stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ارنست لارنس
توسعه سیکلوترون > پذیرش

با استفاده از سیکلوترون ۲۷ اینچی جدید، تیم برکلی کشف کردند که هر عنصری که با دوتریوم اخیراً کشف شده بمباران می‌کند، انرژی ساطع می‌کند و در همان محدوده است؛ بنابراین، آنها وجود یک ذره جدید و تاکنون ناشناخته را فرض کردند که منبع احتمالی انرژی بی حد و حصر بود. ویلیام لارنس از نیویورک تایمز لارنس را به عنوان «یک معجزه گر جدید علم» توصیف کرد. به دعوت کاکرافت، لارنس در کنفرانس سالوی در سال ۱۹۳۳ در بلژیک شرکت کرد. این گردهمایی منظم برترین فیزیکدانان جهان بود. تقریباً همه از اروپا بودند، اما گاهی از دانشمند برجسته آمریکایی مانند رابرت ای. میلیکان یا آرتور کامپتون برای شرکت در این مراسم دعوت می‌شد. از لارنس خواسته شد تا در مورد سیکلوترون سخنرانی کند. ادعاهای لارنس در مورد انرژی بی حد و حصر با استقبال بسیار متفاوتی در سولوای مواجه شد. او با شک و تردیدهای رو به زوال از سوی جیمز چادویک آزمایشگاه کاوندیش مواجه شد، فیزیکدانی که نوترون را در سال ۱۹۳۲ کشف کرده بود، و به همین دلیل در سال ۱۹۳۵ جایزه نوبل به او اعطا شد. با لهجه ای بریتانیایی که در گوش لارنس تحقیرآمیز به نظر می‌رسید، چادویک به تیم لارنس پیشنهاد داد که چه چیزی هنگامی که او به برکلی بازگشت، لارنس تیم خود را بسیج کرد تا به سختی نتایج را بررسی کنند تا شواهد کافی برای متقاعد کردن چادویک جمع‌آوری کنند. در همین حال، در آزمایشگاه کاوندیش، رادرفورد و مارک اولیفانت دریافتند که دوتریوم با هم جوش می‌خورد و هلیوم-۳ را تشکیل می‌دهد که باعث ایجاد اثری می‌شود که سیکلوترونرها مشاهده کرده بودند. چادویک نه تنها از این نظر درست می‌گفت که آنها آلودگی را مشاهده می‌کردند، بلکه از کشف مهم دیگری، یعنی همجوشی هسته‌ای غافل بودند. پاسخ لارنس این بود که به ایجاد سیکلوترون‌های بزرگ‌تر ادامه دهد. سیکلوترون ۲۷ اینچی توسط یک سیکلوترون ۳۷ اینچی در ژوئن ۱۹۳۷ جایگزین شد، که به نوبه خود توسط یک سیکلوترون ۶۰ اینچی در می ۱۹۳۹ جایگزین شد. از آن برای بمباران آهن استفاده شد و اولین ایزوتوپ‌های رادیواکتیو خود را در ژوئن تولید کرد.
از آنجایی که جمع‌آوری پول برای اهداف پزشکی، به ویژه درمان سرطان، آسان‌تر از فیزیک هسته ای بود، لارنس استفاده از سیکلوترون را برای تحقیقات پزشکی تشویق کرد. لارنس با همکاری برادرش جان و اسرائیل لیون چایکوف از بخش فیزیولوژی دانشگاه کالیفرنیا، از تحقیقات در مورد استفاده از ایزوتوپ‌های رادیواکتیو برای اهداف درمانی حمایت کرد. فسفر-۳۲ به راحتی در سیکلوترون تولید می‌شد و جان از آن برای درمان زنی که به پلی سیتمی ورا، یک بیماری خونی مبتلا بود، استفاده کرد. جان از فسفر ۳۲ ساخته شده در سیکلوترون ۳۷ اینچی در سال ۱۹۳۸ در آزمایشات روی موش‌های مبتلا به سرطان خون استفاده کرد. او دریافت که فسفر رادیواکتیو در سلول‌های سرطانی با رشد سریع متمرکز شده است. سپس این امر منجر به آزمایشات بالینی بر روی بیماران انسانی شد. یک ارزیابی در سال ۱۹۴۸ از درمان نشان داد که بهبودی تحت شرایط خاصی رخ می‌دهد. لارنس همچنین به استفاده پزشکی از نوترون‌ها امیدوار بود. اولین بیمار سرطانی در ۲۰ نوامبر از سیکلوترون ۶۰ اینچی نوترون درمانی دریافت کرد. چایکوف آزمایشاتی را در مورد استفاده از ایزوتوپ‌های رادیواکتیو به عنوان ردیاب‌های رادیواکتیو برای کشف مکانیسم واکنش‌های بیوشیمیایی انجام داد.
اوک ریج

