stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
انفجار گاز
لیست بعضی انفجارهای گاز

جورج ادواردز، نماینده فدرال استرالیا و یک مکانیک گاز در ۴ فوریه ۱۹۱۱، در اثر انفجار یک گازسنج در املاک ادواردز در تورامورا، نیو ساوت ولز، کشته شدند.
انفجار گاز سنج پیتسبورگ در صبح روز ۱۴ نوامبر ۱۹۲۷، در ضلع شمالی پیتسبورگ رخ داد. یک گازسنج بزرگ منفجر شد و ۲۸ نفر کشته و صدها نفر زخمی شدند.
فاجعه مادر ماین در ۱۹ مه ۱۹۲۸ در ۴:۰۷ بعد از ظهر در مادر، پنسیلوانیا رخ داد. انفجار گاز متان و گرد و غبار، منجر به کشته شدن ۱۹۵ نفر شد.
انفجار مدرسه نیو لندن در ۱۸ مارس ۱۹۳۷ رخ داد، نشت گاز طبیعی باعث شد مدرسه نیو لندن شهر نیو لندن، تگزاس در اثر انفجار ویران شود. در این فاجعه سیصد دانش آموز و معلم را کشت.
ریدینگ، پنسیلوانیا در ۹ ژانویه ۱۹۶۸ انفجار گاز نه کشته و دو خانه ویران برجای گذاشت. سخنگوی شرکت گاز گفت کارگران ریدینگ که در خیابان برای تعمیر خط لوله حفاری می‌کردند، اندکی قبل از انفجار به خط گاز برخورد کرده بودند.
در ۱۹ اوت ۲۰۰۰، خط لوله انتقال گاز طبیعی شکسته شد و آتش‌سوزی ۱۲ نفر از مسافران در نزدیکی کارلسباد، نیومکزیکو را کشت.
در ۱۷ ژانویه ۲۰۰۱، گاز طبیعی ذخیره شده زیر زمینی در هاچینسون، کانزاس، به غارهای نمکی نشت کرد و دو انفجار، در نتیجه نشت رخ داد. در انفجار اول دو کسب و کار را ویران شد و به ۲۶ کارخانه دیگر آسیب رسید و در انفجار دوم تریلر یک پارک ویران و دو نفر کشته شدند. سوراخ‌ها و نشت گاز در سراسر شهر شکل گرفت و جهت جلوگیری از انفجارهای دیگر گازهای داخل لوله به آرامی سوزانده شد.ریزش ساختمان پلاسکو بعد از آتش‌سوزی ۱۹ ژانویه ۲۰۱۷
در ۱۰ فوریه ۲۰۱۱ در آلنتاون، پنسیلوانیا، انفجار گاز باعث کشته شدن ۵ نفر شد.
۱۴ اوت ۲۰۱۲ در برنت وود، نیویورک (شهرستان سافولک، نیویورک؛ لانگ آیلند) انفجار گاز مشکوک باعث آتش‌سوزی، کشته شدن یک کودک و زخمی شدن ۱۷ نفر شد.
در نتیجه انفجار گاز روزاریو ۲۰۱۳ در آرژانتین، ۶ اوت ۲۰۱۳، ۲۱ کشته، خانه‌های بسیاری تخریب و ساکنان این خانه‌ها زخمی شدند.
در ۱۹ ژانویه ۲۰۱۷، انفجار در ساختمان پلاسکوی تهران باعث ایجاد آتش‌سوزی در طبقه نهم، حدود ساعت ۰۷:۵۰ به وقت محلی (۰۴:۲۰ به وقت گرینویچ) شد. در پایان این آتش‌سوزی ساختمان، فرور ریخت و ۱۶ آتش‌نشان و ۶ فرد دیگر کشته و ۲۳۵ نفر زخمی شدند.
در ۳۰ ژوئیه ۲۰۲۰ یک انفجار گاز در رستوران شبو شابو در کوریاما، استان فوکوشیما، این رستوران را ویران، یک نفر را کشته و ۱۹ نفر را مجروح کرد.
انفجار گاز در ۲۰۲۰ سنتو آنتونیو، لیسبون
تنیویتسه دوژه

Village در Podlaskie, 23x15px|border |alt=|link= لهستان
| Tyniewicze Duże | Tyniewicze Duże |
| --- | --- |
Village: Village
استان‌های لهستان: Podlaskie
County: Hajnówka
گمینا: Narew
تنیویتسه دوژه (به لاتین: Tyniewicze Duże) یک منطقهٔ مسکونی در لهستان است که در Gmina Narew واقع شده‌است.
توا تانگ

Commune and village در Điện Biên, 23x15px|border |alt=|link= ویتنام
| Tủa Thàng | Tủa Thàng |
| --- | --- |
Commune and village: Commune and village
Province: Điện Biên
District: Tủa Chùa
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۷ (یوتی‌سی ۷:۰۰+)
توا تانگ (به لاتین: Tủa Thàng) یک منطقهٔ مسکونی در ویتنام است که در استان دین‌بین واقع شده‌است.
توا چوا

