stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
بخش گودا

District of جارکند
| بخش گودا | بخش گودا |
| --- | --- |
District of جارکند: District of جارکند
بخش گودا: بخش گودا
Paddy fields in Godda: Paddy fields in Godda
موقعیت بخش گودا در نقشه: موقعیت بخش گودا در نقشه
ایالت: جارکند
تقسیمات اداری هند: Santhal Pargana division
Headquarters: Godda
حکومت: حکومت
 • لوک سبها: Godda (shared with بخش دئوگر و بخش دامکا districts)
 • ودهان سبها: Godda (shared with بخش دئوگر و بخش دامکا districts)
مساحت: مساحت
 • Total: ۲۱۱۰ کیلومتر مربع (۸۱۰ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • Total: ۱۳۱۳۵۵۱
 • تراکم: ۶۲۰/کیلومتر مربع (۱۶۰۰/مایل مربع)
Demographics: Demographics
 • Literacy: 57.68 per cent
 • Sex ratio: ۹۳۳
وبگاه: Official website
بخش گودا (به انگلیسی: Godda district) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در Santhal Pargana division واقع شده‌است. بخش گودا ۲٬۱۱۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۳۱۳٬۵۵۱ نفر جمعیت دارد.
بخش گایا

District of Bihar در 23x15px|border |alt=|link= هند
| بخش گایا | بخش گایا |
| --- | --- |
District of Bihar: District of Bihar
Great Buddha, Bodh Gaya: Great Buddha, Bodh Gaya
موقعیت بخش گایا در نقشه: موقعیت بخش گایا در نقشه
ایالت: بیهار
بخش‌های اداری بیهار: بخش ماگاد
Headquarters: گایا (هند)
Tehsils: ۲۴
حکومت: حکومت
 • لوک سبها: Gaya
مساحت: مساحت
 • Total: ۴۹۷۶ کیلومتر مربع (۱۹۲۱ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • Total: ۴۳۹۱۴۱۸
 • تراکم: ۸۸۰/کیلومتر مربع (۲۳۰۰/مایل مربع)
Demographics: Demographics
 • Literacy: 63.67per cent
 • Sex ratio: ۹۳۲
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۰۵:۳۰ (زمان استاندارد هند)
Major highways: NH 2، NH 82، NH 83
وبگاه: gaya.nic.in
بخش گایا (به انگلیسی: Gaya district) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش ماگاد واقع شده‌است. بخش گایا ۴٬۹۷۶ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۳۹۱٬۴۱۸ نفر جمعیت دارد.
ویلیام آدامز (دریانورد)

