محاصره نوار غزه
تلاش‌های جهانی برای در هم شکستن محاصره نوار غزه

اولین اقدام بین‌الملی جهت شکستن محاصره نوار غزه را می‌توان به اقدام یک کشتی لیبیایی به نام المروه منتسب دانست که در تاریخ ۱ دسامبر ۲۰۰۸ سعی کرد با شکستن محاصره، محموله کمک‌رسانی خود را به دست ساکنان برساند که با تهدید و یورش ناوگان دریایی اسرائیل مجبور به بازگشت شد.
در خلال جنگ ۲۲ روزه و در تاریخ ۳۰ نوامبر ۲۰۰۸، کشتی کوچک دیگنتی (به انگلیسی: Dignite) که حامل کمک‌های پزشکی بود و از قبرس راهی غزه شده بود، اجازه حضور نیافت و به نقل از رادیو اسرائیل به تیراندازی پراکنده به بدنه کشتی، مجبور به بازگشت شد.
در طی مه و ژوئن ۲۰۱۰ یک ناوگان بزرگ دریایی حامل کمک‌های بشردوستانه تحت عنوان ناوگان آزادی (وابسته به جنبش غزه آزاد) سعی کرد محموله کمک‌های خود را که حمل بر ۶ کشتی بود و ۶۶۳ فعال حامی فلسطینیان از ۳۷ کشور آن را مشایعت می‌کردند، به باریکه غزه برساند که با حمله نیروهای دریایی اسرائیل به این کشتی‌ها موفق به این کار نشد. در طی این حمله حداقل ۹ نفر از مسافران کشته شدند. بنابر رأی شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد، ارتش اسرائیل قوانین بین‌المللی را در طی این حمله نقض کرده‌است و پیگرد قانونی علیه اسرائیل را برای کشتار تعمدی و بروز میزان غیرقابل قبول وحشیگری ممکن دانسته‌است.
در ۶ ژوئن ۲۰۱۰ میلادی کشتی راشل کوری که از ایرلند اقدام به حرکت کرده بود و یکی از کشتی‌های ناوگان آزادی بود که به دلیل بعد مسافت از پیوستن به کاروان امداد رسانی جا مانده بود.
ممانعت اشغالگران از ورود کشتی راشل کوری جنایت دیگری است که اسرائیل کمتر از یک هفته آن را مرتکب شده‌است. ما خواهان فشارهای بین‌المللی برای توقف دزدی دریایی اسرائیل هستیم. در مقابل این دزدی دریایی نمی‌توان سکوت کرد.
کاروان آزادی مصر نیز با هدف شکستن تحریم نوار غزه صبح ۷ ژوئن ۲۰۱۰ از مقر فراکسیون اخوان المسلمین مصر به سمت نوار غزه راهی شد. ۱۰ تن از نمایندگان فراکسیون پارلمانی اخوان المسلمین در این کاروان آزادی که متشکل از نمایندگان این کشور است، مشارکت کردند. شرکتکنندگان در این کاروان محموله آن را تنها شامل مصالح ساختمانی نظیر آهن و سیمان معرفی کردند. با اینحال سرویس‌های امنیتی مصر تنها اجازهٔ خروج به نمایندگان پارلمان مصر را دادند و کاروان حامل مصالح ساختمانی را مصادره کردند و آن‌ها را در یک ساختمان استانداری واقع در شمال صحرای سینا نگه داشتند. پس از ورود اعضای پارلمان مصر به نوار غزه، گروهی از نمایندگان شورای قانونگذاری فلسطین از آن‌ها استقبال کردند.
کشتی لبنانی مریم که قرار بود در تاریخ ۲۲ اوت ۲۰۱۰ از بندر طرابلس لبنان به قبرس رفته و از آنجا عازم نوار غزه شود و محموله‌ای شامل کمک‌های انسانی را به مردم در محاصره برساند، با هشدار اسرائیل و سپس مخالفت قبرس، از این کار امتناع کرد. این کشتی حامل ۱۲۰ زن از ملیت‌های لبنانی، اروپایی و آمریکایی بوده‌است. همراه این کشتی محموله‌ای از کمک‌های غذایی و دارویی بالاخص داروی ویژه بیماران سرطانی بود.
کاروان امداد رسانی مردم سوریه حامل ۶۵۰ تن مواد غذایی، پوشاک و ادوات و داروهای پزشکی در روز ۱۸ سپتامبر از بندر طرطوس سوریه راهی غزه شد. این کشتی ۲ روز بعد وارد بندر عریش مصر شد. بنابر برنامه‌ریزی انجام شده می‌بایست محموله این کشتی از طریق ۳ گذرگاه رفح، العوجه و کرم ابوسالم وارد غزه شود.