Commune-level town در Điện Biên, 23x15px|border |alt=|link= ویتنام
| Tủa Chùa | Tủa Chùa |
| --- | --- |
Commune-level town: Commune-level town
Province: Điện Biên
District: Tủa Chùa
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۰۷:۰۰ (Indochina Time)
توا چوا (به لاتین: Tủa Chùa) یک منطقهٔ مسکونی در ویتنام است که در استان دین‌بین واقع شده‌است.
بهار (همدان)

| بهار باهار | بهار باهار |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: همدان
شهرستان: بهار
بخش: مرکزی
مردم: مردم
جمعیت: ۳۸٬۶۸۵ نفر (۱۳۹۵)
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
ارتفاع: ۱۷۳۵ متر
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
شهردار: شاهین فرجی
ره‌آورد: کشاورزی (باغداری، بستانکاری)
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۸۱۳۴۵۰ و۳۴۵۱
وبگاه: سایت شهرداری بهار
  بهار  روی نقشه ایران ۳۴°۵۳′۵۴″شمالی ۴۸°۲۶′۴۴″شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۸۹۸۴۰۹۳۳°شمالی ۴۸٫۴۴۵۵۹۵۳۳°شرقی﻿ / 34.89840933; 48.44559533   :   بهار  روی نقشه ایران ۳۴°۵۳′۵۴″شمالی ۴۸°۲۶′۴۴″شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۸۹۸۴۰۹۳۳°شمالی ۴۸٫۴۴۵۵۹۵۳۳°شرقی﻿ / 34.89840933; 48.44559533   
 :  
بهار شهری از توابع بخش مرکزی شهرستان بهار در استان همدان است که در ۱۵ کیلومتری شمالغرب شهر همدان قرار دارد. این شهر از لحاظ کشاورزی رتبهٔ اوّل تولید و صادرات سیب‌زمینی کشور و رتبه دوم سیر استان را دارا می‌باشد.
نام

نام قدیم این شهر چمن بوده است، برخی معتقدند این شهر به خاطر آب و هوای خوش به این نام معروف شده، برخی نیز معتقدند نام این شهر برگرفته از ایل بهارلو است که در این منطقه سکونت داشتند. مردمانش به زبان ترکی آذربایجانی سخن می‌گویند.
پیشینه

سابقه تاریخی شهر بهار بر اساس اسناد مکتوب تا دوران صفویه قطعی بوده است.
شهر بهار خاستگاه ایل بزرگ بهارلو می‌باشد، قبیله ییوا یا ایوا یکی از قبایل ۲۴ گانه ترکهای
اوغوز بعد از سکونت در دشت بهار به بهارلو معروف شدند این قبیله مهم‌ترین تکیه گاه حکومت قراقویونلوها بودند.
سندی که تا زمان صفوی موجودیت بهار به اثبات می‌رساند همان حضور جعفرخان زند است که مدتی در بهار مقیم بوده و مبیین تأثیرگذاری مردان این دیار در معادلات سیاسی و فرهنگی کشور است.
حمدالله مستوفی جغرافی‌دان قرن هفتم در نزهةالقلوب، منطقه ای که بهار در آن واقع شده را با نام فریوار می‌شناسد و می‌نویسد:
همدان ولایتش پنج ناحیت دارد. اول فریوار در حوالی شهر است تا دو فرسنگی (در سمت اسدآباد) هفتاد و پنج پاره دیه است و شهرستانه و لالجین و فخرآباد و قاسم‌آباد و کوشک‌باغ و… از حساب فریوار است.
اصطلاح فریوار در قرن پنجم هـ. ق از زبان راوندی آمده است.
بهار تا نیم قرن اخیر دهستانی معتبر و مرکز بخش سیمینه رود بوده است.
خرابه‌های قلعهٔ شهر، بنام «دئولر قلعه سی» هنوز موجود است. در پیشینهٔ تاریخی بهار چه پیش از اسلام و چه بعد از اسلام ابهام جدی وجود دارد.
کشاورزی

از دیرباز به علت مسطح و دشتی بودن مراتع همچنین وجود قنات و رودهای دائمی در این شهرستان، کشاورزی وباغداری رونق فراوانی داشته است، هم‌اکنون انواع سیب زمینی‌های بذری وارداتی و خوراکی با بالاترین استاندارد و کیفیت در این شهرستان تولید می‌گردد، از دیگر محصولات کشاورزی می‌توان به سیر سفید خشک، سیرقرمز، گندم و جو، دانه‌های روغنی، گردو و میوهای سر درختی نظیر آلو و گردو و همچنین گوجه فرنگی، خربزه هندوانه و انواع انگور اشاره کرد. در سالهای اخیر با مکانیزه شدن کشاورزی ونیاز به تولید بیشتر و جستجوی زمین‌های بکر و حاصلخیر، بهاری‌ها اقدام به کشت فراسرزمینی در سایر استانها و حتی کشورهای همجوار نموده‌اند. در دو سال گذشته کمبود بارندگی باعث افزایش مشکلات در زمینه آبهای زیر زمینی و سطح زیر کشت گردیده است.
اقلیم

