stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دانشگاه کمبریج
زندگی دانشجویی > رادیو و روزنامه

دانشجویان این دانشگاه روزنامه‌های مختلفی را به چاپ رسانده و حتی شبکه‌ای رادیویی به نام «کم اف‌ام» را به راه انداخته‌اند.
دانشجویان مشهور دانشگاه

آیزاک نیوتن که بیشتر عمر خود را در این دانشگاه گذراند و خیلی از آزمایشاتش را در همین دانشگاه انجام داد.
فرانسیس بیکن
چارلز داروین
لودویگ ویتگنشتاین
استیون ویلیام هاوکینگ
آلن تورینگ
سرینیواسا رامانوجان
امانوئل کالج، کمبریج یکی از کالج‌های تشکیل دهنده دانشگاه کمبریج است. این کالج در سال ۱۵۸۴ توسط سر والتر میلدمی، وزیر خزانه‌داری الیزابت اول تأسیس شد. مکانی که کالج در آن قرار دارد زمانی محل اقامت راهبان دومینیکن بوده‌است و تالار کالج بر روی پایه‌های شبستان صومعه ساخته شده‌است. امانوئل یکی از ۱۶ کالج قدیمی است که قبل از قرن هفدهم تأسیس شده‌است.
آیزاک نیوتن از دانشجویان کمبریج بود.
ابوعلی مصطفی

| مصطفی زبری | مصطفی زبری |
| --- | --- |
دبیرکل جبهه خلق برای آزادی فلسطین: دبیرکل جبهه خلق برای آزادی فلسطین
دوره مسئولیت ژوئیه ۲۰۰۰ – اوت ۲۰۰۱: دوره مسئولیت ژوئیه ۲۰۰۰ – اوت ۲۰۰۱
پس از: جورج حبش
پیش از: احمد سعدات
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: مصطفی علی العلی الزبری ۱۹۳۸ روستای عرابه، نزدیکی جنین،  قیمومیت بریتانیا بر فلسطین
درگذشته: ۲۷ اوت ۲۰۰۱ رام‌الله،  کرانهٔ باختری
ملیت:  فلسطین
پیشه: ، سیاستمدار
لقب(ها): ابوعلی مصطفی
ابوعلی مصطفی (زاده ۱۹۳۸ - درگذشته ۲۷ اوت ۲۰۰۱)، از ژوئیه ۲۰۰۰ دبیرکل جبهه خلق برای آزادی فلسطین بود.
زندگی

ابوعلی مصطفی در سال ۱۹۳۸، در روستای عرابه، از توابع جنین، واقع در شمال کرانهٔ باختری به دنیا آمد. در ۱۹۵۵ به جنبش ملی‌گرای عرب پیوست و دو سال بعد، در ۱۹ سالگی به دلیل فعالیت‌های سیاسی‌اش در اردن بازداشت شد. پس از آزادی در سال ۱۹۶۱ مسئول عملیات‌های مردمی و نظامی جنبش ملی‌گرای عرب در شمال فلسطین شد.
ابوعلی به همراه جورج حبش و سایر اعضای چپ‌گرای جنبش، در ۱۹۶۷ جبهه خلق برای آزادی فلسطین را پایه‌گذاری کرده و در زمرهٔ کادرهای رهبری این سازمان قرار گرفت. او هم‌چنین از اعضای شاخص سازمان آزادی‌بخش فلسطین بود.
در سپتامبر ۱۹۹۹، در پی توافقی میان یاسر عرفات و ایهود باراک، نخست‌وزیر وقت اسرائیل، به کرانهٔ باختری بازگشت. او در ژوئیهٔ ۲۰۰۰ پس از بازنشستگی جورج حبش، به عنوان دبیرکل جبهه انتخاب شد.
وی در ۲۷ اوت ۲۰۰۱ توسط نیروهای اسرائیلی ترور شد.
او در دفترش در رام‌الله هدف دو راکت که از هلیکوپتری اسرائیلی شلیک شده بودند، قرار گرفته و کشته شد. پس از آن بود که جبهه خلق برای آزادی فلسطین شاخه نظامی‌اش را «گردان‌های ابوعلی مصطفی» نام نهاد.[نیازمند منبع] پس از ترور وی، احمد سعدات جانشین او شد.
آزاسیکلونول

