stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کراون جول (۲۰۲۳)

کراون جول (به انگلیسی: Crown Jewel) یک رویداد غیر رایگان (Pay-Per-View) در کشتی حرفه‌ای است که توسط کمپانی دبلیودبلیوئی و برای هر دو برند راو و اسمک‌داون تهیه می‌شود و این دوره‌اش هم در ۴ نوامبر ۲۰۲۳ در ورزشگاه محمد عبده در شهر ریاض، در کشور عربستان برگزار شد. این رویداد پنجمین رویداد با نام کراون جول بود.
زمینه‌سازی

کراون جول شامل مسابقاتی بین دشمنی‌های موجود، ماجراهای پیش آمده و استوری‌هایی خواهد بود که پیش از این در برنامه‌های راو و اسمَک‌دَون پخش شده بود. کشتی‌گیرها با توجه به مسابقات یا سری اتفاقاتی که برایشان رخ می‌دهد و تنش را به حداکثر می‌رساند، نقش منفی یا قهرمان به خود می‌گیرند و در این رویداد به مسابقه و رقابت می‌پردازند.
مسابقات ثبت شده

| # | نتایج | نوع مسابقه |  |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱پ | سمی زین در مقابل جی دی مک دونا | مسابقه تک نفره |  |
| ۲ | ست رالینز (c) مقابل درو مکینتایر | مسابقه تک نفره برای قهرمانی کمربند قهرمانی سنگین‌وزن جهان |  |
| ۳ | ریا ریپلی (c) مقابل نایا جکس مقابل شینا بزلر مقابل زویی استارک مقابل راکل رودریگز | مسابقه پنج نفره برای قهرمانی کمربند زنان جهان |  |
| ۴ | رومن رینز (c) (با همراهی پل هیمن) مقابل ال ای نایت | مسابقه تک نفره برای قهرمانی کمربند آندیسپیوتد یونیورسال |  |
| ۵ | ری میستریو (c) مقابل لوگان پاول | مسابقه تک نفره برای قهرمانی کمربند قهرمانی ایالات متحده |  |
| ۶ | کودی رودز مقابل دیمین پریست | مسابقه تک نفره |  |
| ۷ | جان سینا در مقابل سولو سیکوا | مسابقه تک نفره |  |
| ۸ | آیو اسکای (c) (با همراهی بیلی و داکوتا کای) در مقابل بیانکا بلر | مسابقه تک نفره برای قهرمانی کمربند زنان دبلیودبلیوئی |  |
 (c) – نشان‌دهنده قهرمان(هایی) است که به میدان می‌روند  پ –  نشان‌دهنده این است که مسابقه در پری–شو :  (c) – نشان‌دهنده قهرمان(هایی) است که به میدان می‌روند  پ –  نشان‌دهنده این است که مسابقه در پری–شو
حذف‌کننده‌ها

| حذف‌کننده‌ها | حذف‌کننده‌ها |
| --- | --- |
پوستر فیلم: پوستر فیلم
کارگردان: جیمز نان
تهیه‌کننده: جیمز هریس
نویسنده: ناتان بروکز بابی لی داربی 
بازیگران:  اسکات ادکینز  وید برت  دانیل کالتاگیرونه  جیمز کازمو  مهمت فردا 
موسیقی:  کلود فویزی 
فیلم‌بردار: لوک برایانت
تدوین‌گر: پل هارب
شرکت تولید: یونیورسال استودیوز
تاریخ‌های انتشار: ۶ دسامبر ۲۰۱۶
مدت زمان: ۹۴ دقیقه
کشور: ایالات متحده آمریکا
زبان: انگلیسی 
حذف‌کننده‌ها (به انگلیسی: Eliminators) یک فیلم اکشن  آمریکایی محصول سال ۲۰۱۶ به کارگردانی جیمز نان با بازی اسکات ادکینز در نقش یک مامور فدرال سابق آمریکایی برای محافظت از شاهدی بازی می‌کند که توسط یک قاتل قراردادی مرگبار با بازی وید برت ردیابی می‌شود.
داستان

یک مأمور سابق فدرال زمانی که خانه‌اش در لندن مورد هجوم عده ای قرار می‌گیرد، برنامه محافظت از شاهد را ترک کرده و خود را نشان می‌دهد. پس از بررسی شواهد، او متوجه می‌شود خطرناک‌ترین قاتل اروپا به دنبالش است.
انتشار فیلم

این فیلم در تاریخ ۶ دسامبر ۲۰۱۶ به صورت ویدئویی توسط کمپانی یونیورسال پیکچرز منتشر شد.
جان ساریس

