stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ایران در المپیک تابستانی ۲۰۱۲
نتایج با رویداد > تکواندو

مقالهٔ اصلی: تکواندو در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲
| ورزشکار | رویداد | دور مقدماتی | یک‌چهارم‌نهایی | مرحله نیمه‌نهایی | نهایی | رتبه‌بندی |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| محمد باقری معتمد | ۶۸ کیلوگرم |  بویی (CAF) برد ۷–۲ |  نیکپا (AFG) برد ۵–۴ |  سیلوا (BRA) برد ۵–۵ (برتری بر پایه نظر داوران) |  تازه‌گل (TUR) 'شکست ۵–۶ |  |
| یوسف کرمی | ۸۰ کیلوگرم |  گارسیا (ESP) شکست ۲–۸ | راه نیافت | راه نیافت | راه نیافت | ? |
| ورزشکار | رویداد | دور مقدماتی | یک‌چهارم‌نهایی | مرحله نیمه‌نهایی | نهایی | رتبه‌بندی |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| سوسن حاجی‌پور | ۶۷ کیلوگرم |  مارتون (AUS) شکست راند طلایی– | راه نیافت | راه نیافت | راه نیافت | ? |
نتایج با رویداد > وزنه‌برداری

مقالهٔ اصلی: وزنه‌برداری در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲
| ورزشکار | رویداد | یک‌ضرب | دو ضرب | مجموع | رتبه‌بندی |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| سهراب مرادی | ۸۵ کیلوگرم | بدون امتیاز | ۰ | ۰ | حذف شد |
| کیانوش رستمی | ۸۵ کیلوگرم | ۱۷۱ کیلوگرم | ۲۰۹ کیلوگرم | ۳۸۰ کیلوگرم |  |
| سعید محمدپور | ۹۴ کیلوگرم | ۱۸۳ کیلوگرم | ۲۱۹ کیلوگرم | ۴۰۲ کیلوگرم |  |
| نواب نصیرشلال | ۱۰۵ کیلوگرم | ۱۸۴ کیلوگرم | ۲۲۷ کیلوگرم | ۴۱۱ کیلوگرم |  |
| بهداد سلیمی | +۱۰۵ کیلوگرم | ۲۰۸ کیلوگرم | ۲۴۷ کیلوگرم | ۴۵۵ کیلوگرم |  |
| سجاد انوشیروانی | +۱۰۵ کیلوگرم | ۲۰۴ کیلوگرم | ۲۴۵ کیلوگرم | ۴۴۹ کیلوگرم |  |
نتایج با رویداد > کشتی

مقالهٔ اصلی: کشتی در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲
یادداشت:
EX - سه اخطاره شد
VB - باخت به علت مصدومیت
کمیل قاسمی در ابتدا مدال برنز را به دست آورده بود که پس از مثبت شدن تست دوپینگ نفرات اول و دوم وزن ۱۲۰ کیلوگرم در سال ۲۰۲۱، مدال طلا به کمیل قاسمی رسید.
| ورزشکار | رویداد | مقدماتی> حریف نتیجه | یک‌شانزدهم نهایی> حریف نتیجه | یک‌چهارم نهایی> حریف نتیجه | نیمه‌نهایی> حریف نتیجه | شانس مجدد ۱> حریف نتیجه | شانس مجدد ۲> حریف نتیجه | فینال / م‌ب> حریف نتیجه | فینال / م‌ب> رتبه |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| حسن رحیمی | ۵۵ ک‌گ |  نارانباتار (MGL) برد ۳–۰ |  کومار (IND) شکست ۱–۳ | راه نیافت | راه نیافت | راه نیافت | راه نیافت | راه نیافت | ۸ |
| مسعود اسماعیل‌پور | ۶۰ ک‌گ |  تورس (MEX) برد ۳–۰ |  جمعه‌قاضیف (KAZ) برد ۳–۱ |  کودوخوف (RUS) شکست ۱–۳ | راه نیافت | Bye |  دات (IND) باخت ۱–۳ | راه نیافت | ۷ |
| مهدی تقوی | ۶۶ ک‌گ |  لوپز (CUB) شکست ۱–۳ | راه نیافت | راه نیافت | راه نیافت | راه نیافت | راه نیافت | راه نیافت | ۱۴ |
| صادق گودرزی | ۷۴ ک‌گ | Bye |  ترزیف (BUL) برد ۳–۰ |  تگیف (UZB) برد ۳–۰ |  هاتوس (HUN) برد ۳–۰ | Bye | Bye |  باروز (USA) شکست ۰–۳ |  |
| احسان لشگری | ۸۴ ک‌گ |  بایدواشوف (KAZ) برد ۳–۰ |  نورماگومدوف (ARM) برد ۵–۰ EX |  اوریشف (RUS) برد ۳–۰ |  شریفوف (AZE) شکست ۱–۳ | Bye | Bye |  بولکباشی (TUR) برد ۳–۰ |  |
| رضا یزدانی | ۹۶ ک‌گ | Bye |  گادیسوف (RUS) برد ۳–۱ |  موسایف (KGZ) برد ۳–۰ |  آندریتسف (UKR) شکست ۰–۵ VB | Bye | Bye |  گازیموف (AZE) شکست ۰–۵ VB | ۵ |
| کمیل قاسمی | ۱۲۰ ک‌گ | Bye |  بولار (CAN) برد ۳–۰ |  تایمازوف (UZB) شکست ۰–۳ | راه نیافت | Bye |  ماتوهین (GER) برد ۳–۰ |  دلاگنف (USA) برد ۳–۰ |  |
| ورزشکار | رویداد | مقدماتی> حریف نتیجه | یک‌شانزدهم نهایی> حریف نتیجه | یک‌چهارم نهایی> حریف نتیجه | نیمه‌نهایی> حریف نتیجه | شانس مجدد ۱> حریف نتیجه | شانس مجدد ۲> حریف نتیجه | فینال / م‌ب> حریف نتیجه | فینال / م‌ب> رتبه |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| حمید سوریان | ۵۵ ک‌گ | Bye |  ارالیف (KGZ) برد ۳–۱ |  موداس (HUN) برد ۳–۰ |  نیبلوم (DEN) برد ۳–۰ | Bye | Bye |  بایراموف (AZE) برد ۳–۰ |  |
| امید نوروزی | ۶۰ ک‌گ |  شنگ ج. (CHN) برد ۳–۱ |  آنگلوف (BUL) برد ۳–۰ |  کبیسپایف (KAZ) برد ۳–۰ |  ماتسوموتو (JPN) برد ۳–۰ | Bye | Bye |  لاشخی (GEO) برد ۳–۰ |  |
| سعید عبدولی | ۶۶ ک‌گ | Bye |  یوکسل (TUR) برد ۳–۰ |  گنو (FRA) شکست ۰–۳ | راه نیافت | راه نیافت | راه نیافت | راه نیافت | ۱۱ |
| حبیب‌الله اخلاقی | ۸۴ ک‌گ |  شوری (CUB) شکست ۱–۳ | راه نیافت | راه نیافت | راه نیافت | راه نیافت | راه نیافت | راه نیافت | ۱۳ |
| قاسم رضایی | ۹۶ ک‌گ | Bye |  ایلدم (TUR) برد ۳–۱ |  الکسانیان (ARM) برد ۳–۰ |  استرادا (CUB) برد ۳–۰ | Bye | Bye |  توتروف (RUS) برد ۳–۰ |  |
| بشیر باباجان‌زاده | ۱۲۰ ک‌گ |  ناظم (IRQ) برد ۳–۰ |  پاتریکیف (ARM) برد ۳–۱ |  اورن (SWE) باخت ۰–۳ | راه نیافت | راه نیافت | راه نیافت | راه نیافت | ۷ |
سید جواد حسینی

