stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کشتن معمر قذافی

معمر قذافی در تاریخ ۲۸ مهر۱۳۹۰ و پس از ماه‌ها درگیری و فرار از دست شورشیان و انقلابیون لیبی در شهر محل زادگاه خود سرت دستگیر شد و اندکی بعد به‌دست انقلابیون کشته شد. شورای انتقالی ابتدا ادعا کرد او در اثر جراحات ناشی از حمله هوایی کشته شده، اما بعداً ویدئویی منتشر شد که نشان می‌دهد جنگجویان شورشی او را تا حد کشت می‌زنند.
جنازه قذافی در اختیار انقلابیون
در آن روز با به کنترل درآوردن شهر سرت توسط نیروهای انقلابی لیبی، قذافی و چند تن از محافظان شخصی و فرمانده ارتشش را در حالی که در حال فرار از شهر بودند توسط نیروهای ناتو هدف قرار گرفتند و بعد در یک کانال فاضلاب پنهان شدند. بنا به گزارش‌ها قذافی پس از بیرون آمدن از «سوراخ»، در حالی که از ناحیه پا و کمر زخمی شده بود، خود را به نیروهای انقلابی تسلیم کرد. پس از آن در حالی که قذافی تکرار می‌کرد «چه شده؟ چه شده؟ چه خبر است، به من شلیک نکنید» انقلابیون او را سوار یک ماشین کردند تا به مصراته منتقل شود.
فیلمی منتشر شده که نشان می‌دهد او هنگام دستگیری زنده بوده ولی بعداً به نحو نامعلومی کشته شده است. قذافی در واپسین لحظات حیاتش دو هفت تیر، که رنگ یکی از آنها طلایی رنگ بود، یک رادیوی اف ام، و یک ساعت مچی داشت. او همچنین لباس نظامی بر تن کرده بود. او به هرحال به حرف خود عمل کرد و تا آخر، قبل از اسارت، جنگید.
بنا ادعای محمود جبریل، ماشین حامل قذافی در درگیری میان نیروهای وفادار به او و انقلابیون هدف گلوله قرار می‌گیرد و قذافی در این میان کشته می‌شود. البته به نقل دیگر منابع قذافی بر اثر اختلاف نیروهای انقلابی بر سر اینکه به کدام شهر برده شود توسط جوانی به نام سند الصادق العریبی که او را اسیر کرده بود به ضرب گلوله کشته شد.
در پی مرگ قذافی شورای انتقالی لیبی بیان کرد که اندکی پس از آن به‌طور رسمی «آزاد شدن» سراسر لیبی را اعلام خواهد کرد.
جسد قذافی > نمایش عمومی

دو روز پس از مرگ سرهنگ قذافی با انتقال جسد وی به شهر مصراته و نگهداریش در سردخانه یک قصابی، صدها لیبیایی برای دیدن جسد او صف کشیدند.
جسد قذافی > خاک‌سپاری

روز سه شنبه، ۳ آبان (۲۵ اکتبر)، سخنگوی شورای ملی انتقالی که اداره امور لیبی را برعهده دارد اعلام کرد که اجساد معمر قذافی و معتصم قذافی، یکی از پسران او، در ساعات بامداد در مکانی سری دفن شده است تا به یک زیارتگاه مبدل نشود. او در وصیت‌نامه‌اش درخواست کرده بود که بدون غسل و با لباس خونی دفن شود.
بازتاب جهانی

مقالهٔ اصلی: بازتاب جهانی مرگ معمر قذافی
مرگ معمر قذافی در میان کشورها و سازمان‌های جهانی بازتاب گسترده‌ای داشته است.
کلادیو پیستولسی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کشور (ورزشی):  ایتالیا
زادهٔ: ۲۵ اوت ۱۹۶۷ ‏(۵۷ سال)
آغاز حرفه: 1985
بازنشستگی: 1996 (as a player)
نتیجه‌ها: 77–111
نتیجه‌ها: 16–35
حرفهٔ مربی‌گری (۱۹۹۷–): حرفهٔ مربی‌گری (۱۹۹۷–)
مونیکا سلش (1995–1997) داویده سانگوینتی (2002–2008ret.) آی سوگی‌یاما آنا اسمشنووا (2000–2002) تاکائو سوزوکی (1997–2007) سیمون بوللی (2005–2009) میشائل برر (2009–2011) Robin Söderling (2011) دانیلا هانتکوو (2012–): مونیکا سلش (1995–1997) داویده سانگوینتی (2002–2008ret.) آی سوگی‌یاما آنا اسمشنووا (2000–2002) تاکائو سوزوکی (1997–2007) سیمون بوللی (2005–2009) میشائل برر (2009–2011) Robin Söderling (2011) دانیلا هانتکوو (2012–)
دستاوردهای مربی‌گری: دستاوردهای مربی‌گری
کل عنوان‌های تک‌نفره شاگرد: 3(Sö)-5(Sm)-9(Se)-2(Sa)
کل عنوان‌های دونفره شاگرد(ها): 1(Se-Su)
فهرست رقابت‌های مهم (به‌همراه قهرمان) 1996 Australian Open (Seles) Du Maurier Open ('95,'96,'97,) (Seles) : فهرست رقابت‌های مهم (به‌همراه قهرمان) 1996 Australian Open (Seles) Du Maurier Open ('95,'96,'97,) (Seles) 
کلادیو پیستولسی (انگلیسی: Claudio Pistolesi؛ زادهٔ ۲۵ اوت ۱۹۶۷) یک تنیس‌باز اهل ایتالیا است.
سکوی انبار خارجی

