stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
استرانگ، نبراسکا

Village در 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| Strang, Nebraska | Strang, Nebraska |
| --- | --- |
Village: Village
Downtown Strang: Main Street, facing north: Downtown Strang: Main Street, facing north
Location of Strang, Nebraska: Location of Strang, Nebraska
ایالت: نبراسکا
شهرستان: شهرستان فیلمور، نبراسکا
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۱۲ مایل مربع (۰٫۳۱ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۱۲ مایل مربع (۰٫۳۱ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۶۲۱ فوت (۴۹۴ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۲۹
 • برآورد (2012): ۲۸
 • تراکم: ۲۴۱٫۷/مایل مربع (۹۳٫۳/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 68444
کد منطقه: 402
FIPS code: 31-47360
شماره GNIS: 0833854
استرانگ(به انگلیسی: Strang) شهری در ایالت نبراسکا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۲۹ نفر بوده‌است.
أرنون

مکان
| أرنون أرنون | أرنون أرنون |
| --- | --- |
شهر: شهر
استان: نبطیه
شهرستان: نبطیه
ارتفاع: ۵۵۰ متر (۱۸۰۰ فوت)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (زمان اروپای شرقی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (ساعت تابستانی اروپای شرقی)
Dialing code: +۹۶۱
أرنون (به عربی: أرنون) یک منطقهٔ مسکونی در لبنان است که در استان نبطیه واقع شده‌است.
خصوصیات

أرنون   ۵۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
امپراتور جینگ هان

امپراتور جینگ از دودمان هان (۱۸۸ ق. م – ۹ مارس ۱۴۱ ق. م) که با نام لیو چی متولد شد، ششمین امپراتور سلسله هان بود و از سال ۱۵۷ تا ۱۴۱ ق. م حکومت کرد. دوران سلطنت او با تلاش‌هایی برای محدود کردن قدرت پادشاهان و شاهزادگان فئودال همراه بود، که در نتیجه آن شورش هفت ایالت در سال ۱۵۴ ق. م رخ داد. امپراتور جینگ توانست این شورش را سرکوب کند و از آن پس شاهزادگان از حق انتصاب وزرا در قلمروهای خود محروم شدند. این اقدام به تحکیم قدرت مرکزی کمک کرد و راه را برای دوره طولانی سلطنت پسرش، امپراتور وو از هان، هموار کرد.
امپراتور جینگ شخصیتی پیچیده داشت. او سیاست‌های پدرش، امپراتور ون، در عدم مداخله عمومی در امور مردم را ادامه داد، مالیات‌ها و دیگر بارهای اقتصادی را کاهش داد، و بر صرفه‌جویی دولت تأکید کرد. او همچنین سیاست کاهش مجازات‌های کیفری پدرش را تقویت کرد و گسترش داد. حکومت ملایم او بر مردم به تأثیرات تائویی مادرش، امپراتریس دو، برمی‌گشت. با این حال، در دوران حکومتش، او ژو یافو را دستگیر و زندانی کرد و به‌طور کلی نسبت به همسرش، امپراتریس بو، بی‌وفا و ناسپاس بود. این دوگانگی در شخصیت و سیاست‌های جینگ نشان‌دهنده ترکیب تأثیرات مختلف در حکومت او بود.
امپراتور جینگ آخرین امپراتور دودمان هان بود که جد مشترک تمامی امپراتوران بعدی محسوب می‌شد. تمام امپراتوران بعدی هان غربی از نوادگان پسرش امپراتور وو بودند، در حالی که تمام امپراتوران هان شرقی از نسل پسر ششم او، لیو فا، شاهزاده دینگ از چانگشا، به‌شمار می‌رفتند.
سالهای نخستین و دوران شاهزادگی

