stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
طرح‌واره درمانی
برنامه‌ی درمانی در طرح‌واره درمانی عموماً شامل سه دسته‌ی اساسی از تکنیک‌هاست

شناختی، تجربی و رفتاری.
تکنیک‌های شناختی بر اساس درمان شناختی رفتاری کلاسیک و تکنیک‌هایش بسط پیدا کرده‌اند مثل بررسی سود و زیان یک طرح‌واره و بررسی شواهد و اعتبار یک طرح‌واره یا طراحی یک گفتگو بین وجه طرح‌واره و وجه بدون طرح‌واره‌ی شخصیت فرد. استراتژی‌های رفتاری شکستن الگوهای معیوب بر اساس تکنیک‌های رفتار درمانی کلاسیک پایه‌گذاری شده‌اند مثل تمرین ایفای نقش در یک تعامل و سپس بررسی و ارزیابی تعامل به عنوان تکلیف خانگی.
استراتژی‌های هیجانی و تجربی بر اساس گشتالت درمانی سایکو دراما طراحی شده‌اند و همین‌طور تکنیک‌های تصویر سازی و تجسم.
تکنیک‌های خاصی، معمولاً به صورت فلش کارت‌هایی که پیام‌های درمانی مهمی دارند و در جلسه‌ی درمان نوشته می‌شوند، اجرا می‌شود. همچنین دفترچه خاطرات طرح‌واره محور که کتابچه ایست که توسط مراجع در بین جلسات پر می‌شود و پیشرفت مراجع را در رابطه با تمامی مفاهیم نظری در طرح‌واره درمانی گزارش می‌کند.
یکی از کلیدی‌ترین تکنیک‌های طرح‌واره درمانی، استفاده از رابطه‌ی درمانی در طی پروسه‌ای اثربخش به نام باز والدینی حد و مرز دار است.
طرح‌واره درمانی و روان تحلیلی

از دیدگاه روان درمانی یکپارچه نگر باز والدینی حد و مرز دار و تکنیک‌های تجربی، به‌خصوص در مورد تغییر ذهنیت‌ها را می‌توان به عنوان تغییرات فعال آنچه که در روان تحلیلی روابط شی نام دارد در نظر گرفت.
از نظر تاریخی، مسیر اصلی روان تحلیلی همواره تمایل به پس زدن تکنیک‌های فعال داشته اما روان تحلیلی مبتنی بر رابطه در عصر حاضر نسبت به تکنیک‌های فعال پذیراتر است.
این نکته قابل توجه است که در مقایسه‌ای هم سطح بین درمان روان تحلیلی با رویکرد روابط شی‌ء و طرح‌واره درمانی، طرح‌واره درمانی نتایج بهتری داشته‌است.
یادداشت

↑  «Kellogg & Young 2008».
1 2  «Young, Klosko & Weishaar 2003, p. 6; van Vreeswijk, Broersen & Nardort 2012, pp. 3–26».
1 2  «Young, Klosko & Weishaar 2003, pp. 7, 9, 32, 37».
1 2  «Following the convention in Young, Klosko & Weishaar (2003), the names of schemas and modes are capitalized. They are also italicized in this article for clarity».
↑  «Young, Klosko & Weishaar 2003, p. 32».
↑  «Young, Klosko & Weishaar 2003, pp. 33, 38».
1 2  «Young, Klosko & Weishaar 2003, p. 37».
1 2  «Young, Klosko & Weishaar 2003, p. 9».
↑  «Young, Klosko & Weishaar 2003».
↑  «طرح‌واره درمانی». سایت رسمی دکتر میراحمدی. ۲۰۱۷-۰۳-۲۷. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۷ آوریل ۲۰۲۳. دریافت‌شده در ۲۰۲۰-۰۴-۲۶.
↑  «Young, Klosko & Weishaar 2003, p. 27».
↑  «(Young, Klosko & Weishaar 2003, p. 91 (Chapter 3».
↑  «Young, Klosko & Weishaar 2003, p. 110 (Chapter 4)».
↑  «Young, Klosko & Weishaar 2003, p. 146 (Chapter 5)».
↑  «Young, Klosko & Weishaar 2003, p. 177 (Chapter 6)».
↑  «Young, Klosko & Weishaar 2003, p. 1, 47, 312».
↑  «These historical influences on schema therapy, as well as many other influences, are discussed by David Edwards & Arnoud Arntz in "Schema therapy in historical perspective", in van Vreeswijk, Broersen & Nardort 2012, pp. 3–26; Edwards & Arntz say that "the most important influence" on Young's development of schema therapy was the work of constructivist psychologists Vittorio Guidano and Giovanni Liotti».
ورا باش مورین

