stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
گروه هتل‌های اینترکنتیننتال

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نمایی از دکوراسیون داخلی لابی هتل اینترکنتیننتال سنگاپور: نمایی از دکوراسیون داخلی لابی هتل اینترکنتیننتال سنگاپور
نوع: شرکت سهامی عام
ISIN: GB00BHJYC057 
صنعت: هتل‌داری
بنا نهاده: ۱۷۷۷
بنیانگذاران: ویلیام بیس
دفتر مرکزی:  باکینگهام‌شر، بریتانیا
مدیر عامل اجرایی: کیت بار
رئیس هیئت مدیره: ریچارد سالومنز
محصولات: هتل مهمان‌نوازی
درآمد:  ۴٫۶ $ میلیارد دلار (۲۰۲۳)
سود خالص:  ۷۵۰ $ میلیون دلار (۲۰۲۳)
تعداد کارکنان: ۳۴۵٫۰۰۰ نفر (۲۰۲۳)
شرکت‌های وابسته: اینترکنتیننتال کندل‌وود سوئیتز کرون پلازا ایون هتل هالیدی این هتل ایندیگو
وبگاه: www.ihgplc.com
گروه هتل‌های اینترکنتیننتال (به انگلیسی: InterContinental Hotels Group) یک شرکت چندملیتی هتلداری بریتانیایی است، که با در اختیار داشتن ۵٬۷۲۳ هتل در ۱۰۰ کشور، به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین گروه‌های هتل‌داری جهان شناخته می‌شود.
ریشه‌های تأسیس گروه هتل‌های اینترکنتیننتال به سال ۱۷۷۷ بازمی‌گردد، که ویلیام بیس، هتل بیس بریوری را راه‌اندازی کرد. در حال حاضر از مجموع هتل‌های زیرمجموعه اینترکنتیننتال، تعداد ۳٫۹۰۰ هتل، به‌صورت مستقل و با قراردادهای فرانشیز مدیریت می‌شوند، ۶۵۲ هتل نیز به‌طور مستقیم تحت مدیریت این شرکت اداره می‌شوند، که از این تعداد تنها ۱۰ هتل در مالکیت کامل اینترکنتیننتال قرار دارد. دفتر مرکزی این گروه در باکینگهام‌شر، بریتانیا قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازارهای بورس نیویورک و بورس لندن معامله می‌شود.
همسران

| همسران | همسران |
| --- | --- |
ژانر: کمدی
نویسنده: بیژن بیرنگ، شادمهر راستین
کارگردان: بیژن بیرنگ مسعود رسام
بازیگران: ثابت: فردوس کاویانی مهرانه مهین‌ترابی فرهاد جم الهام پاوه‌نژاد مهمان: بهروز بقایی جمیله شیخی بیژن بنفشه‌خواه رامبد جوان امین حیایی جلال مقدم کمند امیرسلیمانی جعفر بزرگی شهلا ریاحی نعمت‌الله گرجی فرخ‌لقا هوشمند علی بیرنگ پرستو گلستانی ژاله علو، (فقط صدا) مهتاج نجومی حمیده خیرآبادی حسین کسبیان ابراهیم آبادی سروش خلیلی مهوش وقاری با نام مهین وقاری محسن قاضی مرادی سیروس گرجستانی روح‌الله مفیدی شمسی فضل‌اللهی هوشنگ دیبائیان منوچهر افسری فاطمه طاهری مجید قناد رسول نجفیان هما خاکپاش مهدی وثوقی راد  فرشید زارعی فرد کیانوش گرامی اشکان اشتیاق آیلار ساعی پور محمدتقی شریفی نورالدین استوار مجیدنیامراد پرویز بزرگی لقمان نظیری فرنوش آل احمد امید تبریزیان نیلوفر هاشمیان مهشید نیکزاد شهرام نشاط فریبا لشگری گلبرگ ابوترابیان مسعود شاه محمدی سیامک حلمی محسن پناهی  و…
سازنده موسیقی متن: بهرام دهقانیار
کشور سازنده: ایران
زبان اصلی: فارسی
شمار قسمت‌ها: ۴۵
تولید: تولید
تهیه‌کننده: مسعود رسام
مکان تولید: تهران
تدوین‌گر: حسین احمدی
دوربین: محمدرضا کاظمی سهیل نوروزی
مدت: یک ساعت
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: شبکه دو
انتشار اولیه: ۱۳۷۳ – ۱۳۷۴
همسران مجموعه تلویزیونی ایرانی ساختهٔ بیژن بیرنگ و مسعود رسام محصول ۱۳۷۳ است که از شبکه دو سیما پخش می‌شد.
داستان سریال

داستان مجموعهٔ همسران راجع به دو زوج است که در یک آپارتمان با هم همسایه هستند. کمال (فردوس کاویانی) و مهین (مهرانه مهین‌ترابی) یکی از دو زوج هستند که سن بیشتری دارند. علی (فرهاد جم) و مریم (الهام پاوه‌نژاد) یک زوج دیگر هستند که از کمال و مهین جوان‌تر هستند. بعدها معلوم می‌شود کمال دایی مریم است که مریم از این موضوع خبر نداشته‌است. داستان سریال همسران دربارهٔ زندگی این دو همسایه است.
حاشیه‌ها

