stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
نیل آرمسترانگ
حرفه فضانوردی > برنامه جمینای > جمینای ۱۱

مقالهٔ اصلی: جمینای ۱۱
آرمسترانگ در آخرین مأموریت خود در طول پروژه جمینای، به عنوان فرماندهٔ پشتیبان جمینای ۱۱ انتخاب شد. وی برای این پشتیبانی کاملاً آموزش دیده بود. این فضاپیما دو پشتیبان داشت که نفر دیگر، یک خلبان تازه‌کار به نام ویلیام آندرس بود. جمینای ۱۱، در تاریخ ۱۲ سپتامبر ۱۹۶۶ به فضا پرتاب شد. سرانجام این مأموریت با موفقیت به پایان رسید.
پس از این سفر، رئیس‌جمهور لیندون جانسون، آرمسترانگ و همسرش را برای شرکت در یک مهمانی دوستانه به آمریکای جنوبی دعوت کرد. هم چنین در این دوره، ۱۱ کشور و ۱۴ شهر بزرگ به خصوص پاراگوئه و برزیل، آرمسترانگ را دعوت کردند.
حرفه فضانوردی > برنامه آپولو

در تاریخ ۲۷ ژانویه ۱۹۶۷ و تاریخ آتش گرفتن آپولو ۱، آرمسترانگ در واشینگتن دی‌سی همراه گوردون کوپر، دیک گوردون، جیم لاول و اسکات کارپنتر در حال امضای معاهدهٔ سازمان ملل متحد فضا بودند.
در تاریخ ۵ آوریل ۱۹۶۷، ۱۷ فضانورد با اسلایتون دک ملاقات کردند و دربارهٔ آتش گرفتن آپولو ۱ بحث کردند. اولین چیزی که اسلایتون گفت:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| « | مردی که اولین مأموریت فرود بر ماه را اجرا می‌کند و برای اولین بار روی ماه پا می‌گذارد، از مردان این اتاق است. |  » |
اسلایتون هم چنین دربارهٔ مأموریت‌های برنامه‌ریزی شده صحبت کرد و آرمسترانگ یکی از خدمه‌های پشتیبان آپولو ۸ شد. سرانجام وی به عنوان فرماندهٔ آپولو ۱۱ انتخاب شد.
ناسا برای این سفینهٔ خرج‌های بسیار زیادی کرد. فقط به فضانوردان سه ماه آموزش فرود روی ماه را دادند. فضاپیمای آپولو ۱۱، جلوی موشک ساتورن-۵، یک موشک چهار مرحله‌ای نصب شده بود.
حرفه فضانوردی > برنامه آپولو > آپولو ۱۱

مقالهٔ اصلی: آپولو ۱۱
پس از خدمت آرمسترانگ به عنوان فرماندهٔ پشتیبان آپولو ۸، وی در تاریخ ۱۱ دسامبر ۱۹۶۸، به عنوان فرماندهٔ آپولو ۱۱ انتخاب شد. در یک جلسهٔ ناسا، اسلایتون به آرمسترانگ گفت که او در این سفر دو همکار دیگر دارد. باز آلدرین به همراه آرمسترانگ در گردونهٔ ماه‌نشین «عقاب» است و به نوعی جایگزین جیم لاول است و مایکل کولینز در گردونهٔ فرماندهی «کلمبیا» در مداری دور ماه گردش می‌کند. آرمسترانگ بعد از ۱ روز اندیشیدن به اسلایتون گفت:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| « | من تا به حال با آلدرین هیچ مشکلی نداشتم ولی لاول گاهی اوقات دستورهای مرا اجرا نمی‌کرد. به هر حال بهتر است که آلدرین همراه من باشد و هم چنین در رتبه‌بندی از لاول بالاتر است. |  » |
در مارس ۱۹۶۹، جلسه‌ای بین اسلایتون، جورج کم، باب گیلروت و کریس کرافت برگزار شد و به‌طور قطعی مشخص شد که فضانورد خوش بخت آپولو ۱۱، آرمسترانگ است. در یک نشست خبری در تاریخ ۱۴ آوریل ۱۹۶۹، گفته شد که آرمسترانگ از دریچهٔ سمت راست LM از فضاپیما خارج می‌شود.
حرفه فضانوردی > برنامه آپولو > آپولو ۱۱ > سفر به ماه

