stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
نوریس کول

| 0 | 1 |
| --- | --- |
شمارهٔ ۳۰ – Miami Heat: شمارهٔ ۳۰ – Miami Heat
پست: پوینت گارد
لیگ: اتحادیه ملی بسکتبال
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زادهٔ: ۱۳ اکتبر ۱۹۸۸ ‏(۳۵ سال)
ملیت: ایالات متحده آمریکا
قد: ۶ فوت ۲ اینچ (۱٫۸۸ متر)
وزن: ۱۷۵ پوند (۷۹ کیلوگرم)
اطلاعات حرفه: اطلاعات حرفه
دبیرستان: Dunbar (Dayton, Ohio)
کالج: Cleveland State (2007–2011)
درفت ان‌بی‌ای: ۲۰۱۱: راند یکم، بیست و هشتم پیک کلی
انتخاب‌شده توسط شیکاگو بولز: انتخاب‌شده توسط شیکاگو بولز
پیشه بازیکنی: ۲۰۱۱–اکنون
دستاوردهای حرفه‌ای و جوایز: دستاوردهای حرفه‌ای و جوایز
 ۲× NBA champion (2012–2013)  Horizon League Player of the Year (2011)  Horizon League Defensive Player of the Year (2011) :  ۲× NBA champion (2012–2013)  Horizon League Player of the Year (2011)  Horizon League Defensive Player of the Year (2011) 
 :  
آمار  در NBA.com: آمار  در NBA.com
آمار  در Basketball-Reference.com: آمار  در Basketball-Reference.com
نوریس کول (انگلیسی: Norris Cole (basketball)؛ زادهٔ ۱۳ اکتبر ۱۹۸۸) یک بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به میامی هیت اشاره کرد.
تا زمانی‌که رفته باشد

«تا زمانی‌که رفته باشد» (به انگلیسی: Until It's Gone) یک ترانه از گروه راک آمریکایی لینکین پارک است. این ترانه توسط مایک شینودا و براد دلسون تهیه شده‌است؛ چستر بنینگتون نیز خوانندگی آن را بر عهده دارد.
موزیک ویدئو

لینکین پارک برای این ترانه یک موزیک ویدئو ساخت و در ۵ می ۲۰۱۴ در کانال رسمی یوتیوب خود قرار داد. بعداً با کارگردانی جو هان، یک موزیک ویدئوی رسمی ساخته شد و در حال حاضر این موزیک ویدئو تنها در خود کانال رسمی لینکین پارک ۳۰ میلیون بازدید دارد؛ پیام‌های احساسی هواداران نیز قابل توجه است برای نمونه:
You're right we really don't know what we've got until its gone. :'(
Until hes Gone! Now we know what a great Singer we had!!!
RIP Chester, you'll be missed.
until it's gone
#R.I.P Chester...yes we don't know what we got..... sorry man.
He is gone. We know what we had. We will miss you Chester. Rest in peace.
این ویدئو در صفحه رسمی لینکین پارک در فیسبوک نیز منتشر شده‌است.
دست‌اندرکاران

چستر بنینگتون - خواننده اصلی
مایک شینودا - خواننده پشتیبان، گیتار ریتم، کیبورد
براد دلسون - گیتار لید
دیو فارل - گیتار باس
جو هان - پخش، نمونه‌بردار، برنامه‌ریز
رابر بوردون - درام
ایتان میتز - مهندس صدا
جدول‌ها

| جدول سال ۲۰۱۴ | رتبه |
| --- | --- |
ترانه‌های داغ راک آمریکا: ۷۵
US Rock Airplay - Billboard: ۴۵
US Mainstream Rock - Billboard: ۱۸
چستر بنینگتون خواننده اصلی ترانه
آشتی (داغستان)

| آشتی Ашты | آشتی Ашты |
| --- | --- |
Selo: Selo
آشتینمایش نقشه داغستانآشتینمایش نقشه روسیه: آشتینمایش نقشه داغستانآشتینمایش نقشه روسیه
مختصات: ۴۱°۵۷′ شمالی ۴۷°۳۰′ شرقی﻿ / ﻿۴۱٫۹۵۰°شمالی ۴۷٫۵۰۰°شرقی﻿ / 41.950; 47.500: مختصات: ۴۱°۵۷′ شمالی ۴۷°۳۰′ شرقی﻿ / ﻿۴۱٫۹۵۰°شمالی ۴۷٫۵۰۰°شرقی﻿ / 41.950; 47.500
کشور: روسیه
ناحیه‌های فدرال روسیه: داغستان
شهر: شهرستان داخادایفسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۰۰
آشتی (به لاتین: Ashty) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در شهرستان داخادایفسکی واقع شده‌است.
سمفونی شماره ۴ (بتهوون)

