آسم
مدیریت بالینی > داروها > کنترل بلند مدت

کورتیکواستروئیدها به‌طور کلی مؤثرترین درمان موجود برای کنترل طولانی‌مدت در نظر گرفته می‌شوند. معمولاً از فرم‌های استنشاقی آنها استفاده می‌شود، مگر در مورد بیماری شدید مداوم، که ممکن است به کورتیکواستروئیدهای خوراکی نیاز باشد. مقدار مصرف بستگی به شدت علائم دارد. دوز بالا و استفاده طولانی‌مدت ممکن است منجر به بروز عوارض جانبی رایج شود که عبارتند از: تأخیر در رشد، سرکوب آدرنال، و پوکی استخوان. به نظر می‌رسد استفاده مداوم (روزانه) از کورتیکواستروئید استنشاقی، به جای استفاده متناوب از آن، نتایج بهتری را در کنترل تشدید آسم ارائه می‌دهد. کورتیکواستروئیدهای رایج مورد استفاده عبارتند از بودزوناید، فلوتیکازون، مومتازون و سیکله‌زونید.
آگونیست‌های گیرنده بتا آدرنرژیک طولانی‌اثر (LABA) مانند سالمترول و فورموترول می‌توانند کنترل آسم را حداقل در بزرگسالان، زمانی که همراه با کورتیکواستروئیدهای استنشاقی تجویز می‌کنند، بهبود بخشند. در کودکان این مزیت نامشخص است. هنگامی که بدون استروئید استفاده می‌شوند، خطر عوارض جانبی شدید را افزایش می‌دهند، و با کورتیکواستروئیدها ممکن است کمی خطر را افزایش دهند. شواهد نشان می‌دهد برای کودکانی که آسم مداوم دارند، یک رژیم درمانی که شامل LABA اضافه‌شده به کورتیکواستروئیدهای استنشاقی است، ممکن است عملکرد ریه را بهبود بخشد، اما میزان تشدیدهای جدی را کاهش نمی‌دهد. کودکانی که به LABA به عنوان بخشی از درمان آسم خود نیاز دارند، ممکن است نیاز به مراجعه بیشتر به بیمارستان داشته باشند.
آنتاگونیست‌های گیرنده لوکوترین (عوامل ضدلکوترین مانند مونته‌لوکاست و زافیر لوکاست) ممکن است علاوه بر کورتیکواستروئیدهای استنشاقی، معمولاً همراه با LABA نیز استفاده شوند. برای بزرگسالان یا نوجوانانی که آسم مداوم دارند که به خوبی کنترل نمی‌شود، افزودن عوامل ضدلکوترین به همراه کورتیکواستروئیدهای استنشاقی روزانه، عملکرد ریه را بهبود می‌بخشد و خطر تشدید آسم متوسط و شدید را کاهش می‌دهد. عوامل ضدلکوترین ممکن است به تنهایی برای نوجوانان و بزرگسالان مؤثر باشند، با این حال هیچ تحقیق واضحی وجود ندارد که نشان دهد کدام افراد مبتلا به آسم از گیرنده ضدلکوترین به تنهایی سود می‌برند. در افراد زیر پنج سال، داروهای ضدلکوترین اضافی پس از کورتیکواستروئیدهای استنشاقی ترجیح داده شد. یک بررسی سیستماتیک کاکرین در سال ۲۰۱۳ به این نتیجه رسید که به نظر می‌رسد عوامل ضدلکوترین زمانی که به استروئیدهای استنشاقی برای درمان کودکان اضافه می‌شوند، سود کمی دارند. گروه مشابهی از داروها، مهارکننده‌های 5-LOX، ممکن است به عنوان جایگزینی در درمان مزمن آسم خفیف تا متوسط میان کودکان بزرگ‌تر و بزرگسالان استفاده شود. از سال ۲۰۱۳ یک دارو در این خانواده به نام زیلوتن وجود دارد.
تثبیت‌کننده‌های ماست‌سل (مانند کرومولین سدیم) جایگزین‌های بی‌خطری برای کورتیکواستروئیدها هستند اما ترجیح داده نمی‌شوند زیرا باید به‌طور مکرر تجویز شوند.
تئوفیلین خوراکی گاهی‌اوقات برای کنترل آسم مزمن استفاده می‌شود، اما استفاده از آنها به دلیل عوارض جانبی آنها به حداقل می‌رسد.
امالیزوماب، یک آنتی‌بادی مونوکلونال در برابر IgE، راهی جدید برای کاهش تشدید با کاهش سطح IgE در گردش است که نقش مهمی در آسم آلرژیک دارد.
داروهای آنتی کولینرژیک مانند ایپراتروپیوم بروماید برای درمان آسم مزمن در کودکان بالای ۲ سال مفید نشان داده نشده است، اما برای درمان معمول آسم مزمن در بزرگسالان پیشنهاد نمی‌شود.
شواهد قوی برای توصیه داروی کلروکین به عنوان جایگزینی برای مصرف خوراکی کورتیکواستروئیدها (برای کسانی که قادر به تحمل استروئیدهای استنشاقی نیستند) وجود ندارد. متوترکسات به دلیل اثرات نامطلوب مرتبط با مصرف متوترکسات و حداقل تسکین علائم آسم، به عنوان جایگزینی برای مصرف کورتیکواستروئیدها از راه خوراکی پیشنهاد نمی‌شود.
آنتی‌بیوتیک‌های ماکرولید، به‌ویژه آزیترومایسین ماکرولید آزالید، یک گزینه درمانی توصیه‌شده اخیراً توسط GINA برای آسم مقاوم و شدید ائوزینوفیلیک و غیر ائوزینوفیلیک است که بر اساس اثربخشی آزیترومایسین در کاهش تشدیدهای متوسط و شدید ترکیب شده است مکانیسم اثر آزیترومایسین مشخص نشده و می‌تواند شامل فعالیت‌های ضدالتهابی پاتوژن و/یا میزبان باشد. مشاهدات بالینی محدود نشان می‌دهند که برخی از بیماران مبتلا به آسم تازه شروع شده و مبتلا به آسم «درمان دشوار» (از جمله بیماران مبتلا به سندرم همپوشانی آسم-COPD - ACOS) ممکن است به‌طور چشمگیری به آزیترومایسین پاسخ دهند. با این حال، این گروه از بیماران آسم در کارآزمایی‌های درمانی تصادفی مورد مطالعه قرار نگرفته و انتخاب بیمار باید به دقت فردی باشد.
برای کودکان مبتلا به آسم که با درمان ترکیبی کورتیکواستروئیدهای استنشاقی (ICS) و بتا۲ آگونیست‌های طولانی‌اثر (LABA) به خوبی کنترل می‌شود، فواید و مضرات قطع LABA و ترک درمان فقط با ICS نامشخص است. Iدر بزرگسالانی که آسم پایدار دارند در حالی که ترکیبی از LABA و کورتیکواستروئیدهای استنشاقی (ICS) مصرف می‌کنند، توقف LABA ممکن است خطر تشدید آسم را افزایش دهد که نیاز به درمان با کورتیکواستروئیدهای خوراکی دارد. توقف LABA احتمالاً تفاوت مهمی در کنترل آسم یا کیفیت زندگی مرتبط با آسم ندارد. اینکه قطع کردن LABA خطر بروز عوارض جانبی جدی یا تشدیدهایی را که نیاز به مراجعه به بخش اورژانس یا بستری شدن در بیمارستان دارند را افزایش می‌دهد یا خیر، مشخص نیست.