stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
عملیات رمضان
آماده‌سازی

در تابستان ۱۳۶۱ عراق از کمبود نیروهای نظامی رنج می‌برد و سازماندهی نیروی زمینی ارتش عراق با متحمل شدن شکست در عملیات‌های فتح‌المبین و بیت‌المقدس، با مشکلاتی مواجه شده بود.[نیازمند منبع] صدام حسین در سال‌های پیش از آن، با القا این نظریه که ایران برنامه‌ای برای اشغال گسترده عراق دارد، نیروهای خود را از نظر ذهنی برای مقابله با این اشغال آماده کرده بود.[نیازمند منبع] عراقی‌ها نیروهای گسترده‌ای را در کنار مرز ایران، در طول مناطق درگیری مستقر نموده بودند. در اطراف بصره نقشه‌های دقیقی برای ایجاد سنگر کشیده بودند، همچنین میدان‌های مینی را در این منطقه مستقر کرده بودند. یکی از اهداف اصلی فرماندهان ایرانی در عملیات رمضان، از بین بردن سپاه سوم ارتش عراق بود، که در غرب اروند رود استقرار داشت. با توجه به تعداد تانک‌های این لشکر، ایرانی‌ها دسته‌های ویژه آرپی‌جی‌زن را برای از بین بردن لشکرهای زرهی سپاه سوم ارتش عراق، آموزش داده بودند.
موقعیت منطقه

منطقه اجرای عملیات رمضان، در زمینی مثلث شکل، به وسعت ۱٫۶۰۰ کیلومتر مربع محصور بود، که از شمال به مناطق کوشک و طلائیه و حاشیه جنوبی هورالهویزه به طول ۵۰ کیلومتر، از غرب به شط‌العرب به طول ۸۰ کیلومتر و از شرق به خط مرزی شمالی-جنوبی؛ از کوشک تا شلمچه به طول ۶۰ کیلومتر، منتهی می‌شد. عراق تا قبل از فتح خرمشهر، در منطقه شرق بصره، مواضع مستحکمی نداشت، اما در فرصت یک ماه و نیمه‌ای که به دست آورد، تغییرات مهمی در این منطقه ایجاد کرد. همچنین ارتش عراق کانالی به طول ۳۰ کیلومتر و عرض یک کیلومتر را که مختص پرورش ماهی بود، با پمپاژ حجم زیادی آب و احداث کمین‌ها و سنگرهای تیربار، به عنوان موانعی بازدارنده در مقابل نیروهای مسلح ایران، به سمت بصره آماده کرد. در قسمت جنوبی شلمچه نیز، اقدام به پمپاژ آب نمود تا مانع از عبور نیروهای ایرانی از این محور شود.
استعداد نیروها > عراق

سپاه سوم نیروی زمینی عراق با لشکرهای تابعه، مسئولیت پدافند از منطقه‌ای که قرار بود عملیات رمضان در آن انجام شود، را برعهده داشت. لشکرهای تابعه سپاه سوم ارتش عراق و تیپ‌های زیرمجموعه آن‌ها در عملیات رمضان:
لشکر ۶ زرهی: تیپ ۲۵ مکانیزه، تیپ‌های ۱۶ و ۳۰ زرهی.
لشکر ۵ مکانیزه: تیپ‌های ۱۵ و ۲۰ مکانیزه، تیپ‌های ۲۶ و ۵۵ زرهی.
لشکر ۹ زرهی: تیپ‌های ۳۵ و ۴۳ زرهی، تیپ ۱۴ مکانیزه.
لشکر ۳ زرهی: تیپ‌های ۶ و ۱۲ زرهی، تیپ ۸ مکانیزه.
لشکر ۱۱ پیاده: تیپ‌های ۴۷، ۴۸ و ۴۹ پیاده.
لشکر ۱۵ پیاده.
در مراحل اول، دوم و سوم عملیات رمضان، لشکر ۳ زرهی، لشکر ۹ زرهی و تیپ ۱۰ زرهی، متحمل خساراتی شدند و جهت بازسازی و بازرسی، از منطقه عملیات خارج و یگان‌های دیگری از منطقه غرب جایگزین آنها گردید. لشکرهایی که از منطقه غرب به منطقه جنوب اعزام شدند:
لشکر ۱۲ زرهی: تیپ‌های ۳۷ و ۵۰ زرهی، تیپ ۴۶ مکانیزه.
لشکر ۸ پیاده: تیپ‌های ۲۲، ۲۳ و ۲۸ پیاده.
لشکر ۴ پیاده: تیپ‌های ۵، ۱۸ و ۲۹ پیاده.
لشکر ۲ پیاده کوهستانی: تیپ‌های ۲ و ۴ پیاده.
لشکر ۱۰ زرهی: تیپ‌های ۱۷ و ۴۲ زرهی.
استعداد نیروها > ایران