مسئولیت طراحی و ساخت کارخانه جداسازی الکترومغناطیسی در اوک ریج، تنسی، که Y-12 نامیده شد، به Stone & Webster واگذار شد. کالوترون‌ها با استفاده از ۱۴۷۰۰ تن نقره توسط آلیس-چالمرز در میلواکی تولید و به اوک ریج ارسال شدند. این طرح شامل پنج واحد پردازش مرحله اول، معروف به مسیرهای مسابقه آلفا، و دو واحد برای پردازش نهایی، معروف به مسیرهای مسابقه بتا بود. در سپتامبر ۱۹۴۳ گرووز اجازه ساخت چهار پیست مسابقه دیگر را صادر کرد که به نام آلفا II شناخته می‌شدند. هنگامی که کارخانه برای آزمایش طبق برنامه در اکتبر ۱۹۴۳ راه اندازی شد، مخازن خلاء ۱۴ تنی به دلیل قدرت آهنرباها از تراز خارج شدند و باید با اطمینان بیشتری بسته می‌شدند. زمانی که سیم پیچ‌های مغناطیسی شروع به کوتاه شدن کردند، مشکل جدی تری به وجود آمد. در دسامبر گرووز دستور داد یک آهنربا را باز کنند و مشتی زنگ در داخل آن پیدا شد. گرووز سپس دستور داد که مسیرهای مسابقه را خراب کنند و آهن‌رباها را به کارخانه برگردانند تا تمیز شوند. یک کارخانه ترشی در محل ایجاد شد تا لوله‌ها و اتصالات را تمیز کند.
تنسی ایستمن برای مدیریت Y-12 استخدام شد. Y-12 در ابتدا محتوای اورانیوم ۲۳۵ را بین ۱۳ تا ۱۵ درصد غنی کرد و چند صد گرم اول از آن را در مارس ۱۹۴۴ به آزمایشگاه لوس آلاموس فرستاد.[۷۳] تنها ۱ قسمت از ۵۸۲۵ خوراک اورانیوم به عنوان محصول نهایی ظاهر شد. بقیه در این فرایند روی تجهیزات پاشیده شد. تلاش‌های شدید بازیابی به افزایش تولید به ۱۰ درصد از خوراک اورانیوم ۲۳۵ تا ژانویه ۱۹۴۵ کمک کرد. در فوریه پیست‌های آلفا شروع به دریافت خوراک کمی غنی شده (۱٫۴ درصد) از کارخانه جدید انتشار حرارتی S-50 کردند. ماه بعد، خوراک افزایش یافته (۵٪) را از کارخانه انتشار گازی K-25 دریافت کرد. در آوریل 1945 K-۲۵ اورانیوم غنی شده به اندازه کافی برای تغذیه مستقیم به مسیرهای بتا تولید می‌کرد.
در ۱۶ ژوئیه ۱۹۴۵، لارنس آزمایش هسته ای ترینیتی اولین بمب اتمی را با چادویک و چارلز ای. توماس مشاهده کرد. تعداد کمی نسبت به لارنس از موفقیت آن هیجان زده بودند. این سؤال که چگونه می‌توان از سلاحی که اکنون کاربردی در ژاپن استفاده کرد، برای دانشمندان تبدیل به یک موضوع شد. در حالی که اوپنهایمر تمایلی به نمایش قدرت سلاح جدید برای رهبران ژاپنی نداشت، لورنس به شدت احساس می‌کرد که یک نمایش عاقلانه خواهد بود. هنگامی که یک بمب اورانیوم بدون هشدار در بمباران اتمی هیروشیما استفاده شد، لورنس به موفقیت خود احساس غرور زیادی کرد.
لارنس امیدوار بود که پروژه منهتن کالوترون‌های بهبود یافته را توسعه دهد و مسیرهای مسابقه آلفا III را بسازد، اما آنها غیراقتصادی ارزیابی شدند. مسیرهای آلفا در سپتامبر ۱۹۴۵ بسته شدند. اگرچه عملکرد بهتر از همیشه داشتند، آنها نمی‌توانستند با K-25 و K-27 جدید که در ژانویه ۱۹۴۶ عملیات خود را آغاز کردند، رقابت کنند. در دسامبر، کارخانه Y-12 بسته شد، در نتیجه حقوق و دستمزد تنسی ایستمن را از ۸۶۰۰ به ۱۵۰۰ کاهش داد و ۲ میلیون دلار در ماه پس‌انداز کرد. تعداد کارکنان آزمایشگاه تشعشع از ۱۰۸۶ نفر در می ۱۹۴۵ به ۴۲۴ نفر در پایان سال کاهش یافت.
حرفه پس از جنگ > سلاح‌های هسته ای

