stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
حزب سوسیالیست (ایران)
حوادث دوران دولت ملی > اختلاف در رهبری نیروی سوم بر سر موضوع رفراندم

در جلسهٔ بعدی هیئت اجرائیه حزب نیروی سوم در نیمهٔ دوم تیرماه ۱۳۳۲، ملکی اظهار داشت که اطلاع یافته‌است مصدق در صدد است مجلس دورهٔ هفدهم را از طریق رفراندم منحل کند. ملکی اضافه کرد که او به همراه نمایندگان احزاب ملی دیگر یعنی کریم سنجابی و داریوش فروهر نزد مصدق رفته‌اند و سعی کردند او را منصرف کنند که البته مصدق نپذیرفت. اظهارات ملکی با سکوت و تعجب حاضران مواجه گردید؛ زیرا ملکی بدون مشورت یا حتی بدون اطلاع مقامات حزب نیروی سوم اقدام که به کاری کرده بود که علاوه بر اهمیت فوق‌العاده آن، معلوم نبود مورد تأیید اکثریت اعضای هیئت اجراییه قرار گیرد. در این موقع خنجی اجازهٔ صحبت خواست و اظهار داشت حوادثی که در کشور و به خصوص مجلس شورای ملی می‌گذرد باید بیشتر مورد بررسی قرار گیرد. انتخابات هیئت رئیسه مجلس که حدود ده روز قبل انجام گرفت، ظاهراً به نفع مصدق بوده‌است؛ ولی به نظر می‌رسد که این موفقیت نتیجهٔ یک ظاهرسازی مخالفان است؛ زیرا دو انتخاب نامناسب مشت مخالفین را باز می‌کند. یکی انتخاب حسین مکی به عنوان نمایندهٔ مجلس در هیئت اندوختهٔ اسکناس و دیگری انتخاب کمیسیون دادگستری مجلس. ضمن آن که اکثریت مطلق مجلس (حدود چهل نفر) را نمایندگانی که به وکلای درباری مشهورند تشکیل می‌دهند. در نتیجه، استدلال مصدق صحیح است و خطر بزرگی از سوی مجلس هفدهم، دولت ملی را تهدید می‌کند؛ اما باز هم خلیل ملکی با این سخنان مخالفت نمود.
حوادث حین و پس از کودتا > نخستین مقاومت در داخل حزب

صبح روز بعد به منزل دکتر خنجی رفتم و راجع به آنچه در جلسهٔ هیئت سیاسی گذشته بود صحبت کردیم؛ اما نتوانستیم دربارهٔ موقعیت خلیل ملکی و نظریات او دربارهٔ وضع سیاسی کشور به نتیجهٔ مشخصی برسیم. اگرچه متن اعلامیهٔ فوق‌الذکر با روش دو ماه اخیر او انطباق داشت؛ ولی نمی‌توانستیم به این پرسش پاسخ دهیم که چرا ما دو نفر را به اتفاق مهندس قندهاریان به عنوان هیئت سیاسی حزب انتخاب کرده‌است و با اکثریت مطلق که در هیئت سیاسی داشتیم، آن هم در برابر شخصی مانند قندهاریان که هیچگاه روش قاطعی نداشته و قدرت مقاومت در برابر نظریات ما را نمی‌داشت به چه دلیل خلیل ملکی رهبری سیاسی حزب را به ما دست ما سپرده‌است؟
حوادث چند روز بعد پاسخ این سؤال را روشن کرد.
بعد از چند روز خبر رسید که بهمن محصص نقاش و هنرمند حزب در حال پرخاش و اعتراض به رهبری حزب است. معلوم شد او در خیابان مقصود بیک شمیران سکونت دارد و حزب بعد از کودتا یک دستگاه پلی کپی در اختیار او قرار داده که اعلامیه‌های حزب را تکثیر نماید. اولین اعلامیه ای را که برای تکثیر به او داده‌اند، اعلامیهٔ حزب دربارهٔ ۲۸ امرداد بوده‌است. او در هنگام کار به قرائت اعلامیه هم مشغول می‌شود. با خواندن متن اعلامیه شروع به اعتراض و داد و فریاد می‌کند و از تکثیر اعلامیه خودداری می‌ورزد و اعلام می‌کند که این اعلامیه خیانت به حزب، نهضت ملی و مصدق است. افرادی که این خبر را آوردند، اصرار داشتند بهمن محصص را نزد ما بیاورند. ما با شدت از قبول ملاقات با بهمن محصص خودداری کردیم؛ چون آنها ما را بدون هیچ تردید جزو تصمیم گیرندگان و مسئولین اصلی تنظیم چنین اعلامیه ای می‌پنداشتند. در بررسی ای که ما (محمدعلی خنجی و مسعود حجازی) راجع به انتشار اعلامیه (که می‌خواستند از طریق بهمن محصص انجام دهند) به عمل آوردیم، به این نتیجه رسیدیم که تشکیل هیئت سیاسی با این ترکیب در واقع برای سرگرمی ما و قطع ارتباط ما با مجموعهٔ سازمان حزب بوده و قندهاریان که شخص آرام و متحملی است برای انجام این کار مأمور شده‌است. قسمت عمدهٔ نقشه که قطع ارتباط سازمانی ما با مجموعهٔ تشکیلات و افراد سازمانی حزب بود به‌طور کامل اجرا شده بود و اگر محل استقرار پلی کپی تصادفاً در چند صد متری محل سکونت ما قرار نداشت، ما از این امر مطلع نمی‌شدیم و اگر بهمن محصص متوجه مفاد اعلامیه نشده و به تکثیر و تحویل آن اقدام کرده بود بی شک اعلامیه انتشار پیدا می‌کرد. این نخستین مقاومت واقعی در داخل سازمان حزب بود.
حوادث حین و پس از کودتا > دستیابی به متن اعلامیهٔ حزب دربارهٔ ۲۸ امرداد به خط خلیل ملکی

