stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جان دکوون آلسوپ
حرفه سیاسی

از آلسوپ، در ۱۹۴۷ تا ۱۹۴۹، به عنوان «میانه‌رو خون آبی» و «جمهوری‌خواه یانکی کنتیکت» یاد می‌شد، او انتخاب شد تا دو دوره در مجمع عمومی کنتیکت به نمایندگی از آوون، متحد با جناح لیبرال حزب جمهوری‌خواه، کار کند. در این مقام، او از لایحه‌ای به نام لایحه کنترل تولد آلسوپ حمایت کرد که «به پزشکان اجازه می‌داد داروهای ضدبارداری را برای زنان متأهلی که ممکن است زندگی آن‌ها در اثر بارداری به خطر بیفتد، تجویز کنند.» او همچنین در پایان جلسه قانونگذاری ۱۹۴۹، به ارائه سه لایحه حذف تبعیض نژادی ارائه شده توسط ان‌ای‌ای‌سی‌پی کنتیکت کمک کرد. این لایحه‌ها تبعیض نژادی در مسکن-های عمومی، پروژه‌های مسکن عمومی و گارد ملی را غیرقانونی می‌دانست.
او یکی از حامیان اولیهٔ مبارزات انتخاباتی دوایت دی آیزنهاور برای ریاست‌جمهوری ۱۹۵۲ بود و به عنوان نایب رئیس ایالتی برای این کمپین، کار کرد. در طول مبارزات انتخاباتی، او «با خلق لقب دوست داشتنی «روشنفکر» در واژگان سیاسی مدرن، اعتبار پیدا کرد.»
در ۱۹۵۸، آلسوپ به دنبال نامزدی جمهوری‌خواهان برای فرمانداری کنتیکت بود، اما در انتخابات مقدماتی از بازرس مالی ایالت، فرد آر زلر با ۲۷۶ رأی در مقابل ۳۴۹ رأی شکست خورد زلر نیز با اکثریت قاطع از فرماندار، آبراهام ریبیکف در انتخابات عمومی شکست خورد. او دوباره در ۱۹۶۲ تلاش کرد و این بار در هشتمین رأی‌گیری در مجمع حزب، پس از یک وقفهٔ بیش از ده ساعته، نامزدی را در برابر ادوین اچ می جونیور، به دست آورد. آلسوپ در نهایت با ۴۸۲، ۶۷۱رأی در مقابل ۵۴۹، ۰۳۰ رأی، انتخابات را به معاون سابق فرماندار جان ان دمپسی که از ژانویه ۱۹۶۱ تا ژانویه ۱۹۷۱ مشغول به کار بود واگذار کرد. او دیگر به دنبال نامزدی یا داشتن پست دولتی نبود و به حضور در حزب ادامه داد و از ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۴، نماینده کنتیکت در کمیته ملی جمهوری‌خواهان بود.
زندگی شخصی

در ۱۹ ژوئن ۱۹۴۷،‏ آلسوپ با آگوستا مک‌لین «گاسی» رابینسون (۱۹۲۴–۲۰۱۵) در کلیسای اسقفی ترینیتی در هارتفورد، کنتیکت ازدواج کرد. او دختر لوسیوس اف رابینسون و آگوستا (نام تولد: مک‌لین) رابینسون بود. گاسی به مدرسه خانم پورتر در فارمینگتون، کنتیکت رفت و در طول جنگ‌جهانی دوم به عنوان دستیار پرستاران صلیب سرخ خدمت کرد. خانواده در ۱۹۸۶، از مزرعه خود در تالکوت ناچ در آوون، جاییکه او متولد شده بود، به اولد لایم، کنتیکت نقل مکان کردند. جان و آگوستا والدین چهار فرزند بودند که سه نفر از آن‌ها شامل یک پسر و دو دختر تا دوران بلوغ زندگی کردند:
جان دکوون آلسوپ که با جنیس استور ازدواج کرد و به عنوان دستیار دادستان ایالت مین مشغول به کار شد.
مری الیور آلسوپ که در ۱۹۷۸ با پیتر فارنوم کالور ازدواج کرد.
آگوستا مک‌لین آلسوپ که با مایکل دیوید هوی، یک خراط (نجاری که روی چوب نقش و نگار می‌زند) ازدواج کرد.
ساموئل آلسوپ که در نوزادی درگذشت.
آلسوپ در ۶ آوریل ۲۰۰۰ در یک مرکز بهزیستی در اولد سیبروک، کنتیکت فوت کرد. مراسم خاکسپاری او در کلیسای سنت‌آن در اولد لایم، کنتیکت برگزار شد.
جان بلاشفورد-اسنل

| جان بلاشفورد-اسنل | جان بلاشفورد-اسنل |
| --- | --- |
نام تولد: جان نیکلاس بلاشفورد-اسنل
زاده: ۲۲ اکتبر ۱۹۳۶ ‏(۸۸ سال) هرفورد، انگلستان، هرفوردشر، انگلستان
وفاداری:  بریتانیا
شاخه نظامی:  ارتش بریتانیا
سال‌های خدمت: ۱۹۵۴–۱۹۹۱
درجه: سرهنگ
شماره خدمت: ۴۵۳۵۵۵
یگان: سپاه مهندسین سلطنتی
نشان‌ها: نشان امپراتوری بریتانیا
همسر(ان): Judith Sherman (ا. ۱۹۶۰)
فرزندان: ۲
سرهنگ جان نیکلاس بلاشفورد-اسنل (John Nicholas Blashford-Snell)، دارندهٔ برترین نشان امپراتوری بریتانیا (زادهٔ ۲۲ اکتبر ۱۹۳۶) افسر سابق نیروی زمینی بریتانیا، کاشف و نویسنده است. او علمیات رالی و انجمن اکتشاف علمی را تأسیس کرد.
اوایل زندگی و تحصیلات