لارنس از اولین آزمایش هسته ای اتحاد جماهیر شوروی در اوت ۱۹۴۹ نگران شد. او نتیجه گرفت که پاسخ مناسب، تلاشی همه‌جانبه برای ساخت یک سلاح هسته ای بزرگتر بود: بمب هیدروژنی. او پیشنهاد کرد که به جای راکتورهای هسته‌ای از شتاب‌دهنده‌ها برای تولید نوترون‌های مورد نیاز برای تولید تریتیوم مورد نیاز بمب و همچنین پلوتونیوم استفاده شود، که مشکل‌تر بود، زیرا انرژی‌های بسیار بالاتری مورد نیاز بود. او برای اولین بار ساخت Mark I را پیشنهاد کرد، یک نمونه اولیه شتاب‌دهنده خطی ۷ میلیون دلاری، ۲۵ مگا ولت، با کد شتاب‌دهنده تست مواد (MTA). او به زودی در مورد یک MTA جدید و حتی بزرگتر به نام Mark II صحبت کرد که می‌تواند تریتیوم یا پلوتونیوم را از اورانیوم ضعیف شده ۲۳۸ تولید کند. سربر و سگره بیهوده تلاش کردند مشکلات فنی را توضیح دهند که آن را غیرعملی می‌کرد، اما لارنس احساس می‌کرد که آنها غیر وطن‌پرست هستند.
لارنس قویاً از کمپین ادوارد تلر برای دومین آزمایشگاه تسلیحات هسته‌ای حمایت کرد که لارنس پیشنهاد داد که با MTA Mark I در لیورمور، کالیفرنیا مکان‌یابی شود. لارنس و تلر مجبور بودند که پرونده خود را نه تنها با کمیسیون انرژی اتمی، که آن را نمی‌خواست، و آزمایشگاه ملی لوس آلاموس، که به شدت مخالف بود، بلکه با طرفدارانی که احساس می‌کردند شیکاگو مکان واضح‌تری برای آن است، بحث کنند. آزمایشگاه در لیورمور سرانجام در ۱۷ ژوئیه ۱۹۵۲ تأیید شد، اما Mark II MTA لغو شد. در این زمان، کمیسیون انرژی اتمی ۴۵ میلیون دلار برای مارک I هزینه کرده بود، که عملیات خود را آغاز کرده بود، اما عمدتاً برای تولید پلونیوم برای برنامه تسلیحات هسته ای استفاده می‌شد. در همین حال، Cosmotron آزمایشگاه ملی Brookhaven یک پرتو 1 GeV تولید کرده بود.
حرفه پس از جنگ > مرگ و میراث

علاوه بر جایزه نوبل، لارنس مدال الیوت کرسون و مدال هیوز در سال ۱۹۳۷، جایزه کامستاک در فیزیک در سال ۱۹۳۸، مدال و جایزه دادل در سال ۱۹۴۰، مدال هالی در سال ۱۹۴۲، مدال شایستگی در سال ۱۹۴۶ را دریافت کرد. جایزه ویلیام پراکتر در سال ۱۹۵۱، مدال فارادی در سال ۱۹۵۲، و جایزه انریکو فرمی از کمیسیون انرژی اتمی در سال ۱۹۵۷. او در سال ۱۹۳۴ به عضویت آکادمی ملی علوم ایالات متحده و آکادمی علوم و هنر آمریکا انتخاب شد. انجمن فلسفی آمریکا در سال ۱۹۳۷. او در سال ۱۹۴۸ افسر لژیون دونور شد و اولین دریافت کننده جایزه سیلوانوس تایر توسط آکادمی نظامی ایالات متحده در سال ۱۹۵۸ بود.
در ژوئیه ۱۹۵۸، رئیس‌جمهور دوایت دی. آیزنهاور از لارنس خواست تا به ژنو، سوئیس سفر کند تا به مذاکره دربارهٔ پیشنهاد پیشنهادی منع آزمایش هسته ای با اتحاد جماهیر شوروی کمک کند. لوئیس اشتراوس، رئیس AEC، برای گنجاندن لارنس فشار آورده بود. این دو مرد در مورد توسعه بمب هیدروژنی بحث کرده بودند و اشتراوس در سال ۱۹۳۹ به جمع‌آوری کمک‌های مالی برای سیکلوترون لارنس کمک کرده بود. اشتراوس مایل بود لارنس را به عنوان بخشی از هیئت ژنو داشته باشد، زیرا لارنس طرفدار ادامه آزمایش هسته ای بود. لارنس علیرغم اینکه از یک تشدید شدید کولیت اولسراتیو مزمن رنج می‌برد، تصمیم گرفت برود، اما زمانی که در ژنو بود بیمار شد و سریعاً به بیمارستان دانشگاه استنفورد بازگردانده شد. جراحان بخش زیادی از روده بزرگ او را برداشتند، اما مشکلات دیگری از جمله تصلب شرایین شدید در یکی از شریان‌های او پیدا کردند. او نوزده روز پس از تولد ۵۷ سالگی خود در ۲۷ اوت ۱۹۵۸ در بیمارستان پالو آلتو درگذشت. مولی نمی‌خواست تشییع جنازه عمومی برگزار شود اما با برگزاری مراسم یادبود در کلیسای اول جماعت برکلی موافقت کرد. کلارک کر رئیس دانشگاه کالیفرنیا این مداحی را ایراد کرد.
تقریباً بلافاصله پس از مرگ لارنس، نمایندگان دانشگاه کالیفرنیا به تغییر نام دو آزمایشگاه تحقیقات هسته‌ای دانشگاه به نام لارنس رأی دادند: آزمایشگاه ملی لارنس لیورمور و آزمایشگاه ملی لارنس برکلی. جایزه ارنست اورلاندو لارنس به یاد او در سال ۱۹۵۹ تأسیس شد. عنصر شیمیایی شماره ۱۰۳ که در سال ۱۹۶۱ در آزمایشگاه ملی لارنس برکلی کشف شد، به افتخار وی لاورنسیوم نام گرفت. در سال ۱۹۶۸ مرکز آموزش علوم عمومی لارنس تالار علوم به افتخار وی تأسیس شد. مقالات او در کتابخانه بنکرافت در دانشگاه کالیفرنیا در برکلی
در دهه ۱۹۸۰، بیوه لارنس چندین بار از هیئت مدیره دانشگاه کالیفرنیا درخواست کرد تا نام همسرش را از آزمایشگاه لارنس لیورمور حذف کنند، زیرا تمرکز آن بر سلاح‌های هسته‌ای است که لارنس در ساخت آن کمک کرده بود، اما هر بار رد شد. او بیشتر از شوهرش عمر کرد بیش از ۴۴ سال بود و در ۶ ژانویه ۲۰۰۳ در والنات کریک کالیفرنیا در سن ۹۲ سالگی درگذشت.
جورج بی کافمن نوشت که:
قبل از او، «علم اندک» عمدتاً توسط افراد تنها انجام می‌شد که با وسایل متوسط در مقیاس کوچک کار می‌کردند. پس از او، هزینه‌های هنگفت صنعتی و به‌ویژه دولتی برای نیروی انسانی و بودجه‌های پولی، «علم بزرگ» را که توسط تیم‌های تحقیقاتی در مقیاس بزرگ انجام می‌شد، بخش عمده‌ای از اقتصاد ملی کرد.
لارنس توسط جاش هارتنت در فیلم اوپنهایمر محصول ۲۰۲۳ کریستوفر نولان به تصویر کشیده شده است.
برونو پتکوویچ