| ویلیام آدامز | ویلیام آدامز |
| --- | --- |
نگاره‌ای از ویلیام آدامز در برابر توکوگاوا ایه‌یاسو: نگاره‌ای از ویلیام آدامز در برابر توکوگاوا ایه‌یاسو
زادهٔ: ۲۴ سپتامبر ۱۵۶۴ گیلینگهام، کنت، انگلستان
درگذشت: ۱۶ مهٔ ۱۶۲۰ (۵۵ سال) هیرادو، استان ناگاساکی، شوگون‌سالاری توکوگاوا
آرامگاه: پارک یادبود ویلیام آدامز، تپه ساکیگاتا، هیرادو، استان ناگاساکی، ژاپن
ملیت: انگلستانی
دیگر نام‌ها: میئورا آنجین (三浦按針)
شهروندی: ژاپن
پیشه: ناوبر (سکاندار)
شناخته‌شده برای:  نخستین انگلیسی که به ژاپن رسید  مشاور توکوگاوا ایه‌یاسو و یکی از تأثیرگذارترین افراد دوره ادو ژاپن  از اولین سامورایی‌های غربی و نخستین سامورایی انگلیسی  یکی از اولین انگلیسی‌هایی که به تایلند سفر کرد و سومین انگلیسی که به ویتنام سفر کرد. 
عنوان: میئورا آنجین
دوره: ۱۶۰۰–۱۶۲۰
پیش از: جوزف آدامز
همسر(ها): ماری هین (ا. ۱۵۸۹) اویوکی (ا. ۱۶۱۳)
فرزندان: جان آدامز  دلیورنس آدامز جوزف آدامز سوزانا آدامز
ویلیام آدامز (به انگلیسی: William Adams؛ ۲۴ سپتامبر ۱۵۶۴ – ۱۶ مهٔ ۱۶۲۰) که در ژاپن بیشتر با نام میئورا آنجین (به ژاپنی: 三浦 按針) شناخته می‌شود، دریانورد و تاجر انگلیسی بود. او دریانوردی را از کودکی آغاز کرد و بعدها به عضویت نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا درآمد. آدامز نخستین ناوبر انگلیسی بود که در سال ۱۶۰۰ به ژاپن رسید. آدامز این سفر را در یک کشتی تجاری به نام لیفده، تحت فرماندهی یاکوب کوارناک انجام داد. این تنها کشتی از پنج کشتی اعزام‌شده برای یک سفر اکتشافی بود که توسط شرکتی متشکل از بازرگانان روتردام (شرکت وور، یا سلف کمپانی هند شرقی هلند) تأمین مالی شده بود و توانست به ژاپن برسد. بلافاصله پس از ورود آدامز به ژاپن، او مشاور کلیدی شوگون توکوگاوا ایه‌یاسو شد. آدامز و یان یوستن فان لودنشتاین در ژاپن ماندگار شدند و در میان نخستین افراد غربی که عنوان سامورایی را دریافت کردند، از آن‌ها نام برده می‌شود. آدامز همواره به ایه‌یاسو در مورد روش‌های نفوذ اسپانیایی‌ها هشدار می‌داد و به عنوان یکی از تأثیرگذارترین خارجی‌ها در دوره ادو در ژاپن شناخته می‌شود.
شمار اندکی از کسانی که به این سفر اکتشافی روانه شده بودند، زنده به ژاپن رسیدند. در این زمان، هلند متحد انگلستان علیه اسپانیا بود. از طرف دیگر، هلند به طرفداری از پروتستانتیسم در شورشی که به نام جنگ هشتادساله یا «شورش هلند» معروف است، در حال نبرد با اسپانیا بود. آدامز زیر نظر توکوگاوا ایه‌یاسو ساخت نخستین کشتی‌های به سبک غربی را در ژاپن هدایت کرد. او بعداً موافقت ژاپن را برای تأسیس کارخانه‌های تجاری توسط هلند را به‌دست آورد. آدامز در روابط بین بریتانیا، هلند و ژاپن نقش مهمی ایفا نمود و انگلیس با میانجی‌گری او مانند هلندی‌ها یک پست تجاری در هیرادو ایجاد کرد. مقامات ژاپن برای بیش از یک دهه به آدامز و دوستش یان یوستن فان لودنشتاین اجازه خروج از کشور را ندادند؛ او اگرچه در سال ۱۶۰۵ اجازه بازگشت به انگلستان را گرفت اما به میل خود تصمیم گرفت در ژاپن بماند. او به‌شدت در تجارت با کشتی‌های دارای مجوز آسیایی ژاپن فعال بود و به‌عنوان کاپیتان، چهار سفر اکتشافی به جنوب شرقی آسیا انجام داد و در سن ۵۵ سالگی در ژاپن درگذشت.
از آغاز سده نوزدهم، رمان‌های بسیاری بر اساس زندگی ویلیام آدامز نوشته شد. او مدل شخصیت جان بلکتورن در رمان پرفروش شوگون (۱۹۷۵) نوشتهٔ جیمز کلیول است. همچنین در سال ۱۹۸۰ از این رمان دو سریال کوتاه تلویزیونی به نام شوگون (۱۹۸۰) و شوگون (۲۰۲۴) اقتباس شده است.
اوایل زندگی

آدامز ۲۴ سپتامبر ۱۵۶۴، در گیلینگهام، کنت، واقع در جنوب شرقی انگلستان متولد شد. در هنگام درگذشت پدرش تنها دوازده سال داشت و سپس برای یادگیری دریانوردی در لایم هاوس در شرق لندن نزد یک استاد کشتی‌سازی شاگرد شد. آدامز دوازده سال بعدش را صرف یادگیری کشتی‌سازی، اخترشناسی و ناوبری کرد و کارآموزی خود را در سال ۱۵۸۸ به اتمام رساند. سپس به نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا وارد شد. به غیر از زبان انگلیسی او می‌توانست به زبان‌های هلندی و پرتغالی هم ارتباط برقرار کند.
در دوره سلطنت الیزابت یکم (۱۵۵۸–۱۶۰۳ میلادی)، کشورهای انگلستان و هلند رقابت مشترکی با اسپانیایی‌ها داشتند. ملکه الیزابت به دریانوردان هلندی اجازه داد تا برای بازسازی کشتی‌ها و استراحت به رودخانه تیمز بروند و در اواخر سلطنت خود در واقع نیروهای انگلیسی را به هلند فرستاد تا به هلندی‌ها در مبارزه برای استقلال کمک کنند.
در حالی که انگستان در حال جنگ با اسپانیا بود، آدامز در نیروی دریایی سلطنتی تحت فرماندهی سر فرانسیس دریک خدمت کرد. او در سال ۱۵۸۸ در سن ۲۴ سالگی، در نبرد علیه ناوگان اسپانیایی آرمادا در کشتی «ریچارد دیفیلد»، یک کشتی تدارکاتی که مسئول انتقال مهمات و مواد غذایی برای ناوگان انگلیسی بود، نخستین مأموریت خود را انجام داد.
آدامز در ۲۰ اوت ۱۵۸۹ با مری هین در کلیسای محلی سنت دانستان، استپنی ازدواج کرد. آن‌ها صاحب دو فرزند شدند: یک پسر به نام «جان» که در خردسالی درگذشت و یک دختر به نام «دلیورنس». مدتی بعد، آدامز در یک شرکت باربری ناوبر شد.
سفر به شرق آسیا

