stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
باشگاه فوتبال زیر ۲۳ سال و آکادمی تاتنهام هاتسپر
بازیکنان شاخص تیم جوانان یا فارغ‌التحصیلان آکادمی تاتنهام هاتسپر

لیست زیر از بازیکنان تیم جوانان یا فارغ‌التحصیلان آکادمی از زمان جنگ جهانی دوم است که حداقل در یک بازی رقابتی تیم اول برای تاتنهام بازی کرده‌اند و حداقل یک بازی ملی کامل داشته‌اند. بازیکنانی که هنوز در حال حاضر برای باشگاه بازی می‌کنند، نامشان پررنگ شده و سایر بازیکنانی که هنوز در فوتبال فعالند، نامشان کج شده هستند.
ادی بایلی
نیک بارمبی
نبیل بن‌طالب
مارک باون
نوئل برادراستون
رونی برجس
استیون کار
کمرون کارتر-ویکرز
استیون کاکر (برای تیم ملی انگلستان هم بازی کرد.)
سول کمبل
پیتر کراوچ
تد دیچبورن
انتونی گئورگیو
فیل گری
رون هنری
مل هاپکینز
گلن هادل
کریس هیوتون
هری کین
استیون کلی
لدلی کینگ
جیک لیورمور
ماسیمو لونگو
رایان میسون
کریس مک‌گرث
پل مک‌وی
بیل نیکلسون
تروی پاروت
ماکسیم پاسکوتشی
توماش پکهارت
استیو پریمان
جیمی ردکاپ
استفن رابینسون
دنی رز
گریم سونس
اندروس تاونزند
میلوش ولیکوویچ
یان واکر
کایل واکر-پیترز
کیت ولر
هری وینکس
لوک یانگ
لیست زیر از بازیکنان تیم جوانان یا آکادمی از زمان جنگ جهانی دوم است که یک بازی ملی کامل داشته‌اند اما هرگز در یک بازی رقابتی تیم اول برای تاتنهام بازی نکرده‌اند. بازیکنانی که هنوز در حال حاضر برای باشگاه بازی می‌کنند، نامشان پررنگ شده و سایر بازیکنانی که هنوز در فوتبال فعالند، نامشان کج شده هستند.
بابی الموند
جردن آرچر
کالوم سزی
سم کاکس
سیمون داوکینز
کری دیکسون
کوئینتون فورچون
زین فرانسیس-انگول
وارن هکت
اسکار یانسون
یاسر قاسم
پل-ژوزه ام‌پوکو
کریستین ماگوما
جاکوئس ماگوما
رمل شریف
کیران تونر
ویلیام تروست اکنگ
لیست اضافی زیر از بازیکنان تیم جوانان یا فارغ‌التحصیلان آکادمی، اگرچه در یک بازی ملی کامل حضور نداشته‌اند، اما در ۱۰۰ بازی رقابتی یا بیشتر برای تیم اول تاتنهام هاتسپر پس از جنگ جهانی دوم ظاهر شده‌اند. بازیکنانی که در حال حاضر برای باشگاه بازی می‌کنند، نامشان پررنگ شده و سایر بازیکنانی که هنوز در فوتبال فعالند، نامشان کج شده هستند.
فیل بیل
گری بروک
ادی کلیتون
استیون کلمنس
بری داینز
ری اوانز
مارک فالکو
تامی هارمر
میکی هازارد
دیوید هاولز
کریس جونز
تونی مارکی
پل میلر
جیمی نیبور
کیث ازگود
جیمی پیرس
جان پرت
وینی سم‌ویز
فرانک سول
کادر مربیگری و کارکنان پشتیبانی آکادمی

| سمت | نام |
| --- | --- |
مربی آکادمی و سرپرست امور اجرایی و عملکرد تیم: دین رستریک
سرپرست پیشرفت بازیکنان زیر-۱۷ تا زیر-۲۳ سال: کریس پاول
دستیار سرپرست پیشرفت بازیکنان زیر-۱۷ تا زیر-۲۳ سال: یانگ گیبس
مربی فاز پیشرفت حرفه‌ای: پل بریسول
سرپرست توسعه آکادمی فوتبال: گری برودهرست
مربی زیر-۱۸ سال: وین برنت
مربی زیر-۱۸ سال: استوارت لوئیس
ناظر پیشرفت، زیر-۱۷ تا زیر-۲۳ سال: تروی آرچیبالد-هنویل
مربی دروازه‌بان‌های آکادمی: پری ساکلینگ
مربی دروازه‌بان‌ها: الکس ولش
مربی دروازه‌بان‌ها: دین بریل
مربی دروازه‌بان‌ها: آرون تیلبروک
مربی آکادمی و سرمربی کالج: رایان هال
مربی آکادمی: بردلی آلن
مربی آکادمی: ویل آنتوی
مربی آکادمی: آرون کاتو
مربی آکادمی: سم کاکس
مربی آکادمی: ترور دوبری
مربی آکادمی: گلن هیکی
مربی آکادمی: کانر مک‌انروئه
مربی آکادمی: جو استاونتن
مربی آکادمی: تونی تیلبروک
سرپرست رشد بدنی آکادمی: مت الن
مربی بدنسازی آکادمی زیر-۱۸ سال: کریس رایلی
سرمربی مرکز پیشرفت فوتبال: پل گریفیثس
مسئول استخدام آکادمی: جیسون هاگ
سرپرست امور تحصیلات آکادمی: ترور وب
سرپرست امور تحصیلات آکادمی: دیو رینفورد
دستیار آموزشی آکادمی: هلن میچلز
مدیر امور اداری آکادمی: لوک گادفری
مدیر مراقبت از بازیکن: تینا گولد
مدیر حمل و نقل و مسئول امور رفاهی: نیک بولی
مسئول کیت آکادمی: تاویش ماهاندرو
دستار مسئول کیت تیم توسعه/ آکادمی: استنلی وایت
مربی ارشد تیم توسعه بین‌المللی: آنتون بلک‌وود
سرمربی توسعه جهانی: جمال رز
مربی توسعه جهانی: شاون هریس
مربی توسعه جهانی: رایان هرول
مربی توسعه جهانی: شانون مولونی
مربی توسعه جهانی: فرانکی راجرز
:
تاریخچه مربیان تیم ذخیره‌ها / سرمربی تیم توسعه