ما (محمدعلی خنجی و مسعود حجازی) برای تشکیل جلسه دوم هیئت سیاسی همانند جلسه اول در موعد مقرر به منزل قندهاریان رفتیم. در شروع جلسه به سختی نسبت به اقدامی که برای انتشار اعلامیه صورت گرفته بود اعتراض کردیم. قندهاریان به‌طور کامل اظهار بی اطلاعی کرد و اصولاً منکر تصمیم حزب دربارهٔ انتشار آن اعلامیه بود و اظهار داشت اعلامیه را برای تجدید نظر فرستاده و هنوز برنگشته است. ادامه بحث در این باره با قندهاریان بی‌نتیجه بود. پیشنهاد کردم تا تکلیف اعلامیه اصلی روشن شود اعلامیه کوتاهی حاوی محکومیت کودتای ۲۸ امرداد تهیه و منتشر کنیم. خنجی برای نوشتن اعلامیه کاغذ خواست و قندهاریان به اطراف نگاه کرد و یک دسته کاغذ که روی طاقچه قرار داشت به دکتر خنجی داد و برای آوردن چای از اتاق خارج شد. خنجی مشغول خواندن پشت اوراق سفید شد. بعد خنده ای کرد و با اشاره به من فهماند که موضوع نوشتن اعلامیه را دنبال نکنم. سپس به قندهاریان پیشنهاد کرد که اعلامیه را در فرصت مناسب تهیه کند و بعداً همراه بیاورد. قندهاریان از این پیشنهاد استقبال کرد. بلافاصله دکتر خنجی از جای برخاست و کاغذها را در جیب گذاشت و خداحافظی کرد و با هم از منزل بیرون رفتیم. سپس کاغذها را به من داد. این اوراق همان اعلامیه حزب دربارهٔ ۲۸ امرداد بود که به خط و قلم خلیل ملکی نوشته شده و در جلسه قبل از طرف قندهاریان قرائت و رد شده بود و به ما (محمدعلی خنجی و مسعود حجازی) اظهار داشته بود که برای تجدید نظر پس خواهد فرستاد. قندهاریان این اوراق را در همان جلسه روی طاقچه گذاشته و معلوم بود که اقدامی دربارهٔ آن صورت نداده‌است و آن روز به علت فرموشی و بی‌توجهی آن را به دست دکتر خنجی داد. خنجی گفت این امر نشان می‌دهد همان موقع که یک نسخه از اعلامیه را ظاهراً برای تصویب توسط قندهاریان به هیئت سیاسی داده‌اند، نسخهٔ دیگر را برای تکثیر نزد بهمن محصص ارسال داشته‌اند و این امر ثابت می‌کند که تشکیل هیئت سیاسی با عضویت ما (محمدعلی خنجی و مسعود حجازی) تصنعی بوده و برای سرگرمی و دوری ما از تشکیلات انجام گرفته‌است.
حوادث حین و پس از کودتا > خلیل ملکی خود را به فرمانداری نظامی معرفی می‌کند

دو روز بعد از کودتای ۲۸ امرداد، فرماندار نظامی تهران سرلشکر دادستان با انتشار اعلامیه ای به عده ای از سران و رهبران نهضت ملی اخطار کرد که سریعاً خود را به فرمانداری نظامی معرفی کنند. نام خلیل ملکی نیز در این اعلامیه ذکر شده و جزو احضارشدگان بود.
در جلسهٔ سوم هیئت سیاسی که چند روز بعد از جلسهٔ دوم به همان ترتیب در منزل مهندس قندهاریان تشکیل شد، در شروع جلسه، قندهاریان اظهار داشت که خلیل ملکی تصمیم گرفته‌است خود را به فرماندار نظامی معرفی نماید و خواسته‌است هیئت سیاسی حزب این تصمیم را مورد تأیید قرار دهد. ما (محمدعلی خنجی و مسعود حجازی) با شدت با این نظر مخالفت کردیم و اظهار داشتیم هیچ دلیل و موجبی برای چنین اقدامی وجود ندارد؛ بنابراین هیئت سیاسی به اتفاق آراء تصویب کرد که خلیل ملکی از معرفی خود به فرمانداری نظامی خودداری نماید.
اما علیرغم مصوبهٔ فوق، خلیل ملکی در شهریور ۱۳۳۲ خود را به فرمانداری نظامی معرفی و در خرم‌آباد زندانی شد.
حوادث حین و پس از کودتا > دومین مقاومت در داخل حزب