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 پتکوویچ در سال ۲۰۲۲:  پتکوویچ در سال ۲۰۲۲
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  برونو پتکوویچ
زادروز:  ۱۶ سپتامبر ۱۹۹۴ ‏(۳۰ سال)
زادگاه:  متکویچ،کرواسی
قد:  1.93 m
پست:  مهاجم
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  دینامو زاگرب
شمارهٔ پیراهن:  ۹
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۰۳–۲۰۰۶:  متکوویچ
۲۰۰۶–۲۰۰۷:  نرتوا
۲۰۰۷–۲۰۰۹:  دینامو زاگرب
۲۰۰۹–۲۰۱۰:  زاگرب
۲۰۱۰–۲۰۱۱:  هاشک
۲۰۱۱–۲۰۱۲:  خرواتسکی دراگوولیاتس
۲۰۱۲–۲۰۱۳:  کاتانیا
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۶ |  کاتانیا |  ۵ |  (۰) |
| ۲۰۱۴ |  ← وارزه (قرضی) |  ۸ |  (۱) |
| ۲۰۱۵ |  ← رجانا (قرضی) |  ۱۵ |  (۴) |
| ۲۰۱۵ |  ← ویرتوس انتلا (قرضی) |  ۱۳ |  (۱) |
| ۲۰۱۶–۲۰۱۷ |  تراپانی |  ۳۵ |  (۱۰) |
| ۲۰۱۷–۲۰۱۹ |  بولونیا |  ۲۱ |  (۰) |
| ۲۰۱۸ |  ← هلاس ورونا (قرضی) |  ۱۶ |  (۰) |
| ۲۰۱۸–۲۰۱۹ |  ← دینامو زاگرب (قرضی) |  ۱۴ |  (۶) |
| ۲۰۱۹– |  دینامو زاگرب |  ۱۰۶ |  (۳۴) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۲۰۱۳ |  زیر ۲۱ سال کرواسی |  ۱ |  (۱) |
| ۲۰۱۹– |  کرواسی |  ۲۷ |  (۷) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
برونو پتکوویچ (انگلیسی: Bruno Petković؛ زادهٔ ۱۶ سپتامبر ۱۹۹۴) بازیکن فوتبال اهل کرواسی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کاتانیا، باشگاه فوتبال تراپانی، باشگاه فوتبال بولونیا، باشگاه فوتبال دینامو زاگرب، باشگاه فوتبال هلاس ورونا، باشگاه فوتبال رجانا، باشگاه فوتبال وارزه و باشگاه فوتبال ویرتوس انتلا اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال کرواسی و کرواسی بازی نکرده است.
گل‌های ملی

