stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
بندر خمیر
پیشینه

بندرخمیر تا سال۱۳۸۳ یکی از بخش‌های بندرعباس محسوب می‌شد، اما به دلیل موقعیت خاص، به شهرستان ارتقا یافت.
بندرخمیر دارای ۵۹ سال سابقه بخش و قریب به دوازده سال است که مرکز شهرستان خمیر است.
شهرداری بندرخمیر ۵۰ سال قدمت دارد و در سال ۱۳۴۶ تأسیس شده که هم‌اکنون حائز درجه ۵ است.
بندرخمیر یکی از شهرهای در حال توسعه و مهاجرپذیر استان هرمزگان است که عواملی همچون موقعیت جغرافیایی و روند رو به رشد وضعیت اقتصادی و صنعتی با وجود کارخانه‌های بزرگی چون کارخانه سیمان هرمزگان، پایانه بار، شهرک صنعتی ۱ و۲، کارخانه گچ خمیر، گمرگ و ارتباط حمل‌ونقل دریایی کالا به کشورهای همسایه جنوبی خلیج فارس و همچنین وجود آثار تاریخی و گردشگری همچون تالاب بین‌المللی خورخوران ،جنگل های حرا با جزایر متعدد از جمله جزیره زیبای مردو، جزیره منحصربفرد وارمی، کلبه رؤیایی کالنگار، درخت کهنسال حرا، آب‌گرم‌های معدنی درمانی، دیوار بلند سِدار، برج قلعه تاریخی خمیر، مسجد باشکوه جامع، آب انبارها و … در توسعهٔ آن نقش دارد.
شغل اکثر مردم پیله‌وری، ملوانی، صیادی و دامداری است.
اقلیم

بندرخمیر از جهت آب و هوایی در محدوده گرم و مرطوب قرار دارد. متوسط دمای ده ساله ۲۶٫۷ درجه سانتی‌گراد و میانگین حداقل و حداکثر دمای ده ساله ۱۸٫۱ و ۳۵٫۳ درجه سانتی‌گراد و تبخیر سالیانه ۳۶۷۲ میلی‌متر و میزان متوسط بارندگی سالیانه ۲۰ سال اخیر حدود ۱۷۱میلی‌متر است.
آثار تاریخی

در بندرخمیر آثار تاریخی متعددی وجود دارد که تعدادی از آن‌ها عبارت‌اند از:
دیوار سِدار: دیوار بلندی است که از بالای کوه تا ساحل دریا برای محافظت از شهر توسط سعید بن سلطان حاکم وقت عمان بنا شده و قدمت آن به دوره زندیه می‌رسد.
قلعه خمیر: بنایی متشکل از چند برج و یک عمارت که حدود سه قرن پیش ساخته شده‌است. این قلعه به قلعه سعید بن سلطان حاکم وقت عمان معروف می‌باشد.
کاروانسرای تاریخی، مقبره اولیاها و بزرگان، آب انبارها (برکه‌های) متعدد و تاریخی، چهار مقبره تاریخی، آثار و بقایای مسجد کوچکی در کنار مسجد جامع قرار دارد و بیش از ۴۰۰ سال سابقه تاریخی دارد.
دهکده گوری: در بالای کوه خمیر واقع است که قدمت آن دوره پرتغالیها نسبت داده می‌شود. هم‌اکنون آب انباری در این محل جهت تأمین اب شرب گردشگران بومی و خارجی بنا گردیده‌است که بزودی در فهرست آثار ملی قرار خواهد گرفت.
امکانات شهری

بندرخمیر دارای یک درمانگاه و یک بیمارستان ۳۲ تختخوابی به نام بیمارستان سید عبدالباقی نیاپور است که توسط فردی خیر احداث شده‌است.
جمعیت دانش آموزی و فضاهای آموزشی شهر نیز شامل ۴۳۲۴ دانش آموز مشتمل بر شش آموزشگاه در مقطع دبیرستان در شش فضای آموزش، شش آموزشگاه در مقطع راهنمایی در پنج فضای آموزشی، ۱۰ آموزشگاه در مقطع دبستان در ۱۰ فضای آموزش می‌باشد. یک واحد دانشگاهی پیام نور با چهار رشته تحصیلی افتتاح گردیده که فاز اول دانشگاه با مشارکت مردم و دولت در حال احداث می‌باشد؛ که هم‌اکنون دارای ۱۲ رشته می‌باشد و دانشگاه آزاد نیز در این شهر به همت معتمدین راه اندازی گردیده‌است.
مشاهیر

