stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سنجش پروتئین برادفورد
روشهای جایگزین

روشهای پروتئین جایگزین عبارتند از:
طیف‌سنجی مرئی-فرابنفش
آزمایش پروتئین بیورت
سنجش پروتئین Lowry
سنجش پروتئین BCA
سنجش پروتئین سیاه آمیدو
شکل 1. Coomassie Brilliant Blue G-۲۵۰، رنگ اتصال دهنده برای روش برادفورد
واکنش رنگی پروتئین و معرف برادفورد
مانع (فیلم ۱۹۶۶)

| مانع | مانع |
| --- | --- |
کارگردان: یژی اسکولیموفسکی
فیلمنامه‌نویس: یرژی اسکولیموفسکی
بازیگران: یان نووینسکی تادئوش اومنیتسکی ماریا مالیتسکا ریشارد پیتروسکی آندژی خردر زیگمونت مالانوویچ توما کارجیو زجیسواف ماکلاکیه‌ویچ   هنریک بانک
تاریخ‌های انتشار: ۱۹۶۶
کشور: لهستان
زبان: لهستانی 
مانع (لهستانی: Bariera) فیلمی به کارگردانی یژی اسکولیموفسکی است که در سال ۱۹۶۶ منتشر شد.
گزیدهٔ بازیگران

یان نووینسکی
تادئوش اومنیتسکی
ماریا مالیتسکا
ریشارد پیتروسکی
آندژی خردر
زیگمونت مالانوویچ
توما کارجیو
زجیسواف ماکلاکیه‌ویچ
هنریک بانک
یوآنا شچربیتس
یانوش بوکوفسکی
میراث

این فیلم را به عنوان سخنگوی اصلی نسل خود و همچنین یکی از مهم‌ترین کارگردانان لهستانی که در دهه ۱۹۶۰ ظهور کرد، تثبیت کرد. این فیلم که تحت تأثیر گدار ساخته شده است، روایتی پیچیده و سبک‌پردازی شده از سفر اسطوره‌ای یک دانشجو در لهستان معاصر است و میزانسن سورئالیستی آن، آن را به عجیب‌ترین و شاعرانه‌ترین اثر اسکولیموفسکی تا به امروز تبدیل می‌کند.
ناروتو، توکوشیما

City در Shikoku, Japan
| Naruto 鳴門市 | Naruto 鳴門市 |
| --- | --- |
City: City
  پرچم:   پرچم
Location of Naruto in  استان توکوشیما: Location of Naruto in  استان توکوشیما
Naruto : Naruto 
مختصات: ۳۴°۱۰′ شمالی ۱۳۴°۳۷′ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۱۶۷°شمالی ۱۳۴٫۶۱۷°شرقی﻿ / 34.167; 134.617: مختصات: ۳۴°۱۰′ شمالی ۱۳۴°۳۷′ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۱۶۷°شمالی ۱۳۴٫۶۱۷°شرقی﻿ / 34.167; 134.617
Region: Shikoku
استان‌های ژاپن: Tokushima Prefecture
حکومت: حکومت
 • Mayor: Tadashi Yoshida
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۳۵٫۴۶ کیلومتر مربع (۵۲٫۳۰ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۶۱۵۲۲
 • تراکم: ۴۵۴/کیلومتر مربع (۱۱۸۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۹ (Japan Standard Time)
- Tree: Ilex integra
- Flower: Hamabō (Hibiscus hamabo)
Phone number: ۰۸۸-۶۸۴-۱۱۱۱
Address: ۱۷۰ Muyachō Minamihama Higashihama, Naruto-shi, Tokushima-ken ۷۷۲-۸۵۰۱
وبگاه: Naruto City
ناروتو در Tokushima Prefecture در کشور Japan واقع شده‌است  که دارای جمعیت ۶۲٬۴۵۳ نفر و مساحت ۱۳۵٫۴۶ Square kilometre با تراکم جمعیت ۴۶۱  نفر در Square kilometre است و در تاریخ ۰۱۹۴۷−۰۳−۱۵ ۱۵ مارس ۱۹۴۷ به عنوان شهر شناخته شد.
میزورام

