stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
انقلاب ۲۰۱۸ ارمنستان
درگیری‌ها برای انتخاب نخست‌وزیر

اعتراضات در مارس ۲۰۱۸، زمانی که اعضای حزب جمهوری‌خواه گزینه نامزدی سرژ سارگسیان را برای پست نخست‌وزیری قبول کردند، آغاز شد. این اتفاق به معنای ادامه حکومت سارگسیان (به عنوان نخست‌وزیر یا رئیس‌جمهور) از مارس ۲۰۰۷ بود. او قانون اساسی را در سال ۲۰۱۵ اصلاح کرد تا محدودیت‌های قانونی که مانع از نامزدی دوباره او می‌شد را حذف کند.
معترضان اعلام کردند که در ۱۴ آوریل در مقر حزب جمهوری‌خواه، مکانی که برای معرفی رسمی سرژ سارگسیان به عنوان نامزد نخست‌وزیری در نظر گرفته شده بود تجمع می‌کنند. حزب جمهوری‌خواه نشست خود را در خارج از ایروان برگزار کرد و به اتفاق آرا به معرفی رسمی سرژ سارگسیان برای پست نخست‌وزیری رأی داد. شریک ائتلافی حزب حاکم، فدراسیون انقلابی ارمنی، از تصمیم حزب حاکم جمهوری‌خواه حمایت کرد، همان‌طور که بیشتر اعضای گروه مخالف حزب ارمنستان شکوفا از این تصمیم حمایت کردند.
در همین زمان، اتحاد راه خروج به عنوان یک ائتلاف سیاسی طرفدار اروپا و ضد روسیه ظاهر شد که به‌طور فعال در اعتراضات خیابانی در حمایت از نیکول پاشینیان پس از نامزدی سرژ سارگسیان برای نخست‌وزیری شرکت کرد. این ائتلاف معتقد بود که سارگسیان تا حد زیادی تحت کنترل مسکو است و او را «دیکتاتور» خواند که در انتخابات تقلب می‌کند. «اتحاد راه خروج» با اشاره به افزایش احساسات ضد روسی در این کشور، از ارمنستان خواست تا روابط خود را با اتحادیه اروپا توسعه دهد.
اعتراضات

در ۳۱ مارس، نیکول پاشینیان راهپیمایی اعتراضی Im Qayl (قدم من) خود را آغاز کرد، او راهپیمایی را از شهر گیومری شروع کرد و از شهرهایی مانند وانادزور، دیلیجان، هرازدان و آبوویان عبور کرد و سرانجام در ۱۳ آوریل به ایروان رسید و یک تجمع کوچک برگزار کرد.
حدود ۱۰۰ معترض پس از روز اول تظاهرات، شب در میدان فرانسه ماندند و به همان تعداد شنبه شب نیز همین کار را کردند، برخی در چادرها خوابیدند و برخی دیگر در اطراف آتش روشن کردند. تا صبح یکشنبه، پلیس ارمنستان هیچ تلاشی برای برهم زدن تظاهرات انجام نداد.
روز دوشنبه ۱۶ آوریل، کمپین «قدمی بردار، سرژ را رد کن» اقدامات نافرمانی مدنی را آغاز کرد. در ۱۷ آوریل، روزی که قرار بود انتخابات نخست‌وزیری انجام شود، معترضان قصد داشتند ورودی‌های ساختمان مجلس ملی را مسدود کنند تا از برگزاری رأی‌گیری جلوگیری کنند. پلیس ضد شورش آنها را از پیشروی بیشتر به سمت ساختمان مجلس ملی بازداشت.
پس از انتخاب رئیس‌جمهور پیشین سرژ سارگسیان به عنوان نخست‌وزیر جدید، با وجود بازداشت صدها نفر توسط پلیس، اعتراضات همچنان ادامه یافت. نخست‌وزیر در پاسخ به این رویداد از دولت خواست که اقامتگاه ریاست‌جمهوری را که چند هفته قبل به او داده بود، پس بگیرد. جمعیت در شب ۲۱ آوریل به ۵۰٬۰۰۰ نفر رسید، با بسته شدن بسیاری از خیابان‌ها در پایتخت، اعتراضات در سراسر کشور گسترش یافت.
با افزایش جمعیت، نخست‌وزیر جدید، سرژ سارگسیان بارها برای مذاکره با رهبر جنبش اعتراضی، نیکول پاشینیان تماس گرفت، اما پاشینیان گفت که او فقط مایل است در مورد شرایط استعفای نخست‌وزیر صحبت کند. پس از اینکه رئیس‌جمهور ارمنستان در شامگاه ۲۱ آوریل از گردهمایی پاشینیان بازدید کرد تا با پاشینیان صحبت کند، پاشینیان موافقت کرد که در ساعت ۱۰ صبح روز ۲۲ آوریل با نخست‌وزیر دیدار کند و گفت که معتقد است موضوع گفتگو استعفای سارگسیان خواهد بود.
اعتراضات > ۲۲ آوریل