یکی از دو زره‌ای که به عنوان هدیه از طرف توکوگاوا هیده‌تادا به جیمز یکم (انگلستان) در سال ۱۶۱۳ هدیه شد و اکنون در برج لندن نگهداری می‌شود. جان ساریس این دو زره را هنگام دیدار با توکوگاوا هیده‌تادا دریافت کرد.
جان ساریس (انگلیسی: John Saris) (۱۵۸۰–۱۶۴۳) اولین انگلیسی بود که در ۱۶۱۳ با یک «کشتی انگلیسی» به ژاپن رسید. او کارمند کمپانی هند شرقی بریتانیا بود. قبل از او ویلیام آدامز با یک کشتی هلندی به نام لیفده به عنوان اولین انگلیسی به ژاپن رسیده بود. در اولین سفر انگلیسی به ژاپن که لندن را در سال ۱۶۱۱ ترک کرد، تاجر اصلی بود. او در یمن توقف کرد، هند (که در ابتدا قصد داشت از آن بازدید کند) را از دست داد و به جاوه رفت، که تنها ایستگاه تجاری دائمی انگلیسی (یا «کارخانه») در آسیا بود. ساریس قبل از آن بیش از پنج سال را به عنوان یک تاجر در جاوه گذرانده بود و با شرکت هند شرقی سفر دوم به رهبری هنری میدلتون رفته بود. او در آنجا رئیس پایگاه تجاری شد، اما در سال ۱۶۱۰ به لندن بازگشت. دوباره، در سال ۱۶۱۲، ساریس تصمیم گرفت کشتی‌های دیگر خود را به خانه بفرستد، و فقط یک کشتی، کلو (میخک) را به ژاپن برد، جایی که در تابستان ۱۶۱۳ رسید.
اگرچه ویلیام آدامز شناخته شده‌تر است و، اولین انگلیسی بود که در آوریل ۱۶۰۰ وارد ژاپن شد، او این کار را به عنوان ناوبر کشتی هلندی لیفده (عشق) به جای سوار شدن بر یک کشتی انگلیسی انجام داد. ساریس از آدامز که مشاور شوگون در امور خارجی شده بود کمک‌های زیادی دریافت کرد. در نتیجه، ساریس توانست با شوگون بازنشسته، توکوگاوا ایه‌یاسو، که هنوز قدرت را در دست داشت، و همچنین پسرش، شوگون توکوگاوا هیده‌تادا، ملاقات کند. ایه‌یاسو به ساریس وعده مزایای تجاری گسترده را برای انگلیسی‌ها داد و همراه با آدامز، بندر
اوراگا (کاناگاوا) را به عنوان محل ایجاد پایگاه تجاری و نقطه استراتژیک دسترسی به خلیج ادو پیشنهاد کرد. اما ساریس تصمیم گرفت کارخانه (منطقه بازرگانی) انگلیسی را دور از پایتخت شوگون، ادو (توکیوی امروزی)، در هیرادو (ناگاساکی)، جزیره‌ای کوچک در نزدیکی کیوشو، بزرگ‌ترین جزیره جنوبی ژاپن، قرار دهد. هلندی‌ها قبلاً در آنجا با موفقیت معامله می‌کردند.
ساریس دوباره از توکوگاوا دیدن کرد. او با مجوز شوئین سن (مهر قرمز) به انگلیسی‌ها امتیاز داد و به آنها «مجوز رایگان برای اقامت، خرید، فروش و مبادله» در ژاپن داد.
در این جلسه آدامز از توکوگاوا اجازه بازگشت به کشورش را گرفت اما در نهایت او پیشنهاد ساریس را برای برگرداندن خود به انگلیس را رد کرد: «به او پاسخ دادم که سال‌های زیادی را در این کشور گذرانده‌ام که در آن فقیر بودم. .. [و] در آرزوی به دست آوردن چیزی قبل از بازگشتم». به نظر می‌رسد که دلایل واقعی او بیشتر ناشی از اختلاف عمیق او نسبت به ساریس است: «دلیل اینکه من با او همراه نشدم، آسیب‌های گوناگونی بود که به من زده شد، که برای من چیزی بسیار عجیب و دور از انتظار بود.» (نامه‌های ویلیام آدامز)
آدامز در ۲۴ نوامبر ۱۶۱۳ در کمپانی هند شرقی بریتانیا تازه تأسیس شده در هیرادو (ناگاساکی) با دستمزد سالانه ۱۰۰ پوند انگلیس استخدام شد. این بیش از دو برابر دستمزد معمولی ۴۰ پوندی بود که سایر عوامل در هیرادو دریافت می‌کردند. آدامز، تحت رهبری ریچارد کوکز و به همراه شش هموطن دیگر خود در سازماندهی این شهرک جدید انگلیسی نقش اصلی را ایفا کرد.
ورود به ژاپن

