stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ارمنستان در شورای اروپا
معاهدات شورای اروپا

تا اکتبر ۲۰۲۴، ارمنستان ۸۴ معاهده شورای اروپا را امضا کرده است، از جمله:
کنوانسیون برن برای حفاظت از حیات‌وحش و زیستگاه‌های طبیعی اروپا
کنوانسیون حفاظت از میراث معماری اروپا
کنوانسیون زیست‌اخلاقی اروپا
منشور اروپایی زبان‌های منطقه‌ای یا اقلیت
منشور اروپایی خودمختاری محلی
کنوانسیون اروپایی برای پیشگیری از شکنجه و رفتار یا مجازات غیرانسانی یا تحقیرآمیز
کنوانسیون اروپایی استرداد
کنوانسیون اروپایی حقوق بشر
کنوانسیون اروپایی کمک متقابل در امور کیفری
کنوانسیون فرهنگی اروپا
منشور اجتماعی اروپا
کنوانسیون چارچوبی برای حفاظت از اقلیت‌های ملی
حفاظت از کودکان در برابر بهره‌کشی و سوءاستفاده جنسی
اساسنامه شورای اروپا
دادگاه حقوق بشر اروپا

دادگاه حقوق بشر اروپا (ECHR) مسئول اجرای کنوانسیون اروپایی حقوق بشر است. ارمنستان از اعضای متعهد به این کنوانسیون است. صلاحیت این دادگاه توسط تمامی ۴۷ عضو شورای اروپا، از جمله ارمنستان، به رسمیت شناخته شده است. هر شهروند مردم ارمنی، گروهی از افراد یا خود دولت می‌تواند شکایتی را به این دادگاه ارائه دهد. در سال ۲۰۱۵، آرمن هاروتیونیان به‌عنوان قاضی در این دادگاه انتخاب شد.
کمیته وزرای شورای اروپا

کمیته وزرای شورای اروپا نهاد تصمیم‌گیری شورای اروپا است. ارمنستان برای اولین بار بین مه تا نوامبر ۲۰۱۳ ریاست این کمیته را بر عهده داشت. اهداف اصلی ریاست ارمنستان شامل مبارزه با نژادپرستی و بیگانه‌هراسی در اروپا، ترویج ارزش‌های اروپایی از طریق گفتگوی بین‌فرهنگی و تقویت جوامع دموکراتیک بود.
مشارکت‌های مالی

بودجه شورای اروپا برای سال ۲۰۲۲ برابر با €۴۷۷ میلیون بود. سهم ارمنستان از این بودجه مبلغ €۵۴۰٬۱۴۱ بود.
نمایندگی

شورای اروپا یک دفتر نمایندگی در ایروان دارد. ارمنستان نیز یک نمایندگی دائم در استراسبورگ، فرانسه دارد. در ۲ دسامبر ۲۰۲۱، آرمان خاچاتریان توسط نخست‌وزیر نیکول پاشینیان به‌عنوان نماینده دائم ارمنستان در شورای اروپا منصوب شد. پس از انتصاب، خاچاتریان اظهار داشت: «دولت ارمنستان حمایت ارائه‌شده توسط شورای اروپا در زمینه اصلاحات دموکراتیک، تضمین حاکمیت قانون و حفاظت از حقوق بشر را بسیار ارزشمند می‌داند.» وی همچنین بر تعهد دولت ارمنستان برای تعمیق همکاری‌ها با شورای اروپا تأکید کرد.
تحولات اخیر