چند روز بعد دکتر خنجی از من (مسعود حجازی) پرسید موضوع پول گرفتن ملکی از دربار چیست؟ به او گفتم از چنین امری اطلاع ندارم. بعد ایشان توضیح داد که افراد نزدیک به خلیل ملکی در داخل صفوف حزب شایع کرده‌اند که پس از معرفی خلیل ملکی به فرمانداری نظامی، شما دو اتهام به خلیل ملکی وارد ساخته‌اید: یکی آن که او با شاه ملاقات کرده و دیگر آن که خلیل ملکی از دربار کمک مالی دریافت می‌کرده‌است. به خنجی گفتم ملاقات با شاه اتهام نیست؛ بلکه واقعیتی است که چندین ماه قبل و در زمان حکومت دکتر مصدق و با اطلاع هیئت اجرائیه صورت گرفته‌است و من شرح آن را قبلاً برای شما اظهار داشته‌ام و در جریان آن هستید؛ ولی جز به شما این موضوع را به کس دیگر اظهار نکرده‌ام. دربارهٔ کمک مالی به حزب من فقط در جریان کمک مالی گروهی از بازرگانان هستم که از حدود یکسال قبل کمکهایی برای نشریات به حزب می‌کردند. گرچه اسامی آنان را نمی‌دانم؛ ولی تلقی من هیچ وقت این نبوده که این کمکها از طرف دربار یا مراکز دیگری از این قبیل بوده‌است. از این جریان علاوه بر من و خلیل ملکی، عده ای دیگر از افراد حزبی: ابوالقاسم قندهاریان، مهندس صادق وفایی و امیرقلی با اطلاع هستند. سپس شرح ملاقات با علی جلالی و جلسهٔ منزل خلیل ملکی را برای دکتر خنجی بازگو و اضافه کردم: چون این امر به نظرم عادی و مسألهٔ مهمی نبود، در این چند ماه که اختلاف نظرهای شدید دربارهٔ خط مشی سیاسی حزب با خلیل ملکی داشتیم هیچگاه به نظرم نرسید که این امر ممکن است ارتباطی با مسائل مطروحه داشته باشد تا لازم شود با شما در میان گذاشته شود. وقتی دکتر خنجی از موضوع کمک مالی به حزب از طریق علی جلالی مطلع شد، تعجب زیادی کرد و برای آن اهمیت زیادی قائل شد. خنجی به صحبت خود ادامه داد و گفت اکنون همهٔ کادرهای حزبی بر این باورند که پس از آن که خلیل ملکی، خود را به فرمانداری نظامی معرفی کرده‌است، شما به توطئه ای علیه او دست زده‌اید و در مقام وارد ساختن این اتهامات برآمده اید. تنها کسانی که این اظهارات را قبول نکرده‌اند، بعضی از اعضای کمیتهٔ شمیران و سایر کسانی هستند که در این مدت به نزد شما آمده‌اند و با شما در تماس دائم بوده‌اند. اینان به نزد من آمده‌اند و از این که چنین نسبتهایی به شما داده شده اظهار تاسف کرده‌اند و گفته‌اند در تماس‌هایی که با شما داشته‌اند، هیچگاه چنین اتهاماتی را از زبان شما نشنیده‌اند. این اظهارات علامت مقاومت طبیعی اعضای حزب در برابر جریانی بود که برای تصفیهٔ حزب از افراد مخالف از طرف رهبری حزب ایجاد شده بود و بعدها نتایج تعیین‌کننده ای به بار آورد. این دومین مقاومت در داخل حزب بود.
حوادث حین و پس از کودتا > تشکیل حزب سوسیالیست

