stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سجاد
موقعیت اجتماعی > دیدگاه اهل سنت

حسین محمد جعفری در مقدمه ای که بر ترجمهٔ ویلیام چیتیک از صحیفه سجادیه نگاشته است، علی بن حسین را مورد احترامِ اهلِ مدینه، توصیف کرده است. به نوشته جعفری، علاوه بر پیروانِ سجاد که او را امامِ چهارم می‌دانستند، فُقَهای هفت‌گانهٔ مدینه هم برایش احترام زیادی قائل بودند. از جملهٔ این فقها و مُحَدِّثان از زُهری و سعید بن مُسَیِّب اسم برده می‌شود که هرچند به دستگاهِ بنی‌امیه وابسته بودند اما از تحسین وی خودداری نمی‌کردند. به نوشته جعفری، اولین بار زهری لقبِ زین‌العابدین را به علی بن حسین داده است.
همچنین از زهری نقل شده است که دربارهٔ او گفته است «کسی را فقیه تر از علی بن حسین ندیده‌ام». زهری از سجاد به‌عنوان فاخرترین چهرهٔ هاشمیان یاد می‌کند. ابن خلکان، عالم اهل سنت، علی بن الحسین را از سادات و بزرگان تابعین دانسته و از قول محمد بن شهاب زهری می‌نویسد: در میان قبیله قریش، (و به روایتی از میان هاشمیان) هیچ‌کس را با فضیلت تر از علی بن الحسین نیافتم.
همچنین در طبقات ابن سعد، عالم سنی، و کشف الغمه اثر علی بن عیسی اربلی، عالم شیعه، از قول جابربن عبدالله انصاری نقل شده است که در میان نسل انبیا، کسی چون سجاد دیده نشده است.
عمر بن عبدالعزیز، خلیفه اموی، او را شریفترین شخص در جامعه خودش دانسته است و محمد بن طلحه شافعی، با عناوینی چون پیشوای زاهدان از او ستایش کرده است.
به گفته ابونعیم اصفهانی در حلیة الاولیاء و جمهره الاولیاء، صوفیه نیز، علی بن الحسین را یکی از بزرگان خود دانسته و شرح حال او را در کتابهایشان آورده‌اند. از جمله این صوفیان، کلابازی است که به شرح و توصیف مقامات سجاد پرداخته است.
سعید بن مسیب، می‌گوید هیچ‌کس را پرهیزکارتر از علی بن حسین ندیدم. شافعی و ابوحازم مدنی از سجاد به عنوان فقیه‌ترین مردم مدینه یاد کرده‌اند. به نقل از جاحظ، متکلم معتزلی، «دربارهٔ شخصیت علی بن الحسین، شیعی، معتزلی، خارجی، عامی و خاصی همه یکسان می‌اندیشند و هیچ‌کدام تردیدی در برتری و تقدم او (بر سایرین) ندارند». همچنین از قولِ مالک بن انس نقل شده است که در میان اهل بیت کسی همانند او نبوده است.
وقتی از خدمتکارش خواستند او را توصیف کند گفت «من هیچگاه در روز برای او طعامی نیاوردم و در شب بستری برای او نگستردم»
موقعیت علمی و روایی

میرقادری شرایطِ سیاسی عصر سجاد را سخت توصیف می‌کند به گونه ای که زین العابدین قادر نبود آزادانه کلاس درس برگزار کند. به همین جهت برای انتقال علوم دینی و اخلاقی، از راه‌های غیر مستقیمی چون خرید برده، تربیت آنها و سپس آزاد کردنشان یا فرستادنشان به مناطق دوردست بهره می‌جست. همچنین از قالب دعا و نیایش برای انتقال مفاهیم تربیتی استفاده می‌کرد.
اما به گفته باقر شریف قرشی، عالم شیعی معاصر، سجاد شبستان مسجد پیامبر را محل درس و بحث خود قرار داده بود و در مباحثی چون فقه، تفسیر، حدیث، کلام و قوانین اخلاق و رفتار با پیروانش به مباحثه می‌پرداخت. همچنین در همهٔ جمعه‌ها یک خطبه عمومی ایراد می‌کرد که در آن به موعظه مردم می‌پرداخت و مردم سخنانش را یادداشت می‌کردند.
موقعیت علمی و روایی > آثار

