stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ورزشگاه سن سیرو

| 0 | 1 |
| --- | --- |
ورزشگاه جوزپه مه آتزا: ورزشگاه جوزپه مه آتزا
رتبه‌بندی ورزشگاه (یوفا) : : رتبه‌بندی ورزشگاه (یوفا) : 
fa (in English: Expected satiety): fa
نام‌های پیشین: استادیو کوموناله دی سن سیرو (Stadio Comunale di San Siro)
آدرس: خیابان پیکولومینی، ۵، ۲۰۱۵۱ میلان ایتالیا
مکان: میلان، ایتالیا
مختصات: ۴۵°۲۸′۴۱″شمالی ۹°۰۷′۲۶″شرقی﻿ / ﻿۴۵٫۴۷۸۱°شمالی ۹٫۱۲۴۰°شرقی﻿ / 45.4781; 9.1240
ترابری همگانی:  San Siro Stadio (مترو میلان)  San Siro Ippodromo (مترو میلان)
مالک: آ.ث. میلان (۱۹۳۵–۱۹۲۶) شهرداری میلان(۱۹۳۵–تاکنون)
گرداننده: M-I Stadio s.r.l.
گونه: ورزشگاه
سوئیت‌های اجرایی: ۳۰
گنجایش: ۷۵٬۸۱۷ (گنجایش محدود) ۸۰٬۰۱۸ (حداکثر گنجایش)
ابعاد زمین: ۶۸ × ۱۰۵
سطح: چمن مستر چمن هیبریدی
تابلوی نتایج: تکنوویژن
ساخت: ساخت
آغاز ساخت: دسامبر ۱۹۲۵؛ ۹۹ سال پیش (۱۹۲۵}})
گشایش: ۱۹ سپتامبر ۱۹۲۶؛ ۹۸ سال پیش (۱۹۲۶-19}})
نوسازی: ۱۹۳۵، ۱۹۵۵، ۱۹۹۰–۱۹۸۷، ۲۰۱۶–۲۰۱۵
معمار:  کوجینی، استاکینی (۱۹۲۵)  پرلاسکا، برترا (۱۹۳۵)  رونکا، کالتسولاری (۱۹۵۵)  راگاتزی، اوفر، فینتسی (۱۹۹۰) 
استفاده‌کنندگان: استفاده‌کنندگان
آ.ث. میلان (۱۹۴۱–۱۹۲۶، ۱۹۴۵–تاکنون) اینتر میلان (۱۹۴۷–تاکنون) تیم ملی فوتبال ایتالیا (بازی‌های منتخب): آ.ث. میلان (۱۹۴۱–۱۹۲۶، ۱۹۴۵–تاکنون) اینتر میلان (۱۹۴۷–تاکنون) تیم ملی فوتبال ایتالیا (بازی‌های منتخب)
ورزشگاه فوتبال جوزپه مه آتزا (به ایتالیایی: Giuseppe Meazza) که عموماً با نام سن سیرو شناخته می‌شود (به ایتالیایی: San Siro)، واقع در منطقهٔ سن سیرو میلان ایتالیا است که ورزشگاه تیم‌های فوتبال آ.ث. میلان و اینتر میلان می‌باشد. هواداران اینتر معمولا ورزشگاه را «جوزپه مه آتزا» و هواداران آ.ث. میلان با نام «سن سیرو» صدا می‌زنند. گنجایش صندلی این ورزشگاه ۸۰٬۰۱۸ نفر است که آن را به بزرگ‌ترین ورزشگاه ایتالیا و یکی از بزرگ‌ترین ورزشگاه‌های اروپا تبدیل کرده است.
در ۲ مارس ۱۹۸۰، نام ورزشگاه سن سیرو به افتخار جوزپه مئاتزا، فاتح جام جهانی فوتبال در سال‌های ۱۹۳۴ و ۱۹۳۸ و بازیکن افسانه‌ای اینتر در دهه‌های ۲۰، ۳۰ و ۴۰ که مدت کوتاهی نیز در میلان بازی کرد، تغییر یافت.
بر اساس رتبه‌بندی ورزشگاه (یوفا)، سن سیرو یک ورزشگاه چهار ستاره است. در طول تاریخ، این ورزشگاه میزبان مسابقات مهم و مختلفی از جمله سه بازی در مسابقات جام جهانی فوتبال ۱۹۳۴، شش بازی در جام جهانی فوتبال ۱۹۹۰، سه بازی در جام ملت‌های اروپا ۱۹۸۰ و چهار فینال لیگ قهرمانان اروپا در سال‌های ۱۹۶۵، ۱۹۷۰، ۲۰۰۱ و ۲۰۱۶ بوده است. این ورزشگاه همچنین میزبان مراسم افتتاحیه المپیک زمستانی ۲۰۲۶ میلان و کورتینا دامپتزو خواهد بود. سن سیرو یکی از مکان‌های احتمالی برای میزبانی جام ملت‌های اروپا ۲۰۳۲ نیز می‌باشد.
تاریخچه ورزشگاه > جایگزینی احتمالی