امپراتور جینگ، با نام اصلی لیو چی، در سال ۱۸۸ پیش از میلاد به دنیا آمد. او پسر امپراتور ون، شاهزاده وقت دای، و همسر مورد علاقه‌اش، کُنسرت دو، بود. لیو چی پسر ارشد پدرش بود. پس از اینکه پدرش در نوامبر ۱۸۰ پیش از میلاد به امپراتوری رسید، لیو چی در فوریه یا مارس ۱۷۹ پیش از میلاد به عنوان ولیعهد منصوب شد و دو ماه بعد، مادرش به مقام امپراتریسی رسید.
در دوران کودکی، ولیعهد لیو چی به خاطر دلسوزی و مهربانی‌اش ستایش می‌شد. او به شدت تحت تأثیر مادرش، امپراتریس دو، قرار داشت که به آموزه‌های تائوئیسم علاقه‌مند بود و از فرزندان و نوه‌هایش می‌خواست که این آموزه‌ها را مطالعه کنند. لیو چی همچنین با خواهر بزرگترش پرنسس لیو پیائو و برادر کوچکترش لیو وو، که هر دو نیز فرزندان امپراتریس دو بودند، پیوند عمیقی داشت.
با گذر زمان، شاهزاده چی، به رسم مرسوم، خانه و دربار خود را تأسیس کرد. یکی از اعضای مهم درباری او، چائو کوئو (晁錯)، بود که به خاطر هوش و کارایی بی‌رحمانه و همچنین استعداد در سخنوری معروف بود و به یکی از مشاوران مورد اعتماد شاهزاده چی تبدیل شد. با این حال، لیو چی به داشتن یک سبک زندگی لذت‌گرایانه معروف بود، به طوری که امپراتور ون یک بار به فکر برکناری او از مقام ولیعهد و جایگزینی برادر کوچکترش، لیو وو، شاهزاده لیانگ، افتاد. اما به دلیل مخالفت‌های بسیاری از مقامات این تصمیم را رها کرد.
در ژوئیه ۱۵۷ پیش از میلاد، امپراتور ون درگذشت و شاهزاده چی به عنوان امپراتور تاج‌گذاری کرد. مطابق با وصیت‌نامه امپراتور ون، دوره عزاداری کوتاه شد. امپراتریس بیوه بو، مادربزرگ امپراتور جینگ، به امپراتریس بزرگ بیوه تبدیل شد و امپراتریس دو، مادر امپراتور جینگ، به عنوان امپراتریس بیوه شناخته شد. همسر شاهزاده چی، ولیعهد بئو، که از خاندان مادربزرگش بود، به مقام امپراتریس رسید.
سالهای نخستین سلطنت

زمانی که او امپراتور شد، برخلاف نظر بسیاری از مقامات که فکر می‌کردند امپراتور جینگ مانند جی، ژو و یو یک رهبر بد خواهد بود و با خطر فروپاشی سلسله هان مواجه خواهند شد، مقامات از تغییر ناگهانی شخصیت لیو چی شگفت‌زده شدند و او ثابت کرد که یک حاکم توانمند است. امپراتور جینگ به شدت تحت تأثیر مادرش، امپراتریس دو، قرار داشت که به دلیل جایگاهش به عنوان مادر امپراتور و نفوذی که بر او داشت، به عنوان فردی قدرتمند و خطرناک در سیاست دربار شناخته می‌شد. حتی خود امپراتور هم از ناراحت کردن او، چه به دلیل وظیفه فرزندی و احترام و چه به دلایل دیگر، واهمه داشت. به دلیل نفوذ او، امپراتور جینگ تا حد زیادی سیاست پدرش را در مورد عدم مداخله در امور مردم و کاهش مالیات و سایر فشارها ادامه داد. در دوران حکومت جینگ، مالیات‌ها به نصف کاهش یافت و به یک سی‌ام محصول رسید. او سیاست کاهش مجازات‌های کیفری را ادامه داد و در سال ۱۵۶ پیش از میلاد، با توجه به اینکه لغو مجازات‌های بدنی مانند بریدن بینی و پاها توسط پدرش باعث افزایش مرگ و میر ناشی از شلاق شده بود، تعداد ضربات شلاقی که مجرمان دریافت می‌کردند را کاهش داد (او بعدها در سال ۱۴۴ پیش از میلاد دوباره این مجازات را کاهش داد). او همچنین سیاست پدرش در مورد معاهده‌های ازدواج (هچین) با شیونگ‌نو را ادامه داد که باعث شد از درگیری‌های بزرگ با همسایه شمالی جلوگیری شود.
یکی از مسائل فوری که امپراتور جینگ با آن مواجه شد، قدرت شاهزادگان خطوط فرعی خاندان امپراتوری بود. این شاهزادگان غالباً نیروی نظامی خود را تقویت می‌کردند و از فرمان‌های امپراتور سرپیچی می‌کردند. این مسئله در زمان امپراتور ون نیز وجود داشت، اما او اقدام قاطعی در این زمینه انجام نداد.
امپراتور جینگ در سال‌های اولیه سلطنت خود ولیعهدی تعیین نکرد، زیرا امپراتریس بو فرزندی نداشت. مادرش، امپراتریس بیوه دو، می‌خواست او برادر کوچکترش لیو وو، شاهزاده لیانگ، را به عنوان ولیعهد منصوب کند، اما به دلیل مخالفت مقامات این اتفاق نیفتاد. با این حال، لیو وو امتیازاتی دریافت کرد که به دیگر شاهزادگان داده نمی‌شد.
شورش هفت ایالت

