stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کوبو آبه
علایق و سرگرمی‌ها > ادبیات > ادبیات خارجی

یوتاکا هانی‌یا دربارهٔ تأثیرات ادبیات خارجی بر کوبو آبه در مقاله‌ای که در توضیح کتاب «دیوار» نوشته است، اظهار داشت: «کوبو آبه از هایدگر شروع کرد… او سپس تحت تأثیر شدید ریلکه، سارتر، کافکا و ژول سوپرویل قرار گرفت اما این تأثیرات، کمی با آنچه معمولاً به عنوان تأثیرات ادبی شناخته می‌شود، متفاوت است. بیان فضایی و تجسمی، به شکل‌گیری روش‌شناسی داستان‌های او تبدیل شد.»
در مورد فرانتس کافکا، آبه در سال‌های ۱۹۵۶ و ۱۹۶۴ در دو سفر به اروپای شرقی از شهر زادگاه او، پراگ، بازدید کرد. آبه در اولین بازدیدش متوجه شد که کافکا هنوز به عنوان یک نویسنده رسمی شناخته نمی‌شود اما در بازدید مجددش، کافکا مورد بازنگری قرار گرفته و محل زادگاهش نیز کشف شده بود. او دربارهٔ جایگاه کافکا در پراگ مقاله‌ای نوشت. همچنین در سال ۱۹۸۰ در مصاحبه‌ای گفت: «من فکر می‌کنم کافکا نویسنده‌ای خارق‌العاده بود که توانست وجود جهان را به نمایش بگذارد.»
وقتی الیاس کانتی در سال ۱۹۸۱ جایزه نوبل ادبیات را دریافت کرد، آبه به او علاقه‌مند شد و او را بسیار ستایش کرد. در همان زمان، به پیشنهاد دوست صمیمی‌اش دونالد کین، کتاب‌های نویسنده کلمبیایی گابریل گارسیا مارکز را خواند و تحت‌تاثیر او قرار گرفت. از آن پس، آبه به‌طور مکرر کانتی و گارسیا مارکز را در آثار خود و برنامه‌های تلویزیونی معرفی کرد و آثار آن‌ها را به خوانندگان عمومی شناساند.
علایق و سرگرمی‌ها > ادبیات > ادبیات ژاپنی

آبه دربارهٔ نویسندگان ژاپنی، به جز کنزابورو اوئه و یاسوئوکا شوتارو، بیشتر آن‌ها را قبول نداشت. برای مثال، او یاسوشی اینواوئه را که در همان دوران به عنوان یکی از نامزدهای جایزه نوبل مطرح بود، به عنوان «قصه‌نویس» و ماسوجی ایبوسه را به عنوان «جستارنویس» به شدت مورد انتقاد قرار می‌داد. با این حال، در دهه ۱۹۸۰ به عنوان عضو کمیته انتخاب چند جایزه ادبی فعالیت داشت و چندین آثار از نویسندگان نوپای ژاپنی را معرفی کرد. علاوه بر این، در مصاحبه‌ای در دسامبر ۱۹۹۱ آبه اظهار داشت که از زمان‌های قدیم علاقه‌مند به رینزو شینا بوده است و شاید تنها نویسنده‌ای که می‌توان در ژاپن به عنوان نویسنده واقعی شناخت، شینا باشد.
علایق و سرگرمی‌ها > خودرو و ورزش‌های فضای باز

کوبو آبه به ورزش‌های فضای باز علاقه داشت و اغلب با خانواده‌اش به رانندگی یا قایق‌سواری می‌پرداخت. او به ویژه به عنوان یک خودرو دوست شناخته می‌شد و کلکسیونی از چندین خودرو داشت. همچنین در سال ۱۹۸۶، او یک زنجیر چرخ ساده و قابل استفاده بدون نیاز به جک، به نام «چِنیزی» را اختراع کرد. آبه نه تنها فناوری‌های جدید را به کار می‌برد بلکه خود نیز اختراعاتی داشت.
علایق و سرگرمی‌ها > موسیقی

در موسیقی، او طرفدار گروه پینک فلوید بود و یکی از اولین کاربران سینتی‌سایزر در ژاپن به‌شمار می‌رفت. آبه برای آثار نمایشی خود جلوه‌های صوتی و موسیقی صحنه می‌ساخت. از سوی دیگر، در موسیقی کلاسیک، در دوره جوانی به سمفونی شماره ۹ مالر به رهبری برونو والتر با اجرای ارکستر فیلارمونیک وین و مجموعه آهنگ‌های «سفر زمستانی» از شوبرت علاقه داشت. در سال‌های بعدی نیز به آثار بارتوک و موسیقی باروک علاقه‌مند بود و در سال‌های پایانی زندگی‌اش به آثار باخ که توسط وندی کارلوس اجرا شده بود، گوش می‌داد. همچنین او از اپرا بیزار بود.
علایق و سرگرمی‌ها > سایر موارد

چندین فیلم ویدئویی نیز در محل کار آبه در هاکونه باقی ماندند. در میان آن‌ها، آثار «غروب خدایان»، «دروازه بهشت»، «انتخاب سوفی» و «اتصال کوتاه» به همراه کتاب‌ها و نرم‌افزارهای موسیقی مورد علاقه‌اش کنار هم قرار داشتند.
در زمینه هنر، او جورج سیگال (مجسمه‌ساز) را مورد تحسین قرار داده و از آثار او برای جلد چندین کتاب خود استفاده کرده است. همچنین آبه خودش نیز به‌طور فعال به مجسمه‌سازی می‌پرداخت و از دهه ۱۹۸۰ به بعد، در هاکونه با استفاده از رول‌های دستمال توالت، بطری‌های خالی، هسته‌های انبه و … اشیاء هنری خلق می‌کرد.
او علاقه‌مند به دخانیات بود و از پیپ و سیگار برگ لذت می‌برد. او همچنین مقاله‌ای با عنوان «روش‌های ترک سیگار» نوشت.
روابط دوستانه

