stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
قوام نکرومه
حزب کنوانسیون مردم

از آوریل ۱۹۴۹، فشار قابل توجهی بر نکرومه از طرف هوادارانش برای ترک UGCC و تشکیل حزب خود وجود داشت.  در ۱۲ ژوئن ۱۹۴۹، او تشکیل حزب کنوانسیون مردم (CPP) را اعلام کرد که به گفته نکرومه، کلمه «کنوانسیون» برای بردن توده‌ها با خود انتخاب شد.
تلاش‌هایی برای بهبود مشکلات حزب صورت گرفت. در یکی از جلسات ژوئیه، با بازگرداندن نکرومه به عنوان دبیر و انحلال CPP موافقت شد. اما طرفداران نکرومه موافق نبودند و او را متقاعد کردند که این پیشنهاد را رد کند و در رهبری آنها بماند.
حزب کنوانسیون مردم، خروس قرمز را به عنوان نماد خود، که نمادی آشنا برای گروه‌های قومی محلی، و نمادی از رهبری، هوشیاری، و مردانگی بود، انتخاب کرد. نمادها و رنگ‌های حزب (قرمز، سفید و سبز) روی لباس‌ها، پرچم‌ها، وسایل نقلیه و خانه‌ها ظاهر می‌شد
حزب کنوانسیون مردم > رهبر تجارت دولتی و نخست‌وزیر

نکرومه هنگام تصدی مسئولیت دولتی با چندین چالش مواجه شد. او هرگز در دولت خدمت نکرده بود و نیاز داشت که این هنر را بیاموزد. ساحل طلایی از چهار منطقه تشکیل شده بود که چندین مستعمره سابق در یک منطقه ادغام شده بودند. نکرومه تلاش کرد آنها را تحت یک ملیت متحد کند و کشور را به استقلال برساند.
استقلال غنا

غنا در ۶ مارس ۱۹۵۷ مستقل شد. به عنوان اولین مستعمره آفریقایی بریتانیا که استقلال اکثریت حکومت را به دست آورد، جشن‌ها یی در آکرا به این مناسبت برگزار شد که توجه جهانیان را به خود جلب کرد. بیش از ۱۰۰ خبرنگار و عکاس این رویدادها را پوشش دادند. رئیس‌جمهور ایالات متحده، دوایت آیزنهاور، تبریکات خود را فرستاد و معاون او، ریچارد نیکسون، به نمایندگی از ایالات متحده در این رویداد شرکت کرد.
هیئت شوروی از نکرومه خواست هر چه زودتر از مسکو دیدن کند. رالف بانچ، دانشمند علوم سیاسی، یک آمریکایی آفریقایی‌تبار، از جانب سازمان ملل در آنجا حضور داشت، همچنین دوشس کنت نماینده الیزابت دوم بود. پیشنهادهای کمک از سراسر جهان سرازیر شد. حتی بدون آنها، با قیمت بالای کاکائو و پتانسیل توسعه منابع جدیدِ، کشور مرفه به نظر می‌رسید،
پرچم غنا که توسط تهودوشا کو طراحی شده‌است، پرچم سبز-زرد-قرمز شیر یهودا اتیوپی را وارونه کرده و یک ستاره سیاه را جایگزین شیر می‌کند. قرمز نماد خونریزی است. رنگ سبز به معنای زیبایی، کشاورزی و فراوانی است. زرد نشان دهنده ثروت معدنی است. و ستاره سیاه نشان دهنده آزادی آفریقایی است. نشان جدید کشور، طراحی شده توسط آمون کوتی، شامل عقاب، یک شیر، یک صلیب سنت جورج و یک ستاره سیاه، با تزئینات طلا می‌باشد. فیلیپ گبهو ساخت سرود ملی جدید، «خداوند به وطن ما غنا برکت دهد» را بر عهده گرفت.
به عنوان یادبودی برای ملت جدید، نکرومه میدان ستاره سیاه را در نزدیکی قلعه اوسو در منطقه ساحلی اوسو، در حومه پایتخت، آکرا، افتتاح کرد.  این میدان برای نمادهای ملی و راهپیمایی‌های توده‌ای میهن‌پرستانه استفاده می‌شود.
تحت رهبری نکرومه، غنا برخی از سیاست‌ها و شیوه‌های سوسیال دمکراتیک را اتخاذ کرد. نکرومه یک سیستم رفاهی ایجاد کرد، برنامه‌های اجتماعی مختلفی را آغاز کرد و چندین مدرسه تأسیس کرد.
رهبر غنا (۱۹۶۶–۱۹۵۵) > تحولات سیاسی و انتخابات ریاست جمهوری

