stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سن-مارتیر-کانادین، کبک

Parish municipality در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| سَن-مَرتیر-کانادیَن Saints-Martyrs-Canadiens | سَن-مَرتیر-کانادیَن Saints-Martyrs-Canadiens |
| --- | --- |
Parish municipality: Parish municipality
Saints-Martyrs-Canadiens: Saints-Martyrs-Canadiens
مختصات: ۴۵°۵۱′ شمالی ۷۱°۳۲′ غربی﻿ / ﻿۴۵٫۸۵۰°شمالی ۷۱٫۵۳۳°غربی﻿ / 45.850; -71.533: مختصات: ۴۵°۵۱′ شمالی ۷۱°۳۲′ غربی﻿ / ﻿۴۵٫۸۵۰°شمالی ۷۱٫۵۳۳°غربی﻿ / 45.850; -71.533
استان:  استان کبک
ناحیه: Centre-du-Québec
منطقه شهری: آرتاباسکا
Constituted: January 1, 1943
حکومت: حکومت
 • Mayor: André Henri
 • Federal riding: Richmond—Arthabaska
 • Prov. riding: Richmond—Arthabaska
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۱۷٫۷۰ کیلومتر مربع (۴۵٫۴۴ مایل مربع)
 • خشکی: ۱۱۱٫۴۷ کیلومتر مربع (۴۳٫۰۴ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۲۲۷
 • تراکم: ۲٫۰/کیلومتر مربع (۵/مایل مربع)
 • Change (۲۰۰۶–۱۱): کاهش۱۰٫۳%
 • Dwellings: ۲۴۰
Postal code(s): G0P 1A1
کد منطقه: ۸۱۹
وبگاه: www.saints-martyrs-canadiens.ca
سَن-مَرتیر-کانادیَن (به فرانسوی: Saints-Martyrs-Canadiens) قصبه‌ای در منطقه شهری آرتاباسکا ناحیه سانتر-دو-کبک در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این قصبه ۲۳۷ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۱۰۹٫۳۷ کیلومتر مربع است.
لیپوپروتئین کم‌چگالی

لیپوپروتئین‌های کم‌چگالی یا ال‌دی‌ال (به انگلیسی: Low Density Lipoprotein) (در زبان عامه: چربی‌های بد) دسته‌ای از لیپوپروتئین‌ها هستند که کلسترول را به بافت‌های خارج کبدی انتقال می‌دهند. مقادیر سرمی بیش از حد این چربی‌ها ارتباط مستقیم با بروز بیماری‌های سرخرگ کرونری دارد.
هنرستان عالی موسیقی

با هنرستان موسیقی ملی یا هنرستان موسیقی تهران اشتباه نشود.
هنرستان عالی موسیقی، مدرسه‌ای برای آموزش موسیقی در تهران بود که در طول تاریخ فعالیتش چندین بار نام آن تغییر کرد.
تاریخچه > تأسیس

به تصمیم ناصرالدین شاه بنا بر این شد که عده‌ای نوازندهٔ قابل برای مراسم رژه و جشن‌های نظامی فراهم شوند. از این رو به دستور ناصرالدین شاه، مخبرالدوله مأمور شد تا شرایط آن را فراهم آورد. مخبرالدوله نیز یکی از موسیقی‌دانان برجستهٔ فرانسوی را که آلفرد ژان باتیست لومر نام داشت به ایران دعوت کرد و در سال ۱۲۴۸ خورشیدی (برابر با ۱۸۶۹ میلادی) «مدرسه موزیک» گشایش یافت. در این دوره شش ساله درس‌های فارسی، حساب، تاریخ، موسیقی نظری، زبان فرانسه، جغرافیا، آموزش یک ساز بادی، آشنایی با آهنگسازی نظامی، سازشناسی یک ساز تخصصی، هارمونی، پیانو، ارکستراسیون و کمپوزیسیون تدریس می‌شد. موسیقی‌دان فرانسوی دیگری به نام دوال که نوازنده ویولن و مربی ارکستر بود نیز با ۳۸ نفر از فارغ‌التحصیلان دارالفنون نخستین ارکستر سازهای زهی ایران را تشکیل داد و نواختن ویولن را در ایران برای نخستین بار مرسوم کرد.
تاریخچه > دوره اول

