stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
طرح احیای دریاچه جازموریان با انتقال آب از دریای عمان
طرح‌های شاخص احیای جازموریان > علی فراستی و محمود شاهبداغی

این دو محقق هر کدام طرحی مشابه را برای انتقال آب دریای عمان به فلات مرکزی ایران ارائه داده‌اند که احیای تالاب جازموریان بخشی از آن بوده است. در طرح نفر اول این انتقال آب به حوضه آبریز جازموریان با کانال و در طرح نفر دوم با تونلی از زیر بلندی‌های بشاگرد پیشنهاد شده است. بعد از ارائه طرح‌های گوناگون برای احیای دریاچه جازموریان، این دو کارشناس نیز به صورت مشترک با انتشار مقاله‌ای با عنوان «رؤیای دریاچه جازموریان» در تاریخ اول فروردین سال ۱۴۰۳ به بیان طرح مشترک خود برای احیای دریاچه جازموریان با انتقال آب از دریای عمان پرداختند و در آن هر دو روش انتقال آب با تونل و کانال را برای رسیدن به اهداف بررسی کردند.
طرح‌های شاخص احیای جازموریان > علی فراستی و محمود شاهبداغی > پژوهش حول امکان آبرسانی به جازموریان

احیاء مجددهامون جازموریان و رؤیای تبدیل آن به یک دریاچه زنده برای عده‌ای از شهروندان ایرانی داخل و حارج کشور تبدیل به یک موضوع پژوهشی شده است. اگرچه هزینه احیاء مجدد این دریاچه هنوز قابل محاسبه نیست ولی مشخص است که انتقال آب دریاهای آزاد از منطقه‌ای در جنوب شرقی بندر عباس به این چاله بزرگ اولین گام برای انتقال آب به فلات مرکزی است. برای تحقق این هدف، دو فن آوری شناخته شده (قنات و پمپ آب) پیشنهاد می‌شوند. برای رسیدن به این منظور، قناتی با ارتفاعی پایین‌تر از نقطه‌ای در شرق بندرعباس در دریای عمان یا در دهانهٔ خلیج فارس حفر می‌شود تا با شیب حدوداً ۱ درصد، آب را تا کوهپایه‌های تالاب جازموریان هدایت کند.
دو شیوه برای پمپاژ آب به ارتفاع ۵۰۰ متری پیشنهاد می‌شوند:
شیوه اول: انتقال آب از طریق قنات به طول ۹۶ کیلومتر به مخزنی در زیر کوه‌های بشاگرد، ساخت مخزن زیرزمینی و سپس پمپاژ عمودی آب از وسط یک دالان عمودی تا ارتفاع ۵۰۰ متر و سپس جاری کردن آن به‌هامون. اگر فن آوری کنونی امکان پمپاژ آب در یک مرحله تا ارتفاع ۵۰۰ متری را فراهم نکند، ضروری است که در ارتفاع ۲۵۰ متری مجددا آب دریافتی پمپاژ شده و تا ارتفاع ۵۰۰ متری برسد.
شیوه دوم: انتقال آب از روی شیب کوه بشاگرد تا ارتفاع ۵۰۰ متر. پژوهش‌های کنونی نشان می‌دهد که پمپ‌های قوی قادرند آب را تا ارتفاع ۲۵۰ متری بالا ببرند. در اینصورت لازم است پمپ خانه کمکی در ارتفاع ۲۵۰ متری تعبیه شده تا آب را مجدداً تا ارتفاع ۵۰۰ متری رسانده و سپس از طریق لوله، قنات یا تونل با شیب ۱ درصد آب دریافت شده را به سمت‌هامون جازموریان تخلیه کند.
هدف نهایی رساندن سطح آب دریاچه به ارتفاع ۵۰۰ متر از سطح دریا و حفظ این سطح است. در چنان حالتی‌هامون یا باتلاق فعلی تبدیل به یک دریاچه دائمی شده و ظرفیت‌های گردشگری، پرورش ماهی و توسعه کشاورزی فعال شده و در کنار توسعه سواحل مکران، بخشی از فلات ایران که در طول هزاران سال به مرور رو به خشکی نهاده مجدا احیاء خواهد شد.
طرح‌های شاخص احیای جازموریان > احیای دریاچه با کمک بارشِ اثر دریاچه‌ای و دریایی