| سید جواد حسینی | سید جواد حسینی |
| --- | --- |
حسینی در ۱۳۹۸: حسینی در ۱۳۹۸
رئیس سازمان بهزیستی: رئیس سازمان بهزیستی
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۲۰ آبان ۱۴۰۳سرپرست: ۱۸ مهر – ۲۰ آبان ۱۴۰۳: آغاز به کار  ۲۰ آبان ۱۴۰۳سرپرست: ۱۸ مهر – ۲۰ آبان ۱۴۰۳
گمارنده: احمد میدری
رئیس‌جمهور: مسعود پزشکیان
پس از: علی‌محمد قادری
وزیر آموزش و پرورشسرپرست: وزیر آموزش و پرورشسرپرست
دوره مسئولیت ۱۹ خرداد ۱۳۹۸ – ۱۲ شهریور ۱۳۹۸: دوره مسئولیت ۱۹ خرداد ۱۳۹۸ – ۱۲ شهریور ۱۳۹۸
رئیس‌جمهور: حسن روحانی
پس از: سید محمد بطحایی
پیش از: محسن حاجی‌میرزایی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۴۶ ‏(۵۶–۵۷ سال) رامشین، سبزوار
ملیت:  ایران
حزب سیاسی: اصلاح‌طلب
پیشه: سیاستمدار، جامعه‌شناس
هیئت دولت: دولت دوازدهم
سید جواد حسینی (زاده ۱۳۴۶ روستای رامشین سبزوار) مدیر اجرایی و سیاستمدار اصلاح‌طلب ایرانی است که از سال ۱۴۰۳ به‌عنوان رئیس سازمان بهزیستی کشور فعالیت می‌کند. وی دارای مدرک دکترای جامعه‌شناسی از دانشگاه ملی روسیه است.
سوابق و مسئولیت‌ها

وی دارای سابقهٔ مدیرکل آموزش و پرورش استان خراسان رضوی از سال ۱۳۹۲ تا ۱۳۹۵، قائم‌مقام و معاون سیاسی، امنیتی و اجتماعی استانداری خراسان رضوی در دوره استانداری علیرضا رشیدیان از سال ۱۳۹۵ تا ۱۳۹۷ و سرپرستی وزارت آموزش و پرورش در دولت دوم حسن روحانی از ۱۹ خرداد ۱۳۹۸ تا ۱۲ شهریور ۱۳۹۸ است. وی دارای دکترای تخصصی جامعه‌شناسی از دانشگاه ملی علوم روسیه است. حسینی، سابقه ریاست سازمان آموزش و پرورش استثنایی از سال ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۰ و معاونت وزیر آموزش و پرورش را نیز داشته است.
دوران مدیریت در سازمان بهزیستی کشور

