stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
وزارت محیط زیست و منابع طبیعی (ایسلند)
بخش‌ها

این وزارتخانه شامل شش بخش است:
بخش اقدام اقلیمی
اداره محیط زیست و برنامه‌ریزی
بخشی مالی و اداری
اداره زمین و میراث طبیعی
بخش دبیرخانه
بخش هماهنگی سیاست‌ها و امور بین‌الملل
پیتر چک

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 پیتر چک با آرسنال:  پیتر چک با آرسنال
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  پیتر چک
زادروز:  ۲۰ مهٔ ۱۹۸۲ ‏(۴۲ سال)
زادگاه:  پلزن، چکسلواکی
قد:  ۱٫۹۶ متر (۶ فوت ۵ اینچ)
پست:  دروازه‌بان
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۸۹–۱۹۹۹:  ویکتوریا پلزن
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۹۹–۲۰۰۱ |  بلشانی |  ۲۷ |  (۰) |
| ۲۰۰۱–۲۰۰۲ |  اسپارتا پراگ |  ۲۷ |  (۰) |
| ۲۰۰۲–۲۰۰۴ |  رن |  ۷۰ |  (۰) |
| ۲۰۰۴–۲۰۱۵ |  چلسی |  ۳۳۳ |  (۰) |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۹ |  آرسنال |  ۱۱۰ |  (۰) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۹۷–۱۹۹۸ |  زیر ۱۵ سال جمهوری چک |  ۳ |   |
| ۱۹۹۸–۱۹۹۹ |  زیر ۱۶ سال جمهوری چک |  ۱۵ |  (۰) |
| ۱۹۹۹ |  زیر ۱۷ سال جمهوری چک |  ۳ |  (۰) |
| ۱۹۹۹–۲۰۰۰ |  زیر ۱۸ سال جمهوری چک |  ۱۳ |  (۰) |
| ۲۰۰۰–۲۰۰۱ |  زیر ۲۰ سال جمهوری چک |  ۷ |  (۰) |
| ۲۰۰۱–۲۰۰۲ |  زیر ۲۱ سال جمهوری چک |  ۱۵ |  (۰) |
| ۲۰۰۲–۲۰۱۶ |  جمهوری چک |  ۱۲۴ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
پیتر چک (به چکی: Petr Čech) (زاده ۲۰ مه ۱۹۸۲ در پلزن) دروازه‌بان سابق اهل جمهوری چک است. پیتر چک، سابقهٔ بازی در تیم ملی فوتبال جمهوری چک را دارد و به همراه این تیم در مسابقات جام ملت‌های اروپا شرکت داشته‌است. چک در سال ۱۹۹۹ هنگامی که تنها ۱۷ سال داشت به بلشانی پیوست. سال بعد او به اسپارتا پراگ پیوست با عملکرد درخشانش رکورد کلین شیت تئودور ریمن را در لیگ برتر چک شکست. چک در سال ۲۰۰۲ قراردادی چهار ساله به مبلغ ۵٫۵ میلیون یورو به رن پاس شد اما پس از دو سال با قراردادی به ارزش ۷ میلیون پوند به چلسی برگشت خورد و در آن زمان گران‌ترین دروازه‌بان باشگاه شد. پس از مصدومیت کارلو کودیچینی ژوزه مورینیو پیتر را به عنوان دروازه‌بان اول چلسی انتخاب کرد.
 وی بعد از فینال لیگ اروپا ۲۰۱۹ از دنیای فوتبال خداحافظی کرد. اما بعد از آن به عنوان دروازه‌بان دوم به تیم سابقش چلسی (البته چلسی زیر ۲۳سال) پیوست و در برابر تاتنهام بازی کرد. همچنین وی از طرف فدراسیون بین‌المللی تاریخ و آمار فوتبال بهترین دروازه‌بان در سال ۲۰۰۵ انتخاب شده‌است و به همراه تیم چلسی در سال ۲۰۱۲ قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شدند. او در سال ۲۰۱۵ به مبلغ ۱۱ میلیون یورو به آرسنال پیوست و توانست در باشگاه آرسنال به دروازه‌بان اصلی تیم بدل شود. همچنین او پس از جام ملت‌های اروپا ۲۰۱۶ از فوتبال ملی خداحافظی کرد.
پیتر چک با رکورد ۹۰۳ دقیقه متوالی بدون دریافت گل، در تاریخ لیگ برتر انگلیس رکورددار می‌باشد. هم چنین او چهار مرتبه برنده دستکش طلایی لیگ برتر فوتبال انگلستان شده‌است که در کنار جو هارت بیشترین تعداد می‌باشد. این سنگربان چکی موفق شده که در مسابقات مختلف باشگاهی و ملی در ۳۹۱ بازی دروازه خود را بسته (کلین شیت) نگه دارد که ۲۰۲ بار آن در لیگ برتر انگلیس است که در این زمینه رکورددار است.
کلاه مخصوص برای پیتر چک

