stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
گمینا یابووننا لاتسکا

| گمینا یابووننا لاتسکا Jabłonna Lacka Commune | گمینا یابووننا لاتسکا Jabłonna Lacka Commune |
| --- | --- |
گمینا: گمینا
کشور:  لهستان
استان: استان ماسوویان
شهرستان: شهرستان سوکوووف
کرسی: Jabłonna Lacka
مساحت: مساحت
 • مجموع: ۱۴۹٫۴ کیلومتر مربع (۵۷٫۷ مایل مربع)
جمعیت (2013): جمعیت (2013)
 • مجموع: ۴٬۷۶۶
 • تراکم: ۳۲/کیلومتر مربع (۸۳/مایل مربع)
گمینا یابووننا لاتسکا (به لهستانی:  Gmina Jabłonna Lacka) یک گمینا در لهستان است که در شهرستان سوکوووف واقع شده‌است. گمینا یابووننا لاتسکا ۱۴۹٫۴ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۷۶۶ نفر جمعیت دارد.
گمینا یاکوبوو

| گمینا یاکوبوو Jakubów Commune | گمینا یاکوبوو Jakubów Commune |
| --- | --- |
گمینا: گمینا
  نشان:   نشان
fa (in English: Expected satiety): fa
کشور:  لهستان
استان: استان ماسوویان
شهرستان: شهرستان مینگسک
کرسی: Jakubów
مساحت: مساحت
 • مجموع: ۸۷٫۲۳ کیلومتر مربع (۳۳٫۶۸ مایل مربع)
جمعیت (2013): جمعیت (2013)
 • مجموع: ۵٬۰۷۸
 • تراکم: ۵۸/کیلومتر مربع (۱۵۰/مایل مربع)
وبگاه: http://www.jakubow.pl/
گمینا یاکوبوو (به لهستانی:  Gmina Jakubów) یک گمینا در لهستان است که در شهرستان مینگسک واقع شده‌است. گمینا یاکوبوو ۸۷٫۲۳ کیلومتر مربع مساحت و ۵٬۰۷۸ نفر جمعیت دارد.
فردریک آرنو

| فردریک آرنو | فردریک آرنو |
| --- | --- |
آرنو در سال ۲۰۲۲: آرنو در سال ۲۰۲۲
نام هنگام تولد: فردریک برنار ژان اتیِن آرنو
زادهٔ: ۱۰ نوامبر ۱۹۹۵ ‏(۲۹ سال) نویی-سور-سن، فرانسه
محل تحصیل: اکول پلی‌تکنیک
پیشه: بیزنس‌من
شناخته‌شده برای: مدیر عامل اجرایی بخش ساعت ال و ام هاش (۲۰۲۴–اکنون)
پدر: برنار آرنو
خویشاوندان: آنتواین آرنو (برادر ناتنی) دلفین آرنو (خواهر ناتنی)
فردریک برنار ژان اتیِن آرنو (فرانسوی: Frédéric Bernard Jean Étienne Arnault‎; تلفظ در فرانسوی: [fʁedeʁik aʁno]، زادهٔ ۱۰ نوامبر ۱۹۹۵) تاجر فرانسوی است که از سال ۲۰۲۴ مدیر عامل ال و ام هاش بوده است.
اوایل زندگی

آرنو زادهٔ ۱۰ نوامبر ۱۹۹۵ در نویی-سور-سن، فرانسه و دومین پسر برنار آرنو و همسر دوم او، پیانیست فرانسوی-کانادایی، اِلن مرسیه است. برادر بزرگتر او، الکساندر آرنو (زادهٔ ۱۹۹۲)، رئیس تیفانی اند کو. در نیویورک است و برادر کوچکترش، ژان آرنو (زادهٔ ۱۹۹۸) در بخش ساعت لویی ویتون مشغول به کار است.
حرفه

آرنو کار خود را در سال ۲۰۱۷ در ال و ام هاش آغاز کرد. ابتدا به عنوان رئیس بخش فناوری‌های مرتبط مشغول به کار شد و سپس به سمت مدیر استراتژی و دیجیتال منصوب گردید. در سال ۲۰۲۰ به عنوان مدیر عامل اجرایی این برند منصوب شد. تجربه‌های پیشین او شامل کار به عنوان پارامدیک ارشد در دوران تحصیل و همچنین کارآموزی در مکینزی اند کامپنی و فیس‌بوک می‌شود.
این یک اعتراف است

| این یک اعتراف است | این یک اعتراف است |
| --- | --- |
نویسنده: شادی اسدپور
تاریخ نخستین نمایش: ۱۳۹۸
جای نخستین نمایش: عمارت نمایشی نوفل نوفل‌لوشاتو
زبان اصلی: فارسی
این یک اعتراف است یک اجرای مونولوگ به نویسندگی و کارگردانی شادی اسدپور و بازی فرزین محدث
است که در تیر و مرداد سال ۱۳۹۸ در عمارت نمایشی نوفل‌لوشاتو به روی صحنه رفت و مورد استقبال منتقدان، اهالی تئاتر و خبرگزاری‌ها قرار گرفت.
تمامی اتفاقات نمایش در حمام خانه شخصیت نمایش اتفاق می‌افتد و تنها بازیگر نمایش در طول این نمایش، با تغییر بدن و بیان، همزمان نقش مرد چهل ساله، کودک، نوجوان، مادر، پدر و مادربزرگ خود را بازی می‌کند.
رونمایی پوستر این نمایش توسط رضا کیانیان و افتتاحیه نمایش توسط جمشید هاشم‌پور انجام پذیرفت.
داستان

