stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
گلوک (نقاش)
زندگی

گلوک با نام اصلی هنا گلوکستین، در ۱۳ اوت سال ۱۸۹۵ در خانواده ای موفق در لندن به دنیا آمد. گلوک در حین تحصیل در مدرسه دخترانه سنت پل در همرسمیت، برنده ستاره نقره ای انجمن سلطنتی طراحی شد. خانوادهٔ آنها قبل از نقل مکان به دهکده لامورنا در کورنوال، محل مجبوب هنرمندان، در مدرسه هنر سنت جان وود رفتند. در جامعه لامورنا، گلوک شروع به سرپیچی از مد سنتی و ظاهر جنسیتی کرد. هنگامی که یک انجمن هنری او را به عنوان «خانم گلوک» در سربرگ خود معرفی کرد، گلوک بلافاصله استعفا داد.
گلوک با امتناع از شناسایی شدن خود با یک مکتب یا جنبش هنری، ترجیح داد آثارش را فقط در نمایشگاه‌های انفرادی به نمایش بگذارد. او در سال ۱۹۲۴، در گالری دورین لی لندن ۵۶ اثر نقاشی را به نمایش گذاشت. تک تک نقاشی‌های او فروخته شد و نقاشی‌های گل در بین طراحان داخلی محلی محبوبیت پیدا کرد.
در سال ۱۹۳۲، گلوک یک قاب عکس را طراحی کرد و به ثبت رساند که بعدها به قاب گلوک معروف شد. طرح سه لایه، که به‌طور سنتی با رنگ دیواری که به آن آویزان می‌شد مطابقت داشت، این توهم را ایجاد کرد که نقاشی آن بخشی از معماری دیوار است. نمایشگاه هنر بریتانیا در صنعت ارائه این طرح را آغاز کرد که دوباره توجه طراحان داخلی را به خود جلب کرد.
گلوک با الهام از ساخت اپرای موتسارت، مدالیون را در سال ۱۹۳۶ نقاشی کرد. پرتره دوگانه آنها و معشوقشان اکنون یک بیانیه نمادین لزبین و یکی از مشهورترین تصویرهای یک رابطه لزبین است.
گلوک همچنین برای تغییر در صنعت هنر مبارزه کرد. گلوک که از کیفیت رنگ‌های موجود برای کار هنرمندان ناراضی بود، ده سال برای ایجاد استاندارد جدیدی برای رنگ‌های روغنی کارزاری ایجاد کرد و مؤسسه استاندارد بریتانیا در نهایت پذیرفت.
در سال ۱۹۷۳، گلوک آخرین نمایشگاه خود را برگزار کرد و بیش از ۵۰ نقاشی از سراسر دوران حرفه ای خود را به نمایش گذاشت.
بخش کوهسار

بخش کوهسار یکی از بخش‌های تابعه شهرستان سلماس در استان آذربایجان غربی در شمال غربی ایران است. زبان مردم این بخش ترکی آذربایجانی بوده و اکثریت پیرو مذهب شیعه دوازده امامی هستند.
تقسیمات کشوری

دهستان‌های بخش کوهسار
مرکز بخش: کتبان
دهستان چهریق (مرکز دهستان چهریق علیا)
دهستان شپیران (مرکز دهستان دلزی)
دهستان شناتال (مرکز دهستان کوزه‌رش)
جمعیت

بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش کوهسار شهرستان سلماس در سال ۱۳۸۵ برابر با ۳۱۰۰۹ نفر بوده است. مردم این بخش ترک هستند و به زبان ترکی آذربایجانی سخن می‌گویند.
بنینگتون (نیوهمپشایر)

مکان
| بنینگتون (نیوهمپشایر) | بنینگتون (نیوهمپشایر) |
| --- | --- |
شهر: شهر
آبشار بزرگ، رودخانه کنتوکوک ج. ۱۹۰۵: آبشار بزرگ، رودخانه کنتوکوک ج. ۱۹۰۵
موقعیت  شهرستان هیلزبرو، نیوهمپشایر، نیوهمپشایر: موقعیت  شهرستان هیلزبرو، نیوهمپشایر، نیوهمپشایر
مختصات: ۴۳°۰۰′۱۱″ شمالی ۷۱°۵۵′۲۸″ غربی﻿ / ﻿۴۳٫۰۰۳۰۶°شمالی ۷۱٫۹۲۴۴۴°غربی﻿ / 43.00306; -71.92444: مختصات: ۴۳°۰۰′۱۱″ شمالی ۷۱°۵۵′۲۸″ غربی﻿ / ﻿۴۳٫۰۰۳۰۶°شمالی ۷۱٫۹۲۴۴۴°غربی﻿ / 43.00306; -71.92444
ایالت: نیوهمپشایر
شهرستان: شهرستان هیلزبرو، نیوهمپشایر
شرکت شهردار: 1842
حکومت: حکومت
 • Board of Selectmen: Steven Osienski, Chair Jeff Rose James Cleary
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۱٫۳ مایل مربع (۲۹٫۳ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱۱٫۱ مایل مربع (۲۸٫۶ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۳ مایل مربع (۰٫۷ کیلومتر مربع)  ۲٫۳۰٪
ارتفاع: ۶۵۹ فوت (۲۰۱ متر)
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • کل: ۱٬۴۷۶
 • تراکم: ۱۳۰/مایل مربع (۵۰/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: 03442
کد منطقه: 603
FIPS code: 33-04900
مشخصات GNIS: 0873543
وبگاه: www.townofbennington.com
بنینگتون (به انگلیسی: Bennington) شهری در ایالت نیوهمپشایر کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۳۸۱ نفر بوده‌است.
گیاه‌پارچ لامی

