stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
بیمارستان آیت‌الله خوانساری اراک

بیمارستان آیت‌الله خوانساری یکی از بیمارستان‌های شهر اراک و تنها مرکز درمانی بیماران سرطانی در استان مرکزی و یکی از قطب‌های درمان سرطان کشور ایران است.
بهره‌برداری

کار ساخت این بیمارستان از سال ۱۳۵۸ تحت نظارت آیت‌الله خوانساری امام‌جمعه وقت شهر اراک آغاز شد.  با مدیریت آقای صالحی و با دعوت از خیرین کار احداث بیمارستان سرعت گرفت و طبق نقشه ی تمام شده بیمارستان توسط مهندسین به نام، یک بیمارستان ۱۰۰۰ تختی با باند هلیکوپتر و فضای سبز مناسب طراحی شده و با تلاش های بی دریغ مدیریت بیمارستان و کمک خیرین فاز اول بیمارستان در سال ۱۳۷۵ مورد بهره‌برداری قرار گرفت. بیمارستان مجهز به جدیدترین دستگاه های آزمایشگاهی و درمانی شده، و با بخش های اورژانس، زنان و‌زایمان، اتاق عمل، بخش های بستری و بخش های ویژه بزرگسالان و اطفال،  به صورت شبانه روزی و به صورت خیریه راه اندازی شد. بیمارستان با فضای سبز شاداب، روح بخش بیماران و همراهان بود.
متاسفانه بدنبال کارشکنی های برخی مسئولین وقت استان، این بیمارستان که در حال خدمت رسانی به مردم بود، به صورت مظلومانه ای تعطیل شد.
تعطیلی بیمارستان

علت تعطیلی این بیمارستان کار شکنی مسئولین استانی برای متوقف کردن وجود بیمارستان خیریه ای بود که توسط آیت الله خوانساری آغاز شده بود و با مجبور به استعفا کردن مدیر وقت بیمارستان، کار درمان در آن مرکز را متوقف و تعطیل کردند و بدنبال متروک کردن بیمارستان، شروع به تخریب های مکرر و بازسازی های مکرر طی سالیان طولانی کردند. متاسفانه با عدم رسیدگی، فضای سبز زیبا و نشاط آور بیمارستان، آسیب دیده و اقدام به خشک کردن درختان و قطع آنها کردند.
در طی سالهای تعطیلی فاز اول، در اقدام غیر قابل باور، اقدام به بخشش زمین های بیمارستان به سازمان های غیر درمانی کرده، و هدف اصلی آیت الله خوانساری که ساخت بیمارستان هزار تختی خیریه طبق نقشه موجود بود، به دست فراموشی سپرده شد.
بازگشایی مجدد

بالاخره مسئولین وقت استان در سال ۱۳۸۵ پس از آسیب زدن کامل به پروژه ی خیریه بیمارستان و آسیب تمام به اراضی آن، این بیمارستان را به دانشگاه علوم پزشکی اراک واگذار کردند و با تخصیص بودجه از طرف هیات دولت به راه اندازی مجدد بیمارستان مشغول شدند.
تبدیل به مرکز بیماران سرطانی

این بیمارستان به همت دولت نهم به قطب سرطان‌شناسی و پذیرش درمان بیماران سرطانی تبدیل شد.
برنامه‌ها

ایده راه‌اندازی یکی از بزرگترین مراکز تحقیقات سرطان در ایران به این بیمارستان ارائه شد که در سال ۱۳۹۴ بخشی از آن گشایش یافت و مابقی درحال ساخت می‌باشد.
خیرپور (ایالت شاهزاده نشین)

ایالت شاهزاده نشین خیرپور(به عنوان میرهای خیرپور نیز شناخته می‌شوند) یک ایالت شاهزاده نشین بلوچ تبار در هند بریتانیا و سپس تا سال ۱۹۵۵ با مرکزیت شهر خیرپور در قلمرو پاکستان بود. این ایالت در کنار رودخانه سند در شمال شرقی ایالت سند بریتانیا قرار داشت. پس از انحلال طرح یک واحدی توسط یحیی خان قلمرو این ایالت با قلمرو ایالت سند ترکیب و ایالت سند امروزی تشکیل شد.
کاخ فیض محل محل اقامت حاکمان تالپور و سپس خیرپور بود.
تاریخچه

خیرپور شاخه ای از سلطنت بلوچ تبار تالپور بود و در سال ۱۸۵۳ تأسیس شد. میر شیر محمد تالپور که در نبرد میانی سال ۱۸۴۳ در برابر بریتانیا شکست خورده بود برای بازپس‌گیری منطقه یک دهه تلاش کرد اما به موفقیت نرسید و در نهایت در سال ۱۸۵۳ با بریتانیایی‌ها معاهده ای منعقد کرد تا بدین وسیله خودمختاری خود را به عنوان یک دولت شاهزاده نشین حفظ کند. آخرین میر خیرپور در سال ۱۹۴۷ به دولت جدید پاکستان ملحق شد و به عنوان یک ایالت شاهزاده پاکستان تبدیل شد تا اینکه در سال ۱۹۵۵ به‌طور کامل در پاکستان غربی ادغام و منحل شد.
انحلال

