stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کیو چوجی
تاریخچه

چنگیزخان در ۱۲۱۹ میلادی چانگچون را برای ملاقات با او در نامه‌ای به تاریخ ۱۵ مه ۱۲۱۹ میلادی همراه با جوایزی دعوت کرد. جانگچون منزلش را در شاندونگ در فوریه ۱۲۲۰ میلادی ترک کرده و به پکن سفر نمود. او که فهمیده بود چنگیز به سمت غرب رفته‌است، زمستان را در آنجا سپری نمود. در فوریه ۱۲۲۱ میلادی، چانگچون آنجا را ترک کرده و از مغولستان گذر کرد تا به اردوی برادر جوانتر چنگیز، اوچیگین نزدیک دریاچهٔ بویور در کرولن، همان حوضه رودخانه کرلن فوقانی-آمور امروزین برود. از آنجا به سمت جنوب غربی و به سمت بالای کرولن سفر کرده و از ناحیهٔ قره‌قروم در قسمت شمال-مرکزی مغولستان گذر کرده و به کوه‌های آلتای رسیده و احتمالاً از نزدیکی اولیاستی کنونی عبور کرد. پس از عبور از آلتای با بیشبالیگ، اورومچی امروزین دیدن کرده و در طول بخش شمالی سلسله جبال تین شان به سمت دریاچه سوتکول، سیرام امروزین، آلمالیق (یا شهر قولجه) و دره غنی رود ایلی حرکت کرد.
چانگچون از آنجا گذر کرده و به بلاساغون و رودخانه چو حرکت کرد و از رودخانه طراز و منطقه تاشکند عبور کرده و سپس از سیردریا به سمرقند رفت که به مدت چند ماه در آنجا توقف نمود. در نهایت از طریق «دروازه‌های آهنین ترمیت» و روی آمودریا سفر کرده و از راه بلخ و افغانستان شمالی به اردوی چنگیز در شمال هندوکش رسید.
چانگچون برای ارضای علاقه‌مندی‌های چنگیزخان در رابطه با «سنگ جادو» و رازهای پزشکی مرتبط با نامیرایی دعوت شده بود. او فلسفه تائوئیست و طرق مختلف طول عمر را توضیح داده و در گفتن این که هیچ رازی برای پزشکی وجود ندارد صادق بود. این دو، ۱۲ مکالمه عمیق داشتند. چنگیزخان او را با عنوان سن نین تکریم نمود. همچنین چنگیزخان چانگچون را مسئول تمامی افارد مذهبی در امپراطوری نمود. مکالمه آن‌ها در کتاب «خوان فنگ کینگ هوی لو» ثبت شده‌است.
ناحیه ینیسئی جامعه بافندگان با اصالت چینی داشت و سمرقند و مغولستان بیرونی هردو صنعت‌کارانی با منشأ چینی داشتند که چانگچون آن‌ها را دید. پس از فتح آسیای مرکزی توسط چنگیزخان مغول، خارجی‌ها به عنوان مدیران و همکاران مدیر با چینی‌ها و «قارا-خیتای» ها (خیتان‌ها) باغ‌ها و دشت‌های سمرقند انتخاب شدند و به عنوان یک امر الزامی برسر مسلمانان گماشته شدند، چرا که مسلمانان اجازه مدیریت بدون آن‌ها را نداشتند.
چانگچون پس از بازگشت به خانه به‌طور گسترده مسیر خارجی خویش را دنبال کرده و انحرافاتی را از مسیرش داشت، همچون انحرافی که برای بازدید از هوهوت داشت. او تا پایان ژانویهٔ ۱۲۲۴ میلادی به پکن بازگشت. از روایت سفر اکتشافاتی‌اش با عنوان «سفرها به غرب کیو چانگ چون» که توسط شاگردش «لی ژیچانگ» نوشته شده‌است، برخی از رنگارنگ‌ترین تصاویری که تا بحال از طبیعت و انسان بین دیوار بزرگ چین و کابل، بین آرال و دریای زرد کشیده شده‌است را می‌توان استخراج نمود.
سنتر اوسیپ، نیوهمپشایر

مکان
| Center Ossipee, New Hampshire | Center Ossipee, New Hampshire |
| --- | --- |
مکان مختص سرشماری: مکان مختص سرشماری
ایالت: نیوهمپشایر
شهرستان: کارول
شهرک: اوسیپی
مساحت: مساحت
 • کل: ۱٫۰ مایل مربع (۲٫۵ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱٫۰ مایل مربع (۲٫۵ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۵۳۰ فوت (۱۶۰ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۵۶۱
 • تراکم: ۵۸۰/مایل مربع (۲۲۰/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: ۰۳۸۱۴
کد منطقه: ۶۰۳
FIPS code: ۳۳–۱۰۸۲۰
GNIS feature ID: ۰۸۶۶۰۸۲
سنتر اوسیپ (به انگلیسی: Center Ossipee) شهری در ایالت نیوهمپشایر کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۵۶۱ نفر بوده‌است.
اسپنسر رون

