stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اشغال کرانه باختری توسط اسرائیل
مجازات دسته جمعی > فرزندان

موارد مستند شده هدف قرار گرفتن و قتل کودکان فلسطینی توسط نیروهای اسرائیلی به اولین روزهای درگیری بازمی‌گردد.  پس از جنگ ۱۹۴۸، قبل از اشغال رسمی کرانه باختری توسط اسرائیل، درگیری‌های مرزی بین اسرائیلی‌ها و اعراب با موارد متعددی که شامل تیراندازی سربازان اسرائیلی به فلسطینی‌های غیرمسلح از جمله کودکان می‌شد، یک اتفاق عادی بود.  در جریان یورش بیت جالا در سال ۱۹۵۲، ۴ کودک ۶ تا ۱۴ ساله بر اثر شلیک مسلسل کشته شدند.  در طول انتفاضه اول، کودکان فلسطینی مرتباً دچار جراحات جدی و اغلب کشنده می‌شدند.  انتفاضه اول شاهد دخالت فوق‌العاده بالای نوجوانان فلسطینی بود و اسرائیل را بر آن داشت تا پرتاب سنگ را بر اساس قانون اشغالگری، یک جنایت اعلام کند، طبقه‌بندی ای که برای کودکان و همچنین بزرگسالان اعمال می‌شود و اجازه حبس طولانی مدت خردسالان را می‌دهد.  به نظر می‌رسد بدرفتاری با کودکان فلسطینی در سیستم بازداشت نظامی اسرائیل گسترده، سازمان یافته و نهادینه شده است.   بر اساس یک مطالعه در سال ۲۰۱۳ توسط صندوق بین‌المللی اورژانس کودکان سازمان ملل متحد، که ۱۰ سال از اتهامات بدرفتاری با کودکان در اقدامات نظامی اسرائیل در کرانه باختری را پوشش می‌دهد، اگرچه قوانین بین‌المللی ایجاب می‌کند که با همه کودکانی که در تماس با سیستم‌های قضایی هستند با احترام رفتار شود شواهد ناظران متعدد خارجی در طول یک دهه حاکی از آن است که کودکان فلسطینی تحت بازداشت نظامی اسرائیل از رفتار ظالمانه و تحقیرآمیز رنج می‌برند. در قانون، ممنوعیت چنین اعمالی «مطلق و بدون قید و شرط» است و حتی ملاحظات امنیتی یا تهدید به جنگ نمی‌تواند این قاعده را نادیده بگیرد.
مجازات دسته جمعی > مالیات

در حقوق بین‌الملل هیچ قدرت اشغالگری حق ندارد علاوه بر مالیات‌هایی که قبل از اشغال وجود داشت، مالیات وضع کند.  بر اساس دستور نظامی ۳۱ مورخ ۲۷ ژوئن ۱۹۶۷، اسرائیل سیستم مالیاتی اردن را با یک تغییر قابل توجه در اختیار گرفت: اسرائیلی‌ها که به شهرک‌ها مهاجرت می‌کردند، از مالیات معاف بودند و طبق قوانین اسرائیل مشمول مالیات می‌شدند،  در حالی که تا سال ۱۹۸۸، نرخ بالای مالیات بر درآمد ۵۵ درصد بود. برای افراد دارای درآمد در دهک ۸۰۰۰ دینار فشرده شد به طوری که برای کسانی که ۵۲۳۱ دینار درآمد داشتند اعمال شد. در اسرائیل دهک مالیاتی ۴۸ درصدی برای کسانی اعمال می‌شود که تقریباً دو برابر این مقدار درآمد داشتند.
مجازات دسته جمعی > هزینه‌های اقتصادی کلی

یک مطالعه مشترک توسط وزارت اقتصاد ملی فلسطین و محققان مؤسسه تحقیقات کاربردی اورشلیم نشان داد که تا سال ۲۰۱۰ هزینه‌های اشغالگری تنها در سال ۲۰۱۰ به ۸۴٫۹٪ از کل تولید ناخالص داخلی فلسطین (۶٫۸۹۷ میلیارد دلار آمریکا) رسید).  برآورد آنها برای سال ۲۰۱۴ بیان می‌کند که کل هزینه اقتصادی اشغال گریاسرائیل ۷۴٫۲۷ درصد از تولید ناخالص داخلی اسمی فلسطین یا حدود ۹٫۴۶ میلیارد دلار (آمریکا) بوده است.  هزینه برای اقتصاد اسرائیل تا سال ۲۰۰۷ حدود ۵۰ میلیارد دلار برآورد شد.
وضعیت حقوقی

