stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آنتونیو کاسسه

| آنتونیو کاسسه | آنتونیو کاسسه |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱ ژانویهٔ ۱۹۳۷ آتریپالدا، ایتالیا
درگذشت: ۲۱ اکتبر ۲۰۱۱ (۷۴ سال) فلورانس
علت مرگ: سرطان
ملیت: ایتالیایی
پیشه: حقوقدان بین‌المللی
آنتونیو کاسسه (به ایتالیایی: Antonio Cassese) (ژانویه ۱۹۳۷–۲۲ اکتبر ۲۰۱۱) یک حقوقدانان بین‌المللی برجسته ایتالیایی بود.
فعالیت‌های شغلی

کاسسه در سال‌های ۱۹۷۵ تا ۲۰۰۸ استادی دانشگاه فلورانس را در رشته حقوق بین‌الملل بر عهده داشت. وی بین سال‌های ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷ به عنوان اولین رئیس دادگاه بین‌المللی کیفری یوگسلاوی سابق فعالیت می‌کرد و تا پایان عمر نیز در شعبه تجدید نظر آن دادگاه به قضاوت مشغول بود. کاسسه در سال ۲۰۰۴ هدایت کمیسیون بین‌المللی سازمان ملل برای تحقیق در مورد نسل‌کشی در دارفور را بر عهده داشت. وی همچنین اولین رئیس دادگاه ویژه لبنان برای ترور رفیق حریری بود و تا اواخر عمر همچنان این سمت را در دست داشت.
تألیفات

کاسسه کتاب‌ها و مقالات زیادی در زمینه حقوق بین‌الملل به رشته تحریر درآورده است. کتاب‌هایی از او که به فارسی ترجمه شده‌اند عبارت‌اند از:
حقوق بین‌الملل
حقوق بین‌الملل در جهانی نامتحد
حقوق کیفری بین‌المللی
حکومت‌های غیرانسانی: نقض حقوق بشر در اروپای امروز
نقش زور در روابط بین‌الملل
بیت لوسی

روستای شهید دستغیب با نام محلی بیت لوسی در قسمت غربی اتوبان اهواز – اندیمشک در ۱۲ کیلومتری شهر شوش وجود دارد. این روستا، در گذشته به صورت پراکنده در ۳ کیلوتری محل کنونی به شکل غیر متمرکز شکل گرفته بود. از سال ۱۳۲۰ این روستا در محل کنونی مستقر شد. در این روستا یک محوطه باستانی نیز وجود دارد.
تاریخچه

اولین شخصی که این روستا را پایه‌گذاری کرد شخصی بود به نام شیخ لوسی. شیخ در ابتدا به همراه خانواده گسترده‌اش (حدود ۱۵ خانوار) اینجا را خانه خود کرد. ساکنان این محل تا سال ۱۳۵۰ به ۴۰ تا ۵۰ خانوار رسیدند و هم‌اکنون حدود ۷۰ خانوار هستند. جمعیت این روستا بالغ بر ۶۰۰ الی ۷۰۰ نفر است.
تاریخچه > شغل

۹۵ درصد از اهالی این روستا به دلیل وجود زمین‌های حاصل خیز زراعتی کشاورزند و بقیه به شغل آزاد و تعداد معدودی نیز به دلیل نزدیکی به شهر شوش در سازمان‌ها و اداره‌های این شهر مشغول هستند. اهالی این روستا از قبیله کعب با تلفظ محلی چعب و به همین دلیل اکثر این اهالی قوم و خویشند. در زمان جنگ ۸ ساله برخی ساکنان از این روستا مهاجرت می‌کنند و به سمت شهر شاوور می‌روند و به همین دلیل اندکی از جمعیت این روستا کاسته شد.
تاریخچه > ورزش

سه تیم نوجوانان، جوانان و بزرگسالان در بیت لوسی وجود دارد. «الاتحاد» نام تیم بزرگسال آن است. از سال ۸۷ تیم منتخب جوانان بیت لوسی با ۲۵ نفر پایه‌گذاری شد. تمام بازیکنان جوانان ۱۸ سال به پایین هستند و هر کدام از بازیکنان وقتی از ۱۸ سال بالاتر بروند وارد تیم بزرگسالان روستا می‌شودند.
تاریخچه > بازی‌ها

«محیبس» یکی از بازی‌های بیت لوسی است که در بین بزرگ و کوچک مرسوم است، البته این بازی در شهرهای دیگر استان هم انجام می‌شود، «فیت» یکی دیگر از بازی‌های محلی این روستا بود؛ یک بازی شبیه به بازی هفت سنگ. «آبکار» که در فارسی به معنی «قرقره» است هم نام یکی دیگر از بازی‌های این روستا بود.
تاریخچه > جاذبه

