stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
شهریار (کتاب)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
عنوان صفحه اصلی در ویرایش سال ۱۵۵۰ میلادی: عنوان صفحه اصلی در ویرایش سال ۱۵۵۰ میلادی
نویسنده(ها): نیکولو ماکیاولی
عنوان اصلی: De Principatibus
کشور: فلورانس
زبان: توسکانی (ایتالیایی)
موضوع(ها): علوم سیاسی
گونه(های) ادبی: غیر داستانی
ناشر: آنتونیو بلادو د آسولا.
تاریخ نشر: ۱۵۳۲
پیش از: گفتارها 
شهریار (به ایتالیایی: Il Principe) نام کتاب مشهور نیکولو ماکیاولی، اندیشمند ایتالیایی است که متن اصلی ماکیاولیسم به‌شمار می‌رود. شهریار در سال ۱۵۱۳ میلادی به رشته تحریر درآمد ولی تا سال ۱۵۳۲ به چاپ نرسید. ماکیاولی «شهریار» را پس از نوشتن به لورنزوی مدیچی، دوک اوربینو (نوهٔ لورنزوی مدیچی) پیشکش کرد.
پژوهندگان زندگی و آثار ماکیاولی برآنند که درک کامل عقاید او بدون خواندن دو کتاب وی، گفتارهایی در باب ده کتاب نخست تیتوس لیویوس و شهریار، امکان‌پذیر نیست. تفاوت عمدهٔ این دو کتاب در اینست که ماکیاولی در گفتارها «آنچه باید باشد» را و در شهریار «آنچه هست» را بیان می‌کند. گفتارها اصولی را بیان می‌کند که جمهوری‌ها باید سرمشق قرار دهند، شهریار با شاهزاده‌نشین‌ها (ایالاتی که یک دوک آنان را اداره می‌کند) سروکار دارد.
ساختار کتاب

این کتاب از ۲۶ باب (فصل) تشکیل شده است.
ساختار کتاب > پادشاهی‌های جدید (فصل‌های یکم و دوم) > فصل یکم: شهریاری‌ها بر چند گونه‌اند و شیوه‌های فراچنگ آوردنشان

به گفتهٔ ماکیاولی شهریاری‌ها بر دو گونه‌اند:
جمهوری
پادشاهی
پادشاهی‌ها خود به دو گونه تقسیم می‌شوند:
موروثی
نوبنیاد
پادشاهی‌های نوبنیاد را می‌توان به دو دسته تقسیم کرد:#
یکسره نوبنیاد مانند حکومت فرانچسکو در میلان یا
پیوند دار با قلمرو موروثی پادشاه یعنی بعدها پادشاه از زادگاهش به عنوان یک مرکز برای رسیدن به حکومت استفاده می‌کند. مانند حکومت ناپل و اسپانیا.
حکومت پادشاهی نوبنیاد هم از سه راه اصلی به دست می‌آید:
به تیغ خود شهریار
به تیغ دیگران
با کاردانی و اقبال.
ساختار کتاب > پادشاهی‌های جدید (فصل‌های یکم و دوم) > فصل دوم: دربارهٔ شهریاری‌های موروثی

به نوشتهٔ ماکیاولی در یک پادشاهی موروثی، که مردمش به پادشاهی یک دودمان خو گرفته‌اند، پاسداری از حکومت به خاطر حل مشکلات با عقل و همچنین وجود سنت‌ها آسان‌تر است تا پاسداری از حکومت در یک پادشاهی نوبنیاد. واگر این پادشاهی موروثی به وسیلهٔ زور کنار زده شود، هروقت که آن دچار زوال شود این پادشاهی می‌تواند باز روی کار بیاید.
ساختار کتاب > شهریاری‌های پیوندی (فصل‌های سوم تا پنجم) > فصل سوم: دربارهٔ شهریاری‌های پیوندی

گاه مردمان یک کشور به امید زندگی بهتر و به یاری شهریار کشوری دیگر فرمانروای خود را سرنگون می‌کنند. اما بعد درمی‌یابند که اشتباه کرده‌اند و روزگارشان بدتر از پیش شده، چراکه شهریار جدید باید بر مردمانی که وی را به شهریاری برگزیده‌اند تسلط یابد.
ماکیاولی در این فصل به شهریاری که این سرزمین‌ها را تصاحب کرده اندرز می‌دهد که چه کند تا کنترل سرزمین تازه پیوند داده شده از دستش خارج نشود:
نزدیکی فرهنگی
قطع دست خاندانی که برایشان فرمانروایی داشته است.
دست نزدن به قوانین و مالیات‌ها در صورت درستی و متناسب بودن
برپا کردن یکی دو کوچ‌نشین در مناطق مشترک یا جدید
اقامت و منزل گزینی پادشاه درآنجا مانند عملی که پادشاه ترک در آن زمان انجام داد
اینکه شهریار باید خود را رهبر و پشتیبان دولت‌های کوچکترِ همسایه نشان دهد
به دست آوردن نظر قدرت‌های کوچک‌تر
ساختار کتاب > شهریاری‌های پیوندی (فصل‌های سوم تا پنجم) > فصل چهارم: چرا در پادشاهی داریوش، که به دست اسکندر افتاد، پس از مرگ اسکندر مردم بر جانشینان وی نشوریدند

