stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آنیل نرود
زندگی و کارنامه

نرود در دانشگاه شیکاگو درجه‌های کارشناسی هنر و کارشناسی علوم را دریافت کرد و سپس در همان دانشگاه با سرپرستی ساندرز مک لین دوره دکترا را به پایان رساند. پس از آن وی در سالهای ۱۹۵۷ در مؤسسه مطالعات پیشرفته در پرینستون بود و با کورت گودل همکاری داشت. وی همچنین استاد میهمان دانشگاه کالیفرنیا بوده‌است. نرود در سال ۱۹۶۵ در دانشگاه کورنل به درجه استادی رسید و تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۹۱ در همین دانشگاه باقی ماند.
زمینه پژوهشی نرود منطق ریاضی و نظریه محاسبه پذیری و پیچیدگی است.
فرهنگ پیشه‌‌ها

| 0 | 1 |
| --- | --- |
۱. فرهنگ اصطلاحات عامیانهٔ خودرو،  ۲. واژه‌نامهٔ دوزندگی،  ۳. واژه‌نامهٔ کفشگری،  ۴. واژه‌نامهٔ شیشه‌گری،  ۵. واژه‌نامهٔ درودگری،  ۶. واژه‌نامهٔ زرگری،  ۷. واژه‌نامهٔ آشپزی،  ۸. واژه‌نامهٔ طرح و رنگ،  ۹. واژه‌نامهٔ دباغی،  ۱۰. واژه‌نامهٔ قصابی،  ۱۱. واژه‌نامهٔ نانوایی،  ۱۲. واژه‌نامهٔ بنایی،  ۱۳. واژه‌نامهٔ صحافی و چاپ،  ۱۴. واژه‌نامهٔ آهنگری،  ۱۵. واژه‌نامهٔ نساجی و بافندگی،  ۱۶. واژه‌نامهٔ قنادی،  ۱۷. واژه‌نامهٔ گرمابه‌داری،  ۱۸. واژه‌نامهٔ نقاشی ساختمان،  ۱۹. واژه‌نامهٔ آرایشگری : ۱. فرهنگ اصطلاحات عامیانهٔ خودرو،  ۲. واژه‌نامهٔ دوزندگی،  ۳. واژه‌نامهٔ کفشگری،  ۴. واژه‌نامهٔ شیشه‌گری،  ۵. واژه‌نامهٔ درودگری،  ۶. واژه‌نامهٔ زرگری،  ۷. واژه‌نامهٔ آشپزی،  ۸. واژه‌نامهٔ طرح و رنگ،  ۹. واژه‌نامهٔ دباغی،  ۱۰. واژه‌نامهٔ قصابی،  ۱۱. واژه‌نامهٔ نانوایی،  ۱۲. واژه‌نامهٔ بنایی،  ۱۳. واژه‌نامهٔ صحافی و چاپ،  ۱۴. واژه‌نامهٔ آهنگری،  ۱۵. واژه‌نامهٔ نساجی و بافندگی،  ۱۶. واژه‌نامهٔ قنادی،  ۱۷. واژه‌نامهٔ گرمابه‌داری،  ۱۸. واژه‌نامهٔ نقاشی ساختمان،  ۱۹. واژه‌نامهٔ آرایشگری 
نویسنده: میرزایی، شهرداد
عنوان اصلی: فرهنگِ پیشه‌ها
زبان: فارسی
ناشر: دیبایه
تاریخ انتشار: ۱۳۸۶–۱۴۰۱
مجموعهٔ فرهنگ واژگان فارسی، که اولین جلد آن با عنوان فرهنگ اصطلاحات عامیانهٔ خودرو در سال 1382 توسط انتشارات علمی فرهنگی منتشر شد. پدید آوران اولین جلد این مجموعه شهرداد میرزایی و رجبعلی مختارپور بودند. در سال 1382 شهرداد میرزایی انتشارات دیبایه را تأسیس کرد، و در کنار امور انتشاراتی، ایدهٔ ایجاد فرهنگ پیشه‌ها را نیز دنبال کرد.
در سال ۱۳۸۶ دو عنوان دیگر از مجموعهٔ فرهنگ پیشه‌ها، با همکاری انتشارات دیبایه و پژوهشکدۀ مردم‌شناسی سازمان میراث فرهنگی وقت (در حال حاضر وزارت میراث فرهنگی)، تحت عنوان واژه‌نامهٔ توصیفی دوزندگی و واژه‌نامهٔ توصیفی کفشگری منتشر شد.
پس از وقفه‌ای از سال ۱۳۸۹ پیگیری پروژهٔ فرهنگ پیشه‌ها در انتشارات دیبایه دنبال شد، و در حال حاضر، واژه‌نامه‌های توصیفی درودگری، آشپزی، شیشه‌گری، زرگری، و طرح و رنگ در دست انتشار است.
همچنین واژه‌نامه‌های دباغی، قصابی، نانوایی، بنایی، صحافی و چاپ، آهنگری، نساجی و بافندگی، قنادی، گرمابهداری، و نقاشی ساختمان در مراحل نهایی مطالعه و پژوهش است.
اهمیت فرهنگ‌پیشه‌ها

