انرژی در ایتالیا
منابع انرژی

ذخایر
مقدار ذخایر اثبات شده سوخت فسیلی ایتالیا نسبتاً کم است اما پتانسیل انرژی تجدیدپذیر آن، به خصوص در بخش آبی و خورشیدی، قابل توجه است.
ذخایر نفت اثبات شده و مقرون به صرفه جهت استحصال برای پایان سال ۲۰۱۷، ۷۸ تن متریک و منابع بالقوه دیگر ۱٬۵۴۰ تن متریک تخمین زده شد، تولید تجمعی تا سال ۲۰۱۷ به ۲۰۵ تن متریک رسید، بنابراین ایتالیا تا پیش از این تاریخ بخش زیادی از منابع خود را برداشت کرده است و با نرخ استحصال کنونی (۴٫۱ تن متریک در سال ۲۰۱۷) ذخایر تا ۱۹ سال بعد به اتمام خواهد رسید.
ذخایر گاز اثبات شده و مقرون به صرفه جهت استحصال در پایان سال ۲۰۱۷، ۳۸ گیگا متر مکعب و منابع بالقوه دیگر ۴۰۵ گیگا متر مکعب تخمین زده شد، تولید تجمعی تا سال ۲۰۱۷ به ۷۶۶ گیگا متر مکعب رسید و بنابراین ایتالیا تا پیش از این تاریخ بخش زیادی از منابع خود را استخراج کرده است؛ با نرخ تولید کنونی (در سال ۲۰۱۷) منابع اثبات شده گاز تا ۷ سال آینده به پایان خواهد رسید.
در مورد ذخایر زغال‌سنگ، ایتالیا تنها ۱۰ میلیون تن در اختیار دارد.
ایتالیا از پتانسیل قابل توجه‌ای در بخش برق‌آبی، به ویژه در آلپ بهره‌مند است ولی در حال حاضر تقریباً به‌طور کامل از آن بهره‌برداری کرده است، در نیمه اول قرن بیستم، برق‌آبی تقریباً تمام برق مورد نیاز کشور را پوشش می‌داد.
نقشه وضعیت تابش خورشید، پتانسیل بالایی از آن را در جنوب ایتالیا، به ویژه در سیسیل و ساردینیا نشان می‌دهد.
تولید انرژی ملی
در سال ۲۰۱۸، تولید انرژی کشوری به ۴۳٫۴۲ Mtoe رسید که نسبت به سال ۲۰۱۷، ۱۰٫۹ درصد افزایش داشت و از بخش‌های ذیل تشکیل گردید:
سوخت‌های فسیلی: ۲۱٫۶ درصد که متشکل از:
گاز طبیعی: ۴٫۴۶ Mtoe (۱۰٫۳ درصد) که ۷٫۵ درصد از گاز مصرفی خانگی؛
نفت‌خام: ۴٫۶۸ Mtoe (۱۰٫۸ درصد)، ۸ درصد از مصرف نفت خام؛
زغال‌سنگ: ۰٫۲۵ Mtoe (۰٫۶ درصد)، ۲٫۷ درصد از مصرف زغال‌سنگ را پوشش داد.
انرژی تجدیدپذیر: ۳۴٫۰۲ Mtoe معادل ۷۸٫۴ درصد.
تمام این منابع فقط ۲۵٫۲ درصد از نیاز کشور را برآورده ساخت.