مکان در 23x15px|border |alt=|link= هند
| میزورام | میزورام |
| --- | --- |
ایالت: ایالت
  مهر:   مهر
ایالت میزورام هند: ایالت میزورام هند
مختصات: ۲۳°۳۶′ شمالی ۹۲°۴۸′ شرقی﻿ / ﻿۲۳٫۶۰۰°شمالی ۹۲٫۸۰۰°شرقی﻿ / 23.600; 92.800: مختصات: ۲۳°۳۶′ شمالی ۹۲°۴۸′ شرقی﻿ / ﻿۲۳٫۶۰۰°شمالی ۹۲٫۸۰۰°شرقی﻿ / 23.600; 92.800
مرکز: آیزول
بزرگترین شهر: آیزول
تاسیس: ۲۰ فوریه ۱۹۸۷
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۱٬۰۸۱ کیلومتر مربع (۸۱۳۹ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۱٬۰۹۱٬۰۱۴
 • تراکم: ۵۲/کیلومتر مربع (۱۳۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۰۵:۳۰+ (IST)
کد ایزو ۳۱۶۶: IN-MZ
وبگاه: mizoram.gov.in/
میزورام ایالتی است در شمال شرقی هند که یکی از هفت ایالت خواهر هندوستان می‌باشد. مرکز این ایالت شهر آیزول است.
این ایالت با ایالت‌های تریپورا، آسام، مانیپور همسایه بوده و با کشورهای بنگلادش و میانمار مرز مشترک دارد.
در سال ۲۰۰۱ جمعیت این ایالت ۸۸۸.۵۷۳ بوده و با ۸۸.۴۹٪ نرخ باسوادی دومین ایالت هند از این نظر به حساب می‌آید.
سالگرد کشته‌شدن مهسا امینی

برای پیامدهای کشته‌شدن مهسا امینی، خیزش ۱۴۰۱ ایران را ببینید.
برای زندگی‌نامه مهسا امینی، مهسا امینی را ببینید.
| مهسا امینی | مهسا امینی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۷ مهر ۱۳۷۹ سقز، کردستان، ایران
درگذشت: ۲۵ شهریور ۱۴۰۱ (۲۱ سال) تهران، ایران
علت مرگ: شکستگی جمجمه و خونریزی مغزی
آرامگاه: آرامستان آیچی سقز
دیگر نام‌ها: ژینا امینی
شناخته‌شده برای: دستگیری، ضرب و شتم و قتل وی به‌دست مأموران گشت ارشاد و پلیس امنیت اخلاقی
سالگرد کشته‌شدن مهسا امینی اعتراضاتی پراکنده در اولین سالگرد کشته‌شدن مهسا امینی بود که علی‌رغم جو سنگین امنیتی در روزهای ۲۵ و ۲۶ شهریور ۱۴۰۲ انجام شد. شهرهای کردنشین در اعتصاب بودند و خانواده مهسا امینی که در حبس خانگی بودند اجازه برگزاری مراسم یادبود نیافتند. همچنین هزاران نفر نیز در کشورهای دیگر دست به تظاهرات زدند.
پیش‌زمینه

مقالهٔ اصلی: کشته‌شدن مهسا امینی
مهسا ژینا امینی دختر ۲۲ ساله اهل سقز بود که در زمانی که در تهران مسافر بود، عصر روز سه‌شنبه ۲۲ شهریور ۱۴۰۱ در نزدیکی ایستگاه متروی شهید حقانی توسط گشت ارشاد به دلیل بدحجابی بازداشت شد و نهایتاً ۲۵ شهریور در بازداشت گشت ارشاد کشته شد. کشته‌شدن او خیزش ۱۴۰۱ ایران را در پی داشت و باعث واکنش‌های گسترده‌ای در ایران و جهان شد. نام او در شبکه‌های اجتماعی، میلیون‌ها بار تکرار شد و هشتگ مهسا امینی، پرتکرارترین هشتگ توییتر فارسی‌زبان شد.
تهدید خانواده امینی

مژگان افتخاری و امجد امینی، مادر و پدر مهسا امینی روز ۱۷ شهریور ماه با انتشار متنی اعلام کردند که در «سالیاد شهادت» فرزندشان، بر آرامگاه او در آرامستان آیچی سقز «مراسم سنتی و مذهبی سالگرد ژینا» را برگزار می‌کنند. در روز سالگرد؛ نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی در خیابان ماموستا هژار شهر سقز، که منزل خانواده مهسا امینی در آن قرار دارد، مستقر شدند و منزل امجد امینی را محاصره و خانواده مهسا حبس خانگی شدند. مأموران امنیتی، امجد امینی را به محض خروج از خانه‌اش، بازداشت و به اداره اطلاعات سقز منتقل کردند و پس از بازجویی، به خانه بازگرداندند. پدر مهسا امینی در روزهای قبل در چند نوبت توسط نهادهای امنیتی در مورد برگزاری سالگرد دخترش تحت بازجویی بود.
امجد امینی و خانواده او به شدت تحت فشار قرار گرفته بودند تا از برگزاری مراسم سالگرد جان باختن دخترشان صرف‌نظر کرده و فراخوان در خصوص برگزاری مراسم را تکذیب کنند. چند روز قبل از سالگرد، پدر، دایی و عموی مهسا امینی توسط نیروهای امنیتی دستگیر شده بودند، به قبر مهسا امینی هتک حرمت شده و اعضای خانواده از عزاداری منع شدند.
در روز سالگرد؛ مهدی رمضانی، معاون امنیتی استان کردستان مدعی شد که برنامه ترور پدر مهسا خنثی شده‌است. پیشتر امان‌الله گشتاسبی، فرمانده سپاه بیت‌المقدس استان کردستان اذعان کرد که پدر مهسا صبح همین روز برای رفتن «به سر قبر دخترش از خانه بیرون آمده بود که پس از هماهنگی در مسیر، نیروهای امنیتی او را به محل رسانده بودند.»
جو سنگین امنیتی