پس از جنگ ناگورنو قره‌باغ، شورای اروپا از ارمنستان و آذربایجان خواست تا فوراً تنش‌های ایجادشده را کاهش دهند. این شورا در بیانیه‌ای حمایت خود را از تلاش‌های دو طرف برای یافتن راه‌حل مسالمت‌آمیز برای جنگ ناگورنو قره‌باغ از طریق میانجی‌گری گروه مینسک سازمان امنیت و همکاری اروپا اعلام کرد.
در ۹ ژوئن ۲۰۲۲، رئیس کمیسیون ونیز کلر بازی مالوری از ارمنستان بازدید کرد و با رئیس‌جمهور ارمنستان واهاگن خاچاطوریان دیدار کرد. رئیس‌جمهور خاچاتوریان گفت: «شورای اروپا برای ارمنستان اهمیت ویژه‌ای دارد زیرا از زمان استقلال، ارمنستان همکاری نزدیکی با این ساختار داشته است و شورای اروپا یکی از شرکای کلیدی ارمنستان است.» در مقابل، بازی مالوری بیان کرد که «ارمنستان یک شریک پایدار و قابل‌اعتماد برای شورای اروپا است.»
در ۱۶ ژوئن ۲۰۲۲، ماریا پیچینوویچ بوریچ، دبیرکل پیشین شورای اروپا، به مناسبت بیستمین سالگرد پیوستن ارمنستان به شورای اروپا، به‌طور رسمی از ارمنستان بازدید کرد. وی با چندین مقام از جمله نخست‌وزیر نیکول پاشینیان دیدار داشت.
در ۱۶ فوریه ۲۰۲۳، برنامه اقدام شورای اروپا برای ارمنستان (۲۰۲۳–۲۰۲۶) طی مراسمی در ایروان به‌طور رسمی آغاز شد. این برنامه بر پیشرفت حقوق بشر، حفاظت از حقوق زنان و اقلیت‌ها، مبارزه با فساد، اصلاحات قضایی و هماهنگی قوانین ارمنستان با استانداردهای اروپایی تمرکز دارد. وزیر امور خارجه ارمنستان آرارات میرزویان اظهار داشت: «این برنامه اقدام، ابزاری کلیدی در دستور کار اصلاحات بلندپروازانه دولت ارمنستان با هدف توسعه بیشتر نهادهای دموکراتیک مطابق با استانداردهای اروپایی، ایجاد قوه قضاییه مستقل و تقویت نهادهای ضدفساد است.» وزیر امور خارجه بر تعهد دولت ارمنستان به اصول و ارزش‌های شورای اروپا که در برنامه دولت تصریح شده است، تأکید کرد. بودجه اختصاص‌یافته به این برنامه €۱۹ میلیون است.
دیدارهای دوجانبه

ماریا پیچینوویچ بوریچ، دبیرکل پیشین شورای اروپا، در ۸ آوریل ۲۰۲۴ از ایروان بازدید کرد و با نخست‌وزیر ارمنستان نیکول پاشینیان، وزیر امور خارجه آرارات میرزویان و رئیس مجلس ملی ارمنستان آلن سیمونیان دیدار داشت.
در ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۴، نخست‌وزیر ارمنستان نیکول پاشینیان با دبیرکل شورای اروپا، آلن برسه دیدار کرد. پاشینیان اظهار داشت: «توسعه دموکراسی برای دولت ارمنستان از اهمیت استراتژیک برخوردار است و کشور ما به‌طور مداوم در این مسیر گام برمی‌دارد.» آلن برسه تأکید کرد که شورای اروپا آماده است همکاری خود با ارمنستان را از جمله در زمینه اجرای اصلاحات نهادی گسترش دهد.
اجرای پرونده‌های پیشرو در ده سال گذشته تا اوت ۲۰۲۱. میزان اجرای صفر درصد با رنگ سیاه و ۱۰۰٪ با سفید نشان داده شده است. میانگین اجرا ۵۳٪ است که کمترین میزان مربوط به آذربایجان (۴٪) و روسیه (۱۰٪) و بیشترین میزان مربوط به لوکزامبورگ، موناکو، استونی (۱۰۰٪) و چک (۹۶٪) است. میزان اجرای ارمنستان ۵۶٪ است.
ده سرخ‌پوست کوچولو (فیلم ۱۹۶۵)

| ده سرخ‌پوست کوچولو | ده سرخ‌پوست کوچولو |
| --- | --- |
کارگردان: George Pollock
تهیه‌کننده: هری آلن تاورز
فیلمنامه‌نویس: هری آلن تاورز
بر پایه: ۱۹۳۹ سپس هیچ‌کدام باقی نماندند: آگاتا کریستی
بازیگران: هیو اوبراین شرلی ایتون فابیان فورته لئو گن استنلی هالووی ویلفرید هاید-وایت دالیا لاوی دنیس پرایس ماریانه هوپه ماریو آدورف کریستوفر لی
موسیقی: ملکوم لاک‌یر
فیلم‌بردار: ارنست استوارد
تدوین‌گر: Peter Boita
شرکت تولید: Tenlit Films
توزیع‌کننده: بریتیش اینترنشنال پیکچرز (بریتانیا) Seven Arts (آمریکا)
تاریخ‌های انتشار: ژوئن ۱۹۶۵
مدت زمان: ۹۱ دقیقه
کشور: بریتانیا
زبان: انگلیسی 
ده سرخ‌پوست کوچولو (انگلیسی: Ten Little Indians) فیلمی بریتانیایی در سبک جنایی و معمایی است که در سال ۱۹۶۵ منتشر شد.
بازیگران و شخصیت‌ها

