stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دیوید هلد

| دیوید هلد | دیوید هلد |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۷ اوت ۱۹۵۱ لندن
درگذشت: ۲ مارس ۲۰۱۹ (۶۷ سال) دورام
ملیت: بریتانیا
پس‌زمینه‌های علمی: پس‌زمینه‌های علمی
دانشگاه: مؤسسه فناوری ماساچوست
کار علمی: کار علمی
نهاد: مدرسه اقتصاد لندن University College، دانشگاه دورام
رشته اصلی: Politics and International Relations
 :  
یادداشت‌ها: یادداشت‌ها
Held was co-founder of the publishing company پالتی: Held was co-founder of the publishing company پالتی
دیوید هلد (انگلیسی: David Held; ۲۷ اوت ۱۹۵۱ – ۲ مارس ۲۰۱۹) دانشمند علوم سیاسی و متخصص نظریهٔ سیاسی و روابط بین‌الملل اهل بریتانیا بود. او تا زمان مرگ به استادی و مدیریت در دانشگاه دورام اشتغال داشت. او به همراه دانیل آرکیبوگی از جمله مدافعان برجستهٔ جهان‌وطن‌گرایی و مخصوصاً دموکراسی جهان‌وطنی بود. فعالیت علمی او به مسائلی چون جهانی‌شدن و حکومت جهانی می‌پرداخت. هلد یکی از سردبیران نشریهٔ سیاست جهانی بود.
جو فریزیر

جو فرِیزیر (به انگلیسی: Joe Frazier) که در ایران به نام جو فریزر معروف است یکی از بوکسورهای جنجالی دهه ۷۰ آمریکاست که قهرمان بلامنازع سنگین‌وزن بوکس جهان بین سال‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۳ بود. مبارزه‌هایش با محمد علی کلی، بوکسور افسانه‌ای جهان بسیار مشهور شد. این دو، سه بار با یکدیگر مبارزه کردند که یکی از آن‌ها دیدار معروف مانیل در سال ۱۹۷۵ بود.
از او به عنوان یکی از بزرگترین بوکسورهای تاریخ یاد میشود.وی در دوران اوجش بوکسوری بدون رقیب و بی شکستی بود تا اینکه بزرگترین شکستش را مقابل جورج فورمن تجربه کرد.
زندگی

جو فریزر یکی از یازده فرزند یک خانواده بسیار فقیر بود. در نوجوانی درگیر کارهای خلاف شد اما از هیجده سالگی ورزش مشت زنی را آغاز کرد و به فاصله سه سال مدال طلای این رشته را در المپیک به دست آورد.
از فریزر پرسیدند که آیا به راکی بالبوآ شباهت داشته‌است؛ وی در پاسخ اظهار داشت
بی‌تردید. من در کشتارگاه کار کرده‌ام و همان کسی هستم که در خیابان‌های فیلادلفیا می‌دوید.
زندگی > زندگیِ ورزشی

فریزر که به «اسموکین جو» معروف بود در دوران حرفه‌ای مبارزات خود به استفاده از هوکهای ویران‌کننده دست چپش مشهور بود. هوک چپ عالی فریز جیمی الیس را در مسابقات قهرمانی رشته سنگین وزن در سال ۱۹۷۰ فلج کرد. جیمی الیس بسیار سریع و پرتحرک بود و در راندهای اول جو فریزر را در موضع تدافعی قرار داده بود ولی بالاخره در راند چهارم هوک چپ عالی فریزر او را از پای درآورد.
جو فریزر دو بار به عنوان قهرمانی سنگین وزن جهان دست پیدا کرد تا اینکه در سال ۱۹۷۳ به جورج فورمن باخت. این مسابقه شاید بزرگترین شکست او بود. فقط در راند اول شش بار زیر ضربات جورج فورمن نقش زمین شد تا بالاخره مسابقه در راند دوم به خاطر برتری و ضربات «جورج فورمن» متوقف شد.
فریزر در فیلادلفیا زندگی می‌کرد و در آنجا برای سال‌های بسیاری یک باشگاه مشت‌زنی راه انداخته بود.
فریزر در سال ۱۹۷۶ از دنیای بوکس خداحافظی کرد هرچند که در سال ۱۹۸۱ برای آخرین بار روی رینگ ظاهر شد.
زندگی > مبارزه با محمد علی کلی

فریزر در ۸ مارس ۱۹۷۱ در مبارزه‌ای که به «نبرد قرن» شهرت پیدا کرد موفق شد محمد علی کلی را در راند ۱۵ در اسکوئر گاردن شکست دهد. وی در حالی میدان مبارزه را ترک می‌کرد که اولین شکست زندگی کلی را به وی تحمیل کرده بود. مفسران ورزش مشت زنی این مسابقه را بهترین مسابقه جو فریزر می‌دانند که توانست در برابر حریف نیرومند خود تا پایان مقاومت کند. مسابقه‌ای که به گفته جو فریزر او را روانه بیمارستان کرد و مدت‌ها نه می‌توانست راه برود و نه حرف بزند. نبرد قرن از پربیننده‌ترین مسابقه‌های بوکس در تاریخ بود.
نبرد سال ۱۹۷۶ در مانیل، پایتخت فیلیپین سومین و بیرحمانه‌ترین رویارویی بین جو فریزر و محمد علی کلی بود. دو طرف با تمام نیرو و بیرحمی یکدیگر را زیر ضربه گرفتند تا اینکه در پایان راند چهاردهم وقتی که چشمان فریزر دیگر نمی‌دید و بدن او از کار افتاده بود مسابقه قطع شد. سرافکندگی ناشی از این شکست تا پایان زندگی همراه جو فریزر باقی‌ماند. محمد علی کلی پس از آن در خودنوشت نامه‌اش عنوان کرد که چیزی نمانده بود در آن دیدار بمیرد.
با وجود تمام دشمنی‌ها بین دو طرف، جو فریزر در یک برنامه تلویزیونی در بریتانیا در سال ۱۹۷۸ که به مصاحبه در مورد زندگی محمد علی کلی اختصاص داشت شرکت کرد و خطاب به بینندگان گفت: «محمد علی کلی یک قهرمان بزرگ و مردی بسیار دوست داشتنی است.»
زندگی > مرگ