| اسپنسر رون | اسپنسر رون |
| --- | --- |
قاضی دادگاه عالی استیناف ویرجینیا: قاضی دادگاه عالی استیناف ویرجینیا
دوره مسئولیت ۱۳ آوریل ۱۷۹۵ – ۴ سپتامبر ۱۸۲۲: دوره مسئولیت ۱۳ آوریل ۱۷۹۵ – ۴ سپتامبر ۱۸۲۲
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۴ آوریل ۱۷۶۲ شهرستان اسکس، ویرجینیا
درگذشته: ۴ سپتامبر ۱۸۲۲ (۶۰ سال) شهرستان بث، ویرجینیا
همسر(ان): آن هنری
فرزندان: ویلیام اچ. روان، فایت رون
محل تحصیل: کالج ویلیام و مری
پیشه: وکیل، سیاستمدار، قاضی
اسپنسر رون (Spencer Roane) (زادهٔ ۴ آوریل ۱۷۶۲ – درگذشتهٔ ۴ سپتامبر ۱۸۲۲)، وکیل، سیاستمدار و حقوقدان اهل ویرجینیا بود. او شش سال در مجلس نمایندگان ویرجینیا و یک سال در دفتر اجرایی ایالت (شورای ایالت) خدمت کرد. بخش عمده فعالیت دولتی‌اش در سمت قاضی بود، ابتدا در محکمه عمومی و سپس (به مدت ۲۷ سال) در محکمه استیناف (که بعداً به محکمه عالی ویرجینیا تبدیل شد)، فعالیت کرد.
اوایل زندگی و تحصیلات

رون در ۴ آوریل ۱۷۶۲ در تاپاهان‌ناک به‌دنیا آمد. پدربزرگش، ویلیام رون، با تبار اسکاتلندی-ایرلندی، همچون سه برادرش در حوالی سال ۱۷۴۱ از ایرلند به شهرستان گلاستر ویرجینیا مهاجرت نمود و با یک زن محلی ازدواج کرد که حاصل این ازدواج شش فرزند بود. خانواده کمی به‌سوی شمال به ناحیه تاپاهان‌ناک که در آن زمان شهرستان راپاهانوک بود، نقل مکان کرده و پیشرفت کردند: ویلیام، پدر اسپنسر (که مالک مزارع در ناحیه‌ای بود که در سال ۱۶۹۲ به شهرستان اسکس تبدیل شد و همچنین در نزدیکی شهرستان پادشاه و ملکه بود) از سال ۱۷۶۹ تا زمان جنگ انقلابی آمریکا به عنوان دادستان (معاون وکیل پادشاه) شهرستان اسکس در خانه برگس‌ها خدمت می‌کرد و به عنوان سرهنگ شبه نظامی شهرستان در طول جنگ انقلابی آمریکا فعال بود. همان‌طور که در ادامه بیشتر بحث شده‌است، ویلیام با جودیت بال ازدواج کرد و صاحب پسری به نام توماس شد و سپس اسپنسر به‌دنیا آمد که بر اساس فامیل مادری نام‌گذاری شد.
اسپنسر رون تحصیلات اولیه خود را در خانه، زیر نظر یک معلم اسکاتلندی به نام بردفیوت طی کرد. او در سن ۱۴ سالگی وارد کالج ویلیام و مری شد تا زیر نظر جورج وایت حقوق بخواند. وایت در درک اندیشه‌های سیاسی ادوارد کوک و سیستم حقوقی مالکیت و همین‌طور قانون اساسی انگلستان به او کمک زیادی کرد، اما اسپنسر از مطالعه احقاق حق بر مبنای انصاف بیزار بود. رون همچنین به عضویت انجمن نسبتاً جدید فی بتا کاپا درآمد که در آن زمان یک انجمن ادبی و علوم بدیع بود. در کنار او، قضات آینده در محکمه عالی ایالات متحده همچون بوشرود واشینگتن و جان مارشال نیز حضور داشتند. پس از فارغ‌التحصیلی در ژانویه ۱۷۸۰، وقتی که کالج به‌طور موقت تعطیل شد تا سربازان آمریکایی و فرانسوی در آخرین لشکرکشی به یورک‌تاون در جنگ انقلابی آمریکا در آن مستقر شوند، رون به فیلادلفیا رفت و دو سال دیگر را در همان‌جا که آن روزها پایتخت کشور بود، به تحصیل در رشته حقوق پرداخت.
حرفه قضایی

