stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
تاریخچه باشگاه فوتبال یوونتوس
تاریخچه باشگاه یوونتوس > جنگ جهانی دوم (۱۹۳۵/۱۹۵۵)

تکرار افتخارات دهه سی به مدت یک دهه متوقف شد البته طی این سال‌ها قهرمانی در دو جام حذفی ایتالیا به افتخارات باشگاه اضافه شد. نخستین قهرمانی یووه در جام حذفی کشورش به تاریخ ۱۹۳۸ با مربیگری ویرجینیو روستا بازمی‌گردد. در فصل ۳۹–۳۸ یوونتوس با ایستادن در رده هشتم جدول دوران افول خود را می‌گذراند. طی سال‌های ۳۵ الی ۴۷ مدیرانی نظیر امیلیو ده لا فورست و پیرو دُزیو در راس کار قرار گرفتند و نتوانستند شکوه یووه را نمایان سازند و سرانجام پس از نتایج نه چندان موفق و درخشان؛ پیرو دُزیو جای خود را به جیانی آنیلی داد، او به باشگاه خود در تاریخ ۲۲ ژوئیه ۱۹۴۷ بازگشته بود تا پیروزی‌های گذشته و خاطرات زیبای دوران رهبری پسرش را تکرار کند. با آمدن جیانی اسکودتوهای هشتم و نهم در فصل‌های ۵۲–۵۱، ۵۰–۴۹ از راه رسید. اما عمر ریاست وی کوتاه بود و خیلی زود استعفا داد. با این حال یووه با بازیکنانی نظیر بونیپرتی، کارلو پارولا و جان هانسن همچنان به افتخارات خود می‌افزود. جیانی آنیلی ۱۸ سپتامبر ۱۹۵۴ پست ریاست را رها می‌کند و از باشگاه جدا می‌شود.
تاریخچه باشگاه یوونتوس > دوران مدیریت اومبرتو آنیلی (۱۹۵۵/۱۹۷۱)

با جدایی جیانی آنیلی، به مدت یک سال باشگاه تحت نظارت سه نفر هدایت شد و یک سال بعد در نوامبر ۱۹۵۶، اومبرتو آنیلی برادر جیانی آنیلی راهی باشگاه شد تا قدرت و نفوذ خانواده آنیلی همراه با قدرت باشگاه یوونتوس ادامه داشته باشد. اومبرتو تا سال ۱۹۶۲ سمت مدیریت یوونتوس را در اختیار داشت که در این سال به دلیل ادامه تحصیل و اخذ مدرک پروفسوری از سمت مدیریت یووه کناره‌گیری کرد. این تیم در این سال‌ها دو ستاره بزرگ حیات خود را به نام‌های اومار سیووری و جان چارلز خریداری کرد و توانست اسکودتوی دهم را نیز فتح نماید. لیوبیسا بروشتش دهمین قهرمانی بانوی پیر را در فصل ۵۸–۵۷ به دست آورد تا با کسب این عنوان، اولین ستاره یووه نیز از راه برسد. با این قهرمانی بانوی پیر اجازه یافت اولین ستاره طلایی را بر روی پیراهن خود حک کند و به بالای آرم باشگاه نیز اضافه شود. یوونتوس توانست با هدایت مربیانی مانند رناتو چزارینی، کارلو پارولا، پائولو آمارال و هریبرتو هررا در دهه شصت سه عنوان قهرمانی را کسب کند. دهه ۶۰ با کسب سه قهرمانی در سری آ و سه قهرمانی در جام حذفی ایتالیا به نوعی تکرار درخشش دهه ۳۰ بود. طی این سال‌ها ستارگانی برجسته همچون؛ جان هانسن، کارلو پارولا، کارل پرایست، بونیپرتی، جان چارلز و اومار سیووری با پیراهن سیاه و سفید یووه در میدان‌ها فوتبال حاضر شدند و در دنیای فوتبال شهرتی کسب کردند. اومار سیووری با درخشش بی‌نظیر و گلزنی‌های ارزشمند خود تبدیل به مهره‌ای خوش‌نام در دنیای فوتبال شد و در سال ۱۹۶۱ توانست توپ طلای اروپا را از ان خود کند. با پایان فصل ۱۹۶۹ هریبرتو هررا نیمکت یوونتوس را ترک می‌کند و لوئیس کارنیگلیا جانشین وی در پست مربیگری یووه می‌شود. گفتنی است که طی سال‌های ۱۹۶۲ الی ۱۹۷۱ مدیریت باشگاه به ویتوره کاتلا واگذار شده بود.
تاریخچه باشگاه یوونتوس > انتشار مسئله کالچو پولی (۲۰۰۴/۲۰۰۶)