در چهاردهم اکتبر سال ۲۰۰۶ اتفاقی در محوطه جریمه تیم چلسی رخ داد که در تاریخ فوتبال نظیر نداشت. در اولین دقیقه بازی، پیتر چک (دروازه‌بان چلسی) و استفن هانت (مهاجم تیم مقابل) هر دو به سمت توپ هجوم بردند اما مهاجم به جای توپ، سر دروازه‌بان را نشانه رفت. نوک پای استفان هانت چنان به سر پیتر چک خورد که او دیگر نتوانست بازی را ادامه دهد. دروازه‌بان مصدوم فوراً با برانکارد از زمین بیرون رفت و کارلو کودیچینی (دروازه‌بان ذخیره تیم) جایگزین او شد.
سرانجام پس از ۱۰ روز بستری و یک عمل جراحی که با تعبیه دو قطعه فلزی در جمجمه پیتر چک همراه بود، دروازه‌بان چلسی از بیمارستان مرخص شد. پیتر مدتی بعد از ترخیص و بازگشت به منزل، به تمرین‌های ملایم مشغول شد و باشگاه چلسی اعلام کرد که او حداقل تا ۳ ماه دیگر به فوتبال برنمی‌گردد. بالاخره پیتر چک در ژانویه ۲۰۰۷ میلادی با یک کلاه محافظ ویژه بازی راگبی به فوتبال برگشت. این کلاه، فوم محافظ پلیمری اضافه‌تری نسبت به کلاه‌های معمولی داشت تا سر او را بیشتر پوشانده و ایمنی کامل‌تری برایش ایجاد کند.
افتخارات

چلسی
لیگ برتر فدراسیون انگلستان: ۲۰۰۴–۰۵، ۲۰۰۵–۰۶، ۲۰۰۹–۱۰–۲۰۱۴–۱۵
جام حذفی: ۲۰۰۷، ۲۰۰۹، ۲۰۱۰، ۲۰۱۲، ۲۰۱۷
جام خیریه انگلستان: ۲۰۰۵، ۲۰۰۹
جام اتحادیه باشگاه‌های انگلستان: ۲۰۰۵، ۲۰۰۷
قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۱۲
بین‌المللی
قهرمانی در مسابقات زیر ۲۱ سال: ۲۰۰۲
شخصی
بهترین دروازه‌بان لیگ فرانسه: ۲۰۰۳–۰۴
تیم PFA سال: ۲۰۰۵
بهترین دروازه‌بان: ۲٬۰۰۵
دستکش طلایی: ۲۰۰۴–۰۵، ۲۰۰۹–۱۰
بهترین بازیکن ماه لیگ برتر انگلیس: دسامبر ۲۰۰۵، مارس ۲۰۰۷
بهترین دروازه‌بان از نگاه UEFA: ۲۰۰۵، ۲۰۰۷، ۲۰۰۸
بهترین بازیکنان سال کشور جمهوری چک: ۲۰۰۲، ۲۰۰۵، ۲۰۰۷، ۲۰۰۹
بهترین دروازه‌بان ملی اروپا: ۲۰۰۵، ۲۰۰۷، ۲۰۰۸
بهترین دروازه‌بان باشگاهی اروپا: ۲۰۰۳، ۲۰۰۵، ۲۰۰۷، ۲۰۰۸
ESM Team of the Year: ۲۰۰۴–۰۵، ۲۰۰۵–۰۶، ۲۰۰۶–۰۷، ۲۰۰۷–۰۸
چلنج کاپ: ۲٬۰۰۹
پیتر چک و آرین روبن
پیپا نوریس

| پیپا نوریس | پیپا نوریس |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۰ ژوئیهٔ ۱۹۵۳ لندن انگلستان
ملیت: بریتانیایی آمریکایی
تحصیلات: علوم سیاسی
محل تحصیل: دانشگاه وارویک دانشکده اقتصاد لندن
پیشه(ها): دانشگاه هاروارد،  دانشگاه سیدنی
شناخته‌شده برای: علوم سیاسی، سیاست تطبیقی، جامعه‌شناسی سیاسی
جوایز: جایزه استاد ممتاز استرالیا، جایزه یوهان اسکایت، جایزه کارل دویچ،  جایزه آیزایا برلین، جایزه چارلز مریام، جایزه ساموئل الدرسولد
پیپا نوریس (به انگلیسی: Pippa Norris)؛ (زادهٔ ۱۰ ژوئیه ۱۹۵۳) دانشمند سیاسی است که در زمینه سیاست تطبیقی متخصص می‌باشد. او مدرس مکگایر در زمینه سیاست‌های تطبیقی در مدرسه حکومت جان اف. کندی در دانشگاه هاروارد هست و به عنوان استاد ممتاز استرالیا و استاد حکومت و روابط بین‌الملل در دانشگاه سیدنی و مجری طرح صحت انتخابات فعالیت کرده‌است.
تحصیلات

نوریس لیسانس هنر را در زمینه سیاست و فلسفه از دانشگاه وارویک و همچنین مدرک کارشناسی ارشد و دکترای رشته علوم سیاسی را از دانشکده اقتصاد لندن گرفت. از دانشگاه ادینبورگ، دانشگاه برگن، دانشگاه لوفانا و دانشگاه وارویک دکترای افتخاری به او اعطا شد. پیش از استخدام در دانشگاه هاروارد در سال ۱۹۹۳، در دانشگاه ادینبورگ، علوم سیاسی تدریس می‌نمود.
جایزه‌ها و قدرشناسی