صدرالاسلام و ملاسلیمان خمیری از علما و شعرای بنام بندرخمیر (در اوایل قرن سیزدهم هجری) و نیز مرحوم سیدامیرشیخ عالم، فقیه و مرجع دینی منطقه در قرن اخیر بوده که از خود خدمات و آثار ماندگاری بجای گذاشته‌اند.
مرحوم سید عبدالباقی مظفری نیاپور، مرحوم حاج عبدالهادی بلوکی، محمدطیب بلوکی، مرحوم محمدطیب نیک‌بین، مرحوم حاج محمد صالح محمودی و محمود محمودی ومرحوم سید عبدالرئوف قتالی و سید عبدالباعث قتالی، سید عبدالجلیل قتالی، مرحوم شیخ عبدالرحمن انصاری، شیخ عبدالرحمن عارفی، مرحوم حاجی احمد عبدالله لشتغونی، مرحوم سید ابوطالب آل عبایی، مرحوم حاجی میر، مرحوم حاج عبدالرحمن عقیلی، مرحوم شیخ عبدالله انصاری، مرحوم سید یوسف حکیمی، مرحوم یوسف ادیبی، مرحوم محمد رشید ادیبی، حاجی محمد باستی و مرحوم محمدنور بخشایش از معتمدین و بزرگان شهرستان بندرخمیر بوده‌اند.
جینو و آشپزی ایتالیایی

| جینو و آشپزی ایتالیایی | جینو و آشپزی ایتالیایی |
| --- | --- |
ژانر: آشپزی، مسافرت
مجری: جینو داکامپو
کشور سازنده: انگلستان
زبان اصلی: انگلیسی و فارسی
شمار سری‌ها: ۴
تولید: تولید
مدت: ۳۰ دقیقه
تولیدکننده: ITV Studios
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: آی‌تی‌وی
انتشار اولیه: ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۳ (۲۰۱۳-09-۱۳) – تا اکنون
پیوندهای بیرونی: پیوندهای بیرونی
وبگاه: وبگاه
جینو و آشپزی ایتالیایی (انگلیسی: Gino's Italian Escape) یک برنامه مستند آشپزی با اجرای جینو داکامپو است که از سپتامبر ۲۰۱۳ از شبکه آی.تی.وی انگلستان پخش می‌شود. در این برنامه جینو به زیباترین مناطق ایتالیا سفر می‌کند و بینندگان همزمان با دیدن مناظر زیبا و دیدنی‌های ایتالیا با بهترین غذاهای هر منطقه آشنا می‌شوند. در هر قسمت از این برنامه جینو پس از آشنایی با غذاهای محلی هر منطقه با استفاده از محصولات محلی طرز تهیه غذا را آموزش می‌دهد. این برنامه از فوریه سال ۲۰۱۵ با زیرنویس و دوبله فارسی از شبکه من‌وتو پخش می‌شود.
نام سری‌ها

| سری | عنوان | تاریخ شروع | تاریخ پایان | قسمت‌ها |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | جینو و آشپزی ایتالیایی | ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۳ | ۲۵ اکتبر ۲۰۱۳ | ۶ |
| ۲ | جینو و آشپزی ایتالیایی: طعم خورشید | ۵ سپتامبر ۲۰۱۴ | ۱۰ اکتبر ۲۰۱۴ | ۶ |
| ۳ | جینو و آشپزی ایتالیایی: جزیره‌های خورشید | ۶ نوامبر ۲۰۱۵ | ۱ ژانویه ۲۰۱۶ | ۶ |
| ۴ | جینو و آشپزی ایتالیایی: ایتالیای پنهان | ۱۰ اکتبر ۲۰۱۶ | ۲۱ نوامبر ۲۰۱۶ | ۷ |
:
مجرم زیرک

«مجرم زیرک» (به انگلیسی: Smooth Criminal) هفتمین تک‌آهنگ منتشر شده از آلبوم استودیویی «بد» مایکل جکسون است که در سال ۱۹۸۷ منتشر شد. متن آهنگ دربارهٔ زنی به نام «اِنی» (Annie) است که در یک آپارتمان توسط یک هیتمن مورد ضرب و شتم قرار گرفته است. این آهنگ در ۲۴ اکتبر ۱۹۸۸ به عنوان تک‌آهنگ منتشر شد و توانست رتبهٔ هفتم را در جدول صد اثر برتر بیلبورد کسب کند. این ترانه یکی از موفق‌ترین کارهای مایکل جکسون است. موضوع آهنگ در مورد دفاع از حقوق زنان است. در متن داستان، دختری به نام اِنی مورد ضرب و شتم قرار می‌گیرند و مایکل از او دفاع می‌کند این ترانه همچنین در بسیاری از آلبوم‌های گردآوری شدهٔ جکسون نیز منتشر شده است، از جمله: شماره یک‌ها، مجموعه اصلی مایکل جکسون، مجموعه نهایی، پادشاه پاپ و این است.
ترکیب‌بندی

«مجرم زیرک» از آهنگ قبلی نوشته شده توسط جکسون، "Al Capone" (به نام گانگستر زندگی واقعی آل کاپون) تکامل یافته است، که در سال ۲۰۱۲ در انتشار مجدد بد ۲۵ منتشر شد. و آواز جکسون را در بر می‌گیرد. اشعار راوی را توصیف می‌کند که فرشی خون‌آلود و بدنی بیهوش می‌یابد. آواز کر، «اِنی، تو خوبی؟»، از اِنی ساختگی که در آموزش احیای قلبی ریوی استفاده می‌شود، الهام گرفته شده است. کارآموزان یادمی‌گیرند که در حین تمرین احیاء روی آدمک بگویند «اِنی، حالت خوب است؟»
موزیک ویدئو