در سال ۱۷۸۹، قانون‌گذاران دیگر، اسپنسر رون را که در آن زمان ۲۷ ساله بود، به عنوان قاضی محکمه عمومی منصوب کردند که در سال‌های ۱۷۷۷ و ۱۷۸۸ به عنوان محکمه بدوی سازماندهی شد. زمانی که رون در محکمه عمومی بود (که تا سال ۱۷۹۴ ادامه داشت)، یک قانون را به دلیل تداخل با استقلال قضایی در پرونده‌های کامپر علیه هاوکینز ۱، پرونده‌های ویرجینیا ۳۵–۵6 (1789-1814) لغو کرد (در مورد ادغام محکمه‌های عمومی و سلطنتی). محکمه استیناف این تصمیم را تأیید کرد، اما تاریخ دقیق آن مشخص نیست.
در سال ۱۷۹۴، رون از محکمه عمومی استعفا داد تا سمت قاضی محکمه استیناف را بپذیرد. وی جانشین ناظر سابق خود هنری تازول شد. در آن زمان تازول در سمت یک سناتور آمریکایی فعالیت می‌کرد. سپس رون سی و دو ساله مزرعه ماهاکنی خود را فروخت و به ریچموند نقل مکان کرد. تمام اعضای دیگر آن محکمه استیناف، شغل وکالت را قبل از تولد او آغاز کرده بودند. رون از قاضی برجسته، ادموند پندلتون، رهنمایی می‌گرفت و پس از مرگ او در سال ۱۸۰۳، رون به بانفوذترین قاضی آن محکمه عالی تبدیل شد و تا زمان مرگش در ۴ سپتامبر ۱۸۲۲ در آن سمت باقی ماند.
رون به خاطر دفاع از حقوق ایالت‌ها و همچنین برای مخالفت با جان مارشال، قاضی کل دیوان عالی ایالات متحده، شهرت یافت.
الفانت

|  پانتسرییگر تیگر (په)  |  پانتسرییگر تیگر (په)  |
| --- | --- |
نوع: زره‌پوش ضدتانک سنگین
خاستگاه:  آلمان
تاریخچه تولید: تاریخچه تولید
طراح: فردیناند پورشه
تاریخ طراحی: ۱۹۴۳–۱۹۴۲
سازنده: نیبلونگن‌ورک
تاریخ تولید: مارس–مه ۱۹۴۳
تعداد ساخته‌شده: ۹۱ دستگاه
ویژگی‌ها: ویژگی‌ها
وزن: ۶۵ تن
طول: ۸٫۱۴ متر با توپ
عرض: ۳٫۳۸ متر
ارتفاع: ۲٫۹۷ متر
خدمه: شش نفر (راننده، بیسیم‌چی، فرمانده، توپچی، دو بارگذار)
زره: حداکثر ۲۰۰ میلی‌متر
تسلیحات اصلی: توپ پاک ۴۳/۲ ال/۷۱ کالیبر ۸٫۸ سانتی‌متر
تسلیحات ثانویه: مسلسل ام‌گ ۳۴ کالیبر ۷٫۹۲ میلی‌متر (نسخه مخصوص الفانت)
موتور: ۲ × مایباخ هاال۱۲۰ تی‌اِراِم بنزینی ۶۰۰ اسب بخار (۴۴۲ کیلو وات)
قدرت/وزن: ۹٫۲ اسب بخار بر تن
سامانه تعلیق: نوار چرخش طولی
برد عملیاتی: ۱۵۰ کیلومتر در جاده ۹۰ کیلومتر خارج از جاده
بیشینهٔ سرعت: ۳۰ کیلومتر بر ساعت
الفانت (به آلمانی: Elefant) (فیل) یک زره‌پوش ضدتانک سنگین آلمانی بود که توسط نیروی زمینی این کشوردر طول جنگ جهانی دوم به کار برده شد.
نود و یک دستگاه از این زره‌پوش در سال ۱۹۴۳ تحت عنوان فردینانت با استفاده از بدنه‌های ساخته‌شده جهت پروژه لغو شده تانک تیگر ۱، تولید گردید.
بین ماه‌های ژانویه تا آوریل سال ۱۹۴۴ در زره‌پوش فردینانت اصلاحات و به روز رسانی‌هایی صورت گرفت و در ماه مه همان سال به الفانت تغییر نام داد. عنوان رسمی این زره‌پوش پانتسرییگر تیگر (په) (به آلمانی: Panzerjäger Tiger (P)) بود.
پیشینه طراحی

شرکت پورشه حدود ۱۰۰ شاسی جهت طرح ناموفق خود برای تانک تیگر در کارخانه نیبلونگنورکه در سن فالنتین اتریش تولید کرده بود. هر دو طرح موفقیت‌آمیز هنشل و طرح شکست خورده پورشه از برجک طراحی شده شرکت کروپ استفاده می‌کردند. در طرح هنشل برجک در مرکز بدنه قرار گرفته بود؛ در حالی که در طراحی پورشه برجک بسیار نزدیکتر به قسمت جلوی بدنه قرار داده شده بود. از آنجایی که طرح هنشل در این رقابت برای تولید انتخاب شد، دیگر نیازی به شاسی پورشه نبود؛ بنابراین تصمیم گرفته شد که از شاسی‌های پورشه به همراه توپ ضد تانک ۸۸ م‌م جدید کروپ (PaK 43) به عنوان پایه یک زره‌پوش سنگین جدید تحت عنوان فردینانت استفاده شود. این توپ ضد تانک دوربرد با دقت بالا، برای نابود کردن تانک‌های دشمن پیش از رسیدن به محدوده آتش مؤثر، طراحی شده بود.
فردینانت قرار بود در نقش پشتیبانی توپ‌های سبک خودکششی ضد تانک قدیمی تر مانند ماردر ۲ و ۳ در عملیات‌های تهاجمی به کار برده شود. توپ مشابهی در زره‌پوش سبک ضد تانک نسهورن که به شکل همزمان تولید گردید، نیز استفاده شد.
طراحی > شاسی

