stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
بیات اصفهان
تحلیل ردیف > گوشه‌ها

فرهت این گوشه‌ها را برای بیات اصفهان نام می‌برد: درآمد، جامه‌دران، بیات راجه، عشاق، شاه ختائی، و سوزوگداز. داریوش طلایی هم فقط گوشه‌های درآمد، جامه‌دران، بیات راجه، نغمه و سوزوگداز را برای این آواز برشمرده است. ولی فرهاد فخرالدینی گوشه‌های بیشتری برای این آواز برمی‌شمرد: جامه‌دران، بیات راجه، حزین، عشاق (اوج)، رُهاب، شاه‌ختایی، سوزوگداز، راز و نیاز، مثنوی، و رِنگ فرح‌انگیز. در ردیف‌های مختلف، گوشه‌های دیگری نیز برای بیات اصفهان ذکر شده است، از جمله گوشهٔ بیات شیراز در ردیف عبدالله دوامی، گوشهٔ کرشمه در ردیف موسی معروفی، و گوشهٔ بیات درویش حسن در ردیف حسن کسائی برای ساز نی.
تحلیل ردیف > گوشه‌ها > بیات راجه (بیات راجع)

این گوشه که در دستگاه نوا طبقه‌بندی می‌شود را در آواز افشاری نیز به کار می‌برند ولی این گوشه به نوا و اصفهان نزدیکی بیشتری دارد تا به افشاری. در افشاری، این گوشه چنین توصیف می‌شود که در آن درجهٔ ششم شور ربع پرده زیرتر می‌شود و دیگر تغییر داده نمی‌شود؛ این درجه نت شاهد بیات راجه نیز هست (و درجهٔ پنجم شور نت ایست آن است). در بیات اصفهان، این گوشه چنین توصیف می‌شود که نت پایه آن همان نت پایهٔ اصفهان است اما تأکید کمتری روی آن صورت می‌پذیرد؛ درجهٔ دوم اصفهان هم نت شاهد، نت ایست و معمولاً نت آغاز آن است. بیشتر ملودی بیات راجه در یک فاصلهٔ پنجم درست رخ می‌دهد که بر نت پایهٔ اصفهان استوار است و برخلاف درآمد اصفهان، اشاره به نت‌های بم‌تر از نت پایه در آن معمول نیست. در ردیف میرزاعبدالله از نوعی تحریر به نام تحریر حرامزاده یا پرستو اسم برده شده که در این گوشه اجرا می‌شود.
از نظر مد، گوشهٔ بیات راجه در اصفهان با گوشه‌ای به همین نام در دستگاه نوا مطابق است و هر دوی آن‌ها با منطقهٔ گوشهٔ بیداد در دستگاه همایون مطابقت دارند. گوشهٔ بیات راجه یکی از مهم‌ترین گوشه‌های بیات اصفهان دانسته می‌شود.
تحلیل ردیف > گوشه‌ها > عشاق

گوشهٔ عشاق معمولاً پس از بیات راجه اجرا می‌شود و این گوشه بر درجهٔ دوم بیات اصفهان استوار است. درجهٔ سوم اصفهان در این گوشه یک ربع پرده زیرتر می‌شود و درجهٔ هفتم اصفهان (که در محور اصلی بیات اصفهان، ریزپرده‌ای است، بکار می‌شود.
گوشهٔ عشاق از نظر فواصل با درجات شور مطابق است اما معمولاً در اجرای خود دستگاه شور به کار نمی‌رود. در عوض، در اجرای دستگاه‌هایی نظیر همایون، راست‌پنج‌گاه و نوا و نیز در آواز دشتی و ابوعطا گوشهٔ عشاق به کار می‌رود و ساختارش نیز در تمام این دستگاه‌ها کمابیش یکسان است. گوشهٔ عشاق راهی برای پرده‌گردانی به دستگاه شور نیز فراهم می‌کند.
تحلیل ردیف > گوشه‌ها > شاه ختائی

این گوشه نیز مانند عشاق از نظر فواصل به دستگاه شور نزدیک است و در دستگاه نوا نیز اجرا می‌شود. وجه تمایز این گوشه در آن است که نتی در آن که مطابق با درجهٔ پنجم شور است، نت متغیر بوده و یک ربع پرده بمتر اجرا می‌شود. گوشهٔ شاه ختائی در اوج آواز اصفهان اجرا می‌شود و در آغاز این گوشه معمولاً یک جهش به اندازهٔ فاصلهٔ چهارم درست به سمت نت‌های زیرتر صورت می‌گیرد تا آواز اوج بگیرد. آغاز این جهش معمولاً درجهٔ دوم یا سوم اصفهان است. برخلاف گوشهٔ عشاق که آواز اصفهان را از محور اصلی‌اش خارج می‌کند و در فضای دستگاه شور می‌برد اما آن را به محور اصلی بیات اصفهان بازنمی‌گرداند، گوشهٔ شاه ختائی که همیشه بعد از عشاق اجرا می‌شود، حتماً با فرود به محور اصلی دستگاه اصفهان دنبال می‌شود.
نام این گوشه به شاه اسماعیل یکم اشاره دارد؛ وی شاعری پرکار بود و با تخلص «ختائی» شعر می‌سرود.
تحلیل ردیف > گوشه‌ها > سوزوگداز

