stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ورزشگاه پرث
تاریخچه

در سال ۲۰۰۳، دولت استرالیای غربی یک فرمان را برای بررسی آینده مکان‌های بزرگ ورزشی در استرالیای غربی صادر کرد. برای انجام بررسی، یک هیئت وظیفه منصوب شد. ریاست آن را جان لانگوولانت، رئیس اجرایی اتاق بازرگانی و صنعت استرالیای غربی بر عهده داشت و گزارش نهایی خود را در ماه مه ۲۰۰۷ منتشر کرد. این گزارش، ساخت یک ورزشگاه جدید ۶۰٬۰۰۰ صندلی را یا در منطقهٔ پارک کیچنر یا در پرث شرقی توصیه می‌کرد که برای فوتبال استرالیایی، کریکت و همچنین ورزش‌های مستطیل شکل میدانی مانند فوتبال، راگبی ۱۵ نفره و راگبی ۱۳ نفره مناسب خواهد بود. هیئت وظیفه در برابر توسعه بیشتر سببیاکو اوال (ورزشگاه) توصیه کرد که تخریب خواهد شد. همچنین در برابر ساخت ورزشگاه جدید در محل برس‌وود توصیه شد و بیان کرد که «هزینه‌های توسعه در محل برس‌وود به‌دلیل شرایط مکان محلی و نیاز به ارتقاء قابل توجه برای حمل و نقل زیرساخت‌ها به طور قابل توجهی بالاتر خواهد بود.»
در ژوئیه ۲۰۰۷ دولت استرالیای غربی ترجیح خود را برای ساخت یک ورزشگاه جدید ۶۰٬۰۰۰ صندلی به‌جای توسعه مجدد سبیاکو اوال اعلام کرد و در اوایل سال ۲۰۰۸ تأیید کرد که سبیاکو اوال برای سوپر استادیوم جدید پرث تخریب خواهد شد تا در همسایگی کیچنر پارک ساخته‌شود.
قرار بود ورزشگاه جدید سبیاکو بین سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۶ ساخته‌شود و اکثریت ورزشگاه در سال ۲۰۱۴ به‌پایان برسد. قرار بود سبیاکو اوال بین سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ تخریب شود تا اجازه پایان ساخت و ساز در ورزشگاه پرث را دهد. ساخت و ساز صحنه‌ای اجازه می‌داد زمانی که ورزشگاه دو سوم با ظرفیت اولیه ۴۰٬۰۰۰ صندلی تکمیل شد فوتبال استرالیایی تا سال ۲۰۱۴ در محل جدید برگزار شود. مرحله نهایی در سال ۲۰۱۶ به‌پایان می‌رسید و ظرفیت ورزشگاه را به ۶۰٬۰۰۰ نفر گسترش می‌داد.
انتظار می‌رفت این ورزشگاه در درجه اول برای فوتبال استرالیایی با توانایی میزبانی کریکت، راگبی ۱۵ نفره، راگبی ۱۳ نفره و مسابقات فوتبال مورد استفاده قرار گیرد. برنامه‌ریزی شده‌بود که زمین خانگی تیم‌های وست کوست ایگلز و فریمنتل داکرز، دو تیم استرالیای غربی در لیگ فوتبال استرالیا باشد. همچنین برای میزبانی مسابقات تست اتحادیه راگبی، فوتبال و کنسرت‌های راک برنامه‌ریزی شدبود.
انتظار می‌رفت هزینه ورزشگاه کیچنر پارک به ۱٫۱ میلیارد دلار برسد که شامل ۸۰۰ میلیون دلار برای ساخت خود ورزشگاه و ۳۰۰ میلیون دلار در زیرساخت‌های مرتبط، اکتساب املاک، تشدید، زیرساخت‌های حمل و نقل و هزینه‌های دیگر بود. ساخت ورزشگاه جدید می‌توانست شامل انتقال ۲۷ اقامت خصوصی و انتقال ساکنان از یکی دیگر از ۶۶ املاک مسکن ایالتی اطراف سبیاکو اوال. این مستاجران مسکن دولتی در داخل منطقه سبیاکو جابه‌جا می‌شدند. این پروژه قرار بود توسط دولت استرالیای غربی تأمین مالی شود.
تاریخچه > مکان برس‌وود