دو اتاقک در مقبره این روستا وجود دارد، نام «المشهداویه ندهه صرخیه» روی یکی از سنگ‌های قبر حک شده‌است. المشهداویه ندهه صرخیه زن شیخ لوسی کعبی است که برای اهالی روستا قابل احترام و به صورت زیارتگاه کوچکی درآمده. در قدیم چون کمتر کسی موفق به زیارت امام رضا می‌شد، هر کسی به مشهد می‌رفت پیشوند مشهداوی یا مشهداویه را به او می‌دادند. در اتاقک دوم سید احمد نوری از سادات بیت سید نور مدفون است.
ماریو بوتا

| ماریو بوتا | ماریو بوتا |
| --- | --- |
Mario Botta at Swiss Embassy in New Delhi in 2010: Mario Botta at Swiss Embassy in New Delhi in 2010
زادهٔ: ۱ آوریل ۱۹۴۳ ‏(۸۱ سال) Mendrisio, Switzerland
ملیت: Swiss
پیشه: معمار
ساختمان‌ها: National Bank of Greece, Athens San Francisco Museum of Modern Art Bechtler Museum of Modern Art, Charlotte, NC Santa Maria degli Angeli, Monte Tamaro, Switzerland
 :  
ماریو بوتا (به انگلیسی: Mario Botta)؛ (متولد۱۹۴۳) معمار اهل سوئیس است.
زندگی‌نامه

او در سال ۱۹۵۸ به عنوان کار آموز با مهندسانی چون Luigi Camenisch و Tita Carloni کار کرد.
تحصیلات خود را در سال ۱۹۶۱_۱۹۶۴ در «Liceo Artistico» میلان و تا ۱۹۶۸ در «l'Istituto Universitario di Architettura» ونیز ادامه داد و همزمان در سال ۱۹۶۵ در آتلیهCorbusier به کار پرداخت.
در سال ۱۹۷۰ اولین دفتر مهندسی خود را در راه اندازی کرد، در سال ۱۹۷۸ عضو فدراسیون مهندسان سوئیس شد و پس از آن در سال‌های ۱۹۸۲–۱۹۸۷ عضو کمیسیون فدرال هنرهای زیبا بود.
اثر او الهام گرفته از اثر Le Corbusier،]،[Carlo Scarpa] و [[Louis Kahn]] است.
ماریو بوتا پس از ساختن اثر زیادی در کشور سوئیس کم‌کم به کشورهای خارجی راه پیدا کرد و به یک معمار بین‌المللی در سطح جهانی تبدیل شد.
جوایز

دریافت رتبه مریت (Merit) در جایزهٔ AIA برای طراحی موزهٔ هنرهای مدرن در سان فرانسیسکو
دریافت جایزه آنوال پریکس 2005 (Annual Prix 2005) برای برج کیوبو (Kyobo) در سئول کره جنوبی، این جایزه هر سال توسط آکادمی بین‌المللی معماری در صوفیه بلغارستان (IAA) به برترین اثر اجرا شده در سال گذشته اهدا می‌گردد
دریافت جایزه میراث فرهنگی اروپا – جایزه نوسترا (European Union Prize for Cultural Heritage / Europa Nostra Awards) هلند
و همچینین جایزه بین‌المللی معماری ۲۰۰۶ انجمن ادبی شیکاگو: موزه معماری و طراحی (the International Architecture Award of the Chicago Athenaeum Museum of Architecture and Design) برای نوسازی و بازسازی تئاتر آل اسکالا (al scala) در میلان ایتالیا
آثار

مهمترین آثار او:
موزه هنرهای معاصر سان فرانسیسکو
www.botta.ch
آثار وی غالباً از مواد آجری استفاده می‌برد.
سایر آثار:
۱۹۶۷ مرکز ملی تحقیقات جوی در بولدر، کلرادو (ایالات متحده آمریکا)
۱۹۷۱ خانه‌های شخصی در کدنزو کدنزو (Cadenazo (۱۹۷۰–۷۱، ریوا سن ویتل (Riva San Vitale (۱۹۷۱–۷۳، لیگرنتو(Ligornetto (۱۹۷۵–۷۶، ستبیو Stabio (لا کسا رتندا، ۱۹۸۲)، مربیو سوپریوره Morbio Superiore (۱۹۸۴، دارو(Daro (۱۹۹۲
۱۹۸۷ بانک استانی فریبورگئویسfribourgeoise، فریبورگFribourg (سوئیس)
۱۹۸۷ خانهٔ فرهنگ، چمبری Chambéry (فرانسه)
۱۹۸۷ خانهٔ کتاب، تصویر و صدا فرآنکولرسایس میترراند François Mitterrand، ویللوربننVilleurbanne (فرانسه)
۱۹۸۸ لا بنکا دل گتردوLa Banca del Gotardo، لوگنو Lugano (سوئیس)
۱۹۹۴ کلیسای سنت جین‌باتیست د مگنو Saint Jean-Baptiste d Mogno، تسین Tessin (سوئیس)
۱۹۹۴ موزه هنر مدرن، سن فرانسیسکو (آمریکا)
۱۹۹۵ کلیسای جامع معاد La Cathédrale de la Résurrection، آوری (فرانسه)
۱۹۹۶ کلیسای سنتا ماریا دگلی آنجلی، مونته تمروو Monte Tamaro (سوئیس) و موزه جین تینگولیJean Tinguely در بال
۱۹۹۸ کلیسای سیمبلیستا، دانشگاه تل‌آویو (اسراییل)
۱۹۹۹ موزه بنیاد مارتین بدمر، کلگنی (سوئیس)
۲۰۰۰ کلیسای ازنو دی سروزا Azzano di Seravezza (ایتالیا)
۹۷۲–۷۷ مدرسه در مربیو اینفریرMorbio Inferiore، کنتن دود تسینcanton du Tessin (سوئیس)
نگارخانه