| سمفونی در سی بمل ماژور | سمفونی در سی بمل ماژور |
| --- | --- |
شماره ۴: شماره ۴
لودویگ فان بتهوون: لودویگ فان بتهوون
پرترهٔ آهنگساز در سال ۱۸۰۴: پرترهٔ آهنگساز در سال ۱۸۰۴
مایه‌نما: سی بمل ماژور
شمارهٔ اثر: اُپوس ۶۰
سبک: دورهٔ کلاسیک
شکل: سمفونی
آفرینش: ۱۸۰۶ (۱۸۰۶)
اهدا شده: فرانتس فون اوپِرسدورف
اجرا: مارس ۱۸۰۷ (۱۸۰۷-03):  وین
موومان‌ها: چهار
سازبندی: ارکسترال
سمفونی شماره ۴ در سی بمل ماژور، اپوس ۶۰، اثر لودویگ فان بتهوون، در سال ۱۸۰۶ ساخته شده‌است و در مارس ۱۸۰۷ در یک کنسرت خصوصی در خانهٔ شاهزاده «فرانتس یوزف فون لوبْکوویتس» اجرا شد. اولین اجرای عمومی آوریل ۱۸۰۸ در بورگ‌تئاتر وین برگزار شد. سمفونی چهارم خاص است و شباهتی در بین سمفونی‌های قبلی و بعدی وی وجود ندارد. این اثر تحت‌الشعاع سمفونی‌های قدرتمندِ شماره ۳ و شماره ۵ قرار گرفت. اگر چه آهنگسازان بعدی مانند: هکتور برلیوز، فلیکس مندلسون و روبرت شومان این اثر را بسیار تحسین کردند، اما به اندازهٔ سایرِ سمفونی‌های وی  به‌طور گسترده در بین علاقه‌مندان موسیقی شناخته نشده‌است.
تاریخچه

بتهوون تابستان ۱۸۰۶ را در املاکِ حامیان خود، «شاهزاده لیچنوفسکی»، در نزدیکی گووگوو گذراند. در سپتامبر، بتهوون و شاهزاده از خانهٔ یکی از دوستان مشترک خود به نام کنت «فرانتس فون اوپِرسدورف» دیدن کردند. کُنت یک ارکستر خصوصی در اختیار داشت و آهنگساز با اجرای سمفونی شماره ۲، که چهار سال پیش از آن نوشته شده بود، مورد تقدیر وی قرار گرفت. پس از آن، «اوپِرسدورف» به آهنگساز مبلغ قابل توجهی پیشنهاد داد تا سمفونی جدیدی برای او بنویسد.
بتهوون روی آنچه که بعدها سمفونی پنجم نام گرفت مشغول کار بود، و نخستین هدف او شاید تکمیل آن برای سفارش کُنت بود. چند تئوری وجود دارد که اگر چنین بود، پس چرا وی این کار را انجام نداد. به گفته جرج گروو، نیاز مالی، بتهوون را موظف کرد که سمفونی پنجم و پاستورال را به‌طور مشترک به شاهزاده «لوبْکوویتس» و کنت «آندرئاس رازوموفسکی» ارائه دهد. با این حال با آنکه بتهوون دستمزد خود را دریافت کرده بود، ارکستر اجرای اول را انجام نداد. بتهوون نت‌های سمفونی را برای «اوپِرسدورف» نفرستاد و فقط سمفونی را به وی اهدا کرد.
اولین اجرای عمومی در آوریل ۱۸۰۸ در سالن بورگ‌تئاتر وین برگزار شد. قطعات ارکسترال در مارس ۱۸۰۹ منتشر شد، اما پارتیتور کامل تا سال ۱۸۲۱ انتشار نیافت. این نسخهٔ خطی، مدتی متعلق به فلیکس مندلسون بود، و هم‌اکنون در کتابخانه دولتی برلین قرار دارد و می‌توان آن را آنلاین مشاهده کرد. به عقیدهٔ مفسرین موسیقی، بتهوون در هنگام نوشتن این سمفونی، عاشق کنتس «تِرِزه برونسویک» بود و ملودی‌های عاشقانه در این اثر را با آن مرتبط می‌دانند. به همین دلیل رومن رولان اظهار می‌دارد که علت اینکه بتهوون سمفونی پنجم را نیمه‌کاره رها کرد و به ساخت سمفونی چهارم پرداخت، این بود که «یک‌بار دیگر خوشبختی به روی او لبخند می‌زد».
ساختار > سازبندی

سازهای سمفونی چهارم عبارتند از:
سمفونی به‌طور کلی، روشن و شاد است، با سازهای سبک، که برای برخی از شنوندگان، سمفونی‌های یوزف هایدن را یادآوری می‌کند، که بتهوون یک دهه قبل از آن، نزد وی تحصیل کرده بود. جرج گروو در تفسیری اظهار نظری کرده‌است مبنی بر اینکه هایدن که هنوز در هنگام اجرای نخستین سمفونی جدید زنده مانده بود، احتمالاً این کار را به دلیل نزدیکی به سلیقه‌اش، بسیار قوی می‌یافت. سمفونی چهارم با سبک بتهوون در سمفونی سوم در تضاد است، و گاهی اوقات تحت‌الشعاع اثر عظیم و آتشین خودش، سمفونی پنجم قرار گرفته‌است.
اجرای این اثر معمولاً بین ۳۰ تا ۳۵ دقیقه طول می‌کشد.
ساختار > موومان‌ها