مقالهٔ اصلی: کتاب‌شناسی سجاد
موقعیت علمی و روایی > آثار > صحیفهٔ سجادیه

مقالهٔ اصلی: صحیفه سجادیه
این کتاب مجموعهٔ دعاها و نیایش‌های سجاد است. به‌عقیدهٔ ویلیام چیتیک، صَحیفهٔ سجّادیّه قدیمی‌ترین کتابِ دعا در میان منابعِ اسلامی و اصیل‌ترین کتابِ روحانیِ دوره‌های اولیهٔ فرهنگِ اسلامی است. روایاتِ شیعه، این کتاب را از نظرِ ارزش، بعد از قرآن و نهج البلاغه قرار می‌دهند. تعلیماتِ این کتابِ معنوی از الهیات گرفته تا تعلیمات اجتماعی را شامل می‌شود. همچنین ریشه‌های فلسفه و کلام اسلامی و تصوف را می‌توان در این ادعیه جستجو کرد. زین‌العابدین در این کتابِ ادعیه، مکرر به ضرورتِ پیروی از قرآن و حدیث و همچنین ضرورتِ پیاده‌سازیِ عدالت در جامعهٔ اسلامی اشاره می‌کند.
از دیگر مفاد ادعیه در این اثر، نقد اوضاع اجتماعی و سیاسی و همچنین شیوه ساخت شخصیت اسلامی در سطوح مختلف است. ویرایش‌های زیادی از صحیفه وجود دارد و بیش از بیست تفسیر بر آن نوشته‌اند. ترجمهٔ کاملِ صحیفه به زبان انگلیسی با مقدمه و شرحِ ویلیام چیتیک صورت گرفته است. ترجمهٔ فارسی آن به عصر صفویه برمی‌گردد. ادعیه این کتاب، با نثری مسجع ولی در عین حال ساده و شیوا بیان شده‌اند. در این دعاها، کلمات مهجور وجود ندارد. در برخی از ادعیه‌ها، از آیات قرآن اقتباس شده است و این اقتباس به گونه‌ای بوده است که ترکیب و بافت کلام را تحت‌الشعاع قرار ندهد.
موقعیت علمی و روایی > آثار > مناجات خمس عشر

«مناجاتِ خَمس عَشَر» یا «مناجاتِ پانزده‌گانه» مشتمل بر پانزده دعا و نیایش منتسب به زین‌العابدین است.
علامه مجلسی این مناجاتها را در بحارالانوار و شیخ عباس قمی آنها را در مفاتیح الجنان آورده است.
این مجموعه پانزده‌گانه به چند ویرایش جدید از صحیفهٔ سجادیه، افزوده شده است.
موقعیت علمی و روایی > آثار > دعای ابوحمزه ثمالی

مقالهٔ اصلی: دعای ابوحمزه ثمالی
«دعای ابوحمزهٔ ثُمالی» دعایی است که از طریق ابوحمزهٔ ثُمالی از زین‌العابدین روایت شده است و در سحرهای ماه رمضان خوانده می‌شود.
این دعا  دعای سحر هم نامیده می‌شود.
موقعیت علمی و روایی > آثار > رساله حقوق

مقالهٔ اصلی: رساله حقوق
رسالهٔ حقوق تنها کتاب زین‌العابدین است که شکلِ دعا و حدیث ندارد. به‌گفتهٔ چیتیک، اهمیتِ این کتاب به این دلیل است که به موضوعاتی مشابهِ صحیفهٔ سجادیه پرداخته اما با سبک و زبانی متفاوت از صحیفه نگاشته شده است. در این کتاب زین‌العابدین تصریح می‌کند که سلسله مراتبِ اولویت‌ها همیشه باید رعایت شود. «فرد» قبل از «اجتماع» می‌آید. «معنا» قبل از «عمل» می‌آید و «دانش» قبل از «حرکت». هر فرد وظایفِ اجتماعیِ فراوانی دارد اما این وظایف وابسته به وظایفِ ضروری‌تر است یعنی ایمان به خدا و ارتباطِ مناسب با حقیقتِ ماورایی. به نوشته کلبرگ رسالهٔ حقوق در دو اثر مربوط به قرن چهارم هجری ثبت و ضبط گردیده است: یکی در اثرِ ابن بابِوَیْه به نام کتاب الخصال؛ و دیگری در اثر ابن شُعبه با عنوان تُحَفُ الْعُقول.
من لایحضره الفقیه یکی دیگر از آثار شیخ صدوق است که رساله حقوق در آن آمده است. شیخ صدوق در دو اثر اخیر، یعنی الخصال و من لا یحضره الفقیه، علاوه بر حقوق پنجاه‌گانه ای که در تحف العقول آمده، یک حقِ دیگر به عنوان «حق حج» را هم ذکر کرده است. نکته دیگر اینکه در من لایحضره الفقیه اشاره نشده که حقوق مذکور، رساله ای جداگانه از سجاد است در حالی که در خصال به این نکته تأکید شده است. رساله حقوق توسط ابوحمزه ثمالی، از اصحاب سجاد، گردآوری شده است.
موقعیت علمی و روایی > آثار > کتاب علی بن الحسین

این کتاب که منتسب به علی بن الحسین است، از بین رفته است. چیزی که به جا مانده قسمتی است که فرزندش باقر از قول پدرش نقل می‌کند و با این عبارت آغاز می‌شود که «در کتاب علی بن الحسین چنین یافتم…». در ادامه، باقر صفات اولیای خدا را از قول پدرش برمی‌شمارد.
موقعیت علمی و روایی > آثار > الصحیفة فی الزهد

اَلصَّحیفَةُ فِی الزُّهْد از دیگر آثاری است که منتسب به سجاد است.
این اثر به همراه مجموعه ای از نوادر حدیث با عنوان «نوادر»، توسط ابوحمزه ثمالی، از یارانِ سجاد، گردآوری شده است.
ویژگی‌های ظاهری و اخلاقی

زین العابدین را لاغر اندام و گندم‌گون توصیف کرده‌اند. علت لاغری او را روزه و عبادتِ بسیار او دانسته‌اند. منابع دیگر او را مانند پدربزرگش علی بن ابی‌طالب، با موهای سرخ‌فام، صورت و گردن سفید، و سینه ای فراخ توصیف کرده‌اند.

