stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مورد زرد
طرح اولیه

پیش از آغاز جنگ جهانی دوم طرح‌های توسعه‌ای آلمان شامل هیچ‌گونه احتمال درگیری در یک جنگ اروپایی با قدرت‌های غربی نمی‌شد. در واقع جز طرح کارزار لهستان، هیچ دستورالعملی از طرف ستاد کل آلمان برای عملیات‌های آینده وجود نداشت. به هر صورت، پس از پیروزی در نبرد لهستان، آدولف هیتلر، پیشوای آلمان، با اعلام این که «دشمن در حال قدرت گرفتن است»، با صدور فرمان شماره ۶ پیشوا در روز ۹ اکتبر سال ۱۹۳۹ از فرماندهان کل سه نیروی ورماخت خواست طرح یک عملیات تهاجمی پیش‌دستانه «در جناح شمالی جبهه غربی از طریق لوکزامبورگ، بلژیک و هلند» را آماده کنند. او خواهان آغاز تهاجم «در سریع‌ترین زمان ممکن و با بیشترین توان ممکن» شد. نیروی زمینی ده روز بعد طرح خود را ارائه نمود. این طرح که ده روز بعد از آن مورد بازبینی قرار گرفت، «دستورالعمل استقرار، مورد زرد» نام داشت. طرح نیروی زمینی تحت نظر سپهبد فرانتس هالدر، رئیس ستاد کل این نیرو تنظیم گشته بود.
این طرح یک تهاجم مستقیم رو در رو توسط نیروهای آلمانی مستقر در اراضی غربی را پیش‌بینی کرده بود. بر این اساس، ۵۶ لشکر پیاده‌نظام که مسئول حفاظت از مرزهای غربی در مقابل تهاجم احتمالی فرانسه و بریتانیا بودند، با پشتیبانی ۹ لشکر زرهی، از طریق بلژیک و جنوب هلند پیشروی می‌کردند. این طرح تمرکز تهاجم را از طریق مرکز بلژیک قرار داده بود. نیروهای زرهی و موتوریزه در جناح شمالی و نیروهای کوهستان از طریق جنگل‌های آردن، در جناح جنوبی حضور داشتند. قوای هوابرد در اراضی پشت سر دشمن، در نزدیکی خنت، فرود می‌آمدند تا اقدام نیروهای متحرک متفقین در تقویت خط مقدم بلژیک را با اختلال مواجه سازند.
در جانب شمالی، گروه ارتش ب به فرماندهی ارتشبد فدر فن بک، با ۴۳ لشکر در قالب ۴ ارتش، می‌بایست بین نیمیخن و نامور از رود موز می‌گذشت و به طرف ساحل کانال مانش می‌رفت. بی‌طرفی هلند می‌بایست رعایت می‌شد؛ مگر در صورتی که لزوم اجرای «ضمیمه ماستریخت» پدید می‌آمد. بر اساس این ضمیمه، ارتش ششم به فرماندهی ارتشبد والتر فن رایشناو وارد خاک هلند می‌شد تا قلعه لیژ را از طرف شمال دور بزند. در همین حال، ارتش چهارم به فرماندهی ارتشبد گونتر فن کلوگه قلعه لیژ را از جنوب محاصره می‌کرد. این دو ارتش مجموعاً شامل ۹ لشکر زرهی و ۴ لشکر موتوریزه، غرب لیژ به یکدیگر ملحق می‌شدند و در کنار هم از راه بروکسل و شارلروآ به سمت بندر کاله و بولونیه در فرانسه می‌رفتند.
در مرکز خط مقدم، گروه ارتش آ به فرماندهی ارتشبد گرت فن روندشتت با ۲۲ لشکر در قالب ۲ ارتش دوازدهم و شانزدهم، می‌بایست از جناح چپ گروه ارتش ب در مقابل حملات فرانسوی‌ها از جانب جنوب شرقی محافظت می‌کرد.
در جانب جنوبی، گروه ارتش سی به فرماندهی ارتشبد ویلهلم ریتر فن لیب با ۱۹ لشکر در قالب ۲ ارتش یکم و هفتم، در مقابل خط دفاعی ماژینو، مأموریتی کاملاً دفاعی داشت. این گروه ارتش می‌بایست خط رود راین را حفظ و از رخنه فرانسوی‌ها به زارلاند جلوگیری می‌کرد.
پشتیبانی هوایی برای تهاجم توسط ناوگان دوم هوایی به فرماندهی سپهبد هلموت فلمی و ناوگان سوم هوایی به فرماندهی سپهبد هوگو اشپرله، تأمین می‌شد.
فرانسیس مولرن

