stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
شورش بابیان
درگیری‌های اصلی > زنجان

مقالهٔ اصلی: شورش بابیان زنجان
در زنجان، یکی از روحانیون برجسته، ملّا محمّد علی حجّت زنجانی، که بابی شده بود هزاران نفر از پیروان خود را به آیین جدید درآورد. درگیری‌ای بین جمعیت بابی و غیر بابی شهر ایجاد شد و در نتیجه حاکم شهر، شهر را به دو قسمت بابی و غیر بابی تقسیم کرد. بین دو گروه جنگ درگرفت، حاکم شهر نیروهای مسلح متعددی به کار گرفت، و محله بابیان به مدت تقریباً ۹ ماه محاصره شد که طی آن مدافعان بابی با تجهیزات ناچیز محاصره کنندگان مسلح را متوقف کردند و بسیاری را کشتند. بسیاری از بابیان در طول مبارزه کشته شدند و بیشتر بازماندگانی که تا آخر جنگیدند، قتل‌عام شدند. بابیان، مطابق با قوانین شیعه، معتقد بودند که وقتی امام در جهان است، فقط او می‌تواند حکم جهاد صادر کند. آنها مجاز بودند که برای دفاع از خود وارد جنگ شوند، اما حمله بدون دستور صریح امام - یعنی خود باب - قابل پذیرش نبود. از همان روزهای آغازین جنبش، بابی‌ها انتظار داشتند که چنین دستوری صادر شود. قرار بود امام زمان علیه دشمنان خود بجنگد و آن‌ها را شکست دهد و بابیان انتظار داشتند که برای پاکسازی جهان از شر و کفر به این جهاد بپیوندند. بابی‌های زنجان آماده بودند، اما دستور هرگز صادر نشد - در حقیقت، گفته می‌شود وقتی باب سه سال پیش از آن، از زنجان [در مسیر تبعید و زندانی شدن در آذربایجان] می‌گذشت حجت را از هرگونه اقدامی مبنی بر به کار بردن زور و خشونت منع کرده بود. تواریخ بابی نیز بر سر این مسئله توافق دارند که بابیان زنجان اعلام جهاد نکردند بلکه صرفاً از خود دفاع کردند. با در نظر داشتن عدم دستور جهاد از سوی باب، اهداف جنگ بابیان صرفاً در جهت دفاع از خود بود و وقتی که موفق به دفاع از خود نمی‌شدند با تأسی از امام حسین و یارانش برای دفاع از حقیقت دیانتشان با طیب خاطر جان می‌دادند. هدف دولت از جنگ امّا عملی‌تر بود: از بین بردن احتمال حمله نظامی بابیان به جاده حیاتی تهران-تبریز. بابیان امکان رسیدن به توافقی قابل قبول با دولت را نداشتند جنگیدند تا اینکه فقط حدود صد نفر از مبارزان آن‌ها برای تسلیم باقی ماندند. دولت تقریباً موفق به نابودی کامل جامعه بابی زنجان شد. جامعه فعال بابی بعد از اینکه فرزندان بازماندگان درگیری در زنجان بزرگ شدند، دوباره احیاء شد.
درگیری‌های اصلی > نیریز

مقالهٔ اصلی: شورش بابی‌های نیریز
درگیری نیریز توسط سید یحیی دارابی ملقب به «وحید»، از روحانیون برجسته محلی که به آئین بابی درآمده بود رهبری شد. سید یحیی دارابی فرزند سید جعفر کشفی بود و مانند پدر به دربار قاجار وابسته بود. محمد شاه و میرزا آغاسی از وی خواسته بودند که در مورد دعاوی باب تحقیق کند. او بعد از سه دیدار با باب در شیراز در به وی ایمان آورد و زان پس، شروع به سفرهای گسترده‌ای برای ترویج آئین بابی نمود. او برای اعلان ایمان به پدر به بروجرد سفر کرد و پس از آن به اصفهان، اردستان و تهران رفت و در تهران مدتی نزد میرزا حسینعلی (بهاءالله) اقامت داشت. او همچنین به خراسان و قزوین، شیراز و یزد سفر کرد. در زمستان ۱۸۴۷–۱۸۴۸ (۱۲۶۴ ه‍.ق) بار دیگر توانست با باب که به ماکو تبعید شده بود دیدار کند. در یزد وی موفق شد تعدادی از بزرگان و علماء را به آیین جدید درآورد. این اقدامات منجر به مخالفت بعضی علماء و حاکم وقت یزد، آقا خان ایروانی شد. وحید یزد را به مقصد اصطهبانات و بوانات ترک کرد و شماری از سکنه آنجا را نیز به آئین جدید درآورد. وی در اواخر ماه مه ۱۸۵۰ وارد نیریز شد. گفته می‌شود بسیاری از ساکنان نیریز برای استقبال از وحید به اصطهبانات رفته بودند. مدت کمی پس از ورود او به نیریز، ترویج آئین بابی توسط او که منجر به ایمان آوردن شمار زیادی از مردم شد، مخالفت‌هایی برانگیخت و بر تنش‌های موجود در شهر افزود. حاج زین العابدین خان، فرمانده محلی، سعی داشت تا با توسل به زور و خشونت تنش‌ها را حلّ و فصل کند. وی بیش از ۱۰۰۰ نفر نیروی شبه نظامی را بسیج کرد تا جلوی وحید و پیروانش را بگیرد. در نتیجه شهر به دو دسته تقسیم شد. در یک سو فرمانده و نیروهایش قرار داشتند که محلهٔ بازار را تحت تصرف داشتند و در سمت دیگر وحید و بابی‌ها. جنگی مسلّحانه بین بابیان و نیروهای منطقه‌ای آغاز شد. همانند درگیری زنجان و طبرسی، شور و حرارت بابیان در ابتدا باعث غلبه‌شان بر نیروهای مسلح اعزامی شد و آن‌ها را قادر ساخت به رهبری سید یحیی دارابی در برابر جمعیتی چند برابر جمعیت خودشان مقتدرانه بجنگند. در نهایت اما محاصره کنندگان با نیرنگ و اعلام آتش‌بس دروغین بر بابیان پیروز شدند. این نبرد که کمتر از یک ماه (۲۷ مه-۲۱ ژوئن ۱۸۵۰) به طول انجامید با شکنجه و کشتار بازماندگان بابی و قتل سید یحیی دارابی به اتمام رسید.
قتل‌عام بابیان در پی سوء قصد نافرجام