علی بن حسین در مدینه زندگیِ پرهیزکارانه‌ای داشت که القابِ احترام‌آمیزی برای او به ارمغان آورد؛ زین‌العابدین، سجّاد، زَکیّ، ذُوالثَّفِنات از آن جمله بود. در اوقات نماز، از خشوع بر خود می‌لرزید و رنگ بر چهره نداشت. عبادتِ زیاد، نگرانی‌هایی را در موردِ سلامتیِ او ایجاد کرده‌بود. همچنین گفته می‌شود هنگام شب با چهرهٔ پوشیده بیرون می‌رفت و فقط پس از وفاتش بود که مردم هویتِ شخصی را که شبانه به آنها کمک می‌کرد، شناختند. در یک مورد وقتی شبانه بارِ آذوقه‌ای را بر دوش می‌کشید، زهری از او پرسید چه بر دوش داری؟ پاسخ داد «دارم برای سفری (سفر آخرت) آماده می‌شوم! برایش توشه آماده می‌سازم و آن را به جای امنی منتقل می‌کنم.» هنگامی‌که بدنش را غسل می‌دادند، آثاری بر روی شانه‌هایش دیده شد که به‌علت حمل بارهای آذوقه پدید آمده بود. گفته می‌شود شبانه، با چهره ای پوشیده، به خانهٔ حدود صد خانوار از مردم مدینه غذا می‌بُرد. او علاوه بر عبادت، به بخشش، گشاده‌دستی و صبوری نیز شهره بود. جعفریان، مورخ شیعه، به نقل از سیدالاهل می‌نویسد زین العابدین در حالی که نیاز به برده نداشت آنها را خریداری می‌کرد تا آزاد کند. او هیچ برده‌ای را بیش از یک سال نگه نمی‌داشت، به طوری که در شهر مدینه عده زیادی از موالی آزاد شده از زن و مرد به چشم می‌خوردند که همگی از موالیِ سجاد بودند.
شدت پرهیزکاریِ زین‌العابدین به قدر بود که صوفیان، او را یکی از اقطاب خود دانسته‌اند. با این وجود، زین العابدین مانند صوفیان در جستجوی فقر نبود، بلکه فقط از آنچه خدا ممنوع کرده بود، پرهیز می‌کرد. از او روایت شده که می‌گفت «موقعیتِ صبر در دین همپایهٔ موقعیتِ سر در بدن است؛ کسی که صبر ندارد دین ندارد.» با این وجود وقتی در حالِ طوافِ کعبه شنید مردی از خداوند طلبِ صبر می‌کند، به او گفت: «از خدا طلبِ سختی می‌کنی! بگو خدایا به من رفاه عطا کن و برایش از او تشکر کن!» وقتی از او دربارهٔ زُهد پرسیدند پاسخ داد: «زهد ده رتبه دارد: بالاترین مرتبهٔ زهد، پایین‌ترین مرتبهٔ پرهیزکاری است. بالاترین مرتبهٔ پرهیزکاری، پایین‌ترین مرتبهٔ اطمینان است. بالاترین مرتبهٔ اطمینان، پایین‌ترین مرتبهٔ رضاست. زهد در آن آیه از کتاب خداست که می‌فرماید: «تا به آنچه از دست‌تان رفته حسرت نخورید و به آنچه به شما عطا کرده سرمستی نکنید. (قرآن ۵۷:۲۳)»» زین‌العابدین در مقابلِ ستمی که به او می‌شد، از خود بخشش نشان می‌داد: هشام بن اسماعیل در طول مدتی که والیِ مدینه بود همواره به او توهین می‌کرد. با این وجود پس از برکناریِ هشام توسط ولید، خانواده و دوستانش را از سرزنش او منع کرد. روزی مردی به او توهین کرد در پاسخ گفت: «اگر آنچه می‌گویی در من است از خدا می‌خواهم مرا ببخشد، و اگر آنچه می‌گویی در من نیست از خدا می‌خواهم تو را ببخشد.»
سال‌شمار