این مجموعه نخستین همکاری بیژن بیرنگ و مسعود رسام در ساخت سریال‌های تلویزیونی بود. آن‌ها برای این کار یک ساختمان در خیابان یازدهم محلهٔ سعادت‌آباد و نزدیک میدان کاج اجاره کردند که پس از آن بارها در سریال‌های دیگر نیز از آن استفاده شد.
در تیتراژ پایانیِ این سریال، عبارتِ «با تشکر از خانوادهٔ محترم رجبی» به چشم می‌خورَد که تا مدت‌ها کنجکاوی مخاطبان را جلب می‌کرد. این عبارت بعدها در پایان بسیاری از سریال‌های دیگر نیز آورده شد. تا جایی که عبارتِ «با تشکر از خانوادهٔ محترم رجبی» به گونه‌ای طنز در بین مردم تبدیل شد.
این سریال در ابتدا قرار بود توسط غلامحسین لطفی کارگردانی شود اما به دلیل اختلاف بین تهیه‌کنندگان، بیژن بیرنگ برای کارگردانی انتخاب شد.
کاواساکی کی‌دی‌ای-۳

| کی‌دی‌ای-۳ | کی‌دی‌ای-۳ |
| --- | --- |
کاربری: جنگنده
تولیدکننده: کاواساکی
نخستین پرواز: ۱۹۲۸
ساخته‌شده: مارس تا مه ۱۹۲۸
تعداد ساخته‌شده: ۳ پیش‌نمونه
کِی‌دی‌اِی-۳ (به انگلیسی: KDA-3) یک هواگرد بال‌چتری تک‌موتوره تک‌سرنشین ساخت شرکت کاواساکی در امپراتوری ژاپن بود که نخستین پرواز خود را سال ۱۹۲۸ انجام داد. این هواگرد مورد پذیرش نیروی زمینی امپراتوری ژاپن قرار نگرفت و از مرحله پیش‌نمونه فراتر نرفت.
طراحی و کاربرد

نیروی زمینی امپراتوری ژاپن ماه مارس سال ۱۹۲۷ به سه شرکت میتسوبیشی، ناکاجیما و کاواساکی دستور داد در رقابت با یکدیگر تا ماه آوریل ۱۹۲۸ طرحی از یک جنگنده برای جایگزینی گونه‌های قدیمی‌تر ارائه کنند. هر سه شرکت از طراحان آلمانی و فرانسوی بدین منظور استفاده کردند.
مهندس آلمانی ریشارت فوگت هواگردی موسوم به «کِی‌دی‌اِی-۳» را برای شرکت کاواساکی طراحی کرد. این هواگرد، همانند دو رقابت‌کنندهٔ دیگر پیکربندی بال‌چتری داشت. طراحی آن بر پایه جنگنده دورنیه دوها قرار گرفت. به هر صورت تفاوت‌های اساسی بین آن‌ها وجود داشت. هر دو ساختاری تمام‌فلزی با تقویت‌کننده‌های طولی بیرونی داشتند اما بال‌های دوها خود ایستا بودند و بر روی چهارپایه در مرکز قرار داشتند؛ درحالی‌که کی‌دی‌ای-۳ دو جفت مهار N شکل در مرکز و دو مهار مورب موازی تا نزدیکی مرکز بال‌ها داشت. ارابه‌های فرود مشابه هم بودند. در کی‌دی‌ای-۳ از سطوح هدایت تعادل‌شاخی به جای دم دوها استفاده شد. خلبان در اتاقک سر باز می‌نشست.
پیش‌نمونهٔ نخست کِی‌دی‌اِی-۳ نیرومحرکه خود را از موتور ب‌ام‌و ۶ با توان ۴۵۰ اسب بخار می‌گرفت. ساخت این هواگرد ماه مارس سال ۱۹۲۸ تکمیل شد. هواگرد روز ۱ آوریل هنگام فرود در کاگامیگاهارا دچار سانحه شد و ارابه فرود آن آسیب دید. در پیش‌نمونه‌های دوم و سوم از موتور هیسپانو-سوایتسا با توان ۴۵۰ اسب بخار استفاده شد که کاواساکی از پیش از شرکت دورنیه وارد کرده بود. پوسته موتور و دُم هواگرد هم تغییراتی کرد. هر دو هواگرد ماه مه سال ۱۹۲۸ تکمیل شدند. پس از انجام رضایت‌بخش پروازهای آزمایشی در شرکت، هواگردها به توکوروزاوا فرستاده شدند تا مورد ارزیابی نیروی زمینی قرار گیرند.
نخستین هواگردی که ارزیابی شد نمونه میتسوبیشی بود. سازه این هواگرد در میانه یک شیرجه از هم گسیخته شد. این اتفاق سبب گشت آزمایش‌های بیشتر بر ایده جنگنده‌های بال‌چتری متوقف شود. از پیش‌نمونه‌های کاواساکی، ناکاجیما و میتسوبیشی صرفاً برای آزمایش استحکام ساختاری بر روی زمین استفاده شد. نتیجه آزمایش‌ها نشان‌گر این بود که نمونه ناکاجیما بهترین مورد است اما هیچ‌یک مشخصات مورد نیاز را برآورده نمی‌کنند؛ در نتیجه هر سه رد شدند.
کاواساکی بعداً خود از پیش‌نمونه کی‌دی‌ای-۳ برای آزمایش‌های بیشتر استفاده کرد. یکی از پیش‌نمونه‌های ثانویه به دانشکده موتور هواگرد برای استفاده آموزشی اهدا شد.
مشخصات فنی