نمایش، زندگی مردی چهل ساله را روایت می‌کند که دچار یک آشفتگی و مالیخولیا است. شخصیتی که ذهن آشفته‌ای دارد و لحظاتی برایش مرور می‌شود که آنها چهل سال زندگی او را به تصویر می‌کشد. شخصیت به زمان کودکی خود می‌رود، در جایی مادر، پدر و مادربزرگ خود را روایت می‌کند. فضای اثر دارای بخش‌های اجتماعی و روانشناسانه است و شخصیت نمایش به دلیل مقوله‌هایی چون انزوا، تنهایی، تحقیر، احساس خستگی مفرط دارد و قصد دارد به زندگی خود پایان بدهد.
عوامل نمایش

نویسنده و کارگردان: شادی اسدپور
بازیگران: فرزین محدث
تهیه و تولید: موسسه هنری آرتا
تهیه کنننده: مهدی(آرش)رزمجو
طراح گرافیک: سینا(محمد)افشار
طراح نور: فرشاد نصیری
طراح لباس: مقدی شامیریان
طراح چهره پردازی: ثمین سالک
نظر کارشناسان

پویا نعمت الهی منتقد تئاتر، نمایش را بر اساس نظریه آیینه‌ای (یا همان نورون آینه‌ای) و امر خیالی ژاک لاکان دانسته و عنوان داشته نمایش «این یک اعتراف» است را باید در زمره یکی از جدی‌ترین آثار روانکاوانه در تئاتر کشور در این چندساله اخیر محسوب کرد. کارگردان این اثر (که نویسندگی متن را هم برعهده داشته) لیسانس روانشناسی دارد و تحصیلات خود را در حوزه کارگردانی ادامه داده‌است. او در نمایش قبلی خود با نام «خانه نم‌زده» نیز نگاه روانکاوانه بر شخصیت‌های نمایش داشت. خودش جایی گفته تم اصلی دو کار اخیرش «تنهایی انسان مدرن و نبود ارتباط با جهانی هراس‌انگیز» است.
رضا آشفته منتقد کانون ملی تئاتر، نمایش این یک اعتراف است را نوعی اکسپرسیونیسم دانست که در اجرا واگویه یک مرد با دو گرایش بزرگسالی و کودکی را دارد به چالش می‌کشد. در زمان کودکی دلیل‌این تنهایی و عاشقیت و شکست عشقی دارد نمایان می‌شود و یک مرد در بستر خانواده دارد بررسی می‌شود که از چه زمانی گرایش به عشق داشته یا چه رفتارهایی او را لبریز از حضور عزیزانش می‌کرده و حالا در نبودن شان این تنهایی دارد برجسته‌تر و بحرانی‌تر می‌شود. این مرد در بزرگسالی با از دست دادن اهل خانواده دچار بحران ناشی از تنهایی می‌شود. رضا آشفته در پایان به بودن چنین نمایش‌هایی به عنوان یک ضرورت روان‌شناسانه تأکید کرد که همواره می‌تواند افزوده‌هایی در اختیار مخاطبانش قرار دهد.
کیارش وفایی منتقد تئاتر عنوان کرده‌است: نمایش «این یک اعتراف است» با ساختاری که برای خود در نظر گرفته می‌کوشد تا مثنوی وجودی یک انسان را با داده‌های خود به تصویر درآورد. شرح حالی که در آن تمام جزئیات به شکل زنجیرواری به یکدیگر برای تشریح اتفاق‌ها متصل است تا درک موضوع برای مخاطب فراهم شود. تأکید بر محتوا و تکیه به شخصیت در این اثر مجالی را پیش آورده تا فرم به شکل متناسبی هم راستا با جهان اثر پیش برود و نتایج درستی را حاصل کند. میزانسن‌های کاربردی و تأکیدی که آن نیز از جهان متن نشأت می‌گیرد فضایی را در اختیار شخصیت قرار داده تا بتواند برون‌ریزی‌های پیاپی را با فاصله‌گذاری‌های هوشمندانه ترتیب بدهد و دنیای درون خود را به تصویر بکشد. حال اهمیت دیگر نگاه کارگردانی به باورپذیری روایت، فضاسازی و موقعیت‌های خلق شده مربوط است که توانسته شخصیت را با اوج و فرودهای قابل تأمل روبرو کند. طراحی صحنه، نور، لباس از دیگر عنوان‌هایی است که بهره درستی برای جهان اثر فراهم آورده تا رجوع شخصیت به گذشته و شخصیت‌هایی که در درون او زندگی می‌کنند با محتوا و فرم مناسب بیشتر مورد توجه قرار بگیرند.
عاطفه ملایری ، نویسنده و شاعر: کارگردان و نویسنده «این یک اعتراف است» با ظرافت لایه‌های پنهان و پیچیدگی‌های روحی و ذهنی انسان تنها را برملا می کند و با زیرکی آن را با مخاطب امروز در میان می‌گذارد. کارگردان با نمایش «این یک اعتراف است» تفکری که در پس ذهن خود و مخاطبش را دغدغه می‌داند بر روی صحنه اعتراف می‌کند و این مهم با هنرمندی فرزین محدث بر روی صحنه می‌درخشد. «این یک اعتراف است»، آیینه‌ای است که انعکاس یک دنیا تنهایی و پریشان حالی را به رخ تماشاگر می‌کشد و او را وادار به اندیشیدن درباره لحظات باقی مانده می‌کند. شاید بشود گفت این نمایش همه ماست که نقاب را کنار زده و یک عمر تنهایی را به یکباره فریاد می‌زند.
فاوره گناسینگبه