آبه از آنچه به عنوان حلقه ادبی معروف است، فاصله گرفته بود و دایره روابط دوستانه‌اش نیز بسیار محدود بود، به طوری که در سال‌های پایانی عمرش شایعاتی مبنی بر مرگ او در میان نسل جوان رواج پیدا کرده و به نوعی به یک افسانه تبدیل شده بود. به نظر می‌رسد شخصیت خاص آبه نیز در این موضوع تأثیرگذار بوده است.
آثار اولیه آبه بیشتر متعلق به ژانر علمی-تخیلی بودند و این دوره همزمان با آغاز این ژانر در ژاپن بود. به همین دلیل، او هرگز عضو باشگاه نویسندگان علمی-تخیلی ژاپن نشد اما در همایش بین‌المللی علمی-تخیلی که در سال ۱۹۷۰ در ژاپن برگزار شد، نقش محوری ایفا کرد و با افراد مرتبط با این حوزه دوستی نزدیکی داشت.
او با کنزابورو اوئه رابطه‌ای دوستانه داشت، تا حدی که به خانه‌های یکدیگر رفت و آمد می‌کردند. هر دو در همان زمان جایزه تانیزاکی را دریافت کردند اما در حدود سال ۱۹۶۸ به دلیل اختلاف نظر در مورد اعتراض‌های دانشگاهی، رابطه‌شان کم‌رنگ شد. اوئه گفته است: «بعد از آن، فکر نمی‌کنم که واقعاً آشتی کرده باشیم.» با این حال، از سال ۱۹۸۹ هر دو به عنوان اعضای هیئت داوران جایزه ادبی یومی‌ئوری همکاری می‌کردند و گاهی گفت‌وگوهایی نیز داشتند.
آبه از طریق کنزابورو اوئه با دونالد کین آشنا شد و دوستی‌ای با او برقرار کرد که تا پایان عمر ادامه داشت. برای کین، آبه یکی از دوستان مهمش در کنار یوکیو میشیما محسوب می‌شد و پس از مرگ میشیما، آبه به یک وجود بی‌همتا تبدیل شد. همچنین کین نمایشنامه‌های آبه مانند «مردی که به چوب تبدیل شد» و «دوستان» را به انگلیسی ترجمه و معرفی کرده است.
تورو تاکه‌میتسو که تمام موسیقی فیلم‌هایی که آبه فیلمنامه‌نویس آن‌ها بود را تهیه کرد نیز رابطه نزدیکی با او داشت.
آبه نسبت به شونتارو تانیکاوا (شاعر پیشگام شعر نو ژاپنی) رفتار سردی داشت اما یک سال قبل از مرگش، ارزیابی جدیدی از او داشت که این موضوع در کتاب تاکه‌میتسو فاش شده است.
آبه نزدیک به ۲۰ سال رابطه‌ای صمیمی با ریوتارو شیبا برقرار کرد و برای آبه که با حلقه‌های ادبی ارتباط زیادی نداشت، شیبا دوستی قابل اطمینان و صمیمی بود. آبه به همراه شیبا به عنوان داور در جوایز ادبی مختلفی فعالیت کرد. همچنین، شیبا در بسیاری از جوایز ادبی که آبه به عنوان داور در آن‌ها شرکت داشت، برنده شد.
فعالیت‌های سیاسی

در دوران پساجنگ، موضع آبه به عنوان یک صلح‌طلب روشنفکر منجر به پیوستن او به حزب کمونیست ژاپن در سال ۱۹۵۰ شد و او در سازماندهی کارگران در مناطق فقیر توکیو فعالیت می‌کرد. اندکی پس از دریافت جایزه آکوتاگاوا در سال ۱۹۵۱، آبه شروع به احساس محدودیت‌های قوانین و مقررات حزب کمونیست کرد و همچنین دربارهٔ این که چه آثار هنری معناداری می‌توان در ژانر واقع‌گرایی سوسیالیستی خلق کرد، دچار تردید شد. سال ۱۹۵۶، آبه به حمایت از کارگران لهستانی که علیه دولت کمونیستی خود اعتراض می‌کردند، نوشت و خشم حزب کمونیست را برانگیخت. این انتقاد موضع او را تأیید کرد:
«حزب کمونیست بر من فشار آورد تا محتوای مقاله را تغییر داده و عذرخواهی کنم اما من نپذیرفتم. گفتم هرگز نظرم را در این مورد تغییر نخواهم داد. این اولین جدایی من از حزب بود.»
در آوریل ۱۹۵۶، آبه به عنوان نماینده انجمن ادبیات نوین ژاپن و شورای فرهنگی ملی، برای شرکت در کنگره نویسندگان چک به پراگ سفر کرد. در آنجا در خودش نسبت به حزب کمونیست علاقه چندانی نیافت اما هنر برای او مایه تسلی و آرامش بود. او از خانه کافکا در پراگ بازدید کرد، ریلکه و کارل چاپک خواند و تحت تأثیر یک نمایش مایاکوفسکی در برنو قرار گرفت.
تهاجم شوروی به مجارستان در سال ۱۹۵۶ آبه را منزجر کرد. او تلاش کرد که از حزب کمونیست خارج شود اما استعفاها در آن زمان پذیرفته نمی‌شدند. در سال ۱۹۶۰، او به عنوان بخشی از انجمن جوانان ژاپن که شامل ایدئولوژی‌های مختلف بود، در اعتراضات آنپو علیه تجدیدنظر پیمان امنیتی آمریکا-ژاپن شرکت کرد. در سال ۱۹۶۱ او با موضعی انتقادی در برابر هشتمین کنگره حزب کمونیست ژاپن که در آن برنامه حزب تعیین می‌شد، ظاهر شد و برخلاف انضباط حزب، مواضع‌نامه‌ای را منتشر کرد و بدین‌گونه از حزب اخراج شد. فعالیت‌های سیاسی آبه در سال ۱۹۶۷ با بیانیه‌ای که به همراه یوکیو میشیما، یاسوناری کاواباتا و جون ایشی‌کاوا منتشر و در آن علیه برخورد با نویسندگان، هنرمندان و روشنفکران در چین کمونیست اعتراض کرد، پایان یافت.
زندگی شخصی و خانواده