وی مدت کوتاهی پس از ریاست سازمان بهزیستی کشور با قتل مهسا گلستانی مواجه شد و در مصاحبه‌ای از اخراج مقصران ادعاشدهٔ این حادثه که به‌دلیل کوتاهی این سازمان بود، خبر داد. سپس در ۴ آذر ۱۴۰۳ حجت‌الله شریعتمداری (فرماندار کاشمر) در حمایت از اعظم حسن‌زاده (رئیس بهزیستی کاشمر) که یکی از مقصران ادعاشده بود، گفت: «بررسی‌های ما در شهرستان به‌عنوان نماینده عالی دولت نشان می‌دهد که اداره بهزیستی کاشمر فراتر از وظیفه‌ای که داشته به وظایف خودش در این خصوص عمل نموده است. علیرغم پیگیری‌ها و تماس‌هایی که داشتم اما متأسفانه به جای این‌که با سرمنشاء این مسئله و حادثه تلخ برخورد کنند در یک اقدام عجولانه اقدام به برکناری مدیر شهرستان کردند». همچنین وی تهدید کرد که: «اگر همچنان اصرار بر برکناری خانم حسن‌زاده از ریاست دارند، به‌عنوان نمایندهٔ عالی دولت اسنادی را افشا خواهم کرد تا افکار عمومی جامعه بدانند چه کسی مقصر اصلی بوده است». جواد نیک‌بین (نمایندهٔ حوزه انتخابیه کاشمر) نیز در همان روز گفت: «در این اتفاق باید افراد دیگری عزل می‌شدند». وی افزود: «عزل خانم حسن‌زاده از سمت ریاست بهزیستی کاشمر غیرقانونی، غیرشرعی و غیرمنصفانه بوده است».
ایندیپندنت فارسی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
بنیانگذار(ان): ایندیپندنت
سردبیر: کاملیا انتخابی‌فرد
زبان: فارسی
وبگاه: وبگاه رسمی
ایندیپندنت فارسی، بخش فارسیِ روزنامه دیجیتالی ایندیپندنت است. این روزنامه در سال ۲۰۱۹ به سردبیری کاملیا انتخابی‌فرد بنیان نهاده‌شد.
بنیان‌گذاری

بخش فارسی خبرگزاری ایندیپندنت در تاریخ ۲۰ مه ۲۰۱۹ بنیان‌گذاری شد. کاملیا انتخابی‌فرد، در سر مقاله‌ای که در همین تاریخ تحت عنوان «به خوانندگان گرامی روزنامه ایندیپندنت فارسی خوش آمد می‌گوییم» منتشر کرد، نوشت:
«با خود کوله‌باری از ۲۸ سال تجربه روزنامه‌نگاری و رسانه را آورده‌ام. توشه‌ای آورده‌ام از نسل قدیم روزنامه‌نگاری در ایران، از دوره‌ای که نوشتن و انتشار به شیوه حروفچینی انجام می‌گرفت. خاک چاپخانه و دود میدان توپخانه تهران را خورده‌ام و در بهترین تحریریه‌های خبری جهان، از ایران تا آمریکا، قاهره و دوبی، کابل و ریاض کار کرده‌ام. در کنار بهترین اساتید روزنامه‌نگاری از نوجوانی شاگردی کرده‌ام.»
مدیریت

این روزنامه که از بخش خاورمیانه ایندیپندنت به‌حساب می‌آید، توسط گروه سعودی پژوهش و بازاریابی مدیریت می‌شود.
دیدگاه‌های پیرامون > ارتباط با عربستان سعودی

به گفته گاردین ۵۰ درصد سهام این خبرگزاری متعلق به محمد ابوالجدایل است. این درحالی است که این سرمایه‌گذاری از سوی سعودی‌ها نگرانی دولت انگلستان را درپی داشت.
نقد

مجید محمدی، از نویسندگان سابق این نشریه، پس از خاتمه همکاری از طرف سردبیر،‌ سه نقد اصلی به ایندیپندنت فارسی وارد می‌کند. اول، دیدگاه پادشاه‌خواهانه سردبیر این نشریه که به عقیده محمدی عامل از دست دادن «بخشی از مخاطبان و نویسندگان (و شاید همکاران)» بود. دوّم، «عدم رعایت اصول حرفه ای روزنامه‌نگاری» و سوم، «گرایش ووک بخشی از ویراستاران».
فلسفه روسی

