stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ایکس‌ام۲۵ سی‌دی‌تی‌ای
طراحی > اَشکال

در مارس ۲۰۱۳، بخش‌هایی از هنگ تکاور ۷۵ امتناع کردند که این سلاح ۱۴ پوندی (۶٫۴ کیلوگرم) را در یک حمله با خود به‌همراه ببرند، زیرا آن را بسیار سنگین و دست و پاگیر یافتند. آنها همچنین احساس کردند که موجودی بنیادی کم مهمات و ظرفیت خشاب ۲۵ میلی‌متری آن برای توجیه حذف یک کارباین ام۴ آ۱ از مأموریت کافی نیست.
اگرچه ایکس‌ام۲۵ امکان نبرد با دشمنان پنهان شده پشت پوشش‌ها را برای واحدهای پیاده‌نظام فراهم می‌کند، اما این سلاح با انتقادات متعددی روبرو شده‌است. به‌طور خاص، انتقادها به این موضوع مربوط می‌شود که سلاح ایکس‌ام۲۵ نیازمند تعویض تفنگ سربازان است و باید به‌عنوان سلاح اصلی‌شان استفاده شود که این امر باعث می‌شود که آنها قادر به انجام وظایف مورد نیاز در آموزش‌های نبردی تیمی نباشند؛ همچنین این نگرانی وجود دارد که اپراتور ظرفیت کمتری برای درگیری با اهداف در فاصله نزدیک داشته باشد و بار اصلی ۳۶ گلوله آن در درگیری‌های شلیک مستقیم خیلی سریع تخلیه شود.
علاوه بر این، منتقدان گفته‌اند که این سامانه برای یک سرباز بسیار سنگین است. یک سرباز آمریکایی مجهز به ام۴ کارباین (سلاح پیاده‌نظام اولیه نیروهای مسلح ایالات متحده)، لوازم جانبی و مهمات باید ۱۶ پوند (۷٫۳ کیلوگرم) دستگاه حمل کند. با اضافه شدن یک نارنجک‌انداز و مهمات ام۳۲۰ مجموع آن به ۳۸ پوند (۱۷ کیلوگرم) افزایش می‌یابد. سلاح ایکس‌ام۲۵ با ۳۶ گلوله به تنهایی ۳۵ پوند (۱۶ کیلوگرم) است. اگر این با نارنجک‌انداز با ام۳۲۰ جایگزین شود، این بدان معناست که پیاده‌نظام باید محموله بزرگتر ۵۱ پوند (۲۳ کیلوگرم) را حمل کند.
طراحی > مشخصات فنی

کالیبر: نارنجک کم سرعت ۲۵ میلی‌متر × ۴۰
ترموباریک
فلکت
آموزش
گلوله انفجار شدید هوا (HEAB)
غیر کشنده
سوراخ کن زره (۵۰ میلی‌متر نفوذ زره)
درشکن
حالت‌های شلیک انفجاری شدید هوا (HEAB):
انفجار هوا (در مقابل یا بالای نقطه هدف)
انفجار نقطه ای
انفجار نقطه ای تأخیری
پنجره (فراتر از نقطه هدف)
عملکرد: نیمه اتوماتیک گازی
وزن سامانه: ۱۴ پوند (۶٫۴ کیلوگرم)
اکتساب هدف/کنترل آتش (ایکس‌ام۱۰۴)
وزن: ۲٫۵۴ پوند (۱٫۱۵ کیلوگرم)
۴× دید حرارتی با زوم
۲× دید نوری مستقیم
کامپیوتر بالستیک
قطب‌نما دیجیتال
مسافت‌یاب لیزری
فیوزساز مهمات
سنسورهای محیطی
تاریخچه