قانونی بودن خود اشغال، در حالی که بسیار کمتر از نقض خاص حقوق بین‌الملل بشردوستانه مورد پوشش قرار می‌گیرد،    توجه فزاینده‌ای را از سوی دانشمندان و جامعه بین‌المللی به خود جلب کرده است، با قطعنامه‌های متعدد مجمع عمومی سازمان ملل متحد که خود این اشغال را غیرقانونی توصیف می‌کند. محققان تا حد زیادی به این نتیجه رسیده‌اند که صرف نظر از اینکه در ابتدا قانونی بوده است یا خیر، این تصرف در طول زمان غیرقانونی شده است.  دلایل ذکر شده برای غیرقانونی بودن آن عبارتند از استفاده از زور برای اهداف غیرمجاز مانند الحاق، نقض حق تعیین سرنوشت فلسطین، اینکه اشغال خود یک رژیم غیرقانونی «تسلط، سلطه و استثمار بیگانگان» یا ترکیبی از این عوامل است. .  ایال بنونیستی اظهار داشته که امتناع یک اشغالگر از مشارکت با حسن نیت با تلاش برای دستیابی به یک راه حل مسالمت آمیز نه تنها باید غیرقانونی محسوب شود، بلکه باید به عنوان یک الحاق آشکار تلقی شود.  رلف وایلد محقق حقوق بین‌الملل  اظهار می‌دارد که «شیوه رایج برای درک مدت ادامه یافته اشغال… نقض طولانی‌مدت حقوق بین‌الملل است».  با این حال، اسرائیل اشغال این سرزمین را تکذیب می‌کند و معتقد است که حضورش قانونی است.
در ۲۰ اکتبر ۲۰۲۲، هیئت دائمی حقیقت یاب سازمان ملل متحد در مورد مناقشه اسرائیل در فلسطین گزارشی  به مجمع عمومی سازمان ملل منتشر کرد که در آن از شورای امنیت خواست به «اشغال دائمی» اسرائیل پایان دهد و از کشورهای عضو سازمان ملل متحد خواست تا مقامات اسرائیلی را محاکمه کنند. این گزارش «دلایل منطقی» یافت تا به این نتیجه برسد که اشغال «هم‌اکنون بر اساس قوانین بین‌المللی به دلیل ادامه پیدا کردن آن و «سیاست‌های واقعی الحاق» اسرائیل غیرقانونی است». یائیر لاپید، نخست‌وزیر اسرائیل، گفت که این گزارش "سوگیرانه، نادرست، تحریک آمیز و آشکارا نامتوازن" است و توییت کرد که "همه انتقادات از اسرائیل یهودی‌ستیزی نیست، اما این گزارش توسط یهودی ستیزان نوشته شده است… گزارشی کاملاً ضد یهود است».  دیوان بین‌المللی دادگستری (ICJ) درخواست سازمان ملل متحد (سازمان ملل) را در مورد پیامدهای حقوقی ناشی از سیاست‌ها و اقدامات اسرائیل در سرزمین‌های اشغالی فلسطین از جمله بیت‌المقدس شرقی پذیرفت. دادگاه ۲۵ ژوئیه ۲۰۲۳ را برای ارائه اظهارات کتبی و ۲۵ اکتبر ۲۰۲۳ را برای نظرات کتبی بعدی در مورد اظهارات تعیین کرد.
آیا کریسمس برف می‌بارد؟

| آیا کریسمس برف می‌بارد؟ | آیا کریسمس برف می‌بارد؟ |
| --- | --- |
پوستر تبلیغاتی: پوستر تبلیغاتی
نام‌های دیگر: ?Will It Snow on Christmas
هانگول: 크리스마스에 눈이 올까요?
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Keuriseumaseue Nuni Olkkayo?
 :  
نویسنده: لی کیونگ هی
کارگردان: چوی مون-سوک
بازیگران: گو سو هان یه سول سونگ جونگ هو سون‌وو سون
کشور سازنده: کره جنوبی
شمار قسمت‌ها: ۱۶
تولید: تولید
دوربین: چند دوربین
مدت: چهارشنبه و پنجشنبه‌ها ساعت ۲۱:۵۵ (کی‌اس‌تی)
تولیدکننده: آی‌اچ‌کیو
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: سیستم پخش سئول
فرمت تصویر: ۱۰۸۰آی (اچ‌دی‌تی‌وی)
انتشار اولیه: ۲ دسامبر ۲۰۰۹ (۲۰۰۹-12-۰۲) – ۲۸ ژانویه ۲۰۱۰ (۲۰۱۰-01-۲۸)
انتشار: انتشار
پس از: تو زیبایی
پیش از: پزشکان زنان و زایمان
پیوندهای بیرونی: پیوندهای بیرونی
وبگاه: وبگاه
آیا کریسمس برف می‌بارد؟ (به کره‌ای: 크리스마스에 눈이 올까요?; لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Keuriseumaseue Nuni Olkkayo?; انگلیسی: Will It Snow for Christmas?) یک مجموعه تلویزیونی کره جنوبی ۲۰۰۹ در ژانر ملودرام با بازی گو سو، هان یه سول، سونگ جونگ-هو، سون‌وو سون و جو مین-سو است. این مجموعه از ۲ دسامبر ۲۰۰۹ تا ۲۸ ژانویه ۲۰۱۰، چهارشنبه و پنجشنبه‌ها، ساعت ۲۱:۵۵ (کی‌اس‌تی) برای ۱۶ قسمت از اس‌بی‌اس پخش شد.
بازیگران

گو سو در نقش چا کانگ-جین
کیم سو هیون در نقش نوجوانی کانگ-جین
هان یه سول در نقش هان جی-وان
نام جی-هیون در نقش نوجوانی جی-وان
سونگ جونگ هو در نقش پارک ته-جون
سون‌وو سون در نقش لی وو-جونگ
جو مین-سو در نقش چا چون-هی (مادر کانگ-جین)
چون هو-جین هان جون-سو
کیم دو-یون در نقش سو یونگ-سوک
سونگ جونگ کی در نقش هان جی-یونگ (برادر بزرگتر جی-وان)
کیم گی بانگ در نقش چا بو-سان (برادر کوچکتر کانگ-جین)
سو جه-ووک در نقش نوجوانی بو-سان
سوک جین-یی در نقش لی جین-هیوک
یانگ سو-یونگ در نقش نوجوانی جین-هیوک
کیم کوانگ-مین در نقش سو جه-هیون
کیم جون-هیونگ در نقش کیونگ-سو
مین جی-یونگ در نقش خانم سون
کیم این-ته در نقش نو گیو-سو
کیم هیونگ-بوم در نقش کیم جونگ-پیل
یو مین-جو در نقش سونگ یون-جو
دو جی-هان در نقش پارک جونگ-سوک
بک سونگ-هیون
کیم کوانگ-کیو در نقش معلم کانگ-جین
ریتینگ

