باند سان جیم (نخبگان عضلانی)
جنایات > آدم‌ربایی و اخاذی از مارک شیلر

در سال ۱۹۹۴، دانیل لوگو طی جلسه‌ای از آدرین دوربال و استیونسون پی‌یر پرسید که آیا علاقه‌مند هستند با دو روز کار، ۱۰۰ هزار دلار به دست آوردند یا خیر. به گفته لوگو، مارک شیلر تاجر، ۱۰۰ هزار دلار از او و ۲۰۰ هزار دلار از یکی دیگر از اعضای باشگاه به نام جورج دلگادو، سرقت کرده بود. چند روز بعد طی یک جلسه دیگر، دلگادو با ربودن شیلر، وادار کردن وی به امضای اسناد برای واگذاری دارایی‌های خود، و احتمالاً کشتن وی پس از پایان کار، موافقت کرد. دلگادو می‌توانست اطلاعات خاصی دربارهٔ شیلر، از جمله کد ورودی درب خانه‌اش را در اختیار اعضا قرار دهد.
باند، برنامه‌های مختلفی داشت و تلاش می‌کرد تا شیلر را برباید. در هالووین، آن‌ها برنامه‌ریزی کردند که لباس نینجا بپوشند و درب خانه شیلر را بزنند؛ این برنامه انجام نشد.
در یک صبح زود در ماه نوامبر، دوربال، پی‌یر و ویکس، لباس‌های سیاه پوشیدند و دستکش به دست کردند و با آرایش سیاه نظامی، در چمن‌ها سینه خیز حرکت کردند تا زمانی که شیلر می‌خواست روزنامه‌ها را بردارد به او حمله کنند. با این حال، با عبور یک ماشین وحشت زده شدند و مأموریت را لغو کردند.
در مجموع، ۷ بار تلاش نافرجام برای آدم‌ربایی انجام گرفت. آخرین شکست باند در روز پنجشنبه، ۱۴ نوامبر ۱۹۹۴ رخ داد. پس از این آخرین تلاش شکست خورده، دوربال و ویکس، پی‌یر را از تیم کنار گذاشتند و ماریو سانچز ملقب به «ماریو بزرگه» را استخدام کردند که یکی از مربیان سابق وزنه‌برداری در سان جیم بود و مجوز کارآگاه خصوصی در فلوریدا داشت.
همان روز بعد از ظهر، شیلر منتظر یک مشتری برای رستوران زنجیره‌ای خود بود.
ساعت ۴ عصر بود و مشتری هنوز سر و کله‌اش پیدا نشده بود که شیلر قرار را ترک کرد و در حالی که داشت از پارکینگ عبور می‌کرد، توسط سه مرد گرفته شد که وی را زیر مشت و لگد گرفتند و سپس به زور سوار یک ون کردند. سپس باند سان جیم، شیلر را به انباری که دلگادو معرفی کرده بود، بردند. همان روز عصر، خودروی شیلر را از پارکینگ برداشته و به انبار بردند. همان شب اول، اعضای باند، شیلر را وادار کردند که به هسرش زنگ بزند و به او بگوید که با فرزندانش به کلمبیا بروند تا باند بتوانند به خانه قربانی دسترسی داشته باشند. طی چند هفته بعد، باند سان جیم، شیلر را مجبور کردند که داستان‌هایی تعریف کند و زیر فشار، اسناد واگذاری تمامی دارایی‌های خود را امضا کند.
این آدم‌ربایی که ابتدا قرار بود دو روز طول بکشد، چندین هفته طول کشید و طی این مدت آن‌ها دارایی‌های شیلر را از سوئیس و جزایر کیمن به آمریکا منتقل کردند. آخرین نقل و انتقال پول در تاریخ ۱۰ دسامبر انجام شد. در نهایت، باند تصمیم گرفتند که شیلر را بکشند تا بتوانند به بیمه عمر ۲ میلیون دلاری مت‌لایف او دست پیدا کنند. آن‌ها وارث جدید شیلر برای دریافت بیمه عمر را لیلیان تورس، همسر سابق دانیل لوگو، اعلام کردند.
باند تصمیم گرفتند که طی چند روز، شیلر را کاملاً مست کنند و سپس او را پشت فرمان ماشین خود بگذارند و در یک صحنه تصادف مرگبار قرار دهند. در ساعت ۲:۳۰ بامداد ۱۵ دسامبر، بعد از سه روز الکل خوردن اجباری، شیلر در صندلی مسافر ماشین خود قرار گرفت، در حالی که لوگو رانندگی می‌کرد و ویکس و دوربال با کمری آن‌ها را دنبال می‌کردند. صحنه تصادف انتخاب شد. سپس شیلر در صندلی راننده قرار گرفت و لوگو به صندلی مسافر رفت و پای خود را روی پدال گاز فشار داد و به سمت یک دیوار بتنی راند و درست قبل از تصادف از ماشین بیرون پرید. وقتی لوگو صحنه تصادف را بررسی کرد، متوجه شد که شیلر زنده است اما بیهوش. لوگو روی او بنزین پاشید و خودرو را آتش زد، با این حال شیلر در را باز کرد و خودش را از خودرو بیرون کشید. باند با ماشین‌های خود او را تعقیب کردند و به دیوار کوبیدند. نزدیک بود که برگردند تا دوباره شیلر را زیر بگیرند که خودروی دیگری نزدیک شد و باعث آنها فرار کنند.
شیلر در تاریخ ۱۶ دسامبر سال ۱۹۹۴ در بیمارستان با عنوان ناشناس جان دو، و پرونده احتمالی DUI پذیرش شد. در همین حال، باند سان جیم، بعد از این که متوجه شدند مرگی گزارش نشده، شروع به تماس گرفتن با بیمارستان‌های منطقه کردند. فهمیدند که شیلر در بیمارستان جنوبی میامی بستری شده و شرایطش بحرانی، اما پایدار است. باند با هدف کشتن شیلر به بیمارستان رفتند، اما او قبلاً به بیمارستان جکسون مموریال منتقل شده بود.
اوایل ژانویه سال ۱۹۹۵، لوگو به خانه شیلر نقل مکان کرد که در آن هنگام متعلق به D&J International بود، شرکتی که یک سال قبل توسط لوگو تأسیس شده بود. او به ساکنان محله گفت که نامش «تام» است و سایر اعضای باند هم از اعضای نیروهای امنیتی آمریکا هستند. به گفته آنها، مارک شیلر به مشکلات قانونی خورده بود و همراه با خانواده‌اش از کشور دیپورت شده بود و اکنون خانه مصادره شده و به اموال دولت تبدیل شده بود.