چارچوب ESP-3
سکوهای ذخیره خارجی (ESP) اجزای کلیدی ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) هستند. هر سکو از فولاد ساخته‌شده‌است و به عنوان یک پالت خارجی عمل می‌کند که می‌تواند قطعات یدکی را که به عنوان واحدهای جایگزین مداری (ORUs) نیز شناخته می‌شوند، برای ایستگاه فضایی نگهداری کند. به عنوان یک سکوی تحت فشار نیست، اما برای تأمین نیروی‌گرمایی برخی از تجهیزات ذخیره شده به برق نیاز دارد. ORUها از طریق مکانیزم‌های پیوست قابل آزادسازی پرواز (FRAM) به ESP متصل می‌شوند، مطابق با صفحات شاهد که ORU را با سکو جفت می‌کند.
در حالی که ESP-1 از نظر شکل یکتا می‌باشد، ESP-2 و ESP-3 براساس مدل قابل نصب حامل‌های باریکپارچه (ICC) که برای حمل بارهای بدون فشار در داخل محوطه بار شاتل فضایی طراحی شده‌اند. ESP-1 با اس‌تی‌اس-۱۰۲ به ایستگاه فضایی بین‌المللی منتقل شد، ESP-2 در مأموریت اس‌تی‌اس-۱۱۴ 'بازگشت به پرواز' و ESP-3 در مأموریت اس‌تی‌اس-۱۱۸ پرواز کرد.
خرابی FRAM
ESP-1

اولین سکوی انبار خارجی، به نام ESP-1، درطول دومین مأموریت راه‌پیمایی فضایی شاتل فضایی اس‌تی‌اس-۱۰۲ در ۱۳ مارس ۲۰۰۱ بر روی پین کناری در بدنه خارجی قطعه آزمایشگاهی  نصب شد. این کار توسط قطعه یونیتی  صورت می‌گیرد و دارای دو نقطه اتصال برای ذخیره ORU می‌باشد.
ESP-1 در قسمت پایین یک ناو یکپارچه باربری به مدار منتقل شد. این دستگاه از سایر ESPها و ELCها کوچک‌تر است و تقریباً دارای 0.46 m عرض و 2.4 m طول است و شکل متفاوتی دارد.
ESP-1 دارای ORUهای زیر است:
FRAM-1 Pump Flow Control System (PFCS) با نام مستعار "Leaky" از ITS-P6 در طول EVA در Expand تعویض شد. ۵۵ ۱۸ مه ۲۰۱۸ با PFCS با نام مستعار "Frosty"که ابتدا توسط خدمه STS-102اس‌تی‌اس-۱۰۲ در اینجا اضافه شد
FRAM-2 واحد سوئیچینگ جریان مستقیم (DCSU) توسط خدمه اس‌تی‌اس-۱۰۰
ESP-1 و مکان‌های نصب سخت افزار در Destiny در طول STS-102
ESP-1 به پین trunnion portside Destiny, PFCS در سمت چپ متصل است
نمای دیگری از ESP-1
ESP-1 به پین trunnion portside Destiny در سمت راست متصل است
نقاط اتصال PFCS
ESP-2

