stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
لوئی، دوک اورلئان
زندگی‌نامه > تصدی

پس از مرگ پدربزرگ مادری‌اش لوئی چهاردهم در سال ۱۷۱۵، پدرش، برادرزاده پادشاه سابق، به عنوان نایب السلطنه کشور برای پادشاه جدید پنج ساله، لوئی پانزدهم، انتخاب شد. دربار به پاریس منتقل شد تا پدرش بتواند به پادشاه جوان در اداره کشگر، کمک کند. لوئی پانزدهم در کاخ تویلری، روبروی پله رویال، خانه خاندان اورلئان در پاریس ساکن شد. در طول سلطنت، اورلئان بلافاصله پس از لوئی پانزدهم و پدرش، نایب السلطنه، به عنوان "سومین شخصیت پادشاهی" شناخته می‌شد.  او به طور رسمی در ۳۰ ژانویه ۱۷۱۸ در Conseil de Régence پذیرفته شد. علیرغم میل پدرش، خانواده اورلئان هرگز نباید نقشی بیش از حد عمومی یا سیاسی در فرانسه ایفا کنند. چند سال بعد او به فرمانداری دوفینه منصوب شد. او مجبور نشد برای انجام وظایف جدید خود به آنجا نقل مکان کند. بعداً استعفا داد. در سال ۱۷۲۰، وی استاد اعظم لژ سنت لازار و اورشلیم شد. در سال ۱۷۲۱، تحت تأثیر پدر، سرهنگ ژنرال اینفانتری نامگذاری شد و تا ۱۷۳۰ این سمت را بر عهده داشت.
دوک اورلئان

پس از مرگ پدرش در ۲ دسامبر ۱۷۲۳، لوئی بیست ساله عنوان موروثی دوک اورلئان را به عهده گرفت و رئیس خاندان اورلئان شد. او همچنین تا زمان تولد اولین پسر لوئی پانزدهم در سال ۱۷۲۹ در صف جانشینی بعدی تاج و تخت فرانسه بود. این به این دلیل بود که پادشاه فیلیپ پنجم اسپانیا، پسر دوم لوئی، گراند دوفن دوفن فرانسه (۱۶۶۱–۱۷۱۱) و عموی پادشاه جوان، دستیابی به تخت سلطنت اسپانیا در ۱۷۰۰ از حقوق خود و فرزندانش برای سلطنت فرانسه چشم پوشی کرد. اگرچه نایب السلطنه امیدوار بود که پسرش مانند او نقش برجسته‌ای در دولت داشته باشد، پست نخست‌وزیری به پسرعموی بزرگ لوئی، لوئی هنری، دوک بوربون، رسید که نایب السلطنه درگذشت. دوک بوربون که دائماً در تلاش برای تحکیم و حفظ قدرت خود در دربار بود، همیشه به انگیزه‌های لوئی مشکوک بود و اغلب با او مخالف بود.
در سال ۱۷۲۳، خانواده اورلئان به دلیل خصومت او با نخست وزیر سابق، کاردینال دوبوآ، برجسته بودند. اورلئان‌ها همچنین با کلود لو بلان و نیکلاس پروسپر بوین دآنگرویلیه در پست وزیر امور خارجه در امور جنگ کار کردند. خود لوئی از سال ۱۷۲۳ تا ۱۷۳۰ در این سمت کار می‌کرد.
ازدواج

او که فرزند پنجم و تنها پسر از هشت فرزند بود، با مرگ پدرش هنوز ازدواج نکرده بود. در سال ۱۷۲۱، سفیر فرانسه در روسیه پیشنهاد ازدواج بین او و یکی از دو دختر مجرد پیتر یکم تزار روسیه را داد: دوشس بزرگ آنا پترونا (معروف به تسلط به زبان فرانسه) یا خواهر کوچکترش، دوشس بزرگ یلیزاوتا پترونا. اما ایده ازدواج با یک دوشس بزرگ روسی باید کنار گذاشته می‌شد زیرا به زودی مشکلاتی نسبت به مذهب و ترتیب تقدم به وجود آمد. لوئی تنها نوه پادشاه فرانسه بود و چنین چیزی فقط مستحق رتبه اعلیحضرت بود. با این حال، یک دوشس بزرگ روسیه، به عنوان دختر تزار، مستحق رتبه اعلیحضرت امپراتوری بود.  آنا پترونا بعداً با دوک شلسویگ-هولشتاین-گوتورپ ازدواج کرد.
عروس احتمالی دیگری که برای او در نظر گرفته شد، دخترعموی اولش الیزابت الکساندرین د بوربون بود. او کوچکترین دختر خواهر بزرگ مادرش، لوئیز فرانسوا د بوربون بود. الیزابت الکساندرین همچنین خواهر کوچکتر رقیب اصلی او، دوک بوربون بود.
در سال ۱۷۲۳، یک شاهزاده‌خانم آلمانی پیشنهاد شد. او آگوستا بادن-بادن، دختر لوئی ویلیام، مارگراف بادن-بادن و همسرش سیبیل آگوستا از ساکس-لاونبورگ بود. این ازدواج با موافقت مادرش صورت گرفت و مهریه ناچیز عروس هشتادهزار لیور تعیین شد. ازدواج با نیابت در ۱۸ ژوئن ۱۷۲| در راشتات، در بادن-وورتمبرگ، آلمان، سپس در ۱۳ ژوئیه در شهر ساری (مارن)، در فرانسه، انجام شد. اولین بار در ساری بود که این زوج با هم آشنا شدند. آنها در نگاه اول عاشق شدند. در دربار فرانسه، دوشس جدید اورلئان به نام ژان دو باده شناخته می‌شد.
این زوج دوک دو فرزند داشتند، اما تنها یکی از آنها از دوران نوزادی جان سالم به در برد.
دوران زندگی شخصی