| فاوره گناسینگبه | فاوره گناسینگبه |
| --- | --- |
فاوره گناسینگبه: فاوره گناسینگبه
رئیس‌جمهور توگو: رئیس‌جمهور توگو
دوره مسئولیت ۴ مه  ۲۰۰۵ – تاکنون: دوره مسئولیت ۴ مه  ۲۰۰۵ – تاکنون
پس از: گناسینگبی ایادیما
وزیر تجهیزات، معادن، پست و ارتباطات: وزیر تجهیزات، معادن، پست و ارتباطات
دوره مسئولیت ۲۰۰۳ – ۲۰۰۵: دوره مسئولیت ۲۰۰۳ – ۲۰۰۵
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۶ ژوئن ۱۹۶۶ ‏(۵۸ سال)
ملیت:  توگو
حزب سیاسی: حزب راهپیمائی مردم توگو (RPT)
محل تحصیل: سوربندانشگاه جرج واشینگتن
پیشه: ، سیاستمدار
فاوره گناسینگبه یا فوره گناسینگبه یا فوره ناسینگبه (به انگلیسی: Faure Gnassingbé) (زاده ۶ ژوئن ۱۹۶۶) رئیس‌جمهور وقت توگو از ماه مه ۲۰۰۵ تاکنون است. او پسر رئیس‌جمهور سابق، گناسینگبی ایادیما است که به مدت ۳۷ سال این کشور را اداره می‌کرد.

فاوره پس از مرگ پدرش در ۵ فوریه ۲۰۰۵ با حمایت ارتش به قدرت رسید. مخالفان این گونه جابه‌جایی قدرت را، لطمه‌ای جدی به روند دمکراسی در توگو خواندند و شک و تردید در مورد مشروعیت قانون اساسی از جانشینی وی به عنوان رئیس‌جمهور، منجر به تحت فشار قرار گرفتن وی شد و در تاریخ ۲۵ فوریه استعفا داد. او پس از آن برنده انتخابات بحث‌برانگیز ریاست جمهوری توگو در ۲۴ آوریل ۲۰۰۵، شد و به عنوان رئیس‌جمهور سوگند یاد کرد.
فاوره گناسینگبه پیشتر به عنوان وزیر تجهیزات، معادن، پست و ارتباطات از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵ بوده‌است.
فاوره دوباره در انتخابات ریاست جمهوری توگو سال ۲۰۱۰، توانست پیروز انتخابات شود. هر چند مسئولان جناح مخالف شفافیت و اعتبار این انتخابات را زیر سؤال بردند.
استحکامات بیرگو

| استحکامات بیرگو | استحکامات بیرگو |
| --- | --- |
Is-Swar tal-Birgu: Is-Swar tal-Birgu
بیرگو، مالت : بیرگو، مالت 
باستیون سن جان: باستیون سن جان
نقشه استحکامات بیرگو: نقشه استحکامات بیرگو
بیرگو: بیرگو
مختصات: ۳۵°۵۳′۱۰″ شمالی ۱۴°۳۱′۲۲٫۸″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۸۸۶۱۱°شمالی ۱۴٫۵۲۳۰۰۰°شرقی﻿ / 35.88611; 14.523000
گونه: استحکامات دفاعی
اطلاعات پایگاه: اطلاعات پایگاه
مالک: استان مالت
شرایط: بخش‌اعظم آن دست نخورده
پیشینه مکان: پیشینه مکان
ساخت: ح. قرن ۱۳–۱۶۹۱ (دژ سنت آنجلو) ۱۵۳۰–قرن ۱۸ میلادی (مابقی دیوارهای شهر)
سازنده: شوالیه‌های مهمان‌نواز
مصالح: سنگ آهک
نبردها/جنگ‌ها: یورش ۱۵۵۱ محاصره بزرگ مالت (۱۵۶۵) محاصره مالت (۱۷۹۸–۱۸۰۰)
اطلاعات پادگان: اطلاعات پادگان
فرماندهان پیشین: ژان پاریزو دو ولت (۱۵۶۵)
استحکامات بیرگو (انگلیسی: Fortifications of Birgu)، مجموعه‌ای از دیوارهای دفاعی و استحکامات در اطراف شهر بیرگو در مالت است. نخستین استحکامات آن دژ سنت آنجلو در قرون وسطی بود و بخش اصلی و اعظم استحکامات نیز در میان قرن ۱۶ تا ۱۸ میلادی توسط فرقه سنت جان یا شوالیه‌های مهمان‌نواز ساخته شد. بخش اعظمی از این استحکامات دست‌نخورده باقی مانده است.
استحکامات بیرگو در لیست و فهرست میراث آزمایشی یونسکو در کشور مالت از سال ۱۹۹۸ به عنوان بخشی از «استحکامات شوالیه‌ها پیرامون بندرگاه مالت» قرار گرفته است.
حمیده عباسعلی