سمفونی چهارم دارای چهار موومان است که به ترتیب عبارتند از:
ساختار > موومان‌ها > موومان اول

از ۹ سمفونی بتهوون، این موومان مانند سمفونی‌های «شماره یک»، «شماره دو» و «شماره هفت»، مقدمهٔ آهسته‌ای دارد. لئونارد برنستاین شروع موومان را اینگونه توصیف می‌کند: «مقدمه‌ای اسرارآمیز که در اطراف گام مینور شناور است، چنگ انداختن به این تنش از طریق گام‌های نامتقارن و بی‌انگیزه، تمایل به کنارآمدن و درنهایت استقرار در سی بمل ماژور دارد». مقدمهٔ آهسته ۳۸ میزان طول دارد و به دنبال آن با یک آکورد فا ماژور با شدت فورتیسیمو به بخش آلگرو ویواچه و معرفی سوژهٔ اصلی، وارد می‌شود. این موومان در فرم سونات است. پس از معرفی «تم اول»، آهنگِ رابطی اجرا می‌شود که به نقل از هکتور برلیوز، به اندازهٔ رابطِ بینِ موومان سوم و چهارم سمفونی پنج، اهمیت دارد. «تم دوم» به صورت کانن توسط سازهای بادی اجرا می‌شود. تم دوم، به قول «دونالد تووی»، «مکالمه‌ای بین فاگوت، اوبوا و فلوت است». و در ادامه با بسط و گسترش تم اول و دوم قطعه به پایان می‌رسد. «ری‌اکسپوزیسیون» (بازگشایش) و کدا در این موومان، از فرم معمول موسیقی کلاسیک پیروی می‌کند.
ساختار > موومان‌ها > موومان دوم

این قسمت را کارشناسان موسیقی زیباترین موومان آهسته در بین سمفونی‌های بتهوون می‌دانند. موومان دارای یک روندوی آهسته است و فیگور ریتمیکِ «تمِ اول» در سراسر موومان جریان دارد. «دونالد تووی» اولین اپیزود (یا «تم دوم») را «یک ملودی هنوز لطیف‌تر» می‌نامد. سپس «تم اول» با واریاسیون‌های استادانه‌ای بازمی‌گردد. پس از آن یک «قسمت میانی» و در ادامه، ورود تم اصلی با ظاهری متفاوت، که این بار توسط فلوت اجرا می‌شود. ری‌اکسپوزیسیون توسط کدایی دنبال می‌شود که با تم ریتمیک اول و ظهور تیمپانی، باعث تمایل و حرکت به فینال می‌شود تا موومان به پایان برسد.
آرامش و لطافت این موومان، نشانه‌ای از نهایتِ ذوق و احساس بتهوون است.
ساختار > موومان‌ها > موومان سوم

در این قسمت بتهوون به جای اسکرتسو، مجدداً از فرم منوئه استفاده کرده‌است. موومان سوم در «سی بمل ماژور» است و در بیشتر پارتیتورهای چاپی عنوانِ منوئه در راس صفحه درج شده‌است، اما در نسخهٔ اصلی بتهوون، این عنوان دیده نمی‌شود. نشان سرعت، آلگرو ویواچه (تند و سریع) است، و در ابتدا قرار بود «آلگرو مولتو ویواچه» (تند و بسیار سریع) باشد، اما بتهوون «مولتو» (بسیار) را در نسخهٔ دست‌نویس خود حذف کرد و علامت‌گذاری مترونوم را به حداقل (نیم‌نت = ۱۰۰) می‌رساند، زیرا در آن سرعت زیاد، اجرای یک منوئه سنتی غیرممکن خواهد بود.
هایدن پیشتر آرزو کرده بود که «کسی به ما نشان دهد که چگونه یک منوئهٔ جدید درست کنیم» و در این سمفونی، «بتهوون مانند سمفونی اول، روح منوئهٔ پیشینیان خود را رها کرد، تمپو را افزایش داد، قالب رسمی و کهن آن را شکست و از یک لحنِ رقصِ صِرف، اسکرتسو بوجود آورد» (گروو). در سمفونی چهارم (و بعداً در هفتم)، بتهوون از تکرار سه‌گانهٔ (منوئه-تریو-منوئه)، به سه‌گانهٔ (منوئه-تریو-اسکرتسو) روی آورد و از فرمِ سنتی خارج شد. تکرارِ نهایی به اسکرتسو خلاصه می‌شود.
ساختار > موومان‌ها > موومان چهارم

قسمت چهارم شادتر از موومان‌های دیگر است اما نواهای غمگین نیز در بین آن به گوش می‌رسد. علامت سرعت «آلگرو مَ نُون تِروپو» است و این مانند موومان سوم، یک تفسیر از طرف بتهوون است: علامتِ سرعت اصلی «آلگرو» (تند)، در نسخهٔ دست‌نویس معتبر نیست، چرا که آهنگساز با خط قرمز «مَ نُون تِروپو» (به معنی نه خیلی زیاد) را به آن اضافه کرده‌است. این موومان روشِ بازیگوشانه‌ای دارد و آهنگساز آن را بی بندوباری خوانده‌است.
بتهوون پس از حدود ۳۴۰ میزان، از آنچه گروو یک حرکت همیشگی سیار توصیف می‌کند، سمفونی را با سیستم هایدنی اجرا می‌کند که قبل از شکوفایی فینال در فورتیسیمو، تم اصلی را منقطع با نیمی از سرعت متوقف می‌کند.
واکنش‌ها