این دیدار که تنها سه دقیقه به طول انجامید، به هیچ نتیجه‌ای نرسید؛ زمانی که پاشینیان اظهار داشت که تنها با بحث در مورد شرایط استعفای نخست‌وزیر موافقت کرده است و نه هیچ چیز دیگر، سارگسیان از جلسه خارج شد و مخالفان را به «باج خواهی» متهم کرد. در این دیدار، سارگسیان از پاشینیان خواست که با توجه به سطح پایین حمایت احزاب از اتحاد سیاسی خود (کمتر از ۱۰٪ آرا در انتخابات پارلمانی گذشته) به نمایندگی از مردم صحبت نکند و به دولت اولتیماتوم ندهد. او همچنین هشدار داد که پاشینیان «درس‌های ۱ مارس» را نیاموخته است؛ اشاره سارگسیان به تظاهرکنندگان کشته شده توسط پلیس بود در حالی که اعتبار نتایج انتخابات ۱۰ سال پیش سارگسیان را به چالش می‌کشیدند، که این سخن به منزله تهدید آشکار به خشونت علیه معترضانی بود که روزانه در سراسر کشور تجمع می‌کردند.
بلافاصله پس از جلسه، پاشینیان گروهی از حامیان خود را از محل جلسه در میدان جمهوری در راهپیمایی طولانی از خیابان‌های تیگران متس و آرتساخ به سمت منطقه اربونی هدایت کرد که باعث بازداشت پاشینیان شد، در این میان پلیس ضد شورش با نارنجک‌های شوکر با معترضان درگیر شد. با وجود بازداشت گسترده معترضان، از جمله قانونگذاران مخالف، ساسون میکائیلیان و آرارات میرزویان اعتراضات در سراسر شهر ادامه داشت. تا عصر، ۲۳۲ معترض بازداشت شدند، و به گفته رادیو اروپای آزاد/رادیو آزادی، ده‌ها هزار نفر در میدان جمهوری تجمع کردند تا تظاهرات ضد نخست‌وزیر سرژ سارگسیان را ادامه دهند. پلیس با صدور بیانیه‌ای اعلام کرد که پاشینیان، میکائیلیان و میرزویان به مدت ۷۲ ساعت در بازداشت بوده‌اند. با این حال، تنها در صورتی می‌توان علیه آنها اتهامات کیفری مطرح کرد که مجلس ملی تحت کنترل جمهوری‌خواهان مصونیت پارلمانی آنها را سلب کند.
اعتراضات > ۲۳ آوریل

اعتراضات در ۲۳ آوریل از سر گرفته شد و رسانه‌ها گزارش دادند که اعضای سابق و در حال خدمت نیروهای مسلح ارمنستان، از جمله شرکت کنندگان در جنگ آوریل ۲۰۱۶، برای اولین بار به این تجمع‌ها پیوسته‌اند. این اطلاعات بعداً توسط وزارت دفاع تأیید شد.
پاشینیان در ساعت ۳ بعد از ظهر آزاد شد و مستقیماً به میدان جمهوری رفت و در آنجا سخنرانی کوتاهی کرد و گفت که ساعت ۶:۳۰ بعد از ظهر برمی‌گردد. در ساعت ۴:۳۰ بعد از ظهر، نخست‌وزیر سرژ سارگسیان پیامی را در وبگاه رسمی نخست‌وزیری منتشر کرد و استعفای خود را اعلام نمود. نخست‌وزیر سابق، کارن کاراپتیان جانشین سارگسیان به عنوان «نخست‌وزیر موقت» شد.
اعتراضات > ۲۴ آوریل

۲۴ آوریل به عنوان روز ملی یادبود نسل‌کشی ارمنی‌ها نامگذاری شده است. معترضان به صورت گروهی جمع شدند و به سمت «یادمان نسل‌کشی ارمنی‌ها»، بنای یادبود ملی نسل‌کشی ارمنستان رفتند. در آن روز هیچ اعتراضی برگزار نشد.
اعتراضات > ۲۵ آوریل

پاشینیان پس از لغو مذاکرات با حزب جمهوری‌خواه به دلیل امتناع کاراپتیان از پذیرش پیش شرط‌های تعیین شده توسط پاشینیان، خواستار ادامه اعتراضات در ۲۵ آوریل شد. پیش از این، پاشینیان اظهار داشت که حزب جمهوری‌خواه حق ندارد در ارمنستان قدرت را در دست بگیرد و قبل از برگزاری انتخابات زودهنگام باید یک «نامزد مردمی» به نخست‌وزیری منصوب شود. او افزود که جنبش اعتراضی باید نخست‌وزیر انتقالی را نامزد کند، سِمتی که توسط دولت فعلی رد شد زیرا این امر خلاف قانون بود. معترضان به خیابان‌ها ریختند تا راه فرودگاه بین‌المللی ایروان و جاده منتهی به مرز با گرجستان را مسدود کنند. در همین حال، «حزب ارمنستان شکوفا» و «فدراسیون انقلابی ارمنی» هر دو حمایت خود را از جنبش پاشینیان اعلام کردند. پاشینیان متعهد شد که اعتراضات را تا زمان انتصابش به نخست‌وزیری ادامه دهد.
اعتراضات > ۲۶ آوریل