مسئله برخورد با شاهزادگان قدرتمند به زودی به جنگی تبدیل شد که بعدها به عنوان شورش هفت ایالت شناخته شد. امپراتور جینگ از قبل با عموزاده‌اش (که یک‌بار از خانواده سلطنتی حذف شده بود) لیو پی (劉濞)، شاهزاده ثروتمند قلمرو وو (شامل مناطق جنوب جیانگسو، شمال ژجیانگ، جنوب آنهویی و شمال جیانگشی امروزی) که دارای منابع طبیعی فراوانی از جمله مس و نمک بود، رابطه خصمانه داشت. در زمانی که امپراتور جینگ ولیعهد بود، وارث لیو پی، لیو شیان (劉賢)، در سفر رسمی به پایتخت چانگ‌آن بود. آن‌ها با هم بازی لیوبو، نوعی بازی تخته‌ای (که ارتباط زیادی با پیشگویی آینده داشت) انجام می‌دادند. در حین بازی، لیو شیان ولیعهد را ناراحت کرد و ولیعهد تخته چوبی را به سمت لیو شیان پرت کرد و او را کشت. لیو پی از این اتفاق کینه شدیدی نسبت به امپراتور جدید پیدا کرد.
چائو تسو به امپراتور جینگ توصیه کرد که با استفاده از بهانه‌هایی مانند تخلفاتی که شاهزادگان مرتکب شده بودند و در زمان امپراتور ون نادیده گرفته شده بود، اندازه قلمروهایشان را کاهش دهد تا تهدید کمتری ایجاد کنند. چائو حتی به امکان شورش وو و دیگر شاهزادگان اشاره کرد اما این اقدام را توجیه کرد و گفت که اگر قرار است شورش کنند، بهتر است زودتر این کار را انجام دهند تا زمانی که آماده‌تر شوند. بر اساس این نظریه، امپراتور جینگ در سال ۱۵۴ قبل از میلاد، یک فرمانداری از قلمروهای چو (در مناطق شمال جیانگسو و شمال آنهویی امروزی) و ژائو و شش شهرستان از قلمرو جیاوکسی جدا کرد و سپس دو فرمانداری را از وو جدا کرد.
وو واقعاً شورش کرد و با چو، جیاوکسی، ژائو و سه قلمرو کوچک‌تر دیگر، جیاودونگ، زیشوان و جینان متحد شد. دو قلمرو دیگر، چی و جیبئی که در ابتدا قصد پیوستن به شورش را داشتند، در آخرین لحظه منصرف شدند. وو همچنین از پادشاهی‌های مستقل دونگ‌او و مینیو درخواست کمک کرد. دونگ‌او نیروهایش را فرستاد اما مینیو کمک نکرد. ژائو نیز از شیونگ‌نو کمک خواست اما با اینکه شیونگ‌نو در ابتدا موافقت کرد، وارد جنگ نشد.
بر اساس دستورات امپراتور ون، امپراتور جینگ ژو یافو را به عنوان فرمانده نیروهای خود منصوب کرد تا با نیروهای شورشی وو و چو مقابله کند. اما او به زودی از خطر شکست ترسید و به پیشنهاد دشمن چائو تسو، یوان آنگ، چائو را اعدام کرد تا شاهزادگان شورشی را آرام کند، اما این کار نتیجه‌ای نداشت.
نیروهای وو و چو به شدت در حال حمله به قلمرو لیانگ (واقع در شرق هنان امروزی) بودند که شاهزاده لیو وو، شاهزاده لیانگ، برادر محبوب امپراتور جینگ بود. امپراتور جینگ به ژو دستور داد تا فوراً به لیانگ برود تا آن را نجات دهد. ژو از این کار امتناع کرد و استدلال کرد که استراتژی مناسب این است که ابتدا خطوط تأمین وو و چو را قطع کند و آن‌ها را از نظر منابع غذایی ضعیف کند. او به سمت شمال شرقی لیانگ حرکت کرد و به دور از نیروهای وو و چو خطوط تأمین آن‌ها را قطع کرد. این استراتژی مؤثر بود. وو و چو که نتوانستند لیانگ را سریعاً تصرف کنند و متوجه شدند که منابع آن‌ها در حال کاهش است، به سمت شمال شرق حرکت کردند تا به ژو حمله کنند. پس از آنکه نتوانستند پیروزی قاطعی بر ژو به دست آورند، نیروهای وو و چو از گرسنگی فروپاشیدند. لیو پی به دونگ‌های گریخت، اما در آنجا کشته شد و پادشاهی‌اش با هان صلح کرد. لیو وو، شاهزاده چو نیز خودکشی کرد. دیگر شاهزادگان درگیر نیز شکست خوردند.
میانه سلطنت و بحران جانشینی

