stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
هوستون جنوبی، تگزاس

مکان در 23x15px|border |alt=تگزاس|link=تگزاستگزاس, 23x15px|border |alt=ایالات متحده آمریکا|link=ایالات متحده آمریکاایالات متحده آمریکا
| City of South Houston | City of South Houston |
| --- | --- |
شهر: شهر
Marker for the city of South Houston: Marker for the city of South Houston
Location of South Houston, Texas: Location of South Houston, Texas
مختصات: ۲۹°۳۹′۴۰″ شمالی ۹۵°۱۳′۴۷″ غربی﻿ / ﻿۲۹٫۶۶۱۱۱°شمالی ۹۵٫۲۲۹۷۲°غربی﻿ / 29.66111; -95.22972: مختصات: ۲۹°۳۹′۴۰″ شمالی ۹۵°۱۳′۴۷″ غربی﻿ / ﻿۲۹٫۶۶۱۱۱°شمالی ۹۵٫۲۲۹۷۲°غربی﻿ / 29.66111; -95.22972
ایالت: تگزاس
County: Harris
حکومت: حکومت
 • نوع: Council-Manager
 • شورای شهر: شهردار Joe Soto Claudia V. Melendez Eddie Torres Willie Rios Robert Garcia Amy Leal
مساحت: مساحت
 • کل: ۳٫۰ مایل مربع (۷٫۸ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۳٫۰ مایل مربع (۷٫۸ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۳۰ فوت (۹ متر)
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • کل: ۱۶٬۹۸۳
 • تراکم: ۵۷۰۰/مایل مربع (۲۲۰۰/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 77587
کد منطقه: 713
استاندارد پردازش اطلاعات فدرال: 48-69020
GNIS feature ID: 1347476
وبگاه: www.southhoustontx.org
هوستون جنوبی، تگزاس (به انگلیسی: South Houston, Texas) یک شهر در ایالات متحده آمریکا با جمعیت ۱۶٬۹۸۳ نفر است که در تگزاس واقع شده‌است.
هورون، کالیفرنیا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= کالیفرنیا, 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| هورون | هورون |
| --- | --- |
شهر: شهر
City of Huron: City of Huron
Location in شهرستان فرسنو and the state of کالیفرنیا: Location in شهرستان فرسنو and the state of کالیفرنیا
مختصات: ۳۶°۱۲′۱۰″ شمالی ۱۲۰°۰۶′۱۱″ غربی﻿ / ﻿۳۶٫۲۰۲۷۸°شمالی ۱۲۰٫۱۰۳۰۶°غربی﻿ / 36.20278; -120.10306: مختصات: ۳۶°۱۲′۱۰″ شمالی ۱۲۰°۰۶′۱۱″ غربی﻿ / ﻿۳۶٫۲۰۲۷۸°شمالی ۱۲۰٫۱۰۳۰۶°غربی﻿ / 36.20278; -120.10306
ایالت:  کالیفرنیا
شهرستان: فرسنو
حکومت: حکومت
 • شهردار: Silvia Chavez
 • Senate: Dean Florez (D)
 • Assembly: Dean Florez (D)
 • U. S. Congress: جیم کوستا (D)
مساحت: مساحت
 • کل: ۱٫۵۹۱ مایل مربع (۴٫۱۲۱ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱٫۵۹۱ مایل مربع (۴٫۱۲۱ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)  ۰٪
ارتفاع: ۳۷۴ فوت (۱۱۴ متر)
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • کل: ۶٬۷۵۴
 • تراکم: ۴۲۰۰/مایل مربع (۱۶۰۰/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۸ (PST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۷ (PDT)
زیپ‌کد: 93234
کد منطقه: 559
کد FIPS: 06-36084
GNIS feature ID: 1652725
هورون (به انگلیسی: Huron) شهری در شهرستان فرسنو ایالت کالیفرنیا است که در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۶۷۵۴ نفر جمعیت داشته است.
هووتامج

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ارمنستان
| هووتامج Հովտամեջ | هووتامج Հովտամեջ |
| --- | --- |
هووتامجنمایش نقشه ارمنستانهووتامج در استان آرماویر واقع شدههووتامجنمایش نقشه استان آرماویر: هووتامجنمایش نقشه ارمنستانهووتامج در استان آرماویر واقع شدههووتامجنمایش نقشه استان آرماویر
مختصات: ۴۰°۱۱′۰۱″ شمالی ۴۴°۱۵′۲۶″ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۱۸۳۶۱°شمالی ۴۴٫۲۵۷۲۲°شرقی﻿ / 40.18361; 44.25722: مختصات: ۴۰°۱۱′۰۱″ شمالی ۴۴°۱۵′۲۶″ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۱۸۳۶۱°شمالی ۴۴٫۲۵۷۲۲°شرقی﻿ / 40.18361; 44.25722
استان: آرماویر
جمعیت (۲۰۰۸): جمعیت (۲۰۰۸)
 • کل: ۱۱۰۵
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (AMT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵+۵ (AMST)
کد منطقه: ؟؟؟ (۳۷۴)
هووتامج (به ارمنی: Հովտամեջ) یک روستا در ارمنستان است که در استان آرماویر واقع شده‌است.  در  کیلومتری شمال آرماویر، مرکز استان آرماویر واقع شده است.
خصوصیات