در ۵ سپتامبر ۱۷۲۵، دربار فرانسه، ازدواج لوئی پانزدهم با پرنسس لهستانی، ماری لزچینسکا را در کاخ فونتن‌بلو جشن گرفت. پیش از این، اورلئان نماینده لوئی پانزدهم در مراسم ازدواج نیابتی بود که در ۱۵ اوت ماه قبل در استراسبورگ برگزار شده بود.
سال بعد، در ۸ اوت ۱۷۲۶، همسر جوان دوک سه روز پس از تولد فرزند دوم خود، لوئیز ماری، در کاخ سلطنتی پاریس درگذشت. پس از مرگ زودهنگام همسرش، و تا زمان مرگ خودش در سال ۱۷۵۲، لوئی با قوانین سختگیرانه‌ای زندگی کرد.
عمه او، الیزابت شارلوت دو اورلئان، دوشس لورن، دو دخترش الیزابت ترز لورن و پرنسس آن شارلوت از لورن را به عنوان همسران احتمالی لوئی معرفی کرد، اما لوئی کاملاً امتناع کرد.
در سال ۱۷۳۰، کاردینال فلوری زمینه‌های اخراج دوک از سمت سرهنگ کل پیاده‌نظام را، پستی که نه سال در آن مشغول بود، فراهم کرد. پس از آن، اورلئان به‌طور فزاینده‌ای مذهبی شد. در حدود سال ۱۷۴۰، او دستور داد که کشیشی را در پله رویال استخدام شود تا در هنگام بیماری با او بماند. وی بعداً تصمیم به بازنشستگی در Abbaye Sainte-Geneviève de Paris گرفت. از آن زمان، او به عنوان "Louis le Génovéfain" شناخته شد. هنگام بازنشستگی در زندگی خصوصی، اورلئان وقت خود را صرف ترجمه مزامیر و نامه‌های پائولین، محافظت از مردان علم و مدیریت ثروت خود کرد. او مانند پسرعموی خود، دوک پنتیور، به خاطر کارهای خیرخواهانه خود مورد ستایش قرار گرفت. پس از تولد پسرش، اورلئان اغلب درگیر تحصیلات پسرش بود.
پسرش، لوئی فیلیپ دوست داشت با مادام هنریت، دختر دوم لوئی پانزدهم، ازدواج کند، اما لوئی پانزدهم قبول نکرد. پادشاه نمی‌خواست که خاندان اورلئان مانند زمان سلطنت پدر لوئی، یعنی فیلیپ دوم قدرتمند باشد. در سال ۱۷۳۷ از او، به همراه عمه‌اش دوشس بوربون، خواسته شد که پدرخوانده پسر پادشاه لوئی دوفرانس، دوفن فرانسه (۱۷۲۹–۱۷۶۵) باشد.
در ۱۷ دسامبر ۱۷۴۳، پسر اورلئان با لوئیز هنریت د بوربون، دختر لوئی آرماند، شاهزاده کنتی و همسرش، لوئیز الیزابت دو بوربون ازدواج کرد. خانواده‌های کُنده و اورلئان از زمان به دست آوردن درجه اولین شاهزاده خون در سال ۱۷۰۹ با یکدیگر اختلاف داشتند و امید می‌رفت که این ازدواج «سوءتفاهم» آنها را حل کند. اگرچه در ابتدا پرشور بود، اما ازدواج به دلیل فاسق شدن عروس جوان خیلی زود ناخوشایند بود.
لوئی اورلئان شاهد تولد نوه‌هایش لوئی فیلیپ دوم (۱۷۴۷–۱۷۹۳) و باتیلد اورلئان (۱۷۵۰–۱۸۲۲) بود که در جریان انقلاب فرانسه در سال ۱۷۸۹ به ترتیب با نام‌های «فیلیپ اگالیته» و «سیتوین وریته» شناخته می‌شدند. او به دلیل رفتار مفتضحانه مادرشان از اعتراف به حقانیت نوه‌هایش خودداری کرد.
در سال ۱۷۴۹، مادرش درگذشت. او به زودی در سال ۱۷۵۲ در سن چهل و هشت سالگی در Abbaye de Sainte Geneviève در حالی که بیشتر عقل خود را از دست داده بود درگذشت. در بستر مرگ، به دلیل مشکوک شدن به دیدگاه‌های یانسنیستی، اسقف کلیسای سنت اتین دومون از عشای ربانی او امتناع کرد، اما آخرین آداب و رسوم توسط کشیش شخصی خودش به او داده شد. لوئی دو اورلئان از تمام خواهر و برادرهایش به غیر از شارلوت آگله، دوشس مودنا و رجیو بیشتر زندگی کرده بود.
وی را در وال د گروس پاریس به خاک سپردند.
میراث