با مرگ لومر در سال ۱۲۸۹ شعبه موزیک نظام دارالفنون تعطیل شد تا هنگامی که در سال ۱۲۹۳ غلامرضا مین باشیان سالار معزز که افسر ارتش و از شاگردان برجسته لمر بود و مدتی نیز در پتروگراد رشته موسیقی علمی خوانده بود و رئیس ارکستر شاهنشاهی بود، وزارت معارف تصویب کرد شعبه موزیک نظام دارالفنون به صورت یک آموزشگاه با نام «کلاس موزیک» دوباره تشکیل شود. دوره این آموزشگاه چهار ساله بود و علاوه بر آموزش موزیک نظام، رشته‌های دیگر موزیک غربی نیز آموزش داده می‌شد و شاگردان غیرنظامی نیز داشت.
تاریخچه > مدرسه موسیقی

در سال ۱۲۹۷ «کلاس موزیک» به صورت یک مدرسه مستقل از دارالفنون جدا شد و به مدیریت غلامرضا مین باشیان (با همکاری فرزندش نصرالسلطان) و زیر نظر وزارت معارف درآمد و نام «مدرسه موزیک» بر آن نهاده شد. دانش‌آموزانی که گواهی نامه شش ساله ابتدائی داشتند ثبت نام می‌شدند و شش سال نیز در مدرسه موزیک می‌گذراندند. شاگردان مدرسه نظامی و غیرنظامی بودند. دانش‌آموزان غیرنظامی که تعدادشان هم بیشتر بود از وزارت معارف کمک هزینه تحصیلی دریافت می‌کردند.
مین باشیان برای مدرسه یک دوره جزوه‌های سازشناسی و هماهنگی و ارکسترشناسی و موسیقی نظامی از فرانسه ترجمه و تألیف کرده بود و خود تدریس می‌کرد. او علم هارمونی را نیز از آثار «مسیوران» (استاد کنسرواتوار پاریس) ترجمه کرده بود و در ترجمه به جای واژه «هارمونی» از «تناسب» استفاده می‌کرد.
در سال ۱۳۰۰ که «اداره کل موزیک» در ارتش نوین ایجاد شد مین باشیان، رئیس مدرسه موزیک که قبلاً ریاست موزیک قشون را نیز بر عهده داشت برای ریاست اداره کل موزیک و ریاست مدرسه موزیک انتخاب شد. در این مدرسه موسیقی ایرانی نیز به شیوه علمی تدریس می‌شد. درس‌ها شامل فارسی، حساب، جغرافیا، زبان فرانسه، شرعیات، فیزیک، مشق خط، خواندن و نوشتن نت، سازهای بادی، پیانو، سازهای زهی، تئوری موسیقی، سلفژ، تناسب علم موسیقی (هارمونی)، موسیقی ایرانی و ارکستراسیون بود.
تاریخچه > دوره دوم

در سال ۱۳۰۷ که اشتغال کارکنان دولت در دو سازمان ممنوع شد سرتیپ مین باشیان مجبور شد مدرسه موزیک را رها کند و تنها در ارتش خدمت کند. در این سال علینقی وزیری به ریاست مدرسه موزیک برگزیده شد و نام «مدرسه موزیک» به «مدرسه موسیقی دولتی» تبدیل شد. در سال ۱۳۱۱ مهدیقلی هدایت (رئیس‌الوزراء وقت) از مدرسه بازدید کرد و چون پیشرفت مدرسه را تحسین‌برانگیز دید بودجه‌ای به مدرسه اهدا کرد که برای تهیه وسایل فنی و تأسیس کتابخانه مصرف شد و به پیشنهاد مهدیقلی هدایت نام «مدرسه موسیقی دولتی» به «مدرسه موسیقار» تبدیل شد.
تاریخچه > دوره سوم

در سال ۱۳۱۳ نام مدرسه موسیقی به موجب قانون تربیت معلم به «هنرستان موسیقی» تبدیل شد و به دستور رضا شاه، ستوان یکم غلامحسین مین باشیان (فرزند غلامرضا مین باشیان سالار معزز) که معاون اداره کل موزیک قشون و سرپرست ارکستر سمفونی شهرداری بود و تحصیلات عالی‌اش در رشته موسیقی کلاسیک بود، با حفظ سمت‌های پیشین خود به ریاست هنرستان موسیقی منصوب شد. تا این سال موسیقی ایرانی و موسیقی غربی هر دو در مدرسه تدریس می‌شد اما از این پس موسیقی ایرانی از برنامه آموزشی مدرسه حذف شد و از سال بعد برنامه درسی جدیدی برای مدرسه تنظیم شده و یک دوره سه ساله ابتدائی در بدو ورود هنرجویان به هنرستان پیش‌بینی شده و کلاسهای ابتدایی و متوسطهٔ هنرستان برای نخستین بار در ایران به صورت مختلط برگزار شد.
در سال ۱۳۱۷ که اداره موسیقی کشور به سرپرستی غلامحسین مین باشیان تأسیس شد، امور هنرستان موسیقی نیز به این اداره واگذار شد و به گسترش و پیشرفت هنرستان توجه بیشتری شد. برای چند رشته موسیقی (نوازندگی ویولن، ویولن سل، کلارینت، ترمبون، آواز، کمپوزیسیون، مدیریت ارکستر) دوره آموزش عالی نیز ایجاد شد که به تناسب رشته بین دو تا چهار سال بود. نام «هنرستان موسیقی» نیز به «هنرستان عالی موسیقی» تبدیل شد. یک شعبه تخصصی برای آموزش موزیک نظام نیز به هنرستان عالی موسیقی اضافه شد.
تاریخچه > دوره چهارم

