stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دهستان چهل چشمه

| دهستان چهل چشمه | دهستان چهل چشمه |
| --- | --- |
دهستان: دهستان
کشور:  ایران
استان: کردستان
شهرستان: دیواندره
بخش: مرکزی
جمعیت (سرشماری ۱۳۸۵): جمعیت (سرشماری ۱۳۸۵)
 • کل: ۷۱۵۶ نفر
دهستان چهل چشمه نام دهستانی در بخش مرکزی شهرستان دیواندره، استان کردستان در ایران است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۱۵۶ نفر (۱۳۸۸ خانوار) بوده‌است.
بمب‌گذاری‌های تل تمر (۲۰۱۵)

| Tell Tamer bombings | Tell Tamer bombings |
| --- | --- |
بخشی از جنگ داخلی سوریه: بخشی از جنگ داخلی سوریه
موقعیت: تل تمر، استان حسکه، سوریه
تاریخ: ۱۱ دسامبر ۲۰۱۵
گونه حمله: خودروهای بمب‌گذاری شده
کشته‌ها: ۶۰
زخمی‌ها: ۸۰
مرتکبان:  دولت اسلامی عراق و شام
بمب‌گذاری تل تمر، در ۱۱ دسامبر سال ۲۰۱۵ اتفاق افتاد که در آن انفجار سه خودروی بمب‌گذاری شده منجر به کشته شدن ۶۰ نفر و زخمی شدن بیش از ۸۰ نفر شد. این انفجار در شهر تل تمر واقع در استان حسکه در شمال شرقی سوریه قرار دارد که توسط روژاوا کنترل می‌شود رخ داد. یکی از انفجارها در نزدیکی یک بیمارستان صحرایی متعلق به نیروهای شبه نظامی کُرد و یکی دیگر از انفجارها در بازار تجاری الجمله رخ داد، جایی که بیشتر تلفات مربوط به آنجا است.
مرغ کریچ‌ساز بزرگ

| مرغ کریچ‌ساز بزرگ | مرغ کریچ‌ساز بزرگ |
| --- | --- |
مرغ کریچ‌ساز بزرگ، Chlamydera nuchalis: مرغ کریچ‌ساز بزرگ، Chlamydera nuchalis
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: گنجشک‌سانان
تیره:: مرغ کریچ‌ساز
سرده:: رداگردن‌ها
گونه:: C. nuchalis
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Chlamydera nuchalis : Chlamydera nuchalis 
مرغ کریچ‌ساز بزرگ (نام علمی: Chlamydera nuchalis) نام یک گونه از سرده رداگردن‌ها است.
خانه ارنست همینگوی

مکان تاریخی در ایالات متحده آمریکا
| 0 | 1 |
| --- | --- |
خانه ارنست همینگوی: خانه ارنست همینگوی
ثبت ملی اماکن تاریخی ایالات متحده: ثبت ملی اماکن تاریخی ایالات متحده
بنای تاریخی ملی ایالات متحده آمریکا: بنای تاریخی ملی ایالات متحده آمریکا
 :  
خانهٔ همینگوی در کی وست، فلوریدا: خانهٔ همینگوی در کی وست، فلوریدا
موقعیت: کی وست، فلوریدا
مختصات: ۲۴°۳۳′۰۴″شمالی ۸۱°۴۸′۰۲″غربی﻿ / ﻿۲۴٫۵۵۱۱۹°شمالی ۸۱٫۸۰۰۶۲°غربی﻿ / 24.55119; -81.80062
ساخت: ۱۸۵۱
ش. منبع ثبت ملی: 68000023
تاریخ‌های مهم: تاریخ‌های مهم
افزوده‌شده به فهرست ملی: ۲۴ نوامبر ۱۹۶۸
ثبت در NHL: ۲۴ نوامبر ۱۹۶۸
خانه ارنست همینگوی (انگلیسی: Ernest Hemingway House) محل سکونت نویسندهٔ آمریکایی، ارنست همینگوی در دههٔ ۱۹۳۰ بود. این خانه در جزیرهٔ کی وست، در فلوریدا واقع شده‌است. موقعیت آن در جزیره، نزدیک به ساحل جنوبی به نشانی شمارهٔ ۹۰۷ خیابان وایتهد است که روبه‌روی فانوس دریایی کی وست قرار دارد. به‌دلیل وابستگی به همینگوی، این ملک محبوب‌ترین جاذبهٔ گردشگری در کی وست است. همچنین این خانه به‌خاطر جمعیت زیاد گربه‌های به‌اصطلاح همینگوی که بسیاری از آن‌ها پُرانگشتی هستند، مشهور است.
ایسا تیفت، معمار دریایی و یدک‌کش نجات این منزل را که به سبک معماری دورهٔ مستعمرات فرانسه است، در سال ۱۸۵۱ ساخت. همینگوی و همسرش، پائولین فایفر از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۹ ساکن این خانه بودند. آن‌ها ملک ویران‌شده را بازسازی کردند و موارد متعددی را به آن افزودند. همینگوی در مدت اقامتش در این خانه، برخی از آثارش را نوشت؛ از جمله اثر ناداستان تپه‌های سبز آفریقا (۱۹۳۵)، مجموعهٔ داستان‌های «برف‌های کلیمانجارو»، «زندگی شاد کوتاه فرانسیس مکامبر» (هر دو ۱۹۳۷)، داشتن و نداشتن (۱۹۳۷) و همچنین جزیره‌های در جریان (۱۹۷۰) که پس از مرگ وی به چاپ رسید. پس از طلاق و مرگ همینگوی، خانه به حراج گذاشته شد و بعداً در سال ۱۹۶۴ با تصمیم مالکان جدید به موزه‌ای خصوصی تبدیل شد. این خانه در سال ۱۹۶۸ به‌عنوان یکی از بناهای تاریخی ملی ایالات متحده ثبت شده‌است و در میان فهرست ثبت ملی اماکن تاریخی نیز قرار دارد.
تاریخچه > تاریخچه اولیه

