stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ناحیه ورنن، شهرستان کلینتون، اوهایو

Township
| Vernon Township, Clinton County, Ohio | Vernon Township, Clinton County, Ohio |
| --- | --- |
Township: Township
Part of the Cowan Creek Circular Enclosure at Cowan Lake State Park: Part of the Cowan Creek Circular Enclosure at Cowan Lake State Park
Municipalities and townships of Clinton County.: Municipalities and townships of Clinton County.
ایالت: اوهایو
County: شهرستان کلینتن، اوهایو
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۸٫۰ مایل مربع (۷۲٫۶ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۲۷٫۲ مایل مربع (۷۰٫۴ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۹ مایل مربع (۲٫۲ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۹۳۸ فوت (۲۸۶ متر)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۲٬۶۸۵
 • تراکم: ۹۸٫۸/مایل مربع (۳۸٫۱/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (Eastern (EST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
FIPS code: 39-79772
GNIS feature ID: 1085885
ناحیه ورنن، شهرستان کلینتون، اوهایو (به انگلیسی: Vernon Township, Clinton County, Ohio) یک سکونتگاه مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کلینتن، اوهایو واقع شده‌است.
خصوصیات

ناحیه ورنن ۷۲٫۶ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۶۸۵ نفر جمعیت دارد و ۲۸۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
درخت تنها

درخت تنها (Der einsame Baum) اثر کاسپار داوید فریدریش، ۱۸۲۲، واقع در موزه برلین
درخت تنها (به انگلیسی: The Lonely Tree، به آلمانی: Der einsame Baum، گاهی با نام «تک‌درخت» (انگلیسی: The Solitary Tree) ترجمه می‌شود) یک نقاشی رنگ روغن اثر نقاش آلمانی با نام کاسپار داوید فریدریش است که در سال ۱۸۲۲ کشیده شده‌است. اندازه این تابلو ۵۵×۷۱ سانتی‌متر (۲۲×۲۸ اینچ) است. این طرح یک سراسرنما از منظره‌ای رمانتیک از دشت‌ها و کوه‌ها در پس‌زمینه را به تصویر می‌کشد. یک بلوط منفرد در جلوی تصویر، نمای غالب طرح است.
یک بلوط قدیمی ایستاده در مرکز نقاشی که به‌وضوح آسیب خورده اما همچنان سرپاست. شاخه‌های درخت، تیره و در سایه فرورفته، به‌سمت آسمان ابری صبح‌گاهی خم شده‌اند. چنین به‌نظر می‌رسد که توده‌های ابر، گنبدی در بالای درخت تشکیل داده‌اند. تاج درخت خشکیده و بالای تنه و دو شاخه بریده‌شده، یادآور طرح صلیب هستند. چوپانی در زیر شاخه‌های پایینی و پوشیده با برگ پناه گرفته‌است. گله گوسفندان او در کنار یک تالاب واقع در چمن‌زار وسیع و پوشیده از علف اطراف درخت در حال چریدن هستند. در فاصله متوسط، روستاها و یک شهر در میان دیگر درختان و بوته‌ها واقع شده‌اند. تپه‌های پوشیده‌شده از درخت، به کوه‌های آبی‌خاکستری پس‌زمینه منتهی می‌شوند.
این اثر توسط بانکدار و کلکسیونری با نام جوآکیم هینریچ ویلهلم وگنر و همراه با نقاشی دیگری با نام طلوع ماه کنار دریا (Mondaufgang am Meer) جمع‌آوری شد تا یک جفت از «زمان‌های روز» ساخته شود که منظره صبح و عصر را به رسم کلود لورین به تصویر بکشد. این اثر تا قبل از نوامبر ۱۸۲۲ تکمیل شد و از سال ۱۸۶۱ و پس از اهدای آن به گالری ملی برلین توسط وگنر، در همان مکان نگهداری می‌شود.
تاریخ‌شناس هنری با نام هلموت بورچ‌سوپان احتمال داد که این کوه‌ها در کرکونوشه واقع شده‌اند که امروزه در مرزهای جمهوری چک است. در زمان زندگی فریدریش در سال ۱۷۹۸، این سرزمین به دو بخش سیلزی و بوهم واقع در جنوب‌شرقی درسدن تقسیم شده‌بود. فریدریش در خلال سال‌های ۱۸۰۶ و ۱۸۱۰، چندین بار این کوه‌ها را نقاشی کرد.
طلوع ماه در کنار دریا، اثر کاسپار داوید فریدریش، ۱۸۲۲
صبح در کوه‌های غول‌پیکر، اثر کاسپار داوید فریدریش، ۱۸۲۲
یک سراسرنما از منظره احتمالی اصلی که مأخذ نقاشی بوده‌است.
لاتین‌نویسی فارسی