جان نیکلاس بلاشفورد-اسنل در ۲۲ اکتبر ۱۹۳۶ در هرفورد، انگلستان چشم به جهان گشود. پدرش یکی از اعضای هیئت قانون-گذاری شهر، کشیش لیلند بود. جان بلاشفورد اسنل (زادهٔ ۱۹۰۳ – درگذشتهٔ ۱۹۷۸)، دارندهٔ پنجمین درجهٔ نشان امپراتوری بریتانیا، مستمری بگیر کلیسای جامع هرفورد و عضو سابق روحانیون ارتش سلطنتی و مادرش گوندولین ایوز سادلر بود. بلاشفورد-اسنل در هرفوردشر و جرزی پرورش یافت. از سال ۱۹۵۰ در کالج ویکتوریا در جرزی به تحصیل پرداخت. او به نیروی زمینی بریتانیا پیوست و پس از آن در ۲ اوت ۱۹۵۷ به عضویت سپاه مهندسین سلطنتی درآمد، به عنوان افسر دانشجو در مدرسه نظامی سلطنتی سندهرست ادامه تحصیل کرد.
خدمت نظامی

بلاشفورد-اسنل دو سال نخست مأموریت خود را به عنوان ستوان دوم خدمت کرد. سپس در ۲ اوت ۱۹۵۹، به درجهٔ ستوان یکم و چهار سال بعد یعنی در ۲ اوت ۱۹۶۳ به درجهٔ سروان ارتقا یافت. پس از آن در ۳۱ دسامبر ۱۹۶۸، به درجهٔ سرگرد و در ۱۰ ژوئن ۱۹۷۶ به درجهٔ سرهنگ دوم رسید. او پس از ۳۷ سال خدمت در ۳۰ دسامبر ۱۹۹۱ از نیروی زمینی بریتانیا بازنشسته شد.
او در سال ۱۹۷۶ با مستندی به نام این زندگی شماست توسط ایمون اندروز غافلگیر شد، زیرا که موضوع اصلی این سریال بلاشفورد-اسنل بود.
سفرهای اکتشافی

بلاشفورد-اسنل در سال ۱۹۶۹ انجمن اکتشاف علمی جغرافیایی را تأسیس کرد.
اولین سفر او در سال ۱۹۶۸ به نیل آبی بود که طی آن به‌طور تصادفی «قایقرانی آب سفید» را ابداع کرد. عبور از گسست دارین در میان سال‌های ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۲ و نخستین سفر شمال تا جنوب با وسایل نقلیه از آلاسکا تا دماغهٔ هورن و جهت‌یابی کامل رود کنگو (۱۹۷۴ تا ۱۹۷۵) از جمله اقدامات او بودند. او در سال ۱۹۷۴ برندهٔ جام سگریو و مدال لیوینگستون از انجمن جغرافیایی سلطنتی اسکاتلند برای قدردانی از رهبری‌اش در سفرها شد.
بلاشفورد-اسنل در سال ۱۹۷۸ عملیات دریک را پایه‌گذاری کرد که بعدها به عملیات رالی معروف شد. عملیات رالی یک ابتکار آموزشی برای افراد جوان بود که او تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۹۱، سمت ارتشبد اداره کنندهٔ آن را بر عهده داشت.
بلاشفورد-اسنل در سال ۱۹۹۳ برندهٔ مدال طلای پترون از انجمن سلطنتی جغرافیا شد.
او در سال ۲۰۰۶ برای طراحی کلاهی مناسب، مورد نیاز کاشفان جغرافیایی، با کلاهسازان لندن، جیمز لاک و شرکا همکاری کرد. از سال ۲۰۰۱ تاکنون وی رئیس افتخاری زیست مرکز جانورشناسی فورتئان را بر عهده دارد. او همچنین عضو باشگاه گوست نیز هست. در سال ۲۰۱۰، او همکار افتخاری دانشگاه جان مورز لیورپول شد.
نوشته‌های منتشر شدهٔ او شامل یک خود زندگی‌نامه به نام گم‌شده‌ای پشت مرزها است که در سال ۱۹۹۴ منتشر شده‌است.
بلاشفورد-اسنل از سال ۱۹۷۴ عضو باشگاه کاشفان جغرافیایی است. او در سال ۱۹۹۲ به پاس مشارکت پررنگ برای اهداف و رفاه کارکنان سازمان، برندهٔ مدال سوینی شد.
زندگی شخصی

