stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
باشگاه نیمه‌شب ۳: نسخه داب
گیم پلی > وسایل نقلیه

هفت نوع خودرو وجود دارد: تیونر، سدان لوکس، SUV/کامیون، اگزوتیک، ماشین عضلانی، دوچرخه اسپرت و هلی کوپتر. همانطور که بازی ادامه دارد، باشگاه‌های مختلفی که نوع خاصی از ماشین را می‌رانند، بازیکن را به مسابقه با آنها دعوت می‌کنند: American Royalty Car Club (Muscle Cars)، Big Playas (SUVs/Trucks)، By Invitation Only (Exotics)، Chopper of America. باشگاه دوچرخه (چاپرها)، غلتک های لوکس (ماشین های لوکس)، سواران اصلی (دوچرخه های ورزشی) و مسابقات خیابانی بی نظیر (تیونرها). اگر بازیکن یک باشگاه را در سه مسابقه شکست دهد، توانایی ویژه ای را برای آن کلاس باز می کند. تیونرها، دوچرخه‌های اسپورت، اگزوتیک، لکسوس SC430 و مرسدس بنز SL 500 (R230) (همراه با نوع AMG با عملکرد بالاتر، SL 55) «Zone» (شکلی از زمان گلوله که امکان هندلینگ دقیق‌تر در ارتفاع را فراهم می‌کند) دریافت می‌کنند. سرعت)، کامیون ها / SUV ها و خودروهای لوکس "Agro" را دریافت می کنند (که به وسیله نقلیه اجازه می دهد در ترافیک و سایر موارد عبور کند. موانع بدون آسیب یا کاهش سرعت) و Muscle Cars و Choppers "Roar" را دریافت می کنند (تنها توانایی تهاجمی، موج صوتی را به راه می اندازد که هر وسیله نقلیه ای را در مسیر خود منفجر می کند).
گیم پلی > چند نفره

این بازی شامل یک حالت آنلاین است که در آن بازیکنان می توانند با بازیکنان دیگر از سراسر جهان مسابقه دهند. همچنین باشگاه های زیادی برای پیوستن وجود دارد، اما بازیکنان نیز می توانند باشگاه های خود را راه اندازی و مدیریت کنند. بیشتر حالت‌های آفلاین برای بازی آنلاین در دسترس هستند، در حالی که در حالت آنلاین می‌توان در بازی چت کرد، از جمله حالت کروز، گرفتن پرچم، مسابقه مداری، مسابقه سفارشی، مسابقه نامرتب، برچسب، رنگ و اتوکراس. آهنگ های ایجاد شده از طریق ویرایشگر مسابقه آفلاین را می توان به صورت آنلاین استفاده کرد. در ایکس باکس لایو، این بازی از چت صوتی نیز پشتیبانی می کند.
طرح > سن دیگو

بازیکن در سن دیگو با ملاقات با اسکار (دیوید باررا)، مکانیک Six-One-Nine Customs، یک گاراژ تنظیم در سن دیگو شروع می کند. اسکار با ارائه نکات و اطلاعات مفید در مورد مسابقات، بازیکن را در طول بازی راهنمایی می کند. بازیکن با انتخاب شش خودرو شروع می کند: شورولت ایمپالا 1964، شورولت مونت کارلو 1978، دوج نئون SRT-4 2004، میتسوبیشی اکلیپس GT-S 2004، فولکس واگن گلف R32 Mk4، یا 2004 Volkswagent. Club 3: Dub Edition Remix گزینه Scion tC را اضافه کرد). با برنده شدن بازیکن در مسابقات، گزینه‌های سفارشی‌سازی جدید و ماشین‌ها برای خرید باز می‌شوند.
مسابقات اتومبیلرانی خیابانی که در ابتدای بازی برای به چالش کشیدن در دسترس هستند عبارتند از: ونسا (میتسوبیشی اکلیپس GT-S)، بیشاپ (لکسوس GS430) و کارلوس (شورولت مونت کارلو 1978). شکست دادن هر یک از این مسابقه‌دهنده‌های خیابانی، یک دعوتنامه برای به چالش کشیدن یک باشگاه مسابقه‌ای که مسابقه‌دهنده رقیب بخشی از آن است، باز می‌کند. ونسا مسابقات خیابانی بی‌نظیر را باز می‌کند (تیونرها؛ که به بازیکن با یک نیسان اسکای لاین GT-R (R34) پاداش می‌دهد، بیشاپ غلتک‌های لوکس (سدان‌های لوکس را باز می‌کند؛ که به بازیکن یک مرسدس بنز CL 55 AMG (C215) پاداش می‌دهد. و کارلوس قفل American Royalty Car Club را باز می کند (Muscle Cars؛ که به بازیکن پاداش می دهد با یک شورلت کوروت (C3)) شکست دادن دو نفر از این مسابقات خیابانی به بازیکن این امکان را می دهد که فیل را برای مالکیت Hotmatch Cuevito خود و دعوت به چالش کشیدن باشگاه دوچرخه سواری Chopper of America به چالش بکشد. هنگامی که بازیکن فیل را شکست دهد، همراه با برنده شدن در یکی از سه تورنمنت اولیه، ونسا دوباره آنها را به چالش می کشد، این بار با یک میتسوبیشی اکلیپس GT-S ارتقا یافته رانندگی می کند.
پس از شکست دادن همه مسابقه‌دهنده‌ها (به جز یکی از بیشاپ یا کارلوس) و برنده شدن در یکی از تورنمنت‌های سن دیگو، بازیکن به وینس (Kiff VandenHeuvel)، مکانیک از دیترویت معرفی می‌شود. اسکار اشاره می‌کند که بازیکن به عنوان یک مسابقه‌دهنده ماهر شهرت پیدا کرده است، و چند مسابقه بزرگ در آتلانتا وجود دارد که بازیکن ممکن است به آنها علاقه داشته باشد. او به بازیکن می‌گوید برای انجام این سفر به شرکت کشتیرانی برود.
طرح > آتلانتا