براساس TNS Media Korea، قسمت‌های یک و دو به رتبه‌بندی ۸٫۶٪ و ۷٫۷٪ در سراسر کشور دست یافتند و در برابر رقبای خود آیریس در کی‌بی‌اس و قهرمان در ام‌بی‌سی در رتبهٔ دوم قرار گرفت. رتبه‌بندی برای تکرار قسمت‌های یک و دو، ۸٫۷٪ و ۱۱٫۴٪ در سراسر کشور ثبت شده‌است و از پخش اصلی آن پیشی گرفته‌است.
| تاریخ | قسمت | سراسر کشور | سئول |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲ دسامبر ۲۰۰۹ | ۱ | ۸٫۶٪ (بیست و یکم) | ۹٫۰٪ (بیستم) |
| ۳ دسامبر ۲۰۰۹ | ۲ | ۷٫۷٪ (بیست و چهارم) | (<۸٫۷٪) |
| ۲۰۰۹-۱۲-۰۹ | ۳ | ۷٫۲٪ (بیست و هفتم) | (<۸٫۲٪) |
| ۱۰ دسامبر ۲۰۰۹ | ۴ | ۷٫۸٪ (نوزدهم) | ۷٫۵٪ (بیستم) |
| ۱۶ دسامبر ۲۰۰۹ | ۵ | ۹٫۹٪ (شانزدهم) | ۱۰٫۳٪ (چهاردهم) |
| ۱۷ دسامبر ۲۰۰۹ | ۶ | ۹٫۴٪ (شانزدهم) | ۹٫۵٪ (پانزدهم) |
| ۲۳ دسامبر ۲۰۰۹ | ۷ | ۱۶٫۴٪ (پنجم) | ۱۶٫۷٪ (چهارم) |
| ۲۴ دسامبر ۲۰۰۹ | ۸ | ۱۵٫۶٪ (چهارم) | ۱۶٫۰٪ (چهارم) |
| ۶ ژانویه ۲۰۱۰ | ۹ | ۱۴٫۵٪ (هشتم) | ۱۴٫۵٪ (هفتم) |
| ۷ ژانویه ۲۰۱۰ | ۱۰ | ۱۲٫۷٪ (دهم) | ۱۲٫۵٪ (یازدهم) |
| ۱۳ ژانویه ۲۰۱۰ | ۱۱ | ۱۰٫۸٪ (پانزدهم) | ۱۰٫۱٪ (شانزدهم) |
| ۱۴ ژانویه ۲۰۱۰ | ۱۲ | ۱۱٫۵٪ (دوازدهم) | ۱۱٫۸٪ (یازدهم) |
| ۲۰ ژانویه ۲۰۱۰ | ۱۳ | ۹٫۷٪ (هجدهم) | ۹٫۸٪ (شانزدهم) |
| ۲۱ ژانویه ۲۰۱۰ | ۱۴ | ۱۰٫۷٪ (دوازدهم) | ۱۰٫۱٪ (سیزدهم) |
| ۲۷ ژانویه ۲۰۱۰ | ۱۵ | ۹٫۱٪ (نوزدهم) | ۸٫۹٪ (نوزدهم) |
| ۲۸ ژانویه ۲۰۱۰ | ۱۶ | ۱۰٫۹٪ (یازدهم) | ۱۰٫۸٪ (یازدهم) |
| میانگین | میانگین | ۱۰٫۸٪ | - |
منبع: TNS Media Korea
انتخابات ریاست‌جمهوری سنگاپور (۲۰۲۳)

انتخابات ریاست‌جمهوری سنگاپور (انگلیسی: 2023 Singaporean presidential election) در تاریخ ۱ سپتامبر ۲۰۲۳ در سنگاپور برگزار می‌شود. این ششمین انتخابات ریاست‌جمهوری منتخب سنگاپور و همچنین سومین انتخاباتی خواهد بود که بیش از یک نامزد در آن شرکت می‌کنند. حلیمه یعقوب، رئیس‌جمهور فعلی، که در سال ۲۰۱۷ بدون هیچ مخالفتی انتخاب شده بود، مجدداً در انتخابات شرکت نمی‌کند.
کاندیداهایی که در این انتخابات رقابت می‌کنند عبارتند از: ثارمان شانموگاراتنام، نگ کوک سونگ و تان کین لیان، که همگی شخصیت‌های مستقل یا از احزاب سیاسی که قبلاً در آن عضویت داشته و استعفا داده‌اند می‌باشند.
ثارمان شانموگاراتنام با کسب ۷۰/۴۰ درصد آرا، با اختلاف بی‌سابقه‌ای به نسبت انتخابات قبلی، پیروزی قاطعی در انتخابات ۲۰۲۳ کسب کرد. او همچنین اولین نامزد غیر چینی است که مستقیماً به ریاست‌جمهوری برگزیده می‌شود. آرای سایر نامزدها بسیار تقسیم شده بود، به طوری که نگ کوک و تان کین، کاندیداهای دو بار ریاست‌جمهوری به ترتیب ۱۵/۷۲٪ و ۱۳/۸۸٪ آرا را به دست آوردند، ثارمان قرار است در ۱۴ سپتامبر به عنوان نهمین رئیس‌جمهور سنگاپور دوره خود را آغاز نماید.
اودیسئوس