بلاشفورد-اسنل در سال ۱۹۶۰ با جودیت شرمن ازدواج کرد. آنها در شرایطی با هم آشنا شدند که بلاشفورد-اسنل هنوز در سندهورست بود و شرمن در واحد آموزش افسری بانوان شرکت می‌کرد. آنها صاحب دو دختر به نام ویکتوریا و اما هستند.
عفیف‌آباد (شیراز)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
مکان: شیراز - مرکز
منطقه: منطقه ۱ شهرداری شیراز
شرق: خیابان قصرالدشت
غرب: خیابان ستارخان
برای دیگر کاربردها، عفیف‌آباد (ابهام‌زدایی) را ببینید.
عفیف‌آباد یکی از محله‌های شهر شیراز است که به دلیل وجود باغ عفیف آباد جز یکی از معروف‌ترین محله‌های شهر است. این محله از نظر جغرافیایی در قسمت مرکزی _ شمالی شهر واقع شده‌است.
این محله به دلیل وجود باغات زیاد و موقعیت جغرافیایی خوب جز یکی از گران‌قیمت‌ترین محله‌های شهر به حساب می‌آید. دلیل نام گذاری این محل به «عفیف آباد» زنی به نام عفیفه بود (دختر قوام السلطنه)  که در زمان قدیم باغ‌های خود را بخشید که حال محله ای در آن به وجود آمده‌است.
باغ عفیف‌آباد

باغ عفیف‌آباد یکی از مهم‌ترین باغات شیراز است که در این محل واقع شده.
خیابان عفیف آباد

یکی از مهم‌ترین خیابان‌های این محل و شیراز است که از سه راه بلوار ستارخان آغاز شده و تا خیابان قصردشت و بلوار شهید آوینی امتداد دارد.فست فود هندی روتی رول در این خیابان واقع شده است.
عفیف آباد از غرب به شرق:
|  از غرب به شرق  |  از غرب به شرق  |  از غرب به شرق  |
| --- | --- | --- |
 باغ عفیف آباد: 
 بلوار ستارخان: 
خیابان عفیف آباد: 
 خیابان عرفان منش: 
 خیابان قصردشت: 
 بلوار آوینی: 
  میدان خلیلی: 
 ازشرق به غرب:  ازشرق به غرب
امکانات و اماکن مهم

باغ عفیف اباد
پیاده راه گذر قوام الدین شیرازی(کنار باغ عفیف آباد)
مجتمع تجاری و تفریحی ستاره فارس(مجتمع ستاره)
مجتمع تجاری و تفریحی سعدی(عفیف آباد)
مجتمع تجاری حافظ
مجتمع تجاری سپهر
سوپر مارکت عفیف آباد
بیمارستان دکتر میر
خط ویژه دوچرخه سواری
رستوران و کافی شاپ، فست فودروتی رول
مترو

نزدیک‌ترین ایستگاه مترو به این محل شهید آوینی می‌باشد که در بلوار شهید آوینی ابتدای خیابان خلیلی قرار دارد.
خودشناسی در آینه دیگران

این نقاشی ترسیم هویت خود-آینه ای یک شخص است. فردی که در جلوی تصویر قرار دارد به چهار آینه نگاه می کند که هر یک از آنها تصویر شخص دیگری از او را به خود بازتاب می دهد.
در سال 1902 جامعه شناس آمریکایی چارلز هورتون کولی در کتابی با عنوان "طبیعت انسانی و نظم اجتماعی" اصطلاح "خودشناسی در آینه ی دیگران" را معرفي کرد  . این اصطلاح بیان کننده ی تاثیرِ برداشتِ ما از نظرِ دیگران نسبت به ماست. به عبارت دیگر این نظریه توضیح میدهد که چگونه هر شخص تصوراتی از نظرات دیگران نسبت به خود دارد. به عنوان مثال مادر هر كسی فرزند خود را بی عیب و نقص می داند ، در حالی كه دیگران نظرات دیگری دارند. کولی هنگام استفاده از "خودشناسی در آینه ی دیگران" سه مرحله را در نظر می گیرد. مرحله اول برداشت فرد از نظر دیگران نسبت به اوست. مرحله دوم این است که شخص قضاوت دیگران را (که براساس نظرات آن ها نسبت به او شکل گرفته) چگونه درک می کند. مرحله سوم توسعه ی نحوه تفکر شخص در مورد دیدگاه دیگران نسبت به او (بر اساس قضاوت های قبلی آنها) است.
لیزا مک اینتایر در کتاب «شکاکیت کاربردی: مفاهیم بنیادین در جامعه شناسی» ، "مفهوم خودشناسی در آینه ی دیگران" را با گرایش فرد به "درکِ خود" از طریق برداشتی که او از دیدگاه دیگران نسبت به خود دارد, بیان می کند. اساساً نظرِ هر شخص در موردِ خودش و رفتارهای او به شدت بستگی به این دارد که این فرد نظرِ دیگران را نسبت به خود چگونه درک میکند. این فرایند, توسعه ی هویت در فرد را تئوریزه میکند. بنابراین هویت, نتیجه ی"خود-آگاهی" به کمک آنچه تصور می کنیم, نظر دیگران نسبت به ما است, میباشد.
سه مولفه ی اصلی