در آستانه سالگرد مهسا امینی و سالگرد خیزش ۱۴۰۱ ایران، فشار نهادهای امنیتی بر خانواده‌های دادخواه، فعالان سیاسی و مدنی، استادان دانشگاه، دانشجویان معترض و فعالان صنفی کارگری و فرهنگی افزایش پیدا کرد و بسیاری از آنها بازداشت یا تهدید شدند. از جمله خانواده حدیث نجفی یک روز قبل از سالگرد بازداشت شدند. خانواده کشته‌شدگان اعتراضات ایران نیز تحت فشار قرار گرفتند تا حساب‌های‌شان در شبکه‌های اجتماعی را تا سالگرد کشته شدن فرزندانشان ترک کنند یا تا آن زمان فعالیتی در فضای مجازی نکنند.
سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، طی چند روز نیرو و تجهیزات سنگین و نیمه سنگین زرهی به شهرهای کردنشین ایران ارسال کردند. در روز سالگرد؛ جاده بانه به سقز، زادگاه و محل دفن مهسا امینی، بسته شده و حضور نیروهای امنیتی در این شهر و اطراف خانه مادری او سنگین‌تر شد. در همین روز سد چراغ‌ویس برای مسدود کردن مسیر رودخانه به سمت آرامستان باز شد، این تنها مسیری بود که مردم می‌توانستند به آرامگاه مهسا برسند. قبلاً در مراسم چهلم مهسا امینی، شرکت‌کنندگان از این مسیر خود را به آرامستان رسانده بودند.
فضای بسیاری از شهرهای ایران همزمان با سالگرد مهسا امینی به شدت امنیتی شد و نیروهای یگان ویژه و نیروهای امنیتی و انتظامی در سطح بسیاری از خیابان‌ها و میدان‌های شهرهای بزرگ به ویژه تهران، کرج و سقز مستقر شدند. برخی ناظران خیابان‌های تهران را به «پادگان نظامی» تشبیه کردند.
ده‌ها تن از معترضان طی تجمع‌های اعتراضی در شهرهای مختلف از جمله در تهران، کرج، قرچک، اصفهان، تبریز، سنندج، سقز، دیواندره، بانه و مریوان، دهدشت و دیگر شهرهای ایران بازداشت شدند. هانیه توسلی که روز سالگرد در اینستاگرامش عکسی از مهسا امینی منتشر کرده بود در خانه‌اش بازداشت و به مکان نامعلومی برده شد.
اعتراضات سراسری

روز شنبه ۲۵ شهریور چند شهر ایران شاهد تجمع‌های پراکنده و شعارهای ضدحکومتی بود. در این روز یک نفر در سقز به نام فردین جعفری از ناحیه سر هدف تیراندازی قرار گرفت. شب سالگرد نیز با شعارهای شبانه مردم علیه علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی، در تهران و شهرهای مختلف همراه بود.
مناطقی از تهران از جمله در محدوده خیابان انقلاب، گیشا، سعادت‌آباد، یوسف‌آباد، جردن، شهرک اکباتان، تهرانسر، شهرک چیتگر، شهرک باقری، شهرک پردیس، نارمک و تهرانپارس و همچنین مناطقی از شهرهای کرج، مشهد و شیراز شاهد شعارهای شبانه جمعی از مردم معترض، به ویژه شعار «مرگ بر دیکتاتور» و «زن، زندگی، آزادی» بود. شهرهای آبدانان، کرمانشاه، مریوان، سنندج، بانه و پیرانشهر نیز شاهد شعارهای شبانه و اعتراضات پراکنده بودند.
روز یکشنبه ۲۶ شهریور معترضان در همدان، تجمع اعتراضی برپا کردند و علیه جمهوری اسلامی شعار دادند. نیروهای امنیتی در همدان به معترضان تیراندازی کردند و تعدادی را در سقز و سنندج بازداشت کردند.
همزمان بسیاری از ایرانیان مقیم خارج تجمع‌هایی علیه حکومت جمهوری اسلامی برگزار کردند. این اعتراضات از جمله در تورنتو، واشینگتن، توکیو، کرایستچرچ نیوزیلند، استکهلم و چند شهر استرالیا از جمله سیدنی و ملبورن برگزار شد.
در سالگرد، شماری از زندانیان سیاسی زن از جمله نرگس محمدی، گلرخ ایرایی، شکیلا منفرد و آزاده عابدینی شال‌های خود را در حیاط زندان اوین آتش زدند. پیشتر تعدادی از زندانیان سیاسی از جمله علی یونسی، امیرحسین مرادی، سعید مدنی، مهدی محمودیان، مصطفی تاج زاده، حسین رزاق و محمد نجفی اعلام اعتصاب غذا کردند.
زندانیان زن در زندان قرچک ورامین به مناسبت سالگرد دست به اعتراض زدند. نیروهای یگان ویژه زندان برای سرکوب این اعتراضات وارد بند معترضان شده و اقدام به ضرب و شتم شدید زندانیان و شلیک تیر ساچمه‌ای به طرف تعدادی از معترضان کرده‌اند. در همین روز زندان زنان قرچک دچار آتش‌سوزی شد.
چند روز پیش از سالگرد، برخی از احزاب کرد ایران برای این روز فراخوان اعتصاب داده بودند. نهادهای حکومتی و مأموران امنیتی به بازاریان هشدار داده‌اند که در اعتصاب‌ها و اعتراض‌ها شرکت نکنند. در جریان سالگرد دست‌کم در شهرهای سنندج، کامیاران، بانه، سقز و دیواندره اعتصاب کامل صورت گرفت.
خانواده، اقوام، و دوستان، میلاد زارع با سر دادن شعارهای جنبش، خیزش ۱۴۰۱ ایران در اعتراضات ۱۴۰۲ ایران به خیابان‌ها آمدند، همراه با انتشار پست‌های اینستاگرامی در شبکه‌های اجتماعی علیه نظام جمهوری اسلامی ایران به سر می‌دادند، و به اشتراک می‌گذاشتند. دو برادر میلاد زارع، فرهاد زارع و رضا زارع، توسط نیروهای امنیتی و لباس شخصی شناسایی و با بسته شدن پیج‌های اینستاگرامی بازداشت، به مکان نامعلومی انتقال یافتند.
واکنش‌ها