جو فریزر در سال ۲۰۱۱ در یکی از آخرین مصاحبه‌های خود گفت: «من می‌خواهم که همه مرا به عنوان یک مرد خوب، مردی اهل خانواده به یاد بسپارند. من همه برادران و خواهران خود را دوست دارم.»
وی دوشنبه شب ۱۶ آبان ۱۳۹۰ در خانه‌اش واقع در شهر فیلادلفیا در ایالت پنسیلوانیا در پی بیماری سرطان کبد درگذشت.
سنگ قبر جو فریزر
حمید لولایی

| حمید لولایی | حمید لولایی |
| --- | --- |
لولایی در پشت صحنه مجموعهٔ  تلویزیونی پنچری، ۱۳۹۶: لولایی در پشت صحنه مجموعهٔ  تلویزیونی پنچری، ۱۳۹۶
زادهٔ: ۳ دی ۱۳۳۴ ‏(۶۹ سال) کیاشهر، شهرستان آستانه اشرفیه، گیلان، ایران
ملیت: ایرانی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۳۵۸–اکنون
فرزندان: ۲
حمید لولایی (زادهٔ ۳ دی ۱۳۳۴) بازیگر ایرانی است. او برای بازی در فیلم چند میگیری گریه کنی (۱۳۸۴) برندهٔ  سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد جشنواره فیلم فجر شد.
او با مجموعهٔ تلویزیونی زیر آسمان شهر در نقش «خشایار مستوفی» به شهرت رسید و شهرت وی با مجموعه‌های خانه به دوش در نقش «آقا ماشاالله» و مسافران در نقش «فرخ افروخته» ادامه یافت.
زندگی شخصی و هنری

حمید لولایی در سال ۱۳۳۴ در محله عشرت‌آباد تهران به دنیا آمد و اصالتاً از شمال کشور است، اما دوران کودکی خود را در محله‌ای نزدیک میدان سپاه سپری کرده است. وی در یک خانواده پرجمعیت به دنیا آمده و دارای ۹ خواهر و برادر است. لولایی در سال ۱۳۶۹ ازدواج کرد و دارای دو فرزند دختر هست.
او فعالیت خود را از سال ۱۳۵۸ آغاز کرد. در این سال، رضا قاسمی او را برای ایفای نقش در تئاتر سبزه، دوست بچه‌ها به کارگردان آن، رضا ژیان پیشنهاد داد و او در این نمایش، در دو نقشِ «فیل» و «دارکوب» ظاهر شد. سپس در سال ۱۳۵۹ در نمایش بچه‌ها و خمرهٔ سخنگو به کارگردانی سیاوش طهمورث بازی کرد و کمی بعد در تئاتر آن شصت نفر، آن شصت هزار به کارگردانی بهرام ابراهیمی به ایفای نقش پرداخت.
وی پس از انجام چند تئاتر در یک فیلم سینمایی نیز نقش آفرینی کرد که به خاطر ضعیف بودن آن به اکران عمومی نرسید. سریال سربداران اولین تجربه تلویزیونی لولایی بود که در دو سکانس آن با گریمی سنگین حضور داشت اما در پخش، بازی های او به دلیل کوتاه‌تر شدن سریال، حذف شد. پس از این اتفاق به مدت ۸ سال از فضای بازیگری تقریبا دور شده و به عنوان مدیر سینما آزادی فعالیت می‌کرد. بالاخره در سال ۱۳۷۰ با سریال فراموش‌خانه دیده شد و از مدیریت سینما استعفا داد و به بازیگری روی آورد و مدتی بعد علی عمرانی از او خواست تا در مجموعه طنز ساعت خوش ایفای نقش کند. داریوش کاردان اولین کسی بود که قابلیت های حمید لولایی را در عرصه کمدی کشف کرد و برای حضور در سریال نوروز ۷۲ از او دعوت کرد اما سریال «ساعت خوش» باعث شناخته تر شدن بیشتر او شد تا اینکه پس از چند سال دوری با ایفای نقش «خشایار مستوفی» در مجموعه زیر آسمان شهر به کارگردانی مهران غفوریان دوباره به بازیگری مطرح تبدیل شد. از دیگر نقش‌های مهم او بازی در مجموعه‌های ترش و شیرین، چارخونه و فیلم چند میگیری گریه کنی می‌باشد.
فیلم‌شناسی > سینما