لوئی به عنوان یک مرد بسیار نیکوکار مورد تحسین قرار گرفت. در ورسای، کالج اورلئان که اکنون ویران شده است، به دلیل حمایت سخاوتمندانه وی از ساخت و ساز کالج، به نام او نامگذاری شد. او همچنین باغ‌های پله رویال و همچنین اقامتگاه روستایی اورلئان، قلعه سنت کلود (حدود ۱۷۳۵) را بازسازی کرد. لوئی همچنین به خاطر کمکهای مالی سخاوتمندانه به قربانیان سیل لوآر در سال ۱۷۳۱ و دوباره در سال ۱۷۴۰ مورد ستایش قرار گرفت.
شاهزاده لوئی به همراه مادرش، از پی‌یر گوبرت.
لوئی، دوک اورلئان، اثر الکسیس سایمون بل.
الکساندریا، لوئیزیانا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
الکساندریا، لوئیزیانا: الکساندریا، لوئیزیانا
فهرست شهرها و روستاهای لوئیزیانا: فهرست شهرها و روستاهای لوئیزیانا
 Third Street in downtown Alexandria :  Third Street in downtown Alexandria 
Nickname: Ellic: Nickname: Ellic
کشور: United States
ایالت: Louisiana
Parish: Rapides
ارتفاع: ۷۵ فوت (۲۲٫۹ متر)
مختصات‌ها: ۳۱°۱۷′۳۴″ شمالی ۹۲°۲۷′۳۳″ غربی﻿ / ﻿۳۱٫۲۹۲۷۸°شمالی ۹۲٫۴۵۹۱۷°غربی﻿ / 31.29278; -92.45917
مساحت: ۲۷٫۰ مایل‌مربع (۶۹٫۹ کیلومترمربع)
 - خشکی: ۲۶٫۴ مایل‌مربع (۶۸ کیلومترمربع)
 - آب: ۰٫۶ مایل‌مربع (۲ کیلومترمربع), 2.22%
 - مترو: ۲۰۲۷ مایل‌مربع (۵٬۲۵۰ کیلومترمربع)
جمعیت: ۴۷۷۲۳ (۲۰۱۰)
 - شهر و حومه: ۱۵۳۹۲۲ (۲۰۱۰)
تراکم: ۶۷۷٫۵ / مایل‌مربع (۲۶۱٫۶ / کیلومترمربع)
Incorporated: ۱۸۱۸
 - City Charter: ۱۸۸۲
Mayor: Jacques Roy
ساعت زمانی: CST (UTC-۶)
 - ساعت تابستانی: CDT (UTC-۵)
ZIP codes: ۷۱۳۰۱-۰۳, ۰۶–۰۷, ۰۹, ۱۱, ۱۵
کد محلی: ۳۱۸
Phone Number Prefixes: ۲۰۱, ۲۹۰, ۳۰۸, ۴۲۰, ۴۲۷, ۴۴۱–۴۴۳, ۴۴۵, ۴۴۸, ۴۴۹, ۴۷۳, ۴۸۳, ۴۸۴, ۴۸۷, ۵۴۲, ۵۶۱, ۶۱۹, ۷۶۷, ۷۶۹, ۷۸۷, ۸۸۰
      Location of Alexandria in Louisiana  :       Location of Alexandria in Louisiana  
     Location of Louisiana in the United States  :      Location of Louisiana in the United States  
وب‌گاه: http://www.cityofalexandriala.com: وب‌گاه: http://www.cityofalexandriala.com
الکساندریا (به انگلیسی: Alexandria) شهری در ایالت لوئیزیانا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۴۷٬۷۲۳ نفر بوده‌است.
الفصل فی ملل والاهوا والنحل

الفصل فی الملال و الاحواء و النحل کتابی است از ابن حزم اندلسی یا ابومحمد علی‌بن‌احمدبن‌سعید (۳۸۴–۴۵۶ قمری) (۹۹۴–۱۰۶۴م)  در بررسی ادیان و تفاوت و مقایسه آنها.
محتویات

کتابی در بررسی عقاید فرقه های غیر اسلامی مانند خورشید پرستان، سیارات، مسیحیت، حکمای هند، بت پرستان و بسیاری دیگر و آرای مذاهب اسلامی و فرقه های آنها مانند معتزله، جهمیه، قدریه، شیعه و دیگر فرقه های اسلامی.
این کتاب با جسارت کامل در نقد و تدبیر در اندیشه و بحث در آراء اختلاف و ابطال آن بر اساس آنچه که هر یک از آنها اتخاذ کرده اند، از امثال آن در همان موضوعات و موضوعات متمایز شده و پس از آن به داوری باز می گردد.  او نظرات خود را با مقایسه با قرآن و سنت و معقولات  اثبات کرده است.
ابن حزم  بیست سال در نگارش آن کار کرد و تا زمان مرگش در حال بازنگری و افزودن بود. کتاب اخیراً توسط دو محقق سعودی در دانشگاه اسلامی امام محمد بن سعود مورد بررسی و بازنگری قرار گرفته است.
صلات ظهر

| صلات ظهر | صلات ظهر |
| --- | --- |
کارگردان: سعید مطلبی
تهیه‌کننده: جمشید شیبانی
نویسنده: سعید مطلبی
بازیگران: ناصر ملک مطیعی فرزانه تأییدی فرامرز قریبیان حسین گیل
فیلم‌بردار: ایرج صادق‌پور
تاریخ‌های انتشار: ۱۳۵۳
مدت زمان: ۹۳ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی
صلات ظهر فیلمی به کارگردانی و نویسندگی سعید مطلبی محصول سال ۱۳۵۳ است.
خلاصه داستان