همچنین ببینید: لاتین‌نویسی
لاتین‌نویسی فارسی (به لاتین‌نویسی: Lâtinnevisiye Pârsi) نوشتن زبان فارسی به الفبای لاتین است، همچنین با نام فینگلیش (فارسی + English) نیز شناخته می‌شود.
یک تابلوی معمولی در ایستگاه متروی ورزشگاه آزادی که نشان‌گر نام آن با حروف لاتین است
در دو سدهٔ گذشته، به دلایل فراوانی شیوه و ساختار خط لاتین برای زبان فارسی پیشنهاد شده است. اولین بیان‌کنندهٔ این ایده میرزا فتحعلی آخوندزاده بود که در صدر مشروطیت رساله‌ای نیز در این راستا نوشت، اما مورد استقبال قرار نگرفت.
مشکلات خط فارسی

مشکلات خط فارسی، به بیان زبان‌شناس و نشانه‌شناس ایرانی، آقای فرزان سجودی:
نبود نشانه برای واکه‌های کوتاه که سبب می‌شود یک کلمه را بتوان به شکل‌های مختلف خواند.
به‌دلیل نبود حروف مستقل برای واکه‌های کوتاه، حرف «و» در موارد زیادی به جای واکه «ـُ» استفاده می‌شود که با واکهٔ بلند «و» مانند واژه‌های «بو» و «نور»، ابهام ایجاد می‌کنند.
وجود حروف متفاوت برای یک واج به دلیل آمیخته شدن با زبان عربی:
واج /س/ با حروف «س»، «ص» و «ث»
واج /ز/ با حروف «ز»، «ض»، «ذ» و «ظ»
واج /ت/ با حروف «ت» و «ط»
واج /ق/ با حروف «ق» و «غ»
واج /ه/ با حروف «ه» و «ح»
وجود شکل‌های متفاوت برای بعضی از حروف؛ مثلاً «ه» در ابتدا، انتها و وسط یک کلمه، به شکل‌های متفاوت نوشته می‌شود.
سرهم‌نویسی و جدانویسی چندان شکل و قاعده مُدَونی ندارد؛ مثلاً این‌که آیا باید «می‌روم» را سر هم بنویسیم یا «می» را جدا بنویسیم؛ چرا «می‌روم» را معمولاً جدا از هم، اما «دانشگاه» را سرهم می‌نویسیم.
وجود حروفی که خوانده نمی‌شوند؛ مثل «و» در واژه‌های «خواهر» و «خواب» (این مسئله جنبهٔ تاریخی دارد و به آن املای تاریخی گفته می‌شود، چون زمانی تلفظ این کلمات به همین شکل بوده و به مرور «و» در گفتار حذف شده)
چندآوایی بودن نویسه «ی» (این نویسه برای واکه بلند /ای/ به کار گرفته می‌شود اما در برخی واژگان مانند «حتی» یا برخی نام‌ها مانند «کبری» و «صغری»، به صورت /آ/ تلفظ می‌شود که سبب ابهام در تلفظ و خوانش واژه می‌گردد)
به‌کارگیری تنوین نصب /اً/ برای پسوند آوایی «اَن» در واژگانی مانند لطفاً، قطعاً، خواهشاً، ظاهراً، عملاً، قبلاً، معمولاً، واقعاً، ابتدائاً، احیاناً، استثنائاً
مشکلات خط فارسی > برگرداندن کلمه‌های فارسی و مشکلات آن

برای برگرداندن کلمه‌های فارسی و اسامی ایرانی به الفبای لاتین قاعدهٔ رسمی و یگانه و پذیرفته‌شده‌ای وجود ندارد. اغلب رسانه‌ها شیوهای ساده‌ای را معمول کرده‌اند که ظرافت‌های زبان در آن گم می‌شود؛ مثلاً «باد» baad و «بد» bad و حتی گاهی «بعْد» baed و «بَعْید» baeid، به‌دلیل سهل‌انگاری، به‌صورت bad نوشته می‌شود که مشکلات تلفظی ایجاد می‌کند.
برای نمونه، هنگام گرفتن گذرنامه، به‌عنوان سندی رسمی و حقوقی، در نوشتن اسامی به الفبای لاتین، با توجه به استفادهٔ سلیقه‌ای از حروف لاتین، سردرگمی ایجاد می‌شود؛ مثلاً سه برادر یا خواهر ممکن است نام خانوادگی خود یا نام پدر خود را با املاهایی متفاوت نوشته باشند که می‌تواند پیامدهای حقوقی و مالی داشته باشد.
پیشنهاد تغییر خط فارسی به لاتین