فلسفه روسی (انگلیسی: Russian philosophy) نامی کلی برای میراث فلسفی متفکران روسی است.
در تاریخ‌نگاری، در مورد خاستگاه فلسفه روسی، دوره‌بندی و اهمیت فرهنگی آن اتفاق نظر وجود ندارد. مرزهای تاریخی فلسفه روسیه مستقیماً به محتوای فلسفی‌ای بستگی دارد که می‌توان در تاریخ فکری روسیه دید. از قرن ۱۹، مراحل «پیشا پتری» یا «روسی قدیم» و «پسا پتری» یا «روشن‌گری» در توسعه فلسفه روسی متمایز شده‌است. در تاریخ‌نگاری مدرن، دوره سوم، یعنی «شوروی» نیز متمایز است. با شروع از تفکر دینی، ارشماندریت گابریل، اولین مورخ فلسفه روسی، منشأ آن را در «آموزه‌های» تعلیمی ولادیمیر مونوماخ دید و بدین ترتیب فلسفه روسی را تا کاتبان روسی باستان امتداد داد. تعدادی از مورخان بزرگ فلسفه روسیه تمایل دارند که فلسفه را در مرزهای محدودتری ببینند: فلسفه روسی یک پدیده مستقل است که در عصر پتر کبیر شکل گرفته‌است.
تقلیل فلسفه روسی به پارادایم روشنگری با توجه به تقلیل میراث فلسفی روسیه در دوره‌های پیشین بارها مورد انتقاد قرار گرفته‌است. بحث در مورد خاستگاه و مرزهای فلسفه روسی تا به امروز فروکش نکرده‌است، اگرچه در اکثر مقالات تاریخی و فلسفی مدرن، فلسفه روسی پدیده‌ای از فرهنگ فکری روسیه در نظر گرفته می‌شود که ریشه در ادبیات الهیاتی و تعلیمی روسیه باستان دارد (کلیمنت اسمولیاتیچ، کریک نووگورودی، کریل توروفسکی و دیگران از اولین فیلسوفان روسی هستند.
به‌گفته نیکولای لاسکی، ویژگی‌های بارز فلسفه روسی عبارتند از: کیهان‌گرایی، سوفیولوژی، سوبورنست، متافیزیک، دین‌گرایی، شهودگرایی، پوزیتیویسم، واقع‌گرایی (هستی‌گرایی).
سمیون فرانک فلسفه روسی را با اشاره به جدایی‌ناپذیری معانی عقلانی و اخلاقی ذاتی متفکران روسی و ذاتی کلمه پراودا توصیف کرد. همچنین نیکولای بردیایف به ویژگی تلاشی اندیشه روسی اشاره کرد که «برای خود یک جهان‌بینی توتالیتر و کل‌نگر ایجاد کند که در آن پراودا-حقیقت با پراودا-عدالت ترکیب شود».
به گفته پروفسور آندری سوخوف، هیچ فلسفه دیگری این همه تأمل در مورد سرنوشت کشور ندارد. محقق ماریا وارلاموا نیز عنوان کرده که در روسیه، افلاطون شخصیت بسیار مهم‌تری از ارسطو است.
پروفسور نینا دمیتریوا خاطرنشان می‌کند که «اندیشه فلسفی روسیه تا پایان سده ۱۹ تا ۲۰ عمدتاً در جریان اصلی نقد ادبی و روزنامه‌نگاری با تمرکز اصلی بر موضوعات اجتماعی - سیاسی و اخلاقی و در دهه‌های پایانی سده ۱۹ توسعه یافت. در قرن حاضر اندیشمندان عرفانی و مذهبی شروع به ایجاد لحن در فلسفه دانشگاهی و به اصطلاح آزاد کردند.
پروفسور، دکترای علوم تاریخی ناتالیا وروبیووا در کار خود «تاریخ فرهنگ معنوی روسیه» اشاره می‌کند، محققان مدرن عدم وجود یک سیستم اصلی فلسفی ملی اسلاو-روس را فرض می‌کنند و سیستم فلسفه روسیه را پدیده‌ای از دوره مدرن تاریخ انسان می‌دانند.
دیمتری لیخاچف می‌نویسد: «در طول قرن‌های متمادی، فلسفه روسیه با ادبیات و شعر ارتباط نزدیک داشت؛ بنابراین، باید در ارتباط با لومونوسوف و درژاوین، تیوتچف و ولادیمیر سولوویف، داستایوفسکی، تولستوی، چرنیشفسکی... مطالعه شود.»
مکاتب و گرایش‌های اصلی

گرایش‌های اصلی فلسفه روسیه عبارتند از:
غرب‌گرایی روسی و لیبرالیسم در روسیه؛ اواسط قرن ۱۹
اسلاووفیلیسم و پوچوننیچستوو؛ اواسط قرن 19
نارودنیک؛ نیمه دوم قرن ۱۹
نیهیلیسم روسی؛ نیمه دوم قرن ۱۹
آنارشیسم در روسیه؛ نیمه دوم قرن ۱۹
کیهان‌گرایی روسی؛ اواخر ۱۹ - نیمه اول قرن ۲۰
تولستوییسم - اواخر قرن ۱۹ - اوایل قرن ۲۰
پوزیتیویسم - اواخر قرن ۱۹ - اوایل قرن ۲۰
وخوفستوو؛ آغاز قرن ۲۰
سوفیولوژی؛ آغاز قرن ۲۰
اوراسیایسم؛ نیمه اول قرن بیستم، آغاز قرن ۲۱
مارکسیسم-لنینیسم؛ قرن ۲۰
ناسازگاری؛ پس از استقرار قدرت شوروی در قرن ۲۰
اتاتیسم
سنت‌گرایی
ناسیونالیسم در روسیه
خاستگاه‌ها > اندیشه فلسفی در دولت قدیمی روسیه (قرن ۱۱–۱۳)