"خودشناسی در آینه ی دیگران" شامل سه جز اصلی است که منحصر به هر فرد است (Shaffer 2005).
ما در مورد اینکه در هر موقعیت اجتماعی نسبت به دیگران چگونه باید رفتار کنیم تصوراتی داریم.
ما بر اساس آنچه که گمان میکنیم, قضاوت دیگران از ظواهر ارتباطات باید باشد, عکس العمل نشان میدهیم.
ما از طریق درک خود از قضاوت های دیگران هویت خود را تعریف میکنیم.
نتیجه ی این فرایند این است که افراد براساس آنچه که دیگران نسبت به آنها فکر می کنند رفتار خود را تغییر می دهند ، حتی اگر درک آن ها از قضاوت طرف مقابل لزوماً درست نباشد. به این ترتیب ، تعاملات اجتماعی مانند "آینه" به نظر می رسند، زیرا عزت نفس فرد از رفتار دیگران ساخته شده است. به عنوان مثال ، ممکن است فردی با اطمینان وارد مصاحبه شغلی شود و سعی در نشان دادن این اعتماد به نفس داشته باشد. فردی که در این شرایط قرار دارد اغلب واکنش های مصاحبه کنندگان را بررسی می کند تا ببیند آیا آنها به آن واکنش مثبت یا منفی نشان می دهند. اگر فرد متوجه واکنش های مثبتی مانند سر تکان دادن یا لبخند شود ، این امر ممکن است احساس اعتماد به نفس در فرد را بیشتر رشد دهد. اگر فرد با واکنشهای منفی مانند بی علاقگی از طرف مصاحبه کننده روبرو شود ، اعتماد به نفسش غالباً متزلزل می شود، حتی اگر درک شخص از قضاوت های مصاحبه کنندگان درست نباشد.
دانشگاه اول علوم پزشکی سن پترزبورگ (پاولف)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
Первый Санкт-Петербургский государственный медицинский университет имени академика И. П. Павлова: Первый Санкт-Петербургский государственный медицинский университет имени академика И. П. Павлова
شعار: Medicina ars nobilissima!
نوع: دانشگاه دولتی 
بنیانگذاری شده: 1897
رئیس دانشگاه: سرگی فیودورویچ باگننکو
موقعیت: سن پطرزبورگ، روسیه
پردیس: Urban
وبگاه: www.1spbgmu.ru
دانشگاه اول علوم پزشکی سن پطرزبورگ (پاولف) (روسی: Первый Санкт-Петербургский государственный медицинский университет имени академика И. П. Павлова یا ПСПбГМУ им. акад. И. П. Павлова) در سال ۱۸۹۷ در سن پترزبورگ روسیه به عنوان اولین، کالج پزشکی برای زنان تأسیس شد.
تاریخچه

خیلی زود بعد از بنیان‌گذاری دانشگاه به عنوان انستیتو پزشکی زنان، اعتبار دانشگاه به حدی رسید که تبدیل به یک مرکز خیلی مهم برای تحقیقات و آموزش پزشکی در روسیه شد.
جراحان ما بدون توجه به صدای جنگنده‌های دشمن و شلیک‌های ضدهوایی و انفجار مین‌ها به انجام عمل‌های جراحی پرداختند. دکتر استراشون، رئیس کل دانشگاه پزشکی سن پطرزبورگ بین سالهای ۱۹۴۱–۱۹۴۳
حقایق تاریخی

- اولین مؤسسه آموزشی در اروپا که در آن زنها می‌توانستند مدرک معتبر پزشکی دریافت کنند.
- این دانشگاه زن‌های دانشمند بسیاری را پرورش داد. پزشکانی مثل آنا ساختنوفسکایا، کسی که اولین زنی بود در دنیا که به مقام استاد تمامی در رشته پزشکی رسید.
علم

هرکجا که روح علم حاکم است، کارهای بزرگ با حداقل وسایط انجام می‌شوند. «نیکولای پیروگوف»
علم > دانشکده‌ها

دانشکده پزشکی
دانشکده دندان پزشکی
دانشکده پزشکی ورزش
دانشکده تربیت بدنی
دانشکده پزشکی کودکان
دانشکده روان‌شناسی بالینی
دانشکده دانشجویان خارجی
دانشکده پرستاری
دانشکده تحصیلات تکمیلی
دانشکده آماده‌سازی پیش دانشگاهی
بیمارستان‌های دانشگاه

بیمارستان زنان و زایمان
مرکز ایمونولوژی، آسم و آلرژی و آلرگولوژی
کلینیک پوست و بیماری‌های مراقبتی
مرکز خون‌شناسی و انکولوژی
کلینیک تخصصی قلب و عروق
مرکز جراحی و پیوند قلب
مرکز لیزر پزشکی
مرکز جراحی قفسه سینه
کلینیک اورولوژی و بیماری‌های کلیه
بیمارستان تخصصی مغز و اعصاب
مرکز تخصصی چشم پزشکی
کلینیک پیوند مغز استخوان
مرکز بیماری‌های داخلی و غدد
شخصیت‌های معروف

