stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
لوسیدچارت

| 0 | 1 |
| --- | --- |
توسعه‌دهنده(ها): Lucid Software Inc.
انتشار اولیه: دسامبر ۲۰۰۸؛ ۱۵ سال پیش (۲۰۰۸}})
پلت‌فرم: اینترنتی
در دسترس به: انگلیسی
نوع: نرم‌افزار طراحی ورسم جدول و نمودار
مجوز: رایگان، یا با پرداخت حق اشتراک
وبگاه: www.lucidchart.com
لوسیدچارت (انگلیسی: Lucidchart) یک پلت‌فرم مالکیتی اینترنتی است که به کاربران امکان طراحی، ویرایش و به‌اشتراک‌گذاری جداول و نمودارها را فراهم می‌کند.
لوسیدچارت در مرورگرهایی که قابلیت پشتیبانی از اچ‌تی‌ام‌ال۵ را دارند، قابل اجراست و نیازی به نرم‌افزارهای واسط دیگر چون ادوبی فلش ندارد.
این شرکت توانست در سال ۲۰۱۱ میلادی، ۱ میلیون دلار از طریق «سرمایه‌گذار فرشته»، جهت سرمایه‌گذاری گردآوری کند.
ویکتور دوبوویتز

| ویکتور دوبوویتز | ویکتور دوبوویتز |
| --- | --- |
زادهٔ: ۶ اوت ۱۹۳۱ ‏(۹۳ سال)
ملیت:  بریتانیایی
پیشه: پرشک متخصص اعصاب
همسر: لی‌لی دوبوویتز
ویکتور دوبوویتز (انگلیسی: Victor Dubowitz؛ زادهٔ ۶ اوت ۱۹۳۱) یک پزشک متخصص اعصاب، استادِ بازنشستهٔ کالج سلطنتی لندن و مؤلف چندین مقاله و کتاب دربارهٔ بیماری‌های اعصاب کودکان است.
همسر او لی‌لی دوبوویتز یک متخصص اطفال بود و با کمک یکدیگر موفق به ابداع «مقیاس دوبوویتز» جهت تعیین سن حاملگی شدند.
وی استاد دانشگاه شفیلد و دانشگاه لندن بوده‌است و «سندرم دوبوویتز» و «بیماری دوبوویتز» (نوع خاصی از آتروفی عضلانی نخاعی) به افتخارِ او نام‌گذاری شده‌است.
جمهوری خلق مغولستان

جمهوری خلق مغولستان (به انگلیسی: Mongolian People's Republic، به مغولی: Бүгд Найрамдах Монгол Ард Улс-БНМay) که مغولستان بیرونی (به انگلیسی: Outer Mongolia) نیز خوانده می‌شد، یک کشور سوسیالیستی بود که بین سال‌های ۱۹۲۴ و ۱۹۹۲ در محدودهٔ جغرافیایی امروزی کشور مغولستان در شرق آسیا وجود داشت. حکومت توسط حزب انقلابی خلق مغولستان اداره می‌شد و در سراسر تاریخ حیات خود پیوند نزدیکی با اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی داشت. از لحاظ جغرافیایی با چین از جنوب و با اتحاد جماهیر شوروی (جمهوری فدرال سوسیالیستی روسیه) از شمال، مرز مشترک داشت و از شرق نیز از سال ۱۹۳۲ تا ۱۹۴۵ با مانچوکوئو، دولت دست نشانده امپراتوری ژاپن، هم‌مرز بود که مکرراً با آن مناقشات مرزی داشت.
تاریخ > از تأسیس کشور تا پایان جنگ جهانی دوم و استقلال کامل

در پایان سدهٔ ۱۷ تمامی مغولستان بخشی از قلمرو دودمان چینگ در چین شد. پس از فروپاشی سلسله چینگ در سال ۱۹۱۱، مغولستان اعلام استقلال کرد ولی چند سال بعد تحت‌الحمایه چین گردید و ناچار شد برای دستیابی به استقلال واقعی خود تا سال ۱۹۲۱ با جمهوری چین مبارزه کند. سرانجام با مرگ آخرین پادشاه مغولستان در سال ۱۹۲۴ حزب خلق مغول به حزب انقلابی خلق مغولستان تغییر نام داد و کمونیست‌های دست نشانده اتحاد شوروی در این کشور قدرت را در دست گرفتند. بدین ترتیب در ۲۶ نوامبر همان سال، جمهوری خلق مغولستان تأسیس شد. رسمیت بین‌المللی استقلال مغولستان در سال ۱۹۴۵ و پس از جنگ جهانی دوم انجام شد. طی یک همه‌پرسی عمومی در اکتبر ۱۹۴۵ مغولستان به استقلال دست یافت و از لحاظ سیاسی به دو قسمت تقسیم شد: استان خودمختار مغولستان در جمهوری چین موسوم به «مغولستان داخلی» و دیگر جمهوری خلق مغولستان موسوم به «مغولستان بیرونی» که در ۱۹۴۶ به‌وسیله دولت چین به‌رسمیت شناخته شد. استالین بر استقلال مغولستان از جمهوری چین اصرار داشت. چیانگ کای شک در برابر این ایده مقاومت می‌کرد اما سرانجام تسلیم شد، مشروط بر این که اتحاد شوروی از حزب کمونیست چین پشتیبانی نکند؛ بنابراین معاهده ۱۹۴۵ بین چین و اتحاد شوروی، استقلال مغولستان را تضمین می‌کرد اما امیدهای خورلوگین چویبالسان را برای ضمیمه کردن مغولستان داخلی به خاک اصلی مغولستان را که تحت سلطه چین باقی مانده بود پایان داد. چویبالسان در ابتدا ابراز امیدواری کرد که استالین از چشم‌انداز خود در مورد مغولستان بزرگ پشتیبانی کند اما این‌گونه نبود.
تاریخ > در دوران جنگ سرد