چهار سال پس از آمدن فرستاده سلطنتی هلند به ژاپن ساریس به ژاپن آمد. ویلیام آدامز نیز عمیقاً در مذاکرات تجاری با بریتانیا درگیر بود. از دیدگاه آدامز، او تنها از هلند حمایت نمی‌کرد. او آنچه را که برایش اتفاق افتاده بود در نامه ای خلاصه کرد و به انگلستان فرستاد. در این نامه همچنین آمده بود که امپراتور ایه‌یاسو می‌خواست با بریتانیا تجارت کند و توصیه می‌کرد که بریتانیا با ژاپن تجارت کند.
نامه آدامز به جان ساریس، فرستاده بریتانیا تحویل داده شد. در انگلستان شایعاتی مبنی بر کار آدامز زیر نظر امپراتور ژاپن منتشر شده بود و شرکت هند شرقی بریتانیا اولین جایی بود که اطلاعاتی در مورد آدامز دریافت کرد. مدیران شرکت، با تکیه بر مشاوره و حمایت آدامز، تصمیم گرفتند تجارت خود را با ژاپن آغاز کنند و یک نماینده به ژاپن فرستادند.
جان ساریس، فرمانده ناوگان شرکت بریتانیایی هند شرقی، با نامه ای از پادشاه جیمز اول به توکوگاوا ایه‌یاسو به ژاپن آمد. مأموریت ویژه‌ای برای تبلیغ محصولات انگستان از قبیل پارچه به او محول شد. در میان آنها دستور داده شد که با آدامز از آنجا که فرد مهمی بود محترمانه رفتار کنند و در صورت تمایل به بازگشت او به وطن، اتاق مخصوصی به او بدهند و امکانات لازم را برای او فراهم کنند.
خود ساریس نامه آدامز را در جاوه دریافت کرد. تاریخ این نامه ۲۳ اکتبر ۱۶۱۱ است و به نظر می‌رسد نامه طولانی ای باشد که آدامز از هیرادو خطاب به انگلیسی‌ها نوشته‌است. گمان می‌رود که آدامز به کشتی‌های همکارانش که از ژاپن حرکت می‌کردند، سپرده بود تا نامه‌هایش را در هر فرصتی به انگلستان برسانند. این نامه به سرزمین مادری رسید و سرانجام پادشاه انگلستان را به حرکت درآورد.
در این شرایط، در ۱۲ ژوئن ۱۶۱۳، میخک به فرماندهی ساریس، اولین کشتی بریتانیایی بود که وارد هیرادو (ناگاساکی) شد. «تواریخ آویلا گیرون از پادشاهی ژاپن» وضعیت آن زمان را به شرح زیر توصیف می‌کند.
«سال گذشته در سال ۱۶۱۳، یک کشتی واقعاً زیبا از پادشاه انگلیس به ژاپن وارد شد که حامل فرستاده‌ای نزد ایه‌یاسو بود.»("تواریخ پادشاهی ژاپن"). انگلستان به عنوان یک تاجر، دشمن اسپانیا است. ستایش کشتی بریتانیایی به عنوان «یک کشتی واقعاً زیبا» به وضوح نشان می‌دهد که بریتانیا در عصر اکتشاف طلوع پیدا کرده و به جای اسپانیا و پرتغال توانایی اش در حال افزایش است. وقتی ساریس وارد بندر هیرادو شد، از شیگنوبو ماتسورا، ارباب قلمرو هیرادو دعوت کرد تا سوار کشتی شود. ر آن زمان سلیس سعی کرد نامه شخصی پادشاه بریتانیا را به ماتسورا نشان دهد، اما ماتسورا تا رسیدن آدامز از دیدن آن امتناع کرد.
ساریس تا حدی در ژاپن به دلیل هدیه شگفت‌انگیزی که آورده بود مورد استقبال قرار گرفت. این یک تلسکوپ بود که به عنوان «نقره ای طلایی» توصیف می‌شد و بسیار بزرگ بود. این اولین تلسکوپ بود که اروپا را ترک کرد و اولین تلسکوپی بود که به عنوان هدیه سلطنتی ساخته شد. این تلسکوپ اکنون موجود نیست.
انتخاب هیرادو به عنوان پایگاه تجاری

نمونه ای از آنچه آدامز نتوانست انجام دهد، پیشنهاد جذب اوراگا (کاناگاوا) برای تبدیل شدن به یک بندر تجاری است. در آن زمان ایه‌یاسو به گسترش تجارت با اسپانیا فکر می‌کرد و در نظر داشت بندر اوراگا (کاناگاوا) را باز کند و یک مسیر تجاری ایجاد کند که آکاپولکو در (مکزیک)، اوراگا و مانیل را به هم متصل کند. شاید به خاطر همین ایده، ایه‌یاسو قلمرو همی نزدیک اوراگا را به آدامز داد و همچنین عمارتی در اوراگا به او داده شد. پس از اینکه هندریک بروور، مدیر پست تجاری هیرادو هلند، در سال ۱۶۱۲ با ایه‌یاسو و هیده‌تادا دیدار و گفتگو داشت، آدامز او را به اوراگا برد و به او فرصت داد تا لنگرگاه را بازرسی کند. با این حال، هندریک بروور ترغیب آدامز را نپذیرفت و از انتقال پست تجاری به اوراگا امتناع کرد، به این دلیل که قبلاً یک پست تجاری در هیرادو (ناگاساکی) ساخته بود. این بازدید برای جذب شهر اوراگا برای ساریس که از ادو بازدید کرده بود نیز انجام شد. ساریس که در پاسخ به دعوت پرشور آدامز به بازدید اوراگا رفت، در دفتر خاطرات خود نوشت که «اوراگا بندری بهتر از هیرادو بود.» با این حال، در ۲۶ نوامبر ۱۶۱۳، پس از بحث در کمیته ای متشکل از مقام‌های تجاری، ساریس تصمیم گرفت تا پست تجاری بریتانیا را در هیرادو تأسیس کند. در نتیجه، برنامه ایه‌یاسو برای توسعه اوراگا به عنوان یک بندر بین‌المللی، علی‌رغم تلاش‌های جدی آدامز برای جلب نظر هلندی‌ها و بریتانیایی‌ها، محقق نشد. ایجاد پست تجاری هیرادو توسط شرکت‌های هلندی و انگلیسی، تأثیر عمده‌ای بر روابط بعدی ژاپن-هلند و ژاپن-بریتانیا گذاشت. به این دلیل که به نظر می‌رسد ایجاد یک پست تجاری در اوراگا، درست در نزدیکی ادو، سودمندتر بود. اگر اوراگا پایگاه آنها بود، آنها می‌توانستند بدون دخالت ارباب هیرادو یا قاضی ناگاساکی، مستقیماً با شوگون‌سالاری ارتباط برقرار کنند. علاوه بر این، به دلیل دوری بسیار هیرادو، از ادو، نفوذ این دو شرکت بر شوگون‌سالاری بسیار محدود بود. حدس زده می‌شود که این انتخاب مکان یکی از دلایل خروج پست تجاری انگلیس از ژاپن در سال ۱۶۲۳ بوده‌است. پست تجاری هلند نیز در سال ۱۶۴۱ مجبور به نقل مکان به ناگاساکی شد.
برنامه سفر در ژاپن