| 0 | 1 |
| --- | --- |
داده‌های بالینی: داده‌های بالینی
نام‌های دیگر: MER-17; MDL-4829; Diphenylmethanolpiperidine
روش مصرف دارو: Oral
کد ATC: None
وضعیت قانونی: وضعیت قانونی
وضعیت قانونی:  ℞ (Prescription only) 
شناسه‌ها: شناسه‌ها
 نام آیوپاک Diphenyl(piperidin-4-yl)methanol :  نام آیوپاک Diphenyl(piperidin-4-yl)methanol 
شمارهٔ سی‌ای‌اس: 115-46-8 N  1798-50-1  (HCl)
پاب‌کم CID: 15723
کم‌اسپایدر: 14952 Y
UNII: 2MMR990PEM
ChEMBL: ChEMBL127508 Y
CompTox Dashboard (EPA): DTXSID2045280 
ECHA InfoCard: 100.003.720 
داده‌های فیزیکی و شیمیایی: داده‌های فیزیکی و شیمیایی
فرمول شیمیایی: C18H21NO
جرم مولی: 267.37 g/mol g·mol−1
مدل سه بعدی (جی‌مول): Interactive image
 SMILES OC(c1ccccc1)(c2ccccc2)C3CCNCC3 :  SMILES OC(c1ccccc1)(c2ccccc2)C3CCNCC3 
 InChI InChI=1S/C18H21NO/c20-18(15-7-3-1-4-8-15,16-9-5-2-6-10-16)17-11-13-19-14-12-17/h1-10,17,19-20H,11-14H2 Y Key:ZMISODWVFHHWNR-UHFFFAOYSA-N Y :  InChI InChI=1S/C18H21NO/c20-18(15-7-3-1-4-8-15,16-9-5-2-6-10-16)17-11-13-19-14-12-17/h1-10,17,19-20H,11-14H2 Y Key:ZMISODWVFHHWNR-UHFFFAOYSA-N Y 
 NY (این چیست؟)  (صحت‌سنجی):  NY (این چیست؟)  (صحت‌سنجی)
آزاسیکلونول (انگلیسی: Azacyclonol) داروی است که در دهه ۱۹۵۰ میلادی در اروپا برای درمان اسکیزوفرنی استفاده میشد، اما به دلیل اثربخشی نامطلوب دیگر کاربرد ندارد.
فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
بخشی از جنگ سرد و انقلاب‌های ۱۹۸۹: بخشی از جنگ سرد و انقلاب‌های ۱۹۸۹
تاریخ:  ۱۶ نوامبر ۱۹۸۸ – ۲۶ دسامبر ۱۹۹۱ (۱۹۸۸-۱۱-۱۶ – ) (۳ سال، ۱ ماه و ۱۰ روز)
مکان:   اتحاد جماهیر شوروی جمهوری‌های شوروی سابق: → ارمنستان →→ جمهوری آذربایجان →→ بلاروس → استونی →→ گرجستان → قزاقستان →→ قرقیزستان → لتونی →→ لیتوانی → مولدووا →→ روسیه → تاجیکستان →→ ترکمنستان →→ اوکراین → ازبکستان  کشورهای جدا شده خودخوانده: →  آبخاز (۱۹۹۲–اکنون) →→→ آرتساخ (۱۹۹۱–۲۰۲۳) → چچن (۱۹۹۱–۲۰۰۰) →  کریمه (۱۹۹۲؛ ۲۰۱۴) →  گاگائوزیا (۱۹۹۰–۱۹۹۵) →  قره‌قالپاقستان (۱۹۹۲–۱۹۹۳) → نخجوان (۱۹۹۰–۱۹۹۳) →  اوستیای جنوبی (۱۹۹۱–اکنون) → تاتارستان (۱۹۹۲–۱۹۹۴) → ترانس‌نیستریا (۱۹۹۰–اکنون)  
شرکت‌کننده‌ها: مردم شوروی دولت شوروی دولت‌های جمهوری‌های شوروی دولت‌های جمهوری‌های خودمختار شوروی اپوزیسیون ملی‌گرا و لیبرال
نتیجه: فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی به ۱۵ کشور مستقل ایجاد کشورهای مستقل مشترک‌المنافع بین یازده کشور مستقل شکست در مبارزه با نظامیان یا موافقت با پیوستن مسالمت‌آمیز توسط چند جنبش جدایی‌طلب در جمهوری‌های خودمختار سابق در برابر جمهوری‌های متبوع خود رخ دادن درگیری‌های نظامی و قومی متعدد در جریان فروپاشی و پس از آن و برانگیختن بحران‌های انسانی و مهاجرت اجباری داخلی اعلام نظام‌های چندحزبی ریاستی یا نیمه‌ریاستی توسط جمهوری‌ها حرکت جمهوری‌ها به سمت اتخاذ سیاست اقتصاد بازار نظام سرمایه‌داری فعال بودن منطقه روبل از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ در اکثر کشورهای جدید و پذیرفته شدن ارزهای ملی پس از آن تقسیم نیروهای مسلح اتحاد جماهیر شوروی در حدود ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۳ تقسیم ناوگان دریای سیاه و پایان مذاکره برای جابجایی بین روسیه و اوکراین (۱۹۹۷–۲۰۱۷) در سال ۲۰۱۴ مشکلات مربوط به کاهش ارزش پس‌انداز شهروندان شوروی سابق مشکلات مربوط به حمایت اجتماعی و پزشکی از جانبازان جنگ شوروی و افغانستان جابجایی نیروهای مسلح شوروی از آلمان شرقی و بقیه اروپای مرکزی پایان جنگ سرد با پیروزی بلوک غرب پایان حکومت حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی افول کمونیسم و جنبش‌های چپ در سراسر جهان تبدیل چین به آخرین دولت مارکسیست-لنینیست بزرگ در جهان پس از انجام اصلاحات اقتصادی تبدیل ایالات متحده آمریکا به تنها ابرقدرت جهان
اتحاد جماهیر شوروی (USSR)، در ۲۶ دسامبر ۱۹۹۱، توسط اعلامیه № 142-N شورای جمهوری‌های شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی، منحل شد و رسماً انحلال اتحاد جماهیر شوروی به عنوان یک کشور مستقل و موضوع حقوق بین‌الملل را ایجاد کرد. این رویداد مهم به تلاش دولت فدرال اتحاد جماهیر شوروی و دبیرکل (همچنین رئیس‌جمهور)، میخائیل گورباچف، برای اصلاح نظام سیاسی و اقتصادی شوروی، در تلاش برای توقف دوره بن‌بست سیاسی و عقب‌نشینی اقتصادی، پایان داد. اتحاد جماهیر شوروی، رکود داخلی و جدایی طلبی قومی را تجربه کرده بود. اگرچه این کشور تا سال‌های پایانی خود، بسیار متمرکز بود، اما از ۱۵ جمهوری در سطح بالا، تشکیل شده بود که به عنوان وطن، برای اقوام مختلف خدمت می‌کردند. در اواخر سال ۱۹۹۱، در بحبوحه یک بحران سیاسی فاجعه بار، با خروج چندین جمهوری از اتحادیه و کاهش قدرت متمرکز، رهبران سه عضو بنیانگذار آن، جمهوری‌های سوسیالیستی روسیه، بلاروس و اوکراین، اعلام کردند که اتحاد جماهیر شوروی، دیگر وجود ندارد. مدت کوتاهی پس از آن، هشت جمهوری دیگر، به اعلامیه آنها پیوستند. گورباچف در ۲۵ دسامبر ۱۹۹۱، استعفا داد و در آن‌چه که از پارلمان شوروی باقی مانده بود، رای به پایان کار خود داد.
علت‌ها