در آستانه سالگرد، کمیته حقیقت‌یاب سازمان ملل در مورد سرکوب معترضان در ایران، در گزارش جدید خود اعلام کرد که سطح تحقیقات دولتی انجام شده در ایران دربارهٔ مرگ مهسا امینی «بسیار پایین‌تر» از استانداردهای بین‌المللی، از جمله در موضوع لزوم استقلال و شفافیت بوده‌است.
جو بایدن، رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا، و آنتونی بلینکن، وزیر خارجه این کشور، در دو پیام جداگانه به مناسبت سالگرد، گفتند که همچنان در کنار مردم ایران خواهند بود. همزمان با سالگرد، ایالات متحده آمریکا، اتحادیه اروپا و بریتانیا تحریم‌های تازه‌ای را علیه جمهوری اسلامی و بعضی مقامات بلندپایه این کشور و سازمان‌های وابسته به حکومت اعمال کردند. از جمله شبکه پرس تی وی، خبرگزاری تسنیم و خبرگزاری فارس که از سوی آمریکا تحریم شدند.
اتحادیه اروپا در بیانیه‌ای در سالگرد کشته شدن مهسا امینی، از مقام‌های جمهوری اسلامی خواست به هرنوع تبعیض سیستماتیک علیه زنان و دختران ایرانی پایان دهند.
دانشجویان چهار دانشگاه علم و صنعت، امیرکبیر، بهشتی و خواجه نصیر در تهران، در بیانیه‌های جداگانه‌ای به مناسبت سالگرد تأکید کردند که اعتراضات زن، زندگی، آزادی «انفجار خشمی عمومی» علیه جمهوری اسلامی است و «تنگ‌تر شدن زنجیر ستم، فقر و سرکوب» فقط دانشجویان و مردم ایران را در «نه گفتن» به این حکومت مصمم‌تر کرده‌است.
در این روز «پارک ویلمن پاریس» با حضور ان هیدالگو، شهردار پاریس و الکساندرا کوردوبارد، شهردار منطقه ۱۰ پاریس و شماری از شخصیت‌های سیاسی و فرهنگی فرانسوی و ایرانی به «پارک مهسا ژینا امینی» نامگذاری شد.
جمعی از کارشناسان سازمان ملل متحد روز سه‌شنبه ۲۸ شهریور، با صدور بیانیه‌ای تشدید سرکوب معترضان ایرانی در سالگرد کشته شدن مهسا (ژینا) امینی در هنگام بازداشت «گشت ارشاد» توسط جمهوری اسلامی را محکوم کردند. به گفته این کارشناسان، جمهوری اسلامی ایران باید پاسخگوی مرگ مهسا (ژینا) امینی در بازداشت پلیس باشد و به سرکوب علیه اعتراضات ناشی از مرگ او پایان دهد. آنها جمهوری اسلامی را متهم کردند که بعد از ماه‌ها «سرکوب وحشیانه تظاهرات»، اقدام به وضع محدودیت‌ها و تهدید علیه برگزاری مراسم عمومی جهت بزرگداشت سالگرد مهسا امینی کرده‌است.
دلکش

