stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سینما متروپل (فیلم)

| سینما متروپل | سینما متروپل |
| --- | --- |
کارگردان: محمدعلی باشه‌آهنگر
تهیه‌کننده: سید حامد حسینی
نویسنده: محمدعلی باشه‌آهنگر  حامد باشه آهنگر
بازیگران: مجتبی پیرزاده نوشین مسعودیان هومن برق‌نورد حسین باشه‌آهنگر پریوش نظریه شهاب عسگری سهراب منصوری فرید قبادی هادی عامل هاشمی حسین پوریده شهریار فرد رضا کیانیان 
موسیقی: ستار اورکی
فیلم‌بردار: علیرضا زرین‌دست
تدوین‌گر: حمید باشه‌آهنگر
شرکت تولید: بنیاد سینمایی فارابی
توزیع‌کننده: شهر فرنگ
تاریخ‌های انتشار: بهمن ۱۴۰۱ (فجر)
کشور: ایران
زبان: فارسی
هزینهٔ فیلم: ۲۳٬۴۴۰٬۰۰۰٬۰۰ تومان
سینما متروپل فیلم ایرانی به کارگردانی محمدعلی باشه‌آهنگر، نویسندگی محمدعلی باشه‌آهنگر و حامد باشه‌آهنگر، و تهیه‌کنندگی سید حامد حسینی محصول سال ۱۴۰۱ است. این فیلم هفتمین اثر محمدعلی باشه‌آهنگر می‌باشد که نخستین‌بار در چهل و یکمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم فجر به نمایش درآمد و با نامزدی در ۱۳ رشته دارای بیشترین تعداد نامزدی در این دوره از جشنواره فیلم فجر بود و توانست در ۳ رشته بهترین کارگردانی، بهترین فیلم و بهترین فیلمبرداری جایزه سیمرغ بلورین را از آن خود کند.
داستان

سینما متروپل به روزهای جنگ می‌پردازد و قصه سینما در جنگ در شهر آبادان را روایت می‌کند.
بازیگران

مجتبی پیرزاده
نوشین مسعودیان
هومن برق‌نورد
حسین باشه‌آهنگر
رضا کیانیان
پریوش نظریه
مهتاب نصیرپور
شهاب عسگری
سهراب منصوری
فرید قبادی
هادی عامل هاشمی
حسین پوریده
شهریار فرد
جوایز و نامزدی‌ها

| مراسم | تاریخ برگزاری | رده | نامزد | نتیجه | منبع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| چهل و یکمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم فجر | ۲۲ بهمن ۱۴۰۱ | بهترین طراحی صحنه | عباس بلوندی و مهدی قوچانی | نامزدشده |  |
| چهل و یکمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم فجر | ۲۲ بهمن ۱۴۰۱ | بهترین طراحی لباس | عباس بلوندی و مهدی قوچانی | نامزدشده |  |
| چهل و یکمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم فجر | ۲۲ بهمن ۱۴۰۱ | بهترین جلوه‌های ویژه میدانی | محسن روزبهانی | نامزدشده |  |
| چهل و یکمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم فجر | ۲۲ بهمن ۱۴۰۱ | بهترین تدوین | حمید باشه آهنگر | نامزدشده |  |
| چهل و یکمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم فجر | ۲۲ بهمن ۱۴۰۱ | بهترین فیلمبرداری | علیرضا زرین دست | برنده |  |
| چهل و یکمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم فجر | ۲۲ بهمن ۱۴۰۱ | بهترین صداگذاری بهترین صدابرداری | عباس رستگارپور و حسین ابوالصدق | نامزدشده |  |
| چهل و یکمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم فجر | ۲۲ بهمن ۱۴۰۱ | بهترین فیلمنامه | محمدعلی باشه آهنگر و حامد باشه‌آهنگر | نامزدشده |  |
| چهل و یکمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم فجر | ۲۲ بهمن ۱۴۰۱ | بهترین نقش اول زن | نوشین مسعودیان | نامزدشده |  |
| چهل و یکمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم فجر | ۲۲ بهمن ۱۴۰۱ | بهترین نقش مکمل زن | پریوش نظریه | نامزدشده |  |
| چهل و یکمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم فجر | ۲۲ بهمن ۱۴۰۱ | بهترین نقش مکمل مرد | هومن برق نورد | دیپلم افتخار |  |
| چهل و یکمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم فجر | ۲۲ بهمن ۱۴۰۱ | بهترین کارگردانی | محمدعلی باشه آهنگر | برنده |  |
| چهل و یکمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم فجر | ۲۲ بهمن ۱۴۰۱ | بهترین فیلم | حامد حسینی | برنده |  |
لی یونگ یو

| لی یونگ یو | لی یونگ یو |
| --- | --- |
لی در ژوئیه ۲۰۱۷: لی در ژوئیه ۲۰۱۷
زادهٔ: ۱۰ ژوئیهٔ ۱۹۹۸ ‏(۲۶ سال) اوساکا، ژاپن
ملیت: کره جنوبی
پیشه(ها): بازیگر، خواننده
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۳–اکنون
نماینده: وولیم
نام کره‌ای: نام کره‌ای
هانگول: 이영유
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: I Yeongyu
مک‌کیون–ریشاور: Ri Yǒngyu
لی یونگ یو (کره‌ای: 이영유؛ زادهٔ ۱۰ ژوئیه ۱۹۹۸) بازیگر و خواننده اهل کره جنوبی است. او در اوساکا، ژاپن از والدین کره‌ای به دنیا آمد. او حرفه بازیگری را در سال ۲۰۰۳ آغاز کرد. او در سال ۲۰۰۸ با انتشار یک تک‌آهنگ فعالیت انفرادی خود را آغاز کرد
شیشه‌ای (ترانه)