نکرومه فقط یک ماه عسل کوتاه داشت قبل از اینکه در میان مردمش ناآرامی ایجاد شود. دولت ارتش را به استان ولتا فرستاد تا ناآرامی‌ها را در پی یک همه‌پرسی مورد مناقشه در مورد عضویت در کشور جدید فرونشاند. یک اعتصاب جدی رانندگان اتوبوس در آکرا درگرفت که ناشی از نارضایتی مردم گا بود که معتقد بودند با اعضای سایر قبایل در ارتقای مقام در کارهای دولتی رفتار ترجیحی می‌شود و این منجر به شورش‌هایی در آنجا در ماه اوت شد.
پاسخ نکرومه سرکوب جنبش‌های محلی توسط قانون اجتناب از تبعیض (۶ دسامبر ۱۹۵۷) بود که احزاب سیاسی منطقه‌ای یا قبیله‌ای را ممنوع می‌کرد. ضربه دیگری به قبیله‌گرایی در آشانتی اتفاق افتاد، که نکرومه و حزب کنوانسیون اکثر روسای محلی را که از حامیان حزب نبودند خلع کردند.
این اقدامات سرکوبگرانه مورد توجه احزاب مخالف بود که برای تشکیل حزب متحد تحت رهبری کوفی ابرفه بوسیا گرد هم آمدند. در سال ۱۹۵۸، یک نماینده مجلس از اپوزیسیون به اتهام تلاش برای به دست آوردن اسلحه در خارج از کشور برای نفوذ برنامه‌ریزی شده ارتش غنا دستگیر شد.
یکی دیگر از منابع تحریک، مجامع منطقه‌ای بود که به صورت موقت و در انتظار بحث‌های بیشتر در مورد قانون اساسی سازماندهی شده بود. اپوزیسیون، که در آشانتی و شمال قوی بود، خواستار اختیارات قابل توجهی برای مجامع بود. حزب کنوانسیون مردم (CPP) می‌خواست که آنها کم و بیش مشورتی باشند.
در سال ۱۹۵۹، نکرومه از اکثریت خود در مجلس برای پیشبرد مواد اصلاح قانون اساسی استفاده کرد، که مجامع را لغو کرد و به مجلس اجازه داد تا قانون اساسی را با اکثریت ساده اصلاح کند.
ملکه الیزابت دوم از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۰ در حاکمیت برغنا باقی ماند. ویلیام هار، پنجمین ارل لیستول فرماندار کل بود و نکرومه نخست‌وزیر باقی ماند. در ۶ مارس ۱۹۶۰، نکرومه طرح‌هایی را برای یک قانون اساسی جدید اعلام کرد که غنا را به یک جمهوری با یک رئیس‌جمهور دارای اختیارات اجرایی و مقننه گسترده. تبدیل می‌کرد.
این پیش نویس شامل مقرراتی برای تسلیم حاکمیت غنا به اتحادیه کشورهای آفریقایی بود. در ۱۹، ۲۳ و ۲۷ آوریل ۱۹۶۰ انتخابات ریاست‌جمهوری و همه‌پرسی قانون اساسی برگزار شد. قانون اساسی به تصویب رسید و نکرومه با ۱٫۰۱۶٫۰۷۶ تا ۱۲۴٫۶۲۳ بر دانکوا نامزد UP پیروز شد و به ریاست جمهوری غنا انتخاب  انتخاب شد. غنا بخشی از کشورهای مشترک‌المنافع تحت رهبری بریتانیا باقی ماند.
خدمات دولتی

پس از آفریقایی‌سازی قابل توجه خدمات دولتی در بین سالهای ۱۹۵۲ تا ۱۹۶۰- تعداد  مهاجران از ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۵ بار دیگر افزایش یافت. بسیاری از کارگران خارجی جدید نه از بریتانیا، بلکه از اتحاد جماهیر شوروی، لهستان، چکسلواکی، یوگسلاوی و ایتالیا بودند.
خدمات دولتی > آموزش

در سال ۱۹۵۱، حزب کنوانسیون مردم برنامه توسعه شتابان برای آموزش را ایجاد کرد. این طرح یک دوره ابتدایی شش ساله را راه اندازی کرد، که تا جایی که ممکن بود در سطح عام‌تر، با طیف وسیعی از امکانات دنبال شود.  همه کودکان باید حساب بیاموزند و همچنین پایه‌ای قوی برای شهروندی با سواد دائمی در هر دو زبان انگلیسی و بومی به دست آورند.
در سال ۱۹۶۲ آموزش ابتدایی اجباری شد. این طرح همچنین تصریح کرد که مدارس مذهبی دیگر بودجه ای دریافت نخواهند کرد و برخی از مدارس میسیون‌ها که موجود هستند توسط دولت تصرف خواهند شد.
در سال ۱۹۶۱، نکرومه اولین سنگ بنای مؤسسه ایدئولوژیک قوام نکرومه را که برای آموزش کارمندان دولت غنا و همچنین ترویج پان آفریقایی‌گرایی ایجاد شد، گذاشت. در سال ۱۹۶۴، تمام دانشجویانی که وارد کالج در غنا می‌شدند، ملزم به شرکت در یک «جهت‌گیری ایدئولوژیک» دو هفته‌ای در این مؤسسه بودند.
سیاست اقتصادی

