stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ورگینه میکائلیان
زندگی‌نامه

وی در ۲۷ دسامبر ۱۹۰۳ در آلکساندراپول به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، نشان برجسته افتخار و دانشمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۱) شده است. وی در ۱۹۹۰ در سن ۸۷ سالگی در مسکو درگذشت.
یادداشت

↑  բժշկական գիտությունների դոկտոր
جنگ ایران و انگلستان

جنگ ایران و انگلستان جنگی بود که از ۱۰ آبان ۱۲۳۵ تا ۱۵ فروردین ۱۲۳۶ به طول انجامید. این جنگ باعث شد انگلستان با تلاش ایران برای اعمال ادعایش بر شهر هرات مخالفت کند. اگرچه هرات در زمان آغاز جنگ، بخشی از ایران قاجاری بود، اما این شهر به وسیله امیر شورشی هرات اعلام استقلال کرده و خود را تحت حمایت دولت مستقر انگلستان در هند و در اتحاد با امارت کابل، قرار داده بود. کشور امروزی افغانستان در پی لشکرکشی انگلستان به رهبری جیمز اوترام در دو جبهه جنگ در سواحل جنوبی ایران، در نزدیکی بوشهر و در جنوب میان‌رودان تشکیل شد.
نتیجه این جنگ، خروج ایرانی‌ها از هرات و امضای معاهده جدیدی برای کوتاه آمدن ادعاهای خود در مورد شهر و خروج انگلستان از جنوب ایران بود.
اولین نبرد

اولین نبرد در سال ۱۲۵۴ ه‍.ق (۱۸۳۸ م) صورت گرفت، در زمانی محمدشاه، با سپاهیان ایران هرات را محاصره کردند و در پی این اتفاق، ایران با تهدید جدی از سوی نیروهای بریتانیایی مواجه شدند. دراین جریان، بریتانیا با اعزام پنج فروند کشتی جنگی به جزیره خارگ و برای تهدید ایران، این جزیره را اشغال کرد. سپاه ایران به ناچار در ۱۸ جمادی الثانی ۱۲۵۴ ه‍.ق (۸ سپتامبر ۱۸۳۸ م) بدون اخذ نتیجه‌ای از محاصره هرات دست برداشت و تمام شرایط بریتانیا را پذیرفت. ضعف و بی‌تدبیری حاجی میرزا آقاسی و عدم آگاهی او از اوضاع آن روز در شکست ایران نقش عمده‌ای داشت.
نبرد دوم

دیگر بار حمله بریتانیا در سال ۱۲۷۳ ه‍.ق (۱۸۵۶ م) در اوایل حکومت ناصرالدین‌شاه رخ داد. سپاهیان ایران هرات را که حاکم آن با حمایت بریتانیایی‌ها اعلام استقلال کرده بود محاصره کردند. ایران، هرات را محاصره و فتح کرد، نیروهای انگلیسی بدین بهانه به جنوب ایران حمله کرده خارگ، بوشهر، برازجان، خرمشهر و اهواز را اشغال کردند. به وسیله فشار نیروی دریایی بریتانیا و اولتیماتوم آن، به ایران، سپاهیان ایران به محاصره هرات پایان دادند که سرانجام با عقد معاهده پاریس در مارس ۱۸۵۷ م در پاریس صلح برقرار شد. این امر به‌تدریج مقدمات جدایی افغانستان را از ایران فراهم ساخت تا اینکه در سال ۱۲۷۳ ه‍.ق از ایران جدا شد.
بریتانیا که بعد از وقایع جنگ اول افغان‌ها و بریتانیا مایل به جنگ در هرات نبود، تصمیم گرفت به جای آن در سواحل خلیج فارس با طرف ایران درگیر شده و آنان را از این طریق تحت فشار قرار دهد. در این زمان میرزا آقاخان نوری صدراعظم ناصرالدین شاه، سخت و بدون پرده‌پوشی از بریتانیا حمایت می‌کرد و خود، دست‌نشانده و عامل بریتانیا بود. این جنگ‌ها که از نوامبر ۱۸۵۶ تا آوریل ۱۸۵۷ (نزدیک به پنج ماه) به طول انجامید به جدایی رسمی هرات از ایران منجر شد. هرات بخشی از ایران بود جیمز اوترام طی اولتیماتومی از ایران خواست که از هرات دست بکشد. بریتانیا می‌خواست که افغانستان مستقل شود تا در دسترس روس‌ها و ایرانی‌ها خارج شود. در این دوره روابط ایران و روسیه به صورت اتحاد بود؛ و این امر نگرانی بریتانیا را برانگیخته بود.
نبرد دوم > جنگ بوشهر

اولین واحد نیروهای بریتانیایی در پنجم دسامبر سال ۱۸۵۶ میلادی در نزدیکی بوشهر پیاده شدند. این گروه ابتدا به تصرف قلعه ریشهر پرداخت و سپس با بمباران بوشهر از طریق دریا، این شهر را در روز ۱۰ دسامبر به آسانی تصرف کرد. نیروهای بریتانیایی سپس به بررسی شرایط پرداختند و با توجه به اطلاع از حضور لشکر ۴۰۰۰ نفری ایرانی در شیراز، نتیجه گرفتند به برای پیشروی در خشکی به نیروی بیشتری احتیاج است و منتظر اعزام نیروی بیشتر از هند به بوشهر شدند. این نیروی کمکی در اواخر ژانویه سال ۱۸۵۷ به بوشهر رسید.
نبرد دوم > جنگ خوشاب