هنگام پرتاب موشک ساترن ۵ به فضا، در اثر سرعت بسیار بالا، ضربان قلب آرمسترانگ به ۱۱۰ در دقیقه رسید. او به یاد سرعت فضاپیمای جمینای ۸ افتاد و سعی کرد خود را کنترل کند. این توانایی باعث شد که بیماری فضایی نگیرد. هم چنین دو فضانورد دیگر آپولو ۱۱ هم بیماری فضایی نگرفتند. آرمسترانگ با انجام عملیات آکروباتی در هواپیما، باز هم نتوانست حالت تهوع نگیرد.
هدف فضاپیمای آپولو ۱۱، فرود بر نقطه‌ای خاص و ایمن از ماه بود. سه دقیقه مانده به فرود روی ماه، سفینه به درون چاله‌های فضایی افتاد و مثل توپ در فضا رها بود و به سرعت به سوی ماه می‌رفت. زنگ‌های خطر به صدا درآمده بودند و کامپیوترها مدام هشدار می‌دادند که نمی‌توانند این همه اطلاعات را پردازش کنند. سوخت سفینه هم تقریباً داشت تمام می‌شد.
آرمسترانگ با نگاه با سطح ماه دریافت که آن‌ها مستقیم به سوی تخته‌سنگ‌ها می‌روند. اگر فضانوردان کاری نمی‌کردند، مسافرت‌شان با یک انفجار بزرگ به پایان می‌رسید. او می‌دانست که باید چه کار کند. او هدایت سفینه را از دست کامپیوتر خارج کرد و خودش هدایت سفینه را بر عهده گرفت. مسیر سفینه را عوض کرد، ولی فضایی که او برای فرود برگزیده بود، کاملاً از تخته‌سنگ بود. آرمسترانگ آخرین شانس خود را امتحان کرد و برای آخرین بار مسیر سفینه را عوض کرد. سرانجام فضایی صاف پدیدار شد. در کمتر از ۳۰ ثانیه مانده به فرود بر ماه، سفینه را خاموش کرد تا خودش فرود بیاید. در تاریخ ۲۰ ژوئیه ۱۹۶۹، اولین فضاپیمای انسان در ساعت ۲۰:۱۷:۳۹ بر روی ماه فرود آمد. پایه‌های فضاپیما، ۵ تا ۱۰ سانتی‌متر در ماه فرورفت. فضانوردان نیز تمام امکانات رفتن از ماه را آماده کردند تا اگر اتفاقی افتاد، به سرعت از ماه دور شوند.
حرفه فضانوردی > برنامه آپولو > آپولو ۱۱ > اولین پیاده‌روی در ماه

پس از فرود دریچه باز شد و آرمسترانگ از نردبان پایین رفت. در یک قدم مانده به ماه، او سطح ماه را توصیف کرد: «من حالا در حال رفتن به ماه هستم.»
سپس خود را برای گذاشتن پاهایش روی ماه آماده کرد. سرانجام نیل آرمسترانگ، در تاریخ ۲۱ ژوئیه ۱۹۶۹، در ساعت ۰۲:۵۶، در یک لحظهٔ تاریخی، پای چپش را روی ماه گذاشت. وی یک جملهٔ بسیار معروف گفت:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| « | این گامی کوچک برای یک انسان و جهشی بزرگ برای بشریت است. |  » |
آن زمان به دلیل کمبود و محدودیت امکانات، مردم فکر می‌کردند که متن اصلی این جملهٔ آرمسترانگ، همین بوده است، ولی پیتر شان فورد، در استرالیا با برنامه‌نویسی کامپیوتر ادعا کرد که متن دقیق جملهٔ آرمسترانگ این بوده است: «این گامی کوچک برای یک مرد و جهشی بزرگ برای بشریت است.» آرمسترانگ هم در پاسخ گفت که این جملهٔ را تصادفی گفته است و منظور خاصی از کلمهٔ «یک مرد» نداشته است و منظورش مردم بوده است.
وقتی که آرمسترانگ در شبکهٔ بی‌بی‌سی و بسیاری از کانال‌های دیگر سراسر جهان، زندگی‌نامهٔ خود را بازگو می‌کرد، از ۳٫۶۳۳ میلیارد نفر جمعیت دنیا، این برنامه ۴۵۰ میلیون شنونده داشت.
حدود ۲۰ دقیقه پس از پیاده‌روی آرمسترانگ در ماه، باز آلدرین هم از نردبان پایین آمد و در سطح ماه پیاده‌روی کرد. سپس دو فضانورد فعالیت‌ها و آزمایش‌هایی روی ماه انجام دادند. در اولین فعالیت‌هایشان، پرچم ایالات متحده آمریکا را در سطح ماه کاشتند و عکس‌های متعددی گرفتند. پرچم مورد استفاده در این مأموریت، یک میلهٔ فلزی بود که پرچم ایالات متحده آمریکا، بالای آن بسته شده بود. در عکس‌ها نشان داده شده است که پرچم آمریکا کمی موجدار است. پس از کاشت پرچم، ریچارد نیکسون، رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا، از دفترش با فضانوردان تماس تلفنی گرفت. ریچارد نیکسون حدود یک دقیقه صحبت کرد و آرمسترانگ سی ثانیهٔ بعد به او پاسخ داد. هم چنین آرمسترانگ آزمایش‌های زیادی در ماه انجام داد که برخی از این آزمایش‌ها عبارتند از:
آزمایش‌های مقاومت مصالح، برای شناخت بیشتر خصوصیات فیزیکی مواد سطح کرهٔ ماه
آزمایش‌های زلزله نگاری برای بررسی اعماق سطح کره ماه
تعیین فاصلهٔ میان ماه و زمین با کمک لیزر
آزمایش‌هایی روی گرد و غبار سطح ماه
در کل مأموریت آپولو ۱۱، فقط پنج عکس از آرمسترانگ گرفته شده است. بیشترین عکس‌های این مأموریت از باز آلدرین گرفته شده است. معروفترین عکس آپولو ۱۱، عکس باز آلدرین است که روی کلاه او آرمسترانگ دیده می‌شود که در حال پیاده‌روی در ماه است.
پس از آزمایش‌های علمی، آرمسترانگ بیشترین فاصله از فضاپیما را گرفت و برای قدم زدن، ۵۹ متر از فضاپیما فاصله گرفت. آخرین کار آرمسترانگ، یادبود از فضانوردان درگذشتهٔ شوروی مانند یوری گاگارین، لادیمیر کومارو، و فضانوردان درگذشتهٔ آپولو ۱ یعنی، گاس گریسوم، وایت اد و راجر چافی بود. فضانوردان آپولو ۱۱، تنها ۲:۳۱:۴۰ در ماه راهپیمایی کردند. این راهپیمایی، کوتاهترین راهپیمایی در ماه بود. در حالی که بیشترین راهپیمایی در ماه را فضانوردان آپولو ۱۷ انجام دادند که بیش از ۲۲ ساعت صرف بررسی سطح ماه کردند.
به‌گفتهٔ ناسا، ردپای آرمسترانگ تا مدت‌ها بر سطح ماه باقی خواهد ماند. چرا که در سطح ماه هیچ بادی نمی‌وزد (به دلیل فقدان اتمسفر)، آبی جریان ندارد و فعالیت آتشفشانی به وقوع نمی‌پیوندد.
حرفه فضانوردی > برنامه آپولو > آپولو ۱۱ > بازگشت به زمین