اودیسئوس (به یونانی: Ὀδυσσεύς)، یا به تلفظ لاتین اولیس (به لاتین: Ulysses) در اساطیر یونانی فرزند لائرتز پادشاه افسانه‌ای شهر ایتاکا از جزایر دریای ایونیا و آنتیکلیا، همسر پنلوپه و یکی از برجسته‌ترین رهبران یونانیان در جنگ تروآ، و قهرمان کتاب ادیسه اثر شاعر نابینای یونانی هومر بود. وی به هوش و خرد معروف است و مثل انسان آواره‌ای است که تقدیر او را از وطن دور می‌کند.
در جنگ تروا

اودیسئوس در جنگ تروآ به همراه آشیل به آسیا آمد و در جریان فتح شهر مذکور هنگامی که یونانیان امیدی به پیروزی نداشتند اسبی چوبین ساخت و به همراه تعدادی از سربازان خود در اسب پنهان شد. ارتش یونان وانمود کرد که شکست خود را قبول کرده و اسب را به عنوان هدیه به مردم تروا پیشکش می‌کند. تروایی‌ها متوجهٔ حیلهٔ دشمن خود نشدند و اسب را وارد شهر کردند و به جشن و پای کوبی پرداختند. نیمه شب که تروایی‌ها مست و مدهوش به خواب رفته بودند، اودیسئوس به همراه یاران خود از اسب بیرون آمد و دروازه‌های شهر را گشود و ارتش یونان وارد شهر شد.
آن شب یونانیان بسیاری از مردم تروا را کشتند و شهر را غارت کردند، اما اتفاقی که در آن شب زندگی اودیسئوس را دگرگون کرد، این بود که وی به تاراج معبد پوزئیدون (نپتون رمی) پرداخت و مجسمهٔ او را شکست، کاهنهٔ معبد، کاساندرا بر اثر این کار اودیسئوس را نفرین کرد، و از خدا خواست او را آواره کنند و چنین هم شد.
اودیسئوس ده سال راه خود را در دریا گم کرد و دچار انواع بلایا شد. در سیسیل یکی از سیکلوپ‌ها، که غول‌های یک چشم عظیم‌الجثه بودند به نام پولیفموس، اودیسئوس را در غار خود زندانی می‌کند و همراهان او را می‌خورد و اودیسئوس با شرابی که همراه دارد سیکلوپ را مست و با هیزم برافروخته چشم او را کور می‌کند و فردا صبح در حالی که زیر شکم قوچ سیکلوپ پنهان شده فرار می‌کند.
اودیسئوس با رسیدن به جزیره کورفو، مورد پذیرایی این مردمان قرار می‌گیرد و با کشتی که در اختیار او می‌گذارند عازم ایتاکا می‌شود. اما پوزئیدون این کشتی را تبدیل به سنگ می‌سازد و اطراف کورفو را با کوهی محصور می‌کند. کشتی اودیسئوس در طوفان درهم می‌شکند. در این سرگردانی‌ها با دو نمف ازدواج می‌کند و بسیاری از درون‌مایه‌های سفر او برگرفته از سفر آرگونات‌ها و دربردارنده اطلاعاتی در مورد دریا و به ویژه مدیترانه غربی و منطقه‌ای است که یونانیان از سده هشتم پیش از میلاد در آن جا خواست‌های بسیار داشتند. هومر در کتاب اودیسه این بلایا را به تفصیل شرح می‌دهد.
پس از جنگ تروا

اودیسئوس پس از ده سال سرگردانی از تروا بازگشت و دریافت که اشراف ایتاکا اموال او را چپاول کرده، جویای ازدواج با همسر او پنلوپه هستند. پنلوپه در غیاب اودیسئوس با تمهیدی خواستاران خود را فریب داده و تدبیر چنین بود که گفته بود هر وقت کفنی را که برای اودیسئوس می‌دوخت، تمام شود، به ازدواج تن خواهد داد و هر شب، آنچه را بافته بود، می‌گشود.
بازگشت اودیسئوس به هنگام بود و او توانست از دشمنان خود انتقام بگیرد. اودیسئوس به هیئت گدایی ناشناس به کاخ خود وارد شد و در مسابقه‌ای که مدعیان باید با کمان اودیسئوس تیراندازی می‌کردند، شرکت جست و برنده شد، و تمام مخالفان خود را، که قصد وصلت با همسر او و پادشاهی ایتاکا داشتند به هلاکت رساند.
سرانجام اودیسئوس