ESP-2 از مجموعه‌کیل یوک خود (که در مدارگرد باقی ماند) جدا شد و با کمک بازوی روباتیک شاتل‌فضایی‌دیسکاوری و دو فضاپیمای در طول مأموریت STS-114، نصب شد. ESP-2 با هشت سایت FRAM بسیار بزرگ‌تر از ESP-1 می‌باشد که فضایی را برای حداکثر هشت قطعه یدکی (ORU) ایجاد می‌کند. این سکو مانند ESP-1، از قطعه یونیتی  پشتیبانی می‌کند. با این حال ESP-2، بر خلاف ESP-1 با استفاده از یک دستگاه تخصصی ESP Attachment (ESPAD) به قفل هوایی مشترک Quest متصل می‌شود. ESP-2 و ESP-3 مدل‌های قابل نصب ناو یکپارچه باربری می‌باشند و ابعاد یکسانی دارند، تقریباً دارای طول ۸٫۵ فوت (۲٫۶ متر)و عرض۱۴ فوت (۴٫۳ متر) می‌باشد. ORUها در ESP-2 عبارتند از:
قطعه پمپ FRAM-1 (سمت بالا) SN0005. به صورت رباتیک از ELC-2 در تعویض با قطعه پمپ خراب SN0004 که توسط خدمه ISS-41 US EVA-27 در اکتبر ۲۰۱۴ به اینجا منتقل شده بود، در ۶ مارس ۲۰۱۵ به اینجا منتقل شد.
FRAM-2 (سمت بالا) واحد سوئیچینگ جریان مستقیم (DCSU) (اضافه شده توسط خدمه STS-123 FRAM)قبلاً دارای VSSA بود
ظرف FRAM-3 (سمت بالا) CTC-3 از طریق SPDM به اینجا و DCSU اضافه شده توسط خدمه STS-123 از طریق SPDM در ۳۰ ژانویه ۲۰۱۳ به ELC-2 منتقل شد.
FRAM-4 (سمت بالا) لچینگ End Effector Support Equipment از طریق SPDM از ELC1 به اینجا منتقل شد)واحد سوئیچینگ گذرگاه اصلی (MBSU) که در ESP-2 پرتاب شد به خرپا منتقل شد تا جایگزین واحد تخریب شده‌ای شود که داخل آن آورده شد و در SpaceX CRS-12 به زمین بازگشت.
FRAM-5 (سمت کیل) Pitch/Roll Joint (P/RJ) اضافه شده توسط خدمه STS-123 FRAM قبلاً CMG داشت
FRAM-6 (سمت کیل) واحد سوئیچینگ گذرگاه اصلی (MBSU) توسط خدمه STS-120 اضافه شد این واحد با یک واحد شکست خورده MBSU #1 ازسازه SO توسط خدمه Exp 32 در اواخر سال ۲۰۱۲ تعویض شد.
کوپلر چرخشی FRAM-7 (سمت کیل) Flex Hose Rotary (FHRC SN1003) در ESP-2 راه اندازی شد
FRAM-8 (سمت کیل) Utility Transfer Assembly (UTA) در ESP-2 راه اندازی شد
یادداشت:
مونتاژ پشتیبانی ویدیویی (VSSA) که در ESP-2 در FRAM-2 راه اندازی شد، در ۲۳ ژوئیه ۲۰۰۷ به بیرون پرتاب شد (پایه‌های ویدئویی در طول EVA بر روی خرپا قرار گرفتند).
ماژول پمپ (PM) (SN0004)، که ابتدا بر روی FRAM-1 در طول STS-121 نصب شد، در ۱۷ اوت ۲۰۱۰ توسط خدمه Exp 24 برداشته شد و بر روی S1 Truss نصب شد و جایگزین PM SN0002 اصلی (شکست خورده) شد. واحد شکست خورده به‌طور موقت در یک سایت ORU در MBS ذخیره شده بود، سپس توسط خدمه STS-133 سپس توسط خدمه STS-135 در ۱۳ ژوئیه ۲۰۱۱ به زمین بازگشت.
یک ژیروسکوپ کنترل لحظه ای ناموفق از ۱۳ اوت ۲۰۰۷ در طول STS-118 تا ۱۳ فوریه ۲۰۰۸ که توسط STS-122 بازگردانده شد، روی FRAM-5 نصب شد.
MBSU در طی اکسپدیشن ۵۲ به خرپا منتقل شد و Latching End Effector به ESP2 منتقل شد تا برای راهپیمایی فضایی در ۲۳ ژانویه ۲۰۱۸ آماده شود. MBSU شکست خورده در Space X CRS12 به زمین بازگردانده شد.
پایه ESPAD برای ایمن کردن ESP-2 در Quest استفاده می‌شود
ESP-2 در محفظه بار STS-114
ESP-2 را می‌توان برجسته و زیر Quest Joint Airlock مشاهده کرد
ESP-2 در طول STS-118 EVA برای حذف یک CMG ناموفق برای بازگشت به زمین مشاهده شد
ESP-2 توسط خدمه STS-133 در حال خروج مشاهده شد
ESP-3