در شهریور ۱۳۲۰ نیروهای متفقین وارد ایران شدند و وضعیت اداره‌های ایران تغییراتی کرد. در ۱۷ مهر ۱۳۲۰ از طرف وزیر فرهنگ وقت، به خدمت غلامحسین مین‌باشیان و صادق هدایت، عبدالحسین نوشین و نیما یوشیج که از سال ۱۳۱۷ از طرف مین باشیان در اداره موسیقی کشور استخدام شده بودند خاتمه داده شد. سپس علینقی وزیری به ریاست اداره موسیقی کشور و ریاست هنرستان عالی موسیقی [مجدداً] انتخاب شد. در زمان مدیریت وزیری، استادان سازهای غربی که از چکسلواکی دعوت شده بودند اخراج شدند و آموزش تار و موسیقی ایرانی دوباره در برنامه هنرستان گنجانده شد و چند رشته تخصصی موسیقی غربی تعطیل شد. این امر اعتراض تعدادی از هنرجویان مدرسه عالی را برانگیخت به طوری که خبر اعتراض و اعتصاب آنها در مطبوعات ایران منعکس شد ولی شورای عالی فرهنگ برنامه جدید وزیری را تأیید کرد و در ماده هشتم و بیستم اساسنامه نوین هنرستان که در مهر ۱۳۲۱ تصویب شد هنرجویان ملزم به آموختن هر دو سبک موسیقی ایرانی و اروپائی شده و آشنائی با تار برای اطلاع از کیفیت موسیقی ایرانی یکی شرایط دریافت گواهینامه متوسطه شد.
در سال ۱۳۲۷ طرح تدریس اختصاصی موسیقی کلاسیک غربی و تأسیسِ دوبارهٔ دورهٔ عالی هنرستان در شورای عالی فرهنگ تصویب شد و آموزش سازهای ایرانی از برنامه هنرستان عالی موسیقی حذف شد.
در سال ۱۳۲۹ اداره کل هنرهای زیبا تأسیس شد و در سال ۱۳۳۰ اداره موسیقی و نمایش زیر نظر هنرهای زیبا فعالیت خود را آغاز نمود. امور مربوط به هنرستان‌ها نیز تحت نظر این اداره بود. در سال ۱۳۳۵ اداره کل هنرهای زیبا امور موسیقی و نمایش را جدا کرد و اداره ای با عنوان اداره موسیقی و بالت تأسیس شد و امور هنرستان زیر نظر این اداره درآمد. در مهر ۱۳۴۲ ادارهٔ آموزش و هنرهای ملی شکل گرفت و امور هنرستان‌ها را نیز دربر گرفت. در سال ۱۳۴۳ وزارت فرهنگ و هنر تشکیل و اداره کل آموزش‌های هنری تأسیس شد. فعالیت هنرستان عالی موسیقی و هنرستان موسیقی ملی (که به کوشش روح‌الله خالقی تأسیس شده بود) تا اواخر سال ۱۳۵۷ ادامه پیدا کرد.
پس از انقلاب سال ۱۳۵۷مدتی هنرستان تعطیل بود. پس از آن هنرستان با عنوان «هنرستان سرود و آهنگ‌های انقلابی» و سال‌ها بعد با نام «هنرستان موسیقی» به فعالیت خود ادامه داد.
مدیران هنرستان عالی موسیقی

غلامرضا مین باشیان (۱۲۹۷–۱۳۰۷)
علینقی وزیری (۱۳۰۷–۱۳۱۳)
غلامحسین مین باشیان (۱۳۱۳–۱۳۲۰)
علینقی وزیری (۱۳۲۰–۱۳۲۵)
پرویز محمود (۱۳۲۵–۱۳۲۹)
روبیک گریگوریان (۱۳۲۹–۱۳۳۱)
بهاءالدین بامشاد (۱۳۳۱–۱۳۳۵)
گیتی امیرخسروی (۱۳۳۵–۱۳۳۸)
غلامحسین غریب گرگانی (۱۳۳۹–۱۳۵۱)
یوسف یوسف‌زاده (۱۳۵۱–۱۳۵۳)
علی رهبری (۱۳۵۳–۱۳۵۵)
ابوالقاسم طالب زاده و ابراهیم روحی‌فر و شریف لطفی (۱۳۵۵–۱۳۵۷)
اساتید هنرستان عالی موسیقی