«شیشه‌ای» (انگلیسی: Glassy) ترانه‌ای از خواننده اهل کره جنوبی، جو یو ری برای نخستین آلبوم تک‌آهنگ او با همین نام است. این ترانه در ۷ اکتبر ۲۰۲۱ به عنوان تک‌آهنگ آغازین این آلبوم منتشر شد.
تاریخچه انتشار

| منطقه | تاریخ | فرمت | ناشر |
| --- | --- | --- | --- |
| مختلف | ۷ اکتبر ۲۰۲۱ | دانلود دیجیتال استریم | ویک‌وان استون میوزیک |
دانشگاه هنر زوریخ

دانشگاه هنرهای زوریخ (ZHdK، به آلمانی: Zürcher Hochschule der Künste) بزرگ‌ترین دانشگاه هنر در سوئیس است. این دانشگاه در سال ۲۰۰۷ تأسیس شد، پس از ادغام مدرسه هنر و طراحی زوریخ (HGKZ) و مدرسه موسیقی، تئاتر و رقص (HMT). دانشگاه هنر زوریخ یکی از چهار دانشگاهی است که به دانشگاه علوم کاربردی زوریخ (Zürcher Fachhochschule) وابسته است.
دانشگاه هنر زوریخ کارشناسی و کارشناسی ارشد و برنامه‌های آموزش عالی در رشته‌های هنر، طراحی، موسیقی، آموزش هنر، تئاتر، فیلم، رقص و مطالعات میان‌رشته‌ای ارائه می‌دهد، همچنین برنامه‌های دکترا به صورت همکاری با دانشگاه‌های هنری بین‌المللی و دانشگاه ETH زوریخ برگزار می‌شود. دانشگاه هنر زوریخنقش فعالی در تحقیق و پژوهش، به ویژه در زمینه‌های پژوهش هنری و پژوهش طراحی ایفا می‌کند.
از جمله نهادهای وابسته به ZHdK می‌توان به موزه طراحی زوریخ، تئاتر هنرها (Theater der Künste)، باشگاه موسیقی Mehrspur و مرکز رسانه و اطلاعات (MIZ) اشاره کرد.
| 0 | 1 |
| --- | --- |
Zürcher Hochschule der Künste ZHdK Part of Zürcher Fachhochschule: Zürcher Hochschule der Künste ZHdK Part of Zürcher Fachhochschule
نوع: دانشگاه دولتی
بنیانگذاری شده: ۱۸۷۸, ۲۰۰۷
رئیس: Thomas D. Meier
کارمندان مدیریتی: 1310
دانشجویان: 2481
موقعیت: ونترتور، زوریخ، کانتون زوریخ، سوئیس
وبگاه: zhdk.ch
تراکتور

موتور بخار
تراکتور جاندیر
تراکتور (به انگلیسی: Tractor) یکی از قدیمی‌ترین ماشین‌های مولد نیرو است که در کارهای کشاورزی به کار گرفته شده‌است.
روز به روز، ساختمان این خودرو تکمیل‌تر می‌شود.
قدرت کار تمام تراکتورها با هم برابر نیست. امروزه متناسب با هر کاری، تراکتور ویژه آن ساخته شده‌است.
تراکتور از متداول‌ترین ماشین‌های کشاورزی است.
در تمام نقاط دنیا کم و بیش از این خودرو استفاده می‌شود.
ریشه واژه

تراکتور (به فرانسوی: Tracteur) به معنی «کشنده» می‌باشد. این واژه اسم فاعل ساخته شده از واژه(به لاتین: Tratiox) به معنی کشش است. این کلمه به ماشین‌هایی گفته می‌شود که جهت کشیدن یک بار یا یک وسیله بکار می‌روند. در واقع تراکتور وسیله‌ای است که برای تأمین قدرت مورد نیاز جهت کشیدن وسایل و تجهیزات مورد استفاده قرار می‌گیرد.
پیشینه