در ژوئن ۲۰۱۱ دولت ایالتی اعلام کرد که ورزشگاه جدید در برس‌وود در بخش شمالی زمین گلف بورس‌وود پارک ساخته خواهد شد. دولت اعلام کرد که سایت بورس‌وود ترجیح داده می‌شود زیرا با تحولات اطراف بی بند و بار بود و سود اضافی متعلق به دولت بودن را داشت.
دولت اعلام کرد که قرار بود برنامه‌ریزی برای ورزشگاه جدید در برس‌وود تا اواسط سال ۲۰۱۲ به‌پایان برسد و ساخت و ساز در سال ۲۰۱۴ آغاز شود و قرار بود در سال ۲۰۱۸ تکمیل شود. مالتی‌پلکس را به‌عنوان دارندگان قرارداد برای ساخت ورزشگاه اعلام کرد و شرکت پاپولوس را به‌عنوان مشاوران معماری پروژه منصوب کرد.
زمین گلف بررس‌وود پارک بسته‌شد و ورزشگاه در راس شمالی آن ساخته‌شد
ورزشگاه پرث درحال ساخت و ساز، عکس گرفته‌شده از ویکتوریا پارک درایو در مه ۲۰۱۶
ورزشگاه پرث درحال ساخت و ساز، عکس گرفته‌شده از غرب پرث در ژوئیه ۲۰۱۶
نمای بیرونی ورزشگاه در دسامبر ۲۰۱۷، نمای قهوه‌ای سبکی آن قابل مشاهده‌است
کنوانسیون بین‌المللی حقوق همه کارگران مهاجر و اعضای خانواده‌های آنان

کشورهای عضو و امضاء کنندگان این معاهده:
  امضا و تأیید شده‌است
  پیوست یا موفق شدن
  فقط امضا کرده‌اند
کنوانسیون بین‌المللی حقوق همه کارگران مهاجر و اعضای خانواده‌های آنان (انگلیسی: International Convention on the Protection of the Rights of All Migrant Workers and Members of Their Families) یک سند همه جانبه بین‌المللی شامل یک سلسله موازین اخلاقی و حقوقی است که توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد در تاریخ ۱۸ دسامبر ۱۹۹۰ به تصویب رسید. این سند به عنوان یک راهنما و انگیزه برای حمایت از حقوق مهاجران در نظر گرفته شده‌است (مهاجرت به انتقال جمعیتی از یک محل جغرافیایی به محل دیگر گفته می‌شود).
تاریخچه تدوین و محتوای کنوانسیون

از اواخر دهه هفتاد با گسترش تعداد کارگران مهاجر، موضوع تدوین یک کنوانسیون در ملل متحد برای حمایت از حقوق کارگران مهاجر و خانواده‌های آنان مطرح و برای آن گروه کاری کمیته سوم مجمع عمومی سازمان ملل متحد تشکیل شد. رئیس گروه کار کنوانسیون در نوامبر ۱۹۸۰ در ارتباط با فعالیت گروه کار گزارشی داد که مبتنی بر تبادل آرای مقدماتی دربارهٔ حقوق اولیه کارگران مهاجر و خانواده‌های آنان و موضوعات اساسی که باید در کنوانسیون باشد را در بر می‌گرفت. کمیته کارگران مهاجر (CMW) بر حسن اجرای این پیمان نظارت دارد و یکی از هفت سازمان وابسته به این معاهده حقوق بشری است.
مفاد

در سال ۲۰۰۵ تعداد مهاجران بین‌المللی بین ۱۸۵ تا ۱۹۲ میلیون بود، که با جمعیت برزیل در آن سال برابری می‌کرد و تقریباً سه درصد کل جمعیت جهان را در بر می‌گرفت. تقریباً همه کشورها از آنجا که به نوعی مقوله مهاجرت مشغله‌شان است اعم از فرستادن، اعزام یا پذیرش مهاجر، آن را به یک مقوله جهان گستری به معنی افزایش نقش عوامل فوق ملی در روند اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و فرهنگی همه کشورها تبدیل کرده‌است.
نظریه کلی

کنوانسیون سازمان ملل متحد یک سند همه جانبه بین‌المللی شامل یک سلسله موازین اخلاقی و حقوقی است که به عنوان یک راهنما و انگیزه برای حمایت از حقوق مهاجران در کشورها عمل می‌کند. این موضوع بر اهمیت مهاجرت و حقوق بشر تأکید دارد، که به‌طور فزاینده ای به یک موضوع مهم سیاسی در سراسر جهان تبدیل شده‌است. این کنوانسیون با هدف حفاظت از کارگران مهاجر و اعضای خانواده‌های آنان تنظیم شده‌است. وجود این کنوانسیون یک استاندارد اخلاقی را تعیین می‌کند و به عنوان یک راهنما و محرک برای ارتقای حقوق مهاجران در هر کشور عمل می‌کند.
اجرایی شدن کنوانسیون