کوبو آبه با ماچی یامادا، یک هنرمند و طراح صحنه، ازدواج کرده بود. آن‌ها در اوایل بیست‌سالگی با هم آشنا شدند و شراکتی مادام‌العمر، هم در زندگی شخصی و هم حرفه‌ای، داشتند. ماچی بیشتر جلدهای کتاب‌های آبه را طراحی کرد و همچنین طراحی صحنه نمایش‌های استودیو آبه را انجام داد. با وجود چالش‌هایی که با آن‌ها روبرو بودند از جمله زندگی در خانه‌های ساده و مبارزه با مشکلات مالی در اوایل ازدواجشان، پیوند آن‌ها قوی باقی ماند. همسرش ماچی، پس از مرگ آبه به سرطان مبتلا شد و در تاریخ ۲۲ سپتامبر همان سال بر اثر سکته قلبی درگذشت.
در سال ۱۹۵۴، دخترشان به دنیا آمد. به پیشنهاد ماچی، از کتاب «زندگی‌نامه گوسکو بودوری» اثر کنجی میازاوا، نام «نِری» برای او انتخاب شد. نِری به عنوان متخصص زنان و زایمان و نویسنده در توکیو فعالیت می‌کرد. در سال ۲۰۱۱، کتاب «زندگی‌نامه آبه کوبو» را منتشر کرد و در سال ۲۰۱۸ به علت پارگی آئورت سینه‌ای در ۶۴ سالگی درگذشت.
آثار برجسته > رمان‌ها

| عنوان فارسی | عنوان اصلی ژاپنی | سال انتشار | برگردان به فارسی |
| --- | --- | --- | --- |
| نشانه‌ای در پایان راه | 終りし道の標に [Owarishi michi no shirube ni] | ۱۹۴۸ |  |
| اتحاد گرسنگی | 飢餓同盟 [Kiga dōmei] | ۱۹۵۴ |  |
| هیولاها به سمت وطن می‌روند | けものたちは故郷をめざす [Kemono tachi wa kokyō wo mezasu] | ۱۹۵۷ |  |
| چهارمین عصر بین یخ | 第四間氷期 [Dai-Yon Kampyōki] | ۱۹۵۹ | آدم ماهی، شیوا مقانلو، نشر نیماژ |
| چشم سنگی | 石の眼 [Ishi no me] | ۱۹۶۰ |  |
| زن در ریگ روان | 砂の女 [Suna no onna] | ۱۹۶۲ | زن در ریگ روان، مهدی غبرایی، نشر نیلوفر |
| چهره دیگری | 他人の顔 [Tanin no kao] | ۱۹۶۴ | چهره دیگری، بهرام محتشمی، نشر بدیل |
| اِنوموتو تاکه‌آکی | 榎本武揚 [Enomoto Takeaki] | ۱۹۶۴ |  |
| کاملاً انسان‌گونه | 人間そっくり [Ningen sokkuri] | ۱۹۶۶ |  |
| نقشه تباه‌شده | 燃えつきた地図 [Moetsukita chizu] | ۱۹۶۷ | مردی بدون نقشه، فردین توسلیان، نشر کتاب فانوس |
| مرد جعبه‌ای | 箱男 [Hako otoko] | ۱۹۷۳ | آدم جعبه‌ای، فردین توسلیان، نشر الکترونیک سایه‌ها لطفاً مرا نبینید: ماجراهای مرد جعبه‌ای، سحر محمدبیگی، نشر آرادمان مرد جعبه‌ای، مرضیه طرلانی، نشر خوب |
| ملاقات مخفی | 密会 [Mikkai] | ۱۹۷۷ |  |
| کشتی ساکورا | 方舟さくら丸 [Hakobune sakura maru] | ۱۹۸۴ | کشتی ساکورا، فردین توسلیان، نشر کتاب فانوس |
| دفتر یادداشت کانگورو | カンガルー・ノート [Kangarū nōto] | ۱۹۹۱ | دفتر یادداشت کانگورو، سلماز بهگام، نشر ترانه |
| مرد پرنده | 飛ぶ男 [Tobu otoko] | ۱۹۹۴ |  |
آثار برجسته > داستان‌های کوتاه