۱
۲
۳
۴
۵
۶
۷
۸
۹
۱۰
۱۱
۶۳۲
۶۵۲
۶۷۲
۶۹۲
۷۱۲
۷۳۲
۷۵۲
۷۷۲
۷۹۲
۸۱۲
۸۳۲
۸۵۲
۸۷۲
سال میلادی
۱۲
۸۷۴
۹۸۸
۱۱۰۲
۱۲۱۶
۱۳۳۰
۱۴۴۴
۱۵۵۸
۱۶۷۲
۱۷۸۶
۱۹۰۰
۲۰۱۴
سال میلادی
(۱) علی بن ابی‌طالب، از ۶۳۲ تا ۶۶۱ (۲۹ سال)
(۲) حسن مجتبی، از ۶۶۱ تا ۶۷۰ (۹ سال)
(۳) حسین بن علی، از ۶۷۰ تا ۶۸۰ (۱۰ سال)
(۴) سجاد، از ۶۸۰ تا ۷۱۲ (۳۲ سال)
(۵) محمد باقر، از ۷۱۲ تا ۷۳۲ (۲۰ سال)
(۶) جعفر صادق، از ۷۳۲ تا ۷۶۵ (۳۳ سال)
(۷) موسی کاظم، از ۷۶۵ تا ۷۹۹ (۳۴ سال)
(۸) علی بن موسی الرضا، از ۷۹۹ تا ۸۱۷ (۱۸ سال)
(۹) محمد تقی، از ۸۱۷ تا ۸۳۵ (۱۸ سال)
(۱۰) علی النقی، از ۸۳۵ تا ۸۶۸ (۳۳ سال)
(۱۱) حسن عسکری، از ۸۶۷ تا ۸۷۴ (۷ سال)
(۱۲) حجت بن الحسن، از ۸۷۴ تاکنون (۱۱۵۱سال)
این الگو بر مبنای اندیشهٔ شیعه دوازده‌امامی است.
در اندیشهٔ شیعی دورهٔ امامت و خلافت الهی علی بن ابی‌طالب از درگذشت پیامبر اسلام آغاز شده‌است. دورهٔ زمامداری وی بر مسلمین پس از کشته شدن عثمان بن عفان آغاز شد.
آغاز امامت هر امام مصادف با درگذشت امام پیشین است.
دورهٔ امامت حجت بن الحسن از لحظهٔ درگذشت امام پیشین خود آغاز شده‌است و چون به عقیدهٔ شیعیان دوازده امامی وی زنده و از نظرها پنهان است؛ بنابراین، امامت حجت بن الحسن تا زمان ظهور وی و پس از آن تا زمان از دنیا رفتن او ادامه دارد.
مقیاس نمودار در ردیف نخست با مقیاس ردیف دوم (مرتبط با حجت بن الحسن) یکسان نیست.
یادداشت

↑  واژه «وارتُثَّ» در عبارت «وکان علی بن الحسین علیلاً، وارتُثَّ یومئذٍ، وقد حضر بعض القتال، فدفع الله عنه وأُخِذ مع النساء» به معنای قتال و جنگآوری است. (رک: اسدی، الامام علی بن الحسین، ۱۶.)
↑  طوق‌مانندی که با آن دست‌ها و گردن را به‌هم می‌بندند.
↑  ترجمه: «من پسر کسی هستم که سرش را از پشت سر قطع کردند.» و «من پسر کسی هستم که تشنه ماند تا آنکه جان داد.»
↑  زین‌العابدین: زینت عبادت‌کنندگان، سجّاد: بسیار سجده‌کننده، زَکیّ: پاک و ذُوالثَّفِنات: اشاره به پینه‌هایی که روی پوستش در اعضای سجده بسته می‌شود.
نمایی از قبرستان بقیع (قبر فاطمه بنت اسد در جلو، چهار قبرِ پشت آن از راست به چپ متعلق به: حسن مجتبی، علی بن حسین، محمد باقر و جعفر صادق)
آرامگاهِ چهار امامِ شیعه پیش از تخریب در سال ۱۳۰۶ خورشیدی
سن-ادوارد، کبک

مکان در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| Saint-Édouard | Saint-Édouard |
| --- | --- |
شهرداری: شهرداری
Location within Les Jardins-de-Napierville Regional County Municipality.: Location within Les Jardins-de-Napierville Regional County Municipality.
استان:  استان کبک
ناحیه: مونترژی
منطقه شهری: له ژاردن-دو-ناپیرویل
Constituted: July 1, 1855
حکومت: حکومت
 • شهردار: Michel Raymond
 • Federal riding: Beauharnois—Salaberry
 • Prov. riding: Beauharnois—Salaberry
مساحت: مساحت
 • کل: ۵۲٫۷۰ کیلومتر مربع (۲۰٫۳۵ مایل مربع)
 • خشکی: ۵۲٫۹۳ کیلومتر مربع (۲۰٫۴۴ مایل مربع)
 : There is an apparent contradiction between two authoritative sources
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۱٬۳۱۲
 • تراکم: ۲۴٫۸/کیلومتر مربع (۶۴/مایل مربع)
 • Change (2006–11): افزایش۸٫۳%
 • Dwellings: ۵۳۶
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۴ (EDT)
Postal code(s): J0L 1Y0
کد(های) منطقه: 450 and 579
Access Routes  A-۱۵:   Route ۲۲۱
سن-ادوارد (به فرانسوی: Saint-Édouard) شهری در منطقه شهری له ژاردن-دو-ناپیرویل ناحیه مونترژی در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۱٬۲۲۶ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۵۲٫۹۱ کیلومتر مربع است.
پارس خزر

