stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
شهرکرد
ترابری > راه‌آهن

تاکنون شهرکرد فاقد راه‌آهن می‌باشد ولی خط راه‌آهن مبارکه-سفید دشت-شهرکرد که هم‌اکنون در دست احداث است، این شهر را به خط ریلی کشور متصل می‌کند. احداث ایستگاه راه‌آهن شهرکرد در ۱۹ خرداد ۱۴۰۱ آغاز شده و همچنان ادامه دارد. به گفته مسئولان مربوط، در صورت تأمین اعتبار این خط در اواخر سال ۱۴۰۲ افتتاح خواهد شد.
ترابری > پایانه مسافربری آزادی

پایانه آزادی شهرکرد به عنوان اصلی ترین پایانه مسافری شهرکرد در جنوب شهرکرد قرار دارد و به طور میانگین روزانه ۱۰  هزار مسافر را جابجا میکند. وسعت پایانه مسافربری شهرکرد در حدود ۳ هکتار میباشد.
مشاهیر و نام آوران

صفحهٔ اصلی: رده:اهالی شهرکرد
خواهرخواندگان

مقالهٔ اصلی: فهرست خواهرخواندگان ایران
کربلا، عراق
دوشنبه، تاجیکستان
ماربورگ، آلمان
ابروتزو، ایتالیا
نگارخانه

سالن ورزشی در حال ساخت شهرکرد
مسجد اتابکان (امام صادق)
میدان ۱۲ محرم
کوه جهان‌بین
خیابان ملت
میدان فردوسی
میدان امام حسین
پارک کوهستانی ملت
نمایی دیگر  از پارک ملت
دانشگاه آزاد شهرکرد
پل زمانخان- زاینده‌رود
نمایی از دانشکده فنی و مهندسی دانشگاه شهرکرد
نمدمالی در شهرکرد
محمدعلی پاشا

والی مصر
محمدعلی پاشا (۱۷۶۹–۱۸۴۹) از سال ۱۸۰۵ تا هنگام کناره‌گیری به نفع فرزندش (۱۸۴۸)، والی و پس از مدتی حاکم بالفعل ایالت مصر  بود. او را بنیانگذار مصر نوین می‌دانند. او در اوج قدرتش مصر، سودان،حجاز،شام،جزیره کرت و بخش هایی از یونان را کنترل می کرد .
وی یک فرمانده آلبانیایی در ارتش عثمانی بود که برای بهبود شرایط مصر پس از لشکرکشی فرانسه به مصر و سوریه و عقب نشینی ناپلئون بناپارت به مصر فرستاده شد . پس از مدتی عنوان والی و لقب پاشا گرفت و خود را خدیو مصر و سودان خواند. به عنوان والی علی با اصلاحات جدی در زمینه های نظامی،اقتصادی و فرهنگی تلاش برای مدرن کردن مصر انجام داد . البته نه همچون ملی‌گرایان امروزی؛ او همچنین قدرت را از دست مملوکان مصر برای آخرین بار گرفت و زیر نظر خودش متمرکز کرد .
در زمینه نظامی علی در نبرد عثمانی و سعودی مناطق عربی را برای سلطان عثمانی پس گرفت و سودان را برای خودش فتح کرد . او تلاش کرد در جنگ استقلال یونان یونانیان را سرکوب کند ولی بخاطر مداخله نیروهای اروپایی در نبرد ناوارینو شکست خورد . علی در برابر سلطان عثمانی شورش کرد و در جنگ عثمانی و مصر سوریه را تصرف کرد و وارد آناتولی شد و قسطنتنیه پایتخت امپراطوری عثمانی را تهدید کرد . اما با مداخله قدرت های اروپایی مجبور به عقب نشینی شد . پس از تلاش شکست خورده عثمانی برای بازپس گیری شامات دوباره به آناتولی حمله کرد ولی با مداخله دوباره قدرت های اروپایی به صلح راضی شد و از سوریه عقب نشینی کرد و در ازایش حاکمیت او و سلسله اش بر مصر به رسمیت شناخته شد .
می‌توان وی را بانی مصر نوین خواند و این هم به دلیل اصلاحاتی است که وی در ارتش و اقتصاد و فضای فرهنگی انجام داد که بانی آن خود وی بود. او علاوه بر مصر بر منطقه شام نیز حکمرانی می‌کرد. سلسله‌ای که وی بنا نهاد تا انقلاب سال ۱۹۵۲ مصر بر این کشور حکمرانی می‌کرد.
اوایل زندگی