| عنوان فارسی | عنوان اصلی ژاپنی | سال انتشار | برگردان به فارسی |
| --- | --- | --- | --- |
| دختر لال | 唖むすめ [Oshimusume] | ۱۹۴۹ |  |
| دندروکاکالیا | デンドロカカリヤ [Dendorokakariya] | ۱۹۴۹ |  |
| فرار رؤیا | 夢の逃亡 [Yume no tōbō] | ۱۹۴۹ |  |
| پیلهٔ سرخ | 赤い繭 [Akai mayu] | ۱۹۵۰ | پیلهٔ سرخ، امین مدی، ماهنامهٔ شبکه آفتاب، شماره ۴۵، دی ۱۳۹۷ |
| سیل | 洪水 [Kōzui] | ۱۹۵۰ |  |
| چوب | 棒 [Bō] | ۱۹۵۰ |  |
| گچ جادویی | 魔法のチョーク [Mahō no chōku] | ۱۹۵۱ |  |
| دیوار – جنایت آقای اِس. کارما | 壁―S・カルマ氏の犯罪 [Kabe―S・Karuma shi no hanzai] | ۱۹۵۱ | جنایت آقای اِس. کارما، کتاب مجموعه داستان «تجاوز قانونی»، علی قادری، نشر مروارید |
| متجاوز | 闖入者 [Chinnyusha] | ۱۹۵۱ | تجاوز قانونی، کتاب مجموعه داستان «تجاوز قانونی»، علی قادری، نشر مروارید |
| زندگی یک شاعر | 詩人の生涯 [Shijin no Shōgai] | ۱۹۵۱ |  |
| پوست گرسنه | 飢えた皮膚 [Ueta hifu] | ۱۹۵۱ |  |
| کشتی نوح | ノアの方舟 [Noa no hakobune] | ۱۹۵۲ |  |
| شهر زیر آب | 水中都市 [Suichu toshi] | ۱۹۵۲ |  |
| سگ | 犬 [Inu] | ۱۹۵۴ | سگ، کتاب مجموعه داستان «تجاوز قانونی»، علی قادری، نشر مروارید |
| ثبت تغییر شکل | 変形の記録 [Henkei no kiroku] | ۱۹۵۴ |  |
| اختراع شماره R62 | R62号の発明 [R62 gō no hatumei] | ۱۹۵۶ |  |
| اغواگر | 誘惑者 [Yūwakusha] | ۱۹۵۷ |  |
| سرباز رؤیا | 夢の兵士 [Yume no heishi] | ۱۹۵۷ | سرباز خیالی، کتاب مجموعه داستان «تجاوز قانونی»، علی قادری، نشر مروارید سرباز رؤیا، مهدی غبرایی، مجله داستان همشهری، شماره ۹۱، شهریور ۱۳۹۷ |
| تخم‌مرغ سربی | 鉛の卵 [Namari no tamago] | ۱۹۵۷ |  |
| پیام‌رسان | 使者 [Shisha] | ۱۹۵۸ | فرستاده ویژه، کتاب مجموعه داستان «تجاوز قانونی»، علی قادری، نشر مروارید |
| قمار | 賭け [Kake] | ۱۹۶۰ |  |
| مرگ نامربوط | 無関係な死 [Mukankei na shi] | ۱۹۶۱ | مرگ نامربوط، کتاب مجموعه داستان «تجاوز قانونی»، علی قادری، نشر مروارید |
| پرتگاه زمان | 時の崖 [Toki no gake] | ۱۹۶۴ |  |
| آن سوی منحنی | カーブの向う [Kabu no mukō] | ۱۹۶۶ |  |
آثار برجسته > نمایشنامه‌ها

| عنوان فارسی | عنوان اصلی ژاپنی | سال انتشار | برگردان به فارسی |
| --- | --- | --- | --- |
| یونیفرم | 制服 [Seifuku] | ۱۹۵۵ |  |
| شکار برده | どれい狩り [Dorei gari] | ۱۹۵۵ |  |
| کشتی تندرو | 快速船 [Kaisoku sen] | ۱۹۵۵ |  |
| مردی که به عصا تبدیل شد | 棒になった男 [Bō ni natta otoko] | ۱۹۵۷ | مردی که به عصا تبدیل شد، کتاب مردی که به عصا تبدیل شد (سه نمایشنامه به هم پیوسته)، مصطفی دهقان، نشر افراز |
| روح اینجاست | 幽霊はここにいる [Yūrei wa koko ni iru] | ۱۹۵۸ | جناب روح، فردین توسلیان، نشر کتاب فانوس |
| تو نیز گناهکاری | おまえにも罪がある [Omae nimo tsumi ga aru] | ۱۹۶۵ |  |
| دوستان | 友達 [Tomodachi] | ۱۹۶۷ | دوستان، فردین توسلیان، نشر کتاب فانوس |
| چمدان | スーツケース [Sūtsukēsu] | ۱۹۶۹ | چمدان، کتاب مردی که به عصا تبدیل شد (سه نمایشنامه به هم پیوسته)، مصطفی دهقان، نشر افراز |
| پرتگاه زمان | 時の崖 [Toki no gake] | ۱۹۶۹ | پرتگاه زمان، کتاب مردی که به عصا تبدیل شد (سه نمایشنامه به هم پیوسته)، مصطفی دهقان، نشر افراز |
| قصد نامعلوم | 未必の故意 [Mihitsu no koi] | ۱۹۷۱ | قتل غیرعمد، فردین توسلیان، نشر کتاب فانوس |
| کتاب راهنما | ガイド・ブック [Gaido bukku] | ۱۹۷۱ |  |
| عینک عشق شیشه رنگی است | 愛の眼鏡は色ガラス [Ai no megane wa iro garasu] | ۱۹۷۳ |  |
| جوراب شلواری سبز | 緑色のストッキング [Midori iro no sutokkingu] | ۱۹۷۴ | جوراب شلواری سبز، فردین توسلیان، نشر آنیما |
| راه (شکار برده جدید) | ウエー（新どれい狩り） [Wē (Shin dorei gari)] | ۱۹۷۵ |  |
| بچه فیل مرده است | 仔象は死んだ [Kozō wa shinda] | ۱۹۷۹ |  |
آبه در حال درست کردن گیوزا، ۱۹۵۴
از شماره ۱ سپتامبر ۱۹۵۴ مجله گراف مای‌نیچی
گروه تئاتر های‌یوزا در حال اجرای نمایش «شکار برده»، سال ۱۹۵۵
جانکشن سیتی، کانزاس