جایگاه مربی تیم ذخیره‌ها اغلب توسط دستیار مربی باشگاه پر می‌شد.
ادی بایلی (دستیار مربی ۱۹۷۴–۱۹۶۳)
پت ولتون (مربی تیم ذخیره‌ها ۱۹۷۶–۱۹۷۴)
پیتر شریوز (مربی تیم ذخیره‌ها ۸۰–۱۹۷۷)
رابین "روبی" استپنی (مربی تیم ذخیره‌ها ۸۴–۱۹۸۰)
جان پرت (مربی تیم ذخیره‌ها / دستیار مربی ۸۶–۱۹۸۴)
داگ لیورمور (مربی تیم ذخیره‌ها ۸۷–۱۹۸۶)
پت هالند (مربی تیم ذخیره‌ها ۱۹۹۵–۱۹۸۸)
راجر کراس (مربی تیم ذخیره‌ها / دستیار مربی ۹۷–۱۹۹۵)
کریس هیوتون (مربی تیم ذخیره‌ها ۲۰۰۱–۱۹۹۹)
کولین کالدروود (مربی تیم ذخیره‌ها ۲۰۰۳–۲۰۰۱)
کلایو آلن (مربی تیم ذخیره‌ها ۲۰۰۸–۲۰۰۵)
تیم ذخیره‌ای وجود نداشت ۲۰۱۲–۲۰۰۹
جان مک‌درموت (سرپرست مربیگری و توسعه ۲۰۲۰–۲۰۱۶)
وین برنت (مربی زیر-۲۳ سال حال–۲۰۱۷)
دین رستریک (مربی آکادمی و سرپرست امور اجرایی و عملکرد حال–۲۰۲۰)
تاریخچه مربیان آکادمی

جان مک‌درموت (۲۰۰۵–۲۰۲۰)
دین رستریک (حال–۲۰۲۰)
تاریخچه مربیان زیر ۱۸ سال/جوانان تاتنهام

تا پیش از فصل ۱۹۶۹، تاتنهام مربی تمام وقت برای تیم جوانان نداشت. جیمی اندرسون از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۹ مسئولیت تیم جوانان نورث‌فلیت را بر عهده داشت و احتمالاً می‌شود گفت به گونه‌ای مربی تیم جوانان تاتنهام بود.
پت ولتون (۱۹۷۴–۱۹۶۹)
پیتر شریوز (۱۹۷۴–۱۹۷۷)
جان پرت (۱۹۸۳–۸۴)
کیت بلانت (۱۹۸۴–۱۹۸۷)
کیث والدون (۱۹۹۴–۱۹۸۷)
دس بولپین (۱۹۹۵–۱۹۹۴)
کالین رید (۱۹۹۸–۱۹۹۵)
الکس اینگلتورپ (۲۰۱۲–۲۰۰۶)
کیرن مک‌کنا (۲۰۱۶–۲۰۱۵)
جان مک‌درموت (۲۰۱۷–۲۰۱۶)
اسکات پارکر (۲۰۱۸–۲۰۱۷)
مت ولز (۲۰۱۹–۲۰۱۸)
جان مک‌درموت (۲۰۱۹)
مت تیلور (۲۰۲۱–۲۰۱۹)
استوارت لوئیس (حال–۲۰۲۱)
هویت

برای دیگر کاربردها، هویت (ابهام‌زدایی) را ببینید.
هویّت یا کیستی به مجموعه نگرش‌ها، ویژگی‌ها و روحیات فرد و آنچه وی را از دیگران متمایز می‌کند؛ گفته می‌شود. هویّت عبارت است از مجموعه خصوصیّات و مشخّصات اساسیِ اجتماعی، روانی، فرهنگی، فلسفی، زیستی و تاریخی همسان که به رسایی و روایی بر ماهیّت یا ذاتِ گروه، به معنای یگانگی یا همانندی اَعضای آن با یکدیگر دخالت کند و آنها را در یک ظرف مکانی و زمانی معیّن به‌طور مشخّص و قابل قبول و آگاهانه از سایر گروه‌ها و افراد مُتعلّق به آن‌ها متمایز سازد.
هویت در سُنّت