کنوانسیون در ۱۸ دسامبر ۱۹۹۰ توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد تصویب شد و برای امضا و الحاق کشورها نزد دبیرکل سازمان ملل متحد به امانت گذارده شد. این کنوانسیون پس از الحاق ۲۰ کشور در زمان طولانی هنگامی‌که السالوادور و گواتمالا در ۱۴ مارس ۲۰۰۳ آن را امضا کردند به تصویب رساند، پس از ۱۳ سال در اول ژوئیه ۲۰۰۳ لازم‌الاجرا شد و در حال حاضر ۳۷ کشور عضو آن هستند. این کنوانسیون دارای مقدمه و ۹ بخش می‌باشد.
قراردادهای نفتی ایران

قراردادهای جدید نفتی ایران (Iran Petroleum Contracts) مشهور به آی‌پی‌سی الگوی قراردادی است که در دوره جدید مدیریت وزارت نفت به وزارت بیژن نامدار زنگنه در دولت یازدهم جمهوری اسلامی ایران به منظور جذاب نمودن قراردادها برای شرکت‌های خارجی طراحی و تدوین شد. مسئول کمیته بازنگری قرادادهای نفتی IPC سید مهدی حسینی است که خود را در برنامه گفتگوی ویژه خبری شبکه دو سیما یک تکنوکرات معرفی کرد. این قراردادها و شرکت‌های خارجی طرف آن، مورد انتقاد شدید کارشناسان منتقد و اصول گرایان قرار گرفته‌اند.
تاریخچه قراردادهای نفتی

به‌طور کلی قراردادهای نفتی را به سه دسته امتیازی، مشارکتی و خدماتی تقسیم می‌کنند:
قرارداد امتیازی این اختیار را به طرف مقابل می‌دهد تا برای یک مدت طولانی به صورت مورد علاقه از منطقه نفتی بهره‌برداری کند و در نهایت درصدی از سود آن را به کارفرما دهد. این نوع قرارداد که اولین قرارداد نفتی ایران در زمان مظفرالدین شاه بود، در سال ۱۲۸۰ ه. ش با ویلیام ناکس دارسی انگلیسی بسته  و امتیاز اکتشاف، بهره‌برداری، حمل و نقل در سراسر ایران به استثنای پنج استان شمالی به مدت ۶۰ سال به او داده شد. سهم ایران از کل امتیاز دارسی ۱۶ درصد بود. رضا شاه پهلوی این امتیاز را در سال ۱۳۱۱ ه. ش ملغی کرد اما قراردادی از این نوع به نام قرارداد ۱۳۱۲ بست که سهم ایران ۲۰ درصد از کل فروش نفت در نظر گرفته شد. در سال ۱۳۲۹ ه. ش با تلاش‌های محمد مصدق و آیت‌الله کاشانی مجلس شورای ملی قانون ملی شدن صنعت نفت را تصویب کرد. طبق این قانون شرکت نفت ایران و انگلیس منحل شد و طرف خارجی حق مالکیت در هیچ‌کدام از فرایندها را نداشت. پس از کودتای آمریکایی-انگلیسی ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ ه. ش نوع جدیدی از قراردادهای نفتی به نام  قراردادهای مشارکتی تشکیل شد(برگرفته از مقاله دانشگاهی سال۱۳۸۶ تکسط مهدی رمیزی پور).
در قراردادهای مشارکتی شرکت‌ها در بخش‌های مختلف نفت با دولت‌ها همکاری کرده و در بخشی از سود فروش نفت سهیم می‌شوند. همه مراحل اکتشاف، استخراج و فروش نفت به شرکت‌های خارجی سپرده شد. مدت این قراردادها تا حدودی کوتاه‌تر از نوع اول و بین ۲۵ تا ۴۰ سال است. یک سال پس از کودتای ۲۸ مرداد قرارداد کنسرسیوم با مجموعه‌ای از شرکت‌ها شامل ۵ شرکت آمریکایی با سهم هرکدام ۸ درصد، شرکت انگلیسی BP با۴۰ درصد سهام به تنهایی، شرکت هلندی انگلیسی Shell با ۱۴ درصد سهام و شرکت فرانسوی Total با ۶ درصد سهام بسته شد و ایران تنها حقی به نام «پرداخت اعلام شده» از کنسرسیوم می‌گرفت.
در سال ۱۳۵۳ ه. ش قراردادهای خدمتی جایگزین نوع قبلی شد. این نوع قرارداد تا سال‌ها پس از انقلاب اسلامی ایران پابرجا بود. در این نوع قراردادها اکتشاف و توسعه در اختیار شرکت‌های خارجی قرار می‌گرفت.
قراردادهای بیع متقابل