ایکس‌ام۲۵ به عنوان شاخه ای از برنامه سلاح‌های رزمی هدفمند که در اواخر دهه ۱۹۹۰ شروع شده بود، آغاز شد. آزمایشگاه تحقیقات ارتش ایالات متحده، رهبر فنی برای مدیر برنامه سلاح‌های سربازان بود که در کار توسعه سامانه سلاح هوایی نیمه‌خودکار ایکس‌ام۲۵، ۲۵ میلیمتری شرکت کرد. این سامانه طراحی شده بود تا قابلیت سربازان انفرادی را برای شکستن اهداف در حفره بهبود دهد. ایکس‌ام۲۵ در افغانستان و با حمایت کارکنان آزمایشگاه تحقیقات ارتش که در آموزش سربازان، تمکین و ارزیابی یکپارچه‌سازی تاکتیکی ایکس‌ام۲۵ و جمع‌آوری داده‌ها برای فاز توسعه مهندسی و تولید قرار داشتند استفاده شده بود. طراحی ایکس‌ام۲۵ شامل اصلاحات سخت‌افزاری برای بهبود قابلیت اعتماد، وزن و کنترل آتش با لیزرهای بهینه‌سازی‌شده برای افزایش عملکرد برابر اهداف تا فاصله ۲۰۰۰ متری بود. اصلاحات اضافی به ارگونومی اسلحه از جمله پیکربندی صفحه قنداق، محفظه بافر پیچ عقب و بهینه‌سازی لگد پرداخته‌است.
ایکس‌ام۲۹ از ابتدا قرار بود یک سلاح جنگی انفرادی باشد که ترکیبی از تفنگ و نارنجک‌انداز انفجار هوا بود. این سلاح ۱۸ پوندی (۸٫۲ کیلوگرم) بسیار بیشتر از یک تفنگ یا نارنجک‌انداز وزن داشت. وزن نارنجک‌های ۲۰میلی‌متری این سلاح نصف وزن نارنجک‌های ۴۰میلی‌متری (۲۳۰گرم) بودند. این نارنجک‌های سبک‌تر در سرکوب دشمن یا از کار انداختن آنها مؤثر نبودند. در ماه اوت ۲۰۰۳، نقشهای ایکس‌ام۲۹ به سلاح‌های خاصی تقسیم شدند، تفنگ به عنوان ایکس‌ام۸ و قسمت انفجار هوایی OICW Increment 2 به عنوان ایکس‌ام۲۵ دنبال می‌شد.
به عنوان یک پرتابگر مستقل، هدف این بود که یک سلاح ویژه کاربردی و سلاح پشتیبانی باشد که قادر به شلیک گلوله‌های بزرگتر ۲۷۰گرمی (۹٫۵ اونس) ۲۵میلی‌متری که ۵۰درصد بیشتر و سنگین‌تر در مقایسه با نارنجک‌های آزمایشی ۲۰میلی‌متری در شعاع ۶متر (۲۰ فوت) قادر به تولید قطعات است.
در سال ۲۰۰۵، شش سلاح آزمایش‌های محدود میدانی و آزمون‌های رزمی را پشت سر گذاشتند. دو سال بعد، آنها برای آزمایش در شرایط جنگی به خارج از کشور فرستاده شدند. ایکس‌ام۲۵ قرار بود در سال ۲۰۰۸ عملیاتی شود، اما پیشنهادهای جزئی از سوی کاربران و آزمایش‌ها، عناصر طراحی را نشان داد که نیاز به اصلاح داشتند.
تاریخچه > اعزام به افغانستان

در تابستان سال ۲۰۱۰، ارتش ایالات متحده آزمایش‌های میدانی ایکس‌ام۲۵ را در افغانستان آغاز کرد و قیمت اولیه هر واحد از مدل‌های اولیه بین ۳۰٬۰۰۰ تا ۳۵٬۰۰۰ دلار بود. پنج قبضه از این سلاح در اکتبر ۲۰۱۰ به همراه ۱٬۰۰۰ گلوله هوایی دست‌ساز با لوازم پرتاب با نیروی هوایی ۱۰۱ در افغانستان مستقر شدند. سربازان گزارش دادند که این سلاح در کشتن یا خنثی کردن رزمندگان دشمن که از مواضع سرپوشیده به سوی نیروهای آمریکایی شلیک می‌کنند، بسیار مؤثر است. نیروهای ایالات متحده به این سلاح نام «مجازات‌گر» (به انگلیسی: The Punisher) دادند. اولین تماس در تاریخ ۳ دسامبر ۲۰۱۰ رخ داد. تا فوریه ۲۰۱۱، این سلاح ۵۵بار و در ۹ درگیری توسط دو واحد در مکان‌های مختلف شلیک شده بود. دو حمله شورشیان به پست‌های دیده‌بانی را مختل کرد، دو موقعیت مسلسل پی‌کا را منهدم کرد و چهار محل کمین را منهدم کرد. در یک نبرد، یک تفنگ‌دار دشمن توسط ایکس‌ام۲۵ زخمی شده بود یا آنقدر از آن ترسیده بود که تفنگ خود را انداخت و فرار کرد. واحدهای مجهز به ایکس‌ام۲۵ در این ۹ درگیری تلفاتی نداشتند. این سلاح به عنوان «انقلابی» و «تغییردهندهٔ بازی» توصیف شد. یکی از رهبران دسته اظهار داشت که درگیری‌هایی که معمولاً ۱۵ تا ۲۰ دقیقه طول می‌کشد تنها در چند دقیقه به پایان می‌رسد. آنها بدون هیچ مشکلی در تعمیر و نگهداری، عملکرد بی عیب و نقصی داشتند. سربازان آنقدر خوشحال بودند که آن را به عنوان سلاح اصلی خود بدون حمل ام۴ کارباین به عنوان ثانویه حمل می‌کردند. هیچ شکایتی در مورد وزن آن وجود نداشت، اما درخواست‌هایی برای بهبود عمر باتری و افزایش برد به ۱٬۰۰۰ متر وجود داشت. هر گلوله با هزینه‌ای حدود ۱٬۰۰۰ دلار ساخته می‌شد.
در ژانویه ۲۰۱۲، ارتش ایالات متحده ۳۶ تفنگ اضافی را سفارش داد. در تاریخ ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۲، شرکت آلاینت تک‌سیستمز، یک تغییر قرارداد مهندسی توسعه و تولید برای ایکس‌ام۲۵، به ارزش ۱۶٫۸ میلیون دلار دریافت کرد. ATK قرار بود یکی دیگر از ارزیابی‌های عملیاتی رو به جلو ارتش ایکس‌ام۲۵ را که برای سال ۲۰۱۳ برنامه‌ریزی شده بود با مجموعه گردان ۳۶-گان (به انگلیسی: 36-gun) از نمونه‌های اولیه پیش تولید جدید پشتیبانی کند.
تاریخچه > شلیک اشتباه