در انتقال قدرت بنزینی-الکتریکی کار جابجایی موتورها بسیار آسانتر از آنچه در انتقال مکانیکی انجام می‌شود، امکان‌پذیر است. در این حالت برخلاف حالت مکانیکی که برای جا به جایی موتورها، جهت انتقال راحت تر قدرت از جعبه‌دنده، بایستی طراحی میل کاردان مجدداً صورت گیرد، موتورها را می‌توان در هر مکانی سوار کرد و تنها طول کابل‌های برق را باید تغییر داد؛ بنابراین بدون برجکِ جلوی پیش‌نمونه پورشه برای تانک تیگر، موتورهای دوقلو به قسمت پیشین منتقل شدند. فضایی نیز جلوتر از آن تنها برای راننده و دستیار او جدای از دیگر خدمه فراهم آمد. یک اتاقک پنج وجهی با زره سنگین با دو وجه زاویه دار قسمت بالایی و سقف زرهی مسطح نیز به عنوان جایگاه خدمه در نیمه عقبی خالی بدنه قرار داده شده بود که یک توپ ۸٫۸ سانتی‌متری Pak 43 در بخش جلویی آن تعبیه گردیده بود. بدین ترتیب، مدل‌های اولیه تبدیل شده فردینانت جز اولین نمونه‌های عملیاتی از آنچه به عنوان زره‌پوش ضد تانک جگپنزر (Jagdpanzer) که دارای اتاقک کاملاً محصور بودند و این اتاقک زرهی از همان ابتدا به عنوان بخش مستقلی از بدنه طراحی شده بود، شناخته می‌شدند، بودند. فردینانت به نوعی ایده انقال از توپ‌های خودکششی ضد تانک سه وجهی با زره سبک و سطح مقطع بزرگ موسوم به پنزرجگر به نمونه‌های با سنگین زره با موتور پسین و سطح مقطع کمتر موسوم به جگپنزر به حساب می‌آمد. با توجه به جدا افتادن راننده و دستیار او از سایر خدمه، این افراد تنها از طریق پیغام‌های رادیویی با یکدیگر در ارتباط بودند.
صفحات زرهی اضافی ۱۰۰ میلی‌متری به قسمت جلویی بدنه جوش زده شده بودند تا افزودن ۵ تن دیگر به وزن زره‌پوش، ضخامت زره این قسمت را به ۲۰۰ میلی‌متر افزایش دهند.
طراحی > نیرو محرکه

دو موتور خنک‌شونده با هوای پورشه در همه نمونه‌ها با دو موتور Maybach HL120 TRM با توان ۳۰۰ اسب بخار جایگزین شدند. هر موتور یک مولد الکتریکی Siemens-Schuckert 500 VA را به کار می‌انداختند که هر کدام نیروی یک موتور الکتریکی زیمنس با توان ۲۳۰ کیلو وات را فراهم می‌آوردند. هر کدام از این موتورهای الکتریکی به هر یک از چرخ دنده‌های عقب که زنجیر را به گردش درمی‌آوردند، متصل بودند. موتورهای الکتریکی همچنین به عنوان واحد هدایت زره‌پوش عمل می‌کردند. این نیرومحرکه بنزینی-الکتریکی خارج از جاده با مصرف ۰٫۱۱ لیتر سوخت در هر کیلومتر و در جاده با مصرف ۰٫۱۵ لیتر سوخت در هر کیلومتر، حداکثر سرعت ۱۰ کیلومتر بر ساعت خارج از جاده و ۳۰ کیلومتر بر ساعت در جاده را تأمین می‌کرد. علاوه بر این مصرف بالای سوخت و کارایی ضعیف، نگهداری و تعمیر این زره‌پوش نیز کار حساسی بود به وجهی که برای مثال چرخ دنده چرخاننده زنجیر می‌بایستی هر ۵۰۰ تا ۹۰۰ کیلومتر تعویض می‌شد.
سیستم تعلیق چرخ ممتد فردینانت شامل شش چرخ شکل دهنده دوقلو (سه چرخ در هر طرف) با میله‌های پیچشی طولی، بدون همپوشانی در چرخ‌ها یا غلتک‌های برگشتی بود. چرخ دنده چرخاننده زنجیر در انتهای زنجیرهای زره‌پوش قرار گرفته بود؛ در حالی که سیستم ترمز کاسه ای در بخش جلویی وجود داشت.
طراحی > تسلیحات

این زره‌پوش به یک توپ ۸۸ میلی‌متری ضدتانک 43/2 مجهز بود. لوله این توپ بسیار طولانی‌تر از توپ ال/۵۶ بود که سرعت گلوله بالاتری به آن می‌داد و گلوله‌های متفاوت بلندتری را شلیک می‌کرد. این بهبودها توانایی نفوذپذیری بالاتری را به این توپ نسبت به نمونه‌های پیشین می‌داد.
توپ این زره‌پوش قادر به چرخش افقی ۲۸ درجه‌ای و بالا و پایین رفتن بین زاویه -۸ درجه و +۱۴ درجه بود.
تولید