مقالهٔ اصلی: کشتار بابی‌ها در تهران
به دنبال بروز درگیری بین بابیان و دولت، امیرکبیر، نخست‌وزیر ناصرالدین شاه، مصمم شد که خود باب را اعدام کند. اگرچه این اعدام به وضوح یک اقدام دولتی بود، اما به راحتی توسط روحانیون ارشد تبریز مشروعیت مذهبی یافت و بر اساس فتاوای آنها انجام شد. یکی از پیروان باب به نام محمد علی زنونی (ملقب به انیس) از همه سرزنش‌ها و توصیه‌ها جهت وادار کردن او به انکار مولایش سرباز زد و در عوض ترجیح داد همراه او اعدام شود.
دو سال بعد در سپیده دم بامداد روز ۸ شوال ۱۲۶۸ هنگامی که ناصرالدین شاه از کاخ ییلاقی نیاوران عازم شکار بود، گروهی از بابیان که توسط شیخ علی عظیم مأمور شده بودند، در فاصله کوتاهی از کاخ به شاه حمله کردند. آنان عریضه به دست به موکب شاه که تنها به اتفاق چند تن ملازم رکاب پیش می‌راند، نزدیک شدند و جبران وهنی را خواستند که با کشته شدن سید علی‌محمد باب به کیش آنان وارد شده بود. به ترتیب سه تن از آنان سه تیر شلیک کردند که تیر دوم شاه را مجروح ساخت. در زد و خوردی که پیش‌آمد قراولان شاه یک تن از مهاجمان را کشتند و دو تن را دستگیر کردند.
مهدعلیا، شاه را به دست داشتن میرزا آقاخان نوری در سوءقصد مظنون کرد و میرزا آقاخان برای مبری ساختن خود از تهمت، شدت عمل به خرج داد و بابیان را به‌طور گسترده سرکوب و دستگیر ساخت. ازجمله این دستگیرشدگان بهاءالله بود که توسط سفارت روسیه به ایران تحویل داده شد. متعاقباً تعدادی از دستگیرشدگان به دست صاحب‌منصبان دولتی سپرده شدند تا کشته شوند. قرةالعین نیز در این ماجرا کشته شد. او که از سال ۱۲۶۵ هجری قمری دستگیرشده بود، در زمان سوءقصد در منزل کلانتر تهران محبوس بود ولی دو هفته بعد از واقعه استنطاق و اعدام شد.
شاه در این سوءقصد فقط جراحات سطحی برداشت ولی فرمان قتل‌عام بابیان را صادر کرد. بسیاری از بابیان و حتی افرادی که مشکوک به بابی بودن بودند، در یک کشتار دسته‌جمعی هولناک با سازماندهی علماء، دولتیان، شاهزادگان قاجار، دیوان‌سالاران و تاجران در ملاء عام به نحو فجیع شکنجه و اعدام شدند. میرزا آقاخان نوری برای کاهش احتمال انتقام، دستور داده بود که قربانیان بین گروه‌های مختلف مانند نظامیان، نجیب‌زادگان و اساتید و شاگردان دارالفنون تقسیم شوند تا مسئولیت کشتار بین همگان تقسیم شود. بعضی را شمع‌آجین کردند، بعضی را به دم توپ بستند، بعضی را قطعه قطعه کردند، و بعضی را قبل از اعدام چشم از حدقه درآورند، یا پوست از پا کندند و بعد از فرو بردن در قیر داغ مجبور به دویدن کردند. چندین هزار نفر در این قتل‌عام کشته شدند.
قتل‌عام بابیان در پی سوء قصد نافرجام > سایر موارد

