stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
بانوی قهوه‌ای‌پوش رینهم هال
هویت شبح

طبق روایت‌ها بانوی قهوه‌ای پوش، روح دوروتی والپول (۱۶۸۶–۱۷۲۶) خواهر رابرت والپول اولین نخست‌وزیر تاریخ بریتانیا است. دوروتی همسر دوم چارلز تاونشند بود که بخاطر رفتار خشن خود بدنام بود. زمانی که تاونشند متوجه شد همسرش با لرد وارتون زنا کرده‌است، او را در اتاقش در عمارت خانوادگی‌شان حبس کرد. به گفتهٔ مری ورتلی مونتاگیو دوروتی در واقع قربانی دسیسهٔ کنتس وارتون شده بود. او تا پایان عمر در رینهم هال زندانی بود و در سال ۱۷۲۶ بر اثر آبله درگذشت.
مشاهده‌ها

اولین ادعای ثبت شده از مشاهدهٔ شبح قهوه‌ای پوش مربوط به لوسیا سی. استون در کریسمس سال ۱۸۳۵ می‌شود. استون می‌گوید که ضیافتی در رینهم هال برپا بود و لرد چارلز تاونشند میهمانان مختلفی را دعوت کرده بود؛ از جمله شخصی به‌نام کلنل لافتِس. لافتس و میهمان دیگری به‌نام هاوکینز گفتند یک شب که به اتاق‌هایشان می‌رفته‌اند زنی را دیده‌اند که لباس قهوه‌ای از مُد افتاده‌اش جلب توجه می‌کرده‌است. شامگاه بعد، لافتس ادعا کرد دوباره زن قهوه‌ای پوش را دیده‌است و این مرتبه چشمان زن به شکل دو حفرهٔ سیاه و تاریک در صورت نورانیش جلب توجه می‌کرده‌اند. گفته‌های لافتس باعث شد تعدادی از خدمهٔ عمارت برای همیشه آنجا را ترک کنند.
نفر دومی که مشاهدهٔ زن قهوه‌ای‌پوش را گزارش کرده فردریک ماریت یکی از دوستان چارلز دیکنز و نویسندهٔ تعدادی رمان محبوب با موضوع دریانوردی است. او معتقد بود داستان روح سرگردان عمارت، ساخته و پرداختهٔ قاچاقچی‌های محلی است که می‌خواهند مردم را از آن منطقه دور نگه دارند. ماریت در سال ۱۸۳۶ درخواست کرد شبی را در یکی از اتاق‌های عمارت رینهم هال بگذراند تا نظریهٔ خود را ثابت کند. فلورنس ماریت در سال ۱۸۹۱ راجع به تجربهٔ پدرش نوشته‌است: او در یکی از اتاق‌های عمارت ساکن شد که یک تابلوی نقاشی از بانوی عمارت در آن نصب شده‌بود. آنگونه که فلورنس از پدرش به‌یاد می‌آورد هنگام خواب یک هفت‌تیر پر شده را زیر بالشش قرار می‌داد. ۲ روز گذشت، او چیزی ندید و روز سوم آخرین مهلت برای اقامتش در عمارت بود. شب سوم ۲ جوان (برادرزاده‌های بارونت) در اتاقش را زدند و از او خواستند به اتاقشان در انتهای راهرو برود و در مورد اسلحهٔ جدیدی که به تازگی از لندن رسیده بود نظر بدهد. پدرم لباس راحتی به تن داشت اما از آنجا که دیر وقت بود و همه به جز آن‌ها در حال استراحت در اتاق‌هایشان بودند نیازی ندید لباسش را عوض کند. زمان خروج از اتاق اسلحه‌اش را برداشت و با خنده گفت: «درصورتیکه با بانوی عمارت روبرو شوید».
زمانی که وارسی اسلحه انجام شد، جوان‌ها گفتند پدرم را تا اتاقش مشایعت می‌کنند و با تکرار جملهٔ «اگر یکوقت با بانوی عمارت روبرو شوید» خندیدند؛ بنابراین ۳ نفری به سمت اتاق پدرم حرکت کردند. چراغ‌ها خاموش بودند و راهرو طولانی و تاریک بود. زمانی که به میانهٔ راه رسیدند متوجه شدند نور یک چراغ از انتهای راهرو به سمت‌شان می‌آید. یکی از جوان‌ها زیر لب به پدرم گفت: یکی از خانم‌هایی است که برای سرکشی به اتاق بچه‌ها می‌رود. درهای اتاق خواب‌های واقع در آن راهرو روبروی هم قرار گرفته‌اند و ورودی هر اتاق یک در دوتایی دارد که فاصله‌ای بین آن دو در وجود دارد، مانند بسیاری از خانه‌ها با معماری قدیمی. همان‌طور که گفتم پدرم لباس راحتی به تن داشت و چون احساس راحتی نمی‌کرد در ورودی یکی از اتاق‌ها پنهان شد تا آن زن از آنجا عبور کند. ۲ جوان هم همان‌کار را کردند. پدرم برایم تعریف کرد که از لای در، نزدیک شدن آن زن را تماشا می‌کرده و زمانی که آنقدر نزدیک شده که توانسته رنگ و مدل لباسش را به وضوح ببیند مطمئن شده این همان بانوی قهوه‌ای پوش عمارت است. او انگشتش را روی ماشهٔ اسلحه گذاشته بود و قصد داشت با متوقف کردن این جریان، دلیل حضورش در آن محل را نشان دهد. وقتی آن زن به درگاه مجاور دری که پدرم پشتش مخفی شده بود رسید توقف کرد و به پدرم پوزخندی شیطانی زد. این عمل چنان پدرم را خشمگین کرد که به داخل راهرو جهید و دقیقاً به صورت آن زن شلیک کرد. شبح در چشم به هم زدنی ناپدید شد. ۳ مرد برای چند دقیقه به همدیگر نگاه می‌کردند، گلوله از در بیرونی روبه‌رویی رد شده بود و داخل چهارچوب در دوم گیر کرده بود. بعد از آن اتفاق پدرم هیچگاه تلاش نکرد در موضوع «بانوی قهوه‌ای‌پوش عمارت» مداخله کند.
مجله کانتری لایف