در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۹، میلان و اینتر قصد خود را برای ساخت یک ورزشگاه جدید به جای سن سیرو اعلام کردند. ورزشگاه جدید با ظرفیت ۶۰۰۰۰ نفر که قرار بود در کنار سن سیرو ساخته شود، در ابتدا ۸۰۰ میلیون دلار هزینه داشت و برای فصل ۲۳–۲۰۲۲ آماده می‌شد، هرچند که این اتفاق نیفتاد.
جوزپه سالا، شهردار فعلی میلان و کومونه میلان درخواست زمان کردند و تأکید کردند که سن سیرو حداقل تا المپیک زمستانی و پارالمپیک زمستانی ۲۰۲۶ که در میلان و کورتینا دامپتزو برگزار می‌شود، حفظ خواهد شد. پروژه پیشنهادی با تردید و مخالفت چند تن از هواداران هر دو تیم نیز مواجه شد.
در ۲۶ سپتامبر ۲۰۱۹، میلان و اینتر دو طرح بالقوه برای ورزشگاه جدید در کنار زمین اصلی منتشر کردند که به‌طور آزمایشی به نام «Nuovo Stadio Milano» نامگذاری شد که به ترتیب توسط «پاپولوس» (Populous) و «مانیکا» (MANICA) طراحی شده بود. در ۲۲ مه ۲۰۲۰، مقامات میراث ایتالیا هیچ اعتراضی به تخریب سن سیرو نداشتند. در ۲۱ دسامبر ۲۰۲۱، پروژه پاپولوس انتخاب شد.
در ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۳، پائولو اسکارونی رئیس باشگاه میلان اعلام کرد که باشگاه پیشنهادی برای ساخت یک ورزشگاه جدید ۷۰۰۰۰ نفری در کنار مقر باشگاه و موزه در کومونه سان دوناتو میلانزه، در حومه جنوب میلان ارائه کرده است.
هدیه‌ای از پیرو پیرلی

ورزشگاه سن سیرو هدیه‌ای از طرف پیرو پیرلی، رئیس وقت آ.ث. میلان (۱۹۲۹–۱۹۰۹)، به باشگاه خودش یعنی میلان بود. سن سیرو تنها در مدت ۱۳ ماه و ۱۵ روز با کار مداوم و تلاش ۱۲۰ کارگر ساختمانی بنا شد. هزینه ساخت این ورزشگاه در آن زمان حدود ۵ میلیون لیره بود که با معادل‌سازی به زمان حال، مبلغی حدود ۳ و نیم میلیون دلار تخمین زده می‌شود. طرح سن سیرو توسط اولیسه استاکینی بر روی نقشه پیاده شد و آلبرتو کوجینی، مهندس مشهور ایتالیایی که در معماری طرح‌های بزرگی در ایتالیا از جمله «ایستگاه مرکزی میلان» نظارت داشت، مسئولیت معماری سن سیرو را برعهده گرفت.
افتتاح سن سیرو

سن سیرو برمبنای معماری ورزشگاه‌های انگلیسی طراحی شده بود، فقط برای روح فوتبالی و متشکل از ۴ جایگاه که در مجموع ۳۵۰۰۰ تماشاچی را در خود جای می‌داد. سن سیرو در ۱۹ سپتامبر ۱۹۲۶ و در حالی که ورزشگاه مملو از تماشاچی شاهد شکست ۶–۳ میلان در برابر اینتـر بودند افتتاح شد. اولین بازی لیگ در این ورزشگاه نیز با شکست میلان در برابر سمپیردارنزه به انجام رسید، در حالی که اولین بازی بین‌المللی در این ورزشگاه، در ۲۰ فوریه ۱۹۲۷ و با تساوی ایتالیا برابر چک اسلواکی به پایان رسید. تا پایان سال ۱۹۴۹، سن سیرو جزو اموال خصوصی باشگاه میلان محسوب می‌شد. در آن زمان‌ها اینتـر بازی‌های خانگی خود را در آرنا چیویکا که در مرکز شهر میلان قرار داشت برگزار می‌کرد. این تئاتر فوتبال از آن زمان تاکنون تحت چندین بازسازی بزرگ قرار گرفته است تا به شکل امروز خود درآمده است.
توسعه و افزایش گنجایش > اولین عملیات افزایش گنجایش