| داده‌های کتابخانه‌ای  | داده‌های کتابخانه‌ای  |
| --- | --- |
عمومی:  ISNI 1  ویاف 1  ورلدکت (از طریق ویاف) 
کتابخانه‌های ملی:  نروژ  اسپانیا  فرانسه (داده‌ها)  کاتالونیا  آلمان  ایتالیا  اسرائیل  ایالات متحده آمریکا  لتونی  ژاپن  جمهوری چک  استرالیا  کره 2  کرواسی  هلند  لهستان 
نهادهای پژوهش هنری:  کولتورناو (نروژ)  هنرمندان آرکی‌دی (هلند)  نام هنرمندان (گتی) 
واژه‌نامه‌های زندگی‌نامه‌ای:  آلمان 
پایگاه‌های دادهٔ علمی:  ساینی (ژاپن) 
سایر:  کاربرد چندوجهی اصطلاحات موضوعی  ریرو (سوئیس) 1  شبکه‌های اجتماعی و محتوای بایگانی شونده  سوداک (فرانسه) 1  فرهنگ تئاتر (سوئیس)  تروو (استرالیا) 1
سیما برزین

| سیما برزین | سیما برزین |
| --- | --- |
مُهری از یک اسب‌سوار که احتمالا سیما برزین است: مُهری از یک اسب‌سوار که احتمالا سیما برزین است
زاده: شاهنشاهی ساسانی
درگذشته: ۵۸۰–۵۸۵ تیسفون
وفاداری:  شاهنشاهی ساسانی
شاخه نظامی: ارتش شاهنشاهی ساسانی
درجه: اسپهبد
سیما برزین که به صورت چهر برزین هم شناخته می‌شود، از اشراف ایرانی از خاندان کارن بود که در زمان خسرو انوشیروان مقام سپهبدی خراسان را داشت.
سیما برزین فرزند اشراف زادهٔ قدرت مند ساسانی، زرمهر بود و هشت برادر داشت که بزرگمهر خوشنام هم جزو آنان است. نام سیما برزین اولین بار در دوران خسرو نخست (انوشیروان) به عنوان یکی از نخبگان خوشنام‌ترین مردان شاهنشاهی آورده شده‌است. گفته می‌شود خسرو از او به همراه دو تن دیگر از بزرگان به نام‌های ایزدگشنسپ و بهرام ماه آذر درخواست کرده بود که جانشین او شوند. خانواده سیما برزین به همراه بسیاری دیگر از خانواده‌های بزرگ اشرافی، در نهایت فرزند خسرو، هرمز چهارم را به عنوان شاهنشاه انتخاب کردند. در ۵۷۹ هرمز جانشین پدرش خسرو انوشیروان شد که سیما برزین را از اسپهبدی خراسان برکنار و برادرش بزرگمر را جانشین او کرد. بر طبق گفتهٔ طبری، در دهه ۵۸۰، هرمز دستور کشتن ۱۳٫۶۰۰ تن از اشراف و مذهبیون را داد که سیما برزین هم جزو آنان بود.
زندگی‌نامه

سیما برزین فرزند اشراف‌زادهٔ قدرت‌مند ساسانی، زرمهر بود و هشت برادر داشت که بزرگمهر خوشنام هم جزو آنان است. نام سیما برزین اولین بار در دوران خسرو نخست (انوشیروان) به عنوان یکی از نخبگان خوشنام‌ترین مردان شاهنشاهی آورده شده‌است. گفته می‌شود خسرو از او به همراه دو تن دیگر از بزرگان به نام‌های ایزدگشنسپ و بهرام ماه آذر درخواست کرده بود که جانشین او شوند. خانواده سیما برزین به همراه بسیاری دیگر از خانواده‌های بزرگ اشرافی، در نهایت فرزند خسرو، هرمز چهارم را به عنوان شاهنشاه انتخاب کردند. در ۵۷۹ هرمز جانشین پدرش خسرو انوشیروان شد که سیما برزین را از اسپهبدی خراسان برکنار و برادرش بزرگمر را جانشین او کرد. بر طبق گفتهٔ طبری، در دهه ۵۸۰، هرمز دستور کشتن ۱۳٫۶۰۰ تن از اشراف و مذهبیون را داد که سیما برزین هم جزو آنان بود.
سینما در تبریز