ماکیاولی درین فصل مصادیق روش‌هایی که در فصل قبل ذکر کرده بود را بیان می‌کند.
ساختار کتاب > شهریاری‌های پیوندی (فصل‌های سوم تا پنجم) > فصل پنجم: در باب شیوه حکومت بر آن شهرها یا شهریاری‌ها که پیش از آن با قانون خود می‌زیسته‌اند

به گفتهٔ ماکیاولی، شیوه‌های حکومت بر شهرهایی که پیش از تصرف با قانون خود می‌زیسته‌اند بر سه گونه است:
ویران کردنشان، مانند آنچه رومیان با کارتاژ و نومانسیا کرد.
انتقال پایتخت به آن شهر و زیستن پادشاه درآن
آزاد گذاشتن‌شان برای زیستن با قوانین خودشان و گرفتن خراج از آنها، مانند آنچه اسپارتی‌ها با آتن و تبای انجام دادند و آن‌ها را از دست دادند
به گفتهٔ ماکیاولی برای نگاهداشت سرزمین‌های که قوانین و سنت خود را دارند ناگزیر راهی بهتر از ویران کردنشان نیست. کسی که به سروری شهری دست می‌یابد، که آن شهر به آزادی خو گرفته است و آن را ویران نکند، اسباب سرنگونی خود را فراهم کرده است؛ زیرا هنگامی که اسباب شورش فراهم شوداین شهر به نام آزادی و نهادهای دیرینهٔ خویش به پا خواهد خاست.
ساختار کتاب > حکومت‌های کاملاً نوبنیاد (فصل‌های ششم تا نهم) > فصل ششم: در باب آن شهریاری‌ها که به نیرو و هنر خود گیرند

در این فصل ماکیاولی با مثال آوردن از شهریاران موفق در زمینه کشورداری نقش این دو عامل را بازگو می‌کند.
ساختار کتاب > حکومت‌های کاملاً نوبنیاد (فصل‌های ششم تا نهم) > فصل هفتم: در باب شهریاری‌های نوبنیاد که به بازو و بخت دیگران گیرند

به گفتهٔ ماکیاولی کسانی که تکیه بر نیکخواهی و بخت به حکومت می‌رسند زود از میان می‌روند، چرا که این دو عامل ناپایدارند و لرزان.
ساختار کتاب > حکومت‌های کاملاً نوبنیاد (فصل‌های ششم تا نهم) > فصل هشتم: در باب آنان که با تبهکاری به شهریاری رسند

در جمهوری‌های دو راه دیگر برای به حکومت رسیدن وجود دارد:
با تبهکاری و خونریزی
مردم یکی را از میان خود به شهریاری برگزینند
با چنین شیوه‌هایی اگرچه به قدرت پادشاهی می‌توان دست یافت اما به بزرگی نمی‌توان رسید. این گزاره با آرای دیگر ماکیاول تناقض دارد.
سخت‌کٌشی باید سریع و با شدت انجام گیرد، مانند آنچه آگاتوکلس انجام داد. به گفتهٔ ماکیاولی:
زخم را یکباره می‌باید زد تا درد آن اندک‌اندک از یاد برود، و نیکی را خرده‌خرده می‌باید کرد تا مزهٔ آن بیشتر در یاد بماند
ساختار کتاب > حکومت‌های کاملاً نوبنیاد (فصل‌های ششم تا نهم) > فصل نهم: در باب شهریاری مردمی

نگاه‌داشتن حکومت برای کسی که به یاری نخبگان به شهریاری برسد دشوارتر است تا برای کسی که به یاری مردم به شهریاری می‌رسد، زیرا آن‌که به یاری نخبگان به حکومت برسد خویشتن را در حلقهٔ کسانی می‌یابد که خود را مساوی وی می‌شمارند، و به همین دلیل شهریار نمی‌تواند به دلخواه به آن‌ها فرمان براند.
ساختار کتاب > فصل دهم: در باب ارزیابی قدرت شهریاری‌ها

به گفتهٔ ماکیاولی شهریاران در قدرت دو دسته‌اند:
هجوم آورنده:دارای قدرت نظامی، با خزانهٔ زر کافی، مردان جنگی و توان مقابلهٔ مستقیم با دشمنان، این نوع شهریاران ارجحند.
دفاع‌کننده: دارای دیوارها و قلعههای محکم با ذخیرهٔ ابزاری و غذایی برای مدت یک سال که هر هجوم آورنده‌ای را از پای درآورد.
ساختار کتاب > فصل یازدهم: در باب شهریاری دینیاران