در ۱۹ سپتامبر سال ۱۹۳۶ کاپیتان هیوبرت سی. پرواند، عکاس ساکن لندن که برای مجلهٔ کانتری لایف کار می‌کرد به همراه دستیارش ایندره شیرا، برای یک مقاله از رینهم هال عکاسی می‌کردند. آنها قبلاً از پلکان اصلی سالن عکاسی گرفته بودند و در حال عکاسی فریم دوم بودند که شیرا «یک تودهٔ بخار مانند که به تدریج شکل یک انسان را بخود گرفت» دید که از پله‌ها در حال حرکت به سمت آنها بود. پرواند به سرعت درپوش لنز را برداشت و همزمان شیرا فلش دوربین را فعال کرد. بعداً وقتی نگاتیو ظاهر شد، تصویر مشهور «بانوی قهوه‌ای پوش» آشکار شد. گزارش تجربهٔ پرواند و شیرا در رینهم هال به همراه عکس بانوی عمارت در ۲۶ دسامبر ۱۹۳۶ در مجلهٔ کانتری لایف منتشر شد. عکس و گزارش وقایع زمان عکاسی در نسخهٔ ۴ ژانویه سال ۱۹۳۷ مجلهٔ لایف منتشر شد. مدتی بعد هری پرایس محقق امور ماوراءالطبیعه با پرواند و شیرا مصاحبه‌ای انجام داد و روایت آن‌ها و صحت نگاتیو را تأیید کرد.
تردیدها

برخی منتقدان ادعا کرده‌اند که شیرا با قرار دادن گریس یا ماده‌ای مشابه روی لنز و ایجاد یک شکل، تصویر را جعل کرده یا در هنگام ثبت تصویر خودش از پله‌ها به پایین حرکت کرده‌است. عده‌ای دیگر معتقدند این تصویر با تکنیک نوردهی چندگانه ایجاد شده یا نور از جایی (غیر از لنز) به داخل دوربین نفوذ کرده‌است. عده‌ای هم فیگور بانوی حاضر در عکس را شبیه مجسمه‌های استاندارد مریم باکره می‌دانند که در هر کلیسای کاتولیکی پیدا می‌شود. جو نیکل محقق امور ماوراءالطبیعه اعتقاد دارد در این عکس شواهدی از استفاده از تکنیک نوردهی چندگانه وجود دارد. دو محقق دیگر به نام جان فرلی و سایمون ولفر معتقدند خطوط کم رنگی که در قسمت تاج هر پله در عکس دیده می‌شوند نشانگر آن است که یک تصویر روی تصویر دیگر انداخته شده‌است.
پرترهٔ دوروتی والپول اثر چارلز جروس
پرترهٔ فردریک ماریت
مایکه یاپیس

مایکه یاپیس (انگلیسی: Mieke Jaapies؛ زادهٔ ۷ اوت ۱۹۴۳) ورزشکار اهل پادشاهی هلند است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال نقره شده‌است.
سنگ‌نگاره بیرجند

| سنگ‌نگاره بیرجند | سنگ‌نگاره بیرجند |
| --- | --- |
نام: سنگ‌نگاره بیرجند
کشور: ایران
استان: استان سیستان و بلوچستان
شهرستان: شهرستان ایرانشهر
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: سنگ‌نگاره
دیرینگی: دوران‌های تاریخی پس از اسلام
دورهٔ ساخت اثر: دوران‌های تاریخی پس از اسلام
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۲۵۹۱۵
تاریخ ثبت ملی: ۲۶ اسفند ۱۳۸۷
سنگ نگاره بیرجند مربوط به سده‌های میانه و متاخر دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان ایرانشهر، بخش مرکزی، دهستان نایگون، ۱۶ کیلومتری جنوب روستای اله آباد نایگون واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۶ اسفند ۱۳۸۷ با شمارهٔ ثبت ۲۵۹۱۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
کرفس‌سانان