| بازیگر | نقش | توضیح | شخصیت در کتاب |
| --- | --- | --- | --- |
| هیو اوبراین | هیو لامبارد | مهندس | فیلیپ لامبارد |
| شرلی ایتون | آن کلاید | منشی جدید آقای اوون | ورا کلیتورن |
| استنلی هالووی | ویلیام بلور | کاراگاه خصوصی | ویلیام بلور |
| دنیس پرایس | دکتر ادوارد آرمسترانگ | پزشک | دکتر ادوارد آرمسترانگ |
| ویلفرید هاید-وایت | قاضی آرتور کَنِن | قاضی بازنشسته | قاضی لارنس وارگریو |
| دالیا لاوی | ایلونا بِرگِن | بازیگر | امیلی برنت |
| ماریو آدورف | جوزف گرومن | خدمتکار و همسر السا | تامس راجرز |
| لئو گن | ژنرال سِر جان مندرِیک | ژنرال بازنشسته ارتش | ژنرال جان مک‌آرتور |
| مری‌آن هوپ | السا گرومن | آشپز و همسر جوزف | اتل راجرز |
| فابیان فورته | مایکل رِیوِن | خواننده | آنتونی مارستون |
| بیل میچل | راوی | فقط صدا | _ |
| کریستوفر لی | یو‌.اِن اوون | صدای نوار کاست (عدم ذکر نام در تیتراژ) | یولیک نورمن اوون |
:
جمهوری اسلامی (نشان دولتی)

این مقاله دربارهٔ نشان دولتی است. برای نشان‌واره، نشان رسمی ایران را ببینید.
| جمهوری اسلامی (نشان دولتی) | جمهوری اسلامی (نشان دولتی) |
| --- | --- |
نشان درجه یک، دو و سه جمهوری اسلامی: نشان درجه یک، دو و سه جمهوری اسلامی
گونه: نشان افتخار
بنیان‌گذاری: توسط هیئت وزیران در ۳۰ آبان ۱۳۶۹
کشور: ایران
نوار:   درجه‌یک    درجه‌دو   درجه‌سه 
اهداشده توسط: رئیس‌جمهور ایران
نشان جمهوری اسلامی از نشان‌های افتخار در ایران است که توسط هیئت وزیران در ۳۰ آبان ۱۳۶۹ بنیان‌گذاری شده است. براساس مادهٔ ۵ آیین‌نامهٔ اعطای نشان‌های دولتی، نشان «جمهوری اسلامی» به رؤسا و دیگر مسؤولان کشورهای خارجی، عالی‌ترین مقام اجرایی سازمان‌های بین‌المللی یا شخصیت‌های برجستهٔ فرهنگی، سیاسی، بین‌المللی که به یکی از جهات ذیل واجد شرایط شناخته شوند، اعطا می‌شود:
اِعلای کلمهٔ اسلام و گسترش مبانی فکری انقلاب اسلامی
دفاع از حقوق مستضعفان جهان
اقدام به رهایی کشور خود از استعمار فرهنگی، اقتصادی و سیاسی
حفظ و حراست کشور خود از تجاوز ابرقدرت‌ها یا دست‌نشاندگان آنها
اکتساب آزادی‌های اساسی و حقوق بشر برای مردم کشور خود
حمایت‌های حساس و شایسته از مواضع ایران در صحنه‌های مهم بین‌المللی
اتخاذ مواضع ضداستکباری
همکاری صمیمانه در ایجاد یا توسعهٔ روابط سالم بین جمهوری اسلامی ایران و کشور متبوع شخصیت مسئول
تلاش بی‌وقفه برای ایجاد صلح و امنیت و آسایش در جهان
دریافت‌کنندگان

| ردیف | نام دریافت‌کننده | سمت | نشان | درجه | اهداشده توسط | در تاریخ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱. | نلسون ماندلا | رئیس‌جمهور آفریقای جنوبی | نشان جمهوری اسلامی | درجه یک | سید محمد خاتمی | ۱۲ بهمن ۱۳۷۹ |
| ۲. | هوگو چاوز | رئیس‌جمهور ونزوئلا | نشان جمهوری اسلامی | درجه یک | محمود احمدی‌نژاد | ۸ مرداد ۱۳۸۵ |
| ۳. | بشار اسد | رئیس‌جمهور سوریه | نشان جمهوری اسلامی | درجه یک | محمود احمدی‌نژاد | ۱۰ مهر ۱۳۸۹ |
| ۴. | دیوید نیوس والاسکوئز | سفیر وقت ونزوئلا در ایران | نشان جمهوری اسلامی | درجه سه | محمود احمدی‌نژاد | ۱۵ شهریور ۱۳۹۱ |
نشان‌ها و درجات

براساس مادهٔ ۶ آیین‌نامهٔ اعطای نشان‌های دولتی، نشان جمهوری اسلامی دارای سه درجه است که به پیشنهاد وزیر امور خارجه و تصویب هیئت وزیران به شرح زیر به افراد واجد شرایط اعطا می‌شود:
نشان درجه‌یک: رؤسای جمهور و نخست‌وزیران و شخصیت‌های هم‌تراز
نشان درجه‌دو: وزرا و شخصیت‌های هم‌تراز
نشان درجه‌سه: سفرا و شخصیت‌های هم‌تراز
نشان عالی جمهوری اسلامی - درجه ۱
نشان عالی جمهوری اسلامی - درجه ۲
نشان عالی جمهوری اسلامی - درجه ۳
بسکتبال در المپیک تابستانی ۱۹۶۸ – ترکیب تیم‌های مردان