در مورد شهریاری دینی (حکومت روحانیون) دشواری‌ها پیش از دستیابی به قدرت رخ می‌نماید. این‌گونه شهریاری را یا به زور به حکومت می‌رسند یا به یاری بخت، اما برای نگاهداشت آن به هیچ‌یک از آن دو نیازی نیست، زیرا نهادهای دینی، که قدرتی بی‌مانند دارند، نگهبان آنند، و شیوهٔ رفتار و زندگی فرمانروا در آن تأثیر ندارد.
ساختار کتاب > دفاع و ارتش (فصل‌های دوازدهم و سیزدهم) > فصل دوازدهم: در باب گونه‌های سپاه و سپاهیان مزدور

ماکیاولی به چهار نوع ارتش قائل است:
ارتشی که از آن خود شهریار است.
ارتشی متشکل از مزدوران
ارتشی کمکی از سوی متحدان
ارتشی که آمیزه‌ای از این انواع است.
او با بیهوده خواندن ارتش کمکی و ارتش مزدوران، اشاره می‌دارد اگر کسی دفاع از کشور را به مزدوران سپارد هرگز نمی‌تواند آسوده‌خاطر باشد.
ساختار کتاب > دفاع و ارتش (فصل‌های دوازدهم و سیزدهم) > فصل سیزدهم: در باب سپاهیان کمکی، آمیخته و بومی

ارتش کمکی سپاهیانی هستند که به هنگام یاری خواستن از یک دولت بزرگ یا متحد برای یاری و دفاع به یک دولت کوچک فرستاده می‌شوند. سپاهیان کمکی همیشه برای آنکس که ایشان را فرامی‌خواند مایهٔ ناکامی‌اند؛ زیرا اگر جنگ را ببازند شهریار دولت کوچک باخته است و اگر ببرند اسیر ایشان است. به گفتهٔ ماکیاولی ارتش‌های کمکی از ارتش‌های مزدور نیز بیهوده‌تر و خطرناک‌ترند.
ارتش‌های آمیخته به دو گونه‌اند:
آمیختهٔ وابسته: ماکیاولی ارتش فرانسه را مثال می‌زند که در دورهٔ لویی یازدهم سوییسی‌ها نقش محوری را در آن داشته‌اند.
آمیختهٔ مستقل :که محوریت با سربازان بومی است.
ساختار کتاب > کیفیت‌های یک شهریار (فصل‌های چهاردهم تا نوزدهم) > فصل چهاردهم: شهریار و لشکرآرایی

به گفتهٔ ماکیاولی، مهم‌ترین علت از کف دادن حکومت به فراموشی سپردن فن جنگاوری است و همچنین مهم‌ترین آلت به چنگ آوردن آن هم جنگاور بودن است. شهریار باید هم در عرصهٔ عملی خود را بهبود دهد (خود را به شکار و سختی عملی عادت بدهد و تمرین نظامی داشته باشد) و هم در عرصهٔ نظری (تاریخ جنگ‌ها را بخواند و از تجربه‌های نظامی گذشته‌استفاده بکند).
ساختار کتاب > کیفیت‌های یک شهریار (فصل‌های چهاردهم تا نوزدهم) > فصل پانزدهم: در باب آنچه مایه ستایش و نکوهش بهر مردمان است به ویژه شهریاران

در دنیایی مملو از ناپرهیزگاری، کسی که بخواهد همیشه پرهیزگار باشد سرنوشتی جز ناکامی نخواهد داشت. از این رو شهریاری که بخواهد حکومت را از دست ندهد باید شیوه‌های ناپرهیزگاری را بیاموزد و هر جا که نیاز باشد به کار بندد.
ساختار کتاب > کیفیت‌های یک شهریار (فصل‌های چهاردهم تا نوزدهم) > فصل هفدهم: در باب سنگدلی و نرمدلی و این‌که مهرانگیزی بهتر یا ترس‌انگیزی

ماکیاول می‌گوید شهریار باید خواهان آن باشد که به نرم‌خویی معروف شود نه به سنگدلی، ولی همچنین باید مراقب باشد که نرم‌خویی‌اش بیجا نباشد. ماکیاول مثال چزاره بورجیا می‌آورد ومی گوید او به عنوان یک ستم پیشه تلقی می‌شده اما ستم‌پیشگی او کشورش را سامان بخشید و آرامش را بدان بازآورد. ماکیاولی با بهتر برشمردن هر دو صفت ترساندن و دوستی برقرار کردن بین شهریار و شهروندان در نهایت ترسیدن مردم را بهتر می‌انگارد، زیرا داشتن این دو را باهم دشوار می‌پندارد. با این همه او بر این اعتقاد است که شهریار نباید ترس از خویش را چنان در دل‌ها بیندازد که اگر نتواند مهر مردم را به خودی را به خود برانگیزد، آن ترس مایهٔ نفرت از وی در ین شهروندان شود.
ساختار کتاب > کیفیت‌های یک شهریار (فصل‌های چهاردهم تا نوزدهم) > فصل هجدهم: در باب شیوه درست پیمانی شهریاران