خدمه: ۱ نفر
طول: ۸٫۸۵ متر
ارتفاع: ۳ متر
طول بال: ۱۲٫۶ متر
مساحت بال: ۲۵ متر مربع
وزن خالی: ۱٬۳۵۰ کیلوگرم
وزن بارگذاری‌شده: ۱٬۹۵۰ کیلوگرم
بار بر بال: ۷۸ کیلوگرم بر متر مربع
نیرومحرکه: ۱ × موتور وی‌شکل ۱۲ سیلندر ب‌ام‌و ۶ خنک شونده با آب: ۶۳۰ اسب بخار
نسبت وزن به توان: ۳٫۹ کیلوگرم بر اسب بخار
پیش‌ران: ملخ دو تیغه چوپی
حداکثر سرعت: ۱۵۳ گره (۲۸۰ کیلومتر بر ساعت)
سرعت اوج‌گیری: ۵٬۰۰۰ در ۱۲ دقیقه
سقف پرواز: ۹٬۰۰۰ متر
۲ × مسلسل ۷٫۷ میلی‌متری ثابت رو به جلو
لوطی

تصویر لوطی‌ها توسط آنتوان سوریوگین
لوطی‌های تهرانی در مراسم تشییع (۱۳۹۷)
لوطی واژه‌ای است که در ایران دورهٔ قاجار و پیش از آن برای توصیف قشری از مردان به کار می‌رفت که خصوصیاتی از نظر ظاهری و اخلاقی داشتند، از جمله پایبندی به برخی اخلاقیات همچون جوانمردی و امانت‌داری، اما نسبت به برخی هنجارهای اخلاقی بی‌تفاوت بودند. لوطی‌ها اغلب به زورخانه رفت‌وآمد می‌کردند، و برخی‌شان به خوانندگی و رقاصی و اجرای نمایش سرگرمی با میمون یا دیگر حیوانات می‌پرداختند. لوطی‌ها شأن پایینی در جامعه داشتند و حتی از سوی برخی، شرور دانسته می‌شدند. در برخی موارد، واژهٔ لوطی بار جنسی هم داشت.
تعریف

لوطی معانی متفاوتی دارد. لوطی در زمان قاجار به گروهی از کشتی‌گیران و بدنسازان آن زمان که به زورخانه رفت‌وآمد می‌کردند، گفته می‌شد. نشان ظاهری لوطی‌ها، دستمال یزدی و زنجیر بود. بسیاری از این لوطی‌ها به عنوان کاسب خرده‌پا در بازار کار می‌کردند و بعضی به شغل‌هایی مانند نگهبانی شب، محافظت از حصارهای شهر و سازماندهی مراسم محرم مشغول بودند. آن‌ها هنگام پیوستن به گروه لوطیان، به زندگی بر اساس اخلاق جوانمردی، دفاع از ضعیفان در برابر زورگویان، حمایت از محله در برابر تهدیدهای بیرونی و اجتناب از اشتغال به مشاغل پَست سوگند یاد می‌کردند. آن‌ها به هنگام تمرین در زورخانه (حتی در شهرهای ترک‌زبان مانند تبریز) اشعار شاهنامه را می‌خواندند و برخی از آن‌ها به فرقه‌های تصوف مانند حیدری و نعمتی پیوسته بودند.
لفظ «لوطی» در مقابل لفظ «پِنطی» (به معنای فرد بی‌غیرت و فاقد صفات لوطی‌گری) به کار می‌رفته است. از دیدگاه برخی از مردم، لوطی‌ها پهلوان و قهرمان مردمی بودند؛ اما در نظر برخی دیگر، افرادی شرور تلقی می‌شدند. لوطی‌ها معمولاً به چشم‌پاکی، امانت‌داری و برخی رسوم مذهبی پایبند بودند، اگر چه نسبت به هنجارهای اجتماعی و موازین اخلاقی رایج بی‌تفاوت بودند. باده‌نوشی و قمار که هر دو از نظر شرعی و عرفی در جامعهٔ ایران مضموم بودند، نزد لوطیان امری رایج و پذیرفته شده بودند. لوطی‌ها در مراسم محرم و صفر هم نقش داشتند و در برپایی تکایا و علم‌کشی و شورآفرینی در دسته‌های سینه‌سیزی نقش ایفا می‌کردند. برخی از لوطیان هم به استخدام روحانیون در می‌آمدند و مأمور گردآوری مالیات‌های شرعی نظیر خمس و زکات می‌شدند.
لوطی‌ها دارای سلسله‌مراتب بودند. یک لوطی تازه‌وارد لقب «داش» (مخفف داداش) می‌گرفت. به تدریج لوطی‌ها به درجه‌های بالاتر نظیر «داش مشدی» و «چغاله مشدی» می‌رسیدند. بالاترین درجه بین لوطی‌ها «باباشمل» نام داشت و معمولاً هر محله تنها یک باباشمل داشت. برای ترقی به درجات بالاتر، لوطی‌ها می‌بایست کارهایی از قبیل علم‌کشی و نوحه‌خوانی انجام می‌دادند یا کار برجسته‌ای می‌کردند که از عهدهٔ هر کس برنیاید، مثل خوردن یک کاسه هل و گلاب طوری که هیچ ته کاسه باقی نماند، یا شنا کردن بی‌وقفه برای ۲۰ یا ۳۰ دور در حوض حمام، خوردن ۱۰ دست چلوکباب.
لوطی‌ها در بسیاری از آشوب‌ها و درگیری‌ها نقش داشتند و در خط مقدم نزاع با عوامل حکومت بودند. برای نمون، در دورهٔ قاجار و زمان سلطنت فتحعلیشاه، محمدشاه و ناصرالدین‌شاه و زمان لشکرکشی‌های آنان به اصفهان، لوطیان نقش چشمگیری در مقاومت داشتند چنانکه سخت‌ترین شکنجه‌ها نیز نصیب رهبران لوطی می‌شد. همچنین، از آنجا که حکومت در تأمین رفاه مردم کوتاهی می‌کرد، شورش مردم یکی از روش‌های ارادهٔ عموم بر صاحبان قدرت بود، چرا که حکومت از هزینه‌های سیاسی و اقتصادی ناشی از بی‌نظمی، بیم داشت. لوطیان در این شورش‌ها هم نقش کلیدی داشتند. آن‌ها اموال ثروتمندان را در این آشوب‌ها غارت می‌کردند و بعد بین فقرا تقسیم می‌کردند. در شهرهای ایران قاجار که محله‌ها به دو دستهٔ اعیان‌نشین و فقیرنشین قابل تقسیم بود، لوطیان در محله‌های فقیرنشین جنبش و فعالیتشان همواره نیرومند بود.
لوطی‌ها سبک حرف زدن خاصی داشتند، از جمله این که ناسزاهایی مخصوص به خود داشتند؛ مثلاً به جای بی‌مروت و بدکردار از لفظ‌های «لامروت» و «لاکردار» استفاده می‌کردند.
خاستگاه