قرارگاه مرکزی کربلا با ۴ قرارگاه فرعی، هدایت عملیات رمضان را برعهده داشت و هر قرارگاه فرعی توسط ۲ فرمانده، به‌صورت مشترک از سپاه پاسداران و نیروی زمینی ارتش هدایت می‌شد. تیپ‌های سپاه پاسداران و لشکرهای ارتش، ذیل این ۴ قرارگاه سازماندهی شده بودند، همچنین لشکر ۳۰ زرهی سپاه و ۹ گردان از توپخانه ارتش نیز وظیفه پشتیبانی از این قرارگاه‌ها را برعهده داشتند:
قرارگاه قدس:
ارتش: لشکر ۱۶ زرهی و تیپ ۴۰ پیاده سراب.
سپاه: تیپ ۴۱ ثارالله (۶ گردان) و تیپ ۳ بعثت (۳ گردان).
قرارگاه فتح:
ارتش: لشکر ۹۲ زرهی.
سپاه: تیپ ۱۴ امام‌حسین (۱۸ گردان) و تیپ ۲۵ کربلا (۱۷ گردان) و تیپ ۱۷ علی‌ابن‌ابیطالب (۱۳ گردان).
قرارگاه نصر:
ارتش: لشکر ۲۱ پیاده.
سپاه: تیپ ۷ ولی‌عصر، تیپ ۸ نجف، تیپ ۲۱ امام‌رضا و تیپ ۳۱ عاشورا.
قرارگاه فجر:
ارتش: لشکر ۷۷ پیاده.
سپاه: تیپ ۳۳ المهدی، تیپ ۳۵ امام‌سجاد و تیپ ۱۸ جوادالائمه.
نبرد

عملیات رمضان در ۵ مرحله طراحی و اجرا گردید. این عملیات در زمینی به وسعت حدود ۱٫۵۰۰ کیلومتر مربع، با هدف تصرف شهر بصره انجام شد، ولی در نهایت اهداف از پیش تعیین شده آن، محقق نگردید. در این نبرد ۳ موج جداگانه از سپاهیان داوطلب، در زمینی مسطح به سوی بصره حرکت کردند. در مرحله سوم این عملیات بیش از ۵۰۰ دستگاه تانک و ۲۰۰ دستگاه نفربر از تیپ ۱۰ زرهی ارتش عراق منهدم شد و در مجموع ۸٫۷۱۵ نفر از نیروهای ارتش عراق کشته، زخمی یا توسط نیروهای ایرانی اسیر شدند. این عملیات از این نظر دارای اهمیت است، که نیروهای ایرانی برای اولین بار از آغاز جنگ، به صورت گسترده وارد خاک عراق شدند.
نبرد > مرحله اول

مرحله نخست عملیات رمضان در تاریخ ۲۲ تیر ۱۳۶۱ با نیرویی متشکل از ۵ تیپ از قرارگاه فتح، ۲ تیپ از قرارگاه فجر و یک تیپ از قرارگاه قدس آغاز شد. در ساعت اولیه، قرارگاه فتح موفق شد به هدف‌های از پیش تعیین شده، تا منطقه بالای کانال پرورش ماهی دست یابد، اما صبح روز بعد به دلیل متوقف شدن قرارگاه‌های فجر و قدس در خطوط اولیه نبرد و نیز دور خوردن تعدادی از یگان‌های زیرمجموعه قرارگاه فتح، در پی اجرای پاتک توسط ارتش عراق، فرماندهی قرارگاه مرکزی کربلا به کلیه نیروهای عمل‌کننده دستور عقب‌نشینی داد.
نبرد > مرحله دوم

این مرحله از عملیات در ساعت تاریخ ۲۶ تیر ۱۳۶۱ آغاز شد. در این مرحله ۲ تیپ از قرارگاه فتح و ۲ تیپ از قرارگاه نصر در عملیات شرکت داشتند. قرارگاه فتح که در محور پایین عمل می‌کرد، موفق شد به منطقه حاشیه کانال، که محل احداث پل‌های روی کانال پرورش ماهی بود، برسد. در این میان قرارگاه نصر در انجام مأموریت خود ناکام ماند و در نهایت قرارگاه کربلا جهت پیشگیری از تلفات بیشتر، فرمان عقب‌نشینی تمامی نیروها را صادر کرد.
نبرد > مرحله سوم

این مرحله که تنها برای انهدام نیروهای عراقی طراحی شده بود، با ۵ تیپ از قرارگاه فتح در تاریخ ۲۶ تیر ماه ۱۳۶۱ آغاز شد و به دلیل عدم تأمین مناسب خاکریزهای شرقی و غربی، در ساعت ۳ بامداد روز بعد، با عقب‌نشینی نیروها، بپایان رسید.
نبرد > مرحله چهارم

این مرحله در تاریخ ۲ مرداد ۱۳۶۱ با استعداد ۲ تیپ از قرارگاه نصر، با هدف باز کردن یک معبر جهت رسیدن نیروهای عمل‌کننده به بصره آغاز شد، که به دلیل ضعف در نفوذ نیروها از محور شلمچه، به‌سرعت فرمان عقب‌نشینی صادر گردید.
نبرد > مرحله پنجم

