زنان و مصرف دخانیات
کشورها و مناطق > ایالات متحده آمریکا > دهه ۱۹۲۰ تا ۱۹۴۰

در اوایل قرن ۲۰ میلادی، جنبش ضد دخانیات عمدتاً متوجه زنان و کودکان بود. سیگار کشیدن به عنوان یک عادت کثیف در نظر گرفته می‌شد و جامعه به‌طور جدی، زنانی که سیگار می‌کشیدند را مورد بی مهری قرار می‌داد. هر چه قرن پیش می‌رفت میل زنان به برابری نیز افزایش می‌یافت. جنبش حق رأی به بسیاری از زنان احساس حق‌خواهی و آزادی می‌داد و صنایع دخانیات از این فرصت برای رشد بازاریابی خود استفاده کردند. شرکت‌های دخانیات در طی جنبش رو به رشد زنان در دهه ۱۹۲۰، برای جلب نظر زنان تبلیغات سیگار خود را آغاز کردند. «مشعل‌های آزادی» عبارتی بود که در موج اول فمینیسم با استفاده ابزاری از آرزوهای زنان برای زندگی بهتر در اوایل قرن بیستم در ایالات متحده، برای تشویق به استعمال دخانیات زنان استفاده شد. سیگار به عنوان نمادهای رهایی و برابری با مردان توصیف شد. این اصطلاح اولین بار توسط پزشک‌روانکاو آبراهام بریل هنگام توصیف میل طبیعی زنان به استعمال سیگار استفاده شد و سپس توسط ادوارد برنایز استفاده شد تا زنان را علی‌رغم تابوهای اجتماعی به سیگار کشیدن در جامعه ترغیب کند. شرکت دخانیات آمریکایی با تبلیغات خود در اعتصابات، شانسش را برای به هدف قرار دادن زنان، امتحان کرد. لاکی استرایک سعی کرد به زنان دلایلی که چرا باید محصولات آنان را استفاده کنند، القا کند. آنها تبلیغاتی را با حضور زنان برجسته ای مانند آملیا ارهارت به کار گرفتند و با نوید دادن بروز اثراتی مانند لاغری به پوچی زنان متوسل شدند. بیشتر تبلیغات همچنین تصویری بی دغدغه و با اعتماد به نفس از زنان را به تصویر می‌کشید که مورد علاقه زن مدرن دهه ۱۹۲۰ بود.
کمپانی‌های دیگر کمپین‌های تبلیغاتی موفق شرکت دخانیات آمریکایی را با نسخه‌های خاص خود دنبال کردند. شرکت فیلیپ موریس در سال ۱۹۲۵ سیگارهای مارلبرو را معرفی کرد. مارلبورو به عنوان «ملایم چون شکوفه» تبلیغ شد و حاوی تصاویر زیبا از عاج بود که مورد توجه زنان قرار می‌گرفت. مارک‌های دیگر تبلیغات مشابهی را ارائه می‌کردند که مورد توجه زنان برای زیبایی و سبک قرار می‌گرفت و سیگار را به بخشی جذاب از زندگی بسیاری از زنان تبدیل می‌کرد. تبلیغات مرتبط با زیبایی در میان زنان، بسیار تأثیرگذار و سودآور بود. ترس از افزایش وزن همچنان دلیل اصلی سیگار کشیدن زنان است. این کمپین‌های تبلیغاتی با موفقیت سیگار را به عنوان محصولی با ویژگی‌های خاص از جمله برابری، مستقل بودن، زرق و برق و زیبایی تبلیغ می‌کرد.
در سال ۱۹۲۹ ادوارد برنایس تصمیم گرفت به زنان پول بدهد تا «مشعل‌های آزادی» خود را هنگام راهپیمایی در رژه یکشنبه عید پاک در نیویورک دود کنند. این یک شوک بود زیرا تا آن زمان زنان فقط در مکان‌های خاص مانند در خلوت خانه‌های خود مجاز به سیگار کشیدن بودند. او هنگام انتخاب زنان برای راهپیمایی بسیار محتاط بود زیرا «اگرچه آنها باید زیبا به نظر برسند، اما نباید خیلی مدل باشند». و او عکاسان خود را استخدام کرد تا اطمینان حاصل کند که تصاویر خوبی گرفته شده و سپس در سراسر جهان منتشر شده‌است. روت هیل خواستار پیوستن زنان به راهپیمایی شد و گفت: «زنان! یک مشعل آزادی دیگر روشن کنید! با یک تابوی جنسی دیگر مبارزه کنید!»
در سال ۱۹۳۴، از ادوارد برنایز خواسته شد تا با اکراه آشکار زنان در خرید سیگار لاکی استرایک برخورد کند زیرا بسته سبز و قرمز آنها با مدهای استاندارد زنانه در تضاد بود. هنگامی که برنایز پیشنهاد تغییر رنگ بسته به رنگی خنثی را داد، جورج واشینگتن هیل، رئیس شرکت دخانیات آمریکایی، با گفتن اینکه قبلاً میلیون‌ها دلار برای تبلیغ بسته هزینه کرده‌است، امتناع کرد. سپس برنایز تلاش کرد تا رنگ سبز را به رنگ مد روز تبدیل کند. محور اصلی تلاش‌های او توپ سبز، یک رویداد اجتماعی در والدورف آستوریا، به میزبانی نارسیسا کاکس وندرلیپ بود. بهانه توپ و متقاضی ناشناس آن این بود که درآمد حاصل از آن به خیریه می‌رسید. زنان جامعه با پوشیدن لباسهای سبز در این مراسم شرکت می‌کردند. به تولیدکنندگان و خرده فروشان پوشاک و لوازم جانبی توصیه می‌شد از رنگ سبز استفاده مؤثری برای تبلیغ محصولات خود کنند. روشنفکران برای سخنرانی‌های تبلیغاتی در مورد زیبایی رنگ سبز به خدمت گرفته شدند.
در تجزیه و تحلیل محتوا از نسخه‌های مجله وگ در آمریکای شمالی و انگلیس، چریل کراسنیک وارش و پنی تینکلر مطالب مربوط به زنان سیگاری را از دهه ۱۹۲۰ تا ۱۹۶۰ بررسی کرده و نتیجه می‌گیرند که این مجله سیگار را با جلوه دادن ویژگی‌های مطلوب نخبه سالاری از طریق مضامین سبک زندگی در فرهنگ نخبگان زن قرار می‌دهد.