مسیحیت و استعمار
قاره آمریکا > مبلغان اسپانیایی

مقاله اصلی: ایستگاه‌های تبلیغ مسیحی اسپانیایی در آمریکا
آدریان ون اوس نویسنده کتاب استعمار کاتولیک: تاریخ محلی گواتمالا نوشته‌است:
اگر بخواهیم یک ایده واحد و غیرقابل تقلیل را انتخاب کنیم که زیربنای استعمار اسپانیا در دنیای جدید است، بدون شک آن تبلیغ دین کاتولیک خواهد بود. بر خلاف دیگر قدرت‌های استعمارگر اروپایی مانند انگلستان یا هلند، اسپانیا اصرار داشت که بومیان سرزمین‌هایی را که فتح کرده بود به مذهب دولتی خود تبدیل کند و به طرز معجزه‌آسایی موفق شد. کاتولیکیسم که در چارچوب توسعه‌طلبی ایبری معرفی شد، از خود امپراتوری اسپانیا بیشتر زنده ماند و به رشد خود ادامه می‌دهد، نه به عنوان یک اثر نابهنگام در میان نخبگان، بلکه به عنوان یک جریان حیاتی حتی در روستاهای کوهستانی دور افتاده. مسیحیت کاتولیک میراث اصلی استعماری اسپانیا در آمریکا باقی مانده‌است. بیش از هر مجموعه‌ای از روابط اقتصادی با جهان خارج، حتی بیش از زبانی که برای اولین بار در سال ۱۴۹۲ به سواحل آمریکا آورده شد، مذهب کاتولیک امروزه همچنان در فرهنگ اسپانیایی-آمریکایی نفوذ می‌کند و یک وحدت فرهنگی اساسی ایجاد می‌کند که از مرزهای سیاسی و ملی که قاره را تقسیم می‌کند فراتر می‌رود.
اسپانیایی‌ها اولین کشورهای اروپایی بودند که آمریکای شمالی و جنوبی را مستعمره کردند. آنها عمدتاً از طریق کوبا و پورتوریکو و فلوریدا وارد منطقه شدند. اسپانیایی‌ها با فرمان واتیکان متعهد شدند که اتباع بومی بر جدید خود را به کلیسای کاتولیک تبدیل کنند. با این حال، اغلب تلاش‌های اولیه (چه از روی میل و چه اجباری) به طرز مشکوکی موفقیت‌آمیز بود، زیرا مردم بومی مذهب کاتولیک را به مراسم و اعتقادات سنتی دیرینه خود اضافه کردند. بسیاری از عبارات بومی، اشکال، شیوه‌ها و موارد هنری را می‌توان بت‌پرستی تلقی کرد و توسط مبلغان، نظامیان و غیرنظامیان اسپانیایی ممنوع یا نابود شدند. این‌ها شامل اقلام مذهبی، مجسمه‌ها و جواهرهای ساخته شده از طلا یا نقره بود که قبل از ارسال به اسپانیا ذوب می‌شدند.
در سال‌های اولیه بیشتر کارهای ایستگاه‌های تبلیغ مسیحی توسط دستورهای دینی انجام می‌شد. با گذشت زمان در نظر گرفته شد که یک ساختار کلیسایی معمولی در مناطق مورد تبلیغ ایجاد شود. این روند با تشکیل حوزه‌های قضایی خاص، به نام‌های «استان‌های حواری» و «معاونت‌های رسولی» آغاز شد. این کلیساهای در حال توسعه در نهایت با انتصاب یک اسقف محلی به وضعیت عادی اسقف نشینی درآمدند. پس از استعمارزدایی، این روند با تغییر ساختار کلیسا برای انعکاس واقعیت‌های جدید سیاسی-اداری، سرعت بیشتری یافت.
رالف بائر میسیونرهای فرانسیسکن را اینگونه توصیف می‌کند که «بی‌تردید به امپریالیسم اسپانیا متعهد بودند و خشونت و اجبار فتح را به‌عنوان تنها روش عملی برای آوردن بومیان آمریکایی تحت حاکمیت نجات‌بخش مسیحیت. جردن می‌نویسد: «فاجعه تجاوز جنسی در آمریکای اسپانیایی به دست فاتحان، یکی از قوی‌ترین و تندترین نمونه‌ها در کل تاریخ تسخیر بشر بر تخریب بی‌رویه یک فرهنگ توسط یک فرهنگ دیگر به نام دین است.»
آنتونیو دو مونتسینوس، یکی از روحانیون دومینیکن در جزیره هیسپانیولا، اولین عضو روحانیون بود که علناً همه اشکال بردگی و سرکوب مردم بومی قاره آمریکا را محکوم کرد. متکلمانی مانند فرانسیسکو دو ویتوریا و بارتلمه د لاس کاساس مبانی کلامی و فلسفی را برای دفاع از حقوق بشر جمعیت‌های بومی مستعمره ایجاد کردند و بدین ترتیب پایه حقوق بین‌الملل را ایجاد و روابط بین ملت‌ها را تنظیم کردند.
بومیان آمریکا تنها پس از غلبه بر بیماری‌هایی که اروپایی‌ها منتشر کرده بودند، جای خود را به نیروی اروپایی‌ها دادند. بشارت بومیان در قاره آمریکا با استعمار خصوصی آغاز شد. تاج تلاش کرد قوانینی را برای محافظت از بومیان در برابر هرگونه جنگ ناعادلانه فتح وضع کند. اسپانیایی‌ها می‌توانستند جنگی را علیه کسانی که اقتدار پادشاهان را رد می‌کردند و آگاه بودند و مسیحیت را نیز رد می‌کردند آغاز کنند. آموزه ای توسعه یافت که اجازه می‌داد بومیان را در صورتی که غیرمتمدن بودند فتح کنند.
راهیان و یسوعی‌ها به جای آموزش زبان اسپانیایی به بومیان، زبان‌های بومی را یادگرفتند، زیرا سعی داشتند از آنها در برابر تأثیرهای منفی استعمارگران محافظت کنند. علاوه بر این، مبلغان معتقد بودند که نشان دادن جنبه‌های مثبت دین جدید به بومیان پس از همه‌گیری و فتح سختی که به تازگی رخ داده بود، مهم است.