قراردادهای بیع متقابل که جدیدترین نوع قراردادها پس از انقلاب می‌باشد هیچ گونه مالکیتی به شرکت‌های سرمایه‌گذار در صنعت نفت نمی‌دهد و شرکت‌های سرمایه‌گذار تمامی وجوه ناشی از نصب تجهیزات راه اندازی آن و انتقال تکنولوژی را برعهده می‌گرفتند. مشکل این نوع قراردادها این بود که هر چقدر پیمانکار بیشتر هزینه می‌کرد بیشتر پاداش می‌گرفت بدون نیاز به افزایش تولید و هیچگونه ضمانتی برای همکاری با شرکت‌های بزرگ نفتی از آن‌ها گرفته نمی‌شد.
کاربرد قرارداد بیع متقابل

در این قراردادها در عین حال که می­‌توان دانش فنی و تجهیزات لازم را از طریق سرمایه‌­گذاری خارجی جذب کرد، تمامی هزینه‌­های اولیه تاسیس و بهره‌برداری از پروژه نیز به عهده سرمایه­‌گذار است.
در ازای تعهد سرمایه‌­گذار به تامین مالی و تجهیزاتی پروژه، کشوری که از مساعدت شرکت سرمایه‌­گذار در زمینه تاسیس، بهره‌­برداری یا توسعه پروژه خود استفاده می­‌کند، متعهد می‌­شود که پس از به اتمام رسیدن فرایند ساخت پروژه، از طریق فروش محصولات و سود حاصل از بهره‌­برداری پروژه، تمام هزینه‌های سرمایه­‌گذاری اولیه و بخشی از سود سرمایه را طبق توافق به طرف سرمایه‌گذار، بپردازد.
این نوع قراردادها، در حال حاضر در سطح بین‌­المللی بسیار رایج هستند، چرا که کشورهای مختلف جهان، به ویژه کشورهای در حال توسعه و دارای قدرت پایین اقتصادی و ظرفیت­‌های محدود تجاری، با هدف توسعه صادرات خود از طریق به روز کردن فناوری­‌های خود در زمینه تجارت و جذب سرمایه، سعی دارند تا قراردادهای مذکور را با کشورها و شرکت­‌های خارجی توانمند و توسعه‌یافته درحوزه­‌های مختلف منعقد کنند.
استفاده از قرارداد بیع متقابل در ایران

قراردادهای بیع متقابل در کشور ایران، بیشتر در حوزه انرژی و فعالیت‌های نفت و گاز، استفاده می­‌شوند؛ به دلیل آنکه دست یافتن به سرمایه خارجی و داشتن تخصص موردنیاز برای اقدامات پرهزینه و پیچیده‌­ای مانند استخراج نفت و گاز، از عناصر ضروری بهره­‌برداری از ظرفیت این منابع محسوب می­‌شوند.
به زبان ساده­‌تر می­‌توان ادعا کرد که در زمینه­ استخراج‌­های کلان نفت و گاز، دسترسی به فناوری و تجهیزات پیشرفته مساوی با توسعه و پیشرفت در زمینه صادرات انرژی، ارزآوری و در یک کلام، رشد اقتصادی کشور است.
کشور ایران در اوایل دهه ۷۰ که با مشکلات تجهیزاتی و سرمایه‌ه­ای در زمینه استخراج انرژی به ویژه نفت خام دست­‌به‌­گریبان بود، با استفاده از ظرفیت قراردادهای بیع متقابل توانست با جذب سرمایه و خدمات و تجهیزات مورد نیاز، استخراج نفت خود را تا حد بسیار زیادی بهبود ببخشد.
از نمونه‌های معروف این قراردادها در ایران می­‌توان به قراردادهای بیع متقابل مابین ایران و شرکت‌­های خارجی مانند شرکت شل و شرکت توتال در زمینه تامین تجهیزات اکتشافات نفتی و احداث و توسعه میادین نفتی اشاره کرد.
مزیت قرارداد بیع متقابل