ورا باش مورین (به انگلیسی: Vera Basch Moreen) پژوهشگر مستقل و مدرس «اسلام و یهودیت» در دانشگاه‌های مختلف است. او دکترایش را در سال ۱۹۷۸ از دانشگاه هاروارد دریافت کرد. زمینه تخصصی او، تاریخ و فرهنگ یهودی‌ها در جهان اسلام، به ویژه ایران است. از برجسته‌ترین آثار او، کتاب «در باغ ملکه استر: گلچین ادبی ادبیات فارسی-یهودی» (به انگلیسی: In Queen Esther’s Garden: An Anthology of Judeo-Persian Literature) است که به سال ۲۰۰۰ میلادی توسط انتشارات New Haven منتشر گشت. این کتاب برنده جایزه از انجمن کتاب‌داران یهودی در سال ۲۰۰۵ گشت.
آثار منتخب

Vera Basch Moreen, Iranian Jewry’s Hour of Peril and Heroism: A Study of Bābāʾi ibn Lutf’s Chronicle (1617-1662), New York and Jerusalem, 1987, Index.
Vera Basch Moreen, Miniature Paintings in Judeo-Persian Manuscripts, Cincinnati, 1985.
Idem, Iranian Jewry’s Hour of Peril and Heroism: A Study of Bābāi Ibn Luṭf’s Chronicle (1617-1662), New York, 1987.
Idem, “The Kitab-i Anusi of Babai ibn Lutf (Seventeenth Century) and the Kitab-i Sar Guzasht of Babai ibn Farhad (Eighteenth Century): A Comparison of Two Judaeo-Persian Chronicles,” in Michel M. Mazzaoui and Vera B. Moreen, eds. , Intellectual Studies on Islam: Essays Written in Honor of Martin B. Dickson, Salt Lake City, Utah, 1990.
Idem, Catalogue of Judeo-Persian Manuscripts in the Library of the Jewish Theological Seminary of America, New York, forthcoming.
مقالات او در دانشنامه ایرانیکا:
JUDEO-PERSIAN COMMUNITIES iv. MEDIEVAL TO LATE 18TH CENTURY
JEZYA
تیسا فارو

| تیسا فارو | تیسا فارو |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: تریسا مگدالنا فارو
زادهٔ: ۲۲ ژوئیهٔ ۱۹۵۱ لس آنجلس
درگذشت: ۱۰ ژانویهٔ ۲۰۲۴ (۷۲ سال) راتلند ، ورمانت
ملیت: ایالات متحده آمریکا
پیشه(ها): بازیگر مدل
سال‌های فعالیت: ۱۹۷۰–۱۹۸۰
همسر: تری دین
فرزندان: ۲ 
والدین: جان فارو مورین اوسالیوان
خویشاوندان: میا فارو (خواهر)
تیسا فارو (انگلیسی: Tisa Farrow) (۲۲ ژوئیهٔ ۱۹۵۱ – ۱۰ ژانویهٔ ۲۰۲۴) بازیگر بازنشستهٔ اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌هایی که وی در آنها نقش داشته‌است، می‌توان به سایه‌های ناآشنا در اتاقی خالی، آدم‌خوار، کشته‌های زمستان، منهتن، زامبی ۲، برخی آنرا عشق می‌نامند و انگشت‌ها اشاره کرد.
فارو در ۱۰ ژانویه ۲۰۲۴، در ۷۲ سالگی و در خواب درگذشت.
محسن سیدین

محسن سیدین (زاده ۱۳۲۴ - خمین) نماینده حوزه خمین استان مرکزی در مجلس اول شورای اسلامی بود.
| دوره نمایندگی | تعداد رای | درصد آراء |
| --- | --- | --- |
| اول | ۲۹٬۶۶۱ | ۷۳٫۸۰ |
ورخنبلویه

| ورخنبلویه Верхнебелое | ورخنبلویه Верхнебелое |
| --- | --- |
Selo: Selo
کشور: روسیه
ناحیه‌های فدرال روسیه: استان آمور
شهر: بخش رومنسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۹:۰۰
ورخنبلویه (به لاتین: Verkhnebeloye) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
یتی (مسقط)

| یتی (مسقط) | یتی (مسقط) |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور:  عمان
فهرست استان‌های عمان: استان مسقط
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (Oman Standard Time)
یتی (به عربی: یتی) یک منطقهٔ مسکونی در عمان است که در جنوب شرقی مسقط واقع شده است. این منطقه تا قبل از سال ۲۰۱۶ میلادی بافت روستایی و سنتی داشته است. اما بعد از این سال به دستور سلطنتی پادشاه عمان سلطان هیثم، و سرمایه‌گذاری چند شرکت خارجی مانند دار الارکان، العمران و وزارت عمران سلطنت عمان، پروژه دو شهرک اینترنشنال در این منطقه آغاز شد.
شهرک یتی با هدف زندگی سالم طراحی شده است و تا سال ۲۰۴۰ به اتمام خواهد رسید.
شهرک آیدا نیز در منطقه ساحل یتی در حال احداث است.
علاوه بر دو شهرک یتی و آیدا که در متن اصلی به آنها اشاره شده است، پروژه‌های مسکونی دیگری نیز در یتی در حال توسعه هستند همچون مسقط بی و ساستینبل سیتی.
حزب نیروی سوم