در دهه‌های اخیر، فراوانیِ روزافزون واژه‌های بیگانه در زبان فارسی، مایه نگرانی شده و سازمان‌های دولتی و دلسوزان زبان فارسی را به چاره‌اندیشی واداشته و بحث در این زمینه را در میان مجامع علمی و عموم مردم میدان داده‌است.
راهیابیِ بی‌امان واژه‌های بیگانه با از میان رفتن پاره‌ای از پیشه‌های بومی و گسترش فناوری‌های وارداتی همراه بوده و بسیاری از واژه‌هایی را که در گذر زمان پدید آمده بودند در معرض خاموشی و فراموشی قرار داده‌است.
ازاین‌رو، گردآوری و ثبت واژه‌های مربوط به پیشه‌های گوناگون، افزون‌بر آنکه گامی بلند در مسیر حفظ میراث غنی زبان فارسی به‌شمار می‌آید، با ارائه نمونه‌ها و الگوهایی در واژه‌سازی، به پویایی زبان ما یاری می‌رساند.
روش مطالعه

در مجموعهٔ فرهنگ پیشه‌ها، مجموعه‌ای از اصطلاحات رایج در یک پیشه، با روش‌هایی که در پی می‌آید، گردآوری و توصیف شده‌است تا ازیک‌سو، واژه‌نامه‌ای نسبتاً کامل در پیشه‌ای خاص فراهم آید و کاستی‌های منابع دیگر را برطرف کند و از سوی دیگر، دستمایه یا ـ بهتر است بگوییم ـ گنجینه‌ای از واژه‌های فارسی را یک‌جا در اختیار زبان‌شناسان و فرهنگ‌نویسان و اصطلاح‌شناسان قرار دهد تا با مطالعه و باریک‌بینی در سازوکارهای واژه‌سازی مردمی در این حوزه‌ها، الگوهای آن را جزو منابع واژه‌گزینی به‌شمار آورند و ظرفیت واژه‌گزینی علمی را افزایش دهند.
در مقدمه کتاب، تاریخچه پیشه بر اساس منابع گوناگون به‌تفصیل بررسی شده‌است و سپس، مدخل‌های واژه‌نامه با ترتیب الفبایی و آوانگاری و تعریف هر مدخل قرار گرفته و مدخل‌های مرتبط، به یکدیگر ارجاع داده شده‌اند. همچنین، در پایان کتاب، نمایه‌ای تدوین شده‌است که جستجوی واژه‌هایی را که در میان یک ترکیب جای گرفته و از مدخل‌های اصلی دست‌یافتنی نیست، امکان‌پذیر می‌سازد.
روش پژوهش
جستجوی واژه‌ها در این مجموعه در دو مرحله انجام گرفت:
· مطالعه اسنادی
· پژوهش میدانی
و در پایان متن نهایی پس از نگارش و حروف‌نگاری، در اختیار چند نفر از استادکاران قرار گرفت. پس از دریافت نظرات آنان، در مواردی، توضیحات مربوط به پاره‌ای واژه‌ها اصلاح یا تکمیل شد و سرانجام، سراسر متن به ویراستار سپرده شد.
الهیار ملکشاهی

{{Infobox Officeholder
| image =
| caption = الهیار ملکشاهی (۵ آذر ۱۳۹۶)
| office1 = رئیس کل دادگستری استان لرستان
| term_start1 = ۱۳۷۶
| term_end1 = ۱۳۸۵
| appointer1 = محمد یزدی
| predecessor1 =
| successor1 =
| office2 = رئیس کل دادگستری استان کرمانشاه
| term_start2 = ۱۳۸۵
| term_end2 = ۱۳۸۹
| appointer2 = محمود هاشمی شاهرودی
| predecessor2 =
| successor2 =
| office3 = معاون قضائی دیوان عدالت اداری ایران
| term_start3 = ۱۳۸۹
| term_end3 = ۱۳۹۰
| appointer3 = صادق لاریجانی
| predecessor3 =
| successor3 =
| office4       = نماینده مجلس شورای اسلامی
{{|دوره‌های نهم و دهم}}
| term_start4   = ۸ خرداد ۱۳۹۵
| term_end4     = ۶ خرداد ۱۳۹۹
| alongside4    =
| constituency4 = کوهدشت و رومشکان
| majority4     = ۵۴٬۹۳۸ (۴۲٫۷۱٪)
| term_start5   = ۷ خرداد ۱۳۹۱
| term_end5     = ۶ خرداد ۱۳۹۵
| alongside5    =
| constituency5 = کوهدشت
| majority5     = ۴۷٬۰۸۸ (۴۱٫۳۶٪)
| office6 = رئیس کمیسیون قضایی و حقوقی مجلس شورای اسلامی
| term_start6 = خرداد ۱۳۹۱
| term_end6 = خرداد ۱۳۹۹
| predecessor6 =
| successor6 =
| office7 = رئیس کمیسیون مشترک شفافیت مجلس شورای اسلامی
| term_start7 = مهر ۱۳۹۸
| term_end7 = خرداد ۱۳۹۹
| predecessor7 =
| successor7 =
| office8 = رئیس کمیسیون تحقیق مجلس شورای اسلامی
| term_start8 = خرداد ۱۳۹۱
| term_end8 = خرداد ۱۳۹۹
| predecessor8 =
| successor8 =
| office9 = نائب‌رئیس هیئت نظارت بر رفتار نمایندگان مجلس شورای اسلامی
| term_start9 = شهریور ۱۳۹۵
| term_end9 = خرداد ۱۳۹۹
| predecessor9 =
| successor9 =
| birth_date         =۱۰ مرداد ۱۳۴۰
| birth_place        = رومشکان، لرستان
| death_date         = ۲۵ بهمن ۱۳۹۹ (۵۹ سال)
| death_place        =
| spouse = رحیمه جهانگیری‌مقدم
| children = زینب، زهرا، محمدحسین، محمدحسن
| education = دکترا حقوق عمومی - فوق لیسانس حقوق جزا و جرم‌شناسی
| party = مستقل
}}
الهیار ملکشاهی (زاده ۱۰ مرداد ۱۳۴۰ در شهر رومشکان – درگذشته ۲۵ بهمن ۱۳۹۹) قاضی بلندپایه و عالی‌رتبه قوه قضائیه جمهوری اسلامی ایران، حقوق‌دان، سیاست‌مدار، معاون اسبق دیوان عدالت اداری ایران، رئیس پیشین کمیسیون‌های «حقوقی و قضایی، مشترک شفافیت، تحقیق و تفحص» مجلس ایران، حاکم شرع و رئیس کل اسبق دادگستری‌های استان لرستان و استان کرمانشاه و نماینده دوره‌های نهم و دهم مجلس شورای اسلامی در شهرستان‌های کوهدشت و رومشکان بود. ملکشاهی تنها نماینده تاریخ مجلس ایران بود که همزمان ریاست سه کمیسیون تخصصی را بر عهده داشته‌است. وی در سحرگاه ۲۵ بهمن ۱۳۹۹ به علت «عوارض ناشی از بیماری کلیوی» در ۵۹ سالگی درگذشت.
انتخابات مجلس > دوره نهم