همه به کاکامصطفی (ناصر ملک‌مطیعی)، علم کش و معتمد محل، احترام می‌گذارند. او درصدد است که کریم (فرامرز قریبیان)، مرید خود را به عنوان علم کش معرفی کند. برادران بی بی حسن برادر رحمان (حسین گیل) را به قتل می‌رسانند و هفت نفر آنها به زندان می‌افتند. برادران بی بی حسن خواهرشان سوری (فرزانه تأییدی) را به کاکا مصطفی می‌سپارند. رحمان به زادگاهش شیراز بازمی‌گردد و وانمود می‌کند که کینه‌ای از برادران بی بی حسن به دل ندارد. رحمان از سوری، که در خانهٔ کاکامصطفی ساکن است، هتک حیثیت می‌کند، و دختر به خانه ای عمومی پناه می‌برد. عباس (محسن آراسته) شایع می‌کند که کریم سوری را بی سیرت کرده، و کاکا مصطفی که به کریم ایمان دارد خود را به عنوان متجاوز معرفی می‌کند. فقط کریم و مادر کاکا مصطفی (نادره) یقین دارند که کاکامصطفی به مصلحت خود را بدنام کرده‌است. رحمان در مرافعه ای به کار خود اعتراف می‌کند و در امام زاده از کاکامصطفی قول می‌گیرد که راز او را محفوظ نگه دارد. کاکامصطفی سوری را می‌یابد و به خانه می‌برد. برادران بی بی حسن از زندان آزاد می‌شوند و کاکامصطفی را به ضربهٔ چاقو مضروب می‌کنند. رحمان سر می‌رسد و حقیقت را فاش می‌کند و بر نجابت و امانت داری کاکامصطفی شهادت می‌دهد.
بازیگران

ناصر ملک‌مطیعی
فرزانه تأییدی
فرامرز قریبیان
حسین گیل
حمیده خیرآبادی
ساغر
امیل شپفلین

| مشخصات فردی | مشخصات فردی |
| --- | --- |
زاده: ۲۶ ژوئیهٔ ۱۹۱۰ برلین، آلمان، آلمان
اطلاعات تیم: اطلاعات تیم
Infobox last updated on ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۴: Infobox last updated on ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۴
امیل شپفلین (انگلیسی: Emil Schöpflin؛ زادهٔ ۲۶ ژوئیهٔ ۱۹۱۰) دوچرخه‌سوار اهل آلمان است.
انسان (فیلم ۱۹۷۱)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کارگردان: Gustavo Alatriste
تاریخ‌های انتشار: ۱۹۷۱
کشور: مکزیک
«انسان» (انگلیسی: Human (1971 film)) یک فیلم است که در سال ۱۹۷۱ منتشر شد.
المستد

| المستد   | المستد   |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
کشور: آلمان
ایالت: نیدرزاکسن
ناحیه: Hildesheim
انجمن شهرداری: Sibbesse
حکومت: حکومت
 • شهردار: Peter Bernotat (SPD)
مساحت: مساحت
 • کل: ۹٫۹۲ کیلومتر مربع (۳٫۸۳ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۹۰ متر (۶۲۰ فوت)
جمعیت (2013-12-31): جمعیت (2013-12-31)
 • کل: ۸۸۳
 • تراکم: ۸۹/کیلومتر مربع (۲۳۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: 31079
کدهای شماره‌گیری: 05060
پلاک خودرو: HI
المستد (به آلمانی: Almstedt) یک شهر در آلمان است که در نیدرزاکسن واقع شده‌است.
خصوصیات

المستد ۹٫۹۲ کیلومترمربع مساحت دارد ۱۹۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
امیل علی-کان

امیل علی-کان (فرانسوی: Émile Ali-Khan‎؛ زادهٔ ۶ ژوئن ۱۹۰۲ - درگذشته نامشخص) دونده سرعت اهل فرانسه بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
انایمکس