آدامز در سفرهای خود با دریانوردان و بازرگانان هلندی زیادی دیدار کرده بود و دوستان هلندی بسیاری داشت. او در یکی از سفرهایش، شایعاتی را در مورد نقشه هلندی‌ها برای فرستادن ناوگان بزرگ به جزایر ادویه شنید. خبر این بود که پنج کشتی از پیش در روتردام آماده شده بودند. این ناوگان به ناوبری با تجربه نیاز داشت که بتواند در اقیانوس اطلس و اقیانوس آرام حرکت کند. از آنجایی که او دارای تجربه کافی بود و همچنین به چند زبان تسلط داشت، استخدام او با مشکلی روبرو نشد. برادر او «توماس» نیز در این سفر با او همراه بود. برادران آدامز از تسل با یک کشتی کوچک به طرف روتردام حرکت کردند و در ۲۴ ژوئن به بقیه ناوگان ملحق شدند. به این ترتیب در سن ۳۴ سالگی و در سال ۱۵۹۸ به عنوان ناوبر ارشد ۵ کشتی که توسط شرکتی متشکل از بازرگانان روتردام (شرکت وور، یا سلف کمپانی هند شرقی هلند) بودجه آن تأمین می‌شد، از روتردام در هلند به طرف شرق آسیا حرکت کرد. این ۵ کشتی موارد زیر بودند:
«هوپ» (امید)، با ۱۳۰ خدمه، ویلیام در ابتدا سوار این کشتی شد. تحت فرماندهی ژاک ماهو (متوفی ۱۵۹۸). پس از او سیمون د کوردز، فرماندهی را در دست گرفت. کشتی در ۲۳ فوریه در نزدیکی جزایر هاوایی غرق شد.
«لیفده» (عشق)، با ۱۱۰ خدمه، تحت فرماندهی سیمون د کوردز، نفر بعدی فرماندهی گورت ون بونینگن بود و در نهایت با فرماندهی یاکوب کوارناک جانشین شد. این تنها کشتی‌ای بود که به ژاپن رسید.
«هروف» (ایمان)، با ۱۰۹ خدمه، زیر نظر گورت ون بونینگن، و در پایان، سبالت دو ورت. تنها کشتی که به روتردام بازگشت.
«ترائوو» (وفاداری)، با ۸۶ خدمه، برادر ویلیام در این کشتی قرار گرفت. نخست تحت فرماندهی جوریان ون بوخوت (متوفی ۱۵۹۹) و سرانجام، بالتازار د کوردز. این کشتی توسط اسپانیایی‌ها در تیدور ضبط شد.
«بلایده بوتسخاب» (خبر خوب)، با ۵۶ خدمه، تحت فرماندهی سبالت دو ورت، و بعدها، با فرماندهی دیرک گریتز پومپ در والپارایسو توقیف شد.
نام اصلی کشتی لیفده در ابتدا «اراسموس» بود  و کشتی با یک تندیس چوبی از دسیدریوس اراسموس (فیلسوف و ادیب هلندی) که در پشت بدنه کشتی نصب شده بود، تزئین شده بود. در طول این سفر، آدامز نام کشتی را به «لیفده» تغییر داد. این تندیس در معبد ریوکو-این بودیسم در سانو، توچیگی، استان توچیگی نگهداری می‌شد و در دهه ۱۹۲۰ به موزه ملی توکیو منتقل شد.
این سفر به یک فاجعه تبدیل شد. آنها به‌عنوان یک ناوگان سازمان‌یافته حرکت کردند و کشتی‌ها در ششم آوریل ۱۵۹۹ به تنگه ماژلان رسیدند اما پس از آن از هم جدا شدند. بعد از عبور از تنگه، برادران ویلیام و توماس به لیفده منتقل شدند. در حالی که کشتی ترائوو که توماس در ابتدا در آن کشتی وارد شده بود، به پرتغال رفت و توسط اسپانیایی‌ها ضبط شد. بلایده بوتسخاب نیز که به پرتغال رفته بود، توقیف شد. کشتی هروف از ادامه کار منصرف شد و به روتردام بازگشت. در حالی که تنها دو کشتی دیگر در تلاش برای عبور از اقیانوس آرام بودند، هوپ نیز غرق شد و لیفده به عنوان تنها کشتی باقی‌مانده به سفر ادامه داد. علاوه بر این، اسهال خونی و اسکوربوت در سرتاسر بنادری که برای تأمین مواد غذایی توقف می‌کردند، شیوع پیدا کرد و در معرض حملات هندی‌ها قرار گرفتند که باعث شد ملوانان را یکی پس از دیگری از دست بدهند. خدمه آن که در زمان حرکت ۱۰۹ نفر بودند، تا زمان رسیدن به ژاپن به ۲۴ نفر کاهش یافت. در این سفر برادر آدامز، توماس در یک برخورد خشونت‌آمیز با مردم بومی قاره آمریکا جان خود را از دست داد.
ورود به ژاپن > همراهان آدامز