برای دیگر کاربردها، دلکش (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| دلکش | دلکش |
| --- | --- |
دلکش بر روی جلد مجلهٔ اطلاعات هفتگی: دلکش بر روی جلد مجلهٔ اطلاعات هفتگی
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: عصمت باقرپور بابلی
زاده: ۳ اسفند ۱۳۰۳ بابل، استان مازندران، ایران
درگذشته: ۱۱ شهریور ۱۳۸۳ (۷۹ سال) بیمارستان ایران‌مهر، تهران، ایران
ژانر: سنتی، فولکلور و پاپ
پیشه: خواننده
سال‌های فعالیت: ۱۳۲۳–۱۳۵۷
ناشر(ان): پاپیون کاسپین
همکاری‌های مرتبط: مهدی خالدی علی تجویدی رحیم معینی کرمانشاهی
نوع صوت: آلتو
تحصیلات: هنرستان موسیقی ملی
استاد(ها): عبدالعلی وزیری
عصمت باقرپور بابلی (۳ اسفند ۱۳۰۳ – ۱۱ شهریور ۱۳۸۳) که با نام دلکَش شناخته می‌شود، خوانندهٔ ایرانی ژانرهای موسیقی سنتی، فولکلور و پاپ بود. از او با عنوان‌هایی چون «بانوی حنجره طلایی» و «آتش کاروان هنر» یاد می‌شود. او ترانه‌هایش را به دو زبان فارسی و مازندرانی خوانده‌است. وی همچنین در چند مورد با تخلّص نیلوفر ترانه‌سرایی هم کرده‌است؛ از جمله ترانه‌هایی که او خود نوشته و خوانده، ترانهٔ ساز شکسته است.
زندگی > کودکی

دلکش با نام اصلی عصمت باقرپور بابلی در ۳ اسفند ۱۳۰۳ در بابل زاده شد. او از همان دوران کودکی استعداد خود را در خوانندگی نشان داد و هر جا که بچه‌های محل گرد هم می‌آمدند، آغاز به خواندن می‌کرد و بچه‌ها هم دست می‌زدند. نخستین تجربهٔ مرتبط با آواز او، گوش دادن به قرآن خواندن مادرش بود و پس از آن آوازهای مذهبی و ترانه‌های محلی پر جنب و جوش مازندرانی را شنید. عصمت در دوران کودکی به مکتب رفته بود و آیات خاصی از قرآن را با گوش دادن، حفظ کرده بود. اما تا زمانی که در بابل بود، سواد خواندن و نوشتن نیاموخت.
او در ۱۲ سالگی، پدرش درگذشت. مادرش که در کنار عصمت دارای شش دختر و سه پسر دیگر بود تصمیم گرفت تا او را به نزد یکی از دخترانش که در تهران ازدواج کرده بود و آنجا زندگی می‌کرد بفرستد تا هم خرجی از روی دوشش برداشته شود و هم عصمت بتواند در تهران سواد بیاموزد. پس بقچه‌ای شامل کمی خوراک آماده کرد و عصمت را به دست یکی از دوستان شوهرش که رانندهٔ کامیون بود و از مازندران به تهران برنج می‌برد سپرد. او کنار دست راننده نشست و به تهران رسید. رانندهٔ کامیون او را در محلهٔ سرچشمه پیاده کرد و به خواهرش سپرد.
عصمت که در تهران با خواهرش به مازندرانی سخن می‌گفت، با همان زبان از خواهرش خواست تا او را در مدرسه نام‌نویسی کند تا بتواند سواد بیاموزد. خواهرش هم او را به خیابان ناصرخسرو برد و در دبستان نام‌نویسی کرد. هنگامی که عصمت دبستان را آغاز کرد، دوازده سال سن داشت و همین باعث شد تا سوژهٔ متلک‌های هم‌کلاسی‌هایش شود. اما او به این مسائل توجهی نداشت و توانست خود را به کلاس پنجم دبستان برساند. گرچه تحصیلات رسمی دلکش از کلاس پنجم ابتدایی فراتر نمی‌رفت، آموزش خواندن و نوشتن، تخیل، حساسیت و هوش خارق‌العاده او باعث شد تا درک اولیه اما ماندگاری از شعرهای عمومی و الگوهای موسیقایی فارسی داشته باشد که بعداً به او یاری رساند تا متن ترانه‌های اشعار کلاسیک فارسی را به وجه احسن ارائه کند.
زندگی > کشف استعداد

