آنفلوانزا
پژوهش‌ها

تحقیقات آنفلوآنزا شامل تلاش‌هایی برای درک چگونگی ورود ویروس‌های آنفلوآنزا به میزبان، رابطه بین ویروس‌های آنفلوآنزا و باکتری‌ها، چگونگی پیشرفت علائم آنفلوآنزا و اینکه چرا برخی از ویروس‌های آنفلوآنزا از بقیه کشنده‌تر هستند، می‌شود. پروتئین‌های غیرساختاری کدگذاری شده توسط ویروس‌های آنفلوآنزا به‌طور دوره‌ای کشف می‌شوند و عملکرد آن‌ها به‌طور مستمر تحت تحقیق است. پاندمی‌های گذشته و به‌ویژه پاندمی ۱۹۱۸، موضوع تحقیقات زیادی برای درک همه‌گیری آنفلوآنزا هستند. به عنوان بخشی از آمادگی برای پاندمی، سیستم نظارت و پاسخ جهانی آنفلوآنزا یک شبکه جهانی از آزمایشگاه‌ها است که انتقال و اپیدمیولوژی آنفلوآنزا را نظارت می‌کند زمینه‌های تحقیقاتی اضافی شامل راه‌هایی برای بهبود تشخیص، درمان و پیشگیری از آنفلوآنزا است.
روش‌های تشخیصی موجود دارای محدودیت‌های مختلفی همراه با مزایایی هستند. به عنوان مثال، NATها حساسیت و ویژگی بالایی دارند، اما در مناطقی که منابع کمتری دارند، به دلیل هزینه بالا، پیچیدگی، نگهداری و آموزش مورد نیاز، غیرعملی هستند. RIDTهای کم هزینه و قابل حمل می‌توانند به سرعت آنفلوآنزا را تشخیص دهند، اما حساسیت بسیار متغیری دارند و قادر به ایجاد زیرگروه IAV نیستند. در نتیجه این محدودیت‌ها و سایر محدودیت‌ها، تحقیق در مورد روش‌های تشخیصی جدید حول محور تولید روش‌های جدید است که مقرون‌به‌صرفه، فشرده‌تر و پیچیده‌تر از روش‌های موجود هستند و در عین حال می‌توانند گونه‌های آنفلوآنزا و زیرگروه‌های IAV را متمایز کنند. یکی از رویکردهای توسعه، آزمایشگاه روی تراشه است که دستگاه‌های تشخیصی هستند که از انواع آزمایش‌های تشخیصی مانند RT-PCR و سنجش‌های سرولوژیکی به شکل ریزتراشه استفاده می‌کنند. این تراشه‌ها دارای مزایای بالقوه زیادی، از جمله بازدهی واکنش بالا، مصرف انرژی پایین و تولید ضایعات کم، است.
داروهای ضد ویروسی جدید نیز به دلیل حذف آدامانتین‌ها به عنوان داروهای قابل دوام و نگرانی در مورد مقاومت اسلتامیویر، در حال توسعه هستند. این‌ها عبارتند از: مهارکننده‌های NA که می‌توانند به صورت داخل وریدی تزریق شوند، مانند فرمولاسیون داخل وریدی زانامیویر. فاویپیراویر (favipiravir) که یک مهارکننده پلیمراز است که علیه چندین ویروس آران‌ای استفاده می‌شود. پیمودیویر (pimodivir) که از اتصال کلاهک مورد نیاز در هنگام رونویسی ویروسی جلوگیری می‌کند و نیتازوکسانید (nitazoxanide)، که بلوغ HA را مهار می‌کند. کاهش التهاب اضافی در دستگاه تنفسی نیز در معرض تحقیقات زیادی است زیرا این یکی از مکانیسم‌های اولیه پاتولوژی آنفلوآنزا است. سایر اشکال درمان در حال توسعه عبارتند از آنتی‌بادی‌های مونوکلونال و پلی‌کلونال که پروتئین‌های ویروسی را هدف قرار می‌دهند، پلاسمای افراد بهبود یافته، رویکردهای مختلف برای اصلاح پاسخ ضد ویروسی میزبان، و درمان‌های مبتنی بر سلول‌های بنیادی برای ترمیم آسیب ریه.
تحقیقات زیادی روی LAIVها بر شناسایی توالی‌های ژنومی تمرکز دارد که می‌توانند حذف شوند تا ویروس‌های بی‌ضرر آنفلوآنزا در واکسن‌هایی ایجاد شود که همچنان مصونیت ایجاد می‌کنند. با این حال، تنوع بالا و تکامل سریع آنتی‌ژن‌های ویروس آنفلوآنزا، مانع اصلی در توسعه واکسن‌های مؤثر است. علاوه بر این، پیش‌بینی اینکه کدام سویه‌ها در فصل آنفلوآنزای بعدی در گردش خواهند بود، دشوار است که این، تولید مقدار کافی واکسن آنفلوآنزا برای فصل آینده را دشوار می‌کند. , LAIVها کارایی محدودی دارند و واکسیناسیون سالانه مکرر به‌طور بالقوه کارایی را کاهش داده است. به این دلایل، واکسن‌های «واکنش گسترده» یا «جهانی» آنفلوآنزا در حال تحقیق هستند که می‌توانند در برابر بسیاری یا همه ویروس‌های آنفلوآنزا، ایمنی ایجاد کنند. روش‌های ساخت چنین واکسنی شامل روش‌های مختلفی است که عبارتند از: روش‌های مبتنی بر پایه HA مانند واهی‌هایی است که پایه‌های مشابهی دارند اما سرهای متفاوتی دارند، روش‌های مبتنی بر سر HA مانند آنتی‌ژن‌های خنثی‌کننده گسترده محاسباتی، آنتی‌بادی‌های ضد ایدوتیپی (anti-idiotypic antibodies) و واکسن‌هایی برای برانگیختن پاسخ‌های ایمنی به شدت بالا به پروتئین‌های ویروسی حفاظت شده. واکسن‌های mRNA برای محافظت در برابر آنفلوآنزا نیز تحت تحقیق هستند.
در سال‌های اخیر، بحث‌هایی بر سر توجیه‌های اخلاقی برای برخی مطالعات «کسب عملکرد» (GOF; gain-of-function) در مورد آنفلوآنزا به وجود آمده است.