ESP-3 از مجموعه‌کیل یوک خود (که در مدارگرد باقی ماند) جداشد و در ۱۴ اوت ۲۰۰۷ در طول مأموریت شاتل فضایی STS-118 بر روی سازه P3 در UCCAS-1 نصب شد. ESP-3 دارای هفت محل اتصال برای قطعات یدکی و مجموعه‌های ISS، به نام واحدهای جایگزین مداری (ORU) می‌باشد. این سکو همچنین دارای نرده‌ها و نقاط اتصال برای اتصالات و تکیه‌گاه‌های پا است که باعث می‌شود فضانوردان بتوانند هنگام کار با ORUها در ESP-3 از آن‌ها استفاده‌کنند. ESP-3، مانند ESP-2، مدل‌های قابل نصب ناو یکپارچه باربری هستند و ابعادی مشابه دارند، تقریباً دارای طول ۸٫۵ فوت و عرض ۱۴فوت می‌باشند. ESP-3 دارای دو وسیله‌قابل اتصال برای کمک به استقرار است.
ESP-3 اولین عنصر اصلی ایستگاه بود که به‌طور کامل به صورت رباتیک نصب‌شد و فقط از بازوهای‌رباتیک‌شاتل و ایستگاه، یک سیستم دوربین اسکله خارجی (BCS) و یک وسیله رادیاتور فتوولتائیک Grapple Fixture (PVRGF) استفاده‌کرد. فضانوردان در هفتمین روز مأموریت STS-118 این سکو را به صورت رباتیک بر روی بخش سازه‌ای P3 ایستگاه نصب کردند.
در ۱۲ ژانویه ۲۰۱۰، بازوی رباتیک ایستگاه دوباره برای جابجایی ESP-3 از بخش سازه‌ایP3 محل UCCAS-1 مورداستفاده‌قرارگرفت. با بازو گرفته شد و سپس به پایین تیره‌ی‌پشت ایستگاه روی ترابری سیار منتقل شد. سپس ESP-3 به محل جدید خود در قسمت پایینی بخش خرپا S3 در سایت PAS-3 متصل‌شد. جابجایی بستر ذخیره‌سازی راه را برای نصب Express Logistics Carrier -3 در طول STS-134 بازکرد.
ORU (در حال حاضر) نصب‌شده در ESP-3 عبارتنداز:
FRAM-1 (سمت بالا) اتصال پیچ/رول (P/R-J) در ESP-3 راه اندازی شد
FRAM-2 (سمت بالا) کوپلر چرخشی شیلنگ فلکس (FHRC SN1004) توسط خدمه STS-126
FRAM-3 (سمت بالا) خالی است
FRAM-4 (سمت بالا) واحد محرک خطی (LDU) توسط خدمه STS-127
FRAM-5 (سمت کیل) آنتن فضایی به زمین (SGANT) توسط خدمه STS-127
FRAM-6 (سمت کیل) واحد شارژ/تخلیه باتری (BCDU) در ESP-3 راه اندازی شد
FRAM-7 (سمت کیل) تجهیزات پشتیبانی پرواز ATA (FSE) توسط خدمه STS-118 اضافه شد.
یادداشت:
FRAM-2 در اصل مکان مخزن NTA (SN0005) بود که در ESP-3 پرتاب شد، در طول STS-124 با NTA تخلیه‌شده (SN0002) از سازهS1 تعویض‌شد. آن واحد شکست خورده بعداً با قرار دادن FHRC در STS-126 برگردانده‌شد.
FRAM-3 مکان قطعه پمپ (PM) SN0006 بود که توسط خدمه STS-127 اضافه‌شد. خدمه ISS Exp 38 پمپ PM SN0006را با PM SN0004 شکست خورده از سازه S1 در طی 2 EVA در ۲۱ و ۲۴ دسامبر ۲۰۱۳ تعویض‌کردند و PM SN0004 را روی MBS ORU POA برای ذخیره‌سازی بعدی گذاشتند. درنهایت (در اکتبر ۲۰۱۴) به‌جای ESP-3 FRAM-3 در ESP-2 FRAM-1 ذخیره شد.
FRAM-4 مکان یک CMG و قاب بود و هر دو در ۱۳ اوت ۲۰۰۷ در طول STS-118 حذف‌شدند. قاب‌پشتیبانی روی ESP-2 قرارگرفت، CMG در Z1 نصب شد. CMG ناموفق برروی قاب CMG در ESP-2 FRAM-5 قرارگرفت و بعداً توسط STS-124 به زمین بازگشت.
مونتاژ مخزن نیتروژن (NTA) قبل از پرواز
ESP-3 در محفظه بار STS-118
ESP-3 در محفظه بار
ESP-3 در حال نصب توسط Canadarm2.
نمای ESP-3 از خدمه STS-133 در حال خروج. ESP-3 دارای آنتن SGANT است، توجه داشته باشید ELC-4 در سمت چپ و ELC-2 در بالا
محل قرارگیری ESPها در ایستگاه فضایی بین‌المللی
STS-102 ICC حامل ESP-1 در قسمت زیرین خود
نمای چند صفحه ای ESP-1
ESP-2 در پیکربندی راه اندازی با yoke
ESP-2 به روز رسانی FRAM ORU
پیکربندی راه اندازی ESP-3 (با یوغ)
مکان‌های ESP-3 ORU ISS Exp 38
اجزای خرپا ISS و ORU در محل
طاق سپتیمیوس سوروس

| طاق سپتیمیوس سوروس | طاق سپتیمیوس سوروس |
| --- | --- |
ساخته شده در: ۲۰۳ میلادی
ساخته شده توسط/برای: سپتیمیوس سوروس
مرتبط: List of ancient monumentsin Rome
طاق سپتیمیوس سوروس (به ایتالیایی: Arco di Settimio Severo) یک طاق نصرت در شمال غرب فروم رم در شهر رم است. این طاق از مرمر سفید ساخته شده و امپراتور رم باستان، سپتیمیوس سوروس پس از پیروزی‌هایش بر امپراتوری اشکانی آن را در ۲۰۳ میلادی بنا کرد.
تاریخچه