گوشهٔ سوزوگداز گوشه‌ای متمایز است که پس از شاه ختائی اجرا می‌شود. از نظر فواصل و مد، این گوشه با درآمد بیات اصفهان مطابقت دارد اما در آن تأکید بیشتر بر روی نت‌هایی است که در فاصلهٔ پنجم درستِ بالای نت پایهٔ اصفهان قرار دارند (یعنی برخلاف درآمد، نت‌های بمتر از نت پایه مورد تأکید نیستند). در اجرای آوازی بیات اصفهان، معمولاً گوشهٔ سوزوگداز با اجرای یک مثنوی دنبال می‌شود که ممکن است به آن نام «گوشهٔ مثنوی» نیز بدهند.
تحلیل ردیف > گوشه‌ها > بیات شیراز

همچنین ببینید: بیات شیراز
در برخی ردیف‌ها، از جمله در ردیف آوازی عبدالله دوامی، گوشه‌ای به نام بیات شیراز وجود دارد که یکی از گوشه‌های آواز اصفهان برشمرده می‌شود. به گفتهٔ داریوش طلایی این گوشه توسط محمود کریمی و تحت تأثیر موسیقی آذربایجانی به آواز بیات اصفهان اضافه شده است. در موسیقی ترکی یک مقام با نام بیات شیراز وجود دارد که خود شامل چندین گوشه است و از نظر فواصل با بیات اصفهان در ردیف موسیقی ایرانی مطابقت دارد. در موسیقی مقامی آذربایجانی نیز مقام بیات شیراز وجود دارد و «اصفهان» نام یکی از مقام‌های فرعی مربوط به آن است. اما فرصت‌الدوله شیرازی بیات شیراز را یکی از گوشه‌های آواز دشتی دانسته است.
احساس

روح‌الله خالقی، آواز اصفهان را «گاهی شاد و گاهی غمگین» می‌خواند و حالت آن را «بین غم و شادی» می‌داند. اما شاهین فرهت اصفهان را دارای غمی عمیق توصیف می‌کنند و آن را از این جهت مانند دستگاه همایون و گام کوچک می‌داند. مارگارت کاتون نیز در دانشنامه ایرانیکا در توصیف بیات اصفهان، آن را دارای احساس عمیق توصیف کرده که ترکیبی از شادی و اندوه است. داریوش صفوت هم اصفهان را عرفانی و عمیق توصیف می‌کند. وی اصفهان را از دستگاه شور سرزنده‌تر می‌داند، اما معتقد است که اصفهان به همان اندازهٔ شور «برانگیزنده» است. به گفتهٔ او نواختن اصفهان به شیوهٔ سنتی باعث ایجاد حالت خلسه و مراقبه می‌شود.
بلاذر

| بلادر | بلادر |
| --- | --- |
بلاذر، Semecarpus anacardium: بلاذر، Semecarpus anacardium
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: گیاه
راسته:: افراسانان
تیره:: پسته‌ایان
سرده:: سمکارپوس
گونه:: S. anacardium 
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Semecarpus anacardium : Semecarpus anacardium 
بَلاذُر (به انگلیسی: Cashew) با (نام علمی: Semecarpus Anacardium) گیاه و میوه‌ای بومی هند و از خانوادهٔ بادام هندی است. آن را برای تقویت حافظه مفید می‌دانستند، گرچه سمی است.
بَلاذُر درختی است با قامتی حدود ۶ تا ۱۰ متر، دارای تاجی عریض و همیشه‌سبز؛ شاخه‌های آن بدون کرک، و به‌صورت متراکم برگ‌دار.
برگ‌های آن متناوب، چرمی و دمبرگ کوتاهی دارد. کاسهٔ گل آن عمقی بوده و دارای پنج کاسبرگ سرنیزه‌ایست؛ گلبرگ‌ها به رنگ زرد با نوارهای قرمزاند. میوهٔ آن قهوه‌ای مایل به خاکستری است. پوست تنه، برگ‌های تازه و روغن بخش‌هایی از گیاه مصرف دارویی دارد.
در میوهٔ آن، بر اثر از بین رفتن بعضی از سلول‌ها، نوعی مادهٔ روغنی با اثر محرق تشکیل می‌شود که حلال در الکل است، این روغن به نام روغن بَلاذُر شناخته می‌شود.
سعید نجفی اسداللهی