الهیار ملکشاهی در نهمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی که در تاریخ ۱۲ اسفند ۱۳۹۰ برگزار شد، شرکت کرد و با کسب ۴۷٬۰۸۸ رای از مجموع ۱۱۳٬۸۳۱ رای از حوزه انتخابیه کوهدشت به مجلس شورای اسلامی راه یافت.
انتخابات مجلس > دوره دهم

ملکشاهی در دهمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی که در تاریخ ۷ اسفند ۱۳۹۴ برگزار شد، شرکت کرد و موفق شد با کسب ۵۴٬۹۳۸ رای از مجموع ۱۲۸٬۶۲۱ رای از حوزه انتخابیه کوهدشت و رومشکان به مجلس شورای اسلامی راه یابد.
سوابق

رئیس کل دادگستری کرمانشاه (۱۳۸۵ تا۱۳۸۹)
رئیس کمیسیون تحقیق مجلس (۱۳۹۱ تا ۱۳۹۹)
رئیس کل دادگستری لرستان (۱۳۷۶ تا ۱۳۸۵)
رئیس کمیسیون حقوقی و قضایی مجلس (۱۳۹۱ - ۱۳۹۳ - ۱۳۹۵ - ۱۳۹۶ - ۱۳۹۸)
درگذشت

صبح شنبه ۲۵ بهمن ۱۳۹۹ رسانه‌ها و خبرگزاری‌های مستقر در بیمارستان دی تهران، درگذشت الهیار ملکشاهی به علت «عوارض ناشی از بیماری کلیوی» را اعلام کردند. وی سرانجام دو روز بعد در ۲۷ بهمن ۱۳۹۹ در زادگاهش رومشکان به خاک سپرده شد.
پارک ملی تابلاس د دایمیل

| پارک ملی تابلاس د دایمیل | پارک ملی تابلاس د دایمیل |
| --- | --- |
رده‌بندی آی‌یوسی‌ان: II (پارک ملی): رده‌بندی آی‌یوسی‌ان: II (پارک ملی)
Tablas de Daimiel: Tablas de Daimiel
موقعیت پارک ملی تابلاس د دایمیل در نقشه: موقعیت پارک ملی تابلاس د دایمیل در نقشه
fa (in English: Expected satiety): fa
مختصات: ۳۹°۰۹′ شمالی ۳°۴۰′ غربی﻿ / ﻿۳۹٫۱۵۰°شمالی ۳٫۶۶۷°غربی﻿ / 39.150; -3.667
مساحت: ۳٬۰۳۰ هکتار (۱۱٫۷ مایل مربع)
تاسیس‌شده: ۱۹۷۳
هیئت حاکمه: Ministry of the Environment
 تالاب رامسر:  تالاب رامسر
نام رسمی: Las Tablas de Daimiel
تاریخ ثبت: ۴ مه ۱۹۸۲
شماره ثبت: ۲۳۵
 :  
 :  
پارک ملی تابلاس د دایمیل (به اسپانیایی: Parque nacional de las Tablas de Daimiel) یک منطقهٔ مسکونی در اسپانیا است که در کاستیا-لا مانچا واقع شده‌است.
پارسوآش