ساحل طلا با مدارس، راه‌آهن، بیمارستان‌ها، تأمین اجتماعی و اقتصاد پیشرفته یکی از ثروتمندترین و پیشرفته‌ترین مناطق آفریقا بوده‌است.
نکرومه تلاش کرد تا اقتصاد غنا را به سرعت صنعتی کند. او استدلال کرد که اگر غنا با کاهش وابستگی به سرمایه خارجی، فناوری و کالاهای مادی، از سیستم تجارت استعماری فرار کند، می‌تواند واقعاً مستقل شود.
پس از برنامه ده ساله توسعه، در سال ۱۹۵۹ نکرومه برنامه توسعه دوم را ارائه کرد. این برنامه توسعه تولید را خواستار شد: ۶۰۰ کارخانه که ۱۰۰ نوع محصول را تولید کند.
قانون شرکتها که در نوامبر ۱۹۵۹ تصویب شد و در سالهای ۱۹۶۱ و ۱۹۶۴ بازنگری شد، چارچوب قانونی را برای شرکتهای عام ایجاد کرد که شامل شرکتهای دولتی نیز می‌شد. این قانون شرکت‌های بزرگ کشور را تحت نظارت وزرای دولت قرار داد. دفتر دبیرخانه شرکت‌های دولتی در کاخ ریاست جمهوری و تحت کنترل مستقیم رئیس‌جمهور قرار داشت.
نکرومه پس از بازدید از اتحاد جماهیر شوروی، اروپای شرقی و چین در سال ۱۹۶۱، نسبت به نیاز به کنترل دولت بر اقتصاد متقاعدتر شد.
سیاست اقتصادی > پروژه‌های انرژی

حمایت نکرومه از توسعه صنعتی، با کمک دوست دیرینه و وزیر دارایی، کوملا آگبلی ، به پروژه رودخانه ولتا امتداد یافت: ساخت یک نیروگاه برق آبی، سد آکوسومبو بر روی رود ولتا در شرق غنا.
پروژه رودخانه ولتا محور اصلی برنامه اقتصادی نکرومه بود. در ۲۰ فوریه ۱۹۵۸، او به مجلس شورای ملی گفت: «بسیار عقیده دارم که پروژه رودخانه ولتا سریعترین و مطمئن‌ترین روش را برای هدایت ما به سوی استقلال اقتصادی ارائه می‌دهد.» غنا برای ساخت این سد از ایالات‌متحده، اسرائیل و بانک جهانی کمک گرفت.
شرکت کایزر آلومینیم با نکرومه برای ساخت این سد توافق کرد، اما آنچه را که با استفاده از نیروی تولید شده ان می‌توان تولید کرد، محدود کرد. نکرومه برای ساختن سد پول قرض کرد و غنا را بدهکار کرد. او برای تأمین مالی این بدهی، مالیات کشاورزان کاکائو در جنوب را افزایش داد.
این سد در ۲۲ ژانویه ۱۹۶۶ در میان تبلیغات جهانی توسط نکرومه افتتاح شد.
نکرومه پروژه راکتور هسته‌ای غنا را در سال ۱۹۶۱ آغاز کرد، کمیسیون انرژی اتمی غنا را در سال ۱۹۶۳ ایجاد کرد و در سال ۱۹۶۴ اولین سنگ را در ساختمان یک تأسیسات انرژی اتمی گذاشت.
سیاست خارجی و نظامی

نکرومه از ابتدای ریاست جمهوری خود به‌طور فعال سیاست پان‌آفریقایی را ترویج کرد. این امر مستلزم ایجاد یک سری سازمان‌های بین‌المللی جدید بود که جلسات افتتاحیه خود را در آکرا برگزار کردند.
این سازمان‌ها عبارت بودند از:
اولین کنفرانس کشورهای مستقل، در آوریل ۱۹۵۸؛
کنفرانس خلق‌های آفریقا، با نمایندگانی از ۶۲ سازمان ملی‌گرا از سراسر قاره، در دسامبر ۱۹۵۸؛
اجلاس فدراسیون اتحادیه‌های کارگری سراسر آفریقا، در نوامبر ۱۹۵۹ برای هماهنگ‌کردن جنبش کارگری آفریقا.
کنفرانس اقدام مثبت و امنیت در آفریقا، در آوریل ۱۹۶۰، در مورد الجزایر، آفریقای جنوبی، و آزمایش تسلیحات هسته ای فرانسه،
کنفرانس زنان آفریقا ژوئیه ۱۹۶۰
در همین حال، غنا از سازمان‌های استعماری از جمله شرکت هواپیمایی غرب آفریقا، هیئت ارزی غرب آفریقا، مؤسسه تحقیقات کاکائو غرب آفریقا، و دادگاه استیناف غرب آفریقا خارج شد.
زندگی شخصی

قوام نکرومه در روز ورودش به غنا، درشب سال نوی ۱۹۵۸، با فتحیه ریتزک، یک قبطی مصری، کارمند بانک و معلم سابق ازدواج کرد  مادر فتحیه پس از ازدواج یکی دیگر از فرزندانش با شوهر خارجی، از رضایت با ازدواج آنها امتناع کرد.
سرنگونی