نقدها و نظرات در مورد سمفونی و آهنگساز، ابتدا از اجراهای اولیه نقل می‌شود. کارل ماریا فون وبر (کسی که هرگز بتهوون را تحسین نکرد)، نوشت:
ابتدا حرکت آهسته و پر از ایده‌های ناپیوستهٔ کوتاه به سرعت سه یا چهار نت در هر ربع ساعت انجام دهید، سپس توالی مرموزِ یک طبل و گذر از ویولاها، مقدار مناسبی مکث با چاشنی ریتارداندو، و پایان دادن به یک فینال خشمگین، که تنها ضرورتِ آن این است که هیچ ایده‌ای برای شنونده وجود نداشته باشد، اما تعداد زیادی مدولاسیون از یک کلید به کلید دیگر - به‌طور همزمان به نت جدید! هرگز مراقب تعدیل نباشید! - بالاتر از همه چیز، قوانین را به باد بسپارید، زیرا آنها فقط یک نابغه را بازمی‌دارند.
منتقدان دیگر، کمتر نظر خصمانه داشتند و از «غنای ایده‌ها، اصالتِ جسورانه و قدرت کاملِ» آهنگسازی یاد می‌کردند. آنتون شیندلر زندگینامه‌‌نویسِ بتهوون، سمفونی چهارم را از همان آغاز به عنوان موفقیتی بزرگ یاد کرد، گرچه محققان بعدی دربارهٔ صحتِ اظهارات وی، ابراز تردید کردند.
هکتور برلیوز، از معاصرانِ جوانِ دوران بتهوون، در زمانی که مشغول نوشتن نقد موسیقی بود، سمفونی چهارم کمتر از سمفونی‌های دیگر بتهوون اجرا می‌شد، با این وجود، وقتی سمفونی را شنید، نوشت: «موومان آهسته، معماری میکائیل است و نه یک انسان». گفته می‌شود رابرت شومان چهارمین سمفونی را «یک دوشیزهٔ باریک‌اندامِ یونانی بین دو غولِ اسکاندیناوی» نامیده‌است، و این تأثیر مهمی در سمفونی اول او داشت.
مندلسون عاشق چهارم بود و هنگامی که رهبر ارکستر گواندهاوس بود، سمفونی را برنامه‌ریزی و اجرا کرد، اما شور و شوق آنها توسط مردم به‌طور گسترده مورد استقبال قرار نگرفت. در سال ۱۸۳۸، «لوئیس دزیرو ورون» مدیر اپرای فرانسوی، چهارمین را متعالی نامید و ابراز تأسف کرد که در پاریس، صرفاً مورد غفلت قرار نگرفت بلکه مورد تردید قرار گرفت. در سال ۱۸۹۶، گروو اظهار داشت که «این اثر نسبت به برخی از برجسته‌ترین آثار بتهوون، با کم توجهی روبرو شده‌است».
در قرن بیستم، نویسندگان همچنان تقابلِ چهارم را با سمفونی سوم و پنجم در پیش گرفتند. در مطالعۀ چهارمین مقاله‌ای که در سال ۲۰۱۲ نوشته شده‌است، «مارک فرگاتو» شرح این کار را در سال ۱۹۹۴، چنین نقل می‌کند: «یک درۀ غنی و سرشار از روشنی … میان دو قلهٔ یین و یانگ (سمفونی سوم و پنجم) ساخته شده‌است».
به گفتهٔ «رابرت گرینبرگ» موسیقی‌دان از «هنرستان موسیقی سان فرانسیسکو»:
اگر هرکدام از معاصران بتهوون این سمفونی را نوشته بودند، به آن توجه می‌کردند که کار یک آهنگساز است، او را برای همیشه به خاطر این سمفونی به یاد می‌آورند و این سمفونی را اغلب به عنوان نمونه‌ای از کار عالی آن آهنگساز اجرا می‌کردند. همان‌طور که برای بتهوون انجام دادند، این اثر در جستجوی مخاطب است، این کمترین شناخت و کمترین قدردانی از این نُه سمفونی است.
رومن رولان نوشت:
به راستی هم سمفونی چهارم بتهوون که در این سال ساخته شده‌است، همچون گل زیبائیست که عطر این روزهای پرآرامش زندگانی او را در خود محفوظ نگه داشته‌است، در این سمفونی مخصوصاً این نکته قابل توجه است که بتهوون سعی کرده‌است افکار و نبوغ هنری خود را با قالب‌ها و اَشکالِ کلاسیک که از موسیقیدانان پیش از او باقی مانده بود، سازش دهد. همین فکرِ سازش که محصول این عشق جدیدِ (ترزا فن برونسویک) بتهوون بود، در روش زندگی این زمانِ او هم، اثری محسوس گذاشته بود.
ضبط‌ها