ده‌ها هزار نفر در ۲۶ آوریل به تظاهرات ادامه دادند، اگرچه پاشینیان از معترضان خواست تا مسدود کردن خیابان‌ها را متوقف کنند. حزب حاکم جمهوری‌خواه اعلام کرد که آماده است بدون هیچ پیش شرطی با پاشینیان ملاقات کند، در حالی که پاشینیان با تأکید بر اینکه باید نخست‌وزیر شود، پیشنهاد مذاکره با آنها را داد.
اعتراضات > ۲۷ آوریل

پاشینیان از حامیان خود خواست تا تظاهرات خود را در ایروان به مدت ۲ روز تعلیق کنند، در حالی که او در ۲۷ آوریل در گیومری و در ۲۸ آوریل در وانادزور تظاهرات برگزار کرد. در صبح، او با رئیس‌جمهور عمدتاً تشریفاتی ارمنستان، رهبران حزب حاکم، شریک سابق ائتلافی حزب حاکم (فدراسیون انقلابی ارمنی)، و همچنین دومین جناح بزرگ پارلمان، حزب ارمنستان شکوفا، ملاقات کرد. در مصاحبه‌ای در همان روز، رئیس‌جمهور از «ارمنستان جدید» که برآمده از اعتراضات است، و فرصتی برای یک «دولت دموکراتیک واقعی» است تمجید کرد. در همین حال، حزب حاکم جمهوری‌خواه اعلام کرد که هیچ تغییر رژیمی را در آینده ارمنستان نمی‌بیند.
اعتراضات > ۲۸ آوریل

در ۲۸ آوریل، پاشینیان تجمع‌هایی را در وانادزور و ایجوان برگزار کرد، در حالی که دومین و سومین احزاب بزرگ در مجلس ملی - حزب ارمنستان شکوفا و فدراسیون انقلابی ارمنی - اعلام کردند که از نامزدی او برای پست نخست‌وزیری حمایت خواهند کرد، و حزب جمهوری‌خواه اعلام کرد که مانع نامزدی پاشینیان نمی‌شود و نامزد خود را معرفی نمی‌کند.
اعتراضات > ۱ مه

پارلمان، انتخاباتی را برای نخست‌وزیر جدید برگزار کرد که رهبر مخالفان پاشینیان تنها نامزد آن بود، بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر این نشست ۹ ساعته را که به‌طور زنده در میدان جمهوری پخش می‌شد تماشا کردند. با این حال، حزب حاکم با رأی کامل مخالف خود و با یک رأی اختلاف از انتخاب او جلوگیری کرد. پس از انتخابات، خوانندگان مطرح ارمنی مانند ایوتا موکوچیان و سونا شاهگلدیان برای جمعیت اجرا کردند و سخنرانی‌های الهام بخش داشتند. پاشینیان پیاده به سمت میدان جمهوری رفت و به جمعیت گفت که روز بعد اعتصاب کنند و تمام وسایل حمل و نقل را از ساعت ۸:۱۵ صبح تا ۱۷ بعد از ظهر مسدود کنند، سپس برای یک تجمع دیگر در ساعت ۱۹ در میدان جمهوری حاضر شوند.
اعتراضات > ۲ مه

با مسدود شدن مسالمت‌آمیز خیابان‌ها و بزرگراه‌های سراسر کشور، بسیاری از کارگران و مشاغل دست به اعتصاب زدند و کشور متوقف شد. راه اصلی دسترسی فرودگاه و حتی گذرگاه‌های زمینی با اعتصاب برخی از کارگران مسدود شد. حدود ۱۵۰٬۰۰۰ نفر در یک راهپیمایی دیگر در میدان جمهوری تجمع کردند تا به صحبت‌های پاشینیان گوش دادند. به دلیل اعتراضات، حزب حاکم تصمیم گرفت در دور بعدی رأی‌گیری در ۸ مه از نامزدی نیکول پاشینیان حمایت کند. اعتراضات در این مدت به حالت تعلیق درآمد.
اعتراضات > ۸ مه

در ۸ مه، مجلس ملی ارمنستان یک رأی‌گیری دیگر برای انتخاب نخست‌وزیر جدید داشت و دوباره نیکول پاشینیان تنها نامزد آن بود. این بار، حزب حاکم جمهوری‌خواه به نیکول پاشینیان رأی کافی برای پیروزی به شکل ۵۹ رأی موافق در برابر ۴۲ رأی مخالف داد. اما همچنان آرای مخالف پاشینیان از حزب جمهوری‌خواه بود.
واکنش‌ها > داخلی

