حق وجود
اسرائیل/فلسطین

همچنین ببینید: به رسمیت شناختن بین‌المللی اسرائیل و به‌رسمیت‌شناسی بین‌المللی دولت فلسطین
در سال ۱۹۴۷، قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل متحد، ایجاد یک «دولت عربی» و یک «دولت یهودی» را در داخل فلسطین در طرح تقسیم سازمان ملل برای فلسطین پیش‌بینی کرد. آژانس یهود، پیشرو دولت اسرائیل، با این طرح موافقت کرد، اما فلسطینی‌ها آن را رد کردند و درگیری آغاز شد. پس از اعلام استقلال یک‌جانبه اسرائیل در ۱۴ مه ۱۹۴۸، حمایت کشورهای عربی همسایه، جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ در فلسطین تحت قیمومت بریتانیا را به جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل تبدیل کرد. وضعیت حقوقی و ارضی اسرائیل و فلسطین همچنان در منطقه و جامعه بین‌المللی به‌شدت مورد مناقشه است.
به گفته ایلان پاپه، به رسمیت شناختن حق موجودیت اسرائیل از سوی اعراب بخشی از طرح صلح فولکه برنادوت در سال ۱۹۴۸ بود. کشورهای عربی دلیل خود را برای رد این طرح بیان کردند. در دهه ۱۹۵۰، هربرت موریسون، نماینده پارلمان بریتانیا، جمال عبدالناصر، نقل‌قول رئیس‌جمهور وقت مصر را مطرح کرد که گفت: «اسرائیل یک کشور ساختگی است که باید ناپدید شود.» این موضوع به‌عنوان مسئله کانونی بین اسرائیل و اعراب توصیف شد.
پس از جنگ ژوئن ۱۹۶۷، سخنگوی مصر محمد الزیات اظهار داشت که قاهره از زمان امضای آتش‌بس مصر و اسرائیل در سال ۱۹۴۹، حق موجودیت اسرائیل را پذیرفته‌است. وی افزود: این به‌معنای به رسمیت شناختن اسرائیل نیست. در ماه سپتامبر، رهبران عرب در قطعنامه خارطوم یک موضع تندرو «سه شماره» اتخاذ کردند: نه صلح با اسرائیل، نه به رسمیت شناختن اسرائیل، و نه مذاکره با اسرائیل. اما در ماه نوامبر، مصر قطعنامه ۲۴۲ شورای امنیت سازمان ملل را پذیرفت که به‌معنای پذیرش حق موجودیت اسرائیل بود. ناصر هم‌زمان از یاسر عرفات و دیگر رهبران فلسطینی خواست که این قطعنامه را رد کنند. او گفت: «شما باید بازوی غیرمسئول ما باشید. ملک حسین اردن نیز اذعان داشت که اسرائیل در این زمان حق موجودیت دارد. در همین حال، سوریه قطعنامه ۲۴۲ را رد کرد و گفت که این قطعنامه «به حق موجودیت اسرائیل اشاره دارد و حق پناهندگان [فلسطینی] برای بازگشت به خانه‌های خود را نادیده می‌گیرد».
مناخیم بگین پس از تصدی پست نخست‌وزیری در سال ۱۹۷۷ چنین صحبت کرد: حق ما برای وجود؛ آیا تا به حال چنین چیزی را شنیده‌اید؟ آیا به ذهن هر انگلیسی یا فرانسوی، بلژیکی یا هلندی، مجارستانی یا بلغاری، روسی یا آمریکایی خطور می‌کند که از مردمش درخواست به رسمیت شناختن حق وجود خود را کنند؟... آقای رئیس مجلس: من از کنست اسرائیل به دنیا می‌گویم که وجود ما فی‌نفسه حق وجود ماست!
همان‌طور که نیویورک تایمز گزارش داد، یاسر عرفات در سال ۱۹۸۸ اعلام کرد که فلسطینی‌ها قطعنامه‌های ۲۴۲ و ۳۳۸ شورای امنیت سازمان ملل را پذیرفته‌اند که «حق وجود در صلح و امنیت برای همه» را تضمین می‌کند. در ژوئن ۲۰۰۹، باراک اوباما، رئیس‌جمهور ایالات متحده، گفت: «اسرائیل باید بپذیرد، همان‌طور که حق موجودیت اسرائیل را نمی‌توان انکار کرد، حق فلسطین را نیز نمی‌توان انکار کرد.»
در سال ۱۹۹۳، نامه‌هایی بین اسحاق رابین، نخست‌وزیر اسرائیل و عرفات مبادله شد، که در آن عرفات اعلام کرد که «ساف تأیید می‌کند که آن موادی از میثاق فلسطین که حق موجودیت اسرائیل را رد می‌کند، و مفاد میثاق را تأیید می‌کند. مغایر با تعهدات این نامه است که اکنون غیرقابل اجرا است و دیگر اعتبار ندارد.»
در سال ۲۰۰۹، نخست‌وزیر ایهود اولمرت، خواستار پذیرش حق موجودیت اسرائیل به‌عنوان یک کشور یهودی از سوی تشکیلات خودگردان فلسطین شد که تشکیلات خودگردان فلسطین آن را رد کرد. پلنوم کنست در ماه مه ۲۰۰۹ لایحه‌ای را تصویب کرد که انکار عمومی حق موجودیت اسرائیل به‌عنوان یک کشور یهودی را جرم‌انگاری می‌کند و مجازات آن تا یک سال زندان است. در سال ۲۰۱۱، محمود عباس، رئیس‌جمهور فلسطین در سخن‌رانی خود در پارلمان هلند گفت که مردم فلسطین حق موجودیت اسرائیل را به رسمیت می‌شناسند و امیدوارند دولت اسرائیل با «به رسمیت شناختن دولت فلسطین در مرزهای سرزمین اشغالی در سال ۱۹۶۷» پاسخ دهد.
نفتالی بنت و دنی دانون وزرای دولت اسرائیل بارها ایجاد یک کشور فلسطینی را رد کردند و بنت اظهار داشت: «من هر کاری که در توانم باشد انجام خواهم داد تا مطمئن شوم که آن‌ها هرگز دولتی نخواهند داشت.» در ژوئن ۲۰۱۶ یک نظرسنجی نشان داد که از ۲۰ وزیر اسرائیلی فقط ۴ نفر حق وجود دولت فلسطین را پذیرفته‌اند.
جان وی. ویتبک استدلال کرد که اصرار اسرائیل بر حق وجود، فلسطینیان را مجبور می‌کند که برای رنج خود توجیهی اخلاقی ارائه کنند. نوآم چامسکی استدلال کرده‌است که هیچ دولتی حق وجود ندارد، این مفهوم در دهه ۱۹۷۰ ابداع شد و حق موجودیت اسرائیل توسط فلسطینی‌ها قابل‌قبول نیست.
آنتونی کارتی، پژوهشگر حقوق بین‌الملل، در سال ۲۰۱۳ مشاهده کرد که «این سؤال که آیا برای اسرائیل حق قانونی وجود دارد ممکن است به نظر یکی از احساساتی‌ترین واژگان حقوق و سیاست بین‌الملل باشد. این سؤال بلافاصله لفاظی «نابودگرانه» بسیاری از عرب‌ها و سیاست‌مداران و ایدئولوگ‌های اسلامی، از جمله رئیس‌جمهور کنونی ایران را تداعی می‌کند.»