پس از شکست مدعیان، اودیسئوس برای ادای نذرهای خود عازم سفر می‌شود و در پیروی از دستوری که روح تیرزیاس به او داده است، در شمال غربی یونان مردمی را می‌یابد که با پارو گندم خود را باد می‌دهند و از کاه جدا می‌کنند و دریا را نمی‌شناسند. اودیسئوس به دستور تیرزیاس، قربانی خود را در آن جا انجام می‌دهد و با ملکه تس‌پروت ازدواج می‌کند و زمانی به ایتاکا بازمی‌گردد که پسر او به سن رشد رسیده و سلطنت را بدو واگذار می‌کند.
در ایتاکا، اودیسئوس سرانجام به دست پسری که از کورکه دارد، یعنی تلگونوس کشته می‌شود. تلگونوس که در جستجوی پدر است، تعدادی از گاوهای پدر را می‌دزدد و به هنگامی که اودیسئوس در تعقیب اوست، با نیزه زهردارِ تلگونوس مجروح و کشته می‌شود. این نیزه که در حقیقت دم یک سفره ماهی سمی است را تلگونوس از کشتی پرتاب می‌کند و پیشگویی تیرزیاس از مرگ اودیسئوس تحقق می‌یابد.
تیرزیاس گفته بود که مرگ وی از جانب دریا فرامی‌رسد. وقتی تلگونوس از کار خود آگاه می‌شود، کالبد پدر را به سرزمین مادری می‌برد تا مادرش کورکه او را جاودان سازد. تلگونوس پس از این ماجرا با پنلوپه ازدواج می‌کند. پسر دیگر کورکه از اودیسئوس، لاتینوس نام دارد و او یا دختر او ائنه، نیای مردم روم هستند.
مصر
نام

نام مصر از ریشهٔ سامی است و با نام‌های دیگر زبان‌های سامی برای مصر از جمله מִצְרַיִם (میتزراییم) عبری هم‌ریشه است. نام مصر به معنی «دو تنگه» است و به جدایی میان دو دودمان بخش‌های شمالی و جنوبی مصر اشاره دارد. واژهٔ مصر در اصل خود معانی شهر، تمدن، کلان‌شهر، زمین، و مرز هم می‌داده است. مصری‌ها سرزمین خود را «کی مِسْت» می‌نامیدند که به معنی سیاه است، زیرا زمین‌های مصر را زمین سیاه و اراضی کویرها را زمین سرخ می‌دانستند. اسم مصر که در اغلب السنهٔ اروپایی «اِگیپت» یا «اِژیپت» است و فقط در تلفظ آن جزئی اختلافی بین زبان‌های مختلف اروپایی هست، از لفظ «خی کُپتا» است: فینیقی‌ها منفیس را چنین می‌نامیدند و از فینیقی‌ها این لفظ به اروپا سرایت کرد. «خی کُپتا» هم از لغت مصری «خاتْ‌کاپْ‌تا» آمده که به معنی «معبد روح پتا» است.
تاریخ

مقاله‌های اصلی: تاریخ مصر و مصر پیش از تاریخ
تمدن در منطقه کنونی مصر که در کناره رود نیل شکل گرفته در زمره کهن‌ترین تمدن‌ها به‌شمار می‌آید که از حدود ۴ هزار سال پیش از میلاد موجود است. مصر باستان سرزمین فرعون‌ها بود و آثار تاریخی برجسته‌ای چون اهرام سه‌گانه و نیایشگاه بزرگ را از آن دوران به یادگار دارد. در اسطوره‌های سامی محل برآمدن پیامبرانی مانند یوسف و موسی را در همان دوران و در سرزمین مصر آورده‌اند.
تاریخ > مصر در دوره ایرانی

مقالهٔ اصلی: تاریخ مصر در دوره ایرانی
دولت قدیم مصر در سال ۵۲۴ پ. م به دست ایرانی‌ها سقوط کرد. این کشور در روزگار هخامنشی و همچنین در دوران ساسانی (در عهد خسرو پرویز و به مدت ده سال) بخشی از شاهنشاهی ایران بود.
حضور هخامنشیان در مصر به دوران کمبوجیه پسر کوروش بازمی‌گردد. او در سال ۵۲۵ پ. م، در لشکرکشی به مصر توانست مقابل فرعون پسامتیک سوم از دودمان بیست و ششم مصر پیروز شود و آن کشور را به یکی از ساتراپی‌های هخامنشی تبدیل کند، این ساتراپی قسمتی از کشور لیبی را نیز شامل می‌شد.
در سال ۳۳۲ پ. م اسکندر مقدونی این سرزمین را تصرف نمود و تا سال بعد دودمان بطلمیوسی که از جانشینان اسکندر بودند، بر آن حکمفرما بودند.
تاریخ > مصر در دوره ایرانی > مملکت عربی

مقالهٔ اصلی: تاریخ مصر اسلامی
در سال ۶۴۱ میلادی (۱۹ هجری قمری) در زمان خلیفه دوم، عمر، عرب‌های مسلمان این کشور را تسخیر کردند. مصری‌ها که از تسلط سیاسی و فرهنگی بیزانسی‌ها ناخرسند بودند، هنگام ورود اعراب در برابر آن‌ها ایستادگی نکردند و والیان مصر که از طرف خلفا برای اداره مصر اعزام می‌شدند، با «اهل ذمه» و به ویژه ساکنان اصلی مصر یعنی «قبطی‌ها» بر اساس عهدنامه‌ها و پیمان‌ها رفتار می‌کردند. شرایط پیمان‌ها به گونه‌ای بود که موجب استحکام روابط اعراب فاتح با بومیان مصر می‌شد. پس از فتح مصر، تعداد زیادی عرب و مسلمان به این سرزمین وارد شدند. با آمدن قبایل عربی به مصر و افزایش تماس دو گروه مسلمان و قِبطی‌ها، زمینه‌های پذیرش فرهنگ اسلامی در مصر فراهم شد. شماری از مصری‌ها تا پایان حکومت سفیانیان، مسلمان و عرب شده بودند، اما این روند، در دوره‌های بعدی و طی دو قرن پس از اسلام به‌طور تدریجی صورت گرفت تا سرانجام مصر یک مملکت عربی شد.
روند عربی شدن زبان مصری‌ها چندی به طول انجامید و کاربرد زبان عربی در این منطقه از سده نهم میلادی به این‌سو شدت گرفت. سیاست فرمانروایان عرب حاکم بر مصر این بود که با وجود ناآشنا بودن مردم مصر با زبان عربی این فرمانروایان از همان آغاز تمامی نوشته‌های رسمی را به عربی صادر کردند. این حاکمان ولی، علاقه زیادی به مسلمان کردن مردم مصر نشان نمی‌دادند.
با این حال، مسلمان شدن مردم مصر با عرب‌زبان شدن آن‌ها همراه نبود و اسلامی‌سازی مصر سده‌ها پس از عرب‌زبان شدن آن‌ها به انجام رسید. با این‌که زبان عربی از سده نهم میلادی در مصر گسترش یافت دین اسلام تنها در سده چهاردهم تبدیل به دین اکثریت مصری‌ها شد.
تاریخ > دوره عثمانی