به گفتهٔ ماکیاولی برای ستیزیدن با دیگران دو راه وجود دارد: یکی قانون که در خور انسان است و دیگری زور که برای ددان مورد استفاده قرار می‌گیرد. ماکیاولی می‌گوید شهریار باید از هردو توامان استفاده کند. اگر بناست که شهریار شیوهٔ ددان را بیاموزد و به کار بندد، می‌باید هم شیوهٔ روباه را بیاموزد تا دشمنان را بشناسد و هم شیوهٔ شیر را تا گرگان را رماند.
ساختار کتاب > کیفیت‌های یک شهریار (فصل‌های چهاردهم تا نوزدهم) > فصل نوزدهم: در باب پرهیز از خوار و نفرت‌انگیز شدن

به گفتهٔ ماکیاولی شهریار باید از هر آنچه او را خوار و نفرت‌انگیز می‌سازد بپرهیزد. او می‌گوید:
هر کس استدلال‌های مرا دنبال کند، خواهد دانست که علت فروافتادن امپراتوران که از مصادیق آن بحث شد، یا نفرت‌انگیز شدن ایشان بوده است یا خوار شدنشان.
ساختار کتاب > ملاحظه‌گرا بودن شهریار (فصل‌های بیستم تا بیست و پنجم) > فصل بیست و سوم: چگونه از چاپلوسان می‌باید پرهیخت

تنها راه پرهیز از چاپلوسان آنست که مردم بدانند شهریار از شنیدن حقیقت آزرده نمی‌شود. اما اگر هر کسی بتواند از در در آید و حقیقت را با شهریار در میان بگذارد، او شکوه خود را از دست می‌دهد. از این‌رو شهریار زیرک باید راه میانه را برگزیند؛ یعنی با کارشناسان و مشاوران رأی بزند، از پذیرفتن نکات نابجا بپرهیزد، و بعد از شنیدن خود نتیجه‌گیری کند.
ساختار کتاب > ملاحظه‌گرا بودن شهریار (فصل‌های بیستم تا بیست و پنجم) > فصل بیست و چهارم: چرا شهریارانِ ایتالیا کشورشان را از دست داده‌اند

به گفتهٔ ماکیاولی دلایل آن به این شرح است:
ناتوانی سپاه
برخی مردم را دشمن خویش داشته‌اند
مشکل با والاتبارها
ساختار کتاب > ملاحظه‌گرا بودن شهریار (فصل‌های بیستم تا بیست و پنجم) > فصل بیست و پنجم: در کارهای بشری بخت تا کجا دست‌اندرکار است و چگونه با آن می‌توان ستیزید

ماکیاولی سرنوشت را نیمی در شانس و بخت نیمی به دست خود انسان می‌بیند و همواره بی‌پروایی را در برخورد با بخت را ارجح می‌داند. از نظر او بخت مانند رودی است که اگر در برابرش تلاش نشود و سدی ساخته نشود، همه چیز را بر سر راهش نابود می‌کند؛ و فرد باید در حالت آرامش رود سنگربندی کند و خودش حداکثرِ تأثیر را بر آن بگذارد.
ساختار کتاب > فصل بیست و ششم: فراخوانشی به رهانیدن ایتالیا از چنگال بربران

ماکیاولی در این فصل ضمن مقایسهٔ وضعیت ایتالیای روزگار خود با پارسی‌ها و آتنی‌ها وسایر سرزمین‌ها به دنبال یک ناجی برای ایتالیا می‌گردد. او در انتهای کتاب خطاب به لورنزو مدیچی می‌گوید:
بویِ گندِ این سروریِ بربران ما همه را می‌آزارد. پس بادا که خاندان ارجمند شما باآن دلیری و امیدهایی که از آرمان‌های بر حق می‌آید این کار را برگردن گیرد، تاکه زیر پرچم شما، میهنمان سرافراز شود.
تأثیر