نوریس به سبب دستاوردهای خود در زمینه علوم سیاسی به عضویت فرهنگستان هنر و علوم آمریکا درآمده است.
به کتاب پیپا نوریس و جونی لواندوفسکی در زمینه استخدام سیاسی: جنسیت، نژاد و طبقه (انتشارات دانشگاه کمبریج، ۱۹۹۵)جایزه جورج اچ. هالت ۲۰۱۸ توسط انجمن علوم سیاسی آمریکا اهدا شد «برای کتابی که حداقل ده سال پیش منتشر شده و سهم ماندگاری در ادبیات مربوط به نمایندگی و نظام‌های انتخاباتی داشته‌است.»
او همچنین برای حلقه فضیلت که به عنوان بهترین کتاب در زمینه ارتباطات سیاسی مفتخر شد، جایزه کتاب دوریس گربر را دریافت نمود.
انجمن مطالعات سیاسی انگلستان با اهدای جایزه یک عمر دستاورد سر آیزایا برلین از وی تقدیر شد «به سبب مشارکت قابل توجهی او به عنوان یک متفکر سیاسی بزرگ و کمک به شکل‌گیری پژوهش‌های دانشگاهی در مورد دموکراسی، یکپارچگی انتخاباتی و پوپولیسم انجام داده‌است - همه قضایایی که اکنون بیش از هر زمان دیگری مورد توجه است.»
او همچنین جایزه کارل دویچ را برای مشارکت در پژوهش‌های بین‌رشته‌ای از انجمن بین‌المللی علوم سیاسی دریافت کرده‌است.
در سال ۲۰۱۱ به نوریس و رونالد اینگلهارت، جایزه یوهان اسکایت در علوم سیاسی تعلق گرفت به سبب «کمک به ایده‌های نوآورانه در مورد روابط و ریشه‌های فرهنگ سیاسی در یک زمینه جهانی، فراتر از رویکردهای اصلی پژوهش‌های پیشین».
به نوریس در سال ۲۰۱۱، بورسیه جایزه کاتلین فیتزپاتریک استرالیایی اعطا شد.
کتاب‌شناسی > تک‌نگاری‌ها

پیپا نوریس و رونالد اینگلهارت (۲۰۱۹): واکنش فرهنگی، نیویورک: انتشارات دانشگاه کمبریج.
پیپا نوریس (۲۰۱۷): افزایش صحت انتخابات، نیویورک: انتشارات دانشگاه کمبریج.
پیپا نوریس (۲۰۱۵): چرایی شکست انتخابات، نیویورک: انتشارات دانشگاه کمبریج.
پیپا نوریس (۲۰۱۴): چرایی صحت اهمیت انتخابات، نیویورک: انتشارات دانشگاه کمبریج.
پیپا نوریس (۲۰۱۲): عملکرد دموکراتیک حکومت: تأثیر رژیم‌ها بر موفقیت، رفاه و صلح، نیویورک: انتشارات دانشگاه کمبریج.
پیپا نوریس (۲۰۱۱): کمبود دموکراسی: بازنگری انتقادی شهروندان، نیویورک: انتشارات دانشگاه کمبریج.
پیپا نوریس و رونالد اینگلهارت (۲۰۰۹): ارتباطات جهانی: تنوع فرهنگی در جهان جهانی‌شده، نیویورک: انتشارات دانشگاه کمبریج.
پیپا نوریس (۲۰۰۸): دموکراسی سواری: آیا نهادهای تقسیم قدرت کار می‌کنند؟ نیویورک: انتشارات دانشگاه کمبریج.
پیپا نوریس (۲۰۰۵): راست تندرو: رأی‌دهندگان و احزاب در بازار انتخابات، نیویورک: انتشارات دانشگاه کمبریج.
پیپا نوریس و رونالد اینگلهارت (۲۰۰۴): مقدس و عرفی: دین و سیاست در سراسر جهان، نیویورک: انتشارات دانشگاه کمبریج.
پیپا نوریس (۲۰۰۴): مهندسی انتخابات: قواعد رأی‌گیری و رفتار سیاسی، نیویورک: انتشارات دانشگاه کمبریج.
پیپا نوریس (۲۰۰۳): افزایش جزر و مد: برابری جنسیتی و تغییرات فرهنگی در سراسر جهان، با رونالد اینگلهارت، نیویورک: انتشارات دانشگاه کمبریج.
پیپا نوریس (۲۰۰۲): ققنوس دموکراتیک: بازآفرینی فعالیت سیاسی، نیویورک: انتشارات دانشگاه کمبریج.
پیپا نوریس (۲۰۰۱): تقسیم دیجیتالی؟ مشارکت مدنی، فقر اطلاعاتی و شبکه سراسری اینترنت، کمبریج: انتشارات دانشگاه کمبریج، صص ۳۰۳.
پیپا نوریس (۲۰۰۰): حلقه فضیلت؟ ارتباطات سیاسی در دموکراسی‌های پساصنعتی، کمبریج: انتشارات دانشگاه کمبریج، صص ۳۹۸.
پیپا نوریس، جان کورتیس، دیوید سندرز، مارگارت اسمال و هولی ا. سمتکو (۱۹۹۹): یک پیام، نیویورک: سیج.
پیپا نوریس (۱۹۹۷): تغییر انتخابات از سال ۱۹۴۵، نیویورک: سیج.
پیپا نوریس و جونی لواندوفسکی (۱۹۹۵): جنسیت، نژاد و طبقه در مجلس بریتانیا، انتشارات دانشگاه کمبریج.
پیپا نوریس (۱۹۹۰): انتخابات میان‌دوره ای بریتانیا، بلکول.
پیپا نوریس (۱۹۸۶): سیاست و برابری جنسیتی، لین رینر.
نقض حقوق دانشجویان در جمهوری اسلامی ایران