طبق برخی از گزارش‌ها، چهار نفر دیگر در سال ورود خود به ژاپن جان خود را از دست داده‌اند. ۱۴ نفری که جان سالم به در بردند، تا سال ۱۶۰۵، یعنی پنج سال پس از ورودشان، در ژاپن زندگی می‌کردند.
به بازماندگان دیگر کشتی لیفده نیز اجازه داده شد تا آزادانه به تجارت خارجی بپردازند. در سال ۱۶۰۵ بسیاری از بازماندگان کشتی لیفده ژاپن را با کمک از دایمیوی هیرادو ترک کردند. همراهان آدامز ملخیور فان سانتفورت و یان یوستن فان لودنشتاین در ژاپن باقی ماندند و درگیر تجارت بین ژاپن و جنوب شرقی آسیا شدند و ثروت بسیاری از این راه به دست آوردند.
آدامز و یان یوستن فان لودنشتاین در ژاپن مستقر شدند و در میان نخستین افراد غربی که عنوان سامورایی را دریافت کردند، از آنها نام برده می‌شود.
ارتباط با توکوگاوا ایه‌یاسو

در طی پنج سال نخست اقامت آدامز، دگرگونی‌های عمده‌ای در وضعیت ژاپن و هلند رخ داد. توکوگاوا ایه‌یاسو در نبرد سکیگاهارا پیروز شد و سه سال بعد به نخستین شوگون تبدیل شد. در سال ۱۶۰۵، ایه‌یاسو عنوان شوگونی را به پسرش توکوگاوا هیده‌تادا سپرد و در همان سال شوگون‌سالاری توکوگاوا تأسیس شد. ایه‌یاسو در ظاهر خود را بازنشسته کرد اما در واقع تا هنگام مرک در شهر سونپو به عنوان قدرت اصلی سیاست کشور را اداره می‌کرد.
ارتباط با توکوگاوا ایه‌یاسو > همکاری در نبردهای داخلی به نفع ایه‌یاسو

نبرد سکیگاهارا شش ماه بعد از ورود آدامز اتفاق افتاد. اسناد تاریخی از یسوعی‌ها (انجمن عیسی) وجود دارد که نشان می‌دهد هلندی‌ها به عنوان توپچی در این نبرد شرکت کردند. با این حال، هیچ سند تاریخی ژاپنی برای تأیید این ادعا وجود ندارد. علاوه بر این، خود آدامز چیزی در این مورد ننوشته است؛ بنابراین، بعید است که هلندی‌ها واقعاً برای نبرد سکیگاهارا بسیج شده باشند. در عوض، هلندی‌ها بعداً از طریق یان یوستن فان لودنشتاین یکی دیگر از بازمانده‌های لیفده، برای محاصره اوساکا در سال‌های ۱۶۱۴ و ۱۶۱۵ میلادی به ایه‌یاسو توپ و مهمات ارائه کردند. از این نظر، خدمه لیفده برای ایه‌یاسو بسیار مفید بودند.
ارتباط با توکوگاوا ایه‌یاسو > مشاور، مترجم و مذاکره‌کننده

زمانی که آدامز و ایه‌یاسو با هم آشنا شدند، در اواخر دوره تجاری نانبان دو نوع اروپایی وارد آب‌های شرق آسیا شده بودند: ایبری‌ها (پرتغالی و اسپانیایی) و اروپایی‌های شمالی (انگلیسی و هلندی) که پروتستان بودند و برخلاف ایبری‌ها دغدغه تبلیغ مسیحیت را نداشتند. در این شرایط بین‌المللی، ایه‌یاسو در نبرد سکیگاهارا در ژاپن پیروز شد. او ضمن تحکیم پایه‌های حکومت داخلی خود، شروع به کشف روابط جدید با کشورهای خارجی کرد. ایه‌یاسو با توجه به اینکه اسپانیایی‌ها که در این زمان با موفقیت در قاره آمریکا استخراج معدن انجام می‌دادند، امیدوار بود که فناوری و دانش لازم برای بهره‌برداری بهتر از منابع نقره و طلای ژاپن را از آنان به دست آورد.
آدامز هم آرزو داشت به انگلستان بازگردد اما ایه‌یاسو برای مدت طولانی با این درخواست او موافقت نکرد. ایه‌یاسو او و همکارش یان یوستن فان لودنشتاین را زیردستان خود قرار داد؛ آن‌ها را به عنوان مترجم در امور دیپلماتیک استخدام کرد و نقش مشاور را به آن‌ها سپرد. آدامز پس از چند سال همراه با یادگیری زبان ژاپنی، به عنوان مترجم رسمی شوگون جایگزین کشیش ژواو رودریگز شد.
ارتباط با توکوگاوا ایه‌یاسو > تدریس دانش غربی به ایه‌یاسو