محمد علی از پدر و مادری آلبانیایی در شهر کاوالا از ایالت روم‌ایلی، که امروزه در استان مقدونیه شرقی و تراکیه کشور یونان قرار دارد، متولد شد . او دومین پسر یک تاجر تنباکو بکتاشی به نام ابراهیم آقا بود . ابراهیم آقا همچنین فرمانده یک واحد نظامی کوچک عثمانی در شهرشان بود . مادرش زینب حنیم دختر یکی دیگر از افراد مهم کاوالا بود . وقتی پدر علی مرد ، علی توسط عمویش علی آقا بزرگ شد . به عنوان پاداش برای کار های سخت محمد علی عمویش او را مامور گرفتن مالیات کرد . محمد علی بعدا با دختر خاله اش زینب حنیم که یک بیوه ثروتمند بود ازدواج کرد.
پس از موفقیت علی در جمع آوری مالیات او به مقام فرمانده دوم واحد مزدور آلبانیایی محلی که تحت فرمان فامیلش بود رسید . این واحد زیرنظر یک ارتش بسیار بزرگ برای بازپسگیری مصر پس از عقب نشینی ناپلئون بناپارت به مصر فرستاده شد . این ارتش در شهر ابوقیر فرود آمدند .
پیشینه

استقرار حکومت محمد علی پاشا (۱۲۶۵–۱۲۲۰ه‍.ق/۱۸۰۵–۱۸۴۸م)، آغاز دوره جدیدی در تاریخ مصر است، در این دوران تحولات و اصلاحات سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و نظامی مهمی در این سرزمین روی داد. ضعف و انحطاط دولت عثمانی، اوضاع آشفته و نابسامان مصر، اختلافات مملوکان، رقابت میان دول انگلیس و فرانسه که منجر به حمله ناپلئون بناپارت (۱۷۶۹–۱۸۱۴. م) به مصر شد، همراهی و کمک مردم مصر و علمای الازهر به محمد علی پاشا در مبارزه با پاشاهای ترک، مملوکان و انگلیسیها، حکم تأیید سلطان سلیم سوم (۱۲۲۲–۱۲۰۳ه‍.ق/۱۷۸۸–۱۸۰۷م)، سلطان وقت عثمانی برای پاشایی او و از همه مهمتر موقعیت‌شناسی‌اش، مقدمات و زمینه‌های به قدرت رسیدن محمد علی پاشا را فراهم نمود.
دوران حکومت محمدعلی پاشا حدود ۴۳ سال طول کشید که منشأ تحولات گسترده‌ای در مصر شد و نتایج و تأثیرات فراوان و گسترده‌ای را در این سرزمین و سایر سرزمین‌های اسلامی نهاد، مصر مورد توجه دول جهان قرار گرفت و به عنوان یک دولت قدرتمند معرفی شد. اقدامات و اصلاحات محمد علی پاشا در مصر برای پیشبرد و مستحکم کردن پایه‌های قدرت خویش، تداوم آن و تقویت بنیه سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، نظامی و فرهنگی این کشور، جدائی مصر از دولت عثمانی، تبعیت و پیروی از دولت‌های اروپایی، چگونگی روابط وی با آنان و ناشی از بلندپروازی‌ها و جاه‌طلبی‌ها او بود. البته علل و عواملی باعث شد که محمد علی پاشا در این امر شکست بخورد، از جمله اختلافاتش با دولت‌های انگلیس و عثمانی، استبداد و جاه‌طلبی‌های او، شورشهای مردم مصر به دلیل گرفتن مالیات‌های سنگین، نظام سربازگیری اجباری و انحصارطلبی محمد علی پاشا و خاندانش بر تمام امور این سرزمین و از همه مهمتر مقابله دول پنجگانه اروپا با وی که منجر به انعقاد پیمان لندن در سال ۱۸۴۰م شد، به طوریکه پیامدهای آن قیمومت مصر توسط فرانسویان و انگلیس‌ها و تضعیف حکومت محمد علی پاشا در این سرزمین بود. با مرگ محمد علی پاشا جانشینان وی افرادی لایق و سیاستمداری نبودند، چنانچه سیاست و عملکرد آنان باعث شد که مصر از لحاظ سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و نظامی تضعیف شود و این امر منجر به حمله انگلیسی‌ها به مصر و اشغال آنجا در سال ۱۸۸۲م شد.
دیوژن کلبی