این سمفونی بیش از صد بار در استودیوها و اجرای کنسرت‌ها ضبط شده‌است. ضبط‌های اولیه بیشتر به صورت مجموعه‌های مجزا منتشر می‌شدند، که گاه با سمفونی دیگری از بتهوون، مانند سری دوم همراه بود. اخیراً ضبط‌های چهارم اغلب به عنوان بخشی از چرخهٔ کامل سمفونی‌های بتهوون انتشار یافته‌است.
ضبط‌های ساخته شده با صدای مونو، در دورهٔ دیسک‌های ۷۸ دور در دقیقه، در مجموعه‌ای شامل: اجرای «ارکستر فیلارمونیک لندن» به رهبری فلیکس واینگارتنر (۱۹۳۳)، و نسخهٔ ۱۹۳۹ توسط «ارکستر سمفونیک بی‌بی‌سی» به رهبری آرتورو توسکانینی اجرا شده‌است، ضبط‌هایی از دههٔ ۱۹۴۰ به رهبری ویلم مینگلبرخ، سرگئی کوسیویتسکی و سر توماس بیچام انجام شد، همچنین این اثر در نسخه‌هایی از اوایل دههٔ ۱۹۵۰، تحت رهبری گئورگ شولتی (۱۹۵۱) و ویلهلم فورت‌ونگلر (۱۹۵۲)، اجرا و ضبط شده‌است.
ضبط‌های مربوط به دورهٔ صدای استریو (اواسط دههٔ ۵۰ تا ۱۹۷۰)، شامل مواردی توسط: اتو کلمپرر (۱۹۵۷)، «پیر مونتوکس» (۱۹۵۹)، هربرت فون کارایان (۱۹۶۳) و «هانس اشمیت» (۱۹۶۶)، انجام شده‌است.
در اواخر دهۀ ۵۰ و اوایل دهۀ ۱۹۶۰ اولین ضبط‌ها بر اساس ایده‌های موسیقی‌شناسی متاخر، از اجرای معتبر شبیه اوایلِ قرن نوزدهم مشاهده شد: هرمان شرشن (۱۹۵۸) و «رنه لیبوویتز» (۱۹۶۱)، مجموعه سمفونی‌هایی را که سعی در دنبال کردن ایده‌های بتهوون داشتند، انجام دادند، از جمله علائم مترونوم بتهوون، که در آن زمان بسیار سریع و غیرممکن به نظر می‌رسید. این تلاش‌های پیشگام در دهه‌های بعد با ضبط‌کردنِ آنچه که در حال حاضر به عنوان سبک معتبرِ اجرا با سازهای قدیمی توسط گروه‌های تخصصی تلقی می‌شد، دنبال می‌شدند. یا همانندسازی از آنها با اجرای تقریباً نیم‌پرده پایین‌تر در کنسرت مدرن. از جمله مجریان چنین نسخه‌هایی از سمفونی چهارم می‌توان به کریستوفر هاگ‌وود (۱۹۸۶)، «راجر نوریتونتون» (۱۹۸۸)، «فرانس بروژگن» (۱۹۹۱) و جان الیوت گاردینر (۱۹۹۴) اشاره کرد.
اخیراً برخی از رهبران ارکسترهای مدرن یا ارکستر مجلسی، سمفونی چهارم را ضبط کرده‌اند (به همراه سایر سمفونی‌های بتهوون)، که درجات و مراتب بیشتر یا کمتری از روش‌های گروه‌های تخصصی ترسیم کرده‌اند. از جمله این موارد می‌توان به نیکلاوس هارننکور (۱۹۹۲) و چارلز مکرس (۲۰۰۷) اشاره کرد. در نظرسنجی از تمام ضبط‌های موجود در سال ۲۰۱۵ که برای «رادیو بی‌بی‌سی ۳» انجام شد، نسخه‌های اجرای برتر در این گروه قرار دارند: «ارکستر  تونهال زوریخ» به رهبری «دیوید زینمن»، و در بین مجریان ضبط‌های سنتی‌تر می‌توان به لئونارد برنستاین (۱۹۸۰)، کلودیو آبادو (۲۰۰۰) و برنارد هایتینک (۲۰۰۶) اشاره کرد.
یادداشت