جکسون از وینسنت پترسون خواست تا مفهومی برای این فیلم کوتاه در نظر بگیرد. پترسون به آهنگ ناتمام گوش داد و مفهوم کلوپ گانگستری دهه ۱۹۳۰ را مطرح کرد. وینسنت پترسون، که رقصنده اصلی در موزیک‌ویدئوهای «بزن به چاک» و «تریلر» بود، با همکاری جکسون و جفری دنیل از گروه موسیقی روح شالامار، ویدئوی «مجرم زیرک» را طراحی کرد. این ویدئو و کت و شلوار سفید جکسون و فدورا به فیلم کمدی-موزیکال فرد آستر واگن باند، به ویژه صحنه «باله شکار دختر» (که خود از رمان‌های میکی اسپیلین الهام گرفته شده است) ادای احترام می‌کنند. این ویدئو، به کارگردانی کالین چیلورز بین اواسط فوریه و آوریل ۱۹۸۷ در کالور سیتی، کالیفرنیا و در پشت‌صحنه در استودیو یونیورسال هالیوود فیلمبرداری شد و در شب ۱۳ اکتبر ۱۹۸۸ در ام‌تی‌وی نمایش داده شد.
در این ویدئو، جکسون و سایر رقصندگان حرکت لین را اجرا می‌کنند که از نظر فیزیکی غیرممکن به‌نظر می‌رسد. رقصندگان، ۴۵ درجه به جلو خم می‌شوند در حالی که پشت خود را صاف و پاهای خود را صاف روی زمین قرار می‌دهند و قبل از بازگشت به حالت قائمه، وضعیت خود را حفظ می‌کنند. لین، مرکز جرم بدن را فراتر از آن چیزی که می‌تواند تحمل کند حرکت می‌دهد. در اکتبر ۱۹۳۳، تیم جکسون، روشی را برای اجرای کنسرت لین با استفاده از کفش‌های طراحی‌شده خاص که به گیره‌هایی که از صحنه بالا می‌آیند قلاب می‌کنند، به ثبت رساندند. حتی با کفش، حرکت نیاز به قدرت ورزشی خوبی دارد.
این ویدئو برندهٔ بهترین موزیک ویدئو در جوایز بریت ۱۹۸۹ شد و انتخاب منتقدان در همان سال به جکسون جایزه «بهترین ویدئو» و جوایز انتخاب مردم را برای «موزیک ویدئوی مورد علاقه» اعطا کرد.
در سال ۲۰۱۹، کیم کارداشیان، شخصیت تلویزیونی آمریکایی، فدورا «مجرم زیرک» جکسون را برای دخترش نورث وست خریداری کرد که هنوز آرایش او روی آن بود.
سبک لباس و همچنین رفتارهایی که جکسون به تصویر کشیده بود، در اقتباس‌های متعدد بازی ویدیویی مایکل جکسون مون‌واکر دوباره استفاده شد. این آهنگ به عنوان موسیقی پس‌زمینه عمل می‌کند، کلوپ شبانه که در موزیک ویدئو دیده شده، در بازی نیز ظاهر می‌شود. این ویدئو بخش اصلی فیلم مون‌واکر محصول ۱۹۸۸ است.
عوامل

اقتباس شده از یادداشت‌های تک‌خطی و وب‌سایت مایکل جکسون.
مایکل جکسون – آواز، کف‌زدن، تنظیم آواز، تنظیم ریتم، تولید
کوئینسی جونز - تولید
بیل باترل – درامز
جان رابینسون – درامز
بروس سوئد – طبل، اطلاعیه پلیس، ضبط
دیوید ویلیامز - گیتار
کیم هاچکرافت – ساکسیفون
لری ویلیامز – ساکسیفون
گری گرانت - ترومپت
جری هی – ترومپت، تنظیم بوق
کوین مالونی – پیانوی بی‌صدا استاین‌وی
کریستوفر کرل – سینکلایر
دنی جاگر – جلوه‌های سینکلایر
مایکل روبینی - جلوه‌های سینکلایر
جان بارنز - سینت سایزر
مایکل بودیکر - سینت سایزر
دکتر اریک شولن – ضبط ضربان قلب
جان بارنز – تنظیم ریتم
صحنه‌ای از موزیک ویدئوی «مجرم زیرک» که در آن از تکنیک مایل ضد جاذبه استفاده شده است
بخشی از ترانهٔ «مجرم زیرک»
جوین (ولایت)

| ولایت جُویْن | ولایت جُویْن |
| --- | --- |
نام: ولایت جُویْن
کشور: ایران
استان: خراسان رضوی
شهرستان: جوین، جغتای
نام‌های دیگر: گویان، کُویان، جُویان
جُوِیْن، یکی از ولایت‌های ربع نیشابور خراسان بزرگ؛ که در منابع مختلف از آزادوار به عنوان قصبه یا شهر مرکزی این ولایت، یاد شده است. این ولایت در مسیر راه نیشابور به قومس و ری قرار داشته است. دانشوران بسیاری از این ولایت برخاسته‌اند که از آن‌ها در منابع مختلف تاریخی و رجالی یاد شده است. ولایت جوین را در جغرافیای امروز، به شهرستان‌های جوین و جغتای در استان خراسان رضوی ایران و حدی از نواحی پیرامون آن، مطابقت داده‌اند.
جوین در میان ولایت‌های ربع نیشابور در صفحه‌ای از نسخه خطی کتاب تاریخ نیشابور الحاکم.
نام‌شناخت