به کمک اتحاد شوروی، دولت مغولستان با تمرکز بر مؤسسات عمرانی به توسعه کشور پرداخت. مغولستان در این زمان یکی از کشورهای منزوی جهان بود و تقریباً هیچ ارتباطی با هیچ کشوری غیر از اتحاد شوروی نداشت. پس از جنگ، روابط بین‌المللی گسترش یافت و مغولستان با کره شمالی و کشورهای جدید کمونیستی در اروپای شرقی روابط برقرار کرد. مغولستان و جمهوری خلق چین یکدیگر را در سال ۱۹۴۹ به رسمیت شناختند و چین همه ادعاهای مربوط به مغولستان را رد کرد. با این حال، مائو تسه دونگ شخصًا برای ادغام مغولستان به خاک چین امیدوار بود. وی این سؤال را قبل از رهبری استالین بر اتحاد شوروی مطرح کرد و در اوایل سال ۱۹۴۹ (در دیدار با آناستاس میکویان در شیبایپو) و پس از آن که این خواسته توسط استالین شدیداً رد شد، ۳ سال پس از مرگ استالین، یعنی در سال ۱۹۵۶ و در پی انتقادهای تند نیکیتا خروشچف از استالین، رهبران چین کوشیدند استقلال مغولستان را به عنوان یکی از اشتباهات استالین در جلسات خود با میکویان معرفی کنند. پاسخ اتحاد شوروی این بود که مغولها در تصمیم‌گیری در مورد سرنوشت خودشان آزادند. چویبالسان در سال ۱۹۵۲ در مسکو درگذشت و در آنجا تحت درمان سرطانش بود. یومجاجیین تسدنبال به عنوان جایگزین او منصوب شد. تسدنبال برخلاف چویبالسان، خواهان پیوستن مغولستان به اتحاد شوروی بود اما این ایده با مخالفت شدید اعضای حزب کمونیست مغولستان «حزب انقلابی خلق مغولستان» روبرو شد و کلًا کنار گذاشته شد. در دهه ۱۹۵۰ روابط بین مغولستان و چین به طرز چشمگیری بهبود یافت. چین به همراه اتحاد شوروی با کمک به ایجاد صنایع بسیاری در اولانباتار و همچنین بلوک‌های آپارتمانی، کمک‌های اقتصادی بسیاری به مغولستان کرد. هزاران کارگر چینی درگیر این پروژه‌ها شدند تا اینکه چین پس از سال ۱۹۶۲ آنها را به قصد فشار به مغولستان برای قطع رابطه با مسکو در تنش بین چین و اتحاد شوروی، از مغولستان فراخواند. پس از آغاز شکاف بین چین و اتحاد شوروی مغولستان از چینی‌ها خالی شد. مغولستان خیلی زود طرف اتحاد شوروی را گرفت و یکی از اولین کشورهای سوسیالیستی بود که با اتحاد شوروی در نزاع با چین همسو شد. استقرار نیروهای اتحاد شوروی در مرز چین و مغولستان از اوایل سال ۱۹۶۳ آغاز شد. در ژانویه سال ۱۹۶۶، با سفر لئونید برژنف به مغولستان، دو کشور پیمان مساعدت امضا کردند و راه را برای حضور نظامی شوروی در مغولستان هموارتر کردند. در فوریه ۱۹۶۷، پس از بدتر شدن تنش بین چین و اتحاد شوروی، مسکو رسماً مستقر کردن لشکر ۳۹ اتحاد شوروی در مغولستان را تصویب کرد. با تشویق اتحاد شوروی، مغولستان مشارکت خود را در کنفرانس‌های حامی کمونیسم و سازمان‌های بین‌المللی افزایش داد. در سال ۱۹۵۵، مغولستان تلاش کرد به سازمان ملل متحد بپیوندد اما نشد. سرانجام مغولستان در سال ۱۹۶۱ رسمًا به عضویت سازمان ملل متحد درآمد. پس از آنکه اتحاد شوروی تهدید کرد که حق ورود به همه کشورهای تازه تجزیه شده ویا استقلال یافته آفریقا را وتو خواهد کرد روابط دیپلماتیک با آمریکا تا نزدیکی پایان جنگ سرد برقرار نبود. مغولستان به دلیل وجود سلاحهای اتمی اتحاد شوروی به عنوان نقطه اختلاف میان اتحاد شوروی و چین تبدیل شد. به دنبال یک سری از پاکسازی‌های حزبی، تسندبال در اوت ۱۹۸۴ به بهانه «پیری و ناتوانی ذهنی» از ریاست جمهوری برکنار شد. برکناری تسندبال با پشتیبانی کامل اتحاد شوروی انجام شد. تسندبال به مسکو مهاجرت کرد و تا زمان مرگش در اثر سرطان در سال ۱۹۹۱ در آنجا بود. ژامبین باتمونخ جایگزین تسندبال شد و با اشتیاق از اصلاحات انجام شده در اتحاد شوروی در سال ۱۹۸۶ توسط میخائیل گورباچف حمایت کرد.
تاریخ > انقلاب ۱۹۹۰ و فروپاشی