ایالت شاهزاده خیرپور در سال ۱۹۵۵ طی طرح یک واحدی با تهدید حمله نظامی توسط ژنرال اسکندر میرزا و نقض توافق میرعلی مراد تالپور با بنیان گذار پاکستان، محمد علی جناح در ایالت پاکستان غربی ادغام و منحل شد.
پس انحلال طرح یک واحدی

پس از اعلام انحلال پاکستان غربی طی انحلال طرح یک واحدی در تاریخ۳۰ مارس ۱۹۷۰ توسط یحیی خان، احیای ایالت‌های چهارگانه پنجاب، سند، بلوچستان، شمال غربی در دستور کار دولت قرار گرفت. بدین ترتیب مناطق سابق ایالت شاهزاده نشین خیرپور با مناطق سابق ایالت سند بریتانیا برای ایجاد ایالت سند مدرن (ایالت سند فعلی) ترکیب شدند.
فیض محل یکی از چندین کاخ مورد استفاده میرهای تالپور و سپس خیرپور بود.
جاده ۶۲ (ایران)

|   جاده ۶۲ |   جاده ۶۲ |
| --- | --- |
اطلاعات مسیر: اطلاعات مسیر
طول: ۶۵۵ کیلومتر (۴۰۷ مایل)
تقاطع‌های بزرگ: تقاطع‌های بزرگ
از: ۴۵ کیلومتری جنوب غربی جندق، استان اصفهان  جاده ۸۱
 :  آزادراه ۷  جاده ۶۵  جاده ۵۸
به: چالانچولان، استان لرستان  جاده ۳۷
موقعیت: موقعیت
استان‌ها: استان اصفهان، استان لرستان
شهرهای بزرگ: نایین، استان اصفهان اصفهان، استان اصفهان نجف‌آباد، استان اصفهان تیران، استان اصفهان داران، استان اصفهان بوئین و میاندشت، استان اصفهان الیگودرز، استان لرستان ازنا، استان لرستان دورود، استان لرستان
 :  
سامانه بزرگراهی: سامانه بزرگراهی
بزرگ‌راه‌های ایران  آزادراه‌ها: بزرگ‌راه‌های ایران  آزادراه‌ها
جاده ۶۲ جاده‌ایست که استان لرستان را به اصفهان متصل می‌کند.
یوگو-نوستالژی

پرچم یوگسلاوی
نقشهٔ یوگسلاوی سابق
یوگو-نوستالژی (به انگلیسی: Yugo-nostalgia) به یکسری از پژوهشهای روانی و فرهنگی در میان مردم کشور سابق یوگسلاوی در رابطه با رویداد فروپاشی یوگسلاوی در سال ۲۰۰۶ گفته می‌شود. این پژوهش بر روی مردم کشورهای کوچک و تازه‌تأسیس بوسنی و هرزگوین، کرواسی، مونته‌نگرو، مقدونیه شمالی، صربستان و اسلوونی انجام گشته‌است. درحالیکه مقیاس آماری دربارهٔ مسائل جامعه‌شناختی یوگسلاوی سابق و تجزیهٔ آن کشور آنچنان شناخته‌شده نیست، ولی رایج است که امروزه تنها دو دیدگاه نسبت به این رویداد در میان مردم کشور یوگسلاوی سابق وجود دارد.
دیدگاه مثبت و حس رضایتمندی از بابت تجزیهٔ کشور
دیدگاه منفی و حس تحقیر و رسوایی از بابت تجزیهٔ کشور
مفهوم یوگو-نوستالژی تفاوت بسزایی با یوگسلاویسم دارد. مفهوم واژهٔ یوگو-نوستالژی درواقع به شکوه و بزرگی کشور یوگسلاوی در زمان گذشته دلالت دارد و دراصل یک نظرسنجی است که دوران یوگسلاوی قدیم را در خاطرات تداعی می‌کند؛ درواقع افرادیکه دارای تفکر یوگو-نوستالژی هستند، شکوه کشور یوگسلاوی سابق را در زمینه‌های گوناگون سیاسی، نظامی، صنعتی، ورزشی و غیره به یاد می‌آورند و با رویکرد ملی‌گرایانه آرزوی اتحاد دوبارهٔ کشورهای جدیدی هستند که در گذشته هرکدام استانی از یوگسلاوی بزرگ بودند.

ولی یوگسلاویسم اندیشه‌ای است که در عمل قصد دارد استان‌های تجزیه‌شده را دوباره با هم متحد و همبسته سازد و کشور بزرگ سابق را بازیابی کند. بعبارت دیگر یوگسلاویسم در راستای بازپیوندخواهی گام برمی‌دارد.
آمارگیری

براساس آمارگیری که توسط شرکت گالوپ آمریکا درسال ۲۰۱۷ انجام گرفت، ۸۱٪ از مردم صربستان بر این باورند که تجزیهٔ یوگسلاوی به ضرر مردم بوده‌است. همچنین ۷۷٪ از مردم بوسنی و هرزگوین و ۶۵٪ از مردم مقدونیه شمالی با این دیدگاه اکثریت صربستانی موافق هستند و تجزیه را زیان‌بار می‌دانند. تنها ۴٪ از مردم صربستان بر این باورند که تجزیه به سود کشور بوده‌است؛ همچنین ۶٪ از مردم بوسنی و ۱۴٪ از مردم مقدونیه چنین دیدگاهی دارند و تجزیه را کار مناسبی می‌دانند؛ ولی در کرواسی ۵۵٪ از شرکت‌کنندگان در آمارگیری، تجزیه را مناسب و ۲۳٪ نیز تجزیه را زیان‌بار می‌دانند. در اسلونی ۴۱٪ تجزیه را برای اسلونی سودمند و ۴۵٪ از مردم، تجزیه را زیان‌بار دانستند. بالاترین میزان رأی که از تجزیه استقبال کردند و رضایت خود را به فروپاشی یوگسلاوی نشان دادند، مردم جمهوری کوزوو هستند که در آخرین آمارگیری که در سال ۲۰۰۸ میلادی در کوزوو انجام شد، ۷۵٪ از مردم از تجزیه راضی و ۱۱٪ از تجزیه ناراضی و پشیمان‌اند.
حس مثبت و منفی به یوگو-نوستالژی

به‌طور کلی یوگو-نوستالژی به حس نوستالژی درمورد کشور یوگسلاوی سابق دلالت دارد. بعبارت دیگر، مردم باقی‌ماندهٔ یوگسلاوی، از امنیت و آسایش مادی و معنوی نظام مرکزی آن دوران یعنی جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی به نیکی یاد می‌کنند. دلیل این علاقه‌مندی به کشور سابق، با مسائلی همچون امنیت اقتصادی، یکپارچگی ملی، حس وحدت، فراملی‌گرایی، جنبش عدم تعهد، تاریخ باستانی، تنوع لباسهای محلی و سنتها و همچنین دیگر مسائل زیباکنندهٔ یک جامعه عنوان می‌کنند. این افراد، ازجمله پروفسور هولیگان، مسائلی همچون جینگوئیسم و فساد سیاسی و اقتصادی موجود در ارکان یوگسلاوی سابق و جنگهای قومی را عامل این گسستگی عنوان می‌کنند و بر این باورند که نظام حاکم بر یوگسلاوی، با فساد گسترده موجب شد تا تور ایمنی اجتماعی به‌کلی برچیده شود، سختی و مشقت اقتصادی بیشتر شود، عدل اجتماعی کاهش یابد و ثروت بین اشخاصی خاص تقسیم شود و درنتیجه نرخ جرم و جنایت افزایش یابد. این گروه همچنین بی‌کفایتی در نهادهای دولتی و مسئولین را موجب افول کشور می‌دانند. پس از فروپاشی، سکه‌هایی از جانب دولت کرواسی ضرب شد و بر روی آن سکه‌ها، عبارت یوگو-نوستالژی نوشته شده بود که مردم یوگسلاوی سابق را به اتحادی دوباره دعوت می‌کرد که همچنان در هر شش کشور ادامه دارد. این دسته از افراد آناکرونیسم و خیانت را موجب رویداد فروپاشی می‌دانند و در عین حال جنگ‌ها و کشتارهایی که در سالهای گذشته رخ داده بود را عاملی برای این گسستگی عنوان می‌کنند. در طرف مقابل، افرادی تجزیه‌طلب همانند دوبراوکا اوگرشیچ باورمندان به یوگو-نوستالژی را افرادی خائن و دشمن ملت توصیف می‌کنند.
یوگسلاویسم پس از فروپاشی

پس از فروپاشی یوگسلاوی، نگرش یوگسلاویسم به‌کلی محبوبیت خود را ازدست داد. بخشهای صربستان و مونتنگرو در بخش جنوبی، اتحادیه‌ای تشکیل دادند و بین سالهای ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۳ میلادی، آن را با نام «جمهوری فدرال یوگسلاوی» معرفی کردند. سپس نام آن را تغییر دادند و کشور را با نام صربستان و مونته‌نگرو شناختند. دلیل بازگرداندن نام یوگسلاوی هم نگرشی برای احیای کشور یوگسلاوی درنظر گرفته شده بود؛ ولی مشکل آنجا بود که پس از فروپاشی یوگسلاوی، زبان رسمی کشور که زبان صربی‌کرواتی بود، دیگر در بین کشورهای تازه‌تأسیس به‌کار نمی‌رفت و نظام آموزشی یکپارچهٔ یوگسلاوی عملاً به شش نظام آموزشی تبدیل شده بود. حتی دامنهٔ اینترنتی دات یو که دامنهٔ وبسایتهای کشور یوگسلاوی بود محبوبیت خود را ازدست داد و از سال ۲۰۱۰ برچیده شد.

یوگو-نوستالژی نگرشی است که به بازگشت یوگسلاوی امیدوار است. از این رو جنبشهای گوناگونی برای یکپارچه کردن کشور یوگسلاوی ساخته می‌شوند. در استان خودمختار وویوودینا، مردی که دوستدار یوگسلاوی بود، به افتخار یوسیپ بروز تیتو و پادشاهی یوگسلاوی، انجمنی به‌نام یوگولند به معنای «سرزمین یوگسلاوی» را بنیان نهاد و مردم از کشورهای تازه‌تأسیس گرد هم می‌آمدند و به یاد کشور سابقشان مراسم برگزار می‌کردند.
در سال ۲۰۱۰ میلادی در شهر زاگرب کرواسی، انجمنی به نام ("Savez Jugoslavena") به معنای «اتحاد یوگوسلاوها» بنیان‌گذاری شد و تصمیم بر آن شد که کار اتحاد را از مردم کرواسی آغاز کنند و مردم بدون توجه به جنسیت، دین و ایدئولوژی، با یکدیگر متحد شوند. هدف اصلی انجمن این است تا به مردم بفهمانند که یوگسلاوی مادر کرواسی، مونتنگرو، صربستان، مقدونیه شمالی، اسلوونی و بوسنی و هرزگوین است.

سازمان دیگری که در این رابطه تأسیس شده‌است، ("Naša Jugoslavija") نام دارد که به معنای یوگسلاوی ما است. پایگاه این سازمان که در سال ۲۰۰۹ بنیان‌گذاری شده‌است، در شهر پولا قرار دارد و بعنوان یک سازمان رسمی و قانونی در کشور کرواسی فعالیت می‌کند. بیشتر اعضای این سازمان در شهرهای رییکا، زاگرب و پولا فعالیت ملی‌گرایانه می‌کنند. هدف این سازمان اتحاد دوبارهٔ استان‌های تجزیه‌شدهٔ یوگسلاوی سابق است که حتی در بوسنی و هرزگوین نیز شعبه‌ای برای فعالیت دارد. گرچه مردم بوسنی و هرزگوین به دلیل داشتن تفکر اسلامی، اتحاد دوبارهٔ یوگسلاوی را رد می‌کنند.

می‌توان به جرأت گفت که بهترین و قوی‌ترین سازمان فعال در این زمینه «کنسول اصلی SFRY» (به انگلیسی: Consulate-general of the SFRY) در مونتنگرو است که پایگاه اصلی آن در شهر تیوات جای دارد. پیش از سرشماری ملی در مونتنگرو، رهبر این سازمان مارکو پرکوویچ، از مردم مونتنگرو درخواست کرد تا در سرشماری آینده، ملیت خود را آزادانه و شجاعانه یوگوسلاو معرفی کنند.
مراسمی ملی‌گرایانه در شهر پتوی اسلوونی در سال ۲۰۱۳ با پرچم یوگسلاوی برای بازپیوند
پرچم یوگسلاوی در شهر موستار بوسنی و هرزگوین در سال ۲۰۰۹ در راستای بازپیوند کشور
پرچمهایی با تصویر تیتو در شهر کومروویچ کرواسی
تراموا تسویکاو

تراموا تسویکاو (آلمانی: Straßenbahnnetz Zwickau) سیستم تراموا در شهر تسویکاو، آلمان است.
این تراموا که در سال ۱۸۹۴ تأسیس شده دارای ۴ خط، ۴۰ ایستگاه و ۱۸٫۵ کیلومتر طول می‌باشد.
نگارخانه

۱۹۹۱
۱۹۹۳
شهرک مرزداران

شهرک مرزداران تبریز، به طرف کوی شاهد.
نمایی از بوستان استادان، شهرک مرزداران تبریز.
ورزشگاه پنج هزار نفری مرزداران؛ شهرک مرزداران تبریز.
شهرک مرزداران یکی از شهرک‌های نوبنیاد شهر تبریز است که در حوزهٔ استحفاظی شهرداری منطقهٔ ۵ و در شرق این شهر قرار دارد. این شهرک دارای یک ورزشگاه پنج هزار نفری فوتبال، یک سالن ورزشی چند منظوره و شش بوستان است.
شهرک مرزداران تبریز، در مجاورت دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز، شهرک نصر و نمایشگاه بین‌المللی تبریز واقع شده است.
بوستان‌ها

بوستان طه
بوستان مرزداران
بوستان کودک
بوستان نیاوران
بوستان بهارستان
بوستان استادان
نگارخانه

نمایی برفی از بوستان کودکان مرزداران
نمایی از بالای مسجد المهدی به سمت شمال
نمایی از بالای بوستان طاها
گیاندری گارزون

گیاندری گارزون (به انگلیسی: Geandry Garzón) (زادهٔ ۵ نوامبر ۱۹۸۳) کشتی‌گیر پیشین اهل کوبا است که در دستهٔ ۶۶ کیلوگرم کشتی آزاد رقابت می‌کرد. گارزون برندهٔ یک مدال نقره (۲۰۰۷) و سه برنز (۲۰۰۵، ۲۰۰۶، ۲۰۱۰) از مسابقات قهرمانی کشتی جهان است. برندهٔ مدال طلای بازی‌های پان امریکن (۲۰۰۷) و نیز قهرمان پنج دورهٔ مسابقات قهرمانی کشتی پان امریکن (۲۰۰۵، ۲۰۰۷–۲۰۱۰) است.
اون همچنین قهرمان جام جهانی کشتی در سال ۲۰۱۱ و دارندهٔ مدال طلای بازی‌های آمریکای مرکزی و کارائیب (۲۰۰۶) است. گارزون ملی‌پوش کوبا در بازی‌های المپیک ۲۰۰۸ پکن بود که از رمضان شاهین در دیدار سرگروهی باخت و در شانس مجدد مهدی تقوی از ایران را شکست داد اما در دیدار مدال برنز به اوتار توشیشویلی گرجستانی باخت و به مقام پنجم رسید. او در قهرمانی جهان ۲۰۱۰ نیز برای دومین بار مهدی تقوی را مغلوب کرد. وی سابقه حضور در المپیک ۲۰۲۰ توکیو را هم دارد.
دانشگاه صنعتی

مؤسسۀ فناوری (به انگلیسی: Institute of technology) یا دانشکده پلی‌تکنیک (به فرانسوی: École polytechnique) یا دانشگاه فنی (به آلمانی: Technische hochschule) (به آلمانی: Technische Universität) که در ایران دانشگاه صنعتی خوانده می‌شود، گونه‌ای از مؤسسات آموزشی و دانشگاه‌ها است، که در زمینه آموزش متخصصان در حوزه‌های مهندسی، فناوری، علوم کاربردی و در برخی موارد، علوم طبیعی فعالیت می‌نماید.
آزمایشگاه فیزیک «بریج» در مؤسسه فناوری کالیفرنیا (کَلتِک)
اصطلاح انگلیسی پلی‌تکنیک یا دانشکده فنی، نخستین بار در اوائل قرن نوزدهم به‌کار گرفته شد. نخستین دانشگاه فنی، دانشکده مهندسی اکول پلی‌تکنیک پاریس بود، که در سال ۱۷۹۴ در شهر پاریس تأسیس شد.
جو بیونگ کیو

| جو بیونگ کیو | جو بیونگ کیو |
| --- | --- |
جو در فوریه ۲۰۲۱: جو در فوریه ۲۰۲۱
زادهٔ: ۲۳ آوریل ۱۹۹۶ ‏(۲۸ سال) سئول، کره جنوبی
دیگر نام‌ها:  Jo Byung-gyu  Cho Byeong-kyu 
تحصیلات: مؤسسه هنر سئول
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۲۰۱۵–اکنون
نماینده: اچ‌بی انترتینمنت
نام کره‌ای: نام کره‌ای
هانگول: 조병규
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Jo Byeong-gyu
مک‌کیون–ریشاور: Cho Pyŏnggyu
جو بیونگ کیو (کره‌ای: 조병규؛ زادهٔ ۲۳ آوریل ۱۹۹۶) بازیگر اهل کره جنوبی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در مجموعه‌های تلویزیونی مانند قلعه آسمان (۲۰۱۸–۲۰۱۹)، لیگ جذاب (۲۰۱۹–۲۰۲۰) و شکارچیان شگفت‌انگیز (۲۰۲۰–۲۰۲۳) شناخته می‌شود. او سال ۲۰۲۱ موفق شد اولین نقش اصلی خود را در سریال «شکارچیان شگفت انگیز» The Uncanny Counter دریافت کند که به یکی از پربیننده ترین های نتفلیکس تبدیل شد و شهرت وی را به طرز قابل توجهی افزایش داد.
فیلم‌شناسی > فیلم

| سال | عنوان | نقش |
| --- | --- | --- |
| ۲۰۱۶ | زندگی عاشقانه در معرض خطر |  |
| ۲۰۱۶ | فانتزی دختران | گو وون چول |
| ۲۰۱۸ | کیم هیسون | چوی دونگ هون |
| ۲۰۱۹ | خانم‌های پلیس |  |
| ۲۰۱۹ | آیدل | گو یو هان |
| ۲۰۲۰ | اینجا یک بیگانه وجود دارد | دو گون ته |
فیلم‌شناسی > مجموعه تلویزیونی

| سال | عنوان | نقش | توضیحات | منابع |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۱۵ | تو کیستی: مدرسه ۲۰۱۵ | بیونگ کیو |  |  |
| ۲۰۱۵ | رایدرز: فردا رو بگیر | کیم مین جونگ |  |  |
| ۲۰۱۶ | آره همینه که هست | بیمار | قسمت ۲۸ |  |
| ۲۰۱۶ | ذهن زیبا | برادر گه جین سونگ |  |  |
| ۲۰۱۶ | کی۲ | پاره وقت | قسمت ۸ |  |
| ۲۰۱۷ | ملکه هفت روزه | بک سوک هی (جوانی) |  |  |
| ۲۰۱۷ | گل پول | کانگ پیل جو (جوانی) |  |  |
| ۲۰۱۷ | دوران جوانی ۲ | جو چونگ هان |  |  |
| ۲۰۱۷ | دختران نسل ۱۹۷۹ | لی بونگ سو |  |  |
| ۲۰۱۸ | رادیو عاشقانه | گو هون جونگ |  |  |
| ۲۰۱۸ | زمان | کیم بوک کیو |  |  |
| ۲۰۱۸–۲۰۱۹ | قلعه آسمان | چا کی جون |  |  |
| ۲۰۱۹ | پسر روان‌سنج | کانگ سونگ مو (جوانی) |  |  |
| ۲۰۱۹ | سرگذشت آسدال | ساتونیک |  |  |
| ۲۰۱۹–۲۰۲۰ | لیگ جذاب | هان جه هی |  |  |
| ۲۰۲۰–اکنون | شکارچیان شگفت‌انگیز | سو مون | فصل ۱–۲ |  |
| ن/م | داستان بازنده‌ها | سو مین کی |  |  |
:
استدلال زبان خصوصی

استدلال زبانِ خصوصی ناظر است بر این ادعا که زبانی که تنها یک فرد آن را درمی‌یابد نامنسجم است. این استدلال را لودویگ ویتگنشتاین در آثار متأخر خود، به‌ویژه در کتاب پژوهش‌های فلسفی، طرح کرد. او در بند ۲۴۳ توضیح داده است: «واژه‌های منفرد این زبان قرار است به آنچه فقط برای شخص سخنگو می‌تواند دانسته باشد ارجاع دهند.» استدلال زبانِ خصوصی، در نیمهٔ دوم قرن بیستم، محور مباحثات فلسفی بود.
ویتگنشتاین در پژوهش‌ها استدلال‌های خود را در صورتی موجز و خطی عرضه نمی‌دارد، بلکه کاربردهای خاصی از زبان را وصف می‌کند و خواننده را به اندیشیدن دربارهٔ پیامدهای آن کاربردها برمی‌انگیزد. این روش به بروز اختلاف‌نظرهایی معتنابه دربارهٔ ماهیت استدلال و پیامدهای آن انجامیده و به صحبت کردن از استدلال‌های زبانِ خصوصی کشیده است.
تاریخ‌نگاران فلسفه سوابقی از استدلال زبانِ خصوصی را در منابع مختلف سراغ می‌دهند، به‌ویژه در آثار گوتلوب فرگه و جان لاک. لاک، همچنین، مدافع برجستهٔ دیدگاهی است که هدف این استدلال قرار دارد، چه اینکه او در کتاب خود، جستاری درخصوص فاهمهٔ بشری، این نظریه را پیش نهاد که مرجع یک کلمه ایده‌ای است که آن کلمه نمایانگر آن است.
آشپزی یادداشت به یادداشت

آشپزی یادداشت به یادداشت سبکی از آشپزی بر مبنای آشپزی مولکولی است که توسط هروه تیس ایجاد شده است. غذا با استفاده از ترکیبات شیمیایی که جایگزین بافت‌های حیوانی یا گیاهی شده، درست می‌شوند. این بدان معناست که آشپزی مانند «نقاشی است که از رنگ‌های اصلی استفاده می‌کند، یا موسیقی‌دانی که موسیقی الکتروآکوستیک، موج به موج، با استفاده از رایانه می‌سازد».
آشپزی یادداشت به یادداشت توسط هروه تیس خلق شد
نیروهای مسلح لبنان

| نیروهای مسلح لبنان | نیروهای مسلح لبنان |
| --- | --- |
القوات المسلحة اللبنانية: القوات المسلحة اللبنانية
بنیان‌گذاری: ۱ اوت ۱۹۴۵
شکل کنونی: ۱۹۸۳ و ۱۹۹۱
شاخه‌ها:  نیروی زمینی لبنان  نیروی هوایی لبنان نیروی دریایی لبنان
ستاد: یرزه، لبنان
وبگاه: https://www.lebarmy.gov.lb/
رهبری: رهبری
فرمانده کل: جوزف عون
وزیر دفاع: زینه اَکار
فرمانده نیروهای مسلح: حسن آئودی (سرپرست)
نیروی انسانی: نیروی انسانی
سن سربازی: ۱۸–۳۰ سال، به‌صورت داوطلبانه
خدمت سربازی: داوطلبانه از ۲۰۰۷
دسترسی برای خدمت سربازی: ۱٬۱۰۶٬۸۷۹ مردان، سن ۱۸–۴۹،  ۱٬۱۲۲٬۵۹۵ زنان، سن ۱۸–۴۹
فراخور برای خدمت سربازی: ۹۳۴٬۸۲۸ مردان، سن ۱۸–۴۹،  ۹۴۸٬۳۲۷ زنان، سن ۱۸–۴۹
نیروی فعال: ۸۰٬۰۰۰
دخل و خرج: دخل و خرج
بودجه: ۲٫۵ میلیارد دلار (۲۰۱۸)
درصد تولید ناخالص داخلی: ۲٫۸٪
صنعت: صنعت
تأمین کنندگان خارجی:  ایالات متحده آمریکا  فرانسه  بریتانیا  ایران  ایتالیا  آلمان  روسیه  کره جنوبی
جستارهای وابسته: جستارهای وابسته
تاریخ:  نبرد انجار (۱۶۲۳)  جنگ جهانی اول  ارتش شام (۱۹۱۹–۱۹۴۶) نیروهای متحد  نیروهای فرانسه ویشی  قیمومت فرانسه بر لبنان  جنگ جهانی دوم لشکرکشی سوری لبنانی جنگ عرب‌ها و اسرائیل (۱۹۴۸) بحران ۱۹۵۸ لبنان جنگ آب  جنگ داخلی لبنان جنگ هتل‌ها  جنگ صد روزه  نیروهای چندملیتی در لبنان ۱۹۸۲–۱۹۸۴  جنگ کوهستان  جنگ کمپ‌ها عملیات دیینه  جنگ با تروریسم نیروهای حافظ صلح سازمان ملل مستقر در لبنان  عملیات بنین  جنگ اسرائیل و لبنان (۲۰۰۶)  عملیات نهر البارد  مناقشه لبنان (۲۰۰۸)  درگیری در صیدون ۲۰۱۳  جنگ داخلی سوریه گسترش به لبنان  حمله اسرائیل به لبنان (۲۰۲۴–اکنون) 
سربازان ارتش لبنان، ۲۰۰۹
نیروهای مسلح لبنان (به عربی: القوات المسلحة اللبنانية) (به فرانسوی: Forces Armées Libanaises) که به ارتش لبنان (به عربی: الجيش اللبناني)(به فرانسوی: Armée libanaise) نیز شهرت دارد، مجموعه نیروهای مسلح جمهوری لبنان است. نیروهای مسلح لبنان، شامل سه شاخه است: نیروی زمینی لبنان، نیروی هوایی لبنان و نیروی دریایی لبنان. وظیفهٔ اصلی این نیروها، دفاع از لبنان و مردم آن در برابر تهدیدات خارجی و دشمنان، حفظ ثبات، امنیت و منافع این کشور و شرکت در فعالیت‌های بین‌المللی بشردوستانه است.
شعار نیروهای مسلح لبنان افتخار، جان‌فشانی و وفاداری (به عربی: شرف · تضحية · وفاء) و نماد آن، متشکل از یک درخت سدر لبنانی، دربرگرفته شده با دو شاخه از گیاه برگ‌بو است.
ویژگی‌ها

نیروهای مسلح لبنان دارای ۸۴٬۲۰۰ نفر نیروی فعال است. حدود ۸۰٬۰۰۰ نفر در نیروی زمینی، ۲٬۵۰۰ نفر در نیروی هوایی و ۱٬۷۰۰ نفر در نیروی دریایی لبنان، خدمت می‌کنند. سایر پرسنل نیز شامل فرماندهان، مشاوران، مهندسان و اعضای نیروهای ویژهٔ این کشور هستند. این نیروها به‌طور کاملاً داوطلبانه به ارتش پیوسته‌اند و مقر اصلی فرماندهی آن‌ها در یرزه، در شرق پایتخت، بیروت واقع است. ایالات متحده آمریکا، از حامیان و شرکای اصلی نیروهای مسلح لبنان است و حدود ۸۵٪ از تجهیزات نظامی این نیروها، ساخت این کشور هستند. سایر تجهیزات این نیرو نیز عموماً ساخت بریتانیا، فرانسه و شوروی هستند.
ایل بیات

| 0 | 1 |
| --- | --- |
تمغای قبیله بیات مطابق کتاب دیوان لغات الترک تألیف محمود کاشغری، قرن چهارم هجری: تمغای قبیله بیات مطابق کتاب دیوان لغات الترک تألیف محمود کاشغری، قرن چهارم هجری
مناطق با جمعیت چشمگیر: مناطق با جمعیت چشمگیر
 ایران،  ترکیه،  جمهوری آذربایجان،  ترکمنستان،  عراق،  افغانستان:  ایران،  ترکیه،  جمهوری آذربایجان،  ترکمنستان،  عراق،  افغانستان
دین: دین
اسلام (شیعه): اسلام (شیعه)
قومیت‌های وابسته: قومیت‌های وابسته
ترکان اغوز، قایی، ایل قنق، بیگدلی، بایندر، سالور : ترکان اغوز، قایی، ایل قنق، بیگدلی، بایندر، سالور 
بیات یکی از قبیله‌های تُرک‌تبار است که عمدتاً در ایران، ترکیه، عراق و سوریه سکنی گزیده‌اند.
این قبیله به احتمال بسیار زیاد با مهاجرت‌های ترکان سلجوقی در نیمهٔ اول قرن ۱۱ میلادی وارد فلات ایران شده‌اند. بیات‌ها یکی از ۲۲ قبیلهٔ غز هستند که محمود کاشغری آن‌ها را در کتاب دیوان لغات دیوان لغات الترک، نام ایشان را شرح داده و ذکر کرده است. این قوم نشان علم و پرچم خاص خود را داشته است و توتم آن شاهین بوده است. وجه تسمیه خود این کلمه به جمع باقاعدهٔ «بایان» به معنی «دارا» و «با مکنت و ثروت» بر می‌گردد و در این حالت عقیدهٔ خواجه رشیدالدین فضل الله در کتاب جوامع التواریخ مبنی بر معنای بیات به عنوان «با دولت» می‌تواند صحیح باشد.
مرتضی‌قلی بیات ملقب به سهام السلطان از نخست‌وزیران ایران و نماینده چند دوره مجلس شورای ملی از اراک از طوایف بیات عراق عجم ساکن در محال کزاز و کرهرود بود
تاریخچه

قبیله بیات یکی از قبیله‌های تاریخی ترکان به نام اوغوز هستند که برخی از آن‌ها در حدود قرن ۱۱ میلادی به ایران مهاجرت کردند. ابتدا در شمال خراسان و پس از آن به دلیل نزدیکی با خاندان سلجوقی در بسیاری از مناطق ایران از جمله خراسان، آذربایجان شرقی و غربی، اردبیل، چهارمحال و بختیاری (اشکفتک)، زنجان، اراک، خمین، همدان، فریدن اصفهان،تویسرکان، ملایر، زرندیه و فارس و لرستان سکنیٰ گزیده‌اند. شاخهٔ از قوم بیات در منطقه جاپلق واقع در شهرستان ازنا و الیگودرز به مرکزیت روستای طازران ساکن هستند.
بیات‌ها پیش از مهاجرت گسترده خود به غرب آسیا شامل ایران، افغانستان، عراق، آذربایجان، ترکمنستان، سوریه و ترکیه می‌شود) در اطراف رودخانه قراموران یا بنابر گفته‌های حمدالله مستوفی، قارامران، واقع در شمال چین می‌زیسته‌اند که گروه‌هایی از این قبیله مشهور به بایاوت ده‌ها سال پیش از سلطنت چنگیزخان در زمره طوایف مغول درآمده بودند.
مهاجرت این ایل، از سوی سرزمین‌هایی آغاز شد که امروزه با نام‌های ازبکستان و قزاقستان می‌شناسیم. این ایل رو به سوی خراسان یعنی در جنوب، راه سپردند و در رکاب سلجوقیان، فتوحات بسیاری داشتند.این مهاجرت به خراسان محدود نماند و مراکز مهم دیگری از جمعیت این خاندان در لرستان، کردستان و عراق شکل گرفت.
شاخهٔ دیگری قوم بیات در منطقهٔ سرولایت شهرستان نیشابور به مرکزیت روستای عبدالله گیو (نیشابور) ساکن است.
این روستا در فاصلهٔ ۱۱۵ کیلومتری غرب شهر مشهد مرکز استان خراسان رضوی، و در بین سه شهر بزرگ نیشابور، قوچان و سبزوار واقع است. فاصلهٔ این روستا از سه شهر فوق به ترتیب ۷۰، ۵۸ و ۹۰ کیلومتر است. کار مردم کشاورزی و دامپروری است. این روستا هم‌اکنون در مرکز دهستان‌های ساقبیک، بیدخان و کوهسخت و … قرار داردو از توابع شهرستان نیشابور می‌باشد و به علت مرکزیت محلی و دسترسی به سه شهر بزرگ اطراف، و همچنین دارا بودن زمین‌های مسطح و مناسب، از روستاهای مستعد پیشرفت برای انجام امورات اداری مردم دهستان‌ها و بخش‌های اطراف است.
در زمان حملهٔ قوم مغول به ایران، قوم بیات با جمعیتی در حدود ۵٬۵۰۰٬۰۰۰ نفر که ۹۰۰٬۰۰۰ نفر [نیازمند منبع]؟ مرد جنگجو را شامل می‌شدند با آن‌ها وارد جنگ شدند و پسر چنگیز خان را زخمی کردند. پس از آن چنگیز خان با تمام قوا به نیشابور حمله کرده بسیاری از آن قوم را به قتل رسانید. قوم بیات به کوه‌های اطراف نیشابور فراری شدند. یک گروه به سمت هند و افغانستان، یک گروه به سمت اصفهان، شیراز و اراک و گروهی دیگر به سمت آذربایجان، سوریه و لبنان پراکنده شدند. عده‌ای که به سمت شیراز رهسپار شدند در روستای بیدزرد (۱۵ کیلومتری شیراز-جهرم) و عده‌ای نیز در شهرستان سرچهان (روستاهای، چنارویه، مروشکان، نویه) سکنیٰ گزیده‌اند که نام خانوادگی آن‌ها بیات می‌باشد.
بعد از انقلاب سفید محمدرضا شاه لقب خان برداشته شد.
به نوشتهٔ کتاب «تاریخ قوم بیات» اثر نادر بیات، قوم بیات ناحیهٔ خراسان، در زمان نادر شاه افشار از منطقهٔ کرکوک عراق کوچ کرده و در مناطقی از جلگهٔ نیشابور و به‌طور عمده در روستای عبدالله گیو (نیشابور) و برخی از روستاهای همجوار آن ساکن گردیده‌اند.
خاندان بیات از ابتدا هم در امور نظامی و هم در امور اداری مورد اعتماد سلجوقیان بود که خود از خاندان‌های ترک اوغوز به شمار می‌رفتند. اما شجره‌نامه خاندان بیات با اتمام سلسله سلجوقی پایان نمی‌یابد و نام بسیاری از بزرگان این ایل را می‌توان تا زمان‌ معاصر در تاریخ ردیابی کرد.
شجره‌ نامه خاندان بیات به کشور ایران محدود نمانده و در زمان معاصر بسیاری از افراد این ایل، در ترکیه، آذربایجان، ترکمنستان، ازبکستان و عراق مستقرند و روستاهای زیادی به نام بیات در این کشورها وجود دارد.
مشاهیر ایل بیات در عهد صفوی و قاجار

گروهی از طوایف بیات، دو قرن بعد به آقا محمدخان قاجار پیوستند و سرانشان در زمره دربار قاجار درآمدند. علی‌نقی خان بیات ملقب به نظام لشکر و صمصام الملک، از بزرگان ایل بیات بود که در زمان ناصرالدین شاه می‌زیست. او از مالکان بزرگ ایران و سرکرده یکی از افواج نظامی آن روزگار بود.