آزار و اذیت نهایی بابیان قبل از ظهور دیانت بهائی به عنوان اصلی‌ترین جانشین جنبش بابی، در سال ۱۸۶۴ اتفاق افتاد. روحانی برجسته شیعه اصفهان شیخ محمد باقر اصفهانی، حدود دوازده بابی را در نجف آباد در نزدیکی اصفهان دستگیر کرد. همهٔ این بابیان مورد شکنجه و ضرب و شتم قرار گرفتند، و در نهایت چهار نفر از آنان به قتل رسیده و بقیه آزاد شدند. تقریباً همه کسانی که بعد از سال ۱۸۶۴ به عنوان «بابی» کشته شدند در واقع بهائی بودند.
قتل‌عام بابیان در پی سوء قصد نافرجام > آمار کشته شدگان

دربارهٔ شمار بابیانِ قتل‌عام، عدد دقیقی در دست نیست. یکی از پژوهش‌های متأخر، این عدد را کمی بیش از سه هزار نفر، برآورد کرده‌است که بیشترشان در درگیری‌های طبرسی، نیریز و زنجان، کشته شدند. تعداد، احتمالاً از این مقدار، بیشتر است، به ویژه به دلیل اینکه نام‌ها و مسئلهٔ اعدام بابیانی که در سال ۱۸۵۲ کشته شدند، جایی ثبت نشده‌است. بیشتر کشته‌شدگان، مرد بودند؛ البته به فهرست کشته‌شدگان مورد نظر، آن دسته از زنان، کودکان و سالمندانی که از سختی و گرسنگی، درگذشتند نیز باید افزود. در منابع بهائی، عدد کشته‌شدگان را کم و بیش، بیست هزار تن، اعلام شده‌است. برخی از افراد قتل‌عام شدهٔ پیش‌گفته، بهائی بودند.
جستاری‌های وابسته

سید علی محمد باب
بابیه
حروف حی
مقبره شیخی طبرسی
تصویری از سلیمان‌خان در حالی که شمع‌آجین شده‌است.
اثر تورج جهانگیرلو
مایک اروتسیونه

| مایک اروتسیونه | مایک اروتسیونه | مایک اروتسیونه | مایک اروتسیونه |
| --- | --- | --- | --- |
 Eruzione (right) at the بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۱۰ with جو بایدن و جیل بایدن:  Eruzione (right) at the بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۱۰ with جو بایدن و جیل بایدن
زادهٔ:  ۲۵ اکتبر ۱۹۵۴ ‏(۷۰ سال) وینتروپ، ماساچوست
قد:  ۵ فوت ۱۰ اینچ (۱۷۸ سانتیمتر)
وزن:  ۱۸۰ پوند (۸۲ کیلوگرم؛ ۱۲ سنگ ۱۲ پوند)
پست:  Left Wing
ضربه:  Left
بازی برای:  IHL Toledo Goaldiggers لیگ هاکی آمریکا Philadelphia Firebirds
تیم ملی:   ایالات متحده آمریکا
منتخب دبلیواچ‌ای:  28th overall، ۱۹۷۴ New England Whalers
سوابق بازی:  ۱۹۷۷–۱۹۸۰
مایک اروتسیونه (ایتالیایی: Mike Eruzione؛ زادهٔ ۲۵ اکتبر ۱۹۵۴) بازیکن هاکی روی یخ اهل ایالات متحده آمریکا بود.
سوولود بوبروف

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زادروز:  ۱ دسامبر ۱۹۲۲
زادگاه:  مورشانسک
تاریخ مرگ:  ۱ ژوئیهٔ ۱۹۷۹
محل مرگ:  مسکو
پست:  مهاجم
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۴۴ |  Aviauchilische Moscow |  ? |   |
| ۱۹۴۵–۱۹۴۹ |  باشگاه فوتبال زسکا مسکو |  ۷۹ |  (۸۲) |
| ۱۹۵۰–۱۹۵۲ |  VVS Moscow |  ۳۲ |  (۱۴) |
| ۱۹۵۳ |  باشگاه فوتبال اسپارتاک مسکو |  ۴ |  (۳) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۵۲ |  تیم ملی فوتبال شوروی |  ۳ |  (۵) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۱۹۵۲:  VVS Moscow
۱۹۵۷:  باشگاه فوتبال زسکا مسکو (مدیر)
۱۹۵۸–۱۹۶۰:  باشگاه فوتبال زسکا مسکو (دستیار)
۱۹۶۳:  باشگاه فوتبال چورنومورتس اودسا
۱۹۶۷–۱۹۶۹:  باشگاه فوتبال زسکا مسکو
۱۹۷۵:  باشگاه فوتبال قایرات
۱۹۷۷–۱۹۷۸:  باشگاه فوتبال زسکا مسکو
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
سوولود بوبروف (روسی: Все́волод Миха́йлович Бобро́в؛ IPA: [ˈfsʲevələd bɐˈbrof]; ۱ دسامبر ۱۹۲۲ – ۱ ژوئیهٔ ۱۹۷۹) بازیکن فوتبال و بازیکن هاکی روی یخ اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین شده‌است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اسپارتاک مسکو و باشگاه فوتبال زسکا مسکو اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده‌است.
حمزه میرزا