در ۲ فوریه ۲۰۱۳، یک ایکس‌ام۲۵ در حین یک رویداد آموزشی با آتش مستقیم در پنجوای افغانستان با گروهان ۵۲ پیاده، گردان یک ۳۸ پیاده، تیپ ۴ لشکر ۲ پیاده‌نظام منفجر شد. پرایمر و پیشرانه در نتیجه تغذیه مضاعف مشتعل شدند، اگرچه مکانیسم‌های ایمنی مانع از انفجار کلاهک گلوله شدند. اسلحه پس از انفجار غیرقابل استفاده بود و سرباز زخمی شد. در پاسخ، ارتش ایکس‌ام۲۵ را از خدمت در افغانستان خارج کرد. ATK اشاره کرد که نزدیک به ۵۹۰۰ گلوله تا آن زمان شلیک شده بودند و بین این شلیک‌ها مشکلاتی به وجود آمده بودند. شلیک نادرست باعث شد که ارتش تصمیم به انتقال ایکس‌ام۲۵ به تولید کامل را به تعویق بیاندازد، تا تغییراتی در طراحی سلاح و مهمات، روش‌های عملیاتی و تکنیک‌های آموزش صورت گیرد. آزمون‌ها در مرکز آزمایش‌های آبردین ادامه یافت و توسعه‌دهندگان ۱۳۰ بهبود طراحی را در آن گنجاندند. با وجود این حادثه، بودجه پیشنهادی پنتاگون شامل ۶۹ میلیون دلار برای ۱۴۰۰ سامانه ایکس‌ام۲۵ بود. ارتش در مجموع ۱۰۸۷۶ یگان، شامل دو واحد برای هر تیم پیاده و یک واحد برای هر تیم نیروهای ویژه برنامه‌ریزی کرد.
تاریخچه > قطع بودجه

در ژوئن ۲۰۱۳، کمیته خدمات مسلح سنا تمام بودجه ۱۴۰۰ سامانه ایکس‌ام۲۵ که ارتش می‌خواست از بودجه سال ۲۰۱۴ خریداری کند، را حذف کرد. این نقص در ماه فوریه نگرانی‌هایی را در مورد ایمنی و کارایی این سلاح ایجاد کرد. «عملکرد نامطمئن» این سلاح منجر به کاهش بودجه و همچنین توصیه به بازنگری سامانه‌های تسلیحاتی با انفجار هوا شد.
در اوت ۲۰۱۳، ارتش اعلام کرد که ایکس‌ام۲۵ ممکن است تا اوت ۲۰۱۴ به تولید اولیه با نرخ پایین (LRIP) منتقل شود. این سلاح در مرحله توسعه مهندسی و ساخت (EMD) بود و هنوز برای عملیات نبرد آماده نبود. تا اوت ۲۰۱۴، انتظار می‌رفت که به مرحله Milestone C برسد و تولید اولیه با نرخ پایین برای ۱٬۱۰۰ سلاح و مهمات لازم آغاز شود. تولید با نرخ پایین منجر به طبقه‌بندی نوع می‌شود و در نتیجه "X" از نام آن حذف می‌شود. بهبودهایی در مورد سامانه کنترل آتش، عمر باتری، وزن و اندازه مغزی انجام شد. پیش‌بینی می‌شد ایکس‌ام۲۵ تا پایان سال ۲۰۱۵ آماده رزم شود و با تمام تیم‌های رزمی تیپ و همچنین فرماندهی عملیات ویژه ارتش، یگان‌های نیروهای ویژه و هنگ‌های تکاور وارد میدان شود. تولید خودکار باعث کاهش قیمت به ۳۵۰۰۰ دلار برای سامانه کنترل سلاح و آتش و ۵۵ دلار برای هر گلوله خواهد شد.
از اکتبر ۲۰۱۵، این سلاح در مرحله دوم آزمایش اعتبار سنجی پیمانکار قرار داشت، با یک تست صلاحیت پیش تولید (PPQT) که در بهار ۲۰۱۶ انجام می‌شد، که می‌تواند تا اوت ۲۰۱۶ به تصمیم Milestone C منجر شود. ایکس‌ام۲۵ از زمان اولین استقرار خود، با جایگزینی سامانه کنترل آتش جعبه ای ۲X (FCS) با یک FCS جمع و جورتر و کارآمدتر که بزرگنمایی ۳ برابری دارد و دقت، وزن و قابلیت اعتماد سلاح را بهبود می‌بخشد، به‌روزرسانی شده‌است. اگر نیازها برآورده شود و بودجه باقی بماند، ایکس‌ام۲۵ ممکن است در اوایل سال ۲۰۱۷ وارد بازار شود. در ۲۹ اوت ۲۰۱۶، دفتر بازرس کل وزارت دفاع گزارشی را منتشر کرد که به ارتش توصیه می‌کرد پس از بررسی نتایج آزمایش دولتی ۲۰۱۶، که قرار است در پاییز ۲۰۱۶ تکمیل شود، تصمیم بگیرد که آیا برنامه ایکس‌ام۲۵ را ادامه دهد یا لغو کند. رهبران ارتش معتقدند که این سلاح قابلیت‌های نوآورانه‌ای را برای سرباز فراهم می‌کند و نگرانی‌های ایمنی از طریق تغییرات و بهبودهای طراحی مهندسی طی ۳۰ ماه آزمایش دیگر برطرف شده‌است. اگرچه برنامه‌ریزی شده بود یک ایکس‌ام۲۵ در هر تیم پیاده‌نظام ارسال شود، محدودیت‌های مالی ممکن است این برنامه را تغییر دهد.
تاریخچه > دعوی قضایی

