بهاءالله

| بهاءالله | بهاءالله |
| --- | --- |
: 
نام هنگام تولد: میرزا حسینعلی نوری
زادهٔ: ۱۸۱۷ تهران، ایران
درگذشت: ۱۸۹۲ عکا، ولایت بیروت، امپراتوری عثمانی (اسرائیل کنونی)
آرامگاه: روضهٔ مبارکه
ملیت: ایرانی – امپراتوری عثمانی
دیگر نام‌ها: بهاءالله سدرة المنتهی جمالِ‌مُبارک هیکلِ اَطهَر حسینعلی نوری مازندرانی
پیشه(ها): رهبر دینی و پایه‌گذار آیین بهایی
شناخته‌شده برای: پایه‌گذاری دین بهائی
آثار برجسته: کتاب اقدس رساله سؤال و جواب کتاب عهدی کتاب ایقان کلمات مبارکه مکنونه
پیش از: عبدالبهاء
همسر(ها): آسیه فاطمه گوهر
فرزندان: عباس (غُصنِ اَعظَم) مشهور به عبدالبهاء بِهیّه (ورقهٔ عُلیا) میرزا مهدی (غُصنِ اَطهَر) میرزا محمدعلی (غُصنِ اَکبَر)
والدین: پدر: میرزا عباس نوری مادر: خدیجه خانم
| 0 | 1 |
| --- | --- |
 بهائیت  :  بهائیت  
شخصیت‌های اصلی: شخصیت‌های اصلی
 بهاءالله - عبدالبهاء - شوقی افندی  باب - طاهره قرةالعین:  بهاءالله - عبدالبهاء - شوقی افندی  باب - طاهره قرةالعین
نوشته‌ها: نوشته‌ها
 کتاب‌شناسی بهاءالله - آثار و گفتار عبدالبهاء  کتاب اقدس - کتاب ایقان  کلمات مبارکه مکنونه - کتاب عهدی  چهار وادی - هفت وادی   مفاوضات - الواح وصایا   رساله سؤال و جواب - متون بهائی:  کتاب‌شناسی بهاءالله - آثار و گفتار عبدالبهاء  کتاب اقدس - کتاب ایقان  کلمات مبارکه مکنونه - کتاب عهدی  چهار وادی - هفت وادی   مفاوضات - الواح وصایا   رساله سؤال و جواب - متون بهائی
آموزه‌ها: آموزه‌ها
 آموزه‌ها  احکام  عهد و میثاق  برابری زن و مرد  تطابق علم و دین  تعلیم و تربیت:  آموزه‌ها  احکام  عهد و میثاق  برابری زن و مرد  تطابق علم و دین  تعلیم و تربیت
مؤسسات: مؤسسات
 بیت‌العدل اعظم  محفل روحانی  محفل روحانی ملی بهائیان ایران  نظم اداری  مشرق‌الاذکار:  بیت‌العدل اعظم  محفل روحانی  محفل روحانی ملی بهائیان ایران  نظم اداری  مشرق‌الاذکار
تاریخچه: تاریخچه
 بهائیان ایرانی  سفرهای عبدالبهاء به غرب  بهائیت در ایران  بابیه - شیخیه:  بهائیان ایرانی  سفرهای عبدالبهاء به غرب  بهائیت در ایران  بابیه - شیخیه
شخصیت‌های برجسته: شخصیت‌های برجسته
 حواریون بهاءالله  ایادیان امرالله  مارثا روت - بدیع نیشابوری:  حواریون بهاءالله  ایادیان امرالله  مارثا روت - بدیع نیشابوری
بیشتر: بیشتر
 نشانه‌ها  ادبیات  گاه‌شماری بهائی - بهائی‌ستیزی  فهرست مقالات بهائی - نقد بهائیت  ن ب و:  نشانه‌ها  ادبیات  گاه‌شماری بهائی - بهائی‌ستیزی  فهرست مقالات بهائی - نقد بهائیت  ن ب و
میرزا حسین‌علی نوری (۱۱۹۶–۱۲۷۱ شمسی؛ ۱۸۱۷، تهران – ۱۸۹۲ میلادی، عکا) مشهور به بَهاءُالله، از رهبران برجستهٔ بابیان و پایه‌گذار آیین بهائی است. پیروان او بهائی خوانده می‌شوند. این رهبر دینی ایرانی–عثمانی ایرانی‌تبار بود که بعدها به ممالک عثمانی تبعید شد. بهائیان معتقدند که حسینعلی نوری، بنیان‌گذار دین بهائی جدیدترین مظهر ظهور خداوند است، همچون ابراهیم، موسی، بودا، زرتشت، عیسی، محمد، و علی‌محمد باب رسالتش برای ایجاد تمدّنی جدید و جهانی است که بشر در این زمان بدان نیازمند است. آموزه‌های او به طرفداری از صلح و وحدت جهانی بین همه نژادها، ملت‌ها و ادیان می‌پردازد. تا سال ۱۳۹۵ شمسی مطابق با ۲۰۱۵ میلادی شمار بهائیان ۷٫۹ میلیون نفر برآورد شده است.