در سال ۱۳۸۷ شهرستان بهار تعداد ۷۰ روستای دارای سکنه معادل ۳/۶ درصد از کل روستاهای دارای سکنه استان همدان را به خود اختصاص داده است. این شهرستان از نظر طبیعی، دارای آب و هوای خشک _ سرد و رژیم بارندگی آن از تیپ اقلیم مدیترانه‌ای است. رشته کوه الوند و شهر همدان در جنوب غربی و غرب شهرستان بهار قرار دارد. بقیهٔ وسعت شهرستان را دشت «بهار» در بر می‌گیرد. نقطه خروجی آب‌های بهار در کوشک آباد با ارتفاع ۱۶۸۰ متر واقع گردیده است. رودخانه‌های جاری این شهرستان عبارتند از:رودخانه سِیمینه‌رود صالح آباد، بهادربیگ و قره آغاج
ساکنان بهار از قدیم به شغل باغ‌داری و بوستانکاری اشتغال داشتند.
دشت‌های بهار

کاربرد اراضی بهار به سبب مشاغل مردم این خطه که اصالتاً باغ‌دار و بوستانکار بودند، شکل گرفته بود؛ یعنی زمین‌های حاشیهٔ شهر تماماً تاکستان بود و پرورش باغ انگور بهار را حقیقتاً هیچ‌یک از اقوام ایرانی بلد نبودند.
دشت‌های بهار که متعاقب باغات بهار آغاز و امتداد می‌یافت در گذشته برای کشت هندوانه و خربزه بکار گرفته می‌شد، تخصص فوق‌العاده و منحصر به فرد زارعین بهار در کشت بُستان یعنی به عمل آوری هندوانه وخربزه بی نظیر وزبانزد است.
یکی از اصول تغییرناپذیر بوستانکاری سنتی، اختصاص زمین بایر (بُعن ـ بُعت) بود که بقول اساتید این فن، زمین مزروعی که یکبار کشت هندوانه یا خربزه در آن انجام می‌پذیرفت دیگر قابل کشت این دو محصول نمی‌بود. این موضوع باعث می‌شد برای تهیهٔ زمین بایر، بوستانکاران بهاری اطراف و اکناف ایران را درنوردند و تواماً امتزاج فرهنگی ایجاد کنند. در گذشته مردان گمنامی همچون سعی‌مراد، علی‌بهاری و رضا بهاری از پیشکسوتان روابط با اقوام دیگر بویژ کرد‌ها بودند.
دشت‌های بهار > دشت کوزه گران

شهرت شهر بهار از قدیم‌الایام به دشت‌های آن به ویژه «دشت قرق» و «دشت کوزه‌گران» بود و کوزه گران جلگه‌ای است منتهی به دامنه‌های کوه الوند که کهن‌ترین مسیر ارتباط پایتخت کشور ماد به سمت مغرب و جنوب غربی ایران یعنی به سر زمین‌های شوش، بابل، کد و سومر از این ناحیه عبور می‌نمود. اکنون آزاد راه همدان - کرمانشاه - سنندج و سه‌راهی معروف به گلوگاه، محل تلاقی غرب کشور با مرکز، در دشت کوزه گران قرار دارد.
دشت‌های بهار > دشت قرق

مکانی با شرایط شکارگاهی و سبزه‌زار از گذشته‌های دور. تا چند دههٔ اخیر که چاه‌های عمیق این ناحیه حفر نشده بود در قرق بهار - منطقه‌ای در جنب بهار - تالابی وجود داشت نسبتاً عمیق که در میان گیاهان مردابی آن انواع پرندگان مهاجر به چرا می‌پرداختند همچنین محل صید ماهی و مرغابی برای صیادان بود.
تالاب دشت قرق که در گذشته بسیار وسیع‌تر بوده در دورهٔ هخامنشی به دریاچهٔ زراومند مشهور بود و در عصر ساسانیان به بهرام آوند اشتهار داشت. در رسالهٔ پهلوی شهرستان‌های ایران نیز بدان اشاره شده است. موقعیت قرق‌بهار را به لحاظ جغرافیایی درّّه الوند محسوب شده و اینجا پست‌ترین نقطهٔ شمالی جبال الوند است که اکثر آب‌هایی که از قلل مرتفع الوند سرازیر می‌شود در این ناحیه تالابی تشکیل می‌دهد.
اکنون بیش از یکصد حلقه چاه فعال و نیمه فعال کار پمپاژ دائمی آب را از قرق‌بهار جهت تأمین بحران آب شرب شهر همدان انجام می‌دهند. به استناد برخی متون کهن بهرام گور همراه اسبش در این باتلاق عمیق فرورفت و تلاش‌ها برای یافتن او بی‌ثمر ماند.
نمایندگان بهار