فاخره صبا
سورن آراکلیان
غلامحسین غریب گرکانی
مرتضی حنانه
حشمت سنجری
فریدون فرزانه
حسین ناصحی
ثمین باغچه بان
اولین باغچه بان
روح اله خالقی
سرژ خوتسیف
واژگان لاتین

↑  A.J.B.Lemaire
↑  Duval
روح‌الله نجابت

| روح‌الله نجابت | روح‌الله نجابت |
| --- | --- |
نماینده دوره یازدهم و دوازدهم مجلس شورای اسلامی: نماینده دوره یازدهم و دوازدهم مجلس شورای اسلامی
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۷ خرداد ۱۳۹۹: آغاز به کار  ۷ خرداد ۱۳۹۹
حوزه انتخاباتی: شیراز و زرقان
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۶۸ شیراز
ملیت: ایرانی
پیشه: سیاستمدار
کمیسیون‌ها: کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی
وبگاه: http://rnejabat.ir
روح‌الله نجابت (زاده ۱۳۶۸ در شیراز)،‌ سیاستمدار ایرانی است که در دوره دوازدهم مجلس شورای اسلامی با کسب ۷۸ هزار و ۳۵۱ رأی به عنوان نفر اول از حوزه انتخابیه شیراز و زرقان انتخاب شد. وی پیش از این توانسته بود در یازدهمین انتخابات مجلس شورای اسلامی با کسب ۱۲۲ هزار و ۸۰۷ رای، به عنوان نفر دوم از حوزه انتخابیه شیراز و زرقان از استان فارس و جوان ترین نماینده مجلس یازدهم انتخاب گردد.
فعالیت‌های تقنینی > شفافیت آرا

روح‌الله نجابت، از طراحان طرح شفافیت آرا است که در ابتدای مجلس یازدهم به مجلس ارائه شد. وی آرای خود در صحن علنی مجلس شورای اسلامی را به صورت شفاف در وبسایت شخصی خود منتشر می‌کند.
فعالیت‌های تقنینی > قانون حمایت از افشاگران فساد (سوت‌زنی)

این طرح به پیشنهاد روح‌الله نجابت در جلسه علنی روز سه شنبه مورخ ۱۴۰۲/۰۹/۱۴ مجلس شورای اسلامی، تصویب شد و در تاریخ ۱۴۰۲/۱۰/۶ به تأیید شورای نگهبان رسید.
فعالیت‌های تقنینی > بیمه‌ رایگان اقشار کم درآمد

در بررسی لایحه بودجه سال ۱۴۰۱، نمایندگان مجلس شورای اسلامی با پیشنهاد روح‌الله نجابت مبنی بر الحاق دو بند به لایحه بودجه موافقت کردند. براساس این مصوبه، بیمه سلامت ایرانیان با همکاری وزارت تعاون کار و رفاه اجتماعی، باید افراد فاقد بیمه پایه از سه دهک پایین درآمدی را بدون نیاز به ثبت‌نام تحت پوشش بیمه رایگان قرار دهد. همچنین شورای عالی بیمه سلامت موظف خواهد شد تا لیست داروهای بیمه‌ای را بازنگری کند تا داروهای جدیدی براساس توان مالی بیماران، تحت پوشش بیمه قرار بگیرند. اصلاح سهم پرداختی بیمه شده، متناسب با درآمد بیمه شدگان نیز از دیگر تکالیف این مصوبه برای شورای عالی بیمه سلامت بود.
فعالیت‌های تقنینی > قانون اصلاح موادی از قانون انتخابات مجلس شورای اسلامی

روح‌الله نجابت، از طراحان قانون اصلاح موادی از قانون انتخابات مجلس شورای اسلامی است که بر اساس نظر هیات داوران آیین جایزه ملی قانون، به عنوان قانون اجرایی موثر، حائز رتبه برتر اعلام گردید و مورد تقدیر رسمی رییس مجلس قرار گرفت.
فعالیت‌های نظارتی > سوال از وزیر اقتصاد

در جلسه علنی ۳۱ فروردین ۱۴۰۰ مجلس شورای اسلامی، سوال روح‌الله نجابت از فرهاد دژپسند درباره علت عدم اجرای ماده ۷ قانون اجرای سیاست‌های کلی اصل ۴۴ قانون اساسی مبنی بر لزوم شفافیت و تسهیل شرایط صدور مجوزهای کسب و کار در دستور کار قرار گرفت که نمایندگان بعد از توضیحات وزیر از پاسخ‌های او قانع نشدند و به او کارت زرد دادند.
فعالیت‌های نظارتی > سوال از وزیر ورزش و جوانان