| سلطان حمزه میرزا | سلطان حمزه میرزا |
| --- | --- |
ولیعهد امپراتوری صفوی نایب‌السلطنه: ولیعهد امپراتوری صفوی نایب‌السلطنه
دوران: ۲۸ ژوئیه ۱۵۷۹ – ۶ دسامبر ۱۵۸۶
پیشین: خیرالنساء بیگم
جانشین: ابوطالب میرزا
زاده: ۱۳ سپتامبر ۱۵۶۸ ۱۱ ربیع الاول ۹۷۶ هرات صفوی
درگذشته: ۱۰ دسامبر ۱۵۸۶ ۲۸ ذی الحجه ۹۹۴ گنجه، امپراتوری صفوی
همسر(ان): اُغلان‌پاشا خانم صفیه بیگم پرنسس تیناتین فخر جهان خانم
فرزند(ان): اسماعیل میرزا حیدر میرزا
دودمان: صفوی
پدر: محمد خدابنده
مادر: خیرالنساء بیگم
ابوالفتح سلطان حمزه میرزا (زاده ۱۵۶۸ – درگذشت ۱۰ دسامبر ۱۵۸۶ میلادی) پسر شاه محمد خدابنده صفوی و مهدعلیا خیرالنساء بیگم بود.
حمزه میرزا در سال ۱۱ ربیع الاول ۹۷۶ قمری در هرات متولد شد. در سال ۱۵۷۳ میلادی شاه تهماسب یکم، او را به جای پدرش به فرمانداری هرات تعیین کرد تا پدرش به شیراز منتقل شود ولی چون محمد خدابنده و خیرالنساء بیگم تحمل دوری حمزه میرزا را نداشتند، شاه تهماسب به جای او عباس میرزا را به فرمانداری هرات برگزید و حمزه میرزا همراه با پدر و مادر خویش به شیراز منتقل شدند. عباس میرزا در آن زمان ۱/۵ سال داشت.
پس از تاجگذاری شاه محمد خدابنده، مهدعلیا خیر نساء بیگم همسر شاه که به نیابت شاه اکثر امور مملکتی را در دست گرفته بود، حمزه میرزا را که ۱۱ ساله بود به نیابت سلطنت (ولیعهدی یا به اصطلاح آن زمان وکالت دیوان اعلی) منصوب کرد. امیران قزلباش ترکمان و تکلو در به ولیعهدی رساندن، حمزه میرزا نقش بسزایی داشتند.
جنگ چلدر

در نبرد چلدر هنگامی که به قزوین خبر رسید که لشکر عثمانی گرجستان و شروان را تصرف کرده‌است، مهد علیا (خیرالنساء بیگم) (همسر شاه ایران) که زمام امور کشور را در دست داشت، فرمان گردآوری سپاه داد و به همراه پسر ارشد خود حمزه میرزا (ولیعهد) و گروهی از سران دولت و امرای قزلباش به قصد سد کردن راه قشون عثمانی، مسیر آذربایجان را پیش گرفتند و در قره‌باغ توقف کردند.
جنگ تیرپل

نبرد تیرپل رزمی بود که در سال ۱۵۸۳ میلادی و مابین دو سپاه یکی حکومت مرکزی صفویه (شاه محمد خدابنده) به فرماندهی میرزا سلمان جابری اصفهانی و حمزه میرزا و دیگری به فرماندهی علی‌قلی‌بیگ گورکان شاملو و به حمایت عباس میرزا (بعداً شاه عباس یکم) روی داد. در این نبرد قلعه هرات توسط شاه محمد خدابنده محاصره شد. نتیجه نبرد و محاصره قلعه هرات، مصالحه علی‌قلی‌بیگ گورکان شاملو و شاه محمد خدابنده بود.
اشغال تبریز توسط عثمانی‌ها