این مقاله فهرستی از ترکیب تیم‌های ملی بسکتبال مردان در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۸ است.
گروه A > ایتالیا

مقالهٔ اصلی: تیم ملی بسکتبال ایتالیا
The following players represented Italy:
کارلو رکالکاتی
انریکو بوونه
گابریله ویانلو
جانفرانکو لومباردی
جانلوئیجی جسی
گویدو کارلو گاتی
جوستو پلانرا
ماسیمو کوسملی
ماسیمو ماسینی
اوتورینو فلابورئا
پائولا ویتوری
سائورو بوفالینی
گروه A > پاناما

The following players represented Panama:
کالیکستو مالکوم
دیویس پرالتا
الیسر الیس
ارنستو آگارد
فرانسیسکو چکا
خولیو اوسوریو
لوئیس سینکلایر
نیکلاس آلوارادو
نوریس وب
پدرو ریواس
پرسیبال بلادس
رامون ریس
گروه A > فیلیپین

مقالهٔ اصلی: تیم ملی بسکتبال فیلیپین
The following players represented the Philippines:
Jun Papa
Alberto Reynoso
Alfonso Márquez
Danny Florencio
Ed Ocampo
Elias Tolentino
Jimmy Mariano
Joaquín Rojas
Orly Bauzon
Renato Reyes
Robert Jaworski
Rogelio Melencio
گروه A > پورتوریکو

مقالهٔ اصلی: تیم ملی بسکتبال پورتوریکو
The following players represented Puerto Rico:
Adolfo Porrata
Alberto Zamot
Ángel Cancel
Francisco Córdova
Jaime Frontera
Mariano Ortiz
Raymond Dalmau
Rubén Adorno
Teo Cruz
Tomás Gutiérrez
Bill McCadney
Joe Hatton
گروه A > سنگال

مقالهٔ اصلی: تیم ملی بسکتبال سنگال
The following players represented Senegal:
Alioune Badara Guèye
Babacar Seck
Boubacar Traoré
Cheikh Amadou Fall
Claude Constantino
Claude Sadio
Doudas Leydi Camara
Moussa Sène
Moussa Narou N'Diaye
Papa Malick Diop
Babacar Dia
Mansour Diagne
گروه A > اسپانیا

مقالهٔ اصلی: تیم ملی بسکتبال اسپانیا
The following players represented Spain:
آلفونسو مارتینس
آنتونیو ناوا
کلیفورد لویک
امیلیانو رودریگس
انریکه مارگال
فرانسیسکو بوسکاتو
خسوس کودینا
خوسه ساگی-ولا
خوان آنتونیو مارتینس
لورنسو آلوسن
لوئیس کارلوس سانتیاگو سابالتا
ویسنته راموس سسیلیو
گروه A > ایالات متحده آمریکا

مقالهٔ اصلی: تیم ملی بسکتبال مردان ایالات متحده آمریکا
The following players represented the United States:
جان کلاوسون
کن اسپین
جو جو وایت
مایک بارت
اسپنسر هیوود
چارلی اسکات
بیل هاسکت
کلوین فاولر
مایک سلمن
گلین سولترز
جیم کینگ
دان دی
گروه A > یوگسلاوی

مقالهٔ اصلی: تیم ملی بسکتبال یوگسلاوی
The following players represented Yugoslavia:
آلیوشا ژورگا
رادیووی کوراچ
زوران مارویویچ
ترایکو رایکوویچ
ولادیمیر اسوتکوویچ
دراگوسلاو راژناتوویچ
ایوو دانئو
کرشیمیر چوسیچ
دامیر شولمان
نیکولا پلچاش
دراگوتین چرماک
پتار اسکانسی
گروه B > برزیل

مقالهٔ اصلی: تیم ملی بسکتبال برزیل
The following players represented Brazil:
انتونیو سالوادور سوکار
کارلوس دومینگو ماسونی
رزا برانکا
Celso Scarpini
Hélio Rubens Garcia
Zé Geraldo
خوزه ادوار سیمیوس
José Aparecido
Luiz Menon
سرجیو تولدو ماچادو
اوبیراتان پریرا ماکیل
ولمیر مارکز
گروه B > بلغارستان

مقالهٔ اصلی: تیم ملی بسکتبال بلغارستان
The following players represented Bulgaria:
Boycho Branzov
Dimitar Sakhanikov
Emil Mikhaylov
Georgi Khristov
Ivaylo Kirov
Khristo Doychinov
Mincho Dimov
Pando Pandov
Slavey Raychev
Stanislav Boyadzhiev
Stefan Filipov
Valentin Spasov
گروه B > کوبا