نمایندگان مردم در مجلس شورای اسلامی در جلسه علنی دوشنبه ۲۹ خرداد ۱۴۰۲ مجلس شورای اسلامی در جریان سوال روح‌الله نجابت نماینده مردم شیراز و زرقان از حمید سجادی در خصوص علت بی‌عدالتی در توزیع زیرساخت‌ها و امکانات ورزشی در کشور و کوتاهی در اجرای مصوبات سفرهای استانی رئیس جمهور و وعده‌های اعلام شده وزیر درخصوص ساخت تأسیسات ورزشی، از توضیحات وزیر قانع نشدند و به وی کارت زرد دادند.
فعالیت‌های دیپلماتیک > گروه‌های دوستی پارلمانی

روح‌الله نجابت در ۴ مهر ۱۴۰۳ به عنوان رئیس گروه دوستی پارلمانی جمهوری اسلامی ایران و کشورهای چین، کره شمالی و چک انتخاب شد.
سوابق

عضو کمیسیون امور داخلی کشور و شوراها در یازدهمین دوره مجلس شورای اسلامی
عضو کمیسیون اصل ۹۰ مجلس شورای اسلامی در دوره یازدهم
عضو کمیسیون تلفیق بودجه سال ۱۴۰۱
سخنگوی کمیسیون امور داخلی کشور و شوراها در دوره یازدهم
دبیر انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه شیراز (91-89)
دبیر سیاسی اتحادیه انجمن‌های اسلامی دانشجویان مستقل کشور (93-92)
ری اولدنبرگ

ری اولدنبرگ (Ray Oldenburg) (7 آوریل 1932 - 21 نوامبر 2022) جامعه‌شناس شهری آمریکایی بود که به دلیل نوشته‌هایش دربارۀ اهمیت فضاهای گردهمایی عمومی غیررسمی برای شکل‌گیری جامعه‌ای پویا، دموکراسی و مشارکت مدنی شناخته می‌شود. او اصطلاح "مکان/فضای سوم" را ابداع کرد و نویسندۀ کتاب مکان بزرگ و خوب (که در سال 1989 در فهرست برگزیدۀ ویراستاران نیویورک تایمز بوک ریویو (New York Times Book Review) قرار گرفت) و جشن گرفتن جایگاه سوم (2001) بود.
زندگی شخصی

اولدنبرگ در هفتم آوریل 1932 در هندرسون مینه‌سوتا متولد شد. او که فرزند گریس و ریموند اولدنبرگ بود، دوران دبیرستان و دانشگاه را با روندی معمولی پشت سر گذاشت و پس از آن دو سال در جنوب فرانسه در ارتش خدمت کرد. او در ادامۀ مسیر علمی خود، در 35 سالگی با جودیت اولدنبرگ ازدواج کرد و صاحب سه فرزند و هشت نوه شد.
ری اولدنبرگ در 21 نوامبر 2022 در سن 90 سالگی درگذشت.
فعالیت‌های علمی

اولدنبرگ استاد بازنشستۀ گروه جامعه‌شناسی و انسان‌شناسی در دانشگاه فلوریدای غربی در پنساکولا بود. او در سال 1954 مدرک کارشناسی خود را در رشته‌های انگلیسی و مطالعات اجتماعی از دانشگاه ایالتی منکیتو دریافت کرد. سپس در سال‌های 1965 و 1968 مدرک کارشناسی‌ارشد و دکترای جامعه‌شناسی خود را از دانشگاه مینه‌سوتا دریافت کرد.
نظریۀ مکان‌های سوم