حمیده عباسعلی (زادهٔ ۲۳ اسفند ۱۳۶۸ در شهر ری) کاراته‌کای زن ایرانی است. عباسعلی چند سالی است که عضو و کاپیتان تیم ملی جمهوری اسلامی ایران است. وی دارای نقره و برنز جهانی و چندین مدال آسیایی و جایزه بزرگ است. عباسعلی بعد از المپیک مصدوم و تا فعلاً نتوانست تمرینات خود را ادامه دهد.
مسابقات قهرمانی جهان

در سال ۲۰۱۴ میلادی، سال ۱۳۹۳ شمسی، حمیده عباسعلی کاراته‌کای وزن ۶۸+ کیلوگرم در فینال کمیتهٔ انفرادی، دو بر یک به شیما ابوزید از مصر باخت و نایب قهرمان جهان شد. او برای رسیدن به فینال، لورا پرادلی از بلژیک (سه بر صفر)، پالاسیو گونزالز از اسپانیا (یک بر صفر)، تانیا نورتان از هلند (یک بر صفر) و بارتا نیکولا از مجارستان (یک بر صفر) را شکست داده بود. عباسعلی نخستین زن ایرانی شد که کشورش را به مدال جهانی کاراته رسانده‌است. در مسابقات امارات متحده عربی در ۲۹ بهمن ۱۳۹۶ (۱۸ فوریه ۲۰۱۸) در بخش بانوان و در کمیته انفرادی وزن به اضافه ۶۸ کیلوگرم لیگ جهانی کاراته، حمیده عباسعلی در دیدار رده‌بندی با برتری ۲–۱ مقابل «ماریا تورس» اسپانیایی به نشان برنز دست یافت. او در مسابقات کاراته وان شیلی در ژانویه ۲۰۲۰ با غلبه بر نماینده چین در فینال مسابقات، به مدال طلای جهان دست یافت. او همچنین در فینال وزن ۶۸+ کیلوگرم لیگ جهانی کاراته وان در اتریش با پیروزی ۱–۲ مقابل حریف ایتالیایی ضمن کسب مدال طلا، توانست سهمیه المپیک ۲۰۲۰ توکیو را نیز به دست آورد.
مصدومیت

حمیده عباسعلی در جریان دیدار فینال وزن ۶۸+ کیلوگرم رقابت‌های لیگ جهانی کاراته وان در سالزبورگ اتریش، در ثانیه‌های پایانی مبارزه برابر سیلیکو فراکوتی از ایتالیا در زمان حمله حریف و در حالی که قصد دفاع داشت، با مصدومیت شدید زانو مواجه شد. با این وجود او توانست با برتری ۲ بر ۱ به مدال طلا برسد و سهمیه المپیک ۲۰۲۰ را قطعی کند اما شدت مصدومیت او به حدی بود که با کمک دیگران تاتامی را ترک کرد و بلافاصله راهی بیمارستان شد. پزشکان اتریشی پس از گرفتن MRI، آسیب دیدگی وی را شدید تشخیص دادند و اعلام کردند باید حداقل شش هفته استراحت مطلق داشته باشد و پس از آن اقدامات درمانی را آغاز کند.
عباسعلی پس از قریب به یک سال دوری از میادین ورزشی به علت آسیب دیدگی، در اولین حضور خود در سال ۲۰۲۱ روی تاتامی که در رقابت‌های لیگ جهانی کاراته وان لیسبون رقم خورد، موفق شد با پیروزی مقابل نماینده یونان، مدال برنز رقابت‌ها را از آن خود کند.
وی پس از این مسابقات در رده اول وزن خود در رنکینگ جهانی و در جایگاه دوم در رنکینگ المپیکی قرار گرفت.
حق عبور

