اریش ردر
فرماندهی نیروی دریایی > جنگ جهانی دوم > تهاجم به نروژ

ردر از همان ابتدای جنگ به دنبال آن بود که نروژ به دست بریتانیایی‌ها نیفتد؛ چرا که واردات سنگ آهن آلمان از سوئد از راه بندر نارویک نروژ انجام می‌گرفت. از طرفی سلطه بریتانیا بر نروژ راه خروج آلمان به دریای شمال را می‌برید. با این حال هیتلر در ابتدا می‌پنداشت بریتانیا بی‌طرفی نروژ را نقض نخواهد کرد. تا این که یک کشتی جنگی بریتانیایی ماه فوریه سال ۱۹۴۰ در آب‌های نروژ به یک کشتی غیر مسلح آلمانی حمله کرد و تصور هیتلر اشتباه از آب درآمد. بریتانیایی‌ها از اوایل ماه آوریل شروع به مین‌ریزی در آب‌های نروژ کردند. در حقیقت این کشور قصد تهاجم به نروژ داشت و برای آن آماده می‌شد. به هر حال آلمان پیش‌دستی و اقدام به اشغال نروژ در عملیات ویزرئوبونگ کرد. این تنها عملیات عمده توسط نیروهای سطحی آلمان در جنگ جهانی دوم بود که تقریباً همه توان کریگس‌مارینه در آن به‌کار گرفته شد. طرح این عملیات بسیار جسورانه بود. در صورت دخالت مؤثر نیروی دریایی بریتانیا کار آلمانی‌ها احتمالاً با شکست مواجه می‌شد و خسارت زیادی به کریگس‌مارینه وارد می‌آمد. با وجود اعتراض ردر، ۴۲ او-بوت در نزدیکی سواحل نروژ مستقر شدند تا در ورود نیروی دریایی بریتانیا با آن مقابله کنند. بیشترین نگرانی ردر دربارهٔ برگشت کشتی‌های جنگی آلمانی به پایگاه‌های خود بود؛ مسیری که در بیشتر آن در معرض حمله قوای قدرتمندتر بریتانیایی بودند. پیروزی آلمان در این عملیات منوط به سرعت، غافلگیری و زمان‌بندی دقیق بود. اگر همه‌چیز خوب پیش می‌رفت تنها او-بوت‌ها با بریتانیایی‌ها درگیر می‌شدند.
نیروی اصلی آلمانی از روز ۳۱ مارس سال ۱۹۴۰ شروع به حرکت به سمت نروژ کرد. انتقال نیرو تا روز ۶ آوریل ادامه داشت. بریتانیایی‌ها صبح روز ۷ آوریل متوچه این مسئله شدند و عصرگاه نیروی دریایی خود راهی را کردند. این کار در جهت اشتباهی انجام گرفت که آن‌ها در این تصور بودند که آلمانی‌ها می‌خواهند وارد اقیانوس اطلس شوند و تلاش کردند مسیر آن‌ها را سد کنند. بدین شکل میانه دریای شمال برای عمل آلمانی‌ها باز گذاشته شد. پیاده‌سازی نیرو در سواحل نروژ در روز ۹ آریل اتفاق افتاد و در همه‌جا جز در ناحیه اسلو موفق بود. رزم‌ناو سنگین بلوشر در اثر آتش توپ‌های ساحلی نروژی آسیب شدیدی دید و در اثر برخورد دو اژدر غرق شد. به هر شکل اسلو روز بعد تصرف شد. در ادامه کریگس‌مارینه خسارت بیشتری خورد. یک ناوشکن بریتانیایی خود را به رزم‌ناو هیپر کوبید؛ خود غرق شد اما آسیب جدی به کشتی جنگی آلمانی وارد آورد. رزم‌ناو سبک کالسروهه پس تأمین آتش پشتیبانی برای پیاده‌سازی در کرستیانسان و آرندال، توسط یک زیردریایی بریتانیایی غرق شد. در حین پیاده‌سازی در برگن، آتش دفاع ساحلی نروژ رزم‌ناو کونیکسبرک را از کار انداخت. این کشتی جنگی که دیگر نمی‌توانست حرکت کند هم روز ۱۱ آوریل توسط هواگردهای بریتانیایی غرق شد. همان روز یک اژدر شلیک‌شده از یک زیردریایی بریتانیایی به رزم‌ناو لوتسوو خورد؛ به هر شکل خدمه توانست با تلاش زیاد آن را از غرق شدن نجات دهند و با یدک‌کشی به بندر کیل برسانند. ناگوارترین این‌ها نزد ردر از دست رفتن لوتسوو و بلوشر بود؛ چرا که او ترجیح می‌داد از آن‌ها برای حمله به خطوط تجاری دشمن در اقیانوس استفاده کند و از ابتدا با کاربرد آن‌ها در این عملیات مخالف بود. به هر شکل بزرگ‌ترین ضربه‌ای که به کریگس‌مارینه در کارزار نروژ وارد شد در نارویک بود. این شهر روز ۹ آوریل به تصرف آلمانی‌ها درآمد اما با حمله بریتانیایی، با وجود وارد آمدن چندین خسارت به دشمن، در عرض دو روز ۱۰ ناوشکن کریگس‌مارینه یعنی حدود نیمی از توان کل ناوگان ناوشکن‌های پیش از جنگ آن، در این موضع غرق شدند و ناو گروه ۱ به کلی نابود شد. پس از میان رفتن خطر ناوگان ناوشکن‌های کریگس‌مارینه در شمال نروژ، متفقین اواخر ماه آوریل سال ۱۹۴۰ در این قسمت نیروی زمینی پیاده کردند.
یکی از عمده دلایل این فاجعه مشکل فنی در اژدرهای او-بوت‌ها بود که باعث می‌شد حدود ۳۰ درصد از آن‌ها پس از شلیک منفجر نشوند. بدین شکل او-بوت‌های آلمانی نتوانستند اقدام مقابله‌ای مؤثری در برابر حمله بریتانیایی‌ها به نارویک بکنند. از این رو دریادار دونیتس، فرمانده کل ناوگان او-بوت‌ها تمامی نیروهای خود را به پایگاه فراخواند. ردر دستور به تشکیل کمیسیون ویژه‌ای برای بررسی این موضوع موسوم به «بهران اژدر» داد. نتیجه بررسی بهت‌آور بود. مشخص شد که هنگام توسعه اژدرها در دهه ۱۹۲۰ آزمایش‌های عملی چندانی بر آن‌ها صورت نگرفته است. بعداً مشخص شد دریاسالار فریدریش گوتینگ، رئیس بخش بازرسی اژدرها در فرماندهی عالی کریگس‌مارینه این مسئله را دو بار پیش از جنگ به ستاد فرماندهی گزارش داده است اما مورد بی‌توجهی واقع شده است. در نتیجه این تحقیقات دریادار اسکار وی‌یِر، رئیس بخش آزمایش اژدرها به همراه دو تن از عاملین دیگر در دادگاه نظامی محاکمه و محکوم شدند. به هر شکل ردر و ستاد او هم تا اندازه در این ماجرا مقصر بودند اما دعوی علیه آن‌ها صادر نشد.