گادفلش
سبک و تأثیر > سبک موسیقی و میراث

آنها با الهام گرفتن از گروه‌های اینداستریال و نویز اولیه مانند ترابینگ گریسل، Whitehouse و همچنین از موسیقی امبینت برایان اینو، گروه نویز راک سوانز، نوآوران پست پانک کیلینگ جوک و همچنین سوزی اند د بنشیز و Public Image Ltd گروه متال بلک سبث و طیف گسترده‌ای از هنرمندان هیپ هاپ مانند پابلیک انمی، Eric B. & Rakim و ران-دی.ام.سی، تأثیر گرفتند. گادفلش از پیشگامان اینداستریال متال و پست متال بودند و به عنوان یک گروه آوانگارد متال و گروه اکستریم متال قابل توجه به حساب می‌آیند. برودریک و گرین هر دو از عنوان اینداستریال متال فاصله گرفته‌اند، اگرچه اذعان دارند که این برچسب در سطح تحت اللفظی دقیق است. آنها گادفلش را ادامهٔ پست پانک می‌دانند، مخصوصاً در مورد تقویت صدای گروه کیلینگ جوک. وقتی در سال ۲۰۰۵ از برودریک پرسیده شد که چه احساسی دارد از اینکه یکی از بنیانگذاران اینداستریال متال است، گفت: «فکر می‌کنم به‌طور تصادفی این سبک را ایجاد کردم. حتی واقعاً نمی‌دانم این سبک چیست، من فقط موسیقی می‌سازم.» او این بیانیه را در سال ۲۰۱۸ با نامیدن اصطلاح اینداستریال متال «محدود کننده» گسترش داد.
صدای گادفلش با ترکیبی از ضربات برنامه‌ریزی شده ماشین درام، بیس پرکاشن و گیتار هوی متال اعوجاج شده مشخص می‌شود. اگرچه گروه بعداً در سال‌های ۱۹۹۶ و ۲۰۰۱ از درامر انسانی برای آهنگ‌های عشق و نفرت و سرودها استفاده کرد (تصمیمی که برودریک معتقد بود هویت موسیقایی گروه را به خطر می‌اندازد)، صدای اولیه گادفلش تحت تأثیر حلقه‌های درام مصنوعی و سفت بود. تمرکز غیر معمول روی بیس در آن نسخه‌های تأثیرگذار اولیه، ریتم‌ها، سینث‌سایزر و نمونه‌برداری به «ماشین» یا «ماشین‌ها» نسبت داده می‌شدند. در ابتدا استفاده از کوبهٔ مکانیکی از سر ناچاری انجام می‌شد. وقتی برودریک دوباره به گروه Fall of Because با گرین ملحق شد تا گادفلش را تشکیل دهد، ضربات مورد نظر او برای نواختن آکوستیک بسیار دشوار بود، بنابراین او در عوض از دستگاه درام Alesis HR-16 استفاده کرد. این تصمیم هم برای گادفلش و هم برای اینداستریال متال به‌طور کلی تعیین‌کننده خواهد بود. روند نوشتن و ضبط گادفلش توسط برودریک هدایت می‌شود و به‌طور کلی بدون کمک یک استودیو یا تهیه‌کنندهٔ حرفه‌ای اتفاق می‌افتد. به گفته برودریک، «۵۰٪ از مطالب گادفلش اغلب از ریتم‌ها و شیارها زاده شده است»" و او فرایند ضبط دستی را «ابتدایی» نامید.
در مورد گام گروه، گرین در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۹۷ گفت: «ما تا جایی که می‌توانستیم پایین می‌آمدیم. ما نمی‌توانستیم چیزی بشنویم! اما در نهایت مجبور شدیم آهنگی را برای گام انتخاب کنیم، بنابراین دو دیز ماژور را انتخاب کردیم. کم و سنگین است، اما هنوز هم می‌توانید نت‌ها را تشخیص دهید.» برای آلبوم‌های اولیه گادفلش، گیتارها به B کوک می‌شوند. با شروع آلبوم دنیایی که فقط با آتش روشن می‌شود در سال ۲۰۱۴، برودریک شروع به استفاده از یک گیتار ۸ سیمی با تنظیم F شارپ کرد.
مایک پاتن از گروه‌های فیث نو مور و مستر بانگل یکی از طرفداران صدای گادفلش است و آن‌ها را «به طرز مضحکی سنگین» و «یکی از معدود گروه‌هایی می‌داند که می‌توانند شما را متعجب کنند که آیا باتری استریوی شما در حال تمام شدن است یا خیر». پس از جدایی جیم مارتین از گروه در سال ۱۹۹۳ پاتون از برودریک دعوت کرد تا به عنوان نوازندهٔ گیتار به فیث نو مور بپیوندد. همچنین از او خواسته شد تا مدت کوتاهی پس از تور گادفلش با آنها و گروه تایپ او نگاتیو در ایالات متحده در سال ۱۹۹۴ به گروه دانزیگ بپیوندد. در هر دو مورد، برودریک پیشنهاد را رد کرد و به نفع ادامهٔ اقامت در بریتانیا و کار روی موسیقی خود بود. هنرمندان دیگری مانند متالیکا، فیر فکتوری، کورن، Isis و نوروسیس، پلیکان، Prurient و هلمت، پرانگ، نیل‌بامب، کد اورنج، Mortiis و دوین تاونسند و Converge از گادفلش الهام گرفتند، و سال ۲۰۱۴ در وبگاه خبری MetalSucks نوشتند. «همه از گروه ناین اینچ نیلز گرفته تا فیر فکتوری و Batillus احتمالاً چند چک به آنها بدهکار هستند». علیرغم تحسین منتقدان و نوازندگان دیگر، گادفلش تنها موفقیت تجاری حداقلی را تجربه کرده است. در سال ۲۰۰۲، اندکی قبل از انحلال گروه، برودریک گفت که هیچ توهمی در مورد فروش استادیوم‌ها ندارد. هدف گادفلش به گفته او صرفاً انتشار آلبوم‌های خوب بود.