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: سهامی عام
صنعت: صنعت الکترونیک
بنا نهاده: اسفند ۱۳۴۷
دفتر مرکزی: رشت، ایران
مادر: سرمایه‌گذاری پارس توشه
وبگاه: parskhazar.com
پارس خزر، شرکت صنایع الکترونیک ایرانی است که در شهر رشت قرار دارد و تمرکز آن بر روی طراحی و تولید لوازم الکترونیکی مصرفی به‌ویژه لوازم خانگی می‌باشد.
پیشینه و تجارت

در اسفند ۱۳۴۷ محمدتقی برخوردار با مشارکت و همکاری فنی توشیبا ژاپن، شرکت پارس خزر را تحت عنوان شرکت پارس توشیبا در استان گیلان تاسیس کرد. این شرکت مانند سایر اموال آقای برخوردار بعد از انقلاب مصادره شد. در آبان ۱۳۶۱ نام شرکت توشیبا به شرکت صنعتی پارس خزر تغییر یافت. اکنون شرکت صنعتی پارس خزر به عنوان بزرگترین تولیدکننده لوازم خانگی برقی کوچک در ایران، به صورت سهامی عام به فعالیت خود ادامه می‌دهد و سهام آن در بورس اوراق بهادار تهران نیز معامله می‌شود. این شرکت همچنین یکی از شرکت‌های تابعه شرکت سرمایه‌گذاری پارس توشه است.
محصولات

شرکت صنعتی پارس خزر ۴۱ گروه محصول در ۲۴۶ مدل تولید و روانه بازارهای داخلی و خارجی می‌نماید. گروه محصولات تولیدی شرکت صنعتی پارس خزر عبارتند از انواع ماشین لباسشویی، سامانه تهویه مطبوع VFR، اتوبخار، پنکه، بخاری برقی، فن هیتر، هواکش، پلوپز، بخارپز، سرخ‌کن، توستر، ساندویچ‌ساز، کباب‌پز، مولتی‌کوکر، چرخگوشت، غذاساز، آسیاب، همزن، بلندر، خردکن، قهوه‌ساز، میوه خشک‌کن، مکمل غذاساز چرخگوشت، ترازو، آبمیوه‌گیری، چایساز، کتری برقی، تصفیه آب، جاروبرقی، جارو شارژی، بخارشو، جارو عصایی، لامپ، تصفیه هوا، سشوار، فود سیور، قطعات پلاستیکی، قطعات الکترونیکی و موتور الکتریکی.
سن-اکتاو-دو-متیس، کبک

Parish municipality در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| سَن-اُکتاو-دو-مِتیس Saint-Octave-de-Métis | سَن-اُکتاو-دو-مِتیس Saint-Octave-de-Métis |
| --- | --- |
Parish municipality: Parish municipality
استان:  استان کبک
ناحیه: با-سن-لوران
منطقه شهری: لا میتیس
Constituted: April 25, 1908
حکومت: حکومت
 • Mayor: Mylène-Julie LAVOIE
 • Federal riding: Haute-Gaspésie—La Mitis—Matane—Matapédia
 • Prov. riding: Haute-Gaspésie—La Mitis—Matane—Matapédia
مساحت: مساحت
 • کل: ۷۵٫۲۰ کیلومتر مربع (۲۹٫۰۳ مایل مربع)
 • خشکی: ۷۴٫۸۳ کیلومتر مربع (۲۸٫۸۹ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۵۲۰
 • تراکم: ۷٫۰/کیلومتر مربع (۱۸/مایل مربع)
 • Change (۲۰۰۶–۱۱): افزایش۶٫۶%
 • Dwellings: ۲۱۸
Postal code(s): G0J 3B0
کد(های) منطقه: 418 and 581
سَن-اُکتاو-دو-مِتیس (به فرانسوی: Saint-Octave-de-Métis) قصبه‌ای در منطقه شهری لا میتیس ناحیه با-سن-لوران در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این قصبه ۵۲۰ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۷۴٫۶۳ کیلومتر مربع است.
عامل ریسک (بیماری)

عامل ریسک یا ریسک فکتور (به انگلیسی: Risk Factor) به متغیری گفته می‌شود که وجود آن با افزایش احتمال ابتلا به یک بیماری یا عفونت همراه باشد. عوامل ریسک نشان‌دهندهٔ همبستگی هستند و لزوماً علت بیماری را نشان نمی‌دهند. برای مثال نمی‌توان جوان بودن را عامل بیماری سرخک دانست بلکه احتمال ابتلا به بیماری سرخک در جوانان بیشتر است، همچنین مرد بودن در بیماریهای قلبی عروقی عامل ریسک است.
علاوه بر عوامل ریسک سنتی مثل سن، جنس، سیگار کشیدن، کلسترول، اچ دی ال و فشار خون، پیری، عوامل ریسک دیگری مانند پیشینه خانوادگی و محرومیت اجتماعی نیز به عنوان عامل ریسک بیماریها شناخته شده اند.
ریسک فاکتور به طور کلی عاملی است که احتمال رشد یا ابتلا به یک اختلال یا بیماری را افزایش می‎ دهد. برای مثال، چاقی به شکل قابل ملاحظه ‎ای باعث افزایش خطر ابتلا به بیماری دیابت نوع 2 می‎ شود. بنابراین چاقی یک ریسک فاکتور دیابت نوع 2 است.
ترومن کاپوتی