مقالهٔ اصلی: جنگ خوشاب
جنگ خوشاب نبردی است که در هشتم فوریه ۱۸۵۷ میلادی بین سپاه ایران به فرماندهی شجاع‌الملک قشقایی ، حاکم وقت ایالت فارس و سپاه بریتانیا به فرماندهی ژنرال اوترام در چند کیلومتری برازجان در نزدیکی روستای خوشاب اتفاق افتاد بریتانیایی‌ها و نیروهای هندی عقب‌نشینی کردند و به بوشهر برگشتند. ایران این جنگ را بزرگ‌ترین پیروزی با بریتانیا دانست اما بریتانیایی‌ها همواره این جنگ را پیروزی خود و شکست نیروهای ایرانی می‌دانند. بر اساس گزارش‌های بریتانیایی‌ها، ایرانیان در این جنگ هزار کشته و اسیر داده و بریتانیایی‌ها و هندی‌ها ۱۹ کشته داده‌اند. این جنگ پس از واقعه هرات و با اشغال جزیره خارگ و بندر بوشهر در دسامبر ۱۸۵۶ م رخ داد.
یادداشت

↑  با نام‌های جنگ ایران و انگلیس یا جنگ ایران و بریتانیا نیز شناخته می‌شود.
کتاب‌شناسی

Sandes, Lt Col E.W.C. The Indian Sappers and Miners (1948) The Institution of Royal Engineers, Chatham.
صف آرایی قشون اصفهان (۱۸۵۸ م.)
قلمرو ایران در سال ۱۸۰۸ م در یک نقشه بریتانیایی. قبل از از دست دادن سرزمین‌هایی از قفقاز در شمال ایران به امپراتوری روسیه از طریق عهدنامه گلستان در سال ۱۸۱۳ م و واگذاری هرات به بریتانیا از طریق معاهده پاریس در سال ۱۸۵۷ م.
تصویر فرخ‌خان غفاری در مطبوعات لندن در سال ۱۸۵۷ م.
تره د میگل سسمرو

مکان
| Torre de Miguel Sesmero, Spain | Torre de Miguel Sesmero, Spain |
| --- | --- |
  پرچم:   پرچم
بخش خودمختار: اکسترمادورا
استان: استان باداخس
فهرست دهستان‌های وس: Torre de Miguel Sesmero
مساحت: مساحت
 • کل: ۵۸ کیلومتر مربع (۲۲ مایل مربع)
ارتفاع: ۳۲۴ متر (۱۰۶۳ فوت)
جمعیت (2009): جمعیت (2009)
 • کل: ۱٬۲۵۷
 • تراکم: ۲۰٫۸/کیلومتر مربع (۵۴/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (زمان)
تره د میگل سسمرو (به اسپانیایی: Torre de Miguel Sesmero) یک شهرستان در اسپانیا است که در استان باداخس واقع شده‌است.
شاخ‌قوچی

| شاخ‌قوچی | شاخ‌قوچی |
| --- | --- |
شاخ‌قوچی، Ammonoidea: شاخ‌قوچی، Ammonoidea
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
بالاشاخه:: چرخ‌زیان
شاخه:: نرم‌تنان
رده:: سرپایان
بزرگ‌ترین شاخ‌قوچی کشف شده در ایران

شاخ‌قوچی یا آمونیت‌ها (به انگلیسی: Ammonites) گروهی منقرض شده از جانوران دریایی را تشکیل می‌دهند که از شاخهٔ نرم‌تنان و رده سرپایان هستند. قطر آمونیت‌ها، از ۱ اینچ تا حدود ۳ متر در تغییر است.ظهور آمونیت‌ها در اواخر دوره سیلورین و اوایل دونین (۴۲۵ میلیون سال پیش) بوده است. این جانوران در اواخر کرتاسه و همزمان با دایناسورها در حدود ۶۵٫۵ میلیون سال پیش منقرض شده‌اند. تعداد بسیار زیادی از فسیل‌های آمونیت، یافت شده‌اند و به عنوان فسیل شاخص به کار می‌روند. فسیل‌های شاخص، معمولاً فسیل‌هایی هستند که محدود به دوره زمانی خاصی هستند و به تعیین سن فسیل‌های دیگر کمک می‌کنند.
تقسیم‌بندی شاخ‌قوچی‌ها

شاخ‌قوچی‌ها را بر اساس خط درز، تزئینات و دیگر ویژگی‌هایشان به سه رده تقسیم می‌کنند:
شاخ‌سنگی Ceratitic (کربونیفر تا تریاسه)
زاویه‌دار Goniatitic (دونین تا پرمین)
شیپوری Ammonitic (پرمین تا کرتاسه)
بخش کنداگان