| سعید نجفی اسداللهی | سعید نجفی اسداللهی |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: سعید نجفی اسداللهی
زادهٔ: ۱۳۱۸ بغداد، عراق
ملیت: ایرانی
تحصیلات: زبان و ادبیات فارسی
محل تحصیل: دیپلم
محل کار: دانشگاه علامه طباطبائی، مؤسسه دارالعلوم و مؤسسه لغت‌نامه دهخدا
استادان: محمد معین، بدیع الزمان فروزانفر، جلال الدین همائی، علی اصغر حکمت، ذبیح‌الله صفا، ابراهیم پور داود...
دلیل شهرت: استاد برجسته صرف و نحو عربی، لغت‌شناس عربی و فارسی، معلم اخلاق و عرفان عملی
 :  
سعید نجفی اسداللهی (زادهٔ ۱۳۱۸ شمسی در بغداد) استاد بازنشسته گروه زبان و ادبیات عربی، دانشگاه علامه طباطبائی است. او فرزند احمد نجفی مؤسس «دارالعلوم العربیة» (در تهران) و نواده «اسدالله تُستَری» وکاشف الغطاء است. سعید نجفی از فعالان دینی و سیاسی در عراق بود، که پس از تبعید به ایران در سال ۱۳۱۹ از سیاست کناره گیری و به فعالیت مذهبی پرداخت. در سال ۱۳۲۶ با کاستن از فعالیت‌های مستقیم مذهبی، به تأسیس «دارالعلوم العربیة» در شمال تهران اقدام کرد. «احمد نجفی» امام جماعت مسجد محله پامنار تهران بود. نجفی در این مسجد جلسات قرآن پژوهشی می گذاشت. نجفی از سال ۱۳۳۰ شمسی در این مؤسسه به آموزش پرداخت. وی ریاست گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه علامه طباطبائی را برعهده داشت. همچنین، چندین سال رئیس گروه زبان و ادبیات عربی این دانشگاه بود. وی از همکاران دهخدا در تدوین لغتنامه دهخدا  بوده که اکنون نیز در مؤسسه لغت نامه دهخدا فعالیت می‌کند. نجفی آموزش زبان و ادبیات عربی را از سال ۱۳۳۰ ه‍.ش در مؤسسه «دارالعلوم العربیه» در تهران آغاز کرد. وی سال ۱۳۴۸ ه‍.ش تدریس این زبان را در مدرسه عالی ترجمه آغاز کرد. پس از مدتی مدرسه‌ی دارالعلوم العربیه در «مجتمع دانشگاهی ادبیات و علوم انسانی» و سپس در دانشگاه علامه طباطبائی ادغام شد.
سعید نجفی
تحصیلات

دکترای زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه تهران
تحصیلات ابتدایی را از سال ۱۳۲۵ تا ۱۳۳۰ در مدارس امیر معزی، ادب و امیدی تهران سپری کرد. دوره متوسطه را در دبیرستان علمیه تهران به سال ۱۳۳۱ آغاز و سال ۱۳۳۶ به سرانجام رساند. او همواره در تحصیلات خود در مؤسسه دارالعلوم العربیه حاضر می‌شد و در محضر پدر به آموزش زبان عربی و علوم انسانی می‌پرداخت.
علامه نجفی تحصیلات دانشگاهی را در رشته زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه تهران آغاز کرد و تا مقطع دکتری آن را ادامه داد و سال ۱۳۴۲ در مقطع دکتری در این رشته از دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل شد.
استادان و فعالیت‌های وی

از استادان سعید نجفی اسداللهی می‌توان به چهره‌های شاخص و شهیر ادبیات ایران‌زمین چون علامه دهخدا، محمد معین، بدیع الزمان فروزانفر، جلال الدین همایی، ذبیح‌الله صفا اشاره کرد.
او طی شش دهه فعالیت آموزشی و تربیت عملی در دارالعلوم ثابت کرده‌است برای ایجاد انگیزه در مشتاقان ورود به «صراط مستقیم» هیچ نیازی به دادن مدرک تحصیلی نیست.
او با تأسیس و اداره کردن گروه زبان و ادبیات عربی در مدرسه عالی ترجمه و ادامه آن در دانشگاه علامه طباطبائی (که قوی‌ترین گروه آموزشی دانشگاهی در نوع خود است) ثابت کرده‌است که حتی در موسسات آموزشی دولتی که ارزش آن‌ها معمولاً در دادن مدرک تحصیلی خلاصه می‌شود، می‌توان دانشجویان را ابتدا تهذیب نفسانی و اخلاقی کرد و سپس به آن‌ها علم آموخت، آنگه به چنین انسان‌های مهذب و عالم مدرک تحصیلی داد.
او با مشارکت در تدوین کتب «دروس دارالعلوم العربیه» و به دنبال آن در در کتب درسی مدارس کشور، ثابت کرده‌است آموزش زبان عربی به فارسی زبانان اگر از راه صحیح باشد، یکی از کامل‌ترین طرق زبان آموزی است و سادگی آن قابل قیاس با آموزش دیگر زبان‌ها نیست.
او طی پنج دهه از فعالیت خود در لغت‌نامه دهخدا و «لغت‌نامه فارسی» ثابت کرده‌است که دومین زبان جهان اسلام یعنی زبان فارسی با میراثی هزار ساله از متون نظم و نثر، ارزش این را دارد که دانشمندان و محققان از گوشه و کنار جهان برای تدوین لغت‌نامه‌های توصیفی و تخصصی دقیق برای این زبان از تمام آنچه در توان دارند مایه بگذارند.
وی با بیش از ربع قرن فعالیت در تطبیق و تنقیح دائره المعارف بزرگ اسلامی (عربی) عملاً نشان داده که مسئله ترجمه مطالب بین دو زبان بسیار خطیر تر و حساس تر از تألیف و تدوین است.
وی با بیش از ربع قرن فعالیت مستقیم در راه تغییر و تحسین روش طرح سؤالات برای گزینش شایسته ترین‌ها ثابت کرده‌است که چنانچه روش طرح این گونه سؤالات صحیح باشد، نه فقط در گزینش شایسته ترین‌ها توفیق به دست می‌آید، در تعدیل و تحسین روش آموزش این مطالب نیز تأثیر مثبت زیادی بر علم آموزان خواهد داشت.
هم دوره‌ای‌ها و همکاران