با این ترتیب اساس سازمان و تشکیلات حزب نیروی سوم به کلی در هم ریخت. دکتر خنجی می‌گفت با این وضعی که پیش آمده دیگر آمادگی فعالیت سیاسی و اجتماعی آن هم در یک سازمان حزبی را ندارد. با این همه تعداد عمده ای از کادرهای اصلی حزب شامل مسئولان و اعضای کمیته‌ها و مسئولان حوزه‌ها و بعضی از گویندگان حوزه‌ها بر یأس ناشی از اختناق و شدت عمل فرمانداری نظامی پس از کودتا و نیز بی تصمیمی و بی تحرکی رهبری حزب غلبه کرده و نه تنها آمادهٔ عالیت و اقدام بودند؛ بلکه می‌خواستند با فعالیتهای بیشتر و مضاعف این نابسامانیها را جبران کنند. اینان به‌طور دائم با ما (محمدعلی خنجی و مسعود حجازی) تماس داشتند و ما را در جلسات مختلف دعوت می‌کردند. آنها با عقاید و نظریات ما موافق بودند و با حرارت و شدت ما را تأیید می‌نمودند. دکتر خنجی پس از هجوم مأموران فرمانداری نظامی به منزلش دیگر به خانهٔ خود نرفت. همواره چند نفر آمادهٔ پذیرایی از او در منزلهای خویش بودند. کادرهای حزبی به سازماندهی جدید بر مبنای سازمان قبلی حزب پرداختند و هزینه‌های ارتباطات و تهیهٔ دستگاه‌های پلی کپی و انتشار اعلامیه‌ها و جزوات را تأمین کردند. آنان پرداخت حق عضویت مرتب و دریافت وجوه کمک را از افراد علاقمند دیگر امکان‌پذیر ساختند
ما (محمدعلی خنجی و مسعود حجازی) در مواجهه با چنین مجموعه ای که به مرور ظرف چند ماه در اطراف ما تشکل یافت قادر نبودیم یأس و بدبینی خود را اظهار کنیم یا تصمیم خود را بر ترک فعالیت‌های سیاسی و دسته جمعی آشکار سازیم. در واقع آنها ما را به دنبال خود برند و ما مجدداً و از نو در خط فعالیت سیاسی و تشکیلاتی قرار گرفتیم.
با جدا شدن این اعضا و فعالان از نیروی سوم مجموعه انشعابیون به رهبری خنجی اقدام به ایجاد حزب سوسیالیست کرده و فعالیت سیاسی خود را در جهت مقابله با کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ در نهضت مقاومت ملی ادامه دادند. در همان دوران تلاشی به رهبری آیت الله زنجانی از رهبران نهضت مقاومت ملی برای رفع اختلافات پیش آمده بین گروه ملکی و خنجی صورت می‌گیرد که در نهایت به جایی نرسیده و حزب خنجی در نهضت مقاومت ملی پذیرفته می‌شود. برخی از اعضای حزب نیروی سوم که در کنار محمدعلی خنجی، مسعود حجازی در حزب سوسیالیست حضور یافتند، می‌توان از غلامرضا تختی، یوسف جلالی، حسن خرمشاهی، ترابعلی براتعلی، ایرج وامقی، عبدالله خنجی، حسین سکاکی، مهدی غضنفری، احمد سپهری و عباس سنگانی نام برد.
در سال ۱۳۳۹ رهبران حزب سوسیالیست در تأسیس جبهه ملی ایران (دوم) شرکت داشتند و در برابر، این گروه ملکی موسوم به «جامعهٔ سوسیالیستها» بود که اجازهٔ عضویت در جبههٔ ملی را نیافت. و دکتر خنجی به عنوان دبیرکل این حزب و چندی بعد غلامرضا تختی به عنوان قائم مقام او انتخاب شد.
حوادث حین و پس از کودتا > انحلال حزب و ادغام در سازمان‌های جبهه ملی ایران

اعضای شورای مرکزی حزب سوسیالیست در جلسه ای در منزل غلامرضا تختی به این نظر رسیدند که برای تقویت سازمانهای جبهه ملی نیاز است که این حزب را با توجه به ضرورت‌های تاریخی و برای تأمین وحدت سازمانی در جبهه ملی ادغام کنند. بدین ترتیب، دکتر محمدعلی خنجی از طرف حزب سوسیالیست در تاریخ پنج شنبه ۲۴/۱/۱۳۴۰ طی نامه‌ای به اللهیار صالح رهبر وقت جبهه ملی ایران، این سازمان سیاسی را «به صورت یکجانبه و بدون قید و شرط» به نفع تشکیلات جبهه ملی، منحل اعلام کرد.
ناحیه ذی السفال

| ناحیهٔ ذی السفال | ناحیهٔ ذی السفال |
| --- | --- |
ناحیه: ناحیه
کشور:  یمن
استان: استان اب
جمعیت (۲۰۰۳): جمعیت (۲۰۰۳)
 • کل: ۱۶۳۰۱۹
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳ (زمان یمن)
ناحیهٔ ذی السفال (به عربی: مدیریة ذی السفال) یک ناحیه در یمن است که در استان اب واقع شده‌است. ناحیهٔ ذی السفال ۱۶۳٬۰۱۹ نفر جمعیت دارد.
آدریان اسپورل

