stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
تاریخ هند
سپیده‌دم تاریخ

نخستین تمدن بزرگ به معنای واقعی آن، تمدن حوزهٔ رود سند با قدمت نزدیک به سه هزار سال پیش از میلاد است که به تمدن درهٔ سند معروف است که وسیع‌ترین گسترهٔ تمدنی زمان خود بوده و با تمدن شهر سوخته در ایران همزمان است و مراودات نزدیک داشته‌است و تقریباً پس از ورود آریایی‌ها میان سال‌های ۲٬۰۰۰ تا ۱٬۸۰۰ پیش از میلاد، هر دو از میان رفته‌اند.
ورود آریایی‌ها به هند در فرهنگ دین و ادبیات و سیستم اجتماعی این سرزمین نقش بسیار مهمی داشته‌است که از آن جمله می‌توان به شکل‌گیری سانسکریت اولیه، تدوین متون مقدس هندویی و سیستم طبقاتی جامعهٔ هند اشاره نمود.
در دورهٔ هخامنشی، قلمرو سلطنت داریوش کبیر تا پنجاب گسترش یافت و صنعت‌گران، پیشه‌وران و بازرگانان از هند به ایران و بالعکس رفت‌وآمد داشتند؛ و حتی در برخی از جنگ‌های میان ایران و یونان باستان لشکریان هندی بخشی از سپاه هخامنشی را تشکیل می‌دادند. در دورهٔ اشکانیان نیز، مهرداد اول نواحی پنجاب را ضمیمهٔ قلمرو پادشاهی خود کرد.
اسکندر میان سال‌های ۳۲۷ تا ۳۲۶ پیش از میلاد به هندوستان حمله کرد ولی ناکام ماند.
دوران هندویی

اولین دوران امپراتوری هند با حکومت سلسله موریا بین سال‌های ۳۲۶ تا ۲۰۰ قبل از میلاد شکل گرفت. قدرتمندترین حاکم تاریخ هند تا قبل از گورکانیان، آشوکای بزرگ نام دارد که سومین شاه این سلسله‌است. سیستم اداری از هخامنشیان ایران الهام گرفت. آثار بسیار مهم حجاری این دوره مانند پیکرهٔ چهار شیر (نماد ملی هند) بسیار تحت تأثیر حجاری تخت جمشید است.
دومین سلسلهٔ قدرتمند به نام گوپتا از سال ۳۲۰ تا ۵۵۰ میلادی در شمال هند حاکمیت داشته و برخلاف موریاها، حکومت بر مبنای ایجاد حاکمان محلی را بر حکومت مرکزی ترجیح می‌داده‌است. در این دوران که به تاریخ کلاسیک هندویی شناخته می‌شود، این آیین شکل متحدتری گرفت و اولین معابد هندوئی به سبک حاضر در این دوران تأسیس شد.
پس از گوپتاها تا قرن سیزدهٔ میلادی حکومت‌های زیادی در شمال هند با درگیری، شکست و پیروزی یکی پس از دیگری بر روی کار آمدند. با توجه به عدم قدرتمندی این حکومت‌ها، جنوب هند امنیت و آرامش بیشتری نسبت به شمال داشت و سرگرم تعامل و تجارت با اعراب مسلمان و منطقه جنوب آسیا بود و نقش مهمی در روابط خاورمیانه با خاور دور ایفا می‌کرد.
پارس‌ها در تاریخ هند

پارس‌ها در حدود سال ۵۱۲ پ. م قسمتی از غرب رودخانهٔ سند را ضمیمهٔ امپراتوری هخامنشی نمودند و از روی این رودخانه نیز گذشته‌اند.
آثار مستند به جای مانده از دورهٔ هخامنشیان مانند نقش‌ها و کتیبه‌های تخت جمشید نشان‌دهندهٔ گسترش قلمرو حکومت ایران در غرب هند است و بیانگر آن است که بخش‌هایی از غرب هند در این عهد خراجگزار حکومت مرکزی ایران بوده‌است.
اولین بار کوروش با فتح باختر یا بلخ به شبه‌قارهٔ هند نزدیک شد، به دلیل کمبود منابع تاریخی نمی‌توان مرزهای شرقی فتوحات کوروش را به‌طور دقیق تعیین کرد؛ دامنهٔ مسئولیت‌ها و قلمرو نفوذ ساتراپی باختر به قلمرو سرزمین‌های همسایه نیز کشیده می‌شده‌است؛ و پس از او داریوش در۵۱۷ پ. م شمال غربی هند را تصرف نمود.
شاید اولین‌بار مورخان یونانی مانند استرابو و هردودت باشند که دربارهٔ ساتراپی هیندوش و ارتباط فرهنگی و هنری هند و ایران مطالبی را ارائه داده‌اند. هنر معماری عصر هخامنشی در شکل‌گیری آثار موریایی هند تأثیر قابل اثباتی داشته‌است.
پارس‌ها در تاریخ هند > آغاز فتح سرزمین‌های شرقی ایران به‌ویژه هند توسط داریوش هخامنشی