۱۶۱۳
۱۰ ژوئن: با چهار قایق ماهیگیری ژاپنی در سواحل هیگو-آماکوسا ملاقات می‌کند و درخواست راهنمایی می‌کند. آن دو سوار کشتی میخک می‌شوند و آنها را به هیرادو راهنمایی می‌کنند.
۱۱ ژوئن: رسیدن به هیرادو. او تاکانوبو ماتسورا، ارباب قلمرو هیرادو، و نگهبان و پدربزرگش، شیگنوبو ماتسوورا، روی میخک ملاقات کرد و یک تفنگ به آنها هدیه داد. به آنها خوراکی‌هایی مانند گوشت، ماهی و میوه می‌دهند.
۷ اوت: او با همراهی ویلیام آدامز، هیرادو را به مقصد سونپو و ادو با کشتی آماده شده توسط خاندان هیرادو ترک کرد.
۲۹ اوت: از طریق شیمونوسکی، ساکای و اوساکا وارد کیوتو شدند.
۶ سپتامبر: رسیدن به سونپو. دیدار با توکوگاوا ایه‌یاسو. کتاب و هدایای دولتی پادشاه جیمز اول را تحویل داد. گفته می‌شود که او برای ایه‌یاسو آتش بازی به نمایش گذاشت.
۱۲ سپتامبر: از سونپو حرکت می‌کند. در کاماکورا، او بودای بزرگ را گشت و در دفتر خاطرات خود نوشت که دیوار داخل آن را امضا کرد، اما این امضا هرگز پیدا نشد.
۱۴ سپتامبر: وارد ادو شد. دیدار با شوگون توکوگاوا هیده‌تادا.
۲۱ سپتامبر: ادو را ترک می‌کند او همراه آدامز به بندر اوراگا می‌رود.
۲۹ سپتامبر: رسیدن به سونپو.
۹ اکتبر: از سونپو حرکت می‌کند.
۱۶ اکتبر: ورود به کیوتو.
۲۰ اکتبر: از کیوتو حرکت می‌کند (با کشتی آماده شده توسط حوزه هیرادو، از اوساکا از طریق دریا به شیمونوسکی و سپس زمینی به هیرادو سفر می‌کند.
۶ نوامبر: رسیدن به هیرادو. آنها خانه ای را اجاره کردند که متعلق به تاجر چینی «لی دان» بود و آن را به یک پست تجاری بریتانیا تبدیل کردند.
۵ دسامبر: او با یک نامه شوئین سن (مهر قرمز) از ایه‌یاسو که اجازه تجارت و یک هدیه را صادر می‌کرد، از ژاپن رفت.
در سال ۱۶۱۳، سرانجام به ویلیام آدامز اجازه داده شد تا در صورت تمایل ژاپن را ترک کند. با این حال، زمانی که واقعاً این فرصت پیش آمد، او از پیوستن به کاپیتان ساریس در سفر خسته‌کننده، طولانی و بالقوه خطرناک بازگشت به انگلستان خودداری کرد.
برگشت به انگلستان