ایه‌یاسو چنان تحت تأثیر دانش آدامز، به ویژه در مورد کشتی‌ها و کشتی‌سازی قرار گرفت که او را به یکی از معتمدان خود تبدیل کرد. آدامز ابتدا به نام «آنجین» که در زبان ژاپنی به معنی «سکاندار» است و به ناوبری اطلاق می‌شود که با نگاه کردن به یک سوزن مغناطیسی مسیر را تعیین می‌کند، خوانده می‌شد. بعدها با نام «میئورا آنجین» خوانده شد. «میئورا» اشاره به شبه‌جزیره میئورا در استان کاناگاوا دارد. در اثر علاقه‌ای که ایه‌یاسو به آدامز پیدا کرده بود، او به عنوان مشاور دیپلماتیک و تجاری ایه‌یاسو منصوب شد. او به ایه‌یاسو علوم غربی مانند هندسه، جغرافیا و فناوری کشتی‌سازی را تدریس می‌کرد. در نهایت، آدامز مشاور شخصی ایه‌یاسو در مورد تمام موضوعات مربوط به قدرت و تمدن غربی شد.
ارتباط با توکوگاوا ایه‌یاسو > ساخت نخستین کشتی‌های بادبانی به سبک غربی در ژاپن

در سال ۱۶۰۴، توکوگاوا به آدامز و همراهانش دستور داد تا با موکای تاداکاتسو که فرمانده نیروی دریایی در اوراگا بود، نخستین کشتی به سبک غربی را در ژاپن بسازند. در بندر ایتو، شیزوئوکا در سواحل شرقی شبه‌جزیره ایزو، با استفاده از نجاران محلی یک کشتی ۸۰ تنی ساخته شد و جهت بررسی در سواحل ژاپن مورد استفاده قرار گرفت. شوگون دستور داد یک کشتی بزرگ‌تر ۱۲۰ تنی در سال بعد ساخته شود. این کشتی جدید کمی کوچکتر از لیفده بود که ۱۵۰ تنی بود. با توجه به گفته آدامز، توکوگاوا برای نظاره کشتی جدید آمد و بسیار از حاصل کار راضی و خشنود بود. در سال ۱۶۱۰، این کشتی ۱۲۰ تنی (بعدها به نام سان بوئنا ونتورا) به ملوانان اسپانیایی قرض داده شد. آنها با این کشتی به همراه بیست و دو ژاپنی که جهت انجام مأموریت زیر نظر تاناکا شوسوکه بودند، عازم مکزیک شدند. پس از ساخت این دو کشتی ایه‌یاسو از آدامز دعوت کرد که هر زمان که مایل باشد، برای دیدار او به محل اقامتش بیاید.
ارتباط با توکوگاوا ایه‌یاسو > دلجویی ایه‌یاسو

با اینکه آدامز همسری به نام مری هین و همچنین دختری داشت که در انگلستان بودند، اما ایه‌یاسو او را از ترک ژاپن منع کرد. دو شمشیر که نشان‌دهندهٔ اقتدار یک سامورایی بود، به او اهدا شد. ایه‌یاسو فرمان داد که از این پس «ویلیام آدامز» دریانورد مرده است و یک سامورایی با نام «میئورا آنجین» متولد شده است. به گفته او، این اقدام آدامز را «آزاد» کرد تا به‌طور دائم به شوگون‌سالاری خدمت کند و عملاً همسر آدامز در انگلیس را بیوه کرد. همچنین به آدامز لقب «هاتاموتو» داده شد که موقعیتی با اعتبار بالا به عنوان ملازم‌های ارشد در حکمرانی شوگون بود.
همچنین ایه‌یاسو برای دلداری از او برای رد درخواست بازگشت به کشورش به او امتیازاتی اهدا کرد:
«برای خدماتی که روزانه انجام داده‌ام و انجام می‌دهم و در خدمت امپراتور (ایه‌یاسو) بودم، امپراتور به من روزی داد.»
 «تیولی در همی (در محدوده امروزی یوکوسوکا، کاناگاوا)، با هشتاد یا نود کشاورز، که رعیت یا خدمتکاران من هستند، به من اهدا شد.»
 «دارایی‌ام ۲۵۰ ککو ارزش‌گذاری شد.»
او سرانجام نوشت: «خداوند پس از آن مصیبت بزرگ، به من عنایت کرده است.» که منظور او سفر فاجعه‌باری بود که در ابتدا او را به ژاپن رساند.
نقش در گسترش روابط ژاپن با جهان > تأسیس کمپانی هند شرقی هلند در ژاپن