در سال ۱۵۳ قبل از میلاد، به دلیل اینکه امپراتریس بو فرزندی نداشت، امپراتور جینگ پسر ارشد خود، لیو رونگ (劉榮) را به عنوان ولیعهد معرفی کرد. این امر باعث شد که لیو رونگ مادرش، همسر لی (栗姬)، که یکی از محبوب‌ترین همسران امپراتور بود، فکر کند که به زودی به مقام امپراتریس خواهد رسید، به خصوص پس از آنکه امپراتریس بو در سال ۱۵۱ قبل از میلاد پس از مرگ امپراتریس بزرگ بو عزل شد. او از خواهر امپراتور جینگ، شاهزاده لیو پیائو، نفرت داشت، زیرا شاهزاده پیائو بارها برای برادرش زنان زیبایی به عنوان همسر هدیه داده بود که باعث حسادت همسر لی می‌شد. هنگامی که شاهزاده پیائو تلاش کرد این اختلاف را با پیشنهاد ازدواج دخترش چن جیاو با ولیعهد رونگ حل کند، همسر لی این پیشنهاد را رد کرد.
شاهزاده پیائو که متوجه شد در صورتی که همسر لی روزی به امپراتریس بزرگ تبدیل شود، وضعیت خطرناکی خواهد داشت، نقشه دیگری کشید. او دخترش چن جیاو را به عنوان همسر به لیو چه، پسر یکی دیگر از همسران محبوب امپراتور جینگ، وانگ ژی، که شاهزاده جیاودونگ بود، داد. سپس به‌طور مداوم همسر لی را به دلیل حسادت‌هایش مورد انتقاد قرار داد. او اشاره کرد که اگر همسر لی امپراتریس بزرگ شود، ممکن است بسیاری از همسران دیگر به سرنوشتی مانند همسر چی، محبوب امپراتور گائو، دچار شوند. همسر چی پس از مرگ امپراتور گائو توسط همسرش لُو ژی شکنجه و کشته شد. امپراتور جینگ در نهایت موافقت کرد و در سال ۱۵۰ قبل از میلاد ولیعهد رونگ را از مقامش عزل کرد. همسر لی در اثر عصبانیت درگذشت. در همان سال، همسر وانگ به مقام امپراتریس رسید و شاهزاده چه به عنوان ولیعهد معرفی شد.
ولیعهد رونگ از مجازات نجات نیافت. در سال ۱۴۸ قبل از میلاد، او به جرم تجاوز به محوطه معبد امپراتور ون، در حین ساخت دیوارهای کاخ خود، متهم شد. او زندانی شد و اجازه نیافت نامه‌ای به پدرش بنویسد. عموی بزرگش، دو یینگ (竇嬰، برادر یا پسرعموی امپراتریس بزرگ دو) به او قلمی داد که در آن چاقویی مخفی بود. ولیعهد رونگ با آن نامه‌ای نوشت و سپس خودکشی کرد.
در همان سال ۱۴۸ قبل از میلاد، حادثه بزرگی مربوط به یک وارث دیگر، شاهزاده وو از لیانگ نیز رخ داد. شاهزاده وو، به دلیل کمک‌هایش به پیروزی در شورش هفت ایالت، امتیازاتی مانند استفاده از مراسم و رنگ‌های سلطنتی دریافت کرده بود. اعضای خاندانش او را تشویق کردند که برای مقام ولیعهدی تلاش کند. این امر مورد حمایت امپراتریس بزرگ دو نیز قرار گرفت، اما وزیر یوان آنگ با این اقدام مخالف بود، زیرا معتقد بود این امر موجب بی‌ثباتی در جانشینی دودمان خواهد شد. هنگامی که شاهزاده وو درخواست کرد که بزرگراهی از پایتختش سویانگ به چانگ‌آن ساخته شود، یوان که نگران بود این بزرگراه ممکن است در صورت شورش لیانگ برای اهداف نظامی استفاده شود، با آن مخالفت کرد. شاهزاده وو او را به قتل رساند. امپراتور جینگ بسیار خشمگین شد و تعداد زیادی بازرس به لیانگ فرستاد تا توطئه‌گران را پیدا کنند. شاهزاده وو در نهایت آن‌ها را تسلیم کرد. امپراتور جینگ، با وجود اینکه نمی‌خواست مادرش را ناراحت کند و همچنان به برادرش علاقه داشت، شاهزاده وو را عفو کرد اما دیگر او را به عنوان وارث احتمالی در نظر نگرفت.
سالهای پایانی سلطنت

