روابط آلمان و ژاپن
تحولات پس از جنگ جهانی دوم > روابط فعلی

در اواخر دهه ۱۹۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰، آلمان و ژاپن دومین و سومین حامیان مالی سازمان ملل بودند. به ترتیب خواستار اصلاحات شورای امنیت سازمان ملل متحد و افزایش تعداد اعضای دائم آن شد. برای این منظور هر دو کشور خود را به همراه برزیل و هند سازماندهی کردند تا به اصطلاح «کشورهای جی۴» را تشکیل دهند. در ۲۱ سپتامبر ۲۰۰۴، جی۴ بیانیه مشترکی صادر کرد و متقابلاً از ادعای یکدیگر برای کرسی‌های دائمی، همراه با دو کشور آفریقایی حمایت کرد. این پیشنهاد در گروهی از کشورها به نام اتحاد برای اجماع مخالفت‌هایی پیدا کرده‌است. در ژانویه ۲۰۰۶، ژاپن اعلام کرد که از قرار دادن مجدد قطعنامه جی۴ روی میز حمایت نخواهد کرد و در حال کار بر روی یک قطعنامه خاص خود است.
برخی ناکارآمدی‌ها در رابطه با همکاری دوجانبه بین آلمان و ژاپن نیز در سال ۲۰۰۵ منعکس شد، زمانی که نخست‌وزیر سابق ژاپن، کی‌ایچی میازاوا در مراسم بزرگداشت بیستمین سالگرد مرکز ژاپن و آلمان در برلین نوشت که
روابط آلمان و ژاپن به‌طور کلی خوب است و هیچ مشکل دوجانبه خاصی وجود ندارد. این امر منجر به بی‌تفاوتی خاصی می‌شود که ممکن است در حال حاضر مشکل تلقی شود.
— نخست‌وزیر کی‌ایچی میازاوا (۲۰۰۵)
با این وجود، تا سال ۲۰۰۸، ژاپن همچنان دومین شریک تجاری آلمان در آسیا پس از چین بود. در سال ۲۰۱۷، واردات آلمان از ژاپن ۱۸ میلیارد دلار و صادرات آلمان به ژاپن ۲۳ میلیارد دلار بود. در سال ۲۰۰۸، صادرات و واردات ژاپن به و از اتحادیه اروپا پس از رشد ۵٫۸ درصدی در سال ۲۰۰۷ به دلیل بحران مالی جهانی، ۷٫۸ و ۴٫۸ درصد کاهش یافت. تجارت دوجانبه بین آلمان و ژاپن نیز در سال ۲۰۰۸ به صورت واردات از ژاپن ۶٫۶ درصد و صادرات آلمان به ژاپن ۵٫۵ درصد کاهش یافت. علیرغم اینکه ژاپن پس از چین در سال ۲۰۰۸، شریک تجاری آلمان در آسیا باقی مانده‌است، سهم ژاپن از صادرات و واردات نسبتاً پایین است و از پتانسیل بین سومین و پنجمین اقتصادهای کشور بزرگ جهان بسیار کمتر است.
جامعه ژاپنی دوسلدورف که محل بزرگ‌ترین شهر ژاپنی اروپاست، تحت تأثیر هیچ‌گونه روابط تجاری راکد آلمان و ژاپن قرار نگرفته‌است، پس از کاهش در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، دوباره در حال رشد است. در سال ۲۰۰۸، بیش از ۸۰۰۰ ژاپنی در منطقه دوسلدورف زندگی می‌کردند که دارای یک مدرسه ژاپنی، دو مهدکودک، سه کتابخانه و تعداد زیادی باشگاه ژاپنی است. علاوه بر این، بیش از ۲۰۰ شرکت ژاپنی در آن منطقه فعال هستند و بیش از ۲۰۰۰۰ شغل ایجاد می‌کنند. جامعه ژاپنی به‌طور گسترده‌ای یک دارایی بزرگ برای دوسلدورف در نظر گرفته می‌شود.