فرانسیس مولرن (۲۲ ژانویۀ ۱۹۵۲ - ) دستیار سردبیر نیو لفت ریویو و یکی از اعضای قدیمی هیئت تحریریۀ این مجله (از ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۶ و از ۲۰۰۳ تاکنون) است. او در سال ۱۹۵۲ متولد شد و در انیس‌کیلن، ایرلند شمالی بزرگ شد و در یونیورسیتی کالج دوبلین و دانشگاه کمبریج تحصیل کرد. او در دانشگاه‌های ایرلند، ایتالیا، برزیل و ایالات متحده تدریس کرده است. او سال‌ها استاد مطالعات انتقادی در دانشگاه میدلسکس بود و در آنجا ادبیات انگلیسی و تاریخ اندیشه تدریس می‌کرد.
آثار

آثار او عبارت‌اند از:
در میان غوغا: فرهنگ، سیاست، روشنفکران (Into the Melee: Culture, Politics, Intellectuals)، ورسو: ۲۰۲۴.
نقد فرهنگی چیست؟ در مناظره با استفان کولینی (What Is Cultural Criticism? In debate with Stefan Collini )، ورسو: ۲۰۲۴.
پیکرهای فاجعه: رمان وضعیت فرهنگ (Figures of Catastrophe: The Condition of Culture Novel)، ورسو: ۲۰۱۶.
فرهنگ/فرافرهنگ (Culture/Metaculture)، روتلج: ۲۰۱۶.
اکنون مدت زیادی طول می‌کشد: مقالاتی در سیاست فرهنگی (The Present Lasts a Long Time: Essays in cultural politics)، انتشارات دانشگاه کورک: ۱۹۹۸.
لحظۀ بررسی دقیق (The Moment of 'Scrutiny')، ورسو: ۱۹۷۹.
آثار > ویراستاری

روبرتو شوارتز، دو دختر و مقالات دیگر (Two Girls and Other Essays)، ورسو: ۲۰۱۲.
زندگی در سمت چپ: مصاحبه‌هایی با نیو لفت ریویو (Lives on the Left: Interviews with New Left Review )، ورسو: ۲۰۱۱.
نقد ادبی مارکسیستی معاصر (Contemporary Marxist Literary Criticism)، لانگمن: ۱۹۹۲.
ریموند ویلیامز، آن‌چه که آمده‌ام بگویم (What I Came to Say)، به همراه جنی بورن تایلور و نیل بِلتون، هاچینسون رادیوس: ۱۹۸۹.
آثار > مقالات نیو لفت ریویو

فراتر از فرافرهنگ (Beyond Metaculture)، نیو لفت ریویو، شمارۀ ۱۶، ۲۰۰۲.
فهرست اسماء الحسنی

فهرست اسماء حسنی (به عربی: اسماء الحسنی)، فهرستی است شامل نام‌ها یا اسم ها و صفات خدا در اسلام که منابع اسلامی در تعداد آن دچار تردید و اختلاف شده‌اند.
تعریف لغوی و اصطلاحی

اسماء الحسنی، به معنای نیکوترین نام‌ها، اصطلاحی است اسلامی که شامل نام‌های خداوند می‌شود. این واژه اقتباسی از قرآن است که در سوره‌های اسرا آیه ۱۱۰، طه آیه ۸ و حشر آیه ۲۴ مورد استفاده قرار گرفته‌است. موضوع اسماء الحسنی در علم تفسیر، کلام و عرفان مورد بررسی قرار گرفته‌است.
در اعتقادات اسلامی، خداوند به جهت داشتن صفات و معانی نیکو، دارای اسماء نیکوست. از میان این صفات، برخی صفت ذات هستند و بیانگر صفتی در ذات خداوند هستند. به این صفات، صفات ذات گفته می‌شود. قسم دیگر صفات، صفت فعل هستند که به جهت یکی از افعال خدا به وی نسبت داده می‌شود. در این میان قسم دیگری از صفات، تمجید و تقدیس کننده ذات الهی هستند. بر این اساس، صفت «عالم» یک صفت ذات، صفت «خالق» یک صفت فعل و «قدوس» یک صفت تمجیدی است. اتصاف خدا به برخی صفات نیکو، پسندیده و صحیح نیست و این به جهت وجود کاستی در آن صفت است. از باب مثال، صفت «عارف» به جهت حکایت از غفلت، وصف مناسبی برای توصیف الهی نیست.
تمایز اسماء و صفات الهی

