غرق شدن کشتی تایتانیک
روزشمار حرکت تایتانیک > ۱۵ آوریل ۱۹۱۲ > عزیمت قایق های نجات

در ساعت ۰:۴۵، قایق نجات شماره ۷ با وجود ظرفیت ۶۵ نفری، با ۲۸ مسافر از کشتی دور شد. پس از آن، قایق نجات شماره ۶ در سمت بندرگاه در ساعت ۰:۵۵ فرود آمد. این قایق نیز ۲۸ سرنشین داشت که مارگارت مولی براون در میان آنها بود. لایتولر متوجه شد که تنها یک دریانورد به نام رابرت هیچنز در کشتی وجود دارد و داوطلبان را فراخواند. سرگرد آرتور گادفری پوچن از باشگاه قایق بادبانی سلطنتی کانادا جلو رفت و با طناب به قایق نجات رفت. او تنها مسافر مرد بالغی بود که لایتولر در طول تخلیه سمت بندرگاه به او اجازه سوار شدن داد. نقش پوچن، یک مشکل کلیدی را در طول تخلیه برجسته کرد: به سختی هیچ ملوانی وجود داشت که قایق‌ها را هدایت کند. برخی از آنها به زیر عرشه فرستاده شده بودند تا در های باند را باز کنند تا مسافران بیشتری تخلیه شوند، اما هرگز بازنگشتند. آنها احتمالاً در اثر بالا آمدن آب زیر عرشه به دام افتاده و غرق شده بودند.
در همین حال، بقیه خدمه برای حفظ خدمات حیاتی جنگیدند؛ زیرا آب همچنان به داخل کشتی زیر عرشه می‌ریخت. مهندسان و آتش نشانان تلاش کردند تا دیگ های بخار را تخلیه کنند تا از انفجار آنها در تماس با آب سرد جلوگیری کنند. آنها در تلاشی بیهوده برای کاهش سیلاب، دوباره در های ضد آب را باز کردند تا پمپ های قابل حمل اضافی را در محفظه های جلو راه‌اندازی کنند و ژنراتور های الکتریکی را برای حفظ نور و برق در سراسر کشتی روشن نگه داشتند. فردریک دنت ری (مهماندار) زمانی که یک دیوار چوبی بین محل اقامتش و محل اقامت کلاس سوم در عرشه E فرو ریخت و او را تا اعماق کمر در آب رها کرد، به سختی از مرگ فرار کرد. دو مهندس به نام هربرت هاروی و جاناتان شپرد که دقایقی قبل پای چپ خود را پس از افتادن در چاله شکسته بود، در اتاق دیگ بخار شماره ۵، زمانی که در حدود ساعت ۰:۴۵، درِ پناهگاه آن اتاق را از اتاق دیگ بخار غرق شده شماره ۶ جدا میکرد، جان خود را از دست دادند و به گفته فردریک بارت (آتش نشان برجسته و متصدی سوخت کوره) که به سختی از اتاق دیگ بخار فرار کرد، آنها توسط «موجی از کف دریای سبز» فوت شدند.
در حدود ساعت ۱:۲۰ بامداد، طبق گفته جورج کاول (صافکار بازمانده)، در اتاق دیگ بخار شماره ۴، آب از صفحات فلزی کف پایین شروع به سرازیر شدن کرد که احتمالاً نشان میدهد که کف کشتی نیز توسط کوه یخ سوراخ شده است. جریان آب به‌زودی پمپ‌ها را غرق کرد و آتش نشانان و ماشین های اصلاح را مجبور کرد تا آن اتاق را تخلیه کنند. بل (مهندس ارشد) به همراه همکارانش و تعداد انگشت شماری از آتش نشانان داوطلب و مکانیک های موتور در اتاق های دیگ بخار شماره ۱ و ۲ و ۳ و در توربین‌ها و موتورخانه های رفت و برگشتی واقع در پاشنه کشتی باقی ماندند. آنها به کار روی دیگ های بخار و ژنراتور های الکتریکی ادامه دادند تا چراغ‌ها و پمپ های کشتی را فعال نگه دارند و رادیو را تغذیه کنند تا سیگنال های خطر ارسال شود. چندین منبع ادعا میکنند که آنها تا انتها در پست خود باقی ماندند، بنابراین اطمینان حاصل کردند که برق تایتانیک تا آخرین دقایق غرق شدن کار میکند و در سینه کشتی مرده‌است. با این حال، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد وقتی مشخص شد که هیچ کاری نمی‌توان انجام داد و سیل در محفظه های جلو برای پمپ‌ها بسیار شدید بود، برخی از مهندسان و سایر خدمه پست های خود را رها کردند و به عرشه تایتانیک رسیدند؛ اما در این زمان همه قایق های نجات رفته بودند. فردریک اسکات (مکانیک موتور) شهادت داد که ۸ نفر از ۳۵ مهندس کشتی را دیده‌است که در انتهای عرشه قایق سمت راست جمع شده بودند. هیچ یک از ۳۵ مهندس و برقکار کشتی جان سالم به در نبردند. همچنین هیچ یک از ۵ کارمند پست تایتانیک که آخرین بار برای نجات کیسه های پستی از اتاق پست غرق شده تلاش کرده بودند، نیز غرق شدند. آنها در جایی در عرشه D گرفتار بالا آمدن آب شدند.