در فرهنگ‌های سنتی مفهوم «فرد» تقریباً وجود نداشت و «فردیّت» چندان پسندیده نبود. فقط پس از ظهور جوامع جدید و به خصوص بعد از تفاوت‌یابی و تقسیم کار بود که فرد به‌طور جداگانه در کانون مورد توجه قرار گرفت. اما «فردیت» به‌طور مسلم در تمام فرهنگ‌ها به درجات مختلف ارزشمند بوده‌است.
هویت انسانی

هویت انسانی، مقوله‌ای اجتماعی است. همه انسانها به هنگام تولد، فارغ از اینکه در کجای زمین به دنیا می‌آیند یا از چه تعلق قومی و قبیله‌ای برخوردارند، دارای ویژگی‌های یکسان نوع انسانی، در میان انواع موجودات زنده هستند و هیچ گونه تفاوت ماهوی با یکدیگر ندارند؛ بنابراین، مقوله هویت انسانی که در دوران رشد و تکوین انسان در جامعه شکل می‌گیرد، کاملاً اجتماعی و جامعه‌شناسانه است و ربطی به خون و نژاد و رنگ پوست و … ندارد.
هویت اجتماعی

مقالهٔ اصلی: هویت اجتماعی
هویت اجتماعی انسان، از پنج مؤلفه پیروی می‌کند. به زبان دیگر، بر پایه پنج مؤلفه تأثیرگذار، شکل می‌گیرد.
عوامل جغرافیایی ـ اقلیمی،
عوامل سیاسی و تاریخی،
عوامل اقتصادی و معیشتی،
عوامل فرهنگی (زبان و ادبیات و هنر، میراث اساطیری، سنن و آداب، اعتقادات و آیین‌ها و رسوم و یادمان‌ها)،
و مؤلفه‌های تربیتی.
سه بمب آتشین

| سه بمب آتشین | سه بمب آتشین |
| --- | --- |
کارگردان: امین امینی
تهیه‌کننده: عزیزاله کردوانی
نویسنده: احمد نجیب زاده
بازیگران: محمد متوسلانی گرشا رئوفی منصور سپهرنیا مجید شهباز یوری
فیلم‌بردار: فریدون ری‌پور
شرکت تولید: استودیو عصر طلایی
تاریخ‌های انتشار: ۴ آذر ۱۳۴۵
مدت زمان: ۹۰ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی
سه بمب آتشین فیلمی به کارگردانی امین امینی و نویسندگی احمد نجیب زاده محصول سال ۱۳۴۵ است.
خلاصه داستان

یک تبهکار آمریکایی که زمان جنگ دوم جهانی مقدار زیادی طلا را به همراه یک ایرانی در اطراف شیراز دفن کرده‌است برای تصاحب آن وارد ایران می‌شود و چون نیمی از نقشه نزد شریک ایرانیش است نزد او می‌رود و با به قتل رسانیدن او، چند تن را اجیر کرده و به سوی محل اختفای طلا می‌رود..
بازیگران

محمد متوسلانی
گرشا رئوفی
منصور سپهرنیا
مجید شهباز
یوری
یدالله محمدی‌نژاد
جویی گراسفا

جویی گراسفا (انگلیسی: Joey Graceffa؛ زادهٔ ۱۶ مهٔ ۱۹۹۱) یوتیوبر، هنرپیشه، تولیدکننده، تهیه‌کننده موسیقی اهل ایالات متحده آمریکا است. او دو کانال در یوتیوب دارد، که یکی کانال اصلی اوست و دیگر دربارهٔ بازی‌های رایانه ای. کانال سوم او در یوتیوب دیگر فعال نیست.
او در انتهای ویدئو کلیپ Don't Wait، دنیل پردا که نقش یک شاهزاده را بازی می‌کرد بوسید و پس از یک روز در ویدئویی دیگر همجنسگرا بودن خود را آشکار کرد.
انیو موریکونه
اوایل زندگی > تحصیل

