رشید طاها
کار حرفه‌ای > سال‌های کار انفرادی

طاها در سال ۱۹۸۹ به پاریس رفت تا فعالیت انفرادی خود را آغاز کند. در یک مقطع به لس‌آنجلس دعوت شد تا با نوازنده دان واس که تهیه‌کننده‌ای در ارتباط با رولینگ استونز بود، کارهایی را ضبط کند. طاها برای صدای خود سازها و سبک‌های مختلفی را میکس کرد. گروه جدید او با ساز طبلی به‌نام گابلت درام، ضرباتی به سبک عربی می‌نواختند. به‌نظر می‌رسید که ممکن است موفقیت طاها به یک «موفقیت یک‌شبه» تبدیل شود، اما پس از انتشار آلبوم «باربس» (Barbès)، فروش اثرش در ایالات متحده ناامیدکننده شد؛ احتمالاً به این دلیل که آمریکایی‌ها در زمان اولین جنگ خلیج فارس علاقه‌ای به موسیقی عربی نداشتند.
در سال ۱۹۹۳، طاها دوباره با هیلاژ همکاری کرد که به تولید دومین آلبوم انفرادی او با نام رشید طاها کمک کرد و به او در دستیابی به نوعی «سنتز کلاب‌لند-رای» کمک کرد. هیلاژ از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۶ روی ۹ آلبوم انفرادی طاها کار کرد و به طاها کمک کرد تا در موسیقی خود به «ریشه‌های شمال آفریقا» بازگردد. در سال ۱۹۹۵ آلبومی را با عنوان اوله اوله با طاها منتشر کرد که شبیه یک «آندروژن آریایی» با موهای بلوند رنگ‌شده و لنزهای آبی بود، تا نکته‌ای را در مورد تعصب ضدعرب و «همجنس‌هراسی فرهنگ شمال آفریقا» بیان کند. در سال ۱۹۹۷ ترانه«یا رایح» او بسیار موفق شد. او در جزایر قناری نیز اجرا داشت.
در سال ۲۰۰۱، طاها ساخت مدینه را منتشر کرد و یک منتقد موسیقی اظهار داشت که او از یک «پالت کامل و متنوع ساز» همراه با «امکانات آوازی سرگیجه‌آوری که فراتر از هر سبکی» استفاده کرده است. این آلبوم در پاریس، نیواورلئان، و لندن با گروه موسیقی آمریکایی گلکتیک ضبط شد. طاها شباهت‌هایی بین موسیقی آفریقایی و آمریکایی دید و گفت «نیواورلئان مانند الجزیره است... هر دو در یک زمان مستعمره فرانسه بودند و حتی منطقه‌ای در آن‌جا به‌نام آلجایرز وجود دارد» و اشاره کرد که الگوهای درام لوئیزیانا زیدکو شبیه به موسیقی رای است. بنا به گفته هیلاژ ساخت مدینه ریشه‌های الجزایری، تکنو، موسیقی پاپ، و تأثیرات اولیه راک و پانک را با «سازگاری قابل توجهی» با آثار قبلی ترکیب کرده است. عناصری از اعتراض سیاسی در موسیقی او وجود داشت که باعث شد یک منتقد بی‌بی‌سی او را به‌عنوان «هنرمند مزاحمی که خطر به چالش کشیدن فرهنگ غیردموکراتیک خود را دارد» توصیف کرد.  گزارشی در گاردین حاکی از آن بود که طاها در موسیقی پاپ به جایگاه یک فرقه دست یافته است.
دیوان آلبوم موفقیت‌آمیز طاها به‌عنوان یک هنرمند انفرادی، پرفروش‌ترین آلبوم او بود، که شامل بازسازی آهنگ‌هایی از سنت‌های الجزایری و عربی بود. این آلبوم دارای سازهای سنتی مانند عود بود اما «کاور معاصری از سازهای کوبه‌ای و نمونه‌هایی اضافه شده بود». طبق یک روایت طاها با استفاده از ضربی معاصر و گیتار، عود را با سیم می‌آمیخت. آلبوم «تکیتوی» طاها که توسط استیو هیلاژ  تهیه شد و در سال ۲۰۰۴ منتشر شد و تحسین سایر نوازندگان راک را به همراه داشت. ترانه آهگ «عامیانه خیابانی» طبق بررسی در آبزرور، موسیقی «پژواک جو استرامر» داشت. در سال ۲۰۰۵ طاها با رابرت پلنت، پتی اسمیت و برایان اینو اجرا داشت.  او آهنگ «قصبه را بلرزان» د کلش را کاور کرد که نام عربی «راک القصبه» را دوباره نام‌گذاری کرد. این ترانه در سال ۲۰۰۷ در فیلمی در مورد جو استرامر، رهبر گروه د کلش با عنوان جو استرامر: آینده نانوشته است شنیده شد. این ترانه موسیقی راک را به‌عنوان «ممنوع اما غیرقابل توقف» پیشنهاد کرد.  طاها این آهنگ را به همراه میک جونز نوازنده د کلش اجرا کرد. گاردین ترانه «راک القصبه» را به‌عنوان یکی از ۵۰ ترانه کاور برتر انتخاب کرد.