بازیکن به گاراژی در آتلانتا به نام "Apone Team Racing" می رسد. مالک، آپون (دکستر تیلیس)، خود را معرفی می‌کند، اما با ارزش‌ترین دارایی‌اش حواسش پرت می‌شود: شورلت ایمپالا با رنگ طلایی 1964 که او سفارشی‌سازی کرده و دائماً در حال دستکاری با آن است. در آتلانتا، بازیکن توسط سه مسابقه‌دهنده به چالش کشیده می‌شود. همچنین یک تورنمنت در جریان است که جایزه آن یک "DUB'd-Out" 2004 Cadillac Escalade EXT است. آپون پس از شکست دادن همه مسابقه‌دهنده‌ها (به جز Dre و Cheng یا Vito و Naomi) در آتلانتا، اشاره می‌کند که مسابقات بیشتری در دیترویت در جریان است و فکر می‌کند که این ایده خوبی است که بازیکن آن را بررسی کند.
مسابقات اتومبیلرانی خیابانی در آتلانتا عبارتند از: روی (1969 Dodge Charger R/T، بعداً 1999 Dodge Charger R/T Concept)، Dre (2005 Cadillac Escalade (نسل دوم))، چنگ (Mitsubishi Lancer Evolution VIII)، Vito (Ducati Monster S4R). لامونت (شورولت سیلورادو SS؛ بعداً با مرسدس بنز بازمی گردد CLK GTR Strassenversion در طول مسابقات قهرمانی ایالات متحده) و نائومی (Hotmatch Skully). شکست دادن ویتو قفل سواران اصلی (دوچرخه های ورزشی) را باز می کند، شکست دادن Dre یا Lamont قفل Playas های بزرگ (SUV/Trucks) را باز می کند.
طرح > دیترویت

