرد. بدین شکل در حالتی نامعمول ۲۰ سال از ۲۱ سال نخست خدمت خود را تنها در یک هنگ گذراند. بین سال‌های ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۳ در وزارت دفاع در برلین، آجودان دفتر تسلیحات نیروی زمینی بود. در این مدت درحالی کار ستاد کل را می‌کرد که دوره‌های آموزشی معمول را نگذرانده بود. زایدلیتس با حمیت و انرژی که صرف حرفه خود می‌کرد پیشرفت کُند در نیروهای مسلح محدود دوره جمهوری وایمار را تاب آورد. در نهایت سال ۱۹۳۰ به درجه سرگرد ترفیع گرفت. زایدلیتس توانمندی بالایی در سوارکاری و مسابقات آن داشت.
ورماخت

پس از پایان کار در برلین، زایدلیتس گردان ۴ توپخانه سواره در هنگ ۶ توپخانه در وِردِن شد. در دورانی که بعداً آن را «شادترین دوره خدمت نظامی» خواند، تا آغاز جنگ آن‌جا بود. در این مدت سال ۱۹۳۴ به درجه سرهنگ دوم و روز ۱ آوریل سال ۱۹۳۶ به درجه سرهنگ تمام ترفیع و فرماندهی کل هنگ را که هم‌اکنون هنگ ۲۲ توپخانه نامیده می‌شد، در دست گرفت.
در اسارت

زایدلیتس را به یک اردوگاه اسرا فرستادند. او مورد القائات کمونیستی قرار گرفت. این سخنان شاید به جهت تأثیری که صحنه‌های فاجعه‌آمیز استالینگراد بر روان زایدلیتس گذاشته بود، بر او اثر کرد و او را به این نتیجه رساند که هر کاری که موجب ساقط شدن رژیم هیتلر شود می‌بایست صورت داد؛ حتی اگر همکاری با شوروی باشد. او این همکاری را به صورت فعالانه از ماه سپتامبر سال ۱۹۴۳ آغاز کرد. زایدلیتس روز ۱۱ سپتامبر در همراهی با چند ژنرال دیگر که آن‌ها هم استالینگراد اسیر شده بودند، گروه موسوم به «جامعه افسران آلمانی» مرتبط به «کمیته ملی آلمان آزاد»، را در لونیوو در ۱۰۰ کیلومتری شمال شرقی مسکو، تشکیل داد. زایدلیتس نقش رهبر این گروه را داشت. شوروی داشت اثر تبلیغاتی کار این افراد سبب شود نیروهای آلمانی در موقعیت‌های محاصره زودتر تسلیم شوند. البته به سرعت مشخص شد تأثیری ندارند. ماه فوریه سال ۱۹۴۴ نامه‌ای از جانب زایدلیتس به سپهبد ویلهلم اشتمرمان، فرمانده نیروهای آلمانی در محاصره کورسون-چرکاسی ارسال شد که از او می‌خواست خود و نیروهایش را تسلیم کند. اشتمرمان پاسخی به آن نداد. شوروی کامیون، بلندگو و ادوات رادیویی در اختیار افراد زایدلیتس نهاد اما به نتیجه‌ای نرسید. تعدادی از سربازان آلمانی گریختند اما کسی خود را تسلیم نکرد. در نهایت حدود نیمی از مدافعان توانستند از محاصره خارج شوند و بیشتر مابقی کشته شدند. پس از چرکاسی شوروی پی به بی‌فایده بودن کارهای زایدلیتس و گروهش برد؛ به حال در موارد دیگری دوباره از آن‌ها استفاده شد.
زایدلیتس مورد تقبیح بیشتر ژنرال‌های آلمانی دیگر در اسارت شوروی، همچون پائولوس، بود. یک دادگاه نظامی در درسدن در آلمان روز ۲۶ آوریل سال ۱۹۴۴ او را به جرم خیانت به صورت غیابی به اعدام محکوم کرد. این حکم چند ماه بعد در میان عموم علنی شد.
پس از جنگ