میرزا حسین‌علی، در خانواده‌ای از ملاکین منطقه نور مازندران، که با دربار قاجار ارتباط داشت در تهران متولد شد. او در جوانی گرایش‌های دینی و عرفانی عمیق از خود نشان داد. او که با تفکر شیخی آشنا بود، به سال ۱۲۲۳ شمسی برابر با ۱۸۴۴ میلادی در ۲۷ سالگی، با دریافت یک نامه از سید علی‌محمد باب به او ایمان آورد و به تبلیغ آموزه‌های او پرداخت. او در گردهمائی بدشت، که از برگزارکنندگان آن نیز بود، لقب بهاء به معنی «شکوه یا جلال» را برای خود برگزید. و زان پس با این عنوان و بعدها با عنوان «بهاءالله» شناخته شد. او در بدشت قرةالعین را با عنوان طاهره نامید، و دیگر شرکت کنندگان به نامی جدید موسوم شدند. پس از کنفرانس بدشت، سید باب نامه‌های خود را با اسامی جدید شرکت کنندگان، که میرزا حسینعلی در کنفرانس نامیده بود، مرقوم داشت. برخلاف انتظار، علی محمد باب قبل از تیرباران، حداقل در ظاهر، یحیی صبح ازل، برادر کوچکتر و ناتنی بهاءالله را به عنوان رهبر تشریفاتی جنبش برگزید. پس از ترور نافرجام ناصرالدین شاه توسط بابی‌ها، بهاءالله به عنوان رهبر بابی‌ها دستگیر و زندانی شد. به گفتهٔ بهاء، او در دوران حبس خود در سیاه‌چال تهران هم‌زمان با تحمل سختی‌های بسیار تجربه‌های عرفانی زیادی کرد. در یکی از تجربه‌ها حوریهٔ الهی را مشاهده نمود که او را به رسالت الهی و نصرت خداوند اطمینان داد و با این وعده روحش را مسرور ساخت. بهائیان این واقعه را نشانهٔ تولد آئین بهائی می‌دانند. او پس از چهارماه، تبرئه شد و به همراه همسر و فرزندان خردسال خود به بغداد در عراق عثمانی تبعید گشت.
نوشته‌های بهاءالله مانند کتاب ایقان در بغداد، همراه با کاریزما و توانایی ذاتی او برای رهبری که تا آن زمان در میان بابی‌ها شناخته شده بود، بابیان را، که اکثر رهبرانشان در سرکوب‌های شدید دولتی در ایران کشته شده بودند، برآن داشت تا او را به عنوان منبعی برای هدایت و الهام در نظر بگیرند. بهاءالله در دوران تبعید در عراق، جامعه رو به زوال و سرخورده بابی را از طریق آثارش عمیقاً مُتحول ساخت و سطح اخلاقی و روحانی آن را ارتقا بخشید. این آثار بر انضباط قوی روحانی، نصایح اخلاقی، و تأکید بر اعمال و رفتار انسانی و پرهیز کامل از خشونت، مبارزه مسلحانه و رفتارهایی که منجر به ناآرامی‌های اجتماعی می‌شود متمرکز بود. سلوک دینی از دیدگاه بهاءالله بر جنبه‌های اخلاقیِ دینی استوار است. این دیدگاه که به وضوح در دو اثر معروف او «کلمات مکنونه» و «کتاب ایقان» تجلی یافته، نقش مهمّی در احیای جامعهٔ بابی و آموزش اخلاق به عنوان لازمه حیات روحانی، ایفا نمود. بهاءالله دو سال از دوره ده ساله تبعید در عراق را به امید فرونشاندن تنشی که برادرش میرزا یحیی مسبب آن بود در کوه‌های کردستان گذراند.