ایه‌یاسو نه تنها اجناس خارجی را در ژاپن جمع‌آوری می‌کرد، بلکه با استفاده از آنها خود، فنون و فرهنگ‌های خارجی را نیز آموخت. بسیاری از این اقلام با نقره که در آن زمان ارز جهانی بود، خریداری می‌شد. ایه‌یاسو معدن‌های نقره را یکی پس از دیگری به منظور برداشت نقره توسعه داد. گفته می‌شود که میزان تولید نقره در آن زمان یک سوم تولید جهان را به خود اختصاص داده بود. به این ترتیب کشتی‌های زیادی از اروپا و آسیای جنوب شرقی به ژاپن آمدند. به نظر می‌رسید که ایه‌یاسو در تجارت با کشورهای خارجی به آرامی در حال پیشرفت است. با این حال، ژاپن در یک مخمصه بزرگ گرفتار شده بود. علت آن مشکلی در اطراف ابریشم خام بود که در آن زمان به واردات وابسته بود. در اواخر دوره سنگوکو، اربابان فئودال و زنان ثروتمند شروع به پوشیدن پارچه‌های ابریشمی باکیفیت از ابریشم خام چینی کردند. در نتیجه، تقاضا برای ابریشم خام افزایش یافت و در آن زمان بیشترین سهم از کل واردات ژاپن را به خود اختصاص داده بود. پس از حادثه نینگبو در سال ۱۵۲۳، چینی‌ها تجارت مستقیم با ژاپن را ممنوع کردند و پرتغالی‌ها این خلاء تجاری را به عنوان واسطه بین چین و ژاپن پر کردند.
تجارت ابریشم خام در ژاپن در انحصار پرتغال بود که پایگاهی در چین ایجاد کرده بود. آن‌ها آن را با قیمت‌های بالا می‌فروختند و باعث کسری تجاری جدی ژاپن شده بودند. ایه‌یاسو برنامه‌ای برای غلبه بر این بحران طراحی کرد. او در نظر داشت که با وارد کردن هلند به تجارت ابریشم خطر انحصار و خطر افزایش قیمت‌ها را کاهش دهد. با تجارت آزاد نخستین چیزی که اتفاق می‌افتد، رقابت است؛ رقابت بین دو کشور، ژاپن را از نظر اقتصادی در موقعیت بهتری قرار می‌داد. اگرچه آدامز ایه‌یاسو را به تجارت با هلندی‌ها و انگلیسی‌ها تشویق کرد اما ایجاد تجارت هلندی و تجارت بریتانیا به وضوح ابتکار خود ایه‌یاسو برای از بین بردن انحصار تجاری پرتغال بود و نتیجه مهارت‌های آدامز به عنوان یک مذاکره‌کننده نبود.
در سال ۱۶۰۴، ایه‌یاسو یاکوب کوارناک و ملخیور فان سانتفورت دو تن از همراهان آدامز را به پادشاهی پاتانی در جنوب شرقی آسیا فرستاد. او به آن‌ها دستور داد در آنجا با کارخانه کمپانی هند شرقی هلند که به تازگی در سال ۱۶۰۲ تأسیس شده بود، به منظور گسترش تجارت غرب با ژاپن و شکستن انحصار تجاری پرتغالی‌ها وارد گفتگو شوند. در سال ۱۶۰۵، آدامز از ایه‌یاسو مجوزی گرفت که به‌طور رسمی هلندی‌ها را برای تجارت با ژاپن دعوت می‌کرد.
به دلیل درگیری با پرتغالی‌ها و منابع محدود در آسیا، هلندی‌ها تا سال ۱۶۰۹ قادر به ارسال کشتی به ژاپن نبودند. دو کشتی هلندی به فرماندهی ژاک اسپکس، یکی با ۱۹ توپ و دیگری با ۲۶ توپ از هلند فرستاده شدند و در ۲ ژوئیه ۱۶۰۹ به ژاپن رسیدند. آن‌ها حاملان رسمی نامه‌ای از ماوریتس، شاهزاده اورانژ به شوگون در ادو بودند. آدامز به نمایندگی از ژاپن با این فرستادگان مذاکره کرد. تلاش‌های آدامز منجر به برقراری روابط دیپلماتیک با هلند شد. هلندی‌ها حقوق تجارت آزاد را در سراسر ژاپن به دست آوردند و در ۲۴ اوت ۱۶۰۹، یک پایگاه تجاری هلندی در هیرادو ایجاد شد.
هلندی‌ها اکنون [در ژاپن] مستقر شده‌اند و من به آن‌ها امتیازی دادم که اسپانیایی‌ها و پرتغالی‌ها هرگز نتوانستند در این ۵۰ یا ۶۰ سال در ژاپن به دست آورند.
کشتی‌های هلندی بارگیری‌شده با ابریشم خام تقریباً هر سال به پست تجاری هلند در هیرادو می‌رسند و انحصار پرتغال در منطقه شروع به از بین رفتن کرد. هلندی‌ها توانستند «گذرنامه تجاری» خود را در هیرادو و سپس در دجیما در ناگاساکی در طی دو سده بعد که در ژاپن فعالیت می‌کردند، حفظ کنند.
مشارکت در تجارت‌های آسیایی