در ۴ آوریل ۲۰۱۸، ادمون ماروکیان، رهبر حزب ارمنستان روشن، که با حزب پیمان مدنی به رهبری نیکول پاشینیان در اتحاد راه خروج همکاری می‌کرد، مقاله‌ای را در روزنامه آراووت منتشر کرد که در آن ترجیح خود را بر استفاده از روش‌های رسمی و قانونی به جای نافرمانی مدنی برای مقابله با ائتلاف حاکم اعلام کرد.
خاچاطور کوکوبلیان، رهبر حزب «دموکرات‌های آزاد» و نماینده سابق مجلس نمایندگان در تظاهرات شرکت کرد و حمایت خود را از این اقدامات اعلام کرد.
بسیاری از هنرمندانی که قبلاً با جنبش مخالف (ائتلاف حاکم)، اعلام همبستگی کرده بودند، به ویژه سرژ تانکیان، نوازنده مشهور سیستم آو ا داون، همبستگی و حمایت خود را با فعالان جنبش اعتراضی اعلام کرد و بر غیرمجاز بودن حکومت تک حزبی در ارمنستان تأکید کرد. برخی از سازمان‌های دیاسپورا، به ویژه «مجمع ارامنه اروپا» نیز از مخالفان دولت حمایت کردند.
کمیته هلسینکی ارمنستان اعلام کرد که آزادی بیان و رسانه به میزان قابل توجهی بهبود یافته است. در همین حال، «مجمع شهروندان هلسینکی – وانادزور» خواستار تقویت بیشتر دموکراسی و شفافیت دولت ارمنستان شد. «انجمن اروپا در قانون» خواستار حذف فساد و تقویت سیستم قضایی ارمنستان از سوی دولت شد.
مامیکون هووسپیان، مدیر «پینک ارمنستان»، یک گروه حقوق ال‌جی‌بی‌تی در ارمنستان، اظهار داشت: «در حالی که افراد ال‌جی‌بی‌تی+ در اعتراضات قبلی حضور داشتند، این بار بیشتر قابل توجه و پذیرفته شده‌اند».
پس از انقلاب، توصیه شد که «گروه مشورتی اتحادیه اروپا»، به عنوان راهی برای مقابله با نفوذ روسیه، مقابله با فساد، و برای کمک به ارمنستان پس از انقلاب، ایجاد روابط نزدیکتر با اتحادیه اروپا و ادامه اجرای برنامه اصلاحات، ایجاد شود. بسیاری از نخست‌وزیر نیکول پاشینیان خواستار افزایش تعامل با اروپا به عنوان راهی برای کاهش وابستگی بیش از حد این کشور به روسیه شدند.
واکنش‌ها > بین‌المللی

شورای اروپا انتقال مسالمت آمیز قدرت را ستود و اعتراضات را به عنوان نقطه عطفی در تاریخ ارمنستان و «لحظه‌ای رضایت بخش» که ملت را متحد کرد ستایش نمود.
رئیس هیئت اتحادیه اروپا در ارمنستان، در ۲۴ آوریل از موفقیت کمپین نافرمانی مدنی در این کشور استقبال کرد و وعده داد که روندی سریعتر برای تصویب موافقت‌نامه جامع مشارکت برای پیشرفت طی شود.
میخیل ساآکاشویلی، رئیس‌جمهور سابق گرجستان، ویدئویی را در ۲۳ آوریل منتشر کرد و استعفای سارگسیان را به مردم ارمنستان تبریک گفت. وی تصریح کرد: «امروز شما حق دارید به خود افتخار کنید، به ارمنی بودن خود افتخار کنید، مردم با غروری که توانستند به تمام دنیا ثابت کنند که عزت دارند و می‌خواهند در شرایط عادی، انسانی و عاری از فساد زندگی کنند. من امروز دوباره متقاعد شدم که ارمنستان آینده بزرگی دارد، من از شما حمایت می‌کنم، ما همیشه با شما خواهیم بود. آفرین!». او همچنین ادعا کرد که این جنبش یک «شورش علیه روسیه» است.
ماریا زاخارووا، سخنگوی وزارت امور خارجه، انتقال صلح آمیز قدرت را ستود و افزود: «ارمنستان، روسیه همیشه با شماست.» در بیانیه‌ای که در صفحه رسمی وزارت امور خارجه روسیه آمده است: «امیدواریم شرایط منحصراً در زمینه قانونی و قانون اساسی توسعه یابد و همه نیروهای سیاسی برای گفتگوی سازنده مسئولیت و آمادگی نشان دهند. ما متقاعد شده‌ایم که بازگشت سریع جریان زندگی در کشور به حالت عادی و بازگرداندن اتحاد عمومی منافع اساسی برادر، ارمنستان را تأمین می‌کند.»
ریچارد میلز، سفیر ایالات متحده آمریکا در ارمنستان، در ۲۳ آوریل از پلیس ارمنستان و معترضان ضد دولتی به رهبری نیکول پاشینیان به دلیل اجتناب از خونریزی در جریان بن‌بست سیاسی که منجر به استعفای نخست‌وزیر سرژ سارگسیان شد، قدردانی کرد. در بیانیه وزارت امور خارجه آمریکا ابراز امیدواری شده است که جانشین وی به شیوه‌ای شفاف و مبتنی بر قانون اساسی انتخاب شود. در این بیانیه همچنین از گروه‌های سیاسی پیشرو ارمنستان خواسته شده است تا از تشدید اوضاع و هرگونه اقدام خشونت‌آمیز خودداری کنند. تظاهراتی توسط ارامنه جوامع مختلف ایالات متحده با ۵۰۰۰ معترض در همبستگی با معترضان در ارمنستان در ۲۲ آوریل برگزار شد، سایر اعتراضات در روزهای بعدی از جمله ۸ مه برگزار شد.
تأثیرات