هووتامج ۱٬۱۰۵ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع  متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
آشپزی چادی

کیسرا با سس ارزن و بامیه درست می‌شود
موقعیت چاد
آشپزی چادی سنت‌ها، شیوه‌ها، خوراک‌ها و غذاهای مرتبط با جمهوری چاد است. چادی‌ها از انواع متوسط غلات، سبزیجات، میوه‌ها و گوشت استفاده می‌کنند. غلات رایج شامل ارزن، سورگوم، و برنج به عنوان غذای اصلی است. سبزیجاتی که معمولاً مصرف می‌شوند شامل بامیه و کاساوا هستند. انواع میوه‌ها نیز مصرف می‌شود. گوشت‌ها شامل گوشت گوسفند، مرغ، خوک، بز، ماهی، بره و گاو می‌باشد. وعده غذایی اصلی روز معمولاً در عصر در یک بشقاب بزرگ مشترک مصرف می‌شود و مردان و زنان معمولاً در مناطق جداگانه غذا می‌خورند. این غذا معمولاً روی زمین و روی یک حصیر سرو می‌شود و مردم در اطراف آن نشسته و غذا می‌خورند.
غذاهای شمالی و جنوبی

ماهی در جنوب چاد فراوانتر است که از جمله شامل تیلاپیا، سوف، مارماهی، کپور و گربه ماهی می‌شود. مردمان ساکن جنوب لبنیات رامی زیادی را مصرف نمی‌کنند و به اندازه یک منبع پروتئینی به ماهی وابسته نیستند، اما در مقایسه با مردم شمال چاد در استفاده از محصولات تازه و ادویه جات گزینه‌های بیشتری دارند. مردم شمال چاد شامل عرب‌های عشایری و طوارق‌ها هستند که به غذاهای اصلی از جمله لبنیات و گوشت متکی هستند.
خوراک‌ها و غذاها

نان تهیه شده از ارزن و سورگوم که به صورت آرد آسیاب شده است
دارابا یک غذای سنتی است که با بامیه، گوجه‌فرنگی، سیب زمینی شیرین، سبزی، کره بادام زمینی (یا خمیر بادام زمینی) و مواد اضافی تهیه می‌شود.
ماهی خشک، شور و دودی
اش یک غذای رایج در میان اعراب شمالی است که از آرد ارزن پخته شده تشکیل گشته و با سس موله سرو می‌شود.
گوشت گاو و ماهی سرخ شده
Jarret de boeuf یک خورش سنتی گوشت گاو و سبزیجات است. توصیه می‌شود که به مدت حداقل ۲ ساعت به آرامی پخته شود.
کیسر نوعی کرپ خمیر ترش است
La Bouillie یک غلات صبحانه سنتی است که به صورت گرم سرو می‌شود. مواد اصلی برنج یا گندم، شیر، کره بادام زمینی و آرد است.
پنکیک ارزن و توپ‌های سرخ شده. آیاش نوعی غذای عرب چادی است که در آن گلوله‌های ارزن را در سس‌های مختلف فرو می‌برند.
نیل سوف
گامبو مبتنی بر بامیه
کره بادام زمینی
فرنی‌های تهیه شده از ارزن و سورگوم در سراسر کشور رایج است.
لوبیا قرمز بخشی از رژیم غذایی در جنوب چاد است.
سس‌هایی که با گوشت، ماهی و ادویه تهیه می‌شوند. گاهی از سس‌ها برای فرو بردن غذاهای مختلف ارزن و سورگوم مانند نان ارزن استفاده می‌شود.
دانه کنجد و روغن کنجد در بسیاری از غذاها استفاده می‌شود
شی باتر
خورش کدو حلوایی با بادام زمینی
خورش‌ها اغلب با برگ کاساوا و بامیه به عنوان سبزی اولیه در آنها تهیه می‌شود.
موریانه و جیرجیرک برشته شده
خوراک‌ها و غذاها > غلات

ارزن
سورگوم
برنج
فونیو
دانه ارزن
دانه سورگوم
دانه‌های برنج
ساقه‌های فونیو
خوراک‌ها و غذاها > گوشت‌ها

گوشت گاو
گوشت شکار که گاهی خشک می‌شود
گوشت خوک
مرغ
ماهی، به ویژه در شمال چاد، از جمله تیلاپیا، کپور، مارماهی، سوف و گربه ماهی. ماهی رایج‌ترین منبع پروتئین در چاد است.
بزها متداول‌ترین دام‌های پرورش‌یافته در چاد هستند، و برای غذا به شکل گوشت بز و شیر بز استفاده می‌شوند.
گوشت گوسفند
خوراک‌ها و غذاها > میوه‌ها و سبزیجات