پس از چند ماه، در پایان سال ۱۶۱۳، ساریس با کشتی به انگلستان رفت و ریچارد کوکز را مسئول عملیات هیرادو گذاشت. این شکست تا حد زیادی به دلیل این واقعیت بود که انگلیسی‌ها برای فروش بهترین محصول داخلی خود که پارچه‌های پشمی بود به ژاپن آمدند، اما این پارچه در مسیر پوسیدگی پیدا کرده بود. تلاش‌های انگلیسی‌ها برای توسعه روابط تجاری با چین در این زمان نیز با شکست مواجه شد، و بنابراین کارخانه هیرادو ده سال بعد، در سال ۱۶۲۳، «موقتاً» متروک شد.
ساریس هدایای متقابل ایه‌یاسو را برای شاه جیمز، برای تشکر از تلسکوپ، که نقاش‌های خیره کننده ای بود، و از خود شوگون، دو لباس زره (که موجود است) تحویل گرفت. او زمانی که به «تجارت خصوصی» (قاچاق) متهم شد، با ظلم‌هایی مواجه شد و همچنین مشخص شد که در اطراف لندن تعدادی «کتاب و تصاویر» وابسته به عشق شهوانی ژاپنی (شونگا) را نشان داده‌است. با این حال، او توسط کمپانی هند شرقی از اتهام اول تبرئه شد، در حالی که تصاویر شهوانی خود را برای نابودی تحویل داد.
در پی گشایش دفتر تجاری کمپانی هند شرقی بریتانیا در هیرادو، در طی ده سال (۱۶۱۳ و ۱۶۲۳)، به غیر از اولین کشتی، تنها سه کشتی انگلیسی دیگر به‌طور مستقیم از لندن به ژاپن حمل و نقل کالا را انجام دادند. بار این کشتی‌ها همواره حاوی کالاهای کم ارزش در بازار ژاپن توصیف شده‌است. تنها تجارتی که سودی عاید دفتر تجاری کمپانی هند شرقی بریتانیا می‌کرد، تجارت بین ژاپن و نواحی جنوب شرقی آسیا بود. آدامز عمدتاً کالاهای چینی را در قبال نقره ژاپنی مبادله می‌کرد:
«اگر امید به تجارت با چین، یا تهیه برخی از کالاهای سودآور از سیام، پادشاهی پاتانی و کوچین چین وجود نداشت، لزومی به ماندن در ژاپن نبود. اما مطمئناً اینجا به اندازه کافی نقره است و ممکن است ماندن لذت بخش باشد، اما ما باید کالاها را به دلخواه آنها بیاوریم. (خاطرات ریچارد کوکز، ۱۶۱۷)»
ساریس از این سفر بسیار ثروتمند شده بود. او با آن، دختر تاجر ثروتمند لندنی ویلیام مگز، نوه (از طرف مادرش) سر توماس کامبل، لرد شهردار در ۱۰–۱۶۰۹ ازدواج کرد. او در هشتمین سال ازدواج آنها بدون مشکل در ۲۱ فوریه ۱۶۲۳ در سن ۲۹ سالگی احتمالاً در هنگام زایمان درگذشت. او هرگز دوباره ازدواج نکرد. ساریس سپس به یک عمارت زیبا در نزدیکی تیمز در فولهام به نام گودریچز نقل مکان کرد که در پشت کلیسای تمام سنت‌ها در فولام قرار داشت. در سال ۱۷۵۰ تخریب شد و خانه‌های صدقه سر ویلیام فاول اکنون در محل آن قرار دارد.
او در اینجا بی سر و صدا زندگی کرد تا زمستان ۱۶۴۳، زمانی که در ۱۱ دسامبر درگذشت.
او در وصیت‌نامه خود (که نسخه ای از آن در سامرست هاوس موجود است) به تاریخ ۱۸ آوریل ۱۶۴۳ که در ۲ اکتبر ۱۶۴۶ ثابت شد، بخش عمده ای از دارایی خود را به فرزندان برادر ناتنی خود جورج که در سال ۱۶۳۱ درگذشته بود واگذار کرد. اما برای فقرای محله فولهام سی پوند گذاشت تا در نان‌های دو پنی خرج شود و هر یکشنبه بعد از موعظه به سی فقیر تقسیم شود تا مقدار آن تمام شود.
نام خانوادگی غیرمعمول او املای متفاوتی از Sayers است.
مجلات ساریس در سال ۱۹۰۰ با عنوان سفر کاپیتان جان ساریس به ژاپن، ۱۶۱۳، ویرایش شده توسط ارنست میسن ساتو منتشر شد.
پانچو ویا (فیلم)

| پانچو ویا | پانچو ویا |
| --- | --- |
کارگردان: ائوخنیو مارتین
تهیه‌کننده: برنارد گوردون
فیلمنامه‌نویس: جولیان هالوِی
داستان: ائوخنیو مارتین
بازیگران: تلی ساوالاس کلینت واکر چاک کانرس ان فرانسیس  آنتونیو کاساس لولا گائوس مونیکا راندال  بارتا باریآلبرتو دالبِس
موسیقی: آنتون گارسیا آبریل
فیلم‌بردار: آلخاندرو اولوا
تدوین‌گر: Antonio Ramírez de Loaysa
شرکت تولید: گرانادا فیلمز Scotia International
توزیع‌کننده: Scotia International Film Distributors
تاریخ‌های انتشار:  ۳۱ اکتبر ۱۹۷۲ (۱۹۷۲-۱۰-۳۱) (آلمان غربی)  
مدت زمان: ۹۲ دقیقه
کشور: آمریکا انگلستان اسپانیا
پانچو ویا (اسپانیایی: Pancho Villa‎) فیلمی در ژانر وسترن اسپاگتی و وسترن به کارگردانی ائوخنیو مارتین است که در سال ۱۹۷۲ میلادی منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به تلی ساوالاس، کلینت واکر، چاک کانرس و ان فرانسیس اشاره کرد.
کالین پوپسکو-تاریچانو