The following players represented Cuba:
Carlos del Pozo
César Valdés
کونرادو پرس
فرانکلین استاندارد
Inocente Cuesta
Jacinto González
میگل کالدرون گومس
Miguel Montalvo
Pablo García
پدرو چاپه
رافائل کانیه‌سارس
روپرتو اررا تابیو
گروه B > مکزیک

مقالهٔ اصلی: تیم ملی بسکتبال مکزیک
The following players represented Mexico:
آلخاندرو گوسمان
آنتونیو آیالا
آرتورو گررو
کارلوس کینتانار
فرناندو تیسکارنیو
جان هاچ
لوئیس گراخدا
مانوئل راگا
میگل آریانو
اسکار آسیاین
رافائل اردیا
ریکو پونتویانه
The following players represented Mexico:
گروه B > مراکش

مقالهٔ اصلی: تیم ملی بسکتبال مراکش
The following players represented Morocco:
عبدالجبار بلکناوی
محمد العلوی
عبدالواحد بن سیامار میمون
عبدالرحمن صبار
عبدالرئوف الغریسی
علال بلقاید
فاروق الدیوری
فتح‌الله البوعزاوی
خلیل الیمانی
مختار سید
مولای احمد ریاض
نورالدین الشرادی
گروه B > لهستان

مقالهٔ اصلی: تیم ملی بسکتبال لهستان
The following players represented Poland:
Adam Niemiec
Andrzej Kasprzak
Bohdan Likszo
Bolesław Kwiatkowski
Czesław Malec
Edward Jurkiewicz
Grzegorz Korcz
Henryk Cegielski
Kazimierz Frelkiewicz
Mieczysław Łopatka
Włodzimierz Trams
Andrzej Pasiorowski
گروه B > کره جنوبی

مقالهٔ اصلی: تیم ملی بسکتبال کره جنوبی
The following players represented South Korea:
چوی جونگ-گیو
ها اوی-گون
کیم این-کون
کیم مو-هیون
کیم یونگ-ایل
گواک هیون-چائه
لی بیونگ-گو
لی این-پیو
پارک هان
شین دونگ-پا
یو هوی-هیونگ
گروه B > شوروی

مقالهٔ اصلی: تیم ملی بسکتبال اتحاد جماهیر شوروی
The following players represented the Soviet Union:
آناتولی کریکون
مودستاس پاولاوسکاس
زوراب ساکاندلیدزه
وادیم کاپرانوف
یوری سلیخوف
آناتولی پولیوودا
سرگی بلوف
پریت تومسون
سرگی کووالنکو
گنادی وولنوف
یاک لیپسو
ولادیمیر اندریف
گوورگ پنجم

| His Holiness گئورگ پنجم Surpreme Patriarch and Catholicos of All Armenians | His Holiness گئورگ پنجم Surpreme Patriarch and Catholicos of All Armenians |
| --- | --- |
کلیسا: کلیسای حواری ارمنی
سریر: آستان مریم مقدس اچمیادزین
منصوب‌شده در: ۱۹۱۱
پایان دوره: ۱۹۳۰
پیشین: ماتئوس دوم ایزمیرلیان
جانشین: بدون متصدی (۱۹۳۰–۱۹۳۲) followed by خورن یکم
اطلاعات فردی: اطلاعات فردی
نام هنگام تولد: Surenyants
زادهٔ: ۲۸ اوت ۱۸۴۷ تفلیس، امپراتوری روسیه (گرجستان)
درگذشت: ۸ مهٔ ۱۹۳۰ (۸۲ سال) واغارشاپات، ارمنستان
خاکسپاری: کلیسای جامع اچمیادزین
گئورگ پنجم سورنیانتس (ارمنی: Գևորգ Ե. Սուրենյանց (Տփղիսեցի)؛ ۲۸ اوت ۱۸۴۷ – ۸ مهٔ ۱۹۳۰) یک کشیش ارمنی‌تبار اهل گرجستان بود. وی بین سال‌های ۱۹۱۱ تا ۱۹۳۰ میلادی جاثلیق‌های کل ارمنیان بود.
با نام اصلی سورنیانتس در ۲۸ اوت ۱۸۴۷ در تفلیس، گرجستان به دنیا آمد. در بین سال‌های ۱۸۶۵ تا ۱۸۶۸ در دبیرستان کلاسیک در زادگاهش تحصیل نمود. وی در ۸ مهٔ ۱۹۳۰ در سن ۸۲ سالگی در واغارشاپات، ارمنستان درگذشت و در کلیسای جامع اچمیادزین به خاک سپرده شد.
زندگی‌نامه