بسیاری از مسافران درجه سه نیز با منظره سرازیر شدن آب به محل اقامتشان در عرشه های E و F و G مواجه شدند. کارل جانسون (یکی از تعداد نسبتاً کمی از بازماندگان درجه سوم) بعداً به یاد می‌آورد: «سپس به سمت کابینم دویدم تا ساعت مچی، کیف و لباس های دیگرم را بیاورم، اما زمانی که آب با نیروی بسیار زیاد وارد کابین شد، فقط وقت داشتم ساعت مچی و کت را بردارم و من مجبور شدم دوباره با عجله به سمت عرشه بروم، جایی که دوستانم را دیدم که با کمربند نجات ایستاده بودند و وحشت روی صورتشان نقش بسته بود. حالا بدون کمربند نجات، بدون کفش و بدون کلاه چه باید بکنم؟»
قایق های نجات هر چند دقیقه یکبار از هر طرف پایین می‌آمدند، اما بیشتر قایق‌ها تا حد زیادی کم پر بودند. قایق نجات شماره ۵ با ۴۱ سرنشین، قایق نجات شماره ۳ با ۳۲ سرنشین، قایق نجات شماره ۸ با ۳۹ سرنشین و قایق نجات شماره ۱ با وجود ظرفیت ۴۰ نفری، تنها با ۱۲ سرنشین کشتی را ترک کرد. تخلیه به آرامی انجام نشد و مسافران با پیشروی دچار حوادث و جراحات شدند. یک زن بین قایق نجات شماره ۱۰ و کنار کشتی افتاد، اما شخصی از مچ پا او را گرفت و او را به پشت روی عرشه تفرجگاه برد، جایی که برای دومین بار موفق شد سوار شود. آنی استنگل (مسافر درجه یک) زمانی که یک پزشک آلمانی-آمریکایی و برادرش به قایق نجات شماره ۵ پریدند، او را له و بیهوش کردند و چندین دنده‌اش را شکستند. فرود قایق های نجات نیز خطرناک بود. قایق نجات شماره ۶ در حین فرود تقریباً با تخلیه آب از کنار کشتی غرق شد، اما با موفقیت از کشتی دور شد. قایق نجات شماره ۳، زمانی به فاجعه نزدیک شد که برای مدتی یکی از داویت‌ها گیر کرد و مسافران را تهدید کرد که از قایق نجات بیرون آورده و در دریا می‌اندازد.
سیگنال خطر ()
سیگنال خطر شبیه‌سازی شده تایتانیک در
کد مورس
:
"SOS SOS CQD CQD – MGY WE ARE SINKING FAST PASSENGERS BEING PUT INTO BOATS MGY"
ترجمه: «اس او اس اس او اس سی کیو دی سی کیو دی – ام جی وای ما به سرعت در حال غرق شدن هستیم مسافران سوار قایق‌ها میشوند ام جی وای»
در ساعت ۱:۲۰ بامداد، جدیت وضعیت اکنون برای مسافران بالای عرشه آشکار شد؛ آنها شروع به خداحافظی کردند و شوهران، همسران و فرزندان خود را تا قایق های نجات همراهی کردند. هر چند دقیقه یکبار برای جلب توجه کشتی های اطراف، منور خطر شلیک می‌شد و اپراتور های رادیویی بارها سیگنال خطر سی کیو دی را ارسال می‌کردند. هارولد براید (اپراتور رادیویی) به جک فیلیپس پیشنهاد کرد که باید از سیگنال اس او اس استفاده کند، زیرا «شاید آخرین فرصت برای ارسال آن باشد». برخلاف آنچه براید فکر می‌کرد، اس او اس تماس جدیدی نبود و قبلاً بارها از آن استفاده شده بود. ۲ اپراتور رادیویی با کشتی های دیگر تماس گرفتند تا کمک بخواهند. چند کشتی پاسخ دادند، که نزدیکترین آنها آر ام اس کارپاتیا در ۵۸ مایل (۹۳ کیلومتر) دورتر از تایتانیک بود. آن کشتی بسیار کندتر از تایتانیک بود و حتی با حداکثر سرعت ۱۷ گره (۲۰ مایل بر ساعت / ۳۱ کیلومتر بر ساعت) رانده شد؛ ۴ ساعت طول کشید تا به کشتی در حال غرق شدن برسد. کشتی دیگری که پاسخ داد اس اس مونت تمپل بود که مسیری را تعیین کرد و به سمت موقعیت تایتانیک حرکت کرد، اما در مسیر توسط توده یخ متوقف شد.