مکان
| Junction City, Kansas | Junction City, Kansas |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location of Junction City, Kansas: Location of Junction City, Kansas
Detailed map of Junction City, Kansas: Detailed map of Junction City, Kansas
مختصات: ۳۹°۱′۳۹″ شمالی ۹۶°۵۰′۲۵″ غربی﻿ / ﻿۳۹٫۰۲۷۵۰°شمالی ۹۶٫۸۴۰۲۸°غربی﻿ / 39.02750; -96.84028: مختصات: ۳۹°۱′۳۹″ شمالی ۹۶°۵۰′۲۵″ غربی﻿ / ﻿۳۹٫۰۲۷۵۰°شمالی ۹۶٫۸۴۰۲۸°غربی﻿ / 39.02750; -96.84028
ایالت: کانزاس
شهرستان: Geary
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۲٫۲۲ مایل مربع (۳۱٫۶۵ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱۲٫۱۵ مایل مربع (۳۱٫۴۷ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰۷ مایل مربع (۰٫۱۸ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۱۰۲ فوت (۳۳۶ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۲۳۳۵۳
 • برآورد (۲۰۱۱): ۲۴۰۱۵
 • تراکم: ۱۹۲۲٫۱/مایل مربع (۷۴۲٫۱/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: ۶۶۴۴۱-۶۶۴۴۲
کد منطقه: ۷۸۵
FIPS کد: ۲۰-۳۵۷۵۰
GNIS feature ID: ۰۴۷۶۵۵۵
وبگاه: City website
جانکشن سیتی (به انگلیسی: Junction City) شهری در ایالت کانزاس کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۲۳٬۳۵۳ نفر بوده‌است.
گویچون

مکان در Paysandú Department, 23x15px|border |alt=|link= اروگوئه
| گویچون | گویچون |
| --- | --- |
شهر: شهر
گویچونموقعیت در اروگوئه: گویچونموقعیت در اروگوئه
مختصات: ۳۲°۲۱′۰″ جنوبی ۵۷°۱۲′۰″ غربی﻿ / ﻿۳۲٫۳۵۰۰۰°جنوبی ۵۷٫۲۰۰۰۰°غربی﻿ / -32.35000; -57.20000: مختصات: ۳۲°۲۱′۰″ جنوبی ۵۷°۱۲′۰″ غربی﻿ / ﻿۳۲٫۳۵۰۰۰°جنوبی ۵۷٫۲۰۰۰۰°غربی﻿ / -32.35000; -57.20000
Department: Paysandú Department
جمعیت (۲۰۰۴): جمعیت (۲۰۰۴)
 • کل: ۵۰۲۵
منطقهٔ زمانی: ساعت هماهنگ جهانی -۳
کد پستی: ۶۰۰۰۸
کد منطقه: +۵۹۸ ۴۷۴۲
گویچون (به اسپانیایی: Guichón) شهری در کشور اروگوئه، استان پایساندو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۵٬۰۲۵ نفر بوده‌است.
میانگین رتبه متقابل

میانگین رتبه متقابل یک معیار آماری برای ارزیابی هر فرآیندی است که فهرستی از پاسخ‌های احتمالی به نمونه‌ای از پرس‌وجوها را تولید می‌کند که بر اساس احتمال صحت مرتب شده‌اند. رتبه متقابل پاسخ هر پرسش، معکوس ضربی رتبه اولین پاسخ صحیح است: ۱ برای مقام اول،۱⁄۲ دوم،۱⁄۳ سوم و غیره. میانگین رتبه متقابل میانگین رتبه‌های متقابل نتایج برای یک نمونه از پرس و جوها، Q، است:
{\text{MRR}}={\frac {1}{|Q|}}\sum _{i=1}^{|Q|}{\frac {1}{{\text{rank}}_{i}}}.\!
بطوریکه  {\text{rank}}_{i} به موقعیت رتبه اولین سند مرتبط برای پرس و جوی i-ام اشاره دارد.
مقدار متقابل میانگین رتبه متقابل با میانگین هارمونیک رتبه‌ها مطابقت دارد.
مثال