پیدایش ماشین‌های کشش (تراکتورها) به شکل امروزی در حدود ۱۵۰ سال قبل آغاز شد. نمونه‌های اولیه تراکتورها در واقع گاوآهن‌هایی بودند که به موتور بخار مجهز شده بودند. بعدها نمونهٔ امروزی تراکتورها که با موتور بخار کار می‌کردند به وجود آمدند. این موتور بخار برای آنکه کار کند به مقادیر زیادی آب یا زغال سنگ نیاز داشت؛ بنابراین این تراکتورهای اولیه بسیار بزرگ بودند و نیاز به مراقبت و نگهداری زیادی داشتند به‌طوری‌که گاهی برای به حرکت درآوردن و استفاده از یک تراکتور موتور بخاری به ۱۵ نفر کارگر نیاز بود. این مدل‌های اولیه تراکتور دارای چرخهای بسیار بزرگ فلزی بودند که می‌توانستند وزن بسیار زیاد تراکتور را تحمل نمایند. البته فلزی بودن چرخهای تراکتور باعث کاهش سرعت ماشین می‌شد. با این حال این تراکتورها تا اوایل قرن ۲۰ میلادی متداول و مرسوم بودند.
در سال ۱۸۹۲ جان فرولیخ John Froelich اولین تراکتور مجهز به موتور بنزینی را تولید کرد. موتور این تراکتور یک موتور تک سیلندر بود که با بنزین کار می‌کرد و قدرت تولید شده در این موتور توسط گیربکس ساخته شده بوسیلهٔ خود او به چرخ‌ها منتقل می‌شد. دستاوردهای فرولیخ مورد استقبال واقع نشد و تجارت او در سال ۱۸۹۵ با افول مواجه شد.
پس از شکست فرولیخ، چارلز هارت Charles W. Hart و چارلز پار Charles H. Parr موتور ۲ سیلندر بنزینی را بهبود بخشیده و تجارت خود را در چارلز سیتی پایه‌ریزی کردند. در سال ۱۹۰۳، کارخانهٔ این دو موفق به ساخت ۱۵ دستگاه تراکتور گردید. این تراکتورها ۶۳۵۰ کیلوگرم وزن داشتند و موتور ۲ سیلندر این تراکتورها در بهترین حالت ۴۸ اسب بخار قدرت تولید می‌کرد.
در حالی که تراکتورهای دیزل در ابتدا چندان محبوب نبودند، اما در سال ۱۹۱۰ با کم حجم تر شدن، استفبال از این تراکتورها بیشتر و بیشتر گردید تا جایی که در سال ۱۹۲۳ تراکتورهای فوردسن ساخت شرکت فورد توانستند ۷۷٪ بازار آمریکا را تسخیر کنند.
ساختمان تراکتور

تراکتورها را می‌توان به چهار دستهٔ کلی دو چرخ متحرک، دو چرخ متحرک مجهز به پولوس قفل کن، چهار چرخ متحرک و چرخ زنجیری تقسیم کرد.
شکل کلی تراکتورها بدین صورت است که دو چرخ پهن و بلند بر روی محور عقب و دو چرخ کوتاه و باریک بر روی محور جلو نصب می‌شوند و موتور در جلوی کابین راننده قرار دارد. این ساختار از زمان شکل‌گیری تراکتورها تاکنون به همین صورت بوده‌است. امروزه از اتاقک‌هایی جهت تأمین راحتی و ایمنی راننده استفاده می‌شود. در مناطقی مانند درهٔ مرکزی کالیفرنیا که اکثر زمین‌ها شنی هستند، تراکتورهای چرخ زنجیری از محبوبیت بیشتری برخوردار بوده و هستند؛ چرا که به دلیل وجود چرخ‌های زنجیری عمل کشش و شناوری بهتر صورت می‌گیرد. مانوردهی به این‌گونه تراکتورها توسط کلاچ صورت می‌گیرد، بدین صورت که در زمان چرخیدن به سمت راست، کلاچ، انتقال قدرت به چرخ زنجیری سمت راست را قطع کرده و موجب چرخیدن تراکتور می‌شود.
تراکتورهای چهار چرخ متحرک در دهه ۶۰ میلادی پا به عرصه گذاشتند. اکثر تراکتورهای چهار چرخ متحرک دارای دو چرخ بزرگ و دو چرخ کوچک هستند، امّا برخی از آن‌ها به چهار چرخ بزرگ مجهز هستند. تراکتورهای بزرگ معمولاً کمرشکن هستند. این بدان معنی است که هنگام فرمان‌پذیری و مانور، قسمت جلویی تراکتور که شامل موتور و چرخ‌های جلویی می‌باشد، چرخیده و قسمت انتهایی که شامل چرخ‌های عقب و کابین راننده می‌باشد، ثابت باقی می‌ماند.
امروزه تراکتورهای شنی دار (تراکتورهایی با چرخ زنجیری پلاستیکی) مجهز به سیستم انتقال قدرت هیدرولیکی، محبوبیت بالایی در برخی از کشورها پیدا کرده‌اند و به هیچ وجه دور از انتظار نیست که تا چند سال آینده جایگزین سایر تراکتورها شوند.
موتور و سوخت