پادشاهی پایانی امپراتور جینگ با حادثه‌ای همراه بود که به شدت مورد انتقاد قرار گرفت: مرگ ژو یا فو، که در پیروزی علیه شورش هفت ایالت نقش اساسی داشت. به عنوان نخست‌وزیر، ژو تقریباً همه شخصیت‌های قدرتمند اطراف امپراتور جینگ، به ویژه برادرش شاهزاده لیو وو و مادرش امپراتریس بزرگ دو را به خشم آورد، به‌خصوص به دلیل عدم اقدام برای نجات لیانگ در زمانی که این منطقه تحت محاصره نیروهای مشترک وو و چو بود. همچنین همسرش امپراتریس وانگ و برادرش وانگ شین (王信) نیز از این قضیه دلخور بودند؛ زیرا امپراتور جینگ می‌خواست برادرش را به مقام مارک‌دار منصوب کند اما ژو با این پیشنهاد مخالفت کرد.
تا سال ۱۴۳ قبل از میلاد، ژو در حال بازنشستگی بود و پسرش، به‌دلیل پیش‌بینی مرگش، زره و سلاح‌های بازنشسته را از انبار سلطنتی خرید تا به عنوان تزئینات تدفینی استفاده کند. پسر ژو از پرداخت هزینه کارگران تحویل‌دهنده خودداری کرد و کارگران تحویل‌دهنده در تلافی، خانواده ژو را به خیانت متهم کردند. امپراتور جینگ دستور دستگیری و بازجویی از ژو یا فو را صادر کرد و بازجو وقتی از ژو شنید که زره و سلاح‌ها برای مقاصد تدفینی هستند، او را به خیانت «زیرزمینی» متهم کرد؛ به این معنا که او آماده بود پس از مرگش به ارواح امپراتورها خیانت کند. در نهایت، ژو در زندان خودکشی کرد.
امپراتور جینگ در سال ۱۴۱ قبل از میلاد درگذشت و در مقبره هان یانگ لینگ در چانگ‌آن به خاک سپرده شد. ولیعهد چه (به عنوان امپراتور وو) جانشین او شد.
میراث امپراتور جینگ

سلطنت او، به همراه پدرش امپراتور ون، که به عنوان «حکومت ون و جینگ» شناخته می‌شود، یکی از دوران‌های طلایی تاریخ چین به‌شمار می‌رود. با این حال، از اعمال او نیز مشخص است که او از گرمی و گشودگی پدرش برخوردار نبود و به بسیاری از جهات، سلطنتش با توطئه‌های سیاسی و خیانت همراه بود. این سردی به دایره نزدیکان جینگ نیز تسری پیدا کرد؛ دربارهٔ رابطه‌اش با نگهبانان دربار، ژو ون‌رن، گفته شده که «امپراتور او را بیشتر از بسیاری از مردم دوست داشت، اما نه به اندازه‌ای که دیگر امپراتورها مردان مورد علاقه خود را دوست داشتند.»
امپراتور جینگ همچنین به ترویج مطالعه متون تائوئیسم اعتبار داده می‌شود، زیرا در دوران سلطنتش، تائو ته‌چینگ را به عنوان یک کلاسیک چینی به رسمیت شناخت.
در سال ۲۰۱۶، کشف قدیمی‌ترین آثار چای شناخته‌شده تا به امروز از مقبره امپراتور جینگ در شی‌آن اعلام شد که نشان می‌دهد امپراتورهای سلسله هان چای را از اوایل قرن دوم قبل از میلاد می‌نوشیدند.
الس گاریدیس

مکان در 23x15px|border |alt=|link= اسپانیا
| Els Garidells | Els Garidells |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
بخش خودمختار: کاتالونیا
استان: استان تاراگونا
Comarca: الت کمپ
حکومت: حکومت
 • شهردار: Amadeu Duch i Garreta
مساحت: مساحت
 • کل: ۳٫۰۷ کیلومتر مربع (۱٫۱۹ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۳۲ متر (۴۳۳ فوت)
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • کل: ۲۰۱
 • تراکم: ۶۵/کیلومتر مربع (۱۷۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام(ها): Garidellenc, garidellenca
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (زمان)
کد پستی: 43153
وبگاه: وبگاه رسمی
الس گاریدیس (به اسپانیایی: Els Garidells) یک شهرستان در اسپانیا است که در استان تاراگونا واقع شده‌است.
خصوصیات

الس گاریدیس ۳٫۰۷ کیلومترمربع مساحت و ۲۰۱ نفر جمعیت دارد و ۱۳۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آرامگاه اسکندر مقدونی