| گیاه‌پارچ لامی | گیاه‌پارچ لامی |
| --- | --- |
گیاه‌پارچ لامی: گیاه‌پارچ لامی
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
فرمانرو:: گیاهان
کلاد:: نهان‌دانگان
کلاد:: دولپه‌ای‌های نو
راسته:: میخک‌سانان
تیره:: Nepenthaceae
سرده:: Nepenthes
گونه:: N. lamii
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Nepenthes lamii Jebb & Cheek (1997): Nepenthes lamii Jebb & Cheek (1997)
مترادف: مترادف
 Nepenthes vieillardii auct. non Hook.f.: Danser (1928); Jebb (1991) [=N. lamii/N. vieillardii]  Nepenthes sp. Papua S.McPherson (2009):  Nepenthes vieillardii auct. non Hook.f.: Danser (1928); Jebb (1991) [=N. lamii/N. vieillardii]  Nepenthes sp. Papua S.McPherson (2009)
گیاه‌پارچ لامی (نام علمی: Nepenthes lamii)، یک گونه‌ از سرده گیاه‌پارچ‌ها در گینه نو می‌باشد. این گونه در ارتفاعات بالاتر از هر جنس دیگر، تا ارتفاع ۳۵۲۰ متری رشد می‌کند. اگرچه زمانی با گیاه‌پارچ وایلاردی اشتباه گرفته می‌شد و قبلاً به‌عنوان همسان با گیاه‌پارچ مانتیکولا نزدیک به هم تلقی می‌شد، اکنون به‌عنوان گونه‌ای متمایز شناخته می‌شود.
تاریخ گیاه‌شناسی > مجموعه‌های اولیه

هرمان یوهانس لام (Herman Johannes Lam)، که این گونه به نام او نامگذاری شده است، تعدادی مجموعه از گیاه‌پارچ لامی را در طول گروه اعزامی ون اوِریم (Van Overeem Expedition) در سال ۱۹۲۰ ساخت. او مواد گل نر و ماده را در ۱۷ اکتبر ۱۹۲۰ در کناره‌های دورمن‌تاپ (Doorman Top) (که اکنون به‌عنوان کوه آنگموک (Mount Anggemuk)) شناخته می‌شود)، پاپوآ غربی، در ارتفاع ۳۲۵۰ متری جمع‌آوری کرد. این نمونه‌ها در مجموع به‌عنوان لام ۱۶۳۷ نامگذاری شده‌اند. لام مجموعه دیگری از گیاه‌پارچ لامی را در روز بعد، ۱۸ اکتبر، این بار از ارتفاع ۳۵۲۰ متری در دورمن‌تاپ یافت. این بالاترین حد ارتفاعی را برای این گونه و برای همه گیاه‌پارچ‌ها نشان می‌دهد. این منونه نیز از هر دو بخش نر و ماده تشکیل شده است و به‌عنوان لام ۱۶۵۴ نامگذاری شده است. هر دو نمونه لام نمایانگر گیاهان کوتوله بسیار کوتاه‌قد هستند. آنها در هرباریوم باغ گیاه‌شناسی بوگور ذخیره شده‌اند.
تاریخ گیاه‌شناسی > گروه‌بندی با گیاه‌پارچ وایلاردی