موزها، از جمله پلانتین *
هویج‌ها
کاساوا، از جمله برگ کاساوا
فلفل تند
مرکبات
خرما
فلفل شیرینخشک شده
سیر
لوبیا سبز
گواوا *
حبوبات‌ها، از جمله عدس‌ها
ذرت
انبه *
خربزه *
بامیه
پیاز
پاپایا *
بادام زمینی
آناناس *
سیب زمینی
کشمش
کدو سبز
* به ویژه در جنوب چاد رایج است
نوشیدنی‌ها

چای پرمصرف‌ترین نوشیدنی در چاد است. چای‌های قرمز، سیاه و سبز در غذاهای چادی مصرف می‌شود. Karkanji/carcaje یک چای قرمز است که از گل‌های خشک شده ختمی که به آن زنجبیل، میخک، دارچین و شکر اضافه می‌شود، در چاد بسیار رایج است. مشروب و آبجو ارزن توسط چادی‌های غیر مسلمان در مناطق جنوبی کشور مصرف می‌شود. آبجو ارزن به نام بیلی بیلی معروف است.
نوشیدنی‌های اضافی در غذاهای چادی عبارتند از:
آب‌میوه
گالا آبجوی است که در چاد دم می‌شود
Jus de Fruit یک نوشیدنی سنتی است که با انبه، شیر، شکر و پودر هل تهیه می‌شود.
شیر
نوشابه
نمایش بین‌المللی

غذاهای چادی راه خود را به صحنه آشپزی بین‌المللی باز کرده است. جهانی شدن غذا، سفر و دیاسپورای چاد همگی به گسترش غذاهای چادی در خارج از این کشور کمک کرده‌اند. در شهرهایی که جوامع آفریقایی قابل توجهی دارند، مانند پاریس، لندن و نیویورک، گاهی می‌توان غذاهای چادی را در رستوران‌های آفریقایی یا در رویدادهای فرهنگی پیدا کرد.
برخی از غذاهای محبوب چادی که در خارج از کشور به رسمیت شناخته شده‌اند عبارتند از:
دارابا: خورش گیاهی که از بامیه، گوجه‌فرنگی و کره بادام زمینی درست می‌شود و اغلب با برنج یا نوعی فرنی به نام «بول» سرو می‌گردد.
ماهی خشک: یک ماده رایج در آشپزی چادی است، ماهی خشک اغلب برای طعم دادن به انواع خورش‌ها و سوپ‌ها استفاده می‌شود.
گوشت‌های کبابی: گوشت‌های کبابی مانند بز یا مرغ، غذای پرطرفداری در چاد است که در غرفه‌ها و رستوران‌های کنار جاده ای یافت می‌شود.
بوله: فرنی غلیظی است که از غلاتی مانند ارزن، سورگوم یا ذرت تهیه می‌شود که اغلب با سس یا خورش سرو می‌شود.
La Bouillie: فرنی شیرینی که از آرد برنج یا ارزن، شکر و آب تهیه می‌شود و اغلب با موادی مانند بادام زمینی، نارگیل یا تمر هندی طعم‌دار می‌شود.
تیلاپیا
گوشت بز
بامیه به‌طور گسترده در چاد مصرف می‌شود
توپ سورگوم با سس بامیه خشک شده
مریم هاشمی

مریم هاشمی (زادهً ۱۳۷۰ در کرمانشاه) ووشوکار و از اعضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی اهل ایران است. او ۵ مدال طلا در مسابقات ووشو قهرمانی جهان دریافت کرده است. در ۱۷ مرداد ۱۳۹۹، طبق اعلام رسمی کمیته ضد دوپینگ فدراسیون جهانی ووشو، تست دوپینگ هاشمی در مسابقات قهرمانی ووشو جهان ۲۰۱۹ در چین، مثبت اعلام شد. وی از سوی فدراسیون جهانی ووشو موظف شد که مدال طلای خود را بازگرداند.
زندگی ورزشی

مریم هاشمی متولد سال ۱۳۷۰ در کرمانشاه است. از کودکی ووشو و ورزش‌های رزمی را آغاز کرد. وی در مسابقات داخلی چندین مرتبه شرکت کرد و مقام‌های مختلف و قهرمانی کشور را در کارنامه دارد.
اهدای مدال به خامنه‌ای

این ووشوکار کرمانشاهی مدال جهانی ۲۰۱۳ مالزی را به سیدعلی خامنه‌ای تقدیم کرد. او همچنین مدال طلای مسابقات جهانی ۲۰۱۹ شانگهای را نیز به رهبر جمهوری اسلامی تقدیم کرد.
هاشمی مهر ۱۳۹۰ در حسینیه ثارالله سپاه پاسداران کرمانشاه دربارهٔ حجاب اسلامی در مسابقات جهانی گفت:
«ورزشکاران مصر و ترکیه که شاید حجاب برایشان اهمیت نداشت وقتی دیدند که بانوان ایران به راحتی قهرمان شدند خواستند لباس‌های ما را امتحان کنند که چطور است.»
دوپینگ