وداع با اسکندر مقدونی، نقاشی شده توسط کارل فون پیلوتی نقاش آلمانی در سال ۱۸۸۶
کالسکه اسکندر، به گفته دیودور سیسیلی، نمایش در قرن نوزدهم
مکان مقبره اسکندر بزرگ یک معما ماندگار است. اندکی پس از مرگ اسکندر در بابل، بدن وی بین پردیکاس، بطلمیوس یکم سوتر و سلوکوس یکم سردار اسکندر مورد مذاکره قرار گرفت. با توجه به نیکلاس جی ساندرز، در حالی که بابل برای اسکندر بهترین مکان دفن بود، برخی از علاقه اسکندر به حاکم آرگید گفته‌اند و به همین سبب تدفین در اگا ورجینا امروزی انجام شد. به گفته ساندرز، اگا یکی از دو مکان دفن بود که در ابتدا پیشنهاد شد، و دیگری با عنوان سیوه بود که به نظر می‌رسد در ۳۲۱ قبل از میلاد پردیکاس احتمالاً اگا را برای دفن اسکندر انتخاب کرد. بدن اسکندر توسط بطلمیوس یکم سوتر در مسیر ربوده شد. طبق گفته‌های پوسانیاس و سوابق معاصر پاریان چرونیکل برای سالهای ۳۲۱–۳۲۰ قبل از میلاد، بطلمیوس ابتدا اسکندر را در ممفیس دفن کرد. در اواخر قرن ۴ یا اوایل قرن ۳ قبل از میلاد، در اوایل دودمان بطلمیوسی، جسد اسکندر از ممفیس به اسکندریه منتقل شد، و در آنجا دوباره دفن شد.
به اصطلاح تابوت دان اسکندر، به بدن اسکندر تعلق نداشته و تصور می‌شود که تابوت برای عبدالاونیموس است، اما در حال حاضر معتقد هستند که برای مازئوس، فرماندار ایرانی بابل بوده.
زمینه

طبق گفته‌های کوینت کورس و ژوستین، اسکندر اندکی قبل از مرگش خواست که در معبد آمون در سیوه دفن شود. اسکندر، که می‌خواست از او به عنوان فرزند زئوس آمون یاد شود و درک شود، نمی‌خواست در کنار پدر واقعی خود در آگا دفن شود. به گفته دیودوروس، بدن اسکندر در تابوت "چکش طلایی " قرار داده شده بود، که کاملاً متناسب با بدن او ساخته شده بود. تابوت توسط استرابو و کورتیوس روفوس نیز ذکر شده‌است (متعاقباً، در ۸۹–۹۰ قبل از میلاد تابوت طلایی ذوب شد و جای آن را با شیشه یا کریستال گرفت).
آرزوی اسکندر برای دفن در سیوا مورد اجابت قرار نگرفت. در سال ۳۲۱ قبل از میلاد، در بازگشت به مقدونیه، تابوت تشییع جنازه اسکندر توسط یکی از ژنرال‌های اسکندر به نام بطلمیوس یکم سوتر در سوریه ربوده شد. در اواخر سال ۳۲۲ یا اوایل سال ۳۲۱ قبل از میلاد، بطلمیوس جسد را به مصر انتقال داد، در ممفیس، جایی که مرکز دولت اسکندر در مصر بود، دفن شد. در حالی که بطلمیوس بدن اسکندر را در اختیار داشت، پردیکاس و ائومنس صاحب زره، جواهرات و قدرت اسکندر شدند.
گواه‌های تاریخی