انایمکس (انگلیسی: Enimex) شرکت هواپیمایی در استونی است، که در سال ۱۹۹۴ تأسیس شد.
امیل دران

| امیل دران | امیل دران |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱ فوریهٔ ۱۸۹۰ پاریس
درگذشت: ۲۲ نوامبر ۱۹۶۶ (۷۶ سال) پاریس
ملیت: فرانسه
سال‌های فعالیت: ۱۹۰۹-۱۹۶۵
امیل دران (فرانسوی: Émile Drain‎؛ ۱ فوریهٔ ۱۸۹۰ – ۲۲ نوامبر ۱۹۶۶) یک هنرپیشه اهل فرانسه بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به عدالت اجرا شد اشاره کرد.
امیل کورنلی

| امیل کورنلی | امیل کورنلی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۵ اوت ۱۸۶۹ فلیسینگن
درگذشت: ۲۷ دسامبر ۱۹۴۵
ملیت: بلژیک
امیل کورنلی (انگلیسی: Émile Cornellie; ۱۵ اوت ۱۸۶۹ – ۲۷ دسامبر ۱۹۴۵) قایقران قایق بادبانی اهل بلژیک بود.
شیرزاد حسن

| شیرزاد حسن | شیرزاد حسن |
| --- | --- |
زاده: ۱۹۵۱ اربیل
محل زندگی: سلیمانیه 
زمینه کاری: نویسنده، شاعر، مترجم
ملیت: الگو:Country data عراقی
کتاب‌ها: حصار و سگ‌های پدرم مه بر فراز دره واپسین شب هبوط عیسی
شیرزاد حسن (زادهٔ سال ۱۹۵۱ در اربیل - )، نویسنده، شاعر و مترجم کُرد اهل عراق است. شیرزاد حسن آثار مهمی در داستان‌نویسی و رُمان کُردی خلق کرده‌است. شهرت او بیشتر به خاطر داستان‌نویسی و نگاه متفاوت او در ادبیات کُرد است. نوشته‌های او که همه به زبان کُردی و گویش سورانی نگاشته شده‌اند به دیگر زبان‌های جهان نیز ترجمه شده‌اند.
زندگی

شیرزاد حسن در سال ۱۹۵۱ در شهر اربیل پایتخت اقلیم کردستان در خانواده‌ای از طایفۀ نصیری‌ها به دنیا آمد. پدر او نظامی خشنی بود و در خانوادۀ آن‌ها کسی اجازه ابراز عقیده نداشت و همین مسئله باعث کم‌رویی شیرزاد نوجوان شده‌بود. او بعدها شخصیت پدر و جامعۀ سنتی و پدرسالار خود را در داستان‌هایش، از جمله نوولت قدرتمند «حصار و سگ‌های پدرم» بازتاب داد. در این قصه، راوی پس از پدرکشی، درمی‌یابد که زنده و مردۀ پدرش ارزش و کارکردی برابر دارد. مردۀ پدر مانند زنده و مردۀ فیل است، یا حتی، ارزشی افزوده پیدا کرده‌است. چون ارزش اسطوره در جامعۀ اسطوره‌اندیش بسیار بیشتر از واقعیت است و ارزش دروغ بیش از حقیقت. از این روست که شیرزاد حسن با آگاهی از جنبه‌های گوسفندوار زندگی توده‌های اسطوره‌اندیش و خرافه‌باور، با شجاعت در کنار نقد خودکامگی پدر یا قدرت استبدادی، به نقد فرهنگ توده‌وار نیز دست می‌زند، با این که می‌داند ممکن است از دو طرف طرد شود.
سال ۱۹۷۵ دانشنامه کارشناسی زبان انگلیسی را از دانشگاه المستنصریه بغداد دریافت کرد و به عنوان دبیر زبان خارجه به تدریس پرداخت. سال ۱۹۹۷ پس از شرکت در کنفرانس جهانی نویسندگان مدت شش ماه در فنلاند ماندگار شد، اما طاقت نیاورد و راه میهن را در پیش گرفت و در سلیمانیه اقامت گزید. رُمان «مِه بر فراز دره» در حقیقت داستان نوستالژیک اقامت چندماههٔ او در اروپا است. او هم‌اکنون در شهر سلیمانیه برای یکی از نهادهای وابسته به سازمان ملل متحد کار می‌کند و همچنان به نوشتن داستان و رُمان مشغول است.
شیرزاد حسن به ایران نیز سفر کرده و در ۱۰ فروردین ۱۳۹۵ در حضور بیش از هزار نفر از دوستداران ادبیات به سخنرانی در مورد ادبیات پرداخت.
شیرزاد از همان آغاز با سبک و رویه‌ای متفاوت پا به جهان نویسندگی نهاد. وی با درهم شکستن تابوها و محدودیت‌های جامعۀ سنتی، توانست گوشه‌هایی از اسباب درماندگی و عقب ماندگی‌های مردم و دردها و محنت‌های لایه‌های فرودست اجتماع خود را آشکار سازد. او نویسنده‌ای متعهد به ادبیات و جامعه است و از این روی ادبیات را رها از هرگونه قید و بند و مرز می‌داند و تصریح می‌کند: «من وقتی می‌نویسم هیچ چیزی را قبول ندارم». شیرزاد حسن طرفدار جدی فمینیسم و حقوق زنان و آزادی‌های مشروع قانونی است و این موضوع در بیشتر داستان‌های او نمود پیدا می‌کند. بختیار علی او را «این اُدیپ خجالتیِ کُردستان» نامیده که گرچه نگاه و دیدگاهی کمابیش فرویدی به جهان پیرامون خود دارد، اما فرویدیسم او از نوع شرقیِ آن است که در عشقی ناب و به دور از هرگونه خیانت ریشه دارد. عشقی که همهٔ زنان و مردانِ میهنش از آن سهمی دارند.
بخشی از سخنان شیرزاد حسن در کنفرانس ۱۹۹۷ نویسندگان جهان