در اتحاد شوروی، میخاییل گورباچف سیاست‌های پرستروئیکا و گلشنوست را درپیش گرفت. اصلاحات گورباچف در اتحاد شوروی باعث انجام اصلاحات مشابهی در مغولستان شد. پس از تظاهرات گسترده در زمستان ۱۹۹۰ که به انقلاب ۱۹۹۰ معروف شد، حزب انقلابی خلق مغولستان شروع به کم کردن کنترل‌های خود از سیستم سیاسی کرد. دبیرکل حزب انقلابی خلق مغولستان در ماه مارس استعفا داد و با روی کار آمدن پونسالماگین اوچیربات در ماه مه قانون اساسی اصلاح شد. با حذف نظام تک‌حزبی، قانونی کردن احزاب مخالف، ایجاد یک قوه مقننه ثابت و ایجاد مجدد دفتر رئیس‌جمهور. در ۲۹ ژوئیه ۱۹۹۰، اولین انتخابات در مغولستان برگزار شد.نتایج انتخابات اکثریت آرا را «۸۵٪» برای حزب انقلابی خلق مغولستان بازگرداند و این حزب بر مغولستان حاکم ماند. اتحاد شوروی نیروهای خود را که در مغولستان مستقر بودند بیرون کشید. با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و بلوک شرق در سال ۱۹۹۲، تمامی کمکهای این کشور به مغولستان و دیگر کشورها قطع شد؛ بنابراین حتی مغولستان از چین هم نمی‌توانست کمک بگیرد. خیلی زود حکومت کمونیستی مغولستان ضعیف شد و مجبور به اصلاحات بیشتر. چرا که این کشور نیز مانند شوروی به یک نظام سرمایه‌داری دولتی بدل شده بود و با مشکلات بسیاری روبرو. مغولستان پس از اصلاحات، دیگر عملًا یک کشور کمونیستی یا سوسیالیستی نبود. سرانجام جمهوری خلق مغولستان در سال ۱۹۹۶ رسمًا فروپاشید و حزب انقلابی خلق مغولستان منحل شد.
تاریخ > پس از فروپاشی

پس از انحلال جمهوری خلق مغولستان و تأسیس جمهوری مغولستان، سیاست خارجی و دفاعی مغولستان عمیقاً تغییر یافت: «حفظ روابط دوستانه با فدراسیون روسیه و جمهوری خلق چین در اولویت فعالیت‌های سیاست خارجی مغولستان است». مغولستان یک رابطه متعادل با هر دوی آنها دارد و باعث تقویت همکاری همه‌جانبه در همسایگی خواهد شد.
سیاست

از تأسیس جمهوری خلق مغولستان در سال ۱۹۴۵ تا فروپاشی رسمی آن در سال ۱۹۹۶، تنها حزب سیاسی مجاز و قانونی در مغولستان، حزب انقلابی خلق مغولستان بود. ساختار سیاسی جمهوری خلق مغولستان تقریبًا همانند اتحاد شوروی بود. با این تفاوت که اتحاد شوروی به صورت شورایی اداره می‌شد اما مغولستان همانند دیگر کشورهای سوسیالیستی بود؛ یعنی بیشتر به صورت ریاستی اداره می‌شد تا شورایی.
اقتصاد و جامعه