واژهٔ لوطی ریشه در نام قوم لوط دارد. لوطی و لاطی هر دو به معنای غلامباره و کودک‌باز هستند و این واژه با همان معنا تا اواخر سدهٔ ۱۲۰۰ ه‍.خ به کار می‌رفته است. اما این واژه در زمان معاصرتر بیشتر به معنای فرد بی‌باک و نامقید به کار می‌رود. لفظ لوطی اولین بار توسط کسایی شاعر قرن چهارم به کار رفته، که لوطی‌ها را با «بچه‌های بی‌ریش» یکی دانسته است. مولوی و عبید زاکانی لوطی‌ها را شاهدباز می‌دانستند و واژهٔ لواطی هنوز همان‌طور استفاده می‌شود. ناصرخسرو هم از لوطیان در کنار شرابخواران، دزدان و روسپی فروشان نام می‌برد. اما همهٔ متون دلالت‌هایشان بر مفاهیم منفیِ جنسی نیست؛ مثلاً سوزنی هشدار می‌داد که در معاملات تجاری نمی‌شود به لوطی‌ها اعتماد کرد. در زبان هندی نیز واژهٔ «بانکا» چنین بار معنایی را دارد و به افراد نامقید ولی بی‌باک گفته می‌شود.
منشأ استفادهٔ امروزین از واژهٔ لوطی‌بازار یا لوطی‌بازی به معنای تقلب کردن، خصوصاً در امور مالی، و لوطی کردن به معنای اسراف و صرفه‌جویی نکردن از همین‌جاست. در قرن شانزدهم میلادی (معادل دورهٔ صفویه) و احتمالاً خیلی قبل‌تر، این لفظ برای اشاره به گروهی از قلندران بی سر و پا و لوطیان قلندرنمای بنگیانه (درویشان بینوا و سرگرم‌کنندگان درویش‌نما که از مواد مخدر استفاده می‌کردند) به کار می‌رفت. لوطی به دلقکان دربار امیری و سرگرم‌کنندگان دوره‌گرد (بندبازان، رقاصان و دلقکان) که کمدی بداهه اجرا می‌کردند یا آن‌ها که حیوان، معمولاً میمون، خرس یا بز، همراه داشتند و با موسیقی می‌رقصیدند هم گفته می‌شد. در قرن نوزدهم این لفظ به دزدانی مانند رابین هود که به سنت عیاری، حاکمان ستمگر را به چالش می‌کشیدند به کار می‌رفت. لوطی‌ها جدا از جنبهٔ ضد اجتماعی خود به خاطر لوطی‌گری یا جوانمردی شناخته می‌شدند. به این دلیل، از الفاظ لوطی‌خدایی و لوطی‌اللهی که هر دو به معنای ارتباط فعالیت‌های آنان با عدالت الهی بود، استفاده می‌شد.
پدیدهٔ لوطی‌گری احتمالاً شکلی انحطاط یافته از تشکیلات اهل فتوت و عیاران است. عیاری احتمالاً ریشه در دورهٔ اشکانیان دارد. با فروپاشی ساسانیان و ورود اسلام به ایران، عیاران در گروه‌های اجتماعی سازمان یافتند و در مقابل ظلم حاکمان مستبد که مالیات‌های سنگین بر مردم وضع می‌کردند، ایستادگی کردند. فعالیت‌های آنان در خراسان و سیستان و عراق بر شکل‌گیری صفاریان مؤثر بود. ویژگی‌هایی که در آیین فتوت و عیاران شناخته شده بود، نظیر جوانمردی، حمایت از سالمندان، سخاوت، وفاداری و غریب‌نوازی، همان‌هایی هستند که بعدها نزد لوطی‌ها نیز نمود داشتند. اما تا دورهٔ صفویه، اهل فتوت تدریجاً دچار انحطاط‌های اخلاقی شدند و در دورهٔ صفویه تدریجاً جای خود را به لوطی‌ها و مشدی‌ها دادند.
پوشش