این طرح که با تأسی از طرح‌های گوناگون ارائه شده برای احداث ایرانرود و صرفاً برای احیای تالاب جازموریان ارائه شد، هدف اصلی را احیای دریاچه تاریخی جازموریان در حداکثر تراز طبیعی و تاریخی آن در ارتفاع ۴۰۰ متری از سطح دریا قرار داده است و بر اساس آن صفحه ویکی‌پدیای طرح احیای دریاچه جازموریان با انتقال آب از دریای عمان ساخته شد.
ارتفاع سطح دریاچه جازموریان از سطح دریاهای آزاد در پرآب‌ترین زمان در طول تاریخ در حدود ۴۰۰ متر بوده است. بدین ترتیب مساحت آن بالغ بر ۹۵۰۰ کیلومتر مربع می‌گردد. عمیق‌ترین نقطه آن ۵۰ متر بوده و در نتیجه حجم آب موجود در این دریاچه بالغ بر ۱۵۸ میلیارد متر مکعب می‌گردد. کوتاهترین فاصله دریاچه جازموریان تا آبهای آزاد در ورودی تنگه هرمز به خط راست (تونل) در حدود ۹۰ کیلومتر است و در صورت احداث کانال، مسیری ۱۲۰ کیلومتری تا ساحل سیریک، هموارترین مسیر ایجاد کانال انتقال آب دریای عمان به هامون جازموریان است. در این طرح حفر تونلی به طول ۹۱ کیلومتر از خود چاخا و ساحل کرگان در دریای عمان به سبب کاهش چشمگیر هزینه پمپاژ آب در بلند مدت و حفاری‌ها در طرح جایگزین ایجاد کانال، بهینه تشخیص داد شده است. مسیر جریان‌های هوایی در جازموریان در اکثر سال از سمت جنوب و جنوب غربی به روی کفه جازموریان و از آنجا به سمت ارتفاعات رشته کوه جبال بارز و در ادامه به سمت سایر مناطق و ارتفاعات فلات مرکزی است. در شرایط خشکی این دریاچه، دمای هوا بر روی آن بالاتر و رطوبت نسبی کمتر از مناطق مجاور آن در ابن حوضه آبریز است؛ این در شرایطی است که در گذشته تالاب جازموریان تعدیل کننده دمای منطقه و تزریق کننده رطوبت به آن بوده است.
طرح‌های شاخص احیای جازموریان > احیای دریاچه با کمک بارشِ اثر دریاچه‌ای و دریایی > به پایداری رساندن دریاچه جازموریان

بعد از احیای دریاچه جازموریان با پمپاژ آب تا ارتفاع ۴۰۰ متری و حجم آب ۱۵۸ میلیارد متر مکعب، کاهش دما در این حوضه آبریز منجر به دو اثر بر الگوهای بارشی می‌شود. یکی از این اثرات، تسهیل به اشباع رسیدن رطوبت هوای سامانه‌های بارشی وارد شده به این حوضه آبریز است که به شدت بارش‌ها و احتمال رخ داده آن‌ها می‌افزاید. اثر دوم کاهش دما در این حوضه آبریز افزایش احتمال استقرار سامانه هوای کم فشار حرارتی نسبت به مناطق اطراف بر روی حوضه آبریز جازموریان است که منجر به جذب بهتر سامانه‌های بارشی و هوای مرطوب دریای جنوب به سمت این حوضه آبریز می‌شود. این دو عامل افزاینده بارش‌ها در کنار عامل سوم یعنی بارشِ اثر دریاچه‌ای و دریایی در این حوضه آبریز (که در نتیجه تبخیر از سطح دریاچه جازموریان و جذب رطوبت دریای عمان و به تله افتادن این رطوبت در ارتفاعات این حوضه آبریز است) در نهایت منجر به افزایش چشمگیر بارش‌ها در حوضه آبریز جازموریان و مناطق اطراف آن خواهد شد و بدین شکل به صورت طبیعی میلیاردها متر مکعب آب شیرین جدید در این منطقه تولید می‌شود و به مثبت شدن بیلان منابع آب و احیای دریاچه جازموریان می‌انجامد، به صورتی که برای حفظ این دریاچه به صورت سالانه پمپاژ آب محدودی نیاز خواهد بود.
طرح‌های شاخص احیای جازموریان > احیای دریاچه با کمک بارشِ اثر دریاچه‌ای و دریایی > آب شور فوق اشباع کف دریاچه

بعد از احیای دریاچه جازموریان در تراز ۴۰۰ متری از سطح دریا، با توجه به دمای هوای بالای منطقه تالاب جازموریان و عمق بالای دریاچه که بیش از ۲۰ متر است، حداقل در فصول گرم سال لایه بندی حرارتی در دریاچه ایجاد می‌شود. در چنین شرایطی در کف دریاچه آب شور فوق اشباعی را خواهیم داشت. می‌توان از این لایه بندی دریاچه در این فصول استفاده نمود و آب فوق شور فوق اشباع را به سمت چاه ژرف یا به سمت دریا هدایت نمود و از آب شیرین با کیفیت بالاتر باقی مانده در دریاچه جازموریان برای اهداف گوناگون از جمله شیرین سازی ارزانتر آب و تأمین آب شرب مناطق اطراف دریاچه جازموریان استفاده نمود. سفره آب زیرزمینی در محدوده خود تالاب جازموریان دارای آب شور می‌باشد و این نوید را می‌دهد که آب‌های ژرف در این محدوده نیز دارای آب شور باشند و اگر این آب‌های ژرف به سفره آب زیرزمینی زیر دریای عمان راه داشته باشند، با هزینه کم و بدون اثر سوء می‌شود آب شور فوق اشباع در کف دریاچه احیا شده جازموریان را به سمت این آب‌های ژرف هدایت کرد.
دلایل موافق و مخالف