سپتیمیوس سوروس این طاق را به افتخار پیروزی‌های خودش و ۲ پسرش، کاراکلا و گتا، در نبرد با شاهنشاهی اشکانی در ۱۹۴/۱۹۵ میلادی و ۱۹۷–۱۹۸ میلادی بنا کرد.
در زمان کامل شدن این طاق سپتیمیوس به همراه پسرش کاراکالا به طور مشترک حکمرانی می‌کردند. همچنین گتا فروزند کوچک سپتیمیوس قرار بود بعد از مرگ سپتیمیوس به همراه کاراکالا به طور مشترک به حکمرانی بر امپراتوری رم بپردازند اما بین این ۲ برادر اختلاف افتاد و در نهایت گتا در دسامبر ۲۱۱ کشته شد.
بعد از مرگ کتا نام و لقب‌های وی از رو متون حک شده بر روی بدنه طاق تراشیده شدند و به جای آن نام‌ها و لقب‌های بیشتری برای سپتیمیوس و کاراکالا ثبت شد.
این طاق در نزدیکی تپه کاپیتول قرار گرفته و به دلیل آنکه بخشی از آن متعلق به یک کلیسا بود و بخش دیگر آن در درون یک دیوار محافظ قرار گرفته بود به نسبت سایر طاق‌های نصرت آن زمان بهتر باقی مانده و جزئیات بیشتری را حفظ کرده است.
کلاوس بودینگر

کلاوس بودینگر (به انگلیسی: Klaus Bodinger) (زادهٔ ۱۴ مه ۱۹۳۲) شناگر اهل آلمان است.
کلاودیا مولر

| سوابق مدال> فوتبال زنان.به نمایندگی از   آلمان.بازی‌های المپیک | سوابق مدال> فوتبال زنان.به نمایندگی از   آلمان.بازی‌های المپیک | سوابق مدال> فوتبال زنان.به نمایندگی از   آلمان.بازی‌های المپیک |
| --- | --- | --- |
|  |  ۲۰۰۰ سیدنی  | رقابتهای تیمی |
کلاودیا مولر (زادهٔ ۲۱ مه ۱۹۷۴ در شهر برمن) یک فوتبالیست زن اهل آلمان و بازیکن بازنشستهٔ تیم ملی فوتبال زنان آلمان است. وی در پست فوروارد فوتبال بازی می‌کرد. او در ۴۶ بازی که ازسال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱ برای تیم ملی آلمان انجام داده موفق به زدن ۲۳ گل شده است. مولر در فینال جام جهانی فوتبال زنان ۱۹۹۹ و بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۰ برای تیم ملی فوتبال زنان آلمان بازی کرده است.
کفار هحورش

| کفار هحورش {{{hebname}}} {{{arname}}}> نویسه‌گردانی(های) عبری | کفار هحورش {{{hebname}}} {{{arname}}}> نویسه‌گردانی(های) عبری |
| --- | --- |
fa (in English: Expected satiety): fa
Affiliation: جنبش کیبوتص
بنیان‌گذاری: {{{founded}}}
جمعیت (۲۰۱۷): ۶۶۱
وبگاه: http://www.k-h.org.il/
کفار هحورش (عبری: כְּפַר הַחֹרֶשׁ, כפר החורש، یعنی دهکده بیشه) یک کیبوتص (دهکده اشتراکی) در شمال اسرائیل است که در نزدیکی ناصره واقع شده‌است.
در سال ۲۰۱۷ جمعیت آن ۶۶۱ بود.
باستان‌شناسی

از اوایل دهه ۱۹۹۰ یک محوطه مهم باستان‌شناختی در مجاورت کفار هحورش توسط دانشگاه عبری اورشلیم در دست کاوش است که آن را یک مرکز آیینی-تدفینی منطقه‌ای مربوط به دوران نوسنگی پیش از سفال ب می‌دانند.
کشتار اسپایکر