در سال ۴۸ پیش از میلاد سزار از مقبره اسکندر توسط بازدید کرد. کلئوپاتراطلاهای مقبره اسکندر را برای تأمین مالی جنگ با اکتاویان ربود، اندکی پس از درگذشت کلئوپاترا، مکان استراحت اسکندر توسط اکتاویان بازدید شد، که گفته می‌شود گلها را بر روی مقبره و یک دیهیم طلایی بر روی سر اسکندر قرار داده شده بود. براساس گفته سوئتونیوس،سپس کالیگولا مقبره اسکندر را تا حدودی غارت کرد. در سال ۱۹۹ میلادی مقبره اسکندر توسط سپتیمیوس سوروس در سفر خود به اسکندریه مهر و موم شد. بعداً، در سال ۲۱۵ برخی از اشیا مقبره اسکندر توسط کاراکالا جابجا شد. طبق گفته‌های جان آنتیو، کاراکالا لباس، انگشتر و کمربند خود را با برخی چیزهای گرانبها دیگر اسکندر عوض کرده و آنها را در تابوت قرار داده است.
هنگامی که جان کریسوستوم در سال ۴۰۰ میلادی به بازدید اسکندریه رفت، وی خواست تا مقبره اسکندر را ببیند و اظهار داشت: «مقبره او را حتی خود مردم نیز نمی‌توانند درک کنند». نویسندگان بعدی، مانند ابن عبد الحکم (متوفای ۸۰۳)، المسودی (متوفای ۸۹۶) و لئو آفرقایی (متوفای ۱۴۹۴)، گزارشی را مشاهده کرده‌اند که مقبره اسکندر را دیده‌است. لئو آفریقایی که در جوانی از اسکندریه بازدید کرده‌است، نوشت: "در میان ویرانه‌های اسکندریه، هنوز یک بنای کوچک وجود دارد، مانند یک نمازخانه ساخته شده، که شایان ذکر است که مراسم بزرگی توسط ماهومتان برای او برگزار شده است؛ که در آن ادعا می‌کنند که پیکر مطهر اسکندر بزرگ کشته شده‌است. . . جمعیت بسیار زیاد از غریبه‌ها به آنجا می‌آیند، حتی از کشورهای دور، به خاطر عبادت و انجام ادای احترام به مقبره، که اغلب آنها سبب کمک‌های مالی بزرگ می‌شوند ". جورج ساندیس، که در سال ۱۶۱۱ به اسکندریه سفر کرد، بنا بر گزارش‌های او، یک مقبره در آنجا وجود دارد، که به عنوان مکان دفن احتمالی اسکندر شناخته شده‌است.
مکان فعلی

شورای عالی آثار باستانی مصر بیش از ۱۴۰ تلاش جستجو برای مقبره اسکندر رسماً انجام داده‌است. محمود الفلاکی (۱۸۱۵–۱۸۱۵)، که نقشه اسکندریه باستان را گردآوری کرد، معتقد بود که مقبره اسکندر در مرکز اسکندریه ، در تقاطع ویا کانوپیکا (خیابان هوریا امروزی) و خیابان باستانی با نام آر۵ قرار دارد. از آن زمان تاکنون چندین دانشمند دیگر مانند تاسوس نروتسوس، هاینریش کیپرت و ارنست فون سیگلین مقبره را در همان منطقه قرار دادند. در سال ۱۸۵۰ آمبروز شلیززی از کشف مومیایی و مقبره اسکندر در مسجد دانیال نبی در اسکندریه خبر داد. بعداً، در سال ۱۸۷۹، یک کارگر سنگ به‌طور اتفاقی درون محوطه طاق داخل زیرزمین آن مسجد را شکست. ورودی مقبره پس از آن بسته شد و از کارگر خواسته شده که این حادثه را فاش نکند. (تصویر روی یک چراغ رومی در موزه ملی پوزناچ و دیگران در موزه بریتانیا و موزه ارمیتاژ توسط برخی از محققان تفسیر می‌شود که نشان داده‌است اسکندریه با مقبره سوماً به عنوان بنایی با سقف هرمی است) در سال ۱۸۸۸ هاینریش شلیمان تلاش کرد مقبره اسکندر را در مسجد نبی دانیل پیدا کند، اما به وی اجازه اجازه حفاری داده نشد.
در سال ۱۹۹۳، تریانتافیلوس پاپازوییس این تئوری را توسعه داد که این شخص فیلیپ دوم مقدونی نیست که در مقبره سلطنتی دوم در ورجینا، یونان دفن شود، بلکه این اسکندر به همراه همسرش روکسان است، در حالی که پسرش الکساندر چهارم در مقبره سوم دفن شده. وی همچنین با استناد به منابع تاریخی باستانی به این نتیجه رسید که زره سینه، سپر، کلاه ایمنی و شمشیری که در مقبره دوم یافت می‌شود متعلق به زره اسکندر است.
در سال ۱۹۹۵، باستان‌شناس یونانی، لیانا سووالتزی اعلام کرد که یک مقبره ادعا شده در سیوه را با اسکندر تطبیق داده‌است. این ادعا توسط دبیرکل آن زمان وزارت فرهنگ یونان، جورج توماس، مطرح شد که گفت که هنوز مشخص نیست که ساختار حفاری شده حتی مقبره است یا خیر. توماس و اعضای تیم وی گفتند که شیء کاوش شده همان‌طور که سووالتزی ادعا کرد، مقدونی نیست، و اینکه قطعات لوح‌هایی که نشان داده شده بودند، هیچ‌کدام از ترجمه‌های ارائه شده توسط سووالتزی را به عنوان اثبات یافتن وی پشتیبانی نمی‌کنند.
طبق یک افسانه، جسد در یک گورابه (دخمه پرآب) در زیر کلیسای مسیحیان اولیه قرار دارد.
کشف مقبره بزرگ اسکندر در مقبره کاستا در آمفیپولیس در منطقه مقدونیه، یونان، بار دیگر به گمانه زنی‌ها دربارهٔ محل دفن نهایی اسکندر منجر شد. بعضی از متخصصان معتقدند که آن را برای اسکندر ساخته شده بود اما هرگز در طی سلطنت بطلمیوس یکم سوتر در مراسم تشییع جنازه استفاده نشد. آنها نشان می‌دهند که امپراتور رومی کاراکالا، از تحسین کنندگان بزرگ اسکندر، ممکن است او را در اواخر قرن دوم میلادی دوباره در آمفیپولیس دفن کرده‌است کند. با این حال، تنها کاوش‌های آینده در آمفیپولیس در صورت وجود حقیقتی در این نظریه را تأیید می‌کند. در نوامبر ۲۰۱۴، یک اسکلت در داخل مقبره کشف شد، و انتظار می‌رود که بررسی کامل آن چند ماه طول بکشد تا ویژگی‌های شخص متوفی د مشخص شود. با این حال، تیم حفاری، با استناد به یافته‌های کشف شده در محل، اظهار داشتند که این مقبره یادبودی است که متعلق به دوست نزدیک اسکندر، هفستیون اختصاص داده شده‌است.
در سال ۲۰۱۹، یک مجسمه مرمر از اسکندر توسط یک باستان‌شناس یونانی، یافت شد، که ۱۴ سال در باغ آبشارها که در منطقه چهارم سلطنتی باستان در اسکندریه قرار داشت، در حال کاوش بود.
یادداشت