به دلیل مشکلات مختلف خط فارسی، عده‌ای به فکر جایگزینی آن، با خط لاتین افتاده‌اند، اما این ایده مخالفان و موافقانی دارد.
پیشنهاد تغییر خط فارسی به لاتین > مخالفان

ابراهیم پورداوود در بخش «دین‌دبیره» از کتاب «اوستا» چنین می‌نویسند:
چندی است که در ایران به کاستی‌های دبیرهٔ عرب برخورده و درصدد چارهٔ آن هستند. دسته‌ای طرفدار اصلاح همین دبیره (الفبا) ی کنونی هستند، دسته‌ای دیگر می‌خواهند که آن را به کناری گذاشته و دبیرهٔ لاتین را اختیار کنند. نتیجهٔ کار طرفداران اصلاح دبیرهٔ کنونی تا آن مقداری که به نظر نگارنده رسید بی‌مصرف و مضحک است. البته دبیرهٔ لاتین بسیار ساده و کامل است ولی گزینش آن از برای کشوری که همهٔ شئونات ملی خود را باخته است و تنها دارای یک زبان شکسته است صلاح نمی‌باشد.
همه کس می‌داند که به واسطهٔ دبیرهٔ عرب این همه واژگان سامی به فارسی راه یافته است به گونه‌ای که تنها یک سوم واژگان ما آریایی است «این آمار استاد پورداود برای چند ده سال پیش است و هم‌اکنون با تلاش سره گویان ارجمند دست کم پنجاه درصد واژگان زبان فارسی معیار، آریایی است.». فردا پس از برگزیدن دبیرهٔ لاتین دسته دسته واژگان زبان‌های اروپایی به زبان ما راه خواهند یافت و صدها واژه مانند رولیسیون، کونستیسیون، پارلمان، کاندیدات، کمیسیون، بودجه و… با همان دبیرهٔ لاتین و املای درست فرانسه نوشته می‌شود: revolution , Constitution , Parlement , Candidate, Commission, budget,....
با این ترتیب زبان آلودهٔ ما آلوده تر خواهد شد. همان گونه که اندیشمندان ما می‌خواهند که با تغییر دبیره به دانش و آگاهی ما بیفزایند باید پیشرفت دادن ملیت مان را نیز در نظر داشته باشند. باید به گونه‌ای عمل کنند که از درخت کهنسال ما، دوباره شاخ و بری سر زند نه آن که تیشه به ریشهٔ آن رسد. ملیت ما باید دوش به دوش هم با شیمی و فیزیک و هندسه پیشرفت کند نه آن که یکی از آن‌ها فدای دیگری گردد. یگانه راه نجات ایران زنده نمودن سنت ملی آن است. چه خوب است که ترقی خواهان ما در تغییر الفبا نیز به «دین دبیره» که به فتوای دانشمندان اروپایی خاورشناس یکی از دبیره‌های خوب به‌شمار می‌رود نظری افکنند و این الفبای ساده و آسان را که در مدت چند ساعت می‌توان یادگرفت به کلی فراموش نکنند. گذشته از آن که دین دبیره برگزیدهٔ نیاکان ماست به وسیلهٔ آن می‌توانیم خدمات شایانی به زبان و ملیت خود بنماییم و نفوذ واژگان عربی و ترکی و اروپایی در فارسی کم‌تر خواهد شد؛ همان گونه که در پارینه، دبیرهٔ عرب واژگان سامی را داخل زبان ما کرد در آینده «دین دبیره» واژگان فراموش شدهٔ (پارسی) را دوباره به یاد ما خواهد آورد و نیز به تلفظ درست واژگان فارسی که به واسطهٔ کاستی دبیرهٔ عرب دگرگون شدند موفق خواهیم شد، از آن جمله است نام خود میهن ما «ایران» که تا چند سدهٔ گذشته تلفظ درست آن Eran محفوظ بود.
پیشنهاد تغییر خط فارسی به لاتین > موافقان