آخرین مرحله از عملیات رمضان در تاریخ ۶ مرداد ۱۳۶۱ با استعداد ۴ تیپ از قرارگاه فتح، جهت تصرف ۳ موضع مثلث‌شکل اول و احداث خاکریز شرقی-غربی از خط دژ مرزی تا مثلث سوم، آغاز شد. در ابتدای عملیات نیروهای ایرانی برای اعلام مکان خود استناد رسمی نداشتند و دلیل آن اتصال خاک‌ریز احداثی به بالای مثلث چهارم، به جای مثلث سوم بود، که این اشتباه به عدم الحاق تیپ‌های عمل‌کننده در مرحله پنجم منجر گردید و نیروهای عراقی با رخنه از مثلث سوم از پشت، جناحین و مقابل به نیروهای ایرانی نفوذ کردند و تلفات زیادی را به ایرانی‌ها وارد نمودند. به همین دلیل جهت جلوگیری از تلفات بیشتر، فرمان عقب‌نشینی در ساعت ۳ بامداد ۸ مرداد ۱۳۶۱ از سوی قرارگاه مرکزی کربلا صادر شد و عملیات رمضان بپایان رسید.
دلایل عدم تحقق اهداف عملیات

صیاد شیرازی در این مورد می‌گوید:
در این عملیات ما نوع رخنه‌ای را در نظر گرفته بودیم؛ یعنی گفتیم به جای تلاش در یک جبهه عریض بیاییم فشار را از یک جا بیاوریم و عمق را بیشتر کنیم. جاهای دیگر فقط مقاومت کنند یا تظاهر به تک کنند. در عوض، از نیروهای عمده‌مان در این محور استفاده کنیم، برویم جلو و در خط دشمن رخنه کنیم. بچه‌ها در حالت روحی خاصی بودند. زیر بار نمی‌رفتند که مثلاً در شب اول حمله نکنند و بمانند در شبهای بعدی عبور از خط کنند و نیروی پشتیبان باشند. بچه‌های سپاه حالتی داشتند که مایل نبودند جزو نیروی احتیاط باشند. این حالتها موجب شد که طرحهای ما را توی قرارگاه به زانو درآوردند. در ابتدا دو رخنه در نظر گرفته بودیم. این دو تا شد سه‌تا. سه‌تا شد چهار تا. تا رسید به هشت تا؛ یعنی از شکل رخنه‌ای درآمد و تبدیل شد به جبهه‌ای. جبهه‌ای هم‌معنی‌اش این بود که در همه جا ممکن بود پرتوان حمله کنیم ولی چون عمق نداشت، همان یگانی که حمله می‌کرد تا آخر نمی‌توانست برود جلو. فوقش خط اول را از بین می‌برد و یک رخنه کوچک ایجاد می‌کرد.
احمد بزرگیان

| احمد بزرگیان | احمد بزرگیان |
| --- | --- |
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۳۹ خورشیدی سبزوار، ایران
تحصیلات: کارشناس ارشد علوم قرآن و حدیث
پیشه: نمایندهٔ دورهٔ هفتم مجلس شورای اسلامی
احمد بزرگیان (زادهٔ ۱۳۳۹ در سبزوار) نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ سبزوار در دورهٔ هفتم مجلس شورای اسلامی بوده‌است.
از بزرگیان سابقهٔ حضور در جهبه‌های جنگ ایران و عراق در دست است.
برگه ۱۴

| برگه ۱۴ | برگه ۱۴ |
| --- | --- |
Polish Breguet 14 during the Kiev Offensive: Polish Breguet 14 during the Kiev Offensive
کاربری: بمب‌افکن
تولیدکننده: برگه اویاسیون
طراح: Marcel Vuillierme
نخستین پرواز: November 21, 1916
معرفی‌شده در: 1917
کاربر اصلی: Aéronautique Militaire بنگاه هوایی ارتش ایالات متحده آمریکا Polish Air Force نیروی هوایی پادشاهی تایلند
ساخته‌شده: 1916-1928
تعداد ساخته‌شده: ca 7,800
برگه ۱۴ (به انگلیسی: Breguet 14) یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ برگه اویاسیون در کشور فرانسه است که در سال ۱۹۱۶–۱۹۲۸ ساخته شد. این هواگرد برای نخستین بار در ۰۱۹۱۶−۱۱−۲۱ ۲۱ نوامبر ۱۹۱۶ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
مرد کاغذی (فیلم ۲۰۱۲)

| مرد کاغذی Paperman | مرد کاغذی Paperman |
| --- | --- |
کارگردان: جان کارز
تهیه‌کننده: کریستین رید جان لستر
شرکت تولید: استودیوهای پویانمایی والت‌دیزنی
توزیع‌کننده: والت دیزنی پیکچرز
تاریخ‌های انتشار: ۲ نوامبر ۲۰۱۲
مدت زمان: ۶ دقیقه
کشور:  ایالات متحده آمریکا
زبان: انگلیسی 
مرد کاغذی (به انگلیسی: Paperman) نام یک پویانمایی سیاه و سفید محصول ۲۰۱۲ آمریکا می‌باشد. این فیلم محصول استودیوهای پویانمایی والت‌دیزنی می‌باشد و سبک ساخت آن ترکیبی از پویانمایی کلاسیک و پویانمایی رایانه‌ای است. این پویانمایی ۶ دقیقه‌ای توانست در سال ۲۰۱۲ جایزهٔ اسکار بهترین انیمیشن کوتاه را از آن خود کند و در فوریهٔ سال بعد نیز همین نشان را از جایزهٔ آنی کسب کرد. مرد کاغذی بعد از ۴۹ سال توانست مجدداً موفقیت والت دیزنی را در کسب جایزهٔ اسکار بهترین انیمیشن کوتاه تکرار کند.
منیره‌خانم