جُوَیْن، جُویان، کویان یا گویان؛ نام یکی از ولایت‌های ربع نیشابور خراسان است. نام این ولایت در «احسن‌التقاسیم» محمد مقدسی، به صورت کویان، جُویان و گویان؛ در «صورةالارض» ابن حوقل و «تاریخ نیشابور» الحاکم، جوین؛ در «معجم‌البلدان» یاقوت حموی، «الانساب» سمعانی و «اللباب» ابن اثیر، به صورت جُوَیْن و کویان آمده است. به نوشته بیهقی، جوین را یزد خسر پسر ساسویه بنا کرده است. مردم خراسان این ناحیه را کُویان می‌گفته‌اند و جُوین معرب آن است. بر پایه گفته اعتمادالسلطنه، کسانی که نام اصلی این ناحیه را گویان می‌دانند بر این باورند که گودرز، بانی آن بوده است. که در روستای ک هم‌اکنون کروژده نام دارد. همچنین چنان‌که در معجم‌البلدان آمده است به گفته بعضی، کویان، منسوب به «کوی» است.
جغرافیا و حدود

جوین؛ یکی از ولایت‌های ربع نیشابور خراسان؛ در البلدان ابن فقیه (قرن ۳ هجری)، زام (جام)، باخرز، جوین و بیهق از شهرهای نیشابور نام برده شده است. ابن رسته نیز جوین را در میان سیزده رستاق نیشابور برشمرده است که عبارتند از: استوا، ارغیان، اسفراین، جوین، بیهق، بشت، رخ، باخرز، زام (جام)، زاوه، زوزن، اشبنذ (اسفند)، خواب (خواف). چنان‌که در معجم‌البلدان آمده است حدود سرزمین جوین، از بسطام تا نیشابور بوده و مرزهای جوین در سمت جنوب، به بیهق؛ و در سمت شمال، به مرزهای جاجرم پیوسته است. قصبه (شهر مرکز) آن، «آزادوار» است که در آغاز این خوره، در سمت باختر می‌باشد.
جغرافیا و حدود > آزادوار

آزادوار به معنی لغوی «خوی و خصلت آزادان» و «همچون آزدمردان»؛ قصبه (شهر مرکز) ولایت جوین ربع نیشابور، که در مسیر راه ری به نیشابور قرار دارد و آرامگاه سید حسن غزنوی شاعر در آنجاست. گروهی از عالمان همچون ابوعبدالله محمد بن حفص بن محمد یزید شعرانی نیشابوری آزادواری (متوفی ۳۱۳ هجری)، ابوالعباس محمود بن محمد بن محمود آزادواری و ابوحامد احمد بن محمد بن عباس آزادواری منوسب به این شهرند.
جغرافیا و حدود > حاکم‌نشینان جوین

در هر یک از ولایات، آبادی یا شهری که قصبه یا شهر اصلی هر ولایت به‌شمار می‌آمد محل استقرار حاکمران ولایت (تعیین شده از سوی حکومت مرکزی) بود. با بازبینی دوران‌های تاریخی ولایت جوین، شهر یا آبادی حاکم‌نشین ولایت جوین، تا قرن هفتم هجری و پیش از یوش مغولان به خراسان، «آزادوار»؛ از آن پس، تا نیمه قرن دوازدهم هجری (پایان حکومت صفویان)، حاکم‌نشینی به «فرومد» منتقل گردید؛ و از دوران افشاریان تا دوران فتحعلی‌شاه قاجار، «آق‌قلعه» حاکم‌نشینی جوین را عهده‌دار گردیده؛ و از آن پس و از دوران حکومت محمدشاه‌قاجار، حاکم‌نشینی به «جغتای» انتقال یافته است. حاکم‌نشینی جغتای با عنوان مرکز حکومت ولایات سه‌گانه جوین، بام و صفی‌آباد و تأسیس بخشداری (۱۳۱۶ش/۱۳۵۶ق) تا سال ۱۳۶۴ش/۱۴۰۵ق بر ولایت جوین ادامه یافته و پس از تقسیمات جدید کشوری، بخشی از مرکزیت اداری منطقه جوین به شهر «نقاب» منتقل گردید.
جغرافیا و حدود > تداوم حیات تاریخی

ناحیه جوین، سرانجام، بر اساس تصویب‌نامه شماره ۱۶۱۴۷۴ سال ۱۳۸۶ دولت ایران، در خصوص اصلاحات تقسیمات کشوری در استان خراسان رضوی؛ در قالب تأسیس دو حوزه فرمانداری شهرستان جغتای به مرکزیت شهر جغتای و شهرستان جوین به مرکزیت شهر نقاب، حیات تاریخی و هویت فرهنگی ولایت کهن جوین را جغرافیای خراسان، تداوم بخشیده و ماندگار نموده است.
ویژگی‌ها