علامت عدم حق عبور در دورست انگلستان
حق عبور (به انگلیسی: right of way)، «یک حق قانونی است برای عبور از مسیر مشخص که مربوط به زمین یا ملکیت شخص دیگری باشد، این حق بر اساس استفاده یا واگذاری لازم می‌گردد» یعنی «یک مسیر یا گذرگاهی که چنین حقی برایش لازم شود». حق مشابه دیگری نیز وجود دارد که از طرف دولت روی زمین‌های عامه، دولتی یا زمین‌های مربوط به دولت‌های مشترک المنافع وضع شده و از آن بنام حق دسترسی یاد می‌شود. در صورتی که زمین یک شخص از چهارسو توسط زمین‌های اشخاص دیگری احاطه شده باشد، به منظور ایجاد حق عبور از میان زمین‌های اطراف، لازم می‌گردد تا حق ارتفاقی وجود داشته یا ایجاد گردد.
این مقاله بر روی دسترسی پیاده، با دوچرخه، با اسب یا در امتداد مسیر آبی متمرکز است. از سوی دیگر، حق عبور (حمل و نقلی) روی حق استفاده از زمین برای شاهراه‌ها، خط ریل و خطوط لوله‌کشی تمرکز دارد.
پاراه حق عبوری است که به صورت قانونی برای استفاده در پیاده‌روها درنظر گرفته می‌شود. اسب‌راه، حق عبوری است که به صورت قانونی برای استفاده پیاده‌ها، دوچرخه سوارها و سوارکاران درنظر گرفته شده است اما برای استفاده وسایط موتوری نمی‌باشد. در بعضی از کشورها، خصوصاً در اروپای شمالی که آزادی گردش‌گری به صورت تاریخی شکل حقوق کلی عمومی را بخود گرفته است، حق عبور نمی‌تواند به مسیرها یا راه‌های مشخص محدود گردد.
تعریف جایگزین

همچنین ببینید: ترافیک
تعریف دیگر حق عبور، عمدتاً در حمل و نقل آمریکایی، نوعی حق ارتفاقی است که روی یک زمین به منظور اهداف انتقالی همچون بزرگراه، پاراه عامه، خط ریل، کانال، شامل خطوط انتقال برق، خطوط لوله‌کشی نفت و گاز، واگذار شده یا نگهداشته شده است.
این اصطلاح همچنین اولویت جریان ترافیکی را نیز نشان می‌دهد: «حق قانونی پیاده‌رو، وسایط و کشتی تا در یک وضعیت یا مکان مشخص بر اساس حق تقدم از یکدیگر عبور کنند». در آداب پیاده‌گردی، هنگامی که دو گروه پیاده در یک زمین سراشیب با هم مواجه می‌شوند، در بعضی جاها رسم براین است که گروهی که به سمت بالا می‌رود حق تقدم دارد.
در سطح جهانی > نیوزیلند

دسترسی عامه به صورت گسترده، بشمول مسیرهای آبی و سواحل در زیلاند جدید وجود دارد اما «اغلب چند پاره بوده و یافتن موقعیت آن دشواراست».
در سطح جهانی > جمهوری ایرلند

در جمهوری ایرلند، حق عبور پیاده‌رو به کلیسا، که بنام «مسیرهای جمعی» شناخته می‌شود، از قرن‌ها بدین‌سو وجود داشته است. برای سایر موارد، قانون مدرن شفافیت ندارد؛ از سوی دیگر حقوق ارتفاقی در قوانین عصر ویکتوریا، از حقوق مالکین زمین حمایت می‌کند که در قانون اساسی ۱۹۳۷ میلادی توضیح داده شده است و تصریح می‌کند که حق عبور باید مخصوصاً وقف استفاده عامه باشد. برخلاف آنهایکه ادعای حق عبور کلی را دارند به موقف ضد زمین‌داران برمی‌گردند که از جنگ بر سر زمین بین سال‌های ۱۸۸۰ تا ختم حکمروایی بریتانیا در سال ۱۹۲۲ میلادی ادامه داشت. حق عبور می‌تواند توسط مالکیت مخالف ادعا شود، اما اثبات استفاده مداوم می‌تواند دشوار باشد. قضیه که در سال ۲۰۱۰ میلادی در رابطه با ادعاها بر املاک مهمان‌خانه لیسادل (Lissadell House) شنیده شد بر اساس قوانین قدیمی بوده است که بعداً توسط «قانون اصلاح قوانین اراضی و انتقالات، ۲۰۰۹،» اصلاح گردید.
قانون ۲۰۰۹، دکترین «گرنت مدرن از دست رفته» را منسوخ کرده به استفاده‌کننده اجازه می‌دهد تا پس از ۱۲ سال استفاده از زمین خصوصی که در مالکیت شخص دیگری است، ۳۰ سال استفاده از زمین دولتی و ۶۰ سال استفاده از سواحل دریا، ادعای حق عبوری کند. مدعی باید به دادگاه درخواست بدهد و تأییدیه ادعایش را از طریق حکم دادگاه به دست آورد. بعد از آن می‌تواند آن را طی یک فرایند طویل در قباله ثبت کند. استفاده‌کننده باید ثابت کند «که بدون اعمال فشار، بدون اختفا و بدون اجازه شفاهی یا کتبی [....] مالک زمین» از زمین بهره برده است. راهکاری که بیان مجدد اصول «نه با زور، نه مخفیانه، نه مشکوکانه» با چندین قرن سابقه است. حکم دادگاه در مورد اعطای حق عبور فردی بوده و تا اخیر عمر درخواست دهنده قابل تطبیق می‌باشد، این حکم نمی‌تواند به ارث گذاشته شده یا به شخص دیگری واگذار گردد.
در سطح جهانی > بریتانیا > انگلستان و ولز