همان‌طور که اشاره شد، اجداد تراکتورها از موتور بخار برای تولید قدرت استفاده می‌کردند، تا اوایل قرن ۲۰ میلادی که موتورهای احتراق داخلی گزینهٔ بهتری نسبت به موتور بخار به نظر می‌رسید. از سال ۱۹۰۰ تا ۱۹۶۰ میلادی، سوخت اکثر تراکتورها بنزین بود؛ البته در برخی از تراکتورها از نفت سفید یا اتانول نیز استفاده می‌شد. معمولاً در یک موتور می‌توان از تمامی این سوخت‌ها استفاده کرد، امّا بنزین گزینهٔ بهتری نسبت به بقیه است، مخصوصاً در زمان گرم شدن موتور. بیشتر تراکتورها دارای یک باک کمکی کوچک هستند که سوخت موجود در این باک کمکی زمان گرم شدن موتور مورد استفاده قرار می‌گیرد. در اواسط دهه ۶۰ میلادی، سوخت دیزل جایگزین همهٔ سوخت‌هایی که در آن روزها در تراکتورها استفاده می‌شدند، گردید و هنوز مورد استفاده قرار می‌گیرد.
گاز مایع (LPG) و پروپان هم از سوخت‌هایی هستند که مورد استفاده قرار می‌گیرند، که البته نگهداری از تراکتورهایی که با این سوخت‌ها کار می‌کنند، عمل دشواری است.
انتقال قدرت

در اکثر تراکتورهای اولیه از گیربکس دستی استفاده می‌شد که ضرایب دندهٔ متفاوتی داشتند. این گیربکس‌ها معمولاً بین سه تا شش دنده داشتند که دنده‌های سبک‌تر برای سرعت‌های بالاتر و دنده‌های سنگین‌تر برای گشتاورهای بالا و در زمین‌های کشاورزی استفاده می‌شد. قدرت موتور از گیربکس مستقیم به چرخها نمی‌رسد و قبل از آن به کاهنده نهایی می‌رسد، کاهنده نهایی موجب کاهش دور و افزایش گشتاور می‌شود و در نتیجه قدرت کشش تراکتور بالاتر نیز می‌رود.
اندازه‌ها

تراکتورهای کشاورزی دارای انواع گوناگونی می‌باشند.
اندازه آن‌ها از تراکتورهای دوچرخ کوچک گرفته که دارای ۱۰ اسب بخار قدرت می‌باشند. تا تراکتورهای بزرگ کمرشکن ۸ چرخ که دارای بیش از ۵۰۰ اسب بخار قدرت می‌باشند، تغییر می‌کند.
این گوناگونی و تنوع زیاد تراکتورها به خاطر گوناگونی و تنوع زیاد کارهایی است که به کمک این وسیله انجام می‌پذیرد.
بر این اساس تراکتورها را بر مبنای نحوه کاربرد طبقه‌بندی می‌کنند.
طبقه‌بندی تراکتورها:
تراکتورهای همه‌کاره، معمولی
تراکتور چرخ‌زنجیری
تراکتور شاسی‌بلند
تراکتور باغبانی
تراکتور چمن زنی
تراکتورهای حمل تنه درخت از جنگل
تراکتورهای بارکن یا بیل مکانیکی
تراکتور دستی، تیلر
انواع تراکتورهای چهار چرخ محرک
این نوع تراکتور درچندین نوع مختلف در ایران می‌باشند که می‌توان از رایجترین آن‌ها از رومانی وفرگوسن و فیات وجاندیر .. نام برد.
کاربرد

از تراکتور در بسیاری از کارهای کشاورزی مانند: شخم زدن، درو کردن، دندانه زدن، تسطیح، بذر افشانی، نرم کردن خاک، سم پاشی، بارکشی و… استفاده می‌شود.
برای بکارگیری و استفاده نیروی ایجاد شده توسط تراکتور یک سری پیش‌بینی‌ها در نحوه ساخت این وسیله انجام شده‌است.
در پشت این وسیله شفت PTO تعبیه شده‌است. این شفت علاوه بر یدک کشیدن گاوآهن یا دیسک، مانند گاردان وظیفه انتقال حرکت دورانی را نیز به عهده دارد که در برخی از ادوات کشاورزی، مانند روتوری‌ها استفاده می‌شود.
از تراکتورها برای کارهای دیگر نظیر حمل و نقل نیز استفاده می‌شود.
حتی اگر هیچ باری هم به تراکتور متصل نباشد، حداقل این وسیله می‌تواند خود راننده را جابجا کند.
کاربردهای تراکتور را می‌توان به صورت زیر برشمرد.
وسیله کشنده
در قسمت انتهایی بیشتر تراکتورها قسمتی برای کشش وسایل زراعی مانند تریلی‌ها وعمده وسایل دیگر که احتیاج به محور دورانی ندارند تعبیه شده‌است. بعضی از تراکتورهای مدرن در داخل و مخصوصاً خارج کشور فقط جنبهٔ کشنده دارند و در آن‌ها از هیدرولیک بالا بر و PTO و دیگر قسمت‌ها استفاده نشده‌است و برای حمل وسیله‌های غول پیکر کشاورزی طراحی شده‌اند.
تامین‌کننده حرکت دورانی
راه‌اندازی ماشینهای ثابت
استفاده به عنوان بیل مکانیکی یا جرثقیل
هنر صوتی