… [ظهیرالدینی] مرا به آنجا [ادارهٔ موسیقی] برد. جای وسیعی بود. یک جا ویلون می‌زدند. یک جا پیانو می‌زدند. یک جا تار می‌زدند. یک جا صدای آواز می‌شنیدم. نمی‌دانستم اینجا کجاست. جریان چیست. گیج شده بودم. مرا نزد روح‌الله خالقی برد و گفت این دختر صداش خوب است. خالقی به من گفت بخوان! گفتم چی بخوانم؟ آقای ظهیرالدینی گفت یکی از سرودهای مدرسه را بخوان. شروع کردم به خواندن یکی از سرودها: «دست پهلوی پشت بخت ماست». خالقی اسم مرا فوراً نوشت.
عصمت در ۱۷ سالگی به پنجم دبستان رسید. در آن زمان دانش‌آموزان پنجم و ششم دبستان هفته‌ای یک ساعت آموزش موسیقی می‌دیدند و به آن‌ها سرودهای میهنی آموزش داده می‌شد. روزی در همین کلاس‌های موسیقی، عصمت به همراه دیگر هم‌شاگردی‌هایش در حال خواندن سرود بود که آموزگار موسیقی، آقای «ظهیرالدینی» که ویولنیست هم بود، وی را صدا زد. آموزگار از قشنگی و رسایی صدای عصمت تمجید کرد و گفت که یک نت بالاتر از همهٔ دخترها می‌خواند. سپس ظهیرالدینی از دلکش پرسید که آیا دوست دارد در رادیو بخواند. در آن زمان رادیو در ایران به تازگی بنیان‌گذاری شده بود و دلکش هم نمی‌دانست که رادیو چیست. ظهیرالدینی او را نزد استاد تار، علی‌اکبر شهنازی، ثبت‌نام کرد و به ادارهٔ موسیقی کشور در میدان بهارستان برد. در آن هنگام هیئت رئیسهٔ ادارهٔ موسیقی را روح‌الله خالقی، علینقی وزیری و حشمت سنجری تشکیل می‌دادند. آموزگار عصمت را به وزیری و خالقی که هر دو نوازنده، آهنگساز، تئوریسین موسیقی و استاتیدی برجسته بودند، معرفی کرد. خالقی کیفیت موسیقی، دامنه گسترده، حجم غیرعادی و عمق صدای آلتوی دلکش را شنید.
روح‌الله خالقی پس از شنیدن صدای عصمت، وی را نام‌نویسی کرد و به دست استادی سپرد تا آواز را به عصمت آموزش دهد. این استاد عبدالعلی وزیری بود، که پسرعموی علینقی وزیری می‌شد.عبدالعلی وزیری رپرتوار آواز سنتی فارسی را به او آموخت. عصمت بسیار زود گوشه‌های درآمد، زابل، مویه و مخالف دستگاه سه‌گاه را یادگرفت و حدود پنج یا شش ماه طول کشید تا توانست سراسر دستگاه سه‌گاه را بیاموزد. آموزش آواز عصمت دو تا سه سال به درازا کشید و وی دستگاه‌های گوناگون را آموخت. او که سواد و آشنایی چندانی با موسیقی نداشت، دستگاه‌ها و گوشه‌ها را با گوش دادن و حفظ طوطی‌وار یادگرفت؛ همان‌گونه که پیشتر در مکتب آیات قرآن را یادگرفته بود. عبدالعلی وزیری همچنین عناصر و سبک‌های آواز و کلام را به عصمت آموزش داد؛ یعنی تلفظ دقیق مصوت‌ها و کیفیت موسیقایی آن‌ها، تلفظ شاعرانهٔ ترانه‌ها، درس‌های تنفسی و ادای شاعرانهٔ نغمات در بازخوانی شعر کلاسیک فارسی را به صورت روشمند، او آموخت. دستورالعمل‌های وزیری بعدها شالودهٔ دغدغه و حساسیت وسواس‌گونهٔ عصمت در مورد انتخاب غزلیات مناسب برای اجراهای آواز و اشعار ترانه‌هایش شد. عصمت در این دوره همچنین نواختن سه‌تار را به سبک نوازندهٔ چیره‌دست احمد عبادی آموزش دید.
روح‌الله خالقی برای آغاز حرفهٔ عصمت، نام هنری «دلکش» را برگزید. دلکش گرچه در فارسی به معنای جذاب است، ولی در اینجا اشاره به نام گوشهٔ موسیقی دلکش دارد.
فعالیت حرفه‌ای > آغاز کار در رادیو