آرامگاه منیره‌خانم در باغ یادبود در مرکز جهانی بهائی
منیره‌خانم (۱۲۲۶–۸ اردیبهشت ۱۳۱۷ خورشیدی) همسر عبدالبهاء، از چهره‌های برجستهٔ جریان بهاییت  می‌باشد. خاطرات او نخستین بار در سال ۱۹۲۴ چاپ شده‌است. وی در این خاطرات دربارهٔ پدر و اجداد پدر مُفصّل می‌نویسد، اما به رسم آن زمان از مادر، بی‌نام، مختصری یاد می‌کند.
دوران کودکی و سال‌های اولیه

منیره‌خانم، با نام اصلی فاطمه نهری، فرزند ارشد محمدعلی نهری و همسرش زهرا بود که در اصفهان به دنیا آمد. خاندان نهری خانواده‌ای سرشناس در این شهر بودند، و خانوادهٔ او از نخستین گروندگان به آیین بابی در اصفهان بودند که بعدها از بهائیان برجستهٔ ایران شدند. این خانواده همچنین با اعیان و روحانیون عالی‌رتبهٔ شهر، ارتباط زیادی داشت. دایی‌اش در چهارده‌سالگی به سبب مذهبش در ایران کشته شد. منیره در سال ۱۲۲۶ خورشیدی به دنیا آمد، زمانی که والدین او تصور می‌کردند که هرگز صاحب فرزند نخواهند شد.
دوران کودکی و سال‌های اولیه > آموزش و پرورش

پدر منیره خانم یکی از اولین بابی‌های شهر محل تولدش بود. منیره به عنوان یک بابی مؤمن و بعداً بهائی تحت مراقبت والدینش پرورش یافت. اگرچه مرسوم نبود که حتی اشراف دختران خود را آموزش خط و خواندن دهند، اما پدر منیره، محمد علی نهری، دخترش را به تحصیل علم و دانش خواندن و نوشتن رهنمود شد. او نویسنده و شاعر خوبی شد. منیره خانم به فارسی مادری خود و همچنین عربی و ترکی مسلط بود. و در ادبیات فارسی، به درک آثار مولانا و نظامی که در نوشته‌های بعدی خود به آنها اشاره می‌کند، تسلط کامل داشت. او شعرهای زیبای بسیاری در دوران ازدواج و همچنین سال‌های بعد زندگانیش سرود. پدرش اندکی پس از تولد یازده سالگی او در گذشت، و پرورش او به سرپرستی خانواده‌های بزرگ مادری و پدری اش واگذار شد.
ازدواج

در سال ۱۸۷۱ برابر با ۱۲۵۰ خورشیدی، بهاءالله و آسیه‌خانم از وی خواستگاری کردند تا به همسری عبدالبهاء درآید. بدین سان او سفری به عکا، اسرائیل کرد. خواهر عبدالبهاء، بهیه خانم، می‌گوید که والدینش منیره را پسندیده بودند، زیرا او «بسیار زیبا و دوست‌داشتنی و از هر نظر یک زوجه مناسب» بود. والدین عبدالبهاء باور داشتند که زمان ازدواج او فرا رسیده‌است، و با وجود این‌که چندین زن جوان را به عنوان عروس احتمالی در نظر گرفته بودند، عبدالبهاء توضیح داد که نمی‌خواهد با آن‌ها ازدواج کند. سفر منیره‌خانم با خروج از اصفهان به همراهی برادر کوچک‌ترش آغاز شد. در راه این سفر منیره به زیارت خانهٔ باب رفت و با خدیجه بگم همسر باب دیدار کرد. خدیجه داستان‌های زیادی دربارهٔ زندگی باب برای منیره نقل کرد. او با اعضای خانوادهٔ باب نیز آشنا شد و دریافت که بیشتر آن‌ها نسبت به دین باب خشمگین یا بی‌تفاوت بودند. به‌طور کلی سفر به شیراز برای منیرهٔ جوان بسیار لذت‌بخش بود.
منیره در اواسط سال ۱۸۷۲م (۱۲۵۱خ) به عکا وارد شد و تا زمان نامزدی در خانهٔ میرزا موسی، برادر تنی بهاءالله، اقامت کرد. به گفتهٔ منیره، او در دیدار با عبدالبهاء جوان فوراً دلبستهٔ او شد. عبدالبهاء تمایل چندانی به ازدواج نشان نمی‌داد تا این‌که در همان سال با منیره‌خانم ۲۴ ساله ملاقات کرد. پس از پنج ماه نامزدی، این دو در ۸ مارس ۱۸۷۳م (۱۷ اسفند ۱۲۵۱خ) در خانهٔ عبود ازدواج کردند. منیره‌خانم بیست و پنج ساله بود و عبدالبهاء بیست و هشت سال داشت. بهاءالله فاطمه را منیره، به معنی «نورانی شده»، نام گذاری کرد.
تولد ۹ فرزند ثمرهٔ این ازدواج بود. حسین افندی (درگذشتهٔ ۱۳۰۵/۱۸۸۷خ، پنج ساله)، مهدی (درگذشته در سن دو و نیم سالگی)، طوبی (درگذشت در عکا)، فؤادیه (درگذشته در کودکی). و روح‌انگیز (درگذشته در ۱۸۹۳/ ۱۲۷۱خ)، او نوهٔ مورد علاقهٔ بهاءالله بود) منیره خانم بعداً به تلخی چنین تأمل کرد: «پنج نفر از فرزندانم در آب و هوای مسموم عکا درگذشتند». چهار فرزند تا بزرگسالی زنده ماندند که همگی دختر بودند. ضیاییه خانم (مادر شوقی افندی) (درگذشتهٔ ۱۹۵۱/ ۱۳۲۹ خ) طوبی خانم (۱۸۸۰–۱۹۵۹م یعنی ۱۲۵۸- ۱۳۳۷خ ) روحی خانم، و منوره‌خانم (د. 1971 برابر ۱۳۴۸خ). منیره‌خانم از نظر عاطفی به فرزندانش بسیار وابسته، و نسبت به همسرش بسیار فداکار بود.
ازدواج > فرزندان و نوادگان