گوورگ پنجم در تفلیس به دنیا آمد و بین سال‌های ۱۸۶۵ تا ۱۸۶۸ در دبیرستان کلاسیک زادگاه خود تحصیل کرد. در سال ۱۸۷۲ به‌عنوان کشیش (وارتابد) در کلیسای حواری ارمنی تقدیس شد و در سال ۱۸۸۲ به‌عنوان اسقف منصوب گردید. در سال ۱۸۷۴ در مدرسه الهیات گئورکیان در اچمیادزین تدریس کرد و سال بعد به‌عنوان اسقف آرتساخ (آذربایجان کنونی) منصوب شد. سپس در سال ۱۸۷۸ به‌عنوان معاون پیشوای مذهبی در الکساندروپل (شهر کنونی گیومری) و در سال ۱۸۸۱ در ایروان خدمت کرد. در سال ۱۸۸۶ به‌عنوان پیشوای مذهبی آستراخان در روسیه منصوب شد و در سال ۱۸۹۴ به‌عنوان پیشوای مذهبی ارمنیان گرجستان منصوب گردید.
در سال ۱۹۰۷ به‌عنوان دستیار در کاتولیکوسات در آستان مریم مقدس اچمیادزین منصوب شد و در دسامبر ۱۹۱۱ به‌عنوان کاتولیکوس تمامی ارمنیان انتخاب گردید، سمتی که برای سه دهه تا سال ۱۹۳۰ آن را بر عهده داشت.
در اکتبر ۱۹۱۲، او از مداخله روسیه برای کمک به ارمنیان ترک‌نشین حمایت کرد. او در امور سیاسی ارمنی در دوران بسیار بحرانی فعال بود و بخشی از هیئت ارمنی به رهبری بوغوس نوبار پاشا بود. همچنین او تلاش‌های امدادی برای بازماندگان نسل‌کشی ارمنی‌ها را سازمان‌دهی کرد. وی ریاست کمیته امدادی برای قربانیان ارمنی، پناهندگان، سربازان زخمی و خانواده‌های آن‌ها را بر عهده داشت. کمک‌ها در سراسر ارمنستان و همچنین ترکیه، گرجستان و روسیه توزیع شد.
او زمانی که جمهوری اول ارمنستان در مه ۱۹۱۸ تأسیس شد، کاتولیکوس ارشد بود. او از کمپین‌های نظامی مختلف حمایت کرد و از انتقال کاتولیکوسات از اچمیادزین به مکانی امن خودداری کرد.
بیانیه کاتولیکوس تمامی ارمنیان گئورگ پنجم سورنیانتس به مردم ارمنستان. مه ۱۹۱۸
با تأسیس جمهوری سوسیالیستی شوروی ارمنستان در سال‌های ۱۹۲۰–۱۹۲۱ و جمهوری سوسیالیستی فدراتیو شوروی قفقاز جنوبی در سال ۱۹۲۲ که شامل ارمنستان، گرجستان و آذربایجان بود، او از ترک پست خود خودداری کرد و از مردم ارمنستان خواست که با رژیم جدید همکاری کنند تا به‌عنوان یک پناهگاه امن برای ارمنیان عمل کند.
او همچنین به‌طور فعال در ساخت کلیساهای جدید در دیاسپورای ارمنی مشارکت داشت و شبکه‌ای از مؤسسات مذهبی و مدارس را توسعه داد و همچنین موسیقی مذهبی چهارصدای آهنگساز ماکار یکمالیان را وارد مراسم کلیسای ارمنی کرد.
گوورگ پنجم در سال ۱۹۳۰ در اچمیادزین، جمهوری سوسیالیستی شوروی ارمنستان درگذشت و در نزدیکی کلیسای مادر مقدس اچمیادزین در مجموعه کاتولیکوسات دفن شد.
پس از مرگ او، کلیسای ارمنی و همچنین تمامی ادیان سازمان‌یافته در اتحاد جماهیر شوروی تحت تعقیب و کنترل شدید قرار گرفتند، به‌ویژه از طریق دستورهای جوزف استالین. به مدت دو سال هیچ کاتولیکوس جدیدی انتخاب نشد و تخت سلطنت از ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۲ خالی ماند. اما زمانی که فشار از سوی استالین موقتی کاهش یافت، زمان مناسبی برای انتخاب اسقف خورن مرادبکیان به‌عنوان کاتولیکوس جدید تمامی ارمنیان به‌عنوان خورن اول ارمنستان بود.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| پیشین: متیو دوم ارمنستان |  کاتولیکوس دیدگاه مقدس اچمیادزین و تمامی ارمنیان ۱۹۱۱–۱۹۳۰ | پسین: موقعیت خالی (۱۹۳۰–۱۹۳۲) دنبال شده توسط خورن اول ارمنستان |
| داده‌های کتابخانه‌ای  | داده‌های کتابخانه‌ای  |
| --- | --- |
عمومی:  ISNI 1  ویاف 1  ورلدکت (از طریق ویاف) 
کتابخانه‌های ملی:  آلمان  ایالات متحده آمریکا 
سایر:  کاربرد چندوجهی اصطلاحات موضوعی 
مقبره گوورگ پنجم نزدیک ورودی اچمیادزین
کارگروه درآمد دولتی ارمنستان