در آستانه انقلاب ۱۹۲۱، اقتصاد مغولستان توسعه نیافته و راکد و مبتنی بر کشاورزی بود. صنعت تقریباً وجود نداشت. حمل و نقل و ارتباطات ابتدایی بود؛ بانکداری، خدمات و تجارت تقریباً در اختیار چینی‌ها یا سایر خارجی‌ها بود. اکثر مردم گله دار و بی سواد بودند و بخش بزرگی از نیروی کار مرد در صومعه‌ها زندگی می‌کردند و کمترین مشکلی در اقتصاد داشتند. املاک به شکل دام در درجه اول متعلق به اشراف و صومعه‌ها بود. مالکیت بخش‌های باقیمانده اقتصاد تحت تسلط چینی‌ها یا سایر خارجی‌ها بود؛ بنابراین حاکمان جدید مغولستان به کمک اتحاد شوروی و با ساختن یک اقتصاد مدرن سوسیالیستی به توسعه کشور پرداختند. توسعه اقتصادی مغولستان تحت رژیم کمونیستی می‌تواند به سه دوره تقسیم شود: ۱۹۳۹–۱۹۲۱. ۱۹۴۰–۱۹۶۰؛ و ۱۹۶۱ تا ۱۹۹۶. در دوره اول، که جمهوری خلق آن را مرحله «دگرگونی عمومی و دموکراتیک» نامید، اقتصاد در درجه اول کشاورزی و توسعه نیافته بود. پس از اقدامی برای جمع‌آوری دامداران، دامها فقط در دست روستائیان باقی ماند. دولت شروع به توسعه صنعت بر اساس فرآوری محصولات دامپروری و برداشت محصول در مزارع دولتی و صد البته اشتراکی کرد. حمل و نقل، ارتباطات، تجارت داخلی و خارجی و بانکداری و دارایی با کمک اتحاد شوروی ملی شدند. آنها تحت کنترل دولت و سازمان‌های تعاونی مغولی یا شرکت‌های سهامی مغولی و اتحاد شوروی قرار گرفتند. اولانباتار به مرکز صنعتی کشور تبدیل شد. در دوره دوم با نام «ساختن مبانی سوسیالیسم»، کشاورزی رسمًا اشتراکی شد و صنعت با معادن، فرآوری چوب و تولید کالاهای مصرفی متنوع شد. برنامه‌ریزی مرکزی اقتصاد در سال ۱۹۳۱ با یک برنامه ۵ ساله سقط جنین و با برنامه‌های سالانه در سال ۱۹۴۱ آغاز شد. برنامه‌های پنج ساله با برنامه پنج ساله اول (از سال ۱۹۷۵–۵۲) دوباره آغاز شد. کمکهای اتحاد شوروی و پس از سال ۱۹۴۹ چین افزایش یافت و امکان ساخت راه‌آهن سراسری مغولستان، راه‌آهن اولانباتار و پروژه‌های مختلف صنعتی فراهم شد. اگرچه توسعه صنعتی هنوز در اولانباتار متمرکز بود، تمرکززدایی اقتصادی با تکمیل راه‌آهن اولانباتار و تأسیس کارخانجات فرآوری مواد غذایی در مراکز مخصوص آغاز شد. در مرحله سوم که دولت آن را «تکمیل ساخت و ساز از مادی و فنی پایه ای» نامید، سوسیالیسم، شاهد صنعتی شدن بیشتر و رشد کشاورزی بود که بیشتر به عضویت مغولستان به شورای همکاری اقتصادی متقابل در سال ۱۹۶۲ انجامید. پس از تنش بین چین و اتحاد شوروی، کمکهای چین متوقف شد اما همچنان کمکهای مالی و فنی اتحاد شوروی و اروپای شرقی مغولستان را قادر به مدرن سازی و تنوع بخشیدن به صنعت، به ویژه در معدن سازی کرد. مراکز صنعتی جدیدی در باگانور، چویبالسان، دارخان و اردنت ساخته شدند و تولید صنعتی به میزان قابل توجهی افزایش یافت. اگرچه دامپروری راکد بود، با توسعه اراضی بکر توسط مزارع دولتی تولید محصولات زراعی به‌طور چشمگیری افزایش یافت. تجارت خارجی با ملل بلوک شرق رشد چشمگیری داشت. سیستم‌های حمل و نقل و ارتباطات بهبود یافت، ارتباط جمعیت و مراکز صنعتی گسترش یافت و به مناطق دور افتاده روستایی گسترش یافت. در اواخر دهه ۱۹۸۰، مغولستان به یک اقتصاد کشاورزی-صنعتی تبدیل شده بود، اما ناکارآمدی یک اقتصاد برنامه‌ریزی شده و مدیریت شده توسط مرکز و نمونه ای از perestroika در اتحاد جماهیر شوروی، رهبران مغول را وادار به انجام برنامه اصلاحاتی برای توسعه بیشتر اقتصاد کرد که همین اصلاحات باعث سقوط حکومت کمونیستی مغولستان شدند.
نیروی نظامی

ارتش خلق مغولستان (به مغولی: Монголын Ардын Арми یا Монгол Ардын Хувьсгалт Цэрэг) در ۱۸ مارس ۱۹۲۱ به عنوان ارتش ثانویه تحت فرماندهی اتحاد شوروی در دهه ۱۹۲۰ و در طول جنگ جهانی دوم تأسیس شد. در جریان حادثه پی-تان شان، سواره نظام نخبه Qinghai چینی توسط دولت چین اعزام شد تا مغول‌ها و روس‌ها را در سال ۱۹۴۷ از بین ببرد. هدف ارتش خلق مغولستان دفاع ملی، محافظت از تأسیسات کمونیستی محلی و همکاری با نیروهای شوروی در اقدامات نظامی آینده علیه دشمنان بیرونی، تا زمان انقلاب ۱۹۹۰ در مغولستان بود. ارتش خلق مغولستان در اوایل سال ۶۰٪ بودجه دولت را دریافت کرد و از ۲۵۶۰ نفر در سال ۱۹۲۳ به ۴۰۰۰ نفر در ۱۹۲۴ و به ۷۰۰۰ نفر در سال ۱۹۲۷ گسترش یافت. نیروهای مسلح بومی همچنان با گروه‌های اطلاعاتی نیروهای مسلح شوروی و ان‌کی‌وی‌دی (NKVD) در ارتباط بودند. پلیس مخفی مغولستان و مأمورین بوریات مغول کمینترن به عنوان مدیر عمل می‌کردند و قدرت واقعی در این کشور را نشان می‌دادند، هرچند تحت فرماندهی اتحاد شوروی بودند.
یادداشت