بازیکن به دیترویت می رسد و چهره ای آشنا به نام وینس را می بیند. او با یاد او از بازیکن در شهر و مغازه اش استقبال می کند. او بعداً به یک لامبورگینی مورسیلاگو اشاره می‌کند و می‌گوید که این جایزه برای هر باشگاه ماشینی است که بهترین مسابقه خیابانی را نشان دهد. چهره‌ای آشنا از آتلانتا به دیترویت می‌آید، روی، که یک مسابقه‌دهنده متاثر از داستان است، اما هرگز دیده نمی‌شود یا نامی از او برده نمی‌شود. بازیکن چند بار با آن‌ها مسابقه می‌دهد، و همچنین باشگاه‌های ماشین. در اوایل دوران حرفه ای بازیکن در دیترویت، یک تورنمنت برگزار می شود و یک شورلت فلیت لاین 1949 (همانطور که اسکار آن را توصیف می کند "فقط ماشین برای برنده شدن در دیترویت!") جایزه است. پس از شکست دادن سزار در اولین رویارویی خود، بازیکن یک چالش را از باشگاه By Invitation Only Exotic Car به ثمر رساند. شکست دادن آنها، کرایسلر ME Four-Twelve ویژه و کمیاب 2004 را برای بازیکن به ارمغان می آورد (با باز شدن قفل "Zone" برای Exotics پس از مسابقه سوم). پس از شکست دادن تمام مسابقه‌دهنده‌ها در دیترویت، بازیکن دو بار در یک سری با عنوان U.S Championship Series که در هر سه شهر برگزار می‌شود، با رانندگان خاصی مسابقه می‌دهد. و با شکست دادن آنها به عنوان پیروز سری قهرمانان ایالات متحده انتخاب می شود. پس از آن، بازیکن به وینس باز می گردد و لامبورگینی Murcielago[b] از قبل به او جایزه داده می شود. وینس می‌گوید: "این باید با احترام انجام شود، نه توسط یک سوئینگگر سن دیگو که فکر می‌کند چیزهای داغ یا چیزهای دیگری است."
مسابقات خیابانی در دیترویت عبارتند از: روی (بازگشت با دوج وایپر GTS-R مفهومی؛ و در نهایت با مک لارن F1 LM)، اسپایدر (هات مچ دی الگانس)، لئو (1981 شورولت کامارو Z28)، سزار (مرسدس بنز SLR مک لارن). ، بعدها یک لامبورگینی گالاردو و در نهایت یک کرایسلر ME Four-Twelve)، کیوشی (Aprilla RSV 1000 R Mille Factory، بعدها یک Kawasaki Ninja ZX-12R)، و Angel (Saleen S7؛ بعدها یک Cadillac Cien).
توسعه

به گفته سازنده Rockstar San Diego، سه شهر حاضر در نسخه اولیه بازی در سال 2005 به دلیل اهمیت آنها برای تم های خودرویی و مسابقه ای بازی انتخاب شدند. آتلانتا به دلیل پیشگامی در سفارشی سازی خودرو، دیترویت به دلیل موقعیت آن به عنوان زادگاه صنعت خودروی ایالات متحده و سن دیگو به دلیل تأثیر آن بر توسعه فرهنگ مسابقات خیابانی انتخاب شد.
Rockstar Games همچنین نسخه ریمیکس این بازی را توسعه داد که در مارس 2006 منتشر شد.
باشگاه نیمه شب 3: داب ادیتیشن رمیکس

Midnight Club 3: Dub Edition Remix نسخه اصلاح شده Midnight Club 3: Dub Edition است. این بازی به عنوان نسخه Greatest Hits در پلی استیشن 2 و نسخه Platinum Hits در ایکس باکس در دسترس است (نسخه ریمیکس بازی برای PlayStation Portable در دسترس نیست). این بازی در 13 مارس 2006 یا دقیقا یازده ماه پس از انتشار نسخه اصلی منتشر شد. این بازی در 19 دسامبر 2012 در شبکه پلی استیشن برای PS3 منتشر شد، اما پس از گذشت مدتی به دلیل مشکلات مربوط به مجوز حذف شد.
این بازی دارای تمام شهرها، وسایل نقلیه، موسیقی و سایر ویژگی های Midnight Club 3: Dub Edition است. این نسخه از بازی همچنین به بازیکن اجازه می‌دهد تا داده‌های اصلی بازی را روی کارت حافظه خود به Midnight Club 3: Dub Edition Remix وارد کند تا پیشرفت از دست رفته را جبران کند، بنابراین بازیکن را از شروع دوباره نجات می‌دهد.
ویژگی های زیر در ریمیکس اضافه شده است:
24 وسیله نقلیه جدید (از جمله برخی از برندهایی که در نسخه اصلی نیستند، مانند GMC، Infiniti، Pagani و Scion).
توکیو، به عنوان یک شهر بازگشتی، که یک نسخه کمی به روز شده از شهر توکیو از Midnight Club II است. این به عنوان حالت شغلی اختیاری، چالش توکیو عمل می کند.
25 آهنگ جدید مجوز.
مسابقه های اضافی و نقشه های نبرد.
رابط کاربری منوی تغییر رنگ، که از یک رابط کاربری عمدتا آبی/طلایی به یک رابط کاربری رنگی قرمز/مشکی/نقره ای تغییر رنگ داده است.
موسیقی متن