پیتر آنوخین (۱۹۷۴–۱۸۹۸): بیولوژیست و فیزیولوژیست، نویسنده نظریه سیستم‌های عملکردی.
ناتالیا بختروا (۲۰۰۸–۱۹۲۴) دانشمند علوم اعصاب و روان‌شناس، برقرار کننده ارتباط بین دو علم نوروفیزیولوژی و روان‌شناسی.
مارتا هلنا نوبل اولینیکوف (۱۹۷۳–۱۸۸۱) پزشک انسان دوستی که عضوی از خانواده نوبل بود.
الکساندر روزنباوم: پزشک، شاعر، نویسنده، خواننده و بازیگر.
النا بونر (۲۰۱۱–۱۹۲۳) فعال حقوق بشر
پروفسور الکساندر اسکورومتس: دانشمند علوم اعصاب، نویسنده کتاب بیماری‌های اعصاب و همچنین کتاب جراحی مغز و اعصاب.
پروفسور والری کازاکوف: متخصص نئورولوژی، و نویسنده صدها مقاله در زمینه علوم عصبی و بیماری‌های عضلانی.
انستیتوی هماتولوژی و پیوند اعضا
رئیس کل دانشگاه دکتر باگننکو، در دیدار با ریاست جمهوری روسیه ولادمیر پوتین
جان جیکوب استور سوم

| جان جیکوب استور سوم | جان جیکوب استور سوم |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۰ ژوئن ۱۸۲۲ نیویورک، U.S.
درگذشت: ۲۲ فوریهٔ ۱۸۹۰ (۶۷ سال) شهر نیویورک، نیویورک، U.S.
آرامگاه: گورستان کلیسای ترینیتی، شهر نیویورک، نیویورک، U.S.
محل تحصیل: دانشگاه کلمبیا دانشگاه گوتینگن مدرسه حقوق هاروارد
پیشه(ها): متخصص مالی، نوع‌دوست
همسر(ها): Charlotte Augusta Gibbes (m. 1846–1887; her death)
فرزندان: William Waldorf Astor
والدین: William Backhouse Astor Sr. Margaret Alida Rebecca Armstrong
خویشاوندان: را ببینید Astor family
امضاء: امضاء
جان جیکوب آستور سوم‏ (John Jacob Astor III) (زاده ۱۰ ژوئن ۱۸۲۲ ـ درگذشته ۲۲ فوریه ۱۸۹۰)، از سرمایه‌گذاران، نوع‌دوستان آمریکایی و سرباز جنگ داخلی آمریکا بود. او عضو برجسته خانواده آستور بود و در طول زندگیش ثروت‌مندترین فرد خانواده شد و شاخه بریتانیایی خانواده آستور را بنیان نهاد.
اوایل زندگی

آستور پسر بزرگ تاجرِ معروف املاک و مستغلات سِر ویلیام بَکهاوس آستور و مارگارت آلیدا ربکا آرمسترانگ بود. برادر تاجرِ کوچکترش، ویلیام بَکهاوس آستور جونیور، بعدها بزرگِ خاندان شاخه آمریکایی خانواده آستور شد.
پدربزرگ و مادربزرگ پدری آستور، جان جیکوب استور و سارا کاکس تاد، تاجر خز بودند. پدربزرگ و مادربزرگ مادری‌اش هم سناتور جان آرمسترانگ جونیور و آلیدا لیوینگستون از خانواده لیوینگستون بودند.
جان آستور سوم در دانشگاه کلمبیا درس خواند و در سال ۱۸۳۹ فارغ‌التحصیل شد، به دانشگاه گوتینگن رفت و سپس در مدرسه حقوق هاروارد دانش آموخت و در سال ۱۸۴۲ از آنجا فارغ‌التحصیل شد. آستور برای این‌که بتواند املاک و دارایی‌های عظیم خانواده‌اش را مدیریت کند، یک سال در رشتة حقوق درس خواند. البته بعدها نیمی از آن ثروت را به ارث برد. این ثروت عظیم میراث جد پدری‌اش در تجارت انحصاری پُرسود خز در اوایل قرن نوزدهم بود.
حرفه

آستور در حوزه تجارت، از سرِ تفنن به سرمایه‌گذاری در صنعت راه‌آهن پرداخت، اما افسری به‌نام کورنلیوس واندربیلت با زیرکی از او پیشی گرفت و آستور مجبور شد، کنترل خط اصلی راه‌آهن مرکزی نیویورک (از آلبانی تا بوفالو) را به واندربیلت واگذار کند. علاقه اصلی او بارز تجاری، سرمایه‌گذاری در بنگاه املاک و مستغلات آستور در نیویورک بود که به‌شکلی سودآور ولی با صرفه‌جویی آن را مدیریت می‌کرد.
حرفه > خدمت سربازی