مقاله‌های اصلی: ایالت مصر و سلسله خدیوی مصر
مصر همواره از سرزمین‌های مهم برای حکومت اسلامی بوده و تا سال ۱۵۱۷ میلادی که دولت عثمانی بر مصر تسلط یافت در دست خلفای اموی و عباسی و فاطمی بود. در سال ۱۷۹۸ ناپلئون بناپارت به مصر لشکرکشی کرد و در سال ۱۸۰۵ میلادی محمدعلی پاشا از طرف دولت عثمانی حاکم آنجا شده و دودمان جدید مصر را تشکیل داد.
تاریخ > سلطنت مصر

مقالهٔ اصلی: سلطنت مصر
برای مدت‌ها مصر تحت‌الحمایه بریتانیای کبیر بود ولی پس از جنگ جهانی اول بر اثر فشار مردم، استقلال مصر را اعلام کرد. در جنگ جهانی دوم طی سال‌های ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۳ با اینکه مصر بیطرفی خود را اعلام کرده بود اما سرزمین‌های غربی آن در حاشیه دریای مدیترانه از صحنه نبردهای سنگین بین ارتش آلمان و ارتش بریتانیا بود و با آن‌که آلمانی‌ها فاصله چندانی با کانال سوئز نداشتند، اما در منطقه‌ای به نام العلمین شکست خوردند و همین شکست نقطه آغاز شکست‌های دیگر آن‌ها شد.
مصر در سال ۱۹۴۵ به عضویت سازمان ملل متحد درآمد. در سال ۱۹۵۶ جمال عبدالناصر به ریاست جمهوری فرانسه به مصر حمله کردند، اما با پشتیبانی شوروی و بی‌طرفی آمریکا، بدون نتیجه خاتمه یافت. در طی سال‌های بعد دو جنگ دیگر نیز بین مصر و دیگر کشورهای عربی با اسرائیل رخ داد. (۱۹۶۷ و ۱۹۷۳)
تاریخ > جنگ شش‌روزه

مقالهٔ اصلی: جنگ شش‌روزه
جنگ شش‌روزه ۱۹۶۷ نبردی بود که از ۵ ژوئن تا ۱۰ ژوئن ۱۹۶۷ میان اسرائیل و کشورهای عربی مصر، سوریه و اردن رخ داده و با پیروزی مطلق اسرائیل به پایان رسید. این نبرد نقطه اوج بحرانی بود که از تاریخ ۱۵ مه تا ۱۲ ژوئن ۱۹۶۷ به درازا انجامید و در آن اسرائیل با شکست ارتش چند کشور عربی قسمتی از خاک آن‌ها را تصرف کرد.
این جنگ با حمله هوایی ناگهانی اسرائیل به پایگاه‌های هوایی مصر در ۵ ژوئن ۱۹۶۷ آغاز شد و اسرائیل طی ۶ روز موفق شد تا نوار غزه و صحرای سینا را از کنترل مصر، شرق اورشلیم و کرانه باختری رود اردن را از کنترل اردن و بلندی‌های جولان را از کنترل سوریه خارج کند. کشورهای عربی همچون عراق، عربستان سعودی، تونس، سودان، مراکش، الجزایر، لیبی و کویت نیز به اسرائیل اعلام جنگ داده و با اعزام نیروهای کمکی به یاری اردن، مصر و سوریه شتافتند. نتایج این جنگ در ساخت ژئوپلیتیک منطقه تأثیرگذار بوده است.
تاریخ > بهار عربی در کشور مصر

مقالهٔ اصلی: انقلاب ۲۰۱۱ مصر
در سال ۲۰۱۱ طی انقلابی حسنی مبارک رئیس‌جمهور این کشور برکنار شد و محمد مرسی با انتخابات جایگزین او شد. در سال ۲۰۱۳ ارتش در راستای اعتراضات مردمی علیه محمد مرسی کودتا کرد و دولت وی را سرنگون نمود. در انتخاباتی که چند ماه بعد برگزار شد، عبدالفتاح سیسی به عنوان رئیس‌جمهور مصر انتخاب شد.
پایتخت‌های پیشین مصر