امپراتور کارل پنجم و کاترین مدیچی این اثر را بسیار تحسین می‌کردند؛ الیور کرامول یک نسخه از آن را به‌دست‌آورد و اصولش را در راه تقویت حکومت مشترک‌المنافع بریتانیا به‌کار بست؛ هانری سوم و هانری چهارم، پادشاهان فرانسه، هنگامی‌که مقتول شدند نسخه‌ای از این کتاب را همراه داشتند؛ این کتاب به شاهزاده فریدریش کبیر در پرداختن سیاست پروس کمک فراوانی کرد؛ لوئی چهاردهم از این کتاب چون بهترین شب‌کلاهش استفاده می‌کرد؛ یک نسخهٔ این کتاب در کالسکهٔ ناپلئون بناپارت، هنگامی‌که در واترلو بود، به‌دست آمد؛ نظریات ناپلئون سوم دربارهٔ حکومت کلاً از این کتاب اقتباس شده بود؛ بیسمارک شاگرد وفادار مکتب ماکیاولی بود؛ آدولف هیتلر نیز به‌قول خودش کتاب را همیشه کنار بستر خویش نگه می‌داشت تا منبع الهاماتش باشد؛ بنیتو موسولینی می‌گوید «به‌عقیدهٔ من کتاب شهریار عالی‌ترین راهنما برای هرسیاستمداری است؛ مکتب وی هنوز زنده است زیرا طی چهارصد سال هیچ تغییر ژرفی در اذهان آدمیان یا در کردار ملت‌ها روی نداده است.» ه. داگلاس گرگوری در مقالهٔ بسیار جامعی نشان می‌دهد که کاوور، رهبر مبارزات آزادی ایتالیا، با پیروی از دستورهای ماکیاولی توانست ایتالیا را متحد کند.
ترجمه‌های فارسی

این کتاب نخستین‌بار با عنوان شهریار توسط محمود محمود در سال ۱۳۱۱ به فارسی واگردان شده است.
| مترجم | انتشارات | محل چاپ | تاریخ | تعداد صفحه |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| محمود محمود | اقبال | تهران | ۱۳۱۱ | ۱۳۰ |
| محمود محمود | اقبال | تهران | ۱۳۵۷ | ۱۳۰ |
| داریوش آشوری | اقبال | تهران | ۱۳۶۶ | ۱۳۵ |
| مرتضی ثاقب‌فر | جامی | تهران | ۱۳۸۷ | ۱۹۱ |
| احمدرضا زرکش کاشانی | پژواک | تهران | ۱۳۹۲ | ۱۹۰ |
| نسرین مجیدی | روزگار نو | تهران | ۱۳۹۲ | ۹۶ |
| داریوش آشوری | آگاه | تهران | ۱۳۸۸ | ۲۱۶ |
باشگاه بسکتبال شهرداری گرگان

| شهرداری گرگان | شهرداری گرگان |
| --- | --- |
نام خودمانی: عقاب‌ها
لیگ: لیگ برتر بسکتبال ایران
بنیانگذاری: ۱۳۴۸
ورزشگاه: سالن امام خمینی
مکان: گرگان
رنگ‌های تیم: سفید، مشکی، قرمز
رئیس: هادی ایزدپناه
سرمربی: صالح مخدومی
قهرمانی‌ها: (۱۴۰۰/۱۴۰۱/۱۴۰۲) ۳
باشگاه بسکتبال شهرداری گرگان یک باشگاه بسکتبال در شهر گرگان، ایران است که بر اساس ادعای ورزش گرگان در سال ۱۳۴۸ تأسیس شده‌است. مربی فعلی تیم مصطفی هاشمی می‌باشد. این تیم در سال‌های ۱۳۵۴ و ۱۳۶۹ و ۱۳۷۱ و ۱۳۹۸، چهار بار به مقام نایب قهرمانی مسابقات لیگ دست یافته‌است.
این تیم در شامگاه شنبه پنج اردیبهشت ۱۴۰۰ که در خانه بسکتبال مجموعه ورزشی آزادی تهران برگزار شد؛ تیم شهرداری گرگان موفق شد با نتیجه ۱۱۰ بر ۱۰۳ حریف خود، تیم بسکتبال مهرام را شکست داده و اولین قهرمانی را در تاریخ ۶۰ ساله بسکتبال این شهر کسب کند و قهرمان لیگ برتر بسکتبال شد. این پیروزی به نحوی بود که رابرت مالی نماینده آمریکا در امور ایران هم این پیروزی را تبریک گفت و با انتشار پرتاب آخر پری پتی بازیکن شهرداری گرگان نوشت: «عجب پرتاب دقیقه نودی فوق‌العاده‌ای.»
این تیم در فصل ۱۳۹۷–۹۸ با قرار گرفتن در رتبه سوم فصل عادی، توانست به مرحله پلی آف لیگ برتر صعود کند. در این مرحله با غلبه بر تیم‌های آویژه صنعت مشهد و تیم مدعی شیمیدر تهران، به فینال رقابت‌های لیگ برتر راه یافت. در فینال لیگ برتر بسکتبال، در مجموع ۴ بازی، ۳ بر ۱ از تیم پالایش نفت آبادان شکست خورد و برای اولین بار در لیگ برتر باشگاه‌های بسکتبال ایران (با فرمت جدید) به مقام نایب قهرمانی دست یافت و مجوز حضور در بازیهای باشگاهی غرب آسیا در سال ۲۰۲۰ را به همراه تیم پالایش نفت آبادان بدست آورد.[نیازمند منبع]
همچنین شهر گرگان، معروف به پایتخت هواداران بسکتبال ایران می‌باشد. تیم زنان این باشگاه در لیگ برتر بسکتبال زنان ایران حضور دارد.
اعضای تیم