پس از دو تا سه سال آموزش نزد عبدالعلی وزیری، عصمت اکنون این آمادگی را داشت تا به جرگهٔ خوانندگان رادیو بپیوندد. در آن هنگام عصمت نزدیک به ۲۰ سال داشت و کمتر از پنج سال از بنیان‌گذاری رادیو در ایران می‌گذشت. تا آن زمان خوانندگان زن قدیمی چون قمرالملوک وزیری، روح‌انگیز و ملوک ضرابی بانوان آوازه‌خوان پیشرو در رادیو بودند و عزت روح‌بخش هم چند سالی می‌شد که آوازخوانی در رادیو را آغاز کرده بود و هواداران بسیاری داشت. در این وضعیت که خوانندگان قدیمی همچنان سکان‌دار رادیو بودند، نیاز به صدایی تازه‌نفس احساس می‌شد. دلکش که در میهمانی‌ها و جمع‌های دوستانه آواز می‌خواند، در یک میهمانی با جمشید شیبانی که در سبک موسیقی پاپ کار می‌کرد، آشنا شد. دلکش و شیبانی مدتی با هم کار کردند، ولی دلکش از موسیقی پاپ بیرون آمد و پس از آشنایی با مهدی خالدی، به‌طور جدی وارد موسیقی سنتی شد و این سرآغاز همکاری درازمدت دلکش و خالدی بود.
نخستین اجرای دلکش در رادیو در سال ۱۳۲۳ بود. مهدی خالدی (از شاگردان سابق ویولن‌نواز و استاد موسیقی سنتی ابوالحسن صبا) به همراه گروهش دلکش را همراهی کردند. از نخستین باری که صدای او از فرستندهٔ «بی‌سیم پهلوی» در چهارراه سیدخندان تهران پخش شد، توجه همگان به سویش جلب شد. پس از آن، تا هفت سال بعد، هر یکشنبه عصر بین ساعت ۲۰:۳۰ تا ۲۱:۰۰ و اغلب صبح‌های جمعه بین ساعت ۱۱:۳۰ تا ۱۲:۰۰ این گروه در رادیو اجرا داشت. آهنگ‌هایی که اجرا می‌کردند، در طول‌های مختلف (۴ تا ۸ دقیقه) بودند و در یک حالت خاص شروع و پایان می‌یافتند و در فاصلهٔ این دو بخش، دلکش آواز می‌خواند. سبک نوپای آوازی دلکش با سادگی سبک، خلاصه و مفید بودن و مرثیه‌وار بودن آثار خالدی، که هم ویولن می‌نواخت و هم ترانه‌سرا بود، همراه شد. آوازها از اشعار عاشقانه و غالباً ناامیدانه رهی معیری، اسماعیل نواب صفا و پرویز خطیبی بودند.
در مدت زمان کوتاهی که از پیوستن دلکش به رادیو گذشته بود، در حالی که او تنها ۲۱ سال داشت، به جمع بزرگان رادیو پیوست و با خوانندگان بزرگ و نامی ترانه‌های دوصدایی اجرا کرد. به دلکش القابی چون «زن حنجره طلایی» و «بانوی آواز ایران» دادند.
همکاری موسیقایی دلکش و خالدی به دلیل اختلاف‌های خلاقانه در سال ۱۳۳۰ شمسی به پایان رسید؛ اما سبک منحصربه‌فرد، پرطرفدار و اغلب پرشور و با تندای سریع دلکش پس از ترک گروه خالدی در رادیو ادامه یافت.
فعالیت حرفه‌ای > اجراهای مازندرانی

در این هنگام در رادیو، آهنگسازی برای همکاری با دلکش وجود نداشت و او نمی‌توانست تصنیف بخواند؛ بنابراین با توجه به تسلط و مهارتش در خواندن ترانه‌های محلی مازندرانی، تصمیم گرفته شد که برای جبران این کاستی، او پس از خواندن هر آواز در رادیو، یک آواز محلی مازندرانی هم بخواند. آوازهایی مانند «ربابه جان»، «مریم‌جان»، «زهرا جان»، «امیری»، «رعنا جان»، «کِت‌کته شلوار»، «کیجا»، «بانو» و… که دلکش این آوازها را از زمان کودکی‌اش در بابل بلد بود و می‌خواند. در آن سال‌ها خواندن آوازهای بومی چندان فراگیر نبود و سبک خاص دلکش در کنار خواندن صحیح و دلنشین‌اش، موجب شد تا بسیار زود سر زبان‌ها بیفتد. مردم از آوازهای مازندرانی دلکش بسیار استقبال کردند و نامه‌های فراوانی برای تکرار ترانه‌های مازندرانی‌اش به رادیو فرستاده می‌شد. هر یکشنبه که او در رادیو اجرا داشت، مردم بسیاری روبروی ساختمان رادیو جمع می‌شدند تا او را از نزدیک ببینند.
فعالیت حرفه‌ای > دوران اوج رادیو

در این سال‌ها همچنین صدای دلکش در کنار ویالون و ترانه‌های بزرگ لشگری، مجید وفادار، علی تجویدی، پرویز یاحقی، حبیب‌الله بدیعی و پیانوی انوشیروان روحانی و شعرهای رحیم معینی کرمانشاهی و بیژن ترقی به گوش می‌رسید.همکاری دلکش با علی تجویدی موجب ساخت آثار ماندگار بسیاری شده‌است. شماری این همکاری را به همکاری روح‌الله خالقی و غلامحسین بنان تشبیه می‌کنند. دوران اوج شکوفایی، خلاقیت و شهرت تجویدی به سال‌های همکاری‌اش با دلکش برمی‌گردد. مثلث تجویدی، دلکش و رحیم معینی کرمانشاهی در سال‌های ۱۳۳۵ تا ۱۳۴۰ را باید خالق به‌یادماندنی‌ترین قطعات در موسیقی اصیل ایران دانست. جدای از قابلیت‌های حرفه‌ای و تکنیکی هریک از این سه تن در کار خودشان، رابطه عمیق عاطفی که در سال‌های دور میان این سه نفر شکل می‌گیرد را باید عامل اصلی خلق چنین آثاری به‌شمار آورد. به طوری که همسر تجویدی در مصاحبه‌ای می‌گوید وقتی خبر درگذشت دلکش را به تجویدی داده بودند، او از آن روز به بعد تا سه هفته با هیچ‌کس حرف نمی‌زد.
فعالیت حرفه‌ای > تکنیک و صدا