با دیوژن آپولونی اشتباه نشود.
| دیوژن کلبی | دیوژن کلبی |
| --- | --- |
تابلوی دیوژن، نقاشی از جان ویلیام واترهاوس: تابلوی دیوژن، نقاشی از جان ویلیام واترهاوس
زادهٔ: ۴۱۲ ق.م.
درگذشت: ۳۲۳ ق.م.
مکتب: کلبیون
 :  
دیوژن یا دیوجانس کَلْبی (به یونانی: Διογένης ὁ Σινωπεύς؛ حدود ۴۱۲–۳۲۳ پیش از میلاد) در سینوپ در اجتماع ایونیان در آسیای صغیر زاده شد که امروزه آن را ترکیه می‌خوانند. او یکی از پایه‌گذاران فلسفه مکتب کلبیون به‌شمار می‌رود. او در جوانی به آتن رفت و به تحصیل فلسفه پرداخت. وی از مبلغین ساده‌زیستی بود، چنان‌که گفته می‌شود سرمایه‌اش یک عصا، یک بالاپوش و یک کاسه (کوزه) بوده‌است. حکایات زیادی نشان‌دهندهٔ ستایش وی از زندگی به شیوه سگ (به عربی: كلب) می‌باشد. او در سال ۳۲۳ پیش از میلاد در شهر کورینتوس وفات یافت.
پدر دیوژن در سینوپ سکه ضرب می‌کرد. دیوژن به دلیل ضرب سکه تقلبی به همراه پدرش و اتهام کاهش ارزش پول از سینوپ تبعید شد. پس از تبعید، او به آتن مهاجرت کرد و از بسیاری از هنجارهای شهر انتقاد کرد. او هراکلس را کهن الگوی خود قرار داد و اعلام کرد تقوا و ساده زیستی را می‌بایست در عمل نشان داد. او با سبک زندگی سادهٔ خود تمام قوانین اجتماع را به سخره می‌گرفت. هنگامی که به او می‌گفتند اهل کجا هستی، می‌گفت:
من شهروند جهان هستم.
حکایت مشهوری از او هست که شبی در آتن چراغ به دست گرفت و می‌گفت «به دنبال انسان می‌گردم.» مولوی قرن‌ها بعد چنین داستانی را به شکل نظم درآورد و از این فیلسوف یونانی یاد کرد.
دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر
کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست
او با عقاید افلاطون دربارهٔ انسان مخالف بود و چندان با نظریات ارسطو نیز سر سازگاری نداشت.
«دیوژن نشسته در وان» اثر ژان-لئون ژروم سال ۱۸۶۰ میلادی
این فیلسوف یونانی که پابرهنه و ملبس به ردایی - که از زندگی دنیایی تنها دارایی‌اش بود - زندگی ساده‌ای را می‌جست و چنان بی‌قید و نسبت به تعلقات دنیوی بی‌تفاوت بود که آزادانه در بشکه‌ای می‌زیست. او، که مادیات برایش بی‌ارزش بود، تنها برای معاش خود در قبال پند و اندرز حکمت‌آمیزی که به مردم می‌داد به قرص نانی بسنده می‌کرد. از این رو او را فیلسوف گدا نیز می‌گویند. دیوژن دارای طنزی گزنده و بی‌اعتنا به مقام‌های دنیوی و افتخارات زمانه بود چنانچه زمانی که اسکندر مقدونی که به دیدار دیوژن رفته بود؛ از او پرسید که آیا نیاز به چیزی داری؟ دیوژن در پاسخ گفت: «بلی، خواهش می‌کنم از جلوی آفتاب من کنار برو.» اسکندر به همراهانش، که از خشم می‌خواستند دیوژن را آزار برسانند، گفت: «اگر اسکندر نبودم دوست داشتم دیوژن باشم.»
زندگی دیوژن

دربارهٔ اوایل زندگی دیوژن اطلاعات زیادی در دسترس نیست. می‌دانیم پدر او در کار ضرب سکه و بانکدارای بوده‌است و همانگونه که اغلب پیش‌بینی می‌شود اون نیز به کار مذکور اشتغال داشته‌است. اما او و پدرش متهم به ضرب سکه تقلبی می‌شوند. دیوژن از سینوپ تبعید می‌شود و تمام موقعیت‌های مادی و اجتماعی خود را از دست می‌دهد. در یافته‌های باستان‌شناسی در سینوپ سکه‌هایی به نام پدر دیوژن(Hicesias) یافت شده‌است. سینوپ در آن زمان مدام میان یونانیان و ایرانیان در حال انتقال بوده (بدون سند، نویسنده در این مورد همانند جاعلان تاریخ شرق میانه هیچ نیازی به سند ندارد) و گمان می‌رود دلایل سیاسی پشت تبعید دیوژن وجود داشته‌است
زندگی دیوژن > در آتن