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Adrián Marcelo Spörle
زادروز:  ۱۳ ژوئیهٔ ۱۹۹۵ ‏(۲۹ سال)
قد:  ۱٫۸۶ متر (۶ فوت ۱ اینچ)
پست:  مدافع هافبک
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال داندی یونایتد
شمارهٔ پیراهن:  ۳
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۰۸–۲۰۱۴:  باشگاه فوتبال بانفیلد
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۴–۲۰۱۹ |  باشگاه فوتبال بانفیلد |  ۵۵ |  (۱) |
| ۲۰۱۹– |  باشگاه فوتبال داندی یونایتد |  ۴۱ |  (۵) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۱:۲۴, ۱ دسامبر ۲۰۲۱ (UTC). :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۱:۲۴, ۱ دسامبر ۲۰۲۱ (UTC). 
آدریان اسپورل (انگلیسی: Adrián Spörle؛ زادهٔ ۱۳ ژوئیهٔ ۱۹۹۵) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بانفیلد اشاره کرد.
تخریب ورشو

سلسله‌مراتب فرماندهی فرماندهان ارتش آلمان که از نقشه نابودی شهر ورشو آگاهی داشتند. (ترسیم شده توسط اریش فون دم باخ-زلوسکی در دادگاه نورنبرگ
تخریب وَرشو به نابودی قابل ملاحظه پایتخت لهستان توسط آلمان در طول جنگ جهانی دوم و به ویژه پس از قیام ورشو اشاره دارد. رهبران نازی که از وقوع قیام به شدت خشمگین  شده بودند تصمیم گرفتند تا شهری را که از مدت‌ها پیش به عنوان بخشی از برنامه آلمانی‌سازی خود در نظر گرفته بودند به مثالی هولناک برای دیگران تبدیل نمایند.
حتی پیش از قیام نیز آلمانی‌ها می‌دانستند که ورشو طی ماه‌های آینده به دست متفقین خواهد افتاد. علی‌رغم این مسئله آن‌ها تلاش بی‌سابقه‌ای را جهت ویران کردن ورشو اختصاص دادند. این تصمیم آن‌ها منابع ارزشمندی را که می‌توانست در جبهه شرق یا جبهه تازه باز شده غرب که متعاقب پیاده شدن نیروهای متفقین در نرماندی به وجود آمد استفاده شود را هدر داد. آلمانی‌ها ۸۰ تا ۹۰ درصد بناهای شهر را ویران نموده و عمداً بخش بزرگی از میراث فرهنگی شهر را نابود کرده، سوزانده یا به سرقت بردند.
| رده | نابود شده |
| --- | --- |
پل‌ها: ۱۰۰٪
سالن‌های تئاتر و سینما: ۹۵٪
صنایع: ۹۰٪
مراکز بهداشتی: ۹۰٪
بناهای تاریخی: ۹۰٪
تجهیزات تراموا: ۸۵٪
خطوط تراموا: ۷۵٪
خانه‌ها: ۷۲٪
مراکز آموزشی: ۷۰٪
درختان در پارک و باغ‌ها: ۶۰٪
برق‌رسانی: ۵۰٪
لوله گاز: ۴۶٪
منابع آب: ۳۰٪
رویه خیابان‌ها: ۳۰٪
هم‌اکنون هنوز نیمی از آثار فرهنگی و تاریخی لهستان که در سال ۱۹۴۴ توسط آلمانی‌ها ربوده شدند هنوز به خاک این کشور بازنگشته‌اند. پس از پایان جنگ عملیات عمرانی وسیعی جهت بازسازی شهر بر اساس نقشه‌های پیش از جنگ و اسناد تاریخی انجام شد. بر خلاف شهرهایی مانند استالینگراد که نیروی کار اجباری آلمانی به عنوان بخشی از غرامت جنگ جهت بازسازی استفاده می‌شد، ورشو و بیشتر مناطق لهستان بدون کمک هیچ نیروی کار آلمانی بازسازی شدند.
نقشه تخریب پیش از جنگ

نابودی ورشو پیش از قیام سال ۱۹۴۴ و حتی پیشتر از آغاز جنگ جهانی دوم برنامه‌ریزی گشته بود. در ۲۰ ژوئن ۱۹۳۹ هنگامی که هیتلر در حال بازدید از دایره معماری در وورتسبورگ بود متوجه برنامه‌ای برای شهر نوین آلمان گشت. طبق برنامه پابست ورشو به یک شهر ۱۳۰ هزار نفری آلمانی تبدیل می‌گشت. طراحان رایش سوم نقشه‌های دقیقی را ترسیم کرده بودند که یک هسته تاریخی آلمانی را نشان می‌داد و تنها پاره‌ای از مکان‌های مشخص مانند قصر سلطنتی به عنوان اقامتگاه هیتلر باقی می‌ماندند. این طرح که شامل ۱۵ نقشه و یک مدل مینیاتوری بود نام خود را از معمار ارتش آلمان فردریش پابست می‌گرفت که اعتقاد داشت با از بین بردن جلوه‌های مادی و معماری یک ملت روحیه و فرهنگ آنان را از میان برد. طراحی واقعی شهر جدید آلمانی به جای ورشو را هربرت گروس به عهده گرفت. یکی از عواقب ناکامی قیام ورشو آن بود که به هیتلر فرصتی بخشید تا مفهومی که پیش از جنگ طراحی گشته بود را تحقق ببخشد.
عواقب قیام ورشو > اخراج مردم