میان نام و صفت الهی، تفاوت وجود دارد. بر این اساس، نام‌های الهی، اسم‌هایی بر ساختار اسم فاعل، صفت مشبهه یا صیغه مبالغه هستند که به اعتبار بازگشت آنها به یکی از صفات، بر ذات خداوند دلالت دارند. در مقابل صفت‌های الهی، ساختاری مصدری داشته و بر یکی از صفات الهی بدون ملاحظه ذات دلالت می‌کنند. اندیشمندان شیعه و قاطبه علمای اهل سنت بر این باورند که نام‌های خداوند توفیقی هستند و امکان اضافه کردن به آنها بدون اذن الهی، وجود ندارد.
در میان فرق کلامی اسلامی، معتزله بر این باورند که بین صفت و اسماء الهی، رابطه تمایز وجود دارد و اسمائی چون علیم، قدیر و سمیع، با هم مترادف هستند. به اعتقاد این فرقه، خداوند را می‌توان به نام‌های حی، علیم و قدیر خواند و اتصاف خدا به حیات، قدرت و علم، صحیح نیست. در مقابل، اهل سنت بر این باورند که اثبات اسماء بدون اثبات صفات، امری غیرممکن است. این گروه، تنها تفاوت میان اسم و صفت الهی را، اشتقاقی بودن صفت و غیراشتقاقی بودن اسم می‌دانند. در این خصوص، برخی از اهل سنت همچون ابن تیمیه، برای هر یک از اسماء الهی، صفت خاصی را تعیین کرده‌اند. برخی از محققان شیعه نیز تفاوتی میان اسم و صفت قبول ندارند و برخی نیز معتقدند میان این دو تفاوت هایی است.
اسماء الهی در قرآن

نام‌های خدا در اسلام، پیوندی عمیق با جهان‌بینی توحیدی-اسلامی دارد. بنابر آنچه در آیه ۳۱ و ۳۳ سوره مبارکه بقره بیان شده‌است، خدا پس از خلقت آدم، به وی اسماء الهی را آموخت و همین امر سبب شد تا آدم بر ملائکه فضیلت یابد. در قرآن، چهار مرتبه به صراحت از اسماء حسنی یاد شده‌است و خدا را دارای اسماء نیکو توصیف کرده‌است. در قرآن، بارها از رابطه بین اسم الهی و مسمی آن یاد شده و به آن تأکید شده‌است. همچنین در مواردی چون حج و قربانی از ذکر نام الهی یاد شده‌است. هر سوره از قرآن -بجز سوره توبه- با آیه «بسم الله الرحمن الرحیم» آغاز می‌شود. ترکیب «بسم الله» در آغاز هر امر، غالباً برای یاری گرفتن از خدا و تیمن و تبرک صورت می‌گیرد. بر همین اساس، فرهنگ استفاده از «بسم الله» در آغاز هر کاری، در میان مسلمانان، امری مسلم تلقی می‌شود.
در آیه ۱۸۰ از سوره اعراف، از کافران به عنوان کسانی که در اسماء خداوند الحاد می‌ورزند یاد شده‌است. این بدان معناست که باور به اسماء حسنای الهی، از توابع توحید می‌باشد. آنچه در قران با عنوان اسماء حسنی شناخته می‌شود، اعم از اسماء خاص (همچون الله) و الفاظ مشتق (همچون ملک و قدوس) است که اصطلاحاً، صفت الهی قلمداد می‌شود.
اسماء الهی در کلام

یکی از مباحث مطرح شده در علم کلام، قدیم یا غیرمخلوق بودن نام‌های الهی است. در این خصوص اختلافاتی گزارش شده‌است. اهل سنت، اسماء الهی را قدیم می‌دانند و معتقدند که خداوند به اسماء خویش موسوم بوده‌است. بنابر این عقیده، خداوند قبل از خلقت و رزق دادن، به خالقیت و رازقیت موسوم و موصوف بوده‌است. در مقابل، معتزله اسماء اللهی را زاییده ذهن بشر دانسته‌است و آنها را اعتباری قلمداد می‌کند. در اینباره بشر مریسی -از متلکمان مرجئه- به مخلوق بودن اسماء باور دارد و معتقد است که خداوند پس از خلق، خود را به اسمائی متصف کرد تا شناخته شود. صاحبنظران شیعه نیز، با استناد به روایات اهل بیت، اسماء الهی را مخلوق می‌دانند. در این خصوص، شیخ صدوق معتقد است که اسماء الهی نه قدیم است و نه حادث. متکلمان شیعه بر این باورند که علم خدا به اسماء و صفات خود ازلی است، اما حروف و اصوات اسماء ازلی نیستند.
دیگر مسئله متلکمان در خصوص اسماء الهی، عینیت بین اسم و مسمی است. در میان فرق کلامی اسلامی، حشویه، کرامیه، اشعریه و حروفیه، اسم را عین مسمی دانسته‌اند و لازمه غیریت بین اسم و مسمی را، انکار ازلی نبودن و باور به مخلوقیت اسماء است. معتزله و شیعیان امامیه در جبهه مقابل، بر این باورند که اسم و مسمی با هم متفاوت هستند. بر اساس اعتقاد این دو فرقه، خداوند پیش از خلقت، اسم و صفتی نداشت و وقتی خلق نمود. پس از آن برای شناخت بین مخلوق با خالق، اسمائی را برای خود اعتبار کرد.
رضوانی، موسوعة الاسماء الحسنی، ۱:‎ ۱۲.
فهرست اسماء الحسنی در قرآن