District of چتیسگر
| بخش کنداگان | بخش کنداگان |
| --- | --- |
District of چتیسگر: District of چتیسگر
بخش کنداگان: بخش کنداگان
موقعیت بخش کنداگان در نقشه: موقعیت بخش کنداگان در نقشه
مختصات: ۱۹°۳۵′شمالی ۸۱°۳۹′شرقی﻿ / ﻿۱۹٫۵۹°شمالی ۸۱٫۶۵°شرقی﻿ / 19.59; 81.65: مختصات: ۱۹°۳۵′شمالی ۸۱°۳۹′شرقی﻿ / ﻿۱۹٫۵۹°شمالی ۸۱٫۶۵°شرقی﻿ / 19.59; 81.65
ایالت: چتیسگر
Division: Bastar
تأسیس‌شده: ۲۴ ژانویه ۲۰۱۲
Headquarters: Kondagaon
مساحت: مساحت
 • Total: ۷۷۶۸ کیلومتر مربع (۲۹۹۹ مایل مربع)
جمعیت: جمعیت
 • Total: ۵۷۸۳۲۶
 • تراکم: ۷۴/کیلومتر مربع (۱۹۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۰۵:۳۰ (زمان استاندارد هند)
وبگاه: https://kondagaon.gov.in/
بخش کنداگان (به انگلیسی: Kondagaon district) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در Bastar Division واقع شده‌است. بخش کنداگان ۷٬۷۶۸ کیلومتر مربع مساحت و ۵۷۸٬۳۲۶ نفر جمعیت دارد.
بروس پین

| بروس پین | بروس پین |
| --- | --- |
زادهٔ: لندن، انگلستان
ملیت: انگلیسی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۲-حال
بروس پین (به انگلیسی: Bruce Payne) ، بازیگر انگلیسی است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در فیلم های مسافر ۵۷، مین‌زدا، سرقت، برای ملکه و کشور، سرزمین اژدها، بلوز آکسفورد و دزدان دریایی اشاره کرد.
پل مولر (بازیگر)

| پل مولر | پل مولر |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۱ مارس ۱۹۲۳ ‏(۱۰۱ سال)
ملیت: سوئیسی
پل مولر (انگلیسی: Paul Muller؛ زادهٔ ۱۱ مارس ۱۹۲۳) بازیگر اهل سوئیس است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به کابوس‌ها شب‌هنگام زاده می‌شوند، من، من، من… و دیگران، جنایت بی‌نقص، قهرمانان در جهنم، جواهرفروشی، دو ساد ۷۰، سفر به ایتالیا، انتقام دزدان دریایی، زندان زنان، باکره‌ای میان مردگان زنده، او با شور و هیجان کشت، زندگی گاهی سخته، درسته پراویدنس؟، ضیافت تراژیک، انتقام خانم مورگان، اوژنی دو ساد، شیطان از آکاساوا آمد و باراباس اشاره کرد.
خاچاتریان

خاچاتریان (زبان ارمنی: Խաչատրյան), یکی از نام‌های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می‌باشد.
آرا خاچاتریان، وزنه‌بردار
آشوت خاچاتریان، بازیکن و مربی فوتبال
آلکساندر خاچاتریان، هنرپیشه
اوا خاچاتریان، هنرپیشه
رافیک خاچاتریان، مجسمه‌ساز
رومیک خاچاتریان، بازیکن فوتبال
سرگئی خاچاتریان، موسیقی‌دان
گارگین خاچاتریان، مجسمه‌ساز، هنرمند
مارینکا خاچاتریان، هنرپیشه
مهر خاچاتریان، هنرپیشه، مجری، خبرنگار-روزنامه‌نگار
واردان خاچاتریان، بازیکن فوتبال
هاروتیون خاچاتریان، تهیه‌کننده و کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس
پیش‌نویس:آلینا خاچاطریان
پیش‌نویس:توروس خاچاطریان
سوسانا خاچاطریان
خورن خاچاطریان
پیش‌نویس:نارینه خاچاطریان
پیش‌نویس:لیانا خاچاطریان
پیش‌نویس:آنا خاچاطریان
پیش‌نویس:تاتا خاچاطریان
پیش‌نویس:وارتوهی خاچاطریان (خواننده اپرا)
پیش‌نویس:گورگن خاچاطریان (آکادمیسین)
منبع

Հովակիմյան, Բախտիար (2005). Հայոց ծածկանունների բառարան (PDF). Երևան: ԵՊՀ հրատ.
Այվազյան, Հ. Մ. (2005). Ով ով է. հայեր (կենսագրական հանրագիտարան: Երկու հատորով). Vol. առաջին. Երևան: Հայկական հանրագիտարան հրատ. pp. 494–505.
Խուդավերդյան, Կոստանդին. Հայկական համառոտ հանրագիտարան (به ارمنی). Vol. 1. Երևան: Հայկական Հանրագիտարան հրատարակչություն ՊՈԱԿ.
دهک (شهرضا)