بعد از ۲:۳۱:۴۰ پیاده‌روی روی ماه، فضانوردان وارد فضاپیما شدند و دریچه بسته شد. آرمسترانگ و آلدرین در حالی که برای پرتاب از سطح ماه آماده بودند، فهمیدند که سوئیچ جرقهٔ موتور برای پرتاب از ماه شکسته است. آن‌ها با استفاده از بخشی از یک قلم، سوئیچ را تحت فشار قرار دادند و با فضاپیما به سمت زمین پرتاب شدند. آن‌ها در اولین کار خود، فضاپیما را به گردونهٔ فرماندهی «کلمبیا» که مایکل کالینز در آن قرار داشت، اتصال دادند. سه فضانورد به زمین بازگشتند و در اقیانوس آرام، در یک (USS Hornet (CV-12 فرود آمد.
پس از ۱۸ روز قرنطینهٔ فضانوردان، تا اطمینان حاصل شد که آن‌ها هیچ گونه عفونت و بیماری از ماه نگرفته‌اند، ۴۵ روز در ایالات متحده آمریکا بودند. آرمسترانگ پس از آن، به ویتنام سفر کرد. در ماه مه سال ۱۹۷۰، به اتحاد جماهیر شوروی سفر کرد. پس از ورود به لنینگراد در لهستان، او به مسکو سفر کرد و با الکسی کوسیگین ملاقات کرد. پس از آن نیز به مرکز آموزش یوری گاگارین رفت. در پایان روز، با دیدن ویدئوی پرتاب با تأخیر سایوز ۹ تعجب کرد.
زندگی پس از آپولو > آموزش

آرمسترانگ در مدت کوتاهی پس از پرواز آپولو ۱۱، اعلام کرد که برنامه‌ریزی برای پرواز دوباره در فضا ندارد. او به عنوان معاون مدیر دیپلم برای هوانوردی دفتر تحقیقات و فناوری پیشرفته منصوب شد اما تنها در آن جا یک سال خدمت کرد و در سال ۱۹۷۱ استعفا داد.
آرمسترانگ قبول کرد که در گروه مهندسی هوافضا در دانشگاه سینسینتی تدریس کند. عنوان رسمی او در دانشگاه سینسینتی، استاد دانشگاه مهندسی هوافضا بود. پس از تدریس به مدت هشت سال، او در سال ۱۹۷۹، بدون دلیل استعفا داد.
زندگی پس از آپولو > تصادفات ناسا

آرمسترانگ در دو تحقیق و بررسی پرواز فضایی، دچار حادثه شد. اولین حادثه در سال ۱۹۷۰، پس از آپولو ۱۳ بود. آرمسترانگ شخصاً مخالف توصیهٔ این گزارش بود و دوباره مخازن اکسیژن که منابع انفجار هستند را طراحی کرد. در سال ۱۹۸۶، رونالد ریگان، رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا، آرمسترانگ را به عنوان کمیسیون راجرز منصوب کرد که به بررسی فاجعهٔ شاتل فضایی چلنجر که در همان سال رخ داد بپردازد.
زندگی پس از آپولو > فعالیت‌های کسب و کار