در سال ۱۵۸۵، هنگامی‌ که نیرو‌های عثمانی به قصد اشغال تبریز به آذربایجان حمله کردند، خدابنده همراه حمزه میرزا به آن‌جا شتافت، اما با کشته شدن امیرخان ترکمان، والی آذربایجان كه با دسيسه طوايف شاملو و استاجلو و به دستور خدابنده یا به روایتی حمزه‌میرزا صورت گرفت باعث ایجاد اختلاف طوایف قزلباش شد، حمزه‌میرزا با اطلاع از نزدیک شدن نیروهای عثمانی به تبریز، از امیران تکلو و ترکمان درخواست کمک کرد ولی بسیاری از سرداران بزرگ ترکمان و تکلو، مانند محمد خان ترکمان حاکم کاشان و ولی خان تکلو حکمران همدان، و مسیب خان شرف الدین اغلی تکلو حاکم ری که از قتل امیرخان رنجیده خاطر بودند، از اطاعت فرمانش سرباز زدند و از لشکرهای فارس و کرمان و عراق هیچکس به آذربایجان نیامد و نیرو‌های عثمانی، با وجود رشادت‌های حمزه میرزا، بر تبریز دست یافتند.
حمزه میرزا به سردارن ترکمان و تکلو که از او رنجیده خاطر بودند، نوشتː «...مخالفان کمر به تسخیر ملک ایران و استیصال طوایف قزلباش بسته‌اند. حالا عزیمت شهر شهره تبریز که گورخانه صد ساله قزلباش است و تختگاه سلاطین ایران دارند. به اقتضای عقل دوراندیش عمل نموده نظر بر مآل حال اندازند و از روی ارادت و اخلاص و دولتخواهی و یکرنگی جمعیت نموده با لشکرهای آراسته متوجه پایه سریر سلطنت مصیر گردند و دامن ارادت و اخلاص صد ساله خود را به لوث عصیان آلوده نسازند و همت بر آن مقصور دارند که در رکاب فلک فرسا مردانه‌وار به معرکه کارزار شتافته به مدافعه مخالفان پردازند و بعد از دفع دشمن بیگانه هر ملتمسی که داشته باشند عرض نموده در انجاح مطلب خود کوشند چه ظاهر است که هر گاه شهر تبریز و ولایت از دست قزلباش بیرون رود و مملکت آذربایجان که خلاصه ممالک و لشکرخیز ایران است به تصرف مخالفان قرار گیرد نقص تمام به این دولت راه یافته این فتنه بر سایر ممالک سرایت می‌کند و پیداست که مآل حال قزلباش به کجا انجامد».
مرگ

قوای عثمانی با وجود آن که تبریز را تسخیر کرده بودند اما فاقد منبع غذایی برای ادامه نبرد بودند و به همین دلیل شهر را ترک کردند. حمزه میرزا شروع به آماده‌سازی برای جنگ با عثمانی و پس گرفتن تبریز کرد اما با شورش امرایی از قزلباش (شاملو و استاجلو) روبه‌رو شد. وی به سختی شورش را سرکوب کرد. در نتیجه دسیسه امیران قزلباش از جمله استاجلوها و شاملوها که توسط او سرکوب شده بودند در نواحی گنجه در شب چهارشنبه ۲۸ ذی الحجه ۹۹۴ به قتل رسید. بعد از مرگ حمزه میرزا برادر کوچکش ابوطالب میرزا از طرف امرای قزلباش ولیعهد صفوی شد.
خانواده > همسران

حمزه میرزا در ابتدا با اغلان پاشا خانم از نواده بهرام میرزا ازدواج کرد. میرزا سلمان جابری اصفهانی برای نزدیکی به خانواده سلطنتی، دختر خود را به عقد حمزه میرزا (ولیعهد) در درآورد. حمزه میرزا با دخترانی به نام‌های تیناتین و فخر جهان به ترتیب فرزندان الکساندرخان و سیمون‌خان امرای گرجستان نیز به صلاحدید میرزا سلمان جابری اصفهانی ازدواج کرد.
خانواده > فرزندان

اسماعیل میرزا با به سلطنت رسیدن شاه عباس به قلعه الموت فرستاده شد و در سال ۱۵۹۱ کور شد.
حیدر میرزا (درگذشته ۱۵۹۶ استانبول).
برای مطالعهٔ بیشتر

رحیم‌لو، یوسف (۴ دی ۱۳۹۸). «حمزه میرزا». دائرةالمعارف بزرگ اسلامی. مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی.
نبرد حمزه میرزا با قزلباشان سرکش از کتاب خلاصة التواریخ احمد منشی قمی
گوتفرید دینر

| گوتفرید دینر | گوتفرید دینر |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱ نوامبر ۱۹۲۶ زوریخ
درگذشت: ۲۶ مهٔ ۲۰۱۵
ملیت: سوئیس
گوتفرید دینر (انگلیسی: Gottfried Diener; ۱ نوامبر ۱۹۲۶ – ۲۶ مهٔ ۲۰۱۵) ورزشکار بابسلد اهل سوئیس بود.
اولدژیخ ماخاچ

اولدژیخ ماخاچ (چکی: Oldřich Machač؛ ۱۸ آوریل ۱۹۴۶ – ۱۰ اوت ۲۰۱۱) بازیکن هاکی روی یخ اهل چکسلواکی بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
ساختار جمله در زبان فارسی

ساختار جمله در دستور زبان فارسی به صورت «واحدی از زبان که از یک بند یا بیشتر تشکیل شده و از دوگونه «جمله هسته‌ای» و «جمله خوشه‌ای» تشکیل می‌شود» تعریف شده است. در زبان فارسی در میان پنج واحد جمله، بند، گروه، کلمه و واژک جمله بزرگ‌ترین گروه را شامل می‌شود که از اجماع منظم چند کلمه حاصل می‌شود. جمله از نظر دستوری و مکان و زمان انواعی دارد
ساختمان کلی جمله