شهر بهار، قبل از انقلاب اسلامی ایران نمایندگانی به مجلس شورای ملی فرستاده بود، ولی متأسفانه در آن دوران از افراد غیر بومی برای نمایندگی
انتخاب می‌شد که اولویت‌های مردم برای ایشان اهمیت نداشت فقط فرصتی بود تا آن نمایندگان به مدارج عالی صعود نمایند. اغلب نمایندگان از شهر همدان یا حتی از تهران نامزد نمایندگی می‌شد که پیوند دورادوری با سکنه این دیار داشتند.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران تا مدتی همین رویه ادامه داشت یعنی نمایندگان مردم از افراد غیره بومی انتخاب شد که دستاورد برخی از آن‌ها به ضرر منافع مردم این دیار می‌گشت شهر بهار از چهار جهت نیاز مبرم به پل گذری داشت که هیچگاه نمایندگان این خطه به این نیاز اساسی توجه ننمودند، یا اصلاً نمی‌دانستند منافع مردم اینجا چیست. در دورهٔ پنجم و ششم مجلس شورای اسلامی رضا طلایی نیک نمایندگی شهر بهار و کبودرآهنگ را بر عهده گرفت و دستاورد آن خاتمه احداث بیمارستان آیت‌الله‌بهاری شهر بهار بود که از دو سه دهه نیمه‌کاره رها شده بود.
روال بومی شدن نماینده، از آن پس همچنان ادامه دارد، و در دورهٔ نهم نمایندگی مجلس شورای اسلامی، رقابت میان رضا طلایی‌نیک نامزد اصولگرا با شعار
«پیروی از ولایت با خدمت و بصیرت»، و سردار پور مختار با سابقه عضویت در سپاه پاسداران انقلاب اسلامی نامزد دیگر اصولگرایان با شعار «جهاد اقتصادی، غنای فرهنگی، رفاه اجتماعی» برگزار شد که نهایتاً سردار محمدعلی پورمختار متولد و ساکن لالجین برندهٔ این انتخابات بحث‌برانگیز شد.
آخرین نماینده این شهرستان مهندس جعفری از روستای داق داق آباد شهرستان کبودراهنگ بود که در همه‌گیری کرونا ۲۰۲۰(کویید۱۹) دچار بیماری شده و فوت نمود.
نتیجاً در انتخابات میاندوره ای مجلس سال ۱۴۰۰ فتح‌الله توسلی بااکثریت آرا به عنوان نماینده شهرستانهای بهار و کبودراهنگ انتخاب شد.
مراکز علمی و آموزشی

دانشگاه آزاد اسلامی واحد بهار
دانشگاه پیام نور مرکز بهار
دانشکده صنایع غذایی واحد بهار (زیر نظر دانشگاه بوعلی سینا)
دبیرستان دخترانه حجاب
مرکز فنی و حرفه‌ای پسرانه
مرکز فنی و حرفه‌ای دخترانه
دبیرستان شریعتی
آموزشگاه متوسطه پسرانه علی گلی
آموزشگاه دخترانه قدس
کتابخانه باهنر بهار
کتابخانه آیت الله بهاری
نگارخانه

شهید حرم شهر بهار
یک دستخط قدیمی
یک سند اقتصادی مربوط به اوایل انقلاب
ستارخان، سیف‌الله‌خان، باقرخان
مردان کلاه پهلوی
نوازنده بهاری
بزرگان گذشته
آواز چکاوک در تابستان
کبک ناحیه و در معرض خطر
گونه نایاب و در معرض خطر
چشم اندازی از شهر
یک پل مواصلاتی
باغات رو به ویرانی
هندوانه بهاری
خربزه بهاری
محمد معزی

| امیر محمد مُعِزّی نیشابوری | امیر محمد مُعِزّی نیشابوری |
| --- | --- |
نام اصلی: ابوعبدالله محمد بن عبدالملک مُعِزّی نیشابوری
زاده: ۴۳۹ قمری (۱۰۴۸ میلادی) نیشابور
درگذشته: ۱۱۲۵ میلادی نیشابور
لقب: امیر معزی، امیر الشعرا
تخلص: مُعّزی
زمینه کاری: شعر
ملیت: ایرانی
دوره: سلجوقیان
امیر ابوعبدالله محمد پسر عبدالملک مُعِزّی نیشابوری شاعر ایرانی پارسی‌گوی بود. پدرش عبدالملک برهانی از شاعران دربار الب ارسلان بود و در اوایل سلطنت ملکشاه سلجوقی وفات یافت و محمد فرزندش، به جای او به خدمت سلطان ملکشاه درآمد و تخلص شعری خود «معزی» را از لقب سلطان که «معزالدین» بود، اقتباس کرد. معزی شاعر بزرگ دربار ملکشاه سلجوقی بود و از سوی این پادشاه لقب امیر گرفت.
پس از مرگ ملکشاه، معزی به سلطان سنجر درآمد. روایت شده است که روزی در شکارگاه تیر سلطان به سینه او خورد و او هر چند از زخم این تیر زنده ماند، امّا مدت‌ها تیر در سینه‌اش جای داشت و از آسیب آن رنج می‌برد. معزی در سال ۵۲۱ هجری قمری وفات یافت.