به باور رضا مجرد، پژوهشگر و کارشناس موسیقی، صدای دلکش، تنها صدای «چپ‌کوک» زنانه‌ای بود که در خوانندگی راست‌کوک هم تبحر داشت. صدای دلکش افزون بر حجم بالا، قدرت و گستردگی فراوانی داشت و آوای او به اصطلاح استادان آواز، «صدای سینه‌ای» (به انگلیسی: Chest Voice) بود. گل صدای دلکش در محدودهٔ آلتو بود؛ ولی وی با مهارت می‌توانست فاصله‌های صوتی تنور، سوپرانو و متزو سوپرانو را هم بخواند. سبک آوازی متمایز دلکش و رسایی و دامنهٔ صدای آلتو او، به سرعت موجب تحسین هنری و همچنین محبوبیت او شد. دلکش به دلیل تسلط، درک شهودی، تفسیر تخیلی و فرافکنی احساسی رپرتوار آواز سنتی موسیقی ایرانی و گوشه‌هاشناخته شده بود. او همچنین به دلیل سرزندگی و تطبیق دادن نوآوری‌های آوازی با اجرای پرشور آهنگ‌های عاشقانه مورد تحسین واقع می‌شد. او در خواندن ترانه‌ها به زبان مازندرانی هم تبحر داشت و سبک مختص به خود را در این موسیقی داشت.
دلکش سولفژ نمی‌دانست و در پاسخ به این که با توجه به نیاموختن سولفژَ، نمی‌ترسد که اشتباه کند، اشتباه را برای تحصیل‌کرده‌ها دانست و گفت که آدم‌های بی‌سواد و کم‌ادعا به دلیل احساس مسئولیت در کارشان معمولاً کمتر اشتباه می‌کنند.
فعالیت حرفه‌ای > در سینما

هنگامی که دلکش در دوازده سالگی به تهران رسید، نمی‌دانست که سینما چیست. او هیچ‌گاه در بابل به سینما نرفته بود. در بابل سالن‌های سینمای کمی وجود داشت که همان‌ها هم در اختیار اقلیت‌های ارمنی و یهودی بودند و فیلم‌های روسی و آلمانی پخش می‌کردند.
در اواخر دههٔ ۲۰ خورشیدی که دلکش در موسیقی ایران به اوج شهرت و محبوبیت رسیده بود، اسماعیل کوشان در شرکت «پارس‌فیلم» متوجه پتانسیل بالای او برای ورود به سینما شد. به دیدگاه کوشان، حضور دلکش و چهرهٔ او می‌توانست موفقیت فروش هر فیلمی را تضمین کند. کوشان توانست دلکش را متقاعد کند تا دست از بدگمانی و شک برای ورود به سینما بردارد و برای نخستین بار وارد سینمای ایران شود. نخستین فیلم دلکش در شرکت «پارس‌فیلم»، شرمسار بود که فیلم‌نامه‌اش را علی کسمایی نوشته بود. دلکش همچنین شماری از تصنیف‌هایش را در فیلم خواند که آهنگساز آن‌ها مهدی خالدی بود و این همکاری باعث آغاز کارهای مشترک دلکش و خالدی شد. فیلم با استقبال فراوانی روبرو شد و با ۲۰۰ هزار تومان فروش، پرفروش‌ترین فیلم سال شد. سپس در فیلم مادر به تهیه‌کنندگی همسرش، شاپور یاسمی (فرزند رشید یاسمی و برادر سیامک یاسمی)، با قمرالملوک وزیری هم‌بازی شد. در دهه ۳۰ خورشیدی تبدیل به ستاره سینمای ایران شد و فیلم سوم‌اش به نام افسونگر که در آن با ناصر ملک‌مطیعی و ژاله علو همبازی بود، ۹۷ شب در دو سینمای «همای» و «دیانا» به اکران درآمد و بیش از ۳۰۰ هزار تومان در آن زمان فروخت. او در دهه ۳۰ در چند فیلم دیگر هم بازی کرد از جمله فیلم فردا روشن است در کنار محمد علی فردین. او در سال ۱۳۵۱ پس از چند سال وقفه دوباره به سینما برگشت و در فیلم قمار زندگی نقش خواننده‌ای به نام «دلکش» را بازی کرد که دختر خواننده‌ای به نام «لیلا» (با بازی لیلا فروهر) دارد. اما از این فیلم استقبال نشد.