نود و یک شاسی موجود طرح تیگر پورشه به زره‌پوش ضدتانک الفانت اختصاص یافت. این کار تنها در عرض چند ماه بین ماه مارس و ماه مه سال ۱۹۴۳ به پایان رسید.
تاریخچه عملیاتی > نبرد کورسک

فردینانت نخستین بار در جریان نبرد کورسک پا به عرصه نبرد گذاشت. ۸۹ فروند از مجموع تولیدات این زره‌پوش در بزرگ‌ترین به‌کارگیری آن‌ها در جریان عملیات سیتادل وارد میدان جنگ شدند.
فردینانت برای از بین بردن تانک‌های تی-۳۴ و توپ‌های ضد تانک ۷۶٫۲ میلی‌متری ارتش سرخ از پشت خطوط مقدم از فاصله بیش از ۳ کیلومتری به کمک توپ برد بلند خود طراحی شد. نقشی که عملکرد خوبی در آن از خود نشان داد. مهم‌ترین مشکل این زره‌پوش در کورسک آسیب دیدن از مین‌های ضد تانک دشمن و خرابی‌های مکانیکی بود. هرگونه آسیب دیدگی سیستم تعلیق و زنجیر زره‌پوش، موجب بلا استفاده شدن زره آن می‌شد چرا که خدمه مجبور می‌شدند برای انجام تعمیر از آن خارج شوند. وزن بسیار سنگین فردینانت یدک‌کشی آن را دشوار کرده بود. برگپنزر ۴، نوعی از تانک پنزر ۴، در آن زمان خودرو زره‌پوش بازیابی استاندارد در ارتش آلمان به حساب می‌آمد، که می‌توانست بدون کمک یک پنزر ۴ را بکشد. توان این وسیله برای یدک‌کشی زره‌پوش‌های بزرگتر کافی نبود به شکلی که برای یدک‌کشی یک تانک سنگین تیگر ۱ نیاز به سه برگپنزر ۴ وجود داشت که این مقدار برای فردینانت جهت بیرون کشیدن آن از میدان نبرد به پنج برگپنزر ۴ که صورت پشت سر هم به یکدیگر متصل بودند، می‌رسید.
علاوه بر این، فردینانت از نقص‌های دیگری مانند عدم وجود دید محیطی کامل برای خدمه و عدم تعبیه مسلسل به عنوان سلاح دفاعی ثانویه رنج می‌برد. در برخی گزارش‌ها آمده‌است که نیروهای پیاده اتحاد جماهیر شوروی با اکتشاف سریع این نقص، می‌توانستند به راحتی در سنگرهای خود مخفی شوند تا پس عبور فردینانت از خطوط خود این زره‌پوش را با نارنجک و کوکتل مولوتف از طرفین مورد هدف قرار دهند. با این حال خسارات وارد شده از جانب پیاده‌نظام اتحاد جماهیر شوروی در گزارش‌های پس از عملیات مورد اختلاف است.
در مراحل اولیه نبرد کورسک، هنگامی که آلمانی‌ها حالت تهاجمی داشتند، ادوات سنگین با امنیت نسبی شب هنگام قابل بازیابی و تعمیر بودند. این امر در ابتدا این امکان را پدیدآورد تا اکثریت فردینانت‌های از کار افتاده نجات یافته، ترمیم شده و به خط مقدم برگردند. با این حال هنگامی که ورق در میدان نبرد بر ضد آلمانی‌ها برگشت و آنها دوباره مواضع تدافعی گرفتند، با توجه به کمبود قطعات یدکی، حتی برای فردینانت‌های عملیاتی که تنها آسیب جزئی در ناحیه سیستم تعلیق دیده بودند، امید چندانی به بازیابی وجود نداشت و معمولاً خدمه آن مجبور می‌شدند زره‌پوش را منهدم کنند تا مانع از به غنیمت درآمدن یک جگپنزر به دست قوای شوروی شوند.
واحدهای این زره‌پوش ضد تانک در سطح گروهان مستقر شده و بعضاً به چند جوخه تقسیم می‌شدند. پیاده‌نظام یا چند دستگاه تانک این واحدها را همراهی می‌کردند تا از جناحین یا پشت سر مراقبت کنند. هنگام حمله این جگپنزر آغازگر تهاجم و در حالت دفاع غالباً به عنوان ذخیره متحرک بود که برای خنثی کردن حملات تانک‌های دشمن از آن استفاده می‌شد.
تاریخچه عملیاتی > تغییرات پس از نبرد کورسک

