فرهنگ فنلاند
جنبه تاریخی

آخرین عصر یخبندان بیشتر شمال اروپا را پوشانده بود. پس از عقب‌نشینی آن در حدود ۸۰۰۰ سال قبل از میلاد، مردم شروع به ورود به فنلاند امروزی کردند که اکثر آنها احتمالاً از جنوب و شرق سفر می‌کردند. یافته‌های باستان‌شناسی اخیر همچنین نشان می‌دهد که حضور فرهنگ کومسا در شمال غرب فنلاند به قدمت اولین اکتشافات در سواحل نروژ است.
فنلاند امروزی تا حدود ۵۰۰۰ سال پیش از میلاد بخشی از فرهنگ شمال شرقی کوندا و از حدود ۴۲۰۰ تا ۲۰۰۰ پیش از میلاد بخشی از فرهنگ سفال شانه‌ای بود. فرهنگ کیوکاینن حدود ۱۲۰۰ سال پیش از میلاد در سواحل جنوب غربی فنلاند پدیدار شد.
نیاکان فنلاندی‌ها مانند استونیایی‌ها و مجارستانی‌ها که همگی به خانواده زبان فینو-اوگری تعلق دارند، از منطقه اورال آمده‌اند. در منطقه‌ای که اکنون فنلاند نامیده می‌شود، زمانی سرزمینی تحت حاکمیت سوئد وجود داشت. از سال ۱۱۰۰ تا ۱۲۰۰، پادشاهی سوئد شروع به ادغام فنلاند کرد. با این حال، نووگورود نیز برای به دست آوردن کنترل تلاش کرد. سوئدی‌ها در آن زمان در این کشور موقعیت‌های مهمی داشتند. زبان فنلاندی سرکوب شد و زبان تحصیل‌کردگان و قدرتمندان سوئدی بود. در آن روزگار مدرسه‌ای به زبان فنلاندی تدریس نمی‌کرد. اولین دانشگاه در فنلاند توسط سوئدی‌ها در تورکو، پایتخت آن زمان تأسیس شد.
چندین جنگ بین سال‌های ۱۴۰۰ تا ۱۷۰۰ رخ داد که در آن فنلاند علیه سوئد، نووگورود، دوک‌نشین بزرگ مسکو و روسیه امپراتوری جنگید. در سال ۱۷۲۱، معاهده صلح نیستاد امضا شد و به سلطه سوئد در منطقه بالتیک پایان داد. در سال ۱۸۰۹، فنلاند توسط روسیه ضمیمه شد. از ۱۸۰۹ تا ۱۹۱۷، فنلاند یک دوک‌نشین بزرگ با تزار روسیه به عنوان پادشاه مشروطه بود. در جنوب شرقی فنلاند، منطقه کارلیا، جایی که بیشتر درگیری‌های روسیه و سوئد رخ داد، تحت تأثیر هر دو فرهنگ قرار گرفت در حالی که در حاشیه هر دو مرکز قدرت باقی ماند. ابیات حماسه ملی فنلاند، کالِوالا، عمدتاً از کارلیا و اینگریا سرچشمه می‌گیرد.
فنلاند از سال ۱۹۱۷ یک کشور مستقل بوده است. جمعیت کمتری در مناطق شمالی کشور زندگی می‌کنند و شهرهای بزرگ در جنوب واقع شده‌اند. در حال حاضر، جمعیت اطراف هلسینکی بیشتر و بیشتر می‌شود، زیرا بسیاری از فنلاندی‌ها هلسینکی و اطراف آن را محل اقامت خود می‌دانند، حتی اگر در اسپو یا وانتا زندگی کنند. تامپره با ۲۰۰ هزار نفر جمعیت بزرگ‌ترین شهر داخلی اسکاندیناوی است و احتمالاً کمترین تأثیر زبان سوئدی را در بین شهرهای بزرگ فنلاند دارد. در این شهر، تمام تابلوهای خیابان فقط به زبان فنلاندی هستند، در حالی که در جنوب، بیشتر آنها به زبان سوئدی هستند. از سوی دیگر، در لاپلند، اغلب از زبان سامی استفاده می‌شود.
فنلاندی‌ها به دلیل حکومت مداوم بیگانگان، زندگی در جنگل‌ها یا روستاهای کوچک را به جای شهرها که بیشتر در ساحل واقع شده بودند و بیشتر در معرض حکومت سوئدی‌ها یا روس‌ها بودند، ترجیح می‌دادند. مهاجرت روستایی تا دهه ۱۹۵۰ اتفاق نیفتاد. علیرغم وجود کارخانه‌های کاغذ و صنایع نساجی از حدود سال ۱۸۰۰، بیش از نیمی از جمعیت هنوز در دهه ۱۹۵۰ به کشاورزی مشغول بودند. فنلاندی‌ها از اواخر قرن نوزدهم به منظور تقویت زبان فنلاندی بر سوادآموزی تأکید می‌کردند. در حال حاضر فنلاند دارای دو زبان است که کمتر از ۶ درصد فنلاندی‌ها به زبان سوئدی به عنوان زبان مادری خود صحبت می‌کنند.
قرن نوزدهم احساس رمانتیسیسم ملی و ناسیونالیسم را در سراسر اروپا به ارمغان آورد. ملی‌گرایی فنلاندی نیز رشد کرد، هویت فرهنگی را شکل داد و کنترل سرزمین را در اولویت قرار داد. بیان هویت فنلاندی توسط مدرس دانشگاه، آ.ای. آرویدسون (۱۷۹۱–۱۸۵۸)، به یک باور رایج «جنبش فِنومان» تبدیل شد: «ما سوئدی نیستیم، نمی‌خواهیم روس شویم، پس بیایید فنلاندی باشیم.» ملی‌گرایی افزایش یافت و منجر به اعلام استقلال از روسیه در ۶ دسامبر ۱۹۱۷، روز استقلال فنلاند شد. قابل ذکر است که ناسیونالیست‌ها، سوئدی‌زبان‌ها را اعضای یک ملت متفاوت (سوئد) نمی‌دانستند. در واقع، بسیاری از فِنومان‌ها از خانواده‌های سوئدی‌زبان بودند.
نقاشی سنگی ماقبل تاریخ به رنگ اُخرایی از گوزن‌ها، انسان‌ها و قایق‌ها در آستووانسالمی، فنلاند، از حدود. ۳۸۰۰–۲۲۰۰ قبل از میلاد