مردم کلالام
تاریخ > تماس با اروپائیان > تأسیس شرکت‌های غیر بومی

شرکت خلیج هادسون (HBC/ Hudson Bay Company) قلعهٔ فورت ونکوور را در رودخانه کلمبیا در سال ۱۸۲۵ تأسیس کرد. رفت و آمدهای کمی بین کلالام و قلعه وجود داشت. تنها حادثه جدی که در سال ۱۸۲۸ بین این دو رخ داد از این قرار بود که دو نفر از کلالام‌ها که به عنوان راهنما به یک گروه اروپائی خدمت می‌کردند هدف بد رفتاری مردان اروپائی واقع شده بودند. در گیر و داری که بالا گرفت پنج مرد اروپائی توسط تعدادی از افراد کلالام کشته شدند. در نتیجه، یک گروه ۶۰ نفرهٔ مردان اروپائی از فورت ونکوور به قلمرو کلالام وارد شدند و به اولین گروهی که روبه رو شدند حمله کردند و هفت نفر کلالام از جمله زنان و کودکان را کشتند و خانه آنها را سوزاندند. به این عمل قانع نشده، سپس با کمک یک کشتی HBC به یک روستای کلالام در نزدیکی دانجنِس Dungeness Spit حمله کردند، مردم را غارت و خانه‌هاشان را ویران نمودند. مدارک شرکت خلیج هادسن نشان می‌دهد که آن‌ها به‌طور کلی ۲۵ کلالام را به قتل رساندند.
در سال ۱۸۳۲ شرکت خلیج هادسن یک پست تجاری دیگری به نام قلعهٔ نیسکوالی (Fort Nisqually) در ساحل جنوبی پیوجت ساوند (Puget Sound) در شهر دوپونت (DuPont) امروزی تأسیس کرد. اسناد و مدارک موجود قلعه نشان می‌دهد که کلالام تا سال ۱۸۳۳ برای تجارت خز و پرندگان به آن جا می‌رفتند. بین سال‌های ۱۸۳۳ و ۱۸۳۵، گروه‌های کلالام حداقل ۹ بار به قلعه نیسکوالی رفت و آمد داشتند. و در دهه بعد این دیدارهای تجاری به‌طور منظم‌تر انجام شد. در همان دوره یک گروه تجاری شرکت خلیج هادسن از قلمرو کلالام بازدید کرد. این گروه بازدیدکنندگان متوجه شد که کلالام عمدتاً تمایلی به فروش خز به آن‌ها ندارد زیرا معتقد بودند که قیمت‌های آن شرکت بسیار پایین است و در عوض در انتظار خریداران دیگر با قیمت بهتر صبر می‌کردند.
در سال ۱۸۴۷ پل کین از قلعه نیسکوالی و منطقه بزرگتر بازدید کرد. توصیف‌های او از کلالام نشان می‌دهد که آنها هنوز برده‌داری بومی می‌کردند، تیر و کمان را کنار گذاشته بودند و از تفنگ استفاده می‌کردند، و به تور بافی برای شکار اردک مشغول بودند. معامله با صدف هنوز ارزش پولی داشت، و شامانیزم نیز رایج بود. یکی از روستاهایی که وی از آن بازدید کرد، مستحکم، و حدود ۲۰۰ نفر کلالام ساکن آن بودند.
در یک حمله بزرگ به مردم چیماکوم در سال ۱۸۴۷ حدود ۱۵۰ جنگجوی کلالام به قصد نابود کردن آن‌ها، برای جنگیدن به قوم سوکوامیش به رهبری رئیس سیاتل پیوستند. آن‌ها تا حد زیادی موفق شده، آخرین روستاهای چیماکوم را ویران کردند و تعداد زیادی از ساکنان آن را کشتند و بقیه را به بردگی بردند. تعداد معدودی از چیماکوم که جان سالم به در بردند از آنجا فرار کردند و به قبیلهٔ تو-آنا یا اسکوکومیش در نزدیکی انتهای جنوبی کانال هود پیوستند. پس از این، کلالام قلمرو سابق چیماکوم را که قسمت شمال شرقی شبه جزیره المپیک بود، به ویژه در شبه جزیره کویمپر، جایی که پورت تاونزند امروز در آن قرار دارد و در امتداد کانال هود شمالی می‌باشد اشغال کردند.