| ۱۶۰ | مؤخر | پایان بخش | ٱلْمُؤَخِّرُ | .پرونده:72-al-muakhkhir.ogg |  |  |  |   |  |
| ۱۶۱ | مبدی | آغاز بخش | ٱلْمُبْدِئُ | .پرونده:58-al-mubdi.ogg |  |  |  |   |  |
| ۱۶۲ | مبین | آشکارا | ٱلْمُبِیِنُ |  |  |  |  |   |  |
| ۱۶۳ | مثیب | پاداش‌دهنده | ٱلْمُثَیِّبُ |  |  |  |  |   |  |
| ۱۶۴ | محب | دوستدار | ٱلْمُحِبُ |  |  |   |   |   |  |
| ۱۶۵ | محصی | شمارنده | ٱلْمُحْصِیُ / ٱلْمُحْصِیُ | .پرونده:57-al-muhsi.ogg |  |   |   |   |  |
| ۱۶۶ | محیی | زنده‌کننده | ٱلْمُحْیِ / ٱلْمُحْیِی / ٱلْمُحْیِی | .پرونده:60-al-muhyi.ogg |  |   |   |   |  |
| ۱۶۷ | مدبر | تدبیر کننده | ٱلْمُدَبِّرُ |  |  |  |  |   |  |
| ۱۶۸ | مذل | خوار کننده | ٱلْمُذِلُّ | .پرونده:25-al-mudhill.ogg |  |  |  |   |  |
| ۱۶۹ | معز | عزیز کننده | ٱلْمُعِزُّ | .پرونده:24-al-muizz.ogg |  |  |  |   |  |
| ۱۷۰ | معطی | عطا کننده | ٱلْمُعْطِیُ |  |  |  |  |   |  |
| ۱۷۱ | معید | باز بارکننده | ٱلْمُعِیدُ | .پرونده:59-al-muid.ogg |  |  |  |   |  |
| ۱۷۲ | مغنی | بی‌نیاز کننده | ٱلْمُغْنِیُّ / ٱلْمُغْنِیُّ | .پرونده:89-al-mughni.ogg |  |  |  |   |  |
| ۱۷۳ | مقدم | برتر | ٱلْمُقَدِّمُ | .پرونده:71-al-muqaddim.ogg |  |   |   |   |  |
| ۱۷۴ | مقلب القلوب | تغییردهنده قلب‌ها | مُقَلِّبُ ٱلْقُلُوْبِ |  |  |   |   |   |  |
| ۱۷۵ | ممیت | کشنده | ٱلْمُمِیتُ | .پرونده:61-al-mumit.ogg |  |  |  |   |  |
| ۱۷۶ | منان | بخشنده پیش از درخواست | ٱلْمَنَّانُ |  |  |  |  |   |  |
| ۱۷۷ | منعم | نعمت‌دهنده | ٱلْمُنْعِمُ |  |  |  |  |   |  |
| ۱۷۸ | نافع | نفع‌دهنده | ٱلْنَّافِعُ | .پرونده:92-an-nafi.ogg |  |  |  |   |  |
| ۱۷۹ | واجد | دارا | ٱلْوٰجِدُ / ٱلْوَاجِدُ | .پرونده:64-al-wajid.ogg |  |  |  |   |  |
| ۱۸۰ | وافی | وفا کننده | ٱلْوَافِیُ |  |  |  |  |   |  |
| ۱۸۱ | والی | فرمانروا | ٱلْوَالِی / ٱلْوَالِی | .پرونده:77-al-wali.ogg |  |  |   |  |  |
فهرست اسماء حسنی در روایات