| کشتار اسپایکر | کشتار اسپایکر |
| --- | --- |
بخشی از حمله به شمال عراق (۲۰۱۴): بخشی از حمله به شمال عراق (۲۰۱۴)
عکس از منطقه‌ای در پایگاه اسپایکر که بخشی از قتل‌عام در این مکان روی داده‌است: عکس از منطقه‌ای در پایگاه اسپایکر که بخشی از قتل‌عام در این مکان روی داده‌است
تکریتکشتار اسپایکر (عراق): تکریتکشتار اسپایکر (عراق)
موقعیت: تکریت، عراق
مختصات: ۳۴°۳۶′۳۶″ شمالی ۴۳°۴۰′۴۸″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۶۱۰۰۰°شمالی ۴۳٫۶۸۰۰۰°شرقی﻿ / 34.61000; 43.68000
تاریخ: ۱۲ ژوئن ۲۰۱۴
هدف: دانشجویان نیروی هوایی عراقی شیعه و غیر مسلمان
گونه حمله: کشتار جمعی، تروریسم، نسل‌کشی
کشته‌ها: ۱۹۰۷ نفر
مرتکبان:  داعش
مدافع:  عراق
کشتار در پایگاه هوایی اسپایکر کشتاری جمعی بود که به‌دست نیروهای داعش در پایگاه هوایی اسپایکر و کاخ ریاست‌جمهوری صدام در تکریت عراق اتفاق افتاد. این کشتار پس از سقوط موصل و تکریت و هجوم داعش به پایگاه هوایی اسپایکر در تاریخ ۱۲ ژوئن ۲۰۱۴ شروع شد و چند روز به طول انجامید. در این واقعه، ۱٬۰۹۵ تا ۱٬۷۰۰ دانشجوی شیعه قتل‌عام شدند.
در زمان سقوط موصل، حدود ۵۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰ دانشجوی نظامی غیرمسلح در پایگاه هوایی اسپایکر حضور داشتند که بنابر گزارش منابع، ۳۰۰۰ نفر از آنان توسط عشایر تکریت اسیر شده و به کاخ ریاست‌جمهوری صدام در تکریت منتقل شدند. سران عشایر عراقی که غالباً از باقیماندگان حزب بعث بودند، به این نتیجه رسیدند تا اسیران شیعه و غیرمسلمان را به قتل برسانند. قتل‌عام اسیران از ظهر روز ۱۲ ژوئن آغاز شد و در روز ۱۳ ژوئن، اسیران به نیروهای داعش تحویل شدند. پس از برقرار شدن دادگاه شرع داعش، باقی اسیران شیعه به اعدام محکوم شدند و اسیران سنی به شرط توبه، آزاد شدند. از همین رو ۱٬۰۹۵ تا ۱۷۰۰ دانشجوی شیعهٔ غیرمسلح این پایگاه هوایی به‌طور جمعی قتل‌عام شدند. این کشتار از نظر تعداد قربانیان، بزرگ‌ترین عملیات تروریستی تاریخ پس از حملات ۱۱ سپتامبر است.
وزارت بهداشت عراق، آمار رسمی کشته‌شدگان در این جنایت را ۱۹۰۷ نفر گزارش کرده‌است. نیروهای داعش پس از قتل قربانیان، که غالباً دانشجویان نظامی زیر ۲۰ سال بودند، آنان را به درون رود دجله انداختند یا در گورهای دسته‌جمعی، دفن کردند. به گزارش برخی منابع، گروهی از اسیران زنده‌به‌گور شدند. این واقعه یکی از ۱۰ حمله بزرگ جهان در دو دهه اخیر بوده‌است.
داعش از این قتل‌عام فیلم‌هایی را تهیه کرد تا بتواند در میان مردم عراق و خصوصاً شیعیان، رعب و وحشت ایجاد کند. این فاجعه انسانی، یکی از انگیزه‌های اصلی عراقی‌ها در کنار فتوای جهاد سید علی سیستانی بود که سبب تشکیل حشد الشعبی شد. پس از این واقعه، دولت عراق در زمینه یافتن اجساد و دستگیری متهمان، تلاش‌های بسیاری کرد که به یافتن گورهای دسته‌جمعی متعددی در اطراف منطقه کاخ ریاست جمهوری در تکریت و پایگاه اسپایکر شد. در یکی از عملیات‌های تفحص برای یافتن اجساد قربانیان این کشتار، غواصان توانستند ۸۰ جسد را در حاشیه رودخانه دجله بیابند. تا تاریخ ۱ فرودین ۱۳۹۷، تعداد ۱۱۵۰ جسد از اجساد کشته‌شدگان کشتار اسپایکر، تفحص شده‌است. همچنین تعدادی از متهمان دستگیر و پس از محاکمه به اعدام محکوم شدند. دولتمردان عراقی همواره تأکید بر رسیدگی دقیق و شفاف به پرونده این کشتار بوده‌اند. همچنین در خصوص این فاجعه، فیلم‌های مستندی همچون مستند اسپایکر تهیه و منتشر شده‌است.
تلفات