پوشش رایج لوطی‌ها در دوران حکومت پهلوی شامل کلاه مخملی، سبیل تاب‌دار، و کت و شلوار مشکی بود. اما پیش از آن و در دورهٔ قاجاریه، پوشش لوطی‌ها شامل این موارد بود: دستمال ابریشمی کاشانی، چپق با چوب آلبالو یا عناب، شالی که به دور کمر بسته می‌شد و جام برنجی کرمانی را نگه می‌داشت، گیوه، زنجیر یزدی، و قمهٔ اصفهانی.
موسیقی

نمونهٔ ترانه‌هایی که لوطی‌های شهری اجرا می‌کردند
آی گل‌پونه نعناپونه / آقا رو می‌خوای تو توپخونه / خانومو می‌خوای خیابونه
بازار بزازا توی تهرونه / قلهک و زرگنده راهَ شمرونه / سِد اسمال راه چاله میدونه
دست چپِ سرپولک عولاجونه / اونچی که غِل می‌خوره بوم غلطونه / ...
دلبرو بیگیر و وِلِش ده / تیله رو وردار و قِلِش ده
بچه رو بگیر و نازش کن / قنداقش تَره و وازش کن / ...
ساسان فاطمی در مقاله‌ای، نقش لوطی‌ها در موسیقی را شرح داده است. وی با تحقیق در منابع نشان داد که واژهٔ لوطی به موسیقی‌دان-رقاص‌های دوره‌گرد اطلاق می‌شد که حیوان‌بازی می‌کردند. اگر چه این واژه بیشتر در دههٔ ۱۳۲۰ و ۱۳۳۰ ه‍.خ کاربرد داشت اما ریشهٔ آن به بیش از صدسال پیش از آن بازمی‌گردد، چنان‌که حتی در زمان ناصرالدین شاه هم از لوطی‌هایی ذکر آمده که میمون و حتی شیر پرورش می‌دادند و با تنبک به هنرنمایی می‌پرداختند. لوطی‌ها موسیقی و سرگرمی را در هم می‌آمیختند و در کنار رقص و ساز و آواز و بازی با حیوانات، کارهای دیگری همچون تقلید صدا و پانتومیم و رقص‌های مضحک هم انجام می‌دادند. باید توجه داشت که همهٔ لوطی‌ها موسیقی‌دان نبودند، و «داش‌مشدی‌ها» و بزن‌بهادرهایی که لوطی صفت بودند نیز «لوطی» نام داشتند و تنها آن دسته‌شان که از صدای خوش و استعداد موسیقی برخوردار بودند به این امر مشغول می‌شدند.
در مناطق روستایی، لوطی‌ها نوعی از موسیقی سازی را اجرا می‌کردند که در آن از سرنا همراه نقاره یا دهل استفاده می‌شد. از نظر نقش موسیقی، لوطی‌ها جایگاه نازلی داشتند و تحقیری که به آن‌ها روا می‌شد نه فقط به دلیل شأن اجتماعی‌شان، که به دلیل نوع موسیقی‌شان بود. در جامعهٔ ایران در آن زمان، موسیقی سازی به دلایل دینی مکروه بود اما موسیقی آوازی پذیرش بیشتری داشت. لوطی‌ها که موسیقی سازی را به شکل حرفه‌ای و در قبال دریافت پول اجرا می‌کردند، به همین خاطر مضموم بودند. همچنین لوطی‌ها گاهی موسیقی‌شان را با رقص و شیرین‌کاری‌های آکروباتیک همراه می‌کردند که این نیز در جامعهٔ رقص‌گریز ایران، امری ناپسند شمرده می‌شد. رد این لوطی‌ها را حتی تا منطقهٔ قفقاز هم می‌توان یافت، جایی که با نام «لُتو» شناخته می‌شدند و در مراسم عروسی همراه با نواختن دایره آواز می‌خواندند.
در مناطق شهری‌ها هم لوطی‌ها (که نسبت به مطرب‌ها شأن اجتماعی کمتری داشتند)، در دسته‌های دو یا سه‌تایی در کوچه می‌چرخیدند، خانه‌هایی که به تازگی زایمان یا ختنه‌سوران داشتند را پیدا می‌کردند و برای اهل خانه تنبک می‌زدند و آواز می‌خواندند و پس از گرفتن مبلغی ناچیز یا کمی میوه و شیرینی، می‌رفتند. برخی از این لوطی‌ها میمون هم به همراه داشتند و آن را به رقص و نمایش می‌گذاشتند، و برخی در گروهشان یک نوازندهٔ کمانچه یا تار هم داشتند.
بسیاری از اشعاری که لوطی‌ها اجرا می‌کردند، محتوای چرندی داشتند و فاقد ملودی بودند (دکلمه‌وار اجرا می‌شدند) و ریتمی کودکانه و شاد داشتند. شعرشان معمولاً انسجام زیادی نداشت و از چند تکهٔ به هم چسبانده تشکیل می‌شد که فاقد معنای مشترک بودند.
سروزیر (فیلم)