↑  (۱۹۲۴—۱۹۴۶)
↑  (۱۹۴۶—۱۹۹۲)
ویلهلم مونکه

| ویلهلم مونکه | ویلهلم مونکه |
| --- | --- |
زاده: ۱۵ مارس ۱۹۱۱ لوبک، امپراتوری آلمان
درگذشته: ۶ اوت ۲۰۰۱ (۹۰ سال) نردراشتت، آلمان
درجه: بریگادفوهرر
یگان:  اس اس
فرماندهی: فرمانده لشکر لایب‌اشتاندارته اس‌اس آدولف هیتلر
جنگ‌ها و عملیات‌ها: جنگ جهانی دوم
نشان‌ها: صلیب آهنین صلیب شوالیه
ویلهلم مونکه (به آلمانی: Wilhelm Mohnke) (زاده ۱۵ مارس ۱۹۱۱ – مرگ ۶ اوت ۲۰۰۱) یک ژنرال آلمانی در دوره رایش سوم و از ۲۰ اوت ۱۹۴۴ تا ۶ فوریه ۱۹۴۵ فرمانده لشکر لایب‌اشتاندارته اس‌اس آدولف هیتلر بود. او جزو ۱۲۰ نفری بود که یگان اس اس را در ۱۹۳۳ تأسیس نمودند. وی همچنین جزو معدود ژنرال‌هایی بود که در واپسین روزهای هیتلر در کنار او مانده بود. او پس از جنگ دستگیر شد و برای بازپرسی به مسکو فرستاده شد و تا ۱۰ اکتبر ۱۹۵۵ در زندانی انفرادی در شوروی محبوس بود. پس از آن آزاد شده و به آلمان بازگشت و باقی زندگی خود را به عنوان شهروندی عادی طی کرد.
با وجود آنکه تلاش‌های فراوانی در بریتانیا برای محاکمه او به دلیل جنایات جنگی در روزهای نخست جنگ جهانی صورت گرفت او تمامی این اتهامات را به شدت رد کرد و بیان داشت که وی هیچ دستوری برای زندانی کردن و اعدام زندانیان بریتانیایی صادر نکرده‌است. او توانست باقی عمر خود را بدون محاکمه و آزاد به عنوان دلال اتومبیل زندگی نماید. وی سرانجام در ۶ اوت ۲۰۰۱ در سن نود سالگی درگذشت.
ویکتور دو لاولی

| ویکتور دو لاولی | ویکتور دو لاولی |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: Victor Auguste de Laveleye
زادهٔ: ۵ نوامبر ۱۸۹۴
درگذشت: ۱۴ دسامبر ۱۹۴۵ (۵۱ سال) ایکسل
ملیت: بلژیک
پیشه: سیاستمدار
ویکتور دو لاولی (انگلیسی: Victor de Laveleye; ۵ نوامبر ۱۸۹۴ – ۱۴ دسامبر ۱۹۴۵) سیاستمدار اهل بلژیک بود.
اسپیگی

| اسپیگی | اسپیگی |
| --- | --- |
روستا: روستا
اسپیگی: اسپیگی
مختصات: ۳۲°۴۰′۲۹″ شمالی ۵۹°۱۷′۱۵″ شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۶۷۴۷۲°شمالی ۵۹٫۲۸۷۵۰°شرقی﻿ / 32.67472; 59.28750: مختصات: ۳۲°۴۰′۲۹″ شمالی ۵۹°۱۷′۱۵″ شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۶۷۴۷۲°شمالی ۵۹٫۲۸۷۵۰°شرقی﻿ / 32.67472; 59.28750
کشور:  ایران
استان: استان خراسان جنوبی
شهرستان: شهرستان خوسف
بخش: بخش جلگه ماژان
دهستان: دهستان براکوه
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
اسپیگی یک روستا در ایران است که در دهستان براکوه شهرستان خوسف واقع شده‌است.
واوکس ان دیولت

| Vaux-en-Dieulet | Vaux-en-Dieulet |
| --- | --- |
Town hall: Town hall
کشور: فرانسه
ناحیه: گرانت است
دپارتمان: آردن
بخش: Vouziers
کانتون: Buzancy
کمون: Argonne Ardennaise
حکومت: حکومت
 • شهردار(2008–2014) : Bernard Bestel
مساحت۱: ۱۱٫۰۳ کیلومتر مربع (۴٫۲۶ مایل مربع)
جمعیت (2008)۲: ۷۰
 • تراکم: ۶٫۳/کیلومتر مربع (۱۶/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان اروپای مرکزی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانی اروپای مرکزی)
کد آماری/کد پستی: 08463 /08240
ارتفاع: ۱۷۷–۳۲۹ متر (۵۸۱–۱٬۰۷۹ فوت)  (avg. ۲۱۵ متر یا ۷۰۵ فوت)
۱ داده‌های فرانسه رودخانه و دریاچه  و یخچال‌ها را در نظر نگرفته‌است > ۱ km² (۰٫۳۸۶ مایل مربع یا ۲۴۷ هکتار) ۲: ۱ داده‌های فرانسه رودخانه و دریاچه  و یخچال‌ها را در نظر نگرفته‌است > ۱ km² (۰٫۳۸۶ مایل مربع یا ۲۴۷ هکتار) ۲
واوکس ان دیولت (به فرانسوی: Vaux-en-Dieulet) یک کمون در فرانسه است که در Canton of Buzancy واقع شده‌است.
خصوصیات