مقالهٔ اصلی: کالچو پولی
با رفتن مارچلو لیپی، در تابستان ۲۰۰۴ فابیو کاپلو وارد یوونتوس شد. فابیو کاپلو مربی اسبق آ.اس. رم که پیش از این نزد هواداران یووه یک دشمن محسوب می‌شد به عنوان سرمربی یوونتوس انتخاب شد. هم‌زمان با حضور وی، بازیکنانی نظیر زلاتان ابراهیموویچ، فابیو کاناوارو و امرسون نیز یوونتوسی شدند. کاپلو با وجود موفقیت و کسب دو اسکودتویی که بعدها از یووه بازپس گرفته شد، نتوانست خود را به عنوان مربی محبوب در نزد هواداران معرفی کند. در این سال‌ها یوونتوس جز قدرت‌های فوتبال ایتالیا و اروپا محسوب می‌شد که ستارگان ارزشمند زیادی در خود می‌دید، با پایان فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۵ که به قهرمانی یوونتوس انجامید خبرهایی در خصوص تبانی مسولین یوونتوس با داوران شنیده شد؛ این مسائل همراه با رقابت‌های جام جهانی ۲۰۰۶ مطرح می‌شد و در حالی که ستارگان بیانکونری در کنار اینتر میلان برای قهرمانی در این جام مبارزه می‌کردند اتفاق تلخ دیگری برای یکی از مهره‌های اسبق یووه رخ داد، جانلوکا پسوتو از ساختمان باشگاه سقوط کرد تا حواشی اطراف یووه بیشتر از قبل شود. با این حال با تدابیر مسولین فوتبال ایتالیا موضوع کالچو پولی و محکومیت‌های باشگاه‌ها تا پایان رقابت‌های جام جهانی اعلام نشد تا تمام بازیکنان حاضر در اردوی ایتالیا با تمرکز کامل و بدون مشغله ذهنی، در رقابت‌ها حاضر شوند. این تدبیر مسولین نتیجه بخش بود و ایتالیا با مربیگری مارچلو لیپی قهرمان جام جهانی ۲۰۰۶ المان شد. پس از بازگشت ملی پوشان، مسئله معروف به کالچو پولی رسماً اعلام شد و تبانی مسولین باشگاه یوونتوس با کمیته داوران و برخی داوران از یک سو و انتشار مکالمات تلفنی لوچیانو موجی با برخی از مسولین و داوران در دادگاه‌های ورزشی ایتالیا مطرح شد و ۲ قهرمانی آخر یوونتوس در سری آ از بانوی پیر گرفته شد و به سری بی تبعید شد.
تاریخچه باشگاه یوونتوس > تبعید یوونتوس به سری بی (تابستان ۲۰۰۶)

مقاله‌های اصلی: کالچو پولی و سری بی
با برگزاری جلسات مختلف، در نهایت حکم نهایی دادگاه ورزشی کشور محرومیت‌ها و مجازات‌های باشگاه‌های متخلف را صادر کرد. با حکم اعلام شده بانوی پیر به سری بی تبعید شد، دو اسکودتوهای یووه از این تیم بازپس گرفته شد و به تیم رقیب، اینتر میلان داده شد (اسکودتوهای بیست و هفتم و بیست و هشتم در دو فصل ۲۰۰۴–۰۵، ۲۰۰۵–۰۶ که با فابیو کاپلو به دست آمده بود)، لوچیانو موجی مدیر و نماینده اصلی یووه حکم محرومیت مادام العمر از فعالیت در فوتبال برایش صادر شد. در ابتدا مشخص شد بیانکونری‌ها با ۳۰ امتیاز کسر در رقابت‌های فصل ۲۰۰۶–۰۷ سری بی شرکت خواهند کرد که این رأی با اعتراض باشگاه و تجدید نظر به ۱۷ امتیاز کسر تغییر کرد و در نهایت به کسر ۹ امتیاز رسید همچنین یوونتوس با جریمه نقدی £۳۱٬۰۰۰٬۰۰۰ و محرومیت از لیگ قهرمانان اروپا ۰۷–۲۰۰۶ و سه بازی بدون تماشاگر روبرو شد. زمانی که حکم تبعید به سری بی با منفی ۳۰ امتیاز اعلام شد، برخی از بازیکنان سرشناس یوونتوس راه خروجی باشگاه را در پیش گرفتند و از باشگاه یوونتوس جدا شدند، مربی یوونتوس؛ فابیو کاپلو نیز بلافاصله راهی مادرید و تیم مطرح ان شهر، رئال مادرید شد. برخی از بازیکنانی که هواداران امید زیادی به آنان داشتند نیز به مانند مربی تیم ترجیح دادند برای ادامه دوران بازیگری خود از سیاه و سفید پوشان جدا شوند، فابیو کاناوارو، جیانلوکا زامبروتا، پاتریک ویرا، امرسون، زلاتان ابراهیموویچ و لیلیان تورام که در خود توان حضور در سری بی را نمی‌دیدند، از یوونتوس جدا شدند. فابیو کاناوارو و امرسون راهی رئال مادرید شدند، زلاتان ابراهیموویچ و پاتریک ویرا به اینتر میلان پیوستند و جیانلوکا زامبروتا و لیلیان تورام بارسلونا را برای ادامه فعالیت خود برگزیدند.
تاریخچه باشگاه یوونتوس > وفاداری به بانوی پیر (۲۰۰۶/۲۰۰۷)