| کرفس‌سانان | کرفس‌سانان |
| --- | --- |
شکوفه‌دهی هویج وحشی از تیره چتریان.: شکوفه‌دهی هویج وحشی از تیره چتریان.
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: گیاهان
دسته:: گیاهان گلدار
رده:: دولپه‌ای‌ها
راسته:: کرفس‌سانان Nakai
تیره‌ها: تیره‌ها
 چتریان  عشقه‌ایان (تیره جینسنگ)  Aralidiaceae  Griseliniaceae  Mackinlayaceae  Melanophyllaceae  Myodocarpaceae  Pennantiaceae  میخک‌درختیان  Torricelliaceae:  چتریان  عشقه‌ایان (تیره جینسنگ)  Aralidiaceae  Griseliniaceae  Mackinlayaceae  Melanophyllaceae  Myodocarpaceae  Pennantiaceae  میخک‌درختیان  Torricelliaceae
کرفس‌سانان (Apiales) راسته‌ای از گیاهان گل‌دار شامل دو تیره عشقه‌ایان با ۷۰۰ گونه و چتریان با ۳۰۰۰ گونه علفی یا چوبی است که در مناطق معتدل می‌رویند و دارای برگهای مرکب و لَپ‌دار و مجاری ترشحی کاملاً تکوین‌یافته و معطر هستند؛ تخمدان آنها دوبرچه‌ای و میوه‌شان خشک است که پس از رسیدن از میان به دو نیم می‌شود و هر نیمه یک دانه دارد.
سرزنش کردن خدمتکار

| سرزنش کردن خدمتکار | سرزنش کردن خدمتکار |
| --- | --- |
پوستر اصلی فیلم: پوستر اصلی فیلم
کارگردان: مارک هرمن
تهیه‌کننده: استیو ابوت جنیفر هوارت
نویسنده: مارک هرمن
موسیقی: ترور جونز
فیلم‌بردار: اندرو دان
تدوین‌گر: مایکل الیس
شرکت تولید: هالیوود پیکچرز
تاریخ‌های انتشار: ۶ مارس ۱۹۹۲
مدت زمان: ۷۸ دقیقه
کشور: بریتانیا آمریکا
زبان: انگلیسی 
فروش گیشه: ۳ میلیون دلار
سرزنش کردن خدمتکار (به انگلیسی: Blame It on the Bellboy) یک فیلم سینمایی کمدی انگلیسی-آمریکایی به نویسندگی و کارگردانی مارک هرمن محصول سال ۱۹۹۲ با بازی دادلی مور، برایان براون، پتسی کنسیت، ریچارد گریفیتس، آندراس کاتسولاس و برانسون پینچوت است. داستان فیلم در مورد یک پرونده هویت اشتباه سه فرد با نام خانوادگی و صدای مشابه است که در یک هتل اقامت دارند.
میدان سن مارکو در ونیز
ترمینال Lido Vaporetto، از تالاب دیده می‌شود.
شونباخ (زاکسونی)

| شونباخ (زاکسونی)  | شونباخ (زاکسونی)  |
| --- | --- |
کشور: آلمان
ایالت: زاکسن
ناحیه: Görlitz
انجمن شهرداری: Neusalza-Spremberg
حکومت: حکومت
 • شهردار: Uwe Petruttis
مساحت: مساحت
 • کل: ۹٫۰۸ کیلومتر مربع (۳٫۵۱ مایل مربع)
ارتفاع: ۳۸۰ متر (۱۲۵۰ فوت)
جمعیت (۲۰۰۶-۱۲-۳۱): جمعیت (۲۰۰۶-۱۲-۳۱)
 • کل: ۱۳۵۰
 • تراکم: ۱۵۰/کیلومتر مربع (۳۹۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: ۰۲۷۰۸
کدهای شماره‌گیری: ۰۳۵۸۷۲
پلاک خودرو: GR
وبگاه: www.gemeinde-schoenbach.de
شونباخ (به آلمانی: Schönbach) یک شهر در آلمان است که در گورلیتس واقع شده‌است. شونباخ ۱٬۳۵۰ نفر جمعیت دارد.
مایکو (هنرپیشه زن)

| مایکو (هنرپیشه زن) | مایکو (هنرپیشه زن) |
| --- | --- |
マイコ: マイコ
زادهٔ: ۱۵ مارس ۱۹۸۵ ‏(۳۹ سال) سیاتل، واشینگتن
ملیت: ژاپن
پیشه: هنرپیشه
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۶ -
نماینده: GR Promotion
قد: ۱٫۶۸ متر (۵ فوت ۶ اینچ)
همسر: ساتوشی تسومابوکی(2016-present)
وبگاه: Official profile
مایکو (انگلیسی: Maiko؛ زادهٔ ۱۵ مارس ۱۹۸۵) هنرپیشه اهل ژاپن است. وی در سال ۲۰۰۸ در مجموعه تلویزیونی ریومادن بازی کرده‌است.
اسموک (مورتال کامبت)