احمد کسروی در کتاب «زبان پاک» چنین می‌نویسند:
بی‌گفتگوست که باید الفبای ما دیگر گردد. در این باره پنجاه سال است (تا سال ۱۳۲۲) سخن می‌رود و اکنون باید به‌کار بسته شود و ما شایسته‌ترین دسته‌ایم که آن را بکار بندیم. اگر امروز ما این را بکار نبندیم، یا همچنان می‌ماند و بجایی نمی‌رسد یا به‌دست کسان ناشایستی می‌افتد که یک چیز ناقص درست کرده به‌دست‌ها دهند.
ما دوست می‌داشتیم خودمان یک الفبای بهتر و درست‌تری بسازیم و به‌کار بریم که چون رواج گرفت، اروپاییان آن را از ما گیرند ولی [به دلیل محدودیت‌ها] این ما را ناگزیر می‌کرد که چند سال دیگر منتظر باشیم. از این‌رو از آن چشم پوشیدیم و بهتر دانستیم که به همان الفبای لاتین که دیگران نیز اقتباس کرده‌اند، قانع باشیم.
در ادامه در همین کتاب، الفبای پیشنهادی خود را آورده است؛ که بسیار همانندِ الفبای رسمی است.
کورش صفوی. موافق با جایگزینی الفبای لاتین به جای خط فارسی
صادق هدایت، انتقاد از خط فارسی امروزی
منصور حکمت، در زمینهٔ تغییر الفبای فارسی به الفبای لاتین و رومانیزاسیون آن فعالیت می‌کرد و به همین منظور کنوانسیون یوروفارسی را بنیان گذاشت.
پیشنهاد تغییر خط فارسی به لاتین > میانه‌روها

اما دستهٔ دیگری هستند که از طرفی عقیده دارند که خط کنونی فارسی را بخاطر تمامی خوبی‌هایش باید نگه داشت و دلایلی برای عدم موافقت با جایگزینی کامل خط را بیان می‌کنند و از طرفی معایب خط فارسی را پذیرفته‌اند و برای پوشش عیب‌های آن به‌کارگیری خط کمکی دیگری را هم‌راستا با آن پیشنهاد می‌کنند؛ که منظور بیشتر این افراد از خطِ دوم، همان خطِ لاتین است.
کوروش کمالی سروستانی، موافق با ایجاد خط دوم برای کاربردهای مشخص و خاص.
شاید بتوان با برخی دیگر از بزرگان هم‌داستان شد که می‌گویند تغییر خط فارسی نه ممکن است و نه لازم، اما ابداع خط جدید با الفبای رومیایی برای نوشتن فارسی در کالبدی جدید به ویژه در متون فنی و نیز پیامک‌ها، ایمیل‌ها و تابلوها ضروری است و ما می‌توانیم دو خط با کارکردهای مختلف داشته باشیم.
تدوین فرهنگ املایی خط فارسی، آموزش برنامه‌ریزی‌شده و علمی این خط در مدارس و دانشگاه‌ها، تدوین شیوه‌نامهٔ خط معیار، سامان‌دهی نوشتن به حروف رومیایی و تدوین شیوه‌نامه‌ای در این مورد با محوریت فرهنگستان زبان و ادب فارسی و با بهره‌گیری از همهٔ داشته‌ها و دانسته‌های متخصصان و استادان فرهنگستانی و غیرفرهنگستانی می‌تواند به بخش عمده‌ای از نارسایی‌ها و آشفتگی‌ها پایان دهد.
مسعود خیام، و پیشنهاد «خط فنی» برای فارسی.
حال تکلیف ما این است که بگذاریم خط کنونی سر جایش باشد و از آن برای نامه‌های اداری، شعر و شاعری، متن‌های ادبی و مانند این‌ها استفاده کنیم، اما خط دیگری را به صورت علمی تدبیر کنیم که کارهای علمی و کامپیوتری را برای ما انجام دهد، هرچند این خط عملاً به دست بچه‌ها و جوان‌ترها تدبیر شده است. در پیامک، خطی که به آن فارگلیسی یا فینگلیش می‌گویند، به دست بچه‌ها درست شده است که در عمل مقدار زیادی ناپختگی در آن دیده می‌شود.
یکسان‌سازی