موافقان به هزینه بسیار کمتر تأمین آب شیرین با افزایش بارش و کاهش تبخیر در این منطقه با احیای دریاچه جازموریان در حوضه آبریز نسبت به طرح‌های شیرین سازی و انتقال آب دریا به فلات مرکزی اشاره می‌کنند. غالب مردم در این منطقه کشاورزی بوده و بجز صنایع غذایی صنعت شاخص دیگری در منطقه مستقر نمی‌باشد و بعد از احیای دریاچه جازموریان در حداکثر حجم آن به صورت دائمی، آب و هوای حوضه آبریز جازموریان مناسب کشت انواع گیاهان گرم و استوایی آب بر را خواهد خواهد بود که چنین ظرفیتی در هیچ منطقه دیگری در ایران و غرب آسیا وجود ندارد. با توجه به اینکه منشأ ۲۵٪ ریزگردها در ایران کفه خشک شده جازموریان می‌باشد، احیای این تالاب یک اولویت ملی محیط زیستی می‌باشد.
مخالفان نیز به هزینه بالای ساخت تونل و پمپاژ آب تا ارتفاع کفه جازموریان و عملی نبودن دریافت هزینه افزایش بارش‌ها از مصرف‌کنندگان این آب در مناطق بالادست، احتمال زیر آب رفتن چند روستا در صورت گسترش دریاچه و هزینه بالای سازه‌ای برای جلوگیری دوباره از آب شیرین باران ایجاد شده در منطقه و مخلوط شدن دوباره آن با آب شور دریاچه اشاره می‌کنند.
طرح‌های دیگر احیای جازموریان بدون انتقال آب

بعد از خشکی تقریباً دائمی هامون جازموریان از اواخر دهه ۱۳۷۰، برای احیای دریاچه و محیط زیست حوضه آبریز جازموریان ۳ راهکار به مسئولان پیشنهاد شده که از بین آنها دو راهکار اول شامل کاهش قابل توجه مصرف آب سرشاخه رودهای تأمین کننده آب تالاب جازموریان و برگرداندن شرایط حوضه آبریز به قبل از زمان کاهش ورود آب به هامون جازموریان و راهکار سوم، انتقال آب دریا به کفه جازموریان بوده است.
با توجه به غیرقابل بازگشت بودن افزایش جمعیت و ادامه افزایش مصرف آب در صنعت، خدمات و کشاورزی حتی با وجود اتخاذ روش‌های بهینه و به روز در مصرف آب در سرشاخه‌های رودخانه هلیل و بمپور و همچنین کاهش قابل توجه بارش‌ها در نتیجه تغییر اقلیم در این حوضه آبریز، بازگرداندن شرایط تراز آبی حوضه آبریز به زمان پرآبی تالاب جازموریان با منابع آب موجود بدون حذف جمعیت غیرممکن شده است؛ لذا از بین ۳ راهکار پیشنهادی برای احیای دریاچه جازموریان، تنها راهکار سوم یعنی انتقال آب دریای عمان به این حوضه آبریز برای احیای آن باقی مانده است.
جانی رپید

| جانی رپید | جانی رپید |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: هیلن آنتونی تیلور
زادهٔ: ۲۴ اوت ۱۹۹۲ ‏(۳۲ سال) کنیرز، جورجیا
ملیت: ایالات متحده آمریکا
قد: ۵ ft ۶ in (۱٫۶۸ m)
همسر: انجی لین بلنکنشیپ
جانی رپید (انگلیسی: Johnny Rapid؛ زادهٔ ۲۴ اوت ۱۹۹۲) بازیگر فیلم‌های پورنوگرافی گی اهل ایالات متحده آمریکا است. او در بیش از ۲۰۰ فیلم ظاهر شده‌است.
زندگی شخصی

رپید زندگی شخصی‌اش را مخفی نگه می‌دارد. او پیش‌تر گفته بود دگرجنس‌گرا است ولی بعداً خود را دوجنس‌گرا معرفی کرد.
زندگی شخصی > دستگیری برای ضرب‌وشتم