در سال ۲۰۱۷ اوربیتال‌ای‌تی‌کی از طریق دادگاه منطقه ای ایالات متحده در ناحیه مینه سوتا علیه هکلر و کخ دعوایی را برای خسارت بیش از ۲۷میلیون دلار ارائه کرد و ادعا کرد که این شرکت نتوانسته‌است ۲۰واحد نمونه از ایکس‌ام۲۵ را تحویل دهد. این پرونده همچنین درخواست انتقال حق مالکیت معنوی به اوربیتال‌ای‌تی‌کی را به منظور امکان قرارداد با یک تامین‌کننده دیگر برای تولید سامانه داشت. در این شکایت آمده بود که هکلر و کخ خواستار توضیح قانونی در مورد نقض احتمالی اعلامیه سن پترزبورگ ۱۸۶۸ بودند که «هر گونه پرتابه با وزن کمتر از ۴۰۰ گرم» حاوی مواد منفجره را ممنوع می‌کند. پس از مشورت، هکلر و کخ مقرر کردند که دولت ایالات متحده گواهینامه ویژه ای در مورد استفاده از سامانه تسلیحاتی صادر کند. دولت آمریکا چنین گواهی‌نامه‌ای صادر نکرد و مذاکرات شکست خورد. در آوریل ۲۰۱۷، ارتش قرارداد خود را با اوربیتال‌ای‌تی‌کی لغو کرد، زیرا آنها نتوانستند ۲۰ سلاح را مطابق با شرایط تحویل دهند، و آینده عملیاتی ایکس‌ام۲۵ را به خطر انداخت.
در ۲۴ ژوئیه ۲۰۱۸، ارتش پس از حل و فصل دعوی با اوربیتال‌ای‌تی‌کی که به ارتش حقوق مالکیت معنوی سلاح و مهمات را می‌داد، یادداشتی را امضا کرد که به‌طور رسمی این برنامه را خاتمه داد.
تاریخچه > وضعیت برنامه

آوریل ۲۰۰۵ - نمونه‌های اولیه برای آزمایش میدانی به ارتش ایالات متحده تحویل داده شد.
سپتامبر ۲۰۰۵ - شلیک آزمایشی توسط نیروهای عادی در منطقه آموزشی گرافن‌وهر.
نوامبر ۲۰۱۰ - استقرار مقدماتی در افغانستان.
۳ دسامبر ۲۰۱۰ - اولین تماس.
۱۲ سپتامبر ۲۰۱۲ - قرارداد EMD.
۲ فوریه ۲۰۱۳ - شلیک ناقص در جریان یک رویداد زنده، ایکس‌ام۲۵ از میدان در افغانستان حذف شد.
ژوئن ۲۰۱۳ - کاهش بودجه برای ایکس‌ام۲۵.
اوت ۲۰۱۶ - گزارش بازرس کل پنتاگون خواستار تصمیم نهایی در مورد استفاده یا لغو ایکس‌ام۲۵ شد.
آوریل ۲۰۱۷ - ارتش قرارداد ایکس‌ام۲۵ را با اوربیتال‌ای‌تی‌کی لغو کرد.
ژوئیه ۲۰۱۸ - ارتش رسما ایکس‌ام۲۵ را خاتمه داد.
یک سرباز با یک سامانه سلاح ایکس‌ام۲۵ در مرکز آزمایش آبردین هدف‌گیری می‌کند.
یک سرباز آمریکایی با یک ایکس‌ام-۲۵ که با الگوی استتار جهانی تزئین شده‌است
کنیستوتا، داکوتای جنوبی

مکان
| Canistota, South Dakota | Canistota, South Dakota |
| --- | --- |
شهر: شهر
نام مستعار: C-Town: نام مستعار: C-Town
شعار: "Home of the Hawks": شعار: "Home of the Hawks"
Location in McCook County and the state of داکوتای جنوبی: Location in McCook County and the state of داکوتای جنوبی
مختصات: ۴۳°۳۵′۵۱″ شمالی ۹۷°۱۷′۳۶″ غربی﻿ / ﻿۴۳٫۵۹۷۵۰°شمالی ۹۷٫۲۹۳۳۳°غربی﻿ / 43.59750; -97.29333: مختصات: ۴۳°۳۵′۵۱″ شمالی ۹۷°۱۷′۳۶″ غربی﻿ / ﻿۴۳٫۵۹۷۵۰°شمالی ۹۷٫۲۹۳۳۳°غربی﻿ / 43.59750; -97.29333
State: داکوتای جنوبی
شهرستان: McCook
Incorporated: 1883
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۵۶ مایل مربع (۱٫۴۵ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۵۶ مایل مربع (۱٫۴۵ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۵۵۲ فوت (۴۷۳ متر)
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • کل: ۶۵۶
 • برآورد (2011): ۶۵۱
 • تراکم: ۱۱۷۱٫۴/مایل مربع (۴۵۲٫۳/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 57012
کد منطقه: 605
FIPS code: 46-09300
GNIS feature ID: 1254224
وبگاه: City of Canistota, South Dakota
کنیستوتا(به انگلیسی: Canistota) شهری در ایالت داکوتای جنوبی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۶۵۶ نفر بوده‌است.
شمس‌الدین علمی غروی