تبریز مهد سینما و تئاتر ایران بوده‌است. نخستین سالن سینمای ایران در سال ۱۲۷۹ (۵ سال پس از اختراع جهانی آن توسط برادران لومیر) با نام «سینما سولی» که توسط کاتولیک‌ها در شهر تبریز تأسیس شده بود، آغاز به کار کرد. برپایهٔ استاندارد بین‌المللی، باید برای هر یک میلیون نفر ۱۶۰ باب سالن سینما وجود داشته باشد؛ این در حالی است که برای هر یک میلیون شهروند تبریزی تنها ۳٫۵ باب سالن سینما وجود دارد. یکی از دلایل رکود سینما در تبریز، عدم استقبال مناسب شهروندان از سالن‌های سینما به‌جهت قاچاق فیلم‌های سینمایی و عدم اجرای قانون حق تکثیر در ایران است.
برای نجات صنعت سینما در تبریز، مجتمع سینمایی این شهر با ۹۰۰ متر مربع زیربنا، شامل ۲ سالن مجزا برای سینما و تئاتر که هریک گنجایش ۳۵۰ نفر را دارند، فعالیت خود را از سال ۱۳۸۶ خورشیدی آغار نموده‌است؛ هم‌چنین دومین شهرک سینمایی ایران در تبریز تأسیس خواهد شد. این شهرک توسط داریوش ارجمند و همکارانش به بهره‌برداری خواهد رسید.
دین آسی

|  دین آسی |  دین آسی |
| --- | --- |
Уацдин: Уацдин
پرستشگاه تخوست، تقدیم شده به اوستیرجی، در تنگه کورتات، ولادی قفقاز، اوستیای شمالی-آلانیا: پرستشگاه تخوست، تقدیم شده به اوستیرجی، در تنگه کورتات، ولادی قفقاز، اوستیای شمالی-آلانیا
نوع: ادیان قومی
طبقه‌بندی: دین‌های ایرانی
کتاب مقدس: حماسه نرت
الهیات: چندخداپرستی
سیاست: اوستیا
دین آسی (آسی: Уацдин، آوانگاری: Uatsdin) یا آسی‌گرایی (انگلیسی: Assianism) یک آیین چندخداپرستانه و از ادیان قومی و عامیانه است که از سنت‌های آسی‌ها، نوادگان امروزی الان‌های سکایی، ریشه گرفته و گمان می‌رود ادامه دین سکاهای باستان باشد. این آیین در دهه ۱۹۸۰ به‌طور آگاهانه در میان اوستیایی‌ها به‌عنوان یک دین قومی بازسازماندهی شد.
این دین توسط برخی سازمان‌ها، عمدتاً در اوستیای شمالی-آلانیا در روسیه، و همچنین در اوستیای جنوبی و اوکراین گسترش یافته است. حماسه نرت نقش مرکزی در این دین دارد و نمایندگان این جنبش الهیات و تفاسیر خود را از آن‌ها استخراج کرده‌اند.
ریشه‌شناسی و تعریف