ایسا تیفت، معمار دریایی و یدک‌کش نجات ساخت این خانهٔ دو طبقه به سبک معماری دورهٔ مستعمرات فرانسه را از سال ۱۸۴۸ آغاز کرد و در سال ۱۸۵۱ به پایان رسید. محل خانه در خیابان وایتهد واقع شده‌است که روبه‌روی فانوس دریایی کی وست، در نزدیکی ساحل جنوبی قرار دارد و ارتفاع ساختمان ۱۶ فوت (۴٫۹ متر) بالاتر از سطح دریا است که آن را به دومین مکان مرتفع در شهر تاریخی کی وست تبدیل می‌کند.
معماری محلی خانه‌های کی وست در آن زمان متأثر از سبک اسپانیایی، شامل خانه‌های یک طبقه و نیم با استخوان‌بندی چوبی و مشبک‌کاری‌های هنری بود. دیوارهای این خانه برخلاف سایر عمارت‌های اکثراً چوبی کی وست، از بلوک‌های سنگ آهک بومی ۱۸ اینچی ساخته شده‌است که در هنگام طوفان‌های گرمسیری و توفندها از آن محافظت می‌کند. تیفت مکان مرتفعی را برای حفاری سنگ آهک مورد استفاده برای ساخت این خانه انتخاب کرد. ساختمان به شکل مربع، با سقفی مسطح است که بعدها سنگ آهک آن با گچ تزئینی گچ‌کاری شد. تیفت که از بنیان‌گذاران تیفتون، جورجیا بود، چوب موردنیاز برای ساخت این ملک را با کشتی از جورجیا به جزیره آورد. در هر طرف خانه، چهار پنجرهٔ کرکره‌ای به صورتی قرینه در داخل دیوار قرار گرفته‌اند. همچنین ایوان‌هایی عریض با نردهٔ آهنی در هر دو طبقهٔ این خانه وجود دارد.
الکس کامرر، روان‌پزشک و تاریخ‌نویس معماری معتقد است که سبک معماری این ساختمان قرابت نزدیکی به برخی از خانه‌های فرنچ کوارتر در نیواورلئان دارد. به‌گفتهٔ او ستون‌های بلند و باریک چدنی در ایوان و نقش‌ونگارهای ظریف آهنی نرده‌ها از نیواورلئان آمده‌اند. همچنین پنجره‌های به کف رسیدهٔ طاق‌دار و دَرِ نیم‌گِرد این ساختمان از نظر وی مشابه معماری خانه‌های آن منطقه است.
تاریخچه > موزه معاصر

گردشگران در حال بازدید از خانه در سال ۲۰۱۹ (راست) و استودیوی نویسندگی همینگوی (چپ)
مالکان جدید قصد داشتند از خانهٔ همینگوی به‌عنوان اقامتگاهی خصوصی استفاده کنند؛ با این حال، آن‌ها به‌دلیل علاقهٔ مداوم بازدیدکنندگان، درهای خانه را به‌عنوان موزه در سال ۱۹۶۴ به روی عموم باز کردند. اگرچه خانوادهٔ همینگوی بیشتر اثاثیه را با خود برده بودند اما مالکان هنوز اثاثیهٔ حجیم‌تر و بسیاری از دارایی‌های همینگوی را در اختیار داشتند. از آنجایی که تمامی اسباب‌اثاثیه اصلی نیستند، اصالت موزه مورد انتقاد قرار گرفته‌است. درهای تمامی اتاق‌های خانه به روی بازدیدکنندگان باز است، به‌جز اتاق نویسندگی همینگوی که از طریق پنجره‌ای مشبک قابل مشاهده است. روی دیوار استودیوی نویسندگی، سر یک شاخ‌بلند شبدیز نصب شده‌است که همینگوی در سال ۱۹۳۳ در آفریقا به آن شلیک کرده بود. همچنین میز گِرد اسپانیایی و «ماشین تایپ سلطنتی سبک قدیمی» در این اتاق وجود دارد. این ملک محبوب‌ترین جاذبهٔ گردشگری در کی وست است که در سال ۱۹۶۸ به‌عنوان یکی از بناهای تاریخی ملی ایالات متحده ثبت شد و در میان فهرست ثبت ملی اماکن تاریخی نیز قرار دارد.
پیش از اینکه توفند ایرما در سپتامبر ۲۰۱۷ در کیز شروع شود، دولت فدرال دستور تخلیهٔ کلیهٔ اهالی این مجمع‌الجزایر را صادر کرد اما مسئول موزه، مدیر کل و گروهی از کارمندان حاضر به ترک خانه یا انتقال گربه‌های آن نشدند. نوهٔ همینگوی نیز به آن‌ها اصرار کرد که این محل را ترک کنند و گفت: «این فقط یک خانه است.» در عوض، تعدادی از کارمندان ترجیح دادند با گربه‌ها در این خانه بمانند. در نهایت آن‌ها از این طوفان جان سالم به در بردند.
به‌دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ و در نتیجه کاهش گردشگری، موزه بیش از سی کارمند، یعنی نیمی از کارکنان خود را اخراج کرد.
گربه‌ها