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| منبع  | ۱۹۹۰  | %  | ۲۰۰۰  | %  | ۲۰۱۰  | %  | ۲۰۱۵  | ۲۰۲۰  | % ۲۰۲۰  | var. ۲۰۲۰/۱۹۹۰ |
| زغال‌سنگ | ۱۲ | ۱٫۱ | ۰٬۱ | ۰٫۰۱ | ۲٬۷ | ۰٫۲ | ۲٬۲ | ۰ | ۰٪ | -۱۰۰٪ |
| نفت‌خام | ۱۸۷ | ۱۷٫۶ | ۱۹۶ | ۱۶٫۷ | ۲۳۵ | ۱۷٫۰ | ۲۴۲ | ۲۴۱ | ۱۶٫۴٪ | +۲۹٪ |
| گاز طبیعی | ۵۸۷ | ۵۵٫۴ | ۵۷۰ | ۴۸٫۴ | ۲۸۸ | ۲۰٫۹ | ۲۳۲ | ۱۴۶ | ۹٫۹٪ | -۷۵٪ |
| مجموع سوخت فسیلی | ۷۸۶ | ۷۴٫۱ | ۷۶۷ | ۶۵٫۰ | ۵۲۶ | ۳۸٫۱ | ۴۷۷ | ۳۸۷ | ۲۶٫۳٪ | -۵۱٪ |
| برق‌آبی | ۱۱۴ | ۱۰٫۷ | ۱۵۹ | ۱۳٫۵ | ۱۸۴ | ۱۳٫۳ | ۱۶۴ | ۱۶۸ | ۱۱٫۴٪ | +۴۸٪ |
| زمین‌گرمایی. خورشیدی، باد | ۱۲۵ | ۱۱٫۸ | ۱۸۱ | ۱۵٫۳ | ۲۴۵ | ۱۷٫۸ | ۳۷۳ | ۳۹۱ | ۲۶٫۶٪ | +۲۱۴٪ |
| زیست‌توده-پسماند | ۳۶ | ۳٫۴ | ۷۳ | ۶٫۲ | ۴۲۶ | ۳۰٫۹ | ۴۹۸ | ۵۲۶ | ۳۵٫۷٪ | +۱۳۸۱٪ |
| مجموع انرژی تجدیدپذیر | ۲۷۴ | ۲۵٫۹ | ۴۱۳ | ۳۵٫۰ | ۸۵۶ | ۶۱٫۹ | ۱٬۰۳۵ | ۱٬۰۸۶ | ۷۳٫۷٪ | +۲۹۶٪ |
| مجموع | ۱٬۰۶۰ | ۱۰۰ | ۱٬۱۸۰ | ۱۰۰ | ۱٬۳۸۲ | ۱۰۰ | ۱٬۵۱۱ | ۱٬۴۷۳ | ۱۰۰٪ | +۳۹٪ |
منبع داده‌ها: آژانس بین‌المللی انرژی: منبع داده‌ها: آژانس بین‌المللی انرژی
واردات انرژی
ایتالیا برای برآورده کردن انرژی مورد نیاز خود به مقدار بسیار زیادی به واردات وابسته است. در سال ۲۰۱۸، واردات انرژی ایتالیا به ۱۵۸٫۵۱ Mtoe رسید که این مقدار در سال ۲۰۱۷ برابر با ۱۶۳٫۴۶ Mtoe بود، بعد از کسر ۳۱٫۰۹ Mtoe صادرات (که بیشتر فراورده‌های نفتی بود) واردات خالص نمایانگر سهم ۷۴ درصدی از مجموع انرژی مصرفی کشور بود در حالی که تولید ملی تنها ۲۵٫۲ درصد از نیاز کشور را پوشش می‌داد.
نفت، اصلی‌ترین انرژی وارداتی است: در سال ۲۰۱۸، واردات خالص نفت و فراورده‌های نفتی به ۵۱٫۷ میلیون تن رسید که معادل ۸۸٫۷ درصد از مصرف نفت داخل کشور بود. در سال ۲۰۱۸، ۱۱ پالایشگاه در حال فعالیت بودند که ظرفیت پالایش آنها برابر با ۸۳٫۷ میلیون تن در سال بود و نسبت به سال ۲۰۱۷، ۲٫۷ درصد افت داشت. پالایشگاه زیستی ونیز، اولین پالایشگاه جهان است که در سال ۲۰۱۴ جهت تغذیه توسط منابع گیاهی مورد بازسازی قرار گرفت و دارای ظرفیت تولید زیست‌دیزل بالغ بر ۳۶۰٬۰۰۰ تن در سال با استفاده از روغن‌های پخت و پز و روغن پالم است، ظرفیت این واحد در سال ۲۰۲۱ به ۴۲۰٬۰۰۰ تن افزایش خواهد یافت و پالایشگاه زیستی گلا (با ظرفیت ۶۰۰٬۰۰۰ تن در سال) هم به آن خواهد پیوست.