منف: (۳۱۰۰ پ. م - ۲۱۸۰ پ. م) نخستین پایتخت مصر
اهناسیا: (۲۱۸۰ پ. م - ۲۰۶۰ پ. م)
ممفیس، تیب یا طیبه :(۲۰۶۰ پ. م - ۱۷۸۵ پ. م) بار اول پایتختی
اواریس :(۱۷۸۵ پ. م - ۱۵۸۰ پ. م)
تبس: (۱۵۸۰ پ. م - ۱۰۸۵ پ. م) بار اول پایتختی
تانیس :(۱۰۸۵ پ. م - ۹۴۵ پ. م)
تبس: (۹۴۵ پ. م - ۶۳۳ پ. م) بار دوم پایتختی
سائیس :(۶۳۳ پ. م - ۵۲۵ پ. م)
منفیس: (۵۲۵ پ. م –۳۳۲ پ. م)
اسکندریه :(۳۳۲ پ. م - ۶۴۱ بعد از میلاد)
فُسطاط: (۶۴۱ ب. م - ۷۵۰ ب. م) بار اول پایتختی
عسکر: (۷۵۰–۸۶۸ ب. م)
قطائع: (۸۶۸–۹۰۵ ب. م)
فسطاط (۹۰۵–۹۶۹ ب. م) بار دوم پایتختی
قاهره: (۹۶۹ ب. م - تا امروز) پایتخت کنونی
تقسیمات کشوری

کشور مصر به ۲۷ استان بخش می‌شود:
بحیره
دقهلیه
دمیاط
غربیه
شرقیه
منوفیه
قلیوبــیه
اسماعیلیه
سوئز
♦
| ن ب واستان‌های مصر | ن ب واستان‌های مصر | ن ب واستان‌های مصر |
| --- | --- | --- |
| ناحیه |    استان  |  |
| مصر علیا |    اسوان ·   اسیوط ·   بنی‌سویف ·   فیوم ·   اقصر ·   منیا ·   وادی‌الجدید ·   قنا ·   بحرالاحمر ·   سوهاج  |  |
| مصر میانه |    قاهره ·   جیزه   |  |
| مصر سفلی |     اسکندریه ·   بحیره ·   دقهلیه ·   دمیاط ·   غربیه ·   کفرالشیخ ·   مطروح ·   منوفیه ·   قلیوبیه ·   شرقیه  |  |
| کانال |     اسماعیلیه ·   پورت‌سعید ·   سوئز  |  |
| سینا |     سینای شمالی ·   سینای جنوبی  |  |
| استان سابق |     ۶ اکتبر ·   حلوان  |  |
رده:استان‌های مصر رده:تقسیمات کشوری: رده:استان‌های مصر رده:تقسیمات کشوری
چگالی جمعیت در بیشتر این استان‌ها هزار نفر در کیلومتر مربع است درحالی‌که در سه استان بزرگ مصر تراکم جمعیت تنها ۲ نفر در کیلومتر مربع است.
مردم > شاخص‌های اصلی

میانگین سنی در مصر ۲۴/۶ سال است.
امید به زندگی برای مردان ۷۲٫۵ و برای زنان ۷۵٫۵ سال است.
۴۳٪ جمعیت ساکن مناطق شهری هستند.
مردم > قبیله‌های مصر

تیره‌ها و قبیله‌های ساکن مصر از این قرارند:
تیره‌های طواره
ترابین
مزینه
اولاد سعید
جبالیه
علیقات
صوالحه
تیره‌های تیاهه
همچنین می‌توان به زاغه نشینان اشواعیت اشاره کرد.
مردم > تبار بر اساس ژنتیک

بر اساس بررسی‌های ژنتیک ۶۸ درصد مردم مصر از تبار بومیان آفریقای شمالی، ۱۷ درصد تبار عرب، ۴ درصد یهودی تبار، ۳ درصد تبار آفریقای شرقی، ۳ درصد تباری از آسیای کوچک (شامل تمام اقوام بومی باستان قبل از ترک‌ها به‌ویژه یونانی‌ها) و ۳ درصد از تبار جنوب اروپا و دو درصد از سایر تبارهای اقلیت هستند.
جغرافیا

مصر، سرزمین و کشوری است در شمال و شمال شرقی قاره آفریقا که مساحت آن ۱٬۰۱۰٬۴۰۸ کیلومتر مربع بوده و از دیدگاه وسعت بیست و هشتمین کشور جهان محسوب می‌شود. تنها ۵٫۵ درصد از مساحت مصر برای سکونت استفاده می‌شود. ۹۴٫۵ درصد باقیمانده یک بیابان غیرقابل سکونت است.
در شمال مصر دریای مدیترانه و در شرق آن دریای سرخ قرار دارد. از سمت جنوب با سودان و از سوی غرب با کشور لیبی همسایه است. البته از ناحیه صحرای سینا به اسرائیل نیز مرتبط می‌شود. پایتخت مصر شهر قاهره است و از دیگر شهرهای مهم آن می‌توان به اسکندریه، اسوان، جیزه، فیوم و پورت سعید اشاره کرد. شهرهایی مانند سلوم، بردیا، سیدی برانی، مطروح و العلمین نیز به سبب وقایعی که طی جنگ جهانی دوم در آن‌ها به وقوع پیوست مشهور شده‌اند.
در شرق و شمال شرقی این کشور شبه جزیره‌ای است که شبه جزیره سینا خوانده می‌شود و تا پیش از سده نوزدهم در قسمتی به خاک مصر پیوسته بود. اما در سده بیستم کانالی حفر کردند که آن را از خاک مصر جدا کرد و دریای سرخ را به دریای مدیترانه پیوند داد. نام آن، کانال سوئز است که ۱۶۸ کیلومتر طول دارد و چون مسیر ارتباطی میان سه قاره اروپا، آسیا و آفریقا به حساب می‌آید، از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است.
سرزمین مصر به سه قسمت تقسیم می‌شود:
مصر آخرین کشوری است که رود نیل از آن می‌گذرد و سپس به دریای مدیترانه می‌ریزد. به این خاطر در محل پیوستن آن به دریا، دلتای نیل به‌وجود آمده که سرزمین اصلی کشاورزی این کشور است. در اطراف این رود نیز کشاورزی رونق بسیار دارد به‌طوری‌که تنها نقاط آباد مصر سواحل نیل است.
جغرافیا > شهرها