موسیقی زیر را می توانید در Midnight Club 3 پیدا کنید: Dub Edition و موسیقی متن Remix نیز گنجانده شده است. هنرمندان موسیقی موجود در این بازی عبارتند از اعضای متعدد ارتش فراعنه، The Game، Paul Wall، T.I.، 50 Cent، Big Tymers، Mannie Fresh، Fabolous، Bump J، Calyx، Deep Blue، Ash، Aztec Mystic، Jimmy Eat World، کاسابیان، مرلین منسون، انفجار، ناین اینچ نیلز، شان پل، پیتبول، لیل وین و دیگر هنرمندان موسیقی متن شامل 99 قطعه بود. موسیقی متن ریمیکس شامل 25 آهنگ اضافی بود. 124 آهنگ در مجموع. تعداد زیادی از هنرمندان تکنو دیترویت نیز در موسیقی متن بازی حضور دارند که منعکس کننده تنظیمات بازی هستند.
غاز غول وحشی پاگودا

| میراث جهانی یونسکو | میراث جهانی یونسکو |
| --- | --- |
پاگودا غاز وحشی بزرگ : پاگودا غاز وحشی بزرگ 
نام رسمی: R06–CN Great Wild Goose Pagoda
مکان: شی‌آن، منطقه یانتا، شاآنشی، چین
بخشی از: جاده ابریشم: کریدور شبکه  چانگ‌آن تیان
معیار ثبت: فرهنگی: (ii), (iii), (v), (vi)
تاریخ ثبت: 2014
مختصات: ۳۴°۱۳′۱۱″شمالی ۱۰۸°۵۷′۳۴″شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۲۱۹۸۴۲°شمالی ۱۰۸٫۹۵۹۳۵۴°شرقی﻿ / 34.219842; 108.959354
موقعیت غاز غول وحشی پاگودا در چین: موقعیت غاز غول وحشی پاگودا در چین
پاگودا غاز وحشی بزرگ (چینی: 大雁塔; پین‌یین: Dàyàn tǎ) پاگودا‌یی(بتکده) بودایی در جنوب  شی‌آن، استان  شاآنشی  چین است. بنای آن به سال ۶۵۲ در  زمان حکمرانی دودمان تانگ و در اصل به حال پنج طبقه ساخته شده است. این بنا در سال ۷۰۴ میلادی در زمان سلطنت ملکه زتیان بازسازی شد و  آجرنما بیرونی آن در طول سلسله مینگ تعمیر شد. یکی از کاربردهای بتکده برگزاری سوترا و نگهداری تندیسک‌های بودا بود که توسط بودایی ها و مسافران شوان‌زانگ از هند به چین آورده می‌شدند.
نگارخانه

غاز غول وحشی در شب
مجسمه شوانزن. غاز غول وحشی پاگوا.
نمای نزدیک پیش آمدگی لبه بام و آجرهای بیرونی.
سالن آوالویتشوارا
نمایی از پارک
داخل پاگودا غاز وحشی بزرگ
یوشیا

| یوشیا | یوشیا |
| --- | --- |
پادشاه یهودا: پادشاه یهودا
سلطنت: ۶۴۰–۶۰۹ ق‌.م
پیشین: آمون
جانشین: یهوآحاز
زاده: ح. ۶۴۸ ق‌.م احتمالاً اورشلیم
درگذشته: تموز (ژوئیه/اوت) ۶۰۹ ق‌.م (۳۸–۳۹ ساله) اورشلیم
همسر(ان): صبوده هاموتال
فرزند(ان): یوحانان یهویاقیم صادقیا یهوآحاز
خاندان: سلسله داوود
پدر: آمون
مادر: یدیده
یوشیا (به عبری: יֹאשִׁיָּהוּ‎) مطابق روایت تنخ شانزدهمین پادشاه یهودا بود که حدوداً میان سال‌های ۶۴۰ تا ۶۰۹ قبل از میلاد حکومت کرد. یوشیا در دوره حکومت خود اصلاحات دینی اساسی بر دین بنی‌اسرائیل اعمال کرد و بسیاری از پژوهشگران کتاب مقدس اعتقاد دارند بیشتر متون مقدس عبری در دوره او نوشته شده‌اند. یوشیا بعد از قتل پدرش آمون، در سن ۸ سالگی پادشاه شد و ۳۱ سال حکومت کرد.
تنخ تنها منبع موجود دربارهٔ یوشیا است. هیچ منبع دیگری از ممالک اطراف مثل بابل یا مصر یا کتیبه‌ها و یافته‌های باستان‌شناسی اسرائیل باستان، نامی از او نبرده‌اند. با این وجود بیشتر تاریخ‌پژوهان اعتقاد دارند یوشیا به لحاظ تاریخی وجود داشته و نبود مدارک کافی دربارهٔ او به دلیل نبود کلی مدارک از آن دوره و چندین مرتبه تخریب اورشلیم در طول تاریخ است. تنخ روایت کرده که یوشیا در نبرد با مصر کشته شد.
از جمله اصلاحات دینی یوشیا، حذف پرستش بت‌ها از دین بنی‌اسرائیل بود که نقش مهمی در ظهور یکتاپرستی بنی‌اسرائیل و ظهور یهودیت ایفا کرد. او احتمالاً همچنین قربانی‌کردن فرزند برای تقدیم به یهوه یا مولوخ را ممنوع کرد و داستان قربانی‌کردن اسحاق توسط ابراهیم نیز می‌تواند به همین مسئله مربوط باشد.
مراسم المپیک