| سروزیر | سروزیر |
| --- | --- |
کارگردان: اس شانکار
بازیگران: آرجون سارجا مانیشا کویرالا راغوواران کوچین هانیفا
موسیقی: ای.آر. رحمان
تاریخ‌های انتشار:  ۷ نوامبر ۱۹۹۹ (۱۹۹۹-11-۰۷)  
مدت زمان: ۱۷۸ دقیقه
کشور: هند
زبان: تامیلی 
سروزیر (به تامیلی: Mudhalvan) فیلمی محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی اس شانکار است. در این فیلم بازیگرانی همچون آرجون سارجا، مانیشا کویرالا، راغوواران، کوچین هانیفا، سوشمیتا سن و لیلا ایفای نقش کرده‌اند.
پورها

پورها (به انگلیسی: Pyrrha)، در اسطوره‌های یونان، نخستین زن میرایی است که زاده شد.
دختر اپیمتئوس و پاندورا بود و با دئوکالیون ازدواج کرد. زمانی که زئوس تصمیم گرفت انسان را به وسیله طوفانی از بین ببرد، دئوکالیون و پورها به کمک پرومته و پسرش که کشتی برایشان ساختند، نجات یافتند. اما چون نسلی از انسان باقی نمانده بود، وخشی به آن‌ها گفت که سنگ‌هایی از بالا به پشت پرتاب کنند. سنگ‌های دئوکالیون مَرد و سنگ‌های پورها زن شدند و نژاد انسانی ایجاد شد. آن‌دو پنج فرزند به نام‌های هلن، آمفیکتوئون، پروتوگنیا، پاندورا، تویا داشتند.
استیرمن ۴

| استیرمن ۴ | استیرمن ۴ |
| --- | --- |
یک استیرمن نسخه ۴-CM-۱  متعلق به جونیور اسپیدمیل: یک استیرمن نسخه ۴-CM-۱  متعلق به جونیور اسپیدمیل
کاربری: هواپیمای پستی/ترابری
کشور سازنده: ایالات متحده آمریکا
تولیدکننده: استیرمن ایرکرفت
طراح: لوید استیرمن
نخستین پرواز: ۱۹۳۰
وضعیت: تعدادی از آنها در حال حاضر در مالکیت خصوصی پرواز می‌کنند
کاربر اصلی: شرکت‌های هواپیمایی تجاری
تعداد ساخته‌شده: ۴۱
توسعه‌یافته از: Stearman C3
استیرمن ۴(به انگلیسی: Stearman 4) یک هواپیمای دوبال تجاری آمریکایی است که در دهه ۱۹۲۰ توسط استیرمن ایرکرفت ساخته شد. این هواپیما در آن زمان به عنوان هواپیمای حمل و نقل عملیاتی و پستی سریع و مجلل به قیمت حدود ۱۶۰۰۰ دلار آمریکا به بازار عرضه شد.
کاربران

کانادا
ایالات متحده آمریکا
مشخصات فنی (4-E)

داده‌ها از Green, 1965, p.298
ویژگی‌های عمومی
خدمه: یک
ظرفیت: دو مسافر
طول: ۲۶ فوت ۴ اینچ (۸٫۰ متر)
پهنای بال: ۳۸ فوت ۰ اینچ (۱۱٫۶ متر)
ارتفاع: ۱۰ فوت ۲ اینچ (۳٫۲ متر)
وزن خالی: ۲٬۴۲۶ پوند (۱٬۱۰۰ کیلوگرم)
وزن ناخالص: ۳٬۹۳۶ پوند (۱٬۷۸۵ کیلوگرم)
پیشرانه: ۱ عدد  موتور پرت اند ویتنی سری واسپ, ۴۵۰ hp (۳۳۶ kW)
عملکرد
حداکثر سرعت: ۱۵۸ مایل بر ساعت (۲۵۶ کیلومتر بر ساعت، ۱۳۷ گره)
سرعت کروز: ۱۲۸ مایل بر ساعت (۲۰۶ کیلومتر بر ساعت، ۱۱۱ گره)
سرعت واماندگی: ۵۳ مایل بر ساعت (۸۵ کیلومتر بر ساعت، ۴۶ گره)
بُرد: ۶۴۵ مایل (۱٬۰۴۵ کیلومتر، ۵۶۰ مایل دریایی)
حداکثر ارتفاع: ۱۸٬۰۰۰ فوت (۵٬۴۹۰ متر)
نرخ صعود: ۱٬۴۰۰ فوت بر دقیقه (۷٫۱ متر بر ثانیه)
ترتولس

مکان در 23x15px|border |alt=|link= کاستیا و لئون, 23x15px|border |alt=|link= اسپانیا
| ترتولس nickname= | ترتولس nickname= |
| --- | --- |
دهستان‌های اسپانیا: دهستان‌های اسپانیا
Panorama, Tórtoles de la Sierra, Ávila,: Panorama, Tórtoles de la Sierra, Ávila,
  پرچممهر:   پرچممهر
بخش خودمختار:  کاستیا و لئون
استان: استان آبیلا
Comarca: Comarca de El Barco de Ávila - Piedrahíta
فهرست شهرستان‌های استان آویلا: Tórtoles de la Sierra
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۰ کیلومتر مربع (۱۰ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۵): جمعیت (۲۰۱۵)
 • کل: ۶۴
 • تراکم: ۳٫۲/کیلومتر مربع (۸٫۳/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانی اروپای مرکزی)
ترتلس دهستانی در استان آبیلای اسپانیا است.
در این دهستان ۱۱۲ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۲۰٫۶۰ کیلومتر مربع است.
بیدک (گرمه)