وجود فلسفه روسیه باستان قابل بحث است. برخی از محققان، مانند کشیش دیمیتری لسکین، واقعیت وجود آن را به رسمیت شناختند، برخی دیگر آن را انکار کردند و تنها ادعای وجود ایده‌ها و مسائل فلسفی در ادبیات باستانی روسیه را داشتند. افکار فلسفی «حکیمان هلنی» از منابع ترجمه‌شده به ادبیات روسیه قدیم اتفاق افتاد. در چارچوب جهان‌بینی دینی، مسئله ماهیت انسان، قدرت دولت و ارزش‌های جهانی («خطبه در قانون و فیض» توسط هیلاریون کیف که «اولین فیلسوف روسیه باستان پنداشته می‌شود») حل شد. آرمان اخلاقی در آموزه‌های ولادیمیر مونوخ وجود دارد. علاوه بر تاریخ‌شناسی، داستان‌های گذشته عناصری از فلسفه دینی را نیز در بر می‌گیرد: مفاهیم مالکیت (هیپوستاز)، گوشت (ماده)، بینش (شکل)، میل و رؤیا (تخیل) در حال توسعه هستند. همچنین در روسیه باستان، ادبیات ترجمه‌شده از بناهای فلسفی بیزانس به‌طور گسترده منتشر شد که مهم‌ترین آن‌ها مجموعه گفته‌های «زنبور» و «دیوپترا» فیلیپ زاهد بود. از مشهورترین نویسندگانی که آثار مهم فلسفی از خود به‌جای گذاشتند می‌توان به ولادیمیر مونوماخ، تئودوسیوس پچرسکی، کلیمت اسمولیاتیچ، کریک نووگورودی، کریل توروفسکی و دانیل زاتوچنیک اشاره کرد.
خاستگاه‌ها > مسائل فلسفی در آثار کاتبان روسی قرن ۱۴–۱۷ > جوزف ولوتسکی و نیل سورسکی

مناقشه گسترده‌ای بین پیروان ژوسف از ولوکولامسک (یوزفیت) و نیل سورسکی (پیران ترانس-ولگا) درگرفت، و مربوط به نقش کلیسا در دولت و اهمیت زمین‌ها و تقسیمات آن بود. مشکل تقسیمات کلیساها و زمین ارتباط مستقیمی با فلسفه نداشت، و انگیزه‌ای برای بررسی مسائل مربوط به اموال کلیسا در سطح ادبیات کتاب مقدس بود (در مجادلات گریگوری سینایت و سیمئون متکلم جدید ،یوحنا، اسحاق نینوا، جان کاسیان، نیلوس سینا، بازیل قیصریه و دیگران ذکر شده‌است) و در نهایت به پرسش معنای ارتباط بین ایمان و قدرت منجر شد که در خاک روسیه در ایده «کاریزما» حاکم حل شد. این مسئله فلسفی بیشتر در میراث نامه‌نگاری ایوان مخوف و شاهزاده کوربسکی، در «دختر وویود دراکولا» اثر فئودور کوریتسین، و همچنین در پیام ایوان پرسوتوف توسعه یافت. علاوه بر این، جوزف ولوتسکی و نیل سورسکی در جریان مبارزه با بدعت یهودیان و استریگولنیکی، که در سرزمین نووگورود گسترش یافت، به تاریخ پیوستند. با گسترش بدعت یهودیان در محیط فکری روسیه، آثار شبه‌ارسطویی ظاهر شد. موقعیت استریگولنیک‌ها در روحیه آن‌ها به هوسی‌ها نزدیک بود. در این راستا، نه تنها به استدلال‌های ادبیات پدری، بلکه به یادگارهای دانش مکتبی لاتین نیز نیاز است، که دیمیتری گراسیموف، شروع به ترجمه آن‌ها کرد. قابل توجه است که واکنش جوزف ولوتسکی و نیل سورسکی به بدعت‌گذاران نیز کاملاً متفاوت بود: جوزف ولوتسکی بر نابودی بدعت‌گذاران اصرار داشت، به گفته جوزف، لازم است «به آن‌ها جراحت وارد کرد و بدین وسیله دست او را تقدیس کرد». درحالی‌که نیل سورسکی و واسیان پاتریکیف بر نیاز به توصیه، مبارزه با کلمه، نه با شمشیر، اصرار داشتند. مناقشه بین یوزفیت‌ها و غیر مالکان نمونه مهمی از تنش بین مقامات و آزاداندیشان در دولت روسیه شد که متعاقباً بارها و بارها در تاریخ فلسفه روسیه ظاهر شد.
خاستگاه‌ها > مسائل فلسفی در آثار کاتبان روسی قرن ۱۴–۱۷ > مدرسه اوستروگ