|  | تاریخ | میزبان | رقیب | زده | پایانی | رقابت |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | ۱۱ ژوئن ۲۰۱۹ | ورزشگاه وارتکس, واراژدین |  تونس | ۱-۱ | ۲-۱ | دوستانه |
| ۲ | ۶ سپتامبر ۲۰۱۹ | ورزشگاه آنتونا مالاتینسکهو, ترناوا |  اسلواکی | ۰-۳ | ۰-۴ | مقدماتی جام ملت‌های اروپا ۲۰۲۰ |
| ۳ | ۱۰ اکتبر ۲۰۱۹ | ورزشگاه پولیود, اسپلیت |  مجارستان | ۰-۲ | ۰-۳ | مقدماتی جام ملت‌های اروپا ۲۰۲۰ |
| ۴ | ۱۰ اکتبر ۲۰۱۹ | ورزشگاه پولیود, اسپلیت |  مجارستان | ۰-۳ | ۰-۳ | مقدماتی جام ملت‌های اروپا ۲۰۲۰ |
| ۵ | ۱۶ نوامبر ۲۰۱۹ | ورزشگاه روژویکا, رییکا |  اسلواکی | ۱-۲ | ۱-۳ | مقدماتی جام ملت‌های اروپا ۲۰۲۰ |
| ۶ | ۵ سپتامبر ۲۰۲۰ | ورزشگاه دراگو, پورتو |  پرتغال | ۳-۱ | ۴-۱ | لیگ ملت‌های اروپا ۲۱-۲۰۲۰ |
| ۷ | ۹ دسامبر ۲۰۲۲ | ورزشگاه شهر آموزش, الریان |  برزیل | ۱-۱ | ۱-۱ | جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲ |
ثریا قابل

| ثریا قابل | ثریا قابل |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۰ فوریهٔ ۱۹۴۰ ‏(۸۵ سال) جده، استان مکه، عربستان سعودی
ملیت: سعودی
پیشه(ها): شاعر، روزنامه‌نگار، ترانه‌سرا
ثریا قابل (۱۰ فوریهٔ ۱۹۴۰) شاعر و روزنامه‌نگار سعودی است. او به دو زبان عربی فصیح و محاوره‌ای اشعارش را نوشت. اولین مجموعه شعر خود را در سال ۱۹۶۳ با عنوان «وزن‌های گریان» چاپ کرد، ازین رو، او نویسندهٔ اولین مجموعه شعر فصیح زنانه در تاریخ عربستان سعودی شمرده می‌شود. قابل، آهنگ‌های سعودی را با اشعار غنایی ارائه کرد و به او لقب «صدای جده» داده شد. در طول شش دهه فعالیت هنری خود، ترانه‌های بسیاری نوشت که به کلاسیک‌های آواز سعودی تبدیل شدند. او با هنرمندان برجستهٔ سعودی مانند فوزی محسون، طلال مداح، محمد عبده و عبادی الجوهر همکاری داشته است. در پیشهٔ روزنامه‌نگاری، سمت‌های گوناگونی بر عهد گرفت، از جمله: سردبیر مجلهٔ «زینه» ۱۹۸۶–۱۹۸۷، مقاله‌نویس در روزنامه‌های سعودی «قریش» و «البلاد» و روزنامهٔ لبنانی «الانوار». او همچنین در روزنامه‌های سعودی «عکاظ» و «الریاض» کار کرد.
زندگی شخصی

در سال ۱۹۶۳ با پسر عمویش سلیمان حسن عبدالقادر ازدواج کرد و پسرش حسام را در سال ۱۹۶۷ به دنیا آورد. در ژانویه ۲۰۲۴ شاهزاده خالد بن فهد بن عبدالعزیز اعلام کرد که درمان ثریا قابل را که پس از بروز مشکل سلامتی به بیمارستان بین‌المللی السلام در قاهره منتقل شد، پوشش خواهد داد.
آثار

الأوزان الباكية: ۱۹۶۳.
رشة عطر
علیرضا زالی

| علیرضا زالی | علیرضا زالی |
| --- | --- |
رئیس سازمان نظام پزشکی ایران: رئیس سازمان نظام پزشکی ایران
دوره مسئولیت ۲۳ مرداد ۱۳۹۲ – ۳ شهریور ۱۳۹۶: دوره مسئولیت ۲۳ مرداد ۱۳۹۲ – ۳ شهریور ۱۳۹۶
پس از: سید شهاب‌الدین صدر
پیش از: ایرج فاضل
رئیس دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی: رئیس دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی
دوره مسئولیت ۱۶ مهر ۱۳۹۸ – ۱۴ اسفند ۱۴۰۳: دوره مسئولیت ۱۶ مهر ۱۳۹۸ – ۱۴ اسفند ۱۴۰۳
پس از: محمد آقاجانی
پیش از: محمداسماعیل قیداری (سرپرست)
دوره مسئولیت ۲۶ شهریور ۱۳۸۴ – ۱۳ شهریور ۱۳۸۷: دوره مسئولیت ۲۶ شهریور ۱۳۸۴ – ۱۳ شهریور ۱۳۸۷
پس از: حبیب‌الله پیروی
پیش از: شاهین محمدصادقی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۵ فروردین ۱۳۴۳ شهر دماوند
ملیت: ایران
حزب سیاسی: انجمن اسلامی پزشکان ایران
پیشه: پزشک
علیرضا زالی (زاده ۵ فروردین ۱۳۴۳ دماوند) پزشک ایرانی است که دو مرتبه به‌عنوان رئیس دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی فعالیت کرده‌است. او همچنین رئیس سازمان نظام پزشکی ایران بوده‌است. زالی فارغ‌التحصیل جراحی مغز و اعصاب از دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی است. وی در زمان دنیاگیری کروناویروس در ایران فرمانده عملیات مدیریت بیماری کرونا در کلان‌شهر تهران بود.
آثار