آستور به‌عنوان سرهنگ دوم هنگ دوازدهم نیروی شبه‌نظامی محلی نیویورک انتخاب شد. او در سال ۱۸۵۳ از سمت خود استعفا داد.
آستور در خلال جنگ داخلی آمریکا، به‌عنوان دستیار مخصوص داوطلب، با درجه سرهنگی به سرلشکر جورج بی مک‌کلن پیوست (که بعدها به فرماندهی کل ارتش ایالات متحده ارتقای درجه یافت) و از ۳۰ نوامبر ۱۸۶۱ تا ۱۱ ژوئیه ۱۸۶۲ خدمت کرد. به پاس خدماتش در طول کمپین شبه‌جزیره، در مارس ۱۸۶۵ به درجه نظامی افتخاری سرتیپ نایل آمد.
در سال ۱۸۸۰ او یکی از همراهان فرماندهی نظامی نیویورک تحت عنوان لشکر وفادار ایالات متحده شد ـ جامعه نظامی متشکل از افسران که در نیروهای مسلح مشترک خدمت کرده بودند. به پاس وفاداری‌اش نشان شمارة ۱۹۰۹ را دریافت نمود.
او با احترام و بذل توجه خاصی به خدمت در جنگ داخلی اشاره کرده و آن را بهترین دوران زندگی خود می‌دانست و با اشتیاق و حس وطن‌پرستی بی‌نظیری در گردهمایی‌های مربوط به گروه نظامی لشکر وفادار شرکت می‌کرد.
حرفه > نوع‌دوستی

آستور اشیا و وجوهی را به موزه هنر متروپولیتن اهدا کرد (او این اشیا و وجوه نقد را در سال ۱۸۸۷ به‌همراه مجموعه توری‌های گران‌بهای همسرش به موزه هدیه داد و وصیت کرد ۵۰۰۰۰ دلار دیگر را هم بعد از مرگش به آنجا بپردازند). او و برادرش مراسم یادبودی برای پدرشان در کلیسای ترینیتی برپا کردند و برای زنده نگه‌داشتن یاد پدرشان، مجسمه‌ای بازسازی‌شده و محرابی به ارزش ۸۰۰۰۰ دلار اهدا کردند. او وصیت نمود که ۴۵۰۰۰۰ دلار به کتابخانه آستور بپردازند و کمک مالی یا همان اعانه خانواده را که جمعاً حدود ۱۵۰۰۰۰۰ دلار بود به مؤسسات و نهادها اختصاص داد. آستور همچنین سخاوت‌مندانه وصیت کرد که مبلغ ۱۰۰۰۰۰ دلار به بیمارستان سرطان نیویورک و مبلغ ۱۰۰۰۰۰ دلار به بیمارستان زنان، بیمارستان سنت لوک در نظر گرفته شود و به انجمن کمک به کودکان نیز مبالغی را تخصیص داد.
علاقه او به کتاب‌خانه آستور چیزی ورای تأمین منابع مالی صرف بود. او خزانه‌دار هیئت امنای آنجا بود و در سال ۱۸۷۹ سه قطعه زمین به کتابخانه اهدا کرد که بعدها بالِ شمالی ساختمان کنونی این کتابخانه را خودش ساخت و آن را به مساحت کتابخانه افزود. آستور این سخاوت‌مندی‌ها را به‌همراه مجموعه‌ای از کتاب‌های قدیمی و نسخه‌های خطی کم‌یاب به کتاب‌خانه اهدا کرد.
شارلوت همسر مذهبی متعصب آستور، از برپایی انجمن تازه تأسیس مددکاری کودکان حمایت کرد و رئیس هیئت‌مدیره بیمارستان زنان نیویورک شد؛ مؤسسه‌ای که از ترس او، بیماران سرطانی را پذیرش نمی‌کرد. او شوهرش را متقاعد کرد تا مبلغ ۲۲۵۰۰۰ دلار برای احداث اولین بخشِ بیمارستان سرطان نیویورک بپردازد و آن را «بخش آستور» نامید. شارلوت به‌مدت بیست سال حامی مالی یک مدرسه صنعتی آلمانی بود. او از سال ۱۸۷۲ تا زمان مرگش، مدیر بیمارستان زنان بود. شارلوت همچنین عضو فعال در لیگ نیوبرارا بود که علاوه بر سرخ‌پوست‌ها به خیریه‌های بسیار دیگری هم کمک می‌کرد. او وصیت کرد ۱۵۰۰۰۰ دلار به سازمان‌های خیریه بپردازند.
زندگی شخصی

آستور در ۹ دسامبر ۱۸۴۶، در کلیسای ترینیتی در نیویورک با شارلوت آگوستا گیبس (زاده ۲۷ فوریه ۱۸۲۵ ـ درگذشته ۱۲ دسامبر ۱۸۸۷) ازدواج کرد. والدین همسرش توماس استانیارن گیبز جونیور و سوزان آنت واندن هوول بودند. در سال ۱۸۴۸، آن‌ها صاحب فرزند به‌نام ویلیام والدورف آستور شدند که بعدها اولین ویسکونت آستور شد و با مری دالگرن پل ازدواج کرد.
در سال ۱۸۵۹، آستور خانه‌ای در خیابان پنجم ۳۳۸ ساخت؛ همان خیابانی که اکنون ساختمان امپایر استیت در آن واقع شده‌است. بعدها او اقامت‌گاه تفریحی مجللِ بیولیو در نیوپورت رود آیلند و عمارت روستایی نویتس در آردسلی‌آن‌هادسون در ایروینگتون نیویورک را ساخت. آستور در سال‌های واپسین عمرش مدام به لندن سفر می‌کرد. در سال ۱۸۹۱، پسرش به‌همراه خانواده‌اش به‌طور دائم در آنجا اقامت گزید و در سال ۱۸۹۹، شهروندی بریتانیا را پذیرفت و ملقب به لُرد آستور شد.
جان جیکوب آستور سوم در ۲۲ فوریه ۱۸۹۰ درگذشت و در قبرستان کلیسای ترینیتی در منهتن به خاک سپرده شد.
علی‌اصغر معصومی (هنرمند)