باشگاه میلان ورزشگاه سن سیرو را در سال ۱۹۳۵ به شواری شهر میلان واگذار کرد و سه سال بعد از آن واگذاری تصمیم به افزایش گنجایش این ورزشگاه گرفته شد. فوتبال روز به روز در حال افزایش محبوبیت در بین هوادارن بود، و نیاز مبرم به ورزشگاهی با گنجایش بیشتر حس می‌شد. این مأموریت به معمار آرماندو رونکا و مهندس فروچو کالتسولاری واگذار شد و آن‌ها توانستند از ظرفیت و پتانسیل قابل توسعه معماری اولیه این ورزشگاه بهره ببرند و شروع به بزرگ‌سازی آن کنند. در سال ۱۹۵۲، ظرفیت ورزشگاه برای ۱۵۰۰۰۰ تماشاچی طراحی شده بود، اما شورای شهر این تصمیم را نپذیرفت و گفتگو طراحان ورزشگاه با این شورا بی‌نتیجه ماند. بعد از خرج ۵٫۱ میلیون لیره برای مدرن‌سازی سن سیرو، افتتاح دوباره ورزشگاه در تاریخ ۱۳ می ۱۹۳۹ و در حالی که ایتالیا در برابر انگلستان ۲–۲ متوقف شد، به انجام رسید. مجموع دریافتی‌ها از باجه‌های سن سیرو در آن بازی مبلغی حدود ۱٫۲ میلیون لیره بود.
توسعه و افزایش گنجایش > مرحله دوم توسعه سن سیرو

فاز دوم مرحله توسعه سن سیرو در سال ۱۹۵۴ شروع شد و دوازده ماه بعد در تاریخ ۲۶ اکتبر ۱۹۵۵، با گنجایشی معادل ۸۵۰۰۰ تماشاچی این ورزشگاه تاریخی مجدداً افتتاح شد. اولین نورافکن‌ها در این ورزشگاه و در سال ۱۹۵۷ نصب شد و به دنبال آن در سال ۱۹۶۷ اسکوربرد الکترونیکی در آن نصب گردید. نورافکن‌ها در سال ۱۹۷۹، زمانی که طبقه‌های دوم ورزشگاه توسعه یافتند مدرن‌سازی شدند. نام سن سیرو به‌طور رسمی در ۲ مارس ۱۹۸۰ به افتخار جوزپه مئاتزا، بازیکن افسانه‌ای اینتر در دهه‌های ۲۰، ۳۰ و ۴۰ (که مدت کوتاهی نیز در میلان بازی کرد) تغییر یافت. در سال ۱۹۸۶، طبقه اول سکوها به‌طور کامل به صندلی مجهز شد و به صورت بخش‌های جداگانه شماره‌گذاری و رنگ شد. جایگاه مرکزی و اصلی به رنگ قرمز و جایگاه‌های مجاور و روبرو به رنگ نارنجی، جایگاه شمالی پشت دروازه یعنی جایگاه هواداران افراطی اینتر ملقب به «کوروا نورد» به رنگ سبز و جایگاه جنوبی پشت دروازه یعنی جایگاه هواداران افراطی میلان ملقب به «کوروا سود» به رنگ آبی نقاشی شدند.
توسعه و افزایش گنجایش > مرحله سوم توسعه سن سیرو

برای رخداد بزرگ جام جهانی ۱۹۹۰ ایتالیا، مسئولان شهر میلان بعد از این که به علت هزینه‌های سنگین برای ساختن یک ورزشگاه جدید با مخالفت مواجه شدند، به فکر بازسازی مجدد ورزشگاه مه آتزا افتادند. ایده اولیه برای ترمیم این ورزشگاه به گونه‌ای آینده گرا و چشم‌نواز بود: ساختن طبقه سوم برای جایگاه‌ها و ساخت سقف برای ورزشگاه برای محافظت از همه تماشاچیان. این طرح توسط معمار جانکارلو راگاتزی، معمار انریکو اوفر و مهندس لئو فینتسی در حالی که اهداف آن‌ها ایجاد طبقه سوم به صورت مستقل و با استفاده از زمین‌های اطراف ورزشگاه بود، شروع به کار کرد. ساختار طبقه سوم ورزشگاه سن سیرو بر پایه ۱۱ برج سیلندر مانند بنا نهاده شده است. این ستون‌ها همچنین دسترسی به جایگاه‌ها و بخش‌های سرویس دهی مختلف را ممکن می‌سازد، ضمن اینکه ساختار آن کاملاً مجزا از ساختار اصلی ورزشگاه است. چهار عدد از این ستون‌ها تیرهای مشبک سقف ورزشگاه را نگهداری و پشتیبانی می‌کنند. برای راحتی تمام تماشاچیانی که از بازی‌ها دیدن می‌کنند، تمام صندلی‌ها به‌طور ارگنومیکی طراحی شده‌اند، همچنین برای شناسایی بخش‌های اصلی ورزشگاه تمام صندلی‌ها به چهار رنگ مختلف رنگ شده و شماره‌گذاری نیز شده‌اند. تمام ۸۵۰۰۰ تماشاچی حاضر در ورزشگاه توسط سقف انحنا دار سن سیرو که ساخته شده از پلی کربنات است حفاظت می‌شوند. علاوه بر موارد ذکر شده، سیستم سرمایشی و گرمایشی مدرن به همراه سیستم روشنایی شناور برای راحتی تماشاچیان نصب شده‌اند. در تاریخ ۸ ژوئن ۱۹۹۰، سن سیرو پذیرای مراسم افتتاحیه جام جهانی و به دنبال آن بازی افتتاحیه آرژانتین و کامرون بود. از آن زمان تا کنون «اسکالا دل کالچو» پذیرای میلیون‌ها هوادار در بازی‌های مختلف بوده است. در تابستان سال ۲۰۰۸، مطابق خواسته‌های قوانین یوفا تغییراتی در ساختار ورزشگاه به وجود آمد و ظرفیت آن به ۸۰۰۱۸ نفر کاهش یافت.
اعداد و ارقام

