و کوهستان به طنین آمد
عناصر داستان > شخصیت‌پردازی

عبدالله: یک مرد افغانستانی است که در روستای شادباغ بزرگ شده‌است. او شخصیتی ایستا دارد و فداکار، دلسوز و مهربان است. عبدالله پس از تصمیم پدرش برای فروش خواهر کوچکترش به زوجی در کابل، تصمیم می‌گیرد تا افغانستان را ترک کند. عبدالله در ایالات متحده یک رستوران افغان تأسیس می‌کند و دختری دارد که نام خواهرش را روی او گذاشته‌است. پس از مرگ همسرش، مشخص می‌شود که عبدالله به آلزایمر مبتلاست و بعدها پس از اینکه خواهرش را می‌بیند، نمی‌تواند او را به یاد بیاورد.
پری: خواهر کوچکتر عبدالله است که در خردسالی به زوج ثروتمند وحدتی در کابل فروخته می‌شود. او در آن زمان رابطهٔ نزدیکی با برادرش داشت اما پس از جدایی، عبدالله و سایر اعضای خانواده‌اش را فراموش می‌کند. او پس از سکتهٔ پدرخوانده‌اش، دوران جوانی و بزرگسالی‌اش را در فرانسه می‌گذراند و سرانجام از طریق نامه‌ای متوجه می‌شود که دایی‌اش نبی ترتیب فروش وی را داده‌است. در نهایت، پری دوباره عبدالله را می‌بیند اما برادرش به‌خاطر بیماری آلزایمر نمی‌تواند او را بشناسد. حسینی توضیح داد: «من می‌توانستم ببینم که اگر قرار بود خواهر و برادر دوباره به‌هم ملحق شوند، این امر با این شرایط رخ می‌داد و به شکلی که ما انتظار داشتیم و شاید می‌خواهیم، نمی‌بود.»
نیلا وحدتی: یک زن جوان افغانستانی که به‌خاطر شعرهایی دربارهٔ مسائل جنسی مشهور است و او را به همسری یک تاجر ثروتمند اهل کابل داده‌اند. حسینی می‌گوید والدینش در دههٔ ۱۹۷۰ میزبان مهمانی‌هایی در کابل بودند و این نویسنده بسیاری از جنبه‌های شخصیتی نیلا را از روی زنان حاضر در آن مهمانی‌ها گرفته‌است. بسیاری از آن زنان آن طور که او به یاد می‌آورد، «زیبا، بسیار رک‌گو، دمدمی» بودند و «آزادانه می‌نوشیدند و سیگار می‌کشیدند.» نیلا نازا است و همین مسئله موجب شد پری را به‌عنوان دخترخوانده‌اش بخرد. او فردی با زیبایی غیرمعمولی و ناراضی توصیف شده‌است. او پس از سکتهٔ مغزی شوهرش به پاریس نقل‌مکان و سرانجام در همان‌جا خودکشی می‌کند. حسینی توضیح داد که او نگران دوست‌داشتنی کردن نیلا نبوده‌است و گفت: «من فقط می‌خواستم او واقعی باشد؛ پر از خشم و جاه‌طلبی و بصیرت و ضعف اخلاقی و خودشیفتگی.»
پروانه: نامادری عبدالله و پری است. او در شادباغ با برادرش نبی و خواهر دوقلویش، معصومه بزرگ شده‌است. پروانه برخلاف خواهرش معصومه، در بیشتر طول زندگی‌اش غیرجذاب بوده‌است. او معصومه را از روی تاب هل می‌دهد و این اتفاق موجب فلج شدن خواهرش و از طرف دیگر موجب عذاب وجدان و احساس گناه خودش می‌شود. از آن زمان، پروانه مجبور است که از معصومه مراقبت کند. پس از سال‌ها، معصومه پروانه را ترغیب می‌کند که او را در بیابان رها کند تا بمیرد و با صبور، پدر عبدالله و پری، ازدواج کند.