| شمس‌الدین علمی غروی | شمس‌الدین علمی غروی |
| --- | --- |
نماینده مجلس شورای ملی: نماینده مجلس شورای ملی
نماینده دوره هفدهم مجلس شورای ملی: نماینده دوره هفدهم مجلس شورای ملی
مؤسس سندیکای کارخانجات چای شمال: مؤسس سندیکای کارخانجات چای شمال
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۲۹۸ شمسی
درگذشته: ۱۳۷۰ شمسی
ملیت:  ایرانی
مهندس شمس‌الدین علمی غروی(۱۲۹۸ نجف- ۱۳۷۰ تهران) نماینده لاهیجان و لنگرود در مجلس شورای ملی دوره هفدهم و مؤسس سندیکای کارخانجات چای شمال است.
او یکی از اعضای اتاق بازرگانی تهران بود.
تولد و تحصیلات

شمس‌الدین تنها فرزند ذکور شیخ اسحاق رشتی مجتهد صاحب نام ایران در دوره رضا شاه فرزند میرزا حبیب‌الله رشتی مرجع تقلید دوره قاجار و رئیس مدرسه سپهسالار تهران بود.
وی ابتدا به تحصیل علوم دینی روی آورد سپس در سن پانزده سالگی از حوزه علمیه بیرون آمده و به دنبال علوم جدید رفت. وی از اخذ دیپلم وارد دانشکده فنی و مهندسی دانشگاه تهران شد و به تحصیل در رشته مهندسی راه و ساختمان پرداخت.
پس از فراغت از تحصیلات عالیه به استخدام وزارت راه درآمد و مدتی ریاست اداره‌ی راه و ترابری استان گیلان را در اختیار داشت. غروی تسلط کامل به زبان‌های فرانسه- انگلیسی- آلمانی و عربی داشت.
فعالیتهای سیاسی و کاری

او در دوره هفدهم مجلس شورای ملی نمایندگی لاهیجان و لنگرود را بر عهده داشت و از طرفداران دولت محمد مصدق بود. وی پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ از سیاست کنار گرفته و به گسترش مزارع چایکاری و کارخانجات چای در گیلان اقدام کرد. غروی وی مؤسس سندیکای کارخانجات چای شمال تنها تشکل صنفی کارخانجات چایسازی ایران است.
سندیکای کارخانجات چای شمال تنها تشکل صنفی کارخانجات چایسازی ایران است. این سندیکا در سال ۱۳۴۱ به وسیله مهندس شمس الدین علمی غروی و ۱۱ صاحب کارخانه چایسازی دیگر تاسیس شد. مقر این سندیکا هم اکنون در شهر لاهیجان است.
او در سال ۱۳۷۰ به همراه همسرش در منزل مسکونی خود واقع در خیابان کارگر شمالی به قتل رسید.
ترکمنستان
تاریخ > ترکمنستان شوروی

مقالهٔ اصلی: ترکمنستان شوروی
در اواخر قرن نوزدهم، ترکمنستان امروزی به شکلی اساسی به وسیله استیلا و یورش امپراتوری روسیه دچار تغییر اساسی شد و چند دهه بعد پس از انقلاب ۱۹۱۷ روسیه با شکل‌گیری اتحاد جماهیر شوروی، از یک جامعه قبیله‌ای اسلامی به یک جامعه لنینیستی مطلقه تبدیل شد.
در سال ۱۹۹۱ میلادی ترکمنستان به استقلال رسید. صفرمراد نیازف یکی از رهبران محلی کمونیست، خود را به عنوان رهبر مطلقه و بلامنازع ترکمنستان اعلام کرد. او ترکمنستان تازه استقلال یافته را به شکل کامل، تحت اقتدارگرایی مطلق خود درآورد. او تا پایان زمامداری خود (۲۰۰۶ میلادی) که با مرگش به پایان رسید در برابر دموکرات‌های سابق اتحاد جماهیر شوروی که رقیبان وی بودند، مقاومت می‌کرد.
سیاست