پس از این که آرمسترانگ از ناسا در سال ۱۹۷۱ بازنشسته شد، کارهای زیادی برای کسب و کار انجام داد. او برای اولین بار برای شرکت خودروسازی کرایسلر در ژانویه ۱۹۷۹، تبلیغ کرد. در آن زمان آرمسترانگ دچار مشکل مالی بود. او به عنوان سخنگوی شرکت‌های دیگر، مانند شرکت عمومی و انجمن بانکداران آمریکا کار کرده است. او فقط به عنوان سخنگو برای کسب و کار در ایالات متحده آمریکا کار می‌کند.
در کنار کارهای سخنگو، او در هیئت مدیرهٔ چند شرکت، مسابقهٔ دو ماراتون، Learjet، شرکت برق و گاز سینسیناتی، صدا و سیما، هواپیمایی ایالات متحده آمریکا، شرکت ایتون، سیستم AIL، و تیوکول خدمت کرده است. او به عنوان رئیس هیئت مدیرهٔ شرکت EDO در سال ۲۰۰۲ بازنشسته شد.
آرمسترانگ در ایران

ساعت ده و نیم بامداد روز سوم آبان سال ۱۳۴۸ هجری خورشیدی، نیل آرمسترانگ به دعوت محمدرضا شاه همراه ادوین آلدرین، مایکل کولینز و یک هیئت سی‌نفری از فضانوردان به ایران آمدند. در این زمان، آرمسترانگ سفر خود به ماه را در تهران شرح داد. در آن زمان گسترش فعالیت‌های این صنعت در ایران هم مطرح شده بود، مقارن ساعت یک بعد از ظهر، فضانوردان در مسیر میدان بهارستان قرار گرفتند. وی همچنین در این دیدار نشان سلطنتی را از محمدرضاشاه پهلوی دریافت کرد.
بیماری و مرگ

آرمسترانگ در تاریخ ۷ اوت ۲۰۱۲ برای رفع شریان‌های کرونر قلبی مسدودشده خود عمل جراحی کرد. سرانجام در تاریخ ۲۵ اوت ۲۰۱۲ به دلیل شریان‌های ناشی از این عمل جراحی در سینسیناتی، اوهایو درگذشت. چند ساعت بعد، باراک اوباما، رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا در پاسخ به مرگ آرمسترانگ بیانیه‌ای شرح داد: «آرمسترانگ در میان بزرگ‌ترین قهرمانان آمریکا است. نه فقط در زمان خود بلکه در تمام دوران.» با توجه به بیانیه منتشر شده از سوی کاخ سفید، باراک اوباما افزود: «خدمه آپولو ۱۱، خواسته‌های شهروندان ایالات متحده را برآورده کردند و هرگز از یاد نخواهند رفت.»
هم چنین خانواده آرمسترانگ در بیانیه‌ای گفتند: «ما تمایلی به قهرمان دانستن نیل نداریم و او به عنوان خلبان جنگنده نیروی دریایی، خلبان آزمایش‌کننده و فضانورد به ملت خود خدمت کرده است. ما مراسم سوگواری این مرد بسیار خوب را می‌گیریم، زندگی شگفت‌انگیز خود را جشن می‌گیریم و امیدواریم که جوانان در سراسر جهان رویاهای ملتشان را به حقیقت بپیوندند و و بدون محدودیت و فشار به ملت خود خدمت کنند.
باز آلدرین، همراه آرمسترانگ در آپولو ۱۱ اظهار داشت:
«برای درگذشت آرمسترانگ غمگینم. من توسط میلیون‌ها نفر در سوگواری این قهرمان آمریکا می‌پیوندم و همیشه او را یکی از بهترین خلبان‌ها می‌دانستم. واقعاً متاسفم که نمی‌توانیم پنجاهمین سالگرد فرودمان روی ماه را همگی با هم جشن بگیریم.»
مایکل کولینز، همراه آرمسترانگ در گردونه فرماندهی آپولو ۱۱ گفت:
«به سادگی، او بهترین بود، و من از دست دادن او را وحشتناک می‌دانم.»
چارلز بولدن، مدیر ناسا گفت: «آرمسترانگ برای یک گام کوچک بشر در جهان فراتر از خودمان برای همیشه در یادها خواهد ماند.»
بیانیه خانواده آرمسترانگ یک ادای احترام است. علی‌رغم این که بیشتر مردم فکر می‌کردند خانواده آرمسترانگ به او افتخار کنند، خانواده او خدمات آرمسترانگ را تنها یک خدمت به ملت خود دانستند. خانواده او می‌توانستند به خدمات نیروی هوایی و دریایی او و سفر تاریخی آپولو ۱۱ افتخار کنند. این پاسخ توجه بسیاری را از جمله توییتر جلب کرد.
جوایز