| ترومن کاپوتی Truman Capote | ترومن کاپوتی Truman Capote |
| --- | --- |
نام اصلی: ترومن استرکفوس پرسونز
زاده: ۳۰ سپتامبر ۱۹۲۴ نیواورلئان، لوئیزیانا
درگذشته: ۲۵ اوت ۱۹۸۴ (۵۹ سال) لس آنجلس، کالیفرنیا عوارض کبدی
پیشه: نویسنده، هنرمند، نویسندهٔ داستان کوتاه، فیلمنامه‌نویس، نمایشنامه نویس
ملیت: آمریکایی
سبک(های) نوشتاری: گوتیک جنوبی
سال‌های فعالیت: ۱۹۴۳–۱۹۸۴
جوایز مهم: جایزه او. هنری (۱۹۴۸)
شریک(های) زندگی: جک دانفی
امضا: امضا
ترومن استرکفوس پرسونز (به انگلیسی: Truman Streckfus Persons) (زادهٔ ۳۰ سپتامبر ۱۹۲۴، درگذشتهٔ ۲۵ اوت ۱۹۸۴ لس آنجلس) معروف به ترومن کاپوتی (به انگلیسی: Truman Capote) رمان‌نویس، نمایشنامه‌نویس، فیلمنامه‌نویس و بازیگر اهل آمریکا بود. چندین داستان کوتاه، رمان و نمایشنامهٔ نوشتهٔ او اکنون آثار ادبی کلاسیک محسوب می‌شوند از جمله رمان کوتاه صبحانه در تیفانی (۱۹۵۸) و رمان جنایی در کمال خونسردی (۱۹۶۶) که کاپوتی آن را یک «رمان غیرداستانی» نامیده بود. آثار کاپوتی در بیش از ۲۰ فیلم و درام تلویزیونی مورد اقتباس قرار گرفته است.
کاپوتی به خاطر طلاق والدین، غیبت طولانی مادر و مهاجرت‌های متعدد، کودکی دشواری داشت. او از هشت سالگی استعداد نویسندگی را در وجود خود کشف کرده بود و روی آن کار می‌کرد. کاپوتی نویسندگی حرفه‌ای را با نوشتن داستان کوتاه آغاز کرد. یکی از داستان‌های کوتاه او به نام مریم (Miriam) (۱۹۴۵) تحسین منتقدان را برانگیخت و باعث شد انتشارات مشهور راندوم‌هاوس تصمیم بگیرد برای نوشتن رمانی که صداهای دیگر،‌ اتاق‌های دیگر (۱۹۴۸) نام گرفت، با کاپوتی قرارداد ببندد. کاپوتی پس از نوشتن در کمال خونسردی که اثری ژورنالیستی دربارهٔ قتل اعضای یک خانواده در مزرعه‌شان بود، به اوج شهرت خود رسید. او شش سال را صرف نوشتن این کتاب کرد و در این مدت، دوست قدیمی‌اش هارپر لی (نویسندهٔ رمان کشتن مرغ مقلد) به او کمک می‌کرد.
کودکی و نوجوانی

ترومن کاپوتی در شهر نیواورلئان در ایالت لوئیزیانا متولد شد. مادرش لی‌لی می فولک نام داشت و پدرش فروشنده‌ای بود به نام آرچلس پرسونز. وقتی ترومن دو ساله بود والدینش از یکدیگر جدا شدند و او را به مونروویل، آلاباما فرستادند. او تا چهار یا پنج سال بعد در این شهر و با اقوام مادرش زندگی می‌کرد و خیلی زود با یکی از بستگان دور مادرش به نام ننی رامبلی فولک انس گرفت. ترومن در این شهر با هارپر لی همسایه و دوست شد که او هم بعدها نویسندهٔ مشهوری شد و این دو سالها دوست باقی ماندند. هارپر لی در رمان کشتن مرغ مقلد احتمالاً خصوصیات دیل هریس را از کاپوتی گرته‌برداری کرده است.
کاپوتی کودکی تنها بود و خودش خواندن و نوشتن را قبل از ورود به کلاس اول آموخت. او از پنج سالگی همیشه لغت‌نامه و دفترچه همراه خود داشت و از ۱۱ سالگی شروع به داستان‌نویسی کرد.
پدر ترومن به جرم کلاهبرداری مدتی به زندان افتاد و والدینش جدال حقوقی سختی بر سر حضانت او داشتند. ترومن نهایتاً در سال ۱۹۳۲ به نیویورک رفت تا با مادر و ناپدری‌‌اش که خوزه گارسیا کاپوتی نام داشت و اهل کوبا بود زندگی کند. ناپدری‌اش او را به فرزندی پذیرفت و نام او را به ترومن گارسیا کاپوتی تغییر داد. در همین سال وارد مدرسهٔ ترینیتی در نیویورک شد و سپس در آکادمی نظامی سنت جوزف تحصیل کرد. در سال ۱۹۳۹ خانوادهٔ کاپوتی به گرینویچ، کنتیکت نقل مکان کردند و ترومن در دبیرستان گرینویچ درس می‌خواند و برای مجلات ادبی مدرسه‌اش مطلب می‌نوشت. خانوادهٔ او در سال ۱۹۴۱ به نیویورک برگشتند. کاپوتی وارد مدرسهٔ فرانکلین واقع در آپر وست ساید نیویورک و در سال ۱۹۴۲ فارغ‌التحصیل شد. این نقطهٔ پایان تحصیلات رسمی او بود.
حین تحصیل در دبیرستان فرانکلین در سال ۱۹۴۲، کاپوتی در واحد هنری مجلهٔ نیویورکر به عنوان مسئول زیراکس کار می‌کرد. او دو سال مشغول این کار بود اما بعد از آن به خاطر عصبانی کردن شاعر معروفی به نام رابرت فراست اخراج شد. او سپس به آلاباما برگشت تا با اقوامش زندگی کند و نوشتن اولین رمانش به نام گذر تابستان (Summer Crossing) را آغاز کرد.
کارنامهٔ نویسندگی > داستان کوتاه