نبی: برادر بزرگتر پروانه و معصومه است. علی‌رغم اینکه «او کسی است که شخصیتش تحت‌الشعاع بسیاری از شخصیت‌های پرسروصداتر رمان قرار می‌گیرد»، فرزندخواندگی پری را ترتیب می‌دهد که طرح اصلی داستان می‌شود. پس از اینکه به عنوان شوفر وحدتی‌ها استخدام می‌شود، او عاشق نیلای بدون فرزند می‌شود و ترتیب فروش پری به او را می‌دهد؛ با این امید که نیلا هم عاشق او شود. پس از اینکه شوهر نیلا سکته می‌کند و نیلا به پاریس می‌رود، او متوجه می‌شود که احمق بوده که این فکر را کرده‌است و مراقب اصلی کارفرمای بستری‌اش می‌شود. بعدها، بین او و آقای وحدتی رابطهٔ عمیقی ایجاد می‌شود و آن‌ها شرکای صمیمی مادام‌العمر می‌شوند.
عمره آدمویچ: پرستاری اهل بوسنی است که پس از سقوط طالبان، در بیمارستانی در افغانستان کار می‌کند. او از یک یتیم افغانستانی به نام رُشی که به شدت مجروح شده‌است، مراقبت می‌کند و سپس او را به فرزندی می‌پذیرد. عمره بر اساس گفتهٔ حسینی، برای این خلق شده‌است که امدادگران خارجی را که در افغانستان خدمت می‌کنند، نمایندگی کند. زمانی که حسینی در سال ۲۰۰۳ از کشورش ملاقات می‌کرد، با افرادی مواجهه شده بود که زندگی راحت کشورشان را ترک کرده بودند تا به مردم افغانستان امدادرسانی کنند و حسینی می‌خواست با خلق عمره به آن‌ها ادای احترام کند. حسینی عمره را یکی از شخصیت‌های مورد علاقه‌اش توصیف کرد و گفت: «او انسانیت را در بدترین حالت خود دیده‌است؛ بیشتر دوران کاری‌اش را در مناطق جنگی گذرانده اما هنوز احساس مهر و بخش را در خود حفظ کرده‌است. او همچنین بسیار زرنگ در اجتماع، به شدت باهوش و به نحوی بیرحمانه رک‌گو است.»
ادریس: پزشک افغانستانی-آمریکایی است که در زمان حمله شوروی افغانستان را ترک کرده‌است. او بعدها در سال ۲۰۰۳ همراه تیمور، پسرعموی خودشیفته و بچه‌صفت خود، برای پس گرفتن زمین‌های خانوادگی به افغانستان برمی‌گردد. در آنجا رُشی را ملاقات می‌کند و با او دوست می‌شود و با داستان تکان‌دهنده او آنجا را ترک می‌کند. حسینی اظهار داشت که تجربه ادریس به عنوان یک افغانستانی دور از وطن، تا حدی مبتنی بر تجارب خود اوست. حسینی گفت: «او وسیله‌ای بود برای توصیف یک افغانستانی در تبعید و برگشتن و دیدن اینکه چقدر تجربه من متفاوت از سایر افغانستانی‌ها بود.» ادریس شروع به برنامه‌ریزی برای کسب هزینه عمل جراحی او در آمریکا می‌کند اما پس از بازگشت به خانه، تمایلش را از دست می‌دهد. بعدها، مشخص می‌شود که تیمور هزینه جراحی رُشی را پرداخته‌است.
مارکوس وارواریس: یک جراح پلاستیک اهل یونان است. تالیا، بهترین دوست دوران کودکی او به‌خاطر گازگرفتگی توسط سگ دچار آسیب‌دیدگی شدید صورت و مجبور به جراحی می‌شود. او تصمیم می‌گیرد کار و زندگی‌اش را در آتن رها کند و برای مدتی کوتاه به کابل نقل‌مکان کند تا در آنجا به ترمیم جراحت‌های صورت بپردازد. او شخصیتی ایثارگر دارد و می‌خواهد برای رضایت درونی خود به مردم افغانستان کمک کند.
عادل: پسر یک جنایتکار جنگی ثروتمند است که «شادباغ» را به «شادباغ نو» تبدیل کرده‌است. عادل در عمارتی جدا از دیگران با این فکر که پدرش یک قهرمان است، بزرگ شده‌است؛ چون شاهد بوده که پدرش به دیگران پول داده و هزینه ساخت مدارسی را پرداخته‌است. زمانی که او حقیقت را درمی‌یابد، به شدت غمگین می‌شود اما از آن بخش از وجود خود نیز آگاه است که با گذر زمان، رفته رفته و تقریباً غیرمحسوس، هویتی را که هم‌اکنون مثل یک پلیور پشمی خیس، تنش را سوزن‌کاری می‌کند، خواهد پذیرفت.