یکی از گربه‌های پُرانگشتی ساکن این ملک (راست) و نسخهٔ مینیاتوری خانه برای گربه‌ها (چپ)
در این خانه و محوطهٔ آن ده‌ها گربه زندگی می‌کنند که معمولاً گربه‌های همینگوی نامیده می‌شوند. نیمی از این گربه‌ها پُرانگشتی هستند که شش انگشت روی هر پنجه دارند. اسم گربه‌ها نیز از روی نام افراد مشهور مانند هامفری بوگارت یا مریلین مونرو انتخاب شده‌اند و گورستانی مخصوص به خودشان در باغ خانه دارند.
افسانه‌ها حاکی از آن است که همهٔ گربه‌های این ملک از نسل سفید برفی هستند؛ گربه‌ای سفید شش‌انگشتی که ناخدایی به خانوادهٔ همینگوی هدیه داده بود. خواهرزاده و پسر همینگوی، هیلاری و پاتریک هر دو این ادعا را که همینگوی در کی وست صاحب گربه بوده‌است، رد کرده‌اند. گفته می‌شود که یکی از همسایگان چندین گربهٔ پرانگشتی داشته‌است و برخی مانند هیلاری گفته‌اند که این‌ها اجداد گربه‌های همینگوی هستند. علاوه بر این، عکسی از پاتریک و گرگوری جوان (پسر دیگر همینگوی) در حال بازی با گربه‌ای سفید در کی وست وجود دارد. هنگامی که از پاتریک درمورد این تصویر پرسیده شد، گفت که نمی‌تواند این رخداد را به خاطر بیاورد.
در آغاز سال ۲۰۰۳، موزه درگیر نبرد حقوقی نه ساله با وزارت کشاورزی ایالات متحده (یواس‌دی‌ای) شد که آیا قانون رفاه حیوانات سال ۱۹۶۶ که معمولاً باغ‌وحش‌ها و سیرک‌های دارای گربه‌های بزرگ را سامان‌دهی می‌کند، درمورد جمعیت گربه‌های شش انگشتی موزه نیز اعمال می‌شود یا خیر. این وزارتخانه حتی در سال ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ مأموران مخفی را برای نظارت بر گربه‌ها به آنجا فرستاد. صاحبان موزه به ادعای وزارت کشاورزی ایالات متحده در دادگاه اعتراض کردند. هنگامی که یکی از محققان بنیاد مردمی رعایت اصول اخلاقی در برابر جانوران (پیتا) وضعیت گربه‌ها را در سال ۲۰۰۵ بررسی کرد، آن‌ها به این نتیجه رسیدند: «آنچه من پیدا کردم، دسته‌ای گربهٔ چاق، شاد و آرام بود.» در نهایت در سال ۲۰۱۲، دادگاه استیناف حوزه یازدهم ایالات متحده آمریکا حکم داد که اقدامات موزه با قانون رفاه حیوانات منطبق بوده‌است؛ زیرا موزه از گربه‌ها در تبلیغات استفاده می‌کرد و کالاهایی با مضمون گربه می‌فروخت.
واژه‌نامه

↑  Asa Tift
↑  French Colonial
↑  Key West Lighthouse
↑  Alex Caemmerer
↑  Gus Pfeiffer
↑  Conch
↑  Carriage house
↑  Arnold Samuelson
↑  With Hemingway: A Year in Key West and Cuba
↑  The Short Happy Life of Francis Macomber
↑  Islands in the Stream
↑  Polydactyl cat
↑  Hilary Hemingway
↑  Gregory Hemingway
یادداشت

↑  پس از انقلاب آمریکا بسیاری از وفادارماندگان به باهاما مهاجرت کردند. برخی از وفادارماندگان به سفیدپوستان بومی باهامایی به دیدهٔ تحقیر می‌نگریستند و آن‌ها را کانچ، به معنای صدف حلزونی می‌نامیدند.
ریس‌ترک