در سال ۱۶۱۴، آدامز می‌خواست برای تقویت فعالیت‌های شرکت انگلیسی و وضعیت نقدی آن، یک سفر تجاری به تایلند را سازماندهی کند. او یک کشتی جانک ۲۰۰ تنی ژاپنی را برای شرکت خرید و آن را تعمیر کرد و نام آن را به «ماجراجویی دریایی» تغییر داد. او حدود ۱۲۰ ملوان و بازرگان ژاپنی و چند تاجر چینی، یک تاجر ایتالیایی و یک تاجر کاستیلی (اسپانیایی) را استخدام کرد. این کشتی پربار در نوامبر ۱۶۱۴ حرکت کرد. بازرگانان ریچارد ویکهام و ادموند سایرز از کارکنان کارخانه انگلیسی نیز در این سفر به او پیوستند. این کشتی در نزدیکی جزایر ریوکیو (امروزه استان اوکیناوا) با طوفان مواجه شد و از ۲۷ دسامبر ۱۶۱۴ تا مه ۱۶۱۵ مجبور شد برای تعمیر در آنجا توقف کند. سرانجام، در ژوئن ۱۶۱۵ بدون انجام هیچ تجارتی به ژاپن بازگشت.
بار دیگر در نوامبر ۱۶۱۵ آدامز هیرادو را به مقصد آیوتایا در سیام با کشتی «ماجراجویی دریایی» بازسازی‌شده ترک کرد و قصد داشت درخت ساپان را برای فروش مجدد در ژاپن به‌دست آورد. محموله او عمدتاً نقره (۶۰۰ پوند) و کالاهای ژاپنی و هندی فروخته‌نشده از سفر قبلی بود. کمتر از یک هفته پیش از بازگشت آدامز، ایه‌یاسو مرده بود. آدامز کوکز و ایتون را در قلعه ادو همراهی کرد تا هدایایی از شرکت به حاکم جدید توکوگاوا هیده‌تادا ارائه کند. اگرچه به نظر می‌رسید مرگ ایه‌یاسو باعث تضعیف نفوذ سیاسی آدامز شده است اما هیده‌تادا با حفظ امتیازات تجاری انگلیسی موافقت کرد. او همچنین یک مجوز جدید مهر قرمز (شواینجو) برای آدامز صادر کرد که به او اجازه داد تا به فعالیت‌های تجاری در خارج از کشور تحت حمایت شوگون ادامه دهد. موقعیت او به عنوان «هاتاموتو» نیز تمدید شد.
در سال ۱۶۱۷، در اسناد ژاپنی یک مالک کشتی شوئین سن (کشتی دارای مجوز بازرگانی) ۵۰۰ تنی ثبت شده است. در مارس ۱۶۱۷، آدامز با خرید یک کشتی جانک که سایرز از سیام آورده بود، به سمت کوچین چین حرکت کرد و نام این کشتی را به «هدیه خدا» تغییر داد. سرانجام، در سال ۱۶۱۸، آدامز آخرین سفر اکتشافی تجاری خود را از کوچین چین به تونکین (مدرن ویتنام)، انجام داد.
خانواده

آدامز در ۲۰ اوت ۱۵۸۹ با مری هین در کلیسای محلی سنت دانستان، استپنی، ازدواج کرد. آنها با هم دو فرزند داشتند، یک پسر جان و یک دختر دلیورنس. پس از سفر آدامز به ژاپن، مری هین مجبور شد لایم هاوس را ترک کند و مدتی تهیدست شد؛ اگرچه، در سال ۱۶۱۵ بخشی از دستمزد آدامز را از کمپانی هند شرقی دریافت کرد. مری در سال ۱۶۲۰ در گیلینگهام، کنت درگذشت. دلیورنس در ۳۰ سپتامبر ۱۶۱۸ با دریانوردی به نام «راف گودچایلد» اهل رتکلیف در سنت دانستان، استپنی ازدواج کرد. آنها صاحب دو دختر شدند.
موقعیت آدامز این امکان را به او داد تا با یک زن ژاپنی که نام او در منابع اولیه ذکر نشده است و امروزه در رمان‌ها به نام «اویوکی» شهرت پیدا کرده است، دخترخواندهٔ ماگومه کاگه‌یو ازدواج کند. او یک کارمند بزرگراه بود که مسئول تبادل اسب در یکی از جاده‌های بزرگ امپراتوری بود که به ادو (تقریباً توکیو امروزی) منتهی می‌شد. اگرچه ماگومه شخصیتی مهم بود اما اویوکی اصالتی نداشت و از جایگاه اجتماعی بالایی برخوردار نبود. آدامز ممکن است از روی محبت و نه به دلایل اجتماعی ازدواج کرده باشد. آدامز و اویوکی صاحب یک پسر به نام «جوزف» و یک دختر به نام «سوزانا» شدند. با این وجود آدامز پس از سال ۱۶۱۳ از طریق شرکت‌های انگلیسی و هلندی برای خانواده‌اش در انگلستان پرداخت‌های مالی و حمایتی منظم می‌فرستاد. گفته می‌شود که یک زن ژاپنی دیگر در هیرادو نیز فرزندی از آدامز به دنیا آورد.
مرگ و میراث خانوادگی