در زبان فارسی جمله به واحدی از زبان گفته می‌شود که از یک بند یا بیشتر تشکیل شده باشد. جمله فارسی بر دوگونه جمله هسته‌ای و جمله خوشه‌ای تقسیم می‌شود.
از دیگر عناصر با اهمیت در ساختار جمله می‌توان از هسته و وابسته، تکرار، انشعاب و لانه‌گیری نام برد.
انواع جمله

در زبان فارسی جملات بر دو دسته تقسیم می‌شوند:
انواع جمله > جمله هسته‌ای

جمله هسته‌ای از یک هسته مرکزی و تعدادی وابسته تشکیل شده است که وجود هسته در جمله اجباری و وجود وابسته‌ها اختیاری است، به عنوان مثال بند «تو حتماً برخیز» می‌تواند بدون نیاز به هیچ پس یا پیش دیگری به صورت مستقل به جای یک جمله بنشیند، ولی بندهایی چون «چون او خیلی آدم بخشنده‌ای است»، «اگر او به ملاقاتت آمد» یا عبارت «و الا او خواهد ترسید» و مانند این‌ها نمی‌توانند به تنهایی در جای یک جمله بنشینند، این وابسته‌های برای متمم خود احتیاج به هسته دارند.
لحظه گرگ و میش

سریال تلویزیونی
| لحظه گرگ و میش | لحظه گرگ و میش |
| --- | --- |
ژانر: اجتماعی رمانتیک
نویسنده: مونا انوری‌زاده همایون اسعدیان
کارگردان: همایون اسعدیان
سازنده موسیقی متن: فرهاد اسعدیان
آهنگ پایان: محمد معتمدی
کشور سازنده: ایران
زبان اصلی: فارسی
شمار قسمت‌ها: ۵۰
تولید: تولید
تهیه‌کننده: همایون اسعدیان
مکان تولید: تهران
فیلم‌برداری: سهیل نوروزی
تدوین‌گران: سیاوش کردجان علی گورانی
مدت: ۴۵ دقیقه
تولیدکننده: سیما فیلم
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: شبکه سه
انتشار اولیه: ۱ بهمن ۱۳۹۷
لحظه گرگ و میش مجموعهٔ تلویزیونی به تهیه‌کنندگی و کارگردانی همایون اسعدیان است. نویسندهٔ این مجموعه، مونا انوری‌زاده و همایون اسعدیان و تهیه‌کننده اولیه حسین طاهری بوده است.
خلاصهٔ داستان

داستان این مجموعه، روایتگر فراز و فرود خانواده‌ای اصیل و ایرانی، در طول سه دهه است که با محوریت زندگی تنها دختر خانواده، یاسمن، که از دههٔ ۶۰ با حوادث گوناگونی، از قبیل جنگ، تحولات اقتصادی و اجتماعی و … آغاز و تا زمان معاصر، ادامه خواهد داشت.
بازیگران

| بازیگر | نقش |
| --- | --- |
المیرا دهقانی: یاسمن وحدت
فاطمه گودرزی: توران وحدت
شهره سلطانی: فرخنده وحدت
فرید سجادی حسینی: حسین وحدت
علیرضا کمالی: احسان وحدت
حسام محمودی: هادی وحدت
ناصر سجادی حسینی: یوسف وحدت
پانیذ برزعلی: حنانه بوستانی
نیما نادری: سروش مطلق
پاشا رستمی: حامد شریف
رها خدایاری: طاهره شریف
وحید آقاپور: فرهاد مهدوی
مهتاب اکبری: سوگند مطلق
معین ضرابی: کیوان
فراز مدیری: محمد مطلق
ماهان نصیری: محمد مطلق
سیامک احصایی: پارسا
مریم حاجی‌زاده: سیمین مطلق
آیدا نامجو: ندا معصومی
لیلا بلوکات: مریم صدیق (زیوری)
محمدرضا مالکی: سیامک زیوری
شبنم قربانی: طناز حریرچی
احسان امانی: روشن
مهرنوش مسعودیان: سیما روشن
زهره ساداتی: پروانه درخشان
آروین گالسیتان: رازمیک گریگوریان
تنی آواکیان: کلاریس گریگوریان
دریک تکدیان: گریگوریان
احسان بیات فر: پیمان
فائزه حسینی: گیسو
مدیا ذاکری: عزیز
کریم قربانی: علیرضا رجبی
ایلیار مؤمن: مازیار درخشان
محبوبه پزدانی: 
آرمینه زیتونچیان: 
مهسان خداکرمی: مژگان
رضا حجری: بوستانی
مهدی حسینی نیا: 
علیرضا گیلوری: سروان علی‌آبادی
مهدی ملاک: سعید بوستانی
جوایز و نامزدی‌ها