اولین ساکنان اروپائی پورت تاونزند در سال ۱۸۵۰ وارد این منطقه شدند. بعضی از این تازه‌واردها که در تلفظ نام‌های کلالام مشکل داشتند به بسیاری از کلالام‌ها نام‌های سلطنتی داده بودند. در همان سال، چتزموکا، رئیس کلالام، به نام دوکِ یورک معروف شده بود. یک ناخدای کشتی او را با خود به سانفرانسیسکو برد که او را بسیار تحت تأثیر این دیدار قرار داد. در اوایل دهه ۱۸۵۰ مهاجران زیادی به پورت تاونزند و سایر نقاط منطقه آمدند. در سال ۱۸۵۳ کارخانه‌های چوب بری در پورت تاونزند، پورت گمبل و پورت لادلو کار می‌کردند. یک سکونتگاه کوچک در قلمرو کلالام در نزدیکی دانجنِس و سکوئیم امروزی ایجاد شد. این مهاجران اولیه که در شرایط کمی بهتر یا بدتر از کلالام زندگی می‌کردند، شروع به فروش مقدار زیادی نوشیدنی‌های الکلی به کلالام کردند که به سرعت اثرات مُضّر آن آشکار شد.
در سال ۱۸۵۵جورج گیبز قوم‌شناس معروف از کلالام بازدید کرد و دریافت که جمعیت کلالام نسبت به زمان‌های قبل به‌طور قابل توجهی کاهش یافته بود. او جمعیت آنها را ۹۲۶ نفر گزارش کرد و عامل اصلی کاهش جمعیت را الکل و بیماری‌های نوظهوری دانست که اروپائیان با خود آورده بودند. به گفته گیبز، کلالام مرتباً به همسایگان خود یورش می‌بردند اما تقریباً به‌طور کامل استفاده از چماق و کمان را کنار گذاشته بودند. کلالام ابزار و ظروف بسیاری از ساخت اروپایی داشتند. آن‌ها سیب زمینی را در مزارع خود می‌کاشتند. تجارت خز، که قبلاً برایشان حیاتی بود، تقریباً از بین رفته بود. برده داری، و مراسم بخشش اشیاء به دیگران که نشان دهنده رتبه اجتماعی خانواده‌ها بود همچنان انجام می‌شد.
در سال ۱۸۵۵، کلالام، همراه با اسکوکومیش و بازماندگان چیماکوم، معاهده «نقطهٔ بی نقطه» را در محلی به همان اسم امضاء کردند. طبق شرایط این معاهده، ساکنان اصلی شبه جزیره کیتساپ شمالی و شبه جزیره المپیک در ازای نقل مکان به مناطق حفاظت شده (رزرواسیون) در امتداد هود کانال، و دریافت ۶۰۰۰۰ دلار از دولت فدرال، مالکیت زمین‌های خود را واگذار کنند. این معاهده بومیان را ملزم می‌کرد که فقط با ایالات متحده تجارت کنند، همه بردگان خود را آزاد کنند، و برده داری را کلاً کنار گذارند. بر اساس این قرارداد، کلالام باید در ازای دریافت کمک‌های دولتی در قالب جیره غذایی و دریافت آموزش، زمین خود را رها کرده و به منطقه حفاظت شده اسکوکومیش، در نزدیکی اسکوکومیش امروزی، واشینگتن نقل مکان کنند. با این حال کلالام هرگز این حرکت را انجام نداد و در قلمرو خود در امتداد ساحل شمالی شبه جزیره المپیک باقی ماندند.
در سال ۱۸۵۴ شهرستان کلالام تأسیس شد، اما جمعیت و زیربناهای آن برای چندین دهه هیچ گونه پیشرفتی نکرد. به نظر می‌رسد مشروب خواری، برخورد با قبایل دیگر، و درگیری با بیماری آبله که در حدود سال ۱۸۶۰ در میان کلالام پیدا شد، از پیشرفت‌های این جامعه ممانعت کرد. بیماری آبله از امراض ناشناخته برای کلالام بود. معلوم نیست که تا چه حد این بیماری در بین آن‌ها گسترش یافته بود. شاید اقدامات کلالام به جنگ‌های قبیله ای، شیوع بیماری آبله، و مشروب خواری نیز از موانع پیشرفت زیر ساخت شهرستان کلالام نیز بوده باشد. آخرین اقدام جنگ میان-قبیله ای که کلالام در آن شرکت داشت در سال ۱۸۶۹ رخ داد. این حمله به تلافی ربوده شدن برخی از زنان کلالام توسط تسیمشیان که چند سال پیش اتفاق افتاده بود اتفاق افتاد. گروهی حدود سی تن مرد، زن و کودک از تسیمشیان (Tsimshian) توسط یک گروه بیست نفری از مردان کلالام در دانجنس اسپیت (Dungeness Spit) کشته شدند. یک زن تسیمشیان با تظاهر به مرگ زنده ماند. قبل از حمله، کلالام دربارهٔ چگونگی واکنش ساکنان سفیدپوست با هم مذاکره کردند، اما پس از مدتی تردید، حمله به روش سنتی انجام شد. مقتول شدن یک مرد کلالام در این حمله منجر به مشاجره بین کلالام شد که سبب شد در نهایت دست‌آوردهای خود را دور ریخته و دلشکسته به منازل خود برگشتند. تعداد کمی توسط مهاجران سفیدپوست دستگیر و به کارهای سخت در رزرواسیون اسکوکومیش محکوم شدند، اما مدت زیادی در بازداشت نبودند و مجازات عموماً خفیف در نظر گرفته شد.