برای تکمیل ساخت سن سیرو، ۱۰۰۰۰ کونتال سیمان، ۳۵۰۰ متر مربع ماسه، و ۱۵۰۰ کونتال آهن استفاده شده است. همچنین از ۸۰ کیلوگرم گچ برای علامت‌گذاری ۱۰۵ متر از طول و ۶۸ متر از عرض زمین استفاده شده است. فنس‌های محیطی در ابعاد ۲۰۴ در ۲۹۶ متر هستند که ۱۱۰۰ و ۱۲۰۰ تن وزن دارند. سقف‌ها به ۲۵۶ چراغ‌های نورافکنی که قدرت روشنایی ۱۵۰۰ وات را دارند مجهز شده‌اند. برای ساخت قسمت‌های اصلی ساختار، دو جرثقیل بلند ۶۴ متری در محل ورزشگاه قرار گرفته‌اند. در داخل ورزشگاه نیز، خروجی اضطراری و آسانسور بخش سرویس‌ها با ظرفیت ۱۰۰۰ کیلوگرم نصب شده است. سن سیرو در کنار زمین مسابقه اسب دوانی شهر و در فاصله ۶ کیلومتری مرکز شهر میلان بنا شده است.
فراتر از فوتبال

ورزشگاه سن سیرو نمادی از شهر میلان است. (مانند وضعیتی که اسکالا و دومو در شهر میلان دارند) سن سیرو نه تنها برای فوتبال، بلکه برای رخدادهای مهم دیگر نیز همواره مورد استفاده بوده است. برای مثال، مسابقه بوکس بین دولیلو لویی و کالو ارتیس در ۱ سپتامبر ۱۹۶۰، مسابقه‌ای برای عنوان جهانی والتر جونیور، در این ورزشگاه برگزار شد. ۵۰۰۴۳ نفر از نزدیک شاهد این رخداد بزرگ بودند و از این تعداد ۸۰۰۰ نفر در اطراف رینگ بوکس قرار گرفته بودند. این رقابت با پیروزی طرف ایتالیایی به اتمام رسید و به همراه خود ۱۳۰ میلیون درآمدزایی کرد. سن سیرو حتی پذیرای بسیاری از کنسرت‌ها نیز بوده است. باب مارلی در ۲۷ ژوئن ۱۹۸۰ نمایش خود را در جایگاه شمالی به اجرا گذاشت. در آن مراسم ۹۰۰۰۰ نفر از نمایش دیدنی این موزیسین جامائیکایی استقبال کردند. برای بروس اسپرینگسین در سال ۱۹۸۵ نیز چنین استقبالی به عمل آمد. جایگاه قرمز حتی پذیرای یک دیسکو از نوع محوطه باز نیز بود. اکنون در ضلع جنوبی، موزه‌ای بنا شده است که در آن افتخارات میلان و اینتـر از طریق تمام افرادی که در این افتخارات نقش داشتند، به یادگار مانده است. ورزشگاه در زمانی که در آن مسابقه ای برگزار نمی‌شود، می‌تواند پذیرای ۵۰ هزار ملاقات‌کننده باشد. از اول ژوئیه سال ۲۰۰۰، سن سیرو به‌طور مشترک توسط دو تیم شهر میلان یعنی آ.ث. میلان و اینتر میلان اداره می‌شود.
کورئوگرافی هواداران آ.ث. میلان در شهرآورد دلا مادونینا
نمای ورزشگاه در شب
کورئوگرافی هواداران اینتر میلان در تقابل با سیه‌نا در سری آ
ایمی-جویس هستینگز