در ۱۷ مرداد ۱۳۹۹، طبق اعلام رسمی کمیته ضد دوپینگ فدراسیون جهانی ووشو، تست دوپینگ مریم هاشمی در مسابقات قهرمانی ووشو جهان ۲۰۱۹ در چین، مثبت اعلام شد. وی از سوی فدراسیون جهانی ووشو موظف شد که مدال طلای خود را بازگرداند؛ همان مدالی که به سید علی خامنه ای تقدیم کرده بود!‌  او همچنین ۴ سال از حضور در مسابقات رسمی محروم شد.
مریم هاشمی با تصویری از سید علی خامنه‌ای، اردیبهشت ۱۳۹۳
درگیری جنوب لبنان (۱۹۸۵–۲۰۰۰)
زمینه

به دنبال جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸، توافقنامه صلح ۱۹۴۹ با میانجیگری سازمان ملل امضا شد. توافق لبنان و اسرائیل یک خط آتش‌بس در نقشه ایجاد کرد که دقیقاً با مرز بین‌المللی بین لبنان و فلسطین از دریای مدیترانه تا سه نقطه سوریه در رودخانه هاسبانی مصادف شد. از این سه نقطه در هاسبانی، خط مرز از رودخانه به سمت شمال تا روستای غجر، سپس در شمال شرقی دنبال می‌شود و مرز لبنان و سوریه را تشکیل می‌دهد. (خط جنوبی از سه نقطه نشان دهنده مرز فلسطین - سوریه در سال ۱۹۲۳ است) در طول این درگیری، نیروهای اسرائیلی ۱۳ روستا را در خاک لبنان اشغال کردند، از جمله بخش‌هایی از مرجعیون، بنت جبیل، و مناطق نزدیک به رودخانه لیتانی، اما به دنبال فشار بین‌المللی و توافق آتش‌بس، اسرائیل از این مناطق عقب‌نشینی کرد.
اگرچه مرز اسرائیل و لبنان نسبتاً آرام بود، اما مطالب موجود در دفترچه یادداشت موشه شارت، نخست‌وزیر اسرائیل، نشان دهنده ادامه درگیری در این مناطق بود. در ۱۶ مه ۱۹۵۴، در طی نشست مشترک مقامات ارشد وزارت دفاع و امور خارجه اسرائیل، داوید بن گوریون به دلیل تنش دوباره بین سوریه و عراق و مشکلات داخلی در سوریه، مشکل لبنان را مطرح کرد. موشه دایان حمایت مشتاقانه خود را برای ورود به لبنان، اشغال سرزمین‌های لازم و ایجاد یک رژیم مسیحی متحد با اسرائیل را اعلام کرد. این موضوع در بحث‌های پروتکل شورور بار دیگر مطرح شد.
با پیروزی اسرائیل در جنگ شش‌روزه ۱۹۶۷، مساحت این کشور دو برابر شد و اسرائیل توانست مرز خود را در همه کشورهای همسایه گسترش دهد، به جزء لبنان، اما اسرائیل را با اشغال بلندی‌های جولان توانست طور مرزی خود با لبنان را بهبود ببخشد. اگرچه بعداً در پی انتخابات ۱۹۷۷ اسرائیل و به قدرت رسیدن حزب لیکود، این کشور توانست مرز خود را در لبنان هم گسترش دهد.
زمینه > درگیری در حال ظهور بین اسرائیل و شبه نظامیان فلسطینی