بسیار نزدیکتر، اس اس کالیفرنیا بود که چند ساعت قبل به تایتانیک درباره یخ هشدار داده بود. استنلی لرد (ناخدای اس اس کالیفرنیا) که از گرفتار شدن کشتی خود در یک میدان بزرگ از یخ در حال حرکت نگران بود، در حدود ساعت ۲۲:۰۰ تصمیم گرفته بود تا آخر شب توقف کند و منتظر روشنایی روز بماند تا راهی برای عبور از میدان یخی پیدا کند. در ساعت ۲۳:۳۰ (۱۰ دقیقه قبل از برخورد تایتانیک به کوه یخ)، سیریل ایوانز (اپراتور رادیویی اس اس کالیفرنیا) دستگاه خود را برای شب تعطیل کرد و به رختخواب رفت. بر روی پل، چارلز گرووز (افسر سوم اس اس کالیفرنیا) کشتی بزرگی را دید که به سمت راست در فاصله ۱۰ تا ۱۲ مایلی (۱۶ تا ۱۹ کیلومتری) قرار داشت. چرخشی ناگهانی به بندرگاه کرد و متوقف شد. اگر اپراتور رادیویی اس اس کالیفرنیا ۱۵ دقیقه بیشتر در پست خود می ماند، ممکن بود جان صدها نفر نجات یابد. کمی بیش از ۱ ساعت بعد، هربرت استون (افسر دوم اس اس کالیفرنیا) ۵ راکت سفید را دید که در بالای کشتی متوقف شده منفجر شد. او که مطمئن نبود معنی موشک‌ها چیست، با کاپیتان لرد که در اتاق خواب استراحت میکرد، تماس گرفت و مشاهده را گزارش کرد. لرد به این گزارش عمل نکرد، اما استون نگران شد. او به یکی از همکارانش گفت: «کشتی قرار نیست بیهوده در دریا راکت شلیک کند.»
در این زمان، برای کسانی که در تایتانیک بودند مشخص بود که کشتی واقعاً در حال غرق شدن است و مکان قایق نجات کافی برای همه وجود نخواهد داشت. برخی هنوز به این امید چسبیده بودند که بدترین اتفاق رخ نخواهد داد؛ وقتی الویز هیوز اسمیت التماس کرد که آیا لوسیان (شوهر دو ماهه‌اش) می تواند با او برود، کاپیتان اسمیت او را نادیده گرفت و دوباره از طریق بلندگوی خود پیام «ابتدا زنان و کودکان» را فریاد زد. لوسیان گفت: «به این موضوع اهمیتی نده کاپیتان! میبینم که او سوار قایق میشود.» قبل از اینکه به الویز بگوید، گفت: «هرگز انتظار نداشتم از تو بخواهم که اطاعت کنی، اما همین یک بار است که باید اطاعت کنی. این فقط یک موضوع است که اول زن و بچه داشته باشیم. این کشتی به طور کامل مجهز است و همه کسانی که در آن هستند، نجات خواهند یافت.» تیلی تاوسیگ باید از شوهرش (امیل تاوسیگ) دور می‌شد و همراه دخترش به قایق نجات شماره ۸ می‌رفت. وقتی سلنی یاسبک دید که شوهرش قرار نیست در قایق به او بپیوندد، بیهوده تلاش کرد تا به سمت او بازگردد؛ زیرا قایق به سمت دریا می‌افتاد. هاروی (شوهر شارلوت کالیر) در حالی که ۲ دریانورد او را به داخل قایق نجات می‌بردند، همسرش را صدا کرد: «برو، لوتی! به خاطر خدا، شجاع باش و برو! من در یک قایق دیگر می‌نشینم!» هیچ یک از این دو جان سالم به در نبردند.
زوج های دیگر حاضر به جدایی نشدند. ایدا استراوس به شوهرش (ایزیدور استراوس) که یکی از مالکان فروشگاه بزرگ میسیز و عضو سابق مجلس نمایندگان ایالات متحده بود، گفت: «ما سال‌هاست که با هم زندگی می‌کنیم. هر جا که تو بروی، من می‌روم.» آنها روی یک جفت صندلی عرشه نشستند و منتظر پایان خود بودند. بنجامین گوگنهایم (صنعتگر) جلیقه نجات و ژاکت خود را به کلاه و لباس شب درآورد و اعلام کرد که می‌خواهد مانند یک جنتلمن پایین بیاید.