این نوع قراردادها، در شرایط ویژه­‌ای مانند زمان تحریم‌­های اقتصادی، می‌­توانند موجب انتقال سرمایه و فناوری و درصورت توافق، انتقال آموزش‌­های فنی به نیروی انسانی کشورهای تحت تحریم شوند.
قراردادهای بیع متقابل برای طرفین آن مزایایی مانند سهولت بازاریابی و بهره‌­گیری از فرصت‌های تجاری دوسویه را همراه دارد. همچنین این قراردادها، تسلط شرکت خارجی بر منابع داخلی یک کشور را به همراه ندارد چرا که تاسیس و بهره‌­برداری پروژه، تحت مدیریت و نظارت کامل کشور میزبان صورت می­‌گیرد و کشور سرمایه­‌گذار، صرفاً مقدمات تاسیس و بهره­‌برداری تا مرحله کلید زدن پروژه را برعهده می­‌گیرد و پس از آن به موجب قرارداد، هیچ حق و ادعایی در خصوص مالکیت پروژه احداث شده را ندارد.
به بیان دیگر، هدف قراردادهای بیع متقابل، آنگونه که در صنایع نفتی ایران منعقد و به کار گرفته‌­شده­‌اند، تضمین حاکمیت دولت بر منابع ارزشمند نفت و گاز و حفظ نظارت دولت بر عملیات‌­های استخراج و بهره­‌برداری این منابع، همگام با بهره‌­مندی از سرمایه و فناوری پیشرفته و خدمات خارجی است.
به‌­طور مثال یکی از بندهای قراردادهای بیع متقابل که در حوزه نفت به چشم می­‌خورد، صراحتاً اعلام می­‌دارد که شرکت ملی نفت ایران، به شرکت نفت خارجی اجازه می­‌دهد تا عملیات توسعه را از طرف و به نام شرکت ملی نفت ایران و نه به­ عنوان یک شریک یا مالک پروژه اجرا کند.
مزیت قرارداد بیع متقابل > خیانت شرکت‌های خارجی در این قراردادها

در قرارداد بیع متقابل با شرکت توتال، این شرکت پس از چند سال همکاری با ایران به یکباره از ایران رفت و تمام اطلاعات به دست آورده از میدان گازی پارس جنوبی را به قطر برد و به همراه شرکت شلمبرژر به ایران نقشه اشتباهی از لایه گازی پارس جنوبی داد تا از لایه گازی که در ایران قرارداشت برداشت کند نه لایه مشترک گازی با قطر. در همان قرارداد وسایل و تجهیزات مورد نیاز خود را به قیمتی که خود می‌خواست تعیین می‌کرد و علاوه بر پول تجهیزات بهره آن را هم از شرکت ملی نفت می‌گرفت. کارشناسان معتقدند اگر در زمان دولت هفتم و هشتم به وزارت نفتی بیژن زنگنه این قراردادها محرمانه نمی‌بود خسارات کمتری به ایران تحمیل می‌شد. خسارت‌ها زمانی بیشتر شد که نیمی از اکتشاف و توسعه میادین کشور به شرکت نروژی استات اویل داده شد در حالی که این شرکت در کشور خود تنها سهم ۲۹ درصدی داشت.
سال ۲۰۰۳ میلادی خبرگزاریهای نروژی از پرداخت رشوه به طرف ایرانی برای عقد این قرارداد خبر دادند. سال ۲۰۰۴ میلادی متهمین در نروژ محکوم شدند و اداره مبارزه با فساد نروژ استات اویل را به دلیل بهره‌برداری از اعمال نفوذ نامشروع ۲۰ میلیون کرون جریمه کرده و کارمندان خاطی اخراج شدند اما در ایران به دلیل نفوذ برخی مسئولین وقت معلوم نشد چه کسانی رشوه گرفته‌اند تا نیمی از صادرات نفت در اختیار این شرکت قرار بگیرد. برخی نام مهدی هاشمی رفسنجانی جزو عناصر اصلی این قرارداد می‌دانند.
بر طبق قراردادهای جدید نفتی IPC اکتشاف، تولید، توسعه، بهره بردای و فروش نفت و مالکیت مخازن به مدت ۲۵ سال به عهده طرف خارجی خواهد بود. ۵۰ درصد محصول از آن شرکت‌های خارجی خواهد بود. ایران به هر دلیلی (درخواست اوپک و...) برای افزایش یا کاهش برداشت باید از طرف خارجی اجازه بگیرد.
انتقادها به فرایند طراحی قرارداد

کمیته‌ای در اوایل دولت یازدهم موسوم به کمیته بازنگری قراردادهای نفتی در حاشیه فعالیت‌های اصلی دولت و در سکوت رسانه‌ای تشکیل شد تا کار تهیه و تدوین این قراردادها را به عهده بگیرد و مسئول این کمیته از طرف وزیر نفت مهدی حسینی تعیین شد اما اعضای این کمیته برای رسانه‌ها مشخص نشد. در طراحی این قرارداد شرکت‌های خارجی توتال، بی‌پی، Repsol و دو شرکت حقوقی انگلیسی شرکت داشتند. در طراحی برخی کارشناسان معتقدند که این مدل قراردادی از اسناد و امتیازات پشت صحنه برجام است چرا که آمریکایی‌ها و فرانسوی‌ها از فشارهای خود در مذاکرات کوتاه بیایند. متن قرار دادهای جدید نفتی علی‌رغم تأکید اصل ۷۷ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران هیچگاه در اختیار نمایندگان مجلس و دیگر منتقدین قرار نگرفت. برخی از قراردادها و امور دولت یازدهم مانند پیوست‌های برجام، قرارداد با پژو فرانسه، برخی آمارهای اقتصادی دولت این قراردادها هم مهر محرمانه بر آن خورد.
انتقادها به فرایند طراحی قرارداد > عقب‌نشینی نسبی دولت