داستانی وجود دارد که دیوژن به نیایشگاه دلفی رفت و از الهه دلفی کمک خواست و الهه به او اعلام کرد که خود را از «مادیات برهاند.» سپس دیوژن هدف زندگی خود را مشخص کرد که به چالش کشیدن آداب و رسوم و ارزش‌های تثبیت شده یونان باستان بود. بحث دربارهٔ تفاوت میان ذات انسان و قوانین و احکام انسانی موضوع مورد علاقه فلسفه یونان باستان بود. دیوژن با برده‌ای به نام منس به آتن آمد. او هنگام جدایی از همسفر خود گفت «اگر منس می‌تواند بدون دیوژن زندگی کند پس دیوژن نیز می‌تواند بدون منس زندگی کند.» دیوژن در فلسفه‌اش وابستگی به شدت سرکوب می‌کند و آنرا را نالازم می‌داند. او از آنتیستنس خواست که مرشدش باشد اما فیلسوف مهجور یونانی خواسته او را رد کرد و حتی اشیایی به سمت او پرت کرد. دیوژن به او گفت «هیچ چیزی نمی‌تواند مرا از یادگیری بازدارد تا وقتی که تو به من چیزی یاد دهی.» همچنان مکان و زمان ملاقات این دو نامشخص است. دیوژن دوری از لذت‌های زمینی را زمینه‌ساز آزادی می‌دانست و نظری ریشخند آمیز نسبت به رفتار متظاهرانه، احمقانه، پوچ و مصنوعی انسان داشت. او آنچنان ساده زیست بود که هنگامی که دید پسری با دستانش از جوی آب می‌خورد کوزه‌اش را به کناری انداخت و خود را احمق خطاب می‌کرد.
هنگامی که افلاطون در کلاس درس خود انسان را دوپای بدون پر دانست، دیوژن مرغی پرکنده را به درون کلاس او انداخت و گفت «مراقب باشید! این انسان افلاطون است!» پس از این اتفاق آکادمی افلاطون تعریف ناخن‌های پهن را به تعریف انسان اضافه نمود.
زندگی دیوژن > در کرینت

بر اساس حکایات جسته گریخته دیوژن توسط دزدان دریایی در حمله به شهر اژیون اسیر شد و در کرت به عنوان برده به یک مرد اشرافی فروخته شد. او دربارهٔ فروش خود گفت که هر که او را بخرد غلام نمی‌خرد بلکه رئیس می‌خرد! یکی از اشرافیان روحیه او را پسندید و او را به تربیت فرزندانش گماشت. مشخص نیست که آیا پس از تربیت دو پسر آن مرد آزاد گردید و بقیه عمر خود را در کرینت گذراند یا در خانهٔ مرد درگذشت. گمانه‌هایی بر اینکه حتی او در بشکه ای در آتن زیست و فوت کرد وجود دارد. اما اکثر مورخان تأیید می‌کنند او در بشکه‌ای در کرینت مابقی عمر خود را گذراند.
یکی از حکایاتی که از او در کرینت نقل می‌شود این است که نقل شد به زودی فیلیپ مقدونی (پدر اسکندر مقدونی) وارد شهر خواهد شد. همه اعضای شهر به کاری مشغول شدند. عده‌ای مشغول وصله پینه شدند. دیگری با سنگ اشیایی آماده می‌کرد و افرادی از لحاظ بدنی خود را آماده می‌کردند. همه سعی می‌کردند خود را مفید نشان دهند به جز دیوژن که معمولاً هیچ کاری نمی‌کرد. ناگهان دیوژن شروع کرد تشت آب خود را جابجا کردن هنگامی که دلیل کار او را پرسیدند گفت «من نمی‌خواستم تنها بیکار شهر باشم.»
زندگی دیوژن > دیوژن و اسکندر مقدونی

در کرینت بود که دو تن از مشهورترین افراد تاریخ یکدیگر را ملاقات کردند. حکایاتی که از ملاقات این دو در دسترس است تفاوت‌های کوچکی دارد اما اصل حکایت تغییر نکرده‌است: هنگامی که دیوژن در صبحگاه حمام آفتاب می‌گرفت، اسکندر مقدونی مشتاق به ملاقات او بود. اسکندر به او گفت آیا لطفی هست که برای تو انجام دهم؟ دیوژن پاسخ داد: «بله، مانع تابش آفتاب بر من نشو.» اسکندر اعلام کرد: «اگر اسکندر نبودم، مایل بودم دیوژن باشم!» و دیوژن بلافاصله پاسخ داد «اگر دیوژن نبودم همچنان دوست داشتم دیوژن باشم!» یکی دیگر از حکایاتی که دربارهٔ ملاقات این دو فرد نقل می‌شود این است که دیوژن میان انبوهی جسد انسان به دقت دنبال چیزی می‌گشت. اسکندر از او دلیل کارش را جویا شد و او پاسخ داد «من به دنبال استخوان‌های پدرت بودم اما نمی‌توانم میان استخوان‌های او و یک برده تفاوتی بیابم.»
زندگی دیوژن > مرگ

گمانه زنی‌های بسیاری دربارهٔ مرگ دیوژن و علل این اتفاق وجود دارد. عده‌ای نقل کرده‌اند که او با خوردن یک هشت پای خام مریض شد و درگذشت. گمانه دیگر آلوده شدن توسط گاز گرفتن سگی است. هنگامی که از او پرسیدند چگونه دفن شوی به دیوارهای شهر اشاره کرد و گفت او را به بیرون شهر بیندازند تا طعمه حیوانات شود. از او پرسیدند آیا این موضوع ناراحتت نمی‌کند گفت «خیر! حتی باید یک تکه چوب به من دهید تا آخرین لحظات زندگی خود حیوانات را از خود دور کنم!» از او پرسیدند چگونه می‌خواهد از چوب استفاده کند زمانی که از کمترین میزان هوشیاری برخوردار است؟ پاسخ داد «اگر هوشیار نیستم، چرا باید به اتفاقی که زمان مرگم می‌افتد اهمیت بدهم؟» در نهایت دیوژن حتی مردم کرینت را مسخره می‌کرد که دربارهٔ رفتار مناسب با مردگان بسیار نگرانند. در نهایت مردم شهر به یادبود او ستونی از تندیس مرمر در جایی که همیشه استراحت می‌کرد قرار دادند، در حالی که سگی نیز کنار او نشسته بود.
عقاید و فلسفه دیوژن > کلبی مسلکی