در جریان اعتراضات ۲۰۲۰–۲۰۲۱ بلاروس، انقلاب ارمنستان به عنوان الگویی برای بلاروس به دلیل جهت‌گیری ضد روسی یا غرب‌گرایی توسط مفسرانی مانند کارل بیلت، آندرس اسلوند، ایان برمر، یاروسلاو تروفیموف، بن جودا، و دیگران مطرح شد. فراناک ویاچورکا، روزنامه‌نگار بلاروسی از این تصور انتقاد کرد. زهراب مناتسکانیان، وزیر امور خارجه ارمنستان نیز این مقایسه را رد کرد و گفت: «ارمنستان مسیر خود را دنبال کرد و ترسیم موازی بر این اساس کاملاً صحیح نیست. درست است، ممکن است پارامترهای مشترکی وجود داشته باشد، اما در کل، اینها شرایط متفاوتی هستند».
انقلاب مخملی ارمنستان در هنر

انقلاب مخملی ارمنستان تقریباً بلافاصله جایگاه خود را در هنر ارمنی مدرن پیدا کرد. یکی از اولین هنرمندانی که به این موضوع پرداخت، آنا سوغومونیان با نقاشی «انقلاب مخملی ارمنستان» بود. این نقاشی ترکیب چند فیگور به سبک افسانه‌ای و ناشی از ذات نویسنده است که شامل افراد مختلف می‌شود که در رویدادهای بهار ۲۰۱۸ شرکت کرده‌اند. به گفته نویسنده، این نقاشی بسیار نمادین است؛ زیرا نه تنها به دلیل اینکه در یک دوره بسیار حساس خلق شده و بازتابی متمرکز از احساسات این دوره است، بلکه در روز شکست ارمنی‌ها در جنگ دوم قره‌باغ فروخته شده است. که در واقع می‌تواند نمادی از شکست امیدهای بیداری ملی سال ۲۰۱۸ باشد.
اعتراضات در ۱۴ آوریل ۲۰۱۸
معترضان از دانش آموزان و معلمان خواستند تا به تظاهرات بپیوندند
کارینگبا

کارینگبا (به انگلیسی: Caringbah) یک حومه شهر در استرالیا است که در نیو ساوت ولز واقع شده است.
اوجغاز سفلی

| اوجغاز سفلی | اوجغاز سفلی |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: اردبیل
شهرستان: خلخال
بخش: مرکزی
دهستان: سنجبد شرقی
جمعیت: ۶۷ نفر
اوجغاز سفلی یکی از روستاهای استان اردبیل است که در بخش مرکزی شهرستان خلخال واقع شده است.
«اوجغاز سفلی (Owjqāz-e Soflā) یا آشاغی اوجغاز از آبادی‌های کرمانجی و ترک نشین دهستان سنجبدشرقی در بخش مرکزی شهرستان خلخال است در گذر زمان میزبان مهاجرانی از روستاهای کیوی، گل تپه، نی و زاویه ترک بوده است همین امر یکی از دلایل رواج زبان ترکی و سخن گفتن مردمان روستا به زبان ترکی آذری می‌باشد این روستا در ارتفاع ۱۷۵۵ متری از سطح دریا در ۳۷ درجه و ۴۵ دقیقه و ۲۸ ثانیه عرض شمالی و ۴۸ درجه و ۳۰ دقیقه و ۱۳ ثانیه طول شرقی در میان دو رودخانه اوجغازچایی (پیرانلو) و آرپاچایی جای گرفته است. رودخانه معروف آرپاچایی که ازارتفاعات سمت شمالی دهستان در ییلاقات اوجغاز ومیل آغاردان سرچشمه می‌گیرد باگذر از سمت شرقی روستای اوجغاز به سمت جنوب جریان می‌یابد. حاصل این مجاورت باغات سبز و وسیع و درختان ستبر و بلندی است که در دو سوی رودخانه قدعلم کرده و زیبایی خاصی به اوجغاز می‌بخشند. رودخانه پیرانلو یا اوجغاز که یک رودخانه محلی است از ارتفاعات شمال غربی روستای پیرانلو سرچشمه می‌گیرد و باگذشتن از روستای پیرانلو در حوالی روستای اوجغاز سفلی از سمت غرب به شرق جریان می‌یابد تا در سمت جنوب شرقی پائین دست روستا به آرپاچایی ملحق شود. مجاورت با این رودخانه‌ها باغات سبز زیبایی را در روستای اوجغاز بوجود آورده است که در جای خود ممر ددرآمدی برای اهالی به حساب می‌آید.».
«آشاغی اوجغاز از نظرتوپوگرافیکی در منطقه ای کوهستانی قرار گرفته است و قسمت عمده ای از آبادی در کوهپایه قراردارد. معمولاً هر ارتفاع وبلندی به دره ختم می‌شود و به همین خاطردرمجاورت اوجغاز نیز دره‌های عمیقی وجود دارد. روستاهای پیرانلو و مصطفی لو درسمت شمال وروستاهای خداقلی قشلاق و لنبر درسمت جنوب اوجغاز سفلی قرارگرفته است. سمت غربی اوجغاز به ارتفاعات منطقه و سمت شرقی آن به مناطق ییلاقی منتهی می‌شود.».
«روستای اوجغاز سفلی یا آشاغی اوجغاز درسرشماری عمومی نفوس ومسکن سال ۱۳۸۵ دارای ۹ خانوار با ۶۷ نفر جمعیت بود که ۳۳ نفرآن مرد و ۳۴ نفرزن بودند. این تعداد در فاصله ۵ ساله بین دوسرشماری با ۵۰ درصدکاهش به ۷ خانوار با ۳۳ نفرجمعیت تقلیل می‌یابد. شغل اصلی اهالی اوجغاز کشاورزی، باغداری و دامداری است.».
«اوجغاز سفلی نیز به همراه دیگر روستاهای کردنشین منطقه از سال ۱۳۹۴ در اولویت پروژه‌های گازرسانی شهرستان خلخال قرار گرفته است و پروژه‌های گازرسانی آن در شرایط سخت کاری و با توجه به صعب العبور و کوهستانی بودن منطقه اجرا می‌شود. راه ارتباطی روستای اوجغازسفلی درحد فاصل سه راهی پیرانلو تا اوجغاز خاکی است، روشنایی معابرومنازل آبادی از طریق شبکه سراسری برق تأمین می‌شود وامکانات تحصیلی در مقطع ابتدایی برای اهالی فراهم است.».
«ناگفته نماند که در دهستان سنجبدجنوبی دو منطقه دیگری به نام اوجغاز وجود دارد که یکی اوجغازعلیا یا یوخاری اوجغاز ودیگری اوجغازییلاقی نامیده می‌شود. اوجغازعلیا روستای بزرگی است که به نام بلوکانلو معروف است.».
باربی آلبوم