کاپوتی نوشتن داستان کوتاه را از حدود ۸ سالگی شروع کرد. در سال ۲۰۱۳، یک ناشر سوئیسی ۱۴ داستان منتشرنشده را در بایگانی کتابخانه عمومی نیویورک پیدا کرد که کاپوتی در نوجوانی نوشته بود. در سال ۲۰۱۵ انتشارات راندوم‌هاوس این داستان‌ها را در قالب کتابی با عنوان نخستین داستان‌های ترومن کاپوتی منتشر کرد.
بین سال‌های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۶، کاپوتی چندین داستان کوتاه نوشت که برخی از این داستان‌ها در نشریات ادبی و مجلات مشهور مانند ماهنامهٔ آتلانتیک، هارپرز بازار، مجله هارپر، مادمازل، نیویورکر منتشر شد. داستان کوتاه مریم در ژوئن ۱۹۴۵ در مجله مادمازل منتشر شد و سال بعد جایزهٔ بهترین داستان اول را دریافت کرد.
انتشارات راندوم‌هاوس، ناشر یکی از رمان‌های کاپوتی به نام صداهای دیگر،‌ اتاق‌های دیگر را منتشر کرده بود با انتشار یک مجموعه داستان کوتاه دیگر از کاپوتی به نام درخت شب و داستان‌های دیگر در سال ۱۹۴۹ به موفقیت تجاری دست یافت. کاپوتی مدتی بعد از انتشار درخت شب، سفرنامه‌های خود را در قالب مجموعه‌ای به نام حال و هوای محلّی (Local Color) در سال ۱۹۵۰ منتشر کرد که شامل ۹ جستار بود که پیش از آن طی سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۰ در مجلات چاپ شده بود. داستان خاطره‌ای از کریسمس که اثری عمدتاً اتوبیوگرافیک است و در دههٔ ۱۹۳۰ می‌گذرد، در سال ۱۹۵۶ در مجلهٔ مادمازل به چاپ رسید. این داستان در سال ۱۹۶۶ به طور مستقل هم چاپ شد و تا کنون بارها تجدیدچاپ شده است.
کارنامهٔ نویسندگی > رمان

در دههٔ ۱۹۴۰ کاپوتی رمانی نوشت که در نیویورک می‌گذرد و به رابطهٔ رمانتیک یک زن سرشناس می‌پردازد. کاپوتی بعدها ادعا کرد که متن دست‌نویس این رمان را از بین برده اما ۲۰ سال پس از مرگش، در سال ۲۰۰۴، روشن شد که پیشخدمت آپارتمانی که کاپوتی مدتی در آن ساکن بوده در سال ۱۹۵۰ این متن را از زباله درآورده و نگه داشته است. این رمان در سال ۲۰۰۶ توسط انتشارات راندوم‌هاوس به نام گذر تابستان (Summer Crossing) منتشر شد. اسکارلت جوهانسون در سال ۲۰۱۳ حق ساخت فیلمی بر اساس این رمان را خریده است.
استقبال منتقدان از داستان کوتاه مریم (۱۹۴۵) باعث شد انتشارات راندوم‌هاوس تصمیم بگیرد برای نوشتن رمان با کاپوتی قرارداد ببندد. کاپوتی پس از دریافت ۱۵۰۰ دلار پیش‌پرداخت، به مونروویل بازگشت و نوشتن رمان صداهای دیگر،‌ اتاق‌های دیگر را آغاز کرد. نگارش این رمان در نانتاکت، ماساچوست به پایان رسید و در ۱۹۴۸ چاپ شد. این رمان روایتی نیمه اتوبیوگرافیک از کودکی کاپوتی در آلاباما است.
کارنامهٔ نویسندگی > عکس مشهور هارولد هلما