آرمسترانگ جوایز و افتخارات بسیاری از جمله مدال آزادی رئیس‌جمهوری، مدال فضایی کنگره، تندیس و لوح یادبود گودارد رابرت، جایزهٔ سایلوانوس تایر، جام کالیر از انجمن هوانوردی ملی، و مدال طلای کنگره کسب کرده است. مکان‌های زیادی از جمله دهانهٔ آرمسترانگ، و سنگ‌های آسمانی از جمله سیارک ۶۴۶۹ آرمسترانگ به افتخار نام او نامگذاری شده‌اند. هم چنین آرمسترانگ افتخار پیاده‌روی هوا و فضا را کسب کرد. آرمسترانگ و خدمهٔ آپولو ۱۱، در سال ۱۹۹۹ دریافت‌کنندگان مدال طلای لانگلی از مؤسسه اسمیتسونیان بودند.
در سراسر ایالات متحده آمریکا، نام بیش از یک دوجین ابتدایی، راهنمایی، و دبیرستان به افتخار او نامگذاری شده‌اند. نام بسیاری از مکان‌های دیگر در سراسر جهان از جمله خیابان‌ها، ساختمان‌ها، مدارس، و جاهای دیگر آرمسترانگ یا آپولو است. در سال ۱۹۶۹، قوم ترانه‌سرا و خواننده‌شان جان استوارت، برای ادای احترام به نیل آرمسترانگ و اولین گام او در ماه، آلبوم «آرمسترانگ» را منتشر کردند. در ماه اکتبر سال ۲۰۰۴، دانشگاه پردو اعلام کرد که ساختمان فنی و مهندسی جدید خود را آرمسترانگ خواهد نامید. برای این ساختمان ۵۳٬۲۰۰٬۰۰۰ دلار هزینه شد و در ۲۷ اکتبر ۲۰۰۷، طی مراسمی به آرمسترانگ اختصاص داده شد. در سال ۱۹۷۱، جایزهٔ سایلوانوس تایر از سوی آکادمی نظامی ایالات متحده آمریکا برای خدمات آرمسترانگ در غرب کشور اهدا شد.
زندگی‌نامهٔ مجاز آرمسترانگ در «اولین مرد:زندگی نیل آرمسترانگ» در سال ۲۰۰۵ منتشر شد. برای سال‌های بسیاری، نویسندگانی مانند استفن آمبروز، و جیمز میشنر به آرمسترانگ پیشنهاد نوشتن زندگی‌نامهٔ او را دادند، اما آرمسترانگ پس از خواندن یکی از زندگی‌نامه‌های جیمز هانسن، با او توافق کرد.
در سال ۲۰۱۰، بنیاد بررسی فضایی، آرمسترانگ را به عنوان محبوب‌ترین فضانورد برگزید.
آرمسترانگ در پاسخ به مطبوعات درباهٔ دیدگاه او به پروازهای فضایی در سال ۲۰۰۵ گفت: «مأموریت مریخ نورد سرنشین دار آسان‌تر از برنامه فضایی آپولو در سال ۱۹۶۰ خواهد بود. در سال ۲۰۱۰، آرمسترانگ از تصمیم لغو اریز ۱ انتقاد کرد.»
او در یک نامهٔ سرگشاده به جانبازان آپولو (جیم لاول و ژن کرنان) اشاره کرد و گفت: «سازمان فضانوردی کشور ما نیم قرن است که انسان به فضا می‌فرستد و در آینده به صورت نامحدود این کار انجام می‌پذیرد.» آرمسترانگ علناً نگرانی‌های خود را در آپولو ۱۱ هنگام فرود بر ماه بیان کرد و گفت که شانس زنده ماندم ۵۰٪ بوده است. من بسیار متعجب بودم اما در نهایت موفق شدم بر ماه فرود بیایم.
در ۱۸ نوامبر ۲۰۱۰، در ۸۰ سالگی، آرمسترانگ گفت: «کشور هلند در یک مأموریت به مریخ او را به عنوان فرماندهٔ مأموریت خواسته بودند.»
در فرهنگ عامه