نشان‌واره کارگروه درآمد دولتی ارمنستان
کارگروه درآمد دولتی ارمنستان (انگلیسی: State Revenue Committee (SRC) ارمنی: պետական եկամուտների կոմիտե) اداره مالیات و گمرک دولت ارمنستان است که مقر آن در ایروان است. کمیته درآمد دولتی نهاد تنظیم‌کننده‌ای است که بر اساس قوانین ارمنستان برای تنظیم خدمات مالیاتی، مقررات گمرکی و خدمات گمرکی در ارمنستان تأسیس شده است. این کمیته از نزدیک با بانک مرکزی ارمنستان همکاری می‌کند و به‌طور مستقیم بر خدمات گمرکی ارمنستان و خدمات مالیاتی ارمنستان نظارت می‌کند.
همکاری بین‌المللی

رئیس سابق کارگروه درآمد دولتی، سورن آدامیان، اظهار داشت: "در زمینه اصلاحات اداره مالیات، کارگروه درآمد دولتی با صندوق بین‌المللی پول، بانک جهانی، آژانس توسعه بین‌المللی ایالات متحده و اتحادیه اروپا همکاری نزدیک دارد. ارمنستان در سال ۱۹۹۲ به عضویت کامل سازمان جهانی گمرک درآمد.
کارگروه درآمد دولتی در سال ۲۰۱۰ به سازمان درون اروپایی سازمان‌های مالیاتی پیوست. سورن آدمیان اظهار داشت: هدف ما معرفی بهترین رویه اروپایی در حوزه مدیریت مالیاتی است و با عضویت کامل در سازمان سازمان‌های مالیاتی درون اروپایی مشارکت فعالی در بحث‌های عملی مرتبط با امور مالیاتی داریم."
در اکتبر ۲۰۲۱، اعضای کمیته جلسه‌ای با نمایندگان خدمات گمرکی کوبا برگزار کردند. توسعه همکاری‌های گمرکی دوجانبه مورد بحث قرار گرفت.
در ۳ نوامبر ۲۰۲۱، روستام باداسیان، رئیس هیئت اتحادیه اروپا در ارمنستان، سفیر آندریا ویکتورین را پذیرفت. در این نشست مسائل مربوط به اجرای نوسازی نقاط گمرکی و دیجیتالی کردن فرایند گمرک در ارمنستان با حمایت اتحادیه اروپا و بانک اروپایی بازسازی و توسعه مورد بحث و بررسی قرار گرفت.
مسئولان

روستام باداسیان
دفتر مرکزی کارگروه درآمد دولتی ارمنستان (housing both en:Armenian Customs Service و خدمات مالیاتی ارمنستان).
ارمنس رجبیان

ارمنس رجبیان (۱۷ مارس ۱۹۰۶ - ۲۹ سپتامبر ۱۹۸۹) یک زن آمریکایی ارمنی‌تبار بود که با اشتیاق خود به عنوان منتقد کتاب، سخنران، مجری و نویسنده، مخاطبان تگزاس را شیفته خود کرد. او در طول بیش از ۴۰ سال فعالیت حرفه‌ای خود، ده‌ها باشگاه کتاب (که به نام باشگاه‌های کتاب رجبیان و همچنین با نام‌های وابسته دیگر شناخته می‌شوند) را الهام‌بخشید و دو کتاب در مورد مبارزات خود و همسرش در مواجهه با نسل‌کشی ارامنه نوشت.
زندگی شخصی