از هم دوره‌ای‌ها و همکاران نجفی می‌توان به اشخاص برجسته و نام‌آوری چون علامه دهخداّ، محمد معین، سید جعفر شهیدی، حسن انوریّّ، علی اشرف صادقی، شهیدان باهنر و بهشتی اشاره کرد.
قسمتی از فعالیت‌های علمی و آموزشی و پژوهشی او که همچنان ادامه دارد

تدریس زبان و ادبیات عربی در دارالعلوم العربیه از حدود سال ۱۳۳۰ش.
عضو هیئت مؤلفین لغت‌نامهٔ دهخدا از سال ۱۳۴۰ش.
تأسیس گروه زبان و ادبیات عربی و مدیریت آن در مدرسه عالی ترجمه با سه هدف «انسان سازی»، «علم آموزی» و «اعطای مدرک تحصیلی» از سال ۱۳۴۷، که بعد از پیروزی انقلاب و ادغام بعضی دانشگاه‌های و موسسات عالی آموزشی، با همین برنامه و همین اهداف، جزء گروه‌های آموزشی اصلی تشکیل دهنده دانشگاه علامه طباطبائی شد.
عضو هیئت مؤلفین «لغت‌نامه فارسی» در سال ۱۳۵۹ (پس از اتمام تألیف لغت‌نامه دهخدا).
مدیریت گروه و تدریس در گروه زبان و ادبیات عربی دانشگاه علامه طباطبائی از سال ۱۳۵۹.
نظارت علمی بر تهیه و تدوین و تغییر اساسی کتاب‌های درسی زبان عربی مدارس کشور (ایران) از سال ۱۳۵۴.
عضو هیئت علمی دائره المعارف بزرگ اسلامی (عربی) از سال ۱۳۶۸.
مسئولیت و نظارت مستقیم علمی بر ایجاد تغییرات اساسی در نحوه طرح و ارائه سؤالات زبان عربی تمام مراحل مسابقات ورودی دانشگاه‌ها از سال ۱۳۶۸.
سردبیری فصلنامه ترجمه قرآن و حدیث دانشگاه تربیت مدرس از سال ۱۳۹۴.
مراکز آموزشی و پژوهشی تحت مسئولیت نجفی

مؤسسه دارالعلوم العربیه
گروه زبان و ادبیات عربی دانشگاه علامه طباطبائی- قوی‌ترین گروه آموزشی در ایران در نوع خود؛
پایه‌گذار تحقیق و تدریس زبان و ادبیات معاصر عربی در ایران؛
پایه‌گذار آموزش زبان و ادبیات عرب در ایران به عنوان یک زبان زنده و معاصر از اول راهنمایی تا سطح تحصیلات عالی دانشگاهی (در دفتر تحقیقات وزارت آموزش و پرورش و سازمان سنجش آموزشی کشور و دانشگاه علامه طباطبائی)؛
پایه‌گذار روش صحیح مقایسه بین دو زبان فارسی و عربی به ویژه در نقل از زبانی به زبان دیگر (در دائرةالمعارف بزرگ اسلامی و مؤسسهلغتنامه دهخدا)؛
سردبیر دوفصلنامه «مطالعات ترجمه قرآن و حدیث» دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس؛
عضو هیئت تحریریه فصلنامه «پژوهش‌های ترجمه عربی در زبان و ادبیات» دانشگاه علامه طباطبائی.
عضو هیئت مؤسس انجمن ایرانی زبان و ادبیات عربی
شاگردان

بیشتر کسانی که در نیم قرن اخیر با انگیزه‌های مختلف با زبان و ادبیات عربی آشنا شده و به آموزش و تدریس آن پرداخته‌اند، مستقیم یا غیر مستقیم از شاگردان علامه سعید نجفی اسداللهی هستند.
برخی تالیفات استاد نجفی