بزرگ‌ترین شهرهای مصر:
| شهر | جمعیت(۲۰۲۰) |
| --- | --- |
قاهره: ۷٬۷۳۵٬۰۰۰
اسکندریه: ۳٬۸۱۲٬۰۰۰
جیزه: ۲٬۴۴۳٬۰۰۰
پورت سعید: ۵۳۸٬۰۰۰
سوئز: ۴۸۸٬۰۰۰
محله الکبری: ۴۳۱٬۰۰۰
اقصر: ۴۲۲٬۰۰۰
اسیوط: ۴۲۱٬۰۰۰
| استان‌ها> استان | استان‌ها> شهرها | استان‌ها> استان | استان‌ها> شهرها | استان‌ها>  | استان‌ها>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| اسکندریه | ۲۳ | جنوب سیناء | ۶ |  |  |
| اسماعیلیه | ۷ | شمال سیناء | ۶ |  |  |
| اسوان | ۲۳ | شرقیه | ۱۹ |  |  |
| اسیوط | ۱۰ | غربیه | ۱۲ |  |  |
| استان بحر الاحمر | ۶ | فیوم | ۵ |  |  |
| بُحیره | ۱۷ | قاهره | ۳۰ |  |  |
| بنی سویف | ۲۵ | قلیوبیه | ۸ |  |  |
| پورت‌سعید | ۱۹ | قنا | ۱۲ |  |  |
| جیزه | ۱۲ | کفر الشیخ | ۱۰ |  |  |
| دقهلیه | ۱۸ | مطروح | ۳۰ |  |  |
| دمیاط | ۴ | منوفیه | ۲۲ |  |  |
| سوهاج | ۱۱ | منیا | ۱۰ |  |  |
| سویس | ۴ | وادی الجدید | ۷۰ |  |  |
سیاست > رئیس‌جمهورهای مصر > جمال عبدالناصر

جمال عبد الناصر (۱۵ ژانویه ۱۹۱۸ (میلادی) - ۲۸ سپتامبر ۱۹۷۰) از ۱۹۵۴ تا تاریخ مرگش سال ۱۹۷۰ رهبر مصر بود. جمال عبدالناصر به لحاظ روحیه ناسیونالیستی خود در بین عرب‌ها مشهور می‌باشد. نهضت پان‌عربیسم ناصر که بعد از او پایه گذارشد، در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ طرفداران زیادی داشت و هنوز هم بعد از سال‌ها از مرگ او بین عرب‌های طرفدار دارد.
از اقدامات مهم سیاسی او می‌توان به جنگ شش روزه عرب‌ها و اسرائیل و توافقنامه کانال سوئز نام برد. جمال عبد الناصر بر اثر سکته قلبی فوت کرد.
وی یکی از کسانی بود که نام خلیج فارس را به نام خلیج عربی خواند و دستور داد تا در تمام مدارس و ادارات مصر، از عنوان «خلیج عربی» استفاده کنند و در نقشه‌های چاپ آن کشور از این نام استفاده شود.
سیاست > رئیس‌جمهورهای مصر > محمد انور السادات

محمد انور السادات سیاست‌مدار و نظامی مصری و برنده جایزه صلح نوبل، سومین رئیس‌جمهوری مصر بود. وی سمت رئیس‌جمهوری کشور مصر را از تاریخ ۱۵ اکتبر ۱۹۷۰ تا روز به قتل رسیدنش به دست جهاد اسلامی در تاریخ ۶ اکتبر ۱۹۸۱ به عهده داشت.
سیاست > رئیس‌جمهورهای مصر > حسنی مبارک

مُحَمَّد حُسنی سید مُبارَک (زاده ۴ مه ۱۹۲۸) از ۱۴ اکتبر ۱۹۸۱ تا فوریه ۲۰۱۱ (۲۲ بهمن ۱۳۸۹) چهارمین رئیس‌جمهوری جمهوری عربی مصر بود.
مبارک پس از ترقی در نیروی هوایی مصر تا مقام «نایب رئیس‌جمهور» بالا رفت و پس از ترور انور سادات در ۶ اکتبر ۱۹۸۱ به ریاست جمهوری رسید.
طبق قانون سال ۱۹۷۱ مصر مبارک کنترل کامل کشور را بر عهده داشت و قبل از قیام مردم مصر به عنوان رئیس‌جمهور مصر از قدرتمندترین حاکمان منطقه به‌شمار می‌رفت.
اما در پی اعتراضات گسترده مردم مصر؛ حسنی مبارک در تاریخ ۱۱ فوریه ۲۰۱۱ (۲۲ بهمن ۱۳۸۹) از ریاست جمهوری مصر استعفا داد. حکومت را به ارتش واگذار کرد و به شرم الشیخ رفت.