رمان صداهای دیگر،‌ اتاق‌های دیگر به فهرست پرفروش‌ترین کتاب‌های نیویورک تایمز راه پیدا کرد، ۹ هفته در این فهرست باقی ماند و بیش از ۲۶،۰۰۰ نسخه فروخت. تبلیغات و جنجال‌های مربوط به این رمان، کاپوتی را به شهرت رساند. عکاسی به نام هارولد هلما در سال ۱۹۴۷ عکسی از ترومن کاپوتی گرفته بود که این عکس برای تبلیغ رمان صداهای دیگر استفاده می‌شد و خودْ جنجالی به پا کرده بود. بخش زیادی از توجه به شخص کاپوتی، متمرکز بر تفسیرهای مختلف از این عکس بود چراکه برخی ژست کاپوتی در این عکس را تحریک‌آمیز و عشوه‌گرانه می‌دانستند. این عکس تأثیر عمیقی بر اندی وارهول ۲۰ ساله گذاشت و او پس از رفتن به نیویورک بارها تلاش کرد کاپوتی را از نزدیک ببیند. شیفتگی وارهول نسبت به کاپوتی، الهام‌بخش اولین اثر نمایشی او در نیویورک به نام پانزده نقاشی بر اساس نوشته‌های ترومن کاپوتی بود که در سال ۱۹۵۲ در گالری هوگو به نمایش درآمد.
کارنامهٔ نویسندگی > نمایشنامه‌نویسی، فیلمنامه‌نویسی و مجله‌نویسی

در اوایل دهه ۱۹۵۰، کاپوتی به تئاتر برادوی و سینما روی آورد و یکی از رمان‌های کوتاهش به نام چنگ چمن‌زار (The Grass Harp) (۱۹۵۱) را در قالب نمایشنامه اقتباس کرد. این تئاتر در سال ۱۹۵۲ اجرا شد و در سال ۱۹۷۱ در قالب فیلم موزیکال و در سال ۱۹۹۵ در قالب فیلم داستانی چنگ چمن ساخته شد. کاپوتی پس از آن فیلمنامهٔ موزیکالی به نام خانهٔ گل (۱۹۵۴) نوشت که هارولد آرلن آن را کارگردانی کرد. کاپوتی با همکاری جان هیوستون فیلمنامهٔ شیطان را بران (۱۹۵۳) را نوشت. او همراه با تور اپرای Porgy and Bess به اتحاد جماهیر شوروی سفر کرد و طی این زمان، سلسله مقالاتی برای مجله نیویورکر نوشت که این مقالات در قالب اولین کتاب غیرداستانی او به نام  The Muses Are Heard در سال ۱۹۵۶ به چاپ رسید.
کاپوتی در سال ۱۹۵۹ جستاری اتوبیوگرافیک به نام بروکلین هایتس: یک شرح حال شخصی را برای مجلهٔ هالیدی (یکی از مجلات محبوبش) نوشت که مربوط به دوران زندگی او در محلهٔ بروکلین هایتس نیویورک در دههٔ ۱۹۵۰ بود.
کارنامهٔ نویسندگی > صبحانه در تیفانی

صبحانه در تیفانی: یک رمان کوتاه و سه داستان در سال ۱۹۵۸ منتشر شد که شامل رمان کوتاه صبحانه در تیفانی و سه داستان کوتاه به نام‌های خانهٔ گل، گیتاری از جنس الماس و خاطره‌ای از کریسمس بود. هالی گولایتلی (قهرمان زن صبحانه در تیفانی) تبدیل به یکی از مشهورترین شخصیت‌های مخلوق کاپوتی شد و نثر این کتاب نیز ستایش بسیاری برانگیخت، از جمله نورمن میلر که کاپوتی را «بی‌نقص‌ترین نویسنده نسل من» نامید.
این رمان کوتاه در اصل قرار بود در شمارهٔ ژوئیهٔ ۱۹۵۸ هارپرز بازار به چاپ برسد. ناشر مجله از کاپوتی خواست پیش از انتشار، تغییراتی در زبان زنانهٔ داستان بدهد که او هم با بی‌میلی پذیرفت چون عکس‌های دیوید اتی و طراحی مدیر هنری مجله را دوست داشت اما علیرغم این تغییرات، ناشر باز هم به مجله دستور داد که داستان را چاپ نکند. به نظر آنها زبان و موضوع داستان همچنان «نامناسب» بود و نگران بودند شرکت تیفانی که یکی از تبلیغ‌دهندگان بزرگ مجلات بود، واکنش منفی نشان بدهد. کاپوتی که از این تصمیم به خشم آمده بود رمان کوتاهش را به مجله اسکوایر فروخت تا در شماره نوامبر ۱۹۵۸ به چاپ برسد. به گفته خود کاپوتی، او به اسکوایر گفته تنها در صورتی مایل است داستان را چاپ کنند که مجموعه عکس‌های دیوید اتی هم در کنار آن چاپ شود اما در کمال نومیدی، اسکوایر تنها یک عکس تمام‌صفحه را منتشر کرد. مدت کوتاهی پس از آن، انتشارات راندوم‌هاوس این رمان کوتاه را به صورت مستقل به چاپ رساند.