مکان
| دهک (شهرضا) | دهک (شهرضا) |
| --- | --- |
روستا: روستا
محل : محل 
دهک (شهرضا): دهک (شهرضا)
مختصات: ۳۱°۵۰′ شمالی ۵۱°۵۵′ شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۸۳۳°شمالی ۵۱٫۹۱۷°شرقی﻿ / 31.833; 51.917: مختصات: ۳۱°۵۰′ شمالی ۵۱°۵۵′ شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۸۳۳°شمالی ۵۱٫۹۱۷°شرقی﻿ / 31.833; 51.917
استان: اصفهان
شهرستان: شهرضا
بخش: بخش مرکزی
دهستان: منظریه
جمعیت: ۱۱۵ نفر (سرشماری ۹۵)
دهک (شهرضا)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان شهرضا در استان اصفهان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان منظریه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۵۷ نفر (۵۴خانوار) بوده‌است.
حسینعلی ترکی هرچگانی

| حسینعلی ترکی | حسینعلی ترکی |
| --- | --- |
زاده: ۶ مهر ۱۳۲۷ هرچگان، چهارمحال و بختیاری، ایران
درگذشته: ۶ بهمن ۱۳۶۰ (۳۳ سال) شوش، خوزستان
مدفن: گلزار شهدای هرچگان
وفاداری: نیروهای مسلح ایران
شاخه نظامی: سپاه پاسداران انقلاب اسلامی
سال‌های خدمت: ۱۳۵۸ تا ۱۳۶۰
یگان: نیروی زمینی سپاه پاسداران
فرماندهی: لشکر ۱۷ علی بن ابی‌طالب محور عملیاتی شوش
جنگ‌ها و عملیات‌ها: جنگ ایران و عراق عملیات ثامن الائمه عملیات طریق القدس
نشان‌ها: نشان فتح
همسر(ان): عصمت محمدی
حسین‌علی ترکی هرچگانی (۶ مهر ۱۳۳۷ – ۶ بهمن ۱۳۶۰) نظامی ایرانی بود، که در سالهای نخست جنگ ایران و عراق، از اعضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به‌شمار می‌آمد و فرماندهی لشکر ۱۷ علی بن ابی‌طالب را برعهده داشت.
وی پس از انقلاب مسئولیت‌هایی را در سپاه چهارمحال و بختیاری عهده‌دار بود و با آغاز جنگ به شوش رفت و فرماندهی محور عملیاتی شوش را برعهده گرفت. ترکی در بهمن ۱۳۶۰ در منطقه شوش بر اثر اصابت ترکش خمپاره نیروهای عراقی کشته شد.
زندگی‌نامه

حسینعلی ترکی در ششم مهرماه سال ۱۳۲۷ در خانواده‌ای مذهبی در روستای هرچگان از توابع شهرستان شهرکرد زاده شد. پدرش عبدالمناف؛ کشاورز و مادرش معصومه؛ خانه‌دار بود. ترکی دوران تحصیلات ابتدایی را در روستای خود به اتمام رساند و به‌علت نبودن مدرسه راهنمایی در روستا برای ادامه تحصیل به شهر نافچ نقل مکان کرد. با توجه به عدم امکانات ایاب و ذهاب و مشکلات اقتصادی، بیشتر از یک سال درس را ادامه نداد و برای کمک به خانواده در تأمین معاش زندگی، ترک تحصیل کرد و به کارگری و کشاورزی مشغول شد.
ترکی قبل از انقلاب ۱۳۵۷، در اداره برنامه و بودجه تهران استخدام شد. اما پس از مدتی بنا به مخالفتش با مدیریت اداره برنامه و بودجه از آنجا استعفا کرد و در کارخانه ذوب آهن اصفهان مشغول به کار شد و همزمان، با اتوبوس شخصی خود، کارکنان چهارمحالی شاغل در این کارخانه را نیز جابه‌جا می‌کرد.
پس از انقلاب

پس از وقوع انقلاب، حسینعلی ترکی در ۳ خرداد ۱۳۵۸ به عضویت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی درآمد. او از بنیانگذاران سپاه شهرکرد بود. وی مدتی پس از عضویت در سپاه، به همراه گروهی به منطقه بازفت رفت و سپاه بازفت را نیز تشکیل داد.
جنگ ایران و عراق

با آغاز جنگ ایران و عراق در ۳۱ شهریور ۱۳۵۹ با درخواست سپاه خوزستان برای اعزام نیرو به آنجا، ترکی در اوایل مهرماه همراه با کاروانی سیزده نفره که خود فرماندهی‌شان را برعهده داشت، به خوزستان رفت و ابتدا در اهواز و بعد در شوش مستقر شد و پس از مدتی با همراهی مجید بقایی و مرتضی صفاری، محور عملیاتی شوش را تشکیل داد و فرماندهی محور شوش را برعهده گرفت. بیشتر نیروهای ترکی که در شوش حضور داشتند، بعدها تیپ ۴۴ قمر بنی‌هاشم را تشکیل داده‌اند. برخی معتقدند تلاش‌های ترکی و نیروهایش باعث جلوگیری از سقوط شوش شد. ترکی در طول فرماندهی‌اش بر محور شوش، چندین عملیات بر علیه ارتش عراق انجام داد.
کشته شدن