| ایمی-جویس هستینگز | ایمی-جویس هستینگز |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۴ سپتامبر ۱۹۸۰ ‏(۴۴ سال) دوبلین
ملیت: جمهوری ایرلند
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۰-اکنون
وبگاه: http://www.amyjoycehastings.com
ایمی-جویس هستینگز (انگلیسی: Amy-Joyce Hastings؛ زادهٔ ۲۴ سپتامبر ۱۹۸۰) بازیگر اهل جمهوری ایرلند است.
وی در سینما، تلویزیون و تئاتر فعالیت داشته‌است. اولین نقش هستینگز در سال ۱۹۹۰ در فیلم Fools of Fortune بود. او همچنین در فصل ۱ سریال تودورها در کنار هنری کویل حضور داشته‌است. او در تعدادی فیلم مستقل مانند مرگ‌های کوچک (که برای اولین بار در جشنواره فیلم۴ فرایت و جشنواره اس‌اکس‌اس‌دبلیو در ایالات متحده اکران شد) ظاهر شد و در نقش اصلی کیت لافلین در کمدی رمانتیک ملکه برگشتی که در فوریه ۲۰۱۴ در سینما ژان کوکتو جورج آر. آر مارتین در ایالات متحده شرکت کرد و پس از اکران در سینمای داخلی در سال ۲۰۱۶ نامزد دو جایزه آی‌اف‌تی‌ای شد. او در فیلم مکان مقدس اثر لن کالین ایزلت را بازی کرد که در وبگاه راتن تومیتوز از منتقدان امتیاز ۱۰۰٪ کسب کرد و به عنوان بهترین فیلم بلند ایرلندی سال ۲۰۱۷ توسط حلقه منتقدان فیلم دوبلین معرفی شد. او سپس در دریای سبز، با بازی کاترین ایزابل و کارگردانی راندال پلانکت دیده خواهد شد. او همچنین در تعدادی از فیلم‌های کوتاه برنده جایزه بازی کرده‌است و جایزه سینمای زیرزمینی ۲۰۱۷ را برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای ایفای نقش اونا در درام LGBT نامزد IFTA دریافت کرد.
دوران کودکی و اوایل کار

امی جویس هستینگز در ایرلند پا به جهان گشود. او فرزند رابرت و کاتریونا هستینگز است. او که خیلی زود به بازیگری علاقه نشان داد، در کلاس‌های درام در مدرسه بازیگری شادی ثبت نام کرد که در اواخر دهه ۱۹۸۰ در دوبلین افتتاح شد. در اینجا او توسط دبی مک‌ویلیامز، مدیر بازیگران فیلم‌های باند شناسایی شد و در نهایت برای نقش جرالدین کوینتون در فیلم احمقان ثروت در کنار جولی کریستی، ایان گلن و مری الیزابت ماسترانتونیو انتخاب شد.
چند سال بعد، پس از دو دور پایانی انتخاب بازیگر در استودیو پاین‌وود لندن، او در نقش مری لنوکس در «باغ مخفی» برادران وارنر، به کارگردانی آگنیشکا هولاند، به سختی شکست خورد.
با ادامه کلاس‌های رقص و بازیگری در سال‌های جوانی، او در تولیدات مختلف ظاهر شد و به‌طور منظم در برنامه‌های تلویزیونی مورد علاقه جوانان ظاهر شد، و همچنین فیلم‌های کودکان را برای نمایش رادیویی پت کنی بررسی کرد.
در سال ۱۹۹۸ او برای نقش اصلی در یک فیلم - اقتباس شده از رمان دیگری از ویلیام تروور - سفر فلیسیا به کارگردانی اتوم اگویان در فهرست نهایی قرار گرفت. با این حال او تصمیم گرفت به مدت سه سال در مرکز ساموئل بکت در ترینیتی کالج دوبلین - اولین و تنها دوره مدرک بازیگری ایرلند - آموزش ببیند. او در سال ۲۰۰۱ با درجه ممتاز فارغ‌التحصیل شد و یک حرفه بازیگری تمام وقت را آغاز کرد.
حرفه تئاتر

هاستینگز در بریتانیا و ایرلند دارای آثار هنری بسیاری است. از جمله نقش‌های کارول در Oleanna توسط دیوید مامت، استل ریگو در No Exit توسط ژان پل سارتر، کتی کالهون در اولین تولید اروپایی آب گل پرتقال توسط کریگ رایت و جهان اولین نمایش The Night Garden که توسط استودیوی رویال تئاتر ملی ساخته شد و اولین بار در تئاتر Northcott در اکستر اجرا شد.
آثار شکسپیر او شامل نقش ریگان در شاه لیر و اخیراً میراندا در طوفان در ژوئیه ۲۰۱۳ است. هاستینگز در ماه‌های مارس و آوریل ۲۰۱۲ نقش مهماندار واقعی تایتانیک، ویولت جسوپ را در اولین نمایش جهانی اولین نمایشنامه کامل در مورد تایتانیک؛ کوه یخ - درست جلوتر! در تئاتر گیت هاوس لندن برای بزرگداشت صدمین سالگرد اولین سفر تایتانیک.
استاد راهنما

استاد راهنما یکی از اعضای هیئت علمی دانشگاه است که به پیشنهاد معاونت آموزشی دانشکده و حکم رئیس دانشکده، مسئولیت هدایت تحصیلی و راهنمایی دانشجویان در مقاطع تحصیلی مختلف را در زمینه مشکلات، آموزشی پژوهشی و فردی برعهده می‌گیرد.
در ایران > شرح وظایف