مقالهٔ اصلی: دولت ترکمنستان
ترکمنستان در آبان ۱۳۷۰ (اکتبر ۱۹۹۱) با رأی مردم در همه‌پرسی استقلال، موجودیت خود را به عنوان یک کشور مستقل اعلام نمود و رسماً نام «ترکمنستان» را برای کشور خود برگزید. قانون اساسی ترکمنستان نیز در ۱۸ مه ۱۹۹۲ در چهاردهمین نشست مجلس ترکمنستان به تصویب رسید. بر اساس این قانون اساسی، ترکمنستان کشوری دمکراتیک و سکولار و اداره آن به شکل جمهوری ریاستی است. صفرمراد نیازف اولین رئیس‌جمهور کشور بود. رئیس‌جمهور کنونی کشور سردار بردی محمد اف است.
حکومت ترکمنستان جمهوری ریاستی و تک‌حزبی است و رئیس‌جمهور اختیارات گسترده‌ای دارد. رئیس‌جمهور ترکمنستان و شخص اول این کشور از هنگام استقلال تا سال ۲۰۰۶ صفرمراد نیازف بود. از سال ۲۰۰۶ تا سال ۲۰۲۲ رئیس‌جمهور کشور قربان قلی بردی محمداف بود. سپس در مارس ۲۰۲۲ سردار بردی محمداف بر اساس آرای انتخابات ریاست جمهوری؛ جایگزین پدرش و رسماً سومین رئیس‌جمهوری ترکمنستان شد.سیاست ترکمنستان، بی‌طرفی در مسائل جهانی و منطقه‌ای است.
براساس قانون اساسی ترکمنستان، رئیس‌جمهور مقامات قوه مجریه و قضاییه را منصوب می‌کند و نیز نامزدهای انتخابات مجلس را تصویب می‌نماید. مدیریت محلی از سوی استانداران صورت می‌گیرد. بر اساس قانون اساسی، استانداران در حکم نمایندگان رئیس‌جمهور هستند و زیر نظر رئیس‌جمهور فعالیت می‌نمایند و نیز از سوی خود رئیس‌جمهور منصوب یا برکنار می‌گردند.
قوه مجریه: بر اساس قانون اساسی ترکمنستان، رئیس‌جمهور که به‌طور مستقیم توسط مردم انتخاب می‌شود، رئیس کابینه وزیران ترکمنستان است.
قوه مقننه:
جغرافیا

مقالهٔ اصلی: جغرافیای ترکمنستان
ترکمنستان با مساحت ۴۹۱٬۲۱۰ کیلومتر مربع پنجاه و دومین کشور بزرگ جهان بوده و کمی از کشور اسپانیا کوچکتر است. این کشور در بین عرض‌های جغرافیایی ۳۵ و ۴۳ درجه شمالی و ۵۲ و ۶۷ درجه شرقی قرار دارد.
در جنوب و جنوب غربی ترکمنستان، رشته‌کوه‌هایی قرار دارند که تا کناره‌های دریای خزر کشیده شده‌اند. در شمال این کشور جلگهٔ پست توران قرار دارد. ۷۰ درصد این کشور را صحرای قره‌قوم پوشانده و مرکز این کشور میان جلگه‌های توران و صحرای قره‌قوم احاطه گردیده است. محدودهٔ کُپه‌داغ از امتداد مرزهای جنوب غربی در نزدیکی کوه شهشاه (کوه ریزه) به ارتفاع ۲٬۹۱۲ متر آغاز می‌شود و تا مرزهای جنوب شرقی در استان‌های لب آب و بَلخان و مرزهای ازبکستان نزدیک رشته‌کوه کپه‌داغ، کوه آرلان به ارتفاع ۱٬۸۸۰ متر ادامه دارد.
رودهای مهم ترکمنستان از کشورهای همسایه یعنی ایران و افغانستان سرچشمه می‌گیرند. از مهم‌ترین رودخانه‌های ترکمنستان تجن، آمودریا اترک و مرغاب بوده که از ارتفاعات کوپه داغ سرچشمه می‌گیرند. ترکمنستان دارای آب و هوای بیابانی نیمه‌گرمسیری بوده و بیشتر این سرزمین خشک است. در فصل زمستان، هوا معتدل و خشک بوده و بیشترین بارندگی در ماه‌های ژانویه و ماه مه اتفاق می‌افتد. پرباران‌ترین بخش ترکمنستان پهنه‌های کوه‌های کپه‌داغ است.
طول خط ساحلی ترکمنستان در دریای خزر ۱٬۷۶۸ کیلومتر بوده و مهم‌ترین بندر آن شهر ترکمن‌باشی (کراسنووُدْسْک) است.
تقسیمات کشوری

مقالهٔ اصلی: استان‌های ترکمنستان
ترکمنستان، بر اساس آخرین تقسیم‌بندی کشوری دارای ۵ ولایت است:
آخال
بَلخان
داش‌اغوز
لبِ آب
مرو
اقتصاد