پس از عملیات طریق‌القدس و با تشکیل تیپ ۱۷ علی ابن ابی طالب، ترکی در اواسط دی ۱۳۶۰ با پیشنهاد حسن باقری، فرمانده تیپ ۱۷ علی ابن ابیطالب شد و سرانجام در ششم بهمن ۱۳۶۰، با سمت فرمانده تیپ ۱۷ علی‌ابن ابیطالب و محور شوش، در حالی که سوار بر موتور برای تدارک آماده‌سازی عملیات فتح‌المبین به قرارگاه کربلا می‌رفت، در جاده دزفول به شوش مورد اصابت ترکش خمپاره قرار گرفت و پس از انتقال به بیمارستان نظام مافی شوش بر اثر شدت جراحات، کشته شد.
کورچاتوف (قزاقستان)

مکان در 23x15px|border |alt=|link= قزاقستان
| کورچاتوف Курчатов | کورچاتوف Курчатов |
| --- | --- |
  مهر:   مهر
کورچاتوفLocation in Kazakhstan: کورچاتوفLocation in Kazakhstan
مختصات: ۵۰°۴۵′۲۴″ شمالی ۷۸°۳۲′۲۴″ شرقی﻿ / ﻿۵۰٫۷۵۶۶۷°شمالی ۷۸٫۵۴۰۰۰°شرقی﻿ / 50.75667; 78.54000: مختصات: ۵۰°۴۵′۲۴″ شمالی ۷۸°۳۲′۲۴″ شرقی﻿ / ﻿۵۰٫۷۵۶۶۷°شمالی ۷۸٫۵۴۰۰۰°شرقی﻿ / 50.75667; 78.54000
استان: استان آبای
پیدایش: ۱۹۴۷
Incorporated (city): ۱۹۴۸
حکومت: حکومت
 • Akim (شهردار): Abdraliev Bolat
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۶ کیلومتر مربع (۶ مایل مربع)
وبگاه: http://kurchatov.vko.gov.kz/
کورچاتوف (انگلیسی: Kurchatov) یک شهرک در استان آبای کشور قزاقستان است.
این شهر که به نام فیزیکدان هسته‌ای اتحاد جماهیر شوروی، ایگور کورچاتوف نامگذاری شده است، زمانی مرکز عملیات سایت آزمایش هسته‌ای سمی‌پالاتینسک بود. کورچاتوف در دوره شوروی یک شهر بسته بود یکی از مخفی‌ترین و محدودترین مکان‌ها در اتحاد جماهیر شوروی یود. امروزه تاسیسات هسته‌ای در کورچاتوف توسط موسسه انرژی اتمی قزاقستان، که بخشی از مرکز ملی هسته‌ای این کشور است، مدیریت می‌شود.
پیپ تورنس

| پیپ تورنس | پیپ تورنس |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲ ژوئن ۱۹۶۰ ‏(۶۴ سال) بروملی، کنت، انگلستان
ملیت: انگلیسی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۴-حال
پیپ تورنس (به انگلیسی: Pip Torrens) (زاده ۲ ژوئن ۱۹۶۰) بازیگر انگلیسی است.
از نفش‌آفرینی‌های او می‌توان به بازی در شروود، اسب جنگی، هدف از زیبایی، پشیمانی‌های خانم آستین، سنت ترینیان ۲، جما باوری، برای پایان دادن به تمام جنگ‌ها، بلوز آکسفورد و معامله‌گر سرکش اشاره کرد.
اشغال کرانه باختری توسط اسرائیل