همچنین ببینید: مکان‌های سوم
اولدنبرگ بر این باور بود که باغ‌های آبجو، خیابان‌های اصلی، میخانه‌ها، کافه‌ها، قهوه‌خانه‌ها، اداره‌های پست و سایر "مکان‌های سوم" نقش مهمی در پویایی اجتماعی یک جامعه و بنیان دموکراسی دارند. این فضاها با کاهش تفاوت‌های اجتماعی میان افراد، ایجاد بستری برای سیاست‌های مردمی، تقویت عادت‌های مشارکت عمومی و فراهم کردن حمایت روانی برای افراد و جوامع، به برقراری برابری اجتماعی کمک می‌کنند.
او معتقد بود هر فرد دو فضای اصلی در زندگی خود دارد: فضای اول که همان خانه است و اغلب محیطی غیررسمی و منزوی به شمار می‌آید، و فضای دوم که شامل محیط‌های کاری می‌شود و رسمی، ساختارمند و هدف‌محور است. در این میان، مکان‌های سوم فضایی عمومی و بی‌طرف را در اختیار افراد قرار می‌دهد تا بدون داشتن هدف خاصی، با دیگران ارتباط برقرار کنند و پیوندهای اجتماعی شکل دهند. این فضاها «محل گردهمایی‌های منظم، داوطلبانه، غیررسمی و دلپذیر افراد فراتر از خانه و محیط کار» هستند.
اولدنبرگ نگران کاهش جایگاه‌های سوم در نتیجۀ گسترش حومه‌نشینی در جوامع مدرن بود. او به این مسئله اشاره داشت که شهرهای حومه‌ای تنها شامل خانه و محل کار هستند و رفت و آمد بین آن‌ها نیازمند استفاده از خودرو است. همچنین، فضاهای عمومی به شدت تجاری شده‌اند؛ به طوری که حضور در آن‌ها نیازمند خرید کالا یا خدمات است و افراد از "وقت‌گذرانی" در این فضاها منع می‌شوند.
عشرت‌آباد (بوئین‌زهرا)

مکان
| عشرت‌آباد (بوئین‌زهرا) | عشرت‌آباد (بوئین‌زهرا) |
| --- | --- |
روستا: روستا
محل : محل 
عشرت‌آباد (بوئین‌زهرا): عشرت‌آباد (بوئین‌زهرا)
مختصات: ۳۵°۴۵′۳۶″ شمالی ۵۰°۹′۳۵″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۷۶۰۰۰°شمالی ۵۰٫۱۵۹۷۲°شرقی﻿ / 35.76000; 50.15972: مختصات: ۳۵°۴۵′۳۶″ شمالی ۵۰°۹′۳۵″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۷۶۰۰۰°شمالی ۵۰٫۱۵۹۷۲°شرقی﻿ / 35.76000; 50.15972
استان: قزوین
شهرستان: بوئین‌زهرا
بخش: بخش مرکزی
دهستان: زهرای پایین
جمعیت: ۳۱۲ نفر
عشرت‌آباد (بوئین‌زهرا)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین کشور ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان زهرای پایین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۱۲ نفر (۷۵خانوار) بوده است.
سن-نازر-دو-دورشسته، کبک

Parish municipality در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| سَن-نَزِر-دو-دُرشِستِه Saint-Nazaire-de-Dorchester | سَن-نَزِر-دو-دُرشِستِه Saint-Nazaire-de-Dorchester |
| --- | --- |
Parish municipality: Parish municipality
استان:  استان کبک
ناحیه: شودییر-آپالاش
منطقه شهری: Bellechasse
Constituted: ۹ مارس ۱۹۰۶
حکومت: حکومت
 • Mayor: Claude Lachance
 • Federal riding: Lévis—Bellechasse
 • Prov. riding: Lévis—Bellechasse
مساحت: مساحت
 • کل: ۵۱٫۶۰ کیلومتر مربع (۱۹٫۹۲ مایل مربع)
 • خشکی: ۵۱٫۷۶ کیلومتر مربع (۱۹٫۹۸ مایل مربع)
 : There is an apparent contradiction between two authoritative sources
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۳۵۵
 • تراکم: ۶٫۹/کیلومتر مربع (۱۸/مایل مربع)
 • Change (۲۰۰۶–۱۱): کاهش۷٫۸٪
 • Dwellings: ۱۹۷
Postal code(s): G0R 3T0
کد(های) منطقه: 418 and 581
وبگاه: www.saint-nazaire-de-dorchester.org
سَن-نَزِر-دو-دُرشِستِه (به فرانسوی: Saint-Nazaire-de-Dorchester) قصبه‌ای در منطقه شهری بلشاس ناحیه شودییر-آپالاش در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این قصبه ۳۹۶ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۵۱٫۴۳ کیلومتر مربع است.
سن-نوئل، کبک