| سال | نام | کارگردان | نقش |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۴۰۰ | آشوب | سیدمصطفی آزاد |  |
| ۱۴۰۰ | دختر دیروز | مانی ارمغان |  |
| ۱۳۹۸ | چند می‌گیری گریه کنی ۲ | علی توکل‌نیا |  |
| ۱۳۹۷ | آواز در خواب | آرش سجادی حسینی | فتحی |
| ۱۳۹۷ | آپاچی | آرش معیریان |  |
| ۱۳۹۳ | سه بیگانه | مهدی مظلومی | حاج آقا |
| ۱۳۹۲ | کالسکه | آرش معیریان | ابی |
| ۱۳۹۲ | لامپ ۱۰۰ | سعید آقاخانی | مرد تاکسی |
| ۱۳۹۱ | جابه‌جا | علی توکل‌نیا | رئیس کارخانه |
| ۱۳۸۹ | کنسرت روی آب | جهانگیر جهانگیری | هدایت هدایتی |
| ۱۳۸۸ | دربارش گریه کن | اصغر بقال |  |
| ۱۳۸۸ | بابای اجباری | عباس مرادیان |  |
| ۱۳۸۵ | اگه می‌تونی منو بگیر | شاهد احمدلو |  |
| ۱۳۸۵ | قاعده بازی | احمدرضا معتمدی | کارآگاه عتیقه |
| ۱۳۷۹ | چند می‌گیری گریه کنی | شاهد احمدلو | اشکبوس |
| ۱۳۷۹ | رقص شیطان | اسماعیل براری |  |
| ۱۳۷۶ | کلید ازدواج | داوود موثقی | رئیس |
| ۱۳۷۶ | مرد عوضی | محمدرضا هنرمند |  |
| ۱۳۷۴ | مرد نامرئی | فریال بهزاد |  |
| ۱۳۷۳ | آرزوی بزرگ | خسرو شجاعی |  |
| ۱۳۷۳ | دیدار | محمدرضا هنرمند |  |
| ۱۳۶۰ | پیکرتراش - از عوج تا اوج | محمدرضا مجدد |  |
فیلم‌شناسی > مجموعهٔ تلویزیونی

| سال | نام | کارگردان | نقش |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۴۰۳ | چرخ گردون۲ | جواد مزدآبادی |  |
| ۱۴۰۲ | چرخ گردون | جواد مزدآبادی |  |
| ۱۴۰۱ | رضا بقال | حمید لولایی |  |
| ۱۴۰۱ | چشم‌بندی | شاهد احمدلو |  |
| ۱۴۰۱ | جزر و مد | علی عبدالعلی‌زاده |  |
| ۱۴۰۱ | خوشنام | علیرضا نجف‌زاده | اوستا شفیع |
| ۱۴۰۰ | بوتیمار | علیرضا نجف‌زاده | پرویز گلابی |
| ۱۳۹۹ | بچه محل | احمد درویشعلی‌پور | استاد خان‌جان |
| ۱۳۹۹ | نون خ ۲ | سعید آقاخانی | پاشا خداپرست |
| ۱۳۹۸ | زندگی شگفت‌انگیز است | مجتبی چراغعلی |  |
| ۱۳۹۷ | شب عید | سعید آقاخانی | آقای سیفی |
| ۱۳۹۶ | پنچری | برزو نیک‌نژاد | عمو پرویز |
| ۱۳۹۴ | سه شو | سیدجواد رضویان |  |
| ۱۳۹۴ | محله گل و بلبل | احمد درویشعلی‌پور | پدربزرگ امیرمحمد |
| ۱۳۹۲–۱۳۹۳ | معراجی‌ها | مسعود ده‌نمکی |  |
| ۱۳۹۲ | خروس | سعید آقاخانی |  |
| ۱۳۹۱ | دزد و پلیس | سعید آقاخانی |  |
| ۱۳۹۱ | خانه اجاره‌ای (سری دوم) | شاهد احمدلو |  |
| ۱۳۹۰ | نقطه سر خط | سعید آقاخانی | صمد قیصری |
| ۱۳۹۰ | چهار چرخ | جواد مزدآبادی | ذبیح |
| ۱۳۸۹ | خوش‌نشین‌ها | سعید آقاخانی | تورج‌ صدری |
| ۱۳۸۸ | مسافران | رامبد جوان | فرخ افروخته |
| ۱۳۸۷ | بزنگاه | رضا عطاران | صابر پرور |
| ۱۳۸۶ | پیامک از دیار باقی | سیروس مقدم | بهرام |
| ۱۳۸۶ | چارخونه | سروش صحت | منصور جمالی |
| ۱۳۸۵ | ترش و شیرین | رضا عطاران | جهان جهانگیری |
| ۱۳۸۴ | زندگی به شرط خنده | مهدی مظلومی |  |
| ۱۳۸۲–۱۳۸۳ | خانه‌به‌دوش | رضا عطاران | ماشالله مرزوقی |
| ۱۳۸۱ | زیر آسمان شهر (سری سوم) | مهران غفوریان | خشایار مستوقی |
| ۱۳۸۰ | زیر آسمان شهر (سری دوم) | مهران غفوریان | خشایار مستوفی |
| ۱۳۷۹ | زیر آسمان شهر (سری اول) | مهران غفوریان | خشایار مستوفی |
| ۱۳۷۹ | قطار ابدی | رضا عطاران | نرون |
| ۱۳۷۸ | آژانس دوستی | احمد رمضان‌زاده | کامیاب |
| ۱۳۷۸ | دانی و من (سری دوم) | علی عبدالعلی‌زاده |  |
| ۱۳۷۷ | عید آن سال‌ها | سعید ابراهیمی‌فر | میرزا مسعود تهرانی |
| ۱۳۷۷ | محاکمه | حسن هدایت | پزشک احمدی |
| ۱۳۷۷ | مجید دلبندم | رضا عطاران |  |
| ۱۳۷۶ | گل‌های آفتابگردان | مسعود شاه‌محمدی |  |
| ۱۳۷۳ | ساعت خوش | مهران مدیری |  |
| ۱۳۷۲ | نوروز ۷۲ | داریوش کاردان  علی عمرانی   مهرداد خسروی |  |
| ۱۳۷۱ | آپارتمان | اصغر هاشمی |  |
| ۱۳۷۰ | فراموش‌خانه | عبدالرضا نواب‌صفوی |  |
| ۱۳۶۰ | سربداران | محمدعلی نجفی |  |
فیلم‌شناسی > شبکهٔ نمایش خانگی

