تسخیر سلسله سونگ توسط مغول
مرحله دوم (۱۲۵۱–۱۲۶۰)

حملات مغول‌ها به سانگ جنوبی با انتخاب منگوقاآن به عنوان خان بزرگ در سال ۱۲۵۱ شدت گرفت. مغول‌ها پس از عبور از دشت چنگدو در سیچوان، پادشاهی دالی در یوان‌نان امروزی را در سال ۱۲۵۳ فتح کردند. سپس در سال ۱۲۵۴، مغول‌ها محاصرهٔ هوجو را آغاز کردند، اما به سرعت عقب‌نشینی کردند. برادر منگوقاآن، قوبلای و ژنرال اوریانگ خادای، یوان‌نان و تبت را آرام کرده و به ویتنام حمله کردند و حکومت دین‌سالاری تران را مورد هجوم قرار دادند.
اوریانگ خادای در سال ۱۲۵۷ با رهبری لشکری در جنوب‌غربی چین، قبایل تبت را تحت کنترل درآورد و سپس به سوی دای ویت حرکت کرد. در پاییز ۱۲۵۷، اوریانگ خادای سه نامه به امپراتور دای ویت تران تای تونگ ارسال کرد و از او خواست تا اجازه عبور از جنوب چین را بدهد. پس از اینکه سه نمایندهٔ متوالی در پایتخت تنگ لونگ (هانوی امروزی) به زندان افتادند، اوریانگ خادای در دسامبر ۱۲۵۷ با «تِرِچِدو» و «آجو» که دو ژنرال مغول بودند، به دای ویت حمله کرد. در اکتبر ۱۲۵۷، منگوقاآن برای حمله به جنوب چین حرکت کرد و در ماه مه ۱۲۵۸ کمپ‌های خود را در نزدیکی کوه لیوپان در ساحل رودخانه جینگ برپا کرد.[نیازمند منبع] منگوقاآن در سال ۱۲۵۸ با دو سوم از قوای مغول وارد سیچوان شد.[نیازمند منبع]
طبق تاریخ جامع دای ویت، نیروهای مغول تحت فرمان اوریانگ خادای در تاریخ ۱۷ ژانویه ۱۲۵۸ در دشت بَیْک حق واقع در شمال‌غربی تنگ لونگ با ارتشی بزرگ با امپراتور تران نبرد کردند. در ۲۲ ژانویه ۱۲۵۸، اوریانگ خادای پایتخت دای ویت تنگ لونگ (که اکنون به هانوی معروف است) را تصرف کرد. در حالی که منابع چینی به اشتباه گفته‌اند که اوریانگ خادای پس از نه روز به دلیل بدی وضعیت آب و هوا از ویتنام عقب‌نشینی کرده است، اوریانگ خادای در ۱۲۵۹ از تنگ لونگ خارج شد تا به حکومت دین‌سالاری سونگ در گوانگ‌شی حمله کند. این حمله بخشی از یک عملیات هماهنگ مغولی بود که ارتش‌ها در سیچوان تحت رهبری منگوقاآن و سایر ارتش‌های مغول در شان‌دونگ و هنان نیز در آن مشارکت داشتند. حدود ۱۷ نوامبر ۱۲۵۹، قوبلای خان پیامی دریافت کرد، در حالی که مشغول محاصره اچو در هوبئی بود، که پیشروی‌های ارتش اوریانگ خادای از تنگ لونگ به چانگشا در هنان از طریق یونگ‌ژو (ناننینگ امروزی) و کویلین در گوانگ‌شی گزارش شده بود. ارتش اوریانگ خادای پس از آن به سمت شمال پیشروی کرد تا با ارتش قوبلای خان در شمال رود یانگ‌تسه به هم بپیوندد. در حالی که در حال انجام عملیات جنگی در چین در دژ دیاویو در چونگ‌کینگ بود، منگوقاآن در ۱۱ اوت ۱۲۵۹ در اثر بیماری به دلیل دیسانتری یا وبا در نزدیکی محل محاصره درگذشت.
در این میان، دولت مرکزی سونگ جنوبی قادر به مقابله با چالش‌های مغول‌ها و قیام‌های جدید دهقانی در منطقه فوجیان که توسط «یان منگبیائو» و «هانان» رهبری می‌شد، نبود. در ۱۲۶۰، «جیا سی‌دائو» به عنوان صدراعظم منصوب شد و کنترل امپراتور جدید «ژائو چی» را در دست گرفت و مخالفان خود مانند «ون تیان‌شیانگ» و «لی فو» را اخراج کرد. از آنجا که درآمد مالی دولت سونگ جنوبی در اواخر دوران بسیار پایین بود، «جیا سی‌دائو» سعی کرد با استفاده از قانون زمین‌های دولتی، اصلاحاتی در مقررات مربوط به تجارت زمین‌ها انجام دهد.
سلاح‌های باروتی مانند تفنگ تو هو چیا، که گلوله‌هایی را از لوله‌های بامبو شلیک می‌کردند، توسط چینی‌ها علیه نیروهای مغول به کار گرفته شدند.
ریاست‌مندان قبیله توسی و رهبران قبایل محلی و پادشاهی‌های یوان‌نان، گویژو و سیچوان به حکومت یوان تسلیم شدند و اجازه یافتند که عناوین خود را حفظ کنند. خانوادهٔ چینی یانگ که در فرماندهی بوژو فرمانروایی می‌کردند. فرماندهی بوژو در دوران دین‌سالاری سونگ و دین‌سالاری تانگ به رسمیت شناخته شده بودند، همچنین توسط مغول‌ها در دین‌سالاری یوان و بعدها توسط دین‌سالاری مینگ به رسمیت شناخته شدند. خانوادهٔ لو در شِوِی که تحت رهبری آهو بودند، توسط امپراتوران یوان به رسمیت شناخته شدند، همان‌طور که در دوران امپراتوری سونگ تحت رهبری پویی و در دوران تانگ تحت رهبری آپِی نیز به رسمیت شناخته شده بودند. آن‌ها از نسل پادشاه هواجی از دوران شوو هان بودند که به ژوگه لیانگ در برابر منگ هئو کمک کرد. این خاندان همچنین توسط دین‌سالاری مینگ به رسمیت شناخته شد.