در اجرای مواد فصل سوم و فصل ششم آیین‌نامه آموزشی دوره دکتری، مصوبه جلسه ۲۷۴ شورای عالی برنامه‌ریزی مورخ ۸/۱۲/۱۳۷۲ در مورد وظایف استاد راهنما و مراحل تدوین رساله دوره دکتری و به منظور ایجاد هماهنگی بین دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزش عالی در اجرای این ماده، دستورالعمل زیر در ۱۲ ماده و ۶ تبصره در جلسه ۳۳۹ شورای عالی برنامه‌ریزی مورخ ۱۴/۲/۱۳۷۶ به تصویب نهائی رسید.
در ایران > آئین‌نامه استاد راهنما دانشگاه آزاد اسلامی

مصوب بیست و پنجمین جلسه مورخ ۲۳/۱۲/۸۲ شورایعالی برنامه‌ریزی علوم پزشکی وزارت متبوع برای کلیه دانشجویان مقاطع کاردانی، کارشناسی پیوسته، ناپیوسته و دکترای عمومی پزشکی دندانپزشکی و داروسازی صرف نظر از سال ورود به دانشگاه از مهر ماه ۱۳۸۳ لازم‌الاجرا است.
تپه ورکه رود

| تپه ورکه رود | تپه ورکه رود |
| --- | --- |
نام: تپه ورکه رود
کشور: ایران
استان: استان قزوین
شهرستان: شهرستان تاکستان
بخش: بخش ضیاءآباد
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: تپه
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۵۵۹۵
تاریخ ثبت ملی: ۲۵ اسفند ۱۳۸۰
تپه ورکه رود در استان قزوین، شهرستان تاکستان، بخش ضیاآباد، روستای ورکه رود واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۵ اسفند ۱۳۸۰ با شمارهٔ ثبت ۵۵۹۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
صخره همیشه‌سبز

| صخره همیشه سبز | صخره همیشه سبز |
| --- | --- |
کارگردان: عباس ناصری دهخوارقانی
تهیه‌کننده: عباس ناصری دهخوارقانی
نویسنده: عباس ناصری دهخوارقانی
بازیگران: رضا آقاربی  حسین خانی بیک  محمدتقی شریفی نوری  محمدعلی عبدالهی نگار  حمید ناصری  محمدعلی عسگرآبادی 
موسیقی: سعید شهرام
فیلم‌بردار: اسفندیار شهیدی
تدوین‌گر: منوچهر اولیایی
شرکت تولید: مرآت فيلم
تاریخ‌های انتشار: ۱۳۶۷
مدت زمان: ۸۵دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی
صخره همیشه سبز فیلمی به کارگردانی  و نویسندگی عباس ناصری دهخوارقانی ساختهٔ سال ۱۳۶۷ است.
خلاصه داستان

احمد مأمور مي شود تا توطئه مسموم كردن آب آشاميدني مناطق جنگي را در كردستان كشف و مسببان آن را دستگير كند. فردي به نام امير، از مردم منطقه، او را مساعدت مي كند. احمد كه به بردار امير مشكوك است در مي يابد كه فرد مورد نظر كسي جز امير نيست. با هشياري او امير و اشخاصي كه به او كمك مي كنند كشته يا دستگير مي شوند.
بازیگران

رضا آقاربی
حسین خانی بیک
محمدتقی شریفی نوری
محمدعلی عبدالهی نگار
حمید ناصری
محسن زهتاب
علی شاکری
صفر اجلی
یوسف رضا رئیسی
تقی جوادی
میرطاهری
خدیجه علیپور
فاطمه گرمابدری
رحیم عرب امینی
محمدعلی عسگرآبادی
جمشید علیخانی
بخشقلی محمدی
داوود آذرنوش
سالار فلاحیان
عباس ناصری دهخوارقانی
سمانه علیپور
عباس ابنیکی
حسن گرمابدری
مصطفی مجیدی
محمود پوراحمد
مرتضی گرمابدری
حسن مولایی
مرتضی مطیعی
محمد شقاق پور
کلارنک دیکاتور هاووی

| بسیار محترم کلارنک دیکاتور هاووی PC | بسیار محترم کلارنک دیکاتور هاووی PC |
| --- | --- |
عضو پارلمان Canadian از Port Arthur: عضو پارلمان Canadian از Port Arthur
دوره مسئولیت ۱۹۳۵ – ۱۹۵۷: دوره مسئولیت ۱۹۳۵ – ۱۹۵۷
پس از: new riding
پیش از: Douglas M. Fisher
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: Clarence Decatur Howe ۱۵ ژانویهٔ ۱۸۸۶ والتهام، ماساچوست، Massachusetts
درگذشته: ۳۱ دسامبر ۱۹۶۰ (۷۴ سال) مونترآل، Quebec
حزب سیاسی: حزب لیبرال کانادا
همسر(ان): Alice Worcester (1916–1960, survived as widow)
فرزندان: William Howe, John Howe, Elisabeth Howe Stedman, Barbara Howe Stewart, Mary Howe Dodge
پیشه: سیاست‌مدار
امضا: 
کلارنک دیکاتور هاووی (انگلیسی: C. D. Howe; ۱۵ ژانویهٔ ۱۸۸۶ – ۳۱ دسامبر ۱۹۶۰) یک سیاستمدار اهل کانادا بود.
استان یکم

