اس‌یو-۱۵۲
تاریخچه رزم

اگرچه SU-152 برای این نقش طراحی نشده بود، اما ثابت کرد که SU-152 یک قاتل تانک سنگین ارزان، گسترده و مؤثر است، پس از SU-100 به عنوان یک وسیله نقلیه ضد تانک، و همچنین در نقش اصلی خود در برابر پیاده‌نظام و استحکامات بسیار موفق است. نقشی مشابه SU-100Y ایفا می‌کند. در نبرد، برای دو هدف متمایز مورد استفاده قرار گرفت: پشتیبانی آتش و توپخانه دوربرد در هنگام حملات با سرکوب پیاده‌نظام و از بین بردن جان پناه‌ها و سلاح‌های AT، و به عنوان ضد تانک‌های سنگین ersatz (معمولاً در کمین).
SU-152 در تعداد زیادی در سال ۱۹۴۳ تولید شد، با اولین SU-152 برای هنگ‌های جدید اسلحه‌های مکانیزه سنگین که در می ۱۹۴۳ تولید شدند. اولین هنگ تنها با دوازده اسلحه به کورسک رسید و در طول نبرد به قدرت کامل خود یعنی بیست و یک اسلحه رسید.
از معایب این وسیله نقلیه می‌توان به سرعت کم آتش به دلیل وجود مهمات سنگین، انبار کم مهمات (فقط ۲۰ گلوله) و محفظه خدمه تنگ و غیر ارگونومیک اشاره کرد. حفاظت زرهی آن فقط کافی بود. زره جلویی ۶۵ میلی‌متری شیب‌دار ۳۰ درجه همچنان آن را در مقابل اسلحه‌های ۸۸ میلی‌متری KwK 36/43 Tiger و Ferdinand/Elefant در برد دور و اسلحه ۷٫۵ سانتی‌متری KwK 40 با سرعت بالا Panzer IV و StuG III/IV آسیب‌پذیر می‌کرد. در محدوده‌های متوسط و کوتاه (و از هر محدوده ای از پهلوها یا عقب). اسلحه ۱۵۲ میلی‌متری، در حالی که حداکثر برد بسیار بالاتر از ۸۸ میلی‌متر دارد، همچنان یک هویتزر سنگین در سطح سپاه بود و برد دقیق بسیار کوتاه تری نسبت به ۸۸ میلی‌متری داشت. یا اسلحه ۷٫۵ سانتی‌متری در حالی که هنوز در برابر آتش پاسخ در همان فاصله آسیب‌پذیر است. این امر آن را برای استفاده در کمین‌های انبوه بسیار مؤثر کرد، جایی که می‌توان مزایای تانک‌های سنگین آلمانی را باطل کرد و از پتانسیل کشتار یک تیر SU-152 به بهترین شکل ممکن استفاده کرد.
از آنجایی که SU-152 به عنوان یک قطعه توپخانه خودکششی به جای یک ضد تانک واقعی در نظر گرفته شده بود، SU-152 به‌طور کلی با گلوله‌های استاندارد HE به جای پرتابه‌های زره پوش تولید می‌شد. گلوله ۱۵۲ میلی‌متری HE انفجاری عظیم ایجاد کرد که برای اثربخشی خود به سرعت متکی نبود و آن‌ها را در برابر هر تانک آلمانی، از جمله تایگر و الفانت (اگرچه با تا حدودی کاهش سطح اطمینان کشتار نسبت به پرتابه‌های نافذ) مؤثر ساخت. این تانک به دلیل توانایی اش در کندن کامل برجک از تانک ببر (در هر محدوده ای) به تنهایی با اثر انفجار محض مشهور بود، و تعداد زیادی AFV آلمانی در طی نبرد کورسک در اثر آتش‌سوزی SU-152 تخریب یا آسیب دیده بودند.
با این حال، در انهدام دائمی ناوشکن تانک سنگین فردیناند، که طراحی ساده‌تر و حجیم‌تر آن در برابر انفجار غیر نافذ HE مقاوم‌تر بود، کمتر قابل اعتماد بود. در حالی که روس‌ها در طی یک عملیات حداقل هفت فردیناند آلمانی را در کمین SU-152 در کورسک از کار انداختند، مهندسان آلمانی پس از عمل توانستند تعمیر، بازیابی و تقریباً همه را به نبرد روز بعد بازگردانند. این امر به اتکای تفنگ به انفجار به جای نفوذ نسبت داده شده‌است که باعث کشته شدن خدمه و تخریب فضای داخلی خودرو از طریق ضربه مغزی و پوسته شدن بدون آسیب رساندن به انبار مهمات یا شاسی شده‌است. در پاسخ، دکترین شوروی با دستور دادن به خدمه SU-152 تغییر کرد تا به تیراندازی بر روی خودروهای ناتوان ادامه دهند تا برجک منقطع شود. بعد از کورسک، گلوله AP هسته جامد 152BR-۵۴۰ میلی‌متر در تعداد کمی تولید شد و در تلاش برای معرفی یک پرتابه نافذ به گردان‌های ناوشکن تانک سنگین ارسال شد، اما سرعت پایین ذاتی این تفنگ باعث شد که دور AP دقیق‌تر نباشد و فقط نسبتاً مؤثرتر باشد. گلوله استاندارد HE (که می‌تواند علیه پیاده‌نظام نیز استفاده شود).
پس از عملکرد SU-152 در کورسک، SU-152 نقش بسیار مهمی در از بین بردن استحکامات آلمان در طول عملیات تهاجمی باگراتیون ایفا کرد، این هدف اصلی طراحی خودرو بود.[نیازمند منبع]. از نیمه دوم سال ۱۹۴۳ تا پایان جنگ جهانی دوم، SU-152 در تمام جبهه‌های شوروی، از فنلاند تا کریمه، مورد استفاده قرار گرفت. به دلیل تلفات جنگی و توقف تولید انبوه در دسامبر ۱۹۴۳، تعداد SU-152 در ارتش شوروی کاهش یافت. در نهایت SU- 152 با ISU-152 قابل اطمینان تر و زره پوش تر جایگزین شد، که از همان تسلیحات و مهمات در همان نقش دو منظوره استفاده می‌کرد. با وجود این، SU-152 در طول جنگ جهانی دوم در خدمت باقی ماند و هر SU-152 هنوز در خدمت فعال در ارتش شوروی در سال ۱۹۵۸ خارج شد.