همچنین ببینید: مقاومت فلسطین در جنوب لبنان و جنگ داخلی لبنان
در اواخر دهه ۱۹۶۰ و به ویژه در دهه ۱۹۷۰، به دنبال شکست ساف (سازمان آزادی‌بخش فلسطین) در سپتامبر سیاه اردن، فلسطینیان آواره از جمله مبارزان وابسته به سازمان آزادی‌بخش فلسطین شروع به استقرار در جنوب لبنان کردند. تجاوز بی‌رویه شبه نظامیان فلسطینی، و خودمختاری بزرگی آنان، منجر به ظهور اصطلاح معروف «فتح لند» برای لبنان جنوبی شد. از اواسط دهه ۱۹۷۰ تنش‌ها بین جناح‌های مختلف لبنان و فلسطینیان بسیار بالا گرفت و در نتیجه منجر به جنگ داخلی لبنان شد.
به دنبال حملات متعدد توسط سازمان‌های فلسطینی در سال ۱۹۷۰، که با جنگ داخلی لبنان افزایش یافت، دولت اسرائیل تصمیم به اقدام گرفت. اسرائیل که می‌خواست این سنگر ساف را از بین ببرد، برای مدت کوتاهی در سال ۱۹۷۸ به لبنان حمله کرد، اما نتایج این حمله متفاوت بود. با استقرار نیروهای حافظ صلح سازمان ملل در لبنان (UNIFIL)، سازمان آزادی‌بخش فلسطین به شمال رودخانه لیتانی رانده شد و برای جلوگیری از بازگشت آنان، یک منطقه حائل ایجاد شد. با وجود حمایت‌های مخفیانه پیش از آن، اسرائیل دومین محافظ را با محاصره ارتش مسیحی جنوب لبنان به رهبری سعد حداد ایجاد کرد. (که در ابتدا فقط در شهرهای مرجعیون و القلیعه حضور داشتند)؛ تعهد نظامی اسرائیل نسبت به نیروهای مسیحی تقویت شد. برای اولین بار، اسرائیل به دلیل خسارت در جنوب لبنان، تبلیغات اساسی نامطلوبی را از مطبوعات جهان دریافت کرد، که در آن حدود ۲۰۰۰۰۰ لبنانی (عمدتاً شیعه مسلمان) از منطقه گریختند و در حومه جنوبی بیروت قرار گرفتند. این امر به‌طور غیرمستقیم منجر شد تا نیروهای سوریه در لبنان در اواخر ماه ژوئن علیه مسیحیان روی بیاورند و پویایی جنگ داخلی لبنان را پیچیده‌تر کنند.
زمینه > حمله ۱۹۸۲ اسرائیل

همچنین ببینید: جنگ ۱۹۸۲ لبنان
در سال ۱۹۸۲، ارتش اسرائیل «عملیات صلح برای جلیل»، یک حمله گسترده به خاک لبنان را آغاز کرد. این حمله به دنبال عملیات لیتانی در سال ۱۹۷۸ انجام شد که اسرائیل قلمرو نزدیک مرز اسرائیل و لبنان را در اختیار گرفت. این تهاجم سعی در تضعیف ساف به عنوان یک نیروی متحد سیاسی و نظامی داشت و سرانجام منجر به عقب‌نشینی ساف و نیروهای سوری از لبنان شد. با پایان این عملیات، اسرائیل از بیروت تا جنوب لبنان را تحت کنترل گرفت و تلاش کرد تا یک دولت طرفدار اسرائیل را در بیروت تأسیس کند تا با آن توافق‌نامه صلح امضا کند. این هدف هرگز تحقق نیافت، بخشی از آن به خاطر ترور رئیس‌جمهور بشیر جمیل در سپتامبر ۱۹۸۲ و امتناع پارلمان لبنان از تأیید این توافق‌نامه بود. عقب‌نشینی نیروهای ساف در سال ۱۹۸۲ برخی از ملی گرایان لبنان را مجبور به مقاومت در برابر ارتش اسرائیل به رهبری حزب کمونیست لبنان و جنبش امل کرد. در این مدت، برخی از اعضای امل شروع به تشکیل یک گروه اسلامی تحت حمایت ایران کردند که هسته «مقاومت اسلامی» را تشکیل داد و سرانجام به حزب‌الله لبنان تبدیل شدند.
گاه‌شماری > دوره اشغال ۱۹۸۲–۱۹۸۵ - ظهور حزب‌الله

افزایش خصومت‌ها علیه ایالات متحده منجر به انفجار سفارت آمریکا در بیروت در آوریل ۱۹۸۳ شد. در پاسخ، ایالات متحده با توافق ۱۷ می، برای جلوگیری از خصومت بین اسرائیل و لبنان تلاش کرد. با این حال این توافق‌نامه شکل نگرفت و درگیری‌ها ادامه یافت. در اکتبر، مقر تفنگداران دریایی آمریکا در بیروت منفجر شد (که معمولاً به گروه‌های مقاومت اسلامی نسبت داده می‌شود). به دنبال این حادثه، ایالات متحده نیروهای نظامی خود را از لبنان خارج کرد.
بمب‌گذاری‌های انتحاری در این زمان محبوبیت بیشتری پیدا کرد و نگرانی عمده نیروهای دفاعی اسرائیل (IDF) هم در نزدیکی بیروت و هم در جنوب بود. از جدی‌ترین موارد، دو بمب‌گذاری انتحاری علیه مقر اسرائیل در تایر بود که منجر به کشته شدن ۱۰۳ سرباز، پلیس مرزی و عوامل شاباک و همچنین کشته شدن ۴۹–۵۶ لبنانی شد. اسرائیل معتقد است که این اقدامات از اولین اقدامات سازمان یافته شبه نظامیان شیعه بوده که بعداً به حزب‌الله تبدیل شد. پس از آن، اسرائیل از شهرستان شوف خارج شد، اما به اشغال لبنان در جنوب رودخانه اوالی ادامه داد.
تعداد بیشتری از شبه نظامیان اسلامی در جنوب لبنان فعالیت خود را شروع کردند و حملات چریکی را به مواضع شبه نظامیان اسرائیلی و طرفدار اسرائیل آغاز کردند. نیروهای اسرائیلی غالباً با افزایش اقدامات امنیتی و حملات هوایی به مواضع ستیزه‌جویان پاسخ می‌داد و تلفات در همه طرفها به‌طور پیوسته افزایش می‌یافت. در خلاء با نابودی ساف، مبارزان اسلامی بی نظم در جنوب لبنان شروع به ادغام کردند. حزب‌الله لبنان نوظهور به شبه نظامیان برجسته اسلامی تبدیل شد که در این دوره تکامل یافت. با این حال، محققان در مورد اینکه حزب‌الله به عنوان یک نهاد متمایز شناخته می‌شود یا خیر اختلاف نظر دارند. با گذشت زمان، تعدادی از اعضای گروه شیعه به آرامی در سازمان جذب شدند، مانند اعضای جهاد اسلامی، سازمان مستضعفین روی زمین و سازمان عدالت انقلاب.
گاه‌شماری > عقب‌نشینی اسرائیل به حریم امنیتی