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| شماره | بازیکن | نقش | قد | سن |
| ۸ |  ارسلان کاظمی | F | 202cm | ۳۴ سال |
| ۴۰ |  آنتاناس اودراس | PF | 202cm | ۳۰ سال |
| ۱ |  رسول مظفری | PG | 185cm | ۲۸ سال |
| ۱۰ |  یاسین کلاسنگیانی | F | 200cm | ۲۷ سال |
| ۱۲ |  روزبه ارغوان | FC | 213cm | ۳۱ سال |
| ۱۳ |  محمد جمشیدی | SF | 198cm | ۲۹ سال |
| ۲۳ |  سجاد پذیرفته | SG | 213cm | ۲۷ سال |
| ۱۸ |  احمد بوستانیان | C | 220cm | ۲۹ سال |
| ۲۰ |  کیوان ریاعی | C | 209cm | ۲۶ سال |
| ۲۳ |  حسن علی اکبری | C | 217cm | ۲۶ سال |
| ١۵ |  سالار منجی | C | 204cm | ۲۶ سال |
| ۳۲ |  پری پتی | PG | 185cm | ۳۳ سال |
| ٣ |  جاستین آلستون | C | 204cm | ٢٨ سال |
| ۲۲ |  ویل چری | PG | 185cm | ۲۵ سال |
| ۹ |  نرول پله | C | 208cm | ۳۰ سال |
| نقش | نام |
| --- | --- |
سرمربی:  مصطفی هاشمی
کمک مربی:  صالح مخدومی
کمک مربی:  هادی دهقان
سرپرست:  هادی ایزدپناه
کمک مربی:  حمید شمس
باشگاه فوتبال البسان

Football club
باشگاه فوتبال البسان (انگلیسی: KF Elbasani) یک باشگاه فوتبال اسلواکی است که در الباسان پایه‌گذاری شده است.
سلجوق بیرقدار

| سلجوق بیرقدار | سلجوق بیرقدار |
| --- | --- |
سلجوق بیرقدار هنگام سخنرانی در مراسم افتتاحیه جشنواره «تکنوفست» ترکیه در سال ۲۰۱۹: سلجوق بیرقدار هنگام سخنرانی در مراسم افتتاحیه جشنواره «تکنوفست» ترکیه در سال ۲۰۱۹
زادهٔ: ۷ اکتبر ۱۹۷۹ ‏(۴۵ سال) ساری‌یر، استانبول، ترکیه
ملیت: ترک
شهروندی: ترکیه
تحصیلات: کالج رابرت
محل تحصیل: دانشگاه فنی استانبول، دانشگاه پنسیلوانیا، مؤسسه فناوری ماساچوست
پیشه(ها): مهندس، سیاستمدار، بازرگان
سازمان: بایکار
شناخته‌شده برای: ساخت پهپادهای بیرقدار
آثار برجسته: ساخت پهپاد بیرقدار تی‌بی۲
همسر: سمیه اردوغان
فرزندان: ۱
والدین: اوزدمیر بیرقدار (پدر) جانان (مادر)
خویشاوندان: رجب طیب اردوغان
حشمتلا سلجوق بیرقدار (ترکی استانبولی: Selçuk Bayraktar) مهندس صنایع نظامی، مدیر فنی، رئیس مشترک شرکت بایکار و داماد رجب طیب اردوغان، رئیس‌جمهوری ترکیه است.
زندگی‌نامه

سلجوق غلامی بیرقدار که خانواده‌اش اصالتاً اهل شهر ترابزون است، ۷ اکتبر سال ۱۹۷۹، در ناحیه ساری‌یر شهر استانبول ترکیه به دنیا آمد. پدرش «اوزدمیر غلامی بیرقدار» مؤسس و صاحب شرکت بایکار است که در زمینه‌های صنایع هوافضایی، سیستم‌های هدایت رباتیک و هواپیماهای بدون سرنشین تخصص یافته‌است.
سلجوق غلامی بیرقدار آموزش خود را در دبیرستانی در استانبول آغاز کرده و سپس وارد کالج رابرت و در سال ۱۹۹۷ آز آنجا فارغ‌التحصیل شد. در همان سال در رشته مهندسی الکترونیک و مخابرات دانشگاه فنی استانبول پذیرفته شد. در دوران دانشجویی اش در این دانشگاه، متقاضی گذراندن دوره آموزشی در آزمایشگاه «گراسپ» دانشگاه پنسیلوانیا شد که درخواستش پذیرفته شد. با کسب بورس تحصیلی، در میان سال‌ها ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ در کارشناسی ارشد رشته هواپیماهای بدون سرنشین دانشگاه پنسیلوانیا به ادامه تحصیل پرداخت.
دوباره با اخذ بورس تحصیلی، مدرک دوم کارسناسی ارشد خود در رشته کنترل مانورهای سخت پهپادها را از مؤسسه فناوری ماساچوست به دست آورد.
فعالیت