احیای دین بومی آسی‌های ایرانی‌تبار به عنوان یک جنبش مذهبی سازمان‌یافته در دهه ۱۹۸۰ میلادی با نام رسمی «اَتسَگ دین» (Æцæг Дин، به معنی «دین راستین») آغاز شد. این نام توسط گروهی از روشنفکران ملی‌گرا انتخاب شد که در اوایل دهه ۱۹۹۰ «استیر نیخاس» (شورای بزرگ) روحانی را تشکیل دادند. واژه «اَتسَگ» به معنی «راستین»، از نام یکی از خاندان‌های اصلی در حماسه‌های نرت گرفته شده است، و «دین» معادل اوستایی «دَئنا» است که به معنی «درک الهی»، «وجدان» و در مفهوم امروزی «دین» است.
با این حال، به دلیل نگرانی از اینکه مفهوم «اَتسَگ دین» ممکن است به عنوان حقیقتی جهانی تفسیر شود و باعث آزردگی مسیحیان و مسلمانان گردد، زبان‌شناس آسی، تامرلان کامبولوف، در سال ۲۰۱۰ اصطلاح جایگزین «وَتس‌دین» (Уацдин) را پیشنهاد داد که امروزه به رایج‌ترین نام برای این دین در زبان آسی تبدیل شده است. داوربک مکیِف، یکی از مشهورترین نمایندگان این جنبش، ترجیح می‌دهد آن را «اَس دین» (Æсс Дин)، به معنی «دین آسی» بنامد. خِتاگ مورگویف، رهبر سازمان مذهبی «اَتسَگ دین»، نیز از نام ساده «ایرون دین» (Ирон Дин) استفاده می‌کند و نام «وَتس‌دین» را بی‌معنا می‌داند. آسی‌ها در زبان خود، خود را ایرون می‌نامند که همان واژه ایران و به معنای آریایی است.
در نوشته‌های روسی، مکیِف از واژه روسی‌شده «اَس‌دین» یعنی «آسی‌گرایی» یا آسیانیزم (Ассианство) استفاده کرده است.
روسلان کورچیِف، رئیس «استیر نیخاس» در سال ۲۰۱۹، ترجیح می‌دهد «آسی‌گرایی» را به‌عنوان یک «فرهنگ» تعریف کند و نه یک «دین»، و ادعا می‌کند که آنچه این جنبش ترویج می‌کند، آیین‌ها و ارزش‌هایی است که در سنت اوستیایی نهفته است. به‌طور مشابه، نمایندگان «دزواری لَگتَئ» («مردان مقدس»)، که شورای کاهنان معابد اوستیایی هستند، آسی‌گرایی را با استناد به سخنان فولکلوریست و مردم‌شناس، سوسلان تمیرخانوف، چنین تعریف می‌کنند: «[...] یک جهان‌بینی [...] که جرقه‌ای مقدس را در انسان برمی‌انگیزد، روح او را روشن و گرم می‌کند، او را به سوی خوبی و روشنایی سوق می‌دهد، به او شجاعت و نیرویی می‌بخشد تا بی‌باکانه با شر و فساد مبارزه کند و او را به فداکاری برای خیر دیگران الهام می‌بخشد.»
آن‌ها معتقدند که این جهان‌بینی اوستیایی «نوعی درک انتزاعی جدا از فعالیت‌های مادی یا تولیدی نیست، بلکه کاملاً در هم تنیده است و همه جنبه‌های هستی را منعکس می‌کند، و در عین حال اساس هستی است؛ یک اصل وجودی که می‌توان آن را به‌طور پدیدارشناسانه به‌عنوان همه‌خدایی توصیف کرد.» این جهان‌بینی با «درهم‌تنیدگی، ارتباط متقابل، و وابستگی متقابل» شناخته می‌شود و به نوعی تفکر «منطقی-مفهومی» و اندیشیدن گفتمانی گرایش دارد.
خِتاگ مورگویف این دین را با اصطلاحاتی مشابه تعریف می‌کند و تأکید دارد که این دین شباهت زیادی به دیگر سنت‌های هندواروپایی، به‌ویژه سنت‌های هند و ایرانی، دارد.
بر اساس نظر پژوهشگر ریچارد فولتز، با وجود ادعای قدمت این جنبش، از دیدگاه علمی، می‌توان آن را به‌راحتی در چارچوب جنبش‌های مذهبی نوظهور تحلیل کرد. پیروان آسی‌گرایی با استفاده از اصطلاح «پاگانیسم» (بت‌پرستی) برای اشاره به دین خود مخالفت می‌کنند، زیرا این واژه در زبان اوستیایی بار معنایی منفی قوی دارد و هنوز هم توسط مسیحیان و مسلمانان برای تمسخر باورها و آیین‌های سنتی اوستیایی استفاده می‌شود.
تاریخچه > از سکاهای باستانی تا آسی‌های امروزی

سکاها (اسکیت‌ها) گروه بزرگی از مردمان ایرانی‌تبار (از نظر زبانی زبان‌های ایرانی شرقی) بودند که در طول هزاره اول پیش از میلاد، از اروپای شرقی تا غرب چین، استپ اوراسیا را اشغال کرده بودند. نام «اسکیت‌ها» از زبان یونانی، Σκύθοι Skuthoi آمده است که به معنای «کمانداران» است، مهارتی که آن‌ها به خاطرش شناخته می‌شدند و از آن می‌ترسیدند. آن‌ها میراث فرهنگی غنی‌ای به جا گذاشتند، به‌ویژه در قالب جواهرات طلایی که اغلب در کورگان‌های مرتبط با آن‌ها یافت شده است. آن‌ها به آیین کهن ایرانی پایبند بودند.
گروهی از قبایل سکا، یعنی سرمتی‌ها که از قرن اول میلادی به‌عنوان الان‌ها (یعنی «آریایی‌ها» بر اساس یک تغییر داخلی رایج در همخوان‌ها، یعنی «ایرانی‌ها») شناخته می‌شدند، به اروپا مهاجرت کردند. الان‌ها با متحد شدن با قبایل ژرمنی گوت‌ها به سمت فرانسه، ایتالیا، اسپانیا و دیگر سرزمین‌های تحت امپراتوری روم نفوذ کردند. رومی‌ها برای مقابله با این تهدید، آن‌ها را به‌عنوان مزدور در سواره‌نظام استخدام می‌کردند یا به‌ویژه در فرانسه، با خریدن آن‌ها به‌عنوان زمین‌داران از تهدیدشان می‌کاستند. بسیاری از نام‌های جغرافیایی در فرانسه، مانند Alainville, Alaincourt, Alençon و غیره، گواه بر مالکیت این مناطق توسط خانواده‌های الان است. فرهنگ سوارکاری الان‌ها پایه شوالیه‌گری در قرون وسطی را شکل داد و به‌طور کلی فرهنگ الان‌ها نقشی مهم—اگرچه کمتر شناخته شده—در توسعه فرهنگ غرب اروپا ایفا کرد.
در حالی که بیشتر سکاها تا قرون وسطی در دیگر گروه‌های قومی جذب شدند، الان‌های قفقاز هویت متمایز خود را حفظ کرده و همچنان در منطقه تسلط داشتند، به‌گونه‌ای که امپراتوری بیزانس آن‌ها را به‌عنوان یک پادشاهی مستقل و متحد به رسمیت شناخت. از طریق ارتباط با بیزانسی‌ها و مبلغانی از گرجستان در جنوب، اشراف الان‌ها در قرن دهم مسیحیت ارتدکس شرقی را پذیرفتند. با این حال، این امر تأثیر کمی بر جمعیت عمومی الان‌ها داشت، به‌طوری که ویلیام روبروک، مسافر فلاندری قرن سیزدهم، گزارش داد که «آن‌ها چیزی (دربارهٔ مسیحیت) نمی‌دانستند جز نام مسیح». آسی‌ها تنها جمعیت مدرن هستند که از نظر فرهنگی و زبانی از الان‌ها نشأت گرفته‌اند و باورها و آیین‌هایی را که احتمالاً مربوط به دین اسکیتی است، حتی با وجود موج‌های جزئی تلفیق‌گرایی با مسیحیت، حفظ کرده‌اند.
پس از فتوحات امپراتوری مغول در قفقاز در اواسط قرن سیزدهم، ارتباطات بین الان‌ها و مقامات مذهبی ارتدکس شرقی کاملاً قطع شد و مسیحی‌سازی سطحی آن‌ها متوقف گردید. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد بین قرن‌های چهاردهم و هفدهم، زیارتگاه‌هایی که ظاهراً به افتخار قدیسان مسیحی ساخته شده بودند، به استفاده آیینی بومیان پاگانی تبدیل شدند. گسترش امپراتوری روسیه در قفقاز تا اواخر قرن هجدهم، مبلغانی از کلیسای ارتدکس روسی را به همراه آورد که به دنبال «مسیحی‌سازی مجدد» اوستیایی‌ها بودند. تلاش‌های آن‌ها تا زمان انقلاب روسیه در سال ۱۹۱۷ که مردم قفقاز را وارد فرآیندهای سریع صنعتی‌شدن، مدرن‌سازی و شهرنشینی اتحاد جماهیر شوروی کرد، موفقیت محدودی داشت.
تاریخچه > بین دین سنتی و جدید

