اندرو جانسون
ظهور سیاسی > سناتور ایالات متحده > بحران جدایی

در اکتبر 1859، جان براون، طرفدار الغا، و هوادارانش به زرادخانه فدرال در هارپرز ، ویرجینیا (ویرجینیای غربی امروزی) حمله کردند.تنش در واشینگتن بین نیروهای طرفدار و ضد برده داری به شدت افزایش یافت.جانسون در ماه دسامبر یک سخنرانی مهم در سنا ایراد کرد و از شمالی‌هایی که اتحادیه را با تلاش برای غیرقانونی کردن برده‌داری به خطر می‌اندازند، محکوم کرد.سناتور تنسی اظهار داشت که "همه انسانها برابر آفریده شده اند" از اعلامیه استقلال در مورد آمریکایی های آفریقایی تبار صدق نمی کند، زیرا قانون اساسی ایلینوی حاوی این عبارت است - و آن سند رای دادن آمریکایی های آفریقایی تبار را ممنوع می کند.جانسون، در این زمان، مردی ثروتمند بود که 14 برده داشت.
جانسون امیدوار بود که او یک نامزد سازش‌آمیز برای نامزدی ریاست‌جمهوری باشد زیرا حزب دموکرات خود را بر سر مسئله برده‌داری از هم پاشید.در جریان کنوانسیون ملی دموکرات ها در سال 1860 در چارلستون، کارولینای جنوبی، مشغول لایحه اسکان کشاورزان بود، او دو پسر خود و مشاور سیاسی ارشد خود را برای نمایندگی از منافع خود در انجام معاملات پشتیبان فرستاد.کنوانسیون به بن بست رسید و هیچ نامزدی نتوانست دو سوم آرای لازم را به دست آورد، اما طرفین آنقدر از هم دور بودند که جانسون را به عنوان یک مصالحه در نظر نگرفتند.حزب منشعب شد و شمالی ها از سناتور ایلینوی استیون داگلاس حمایت کردند در حالی که جنوبی ها از جمله جانسون از معاون رئیس جمهور برکینیج برای ریاست جمهوری حمایت کردند.در حالی که جان بل، سناتور سابق تنسی، نامزد حزب چهارم شد و آرا را بیشتر تقسیم کرد، حزب جمهوری خواه اولین رئیس جمهور خود، نماینده سابق ایلینوی، آبراهام لینکلن را انتخاب کرد.انتخاب لینکلن که به عنوان مخالف گسترش برده داری شناخته می شود، برای بسیاری در جنوب غیرقابل قبول بود.اگرچه جدایی از اتحادیه موضوعی در مبارزات انتخاباتی نبود، صحبت از آن در ایالات جنوبی آغاز شد.
جانسون پس از انتخابات به صحن مجلس سنا رفت و سخنرانی کرد که در شمال مورد استقبال قرار گرفت، "من از این دولت دست نمی کشم... نه؛ من قصد دارم در کنار آن بایستم... و از هر مردی که میهن پرست است دعوت می کنم.به ... دور مذبح کشور مشترک خود جمع آوریم ... و به خدای خود و هر آنچه مقدس است سوگند یاد کنیم که قانون اساسی حفظ شود و اتحادیه حفظ شود."ایالت ها جدا شدند، او به جفرسون دیویس سناتور می‌سی‌سی‌پی یادآوری کرد که اگر جنوبی ها فقط کرسی های خود را حفظ کنند، دموکرات ها سنا را کنترل خواهند کرد و می توانند از منافع جنوب در برابر هرگونه تجاوز توسط لینکلن دفاع کنند.گوردون رید خاطرنشان می کند که در حالی که اعتقاد جانسون به یک اتحادیه غیرقابل تجزیه صادقانه بود، او رهبران جنوب، از جمله دیویس، که به زودی رئیس ایالات مؤتلفه آمریکا، تشکیل شده توسط دولت های جدا شده، خواهد شد، بیگانه کرده بود.اگر تنسی از ائتلافیه حمایت می کرد، او نفوذ کمی در دولت آن داشت.
جانسون زمانی که ایالتش موضوع جدایی را مطرح کرد به خانه بازگشت.جانشین وی به عنوان فرماندار، ایشام جی. هریس، و قوه مقننه، همه پرسی را در مورد اینکه آیا یک کنوانسیون قانون اساسی برای صدور مجوز جدایی برگزار کرد، ترتیب دادند.زمانی که این کار شکست خورد، آنها موضوع خروج از اتحادیه را به رای مردم گذاشتند.علی‌رغم تهدیدهای جانسون و تهاجمات واقعی، او علیه هر دو سوال مبارزه کرد و گاهی اوقات با اسلحه روی میز سخنرانی جلوی او صحبت می‌کرد.اگرچه منطقه شرقی جانسون در تنسی عمدتاً مخالف جدایی بود، رفراندوم دوم تصویب شد و در ژوئن 1861، تنسی به ائتلافیه ملحق شد.جانسون با این باور که در صورت ماندن او کشته خواهد شد، از شکاف کامبرلند گریخت، جایی که در واقع به طرف حزبش تیراندازی شد.او همسر و خانواده خود را در گرینویل ترک کرد.
جانسون به عنوان تنها عضوی از یک ایالت جدا شده که در سنا باقی ماند و برجسته‌ترین اتحادیه‌گرای جنوبی بود، در ماه‌های اولیه جنگ گوش لینکلن را داشت.در حالی که بیشتر تنسی در دست ائتلافیه بود، جانسون تعطیلات کنگره را در کنتاکی و اوهایو گذراند، و تلاش بیهوده ای برای متقاعد کردن هر فرمانده اتحادیه که به انجام عملیات در شرق تنسی گوش می داد، سپری کرد.