یکی از مسائل مورد اشاره در روایات اسلامی، اهمیت حفظ و گزارش اسماء الهی است. بر اساس روایاتی در منابع اسلامی -خصوصاً منابع سنی مذهب- حفظ و به خاطر سپردن (احصاء) اسماء الهی، پاداشی چون جنت را در برخواهد داشت. معانی مختلفی از این عبارت نبوی مطرح شده‌است و برخی تفاسیر، منظور از حفظ و به خاطر سپردن اسماء الهی را، به فهم معانی و بکاربردن مفاهیم آن در زندگانی دانسته‌اند. در روایات، با وجود تصریح بسیاری از منابع به تعداد ۹۹ نام؛ اما اختلافاتی در خصوص مصادیق و ذکر اسماء حسنی وجود دارد. روایات شیعه و سنی و حتی منابع مختلف در هر فرقه، روایات متفاوت از همدیگری را گزارش کرده‌اند. جدول زیر بر اساس اختلافات منابع شیعه و سنی، تهیه شده‌است.
در میان منابع سنی مذهب، تا قبل از قرن دوم هجری قمری، گزارشی از اسماء حسنی وجود ندارد و در اواخر قرن دوم و اوایل قرن سوم، برخی از راویان حدیث سنی مذهب، با اجتهاد شخصی خود، ۹۹ نام خدا که در روایات مورد اشاره قرار گرفته بودند را فهرست کرده‌اند. از میان این افراد می‌توان به ولید بن مسلم، عبدالملک بن صنعانی و عبدالعزیز بن حصین اشاره کرد.
| کد مخفف | توضیح | کتاب |
| --- | --- | --- |
| سلم | گزارش شیخ صدوق به نقل از سلیمان بن مهران |  |
| هری | گزارش ابن ماجه از روایت ابوهریره | کتاب الدعاء |
| ماج | گزارش ابن ماجه از روایت ابوهریره به نقل از محمد بن عبدالملک صنعانی | کتاب الدعاء |
| ولد | گزارش ترمذی به نقل از ولید بن مسلم | کتاب الدعوات |
| بهق | گزارش بیهقی | الاعتقاد و الهدایة الی سبیل الرشاد |
| حصن | گزارش حاکم نیشابوری به نقل از عبدالعزیز بن حصین | مستدرک حاکم |
| حجر | گزارش ابن حجر عسقلانی | الفتح |
| رضن |  | موسوعة اسماء الحسنی |
| حزم | گزارش ابن حزم | المحلی |
| عثم | ابن عثیمین | قواعد المثلی |
| نصر | عبدالعزیز بن ناصر الجلیل | ولله الاسماء الحسنی ۶۷ |
گزارش صدوق از روایت سلیمان بن مهران / روایت ابوهریره / گزارش فلانی از روایت ولید بن مسلم / گزارش ابن ماجه، گزارش بیهقی / گزارش حاکم از عبدالعزیز بن حصین / ابن حجر عسقلانی در فتح الباری
فهرست اسماء حسنی در روایات

| ۱۷۹ | مغیث |  |   |   |   |   | بهق | حصن | حجر |   |   |   |   |
| ۱۸۰ | مصور | نگارنده | سلم | هریر | ولد | ماج | بهق | حصن | حجر | حزم | عثم | رضن | نصر |
| ۱۸۱ | ممیت | جان‌گیرنده |   | هریر | ولد | ماج | بهق | حصن | حجر |   |   |   |   |
| ۱۸۲ | موخر |  |   | هریر | ولد |   | بهق |   |   |   | عثم | رضن | نصر |
| ۱۸۳ | موجد |  |   |   |   |   |   |   | حجر |   |   |   |   |
| ۱۸۴ | مهیمن | نگهبان | سلم | هریر | ولد | ماج | بهق | حصن | حجر | حزم | عثم | رضن | نصر |
| ۱۸۵ | ناصر | یاری‌دهنده | سلم |   |   |   | بهق |   |   |   |   |   |   |
| ۱۸۶ | نافع | نفع‌دهنده |   | هریر | ولد | ماج | بهق |   |   |   |   |   |   |
| ۱۸۷ | نصیر | یاور |   |   |   |   | بهق | حصن | حجر |   | عثم | رضن | نصر |
| ۱۸۸ | نور | روشنایی | سلم | هریر | ولد | ماج | بهق | حصن | حجر |   |   |   |   |
| ۱۸۹ | واجد | دارا |   |   | ولد | ماج | بهق |   |   |   |   |   |   |
| ۱۹۰ | وارث | ارث‌برنده | سلم | هریر | ولد | ماج | بهق |   | حجر |   | عثم | رضن | نصر |
| ۱۹۱ | واسع | گشایش‌مند | سلم | هریر | ولد |   | بهق | حصن | حجر | حزم | عثم | رضن | نصر |
| ۱۹۲ | وافی |  |   | هریر |   | ماج | بهق |   |   |   |   |   |   |
| ۱۹۳ | والی |  |   |   | ولد | ماج | بهق |   |   |   |   |   |   |
| ۱۹۴ | وتر | تنها | سلم | هریر |   | ماج | بهق | حصن | حجر | حزم | عثم | رضن | نصر |
| ۱۹۵ | وکیل | کاردان | سلم | هریر | ولد | ماج | بهق | حصن | حجر |   | عثم | رضن | نصر |
| ۱۹۶ | وفی | وفادار | سلم | هریر |   | ماج | بهق |   |   |   |   |   |   |
| ۱۹۷ | ولی | سرپرست |   | هریر | ولد | ماج | بهق |   | حجر | حزم | عثم | رضن | نصر |
| ۱۹۸ | ودود | دوست‌دار | سلم | هریر | ولد | ماج | بهق | حصن | حجر | حزم | عثم | رضن | نصر |
| ۱۹۹ | وهاب | بخشنده | سلم | هریر | ولد | ماج | بهق | حصن | حجر | حزم | عثم | رضن | نصر |
| ۲۰۰ | هادی | هدایت‌کننده | سلم | هریر | ولد | ماج | بهق | حصن | حجر |   |   |   | نصر |
| ۲۰۱ | واحد | یگانه | سلم | هریر | ولد | ماج | بهق | حصن | حجر | حزم | عثم | رضن | نصر |
برای مطالعهٔ بیشتر