جوین در منابع گوناگون تاریخی و جغرافیایی به عنوان ولایتی آبادان و دارای رونق کشاورزی و غنای فرهنگی توصیف شده است. در کتاب تاریخ نیشابور الحاکم، جوین را ویژگی‌هایی همچون: خاستگاه اولیا و علما؛ شرایط سکونتگاهی بسیار مطلوب با روستاهای آباد و پیوسته و فراوانی قنات‌ها؛ هوشمندی، کوششگری و سخاوتمندی مردم ولایت؛ اهتمام مردم به دین و علوم دینی؛ گستردگی و بزرگی خانه‌ها و مهمانخانه‌ها توصیف شده است. محمد مقدسی، جوین را سرزمینی پهناور و پُرحاصل شناخته و نوشته است میوه و غلّه بسیار، و پوشاک از آن صادر می‌کنند. راهی به گرگان دارد. مردم اهل حدیث و ادب‌دوستند. آزادوار، شهر مرکز ولایت، آباد و پرجمعیت و حاصلخیز است. و یاقوت حموی، جوین را سرزمینی ارجمند و خوش آب و هوا معرفی کرده است که در راه کاروان‌های بسطام به نیشابور، جای گرفته. او همچنین به نقل از بیهقی نوشته است که این ولایت، دارای ۱۸۹ دیه است که به یکدیگر پیوسته‌اند. جوین، سرزمینی مستطیل‌مانند، میان دو کوه، در گستره‌ای پهناور است که به دو نیم، تقسیم شده. در نیمه شمالی آن، از خاور به باختر، دیه‌ها به یکدیگر پیوسته که هیچ‌یک از دیگری جدا نیست و از نیمه جنوبی آن، قنات‌هایی برآورده‌اند که شمالی‌ها را سیراب می‌کند و در این نیمه، ساختمانی نیست. میان این سرزمین و نیشابور، پیرامون ده فرسنگ، راه است.
مشاهیر و بزرگان

جمعی کثیر از عالمان نامدار از ولایت جوین برخاسته‌اند. در کتاب معجم‌البلدان از این جمله از موسی بن عباس بن محمد بوعمران جوینی نیشابوری (متوفی ۳۲۳هجری)، امام الحرمین ابوالمعالی عبدالملک بن ابی‌محمد عبدالله بن یوسف بن عبدالله بن یوسف جوینی (متوفی ۴۷۸ هجری در نیشابور)، ابومحمد عبدالله بن یوسف جوینی (پدر امام‌الحرمین؛ متوفی ۴۳۴ هجری در نیشابور)، ابوالحسن علی بن یوسف جوینی (معروف به شیخ حجاز؛ متوفی ۴۶۳ در نیشابور)، ابوالمعالی محمد بن حسن به عبدالله بن حسن جوینی سرخسی یاد شده است. در تاریخ نیشابور الحاکم، از ۵ تن از دانشوران منسوب به جوین و آزادوار مقیم نیشابور یاد شده است که عبارتند از: ابراهیم بن عبدالرحمن آزادواری، محمد بن جعفر آزادواری، هارون بن محمد آزادواری، محمد بن ماهان جوینی، موسی بن عباس جوینی.امام الحرمین جوینی خود استاد غزالی و از مشاهیر علمای اسلامی است، تأثیر شگرف و بی نظیر مشاهیر و دانشمندان جوین در تاریخ ایران و به ویژه در ساختار علمی-فرهنگی دنیای اسلام، واضح و روشن است.
مشاهیر و بزرگان > محصولات کشاورزی

ولایت جوین با دارا بودن تعداد زیادی چاه عمیق که در اقصی نقاط این شهرستان واقع است، کشاورزی پر رونقی را در خود جای داده است. بسیاری از محصولات کشاورزی در این منطقه تولید می‌شود. بیشترین محصولات کشاورزی که در این منطقه تولید می‌شود عبارتند از، گندم، جو، چغندر قند، هندوانه و خربزه و دیگر محصولاتی که کشاورزی این منطقه را رونق خاصی بخشیده است. در سال‌های اخیر تمایل به کاشت درخت پسته به جهت مصرف کم‌آب توسط این درخت، سبب شد بسیاری از کشاورزان در مناطقی از ولایت جوین به کاشت این درخت رو بیاورند. محصول مرغوب پسته در این منطقه موقعیت ممتازی را برای جوین در مقایسه با دیگر مناطقی که کاشت پسته در آن‌ها رواج دارد رقم زده است.
پانوشت‌ها