مدرسه اوستروگ که توسط شاهزاده کنستانتین اوستروژسکی در قلمرو خود در اوستروگ به‌منظور تقویت ایمان ارتدکسی و بهبود کیفیت کار روحانیون ارتدکس در منازعات تأسیس شد، نقش مهمی در شکل‌گیری فلسفه روسی توسط ایفا کرد. در مدرسه اوستروگ، توجه زیادی به مطالعه زبان‌ها معطوف شد: یونان باستان، لاتین و اسلاوی کلیسایی باستان. در مدرسه چاپخانه‌ای وجود داشت که ایوان فدوروف و پیوتر تیموفیف در آن کار می‌کردند. شاهزاده آندری کوربسکی نیز در توسعه مدرسه شرکت کرد. در کنار ادبیات کلامی، فلسفه مکتبی نیز در مدرسه اوستروگ مورد مطالعه قرار گرفت؛ بنابراین ویتالی دوبنسکی فلورلژیا «دیوپترا، یا آینه و بازتاب زندگی انسان در جهان بعدی» را در صومعه یونیو گردآوری کرد. از جمله فارغ‌التحصیلان مدرسه عبارتند از: نویسنده «گرامر» ملیتی اسموتریتسکی (پسر اولین رئیس)، ارشماندریت لاورای کیف-پچرسک، بنیان‌گذار چاپخانه لاورا یلیسی پلنتتسکی، نویسنده جدلی، فیلسوف، نویسنده «آپوکریسیس»، کریستوفر فیله و بسیاری دیگر. فعالیت‌های مدرسه اوستروگ جهت‌گیری دروس فلسفی و الهیات را در آکادمی‌های اسلاو-یونانی-لاتین کیف-موگیلا و مسکو تعیین کرد.
خاستگاه‌ها > مسائل فلسفی در آثار کاتبان روسی قرن ۱۴–۱۷ > مدرسه رتیشچفسکی

مدرسه رتیشچفسکی اولین مؤسسه آموزشی در روسیه بود که به‌عنوان یک حلقه درباری در دوران سلطنت الکسی میخایلوویچ تأسیس شد. آموزش در رتیشچفسکی بر اساس مدل مؤسسات آموزش عالی اروپایی انجام شد. این مدرسه به ابتکار فئودور رتیشچف ایجاد شد و از سال ۱۶۴۸ در مسکو فعالیت کرد. مدرسه رتیشچفسکی اولین مدرسه در مسکو بود که به‌طور رسمی دوره‌های فلسفه و بلاغت را آموزش داد. رئیس مدرسه رتیشچفسکی فیلسوف، الهی‌دان و مترجم اپیفانیوس اسلاوینتسکی بود.
خاستگاه‌ها > مسائل فلسفی در آثار کاتبان روسی قرن ۱۴–۱۷ > آکادمی اسلاو-یونانی-لاتین مسکو

مهم‌ترین شخصیت در آکادمی اسلاو-یونانی-لاتین مسکو سیمئون پولوتسکی بود. سیمئون پولوتسکی چهره‌ای از فرهنگ روسی، نویسنده معنوی، الهی‌دان، شاعر، نمایش‌نامه‌نویس و مترجم بود. او مربی فرزندان تزار روسیه الکسی میخایلوویچ از ماریا میلوسلاوسکایا بود: ایوان، سوفیا و فیدور. از دیگر چهره‌های مهم آکادمی می‌توان به سیلوستر مدودف و برادران لیخودا، فئوفیلاکت لوپاتینسکی، پالادی روگوفسکی اشاره کرد.
خاستگاه‌ها > مسائل فلسفی در آثار کاتبان روسی قرن ۱۴–۱۷ > فلسفه در کالج اسمولنسک

مهم‌ترین شخصیت فلسفی در کالج اسمولنسک گدئون ویشنفسکی بود. اسقف گدئون ویشنفسکی اسقف کلیسای ارتدکس روسیه، اسقف اسمولنسک و دوروگوبوژ بود.
فلسفه روسی قرن هجدهم

اصلاحات پتر اول به محدود شدن قدرت کلیسا و نفوذ فلسفه غرب به روسیه از طریق سیستم آموزش عالی در حال ظهور، کمک کرد. محبوب‌ترین نوآوری غربی دئیسم بود که طرف‌داران آن متفکران کلیدی روشن‌گری روسیه مانند میخاییل لومونوسف و الکساندر رادیشچف بودند. در همین لحظه بود که اتمیسم و احساس‌گرایی وارد روسیه شد. در عمل، ایده‌های دئیسم در ضد روحانیت و اثبات انقیاد قدرت معنوی به سکولارها بیان شد. همچنین، فلسفه روشن‌گری روسیه بسیاری از ایده‌های فراماسونری را اقتباس کرد. گریگوری تپلوف یکی از اولین لغت‌نامه‌های فلسفی روسی را گردآوری کرد.
فیلسوفان مهم روسی قرن هجدهم عبارتند از: تئوفان پروکوپویچ و استفان یاورسکی، میخائیل لومونوسوف، گرگوری اسکوورودا. آثار اصلی فیلسوفان روسی قرن هجدهم عبارتند از: «گفتگوی دو دوست» اثر واسیلی تاتیشچف، «فلسفه کودکان» اثر آندری بولوتوف، «دانش کلی در باب فلسفه» اثر گریگوری تپلوف و «دربارهٔ انسان، فناپذیری و جاودانگی او» اثر الکساندر رادیشچف.
فلسفه روسی قرن نوزدهم