مُسّن‌ترین دختر منیره خانم، ضیائیه بود که در سال ۱۸۹۵م (۱۲۷۳خ) با میرزا هادی شیرازی (۱۸۶۴–۱۹۵۵ برابر با ۱۲۴۲- ۱۳۳۳خ) ازدواج کرد. فرزندانشان شوقی افندی، روح‌انگیز، مهرانگیز، حسین، و ریاض با نام خانوادگی «ربانی» بودند. از ازدواج دختر دوم، طوبا خانم، با میرزا محسن افنان (۱۸۶۳–۱۹۲۷ برابر با ۱۲۴۱-۱۳۴۹خ) روحی (۱۸۹۹–۱۹۷۱ برابر با ۱۲۷۷-۱۳۴۹خ) ثریا، سهیل و فؤاد (متوفی ۱۹۴۳ برابر ۱۳۲۱خ) با نام خانوادگی «افنان» شناخته شدند. سومین دختر منیره خانم، روحا با میرزا جلال، پسر میرزا محمد اصفهانی ملقب به ملک الشهدا ازدواج کرد که فرزندانشان مریم، منیب، زهرا، و حسن نام خانوادگی «شهید» را برای خود برگزیدند. منوّر، دختر چهارم، با میرزا احمد، پسر عبدالرحیم یزدی ازدواج کرد که بدون فرزند بودند. در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ (۱۳۰۸ و ۱۳۱۸خ)، یک سلسله ازدواج هائی بین نوادگان منیره خانم و پسران سید علی افنان و فروغیه، که از مخالفان عبدالبهاء و حامی محمدعلی بودند واقع شد که در نتیجه شوقی افندی را بر آن داشت تا در دهه ۱۹۴۰(۱۳۱۸خ) و اوایل ۱۹۵۰ (۱۳۲۸خ) به اجبار همهٔ آن‌ها را از گروه ناقضین (عهدشکنان) عهد و میثاق بهاءالله اعلام کند.
زندگی در قلعهٔ عکّا

در زمان حیات بهاءالله، در دهه ۱۸۷۰ (۱۲۴۸خ)، منیره خانم و عبدالبهاء به عنوان زندانی سیاسی در بیت عبود در شهر زندان عکا زندگی می‌کردند. اگر چه منیره خانم در واقع زندانی دولت عثمانی نبود اما در اثر ازدواجش با عبدالبهاء، که حدود نیم قرن دوام آورد، امنیت او در خطر بود. منیره خانم با آسیه خانم، مادر عبدالبهاء، و بهیه خانم، خواهر عبدالبهاء پیوند نزدیکی بست و بهیه خانم صمیمی‌ترین دوست او شد. این چهار نفر با فرزندانشان همه با هم در بیت عبود زندگی می‌کردند. دوران حبس برای منیره خانم دوران سختی بود. او شاهد دسیسه‌های دشمنان همسرش، و مرگ پنج فرزندش بود. از دست دادن فرزند شیرین و عزیزش، حسین افندی، اندوه طاقت فرسائی در او ایجاد کرد. برای تسلی خاطرش، بهاءالله چند دعا برایش نوشت تا در هنگام غم و اندوه بخواند. درگذشت حسین در زمان محنت باری رخ داد. سال قبل آسیه خانم ملقب به نواب بر اثر زمین‌خوردن درگذشت، و در سال ۱۸۸۸(۱۲۶۶خ) میرزا موسی، برادر وفادار بهاءالله رخت از این عالم بست. با درگذشت بهاءالله در سال ۱۸۹۲(۱۲۷۰خ) و اعلان وصیت او مبنی بر انتصاب عبدالبهاء به جانشینی خود، همهٔ برادران ناتنی عبدالبهاء علیه وی و منیره خانم برخاستند، و برای عبدالبهاء و خانواده اش سختی‌های زیادی ایجاد کردند.
زندگی در قلعهٔ عکّا > پس از درگذشت بهاءالله