امروزه لاتین‌نویسی ازسوی کنفرانس و گروه یکسان‌سازی نام‌های جغرافیایی سازمان ملل UNCSGN-UNGEGN به یک الزام در نام‌های جغرافیایی و پدیده‌ها و اصطلاحات نوین تبدیل شده است و عملاً تمام کشورها تابلوی خیابان‌ها و نام‌ها و نقشه‌ها را برای سهولتِ ردیابی در ناوبری، هواپیماها و مسافران و گردشگران لاتین‌نویسی کرده‌اند. لذا در ایران نیز چاره‌ای جز پذیرش آن نیست.
تا مدت‌ها، استاندارد رسمی برایِ آوانگاری فارسی به خطِ لاتین نبود. در سال ۱۳۸۲ نظام آوانگاری کلی نام‌های جغرافیایی ایران ارائه شد و پس از آن برای تصویب به گروه متخصصان نام‌های جغرافیایی سازمان ملل ارسال شد و سرانجام در نهم اوت ۲۰۱۲ در دهمین کنفرانس بین‌المللی استانداردسازی نام‌های جغرافیایی، به‌عنوان یکی از شیوه‌های لاتین‌نویسی مورد قبول سازمان ملل، به‌تصویب رسید. پس از آن در سال ۱۳۹۱ شمسی، این استاندارد با عنوانِ "شیوه‌نامه آوانگاریِ کلیِ نام‌های جغرافیاییِ ایران" به همهٔ وزارتخانه‌ها و نهادهایِ دولتی برایِ اجرا ابلاغ شد. البته پیشتر در دهه ۵۰ الگویی نزدیک به این شیوه نامه، نخستین بار توسط دکتر محمد معین در واژه‌نامه فرهنگ معین برای نمایش بهتر تلفظ‌ها بکار برده شده بود.
در پروژه‌ای به نامِ «الفبایِ دوم» کوشیده شده، تا کاربردِ استانداردِ یادشده از نگارشِ نام‌هایِ جغرافیایی فراتر رود، به گونه‌ای که بتوان هر متنِ فارسی را بر پایهٔ این استاندارد نوشت. بر پایهٔ شیوه‌نامه‌ای مکمل ابزارهایی زیرساختی برایِ غلط‌یابی، ترانویسیِ متن‌ها از خطِ فارسی به لاتین حاویِ افزونه‌ای برایِ گوگل کروم، ترجمهٔ واژه‌ها و نیز آموزشِ زبان به ایرانیانِ نسلِ دوم در خارج از کشور توسعه یافته است. با کمکِ این ابزارها کتاب‌هایی اندک، از جمله دیوان حافظ و رباعیات خیام ترانویسی شده‌اند.
کاربردهای لاتین‌نویسی فارسی

نوشتن فارسی به الفبای لاتین کاربردهای گوناگونی دارد:[نیازمند منبع]
نوشتن نامه و پیام الکترونیکی
نوشتن پیام در پیام رسان‌های امروزی
آموزش زبان فارسی به خارجیان
در محیط دانشگاهی برای بحث‌های زبان‌شناختی و غیره
در واژه‌نامه‌ها برای نشان دادن تلفظ
در کتاب‌هایی که در بارهٔ گویش‌ها و زبان‌های ایرانی است.
در تابلوهای راهنمایی و رانندگی، خیابان‌ها، کوچه‌ها، ...
در رایانه و اینترنت برای نام‌گذاری فایل‌ها و پوشه‌ها و …
در رسانه‌ها برای نوشتن نام فیلم، شو، آهنگ، ...
و موارد دیگر
شیوه‌های لاتین‌نویسی > نویسه‌گردانی

در نویسه‌گردانی تلاش بر این است که جمله را همان‌گونه که با الفبای فارسی-عربی نوشته می‌شود، با الفبای لاتین بنویسند. در این‌گونه لاتین‌نویسی مثلاً جمله «من پارسی می‌نویسم» به صورت «Man Parsi minevisam» نوشته می‌شود. این سبک نوشتن نمی‌تواند کاربرد عملی داشته باشد و تنها در متن‌های پژوهشی به زبان‌های غیر فارسی بکار می‌رود.
شیوه‌های لاتین‌نویسی > آوانگاری

در آوانگاری تلاش بر این است که جمله را همان‌گونه که خوانده می‌شود، به لاتین بنویسند. در این‌گونه لاتین‌نویسی مثلاً جمله «من پارسی می‌نویسم» به صورت «Man Parsi minevisam» نوشته می‌شود.
جدول‌های برگردان حروف

این روش برپایهٔ شیوه نامهٔ استاندارد است؛ که بیشتر در فرهنگ‌نامه‌ها (مانند: فرهنگ معین و فرهنگ عمید) و نرم‌افزارهای ترانویسی کاربرد دارد.
از جمله ویژگی‌های این شیوه‌نامه، بکاربردن نویسه /â/ برای واکه /آ/، /x/ برای آوای /خ/، نویسهٔ /q/ برای آوای /ق/، /ǧ/، برای آوای /غ/، نویسه /š/ برای آوای /ش/، نویسه /ž/ برای آوای /ژ/ و نویسه /c/ برای آوای /چ/ است. در این روش، مشکل دوگانگی و ابهام از بین رفته است؛ چون برای هر آوا تنها یک نویسه وجود دارد.
جدول‌های برگردان حروف > همخوان‌ها