مکان
| بیدک | بیدک |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۷°۱۵′۴۲″شمالی ۵۵°۵۵′۴۱″شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۲۶۱۶۶۷°شمالی ۵۵٫۹۲۸۰۵۶°شرقی﻿ / 37.261667; 55.928056: مختصات: ۳۷°۱۵′۴۲″شمالی ۵۵°۵۵′۴۱″شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۲۶۱۶۶۷°شمالی ۵۵٫۹۲۸۰۵۶°شرقی﻿ / 37.261667; 55.928056
استان: خراسان شمالی
شهرستان: گرمه
بخش: مرکزی
دهستان: گلستان
جمعیت: ۳۷۶ نفر (سرشماری ۹۵)
بیدک روستایی در بخش مرکزی شهرستان گرمه استان خراسان شمالی ایران است.
این روستا غربی ترین روستای استان خراسان شمالی از لحاظ مختصات جغرافیایی و مسکونی بودن است.
جمعیت

این روستا در دهستان گلستان قرار دارد و بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۳۷۶ نفر (۱۲۱خانوار) بوده‌است.
| جمعیت تاریخی> سال | جمعیت تاریخی> جمعیت | جمعیت تاریخی> ±% |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۸۵ | ۴۳۹ | —     |
| ۱۳۹۰ | ۴۳۹ | ۰٪+ |
| ۱۳۹۵ | ۳۷۶ | ۱۴٫۴٪− |
لشکر ۸۴ پیاده لرستان

| لشکر ۸۴ پیاده لرستان | لشکر ۸۴ پیاده لرستان |
| --- | --- |
کشور:  ایران
وفاداری: نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران
رسته: ارتش جمهوری اسلامی ایران
گونه: پیاده نظام
نقش: یگان رزمی
اندازه: لشکر  ۲۴۰۰۰ نفر
بخشی از: نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران
پادگان/ستاد: خرم آباد، استان لرستان
پشتیبان: قرارگاه منطقه‌ای جنوب‌غرب نزاجا
نبردها: جنگ ایران و عراق جنگ داخلی سوریه
فرماندهان: فرماندهان
فرمانده: سرتیپ دوم بختیار کرمی‌نیا
جانشین: سرهنگ پرویز رسولی‌زاده
فرماندهان برجسته: اسکندر بیرانوند بهمن صفایی‌راد سید نورالدین مکی نجاتعلی صادقی گویا علیرضا بهرامی تقی دریکوند حسین شکوهی مراد خوش‌کنار
| لشکر ۸۴ پیاده لرستان | لشکر ۸۴ پیاده لرستان |
| --- | --- |
یگان بالادست: قرارگاه عملیاتی جنوب‌غرب نزاجا
یگان‌های تابعه: تیپ ۱۸۴ پیاده خرم‌آباد تیپ ۲۸۴ سراب ناوه‌کش
رژه نیروهای لشکر ۸۴ لرستان به‌مناسبت سالگرد جنگ ایران و عراق در سال ۱۴۰۱، خرم‌آباد
لشکر ۸۴ پیاده لرستان لشکر پیاده‌نظام زیرمجموعه نیروی زمینی ارتش ایران و تحت امر قرارگاه منطقه‌ای جنوب‌غرب نزاجا است، که ستاد فرماندهی آن در خرم‌آباد، استان لرستان قرار دارد. لشکر ۸۴ لرستان در خلال جنگ ایران و عراق از یگان‌های عمل‌کننده ارتش ایران بود. این لشکر از ۲ تیپ زیرمجموعه شامل تیپ ۱۸۴ پیاده خرم‌آباد و تیپ ۲۸۴ سراب ناوه‌کش تشکیل شده است. هم‌اکنون سرتیپ‌دوم بختیار کرمی نیا فرماندهی لشکر ۸۴ لرستان را برعهده دارد.
سازمان

پس از اجرای «طرح ثامن‌الائمه نزاجا»، تیپ‌های زیر نظر این لشکر از نظر عملیاتی مستقل شدند و نقش قرارگاه لشکر تنها فرماندهی تاکتیکی تیپ‌های زیرمجموعه است.پیش از سال ۱۳۶۴ لشکر۸۴ وجود نداشت؛و تنها یگان تحت عنوان تیپ ۸۴ مستقل پیاده خرم آباد وجود داشت اما پس از آن در طی ۶ سال با سه برابر شدن استعداد تیپ به لشکر ارتقاء یافت و در دو تیپ تنظیم شد.
قرارگاه تاکتیکی لشکر ۸۴ پیاده
تیپ ۱۸۴ پیاده خرم‌آباد
تیپ ۲۸۴ پیاده سراب ناوه‌کش
زرنیخ