بعد از ۱۰ سال تبعید در عراق، دولت عثمانی تحت فشار دولت ایران، بهاءالله را به استانبول و سپس به ادرنه تبعید کرد. در سال ۱۲۴۲ خورشیدی (۱۸۶۳م) قبل از ترک عراق به سوی استانبول، بهاءالله و برخی از همراهانش برای دوازده روز در باغ نجیب پاشا در حومه بغداد اقامت کردند. بهاءالله به بابیانِ حاضر اعلان کرد که او پیام‌آور الهی و همان من یظهره الله یا موعودی است که باب به آمدنش وعده داده است. بهاءالله در این گردهمایی همچنین بر یگانگی نوع انسان، شمول گرایی دیانت جدید، نفی کامل خشونت و جهاد، و اینکه دوره دیانت او دست‌کم هزار است تأکید کرد. این واقعه در بین بهائیان به عید رضوان شناخته می‌شود. تقریباً عموم بابیان به بهاءالله گرویدند و زان پس بهائی نامیده شدند.
تبعید بهاءالله به ادرنه هم‌زمان با اصلاحات نوگرایانه در امپراتوری عثمانی بود که ذهن بهاءالله و همراهانش را با مفاهیم مدرن مشغول کرد و او با نوگرایان در تماس بود. برخی دانشوران او را به‌شدت تحت تأثیر افکار مسیحی و غربی رایج در عثمانی عصر خود می‌دانند که بعدها این اندیشه‌ها را با اندیشه‌های شیعی و تصوف آمیخته کرد و در آثارش آورد. ولی در مقابل، برخی دیگر از دانشوران شباهت اندیشه‌ها را دلیل تأثیر پذیرفتن بهاءالله از متفکران غربی نمی‌دانند، و شباهت‌ها را سطحی و اندیشه‌های بهاءالله به خصوص در زمینه تکاملِ جمعیِ و وحدتِ نوعِ بشر، سیر تکاملی ادیان، و نقش دین در پویاییِ اجتماعی و معنوی انسان را با مُتفکران غربی معاصر او در تضاد می‌دانند.
بهاءالله رسالت خود را با نوشتن نامه به سران کشورهای مختلف به صورت عمومی اعلام نمود. در این نامه‌ها بهاءالله خود را موعود تمامی ادیان نامید و سران کشورها را دعوت کرد تا با ایجاد امنیت جمعی، خلع سلاح‌های بین‌المللی، و ایجاد یک جامعه متحد جهانی به صلح عمومی دست یابند. او همچنین در این نامه‌ها بر لزوم دموکراسی، جدایی دین از سیاست، حکمرانی قانون، تساوی و رواداری دینی تأکید کرد. دولت عثمانی به دلیل درگیری میان ازلیان و بهائیان و دعاوی دینی بهاءالله، و فشارهای دولت ایران برای تبعید وی، به دورترین نقطه در قلمروی عثمانی از ایران، او و ۷۰ تن از پیروانش را به عکا تبعید و در قلعه‌ای زندانی کرد.
بهاءالله آثار زیادی از خود به جای گذاشته است. تا کنون حدود پانزده هزار نامه و متن نوشته شده توسط وی شناسایی شده است. از جمله این آثار می‌توان به کتاب ایقان، کلمات مکنونه، جواهر الاسرار، چهار وادی، هفت وادی، کتاب عهدی، سورهٔ ملوک، و کتاب اقدس اشاره کرد. آثار بهاءالله بر فضائل اخلاقی، اصل یگانگی نوع انسان، صلح جهانی، جدایی دین از سیاست، قانون‌مداری، ترویج یک نظام آموزشی همگانی و اجباری، برابری حقوق زن و مرد، همزیستی مسالمت آمیز ادیان، ترکِ تعصبات دینی و نژادی، و پرهیز از ملی‌گرایی افراطی و نفی کامل خشونت تأکید دارد. بهاءالله مهم‌ترین اثر خود یعنی کتاب اقدس را چند سال پس از تبعید به عکا نوشت. در این کتاب بهاءالله علاوه بر احکام دیانت جدید، دستورهای اخلاقی و اجتماعی، مسئله جانشینی عبدالبهاء، و اصول اداری جامعهٔ بهائیان را نیز گنجانده است. او طبقه پیشوایان دینی را در آئین بهائی منسوخ نموده و نظم اداری بهائی که در راس آن بیت العدل اعظم قرار دارد را تشریح و قوانین مدنی، کیفری، اخلاقی و دینی بهائی را که قرار است با تفسیرهای رسمی و یک روش اداری بهائی همراه باشد مشخص نموده است.
بهاءالله در سال ۱۲۷۱ خورشیدی پس از مواجه با تب و بیماری مختصر در سحرگاه ۲۹ ماه مه ۱۸۹۲ میلادی در ۷۵ سالگی در عکا درگذشت، و عبدالبهاء به وصیت بهاءالله جانشین او شد.