وی مترجم، نویسنده و مؤلف چندین کتاب و مقاله در سطح بین‌المللی است.
بریتو (بازیکن فوتبال، زاده ۱۹۸۷)

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Armindo Rodrigues Mendes Furtado
زادروز:  ۱۶ نوامبر ۱۹۸۷ ‏(۳۷ سال)
زادگاه:  Moita, Portugal
قد:  ۱٫۷۸ متر (۵ فوت ۱۰ اینچ)
پست:  Forward
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۶–۲۰۰۷ |  Quintajense |  ۲ |  (0) |
| ۲۰۰۷–۲۰۰۹ |  Barreirense |  ۲۸ |  (۷) |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۰ |  Lagoa |  ۴۰ |  (۷) |
| ۲۰۱۱ |  Sertanense |  ۱۵ |  (۱) |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۲ |  Torreense |  ۳۰ |  (۷) |
| ۲۰۱۲–۲۰۱۴ |  Gil Vicente |  ۲۴ |  (۱) |
| ۲۰۱۴–۲۰۱۵ |  Boavista |  ۲۷ |  (۵) |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۶ |  Rec do Libolo |  ۲ |  (۰) |
| ۲۰۱۶–۲۰۱۷ |  Marítimo |  ۲۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۷–۲۰۱۹ |  Xanthi |  ۴۱ |  (۵) |
| ۲۰۱۹–۲۰۲۰ |  Dinamo București |  ۴ |  (۰) |
| ۲۰۲۰ |  Académica |  ۲ |  (۰) |
| ۲۰۲۰–۲۰۲۱ |  Ionikos |  ۹ |  (۰) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۲۰۱۳– |  Cape Verde |  2 |  (0) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ 6 March 2021. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ 6 March 2021. 
آرمیندو رودریگز مندس فورتادو (زاده ۱۶ نوامبر ۱۹۸۷)، معروف به بریتو، بازیکن فوتبال حرفه ای کیپ ورد است.
حرفه

در ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۷ باشگاه سوپرلیگ یونان ، زانتی، بستن قرارداد با بریتو را اعلام کرد. او اولین بازی خود در این تیم را در یک بازی خانگی و مقابل لامیا در ۱۹ اوت ۲۰۱۷ انجام داد که با با تساوی ۰–۰ به پایان رسید. یک هفته بعد او اولین گل خود را برای این تیم مقابل پالتانیاس انجام داد که این بازی غیر خانگی، در نهایت با نتیجه ۲–۰ به پایان رسید. در ۱۵ اکتبر ۲۰۱۷ او با یک ضربه آزاد شگفت‌انگیز مقابل آ.ا. ک آتن در تساوی ۱–۱ خانگی به گل رسید. چند روز بعد، مدیریت باشگاه قرارداد او را به مدت ۲ سال تمدید کرد. در ۴ نوامبر او در پیروزی ۳–۱ خارج از خانه مقابل پانتولیکوس موفق به دادن یک گل شد.
اولین گل او در فصل ۲۰۱۹–۲۰۱۸، در یک بازی خانگی مقابل پاس جیانینا به ثمر رسید که بازی در نهایت با نتیجه ۲ بر یک به پایان رسید.
بریتو در ۳۰ ژوئن ۲۰۱۹ قرارداد خود را با باشگاه رومانی ، دینامو بوکورستی امضا کرد. او در ۳۰ ژانویه ۲۰۲۰ آزاد شد و تا اکنون با هیچ تیمی قرارداد نبسته‌است.
رله فنر سیمی

رله فنر سیمی (به انگلیسی: Wire spring relay) نوعی رله است که دارای فنرهایی است که از سیم‌های کشیده‌شدهٔ نقره نیکل ساخته شده است، نه اینکه مانند رله فنری تخت از ورق فلز بریده شده باشد. این دسته از رله‌ها مزیت‌های تولید و عملیاتی را نسبت به طرح‌های قبلی ارائه می‌دهند. رله‌های فنر سیمی در اوایل دهه ۱۹۵۰ وارد تولید انبوه شدند.
رله‌های فنر سیمی مناسب‌ترین رله برای توابع منطقی و رایانش بودند.[نیازمند منبع] آنها به‌طور گسترده در نشانگرها استفاده می‌شدند، که رایانه‌هایی با هدف خاص بودند که برای مسیریابی تماس‌ها در تلفن‌خانه کلید میل‌تقاطعی استفاده می‌شدند.
رله‌های فنر سیمی عمدتاً توسط شرکت وسترن الکتریک برای استفاده در تلفن‌خانه الکترومکانیکی در سامانه بل تولید می‌شد. این طرح برای استفاده در سراسر جهان مجوز داشت و در ژاپن رایج بود.
تولید رله‌های فنر سیمی در اواخر قرن بیستم به دلیل معرفی سیستم‌های سوئیچینگ الکترونیکی دیجیتال که از آنها در تعداد بسیار کمی استفاده می‌کردند، به شدت کاهش یافت.
یک جفت رله فنر سیمی در یک قاب به نام "رله اسپلیت"
توضیحات

