کانو جیگورو
زندگی حرفه‌ای > مربیگری

اگرچه کانو هر زمانی که می‌توانست جودو را ترویج می‌کرد، اما از طریق شغل تدریس، امرار معاش می‌کرد.
کانو در ژوئن ۱۸۷۷ وارد دانشگاه امپریال توکیو شد. او در رشته علوم سیاسی و اقتصاد که در آن زمان توسط دپارتمان زیبایی‌شناسی و اخلاق تدریس می‌شد، تحصیل کرد. او در ژوئیه ۱۸۸۲ فارغ‌التحصیل شد و در ماه بعد به عنوان استاد درجه چهارم در مؤسسه آموزشی گاکوشوئین در توکیو مشغول به کار شد. در سال ۱۸۸۳، کانو به عنوان استاد اقتصاد در کالج کشاورزی کومابا (که اکنون دانشکده کشاورزی دانشگاه توکیو است) منصوب شد، اما در آوریل ۱۸۸۵ به مدرسه گاکوشوئین بازگشت و به عنوان مدیر مشغول به کار شد.
در ژانویه ۱۸۹۱، کانو به سمتی در وزارت آموزش و پرورش منصوب شد. در اوت ۱۸۹۱، این سمت را رها کرد تا به عنوان رئیس در مدرسه عالی پنجم (که اکنون دانشگاه کوماموتو است) مشغول به کار شود. یکی از استادان مدرسه عالی پنجم بین سال‌های ۱۸۹۱ و ۱۸۹۳ لافکادیو هرن بود. در همان زمان، کانو ازدواج کرد. همسرش، سوماکو تاکزوئه، دختر سفیر سابق ژاپن در کره بود. این زوج در نهایت شش دختر و سه پسر داشتند.
در تابستان ۱۸۹۲، کانو به شانگهای رفت تا برنامه‌ای برای تحصیل دانشجویان چینی در ژاپن راه‌اندازی کند. او در سال‌های ۱۹۰۵، ۱۹۱۵ و ۱۹۲۱ مجدداً به شانگهای سفر کرد.
در ژانویه ۱۸۹۸، کانو به عنوان مدیر آموزش ابتدایی در وزارت آموزش و پرورش منصوب شد و در اوت ۱۸۹۹، بورسیه‌ای دریافت کرد که به او اجازه داد تا در اروپا تحصیل کند. کشتی او در ۱۳ سپتامبر ۱۸۹۹ از یوکوهاما حرکت کرد و در ۱۵ اکتبر به مارسی رسید. او حدود یک سال در اروپا بود و در این مدت از پاریس، برلین، بروکسل، آمستردام و لندن بازدید کرد. او در سال ۱۹۰۱ به ژاپن بازگشت.
پس از بازگشت به ژاپن، به عنوان رئیس مدرسه عالی توکیو مشغول به کار شد و تا زمان بازنشستگی در ۱۶ ژانویه ۱۹۲۰ در این سمت باقی ماند. او همچنین در تأسیس مدرسه عالی نادا در سال ۱۹۲۸ در کوبه کمک کرد که بعدها به یکی از مدارس عالی خصوصی در ژاپن تبدیل شد.
با توجه به اینکه او در رشته علوم سیاسی و اقتصاد تحصیل کرده بود، خانواده کانو انتظار داشتند که پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه، در یکی از وزارتخانه‌های دولتی مشغول به کار شود. در واقع، از طریق دوستان تأثیرگذار پدرش، ابتدا به او موقیعت شغلی در وزارت دارایی پیشنهاد شد. با این حال، عشق او به تدریس باعث شد تا به جای آن، شغل تدریس در مدرسه گاکوشوئین را بپذیرد. دانش‌آموزان نخبه ژاپن در این مدرسه حضور داشتند و از نظر اجتماعی بالاتر از معلمان خود بودند. دانش‌آموزان مجاز بودند تا با ریکشا (جینریکیشا) به در کلاس‌ها بروند، در حالی که معلمان از این کار منع شده بودند. معلمان اغلب مجبور بودند به خانه‌های این دانش‌آموزان بروند تا در صورت درخواست، آموزش یا مشاوره بدهند. در واقع، معلمان مانند خدمتکاران رفتار می‌کردند.
کانو این وضعیت را غیرقابل قبول می‌دانست. او از پذیرفتن نقش فرودست در آموزش دانش‌آموزان خودداری کرد. به نظر کانو، معلم باید احترام داشته باشد. در عین حال، او از آخرین روش‌های علوم پرورشی اروپایی و آمریکایی استفاده می‌کرد. نظریه‌های جان دیویی، مربی آمریکایی، به‌ویژه بر او تأثیر داشتند. روش کانو بر دانش‌آموزان تأثیر مطلوب داشت، اما روش‌های او توسط مدیریت مدرسه به تدریج پذیرفته می‌شد، به طوری که تا زمان آمدن مدیر جدید، ایده‌های کانو به‌طور کامل پذیرفته نشد.
همه این‌ها نشان می‌دهد که فلسفه آموزشی کانو ترکیبی از نئوکنفوسیوس‌گرایی سنتی ژاپنی و فلسفه‌های معاصر اروپایی و آمریکایی بود که شامل ابزارگرایی، فایده‌گرایی و «پیشرفت‌گرایی تکاملی» که در آن زمان به عنوان داروینیسم اجتماعی شناخته می‌شد، بود.
اهداف فلسفه‌های آموزشی و روش‌های کانو (و در واقع اهداف بیشتر برنامه‌های آموزشی ژاپن در اوایل قرن بیستم) شامل توسعه ذهن، بدن و روح به نسبت مساوی، افزایش میهن‌پرستی و وفاداری، به‌ویژه به امپراتور، آموزش اخلاق عمومی و افزایش قدرت بدنی و استقامت، به‌ویژه برای آماده‌سازی جوانان برای خدمت نظامی بود.
تمرینات کالیستنیک، به‌ویژه همان‌گونه که در آن زمان به صورت دسته‌جمعی معمول بود، می‌توانستند کسل‌کننده باشند و در سطح دبیرستان و دانشگاه، بازی‌هایی مانند بیسبال و راگبی بیشتر به عنوان ورزش‌های تماشاگرانه بودند تا منبعی عملی برای تمرینات بدنی برای عموم. علاوه بر این، در سطوح عالی، بیسبال، فوتبال و حتی جودو تأکید زیادی بر توسعه اخلاقی یا فکری نداشتند. در عوض، مربیان و ورزشکاران برجسته تمایل داشتند بر پیروزی، به هر قیمتی که شده، تأکید کنند.
برای کانو، پاسخ به این مشکل در یک کلمه خلاصه می‌شد: جودو. نه جودو به معنای ساده پرتاب دیگران و قطعاً نه جودو به معنای پیروزی به هر قیمتی، بلکه جودو به معنای «بیشترین کارایی با کمترین تلاش» و «رفاه و منفعت متقابل». یا به قول خود کانو در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۳۸: «هنگامی که تسلیم شدن بالاترین استفاده کارآمد از انرژی است، پس تسلیم شدن جودو است.»