| حزب نیروی سوم | حزب نیروی سوم |
| --- | --- |
رهبر: خلیل ملکی
بنیان‌گذاران: مظفر بقایی و خلیل ملکی
بنیان‌گذاری: ۱۹۴۸
انحلال و برچینش: ۱۹۶۰
ادغام از: حزب زحمت‌کشان ملت ایران (۱۹۵۱) جامعه سوسیالیست‌های نهضت ملی ایران (۱۹۶۰)
انشعاب از: حزب توده ایران (۱۹۴۸) حزب زحمت‌کشان ملت ایران (۱۹۵۲)
روزنامه: علم و زندگی
مرام سیاسی: سوسیالیسم دموکراتیک ملی‌گرایی ایرانی تیتوئیسم جهان سوم‌گرایی امپریالیسم‌ستیزی
وابستگی ملی: جبهه ملی ایران
سیاست در ایران حزب‌ها انتخابات: سیاست در ایران حزب‌ها انتخابات
حزب زحمتکشان نیروی سوم یا به اختصار: نیروی سوم، یک حزب سیاسی بود که به رهبری خلیل ملکی و توسط گروهی از فعالان سیاسی جداشده از حزب زحمت‌کشان ملت ایران در سال ۱۳۲۶ تشکیل شد. خلیل ملکی و یارانش پیشتر حزب توده ایران را دچار وابستگی علنی به شوروی و انحراف از اصول حزبی دانسته و از آن حزب انشعاب کرده بودند.
تاریخچهٔ تشکیل حزب نیروی سوم

همکاری ملکی و دکتر بقایی که از حدود سال‌های ۱۳۲۸و ۱۳۲۹ با وساطت جلال آل احمد و با هدف همکاری در انتشار روزنامه شاهد آغاز شده بود، تا اوایل مرداد ۱۳۳۱ ادامه داشت، ولی پس از فاش شدن ملاقات پنهانی عیسی سپهبدی، یکی از دوستان بقایی با قوام السلطنه، در دورهٔ زمامداری پنج روزه‌اش، پس از استعفای مصدق در ۲۶ تیرماه ۱۳۳۱، اختلاف نظر شدیدی بروز کرد و منجر به تجزیه شدن حزب زحمتکشان و تشکیل حزب زحمتکشان ملّت ایران - نیروی سوم به رهبری خلیل ملکی و یارانش در مهرماه سال ۱۳۳۱ گردید.
شاخهٔ بقایی دست از حمایت مصدق برداشت و از کاشانی پشتیبانی کرد، ولی شاخهٔ ملکی نیروی سوم تا کودتای ۲۸ مرداد، در عین حال که در نشریات خود مواضع انتقادی نسبت به دولت مصدق داشت، از دولت مصدق در برابر مخالفان توده‌ای و درباری‌اش حمایت می‌کرد. عمدهٔ انتقادات نیروی سوم از دکتر مصدق به سیاست‌های اقتصادی و اجتماعی او مربوط می‌شد. آن‌ها بر این نظر بودند که حکومت به جای اتکا به طبقه بورژوازی (سرمایه‌داران) می‌بایست به توزیع عادلانهٔ ثروت بپردازد و اقتصاد را تنظیم کند. آنچه برای نیروی سوم در این مقطع اهمیت داشت، اصلاحات اقتصادی و اجتماعی بود. چیزی که بعداً نه به دست مصدق بلکه به دست شاه در اصلاحات ارضی انجام شد. رهبران و فعالان نیروی سوم عبارت بودند از: خلیل ملکی، جلال آل احمد، محمدعلی خنجی، مسعود حجازی، داریوش آشوری، مرتضی مظفری و علی اصغر حاج سید جوادی، غلامرضا تختی. ملکی و یارانش، در جریان ملی کردن صنعت نفت، به جبهه ملی پیوستند و به دلیل سابقهٔ فعالیت‌های حزبی و داشتن اطلاعات سیاسی و اجتماعی و سازمان‌دهی، موجب گسترش «سازمان نگهبان آزادی» در میان قشرهای دیگری از روشنفکران، دانشجویان و کارگران شدند. ملکی در سال ۱۳۳۰ در دوران نخست‌وزیری محمد مصدق همراه با مظفر بقائی حزب زحمت‌کشان ملت ایران را تأسیس کرد. حزب زحمتکشان با گرایش سوسیالیستی، از دولت مصدق جانبداری می‌کرد. بعداً در این حزب نیز انشعاب صورت گرفت و خلیل ملکی به همراه دکتر محمدعلی خنجی، مسعود حجازی حزب نیروی سوم را ایجاد کرد.
تعریف نیروی سوم