واوکس ان دیولت ۱۱٫۰۳ کیلومترمربع مساحت و ۷۰ نفر جمعیت دارد و ۲۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
وییوو

| وییوو | وییوو |
| --- | --- |
Village: Village
Dwór in Wijewo: Dwór in Wijewo
وییوو: وییوو
مختصات: ۵۱°۵۵′ شمالی ۱۶°۱۲′ شرقی﻿ / ﻿۵۱٫۹۱۷°شمالی ۱۶٫۲۰۰°شرقی﻿ / 51.917; 16.200: مختصات: ۵۱°۵۵′ شمالی ۱۶°۱۲′ شرقی﻿ / ﻿۵۱٫۹۱۷°شمالی ۱۶٫۲۰۰°شرقی﻿ / 51.917; 16.200
کشور:  لهستان
استان‌های لهستان: استان لهستان بزرگ‌تر
County: شهرستان لشنو
گمینا: گمینا وییوو
جمعیت(approx.): ۱٬۲۰۰
وییوو (به لاتین: Wijewo) یک روستا در لهستان است که در گمینا وییوو واقع شده‌است. وییوو ۱٬۲۰۰ نفر جمعیت دارد.
ورنویل سور وین

| Verneuil-sur-Vienne | Verneuil-sur-Vienne |
| --- | --- |
کشور: فرانسه
ناحیه: نوول-آکیتن
دپارتمان: اوت-وین
بخش: Limoges
کانتون: Aixe-sur-Vienne
کمون: Val de Vienne
حکومت: حکومت
 • شهردار(2014–2020) : Pascal Robert
مساحت۱: ۳۴٫۵۲ کیلومتر مربع (۱۳٫۳۳ مایل مربع)
جمعیت (2006)۲: ۳٬۸۹۳
 • تراکم: ۱۱۰/کیلومتر مربع (۲۹۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان اروپای مرکزی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانی اروپای مرکزی)
کد آماری/کد پستی: 87201 /87430
ارتفاع: ۱۸۰–۴۰۲ متر (۵۹۱–۱٬۳۱۹ فوت)
۱ داده‌های فرانسه رودخانه و دریاچه  و یخچال‌ها را در نظر نگرفته‌است > ۱ km² (۰٫۳۸۶ مایل مربع یا ۲۴۷ هکتار) ۲: ۱ داده‌های فرانسه رودخانه و دریاچه  و یخچال‌ها را در نظر نگرفته‌است > ۱ km² (۰٫۳۸۶ مایل مربع یا ۲۴۷ هکتار) ۲
ورنویل سور وین (به فرانسوی: Verneuil-sur-Vienne) یک کمون در فرانسه است که در Canton of Aixe-sur-Vienne واقع شده‌است.
خصوصیات

ورنویل سور وین ۳۴٫۵۲ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۸۹۳ نفر جمعیت دارد.
نیسان پاترول

Motor vehicle
| نیسان پاترول | نیسان پاترول |
| --- | --- |
دید کلی: دید کلی
شرکت: نیسان
نام‌های دیگر: داتسون پاترول (تا ۱۹۸۴) نیسان سافاری (ژاپن، ۱۹۸۰–۲۰۰۷) نیسان آرمادا (آمریکای جنوبی، ۲۰۱۶–اکنون) اینفینیتی کیوایکس۸۰ (۲۰۱۴–اکنون)
تولید: ۱۹۵۱–اکنون (جهان) ۱۹۵۱–۲۰۰۷ (ژاپن)
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
کلاس: بیابانگرد/اس‌یووی اندازه بزرگ
طرح‌بندی: موتور جلو-تمام چرخ متحرک (۱۹۵۱—اکنون) موتور جلو-محور عقب (۱۹۸۰—اکنون)
نیسان پاترول (به ژاپنی: 日産・パトロール)، یک خودروی شاسی‌بلند دو دیفرانسیل (چهارچرخ متحرک) ساخت شرکت نیسان ژاپن است. در سال ۱۹۵۱ نخستین سری از خودروهای دو دیفرانسیل (چهارچرخ متحرک) و بیابان‌گرد کمپانی نیسان به‌نام پاترول، معرفی شد. در سال ۱۹۸۰، تجهیزات لوکس بسیاری بر این خودرو افزوده شد، به‌طوری‌که از آن زمان به بعد، پاترول تنها یک خودرو بیابانی و کوهستانی نیست بلکه خودرویی است در چندین مدل برای سلیقه‌های مختلف. برای اولین بار پاترول دو گونه ۵ در و ۳ در، شاسی‌بلند عرضه شد، و این تغییرات و تنوع همگام با پیشرفت تکنولوژی در صنعت خودرو و به‌کارگیری آن در ساخت پاترول باعث شده که این خودرو به شهرت دست پیدا کند تا جایی که  در کشورهایی چون انگلستان، آلمان، اسپانیا و بلژیک اقدام به برپایی خط تولید آن نمود. نیسان آمریکا تاکنون در شش نسل مختلف تولید شده‌است و در سال ۲۰۱۰ آخرین نسل آن یعنی نسل ششم نیسان امریکا توسط شرکت نیسان معرفی گردید.
پاترول در استرالیا، آمریکای مرکزی و جنوبی، آفریقای جنوبی، بخش‌هایی از آسیای جنوب شرقی و اروپای غربی و همچنین غرب آسیا در دسترس است. Y61 به عنوان یک وسیله نقلیه نظامی در کشورهای آسیایی و خاورمیانه تولید می‌شود. مدل‌های Y61 در کنار Y62 فعلی تولید می‌شوند. پاترول‌های Y60 و Y61 اصلی‌ترین وسایل حمل و نقل نیرو بودند که توسط ارتش ایرلند مورد استفاده قرار می‌گرفت.
نسل اول (سری 4W60، از ۱۹۵۱ تا ۱۹۶۰)