جایگاه استان یکم در نقشهٔ ایران.
نقشه ایران در زمان رضاشاه.
استان یکم یکی از ۱۰ استان ایران بود که در ۱۹ دی ۱۳۱۶ خورشیدی، با اصلاح قانون تقسیمات کشوری تشکیل گردید. این استان شامل ۶ شهرستان زنجان، قزوین، ساوه، سلطان‌آباد، رشت، شهسوار بود.
شهرهای زنجان، قزوین، مأمونیه، ساوه، سلطان‌آباد (اراک)، رشت و شهسوار در این استان قرار داشتند. در لغتنامهٔ دهخدا آمده‌است، گیلان استان یکم محسوب می‌گردد.
طبق مادهٔ ۳ مصوب ۱۳۱۶/۸/۶ هر استان تحت ادارهٔ یک نفر استاندار قرار داشته که در محدودهٔ مقررات این قانون به فرمانداران حوزهٔ مأموریت خود دستور و تعلیمات می‌داده و با وزارت داخله (وزارت کشور) رابطهٔ مستقیم داشته و طبق تبصرهٔ ۱ همان ماده استانداران دارای مرکز ثابت نبوده و در کلیهٔ امور شهرستان‌های تابعه بازرسی کرده و مسئول حسن جریان امور آنها بوده‌اند. این نکته که استاندار مرکز ثابتی نداشته، نکته جالبی است. شاید مقصود قانون‌گذار آن بوده که استاندار دائماً در سطح استان در حرکت باشد و نیز یک شهر خاص تحت عنوان این که مرکز استان است بیش از سایر شهرها رشد نکند.این استان هفت شهرستان داشت: طوالش، فومن، بندر پهلوی، رشت و لاهیجان در گیلان، و شهرستان‌های قزوین و زنجان و اراک در عراق عجم سابق. شهر رشت مرکز این استان و گیلان بخش اصلی این استان بود.
مناطق زیر از این استان جدا شده‌اند:
استان صفرم (مرکزی): تأسیس ۱۳۲۶ خورشیدی
استان نوزدهم (زنجان): تأسیس ۱۳۵۲ خورشیدی
استان بیست و ششم (قزوین): تأسیس ۱۳۷۶ خورشیدی
شهرستان تنکابن: الحاق به استان دوم ۱۳۲۳ خورشیدی
منطقه زیر به این استان الحاق شده‌است:
شهرستان آستارا
در تقسیمات کشوری سال ۱۳۱۶ خورشیدی، بخش آستارا از گیلان جدا شد و به زیرمجموعهٔ شهرستان اردبیل از استان آذربایجان شرقی محسوب شده بود. در سال ۱۳۳۶، با تأسیس فرمانداری، به یکی از شهرستان‌های استان آذربایجان شرقی ارتقا پیدا کرد. به دلیل نارضایتی اهالی منطقه از تصمیماتی که پس از عهدنامه ترکمنچای اتخاذ شده بود[نیازمند منبع]، سرانجام با درخواست اهالی برای الحاق مجدد به سرزمین قبلی[نیازمند منبع] موافقت شد و شهرستان آستارا از خرداد ۱۳۳۹[نیازمند منبع]دوباره به استان گیلان ملحق گردید.
در تاریخ ۱۳۳۹/۲/۲۱ به موجب  مادهٔ ۱۳ قانون وظایف و اختیارات استانداران، مقرر شد استان های کشور که از سال ۱۳۱۶ با شماره نام‌گذاری شده بودند، با نام اصلی خود خوانده شوند و دولت مکلف شد با توجه به سوابق تاریخی، نام و حوزهٔ استان را تعیین کند. بر این اساس، در سال ۱۳۳۹ نام این استان به گیلان تغییر یافت. با جدا شدن زنجان و اراک و الحاق آستارا، این استان مرزهای کنونی استان گیلان را با مساحت ۱۴٬۷۰۹ کیلومتر مربع دارا شد.
تاریخچه باشگاه فوتبال منچستر سیتی

تیم ۹۹–۱۸۹۸ که به دسته اول صعود کرد.
تاریخچه باشگاه فوتبال منچستر سیتی، یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای مستقر در منچستر، انگلستان، به تشکیل باشگاه در سال ۱۸۸۰ توسط اعضای کلیسای سنت مارک انگلستان در وست گورتون بازمی‌گردد.
منچستر سیتی در طول تاریخ خود ۳۶ افتخار بزرگ کسب کرده است: ده عنوان لیگ، هفت جام حذفی، هشت جام اتحادیه، هفت جام خیریه، یک لیگ قهرمانان اروپا، یک سوپرجام اروپا، یک جام باشگاه‌های جهان و یک جام برندگان جام اروپا.
۱۸۸۰–۱۹۲۸