گاز طبیعی دومین انرژی وارداتی است: در سال ۲۰۱۸ واردات خالص گاز طبیعی به ۵۳٫۲۷ Mtoe رسید که ۹۲٫۹ درصد از گاز مصرفی کشور را شامل می‌شد. ایتالیا همچنین در سال ۲۰۱۸، ۹٫۲۳ Mtoe زغال‌سنگ وارد کرد.
زیر ساخت
پالایشگاه‌ها
مجموعه پریولو جارجالو در سیسیل، شامل دو پالایشگاه است که توسط دو خط لوله: ISAB NORD و ISAB SUD، متعلق به شرکت روسی لوک اویل به هم مرتبط هستند و دارای ظرفیت کل ۱۶ میلیون تن در سال می‌باشد.
پالایشگاه ساروک در ساردینیا (با ظرفیت ۱۵ میلیون تن در سال)؛ معادل بیش از ۲۰درصد از ظرفیت پالایش کشور متعلق به شرکت ساراس (SARAS) است.
در ماه مه ۲۰۱۸، شرکت الجزایری سوناطراک پالایشگاه آگوستا در سیسیل (با ظرفیت ۹٫۵ میلیون تن در سال)، سه ترمینال نفتی واقع در آگوستا و ناپل و پالرمو و شبکه لوله مرتبط با آنها را از شرکت اسو (شرکت فرعی که به‌طور کامل به اکسان‌موبیل تعلق داشت) خریداری کرد.
پالایشگاه‌های پورتو مارگرا در ونتو و گلا در سیسیل به پالایشگاه زیستی تبدیل شده‌اند که مواد اولیه آنها را روغن‌های گیاهی، پسماند (روغن سرخ‌کردنی، چربی و پسماند شهری)، جلبک و برخی موارد دیگر تشکیل می‌دهد. (برای سال ۲۰۱۴، ۲۳۰٬۰۰۰ تن در سال در پورتو مارگرا و سال ۲۰۱۹، ۷۵۰٬۰۰۰ تن در سال در گلا).
خطوط لوله گاز
گاز روسیه از طریق خط لوله یامال–اروپا و بعد خط لوله گاز ترانس اتریش به ایتالیا منتقل می‌شود.
خط لوله ترانس-مدیترانه (یا خط لوله گاز انریکو ماتایی) گاز را از الجزایر به ایتالیا منتقل می‌کند که آغاز مسیر آن شهرستان حاسی الرمل است و ۵۵۰ کیلومتر از این خط لوله در الجزایر قرار دارد، سپس ۳۷۰ کیلومتر در تونس، بعد از طریق زیر دریای مدیترانه به طول ۱۵۵ کیلومتر عبور کرده، بعد از سیسیل به طول ۳۴۰ کیلومتر می‌گذرد و قبل از اینکه وارد شبه‌جزیره ایتالیا برای متصل شدن به شبکه گاز بولونیا شود از تنگه مسینا می‌گذرد.
خط لوله گرین‌استریم که در سال ۲۰۰۴ راه اندازی شد، طویل‌ترین خط لوله گاز زیر آبی در دریای مدیترانه است که غرب لیبی را به سیسیل متصل می‌کند.
خط لوله ترانزیت‌گاز که در سال ۲۰۰۸ افتتاح شد، بازار گاز شمال‌غرب اروپا را به ایتالیا وصل می‌کند.
پروژه خط لوله ترانس آدریاتیک یک پروژه خط لوله گاز است که گاز طبیعی را از دریای خزر (جمهوری آذربایجان) به بازار اروپا منتقل می‌کند. این خط لوله بعد از عبور از یونان، آلبانی و دریای آدریاتیک به ایتالیا می‌رسد.