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| الفبای پارسی | ب | پ | ت | ث | ج | چ | ح | خ | د | ذ | ر | ز | ژ | س | ش | ص | ض | ط | ظ | ع/همزه | غ | ف | ق | ک | گ | ل | م | ن | و | و | ه | ی/ی ‎ |
| لاتین‌نویسی پارسی | b | p | t | s | c | č | h | ǩ | d | z | r | z | j | s | š | s | z | t | z | ě | ǧ | f | q | k | g | l | m | n | v | w | h | y |
| نمونه پارسی | بردبار | پیکر | تاختن | مثلث | جایگاه | چشم | حافظ | خوشحال | درود | ذره | رفتار | زندگی | ژرف | سپنتا | شمشیر | اصفهان | ضربه | طرفدار | ظاهر | نعمت | غروب | فرزند | قانون | کاویان | گلشن | لبریز | مردم | نگارین | واژه | نوروز | هنگام | یزدان |
| لاتین نویسی | bordbâr | peykar | tâxtan | mosallas | jâygâh | cašm | hâfez | xošhâl | dorud | zarre | raftâr | zendegi | žarf | sepantâ | šamšir | Esfahân | zarbe | tarafdâr | zâher | ne'mat | ǧorub | farzand | qânun | kâviyân | golšan | labriz | mardom | negârin | vâže | Nowruz | hengâm | yazdân |
| DIN 31635 | b | p | t | ṯ | c | č | ḥ | ǩ | d | ḏ | r | z | j | s | š | ṣ | ḍ | ṭ | ẓ | ě | ǧ | f | q | k | g | l | m | n | v | w | h | y |
| ALA-LC | b | p | t | th | j | ch | ḥ | kh | d | dh | r | z | j | s | sh | ṣ | ḍ | ṭ | ẓ | ě | gh | f | q | k | g | l | m | n | v | w | h | y |
| الفبای آوانگاری بین‌المللی (MSA) | b | p | t | s | dʒ | tʃ | h | ǩ | d | z | r | z | ʒ | s | ʃ | s | z | t | z | ʔ | ʁ~ɣ~ɢ~q | f | q ɣ~ɢ~ʁ | k | ɡ | l | m | n | v | w | h | j |
| UNGEGN(1967) | b | p | t | s | j | ch | h | kh | d | z | r | z | zh | s | sh | s | z | t | z | ě | gh | f | q | k | g | l | m | n | v | w | h | y |
| UNGEGN(2012) | b | p | t | s | j | č | h | ǩ | d | z | r | z | j | s | š | s | z | t | z | ě | ǧ | f | q | k | g | l | m | n | v | w | h | y |
تلفظ حرف همزه و همچنین حرف عین (ساکن) عربی در بین فارس‌زبان به‌صورت انسدادی چاکنایی است. این واج در الفبای آوانگاری بین‌المللی به صورت /ʔ/ نشان داده می‌شود.
البته لاتین نویسی واکهٔ «ع» در حالت غیرساکن بستگی به صدای پس از آن دارد. مانند: Ali (علی), edâlat (عدالت), olum(علوم)
جدول‌های برگردان حروف > واکه‌ها

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| الفبای فارسی | اَ | اِ | اُ | آ | ای | او |
| لاتین‌نویسی فارسی | a | e | o | â | i | u |
|  نمونه پارسی | اَبر | اِنسان | اُمید | آسمان | ایرانی | روز |
| لاتین‌نویسی | abr | ensân | omid | âsemân | irâni | ruz |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| لاتین‌نویسی |  | الفبای پارسی |
| Bani Âdam aězâye yek peykar'and |  | بنی آدم اعضای یک پیکرند |
| Ke dar âfarineš ze yek gowhar'and |  | که در آفرینش ز یک گوهرند |
| Co ozvi be dard âvarad ruzegâr |  | چو عضوی به درد آورد روزگار |
| Degar ozv hâ râ namânad qarâr |  | دگر عضوها را نماند قرار |
جدول حروف لاتین برگرفته از فرهنگ معین
جدول حروف لاتین برگرفته از فرهنگ معین
جدول حروف لاتین برگرفته از فرهنگ معین
گسترش لاتین‌نویسی