زایدلیتس پس از جنگ در چند زندان مختلف در شوروی نگهداری شد. در نهایت روز ۸ ژوئیه سال ۱۹۵۰ در یک دادگاه نظامی شوروی محاکمه و به اتهام پنج ردیف از جرائم که گفته می‌شد در دوره فرماندهی لشکر دوازدهم پیاده‌نظام مرتکب شده‌است، به مرگ محکوم گردید. این حکم بعداً به ۲۵ سال حبس تقلیل یافت و او را به روستوف-نا-دونو فرستاده شد. زایدلیتس آن‌جا شرایط بسیار سختی را گذراند. او در معرض شکنجه‌های روحی و جسمی مختلف از جمله حبس طولانی مدت انفرادی در اتاقکی با نور شبانه‌روزی زیاد بود. اجازه نداشت با خانواده خود در ارتباط باشد و هیچ اطلاعی از سرنوشت آن‌ها کسب نمی‌کرد. این شرایط در نهایت او را ماه نوامبر سال ۱۹۵۴ دچار گسستگی عصبی کرد. زان پس او به زندان بوتیرسکایا در نزدیکی مسکو بردند که شرایط نسبتاً بهتری داشت.
در نهایت پس از مذاکرات کنراد آدناوئر، صدراعظم آلمان غربی برای رهایی مابقی آلمانی‌ها، زایدلیتس روز ۴ اکتبر سال ۱۹۵۵ آزاد شد و به آلمان بازگشت. هیچ‌یک آلمانی‌ها و حتی دوستان نزدیک سابقش استقبالی از او نکردند. زایدلیتس که این تقدیر را پذیرفته بود دوران بازنشستگی خود را نسبتاً بی‌سروصدا در برمن گذراند. والتر فون زایدلیتس در نهایت روز ۲۸ آوریل سال ۱۹۷۸ درگذشت.
زندگی شخصی

والتر سومین پسر پدر خود بود. او ۹ برادر و خواهر داشت. در جریان جنگ جهانی اول، هاینریش، بزرگ‌ترین برادر خود را سال ۱۹۱۴ و دیگر برادرش ولفگانگ را ماه ژوئیه سال ۱۹۱۶ در نبرد سم، از دست داد. والتر روز ۳ ژانویه سال ۱۹۲۲ با اینگبورک بارت ازدواج کرد. حاصل این ازدواج چهار دختر بود. در دوران اسارت و همکاری زایدلیتس با شوروی، از اینگبورک، همسر او، خواسته شد برای در امان ماندن از آثار جرائم زایدلیتس، از او طلاق بگیرد. اینگبورگ به سرعت فرایند طلاق را آغاز کرد. حکم نهایی طلاق روز ۲۰ ژوئیه سال ۱۹۴۴، دقیقاً مصادف با کودتای ۲۰ ژوئیه، جاری گشت. با این وجود همسر سابق زایدلیتس روز ۳ اوت به ظن ارتباط با کودتا، توسط گشتاپو دستگیر و به زندانی در برمن منتقل گردید. دو دختر بزرگ‌تر او دو روز بعد بازداشت شدند. دو دختر کوچک‌تر را با نام خانوادگی مادرشان، به محل نگهداری کودکان در بات زاکسا بردند. این افراد با کمک‌های آلبرت اشپیر، وزیر دولت، بر مبنای حکم طلاق، تا پایان سال آزاد شدند اما اجازه بازگشت به خانه نداشتند.
مسمومیت آب

مسمومیت آب (به انگلیسی: Water intoxication) با نوشیدن بیش از اندازه آب به وجود می‌آید. در این صورت تعادل طبیعی الکترولیت در بدن به هم خورده باعث اختلال در عملکرد مغز می‌شود. نوشیدن آب برای افرادی که عمداً مقدار بسیار زیادی آب بنوشند می‌تواند خطر مرگ به همراه داشته باشد.
دو کلیه سالم یک فرد در حال استراحت می‌توانند ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ میلی لیتر آب را در هر ساعت دفع کنند. در نتیجه فرد می‌تواند آب را با نرخ ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ میلی لیتر در هر ساعت بنوشند؛ با این حال، اگر همین شخص در حال اجرای دوی ماراتون باشد، به دلیل استرس، میزان دفع کلیوی تا ۱۰۰ میلی لیتر در ساعت کاهش می‌یابد. در این صورت اگر دونده ماراتن ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ میلی‌لیتر در ساعت آب بنوشد حتی با وجود ریزش فراوان عرق، کلیه‌اش قادر نیست آن آب را به موقع دفع کند. در نوزادان کمتر از شش ماه نیز به دلیل ضعف کلیه ها نوشیدن مقدار کمی آب نیز می‌تواند منجر به این مسمومیت شود.
نشانه‌های مسمومیت آب حالت تهوع، استفراغ، از بین رفتن هوشیاری، سردرد، ضعف ماهیچه و تشنج است.
پسره دروغگوئه