↑  Joseph Franz von Lobkowitz
↑  Prince Lobkowitz
↑  Franz von Oppersdorff
↑  از دستمزدهای مختلفی مانند «۳۵۰ فلورین» و «۵۰۰ گلدن» نام برده می‌شود.  بعدها بتهوون مبلغ جداگانۀ «۱۵۰۰ گلدن» را از ناشر دریافت کرد. این مبلغ حق انتشار سمفونی را به همراه چهارمین کنسرتو پیانو، سه کوارتت رازوموفسکی، کنسرتوی ویولن و اورتور کوریولان در بر می‌گرفت.
↑  Andrey Razumovsky
↑  بتهوون مجبور شد بخاطر نقض توافقنامۀ خود از «اوپِرسدورف» عذرخواهی کند. تاکنون مشخص نشده که آیا «ارکستر اوپِرسدورف»  کار را اجرا کرده است یا خیر.
↑  Teréz Brunszvik
↑  «ایگناتزفن سیفرید» و «گریپلار تزر» که در آن زمان بتهوون را مشاهده کرده‌اند، گفته‌اند: «حالت خوشی دارد، چابک، شادمان و خوش‌خلق است، در مجامع رفتاری مودبانه دارد، ناسازگاری‌ها را تحمل می‌کند، زیبا لباس می‌پوشد، وضعِ ظاهری او طوریست که به هیچ‌وجه ناشنوایی‌اش به نظر نمی‌رسد، و به‌جز ضعف چشمانش، ضعف دیگری در او مشاهده نمی‌شود».
↑  در اروئیکا موومان‌ها به ترتیب شامل: ۶۹۱، ۲۴۷، ۴۴۲ و ۴۷۳ میزان است. موومان‌های سمفونی چهارم به ترتیب از: ۴۹۸، ۱۰۴، ۳۹۷ و ۳۵۵ میزان تشکیل شده‌است، سمفونی چهارم ۴۹۹ میزان کم‌تر از سمفونی سوم است.
↑  همچنین زمان اجرا توسط مجریان، تحت تأثیر تصمیمِ اجرا یا حذف تکرارِ اکسپوزیسیون در موومان اول قرار می‌گیرد و این امر حدود ۲:۳۰ دقیقه اختلاف ایجاد می‌کند. نمونه‌هایی از نسخه‌های ذکر شده در بخش ضبط عبارتند از: کلمپرر و «مونتوکس» که تکرار را اجرا می‌کنند و اولین موومان آنها به ترتیب به مدت ۱۲:۲۸ و ۱۲:۳۷ دقیقه به طول می‌انجامد. در مقایسه با توسکانینی و کارایان، که تکرار را اجرا نمی‌کنند، به ترتیب ۹:۵۷ و ۹:۵۵ دقیقه است. در کل زمان اجرای سمفونی در این چهار ضبط به ترتیب ۳۵:۴۹، ۳۴:۱۰، ۲۹:۵۹ و ۳۱:۰۹ دقیقه است.
↑   Donald Tovey
↑  «مارک فِرگاتو» (موسیقیدان) در سال ۲۰۱۲ با مطالعه‌ای درمورد سمفونی، در مورد اینکه آیا این عبارت نسبت داده شده به شومان قابل اعتماد است، تردید می‌کند. فِرگاتو نشان می‌دهد که تفسیر گروو، یادآوری غلط یا سوءبرداشت از اظهارات شومان است.
↑  Louis-Désiré Véron
↑  Mark Ferraguto
↑  Robert Greenberg
↑   San Francisco Conservatory of Music
↑   Pierre Monteux
↑  Hans Schmidt-Isserstedt
↑  René Leibowitz
↑  Roger Norrington
↑  Frans Brüggen
↑  Zurich Tonhalle Orchestra
↑  David Zinman
بیلا ریویس

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادروز:  ۸ فوریهٔ ۱۸۸۶
زادگاه:  بوداپست
تاریخ مرگ:  ۱۹ ژوئیهٔ ۱۹۳۹ (۵۳ سال)
تیم ملی: تیم ملی
| – |  تیم ملی فوتبال مجارستان |   |   |
بیلا ریویس (مجاری: Béla Révész; ۸ فوریهٔ ۱۸۸۶ – ۱۹ ژوئیهٔ ۱۹۳۹) بازیکن فوتبال اهل مجارستان بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ام‌تی‌کی بوداپست اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال مجارستان بازی کرده‌است.
هویتزر

هویتزر ۴۰۶ م‌م جنگ جهانی دوم
هویتزر (انگلیسی: howitzer) یکی از ادوات توپخانه‌ای است که برخی از ویژگی‌های توپ جنگی و خمپاره را با یکدیگر ترکیب کرده‌است. هویتزرها معمولاً با لولهٔ نسبتاً کوتاه، شتاب متوسط گلوله، و قابلیت شلیک گلوله در خط سیر کمانی شناخته می‌شوند. طول لوله توپ‌های هویتزر معمولاً بین ۲۰ تا ۳۰ برابر کالیبر آن‌هاست، البته توپ‌هایی با نسبت طول به کالیبر بیش از ۳۰ را نیز در صورتی که توانایی شلیک با زاویه‌های مرتفع برای پوشش مسافت‌های متفاوت را داشته باشند می‌توان به عنوان هویتزر طبقه‌بندی کرد.
هویتزر یک سلاح نسبتاً بزرگ است. به دلیل عدم دقت سلاح، محموله آن باید سنگین باشد که معمولاً شامل استفاده از کالیبر سنگین است. بسیاری از هویتزرهای مورد استفاده در توپخانه‌های امروزی ۱۵۵ میلی‌متر و هویتزرهای میدانی سبک ۱۰۵ میلی‌متر هستند.
هویتزرهای اولیه در دژها ثابت بودند یا در ریل‌هایی که مخصوص آن ساخته شده بودند سوار می‌شدند. هویتزرهای امروزی بر روی خودروهای زرهی (توپخانه خودکششی) نصب می‌شوند که به آن‌ها ارتفاع شلیک بهتری می‌دهد.
تکنیک