سلجوق بیرقدار بعد از اتمام تحصیل در ایالات متحده آمریکا در سال ۲۰۰۷ به ترکیه بازگشت. در شرکت بایکار که متعلق به خانواده اش است، به عنوان مدیر فنی فعالیت‌های شغلی خود را شروع نمود. عمده فعالیت‌های خود را روی عرصه‌های پهپادها، سامانه‌های الکترونیکی هوانوردی، الگوریتم جستجو، پویایی سینماتیک و سیستم، توسعه سامانه نهفته، تجهیزات الکترونیکی و غیره… که در حال پیشپرد از سوی دولت ترکیه بودند، متمرکز کرد. بیرقدار تی‌بی۲ که یکی از فراورده‌های سلجوق بیرقدار و تیم فنی وی هست، مورد استفاده گسترده نیروهای مسلح ترکیه در عملیات‌های نظامی علیه پ‌ک‌ک، و نیز در جنگ داخلی سوریه و جنگ داخلی دوم در لیبی واقع شد. این پهپادها را نیروهای مسلح جمهوری آذربایجان نیز در طی جنگ دوم قره‌باغ علیه ارتش ارمنستان به کار بست. سلجوق بیرقدار همچنین طراح و سازنده پهپاد کوچگ بیرقدار می‌باشد، که اولین هواپیمای بدون سرنشین ناوگان نیروی هوایی ارتش ترکیه به حساب می‌آید. وی نقش بسزایی در ساخت بیرقدار آکینجی، اولین پهپاد آفندی ترکیه داشت.
سلجوق بیرقدار مؤسس «بنیاد گروه فناوری ترکیه» است، که با هدف تشویق و ترغیب گروه‌های مختلف سنی علاقه‌مند به فناوری به انجام تحقیقات در آن بنیاد تأسیس شده‌است. در کنار این فعالیت‌ها وی برگزار کننده جشنواره «تکنوفست» بود، که برای نمایش دستاوردهای صنعت هوافضای ترکیه برپا شده‌بود.
بعد از شیوع کروناویروس در چین و سرایت سریع آن به سرتاسر جهان، در ۲۲ مارس ۲۰۲۰ شرکت بایکار با همکاری شرکت‌های آرچلیک، آسلسان و «بیویس» ترکیه، اقدام به تولید ۵۰۰۰ دستگاه تنفس مصنوعی کرده و تا ۲۰ آوریل نخستین محموله که شامل ۱۰۰ دستگاه بود، را در اختیار چند بیمارستان گذاشت.
نشان

در ۱ ماه آوریل سال ۲۰۲۱، الهام علی‌اف، رئیس‌جمهور آذربایجان، به سلجوق بیرقدار نشان قره‌باغ اعطا کرد.
زندگی شخصی

سلجوق بیرقدار در سال ۲۰۱۶ با سمیه اردوغان، دختر رئیس‌جمهور ترکیه، ازدواج کرد، که حاصل آن ۱ فرزند است. وی گواهینامه خلبانی ویژه را داراست.
روزهای بی‌تقویم

| روزهای بی‌تقویم | روزهای بی‌تقویم |
| --- | --- |
کارگردان: مهرداد اسکویی
تهیه‌کننده: مهرداد اسکویی
نویسنده: مهرداد اسکویی
موسیقی: علی صمدپور
فیلم‌بردار: اشکان اشکانی
تدوین‌گر: لقمان خالدی
شرکت تولید: اسکویی فیلم
توزیع‌کننده: نسرین میرشب (دریم لب فیلمز)
مدت زمان: ۵۲ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
روزهای بی‌تقویم فیلمی مستند به کارگردانی مهرداد اسکویی است که در سال ۱۳۸۵ شمسی ساخته شد. جایزهٔ بهترین فیلم مستندِ نیمه‌بلند از جشنوارهٔ هات‌داکز، جایزهٔ ویژهٔ هیئت داوران سومین جشنوارهٔ اوکراین، جایزهٔ بهترین فیلم مستند جشنوارهٔ سه قارهٔ هندو دیپلم افتخار بهترین کارگردانی از جشنوارهٔ فیلم فجر در کارنامهٔ روزهای بی تقویم دیده می‌شود. این فیلم همچنین جایزهٔ بهترین فیلم در بخش مبارزه با مواد مخدر و دیپلم بهترین صدابرداری از جشنوارهٔ بین‌المللی سینما حقیقت را از آن خود کرده‌است.
خلاصهٔ فیلم

روزهای بی‌تقویم گزارشی اجتماعی از کانون اصلاح و تربیت است. این فیلم دربارهٔ نوجوانان پسر زیر ۱۸ سالی است که همه در یک آسایشگاه با هم هستند و به جرم‌های مختلف باید دوران اصلاح و بازتوانی را بگذرانند. پیش از به تصویر کشیدن زندگی دسته جمعی بچه‌های کانون، تمرکز بر سه نفر از آن‌ها بیشتر است. وحید، سجادو علیرضا.
این فیلم اولین قسمت از مستندهای سه‌گانه مهرداد اسکویی است. قسمت دوم «آخرین روزهای زمستان» و قسمت سوم «رؤیاهای دم صبح» نام دارند.
جشنواره‌ها