| پارس-ئوآ | پارس-ئوآ |
| --- | --- |
پارسوآ و نواحی آن: پارسوآ و نواحی آن
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
نوع: کشور، سرزمین
نام‌های دیگر: زاموای جنوبی یا زاموای خارجی
پایتخت: نیککور
دوران: ۹۰۰ (پیش از میلاد)
زبان: احتمالا پارسی باستان
نژاد: آریایی
سایر اطلاعات: سایر اطلاعات
شناخته شده: قوم آریایی
دیرینگی: سده نهم و هشتم پ.م.
وبگاه: ایران تاریخ
پارسوا، پارسواش (parsua) یا پارسوماش در کتیبه‌های پادشاه آشور شمشی-ادد پنجم ۸۲۳ تا ۸۱۰ پیش از میلاد و در کتیبهٔ سناخریب در سال ۶۹۱ پیش از میلاد به مناسبت نبرد در حلوله و همچنین در یک رشته از نامه‌های آرشیو، پادشاهان آشور که مربوط به حوادث ۶۵۳ تا ۶۵۲ پیش از میلاد است، به عنوان یکی از ایالات منتهی عیلامی ذکر شده‌است.
نام‌های جغرافیایی پارشوا، پارسوا، پارسواش و پارسوماش و انتساب آن‌ها پارسها و مراحل مختلف مهاجرت آن‌ها به فلات ایران را نشان می‌دهد. با توجه به این برداشت، نظریه ای مطرح شده که بر اساس آن پارسی‌ها ابتدا از طریق کناره غربی دریاچه ارومیه و منطقه قفقاز وارد شمال غرب ایران شده و در جنوب دریاچه ارومیه و ایالت پارشوا که در متون اورارتویی به آن اشاره شده، مستقر شدند. با توجه به تصرف منطقه توسط اورارتو) حدود۸۲۰ق. م (پارسی‌ها مجبور شدند به مناطق جنوبی‌تر مهاجرت کرده و در محدوده‌ای از شمال ماهیدشت تا منطقه سنندج در کردستان که منابع آشوری از آن بارها به عنوان پارسوا یاد کرده‌است، استقرار پیدا کنند. با توجه به لشکرکشی‌های مکرر آشوری‌ها به غرب ایران و ضمیمه کردن پارسوا به قلمرو آشور، پارسی‌ها دوباره مجبور شدند به مناطق جنوبی‌تر و مجاور قلمرو ایلام و استان کنونی فارس مهاجرت کنند
لوئیس لوین انتهای شمالی دشت ماهیدشت را که راه‌های خوبی آن نمری مربوط می‌کند و در آن تپه‌های تاریخی مهمی وجود دارد برای این ایالت تعیین نموده‌است. نامبرده در نوشته‌های جدیدتر خود ناحیه ماهیدشت شمالی و حوالی روانسر را بهترین گزینه دانسته‌است. بر اساس‌همین جایابی، پارپولا در اطلس تاریخی شرق نزدیک در دوره آشور جدید، نیکور پایتخت پارسوا را در روانسر امروزی جایابی کرده‌است. این جایابی مرزهای شمالی پارسو (با توجه به وسعت این ایالت و مجاورت آن با مانّا) تا منطقه سنندج و مناطق شرقی تر آن می‌توانست کشیده شده باشد.
ارتباط پارسوا با پارسوماش

در خصوص ارتباط پارسوا با پارسوماش نظریات متفاوتی وجود دارد. کایلر یانگ و لوئیسلوین به نوعی این دو را یکی می‌پندارند. لوین اشاره می‌کند:در اواخر دوره آشور جدید اشارات به پارسوا در منطقه غرب ایران (استان کردستان) ناپدید شده تا اینکه دوباره در دوره آشوربانی‌پال در مناطق خیلی جنوبی‌تر و استان فارس به آن اشاره می‌شود. در همین‌جا لوین تأکید می‌کند درکتیبه‌های آشوربانیپال است. کایلر یانگ در مقاله نخست خود که به مهاجرت ایرانی‌ها به منطقه زاگرس اختصاص دارد، به‌طور خلاصه ضمن اعتقاد به این مسئله که پارشوای شمال غرب، پارسوای غرب و پارسوماش جنوب غربی ایران در ارتباط با پارسی‌ها قرار دارند، به این نتیجه رسیده که: سه پارسوا یا سه گروه از پارسی‌ها در غرب ایران و تقریباً به صورت همزمان وجود داشته‌اند؛ یکی در شمال غرب، دیگری در مرزهای ایلام و آخری در فارس. بر اساس نوشته یانگ مهاجرتی از شمال غرب، به غرب و سپس جنوب غربی ایران صورت نگرفته و اشاراتی که در این زمینه وجود دارد، نتیجه برداشت نادرست از منابع است.
یانگ در مقاله جدید خود نظری تقریباً متفاوت ارائه می‌کند. او در اینجا ضمن یکی شمردن ایالت‌ها یا اسامی پارسوا، پارسواش و پارسوماش محل آن را در زاگرس مرکزی جایابی کرده و هرگونه ارتباط این اسامی را باجنوب غربی ایران و پارس دوره بعد رد می‌کند و پارسوماش کتیبه سناخریب و آشوربانیپال را نیز در زاگرس مرکزی جایابی کرده و کوروش را نیز حاکم همین منطقه می‌داند. او تأکید می‌کند:پارسوای (زاگرس مرکزی) که به نظر او با پارسوماش یکی‌است (نمی‌توانسته هیچ ارتباط مستقیمی با پارسه(Parsa)در فارس که در زمان داریوش هخامنشی ایجاد شد داشته باشد؛ امیلی کورت نیز به‌طور ضمنی این نظریه را که تمامی اسامی مورد بحث تنها به یک ایالت در غرب ایران اشاره دارند، تأیید کرده‌است)
یانگ برای توجیه جایابی پارسوماش در زاگرس مرکزی دلایلی ذکر می‌کند:مکانی‌در زاگرس مرکزی (منطقه اردلان) برای پارسوای آشوربانیپال کاملاً متقاعدکننده است. آشوربانیپال درتوصیف شکست و ویرانی ایلام) سال۶۴۶ق. م (اغراق زیادی کرده‌است. داده‌های باستان‌شناسی‌چنین ویرانی‌را تأیید نمی‌کنند و سلسله ایلام بعد از این تاریخ نیز به حیات خود ادامه داده‌است. از طرف دیگر پارس از سرزمین جلگه ای ایلام فاصله زیادی داشته و اغلب از یورش دشمنان بین‌النهرینی خود در امان بوده‌است. از این رو به نظر نمی‌رسد پادشاه پارس که بر ناحیه نزدیک انشان حکومت می‌کرد، این قدر ترسیده باشدکه پسر خود را به عنوان گروگان به دربار آشور فرستاده باشد. پادشاه پارسوای زاگرس مرکزی می‌توانست از لشکرکشی آشوری‌ها بیشتر متأثر شده باشد. پادشاهان این ناحیه زاگرس به صورت سنتی متحد ایلام و بابل در برابر آشور بودند و نزدیکی آن‌ها به آشور می‌توانست زمینه ترس آن‌ها را فراهم کند.
به احتمال قوی پارس بعدی در انشان است در زمان داریوش هخامنشی ایجاد شده و جنوب غرب ایران واستان فارس فاقد هر گونه اثری از مهاجرت اقوام آریایی در عصر آهن و بعد از آن بوده‌است.
نظریه مهاجرت پارسیان از پارسوآ به پارسوماش و پارسوماش؛ محل نخستین تماس آشوریان با پارسیان