در پایان جنگ جهانی اول، امپراتوری عثمانی، امپراتوری آلمان و امپراتوری روسیه از هم فروپاشیدند و اروپای شرقی و نواحی اروپا-آسیا را با درگیری بین‌الملل رقیب (با مطالبات رقابتی خود) به حال خود رها نمودند. پس از این رخدادها، این تنها امپراتوری روسیه بود که مجدداً تحت رهبری بلشویک‌ها بازسازی شد. ژوزف استالین از طریق صنعتی‌سازی و حمله به آلمان در جریان جنگ جهانی دوم، این کشور را به یک ابرقدرت رقیب برای ایالات متحده تبدیل نمود. درحالی که روسیه به عنوان یک ابرقدرت حفظ می‌شد، توسط حزب کمونیست اتحاد شوروی بیشتر از خاندان تزاری به صورت یکپارچه باقی می‌ماند.
اقتصاد حاکم تدریجاً ثابت کرد که کمتر می‌تواند، بر فناوری‌های آتی صنعتی و نیازهای طبقهٔ میانی جدید صنعتی و دیوان‌سالاری خوب جاافتادهٔ حاصل از آموزش آن فائق آید. برنامه بازسازی پرسترویکا گورباچف، حاکی از واسازی اقتصادی بود و سیاست (باز) گلاسنوست وی به‌طور سطحی اجازه می‌داد نوعی بیگانگی نژادی و ملی پدید آید. زمانی که گورباچف درصدد اصلاحات در حزب برآمد. او پیوندهای میان کشور و اتحاد شوروی را سست نمود.
در دهه ۱۹۸۰، دو رویداد ۱) استهلاک فزاینده و علنی ساختارهای اقتصادی و سیاسی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و ۲) تلاش‌ها برای ترمیم و انجام اصلاحات برای بازگرداندن این فرایند در شوروی پدید آمدند. پس از جایگزینی سریع یوری آندروپوف و کنستانتین چرنینکو (شخصیت‌های انتقالی با تفکر و شیوه حکومت مشابه لئونید برژنف) میخائیل گورباچف که نسبتاً جوان و پرانرژی بود؛ تغییرات چشمگیری را در اقتصاد و رهبری حزب کمونیست اتحاد شوروی انجام داد. برنامه گلاسنوست وی، دستیابی عمومی به اطلاعات را پس از دهه‌ها فشار دولتی آزاد نمود. اما گورباچف تا سال ۱۹۹۱ نتوانست بحران سازمان یافته را در نظام شوروی مورد مدیریت کند. در این زمان، کودتای ۱۹۹۱ شوروی که توسط مأموران داخلی حکومت ضعف موقعیت سیاسی میخائیل گورباچف را نشان داد، پایان نظام اتحاد شوروی قابل مشاهده بود.
پیدایش جمهوری روسیه در اتحاد شوروی