شیرزاد حسن سال ۱۹۹۷ در کنفرانس جهانی نویسندگان در شهر موکولای فنلاند به ایراد سخنرانی با عنوان «پاسخی تازه برای پرسشی کهن» پرداخت که توجه نویسندگان حاضر در کنفرانس را به خود جلب کرد. بخشی از سخنان او بدین گونه بود:
«شما وارثان دکارت هستید که می‌گفت: من می‌اندیشم، پس هستم. اما من فرزند فرهنگی هستم که باید نیندیشد تا بماند. فرهنگ شما برای یک پرسش در زمان‌های گوناگون، پاسخ‌های تازه و گوناگون دارد، در حالی که فرهنگ ما برای یک پرسش در هر زمانی، یک پاسخ بیشتر ندارد. نزد ما آسمان به جای زمین سخن می‌گوید. شما از راهِ نوشتن وارد تاریخ شده‌اید، از راه هنر و ادبیات، ولی ما از راه مرگ و مصیبت، و به این دلیل است که پیش از آنکه با عقلِ شما گفتگو کنیم، بهتر است با وجدان شما سخن بگوییم. هراسِ من این است که آغازِ قرن بیست و یکم پایانی بر تاریخِ ما یا آغازی بر اختناقِ دسته‌جمعیِ ما باشد.»
آثار > تألیف

همۀ آثار شیرزاد حسن به زبان کُردی، لهجه سورانی است، عمدۀ آن‌ها عبارتند از (نام کتاب به فارسی برگردانده شده):
تنهایی (مجموعه داستان ـ چاپ اول ۱۹۸۳)
گل سیاه (مجموعه داستان ـ چاپ اول ۱۹۸۸)
حصار و سگ‌های پدرم (نوولت ـ چاپ اول ۱۹۹۶)
محلۀ مترسک‌ها (مجموعه داستان ـ چاپ اول ۱۹۹۷)
پهن‌دشت غزالانِ کُشته‌شده (رُمان ـ چاپ اول ۲۰۰۱)
مِه بر فراز درّه (رُمان ـ چاپ اول ۲۰۰۳)
پروانه‌های پیرِ شامگاهان (مجموعه داستان ـ چاپ اول ۲۰۰۴)
رؤیای عنکبوت‌ها و زنی اَلکَن (دو رُمانِ کوتاه ـ چاپ اول ۲۰۰۶)
زنی بر فراز مناره (رُمان ـ چاپ اول ۲۰۱۰)
واپسین شبِ هُبوطِ عیسی (رُمان ـ چاپ اول ۲۰۱۵)
چوبدستی‌های موطن و واپسین زمزمه‌های من (مجموعه اشعار ـ چاپ اول ۲۰۱۵)
آثار > ترجمه

شیرزاد حسن آثار مختلفی را در موضوعات متنوعی چون شعر، داستان، نمایشنامه، روان‌شناسی، هنر و … به زبان کُردی ترجمه کرده‌است. مهم‌ترین آن‌ها عبارتند از:
قه‌له‌ڕه‌ش و زه‌نگه‌کان (گزیده شعر غرب، به فارسی: کلاغ و زنگ‌ها)، ۲۰۰۲
چۆن ده‌بیت به باشترین هاوڕێی خۆت؟ (روانشناسی، به فارسی: چگونه بهترین دوست خود باید بود؟)، ۲۰۰۳
گه‌نجه ئازاکه‌ی سه‌ر جۆلانه‌که (گزیده داستان‌های غرب)، ۲۰۰۳
جه‌نگاوه‌ری ڕۆشنایی، ۲۰۰۷
فریشته‌یه‌ک له بابل داده‌به‌زێت، ۲۰۰۷
مارا ساد (نمایشنامه)، ۲۰۰۷
مه‌رگه‌ساتی شا لیر (نمایشنامه)، ۲۰۰۷
ترجمۀ آثار به فارسی

ناتور دره (مِه بر فراز درّه)، مترجم: رضا کریم مجاور
خانه‌ای از جنس آب، مترجم: رضا کریم مجاور
حصار و سگ‌های پدرم، مترجم: رضا کریم مجاور
حصار و سگ‌های پدرم، مترجم: مریوان حلبچه‌ای
خانۀ عنکبوت، مترجم:آکو حسین پور
رؤیای عنکبوت‌ها، مترجم: عدنان هنرور
پژوهش‌ها در مورد شیرزاد حسن