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: شرکت سهامی خاص
صنعت: خرده‌فروشی (خواربارفروشی)
بنا نهاده: ۱۹۳۴؛ ۹۰ سال پیش (۱۹۳۴-خطا: زمان نامعتبر}})
دفتر مرکزی: آتلانتا، جورجیا
شمار موقعیت‌ها: ۵۵۸ شعبه
درآمد: ۹٫۱ میلیارد دلار (۲۰۱۳)
تعداد کارکنان: ۷٬۴۵۰ نفر
وبگاه: www.racetrac.com
ریس‌ترک (انگلیسی: RaceTrac) شرکت خرده‌فروشی آمریکایی است، که در سال ۱۹۳۴ تأسیس شد و هم‌اکنون مالک شبکه‌ای از ۵۵۸ شعبه می‌باشد.
دستگاه مختصات افقی

ارتفاع (Altitude)، سمت (Azmiuth)، سرسو (Zenith)، صفحه افق (Horizen) و نصف النهار ناظر (Celestial Meridian) در دستگاه مختصات افقی آسمان نشان داده شده است.
دستگاه مختصات افقی یا سمتی-ارتفاعی (به انگلیسی: Horizontal coordinate system)، ازجمله مختصات سماوی با توجه به موقعیت ناظر است که در آن افق ناظر همراه با نیم‌دایرهٔ سمتی شمال دو مرجع و سرسو (سمت‌الرأس) و پاسو (سمت‌القدم)، قطبین آن شناخته می‌شوند. مختصات بدست آمده از آن سمت (A) و ارتفاع (a) است که هر دو به محل ناظر روی زمین بستگی دارد.
تعاریف

مختصات دستگاه افقی به دو بخش تقسیم می شود:
ارتفاع (a) به فاصله‌ی زاویه ای ستاره برحسب درجه از افق گفته می‌شود و مقدار آن از بازه ی ۰ درجه (روی افق) تا ۹۰ درجه (در سرسو) است.
سمت (A) به فاصله‌ی زاویه ای ستاره بر روی افق از شمال گفته می شود که هر چه به سمت شرق حرکت می کنیم مقدار آن افزایش می یابد. مقدار سمت از بازه ی ۰ درجه تا ۳۶۰ درجه تغییر می کند به طوری که سمت ۰ درجه نشان دهنده ی شمال، سمت ۹۰ درجه نشان دهنده ی شرق، سمت ۱۸۰ درجه نشان دهنده ی جنوب و سمت ۲۷۰ درجه نشان دهنده ی غرب می باشد.
ویژگی های دستگاه مختصات افقی

دستگاه مختصات افقی به مکان ناظر بر روی زمین بستگی دارد و به جایگاه ستارگان در آسمان مربوط نمی شود. مقدار سمت و ارتفاع ستاره در طول زمان تغییر می کند در حالی که بعد و میل آن که به دستگاه مختصات سماوی ستاره تقریبا در طول زمان ثابت است.
دستگاه مختصات افقی برای تشخیص در حال طلوع یا غروب بودن اجرام سماوی بسیار مفید است. به طوری که:
اگر سمت ستاره بین ۰ تا ۱۸۰ باشد (در طرف شرقی آسمان قرار داشته باشد) در حال طلوع است.
اگر سمت ستاره بین ۱۸۰ تا ۳۶۰ باشد (در طرف غربی آسمان قرار داشته باشد) در حال غروب است.
پانویس و منابع

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Horizontal coordinate system». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۲ مارچ ۲۰۱۵.
| ن ب ودستگاه‌های مختصات سماوی | ن ب ودستگاه‌های مختصات سماوی |
| --- | --- |
 دستگاه مختصات افقی  دستگاه مختصات استوایی  دستگاه مختصات دائرةالبروجی  Invariable  دستگاه مختصات کهکشانی  دستگاه مختصات ابرکهکشانی :  دستگاه مختصات افقی  دستگاه مختصات استوایی  دستگاه مختصات دائرةالبروجی  Invariable  دستگاه مختصات کهکشانی  دستگاه مختصات ابرکهکشانی 
 تبدیل مختصات  دستگاه مختصات :  تبدیل مختصات  دستگاه مختصات
خواهر و برادرهای خانواده تودا

| خواهر و برادرهای خانواده تودا | خواهر و برادرهای خانواده تودا |
| --- | --- |
کارگردان: اوزو یاسوجیرو
نویسنده: تادائو ایکدا اوزو یاسوجیرو
فیلمنامه‌نویس: اوزو یاسوجیرو
بازیگران: چیشو ریو شین سابورای میتسوکو یوشیکاوا تاتسوئو سایتو کونیکو میاکه
موسیقی: سنجی ایتو
فیلم‌بردار: یوئوهارو آتسوتا
توزیع‌کننده: شوچیکو
تاریخ‌های انتشار:  ۱ مارس ۱۹۴۱ (۱۹۴۱-۰۳-۰۱)  
مدت زمان: ۱۰۵ دقیقه
کشور: ژاپن
زبان: ژاپنی 
خواهر و برادرهای خانواده تودا (انگلیسی: Brothers and Sisters of the Toda Family) فیلمی در ژانر درام به کارگردانی اوزو یاسوجیرو است که در سال ۱۹۴۱ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به چیشو ریو، شین سابورای، تاتسوئو سایتو و کونیکو میاکه اشاره کرد.
خواهر نیبدیتا