نقشه شهرک‌ها و انسدادهای کرانه باختری در ژانویه ۲۰۰۶:
| ن ب وسرزمین‌های اشغال‌شده توسط اسرائیل | ن ب وسرزمین‌های اشغال‌شده توسط اسرائیل |
| --- | --- |
در جریان:  کرانه باختری درون‌بوم‌ها درون کرانه باختری  مهاجرت اجباری در بیت‌المقدس شرقی  محاصره و اشغال نوار غزه  اشغال بلندی‌های جولان 
تاریخی:  اشغال جنوب لبنان  اشغال شبه‌جزیره سینا 
پیشنهادی:  ضمیمه‌کردن دره اردن  ضمیمه‌کردن پیشنهادی کرانه باختری به خاک اسرائیل 
کرانه باختری از ۷ ژوئن ۱۹۶۷، زمانی که نیروهای اسرائیلی در طول جنگ شش روزه این سرزمین (از جمله بیت‌المقدس شرقی) را که در آن زمان تحت حکومت اردن بود تصرف کردند، تحت اشغال نظامی اسرائیل بوده است.  وضعیت کرانه باختری به عنوان یک سرزمین اشغال شده نظامی توسط دیوان بین‌المللی دادگستری و به استثنای بیت‌المقدس شرقی توسط دادگاه عالی اسرائیل تأیید شده است.  دیدگاه رسمی دولت اسراییل این است که قوانین اشغال نظامی شامل این سرزمین‌ها نمی‌شود و در عوض آن‌ها را «تحت مناقشه» می‌داند و کرانه باختری، به استثنای بیت‌المقدس شرقی را، تحت اداره مدنی اسرائیل، شاخه ای از وزارت دفاع اسرائیل اداره می‌کند.    مدت اشغال گری اسرائیل پس از دو دهه استثنایی تلقی می‌شد و اکنون طولانی‌ترین در تاریخ مدرن است.     این اشغال گری نمونه کلاسیک یک درگیری "حل ناپذیر" در نظر گرفته می‌شود.   اسرائیل دلایل متعددی برای حفظ کرانه باختری در درون حدود خود ذکر کرده است: ادعایی مبتنی بر تصور حقوق تاریخی نسبت به آن به عنوان یک وطن همان‌طور که در اعلامیه بالفور در ۱۹۱۷ ادعا شده است؛ زمینه‌های امنیتی داخلی و خارجی؛ و ارزش نمادین عمیق برای یهودیان منطقه اشغال شده.
اسرائیل به‌طور بحث‌انگیزی، و برخلاف قوانین بین‌المللی، شهرک‌های یهودی‌نشین متعددی را در سراسر کرانه باختری ایجاد کرده است.  شورای امنیت سازمان ملل متحد به‌طور مداوم تأکید کرده است که شهرک سازی در آن سرزمین "نقض فاحش قوانین بین المللی" است، که آخرین بار آن در سال ۲۰۱۶ با قطعنامه ۲۳۳۴ شورای امنیت سازمان ملل متحد بوده است.  ایجاد و گسترش مستمر شهرک‌ها منجر به انتقاد از سیاست‌های اسرائیل به عنوان نمونه ای از استعمار شهرک نشینان شده است.
اسرائیل متهم به نقض عمده قوانین بین‌المللی حقوق بشری از جمله مجازات دسته جمعی با اداره کردن اراضی اشغالی فلسطین است.  شهرک نشینان و غیرنظامیان اسرائیلی که در کرانه باختری زندگی می‌کنند یا از درون آن عبور می‌کنند، تابع قوانین اسرائیل هستند و در کنست نماینده دارند. در مقابل، غیرنظامیان فلسطینی، که عمدتاً در مناطق محصور جزیره مانند پراکنده هستند، مشمول حکومت نظامی هستند و اجازه رای دادن در انتخابات ملی اسرائیل را ندارند.  این سیستم دو طبقه ای باعث شده است که اسرائیل به ارتکاب آپارتاید متهم شود، اتهامی که اسرائیل کاملاً آن را رد می‌کند.      برتری نظامی گسترده اسرائیل، با ارتش و نیروی هوایی مدرن، در مقایسه با استفاده فلسطینی‌ها از تاکتیک‌های چریکی و تروریستی، منجر به اتهام جنایات جنگی از سوی هر دو طرف شده است. اسراییل به بی تناسبی رویکردش و فلسطینی‌ها به حملات بی‌رویه متهم می‌شوند.
این اشغال همچنین دارای منتقدان متعددی در داخل خود اسرائیل است، به طوری که برخی از سربازان اسرائیلی به دلیل مخالفت خود با اشغال، از خدمت سربازی خودداری می‌کنند.  وضعیت حقوقی خود اشغال، و نه فقط اقدامات انجام شده به عنوان بخشی از آن، به‌طور فزاینده ای توسط جامعه بین‌المللی و توسط محققان در زمینه حقوق بین‌الملل مورد بررسی قرار گرفته است، و اکثر آنها دریافتند که این اشغالگری صرف نظر از قانونی بودنش در زمان آغاز آن، به مرور زمان غیرقانونی شد.
اثرات اقتصادی اولیه اشغالگری

اشغالگری اولیه محدودیت‌های شدیدی را برای سرمایه‌گذاری عمومی و برنامه‌های توسعه همه‌جانبه در مناطق وارد آورد. بانک‌های تجاری بریتانیایی و عربی که در کرانه باختری فعالیت می‌کردند بلافاصله پس از به دست گرفتن قدرت توسط اسرائیل در کرانه باختری تعطیل شدند. سپس بانک لومی ۹ شعبه باز کرد، بدون اینکه سیستم قبلی با موفقیت جایگزین شود. کشاورزان می‌توانستند وام بگیرند، اما تجار فلسطینی از گرفتن وام از آنها اجتناب کردند، زیرا آنها در مقایسه با ۵ درصد سود در اردن، ۹ درصد دریافت کردند.   مصادره زمین منجر به این شد که نیروی کار روستایی در اسرائیل دنبال کار بگردد، و باعث کمبود نیروی کار در کرانه باختری شد و وجوه ارسالی آنها عامل اصلی رشد اقتصادی فلسطین در طول سال‌های رونق ۱۹۶۹–۱۹۷۳ بود.
سیستم صدور مجوز اسرائیل تصریح کرد که هیچ کارخانه صنعتی نمی‌تواند بدون دریافت مجوز قبلی اسرائیل ساخته شود، که اغلب به نگرانی‌های امنیتی مرتبط است. کارآفرینان از مجوز کارخانه سیمان در الخلیل محروم شدند، و برای حمایت از کشاورزان اسرائیلی تولید خربزه و واردات انگور و خرما ممنوع شد، و محدودیت‌هایی برای تولید خیار و گوجه فرنگی تعیین شد.  تولیدکنندگان شیر اسرائیل بر وزارت صنعت و تجارت فشار آوردند تا از ایجاد یک کارخانه لبنی رقابتی در رام‌الله جلوگیری کند.  ایان لوستیک بیان می‌کند که اسرائیل «عملاً مانع» سرمایه‌گذاری فلسطینی‌ها در صنعت و کشاورزی محلی شد.  دو دهه بعد، ۹۰ درصد واردات کرانه باختری از اسرائیل انجام شد و مصرف‌کنندگان، برای محصولات مشابه پرداخت می‌کردند، نسبت به حالتی که قادر به اعمال خودمختاری بازرگانی می‌بودند مبلغ بیشتری پرداخت می‌کردند.
شهرک‌ها