مقالهٔ اصلی: اقتصاد ترکمنستان
ترکمن‌نبیت، شرکت ملی نفت ترکمنستان
ام‌تی‌اس ترکمنستان، شرکت مخابراتی
ترکمن‌گاز شرکت دولتی گازی
سکوی نفتی ترکمنستان در دریای کاسپین
ترکمنستان در فهرست چهار کشور نخست تولیدکننده گاز طبیعی و چهار کشور تولیدکننده نفت در شوروی سابق قرار دارد. ذخائر اثبات شده نفت و گاز این کشور ۲۰۰۰ میلیارد متر مکعب گاز مقام چهاردهم جهان و ۵۴۶ میلیون بشکه نفت است. بیشتر ذخایر نفتی کشور در غرب ترکمنستان از جمله در پهنه دریای خزر متمرکز شده است. ذخایر گاز طبیعی تقریباً در سراسر خاک کشور پراکنده است. رشد اقتصادی این کشور در سال ۲۰۰۷ براساس آمار صندوق بین‌المللی پول حدود ۱۱٫۵٪ بوده است که آن را جزو کشورهای دارای رشد اقتصادی بالا می‌سازد.
شغل بیشتر مردم ترکمنستان کشاورزی و دام پروری است. این کشور از نظر تولید پنبه در جهان معروف است. قالی بافی از صنایع دستی مهم ترکمنستان است.
معادن نمک کلسیم در منطقه قویرداق وجود دارد. ذخایر نمک‌های طبیعی دریایی در خلیج قره‌بُغاز متمرکز است. در این منطقه موادی همچون میرابیلیت و دیگر مواد پر ارزش وجود دارد. بیشتر زمین‌های کشاورزی ترکمنستان را دشت قره قوم تشکیل می‌دهد که اغلب برای چراندن گوسفند قره‌گل مورد استفاده قرار می‌گیرد. در زمین‌های کشاورزی کشور محصولاتی همچون پنبه، میوه و تره بار و انگور پرورش می‌شود. امور پرورش کرم ابریشم نیز توسعه یافته است. در طی سال‌های اخیر، تولید گندم نیز افزایش خوبی داشته است.
ترکمنستان اقتصادی رو به رشد دارد و با توجه به منابع سرشار نفت و گاز و پنبه از طریق سرمایه‌گذاری مشترک صنایع پایین دست را گسترش داده است و جزو معدود کشورهایی است که فرآورده‌های نفتی صادر می‌کند؛ و با فراوری محصول پنبه و با اتکا به نیروی کار خود صنایع فعال نساجی پیشرفته‌ای دارد که از بازار فروش بالایی در سطح جهان برخوردار می‌باشد و با فروش سالانه مقدار زیادی گاز به کشورهایی چون اوکراین و روسیه اقدام به کسب درآمدهای سرشار می‌کند.
واحد پول این کشور منات ترکمنستان است. هر منات ترکمنستان معادل ۰٫۲۸۶ دلار آمریکا و هر دلار معادل ۳٫۵ منات است. (فوریه ۲۰۲۴).
از آن‌جا که ترکمنستان یک کشور محصور در خشکی است، برای ترانزیت کالا از خاک کشورهای همسایه استفاده می‌کند. خط آهن ترکمنستان به شهر سرخس (در شمال خاوری ایران) متصل است و از آن‌جا تا بندرعباس امتداد دارد.
پنبه، پارچه‌های نخی، پوست، قالی و نفت از جمله کالاهایی هستند که این کشور به کشورهای دیگر جهان صادر می‌کند. امروزه شهر عشق آباد به یکی از زیباترین شهرهای خاورمیانه تبدیل شده است. ساختمان‌های بلند و دیگر سازه‌ها نمایی زیبا به این شهر داده است.
مردم و زبان

مقاله‌های اصلی: ترکمن‌ها و جمعیت‌شناسی ترکمنستان
بیشتر مردم ترکمنستان، ترکمن هستند و اقلیت قابل توجهی روس و ازبک‌ها نیز در این کشور حضور دارند. سایر اقوام تاجیک‌ها، قزاقها، تاتارها، اوکراینی‌ها، بلوچ‌ها، کردها، ارمنی‌ها و آذربایجانی‌ها هستند.
براساس آمار سازمان سیا در سال ۲۰۰۳ ترکیب جمعیتی ترکمنستان ۸۵٪ ترکمن، ۵٪ ازبک و ۴٪ روس و ۶٪ از اقوام دیگر است. براساس آمار دولت ترکمنستان در سال ۲۰۰۱ ترکمن‌ها ۹۱٪، ازبک‌ها ۳٪ و روس‌ها ۲٪ جمعیت را شکل داده‌اند.
جمعیت ترکمن‌ها در ترکمنستان از ۱۹۸۹ تا ۲۰۰۱ حدود دو برابر (از ۲٫۵ میلیون به ۴٫۹ میلیون نفر) شد. اما شمار روس‌ها به کمتر از یک سوم (از ۳۳۴ هزار به ۱۰۰ هزار نفر) کاهش یافته است.
مردم و زبان > وضعیت زبان روسی در ترکمنستان