| کالین پوپسکو-تاریچانو | کالین پوپسکو-تاریچانو |
| --- | --- |
رئیس مجلس سنا رومانی: رئیس مجلس سنا رومانی
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۱۰ مارس ۲۰۱۴: آغاز به کار  ۱۰ مارس ۲۰۱۴
پس از: Crin Antonescu
نخست‌وزیر رومانی: نخست‌وزیر رومانی
دوره مسئولیت ۲۹ دسامبر ۲۰۰۴ – ۲۲ دسامبر ۲۰۰۸: دوره مسئولیت ۲۹ دسامبر ۲۰۰۴ – ۲۲ دسامبر ۲۰۰۸
رئیس‌جمهور: ترایان باسسکو نیکلائه واکارویو (کفیل) ترایان باسسکو
پس از: Eugen Bejinariu (کفیل)
پیش از: امیل بک
وزیر امورخارجه رومانی کفیل: وزیر امورخارجه رومانی کفیل
دوره مسئولیت ۲۱ مارس ۲۰۰۷ – ۵ آوریل ۲۰۰۷: دوره مسئولیت ۲۱ مارس ۲۰۰۷ – ۵ آوریل ۲۰۰۷
نخست‌وزیر: خودش
پس از: Mihai-Răzvan Ungureanu
پیش از: Adrian Cioroianu
رهبر حزب لیبرال ملی: رهبر حزب لیبرال ملی
دوره مسئولیت ۲ اکتبر ۲۰۰۴ – ۲۰ مارس ۲۰۰۹: دوره مسئولیت ۲ اکتبر ۲۰۰۴ – ۲۰ مارس ۲۰۰۹
پس از: Theodor Stolojan
پیش از: Crin Antonescu
وزیر اقتصاد و بازرگانی: وزیر اقتصاد و بازرگانی
دوره مسئولیت ۱۲ دسامبر ۱۹۹۶ – ۵ دسامبر ۱۹۹۷: دوره مسئولیت ۱۲ دسامبر ۱۹۹۶ – ۵ دسامبر ۱۹۹۷
نخست‌وزیر: Victor Ciorbea
پس از: Alexandru Stănescu
پیش از: Mircea Ciumara
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: Călin Constantin Anton Popescu-Tăriceanu ۱۴ ژانویهٔ ۱۹۵۲ ‏(۷۳ سال) بخارست
ملیت: رومانی
حزب سیاسی: Alliance of Liberals and Democrats (2015–تاکنون)
دیگر عضویت‌های سیاسی: Liberal Reformist Party (۲۰۱۴–۲۰۱۵) National Liberal Party (۱۹۹۰; ۱۹۹۸–۲۰۱۴) National Liberal Party-Youth Wing (۱۹۹۰–۱۹۹۳) Liberal Party 1993 (۱۹۹۳–۱۹۹۸)
همسر(ان): Cornelia Tăriceanu (Divorced) Livia Tăriceanu (Divorced) Ioana Tăriceanu (Divorced) Loredana Moise
فرزندان: Călin Mihai
محل تحصیل: Technical University of Civil Engineering
امضا: 
وبگاه: Personal website
کالین پوپسکو-تاریچانو (رومانیایی: Călin Popescu-Tăriceanu؛ زادهٔ ۱۴ ژانویهٔ ۱۹۵۲) سیاستمدار اهل رومانی است.
وی از سال ۲۰۱۴ تاکنون رئیس مجلس سنا رومانی، از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۸ نخست‌وزیر رومانی و از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۷ وزیر اقتصاد و بازرگانی رومانی بوده‌است.
وی پیشتر از ۱۰ مارس ۲۰۱۴ تا ۲ سپتامبر ۲۰۱۹ به‌عنوان رئیس سنای رومانی، دومین مقام در ساختار حکومتی این کشور، خدمت کرد. او پیش از این از حزب خود، حزب لیبرال ملی (PNL)، استعفا داد و به یک سناتور مستقل تبدیل شد. در ژوئیه ۲۰۱۴، او حزب لیبرال اصلاح‌طلب (PLR) را تأسیس کرد که بعدها با حزب محافظه‌کار (PC) ادغام شد و ائتلاف لیبرال‌ها و دموکرات‌ها (ALDE) را تشکیل داد.
زندگی خصوصی

کالین پوپسکو-تاریچانو در بخارست متولد شد. مادر او، آلکساندرینا لویزا، اصالتی یونانی داشت؛ مادر او کاملاً یونانی و پدرش نیمی رومانیایی و نیمی یونانی بود. او پنج بار ازدواج کرده و سه فرزند دارد. پوپسکو-تاریچانو فارغ‌التحصیل دانشگاه فنی مهندسی عمران بخارست است و مدرک کارشناسی ارشد در رشته ریاضیات و علوم کامپیوتر دارد.
اوایل کار سیاسی