در مقایسه با توپخانه، هویتزر دارای لوله نسبتاً کوتاه یا خان شلیک است که معمولاً ۵ تا ۱۵ برابر کالیبر است. هویتزرهای امروزی نسبتاً طولانی‌تر هستند، مانند کالیبر ۴۴ برای PzH 2000. به دلیل لوله کوتاه، سرعت دهانه آن‌ها کم است و در نتیجه یک مسیر بالستیک منحنی ایجاد می‌کند. این به تفنگ اجازه می‌دهد تا پرتابه‌ها را از فراز موانع پرتاب کند. هویتزرها می‌توانند از فواصل دور، در خطوط خودی یا مواضع پشت تپه‌ای که در پوشش قرار دارند، به سمت نیروهای دشمن شلیک کنند.
یک عیب آن این است که جهت باد، سرعت باد و حتی چرخش زمین می‌تواند بر مدار تأثیر بگذارد و باعث می‌شود این نوع تفنگ بدون اصلاح سامانه کنترل آتش انحراف قابل توجهی داشته باشد. یکی دیگر از معایب این است که فرد اغلب دید مستقیمی از هدف ندارد، به طوری که باید به نشانه‌دهی‌ها و گراهای دیدبانان از راه دور تکیه کرد. در طول تاریخ، سربازان خودی بارها به این دلیل با آتش خودی روبه‌رو شده‌اند.
برخی از هویتزرهای مدرن می‌توانند طبق روش ام‌آراس‌ای (MRSI، چند گلوله، برخورد همزمان) شلیک کنند. در این حالت، چندین گلوله در مسیرهای مختلف به‌طور پیاپی به سمت یک هدف شلیک می‌شود و همه شلیک‌ها به‌طور همزمان به هدف اصابت می‌کنند. شلیک با شیب‌دارترین مسیر بیش از بقیه در راه خواهد بود و در ابتدا شلیک می‌شود. سپس در ادامه شلیک‌ها، سر لوله هر بار پایین‌تر گرفته می‌شود.
ام‌آراس‌ای تنها با سامانه‌های کنترل آتش پیشرفته و با سیستم‌های شارژ سریع قابل اعتماد امکان‌پذیر است.
تاریخچه

هویتزرها در اصل به عنوان ترکیبی از خمپاره‌اندازها و توپ‌ها ابداع شدند تا در شرایط محاصره دشمن و دیگر شرایطی که هم به کالیبر بزرگ خمپاره‌انداز و هم به تحرک‌پذیری بالای توپ نیاز است، کاربرد داشته باشند. نخستین نمونه‌های هویتزر احتمالاً در جنگ‌های هوسی در سده پانزدهم میلادی در بوهم و موراویا اختراع شده و در میانه‌های سده هفدهم میلادی در اروپا تکامل یافت.
واژه «هویتزر» (Howitzer) واژه‌ای انگلیسی است که از واژهٔ هلندی houwitser اقتباس شده که خود برگرفته از واژه آلمانی haubitze، به معنی سلاح محاصره‌ای شبیه به منجنیق، است.
در سدهٔ هجدهم علم توپ‌ریزی پیشرفت سریعی داشت که بیشتر در نتیجهٔ ابتکارات و اصلاحات گریبوال (Gribeauval) ژنرال فرانسوی بود و هویتزرهایی با کالیبرهای متفاوت هم از برنز و هم از آهن ساخته شدند. ارتش‌های مختلف اروپایی از جمله بریتانیا، هلند، فرانسه و پروس در این دوران از انواع مختلف هویتزرها استفاده می‌کردند. در عملیات‌های محاصره‌ای توپ‌های کلاسیک سنگین قادر بودند تا شکاف‌هایی در استحکامات دشمن پدیدآورند و خمپاره‌اندازهای سنگین ثابت هم می‌توانستند مواد منفجره را از فراز دژ به مرکز شهرها و قلعه‌ها پرتاب کنند اما هویتزرها انعطاف‌پذیری بیشتری داشته و در هنگام حمله پیاده‌نظام آتش حمایتی را برای آن‌ها فراهم آورند چراکه می‌شد آن‌ها را به سرعت مستقر کرده و هم‌زمان با پیشروی قوای مهاجم حرکت داد و گلوله‌های آن را از فراز سر نیروهای خودی به شکلی ایمن به سوی دشمن شلیک کرد. هویتزرها همچنین تا زمان اختراع تیربار به عنوان سلاحی مناسب برای شلیک به سوی صفوف متراکم دشمن شناخته می‌شد.
جنگ جهانی اول شاهد هویتزرهایی غول‌آسا و دوربرد بود. «برتای بزرگ» (Dicke Bertha) ساخت شرکتِ آلمانیِ کروپ هویتزر متحرکی بود که گلوله‌هایی با کالیبر ۴۳۲ میلی‌متری و وزن یک تنی را در مسافت ۱۴٫۵ کیلومتر شلیک می‌کرد و آلمان‌ها با آن به سرعت قلعه‌های فولادین مدافع شهر لیژ بلژیک را که تا آن زمان غیرقابل تسخیر به نظر می‌رسید، فتح کردند. بریتانیایی‌ها هم اتکای زیادی به هویتزرهای سنگین ۳۰۵ م‌م خود داشتند که گاهی بر خط آهن نصب می‌شد. اما هویتزرهای صحرایی ۱۵۲ م‌م انعطاف‌پذیرتر بوده و در جبهه غرب از آن‌ها برای آتش توپخانه‌ای پیش از حمله استفاده می‌شد. از سال ۱۹۱۸ به این سو هم پیشرفت هویتزرها بیشتر بر اساس ترکیب توپ و هویتزر بوده‌است. هویتزرهای امروزی توان شلیک گلوله‌های بزرگی را با شتاب بالا در مسیرهای کمانی دارند و گرایش بیشتر به سوی تولید آن‌ها به صورت خودکششی یا نصب شده بر روی ماشین‌های باری است.
هویتزر ۱۰۵ م‌م آلمانی جنگ جهانی اول
هویتزر آمریکایی ام۱۹۸ از نمونه‌های توپ هویتزرهای معاصر
تعدادی از تفنگداران آمریکا در حال استفاده از هویتزر در نبرد دوم فلوجه
هژمونی پولی

