روابط ایالات متحده آمریکا و عراق
ادعای حمایت آمریکا از کودتای ضد بعثی در سال۱۹۷۰

ریچارد نیکسون با بحران اولیه سیاست خارجی مواجه شد اعدام علنی ۹یهودی عراقی اتهام‌های جاسوسی در پایان ژانویه 1969. دولت نیکسون در ابتدا به دنبال حفظ اعدام‌ها با متقاعد کردن متحدان آمریکایی با روابط نزدیک با عراق مانند فرانسه بود، اسپانیا و هند برای اعمال فشار بر دولت، اما مقام‌های عراقی در پاسخ "در هیچ شرایط نامشخص، به ماندن بگیرید از [عراق] امور داخلی." ایالات متحده همچنین از دبیرکل سازمان ملل خواست او تانت اما او نتوانست بر تصمیم بغداد تأثیر بگذارد. وزیر امور خارجه نیکسون، ویلیام پی راجرز محکوم کردن اعدامها به عنوان "منزجر کننده وجدان جهان" در حالی که سفیر ایالات متحده در سازمان ملل متحد چارلز یوست این موضوع را به شورای امنیت سازمان ملل متحد برد و اظهار داشت که اقدامات عراق "برای برانگیختن احساسات و تشدید فضای بسیار انفجاری ظن و خصومت در خاورمیانه طراحی شده‌است." در اوایل سال۱۹۶۸انگلیس قصد خود را برای عقب‌نشینی نیروهای خود از "شرق سوز" از جمله منطقه خلیج فارس اعلام کرد بنابراین مقام‌های ایالات متحده را نگران می‌کند و دولت جانسون را وادار می‌کند تا مواردی را که به عنوان "سیاست ستون دوقلو" شناخته می‌شود تدوین کند عربستان سعودی در تلاش‌های خود برای حفظ ثبات خلیج فارس. دولت نیکسون در نهایت این سیاست را با تمرکز بر ایجاد ایران تجدید نظر می‌کند و سپس توسط دوست قدیمی نیکسون محمد رضا پهلوی اداره می‌شود،  دولت بعثی در عراق بی‌اعتماد، که او در نظر گرفته یک "دسته از اراذل و اوباش و قاتلان." محمدرضا پهلوی به دنبال اقدامات تحریک کننده عراق در ژانویه ۱۹۶۹به دنبال "مجازات" عراق و احتمالاً پیروزی بخشی از حاکمیت ایران بر شط العرب وی که پیمان سال۱۹۳۷کنترل کامل عراق را به عراق داده بود از طریق یک سری اقدامات اجباری: در ابتدای ماه مارس او ترتیب حمله متحدان کرد ایران به تأسیسات حزب عدالت و توسعه در اطراف کرکوک و موصل را داد و باعث خسارت میلیون‌ها دلاری به عراق شد. او یک جانبه پیمان ۱۹۳۷را لغو کرد و در ژانویه ۱۹۷۰از کودتای ناموفق حمایت کرد تلاش علیه دولت عراق. شاه می‌دانست که بسیاری از ارتش عراق در کردستان مستقر شد. در حالی که سه تیپ عراقی اضافی در اردن مستقر بودند-بنابراین عراق در هیچ موقعیتی برای مقابله به مثل نظامی بود، اما او پیشنهاد به "قطع منابع به کردها در ازای امتیازات در شط، " یک پیشنهاد عراق را رد کرد.
اقدامات تهاجمی محمدرضا پهلوی، عراق را متقاعد کرد که به دنبال پایان دادن به جنگ کردها باشد. در اواخر دسامبر۱۹۶۹، البکر معاون خود صدام حسین را برای مذاکره مستقیم با بارزانی و دستیار نزدیکش دکتر محمود عثمان فرستاد. محمدرضا پهلوی وقتی از این مذاکرات مطلع شد، خشمگین شد و از کودتا علیه دولت عراق حمایت کرد که قرار بود در شب ۲۰و۲۱ژانویه۱۹۷۰برگزار شود. با این حال، نیروهای امنیتی عراق "ضبط کاملی از اکثر ملاقات‌ها و مصاحبه‌های انجام شده" داشتند، طرح را خنثی کردند، سفیر ایران در عراق را اخراج کردند، و "حداقل ۳۳توطئه گر" را تا ۲۳ژانویه اعدام کردند. در۲۴ژانویه. عراق حمایت خود را از خودمختاری کردستان اعلام کرد و در ۱۱مارس، صدام و بارزانی به توافقی (موسوم به "توافق مارس") "برای به رسمیت شناختن شخصیت دو ملیتی عراق دست یافتند."...[و] اجازه ایجاد یک منطقه خودمختار کردستان را می‌دهد» که قرار بود تا مارس۱۹۷۴اجرا شود، اگرچه مقام‌های آمریکایی نسبت به الزام‌آور بودن این توافق تردید داشتند.
ادعاهایی مبنی بر دست داشتن آمریکا در کودتای نافرجام سال۱۹۷۰وجود داشت که ائتلافی از جناح‌های عراقی از جمله مخالفان کرد حزب بعث را شامل می‌شد. ادموند غریب ادعا کرد که سیا برای کمک به کردها برای سرنگونی دولت عراق در اوت۱۹۶۹به توافقی دست یافت، اگرچه شواهد کمی برای تأیید این ادعا وجود دارد، و افسر سیا مسئول عملیات در عراق و سوریه در سال۱۹۶۹"هر گونه دخالت ایالات متحده با کردها قبل از۱۹۷۲ را رد کرد" وزارت امور خارجه در۱۵اوت توسط تاجر عراقی لوفتی عبیدی از این طرح مطلع شد، اما به شدت از ارائه هرگونه کمکی خودداری کرد. سعد جبر تبعیدی عراقی در ۸دسامبر با مقام‌های سفارت ایالات متحده در بیروت دربارهٔ برنامه‌ریزی کودتا گفتگو کرد. مقام‌های سفارت بار دیگر تأکید کردند که ایالات متحده نمی‌تواند خود را در این توطئه دخیل کند، اگرچه در۱۰دسامبر وزارت امور خارجه به سفارت اجازه داد تا به جابر بگوید «ما آماده بررسی از سرگیری سریع روابط دیپلماتیک خواهیم بود و مطمئناً آماده همکاری در چارچوب محدودیت‌های موجود خواهیم بود. قوانین موجود و سیاست کلی ما» اگر «دولت جدید ثابت کند میانه رو و دوستانه است.»