حکم صادره در کنار ترک ستارگان و تغییر مدیریت باشگاه که همراه با ورود جووانی کوبولی جیلی به عنوان جانشین فرانتزُ گرانده استونس مدیری که سه سال ریاست یووه را به عهده داشت. لوچیانو موجی از سمت خود برکنار شد، جیرائودو نیز از مسولیت‌هایی که در باشگاه داشت کنارگذاشته شد و بازیکنانی از جمله فابیو کاناوارو، جیانلوکا زامبروتا، پاتریک ویرا، امرسون، زلاتان ابراهیموویچ و لیلیان تورام یوونتوس را ترک کردند؛ و در شرایطی دشوار جان الکان نوه جیانی آنیلی مدیریت باشگاه را بر عهده گرفت، یوونتوس بازیکنانی نظیر الساندرو دل پیرو، جانلوئیجی بوفون، مائورو کامرونزی در تیم ملی کشورش داشت که با این تیم قهرمان جهان شده بودند و بازیکنان بزرگی از جمله دیوید ترزگه و پاول ندود که نگاه داشتن این بازیکنان در شرایط کنونی کار آسانی نبود. دیدیه دشان بازیکن سالیان نه چندان دور یوونتوس که با این تیم قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا در سال ۱۹۹۵–۱۹۹۶ را تجربه کرده بود در تاریخ ۱۰ ژوئیه ۲۰۰۶ مربی یوونتوس شد. یوونتوس در رقابت نزدیک با ناپولی و جنوا و با توجه به کسر ۹ امتیاز بر سکوی نخست رقابت‌ها ایستاد و عنوان قهرمانی مسابقات سری بی را در فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۷ از آن خود کرد و الساندرو دل پیرو با به ثمر رساندن ۲۰ گل آقای گل رقابت‌ها شد تا ثابت نمایند که این تیم مطرح و قدرتمند بدون حمایت داوران و در شرایط سخت و متفاوت از سایر رقبا نیز برترین تیم ایتالیا است. قهرمانی یووه در هفته‌های پایانی لیگ با کسب ۸۵ امتیاز تثبیت شد (امتیاز یوونتوس در این فصل به ۹۴ رسید که با کسر ۹ امتیاز به عدد ۸۵ تغییر کرد) در دو هفته به پایان مسابقات دیدیه دشان مربی بیانکونری‌ها که نقش مؤثر و بسیار زیادی در کسب این قهرمانی داشت در چهلمین بازی فصل حاضر به شرکت در کنفرانس خبری نشد و از سمت خود کناره‌گیری کرد تا کمک مربی وی، کورادینی تیم را دو دیدار انتهایی هدایت نماید، دیدارهای که با شکست یووه به پایان رسید. گفتنی است که اختلاف دشان با مدیر ورزشی یوونتوس السیو سکو یکی از دلایل جدایی دیدیه دشان اعلام شد و در عین حال دیدیه دشان تأکید کرد که در خود توان هدایت یووه را در رقابت‌های سری آ نمی‌دید.
تاریخچه باشگاه یوونتوس > دوران مدیریت آندرا آنیلی (۲۰۱۰/تاکنون)