بین سال‌های ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۷، کالین پوپسکو-تاریچانو به عنوان وزیر صنایع و تجارت در کابینه ویکتور چوربئا، که تحت رهبری ائتلاف دموکراتیک رومانی (CDR) بود، خدمت کرد. بین سال‌های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۴، او نماینده بخارست در مجلس نمایندگان بود. همچنین، بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۴، او نایب رئیس گروه حزب ملی لیبرال (PNL) در پارلمان و نایب رئیس کمیته بودجه، مالیات و بیمه در مجلس نمایندگان بود.
اواخر کار سیاسی

در ۲۶ فوریه ۲۰۱۴، تاریچانو از حزب ملی لیبرال (PNL) جدا شد، زیرا این حزب قصد داشت از اتحادیه سوسیال لیبرال (USL) و اتحاد لیبرال‌های دموکرات برای اروپا (ALDE) خارج شود و به حزب مردم اروپا (EPP) بپیوندد. یک روز بعد، او اعلام کرد که قصد دارد یک حزب سیاسی جدید به نام حزب اصلاح‌طلب لیبرال (PLR) تأسیس کند. اولین کنگره این حزب در تاریخ ۱–۲ اوت ۲۰۱۴ برگزار شد و پوپسکو-تاریچانو به عنوان رئیس جدید حزب انتخاب گردید.
در ۴ مارس، رئیس حزب ملی لیبرال (PNL)، کرین آنتونسکو، از سمت خود به عنوان رئیس سنا استعفا داد. در ۱۰ مارس، پوپسکو-تاریچانو به عنوان رئیس جدید سنا انتخاب شد، با رای‌های حزب سوسیال دموکرات (PSD) و به عنوان سناتور مستقل به خدمت پرداخت.
در اواخر ژوئیه ۲۰۱۴، پوپسکو-تاریچانو نامزدی خود را برای انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۱۴ اعلام کرد. به دلیل مشکلات در ثبت حزب سیاسی جدیدش، او به عنوان مستقل به رقابت پرداخت. پوپسکو-تاریچانو در دور اول انتخابات با ۵.۳۶٪، جایگاه سوم را کسب کرد، پس از کلاوس یوهانیس و ویکتور پونتا. بعدها، او اعلام کرد که از پونتا در دور دوم انتخابات حمایت خواهد کرد. با این حال، در دور دوم، پونتا با اختلاف ۵۴.۵٪ به ۴۵.۵٪ از یوهانیس شکست خورد.
در ژوئیه ۲۰۱۵، حزب اصلاح‌طلبان لیبرال (PLR) اعلام کرد که با حزب محافظه‌کار (PC) ادغام خواهد شد تا یک حزب جدید به نام اتحاد لیبرال‌ها و دموکرات‌ها (ALDE) تشکیل دهد. پوپسکو-تاریچانو به عنوان هم‌رییس این حزب جدید منصوب شد.
در سال ۲۰۱۷، پوپسکو-تاریچانو ادعا کرد که یک سلطنت طلب قاطع است و اظهار داشت: "سلطنت مشروطه این مزیت را دارد که پادشاه را بالاتر از بازی‌های سیاسی قرار می‌دهد، که در مورد ما چنین نیست: رئیس‌جمهور به جای اینکه داور باشد، ترجیح می‌دهد که بازیکن باشد".
جنجال ها

پوپسکو-تاریچانو از سوی رئیس‌جمهورباسیِسکو به دخالت در عدالت به نفع دینو پاتریسیو متهم شده است.
در تاریخ ۲۴ ژانویه ۲۰۰۶، مونیكا ماكووي، وزیر دادگستری وقت، یک دیدار با پوپسکو-تاریچانو که ۷ ماه پیش (در ژوئن ۲۰۰۵) برگزار شده بود را علنی کرد. در این دیدار، پوپسکو-تاریچانو دینو پاتریسیو را دعوت کرده بود. پاتریسیو از مشکلات احتمالی در مورد پرونده خود به ماكووي شکایت کرد. ماكووي پوپسكو-تاریچانو را به دخالت در عدالت متهم کرد. در تاریخ ۲۰ فوریه ۲۰۰۶، پوپسکو-تاریچانو در تلویزیون TVR1 اعلام کرد: "من گناه خود را می‌پذیرم. به درستی عمل نکردم. اما من بر عدالت تأثیر نگذاشتم."
النا ادریا، مشاور رئیس‌جمهور پیشین، یادآوری کرد که در زمان مشاوره‌اش با رئیس‌جمهور، یک یادداشت نوشته‌شده توسط پوپسکو-تاریچانو را مشاهده کرده بود. چند روز بعد، رئیس‌جمهور باسیِسکو یادداشت را پیدا کرده و آن را علنی کرد، به این مضمون که "نخست‌وزیر یک شراکت به من پیشنهاد داد، اما متأسفانه با اولیگارشی‌های ما." این یادداشت در مورد شکایتی از پترویمیدیا در خصوص مشکلات روند تحقیقات ۲۷ مه بود:
" تراِیان عزیز، ۱. یک سند از پترویمیدیا که مربوط به تحقیقات جاری است، برایتان ارسال می‌کنم. ۲. اگر فرصتی دارید، آیا می‌توانید در مورد این موضوع با دادستانی صحبت کنید؟"
در مه ۲۰۰۷، پاتریسیو دعوای حقوقی علیه سرویس اطلاعاتی رومانی (SRI) برد و اعلام کرد که این سرویس به طور غیرقانونی تلفن‌های او را به مدت دو سال شنود کرده است. او از SRI مبلغ ۵۰،۰۰۰ لئون به عنوان خسارت معنوی دریافت کرد.
محمدامین رسول‌زاده