به علت موقعیت غالب روس‌ها در اتحاد شوروی، در بیشتر موارد، کمتر تفاوتی میان روسیه و اتحاد شوروی در اواخر دهه ۱۹۸۰ قائل می‌شدند. اما حقیقت آن است که رژیم تحت سلطه روس‌ها به مفهوم آن نبوده که روس‌های جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه ضرورتاً از این نوع آرایش (حکومتی) برخوردار بوده‌اند. در اتحاد شوروی، روسیه حتی از حداقل ابزار قرار گرفتن به عنوان ایالت، محروم بود. ابزارهایی همچون شاخه حزب کمونیست در سطح کاگ‌ب، شورای اتحادیه تجاری و دانشکده علوم که دیگر جمهوری‌ها از آن برخوردار بودند. دلیل این موضوع این است که وجود شاخه‌های روسی در این سازمان‌ها برای جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه، امکان تهدید قدرت ساختارهای اتحاد شوروی را افزایش می‌داد.
در اواخر دهه ۱۹۸۰، گورباچف اهمیت جمهوری سوسیالیست فدراتیو روسیه شوروی را کم برآورد نمود که به عنوان پایه دوم قدرت رقیب برای اتحاد شوروی محسوب می‌شد. نوعی واکنش شدید ملی‌گرایانه روسی، توسط برخی از روس‌ها با اظهار این مطلب مطرح شد که روسیه مدت زیادی بوده که از طریق دادن یارانه نفت خام ارزان موجب فقیرتر شدن جمهوری‌ها شده است. به عنوان مثال تقاضاهای مربوط به موسسات داخل روسیه افزایش می‌یافت که این به دلیل برابری بین جمهوری روسیه و اتحاد شوروی منجر به کاهش توسعه می‌گردید. هم‌زمان با این که ملی‌گرایی در اواخر دهه ۱۹۸۰ طنین انداز می‌شد، تنش میان آنهایی که می‌خواستند اتحادیه تحت سلطه روسیه را یکپارچه نگهدارند و گروهی که خواهان ایجاد کشور قدرتمند روسیه بودند، تشدید شد.
این تنش در مبارزه قدرت بین گورباچف و بوریس یلتسین تجسم پیدا کرد. یلتسین با خارج شدن گورباچف از سیاست‌های اتحاد شوروی در سال ۱۹۸۷، به عنوان رئیس یک حزب بدون هیچگونه سوابق یا روابط مخالف، به یک خط مشی حزبی برای مقابله با گورباچف نیاز داشت. او آن را از طریق حضور خود، هم به عنوان یک ملی‌گرای روسی و هم به صورت یک دموکرات متعهد ثابت نمود. در یک موقعیت رو کردن اقبال به وی، او در انتخابات به عنوان رئیس شورای عالی جدید جمهوری روسیه در ماه مه ۱۹۹۰ برگزیده شد و عملاً به‌طور مستقیم اولین رئیس‌جمهور منتخب روسیه گردید. در ماه بعد، به او اختیار داده شد تا قوانینی را مقدم بر قوانین اولیه روسیه وضع نماید و دو سوم بودجه را نیز کسر کند.
کودتای ۱۹ اوت ۱۹۹۱

در کودتای اوت هشت عضو بلندپایه حزب کمونیست از جمله رئیس کاگ‌ب، ضمن برکناری میخائیل گورباچف از رهبری اتحاد جماهیر شوروی، کمیته اضطراری کشور را تشکیل دادند. گورباچف، در یک خانه ییلاقی در ساحل دریای سیاه در بازداشت خانگی قرار گرفت. تانک‌ها به خیابان‌های مسکو سرازیر شدند. طرفداران دموکراسی در اطراف کاخ کرملین - محل اقامت بوریس یلتسین، اولین رئیس‌جمهور روسیه، سنگربندی کردند. پس از سه روز رویارویی، کمیته اضطراری، شکست را پذیرفت.
توطئه کودتای اوت ۱۹۹۱ توسط متعصبین کمونیست، با کمک یلتسین نقش برآب شد. طراحان کودتا می‌خواستند حزب کمونیست و اتحاد شوروی را حفظ کنند، ولی در عوض در جهت نابودی هردو کوشیدند.
فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی

در پایان سال ۱۹۹۱، بزرگ‌ترین مشکل گورباچف، جنبش‌های استقلال‌طلبانه در تعدادی از جمهوری‌های شوروی بود. ادامه حیات شوروی، بدون جمهوری‌های کشورهای حوزه دریای بالتیک یعنی استونی، لتونی، لیتوانی ممکن اما بدون اوکراین یا روسیه غیرممکن بود. نخستین شکاف در اتحاد جمهوری‌های پانزده‌گانه شوروی در مارس ۱۹۹۰ با اعلام استقلال سه جمهوری لیتوانی، استونی و لتونی پدیدار شد. اتحاد جماهیر شوروی پس از استقلال این سه جمهوری کوچک می‌توانست پابرجا بماند اما شکاف بزرگ در بنیان اتحاد شوروی که به فروپاشی آن منجر شد، از تحولات داخلی بزرگ‌ترین جمهوری این اتحاد؛ یعنی روسیه آغاز گردید و آغازگر این حرکت کسی نبود جز یکی از یاران سابق گورباچف؛ بوریس یلتسین.
در هشتم دسامبر ۱۹۹۱ در یک دیدار پنهانی، بوریس یلتسین، رئیس‌جمهور جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه، لئونید کراوچوک، رئیس‌جمهور جمهوری سوسیالیستی شوروی اوکراین و استانیسلاو شوشکویچ، رئیس‌جمهور جمهوری سوسیالیستی بلاروس شوروی در اقامتگاه بسیار مجللی که برای پذیرایی از مقامات رسمی سطح بالا در جنگل‌های بلاروس بنا نهاده شده بود با یکدیگر دیدار و پیمانی را امضا کردند که بر اساس آن کشورهای مستقل همسود پدید آمدند و روسیه خود را به عنوان جانشین اتحاد جماهیر شوروی معرفی کرد.
در بیست و پنجم دسامبر، میخائیل گورباچف از سمت خود کناره‌گیری کرد و اتحاد شوروی به‌طور رسمی در ۲۵ دسامبر ۱۹۹۱ از هم پاشیده شد. یک روز پس از آن، پارلمان اتحاد جماهیر شوروی اعلامیه انحلال این کشور را تصویب کرد.
آخرین اقدام انتقال قدرت از اتحاد شوروی به روسیه با انتقال کیف‌های (اسناد) مربوط به کدهایی بود که اطلاعات مربوط به جنگ‌افزار هسته‌ای این کشور را از گورباچف به یلتسین منتقل می‌ساخت.
پس از فروپاشی > فدراسیون روسیه

تا اواسط دهه ۱۹۹۰، روسیه دارای یک نظام سیاسی منتخب چند حزبی بود. اما ایجاد یک دولت منتخب به دلیل دو مشکل ساختاری (مبارزه بین رئیس‌جمهور و پارلمان و نظام پرهرج و مرج حزبی) دشوار بود. اما یلتسین به این دلیل که خود را به عنوان یک دموکرات برای تضعیف گورباچف مطرح نموده بود و درک وی از مقام ریاست جمهوری، بیشتر، جنبه خودکامگی داشت از سوی جهان خارج مورد تحسین قرار گرفت. او بدون توجه به آراء پارلمان، (تا ژوئن ۱۹۹۲) یا از سوی خود نخست‌وزیر تعیین می‌نمود یا افراد مورد نظر خود را انتخاب می‌کرد.
پس از فروپاشی > انحلال مجلس روسیه

فراوانی احزاب کوچک و تنفر آن‌ها نسبت به برقراری اتحادهای یکپارچه موجب آشفتگی در بخش قانونگذاری شده بود. فاصله‌گیری یلتسین از رهبری پارلمانی منجر به بحران قانونگذاری سپتامبر- اکتبر ۱۹۹۳ گردید.
جنگ قدرت میان بوریس یلتسین، رئیس‌جمهوری، و پارلمان که اعضایش در زمان اتحاد جماهیر شوروی انتخاب شده بودند بالا گرفت و موجب ایجاد بحران قانون اساسی در این کشور شد. یلتسین فرمان انحلال پارلمان را امضا کرد. در سوم اکتبر شماری از نمایندگان پارلمان با پشتیبانی شبه نظامیان مسلح، ساختمان‌های دولتی را در مسکو مورد حمله قرار داده و قصد داشتند ساختمان تلویزیون را تصرف کنند. فردای آن روز تانک‌ها ساختمان پارلمان را گلوله‌باران کردند و ده‌ها نفر کشته شدند.
بحران در ۳ اکتبر به اوج خود رسید، زمانی که یلتسین راه حلی رادیکال (افراطی) را برای حل و فصل مشاجراتش با پارلمان برگزید: او دستور داد تانک‌ها اطراف کاخ سفید روسیه را محاصره نموده و به سوی مخالفان شلیک کنند.
پس از فروپاشی > نتیجه انحلال

از آنجایی که یلتسین یک گام غیرقانونی در جهت انحلال مجلس برداشته بود، روسیه بیش از هر زمان دیگری، از دوره انقلاب ۱۹۱۷ به این سو، خود به درگیری جدی داخلی نزدیک شده بود. سپس یلتسین این آزادی را یافت تا قانون خود را با استفاده از اختیارات ریاست جمهوری تحمیل نماید که از طریق همه‌پرسی در دسامبر ۱۹۹۳ به تصویب رسید.
اما رای‌گیری ماه دسامبر دستاوردهای بارزی را برای کمونیست‌ها و ملی گرایان نیز به دنبال داشت، و دلسردی فزاینده‌ای را نسبت به هزینه‌های مربوط به اصلاحات اقتصادی نئولیبرال نشان می‌داد.
پس از فروپاشی > کارکرد یلتسین