هنر صوتی (به انگلیسی: Sound Art) یک فعالیت هنری است که در آن از صدا به عنوان رسانه یا مادهٔ اولیه استفاده می‌شود. مانند بسیاری از گونه‌های هنر معاصر، هنر صوتی ممکن است ماهیت میان‌رشته‌ای داشته باشد یا در اشکال سبک متقابل استفاده شود.
ساز اینتوناروموری، اثر: لوئیجی روسولو (۱۹۱۳ میلادی)
در هنر غربی، نمونه‌های اولیه عبارتند از اینتوناروموری یا نویز اینتونرز (Noise Intoners) اثر لوئیجی روسولو (۱۹۱۳ میلادی)، و آزمایش‌های بعدی توسط دادائیست‌ها، سوررئالیست‌ها، بین‌الملل موقعیت‌گرا، و در رویدادهای فلوکسوس و هپنینگ‌های دیگر. به دلیل تنوع هنر صدا، اغلب بحث‌هایی دربارهٔ اینکه آیا هنر صوتی در حوزهٔ هنرهای تجسمی یا موسیقی تجربی یا هر دو قرار می‌گیرد، وجود دارد. دیگر تبارهای هنری که از آن هنر صوتی پدیدار می‌شود، هنر مفهومی، مینیمالیسم، هنر مکان-ویژه، شعر صوتی، موسیقی الکترو-آکوستیک، کلام گفتاری، شعر آوانگارد، صحنه‌نگاری صوتی، و تئاتر تجربی است.
منشأ اصطلاح

طبق تحقیقات برنهارد گال، اولین استفادهٔ نشر شده از این اصطلاح در نشریهٔ سامتینگ الس پرس روی جلد کتاب سال ۱۹۷۴ میلادی آن‌ها یافت شد. اولین مورد استفاده به عنوان نامِ نمایشگاه در یک موزهٔ بزرگ، «هنر صوتی» در سال ۱۹۷۹ میلادی در موزهٔ هنر مدرن نیویورک (ام‌اُ‌ام‌ای) بود که آثار مگی پین، کانی به‌کلی و جولیا هیوارد را به نمایش گذاشت. نمایشگاه‌گردان، باربارا لندن، هنر صوتی را این گونه تعریف می‌کند: «بیشتر به هنر وابسته است تا موسیقی، و معمولاً در موزه، گالری یا فضای جایگزین ارائه می‌شود.»
مورخ هنر، دان گدارد در مورد نمایشگاهی به نام «صدا/هنر» در سال ۱۹۸۴ میلادی در مرکز مجسمه‌سازی در شهر نیویورک خاطرنشان کرد: «ممکن است که هنر صوتی به درک نمایشگاه‌گردان هلرمن که «شنیدن شکل دیگری از دیدن است» پایبند باشد. اما صوت تنها زمانی معنا پیدا می‌کند که ارتباط آن با تصویر درک شود… پیوند صدا و تصویر بر درگیر شدن بیننده اصرار می‌ورزد و مشارکت در فضای واقعی و تفکر ملموس و پاسخگو را به جای فضا و اندیشهٔ وهم آلود وادار می‌کند.
چیدمان صوتی

چیدمان صوتی یک فُرم هنری اینترمدیا (میان‌رسانه) و مبتنی بر زمان است. این یک بسط یک هنر چیدمان (اینستالیشن آرت) است به این معنا که شامل عنصر صوتی و در نتیجه عنصر زمان می‌شود. تفاوت اصلی آن با مجسمهٔ صوتی این است که یک چیدمان صوتی دارای فضای سه‌بعدی است و محورهایی که با آن‌ها اشیاء صوتی مختلف سازماندهی می‌شوند منحصراً درونی کار نیستند، بلکه بیرونی نیز هستند.  یک اثر هنری تنها در صورتی یک اینستالیشن است که با فضای اطراف گفتگو کند. چیدمان صوتی معمولاً مکان-ویژه است، اما گاهی اوقات می‌توان آن را مجدداً با فضاهای دیگر تطبیق داد. این می‌تواند در فضاهای بسته یا باز ساخته شود، و زمینه در تعیین اینکه چگونه یک چیدمان صوتی از نظر زیبایی‌شناختی درک می‌شود، اساسی است. تفاوت میان یک چیدمان هنری معمولی و یک چیدمان صوتی در این است که دومی حاوی عنصر زمانی است که به بازدیدکنندگان این امکان را می‌دهد که مدت طولانی‌تری برای کشف پیشرفت صدا در طول زمان بمانند. این عامل زمانی نیز به مخاطب انگیزه می‌دهد تا فضا را دقیق‌تر کاوش کند و نحوهٔ قرارگیری صداهای مختلف در فضا را بررسی کند.
تأسیسات صدا گاهی از فناوری هنر تعاملی (رایانه‌ها، حسگرها، دستگاه‌های مکانیکی و جنبشی و غیره) استفاده می‌کنند، اما می‌توانند به سادگی از منابع صوتی قرار گرفته در نقاط مختلف فضا (مانند بلندگوها) یا مواد سازهای صوتی مانند نواختن سیم‌های پیانو توسط یک نوازنده یا توسط مردم استفاده کنند (به پاول پانهویسن مراجعه کنید). در زمینهٔ موزه‌ها، این ترکیب از فناوری تعاملی و توزیع بلندگوی چند کانالی گاهی اوقات به عنوان صحنه‌نگاری صوتی نامیده می‌شود.
چیدمان صوتی > ساختار صدا در چیدمان‌های صوتی