در این مرحله، اکثریت قریب به اتفاق مسافرانی که سوار قایق های نجات شده بودند از کلاس یک و دو بودند. تعداد کمی از مسافران کلاس سوم خود را به عرشه رسانده بودند و بیشتر آنها هنوز در پیچ و خم راهروها گم شده بودند یا در پشت دروازه‌ها و پارتیشن‌هایی محبوس بودند که محل اقامت مسافران کلاس سوم را از مناطق درجه یک و دو جدا می‌کرد. این جداسازی صرفاً به دلایل اجتماعی نبود، بلکه یکی از الزامات قوانین مهاجرت ایالات متحده بود که به منظور کنترل مهاجرت و جلوگیری از گسترش بیماری های عفونی، مسافران درجه سه را الزامی میکرد. مسافران درجه یک و دو در کشتی های فراآتلانتیک در اسکله های اصلی منهتن پیاده شدند، اما مسافران درجه سه مجبور بودند در جزیره الیس بررسی های بهداشتی و پردازش را انجام دهند. حداقل در برخی از نقاط، خدمه تایتانیک به نظر می‌رسد که به طور فعال مانع از فرار مسافران درجه سوم شده‌اند. ظاهراً برخی از دروازه‌ها برای جلوگیری از هجوم مسافران درجه سوم به قایق های نجات توسط خدمه قفل و محافظت می‌شدند. مارگارت مورفی (بازمانده ایرلندی) در می ۱۹۱۲ نوشت: «قبل از اینکه همه مسافران درجه سوم حتی شانسی برای زندگی داشته باشند، ملوانان تایتانیک درها و راه های همراهی را که از بخش کلاس سوم منتهی می‌شد، بستند… انبوهی از مردان در تلاش بودند که به یک عرشه بالاتر بروند و همه با ملوانان کتک کاری می‌کردند و می‌جنگیدند و به آنها دشنام می‌دادند. زنان و چند کودک آنجا دعا و گریه می‌کردند. سپس ملوانان دریچه های منتهی به بخش درجه سه را محکم کردند. آنها گفتند که می‌خواهند هوا را در آنجا نگه دارند تا کشتی بتواند مدت بیشتری بیدار بماند. این بدان معنی بود که تمام امید برای کسانی که هنوز آنجا بودند از بین رفته بود.»
یک مسیر طولانی و پر پیچ و خم باید طی می‌شد تا به عرشه رسید. محل اقامت درجه سه در عرشه های C تا G واقع شده بود و در انتهای انتهایی عرشه قرار داشت و به همین ترتیب دورترین مکان از قایق های نجات بود. در مقابل، اقامتگاه درجه یک در عرشه های بالایی قرار داشت و به همین ترتیب نزدیکترین بود. بنابراین نزدیکی به قایق های نجات به یک عامل کلیدی در تعیین اینکه چه کسی سوار آنها میشود، تبدیل شد. همچنین بسیاری از مسافران درجه سه، انگلیسی نمی‌دانستند یا صحبت نمی‌کردند. شاید تصادفی نبود که مهاجران ایرلندی انگلیسی‌زبان به‌طور نامتناسبی در بین مسافران درجه سومی که جان سالم به در بردند، حضور داشتند. بسیاری از کسانی که زنده ماندند، جان خود را مدیون جان ادوارد هارت (مهماندار درجه سوم) بودند که ۳ بار داخل کشتی را سیاحت کرد تا گروه‌هایی از مسافران درجه سه را تا عرشه قایق همراهی کند. برخی دیگر از دروازه های باز راه خود را طی کردند یا از نردبان های اضطراری بالا رفتند.
برخی که شاید از همه چیز غرق شده بودند، هیچ تلاشی برای فرار نکردند و در کابین خود ماندند یا در اتاق غذاخوری درجه سوم برای دعا جمع شدند. چارلز هندریکسون (آتش نشان پیشتاز) انبوهی از مسافران درجه سه را با صندوق و دارایی‌هایشان در زیر عرشه دید، انگار منتظر کسی بودند که آنها را هدایت کند. وین کریگ وید (روانشناس) این را به «انفعال رواقی» نسبت می‌دهد که نسل‌ها از مافوق اجتماعی به آنها گفته‌اند که چه باید بکنند. آگوست ونرستروم (یکی از مسافران درجه سومی که نجات یافت) بعداً اظهار داشت که بسیاری از همراهانش برای نجات خود تلاشی نکرده‌اند. او نوشت: «صدها نفر در یک دایره [در سالن غذاخوری درجه سوم] با یک واعظ در وسط، دعا می‌کردند، گریه می‌کردند، از خدا و مریم می‌خواستند که به آنها کمک کنند. آنها آنجا دراز کشیدند و فریاد زدند و هرگز دستی برای کمک به خود بلند نکردند. آنها قدرت اراده خود را از دست داده بودند و از خدا انتظار داشتند که همه کارها را برای آنها انجام دهد.»