حقوق شمار چشمگیری از دانشجویان توسط نظام جمهوری اسلامی ایران نقض شده‌است که از سوی برخی از رسانه‌های خبری و سازمان‌های پشتیبان حقوق بشر گزارش شده‌است و در این مقاله بخش‌هایی از آن گزارش‌ها آمده‌است.
پیشینهٔ نقض حقوق دانشجویان

جنبش دانشجویی ایران، مانند جنبش‌ها و گروه‌های کارگران، زنان، نویسندگان و روزنامه‌نگاران…، از جایگاه مهمی در جامعه ایران، برخوردار است؛ با این حال، در نظام جمهوری اسلامی ایران، حقوق انسانی دانشجویانِ به ویژه دگراندیش و منتقد، مانند حقوق گروه‌های معترض دیگر، همچون: نویسندگان، شاعران، روشنفکران، هنرمندان، روزنامه‌نگاران، آموزگاران، کارگران، اقلیت‌های قومی و دینی، وکیلان، فعالان حقوق بشر و زنان…، نقض می‌شود.
روند سرکوب جنبش دانشجویی ایران در دهه ۹۰، از دهه ۸۰، شدیدتر بوده‌است.
انقلاب فرهنگی

برای آگاهی بیشتر، انقلاب فرهنگی ایران را ببینید.
حکومت جمهوری اسلامی در راستای اسلامی‌سازی دانشگاه‌ها، از سال ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۲، به اخراج و سرکوب حتی خونین دانشگاهیان ایران پرداخت که در پی آن، دانشگاه‌های سراسر کشور تا چند سال، تعطیل شدند و دانشجویان و استادان (دگراندیش، چپ (کمونیست)، بهائی... و هوادار حکومت پهلوی)، از دانشگاه‌ها اخراج شدند. در این رخداد، سه تن از دانشجویان، کشته شده و صدها تن نیز زخمی گشتند.
حمله به کوی دانشگاه در ۱۳۷۸

برای آگاهی بیشتر، حمله به کوی دانشگاه تهران (۱۳۷۸) را ببینید.
در پی سرکوب اعتراضات دانشجویان در کوی دانشگاه از ۱۸ تا ۲۳ تیر ۱۳۷۸، ۷ دانشجو، کشته یا ناپدید شدند. و بیش از ۴۰۰ دانشجو نیز زخمی شدند.
سرکوب اعتراضات سراسری سال ۱۳۸۸

همچنین ببینید: جنبش سبز ایران و روزشمار اعتراضات به انتخابات ریاست‌جمهوری ایران (۱۳۸۸)
در اعتراضات سراسری سال ۱۳۸۸ (تا ۱۳۹۰)، شمار قابل توجهی از دانشجویان معترض به همراه مدافعان حقوق بشر، روزنامه‌نگاران، زنان و کارگران…، سرکوب، بازداشت، زخمی و کشته شدند.
سرکوب اعتراضات سراسری سال ۱۳۸۸ > حمله به کوی دانشگاه در خرداد ۱۳۸۸

برای آگاهی بیشتر، حمله به کوی دانشگاه تهران (۱۳۸۸) را ببینید.
در اعتراضات کوی دانشگاه در روز ۲۵ خرداد ۱۳۸۸ نیز چند تن از دانشجویان، کشته شدند.
سرکوب اعتراضات سراسری سال ۱۳۸۸ > سرکوب اعتراضات سراسری آذر ۱۳۸۸

ده‌ها هزار نفر از مردم به همراه دانشجویان (دانشگاه‌های تهران، امیر کبیر، هنر، شریف، علم و صنعت، خواجه نصرالدین طوسی و آزاد اسلامی…)، در اعتراضات سراسری ۱۶ آذر ۱۳۸۸ (روز دانشجو/جنبش سبز ایران) حضور یافتند
که این اعتراضات تا ۱۸ آذر ادامه یافت
و سرانجام (مانند جنبش‌های اعتراضی دیگر)، سرکوب شد.
سرکوب اعتراضات سراسری سال ۱۳۸۸ > آمار نقض حقوق دانشجویان از ۱۳۸۸ تا ۱۳۹۰