ساده‌ترین فُرم صوتی یک حلقه صدای تکرار شونده است. این بیشتر در موسیقی امبینت-وار استفاده می‌شود و در این مورد صوت عامل تعیین‌کننده اثر هنری نیست.
بیشترین استفاده از ساختار صوتی، فُرم باز است، زیرا عموم می‌توانند تصمیم بگیرند که یک چیدمان صوتی را فقط برای چند دقیقه یا برای مدت زمان طولانی‌تری تجربه کنند. این امر هنرمند را موظف می‌کند که سازمانی صوتی بسازد که در هر دو مورد به خوبی کار کند.
همچنین این امکان وجود دارد که ساختار صوتی خطی داشته باشید، که در آن صدا به همان شیوه‌ای که در یک ترکیب‌بندی موسیقایی توسعه می‌یابد، ایجاد می‌شود.
مجسمه‌سازی صوتی

مجسمه‌سازی صوتی نوعی فُرم هنری اینترمدیا (میان‌رسانه) و مبتنی بر زمان است که در آن مجسمه یا هر نوع شیء هنری صدا تولید می‌کند یا برعکس (به این معنا که صدا به گونه‌ای دستکاری می‌شود که بر خلاف فرم زمانی یا جرم، مجسمه‌ای ایجاد می‌کند). اغلب هنرمندان مجسمه‌سازی صدا عمدتاً یا هنرمندان تجسمی یا آهنگساز بودند و به‌طور مستقیم شروع به ساخت مجسمه‌سازی صدا نکرده بودند.
سایماتیکس و هنر جنبشی بر مجسمه‌سازی صدا تأثیر گذاشته‌است. مجسمه‌سازی صدا گاهی اوقات هنر مکان-ویژه است.
مایکل بروستر، هنرمند صوتی و استاد هنر در دانشگاه تحصیلات تکمیلی کلرمونت، آثار خود را در سال ۱۹۷۰ میلادی با عنوان «مجسمه‌های آکوستیک» توصیف کرد. گریسون مجسمه‌سازی صوتی را در سال ۱۹۷۵ میلادی به عنوان «ادغام فُرم بصری و زیبایی با صداهای جادویی و موسیقایی از طریق تجربهٔ مشارکتی» توصیف کرد.
مجسمه‌سازی صوتی > مجسمه‌های صوتی با مقالات ویکی‌پدیا

اُرگ اوج جزر و مد بلک‌پول
اُرگ دریایی
درخت طنین‌انداز آواز (پانوپتیکون)
یک باغ صدا
پل گلدن گیت#باد
نگارخانه

صفحه‌نمایش بافت‌دار، اثر: هری برتویا، ۱۹۵۴ میلادی
پانوپتیکون: درخت طنین‌انداز آواز
اُرگ اوج جزر و مد بلک‌پول
باشه کریستال
یوری لاندمان، مودسوینگر، ۲۰۰۶ میلادی
۲ الکتروکاردیوفون و الکتروانسفالوفون
اُرگ دریایی، اثر: نیکولا باشیچ
موتت چهل قسمتی، اثر: جانت کاردیف (۲۰۰۱ میلادی)، در ای‌آراواس موزهٔ هنر آرهوس، دانمارک
کوارتت (های) زهی ۲۴-ساعته، اثر: ژرژ لنتز در نمازخانهٔ صوتی کابار (۲۰۲۲ میلادی)، با بلندگوها در چهار دیوار
اوپی.۲۲ وای والتس: در مینور

۲۰۲۲ تک‌آهنگاز جو یو ری
اوپی.۲۲ وای والتس: در مینور (انگلیسی: Op.22 Y-Waltz: in Minor) دومین آلبوم تک‌آهنگ از خواننده اهل کره جنوبی، جو یو ری است که در۲۴ اکتبر ۲۰۲۲ توسط ویک‌وان منتشر شد و دارای سه قطعه از جمله تک‌آهنگ آغازین «Loveable» است.
فهرست قطعات

| شماره | نام | سراینده | آهنگساز | تنظیم‌کننده | مدت |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱. | «Loveable» | دانکه | آلینا اسمیت (۱۵۳/جومباس) سم فراد گینو بارلتا آنالیس مورلی (۱۵۳/جومباس) | لیره سم فرار | ۲:۵۶ |
| ۲. | «Blank» | یون یو جین (Mumw) جوآ (Mumw) | پائولینا «مائو» سریلا کایلر نیکو ویلی ویکس | ویلی ویکس | ۳:۰۷ |
| ۳. | «Favorite Part» | یه‌جون سین (Snnny) دینو (Snnny) هیرو (Snnny) | یه‌جون سین (Snnny) دینو (Snnny) | یه‌جون سین (Snnny) | ۱:۳۸ |
| مجموع مدت: | مجموع مدت: | مجموع مدت: | مجموع مدت: | مجموع مدت: | ۷:۴۱ |
فروش‌ها