مقالهٔ اصلی: شهرک‌های اسرائیلی
آریل شارون کارکرد اصلی سکونت در کرانه باختری را ممانعت از تشکیل کشور فلسطینی می‌دانست و هدف او از پیشبرد تهاجم سال ۱۹۸۲ به لبنان، تضمین کنترل همیشگی بر فلسطین بود.   تا سال ۲۰۱۷، بدون احتساب بیت‌المقدس شرقی، ۳۸۲۹۱۶ اسرائیلی در کرانه باختری به صورت شهرک نشین مستقر شده‌اند و ۴۰ درصد (تقریباً ۱۷۰۰۰۰ نفر در ۱۰۶ شهرک دیگر) از آنها در خارج از بلوک‌های شهرک سازی بزرگ زندگی می‌کنند، جایی که ۲۱۴۰۰۰ نفر در آن ساکن هستند.
شهرک‌ها > وضعیت حقوقی

قبل از ادامه ساخت شهرک‌ها، دولت از متخصص مقیم خود در زمینه حقوق بین‌الملل، تئودور مرون، مشاوره حقوقی خواست.  یادداشت فوق محرمانه او به صراحت بیان می‌کرد که ممنوعیت هرگونه انتقال جمعیت قاطعانه است و «استقرار غیرنظامیان در سرزمین‌های تحت اداره مغایر با مفاد صریح کنوانسیون چهارم ژنو است»،  که نشان می‌دهد نخست‌وزیر لوی اشکول می‌دانست که ترویج شهرک سازی در کرانه باختری غیرقانونی است.  جامعه بین‌الملل نیز از آن زمان عدم تمایل اسرائیل به پذیرش اعمال کنوانسیون‌های ژنو در سرزمین‌های تحت اشغال خود را رد کرده است،  و اکثراً معتقدند که همه دولت‌ها موظف به رعایت آن هستند.  اسرائیل به تنهایی این فرض را به چالش می‌کشد و استدلال می‌کند که کرانه باختری و غزه «سرزمین‌های مورد مناقشه» هستند،  و اینکه کنوانسیون‌ها اعمال نمی‌شوند زیرا این سرزمین‌ها بخشی از قلمرو حاکمیتی دولت دیگری را تشکیل نمی‌دهند، و همچنین انتقال یهودیان به مناطق مانند کرانه باختری نه یک اقدام دولتی، بلکه یک جنبش داوطلبانه از سوی یهودیان اسرائیل است، موضعی که یورام دینشتاین با آن مخالفت می‌کند.
دیوان بین‌المللی دادگستری همچنین در نظر مشورتی خود در سال ۲۰۰۴ در مورد حصار مرزی کرانه باختری اعلام کرد که شهرک‌های اسرائیل در کرانه باختری بر خلاف قوانین بین‌المللی ایجاد شده است.  در سال ۱۹۸۰، اسرائیل از امضای کنوانسیون وین در مورد حقوق معاهدات خودداری کرد که قوانین ملی را موظف می‌کند در هنگام تضاد این دو، جای خود را به حقوق بین‌الملل بدهند، و به جای هر گونه اجباری برای رعایت تعهدات معاهده‌اش شهرک‌سازی‌ها را بر اساس قوانین خود تنظیم می‌کند و این‌طور استدلال می‌کند که تمامی نهادهای ذیربط سازمان ملل که در این مورد قضاوت می‌کنند «ضدصهیونیستی و ضدیهودی» هستند.
شهرک‌ها > خشونت شهرک نشینان