اگرچه یلتسین بر روی موجی از خوش‌بینی به قدرت رسید، اما هرگز محبوبیت خود را بازنیافت. پس از تأیید شوک درمانی ایگور گایدر در کنترل قیمت‌ها در پایان دوره شوروی، کاهش‌های شدید هزینه‌های دولتی و نظام تجارت خارجی باز در اوایل سال ۱۹۹۲ اصلاح اقتصاد روسیه در دهه ۱۹۹۰، اصلاحات، فوراً استانداردهای زندگی را در بخش عمده‌ای از جمعیت تخریب نمود. به خصوص گروه‌هایی که از منافع حاصل از هزینه‌ها و قیمت‌های کنترل شده دوران اتحاد شوروی سابق، یارانه‌های دولتی و برنامه‌های استحقاقی رفاهی برخوردار شده بودند. در دهه ۱۹۹۰، روسیه متحمل رکود اقتصادی به مراتب شدیدتر از آن شده بود که ۶ دهه پیش ایالات متحده یا آلمان در دوران رکود شدید اقتصادی به آن دچار شده بودند.
اصلاحات اقتصادی موجب انسجام یک نوع جرگه سالاری نیمه جنائی شد که در نظام سابق شوروی ریشه داشت. بنا بر اظهارات دولت‌های غربی، بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول، روسیه به گسترده‌ترین و سریعترین عملیات خصوصی‌سازی دست زده بود که تاکنون جهان به خود دیده است. تا اواسط این دهه، خرده‌فروشی، تجارت، خدمات و بنگاه‌های کوچک و متوسط در دستان بخش خصوصی بودند. بیشتر شرکت‌های بزرگ که دردست مدیران سابق خود قرار داشتند، یک نوع جرگه‌های روسی جدید ثروتمند به اتفاق گروه‌های مافیایی جنایتکار یا سرمایه گذاران غربی تشکیل می‌دادند.
در پایین این مجموعه، بسیاری از کارگران در اثر تورم و بیکاری، دچار فقر، فساد یا بزه می‌شدند. ضمناً، دولت مرکزی کنترل حوزه‌های جغرافیائی، دیوان‌سالاری و اقتصادی را از دست داده و درآمدهای مالیاتی ازبین می‌رفت. اما در رکود شدید اقتصادی اواسط دهه ۱۹۹۰، اقتصاد روسیه بیشتر از ورشکستگی اقتصادی سال ۱۹۹۸ آسیب دید.
با این وجود، به نظر می‌رسید که بازگشت به یک نظام اقتصادی سوسیالیست که می‌توانست جایگزین متداول در غرب بوده باشد، تقریباً غیرممکن است. اقتصاد روسیه نیز تاحدودی از سال ۱۹۹۹ به بعد بهبود یافته است که این مدیون افزایش قیمت جهانی نفت خام و گاز طبیعی بوده و با این که روسیه بیشترین صادرات را داشته است اما از سطح پرونده‌های دوران شوروی سابق فاصله دارد.
پس از فروپاشی > ولادیمیر پوتین

پس از بحران مالی سال ۱۹۹۸، یلتسین در پایان دوره زمامداری سیاسی خود قرار گرفت. درست چند ساعت پیش از آغاز اولین روز سال ۲۰۰۰، یلتسین در کمال شگفتی، استعفای خود را اعلام نمود و دولت را به دست نخست‌وزیر کمتر شناخته شده خود ولادیمیر پوتین سپرد که یک افسر سابق و جانشین رئیس کاگ‌ب پس از فروپاشی شوروی بود. در ۲۶ مارس سال ۲۰۰۰، رئیس‌جمهور تازه‌کار به سادگی رقبای خود را در انتخابات ریاست جمهوری شکست داد و در اولین دور رای‌گیری پیروز شد. در سال ۲۰۰۴، او ۷۱٪ آراء را به دست آورد و متحدین وی نیز در انتخابات پارلمانی پیروز شدند، اما بنا بر اظهارات ناظران بین‌المللی و داخلی آن را مخدوش اعلام کردند. ناظران بین‌المللی حتی نسبت به اقدامات اواخر سال ۲۰۰۴ بیشتر هشدار دادند که موجب تحکیم بیشتر نظارت ریاست جمهوری بر پارلمان، جامعه نظامی و صاحب منصبان منطقه‌ای می‌شد.
جرقه نخستین اعتراضات، از تأثیرات زیست‌محیطی نیروگاه هسته‌ای متسامور در ایروان پدید آمد
اعتراض مردم تاجیکستان به حضور نیروهای شوروی، دوشنبه
امضای پیمان پیدایش کشورهای مستقل همسود توسط بوریس یلتسین (نفر دوم از راست)، لئونید کراوچوک (نفر دوم از چپ) و استانیسلاو شوشکویچ (نفر سوم از چپ) در هشتم دسامبر ۱۹۹۱
گورباچف، رقیب قدیمی خود و اولین رئیس‌جمهوری پس از دوران شوروی سابق، بوریس یلتسین را به از هم پاشاندن شوروی به منظور ارتقای منافع شخصی خود متهم نمود.
کشورهای پساشوروی