لغت‌نامه دهخدا ۲۰ شماره شامل مدخل‌هایی در حروف «ب-د- ع- م» سال‌های ۱۳۴۱ الد ۱۳۵۹هٔ
الطریقة الجدیدة من دروس دار العلوم العربیة (مشارکت) ۳ جلد سال‌های ۱۳۴۸ الد ۱۳۵۵.
القاموس الفرید (فارسی به عربی) ۲ جلد (مشارکت) ۱۳۵۰ الی ۱۳۵۴.
دستور الاخوان (عربی به فارسی و فارسی به عربی) ۲ جلد (تصحیح و تدوین) ۱۳۴۹.
کتاب‌های درسی زبان عربی مدارس (راهنمایی و متوسطه) (نظارت علمی و مشارکت) ۱۳۵۵ الی ۱۳۸۸.
رباعیات عمر خیام (فارسی و ترجمه عربی) (تدوین و تصحیح) ۱۳۵۴.
مائة قاعدة و قاعدة (دستور زبان فارسی) (مشارکت) ۱۳۶۲.
لغت‌نامه فارسی ۴ شماره از مدخل‌های حرف الف ۱۳۷۰ الی ۱۳۸۷.
تصحیح کتاب "دستور الاخوان"، قاضی خان بدر محمد دهار.
ال‍طری‍ق‍ه ال‍ج‍دی‍ده م‍ن دروس دارال‍ع‍ل‍وم‌ال‍ع‍رب‍ی‍ه‌/ اح‍م‍د ن‍ج‍ف‍ی، س‍ع‍ی‍د ن‍ج‍ف‍ی‌اس‍دال‍ل‍ه‍ی: دارال‍ع‍ل‍وم‌ال‍ع‍رب‍ی‍ه، ۱۳۷۰
"عبادات انفعالی"
"ناز و نیاز"
[ک‍ت‍اب‍ه‍ای درس‍ی] س‍ال اول آم‍وزش م‍ت‍وس‍طه ع‍م‍وم‍ی ع‍ل‍وم ان‍س‍ان‍ی‌، س‍ع‍ی‍د ن‍ج‍ف‍ی‌اس‍دال‍ل‍ه‍ی، تهران: وزارت آم‍وزش و پ‍رورش، ۱۳۱۸
لغتنامه فارسی دانشگاه تهران" تهران: ت‍ه‍ران: دان‍ش‍گ‍اه ت‍ه‍ران، م‍وس‍س‍ه ل‍غ‍ت‌ن‍ام‍ه ده‍خ‍دا، ۱۳۶۱
لغتنامه فارسی"، تهران: دانشگاه تهران، ۱۳۷۰
مقاله: ن‍ح‍و ع‍رب‍ی، ک‍ل‍ی‍دی ب‍رای ح‍ل م‍ش‍ک‍لات ن‍ح‍وی دی‍گ‍ر زب‍ان‍ه‍ا، تهران: رش‍د آم‍وزش م‍ع‍ارف اس‍لام‍ی، س‍ال ۷، ش ۲۶، (زم‍س‍ت‍ان ۱۳۷۴): ص ۲۹–۳۳، ۱۳۷۴
"القاموس الفرید فی العصر الجدید ، تهران: انتشارات دارالعلوم العربیه، ۱۳۵۴
«مقاله: عمر الخیام أو الخیامی فلسفه و رباعیاته و ترجماتهاً مجله: متن پژوهی ادبی» پاییز ۱۳۸۵ - شماره ۲۹ (۲۶ صفحه - از ۱۵۸ تا ۱۸۳)]
«مقاله "پاسخ" مجله: رشد آموزش معارف اسلامی» تابستان ۱۳۸۱ - شماره ۴۹
«نحو عربی، کلیدی برای حل مشکلات نحوی دیگر زبان‌هاً مجله: رشد آموزش معارف اسلامی» زمستان ۱۳۷۴ - شماره ۲۶ (۵ صفحه - از ۲۹ تا ۳۳)
«گفتگویی پیرامون اهداف آموزش زبان عربی (۳)" مجله: رشد آموزش معارف اسلامی» پاییز و زمستان ۱۳۷۱ - شماره ۱۸ و ۱۹
(۷ صفحه - از ۳۵ تا ۴۱)
«بحثی پیرامون آموزش زبان عربی" مجله: رشد آموزش معارف اسلامی» بهار و تابستان ۱۳۶۹ - شماره ۹ و ۱۰ (۷ صفحه - از ۴۷ تا ۵۳)
برخی از مقالات

«که…» و معادل‌های آن در زبان عربی، فصلنامه ترجمه دانشگاه علامه طباطبائی سال ۱۳۶۵.
ترجمه بین عربی و فارسی و … فصلنامه ترجمه دانشگاه علامه طباطبائی ۱۳۶۶.
«ضمیر» و فرق کاربرد آن در دو زبان فارسی و عربی، فصلنامه ترجمه دانشگاه علامه طباطبائی ۱۳۶۷.
بحثی پیرامون آموزش زبان عربی، مجله رشد معارف اسلامی ۱۳۶۹.
چگونه بیاموزیم تا در مسابقات ورودی موفق شویم، مجله رشد معارف اسلامی ۱۳۷۴.
نحو عربی، کلیدی برای حل مشکلات نحوی دیگر زبان‌ها، مجله رشد معارف اسلامی ۱۳۷۴.
دستور زبان در عربی و دیگر زبان‌ها، مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران ۱۳۷۵.
عمر الخیام او الخیامی، فلسفته و رباعیاته و ترجماته، مجلمه زبان و ادب دانشکده ادبیات دانشگاه علامه طباطبائی ۱۳۸۵.
… در زبان فارسی رساتر از زبان عربی، مجله انجمن ایرانی زبان و ادبیات عربی ۱۳۸۶.
فرهنگنامه‌نویسی توصیفی در عربی و فارسی، مجله انجمن ایرانی زبان و ادبیات عربی ۱۳۸۸.
عناوین بعضی پایان‌نامه‌های کارشناسی ارشد و دکتری که در آن‌ها سمت راهنما یا مشاور داشته‌است