در فوریه ۱۹۶۶، درحالی‌که نکرومه در یک سفر دولتی به ویتنام شمالی و چین بود، دولت او در یک کودتای خشونت‌آمیز به رهبری نیروهای ارتش و پلیس، با حمایت خدمات مدنی سرنگون شد.  توطئه‌گران به رهبری ژوزف آرتور انکرا، خود را شورای آزادیبخش ملی نامیدند و به مدت سه سال به عنوان یک دولت نظامی حکومت کردند.نکرومه تا زمانی که به چین رسید از کودتا مطلع نشد. پس از کودتا، نکرومه چهار روز در پکن ماند و نخست‌وزیر جئو ئن لای با او با حسن نیت رفتار کرد.
نکرومه در کتاب خاطرات خود در سال ۱۹۶۹ «روزهای تاریک در غنا»، به دخالت آمریکا در کودتا اشاره کرد. او ممکن است این نتیجه‌گیری را بر اساس اسنادی که کاگ‌ب به او نشان داده‌است، گرفته باشد.
چهره قوام نکرومه بر روی تمبر پستی شوروی
خانه شماره ۶۰خیابان برگلی در منطقه کنتیش لندن،  جایی که نکرومه بین سالهای ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۷ زندگی می‌کرد.
قوام نکرومه بر روی جلد مجله تایمز ، ۹ فوریه ۱۹۵۳
خروس قرمز، "به جلو، هرگز به عقب": آرم و شعار حزب  کنوانسیون مردم
پرچم قدیمی و مستعمره‌ای غنا، نماد برتری امپراتوری بریتانیا
پرچم جدید غنا، ایجاد شده توسط نکرومه، نماد ملی‌گرایی آفریقایی و فراوانی
سکه ۲۵ پسوا (Ȼ۰٫۲۵) که تصویر نکرومه را دارد و بر روی ان نوشته‌است: Civitatis Ghanensis Conditor (بنیانگذار دولت غنا)
نکرومه (نفر اول در ردیف عقب) در کنفرانس نخست وزیران کشورهای مشترک‌المنافع در سال ۱۹۶۰
ورود رئیس‌جمهور غنا، قوام نکرومه، و رئیس‌جمهور یوگسلاوی، یوسیپ بروز تیتو، به کنفرانس جنبش غیر متعهدها ، بلگراد، 1961.
سد برق آبی آکوسومبو
بازدید نکرومه از سد آکوسومبو در حال ساخت، فوریه ۱۹۶۲.
نکرومه و خانواده‌اش با جمال عبدالناصر، رئیس‌جمهور مصر، در جریان اجلاس سازمان اتحاد آفریقا در سال ۱۹۶۵ در آکرا ملاقات کردند.
ساختمان محل زندگی قوام نکرومه
روابط مقدونیه شمالی و ناتو

|  نام کامل:  پروتکل پیمان آتلانتیک شمالی در مورد پیوستن جمهوری مقدونیه شمالی زبان مقدونی: Протокол кон Северноатлантскиот договор за пристапување на Република Северна Македонија   |  نام کامل:  پروتکل پیمان آتلانتیک شمالی در مورد پیوستن جمهوری مقدونیه شمالی زبان مقدونی: Протокол кон Северноатлантскиот договор за пристапување на Република Северна Македонија   |
| --- | --- |
  اعضایی که پیمان را تصویب کردند  مقدونیه شمالی:   اعضایی که پیمان را تصویب کردند  مقدونیه شمالی
گونه: پیمان الحاق
تاریخ امضا: ۶ فوریه ۲۰۱۹ (۲۰۱۹-02-۰۶)
مکان امضا: بروکسل، بلژیک
تاریخ اجرا: ۲۷ مارس ۲۰۲۰
شرط اجرا: لازم‌الاجرا شدن پیمان الحاق مقدونیه شمالی و عضویت آن در ناتو پس از تصویب توسط همه اعضای فعلی ناتو صورت می‌گیرد.
تصویب کنندگان: ۲۹ از ۲۹ 
ضامن: ایالات متحده
زبان‌ها: انگلستان و فرانسه
روابط مقدونیه شمالی و ناتو (انگلیسی: North Macedonia–NATO relations) مقدونیه شمالی در تاریخ ۲۷ مارس ۲۰۲۰ به‌طور رسمی عضو سازمان پیمان آتلانتیک‌شمالی ناتو شد و به سی‌ و یکم اُمین عضو این سازمان تبدیل گردید.
در سال ۱۹۹۵ مقدونیه شمالی به پیمان صلح ناتو پیوست. سپس در مأموریت‌های مختلف ناتو از جمله با نیروهای بین‌المللی مشارکت داشت و در مأموریت کمک و پشتیبانی و تأمین امنیت افغانستان شرکت کرد. درخواست مقدونیه شمالی برای پیوستن به پیمان نظامی ناتو مدت‌ها به دلیل اختلاف با یونان برسر نام رسمی این کشور مورد تأیید قرار نگرفت زیرا دولت یونان که ایالتی به همین نام دارد با نام مشابه برای کشور همسایه‌اش اعتراض داشت و به همین منظور با پیوستن مقدونیه به ناتو مخالف بود، کشورهای عضو ناتو هم موافقت خود را مشروط کردند به حل اختلاف نام «مقدونیه» که بین کشورهای اروپای جنوب شرقی و یونان با مقدونیه شمالی وجود داشت (نام آن قبلاً جمهوری مقدونیه بود، که معمولاً مخفف آن در انگلیسی «مقدونیه» گفته می‌شد). تا اینکه در ۲۰۱۸ پارلمان مقدونیه روند تغییر نام کشور را آغاز کرد و مقدونیه نام رسمی خود را به جمهوری مقدونیه شمالی تغییر داد و این اختلاف قدیمی با یونان و کشورهای اروپای جنوب شرقی برطرف شد. به این ترتیب مسیر پیوستن مقدونیه شمالی به ناتو هموار شد، سرانجام پس از اینکه اسپانیا به عنوان عضو ناتو پروتکل پیوستن مقدونیه شمالی به پیمان آتلانتیک شمالی را تأیید کرد، ینس استولتنبرگ دبیرکل ناتو رسماً مقدونیه شمالی را به عضویت در ناتو دعوت کرد و در ۳۰ مارس پرچم مقدونیه شمالی برای اولین بار در مقر ناتو برافراشته شد.
هایدوهادهاز