۱. ارمنستان
۲. جمهوری آذربایجان
۳. بلاروس
۴. استونی


۵. گرجستان
۶. قزاقستان
۷. قرقیزستان
۸. لتونی


۹. لیتوانی
۱۰. مولداوی
۱۱. روسیه
۱۲. تاجیکستان


۱۳. ترکمنستان
۱۴. اوکراین
۱۵. ازبکستان
زمین‌لرزه ۱۴۰۳ کاشمر

همچنین ببینید: زمین‌لرزه کاشمر (ابهام‌زدایی)
| 0 | 1 |
| --- | --- |
زمان UTC: ۱۸ ژوئن ۲۰۲۴، ۰۹:۵۴:۴۹
رویداد ISC: 
USGS-ANSS: کام‌کت
تاریخ محلی: ۱۸ ژوئن ۲۰۲۴ (۲۰۲۴-۰۶-۱۸)
زمان محلی: ۱۳:۲۴ ساعت رسمی ایران
بزرگی: ۴٫۹ mb
ژرفای کانونی: ۱۰ کیلومتر (۶٫۲ مایل)
رومرکز: ۳۵°۱۵′۴۰″شمالی ۵۸°۲۷′۲۹″شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۲۶۱°شمالی ۵۸٫۴۵۸°شرقی﻿ / 35.261; 58.458
مناطق آسیب‌دیده: استان خراسان رضوی، ایران
بیشینه شدت: VIII (شدید)
تلفات: ۴ کشته، ۱۲۰+۱۲ مصدوم
زمین‌لرزه ۱۴۰۳ کاشمر زمین‌لرزه‌ای به بزرگی ۵ ریشتر بود که در ساعت ۱۳:۲۴ و در تاریخ ۲۹ خرداد ۱۴۰۳ در نزدیکی شهر کاشمر، میان دو شهرستان کاشمر و شهرستان خلیل‌آباد واقع در استان خراسان رضوی رخ داد.
خسارات و تلفات

از خسارت‌های جانی این زمین‌لرزه ۱۲۰ نفر مصدوم و ۴ کشته گزارش شده است. طبق گفتهٔ اصغر کوهسرخی، شهردار وقت کاشمر به ۳۰۰ خانهٔ روستایی در طی این زلزله خسارت وارد شد که بیشتر آن‌ها در بافت فرسوده بوده و در بخش‌هایی از شهر نیز ریزش نما رخ داده است.
همچنین در تاریخ ۱ تیر ۱۴۰۳ پس‌لرزه‌ای به بزرگی ۳٫۸ ریشتر باعث مصدوم‌شدن ۱۲ نفر شد که آمار کلی مصدومان را به ۱۳۲ نفر افزایش داد.
نگارخانه

ویرانی خانه‌های فرسوده در روستای زنده جان که منجر به مرگ دو نفر شد
ریزش نما در شهر کاشمر که منجر به مرگ دو نفر شد
ویدئویی از توضیحات جواد نیک‌بین به مردم خسارت‌دیده بعد از زمین‌لرزه
اعزام انواع ماشین‌آلات خدماتی از شهرستان‌های همجوار به کاشمر
برپایی بیش از ۷ اردوگاه اسکان اضطراری در شهرستان کاشمر
ویدئویی از عملیات آواربرداری در روستای زنده جان پس از زمین‌لرزه
مولداوی در المپیک تابستانی ۲۰۲۴

| مولداوی در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ | مولداوی در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ |
| --- | --- |
شناسه آی‌اوسی: MDA
ان‌اوسی: کمیته ملی المپیک مولداوی
وبگاه: www.olympic.md (به رومانیایی)
در پاریس، فرانسه ۲۶ ژوئیه ۲۰۲۴ (۲۰۲۴-07-۲۶) – ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۲۰۲۴-08-۱۱): در پاریس، فرانسه ۲۶ ژوئیه ۲۰۲۴ (۲۰۲۴-07-۲۶) – ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۲۰۲۴-08-۱۱)
رقابت‌کنندگان: ۲۶  در ۱۰ رشته
پرچم‌دار (افتتاحیه): دان اولارو و آلکساندرا میرکا
پرچم‌دار (اختتامیه): آناستازیا نیچیتا و سرگی تارکوفسکی
مدال‌ها رتبهٔ هفتاد و دوم:  طلا ۰ نقره ۱ برنز ۳ مجموع ۴ 
حضورها در بازی‌های المپیک تابستانی: حضورها در بازی‌های المپیک تابستانی
۱۹۹۶ ۲۰۰۰ ۲۰۰۴ ۲۰۰۸ ۲۰۱۲ ۲۰۱۶ ۲۰۲۰ ۲۰۲۴: ۱۹۹۶ ۲۰۰۰ ۲۰۰۴ ۲۰۰۸ ۲۰۱۲ ۲۰۱۶ ۲۰۲۰ ۲۰۲۴
سایر حضورهای مرتبط: سایر حضورهای مرتبط
 امپراتوری روسیه (۱۹۰۰–۱۹۱۲)  رومانی (۱۹۲۴–۱۹۳۶)  اتحاد شوروی (۱۹۵۲–۱۹۸۸)  تیم متحد (۱۹۹۲):  امپراتوری روسیه (۱۹۰۰–۱۹۱۲)  رومانی (۱۹۲۴–۱۹۳۶)  اتحاد شوروی (۱۹۵۲–۱۹۸۸)  تیم متحد (۱۹۹۲)
کاروان المپیکی مولداوی، که به‌صورت رسمی جمهوری مولداری خوانده می‌شود، یکی از کاروان‌های شرکت‌کننده در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود که از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به میزبانی پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد. این حضور، هشتمین حضور کاروان مولداوی در المپیک در دورهٔ پساشوروی بود.
دنیس ویرو، نخستین ورزشکار این کشور بود که موفق به کسب یک مدال در رشته جودو شد.
مولداوی با احتساب یک مدال نقره و یک مدال برنز کسب شده، در جایگاه هفتاد و دوم جدول مدال‌های المپیک ۲۰۲۴ ایستاد.
مدال‌آوران