بعد از حدود ۴۸ سال در سال ۲۰۱۰ یک آنیلی دیگر به نام آندرا آنیلی سکان مدیریت یوونتوس را بر عهده گرفت. با ساخت استادیوم جدید با نام ورزشگاه یوونتوس در مکان سابق ورزشگاه دل آلپی و آمدن آنتونیو کونته در سال ۲۰۱۱ و خرید بازیکنان جدید از جمله: آندره‌آ پیرلو، کوادوو آساموا، آرتورو ویدال، استفان لیختشتاینر، کارلوس توز، پل پوگبا، مارتین کاسرس، آندره‌آ بارزالی، فرناندو یورنته یوونتوس بعد از چند سال ناکامی دوباره به عرصهٔ تیم‌های بزرگ ایتالیا و اروپا بازگشت. یوونتوس در این دوران به سه قهرمانی متوالی در سری آ ایتالیا (از جمله یک قهرمانی بدون شکست در فصل ۲۰۱۱–۱۲ و کسب ۱۰۲ امتیاز در رقابت‌های سری آ در فصل ۲۰۱۳–۱۴) و دو قهرمانی سوپر جام ایتالیا رسید. در سال ۲۰۱۲ اسطوره باشگاه یوونتوس الساندرو دل پیرو بعد از ۱۹ سال بازی کردن با پیراهن بیانکونری از جمع یوونتوسی‌ها خداحافظی کرد و جای او را در تیم کارلوس توز آرژانتینی گرفت.
بعد از ۳ فصل موفقیت‌آمیز با آنتونیو کونته که منجر به ۳ قهرمانی متوالی در سری آ گشت، البته همراه با ناکامی در رقابت‌های اروپایی، یوونتوس سرمربی اخراج شده آ.ث. میلان یعنی ماسیمیلیانو آلگری را به عنوان سرمربی جدید خود معرفی کرد، مربی که خیلی از طرفداران یوونتوس با آمدن او به بیانکونری مخالف بودند. آلگری توانست در ۵ فصل اول حضورش در بانوی پیر ۵ قهرمانی متوالی در سری آ را به‌دست‌آورد تا یوونتوس به تنها تیم در تاریخ فوتبال ایتالیا تبدیل شود که توانسته‌است ۸ فصل متوالی جام سری آ را بالا سر ببرد. او همچنین توانست به همراه یوونتوس ۴ قهرمانی متوالی در جام حذفی ایتالیا به‌دست‌آورد تا در ۴ فصل اول حضورش در سکوی سرمربیگری یوونتوس توانسته باشد در هر چهار سال حضورش دوگانه (سری آ و جام حذفی ایتالیا) را کسب کند. یوونتوس در اروپا هم توانست دوباره، برای اولین بار بعد از کالچو پولی خود را به عنوان تیمی قدرتمند معرفی کند. در فصل اول حضور آلگری (۲۰۱۴–۱۵) یوونتوس توانست به فینال لیگ قهرمانان اروپا برسد اما در فینال در برابر بارسلونا به هدایت لوییز انریکه متحمل شکست ۳ بر ۱ شد تا به مقام نایب قهرمانی اروپا کفایت کند. آلگری و یوونتوس در فصل بعد (۲۰۱۵–۱۶) در مرحله یک‌هشتم نهایی لیگ قهرمانان اروپا توسط بایرن مونیخ از رقابت‌ها کنار گذاشته شدند، اما یوونتوس توانست در فصل بعد آن (۲۰۱۶–۱۷) دوباره به فینال اروپا برسد اما این بار هم در برابر رئال مادرید، زین الدین زیدان متحمل شکست ۴ بر ۱ شد تا برای پنجمین بار متوالی دستش از کسب جام لیگ قهرمانان اروپا کوتاه بماند. یوونتوس در همین دوران رکورد نقل و انتقالات خود را نیز شکست، با فروش پل پوگبا با قیمت ۱۰۵ میلیون یورو به باشگاه منچستر یونایتد، و با خرید کریستیانو رونالدو از باشگاه رئال مادرید در ازای ۱۱۷ میلیون یورو.
بعد از ۵ فصل موفقیت‌آمیز با ماسیمیلیانو آلگری که منجر به ۵ قهرمانی متوالی در سری آ و ۴ قهرمانی متوالی در جام حذفی فوتبال ایتالیا گردید، به دلیل ناکامی در رقابت‌های اروپایی و ۲ شکست در فصول ۲۰۱۴–۱۵ و ۲۰۱۶–۱۷ در فینال لیگ قهرمانان اروپا، اخراج شد و یوونتوس سرمربی سابق چلسی و ناپولی یعنی مائوریتسیو ساری را به‌عنوان سرمربی جدید خود معرفی کرد. ساری تنها توانست یک فصل هدایت یوونتوس را بر عهده داشته باشد و پس از قهرمانی در سری آ و حذف در مرحله یک‌هشتم نهایی لیگ قهرمانان اروپا اخراج شد و آندره‌آ پیرلو بازیکن سابق یوونتوس در اولین تجربه مربیگری خود، به‌عنوان سرمربی جدید یوونتوس معرفی شد.
توضیحات

↑  مجازات‌های نهایی باشگاه یوونتوس: تبعید به سری بی، کسر ۹ امتیاز، پس گرفته شدن اسکودتوهای ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶، محرومیت از لیگ قهرمانان ۲۰۰۶–۰۷، سه بازی بدون تماشاگر
کتابشناسی > کتاب‌ها

Sport a Torino. Luoghi, eventi e vicende tra Ottocento e Novecento nei documenti dell'Archivio Storico della Città (PDF). ورزش در تورین، مجموعه حوادث ورزشی قرن ۱۹ و ۲۰ میلادی. 2006. Archived from the original (PDF) on 23 October 2017. Retrieved 1 August 2020.
کتابشناسی > نشریات دیگر