| جعبه آمار قربانیان کشتار اسپایکر | جعبه آمار قربانیان کشتار اسپایکر |
| --- | --- |
این آمار توسط وزارت بهداشت عراق و به تفکیک استان‌ها کشور تهیه شده‌است: این آمار توسط وزارت بهداشت عراق و به تفکیک استان‌ها کشور تهیه شده‌است
استان ذی قار: ۳۸۳ نفر
استان بابل: ۳۸۲ نفر
استان بغداد: ۲۹۲ نفر
استان دیوانیه: ۲۵۲ نفر
استان کربلا: ۱۳۲ نفر
استان دیاله: ۱۱۹ نفر
استان نجف: ۹۹  نفر
استان مثنی: ۸۶  نفر
استان واسط: ۸۰  نفر
استان صلاح‌الدین: ۲۶  نفر
استان کرکوک: ۱۷  نفر
استان میسان: ۱۶  نفر
استان بصره: ۱۰  نفر
استان اربیل: ۷   نفر
استان انبار: ۲   نفر
در زمان سقوط تکریت، حدود ۴۰۰۰ دانشجوی نظامی غیرمسلح در پایگاه اسپایکر حضور داشتند. که همگی به اسارت نیروهای داعش درآمدند. گزارش‌ها حاکی از آن است که داعش پس از اشغال موصل و تکریت، بیش از ۲۰۰۰ نفر از دانشجویان نظامی و غیرمسلح عراقی را به اسارت درآورده و با انتقال به کاخ ریاست‌جمهوری در تکریت، همهٔ آنان را به قتل رسانده‌است. قاسم سلیمانی، فرمانده وقت سپاه قدس و از فرماندهان ائتلاف علیه داعش، در بخشی از سخنان خود، تعداد کشته‌شدگان این جنایت را ۲۲۰۰ نفر از جوانان دانشکده اسپایکر معرفی کرد. منابع خبری به نقل از مقامات عراقی از ۱۷۰۰ نفر دانشجوی شیعه یاد کردند که همگی زیر ۲۲ سال سن داشتند و در این فاجعه کشته شدند و احتمالاً برخی از آنان در اسارت داعش ماندند. داعش در اطلاعیه رسمی خود پس از این حمله، تعداد شیعیان کشته‌شده را ۱۷۰۰ نفر عنوان کرده‌است. دیده‌بان حقوق بشر نیز کشته‌شدن ۵۶۰ تا ۷۷۰ سرباز دستگیر شده از پایگاه اسپایکر را در نزدیکی شهر تکریت تأیید کرده‌است. این نهاد تعداد مجموع کشتگان این حمله را نیز ۲۱۳۴ نفر یاد کرده‌است. بیشترین آمار در خصوص کشته‌شدگان این فاجعه، ۲۵۰۰ نفر است که پایگاه خبر صوت العراق طی خبری در سال ۲۰۱۸ منتشر کرده‌است. از این میان ۱۷۰۰ نفر از سربازان جدید و نوآموز و ۱۵۷ نفر از سربازان آموزش‌دیدهٔ نیروی هوایی عراق بوده‌اند.
با وجود آن‌که وزارت دفاع عراق و رسانه‌های دولتی در اولین واکنش به ادعای اعدام‌ها توسط داعش، این خبر را انکار کرد؛ اما چندی بعد، وزارت بهداشت این کشور، آمار رسمی کشته‌شدگان این حمله را ۱۹۰۷ نفر به تفکیک استان‌های محل زندگی آنان، اعلام نمود. همین نهاد رسمی، طی اطلاعیه‌ای تعداد مفقودین این واقعه را ۱۹۹۷ نفر ذکر کرده‌است. سخنگوی فرماندهی نیروهای مسلح عراق، در جلسهٔ مجلس عراق، از ۱۱٬۰۰۰ مفقود در منطقهٔ تکریت تا سپتامبر ۲۰۱۴ یاد کرده‌است. گاردین نیز با اشاره به کشتار اسپایکر، این حملهٔ داعش را یکی از ۱۰ حملهٔ بزرگ دو دههٔ گذشته خواند و تعداد قربانیان این واقعه را ۱۵۰۰ نفر دانست.
همچنین در گزارش داعش، از آزاد شدن ۸۰۰ اسیر سنی‌مذهب یاد شده‌است که به گفتهٔ داعشی‌ها، توبه کرده‌اند. به گفتهٔ نوری مالکی، گروهی از اسیران به‌عنوان گروگان در استان انبار نگهداری می‌شدند. داعشی‌ها، پس از به‌قتل رساندن قربانیان، اجساد آنان را به رودخانه انداختند و گروهی دیگر را در گورهای دسته‌جمعی دفن کردند. برخی منابع از زنده‌به‌گور کردن برخی از این دانشجویان یاد کرده‌اند. تا تاریخ ۱ فرودین ۱۳۹۷، تعداد ۱۱۵۰ جسد از اجساد کشته‌شدگان کشتار اسپایکر، تفحص شده‌است. تعداد زیاد کشته‌شدگان این حمله، مرگبارترین جنایت فرقه‌ای در تاریخ اخیر عراق را شکل داده‌است.
بر پایهٔ گزارش سایت رسمی داعش، در حمله به پایگاه هوایی اسپایکر، تعداد دو هلیکوپتر در هوا، چندین فروند، بر روی زمین و وسایل نقلیه بسیاری از نیروهای ارتش عراق منهدم شدند. در این حملات، ذخایر سوخت و تجهیزات ارتباطی پایگاه نیز مورد تهاجم و تخریب کامل قرار گرفته‌است.
پیامدها