↑  شمس‌الدین ابی‌عبدالله محمد مقدسی (۱۹۰۶)، احسن‌التقاسیم فی معرفة الاقالیم، لیدن: بریل، ص. ص۳۰۰، ۳۱۸٬۳۲۳
↑  ابی‌القاسم ابن حوقل النصیبی (۱۹۳۸)، صورةالارض، بیروت: دار صادر، ص. ج۲، ص ۴۲۸
1 2 3  شهاب‌الدین ابی عبدالله یاقوت حموی (۱۹۷۷)، معجم‌البلدان، بیروت: دارصادر، ص. ج۲، ص۱۹۲
↑  ابی‌سعد عبدالکریم بن محمد بن منصور التمیمی السمعانی (۱۹۸۰)، الانساب، قاهره: مکتبة ابن التمیمیة، ص. ج۳، ص۳۸۵
↑  عزالدین ابن الاثیر الجزری (۱۹۸۰)، اللباب فی تهذیب الانساب، بیروت: دار صادر، ص. ج۱، ص۳۱۵
↑  علی بن زید بیهقی (۱۹۶۸)، تاریخ بیهق، حیدرآباد: چاپ کلیم‌الله حسینی، ص. ص۷۴
↑  محمد حسن بن علی اعتمادالسلطنه (۱۳۶۸)، مرآةالبلدان، تهران: چاپ عبالحسین نوائی و میرهاشم محدث، ص. ج۴، ص۲۲۹۴
↑  ابوعبدالله حاکم نیشابوری (۱۳۷۵)، تاریخ نیشابور، ترجمهٔ محمد بن حسین خلیفه نیشابوری، با مقدمه و تصحیح و تعلیقات محمدرضا شفیعی کدکنی، تهران: آگه، ص. ص۲۱۵
↑  محمد بن احمد مقدسی (۱۳۶۱)، احسن التقاسیم فی معرفة الاقالیم، ترجمهٔ علینقی منزوی، تهران: شرکت مؤلفان و مترجمان ایران، ص. ج۲، ص۴۳۶
↑  ابی‌عبدالله احمد بن محمد بن اسحاق الهمذانی (۱۹۹۶)، البلدان، ترجمهٔ محمد بن حسین خلیفه نیشابوری، تحقیق یوسف الهادی، بیروت: عالم‌الکتاب، ص. ص۶۱۱
↑  ابی‌علی احمد بن عمر ابن رسته (۱۹۸۲)، الأعلاق النفسیه، لیدن: بریل، ص. ص۱۷۱
1 2 3  شهاب‌الدین ابی عبدالله یاقوت حموی (۱۹۷۷)، معجم‌البلدان، بیروت: دارصادر، ص. ج۲، ص۱۹۲
1 2  علی‌اکبر دهخدا (۱۳۷۷)، لغت‌نامه، تهران: دانشگاه تهران، ص. ج۱، ص۱۱۵
1 2  شهاب‌الدین ابی عبدالله یاقوت حموی (۱۹۷۷)، معجم‌البلدان، بیروت: دارصادر، ص. ج۱، ص۱۶۷
↑  منصور جغتایی (بهار ۱۳۷۹)، «پیشینه تاریخی حاکم‌نشینان جوین»، مشکوة، ش. شماره ۶۶، ص. ص۱۸۵–۱۸۶
↑  «تصویب‌نامه درخصوص اصلاحات تقسیمات کشوری در استان خراسان رضوی». مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی. ۴ دی ۱۳۸۶. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۲ دسامبر ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۳۱ مرداد ۱۳۹۵.
↑  ابوعبدالله حاکم نیشابوری (۱۳۷۵)، تاریخ نیشابور، ترجمهٔ محمد بن حسین خلیفه نیشابوری، با مقدمه و تصحیح و تعلیقات محمدرضا شفیعی کدکنی، تهران: آگه، ص. ص۲۱۵–۲۱۶
↑  محمد بن احمد مقدسی (۱۳۶۱)، احسن التقاسیم فی معرفة الاقالیم، ترجمهٔ علینقی منزوی، تهران: شرکت مؤلفان و مترجمان ایران، ص. ج۲، ص۴۶۵–۴۶۶
↑  ابوعبدالله حاکم نیشابوری (۱۳۷۵)، تاریخ نیشابور، ترجمهٔ محمد بن حسین خلیفه نیشابوری، با مقدمه و تصحیح و تعلیقات محمدرضا شفیعی کدکنی، تهران: آگه، ص. ص۳۴۸، ۳۵۸
↑  رئیس اداره کشاورزی شهرستان جوین (۲۱ مرداد ۱۳۹۵). «تولید سالانه 2700 تن پسته در جوین». آلنور. بایگانی‌شده از اصلی در ۵ اوت ۲۰۱۸. دریافت‌شده در ۵ اوت ۲۰۱۸.
فهرست منابع