در انگلستان و ولز، به استثنای ۱۲ شهرک داخلی لندن و سیتی لندن، حق عبور عمومی مسیرهای اند که مردم عام حق قانونی و محافظت شده دارند تا در آن‌ها عبور و مرور نمایند. فرق قانون انگلستان و ولز از قانون اسکاتلند در این است که حق عبور تنها در جاهایی وجود دارد که به صورت واضح مشخص شده باشد (یا هم اگر نشده باشد می‌تواند مشخص شود) در حالی که در سکاتلند هر مسیری که با شرایط مشخص شده سازگاری داشته باشد به عنوان حق عبور شناخته می‌شود، بر علاوه یک درک کلی وجود دارد که هرکس می‌تواند به اطراف و اکناف کشور دسترسی داشته باشد. حق عبورهای خصوصی یا حق ارفتراق نیز موجود است.
پاراه، اسب‌راه و سایر حق عبورها در بیشتر انگلستان و ولز در نقشه‌های قطعی نشان داده‌اند. نقشه قطعی حق عبورهای عامه در انگلستان و ولز را در خود دارند. بر اساس قانون این نقشه‌ها نشان می‌دهند که حق عبورها در کجا واقع شده‌اند. اداره شاهراه (معمولاً شورای محل، یا اداره واحد در ساحات که دارای یک سیستم هستند) الزامیت قانونی دارند تا نقشه قطعی داشته باشند، در حالی که در پارک‌های ملی، اداره پارک ملی معمولاً نقشه را با خود دارد.
در سطح جهانی > بریتانیا > انگلستان و ولز > لندن

«نقشه‌های قطعی» دارای حق عبورها، در نتیجه «قانون روستاها و حق عبور ۲۰۰۰» به استثنای ۱۲ شهرک داخلی لندن و سیتی لندن که شامل قانون یادشده نمی‌باشند، برای تمام انگلستان و ولز جمع‌آوری شده‌اند.
برای حفاظت از حق عبورهای موجود در لندن، اتحادیه گردشگران رامبلرز در سال ۲۰۱۰ میلادی، فعالیت «قرار دادن لندن بر روی نقشه» را به هدف «حفاظت قانونی مسیرهای پایتخت که برای گردشگری مورد استفاده قرار می‌گیرند، مانند سایر جاهای انگلستان و ولز» راه‌اندازی کردند. فعلاً قوانین اجازه می‌دهند تا شهرک‌های داخلی لندن نقشه‌های قطعی خود را داشته باشند، اما تا به حال هیچ‌یک اقدامی نکرده‌اند.
رویداد راه‌اندازی «قرار دادن لندن روی نقشه» در کتابخانه بریتانیا اتفاق افتاد و از آن به بعد «ناحیه داخلی لندنِ رامبلرز یکجا با کارمندان دفتر مرکزی رامبلرز مشترکاً کار می‌کنند تا هر یک از شهرک‌های داخلی لندن را ترغیب کنند که نقشه‌های قطعی حق عبورهای خود را بسازند».
در سال ۲۰۱۱ میلادی، شورای لمبث یک قطعنامه را تأیید کرد تا در راستای ایجاد یک نقشه قطعی برای شهرک شان کار صورت گیرد، اما تا حالا چنین اتفاقی نی‌فتاده است. سیتی لندن یک «نقشه دسترسی عامه» ساخته است. نقشه‌های قطعی برای شهرک‌های خارج از لندن نیز وجود دارند.
در سطح جهانی > بریتانیا > انگلستان و ولز > مسیرهای مجاز

برخی از زمین‌داران بدون تخصیص دادن حق عبور، به همه اجازه می‌دهند تا به زمین‌شان دسترسی داشته باشند. این راه‌ها، هرچند ممکن است دارای محدودیت‌های باشند، اغلب به صورت فیزیکی از حق عبورهای عامه تفکیک نمی‌شوند. این مسیرها اکثراً سالی یکبار بسته می‌شوند تا قانون نتواند آن را به عنوان یک حق عبور دائمی قلمداد کند.
در سطح جهانی > بریتانیا > اسکاتلند