"Football Philosophers" (PDF). تکنسین. یوفا. 46. May 2010. Archived from the original (PDF) on 23 October 2017. Retrieved 1 August 2020.
"Bilancio di sostenibilità 2015-16" (PDF). اطلاعات مالی یوونتوس. June 2017. Archived from the original (PDF) on 23 October 2017. Retrieved 21 December 2020.
"Prospetto informativo OPV 24 maggio 2007" (PDF). کمیسیون ملی شرکت‌ها و بورس اوراق بهادار (CONSOB). May 2007. Archived from the original (PDF) on 10 April 2008. Retrieved 12 October 2017.
"LI Osservatorio sul Capitale Sociale degli italiani – Il tifo calcistico in Italia" (PDF). سرمایه‌های اجتماعی ایتالیا-طرفداری در فوتبال ایتالیا. June 2017. Archived from the original (PDF) on 23 October 2017.
تیم یوونتوس در سال ۱۸۹۸
کارلو کارکانو
جیانی آنیلی (چپ)
بونیپرتی، جان چارلز، اومار سیووری
تراپاتونی
مارچلو لیپی
فابیو کاپلو
دیدیه دشان
آنتونیو کونته
آلگری
فدراسیون فوتبال مالزی

| کنفدراسیون فوتبال آسیا | کنفدراسیون فوتبال آسیا |
| --- | --- |
تاسیس شده: ۱۹۳۳
عضویت در فیفا: ۱۹۵۶
ریاست: سلطان احمد شاه
فدراسیون فوتبال مالزی نهاد اداره‌کنندهٔ فوتبال در مالزی است. این نهاد در سال ۱۹۳۳ پایه‌گذاری شده و اکنون عضو کنفدراسیون فوتبال آسیا است. در حال حاضر ریاست این نهاد بر عهدهٔ سلطان احمد شاه می‌باشد.
مویسس کایسدو

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 کایسدو به همراه برایتون در ۲۰۲۲:  کایسدو به همراه برایتون در ۲۰۲۲
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  مویسس ایساک کایسدو کوردوزو
زادروز:  ۲ نوامبر ۲۰۰۱ ‏(۲۳ سال)
زادگاه:  اکوادور
قد:  ۱٫۷۸ متر (۵ فوت ۱۰ اینچ)
پست:  هافبک
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  چلسی
شمارهٔ پیراهن:  ۲۵
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۱۶-۲۰۱۹:  ایندپندینته دل‌وایه
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۹–۲۰۲۰ |  ایندپندینته دل‌وایه |  ۲۵ |  (۴) |
| ۲۰۲۰–۲۰۲۱ |  برایتون |  ۴۵ |  (۲) |
| ۲۰۲۱–۲۰۲۲ |  بیرشات ویلریج (قرضی) |  ۱۲ |  (۱) |
| ۲۰۲۳– |  چلسی |  ۵۰ |  (۲) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۲۰– |  اکوادور |  ۵۱ |  (۳) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۳۱ مه ۲۰۲۴.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۶:۴۳, ۲۸ ژانویه ۲۰۲۵ UTC [روزآمدسازی]:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۳۱ مه ۲۰۲۴.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۶:۴۳, ۲۸ ژانویه ۲۰۲۵ UTC [روزآمدسازی]
مویسس ایساک کایسدو کوروزو (اسپانیایی: Moisés Isaac Caicedo Corozo‎؛ زادهٔ ۲ نوامبر ۲۰۰۱)، بازیکن فوتبال اهل اکوادور است که برای باشگاه چلسی و تیم ملی اکوادور بازی می‌کند.
تاریخچه لباس باشگاه آ.ث. میلان

لباس کلاسیک میلان، از پیراهن راه راه عمودی قرمز و مشکی با عرض برابر، شورت سفید و جوراب مشکی تشکیل شده‌است.
این مقاله مربوط به رنگ‌ها و نمادها و تاریخچه لباس باشگاه آ.ث. میلان است.
لباس نخست میلان از ابتدا راه راه عمودی قرمز و مشکی بوده‌است. از این رو لقب این باشگاه روسونری، به معنای قرمز و مشکی است.
لباس دوم تیم، باستثنای فاصله سال‌های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۶، همواره سفید بوده‌است.
میلان ۸بار در فینال لیگ قهرمانان / جام باشگاه‌های اروپا با لباس سفید حاضر شده و ۶بار فینال را با پیروزی پشت سر گذاشته‌است. همچنین در ۳ فینال با لباس اول حاضر شده و در این بین تنها یکبار موفق به فتح جام شده‌است.
پیراهن سوم باشگاه که کمتر از آن استفاده می‌شود بین رنگ‌های مشکی، زرد، آبی، قرمز، نقره‌ای و طلایی در حال تغییر بوده‌است.
در طول فصل ۹۸–۱۹۹۷ میلان از ۸ پیراهن مختلف استفاده کرده که این موضوع رکوردی برای باشگاه بحساب می‌آید.
در میان نمادهای باشگاه، شکل شیطان وجود دارد. لوگوی میلان از نماد این شهر الهام گرفته شده‌است.. صلیبی سرخ برروی یک زمینه سفید، بخش سمت راست لوگوی باشگاه را پوشانده‌است.
لباس > لباس نخست > تکامل