یک رله فنر سیمی معمولاً تعداد زیادی کنتاکت جداگانه دارد. هر کنتاکت یا یک کنتاکت ثابت است که حرکت نمی‌کند یا یک کنتاکت متحرک است و از یک تکه سیم کوتاه ساخته می‌شود. نقاط تماس از بلوک‌های کوچک فلزات گرانبها مانند پالادیوم ساخته شده‌اند که به صورت نقطه‌ای به فنرسیمی‌ها جوش داده می‌شوند. اکثر رله‌های فنر سیمی تولید شده در دهه ۱۹۶۰ دارای دوازده کنتاکت ثابت بودند. برای هر کنتاکت ثابت می‌توان یک کنتاکت بطورطبیعی باز (وصل)، یک کنتاکت بطورطبیعی بسته (قطع) یا هر دو را فراهم کرد. یک کنتاکت متحرک شامل دو سیم است که از پایه رله بیرون زده‌اند و کمی به سمت داخل خم شده‌اند تا به آرمیچر فشار وارد کنند.
کنتاکت‌های متحرک توسط یک الگوی کاغذ فنلی به نام «کارت» از کنتاکت‌های ثابت دور نگه داشته می‌شوند. با تغییر عمق برش‌ها در این فرم، می‌توان کنتاکت‌ها را زودتر یا دیرتر از سایرین وصل یا قطع کرد. این را می‌توان برای انتقال کنترل الکتریکی یا قدرت از یک منبع به منبع دیگر با استفاده از یک کنتاکت «وصل» قبل از اینکه کنتاکت «قطع» مربوطه کار کند، استفاده کرد.
برای تلفن‌خانه کنترل برنامه ذخیره‌شده در اوایل دهه ۱۹۷۰، بسیاری از رله‌ها با هسته‌های فولادی ساخته شدند که پس از توقف جریان در سیم‌پیچ، مغناطیسی باقی ماندند. این ویژگی لَچ‌سازی مغناطیسی، متفاوت از استفاده از اسلاگ برای به تأخیر انداختن عملکرد رله، در آرایه‌های رله‌های مغناطیسی که مسیرهای اتصال را در مدل‌های اولیه سیستم‌های سوئیچینگ الکترونیکی سوئیچ می‌کردند، استفاده می‌شد. یک رله سیمی مینیاتوری نیز تولید شد که تقریباً در سال ۱۹۷۴ به عنوان بخشی از بازطراحی 1A کلید 1ESS شروع شد.
استفاده در منطق

رله‌های فنر سیمی می‌توانند برای ایجاد مدارهای ترکیبی معمولی که بعداً در طراحی سیلیکونی مورد استفاده قرار گرفتند، به هم متصل شوند.
استفاده به‌عنوان حافظه

مدارهای حافظه به شکل لَچ نیز می‌توانند با داشتن یک کنتاکت رله مدار سیم‌پیچ خود را در هنگام کار ببندند (خود را در حالت روشن نگه دارند). سپس رله حالتی را که به آن راه‌اندازی شده است بسته و ذخیره می‌کند. با این قابلیت، در دهه ۱۹۳۰ از رله‌ها برای ایجاد کامپیوترهای مخصوص کلیدهای تلفن استفاده شد. با شروع در دهه ۱۹۵۰، این طرح‌ها به رله‌های فنر سیمی تبدیل شدند و آنها را سریع‌تر و قابل اطمینان‌تر کرد.
استفاده در سامانه‌های حامل

رله‌های فنر سیمی نیز در واحدهای کانال سیگنال‌دهی سامانه‌های حامل گنجانده شدند.
یادداشت

↑   حلقه مسی سنگین قرار گرفته روی هسته پیچک برای ایجاد تأخیر در عملکرد رله
آنتیک (فیلم)

| آنتیک | آنتیک |
| --- | --- |
پوستر جشنواره: پوستر جشنواره
کارگردان: هادی نائیجی
تهیه‌کننده: محمود بابایی
بازیگران: پژمان جمشیدی   بیژن بنفشه‌خواه   ستاره پسیانی   آناهیتا افشار   غلامرضا نیکخواه   امیر نوروزی   فرزین محدث  علی باقری   مجتبی شفیعی   هادی افتخارزاده   آرش نوذری   لادن ژافه‌وند   یدالله شادمانی   رحمان باقریان   مهدی قربانی
فیلم‌بردار: آرمان فیاض
تدوین‌گر: حمید نجفی‌راد  محمد بابایی
تاریخ‌های انتشار: ۱۳ بهمن ۱۴۰۳ (فجر)
کشور: ایران
زبان: فارسی 
آنتیک فیلم ایرانی محصول ۱۴۰۳ به کارگردانی هادی نائیجی و تهیه‌کنندگی محمود بابایی است. آنتیک سومین فیلم بلند نائیجی در مقام کارگردان است. گروه بازیگران آن شامل پژمان جمشیدی، بیژن بنفشه‌خواه، ستاره پسیانی، آناهیتا افشار، غلامرضا نیکخواه، امیر نوروزی، فرزین محدث علی باقری، مجتبی شفیعی، هادی افتخارزاده، آرش نوذری، لادن ژافه‌وند، یدالله شادمانی، رحمان باقریان، و مهدی قربانی می‌شود.
این فیلم ، تا به امروز با حاشیه های فراوانی همراه بوده است.
داستان