همچنین ببینید: لاتین‌نویسی، روماجی، و پین‌یین
امروزه لاتین‌نویسی به‌طور گسترده‌ای در زبان‌های شرقی رایج شده است. عرب‌زبان‌ها امروزه به‌مراتب بیشتر از فارسی زبانان از لاتین‌نویسی استفاده می‌کنند. هندی‌ها و پاکستانی‌ها نیز به‌طور فزاینده‌ای از لاتین‌نویسی استفاده می‌کنند. در کشورهایی مانندِ چین و ژاپن الفبای لاتین به عنوان الفبای دوم و کمک آموزشی به رسمیت شناخته شده، و استانداردهایی نیز برای آن ساخته و مصوب شده است.
گسترش لاتین‌نویسی > الفبای تاجیکی لاتین

مقالهٔ اصلی: الفبای تاجیکی
همچنین ببینید: تغییر خط در تاجیکستان
زبان تاجیک یا فارسی تاجیکی یکی از گویش‌های زبان فارسی است. این زبان در جمهوری شوروی سوسیالیستی تاجیکستان در سال‌های بین ۱۹۲۶ تا اواخر دههٔ ۱۹۳۰ میلادی به‌صورت استاندارد با استفاده از نسخه‌ای مخصوص از خط لاتین نوشته می‌شده است.
در اواخر دههٔ ۱۹۳۰ میلادی این خط لاتین با نسخه‌ای برگرفته‌شده از خط سیریلیک عوض شد.
منابع برای مطالعه بیشتر

راه حل مشکلات خط فارسی از نگاه کارشناسان
دیدگاه کارشناسان درباره تغییر خط فارسی
«چرا نباید خط فارسی را تغییر دهیم» از فرزان سجودی
دکتر مسعود خیام، و پیشنهاد «خط فنی» فارسی[پیوند مرده]
ابلاغ شیوه نامه آوانگاری کلی نام‌های جغرافیایی
صفحه‌کلیدِ استاندارد لاتینِ پارسی
نشان سفارت جمهوری اسلامی ایران در پراگ به سه زبان انگلیسی، چکی و فارسی
غزوه بدر
پیش زمینه

پس از هجرت مسلمانان به مدینه تا رمضان سال دوم ه‍.ق، مسلمانان درگیری‌های پراکنده‌ای با مشرکان مکه داشتند. این درگیری‌ها غالباً در شکل تعرض به کاروان‌های تجاری مکیان نمایان بود و این بدان خاطر بود که محمد قصد داشت تا رویارویی با مکیان را با قطع یا تهدید رشته حیات اقتصادی و تجاری آنان آغاز نماید. در طی نخستین سال سکونت مسلمانان در مدینه، محمد اجازه داد حمله علیه کاروان‌های مکه انجام شود. سهیل هاشمی نظرات دربارهٔ این درگیری‌ها را بررسی می‌کند و گزارش می‌کند: دربارهٔ درگیری‌های اولیه میان مورخان متقدم و مستشرقین متأخر، با سیره‌نویسان، اختلاف‌نظر وجود دارد؛ به گفتهٔ اغلب تاریخ‌نگاران مسلمان متقدم، در طی این دوران محمد سیاست جدیدی را در برابر مکه اتخاذ کرد. جنگیدن با مکیان به تلافی [و جبران خسارات ناشی از] رفتار ایشان با مسلمانان؛ و طبق گفتهٔ بسیاری از خاورشناسان نیز، این حملات با هدف جبران فقر اقتصادی ناشی از مهاجرت مسلمانان به مدینه انجام می‌شد. برخی گفته‌اند «این درگیری‌ها نشان‌دهندهٔ تغییری اساسی در خط مشی پیامبر در جهت تکیه بر تنازع خشونت‌آمیز بود که با آیات ستیزه‌جویانهٔ مدنی تجویز شد.» اما محمد هیکل معتقد است که این درگیری‌ها لشکرکشی نظامی نبودند بلکه حمله‌هایی کوچک بود که با هدف خسته کردن مکیان و نمایاندن قدرت جدید مسلمانان و اثبات لزوم صلح و سازش با مسلمین انجام می‌شد.» او استدلال می‌کند که این درگیری‌ها جنبهٔ روانی داشت و بیشتر با هدف تهدید و ترساندن بود تا آغاز جنگ با قریش و کاروان‌هایش. به باور هاشمی، هر دو این دیدگاه‌ها بر مبنای حدس و گمان است. با این وجود به‌سختی می‌توان این واقعه و وقایعی که مسبب آن بودند را به روشنی شرح داد. همچنین، پیشگیری از اقدام نظامی احتمالی مکیان علیه مسلمانان و پایان دادن به آزار و اذیت اقلیت مسلمان باقی‌مانده در مکه و بستن مسیر کاروان‌های مکه تا شام یا به تعبیری دیگر، تهدید حیات اقتصادی مکه نیز به عنوان اهداف محمد از فعالیت نظامی علیه مکیان ذکر شده‌است. در طی یکی از همین درگیری‌ها در ماه رجب (یکی از ماه‌های حرام در فرهنگ اعراب) همان سال، مسلمانان با کاروانی از قریش در نخله (جایی میان مکه و طائف) درگیر شدند و عمرو بن حضرمی (از اهالی مکه) کشته شد. قریش از فرصت بهره جست و جنگی تبلیغاتی علیه مسلمانان به راه انداخت و مسلمانان را به جنگیدن در ماه‌های حرام، که نزد عرب عملی قبیح و نامتعارف بود متهم کرد تا میان مسلمانان و تمام اهالی شبه جزیره عربستان، دشمنی ایجاد کند.
پس از هجرت مسلمانان به مدینه، اهالی مکه دارایی‌های رهاشدهٔ مهاجرین مسلمان را مصادره کردند. علاوه بر آن، قریش دامنه مبارزات همه‌جانبه خود علیه پیامبر اسلام را وسعت داد و به اقداماتی چون هجرت مسلمانان به مدینه، ترغیب صاحب نفوذان مدینه در سختگیری بر مهاجران، تحریک مشرکان مدینه به قتل پیامبر اسلام و تماس‌های پنهانی جهت توطئه با یهودیان ساکن مدینه دست زدند. این تحرکات غالباً پس از پیمان عقبه صورت گرفت. محمد نیز با بستن پیام‌نامه‌هایی با سران یهود و قبایل اطراف مدینه، توطئه‌های قریش را خنثی می‌کرد. در آن هنگام آیاتی نازل شده بود که به مسلمانان، در برابر کسانی که آنان را مجبور به انکار دینشان می‌کنند یا از فراخواندن مردم به خدا منع می‌کنند، اجازهٔ جنگیدن می‌داد، و مسلمانان این را اعلان جنگی از جانب خدا علیه بت‌پرستی قریش می‌دانستند. چیز رابینسون عامل اصلی بروز درگیری را اشتیاق محمد برای فراهم ساختن شرایط اجرای مناسک مذهبی اسلام گرداگرد کعبه و بر کوه‌های مکه و نیز سرشت فعال اعتقادات وی می‌داند.
اطلاعات کلی