| خواهر نیبدیتا | خواهر نیبدیتا |
| --- | --- |
متولد: Margaret Elizabeth Noble ۲۸ اکتبر ۱۸۶۷ دانگنون، شهرستان تایرون، ایرلند
درگذشت: ۱۳ اکتبر ۱۹۱۱&#۱۶۰;(۱۹۱۱-۱۰-۱۴) (۴۳ ساله) دارجلینگ، Bengal Presidency, راج بریتانیا (دارجلینگ، بنگال غربی، هند امروزی)
ملیت: ایرلند
مؤسس: Ramakrishna Sarada Mission Sister Nivedita Girls' School
مرشد: ویوکاناندا
فلسفه: ویدانته ادویته
آثار ادبی: Kali the Mother, The Web of Indian Life, Cradle Tales of Hinduism, An Indian Study of Love and Death, The Master as I Saw Him, Notes of some wanderings with the Swami Vivekananda, Select essays of Sister Nivedita, Studies from an Eastern Home, افسانه‌های هندوان و بودائیان, Footfalls of Indian History, Religion and Dharma
 تأثیرگرفتگان  Havell  Tagore  آننده کومرسوامی  Bose  Haldar  صابرامین براتی  :  تأثیرگرفتگان  Havell  Tagore  آننده کومرسوامی  Bose  Haldar  صابرامین براتی  
امضاء: 
خواهر نیبدیتا (انگلیسی: Sister Nivedita; ۲۸ اکتبر ۱۸۶۷ – 13 october 1911) نویسنده، آموزگار، مؤسس مدرسه، فعال اجتماعی و شاگرد ویوکاناندا اهل ایرلند بود.
وی در سال ۱۸۹۵ سوامی ویوکاناندا را در لندن ملاقات کرد و در سال ۱۸۹۸ به کلکته، هند سفر کرد. در نوامبر ۱۸۹۸، او یک مدرسه دخترانه در منطقه باغبازار در شمال کلکته افتتاح کرد. او می‌خواست دخترانی را تربیت کند که حتی از آموزش ابتدایی هم محروم بودند. در طول همه‌گیری طاعون در کلکته در سال ۱۸۹۹، نیودیتا از بیماران فقیر پرستاری و مراقبت می‌کرد. به‌همین دلیل وی به دلیل فعالیت‌های خیرخواهانه‌اش در هند شناخته می‌شود.
مزدآباد بالا

| مزدآباد بالا | مزدآباد بالا |
| --- | --- |
روستا: روستا
مزدآباد بالاموقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانمزدآباد بالامزدآباد بالا (اصفهان)نمایش نقشه اصفهان: مزدآباد بالاموقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانمزدآباد بالامزدآباد بالا (اصفهان)نمایش نقشه اصفهان
مختصات: ۳۳°۲۰′ شمالی ۵۲°۳۵′ شرقی﻿ / ﻿۳۳٫۳۳۳°شمالی ۵۲٫۵۸۳°شرقی﻿ / 33.333; 52.583: مختصات: ۳۳°۲۰′ شمالی ۵۲°۳۵′ شرقی﻿ / ﻿۳۳٫۳۳۳°شمالی ۵۲٫۵۸۳°شرقی﻿ / 33.333; 52.583
کشور: ایران
استان: اصفهان
شهرستان: اردستان
بخش: بخش مرکزی
دهستان: کچو
جمعیت: ۶۲ نفر
وبگاه: https://www.mozdabad.ir
مزدآباد بالا، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان اردستان در استان اصفهان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان کچو قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۲ نفر (۱۸خانوار) بوده‌است.
بنتلی ۸ لیتر

Motor vehicle
| بنتلی ۸ لیتر شاسی | بنتلی ۸ لیتر شاسی |
| --- | --- |
دومین نمونه تولید شده و خودرو شخصی والتر اوون بنتلی: دومین نمونه تولید شده و خودرو شخصی والتر اوون بنتلی
دید کلی: دید کلی
شرکت: شرکت بنتلی موتورز
تولید: ۱۹۳۰–۱۹۳۲ میلادی ۱۰۰ دستگاه
مونتاژ: لندن
طراح: والتر اوون بنتلی
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
کلاس: لوکس
شکل بدنه: توافقی
طرح‌بندی: موتور جلو-محور عقب
خودروهای وابسته: بنتلی ۴ لیتر
پیشرانه: پیشرانه
موتور: اس‌اواچ‌سی ۸ لیتری آی۶
جعبه‌دنده: جعبه‌دنده دستی، ۴-دنده + دنده‌عقب کلاچ تک صفحه خشک دنده نهایی بیرونی هیپوئید
ابعاد: ابعاد
فاصله بین محورها: ۳٬۵۰۵ میلیمتر (۱۳۸ اینچ) ۳٬۶۵۸ میلیمتر (۱۴۴ اینچ) ۳٬۹۶۲ میلیمتر (۱۵۶ اینچ)
درازا: (۱۲') ۵٬۱۱۲ میلیمتر (۲۰۱٫۲۵ اینچ) (۱۳') ۵٬۴۱۷ میلیمتر (۲۱۳٫۲۵ اینچ)
پهنا: ۱٬۷۴۰ میلیمتر (۶۸٫۵ اینچ)
بلندی: بسته به سازندهٔ بدنه
وزن خالص: ۲٫۵ تن یا بیشتر، بسته به سازندهٔ بدنه
بنتلی ۸ لیتر (به انگلیسی: Bentley 8 Litre) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۳۰–۱۹۳۱ میلادی به تعداد ۱۰۰ دستگاه تولید شده‌است.
این خودرو در کلاس خودروهای لوکس قرار گرفته و طراحی آن موتور جلو-محور عقب بوده است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۴ دنده است.
مرغ کریچ‌ساز آتشین