نیروی سوم یک نظریهٔ سیاسی در اروپا بود که به گفتهٔ دکتر علی اصغر حاج سیدجوادی برای نخستین بار دکتر خنجی آن را برای ایران تئوریزه کرد. این نظریه در بُعد داخلی به وجود نیروی سوم در برابر دو نیروی هیئت حاکمه و حزب توده اشاره داشت و در بُعد خارجی و جهانی در برابر دو ابرقدرت جهان سرمایه‌داری و شوروی.
این دیدگاه از دوره قاجار که ایران همواره مورد استثمار، تجاوز و خیانت دو ابرقدرت روسیه و انگلیس بود، در میان سیاستمداران ایرانی محبوبیت داشت. در آن دوران، فرانسه و آلمان این نقش را به عهده داشتند. پس از مشروطیت، آمریکا نیز گهگاه به عنوان نیروی سوم مورد اتکای برخی از سیاستمداران دلزده از روسیه و انگلیس بود. در دورهٔ رضاشاه، به وضوح ایران به سمت آلمان گرایش داشت و تقریباً همهٔ ساخت و سازها با کمک و مشاورهٔ آلمانی‌ها انجام می‌شد. اشغال ایران و شکست آلمان در جنگ جهانی دوم از یک سو و جایگزینی امپراتوری استعماری روسیه تزاری با شوروی کمونیستی، باعث از میان رفتن این موازنه شد. به گونه‌ای که بیشتر آرمانخواهان ایرانی از جمله خلیل ملکی جوان، به شوروی نه به چشم همان روسیه پیشین، که با عنوان «منجی ملّت‌ها از یوغ استبداد و استعمار» نگاه می‌کردند. حال آنکه بودند دیگرانی چون احمد قوام و برخی از چهره‌های جبهه ملّی، آمریکا را نیرویی مستقل از استعمار روسیه و انگلیس می‌دانستند.
در این میان خلیل ملکی و یارانش به مرور نه‌تنها از حزب توده - حزب کمونیست مورد حمایت شوروی در ایران - بریدند، بلکه از دولت شوروی هم ناامید شده و به جای اینکه نیروی سوم را در «یک ابرقدرت جهانی» ببینند، آن را در «قشر زحمتکشان ایرانی» یافتند.
حزب زحمتکشان نیروی سوم در تعریف این نیرو می‌گوید: «این نیرو از قدرت‌های بزرگ الهام نمی‌گیرد، آن‌هایی که از هیئت حاکمه متحد به کلّی مأیوسند و از رهبران حزب توده به عنوان عُمال اجنبی انتظاری ندارند، نیروی سوم‌اند، زحمتکشانی که آرزوی این را دارند که مالک دسترنج خود گردند و این انتظار را به غلط یا صحیح از دکتر مصدق دارند، نیروی سوم‌اند. روشنفکرانی که خود را در خدمت طبقهٔ سوم قرار داده‌اند و راه‌حل مشکلات خارجی و داخلی را مطابق فرضیه‌های سوسیالیستی، تنها راه چاره می‌دانند و با نیروی ملّت ایران، رشد و تکامل سوسیالیسم را ضروری می‌دانند، نیروی سوم‌اند.
برنامه‌های حزب:
ارائه کمونیسم مستقل و سوسیالیسم ایرانی؛
واقع‌بینی در برخورد با مارکسیسم؛
تأکید بر هویت ملّی و منافع کشور در برابر کمونیسم بین‌الملل؛
بی‌طرفی مثبت در سیاست‌های جهانی و مواجهه با اردوگاه‌های قدرت؛
آینده‌نگری و تحلیل‌های نو؛
استقلال همه‌جانبه؛
واقع‌بینی در برخورد با مذهب؛
طرح و تحلیل نقاط ضعف روشنفکران و پیوند دادن آن‌ها با جامعه و مردم؛
تحلیل صحیح، کاربردی و واقع‌گرا؛
تحلیل تاریخی از مبارزه
فروپاشی حزب نیروی سوم

در زیر به علل این موضوع می‌پردازیم:
فروپاشی حزب نیروی سوم > تغییر موضع تدریجی خلیل ملکی بر علیه مصدق

