سیلویا بیچ
شکسپیر و شرکاء > جویس و بیچ

مونیه و بیچ اولین بار جیمز جویس و همسرش نورا را در مهمانی شام در تابستان ۱۹۲۰ ملاقات کردند، بیچ در آن مهمانی جویس را این‌گونه معرفی کرد: «چه کسی با کارهای این مرد برازنده آشنا است؟ او جیمز جویس بزرگ است.» در آن زمان جویس و همسرش آپارتمانی را در پاریس اجاره کرده بودند و جویس نیمه‌وقت در مدرسه زبان تدریس می‌کرد. او برای نوشتن «اولیس» ۵ سال زمان گذاشته بود. جویس بسیار تلاش کرده بود تا در انگلیس و آمریکا «اولیس» را چاپ کند که کتابش جز جنجال فراوان برایش ثمری نداشت حتی یک مجلهٔ نقد آمریکایی چهار شماره از «اولیس» را به صورت داستان پیوسته چاپ کرد ولی با اعتراض مردم مجله توقیف شد و کار ناشر به دادگاه کشید در دادگاه اظهار کردند: «اولیس، کتابی است که مسائل جنسی را با رنگ و لعاب زبانی بیان می‌کند و باعث انحراف اخلاقی است.» جویس از همه جا ناامید به کتاب‌فروشی «شکسپیر و شرکاء» آمد و به بیچ گفت: «افتخار می‌دهید تا «اولیس» را چاپ کنید؟» و بیچ درخواستش را بلافاصله پذیرفت. بیچ به نبوغ نویسندهٔ ایرلندی اعتقاد داشت و این موضوع را با مونیه در میان گذاشت و او هم پیشنهاد بیچ را پذیرفت که بعد از چاپ کتاب به زبان انگلیسی آن‌را به فرانسه چاپ کند.
جویس بعد از چاپ «اولیس» گفت: «کتابی را که به بیچ داده بود تا زمان انتشارش ۳ مرتبه بازنویسی کرده‌است.» بازنویسی جویس با قلم بود و باید کسی این‌ها را تایپ می‌کرد چون جویس در این زمان دچار مشکل بینایی هم شده بود برای همین کسانی به‌طور داوطلبانه با وی همکاری کردند و در تایپ دست‌نوشته‌های جویس کوشیدند. زمانی که ۷۳۲ صفحه کتاب جویس به پایان رسید، بیچ امیدوار بود به‌خاطر مشقتی که جویس متحمل شده کتاب بعدی‌اش را در حجم کمتری بنویسد! جویس در این دوره بی‌کار و بی‌پول بود. دوستانش به او کمک می‌کردند ولی این کمک‌ها موقتی بود و کفاف زندگی‌شان را نمی‌داد به همین علت بیچ تصمیم گرفت که جویس، همسر و دو فرزندش را تحت حمایت خود بگیرد. «شکسپیر و شرکاء» مبلغی را به‌عنوان قرض به‌طور منظم در اختیار جویس قرار می‌داد. این فشار مالی را بیچ به خاطر جویس تحمل می‌کرد چون به نبوغ وی اعتقاد داشت. کمک‌های مالی به وی، «شکسپیر و شرکاء» را در معرض ورشکستگی قرار داده بود ولی بیچ حاضر نبود کمک‌های مالی‌اش را به جویس متوقف کند. بالاخره پس از گذشت ۱۵ ماه، کار جویس و بیچ به پایان رسید و کتاب برای چاپ در ۱۹۲۱حاضر شد. بیچ تلاش کرد تا «اولیس» در ۲ فوریه ۱۹۲۲ در روز تولد جویس چاپ شود و ناشر توانست دو نسخه را برای آن روز به بیچ تحویل دهد که بیچ یک نسخه را به جویس هدیه داد و یک نسخه را در پشت ویترین کتاب‌فروشی خود گذاشت. جویس که فردی خرافاتی بود این اتفاق را که ۷ سال نوشتن «اولیس» طول کشیده بود و ۱۶ سال هم در انتظار چاپ بود را در روز تولدش، واقعه‌ای خوشایند می‌دانست.