بهاءالله در وصیت نامه خود به نام «کتاب عهد» پسر ارشدش، عبدالبهاء، را به عنوان جانشین خود و رئیس دیانت بهائی و مبین آثار خویش معرفی کرد. با این حال، میرزا محمدعلی، برادر ناتنی عبدالبهاء از اختیاراتی که به عبدالبهاء داده شده بود حمایت نکرد. و برای رد کردن عبدالبهاء به‌طور محرمانه مکاتبه با بهائیان ایران و مقامات عثمانی آغاز کرد. متون این نامه‌ها، ظاهراً، بیان می‌کرد که عبدالبهاء مدعی مقام پیامبری شده‌است، و با مقامات خارجی برای سرنگونی امپراتوری عثمانی توطئه می‌کند. در نتیجه تمام اعضای خانوادهٔ عبدالبهاء از جمله منیره خانم در خطر بودند. در سفر کوتاهی که عبدالبهاء به طبریه رفته بود و خانواده اش در عکا ماندند، منیره به خاطر جدائی از او عزادار شد. و از جهتی هم، محدودیت‌های اعمال شده بر زنان مشقت بیشتری برایش به همراه داشت. عبدالبهاء در نامه ای به این مضمون او را دلداری داد: «ای وَرَقهٔ غمگین، محزون مباش و غم مخور. مبادا زمزمه‌های مردم سبب اندوه تو شود و از برخی حوادث غمگین شوی. هدف این حرف‌ها و شایعات من هستم… آن‌ها از شما به عنوان قربانی استفاده می‌کنند. من هدف هستم نه شما.» در غیبت عبدالبهاء محدودیت‌ها به اوج خود رسید که اعضای خانواده قادر به انجام امور روزانه در خارج از خانه نبودند. به یک مرد نیاز بود که به آن امور بپردازد. یکی از اعضای خانواده افنان (منتسبین سید باب) که مورد احترام عمیق بهاءالله بود برای همسری با دختر بزرگ منیره خانم، ضیائیه، پیشنهاد شد. به این ترتیب ضیائیه خانم و هادی شیرازی افنان در سال ۱۸۹۵م (۱۲۷۳خ) ازدواج کردند. این زوج جوان والدین شوقی افندی بودند. منیره خانم به شدت به حمایت خواهر شوهرش، بهیه خانم، متکی بود و این دو با یکدیگر دوستی عمیقی داشتند و هردو در مواقع سختی به پشتیبانی از عبدالبهاء در کنار او ایستادند.
زندگی در قلعهٔ عکّا > زمان آرامش

برای منیره خانم و خانواده روزهای خوش هم وجود داشت. تولد اولین نوهٔ مورد علاقهٔ او، شوقی افندی در سال ۱۸۹۷، باعث سرور و راحتی خانواده شد. در اواخر سال ۱۸۹۸ اولین گروه زائرهای غربی برای دیدار عبدالبهاء به عکا وارد شدند. منیره خانم نیز با آن‌ها آشنا شد و بیشتر اوقات خود را با خانم‌های زائر می‌گذراند. ورود این مهمانان بعد از سال‌های سخت گذشته، برای اعضای خانواده شادی آفرین بود. سال‌های آینده سیل زائران را از شرق و غرب به همراه داشت. منیره خانم و بهیه خانم میزبان آن‌ها بودند.
زندگی در قلعهٔ عکّا > دوران پریشانی

با شروع جنگ جهانی اول، منیره خانم و خانواده ارتباطشان تقریباً با جامعهٔ بهائی در سراسر جهان قطع شد. روزگار سختی‌ها در پیش بود. به ویژه وقتی جمال پاشا تبدیل به یکی از دشمنان عبدالبهاء شد و وعده داد که او را در کوه کرمل به صلیب بکشد. دشمنان عبدالبهاء با جمال پاشا متحد شده بودند تا به حیات عبدالبهاء پایان دهند. منیره خانم و بقیهٔ اعضای خانواده اش از آینده شومی که در کمینشان بود آگاه بودند. خبر آمد که سلطان عبدالحمید عثمانی در نظر دارد عبدالبهاء را به بیابان‌های شمال آفریقا تبعید کند تا در آن دیار به هلاکت برسد. منیره خانم از این خبر، از لحاظ روحی و احساسی، چنان مضطرب شد که عبدالبهاء او را برای استراحت به خارج از عکا فرستاد. اما این تهدیدها به نحوی در سرنوشت جنگ در صحنهٔ فلسطین اثر گذار بود. با شکست جمال پاشا تهدیدها پایان یافت و عبدالبهاء و خانواده اش در امان ماندند.
زندگی بعد از عبدالبهاء