| اسموک | اسموک |
| --- | --- |
اطلاعاتِ درون‌داستانی: اطلاعاتِ درون‌داستانی
عنوان: اسموک
اسموک (انگلیسی: Smoke) متولد شده با نام توماس وربادا شخصیتی ساختگی در مجموعه بازی‌های مبارزه‌ای مورتال کامبت است. نخستین حضور او در این بازی در مورتال کامبت ۲ به عنوان یک شخصیت غیرقابل‌بازی بود که شباهت بسیاری به اسکورپیون داشت با این تفاوت که لباس خاکستری بر تن داشت. اسموک دوست صمیمی ساب-زیرو و از اعضای گروه قاتلین لین کویی بود. زمانی که اعلام شد که تمام اعضای این گروه قرار است تبدیل به سایبورگ شوند اسموک و ساب-زیرو از این دستور سرپیچی کردند و قصد فرار از گروه را داشتند اما اسموک توسط اعضای گروه دستگیر شد و به سایبورگ تبدیل شد. چندی بعد نوب سایبات بدن بی روح و بی حافظه اسموک را پیدا کرد و وی را طوری برنامه ریزی کرد که به‌طور مستقیم دستورهای وی را اجرا نماید. در مورتال کامبت: آرماگدون اسموک به عنوان عضوی از ارتش نوب سایبات در برابر ارتش روشنایی مبارزه کرد.
در مورتال کمبت۹ اسموک به سایبورگ تبدیل نشد و ریدن او را نجات داد. اسموک هم قسم خورد تا آخر عمر به ریدن وفادار باشد.او هم مثل بعضی از شخصیت های مورتال کمبت به دست سیندل کشته شد.و بعد از آن دیگر فرم انسانی خودش را به دست نیاورد.
درباره اسموک

اسموک در مورتال کمبت ۲ در کنار نوب سایبات و جید یک شخصیت مخفی بود. همانند رپتایل او نیز که در هنگام نخستین نمایشش یک کپی از روی اسکورپیون بود با این تفاوت که پیرامون بدنش دود دیده می‌شد و سریع‌تر حرکت می‌کرد. او به طور تصادفی در آغاز مسابقات ظاهر می‌شد و نشانه‌هایی برای یافتنش در بازی ارائه می‌کرد، موضوعی که رپتایل در اولین مورتال کمبت وجود داشت.
اسموک در مورتال کمبت ۳ داستان خط داستانی منحصر به خود را پیدا کرد، و با وجود این که همچنان یک شخصیت مخفی بود اما با بازیکنان با یک رمز خاص می‌توانستند به او دسترسی پیدا کنند. در واقع او یک روح شکنجه انسان است که در بدن یک سایبروگ به‌دام‌ افتاده است. مهم‌ترین ویژگی ظاهری او انتشار دائمی دود است. ویژگی‌های دیگر او توانایی در تلپورت کردن و نامرئی شدن است، چیزی که باعث می‌شود او یکی از آدم‌کشان بالا-رده لین کوئی باشد.
در مورتال کمبت (۲۰۱۱) نشان داده شد که اسموک دارای موهای بلند نقره‌ای و سیال است که صورتش را می‌پوشاند.
نام او توماس بود، توسط یک گروه مذهبی ربوده شد و در آتش سوزانده شد. تا اینکه موجودی از دود و بخار به وجود آمد. او اسموک نام گرفت. اولین کار او به قتل رساندن تمام کسانی بود که در کشتن او نقش داشتند. سپس در کالبد یک انسان به لین کویی پیوست. در مدتی کوتاه دوست خوب بی‌هان شد و روابط خوبی با یکدیگر پیدا کردند. اسموک و ساب-زیروی جوان تر تصمیم گرفتند به یک حمله بروند. فهمیدند که کل اعضای لین کویی تبدیل به سایبورگ شدند به جز این دوتن. کوای لیانگ (ساب-زیروی جوان تر) فرار کرد اما اسموک را گرفتند و تبدیل به سایبورگ کردند و طوری برنامه ریزی شد تا اسموک از لین کویی اطاعت کند و برای قتل ساب-زیروی جوان تر برود. اما کوای لیانگ موفق می‌شود حافظه او را برگرداند و آزادش کند. اما توسط شائوکان‌ و ارتش او گرفته می‌شوند و اسموک غیرفعال می‌شود. اما توسط نوب سایبات طوری برنامه ریزی می‌شود که در خدمت او در آید. بعد از مدتی این دو که می‌خواستند ارتشی از سایبورگ برای نوب سایبات درست کنند به ماموریتی رفتند. اما اسموک توسط کوای لیانگ گرفته شد ولی نوب سایبات فرار کرد. حافظه اسموک ریکاوری شد اما چون نوب سایبات فرار کرده بود نتوانستند حافظه اش را ریکاوری کنند. اسموک بعد از مدتی دوباره در حالت عادی در می‌آید و در کنار کوای لیانگ به دنبال بی‌هان می‌روند. اسموک بعد از مدتی گرفته می‌شود تا تبدیل به سایبورگ شود اما ریدن او را نجات می‌دهد که او برای قدر دانی قول‌ می‌دهد به ریدن وفادار باشد. در کنار او مبارزه هایی انجام می‌دهد. بعد از مدتی اسموک در جنگی کشته می‌شود و توسط کوانچی نسخه جهنمی او ساخته می‌شود. سرانجام در نسخه جدید مورتال کامبت او در کنار بی‌هان و کوای لیانگ بعنوان برادر ناتنی این دو به کمکشان می آید. اسموک در آن زمان چون می‌توانست تبدیل به بخار شود بعنوان جنگجوی مخفی لین کویی انتخاب شده بود.
تاریخچه