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|               ۱۰–۱۸۹۹  |               ۱۲–۱۹۱۰  |               ۱۸–۱۹۱۲  |               ۲۶–۱۹۱۸  |               ۳۰–۱۹۲۶  |               ۳۳–۱۹۳۰  |               ۴۱–۱۹۳۳  |               ۴۳–۱۹۴۱  |               ۴۷–۱۹۴۳  |               ۵۱–۱۹۴۷  |
|               ۵۲–۱۹۵۱  |               ۵۳–۱۹۵۲  |               ۵۴–۱۹۵۳  |               ۵۵–۱۹۵۴  |               ۵۶–۱۹۵۵  |               ۵۷–۱۹۵۶  |               ۵۸–۱۹۵۷  |               ۵۹–۱۹۵۸  |               ۶۰–۱۹۵۹  |               ۶۱–۱۹۶۰  |
|               ۶۲–۱۹۶۱  |               ۶۳–۱۹۶۲  |               ۶۷–۱۹۶۳  |               ۶۸–۱۹۶۷  |               ۶۹–۱۹۶۸  |               ۷۰–۱۹۶۹  |               ۷۱–۱۹۷۰  |               ۷۲–۱۹۷۱  |               ۷۴–۱۹۷۲  |               ۷۶–۱۹۷۴  |
|               ۷۷–۱۹۷۶  |               ۷۸–۱۹۷۷  |               ۷۹–۱۹۷۸  |               ۸۰–۱۹۷۹ (اول)  |               ۸۰–۱۹۷۹ (دوم)  |               ۸۲–۱۹۸۰  |               ۸۳–۱۹۸۲  |               ۸۵–۱۹۸۳  |               ۸۶–۱۹۸۵  |               ۸۸–۱۹۸۶  |
|               ۸۹–۱۹۸۸  |               ۹۱–۱۹۸۹  |               ۹۲–۱۹۹۱  |               ۹۳–۱۹۹۲  |               ۹۵–۱۹۹۳  |               ۹۶–۱۹۹۵  |               ۹۷–۱۹۹۶  |               ۹۸–۱۹۹۷  |               ۰۰–۱۹۹۸  |               ۰۲–۲۰۰۰  |
|               ۰۳–۲۰۰۲  |               ۰۴–۲۰۰۳  |               ۰۵–۲۰۰۴  |               ۰۶–۲۰۰۵  |               ۰۷–۲۰۰۶  |               ۰۸–۲۰۰۷  |               ۰۹–۲۰۰۸  |               ۱۰–۲۰۰۹  |               ۱۱–۲۰۱۰  |               ۱۲–۲۰۱۱  |
|               ۱۳–۲۰۱۲  |               ۱۴–۲۰۱۳  |               ۱۵–۲۰۱۴  |               ۱۶–۲۰۱۵  |               ۱۷–۲۰۱۶  |               ۱۸–۲۰۱۷  |               ۱۹–۲۰۱۸  |               ۲۰–۲۰۱۹  |  |  |
لباس > لباس دوم > تاریخچه

لباس دوم باشگاه از ابتدای تأسیس، یکدست سفید و گاهی اوقات، بویژه پس از جنگ جهانی، و سپس از اواسط دهه هشتاد، همراه با طراحی‌های منحصر بفرد بوده‌است. نماد شهر میلان همچون لباس نخست، بر روی لباس دوم نیز دوخته شده بود. این نماد پس از پایان جنگ جهانی از روی لباس حذف شد.
به‌طور کلی، در بیشتر بازی‌های خارج از خانه، میلان را با لباس سفید ساده می‌شناسند. علاوه بر این، به لطف اینکه از سال ۱۹۶۳ به بعد تقریباً در تمام فینال‌های بین‌المللی، میلان با لباس سفید به میدان رفته و در اکثر آنها پیروز شده، به مرور زمان، در نمادنگاری باشگاه و به تبع آن در تاریخ فوتبال جهان، اهمیت قابل توجهی را به خود اختصاص داده و به همین دلیل به لباس شانس باشگاه معروف شده‌است.
از معدود موارد استثنا در طراحی لباس دوم مربوط به اواسط دهه چهل بوده‌است. در آن زمان لباس دوم باشگاه تغییر رنگ داد و در فصل ۴۴–۱۹۴۳ به رنگ مشکی با یک خط افقی قرمز بر روی سینه، و در فصل ۴۶–۱۹۴۵ به رنگ قرمز با یک خط افقی مشکی بر روی سینه طراحی شد.
یکی دیگر از موارد استثنا در لباس دوم باشگاه، مربوط به مسابقه خارج از خانه برابر بولونیا در ورزشگاه رناتو دلارا است. از فصل ۹۹–۱۹۹۸ میلان در خانه بولونیا با پیراهن سفید و شورت قرمز یا مشکی به میدان می‌رود.
لباس > لباس دوم > تکامل