دیوژن را، در کنار آنتیستنس و هیپارچیا، یکی از پایه‌گذاران مکتب فلسفی مکتب کلبیون می‌دانند. با اینکه می‌گویند او بیش از ده کتاب را تألیف کرده و هفت نمایشنامه تراژدی نیز نوشته، هیچ نوشتهٔ مکتوبی از دیوژن برجا نمانده‌است. ایده‌های کلبیان از نحوه تعلیم و زندگی آنان جدا نیستند؛ بنابراین، تمام آنچه امروزه از دیوژن می‌دانیم مربوط به حکایات و جملات منسوب به او در متون کلاسیک است.
دیوژن صراحتاً اعتقاد داشت که هنجارهای مصنوعی جوامع انسانی با خوشبختی ناسازگار است و می‌بایست به سادگی طبیعت بازگشت. ریاضت او در تعالیم اش آنچنان بود که بعدها رواقیان او را مردی خردمند نامیدند. او می‌گفت: «انسان‌ها هدایای سادهٔ خدایان را پیچیده کرده‌اند.» همانگونه پیشتر رفت، ارسطو فردی بود که از تعلق به جهان سخن گفت نه به یک شهر یا کشور. اما دیوژن اولین فردی بود که خود را شهروند جهان نامید. دیوژن عقیده ارسطو دربارهٔ این‌که فیلسوف پزشکِ روحِ انسان است را قبول داشت در حالی که به ارسطو می‌تاخت که چرا فحاشی را تحقیر می‌کند. افلاطون دیوژن را اینگونه توصیف کرد:
ارسطو است در حالی که دیوانه شده.
عقاید و فلسفه دیوژن > شناعت

دیوژن اعتقادی را که داشت زیست. او تلاش داشت نشان دهد خرد و خوشبختی از جامعه مستقل است و با تمدن تنها به قهقرا خواهید رفت. او خانواده، سازمان‌های سیاسی و حقوق مالکیت را نیز تحقیر نمود و اعتقادی به شرافت و نجابت نیز نداشت. او در بازار غذا می‌خورد، به کسانی که به او توهین می‌کردند ادرارو در تئاتر قضای حاجت می‌کرد.
عقاید و فلسفه دیوژن > دیوژن سگ مسلک

در بسیاری از حکایات دیوژن را به سگ تشبیه نموده‌اند و خود او نیز فضایل سگ را می‌ستود. هنگامی که از او پرسیدند چرا خود را مثل یک سگ می‌بینی گفت: «تشکر می‌کنم از آنان که به من چیزی می‌دهند. زوزه می‌کشم بر سر آنان که مرا پس می‌زنند و مقابل شیطان صفتان نیز دندان تیز می‌کنم.» دیوژن اعتقاد داشت انسان‌ها همچون سگان ریاکار و چاپلوس هستند و باید شیوه زندگی سگان را مطالعه کرد. او می‌گفت انسان‌ها یکدیگر را فریب می‌دهند و دروغ می‌گویند، در حالی که سگ‌ها با اتکا به غریزه رفتار می‌کنند.
به چهار دلیل افرادی چون دیوژن را کلبی مسلکی می‌خوانند:
۱:به سبک زندگی انسانهای جامعه بی توجهند و همچون سگ‌ها در جمع غذا می‌خورند و عشق می‌ورزند و در خیابانها و وانجا می‌خوابند.
۲:سگ را حیوان بی شرمی می‌خوانند و آنان نیز بدون خجالت و نجابت زندگی می‌کنند اما بی شرمی را پایین‌تر از عفت نمی‌دانند بلکه بالاتر می‌خوانند.
۳:سگ نگهابان خوبی است و آنان نیز از فلسفه خود نگهبانی می‌دهند.
۴:سگ یک حیوان تیزبین است که به راحتی دوست را از دشمن تشخیص می‌دهد. کلبی مسلکان نیز آنان را که منطبق بر فلسفه خود هستند را دوست می‌شناسند و بر آنان که با فلسفه‌شان دشمنی دارند مانند سگها واغ واغ می‌کنند.
به همین دلیل است که مردمان کرینت تندیس او را بر پا ساختند در حالی که یک سگ کنار فیلسوف نشسته بود.
عقاید و فلسفه دیوژن > آرای معاصر