مورتال کمبت (۲۰۱۱): «توماس وربادا اصالتا اهل پراگ است و به دلیل توانایی چشمگیرش در فرار از دستگیر شدن توسط لین کوئی به خدمت گرفته شد. او توانایی تبدیل شدن به دود را دارد و استعداد او در ماموریت‌های بی‌شماری مفید واقع شده است. اسموک هیچ خاطره‌ای از کودکی خود ندارد. تنها خانواده او لین کوئی و به طور خاص ساب زیرو کوچکتر است که برایش مثل یک برادر است. اسموک امیدوار است که از طریق لین کوئی به گذشته و منشاء قدرت خود پی ببرد.»
مورتال کمبت ۱: «اسموک در دوران کودکی با خانواده‌اش و برای شکار زندگی می‌کرد. شکار نهایی آن‌ها با یک تراژدی به پایان رسید. پس از ورود تصادفی به سرزمین‌های لین کوئی، آن‌ها مورد حمله قرار گرفتند و اسموک یتیم شد. استاد بزرگ لین کوئی شرمنده از اقدامات جنگجویان خود، اسموک را به فرزندخواندگی پذیرفت. او اسموک را در کنار پسرانش یعنی سابزیرو و اسکورپیون بزرگ کرد. در نهایت اسموک تصمیم گرفت که ماموریت خود را در لین کوئی داشته باشد اما از آنجایی که او فاقد توانایی‌های فرا طبیعی برادرانش بود، تصمیم گرفت تا در در جادو تسلط پیدا کند. پس از انجام این کار او سرانجام به مدافعان ارث‌رلم پیوست.
سید احمد زرگر

در سال ۱۳۹۵
سید احمد زرگر (زاده ؟ - درگذشته ۲۱ شهریور ۱۴۰۰) رئیس دادگاه انقلاب اسلامی تهران و رئیس شعبه ۳۶ دادگاه تجدید نظر استان تهران، نماینده رئیس قوه قضائیه در ستاد مبارزه با قاچاق کالا و ارز و دبیر  ستاد امر به معروف و نهی از منکر از سال ۱۳۷۳ تا ۱۳۹۷ بود. وی در ۲۱ آبان ۱۳۹۹ به عنوان رئیس جدید دادگاه انقلاب تهران معارفه شد. دختر زرگر با پسر علی یونسی ازدواج کرده‌است. وی  در ۲۳ فروردین ۱۳۹۰ به اتهام نقض گسترده و شدید حقوق شهروندان ایرانی توسط اتحادیه اروپا تحریم شد.
تحریم اتحادیه اروپا

اتحادیه اروپا طی تصمیم مورخ ۲۳ فروردین ۱۳۹۰ (۱۳ آوریل ۲۰۱۱)، ۳۲ مقام ایرانی از جمله احمد زرگر را به دلیل نقشی که در نقض گسترده و شدید حقوق شهروندان ایرانی داشته‌اند، از ورود به کشورهای این اتحادیه محروم کرد. کلیه دارایی‌های این مقامات نیز در اروپا توقیف خواهد شد.
موارد نقض حقوق بشر

بر اساس بیانیه اتحادیه اروپا، احمد زرگر قاضی شعبه ۳۶دادگاه تجدید نظر تهران، احکام بلندمدت زندان و اعدام علیه معترضان را تأیید کرده‌است. هرچند زرگر را به عنوان یک قاضی سختگیر می‌شناختند ولی احمد زیدآبادی پس از فوت او از ماجرای پرونده اش در سال ۷۹ گفت که رای بدوی سعید مرتضوی توسط زرگر تخفیف خورد و ۱۰ ماه زندان آن کاسته شد. هرچند زرگر در متن حکم تجدیدنظر خود زیدآبادی را به تبلیغ افسارگسیخته علیه نظام متهم کرد و به مرتضوی خرده گرفت که چرا در این مورد حکم شدیدتری صادر نکرده‌است.
درگذشت