شاه در نبرد قدرتی که با مصدق داشت، از هر روشی برای شکستن صفوف متحدین مصدق یا به تعبیر دیگر مخالفین خود بهره می‌جست. یکی از این روش‌ها، برقراری ارتباط و نیز پرداخت مبالغ هنگفت پول به صورت پنهان و به اصطلاح نمک گیر کردن این قبیل اشخاص بود.
پیش از انشعاب اعضای اصلی حزب زحمتکشان ملت ایران یعنی خلیل ملکی، محمدعلی خنجی، جلال آل احمد و غیره و تشکیل حزب نیروی سوم، دربار و شخص شاه تلاش کردند تا به خلیل ملکی نزدیک شوند و شدند. به نوشتهٔ مسعود حجازی، علی جلالی، سرپرست مجلّهٔ اطلاعات هفتگی به ملکی مراجعه می‌کند و اظهار می‌دارد که عده ای از بازرگانان که علاقه‌مند به نحوهٔ مبارزات ما با حزب توده هستند، پیشنهاد کمک مالی برای نشریات ما کرده‌اند و هیچ‌گونه شرط یا درخواستی در برابر این کمک مطرح نمی‌کنند. چندین ماه بعد یک بار خلیل ملکی گفت آن‌ها (علی جلالی و دوستانش) چند بار مراجعه کرده و هر بار دو یا سه هزار تومان کمک کرده‌اند که تمامی آنها را در نشریات مصرف کرده‌ایم. ضمناً ارتباط مستقیم شاه با ملکی نیز از طریق جواد گنجه ای نمایندهٔ تبریز در مجلس شورای ملی انجام گرفت. گنجه ای به ملکی توصیه کرد که از شاه تقاضای ملاقات نماید.
روابط پنهان ملکی با دربار، به تدریج باعث تغییر مواضعش نسبت به حوادث روز شد. مدت کوتاهی پس از تشکیل حزب نیروی سوم، یعنی از مهر ماه و آبان ماه سال ۱۳۳۱، خلیل ملکی به تدریج موضع خود را در قبال حمایت از دولت مصدق تغییر داد.
لازم است ذکر شود که به اذعان مسعود حجازی، دکتر خنجی تا حدود یک سال بعد یعنی بعد از کودتا هم از ماجرای پول گرفتن خلیل ملکی خبر نداشت و این اتهام که او از پیش از کودتا به ملکی بابت این موضوع انتقاد می‌کرد، صحیح نیست.
فروپاشی حزب نیروی سوم > اختلاف در رهبری نیروی سوم بر سر موضوع رفراندم

در جلسهٔ بعدی هیئت اجراییه حزب نیروی سوم در نیمهٔ دوم تیرماه ۱۳۳۲، ملکی اظهار داشت که اطلاع یافته است که مصدق درصدد است مجلس دورهٔ هفدهم را از طریق رفراندم منحل کند. ملکی اضافه کرد که او به همراه نمایندگان احزاب ملّی دیگر یعنی کریم سنجابی و داریوش فروهر نزد مصدق رفته‌اند و سعی کردند او را منصرف کنند که البته مصدق نپذیرفت. اظهارات ملکی با سکوت و تعجب حاضران مواجه گردید؛ زیرا ملکی بدون مشورت یا حتی بدون اطلاع مقامات حزب نیروی سوم اقدام به کاری کرده بود که علاوه‌بر اهمیت فوق‌العاده آن، معلوم نبود مورد تأیید اکثریت اعضای هیئت اجراییه قرار گیرد. در این موقع خنجی اجازهٔ صحبت خواست و اظهار داشت، حوادثی که در کشور و به‌خصوص مجلس شورای ملّی می‌گذرد باید بیشتر مورد بررسی قرار گیرد. انتخابات هیئت رئیسه مجلس که حدود ده روز قبل انجام گرفت، ظاهراً به نفع مصدق بوده است؛ ولی به نظر می‌رسد که این موفقیت نتیجهٔ یک ظاهرسازی مخالفان است؛ زیرا دو انتخاب نامناسب مشت مخالفین را باز می‌کند. یکی انتخاب حسین مکی به عنوان نمایندهٔ مجلس در هیئت اندوختهٔ اسکناس و دیگری انتخاب کمیسیون دادگستری مجلس. ضمن آنکه اکثریت مطلق مجلس (حدود چهل نفر) را نمایندگانی که به وکلای درباری مشهورند، تشکیل می‌دهند. در نتیجه، استدلال مصدق صحیح است و خطر بزرگی از سوی مجلس هفدهم، دولت ملّی را تهدید می‌کند؛ امّا باز هم خلیل ملکی با این سخنان مخالفت نمود.
فروپاشی حزب نیروی سوم > نخستین مقاومت در داخل حزب