«اولیس» را یک چاپخانهٔ فرانسوی چاپ کرد آن‌هم به این علت که آن‌ها زبان انگلیسی نمی‌دانستند و راحت کتاب را زیر چاپ بردند، بیچ پس از انتشار کتاب به کمک مونیه آن‌را به سرعت بسته‌بندی و برای فروش به ایرلند و انگلیس فرستاد تا مقامات دولتی فرصتی برای توقف فروش کتاب نداشته باشند. تعداد زیادی را هم به آمریکا فرستاد ولی تمام کتاب‌ها را در بندر نیویورک توقیف کردند. بیچ موضوع را با همینگوی در میان گذاشت و قرار شد که یکی از دوستان‌شان به‌نام برنارد که در آمریکا بود به آن‌ها کمک کند. برنارد به کانادا رفت چون آن‌جا «اولیس» ممنوع نبود و بیچ برای او کپی‌های روزنامه‌واری از «اولیس» به آپارتمانی که برنارد موقتاً اجاره کرده بود فرستاد و برنارد هم آن کپی‌ها را در زیر شلوارش پنهان می‌کرد و هر بار قسمتی از آن‌را به آمریکا می‌برد و به این ترتیب بود که «اولیس» به‌دست خوانندگان آمریکایی خود رسید.
اکنون نوبت مونیه بود تا کتاب را به زبان فرانسوی چاپ کند «اولیس» در سال ۱۹۲۹ برای فرانسوی‌زبان‌ها چاپ شد. بیچ تلاش زیادی برای کتاب جویس کرد اما بعد از این موفقیت همسر جویس، نورا و برادرش جورج به جویس متذکر شدند که با توجه به موفقیت کتابش باید به دنبال سود بیشتری باشد. مونیه بارها به بیچ گفته بود که جویس از او سوءاستفاده می‌کند چون بیچ کارهایی را انجام می‌داد که به او ربطی نداشت؛ از خرید قطرهٔ چشم جویس گرفته تا خرید بر طبق لیست بقالی که نورا به او می‌داد. در ۱۹۳۱ مونیه نامه‌ای بسیار تند به جویس نوشت که «تو نمی‌توانی بیچ را این‌قدر تحت فشار قرار دهی در حالی‌که کتاب‌های تو سود زیادی برای او نداشته‌است.» وی در ادامه سخن آندره ژید در مورد جویس را که می‌گفت «جویس به پول و موفقیت مانند یک قدیس بی‌اعتناست»، به سخره گرفته بود و در نامه‌اش نوشته بود آیا آن کسی که به پول و موفقیت بی‌اعتناست تو هستی؟ تویی که تا این حد نگران پول و موفقیتی! این جملات نمکی بود بر زخم جویس و هیچ‌کس فکر نمی‌کرد که جویس این نامه را به دوستانش نشان دهد و رابطهٔ جویس و مونه تا پایان عمر تیره ماند. بیچ در میان این اختلاف‌ها تصمیم گرفت تا پول جویس را کامل تصفیه کند تا به این مشاجره‌ها پایان دهد. بیچ، زمانی که جویس کتابش را به ناشر دیگری برای چاپ داد دچار بحران مالی شدیدی شد. با این‌که جویس می‌دانست که بیچ رنج بسیاری برای انتشار «اولیس» از نظر مالی متحمل شده و در معرض ورشکستی بزرگی است اما برای سود بیشتر، کتابش را به ناشری دیگر سپرد و در سال ۱۹۳۰ «شکسپیر و شرکاء» به ورطه ورشکستگی افتاد.
در آن زمان آمریکایی‌ها از پاریس مهاجرت کردند و گروه‌هایی برای خرید و فروش زمین به پاریس آمدند. با این‌که «شکسپیر و شرکاء» توانسته بود شهرت خود و نفوذی را که بین باشگاه و انجمن نویسندگان آن دوره داشت حفظ کند، بیچ به علت مشکلات زیاد مالی تصمیم به بستن کتاب‌فروشی‌اش گرفت. اما با کمک دوستانش از جمله آندره ژید به کارش ادامه داد تا در زمان شروع جنگ جهانی دوم، وقتی یکی از افسران آلمانی به مغازه بیچ آمد و آخرین نسخهٔ «رستاخیز فینیگان» را که پشت ویترین بود، دید و آن را برداشت و به بیچ قول داد که برمی‌گردد و مغازهٔ او را می‌بندد. در این موقع بود که بیچ به کمک مونیه تمام مغازه را به‌سرعت خالی کردند و در عرض دو ساعت، تمام مغازه و اسباب سبک آن را از آن‌جا بردند. بیچ شش یا هفت ماه به خاطر همکاری در فروش کتاب جیمز جویس به اردوگاه پناهندگان فرستاده شد. در آن‌جا بیمار شد و پس از پایان دوره‌ای که باید در اردوگاه می‌گذراند مدتی را مخفی شد و سپس به نزد مونیه بازگشت.