زرگر در تاریخ ۲۱ شهریور ۱۴۰۰ بر اثر ابتلا به کرونا درگذشت.
در مراسم تشییع و دفن وی، برخی چهره‌های قضایی معروف شرکت کردند؛ مانند مصطفی پورمحمدی، علی فلاحیان، علی یونسی، حسن غریب دادستان قم و ابراهیم رازینی.
سنگ‌نگاره آسو

| سنگ‌نگاره آسو | سنگ‌نگاره آسو |
| --- | --- |
نام: سنگ‌نگاره آسو
کشور: ایران
استان: استان خراسان جنوبی
شهرستان: شهرستان بیرجند
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: سنگ‌نگاره
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۰۴۸۷
تاریخ ثبت ملی: ۲ آبان ۱۳۸۲
سنگ نگاره آسو مربوط به دوران پیش از تاریخ ایران باستان است و در شهرستان بیرجند، بخش مرکزی، روستای آسو واقع شده و این اثر در تاریخ ۲ آبان ۱۳۸۲ با شمارهٔ ثبت ۱۰۴۸۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
اسکندهه

در فلسفه بودایی، اسکندهه (انگلیسی: Skandha) (سانسکریت) یا کندهه (khandha) (پالی) به معنای «توده»، «دسته» یا «گروه» است. این اصطلاح برای اشاره به پنج گروه یا دسته از پدیده‌هایی که وجود انسان را تشکیل می‌دهند، استفاده می‌شود.
در فلسفه بودایی، اسکندهه پنج عنصر تشکیل‌دهنده وجود انسان است که شامل جسم، احساسات، ادراکات، شکل‌گیری‌های ذهنی و آگاهی است. این عناصر دائماً در حال تغییر هستند و هیچ‌کدام به تنهایی «من» یا «روح» ثابت و پایدار را تشکیل نمی‌دهند.
این پنج اسکندهه (مؤلفه) عبارتند از:
جسم (روپا): شکل یا ماده، که شامل بدن فیزیکی و حواس پنج‌گانه می‌شود.
احساسات (ودانا): احساسات و عواطف، شامل احساسات خوشایند، ناخوشایند و خنثی.
ادراکات (سامجنا): شناخت و ادراک، شامل توانایی تشخیص و شناسایی اشیا و پدیده‌ها.
شکل‌گیری‌های ذهنی (سمسکاره): افکار، عقاید، و تمایلات ذهنی.
آگاهی (ویجنانا): آگاهی از خود و جهان اطراف.
درک این نکته که همه چیز، از جمله خود ما، ناپایدار و در حال تغییر است، یکی از اصول اساسی آیین بودا است و به ما کمک می‌کند تا از رنج و وابستگی رها شویم. این مفهوم را می‌توان با یک رودخانه مقایسه کرد که در عین حال که هویت خود را حفظ می‌کند، قطرات آبی که آن را تشکیل می‌دهند، در هر لحظه متفاوت هستند.
توضیح

اسکندهه (مؤلفه)، یک مفهوم کلیدی در آموزه‌های بودایی است. این مفهوم در کنار آموزه‌های سه نشان هستی (سه ویژگی هستی) به درک مسیر بیداری معنوی کمک می‌کند. بر اساس این آموزه، وجود انسان را می‌توان با پنج عامل توصیف کرد: احساسات بدن مادی با اندام‌های حسی آن، احساسات، ادراک، شکل‌گیری‌های ذهنی و در نهایت، آگاهی.
«وابستگی به پنج اسکندهه»Pañcaupādānaskandhāḥ در بودیسم به عنوان علت رنجDukkha دیده می‌شود. علاوه بر این، ارتباطی با آموزه «عدم وجود خود»Anatta وجود دارد. این آموزه بیان می‌کند که فراتر از پنج اسکندهه که دائماً در حال تغییر هستند، هیچ خود دائمی و تغییرناپذیری وجود ندارد. بودا در یکی از اولین آموزه‌های خود، در «گفتار در مورد ویژگی‌های عدم وجود روح»، توضیح داد که هیچ جزء یک شخص دارای ویژگی‌های یک روح ثابت نیست. از این نظر، دوگانه‌گرایی ذهن و بدن در تصویر غربی از انسان با تصویر بودایی از انسان متفاوت است.
مفهوم شکل‌گیری‌های ذهنی بسیار پیچیده است و شامل موارد زیر می‌شود: اعمال و انگیزه‌های ارادی، اعمال و حالت‌های ادراکی، احساسات و عواطف، رفتارها و نگرش‌ها و همچنین دیدگاه‌ها (نگرش‌ها، تصاویر از خود).
این پنج عنصر وجودی انسان، یعنی جسم، احساسات، ادراکات، شکل‌گیری‌های ذهنی و آگاهی، دائماً در حال تغییر و دگرگونی هستند. برای افراد عادی که آموزش‌های لازم را ندیده‌اند، کنترل این عناصر دشوار است. این عناصر به سرعت تغییر می‌کنند و به یکدیگر وابسته‌اند، به همین دلیل انسان نیز تحت تأثیر تغییرات آن‌ها قرار می‌گیرد. در واقع، انسان یک جریان پیوسته و در حال تغییر است، نه یک جسم ثابت و پایدار. بنابراین، نه روحی جاودانه دارد و نه شخصیتی ثابت که اعمال و افکارش را تعیین کند، یعنی «من» وجود ندارد. بودا کاملاً به این موضوع اعتقاد داشت که انسان فانی است و تنها چیزی که از زندگی قبلی به زندگی بعدی منتقل می‌شود، کارما (اعمال و نتایج آنها) است. پس از تولد دوباره، این پنج عنصر وجودی به دلیل تغییر محیط، دوباره کاملاً تغییر می‌کنند.
این آموزه با مفهوم رنج («دوکخا») در بودیسم ارتباط نزدیکی دارد. تنها زمانی که بفهمیم «من» یک مفهوم موقتی و بدون وجود دائمی است، می‌توانیم از خودخواهی رها شده و از زندگی و در نتیجه از رنج رهایی یابیم. به همین دلیل، در آیین بودایی، باید از وابستگی به یک «من» دائمی یا اعتقاد به یک خود ثابت دست کشید، زیرا این باورها منجر به حرص و آز، نفرت و توهم می‌شوند. با رها شدن از این وابستگی‌ها، می‌توان کارمای منفی را که مانع رسیدن به نیروانا (رهایی از چرخه تولد و مرگ) می‌شود، از بین برد.
تهیگی