ترانهٔ ۲۰۲۳ از پینک‌پانترس
«پسره دروغگوئه» (به انگلیسی: Boy's a Liar) ترانه‌ای از خوانندهٔ بریتانیایی پینک‌پانترس می‌باشد که در ۳۰ نوامبر سال ۲۰۲۲ از سوی وارنر رکوردز به‌عنوان تک‌آهنگ منتشر و مدتی بعد در آلبوم چندآهنگهٔ پینک‌پانترس تحت عنوان منو ببر خونه گنجانده شد.
پسره دروغگوئه بخش ۲ > پس‌زمینه

ریمیکسی از «پسره دروغگوئه» تحت نام «پسره دروغگوئه بخش ۲» (به انگلیسی: Boy's a Liar Pt. 2) در پی زمانی که آیس اسپایس پینک‌پانترس را در اینستاگرام دنبال کرد و پینک‌پانترس به او در دایرکت پیام داد و گفت دوست دارد هر موقع او در بریتانیا حضور داشت با وی ملاقاتی داشته باشد که آیس اسپایس در جواب به وی گفت از هوادارانش می‌باشد، صورت گرفت.
مقبره‌های کاسوبی

| میراث جهانی یونسکو | میراث جهانی یونسکو |
| --- | --- |
مقبره‌های کاسوبی در ۲۰۰۷: مقبره‌های کاسوبی در ۲۰۰۷
مکان: کامپالا، اوگاندا
معیار ثبت: فرهنگی: i, iii, iv, vi
شمارهٔ ثبت: ۱۰۲۲
تاریخ ثبت: ۲۰۰۱ (طی نشست ۲۵مین)
در خطر؟: ۲۰۱۰–تاکنون
مختصات: ۰°۱۹′۴۵″ شمالی ۳۲°۳۳′۱۲″ شرقی﻿ / ﻿۰٫۳۲۹۱۷°شمالی ۳۲٫۵۵۳۳۳°شرقی﻿ / 0.32917; 32.55333
موقعیت مقبره‌های کاسوبی در اوگاندا: موقعیت مقبره‌های کاسوبی در اوگاندا
مقبره‌های کاسوبی در کامپالا، اوگاندا، محل دفن چهار کاباکا (پادشاهان بوگاندا) و سایر اعضای خاندان سلطنتی بوگاندا است. این محل به عنوان یک مکان مهم معنوی و سیاسی برای مردم باگاندا، و همچنین نمونه ای مهم از معماری سنتی باقی مانده‌است. در دسامبر سال ۲۰۰۱، هنگامی که از آن به عنوان «یکی از برجسته‌ترین ساختمانها با استفاده از مواد کاملاً گیاهی در کل منطقه زیر صحرای آفریقا» یاد شده، به میراث جهانی یونسکو تبدیل شد.
برخی از ساختمانهای مهم در آنجا تقریباً در اثر آتش‌سوزی در مارس ۲۰۱۰ نابود شده‌اند، که علت آن در دست بررسی است. در نتیجه، در ژوئیه ۲۰۱۰ در فهرست میراث جهانی در معرض خطر گرفت.
پادشاهی بوگاندا قول داده‌است که مقبره‌ها دوباره بسازد و رئیس‌جمهور یووری موسونی گفته‌است دولت ملی اوگاندا در ترمیم محل کمک خواهد کرد. بازسازی در سال ۲۰۱۴ آغاز شد و توسط دولت ژاپن حمایت مالی شد.
حبیب فدایی

حبیب فدایی شاعر و فعال مدنی اهل ایران است. وی درپی اعتراضات تابستان ۱۴۰۰ ایران در شهر جونقان بازداشت شد و پس از مدتی آزاد شد.
اعتراضات تابستان ۱۴۰۰ ایران و بازداشت

حبیب فدایی، به‌علت شعار دادن علیه نظام جمهوری اسلامی، به روانه زندان شد. پس از این اتفاق، شماری از همشهریانش در اعتراض به بازداشت وی تظاهرات کردند. در ویدئویی که از حبیب به انتشار درآمده، وی شعار «زندگی انسانی، جمهوری ایرانی» سر می‌دهد.
اعتراضات تابستان ۱۴۰۰ ایران و بازداشت > واکنش‌ها

