اپی‌ژنتیک دیابت نوع ۱
متیلاسیون DNA و دیابت نوع ۱

اپی ژنتیک ارتباط قابل توجهی بین حساسیت ژن‌های فرد و تأثیر محیط در پیشرفت بیماری‌های خودایمنی ارائه می‌دهد. درک بهتر از همبستگی بین عوامل ژنتیکی و محیطی در بیماری‌های خودایمنی پیچیده، درک ما را در مورد پیشگیری و درمان بیشتر می‌کند. شواهد حاکی از آن است که اپی ژنتیک، از طریق تعامل پیچیده عوامل ژنتیکی و محیطی، در ایجاد بیماری‌های خودایمنی نقش دارد. نشانگرهای اپی ژنتیک به‌طور بالقوه می‌توانند به عنوان نشانگرهای زیستی عمل کنند. با این وجود، هنوز مشخص نیست که آیا تغییرات اپی ژنتیکی در بیماری‌های خودایمنی در نتیجه یک پاسخ ایمنی غیرطبیعی است که به تظاهرات بیماری بر اساس بالینی کمک می‌کند یا اینکه چنین تغییراتی نتیجه خود فرایند بیماری است.
همان‌طور که تعداد فزاینده‌ای از نشانگرهای اپی ژنتیک مرتبط با بیماری‌های انسانی کشف می‌شوند، رویکردهای درمانی با هدف قرار دادن اصلاحات اپی ژنتیکی توسعه خواهند یافت. معکوس کردن اثرات این تغییرات، که در اثر فعالیت آنزیمی ایجاد می‌شود، ممکن است یک درمان یا درمان بالقوه ارائه دهد. علاوه بر این، مهارکننده‌های HDAC با ایجاد اختلال در تولید سیتوکین‌های التهابی در سلول‌های سینوویال RA اثربخشی درمانی بالقوه‌ای را در RA نشان داده‌اند. علاوه بر مداخلات درمانی، مکانیسم‌های اپی ژنتیکی به‌طور بالقوه می‌تواند برای تشخیص زودهنگام بیماری مانند استفاده از miRNAها به عنوان نشانگرهای زیستی مورد استفاده قرار گیرد. miRNAها که پایداری از خود نشان می‌دهند، می‌توانند در سلول‌های تک هسته ای خون محیطی و سرم شناسایی شوند. با ردیابی به هدف اصلی miRNA، ممکن است بتوان مسیرهای دخیل در بیماری‌های خود ایمنی را شناسایی کرد. با این حال، این کار ساده نخواهد بود. در واقع، همان miRNAها می‌توانند در بیماری‌های خودایمنی مختلف دخیل باشند و ژن‌های مختلفی را هدف قرار دهند. برای مثال، miR-124a پیشنهاد می‌شود که هم در RA و هم در T1D دخالت داشته باشد. کاهش شیوع آلل‌های هتروزیگوت پرخطر HLA DR3 و DR4 در میان گروه‌های بیماران مسن‌تر منجر به کاهش میزان تطابق مشاهده شده در گروه‌های سنی بالاتر می‌شود. بر اساس این مشاهدات، نرخ تطابق پایین مشاهده شده در T1D با شروع بزرگسالان نشان می‌دهد که تغییرات اپی ژنتیکی ممکن است تأثیر قابل توجهی بر روند بیماری منجر به T1D در بزرگسالان نسبت به بیماران جوان داشته باشد. با توجه به افزایش جهانی دیابت و تغییر فنوتیپ مرتبط با T1D، نیاز به درک بهتری از نحوه تعامل عوامل محیطی با زمینه ژنتیکی حساس در ایجاد بیماری وجود دارد؛ بنابراین، مطالعات بر روی اپی ژنتیک پتانسیل ارائه بینشی در مورد این موضوع را دارد. پروفایل متیلاسیون DNA جامع اخیر، ۲۷۶ جایگاه CpG مرتبط با پروموترهای ۲۵۴ ژن را شناسایی کرده‌است که متیلاسیون دی‌ان‌ای متفاوت قابل توجهی را در جزایر دیابتی نشان می‌دهند. با در نظر گرفتن ارتباط بین افزایش وزن بدن، مقاومت به انسولین و T1D در بزرگسالان یا LADA - شکلی از دیابت خودایمنی که به آرامی در حال پیشرفت است، داده‌های مربوط به متیلاسیون DNA نقش مهمی در اختلال اپی ژنتیکی در جزایر دیابتی را برجسته می‌کند؛ بنابراین، تغییرات اپی ژنتیکی می‌تواند باعث اختلال در عملکرد سلول‌های بتا و در نهایت نارسایی سلول‌های بتا در افراد با حساسیت ژنتیکی پایین‌تر HLA، مانند افرادی که تحت تأثیر LADA قرار دارند، شود. علاوه بر این، به دلیل ارائه دهنده متیل (مانند متیونین و کولین) و عوامل کمکی (مانند ویتامین B12، اسید فولیک و پیریدوکسال فسفات)، تغذیه به‌طور بالقوه در متیلاسیون DNA نقش دارد. مطالعات اخیر نقش سیتوکین‌های پیش التهابی و ضد التهابی IL-1RA, IL6 و TNF-alpha را در پاتوژنز T1D و LADA بزرگسالان گزارش کرده‌اند. علاوه بر این، پاسخ به مصرف بیش از حد غذا تحت تأثیر فرآیندهای ایمنی ذاتی و اکسیداتیو، از جمله گیرنده Toll مانند ۴ و سیگنال‌دهی با واسطه التهاب و همچنین تولید سیتوکین است. بیان برخی از ژن‌های کلیدی ممکن است دستخوش تغییرات اپی ژنتیکی شود که می‌تواند گامی مهم در توسعه T1D در بزرگسالان باشد. در نتیجه، مطالعات آینده در مورد اپی ژنتیک T1D باید معیارهای انتخاب بیمار مانند سن شروع، وجود مقاومت به انسولین، وزن و بیماری‌های خودایمنی مرتبط را به دقت در نظر بگیرند، زیرا این متغیرهای مخدوش کننده ممکن است بر تفسیر نتایج تأثیر بگذارند.