آدولف گالانت
جنگ جهانی دوم > بازرسی نیروهای جنگنده

هنگام آغاز عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی در ماه ژوئن سال ۱۹۴۱، با وجود انتقال بخش بزرگی از لوفت‌وافه به جبهه شرقی، جناح جنگنده تحت امر گالانت در غرب باقی ماند تا در کنار جناح ۲ جنگنده، به نبرد با بریتانیایی‌ها بر فراز کانال مانش و شمال فرانسه ادامه دهد. با ادامه یافتن موفقیت‌های او، با دستیابی گالانت به هفتادمین پیروزی هوایی شمشیرها روز ۲۱ ژوئن ۱۹۴۱ به نشان صلیب شوالیه او افزوده شد. با کشته شدن ورنر مولدرس در روز ۲۲ نوامبر، سرهنگ دوم گالانت در سن ۲۹ سالگی به عنوان بازرس نیروهای جنگنده برگزیده گشت تا تنها مستقیماً از رایشس‌مارشال هرمان گورینگ، فرمانده لوفت‌وافه فرمان بگیرد. گالانت روز ۵ دسامبر به درجه سرهنگی ترفیع یافت. عظمت جایگاه گالانت روز ۲۸ ژانویه سال ۱۹۴۲ با دریافت گیره الماس‌های نشان صلیب شوالیه به جهت نود و چهارمین پیروزی هوایی او افزون‌تر شد. گالانت در خاطراتش می‌آورد هنگامی که گورینگ نشان جدید او را دید اصرار داشت که کیفیت کمتری نسبت به نشان‌های از جنس جواهر دیگران دارد. گورینگ این عمل را گونه‌ای می‌خواند و شخصاً نشان دیگری از جنس بهتری برای گالانت تهیه می‌کند. با رسیدن این موضوع به گوش هیتلر به گالانت اطلاع داده شد که نمونه پیشین به شکل موقتی به او داده شده‌است تا الماس‌های اصلی آماده شود. پیشوا، بدون آگاهی از نشانی که گورینگ به او داده‌است، نشان دیگری با کیفیت بالا به گالانت داد تا بدین شکل چند نشان به او تعلق یافته باشد.
در جریان عملیات سربروس که کشتی‌های جنگی آلمانی اقدام به گذر از کانال مانش کردند، جنگنده‌های گالانت بین روزهای ۱۲ تا ۱۵ فوریه ۴۲ هواگرد دشمن را ساقط کردند درحالیکه تنها ۱۷ هواگرد را از دست دادند. در پی این موفقیت گالانت به درجه سرتیپی ترفیع یافت تا در سن سی سالگی به جوان‌ترین ژنرال نیروهای مسلح آلمان بدل گردد.
با برگشتن ورق جنگ علیه آلمان و کاهش توان لوفت‌وافه در سال‌های ۱۹۴۲ و ۱۹۴۳، گالانت که قدرت اجرایی چندانی برایش باقی نمانده بود، مکرراً با فرماندهی عالی لوفت‌وافه دچار درگیری می‌شد. در نهایت در کنفرانسی در اوایل سال ۱۹۴۳، گورینگ که به دنبال یک قربانی برای انداختن تقصیر به گردنش می‌گشت، خلبانان جنگنده‌ها را بزدلانی خواند که نشان‌های خود را با فریب‌کاری به دست آورده‌اند. گالانت که از این سخن برآشفته بود نشان صلیب شوالیه خود را همراه گیره برگ‌های بلوط، شمشیرها و الماس‌ها از گردن کند و در مقابل گورینگ بر روی میز انداخت. او برای شش ماه از آویختن این نشان‌ها به گردن خود امتناع کرد. در پی عزل سپهبد یوزف کامبوهر، با وجود بی‌میلی او، بازرسی جنگنده‌های شبانه نیز بر عهده گالانت قرار گرفت.