پس از اینکه وی بازداشت شد، شماری از همشهریانش در شهر جونقان تجمع کرده و خواستار آزادی وی شدند؛ پس از یک روز حبیب فدایی آزاد شد.
حدیث خلج

حدیث خلج جوکاری (زاده ۳۰ آذر ۱۳۷۹) بازیکن چپ دست هاکی روی یخ اهل ایران است.
خلج عضو تیم مستر هاکی آیس کلاب و مدافع تیم ملی هاکی روی یخ بانوان ایران است. وی در مسابقات هاکی روی یخ بانوان قهرمانی آسیا و اقیانوسیه ۲۰۲۳ به مدال تیمی نقره دست یافت.
خلج در این بازی‌ها در هر ۶ مسابقه به میدان رفت.
نایومی کاواسه

| نایومی کاواسه | نایومی کاواسه |
| --- | --- |
زادهٔ: ۳۰ مهٔ ۱۹۶۹ ‏(۵۵ سال) نارا
ملیت: ژاپن
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۲–اکنون
وبگاه: www.kawasenaomi.com
نایومی کاواسه (به ژاپنی: 河瀨直美) (زادهٔ ۳۰ مهٔ ۱۹۶۹) کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، تدوین‌گر و تهیه‌کننده اهل ژاپن است. وی از سال ۱۹۹۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. فیلم او جنگل سوگوار در شصتمین جشنواره فیلم کن برنده جایزه بزرگ شده است.
گزیده فیلم‌شناسی

سوزاکو - ۱۹۹۷
هوتارو - ۲۰۰۰
جنگل سوگوار - ۲۰۰۷
۶۰ ثانیه تنهایی در سال صفر - ۲۰۱۱
لوبیای شیرین - ۲۰۱۵
درخشندگی - ۲۰۱۷
فیلم رسمی توکیو ۲۰۲۰ - ۲۰۲۰
مادران واقعی - ۲۰۲۰
جایزه‌ها

۱۹۹۷: دوربین طلایی، جشنواره بین المللی فیلم کن: سوزاکو
۱۹۹۹: جایزه ویژه، ویژن دو ریل: دشت
۲۰۰۰: جایزه فیپرشی: هوتارو
۲۰۰۰: جایزه کنفدراسیون بین‌المللی سینماهای هنری (CICAE): هوتارو
۲۰۰۰: جایزه بهترین دستاورد در فیلمبرداری و کارگردانی، جشنواره بین‌المللی فیلم بوئنوس آیرس: هوتارو
۲۰۰۷: جایزه ویژه جشنواره بین‌المللی فیلم یاماگاتا: تاراشیم
۲۰۰۷: جایزه بزرگ جشنواره بین‌المللی فیلم کن: جنگل سوگوار
۲۰۱۵: نشان شوالیه هنر و ادب فرانسه
۲۰۱۷: جایزه هیئت داوران جهانی، جشنواره بین المللی فیلم کن: درخشندگی
۲۰۲۱:  جایزه فیلم ماینیچی برای بهترین کارگردان: مادران واقعی
عباس گنجوی

| عباس گنجوی | عباس گنجوی |
| --- | --- |
عباس گنجوی در بیستمین جشن سینمای ایران تالار وحدت تهران ۱۰ شهریور ۱۳۹۷: عباس گنجوی در بیستمین جشن سینمای ایران تالار وحدت تهران ۱۰ شهریور ۱۳۹۷
زادهٔ: ۱۷ بهمن ۱۳۲۰ ‏(۸۲ سال) بابل، مازندران، ایران
ملیت: ایرانی
پیشه: تدوین‌گر
سال‌های فعالیت: ۱۳۴۹–اکنون
عباس گنجوی (زاده ۱۷ بهمن ۱۳۲۰ در تهران) تدوین‌گر اهل ایران است.
تدوین