| سال | نام | کارگردان | نقش |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۴۰۳ | جوکر ۲ | احسان علیخانی | شرکت کننده |
| ۱۴۰۰ | شب آهنگی | حامد آهنگی | مهمان |
| ۱۴۰۰ | جوکر | احسان علیخانی | شرکت‌کننده |
| ۱۳۹۹ | موچین | حسین تبریزی |  |
| ۱۳۹۴ | شام ایرانی | سعید ابوطالب | شرکت‌کننده |
خانه ملاباشی

| خانه معتمدی (خانه ملا باشی) | خانه معتمدی (خانه ملا باشی) |
| --- | --- |
نام: خانه معتمدی (خانه ملا باشی)
کشور: ایران
استان: استان اصفهان
شهرستان: اصفهان
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: خانه
دیرینگی: دوره قاجار
دورهٔ ساخت اثر: دوره قاجار
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۵۸۸۳
تاریخ ثبت ملی: ۲۵ خرداد ۱۳۸۱
خانه معتمدی یا خانه ملاباشی مربوط به دوره قاجار است و در اصفهان، محله پا قلعه، خیابان ملک واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۵ خرداد ۱۳۸۱ با شمارهٔ ثبت ۵۸۸۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
تاریخچه

ملاباشی درتفرش زندگی می‌کرد و فردی مورد اعتماد و همچنین از منجمان ناصرالدین شاه بود.
زمانی که ملاباشی به این عمارت پا گذاشت شامل دو پنج دری و یک بخش زمستان نشین از دوره زندیه می‌شد. و در مقابل خانه انگورستان ملک التجار که چند قدم بیشتر با آن فاصله ندارد خانه‌ای کم‌اهمیت جلوه می‌کرد. ولی با آمدن ملاباشی بخش شاه نشین و بخش ۹ دری به آن اضافه شد. که مهم‌ترین و جذاب‌ترین بخش این عمارت نیز همان است.
نگارخانه

خانه ملاباشی
خانه ملاباشی
خانه ملاباشی
کامرون دیاز

| کامرون دیاز | کامرون دیاز |
| --- | --- |
دیاز در ۲۰۱۲: دیاز در ۲۰۱۲
نام هنگام تولد: کامرون میشل دیاز
زادهٔ: ۳۰ اوت ۱۹۷۲ ‏(۵۲ سال) سن دیگو، کالیفرنیا، ایالات متحده
پیشه‌ها: بازیگر کارآفرین
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۰–۲۰۱۴ ۲۰۲۲–اکنون
همسر: بنجی مدن (ا. ۲۰۱۵)
فرزندان: ۲
خویشاوندان:  جوئل مدن (برادر همسر) 
کامرون میشل دیاز (انگلیسی: Cameron Michelle Diaz؛ زادهٔ ۳۰ اوت ۱۹۷۲) بازیگر آمریکایی است. او نامزد دریافت چهار جایزهٔ گلدن گلوب و یک جایزهٔ بفتا بوده است. او در سال ۲۰۱۳ دریافت‌کنندهٔ بیشترین دستمزد در میان بازیگران زن هالیوودِ بالای ۴۰ سال بود. تا سال ۲۰۱۸، فیلم‌های دیاز در ایالات متحده بیش از ۳ میلیارد دلار و در جهان بیش از ۷ میلیارد دلار فروش داشته که او را به پنجمین بازیگر زن پرفروش در گیشه داخلی آمریکا بدل می‌کند.
دیاز در سن دیگو به دنیا آمد و در لانگ بیچ، کالیفرنیا بزرگ شد. او هنگام تحصیل در دبیرستان با الیت مدل قرارداد مدلینگ امضا کرد. او فعالیت سینمایی خود را در ۲۱ سالگی با بازی در فیلم ماسک (۱۹۹۴) آغاز کرد. سپس برای نقش مکمل کمدی عاشقانهٔ عروسی بهترین دوست من (۱۹۹۷) انتخاب شد و در فیلم کمدی مری یه جوریه (۱۹۹۸) نقش اصلی را ایفا کرد که باعث گسترش شهرت او شد و برایش نامزدی دریافت جایزهٔ گلدن گلوب را به همراه داشت. پروژه‌های بعدی او—درام ورزشی هر یکشنبه کذایی و فیلم فانتزی جان مالکوویچ بودن هر دو در سال ۱۹۹۹—دیاز را به بازیگری برجسته در نقش‌های دراماتیک تبدیل کرد. نقش‌های اولیهٔ موفق دیاز او را به نماد جذابیت تبدیل و به عنوان یکی از پول‌سازترین بازیگران زن جهان مطرح کرد.
دیاز برای بازی در نقش‌های مکمل درام‌های آسمان وانیلی (۲۰۰۱) و دارودسته‌های نیویورکی (۲۰۰۲) تحسین شد و موفقیت‌های تجاری بیشتر او برای کمدی اکشن فرشتگان چارلی (۲۰۰۰) و دنباله‌اش فرشتگان چارلی: زدن به سیم آخر (۲۰۰۳) و همچنین صداپیشگی شخصیت شاهدخت فیونا در مجموعهٔ شرک (۲۰۰۱–۲۰۱۰) بود. فیلم‌های بعدی او شامل کمدی‌های دراماتیک در موقعیت او (۲۰۰۵) و تعطیلات (۲۰۰۶)، کمدی اکشن شوالیه و روز (۲۰۱۰)، و کمدی‌های معلم بد (۲۰۱۱) و زن دیگر (۲۰۱۴) بود. او بعد از بازی در آنی (۲۰۱۴) مدت زیادی از بازیگری فاصله گرفت.
دیاز دو کتاب در زمینهٔ سلامت نوشته است: کتاب بدن (۲۰۱۳)، که یکی از پرفروش‌ترین کتاب‌های نیویورک تایمز است و کتاب طول عمر (۲۰۱۶). زندگی شخصی‌اش در طول دوران حرفه‌ای او مورد پوشش گستردهٔ رسانه‌ها قرار گرفت که اکثراً در مورد روابط و انتخاب‌هایش در زمینه مد بود. او با بنجی مدن ازدواج کرده و آن‌ها دو فرزند دارند.
کودکی و نوجوانی