مردم اوستیایی امروزه بین دو کشور تقسیم شده‌اند: اوستیای شمالی-آلانیا، یکی از جمهوری‌های روسیه در روسیه، و کشور همسایه اوستیای جنوبی که تنها محدوداً به رسمیت شناخته شده است. آغاز فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در دهه ۱۹۸۰ پروژه‌های هویت‌سازی را در میان بسیاری از ملت‌های عضو این اتحاد آغاز کرد. در اوستیا، همانند دیگر ملت‌ها، این پروژه شامل بازیابی یک «دین ملی اصیل» بود که به دوران پیش از مسیحیت بازمی‌گشت. ملی‌گرایی اوستیایی نیز نقشی در این فرایند ایفا کرد و توسط درگیری‌های قومی بر سر زمین و منابع در اوستیای شمالی و همچنین مبارزه برای استقلال در اوستیای جنوبی، سرزمینی که تاریخی بخشی از گرجستان بوده است و وضعیت آن به‌عنوان یک نهاد مستقل موضوع بحث‌های بین‌المللی است (رجوع کنید به جنگ روسیه و گرجستان ۲۰۰۸).
به گفته ویکتور اشنیرلمان، در مورد اوستیایی‌ها، برخی سنت‌ها با یک پیوستگی بدون وقفه در مناطق روستایی حفظ شده و احیا شده‌اند. این امر با یک جنبش شهری و روشنفکری‌تر که دینی احیا شده و سیستماتیک را با ملی‌گرایی قومی و مخالفت با کلیسای ارتدکس روسی و کلیسای ارتدکس گرجی و همچنین اسلام—که توسط گروه‌های قومی ترک‌زبان و قفقازی همسایه و اقلیت کوچکی از اوستیایی‌ها پذیرفته شده است—ترکیب کرده، در تعامل است. به گفته پژوهشگر سرگئی اشتیرکوف، پروژه‌های روشنفکری برای تدوین یک «ادیان قومی» برای اوستیایی‌ها به اوایل قرن بیستم بازمی‌گردد و این ایده با «مبارزه شدید» آیین بی‌خدایی شوروی علیه پاگانیسم اوستیایی در دهه ۱۹۵۰ بار دیگر برای روشنفکران اوستیایی جذابیت پیدا کرد. به گفته او، فعالیت ضد مذهبی شوروی باعث شد که آیین‌های باستانی محلی در ذهن مردم اوستیایی از حوزه «سنت قومی» به حوزه «دین» منتقل شوند.
تاریخچه