در دسامبر ۲۰۱۴، راپید در شهرستان راکدیل، جورجیا، دستگیر شد و به اتهام ضربه زدن و خفه کردن دوست دخترش پس از اینکه او از مشارکت با او در یک عمل جنسی با یک دختر ۱۴ ساله امتناع کرد، متهم شد.
پول سخت

پول سخت ارزی است که از یک کالای ارزشمند مانند طلا یا نقره تشکیل شده یا به‌طور مستقیم تحت حمایت آن قرار دارد. پول سخت دارای ارزش اقتصادی ذاتی مستقل از وضعیت پولی خود است. در سال ۱۸۳۶، رئیس‌جمهور وقت آمریکا اندرو جکسون فرمان اجرایی را صادر کرد که بر اساس آن تمام زمین‌های عمومی باید با پول سخت خریداری می‌شد.
پرچم بالتیمور

| 0 | 1 |
| --- | --- |
 :  
پرچم بالتیمور
آکادمی نیروی دریایی آمریکا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
United States Naval Academy: United States Naval Academy
شعار: From knowledge, seapower بکمک دانش، اقتدار در دریا
نوع: نظامی دولتی
بنیانگذاری شده: ۱۸۴۵
دانشجویان: بیش از ۴۴۰۰ دانشجو
موقعیت: آناپولیس، مریلند، آمریکا
شگون‌نما: Bill the Goat
وبگاه: http://www.usna.edu
آکادمی نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا (به انگلیسی: United States Naval Academy) از برجسته‌ترین دانشگاه‌های نظامی ایالات متحده‌است و در شهر آناپولیس در مریلند در آمریکا واقع است.
سم فلت

| سم فلت | سم فلت |
| --- | --- |
سم فلت در سال ۲۰۲۱: سم فلت در سال ۲۰۲۱
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: سمی بوئدا رندرز
زاده: ۱ اوت ۱۹۹۳ ‏(۳۱ سال) بوکستل، برابانت شمالی، هلند
ژانر: هاوس دیپ هاوس تراپیکال هاوس فیوچر هاوس
پیشه(ها): دی‌جی تهیه‌کننده موسیقی کارآفرین مالک ناشر موسیقی
ساز(ها): پیانو کیبورد سینث‌سایزر
سال‌های فعالیت: ۲۰۱۴–اکنون
ناشر(ان): هارت‌فلت رکوردز اسپینین اسپینین دیپ یونیورسال آیلند پالیدور
وبگاه: heartfeldt.me samfeldt.com
سَمی بوئِدا رِندِرز (انگلیسی: Sammy Boeddha Renders؛ ۱ اوت ۱۹۹۳)، که بیشتر با نام هنری سَم فِلت (انگلیسی: Sam Feldt) شناخته می‌شود، دی‌جی، تهیه‌کنندهٔ موسیقی و کارآفرین اهل هلند است.
حرفه