خاک آشنا (۱۳۸۶)
حس پنهان (۱۳۸۵)
یک بوس کوچولو (۱۳۸۳)
جایی برای زندگی (۱۳۸۳)
شاه خاموش (۱۳۸۲)
این زن حرف نمی‌زند (۱۳۸۱)
ستاره‌های سربی (۱۳۸۱)
خانه‌ای روی آب (۱۳۸۰)
کاغذ بی خط (۱۳۸۰)
ترکش‌های صلح (۱۳۷۹)
بوی کافور، عطر یاس (۱۳۷۸)
شهر زنان (۱۳۷۷)
قصه‌های کیش (اپیزود اول، کشتی یونانی) (۱۳۷۷)
حماسه قهرمانان (۱۳۷۶)
زندگی (۱۳۷۶)
شبیخون (۱۳۷۶)
سرزمین خورشید (۱۳۷۵)
طوفان (۱۳۷۵)
چهره (۱۳۷۴)
روسری آبی (۱۳۷۳)
سمفونی تهران (۱۳۷۳)
کیمیا (۱۳۷۳)
جنگ نفتکش‌ها (۱۳۷۲)
آذرخش (۱۳۷۱)
سفر (۱۳۷۱)
قربانی (۱۳۷۱)
دو فیلم با یک بلیت (۱۳۶۹)
راز خنجر (۱۳۶۹)
عروس حلبچه (۱۳۶۹)
ای ایران (۱۳۶۸)
جستجوگر (۱۳۶۸)
ریحانه (۱۳۶۸)
کشتی آنجلیکا (۱۳۶۷)
تحفه‌ها (۱۳۶۶)
جعفرخان از فرنگ برگشته (۱۳۶۶)
وکیل اول (۱۳۶۵)
مردی که موش شد (۱۳۶۴)
تاتوره (۱۳۶۳)
گل‌های داوودی (۱۳۶۳)
پاییزان (۱۳۶۰)
خط قرمز (۱۳۶۰)
۱۹۳۶ (۱۳۵۹)
سایه‌های بلند باد (۱۳۵۷)
قصه خیابان دراز (۱۳۵۷)
طوطی (۱۳۵۶)
شطرنج باد (۱۳۵۵)
غزل (۱۳۵۵)
سازش (۱۳۵۳)
شازده احتجاب (۱۳۵۳)
گوزن‌ها (۱۳۵۳)
خاک (۱۳۵۲)
نفرین (۱۳۵۲)
شیر تو شیر (۱۳۵۱)
صادق کرده (۱۳۵۱)
آرامش در حضور دیگران (۱۳۴۹)
جشنواره‌ها

در ۹ بهمن ۱۳۹۷ در مراسم افتتاحیه سی‌وهفتمین جشنواره فیلم فجر آئین بزرگداشت عباس گنجوی برگزار و از وی تقدیر شد.
برنده تندیس زرین بهترین تدوین از دوازدهمین دوره جشن خانه سینما برای فیلم خاک آشنا - ۱۳۸۷
برنده تندیس زرین بهترین تدوین از ششمین دوره جشن خانه سینما برای فیلم خانه‌ای روی آب - ۱۳۸۱
برنده دیپلم افتخار و پلاک بلورین بهترین نمونه فیلم (آنونس) از ششمین دوره جشنواره فیلم دفاع مقدس برای فیلم کیمیا - ۱۳۷۵
برنده لوح زرین بهترین تدوین از سومین دوره جشنواره فیلم فجر برای فیلم تاتوره - ۱۳۶۳
برنده لوح زرین بهترین تدوین از سومین دوره جشنواره فیلم فجر برای فیلم گل‌های داوودی - ۱۳۶۳
جردن آدبایو-اسمیت

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Adebowale Aderinto Jordan Adebayo-Smith
زادروز:  ۱۱ ژانویهٔ ۲۰۰۱ ‏(۲۳ سال)
زادگاه:  کالیفرنیا
قد:  ۵ فوت ۱۱ اینچ (۱٫۸۰ متر)
پست:  مهاجم، هافبک
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال مینه‌سوتا یونایتد
شمارهٔ پیراهن:  ۹۹
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  EastSoccerBase
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۸–۲۰۲۰ |  باشگاه فوتبال لینکولن سیتی |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۹ |  ← باشگاه فوتبال گرنثم تاون (قرضی) |  ۱۳ |  (۴) |
| ۲۰۱۹ |  ← باشگاه فوتبال بوستون یونایتد (قرضی) |  ۶ |  (۰) |
| ۲۰۲۰ |  ← باشگاه فوتبال گینزبورو ترینیتی (قرضی) |  ۶ |  (۲) |
| ۲۰۲۰–۲۰۲۱ |  باشگاه فوتبال ساتون یونایتد |  ۱ |  (۰) |
| ۲۰۲۱–۲۰۲۲ |  Tampa Bay Rowdies |  ۲۵ |  (۴) |
| ۲۰۲۲ |  ← New York Red Bulls II (قرضی) |  ۳۳ |  (۷) |
| ۲۰۲۳ |  New England Revolution II |  ۳۰ |  (۱۲) |
| ۲۰۲۴– |  باشگاه فوتبال مینه‌سوتا یونایتد |  ۱۱ |  (۰) |
| ۲۰۲۴– |  Minnesota United 2 |  ۱۷ |  (۵) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۰ اکتبر ۲۰۲۴. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۰ اکتبر ۲۰۲۴. 
جردن آدبایو-اسمیت (انگلیسی: Jordan Adebayo-Smith؛ زادهٔ ۱۱ ژانویهٔ ۲۰۰۱) بازیکن فوتبال اهل آمریکا است که در پست مهاجم در لیگ برتر فوتبال ایالات متحده آمریکا برای مینه‌سوتا یونایتد بازی می‌کند. او قبلا برای ساتون یونایتد و لینکولن سیتی بازی می‌کرد و مدتی را به صورت قرضی در گرنثم تاون، بوستون یونایتد و گینزبورو ترینیتی گذراند.
دره وینالس