اولین نویسنده‌ای که نمونه‌های گیاه‌پارچ لامی را توصیف کرد، بی.اچ. دانسر (B. H. Danser) در تک‌نگاشت مهم خود در سال ۱۹۲۸، "The Nepenthaceae of the Netherlands Indies" بود. دانسر نمونه‌های را به عنوان نماینده یک جمعیت دور از گیاه‌پارچ وایلاردی (که قبلا فقط از کالدونیای جدید ثبت شده بود) تفسیر کرد و از دو نمونه گیاه‌پارچ لامی (پولا ۸۴۳ بیس و لام ۱۶۵۴) برای نشان دادن گونه دوم استفاده کرد (شکل ۲۶ در کتاب خود). تک‌نگاشت). علاوه بر نمونه‌هایی که در بالا ذکر شد، دانسر همچنین داکتر ون لیوون ۱۰۸۳۴ (Docters van Leeuwen 10834) را به‌عنوان نمونه گینه نو از آنچه که گیاه‌پارچ وایلاردی معرفی کرد فهرست کرد.[a] دانسر تفسیر خود از گیاه‌پارچ وایلاردی را چنین توضیح داد:[3]
گیاه‌پارچ وایلاردی تا به امروز فقط از کالدونیای جدید و جزیره کاج‌ها ثبت شده است، اما مطالب جمع‌آوری شده توسط اکتشافات اخیر نشان داده است که حداقل در بخش غربی گینه نو، در کشور اخیر نادر نیست. بیشتر از کالدونیای جدید متفاوت است، اما تشخیص گونه‌های جداگانه برای من غیرممکن به نظر می‌رسید. بیشتر گیاهان کالدونیای جدید شماره پولا ۸۳۴ و گیاهان داکتر ون لیوون هستند. آنها فقط با گیاهان کالدونیای جدید به دلیل اندودومنتوم توسعه‌یافته متفاوت هستند و دریچه آن بیضوی‌تر است و دارای غدد زیادی در سطح زیرین آن است. گیاهان دورمن‌تاپ ( لام ۱۶۳۷ و لام ۱۶۵۴) دارای ساقه‌های شدیداً مختصر هستند و بدیهی است که فقط یک شکل واقع در ارتفاع زیاد هستند. آنها مانند گیاهان کالدونیای جدید دارای پلک‌های تقریبا گرد هستند. گیاهان از اریکاتوپ کوچک و ظریف در تمام قسمت‌ها هستند. آنها با اعدادی که برای اولین بار ذکر شد، با پلک‌های بیضوی و بسیار غده‌ای موافق هستند. هنگامی که دیگر اشکال گینه نو شناخته نشد، من در تشخیص آنهایی که از اریکاتوپ به طور خاص از کالدونیای جدید می‌آیند تردیدی نداشتم. [...]
زیستگاه این گونه در گینه نو جنگل‌های بکر و درختچه‌ها و قله‌های بی درخت کوه است. در دورمن‌تاپ، جایی که لام گیاهان خود را جمع‌آوری می‌کردم، نمی‌توان انتظار گیاه‌پارچ را داشت، بادها در آنجا بسیار قوی هستند و دما اغلب بسیار پایین است، به گفته لام اغلب زیر نقطه انجماد قبل از طلوع خورشید. این سختی به گیاه‌پارچ وایلاردی شانس پراکندگی مناسبی می‌دهد.
در بیشتر زمان باقی مانده از قرن بیستم، نویسندگان دانسر را در برخورد با گیاه‌پارچ لامی به‌عنوان یک جمعیت جدا شده جغرافیایی از گیاه‌پارچ وایلاردی دنبال کردند. یک نمونه برجسته از این موضوع، تک‌نگاشت متیو جب (Matthew Jebb) در سال ۱۹۹۱، "گزارشی از گیاه‌پارچ‌ها در گینه نو" (An account of Nepenthes in New Guinea) است، [4] که در آن تصویری از گیاه‌پارچ لامی (شکل ۲۷) به‌عنوان نشان دادن گیاه‌پارچ وایلاردی نشان داده شده است.
در سال ۱۹۹۴، ای. ویستوبیا (A. Wistuba)، اچ. ریشر (H. Rischer)، بی. کیستلر (B. Kistler) و بی. بامگارت (B. Baumgartl) گیاهان وحشی گیاه‌پارچ لامی (که گیاه‌پارچ وایلاردی نامیده می‌شود) را در طول سفر به دورمن‌تاپ در جستجوی گیاه‌پارچ خوشه‌افشان مرموز مشاهده کردند. این گروه در کشف مجدد گونه دوم ناموفق بودند، اما گیاه‌پارچ والا را در کوه پیدا کردند.
تاریخ گیاه‌شناسی > شناخت به‌عنوان یک گونه متمایز

گیاه‌پارچ لامی به‌طور رسمی توسط متیو جب و مارتین چیک در تک‌نگاشت ۱۹۹۷خود، "A skeletal revision of Nepenthes (Nepenthaceae)" توصیف شد.[2] نویسندگان آن را از گیاه‌پارچ وایلاردی بر اساس تعدادی از ویژگی‌های ریخت‌شناسی پارچ و ایندومنتیوم متمایز کردند. آنها نمونه‌های هولوتیپ و ایزوتیپ را از سری لام ۱۶۳۷ انتخاب کردند. هر دو در هرباریوم باغ گیاه‌شناسی بوگور سپرده شده‌اند. نوع نمونه به‌دلیل نشان دادن پیچک‌های غده‌ای متراکم قابل توجه است. تلقی‌های دقیق بعدی گیاه‌پارچ لامی در تک‌نگاشت به روز شده جب و چیک در سال ۲۰۰۱، گیاه‌پارچیان (تک‌نگاشت ۲۰۰۱) (Nepenthaceae)" و اثر استوارت مکفرسون (Stewart McPherson) در سال ۲۰۰۹، گیاه‌پارچ‌های دنیای قدیم (Pitcher Plants of the Old World)، که شامل عکس‌های زیستگاه رنگی گونه‌ها بود ظاهر شد.
بوم‌شناسی