در تاریخ ۱۱ آبان ۱۳۹۴ ه. ش دولت مصوبه‌ای دارد که چارچوب آی.پی.سی. را در ۱۵ ماده مشخص می‌کند. این مصوبات برخلاف متن اصلی قرارداد در اختیار خبرگزاری‌ها قرار گرفت. پس از انتقادات بر این قرارداد و تأکید رهبر انقلاب ایران در دیدار دانشجویی در سال ۱۳۹۵ ه. ش مبنی بر اصلاح این قرارداد دولت مصوبه جدیدی با ۵ ماده ارائه کرد و مدعی اصلاح آن شد اما منتقدان معتقدند هنوز اشکالات اصلی آن پابرجاست.
نظارت مجلس

علی رغم تأکید اعضای کمیسیون انرژی مجلس شورای اسلامی نهم مبنی بر در اختیار گذاشتن اصل قرارداد مجلس و محرمانه نبودن این قرارداد برای نمایندگان، دولت با این توجیه که متن آن محرمانه است و نمی‌توان متن قرارداد نفتی را در اختیار گذاشت از پاسخ به نمایندگان و در اختیار گذاشتن متن قرارداد به هیئت تطبیق قوانین زیر نظر رئیس مجلس طفره رفتند.
مرکز پژوهش‌های مجلس با انتشار تصویر ۷ نامه در تارنمای خود مدعی شده که در سه مرحله از وزارت نفت درخواست ارائه کامل مدارک قراردادها و مستندات مربوطه را ارائه کرده و هنوز نیز وزارت نفت به این درخواست رسیدگی نکرده‌است.
نظرات منتقدان

منتقدان معتقدند با این قرارداد نقض حاکمیت ملی، سیاسی و اقتصادی از طریق در اختیار گذاشتن منابع هیدروکربنی برای دوره‌های طولانی رخ خواهد داد و عملاً ایران را به دوران قبل از ملی شدن نفت در دوران محمد مصدق خواهد برد. برخی از منتقدین می‌گویند مهندسان ایرانی همان‌طور در شرایط مختلف جنگ و تحریم توانستند از مخازن بهره‌برداری کنند الان نیز می‌توانند چنین کاری انجام دهند و نمونه‌هایی برای آن ذکر می‌کنند:
بهره‌برداری از مخازن نفت در زمان تحریم جنگ تحمیلی
بازسازی پالایشگاه‌های تهران، تبریز و آبادان
اولین میادین استان فارس (سروستان و سعادت آباد) از سال۱۳۸۵ ه. ش با مهندسین ایرانی توسعه پیدا کرد و تولید آن در سال ۱۳۹۱ ه. ش به ۲۱۰۰۰ بشکه در روز رسید. تمام مراحل بهره‌برداری یعنی شیرین سازی، نمک زدایی، تقویت فشار گاز و پمپاژ نفت توسط مهندسان ایرانی در مجمتع دست بالا انجام گرفت.
شروع توسعه میدان نفتی آبان در سال ۱۳۸۸ ه. ش بود و در سال ۱۳۹۱ ه. ش به بهره‌برداری رسید. تمام مراحل بالادستی حتی اکتشاف به دست نیروهای ایرانی انجام شد و به تولید ۷۵۰۰ بشکه در روز رسید.
رستم قاسمی وزیر اسبق نفت در مصاحبه‌ای در سال ۱۳۹۲ه. ش اظهار داشته در زمان وزارت او فازهایی که در اختیار شرکت‌های ایرانی بود در مدت ۳۵ ماه به پیشرفت‌های زیر رسیده‌است:
پیشرفت فاز ۱۹ که معادل ۲ فاز است، ۶۲ درصد
پیشرفت فاز ۱۳ نیز که معادل ۲ فاز است ۶۲ درصد پیشرفت فازهای ۲۴ تا ۲۲ که دو فازی ۶۲٫۵ درصد
پیشرفت فاز ۱۴ که معادل ۲ فاز است ۵۰ درصد و پیشرفت فازهای ۲۱–۲۰ نیز در حال حاضر ۵۰ درصد است
در مقابل فازهایی که در سال‌های قبل از او و در دوران غیر تحریم در اختیار شرکت‌های بزرگ مثل Total و Shell قرار داشته به قرار زیر بوده:
فازهای ۴ و ۵ حدود ۶۰ ماه
فازهای ۲ و ۳ حدود ۶۸ ماه
فازهای ۶، ۷ و ۸ حدود ۸۲ ماه
فازهای ۹ و ۱۰ نزدیک به ۷۲ ماه طول کشید.
کارشناسان و مدیران مناطق نفتخیز جنوب اعلام کردند که ما این قراردادها را اجرا نمی‌کنیم و طی نامه‌ای به وزیر نفت اعلام کردند در صورت اجرای این قراردادها همه با هم استعفا می‌دهیم.
ایسوزو یامادا