بررسی تطبیقی و تحلیل شخصیت در آثار داستانی «ثروت اباظه» و «شیرزاد حسن» از دیدگاه روان‌شناسی و نقد ادبی (پایان‌نامۀ مقطع دکترا، نوشتۀ یدالله پشابادی)
امیل درلین زینسو

| امیل درلین زینسو | امیل درلین زینسو |
| --- | --- |
رئیس‌جمهور بنین: رئیس‌جمهور بنین
دوره مسئولیت ۱۷ ژوئیه ۱۹۶۸ – ۱۰ دسامبر ۱۹۶۹: دوره مسئولیت ۱۷ ژوئیه ۱۹۶۸ – ۱۰ دسامبر ۱۹۶۹
پس از: آلفونس آلی
پیش از: موریس کوندیت
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲۳ مارس ۱۹۱۸ اویده، بنین
درگذشته: ۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۶ (۹۸ سال) کوتونو، بنین
امیل درلین زینسو (انگلیسی: Émile Derlin Zinsou)؛ (زادهٔ ۲۳ مارس ۱۹۱۸ – درگذشتهٔ ۲۸ ژوئیه ۲۰۱۶) یک سیاست‌مدار اهل بنین بود. امیل درلین زینسو در ۲۸ ژوئیه ۲۰۱۶، در سن ۹۸ سالگی درگذشت.
ارمنی‌ها در تئاتر ایران

تالار تئاتر آرامیان، در محله قلعه ارامنه، در تبریز
سرآغاز تئاتر ارمنی‌ها در ایران و نخستین نمایشنامه؛ در تبریز در سال ۱۸۷۷ میلادی به روی صحنه آورده شد. بعد از تبریز ارمنی‌های ایران در سال ۱۸۷۸ میلادی در تهران، سال ۱۸۸۸ میلادی در جلفای اصفهان و در سال ۱۹۲۱ میلادی در رشت گروه‌های تئاتر تشکیل دادند.
تئاتر ارمنیان در جلفای اصفهان

ارمنی‌های جلفای اصفهان در ۱۸۸۸ میلادی نخستین نمایشنامه را به روی صفحه آوردند. «تیگران آبکاریان» که سال‌ها نقش مؤثری در تئاتر ارمنیان جلفای اصفهان داشت داستان حیات بیست و پنج ساله تئاتر ارمنیان جلفای اصفهان و فراز و نشیبهای آن را به رشته تحریر درآورد. در سال ۱۸۸۸ میلادی گروهی از ارمنیان علاقه‌مند به هنر تئاتر، در جلفای اصفهان گردآمدند و برای تأسیس باشگاه تئاتر در جلفا اطلاعیه‌ای منتشر کردند. اهالی جلفا به یاری آن‌ها شتافتند و مبلغ (۵۵۱ قران)، به هیئت مدیره باشگاه پرداختند. باشگاه با این پول در سالن مدرسه مرکزی ارمنیان جلفا سِن تئاتر درست کرد و وسایل مورد نیاز را برای اجرای نمایشنامه فراهم آورد. در بهار سال ۱۸۸۸ میلادی نخستین نمایشنامه در سالن مزبور به روی صحنه آورده شد.
در ۱۸۹۹ میلادی گروهی از جوانان ارمنی جلفا نخستین انجمن دوستداران تئاتر را بنیان نهادند و در یازدهم نوامبر همان سال اساسنامه‌ای در ۱۶ ماده تهیه کردند. تا آن زمان نقش زنان را مردان ایفا می‌کردند. هیئت مدیره انجمن برای پایان دادن به این وضع درصدد برآمد دوشیزگان را برای ایفای نقش در نمایشنامه ترغیب کند. پاره‌ای از افراد به مخالفت برخاستند. سرانجام هیئت مدیره انجمن از مقامات روحانی ارمنی در این مورد کسب تکلیف کرد. خلیفه «ماقاکیا» رهبر مذهبی ارمنیان جلفا، از پیشوای مذهبی ارمنیان جهان مگردیچ خریمیان دربارهٔ نقش آفرینی بانوان ارمنی تفسیر کردند؛
مگردیچ خریمیان پاسخ داد مانعی برای نقش آفرینی بانوان ارمنی وجود ندارد.
تعدادی از نمایشنامه‌هایی که طی سال‌های ۱۸۸۸ میلادی تا ۱۹۱۳ میلادی در جلفای اصفهان به روی صحنه آورده شد است می‌توان به نام‌های زیر اشاره نمود:
(نمایشنامه‌های تراژدی شامل: «نرسس کبیر نوشته مگردیچ گارابدیان، آرای زیبا نوشته سوندوکیان، شرف نوشته زودرمان، بر روی آوار و آرمنوهی نوشته شیروانزاده»)-(نمایشنامه‌های کمدی شامل:زوج ناراضی نوشته هوسپ نازاریان، حاج عبدالنبی نوشته هاروتیون هوردانانیان، کرها نوشته هاروتیون تومانیان، مریض خیالی نوشته مولیر و شارلاتان نوشته شیروانزاده)
روز اول سپتامبر ۱۹۲۷ میلادی پوستری برای معرفی نمایشنامه (محکومین بی گناه) در جلفای اصفهان توزیع گردید. این نمایشنامه عصر روز شنبه سوم سپتامبر در سالن مدرسه ارمنیان کاتولیک جلفا به روی صحنه آمد و عواید حاصله از آن صرف فعالیت‌های فرهنگی گردید. بهای بلیت از ۲ قران تا ۱۲ قران بود.
در سال ۱۹۳۶ میلادی به دستور رضا شاه مدارس ارمنیان در سراسر ایران بسته شد و اجرای نمایشنامه به زبان ارمنی ممنوع گشت. در سال‌های ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۵ میلادی تئاتر ارمنیان جلفای اصفهان همانند سایر شهرهای ارمنی‌نشین کار خود را از سر گرفت.
قایل ذکر است که پاره‌ای از روستاهای ارمنی‌نشین استان چهارمحال و بختیاری و منطقه فریدن تالار نمایش داشتند و در آن روستاها، آموزگاران مدارس ارمنیان نمایشنامه‌هایی اجرا می‌کردند. گاه نیز گروه‌های تئاتر از جلفا به روستاها می‌رفتند و به اجرای نمایشنامه می‌پرداختند.
امانوئل پتی

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 پتی در سال 2005:  پتی در سال 2005
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  امانوئل لوران پتی
زادروز:  ۲۲ سپتامبر ۱۹۷۰ ‏(۵۴ سال)
زادگاه:  دیئپ، سنه مریتیم, فرانسه
قد:  ۱٫۸۵ متر (۶ فوت ۱ اینچ)
پست:  هافبک
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  Arques-la-Bataille
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۸۸–۱۹۹۷ |  موناکو |  ۲۲۲ |  (۴) |
| ۱۹۹۷–۲۰۰۰ |  آرسنال |  ۸۵ |  (۹) |
| ۲۰۰۰–۲۰۰۱ |  بارسلونا |  ۲۳ |  (۱) |
| ۲۰۰۱–۲۰۰۴ |  چلسی |  ۵۵ |  (۲) |
| مجموع |   |  ۳۸۵ |  (۱۶) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۹۰–۲۰۰۳ |  تیم ملی فوتبال فرانسه |  ۶۳ |  (۶) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
امانوئل "مانو" لوران پتی (به فرانسوی: Emmanuel "Manu" Laurent Petit) (زاده ۲۲ سپتامبر ۱۹۷۰) بازیکن پیشین فوتبال تیم ملی فوتبال فرانسه بود.
وی در پست هافبک میانی بازی می‌کرد و در چهار باشگاه موناکو، آرسنال، بارسلونا و چلسی بازی کرده‌است. پتی گل سوم فرانسه در فینال جام جهانی فوتبال ۱۹۹۸ را به ثمر رساند و نقش مهمی در قهرمانی فرانسه داشت.این گل هزارمین گل تاریخ ادوار جام های جهانی فوتبال بود.
نام امانوئل پتی بعد از جام ۹۸ فرانسه در خاطره ها ماند جامی که به عقیده خیلی ها بهترین جام جهانی بود .
اوتسو یوریشیگه

در این نام ژاپنی، «اوتسو» نام خانوادگی است.
| اوتسو یوریشیگه | اوتسو یوریشیگه |
| --- | --- |
زادهٔ: نامشخص
درگذشت: نامشخص
ملیت: ژاپن
اوتسو یوریشیگه (به ژاپنی: 宇津頼重); سامورایی اهل ژاپن در اواخر دوره سنگوکو و دوره آزوچی-مومویاما بود. وی صاحب قلعه اوتسو در ولایت آوا امروزه استان توکوشیما بود.
اندیس آیادیا باغ

| آیادیا باغ> موقعیت | آیادیا باغ> موقعیت |
| --- | --- |
استان: استان کرمان
مشخصات فنی معدن: مشخصات فنی معدن
نام اندیس: آیادیا باغ
نوع اندیس: فلزی
نام ماده: مس
نوع ماده: فلزی
آیادیا باغ یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر رباط استان کرمان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، مس است.
ام‌اس اشتاتندم

| پیشینه> مالک | پیشینه>  |
| --- | --- |
سفارش ساخت::  ۱ مارس ۱۹۹۲
تکمیل ساخت::  ۱۹ دسامبر ۱۹۹۳
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
گنجایش::  55,451 GT
درازا::  ۲۱۹ متر (۷۱۹ فوت)
پهنا::  ۳۰٫۸ متر (۱۰۱ فوت)
ارتفاع::  ۴۰ متر (۱۳۰ فوت)
آبخور::  ۷٫۵ متر (۲۵ فوت)
عمق::  ۱۹٫۲ متر (۶۳ فوت)
سرعت::  ۲۲-گره (۴۱-کیلومتر-بر-ساعت)
ام‌اس اشتاتندم (به انگلیسی: MS Statendam) یک کشتی است که طول آن ۲۱۹ متر (۷۱۹ فوت) و ارتفاع آن ۴۰ متر (۱۳۰ فوت) می‌باشد. این کشتی در سال ۱۹۹۳ ساخته شد.
اندیس آگال گو

| آگال گو> موقعیت | آگال گو> موقعیت |
| --- | --- |
استان: استان خراسان
شهر: حوالی سلطان آباد
مشخصات فنی معدن: مشخصات فنی معدن
نام اندیس: آگال گو
نوع اندیس: فلزی
نام ماده: کرومیت
نوع ماده: فلزی
آگال گو یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر سلطان آباد  استان خراسان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، کرومیت است.
انگل ویل

انگل ویل (به انگلیسی: Angle Vale) یک منطقهٔ مسکونی در استرالیا است که در City of Playford واقع شده‌است.