مارپیچ سکوت
ادراک

نظریه مارپیچ سکوت بر ادراک استوار است زیرا افراد به‌طور مداوم محیط خود را اسکن می‌کنند تا آب و هوا را ارزیابی کنند تا احتمالاً دیدگاه غالب را پیدا کنند. ادراک اهمیت دارد زیرا این نظرات بر رفتار و نگرش فرد تأثیر می‌گذارد. چگونه افراد می‌توانند این کار را انجام دهند؟ شریف (۱۹۶۷) معتقد است که افراد از چارچوب‌های مرجع بر اساس تجربیات گذشته استفاده می‌کنند - «محیط اجتماعی به عنوان چارچوب مرجع برای تفسیر اطلاعات جدید پیامدهای مهمی برای تحقیقات افکار عمومی دارد.» بر اساس روان‌شناسی گشتالت، هنگامی که به افراد اطلاعاتی با «یک چارچوب مرجع مناسب برای تفسیر آن» ارائه می‌شود، در محیط اجتماعی ناراحت می‌شوند (مثلاً تأثیر رفتاری).
ترس از انزوا "موتوری است که مارپیچ سکوت را به حرکت درمی‌آورد".  اساساً، مردم از تبدیل شدن به انزوای اجتماعی می‌ترسند و بنابراین اقداماتی را برای اجتناب از چنین پیامدی انجام می‌دهند، همان‌طور که روان‌شناس Solomon Asch درآزمایش‌های انطباق Asch نشان داد مردم به جای ابراز عقاید خود، با عقاید غالب موافق هستند. {{Sfn|Scheufele|2007}
ایده اساسی نظریه مارپیچ سکوت این است که افکار عمومی به عنوان نوعی کنترل اجتماعی عمل می‌کند. با توجه به تعریف نوئل-نیومن، این مفهوم کلیدی «نظرات در مورد موضوعات بحث برانگیز را توصیف می‌کند که فرد می‌تواند بدون منزوی کردن خود در انظار عمومی بیان کند» (۱۹۸۴، صفحات ۶۲–۶۳). این فرض بر این بود که افکار عمومی بر اساس هنجارها و قراردادهایی اداره می‌شود که نقض آنها موجب تحریم آن افراد می‌شود. نوئل-نویمان با کنار گذاشتن این فرض که مخالفت با افکار عمومی منجر به تحریم‌های اجتماعی می‌شود، فرض می‌کند که انسان‌ها ترس ذاتی از انزوا دارند و رفتار خود را طوری تطبیق می‌دهند که از دیگران منزوی نشوند (نوئل-نیومن، ۱۹۸۴). . این «ترس از انزوا» به قدری قوی است که مردم اگر تصور کنند این نظرات با افکار عمومی متفاوت است، اظهار نظر نمی‌کنند.
بر اساس این فرض نتیجه می‌شود که افراد به‌طور مداوم محیط اجتماعی خود را رصد می‌کنند تا ارزیابی کنند که آیا نظر آنها با افکار عمومی متفاوت است یا خیر و بر اساس ارزیابی خود از افکار عمومی در مورد یک موضوع تصمیم می‌گیرند که آیا نظر خود را ابراز کنند یا نه. نوئل-نویمان این توانایی در ارزیابی جو عقاید در مورد یک موضوع را به اصطلاح «ارگان شبه آماری» نسبت داد، که به نحوه ارزیابی ناخودآگاه افراد از توزیع دیدگاه‌ها و شانس موفقیت برخی دیدگاه‌ها نسبت به دیگران اشاره دارد (نوئل-نیومن، ۱۹۷۴). به گفته نوئل-نویمان، همه تحت تأثیر این ترس از انزوا و خودسانسوری متعاقب آن هستند، به جز حدود ۲۵ درصد از جمعیت عمومی که او از آنها به عنوان «هردکور» یاد می‌کند که تصور می‌شود از این فشار اجتماعی مصون هستند (سالمون و گلین). ، ۲۰۱۹).
این ترس از انزوای اجتماعی یک مفهوم اصلی در نظریه نوئل نویمان است، اما در طول مطالعات مختلف در مورد این نظریه به روش‌های مختلف مفهوم سازی شده‌است؛ Neuwirth و همکاران، ۲۰۰۷; متس و همکاران، ۲۰۱۲). برخی از محققین ترس از انزوای اجتماعی را گذرا و ناشی از قرار گرفتن در موقعیتی می‌دانند که در آن از فرد انتظار می‌رود نظر خود را بیان کند. در این مفهوم‌سازی، ادراک فرد از جو عقیده در یک موقعیت خاص، ترس از انزوا را در آن لحظه ایجاد می‌کند (هیز و همکاران، ۲۰۱۳؛ نویورث و همکاران، ۲۰۰۷).
محققان دیگر استدلال کرده‌اند که به جای یک واکنش خاص موقعیت، ترس از انزوای اجتماعی را می‌توان به عنوان ویژگی فردی در نظر گرفت که بین افراد متفاوت است و افراد را وادار می‌کند تا به‌طور مداوم محیط خود را برای سرنخ‌هایی در مورد جو عقیده زیر نظر بگیرند. در حالی که افرادی هستند که عموماً از ترس از انزوا رنج نمی‌برند (آنچه نوئل-نیومن از آن به عنوان هاردکور یاد می‌کند (نوئل-نیومن، ۱۹۸۴)، دیگران دائماً از محیط اجتماعی خود آگاه هستند و با ترس دائمی از انزوا مواجه هستند. افرادی که این ویژگی ترس از انزوای اجتماعی را دارند و در عین حال عقیده‌شان را با جو عقاید اکثریت ناسازگار می‌دانند، کمتر تمایلی به ابراز نظر دارند. مشابه مفهوم سازی قبلی توصیف شده از ترس از انزوای اجتماعی، در این خط از تحقیق مارپیچ سکوت، ترس از انزوای اجتماعی یک مفهوم کلیدی در شکل‌گیری افکار عمومی است، با این حال پژوهش‌ها اغلب این مفهوم سازی را به عنوان یک واقعیت بدون اثبات تجربی فرض کرده‌اند (متس و هیز، ۲۰۱۳) یا در اندازه‌گیری تجربی این پدیده ناسازگار بوده‌است (Neuwirth et al. , 2007).
تحقیقات اخیر توانسته‌است مفهوم ترس از انزوای اجتماعی را به روشی قابل اعتمادتر و سازگارتر به تصویر بکشد. یکی از نمونه‌ها پژوهشی است که توسط متس و همکاران (۲۰۱۲) انجام شد که در آن محققان از رویکرد تفاوت‌های فردی مبتنی بر ویژگی‌های شخصیتی افراد استفاده کردند و ترس فرد از انزوای اجتماعی را با استفاده از ویژگی‌های روان‌سنجی اندازه‌گیری کردند. Mathes و همکاران (۲۰۱۲) و همچنین تحقیقات دیگر (I.A متس و همکاران، ۲۰۱۲) ترس از انزوای اجتماعی را واکنشی متعاقب به مواجهه با جو عقاید خصمانه ادراک شده می‌دانند که به نوبه خود باعث می‌شود که فرد نظرات خود را ابراز نکند و بنابراین مارپیچ سکوت را به حرکت درمی‌آورد.