به دلیل نبود منابع تاریخی کافی نمی‌توان مرزهای شرقی فتوحات کوروش را به‌طور دقیق تعیین کرد. محتمل است مرزهای یادشده تا قندهار و ناحیهٔ پیشاور گسترش داشته، هرچند برخی معتقدند عملیات نظامی که بعدها داریوش با شورشیان آن نواحی داشت، نشان می‌دهد که سپاهیان ایران به‌طور کامل از کابل فراتر نرفته بوده‌اند. به هر روی در هر صورت عملیات نظامی داریوش در آغاز سلطنتش در اندک زمانی نه‌تنها به فتح قندهار منجر شد، بلکه دامنهٔ فتوحات بعدی وی به سراسر نواحی غرب هند و جلگه سند تا مصب آن نیز رسید.
داریوش پس از سرکوب تمامی قیام‌ها و شورش‌ها در آغاز پادشاهی خود و تثبیت اقتدار خود بر سراسر امپراتوری، درصدد فتوحات جدید برآمد. در حدود ۵۱۷ پ. م، او شمال غرب هند را به تصرف خود درآورد. بیشترین تعداد ملل تابع و تحت سلطهٔ هخامنشیان در اواخر حکومت داریوش اول بوده‌است که نمایندگان آن‌ها به صورت نقش برجسته تخت داریوش را در آرامگاه او در نقش رستم حمل می‌کنند و تعداد آن‌ها ۳۰ نفر بوده‌است که به فهرست بیست و سه‌گانهٔ داریوش در بیستون این هفت ملل و کشورهای تحت سلطهٔ هخامنشی اضافه شده‌اند: ۱- قندهاری ۲- هندی ۳- سکایی‌ها ۴- یونانی‌ها ۵- تراکیایی‌ها ۶- اتیوپیای‌ها ۷- کاری‌ها. اهمیت استیلای ایران در این زمان بر قسمت‌هایی از هند به اندازه‌ای در تاریخ عهد قدیم هند مهم بوده که هندی‌ها زمان موعظهٔ بودا و این لشکرکشی را دو مبدأ برای تعیین تاریخ خود دانسته‌اند. در دوران قدیم هندی‌ها زمان موعظه بودا و لشکرکشی داریوش را دو مبدأ برای تعیین تاریخ خود می‌دانستند.
طی سال‌های ۶۵۰ تا ۳۲۵ پ. م امپراتوری ماگادها در ایالت بهار یا بیهار کنونی تأسیس شد و به تدریج آیین‌های بودا و جین و زبان و خط سانسکریت رواج یافت. این امپراتوری در سال ۳۲۵ پ. م به دست ساندرا گوتوس یا چاندا گوپتا سرنگون شد. در همین محدوده زمانی داریوش در سال ۵۱۸ پ. م به هند حمله برد و درهٔ سند را به امپراتوری بزرگ خود اضافه کرد.
داریوش در حدود سال ۵۱۲ ق. م از رودخانهٔ سند گذشته و قسمت‌هایی از اطراف سند را ضمیمهٔ امپراتوری هخامنشی نمود و ساتراپی هیندوش را تأسیس کرد. تسخیر پنجاب و درهٔ سند برای ایران زمان داریوش اول مهم بود، زیرا هند از زمان‌های خیلی قدیم کشوری ثروتمند و پرجمعیت به‌شمار می‌رفت.
اسمیت متخصص تاریخ قدیم هند معتقد است امپرتوری چاندرا گوپتا پدر بزرگ آشوکا یک ساتراپ پارسی بود که سال‌ها با دستگاه عظیم امپراتوری هخامنشی آشنایی و مراوده داشت و تحت تأثیر این امپراتوری چنین حکومتی را تأسیس نموده‌بود؛ بنابراین او از بومیان هند نبود بلکه چاندرا کوپتا یک پارسی و یک ایرانی بود.
امپراتوری موریای هند پس از آشوکا رو به زوال نهاد، و دودمان یسونگا که بیشتر بر حوضهٔ رود گنگ تسلط داشت بر سرکار آمد؛ و پس از آن در سال‌های ۷۵ تا۲۵ ق. م خاندان کانوا به حکومت رسیدند. پس از این‌ها قوم کوشانی یا یوئه‌چی‌ها که چینی‌تبار بودند، هند را تصرف کردند و کشور مستقلی بنا نهادند.
شاهان سکایی هند