تنها در درازای دو سال یعنی از فروردین ۱۳۸۸ تا شهریور ۱۳۹۰ (در دوره جنبش سبز ایران) در بیش از ۲٫۰۰۰ مورد، حقوق دانشجویان، نقض شده و نیز فضای دانشگاه‌ها پادگانی و امنیتی گردید.
سرکوب اعتراضات سراسری سال ۱۳۸۸ > اعتراضات سراسری ۱۳۹۸

مقالهٔ اصلی: اعتراضات ۱۳۹۸ دانشجویان ایران
سرکوب اعتراضات سراسری سال ۱۳۸۸ > در خیزش ۱۴۰۱

مقالهٔ اصلی: دانشجویان بازداشت‌شده خیزش ۱۴۰۱ ایران
در خیزش ۱۴۰۱ ایران، دست‌کم ۶۰٫۰۰۰ تن، از جمله، ۶۸۷ دانشجو بازداشت شدند.
سرکوب اعتراضات سراسری سال ۱۳۸۸ > در خیزش ۱۴۰۱ > اعتراض به حملات شیمیایی به مدارس

مقالهٔ اصلی: مسمومیت زنجیره‌ای در مدارس دخترانه ایران
در ۱۶ اسفند ۱۴۰۱ برخی از دانشجویان، معلمان و نیز فعالان مدنی و سیاسی به دلیل اعتراض به مسمومیت‌های سریالی بازداشت شدند.
در ۲۱ اسفند ۱۴۰۱ ده‌ها دانشجو به دلیل اعتراض به مسمومیت زنجیره‌ای در مدارس دخترانه ایران، ممنوع ورود شدند.
کشتار

در پی حمله به کوی دانشگاه تهران (۱۳۷۸)، ۷ تن از دانشجویان، از جمله: عزت‌الله ابراهیم‌نژاد، فرشته علیزاده، و تامی حامی‌فر کشته شدند.
در پی اعتراضات سال ۱۳۸۸، شماری از دانشجویان، همچون: فاطمه براتی، کسری شرفی، مبینا احترامی، کامبیز شعاعی و محسن ایمانی… کشته شدند.
همچنین در جریان حمله به کوی دانشگاه تهران (۱۸–۲۳ تیر ۱۳۷۸)، سعید زینالی به دست مأموران امنیتی، ربوده و برای همیشه ناپدید شد. مأموران امنیتی در برابر پافشاری پدر و مادر سعید زینالی برای آگاهی از وضعیت فرزندشان گفتند که چرا دنبال دو پاره استخوان می‌گردید؟!
احضار، بازداشت، زندان و شکنجه

همچنین ببینید: دستگیری، زندان و شکنجه در جمهوری اسلامی ایران
احضار، بازداشت، زندان و شکنجه > مردان

در سال ۱۳۸۸، ایمان صدیقی و محسن برزگر و نیما نحوی، هر یک به ۱۰ ماه حبس تعزیری و ۵ سال محرومیت از تحصیل در دانشگاه نوشیروانی بابل، محکوم شدند.
در سال ۱۳۸۸، بهرام واحدی، سهند واحدی،سورنا هاشمی، آرش رایجی، پیام شکیبا و محمدحسن جنیدی از دانشجویان دانشگاه زنجان، هر یک به یک سال زندان، محکوم شدند.
در سال ۱۳۸۸، عبدالله نژاد، وکیل دادگستری و دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق به ۲۸ ماه حبس محکوم شد.
در سال ۱۳۸۸، سهراب کریمی، دانشجوی دانشگاه آزاد اسلامی واحد جنوب تهران به پرداخت دو میلیون و یک صد هزار تومان جزای نقدی بدل از ۲ سال زندان و ۷۴ ضربه شلاق محکوم شد.
در سال ۱۳۸۸، مسعود علوی، دانشجوی دانشگاه آزاد ارومیه به دو ترم تعلیق توسط دانشگاه و دویست هزار تومان جزای نقدی و سی ضربه شلاق محکوم شد.
احسان منصوری، به اتهام انتشار کاریکاتور موهن در یکی از نشریات دانشجویی، به دو سال حبس، محکوم شد.
در سال ۱۳۸۸، محمد صیادی، دبیر سیاسی پیشین انجمن اسلامی دانشجویان همدان، در دادگاه تجدید نظر، به ۲ سال حبس تعذیری، محکوم شد.
در سال ۱۳۸۸، علی‌رضا فیروزی، دانشجوی دانشگاه زنجان، به یک سال و چهار ماه زندان، محکوم شد.
در سال ۱۳۸۸، وریا مروتی، دانشجوی دانشگاه پیام نور بیجار، از سوی دادگاه تجدید نظر استان کردستان، به یک سال زندان، محکوم شد.
در سال ۱۳۸۸، کاوه رضایی، عضو شورای مرکزی انجمن اسلامی دانشگاه بوعلی همدان به ۱۸ ماه حبس تعزیری، محکوم شد.
در سال ۱۳۸۸، علی کانطوری به ۳۲ ماه حبس، محکوم شد.
در سال ۱۳۸۸، محمد اسماعیل‌زاده، دانشجوی دانشگاه پیام نور بابل و وبلاگ‌نویس، به ۹۱ روز حبس تعزیری و نیز به اتهام اقدام علیه امنیت ملی و حضور در تجمعات، به ۱۰ ماه حبس تعلیقی، محکوم شد.
در سال ۱۳۸۸، احسان منصوری، دانشجوی دانشگاه امیر کبیر که مدت زیادی را در زندان گذراند، از دانشگاه اخراج شد. او در زمان برگزاری امتحانات، ممنوعِ ورود شد.
در سال ۱۳۸۸، هدایت غزالی و صباح نصری، دو دانشجوی کُرد که پس از تحمل یک سال و نیم حبس، از زندان آزاد شدند، از ادامه تحصیل، بازماندند.
نریمان مصطفوی، یکی از دانشجویانی است در سال ۱۳۸۸، در زندان بود.
احضار، بازداشت، زندان و شکنجه > بانوان