مقاله‌های اصلی: فهرست برندگان مدال المپیک تابستانی ۲۰۲۴ و جدول مدال‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴
| مدال | ورزشکار | ورزش | رویداد | تاریخ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2 نقره | آناستازیا نیچیتا | کشتی | ۵۷ ک. گ آزاد زنان | ۰خطا: زمان نامعتبر۹ اوت |
| 3 برنز | دنیس ویرو | جودو | ۶۶ ک. گ مردان | ۰خطا: زمان نامعتبر۲۸ ژوئیه |
| 3 برنز | عادل عثمانوف | جودو | ۷۳ ک. گ مردان | ۰خطا: زمان نامعتبر۲۹ ژوئیه |
| 3 برنز | سرگی تارنوفسکی | قایقرانی | کانو یک‌نفره ۱۰۰۰ متر مردان | ۰خطا: زمان نامعتبر۹ اوت |
| مدال براساس ورزش | مدال براساس ورزش | مدال براساس ورزش | مدال براساس ورزش | مدال براساس ورزش |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ورزش |  |  |  | کل |
| قایقرانی | ۰ | ۰ | ۱ | ۱ |
| جودو | ۰ | ۰ | ۲ | ۲ |
| کشتی | ۰ | ۱ | ۰ | ۱ |
| کل | ۰ | ۱ | ۳ | ۴ |
| مدال براساس جنسیت | مدال براساس جنسیت | مدال براساس جنسیت | مدال براساس جنسیت | مدال براساس جنسیت |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| جنسیت |  |  |  | کل |
| مردان | ۰ | ۰ | ۳ | ۳ |
| زنان | ۰ | ۱ | ۰ | ۱ |
مختلط: ۰
| کل | ۰ | ۱ | ۳ | ۴ |
| مدال براساس تاریخ | مدال براساس تاریخ | مدال براساس تاریخ | مدال براساس تاریخ | مدال براساس تاریخ | مدال براساس تاریخ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| تاریخ |  |  |  | کل |  |
| ۲۸ ژوئیه | ۰ | ۰ | ۱ | ۱ |  |
| ۲۹ ژوئیه | ۰ | ۰ | ۱ | ۱ |  |
| ۹ اوت | ۰ | ۱ | ۱ | ۲ |  |
| کل | ۰ | ۱ | ۳ | ۴ |  |
شرکت‌کنندگان

ورزشکاران مولداری در ۱۰ رشته به رقابت پرداختند که در جدول زیر به تفکیک جنسیت به آنها اشاره شده است.
| ورزش | مردان | زنان | مجموع |
| --- | --- | --- | --- |
| تیراندازی با کمان | ۱ | ۱ | ۲ |
| دو و میدانی | ۲ | ۳ | ۵ |
| قایقرانی | ۱ | ۲ | ۳ |
| سوارکاری | ۰ | ۱ | ۱ |
| جودو | ۳ | ۰ | ۳ |
| تیراندازی | ۰ | ۱ | ۱ |
| شنا | ۱ | ۱ | ۲ |
| تنیس روی میز | ۱ | ۰ | ۱ |
| وزنه‌برداری | ۱ | ۰ | ۱ |
| کشتی | ۴ | ۳ | ۷ |
| مجموع | ۱۴ | ۱۲ | ۲۶ |
سرگی تارنوفسکی، آناستازیا نیچیتا، دنیس ویرو و عادل عثمانوف پس از بازی‌های المپیک ۲۰۲۴
گلنکو، کنتاکی

| Glencoe, Kentucky | Glencoe, Kentucky |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location of Glencoe, Kentucky: Location of Glencoe, Kentucky
کشور: ایالات متحده آمریکا
ایالت: کنتاکی
شهرستان: Gallatin
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۳ مایل مربع (۰٫۷ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۳ مایل مربع (۰٫۷ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۵۴۸ فوت (۱۶۷ متر)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۲۵۱
 • تراکم: ۹۰۹٫۷/مایل مربع (۳۵۱٫۳/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (Eastern (EST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: 41046
کد منطقه: 859
FIPS code: 21-31204
GNIS feature ID: 0492891
گلنکو (به انگلیسی: Glencoe) شهری در ایالت کنتاکی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۳۶۰ نفر بوده‌است.