مکان در 22px هایدو-بیهار, 23x15px|border |alt=|link= مجارستان
| هایدوهادهاز Hajdúhadház | هایدوهادهاز Hajdúhadház |
| --- | --- |
شهر: شهر
  مهر:   مهر
هایدوهادهاز: هایدوهادهاز
مختصات: ۴۷°۴۱′ شمالی ۲۱°۴۰′ شرقی﻿ / ﻿۴۷٫۶۸۳°شمالی ۲۱٫۶۶۷°شرقی﻿ / 47.683; 21.667: مختصات: ۴۷°۴۱′ شمالی ۲۱°۴۰′ شرقی﻿ / ﻿۴۷٫۶۸۳°شمالی ۲۱٫۶۶۷°شرقی﻿ / 47.683; 21.667
استان:  هایدو-بیهار
حکومت: حکومت
 • شهردار: Csáfordi Dénes
مساحت: مساحت
 • کل: ۸۷٫۸۱ کیلومتر مربع (۳۳٫۹۰ مایل مربع)
جمعیت: جمعیت
 • کل: ۱۳٬۰۷۰
 • تراکم: ۱۵۰/کیلومتر مربع (۳۹۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۱+ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۲+ (CEST)
کد پستی: ۴۲۴۲
کد منطقه: ۵۲
وبگاه: www.hajduhadhaz.hu
هایدوهادهاز (به مجاری: Hajdúhadház) در هایدو-بیهار در کشور مجارستان واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۲٫۸۷۲ نفر  است.
سرفروش (فیلم ۱۹۹۹)

| غیرت | غیرت |
| --- | --- |
کارگردان: جان متیو ماتان
بازیگران: عامر خان نصیرالدین شاه سونالی بندره شیروالبه ویس موکش ریشی نوازالدین صدیقی پرادیپ راوات
موسیقی: جاتین-لالیت
تاریخ‌های انتشار:  ۳۰ آوریل ۱۹۹۹ (۱۹۹۹-04-۳۰)  
مدت زمان: ۱۷۴ دقیقه
کشور: هند
زبان: هندی 
غیرت (به هندی: Sarfarosh) یا سرفروش فیلمی محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی جان متیو ماتان است. در این فیلم بازیگرانی همچون عامر خان، نصیرالدین شاه، سونالی بندره، شیروالبه ویس، موکش ریشی، نوازالدین صدیقی، آکیلندرا میشرا ایفای نقش کرده‌اند.
خلیل اسفندیاری

| خلیل اسفندیاری بختیاری | خلیل اسفندیاری بختیاری |
| --- | --- |
سفیر ایران در آلمان غربی: سفیر ایران در آلمان غربی
دوره مسئولیت ۱۹۵۲ – ۱۹۶۱: دوره مسئولیت ۱۹۵۲ – ۱۹۶۱
پادشاه: محمدرضاشاه پهلوی
پس از: عبدالله انتظام
پیش از: امیرخسرو افشار قاسملو
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: خلیل‌خان اسفندیاری بختیاری ۳ آوریل ۱۹۰۱ ایذه، ایران
درگذشته: ۱۶ ژانویهٔ ۱۹۸۳ (۸۱ سال) مونیخ، آلمان
ملیت:  ایران
همسر(ان): اوا کارل (۱۹۹۴–۱۹۰۶)
روابط: اسفندیار خان (پدر) حسینقلی خان (پدربزرگ) علیقلی خان سردار اسعد (عمو) صمصام‌السلطنه (عمو)
فرزندان: ثریا اسفندیاری بختیاری (۲۰۰۲–۱۹۳۲)بیژن اسفندیاری بختیاری (۲۰۰۲–۱۹۳۷)
پیشه: سیاست‌مدار
خلیل اسفندیاری بختیاری (۱۴ فروردین ۱۲۸۰ – ۲۶ دی ۱۳۶۱) دیپلمات و سیاستمدار ایرانی بود، که در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۶۱ به عنوان سفیر ایران در آلمان فعالیت می‌کرد. وی فرزند چهارم اسفندیارخان؛ فرزند ارشد حسین‌قلی‌خان ایلخانی بود. او پدر ثریا اسفندیاری؛ ملکهٔ ایران در دورهٔ پهلوی است.
کودکی و جوانی

خلیل اسفندیاری بختیاری، فرزند چهارم اسفندیار خان و مریم اسفندیاری بختیاری بود، که در تاریخ ۳ آوریل ۱۹۰۱ زاده شد. پدر وی اسفندیار خان سردار اسعد، از ایلخانان بنام بختیاری بود. عمویش علیقلی خان سردار اسعد، فاتح تهران در جریان انقلاب مشروطه و عموی دیگر وی نجف‌قلی‌خان، ملقب به صمصام‌السلطنه؛ ۲ دوره رئیس‌الوزرای ایران در دورهٔ قاجار بود. اسفندیاری بختیاری در خانواده‌ای قدرتمند و سیاسی بزرگ شد و در پائیز ۱۹۲۴ برای ادامه تحصیل، عازم برلین، آلمان شد.
دوران تحصیل

