ریچل برت
سافرجت > سردبیری هفته‌نامه سافرجت

«زنی فوق‌العاده باهوش و تحصیل‌کرده، او کارگری فداکار بود و برای کریستابل ستایش فراوانی قائل بود.»
– برداشت انی کنی از برت، خاطرات یک مبارز (۱۹۲۴)
در سال ۱۹۱۲، پس از حملهٔ پلیس به «کلمنتس این» و فرار کریستابل پنکهرست به پاریس، برت با حمایت کنی (که او را «زنی با تحصیلات عالی و کارگر فداکار» می‌دانست) برای کمک به ادارهٔ کمپین ملی اتحادیه انتخاب شد. برت به لندن بازگشت و ظرف چند ماه پس از راه‌اندازی هفته‌نامهٔ «سافرجت» وابسته به اتحادیه در اکتبر ۱۹۱۲، به عنوان معاون سردبیر این نشریه منصوب شد. برت در زندگی‌نامه خود، پذیرفتنِ نقش سردبیری را «کاری وحشتناک» توصیف می‌کند، و می‌گوید «اصلاً هیچ‌چیزی از روزنامه‌نگاری نمی‌دانستم». او با پذیرفتن این شغل، خطرات مرتبط با فعالیت‌های هر چه رادیکال‌ترِ اتحادیه را نیز به جان می‌خرید. او برای ملاقات مخفیانه با کریستابل پنکهرست به پاریس سفر کرد و در صحبت تلفنی با او نوشته است که «همیشه می‌توانستم صدای شنود اسکاتلندیارد را بشنوم.»
طی دو سال بعد، برت علی‌رغم تلاش‌های وزیر کشور برای توقیف هفته‌نامه، شخصیت کلیدی در ادامهٔ انتشار «سافرجت» بود. در آوریل ۱۹۱۳، دفتر هفته‌نامه توسط پلیس مورد بازرسی قرار گرفت و کارکنان به اتهام توطئه برای آسیب رساندن به اموال دستگیر شدند. برت به ۹ ماه زندان در هالووی محکوم شد. [۱۰][۱۱] او بلافاصله دست به اعتصاب غذا زد، سپس به زندان کنتربری منتقل شد و پس از پنج روز طبق قانون «گربه و موش» (قانونی که به زندانیان اجازه می‌داد در صورت بیماری از زندان آزاد و پس از بهبودی دوباره بازداشت شوند. در دوران سافرجت زنان زندانی با اعتصاب غذا موجب بروز بیماری در خود و سپس آزاد و مجدداً پس از بهبودی دوباره دستگیر می‌شدند، از همین سو این قانون به این اسم مشهور شد) آزاد شد. او به «قلعه موش»، واقع در میدان شماره ۲ کمپدن هیل، خانهٔ خانوادهٔ براکنبری که از هواداران حق رأی زنان بودند نقل مکان کرد. پس از سه هفته اقامت در خانه، برت دوباره دستگیر شد. او دوباره دست به اعتصاب غذا زد و پس از چهار روز مجدداً به «قلعهٔ موش» بازگشت. اما این بار قبل از اینکه برای دومین بار دستگیر شود، او را برای سخنرانی در جلسات با لباس مبدل از خانه به‌طور قاچاقی بیرون بردند. بار دوم دوست او آیدا وایلی، در «لانهٔ موش» واقع در سنت جانز وود از او مراقبت کرد. برای سومین بار، برت پس از اعتصاب غذا آزاد شد، اما این بار او با موفقیت از دست مقامات گریخت و به یک آسایشگاه در ادینبرو فرار کرد و تا دسامبر ۱۹۱۳ در آنجا ماند. با ترک اسکاتلند، او به‌طور مخفیانه به لندن بازگشت؛ در آنجا در مسافرخانه‌ای مخفی شد و در یک اتاق خواب کوچک زندگی می‌کرد و تنها روی پشت‌بام کمی هوا می‌خورد.
برت به سردبیری «سافرجت» ادامه داد، اما پس از بازرسی دفاتر این نشریه در ماه مه ۱۹۱۴، برای بحث در مورد آیندهٔ روزنامه با کریستابل پنکهرست به پاریس سفر کرد.  نتیجهٔ ملاقات آن‌ها انتقال «Suffragette» به ادینبرو بود، جایی که چاپ هفته‌نامه با خطر کمتری برای بازداشت مواجه بود. برت به همراه آیدا وایلی به ادینبرو نقل مکان کرد و نام مستعار «خانم اش‌وُرث» را برگزید. برت به انتشار این نشریه تا آخرین شمارهٔ آن، یک هفته پس از اعلام جنگ جهانی اول، ادامه داد. در طول جنگ، برت حامی سرسخت اقدامات نظامی بریتانیا بود، همان‌طور که اکثر جنبش حق رأی زنان چنین بودند. او یکی از مشارکت‌کنندگان در «صندوق پیروزی» وابسته به اتحادیه بود که در سال ۱۹۱۶ برای حمایت از کارزارهای علیه «صلح همراه با سازش» و علیه اعتصاب کارگران صنعتی راه‌اندازی شده بود.
پس از تصویب قانون نمایندگی مردم در سال ۱۹۱۸، که برای اولین بار به برخی از زنان در بریتانیا حق رأی داده می‌شد، برت به مبارزه برای رهایی کامل زنان ادامه داد. او با کسب حق رأی کامل در سال ۱۹۲۸، به جمع‌آوری کمک‌های مالی برای بزرگداشت‌ها کمک کرد و همچنین نقش مهمی در تأمین بودجهٔ لازم برای برپایی مجسمه املین پنکهرست در باغ‌های برج ویکتوریا، نزدیک کاخ وست‌مینستر در لندن، ایفا کرد. برت از ارتباطات بین‌المللی حق رأی زنان آگاه بود و برای حمایت مالی با کارزاران کانادایی و آمریکایی در تماس بود. در مقالهٔ درگذشت برت در «بولتن زنان» آمده است که «برپایی مجسمه … یادبودی دائمی از توانایی سازمان‌دهی ریچل است.» در سال ۱۹۲۹، برت به عنوان دبیر کمیتهٔ کارزار «حقوق سیاسی برابر» منصوب شد، سازمانی که برای برابری زن و مرد در تمام عرصه‌های سیاسی تلاش می‌کرد.