اولین کشتار مردم غیرنظامی در دسامبر ۱۹۳۹ در جنگل کامپینوسکا واقع در نزدیکی ورشو رخ داد. از سال ۱۹۴۰ عملیات جمع‌آوری یک اتفاق عادی بود و کسانی که گیر می‌افتادند به اردوگاه‌های کار اجباری آلمان منتقل می‌گشتند تا به عنوان نیروی کار اجباری از ایشان استفاده گردد. آلمانی‌ها شهر را به سه ناحیه یهودی نشین، لهستانی نشین و آلمانی نشین تقسیم نمودند. برنامه نابودی و پاکسازی قومی به صورت برنامه‌ریزی شده از محله یهودیان که شامل یهودیان ورشو و دیگر یهودیان انتقال داده شده بود آغاز گشت.
در سال ۱۹۴۰ آلمانی‌ها منطقه‌ای به مساحت یک مایل مربع را در ناحیه شمالی ورشوی میانی تبدیل به گتو یهودیان نمودند که با دیوارهای بلند و برج‌های نگهبانی احاطه گشته بود که پاره‌ای از اسناد حاکی از اسکان ۵۰۰ هزار یهودی در این منطقه دارد. بین ۲۲ ژوئیه تا ۳ اکتبر ۱۹۴۲ برنامه تخلیه گتو آغاز گشت. ۳۰۰ هزار تن برای نابودی به اردوگاه‌های نازی‌ها فرستاده شدند و ۷۰ هزار نفر باقی مانده در گتو به عنوان نیروی کار جهت پشتیبانی از ارتش آلمان به کار گرفته شدند. در آوریل ۱۹۴۳ نازی‌ها برنامه نهایی نابودی گتو را آغاز کردند که باعث خیزش گتوی ورشو شد. این خیزش با بی‌رحمی تمام سرکوب شد و هر آنچه از گتو باقی مانده بود با خاک یکسان گشت.
پس از آغاز قیام ورشو در ۱ اوت ۱۹۴۴ به دستور هیملر و تحت فرماندهی اریش فون دم باخ-زلوسکی و هاینز راینفارت شهر ورشو ۶۳ روز بی‌امان تحت بمباران توپخانه و هوایی آلمانی‌ها قرار گرفت. فون دم باخ بعدها دربارهٔ دیدار به راینفارت اینگونه می‌نویسد: "راینفارت مرا از وجود دستور صریح هیملر مطلع کرد. نخستین چیزی که او به من گفت آن بود که به طور واضح دستور داده شده‌است که هیچ زندانی گرفته نشود بلکه تک تک ساکنان ورشو باید کشته شوند. وقتی که من از او پرسیدم حتی زن‌ها و کودکان؟ او پاسخ داد که بله، زن‌ها و کودکان هم…" در نتیجه این تخریب برنامه‌ریزی شده و پاکسازی قومی بی‌سابقه در سال ۱۹۴۴ نزدیک به ۶۰ درصد جمعیت شهر یعنی ۸۰۰ هزار انسان کشته شدند.
هانس فرانک چند روز پس از آغاز قیام در دفترچه خاطرات خود نوشته‌است: «تقریباً تمام ورشو به مانند دریایی از آتش شده‌است. مطمئن‌ترین راه برای بیرون کشیدن شورشیان از مخفی‌گاه‌هایشان آن است که خانه‌ها را به آتش بکشیم. وقتی قیام را سرکوب کنیم ورشو آنچه را که لایق است به دست می‌آورد. نابودی کامل.»
در سال ۱۹۴۴ آلمانی‌ها در پروشکوف بزرگترین اردوگاه انتقال راه ایجاد نمودند تا بتوانند مردم را از ورشو بیرون نمایند. در طول قیام ورشو و سرکوب آن بیش از ۵۵۰ هزار نفر از اهالی شهر و ۱۰۰ هزار نفر از اهالی حومه به اردوگاه‌ها تبعید شدند. در آنجا پلیس و اس‌اس اسرا را از یکدیگر جدا کرده و سرنوشت هر یک را رقم می‌زدند.
افرادی که در شهر ویران شده باقی ماندند رابینسون کروزوئه‌های ورشو خوانده می‌شوند که یکی از معروفترین آن‌ها ولادیسلاو اشپیلمان است که داستانش در فیلم پیانیست نمایش داده شد. آلمانی‌ها هر یک از این افراد که آن‌ها را موش می‌خواندند در ویرانه‌های شهر پیدا می‌کردند را می‌کشتند.
عواقب قیام ورشو > غارت و تخریب ساختمان‌ها