اعضای کلیسای سنت مارک انگلستان، وست گورتون، منچستر، باشگاه فوتبالی را که به منچستر سیتی معروف شد، برای اهداف عمدتاً بشردوستانه بنیان گذاشتند. دو ناظر کلیسا با ایجاد فعالیت‌های جدید برای مردان محلی به دنبال مهار خشونت باندهای محلی و اعتیاد به الکل بودند، در حالی که بیکاری بالا در شرق منچستر، به‌ویژه گورتون، گرفتار شد. از همه مردان صرف نظر از مذهب استقبال می‌شود.
یک باشگاه کریکت کلیسا در سال ۱۸۷۵ تشکیل شده بود، اما هیچ معادلی برای ماه‌های زمستان وجود نداشت. برای اصلاح این موضوع، و به عنوان بخشی از فشار کلی رئیس آرتور کانل برای مداخله در آسیب‌های اجتماعی، سرپرستان کلیسا ویلیام بیستو و توماس گودبره، که سمت‌های ارشدی در اتحادیه آهن کار داشتند، در زمستان ۱۸۸۰ یک تیم فوتبال کلیسا به نام سنت مارکز (وست گورتون) راه‌اندازی کرد (گاهی اوقات به‌عنوان West Gorton (سنت مارکز) نوشته می‌شود.
اولین مسابقه ثبت شده تیم در ۱۳ نوامبر ۱۸۸۰ در برابر یک تیم کلیسایی از مک‌کلسفیلد رخ داد. سنت مارکس بازی را ۲–۱ باخت و تنها در یک بازی در فصل افتتاحیه ۸۱–۱۸۸۰ با پیروزی بر استالیبریج کلارنس در مارس ۱۸۸۱ پیروز شد
سیتی نخستین افتخارات خود را با قهرمانی در دسته دوم در سال ۱۸۹۹ به دست آورد. با آن صعود به بالاترین سطح در فوتبال انگلیس، دسته اول، رسید. آنها اولین افتخار بزرگ خود را در ۲۳ آوریل ۱۹۰۴ به دست آوردند و بولتون واندررز را ۱–۰ در کریستال پالاس شکست دادند و جام حذفی را بردند. سیتی پس از نایب قهرمانی در لیگ، در آن فصل به سختی از کسب دو قهرمانی در لیگ و جام حذفی دست یافت، اما سیتی به اولین باشگاه منچستر تبدیل شد که یک افتخار بزرگ را به دست آورد. در فصل‌های پس از قهرمانی جام حذفی، باشگاه با اتهامات بی‌نظمی مالی مواجه شد که به تعلیق هفده بازیکن در سال ۱۹۰۶ منجر شد، از جمله کاپیتان بیلی مردیت، که متعاقباً در شهر به منچستریونایتد نقل مکان کرد. آتش‌سوزی در هاید رود در سال ۱۹۲۰ جایگاه اصلی را ویران کرد و در سال ۱۹۲۳ باشگاه به ورزشگاه جدید خود در مین رود در ماس ساید نقل مکان کرد.
۱۹۲۸–۱۹۶۵

در دهه ۱۹۳۰، منچسترسیتی به دو فینال متوالی جام حذفی رسید، با شکست مقابل اورتون در سال ۱۹۳۳، پیش از اینکه با شکست دادن پورتسموث در سال ۱۹۳۴، قهرمان جام شود در طول مسابقات جام حذفی ۱۹۳۴، منچسترسیتی رکورد بیشترین حضور خانگی در تاریخ فوتبال انگلیس را شکست، زیرا ۸۴٬۵۶۹ هوادار مین رود را برای بازی در دور ششم جام حذفی مقابل استوک سیتی در سال ۱۹۳۴ جمع کردند - رکوردی که هنوز هم پابرجاست. روز این باشگاه برای اولین بار در سال ۱۹۳۷ عنوان لیگ دسته اول را به دست آورد، اما در فصل بعد، علیرغم به ثمر رساندن گل‌های بیشتر از هر تیم دیگری در این بخش، سقوط کرد. بیست سال بعد، یک تیم سیتی با الهام از یک سیستم تاکتیکی به نام Revie Plan دوباره به فینال‌های متوالی جام حذفی در سال‌های ۱۹۵۵ و ۱۹۵۶ رسید. همان‌طور که در دهه ۱۹۳۰، آنها اولین را به نیوکاسل یونایتد باختند و دومی را بردند. فینال سال ۱۹۵۶، که در آن منچسترسیتی ۳–۱ بیرمنگام سیتی را شکست داد، یکی از معروف‌ترین فینال‌های همه دوران است و به خاطر برت تراتمن، دروازه‌بان سیتی که پس از شکستن ناخودآگاه گردنش به بازی ادامه داد، به یادگار مانده است.