یک پارچ بالایی (سمت راست) و یک گیاه بالارونده با تله‌های هوایی (چپ)، هر دو در نزدیکی تمباگاپورا در ارتفاع ۲۸۰۰ متری
گیاه‌پارچ لامی بومی قله‌های مرتفع استان پاپوآ مرکزی در پاپوآ غربی، گینه نو است، از جمله دورمن‌تاپ (همچنین به سادگی به عنوان کوه دورمن شناخته می‌شود) و کوه اریکا (Erica) از کوه‌های هل‌ویگ(Hellwig) جمعیت‌های قابل توجهی از این گونه در نزدیکی تمباگاپورا (Tembagapura)، یک شهر معدنی (Mining community) واقع در حدود ۱۹۰۰ متری رشته کوه سودیرمن (Sudirman Range)، یافت شده است. گیاه‌پارچ لامی دارای توزیع ارتفاعی ۱۴۶۰ تا ۳۵۲۰ متر از سطح دریا است. بالاترین حد ارتفاعی این گونه نشان دهنده بالاترین ارتفاع شناخته شده در بین هر گونه گیاه‌پارچ‌ها است. این گونه از نظر عادت رشد و قد بسیار متغیر است. در ارتفاعات پایین‌تر، کوهنوردی است که در حال حرکت است که هم به صورت زمینی و هم به صورت گیاه هوازی در زیستگاه های مختلف، از جمله جنگل‌های خزه‌ای، بازیابی پوشش گیاهی، بوته‌های باز، و جنگل‌های کوهستانی پایین و بالایی رشد می‌کند. در این مکان‌ها در معرض نور شدید یا مستقیم خورشید قرار می‌گیرد. گیاهان از ارتفاعات بالاتر به تدریج رشد می‌کنند و به‌صورت زمینی در میان بوته‌ها و علف‌های کوهستانی، گرمای کوهستانی، یا در مکان‌های باز با پوشش گیاهی کمی رشد می‌کنند. این نمونه‌های کوتوله فوق‌بلند برخی از پایین‌ترین دماها را نسبت به گیاه‌پارچ‌ها تجربه می‌کنند. دمای شبانه به اندازه ۴ درجه سانتی‌گراد بالاتر از ۳۲۰۰ متر غیرمعمول نیست و در دامنه‌های بالایی دورمن‌تاپ ممکن است به زیر صفر برسند.[3] گیاهانی که در مکان‌های باز در بالای کوه رشد می‌کنند نیز بادهای بسیار شدیدی را تجربه می‌کنند.[3] اگرچه گیاه‌پارچ والا نیز از دورمن‌تاپ ثبت شده است، هیچ دورگه طبیعی شامل گیاه‌پارچ لامی تا به امروز یافت نشده است. اندازه و پراکنش جمعیت‌های طبیعی گیاه‌پارچ لامی به‌طور ناقص شناخته شده است و ارزیابی وضعیت حفاظتی گونه را دشوار می‌کند. با این حال، جمعیت‌های یافت شده در نزدیکی تمباگاپورا در حال حاضر به دلیل کنترل شدید دسترسی و توسعه موجود در منطقه، امن هستند. سایر جمعیت‌های شناخته شده گیاه‌پارچ لامی همگی در نقاط دورافتاده پاپوآ واقع شده‌اند و بسیاری از آنها طی دهه‌ها تماس انسانی را ندیده‌اند. استوارت مک‌فرسون می‌نویسد که گیاه‌پارچ لامی "ممکن است در بسیاری از قله‌های مرتفع پاپوآ مرکزی پیش‌بینی شود و بر این اساس این گونه ممکن است پراکنش گسترده‌تری نسبت به آنچه در حال حاضر وجود دارد داشته باشد".
گونه‌های مرتبط

یک پارچ پایینی از  (راست) در مقایسه با یکی از گیاه‌پارچ وایلاردی (چپ)
گیاه‌پارچ لامی از نظر ریخت‌شناسی کاملاً متمایز از سایر گیاه‌پارچ‌های گینه نو است و بنابراین به راحتی در طبیعت شناسایی می‌شود. پارچ‌های آن تا حدودی یادآور پارچ‌های گیاه‌پارچ ماراد و شکل غول‌پیکر گیاه‌پارچ شاخک‌دار هستند، اما هر دوی این آرایه به بورنئو محدود می‌شوند. علاوه بر این، اگرچه مشابه تله‌های گیاه‌پارچ لامی از این جهت متفاوت هستند که بر خلاف دهان پارچ، گرد دارند و نمونه‌های بالغ هرگز رشته‌هایی در سطح بالایی درپوش ندارند. علاوه بر این، پارچ‌های پایینی در گیاه‌پارچ لامی بیضی تا استوانه‌ای شکل هستند و دارای دهانه وسیع‌تری هستند. اگرچه گیاه‌پارچ لامی مدت‌ها با گیاه‌پارچ وایلاردی اشتباه گرفته می‌شود، اما گیاه‌پارچ لامی را می‌توان بر اساس چندین تفاوت پایدار از آن گونه متمایز کرد. گیاه‌پارچ لامی تقریباً به‌طور کامل فاقد یک ایندومنتیوم در قسمت‌های بالغ است، در حالی که گیاه‌پارچ وایلاردی دارای پوششی پراکنده تا متراکم از موهای سفید به طول حدود ۱ میلی‌متر است. علاوه بر این، دنده‌های دهانه گیاه‌پارچ لامی معمولاً با فاصله ۰.۳ تا ۰.۴ میلی‌متر از یکدیگر در مقابل 0.2۰.۲ تا ۰.۳ میلی‌متر در گیاه‌پارچ لامی قرار دارند. تراکم غدد شهد در سطح زیرین دریچه نیز در گیاه‌پارچ لامی بسیار بیشتر است (۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰  در مقابل ۷۵ تا ۱۰۰).
محمد بشرا