مایل هروی، نجیب؛ پاکتچی، احمد (۱۳۸۸). «اسماء و صفات». دانشنامه بزرگ اسلامی. تهران: مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی.
برخی از اساسلام، عنوان نام الله شناخته می‌شود. ماءالهی به زبان عربی و ترجمه اسپانیایی که به خط ثلث، تحریر شده‌است.
شام عروسی

| شام عروسی | شام عروسی |
| --- | --- |
کارگردان: ابراهیم وحیدزاده
تهیه‌کننده: حمید اعتباریان
نویسنده: پیمان معادی
بازیگران: امین حیایی نیکی کریمی مارال فرجاد پویا امینی سیروس ابراهیم‌زاده محمدرضا هدایتی جمشید شاه‌محمدی ژیلا سهرابی رزا آرایش ارژنگ امیرفضلی عارف لرستانی ارسلان قاسمی بهاره سپاهی سهیل فروهر هوشنگ قوانلو محمود بنفشه‌خواه پرویز شفیع‌زاده کوروش معصومی محسن غلامی آرش لطیفی‌بنماران فرید ولی‌زاده محمدرضا گلزار
موسیقی: فریبرز لاچینی
فیلم‌بردار: داریوش عیاری
تدوین‌گر: حسن ایوبی
شرکت‌های تولید: سیران فیلم
توزیع‌کننده: فیلمیران
تاریخ‌های انتشار: ۱۴ تیر ۱۳۸۵
مدت زمان: ۹۰ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی
فروش گیشه: ۵۱۲٬۰۰۰٬۰۰۰ تومان (تهران)
شام عروسی فیلمی به کارگردانی ابراهیم وحیدزاده، تهیه‌کنندگی حمید اعتباریان و نویسندگی پیمان معادی ساخته سال ۱۳۸۴ است.
خلاصه فیلم

مهندس باهر مدیر کارخانه‌ای است که به همسرش میترا به ارث رسیده و کارخانه در معرض ورشکستگی است و میترا از این موضوع خبر ندارد.
گندم، دختر مهندس باهر، اعلام می‌کند که قصد دارد با استادش، پارسا، ازدواج کند. باهر ابتدا مخالفت می‌کند اما وقتی متوجه می‌شود که پارسا از یک خانواده ثروتمند است، تصمیم می‌گیرد که با این ازدواج موافقت کند تا از طریق ثروت خانواده پارسا کارخانه را نجات دهد اما بر پا کردن جشن عروسی هزینه زیادی دارد و ادامه داستان …
بازیگران

| بازیگر | نقش | توضیح |
| --- | --- | --- |
| امین حیایی | مهندس باهر |  |
| نیکی کریمی | میترا | همسر باهر |
| مارال فرجاد | گندم | دختر باهر |
| پویا امینی | پارسا سمبل زاده | نامزد گندم |
| محمدرضا هدایتی | خلج | برگزارکننده مراسم عروسی |
| سیروس ابراهیم‌زاده | مدبر | معاون باهر |
| جمشید شاه‌محمدی | فرهاد سمبل زاده | پدر پارسا |
| رزا آرایش | نرگس | مادر پارسا |
| ارسلان قاسمی | سام | پسر باهر |
| عارف لرستانی | دستیار خلج |  |
| ارژنگ امیرفضلی | لطیفی | حسابدار کارخانه باهر |
| محمدرضا گلزار | خودش | بازیگری که با باهر تصادف می‌کند… |
جشنواره‌ها

فیلم شام عروسی در بیست و چهارمین دوره جشنواره فیلم فجر در بخش فیلم‌های میهمان و در بیست و پنجمین دوره جشنواره فیلم فجر در بخش مسابقه ـ عکس حضور داشته است.
شب برات