| سال | جایزه | بخش | نامزد | نتیجه |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۳۹۸ | دوره ۱۹ جشن حافظ | تندیس بهترین بازیگر زن درام | المیرا دهقانی | نامزدشده |
| ۱۳۹۸ | دوره ۱۹ جشن حافظ | تندیس بهترین کارگردانی تلویزیون | همایون اسعدیان | نامزدشده |
| ۱۳۹۸ | دوره ۱۹ جشن حافظ | تندیس بهترین ترانه فیلم/سریال | محمد معتمدی | نامزدشده |
این سریال همچنین در هفتمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم شهر نامزد بخش «بهترین سریال» شد.
نام
نام این سریال در ابتدا قرار بود سوگند باشد، اما به دلایلی به نام لحظه گرگ و میش انتقال یافت.
جوایز و نامزدی‌ها > انصراف از نامزدی جشنواره حافظ ۱۳۹۸ و حواشی آن

همایون اسعدیان کارگردان و تهیه‌کننده سریال «لحظه گرگ و میش» با انتقاد از جشن حافظ اعلام کرد که اجازه داوری نهایی اثرش در این رقابت را نمی‌دهد. همچنین محمد معتمدی خواننده تیتراژ سریال نیز انصراف خود را از نامزدی این جشنواره اعلام داشت.
موسیقی

| شماره | نام | خواننده | مدت |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱. | «حالا که می‌روی» (تیتراژ ابتدایی) | محمد معتمدی | ۳:۴۹ |
| ۲. | «آرام من» (تیتراژ میانی) | محمد معتمدی | ۴:۰۱ |
| ۳. | «پاییز» (تیتراژ میانی) | محمد معتمدی | ۳:۲۰ |
ترانه نفرین (سنگ قبر آرزو) با آهنگی از پرویز مقصدی، شعری از پرویز وکیلی و خوانندگی آرتوش در این سریال بازخوانی و در تیتراژ پایانی پخش شد.
نعیجه

Settlement
| نعیجه | نعیجه |
| --- | --- |
Settlement: Settlement
شهرداری: دوحه
مساحت: مساحت
 • کل: ۶٫۳ کیلومتر مربع (۲٫۴ مایل مربع)
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • کل: ۲۹٬۷۰۳
 • تراکم: ۴۷۰۰/کیلومتر مربع (۱۲۰۰۰/مایل مربع)
نعیجه یک شهرک در منطقه شهرداری دوحه، قطر می‌باشد.
بهنام سهرابی

بهنام سهرابی (زاده ۱۱ دی ۱۳۶۴) یک بازیکن فوتبال هفت‌نفره اهل ایران است.
فرزند بهمن سهرابی
متولد کرمانشاه
افتخارات

او در ترکیب تیم ملی ایران برای شرکت در بازی‌های پارالمپیک تابستانی ۲۰۱۶ به ریودوژانیرو برزیل اعزام شد.تیم ملی فوتبال هفت‌نفره ایران در این مسابقات، با پیروزی مقتدرانه بر برزیل در مرحله ماقبل فینال، به دیدار پایانی صعود کرد. در این مرحله با قبول شکست برابر اوکراین به نایب‌قهرمانی پارالمپیک و نشان نقره مسابقات دست یافت.
زبان کره‌ای
نام‌ها

مقالهٔ اصلی: نام‌های کره
نام‌های کره‌ای این زبان بر اساس نام‌های کره هستند که در کره جنوبی و کره شمالی استفاده می‌شود. واژه فارسی «کره» از زبان‌های اروپایی آمده که در گوریو ریشه دارد. تصور می‌شود گوریو نخستین سلسله کره‌ای است که برای کشورهای غربی شناخته شده بود. مردم کره در کشورهای پساشوروی خود را کوریو-سرم و یا کوریو-این می‌نامند که به معنای «فرد (های) کره‌ای/گوریویی» است.
در کره جنوبی، زبان کره‌ای با نام‌های فراوانی از جمله هانگوک-ائوشناسه: kor ارتقا یافته به شناسه: ko  («زبان کره‌ای»)، هانگوک-مالشناسه: kor ارتقا یافته به شناسه: ko  («گفتار کره‌ای») و اوری-مالشناسه: kor ارتقا یافته به شناسه: ko  («زبان ما») نامیده می‌شود؛ «هانگوکشناسه: kor ارتقا یافته به شناسه: ko » از نام امپراتوری کره گرفته شده‌است. کره‌ای نیز به سادگی به عنوان جوک-ائوشناسه: kor ارتقا یافته به شناسه: ko  نامیده می‌شود، به معنای «زبان ملی». این نام بر اساس همان نویسه‌های هان (國語شناسه: kor ارتقا یافته به شناسه: ko  «ملت» + «زبان») است که در تایوان و ژاپن نیز برای اشاره به زبان‌های ملی مربوط استفاده می‌شود.
در کره شمالی و چین، این زبان اغلب جوسئون-مالشناسه: kor ارتقا یافته به شناسه: ko ، یا به‌طور رسمی‌تر، جوسئون-اوشناسه: kor ارتقا یافته به شناسه: ko ، نامیده می‌شود. این نام، از نام کره‌ای شمالی برای کره (جوسئون) گرفته شده‌است، نامی که از دودمان چوسان (جوسئون) تا زمان اعلام امپراتوری کره باقی مانده‌است.
در سرزمین اصلی چین، پس از برقراری روابط دیپلماتیک با کره جنوبی در سال ۱۹۹۲، اصطلاح چائوشیان‌یو یا شکل کوتاه چائویو معمولاً برای اشاره به زبان معیار کره شمالی و یانبیان استفاده می‌شود، در حالی که هانگویو یا شکل کوتاه هانیو برای اشاره به زبان معیار کره جنوبی استفاده می‌شود.
تاریخ