در سال ۱۹۸۳، پیتر اسلوتردیک، نویسنده و مورخ آلمانی، به شکلی جدی عقاید دیوژن را مورد بحث قرار داد. او در کتابش (Critique of Cynical Reason) از دیوژن به kynical یاد کرد. چنین فردی آنچه را که در جامعه فاسد و تحقیر آمیز می‌یابد در خود تخریب می‌کند تا تلنگری به جامعه بزند. هدف چنین فردی تجسم بخشیدن به یک قهقرای کاذب است تا جامعه عناصر فاسد خود را در نهایت حذف کند.
دیوژن: «به دنبال انسان می‌گردم.» از یوهان تیشبین
اسکندر مقدونی دیوژن را ملاقات می‌کند و فیلسوف یونانی به او می‌گوید «مانع تابش آفتاب بر من نشو، سایه‌ات را از سرم کم کن.»
تندیس دیوژن در زادگاه او سینوپ
خوان لومباردو

خوان لومباردو
خوان خوزه لومباردو (زاده ۱۹ مارس ۱۹۲۷ – درگذشته ۲۶ نوامبر ۲۰۱۹) یک نایب دریاسالار آرژانتینی بود که به اتهام جنایت علیه بشریت زندانی شد. او فرمانده کل عملیات آتلانتیک جنوبی در طول جنگ فالکلند در سال ۱۹۸۲ بود. او همچنین مغز متفکر حمله آرژانتین به فالکلند بود. لومباردو در سالتو، بوئنوس آیرس در مارس ۱۹۲۷ به دنیا آمد
محاکمه

در سال ۲۰۱۰، او به دلیل جنایت علیه بشریت که در جریان روند سازماندهی مجدد ملی در آرژانتین مرتکب شد، در حبس خانگی قرار گرفت. [ نقل قول کوتاه ناقص ] او بعداً یکی از ۶۳ متهم به چنین جنایاتی در دوران دیکتاتوری در یک سری محاکمه معروف به "مگا محاکمه" بود.
او در فوریه ۲۰۱۶ سومین حکم حبس ابد را دریافت کرد.
او در نوامبر ۲۰۱۹، دو هفته پس از بستری شدن در بیمارستان نیروی دریایی بوئنوس آیرس درگذشت.
آلمادا

Municipality در Lisbon, 23x15px|border |alt=|link= پرتغال
| Almada | Almada |
| --- | --- |
Municipality: Municipality
Aereal view of Almada with the famous Sanctuary of Christ the King: Aereal view of Almada with the famous Sanctuary of Christ the King
  پرچمنشان:   پرچمنشان
منطقه: Lisbon
Subregion: Península de Setúbal
منطقه شهری: Lisbon
ناحیه: Setúbal
بخش‌ها: 5
حکومت: حکومت
 • شهردار: Joaquim Estêvão Miguel Judas (CDU)
مساحت: مساحت
 • کل: ۷۰٫۲۱ کیلومتر مربع (۲۷٫۱۱ مایل مربع)
ارتفاع: ۵۰ متر (۱۶۰ فوت)
کمترین ارتفاع: ۰ متر (۰ فوت)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۱۷۴۰۳۰
منطقهٔ زمانی: WET/WEST (UTC+0/+1)
کد پستی: ۲۸۰۵
کد ناحیه: ۲۱
قدیس: یحیی
وبگاه: http://www.m-almada.pt
آلمادا (به پرتغالی: Almada) یک شهر و شهرستان در پرتغال است که در آلمادا واقع شده‌است.
آلمادادر فاصله ۳٫۵۵ کیلومتری از شهر لیسبون (پایتخت کشور پرتغال) قرار دارد.
خصوصیات

آلمادا ۱۷۴٬۰۳۰ نفر جمعیت بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۱ دارد.
خواهرخوانده

شهرهای Sal, Regla و پورتو امبیم، آنگولا خواهرخوانده‌های آلمادا هستند.
پولسکی ترامبش

مکان در Veliko Tarnovo
| Polski Trambesh Полски Тръмбеш | Polski Trambesh Полски Тръмбеш |
| --- | --- |
Polski TrambeshLocation of Polski Trambesh: Polski TrambeshLocation of Polski Trambesh
مختصات: ۴۳°۲۳′ شمالی ۲۵°۳۹′ شرقی﻿ / ﻿۴۳٫۳۸۳°شمالی ۲۵٫۶۵۰°شرقی﻿ / 43.383; 25.650: مختصات: ۴۳°۲۳′ شمالی ۲۵°۳۹′ شرقی﻿ / ﻿۴۳٫۳۸۳°شمالی ۲۵٫۶۵۰°شرقی﻿ / 43.383; 25.650
استان‌های بلغارستان (Oblast): Veliko Tarnovo
حکومت: حکومت
 • شهردار: Georgi Chakarov
ارتفاع: ۱۵ متر (۴۹ فوت)
جمعیت (December 2009): جمعیت (December 2009)
 • کل: ۴٬۵۴۶
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (EET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (EEST)
Postal code: ۵۱۸۰
کد منطقه: ۰۵۵۱۵
پولسکی ترامبش شهری در استان ولیکو ترنوو کشور بلغارستان است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۱ میلادی ۵٬۱۶۰ نفر بوده‌است.
باشگاه فوتبال ماشین‌سازی تبریز

