ایالت چو
فرهنگ

بر اساس یافته‌های باستان‌شناسی، فرهنگ چو در ابتدا کاملاً شبیه به سایر ایالت‌های ژو در حوضه رودخانه زرد بود. با این حال، پس از آن، چو عناصر بومی را که از سرزمین‌های بای‌یوئه که در جنوب و شرق تسخیر کرده بود، جذب کرد و فرهنگ ترکیبی را در مقایسه با دشت‌های شمالی به‌وجود آورد.
در دوره ژو باختری، تفاوت بین فرهنگ چو و ایالت‌های دشت مرکزی در شمال ناچیز بود. فقط در اواخر دوره بهار و پاییز فرهنگ چو شروع به واگرایی کرد و برخی از جنبه‌های قدیمی‌تر فرهنگ را حفظ می‌کند و پدیده‌های جدیدی را به‌وجود آورد. همچنین برخی از عناصر را از مناطق الحاق شده جذب کرد. فرهنگ چو از محلی به محل دیگر دارای گوناگونی درونی قابل‌توجهی بود. چو، مانند چین و یان، غالباً توسط مردم دشت مرکزی به عنوان مردمی بافرهنگ توصیف نمی‌شد. با این حال، این تصویر با توسعه پسین چو نسبت به دشت‌های مرکزی سرچشمه می‌گرفت، این کلیشه در گذشته توسط دانشمندان کنفوسیوس‌گرا در دودمان چین پرورش داده شد تا به طور غیرمستقیم از رژیم حاکم و بعدی یعنی دودمان هان به عنوان ابزاری برای مهار مخالفان ایدئولوژیک خود و اقدامات فرهنگی آن‌ها استفاده کنند. از آنجایی که بنیانگذار دودمان هان از این ایالت بود، فرهنگ چو بعدها، همراه با فرهنگ دودمان چین و سایر ایالت‌های پیشیم از دوره ایالت‌های جنگ‌طلب به پایه فرهنگ دودمان هان تبدیل شدند.
هدایای تدفین اولیه چو عمدتاً از ظروف برنزی به سبک ژو تشکیل شده بود. ظروف برنز ایالت چو نیز ویژگی های خاص خود را دارند. به عنوان مثال، جین (میز محراب) برنزی که از مقبره چو در شیچوان، استان هنان کشف شده است، شکل پیچیده ای دارد. مربوط به اواسط سده ششم پیش از میلاد، یکی از مصنوعات موم‌گمشده اولیه تایید شده بود که در چین کشف شد. تدفین‌های پسین چو، به‌ویژه در دوره ایالت‌های جنگ‌طلب، شامل اشیاء تدفین متمایز، مانند ظروف لاکی رنگارنگ، آهن و ابریشم بود که با کاهش ظروف برنزی همراه بود.
نگارگری‌های رایج در چو، شامل به تصویر کشیدن زنده حیات وحش، حیوانات عرفانی، و تصاویر طبیعی، مانند مار، اژدها، ققنوس، ببر و ابرهای آزاد و موجودات مار مانند بود. برخی باستان‌شناسان حدس می‌زنند که چو ممکن است با دودمان قبلی شانگ پیوندهای فرهنگی داشته باشد، زیرا بسیاری از نقوش مورد استفاده چو مانند خدایان با دم مار قبلا در مکان‌های شانگ ظاهر شده‌اند.
فرهنگ چو پسین به دلیل علاقه‌اش به شمن‌ها شناخته شده است. فرهنگ و دولت چو از تائوئیسم و ​​شمنیسم بومی همراه با برخی از لغات کنفوسیوسی در آیین ژو حمایت می‌کرد. مردم چو در اساطیر چینی به خدای آتش ژو رونگ گرویده بودند. به همین دلیل آتش‌پرستی و رنگ‌‌آمیزی قرمز توسط مردم چو انجام می شد.
هنر طبیعی و روان، آوازهای چو، سوابق تاریخی، اسناد بامبو کاوش شده مانند لغزش‌های گودیان، و دیگر آثار هنری تأثیر شدید تائوئیستی و بومی مردمی را در فرهنگ چو نشان می‌دهند. گرایش به یک سبک زندگی معنوی، اغلب لذت بخش و منحط، و اعتماد به وسعت قلمرو چو منجر به ناکارآمدی و در نهایت نابودی ایالت چو توسط دولت قانون‌گرای بی رحم چین شد. حتی با وجود اینکه قلمرو چین فاقد منابع طبیعی و آبراه‌های عظیم چو بود، دولت چین در زمان وزیر کارآمد شانگ یانگ، تولید خود را به حداکثر رساند و یک نظام شایسته‌سالاری را که صرفاً بر قدرت کشاورزی و نظامی متمرکز بود، ایجاد کرد.
شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که موسیقی چو متفاوت از ژو بود. موسیقی چو همچنین تمایل به استفاده از گروه‌های اجرایی مختلف و همچنین سازهای منحصربه‌فرد را نشان داد. در چو، سه بر زیتر ترجیح داده می‌شد، در حالی که هر دو ساز به یک اندازه در ایالت های شمالی ژو استفاده می‌شدند.
چو به طور مکرر با دیگر مردمان جنوب، به ویژه با، یوئه و بای‌یوئه، در تماس بود. تدفین‌ها و اشیای تدفین متعددی به سبک‌های با و یوئه در سراسر قلمرو چو کشف شده‌اند که هم‌زمان با تدفین‌ها و اشیای تدفینی سبک چو وجود داشتند. برخی از سوابق باستان‌شناسی چو در ماوانگدویی ظاهر می‌شوند. پس از دودمان هان، برخی از اندیشمندان کنفوسیوس‌گرا، به فرهنگ چو با انزجار می‌نگریستند و از موسیقی "فحشا" و آیین های شمنیستی مرتبط با فرهنگ چو انتقاد می‌کردند.
صنایع دستی چو شامل رنگ، مخصوصاً کارهای چوبی لاکی است. لاک های قرمز و مشکی رنگدانه بیشترین استفاده را داشتند. ابریشم بافی نیز به سطح بالایی از مهارت دست یافت و لباس های سبک وزن با طرح های روان ایجاد کرد. این نمونه‌ها (مانند ماوانگدویی) در مقبره‌های غرقابی که لاک در آن‌ها به مرور زمان کنده نمی‌شد و در مقبره‌هایی که با زغال سنگ یا خاک رس سفید مهر و موم شده بودند، نگهداری می‌شد.
چو از خط خوشنویسی به نام سبک «پرندگان و کرم‌ها» استفاده می‌کرد که توسط ایالت‌های وو و یوئه وام گرفته شد. این سبک طرحی دارد که شخصیت‌ها را با نقوش حیوانات، مارها، پرندگان و حشرات تزئین می‌کند. این نمایش دیگری از جهان طبیعی و سرزندگی آن است. چو شمشیرهای برنزی پهنی تولید می‌کرد که شبیه شمشیرهای وویوئه بود ولی به آن پیچیدگی نبودند.
چو یک سیستم حمل و نقل رودخانه‌ای از قایق‌ها ایجاد کرد که توسط واگن‌ها تقویت شده بود. این جزئیات در فهرست‌های برنزی با منبت طلا در رابطه با تجارت در امتداد سیستم‌های رودخانه‌ای که با پایتخت چو در یینگ مرتبط می‌شوند، آمده است.