(نسخه‌های موجود در کتابخانه دانشکده زبان وا دبیات دانشگاه علامه طباطبائی)
الاتجاه القومی فی أدب أعلام المهجر الشمالی
أثر الأدب الفارسی فی تطور الأدب العربی
أدب الفکاهة
أسالیب الترغیب و الترهیب فی القرآن الکریم
أشعار دیوان شمس التبریزی العربیة
الأشعار العربیة فی کلیة و دمنة
الإضافة فی العربیة و الفارسیة
الأمثال المشترکة بین الفرس و العرب
الإنشاء الطلبی فی القرآن الکریم بین الأمر و النهی
الترجمة فی العصر العباسی
تصحیح انتقادی منشات قائم مقام فرهانی
التشبیة فی نهج البلاغة
تطور الأدب العربی علی أیدی الأیرانیین
تفسیر الکشاف، تحقیق بلاغی
التوابع بین العربیة و الفارسیة
الخاقانی الشروانی و أشعاره العربیة
دراسة نقدیة لمجموعة قندیل أم هاشم القصصیة
رشید الدین الوطواط کاتباً للدیوان
شرح الشواهد الشعریة فی کتاب النحو الوافی
شعراء الموالی فی العصر الأموی
عبدالحمید الکتاب و دوره فی ظهور النثر و تطوره
عوامل دخول الألفاظ الفارسیة فی اللغة العربیة
غریب المفردات فی عصر الاحتجاج (شامل ۲۰ شاعر در ۱۱ پایان‌نامه)
الفعل بین الفارسیة و العربیة
کفایة المعانی فی أحرف المعانی
وصف الطبیعة فی القرآن الکریم
حسین علی‌اف

| حسین علی‌اف | حسین علی‌اف |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: Hüseyn Əlirza oğlu Əliyev
زادهٔ: ۲۲ آوریل ۱۹۱۱ تاناهات
درگذشت: ۲۵ مهٔ ۱۹۹۱ (۸۰ سال) باکو
ملیت: آذربایجانی
شهروندی: اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی
پیشه: نقاشی
خویشاوندان: حیدر علی‌اف، جلال علی‌اف، عاقل علی‌اف، حسن علی‌اف
جوایز:     
حسین علی‌اف (ترکی آذربایجانی: Hüseyn Əlirza oğlu Əliyev; ۲۲ آوریل ۱۹۱۱ – ۲۵ مهٔ ۱۹۹۱) نقاش و «هنرمند مردمی» آذربایجان شوروی بود.
اوایل زندگی

حسین علی‌اف ۲۲ آوریل سال ۱۹۱۱ در روستای «جومردلی» شهرستان «زنگازور» (فعلی: تاناهات، ارمنستان) استان «یلیزاوتپل» (هم‌اکنونی: شهر گنجه) در امپراتوری روسیه به دنیا آمد. او در سن ۱۲ سالگی اولین منظره‌نگاری خود را ترسیم کرد. حسین علی‌اف مدرکش را از «دانشکده فنی هنر» (۱۹۲۷ تا ۱۹۳۲) به دست آورد. حسین علی‌اف بین سال‌های ۱۹۲۲ تا ۱۹۳۱ با نشریه ملانصرالدین همکاری داشت، که چند تا نقاشی اش روی صحفات آن مجله به چاب رسید.
این نگارگر آذربایجانی بین سالهای ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۵ به ادامه تحصیل در دانشگاه نقاشی، مجسمه‌سازی و معماری سن پترزبورگ پرداخت. وی از سال ۱۹۳۵ تا روز مرگش به عنوان نقاش ارشد و سپس رئیس بخش طراحی هنر در «روزنامه مردم» ("کمونیست") مشغول به کار شد.
حسین علی‌اف در جنگ جهانی دوم حضور یافت و بابت مشارکت متمایزی که در طول جنگ از خود نشان داد، نشانهایی از قبیل «برای دفاع از قفقاز»، «برای خدمت افتخارآمیز در جبهه عقب در طی ۱۹۴۱–۴۵»، «سیمین سالگرد پیروزی در جنگ جهانی دوم ۱۹۴۱–۱۹۴۵» و «دوستی مردمان» دریافت کرد.
نقاشی

از این هنرمند در پاس فعالیت‌های هنری برجسته‌اش ۳ مرتبه با اهدای مدارک افتخاری آذربایجان شوروی و شورای عالی (مجلس ملی) اکراین شوروی تقدیر به عمل آمد. به حسین علی‌اف که سال ۱۹۴۰ به عضویت اتحادیه نقاشان آذربایجان شوروی درآمد، به ترتیب در سالهای ۱۹۷۷ و ۱۹۸۲ عنوان «خادم هنر افتخاری» و «هنرمند مردمی» اعطاء شد.
حسین علی‌اف در طول فعالیت‌های هنری خود نه‌تنها منظره‌نگاری، بلکه پرترههای افراد نام‌آور آذربایجانی همچون میرزا فتحعلی آخوندزاده، حسین جاوید و و نظامی گنجوی را نیز به تصویر کشید. از مجموع شاهکارهای منظره‌نگاری‌های وی می‌توان «قصر اورود»، «دورنمای زنگازور»، «کوه‌های زنگازور»، «آبشار شکی»، «چشم‌انداز جومردلی»، «زمستان در جنگل»، «پاییز»، «غروب خورشید» و غیره را برشمرد. او در طول ۲ سال، ۲۵ نمونه نقاشی آبرنگ کوه کپز را به وجود آورد. در سال‌های اخیر از آلبوم «مناظر گوی‌گول» حسین علی اف رونمایی شد، که از ۱۷ تا نقاشی چشم‌انداز برخوردار است.
در سال ۲۰۰۴، آثار حسین علی‌اف در شهر ابوظبی در معرض نمایش گذاشته شد. در سال ۲۰۰۱ نیز نمایشگاهی به مناسبت ۱۰۰- امین سالروز این نقاش، در شهر سن پترزبورگ برگزار شد.
حسین علی‌اف ۲۶ ماه مه سال ۱۹۹۱ زندگی را بدرود گفت.
خانواده