همچنین ببینید: پادشاهی سورن
از اقوام مهاجر سک گروهی در بخش جنوب ایران ساکن گردیده بوده‌اند و در تماس متمادی با حکومت‌های مجاور و ساختار سیاسی آنان در نهایت خود آنها هم دست به تشکیل حکومت نیز زدند. نام اولین شاه سکایی هند، موگه می‌باشد که در کتیبه‌ها نام او ذکر شده‌است. جانشینی او را نیز اقوام اشکانی- سکایی ایرانی بر عهده داشته‌اند که در منطقه ای به مرکزیت قندهار حکومت می‌کردند.
دوران فرمانروایی مسلمانان > فتوحات اولیهٔ اسلامی

اولین تماس اسلام با آسیای جنوبی، سال هفتصد و یازدهٔ میلادی است که مسلمانان تا کنارهٔ رود سند که هم‌اکنون در پاکستان است پیش آمدند. اما فتح هندوستان و نفوذ گسترهٔ اسلام در آن سرزمین در دورهٔ غزنویان آغاز شد. در اواخر قرن دهم میلادی سبکتکین، سردودمان این دودمان، نخستین جنگجوی مسلمان بود که کابل و بخشی از قلمرو راجگان در پنجاب را به تصرف خود درآورد. در سال ۱۰۰۵ میلادی سلطان محمود غزنوی به هندوستان تاخت و تا پایان عمرش ۴۲۱ ه‍.ق (۱۰۲۷ م) بالغ بر ۱۵ تا ۱۷ بار به شمال هند حمله کرد. او پس از هر حمله به پایتختش غزنه بازمی‌گشت و نخواست یا نتوانست حکومتی پایدار در این منطقه بنا نهد. مهم‌ترین رویداد این دوران سفر ابوریحان بیرونی به هند بود که حاصل آن اثر باارزش «ماللهند» است.
تا قرن سیزدهم تاخت و تازهای زیادی به هند صورت می‌گرفت، اما چندان ماندگار نبودند، تا اینکه در این زمان مسلمانان شهر دهلی را تصرف کردند و اولین حکومت مسلمانان، به نام دوران سلطنت یا غلامان مسلمان را بنیان گذاشتند و اسلام رسماً بر هند حاکم شد.
حملهٔ اولیهٔ تاتارها به شمال هندوستان در اواخر قرن چهاردهم یعنی به سال ۱۳۹۸ میلادی صورت گرفت؛ تیمور گورکانی در این سال به هند حمله و تا دهلی پیش تاخت و آن شهر را غارت و سکنه‌اش را قتل‌عام کرد. سپس به موطنش در آسیای مرکزی بازگشت.
دوران فرمانروایی مسلمانان > گورکانیان هند

مقالهٔ اصلی: گورکانیان هند
در سال ۱۵۲۶ «بابر» از نوادگان تیمور بر هند تسلط یافت و دودمان گورکانیان یا امپراتوری مغولی هند را بنیان گذاشت. این سلسله از ۱۵۲۶ میلادی تا ۱۸۵۷ میلادی در بخش بزرگی از شبه‌قارهٔ هند فرمانروایی کرد. حکمرانان این سلسله به تدریج تمامی شبه‌قاره را تحت فرمان گرفتند، اما پس از مدتی بخش‌هایی از جنوب هند از اختیار آنان خارج شد. این سلسله در نیمهٔ سدهٔ ۱۷ میلادی و در زمان شاه جهان بزرگ‌ترین و ثروتمندترین امپراتوری جهان بود. این سلسله در دورهٔ اورنگ زیب آخرین دوران طلایی و باشکوه امپراتوری‌های اسلامی به‌شمار می‌رود. در سال ۱۷۳۹ میلادی با حملهٔ نادرشاه افشار به هندوستان مقدمات انقراض این امپراتوری فراهم شد و در سال ۱۸۵۷ پس از سال‌ها نبرد سرانجام کمپانی هند شرقی توانست این امپراتوری را منقرض کرده و سرزمین‌های آن را تصرف کند. به این ترتیب هند که در روزگار اکبرشاه و شاه‌جهان و اورنگ‌زیب سیر تمدن، شکوه و اقتدار را آغاز کرده بود رو به ضعف نهاد.
دوران نفوذ و تسلط اروپایی