دیوان او مشتمل بر هجده‌هزار بیت شعر به زبان فارسی است. بیشتر اشعار معزی قصیده و غزل مدحی و توصیفی است. بنا بر گفته‌ای، انوری در این بیت معزی را به تقلید از اشعار دیگر شعرا متهم می‌کند؛ که تأثیر عنصری و فرخی سیستانی در اشعار او دیده می‌شود:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| کس دانم از اکابر گردن کشان نظم |  | کو را صریح خون دو دیوان به گردن است |
زندگی و مرگ

وی پسر امیرالشعرا، عبدالملک برهانی نیشابوری بود و از راه‌یافتن خود به دربار ملکشاه سلجوقی به وسیله امیرعلی فرامرز ندیم و داماد ملکشاه اشاره می‌کند که چگونه روزی سلطان به عزم دیدن هلال رمضان بیرون می‌رود و ماه را پیش ازدیگران می‌بیند و معزی که در این وقت حاضر بوده این رباعی را بالبداهه می‌گوید:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ای ماه چو ابروان یاری گویی |  | نی نی چو کمان شهریاری گویی |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| نعلی زده از زر عیاری گویی |  | در گوش سپهر گوشواری گویی |
این شعر مورد توجه ملکشاه سلجوقی قرار می‌گیرد و از راه انعام اسبی به او می‌بخشد و معزی این رباعی را می‌گوید:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| چون آتش خاطر مرا شاه بدید |  | از خاک مرا بر زبر ماه کشید |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| چون آب یکی ترانه از من بشنید |  | چون باد یکی مرکب خاصم بخشید |
سلطان ملکشاه بر او احسان‌ها می‌کند و او را به لقب امیرمعزی که برگرفته از لقب خود ملکشاه (معز الدنیا و الدین) است منسوب می‌کند.
محمد عوفی در لباب‌الالباب می‌نویسد:
سه کس از شعرا در سه دولت اقبال‌ها دیدند و قبول‌ها یافتند چنان‌که کس را آن مرتبه میسر نبود، یکی رودکی در عهد سامانیان و عنصری در دولت محمودیان و معزی در دولت سلطان ملکشاه.
معزی تا پایان عهد ملکشاه یعنی تا سال ۴۸۵ هجری قمری درخدمت این پادشاه بود. بعد از وفات او و آشفتگی کار جانشینان وی، معزی مدتی از عمر خود را در هرات و نیشابور و اصفهان بسر برد و سرگرم مدح امرای مختلف این نواحی بود تا آنکه سلطان سنجر به سلطنت رسید و امیرمعزی بدو پیوست. محمد عوفی دربارهٔ مرگ امیرمعزی نوشته است که روزی سلطان سنجر در خرگاه بود، ناگاه تیری از کمان شاه گذشت و به امیرمعزی اصابت کرد و او در حال جان سپرد.
عباس اقبال در مقدمه دیوان معزی قول عوفی را مردود دانسته و می‌نویسد معزی مدت‌ها بعد از این واقعه زنده بوده است، و اما از مرثیه‌ای که سنایی در مرگ معزی گفته معلوم می‌شود که شاعر سرانجام به همان زخم تیر درگذشته است و تاریخ مرگ او بین ۵۱۸ و ۵۲۱ هجری قمری بوده است.
سبک معزی

ماهیت عمده شعر معزی سادگی آن است، وی معانی بسیار را در الفاظ ساده و خالی از تکلف ادا می‌کند. کوششی که او در سرودن غزلهای نغز به کار برده مسلماً وسیله مؤثری در پیشرفت فن غزلسرایی شده است. معزی درترکیب الفاظ بیشتر از شاعران دیگر اواخر قرن پنجم و اوایل قرن ششم هجری تحت تأثیر لهجهٔ عمومی عصر خود قرار گرفته است. دیوان امیرمعزی که به وسیله عباس اقبال آشتیانی مرتب و چاپ شده، ۱۸۶۲۳ بیت شعر دارد.[نیازمند منبع]
نمونه اشعار

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ای ساربان منزل مکن جز در دیار یار من |  | تا یک زمان زاری کنم بر ربع و اطلال و دمن |
| ربع از دلم پرخون کنم، خاک دمن گلگون کنم |  | اطلال را جیحون کنم، از آب چشم خویشتن |
| آن جا که بود آن دلستان، با دوستان در بوستان |  | شد گرگ و روبه را مکان، شد گور و کرکس را وطن |
| ابر است بر جای قمر، زهر است بر جای شکر |  | سنگ است بر جای گهر، خار است بر جای سمن |
| کاخی که دیدم چون ارم، خرم‌تر از روی صنم |  | دیوار او بینم به خم، مانندهٔ پشت شمن |
| زین‌سان که چرخ نیلگون کرد این سراها را نگون |  | دیار کی گردد کنون گرد دیار یار من |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| خصم مسکین پیش خسرو کی تواند ایستاد |  | پشه کی جولان کند جایی که باد صرصر است |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  امتی را یک نبی بس، ملتی را یک کتاب |  |  عالمی را یک ملک بس، لشکری را یک امیر |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| هزار مردم کژدمفسای دیدستی |  | بیا و کژدم مردمفسای بین اکنون |
اصغر روفه‌گر