عبدالبهاء در سال ۱۹۲۱ به‌طور غیرمنتظره درگذشت. منیره خانم با از دست دادن او، پس از نزدیک به پنجاه سال زندگی مشترک، عمیقاً دل شکسته و پریشان شد. او غم و اندوه خود را در چندین نامه و شعر ابراز می‌دارد. در یک نامه به مناسبت سالگرد وفات عبدالبهاء می‌نویسد: «اگر بخواهم این سال سپری شدهٔ تلخ را به‌طور کامل توصیف کنم، هفتاد دسته کاغذ و دریاهای خون لازم دارم.» منیره خانم با بهیه خانم و بقیه عزاداران مانند لیدی بلومفیلد که عواقب درگذشت عبدالبهاء را در کتاب معروف خود «بزرگراه برگزیده» ثبت کرده‌است. منیره خانم پس از درگذشت عبدالبهاء، از شوقی افندی، رهبر منصوب عبدالبهاء قاطعانه حمایت کرد. او در نامه ای به تاریخ دسامبر ۱۹۲۴ به نوه اش، شوقی افندی، را «گوهر پاک» و محبوب خود خطاب می‌کند، و از او می‌خواهد برایش دعا کند تا با آرامش، و در نهایت «انقطاع و صداقت مطلق» از این عالم درگذرد. منیره خانم یک حامی پرشور در تأمین بودجهٔ آموزش برای دختران بود. لیدی بلومفیلد، او را به عنوان «زنی با عظمت، با شکوه و در عین حال ساده، و با وقار ذاتی و با شخصیتی توانمند توصیف کرده‌است. منیره خانم با صرف انرژی فراوان برای بهبود وضع زنان تلاش می‌کرد تا مدارسی برای دختران باز کند. او بهائیان ایران را تشویق می‌نمود تا زنان را در فعالیت‌های بهائی شرکت دهند. او در نامه ای راهنمائی هائی به این مضمون نوشت: «بنابراین آموزش دختران از اهمیت بالائی برخوردار است و به عنوان یک قانون واجب تلقی می‌شود. از این رو دوستان حضرت رحمان (آقایان) و کنیزان محبوب پروردگار (خانم‌ها) در همه شهرها و کشورها باید برای اجرای این دستور سنگین و مهم اقدام و تلاش کنند.» درگذشت محرم و نزدیکترین دوست او، بهیه خانم، در سال ۱۹۳۲ ضربهٔ دیگری بود که باعث حزن و اندوه، و انزوای او شد. منیره خانم در توصیف اندوه خود در شعری می‌نویسد: «دیگر نمی‌توانم تحمل کنم. صبر من به پایان رسیده‌است. احساسات و توانائی‌هایم کلاً کاهش یافته‌اند. من در کوه کرمل بدون دوست و به تنهائی زندگی می‌کنم.» با این حال، علاقه عمیق و محبت بی شائبهٔ او به نوه بزرگش، شوقی افندی، که رهبری جامعهٔ‌بهائی را به عهده داشت آشکار بود. منیره خانم با وجود این که سال‌ها شاهد اختلافات درونی در بین اعضای خانواده بهاءالله، و اخراج بسیاری از آن‌ها از جامعهٔ پیروانش بود، همواره بر عهد و میثاق بهاءالله تا پایان عمر ثابت و وفادار ماند.
درگذشت

منیره‌خانم در ۳۰ آوریل ۱۹۳۸ در سن ۹۱ سالگی درگذشت. در آن روز کانونش ملی بهائیان آمریکا که در دوران عید رضوان انجام می شود، در جلسه بود. شوقی افندی همان روز  آن مجمع را با یک تلگراف از این واقعه آگاه  نمود. و از آنان خواست برنامه های جشن رضوان را متوقف سازند، و یک جلسهٔ خود را برای یادبود منیره خانم قرار دهند. در ضمن  یک گردهم آئی شایسته در محل اجتماعات مشرق الاذکار تدارک بینند.
او در نزدیکی آرامگاه باب در باغ یادبود در مرکز جهانی بهائی به خاک سپرده شده‌است.
یادداشت