اسفندیاری بختیاری در سال ۱۳۰۲ در دانشگاه برلین و در رشته حقوق و اقتصاد سیاسی، شروع به تحصیل نمود. در سال ۱۳۰۳ زمانی که در آلمان در حال تحصیل بود، با اوا کارل ازدواج کرد. اوا، در سال ۱۹۰۶ در شهر سن پترزبورگ، پایتخت دولت روسیه تزاری متولد شد و پیش از شروع جنگ جهانی اول به همراه خانواده‌اش به آلمان بازگشتند. خلیل در عشایر بختیاری متنفذ بود. این عشایر در نواحی مرکزی و جنوبی ایران سکونت داشت.
بازگشت به ایران

اسفندیاری بختیاری، پس از پایان تحصیلاتش به ایران بازگشت و مدت کوتاهی، در املاک مادری‌اش در آنزان و در دامنه کوه‌های زاگرس، سپری کرد. سپس به اصفهان رفته و بعد از شش سال که از ازدواجشان می‌گذشت، اولین فرزندشان، ثریا به دنیا آمد. وضعیت نامطلوب بهداشتی در ایران و شیوع آبله، آن‌ها را بر آن داشت، تا برای دوری از خطر بیماری، رهسپار برلین شوند. چهار سال بعد، مجدداً به اصفهان رفتند و در این مدت صاحب پسری شدند، که نامش را بیژن نهادند. در فروردین ۱۳۲۵ خانواده بختیاری به سوئیس مهاجرت کردند و در شهر زوریخ ساکن شدند. یکسال بعد، در سال ۱۳۲۶ خلیل به تنهایی به ایران بازگشت و در دوره‌ای ۴ ساله، به محمدرضاشاه کمک کرد، تا سران عشایر را تحت فرمان حکومت درآورد.
سفیر ایران در آلمان

پس از ۴ سال بار دیگر اسفندیاری بختیاری، ایران را به مقصد اروپا ترک کرد. ابتدا به سوئیس رفت، سپس به همراه همسر و ۲ فرزندش، راهی آلمان شد و با حکمی که از سوی دربار ایران صادر شده بود، در تاریخ ۱۸ ژوئن ۱۹۵۲ جانشین سفیر وقت ایران در آلمان، عبدالله انتظام‌السلطنه گردید. خلیل اسفندیاری بختیاری ۹ سال به عنوان سفیر ایران در آلمان فعالیت کرد و در سال ۱۹۶۱ امیر خسرو افشار جانشین وی شد. اسفندیاری بختیاری دیگر به ایران بازنگشت و در سال ۱۹۶۱ به شهر مونیخ نقل مکان کرد. وی در سال ۱۹۸۳ در شهر مونیخ، آلمان درگذشت.
خلیل اسفندیاری بختیاری، اوا کارل، ثریا
مدرسه آلیانس تهران

مدرسه آلیانس تهران (مدرسه اتحاد) اولین مدرسه سازمان اتحاد جهانی آلیانس بود که در تهران در حدود سال ۱۹۰۰ میلادی تأسیس شد. این مدرسه اولین مدرسه به سبک غربی در ایران بود.
آدولف کرمیو رئیس سازمان اتحاد جهانی آلیانس. سازمان آلیانس در بهبود وضعیت یهودیان ایران آنقدر نقش مهمی داشت که بعضی یهودیان نمایندگان این سازمان را مسیحا (مسیح) یا منجی موعود یهودیان می‌دانستند.
تاریخچه

مدارس آلیانس توسط دو مؤسسه یکی به نام «آلیانس فرانسه» و دیگری با عنوان «انجمن آلیانس جهانی اسرائیلی» (یهودیان) در ایران ایجاد شدند. در ۱۸۸۳ میلادی / ۱۳۰۰ هجری قمری «آلیانس فرانسه کانون ملی برای ترویج زبان ملی فرانسه» در پاریس بنیان گرفت که هدف آن گسترش و زبان و فرهنگ فرانسه در جهان بود. آلیانس در هر شهری یک مدرسه و یک کمیته یا انجمن و یک کتابخانه را در بر می‌گرفت. در آغاز سده بیستم میلادی علاوه بر پاریس در دیگر کشورها همچون آمریکا، استرالیا، روسیه، بلژیک، ایتالیا، مصر و ترکیه جمعاً ۱۲۶ کمیته آلیانس به راه افتاد.
ناصرالدین شاه قاجار در سال ۱۸۷۳ به اروپا رفت. در این دیدار نماینده سازمان اتحاد جهانی آلیانس با او دیدار کرد. شخص آدولف کرمیو رئیس این سازمان نیز در این دیدار حضور داشت. آدولف کرمیو شرح مفصلی از مشکلات یهودیان ایران به شاه ارائه کرد. ناصرالدین‌شاه در این دیدار با تأسیس مدارس آلیانس و رفع قوانین ضدیهودی شرعی در این موافقت کرد. روز بعد نماینده آلیانس به میرزا حسین‌خان سپهسالار نامه‌ای نوشت و درخواست تأسیس مدرسه آلیانس را کتبی مطرح کرد. میرزا حسین‌خان نیز در جواب به صورت رسمی با تأسیس مدرسه آلیانس موافقت نمود. با وجود برنامه‌ریزی برای تأسیس مدرسه در سال ۱۸۹۸ به دلیل مخالفتهای مردم در ایران و مشکلات دیگر شروع به کار مدرسه به تعویق افتاد. در ایران هم دکتر تولوزان حکیم‌باشی ناصرالدین شاه، برای بنیان کمیته مزبور تعیین شده، در ۱۳۰۶ هجری قمری/۱۸۸۹ میلادی برای نخستین بار از برپایی کمیته آلیانس در تهران سخن به میان آمد و به دو شاخه آن در تهران و شیراز اشاره شد.
اولین مدرسه آلیانس در تهران بیست و پنج سال بعد از موافقت ناصرالدین شاه در سال ۱۲۹۰ هجری شمسی در تهران ایجاد شد. اعضای انجمن کلیمیان تهران به شدت از نماینده آلیانس استقبال کردند. نماینده آلیانس موفق شد وصله خاصی که به لباس یهودیان متصل بود را حذف کند. کمی بعد نماینده آلیانس علاوه بر مدرسه پسرانه، اقدام به تأسیس مدرسه دخترانه نیز می‌نماید که این امر برای اکثریت مسلمان ایران بسیار تازگی داشت.
به دلیل اینکه مدرسه آلیانس بر روی مسائل شرعی یهود تمرکز کمی داشت و بیشتر به مسائل علمی مدرن می‌پرداخت در ابتدا بسیاری والدین یهودی از تربیت فرزندانشان در این مدرسه نگران بودند. در زمان رضاشاه این مدرسه ملی شد و تحت نظر وزارت معارف درآمد. نام مدرسه نیز از آلیانس به اتحاد تغییر کرد.
دانش آموختگان