موریکونه در خانواده‌ای اهل موسیقی و در محله‌ای از رم به نام «تِراستوِره» متولد شد. او فرزند نخست ماریو موریکونه و لیبرا ریدولفی بود. موسیقی را با نواختن ترومپت آغاز کرد. استعداد و توانایی وی در یادگیری موسیقی از همان سال‌های نخستین خانواده‌اش را به ادامه تحصیلات او دلگرم کرد. حضور قابل توجه ترومپت در آثار او خبر از علاقه‌اش به این ساز از همان دوران فراگیری موسیقی می‌دهد. مجله تایم در مصاحبه‌ای با او در ۱۹۸۷ آورده‌است «پدر انیو خود نوازنده ترومپت بود. او در زمینه موسیقی جاز، اپرا و ضبط موسیقی برای فیلم‌ساز می‌نواخت و فرزندش انیو از شش سالگی آغاز به نوشتن موسیقی کرد». تقریباً دو سال بعد زمانی‌که او هشت ساله بود به مدرسهٔ ابتدایی «یحیی تعمیددهنده» در رم رفت. آنجا بود که او با سرجو لئونه هم‌مدرسه‌ای شد. کارگردانی که سال‌ها بعد همکاری با او سرآغاز شهرت و موفقیت برای هر دویشان شد.
انیو از همان کودکی به سرعت توانایی‌های خود را در موسیقی گسترش داد. او دوازده ساله بود که والدینش او را به کنسرواتواری در رم فرستادند. این آکادمی که از مراکز معروف تعلیم موسیقی در رم بود، «آکادمی سانتاسیسیلیا» نام داشت. هنرمندانی چون دانیل بارنبویم و نینو روتا تربیت‌شده این آکادمی بوده‌اند. در آنجا موریکونه زیر نظر «آمبرتو سمپرونی» به آموخته‌هایش در نوازندگی ترومپت افزود. همان روزها مدرس هارمونی او «روبرتو کاگیانو» پیشنهاد می‌کند که او آموختن آهنگسازی را نیز آغاز کند. خیلی زود موریکونه با «کارلو گاروفالو»، «آلفردو دنینو»، و «آنتونیو فردیناندی» مبانی آهنگسازی را فرا گرفت.
انیو برای تکمیل آموخته‌هایش در آهنگسازی شاگرد گوفردو پتراسی شد. آهنگسازی که موریکونه قطعه‌ای از ساخته‌هایش را نیز به وی تقدیم کرده‌است. پتراسی که از نامداران موسیقی ایتالیا در سده بیستم است خود از فارغ‌التحصیلان آکادمی سانتاسیسیلیا بود. هفت کنسرتوی او برای ارکستر بسیار معروف است. پتراسی طی دهه‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۶۰ چند موسیقی فیلم تصنیف کرد.
موریکونه سرانجام در ۱۹۴۶ موفق به دریافت دیپلم از آکادمی سانتاسیسیلیا شد و فارغ‌التحصیل گردید. مهم‌ترین عامل در اشتیاق او به تحصیل و کار جدی موسیقی را جز عشق نمی‌توان دانست؛ همان‌طور که خود گفته‌است «معتقدم هر کسی برای ایجاد خلاقیت در حرفه خود قطعاً به عاملی متکی است. از زمانی که علاقمند به موسیقی بوده‌ام به آثار هنرمندانی مانند باخ، استراوینسکی و… عشق می‌ورزیدم. این آهنگسازان در زندگی من نفوذ کردند و به عبارتی می‌توان گفت مانند اعضای خانواده‌ام بودند».
اوایل زندگی > آثار و فعالیت‌های نخستین > گروه کنسونانس نو

موریکونه از ۱۹۶۴ به گروهی ملحق شد که به ساخت و اجرای قطعاتی با حال و هوای موسیقی آوانگارد ایتالیا می‌پرداخت. این گروه که «گروه بداهه‌نوازی کنسونانس نو» نام داشت تحت تأثیر آثار آهنگسازان مدرنی مانند لوئیجی نونو و غیره بود. موریکونه تا ۱۹۸۰ از اعضای این گروه موسیقی بود. هدف این گروه که در رم مستقر بودند، پیشرفت بداهه‌نوازی و متدهای جدید موسیقی بود. این گروه در واقع نوعی آزمایشگاه موسیقایی بود که با سیستم‌های ضد موسیقایی و تکنیک‌های مدرن در صدا کار می‌کرد تا موسیقی نوین را دوباره تعریف کند و «کنسونانس‌های جدید» را کشف کند. معروف‌ترین آلبوم این گروه «فید بک» است که در آن جَز آزاد و موسیقی کلاسیک آوانگارد با موسیقی فانک ترکیب شده‌اند. از این آلبوم به‌طور مکرر توسط دی جیهای موسیقی هیپ هاپ اُلگوبرداری شد و از جذاب‌ترین قطعات موسیقی موجود است که حق نشر آن در مزایده قیمتی بیش از ۱۰۰۰ دلار پیدا کرد. موریکونه نقشی کلیدی در گروه ایفا می‌کرد و از اعضای اصلی این گروه تأثیرگذار به‌شمار می‌آمد. علاوه بر نوازندگی ترومپت برای گروه، او اعضای گروه را در موارد زیادی راهنمایی و هدایت می‌کرد که این امر در شمار زیادی از قطعات آن‌ها در دهه ۱۹۷۰ نیز قابل درک است. آن‌ها برای ساخت موسیقی پیشرو مورد تحسین فراوانی قرار گرفتند و از نخستین گروه‌های تجربی آهنگسازی به‌شمار می‌آمدند و تنها رقیب آن‌ها گروه انگلیسی «ای.ام. ام» بود. نفوذ و تأثیر آنان را می‌توان در بداهه‌نوازی‌های گروهی اروپایی از جمله «گروه الکترو-آکوستیک ایوان پارکر»، گروه بداهه‌نوازان سوئیسی «وویس کرک»، جان زورن در تکنیک‌های موسیقی مدرن کلاسیک و گروه‌های آوانگارد جَز شنید. کارهایشان مهارتشان در آهنگسازی را معرفی و اثبات می‌کرد. این گروه از جنبه‌های گوناگون دیگری با موریکونه همکاری داشت و از موسیقی فیلم‌های ایتالیایی ساخته موریکونه در دهه ۶۰ و ۷۰ از جمله «یک جای ساکت خارج از شهر» (۱۹۶۸) و «چشم‌های سرد ترس» (۱۹۷۱) استفاده و آن‌ها را دوباره اجرا کرد.
اجرا و رهبری ارکستر