بهاره هدایت، مهدیه گلرو و مجید توکلی، سه تن از ده‌ها دانشجوی زندانی اعتراضات سراسری سال ۱۳۸۸ هستند.
نازنین محمدنژاد؛ دانشجو، نویسنده، شاعر و زندانی عقیدتی که فقط به دلیل نوشته‌های انتقادی‌اش در زمینهٔ حقوق بشر در ایران، از جمله، دربارهٔ حقوق زنان و حقوق کارگران، در پی یورش مأموران سازمان اطلاعات سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، بازداشت و زندانی شد.
در سال ۱۳۸۸، معصومه (ایران) منصوری، دانشجوی علوم کامپیوتر دانشگاه امیرکبیر به ۱۰ سال زندان و تبعید به زندان قزل حصار، محکوم شد.
احضار، بازداشت، زندان و شکنجه > موارد دیگر

در سال ۱۳۸۸ خورشیدی، دانشجویان متحصن دانشگاه بابل، به هنگام ورود به دانشگاه، مورد ضرب و شتم قرار گرفتند.
محرومیت و ممنوعیت تحصیلی، سیاسی و اجتماعی > ممنوعیت تحصیلی دانشجویان دگراندیش، دین‌ناباور، نوکیش و غیر کتابی

مقالهٔ اصلی: نقض حقوق دین‌ناباوران و نوکیشان در جمهوری اسلامی ایران
در حکومت جمهوری اسلامی، همه بهائیان از حق تحصیل در دانشگاه محرومند. دیوان عدالت اداری تأکید کرده که بهائیان در ایران، حق تحصیل در دانشگاه را ندارند.
افزون بر بهائیان، دین‌گرایان غیر کتابی دیگر و نیز انسانهای دین‌ناباور (فرادینی) نیز از جهت قانونی، حق تحصیل در دانشگاه را ندارند.
محرومیت و ممنوعیت تحصیلی، سیاسی و اجتماعی > مردان

در سال ۱۳۸۷، بهرام واحدی، دانشجوی مهندسی برق دانشگاه زنجان و دبیر انجمن اسلامی دانشجویان که در پی تحصن خردادماه در این دانشگاه با حکم کمیته آموزشی، اخراج شد.
در سال ۱۳۸۷، سورنا هاشمی و علی‌رضا فیروزی، اعضای انجمن اسلامی دانشگاه زنجان که در پی تحصن خردادماه در این دانشگاه به کمیته انضباطی احضار شده بودند، با عدم صدور مجوز برای ثبت‌نام در سال تحصیلی جاری مواجه شده و مسئولان دانشگاه از هرگونه پاسخگویی در این رابطه خودداری ورزیده‌اند.
در سال ۱۳۸۸، سیاوش سلیمی‌نژاد و علی‌تقی پور، هر یک به ۱۰ ماه حبس تعلیقی و ۵ سال محرومیت از تحصیل در این دانشگاه، محکوم شدند.
علی قلی‌زاده، بهزاد جدی، ابراهیم شهبازی و شهرام شوقی از تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد، محروم شدند.
در سال ۱۳۸۸، مجید توکلی و احمد قصابان، برای ادامه تحصیل با مشکل، روبه‌رو شدند.
در سال ۱۳۸۸، سیامن غیاثی، دانشجوی علوم پایه دانشگاه رازی کرمانشاه، با حکم کمیته انضباطی، اخراج شد.
در پی اعتراضات سراسری سال ۱۳۸۸، بهاره هدایت، مهدی عرب‌شاهی، میلاد اسدی، فرید هاشمی و امین نظری، سعید فیض‌الله‌زاده، مجید دری، تحصیل دانشگاه، محروم شدند.
در سال ۱۳۸۸، محمد پورعبدالله، دانشجوی مهندسی شیمی دانشگاه تهران، در زندان قزل حصار، در حال گذران حبس است.
محرومیت و ممنوعیت تحصیلی، سیاسی و اجتماعی > بانوان

در سال ۱۳۸۸ مهدیه گلرو از تحصیل در دانشگاه طباطبایی، محروم شده و به دادگاه انقلاب احضار شد.
لیلا صحت از تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد، محروم شدند.
محرومیت و ممنوعیت تحصیلی، سیاسی و اجتماعی > موارد دیگر