کتاب نخستین انسان: زندگی نیل آرمسترانگ نوشته جیمز آر. هانسن در سال ۲۰۰۵ منتشر شد. تمرکز اصلی کتاب در نقش آرمسترانگ در پروژه آپولو ۱۱ است اما با این حال در بخش‌هایی از کتاب به زندگی شخصی و جزئیات اخلاقی وی نیز پرداخته می‌شود. کتاب با واکنش‌های عموماً مثبتی همراه شد. در سال ۲۰۱۸؛ کارگردان آمریکایی دیمین شزل بر اساس این کتاب فیلمی اقتباسی تحت عنوان نخستین انسان ساخت که در آن رایان گاسلینگ در نقش نیل آرمسترانگ ظاهر شد.
عکسی از دو جت F-84 Thunderjet نیروی هوایی ایالات متحده که بر فراز منطقه‌ای پوشیده از برف در حال پرواز هستند، نقش این هواپیماها در عملیات‌های هوایی در شرایط سرد و اهمیت آنها در دوران اولیه جنگ سرد را نشان می‌دهد. این جت‌ها بخش مهمی از توان استراتژیک هوایی ایالات متحده در دهه ۱۹۵۰ بودند که اغلب در تمرینات ناتو یا گشت‌زنی‌ها در مناطق قطبی برای نمایش قدرت و آمادگی هوایی آمریکا تحت شرایط سخت مورد استفاده قرار می‌گرفتند.
آرمسترانگ در ۲۰ نوامبر ۱۹۵۶ در حالی که او یک خلبان بوده است، پایگاه نیروی هوایی ادواردز، کالیفرنیا
نیل آرمسترانگ در کنار ایکس-۱۵ پس از پرواز پژوهشی در سال ۱۹۶۰
نیل آرمسترانگ در لباس فضایی جمینای
بازگشت سفینهٔ جمینای ۸ در غرب اقیانوس آرام
فضانوردان آپولو ۱۱ از چپ به راست نیل آرمسترانگ، مایکل کولینز، و باز آلدرین
باز آلدرین این عکس را پس از پایان راهپیمایی فضایی در کابین از نیل آرمسترانگ گرفته است.
نیل آرمسترانگ در حال توصیف کردن سطح ماه
نیل آرمسترانگ آماده است تا اولین بار پایش را روی ماه بگذارد.
نیل آرمسترانگ بر روی ماه
فضانوردان آپولو ۱۱ و رئیس‌جمهور ریچارد نیکسون
نیل آرمسترانگ در سال ۲۰۰۴ در کاخ سفید در کنار بارنی دیده می‌شود.
نیل آرمسترانگ و رئیس‌جمهور برزیل در مراسم تجلیل از فضانوردان فاتح ماه
نیل آرمسترانگ و والنتینا ترشکوا (نخستین زن در فضا)، اتحاد جماهیر شوروی، ۱۹۷۰
مایکل کولینز، جرج دابلیو بوش، نیل آرمسترانگ و باز آلدرین در جشن سی و پنجمین سالگرد پرواز آپولو ۱۱، ۲۱ ژوئیه ۲۰۰۴
پروین صوفی

| پروین صوفی | پروین صوفی |
| --- | --- |
معاون پارلمانی وزیر کشور: معاون پارلمانی وزیر کشور
پادشاه: محمدرضا شاه پهلوی
نخست‌وزیر: امیرعباس هویدا
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: زهرا پروین صوفی سیاوش ۲۹ تیر ۱۳۰۱ رشت،
درگذشته: ۱۷ فروردین ۱۳۷۵
ملیت:  ایران
همسر(ان): اسدالله فخیم
فرزندان: میترا، منا
پیشه: حقوقدان، سیاستمدار
تخصص: کارمند عالی رتبه آموزش و پرورش
دکتر زهرا پروین صوفی سیاوش حقوقدان و از زنان فعال ایران در دورهٔ پهلوی بود.
او فرزند سرهنگ عبدالحسین صوفی سیاوش فرزند شیخ محمّد رشتی (متوفّی ۱۳۱۶ ق) فرزند آیت‌الله میرزا حبیب‌الله رشتی معروف به میرزای رشتی (متوفّی ۱۳۱۲ ق) بود.
نامبرده مدتی دبیر و سپس رئیس دبیرستان کیوان در تهران بود. در مرداد ۱۳۴۳ به سمت رئیس بخش ۲ فرهنگی اداره کل آموزش و پرورش استان تهران منصوب شد. وی در کابینه امیرعباس هویدا در سال ۱۳۴۵ و پس از بانو توران اعلم، مدیرکل تربیت معلم در وزارت آموزش و پرورش بود و بعدها معاونت پارلمانی وزیر کشور وقت، حسن زاهدی را بر عهده داشت.
تاریخ درگذشت

۱۳۷۵ ه.ش.
منبع

↑  «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۳ نوامبر ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۱۳ ژوئیه ۲۰۱۳.
↑  «پروین صوفی سیاوشی | بانک اطلاعات رجال». rijaldb.com. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۶. دریافت‌شده در ۲۰۲۰-۰۷-۲۷.
شجره نامه صوفیان املش
ویتفیلد دیفی