| ایسوزو یامادا | ایسوزو یامادا |
| --- | --- |
ایسوزو یامادا در سال ۱۹۳۷: ایسوزو یامادا در سال ۱۹۳۷
نام هنگام تولد: میتسو یامادا
زادهٔ: ۵ فوریهٔ ۱۹۱۷ اوساکا، ژاپن
درگذشت: ۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۲ (۹۵ سال) توکیو، ژاپن
ملیت: ژاپنی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۳۰–۲۰۰۲
ایسوزو یامادا (山田五十鈴؛ Yamada Isuzu) (زادهٔ ۵ فوریه ۱۹۱۷ در اوساکا – درگذشتهٔ ۹ ژوئیه ۲۰۱۲) هنرپیشهٔ ژاپنی تئاتر و سینما بود که هشت دهه فعالیت داشت. او که ستارهٔ فیلم‌های صامت و دوران طلایی سینمای ژاپن بود، در ۹ ژوئیه ۲۰۱۲ پس از یک دوره بیماری در ۹۵ سالگی درگذشت.
زندگی

یامادا که در سال ۱۹۱۷ میلادی در اوساکا زاده شد. در سال ۱۹۳۰ در استودیو نیکاتسو مشغول به کار شد و در همان سال در نخستین فیلم سینمایی خود بازی کرد. این بازیگر ژاپنی در دههٔ ۱۹۳۰ میلادی با کارگردانان مطرحی همچون نیکاتسو، دایسوکه ایتو، مانساکو ایتامی و کنجی میزوگوچی همکاری داشته‌است.
یامادا در ۹ ژوئیه ۲۰۱۲ پس از یک دوره بیماری در ۹۵ سالگی درگذشت.
فعالیت هنری

ایسوزو یامادا بازیگری خود را به طور حرفه‌ای در دوران صامت سینمای ژاپن آغاز کرد و با کارگردانان برجستهٔ دوران طلایی سینمای ژاپن همکاری کرده‌است.
در دوران پس از جنگ جهانی دوم که سینمای ژاپن توانست نظر تماشاگران بین‌المللی را به خود جلب کند و در فروش گیشه توانست رکوردهای خوبی را ثبت کند نیز یامادا به بازیگری تبدیل شد که بسیاری از کارگردانان ژاپنی خواهان همکاری با او بودند.
در دههٔ ۱۹۶۰ میلادی نیز که فروش فیلم‌های سینمایی ژاپنی در گیشه پایین آمد، یامادا موفقیت‌های خود را در تلویزیون و صحنهٔ تئاتر ادامه داد، به طوری که مجموعهٔ تلویزیونی هیساتسو (به انگلیسی: Hissatsu) از جمله محبوب‌ترین مجموعه‌های تلویزیونی بود که با درخشش یامادا به مدت ۱۰ سال پخش شد.
یامادا تا اواخر دههٔ ۱۹۸۰ میلادی فعالیت خود به عنوان بازیگر در تلویزیون و تئاتر را ادامه داد.
آثار

فیلم‌های سینمایی مرثیه اوزاکا (به انگلیسی: Osaka Elegy) و خواهران گیون (به انگلیسی: Sisters of the Gion) از جمله آثار مطرح و برجسته‌ای هستند که ایسوزو یومادا در دههٔ ۱۹۳۰ میلادی در آن‌ها ایفای نقش کرده‌است.
فیلم‌های سینمایی در جریان (به انگلیسی: Flowing) به کارگردانی میکیو ناروسه (۱۹۵۶)، سریر خون (به انگلیسی: Throne of Blood) به کارگردانی آکیرا کوروساوا (۱۹۵۶) و یوجیمبو (به انگلیسی: Yojimbo) از جمله فیلم‌های سینمایی هستند که این بازیگر سرشناس ژاپنی در دوران پس از جنگ جهانی دوم در آن‌ها ایفای نقش کرده‌است.
برخی دیگر آثار او عبارتند از:
مسیح در برنز (青銅の基督, Seidō no Kirisuto) (۱۹۵۵)
رودخانه سیاه (黒い河, Kuroi kawa) (۱۹۵۷)
گرگ‌ومیش توکیو (東京暮色, Tōkyō boshoku) (۱۹۵۷)
در اعماق (どん底, Donzoko) (۱۹۵۷)
جوایز