سال ۱۳۳۵ استاد به همراه شاگردانش (ازچپ به راست ۱- استاد اصغر روفه گر ۲- فرزند بزرگ استاد رسول روفه گر ۳- شاگردانش مرحوم مشهدی قلی و ۴- مرحوم محمد عطار
اصغر روفه‌گر حق به سال ۱۳۰۲ هجری شمسی در شهر تبریز محله قالی‌چیلر در خانواده‌ای که با شغل رفوگری امرار معاش می‌کردند متولد شد و از همان اوان کودکی در حجره پدرش مرحوم کربلای عبدالعلی روفه‌گر حق معروف به قیزل دیش که یکی از اساتید رفوگری فرش در تبریز به‌شمار می‌رفت در کاروان‌سرای امیر کارگاه رفوگری داشت به همراه برادرانش مرحومین حاج عباسعلی و میرزا آقا مشغول گردید.
کودکی و مهارت آموزی

او که در این زمان کودکی بیش نبود در اوایل برای تکمیل مهارت به کارگاه قالیبافی آلمانی‌ها واقع در کوچه حرمخانه (بازار کفاشان امروز) رفته و با قالی‌بافی زندگی حرفه‌ای خود را آغاز نمود. بعد از کسب مهارت لازم در بافت فرش و کار به همراه پدر در شرکت فرش آن زمان تبریز (امیر نو امروز) که ریاست آن را علی اف با یکی از سرپرستان دیگر بنام مسیو بارِر (مشاور موثق سیسل ادواردز در تدوین کتاب قالی ایران) بر عهده داشت، مشغول گردید.
شروع روفه‌گری

در ۱۴ سالگی به بازار آمد و در حجره رفوگری مشهدی حسین آقباش در کاروانسرای گویولی - سرای راستی فعلی مشغول به کار شد. بعد از ۶ سال کار مداوم و تکمیل مهارت و فنون با کسب اجازه از استاد به نزد استاد حسین آقای ورشو در کاروانسرای امیر رفته و به ارتقای مهارت در فرش‌های بدون پرز از جمله گلیم، وَرنی و سوماک و سایر دست‌بافته‌های عشایری پرداخته که این شاگردی به یک سال نمی‌انجامد. سپس در تهران نزد استاد میرزا یعقوب امیر انتظام تعلیم دیده و مشغول به کار می شوند. بعد از یک دوره کوتاه به تبریز باز گشته و در تبریز به ادامه ی فعالیتشان پرداختند. استاد با توجه به خلاقیت‌های ذاتی لاجرم به صورت مستقل در میان بزرگان رفوگری فرش قرار گرفته و با کمی سن و سال در تیمچه ملک کارگاه رفوگری دایر کرد.
ابتکارات

ایشان در تیمچه ملک با برادر بزرگش میرزا آقا فعالیتی پی‌گیر و مستمر در رفوی فرش‌های آنتیک و منحصر به فرد را در بازار تبریز به عهده می‌گیرند و این همکاری و ممارست منجر به ابتکارات و خلاقیت‌های خاص رفوگری آن زمان گردیده و به تکامل بخشیدن ابزارآلات رفوگری و شیوه‌های مرمت قالی گشته و آوازه خود را به گوش تجار می‌رسانند. در این اثنی قلاب پشت (برای آسیب‌های بید خوردگی) و قلاب گردن باریک برای ایلمک زدن محل‌های تنگ و کوچک را برای تسهیل در مرمت به وجود می‌آورند. البته اکثر ابزارهای کاری استاد توسط خودش ساخته می‌شد و به سایر مرمت‌کاران نیز ارائه می‌کرد.
تجار بزرگ آن زمان بازار تبریز حاج حسن هاشمی؛ حاج اسماعیل ترابپور؛ حاج مهدی ترابی؛ اعلاباف؛ حاج احمد فرشچی؛ تراب فام؛ حاج جواد ساعی زاد؛ حاج اسماعیل اسکویی و حاج احمد کلم فروش (قلم قاش) و در آخر شرکت سهامی فرش تبریز که ریاست آن را استاد حاج ابراهیم رضایی بر عهده داشت همواره مورد تشویق و توجه ایشان قرار می‌گرفت به فعالیتی پی‌گیر همت گماشت.
با توجه به شیوه و سبکی که در امر مرمت فرش توسط استاد بکار می‌رفت مورد توجه علاقه‌مندان این حرفه قرار گرفت و کارگاه ایشان تبدیل به آموزشکده‌ای گردید که شاگردان بسیاری به آن روی آوردند.
آموزش

