عایق‌سازی بهینه
تقویت و مقاوم‌سازی

تقویت عایق سازی در منازل یا ساختمان‌های موجود امکانپذیر و به‌طور فزاینده‌ای مطلوب شده‌است. معمولاً آسان‌ترین راه، اضافه کردن لایه‌های عایق بیرونی سخت پیوسته است و گاهی با ساخت دیوارهای خارجی جدید امکان‌پذیر می‌شود که فضای بیشتری برای عایق سازی فراهم کنند. یک سد بخار را می‌توان در بخش خارجی چارچوب اصلی نصب کرد، اما ممکن است نیاز نباشد. سد هوای پیوستهٔ ارتقا یافته یک جزء با ارزش برای افزودن است، زیرا خانه‌های قدیمی مستعد نمناکی هستند و چنین سد هوایی می‌تواند برای دوام و صرفه جویی انرژی مهم باشد. در هنگام اضافه کردن سد بخار، همچنانکه می‌تواند خشک کردن رطوبت اتفاقی را کم کند، یا حتی باعث بروز رطوبت تابستانی (در آب و هواهایی با تابستان‌های مرطوب) و در نتیجه ایجاد کپک و قارچ می‌گردد. این امر ممکن است سبب بروز مشکلات بهداشتی برای ساکنان شود و ساختار ساختمان را تخریب نماید. سازندگان بسیاری در شمال کانادا از رویکرد سادهٔ ۱/۳ تا ۲/۳ استفاده می‌کنند و سد بخار را بیرون تر از ۱/۳ مقدار R بخش عایق شدهٔ دیوار قرار نمی‌دهند. این روش عمدتاً برای دیوارهای داخلی که دارای مقاومت کم یا بدون مقاومت بخار هستند، با ارزش است (مثلاً از عایق فیبری استفاده می‌کنند و این امر نشت و نفوذ نم و هوا را علاوه بر انتشار بخار کنترل می‌کند. این رویکرد اطمینان خواهد داد که نمناکی به وجود نخواهد آمد یا درون سد بخاردر طول فصل سرما رخ نخواهد داد.
قانون ۱/۳: ۲/۳ اطمینان می‌دهد که دمای سد بخار زیر دمای نقطهٔ شبنم در دمای داخلی نخواهد رفت و تا حد امکان مشکلات رطوبت درهوای سرد را به حداقل می‌رساند. مثلاً در دمای معمولی اتاق با ℃ ۲۰ (℉۶۸) دمای سد بخار تنها ℃۳/۷
(۴۵℉) می‌رسد در حالی که دمای بیرون℃ ۱۸ – (℉۱-) است. دمای نقطهٔ شبنم درون منزل به احتمال زیاد در حدود ℉۰ (℉۳۲) است هنگامی که دمای بیرون بسیار کمتر از دمای پیش‌بینی شدهٔ سد بخار است و به این ترتیب قانون ۱/۳: ۲/۳ کاملاً محافظه کارانه است. برای مناطق آب و هوایی که اغلب℃ ۱۸ – را تجربه نمی‌کنند، قانون ۱/۳: ۲/۳ باید به ۴۰:۶۰٪ یا ۵۰ :۵۰٪ اصلاح شود. همان‌طور که دمای نقطهٔ شبنم هوای اتاق مبنای مهمی برای این قوانین است، ساختمان‌هایی با رطوبت داخلی زیاد در طول فصول سرد (مانند موزه‌ها، استخرها، خانه‌های نمناک یا دارای تهویهٔ نامناسب) ممکن است نیاز به قواعد متفاوتی داشته باشند همچنانکه ساختمان‌هایی با محیط داخلی خشک‌تر (مانند ساختمان‌های دارای تهویهٔ زیاد و انبارها) می‌توانند از قواعد متفاوتی استفاده کنند. کد مسکونی بین‌المللی 2009 (IRC) حاوی قواعد جدیدتری برای راهنمایی انتخاب عایق در فضای بیرونی منازل جدید است که همچنین می‌توان برای تقویت و مقاوم‌سازی خانه‌های قدیمی بکار برد.
ساختمان نفوذپذیر به بخار که بیرون دیوار اصلی آن پوشیده شده‌است، کمک می‌کند که باد به داخل نفوذ نکند و بخش بیرونی آن خشک باشد. نمد آسفالتی و محصولات دیگری مانند محصولات بر پایهٔ پلیمر نفوذ پذیر برای این منظور در دسترس هستند و معمولاً برای مانع مقاوم به آب یا صفحهٔ زهکش به صورت دوبل بکار می‌روند. مقاوم‌سازی‌های داخلی در جایی که مالک خواهان حفظ نمای قدیمی بیرونی است، یا جایی که الزام عقب‌نشینی، فضایی را برای مقاوم‌سازی خارجی باقی نگذارد، امکان‌پذیر است. نصب سد هوا دشوارتر است و عایق گرمایی پیوسته به خطر می‌افتد (به دلیل تقسیم‌بندی‌های زیاد، کف ونفوذ نم سرویس‌ها)، مجموعهٔ دیوارهای خارجی در هوای سرد قرار می‌گیرند و به این ترتیب برای رطوبت مستعد تر شده و آهسته‌تر خشک می‌شوند. ساکنان نیز در معرض تخریب‌های عمده هستند و منزل با فضای دا خلی کمتری باقی می‌ماند.
رویکرد دیگر استفاده از روش ۱/۳ تا ۲/۳ که در بالا ذکر شد، است که طی آن نصب یک تأخیر انداز بخار در بخش داخلی دیوار موجود و افزودن عایق و پشتیبانی سازه در بخش داخلی است. در این روش تأسیسات (مانند برق، تلفن، کابل و لوله کشی) را می‌توان در این فضای دیوار جدید بدون نفوذ سد هوا اضافه کرد. کاربرد موانع بخار پلی اتیلنی به جز در مناطق آب و هوایی بسیار سرد خطرناک هستند زیرا توانایی دیوار را در خشک کردن بخش داخلی محدود می‌کنند. همچنین این رویکرد مقدار عایق سازی داخلی را که می‌توان به مقدار اندکی اضافه کرد، محدود می‌کند. (مثلاً 6 R را می‌توان به یک دیوار ۴*2 R12 افزود.