مراسم و تشریفات بازی‌های المپیک در بازی‌های المپیک باستان یونان بخشی جدایی ناپذیر از بازی‌ها محسوب می‌شد. مراسم بازی‌های المپیک مدرن شامل مراسم افتتاحیه، اختتامیه و توزیع مدال هستند. برخی از عناصر تشریفات مدرن الهام‌گرفته از بازی‌های باستانی است که پس از ایجاد بازی‌های المپیک مدرن احیاء شدند. نمونه برجستهٔ آن که از میراث یونان است، دو مراسم افتتاحیه و اختتامیه هستند. در طول بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۴، برندگان مدال‌آور تاجی از شاخه‌های زیتون دریافت می‌کردند که اشاره مستقیمی به بازی‌های باستانی بود که در آن جایزه برنده یک تاج زیتون بود. عناصر مختلف مراسم توسط منشور المپیک اجباری شده است و توسط کشور میزبان قابل تغییر نیستند. کشورهای میزبان ملزم به دریافت تاییدیه کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) برای عناصر به کار رفته در مراسم، از جمله بخش‌های هنری مراسم افتتاحیه و اختتامیه هستند.
این تشریفات در طول قرن‌ها تکامل یافته است. بازی‌های باستانی شامل مراسمی برای نشان دادن شروع و پایان هر رویداد ورزشی بود. شباهت‌ها و تفاوت‌هایی بین مراسم المپیک باستان و مشابه امروزی آن وجود دارد. در حالی که ارائه بازی‌ها با پیشرفت در فناوری و تمایل کشورهای میزبان برای به نمایش گذاشتن ایده‌های هنری خود تکامل یافته است، رویدادهای اساسی هر مراسم بدون تغییر و دست نخورده باقی مانده‌اند. شیوه اجرای مراسم افتتاحیه و اختتامیه در هر دورهٔ متوالی از بازی‌ها همچنان از نظر دامنه، مقیاس و هزینه افزایش می‌یابد، اما همچنان در سنت باستانی خود غوطه‌ور می‌ماند.
پیشینیان باستانی

بازی‌های باستانی که در یونان از ح. ۷۷۶ BCE تا ح. ۳۹۳ CE برگزار می‌شد، اولین نمونه‌های مراسم المپیک را ارائه می‌دهند. جشن پیروزی، که عناصر آن در مدال‌ها و مراسم اختتامیه امروزی مشهود است، اغلب شامل ضیافت‌های مفصل، نوشیدنی، آواز خواندن و شعرخوانی بود. در سنت یونانیان هر چه برنده ثروتمندتر بود، جشن اسراف‌آمیزتر می‌شد. یک تاج گل یا تاج زیتون که توسط پسری که مخصوصاً برای این منظور انتخاب شده بود، به شکل نیم دایره‌ای طلایی به برندگان اهدا می‌کردند. فستیوال با نذرهای رسمی برندگان و انجام قربانی‌های آیینی برای خدایان مختلفی که در آن زمان می‌پرستیند، به پایان می‌رسید.
شواهدی دال بر تغییرات شگرف در قالب بازی‌های باستانی در طول نزدیک به ۱۲ قرنی که برگزار می‌شد، وجود دارد. در نهایت، تقریباً در المپیاد ۷۷ بود که یک برنامه مدوّن با ۱۸ رویداد ورزشی ایجاد شد. به منظور آغاز یک المپیک در یونان باستان، برگزارکنندگان افتتاحیه برگزار می‌کردند. پس از آن مراسمی برگزار شد که در آن ورزشکاران سوگند یاد می‌کردند. اولین مسابقه، مسابقه هنری ترومپت و منادیان، جشن افتتاحیه را آغاز می‌کردند.
افتتاحیه