| مرغ کریچ‌ساز آتشین | مرغ کریچ‌ساز آتشین |
| --- | --- |
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: گنجشک‌سانان
تیره:: Ptilonorhynchidae
سرده:: Sericulus
گونه:: S. ardens
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Sericulus ardens (D'Albertis & Salvadori, 1879): Sericulus ardens (D'Albertis & Salvadori, 1879)
مرغ کریچ‌ساز آتشین (نام علمی: Sericulus ardens) یکی از درخشان‌ترین پرنده‌های کماندار است. پرنده نر یک پرنده با جثه متوسط تا ۲۵ سانتی‌متر طول، با پرهای نارنجی آتشین و زرد طلایی، پرهای گردن کشیده و دم سیاه با نوک زرد است. این گونه بادگیر "از نوع خیابان" با دو دیوار جانبی چوب می‌سازد. ماده پرنده‌ای قهوه‌ای زیتونی با رنگ زرد یا طلایی دور شکم است.
مرغ کریچ‌ساز آتشین در جنگل‌های بارانی گینه نو پراکنده و بومی است. مرغ کریچ‌ساز آتشین نر به همراه کمان خود دارای یک نمایشگر خواستگاری است که دم و بال‌هایش را به دو سو می‌پیچد و سپس سر خود را به سرعت تکان می‌دهد.
شاتل فضایی
اجزای شاتل

مدارپیما (یا مدارگرد) که گاهی به تنهایی شاتل فضایی خوانده می‌شود، همان وسیله هواپیماشکلی است که به زمین بازمی‌گردد و فرود می‌آید. بوسترهای پیشران جامد پس از فاز اولیه پرتاب جدا شده و در دریا سقوط می‌کنند تا دوباره مورد استفاده قرار گیرند. مخزن خارجی شاتل فضایی هم که معمولاً در تصاویر با رنگ نارنجی مشخص است، پس از فاز نهایی پرتاب از مدارپیما جدا شده و در جو متلاشی می‌شود. شاتل فضایی قادر است تا محموله ۲۴٬۴۰۰ کیلوگرمی را تا مدار ۲۰۴ کیلومتری حمل کند. اگر محموله برای ایستگاه فضایی بین‌المللی باشد که در ارتفاع حدود ۴۰۰ کیلومتری قرار دارد، این قابلیت حمل به ۱۲٬۵۰۰ کیلوگرم کاهش می‌یابد. برای مدار انتقالی زمین‌ثابت، قابلیت حمل محموله به ۳٬۸۱۰ کیلوگرم می‌رسد. این آمار برای شاتل‌های بعد از سانحه چلنجر ارائه شده‌است. تا قبل از چلنجر، قابلیت حمل محموله حدود ۱۵ درصد بیشتر بود که بعد از آن در جهت افزایش ایمنی عملیات این قابلیت حمل کاهش یافت [۵]. البته مدارگردهای مختلف به لحاظ وزنی اندکی با هم متفاوتند که این مسئله می‌تواند روی قابلیت حمل محموله مؤثر باشد. همچنین در طول بیش از دو دهه برنامه شاتل فضایی، وزن قسمت‌هایی از این وسیله مانند مخزن خارجی نیز چند بار کم شده‌است، که این مسئله هم بر روی توانایی شاتل در حمل محموله مؤثر بوده‌است.
اجزای شاتل > مدارپیما