۲۰۲۳ آلبوم موسیقی متناز هنرمندان مختلف
| باربی آلبوم | باربی آلبوم |
| --- | --- |
جلد نسخه‌های دیجیتال و محدود اسکای بلو ال‌پی: جلد نسخه‌های دیجیتال و محدود اسکای بلو ال‌پی
آلبوم موسیقی متن از هنرمندان مختلف: آلبوم موسیقی متن از هنرمندان مختلف
انتشار: ۲۱ ژوئیه ۲۰۲۳ (۲۰۲۳-07-۲۱)
استودیو: منهتن سنتر استودیوز، نیویورک سیتی ابی رود استودیوز، لندن
ژانر: پاپ هیپ هاپ
مدت: ۴۴:۰۵
ناشر: آتلانتیک
تهیه‌کننده: مارک رانسون کوین ویور برندون دیویس
جلد جایگزین: جلد جایگزین
جلد نسخه‌های ال‌پی، سی‌‎دی و بست ویکند اور ادیتیشن: جلد نسخه‌های ال‌پی، سی‌‎دی و بست ویکند اور ادیتیشن
 :  
تک‌آهنگ‌های باربی آلبوم: تک‌آهنگ‌های باربی آلبوم
 «رقص شب» تاریخ انتشار: ۲۵ مهٔ ۲۰۲۳  «دنیای باربی» تاریخ انتشار: ۲۳ ژوئن ۲۰۲۳  «درایو سرعت» تاریخ انتشار: ۲۹ ژوئن ۲۰۲۳  «من برای چه ساخته شده بودم؟» تاریخ انتشار: ۱۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۳  «جنگجویت را انتخاب کن» تاریخ انتشار: ۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۳ :  «رقص شب» تاریخ انتشار: ۲۵ مهٔ ۲۰۲۳  «دنیای باربی» تاریخ انتشار: ۲۳ ژوئن ۲۰۲۳  «درایو سرعت» تاریخ انتشار: ۲۹ ژوئن ۲۰۲۳  «من برای چه ساخته شده بودم؟» تاریخ انتشار: ۱۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۳  «جنگجویت را انتخاب کن» تاریخ انتشار: ۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۳ 
 :  
باربی آلبوم (به انگلیسی: Barbie: The Album) آلبوم موسیقی متن فیلم محصول سال ۲۰۲۳ باربی که توسط گرتا گرویگ کارگردانی شده‌است، می‌باشد که در ۲۱ ژوئیهٔ سال ۲۰۲۳ از سوی آتلانتیک رکوردز برابر با روز اکران فیلم در تئاترهای آمریکای شمالی منتشر گردید. این آلبوم توسط مارک رانسون، کوین ویور و برندون دیویس تهیه و به‌طور کلی با تحسین منتقدان موسیقی روبه‌رو شده‌است.
احمد قریشی