توران میرهادی (استاد ادبیات کودکان، نویسنده، متخصص آموزش و پرورش)
ایراندخت میرهادی (پزشک و هنرمند)
آموزگاران

محمدخان ضرابی درس زبان فرانسه
قصه پری

| قصه پری | قصه پری |
| --- | --- |
کارگردان: اشکان شاپوری
تهیه‌کننده: مجید بابایی
نویسنده: اشکان شاپوری
بازیگران: محمود نظرعلیان هوشنگ مرید اودین روشن حمید خندان فرنوش نیک‌اندیش میترا تبریزی حدیثه مقدم شیما بختیاری امیرحسین ناطقی معصومه تیزچنگ نازنین رضوانی سلیمان مختاری
موسیقی: بابک زرین
فیلم‌بردار: آرش صادقی
تدوین‌گر: اسماعیل منصف
کشور: ایران
زبان: فارسی
فیلم قصه پری به کارگردانی، نویسندگی اشکان شاپوری و تهیه‌کنندگی مجید بابایی، یک فیلم عاشقانه است. این فیلم برنده جایزه بهترین فیلم تکنیکی و هنری از منظر داوران جشنواره «ایندین فست» آمریکا شده است.
هوشنگ مرید برای بازی در این فیلم سینمایی توانست جایزه بهترین بازیگر نقش اول مرد را در جشنواره عشق آمریکا کسب کند.
خلاصه داستان

این فیلم داستان عشق پسر به پدر پیری را روایت می‌کند که در فراق مادر خود، پدرش دچار بیماری سختی شده و پسر تلاش می‌کند تا بیماری پدر را با جازدن خود به جای مادر و پرستاری از وی درمان کند.
دی هاویلند کانادا دش ۸

| دش ۸ سری کیو (Q) | دش ۸ سری کیو (Q) |
| --- | --- |
کیو-۴۰۰ ایر برلین: کیو-۴۰۰ ایر برلین
کاربری: توربوپراپ هواپیمای مسافربری
تولیدکننده: د هویلند کانادا بمباردیه اروسپیس
نخستین پرواز: ۲۰ ژوئن ۱۹۸۳
معرفی‌شده در: ۱۹۸۴ با همکاری نور آنتیر
وضعیت: در حال فعالیت
کاربر اصلی: جاز (شرکت هواپیمایی) فلای بی هوریزن ایر
ساخته‌شده: ۱۹۸۳-اکنون
تعداد ساخته‌شده: ۱۳۴۹ (تا ۳۰ ژوئن ۲۰۱۸)
هزینه هر فروند: کیو-۲۰۰:۱۲ میلیون دلار (۲۰۰۰) کیو-۳۰۰:۱۴٫۳ میلیون دلار (۲۰۰۰) کیو-۴۰۰: ۳۲٫۲ میلیون دلار (۲۰۱۷)
توسعه‌یافته از: د هویلند کانادا
دی هاویلند کانادا دش ۸ (به انگلیسی: De Havilland Canada Dash 8) مجموعه‌ای از هواپیماهای کوتاه‌برد با موتور توربوپراپ است که در سال ۱۹۸۴ توسط شرکت د هویلند کانادا (DHC) معرفی شده‌است. این شرکت بعداً توسط بوئینگ در ۱۹۸۸ و سپس توسط شرکت بمباردیه در سال ۱۹۹۲ خریداری شد؛ و در نهایت تا سال ۲۰۱۹ به شرکت وایکینگ ایر واگذار شد. دو موتور پی‌دبلیو۱۰۰اس باعث شده‌است تا این دش ۹ از دش ۷ عملکرد بهتری در سرعت دارد اما در نشست و برخاست ضعیف‌تر است. این هواپیما در چهار مدل ارائه شده‌است: سری ۱۰۰، ۲۰۰، ۳۰۰ و ۴۰۰.
طرح