Football club
باشگاه فوتبال ماشین‌سازی تبریز یک باشگاه فوتبال ایرانی بود که در شهر تبریز قرار داشت. این تیم که در سال ۱۳۴۷ بنیان نهاده شد، قدیمی‌ترین تیم فوتبال شمال غرب ایران به شمار می‌رفت.
ماشین‌سازی در لیگ آزادگان ۱۳۷۳ (سطح نخست فوتبال ایران در آن دوره) با هدایت ناصر حجازی و با قرارگیری در جایگاه سوم به عنوان بهترین تیم غیر پایتخت‌نشین شناخته شد؛ اما پس از چند سال به دسته‌های پایین‌تر سقوط کرد تا این که با هدایت رسول خطیبی، با قرارگیری در جایگاه دوم در لیگ آزادگان ۹۵–۱۳۹۴ پس از ۲۰ سال دوری از سطح اول فوتبال ایران، به لیگ برتر راه یافت و پس از یک سال دوباره سقوط کرد و به لیگ آزادگان بازگشت. این باشگاه در فصل ۹۸–۱۳۹۷ امتیاز تیم باشگاه فوتبال گسترش فولاد تبریز را خرید و به لیگ برتر بازگشت.این تیم در لیگ برتر۱۴۰۰–۱۳۹۹ دوباره به سطح دوم فوتبال ایران لیگ آزادگان بازگشت. بدین ترتیب در تاریخ ۱۴۰۳ باشگاه ماشین‌سازی تبریز منحل شد.
پیشینه > بنیان‌گذاری

تاریخ این باشگاه به پیش از بنیان‌گذاری کارخانه ماشین‌سازی تبریز برمی‌گردد. در واپسین دوره سال ۱۳۴۷ گروهی از بازیکنان شهر تبریز اقدام به سازمان‌دهی تیم فوتبالی کردند تا بتوانند در شهر خود به فوتبال ادامه دهند. نام این تیم به دلیل آن که بیشتر بازیکنان تیم از کارگران کارخانه ماشین‌سازی بودند به همین نام برگزیده شد. در این سال کارخانه ماشین‌سازی با همکاری کشور چکسلواکی در محله قراملک تبریز در حال ساخت بود. در این دو سال که کارخانه در حال ساخت بود، بیشتر هزینه‌های تیم توسط خود بازیکنان تأمین می‌شد و تیم فعالیت خود را به صورت آماتوری ادامه می‌داد.
در اواخر دهه ۴۰ کارخانه ماشین‌سازی تبریز، تأسیس شد و گروه صنعتی ماشین‌سازی تبریز برای تقویت بنیه جسمانی و ایجاد شور و نشاط و حفظ تندرستی و سلامتی کارگران در سال ۱۳۴۹ اقدام به تأسیس «باشگاه فرهنگی ورزشی ماشین‌سازی تبریز» کرد. از این سال به بعد تیم فوتبال ماشین‌سازی زیر نظر کارخانه ماشین‌سازی به حیات خود ادامه داد و این کارخانه توانست تیم فوتبال ماشین‌سازی را به صورت نیمه حرفه‌ای درآورده و به عنوان حامیِ این تیم شناخته شود. این تیم بلافاصله توانست در ظرف مدت کوتاهی پس از تأسیس با پشت سر گذاشتن تیم‌های دیگر تبریز که غالباً سابقه محلاتی داشتند، نام خود را بر سر زبان‌ها انداخت و بسیاری از بازیکنان مشهور آن دوران به این تیم پیوستند. در چنین اوضاعی که برخی از بازیکنان آن زمان نتوانسته بودند به ماشین‌سازی ملحق شوند، پس از یک سال یعنی در سال ۱۳۴۹ با رایزنی‌های مختلف با مدیران کارخانه تراکتورسازی، باشگاه فوتبال تراکتورسازی تبریز را راه‌اندازی کردند تا به رقیبی جدی هم به لحاظ ورزشی و هم از نظر اقتصادی برای ماشین‌سازی تبدیل شود.
پیشینه > دهه ۱۳۵۰

