موسیقی بین‌النهرین
تاثیر

موسیقی بین‌النهرین تأثیری پایدار و گسترده بر تاریخ موسیقی گذاشت. مسیرهای تجاری اجازهٔ جریان آزاد آلات موسیقی را می‌داد، در حالی که آموزش کلاسیک، تئوری و بینش موسیقی بین‌النهرین را گسترش داد. از سال ۱۳۰۰ پیش از دوران مشترک به بعد، نوازنده-کاهنان رسته تشکیل دادند و در کالجِ معبدی اسکان داده شدند و توجه فکری را از سراسر منطقه به خود جلب کردند. بحرین، با  فرهنگ مستقل خود، هم با تمدن دره سند در جنوب شرقی و هم با بین‌النهرین در شمال ارتباط داشت. در طول بسیاری از تاریخ باستان، مصر، اسرائیل، فنیقیه، سوریه، بابل، آسیای صغیر، ایتالیا و یونان با هم چیزی را تشکیل دادند که کلر پولین موسیقی‌شناس آن را «ولایت موسیقیایی که در آن آمیزش آزاد باعث ایجاد تفاهم در مبادله موسیقی می‌شد». پیتر ون در مروی موسیقی‌شناس می‌نویسد:
لوت یا sinnitu، ممکن است از بین‌النهرین سرچشمه گرفته باشد، یا ممکن است از مناطق اطراف، مانند هیتی‌ها، هوری‌ها یا کاسیان، یا از غرب توسط مردم کوچ‌نشین دشت‌های نیمه بیابانی سوریه مرسوم شده باشد. این ساز تقریباً همزمان با ساز مشابهی در مصر (nefer)، در بین‌النهرین ظاهر شد. این ساز در سراسر خاور نزدیک به نام تنبور معروف شد، و با pan-tur سومری، pandoura یونانی، balalaika روسی، تار گرجی و عود عربی قابل مقایسه است. فلوت عبری (halil) از کلمه اکدی hal-hallatu گرفته شده است. لیرهای معاصر در شرق آفریقا و لوت‌های غرب آفریقا بسیاری از ویژگی‌های سازهای بین‌النهرینی را حفظ کرده‌اند. چنگ‌های بین‌النهرینی در غرب تا مدیترانه و در شرق تا آسیا پراکنده شدند. نفوذ بین‌النهرین باستان در فرهنگ سریانی را می‌توان در آلات abbūḇā (سریانی: ܐܒܘܒܐ‎)، ṭaḇlā (سریانی: ܛܒܠܐ‎)، p(ə)laggā (سریانی: ܦܠܓܐ‎)، qarnā (سریانی: ܩܪܢܐ‎) و zemmōrā مشاهده کرد.
دالسیمر در سراسر جهان گسترش یافت و انواع و مشتقات آن در ایران به سنتور، در مکان‌هایی که اسلام نفوذ دارد (مثلاً مصر، گرجستان، یونان، هند و اسلوونی) با عنوان senterija؛ در چین و هند به عنوان yang-ch’in؛ در مغولستان به عنوان youchin؛ در کره به عنوان yanggûm؛ در تایلند به عنوان kim؛ در اروپای شرقی به عنوان kim balon؛ در اروپای غربی به عنوان tympanon؛  در بریتانیا، آمریکای شمالی، و نیوزیلند به عنوان dulcimer (در صورت ضربه زدن) یا psaltery (در صورت کشیدن) معروف است. در حالی که یک ساز از خانواده دالسیمر معمولاً از بدنهٔ جعبهای با سوراخ های صوتی تشکیل شده است، مشتقات آن شامل تغییرات در اندازه بدنه، طول سیم، و کشش سیم، در میان ویژگیهای دیگر است. انواع دالسیمر در موسیقی کلاسیک ایرانی برجسته است.
آموزش کلاسیک همچنین به انتشار ایده‌های موسیقیایی کمک کرد. سیستم موسیقی بین‌النهرین بخشی از برنامهٔ درسی آموزش کلاسیک را تشکیل می‌داد که کاتبان، کاهنان و دیگر متخصصان تحصیلکرده آن را طی می‌کردند، و مراکز عمدهٔ موسیقی بین‌النهرین در معابد بابل، سیپار ، نیپور و ارخ وجود داشت. این مراکز موسیقی در جهان غرب شهرت یافتند و توجه یونانیان از جمله فیثاغورثیها را به دلیل دستاوردهای موسیقیایی خود علاوه بر دستاوردهای ریاضیات و نجوم به خود جلب کردند. این آموزش کلاسیک در طول هزاره دوم پیش از دوران مشترک در خارج از بین‌النهرین گسترش یافت و این سیستم‌های موسیقی نشان‌دهندهٔ زبان مشترکی بودند که شهرهای خارج از بین‌النهرین می‌توانستند با شرایط محلی خود به صورت تلفیقی با آن سازگار شوند.
به عنوان مثال، سفال‌ها در مدیترانه و خاور نزدیک، یک موتیف کلیشه‌ای مشترک را نشان می‌دهد — یک گروه موسیقی معمولی که در سراسر منطقه می‌توانند دیده شوند، متشکل از لیر، پایپ دوتایی و سازهای کوبه‌ای. تغییرات در این موتیف نشان‌دهندهٔ اقتباس محلی است، به عنوان مثال در یونان باستان، لیرهای نامتقارن سامی غربی با سازهای هلنیستی جایگزین شده است. اصطلاحات موسیقیایی در ارتباط با اعمال مذهبی نیز ظاهر می‌شوند. لوگوگرام سومری برای «گالا» (kalû در اکدی) در میان حتیان ظاهر شد، جایی که این کلمه همچنین یک نوازنده-کاهن — نوعی درامر — را مشخص می‌کرد و در هیتی به صورت šahtarili تلفظ می‌شد. در حالی که گالا و šahtarili هم نوازنده و هم کاهن بودند، با این حال یکسان نبودند. کاهنان سومری با نام گالا، غالباً با یک دستهٔ جنسیت سوم مرتبط بودند، در حالی که šahtarili معمولاً مرد بودند. علاوه بر این، هیچ همتای حتی برای ایشتار وجود نداشت — این دو گونه از کاهنان در پرستش دو پانتئون مجزا مشارکت داشتند.