| دره وینالس | دره وینالس |
| --- | --- |
Valle de Viñales: Valle de Viñales
View of the Viñales Valley: View of the Viñales Valley
دره وینالسViñales, کوبا: دره وینالسViñales, کوبا
مساحت: ۱۳۲ کیلومتر مربع (۵۱ مایل مربع)
جغرافیا: جغرافیا
مختصات: ۲۲°۳۷′ شمالی ۸۳°۴۳′ غربی﻿ / ﻿۲۲٫۶۱۷°شمالی ۸۳٫۷۱۷°غربی﻿ / 22.617; -83.717 
 سایت میراث جهانی یونسکو:  سایت میراث جهانی یونسکو
گونه: Cultural
معیار: iv
تاریخ ثبت: 1999 (23rd کمیته میراث جهانی یونسکو)
شماره ثبت: 840rev
State Party: Cuba
Region: Latin America and the Caribbean
 :  
 :  
دره وینالس (اسپانیایی: Valle de Viñales‎) یک کارست در کوبا است. دره ۱۳۲ کیلومتر مربع (۵۱ مایل مربع) مساحت دارد و در استان پینار دل ریو واقع شده‌است.
بررسی اجمالی

دخانیات و سایر محصولات زراعی بیشتر با روش‌های سنتی کشاورزی در انتهای دره کشت می‌شود.
وینالس یک مقصد مهم توریستی است که عمدتاً مناسب پیاده‌گردی و سنگ‌نوردی است. مناظر کوهنوردی محلی در چند سال گذشته با کشف بسیاری از مسیرهای جدید گشته که منجر به افزایش گردشگری محلی شده‌است.
مانوئل ریورا اورتیز: برداشت توتون و تنباکو، دره وی Vالز، کوبا ۲۰۰۲
لنی کیم

لنی کیم (2017)
لنی کیم لالاند معروف به لنی کیم (به انگلیسی: Lenni-Kim Lalande) یک خواننده و بازیگر کانادایی- فرانسوی است که در ۸ سپتامبر ۲۰۰۱ در استان کبک مونترال کانادا متولد شده‌است. او در فرانسه زندگی می‌کند و برنامه‌های خود را در این کشوراجرا می‌کند. وی اولین بار بوسیله مسابقه استعداد یابی صدا The Voice Kids لنی کیم به دنیای موسیقی راه پیدا کرد.
زندگی‌نامه و کارنامه‌هنری