وقتی به اجزای تشکیل‌دهنده وجود خودمان طبق آموزه‌های بودا نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که هیچ «من» ثابت و پایداری در آنها وجود ندارد. برای درک بهتر این موضوع، می‌توانیم از تشبیه یک واگن استفاده کنیم. واگن فقط یک نام است و در واقع مجموعه‌ای از قطعات مختلف است. اگر به عمق آن برویم (به اجزای آن نگاه کنیم)، دیگر واگنی وجود ندارد. تفکر و مراقبه بر روی این پنج اسکندهه، به ما کمک می‌کند تا این حقیقت را درک کنیم. با این حال، ما معمولاً خود را به عنوان یک واحد ثابت می‌بینیم، که بودا آن را مانع اصلی در راه رسیدن به رهایی از چرخه زادمرگ می‌داند. در این تصور نادرست از یک «من» ثابت، می‌توان علت همه رنج‌هایمان را پیدا کرد.
حق مالکیت بومیان اصلی قلمرو نیویورک

سرزمین‌های ایروکوی Iroquois دارای ۶ ملیت، حدود سال ۱۷۲۰ م
نقشه ای که خریدهای زمین‌های بومیان توسط فِلپس و گورهام، ذخیره موریس، و خرید هلند را نشان می‌دهد.
حق بومیان اصلی نیویورک مربوط به معاهدات، خریدها، قوانین و دعاوی در اسناد مالکیت زمین‌های بومیان نیویورک، مخصوصاً اسنادی که برای سلب مالکیت بومیان از سرزمین‌های اجدادی شان توسط مهاجران اولیه اروپایی در آمریکا می‌باشد. سابقهٔ خرید زمین‌ها از بومیان محلی، حکایتی است بسیار معروف که به خرید منهتن توسط هلندی‌ها در سال ۱۶۲۶ بازمی‌گردد. این معامله به عنوان "معروف‌ترین معاملات زمین " بحساب آمده. نیویورک بیش از هر ایالت دیگر اعلامیهٔ کنگرهٔ کنفدراسیون و اقدامات غیر مترقبه سال ۱۷۸۳ را نادیده گرفت و اکثر زمین‌های ایالت را مستقیماً از قبایل ایروکوا بدون اطلاع و تصویب فدرال خریداری کرد.
نیویورک محل تصمیمات مهمی در مورد حق مالکیت بومیان اصلی آن منطقه می‌باشد. بومیان اصلی ان منطقه حق مالکیت خود را دادخواهی کرده‌اند و به نتایجی دست یافته‌اند. از جمله دادگاه اول معروف قبیلهٔ اُنیدا (۱۹۷۴)، که اولین ادعای یک قبیله سرخ‌پوست بر سرزمین اجدادی خود بود و باعث شد که پرونده‌هایی در دادگاه فدرال در این زمینه تشکیل شود" و در دادگاه دوم (۱۹۸۵)، «اولین پرونده در خواست بازگشت مالکیت سرزمین اجدادی بومیان براساس قانون «دورهٔ غیرمجاز» پیروز شد.» هنگامی که دادگاه استیناف حوزهٔ دوم ایالات متحده مربوط به شکایت قبیلهٔ کایوگای نیویورک علیه پاتاکی برگزار شد، نیویورک تقریباً محل شکایت‌های زیادی در مورد حق مالکیت زمین‌های بومیان اصلی آمریکا بود (۲۰۰۵). این دادگاه معتقد است که آموزه عادلانه «لَچِز» (وظیفه " شکایت به موقع") تمام ادعاهای وابسته به زمین‌های قبیله ای را که به نظر می‌رسد در ارائهٔ درخواست حق تصرف ملک و مطالبهٔ خسارت یا تجاوز به حق است برای شاکیان قبیله ای و دولت فدرال به عنوان مدعی مداخله کننده منع می‌کند. از زمان صدور این حکم، هیچ قبیلهٔ شاکی نتوانسته در ادعای مالکیت زمین در دادگاه استیناف حوزه دوم، به واسطهٔ قانون لَچِز از حق خود دفاع قاطع کند.
در حال حاضر ده منطقهٔ اختصاصی سرخپوستان در نیویورک وجود دارد: مناطق اختصاصی اللهگانی، کاتاراگوس، چشمه‌های نفتی، انیدا، اُنونداگا، پوسپاتوک، سنت ریجیس موهاک، شینه کُک، توناواندا، و توسکارورا.
هلند جدید