Motor vehicle
| نسل اول (4W60) | نسل اول (4W60) |
| --- | --- |
دید کلی: دید کلی
نام‌های دیگر: نیسان جیپ
تولید: ۱۹۵۱–۱۹۶۰
مونتاژ: ژاپن: هیراتسوکا، کاناگاوا
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
کلاس: بیابانگرد اندازه متوسط
شکل بدنه: ۳ در واگن/ون ۲ در وانت ماشین آتش‌نشانی
طرح‌بندی: موتور جلو-تمام چرخ متحرک
خودروهای وابسته: ویلیس ام‌بی
پیشرانه: پیشرانه
موتور: ۳٫۷ لیتری NAK آی۶ (بنزینی) ۳٫۷ لیتری NB آی۶ (بنزینی) ۴٫۰ لیتری NC آی۶ (بنزینی) ۴٫۰ لیتری P آی۶ (بنزینی)
جعبه‌دنده: ۴ دندهٔ دستی
ابعاد: ابعاد
فاصله بین محورها: ۲٬۲۰۰ میلیمتر (۸۶٫۶ اینچ)
درازا: ۳٬۶۵۰ میلیمتر (۱۴۳٫۷ اینچ)
پهنا: ۱٬۷۴۰ میلیمتر (۶۸٫۵ اینچ)
بلندی: ۱٬۷۲۰ میلیمتر (۶۷٫۷ اینچ)
وزن خالص: ۱٬۵۰۰ کیلوگرم (۳٬۳۰۶٫۹ پوند)
به منظور جوابگویی به احتیاجات ارتش ژاپن (نیاز به خودروهای پرقدرت بیابانی) در سال ۱۹۵۱ اولین خودروی دو دیفرانسیل (چهارچرخ متحرک) کمپانی نیسان به نام پاترول از خط تولید نیسان خارج شد. این خودرو از بسیاری جهات مورد توجه ژاپنی‌ها قرار گرفت، از نظر ظاهری نیز بسیار شبیه به خودرو ویلیس ام‌بی ساخت آمریکا بود.
نسل دوم (سری ۶۰، از ۱۹۵۹ تا ۱۹۸۰)

Motor vehicle
| نسل دوم (۶۰) | نسل دوم (۶۰) |
| --- | --- |
دید کلی: دید کلی
نام‌های دیگر: داتسون پاترول (فلیپین) جونگا پی۶۰ (هند)
تولید: ۱۹۶۰–۱۹۸۰
مونتاژ: ژاپن: هیراتسوکا، کاناگاوا; یوکوهاما; زاما، کاناگاوا (۱۹۶۵–۱۹۸۰) فیلیپین: ماکاتی (۱۹۶۱–۱۹۸۳) هند: جبال‌پور (۱۹۶۵–۱۹۹۹) آفریقای جنوبی: راسلین (۱۹۵۹–۱۹۸۳)
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
کلاس: بیابانگرد اندازه متوسط
شکل بدنه: ۳ در هاردتاپ ۳ در سافت‌تاپ ۳ در واگن/ون ۲ در وانت ماشین آتش‌نشانی
طرح‌بندی: موتور جلو-تمام چرخ متحرک
پیشرانه: پیشرانه
موتور: ۴٫۰ لیتری P آی۶ (بنزینی)
جعبه‌دنده: ۳/۴ دندهٔ دستی
ابعاد: ابعاد
فاصله بین محورها: ۲٬۲۰۰–۲٬۸۰۰ میلیمتر (۸۶٫۶–۱۱۰٫۲ اینچ)
درازا: ۳٬۶۵۰–۴٬۲۵۰ میلیمتر (۱۴۳٫۷–۱۶۷٫۳ اینچ)
پهنا: ۱٬۷۴۰ میلیمتر (۶۸٫۵ اینچ)
بلندی: ۱٬۷۲۰ میلیمتر (۶۷٫۷ اینچ)
نیسان پاترول ۶۰ (مدل دو در؛ ۲۲۰۰ میلی‌متر چرخ محور چرخ) و جی۶۰ (دو در؛ ۲٫۵۰۰ میلی‌متر (۹۸٫۴ اینچ) برای اولین بار در سال ۱۹۶۰ در استرالیا فروخته شد. پاترول‌های فرمان سمت چپ ال۶۰ / جی‌ال۶۰ در خارج از استرالیا فروخته می‌شدند. مشتریان آمریکایی و کانادایی می‌توانستند پاترول را فقط از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۹ بخرند.
پاترول‌ها در آن دوره، از طریق نمایندگی‌های داتسون فروخته می‌شدند و این خودرو، تنها خودرو با نشان کمپانی نیسان تا اوایل دهه ۱۹۸۰ در ایالات متحده بود. نیسان استرالیا اظهار داشت که خودروهای سری ۶۰، نخستین خودروهایی بودند که تا آن زمان توانسته بودند بیابان سیمپسون را بپیمایند.
نسل سوم (سری ۱۶۰، از ۱۹۸۰) > سری ۲۶۰، از ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۳