این نظریه بیان می‌کند که طوایف پارسه در قرن هشتم تا هفتم پیش از میلاد از محلی در نواحی رشته کوه‌های زاگرس مرکزی به نام پارسواش در امتداد زاگرس در دره‌های کرخه و کارون به آرامی به سمت جنوب فلات ایران و سرزمین عیلام سرازیر شده‌اند.
این قوم، در همین نواحی به زندگی‌ شبان‌کارگی و کشاورزی اشتغال جستند و این نواحی را به یاد سرزمینی که در حوالی جنوب دریاچه ارومیه که ترکش کرده بودند به نام پارسوماش، یا پارسواش خوانده‌اند.
خاندان هخامنش به عنوان یک خانواده ممتاز، سرکردگی این طوایف را بر عهده داشته‌است.
نگره بی‌پیوند بودن نام پارسوا با تیره‌ها پارس

از همان هزاره سوم پیش از میلاد، شمار نام‌های جغرافیایی آریایی در آسیای صغیر و روی هم رفته در آسیای غربی رواج یافت.
همچنین همین پارسوماش که از گذشته تا امروز به ریخت‌های گوناگون کاربرد بسیار داشت و دارد. به جز از پارسوماش در آن زمان بخش‌ها و کرانه‌های چندی وجود داشتند که نام‌های آریایی و شهروندان غیر آریایی داشتند.
دیاکونوف پیشنهاد می‌کند که پارسه یا پارسوآ و پارثوا Parthava سه گونه ریهت ریشه گرفته از واژهٔ باستانی Parsava به معنی «استخوان دندهٔ سینه و پهلو و مرز» هستند که Parsava نیز با واژهٔ هند و اروپایی Gerk به چم «استخوان دندهٔ سینه و جناغ سینه» و واژهٔ اوستایی و واژهٔ استی Fars به معنی پهلو و مرز، پیوند دارد.
همهٔ این سرزمین‌ها که به آن نمارش (اشاره) رفت در مرز ماد، در بخش جنوب (پارسه) در بخش خاور (مشرق) (پارثوا) و در باختر آن پارسوا جای داشته است؛ بنابراین هیچ نیازی به پندار اینکه این نام بدست پارسیان از اپاختر (شمال) به اواخشتر (جنوب) آورده شده نیست.
همان‌طور که شایمنداست ناسانی (تفاوت) دو نام پارسی و پارتی دستاورد ناسانی گویش باشد و به‌درستی این هر دو نام یک تبار باشد، گمان می‌رود پارسه نیز براستی یک واژهٔ مادی باشد، در برابر واژهٔ فارسی باستان پارثه Partha و واژهٔ باستانی پارثوا با پارسوا برابر می‌شود.
هرچند این ریشه‌یابی نشانی از هوشمندی دارد ولی گمان بسیار اینست که پارسه نام تیره‌ای باشد از ایرانیان، که به سوی فارس یا استان خوزستان کنونی رفتند و آن سرزمین انشان نام گرفته است.
در سال ۸۳۰ پیش از میلاد، سده ایی پیش از به قدرت رسیدن خانوادهٔ هخامنش در پارسوماش، شلمنسر سوم پادشاه آشور از ۲۷ شاهک سرزمین آسیایی‌نشین پارسوا، در جنوب غربی زاگرس به گونه هم‌زمان باج گرفت.
نام این شاهک‌ها در سالنامهٔ این شاه یاده شده است که هیچ‌یک آریایی نبودند. یک سده دیگر آشور بانیپال وارد سرزمین عیلام گردید و پس از آنکه خاک عیلام را به توبره کشید، بنابر دیدگاه گیرشمن نیز نخستین تماس آشوریان با پارسیان، نه در پارسوا، ونکه (بلکه) در مرز عیلام، و در پارسوماش بوده است.
لشکرکشی تیگلات-پیلسر سوم