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|               ۱۴–۱۹۱۰  |               ۲۰–۱۹۱۴  |               ۲۶–۱۹۲۰  |               ۳۰–۱۹۲۶  |               ۳۲–۱۹۳۰  |               ۴۳–۱۹۳۲  |               ۴۴–۱۹۴۳  |               ۴۶–۱۹۴۵  |               ۴۷–۱۹۴۶  |               ۴۸–۱۹۴۷  |
|               ۴۹–۱۹۴۸  |               ۵۱–۱۹۴۹  |               ۵۲–۱۹۵۱  |               ۵۴–۱۹۵۲  |               ۵۵–۱۹۵۴  |               ۵۶–۱۹۵۵  |               ۵۷–۱۹۵۶  |               ۵۸–۱۹۵۷  |               ۵۹–۱۹۵۸  |               ۶۰–۱۹۵۹  |
|               ۶۱–۱۹۶۰  |               ۶۲–۱۹۶۱  |               ۶۳–۱۹۶۲  |               ۶۷–۱۹۶۳  |               ۶۸–۱۹۶۷  |               ۶۹–۱۹۶۸  |               ۷۲–۱۹۶۹  |               ۷۴–۱۹۷۲  |               ۷۶–۱۹۷۴  |               ۷۷–۱۹۷۶  |
|               ۷۸–۱۹۷۷  |               ۷۹–۱۹۷۸  |               ۸۰–۱۹۷۹  |               ۸۲–۱۹۸۰  |               ۸۳–۱۹۸۲  |               ۸۴–۱۹۸۳  |               ۸۵–۱۹۸۴  |               ۸۶–۱۹۸۵  |               ۸۷–۱۹۸۶  |               ۸۸–۱۹۸۷  |
|               ۸۹–۱۹۸۸  |               ۹۱–۱۹۸۹  |               ۹۲–۱۹۹۱  |               ۹۳–۱۹۹۲  |               ۹۴–۱۹۹۳  |               ۹۵–۱۹۹۴  |               ۹۶–۱۹۹۵  |               ۹۷–۱۹۹۶  |               ۹۸–۱۹۹۷  |               ۰۰–۱۹۹۸  |
|               ۰۲–۲۰۰۰  |               ۰۳–۲۰۰۲  |               ۰۴–۲۰۰۳  |               ۰۵–۲۰۰۴  |               ۰۶–۲۰۰۵  |               ۰۷–۲۰۰۶  |               ۰۹–۲۰۰۷  |               ۱۰–۲۰۰۹  |               ۱۱–۲۰۱۰  |               ۱۲–۲۰۱۱  |
|               ۱۳–۲۰۱۲  |               ۱۴–۲۰۱۳  |               ۱۵–۲۰۱۴  |               ۱۶–۲۰۱۵  |               ۱۷–۲۰۱۶  |               ۱۸–۲۰۱۷  |               ۱۹–۲۰۱۸  |               ۲۰–۲۰۱۹  |  |  |
لباس > لباس سوم و چهارم > تاریخچه

با وجود نگاره‌های پراکنده مربوط به دهه ۳۰ و ۴۰ میلادی، میلان از اواسط دهه ۹۰ بطور رسمی استفاده از لباس سوم متمایز را آغاز کرد. در ابتدا رنگ زرد برای لباس سوم باشگاه در نظر گرفته شد. اگرچه این لباس‌ها کمترین گرایش به سنت و بیشترین تأثیرپذیری را از مدهای روز دارند، اما واقعیت این است که پس از اولین استفاده مابین سال‌های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۶، این لباس به دلیل استفاده در مسابقه برابر آرسنال در سوپر جام اروپا، در خاطره طرفداران باقی مانده‌است. پس از آن میلان برای دو فصل از لباس سوم تماماً قرمز استفاده کرد. از فصل ۹۹–۱۹۹۸، باشگاه با استفاده از لباس‌های مشکی با جزئیات قرمز، تمایل خود به استفاده از یک طرح رنگی مشخص را نشان داد. از سال ۲۰۱۰ استفاده از رنگ‌های موجود در پرچم ایتالیا، برای یادآوری روحیه ایتالیایی باشگاه، در طراحی برخی از لباس‌های سوم بکار گرفته شد. با این حال به دلیل اهمیت تاریخیآن رنگ‌ها در ورزش ایتالیا، باعث ایجاد نارضایتی شده‌است. در این مدت بجز موارد استثنایی که رنگ‌هایی مانند خاکستری، طلایی و سبز بکار گرفته شده، مشکی رنگ اصلی استفاده شده در لباس سوم باشگاه بوده‌است.
علاوه بر این بین فصل‌های ۹۶–۱۹۹۵ تا ۰۳–۲۰۰۲، میلان گهگاهی از لباس چهارم خود استفاده کرده‌است. هرچند که این لباس هیچگاه جایگاه مهمی در بین لباس‌های باشگاه نداشته‌است.
لباس > لباس سوم و چهارم > تکامل