در سال ۲۰۱۷ میلادی، ده‌ها تن از دانشجویان، از حق تحصیل در دانشگاه، محروم شدند.
به گفته جامعه جهانی بهائی در سال ۱۳۸۶ خورشیدی دانشجویان بهائی از دانشگاه‌های ایران اخراج شدند.
توقیف نشریات دانشجویی

در سال ۱۳۸۸ خورشیدی، چند نشریه دانشجویی به نام‌های «گلاوژ»، «هفت نون»، «روزنه» و «گچ پژ»، تا یک سال، توقیف شدند.
فعالیت‌ها و اعتراضات دانشجویان

اعتراضات دانشجویی از ۱۸ تا ۲۳ تیر ۱۳۷۸؛
اعتراضات دانشجویی در ۲۵ خرداد ۱۳۸۸؛
در ۱۶ آذر ۱۳۹۸، گروهی از دانشجویان، از اعتراضات سراسری آبان ۱۳۹۸-که در پی آن، ۱۵۰۰ تن کشته شدند-پشتیبانی کردند.
اعتراضات ۱۳۹۸ دانشجویان ایران
اعتراضات ۱۴۰۱ دانشجویان ایران و روزشمار اعتراضات ۱۴۰۱ دانشجویان ایران
واکنش‌ها و اعتراضات دیگران به سرکوب دانشجویان

سازمان تربیتی، علمی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو) در گزارشی، از حملات بر ضد دانشجویان، معلمان و استادان دانشگاه در ۳۲ کشور، از جمله، ایران انتقاد کرد.
زبان‌های داردی

| داردی | داردی |
| --- | --- |
پراکنش:: شمال هندوستان (جامو و کشمیر), شمال پاکستان (کشمیر آزاد, بخش راولپندی) و شرق افغانستان
تبار:: هندواروپاییهندوایرانیهندوآریاییداردی
زیرگروه‌ها::   کشمیری کارگیل سرینگر پشه‌ای شینا              
گلاتولوگ: None indo1324  (Northwestern Zone)
زبان‌های داردی (با گرته‌برداری از انگلیسی زبان‌های دردیک هم نوشته‌اند، که در مناطق شمال شرقی پاکستان، در ایالت کشمیر آزاد و بخش راولپندی و گوجرانواله تحت کنترل پاکستان در این گویش حرف میزنند و تعداد کمی در شرق افغانستان و تعداد زیادی از ساکنین آن در جامو و کشمیر هند سخنورانی دارد ریشه آن را به زبانهای ایرانی ریشه دارد.
جایگاه در خانوادهٔ هندوآریایی

زبان‌های داردی که به دلیل مجاورت با زبان‌های ایرانی شرقی و نورستانی، پیوندهای مستحکم ساختاری با آن‌ها پیدا کرده‌است. نورستانی زبانیست که در شرق افغانستان بدان سخن گفته می‌شود. در ابتدا زبانشناسان زبان نورستانی را شاخه‌ای از زبان‌های داردی فرض می‌کردند اما امروزه زبان نورستانی در یک گروه جدا دسته بندی میشود.
بجز زبان کشمیری و شینا، دیگر زبانهای خانوادهٔ داردی، زبانهایی با سخنوران کم و مناطق زیر پوشش کوچک هستند و بسیاری از آنها فرهنگ نوشتاری و قدرت تدریس ندارند. در بیشتر موارد سخنوران بدین زبان‌ها در مناطق سخت‌گذر کوهستانی بسر می‌برند. بخش بزرگی از این مناطق بعلاوه مشکل سخت‌گذر بودن بطور مداوم با نیروهای دولتی در ستیز بسر می‌برند.
زیر شاخه زبانهای داردی

. کشمیری (کشمیری، کشتوری، پوگلی، رمبانی)
. زبان شینا (نیریل شینا، لداخ، داماکی، کوندال شاهی، شینا، اشوجو، کلکوتی، پالولا و ساوی است.
. زبان کلشه ( خوار)
. پشه ای
. زبان کوهستانی: (باتری، چلی سو، گورو، مایا، کوهستانی اندس، تیراهی، توروالی، تاپور، کترقالی)
زبانهای داردی در افغانستان