دهمین جشنواره بین‌المللی «Wath Dos» ورشو، لهستان، ۲۰۰۷[نیازمند منبع]
نهمین جشنواره بین‌المللی فیلم مستند تسالونیکی، یونان، ۲۰۰۷
سومین جشنواره بین الملی کنتاکت، اکراین، ۲۰۰۷
دومین جشنواره فیلم ایرانیان، اوترخت، هلند، ۲۰۰۷
جشنواره هنر معاصر ایران شارجه، امارات، ۲۰۰۷
جشنواره بین‌المللی فیلم مستند «Doc Lisbo» لیبسون، پرتغال، ۲۰۰۷
جشنواره رباط، مراکش، ۲۰۰۷
جشنواره بین‌المللی ملودیست، اکراین، ۲۰۰۷
جشنواره بین‌المللی فیلم مستند ویزویون دورئل، سوئیس، ۲۰۰۷
جشنواره بین‌المللی فیلم‌های مستند و انیمیشن لاپزیک، آلمان، ۲۰۰۷
جشنواره حقوق بشر سه قاره دهلی نو، هندوستان، ۲۰۰۸[نیازمند منبع]
جشنواره بین‌المللی «Hot Docs»، تورنتو، کانادا، ۲۰۰۸
جشنواره مد فیلم ایتالیا، رم، ۲۰۰۸
جشنواره بین‌المللی فیلم مستندآپولو، لهستان، ۲۰۰۸
جشنواره بین‌المللی «Black Movie» ژنو، سوئیس، ۲۰۰۸
جشنواره بین‌المللی فیلم‌های مستند لسکانترز، مونترال، کانادا، ۲۰۰۷
سومین جشنواره فیلم پلیس، تهران، ۱۳۸۷
بیست و پنجمین جشنواره فیلم فجر بخش «چشم واقعیت» تهران، ایران، ۱۳۸۷
جوایز

این فیلم جوایزی متعددی را به‌دست آورده‌است. از جمله:
جایزه ویژه هیئت داوران از ششمین جشنواره بین‌المللی فیلم مستند Planet Doc، ورشو، لهستان، ۲۰۰۹
جایزه ویژه هیئت داوران از جشنواره بین‌المللی Med Film ایتالیا، رم، ایتالیا، ۲۰۰۸
کاندیدای بهترین فیلم مستند در بخش Jhon Grierson Award از جشنواره بین‌المللی فیلم مستند SHEFFIELD، انگلستان، ۲۰۰۸
جایزه بهترین فیلم مستند میان مدت از جشنواره بین‌المللی فیلم مستند HOT Docs، تورنتو، کانادا، ۲۰۰۸
جایزه دوم بهترین فیلم مستند از جشنواره بین‌المللی فیلم TRI-CONTINENTAL، دهلی نو، هند، ۲۰۰۸
کاندیدای بهترین فیلم مستند میان مدت از هفتمین جشنواره بین‌المللی فیلم مستند WATCH Docs، ورشو، لهستان، ۲۰۰۷
جایزه ویژه هیئت داوران از سومین جشنواره بین‌المللی فیلم مستند کنتاکت اکراین، کیف، اکراین، ۲۰۰۷
جایزه بهترین فیلم مستند(GOLDENFIFOG)از هفدهمین جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم‌های شرقی، ژنو، سوئیس، ۲۰۱۲
جایزه بهترین فیلم مستند در بخش داوری جوان از دوازدهمین جشنواره فیلم مستند(Escales) لاروشل، فرانسه، ۲۰۱۲
جایزه ویژه هیئت داوران از بیست و یکمین جشنواره بین‌المللی فیلم (Traces devies)کلرمونت فران، فرانسه، ۲۰۱۲
جایزهٔ بهترین فیلم در بخش مبارزه با مواد مخدر و دیپلم بهترین صدابرداری از جشنوارهٔ بین‌المللی سینما حقیقت، ایران، ۱۳۸۶
جایزه بهترین فیلم بخش مستند برای تهیه‌کنندگی از سومین جشنواره فیلم پلیس، تهران، ایران، ۱۳۸۷
دیپلم افتخار بهترین کارگردانی بخش «چشم واقعیت» از بیست و پنجمین جشنوارهٔ فیلم فجر، تهران، ایران، ۱۳۸۷
دریافت لوح افتخار از ستاد مبارزه با مواد مخدر ازاولین جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم مستند، تهران، ایران، ۱۳۸۶
دیپلم افتخار بهترین فیلم مستند از سی و سومین جشنوارهٔ فیلم فجر، تهران، ایران، ۱۳۸۵