| زرنیخ | زرنیخ |
| --- | --- |
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
رده‌بندی: سولفور
فرمول شیمیایی (بخش تکراری): As2S3
دستگاه بلوری: تک‌شیب
ویژگی‌ها: ویژگی‌ها
رنگ: زرد طلایی، زرد نارنجی، قهوه‌ای
رَخ: کامل - مطابق باسطح /۰۰۰۱/
سختی موس: ۱٫۵ تا ۲
جلا: چرب
رنگ خاکه: زرد روشن
شفافیت: شفاف
وزن مخصوص: ۳٫۴۹
ویژگی‌های ظاهری: بلوری، تجمعات ورقه‌ای، پودر، قلوه‌ای
کنارزایی: رالگار، سینابر، استیبین
توضیح بیشتر: S=۳۹٫۰۹٪ ,As=۶۰٫۹۱٪ همراه با انکلوزیون Hg و Ge
کانی همانند: گوگرد، گرینوکیت
دلیل‌نام‌گذاری: از نام لاتین aurum به معنی رنگ‌کننده گرفته شده‌است.
خاستگاه: هیدروترمال، چشمه‌های آبگرم، ثانوی
کاربرد:  به عنوان مواد رنگ‌کننده و سنگ تزئینی از آن استفاده می‌شود 
زرنیخ یا اورپیمنت (Orpiment) با فرمول شیمیایی As2S3، سولفید آرسنیک، با ساختار بلوری تک‌شیب، این کانی در ۳۰۰ تا ۳۲۵ درجه سانتی‌گراد ذوب می‌شود. این کانی جزو کانی‌های سمی طبقه‌بندی می‌شود. با آب و هیدروکلریک اسید تمیز می‌شود و در هوا اکسیده می‌گردد. از کانی‌های مشابه آن گوگرد و گرینوکیت را می‌توان نام برد که به وسیلهٔ رخ کامل، جلا، وضعیت رشته‌ای و ورقه‌ای و چگالی بالاتر از گوگرد قابل تفکیک است.
این کانی تقریباً کمیاب است و در روسیه، یوگسلاوی، آمریکا، پرو و در ایران در معادن زرشوران تکاب یافت می‌شود. بلورهای بزرگ آن در روسیه تا ۶۰ سانتی‌متر و ۳۰ کیلوگرم وزن می‌رسد.
کاربردها

در چین باستان به‌عنوان سم حشرات استفاده می‌شده است
همچنین در روم و چین باستان برای زهرآلود کردن نوک نیزه و تیر بکار میرفته است
تا قرن نوزدهم میلادی که سمی بودن آن شناخته نبوده به‌عنوان رنگدانه در صنعت به‌کار می‌رفته است
در ایران و کشورهای خاورمیانه تا چند سال قبل مخلوط آن با آهک به‌عنوان واجبی برای بردن مو به‌کار میرفته است که به نظر می‌آید مسئولان بهداشتی اخیرا اقدام به اجبار برای تغییر ماده شیمیایی کرده اند.
خودکشی زندانیان توسط خوردن این ماده نشان از دانستن سمی بودن آن داشته است.
ساختار بلور

یک واحد مجزا در زرنیخ
ساختار بلوری زرنیخ از صفحاتی تشکیل شده‌است.
صفحات بر روی لایه‌ها انباشته شده‌اند.
ارباب (درگز)

مکان
| ارباب | ارباب |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۷°۴۱′۲۹″شمالی ۵۸°۳۴′۵۳″شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۶۹۱۳۳۳°شمالی ۵۸٫۵۸۱۳۶۵°شرقی﻿ / 37.691333; 58.581365: مختصات: ۳۷°۴۱′۲۹″شمالی ۵۸°۳۴′۵۳″شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۶۹۱۳۳۳°شمالی ۵۸٫۵۸۱۳۶۵°شرقی﻿ / 37.691333; 58.581365
استان: خراسان رضوی
شهرستان: درگز
بخش: بخش نوخندان
دهستان: درونگر
جمعیت: ۹۸ نفر (سرشماری ۹۵)
ارباب، روستایی از توابع بخش نوخندان شهرستان درگز در استان خراسان رضوی ایران است.
این روستا شمالی ترین نقطه استان خراسان رضوی از لحاظ مختصات جغرافیایی و مسکونی بودن است.
جمعیت

این روستا در دهستان درونگر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۲۶ نفر (۳۳خانوار) بوده‌است.
تیم ملی فوتبال زیر ۱۵ سال اسپانیا

تیم ملی فوتبال زیر ۱۵ سال اسپانیا (اسپانیایی: Selección de fútbol sub-15 de España‎) نماینده فوتبال کشور اسپانیا در مسابقات فوتبال زیر ۱۵ سال اروپایی و بین‌المللی است که زیر نظر فدراسیون فوتبال سلطنتی اسپانیا فعالیت می‌کند.
مسکوویم

مسکوویم (به انگلیسی: Moscovium) یک عنصر مصنوعی با نماد Mc و عدد اتمی ۱۱۵ است. این عنصر برای اولین بار در سال ۲۰۰۳ توسط یک تیم مشترک از دانشمندان روسی و آمریکایی در مؤسسه مشترک تحقیقات هسته‌ای در دوبنا، روسیه سنتز شد. در دسامبر ۲۰۱۵، توسط کارگروه مشترک نهادهای علمی بین‌المللی آیوپاک و آیوپاپ به عنوان یکی از چهار عنصر جدید به رسمیت شناخته شد. در ۲۸ نوامبر ۲۰۱۶، به‌طور رسمی به نام استان مسکو، که مؤسسه مشترک تحقیقات هسته‌ای در آن قرار دارد، نامگذاری شد.