خوش فکری ایشان در امر تربیت و آموزش نیز موفق بوده که به غیر از چهار پسر وی (رسول؛ رحیم؛ کریم و محمود که با داشتن تحصیلات عالیه هر کدام در این فن جزء اساتید می‌باشند) و همچنین یکی از نوه های وی (جلال روفه گر حق ) که این حرفه را از استاد یاد گرفته امروزه در بازار تبریز مشغول این حرفه می باشد و شاگردان دیگری که هر یک ضمن کسب مهارت و فراگیری فنون کافی از محضر استاد خود یکی از صاحبان حرفه و استادی تمام عیار گردیده‌اند که در بازار تبریز و تهران و برخی به خارج از کشور رفته و آنان نیز به تربیت شاگردان بسیاری مبادرت ورزیده‌اند چنانچه با احتساب سه نسل از شاگردان ایشان به صدها تن بالغ می‌شود.
کارهای ماندگار

او در طول سالیان کاری خود به غیر از ابتکارات و خلاقیت‌ها در بین تجار به استاد صاحب سبکی در مرمت فرش معروف گشته و کارهای خارق‌العاده در رفوی فرش به ایشان محول می‌شد و سایرین نیز در این امر از وی کمک می‌طلبیدند. از آخرین کارهای ایشان مرمت اساسی فرشی است بنام (فرش مشروطه) بوده که هم‌اکنون در موزه مشروطه تبریز نگهداری می‌شود. استاد در طول عمر خود عاشقانه و طبیبانه به مرمت فرش‌هایی اهتمام ورزیده که امروز هر کدام مزین موزه‌ها و تالارها گردیده‌است.
پدر روفوی فرش

استاد در خرداد سال ۱۳۷۲ طی بزرگداشتی که در روز جهانی موزه در مقبره الشعرای تبریز توسط سازمان میراث فرهنگی استان آذربایجان‌شرقی برگزار شد، به همراه تنی چند از اساتید از جمله استاد عماد؛ استاد برگی؛ استاد نخجوانی و استاد اعلاباف مورد تکریم قرار گرفت. ایشان از طرف سازمان میراث فرهنگی استان آذربایجان شرقی در بخش مشاهیر آذربایجان به لقب پدر رفوگری فرش مفتخر شده‌است.
تجلیل‌ها و بزرگداشت‌ها

در همان سال توسط استاندار وقت (مهندس محمدزاده) به عنوان میراث داران هنرهای سنتی و ذخایر ارزشمند هنرهای سنتی مورد توجه قرار گرفته و در مراسمی مورد تکریم قرار گرفت.
در سال ۱۳۸۶ در مراسم تجلیل از پیشکسوتان فرش آذربایجان توسط سازمان بازرگانی استان آذربایجان‌شرقی با همکاری اتحادیه تولید کنندگان و بافندگان فرش دستباف شهرستان تبریز مورد تجلیل قرار گرفته و لوح سپاس پیش کسوتی دریافت کردد.
در سال‌های اخیر چندین بار توسط سازمان صدا و سیما جمهوری اسلامی ایران مورد مصاحبه قرار گرفته و استاد در برنامه‌های “گلستانه” و “کلک هنر” از روزگار خود سخن گفته‌است.
با توجه به سال‌ها کار و تلاش مداوم و مرمت صدها اثر تاریخی و ماندنی این دیار که سرمایه‌های فرهنگی این مرز و بوم به حساب می‌آیند، بالاخره در سومین جشنواره تجلیل از پیشکوتان هنر و صنعت فرش که در ۱۱ اسفند ماه ۱۳۸۷ در موزه ملی فرش ایران برگزار گردید از پدر رفوگری فرش ایران به همراه ۱۰ تن از اساتید این هنر صنعت تجلیل به عمل آمد. برگزیدگان در سه رشته مهم این هنر از اساتید فنون بافندگی؛ ناظر فنی و چله کشی؛ مرمت و رفوگری بودند. از استان آذربایجان شرقی استاد اصغر روفه گرحق به عنوان پدر رفوگری و مرمت کار پیشکسوت و استاد محمد خوبانفر بافنده آثار حجمی حضور داشتند که مورد تجلیل قرار گرفتند. این مراسم که در موزه ملی فرش ایران برگزار گردید با حضور دکتر فرجی ریاست مرکز ملی فرش ایران و سایر مقامات وزارت بازرگانی و شخصیت‌های هنری با اهدای لوح و تندیس جشنواره به اساتید پیشکسوت از میراث‌داران این هنر و صنعت تجلیل بعمل آوردند.
فوت

وی شانزدهم اردیبهشت ۱۳۸۹ درگذشت و در قطعه هنرمندان گلزار شهدای وادی رحمت تبریز به خاک سپرده شد.
استاد اصغر در حال روفوی فرش مشروطه
توئین سیتی، جورجیا