از ۲۰۰۲ موریکونه غالباً همراه با ارکستر سمفونیک رم بیش از ۲۰۰ کنسرت برای سالن‌های گوناگون را آغاز کرد. ورونا، ونیز، نیویورک، میلان، پاریس، پکن، ورونا، توکیو، مونیخ، مسکو، سن پترزبورگ، کیف، فلورانس، شیلی، کره جنوبی، ژاپن، اسپانیا، مکزیک، مراکش، استرالیا و غیره، او قطعات ساخته خویش برای سینما را به اجرا گذاشت. سال ۲۰۰۷، در سازمان ملل متحد در حضور دبیرکل وقت، بان کی‌مون، آثار او با رهبری آهنگساز به اجرا گذارده شد. لس آنجلس تایمز مقاله‌ای در این باره که حاکی از چگونگی رهبری وی برای ارکستر بود چاپ کرد:
«فنون او برای رهبری بسنده و مؤثر است اما نقش جذبه و گیرائی در رهبری او در پائین‌ترین حد ممکن».
این در حالیست که موریکونه گفته‌است:
«ترجیح می‌دهم حاضران با چشمانی بسته به موسیقی گوش فرا دهند تا آنکه بخواهم آن‌ها را در رهبری ارکستر مجذوب رفتار و حرکات خود کنم».
در دسامبر ۲۰۰۷ آهنگساز بخشی از آثارش را در وین به اجرا گذاشت. ۲۰۰۸ در جشنواره بلفاست، ۲۰۰۹ در بلگراد، آوریل و اوت ۲۰۱۰ به ترتیب در رویال آلبرت هال لندن در انگلستان و سپس مجارستان به اجرا همراه با ارکستر رم پرداخت، همچنین دو اجرای دیگر در سپتامبر ۲۰۱۰ در ورونا و صوفیه بلغارستان نیز به روی صحنه رفت.
موریکونه با آغاز سال ۲۰۱۶، در «تور ۶۰ سال موسیقی»، دیگر بار به اجرای مجموعه‌ای از آثارش در ۲۲ کشور اروپایی برای بیش از ۱۵۰ هزار شنونده پرداخت. او در این کنسرت‌ها بخشی از آثار متاخر خود به همراه قطعاتی از آثارش برای فیلم‌های لئونه و فیلم‌های دیگری چون مأموریت را اجرا کرد. این اجراها از ۱۵ ژانویه ۲۰۱۶ از شهر پراگ در کشور چک آغاز شد.
اجرا و رهبری ارکستر > ۹۰ انیو

۱۰ نوامبر ۲۰۱۸، همزمان با سالروز ۹۰ سالگی موریکونه، رُم شاهد بزرگداشت و اجرای ویژه‌ای از آثار وی با حضور رئیس‌جمهور ایتالیا بود. جوزپه تورناتوره، نیکولا پیووانی (آهنگساز برنده اسکار برای فیلم زندگی زیباست) و داریو ماریانلی (آهنگساز برنده اسکار برای فیلم تاوان) از دیگر حاضران در این مراسم بودند. موریکونه در این کنسرت ویژه رهبری ارکستر دو قطعه از مهم‌ترین آثارش شامل افسانه ۱۹۰۰ و مأموریت را بر عهده گرفت. در این کنسرت قطعاتی از آهنگسازان الهام‌بخش موریکونه چون باخ و گوفردو پتراسی معلم وی در آکادمی ملی سانتاسسیلیا نیز اجرا شد.
موریکونه در طی برگزاری این مراسم گفت: «در ابتدا از ساخت موسیقی برای فیلم‌ها شرمسار بودم و حتی آن را پنهان می‌کردم؛ به ویژه که گوفردو پتراسی معلم موسیقی‌ام نگاهی از بالا به پایین به موسیقی فیلم داشت. به همین دلیل زمانی که متوجه شدند مشغول ساخت موسیقی فیلم هستم من را از آکادمی سانتاسسیلیا اخراج کردند». سرجیو ماتارلا، رئیس‌جمهوری وقت ایتالیا در این بزرگداشت موریکونه را در آغوش کشید و آکادمی ملی سانتاسیسیلیا نیز به همین مناسبت کتابی با عنوان «۹۰ انیو» را که شامل عکس، اسناد و دیگر مطالب مرتبط با همکاری موریکونه با چهره‌های سینمایی است منتشر کرد.
سبک و نگرش > پنج عنصر موسیقایی