فلت در سال ۲۰۱۵ یک بازسازی از ترانهٔ «عشق را نشانم بده» اثر رابین اس را منتشر کرد. این قطعه توسط اسپینین رکوردز و پالیدور منتشر شد و فوراً به موفقیت چشمگیری دست یافت و در جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا در رتبهٔ ۴ قرار گرفت و به جایگاه بیست و یکم در ۴۰ آهنگ برتر هلند رسید. «عشق را نشانم بده» در استرالیا موفق به کسب گواهینامهٔ طلا شد. این اثر فلت در بلژیک به رتبه‌های ۱۵ و ۱۳ در جدول موسیقی ترانه‌های رقص/الکترونیک بیلبورد رسید. در سال ۲۰۱۶، سم فلت به همراه لوکاس اند استیو ترانهٔ «تابستان با تو» را منتشر کرد که پس از رسیدن به رتبهٔ ۴ در ۴۰ ترانهٔ برتر هلند، در سپتامبر و اکتبر ۲۰۱۶ به پربازدیدترین قطعه در رادیو هلند تبدیل شد. مدت کوتاهی پس از انتشار، گواهینامهٔ پلاتین در هلند به ترانهٔ «تابستان با تو» اعطا شد. فلت در فهرست ۱۰۰ دی‌جی برتر مجله دی‌جی سال ۲۰۱۷ در رتبهٔ ۷۵ قرار گرفت.
بیلبورد از فلت با عنوان «یک سوپراستار هاوس مدرن» یاد کرده‌است و عملکرد او در تولید ترانهٔ «عشق را نشانم بده» را اینگونه توصیف کرده‌است: «آنی ملودی معروف را تغییر می‌دهد، در حالی که فلت اصل ترانه را با ضرب‌آهنگ‌های حباب‌دار دیپ هاوس تکرار می‌کند.» تک‌آهنگ اشک‌های شیطان (ویراست سم فلت) یکی از ۱۰ قطعهٔ برتر اسپاتیفای از نظر میزان شنیده‌شدن بوده‌است. نخستین آلبوم فلت با نام طلوع در ۶ اکتبر ۲۰۱۷ توسط اسپینین رکوردز منتشر شد. فلت در ۲۴ نوامبر ۲۰۱۷ یک آلبوم دوگانه به نام طلوع تا غروب را منتشر کرد که شامل ترانه‌هایی از نخستین آلبوم استودیویی او و ۱۲ ترانهٔ دیگر است. پس از این آلبوم دوگانه، آلبوم ریمیکس او با نام پس از غروب، شامل ریمیکس‌هایی از زاندرلینگ، بریث کارولینا و کالوو منتشر شد. در سال ۲۰۱۹، فلت قطعه‌ای با نام «پست مالون» را منتشر کرد که تا نوامبر ۲۰۲۰، در اسپاتیفای ۳۷۵ میلیون بار پخش شده‌است.
در سال ۲۰۲۰، فلت شرکت ضبط موسیقی خود را به نام هارت‌فلت رکوردز معرفی کرد و قطعهٔ «مرا نزدیک خودت نگهدار» با حضور الا هندرسون را به‌عنوان نخستین اثر منتشرشده به‌صورت رسمی تحت این برچسب منتشر کرد. او همچنین بنیاد خیریهٔ خود به نام بنیاد هارت‌فلت را پایه‌گذاری کرده‌است که برای افزایش آگاهی در مورد گرمایش جهانی تلاش می‌کند. این بنیاد با چندین دی‌جی از جمله گلدفیش، جی هاردوی و بلاند:یش همکاری داشته‌است.
روزهای خوش (نمایشنامه)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نویسنده(ها): ساموئل بکت
عنوان اصلی: Happy Days
برگرداننده(ها): مهد نوید، نجف دریابندری، منیژه کامیاب و حسن بایرامی
زبان: انگلیسی
موضوع(ها): ادبیات
گونه(های) ادبی: نمایشنامه
ناشر: ۱۹۶۱
روزهای خوش نمایشنامه‌ای است در دو پرده که ساموئل بکت نوشته و اولین‌بار در سال ۱۹۶۱ اجرا شد. این اثر که مورد تحسین منتقدان قرار گرفته است، در فهرست ۴۰ نمایشنامه‌ی برتر تمام دوران به انتخاب روزنامه ایندیپندنت قرار دارد.
در این نمایشنامه، شخصیت وینی که تا کمر در خاک مدفون است، به روال روزانه‌ی خود ادامه می‌دهد و با شوهرش ویلی صحبت می‌کند. ویلی بیشتر اوقات پنهان و خاموش است. جمله‌ای که وینی مکرراً تکرار می‌کند این است: «امروز چه روز خوشی بشه.» در پرده‌ی دوم، او تا گردن در خاک فرو رفته اما همچنان صحبت می‌کند و روزهای خوش گذشته را به یاد می‌آورد.
خلاصه‌ی نمايش > پرده‌ی اول