به عنوان مثال، فرض کنید ما سه نمونه پرس و جو زیر را برای سیستمی داریم که سعی می‌کند کلمات انگلیسی را به جمع آنها ترجمه کند. در هر مورد، سیستم سه حدس می‌زند، که اولین حدس آن چیزی است که فکر می‌کند به احتمال زیاد درست است:
| پرس و جو | نتایج پیشنهادی | پاسخ صحیح | رتبه | رتبه متقابل |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| گربه | گربه، گربه، گربه | گربه‌ها | ۳ | ۱/۳ |
| چنبره | توری، توری، چنبره | توری | ۲ | ۱/۲ |
| ویروس | ویروس‌ها، ویروس‌ها، ویروس‌ها | ویروس‌ها | ۱ | ۱ |
با توجه به این سه نمونه، می‌توانیم میانگین رتبه متقابل را به صورت (۱/۳) محاسبه کنیم + ۱/۲ + ۱)/۳ = ۱۱/۱۸ یا حدود ۰٫۶۱.
اگر هیچ‌یک از نتایج پیشنهادی درست نباشد، رتبه متقابل ۰ است. توجه داشته باشید که فقط رتبه اولین پاسخ مرتبط در نظر گرفته می‌شود، پاسخ‌های احتمالی مرتبط بیشتر نادیده گرفته می‌شوند. اگر کاربران به موارد مرتبط دیگری نیز علاقه‌مند هستند، میانگین دقت متوسط یک معیار بالقوه جایگزین است.
جستارهای وابسته
بازیابی اطلاعات
پرسش و پاسخ
دزد راستگو

| دزد شرافتمند | دزد شرافتمند |
| --- | --- |
پوستر فیلم: پوستر فیلم
کارگردان: مارک ویلیامز
تهیه‌کننده: کریگ چاپمن چارلز دورفمن تای دانکن جونا لوپ مایلز نستل مارک ویلیامز
فیلمنامه‌نویس: استیو آلیچ مارک ویلیامز
بازیگران: لیام نیسون کیت والش جای کورتنی جفری داناوان جفری رایت آنتونی راموس رابرت پاتریک
موسیقی: مارک آیشام
فیلم‌بردار: شلی جانسن
تدوین‌گر: مایکل پی شاوور
توزیع‌کننده: اوپن رود فیلمز
تاریخ‌های انتشار:  ۴ سپتامبر ۲۰۲۰ (۲۰۲۰-09-۰۴) (ایالات متحده آمریکا)  
مدت زمان: ۹۹ دقیقه
کشور: ایالات متحده آمریکا
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۳۰ میلیون دلار
فروش گیشه: ۳۱ میلیون دلار
دزد راستگو یا دزد شرافتمند (به انگلیسی: Honest Thief) یک فیلم سینمایی آمریکایی محصول سال ۲۰۲۰ در ژانر اکشن به کارگردانی مارک ویلیامز با بازی لیام نیسون و کیت والش است.
خلاصه داستان

سارق بانک (لیام نیسون) تلاش می‌کند تا پولهای ربوده شده را تحویل پلیس دهد زیرا در دام عشق گرفتار آمده و قصد دارد زندگی سالمی را در پیش بگیرد، اما زمانی که متوجه می‌شود پلیس فدرال از او نیز فاسدتر است تصمیم می‌گیرد اسمش را از لیست مجرمین پاک کند
پخش در تلویزیون

این فیلم به‌صورت دوبله در روز اول فروردین ۱۴۰۰، ساعت ۱۵ از شبکه سه سیما، با گویندگی تورج مهرزادیان به‌جای لیام نیسون پخش شد.
باشگاه فوتبال صنعت نفت آبادان

Football club
باشگاه فوتبال صنعت نفت آبادان یک باشگاه فوتبال ایرانی است که در سال ۱۳۵۱ در شهر آبادان، استان خوزستان پایه‌گذاری شد. این باشگاه هم‌اکنون در لیگ آزادگان حضور دارد.
ورزشگاه تختی آبادان به عنوان ورزشگاه خانگی این تیم می‌باشد که مالکیت آن برعهده شرکت پالایشگاه نفت آبادان است.
پیشینه > ورود فوتبال به آبادان

تاریخ شروع فوتبال ایران به حدود یک قرن پیش بازمی‌گردد یعنی زمانی که یک گروه انگلیسی برای اکتشاف نفت در جنوب ایران عازم کشور ایران شدند. پس از حفر اولین چاه نفت در منطقه مسجد سلیمان به سال ۱۹۰۸ میلادی، فوتبال به شکل جدی در جنوب ایران دنبال گردید. فوتبال در ایران حدود ۱۰۰ سال پیش با کارگران ایرانی شرکت نفت در مسجدسلیمان شروع شد و هنوز زمین آن در باشگاه نفت مسجدسلیمان است.
پیشینه > بنیان‌گذاری باشگاه فوتبال صنعت نفت آبادان

در اواخر سال ۱۳۵۱ مسؤلان وقت فدراسیون فوتبال کشور به فکر برگزاری یک دوره مسابقات لیگ باشگاه‌ها، تحت عنوان جام تخت جمشید افتادند که پیشنهاد حضور نماینده‌ای از شهر آبادان با توجه به پشتوانه قوی و سابقه درخشان این شهر در رقابت‌های کشوری باعث شد تا کارگزاران وزارت نفت، آبادان را صاحب نماینده‌ای در اولین دوره رقابت‌های باشگاهی کنند. بر همین اساس در این سال تعدادی از بهترین بازیکنان باشگاه‌های آبادان جذب تیم صنعت نفت شدند و نفت آبادان آرام آرام به تیم محبوب مردم جنوب تبدیل گشت. در آن سال‌ها مسابقات با کمترین امکانات ولی در سطح ایده‌آلی برگزار می‌گردید و نماینده فوتبال آبادان توانست با ارائه بازی‌های قابل قبولی یکی از تیمهای مطرح کشور شود.
این تیم سال‌ها با پیراهن باشگاه‌های کشورهای آمریکای جنوبی و گاهی اوقات باشگاه‌های انگلستان بازی‌های خود را انجام می‌داد. اما از اواخر سال ۱۳۵۵ با روی کار آمدن کادر مدیریت جدید و مربیگری منوچهر سالیا به پیشنهاد پرویز دهداری رنگ لباس تیم صنعت نفت رسماً به زرد برزیلی تغییر یافت. از همان سال صنعت نفت با نام «برزیل ایران» شهرت یافت.
ورزشگاه