موریکونه را می‌توان با استراوینسکی به عنوان دو نوآور عرصه موسیقی مقایسه کرد. با اینکه موریکونه برخلاف استراوینسکی تحصیلات آکادمیک موسیقی داشت اما هر دو از عرصه‌هایی که در آن موسیقی می‌نوشتند صرف نظر کردند و احتمالاً همین عدم تحریکات اجتماعی، آهنگساز را به گسترش دادن مرزهای خلاقیت وادار می‌کرد. با مطالعه و بررسی آثار موریکونه، به قطعیت می‌توان اذعان داشت موسیقی وی شبیه آثار هیچ آهنگساز قبل و پس از وی نیست و ترکیب عناصر تشکیل دهنده آثارش منحصر به خود است. عناصری که در اغلب آثار آهنگساز حضور دارند را در پنج رده می‌توان تقسیم‌بندی و بررسی نمود:
ضربان ریتمیک: یک بخش ریتمیک مستمر یا عبارت کوتاه تکراری که در همه طول قطعه حضور دارد. به ندرت این ضربان ریتمیک در آثار موریکونه غائب است و زمانی که یک ساز خاموش می‌شود ساز دیگری خط ریتم را به مثابه یک قطار روی یک مسیر دایره‌وار ادامه می‌دهد. این یکی از شیوه‌های آهنگسازی بوده که با شنیدن آلبوم «صدای حیوانات» کاری از گروه «بیچ بویز» از آن آگاه می‌شویم و بدین طریق در شماری از ارکان موسیقی موریکونه نظیر تم اصلی «تب طلا» و «خوب، بد، زشت» نقش محوری بازی می‌کند.موریکونه در حین رهبری در بولونیا (۲۰۱۲)
آوا: لفظ «آوا» اشاره به صدای انسان نه به عنوان اجرای دکلمه اشعار و اجرای ترانه و آواز بلکه به عنوان یک ساز ملودیک دارد که شامل اجرای ملودی، سوت، جیغ و فریاد است. «ادا دل اورسو» خواننده‌ای است که بیش از دیگران با موریکونه همکاری داشته‌است و می‌توان صدای وی را در آثاری همچون «تب طلا»، «خوب، بد، زشت» و «روزی روزگاری در غرب» شنید. فیلم مستند «مالاموندو» نخستین همکاری وی با موریکونه در ۱۹۶۴ است. با عقد قرارداد موریکونه با سرجو لئونه برای موسیقی متن فیلم «خوب، بد، زشت» این همکاری رسمی‌تر شد و این خواننده در بیش از ۲۸ اثر موریکونه و شمار زیادی از پروژه‌های مشترک موریکونه و لئونه حضور داشت.
تریاد و تتراکوردها: از موریکونه پرسیدند چه ارتباطی بین موسیقی او با گروه‌های راک و هوی متال چون «متالیکا» یا «اسلیر» وجود دارد. وی بی درنگ پاسخ داد نقطه اشتراک این دو، استفاده از آکوردهای سه صدایی ساده است. حال ممکن است گفته شود که همه آهنگسازان از آکوردهای سه صدایی استفاده می‌کنند اما نکته اینجاست که موریکونه شیوه منحصر بفرد خود را در بسط فواصل پایه‌ای دارد؛ چیزی که بسیاری از آهنگسازان آن را بدوی و خام می‌دانند اما ترکیب و استفاده از سه نت ساده اصلی و تتراکوردها مشخصه آثار موریکونه است.
طراحی صدا: استفاده از سازهای آکوستیک به عنوان ابزار سینمایی و ایجاد جلوه‌های صوتی با آلات موسیقی. این‌ها تمهیداتی هستند که آهنگساز از ساز به روشی غیرمعمول استفاده می‌کند تا جلوه صوتی مناسب را متناسب با تصویر برای ایجاد فضای دراماتیک یا هیجانی و در عین حال هماهنگ با دیگر اعضا خلق کند.
گیتار فِندر: گیتار موریکونه را می‌توان سفیر گیتارهای الکتریک فِندر شناخت که شامل آمپلی فایر با ریوِرب و ویبراتوها است. این جنس صدا، به طرز شگفت‌آوری در اوایل دهه ۶۰ بین آهنگسازان سینما طرفدار پیدا کرد؛ از تم «جیمز باند» ساخته مانتی نورمن تا تم «مأموریت غیرممکن» ساخته هنرجوی موریکونه، لالو شیفرین.
دست کم در ۴۰ قطعه اصلی در آلبوم‌های «بهترین‌های موریکونه»، هریک از پنج عنصر مطروحه بالا در حالات متنوعی از همزیستی در سرتاسر کل مجموعه مشخص است. دو ستون «ضربان ریتمیک» و «آکوردهای سه صدایی» همه ۴۰ قطعه موسیقی را دربر می‌گیرند. هشت قطعه از میان آن‌ها، همه پنج عنصر را با سایر قطعات مشترک دارد. در این خصوص «آوا» ۲۶ بار، «گیتار» ۱۷ بار، و «طراحی صدا» ۱۶ بار ظاهر می‌شوند.
جوایز