نتیجهٔ نخستین لشکرکشی تیگلات-پیلسر سوم به کوهستان زاگرس همانا ایجاد دو ایالت جدید پارسوا و بیت همبان در پادشاهی آشور بود. این دو ایالت تا سقوط آشور جزو آشور باقی ماندند. در عهد سارگون دوم مقام رئیس ناحیهٔ پارسوا در آشور وجود داشت از نامه‌ای که فورر بدان اشاره کرده چنین بر می‌آید که پارسوا بعدها هم جزو آشور بود. در زمان آشور-ناصیر-پال دوم ایالت کیشه‌سو که شرقی‌تر از پارسوا بوده جزو آشور شمرده می‌شده.
عقیدهٔ شایع مبنی بر این است که پارسوا در ناحیه سنندج میهن پارسیان بوده و ایشان پس از تسخیر آن ناحیه بدست آشوریان از آنجا به پارس هجرت کردند، نخستین اشاره به پارسیان در سال ۸۴۳ پ.م. است ولی دومین اشاره به این قبایل به سال - ۶۹۱ پ.م. - برمی‌گردد که در آن سال سناخریب با پارسواییان (پارس‌ها) در سرزمین ایلام مواجه شد و با آنان در همان سرزمین جنگید. این رویداد از این جهت مهم است که شاه عیلام برای کمک به عیلامی‌ها در جنگ با آشوریان اجازه داده پارسیان به این منطقه بکوچند. همچنین لوحه‌های بدست آمده از شوش حکایت از آن دارند که حدود سال - ۶۸۵ پ.م. - پارسیان در سراسر عیلام سکونت داشته‌اند. این شاید دلیل این باشد که چرا کوروش خود را شاه انشان نامیده‌است.
موقعیت پارسوا از نگاه مورخان

پارسوا جنوبی‌تر از زاب کوچک و در دیاله علیا قرار داشت و از یک‌سو با نواحی مختلف نامار و توپ لیاش در دیالهٔ وسطی و سفلی و از دیگر سو با ماننا و نواحی مختلف متمایل به ماننا و بالاخره با نواحی مختلفهٔ ماد هم‌مرز بود. همچنین از کتیبه‌های اورارتویی مشهود است که پارسوا میان ماننا و سرزمین بابلی نامار قرار داشت. از مجموع مراتب فوق چنین نتیجه گرفته می‌شود که پارسوا را باید در حدود کردستان و شهرستان سنندج کنونی جستجو کرد. دیاکونف در اثر خود به‌نام تاریخ ماد می‌نویسد: بخش علیای رود دیاله و شاخه‌ها و شعب آن در مثلث شهرهای کنونی سلیمانیه، سر پل ذهاب و سنندج از اواسط قرن نهم پیش از میلاد پارسوا نامیده می‌شده‌است.
در متون زمان آشور ناسیراپال دوم محل کشور پارسوا با بخش‌های جنوبی کشور زاموا هم‌مرز است. این نکته لازم است تصریح شود که بر خلاف عقیدهٔ رایج تنها وجه مشترک لفظ پارسوا با پارس این است که هر دو اصطلاح به زبان پهلوی به معنی نگهبان و محافظ می‌باشند. باید در نظر گرفت که پارسوا ناحیه‌ای زراعی بوده و مردم آن اسکان یافته بودند و فرض اینکه ساکنان آن، سرزمین خویش را رها کرده به پارس که ۶۰۰ کیلومتر با آنجا فاصله داشته‌است کوچ کرده باشند بسیار دشوار است.
عده‌ای از محققان محل پارسوا را در نقاط بسیار شمالی‌تر قرار می‌دهند و نزدیکی آن را به نامار در نظر نمی‌گیرند ولی این بدان معنی است که پارسوا از لحاظ حدود ارضی با پادشاهی‌های آراشتوا، آمکا و آتا منطبق بوده. در سالنامه‌های آشور ناسیراپال دوم محل کشور پارسوا به بخش‌های جنوبی زاموا نزدیک است و سه شاهک آتا، آراشتوا و آمکا جزو سرزمین زاموا بودند ولی زبان مردم پارسوآ کماکان کاسپی بوده‌است.
موقعیت پارسوا از نگاه مورخان > تئوری دانشمندان