1 2 3 4 5 6 7  (Saunders 2007)
↑  Alexander the Great at War: His Army - His Battles - His Enemies. Osprey Publishing. 2008. p. 123. ISBN 1-84603-328-4.
↑  Lauren O'Connor (2008). "The Remains of Alexander the Great: The God, The King, The Symbol". Constructing the Past. Retrieved 1 November 2013.
1 2  "Alexander the Great, King of Macedon". Archaeology. July 16, 2013. Retrieved August 12, 2016.
1 2 3  Robert S. Bianchi. "Hunting Alexander's Tomb". Archaeology.org. Archived from the original on 15 November 2004. Retrieved Aug 21, 2011.
1 2  (Madden 1851)
↑  "Where is Alexander Buried?". Hellenic Electronic Center. Archived from the original on 5 April 2015. Retrieved 1 November 2013.
↑  "Ancient sources". Hellenic Electronic Center Portal. Archived from the original on 12 March 2016. Retrieved 1 November 2013.
↑  Saunders, Alexander's tomb, p.187
↑  Τ. Παπαζώης, Ο Μέγας Αλέξανδρος με την οικογένεια του είναι θαμμένοι στους βασιλικούς τάφους ΙΙ και ΙΙΙ της Βεργίνας, 2017
↑  "No evidence seen of Alexander's tomb, Greeks say". The Baltimore Sun. February 6, 1995. Archived from the original on 2 November 2013. Retrieved 1 November 2013.
↑  "Alexander's death riddle is 'solved'". BBC. June 11, 1998. Retrieved Aug 21, 2011.
↑  Giorgos Christides (22 September 2014). "Greeks captivated by Alexander-era tomb at Amphipolis". BBC. Retrieved 2 April 2015.
↑  «Greek Government - Ministry of Culture and Sports - 12th November 2014 Press Release (in Greek)». بایگانی‌شده از اصلی در ۴ مارس ۲۰۱۶. دریافت‌شده در ۲۸ مه ۲۰۲۰.
↑  "Archaeologist claims opulent grave in Greece honored Alexander the Great's best friend". US News. 30 September 2015.
↑  "Hephaestion's Monogram Found at Amphipolis Tomb". Greek Reporter. 30 September 2015.
↑  "New clues to the lost tomb of Alexander the Great discovered in Egypt". National Geographic. 28 February 2019.
Saunders, Nicholas (2007). Alexander's Tomb: The Two-Thousand Year Obsession to Find the Lost Conqueror. Basic Books. ISBN 0-465-00621-3.
Madden, Richard (1851). The Shrines and Sepulchres of the Old and New World. Newby.
آگوستوس نخستین امپراتور روم در هنگام بازدید از مقبره اسکندر، که توسط سباستین بوردون در سال ۱۶۴۳ نقاشی شد
نقشه اسکندریه سال ۱۸۹۳
نقشه اسکندریه ۲۰۱۵. مکان احتمالی قبر اسکندر شماره ۷ می‌باشد
مسجد دانیال نبی در اسکندریه، نقاشی شده در سال ۱۹۱۸