توزیع ارزهای ذخیره جهانی
هژمونی پولی یک مفهوم اقتصادی و سیاسی است که در آن یک کشور واحد پولی تعیین کننده ای بر عملکردهای سیستم پولی بین المللی دارد . یک کشور برای داشتن هژمون پولی نیاز دارد:
دسترسی بالا به اعتبارات بین المللی داشته باشد
دسترسی به بازارهای ارز خارجی داشته باشد
مدیریت مشکلات تراز پرداخت داشته باشد ( که در آن هژمون بدون محدودیت تراز پرداخت فعالیت می کند)
قدرت مستقیم (و مطلق) برای اجرای واحد محسابه داشته باشد (که محاسبات اقتصادی در اقتصاد جهانی انجام می شود ).
اصطلاح هژمونی پولی برای اولین بار در سوپر امپریالیسم مایکل هادسون ظاهر شد که رابطه نامتقارن دلار آمریکا با اقتصاد جهانی و ساختارهای این بنای هژمونیک  که هادسون احساس می کرد از آن حمایت می کند را توصیف می کند ، یعنی صندوق بین المللی پول و بانک جهانی . دلار آمریکا همچنان زیربنای اقتصاد جهان است و ارز اصلی برای اکثر مبادلات بین المللی ، واحد محسابه (به عنوان مثال قیمت گذاری نفت) و واحد ذخیره (به عنوان مثال برگه سهام و اوراق بهادار) علی رغم دیدگاه های مخالف است و  در حالت نزول هژمونیک نیست. Fields & Vernengo ، 2011 ، 2012).
سیستم پولی بین المللی شاهد دو هژمون پولی است: بریتانیا و ایالات متحده.
تالاکاوری

| تالاکاوری | تالاکاوری |
| --- | --- |
Temple Village: Temple Village
Talakaveri - Source of Kaveri: Talakaveri - Source of Kaveri
تالاکاوریموقعیت تالاکاوری در نقشهنمایش نقشه کارناتاکاتالاکاوریتالاکاوری (هند)نمایش نقشه هند: تالاکاوریموقعیت تالاکاوری در نقشهنمایش نقشه کارناتاکاتالاکاوریتالاکاوری (هند)نمایش نقشه هند
مختصات: ۱۲°۲۳′شمالی ۷۵°۳۱′شرقی﻿ / ﻿۱۲٫۳۸°شمالی ۷۵٫۵۲°شرقی﻿ / 12.38; 75.52: مختصات: ۱۲°۲۳′شمالی ۷۵°۳۱′شرقی﻿ / ﻿۱۲٫۳۸°شمالی ۷۵٫۵۲°شرقی﻿ / 12.38; 75.52
کشور:  هند
ایالت: کارناتاکا
بخش: بخش کوداگو
ارتفاع: ۱۲۷۶ متر (۴۱۸۶ فوت)
زبان‌ها: زبان‌ها
 • رسمی: Kannada, Kodava and Tulu
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۳۰ (زمان استاندارد هند)
تالاکاوری (به انگلیسی: Talakaveri) یک روستا در هند است که در بخش کوداگو واقع شده‌است. تالاکاوری ۱٬۲۷۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. این روستا که سرچشمه رود کاوری است دارای معابد متعدد می‌باشد.
نگارخانه

Panoramic view from the temple during Mansoon 2016
هری جونز (ورزشکار)

| هری جونز | هری جونز |
| --- | --- |
زادهٔ: ۸ مهٔ ۱۸۹۵
درگذشت: ۲۴ دسامبر ۱۹۵۶
ملیت: کانادا
هری جونز (انگلیسی: Harry Jones; ۸ مهٔ ۱۸۹۵ – ۲۴ دسامبر ۱۹۵۶) قایقران قایق بادبانی اهل کانادا بود.