وینی تا کمر در یک تپه کوتاه زیر نور شدید دفن شده است و یک کیف بزرگ سیاه در کنار او قرار دارد. او با صدای زنگی گوش‌خراش از خواب بیدار می‌شود و روز خود را با یک دعا آغاز می‌کند. در حالی که مدام با خود صحبت می‌کند، دندان‌هایش را مسواک می‌زند، آخرین قطره‌های یک بطری تونیک را می‌نوشد و کلاهش را بر سر می‌گذارد. او برای خواندن نوشته‌ی روی مسواک تلاش می‌کند. سپس همسرش، ویلی، را که در پشت تپه پنهان است بیدار کرده و با او صحبت می‌کند. ویلی گهگاه با خواندن تیترهای روزنامه‌اش پاسخ می‌دهد، یکی از آن‌ها وینی را به یاد اولین بوسه‌اش می‌اندازد. هر دو به کارت‌پستالی با محتوای ظاهراً تحریک‌آمیز نگاه می‌کنند. وینی توضیح می‌دهد که گوش دادن ویلی باعث می‌شود او بتواند به صحبت‌هایش ادامه دهد و وقتی ویلی حتی به‌طور مختصر به یکی از سوال‌های او پاسخ می‌دهد، خوشحال می‌شود. ویلی لحظه‌ای کلاهش را از سر برمی‌دارد، اما وینی از او می‌خواهد به سوراخ خود بازگردد. ویلی به‌سختی به داخل سوراخ می‌رود. وقتی داخل می‌شود، وینی بارها از او با شدت‌های مختلف صدا می‌پرسد که آیا صدای او را می‌شنود، و ویلی با عصبانیت فزاینده پاسخ می‌دهد: «بله!» وینی تلاش می‌کند بفهمد آیا ویلی می‌تواند او را ببیند اگر به عقب خم شود، اما ویلی پاسخی نمی‌دهد. وینی مورچه‌ای را می‌بیند که تخم حمل می‌کند و ویلی کلمه «فورمیکاسیون» (به معنای حس خزیدن مورچه‌ها روی پوست) را می‌گوید. هر دو به هم‌آوایی این کلمه با معنای دیگر آن (نزدیکی) می‌خندند. وینی اعلام می‌کند که هرگز فکر نمی‌کرد دوباره صدای خنده‌ی ویلی را بشنود. سپس از او می‌پرسد که آیا او را دوست‌داشتنی می‌بیند یا نه. پس از کمی تأمل، وینی یک تپانچه از کیف خود بیرون می‌آورد و به یاد می‌آورد که ویلی از او خواسته بود آن را از دسترس او دور کند. او تپانچه را به زمین کنار خود می‌اندازد. وینی کم‌کم درباره زندگی‌اش احساس غم می‌کند، اما آن را کنار می‌گذارد. او یک چتر آفتابگیر باز می‌کند تا خود را از خورشید محافظت کند و برای مدت طولانی آن را روی سر خود نگه می‌دارد. وقتی این کار خسته‌کننده می‌شود، متوجه می‌شود که نمی‌تواند چتر را پایین بیاورد. از ویلی کمک می‌خواهد، اما او پاسخی نمی‌دهد. سپس چتر ناگهان آتش می‌گیرد و وینی آن را دور می‌اندازد. با این‌که ویلی هنوز بی‌پاسخ است، وینی او را تحریک می‌کند که ثابت کند هوشیار است، که در نهایت با بلند کردن انگشتی این کار را انجام می‌دهد. وینی درباره‌ی دشواری تحمل خورشید بی‌رحم صحبت می‌کند و زمانی را به یاد می‌آورد که در این تپه دفن نشده بود. او به آینده و تهدید وجودی دفن شدن عمیق‌تر فکر می‌کند. در کیفش یک جعبه‌ی موسیقی پیدا می‌کند که ویلی لحظه‌ای به موسیقی آن آواز می‌خواند، اگرچه درخواست وینی برای اجرای دوباره را نادیده می‌گیرد. وینی ناخن‌هایش را سوهان می‌زند و آخرین افرادی را که از آن‌جا عبور کردند به یاد می‌آورد: آقا و خانمی به نام «شاور» (یا شاید «کوکر») که از او پرسیدند چرا در زمین گیر کرده است. او کیفش را مهیای شب می‌کند. ویلی از سوراخ بیرون می‌آید و وینی آرزو می‌کند که او جایی زندگی کند که بتواند او را بهتر ببیند. ویلی روزنامه‌اش را می‌خواند. وینی از ویلی درباره‌ی ماهیت خوک‌ها می‌پرسد و ویلی پاسخ می‌دهد: «خوک نر اخته‌شده، پرورش‌یافته برای ذبح.» تاریکی بر این زوج سایه می‌اندازد.
خلاصه‌ی نمايش > پرده‌ی دوم

وینی اکنون تا گردن در زمین دفن شده است، همچنان کلاه بر سر دارد و کیف و تپانچه نیز در کنار او قرار دارند. او با صدای زنگی که هر بار پس از خوابیدن دوباره به صدا درمی‌آید از خواب بیدار می‌شود. وینی حس می‌کند که ویلی او را نگاه می‌کند، اما دیگر نمی‌تواند او را ببیند و ویلی به صداهای او پاسخ نمی‌دهد. او همچنان به صحبت ادامه می‌دهد، بینی خود را بررسی می‌کند و زمانی را به یاد می‌آورد که دختربچه‌ای به نام میلدرِد شب‌هنگام لباس عروسکش را در اتاق  درآورده بود. اما این خاطره با نگرانی درباره‌ی ویلی و یادآوری‌های بیشتر از آقای و خانم شاور قطع می‌شود. ویلی از پشت تپه بیرون می‌خزد و لباس‌های شیکی به تن دارد که وینی را به یاد روزی می‌اندازد که ویلی از او خواستگاری کرد. او ویلی را تشویق می‌کند در حالی که ویلی تلاش می‌کند از تپه به سمت او بالا بخزد و از شنیدن صدای خرخر او که می‌گوید «وین» خوشحال می‌شود. سپس او آهنگ جعبه‌ی موسیقی را که ترانه‌ای است عاشقانه می‌خواند.
شخصیت‌ها > وینی