کامرون میشل دیاز در ۳۰ اوت ۱۹۷۲ در سن دیگو، کالیفرنیا به دنیا آمد. پدرش مأمور صادرات/واردات و مادرش سرکارگر شرکت نفت یونوکال در کالیفرنیا بود. دیاز یک خواهر بزرگتر دارد. خانوادهٔ پدرش کوبایی است و نیاکان دیاز در اصل از اسپانیا به کوبا نقل مکان کرده بودند. سپس آن‌ها در ایبور سیتی در تمپا، فلوریدا ساکن شدند، و به لس آنجلس آمدند که آن‌جا پدرش متولد شد. مادر او تبار انگلیسی و آلمانی دارد.
دیاز در لانگ بیچ، کالیفرنیا بزرگ شد و در مدرسه ابتدایی لوس سریتوس، و سپس دبیرستان پلی‌تکنیک لانگ بیچ، حضور یافت؛ او در آن‌جا هم‌مدرسه‌ای اسنوپ داگ بود. دیاز در حالی که هنوز در دبیرستان مشغول به تحصیل بود، در ۱۶ سالگی با الیت مدل قرارداد مدلینگ امضا کرد و در تبلیغات کلوین کلاین و لیوایز ظاهر شد. سال بعد، در ۱۷ سالگی، او بر روی جلد ژوئیهٔ ۱۹۹۰ مجلهٔ سون‌تین قرار گرفت. دیاز همچنین به مدت دو تا سه ماه در استرالیا به مدلینگ پرداخت و در سال ۱۹۹۱ یک ویدئوی تبلیغاتی برای کوکا کولا در سیدنی فیلم‌برداری کرد.
زندگی حرفه‌ای

کامرون دیاز از شانزده سالگی وارد شغل مانکنی شد و استعدادش او را به مجلاتی مانند مادمازل، هفده و فعالیت‌های تبلیغاتی برای شرکت‌هایی مانند کلوین کلاین و کوکا کولا کشاند. موفقیت حرفه‌ای او را به ژاپن، استرالیا، مراکش و پاریس برد. کامرون در سن ۲۱ سالگی به کالیفرنیا برگشت.
در سال ۱۹۹۴ کامرون نخستین نقش خود را در فیلم کمدی اکشن ماسک به‌دست آورد و با جیم کری روبرو شد. او نقش اصلی را بدون هیچ تجربه پیشین در این فیلم بازی کرد. پس از بازی در فیلم ماسک کامرون دیاز درخواست‌های زیادی از طرف چند فیلمساز برجسته برای بازی در فیلم‌هایشان دریافت کرد.
در پاییز سال ۲۰۰۰ او در فرشتگان چارلی ظاهر شد. پروژه بعدی او فیلم دارودسته‌های نیویورکی از مارتین اسکورسیزی بود که در برابر لئوناردو دی‌کاپریو بازی کرد.
کامرون دیاز یکی از درآمدزاترین بازیگران سینمای آمریکا بوده است.
زندگی حرفه‌ای > کناره‌گیری

کامرون دیاز کار حرفه بازیگری را از سال ۲۰۱۶ کنار گذاشت. او در اوت ۲۰۲۰ به پادکست گوئینت پالترو گفت: «با کنار گذاشتن بازیگری، به آرامش رسیدم، چون بالاخره توانستم به خودم برسم». از دید کامرون دیاز، کار زیاد و سخت، و دائم در چشم عموم بودن، بسیار دشوار بود؛ زیرا دیگر وقتی برای زندگی شخصی نداشت. با اینحال گفته که ممکن است روزی به هنرپیشگی بازگردد.
زندگی شخصی