Village municipality در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| Saint-Noël | Saint-Noël |
| --- | --- |
Village municipality: Village municipality
استان:  استان کبک
ناحیه: با-سن-لوران
منطقه شهری: La Matapédia
Constituted: October 2, 1906
همنام: Noël Chabanel
حکومت: حکومت
 • Mayor: Gilbert Sénéchal
 • Federal riding: Haute-Gaspésie—La Mitis—Matane—Matapédia
 • Prov. riding: Haute-Gaspésie—La Mitis—Matane—Matapédia
مساحت: مساحت
 • کل: ۴۵٫۵۰ کیلومتر مربع (۱۷٫۵۷ مایل مربع)
 • خشکی: ۴۵٫۲۷ کیلومتر مربع (۱۷٫۴۸ مایل مربع)
جمعیت (2011): جمعیت (2011)
 • کل: ۴۳۴
 • تراکم: ۹٫۶/کیلومتر مربع (۲۵/مایل مربع)
 • Change (2006–11): کاهش۵٫۴%
 • Dwellings: ۲۱۷
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۴ (EDT)
Postal code(s): G0J 3A0
کد(های) منطقه: 418 and 581
سن-نوئل (به فرانسوی: Saint-Noël) روستایی در منطقه شهری لا ماتاپدیا ناحیه با-سن-لوران در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این روستا ۵۳۲ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۴۵٫۶۸ کیلومتر مربع است.
نقشه‌برداری آسمان

تصویر ترکیبی از میدان GOODS-South، نتیجه یک بررسی عمیق با استفاده از دو تلسکوپ از چهار تلسکوپ غول پیکر ۸٫۲ متری سازندهٔ تلسکوپ بسیار بزرگ ESO
کشف یک ستارهٔ نوترونی تپ‌اختر توسط تلسکوپ فضایی پرتو گامای فرمی
نقشه‌برداری آسمان یا بررسی نجومی (انگلیسی: Astronomical survey) بررسی یک نقشه یا تصویر کلی از یک منطقه از آسمان (یا از کل آسمان) است که به‌دنبال یافتن هدف رصدی ویژه‌ای نیست. از نگاهی دیگر، یک بررسی آسمانی ممکن است شامل مجموعه‌ای از تصویرها، طیف‌ها یا مشاهدات دیگر از اجرام باشد که نوع یا ویژگی مشترکی دارند. بررسی‌ها اغلب به یک باند از طیف الکترومغناطیسی به دلیل محدودیت‌های ابزاری محدود می‌شوند، اگرچه بررسی‌های چند طول موجی را می‌توان با استفاده از چند آشکارساز، که هر کدام به پهنای باند متفاوتی حساس هستند، انجام داد.
نظرسنجی‌ها عموماً به عنوان بخشی از برنامه تولید کاتالوگ اخترشناسی انجام شده‌است. جستجوی آنها همچنین ممکن است برای رویدادهای نجومی گذرا جستجو کنند. آنها اغلب از اختروگرافی‌های میدان وسیع استفاده می‌کنند.
سمفونی شماره ۱۰ (مالر)

| سمفونی شماره ۱۰ مالر | سمفونی شماره ۱۰ مالر |
| --- | --- |
گوستاو مالر: گوستاو مالر
گوستاو مالر در ۱۹۰۷: گوستاو مالر در ۱۹۰۷
مایه‌نما: اف ماژور
آفرینش: ۱۹۱۰ (۱۹۱۰)–نا اتمام:  Toblach
منتشر شده:  ۱۹۲۴  ۱۹۲۴ (۱۹۲۴) پل زولنای ورلاگ   ۱۹۵۱ (۱۹۵۱) مطبوعات مرتبط (آلبن برگ)   ۱۹۶۷ (۱۹۶۷) انجمن بین المللی گوستاو مالر (نسخه کامل)  
اولین ضبط: یوجین اورماندی, ارکستر فیلادلفیا, ۱۹۶۵
موومان‌ها: ۵
نخستین اجرا: نخستین اجرا
تاریخ: ۱۳ اوت ۱۹۶۴ (۱۹۶۴-۰۸-۱۳)
مکان: سالن رویال البرت هال, لندن
رهبر ارکستر: برتولد گلداشمیت
اجرا کننده: ارکستر سمفونیک لندن
سمفونی شماره ۱۰ در فا ماژور گوستاو مالر آخرین سمفونی این موسیقیدان اتریشی بود که در تابستان ۱۹۱۰ نوشته شد.
این سمفونی در زمان مرگ مالر به طور کامل نوشته شده بود اما کامل دقیق یا هماهنگ نشده بود و بنابراین قابل اجرا نبود.
تنها موومان اول به طور معقول قابل اجرا بود شاید این موضوع نشان دهنده و بازتابی از آشفتگی در اواخر عمر او را نشان میداد که می‌دانست همسرش به او خیانت کرده است.
میتوان سمفونی دهم و آخر مالر را نابهنجار ترین اثر این موسیقیدان دانست.
ترکیب بندی