این بازیگر ژاپنی در دوران بازیگری خود جوایز بسیار را دریافت کرد. او در سال ۲۰۰۰ میلادی نیز نخستین بازیگر زنی بود که توانست با دریافت جایزهٔ «گنج مقدس» که مهمترین جایزهٔ فرهنگی ژاپن به حساب می‌آید، مورد قدردانی مقامات این کشور آسیایی قرار بگیرد.
پی‌نوشت

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11  «ستاره سینمای صامت...»،  شبکهٔ خبری سینمای ایران.
هلیا سوهانی

هلیا سوهانی (زاده ۳۱ فروردین ۱۳۶۶) بازیکن راست دست هاکی روی یخ اهل ایران است. وی با ۱۶ سال سن جوانترین بازیکن تیم ملی هاکی روی یخ بانوان ایران است.
سوهانی مدافع تیم ملی هاکی روی یخ بانوان ایران است. وی در مسابقات هاکی روی یخ بانوان قهرمانی آسیا و اقیانوسیه ۲۰۲۳ به مدال تیمی نقره دست یافت.
سوهانی در این بازی‌ها در هر ۶ مسابقه به میدان رفت.
چالوس

| چالوس | چالوس |
| --- | --- |
 جهت عقربه‌های ساعت از بالا: شهر چالوس - جنگل‌های چالوس - جاده چالوس - کمربندی چالوس - پل رود چالوس:  جهت عقربه‌های ساعت از بالا: شهر چالوس - جنگل‌های چالوس - جاده چالوس - کمربندی چالوس - پل رود چالوس
چالوس: چالوس
کشور:  ایران
استان: مازندران
شهرستان: چالوس
بخش: مرکزی
نام(های) دیگر: چالِس (طبری شرقی)
نام(های) پیشین: شالوس، سالوس (معرب)
سال شهرشدن: ۱۳۲۵
مردم: مردم
جمعیت: ۰۹۲`۱۰۵ نفر (۱۴۰۲)
رشد جمعیت: ۱.۶+(نسبت به سال ۱۳۹۵)
تراکم جمعیت: ۹۵ نفر بر کیلومتر مربع
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
مساحت: ۱۵۹۷ کیلومتر مربع
ارتفاع: ۲۹
میانگین دمای سالانه: ۳(کاهش)
میانگین بارش سالانه: ۷۲۲(کاهش)
روزهای یخبندان سالانه: ۲۱۱(افزایش)
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
تأسیس شهرداری: ۱۳۲۵
ره‌آورد: برنج، کلوچه، مرکبات، سازه‌های دستی، ماهیگیری، کیوی
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۱۱–۵۲
شناسهٔ ملی خودرو:  ایران۷۲ ن، ۸۲ و
کد آماری: ۱۱۹۰
  چالوس  روی نقشه ایران ۳۶°۳۹′۱۵″شمالی ۵۱°۲۵′۱۷″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۶۵۴۲۸۴۳۳°شمالی ۵۱٫۴۲۱۳۰۴۳۳°شرقی﻿ / 36.65428433; 51.42130433   :   چالوس  روی نقشه ایران ۳۶°۳۹′۱۵″شمالی ۵۱°۲۵′۱۷″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۶۵۴۲۸۴۳۳°شمالی ۵۱٫۴۲۱۳۰۴۳۳°شرقی﻿ / 36.65428433; 51.42130433   
 :  
چالوس از شهرهای استان مازندران است که در جلگه میانی کرانه دریای مازندران جای گرفته است.شهر چالوس در غرب مازندران قرار دارد.
وجه تسمیه

واژه چالوس از دو لفط چا (čâ) و لوس (lus) تشکیل شده است. چا و چال در زبان طبری به معنی گودال می‌باشد. لس و لوس (کلارستاقی: لش و لوش) در زبان طبری به معنی لجن می‌باشد. لفظ چالوس در زبان طبری می‌تواند به معنی 'گودال لجنی' یا 'گودال باتلاقی' باشد.
پسوند اوس (us) یکی از جاینام‌های غرب مازندران می‌باشد. این جاینام در واژگانی در معنای محافظ و نگهبان استفاده می‌شده است. از این رو، چال + اوس به معنی 'محافظ گودال' می‌باشد. منظور از چال یا گودال، دهی است که در گذشته دور در پایین کوهپایه تشکیل می‌شد.
چال‌اوس معادل نام دیگر یونان (هِلِس hellas)، به معنی 'زیرین‌ترین' می‌باشد. همچنین، پسوند اوس در عناوین یونانی بکار می‌رفته است.
یک شهر با نام چالوس در کشور فرانسه وجود دارد.