غزوهٔ بدر که به بدر الکبری شهرت دارد، به جهت وقوع آن در منطقه‌ای به همین نام واقع در حجاز به این نام شهرت یافته‌است. این غزوه نخستین نبرد بزرگ محمّد است که میان مسلمانان و اهل مکه در هفدهم رمضان یا نوزدهم رمضان سال دوم (۱۳ یا ۱۵ مارس ۶۲۴ میلادی) رخ داده‌است. این نخستین نزاعی بود که انصار نیز در آن شرکت داشتند.
منطقه بدر واحه‌ای در میان مکه و مدینه است که به سبب وجود چاه‌های آب در آن شهرت دارد. در خصوص علت نام‌گذاری این منطقه به بدر، در میان منابع اختلاف وجود دارد. بر اساس روایتی، «بدر» نام دارنده یا حفرکننده چاه‌های این منطقه بوده‌است. این منطقه به جهت سرسبزی، نزهتگاه اعراب بود و بازاری به صورت موسمی در آنجا شکل داده می‌شد. بازاری که در پیش از اسلام در منطقه بدر برقرار می‌شد، هم ساله از اول تا هشتم ذیقعده و با مراسم عبادی در برابر بت‌ها و برنامه‌های تفریحی همراه بود. در خصوص چاه‌های این منطقه آورده‌اند که محل تأمین آب طایفه بنی غفار بوده‌است. در سال‌های آغازین ظهور اسلام، قبیله بنی ضمره در این منطقه ساکن بودند و بنی غفار یکی از طایفه‌های این قبیله بوده‌است. به گزارش دانشنامه جهان اسلام، منطقه بدر در ۱۳۰ کیلومتری جنوب غربی مدینه واقع شده‌است. این منطقه دشتی به طول ۹ و عرض ۷ کیلومتر است و در نزدیکی وادی صفراء واقع شده‌است. این منطقه هم‌اکنون شهری کوچک در فاصله ۱۵۳ کیلومتری جنوب غربی مدینه و ۳۴۳ کیلومتری شمال مکه است.