در اسکاتلند، حق عبور راهی است که مردم عامه حد اقل به مدت ۲۰ سال توانسته‌اند بدون ممانعت از آن عبور کنند. راه یاد شده باید دو «محل عامه» مانند قریه جات، کلیساها و سرک‌ها را با هم وصل کند. برخلاف انگلستان و ولز، ادارات محلی سکاتلند در جهت مشخص کردن حق عبور هیچ مکلفیتی ندارند. این در حالی است که مسیرهای خیریه سکاتلند، که در ۱۸۴۵ برای حفاظت از حق عبور ساخته شده است، مسیرها را ثبت و علامت‌گذاری نموده است.
«قانون اصلاحات اراضی (اسکاتلند) ۲۰۰۳» راه‌های دسترسی سنتی و بدون وسایط موتوردار به زمین و آب را در قانون قید کرده است. در قانون ۲۰۰۳، «میراث طبیعی اسکاتلند» با زبان ساده حقوق را توضیح داده که بنام «کد دسترسی به راه‌های اسکاتلند» یاد می‌شود. رده‌بندی‌های خاصی از اراضی همچون خطوط ریل، میدان‌های هوایی و باغ‌های خصوصی از این فرضیه دسترسی باز، مستثنی هستند.
بخش چهارم کد دسترسی توضیح می‌دهد که مدیران اراضی به منظور انجام فعالیت‌های مدیریتی چگونه اجازه دارند از مردم عامه بخواهند برای زمان محدود به جاهای خاص داخل نشوند، اما محدودیت‌های درازمدت باید از سوی مقامات محلی تأیید گردد. صلاحیت محدود سازی مؤقت دسترسی عامه معمولاً توسط مسؤلین شکار، جنگل‌داری یا مزرعه‌های بادی، بدون اطلاعیه انجام می‌شود، اما این صلاحیت در حق عبورهای عامه مرعی‌الاجرا نیست. در اسکاتلند مردم عامه در حق عبورها بیشتر از اراضی باز آزادی دارند. مسدود کردن حق عبور در سکاتلند بر اساس قانون شاهراه‌ها، درست مانند انگلستان و ولز، یک عمل جرمی است اما نبود نقشه‌های حق عبور برای مردم عامه، انفاذ این قانون را در سکاتلند دشوار ساخته است.
در حالی که در انگلستان و ولز، ادارات شاهراه مؤظف اند تا نقشه‌های حق عبور قانونی را حفظ کنند، در اسکاتلند راهکار تقنینی متفاوتی وجود دارد و ریکارد قانونی حق عبور موجود نیست. اما یک «کاتلوگ ملی حق عبور» (CROW) موجود است که توسط «جامعه حق عبور و دسترسی اسکاتلند» (اسکاتویز) در مشارکت با میراث ملی سکاتلند و کمک ادارات محلی جمع‌آوری شده است. در CROW سه دسته حق عبور وجود دارد:
اثبات شده: مسیرهایی که بر اساس برخی از فرایندهای قانونی به عنوان حق عبور اعلام گردیده‌اند.
ادعا شدهٔ قطعی: مسیرهایی که توسط مالکان زمین به عنوان حق عبور پذیرفته شده‌اند، یا جاهایی که ادارات محلی آماده اند تا برای محافظت از آنها اقدامات قانونی را دست بگیرند.
ادعا شده: سایر مسیرهای حق عبور که نه تأیید شده‌اند، نه حمایت شده بلکه تابع شرایط عمومی بوده و تاکنون مورد چالش قانونی قرار نگرفته‌اند.
در سطح جهانی > بریتانیا > ایرلند شمالی

ایرلند شمالی تعداد اندک حق عبورهای عامه دارد و دسترسی به زمین در ایرلند شمالی نسبت به دیگر قسمت‌های پادشاهی انگلستان محدودتر است، بنابراین در بیشتر جاها گردشگران بنابر حسن نیت و شکیبایی مالکان زمین، تنها از حومه شهر لذت می‌برند. از تمام زمین‌داران که اطراف زمین آن‌ها محل پیاده‌گردی‌است اجازه گرفته شده است. بیشتر زمین‌های دولتی همچون زمین‌های خدمات آبی و جنگل‌داری در ایرلند شمالی قابل دسترس است زیرا مالکیت این زمین‌ها مربوط به مؤسسه‌هایی مثل نشنال تراست و «اتحادیه جناگل» شده و توسط آن‌ها مدیریت می‌شوند.
سیستم حقوقی ایرلند شمالی شامل مفاهیمی مرتبط با مالکیت زمین و حق عبور عامه مشابه با انگلستانانگلستان است اما ساختار دادگاه سیستم قضایی و قوانین مشخص دسترسی خودش را دارد.
در سطح جهانی > ایالات متحده

در ایالات متحده، حق عبور معمولاً به شکل حق ارتفاق ساخته می‌شود. حق ارتفاق می‌تواند یک حق ارتفاق فرعی باشد که به زمین هم‌جوارش مفید است. یک حق ارتفاق کامل که نفع اش به فرد یا نهاد دیگر می‌رسد نه به زمین. همچنین برای انواع حق ارتفاق اعطا شده یا حفظ شده در زمین به منظور اهداف حمل و نقلی، «سایر تعاریف» را در بالا ببینید.
حق گردشگری