«احسن‌التقاسیم فی معرفةالاقالیم»، تألیف ابوعبدالله محمد بن احمد مقدسی، ترجمه علینقی منزوی، تهران: شرکت مؤلفان و مترجمان ایران، ۱۳۶۱.
«احسن‌التقاسیم فی معرفة الاقالیم»، شمس‌الدین ابی‌عبدالله محمد مقدسی، لیدن: بریل، لیدن، ۱۹۰۶م.
«الأعلاق النفسیه»، تصنیف ابی‌علی احمد بن عمر ابن رسته، لیدن: بریل، ۱۹۸۲م.
«الانساب»، ابی‌سعد عبدالکریم بن محمد بن منصور التمیمی السمعانی، قاهره: مکتبة ابن التمیمیة، ۱۹۸۰م.
«اللباب فی تهذیب الانساب»، عزالدین ابن الاثیر الجزری، بیروت: دار صادر، ۱۹۸۰م.
«البلدان»، تألیف ابی‌عبدالله احمد بن محمد بن اسحاق الهمذانی، تحقیق یوسف الهادی، بیروت: عالم‌الکتاب، ۱۹۹۶م.
«پیشینه تاریخی حاکم‌نشینان جوین»، منصور جغتایی، مشکوة، بهار ۱۳۷۹، شماره ۶۶.
«تاریخ بیهق»، تألیف علی بن زید بیهقی، حیدرآباد، چاپ کلیم‌الله حسینی: ۱۹۶۸م
«تاریخ نیشابور»، ابوعبدالله حاکم نیشابوری، ترجمه محمد بن حسین خلیفه نیشابوری، با مقدمه و تصحیح و تعلیقات محمدرضا شفیعی کدکنی، تهران: آگه، ۱۳۷۵.
«دانشنامه جهان اسلام»، بنیاد دائرةالمعارف اسلامی، تهران، ۱۳۸۶.
«صورة الارض»، تألیف ابی‌القاسم ابن حوقل النصیبی، بیروت: دارصادر، ۱۹۳۸م.
«کتاب البلدان»، احمد بن ابی یعقوب ابن واضح الکاتب المعروف بالیعقوبی، لیدن: بریل، ۱۸۶۰م.
«لغت‌نامه»، علی‌اکبر دهخدا، تهران: انتشارات دانشگاه تهران، ۱۳۷۷.
«مرآةالبلدان»، محمدحسن بن علی اعتمادالسلطنه، تهران: چاپ عبالحسین نوائی و میرهاشم محدث، ۱۳۶۸.
«مسالک و ممالک»، تصنیف ابن خردادبه، ترجمه سعید خاکرند، تهران: مؤسسه مطالعات و انتشارات تاریخی میراث ملل، ۱۳۷۱.
«معجم‌البلدان»، شهاب‌الدین ابی‌عبدالله یاقوت بن عبدالله الحموی الرومی البغدادی، بیروت: دار صادر، ۱۹۷۷م.
بوستان قله

| بوستان قله قلهٔ اخی‌سعد | بوستان قله قلهٔ اخی‌سعد |
| --- | --- |
نام: بوستان قله قلهٔ اخی‌سعد
کشور: ایران
استان: آذربایجان شرقی
شهرستان: تبریز
بخش: منطقهٔ ۱
بوستان قله یکی از بوستان‌های شهر تبریز است که در محل گورستان تاریخی قلهٔ اخی‌سعد و در منطقهٔ ۱ شهرداری ایجاد شده‌است. از جمله آرمیدگان در قله، دو تن از امیران قره‌قویونلو هستند.
قله بر تمام محلهٔ بیلانکوه اشراف دارد و به «ساری داغ» (زردکوه) نیز معروف است. این محل، گورستانی تاریخی مربوط به بیش از ۸۰۰ سال قبل (سدهٔ پنجم و ششم هجری قمری) است؛ البته امروزه بر اثر زمین‌لرزه‌ها و وقوع جنگ‌ها، هیچ اثری از مزارهای آن برجای نمانده‌است.
این محل بعضاً جزء محلهٔ بیلانکوه محسوب شده و بعضاً هم به همراه بیلانکوه، جزء محلهٔ بزرگ‌تر باغمیشه ذکر شده‌است.
وجه تسمیه

اخی سعدالدین تبریزی یکی از عارفان اهل تبریز بود که مورد توجه اتابکان هم‌عصر خود، از جمله قزل ارسلان، قرار گرفته بود. یکی از دلایل این بذل توجه، این حکایت و پیش‌بینی اخی‌سعد دربارهٔ حکومت قزل ارسلان است:
صاحب ریاض الابرار نوشته که چون اتابک ایلدگز ارادهٔ سفر گرجستان نمود پسرش جهان‌پهلوان را ولیعهد کرده حکومت کلیه و اتابکی سلجوقیان بدو سپرد. قزل ارسلان که پسر دیگر ایلدگز و از جانب برادر نایب‌الحکومهٔ آذربایجان بود چون پدر در آن سفر درگذشت قزل ارسلان خواست که حکومت خود را مجزا از تحت ید برادر کند. با مولانا اخی سعد مشاوره نمود. مولانا فرمودند که دلتنگ مباش! ارادهٔ قادر مقتدر چنین علاقه گرفته که برادرت بمیرد و تو مسلط به عراق و آذربایجان باشی و بعد از تو دوباره این امر بزرگ را به عهدهٔ پسران برادرت خواهند گذاشت. و عاقبت چنان‌که او فرموده بود آن‌طور گردید. بعد از جهان‌پهلوان، قزل ارسلان سلطنت یافته چون او هم درگذشت اتابک ابوبکر بن محمد که ممدوح ظهیرالدین فاریابی بوده‌است به اورنگ سلطنت جلوس فرمود.
اخی سعدالدین تبریز در سال ۵۷۰ هجری قمری فوت کرد و بنا به وصیت خودش در قله به خاک سپرده شد. قزل ارسلان، اتابک وقت آذربایجان، برخلاف رسم معمول در مراسم تشییع جنازهٔ اخی‌سعد به صورت پیاده شرکت نمود. از آن تاریخ به بعد، آن گورستان و محله به نام «قلهٔ اخی‌سعد» مشهور شد.
تاریخچه