شب برات یا چراغ برات یا شب روشن مراسمی است برای تکریم مردگان که امروزه از غروب سیزدهم تا پانزدهم ماه شعبان برگزار می‌شود. این مراسم در بعضی کشورهای خاورمیانه و شبه قاره هند از جمله بخش‌هایی از ایران، ترکیه، پاکستان، مناطق کُردنشین و از جمله در خراسان، مراسم ویژهٔ «برات» با عنوان‌های مختلفی چون عید برات، شب برات، چراغ برات، (جێژنی بهراتێ) و… و با آداب و رسوم مختلف برگزار می‌گردد. این مراسم اگرچه هم‌اکنون با جشن نیمه شعبان همزمان شده‌است اما با جشن نیمه شعبان تفاوت‌هایی دارد. جشن نیمه شعبان را مسلمانان شیعه برگزار می‌کنند در حالیکه جشن برات یا جشن روشنایی را مسلمانان سنی و بخش‌هایی از مناطق شیعه برگزار می‌کنند و سابقه جشن چراغ برات یا «روشنایی» بسیار قدیمی‌تر از جشن نیمه شعبان است. چراغ برات از دیرینه‌ترین مراسم تاریخ خراسان رضوی است که بعضی‌ها معتقدند که ۱۱ تا ۱۴ نیمه شعبان است بعضی‌ها هم معتقدند از ۱۲ تا ۱۵ نیمه شعبان است.
معنی و ریشه این مراسم

برات به معنی روشنایی و چراغ است و یک اسم مردانه بسیار پر کاربرد در ایران قدیم نیز بوده‌است مراسم چراغ برات بیشتر برای احترام به مردگان و در محل آرامگاه‌ها و سر قبر بکار می‌رود. برای این مراسم نمی‌توان ریشه اسلامی اثبات کرد و از ادیان کهن ایرانی به ارث رسیده‌است و در شرق ایران انجام این مراسم ریشه مستمر و محکمی دارد و شباهت زیادی به آیین اورابون بودایی و مراسم پیتری پاکش Pitri Paksha هندویی دارد. در سایر مناطق ایران این مراسم جزو آیین‌های فراموش شده‌است اما در سالهای اخیر آنرا با جشن نیمه شعبان همراه به‌جای می‌آورند. اما برات با مراسم نیمه شعبان شیعه متفاوت است. نیمه شعبان را همه شیعیان جهان برگزار می‌کنند. در حالیکه مراسم چراغ برات ویژه بخشهایی از ایران است که جمعیت شیعی و سنی دارند. ابوریحان بیرونی دانشمند بزرگ ایرانی نیز در این مورد می‌گوید: سیزدهم و چهاردهم و پانزدهم این ماه ایام البیض نام دارد و شب پانزدهم این ماه شب بزرگ است و لیله الصک و لیله البرات نام دارد، همان‌طور که بیرونی گفته‌است برات به معنی بیض یا روشنی است و این واژه با واژه برایت در زبان‌ها اروپایی هم‌معنی است در خراسان به آن چراغ برات می‌گویند یعنی جشنی که در آن چراغ و شمع روشن می‌کنند. در آیین بودایی به آن "بُن" یا اُبن می گویند که از واژه بون Bon فارسی است به معنای ریشه و اصول، گوهر و ذات هر چیز و واژه های متعددی با بُن پیوند دارد مانند بُندار.  آئین برات در بین اهل سنت کشورهای پاکستان، ترکیه، بنگلادش و … نیز مرسوم است و آنها شب برات را گرامی می‌دارند. برات یک واژه و اسم ایرانی است و در قدیم این نام برای مردان بسیار رایج بوده‌است. یکی از معانی آن روشنایی است و با واژه برایت در زبانهای اروپایی هم ریشه است. به معنی ضمانت و گواهان هم استفاده شده‌است. بنا بر نظر زبان شناسان، برات ارتباطی با واژه عربی «برائت» ندارد زیرا برات واژه ای است که ریشه در پارسی کهن و سانسکریت دارد به معنی همراه و ملازم و ساقدوش هم بکار رفته‌است. رامپوری در فرهنگ «غیاث‌اللغات» به نقل از «بهار عجم» و «سراج اللغات» آورده که: «شب چک به معنی شب برات است که در آن چراغانی و آتش بازی(= جشن و شادمانی) کنند». عارف غزنه، سنایی نیز برای برات واژه روشنایی یا بیض بکار برده و روزان و شبان مقدس و گران ارج در یک بیت چنین آورده: ازمان آمدند بهر ثنات. جمعه و بیض و قدر و عید برات. حافظ، «شب برات» را چنین سروده:
چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی
آن «شب قدر» که این تازه «براتم» دادند.
مراسم چراغ برات که در سه شب و روز دوازده تا ۱۵ شعبان در استان خراسان، با مراسمات ویژه ای برگزار می‌شده‌است ریشه شیعه ندارد اما همانند نوروز این سنت مورد تأیید پیشوایان دینی قرار گرفته‌است. این سنت در نیمه ماه که شب‌ها در روشنایی کامل است انجام می‌شود. بعضی برات را به معنی اعمال نیک دانسته اند، همچنین از این لغت برای نوشته‌ای یا سندی که به کسی دهند و به استناد آن، چیز دیگری را بگیرند، نیز استفاده‌می‌شود. در ادبیات به هر حواله یا وارد معنوی برات می‌گویند. کسانیکه آنرا با واژه برائت همسو دانسته و به آن معنای منزه و مبری و پاک داده‌اند اما ارتباط برات و برائت قابل اثبات نیست.
ارتباط جشن برات و اورابُون