| ویتفیلد دیفی | ویتفیلد دیفی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۵ ژوئن ۱۹۴۴ ‏(۸۰ سال)
ملیت: ایالات متحده آمریکا
محل تحصیل: مؤسسه فناوری ماساچوست
شناخته‌شده برای: پروتکل تبادل کلید دیفی-هلمن
جوایز: جایزه کنلاکیس (۱۹۹۶) جایزه مارکونی (۲۰۰۰) مدال ریچارد همینگ مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک (۲۰۱۰) موزه تاریخ رایانه فلو (۲۰۱۱) جایزه تورینگ (۲۰۱۵)
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): رمزنگاری
محل کار: دانشگاه استنفورد
 :  
ویتفیلد دیفی (انگلیسی: Whitfield Diffie؛ زادهٔ ۵ ژوئن ۱۹۴۴) یک دانشمندِ رمزنگاری و اهل ایالات متحده آمریکا است. دیفی از پیشگامانِ ایدهٔ رمزنگاری کلید عمومی به همراه مارتین هلمن و رالف مرکل است. مقاله دیفی و هلمن در سال ۱۹۷۶ جهت‌های جدید در رمزنگاری باز کرد. تکنیک آنها به عنوان پروتکل تبادل کلید دیفی-هلمن شناخته شد. این مقاله توسعه عمومی و فوری کلاس جدیدی از الگوریتم‌های رمزگذاری، الگوریتم‌های کلید نامتقارن را برانگیخت.
دیفی پس از یک کار طولانی در سان مایکروسیستمز، جایی که به عنوان همکار علمی سان تبدیل شد، به مدت دو سال و نیم به عنوان معاون رئیس امنیت اطلاعات و رمزنگاری در شرکت اینترنتی برای نام‌ها و اعداد واگذار شده (۲۰۱۰–۲۰۱۲) خدمت کرد. او همچنین به عنوان محقق مدعو (۲۰۰۹–۲۰۱۰) و وابسته (۲۰۱۰–۲۰۱۲) در مرکز امنیت و همکاری بین‌المللی مؤسسه فریمن اسپالی در دانشگاه استنفورد، جایی که در حال حاضر یک محقق مشاور است، خدمت کرده‌است.
وی همچنین برنده جوایزی همچون مدال ریچارد همینگ مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک و جایزه تورینگ شده‌است.
تحصیلات و اوایل زندگی

دیفی در واشینگتن. دی. سی به دنیا آمد، او پسر جاستین لوئیز (ویتفیلد)، نویسنده و محقق، و بیلی والیس دیفی، که تاریخ و فرهنگ ایبری را در کالج شهر نیویورک تدریس می‌کرد، است.
جوایز و افتخارات

دیفی به همراه مارتین هلمن برنده جایزه تورینگ ۲۰۱۵ شد که معتبرترین جایزه در زمینه علوم رایانه محسوب می‌شود. تقدیر رسمی جایزه این بود: "برای کمک‌های اساسی به رمزنگاری مدرن. مقاله پیشگامانه دیفی و هلمن در سال ۱۹۷۶، "جهت‌های جدید در رمزنگاری"، ایده‌های رمزنگاری کلید عمومی و امضای دیجیتال را معرفی کرد، که پایه و اساس اغلب موارد استفاده منظم در پروتکل‌های امنیتی امروز در اینترنت است."
محسن صدری

| محسن صدری | محسن صدری |
| --- | --- |
نماینده دوره بیستم مجلس شورای ملی: نماینده دوره بیستم مجلس شورای ملی
حوزه انتخاباتی: اصفهان
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
ملیت: ایرانی
پیشه: سیاستمدار
محسن صدری سیاست‌مدار ایرانی بود، که در  دوره بیستم   بعنوان نماینده اصفهان در مجلس شورای ملی حضور داشت.
فدراسیون بین‌المللی صنعت فونوگرافی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کوته‌نوشت: آی‌اف‌پی‌آی (IFPI)
شعار: ارائهٔ جهانی صنعت ضبط
بنیان‌گذاری: ۱۹۳۳
ستاد: خیابان ۷ اِیر پیکدیلی، لندن، پادشاهی متحده
وبگاه: ifpi.org
فدراسیون بین‌المللی صنعت فونوگرافی سازمانی است که جذابیت‌های صنعت موسیقی را به طور جهانی ارائه می‌کند. مرکز این سازمان در لندن است و دارای چند دفتر منطقه‌ای در میامی ، بروکسل و هنگ‌کنگ است.
پرچم تانزانیا

پرچم تانزانیا
پرچم تانزانیا با تناسب ۲ به ۳، پس از ادغام تانگانیکا و زنگبار در ۲۶ آوریل ۱۹۶۴ و تشکیل جمهوری جدیدی که در ۲۹ اکتبر همان سال تانزانیا نام گرفت در همان سال از ترکیب پرچم‌های دو بخش ادغام شده به‌وجود آمد. نوار سبز پایین پرچم تانگانیکا با نوار آبی‌رنگ بالای پرچم زنگبار جایگزین و نوار میانی پرچم به صورت مورب بازچینی شد تا هر دو بخش دارای سهمی یکسان باشند. این نوار که سیاه رنگ بوده و دو لبه‌اش باریکه‌هایی زردرنگ دارد از گوشهٔ پایینی بخش اهتزاز پرچم شروع شده و تا گوشهٔ بالایی بخش پرواز پرچم امتداد می‌یابد. بدین ترتیب دو مثلث در پرچم شکل می‌گیرد که مثلث بالایی (در قسمت اهتزاز) سبزرنگ بوده و مثلث پایینی آبی رنگ است.
نمادشناسی

در این پرچم رنگ‌های سبز نشانگر پوشش گیاهی طبیعی تانزانیا، طلایی نماد ذخایر غنی معدنی کشور، سیاه نشانهٔ مردم بومی سیاهپوست و سواحیلی‌تبار و آبی نشانگر دریاچه‌ها و رودخانه‌های پرشمار تانزانیا و همچنین اقیانوس هند است.
پرچم‌های تانگانیکا و زنگبار