در حالی که از سال ۱۸۹۶ با برگزاری عشای المپیک، آتش‌بس المپیک آغاز می‌شود تا بعد مذهبی بازی‌های المپیک را در بر بگیرد، مراسم افتتاحیه المپیک نشان دهنده آغاز رسمی بازی‌های المپیک دور جدید و پایان چرخه المپیک پیشین است. با توجه به فشردگی بازی‌ها، طبیعی است که برخی رویدادهای ورزشی دو یا سه روز قبل از افتتاحیه آغاز شود. برای مثال، مسابقات فوتبال مردان و زنان در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ دو روز قبل از مراسم افتتاحیه آغاز شد.
این موضوع در بازی‌های زمستانی نیز وجود داشته است، جایی که هاکی روی یخ گاهی اوقات در آستانه مراسم افتتاحیه آغاز می‌شود.
طبق منشور المپیک، عناصر مختلف مراسم افتتاحیه جشن بازی‌های المپیک را تشکیل می‌دهند. بیشتر این مناسک در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۰ در آنتورپ، بلژیک، به رسمیت شناخته شدند.
افتتاحیه > بلیط

معمول است که بلیط‌های مراسم افتتاحیه گران‌ترین و پرتقاضاترین بلیط‌های هر دوره باشد. به‌طور استثنایی، این اتفاق در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ و المپیک زمستانی ۲۰۲۲ رخ نداد، زیرا این بازی‌ها به دلیل همه‌گیری COVID-19 پشت درهای بسته برگزار شد. طبق پروتکل‌های سختگیرانه دورهٔ همه‌گیری، مراسم افتتاحیه تنها با حضور مهمانان دعوت شده برگزار شد.
افتتاحیه > زمان روز

از بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۶، مراسم افتتاحیه باید در عصر جمعه برگزار شود. بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ در مسکو در غروب خورشید برگزار شد و اولین باری بود که مراسم افتتاحیه در شب برگزار می‌شد. هشت سال بعد، به منظور تسهیل پخش زنده و رسیدن به زمان پخش پربیننده جمعه شب در قاره آمریکا، مراسم افتتاحیه المپیک تابستانی ۱۹۸۸ در سئول کره جنوبی، صبح برگزار شد؛ اقدامی که به دلیل گرمای بیش از حد با انتقاد ورزشکاران مواجه شد. به‌طور کلی، هیچ مسابقه ای در روز افتتاحیه برنامه‌ریزی نمی‌شود. بین سال‌های ۱۹۹۲ تا ۲۰۲۰، این رویه در منشور المپیک مدون بود. اما چندین بار به دلیل فشرده بودن تقویم بازی‌ها و مقدمات برخی رویدادهای طولانی‌تر قبل از مراسم افتتاحیه، این قانون رعایت نشده است. آخرین نمونه از این وضعیت در بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۲۲ رخ داد، زمانی که دورهای مقدماتی مسابقات دوبل مختلط کرلینگ در همان روز افتتاحیه برگزار شد.
آخرین مراسم افتتاحیه که در طول روز برگزار شد، مراسم افتتاحیه المپیک زمستانی ۱۹۹۸ در ناگانو ژاپن بود. CBS که حقوق پخش را برای ایالات متحده در اختیار داشت، خواستار همزمانی مراسم افتتاحیه با تماشای تلویزیون در ساعات پربیننده در نیویورک بود، بنابراین مراسم که در ابتدا برای عصر برنامه‌ریزی شده بود، به ساعت ۱۱ صبح به وقت محلی تغییر کرد. با این حال، این تغییرات یک فینال بزرگ را تسهیل کرد که برای اولین بار در تاریخ، اجرای زنده و هماهنگ شده توسط شش گروه کُر بین‌المللی را که از طریق ماهواره به محل اجرا متصل می‌شدند، به نمایش گذاشت.
افتتاحیه > برنامه‌های هنری