ماشین‌سازی برای اولین بار در مسابقات کشوری جام منطقه‌ای ایران ۱۳۵۰ شرکت کرد و در آن مسابقات پس از شکست از تیم تاج تهران به مقام سوم منطقه «آ» مسابقات دست پیدا کرد و از حضور در مرحلهٔ نهایی بازماند. این تیم بلافاصله توانست در ظرف مدت کوتاهی پس از تأسیس با پشت سر گذاشتن تیم تراکتورسازی به مسابقات قهرمانی کشور موسوم به جام تخت جمشید که در سال ۱۳۵۲ تأسیس شده بود راه یابد. در این سال ماشین‌سازی که اولین سال حضور خود را در سطح اول فوتبال ایران تجربه می‌کرد، نتوانست در مقابل تیم‌های تهرانی دوام بیاورد و با کسب نتایج ضعیف و ۸ امتیاز به لیگ دسته دوم سقوط کرد و دو سال بعد هم نتوانست به لیگ تخت جمشید صعود کند. در سال دوم بود که ماشین‌سازی توانست با کسب نتایج خوب و پس از پیروزی بر تیم آرشام کرمان در فینال لیگ دسته دوم، به لیگ تخت جمشید صعود کند. سال ۱۳۵۵ اوج حضور این باشگاه در لیگ سراسری بود. ماشین با تجربه‌ای که در اولین حضور کسب کرده بود و با حضور بازیکنانی چون احد شیخ لاری، حسن صادقیان، رضا آذری، کاظم سیدعلیخانی، سعید پهلوان، علی شیردل، غلامحسین باغ آبادی، حسین طباطبایی، عباس اسدزاده، کیومرث پورفضل، حسن ربانی، احد زارعی، قدرت فرهادخواه، قدرت صالح، حسن خان‌فام، ولی حاتمی، علی مودت و مجید مهدی‌فر توانستند در لیگ با قدرت ظاهر شده و در مقابل تیم‌های تهرانی درخشیده و عنوان نهم را با کسب ۲۲ امتیاز به خود اختصاص دهند. در سال بعد هم به بازی‌های خوب خود ادامه دادند و عنوان دهم را به‌دست آوردند. اما در سال ۱۳۵۷ در حالی که تیم ماشین‌سازی در رده هفتم قرار داشت لیگ به دلیل وقوع انقلاب تعطیل شد. با وقوع انقلاب این باشگاه هم به علت در هم ریختگی اوضاع کشور کمی از روزهای اوج خود فاصله گرفت. بعد از فروکش کردن اوضاع نابسامان کشور در بین سال‌های ۱۳۵۷ تا ۱۳۵۹ این تیم توانست در لیگ و جام حذفی تبریز به مقام قهرمانی برسد. در حالی که تمام تیم‌ها امید به برگزاری لیگ سراسری داشتند اما با شروع جنگ ایران و عراق، این امید به یأس تبدیل شد و تا ده سال بعد هم تحقق نیافت.
پیشینه > دهه ۱۳۵۰ > رنگ پیراهن

ماشین‌سازی تبریز در بدو تأسیس با پیراهن قرمز در رقابت‌های جام تخت جمشید حضور پیدا می‌کرد. بعد از چند سال که کارخانه تراکتورسازی نیز تیم تراکتورسازی را با پیراهن‌های قرمز رنگ روانه رقابت‌های کشوری کرد، مدیران گروه ورزشی ماشین‌سازی نیز در حرکتی نمادین رنگ پیراهن ورزشی تیم خود را در ابتدا به رنگ آبی و سپس زرد و بعدها برای همیشه به رنگ سبز تغییر دادند.
پیشینه > دهه ۱۳۶۰

در طول سال‌های جنگ که امکان برگزاری لیگ سراسری نبود، مسابقات، محدود به لیگ‌های استانی می‌شد. در این سال‌ها ماشین‌سازی خوش می‌درخشید و با کسب ۷ قهرمانی در لیگ باشگاه‌های تبریز در سال‌های ۱۳۵۹، ۱۳۶۰، ۱۳۶۲، ۱۳۶۴، ۱۳۶۵، ۱۳۶۶ و ۱۳۶۷ و ۲ نایب قهرمانی به سال‌های ۱۳۶۱ و ۱۳۶۳ و همچنین ۶ مقام قهرمانی جام حذفی تبریز به عنوان بهترین تیم تبریز و بالاتر از تیم‌هایی چون تراکتورسازی، موتوژن، پیستون‌سازی، کمپیدرو و شهرداری تبریز برگزیده شد. از برخی بازیکنان آن تیم می‌توان به رحیم اقدم، مجید ناظمی، مهدی جعفرپور، محمدرضا ذریه، یعقوب گلشنی و احد شیخ لاری اشاره کرد. در سال ۱۳۶۸ و پس از پایان جنگ ایران و عراق، فدراسیون فوتبال ایران تصمیم به راه‌اندازی لیگی به نام جام قدس کرد که ماشین‌سازی در آن لیگ به عنوان نماینده تبریز همراه با تراکتورسازی شرکت کرده و توانست در گروه دوم به عنوان ششم دست پیدا کند. از مربیان این تیم در این دهه می‌توان به علی شیردل اشاره کرد.