مقالهٔ اصلی: حق دسترسی به طبیعت
آزادی گردشگری، حق کلی مردم عام است تا به منظور سیاحت و تمرین به زمین‌های خاص دولتی یا خصوصی دسترسی داشته باشند. دسترسی به تمام زمین‌های باز و مسیرهای عبوری جواز دارد.
در انگلستان و ولز حقوق دسترسی عامه در کتگوری‌های مشخص زمین‌های که معمولاً کشت ناشده هستند. مخصوصاً «کوه‌ها، زمین‌های بایر، بته زار، زمین‌های عامه راجستر شده» قابل اعمال است. زمین‌های توسعه داده شده، باغ‌ها و سایر ساحات مشخص از این حق دسترسی مستثنی هستند. زمین‌های زراعتی تنها در صورتی قابل دسترس هستند که شامل یکی از کتگوری‌های توضیح داده شده بالا باشند («قانون روستاها و حق عبور ۲۰۰۰» را ببینید). اکثر جنگلات عامه بر اساس وقف رضاکارانه «کمیسیون جنگل‌داری» دارای حق دسترسی مشابه می‌باشد. افرادی که از حق دسترسی بهره‌مند می‌شوند وظیفه دارند تا به حقوق دیگران نیز احترام گذاشته و از طبیعت محافظت نمایند.
در اسکاتلند و کشورهای نوردیک همچون فنلاند، ایسلند، نروژ و سوئد شامل کشورهای بالتیک همچون استونی، لتونی و لیتوانی، آزادی گردشگری می‌تواند شکل حقوق کلی عامه را بخود گرفته و گاهی در قانون مسجل می‌شوند. حق دسترسی در قسمت‌های اروپای شمالی از قدیم رایج بوده و از آنجایی که یک حق بسیار ابتدایی پنداشته می‌شد تا زمان‌های مدرن در قوانین گنجانیده نشده بود. این حق معمولاً شامل دسترسی به جهیل‌ها و دریاها بنابر این شامل فعالیت‌های مثل آببازی، ورزش با کانو، قایق‌رانی و کشتی‌رانی نیز می‌شود. «قانون اصلاحات اراضی (اسکاتلند) ۲۰۰۳» ، به همه حق قانونی دسترسی به بیشتر آب‌های سکاتلند را می‌دهد (به استثنای وسایط موتوردار) مشروط بر این که به حقوق دیگران احترام گذارده شود.
«کمپین دسترسی به رودخانه‌ها» ، به نمایندگی از تمام مردم توسط «اتحادیه قایق‌رانی بریتانیا»‏ (BCU) روی دست گرفته شده است تا آب‌های داخلی انگلستان و ولز باز گذاشته شوند. براساس قانون فعلی پادشاهی انگلستان، دسترسی مردم عامه به رودخانه‌ها ممنوع بوده و تنها ۲٪ تمام رودها در انگلستان و ولز دارای حقوق دسترسی عامه هستند. BCU از این کمپین نه‌تنها برای آگاهی دهی استفاده می‌کند بلکه تلاش می‌کند تا تغییراتی را در قانون نیز بیاورد.
بیشتر کشورهای گرم سیر مانند ماداگاسکار دارای سیاست‌های تاریخی دسترسی باز به جنگل‌ها و نواحی حیات وحش هستند.
زمین‌های عامه

در کشورهایی که تحت استعمار بوده‌اند، برخی از زمین‌هایی که از زمان‌های دور به عنوان زمین‌های عامه یا دولتی شناخته شده‌اند در حقیقت سرزمین مردم بومی‌اند.
زمین‌های عامه > زمین‌های دولتی مشترک المنافع در کانادا

بیشتر اراضی کانادا، «زمین‌های دولتی» بوده و تحت مالکیت استان‌ها هستند. بخشی از آن به منظور فعالیت‌های تجاری همچون جنگل‌داری یا فاکتور برای وام یا معدن‌کاری اجاره داده شده‌اند، اما در قسمت بیشتر زمین‌ها دسترسی آزاد به منظور فعالیت‌های سرگرمی‌مانند. پیاده‌روی، دوچرخه سواری، قایق‌رانی، اسکی، اسب سواری، شکار و ماهی‌گیری با مجوز وغیره، وجود دارد. در عین حال دسترسی می‌تواند به دلایل مختلف ممنوع یا محدود شود (مثلاً برای حفاظت از ایمنی مردم یا منابع به شمول محافظت از نباتات و حیوانات وحشی). در قلمروهای کانادا، زمین دولتی توسط دولت فدرال کانادا مدیریت می‌شود. پارک‌های ملی کانادا از زمین‌های دولتی ساخته شده و آنها نیز توسط دولت فدرال اداره می‌شوند. همچنین پارک‌های استانی و ذخایر طبیعی شده نیز به شکل مشابه ایجاد شده‌اند. زمانی که کانادا مستعمره بریتانیا بود، بر اساس معاهداتی که امضا شده و بریتانیا ادعای مالکیت برخی از زمین‌های دولتی کانادا را دارد، مردم بومی کانادا ممکن است دارای حقوق مشخصی روی زمین‌های دولتی کانادا باشند.
زمین‌های عامه > زمین‌های دولتی مشترک المنافع در استرالیا

بیشتر زمین‌های استرالیا زمین‌های دولتی بوده که توسط ایالات استرالیایی اداره می‌شوند. بیشتر زمین‌ها شامل اجاره روستایی، زمین‌های تحت مالکیت و استفاده مردم بومی (مانند زمین‌های APY) و زمین‌های دولتی «تخصیص نیافته» هستند. دسترسی به درسته اخیر معمولاً به منظور سرگرمی مجاز است، با این تفاوت که وسایط موتوری ملزم اند تا جاده‌ها را دنبال کنند.