در ۱۶ فوریه ۱۹۸۵، اسرائیل از صیدا خارج شد و آن را به ارتش لبنان تحویل داد، اما با حملاتی روبرو شد: ۱۵ اسرائیلی در جریان عقب‌نشینی کشته و ۱۰۵ نفر زخمی شدند. ده‌ها نفر از اعضای ارتش جنوب لبنان نیز ترور شدند. از اواسط فوریه تا اواسط مارس، اسرائیلی‌ها ۱۸ کشته و ۳۵ زخمی از دست دادند. در ۱۱ مارس، نیروهای اسرائیلی به شهر زراریا یورش بردند و ۴۰ جنگجوی آمل را به هلاکت رساندند و مقدار زیادی اسلحه به اسارت گرفتند. در ۹ آوریل، یک دختر شیعه با یک اتومبیل بمب‌گذاری شده به داخل کاروان ارتش اسرائیل سوار شد و روز بعد، یک سرباز توسط مین زمینی کشته شد. در همان دوره، نیروهای اسرائیلی طی پنج هفته ۸۰ چریک لبنانی را به قتل رساندند. ۱۸۰۰ شیعه دیگر نیز به عنوان زندانی به زندان افتادند. اسرائیل در ۲۴ آوریل از دره بقاع عقب‌نشینی کرد، و در تاریخ ۲۹ از صور خارج شد، اما به اشغال یک حریم امنیتی در جنوب لبنان ادامه داد.
گاه‌شماری > آغاز درگیری حریم امنیتی

در سال ۱۹۸۵، حزب‌الله نامه‌ای سرگشاده به «مستضعفین در لبنان و جهان» منتشر کرد که در آن آمده بود، جهان بین مظلوم و ستمگر تقسیم شده‌است. ستمگران ایالات متحده و اسرائیل نامیده شدند. این نامه استفاده از خشونت علیه دشمنان اسلام، به ویژه غرب را مشروعیت بخشیده و ستایش می‌کند.
نیروهای اسرائیلی و ارتش جنوب لبنان در حریم امنیتی مورد حمله قرار گرفتند. اولین حادثه مهم در اوت ۱۹۸۵ رخ داد، چریک‌های لبنانی جنبش امل در کمین یک کاروان اسرائیلی دو نظامی اسرائیلی و سه نفر از مهاجمان در آتش‌سوزی بعدی کشته شدند.
حملات چریکی لبنان (عمدتاً توسط حزب‌الله) افزایش یافت. مبارزه با اشغال اسرائیل شامل حملات چریکی و بمب‌گذاری‌های انتحاری و حملات موشکی کاتیوشا به اهداف غیرنظامی در شمال اسرائیل از جمله کریات‌شمونا بود. کاتیوشا ثابت کرد که سلاحی مؤثر است و به تکیه گاه اصلی توانایی‌های نظامی حزب‌الله در جنوب لبنان تبدیل شد. این حملات منجر به تلفات نظامی و غیرنظامی شد. با این حال، تعداد قابل توجهی از چریک‌های لبنانی در حال نبرد با نیروهای اسرائیلی و ارتش جنوب لبنان کشته شدند و بسیاری نیز اسیر شدند.
زندانیان اغلب در زندانهای نظامی اسرائیل یا توسط ارتش جنوب لبنان در زندان خیام بازداشت شدند، جایی که زندانیان اغلب شکنجه می‌شدند. زندانیان لبنانی در اسرائیل به جرم شرکت در جنبش‌های چریکی دستگیر و بازداشت شدند و بسیاری از آنها برای مدت طولانی در بازداشت بودند.
در سال ۱۹۸۷ مبارزان حزب‌الله از مقاومت اسلامی به یک پاسگاه در برعشیت متعلق به ارتش جنوب لبنان در حریم امنیتی حمله کردند. تعدادی از مدافعان آن کشته یا اسیر شدند و پرچم حزب‌الله بر فراز آن برافراشته شد. یک تانک ام۴ شرمن منفجر شد و یک نفربر زرهی شخصی ام۱۱۳ غارت و پیروزمندانه تا بیروت رانده شد.
در مه ۱۹۸۸، اسرائیل یک عملیات تهاجمی با نام رمز «عملیات قانون و نظم» را آغاز کرد که طی آن ۱۵۰۰–۲۰۰۰ سرباز اسرائیلی به منطقه اطراف دهکده «میدن» لبنان حمله کردند. دو روز جنگ، ۵۰ مبارز حزب‌الله کشته شدند و تلفات ارتش اسراییل به ۳ کشته و ۱۷ زخمی بالغ گردید.
پس از آنکه اسرائیل مقر حزب‌الله در شهر معرکه، صور را منهدم کرد، یک بمب‌گذار انتحاری حزب‌الله یک کامیون حمل و نقل اسرائیلی را که حامل سربازان بود را در مرز اسرائیل و لبنان منفجر کرد. در پاسخ، نیروهای اسرائیلی در کمین دو خودروی حزب‌الله قرار گرفتند و هشت مبارز حزب‌الله را کشتند.
در ۲۸ ژوئیه ۱۹۸۹، کماندوهای اسرائیلی شیخ عبدالکریم عبید، رهبر حزب‌الله را دستگیر کردند. این اقدام منجر به تصویب قطعنامه ۶۳۸ شورای امنیت سازمان ملل شد که همه گروگانگیری‌ها توسط همه طرفها را محکوم کرد.
گاه‌شماری > توافق‌نامه طائف