پژوهشگر ریچارد فولتس توسعه دین اوستیایی را در هفت مرحله بازسازی می‌کند: ۱. یک پاگانیسم اسکیتی اصیل؛ ۲. موج اول مسیحی‌سازی تحت تأثیر بیزانس و گرجستان از قرن دهم تا سیزدهم؛ ۳. «بازپاگانی‌سازی» در طول قرن چهاردهم و پانزدهم پس از حملات مغول و قطع ارتباطات با بیزانس؛ ۴. مسیحی‌سازی مجدد جزئی طی قرن شانزدهم و هفدهم توسط مبلغان گرجی؛ ۵. مسیحی‌سازی مجدد بیشتر توسط مبلغان روسی که از اواخر قرن هجدهم آغاز شد؛ ۶. تحمیل بی‌خدایی حکومتی در اتحاد جماهیر شوروی از ۱۹۲۱ تا ۱۹۹۱؛ و ۷. احیای «دین سنتی اوستیایی» از دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰. به گفته فولتس، روایت ترویج‌دهندگان معاصر نئوپاگانیسم اسکیتی این است که دینداری اوستیایی‌ها پیوستگی قوی و زیربنایی خود را حفظ کرده و در عین حال تأثیرات سطحی از مسیحیت و تا حد کمتری از اسلام و سنت‌های قفقازی همسایه را جذب و تطبیق داده است، تأثیراتی سطحی که به‌راحتی قابل کنار گذاشتن هستند تا شخصیت اصیل و متمایز «ایرانی» آن آشکار شود.
پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، سیاستمداران اوستیایی به‌طور علنی از آسی‌گرایی اسکیتی حمایت کرده‌اند. در دهه ۱۹۹۰، پس از درگیری‌های بین اوستیایی‌ها و گرجی‌ها در سال‌های ۱۹۹۱–۱۹۹۲، یک زمین در کنار بیشه‌ای مقدس در ۳۰ کیلومتری غرب پایتخت اوستیای شمالی-آلانیا، ولادی‌قفقاز، جایی که گفته می‌شود قهرمان اوستیایی، ختگ، از دشمنان خود پناه گرفته بود، توسط دولت به‌عنوان یک مکان مقدس اختصاص داده شد. از سال ۱۹۹۴، قربانی‌هایی در این مکان با مشارکت مقامات دولتی و رهبران جامعه برگزار می‌شود که فعالیت‌های آن تحت نظارت شورای بزرگ روحانی («استیر نیخاس») صورت می‌گیرد. این مراسم به مهم‌ترین ایزد، اوستیرجی، که گفته می‌شود ختگ را از دست تعقیب‌کنندگانش نجات داده است، اختصاص داده می‌شود. مشارکت دولت همچنین در مراسمی که در معبد رِکُم در تسی، بخش آلاگیرسکی، اوستیای شمالی-آلانیا برگزار می‌شود، دیده می‌شود.
نوشته‌ها

حماسه نرت به‌عنوان «نوشته‌های مقدس» آسی‌گرایی در نظر گرفته می‌شود و برخی از مفسران این جنبش، مانند داوربک مکیِف، الهیات خود را از آن استخراج کرده‌اند. پژوهشگر ریچارد فولتس حماسه نرت را یک «حماسه قهرمانی معمول هندواروپایی» توصیف می‌کند. به گفته مکیف، که بر اساس نظر فولتس یک دیدگاه ذات‌باوری دارد، «چارچوب [یعنی آیین‌هایی که محتوای کتاب‌ها را عملی می‌کنند] قابل تغییر است»، اما «معنا ابدی است» و «حقیقت نهایی الهی، نور است»، که بازتابی از یک موضوع مشترک در تمام دین‌های ایرانی است. به گفته پژوهشگر سرگئی اشتیرکوف، مفسران آسی «دگم‌ها و نظام الهیاتی خود را» از طریق ریشه‌شناسی و مقایسه با دیگر سنت‌های مردمان هندوایرانی ایجاد کرده‌اند. فولتس این تلاش برای تدوین آموزه‌های الهیاتی از متون سنتی را با تلاش‌های مشابه در هیتنری و هلنیسم (دین مدرن) مقایسه می‌کند. علاوه بر نرت‌ها، دو متن سنتی دیگر نیز وجود دارند که به‌صورت نظم و نثر هستند: دارِدزانت و تسارتسیت. هنرمند و معمار اسلاوا جانایتی کتاب‌های بسیاری دربارهٔ دین عامیانه اوستیایی منتشر کرده است که بر جنبه‌های فلسفی آن تأکید دارد، در تقابل با رویکرد عملی‌تر آثار مکیف.
الهیات و جهان‌شناسی

دزواری لَگتَئ و خِتاگ مورگویف، جهان‌شناسی آسی را به‌عنوان همه‌خدایی و نادوگانگی (آدویتا) تعریف می‌کنند. آسی‌گرایی به پرستش یک خدای برتر، خوئیتساو (Хуыцау)، می‌پردازد که خالق جهان و تمام موجودات است، و خود جهان است، یا جهان «بدن خدا» است که هم شامل دنیای مادی زنده و هم دنیای معنوی متعالی خدا است، جایی که مردگان به آن بازمی‌گردند. این خدا «هیچ ویژگی ملموس، شخصی، یا امتداد در زمان و مکان ندارد»، و نور خالص است.
الهیات و جهان‌شناسی > خدا و تجلی سه‌گانه آن