کامرون دیاز و جاستین تیمبرلیک رابطه خود را در سال ۲۰۰۳ میلادی آغاز کردند. در سال ۲۰۰۴ یک عکاس به‌طور مخفیانه از کامرون دیاز و جاستین تیمبرلیک در بیرون هتل عکس گرفت. دیاز و تیمبرلیک مدتی با این عکاس درگیر شدند. در این میان دیگر عکاسان توانستند دوربین را از عکاس مزبور دزدیده و آن را در اختیار مجله هفتگی آمریکا قرار دهند و تصاویر آنها در شماره فردای آن روز چاپ شد.
در ۱۵ آوریل ۲۰۰۸ پدر کامرون دیاز بر اثر بیماری سینه پهلو درگذشت.
کامرون دیاز در ۵ ژانویه ۲۰۱۵ در یک مراسم یهودی در خانه خود در بورلی هیلز با موسیقی‌دان بنجی مدن ازدواج کرد؛ با اینکه هیچ‌یک از آنها ریشه یهودی ندارند. این زوج در دسامبر ۲۰۱۹ صاحب یک فرزند دختر شدند که از طریق رحم اجاره‌ای به دنیا آمد. در مارس ۲۰۲۴ اعلام شد که این زوج دومین فرزند خود را به دنیا آورده‌اند.
فیلم‌شناسی

| سال | نام فیلم | نقش |
| --- | --- | --- |
| ۱۹۹۴ | ماسک | تینا کارلیل |
| ۱۹۹۵ | شام آخر | جودی |
| ۱۹۹۶ | او شماره یک است | هدر |
| ۱۹۹۶ | احساس مینه‌سوتا | فردی کلایتون |
| ۱۹۹۶ | سر بالای آب | ناتالی |
| ۱۹۹۷ | کلیدهای تولسا | ترادی |
| ۱۹۹۷ | عروسی بهترین دوست من | کیمبرلی والیس |
| ۱۹۹۷ | یک زندگی کمتر معمولی | سلین ناوایل |
| ۱۹۹۸ | ترس و نفرت در لاس وگاس | گوینده تلویزیون |
| ۱۹۹۸ | مری یه جوریه | ماری جنسون |
| ۱۹۹۸ | اوضاع خیلی بد | لورا گارتی |
| ۱۹۹۸–۲۰۱۴ | پخش زنده شنبه شب (تلویزیونی) | خودش / میزبان |
| ۱۹۹۹ | جان مالکوویچ بودن | لوت شوارتز |
| ۱۹۹۹ | هر یکشنبه کذایی | کریستینا پاگنیاچی |
| ۲۰۰۰ | چیزهایی که فقط با نگاه کردن می‌توانید به او بگویید | کارول فابر |
| ۲۰۰۰ | فرشتگان چارلی | ناتالی کوک |
| ۲۰۰۱ | سیرک نامرئی | فیت |
| ۲۰۰۱ | شرک | شاهدخت فیونا (صدا پیشه) |
| ۲۰۰۱ | آسمان وانیلی | جولی جیانی |
| ۲۰۰۲ | شیرین‌ترین چیز | کریستینا والترز |
| ۲۰۰۲ | خانه پدر من | دختر |
| ۲۰۰۲ | تنبل‌ها | خودش |
| ۲۰۰۲ | گزارش اقلیت | زن داخل مترو |
| ۲۰۰۲ | دارودسته‌های نیویورکی | جنی اوردین |
| ۲۰۰۳ | فرشتگان چارلی: زدن به سیم آخر | ناتالی کوک |
| ۲۰۰۴ | شرک ۲ | شاهدخت فیونا (صدا پیشه) |
| ۲۰۰۴ | شرک: روح لرد فارکواد (انیمیشن کوتاه چهار بعدی) (شهر بازی) | شاهدخت فیونا (صدا پیشه) |
| ۲۰۰۵ | در موقعیت او | مگی فلر |
| ۲۰۰۶ | تعطیلات | آماندا وودز |
| ۲۰۰۷ | شرک ۳ | شاهدخت فیونا (صدا پیشه) |
| ۲۰۰۷ | تالار شرک (تلویزیونی) | شاهدخت فیونا |
| ۲۰۰۸ | چیزی که در وگاس رخ می‌دهد | جوی مکنلی فولر |
| ۲۰۰۹ | جعبه | نورما لوئیس |
| ۲۰۰۹ | محافظ خواهرم | سارا فیتزگرالد |
| ۲۰۰۹ | سسمی استریت (مجموعه تلویزیونی) | خودش |
| ۲۰۱۰ | شوالیه و روز | ژوئن هاونس |
| ۲۰۱۰ | شرک برای همیشه | شاهدخت فیونا (صدا پیشه) |
| ۲۰۱۱ | زنبور سبز | لنوره کیس |
| ۲۰۱۱ | معلم بد | الیزابت هالسی |
| ۲۰۱۲ | وقتی حامله هستی باید منتظر چه چیزی باشی | ژولس |
| ۲۰۱۲ | گامبیت | پی جی پنزوسکی |
| ۲۰۱۳ | مشاور | مالکینا |
| ۲۰۱۳ | ناباوران | خودش |
| ۲۰۱۳ | در جهان … | خودش در تریلر بازی‌های آمازون |
| ۲۰۱۴ | زن دیگر | کارلی |
| ۲۰۱۴ | نوار سکس | آنی هارگراو |
| ۲۰۱۴ | آنی | خانم هانینگان |
| ۲۰۲۴ | بازگشت به مبارزه | TBA |
| TBA | اوت‌کام | TBA |
کامرون دیاز به همراه مارتین اسکورسیزی و لئوناردو دی‌کاپریو در جشنواره کن، ۲۰۰۲
کامرون دیاز در برلین آلمان در دسامبر ۲۰۱۰
دیویادارشینی