مقالهٔ اصلی: ورزشگاه تختی آبادان
ورزشگاه اصلی تیم صنعت نفت آبادان، ورزشگاه جهان پهلوان تختی آبادان واقع در آبادان می‌باشد. این ورزشگاه یکی از قدیمی‌ترین ورزشگاه‌های فوتبال در ایران است که طی ۲ دهه اخیر ۳ بار مورد بازسازی اساسی قرار گرفته‌است در مرحله اول روبروی جایگاه اصلی به تعداد ۶ سکو ساخته شد که ظرفیت ورزشگاه را از ۵ هزار نفر اولیه به ۱۵۰۰۰ نفر تبدیل کرد در مرحله دوم و پس از افتتاح جایگاه‌های جدید جایگاه اصلی بعد از ۵۰ سال از بنای اولیه و ۳۰ سال از تبدیل به چمن بازسازی اساسی شد و این مرحله نیز در سال ۱۳۹۰ افتتاح گردید در مرحله سوم فضاهای زیر جایگاه اصلی به اماکنی از قبیل کلینیک پزشکی - اتاق کنفرانس - رختکنهای جدید و اتاق مانیتورینگ تبدیل شد در اواسط لیگ ۸۶–۸۷ و بازی با سایپا این ورزشگاه به عنوان دومین ورزشگاه ایران در آن زمان صاحب اسکوربورد تمام دیجیتال گردید تا تمامی وقایع بازی توسط تماشاگران قابل دیدن گردد.
در اواسط لیگ ۸۹–۹۰ نیز این ورزشگاه پس از ورزشگاه آزادی دارای سیستم دوربین مداربسته برای کنترل هرچه بیشتر فضای ورزشگاه گردید.
این ورزشگاه در بازدید مسئولان کنفدراسیون فوتبال آسیا نتوانست با معیارهای AFC همخوانی داشته باشد ولی با نکاتی که از سوی ناظران کنفدراسیون فوتبال آسیا گوش زد شد و طی اقدامی گسترده از سوی مدیران باشگاه صنعت نفت آبادان و پالایشگاه آبادان ۹۰ درصد نواقص برطرف شد و همچنین مقرر گردیده‌است که تا پایان سال تمام ورزشگاه تختی مجهز به صندلی شود درب‌های ورودی به ورزشگاه نیز به گیت‌های الکترونیک تبدیل شوند. همچنین از دیگر برنامه‌های تکمیلی جهت این ورزشگاه پیر نصب سایبان برای جایگاه‌های تماشاگران می‌باشد.
این ورزشگاه متعلق به پالایشگاه آبادان بوده و به عنوان ورزشگاه اختصاصی تیم صنعت نفت آبادان شناخته می‌گردد.
هواداران

هواداران این تیم آبادانی در نوع خود در جنوب کشور از پرشور ترین‌ها هستند و در سال ۸۶–۸۷ در بازی پلی آف لیگ برتر این ورزشگاه پر از تماشاگر شد و تبدیل به دومین بازی پر هوادار ایران در آن سال شد.
تعداد زیادی از هنرمندان مشهور، طرفدار صنعت نفت آبادان هستند که این مسئله در کشور کم‌نظیر است. از جمله این افراد می‌توان به ناصر تقوایی، حمید فرخ‌نژاد، نادر سلیمانی، رضا فیاضی و احمد ایراندوست اشاره کرد. حمید فرخ‌نژاد و نادر سلیمانی سابقه حضور در آبادان برای هواداری تیم را هم داشته‌اند. همچنین عروسک جناب خان در برنامه تلویزیونی خندوانه در شبکه نسیم نیز طرفدار صنعت نفت است.
تیم‌های پایه و آکادمی

تیم‌های امید و پایه این باشگاه یکی از موفق‌ترین و فعال‌ترین تیم‌ها در زمینه پرورش بازیکن هستند که محمد دریس، مسلم مجدمی، محمدرضا غبیشاوی، رضا جبیره، حسین بغلانی و جعفر سلمانی چند مورد از بازیکنان پرورش یافته در این تیم‌ها هستند.
بازیکنان > بازیکنان کنونی