وینی یکی از آن نقش‌هایی است که به اعتقاد من، بازیگران زن به همان شکلی که بازیگران مرد در پی ایفای نقش هملت هستند، آرزو خواهند داشت آن را بازی کنند؛ یک نقش «قله». – بانو پگی اشکرافت
وینی «زنی حدوداً پنجاه ساله» است که وقت خود را بین «زنگ بیداری و زنگ خواب» با پیروی از یک برنامه روزانه دقیق می‌گذراند. در پرده اول، او به‌صورت منظم وسایل داخل کیفش را بیرون می‌آورد ــ یک شانه، یک مسواک، خمیردندان، یک بطری داروی ثبت‌شده، رژ لب، یک سوهان ناخن، یک تپانچه و یک جعبه موسیقی. این برنامه تا حد یک مراسم ارتقا می‌یابد. دستورالعمل‌های بکت به بیلی وایتلا در سال ۱۹۷۹ این موضوع را تأکید می‌کند:
«این کیف همه چیزی است که او دارد—با عشق به آن نگاه کن... از همان ابتدا باید بدانید که او چه احساسی نسبت به آن دارد... وقتی کیف در ارتفاع مناسب است، داخلش را نگاه کن، ببین چه چیزهایی در آن است و سپس آن‌ها را بیرون بیاور. نگاه کن، بردار، قرار بده. نگاه کن، بردار، قرار بده. وقتی چیزی را برمی‌داری بیشتر نگاه کن تا زمانی که آن را می‌گذاری. هر چیز جای خودش را دارد.»
در پایان روز، او با دقت وسایلش را—به جز تپانچه—جمع‌آوری کرده و دوباره داخل کیف قرار می‌دهد. وینی هرگز عمق کیف را نمی‌کاود (و هرگز جرات نمی‌کند آن را کاوید) ("عمق، به‌خصوص، چه کسی می‌داند چه گنج‌هایی در آن است")، بنابراین کیف او به نوعی صندوق امیدش نیز هست.
وسایل داخل کیف او نیز کارکردهای ثانویه‌ای دارند؛ آن‌ها به‌عنوان کمک‌حافظه عمل می‌کنند. اما بیشتر از آن، مانند نوارهای کراپ یا استخوان‌های لاکی، آن‌ها به گفته مری دال، "معیارهای معنای وجودی" هستند. درک وینی از این اشیا او را به خاطرات روزهای خاص و وقایع مهم در آن‌ها متصل می‌کند.
وسایل او همه در حال فرسودگی یا اتمام هستند. در ابتدای پرده اول، او آخرین جرعه دارویش را می‌نوشد و بطری را دور می‌اندازد، مسواکش تقریباً هیچ مویی ندارد، رژ لب او، به قول بکت، "آشکارا تمام‌شده" است، چتر آفتابگیرش رنگ‌پریده و لبه‌هایش فرسوده است و حتی گردنبند مرواریدش بیشتر نخ است تا مروارید.
وینی یک خوش‌بین ابدی است—رابرت بروستین او را یک "فایده‌گر امیدوار" نامیده است—اما منابع موجود برای خوش‌بینی او در حال تمام شدن هستند و او باید هرچه بیشتر تلاش کند تا ظاهر مثبت خود را حفظ کند، ظاهری که از همان ابتدا بسیار نازک و شکننده است. خوش‌بینی پرزحمت او در تکرار دقیق و خوداصلاح‌گرانه‌اش بیان می‌شود: «اوه امروز یک روز خوش است، این هم یک روز خوش دیگر خواهد بود. به هر حال. تا اینجا.»
بکت او را به «پرنده» تشبیه کرده است و وینی تمام تلاش خود را می‌کند تا از وضعیتش فراتر رود، اما مدام به پایین کشیده می‌شود. او هرگز دلیل یا توضیحی برای وضعیت خود ارائه نمی‌دهد، اما رویایش این است که "به‌سادگی به آسمان آبی پرواز کند ... و شاید روزی زمین او را رها کند و بگذارد برود، کشش بسیار شدید است، بله، زمین ترک بخورد و مرا آزاد کند."
شخصیت‌ها > ویلی