شلینگیسم در اوایل قرن نوزدهم در روسیه ظاهر شد. در سال ۱۸۲۳، انجمن حکمت ایجاد شد.
پیتر چاادایف؛ در خاستگاه فلسفه ایستاد و در مورد روسیه به‌عنوان یک تمدن جداگانه سؤال کرد. برای بقیه، او عقاید قدیمی را در مورد ساختار مکانیکی جهان و ماهیت مشیتی تاریخ تکرار کرد.
الکسی خومیکوف؛ تصمیم در مورد هویت روسیه را رضایت‌بخش نمی‌دانست و از ایده سوبورنوست دفاع کرد.
ایوان کیریفسکی؛ از آرمان روسیه پدرسالار پیش از پترین دفاع کرد.
کنستانتین آکساکوف؛ بین کشور و ایالت تمایز قائل شد.
فئودور داستایوفسکی؛ دربارهٔ «ایده روسی» و لزوم بازگرداندن پیوند «جامعه تحصیل‌کرده» و مردم بر اساس «خاک» ملی استدلال کرد.
آلکساندر هرتسن
ویساریون بلینسکی
نیکولای دوبرولیوبوف
نیکلای چرنیشفسکی
دیمیتری پیساروف
فلسفه روسی قرن نوزدهم > فلسفه وحدت-همه ولادیمیر سولوویف

معاصران، ولادیمیر سولوویوف (۱۸۵۳–۱۹۰۰) را شخصیت اصلی فلسفه روسیه می‌نامیدند. او فلسفه‌ای را که پیش از خود وجود داشت به‌دلیل انتزاعی بودن نقد می‌کرد و جلوه‌های افراطی آن را مانند تجربه‌گرایی و خردگرایی نمی‌پذیرفت. او ایده وحدت کلی مثبت را به رهبری خدا مطرح کرد. او خیر را مظهر اراده، حقیقت را مظهر عقل، زیبایی را مظهر احساس می‌دانست. فیلسوف کل جهان مادی را تحت کنترل او می‌دید، درحالی‌که انسان در فلسفه‌اش به‌عنوان حلقه اتصال بین خدا و طبیعت عمل می‌کرد که توسط او خلق شده بود، اما کامل نبود. انسان باید آن را به کمال برساند (تا معنویت)، این معنای زندگی اوست (حرکت به سوی مطلق). از آن‌جایی که انسان جایگاهی واسط بین خدا و طبیعت دارد، فعالیت اخلاقی او در عشق به شخص دیگری، به طبیعت و به خدا متجلی می‌شود. سمیون فرانک و لو کارساوین نیز از مفهوم وحدت-همه استفاده کردند.
فلسفه روسی قرن نوزدهم > فلسفه لئو تولستوی

لئو تولستوی (۱۸۲۸–۱۹۱۰) یکی از مکان‌های اصلی در فلسفه روسیه را اشغال کرده‌است. فلسفه او تحت‌تأثیر دیدگاه‌های کانت، روسو و آرتور شوپنهاور بود. نظرات تولستوی توسط بسیاری از معاصران او و پیروانش مشترک بود. گاندی او را معلم خود می‌دانست. تولستوی در فلسفه خود ارزش مؤلفه اخلاقی دین را به رسمیت می‌شناسد، اما تمام جنبه‌های الهیاتی آن (دین واقعی) را انکار می‌کند. هدف شناخت، جستجوی معنای زندگی توسط شخص است.
فلسفه روسی قرن نوزدهم > پوزیتیویسم

دی روبرتی
گریگوری ویروبوف
لسویچ
پیتر لاوروف
نیکولای میخایلوفسکی
فلسفه روسی قرن بیستم

در آغاز قرن بیستم، بزرگ‌ترین فیلسوفان روسی، تحت‌تأثیر تغییرات اجتماعی و سیاسی در این کشور، سه مجموعه فلسفی منتشر کردند که بازتاب و ارزیابی عمومی گسترده‌ای از شخصیت‌های مختلف سیاسی آن زمان دریافت کرد. این مجموعه‌ها عبارتند از:
مشکلات ایده‌آلیسم ۱۹۰۲.
نقاط عطف، مجموعه مقالات در مورد اطلاعات روس، ۱۹۰۹.
از عمق، مجموعه مقالات دربارهٔ انقلاب روسیه. ۱۹۱۸.
فلسفه دینی روسیه در آغاز قرن ۱۹ و ۲۰ به‌نوعی به سنتز بین اسلاووفیلیسم و غرب‌گرایی تبدیل شد. پس از چادایف، پروژه‌هایی برای ساخت پادشاهی خدا بر روی زمین ادامه یافت، که ویژگی‌های سوفیولوژی (ولادیمیر سولوویوف، سرگئی بولگاکوف) و رز جهانی (دانیل آندریف) را به‌دست‌آورد. اعتقاد بر این بود که دین و بازآفرینی معنوی و اخلاقی بخش مهمی از ساختن یک جامعه عادلانه است. تا حدی، ایده‌های سوفیولوژی توسط بلشویسم (کمونیسم) و کیهان‌گرایی (نووسفر) به ارث رسیده‌است.
در قرن بیستم، در ارتباط با رویدادهای دراماتیک تاریخ روسیه، فلسفه روسیه به مارکسیسم روسی و فلسفه دیاسپورای روسیه تقسیم می‌شود. برخی از فیلسوفان به خارج از کشور تبعید شدند، اما برخی در روسیه شوروی ماندند: پاول فلورنسکی و شاگردش الکسی لوسف. از طریق لوسف، سنت‌های فلسفه روسی در روسیه شوروی احیا شد، زیرا سرگئی آورینتسف و ولادیمیر بیبیخین جانشینی معنوی را از او دریافت کردند.
فلسفه روسی قرن بیستم > اگزیستانسیالیسم نیکولای بردیایف