فردینانتهای بازمانده از نبرد کورسک در سال ۱۹۴۳ عملیات‌های مختلفی در نقش محافظان پشت جبهه ایفا کردند تا اینکه بر اساس تجربه‌های به دست آمده در نبرد کورسک برای اصلاح و تعمیر فراخوانده شدند. این زره‌پوش‌ها در ۲ ژانویه ۱۹۴۴ به کارخانه نیبلونگنورکه در اتریش بازگشتند تا ۴۸ دستگاه از ۵۰ دستگاه باقی مانده ارتقا پیدا کنند. مشهودترین به روزرسانی‌ها شامل این موارد می‌شد:
۱) اضافه شدن یک مسلسل ام‌گه ۳۴ در جلوی بدنه
۲) یک برجک جدید برای فرمانده به جهت بهبود دید (نمونه اصلاح شده از برجک استاندارد اشتوگ ۳)
زره بهتری برای موتور جهت بهبود محافظت در برابر گلوله و ترکش
استفاده از سیمریت، ماده ضد مین مغناطیسی بر سطح زره
با توجه به ورود متفقین به آنزیو در ایتالیا، نخستین گروه فردینانتهای کامل و به روز شده شامل یازده دستگاه از این زره‌پوش به گروهان یکم از گردان ۶۵۳ زره‌پوش‌های سنگین ضد تانک تعلق گرفت و در پایان فوریه سال ۱۹۴۴ عازم میدان نبرد شد. ۳۷ دستگاه باقیمانده در ماه آوریل تکمیل گردید و به گروهان‌های ۲ و ۳ همان گردان تخصیص یافت. زره‌پوش‌های فردینانت این گروهان‌ها سوار قطار شده و به جبهات نبرد در تارنپول اوکراین ارسال شد.
در اول ماه مه سال ۱۹۴۴، فرماندهی عالی ارتش آلمان با صدور فرمانی رسماً نام این زره‌پوش‌ها را از فردینانت" به "الفانت" تغییر داد. این فرمان استفاده مجدد از عنوان فردینانت را ممنوع کرد و حتی از واحدهای مستقر در میدان نبرد خواست دست به ویرایش این عنوان در اسناد گذشته خود نیز بزنند. برخلاف تصور عامه مبنی بر تغییر نام به جهت بهبودهای مکانیکی بین ماه‌های ژانویه تا آوریل، این تغییر نام صرفاً ماهیتی سازمانی داشت.
سه زره‌پوش بازیابی تحت عنوان برگپنزر الفانت (Bergepanzer Elefant) با ایجاد تغییر در بدنه زره‌پوش‌های فردینانت/الفانت ایجاد شدند و به همراه گروهان دوم و سوم گردان ۶۵۳ زره‌پوش‌های سنگین ضد تانک در تابستان سال ۱۹۴۴ عازم شرق گردیدند.
اگرچه این اصلاحات باعث بهبود الفانت شد اما بعضی از مشکلات هرگز به‌طور کامل برطرف نگردید. در سال ۱۹۴۴ زره‌پوش‌های فردینانت/الفانت در جبهه ایتالیا حضور پیدا کردند اما بسیار تأثیر بسزایی نگذاشتند زیرا وزن تقریباً ۷۰ تنی آنها اجازه استفاده از اکثر راه‌ها و پل‌های ایتالیا را نمی‌داد. همانند نبرد کورسک، در این صحنه نیز بیشتر تلفات این زره‌پوش‌ها نتیجه مستقیم اتفاقات میدان جنگ نبود بلکه عموماً خرابی‌های مکانیکی و کمبود قطعات یدکی، خدمه آن را مجبور به نابودی و رهاسازی آن می‌کرد. یک گروهان از زره‌پوش‌های الفانت در جریان حمله ژانویه ۱۹۴۵ اتحاد جماهیر شوروی در ویستولا-اودر در لهستان در میدان‌ها نبرد حاضر شد. آخرین زره‌پوش‌های الفانت باقیمانده از جنگ نیز در طول نبرد برلین به عنوان آخرین قوای رایش سوم به دفاع از پایتخت پرداختند.
نتیجه‌گیری

فردینانت/الفانت احتمالاً موفق‌ترین زره‌پوش ضد تانک آلمانی تولید انبوه شده در طول جنگ، در نسبت تلفات وارد کرده به دشمن به تلفات وارده به خود بود. این نسبت بنابر ادعاهای ثبت شده در گزارش‌ها به یک به ده نیز می‌رسد. در طول نبرد کورسک، گردان ۶۵۳ زره‌پوش‌های سنگین ضد تانک ادعا کرد که با از دست دادن تنها ۱۳ فردینانت، ۳۲۰ تانک دشمن را از بین برده‌است. این نسبت چشمگیر به دلیل قدرت آتش بالا و ظرفیت محافظتی زیاد آن بود که باعث می‌شد هنگام استفاده در نبردهای رو در رو یا دفاعی ایستا، از مزیت عظیمی برخوردار باشد. (البته توجه داشته باشید که به خوبی ثابت شده‌است که میزان انهدام ادعا شده تانک‌ها بسیار فراتر از شمار واقعی است. منابع مختلف استانداردهای مختلفی برای تعریف «انهدام» دارند). با این حال، تحرک ضعیف و غیرقابل اعتماد بودن مکانیکی، توانایی عملیاتی آن را به شدت کاهش داده بود.
هر دو زره‌پوش ضد تانک الفانت و نشورن توسط زره‌پوش ضد تانک جگپنتر به حاشیه رانده شدند. هر سه زره‌پوش تنها با تفاوت‌های جزئی از یک توپ استفاده کردند. جگپنتر - جگپنزر واقعی - با داشتن تحرک پذیری قابل قبول، زره خوب و حفظ توپ عالی و در مجموع تا حدود زیادی حل مشکلات مکانیکی، حفاظتی و تحرک پذیری نمونه‌های پیشین، جانشین هر دو زره‌پوش دیگر شد.
بازمانده‌ها

