زوران جینجیچ
فعالیت سیاسی

در سال 1979، جینجیچ به یوگسلاوی بازگشت تا در دانشگاه نووی ساد به تدریس مشغول شود.  در دهه 1980، او نویسنده مجله Literary Review ، یک مجله تأثیرگذار بلگراد بود.  در صربستان، به طور مشترک با دیگر کشورهای «غرق شده» اروپای شرقی که همگی در یک زمان توسط بیگانگان اداره می شدند، روشنفکران به عنوان حاملان فرهنگ ملی دارای اعتبار فوق العاده ای هستند و حس ملی را زنده نگه می دارند.
جینجیچ در مقاله‌ای در نسخه ژوئن 1988 Literary Review خواستار حفظ وضعیت موجود در سال 1974 شد که منطقه کوزوو به عنوان یک استان خودمختار در جمهوری سوسیالیستی صربستان باقی بماند و اعلام کرد که اگر کوزوو خودمختاری خود را از دست بدهد: ما می توانیم با قطعیت قابل توجهی اعلام کنیم که کوزوو در هر کشور آینده صربستان منبع دائمی سرکوب خواهد بود.»  موضع جینجیچ در مورد مسئله کوزوو او را به عنوان یکی از مخالفان اسلوبودان میلوشویچ مشخص کرد.که از سال 1987 برای پایان دادن به خودمختاری کوزوو تلاش کرده بود. یکی از روشنفکران، درینکا گوژکوویچ در سال 1996 به یاد می آورد: "شما نمی توانید تصور کنید که خواندن نوشته های او در آن زمان چقدر شگفت‌انگیز بود. در حالی که همه فریاد می زدند و از زبان تکان دهنده برای برانگیختن نفرت استفاده می کردند، زوران داشت این مقالات زیبا را می نوشت و استدلال می کرد که ناسیونالیسم چیزی نیست". در 28 ژوئن 1989، میلوشویچ به خودمختاری کوزوو پایان داد، که باعث نگرانی بسیاری در سایر جمهوری‌های یوگسلاوی شد، جایی که بیم آن می‌رفت که میلوشوویچ ممکن است کاری مشابه انجام دهد.
در 11 دسامبر 1989 همراه با دیگر روشنفکران صرب و فعالان طرفدار دموکراسی، حزب لیبرال دموکرات ( DS) را بر اساس حزب دموکرات که به طور مشابه در پادشاهی یوگسلاوی وجود داشت، تأسیس کرد. او در سال 1990 رئیس هیئت اجرایی حزب شد و در همان سال به عضویت پارلمان صربستان انتخاب شد. در اوایل دهه 1990، جینجیچ به سمت موضع ملی گرایانه تری رفت که به طور گسترده ای از سیاست های میلوشویچ حمایت می کرد، که باعث ناراحتی هواداران سابق او شد. در سال 1993، او نقش اصلی را در نوشتن پلاتفرم DS ایفا کرد و خواستار برگزاری رفراندوم در مورد احیای سلطنت شد. جینجیچ تصریح کرد که شخصاً طرفدار بازسازی خانه کاراجورجویچ است. همان پلتفرم خواستار آن شد که منطقه کوزوو بخشی از صربستان باقی بماند و دولت سیاست‌های ضد ناتالیستی را اتخاذ کند که برای محدود کردن زاد و ولد آلبانیایی‌های کوزوو طراحی شده بود.  در ژانویه 1994 او جایگزین دراگولب میچونوویچ به عنوان رئیس حزب دموکرات شد.
توازن جدید قدرت در DS منجر به برگزاری کنفرانس اولیه حزب شد. در کنفرانس حزب در 5 ژانویه 1994 در بلگراد، جینجیچ رئیس جمهور شد و مربی سیاسی شخصی میچونوویچ را که مجبور به استعفا شد، زیرا شاخه های حزب محلی علیه او مخالفت کردند، کنار زد. کنایه معروفی که در کنفرانس توسط جینجیچ 41 ساله درباره میچونوویچ 63 ساله بیان شد، این بود: "زمان میچونوویچ گذشته است... او تینا ترنر نیست که اکنون بهتر از سی سالگی آواز می خواند".  در سخنرانی تلخ خود در کنفرانسی که طی آن از سمت خود استعفا داد، میچونوویچ نحوه تصاحب DS توسط جینجیچ را "ترکیبی از ماکیاولیسم و ​​تکنیک انقلابی" توصیف کرد. در این رویارویی درون حزبی با میچونوویچ، جینجیچ از حمایت محتاطانه رسانه های دولتی تحت کنترل میلوشویچ نیز بهره مند شد.  اگرچه بسیاری از اعضای DS نحوه اجرای این انتقال قدرت را دوست نداشتند، اما به‌طور نمادین از آن به عنوان "oceubistvo" ( پاتکشی ) یاد می کردند. "باشگاه مناظره" به سمت ساختار سازمانی مدرن و کارآمد که بر اساس مدل مدیریت کسب و کار عمل می کند.  در فوریه 1994، جینجیچ برای ملاقات با رادوان کاراجیچ از پال بازدید کرد و گفت که او به بوسنی رفته بود تا با مردم جمهوری صرب بوسنی ابراز همبستگی کند.