پس از اخراج باقی مانده مردم شهر آلمانی‌ها عملیات تخریب بناهای باقی مانده را آغاز نمودند. گروه‌های ویژه‌ای از مهندسین رزمی ارتش آلمان جهت سوزاندن و تخریب بناهای باقی مانده در ورشو اعزام شدند. طبق برنامه آلمان‌ها اکنون ورشو قرار نبو چیزی بیش از یک ایستگاه انتقال ارتش آلمان پس از پایان جنگ باشد. واحدهای تخریب از شعله‌افکنها و مواد منفجره جهت تخریب روش‌مند شهر بهره می‌گرفتند. تحت نظارت مقامات آلمانی آن‌ها توجه خاصی را جهت تخریب بناهای تاریخی و ملی لهستان اختصاص می‌دادند. هر چیزی که قابل ربودن نبود ویران می‌گشت تا هیچ چیز از شهری که زمانی ورشو نامیده می‌گشت باقی نماند.
در ژانویه ۱۹۴۵ بین ۸۵ تا ۹۰ درصد بناهای شهر به صورت کامل ویران گشته بود. از این میزان ۱۰ درصد در سال ۱۹۳۹ و هنگام تهاجم به لهستان و نبردهای آن، ۱۵ درصد در هنگام خیزش گتوی ورشو، ۲۵ درصد در هنگام قیام ورشو و ۴۰ درصد در دوره تخریب برنامه‌ریزی شده شهر توسط نازی‌ها پس از پایان قیام تخریب گشته بودند.
به موجب تخمین‌ها ۱۰٬۴۵۵ ساختمان، ۹۲۳ اثر تاریخی، ۲۵ کلیسا، ۱۴ کتابخانه از جمله کتابخانه ملی لهستان، ۸۱ مدرسه ابتدایی، ۶۴ دبیرستان، دانشگاه ورشو، دانشگاه صنعتی ورشو از میان رفتند و یک میلیون نفر از مردم تمام دارایی خود را از دست دادند. میزان دقیق آسیب به اموال خصوصی و عمومی از جمله آثار هنری، تاریخی و علمی مشخص نیست اما باید به یاد داشت که پیش از آغاز جنگ ورشو مسکن پولدارترین و مرفه‌ترین مردمان لهستان بود. در سال ۲۰۰۴ لخ کاچینسکی که شهردار وقت ورشو بود کمیسیونی را جهت بررسی میزان آسیب‌های واره به اموال عمومی ورشو در طول دوره تسلط نازی‌ها ایجاد کرد که تخمین این نهایی این کمیسیون مبلغ ۵۴٫۶ میلیارد دلار را اعلام کرد. تخمین میزان آسیب به اموال خصوصی اما ممکن نیست زیرا تمام شواهد مانند مدارک بیمه‌ای اموال شخصی از میان رفته‌است.
تاریخ نابودی مکان‌های مهم ورشو در سال ۱۹۴۴:
۴ سپتامبر: کاخ سلطنتی
اکتبر: کلکسیون‌ها و نسخه‌های خطی کتابخانه ملی لهستان سوزانده شدند.
۱۸ دسامبر: کاخ برولا
۲۷ دسامبر: قصر ساکسون
دسامبر: کاخ بر روی جزیره سوزانده شد و نزدیک به هزار روی دیوارهای آن کنده شد اما به هر حال بنای کاخ دوام آورد.
تیمی از عکاسان آلمانی تمامی این تخریب‌ها را مستند کرده‌اند.
عواقب قیام ورشو > آتش زدن کتابخانه‌ها

در طول قیام ورشو واحد آتش‌زدن ورشو تحت نظارت آلمانی‌ها ۷۰ تا ۸۰ درصد کتابخانه‌های شهر را با دقت تمام به آتش کشیدند. در اکتبر ۱۹۴۴ کتابخانه زاووسکی که قدیمی‌ترین کتابخانه عمومی لهستان و یکی از کهن‌ترین کتابخانه‌های اروپا بود به آتش کشیده شد. از حدود ۴۰۰ هزار اثر چاپی، نقشه و نسخه خطی تنها ۳۰٬۰۰۰ نسخه چاپی و ۱٬۸۰۰ نسخه خطی سالم ماندند.
در طی روزهای پایانی قیام ورشو و پس از آن ۳ کتابخانه بزرگ شخصی ورشو که حامل قسمت‌های باارزشی از فرهنگ لهستان بودند و در سال ۱۹۳۹ نیز در اثر بمباران صدمه دیده بودند به صورت کامل از میان رفتند. آثار موزه لهستان در راپرسوویل که در سال ۱۹۲۷ به لهستان انتقال داده شده بودند در سال ۱۹۴۴ به صورت کامل از میان رفتند.
بر خلاف دیگر کتاب‌سوزان نازی‌ها که کتاب‌های خاصی را شامل می‌شد در شهر ورشو کتابخانه‌ها به صورت برنامه‌ریزی شده از میان رفتند که باعث نابودی بسیاری از کتاب‌ها و طومارهای تاریخی لهستان گشت.
بازسازی شهر