فهرست زیر شامل بازیکنان فصل ۰۳–۱۴۰۲ صنعت نفت می‌باشد.
بازیکنان > بازیکنان خارجی

فهرست بازیکنان خارجی باشگاه فوتبال صنعت نفت آبادان شامل بازیکنانی می‌شود که با تابعیت غیر ایرانی برای باشگاه فوتبال صنعت نفت بازی کرده‌اند.
| ردیف | نام | کشور | پست | دوران بازی | بازی | گل |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | مهند مهدی النداوی |  | مهاجم | ۱۳۷۸–۱۳۸۳ | ؟ | ؟ |
| ۲ | فرخ اسماعیل‌اف |  | مهاجم | ۱۳۸۱ | ۰ | ۰ |
| ۳ | رأفت قلی‌اف |  | هافبک | ۱۳۸۱–۱۳۸۳ | ؟ | ؟ |
| ۴ | الهام یدالله‌اف |  | مدافع | ۱۳۸۱–۱۳۸۲ | ؟ | ؟ |
| ۵ | احمد علی جابر |  | دروازه‌بان | ۱۳۸۲ | ؟ | ؟ |
| ۶ | میروسلاو کوزاک |  | هافبک | ۱۳۸۴–۱۳۸۶ | ؟ | ؟ |
| ۷ | مارسلو ده سوزا |  | مدافع | ۱۳۸۶ | ۵ | ۱ |
| ۸ | لئوناردو پیمنتا |  | هافبک | ۱۳۸۶–۱۳۸۷ | ۳۰ | ۱۲ |
| ۹ | ریناتو |  | هافبک | ۱۳۸۶–۱۳۸۸ | ؟ | ؟ |
| ۱۰ | لوون پاچاجیان |  | هافبک | ۱۳۸۸–۱۳۹۱ | ۵۹ | ۱۲ |
| ۱۱ | نی پارابیا |  | مهاجم | ۱۳۸۸–۱۳۸۹ | ۹ | ۶ |
| ۱۲ | گابریل |  | هافبک | ۱۳۸۸–۱۳۸۹ | ؟ | ؟ |
| ۱۳ | ساندرو گائوچو |  | هافبک | ۱۳۸۸–۱۳۸۹ | ؟ | ؟ |
| ۱۴ | عیسی ترائوره |  | هافبک | ۱۳۸۹–۱۳۹۰ | ۱۲ | ۰ |
| ۱۵ | والری الکسانیان |  | مدافع | ۱۳۹۰–۱۳۹۲ | ۴۵ | ۱ |
| ۱۶ | عماد زعتره |  | مهاجم | ۱۳۹۰–۱۳۹۱ | ۲۹ | ۱۱ |
| ۱۷ | فونیکه سی |  | مهاجم | ۱۳۹۰–۱۳۹۱ | ۳۲ | ۲۰ |
| ۱۸ | مارکو شیمیچ |  | دروازه‌بان | ۱۳۹۱–۱۳۹۲ | ۷ | ۰ |
| ۱۹ | دیگو ملو |  | مدافع | ۱۳۹۱–۱۳۹۲ | ۱۲ | ۰ |
| ۲۰ | هوگو ماچادو |  | هافبک | ۱۳۹۱–۱۳۹۲ | ۱۷ | ۰ |
| ۲۱ | رشید البی |  | مدافع | ۱۳۹۵–۱۳۹۶ | ۱۶ | ۰ |
| ۲۲ | کیم گوی هیان |  | هافبک | ۱۳۹۵–۱۳۹۶ | ۲۷ | ۰ |
| ۲۳ | برونو ماتوس |  | هافبک | ۱۳۹۵–۱۳۹۶ | ۱۶ | ۰ |
| ۲۴ | دنی سانتویا |  | مهاجم | ۱۳۹۵–۱۳۹۶ | ۱ | ۰ |
| ۲۵ | علی صلاح هاشم |  | مهاجم | ۱۳۹۵–۱۳۹۶ | ۲ | ۰ |
| ۲۶ | مگنو باتیستا داسیلوا |  | مدافع | ۱۳۹۶–۱۳۹۷ | ۳۲ | ۳ |
| ۲۷ | آگوستو سزار موریرا |  | هافبک | ۱۳۹۶–۱۳۹۷ | ۳۳ | ۵ |
| ۲۸ | کرار جاسم |  | هافبک | ۱۳۹۶–۱۳۹۸ | ۴۱ | ۱۲ |
| ۲۹ | لوسیانو پریرا مندز |  | مهاجم | ۱۳۹۶–۱۳۹۷ | ۳۲ | ۱۵ |
| ۳۰ | وینیسیوس |  | هافبک | ۱۳۹۷–۱۳۹۸ | ۱۴ | ۰ |
| ۳۱ | عزیز صدیقوف |  | هافبک | ۱۳۹۷–۱۳۹۸ | ۷ | ۰ |
| ۳۲ | پلاتینی |  | هافبک | ۱۳۹۷–۱۳۹۸ | ۵ | ۰ |
| ۳۳ | مکوامبا کانجی |  | مهاجم | ۱۳۹۷–۱۳۹۸ | ۶ | ۲ |
| ۳۴ | جاناتان بالوتلی |  | مهاجم | ۱۳۹۷–۱۳۹۸ | ۲۳ | ۵ |
| ۳۵ | شیرالدین بابایف |  | مهاجم | ۱۴۰۱–۱۴۰۲ | ۷ | ۱ |
| ۳۶ | محمد رضا جلیل |  | هافبک | ۱۴۰۱–۱۴۰۲ | ۱۴ | ۰ |
| ۳۷ | سباستین پیریز |  | هافبک | ۱۴۰۱–۱۴۰۲ | ۷ | ۰ |
| ۳۸ | علی فریدون |  | مهاجم | ۱۴۰۱–۱۴۰۲ | ۶ | ۰ |
| ۳۹ | شرف موخیدینوف |  | مهاجم | ۱۴۰۱–۱۴۰۲ | ۶ | ۰ |
| ۴۰ | فهد طالب |  | دروازه‌بان | ۱۴۰۲ | ۹ | ۰ |
| ۴۱ | علی یوسف |  | مهاجم | ۱۴۰۲–۱۴۰۳ | ۲۸ | ۴ |
| ۴۲ | عباس قاسم |  | مدافع | ۱۴۰۲ | ۵ | ۰ |
| ۴۳ | بوباکار تراوالی |  | هافبک | ۱۴۰۲–۱۴۰۳ | ۱۱ | ۱ |
بازیکنانی که نامشان پررنگ نوشته شده، حداقل در یکی از رده‌های ملی کشورشان حضور داشته‌اند.