فقط دو دستگاه از این زره‌پوش‌ها پس از جنگ سالم باقی ماند. یک فردینانت توسط نیروهای شوروی در کورسک به غنیمت گرفته شد و هم‌اکنون در موزه تانک کوبینکا در خارج از مسکو قرار دارد. یک الفانت نیز در نبرد آنزیو به چنگ قوای آمریکایی افتاد و در حال حاضر بخشی از تجهیزات یک پایگاه آموزشی در ایالت ویرجینیا این کشور به حساب می‌آید.
الفانت غنیمتی به دست قوای آمریکایی
الفانت غنیمتی به دست قوای آمریکایی
فردینانت در موزه تانک کوبینکا، مسکو، روسیه
پیش‌نمونه تیگر ۱ پورشه
الفانت غنیمت گرفته شده توسط نیروهای آمریکایی
یک الفانت از کار افتاده در ایتالیا، ۱۹۴۴.
جبهه آنتزیو، مارس ۱۹۴۴
کپرها

مکان
| کپرها (هندیجان) کپرل | کپرها (هندیجان) کپرل |
| --- | --- |
روستا: روستا
محل : محل 
کپرها (هندیجان): کپرها (هندیجان)
مختصات: ۳۰°۰۶′۴۷″شمالی ۴۹°۳۸′۴۶″شرقی﻿ / ﻿۳۰٫۱۱۳°شمالی ۴۹٫۶۴۶°شرقی﻿ / 30.113; 49.646: مختصات: ۳۰°۰۶′۴۷″شمالی ۴۹°۳۸′۴۶″شرقی﻿ / ﻿۳۰٫۱۱۳°شمالی ۴۹٫۶۴۶°شرقی﻿ / 30.113; 49.646
استان: خوزستان
شهرستان: هندیجان
بخش: بخش مرکزی
دهستان: کپرها
جمعیت: ۰ نفر
کپرها، (در گویش محلی کَپَرَل) روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان هندیجان در استان خوزستان ایران است.
جمعیت

این روستا در جنوب شهرستان هندیجان و در مجاورت رودخانه هندیجان قرار دارد و و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، در حال حاضر فاقد سکنه می‌باشد. کپرها در دهه ۴۰ پررونق‌ترین دوره خود را تجربه کرده و اکثریت ساکنین این دهستان از خانواده شکاری بوده و دو فامیل عنانات و شیرعلی هم در مجاورت شکاری‌ها در این روستا که نزدیک به پاسگاه سجافی و از مراکز تجاری آن زمان بوده سکونت داشته‌اند. حاج لطف الله شکاری (میرشکال) بزرگ خاندان و مورد احترام ترین فرد کپرها در آن دوران بوده است.
گارد ساحلی (فیلم ۲۰۰۲)

| گارد ساحلی | گارد ساحلی |
| --- | --- |
پوستر فیلم گارد ساحلی: پوستر فیلم گارد ساحلی
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Haeanseon
مک‌کیون–ریشاور: Haeansŏn
 :  
کارگردان: کیم کی-دوک
تهیه‌کننده: کیم دونگ-جو لی سئونگ-جائه
نویسنده: کیم کی-دوک
بازیگران: جانگ دونگ-گون پارک جی-آ
فیلم‌بردار: بائک دونگ-هیئون
تدوین‌گر: کیم سون-مین
توزیع‌کننده: کریا پیکچرز سینیکلیک ایژا
تاریخ‌های انتشار:  ۲۲ نوامبر ۲۰۰۲ (۲۰۰۲-11-۲۲)  
مدت زمان: ۹۴ دقیقه
کشور: کره جنوبی
زبان: کره‌ای 
هزینهٔ فیلم: ۱ میلیون دلار آمریکا
فروش گیشه: ۲,۴۴۰,۵۴۹ دلار آمریکا
گارد ساحلی (به کره‌ای: 해안선) (به انگلیسی: The Coast Guard) فیلمی محصول کره جنوبی به کارگردانی کیم کی-دوک است که در سال ۲۰۰۲ منتشر شد. داستان در مورد اختلاف بین دو کره می‌باشد.
داستان