مکان
| Twin City, Georgia | Twin City, Georgia |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location in Emanuel County and the state of جورجیا: Location in Emanuel County and the state of جورجیا
ایالت: جورجیا
County: Emanuel
مساحت: مساحت
 • کل: ۳٫۶ مایل مربع (۹٫۳ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۳٫۶ مایل مربع (۹٫۳ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۳۰۸ فوت (۹۴ متر)
جمعیت (2000): جمعیت (2000)
 • کل: ۱٬۷۵۲
 • تراکم: ۴۸۶٫۷/مایل مربع (۱۸۸٫۴/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (Eastern (EST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: 30471
کد منطقه: 478
استاندارد پردازش اطلاعات فدرال: 13-77988
GNIS feature ID: 0356602
توئین سیتی، جورجیا (به انگلیسی: Twin City, Georgia) یک شهر در ایالات متحده آمریکا با جمعیت ۱٬۷۵۲ نفر است که در جورجیا واقع شده‌است.
توپ، قرقیزستان

مکان
| Tyup Түп | Tyup Түп |
| --- | --- |
Province: استان ایسیق‌کول
District: Tup District
جمعیت (۲۰۰۹): جمعیت (۲۰۰۹)
 • کل: ۹۸۲۸
توپ (به قرقیزی: Түп) شهری در استان ایسیق‌کول کشور قرقیزستان است که در سرشماری سال ۲۰۰۵ میلادی، ۱۳٫۴۳۷ نفر جمعیت داشته است.
دمیدویل

میکس‌تیپ ۲۰۲۱ از اشنیکو
۲۰۲۱ میکس‌تیپاز اشنیکو
دمیدویل یا نیمه‌شیطان (به انگلیسی: Demidevil) نخستین میکس‌تیپ از خواننده-ترانه‌پرداز و رپر آمریکایی اشنیکو می‌باشد که در ۱۵ ژانویهٔ سال ۲۰۲۱ از سوی پارلفون و وارنر رکوردز منتشر گردید. این میکس‌تیپ با چهار تک‌آهنگ تحت حمایت قرار گرفت: «گریه» به‌همراهٔ گرایمز، «باهاش کنار بیا» به‌همراهٔ کلیس و «مهمانی پیژامه» به‌همراهٔ پرنسس نوکیا.
آهنگ‌سازی

دمی‌دویل آلبومی در سبک‌های پاپ و پاپ-ترپ می‌باشد که تأثیرات آراندبی، هیپ هاپ، پاپ پانک، الکتروپاپ، نیو متال و هایپرپاپ را در خود جای داده‌است.
فهرست ترانه‌ها

| فهرست ترانه‌های دمیدویل> شماره | فهرست ترانه‌های دمیدویل> نام | فهرست ترانه‌های دمیدویل> نویسنده(ها) | فهرست ترانه‌های دمیدویل> تهیه‌کننده(گان) | فهرست ترانه‌های دمیدویل> مدت |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱. | «بابونه» | اشتون کیسی اسلینگر | اسلینگر | ۲:۲۶ |
| ۲. | «سمی» | کیسی کلی کیارا اسلینگر | اسلینگر | ۲:۴۲ |
| ۳. | «باهاش کنار بیا» (به‌همراهٔ کلیس) | کیسی مارک کرو دنیل پریدی داگنی ساندویک مکس ولف‌گنگ چد هوگو فارل ویلیامز | اسلینگر اندرو  گلدشتاین کرو پریدی | ۳:۱۱ |
| ۴. | «مهمانی پیژامه» (به‌همراهٔ پرنسس نوکیا) | کیسی پیتر الگبید ربات مون‌جوس دستینی اورتیز | کال‌می‌داکید | ۲:۵۸ |
| ۵. | «مست با دوستام» | کیسی اسکار شیلر | شیلر | ۲:۰۸ |
| ۶. | «پسرک» | کیسی شیلر | شیلر | ۲:۵۲ |
| ۷. | «گریه» (به‌همراهٔ گرایمز) | کیسی کلیر بوشه ابنیزر فبی ملیسا استورویک | ابنیزر | ۲:۰۶ |
| ۸. | «تا بعد پسر» | کیسی اسلینگر اسکات السپک لورن کریستی گراهام ادواردز آوریل لوین | اسلینگر گلدشتاین | ۲:۲۳ |
| ۹. | «تا زمانی که ادامه داشت خوب بود» | کیسی مارکوس آندرشون جینا کوشکا جان میلز | جی میلز آندرشون شیلر | ۳:۰۲ |
| ۱۰. | «کلیتوریس! موزیکال» | کیسی شیلر | شیلر | ۳:۱۶ |
| مجموع مدت: | مجموع مدت: | مجموع مدت: | مجموع مدت: | ۲۵:۲۴ |
یادداشت‌ها
^  به تهیه‌کنندهٔ اضافی اشاره دارد.
^  «باهاش کنار بیا» از ترانهٔ «کات اوت در» اثر کلیس نمونه‌برداری شده که نویسندگان آن چد هوگو و فارل ویلیامز هستند.
^  «تا بعد پسر» با «پسر اسکیت‌باز» اثر آوریل لوین درهم سازی شده که توسط لوین، لورن کریستی، اسکات السپک و گراهام ادواردز نوشته شده‌است.