| محمدامین رسول‌زاده | محمدامین رسول‌زاده |
| --- | --- |
محمدامین رسولزاده: محمدامین رسولزاده
رسول‌زاده در دهه ۱۹۵۰: رسول‌زاده در دهه ۱۹۵۰
رئیس شورای ملی آذربایجان: رئیس شورای ملی آذربایجان
دوره مسئولیت ۲۷ مه ۱۹۱۸ – ۷ دسامبر ۱۹۱۸: دوره مسئولیت ۲۷ مه ۱۹۱۸ – ۷ دسامبر ۱۹۱۸
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۳۱ ژانویهٔ ۱۸۸۴ نوخانی، شهرستان باکو، استان باکو، نیابت سلطنت قفقاز، امپراتوری روسیه (آذربایجان کنونی)
درگذشته: ۶ مارس ۱۹۵۵ (۷۱ سال) آنکارا، ترکیه
آرامگاه: قبرستان جبه‌چی عصری
ملیت:  امپراتوری روسیه (تا ۱۹۱۷)  آذربایجان (۱۹۱۸–۱۹۲۰)  ترکیه (۱۹۲۰–۱۹۵۵)
حزب سیاسی: مساوات فرقه دموکرات
امضا: 
محمدامین رسول‌زاده با نام کامل محمدامین آخوند حاجی ملا علی‌اکبر اوغلی رسول‌زاده (به آذری: محمد امین آخوند حاجی ملا علی اکبر اوغلی رسولزاده؛ ۳۱ ژانویه ۱۸۸۴ – ۶ مارس ۱۹۵۵) یکی از بنیان‌گذاران فرقهٔ دموکرات ایران، سردبیر روزنامهٔ ایران نو و از اندیشه پردازان سوسیال دموکراسی در جنبش مشروطه ایران بود.
زندگی

محمدامین رسول‌زاده در ۳۱ ژانویه سال ۱۸۸۴ در روستای نوخانی در باکو به دنیا آمد. پدرش یک روحانی بود و او را در مدرسه «روس-مسلمان» به مدیریت سلطان‌مجید غنی‌زاده ثبت‌نام کرد. او تحصیلات عالی‌اش را در مدرسه فنی باکو به زبان روسی ادامه‌داد. نخستین سال‌های فعالیت انقلابی محمدامین رسول‌زاده که پایه‌گذار نه تنها جنبش استقلال ملی آذربایجان بلکه جمهوری دموکراتیک آذربایجان است، مصادف با همین سال‌ها است. جمهوری دموکراتیک آذربایجان نخستین جمهوری در جهان اسلام بود.
رسول زاده در سال ۱۹۰۲، زمانی که تنها ۱۷ سال داشت، «سازمان جوانان مسلمان» را بنیان گذاشت که از جمله اهداف آن، چاپ و پخش بیانیه و تبلیغشان در بین کارگران کارخانه‌ها بود و در این راستا نشریه‌ای به نام «همت» انتشار داد که بعدها «تکامل» نام گرفت. او در سال ۱۹۰۵ در جریان مبارزات انقلابی خود با استالین آشنا شد. آن موقع هر دو بیست ساله بودند و رسول‌زاده به عنوان روزنامه‌نگار کار می‌کرد. او مقاله‌هایی را برای انواع روزنامه‌های مخالف می‌نوشت و با گروه مساوات آذربایجان همکاری داشت. استالین نیز در باکو بود و کارگران شرکت نفت را علیه سرمایه‌داری تزار روسیه، رهبری می‌کرد. زمانی که مقامات رسمی امپراتوری روسیه تلاش کردند که استالین را دستگیر و زندانی نمایند، رسول‌زاده او را در آپارتمان شخصی‌اش پنهان کرده و جانش را نجات داده بود. وی در ۱۹۰۶ در روزنامه «قلم» مقاله می‌نوشت و آنگاه به سردبیری موقّت روزنامه رسید. او در این سال نیز سردبیری «تکامل» را عهده‌دار گردید.[نیازمند منبع]
رسول‌زاده که در تشکیل هویت نوین آذربایجان نقش داشت، بخش بزرگی از زندگی‌اش را صرف استقلال آذربایجان و ایجاد جریان روشنفکری در بین مردم آن منطقه کرد.
وی سرانجام بر اثر دیابت درگذشت.