حسین علی‌اف، برادر حسن علی‌اف، حیدر علی‌اف (رئیس‌جمهوری مرحوم آذربایجان)، عاقل علی‌اف و جلال علی‌اف بود.
جوایز

خادم هنر افتخاری آذربایجان شوروی— ۵ دسامبر سال ۱۹۷۷
نقاش مردمی آذربایجان شوروی— ۱ دسامبر سال ۱۹۸۲
حسین قره‌چانلو

| حسین قره‌چانلو | حسین قره‌چانلو |
| --- | --- |
زاده: ۱۳۱۹ تهران
درگذشته: ۱۳۹۷
پیشه: استاد گروه تاریخ و تمدن ملل اسلامی دانشگاه تهران، مورخ، پژوهشگر
ملیت: ایران
حسین قره‌چانلو (زاده ۱۳۱۹ در تهران- درگذشت ۱۳۹۷ تهران)، استاد گروه تاریخ و تمدن ملل اسلامی دانشگاه تهران، مورخ، پژوهشگر و از متخصصان حوزه جغرافیای تاریخی جهان اسلام ایران بود.
زندگی‌نامه

وی تحصیلات ابتدایی و دبیرستان را در تهران به پایان رسانید. سپس وارد دانشگاه شد و موفق به گرفتن مدرک لیسانس و فوق لیسانس و دکترا در رشته الهیات و معارف اسلامی از دانشگاه تهران شد.
جایزه کتاب سال

ترجمه وی بر کتاب فاخر الاعلاق النفیسه ابن رسته در سال ۱۳۶۵ خورشیدی برنده کتاب سال جمهوری اسلامی ایران شد.
مقالات

بررسی و واکاوی عملکرد تاریخی موسی بن نصیر در فتح اندلس
بلغار و «بلغارها» در منابع تاریخی و جغرافیای اسلامی از آغاز تا سدهٔ نهم هجری
مناسبات سیاسی و نظامی غوریان با حکومت‌های همجوار
امامزاده یحیی (ورامین)
تحلیل دربارهٔ جیهانی و اثر جغرافیایی او المسالک و الممالک
بحث کوتاهی دربارهٔ بادها از دیدگاه دانشمندان اسلامی
تحلیلی از آثار ابن خرداذبه
الاعلاق النفیسه
استان کنونی ایلام و عیلام؛ پژوهشی در جغرافیای تاریخی ماسبذان و مهرجانقذق
جغرافیای تاریخی ری
جغرافیای تاریخی و آثار باستانی ورامین
محمدعلی شالفروش

| محمدعلی شال فروش | محمدعلی شال فروش |
| --- | --- |
نماینده دوره نخست مجلس شورای ملی: نماینده دوره نخست مجلس شورای ملی
حوزه انتخاباتی: تهران
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
ملیت: ایرانی
پیشه: سیاستمدار
محمدعلی شالفروش  از بازاریهای تهرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
زندگی

حاج محمدعلى شال‏فروش از تجار معتبر تهران بود كه به امر تجارت شال از هندوستان اشتغال داشت و در دوره‏ اول از طرف تجار تهران به وكالت مجلس برگزیده شد. همسرش نظام السلطان خواجه‌نوری بود.
فرزندش محسن خواجه‌نوری سیاستمدار ایرانی است. محسن خواجه‌نوری یک دوره به عنوان سناتور در مجلس سنا و دو دوره به عنوان نماینده مجلس شورای ملی و مدیرعامل بیمه تأمین اجتماعی بود.
برج خلیفه