مسعود حجازی می‌نویسد: صبح روز بعد به منزل دکتر خنجی رفتم و راجع به آنچه در جلسهٔ هیئت سیاسی گذشته بود صحبت کردیم؛ اما نتوانستیم دربارهٔ موقعیت خلیل ملکی و نظریات او دربارهٔ وضع سیاسی کشور به نتیجهٔ مشخصی برسیم. اگرچه متن اعلامیهٔ فوق‌الذکر با روش دو ماه اخیر او انطباق داشت؛ ولی نمی‌توانستیم به این پرسش پاسخ دهیم که چرا ما دو نفر را به اتفاق مهندس قندهاریان به عنوان هیئت سیاسی حزب انتخاب کرده است و با اکثریت مطلق که در هیئت سیاسی داشتیم، آن هم در برابر شخصی مانند قندهاریان که هیچگاه روش قاطعی نداشته و قدرت مقاومت در برابر نظریات ما را نمی‌داشت به چه دلیل خلیل ملکی رهبری سیاسی حزب را به ما دست ما سپرده است؟
حوادث چند روز بعد پاسخ این سؤال را روشن کرد.
بعد از چند روز خبر رسید که بهمن محصص نقاش و هنرمند حزب در حال پرخاش و اعتراض به رهبری حزب است. معلوم شد او در خیابان مقصود بیک شمیران سکونت دارد و حزب بعد از کودتا یک دستگاه پلی کپی در اختیار او قرار داده که اعلامیه‌های حزب را تکثیر نماید. اولین اعلامیه ای را که برای تکثیر به او داده‌اند، اعلامیهٔ حزب دربارهٔ ۲۸ امرداد بوده است. او در هنگام کار به قرائت اعلامیه هم مشغول می‌شود. با خواندن متن اعلامیه شروع به اعتراض و داد و فریاد می‌کند و از تکثیر اعلامیه خودداری می‌ورزد و اعلام می‌کند که این اعلامیه خیانت به حزب، نهضت ملی و مصدق است. افرادی که این خبر را آوردند، اصرار داشتند بهمن محصص را نزد ما بیاورند. ما با شدت از قبول ملاقات با بهمن محصص خودداری کردیم؛ چون آنها ما را بدون هیچ تردید جزو تصمیم گیرندگان و مسئولین اصلی تنظیم چنین اعلامیه ای می‌پنداشتند. در بررسی ای که ما (محمدعلی خنجی و مسعود حجازی) راجع به انتشار اعلامیه (که می‌خواستند از طریق بهمن محصص انجام دهند) به عمل آوردیم، به این نتیجه رسیدیم که تشکیل هیئت سیاسی با این ترکیب در واقع برای سرگرمی ما و قطع ارتباط ما با مجموعهٔ سازمان حزب بوده و قندهاریان که شخص آرام و متحملی است برای انجام این کار مأمور شده است. قسمت عمدهٔ نقشه که قطع ارتباط سازمانی ما با مجموعهٔ تشکیلات و افراد سازمانی حزب بود به‌طور کامل اجرا شده بود و اگر محل استقرار پلی کپی تصادفاً در چند صد متری محل سکونت ما قرار نداشت، ما از این امر مطلع نمی‌شدیم و اگر بهمن محصص متوجه مفاد اعلامیه نشده و به تکثیر و تحویل آن اقدام کرده بود بی شک اعلامیه انتشار پیدا می‌کرد. این نخستین مقاومت واقعی در داخل سازمان حزب بود.
فروپاشی حزب نیروی سوم > دستیابی به متن اعلامیهٔ حزب دربارهٔ ۲۸ امرداد به خط خلیل ملکی

مسعود حجازی می‌نویسد: ما (محمدعلی خنجی و مسعود حجازی) برای تشکیل جلسهٔ دوم هیئت سیاسی همانند جلسهٔ اوّل در موعد مقرر به منزل قندهاریان رفتیم. در شروع جلسه به سختی نسبت به اقدامی که برای انتشار اعلامیه صورت گرفته بود، اعتراض کردیم. قندهاریان به‌طور کامل اظهار بی‌اطلاعی کرد و اصولاً منکر تصمیم حزب دربارهٔ انتشار آن اعلامیه بود و اظهار داشت اعلامیه را برای تجدید نظر فرستاده و هنوز برنگشته است. ادامهٔ بحث در این‌باره با قندهاریان بی‌نتیجه بود. پیشنهاد کردم تا تکلیف اعلامیهٔ اصلی روشن شود و اعلامیه کوتاهی حاوی محکومیت کودتای ۲۸ امرداد تهیه و منتشر کنیم. خنجی برای نوشتن اعلامیه کاغذ خواست و قندهاریان به اطراف نگاه کرد و یک دسته کاغذ که روی طاقچه قرار داشت، به دکتر خنجی داد و برای آوردن چای از اتاق خارج شد. خنجی مشغول خواندن پشت اوراق سفید شد. بعد خنده‌ای کرد و با اشاره به من فهماند که موضوع نوشتن اعلامیه را دنبال نکنم. سپس به قندهاریان پیشنهاد کرد که اعلامیه را در فرصت مناسب تهیه کند و بعداً همراه بیاورد. قندهاریان از این پیشنهاد استقبال کرد. بلافاصله دکتر خنجی از جای برخاست و کاغذها را در جیب گذاشت و خداحافظی کرد و با هم از منزل بیرون رفتیم. سپس کاغذها را به من داد. این اوراق همان اعلامیه حزب دربارهٔ ۲۸ امرداد بود که به خط و قلم خلیل ملکی نوشته شده و در جلسه قبل از طرف قندهاریان قرائت و رد شده بود و به ما (محمدعلی خنجی و مسعود حجازی) اظهار داشته بود که برای تجدید نظر پس خواهد فرستاد. قندهاریان این اوراق را در همان جلسه روی طاقچه گذاشته و معلوم بود که اقدامی دربارهٔ آن صورت نداده است و آن روز به علت فرموشی و بی‌توجهی آن را به دست دکتر خنجی داد. خنجی گفت این امر نشان می‌دهد همان موقع که یک نسخه از اعلامیه را ظاهراً برای تصویب توسط قندهاریان به هیئت سیاسی داده‌اند، نسخهٔ دیگر را برای تکثیر نزد بهمن محصص ارسال داشته‌اند و این امر ثابت می‌کند که تشکیل هیئت سیاسی با عضویت ما (محمدعلی خنجی و مسعود حجازی) تصنعی بوده و برای سرگرمی و دوری ما از تشکیلات انجام گرفته است.
فروپاشی حزب نیروی سوم > خلیل ملکی خود را به فرمانداری نظامی معرفی می‌کند