ویدنر و پس از وی، کامرون و بسیاری دیگر معتقدند که کورش یکم پادشاه پرسید متأخر نبوده بلکه سلطنت  پارسوا را در کوه‌های زاگرس یا سرزمینی بینابین آن دو را داشته‌است؛ ولی ویدنر این نکته را که ناحیهٔ خودیمری که در همان متن آمده و همزمان با کورش‌یکم به آشور باج می‌داده و مسلماً با قلمرو کورش یکم مجاور بوده و در مشرق عیلام و کرانه‌های خلیج فارس یعنی در کنار پارس قرارداشته در نظر نگرفته‌است.
گذشته از ایجاد ایالات پارسوا و بیت همبان یک نتیجهٔ دیگر لشکرکشی تیگلت پیلسر سوم در سال - ۷۴۴ پ.م. - عبارت بود از تصرف اسبان و دام‌ها توسط آشوریان و بردن عده‌ای پیشه‌ور پارسوایی به آشور. بعدها بخشی از ساکنان را که در ایالت جدید آشور باقی مانده بودند نیز از آنجا تبعید و منتقل کردند. سال‌نامه‌های تیگلت پیلسر سوم در وقایع سال -۷۳۸ پ.م. - می‌نویسد که عده‌ای از اسیران کوتی و ساکنان بیت سانگی را در شمال سوریه و فنیقیه شمالی مسکن دادند.
دیاکونوف در کتاب تاریخ ماد می‌نویسد آشوری‌ها ضمن حمله به پارسوا در خاک ماد نفوذ کردند و آخرین نقطهٔ لشکرکشی آشوریان ظاهراً دژ مادی زاکروتی بود. محل این دژ محتملاً در ناحیهٔ اردلان کنونی قرار داشت، و سلمنسرسوم شاه آشور در این حمله برای اولین بار در سال ۸۳۴ پیش از میلاد به اقصی نقاط کشور مادی‌ها رسید.
پارسوا در آغاز قیام مادی‌ها

در دوران قیام عظیم مادی‌ها علیه آشوریان در ناحیه خارخار پیرامون سال‌های - ۷۱۵ پ. م - شخصی که از طرف آشوریان در پارسوا منصوب شده بود از اوضاع تحت فرمانش خطاب به سارگون دوم چنین نوشته‌است:
دو جنگجو در لباس پارسی و یونانی
سارگایا (باشقیرستان)

Village
| Sargaya Саргая | Sargaya Саргая |
| --- | --- |
Village: Village
Sargayaموقعیت روی نقشه باشقیرستانSargayaموقعیت روی نقشه روسیه: Sargayaموقعیت روی نقشه باشقیرستانSargayaموقعیت روی نقشه روسیه
مختصات: ۵۳°۲۰′ شمالی ۵۷°۴۷′ شرقی﻿ / ﻿۵۳٫۳۳۳°شمالی ۵۷٫۷۸۳°شرقی﻿ / 53.333; 57.783: مختصات: ۵۳°۲۰′ شمالی ۵۷°۴۷′ شرقی﻿ / ﻿۵۳٫۳۳۳°شمالی ۵۷٫۷۸۳°شرقی﻿ / 53.333; 57.783
ناحیه‌های فدرال روسیه: باشقیرستان
شهر: شهرستان بورزیانسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۰۰
سارگایا (انگلیسی: Sargaya, Republic of Bashkortostan) یک شهرک در شهرستان بورزیانسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
ویلیام براس

| ویلیام جی>  براس | ویلیام جی>  براس |
| --- | --- |
۱۶مین ستوان فرماندار ایلینوی: ۱۶مین ستوان فرماندار ایلینوی
دوره مسئولیت ۱۶ ژانویه ۱۸۶۵ – ۱۱ ژانویه ۱۸۶۹: دوره مسئولیت ۱۶ ژانویه ۱۸۶۵ – ۱۱ ژانویه ۱۸۶۹
فرماندار: ریچارد جیمز اوگلزبی
پس از: Francis Hoffmann
پیش از: John Dougherty
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۴ نوامبر ۱۸۱۳ شهرستان ساسکس، نیوجرسی
درگذشته: ۲۷ ژانویهٔ ۱۸۹۰ (۷۶ سال) شیکاگو
آرامگاه: قبرستان روزهیل
حزب سیاسی: جمهوری‌خواه
فرزندان: Jessie Bross Lloyd
محل تحصیل: کالج ویلیامز
تخصص: ویرایشگر روزنامه
امضا: 
ویلیام جی. بروس (William J. Bross)‏ (۴ نوامبر ۱۸۱۳–۲۷ ژانویهٔ ۱۸۹۰)، سیاستمدار و ناشر آمریکایی اهل منطقهٔ «سه‌ایالتی» پنسیلوانیا-نیویورک-نیوجرسی بود. او همچنین به عنوان شانزدهمین معاون فرماندار در ایالت ایلینوی انتخاب شده بود.
او پیش از ورود در کالج ویلیامز، با پدرش مشغول تجارت الوار بود. او مدت ده سال در مدارس تدریس کرد و بعد به شهر شیکاگوی ایالت غربی ایلنوی رفت. او قبل از تأسیس روزنامهٔ موفق دموکراتیک پرس مصروف فروش کتاب و فعالیت‌های انتشاراتی بود. به دنبال تشکیل حزب جمهوری‌خواه در سال ۱۸۵۴، بروس یکی از هواداران سرسخت نامزدهای سیاسی آن شد. حمایت او از آبراهام لینکن سبب شد تا برای احراز کرسی معاون فرماندار پیشنهاد شود. او در سال ۱۸۶۵ اسکایلر کولفکس، معاون رئیس‌جمهور آیندهٔ ایالات متحدهٔ آمریکا را در سفری به ایالت غربی کالیفرنیا همراهی و بعدها کتابی در رابطه با این سفر منتشر کرد.
زندگی‌نامه