یک گروه ۹ نفره از یهودیان اروپا و بازماندگان هلوکاست در روز ۳۱ سپتامبر ۲۰۱۰ اقدام به حرکت یک کشتی از بندر فاماگوستا قبرس به سوی نوار غزه و برای کمک به مردم تحت محاصره کردند. این کشتی که از نوع بادبانی بود و پرچم انگلیس را برافراشته بود حامل کمک‌هایی شامل اسباب بازی، ادوات موسیقی، کتاب، دارو و … بود. به نقل از خبرگزاری آسوشیتدپرس، نیروی دریایی اسرائیل در روز ۱ اکتبر این کشتی را در ۴۰ کیلومتری ساحل غزه ربودند و به بندر اشدود منتقل کردند.
پنجمین کاروان آزادی غزه موسوم به شریان زندگی در تاریخ ۱۸ سپتامبر به سرپرستی جرج گالووی از لندن حرکت خود را آغاز کرد. این کاروان شامل ۴۵ کامیون حاوی مواد غذایی، دارویی و آموزشی بود. این کاروان از طریق خاک کشورهای فرانسه، ایتالیا، یونان و ترکیه خود را به سوریه رساند. این کاروان می‌بایست به دو کاروان آسیایی و آفریقایی دیگر در بندر لاذقیه ملحق شود و همگی به سوی بندر العریش مصر حرکت کنند. در شاخه اروپایی این کاروان فعالانی از ۲۰ کشور جهان حضور دارند. سازمان‌دهندگان این کاروان می‌خواهند محل حمله اسرائیل به کشتی مرمره را گل‌باران کنند و سپس به راه خود ادامه داده و کمک‌های انسانی و مبالغ پولی را که برای ساخت مسجد و یتیم خانه‌ای که اسرائیلی‌ها آن را در بیت حانون ویران کردند، به همراه دارند؛ اهدا کنند.
پس از آنکه انجمن ایرانی اتحادیه بین‌المللی امت واحده تصمیم گرفت کاروانی امداد رسانی زمینی مستقل از کشورهای اروپایی را عازم نوار غزه کند، اینکار با استقبال یکی از انجمن‌های بشردوستانه هندوستان روبرو شد و آن‌ها در تماسی با دفتر مرکزی اتحادیه در تهران، اعلام آمادگی خود را برای پیوستن به این جنبش اعلام نمودند. بدین ترتیب توافق شد که کاروان زمینی در تاریخ ۲ دسامبر ۲۰۱۰ حرکت خود را از دهلی نو به سمت پاکستان آغاز کند. این کاروان که «همبستگی آسیایی با مردم فلسطین» یا «کاروان آسیایی غزه» نام دارد، تصمیم داشت پس از هند و پاکستان، از ایران، ترکیه و سوریه بگذرد و از طریق گذرگاه رفح به نوار غزه وارد شود. با اینحال دولت هند مانع از خروج اعضای این کاروان در تاریخ ۴ دسامبر از این کشور شد. اعضای کاروان به نشانه اعتراض به ممانعت دولت هند، تصمیم به تحسن در دهلی نو گرفتند که درست زمانی که این جمعیت در راه بازگشت به پایتخت بود، دولت اجازه خروج کاروان را صادر کرد. اما به دلیل تأخیر در برنامه حرکت، کاروان تصمیم به پرواز مستقیم به ایران جهت جبران زمان از دست رفته گرفت. بنابراین این گروه ده‌ها نفری در تاریخ ۱۷ آذر ۱۳۸۹ از مرز هوایی به ایران وارد شد و هواپیما در زاهدان فرود آمد. ۱۲۵ نهاد مردم نهاد از ۱۳ کشور دنیا حمایت خود را از این کاروان اعلام کردند. این کاروان با ورود به هر شهری در مسیر حرکت خود، با برپایی جلسات و همایش‌هایی اقدام به جلب کمک‌های مردمی نماید. ۲۰۰ تن از نمایندگان مجلس شورای اسلامی با انتشار بیانیه‌ای اعلام کردند که بخشی از حقوق خود را جهت کمک به مردم غزه به این کاروان اعطا می‌کنند. این کاروان در حین عبور از ایران از شهرهای زاهدان، کرمان، اصفهان، قم، تهران و تبریز عبور کرد. و همچنین ملاقاتی با آیت‌الله مکارم شیرازی داشتند. اعضای این کاروان با ورود به کشورهای ترکیه، سوریه، لبنان و مصر هم با استقبال از جانب مردم روبرو شدند.