| منطقه | فروش |
| --- | --- |
کره جنوبی: ۵۸٬۸۷۴
تاریخچه انتشار

| منطقه | تاریخ | فرمت | ناشر |
| --- | --- | --- | --- |
| کره جنوبی | ۲۴ اکتبر ۲۰۲۲ | سی‌دی | ویک‌وان استون میوزیک |
| محتلف | ۲۴ اکتبر ۲۰۲۲ | دانلود دیجیتال استریم | ویک‌وان استون میوزیک |
برنار آرنو

| برنارد آرنو | برنارد آرنو |
| --- | --- |
در سال ۲۰۱۷: در سال ۲۰۱۷
زادهٔ: ۵ مارس ۱۹۴۹ (۷۴ سال) روبه، فرانسه
ملیت: فرانسوی
محل تحصیل: دانشگاه پلی‌تکنیک پاریس
پیشه(ها): بازرگان سرمایه‌دار
آثار برجسته: رئیس هیئت مدیره کریستین دیور اس. آ. مدیرعامل LVMH
همسر(ها): آنه دوارورین (۱۹۷۳–۱۹۹۰) هلن مرسیه (۱۹۹۱)
فرزندان: ۵، از جمله دِلفین آرنو، آنتوان آرنو
وبگاه: وبگاه رسمی
برنار آرنو (به فرانسوی: Bernard Arnault) (زاده ۵ مارس ۱۹۴۹) بازرگان، کارآفرین، سرمایه‌دار و کلکسیونر آثار هنری فرانسوی است. بر پایه رتبه‌بندی گزارش دو نشریه بلومبرگ و فوربس که دارایی‌های ثروتمندان جهان را گزارش می‌کنند. برنار آرنو در ژانویه ۲۰۲۳ طبق اعلام مجله فوربس با دارایی بیش از ۲۰۰ میلیارد دلار و همچنین با پیشی گرفتن از ایلان ماسک ثروتمندترین فرد زنده جهان شد.
دوران کودکی

برنار ژان ایتن آرنو، در تاریخ ۵ مارس ۱۹۴۹ در شهر روبه در شمال فرانسه زاده شد. پدرش ژان لئون آرنو، کارخانه‌دار و مالک شرکت ساخت‌وساز فیرت-ساوینل بود. دوران کودکی برنار در شهر روبه سپری شد، وی سپس برای ادامه تحصیل به پاریس نقل مکان کرد.
دوران تحصیل

برنار آرنو، پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان ماکسنس شهر روبه، در سال ۱۹۶۹ به دانشگاه پلی‌تکنیک پاریس رفت. وی در سال ۱۹۷۱ موفق به کسب مدرک مهندسی در رشته عمران گردید و به درخواست پدرش، به کسب و کار خانوادگی پیوست.
زندگی حرفه‌ای

برنار پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۹۷۱ به‌عنوان یک مهندس عمران، به شرکت ساختمان‌سازی و املاک پدری پیوست و در سال ۱۹۷۶ پدرش را قانع کرد، که با بخش تولیدی شرکت به مبلغ ۴۰ میلیون فرانک، تسویه حساب کرده و تمرکز شرکت را، به معاملات املاک معطوف نماید.
شرکت جدید با تغییر نام به فعالیت در حوزه اداره اقامتگاه‌های مسافرتی، با امکانات خاص، وارد گردید. برنار در سال ۱۹۷۹ جانشین پدرش در جایگاه ریاست شرکت شد.
برنار آرنو در سال ۱۹۸۱، پس از اینکه فرانسوا میتران، رئیس‌جمهور فرانسه شد، به ایالات متحده مهاجرت کرد و شرکت فرینل (شرکت پدری) را در آنجا تأسیس نمود و به این وسیله، موفق شد، ساختمان‌هایی مسکونی در پالم بیچ در ایالت فلوریدا را احداث نماید.
آرنو سه سال بعد، زمانی که سوسیالیست‌های فرانسه، به رویکرد اقتصادی محافظه‌کارانه‌تر تغییر رویه دادند، دوباره به فرانسه بازگشت و به‌عنوان مدیر ارشد اجرایی یک شرکت کالاهای لوکس (کالاهایی که با افزایش درآمد مصرف‌کنندگان، میزان مصرفشان افزایش می‌یابد) به‌نام «فیانسیر آگاش» مشغول به کار شد.
کریستین دیور