| محمد بُشرا | محمد بُشرا |
| --- | --- |
نام اصلی: محمد بشرا
زاده: ۱۳۱۶ خورشیدی رشت محلۀ سُرخِبَنده
پیشه: پژوهشگر، نویسنده، شاعر
ملیت:  ایرانی
تحصیلات: دانشسرای تربیت معلم رشت
سال‌های فعالیت: ۱۳۳۲ تا کنون
محمد بُشرا (درویش گیلانی) پژوهندهٔ فرهنگ مردم و مردم‌شناس و شاعر گیلانی است. او از شاعران نوگرای ایران است که بیشتر اشعارش را به «زبان گیلکی» سروده‌ است و از پایه گذاران هساشعر است. او اولین شاعر نوپرداز گیلان است که اشعار نوی خود را در سال ۱۳۴۴ به چاپ رساند.
محمد بشرا (درویش گیلانی) عکاس: شاهین بشرا
زندگی

محمد بُشرا در ۲۳ فروردین سال ۱۳۱۶ در محله سرخبندهٔ رشت، در خانواده‌ای مذهبی متولد شد و تا پایان دورهٔ آموزشی «تربیت معلم» در شهر رشت زندگی کرد.
از سال ۱۳۴۲ به استخدام آموزش و پرورش گیلان درآمد و معلم روستا شد. او در سال هفتادوسه خورشیدی با پایه دبیری مدارس راهنمایی، به بازنشستگی رسید.
محمد بُشرا از سال ۱۳۳۲ در دورهٔ اول دبیرستان، سرودن شعر فارسی را آغاز کرد. وی از سال ۱۳۴۰ به سرودن اشعار نیمایی فارسی روی آورد و نخستین کسی بود که از سال ۱۳۴۲ اوزان نیمایی را در شعر گیلکی به کار گرفت و نخستین کارهای گیلکی نیمایی‌اش به سال ۱۳۴۴ در ماهنامه «هنر و ادبیات ویژه بازار» که سردبیری آن را شادروان محمد تقی صالح پور، شاعر و روزنامه‌نگار گیلانی بر عهده داشت، چاپ شد و مورد اقبال قرار گرفت. 
تداوم و پایداری و ارائۀ اشعار استوار و اصیل گیلکی نیمایی محمّد بشرا، این شیوه شعری را در ادبیات گیلکی رواج داد و امروزه گروه بسیاری از شاعران گیلکی سرا، در پی او به این سبک شعری روی آورده‌اند و آثار ارزندۀ بسیاری آفریده‌اند. 
از سال ۱۳۷۰ به سرایندگان «هسا شعر» پیوست و هم چنان از سرایندگان این سبک تازۀ شعری است و آثارش در ماهنامه‌ها، گاهنامه‌ها، فصل نامه‌ها و هفته‌نامه‌های بومی و غیر بومی، در گیلان و دیگر شهرستانها و تهران به چاپ می‌رسد.
از محمد بشرا (درویش گیلانی) تاکنون دو کتاب شعر به نام‌های «ایله جار» و «هرای» به چاپ رسیده است. کتاب دومِ هسا شعر شاعر، با نام «هوزار» نیز در سال ۱۳۸۹ به چاپ رسید.
مجموعه آثار کلاسیک (گیلکی و فارسی) و مجموعه آثار نیمایی وی نیز فراهم آمده‌است که به نوبت چاپ خواهد شد.
فعالیت‌های هنری و اجتماعی