مقالهٔ اصلی: نیکلای بردیایف
مهم‌ترین جایگاه در اندیشه فلسفی روسیه در نیمه اول قرن بیستم را آثار نیکلای بردیایف (۱۸۷۴–۱۹۴۸) برجسته‌ترین نماینده اگزیستانسیالیسم روسی اشغال کرده‌است. بردیایف در آغاز به دیدگاه‌های مارکسیستی پایبند بود و در تظاهرات ضددولتی شرکت می‌کرد و با یکی از رهبران سوسیال دموکراسی آلمان، کارل کائوتسکی مکاتبه می‌کرد. با این حال، فیلسوف و متفکر جوان به‌زودی مارکسیسم را کنار گذاشت و به یکی از دقیق‌ترین منتقدان این دکترین تبدیل شد.
بردیایف تقابل اصلی را که باید در جهان‌بینی فیلسوف ایجاد شود، تقابل روح و طبیعت می‌نامد. روح یک موضوع، حیات، خلاقیت و آزادی است، طبیعت یک شیء، یک چیز، ضرورت و عدم تحرک است. شناخت روح از طریق تجربه به‌دست می‌آید. خدا روح است. کسانی که تجربه معنوی و تجربه خلاقیت داشته‌اند نیازی به اثبات عقلانی وجود خدا ندارند. در هسته خود، خدای غیرمنطقی و فوق عقلانی وجود دارد.
بردیایف با توسعه موضوع خلاقیت و معنویت در تدریس خود به ایده آزادی توجه زیادی می‌کند که ارتباط بین خدا، جهان و انسان را آشکار می‌کند. او سه نوع آزادی را متمایز می‌کند: آزادی غیرعقلانی اولیه، یعنی خودسری؛ آزادی عقلانی، یعنی انجام یک وظیفه اخلاقی؛ و سرانجام آزادی آغشته به عشق خدا. او استدلال می‌کند که آزادی توسط خدا آفریده نشده‌است و بنابراین نمی‌توان خداوند را مسئول آزادی‌ای دانست که شر را ایجاد کرده‌است. آزادی اولیه امکان خیر و شر را شرط می‌کند؛ بنابراین حتی خدا نمی‌تواند اعمال انسان با اختیار را پیش‌بینی کند، او به‌عنوان یک دستیار عمل می‌کند تا اراده یک فرد خیر شود.
دیدگاه‌های وجودی در آثار بردیایف در اندیشه‌های او دربارهٔ مسئله شخصیت متجلی می‌شود. به گفته بردیایف، شخصیت بخشی از کیهان نیست، برعکس، کیهان بخشی از شخصیت انسان است. شخصیت یک جوهر نیست، یک عمل خلاقانه است، در فرایند تغییری تغییرناپذیر است. فردی که از این طریق فعالیت خلاقانه را بروز می‌دهد، خدایی را در خود می‌یابد.
بردیایف در تلاش است تا «ایده روسی» را تدوین کند که بیانگر شخصیت و مسلک مردم روسیه است. این متفکر معتقد است: «مردم روسیه مردمی بسیار قطبی هستند، آن‌ها ترکیبی از متضادها هستند». مردم روسیه ظلم و انسانیت، فردگرایی و جمع‌گرایی، جستجوی خدا و الحاد ستیزه‌جو، فروتنی و تکبر، بردگی و عصیان را با هم ترکیب می‌کنند. در تاریخ، ویژگی‌های ملی مانند اطاعت از قدرت، شهادت، فداکاری و گرایش به عیاشی و هرج‌ومرج نمود پیدا کرد. بردیایف در مورد رویدادهای ۱۹۱۷ تأکید می‌کند که انقلاب لیبرال-بورژوایی در روسیه یک آرمان‌شهر بود. انقلاب در روسیه فقط می‌تواند سوسیالیستی باشد. به گفته این فیلسوف، ایده روسی ریشه در ایده‌رادری مردم از مردم دارد، زیرا مردم روسیه در ساختار معنوی خود مذهبی، باز و اجتماعی هستند. با این وجود، بردایف یادآوری می‌کند که نباید قطبی‌شدن ماهیت مرد روسی را فراموش کرد که قادر به شفقت و تلخی است، تلاش برای آزادی، گاهی اوقات مستعد بردگی است.
از جمله آثار اصلی بردیاف «فلسفه آزادی» (۱۹۱۱)، «معنای خلاقیت، تجربه توجیه انسانی» (۱۹۱۶)، «فلسفه نابرابری. نامه به دشمنان در فلسفه اجتماعی» (۱۹۲۳)، «خاستگاه‌ها و معنای کمونیسم روسیه» (۱۹۳۷)، «ایده روسی. مشکلات اصلی اندیشه روسی در قرن‌های ۱۹ و ۲۰» (۱۹۴۶).