| علی‌اصغر معصومی | علی‌اصغر معصومی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲ اسفند ۱۳۱۲ کنگاور
درگذشت: ۴ بهمن ۱۳۹۴ (۸۱ سال) مونترال، کانادا
ملیت: ایرانی، کانادایی
پیشه: نقاش، تصویرساز و طراح گرافیک
علی‌اصغر معصومی (زاده ۲ اسفند ۱۳۱۲ کنگاور – درگذشته ۴ بهمن ۱۳۹۴ مونترال) نقاش و طراح گرافیک ایرانی بود.
او از نسل نقاش‌های نوگرای ایرانی بود که در دهه چهل شمسی با اندوخته هنر ایرانی و آموزش هنر غربی، پایه‌گذار جنبشی با مولفه‌های هنری ملی و ویژگی‌های جهانی در هنرهای تجسمی شناخته می‌شد. به گفته عزیز معتضدی نویسنده و منتقد هنری، مکتب سقاخانه محصول این جنبش هنری است.
زندگی

او در سال ۱۳۱۲ در شهر کنگاور، استان کرمانشاه به دنیا آمد. معصومی در نوجوانی به تهران سفر کرد و در سال ۱۳۳۴ از هنرستان نقاشی کمال‌الملک فارغ‌التحصیل شد. وی سپس در هنرستان هنرهای تزئینی ایران ادامه تحصیل داد.
وی در سال ۱۳۶۲ به اسپانیا رفت و بعد از پنج سال راهی کانادا شد و در مونترال اقامت گزید.
فعالیت‌های حرفه‌ای

علی‌اصغر معصومی اولین نمایشگاه انفرادی خود را در گالری «هنر جدید» به سال ۱۳۴۳ برپا کرد. حضور در حیطه فعالیت‌های مربوط به گرافیک، او را به جمع زیادی از حاضران و فعالان عرصه گرافیک آشنا کرد. این آشنایی‌ها بعد از مدتی به همکاری نزدیکی‌تری منجر شد.
معصومی مدتی همراه مرتضی ممیز به پاریس رفت و پس از بازگشت در سال ۱۳۴۲ همراه با فرشید مثقالی، مرتضی ممیز و فرهاد بشارت شرکتی تبلیغاتی تأسیس کرد. وی که دستی در فیلمسازی داشت، شش فیلم انیمیشن برای کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، شرکت ملی گاز ایران، شرکت خوراک، کفش ملی و سون‌آپ تولید کرد.
معصومی در سال ۱۳۴۶ در یک کار گروهی بزرگ با دیگر هنرمندان صاحب‌نام برای انتشار کتاب شاهنامه فردوسی به‌عنوان تصویرساز مشارکت کرد.
فعالیت در عرصه کارهای گرافیک باعث شد تا دومین نمایش انفرادی آثار وی، دوازده سال بعد، ابتدا در گالری سیحون و سپس در نگارخانه تهران اتفاق بیفتد.
بعد از مهاجرت به کانادا هم یک‌بار در سال ۱۳۷۴ به تهران رفت و پس از بیست سال نمایشگاه‌های شایانی در گالری‌های سیحون و دی برپا کرد. چند سال زندگی و رفت‌آمد به کالیفرنیا و برگزاری نمایشگاه‌های موفق از دستاوردهای او در سال‌های مهاجرت بود.
«کفترباز» فیلم داستانی به سفارش مرکز تحقیق تلویزیون، از مهمترین آثار این نقاش است. وی در تصویر سازی کتاب‌های درسی همکاری کرد و در زمینه تصویرسازی و گرافیک با انتشارات فرانکلین فعالیت داشت.
معصومی پس از انقلاب و پیش از سفرش به اروپا، با تکیه بر اسلوب خود به نقاشی از موضوعات مربوط به آن سال‌ها پرداخت. مهمترین اثر او در بحبوحه جنگ، تابلویی با ابعاد ۱۸۰× ۱۳۰ سانتی‌متر با رنگ روغن با نام «فتح‌المبین» - اولین پیروزی بزرگ ایران در جنگ با ارتش عراق- است که بی‌شباهت به پرده‌نگاری‌های نقاشان قهوه‌خانه نیست.
درگذشت

علی‌اصغر معصومی روز یکشنبه، ۲۴ ژانویه ۲۰۱۶ (۴ بهمن ۱۳۹۴) در سن ۸۱ سالگی در بیمارستانی در شهر مونترال، کانادا بر اثر عارضه سرطان خون درگذشت.
علیت معکوس

علیت معکوس (به انگلیسی: Retrocausality) به هر کدام از پدیده‌هایِ فرضی یا فرایندهایی می‌گویند که علیت را معکوس می‌کند و اجازه می‌دهد که یک معلول، پیش از روی دادنِ علت‌اش، اتفاق بیفتد.