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|               ۳۹–۱۹۳۸  |               ۴۴–۱۹۴۳  |               ۴۶–۱۹۴۵  |               ۹۶–۱۹۹۴  |               ۹۷–۱۹۹۶  |               ۹۸–۱۹۹۷  |               ۹۹–۱۹۹۸  |               ۰۰–۱۹۹۹  |               ۰۱–۲۰۰۰  |               ۰۲–۲۰۰۱  |
|               ۰۳–۲۰۰۲  |               ۰۴–۲۰۰۳  |               ۰۵–۲۰۰۴  |               ۰۶–۲۰۰۵  |               ۰۷–۲۰۰۶  |               ۰۸–۲۰۰۷  |               ۱۰–۲۰۰۸  |               ۱۱–۲۰۱۰  |               ۱۳–۲۰۱۱  |               ۱۴–۲۰۱۳  |
|               ۱۵–۲۰۱۴  |               ۱۶–۲۰۱۵  |               ۱۷–۲۰۱۶  |               ۱۸–۲۰۱۷  |               ۱۹–۲۰۱۸  |               ۲۰–۲۰۱۹  |  |  |  |  |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|               ۹۶–۱۹۹۵  |               ۹۷–۱۹۹۶  |               ۹۸–۱۹۹۷  |               ۲۰۰۰–۱۹۹۹  |               ۰۳–۲۰۰۲  |  |
لباس > لباس دروازه‌بان

نگاره‌ای از لباس دروازه‌بانی باشگاه میلان در گذشته دور در دسترس نیست. نخستین نگاره مربوط به فابیو کودیچینی، دروازه‌بان میلان در اواخر دهه ۶۰ و اوایل دهه ۷۰ میلادی است. او بخاطر لباس تماماً سیاهی که در شهر آورد میلان پوشید به عنکبوت سیاه  معروف بود.
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|               ۱۱–۲۰۱۰  |               ۱۲–۲۰۱۱  |               ۱۳–۲۰۱۲  |               ۱۴–۲۰۱۳  |               ۱۵–۲۰۱۴  |               ۱۶–۲۰۱۵  |               ۱۷–۲۰۱۶  |               ۱۸–۲۰۱۷  |               ۱۹–۲۰۱۸  |
لباس > لباس‌های مناسبتی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
              ۱۰۰ سالگی :               ۱۲۰ سالگی
تولیدکنندگان لباس و اسپانسرهای باشگاه

| سال | تولیدکننده لباس | حامی مالی> برند | حامی مالی> شرکت |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۸۱–۸۲ | لینه‌آ میلان | پوه جینز | ایتالیانا مانیفاتوره |
| ۱۹۸۲–۸۳ | اِن‌آر | هیتاچی | هیتاچی یوروپ |
| ۱۹۸۳–۸۴ | اِن‌آر | کوئور | کوئور |
| ۱۹۸۴–۸۵ | رولی گو | اسکار موندادوری | آرنولدو موندادوری ادیتوره |
| ۱۹۸۵–۸۶ | جیانی ریورا | فوتورکس یو-بیکس | اولیوتی |
| ۱۹۸۶–۸۷ | کاپا | فوتورکس یو-بیکس | اولیوتی |
| ۱۹۸۷–۹۰ | کاپا | مدیولانوم | مدیولانوم |
| ۱۹۹۰–۹۲ | آدیداس | مدیولانوم | مدیولانوم |
| ۱۹۹۲–۹۳ | آدیداس | موتا | موتا |
| ۱۹۹۳–۹۴ | لوتو | موتا | موتا |
| ۱۹۹۴–۹۸ | لوتو | اوپل | جنرال موتورز |
| ۱۹۹۸–۰۶ | آدیداس | اوپل | جنرال موتورز |
| ۲۰۰۶–۱۰ | آدیداس | بی‌وین | بی‌وین |
| ۲۰۱۰–۱۸ | آدیداس | فلای امیریتز | گروه امارات |
| ۲۰۱۸- | پوما | فلای امیریتز | گروه امارات |
یادداشت

↑  Rossoneri
↑  در فینال ۱۹۶۹، میلان با لباس اول در مقابل آژاکس با نتیجهٔ ۴–۱ پیروز شد و به مقام قهرمانی رسید.
↑  (به ایتالیایی: Ragno Nero)