مقالهٔ اصلی: کریستین دیور اس.آ.
آرنو با کمک بخش بنگاه سرمایه‌گذاری بانک لازارد و استفاده از سوبسیدهای اعطایی از سوی دولت فرانسه، در ازای اینکه شرکت تعدیل نیرو نداشته باشد، «شرکت کریستین دیور» را خرید، که در بحران ورشکستگی به سر می‌برد.
در واقع دولت فرانسه به‌دنبال کسی می‌گشت، تا این امپراتوری نساجی را، که شرکت‌های بسیاری زیرمجموعه آن بودند (مثل دیور) به‌دست گیرد. خانواده آرنو تنها مبلغ ۱۵ میلیون دلار برای خرید این شرکت هزینه کرد و ۸۰ میلیون دلار باقی‌مانده را، بانک لازارد تأمین نمود. دلیل اصلی آرنو برای خرید این شرکت، به‌دست آوردن برند مشهور دیور بود، تا پایه‌ای باشد برای راه‌اندازی یک «سوپرمارکت کالاهای لوکس» که طبقه متوسط جامعه بتوانند، از آن خرید کنند. آرنو به‌سرعت دیور را گسترش داد تا برندهای جدیدی مثل خانه مد کریستین لاکروا و سلین (که کالاهای چرمی تولید می‌کردند) را نیز در بر گیرد.
کمی بعد آرنو مجبور شد تقریباً تمام سرمایه شرکت را به قیمت ۴۰۰ میلیون دلار فروخته و تنها برند با پرستیژ کریستین دیور و فروشگاه «لوبن‌مارشه» را نگه دارد. این فروش، او را قادر ساخت تا ۱٫۸ میلیارد دلار از سهام شرکت LVMH را در سال ۱۹۸۹ خریداری کند تا به این طریق کنترل ۲۴٪ درصد از این گروه را در اختیار گیرد.
لویی ویتون

مقالهٔ اصلی: لویی ویتون
لویی ویتون، که به اختصار ال‌وی نیز خوانده می‌شود، یک خانه مد فرانسوی است، که در سال ۱۸۵۴ تأسیس شد. این شرکت طیف وسیعی از کالاهای لوکس را تولید و ارائه می‌نماید. برند لویی ویتون یکی از پیشروهای صنعت مد در جهان است، که محصولات خود را از طریق بوتیک‌های مستقل، فروشگاه‌های زنجیره‌ای و وب‌سایت شرکت، به فروش می‌رساند.
شرکت لویی ویتون، برای شش سال متوالی (۲۰۰۶–۲۰۱۲) بعنوان با ارزش‌ترین نام تجاری در زمینه کالاهای لوکس در جهان شناخته شده‌است. ارزش این برند، در سال ۲۰۱۲ معادل ۲۵٫۹ میلیارد دلار برآورد گردید. از سال ۱۹۸۹ تاکنون، برنار آرنو مالک برند لویی ویتون می‌باشد. وی از طریق شرکت ال و ام هاش مالک ۴۲٪ از سهام این شرکت می‌باشد.
اعتقادات

آرنو اعتقاد دارد که شرکت برای افزایش انرژی خلاقانه، باید مدیرانی با عشق و علاقه به هنرمندان داشته باشد و به این شکل می‌توانند هنرمندانشان را درک کنند. آرنو که در میان مدیران ارشد اجرایی پیشتاز در جهان، فردی منحصربه‌فرد است، همواره این توانایی را داشته که بین جنبه‌های مالی و خلاقانه کسب و کار، ارتباطی مناسب برقرار کند. او گرچه هیچ وقت به محدود کردن نوآوری طراحانش اعتقاد نداشته اما همواره بر انضباط مالی در خرید، بازاریابی و فروش محصولات شرکتش تأکید کرده‌است.
زندگی خصوصی

برنارد آرنو تاکنون دو بار ازدواج کرده‌است. وی ۵ فرزند دارد و یکی از دخترانش نیز در حال حاضر از مدیران ال و ام هاش است. همسر دوم آرنو، هلن مرسیه، یک پیانیست اهل کبک کانادا و کلکسیونر نت‌های موسیقی می‌باشد.
ریهارد ویس

ریهارد ویس (انگلیسی: Richárd Weisz؛ ۳۰ آوریل ۱۸۷۹ – ۴ دسامبر ۱۹۴۵) کشتی‌گیر کشتی فرنگی اهل مجارستان بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده‌است.
ماسور (خرم‌آباد)

محله ماسور یکی از بزرگ‌ترین و مهم‌ترین محله‌های شهر خرم‌آباد می‌باشد.ماسور از قدیمی ترین مناطق مسکونی خرم‌آباد است که تپه باستانی ماسور که حاوی آثار بسیار کهن تاریخی است در آن قرار دارد.
جمعیت

این محله نزدیک به۷۵۰۰۰ نفر  و بیش از (۱۵۰۰۰ خانوار) جمعیت دارد. ساکنان این منطقه از ایلات بالاگریوه و سادات شاهنشاهی وند و ... می باشند.و به زبان لری بالاگریوه‌ای صحبت می‌کنند.
لیزا ویکاری

| لیزا ویکاری | لیزا ویکاری |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۱ فوریهٔ ۱۹۹۷ ‏(۲۷ سال) مونیخ، باواریا، آلمان
ملیت: آلمانی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۹–اکنون
شناخته‌شده برای: تاریک ایزی و اوسی
لیزا ویکاری (به آلمانی: Lisa Vicari) (متولد ۱۱ فوریه ۱۹۹۷) بازیگر اهل آلمان است. وی به خاطر به ایفای نقش مارتا نیلسن در سریال تاریک و نقش اصلی ایزی در فیلم ایزی و اوسی که هردو محصول نتفلیکس هستند، شناخته شده‌است.