در دین بودایی آیین چراغ برات را ابُون " ابن " یا اورابُون می‌گویند و در روز سیزدهم تا پانزدهم از ماه هفتم و گاهی ماه هشتم قمری برگزار می‌شود. روز سیزدهم آتش می‌افروزند و به استقبال مردگان می‌روند و روز شانزدهم دوباره آتش برای خداحافظی با ارواح برمی‌افروزند و در واقع سه روز ارواح به تماشای اقوام خود می ایند. پروفسور ایموتو در کتاب آسوکا و پارس صفحه ۶۷ معتقد است واژه اورابون از فارسی آرتابان گرفته شده‌است و معنای آن ستایش نگهبانان قانون طبیعت است. در ایران کهن بزرگترین مراسم برات یا اورابون در کنار کعبه نقش رستم شیراز برگزار می‌شده‌است.
برات در حقیقت جشنی است برای گرامیداشت مردگان و ارواح چنین اعتقادی وجود داشته‌است که سالی سه روز ارواح بر می‌گردند و به اقوام و دوستان سرمی کشند و از آنها جویای احوالات می‌شوند. این مراسم قبلاً در ایران رایج بوده‌است و بنظر می‌رسد بسیار کهن تر از دوران زرتشتی است و ارتباط با مزدایی‌ها و میترایی‌ها و خورشیدپرستی دارد و زیرا در ایران قدیم این جشن را در غروب ۱۳ ماه تا غروب ۱۵ ماه با برافروختن آتش در کنار آرامگاه‌ها برگزار می‌کردند ولی زرتشتی‌ها مقبره نداشتند پس باید آن را در ادیان دیگر ایرانی جستجو کرد در دوران ساسانی که زرتشتی دین درباری بود همه ادیان دیگر سرکوب شدند و بسیاری از آنها به جاهای دیگر مهاجرت کردند از جمله این سرکوب شدگان گبرهاو بعدها بودایی هابودند بودایی خود از زرتشتی انشعاب یافته‌است. این آیین‌ها در شرق ایران بسیار دیرتر از بین رفت بطوریکه بسیاری از آیین‌های کهن را هنوز در خراسان بزرگ می‌توان دید. مراسم جشن ارواح اما در زمانی نامشخص در دوره اسلامی به ماه شعبان منتقل شده‌است. بسیاری از آیین‌های گمشده و مفقود ایرانی را باید در آیین‌های امروزی هندویی و بودایی جستجو کرد زیرا آیین هندویی توسط برهمن‌ها از ایران به هند رفت و آیین بودایی نیز متعاقباً از ایران به هند رفته‌است بطوریکه اولین تمدن بزرگ بودایی در بامیان افغانستان و حدود بیشتر از ۱۸۰۰ سال قبل شکل گرفته‌است. مراسم پیتری پاکش Pitri Paksha هندویی نیز برای گرامیداشت ارواح نیاکان انجام می‌شود. آیین‌های برات و اوبن و پاکشا بسیار بهم شبیه هستند.
.
.
معتقدین به شب قدر بودن شب برات

عِکْرِمه بربری، از مشاهیر تابعین، و ابن عربی شب برات را همان شب قدر دانسته‌اند.
فضیلت و عظمت شب برات

بسیاری از اهل سنت و فرقه‌های صوفیه به فضیلت و عظمت این شب اعتقاد دارند. وعده آمرزش و اجابت دعا در شب پانزدهم شعبان و تقسیم ارزاق و تقدیر اعمار در این شب در روایات شیعه نیز آمده‌است. هرچند از این شب به نام شب برات کمتر یاد شده‌است، تشابه اعتقادات شیعیان و سنیان و عبادات آنان در شب پانزدهم شعبان و شب برات در روایاتی از پیامبر اسلام، علی بن ابی‌طالب، دعای ابومحمد علی بن حسین السجّاد در شب نیمه شعبان به روایت شیخ طوسی در مصباح المتهجد و سید بن طاوس در اقبال و حدیثی از جعفر صادق در خور توجه است.