ویلیام بروس در ۴ نوامبر سال ۱۸۱۳ در ساسکس، شهرستان شمال‌غربی نیوجرسی به دنیا آمد. او بزرگ‌ترین فرزند از یازده فرزند دیکن موزس بروس و جین (وینفیلد) بروس بود. او به دلیل این‌که چند دقیقه پیشتر از برادر دوقلویش استفان دکاتور بروس به دنیا آمده بود، بزرگ‌ترین فرزند خانواده بود. وقتی آنها نُه ساله بودند، خانوادهٔ شان به منظور ساخت کانال «دلاور و هادسون» به میلفورد پنسیلوانیا نقل مکان کرد. پسران به همراه پدر جهت تهیهٔ الوار برای کانال در نزدیکی شوهلا (منطقهٔ مسکونی در شهرستان پایک، پنسیلوانیا) کار می‌کردند.
بروس در سال ۱۸۳۲ در آکادمی میلفورد ثبت نام کرد و سپس به کالج ویلیامز رفت و با برادر دوقلویش هم‌اتاقی شد. ویلیام بروس یکی از بنیان‌گذاران و پیشگامان انجمن برادری اجتماعی «Delta Upsilon» در کالج ویلیامز بود. او مدت کوتاهی پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۸۴۳، مدیر «آکادمی ریجبری» در (دهکدهٔ) ریجبری نیویورک شد. بروس در سال ۱۸۴۳ در مدرسهٔ «چستر» پنسیلوانیا به تدریس آغاز کرد و مدت پنج سال در آنجا مصروف به کار بود. بروس در سال ۱۸۴۶ سفرهایش را به سمت ایالت‌های غربی آغاز کرد تا جای بهتری برای اقامت پیدا کند. او در ۱۲ مه سال ۱۸۴۸ به شهر نو ظهور شیکاگو در ایالت ایلینوی رسید و آنجا را برای اقامت انتخاب کرد.
بروس به زودی با «S. C. Griggs ", " Newman ", " Co. publishing house» وارد شراکت شد و کتاب‌فروشی «Griggs, Bross & Co» را تأسیس کرد. این شراکت پس از ۱۸ ماه از هم پاشید. او به همکاری ریو. جی. ای رایت، در پاییز سال ۱۸۴۹ روزنامهٔ مذهبی «Prairie Herald» را منتشر کرد. او نخستین بار در سال ۱۸۵۲ زمانی که با جان ال. اسکریپس، رئیس پُست شیکاگو برای تأسیس نشریهٔ دموکراتیک پرس «Democratic Press» وارد همکاری شد، به موفقیت رسید. این نشریه از دیدگاه‌های دموکراتیک جانبداری می‌کرد؛ دیدگاه‌هایی که با رویکرد حزب (دموکرات) دربارهٔ برده‌داری متفاوت و با «توافق میسوری» استیفان. ای داگلاس در تضاد بود.
در سال ۱۸۵۴، وقتی حزب دموکرات تأسیس گردید، بروس یکی از سخنگویان آن شد. او نخستین همایش پشتیبانی از نامزدی جان. سی فریمونت برای ریاست جمهوری غرب آمریکا را برپا کرد و در شب اعلام نامزدی وی، در پارک «دیربورن» سخنرانی کرد. بروس به جنوب ایالت ایلینوی و به خصوص مناطق طرفدار برده‌داری رفت تا به حمایت از فریمونت کمپین کند. او در مجلس پیشین ایالتی در واندالیای ایلینوی با آبراهام لینکن که هوادار فریمونت بود، آشنا شد و هر دو اکثراً در یک همایش صحبت می‌کردند.
بروس در سال ۱۸۵۵ به عضویت شورای شهر شیکاگو انتخاب شد و مدت دو سال در این سمت خدمت کرد. نشریهٔ دموکراتیک پرس پس از بحران اقتصادی سال ۱۸۵۷ با مشکلات مالی دست‌وپنجه نرم می‌کرد. نشریه در ۱ ژوئیه سال ۱۸۵۸ با نشریهٔ تریبیون ادغام و به روزنامهٔ پرس-تریبون «The Press and Tribune» تبدیل شد. بروس از نامزدی آبراهام لینکن برای پُست ریاست جمهوری حمایت کرد. در سال ۱۸۶۳ به دنبال آغاز جنگ داخلی در آمریکا، بروس در ایجاد هنگ ۲۹ پیاده‌نظام متشکل از سربازان رنگین‌پوست ایالات متحدهٔ آمریکا همکاری کرد. فرماندهی این هنگ را سرهنگ جان. ای بروس، یکی از برادران ویلیام بروز به عهده داشت که در ۳۰ ژوئیهٔ سال ۱۸۶۴ حین محاصرهٔ پترزبورگ کشته شد.
پشتیبانی بروس از نامزدی آبراهام لینکن سبب شد تا او به نمایندگی از حزب جمهوری‌خواه در تکت انتخاباتی ریچارد. جی اوگلزبی برای احراز کرسی معاونت فرمانداری ایالت ایلینوی نامزد شود. او در سال ۱۸۶۵ همراه با شویلر کولفکس، سخنگوی مجلس نمایندگان ایالات متحدهٔ آمریکا هم‌سفر شد تا اوضاع در ایالت غربی کالیفرنیا را بررسی کند. وی دو سال بعد همراه با دخترش به اروپا رفت.