احمد قریشی، استاد و ریاست پیشین دانشگاه شهید بهشتی (دانشگاه ملی سابق) که از شهریور سال ۱۳۵۶ تا مهر ۱۳۵۷ این سمت را برعهده داشت.
قریشی همچنین، در هفتم آذر سال ۱۳۵۵ به ریاست هیئت اجرایی حزب رستاخیز انتخاب شد.
پرویز راجی آخرین سفیر شاهنشاهی ایران در بریتانیا در کتاب خود در خدمت تخت طاووس با ذکر ملاقات با قریشی در لندن می‌گوید: «به ذهنم رسید که آیا او نمی‌تواند به عنوان یک سفیر خوب [به جای اردشیر زاهدی] در واشینگتن مصدر کار شود؟ ولی بعداً به خودم گفتم: با توجه به عدم اعتماد شاه به افراد متفکر، اصولاً اندیشیدن به چنین مسائلی بیهوده است».
راجی به نقل از قریشی در ملاقات ۶ آذر ۱۳۵۷ با او در سفارتخانه ایران در لندن نوشته، او گفت: «اینکه امیدی به حمایت مردم از رژیم ــ برای حفظ قدرتش ــ داشته باشیم، واقعاً بی‌معناست. اگر شاه نتواند به زور متوسل‌شود، هیچ چاره‌ای جز رفتن ندارد، و دراین میان هم «گریز راه» دیگری برایش اصلاً متصور نیست …».
احمد فریدونی

احمد فریدونی (۱۲۶۰ – ۱۳۴۸)، درویش گنابادی، نمایندهٔ سبزوار در دورهٔ سیزدهم مجلس شورای ملی و کفیل وزارت کشور ایران بود.
| احمد فریدونی | احمد فریدونی |
| --- | --- |
وزیر کشور: وزیر کشور
دوره مسئولیت ۲۸ فروردین ۱۳۲۴ – ۱۳ مرداد ۱۳۳۰: دوره مسئولیت ۲۸ فروردین ۱۳۲۴ – ۱۳ مرداد ۱۳۳۰
پس از: محمد سروری
پیش از: شمس الدین امیر علائی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
ملیت: ایرانی
پیشه: سیاستمدار
احمد فرزند حاج محمدرحیم‌خان شیرازی در ۱۲۶۰ شمسی (۱۳۰۱ قمری) در شیراز به دنیا آمد. پدرش از ملاکان بزرگ شیراز بود که وقتی احمد دو ساله بود درگذشت، و احمد تحت سرپرستی دایی‌اش (حاج میرزا شکرالله خان مستوفی، پسر میرزا بزرگ‌خان لشکرنویس‌باشی) قرار گرفت. پس از اتمام تحصیلات مقدماتی در شیراز، در شهرهای خراسان به تحصیلات قدیم پرداخت و سپس در دارالفنون علوم جدید آموخت. از ۱۲۸۳ شمسی (۱۳۲۲ قمری) به استخدام وزارت کشور درآمد؛ ریاست مالیهٔ کاشمر و بلوچ اولین منصب او بود. سال بعد به ریاست مالیهٔ سبزوار و در ۱۲۸۶ شمسی (۱۳۲۵ قمری) به حکمرانی سبزوار و جوین و سرولایت منصوب شد. بعد از فتح تهران به آن شهر رفت و معاون اداره انتخابات کشور شد. از ۱۳۰۲ تا ۱۳۱۶ شمسی مدیرکل وزارت داخله بود و در ۱۳۱۷ کفیل وزارت داخله شد. در انتخابات ۱۳۲۰ مجلس شورای ملی، از مجموع ۱۴٬۳۱۸ رأی مأخوذه در حوزهٔ انتخابیهٔ سبزوار، با کسب ۱۲٬۵۳۱ رأی به عنوان نمایندهٔ دوم حوزه به مجلس راه یافت. در ۲۹ بهمن ۱۳۲۴ در کابینهٔ احمد قوام معاون وزیر کشور و در ۲۹ آذر ۱۳۲۵ در همان کابینه کفیل وزارت کشور شد و تا پایان ۱۳۲۹ در این سمت ماند. مدتی نیز رئیس امور شهرداری‌های وزارت کشور بود. از تیر تا آبان ۱۳۳۳ به استانداری کرمان اعزام شد.
فریدونی در ۱۲۷۵ همراه برادر بزرگترش، میرزا حسنعلی خان مستوفی ملقب به موثق‌السلطان، برای زیارت حرم امام رضا به مشهد رفت و سر راه در بیدخت گناباد خدمت سلطانعلی شاه رسید و به طریقهٔ سلسله نعمت‌اللهی وارد شد و تا آخر عمر درویش و صوفی‌مسلک باقی ماند. او در ۱۳۴۸ درگذشت.
در سال ۱۳۹۲، خانوادهٔ فریدونی ۱۱۰۰ برگ سند به مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی اهدا کردند که به گفتهٔ علی ططری، مدیر آن مرکز، این اسناد فریدونی را از اتهام به دخالت در تقلب‌های انتخاباتی دوران عبدالحسین تیمورتاش و پس از آن یعنی ادوار دهم، یازدهم و سیزدهم مجلس شورای ملی مبری می‌کند.
سرگئی سارگسیان (اقتصاددان)

| سرگئی سارگسیان | سرگئی سارگسیان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۲ اکتبر ۱۹۲۱ ارمنستان
درگذشت: تاریخ نامعلوم
ملیت: ارمنستان
فعالیت دانشگاهی: فعالیت دانشگاهی
جوایز:   
 :  
سرگئی آرامی سارگسیان (ارمنی: Սերգեյ Արամի Սարգսյան؛  زادهٔ ۲۲ اکتبر ۱۹۲۱) اقتصاددان و مهندس اهل ارمنستان است.
زندگی‌نامه