وظیفه اصلی مدارپیمای شاتل حمل فضانوردان و محموله‌ها به فضا و بازگرداندن آن‌ها به زمین است. این بخش شاتل شبیه به یک هواپیما با دو بال دلتا و دمی عمودی است. مدارپیما به هنگام بازگشت به زمین درست مانند یک هواسُر عمل می‌کند و بدون هیچ‌گونه نیروی پیشران بر روی باند فرود می‌آید.
مدارپیما از سه قسمت اصلی تشکیل شده‌است. در قسمت جلویی آن کابین کنترل و محل استقرار فضانوردان قرار دارد.
قسمت میانی مدارپیما با دارا بودن فضایی خالی با طول زیاد، بستری برای حمل محموله‌ها است.
در قسمت عقبی شاتل نیز سه موتور پیشران مایع قرار دارند که در هنگام پرتاب از مخزن سوخت خارجی تغذیه شده و بخشی از نیروی رانش مرحله اول و تمام نیروی مرحله دوم پرتاب را تأمین می‌کنند.
هر یک از این موتورها، نیروی رانشی معادل ۱/۲ میلیون نیوتن در خلاء و ۶۷/۱ میلیون نیوتن را در سطح دریا تأمین می‌کنند. نسبت سوخت (هیدروژن مایع) به اکسیدکننده (اکسیژن مایع) در آن‌ها ۶ به ۱ است.
تمام مدارپیماها دارای ابعاد کاملاً یکسانی هستند و تنها از نظر برخی ویژگی‌های سامانه‌ای با هم تفاوت دارند. مدل‌های جدیدتر به لحاظ سازه‌ای سبک‌تر شده‌اند و بنابراین قابلیت حمل سامانه و محموله آن‌ها افزایش پیدا کرده‌است. همین تفاوت‌ها باعث می‌شود تا به لحاظ قابلیت مأموریت نیز تفاوت‌هایی داشته باشند. هر مدارگرد برای حمل ۴ تا ۷ فضانورد (که دو نفر آن‌ها حتماً خلبان هستند) طراحی شده‌است. گرچه مأموریت با ۸ فضانورد نیز تجربه شده‌است. مدارگردها قادر هستند در موارد اضطراری تا ۱۱ نفر را نیز با خود به زمین بازگردانند.
هر مدارگرد دارای سامانه‌ای موسوم به سامانه مانور مداری است که برای مانورهای مداری آن در فضا طراحی شده‌است. این سامانه که در قسمت عقب (کنار دم) مدارگرد تعبیه شده، از دو موتور پیشران مایع هر یک با نیروی رانش ۲۶٬۷۰۰ نیوتن تشکیل شده‌است. در کنار این سامانه مداری، سامانه کنترل عکس‌العملی شامل ۲۴ پیشرانه ۳٬۸۷۰ نیوتنی وچهار موتور ورنیه نیز بکار گرفته شده‌است. علاوه بر همه اینها، ۱۴ پیشرانه فضایی و دو موتور ورنیه نیز در قسمت دماغه شاتل وجود دارند. همه این پیشرانه‌ها از پیشران مایع مونومتیل هیدرازین و تترا اکسید نیتروژن استفاده می‌کنند. سازه مدارگرد بیشتر از آلومینیوم ساخته شده‌است اما سازه‌های پشتیبان موتورهای راکتی آن بیشتر از آلیاژ تیتانیوم هستند.
بازوی رباتی یا جایگذاری از راه دور نیز که پیشتر توضیح داده شد، یکی از سامانه‌های جانبی مهم مدارگرد است که در طول بستر بار آن قرار دارد.
یکی از مهم‌ترین و حساس‌ترین بخش‌های مدارگرد، کاشی‌های عایق حرارتی هستند که در زیر بدنه، بال و دماغه شاتل به‌صورت سرتاسری نصب می‌شوند تا در هنگام ورود مجدد مدارگرد به زمین جلوی نفوذ حرارت چندین هزار درجه‌ای را به شاتل بگیرند. سانحه دوم شاتل فضایی (کلمبیا) به خاطر نقص به وجود آمده در همین عایق‌ها بود.
ابعاد

الف :طول بدنه حدود ۳۷ متر
ب:فاصله، بین دو سر بال حدود ۲۳ متر
ج:ارتفاع ایستاده روی سکوی پرتاب ۱۷ متر
د:وزن تقریبی: ۶۸ تن
ابعاد > موشک تقویت‌کننده سوخت جامد

دو موشک تقویت‌کننده (بوستر) پیشران جامد شاتل فضایی به رنگ سفید بوده و در طرفین مخزن خارجی نصب می‌شوند. این دو بوستر نقش اصلی را در مرحله اول پرتاب شاتل فضایی بر عهده دارند. بوسترها در نهایت پس از گذشت ۲ دقیقه تهی از سوخت گردیده و جهت سبک‌سازی سامانه و در ارتفاع حدود ۴۵٬۷۰۰ متری (۱۵۰٬۰۰۰ پایی) از شاتل فضایی جدا می‌شوند. چتر شان باز شده و در آب‌های اقیانوس می‌افتند.
سپس به وسیله یدک‌کش‌های مخصوص، از آب گرفته شده، جهت بازیافت و استفاده مجدد مورد بهره‌برداری قرار می‌گیرند.
نوع سوخت:
پیشران بوسترها (نوع سوخت موتورهای تقویتی) از نوع جامد است. ۱۶ درصد پودر آلومینیوم اتمیزه شده به عنوان سوخت، ۸٫۶۹ درصد پرکلرات آلومینیوم به عنوان اکسیدکننده، ۲٫۰ درصد اکسید آهن به عنوان کاتالیزور، ۱۲ درصد اسید اکریلونیت به عنوان بایندر و ۲ درصد اپوکسی(€=چسب دوقلو، چسب ترکیبی) به عنوان ماده مخصوص سوخت هستند. ترکیبات با درصدهای بالا، مجموعاً سوخت این پیشران‌ها را تشکیل می‌دهند.
هر بوستر در راستای طولی از پنج قسمت مجزا تشکیل شده که در هنگام آماده‌سازی برای پرتاب مونتاژ می‌شوند.
در بخش نوک بوسترها چند موتور راکتی کوچک در جهت معکوس تعبیه شده‌اند تا هنگام جدایی، جهت جلوگیری از برخوردشان با شاتل عمل‌کنند. ضمناً بوسترها با استفاده از سامانه نازل متحرک خود، هنگام پرتاب نیز نقش عمده‌ای در کنترل حرکت کل شاتل (مرحله اول=پرتاب) ایفا می‌کنند.
علت اصلی بروز سانحه انفجار چلنجر، ۷۳ ثانیه پس از پرتاب چلنجر، نقص در یکی از این اورینگ‌ها بودواشر عایق حلقه‌ای (O-Ring) چون عایق بخش انتهایی یکی از بوسترها معیوب بود. بعد از این حادثه، تغییرات زیادی به لحاظ مهندسی در سامانه بوسترها صورت پذیرفت.
ابعاد > مخزن پیشران خارجی (نارنجی رنگ)