دو روز بعد از کودتای ۲۸ امرداد، فرماندار نظامی تهران سرلشکر دادستان با انتشار اعلامیه ای به عده ای از سران و رهبران نهضت ملی اخطار کرد که سریعاً خود را به فرمانداری نظامی معرفی کنند. نام خلیل ملکی نیز در این اعلامیه ذکر شده و جزو احضارشدگان بود.
در جلسهٔ سوم هیئت سیاسی که چند روز بعد از جلسهٔ دوم به همان ترتیب در منزل مهندس قندهاریان تشکیل شد، در شروع جلسه، قندهاریان اظهار داشت که خلیل ملکی تصمیم گرفته است خود را به فرماندار نظامی معرفی نماید و خواسته است هیئت سیاسی حزب این تصمیم را مورد تأیید قرار دهد. ما (محمدعلی خنجی و مسعود حجازی) با شدت با این نظر مخالفت کردیم و اظهار داشتیم هیچ دلیل و موجبی برای چنین اقدامی وجود ندارد؛ بنابراین هیئت سیاسی به اتفاق آراء تصویب کرد که خلیل ملکی از معرفی خود به فرمانداری نظامی خودداری نماید.
اما علیرغم مصوبهٔ فوق، خلیل ملکی در شهریور ۱۳۳۲ خود را به فرمانداری نظامی معرفی و در خرم‌آباد زندانی شد.
فروپاشی حزب نیروی سوم > دومین مقاومت در داخل حزب

چند روز بعد دکتر خنجی از من (مسعود حجازی) پرسید موضوع پول گرفتن ملکی از دربار چیست؟ به او گفتم از چنین امری اطلاع ندارم. بعد ایشان توضیح داد که افراد نزدیک به خلیل ملکی در داخل صفوف حزب شایع کرده‌اند که پس از معرفی خلیل ملکی به فرمانداری نظامی، شما دو اتهام به خلیل ملکی وارد ساخته‌اید: یکی آن که او با شاه ملاقات کرده و دیگر آن که خلیل ملکی از دربار کمک مالی دریافت می‌کرده است. به خنجی گفتم ملاقات با شاه اتهام نیست؛ بلکه واقعیتی است که چندین ماه قبل و در زمان حکومت دکتر مصدق و با اطلاع هیئت اجرائیه صورت گرفته است و من شرح آن را قبلاً برای شما اظهار داشته‌ام و در جریان آن هستید؛ ولی جز به شما این موضوع را به کس دیگر اظهار نکرده‌ام. دربارهٔ کمک مالی به حزب من فقط در جریان کمک مالی گروهی از بازرگانان هستم که از حدود یکسال قبل کمک‌هایی برای نشریات به حزب می‌کردند. گرچه اسامی آنان را نمی‌دانم؛ ولی تلقی من هیچ‌وقت این نبوده که این کمک‌ها از طرف دربار یا مراکز دیگری از این قبیل بوده است. از این جریان علاوه بر من و خلیل ملکی، عده ای دیگر از افراد حزبی: ابوالقاسم قندهاریان، مهندس صادق وفایی و امیرقلی با اطلاع هستند. سپس شرح ملاقات با علی جلالی و جلسهٔ منزل خلیل ملکی را برای دکتر خنجی بازگو و اضافه کردم: چون این امر به نظرم عادی و مسئلهٔ مهمی نبود، در این چند ماه که اختلاف نظرهای شدید دربارهٔ خط مشی سیاسی حزب با خلیل ملکی داشتیم هیچگاه به نظرم نرسید که این امر ممکن است ارتباطی با مسائل مطروحه داشته باشد تا لازم شود با شما در میان گذاشته شود. وقتی دکتر خنجی از موضوع کمک مالی به حزب از طریق علی جلالی مطلع شد، تعجب زیادی کرد و برای آن اهمیت زیادی قائل شد. خنجی به صحبت خود ادامه داد و گفت اکنون همهٔ کادرهای حزبی بر این باورند که پس از آن که خلیل ملکی، خود را به فرمانداری نظامی معرفی کرده است، شما به توطئه‌ای علیه او دست زده‌اید و در مقام وارد ساختن این اتهامات برآمده اید. تنها کسانی که این اظهارات را قبول نکرده‌اند، بعضی از اعضای کمیتهٔ شمیران و سایر کسانی هستند که در این مدت به نزد شما آمده‌اند و با شما در تماس دائم بوده‌اند. اینان به نزد من آمده‌اند و از این که چنین نسبتهایی به شما داده شده اظهار تاسف کرده‌اند و گفته‌اند در تماس‌هایی که با شما داشته‌اند، هیچگاه چنین اتهاماتی را از زبان شما نشنیده‌اند. این اظهارات علامت مقاومت طبیعی اعضای حزب در برابر جریانی بود که برای تصفیهٔ حزب از افراد مخالف از طرف رهبری حزب ایجاد شده بود و بعدها نتایج تعیین‌کننده ای به بار آورد. این دومین مقاومت در داخل حزب بود.
تفکیک نیروی سوم به حزب سوسیالیست و جامعهٔ سوسیالیست‌ها

پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، بیشتر رهبران و فعالان سازمان‌های سیاسی هوادار دولت مصدق، دستگیر شدند. تعداد زیادی هم از انظار مأموران پنهان شدند؛ امّا ملکی همان‌طور که در بالا مفصلاً اشاره شد، برخلاف بقیهٔ مبارزان در شهریور همان سال خود را به فرمانداری نظامی معرفی کرد و در خرم‌آباد زندانی گردید. در همین سال، هواداران ملکی تلاش کردند تا دکتر خنجی و حجازی را از درون حزب اخراج کنند که موجب انشعابی دیگر در حزب شد. مواردی مانند اعلامیه‌ای مبنی بر تأیید کودتا در روز ۲۹ مرداد، شایعاتی دربارهٔ دریافت پول از شاه و ملاقات مخفی ملکی با شاه در چند ماه قبل از کودتا باعث شد تا بخش بزرگی از نیروهای اصلی نیروی سوم به رهبری خنجی و حجازی، ملکی را ترک کنند و حزب جدیدی با نام حزب سوسیالیست ایجاد نمایند.
ملکی بعد از آزادی از زندان به فعالیت‌های مطبوعاتی پرداخت و در سال ۱۳۳۹ پس از دو سال رایزنی با اسدالله علم و تأیید برنامه‌های حزبش توسط شاه جامعه سوسیالیست‌های نهضت ملی را تأسیس کرد. او در این زمان باز هم با شاه دیدار کرده و برخلاف اکثر روشنفکران و سیاستمداران عضو جبهه ملّی، از برنامه‌های حکومت شاه، تمجید و آن‌ها را تأیید کرد. در این دوران مجلّهٔ «نبرد زندگی» و سپس «علم و زندگی» ارگان جامعه سوسیالیست‌های نهضت ملّی بود.
بعد از مرگ ملکی و آل احمد در سال ۱۳۴۸ فعالیت جامعه سوسیالیست‌ها محدود شد. در سال ۱۳۵۶ و با شروع اتحاد نیروهای ملّی، جامعه سوسیالیست‌ها بار دیگر به رهبری رضا شایان به جبهه ملی چهارم پیوست و فعالیت خود را آغاز کرد؛ ولی در انتهای سال ۱۳۵۷ از مجموعه خارج و به جبهه دموکراتیک ملی به رهبری متین دفتری پیوستند.
مجید گل‌سفیدی

مجید گل‌سفیدی مدیر فیلم‌برداری ایرانی است.
گل‌سفیدی به عنوان دستیار فیلم‌بردار کار خود را از سال ۱۳۷۷ با سریال آژانس دوستی آغاز نمود و سپس وارد عرصه سینما شد. وی پس از کسب تجربه از محضر استادان و فیلمبردارهایی چون علیرضا زرین‌دست، حسین ملکی، محمد داوودی، نادر معصومی، فریدون مسروری، مرتضی پورصمدی و مسعود سلامی مراحل ارتقاء کاری خود را در زمینه فیلم‌برداری و نورپردازی طی نمود و هم‌اکنون به عنوان مدیر فیلمبرداری در حال فعالیت می‌باشد.
او تا به امروز در بیش از ۴۵ فیلم سینمایی با عناوین دستیار فیلم‌بردار، دستیار نورپرداز و نورپرداز فعالیت داشته و همچنین بیش از ۸۰ تله فیلم، سریال تلویزیونی و فیلم کوتاه را در سمت فیلم‌بردار و مدیر فیلم‌برداری به پایان رسانده‌است.