| برج خلیفه | برج خلیفه |
| --- | --- |
برج خلیفة: برج خلیفة
آب‌نمای برج خلیفه دبی: آب‌نمای برج خلیفه دبی
رکورد بلندی: رکورد بلندی
بلندترین در جهان از ۲۰۰۹: بلندترین در جهان از ۲۰۰۹
پس از: تایپه ۱۰۱
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
وضعیت: تکمیل‌شده
گونه: تجاری، مسکونی، تفریحی
سبک معماری: نئو-فوتوریسم
موقعیت: دبی
آدرس: ۱ بلوار شیخ محمد
کشور:  امارات متحده عربی
آغاز ساخت: ۶ ژانویه ۲۰۰۴ (۲۰۰۴-0۱-۰۶)
Topped-out: ۱۷ ژانویه ۲۰۰۹
پایان: ۱ اکتبر ۲۰۰۹ (۲۰۰۹-10-۰۱)
گشایش: ۴ ژانویه ۲۰۱۰
هزینه ساخت: ۱٫۵ میلیارد دلار
مالک: اعمار
بلندی: بلندی
معماری: ۸۲۸ متر (۲٬۷۱۷ فوت)
نوک: ۸۲۹٫۸ متر (۲٬۷۲۲ فوت)
آنتن: ۲۲۳ متر (۷۳۲ فوت)
بالاترین طبقه: ۶۰۵ متر (۱٬۹۸۵ فوت)
رصدخانه: ۵۵۵٫۷ متر (۱٬۸۲۳ فوت)
جزئیات فنی: جزئیات فنی
سیستم سازه: بتن مسلح، فولاد، و آلومینیوم
شمار طبقات: ۱۵۴ + ۹
مساحت کل طبقات: ۳۰۹٬۴۷۳ متر مربع (۳٬۳۳۱٬۱۰۰ فوت مربع)
شمار آسانسورها: ۵۷
طراحی و ساخت: طراحی و ساخت
معمار: ادرین اسمیت
شرکت معماری: اسکیدمور، اوینگز و مریل
مهندس سازه: بیل بیکر
پیمانکار اصلی: سامسونگ سی اند تی
اطلاعات دیگر: اطلاعات دیگر
پارکینگ: ۲ طبقه زیرزمینی
وبگاه: وبگاه
www.burjkhalifa.ae: www.burjkhalifa.ae
منابع: منابع
برج  خلیفه یا برج دبی (به عربی: برج خليفة) آسمان‌خراشی در شهر دبی در امارات متحدهٔ عربی است. این برج با ۱۶۳ طبقهٔ قابل استفاده و ۸۲۸ متر بلندی، هم‌اکنون بلندترین سازه و آسمان‌خراش ساختهٔ شده به دست انسان است. ساخت این برج، از ۶ ژانویهٔ ۲۰۰۴ آغاز شد و در روز چهارم ژانویهٔ ۲۰۱۰ گشایش یافت.
برج خلیفه در ابتدا با نام «برج دبی» شناخته می‌شد اما در روز افتتاحیه توسط محمد بن راشد آل مکتوم، نام آن به افتخار حاکم امارات، خلیفه بن زاید آل نهیان، به «برج خلیفه» تغییر کرد.
برج خلیفه دارای بیش از هزار واحد آپارتمان، ۴۹ طبقه اداری، ۴ استخر و یک کتابخانهٔ مخصوص ساکنان است. همچنین هتل آرمانی با ۱۶۰ اتاق به طراحی جورجیو آرمانی در طبقات اولیهٔ برج واقع است.
طراحی این برج اثر شرکت آمریکایی اسکیدمور، اوینگز، مریل (SOM) و معمار آمریکایی، ادرین اسمیت، با الهام از معماری اسلامی، طبیعت صحرا و گل هایمنوکالیس است.
ساختار و طراحی

در ابتدای ساخت برج، بنا بر طرح اولیه معمار آمریکایی، مارشال استرابالا، قرار بود برج خلیفه با ۷۳ طبقه و به صورت یک مجموعه کاملاً مسکونی احداث شود که بعدها با تغییرات زیادی مواجه شد. طراحی کنونی ساختمان شامل: عناصر فرهنگی و تاریخی خاص از جمله مناره‌های مارپیچ است. طرح Y شکل این مناره‌های برج به معماران امکان می‌دهد که حداکثر نمای خارجی و همین‌طور بیشترین نور طبیعی را در داخل ساختمان داشته باشند. در طراحی ثانویه این ابر سازه، ارتفاع تاج برج بلندتر در نظر گرفته شد تا مقام مرتفع‌ترین سازه انسانی را کسب کند (ارتفاع این تاج برج در طراحی اولیه ۵۶۰ متر بود).
نگهداری

نمای برج خلیفه از ۲۴۳۴۸ قطعه شیشه تشکیل شده‌است که جمعاً مساحتی برابر با ۱۲۰۰۰۰ متر مربع دارد. تمیز کردن این تعداد نمای شیشه‌ای به‌صورت افقی است که از طریق شیارهای موجود در طبقات ۴۰٬۷۳ و ۱۰۹ انجام می‌شود. مدت زمان انجام این پروسه، ۲ الی ۳ ماه طول می‌کشد. در هر یک از این شیارها کابل‌های سنگینی وجود دارند که مخزن ۱۵۰۰ کیلوگرمی را حمل می‌کنند که این جابجایی به صورت افقی و عمودی است.
امکانات و ویژگی‌ها > آب‌نمای دبی

مقالهٔ اصلی: آب‌نمای دبی
در بیرون برج فواره‌ای با هزینهٔ ۲۱۸ میلیون دلار که توسط شرکت آمریکایی طراحی آبنما، WET یا WET Design، ساخته شده‌است، قرار دارد. این فواره ۲۷۵ متر طول دارد و قادر به پرتاب آب به ارتفاع ۱۵۰ متری است. همچنین دارای ۶۶۰۰ لامپ در ۲۵ رنگ مختلف است.
امکانات و ویژگی‌ها > بالکن مشاهدهٔ بیرون برج

در بیرون برج خلیفه یک سکوی مشاهده بنیان شده‌است.
این سکو در طبقه ۱۲۴ برج می‌باشد.
امکانات و ویژگی‌ها > پارک برج خلیفه

در محوطه پیرامون برج خلیفه پارکی به مساحت ۱۱ هکتار وجود دارد که توسط گروه آمریکایی معماری منظر، برنامه ریزی و طراحی شهری، SWA، با الهام از گل صحرایی "هیملیس" طراحی شده‌است. برای آبیاری پارک از سیستم جمع‌آوری میعانات و آب درون سیستم برودتی برج استفاده می‌شود.