علیتِ معکوس، در اصل، آزمایشی فکری در فلسفهٔ ذهن است که با استفاده از عنصرهایِ علمِ فیزیک، تلاش می‌کند این سؤال را بررسی کند که: آیا آینده، می‌تواند حال را تحتِ تأثیر قرار دهد و آیا حال می‌تواند بر رویِ گذشته تأثیرگذار باشد؟ همچنین ملاحظه‌هایِ فلسفیِ سفر در زمان نیز، گاهی به موضوع‌هایی چون علیتِ معکوس اشاره می‌کنند، هر چند که سفر به گذشته، دقیقاً هم‌معنایِ با علیتِ معکوس نیست.

نظریه‌هایِ فیزیکیِ مجازِ کمی وجود دارند که گاهی، به گونه‌ای تفسیر می‌شوند که علیتِ معکوس از آن برداشت می‌شود. این بخشی از فیزیک پنداشته نمی‌شود، چرا که در فیزیک، تمایزِ بینِ علت و معلول، در بنیادی‌ترین سطح، بررسی نمی‌شود.
در فلسفه

اگرچه تلاشِ فلسفی برایِ درکِ علیت، از زمانِ ارسطو و بحث‌هایِ او دربارهٔ علت‌هایِ چهارگانه آغاز می‌شود، این ایده که پیکانِ زمان، امکانِ برعکس شدن دارد، ایده‌ای به مراتب جدیدتر است. در حقیقت، علیتِ معکوس مدتی طولانی به عنوانِ ایده‌ای در ذات خود-متناقض پنداشته می‌شد، زیرا آن‌گونه که در فیلسوفِ قرنِ ۱۸ میلادی، دیوید هیوم بحث کرده‌است، زمانی که دو رویدادِ مرتبط با هم را بررسی می‌کنیم، علت، بنابه تعریف، آن رویدادی است که مقدم بر معلول است.
به‌علاوه، تواناییِ تأثیر گذاشتن بر گذشته، می‌تواند به آن ختم شود که علت‌ها، توسطِ معلول‌هایِ‌شان خنثی شوند و چنین چیزی یک پارادوکسِ فیزیکی همچون پارادوکسِ شناخته‌شدهٔ پدربزرگ را به وجود می‌آورد.
اما در دههٔ ۱۹۵۰ میلادی، مایکل دامت، در مخالفت با چنین دیدگاه‌هایی برخاست و بیان کرد که هیچ مشکلِ فلسفی‌ای وجود نخواهد داشت اگر معلول‌ها بر علت‌شان مقدم شوند. این ادعا، توسطِ آنتونی فلو و بعداً توسطِ ماکس بلک به چالش کشیده شد. «استدلال حیله» که بلک، آن را مطرح می‌کند، می‌گوید که علیتِ معکوس امکان‌پذیر نیست، چرا که ناظرِ خارجیِ معلول، می‌تواند پس از مشاهده‌یِ روی دادنِ معلول، مداخله کند و از پیش آمدنِ علتِ آن در آینده جلوگیری کند، پس، آن اتفاق هیچ‌گاه نباید روی داده باشد. یک بحثِ پیچیده‌تر دربارهٔ اینکه چه‌طور خواستِ آزاد می‌تواند به این بحث مرتبط شود، توسطِ بلک مطرح می‌شود که آن را می‌توان در قالبِ پارادوکس نیوکامب مشاهده کرد. فیلسوفان ذات‌باور، پیشنهادهایِ دیگری را مطرح کرده‌اند، مثلاً وجودِ «قدرت‌هایِ عِلی اصیل در طبیعت» یا با برانگیختن نگرانی‌ها، در رابطه با نقشِ استقرا در نظریه‌هایِ علی.
بحث‌هایِ فلسفیِ جدید در این زمینه، معمولاً با همراه کردنِ جنبه‌هایی از فیزیکِ مدرن صورت می‌گیرد، به عنوانِ مثال با کمک گرفتن از ذره‌ی فرضیِ تاکیون و برخی جنبه‌هایِ مستقل-از-زمان در مکانیک کوانتومی. جان فای، از دانشگاهِ کپنهاگ استدلال کرده‌است که اعتراض‌هایِ منطقی نسبت به سفر در زمان در بعدِ ماکروسکوپی، لزوماً به این معنا نیست که علیتِ معکوس در اندرکنش‌هایِ دیگر بعدها هم امکان‌پذیر نیست. حتی اگر چنین اثرهایی امکان‌پذیر هم باشند، باز هم ممکن است که نتیجه‌هایی که ما می‌بینیم، متفاوت با آنچه که در علیتِ معمولی می‌بینیم، نباشند.
در فیزیک

فیزیک کنونی به‌طور کلی از علیت معکوس حمایت نمی‌کند. اگرچه بعضی از نظریه‌ها از نظر تئوری به ذرات یا اطلاعات اجازه می‌دهند که در زمان به عقب بازگردند. این نظریات توسط دانشمندان برجسته مطرح شده‌اند و توسط برخی در جامعه علمی معنی‌دار در نظر گرفته شده‌اند.