ویلی مردی است «حدوداً شصت ساله». در تضاد آشکار با پرحرفی وینی، ویلی که تحت سلطه وینی قرار دارد، به‌شدت کم‌حرف است. در تمام پرده دوم، ویلی تنها یک کلمه تک‌هجایی و به‌سختی قابل شنیدن می‌گوید. بیشتر دیالوگ‌های او شامل خواندن اعلان‌هایی از روزنامه‌اش است و پاسخ‌های او به وینی—در صورتی که اصلاً زحمت پاسخ دادن را به خود بدهد—مختصر و به‌ندرت ارتباطی هستند. او عمدتاً به‌عنوان چیزی برای صحبت کردن وینی عمل می‌کند—نقشی که توسط وینی، این هنرمند قدیمی سالن‌های موسیقی، به او داده شده است—«فقط اینکه بدانم به‌صورت نظری می‌توانی صدایم را بشنوی، حتی اگر در عمل این کار را نکنی، برایم کافی است.»
او خود را از دید وینی دور نگه می‌دارد و فقط گاه‌به‌گاه از تونلش بیرون می‌آید. تنها علاقه‌اش این است که خود را، به‌صورت مجازی، در روزنامه‌های قدیمی یا کارت‌پستال‌های اروتیک دفن کند یا به‌صورت واقعی، در غارش زیر زمین بخوابد، بدون اینکه به نظر برسد زنگی که وینی را آزار می‌دهد او را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
ویلی یک کیفیت کودکانه، اگر نه کاملاً معصومانه، دارد و در بسیاری از مواقع نمایش ممکن است به نظر برسد که وینی در حال صحبت با یک پسر بچه است نه یک مرد بالغ. وینی همچنین به‌عنوان محافظ ویلی عمل می‌کند، نگهبان "برونی"، تپانچه‌ای که او برای جلوگیری از استفاده ویلی از آن برای خودکشی، از او دور نگه می‌دارد.
در حالی که بکت وینی را به پرنده‌ای تشبیه می‌کند، هرچند پرنده‌ای با پرهای آلوده به روغن، او ویلی را به یک "لاک‌پشت" تشبیه می‌کند، هرچند بسیاری از استعاره‌های نمایش او را با خوک‌ها مرتبط می‌کنند:
[در] پرده اول، وینی از حسادت به "حیوان بی‌شعور" سخن می‌گوید، درست قبل از اینکه "بازوی پشمالوی" ویلی بالای تپه ظاهر شود؛ در طول نمایش، ویلی هرگز روی پاهایش نمی‌ایستد، بلکه روی چهار دست‌وپا حرکت می‌کند؛ و وقتی وینی اشاره می‌کند که موهای مسواکش "خالص ... موی ... خوک" است، ویلی با افشای اینکه خوک یک "خوک نر اخته‌شده" است، این نظر را به بُعدی جنسی می‌کشاند. در این زمینه، این عبارت به نظر می‌رسد به ویلی اشاره دارد، زیرا نشانه‌های مختلفی وجود دارد که او به‌صورت استعاری توسط همسر سلطه‌گرش اخته شده است.
منشأ

بکت نوشتن نمایشنامه را در ۸ اکتبر ۱۹۶۰ آغاز کرد و نسخه‌ی انگلیسی آن را در ۱۴ می ۱۹۶۱ به پایان رساند. او ترجمه‌ی فرانسوی را تا نوامبر ۱۹۶۲ تکمیل کرد اما عنوان نمایشنامه را تغییر داد. در لحظه‌ای از الهام، او عنوان Oh les beaux jours را از شعر «گفت‌وگوی احساسی» اثر ورلن قرض گرفت.
سیریل کوساک ادعا کرد که روزهای خوش، به گفته خود بکت، تحت تأثیر درخواست همسر کوساک، مورین کوساک، نوشته شده بود که از او خواسته بود پس از نمایشنامه‌ی آخرین نوار کراپ، «نمایشی شاد» بنویسد.
بکت در گفتگو با برندا بروس درباره افکاری که هنگام نوشتن نمایشنامه در ذهنش داشت، گفت:
«فکر کردم وحشتناک‌ترین چیزی که می‌تواند برای کسی اتفاق بیفتد این است که اجازه خوابیدن نداشته باشد؛ درست زمانی که داری خوابت می‌برد، یک ‘دونگ’ می‌آید و باید بیدار بمانی؛ زنده‌زنده در زمین فرو می‌روی و پر از مورچه است؛ و خورشید بی‌پایان شبانه‌روز می‌تابد و نه درختی هست … نه سایه‌ای، هیچ چیز، و آن زنگ مدام بیدارت می‌کند و تنها چیزی که داری یک بسته کوچک از وسایلی است که قرار است زندگی‌ات را بگذرانی.» او به زندگی زن مدرن اشاره داشت. سپس گفت: «و فکر کردم چه کسی می‌تواند با آن کنار بیاید و با آواز پایین برود؟ فقط یک زن.»
روزهای خوش اولین‌بار در سال ۱۹۶۱ توسط Grove Press منتشر شد و سپس در سال ۱۹۶۳ توسط Faber.[1] در این مرحله از دوران نویسندگی، بکت به اهمیت بازبینی آثارش در اجراهای واقعی بیشتر آگاه شده بود. او در ۱۸ می ۱۹۶۱ به Grove Press درباره روزهای خوشنوشت و توصیه کرد: «ترجیح می‌دهم متن نمایشنامه قبل از اجرا به هیچ شکلی منتشر نشود و تا زمانی که برخی تمرینات در لندن را ندیده‌ام، در قالب کتاب منتشر نشود. نمی‌توانم بدون کار واقعی انجام‌شده در تئاتر، نسخه نهایی را ارائه دهم.»