در ۱۴ و ۱۵ ژانویه ۲۰۱۰، وزیر امور خارجه آلمان، گیدو وستروله دیدار افتتاحیه شخصی خود را از ژاپن انجام داد و مذاکرات با همتای ژاپنی خود، کاتسویا اوکادا را بر روی روابط دوجانبه و مسائل جهانی متمرکز کرد. «وستروله تأکید کرد که
ما می‌خواهیم مشارکت مشترک خود را برای تضمین اینکه این دهه، دهه خلع سلاح باشد، نه دهه تسلیحات، انجام دهیم. — گیدو وستروله دربارهٔ همکاری آلمان و ژاپن (۱۵ ژانویه ۲۰۱۰)»
و هر دو وزیر به وزارتخانه‌های خود دستور دادند تا ابتکارها و راهبردهای خلع سلاح را که برلین و توکیو می‌توانند با هم به جامعه بین‌المللی ارائه کنند، تهیه کنند. به ویژه در رابطه با برنامه هسته‌ای ایران، همچنین تأکید شد که ژاپن و آلمان که هر دو از نظر فنی توانایی دارند و در عین حال از داشتن هرگونه جنگ‌افزار کشتارجمعی خودداری می‌کنند، باید نقش رهبری را در این زمینه ایفا کنند. تحقق جهانی عاری از سلاح‌های هسته‌ای و اینکه تحریم‌های بین‌المللی ابزار فشار مناسبی تلقی می‌شود. علاوه بر این، وستروله و اوکادا توافق کردند که همکاری‌ها را در افغانستان تقویت کنند و تجارت دوجانبه راکد بین هر دو کشور را افزایش دهند. این سفر در گفتگو با نخست‌وزیر ژاپن، یوکیو هاتویاما به پایان رسید، قبل از آن وزیر امور خارجه آلمان از معبد میجی در قلب توکیو بازدید کرد.
در روز جمعه ۱۱ مارس ۲۰۱۱، زمین‌لرزه و سونامی ۲۰۱۱ توهوکو، قوی‌ترین زمین‌لرزه در تاریخ ژاپن و یکی از  پنج زمین‌لرزه‌های بزرگ ثبت‌شده جهان ژاپن را لرزاند. وزیر نائوتو کان گفت: «در ۶۵ سال پس از پایان جنگ جهانی دوم، این سخت‌ترین بحران برای ژاپن است.» زلزله و سونامی حاصل نه تنها مناطق وسیع ساحلی را در استان میاگی ویران کرد، بلکه باعث حادثه اتمی فوکوشیما ۱ شد و تخلیه دائمی گسترده در اطراف نیروگاه هسته‌ای شماره یک فوکوشیما شد. آنگلا مرکل، صدراعظم آلمان بلافاصله عمیق‌ترین همدردی خود را با همه کسانی که آسیب دیده‌اند ابراز کرد و به ژاپن قول داد هر گونه کمکی را که خواستار آن باشد، بکند. در نتیجه، متخصصان نجات از سازمان کمک فنی و همچنین یک تیم پیشاهنگ آلمانی (جستجو و نجات بین‌المللی) به ژاپن فرستاده شد، اما بخش‌هایی از پرسنل آلمانی به دلیل خطر تشعشع در نزدیکی نیروگاه آسیب دیده، مجبور به فراخوانی شدند. علاوه بر این، مرکز هوافضای آلمان تصاویر تراسار-ایکس- و ماهواره رپیدآی از منطقه آسیب دیده را به ژاپن ارائه کرد. در روزهای پس از فاجعه، تعداد زیادی گل، شمع و درنا‌های کاغذی توسط دلسوزان از جمله سیاستمداران برجسته آلمانی در مقابل سفارت ژاپن در برلین قرار گرفت.] پیشنهادهای اضافی برای کمک اگرچه هرگز محقق نشد، شامل ارسال واحدهای ویژه بوندس‌ور آلمان به ژاپن بود، زیرا تجهیزات ضد آلودگی اتمی نیروهای مسلح آلمان از پیچیده‌ترین تجهیزات در جهان است.