ورشو بین دهه‌های ۱۹۵۰ تا ۷۰ میلادی به دست مردم لهستان و با کمک شوروی بازسازی گشت. کاخ فرهنگ و دانش که در سال ۱۹۵۵ تکمیل گشت و هنوز هم بلندترین بنای لهستان است هدیه مردم شوروی به لهستان است. شهر قدیم ورشو دقیقاً به همان صورت سابق خود بازسازی گشت اما شهر جدید ورشو تا حدی شکل سابق خود را بازیافت.
نقشه شهر جدید آلمانی در ورشو
تصویری از ورشو ویران شده، ژانویه ۱۹۴۵
آلمانی‌ها در حال آتش زدن ساختمان‌ها پس از سرکوب قیام ورشو
باقی مانده قصر ساکسون و مقبره سرباز گمنام
یک انجیل متعلق به قرن ۱۲ میلادی که توسط آلمانی‌ها در سال ۱۹۴۴ از بین رفت.
باگراتیونی‌ها

با دودمان باگراتونی اشتباه نشود.
| باگراتیونی ბაგრატიონი | باگراتیونی ბაგრატიონი |
| --- | --- |
 نشان شاهزاده واختانگ الماسخان گرجستان در اکساندر نوسکی لاورا:  نشان شاهزاده واختانگ الماسخان گرجستان در اکساندر نوسکی لاورا
کشور: گرجستان
تاریخ بنیان‌گذاری: ۷۸۰ میلادی
رهبر کنونی: مورد بحث
آخرین حاکم: گیورگی دوازدهم و سلیمان دوم
عنوان‌ها:  پادشاه گرجستان متحد  پادشاه آبخاز  پادشاه ایبری  پادشاه کاختی  شاه آران  پادشاه ارمنستان  شاه شیروان  شاهزاده ایبریا  شاهزاده تائو  شاهزاده کلارجتی  پادشاه آلانیا  پادشاه کارتلی  پادشاه کاختی  پادشاه ایمرتی  پادشاه کارتلی-کاختی 
منصب(ها):  شاه شاهان  باسیلیوس  اتوکراتور تمام شرق و غرب  سزار  شاهنشاه  کوروپالتس  نوبیلیسیموس  سباستوس 
عزل: ۱۸۰۱/۱۸۱۰
شاخه‌(های) فرعی: موخرانی گروزینسکی ایمرتینسکی
پادشاه داویت چهارم
باگراتیونی‌ها (بَغ‌داده‌ها) (به گرجی: ბაგრატიონები) سومین و آخرین سلسلهٔ حکومتی گرجستان بودند که از سده‌های میانه تا اوایل سده ۱۹ میلادی بر گرجستان حکومت می‌کرد. این دودمان در میان کهنترین دودمان‌های پادشاهی مسیحی جهان قرار دارد.
باگرات (ارمنی: Բագրատ، گرجی: ბაგრატ تلفظ می‌شود) نامی مردانه است که در گرجستان و ارمنستان رایج است. این واژه برگرفته از واژه «بَگارات»، تلفظ پارتی نام ایرانی باستان «بَگاداتَه» (به معنی خداداده یا هدیه خدا) است. بگاداته در فارسی امروز به صورت بغ‌داده تلفظ می‌شود.
۳۱ اردیبهشت

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| <<  | اردیبهشت | اردیبهشت | اردیبهشت | اردیبهشت | اردیبهشت |  >> |
| ش | ی | د | س | چ | پ | ج |
| ۱ | ۲ | ۳ | ۴ | ۵ | ۶ | ۷ |
| ۸ | ۹ | ۱۰ | ۱۱ | ۱۲ | ۱۳ | ۱۴ |
| ۱۵ | ۱۶ | ۱۷ | ۱۸ | ۱۹ | ۲۰ | ۲۱ |
| ۲۲ | ۲۳ | ۲۴ | ۲۵ | ۲۶ | ۲۷ | ۲۸ |
| ۲۹ | ۳۰ | ۳۱ |  |  |  |  |
۱۴۰۳ خورشیدی: ۱۴۰۳ خورشیدی
۳۱ اردیبهشت شصت و دومین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۳۰۳ روز (۳۰۴ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
رویدادها

۹۶۹ - منعقد شدن عهدنامه فرهاد پاشا در میان دودمان صفوی با امپراتوری عثمانی
۱۳۹۲ - وزارت کشور ایران اسامی نامزدهای تأیید صلاحیت شده یازدهمین دوره انتخابات ریاست‌جمهوری ایران را اعلام کرد
۱۴۰۲ - انتشار خبر ناپدید شدن فرش‌های کاخ سعدآباد توسط خبرگزاری فارس
زادروزها

۱۳۴۹ - بیجه، قاتل زنجیره‌ای
۱۳۵۴ - همایون شجریان، خواننده
درگذشتگان

۱۳۸۹ - معصومه سیحون، نقاش
۱۳۹۳ - علیرضا سلیمانی، کشتی‌گیر
۱۳۹۵ - پرویز کلانتری، نقاش
۱۳۹۷ - غلامرضا حسنی، نماینده ولی فقیه در استان آذربایجان غربی
۱۳۹۹ - رومینا اشرفی، از شهروندان ایران