وی در ۲۲ اکتبر ۱۹۲۱ به دنیا آمد و از انستیتو هوانوردی مسکو (۱۹۴۹) فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، نشان ستاره سرخ و نشان برجسته افتخار شده است.
عبدالکریم لاهیجی

با سید عبدالکریم لاهیجی اشتباه نشود.
| عبدالکریم لاهیجی | عبدالکریم لاهیجی |
| --- | --- |
عبدالکریم لاهیجی در مراسم اعطای جایزه ساخاروف سال ۲۰۱۲: عبدالکریم لاهیجی در مراسم اعطای جایزه ساخاروف سال ۲۰۱۲
رئیس فدراسیون جهانی جامعه‌های حقوق بشر، مدیر اتحادیه حقوق بشر در ایران: رئیس فدراسیون جهانی جامعه‌های حقوق بشر، مدیر اتحادیه حقوق بشر در ایران
از مؤسسین جمعیت ایرانی دفاع از آزادی و حقوق بشر چهار دوره نایب رئیس فدراسیون بین‌المللی نهادهای حقوق بشر: از مؤسسین جمعیت ایرانی دفاع از آزادی و حقوق بشر چهار دوره نایب رئیس فدراسیون بین‌المللی نهادهای حقوق بشر
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: عبدالکریم لاهیجی ایران
پیشه: فعال حقوق بشر
عبدالکریم لاهیجی (متولد: ۱۳۱۹ خورشیدی در تهران) حقوق‌دان، از مؤسسان جمعیت ایرانی دفاع از آزادی و حقوق بشر، رئیس دائمی و افتخاری فدراسیون جهانی جامعه‌های حقوق بشر و نایب‌رئیس پیشین آن، مدیر اتحادیه حقوق بشر در ایران و فعال حقوق بشر مقیم پاریس از با سابقه‌ترین فعالان حقوق بشر در ایران است. وی فارغ‌التحصیل دبیرستان دارالفنون است و در سال ۱۹۶۵ مدرک دکترای حقوق خصوصی را از دانشگاه تهران دریافت کرده.او جزو نویسندگان قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران  است.
لاهیجی در دوران سلطنت پهلوی وکالت بسیاری از زندانیان سیاسی از جمله سید محمود طالقانی، شاپور بختیار، داریوش فروهر، م.ا. به‌آذین و … را بر عهده داشت.
لاهیجی در دولت بازرگان پیشنهاد پست‌های وزارت دادگستری و وزارت آموزش پرورش را نپذیرفت و به فعالیت‌های حقوق بشری در ایران پرداخت. وی همچنین از مخالفان سرسخت اعدام در طول دوره فعالیتش بوده است.
زندگی‌نامه

عبدالکریم لاهیجی در ۱۳۱۹ خورشیدی در تهران به دنیا آمد. او مدرک دکترای خود را از دانشگاه تهران در سال ۱۹۶۵ اخذ نمود. بنابر گفتهٔ خودش علاقه او به دفاع از حقوق بشر در دبیرستان شروع شد و در دانشکده حقوق شدت گرفت. او در سال ۱۹۷۷ انجمن حقوقدانان ایرانی و انجمن ایرانی برای آزادی و حقوق بشر را با هدف ارتقای اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر تأسیس نمود و پس از انقلاب او از اولین افرادی بود که اعدام‌ها و دیگر اشکال نقض حقوق بشر در حکومت جدید را محکوم نمود. وی در اسفند ماه ۱۳۶۰ پس از حدود یک سال زندگی مخفیانه در ایران مجبور به ترک کشور به ترکیه و از آنجا به فرانسه شد، از زمان مهاجرتش به فرانسه در سال ۱۹۸۲، لاهیجی کانون دفاع از حقوق بشر در ایران را به منظور افشای کارنامه حقوق بشری جمهوری اسلامی تأسیس نمود. در سال ۱۹۸۴ کانون دفاع از حقوق بشر به فدراسیون بین‌المللی نهادهای حقوق بشر (که مقر آن در اروپا است) پیوست. لاهیجی برای چهار دوره به عنوان نایب رئیس در فدراسیون انتخاب گردید و پس از آن در سال ۲۰۱۳ به ریاست این سازمان انتخاب شد. در راستای فعالیت‌های حقوق بشری، لاهیجی در ده‌ها دانشگاه و جوامع مدنی در اروپا و آمریکای شمالی سخنرانی کرده، سه کتاب و بیشتر از صد مقاله در مطبوعات و سایت‌های خارج از کشور نوشته است. در سال ۱۹۹۰، عبدالکریم لاهیجی جایزه دیده بان حقوق بشر را برای تلاش‌هایش در انعکاس حقوق بشر در سرتاسر دنیا، دریافت نمود.
لاهیجی در فیلم قضیه شکل اول، شکل دوم کیارستمی، ۱۳۵۸