مالر کار بر روی دهمین سمفونی خود را در ژوئیه ۱۹۱۰ در توبلاخ آغاز کرد و در سپتامبر به تلاش های خود پایان داد.
مالر نتوانست پیش نویس ارکسترال را قبل از مرگ خود در می ۱۹۱۱ به اتمام برساند.
گوستاو مالر در سن ۵۰ سالگی و بر اثر عفونت استرپتوکوک خون از دنیا رفت. 
‌
پیش‌نویس‌ها و طرح‌های مالر برای سمفونی دهم شامل ۷۲ صفحه موسیقی کامل، ۵۰ صفحه پیش‌نویس پیوسته نت‌های موسیقی (که دو مورد از آنها وجود ندارد) و ۴۴ صفحه دیگر از پیش‌نویس‌ها و طرح‌های اولیه است.
به شکلی که مالر سمفونی را نیمه تمام رها کرد را سمفونی دارای پنج موومان است.
برده‌داری در ایران

قانون منع برده فروشی: در مملکت ایران هیچ‌کس به عنوان برده شناخته نشده و هر برده‌ای بمجرد ورود به خاک یا آبهای ساحلی ایران آزاد خواهد بود. هرکس انسانی را به عنوان برده خرید و فروش کرده یا رفتار مالکانهٔ دیگری نسبت به انسانی بنماید یا واسطه دیگری در حمل و نقل برده بشود، محکوم به یک تا سه سال حبس تأدیبی خواهد بود.
برده‌داری در ایران از سال ۱۳۰۷ بر اساسِ «قانون منع خرید و فروش برده در خاک ایران و آزادی برده در موقع ورود به مملکت» ممنوع گردید. طبق این قانون "هر کس انسانی را به‌نام برده خرید و فروش کرده یا رفتار مالکانهٔ دیگری نسبت به انسانی بنماید یا واسطهٔ معامله و حمل و نقل برده بشود، محکوم به یک تا سه‌سال حبس تأدیبی خواهد گردید."
جهان‌گردان اروپایی قرن یازدهم از مشاهدهٔ زیاد بودن بردگان اخته و قدرت‌شان در دربار صفوی و خانه‌های اعیان، تحت تأثیر قرار گرفته‌اند. به نوشتهٔ شاردن، از آن‌ها حدود سه هزار تن در دربار و عده‌ای نزد اربابان و توانگران بوده‌اند. برای رعایت احترام، آنان را «لَـلِه» یا «استاد» می‌نامیدند. آن‌ها به بهای بسیار زیادی خریده می‌شدند و اکثراً سیاه‌پوستانی از بندر مالابار در هندوستان بودند. در زمان قاجاریه (۱۲۱۰ ق ـ۱۳۰۴ ش) پس از عهدنامهٔ ترکمانچای و جدایی ارمنستان و گرجستان از ایران، بردگان سفیدپوست، کمیاب شدند و پس از اندک زمانی از آنان اثری نماند، به استثنای دختران زیبای قفقازی که همچنان وارد حرم‌سرا می‌شدند؛ ولی فرزندان آنان، به خلاف رسم شایع اسلامی، نمی‌توانستند به تاج و تخت، که مختص پسران بانوان از تبار شاهی بود، برسند. بردگان مرد سیاه‌پوست، که شمارشان افزایش یافته بود، یا از حبشیان بودند که از راه عربستان آورده می‌شدند، یا از زنگیان شرق آفریقا که پس از عبور از زنگبار و مسقط و بوشهر به بازار شیراز می‌آمدند. مرگ‌ومیر زیاد این رنگین‌پوستان در ایران مانع از آن می‌شد که در جمعیت کشور عامل مهمی باشند. ایرانیان طی درگیری‌های مسلحانهٔ خود با اهالی سنی ترکستان، گاهی با عنوان اهل بدعت به بردگی کشانیده می‌شدند. در اواسط قرن سیزدهم، هنوز بسیار پیش می‌آمد که هزاران اسیر جنگی ایرانی یک‌جا در بازار فروخته می‌شدند. در بخارا، عده‌ای از اینان که نزد صاحبانشان قدر و ارج داشتند و آزاد می‌شدند، به مناصب رسمی هم می‌رسیدند، اما عده‌ای دیگر، که کم‌قدرت‌تر بودند، به خیل بردگانی می‌پیوستند که بیشترین بار کار کشاورزی در خانات خیوه بر دوش آنان بود.
در سال ۱۳۰۷ شمسی برده‌داری در ایران با تصویب قانونی در مجلس شورای ملی ممنوع شد.
نام‌ها

از واژگان برده در فارسی باستان «ورته» (اسیر)، در اوستایی «وَرِته» در فارسی میانه  «وَرْدَگ» (اسیر و زندانی) و  وردگیه (اسارت) را می‌توان نام برد. در متون زبان پهلوی، برده غالباً «انشهریگ» یا «بنده» نامیده شده‌است.