در ۲ آوریل ۲۰۱۱، وزیر امور خارجه آلمان وستروله در سفر آسیایی از توکیو بازدید کرد و دوباره به ژاپن پیشنهاد «همه نوع کمک، در جایی که لازم است» برای بهبودی پس از سونامی و فاجعه هسته‌ای بعدی در ماه قبل ارائه کرد. وستروله همچنین بر اهمیت پیشرفت با توافق تجارت آزاد بین ژاپن و اتحادیه اروپا به منظور تسریع بهبود اقتصاد ژاپن تأکید کرد. تاکه‌آکی ماتسوموتو، وزیر امور خارجه ژاپن، همراه با همتای آلمانی خود، همچنین به زمینه‌های جدید بالقوه همکاری بین توکیو و برلین با توجه به اصلاح شورای امنیت سازمان ملل پرداختند.
فیلیپ فرانتس فن زیبلد کمک زیادی به درک اروپا از ژاپن کرد.
وزیر ژاپن ایتو هیروبومی قوانین اساسی اروپا را در برلین و وین در سال ۱۸۸۲ به عنوان الگوهایی برای مبنای قانونی ژاپن مطالعه کرد.
پل آلمانی که توسط اسیران «اردوگاه اسرای جنگی باندو» در دوران اسارت ساخته شده‌است.
ویلهلم زولف به عنوان سفیر آلمان در توکیو از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۸ شروع به برقراری مجدد روابط خوب آلمان و ژاپن کرد.

یوسوکه ماتسوئوکا، وزیر امور خارجه ژاپن، در اواخر مارس ۱۹۴۱ از آدولف هیتلر در برلین بازدید کرد.
یوسوکه ماتسوئوکا با فیلد مارشال ویلهلم کایتل (مرکز) و سفیر هاینریش گئورگ اشتاهمر (راست) در پذیرایی در سفارت ژاپن در برلین در ۲۹ مارس ۱۹۴۱
جاسوس شوروی ریشارت زورگه عدم تمایل ژاپن به همکاری با هیتلر علیه اتحاد جماهیر شوروی را در سپتامبر ۱۹۴۱ فاش کرد.
آدولف هیتلر در ۱۱ دسامبر ۱۹۴۱ در پی حمله به پرل هاربر به ایالات متحده اعلام جنگ کرد.
حوزه نفوذ مستقیم آلمان و ژاپن در پاییز ۱۹۴۲ به بیشترین میزان خود رسید. فلش‌ها حرکت‌های برنامه‌ریزی شده را نشان می‌دهند. مذاکرات نیروهای محور در مورد تقسیم آسیا، که با این حال، هرگز حتی تقریبی هم نشد.
آلمان نازی و امپراتوری ژاپن تقسیم برنامه‌ریزی شده ازاوراسیا.
افسران آلمانی و ژاپنی از جمله سفیر اوشیما (مرکز) در سپتامبر ۱۹۴۳ از دیوار آتلانتیک اقیانوس اطلس در جنوب فرانسه بازدید کردند.
هیروشی اوشیما، سفیر آلمان تا مه ۱۹۴۵
نشست وزیر امور خارجه آلمان گیدو وستروله و وزیر امور خارجه ژاپن تاکاکی ماتسوموتو در توکیو پس از زمین‌لرزه و سونامی ۲۰۱۱ توهوکو
پنج تن از رهبران در چهارمین اجلاس گروه هفت در سال ۱۹۷۸ با نخست‌وزیر ژاپن تاکئو فوکودا و صدراعظم آلمان غربی هلموت اشمیت از سمت چپ دوم و چهارم شدند.
رئیس‌جمهور آلمان فرانک والتر اشتاین‌مایر در دیدار با نخست‌وزیر آبه، ۲۰۱۹
کلاوس شواب از آلمان به نخست‌وزیر ژاپن، یوکیو هاتویاما در مجمع جهانی اقتصاد ۲۰۰۹ سلام می‌کند.
یک سوپرمارکت ژاپنی در دوسلدورف، خانه بزرگ‌ترین شهر ژاپنی اروپا
زمین‌لرزه و سونامی ۲۰۱۱ توهوکو موجی از همدردی و شفقت را در آلمان به راه انداخت (گل‌ها در مقابل سفارت ژاپن در برلین)