به درخواست ویلی مسرشمیت، گالانت روز ۲۳ مه سال ۱۹۴۳ نخستین بار با هواگرد مسرشمیت ام‌ئی ۲۶۲، نخستین جنگنده عملیاتی جت جهان، در پایگاه هوایی لشفلت در نزدیکی آوکسبورک پرواز کرد. او از توسعه چنین هواگردی تا اوایل سال ۱۹۴۲ خبر نداشت. زان پس نیز به جهت مسائل امنیتی و حفظ محرمانگی جزئیات پیشرفت کار با او در میان نگذاشته شده بود. پس از این نخستین تجربه گالانت به شدت از ویژگی‌های پروازی ام‌ئی ۲۶۲ متاثر شد و به یکی عوامل اصلی کاربرد عملیاتی آن بدل گشت. او توصیه کرد تولید ب‌اف ۱۰۹ متوقف و تولید جنگنده‌های تک‌موتوره به اف‌وه ۱۹۰ محدود شود تا از طرفیت تولیدی آزاد شده برای تولید همه‌جانبه ام‌ئی ۲۶۲ استفاده شود. بدین شکل فرماندهی لوفت‌وافه روز ۲ ژوئن دستور به تولید انبوه این هواگرد داد. به هر صورت بنا بر تصمیم مقامات بالاتر این امر به تاخیر افتاد؛ چرا که فرماندهی عالی نمی‌خواست ریسک کند و علاوه بر این به دنبال تولید ام‌ئی ۲۶۲ به عنوان جنگنده-بمب‌افکن بود. گالانت که همچنان بر ایده تولید جنگنده اصرار داشت، درخواست کرد از هر چهار جنگنده‌ای که تولید می‌شود یکی جت باشد. او بر این تصور بود که هزار ام‌ئی ۲۶۲ با سه هزار جنگنده مرسوم برابر است. سال ۱۹۴۴ بمباران راهبردی بدنه اصلی خاک آلمان توسط متفقین شدت بسیار بیشتری گرفت. در همین حال جبهه‌های غربی و شرقی ورماخت نیازمند پوشش هوایی بیشتری بودند. با این حال ماه آوریل سال ۱۹۴۴ تصمیم بر تولید گونه بمب‌افکن گرفته شد. با ادامه فشار گالانت و چند تن دیگر از مقامات ارشد، مقرر گشت تنها یک بیستم از تولیدات از گونه جنگنده باشد. در نهایت ماه نوامبر همان سال مجوز تولید انبوه ام‌ئی صادر شد. در دو ماه پایانی این سال حدود ۵۶۰ و در سه نخست سال بعد ۷۴۰ فروند از این هواگرد تولید گردید.
گالانت روز ۱ نوامبر سال ۱۹۴۴ به درجه سرلشکری نائل آمد. او طرحی در سر داشت که بر اساس آن با تمرکز جنگنده‌های آلمانی حدود ۵۰۰ بمب‌افکن آمریکایی ساقط می‌شدند و تعداد زیادی از خدمه آن‌ها از بین می‌رفتند تا دشمن وادار به تجدید نظر شود. به هر صورت فرماندهی عالی لوفت‎وافه با این طرح مخالفت و از هواگردهای گردآمده برای تهاجم به پایگاه‌های هوایی متفقین (عملیات بودن‌پلاته)، همزمان با تهاجم زمینی در آردن، به شکل کم‌فایده و پرخسارتی استفاده کرد. گالانت مدتی بعد از جایگاه خود به عنوان بازرس کل نیروهای جنگنده خلع شد. با دخالت شخصی هیتلر، گالانت اجازه یافت به پرواز رزمی بازگردد. گالانت اواخر ماه فوریه سال ۱۹۴۵ فرماندهی اسکادران شکاری ۴۴ با جنگنده‌های جت ام‌ئی ۲۶۲ را در دست گرفت. بسیاری از خلبانان این یگان تک‌خال‌های عالی‌درجه بودند. گالانت در این جایگاه کم‌وبیش مستقلانه عمل می‌کرد. یگان او از ماه آوریل عملیاتی شد. گالانت دو پیروزی آخر هوایی شخصی خود (صدوسومین و صدوچهارمین) را که سومین و چهارمین آن‌ها با یک هواگرد جت بود را روز ۲۶ آوریل کسب کرد. همان روز مجروح شد اما توانست در خلال حمله هوایی به پایگاه مونشن-رایم، در آن فرود بیاید. گالانت روز ۵ مه در بیمارستان تگرنزی به اسارت نیروهای آمریکایی درآمد.