جنگ داخلی لبنان با توافق ۱۹۸۹ توافق طائف رسماً به پایان رسید، اما نبردهای مسلحانه حداقل تا اکتبر ۱۹۹۰ ادامه داشت و در لبنان جنوبی حداقل تا سال 1991. در واقع، ادامه حضور اسرائیل در جنوب لبنان منجر به ادامه جنگ با شدت کم و جنگ‌های پراکنده عمده تا زمان خروج اسرائیل در سال ۲۰۰۰ شد.
گاه‌شماری > درگیری پس از جنگ داخلی

گرچه اکثر درگیری‌های جنگ داخلی لبنان در ماه‌های پس از توافق طائف پایان یافت، اما اسرائیل همچنان حضور نظامی خود را در جنوب لبنان حفظ کرد. در نتیجه، مقاومت اسلامی، تحت سلطه حزب‌الله لبنان، عملیات خود را در جنوب ادامه داد. در ۱۶ فوریه ۱۹۹۲، رهبر حزب‌الله سید عباس موسوی به همراه همسر، پسر و چهار نفر دیگر در اثر شلیک سه موشک از سمت موتورخانه اسرائیلی بوئینگ ای‌اچ-۶۴ آپاچی کشته شد. حمله اسرائیل به تلافی کشتار سه سرباز اسرائیلی دو روز قبل هنگام نفوذ اردوگاه آنها صورت گرفت. حزب‌الله با شلیک موشک بر روی حریم امنیتی اسرائیل پاسخ داد و پس از آن، اسرائیل به سمت آنان شلیک کرد و دو ستون زره پوش را به حریم امنیتی فرستاد تا به مقرهای حزب‌الله در کفرا و یاطر ضربه بزند. حسن نصرالله جانشین موسوی شد. یکی از اولین اعلامیه‌های عمومی نصرالله سیاست «قصاص» بود: اگر اسرائیل اهداف غیرنظامی لبنان را مورد اصابت قرار دهد، آنگاه حزب‌الله با حمله به خاک اسرائیل تلافی می‌کند. در همین حال، حملات حزب‌الله علیه اهداف اسرائیلی در داخل سرزمین‌های اشغالی لبنان ادامه داشت. در واکنش به این حمله، ایهود سدان، رئیس امنیتی سفارت اسرائیل در ترکیه توسط یک بمب خودرو ترور شد.
در سال ۱۹۹۳، خصومت‌ها دوباره شعله‌ور شد. اسرائیل پس از یک ماه گلوله‌باران حزب‌الله به شهرهای اسرائیلی و حمله به سربازان خود، در تیرماه سال ۱۹۹۳ عملیاتی به نام «عملیات پاسخگویی» را برای ضربه زدن به حزب‌الله انجام داد. در این عملیات یک سرباز اسرائیلی و ۸ تا ۵۰ مبارز حزب‌الله به همراه ۲ غیرنظامی اسرائیلی و ۱۱۸ غیرنظامی لبنانی کشته شدند. پس از یک هفته جنگ در لبنان جنوبی، توافق‌نامه مشترکی که توسط ایالات متحده انجام شد، حمله به اهداف غیرنظامی توسط هر دو قسمت را ممنوع کرد.
با پایان «عملیات پاسخگویی» چند روز آرامش حاصل شد تا اینکه در ۱۷ اوت، یک تبادل عمده توپخانه‌ای انجام شد و دو روز بعد، در دو حمله حزب‌الله، ۹ سرباز اسرائیلی کشته شدند. اسرائیل با حملات هوایی علیه مواضع حزب‌الله پاسخ داد و دست کم دو مبارز حزب‌الله را کشت.
گاه‌شماری > ۲۰۰۰: عقب‌نشینی اسرائیل و فروپاشی ارتش لبنان جنوبی