منابع به دنبال این حادثه و در تحلیل علل این اقدام داعش، انتقام‌جویی از شیعیان را به عنوان یکی از انگیزه‌های داعش مطرح کرده‌اند. بر اساس این تحلیل که توسط علی شهبازی در مجله مطالعات منطقه‌ای منتشر شده‌است، این حس انتقام‌جویی در دوران استبداد دولت شیعی مرکزی به ریاست نوری مالکی در عراق شکل گرفته‌است. همچنین در این تحلیل دیگر انگیزه این حرکت داعش، در اختیار نداشتن علوم و فنون نظامی بیان شده‌است. بر این اساس داعش که از توان نظامی و صنعت هوایی کمتری نسبت به جبهه مقابل خود برخوردار بوده‌است، دست به تخریب و حمله بر علیه نداشته‌های خود زده و خشم ناشی از این ضعف را بر سر دانشجویان نظامی تخلیه کرده‌است. روزنامه نیویورک تایمز در گزارشی، یکی از اهداف داعش از این عملیات را ایجاد حس انتقام جویی در نیروهای مقابل (مشخصا شیعیان) دانست تا داعش بتواند با این حربه، جنگ‌های فرقه‌ای را در عراق شدت ببخشد. از همین رو سید علی سیستانی -از مراجع تقلید شیعه در عراق- طی اطلاعیه در روز شنبه (۲۸ تیر ۱۳۹۳–۱۹ ژوئیه ۲۰۱۴)، از تمام گروه‌ها و جریانات عراق، در دوران پرآشوب عراق، دعوت به خویشتنداری نمود. خانواده قربانیان نیز در اقداماتی، اعتراض خود را به دولت بابت عدم شفافیت در اطلاعات این کشتار و عدم تحویل اجساد قربانیان نشان دادند. در این اعتراضات، متعرضان به پارلمان عراق حمله، به اسباب آن آسیب رساندند و برخی از کارکنان پارلمان را مورد ضرب و شتم قرار دادند.
پیامدها > یافت گورهای دسته جمعی

در اسفند ۱۳۹۳ (مارس ۲۰۱۵) و پس از آزادی تکریت از دست داعش، ده‌ها گور دسته جمعی از کشته‌شدگان قتل‌عام اسپایکر کشف شد. ارتش عراق شهر تکریت و مناطق اطراف آن را به‌طور کامل در نیمه اول فروردین ۱۳۹۴ (روزهای آغازین آوریل ۲۰۱۵) از داعش بازپس گرفت و تا تاریخ ۲۰ خرداد ۱۳۹۴ (۱۰ ژوپن ۲۰۱۵)، بقایای ۵۹۷ جسد از کشته‌شدگان اسپایکر را کشف کرد. دولت عراق تعداد این گورها را جمعاً ۱۱ گور دسته‌جمعی کشف شده تا تاریخ ۱۹ فروردین ۱۳۹۴ (هشتم آوریل ۲۰۱۵) دانسته‌است. به گزارش سی‌ان‌ان، برخی از اجساد یافت شده، با دست بسته دفن شده بودند. غواصان توانستند در ۱۶ دی ۱۳۹۵ (۵ ژانویه ۲۰۱۷)، جسد ۸۰ تن از قربانیان این خشونت را در حاشیه رود دجله، محدوده‌ای نزدیک به کاخ ریاست‌جمهوری استان صلاح الدین بیابند. در آوریل ۲۰۱۸، وزارت بهداشت عراق از یافتن ۱۵۸ جسد از قربانیان کشتار اسپایکر در نزدیکی کاخ ریاست‌جمهوری در تکریت خبر داد. چندی بعد، کمیته یادبود کشتار اسپایکر، به تاریخ ۱۷ تیر ۱۳۹۷ (۸ ژوئیه ۲۰۱۸) از کشف ۳۶ جسد در کاخ ریاست‌جمهوری صلاح الدین خبر داد که به صورت دسته جمعی دفن شده‌اند. به گزارش دویچه وله، بزرگترین گور دسته‌جمعی کشف شده تا کنون، شامل ۴۰۰ جسد از کشته‌شدگان این کشتار بوده‌است. سازمان ملل در سال ۲۰۱۸، تعداد گورهای دسته جمعی در تکریت عراق را ۲۰۲ عدد اعلام نمود که ۶ تا ۱۲۰۰۰ کشته یافت شده‌است. کشف این گورهای دسته جمعی و خروج اجساد قربانیان از آن، با کمک سازمان‌های جهانی همچون صلیب سرخ صورت گرفته‌است. دیده‌بان حقوق بشر نیز از ضعف عملکرد دولت عراق در شناسایی اجساد کشته‌شدگان این فاجعه، ابراز نارضایتی کرد.