موریکونه در طول دوران کار حرفه‌ای موسیقی جوایز بسیاری از جشنواره‌های گوناگون دریافت کرده‌است. یک جایزه اسکار، دو تندیس آکادمی سینمای اروپا، دو جایزه گرمی، سه گلدن گلوب، شش بفتا، ده دیوید دی دوناتلو، یازده روبان نقره‌ای و جوایز دیگری چون شیر طلایی جشنواره فیلم ونیز (۱۹۹۵)، عقاب طلایی آکادمی سینمایی روسیه (۲۰۰۴) و جایزه پولار (۲۰۱۰) از آن جمله‌اند. در سال ۲۰۰۷ آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک یک اسکار افتخاری نیز برای یک عمر دستاورد هنری به او اهدا کرد.
موریکونه در ۲۰۰۹ برای خوب بد زشت (۱۹۶۶) با کسب جایزه از «امنای ملی آکادمی ضبط آمریکا» به تالار مشاهیر گرمی پیوست. پیاده‌روی مشاهیر هالیوود نیز ستاره‌ای را در ۲۰۱۶ به او اختصاص داد. این ستاره در ۲۶ فوریه آن سال با حضور مدیر عامل مشترک پیاده‌روی مشاهیر هالیوود، کوئینتین تارانتینو و هاروی واینستین رونمایی شد.
جوایز > جایزه پولار

در سال ۲۰۱۰ کمیته جایزه پولار، انیو موریکونه را شایسته دریافت این جایزه اعلام کرد. این مراسم که هر ساله در استکهلم سوئد برگزار می‌شود تا پیش از این آهنگسازان پیشرو جهان همانند کارل هاینز اشتوکهاوزن، پیر بولز، یانیس زناکیس، ویتولد لوتسلاوسکی، گئورگی لیگتی و استیو رایش را مورد تحسین قرار داده بود. این کمیته با مقدمه‌ای جایزه پولار را به موریکونه اهدا کرد:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| « | «جایزه پولار ۲۰۱۰ به آهنگساز، تنظیم‌کننده و رهبر ارکستر، انیو موریکونه تعلق می‌گیرد. آثار اثرگذار انیو موریکونه شناخت ما را به سطحی دگر سوق بخشید و احساس روزمره را به آنچه در قاب سینماست بدل کرد. وقتی در ۱۹۶۴ انیو موریکونه برای یک مشت دلار موسیقی ساخت بودجه ناکافی از دست یابی او به ارکستری کامل ممانعت می‌کرد. در عوض او با صدا و سیاقی نو موسیقی فیلم را تا نیم قرن بعد تحت تأثیر قرار داد و در گستره‌ای از موسیقی پاپ تا کلاسیک الهام بخش جمعی از موسیقی سازان شد». |  » |
زندگی شخصی و درگذشت

موریکونه در ۱۹۵۶ با «ماریا تراویا» ازدواج کرد. همسر او نقشی مکمل در برخی آثار وی ایفا کرده‌است، به‌عنوان مثال اشعار زبان لاتین در موسیقی فیلم مأموریت (۱۹۸۶) سروده اوست. حاصل زندگی آن‌ها ۳ پسر و ۱ دختر بود که در میان پسران، آندره‌آ به آهنگسازی و جیووانی به فیلم‌سازی روی آوردند.
موریکونه در ۶ ژوئیه ۲۰۲۰ در ۹۱ سالگی بر اثر شکستگی استخوان ران پا طی یک دوره بیماری در بیمارستانی در شهر رم درگذشت. مراسم تدفین مطابق خواسته او به‌طور خصوصی با حضور حدود ۴۰ نفر از افراد خانواده و برخی از دوستانش شامل جوزپه تورناتوره برگزار شد. آخرین نوشته‌اش با این عنوان آغاز می‌شود: «من، انیو موریکونه، دیگر جان ندارم». از این دست نوشته آنچه از زبان خانواده‌اش نقل‌شد ادای احترام و عشق به همسرش ماریاست که در هر لحظه از زندگی شخصی و کاری او را با فداکاری همراهی کرد و تا آخرین نفس کنارش بود.
چهره‌های مهمی از وزرای دولت وقت ایتالیا تا هنرمندان مشهور سینما و موسیقی نسبت به درگذشت انیو موریکونه واکنش نشان دادند. جوزپه کونته نخست‌وزیر ایتالیا در پیامی اظهار کرد «او ما را به رویاپردازی واداشت، به حرکت به جلو و تفکر. نت‌های فراموش‌ناشدنی نوشت که در تاریخ سینما و موسیقی جاودان باقی خواهد ماند». مجله تایم با انتشار مقاله‌ای به نقل از برخی آهنگسازان فیلم همچون دنی الفمن و الکساندر دسپلات نوشت «سده بیستم دورانی اساسی برای موسیقی فیلم بود و حال جهان یکی از بلند قامت‌ترین هنرمندان یک قرن گذشته‌اش را از دست داده‌است. هنرمندی که تمامی گونه‌های موسیقی را در احاطه داشت». هانس زیمر در واکنش به مرگ موریکونه نوشت «او یک اسطوره بود و اسطوره‌ها از بین نمی‌روند». آنتونیو باندراس، بازیگر اسپانیایی اظهار کرد «با اندوه فراوان با استاد بزرگ سینما خداحافظی می‌کنیم. موسیقی او همچنان در خاطرات ما درحال نواخته شدن است.» مونیکا بلوچی، بازیگر فیلم «مالنا» که ساخت موسیقی معروف آن را موریکونه بر عهده داشت گفت «آدم‌هایی هستند که قابلیت تبدیل کردن جهان به جایی بهتر را دارند؛ چراکه آنها می‌دانند چگونه زیبایی را خلق کنند». ادگار رایت، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده بریتانیایی نیز موریکونه را فردی توصیف کرد که می‌توانست فیلمی متوسط را به یک فیلم دیدنی، یک فیلم خوب را به یک اثر هنری و یک فیلم فوق‌العاده را به یک شاهکار تبدیل کند. جان کارپنتر، فیلمساز آمریکایی موریکونه را یک دوست و همکار با استعدادی بی‌اندازه توصیف کرد. یو-یو ما نوازنده نامدار دربارهٔ موریکونه نوشت «هرگز توصیف موریکونه از موسیقی به‌عنوان انرژی، مکان و زمان را فراموش نمی‌کنم. شاید این دقیق‌ترین و صحیح‌ترین تعریفی بود که تاکنون دربارهٔ موسیقی شنیده‌ام. حقیقتاً دلمان برای او تنگ خواهد شد». ژان میشل ژار، موسیقیدان فرانسوی نیز موریکونه را منبع الهام همیشگی برای خودش و شبیه به یکی از افراد خانواده‌اش دانست که همواره در زندگی‌اش حضور خواهد داشت.
روبرتو اسپرانزا، از دیگر وزرای وقت ایتالیا نوشت «بدرود استاد! و سپاس برای شور و احساساتی که به ما بخشیدی!»، و کوئنتین تارانتینو به مرگ آهنگساز محبوبش با جمله‌ای چنین واکنش نشان داد که «شاه مرده‌است… زنده باد شاه!»
فیلم‌سازان مرتبط

