سنجش پروتئین برادفورد
اساس آزمون

آزمون برادفورد، یک آزمون رنگ سنجی پروتئین، مبتنی بر تغییر جذب رنگ کوماسی بریلینت بلو G-250 می‌باشد. رنگ کوماسی بریلینت بلو G-250 به سه شکل آنیونی (آبی)، خنثی (سبز) و کاتیونی (قرمز) وجود دارد. در شرایط اسیدی، رنگ قرمز به رنگ آبی تبدیل می‌شود و به پروتئین متصل می‌شود. اگر هیچ پروتئینی برای اتصال وجود نداشته باشد، محلول قهوه ای باقی خواهد ماند این رنگ توسط نیروی واندروالس و ازطریق برهمکنش‌های الکترواستاتیکی، یک کمپلکس قوی و غیر کووالانسی با گروه کربوکسیل پروتئین و گروه آمینه تشکیل می‌دهد. در طی تشکیل این کمپلکس، شکل قرمز رنگ کوماسی ابتدا الکترون آزاد خود را به گروه‌های یونی روی پروتئین اهدا می‌کند که باعث تغییر ساختار پروتئین و در نتیجه باز شدن قسمت آبگریز آن می‌شود. این قسمت‌های آبگریز در ساختار سوم پروتئین از طریق اولین برهمکنش پیوند (نیروهای واندروالس) که گروه‌های آمین مثبت را در مجاورت بار منفی رنگ قرار می‌دهد، به‌صورت غیر کووالانسی به ناحیه غیر قطبی رنگ متصل می‌شوند. این پیوند با برهمکنش پیوند دوم بین این دو، برهمکنش یونی، بیشتر تقویت می‌شود. هنگامی که رنگ به پروتئین متصل می‌شود، باعث تغییر حداکثر جذب از ۴۶۵ نانومتر به ۵۹۵ نانومتر می‌شود به همین دلیل است که قرائت جذب در ۵۹۵ نانومتر گرفته می‌شود
شکل کاتیونی (متصل نشده) سبز/قرمز است و حداکثر طیف جذبی آن در ۴۶۵ نانومتر است. شکل آنیونی (متصل شده) رنگ که توسط فعل و انفعالات آبگریز و یونی در کنار هم نگه داشته می‌شود، دارای حداکثر طیف جذبی است که ۵۹۵ نانومتر است. افزایش جذب در ۵۹۵ نانومتر با مقدار رنگ متصل شده و در نتیجه با مقدار (غلظت) پروتئین موجود در نمونه متناسب است و هر چه رنگ اتصال بیشتری با پروتئین داشته باشد جذب بیشتری به دست می‌آید.
برخلاف سایر تست‌های سنجش پروتئین، آزمایش برادفورد کمتر در معرض تداخل ترکیبات شیمیایی مختلف مانند سدیم، پتاسیم یا حتی کربوهیدرات‌هایی مانند ساکارز است که ممکن است در نمونه‌های پروتئینی وجود داشته باشد، غلظت بالای دترجنت‌ها تنها استثناء برای احتمال تداخل در این آزمون است. سدیم دودسیل سولفات (SDS)، یک شوینده متداول است که ممکن است در پروتئین استخراج شده یافت شود، زیرا از آن برای لیز سلولی از طریق تخریب لایه لیپیدی غشایی و دناتوره کردن پروتئین‌ها برای SDS-PAGE استفاده می‌شود. در حالی که سایر مواد شوینده در غلظت بالا با این آزمایش تداخل می‌کنند، تداخل ناشی از SDS در دو حالت مختلف است و هر کدام در غلظت متفاوتی رخ می‌دهد. هنگامی که غلظت SDS کمتر از غلظت بحرانی میسل (معروف به CMC، 0.00333% W/V تا ۰٫۰۶۶۷٪) در محلول رنگ کوماسی است، ماده شوینده تمایل دارد به شدت با پروتئین متصل شود و مکان‌های اتصال پروتئین را برای معرف رنگ مهار کند. این می‌تواند باعث کم تخمین زدن غلظت پروتئین در محلول شود. هنگامی که غلظت SDS بالاتر از CMC باشد، مواد شوینده به شدت با شکل سبز رنگ کوماسی مرتبط می‌شود و باعث می‌شود تعادل تغییر کند و در نتیجه شکل آبی بیشتری تولید شود. این باعث افزایش جذب در ۵۹۵نانومتر مستقل از حضور پروتئین می‌شود.
بافری که جهت تهیه نمونه پروتئین استفاده می‌شود می‌تواند یکی دیگر از عوامل تداخل باشد. غلظت بالای بافر به دلیل تخلیه پروتون‌های آزاد از محلول توسط باز مزدوج از بافر، باعث می‌شود غلظت پروتئین بیش از حد تخمین زده شود. در صورت استفاده از غلظت کم پروتئین (بعد از آن بافر) مشکلی ایجاد نخواهد شد.
برای اندازه‌گیری جذب یک ترکیب بی‌رنگ، می‌توان از تست برادفورد استفاده کرد. برخی از ترکیبات بی‌رنگ مانند پروتئین‌ها را به دلیل وجود حلقه آروماتیک مانند تریپتوفان، تیروزین و فنیل آلانین می‌توان با چگالی نوری ۲۸۰ نانومتر اندازه‌گیری کرد است، اما اگر هیچ‌یک از این اسیدهای آمینه وجود نداشته باشد، جذب در ۲۸۰ نانومتر قابل اندازه‌گیری نیست.