دارونما در تاریخ
اثر دارونما

اثر دارونما در داروهای جدید در قرن هجدهم و در دهه ۱۷۸۰ توسط میشل فیلیپ بووارت حکایت شده‌است.
اولین کسی که اثر دارونما را تشخیص و نشان داد، پزشک انگلیسی جان هیگارت در سال ۱۷۹۹ بود. او یک روش درمانی محبوب در زمان خود به نام " تراکتورهای پرکینز " را آزمایش کرد که از نشانگرهای فلزی تشکیل می‌شد که ظاهراً قادر به بیرون کشیدن بیماری بودند. آنها با قیمتی بسیار بالا (پنج گینه) به فروش می‌رسیدند. هیگارت تصمیم گرفت نشان دهد که هزینه کردن برای چنین کاری لازم نیست. او این کار را با مقایسه نتایج تراکتورهای چوبی ساختگی با تراکتورهای فلزی ظاهراً "فعال" انجام داد و یافته‌های خود را در کتابی به نام دربارهٔ تخیل علت و درمان اختلالات بدن منتشر کرد.
نشانگرهای چوبی به اندازهٔ فلزهای گران‌قیمت مفید بودند و نشان می‌داد که تخیلِ صرف چه تأثیر شگرفی بر بیماری دارد. تأثیری که تا به حال کسی به آن فکر نکرده بود". با این که واژهٔ دارونما از سال ۱۷۷۲ تا کنون به کار می‌رود، این اولین بار بود که اثر دارونما به واقع نمایش داده می‌شد.
اولین کسی که اثر دارونما را در مقاله‌ای در لنست معرفی و مطرح کرد تی‌سی گریوز در ۱۹۲۰ بود. وی دربارهٔ «اثرات دارونما» در مواردی سخن گفت که «آشکارا اثر درمانی واقعی بر روان ایجاد شده باشد».
در بیمارستان رویال لندن در سال ۱۹۳۳، ویلیام اوانز و کلیفورد هویل بر روی ۹۰ نفر آزمایش کردند و نتایج حاصل از تجویز یک داروی فعال و یک «دارونما» را مقایسه کردند. این آزمایش تفاوت معناداری بین درمان دارویی و درمان دارونما نشان نداد و محققان به این نتیجه رسیدند که این دارو هیچ تأثیر خاصی در رابطه با شرایط درمان ندارد. در ۱۹۳۷ آزمایش مشابهی نیز توسط هری گلد، ناتانیل کویت و هارولد آتو بر روی ۷۰۰ مورد انجام شد.
در ۱۹۴۶، کارشناس آمار زیستی و فیزیولوژیست دانشگاه ییل، E. Morton Jlineline، «واکنش به پلاسیبو» یا «پاسخ» را توصیف کرد. او احتمالاً از اصطلاحات «پاسخ به پلاسیبو» و «واکنش به پلاسیبو» به عنوان دو اصطلاح قابل تعویض استفاده کرده‌است. هنری کی. بیچر در ۱۹۵۵ اولین کسی بود که در مقاله‌اش "دارونمای قدرتمند " از اصطلاح "اثر دارونماً استفاده کرد، که آن را از اثرات دارویی متمایز نشان می‌داد. بیچر پیشنهاد کرده بود که اثرات دارونما در حدود ۳۵٪ از افراد رخ داده‌است. با این حال، این مقاله به دلیل عدم تمایز اثر دارونما از عوامل دیگر و همچنین پشتیبانی از ایدهٔ تفاخرآمیز اثر دارونما، مورد انتقاد قرار گرفت و یک تحلیل مجدد در ۱۹۹۷ نتوانست از نتیجه‌گیری‌های بیچر حمایت کند.
در ۱۹۶۱، بیچر گزارش داد که درد قفسهٔ سینهٔ بیماران جراحان 'مشتاق' نسبت به بیماران جراحان شکاک، بیشتر تسکین یافته‌است.
در ۱۹۶۱ والتر کندی واژهٔ nocebo را معرفی کرد؛ واژه‌ای به معنای یک مادهٔ خنثی که باعث اثرات مضر در بیمار می‌شود.
در ۱۹۶۱ هنری کی. بیجر به این نتیجه رسید که جراحانی که مشتاق و خوش‌بین هستند درد سینه و مشکلات قلبی بیماران خود را بیشتر از جراحان شکاک تسکین می‌دهند. از آغاز دههٔ ۱۹۶۰، اثر دارونما به‌طور گسترده‌ای شناخته شد و آزمایش‌های کنترل شده با دارونما به معیاری در تأیید داروهای جدید بدل شد.
دیلان اوانز معتقد است که دارونما به فعال کردن پاسخ فاز حاد، مرتبط است، بنابراین فقط در شرایطی مانند درد، تورم، زخم معده، افسردگی و اضطراب که با این موضوع ارتباط دارند، تأثیر خواهد کرد.
بررسی سیستماتیک کارآزمایی‌های بالینی در ۲۰۰۱ به این نتیجه رسید که هیچ شواهدی از تأثیرات مهم بالینی وجود ندارد، مگر در درمان درد و نتایج مکرر بر روی بیمار. نویسندگان مقاله بعداً یک بررسی کاکرین را با نتیجه‌گیری مشابه منتشر کردند (به روز شده تا تاریخ ۲۰۱۰) در اکثر مطالعات از ابتدا تا انتهای آزمایش به اثر دارونما در ایجاد تفاوت‌های اساسی اشاره شده‌است، اما داوران جهت تمایز دادن اثر دارونما از بهبود طبیعی بیماری، مطالعاتی را برررسی کردند که هم گروه دارونما و هم گروه‌های درمان نشده در آن حضور داشتند.
اثرگذاری دارونما بین افراد متفاوت است. در دهه۱۹۵۰، تحقیقات قابل توجهی انجام شد تا مشخص شود آیا تیپ شخصیتی خاصی وجود دارد که به دارونما پاسخ دهد. یافته‌ها قابل تعمیم نبود و تا اکنون تصور می‌شود که تیپ شخصیت هیچ تأثیری در مؤثر بودن یا نبودن دارونما ندارد.
کلمه " اوبیسلپ "، همان "دارونما" (پلاسیبو) است که از آخر هجی شده‌است. این واژه در ۱۹۹۸ توسط یک پزشک استرالیایی زمانی که یک دارونمای آزاد و در دسترس لازم بود ابداع شد. این کلمه برخی اوقات برای تجویز یک داروی غیرواقعی و برای پنهان ماندن از نظر بیمار استفاده می‌شود.
پیشنهاد شده‌است که اثر دارونما (که مربوط به یک گروه است) و پاسخ به دارونما (که فردی است) تمایز وجود دارد.
پزشکان و جراحانی نظیر آمبروز پاره Ambroise Paré به طور سنتی بر اهمیت تسلی دادن به بیمار از طریق استفاده از دارونما تأکید داشته‌اند. این صفحه عنوان یکی از آثار پاره است.
تراکتورهای فلزی. کاریکاتور یک شارلاتان در معالجه بیمار با حق ثبت اختراع تراکتورهای پرکینز توسط جیمز گیلری، ۱۸۰۱.
جان هیگارت اولین کسی بود که اثر دارونما را در سال ۱۷۹۹ نشان داد.