پرچم‌های تانگانیکا و زنگبار که از ترکیب آنها پرچم تانزانیا به‌وجود آمد:
پرچم تانگانیکا
پرچم زنگبار
فرهنگ فیزیک

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نویسنده(ها): لطیف کاشیگر
کشور: ایران
زبان: فارسی
ناشر: فرهنگ معاصر
تاریخ نشر: ۱۳۹۴
شمار صفحات: ۲۵۶۵
شابک: شابک ‎۹۷۸−۶۰۰−۱۰۵−۱۰۳−۶
فرهنگ فیزیک اولین کتاب جامع فرهنگ فیزیک فارسی، تألیف لطیف کاشیگر است که ۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۵ با حضور جمعی از اساتید فیزیک در دانشکده فیزیک دانشگاه تهران رونمایی شد و توسط فرهنگ معاصر منتشر شده است. این کتاب در سی و چهارمین دوره جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی ایران، به‌عنوان «کتاب سال ایران» برگزیده شد.
فرهنگ فیزیک با ۲۵۶۵ صفحه و بیش از دوازده هزار مدخل از واژه‌های فیزیک و رشته‌های وابسته در سه جلد به ترتیب دقیق الفبای فارسی همراه با معادل‌های انگلیسی آن است. این مجموعه شش بار تصحیح شده و جامع‌ترین فرهنگ فیزیک فارسی است.
از ویژگی‌های این فرهنگ، ۴۰۰ صفحه پیوست شامل واژه‌نامه انگلیسی-فارسی، یکاهای دستگاه‌های بین‌المللی، ثابت‌های بنیادی، چندمرتبه بزرگی، فرمول‌های ریاضی، تابش‌های الکترومغناطیسی، اتم‌ها، نوکلیدهای پرتوزا، ذره‌های زیرهسته‌ای، زندگینامه برندگان جایزه نوبل فیزیک و گاه‌شمار علم از ۳۵۰۰ پیش از میلاد تا ۲۰۱۵ میلادی است که در آن علاوه بر مداخل، شامل مختصری از زندگی‌نامه دانشمندان و قوانین بدیع از یونان باستان تا قرن بیستم است.
موکش ریشی

| موکش ریشی | موکش ریشی |
| --- | --- |
 :  
زمینه فعالیت: سینما
تولد: ۱۹ آوریل ۱۹۵۶ ‏(۶۸ سال)
ملیت: هندی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۸ تا به حال
صفحه در وبگاه IMDb: صفحه در وبگاه IMDb
موکش ریشی (به انگلیسی: Mukesh Rishi) (زاده ۱۹ آوریل ۱۹۵۶) بازیگر هندی است. عمده شهرت وی به خاطر بازی در نقش‌های اکشن و منفی است. او برای بازی در فیلم سرفروش نامزد جایزه فیلم فیر برای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد و دو بار برای بازی در فیلم‌های
ایندرا و سیتایا نامزد جایزه فیلم فیر برای بهترین شرور شد.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به دوقلوها، از نسل آفتاب، بازی و سرفروش اشاره کرد.
فیلم‌شناسی

فهرست برخی از فیلم‌هایی که موکش ریشی در آنها به ایفای نقش پرداخته است:
ولگرد
نیرو
دوقلوها
نمی‌توانم تو را فراموش کنم
افتخار
شیر،
پیوند
از نسل آفتاب
بازیکن ۴۲۰
پسر شایسته
بازیکن ۷۸۶
آرزو
سنت
غیرت
بازی
یکی پیدا شد
ده بالاتر از نه
جودی شماره ۱
امنیت
آرجون پاندیت
دویدن
هندی
قلبم با توست
چه کسی بهتر از ماست
رأی‌دهنده
کوهرام
راز: حقیقت پنهان
پاسخ
گردش
آریا ۲
کدام مسیر به خانه عمه من می‌رسد؟
شهرت
سینگام ۲
پسربچه
چشم سوم
گاهی نه گاهی
هلیکوپتر ایلا
فرار از تله
خدا قسم
عاشق
عزیزم بریم خونه بابام
شمشیر تیپو سلطان
بانی
سر و صدا
یک
کتاب مقدس رام
قاضی
ظلم و ستم
سلطان
جنگ افسانه‌ها
اسب مسابقه
همت
ماه کامل
سردار جبار سینگ
مرد ثروتمند
وینایا ویدهیا راما
وارث شاه: عشق وارث
ویرانگر
زنده باد ناراسیما ردی
خوشی
رویاهای هفت رنگ
آقای وکیل
راما، تو خواهی آمد
پنج پانداوا و یک زنبور عسل
زره
جشن بزرگ
هم‌سرایان
عزیزم
رعشه
رعد سرکش
باهوش
برنده
جات جیمز باند
لاهور
ریبل
حکیم بزرگ
زمین