جزئیات معاملات اولیه با اقوام بومی توسط هلندی‌های شرق قارهٔ آمریکا در شهرک‌های هلند جدید روشن نیست. اولین معامله زمینی ثبت شده، وسیلهٔ نامه ای از پیتر شوگن، معاون شرکت هلندی در منطقهٔ سرخپوستان در تاریخ ۵ نوامبر ۱۶۲۶ گزارش شده که جزیره منهتن را به مساحت ۱۱۰۰۰ مورگن (۲۷۵۰ هکتار) به مبلغ ۶۰ گیلدر از بومیان خریداری کرده‌اند." بسیاری از منابع ثانویه به راحتی این مقدار را ۲۴ دلار گزارش می‌دهند. البته: دلارهای ایالات متحده (و ایالات متحده) در سال ۱۶۲۶ وجود نداشت. ۶۰ گیلدر احتمالاً ارزش تخمینی کالاهای تجاری را نشان می‌دادند. محاسبه نرخ ارز تاریخی مشخص نیست. برای مقایسه، ارزش کالاهای موجود در کشتی حاوی نامه ارسال به هلند ۴۵۰۰۰ گیلدر بود. ۶۰ گیلدر در سال ۱۶۲۶ با تغییر نرخ تورم، در سال ۲۰۰۱ میلادی، ۸۸۸ دلار خواهد بود.
پروفسور بَنًر، با اشاره به اینکه از نظر تاریخی این معامله هلندی‌ها اولین «خرید» زمین از بومیان این قاره بود، و این که پس از قروش زمین‌ها بومیان به ماندن خود در منهتن ادامه دادند و با هلندی‌ها تجارت می‌کردند، دلیل بر آنست که احتمالاً درک مفهوم «فروش» در معامله در بین بومیان بسیار بعید به نظر می‌رسد. منابع دیگر تاریخ معامله را به تاریخ ۶ مه ۱۶۲۶ اعلام کردند. ثبت مالکیت زمین هلندی‌ها چنین خریدی را به این تاریخ رقم زده‌است. در این مستعمره "پروژه جدید آزادی‌ها و معافیت‌ها " در سال ۱۶۲۹ خرید خصوصی زمین را از مردم بومی ممنوع کرد. خرید املاک امتیازی بود که فقط به زمین داران هلند جدید در قارهٔ آمریکا داده شد. با اصلاحیه ای که در سال ۱۶۴۰ انجام شد، اولویت «در انتخاب زمین» به کسانی داده می‌شد که این شرکت را مطلع می‌کردند. گزارش‌های ملاًکین به فرماندار اشاره به خریدهای دیگر زمین در ژوئن ۱۶۳۴، ۲۵ اکتبر ۱۶۳۴ و ۱۶۵۱ دارد.
هلند جدید > استان (ایالت) نیویورک

مستعمرهٔ بریتانیا با قرارداد کمپ استن ویکس که در سال ۱۷۶۸ با قبیلهٔ ایروکوی امضاء کرد مرز مستعمره اش را مطابق ابلاغیه ۱۷۶۳ سلطنتی جورج سوم پادشاه انگلستان تعیین نمود.. نحوهٔ خرید زمین در متن این قرار داد در سال ۱۷۷۷ در قانون اساسی نیویورک فقره بندی شد.
هلند جدید > قوانین دوران کنفدراسیون

در دورهٔ اصول کنفدراسیون، نیویورک بدون توجه به متن اعلامیه کنگرهٔ کنفدراسیون، در سال ۱۷۸۳ مقدار زیادی زمین را از قبیلهٔ ایروکوی خریداری کرد. دویست سال بعد، دادگاه مدار دوم اظهار داشت که کنگره کنفدراسیون نه قصد داشت و نه اختیار داست که قوهٔ خرید زمین را درون مرزهای یک ایالت محدود کند.
اختلافات نیویورک و ماساچوست بر سر حق املاک و حقوق حاکمیت غرب نیویورک مدتها ادامه داشت. تمام اختلافات خود را با معاهدهٔ هارتفورد در سال ۱۷۸۶ حل کردند. در این معاهده حقوق مالکیت به ماساچوست و حقوق حاکمیت به نیویورک داده شد. در سال ۱۷۸۸، الیور فلپس و ناتانیل گورهم زمین‌های غرب نیویورک را از ایالت ماساچوست خریداری کردند. این معامله آنها به نام خرید فلپس و گورهم مشهور شد.