انقلاب شده و کاسبی اِبی(پژمان جمشیدی) و وَلی(بیژن بنفشه‌خواه)، آنتیک بازهای قبل انقلاب کساد است اما درِ بازِ ضریح پر از پول یک امامزاده، مسیر زندگی‌شان را تغییر می‌دهد.
بازیگران

پژمان جمشیدی
بیژن بنفشه‌خواه
ستاره پسیانی
آناهیتا افشار
غلامرضا نیکخواه
امیر نوروزی
فرزین محدث
علی باقری
مجتبی شفیعی
هادی افتخارزاده
آرش نوذری
لادن ژافه‌وند
یدالله شادمانی
رحمان باقریان
مهدی قربانی
آور-سن-پیر، کبک

مکان در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| Havre-Saint-Pierre | Havre-Saint-Pierre |
| --- | --- |
شهرداری: شهرداری
شعار: Terre digne de richesses: شعار: Terre digne de richesses
Havre-Saint-Pierre: Havre-Saint-Pierre
مختصات: ۵۰°۱۴′ شمالی ۶۳°۳۶′ غربی﻿ / ﻿۵۰٫۲۳۳°شمالی ۶۳٫۶۰۰°غربی﻿ / 50.233; -63.600: مختصات: ۵۰°۱۴′ شمالی ۶۳°۳۶′ غربی﻿ / ﻿۵۰٫۲۳۳°شمالی ۶۳٫۶۰۰°غربی﻿ / 50.233; -63.600
استان:  استان کبک
ناحیه: کوت-نور
منطقه شهری: Minganie
Settled: 1857
Constituted: January 1, 1873
حکومت: حکومت
 • Mayor: Berchmans Boudreau
 • Federal riding: Manicouagan
 • Prov. riding: Manicouagan
مساحت: مساحت
 • کل: ۳٬۸۹۶٫۳۰ کیلومتر مربع (۱۵۰۴٫۳۷ مایل مربع)
 • خشکی: ۲٬۸۲۱٫۶۵ کیلومتر مربع (۱۰۸۹٫۴۵ مایل مربع)
جمعیت (2011): جمعیت (2011)
 • کل: ۳٬۴۱۸
 • تراکم: ۱٫۲/کیلومتر مربع (۳/مایل مربع)
 • Change (2006–11): افزایش۸٫۵%
 • Dwellings: ۱٬۴۸۴
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۴ (EDT)
Postal code(s): G0G 1P0
کد(های) منطقه: 418 and 581
وبگاه: www.havresaintpierre.com
آور-سن-پیر (به فرانسوی: Havre-Saint-Pierre) شهری در منطقه شهری منگانی ناحیه کوت-نور در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۳٬۲۴۰ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۳٬۷۷۹٫۸۹ کیلومتر مربع است.
اسپن‌ایر

اسپن ایر (به انگلیسی: Spanair) یک شرکت هواپیمایی اسپانیایی است که پایگاه اصلی آن در منطقه هوستپیتالت ده لیوبرگات در نزدیکی بارسلون قرار دارد. تا پیش از سال ۲۰۰۹ این شرکت از شرکت‌های زیر مجموع شرکت هواپیمایی اسکاندیناوین بود. در حال حاضر کمتر از ۲۰٪ سهم شرکت داراست.
داگلاس بی‌تی‌دی دسترویر

| داگلاس بی‌تی‌دی دسترویر | داگلاس بی‌تی‌دی دسترویر |
| --- | --- |
The XSB2D-1 in 1943: The XSB2D-1 in 1943
کاربری: Torpedo/dive bomber
تولیدکننده: شرکت هواپیماسازی داگلاس
نخستین پرواز: ۸ آوریل ۱۹۴۳
معرفی‌شده در: ۱۹۴۴
بازنشستگی: ۱۹۴۵
کاربر اصلی: نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا
تعداد ساخته‌شده: ۳۰
داگلاس بی‌تی‌دی دسترویر (به انگلیسی: Douglas BTD Destroyer) یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ شرکت هواپیماسازی داگلاس در کشور ایالات متحده آمریکا است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بوده‌است. این هواپیما برای نخستین بار در ۰۱۹۴۳−۰۴−۰۸ ۸ آوریل ۱۹۴۳ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.