کارگردان‌های ذیل به همکاری نزدیک با موریکونه شناخته شده هستند:
| کارگردان | تصویر | همکاری در اثر |
| --- | --- | --- |
| سرجو لئونه |  |  ۱۹۶۴: یک مشت دلار  ۱۹۶۵: به خاطر چند دلار بیشتر  ۱۹۶۶: خوب بد زشت  ۱۹۶۸: روزی روزگاری در غرب  ۱۹۷۱: یک مشت دینامیت  ۱۹۷۳: به من میگن هیچ‌کس  ۱۹۷۵: یک نابغه، دو شریک و یک ساده دل  ۱۹۸۴: روزی روزگاری در آمریکا |
| جوزپه تورناتوره |  |  ۱۹۸۸: سینما پارادیزو  ۱۹۹۰: حال همه خوب است  ۱۹۹۱: مخصوصاً یکشنبه  ۱۹۹۴: تشریفات محض  ۱۹۹۵: ستاره‌ساز  ۱۹۹۸: افسانه ۱۹۰۰  ۲۰۰۰: مالنا  ۲۰۰۶: زن ناشناخته  ۲۰۰۹: باریا  ۲۰۱۳: بهترین پیشنهاد  ۲۰۱۶: مکاتبه |
| پیر پائولو پازولینی |  |  ۱۹۶۶: پرنده‌های بزرگ و پرنده‌های کوچک  ۱۹۶۸: تئورما  ۱۹۷۱: دکامرون  ۱۹۷۲: حکایت‌های کانتربوری  ۱۹۷۴: داستان‌های عشقی هزار و یک شب  ۱۹۷۵: سالو یا ۱۲۰ روز در سودوم |
| داریو آرجنتو |  |  ۱۹۷۰: پرنده‌ای با بال‌های بلورین  ۱۹۷۱: گربه نه دم  ۱۹۷۱: چهار مگس روی مخمل خاکستری  ۱۹۹۶: سندرم استاندال  ۱۹۹۸: شبح اپرا |
| برناردو برتولوچی |  |  ۱۹۶۴: پیش از انقلاب  ۱۹۶۸: شریک  ۱۹۷۶: ۱۹۰۰  ۱۹۷۹: لونا  ۱۹۸۱: تراژدی آدم مضحک |
| برایان دی پالما |  |  ۱۹۸۷: تسخیرناپذیران  ۱۹۸۹: ضایعات جنگ  ۲۰۰۰: مأموریت به مریخ |
دیگر فیلم‌سازانی که موریکونه به ساخت موسیقی برای فیلم‌هایشان پرداخته می‌توان اسامی ذیل را نام برد:
بری لوینسون
الیور استون
کوئنتین تارانتینو
جان هیوستون
فرانکو زفیرلی
ترنس یانگ
آنری ورنوی
جولیانو مونتالدو
ماکسیمیلیان شل
لوئیجی کومنچینی
ترنس مالیک
برادران تاویانی
ساموئل فولر
جان کارپنتر
رومن پولانسکی
سرجو کوربوچی
پدرو آلمودوار
آدریان لین
وارن بیتی
کارلو لیتزانی
جیلو پونته‌کوروو
جان بورمن
ماریو مونیچلی
رولند جافه
آلبرتو لاتوادا
الیو پتری
ادوارد دمیتریک
لوئیجی زامپا
ویلیام فریدکین
مارگارته فون تروتا
ولفگانگ پترسن
لینا ورتمولر
مایکل اندرسون
ریچارد فلایشر
والریو زورلینی
میخائیل کالاتازوف
ایو بوآسه
روبر انریکو
آثار

مقالهٔ اصلی: فهرست آثار انیو موریکونه