ویژگی‌های برجسته طراحی دش-۸، دم T شکل است که به منظور نگه داشتن دم بدون شستشوی حوضچه در طول برخاستن هواپیما، بال یک نسبت بسیار بالایی، ناخن‌های موتور دراز و همچنین نگه داشتن چرخ دنده عقب عقب، و مشخصات بینی بینی.
طراحی Dash 8 دارای عملکرد کروز بهتر از Dash 7 است. همچنین این هواپیما در مجموع ارزان‌تر است و برای تعمیر و نگهداری مقرون به صرفه‌تر است زیرا که تنها دو موتور دارد. هرچند دش ۸ کمی پر سر و صداتر از Dash 7 است و نمی‌تواند عملکرد نشست و برخاست کوتاه پیشین DHC را داشته باشد. با این وجود این هواپیما هنوز قادر است تا از فرودگاه‌های کوچک با باند ۳٬۰۰۰ فوت (۹۱۰ متر) نشست و برخاست کند. دش ۷ می‌توانست در باندهای کوتاه‌تر با ۲٬۲۰۰ فوت (۶۷۰ متر) صعود و فرود داشته باشد.
مدل‌ها

این هواپیما در چهار سری تحویل داده شده‌است. سری ۱۰۰ دارای حداکثر ظرفیت ۳۹ نفر است. سری ۲۰۰ نیز ظرفیتی مشابه دارد اما از موتورهای قدرتمندتری برخوردار است. سری ۳۰۰ یک نسخه کشیده‌تر از این هواپیما است و ۵۰ صندلی دارد و سری ۴۰۰ به ۹۰ مسافر ارتقاء یافته‌است. مدل‌های ارائه‌شده پس از سال ۱۹۹۷ با پیشوند «Q» مشخص می‌شود. تولید سری ۱۰۰ در سال ۲۰۰۵ متوقف شد و تا سال ۲۰۰۹ به ترتیب تولید سری‌های ۲۰۰ و ۳۰۰ ادامه داشت. پس از آن تولید کیو-۴۰۰ ادامه یافت.
مدل‌ها > سری ۱۰۰

سری ۱۰۰ که در سال ۱۹۸۴ تولید شد، ۳۷ تا ۳۹ مسافر را حمل می‌کرد. موتور اصلی آن از نوع پی-دبلیو-۱۲۰ بود و در نسخه‌های بعدی آن از موتورهای پی-دبلیو-۱۲۱ استفاده شد. قدرت موتور این هواپیمای برابر با ۱۸۰۰ اسب بخار (۱۳۴۰ کیلووات) بود.
مدل‌ها > سری ۲۰۰

هواپیماهای سری ۲۰۰ همان هواپیمای مسافربری ۳۷ و ۳۹ مسافری را به شکل اصلی سری ۱۰۰ حفظ کرد، اما برای بهبود عملکرد، موتور آن تغییر یافت. در سری ۲۰۰ از موتورهای قدرتمند پی‌دبلیو۱۲۳ با توان ۲۱۵۰ اسب بخار (۱۶۰۰ کیلووات) استفاده شد.
مدل‌ها > سری ۳۰۰

سری ۳۰۰ یک هواپیمای بزرگتر را عرضه کرد که۳٫۴۳ متر (۱۱٫۳ فوت) از سری ۱۰۰/۲۰۰ بزرگتر بود و به همین دلیل ظرفیتی معادل ۵۰ تا ۵۶ نفر را در خود جای می‌داد. در سری ۳۰۰ نیز از موتورهای پی‌دبلیو۱۲۳ استفاده شد. قدرت موتور محاسبه شده این سری بین ۲۳۸۰ اسب بخار (۱۷۷۴ کیلووات) و ۲۵۰۰ اسب بخار (۱۸۶۴ کیلووات) است.
مدل‌ها > سری ۴۰۰

بدنهٔ سری ۴۰۰ هواپیمای طویل‌تری را به نمایش گذاشت که ۶٫۸۳ متر (۲۲٫۴ فوت) درازتر از سری ۳۰۰ و ۱۰٫۲۶ متر (۳۳٫۷ فوت) درازتر از سری ۱۰۰ و ۲۰۰ بود. دم T شکل بزرگتر و ظرفیت مسافر ۶۸ تا ۹۰ نفر از دیگر مشخصات کیو۴۰۰ است. این سری از موتورهای پی‌دبلیو۱۵۰ای بهره می‌برد که ۴۸۵۰ اسب بخار (۳۶۲۰ کیلو وات) قدرت دارد. سرعت این هواپیما ۳۶۰ گره (۶۶۷ کیلومتر بر ساعت) است که ۶۰ تا ۹۰ گره (۱۱۱ تا ۱۶۶ کیلومتر در ساعت) بالاتر از مدل‌های پیشین است. حداکثر ارتفاع عملیاتی کیو۴۰۰ ۲۵۰۰۰ فوت (۷۶۰۰ متر) برای نسخه استاندارد است. اگرچه در نسخه‌ای که با ماسک‌های اکسیژن کشویی ارائه شده این هواپیما تا حداکثر ارتفاع عملیاتی ۲۷۰۰۰ فوت (۸۲۰۰ متر) اوج گرفته‌است.