طاها در سال ۲۰۰۶ در مراکش، در سال ۲۰۰۷ در کانادا برنامه اجرا کرد، و خبرنگاری از مونترال گازت عملکرد او را خیره کننده توصیف کرد:
رشید طاها ناامید نشد. ... طاها با ظاهر خیابانی خوش خود خم شد. طاها کلاهش را روی پایه میکروفون انداخت. سازهای کوبه‌ای موج می‌زدند، شیپور و کلیدهایش موج‌های شمال آفریقا را دوباره ایجاد می‌کردند. خیابان سنت کاترین دریایی از دست‌ها بود که کف می‌زدند. برخی از هواداران سعی کردند پرچم الجزایر را به اهتزاز درآورند و برای رقص رهایش کردند. طاها جمعیت را پایین آورد و سپس به «مرا گوش کن» از آلبوم دیوان ۲ که در مورد خیانت زنانه است، بازگشت. اما با توجه به این‌که همیشه یک زیرمتن در موسیقی طاها وجود دارد، دختران در قطعه  قصبه با ترومپت رقصیدند. – مونترال گازت, 2007
در سال ۲۰۰۸ با گروه دنگ فیور اجرا داشت. او به‌عنوان «هوادار وحشی پانک الجزایری» توصیف شد که در میان گروهی اجرا می‌کرد که کارشان شبیه به موسیقی غرب آفریقا بود، و بخشی از «آفریقا اکسپرس» بود که پاسخی به کمبود نوازندگان آفریقایی مانند باب گلدوف بود.
در سال ۲۰۰۸ طاها در جاهایی مانند کانادا بسیار برجسته شد، اما گزارش‌هایی وجود داشت که موسیقی او در ایرپلی فرانسه مشکل داشت. او با هنرمندان نیجریه‌ای فمی کوتی و سون کوتی فرزندان فلا کوتی در لاگوس و با برایان اینو در یک کنسرت ضدجنگ در لندن اجراهای داشت.
در سال ۲۰۰۹ آلبوم بونژور را با تهیه‌کنندگی گاتان راسل منتشر کرد. رابین دنسلو، منتقد موسیقی گاردین این آلبوم را «آرام‌ترشده» توصیف کرد. دنسلو نوشت: «از طاها بعید است که عمداً با بی‌اهمیت جلوه دادن تصویر یک شورشی وحشی، به‌دنبال بازاری جدید و گسترده‌تر باشد». دنسلو احساس می‌کرد که این آلبوم بیشتر تجاری است و از آثار هیجان‌انگیز او نیست. ترانه جلد او «قصبه را بلرزان» ادای احترامی به گیتاریست فقید د کلش، جو استرامر بود. در سال ۲۰۱۰ در تورنتو برای تماشاگران زیادی اجرا داشت. طاها با هنرمندی الجزایری مهدی حداب که عود می‌نوازد به اجرای برنامه پرداخت. ترانه «هابینا» در سال ۲۰۱۰ در فیلم این یک داستان خنده دار است قرار گرفت. گیتاریست کارلوس سانتانا آهنگ «میگرا» را ضبط کرد که بیش از ۲۵ میلیون نسخه فروخت. در سال‌های اخیر، طاها به کشورهایی از جمله ایالات متحده و دبی سفر کرد.
طاها در سال ۲۰۱۳ آلبوم زوم را منتشر کرد که توسط گیتاریست جاستین آدامز تهیه شده بود و مهمانان آن در اجرا میک جونز و برایان اینو بودند. جونز با طاها به عنوان بخشی از پروژه زوم تور برگزار کرد. این آلبوم شامل ضبط جدیدی از «وویلا، وویلا» بود. طاها همچنین ترانه «اکنون یا هرگز» را ضبط کرد (متن ترانه و موسیقی از آرون شرودر و والی گلد بود و قبلاً توسط الویس پریسلی ضبط شده بود) که در آن جین ادد به زبان انگلیسی آواز می‌خواند.