داستان فیلم از آنجا آغاز می‌گردد که در مرز بین دو کره سربازان از ساحل مراقبت می‌کنند و «کنگ» و دوستش سرباز «کیم» در حالتی نامتعادل در مرز گشت می‌دهند. دو شب بعد «کنگ» با پیروی از دستورات روی مردی که از مرز عبور کرده آتش می‌گشاید و …
جوایز

| سال | جشنواره | بخش | نامزدی | نتیجه | جایزه | منبع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۰۳ | جشنواره فیلم کارلووی واری جمهوری چک | بهترین فیلم | کیم کی دوک | نامزدشده | گوی بلورین |  |
فرامرز خودنگاه

| فرامرز خودنگاه | فرامرز خودنگاه |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۹۶۵ (۵۹–۶۰ سال) تهران، ایران
پیشه(ها): پاورلیفتینگ، Strongman
فرامرز خودنگاه (زادهٔ ۱۳۴۵) وزنه‌بردار و بدنساز ایرانی‌ست. او ورزش را با وزنه‌برداری شروع کرد اما به دلیل بیماری آنرا رها و پس از آن به بدنسازی و پاورلیفتینگ روی آورد.
وی اصالتی آذری دارد. او به مدت دو سال سرمربی تیم ملی پاورلیفتینگ و یک سال و نیم سرمربی تیم ملی پاورلیفتینگ جانبازان بود. او داور مسابقات مردان آهنین، وزنه‌برداری و پاورلیفتینگ است.
بعضی از ورزشکاران مانند محراب فاطمی و مجتبی ملکی وی را فاقد سابقه و افتخار ورزشی و همچنین فاقد کارت داوری بین‌المللی دانسته‌اند.
سوزی مک نیل

| سوزی مک نیل | سوزی مک نیل |
| --- | --- |
سوزی مک نیل در آوریل ۲۰۱۱: سوزی مک نیل در آوریل ۲۰۱۱
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: سوزان جین مک نیل
زاده: ۱۵ اکتبر ۱۹۷۶ ‏(۴۸ سال) میسیساگا، انتاریو، کانادا
ژانر: پاپ راک
پیشه(ها): خواننده، ترانه‌سرا، داور مسابقه آواز تلویزیونی
ساز(ها): آواز، گیتار، سازدهنی، کیبورد، آکاردئون
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۵– تاکنون
ناشر(ان): Curve یونیورسال موزیک کانادا 604 رکورد
همکاری‌های مرتبط: مری دوست داشتنی، جروم گادبو، INXS، مارتی فردریکسن، استیون تایلر
وبگاه: suziemcneil.com
سوزان جین «سوزی» مک نیل خواننده و ترانه‌سرای پاپ راک کانادایی است. پس از جلب توجه به عنوان یک شرکت کننده در راک استار: INXS در سال ۲۰۰۵، مک نیل شروع به دنبال کردن یک حرفه موسیقی کرد و اولین آلبوم خود را با نام شکسته و زیبا در ۱۰ آوریل ۲۰۰۷ منتشر کرد دومین تک آهنگ آن، " باور " با ارکستر مرکز هنرهای ملی در حمایت از کمپین کانادایی صاحب تریبون شوید دوباره ضبط شد و به عنوان سرود رسمی تیم کانادایی برای بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۱۰ انتخاب شد.
در دومین آلبوم استودیویی او، Rock-n-Roller (2008)، تک آهنگ موفق " سوپرگرل " بود، که جلدی از آهنگ نجات جین است. در سال ۲۰۱۱، مک نیل با لیبل کانادایی ۶۰۴ رکورد قرارداد بست و با آهنگ‌های "Drama Queen" و "Merry Go Round" از موفقیت قابل توجهی برخوردار شد.
سومین آلبوم استودیویی او، ۶۰۴ رکورد، که در ۷ اوت ۲۰۱۲ منتشر شد.
سوزی مک نیل (سوزان جین مک نیل) در ۱۵ اکتبر ۱۹۷۶ در میسیساگا، انتاریو به دنیا آمد. او دو خواهر به نام‌های لورا نوریس و سارا مک نیل و یک برادر به نام اندرو مک نیل دارد.
مک نیل در حالی که در Rockstar INXS شرکت می‌کرد، با هم گروه، موسیقیدان کانادایی شان کاتن در رابطه بود. آنها برای چندین سال با هم بودند تا اینکه او برای دنبال کردن حرفه موسیقی خود نقل مکان کرد. مک نیل در سال ۲۰۰۷ پس هنگام کار بر روی We Will Rock You با بازیگر صحنه، اسکات والترز، رابطه کوتاهی داشت. آن‌ها در آن تابستان نامزد کردند، اما در نهایت از هم جدا شدند. در ۱۴ اکتبر ۲۰۱۳، مک نیل در حالی که در لاس وگاس جشن تولدش را جشن می‌گرفت، با اندرو مک تاگارت، نوازنده نامزد کرد. این زوج در اوایل سال ۲۰۱۴ به نشویل، تنسی نقل مکان کردند و در ۷ ژوئن ۲۰۱۴ ازدواج کردند. مک نیل پسری به نام فایندلی دارد که در ۱۷ نوامبر ۲۰۱۷ به دنیا آمد
دیسکوگرافی > آلبوم‌های استودیویی

| عنوان | جزئیات |
| --- | --- |
شکسته و زیبا:  تاریخ انتشار: ۱۰ آوریل ۲۰۰۷  برچسب: Curve Music
Rock-n-Roller:  تاریخ انتشار: ۴ نوامبر ۲۰۰۸  برچسب: یونیورسال موزیک کانادا
عشق عزیز:  تاریخ انتشار: ۷ اوت ۲۰۱۲  برچسب: ۶۰۴ رکورد
: