stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
محمد قذافی

| محمد قذافی محمد القذافی | محمد قذافی محمد القذافی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۹۷۰ (۵۴–۵۵ سال)
والدین: معمر قذافی فتحیه نوری
خویشاوندان: صفیه فرکاش (نامادری) سیف‌الاسلام قذافی (برادر ناتنی) ساعدی قذافی (برادر ناتنی) هانیبال قذافی (برادر ناتنی) عایشه قذافی (خواهر ناتنی) معتصم قذافی (برادر ناتنی) سیف‌العرب قذافی (برادر ناتنی) خمیص قذافی (برادر ناتنی)
محمد قذافی (به عربی: محمد معمر القذافي) بزرگترین فرزند معمر قذافی رهبر لیبی است که در سال ۱۹۷۰ میلادی دیده به جهان گشود. او رئیس کمیته المپیک لیبی و همچنین مدیر شرکت مخابرات لیبی (در دوران حکومت پدرش) بود. او نتیجه ازدواج معمر قذافی و فتحیة نوری خالد است. محمد قذافی که دارای مدرک دکترا است برخلاف برادرانش هیچ مسئولیت نظامی و امنیتی نداشته است. حضور او در رسانه‌های لیبی به مسائل مربوط به ورزش و مخابرات محدود بود و تنها حضور تلویزیونی او بعد از ناآرامی‌های لیبی، تصویری از بازی شطرنج پدرش با رئیس فدراسیون جهانی شطرنج بود.
در تاریخ ۲۲ اوت ۲۰۱۱ پس از حضور مخالفان در طرابلس او در تماسی با شبکه الجزیره اعلام کرد که منزلش در محاصره مخالفان قرار دارد. در حین صحبت‌های او، پس از شنیده شدن صدای شلیک، ارتباط او با شبکه الجزیره قطع شد. پس از آن مصطفی عبدالجلیل رئیس حکومت انتقالی لیبی (مخالفان قذافی) در تماسی با شبکه الجزیره اعلام کرد که پس از درگیری نیروهای تحت امرش با محافظان محمد قذافی دو تن از مخالفان و یک نفر از محافظان پسر قذافی کشته شده‌اند ولی به محمد قذافی آسیبی نرسیده است. نیروهای وفادار به معمر قذافی در تاریخ ۲۳ اوت ۲۰۱۱ یعنی یک روز پس از دستگیری او، توانستند محمد قذافی و خانواده‌اش را از دست مخالفان رهانیده و فراری دهند.
او در اواخر اوت همراه خانواده‌اش به الجزایر گریخت.
رئیس‌جمهور ویتنام

| رئیس‌جمهور  جمهوری سوسیالیستی ویتنام | رئیس‌جمهور  جمهوری سوسیالیستی ویتنام |
| --- | --- |
Chủ tịch nước Cộng hòa xã hội chủ nghĩa Việt Nam: Chủ tịch nước Cộng hòa xã hội chủ nghĩa Việt Nam
نشان ملی ویتنام: نشان ملی ویتنام
متصدی کنونی ووتی آنه ژوآن (کفیل) از ۱۸ ژانویه ۲۰۲۳: متصدی کنونی ووتی آنه ژوآن (کفیل) از ۱۸ ژانویه ۲۰۲۳
لقب: خانم رئیس‌جمهور (غیررسمی) عالی‌جناب (دیپلماتیک)
گونه: رئیس کشور
عضوی از: کمیته مرکزی حزب کمونیست کمیته حزب پلیس مرکزی کمیسیون نظامی مرکزی مجمع ملی شورای دفاع و امنیت ملی
اقامت‌گاه: کاخ ریاست‌جمهوری
نامزدکننده: کمیته دائمی مجمع ملی
گمارنده: مجمع ملی
مدت دوره: ۵ سال, قابل تمدید
سند انتصاب: قانون اساسی ویتنام
دارندهٔ افتتاحی: هو شی مین
بنیادگذاری: ۲ سپتامبر ۱۹۴۵؛ ۷۹ سال پیش (۱۹۴۵-02}})
جانشین: معاون رئیس‌جمهور
وبگاه: Official website (Vietnamese)
رئیس‌جمهور جمهوری سوسیالیستی ویتنام (به ویتنامی: Chủ tịch nước Cộng hòa xã hội chủ nghĩa Việt Nam، رئیس ملت جمهوری سوسیالیستی ویتنام)
رئیس کشور ویتنام است که توسط مجمع ملی ویتنام از میان نمایندگان مجمع ملی انتخاب می‌شود. ویتنام یک دولت تک‌حزبی است و رئیس‌جمهور به‌طور کلی پس از دبیر کل حزب کمونیست ویتنام دومین مقام عالی را در نظام سیاسی دارد.
علاوه بر این، رئیس‌جمهور رئیس دولت یعنی نخست‌وزیر را منصوب می‌کند. رئیس‌جمهور به‌عنوان رئیس کشور، نماینده ویتنام در سطح داخلی و بین‌المللی است. رئیس‌جمهور نظم، هماهنگی و ثبات دولت ملی را حفظ می‌کند و پاسدار استقلال و تمامیت ارضی کشور است.
رئیس‌جمهور باید نماینده مجمع ملی باشد و به طور سنتی عضو کمیته مرکزی حزب کمونیست است. کمیته مرکزی حزب کمونیست نامزدهایی را برای کمیته دائمی مجمع ملی معرفی می‌کند، سپس کمیته دائمی مجمع ملی آن نامزدها را برای انتخاب رسمی توسط همه نمایندگان مجمع ملی تأیید و معرفی می‌کند.
رئیس‌جمهور، معاون رئیس‌جمهور، نخست‌وزیر، وزرا و سایر مقامات را با موافقت مجمع ملی منصوب می‌کند. همچنین رئیس‌جمهور، فرمانده عالی نیروهای مسلح خلق ویتنام، رئیس شورای دفاع و امنیت ملی، عضو پلیتبوروی حزب کمونیست، عضو دائم کمیسیون نظامی مرکزی حزب کمونیست و کمیته حزب پلیس مرکزی است. از سپتامبر ۲۰۱۱، رئیس‌جمهور رئیس کمیته مرکزی اصلاحات قضایی است. دوره تصدی رئیس‌جمهور ۵ ساله می‌باشد و رئیس‌جمهور تنها می‌تواند سه دوره در این سمت باقی بماند. در صورتی که رئیس‌جمهور نتواند وظایف خود را انجام دهد، معاون رئیس‌جمهور تا زمانی که رئیس جمهور مجدداً وظایف خود را از سر گیرد یا تا انتخاب رئیس‌جمهور جدید سمت کفالت رئیس‌جمهوری را بر عهده می‌گیرد.
اختیارات و اعتبار دفتر رئیس‌جمهور در طول سال‌ها متفاوت بوده است. به عنوان مثال، در حالی که رئیس‌جمهور اول و افتتاحی، هو شی مین، رئیس حزب کمونیست بود، از آن سو در این مقام اولین عضو رده‌بندی دفتر سیاسی هم بوده است. همچنین بالاترین ارگان تصمیم‌گیری در ویتنام، جانشین او، تون دوک تانگ، به‌عنوان یک شخصیت نمادین همراه با دبیر کل له یوئن خدمت کرد. از زمان صعود ترونگ شینه به ریاست‌جمهوری، رئیس‌جمهور به ترتیب اولویت دفتر سیاسی حزب کمونیست در رتبه اول یا دوم قرار گرفته است. به جز رئیس‌جمهور نگوین مین تریت که در رتبه چهارم و رئیس‌جمهور وی چی کونگ در رتبه سوم قرار گرفته بودند. هوشی مین، ترونگ شینه و نگوین فو ترونگ به‌طور هم زمان به عناوین رئیس حزب و رئیس کشور خدمت کرده‌اند.
ووتی آنه ژوآن در حال حاضر کفیل رئیس‌جمهور است و از ژانویه ۲۰۲۳ پس از استعفای نگوین خووان فوک تا انتخاب رئیس‌جمهور جدید در این سمت است.
پیشینه

هو شی مین در سال ۱۹۴۶ توسط مجمع ملی به عنوان اولین رئیس‌جمهور ویتنام منصوب شد. قانون اساسی ۱۹۵۹ بیان می‌کرد که مجمع ملی قدرت تعیین و عزل رئیس‌جمهور را دارد. رئیس‌جمهور نماینده ویتنام هم در داخل و هم در خارج از کشور بود. قدرت و مسئولیت های رئیس‌جمهور در قانون اساسی ۱۹۴۶ بسیار شبیه به اختیارات و مسئولیت‌های رئیس‌جمهور ایالات متحده و عناصر رئیس‌جمهور فرانسه می‌باشد  که هم رئیس کشور و هم رئیس دولت هستند.
قانون اساسی ۱۹۵۹ به طور قابل توجهی قدرت رئیس‌جمهور را کاهش داد و رئیس‌جمهور را به رهبر قانونی ویتنام تبدیل کرد و در عین حال بیشتر قدرت عملی را به سمت دبیر کل کمیته مرکزی حزب کمونیست ویتنام برد. قانون اساسی ۱۹۸۰ مقام ریاست کشور را به طرز چشمگیری تغییر داد. منصب ریاست‌جمهوری منسوخ شد و ریاست شورای دولتی جایگزین شد. ریاست شورای دولتی از دفتر شورای ریاست پرزیدیوم شورای عالی شوروی الگوبرداری شد. شورای دولتی، مانند شورای وزیران، یک نهاد تصمیم‌گیری جمعی بود. هم شورای دولتی و هم شورای وزیران بخشی از قوه مجریه بودند. تقویت این نهادها نقش قوه مقننه را تضعیف می‌کرد. وظایف، اختیارات و مسئولیت‌های شورای دولتی از کمیته دائمی مجمع ملی گرفته شد که در قانون اساسی ۱۹۸۰ اکثر اختیارات و اعتبار خود را از دست داد.
اعضای شورای دولتی توسط مجمع ملی انتخاب می‌شدند و متشکل از رئیس، نایب رئیس، دبیر کل و سایر اعضا بودند. اعضای شورای دولتی نمی‌توانستند همزمان اعضای شورای وزیران باشند. رئیس شورای دولتی همزمان رئیس شورای دفاع ملی و فرمانده کل نیروهای مسلح خلق ویتنام بود. شورای دولتی بر عملکرد سایر نهادها، به ویژه شورای وزیران، ارگان عالی کنترل خلق و شوراهای خلق در همه سطوح نظارت می‌کرد. همچنین ریاست انتخابات مجمع ملی را بر عهده داشت. ریاست شورای دولتی در قانون اساسی ۱۹۹۲ لغو شد و به جای آن ریاست‌جمهوری قرار گرفت.
اهمیت رئیس‌جمهور در طول تاریخ ویتنام ثابت نمانده است. به عنوان مثال، در حالی که هو شی مین به عنوان اولین عضو دفتر سیاسی، بالاترین نهاد تصمیم‌گیری در ویتنام، رتبه‌بندی شد، جانشین او، تون دوک تانگ، یک شخصیتی نمادین با قدرت کم و محدود بود. پست رئیس کشور در قانون اساسی ۱۹۸۰ با انتصاب ترونگ شینه تقویت شد که به ترتیب اولویت دومین عضو عالی‌رتبه در دفتر سیاسی پس از له یوئن بود. دفتر رئیس‌جمهور تا زمانی که نگوین مین تریت در سال ۲۰۰۶ منصوب شد، رتبه دوم را در اولویت دفتر سیاسی حفظ کرد. او در سلسله مراتب دفتر سیاسی رتبه چهارم را داشت.
دفتر سیاسی پس از یازدهمین کنگره ملی حزب کمونیست ویتنام که در ژانویه ۲۰۱۱ برگزار شد توسط کمیته مرکزی انتخاب شد، ترونگ تان سانگ، رئیس‌جمهور اسبق ویتنام، اولین عضو رده‌بندی دفتر سیاسی را انتخاب کرد. این اولین بار در تاریخ ویتنام بود که بالاترین رتبه دفتر سیاسی پست دبیر کل یا رئیس حزب را نداشت. از آنجایی که ترونگ تان سانگ رتبه اول دفتر سیاسی را به خود اختصاص داده بود، رئیس غیر رسمی این نهاد است. جلسات دفتر سیاسی به طور منظم برگزار می‌شود. تصمیمات درون دفتر سیاسی از طریق تصمیم‌گیری جمعی اتخاذ می‌شود و سیاست‌ها تنها در صورتی وضع می‌شوند که اکثریت اعضای دفتر سیاسی از آنها حمایت کنند.
پیوند بیرونی

| ن ب و سران حکومت ویتنام از ۱۹۴۵ | ن ب و سران حکومت ویتنام از ۱۹۴۵ |
| --- | --- |
ویتنام شمالی (۱۹۴۵–۱۹۷۶):  ویتنام شمالیهو شی مین  Huỳnh Thúc Kháng1  تون دوک تانگ 
State of Vietnam (۱۹۴۹–۱۹۵۵): ویتنام جنوبی بائو دای  نگو دین دیم1
ویتنام جنوبی (۱۹۵۵–۱۹۷۵): ویتنام جنوبی نگو دین دیم  دووانگ ون مین2  Nguyễn Khánh2  کمیته رهبری استانی3  دووانگ ون مین2  فان خاک سو2  نگوین وان تیو2  تران ون هوونگ  دووانگ ون مین
جمهوری ویتنام جنوبی (۱۹۶۹–۱۹۷۶): FNL نگوین هو تو
ویتنام (۱۹۷۶–اکنون): ویتنام تون دوک تانگ (۱۹۷۶–۱۹۸۰)  Nguyễn Hữu Thọ (۱۹۸۰–۱۹۸۱)۱  شورای ایالتی (۱۹۸۱–۱۹۸۷) (رئیس: ترونگ چین)3  شورای ایالتی (۱۹۸۷–۱۹۹۲) (رئیس: وو چی کونگ)3  له دوک آنه (۱۹۹۲–۱۹۹۷)  تران دوک لیانگ (۱۹۹۷–۲۰۰۶)  نگوین مین تریت (۲۰۰۶–۲۰۱۱)  ترونگ تان سانگ (۲۰۱۱–۲۰۱۶)  تران دای کوانگ (۲۰۱۶–۲۰۱۸)  دانگ تای نگوک تین (۲۰۱۸)1  نگوین فو ترونگ (۲۰۱۸–اکنون)
 1کفیل  2نظامی  3رهبری جمعی :  1کفیل  2نظامی  3رهبری جمعی 
| ن ب ونخست‌وزیر ویتنام | ن ب ونخست‌وزیر ویتنام |
| --- | --- |
امپراتوری ویتنام (۱۹۴۵): Empire of Vietnam Trần Trọng Kim
Republic of Cochinchina (۱۹۴۶–۴۹): Republic of Cochinchina Nguyễn Văn Thinh  Lê Văn Hoạch  نگوین وان خووان  Trần Văn Hữu
دولت مرکزی استانی ویتنام (۱۹۴۸–۴۹): نگوین وان خووان
حکومت ویتنام (۱۹۴۹–۵۵): South Vietnam بائو دای  Nguyễn Phan Long  Trần Văn Hữu  Nguyễn Văn Tâm  Bửu Lộc  Phan Huy Quát  نگو دین دیم
ویتنام جنوبی (۱۹۵۵–۷۵): South Vietnam Nguyễn Ngọc Thơ2  Nguyễn Khánh2  Nguyễn Xuân Oánh1, 2  Nguyễn Khánh2  تران ون هوونگ2  Nguyễn Xuân Oánh1, 2  Phan Huy Quát2  Nguyễn Cao Kỳ2  Nguyễn Văn Lộc  تران ون هوونگ  تران تین کیم  Nguyễn Bá Cẩn  Vũ Văn Mẫu
ویتنام شمالی (۱۹۴۵–۷۶): North Vietnam هو شی مین  Phạm Văn Đồng
جمهوری ویتنام جنوبی (۱۹۷۵–۷۶): Republic of South Vietnam Huỳnh Tấn Phát
ویتنام (۱۹۷۶–): Vietnam Phạm Văn Đồng  Phạm Hùng  وو ون کیت1  دو موئویی  Võ Văn Kiệt  فان ون خای  نگوین تان دونگ  Nguyễn Xuân Phúc
 1acting  2head of a military government :  1acting  2head of a military government
عبدالله قراگزلو شجاعی

| عبدالله قراگزلو شجاعی | عبدالله قراگزلو شجاعی |
| --- | --- |
نماینده دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی: نماینده دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
ملیت: ایرانی
پیشه: نماینده مجلس شورای ملی
عبدالله قراگزلو شجاعی سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی بعنوان نماینده بهار از استان همدان در مجلس شورای ملی حضور داشت.
قبرستان غیرانتفاعی

| قبرستان غیرانتفاعی | قبرستان غیرانتفاعی |
| --- | --- |
کارگردان: محسن دامادی
تهیه‌کننده: محسن دامادی
نویسنده: محسن دامادی
بازیگران: محمد مطیع علیرضا خمسه دانیال عبادی ستاره اسکندری بهنوش بختیاری حامد بهداد مژگان بیات مجید یاسر مرتضی اکبری پدرام کریمی حامد جوادی
موسیقی: میلاد موحدی
فیلم‌بردار: محمدرضا سکوت
تدوین‌گر: حسین زندباف
توزیع‌کننده: رسانه فیلمسازان
تاریخ‌های انتشار: ۲۳ بهمن ۱۳۹۰
مدت زمان: ۹۰ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
فروش گیشه: ۱۶۲٬۵۰۰٬۰۰۰ تومان (تهران)
قبرستان غیرانتفاعی فیلمی به کارگردانی، تهیه‌کنندگی و نویسندگی محسن دامادی محصول سال ۱۳۸۹ است.
خلاصه داستان

مرد سن و سال داری که یک زمین بزرگ در منطقه‌ای در نزدیکی شهر دارد، تصمیم می‌گیرد آن را تبدیل به یک قبرستان غیرانتفاعی کند. او در کار خود با موانع و مشکلاتی روبه‌رو می‌شود.
حسین قربان‌زاده

| حسین قربان‌زاده | حسین قربان‌زاده |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۵۸ مشهد، ایران
تحصیلات: دکترای حقوق بين الملل
محل تحصیل: دانشگاه امام صادق دانشگاه شهید بهشتی
پیشه: روزنامه‌نگار
حزب سیاسی: جمعیت پیشرفت و عدالت ایران اسلامی
حسین قربان‌زاده (زاده ۱۳۵۸ در مشهد) روزنامه‌نگار و سیاستمدار اصول‌گرای ایرانی و عضو هیات بررسی و تطبیق مصوبات دولت با قوانین است و همچنین در حال حاضر به عنوان عضو هیئت مدیره شرکت صنایع پتروشیمی خلیج‌فارس فعالیت میکند.
وی پیش تر جانشین وزیر امور اقتصادی و دارایی از ۳۱ تیر ۱۴۰۲ تا ۳۱ مرداد ۱۴۰۳، رئیس کل سازمان خصوصی‌سازی و دبیرکل جمعیت پیشرفت و عدالت ایران اسلامی بوده‌است. وی همچنین مدیر مسئول همشهری و روزنامه محلی تهران امروز بود.
علی‌اکبر قاسمی

| علی‌اکبر قاسمی | علی‌اکبر قاسمی |
| --- | --- |
نمایندهٔ دوره‌های پانزدهم و شانزدهم پارلمان افغانستان: نمایندهٔ دوره‌های پانزدهم و شانزدهم پارلمان افغانستان
حوزه انتخاباتی: ولایت غزنی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۹۵۴ (۷۰–۷۱ سال) ولسوالی ناور، ولایت غزنی، افغانستان
ملیت: افغانستان
پیشه: سیاستمدار
علی‌اکبر قاسمی (زادهٔ ۱۳۳۳ ناور ولایت غزنی) سیاستمدار افغانستان و نمایندهٔ مردم ولایت غزنی در دوره‌های پانزدهم و شانزدهم مجلس نمایندگان است. وی در مجلس شانزدهم نمایندگان افغانستان عضو کمیسیون امور دفاعی و تمامیت ارضی می‌باشد.
زندگی‌نامه

علی‌اکبر قاسمی زادهٔ ۱۳۳۳ از ولسوالی ناور ولایت غزنی می‌باشد. ایشان تحصیلات ابتدایی خود را در لیلهٔ کوچی‌ها در غزنی، سال ۱۳۴۲ به پایان رسانید و به مدت ۲ سال نیز در مکتب نظامی پلچرخی کابل نیز تحصیل کرد. وی عضو شورای اتفاق اسلامی بود و در سال ۱۳۵۸ وارد حزب وحدت اسلامی مردم افغانستان شد.
دیگر فعالیت‌ها

دیگر فعالیت‌های ایشان:
قومندان فرقهٔ ۱۴ اردوی ملی افغانستان.
شیدا قره‌چه‌داغی

| شیدا قره‌چه‌داغی | شیدا قره‌چه‌داغی |
| --- | --- |
شیدا قرچه‌داغی: شیدا قرچه‌داغی
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: شیدا قره‌چه‌داغی (قراچه‌داغی)
زاده: ۱۳۲۰ ‏(۸۲–۸۳ سال) تهران
ژانر: موسیقی فیلم موسیقی کلاسیک
ساز(ها): پیانو
سال‌های فعالیت: ۱۳۲۹–اکنون
سازهای اصلی: سازهای اصلی
پیانو: پیانو
دانشگاه: آکادمی موسیقی وین
شیدا قره‌چه‌داغی (زادهٔ ۱۳۲۰) موسیقیدان و آهنگساز اهل ایران است که سال‌ها است در کانادا زندگی می‌کند.
زندگی

شیدا قره‌چه‌داغی در سال ۱۳۲۰ در تهران زاده شد و موسیقی را با فراگیری پیانو نزد دینا باغداساریان آغاز کرد. بعدها برای تحصیل موسیقی راهی اتریش شد و تحصیلات خود را در رشته پیانو و آهنگسازی در آکادمی موسیقی وین به‌پایان برد.
فعالیت‌های حرفه‌ای

شیدا قره‌چه‌داغی پس از بازگشت به ایران در سال ۱۳۴۹ به عنوان استاد پیانو در هنرستان عالی موسیقی به کار پرداخت. حسین علیزاده یکی از شاگردان وی در این هنرستان بود. او همچنین با کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان نیز همکاری نزدیک داشت و مرکز آموزش موسیقی کانون را بنیاد نهاد.
شیدا قرچه‌داغی در این دوره یکی از فعال‌ترین آهنگسازان در زمینه موسیقی فیلم بود و برای حدود چهل کار، موسیقی متن نوشت. او کار در زمینه موسیقی فیلم را با فیلم کوتاه«آن که خیال کرد، آن که خیال بافت کار مرتضی ممیز آغاز کرد و بعد برای فیلم‌های داستانی  رگبار (۱۳۵۱) و  کلاغ (۱۳۵۶) از بهرام بیضائی، مجموعهٔ تلویزیونی غارتگران (۱۳۵۶) اثرِ محمد متوسلانی و فیلم شطرنج باد از محمدرضا اصلانی موسیقی نوشت. در عنوان‌بندی مجموعه تلویزیونی دائی جان ناپلئون نیز نام وی با عنوان انتخاب موسیقی متن نوشته شده‌است.
شیدا قره‌چه‌داغی همچنین پایه‌گذار بخش موسیقی در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در ایران است که خود پنج سال نیز مدیریت آن را به عهده داشت. او برای نخستین بار در ایران، شیوهٔ ارف را برای آموزش موسیقی به کودکان در کلاس‌های کانون بکار برد. همچنین در دورهٔ فعالیت در کانون در کنار آموزش، برای چندین داستان کودک موسیقی ساخت که توسط کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان به صورت صفحه منتشر شدند.
شیدا قره‌چه‌داغی پس از انقلاب ۱۳۵۷ در سال ۱۳۵۸ به همراه همسرش که از نوازندگان ارکستر سمفونیک تهران بود ایران را برای همیشه به مقصد آلمان ترک کرد. او در گفتگویی دلیل ترک ایران را چنین بیان کرده‌است: «تا حکومت اسلامی بر سر کار آمد و اعلام کرد که موسیقی ممنوع است، دیدم دیگر جای ماندن نیست و در سال ۱۹۷۹ ایران را ترک کردم. ابتدا به آلمان رفتم و تا زمانی که در سال ۱۹۸۶ به مونترآل کانادا آمدم در شهر فرایبورگ زندگی می‌کردم». و در جای دیگر از همین گفتگو افزوده‌است: «وقتی صدای زن ممنوع است یا سازها را در شبکه‌های تلویزیونی نشان نمی‌دهند موسیقی نمی‌تواند رشد کند. موسیقی حرام است و سیاست‌های رسمی دولت اسلامی (ایران) به همین دلیل از آن حمایت نمی‌کند مگر در مواردی که در خدمت اهداف خودش باشد».
انتشار اپرای پریا پس از سه دهه

‌ٔقره‌چه‌داغی در سال ۱۹۸۹ (۱۳۶۸ خورشیدی) روی ترجمه انگلیسی منظومه پریا از احمد شاملو یک اپرا-باله ساخت. این اثر در همان سال در تورنتو روی صحنه رفت. نسخه شنیداری اجرای زنده سال ۱۹۸۹ این اپرا در ژوئیه ۲۰۲۰ در اروپا با پشتیبانی بنیاد پژوهش‌های زنان ایران همزمان با بیستمین سالگرد درگذشت احمد شاملو منتشر شد. گفته شده، آهنگساز کوشیده همین نسخه شنیداری اپرا را در ایران نیز منتشر کند که به خاطر وجود تک‌خوان زن، اجازه انتشار نگرفته بود.. مجله اُپرا چاپ بریتانیا در نقدی اپرای پریا را اثری در سبک پیشامدرن ارزیابی کرد که پیوند بسیار اندکی با موسیقی سنتی ایرانی دارد.
شیدا قره‌چه‌داغی اپرای دیگری به نام سرنوشت یا اتفاق نیز نوشته که تاکنون اجرای صحنه‌ای نداشته‌است. اثر دیگر شیدا قره‌چه‌داغی در خارج از ایران، آلبوم موسیقی دیالوگ برای پیانو و چند ساز دیگر است. وی خود نوازندهٔ پیانو در این آلبوم بوده و این آلبوم چندین اجرای صحنه‌ای از جمله در مونترآل داشته‌است.
بزرگداشت

در اسفند ۱۳۹۱ در جشن زنان موسیقی که توسط گردانندگان وبگاه زنان موسیقی در خانهٔ هنرمندان ایران برگزار شد، لوح سپاس و تندیس قمرالملوک وزیری به شیدا قرچه‌داغی اهدا شد. نادر مشایخی به نیابت از وی این جایزه را دریافت کرد.
آثار

از جمله آثار شیدا قرچه‌داغی، به موارد زیر می‌توان اشاره نم. د:
چهارگاه (برای کلارینت و پیانو)
به یاد فروغ فرخزاد (برای پیانو)
باله-اپرای پریا (روی ترجمه انگلیسی سروده‌های احمد شاملو)
آلبوم موسیقی دیالوگ
آلبوم موسیقی شعرهای باباطاهر (برای آواز و ارکستر) با خوانندگی پری زنگنه، همراهی ارکستر کانون و دکلمهٔ امیر نوری، ۱۳۵۳
آثار > موسیقی برای سریال و فیلم سینمایی

قصه خیابان دراز به‌کارگردانی محسن تقوایی (۱۳۵۷)
زلزله دوم به‌کارگردانی افشین شرکت (۱۳۵۶)
شطرنج باد به‌کارگردانی محمدرضا اصلانی (۱۳۵۵)
کلاغ به‌کارگردانی بهرام بیضایی (۱۳۵۶)
غارتگران به‌کارگردانی محمد متوسلانی (۱۳۵۶)
«پرچین» (فیلم کوتاه) به‌کارگردانی ارسلان ساسانی (۱۳۵۵)
رگبار به‌کارگردانی بهرام بیضائی (۱۳۵۱)
آثار > موسیقی برای انیمیشن

دوباره نگاه کن به‌کارگردانی فرشید مثقالی (۱۳۵۳)
چقدر می‌دونم؟ به‌کارگردانی نفیسه ریاحی (۱۳۵۱)
من آنم که… به‌کارگردانی علی‌اکبر صادقی (۱۳۵۱)
هفت شهر به کارگردانی علی‌اکبر صادقی (۱۳۵۰)
آنکه خیال بافت، آنکه عمل کرد به‌کارگردانی مرتضی ممیز (۱۳۵۰)
آثار > گزینش موسیقی

دائی جان ناپلئون به کارگردانی ناصر تقوایی (۱۳۵۵)
به عبارت دیگر - شیدا قره‌چه‌داغی
داستان «روزی که خورشید به دریا رفت» نوشته هما سیار، با موسیقی شیدا قره‌چه‌داغی، از انتشارات کانون در ۱۳۵۳.
موسی کاظم
تبار

مقاله‌های اصلی: جعفر صادق و حمیده
پدرش ابوعبدالله جعفر بن محمّد صادق، امام ششمِ شیعیان دوازده‌امامی، مذهب جعفری و از نسل علی بن ابی‌طالب و محمد و از قبیلهٔ بنی‌هاشم است. او بیشترین سالِ عمر را در میان یازده امامِ نخستِ شیعیانِ دوازده‌امامی داشته‌است.
نام مادرِ موسی کاظم، اُمِّ وَلَدی به‌نام حُمَیدَه بوده که به «حُمَیْدَةُ الْمُصَفّاة» (تطهیرشده) و «حمیده بَربَریّه» شناخته می‌شده‌است. در تَذکِرَةُ الْاَئِمَّة او دارای اصالتِ اَندِلُسی و فرزندِ صاعِدِ بربری دانسته شده‌است. او در مدینه به‌عنوان کنیز وارد خانهٔ محمد باقر شد و سپس به همسریِ پسرش، جعفر صادق درآمد. جعفر صادق او را آزاد، و به‌مانند یک عالمِ دینی او را تربیت، و سپس با او ازدواج کرد. حمیده برای جعفر صادق دو پسر به نام‌های موسی کاظم و محمد دیباج به‌دنیا آورد. جعفر صادق، زنانِ مسلمان را برای آموختنِ عقیده‌هایِ اسلامی نزد حمیده می‌فرستاد و دربارهٔ او گفته که حمیده مانند طلای ناب از هر ناخالصی، پاک است.
نام و القاب

نام وی موسی گزارش شده‌است. از القابِ مشهورش می‌توان به کاظِم، صابِر، صالِح، عَبدُ الصّالِح، قائِم، نَفْسِ زَکیّه، وَفی (وفادار)، امین و بابُ الْحَوائِج اشاره کرد. دربارهٔ وجهِ تسمیهٔ «عبد صالح»، از یحیَی بن حسن بن جعفر، نسب‌شناسِ مشهور، نقل شده‌است که به‌خاطر عبادت و اجتهادش، «عبد صالح» نامیده می‌شد. موسی به‌خاطر صبرِ زیاد و فروخوردنِ خشمش، و مهربانی و بخشندگی نسبت به بدی‌کنندگان بدو، کاظِم لقب گرفته‌است. به‌نوشتهٔ ابن خَلِّکان، وقتی کسی از او بدگویی می‌کرد هدیه‌ای برایش می‌فرستاد.
برای وی کنیه‌هایی چون ابوعلی، ابوابراهیم، ابواسماعیل و ابوالحسن، ذکر شده‌است. و برای اینکه با فرزندانش علیِّ بن موسَی الرِّضا و علیّ النَّقی که آنان هم «ابوالحسن» نامیده می‌شدند، اشتباه نشود او را «ابوالحسن اول» خطاب می‌کردند. نقشِ انگشتریَش «پادشاهی تنها از آنِ خداست» بوده‌است.
سرگذشت

| گاه‌شمار زندگی موسی کاظم | گاه‌شمار زندگی موسی کاظم |
| --- | --- |
رویدادهای زندگی موسی کاظم: رویدادهای زندگی موسی کاظم
 در مدینه:  در مدینه
۷۴۶: ولادت در صفر یا ذیحجهٔ ۱۲۸ ه‍.ق
۷۵۰: آغاز خلافت عباسیان و حکومت سَفّاحِ عباسی
۷۶۲–۷۶۳: قیام نَفْسِ زَکیّه
۷۶۵: قتل جعفر صادق در ۲۵ شوّال ۱۴۸ ه‍.ق
 دوران امامت:  دوران امامت
۷۶۵: آغاز امامت در ۲۵ شوّال ۱۴۸ ه‍.ق تولد علی بن موسی الرّضا در ۱۱ ذیقعدهٔ ۱۴۸ ه‍.ق
۷۶۶: درگذشت عبدالله اَفطَح و گرویدنِ پیروانش به امامتِ موسی کاظم
۷۷۵: مرگ منصور عباسی آغاز خلافت مَهدی عباسی
۷۷۶–۷۷۸ یا ۷۸۲–۷۸۵: نخستین حبس در زمانِ مهدی عباسی در بغداد
۷۸۵: مرگِ مهدی عباسی
۷۸۶: نبرد فَخّ مرگ هادی عباسی تسلیتِ موسی کاظم به خَیْزُران، مادر هادی عباسی برای مرگ فرزندش آغاز خلافت هارون عباسی
۷۸۸: تأسیس حکومت ادریسیان در مغرب
۷۹۰: قیام یحیی بن عبدالله و برادرش ادریس
۷۹۲: گلایهٔ یحیی بن عبدالله از موسی کاظم برای عدم همراهی در قیام طبرستان
حدود ۷۹۵–۷۹۶: حبس نخست موسی کاظم در زمان هارون
۷۹۶: فرستادن موسی کاظم از مدینه به عراق به‌دستور هارون حبس دوم موسی کاظم در زمان هارون در خانهٔ عیسی بن جعفر در بصره به‌دستور هارون
۷۹۷–۷۹۹: دستور قتل موسی کاظم از سوی هارون به عیسی بن جعفر و عدم پذیرش عیسی انتقال موسی کاظم از بصره به بغداد و ادامهٔ حبس در خانهٔ فضل بن ربیع دستور آزار موسی کاظم از سوی هارون به فضل بن ربیع و عدم پذیرش فضل بن ربیع سپردن موسی کاظم به فضل بن یحیی برمکی انتقال موسی کاظم به زندان سِندی بن شاهِک
۷۹۹: قتل در زندان سندی بن شاهک در ۲۵ رجب ۱۸۳ ه‍.ق
ن ب و: ن ب و
سرگذشت > تولد و کودکی تا وفات جعفر صادق

در راه بازگشت از مکه و مراسم حج به مدینه، کاروانِ جعفر صادق در اَبْواء توقف کرد. در همین اتراق بود که حمیده وضع حمل کرد و موسی کاظم به‌دنیا آمد. به‌نوشتهٔ بیشتر منابع، تولد موسی در سال ۱۲۸ ه‍.ق بوده‌است. به‌نوشتهٔ رسول جعفریان ماهِ تولدش در هیچ منبعی نیامده است. ایتان کُلبِرگ در دانشنامهٔ اسلام، تاریخ ذیحجهٔ ۱۲۷ و ۷ صفر ۱۲۸ ه‍.ق را ذکر می‌کند. او در دوران کشمکش میان عباسیان و امویان به‌دنیا آمد؛ چهار سال داشت که سَفّاح، معروف به «خونریز»، به‌عنوان اولین خلیفهٔ عباسی، روی کار آمد. کاظم در خانوادهٔ پرجمعیتی با نُه خواهر و شش برادر زندگی می‌کرد. او بیست سالِ اولِ زندگیَش را تحت حمایت پدرش گذراند. ده سال مانده به پایانِ حکومتِ مَنصورِ عباسی، پدرش از دنیا رفت یا مسموم شد.
بر مبنای گزارشی که ناصر لِلْحَقِّ اُطرُوش، از علمای زیدیه، آن را ثبت کرده‌است، گفته می‌شود کاظمِ جوان یکی از مشارکت‌کنندگانِ قیام محمد بن عبدالله علیه عباسیان بوده‌است. این گزارش با گزارشِ رسول جعفریان، مورخ شیعی، چندان هم‌خوانی ندارد آنجا که می‌گوید پدر موسی کاظم — جعفر صادق — با قیامِ نَفْسِ زَکیّه مخالفت کرد و حتی در زمان قیام در سال ۱۴۵ ه‍.ق از مدینه خارج شد و در منطقهٔ فُرع، میان مکه و مدینه اقامت گزید و بعد از پایان ماجرا به مدینه برگشت.
پس از اینکه خبر مسمومیت و درگذشتِ جعفر صادق به گوشِ منصور رسید، به والیِ مدینه نوشت که به‌بهانهٔ تسلیت به خانهٔ جعفر صادق برود تا به‌قول سید محمد حسین طباطبایی وصیت‌نامهٔ جعفر صادق را خواسته و بخواند و کسی را که وَصیِّ او معرفی شده، همان‌جا گردن بزند و البته مقصودِ منصور از این دستور این بود که امامت را خاتمه دهد و تشیع را به‌کلی از میان ببرد. حاکم مدینه در وصیت‌نامه دید که جعفر صادق پنج نفر را به‌جای یک نفر برای جانشینی تعیین کرده‌است: خودِ خلیفه، والیِ مدینه، عبدالله اَفطَح — فرزند بزرگ جعفر صادق —، موسی کاظم — فرزند کوچک جعفر صادق — و حمیده — همسرِ جعفر صادق. بدین‌ترتیب تدبیرِ منصور برای خاتمهٔ امامت بی‌نتیجه ماند. در روایتی که رسول جعفریان به آن استناد جسته، از سه جانشین نام برده شده‌است: کاظم و عبدالله افطح و منصور عباسی.
سرگذشت > برخورد با خلفای عباسی

به‌نوشتهٔ رسول جعفریان، حُکّامِ عباسی تا مدتی رفتارِ نرمی با علویان داشتند. اما بعد از استقرارِ حکومت‌شان و هم‌زمان با قیام‌های پراکندهٔ علویان در گوشه‌وکنارِ سرزمین‌های خلافت اسلامی، بر سخت‌گیری و خفقان افزودند. تا جایی‌که حتی نزدیک‌ترین سرداران‌شان مانند عبدالله بن علی، ابومسلم خراسانی و ابوسلمه را تحمل نکردند. به‌عقیدهٔ جعفریان، فشارِ عباسیان به‌طور ویژه زمانی بیشتر شد که جنبشِ علمیِ راه‌اندازی‌شده از سوی امامانِ پیشین، به کاظم موقعیتِ ویژه‌ای برای رهبریِ جامعهٔ اسلامی داده بود. ده سال نخست امامت کاظم، از سال ۱۴۸ تا سال ۱۵۸ ه‍. ق، مصادف با حکومت منصور بود. بعد از آن تا سال ۱۶۹ ه‍.ق مهدی عباسی، و سپس یک سال هادی عباسی، و سپس هارون به حکومت رسیدند. کاظم در سال ۱۸۳ ه‍. ق، در دوران خلافتِ هارون از دنیا رفت. از قیام‌های این دوران، می‌توان به قیام حسین بن علی یا شهید فَخّ در دورانِ حکومت هادی عباسی اشاره کرد. بعد از آن یحیی و ادریس، فرزندان عبدالله بودند که در زمان هارون دست به قیام زدند. بدین دلیل، طبیعی بود خلفای عباسی، علویان را رقیبِ سیاسیِ خود بینند و بر آنان سخت گیرند. در این میان روش مبارزاتیِ کاظم که نوعی مبارزهٔ منفی بود، از خلال تَقیّه — به‌عنوان یک ترفندِ ضداطلاعاتی — به‌سختی قابل تشخیص بود.
روش مبارزهٔ کاظم با حکومت عباسی، گرچه شامل نقشه‌های براندازانه نمی‌شد، اما او از هر فرصتی برای به‌چالش کشیدنِ مشروعیتِ این حکومت استفاده می‌کرد؛ به‌عنوان نمونه از مبارزهٔ کاظم با علمای درآمده به خدمتِ دستگاهِ خلافت یاد می‌شود. نیز انتقادِ او از یکی از شیعیانش به‌نام صَفْوان بن مَهران جَمّال که عادت داشت شترهایش را به هارون اجاره دهد. کاظم این عملِ صفوان را ناپسند می‌دانست بدین دلیل که صفوان دست‌کم تا وقتی شترهایش را پس بگیرد، در دلْ خواهانِ سلامتیِ هارون است؛ و به‌عقیدهٔ کاظم «هر کس بخواهد آنان زنده بمانند، در صفِ آنان قرار می‌گیرد.» گفته می‌شود صفوان پس از آن، همه شترهایش را فروخت.
با این وجود، روشِ کاظم همیشه شامل دوری‌گزینی از حاکمیت نمی‌شد. به‌عنوان نمونه از برخوردِ کاظم با علی بن یَقطین، یکی دیگر از شیعیانش، یاد می‌شود که کاظم به او توصیه کرد در دربارِ مهدی و هارون بماند بدین خاطر که «خدا را دوستانی در صفوفِ دوستانِ ستمکاران هست که به‌وسیلهٔ آنان از دوستانش دفعِ شرّ می‌کند.» بدین ترتیب، کاظم عده‌ای از اصحابش را که با کار در دستگاه خلافت، می‌توانستند باری را از روی دوش شیعیان بردارند، به این کار تشویق می‌کرد.