منطقه ۹ شهرداری تهران
تاریخچه

سابقه سکونت در منطقه نه شهر به سال‌های دهه ده و بیست بازمی‌گردد.
منطقه نه در جنوب غرب کلان‌شهر تهران واقع شده و مهم‌ترین عناصر کالبدی شهری آن، فرودگاه مهرآباد و میدان آزادی می‌باشد. می‌توان ادعا نمود که مکان‌یابی و احداث فرودگاه مهرآباد در غربی‌ترین ناحیه تهران (طی سال‌های ۱۳۲۰–۱۳۱۰ خورشیدی) گسترش و توسعه شهر تهران به سمت غرب را محدود ساخت چون در غیر این‌صورت بافت نسبتاً متراکم مسکونی – صنعتی موجود در جنوب و شرق فرودگاه بایستی به صورت طبیعی به بافت جنوب جاده مخصوص کرج در شمال فرودگاه مهرآباد گره می‌خورد.
قبل از احداث فرودگاه مهرآباد، اراضی منطقه ۹ و بخشی از مناطق همجوار آن به سبب بهره‌مندی از شیب طبیعی مطلوب شمال به جنوب و برخورداری از منابع آب سطحی (حوزه آبریز البرز) عمدتاً به عنوان اراضی مزروعی و پررونق کشاورزی اطراف تهران بوده‌است. نهر فیروزآباد بخشی از آب رودخانه کن را به منطقه انتقال می‌داده‌است. وجود چندین رشته قنات، سرچشمه گرفته از مناطق شمالی تهران به رونق کشاورزی و باغداری منطقه می‌افزودند. همچنان هم بخشی باقیمانده از نهر فیروزآباد در این منطقه به همین اسم خوانده می‌شود. به‌طور کلی تا اوائل قرن حاضر شمسی یعنی تا قبل از احداث جاده تهران – چالوس از طریق کرج و تأسیس دانشکده کشاورزی دانشگاه تهران و مکان‌یابی اولین کارخانه ذوب آهن ایران در آن، شهر کرج روستای کم‌اهمیتی بدون اتصال مناسب با تهران بود؛ بنابراین راه ارتباطی تهران به قزوین به عنوان یکی از راه‌های با اهمیت منطقه و کشور تلقی می‌شد. راه مذکور از محلی که به دروازه قزوین معروفیت داشت - هنوز هم به همین نام شناخته می‌شود - تهران را از نواحی جنوب غربی آن، از مسیر کاروان سرا سنگی به قزوین متصل می‌ساخت. مسیر ارتباطی تهران – قزوین از آنجا که باعث سهولت انتقال مواد و محصولات می‌شد برای منطقه از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بود. در باغ‌های منطقه انواع میوه‌های تابستانی به دست می‌آمد و در مزارع آن شبدر، یونجه و انواع صیفی‌جات کشت می‌شد. وجود اراضی وسیع و فاقد عارضه خاص و عمده، در طی زمان مذکور منطقه مهرآباد را به عنوان مکان استقرار بزرگ‌ترین و اولین فرودگاه بین‌المللی کشور برگزید؛ بنابراین اولین هسته‌های تشکیل فرودگاه مهرآباد به سال‌های حدود ۱۳۱۰ بازمی‌گردد.
مکانی که فرودگاه مهرآباد در آن شکل گرفت از آخرین لبه‌های غربی شهر تهران آن زمان بیش از پنج کیلومتر فاصله داشت. همزمان با مکان‌یابی فرودگاه مهر آباد، پادگان جی نیز در شرق آن احداث شد. وجود این دو عنصر زندگی مدرن در نواحی غربی تهران، به خودی خود می‌توانست این منطقه را تحت تأثیر قرار دهد. لیکن تغییر کاربری اراضی اطراف عناصر مذکور به همین‌جا ختم نشد. در پی تلاش برای صنعتی کردن کشور در تهران احداث اولین کارخانه‌ها و صنایع جدید عمدتاً در حول جاده معروف به جاده قدیم کرج رقم خورد و به تغییر بافت آن سرعت داد.
وجود جاده تهران – ساوه از طریق رباط کریم و شهریار محور اتصال تهران از گوشه جنوب غربی به مناطق جنوبی و غربی کشور اضافه کرد. اصولاً سوابق و روند توسعه شهرهای مختلف کشور نشان می‌دهد که اغلب شهرها و مناطق شهری حول محورهای عمده ارتباطی شکل گرفته‌اند. در طی سال‌های بعد بسیاری از مراکز اداری و به ویژه نهادهای مرتبط با امور حمل و نقل هوایی و مراکز آموزش نظامی و غیرنظامی نیروی هوایی و هواپیمایی کشوری در اطراف فرودگاه مهرآباد مستقر شدند. شاید به حق بتوان ادعا نمود که منطقه نه حاصل تخصیص اراضی به کاربری‌های خدماتی و صنعتی بزرگ است. کارخانه‌های کوچک و بزرگی چون شیر پاستوریزه، تولیدات دارویی، یخچال‌سازی، نان ماشینی، شیشه‌سازی، آرد و مجتمع انبارها و مراکز خدمات صنعتی متعدد اعم از دولتی و بخش خصوصی در این منطقه مکان‌یابی و مستقر شدند. گذر خط راه‌آهن تهران – تبریز در همین مسیر و تقریباً به موازات جاده تهران – قزوین باعث تسریع در توسعه و تغییر کاربری اراضی بخش میانی جاده و خط راه‌آهن شد.
تا حدود سال ۱۳۳۵ توسعه کند و ناپیوسته در جنوب غرب تهران از طریق تغییر کاربری اراضی مزروعی و باغ‌ها به مراکز صنعتی خدماتی و تولیدی رخ می‌داد. اما با شروع سال‌های دهه ۴۰ این تغییر چهره و کاربری توسعه‌ای فزاینده یافت به نحوی که در حدود سال ۱۳۵۰ محور جاده قدیم کرج به مهم‌ترین محور تولیدی– صنعتی کشور تبدیل شد. این نقش در حال حاضر علیرغم رونق بیشتر بخش تجاری از یک سو و پراکندگی مراکز تولیدی – صنعتی در حول سایر محورهای ارتباطی (جاده دماوند، جاده مخصوص کرج، جاده ساوه و…) از سوی دیگر کماکان توسط جاده قدیم کرج صورت می‌گیرد.