اگرچه کیفرستانی شهرک نشینان به اواخر دهه ۱۹۷۰ برمی گردد، زمانی که آنها مجاز به حمل اسلحه برای دفاع از خود شدند - یک فرمان آنها را از خدمت نظامی در اسرائیل معاف می‌کرد و آنها را به واحدهای کرانه باختری فرا می‌خواند و دیگری به آنها این اختیار را می‌داد که از فلسطینی‌ها اسناد هویتی شان را مطالبه کنند و حتی دستگیرشان کنند  - تروریسم شهرک نشینان رسماً حداقل به جنبش زیرزمینی یهودیان در اوایل دهه ۱۹۸۰ برمی گردد که با هدف قرار دادن و از کار انداختن شدید، از طریق استقرار خودروهای بمب‌گذاری شده، شهرداران کرانه باختری مانند بسام شاکا از نابلس کریم خلف از رام‌الله آغاز شد..   در دو سال اول انتفاضه اول، شهرک نشینان حداقل ۳۴ فلسطینی را کشتند که چهارتایشان فلسطینی‌های زیر ۱۶ سال بودند و ۱۱ نفرشان با ابتکار عمل شهرک نشینان در خانه یا هنگام نگهبانی از گله‌ها کشته شدند. شش نفر دیگر احتمالاً در اثر اقدامات شهرک نشینان جان خود را از دست دادند و هشت نفر در پاسخ به پرتاب سنگ به اتومبیل‌ها کشته شدند. تنها دو نفر بر اثر درگیری جان باختند.  در دهه ۱۹۸۰، تلاش‌های یک گروه تروریستی یهودی به رهبری مئیر کاهان برای ایجاد شهرک توسط سایر شهرک نشینان، سران گوش مونیم، بلوکه شد، اگرچه دیدگاه‌های کاهان بعداً انگیزه قتل‌عام مسجد الخلیل شد.
مجازات دسته جمعی

استفاده اسرائیل از اقدامات تنبیهی دسته جمعی، مانند محدودیت‌های رفت و آمد، گلوله‌باران مناطق مسکونی، دستگیری‌های دسته جمعی، و تخریب زیرساخت‌های بهداشت عمومی.  مواد ۳۳ و ۵۳ کنوانسیون چهارم ژنو را نقض می‌کند.
مجازات دسته جمعی > تخریب خانه‌ها

تخریب خانه نوعی مجازات دسته جمعی محسوب می‌شود.  طبق قانون اشغالگری، تخریب اموال، مگر به جهت ضرورت مطلق نظامی، ممنوع است.  روند تخریب خانه‌های فلسطینی‌ها ظرف دو روز پس از فتح منطقه در شهر قدیمی اورشلیم معروف به محله مراکشی در مجاورت دیوار غربی آغاز شد. بر اساس برآورد ICAHD، از آغاز اشغال اراضی فلسطین تا سال ۲۰۱۵، تخمین زده می‌شود که اسرائیل ۴۸۴۸۸ ساختمان فلسطینی را ویران کرده و صدها هزار فلسطینی را آواره کرده است.
اسرائیل رویه خود را علیه خانه‌هایی که بدون مجوز اسرائیل یا نوعی بازدارندگی از تروریسم ساخته شده‌اند، می‌داند، زیرا یک ستیزه‌جو مجبور می‌شود تأثیر اقدامات خود را بر خانواده‌اش در نظر بگیرد. بین سپتامبر ۲۰۰۰ و پایان سال ۲۰۰۴، از ۴۱۰۰ خانه ای که ارتش اسرائیل در این سرزمین‌ها ویران کرد، ۶۲۸ خانه که ۳۹۸۳ نفر را در خود جای داده بود به عنوان مجازات در نظر گرفته شد، زیرا یکی از اعضای یک خانواده در شورش الاقصی دست داشته است.  از سال ۲۰۰۶ تا ۳۱ اوت ۲۰۱۸، اسرائیل حداقل ۱۳۶۰ واحد مسکونی فلسطینی را در کرانه باختری (بدون احتساب بیت‌المقدس شرقی) تخریب کرد که باعث شد ۶۱۱۵ نفر - از جمله حداقل ۳۰۹۴ خردسال - خانه‌های خود را از دست بدهند.  698 مورد از این تعداد، خانه‌های ۲۹۴۸ فلسطینی که ۱۳۳۴ نفر آنها خردسال بودند، در دره اردن (ژانویه ۲۰۰۶ تا سپتامبر ۲۰۱۷) ویران شدند.
حتی کلبه‌های چوپانان که مالیات آن‌ها به درستی پرداخت شده است نیز ممکن است تخریب شوند.
مجازات دسته جمعی > شکنجه

کشورها بر اساس کنوانسیون چهارم ژنو موظفند از شکنجه، از جمله رنج روانی جلوگیری کنند.  به گفته لیزا هاجر (۲۰۰۵) و دکتر راشل استرومسا، مدیر کمیته عمومی علیه شکنجه در اسرائیل، شکنجه یکی از مشخصه‌های همیشگی روش‌های اسرائیلی برای بازجویی از فلسطینی‌ها بوده است.   شکنجه می‌تواند بر دو نوع جسمی و روانی باشد.  گزارش‌های مربوط به شکنجه در دهه ۱۹۷۰ منتشر شد و در اواسط دهه ۱۹۸۰ توسط سازمان غیردولتی الحق مستندسازی شد. کمیسیون لاندو در سال ۱۹۸۷ برخی از سوء استفاده‌ها را بررسی کرد و به این نتیجه رسید که «فشار فیزیکی متوسط» قابل قبول است. این عمل سپس توسط دادگاه عالی اسرائیل ممنوع شد و مجوزهای مورد به مورد توسط دادستان کل ممنوع شد.