نمایشنامه نویسی، بازیگری تئاتر و گریم، داستان‌نویسی (فارسی و گیلکی)، روزنامه‌نگاری (خبرنگاری فرهنگی، گزارش گری، مقاله نویسی)، همکاری با رادیو و تلویزیون گیلان (سردبیری اخبار محلی، نویسندگی، تحقیق و تهیهٔ فیلم‌های مستند و مترجم اخبار گیلکی) شعر گیلکی و فارسی، تحقیق و مقاله‌نویسی در زمینهٔ مردم‌شناسی و فرهنگ مردم گیلان و نوشتن برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی.
محمد بُشرا (درویش گیلانی) از سال ۱۳۴۲ خورشیدی مقاله نویسی، خبرنگاری فرهنگی، روزنامه‌های کیهان و اطلاعات را آغاز کرد و به گزارش گری و نوشتن مقاله های انتقادی-اجتماعی، مردم‌شناسی و فرهنگ مردم گیلان پرداخت بعد از انقلاب عضو هیئت تحریریهٔ روزنامهٔ جنگل شد و در عمر روزنامه‌نگاری خود که همچنان ادامه دارد مقاله‌ها ی متعددی نوشت و به چاپ رسانید.
در سال‌های پایانی دههٔ پنجاه، یک سال گویندهٔ برنامهٔ «نغمه‌ها و ترانه‌های گیلکی» بود که شادروان سرهنگ اسحاق شهنازی، ادیب و شاعر گیلانی، برای رادیو رشت تهیه می‌کرد و متن آن را نیز می‌نوشت و با معرفی «ا شعرانا سرهنگ شهنازی جمه جورا کونه» ساعت یک بعدازظهر هر روز - به جز روزهای تعطیل - از رادیو رشت برای دوستداران شعر گیلکی پخش می‌شد
از سال ۱۳۴۹ که مرکز تلویزیون گیلان و مازندران در رشت گشوده شد، سردبیری اخبار محلی این مرکز را به عهده گرفت و به گروه نویسندگان و محققان مرکز تلویزیون گیلان و مازندران پیوست. بعد از انقلاب پس از وقفه‌ای چندساله بار دیگر از سال ۱۳۶۲ به عنوان محقق و نویسنده و تهیه‌کنندهٔ صدا و سیمای مرکز گیلان فعالیت‌های هنری و تحقیقی خود را از سر گرفت.
وی در سال‌های همکاری با تلویزیون در تهیه، تحقیق و نویسندگی فیلم‌های مستند بسیاری شرکت داشت پس از پیوستن رادیو به تلویزیون، برنامه‌های هفتگی «اندیشهٔ شاعر» و «شعر و اندیشه» را برای رادیو گیلان می‌نوشت. از سال ۱۳۵۲ تهیه و تولید و کارشناسی برنامهٔ «فرهنگ گیلان» را برعهده گرفت. این برنامه در سال‌های متوالی، بین نیم تا یک ساعت، بعد از اخبار ساعت بیست و یک رادیوی ایران به جای برنامهٔ فرهنگ مردم «شادروان استاد» انجوی شیرازی «از رادیو رشت پخش می‌شد که تا سال ۱۳۵۸ ادامه یافت. همکاران وابسته و پیوستهٔ بسیاری از جوانان باذوق و جستجوگر شهرها و روستاهای گیلان فراهم آورد که چند نفری از آنان روی در نقاب خاک کشیده‌اند و گروهی دیگر، هنوز فعالند و فرهنگ مردم روستای خود را گردآوری و گاه رساله‌ای از آن را به چاپ می‌رسانند. در برنامهٔ فرهنگ گیلان" جنبه‌های گوناگون فرهنگ مردم گیلان به صورت گفتار، مصاحبه‌های حضوری رادیویی و صدای مراسم گوناگون که در موقع اجرا ضبط می‌شد، به صورت، برنامه‌های هفتگی و برنامه‌های ویژه پخش می‌شد
گویندگی این برنامه را در سال‌های متمادی، شادروان «هادی طاهباز»، زنده یاد خانم «کازرانی» و آقای «خسرو آران» که از گویندگان مرکز رشت بودند برعهده داشتند و نویسندهٔ برنامه نیز به عنوان کارشناس در برنامه شرکت می‌کرد. از فراهم آمده‌های این برنامهٔ رادیویی، جنگ‌های فرهنگی گوناگونی تنظیم و تهیه و به دیگر رادیوهای محلی سراسر کشور فرستاده و پخش می‌شد و نوعی تبادل فرهنگی صورت می‌گرفت که نویسندگی بیشتر این برنامه‌های فرهنگی برعهدهٔ او بود.
محمد بشرا (درویش گیلانی) عکاس: شاهین بشرا
کتاب شناسی و مقاله شناسی محمد بُشرا (درویش گیلانی) > دفترهای شعر

ایله جار: دوج‍ه‌ گ‍ی‍ل‍ک‍ی‌ ش‍ع‍ران‌ ج‍ه‌ س‍الان‍ه‌ ( ۱۳۴۴ - ۱۳۵۶ )   م‍ح‍م‍د ب‍ش‍را. ناشر: ن‍ش‍ر گ‍ی‍ل‍ک‍ان‌‏‫، ۱۳۶۸
ه‍َرای: ‬دوج‍ه‌ ه‍س‍اش‍ع‍ران‌ و ک‍وت‍اش‍ع‍ران‌ ( ۱۳۷۷ - ۱۳۷۰ )   م‍ح‍م‍د ب‍ش‍را. ناشر: پ‍ارس‌ ه‍خ‍ام‍ن‍ش‌‏‫، ۱۳۸۲
شش
هوزار: هسا شعران   محمد بشرا. ناشر: دهسرا‏‫، ۱۳۸۹
کتاب شناسی و مقاله شناسی محمد بُشرا (درویش گیلانی) > تألیفات مردم شناسی و فرهنگ مردم گیلان