| دیویادارشینی | دیویادارشینی |
| --- | --- |
دیویادارشینی در "Frozen II" چنای کنفرانس مطبوعاتی در سال ۲۰۱۹: دیویادارشینی در "Frozen II" چنای کنفرانس مطبوعاتی در سال ۲۰۱۹
نام هنگام تولد: دیویادارشینی نیلاقاندان
زادهٔ: Thanjavur، تامیل نادو، هند
دیگر نام‌ها: DD
محل تحصیل: مدرسه کنکور بانوی ما، کالج آنا آدرش برای زنان
پیشه(ها): بازیگر زن مجری تلویزیون استادیار
شناخته‌شده برای: Koffee with DD Anbudan DD Jodi Number One
همسر: سریکانث راویچاندران (ا. ۲۰۱۴–ج. ۲۰۱۷)
خانواده: پریادارشینی (خواهر)
دیویادارشینی مجری و بازیگر تلویزیون هندی است که به‌طور برجسته در صنایع فیلم و تلویزیون تامیل فعالیت می‌کند. خواهر دیویادارشینی، پریادارشینی نیز مجری تلویزیون است و برادر کوچکترش خلبان خطوط هوایی است. او در دبیرستان ماتریال بانوی ما تحصیل کرد و از آن زمان به تحصیل پاره وقت در کالج آنا آدارش، چنای ادامه داده‌است.
او با سریکانث راویچاندران ازدواج کرد. اما این زوج در سال ۲۰۱۷ جدایی خود را اعلام کردند. اکنون آنها به دادگاه خانواده در چنای درخواست طلاق داده‌اند. دیویادارشینی مبتلا به آرتریت روماتوئید است که از راه رفتن طولانی مدت جلوگیری می‌کند.
فیلمشناسی

| سال | فیلم | نقش | زبان | یادداشت |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۹۰ | شوبهایترا | بچه رامان | مالایایی | بازیگر کودک |
| ۲۰۰۳ | جولی گاناپاتی | نویسنده | تامیل |  |
| ۲۰۰۳ | نالا دامایانتی | بهگیام | تامیل |  |
| ۲۰۰۳ | سوت زدن | ساراواتی (سارا) | تامیل |  |
| ۲۰۰۳ | پنج در چهار | نامیتا | انگلیسی |  |
| ۲۰۰۸ | ساروجا | حضور خاص در آهنگ "آجا مری سونیه" | تامیل | ظاهر مهمان |
| ۲۰۱۷ | پاور پاندی | دختر پونتندرال | تامیل | ظاهر مهمان |
| ۲۰۱۹ | سروام ثعله میام | آنجانا | تامیل |  |
| ۲۰۲۲ | قهوه با کدال | وارشینی سانتوش | تامیل |  |
| TBA | Dhruva Natchathiram  | ن/م | تامیل | با تأخیر |
| TBA | جاشوا ایمای پل کاخا  | ن/م | تامیل | با تأخیر |
بی‌نهایت مطلق

بی‌نهایت مطلق در ریاضیات به اعدادی به‌شکل  {\frac {K}{0}} به‌طوری که  k\neq 0 باشد می‌گویند. آن را با نماد  \infty  نمایش می‌دهند.
علت اینکه این نوع بی نهایت، مطلق است به خاطر تعریف نشدگی و عدم درک آن است.
مثلاً:  {\frac {1}{0}}=\infty
اعمال ریاضی بر روی بی‌نهایت مطلق

{\infty }+{\infty }={\frac {0}{0}}
{\infty }-{\infty }={\frac {0}{0}}
{\frac {\infty }{\infty }}={\frac {0}{0}}
{\infty }.{\infty }={\infty }
{\infty }.K={\infty }
{\infty }+K={\infty }
{\frac {1}{\infty }}=0
شکل‌های دیگر بی‌نهایت مطلق

log(0)={\infty }
0^{-1}={\infty }
(-1)!={\infty }
tan({\frac {\pi }{2}})={\infty }
بی‌نهایت مطلق و تناقض‌های ریاضی

لئونارد اویلر، ریاضی‌دان سوئیسی در قرن ۱۸ نوشت:
اثبات اویلر به‌شکل زیر بود:
اگر تساوی بالا درست باشد، آنگاه:
همان‌طور که می‌بینید، دنبالهٔ بالا فقط اعداد ۰ و ۱ را تولید می‌کند؛ پس چطور ممکن است که به عدد  {\frac {1}{2}} همگرا باشد؟
تساوی بالا نوعی پارادوکس است؛ زیرا دنبالهٔ بالا واگراست.
رابرت ویرچ