مخزن خارجی شاتل فضایی، محفظه‌ای است برای نگهداری مجزای هیدروژن مایع و اکسیژن مایع از همدیگر تا که در موتورهای راکتی پیشران مایع نصب شده در پشت مدارپیما، تزریق بشوند. این مخزن عظیم در اولین شاتل‌ها سفیدرنگ بود. اما بعد از این که مشخص شد این رنگ هیچ اثر مثبت مکانیکی بر روی مخزن ندارد، از رنگ زدن آن خودداری شد تا بدین ترتیب، ۲۷۲ کیلوگرم از وزن آن کاسته شود. بازتاب رنگ نارنجی ازین مخزن؛ مربوط به رنگ پرایمر آن است. (منظور همان رنگ آستری یا به اصطلاح ضدزنگ است).
پس از جدایش بوسترها (دو مخزن سفید کوچکتر) در انتهای مرحله اول پرتاب و در ارتفاع ۴۵ کیلومتری، مدارگرد با استفاده از -سوخت مایع پیشران- موجود در این مخزن، تا ارتفاع ۱۱۳ هزار متری بالا می‌رود. حدود هشت الی ۸:۳۰ ثانیه پس از لحظه پرتاب
و ۱۰ ثانیه بعد از خاموشی موتورهای راکتی عقبی مدارگرد، این مخزن نیز جدا و در هوا متلاشی می‌شود و برخی بقایای آن در اقیانوس هند یا اطلس سقوط می‌کنند. (یکبارمصرف)
این مخزن حاوی ۵٫۱ میلیون لیتر اکسیژن مایع و ۵٫۰ میلیون لیتر هیدروژن مایع در هنگام پرتاب است. پوسته مخزن با ضخامت دو و نیم سانتی‌متر، پوششی از فومِ [پلی‌ایزوسیانورات] دارد. جنس مخازن هیدروژن و اکسیژن آن از آلومینیوم ۲۰۹۰ و ۲۱۹۵ است که برای نگهداری مایعات کرایوژنیک بسیار مناسب است. مخازن اکسیژن و هیدروژن آن به گونه‌ای طراحی شده‌است که جلوی تلاطم مایعات، در داخل آن‌ها گرفته شود.
طول این مخزن ۹٫۴۶ متر = 946 cm و قطر آن ۴٫۸ متر =480cm است. وزن خالی آن بارها دستخوش تغییر شده اما حدوداً ۲۶ تن است. سازه مخزن به نوعی رابط و پشتیبانی برای کلیه قطعات مجموعه‌است. (مانند شاسی ماشین)
آزمایشگاه فضایی

آزمایشگاه فضایی آزمایشگاه ویژه‌ای است که درون مخزن محموله مدارپیما جای می‌گیرد تا با ایجاد فضای اضافی دانشمندان بتوانند در فضا آزمایش کنند این آزمایشگاه بنا به نوع آزمایش‌های هر سفر مجهز می‌شود آزمایشگاه فضایی همچنین بخش‌های روبازی
دارد که برای مطالعه فضا و زمین هستند این آزمایشگاه متراکم از طریق مجرای هوابند به مدارپیما متصل می‌شود.
تمامی مدارپیماها نامگذاری شده‌اند. اولین آن‌ها به نام انترپرایز از نام سفینه فضایی مجموعه تلویزیونی پیشتازان فضا (استارترک) اقتباس شد. انترپرایز برای مقاصد آزمایشگاهی ساخته شده بود ولی هیچگاه به مدار نرفت هر چند که چندین بار در بالای یک فروند بوئینگ ۷۴۷ پرواز کرد در سال ۱۹۷۷ انترپرایز از ارتفاع ۶۷۰۰ متری (۲۲هزار پایی) رها شد و سالم به زمین نشست. ناوگان کنونی شامل سه مدارپیمای دیسکاوری، آتلانتیس و اندیور است.