برخلاف سرشماری مشکوک گیبس در سال ۱۸۵۵، که افراد قبیله کلالام را ۹۲۶ شمارش کرده بود، تا حدودی سرشماری‌های بهتری در دهه‌های ۱۸۶۰ و ۱۸۷۰ انجام شد. در نتیجهٔ این سرشماری‌ها به نظر می‌رسد که حدود سال ۱۸۶۲، جمعیت کلالام تا حدی کاهش یافته است. بین سال‌های ۱۸۶۲ و ۱۸۷۸ کاهش بیشتری رخ داد. جمعیّت کلالام از حدود ۱۳۰۰ به ۵۹۷ نفر تقلیل یافته بود. به دلیل اعتیاد افسارگسیخته آن‌ها به الکل، مشاجرات و دعواهای کوچک بین آن‌ها و سایرین، و دزدی‌های محلی، ساکنان سفیدپوست دانجنس دو بار آن‌ها را مجبور به نقل مکان به محل هائی در همان اطراف کرده و حتی آن‌ها را تهدید به انتقال اجباری به منطقه رزرواسیون اسکوکومیش کردند. تا سال ۱۸۷۰ اکثر کلالام در نزدیکی دماغهٔ دانجنِس و آنچه اکنون سکوئیم نامیده می‌شود زندگی می‌کردند. با مطالعهٔ آمار آن‌ها به نظر می‌رسد نا مطلوب‌ترین مرحله زندگانی در تاریخ کلالام حوالی سال ۱۸۷۰ باشد. این امر باعث شد تا رئیس قبیله، جیمز بالچ، که تا زمان آغاز اصلاحاتش به سال ۱۸۷۳ مشروب خواری مفرطی داشت، کلالام را در خرید زمین‌های خود و ایجاد یک جامعه کلالام رهبری کند. در سال ۱۸۷۴ او و دیگر مردم کلالام موفق شدند پول کافی برای خرید یک زمین به مساحت ۲۵۰ هکتار جمع‌آوری کنند و شهری را به نام رهبر شان، جیمز بالچ، بسازند و آن را جیمزتاون بنامند. این نوع مالکیت برای آن زمان بسیار غیرعادی بود، زیرا در آن زمان مردم بومی به‌طور قانونی از خرید زمین منع شده بودند. با انجام این کار و نقل مکان نکردن به منطقهٔ حفاظتی بومیان (رزرواسیون) اسکوکومیش، کلالام خود را از هر نوع کمک از دولت فدرال محروم ساختند. برای چندین دهه جیمزتاون یکی از معدود نمونه‌های سکونتگاه بومی بود که به‌طور کامل تحت مالکیت و مدیریت مردم بومی و بدون کمک یا نظارت دولت فدرال اداره می‌شد. برای جلوگیری از دخالت‌های دولت فدرال کلالام به این نتیجه رسید که باید رسماً به عنوان یک ملت مستقل توسط ایلات متحده آمریکا شناخته شود. در سال ۱۹۷۴ کوشش خود را آغاز کرد، و در ۱۰ فوریه ۱۹۸۱ به نتیجه رسید. و رسماً با عنوان قبیلهٔ اصلی مستقل اس-کلالام جیمزتاون ثبت شد.
در حال حاضر ۵۴۸ شهروند در این قبیله ثبت نام کرده‌اند. میزان ثبت نام دارا بودن اقلاً ۱/۸ درجه نسبت خونی با کلالام داشته باشد. آنان که کمتر از این درجه نسبت خونی دارند شهروند به حساب نیمی آیند، اما نوادگان قبیله ای در نظر گرفته می‌شوند. شهروندان از سن ۱۸ حق انتخاب کردن و از ۲۱ سالگی حق نامزد شدن، و انتخاب شدن برای مدیریت قبیله را دارند. برخی از کلالام جیمزتاون ثبت نام نکردند و هرگز به پروژه نپیوستند. اگر چه ۱۳ درصد از شهروندان کلالام جیمزتاون خارج از ایالت واشینگتن زندگی می‌کنند، حدود نیمی از اعضای قبیله در شبه جزیرهٔ‌المپیک، در شهرهای کلالام و جفرسون ساکنند. اما بسیاری از زمین‌ها در طول سال‌ها فروخته شده است.