| رابرت ویرچ | رابرت ویرچ |
| --- | --- |
ویرچ در سال ۲۰۰۹: ویرچ در سال ۲۰۰۹
عضو سنای ویسکانسین از حوزهٔ  بیست و دوم: عضو سنای ویسکانسین از حوزهٔ  بیست و دوم
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۶ ژانویه ۱۹۹۷: آغاز به کار  ۶ ژانویه ۱۹۹۷
پس از: جوزف اف آندریا
عضو  مجلس ایالتی ویسکانسین از حوزهٔ شصت و پنجم: عضو  مجلس ایالتی ویسکانسین از حوزهٔ شصت و پنجم
دوره مسئولیت ۴ ژانویه ۱۹۹۳ – ۶ ژانویه ۱۹۹۷: دوره مسئولیت ۴ ژانویه ۱۹۹۳ – ۶ ژانویه ۱۹۹۷
پس از: جان آنترامیان
پیش از: جان استاینبرینک
عضو شهرستان کنوشا هیئت نظارت: عضو شهرستان کنوشا هیئت نظارت
دوره مسئولیت ۱۹۸۶ – ۱۹۹۴: دوره مسئولیت ۱۹۸۶ – ۱۹۹۴
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۶ نوامبر ۱۹۴۳ ‏(۸۱ سال) کنوشا، ویسکانسین، ایالات متحده
حزب سیاسی: حزب دموکراتیک (ایالات متحده)
همسر(ان): مری ویرچ (ا. ۱۹۷۳–۲۰۲۰)
فرزندان: دیوید، جولیا
اقامتگاه: ویسکانسین، ایالات متحده
محل تحصیل: دانشگاه ویسکانسین–پارکساید (BA)
تخصص: Factory worker
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری: ایالات متحده آمریکا
خدمت/شاخه: ارتش ایالات متحده U.S. ذخیره ارتش
سال‌های خدمت: ۱۹۶۵–۱۹۷۱
رابرت دبلیو ویرچ (زاده ۱۶ نوامبر ۱۹۴۳) یک سیاستمدار دموکرات آمریکایی از شهرستان کنوشا، ویسکانسین است. او عضو مجلس سنای ویسکانسین است و از سال ۱۹۹۷ به نمایندگی از ناحیه ۲۲ سنای ویسکانسین فعالیت می‌کند. او قبلاً دو دوره از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷ در مجلس ایالتی ویسکانسین خدمت کرده بود.
ویرچ در کنوشا، ویسکانسین به دنیا آمد و تمام زندگی خود را در منطقه کنوشا گذرانده است. او از دبیرستان مری دی برادفورد فارغ‌التحصیل شد و به دنبال راه پدر و پدربزرگش برای کار در کارخانه شرکت برنج آمریکا در کنوشا رفت. ویرچ در حالی که در کارخانه کار می‌کرد، از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۱ در نیروهای ذخیره ارتش ایالات متحده نیز ثبت نام کرد. او در دوره‌های شبانه در دانشگاه ویسکانسین پارک ساید شرکت کرد و در سال ۱۹۷۰ مدرک لیسانس خود را گرفت.
رایان کاستلو

| رایان کاستلو | رایان کاستلو |
| --- | --- |
عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از پنسیلوانیا حوزهٔ ششم: عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از پنسیلوانیا حوزهٔ ششم
دوره مسئولیت ۳ ژانویه ۲۰۱۵ – ۳ ژانویه ۲۰۱۹: دوره مسئولیت ۳ ژانویه ۲۰۱۵ – ۳ ژانویه ۲۰۱۹
پس از: جیم گرلاخ
پیش از: کریسی هولهان
عضو شهرستان چستر هیئت کمیسران: عضو شهرستان چستر هیئت کمیسران
دوره مسئولیت ۱۷ فوریه ۲۰۱۱ – ۱۶ دسامبر ۲۰۱۴ رئیس: ۲۰۱۳–۲۰۱۴, ۲۰۱۴: دوره مسئولیت ۱۷ فوریه ۲۰۱۱ – ۱۶ دسامبر ۲۰۱۴ رئیس: ۲۰۱۳–۲۰۱۴, ۲۰۱۴
پس از: کارول آیکله
پیش از: میشل کیشلین
شهرستان چستر: شهرستان چستر
دوره مسئولیت ۷ ژانویه ۲۰۰۸ – ۱۷ فوریه ۲۰۱۱: دوره مسئولیت ۷ ژانویه ۲۰۰۸ – ۱۷ فوریه ۲۰۱۱
پس از: ترنس فارل
پیش از: ریک لافری
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: رایان آنتونی کاستلو ۷ سپتامبر ۱۹۷۶ ‏(۴۸ سال) فنیکسویل، پنسیلوانیا، ایالات متحده
حزب سیاسی: جمهوری‌خواه
همسر(ان): کریستین کاستلو
فرزندان: ۲
تحصیلات: کالج اورسینوس (لیسانس هنر) دانشگاه ویلانوا (دکتر ژوریس)
رایان آنتونی کاستلو (زاده ۷ سپتامبر ۱۹۷۶) یک سیاستمدار، لابی گر و وکیل آمریکایی است که از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۹ به عنوان نماینده ایالات متحده برای حوزه انتخابیه ششم پنسیلوانیا  خدمت کرده است. او که یکی از اعضای حزب جمهوری‌خواه است.
کاستلو در سال ۱۹۷۶ از والدین معلم مدرسه متولد شد. کاستلو در کالج اورسینوس و دانشکده حقوق دانشگاه ویلانوا شرکت کرد.
راز (طایفه)

طایفه راز، از طایفه‌های اصیل سیستانی در استان سیستان و بلوچستان می‌باشد.
این طایفه، نخست در منطقه دشتک سیستان سکونت داشته اند. حرفه اصلی آنان بلم‌رانی در حاشیه دریاچه هامون و ماهیگیری بوده است.
با توجه به کاهش آب منطقه و افزایش و توسعه زمین‌های کشاورزی، آنان به کار کشاورزی روی می‌آورند. مردم این طایفه اکنون در منطقه زهک، قلعه نو، زابل، هامون و زاهدان زندگی می‌کنند. و تعدادی نیز از آنان در شهرهای گنبد کاووس، گرگان، سرخس و همچنین سیستان شرقی(افغانستان‌کنونی)ساکن هستند.