در ژوئیه ۱۹۹۹، ایهود باراک نخست‌وزیر اسرائیل شد و قول داد اسرائیل تا ژوئیه ۲۰۰۰ به‌طور یکجانبه از مرزهای بین‌المللی خارج شود. قبل از اقدامات وی، بسیاری معتقد بودند که اسرائیل تنها با رسیدن به توافق با سوریه از لبنان جنوبی خارج خواهد شد.
در ژانویه ۲۰۰۰، حزب‌الله فرمانده تیپ غربی ارتش جنوب لبنان، سرهنگ عقل هاشم را در خانه اش در حریم امنیتی ترور کرد. هاشم مسئول عملیات روزمره ارتش جنوب لبنان بود و کاندیدای اصلی جانشینی آنتوان لحد نیز بود. پس از این ترور، تردیدهایی در مورد رهبری ارتش جنوب لبنان (SLA) وجود داشت. تعقیب و ترور هاشم گام به گام مستند شد و فیلم‌ها از کانال تلویزیونی حزب‌الله شبکه المنار پخش شد. این عملیات و نحوه ارائه آن در رسانه‌ها، ضربه مهمی به روحیه در ارتش جنوب لبنان وارد کرد.
در طی بهار سال ۲۰۰۰، با آزار و اذیت مداوم پاسگاه‌های ارتش اسرائیل در سرزمین‌های اشغالی لبنان، عملیات حزب‌الله افزایش چشمگیری یافت. همزمان با آماده‌سازی برای طرح اصلی خروج، نیروهای اسرائیلی شروع به کنار گذاشتن چندین موقعیت رو به جلو در حریم امنیتی جنوب لبنان کردند. سرانجام در ۲۴ مه، اسرائیل اعلام کرد که همه نیروهای خود را از جنوب لبنان خارج خواهد کرد. تمام نیروهای اسرائیلی بیش از شش هفته قبل از آخرین مهلت اعلام شده خود در ۷ ژوئیه، تا پایان روز بعد از لبنان خارج شده بودند.
عقب‌نشینی اسرائیل منجر به فروپاشی ارتش جنوب لبنان و پیشروی سریع نیروهای حزب‌الله به منطقه شد. با عقب‌نشینی نیروهای دفاعی اسرائیل، هزاران نفر از شیعیان لبنانی برای بازپس‌گیری املاک خود به جنوب حمله کردند. این عقب‌نشینی به عنوان یک پیروزی برای حزب‌الله در نظر گرفته شد و محبوبیت آن را در لبنان افزایش داد. کامل بودن این عقب‌نشینی هنوز مورد بحث است زیرا دولت لبنان و حزب‌الله ادعا می‌کنند که اسرائیل هنوز کشتزارهای شبعا، یک قسمت کوچک از مرز لبنان - اسرائیل و سوریه را در اختیار دارد.
از آنجا که دولت لبنان مورد حمایت سوریه از تعیین مرز خود با اسرائیل امتناع ورزید، اسرائیل با نقشه نویسان سازمان ملل به رهبری هماهنگ‌کننده منطقه‌ای تریه رود لارشن همکاری کرد تا گواهی کند که اسرائیل از تمام خاک لبنان اشغالی خارج شده. در ۱۶ ژوئن ۲۰۰۰، شورای امنیت سازمان ملل به این نتیجه رسید که اسرائیل طبق قطعنامه ۴۲۵ شورای امنیت سازمان ملل (۱۹۷۸) شورای امنیت سازمان ملل متحد، نیروهای خود را از تمام لبنان خارج کرده‌است.
اسرائیل این اقدام را عقب‌نشینی تاکتیکی قلمداد کرد زیرا همیشه حریم امنیتی را به عنوان منطقه محافظت کننده برای دفاع از شهروندان اسرائیل در نظر می‌گرفت. با پایان دادن به اشغال، کابینه باراک تصور کرد که این باعث بهبود چهره جهانی خود نیز می‌شود. ایهود باراک استدلال کرد که «اگر اسرائیلی‌ها بدون توافق صلح یک طرفه عقب‌نشینی نمی‌کردند»، حزب‌الله در مبارزه با اشغالگر خارجی از مشروعیت بین‌المللی برخوردار می‌شد.