محمدامین حشری تبریزی در روضه اطهار دربارهٔ تعداد افراد مدفون در قله چنین می‌نویسد:
قریب بدان موضع کوهی است، در آن کوه «ولی» بسیار مدفون است و به قله اخی سعدالدین هم شهرت دارد. مشهور است که چهارصد و هشتاد ولی را در آن موضع دفن کرده‌اند و بدان وجه ولیانکوه‌اش گویند.
حافظ حسین کربلایی مؤلف روضات الجنان و جنات الجنان از ۴ مجموعه مزار-گورستان در شهر تبریز خبر می‌دهد (ذکر نام قلهٔ اخی‌سعد در کنار ۳ گورستان معروف تبریز): گورستان شمال شهر (محلهٔ سرخاب: مقبرةالشعرا)، گورستان جنوب شهر (محلهٔ چرنداب: مقبرةالوزرا)، گورستان غرب شهر (محلهٔ گجیل: مقبرةالعرفا) و گورستان شرق شهر (محلهٔ بیلانکوه: قلهٔ اخی‌سعد).
آرمیدگان

امیران قره‌قویونلو:
قرا یوسف قره‌قویونلو
قرا اسکندر قره‌قویونلو
دیگر آرمیدگان:
اخی سعدالدین تبریزی
شیخ محمود مزدقانی
بابا محمود
پیر آدینه
پیر محمد
سنگ مزارها

پل بیلانکوه یکی از آثار تاریخی مربوط به دورهٔ قاجاریان است و در تاریخ ۱۰ بهمن ۱۳۸۳ با شمارهٔ ثبت ۱۱۲۶۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. این پل در فاصلهٔ حدوداً ۳۰۰ متری در سمت غرب پارک قله واقع شده‌است.
در ساخت پایه‌های پل بیلانکوه، از حدود ۴۰ سنگ مزار صندوقی‌شکل به رنگ سیاه استفاده شده که با تخریب قبرهای قلهٔ اخی‌سعد به این محل انتقال داده شده‌اند. البته به جز یک مورد سنگ مزار که عبارت «هذه روضه … و سنه … سبعه مائه» در آن قابل قرائت است، کتیبهٔ بقیهٔ سنگ مزارها به دلیل فرسودگی به‌طور کامل از بین رفته‌است.
بوستان

جهت جایگزینی چمن با گونه‌های گیاهی مناسب در راستای مصرف کمتر آب و تناسب با شرایط آب‌وهوایی و اکولوژیکی منطقه، چمن موجود در سطوح و تپه‌های محدودهٔ پارک قله با گونه‌هایی همچون رز، یاس، برگ نو، زرشک، کاج، کبوده و سرو خمره‌ای جایگزین شده‌است.
در سال ۱۳۸۹ خورشیدی، سومین جشنواره تابستانی تبریز در بوستان قله برگزار گردید. در این جشنواره، بیش از ۲ هزار نفر از اهالی محله‌های بیلانکوه (در جنوب پارک) و خیابان عباسی (در شمال بوستان) حضور پیدا کردند.
قزل ارسلان در کنار نظامی گنجوی
سنگ مزارهای سیاه‌رنگ در پایه‌های پل بیلانکوه مشهود است.
علی محمد مجور

| علی محمد مجور | علی محمد مجور |
| --- | --- |
نخست‌وزیر یمن: نخست‌وزیر یمن
دوره مسئولیت ۷ آوریل ۲۰۰۷ – ۱۰ دسامبر ۲۰۱۱: دوره مسئولیت ۷ آوریل ۲۰۰۷ – ۱۰ دسامبر ۲۰۱۱
رئیس‌جمهور: علی عبدالله صالح عبدربه منصور هادی علی عبدالله صالح عبدربه منصور هادی
پس از: عبدالقادر باجمال
پیش از: محمد باسندوه
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲۶ آوریل ۱۹۵۳ ‏(۷۱ سال) استان شبوه، (اکنون یمن)
علی محمد مجور (انگلیسی: Ali Muhammad Mujawar؛ زادهٔ ۲۶ آوریل ۱۹۵۳) یک سیاست‌مدار اهل یمن است. وی از آوریل ۲۰۰۷ تا دسامبر ۲۰۱۱ نخست‌وزیر این کشور بود.
کوان هیون بین

| کوان هیون بین | کوان هیون بین |
| --- | --- |
권현빈: 권현빈
زادهٔ: ۴ مارس ۱۹۹۷ ‏(۲۷ سال) سئول
ملیت: کره جنوبی
پیشه‌ها: [[Singer rapper songwriter model actor]]
سال‌های فعالیت: 2015–present
نمایندگان: وای‌جی انترتینمنت YGKPlus
پیشه موسیقی: پیشه موسیقی
ژانر: کی-پاپ
ساز(ها): وکال
سال‌های فعالیت: 2017–اکنون
ناشر(ان): YGX
عضو پیشینِ: JBJ
 :  
نام کره‌ای: نام کره‌ای
هانگول: 권현빈
هانجا: 權炫鑌
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Gwon hyeon-bin
مک‌کیون–ریشاور: Kwŏn Hyŏnpin
 :  
امضاء: امضاء
کوان هیون بین (انگلیسی: Kwon Hyun-bin؛ زادهٔ ۴ مارس ۱۹۹۷) خواننده، مدل و بازیگر تلویزیون اهل کره جنوبی است.