زبان پشه‌ای
زبان کوهستانی
توکل کرمان

| توکل عبدالسلام خالد کرمانتوکل کرمان | توکل عبدالسلام خالد کرمانتوکل کرمان |
| --- | --- |
توکل کرمان: توکل کرمان
زادهٔ: ۷ فوریهٔ ۱۹۷۹ ‏(۴۵ سال) استان تعز،  یمن
ملیت: یمنی
شهروندی:  یمن
تحصیلات: کارشناسی ارشد علوم سیاسی
محل تحصیل: دانشگاه صنعا
پیشه(ها): سیاستمدار، روزنامه‌نگار و فعال حقوق بشر
شناخته‌شده برای: برنده جایزه صلح نوبل در سال ۲۰۱۱ میلادی
حزب سیاسی: انجمن اصلاح یمن
جنبش: بهار عربی
فرزندان: ۳
جوایز: جایزه صلح نوبل (۲۰۱۱)
توکل عبدالسلام خالد کَرمان (متولد ۷ فوریهٔ ۱۹۷۹ در استان تعز در یمن)، روزنامه‌نگار، فعال سیاسی، مدیر سازمان زنان روزنامه‌نگار رها از بند و قبل از آن شاعر و ادیب بود. او از نظری فکر به حرکت اسلامی یمن متمایل بوده و از معروف‌ترین مدافعان آزادی بیان و حقوق زنان و حقوق بشر در یمن است.
کرمان، دختر وزیر دادگستری سابق یمن، عبدالسلام خالد کرمان است. وی در سال ۲۰۱۱ میلادی برنده جایزه نوبل صلح شد. او اینک عضو شورای مرکزی حزب «انجمن اصلاح یمن» است که نماینده اخوان المسلمین یمن است.
توکل کرمان ریاست گروهی به نام «زنان روزنامه‌نگار رها از بند» را برعهده دارد و دریافت جایزه صلح نوبل را یک پیروزی برای فعالان سیاسی درگیر در تظاهرات اعتراضی ضد دولتی توصیف کرده است.
دیدگاه‌ها

این سخنان خانم کرمان در مصاحبه با وال‌استریت‌ژورنال است: «من متوجه شده‌ام که داشتن روبنده (نقاب) در محل کار و مراکز عمومی برای زنان مناسب نیست. مردم نیاز دارند که شما را ببینند، با شما همکاری کنند و ارتباط داشته باشند. در دین من بیان نشده است که باید روبنده (نقاب) داشت، از نظر من این فقط یک سنت است.»
توکل کرمان در جواب خبرنگاری که پرسیده بود؛ شما چرا حجاب دارید، در حالی که فرد با شعور و تحصیل کرده‌ای هستید؟! پاسخ داد: «در اوایل این جهان، انسان کاملاً برهنه بود، اما زمانیکه وی شعور یافت شروع به پوشیدن لباس کرد. چیزی که من امروز هستم و آنچه را که می‌پوشم، بلندترین نقطه تفکر و تمدن انسانیت است نه عقب ماندگی. اما اگر انسانها دوباره همانند روزهای اولی جهان آغاز به دریدن و دور انداختن پوشش خود کنند، این بازگشت به گذشته و عقب ماندگی است.»
دیدگاه‌ها > واکنش کرمان پس از دریافت نوبل

کرمان در نخستین واکنش به اهدای این جایزه در مصاحبه با شبکه الجزیره گفت که جایزه صلح نوبل متعلق به تمامی انقلابیون و شهدا و مجروحان انقلاب یمن و انقلاب‌های دیگر کشورهای عربی است. وی همچنین این جایزه را تقدیر از همه زنان عرب و مسلمان دانست.
جوایز

کسب نوبل صلح ۲۰۱۱ میلادی به همراه آلین جانسون سیرلیو رئیس‌جمهور لیبریا و لیما غوبوی فعال سیاسی لیبریایی. او چهارمین فرد عرب و اولین زن عرب است که برنده جایزه نوبل می‌شود.
انتخاب بعنوان انقلابی‌ترین زن تاریخ از سوی مجله تایم
انتخاب بعنوان یازدهمین فرد تأثیرگذار جهان در سال ۲۰۱۱ میلادی از سوی مجله تایم
قرار گرفتن در بین ۵۰۰ چهره قدرتمند جهان [نیازمند منبع]
کسب جایزه شجاعت از سوی سفارت آمریکا [نیازمند منبع]
انتخاب بعنوان یکی از هفت زنی که جهان را تغییر دادند از سوی خبرنگاران بدون مرز [نیازمند منبع]
مورد قدردانی قرار گرفتن از سوی وزارت فرهنگ یمن بعنوان یکی از زنان پیشتاز [نیازمند منبع]
در سال۲۰۱۱
همراه با شیرین عبادی و مایرید ماگوایر در سال ۲۰۱۸
توکل کرمان، آلین جانسون و لیما گبووی
قانون اساسی مالت

قانون اساسی مالت (انگلیسی: Constitution of Malta) عالی‌ترین قانون کشور مالت است. قانون اساسی فعلی در ۲۱ سپتامبر ۱۹۶۴ به تصویب رسید. به دلیل اینکه این قانونی سفت و سخت می‌باشد، سنگری سه لایه برای اینکه اصلاح یا تغییری در آن ایجاد پذیرد، پشیبینی شده‌است. این قانون تاکنون بیست و چهار بار اصلاح شده که آخرین بار آن در سال ۲۰۰۷ بوده‌است. بر اساس قانون اساسی ۱۹۶۴ مالت یک دموکراسی پارلمانی در اتحادیه کشورهای همسود است. ملکه الیزابت دوم حاکم مالت است و از طرف او فرماندار کل ریاست حکومت را بر عهده دارد، در حالی که قدرت اصلی سیاسی در اختیار کابینه و در راس آن نخست‌وزیر قرار دارد.