۴۰ درصد از جمعیت ترکمنستان می‌توانند روسی صحبت کنند یا آن را بفهمند که این میزان از هر یک از چهار کشور دیگر آسیای مرکزی کمتر است. حدود ۱۲ درصد از جمعیت ترکمن هنوز زبان روسی را به عنوان زبان مادری خود می‌دانند.
دولت ترکمنستان از سال‌های اولیه استقلال به شدت بر ترویج تسلط زبان ترکمنی تأکید کرد و زبان روسی در سال ۱۹۹۲ جایگاه خود را به عنوان زبان ارتباط بین قومی از دست داد. در همان سال روزنامه‌های روسی‌زبان در ترکمنستان از خوانندگان خود درخواست کردند زبان ترکمنی را بیاموزند. سال پس از آن، پخش تلویزیون دولتی به زبان روسی در ترکمنستان به چند ساعت در روز کاهش یافت، در حالی که پخش رادیویی دولتی به زبان روسی تا سال ۲۰۰۰ به‌طور کامل متوقف شد.
تصمیم مقامات برای لغو توافقنامه دوجانبه‌ای که تابعیت دوگانه را در سال ۲۰۰۳ به رسمیت می‌شناخت، منجر به خروج موج دیگری از روس‌زبانان شد، زیرا آنها ناگهان مجبور شدند بین دو کشور یکی را انتخاب کنند. روس‌ها به تعداد صدها هزار نفر کشور را ترک کردند، اگرچه موانع اداری ظاهراً عمدی که توسط مقامات در اواسط دهه ۱۹۹۰ اعمال شد تا حدودی این جریان را مهار کرد. با این وجود، در مقایسه با سایر کشورهای آسیای مرکزی، اکنون ترکمنستان مطمئناً همگن‌ترین کشور از نظر قومی است.
امروز، به غیر از جوامع روس‌زبان در عشق‌آباد، گروه‌های قابل توجهی از روس‌زبانان در شهرهای ترکمن‌باشی و بلخان‌آباد در غرب ترکمنستان وجود دارند. ماندگاری زبان روسی در ترکمن‌باشی و بلخان‌آباد با ترکیب جمعیتی نسبتاً چندفرهنگی این شهرها توضیح داده می‌شود. این شهرها در حالی که اکثراً ترکمن هستند، اقلیت‌های قابل توجه آذری، ارمنی و اسلاو را نیز در خود جای داده‌اند.
با وجود تقاضای قابل توجه محلی برای زبان روسی، شمار آموزگاران محدود است، به این معنی که بیشتر به عنوان زبان خارجی تدریس می‌شود. آموزش هفتگی زبان روسی در شهرستان‌ها از شش ساعت به دو ساعت در اکثر مدارس کاهش یافته است و تنها گروه‌های سنی بالاتر سه ساعت در هفته آموزش می‌بینند. روسی به عنوان زبان دوم شهروندان ترکمنستان جای خود را به ترکی داده است که به زبان ترکمنی نزدیک است و یادگیری آن به خصوص پس از تغییر الفبای ترکمنستان به لاتین در سال ۱۹۹۳، آسان‌تر است. طبق گفته مقامات ترکیه، در سپتامبر ۲۰۲۲ حدود ۲۳۰ هزار ترکمن دارای مجوز اقامت یا روادید کار ترکیه بودند.
مذهب

ترکمن‌ها قبل از حمله مسلمانان به فرارود جزو خوارزم یکی از استان‌های شاهنشاهی ساسانی بودند و اغلب زرتشتی، مزدکی و مانوی بودند؛ اما پس از چندین سده سلطه خلافت اموی و عباسی بصورت تدریجی با پرداخت جزیه و ملک یمین شدن؛ سرانجام اسلام در ترکمنستان گسترش یافت و جزو کشورهای جهان اسلام با اکثریت مسلمان شد. در سده بیستم میلادی با گسترش لنینیسم بی‌خدایی در ترکمنستان بسیار گسترش یافت و حتی پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در قانون اساسی ترکمنستان کشوری سکولار تعیین شده و دین رسمی ندارد. امروزه ۸۹٪ ترکمن‌ها مسلمان (اکثراً پیرو مکتب حنفی از مذهب اهل سنت) و ۹٪ پیرو کلیسای ارتدوکس روسیه هستند.
حقوق بشر

مقالهٔ اصلی: حقوق بشر در ترکمنستان
حکومت ترکمنستان از ناقضان بزرگ حقوق بشر و آزادی رسانه‌ها است. انجمن گزارشگران بدون مرز در رده‌بندی سالانه آزادی رسانه‌ها از تیتر «سیاهچال» اطلاع‌رسانی رو به گسترش در اطلاع‌رسانی از وضعیت این کشور استفاده کرد. طبق گفتهْ این نهاد حقوق بشری همهْ رسانه‌های این کشور تحت کنترل دولت هستند و تنها تعداد کمی از کاربران به اینترنت آن هم به شکل سانسورشده دسترسی دارند. آزار و اذیت روزنامه‌نگاران کم شماری که به صورت مخفیانه برای رسانه‌های خبری خارجی کار می‌کنند هر روز بیشتر و بیشتر می‌شود. در سال‌های اخیر بسیاری از آن‌ها دستگیر، شکنجه و از کارشان اخراج شده‌اند. قانون به تصویب رسیدهٔ جدید تصریح می‌کند که مجوز تولید کانال‌های تلویزیونی خصوصی تنها به کسانی می‌رسد که در ارائهٔ تصویر مثبت از کشور بکوشند.
در سال ۲۰۱۸ سازمان ملل به‌طور رسمی اعلام کرد که دولت ترکمنستان مسئول کشته شدن روزنامه‌نگار زندانی اوقولساپار مراداف در سال ۲۰۰۶ به دلیل بدرفتاری است.
این کشور در سال ۲۰۲۰ پس از کشور کره شمالی پایین‌ترین شاخص آزادی رسانه را از آن خود کرده است.