↑  Ma'ani, Baharieh Rouhani (2008). Leaves of the Twin Divine Trees. George Ronald, Oxford. UK. p. 309. ISBN 978-0-85398-533-4
1 2  (Ma'ani 2008)
1 2 3 4  (Esslemont 1980)
1 2  (Taherzadeh 1977)
1 2  (Bayluzi 2000)
↑  (Khanum 1987)
↑  Ma'ani, Baharieh Rouhani (2008). Leaves of the Twin Divine Trees. George Ronald, Oxford. UK. p. 310. ISBN 978-0-85398-533-4
↑  Ma'ani, Baharieh Rouhani (2008). Leaves of the Twin Divine Trees. George Ronald, Oxford. UK. p. 311. ISBN 978-0-85398-533-4
↑  Khanum, Munirih (1987). Sammireh Anwar Smith (translator) (ed.). Memoirs and Letters. Los Angeles, USA: Kalimat Press. ISBN 0-933770-51-0
1 2  (Smith 2000)
1 2  (Phelps 1912)
1 2  (Gail 1987)
↑  (Khan 1998)
1 2  (Blomfield 1975)
↑  Family tree of Mirza Buzurg Nuri
1 2  (Ma'ani 2008، ص. 360)
1 2  (Taherzadeh 2000، ص. 358)
↑  (Ma'ani 2008، ص. 362)
↑  (Ma'ani 2008، صص. 309–360)
↑  (Ma'ani 2008، ص. 332)
↑  (Ma'ani 2008، ص. 323)
↑  Ma'ani, Baharieh Rouhani (2008). Leaves of the Twin Divine Trees. George Ronald, Oxford. UK. pp. 329 - 333. ISBN 978-0-85398-533-4
↑  (Ma'ani 2008، ص. 331)
↑  Ma'ani (2008) Leaves of the Twin Divine Trees. George Ronald, Oxford. ISBN 978-0-85398-533-4 P. 330
↑  (Ma'ani 2008، ص. 336)
↑  (Ma'ani 2008، ص. 163)
↑  Maude, Roderick (1998). The Servant, the General and Armageddon. George Ronald. ISBN 0-85398-424-7.
↑  (Khanum 1987، ص. 57)
↑  (Ma'ani 2008، ص. 354)
↑  (Blomfield 1975، ص. 72)
↑  (Khanum 1987، ص. 77)
↑  (Ma'ani 2008، ص. 351)
↑  (Ma'ani 2008، ص. 352)
↑  Ma'ani, Bahareh, R. (2008) Leaves of the Twin Trees. Gorege Ronald, Oxford. Pp. 349 - 354 ISBN 978-0-85398-533-4
↑  Ma'ani, Bahareh, R. (2008) Leaves of the Twin Trees. Gorege Ronald, Oxford. P. 354 ISBN 978-0-85398-533-4
↑  (Taherzadeh 1972)
واریک دیویس

| واریک دیویس | واریک دیویس |
| --- | --- |
دیویس در ۲۰۲۳: دیویس در ۲۰۲۳
نام هنگام تولد: واریک اشلی دیویس
زادهٔ: ۳ فوریهٔ ۱۹۷۰ ‏(۵۴ سال) اپسم، ساری، انگلستان
پیشه‌ها: بازیگر مجری تلویزیونی
سال‌های فعالیت: ۱۹۷۹–اکنون
تلویزیون:  زندگی خیلی کوتاه است  Celebrity Squares  Tenable 
قد: ۱۰۷ سانتیمتر (۳ فوت ۶ اینچ)
همسر: سامانتا باروز (ا. ۱۹۹۱–۲۰۲۴)
فرزندان: ۳، شامل آنابل
خویشاوندان: پیتر باروز (پدر همسر)
وبگاه: warwickdavis.co.uk
واریک اشلی دیویس (انگلیسی: Warwick Ashley Davis؛ زادهٔ ۳ فوریهٔ ۱۹۷۰) بازیگر انگلیسی است. از جمله فیلم‌هایی که او در آن حضور پیدا کرده است می‌توان به مجموعه فیلم‌های هری پاتر و جنگ‌های ستاره‌ای و همچنین شاهزاده والیانت اشاره کرد. دیویس که از یازده سالگی در این صنعت فعال است، یکی از پرفروش‌ترین بازیگران نقش مکمل در تمامی دوره‌ها محسوب می‌شود.
باشگاه فوتبال پونفرادینا

Football club
باشگاه فوتبال پونفرادینا (اسپانیایی: SD Ponferradina‎) باشگاه فوتبالی است که در شهر پومفرادا قرار دارد و در سال ۱۹۲۲ تأسیس شده‌است.  این باشگاه هم‌اکنون در سگوندا دیویسیون قرار دارد.
دیوید مناشری

دیوید مناشری (به عبری: דוד מנשרי)(متولد ۱۹۴۴) استاد و محقق اسرائیلی در حوزه تاریخ مدرن ایران است. او همچنین، متخصص مدیر و مؤسس مرکز مطالعات ایران در دانشگاه تل آویو نیز می‌باشد.
تمرکز او بر سیاست، جامعه، دین و سیاست اسلام شیعه در ایران می‌باشد است. از دیگر حوزه‌های تخصصی وی می‌توان به سیر تحول تاریخ آموزش در منطقه خاورمیانه اشاره کرد.
او در حال حاضر محقق ارشد در مرکز آلیانس در شاخه تاریخ مدرن ایران و همچنین مرکز موشه دایان برای مطالعات خاورمیانه و مطالعات آفریقا می‌باشد.
دانشگاه

دیوید مناشری دکترای خود را در شاخه تاریخ خاورمیانه در دانشگاه تل آویو در سال ۱۹۸۲ اخذ کرد. او در آستانه انقلاب ۱۹۷۹ دو سال در ایران صرف انجام تحقیقات خود در دانشگاه‌های ایران نمود.
استاد شناخته شده بین‌المللی، محقق، مدرس و پژوهشگر در دانشگاه پرینستونبا، کرنلهای، شیکاگو، ییل، آکسفورد، ملبورن، موناش (استرالیا), مونیخبا، ماینز و دانشگاه واسدا (توکیو) بوده‌است. او در دوران تحصیل از بنیاد فورد، فولبرایت و بن گوریون کمک مالی دریافت کرد.