او در مونترال کانادا زاده شد و تنها فرزند گای لالند و میری لندری است که از کودکی بسیار به موسیقی علاقه داشت و وقتی خوانندگان را در تلودیون می‌دید ، از آنان تقلید می‌کرد. او در سن هشت سالگی به یک آژانس تبلیغاتی در کبک پیوست  و شروع به کار تبلیغاتی کرد و در همان سنین پایین با کاور کردن آهنگ های هنرمندانی مانند شان مندز و جاستین بیبر مورد توجه عموم قرار گرفت. لنی کیم قصد شرکت در برنامه ی The Voice Kids را نداشت اما هنگامی که تهیه کنندگان این برنامه به مدرسه ی آواز او آمدند پس از مصاحبه او را برای شرکت در مسابقه انتخاب کردند و استعداد وی اینگونه شکوفا شد. پس از آن در سال 2015 تک آهنگی با نام Pourquoi tout perdre به مناسبت روز جهانی پیشگیری از خودکشی منتشر کرد که بازخورد خوبی از هوادارن دریافت کرد. لالاند تاکنون آلبوم 18 در سال 2019 و آلبوم les autres در سال 2017 را منتشر کرده اند و همچنین تک آهنگ هایی از جمله bad buzz و mélancolie را در سال های اخیر منتشر کرده است. از پر بازدید ترین موزیک ویدیوهای او میشود به Yolo و don't stop اشاره کرد. این ستاره ی نوظهور افتخار اجرا در برنامه هایی مانند " رقصیدن با ستاره ها " نیز داشته است و به گفته ی خودش هدف او از موسیقی شاد کردن مردم میباشد. اما استعداد او تنها به موسیقی خطم نمیشود و او به علت استعدادش در عرصه ی بازیگری در مجوعه های تلویزیونی مانند "Le Pacte des anges" و "Fluffy Marky" نقش داشته است ، هرچند به گفته ی خویش او بیشتر به خوانندگی علاقه مند است و بازیگری را خیلی جدی دنبال نمیکند.
فیلم‌ها

فیلم سینمایی
Angers: William
2015: Pourquoi tout perdre deAntoine Olivier Pilon: le garçon
فیلم‌ها > سریال‌های تلویزیونی

2016: Les Beaux Malaises: Martin Matte, jeune
2016-2017: Fluffy Marky (Marc-en-peluche): Jérôme (websérie)
2018:  Demain nous appartient : Zac, correspondant québécois des jumeaux Moreno
2018: Baby-sitter : star incognito: le garçon au pair québécois
2019: Léo Matteï, Brigade des mineurs (saison 7, épisodes 1 et 2): Lucas
فیلم‌ها > فیلم‌های کوتاه

Pourquoi tout perdre (2015)
Don't Stop (2017)
Yolo (2017)
Miraculous, feat. Lou Jean (2017)
Juste toi et moi (2018)
Minuit (2019)
Ce mur qui nous sépare, feat. Lou Jean (2019)
سید علی طباطبایی (صاحب ریاض)

سید علی طباطبایی، (۱۱۶۱–۱۲۳۱ ه‍ ق) معروف به صاحب ریاض فقیه اصولی و محدث بزرگ سدهٔ سیزدهم قمری است.
از استادان او می‌توان به وحید بهبهانی (دایی و پدر همسرش)، محمد علی بهبهانی (فرزند وحید) و یوسف بحرانی (صاحب حدائق) اشاره کرد.
نسب

از سادات طباطبایی است که نَسَبِ ایشان به ابراهیم طباطبا پسر اسماعیل دیباج  پسر ابراهیم غمر  پسر حسن مثنی  پسر حسن مجتبی می‌رسد.
زندگی

سید علی طباطبایی در ربیع الاول ۱۱۶۱ ق. (۱۱۲۷ خورشیدی) در شهر کاظمین دیده به جهان گشود
وی فرزند محمدعلی، فرزند ابوالمعالی صغیر، و او فرزند ابوالمعالی کبیر، و از تبار سادات حسینی، معروف به طباطبایی می‌باشد که در قرن دوازدهم هجری قمری از اصفهان به کربلا آمد و همان‌جا ماندگار شدند. وحید بهبهانی دایی سید علی طباطبایی و سید محمد مجاهد فرزندش می‌باشد.
روبی بریجز

| روبی بریجز | روبی بریجز |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: Ruby Nell Bridges
زادهٔ: ۸ سپتامبر ۱۹۵۴ ‏(۷۰ سال) تیلرتاون، میسیسیپی
ملیت: ایالات متحده آمریکا
پیشه: فعال حقوق بشر
همسر: مالکم هال
فرزندان: ۴
وبگاه: www.rubybridges.com
روبی بریجز (انگلیسی: Ruby Bridges؛ زادهٔ ۸ سپتامبر ۱۹۵۴) فعال حقوق بشر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی اولین کودک سیاه‌پوست بود که به طور رسمی در یک مدرسه مختص سفیدپوستان در لوئیزیانا درس خواند. این بخشی از لغو تفکیک نژادی در مدارس آمریکا (en) بود. بریجز موضوع نقاشی مشکلی که همه ما با آن زندگی می‌کنیم از نورمن راکول است.