ارمنس رجبیان با نام ارمنس ماریون ورساوریان در امپراتوری عثمانی در ۱۷ مارس ۱۹۰۶ به دنیا آمد. پدرش یک وکیل برجسته برای دولت عثمانی و همچنین رهبری در جامعه ارمنی بود. مادرش از اشراف زمین‌دار بود. رجبیان دومین دختر از سه دختر بود که برای آن‌ها به دنیا آمد. آقای ورساوریان آرزوی بردن خانواده‌اش به آمریکا و دور از تنش‌های بین ترک‌ها و ارامنه را داشت. در طول جنگ جهانی اول، هنگامی که نسل‌کشی ارامنه در منطقه به اوج خود رسیده بود، آقای ورساوریان خانواده‌اش را به استانبول منتقل کرد تا از خطر قریب‌الوقوع دوری کنند. خانواده در آنجا مستقر شدند و در ۱۹۱۹، پدر رجبیان او و یکی از دوستانش را به انگلستان فرستاد تا زندگی کنند و انگلیسی بیاموزند.
خواهر رجبیان، آناهید، با یک آمریکایی ازدواج کرد و در لس آنجلس ساکن شد. در ۱۹۲۰، او خواهر کوچک‌ترش را دعوت کرد و رجبیان به همراه این زوج نقل مکان کرد. او نام خانوادگی دختری خود را به وریان کوتاه کرد و به مدرسه عالی لوس آنجلس رفت، جایی که در ۱۹۲۴ مدرک دیپلم گرفت. سپس به دانشگاه کالیفرنیا، شاخه جنوبی (اکنون UCLA) رفت و گواهینامه تدریس در مدرسه ابتدایی را در ژانویه ۱۹۲۷ دریافت کرد. او به عنوان معلم کار کرد تا زمانی که در ۱۹۲۸ با وهرام رجبیان ازدواج کرد.
ارمنس و وهرام بلافاصله پس از ازدواج به هوستون نقل مکان کردند و پسرشان میرون در آنجا در ۱۹۳۰ به دنیا آمد. چهار سال بعد، در ۱۹۳۴، خانواده به دالاس رفتند، شهری که ارمنس و وهرام بلافاصله عاشق آن شدند. دخترشان مری در دالاس در ۱۹۳۶ به دنیا آمد. در همین زمان بود که ارمنس رجبیان با اتا مای پیکنز آشنا شد که ایده باشگاه رجبیان را در ذهن او کاشت. رجبیان همچنین نویسنده‌ای پرکار بود و صدها صفحه درباره موضوعات مختلف از فرهنگ و تاریخ تا تجربیات شخصی سفرهای خود نوشت. پس از محبوبیت باشگاه‌های رجبیان، ارمنس در سراسر تگزاس سخنرانی کرد، از جمله در مؤسساتی چون دانشگاه متودیست جنوبی، دانشگاه وسلیان تگزاس و حتی یک بار برای مخاطبی به تعداد ۱۵۰۰ نفر در هوستون سخنرانی کرد. رجبیان‌ها در اواخر زندگی خود مسافرت‌های زیادی داشتند، اغلب به شهرهای زادگاهشان و همچنین بسیاری از شهرهای دیگر جهان سفر می‌کردند.
ارمنس رجبیان تا زمان مرگش در ۲۹ سپتامبر ۱۹۸۹ در دالاس زندگی کرد.
باشگاه‌های رجبیان

در دالاس در دهه ۱۹۳۰، نقد کتاب نقش مهمی در زمینه تفریحات داشت و زنان در باشگاه‌های مختلف گرد هم می‌آمدند تا به سخنرانی یک منتقد گوش دهند. در یکی از این باشگاه‌ها در اواخر ۱۹۳۶، خانم اتا مای پیکنز برای اولین بار به سخنرانی ارمنس رجبیان گوش داد. رجبیان قبلاً از نقد دیگری درباره چهل روز موسی داغ شنیده بود و از عدم آگاهی آن منتقدان نسبت به فرهنگ ارمنی و تاریخ مایوس شده بود، بنابراین نقد خود را در لیگ داستان‌گویی دالاس ارائه داد. پیکنز تحت تأثیر زیادی قرار گرفت و در تابستان ۱۹۳۷ با رجبیان ملاقات کرده و از او درخواست کرد تا به باشگاه او بپیوندد. پس از کشف این که باشگاهی وجود ندارد، پیکنز پیشنهاد تأسیس یک باشگاه را داد. آن دو با هم همکاری کردند تا باشگاه را راه‌اندازی کنند و به زودی، سخنوری هوشمندانه و مشتاقانه رجبیان افراد بسیاری را جذب کرد و زنان در لیست انتظار قرار گرفتند. به‌سرعت چندین باشگاه دیگر تأسیس شد که رجبیان به نوبت در همه آنها سخنرانی می‌کرد زیرا لیست انتظار بسیار طولانی شده بود. در طی چند سال، بیش از ۴۰ باشگاه با استفاده از نام رجبیان به‌وجود آمد. او به‌طور میانگین ۴۲ نقد در ماه در طول ۳۴ سال اول فعالیت حرفه‌ای خود ارائه می‌داد تا این که در دهه ۶۰ سالگی مجبور شد تعداد آنها را کاهش دهد.
سایر آثار و جوایز

در این دوره شلوغ، رجبیان همچنین به مدت هفت سال خلاصه‌ای از اخبار را در روزهای یکشنبه صبح در رادیو WFAA AM ارائه می‌کرد. او در طول زندگی‌اش سه کتاب نوشت: وصیت‌نامه ایمان داستان خودش، سفر به آزادی داستان همسرش، و کتاب دوران مطالعه کتاب مقدس او. در ۱۹۵۹، فرزندان انقلاب آمریکا، شاخه جین داگلاس، او را با مدال آمریکایی‌گرایی تجلیل کردند. در همان سال، مجله تایم او را به عنوان یکی از زنان برجسته جنوب غرب نامید. چهار سال بعد، در ۱۹۶۳، او جایزه خدمات زونتا را دریافت کرد.