هَنگی ایسِه هَنگی نیِه   دفتری در مسله (چیستان) گیلکی   پژوهش و نگارش: محمد بشرا. اداره کل فرهنگ و هنر استان گیلان‏‫، ۱۳۵۳
هَنگی ایسِه هَنگی نیِه   کتابی در مسله (چیستان) گیلکی   پژوهش و نگارش: محمد بشرا. ناشر: طاعتی، ۱۳۸۱
فرهنگ واژگان گیلکی   پژوهش و نگارش: محمد بشرا. به سفارش حوزه هنری گیلان. ناشر: فرهنگ ایلیا ، ‏‫۱۳۹۸
گیلان تماشا: (تصویری از مردم‌شناسی) مجمو‌عه‌ای از محمد بشرا (درویش گیلانی). ناشر: فرهنگ ایلیا ، ‏‫۱۳۹۰
آیین‌ها و آداب سوگواری در گیلان   پژوهش و نگارش: محمد بشرا. به سفارش حوزه هنری گیلان. ناشر: فرهنگ ایلیا ، ‏‫۱۳۹۹
آداب و آیین‌های عروسی در گیلان (برم گیلاکونی)   پژوهش و نگارش: محمد بشرا؛ به سفارش حوزه هنری گیلان. ناشر: فرهنگ ایلیا ، ‏‫۱۳۹۸
آیین‌های گذر در گیلان (مراسم تولد تامرگ)   محمد بشرا، طاهر طاهری. دانشنامه فرهنگ و تمدن گیلان (جلد ۳۴). ناشر: فرهنگ ایلیا ، ‏‫۱۳۹۸
جشن‌ها و آئین‌های مردم گیلان۱( آیین‌های نوروزی)   محمد بشرا، طاهر طاهری. دانشنامه فرهنگ و تمدن گیلان (جلد ۳۴). ناشر: فرهنگ ایلیا ، ‏‫۱۳۹۸
جشن‌ها و آیین‌های مردم گیلان۲ (به جز آیین‌های نوروزی)   محمد بشرا، طاهر طاهری. دانشنامه فرهنگ و تمدن گیلان (جلد ۲۳). ناشر: فرهنگ ایلیا ، ‏‫۱۳۹۸
باورهای عامیانۀ مردم گیلان   محمد بشرا، طاهر طاهری. دانشنامه فرهنگ و تمدن گیلان (جلد ۱۵). ناشر: فرهنگ ایلیا ، ‏‫۱۳۸۶‬
طب سنتی مردم گیلان (گیله تجروبه)   محمد بشرا. دانشنامه فرهنگ و تمدن گیلان (جلد ۳۲). ناشر: فرهنگ ایلیا ،۱۳۸۹‏‫
بازارهای هفتگی (دوره‌ای) گیلان   محمد بشرا. دانشنامه فرهنگ و تمدن گیلان (جلد ۵۶). ناشر: فرهنگ ایلیا ، ‏‫۱۳۹۳
اَ دَرا واکون باد بایه! شعرهای عامیانه و کودکانه‌ گیلکی   پژوهش و نگارش محمد بشرا. به سفارش حوزه هنری گیلان. ناشر: فرهنگ ایلیا ، ‏‫۱۳۹۷
اف‍س‍ان‍ه‌ه‍ا و ب‍اورداش‍ت‌ه‍ای‌ م‍ردم‌ش‍ن‍اخ‍ت‍ی‌ ج‍ان‍وران‌ و گ‍ی‍اه‍ان‌ در گ‍ی‍لان‌ (جانوران)   ن‍وی‍س‍ن‍ده‌: م‍ح‍م‍د ب‍ش‍را. ناشر: ده‍س‍را، ۱۳۸۰
اف‍س‍ان‍ه‌ه‍ا و ب‍اورداش‍ت‌ه‍ای‌ م‍ردم‌ش‍ن‍اخ‍ت‍ی‌ ج‍ان‍وران‌ و گ‍ی‍اه‍ان‌ در گ‍ی‍لان‌ (جانوران)   ن‍وی‍س‍ن‍ده‌: م‍ح‍م‍د ب‍ش‍را. ناشر: ده‍س‍را، ۱۳۸۰
افسانه‌ها و باورداشت‌های مردم‌شناختی جانوران و گیاهان در گیلان (خزندگان، دوزیستان، آبزیان و حشرات)   محمد بشرا. ناشر: ده‍س‍را، ۱۴۰۱
اوشانان (جیندی پیری)   پژوهش و نگارش محمد بشرا. به سفارش حوزه هنری گیلان. ناشر: سپیدرود‏‫، ۱۳۹۶
سوگند و نفرین در فرهنگ مردم گیلان  پژوهش و نگارش محمد بشرا. به سفارش حوزه هنری گیلان. ناشر: سپیدرود‏‫، ۱۳۹۶
ک‍ت‍اب‌ ک‍ادوس‌ ۱ (م‍ج‍م‍وع‍ه‌ ه‍ن‍ری‌ و ادب‍ی‌ و...)   ب‍ه‌ک‍وش‍ش‌: م‍ح‍م‍د ب‍ش‍را. ناشر: معلم، ۱۳۷۲
کله کچله نقلان (قصه‌های کچلک در گیلان)   پژوهش و نگارش محمد بشرا. به سفارش حوزه هنری گیلان. ناشر: سپیدرود‏‫، ۱۳۹۶
کتاب شناسی و مقاله شناسی محمد بُشرا (درویش گیلانی) > محتواهای آمادۀ انتشار به‌صورت کتاب از آرشیو غنی مردم‌شناسی و فولکلور گیلان محمد بشرا