Motor vehicle
| نسل سوم (۲۶۰) | نسل سوم (۲۶۰) |
| --- | --- |
دید کلی: دید کلی
نام‌های دیگر: ابرو پاترول (اسپانیا، ۱۹۸۶–۱۹۹۳) سانشینگ دسرت کینگ (چین)
تولید: ۱۹۸۶–۲۰۰۲
مونتاژ: اسپانیا: بارسلون
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
کلاس: بیابانگرد اندازه بزرگ
شکل بدنه: ۳ در هاردتاپ ۵ در واگن/ون ۲/۴ در وانت
طرح‌بندی: موتور جلو-محور عقب موتور جلو-تمام چرخ متحرک
پیشرانه: پیشرانه
موتور: ۲٫۴ لیتری Z24 آی۴ (بنزینی) ۲٫۸ لیتری L28 آی۶ (بنزینی) ۲٫۸ لیتری RD28 آی۶ (دیزلی) ۲٫۸ لیتری RD28T آی۶-تی (دیزلی) ۳٫۳ لیتری SD33 آی۶ (دیزلی) ۳٫۳ لیتری SD33T آی۶-تی (دیزلی)
جعبه‌دنده: ۵ دندهٔ دستی
ابعاد: ابعاد
فاصله بین محورها: SWB: ۲٬۳۵۰ میلیمتر (۹۲٫۵ اینچ) LWB: ۲٬۹۷۰ میلیمتر (۱۱۶٫۹ اینچ)
درازا: SWB: ۴٬۲۳۰ میلیمتر (۱۶۶٫۵ اینچ) LWB: ۴٬۶۹۰ میلیمتر (۱۸۴٫۶ اینچ)
پهنا: ۱٬۶۸۹ میلیمتر (۶۶٫۵ اینچ)
بلندی: ۱٬۹۸۰ میلیمتر (۷۸٫۰ اینچ)
نسل چهارم (سری Y60، از ۱۹۸۹)

Motor vehicle
| نسل چهارم (Y60) | نسل چهارم (Y60) |
| --- | --- |
دید کلی: دید کلی
نام‌های دیگر: نیسان سافاری (ژاپن) فورد ماوریک (استرالیا) یونبائو YB2030 (چین؛ شرکت مشارکتی)
تولید: ۱۹۸۷–۱۹۹۷
مونتاژ: ژاپن: هیراتسوکا، کاناگاوا؛ کاندا، فوکوئوکا؛ زاما، کاناگاوا (۱۹۸۷–۱۹۹۳) آفریقای جنوبی: راسلین (۱۹۹۱–۲۰۰۱) اسپانیا: بارسلون (۱۹۸۸–۱۹۹۸) فیلیپین: ماکاتی (۱۹۹۰–۱۹۹۸)، سانتا روسا (۱۹۹۸–۲۰۰۰) چین: ناحیه هوادو
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
کلاس: بیابانگرد اندازه بزرگ
شکل بدنه: ۳ در واگن ۵ در واگن/ون ۲ در وانت
طرح‌بندی: موتور جلو-محور عقب موتور جلو-تمام چرخ متحرک
پیشرانه: پیشرانه
موتور: ۲٫۸ لیتری RD28T آی۶-تی (دیزلی) ۳٫۰ لیتری RB30S آی۶ (بنزینی) ۴٫۲ لیتری TB42S/TB42E آی۶ (بنزینی) ۴٫۲ لیتری TD42 آی۶ (دیزلی)
جعبه‌دنده: ۴ دندهٔ RE4R03A خودکار ۵ دندهٔ FS5R50A دستی
ابعاد: ابعاد
فاصله بین محورها: SWB: ۲٬۴۰۰ میلیمتر (۹۴٫۵ اینچ) LWB: ۲٬۹۷۰ میلیمتر (۱۱۶٫۹ اینچ)
درازا: SWB: ۴٬۲۸۵ میلیمتر (۱۶۸٫۷ اینچ) LWB: ۴٬۸۴۵ میلیمتر (۱۹۰٫۷ اینچ)
پهنا: SWB: ۱٬۹۳۰ میلیمتر (۷۶٫۰ اینچ) LWB: ۱٬۹۳۰ میلیمتر (۷۶٫۰ اینچ)
بلندی: SWB: ۱٬۸۱۰ میلیمتر (۷۱٫۳ اینچ) LWB: ۱٬۸۱۵ میلیمتر (۷۱٫۵ اینچ)
Y60 از لحاظ مکانیکی متفاوت از پیشینیان بود زیرا اولین گشت با سیستم تعلیق سیم پیچ، افزایش راحتی و کار با آفرود بودند. تمام پاترول‌های Y60 دارای یک سیستم تعلیق محور زنده سه حلقه در قسمت جلویی بودند و همه واگن‌ها (SWB , LWB و SWB LW) یک تنظیم پنج پیوندی را در عقب به کار گرفته بودند. فرمان هیدرولیک استاندارد بود. برخی از مدل‌های واگن دارای ترمزهای دیسکی در جلو و عقب بودند در حالی که یوت ترمزهای درام عقب را حفظ می‌کرد. معرفی همگام سازی بر روی دنده‌های معکوس از دیگر پیشرفت‌ها بود. کدهای مدل جایگزین GR و GQ به ترتیب در مدلهای درایو سمت چپ و راست استفاده شد.
بیشتر مدل‌ها دارای دیفرانسیل لغزش محدود عقب بودند و برخی از انواع آن دارای خلاء یا برقی بودند که دارای قفل دیفرانسیل عقب دستی بودند.
مکانیسم رهاسازی نوار چرخش عقب در برخی مدل‌ها ظاهر شده‌است. برخی از Y60ها دارای وینچ جلوی موتور PTO بودند که دارای یک اهرم کنترل داخل کابین در سمت راست چرخ دنده بود.