زبان کره‌ای نوین از کره‌ای میانه، که به نوبهٔ خود از کره‌ای باستان آمده، ریشه می‌گیرد، که خود حاصل زبان نیاکره‌ای است که به‌طور کلی پیشنهاد می‌شود که میهن زبانی خود را داشته باشد. ویتمن (۲۰۱۲) پیشنهاد می‌کند که کره‌ای‌های نخستین، که قبلاً در کره شمالی حضور داشتند، در حدود ۳۰۰ سال پیش از میلاد به بخش جنوبی شبه‌جزیره کره گسترش یافتند و با سفال‌گران ژاپنی‌تبار دوره میومان همزیستی کردند (یا آن‌ها را جذب کردند). هر دو بر یکدیگر تأثیر داشتند و تأثیر بنیادی بعدی تنوع درونی هر دو خانواده زبانی را کاهش داد.
نویسه‌های چینی همراه با بودیسم در دوران سه پادشاهی نخست در سده اول پیش از میلاد وارد کره شدند. از آن‌ها برای ایجاد خط کره‌ای اقتباس شد که به هانجا معروف شد و به عنوان خط اصلی برای نوشتن زبان کره‌ای برای بیش از یک هزار سال در کنار خط‌های آوایی مختلفی که بعداً اختراع شدند همانند ایدو، گوگیئول و هیانگ‌چال، باقی ماند. نخبگان و اشراف‌زادگان برای خواندن و نوشتن از هانجا استفاده می‌کردند. با این حال، بیشتر مردم بی‌سواد بودند.
در سده پانزدهم، پادشاه سجونگ کبیر شخصاً یک سامانه نوشتاری ویژه الفبایی ایجاد کرد که امروزه به نام هانگول شناخته می‌شود. او احساس می‌کرد که هانجا برای نوشتن کره‌ای ناکافی است و این باعث استفاده بسیار محدود از آن شد. هانگول برای کمک به خواندن هانجا یا جایگزینی کامل آن طراحی شد. هانگول «خط محاوره‌ای» نامیده شد و به سرعت در سراسر کشور برای افزایش سواد گسترش یافت. هانگول به‌طور گسترده در تمام طبقات کره‌ای استفاده فراگیر شد اما اغلب به عنوان «خط زنانه» با آن برخورد می‌شد و نخبگان و اشراف آن را نادیده گرفته و هانجا را به عنوان «خط واقعی» می‌خواندند. در نتیجه، اسناد رسمی همیشه در دوران چوسان به هانجا نوشته می‌شد. از آنجایی که تعداد کمی از مردم می‌توانستند هانجا را بفهمند، پادشاهان کره در اوایل سده شانزدهم برای همه طبقات کره‌ای، از جمله دهقانان و بردگان بی‌سواد، گاهی اعلامیه‌های عمومی را که به‌طور کامل به هانگول می‌نوشتند و منتشر می‌کردند. در سده هفدهم، طبقه اشراف یانگ‌بان نامه‌های هانگول را با بردگان رد و بدل می‌کردند که نشان می‌دهد میزان سواد هانگول در دوران چوسان بالا بود.
امروزه هانجا به دلیل راحت نبودنش تا حد زیادی در زندگی روزمره استفاده نمی‌شود، اما همچنان برای مطالعات تاریخی و زبان‌شناسی اهمیت دارد. کره جنوبی و کره شمالی هیچ‌یک با یادگیری هانجا مخالف نیستند، اما آن‌ها دیگر به‌طور رسمی در کره شمالی استفاده نمی‌شوند و استفاده از آن‌ها در کره جنوبی عمدتاً برای شرایط خاص مانند روزنامه‌ها، مقالات علمی و ابهام‌زدایی محفوظ است.
از زمان جنگ کره، طی ۷۰ سال جدایی، تفاوت‌هایی میان شمال و جنوب در زبان کره‌ای معیار ایجاد شده است، از جمله تفاوت‌هایی در تلفظ و واژگان انتخاب‌شده، اما این تفاوت‌های جزئی را می‌توان در هر یک از گویش‌های کره‌ای یافت که هنوز هم تا حد زیادی قابل درک متقابل هستند.