آبیاری در گیلان
یاوری در گیلان
نظرقربانی در گیلان
شکار و شکاربانی در گیلان
بیجارسری (آوای کار) در گیلان
کی می‌آد بازی؟ (بازی‌های کودکانه در گیلان)
وَرزا جنگ در گیلان
افسانه‌ها و باورداشت‌های مردم‌شناختی گیاهان در گیلان
گیله تجروبه (درمان‌های سنتی در گیلان)
اَغوزبازی (گردوبازی) در گیلان
از هر دری سخنی (مقاله‌هایی از محمد بشرا) (جلد اول و دوم)
مقیاسات در فرهنگ مردم گیلان
زن در گستره‌ی فرهنگ مردم گیلان
ازدواج در مناطق تالشی‌زبان
تفأل در گیلان
گاو در فرهنگ مردم گیلان
زاگا: بازگشت رمه به قشلاق
درباره‌ی چهارشنبه‌سوری و نوروز در گیلان
جانوران در ضرب‌المثل‌های گیلکی
خواب و خواب‌گزاری در فرهنگ گیلان
آیین چلّه‌شویی در گیلان
ابریشم گیلان
اشکور و آیین‌های منطقه (مونوگرافی روستای کیارَمِش اِشکِوَر)
مجموعه مقالات مردم‌شناسی گیلان ۱
مجموعه مقالات مردم‌شناسی گیلان ۲
مجموعه مقالات مردم‌شناسی گیلان ۳
مجموعه مقالات مردم‌شناسی گیلان ۴
مجموعه مقالات مردم‌شناسی گیلان ۵
جنَئن (تخم زیر مرغ کُرچ نهادن)
نَقَل گَمِه، نقلستان (قصه‌های شب‌نشین) (چهار جلد)
کتاب شناسی و مقاله شناسی محمد بُشرا (درویش گیلانی) > مصاحبه های محمد بشرا (درویش گیلانی)

گفتگوی امین حق ره با محمد بشرا   همراه با مروری بر آثار وی و خوانش شعر   برنامۀ رو‌به‌رو شماره‌‌ی۱۰ جمعه پنجم آذرماه ۱۴۰۰ خورشیدی   رشت گیلان
کتاب شناسی و مقاله شناسی محمد بُشرا (درویش گیلانی) > آثار موسیقایی بر اساس سروده های محمد بشرا (درویش گیلانی)

ترانۀ گیلکی "می مرثیه" (مرثیۀ من)   آهنگ و اجرا: جوما   شعر: بریده‌ای از سروده‌‌ی بلندِ محمد بشرا (درویش گیلانی) ۱۳۵۴ خورشیدی   تاریخ نشر: ۲۳ دی‌ماه ۱۴۰۱خورشیدی
ترانۀ گیلکی "واجامو دیهاتی" (روستاییِ سختی دیده)  آهنگ و اجرا: علی زیبا كناری   شعر: محمد بشرا (درویش گیلانی)   تنظیم كننده: علی اكبر كنعانی   شیوۀ اجرا: اركستر
هرای محمد بشرا (درویش گیلانی) گرافیست: شاهین بشرا
هنگی ایسه هنگی نیه محمد بشرا (درویش گیلانی)
هنگی ایسه هنگی نیه محمد بشرا (درویش گیلانی) گرافیست: شاهین بشرا
کتاب کادوس ۱ به کوشش: محمد بشرا
باشگاه فوتبال ولونگونگ وولفس

Football club
باشگاه فوتبال ولونگونگ وولفس یک باشگاه فوتبال نیمه حرفه‌ای استرالیایی است که در ولونگونگ، در منطقه ایلاوارا در نیو ساوت ولز واقع شده است. این باشگاه در حال حاضر در لیگ برتر ملی ان‌اس‌دابلیو، دسته دوم فوتبال استرالیا، رقابت می‌کند. این باشگاه بازی‌های خانگی خود را در ورزشگاه وین انجام می‌دهد.
این باشگاه در سال ۱۹۸۰ تشکیل شد و از سال ۱۹۸۱ در لیگ ملی فوتبال شرکت کرد تا اینکه مسابقات در سال ۲۰۰۴ متوقف شد، به استثنای یک دوره کوتاه در لیگ ایالتی ان‌اس‌دابلیو در سال ۱۹۸۷. موفق‌ترین دوره باشگاه در مسابقات ملی در همان نوبت بود. قرنی که آنها دو قهرمانی متوالی را در سال‌های ۲۰۰۰–۱۹۹۹ و ۰۱–۲۰۰۰ به دست آوردند. در نتیجه، این باشگاه در سال ۲۰۰۱ به مسابقات قهرمانی قاره منطقه راه یافت که آن را نیز به دست آورد. با انجام این کار، گرگ‌ها تنها دومین باشگاه استرالیایی شدند که پس از دو سال قبل از ملبورن جنوبی، موفق به کسب جام قاره‌ای شدند. موفقیت آنها در این رویداد خاص، باشگاه را برای مسابقات قهرمانی باشگاه‌های جهان ۲۰۰۱ واجد شرایط کرد، اما این مسابقات در نهایت لغو شد.
این باشگاه سپس در سال ۲۰۰۵ به لیگ ایالتی پیوست، زیرا نتوانست به مسابقات ملی تازه تاسیس، ای-لیگ بپیوندد، پس از اینکه مالکان آنها تصمیم گرفتند درخواست خود را انجام ندهند. در سال ۲۰۰۹، باشگاه در بحران مالی قرار داشت و تنها از طریق حمایت جامعه توانست به حیات خود ادامه دهد. این باشگاه به عنوان یک سازمان غیرانتفاعی تغییر نام داد که اداره آن به‌دست جامعه بود.