برنامه هنری چیزی است که عنصر خاص هر مراسم را ایجاد می‌کند. طبق دیدگاه اولیه پیر دو کوبرتن، بنیانگذار المپیک مدرن، این المپیک هم مسابقات ورزشی و هم دستاوردهای هنری را نشان می‌داد. همان‌طور که المپیک مدرن به جشن ورزش تبدیل شده است، در مراسم افتتاحیه می‌توان به وضوح ایده‌آل کوبرتن را در بخش هنر نیز مشاهده کرد.
برنامه هنری مراسم افتتاحیه این امکان را به کشور میزبان می‌دهد که گذشته، حال و آینده خود را به شکلی جامع در برابر همگان به نمایش بگذارد. البته تمامی پروتکل‌ها، ارائه‌های هنری، عناصر و مناسک باید پیشتر توسط هیئت اجرایی IOC تأیید شوند.
طبق پروتکل فعلی المپیک، مراسم افتتاحیه معمولاً با ورود رئیس دولت یا سایر نمایندگان کشور میزبان آغاز می‌شود و رئیس کمیته بین‌المللی المپیک با برافراشتن پرچم کشور میزبان و اجرای سرود ملی خود، آن را آغاز می‌کند. سپس کشور میزبان نمایش‌های هنری از موسیقی، آواز، رقص، تئاتر و… از فرهنگ، تاریخ و شعائر کشور و جنبش المپیک را ارائه می‌دهد. در میان کشورهای میزبان این رسم است که فرهنگ خود را به جشن افتتاحیه بازی‌ها بیاورند و افتتاحیه فرصتی منحصر به فرد برای معرفی کشور در میان هزاران تماشاگری است که بازی‌ها را دنبال خواهند کرد. از زمان بازی‌های المپیک زمستانی ۱۹۷۶ در اینسبروک، ارائه‌های هنری همچنان در مقیاس و پیچیدگی رشد کرده است. به عنوان مثال، در مراسم افتتاحیه بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ طبق گزارش‌های به عمل آمده، ۱۰۰ میلیون دلار آمریکا هزینه داشت.
هر کشور میزبان موضوعی را انتخاب می‌کند که در عناصر و برنامه هنری مراسم افتتاحیه آن گنجانده شده است. به عنوان مثال، در المپیک تابستانی ۲۰۰۸ که در پکن برگزار شد، موضوع «وحدت چین» بود. در ۱۲ می ۲۰۰۸، تنها چهار ماه قبل از بازی‌های سال ۲۰۰۸، زلزله‌ای ویرانگر در سیچوان رخ داد. برای مراسم افتتاحیه سال ۲۰۰۸، اسطوره بسکتبال چینی یائو مینگ به عنوان پرچمدار چین انتخاب شد و دست در دست لین هائو، پسر نه ساله ای که تعدادی از همکلاسی‌های خود را در پی زلزله نجات داد، وارد ورزشگاه شدند.
در افتتاحیه ۲۰۲۴ برنامه‌های هنری فرانسه جنجال برانگیخت و انتقاد برخی از گروه‌های مذهبی را همراه داشت. به گزارش نیوزویک، مخالفان ادعا داشتند که صحنه‌ای از این مراسم به صورت نقیصه‌ای از رقصنده‌ها، درگ کوئین‌ها و یک دی جی، به تابلوی شام آخر تلمیح داشت. گرچه کارگردان برنامه، توماس جولی، ادعای تمسخر مقدسات مذهبی را رد کرد. برگزارکنندگان این نمایش از کسانی که از تداعی نمایش شام آخر لئوناردو داوینچی آزرده خاطر شدند پوزش خواستند، اما از ایده‌ها و مقصود پشت این نمایش دفاع کردند.
افتتاحیه > شعله المپیک

از بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۲، اوج مراسم افتتاحیه، رسیدن مشعل المپیک به آتش‌دان (مجمر) است. مشعل معمولاً توسط گروهی از حاملان – که معمولاً نشان دهنده برجسته‌ترین ورزشکاران المپیکی کشور میزبان هستند - به نزدیکی مجمر می‌رسد. آخرین حامل مشعل، به نوبه خود، مجمری که در داخل یا نزدیک استادیوم قرار گرفته را روشن می‌کند و این کار عملاً شروع بازی‌ها را نشان می‌دهد. واپسین حامل نهایی مشعل اغلب تا آخرین لحظه بدون اطلاع نگه داشته می‌شود. مشعل‌داران نهایی که چهره‌های برجسته ورزشی بودند، استثناهایی وجود داشته است: در سال ۲۰۱۲، برای انعکاس شعار بازی‌ها «الهام بخشیدن به یک نسل»، دیگ توسط گروهی متشکل از هفت ورزشکار جوان روشن شد که هر کدام توسط یک ورزشکار برجسته بریتانیایی نامزد شده بودند. به دلیل فقدان سنت در ورزش‌های زمستانی، مشعل‌داران نهایی در بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۲۲ تاریخ چین را در ورزش‌هایی با ورزشکارانی از دهه‌های مختلف (از دهه ۱۹۵۰) منعکس کردند، آتشدان توسط دو اسکی‌باز چینی روشن شد.
بر اساس قوانین کمیته بین‌المللی المپیک، هنگام روشن شدن آتشدان المپیک باید افرادی که در مراسم افتتاحیه شرکت می‌کنند شاهد آن باشند، به این معنی که باید در محلی که مراسم در آن برگزار می‌شود روشن شود. یکی دیگر از قوانین IOC بیان می‌کند که ساکنان کل شهر میزبان باید بتوانند مجمر را در خارج از خانه خود ببینند. این قانون برای اولین بار در مراسم افتتاحیه المپیک زمستانی ۲۰۱۰ در ونکوور آشکار شد؛ جایی که اولین بار در یک مکان بسته برگزار می‌شد: BC Place - سپس یک استادیوم گنبدی و سرپوشیده. در حالی که یک آتشدان خوش منظره به‌طور مشترک توسط نانسی گرین راین، استیو نش و وین گرتزکی در مراسم افتتاحیه روشن شد (به دلیل نقص، بازوی چهارمی که قرار بود توسط کاتریونا لو می دوان روشن شود، بلند نشد).
در طول بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ لندن، مجمر داخل استادیوم المپیک از بیرون ورزشگاه قابل مشاهده نبود. تصویر مجمر روشن در هفته اول مسابقات و زمانی که مسابقات دو و میدانی در هفته دوم به پایان رسید، روی صفحه‌های پشت بام ورزشگاه پخش می‌شد. و یک فیلم زنده از آن در اختیار پخش کنندگان قرار می‌گرفت.
افتتاحیه > کبوترها

با شروع بازی‌های المپیک تابستانی پس از جنگ جهانی اول در سال ۱۹۲۰، روشن کردن شعله المپیک با رهاسازی کبوترها که نماد صلح بود، همراه شد.  (ورزشکاران باتجربه به دلیل مدفوع پرندگان روزنامه می‌آوردند تا پوشش خود را بپوشانند) این مراسم پس از نشستن چند کبوتر در لبه آتشدان متوقف شد؛ چنان‌که در مراسم افتتاحیه بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ کبوترهایی در شعله المپیک زنده زنده سوزانده شدند. این رسم بعداً با رهاسازی نمادین کبوترها پس از روشن شدن شعله جایگزین شد. پس از آن، از شکلهای نمادین و جایگزین‌های مختلفی برای کبوترهای واقعی استفاده کرده‌اند.
۱۹۹۲: جوانان با پرچم‌هایی با کبوتری که توسط پابلو پیکاسو طراحی شده بود می‌دویدند تا نمادی از دوره‌های بازی‌هایی باشد که به دلیل دو جنگ جهانی لغو شده بودند.
۲۰۰۴: یک صفحه نمایش LED تصاویری از کبوترها را نمایش می‌داد.
۲۰۰۶: آکروبات‌ها شکل یک کبوتر را تشکیل دادند.
۲۰۰۸: مردم با دستان خود شکل کبوترها را ساختند.
۲۰۱۰: چهره‌های کبوتر روی صحنه نمایش داده شد.
۲۰۱۲: دوچرخه سوارانی که بال‌های کبوتر پوشیده بودند توسط LED روشن شدند.
۲۰۱۴: رقصندگان باله که رشته‌های LED آبی را در دست داشتند، به شکل کبوتری که روی زمین استادیوم پخش شده بود، رقصیدند.
۲۰۱۶: کودکان با بادبادک‌های کبوتری شکل با اولین برنده المپیک لورل، کیپچوگه کینو، دویدند.
۲۰۱۸: اجراکنندگان شمع روشن کردند تا شکل کبوتر بسازند.
۲۰۲۰: اجراکنندگان کبوترهای ساخته شده از کاغذ برنجی را به پرواز درآوردند.
۲۰۲۲: بچه‌ها چراغ‌ها و فانوس‌های کبوتری را در دست داشتند و در حین حرکت ردپایی از دانه‌های برف پر زرق و برق باقی می‌گذاشتند.
۲۰۲۴: چراغ‌هایی به شکل بال‌های کبوتر بر روی پل‌ها و زیر برج ایفل روشن شد.