سمت راست: قبر آدامز در هیرادو در استان ناگاساکی
سمت چپ: مناره‌های یادبود آدامز و قبر همسر ژاپنی‌اش در پارک تسوکایاما
آدامز در ۱۶ مه ۱۶۲۰ در هیرادو، در شمال ناگاساکی در سن ۵۵ سالگی درگذشت. او در ناگاساکی به خاک سپرده شد؛ جایی که نشان قبر او هنوز هم دیده می‌شود. قبر او در کنار بنای یادبود مقدس فرانسیسکو خاویر است. او در وصیت‌نامه خود ثروتش را به‌طور مساوی بین خانواده‌اش در انگلستان و ژاپن تقسیم کرد.  جوزف آدامز نیز مانند پدرش تاجر شد.
ریچارد کوکز رئیس کمپانی هند شرقی بریتانیا در ژاپن نوشته است: «به‌خاطر از دست دادن چنین مردی، بی‌نهایت متأسفم. او چنان مورد علاقه دو امپراتور ژاپن (منظورش ایه‌یاسو و پسرش هیده‌تادا است) بود که هیچ مسیحی دیگری در این قسمت از جهان به پای او نمی‌رسد. او همواره آزادانه می‌توانست وارد کاخ آنها شود با دو امپراتور صحبت کند؛ در حالی که بسیاری از اربابان ژاپن در بیرون ایستاده بودند و نمی‌توانستند اجازه ورود داشته باشند.» در سال ۱۶۲۳، منطقه تجاری انگلیسی در هیرادو توسط کمپانی هند شرقی منحل شد.
در سال ۱۶۳۵، توکوگاوا ایه‌میتسو، حکم ساکوکو را برای بستن ژاپن در برابر تجارت خارجی اعمال کرد. پس از آن، دو فرزند آدامز، جوزف و سوزانا، هر دو از سوابق تاریخی ناپدید شدند.
آدامز یک بنای یادبود و قبری نمادین در محل اقامت خود در همی در پارک تسوکایاما دارد که از یک جفت «هوکیواینتو» (مناره) تشکیل شده است. یادبودی از سنگ توف در سمت راست یادبود آدامز است و یادبود ساخته شده از سنگ آندزیت در سمت چپ قبر همسرش است. بناهای یادبود توسط خانواده وی بنا به وصیت وی ساخته شد. این مکان در سال ۱۹۲۳ به عنوان یک بنای تاریخی ملی تعیین شد.
مرگ و میراث خانوادگی > آنالیز بقایای اسکلتی

چند سال بعد از مرگ آدامز گورستان خارجی‌ها ویران شد و شوگون‌سالاری توکوگاوا مسیحیان را تحت پیگرد قانونی قرار داد. در دوره شووا و در سال ۱۹۳۱، بقایای اسکلتی برای نخستین بار کشف شد که گمان می‌رفت مربوط به آنجین باشد اما به دلیل محدودیت‌های تکنولوژیکی در آن زمان توان تأیید این فرض وجود نداشت. بقایای این جنازه در یک کوزه خاکسپاری سرامیکی قرار گرفت و در جایی که کشف شده بود، دوباره دفن شد.
در ژوئیه ۲۰۱۷، حفاری در پارک یادبود ویلیام آدامز در تپه ساکیگاتا، هیرادو آغاز شد. در سال ۲۰۱۹، باستان‌شناسان ژاپنی کشف استخوان‌هایی را اعلام کردند که گمان می‌رود استخوان‌های متعلق به آدامز در این مکان باشد. این بقایا با توصیف سال ۱۹۳۱ مطابقت دارند. بررسی دی‌ان‌ای میتوکندریایی استخوان‌ها نشان می‌دهد که متعلق به تک‌گروه دی‌ان‌ای H است که امروزه عمدتاً در اروپا یافت می‌شود. از طرف دیگر تجزیه و تحلیل‌های ژنتیکی جنبه‌هایی مانند عادات غذایی و همچنین سبک تدفین نشان می‌داد که با آنجین (آدامز) منطبق است. در آوریل ۲۰۲۰، دانشگاه توکیو آزمایش‌های پزشکی قانونی روی استخوان‌ها انجام داد و تأیید کرد که به احتمال زیاد متعلق به ویلیام آدامز است. تأیید هویت بقایای جسد ممکن است با داده‌های دی‌ان‌ای از بستگان زنده آدامز امکان‌پذیر باشد. با این حال، حتی اگر بستگان زنده شناسایی شوند، احتمالاً معادل حدود هشت نسل تفاوت ژنتیکی بین آنها و آدامز وجود دارد؛ بنابراین ممکن است شباهت‌های کافی برای اثبات وجود چنین رابطه‌ای با اطمینان کافی وجود نداشته باشد.