خدایان کوچکتر، از جمله مهم‌ترین آن‌ها، اوستیرجی، به‌عنوان واسطه‌های خوئیتساو پرستش می‌شوند. آن‌ها به‌عنوان «نیروها» و «ارواح» تعریف می‌شوند و «ایده‌هایی» هستند که خدا از طریق آن‌ها جهان را اداره می‌کند. در تعریفی دیگر، آن‌ها «تجلی‌های مادی» خدا هستند، عناصری از یک کل واحد که دارای شکل و عملکرد هستند.
خدای برتر به صورت سه‌گانه تجلی می‌یابد. سه‌گانه اساسی عبارت است از خدا–ماده–روح:
Xwytsau / Xuitsau (Хуыцау، «آسمان»): خدای برتر جهان، سرچشمه آن و حکمت برتر که انسان‌ها می‌توانند به آن دست یابند؛ آفریننده و سرپرست جهان‌ها، بدون هیچ تصویر یا شکلی، وصف‌ناپذیر و حاضر در همه جا.
Iuag (Иуаг) یا Iuæg (Иуæг): ماده یا جوهر هرچیز، چه در جهان‌های آفریده‌شده و چه در جهان‌های نیافریده.
Ud (Уд): خود جهانی که توسط روح فردی به‌دست می‌آید، وقتی که خود را با Mon (Мон)، ذهن-روح جهانی، یعنی تجلی خدا، یکی کند. در نهایت، Mon و Ud یکی هستند و هر دو تجلی‌های Xwytsau هستند.
در سطح پدیده‌شناسی، ذهن-روح جهانی خدا به‌صورت سه‌گانه دیگری تجلی می‌یابد:
Uas (Уас = «حقیقت»، «کلمه نیکو») یا Ard (Ард = «درست»، «قانون»): نظم خدا که رفاه را در واقعیت به‌وجود می‌آورد.
Uastyrdzhi (Уастырджи): طلسم نیکو که در انسانیت تجسم یافته است؛ انسان‌ها حامل عقل الهی، آگاهی روشن و شناخت خدا هستند. به عبارت دیگر، Uastyrdzhi الگوی انسان کامل است که پیرو نظم خدا بوده و واسطه میان دیگر ایزدان است.
Duagi (дуаги؛ جمع: дауджытæ / дауджита → daudzhytæ / daudzhita) یا duag (дуаг) و barduag (бардуаг): ایزدان، خدایان و نیروهایی که به‌طور مداوم جهان را مطابق با نظم خدا تغییر می‌دهند. مهم‌ترین آن‌ها، «arvon daudzhita» (арвон дауджита)، هفت ایزد مربوط به هفت سیاره هستند.
سه حالت کیهان‌شناختی

تمایزی دیگر میان سه حالت کیهان‌شناختی زیر وجود دارد:
Zedy (зэды، جمع: задтæ → zadtæ) یا zhad (жад): خدای سرپرست، ایزدان زاینده که تولد و رشد موجودات را طبق نظم خدا همراهی می‌کنند.
Uayugi (уайуги، جمع: уайгуытæ / уайгуыта → uayguytæ / uayguyta) یا uayug (уайуг): نیروهای مخرب که نظم خدا را نقض کرده و از نور فاصله می‌گیرند؛ این نیروها در انسان باعث ایجاد تمایلات، ترس‌ها، غرور و بیماری‌های عصبی می‌شوند.
Dalimon (далимон): پایین‌ترین حالت ممکن ذهن، وقتی که خود را با ماده خام و هرج‌ومرج یکی می‌داند. این اصطلاح به معنای «روح پایین» است و شامل تمام موجودیت‌های زمینی مبهم است که در مقابل ualimon (уалимон)، «روح بالا»، قرار دارد؛ ualimon شامل تمام موجودیت‌های آسمانی شفاف است.
نظام مفهومی باردوآگ

در الهیات خِتاگ مورگویف، barduag مفهومی کلی است که شامل zhad و dzuar (дзуар) می‌شود؛ اولی نمایانگر ایزدان به‌عنوان ایده‌های متعالی و دومی گسترش درونی آن‌هاست. اصطلاح dzuar به‌طور چندمعنا برای اشاره به یک ایزد خاص و زیارتگاه (های) آن به کار می‌رود. فعالیت barduag با عنوان minzhvar (минжвар) شناخته می‌شود؛ مفهومی که ترجمه آن دشوار است و به معنای «ایجاد ارتباط» یا «تنظیم امور به شیوه درست» است. مهم‌ترین فعالیت‌های آن چرخه‌های طبیعت و اقتصاد انسانی هستند که در پیوستار زمان-فضا به هم متصل می‌شوند و تقویم سال را تشکیل می‌دهند. هر چیز دارای یک zhad است؛ zhadهایی برای خاندان‌ها/خانواده‌ها، روستاها و محیط‌های طبیعی وجود دارند. هر پدیده، رویداد و نقطه‌ای در زمان-فضا دارای یک zhad است.