دورهٔ استعمار انگلستان در هند حدود یک قرن و نیم از ۱۸۰۰ تا ۱۹۴۷ میلادی طول کشید. نفوذ و تسلط انگلستان در دو مرحله جلوه‌گر شد؛ نخست از طریق تلاش کمپانی هند شرقی در به دست آوردن اجازهٔ فعالیت‌های بازرگانی و اخذ امتیازات از حکمرانان محلی یا مرکزی که به تصرف سرزمین هند بجز پنجاب، سند و کشمیر و سقوط گورکانیان انجامید و سپس جایگزین شدن دولت انگلستان و اعلام انضمام رسمی هندوستان به مستعمرات و متصرفات بریتانیا.
در سال ۱۵۱۰ میلادی پرتغالی‌ها به عنوان اولین مهاجمان اروپایی بر «جاوه» دست یافتند و در گوا مستقر شدند. هنگامی که طوایف «مرآتی» و «سیک» علیه حکومت پادشاهان گورکانی قیام کردند، بریتانیایی‌ها و فرانسوی‌ها در قرن ۱۸ مناطقی برای خود از هند جدا کردند، پس از پیروزی «روبرت کلایف» بر «دیلکس» افسر فرانسوی، افراد بریتانیایی در هند بیشتر شدند؛ و وارن هستینگز فرمانروای بریتانیایی بنیاد حکومت بریتانیای کبیر را در هند استوار گردانید.
دولت بریتانیا بر اثر شورش‌های سال ۱۸۵۷ میلادی در هند، کمپانی هند شرقی بریتانیا را که گردانندهٔ هند بود منحل کرد و به این سرزمین خودمختاری داده شد. در سال ۱۸۷۷ ملکه ویکتوریا امپراتور بریتانیا به هند دعوت شد. در آن دوران نمایندهٔ مخصوص ملکه که از طرف حکومت بریتانیا تعیین می‌شد، بر هند فرمانروایی می‌کرد، و یک هیئت (اجرائی) مرکب از افراد عالی‌رتبهٔ دولت بریتانیا او را راهنمایی می‌کردند. به تدریج عده‌ای از رهبران هندی در سال ۱۸۸۴ دستجات و سازمان‌های ملی را تشکیل دادند که هدف اصلی آنان رسیدن به استقلال تام بود. در سال‌های ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۵، دولت بریتانیا ناچار شد که ادارهٔ بعضی از امور کشور را به مردم هند واگذار نماید.
در این هنگام بود که رهبر بزرگ جنبش استقلال هند، ماهاتما گاندی قیام کرد و علیه استبداد بریتانیا به مبارزه پرداخت، اگرچه «گاندی» با یارانش چند مرتبه زندانی شد ولی باز به مبارزات خود ادامه داد تا در سال ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۳ دولت بریتانیا زعمای هند را به کنفرانس میزگرد دعوت نمود، لکن از مذاکرات آن کنفرانس نتیجه به دست نیامد.
در آغاز جنگ دوم جهانی فرمانروایان بریتانیا در هند حکومت نظامی اعلام کردند و در حدود دو میلیون هندی را به سربازی دعوت نمودند و آن‌ها را به جبههٔ جنگ فرستادند. پس از تجاوز ارتش ژاپن در سال ۱۹۴۲ به کشورهای سیام و مالایا و برمه، اختلاف شدیدی در میان سران هند و سران مسلمانان هند که رهبر آن‌ها محمدعلی جناح بود به وجود آمد. قصد مسلمانان این بود که کشوری مرکب از مناطق مسلمان هند تشکیل دهند. در آن هنگام که حزب کارگر (بریتانیا) حکومت را به دست گرفت و هیئت وزیران خود را تشکیل داد، حکومت بریتانیا قوانینی وضع نمود که به‌موجب آن به هند و سیلان و پاکستان استقلال داده شد. در ماه اوت ۱۹۴۷ م. آخرین سرباز بریتانیایی خاک هند را ترک گفت، و در تاریخ ژانویهٔ ۱۹۵۰ هند حکومت جمهوری مستقل خود را اعلام نمود و به عضویت اتحادیهٔ کشورهای مشترک‌المنافع بریتانیا درآمد.
دوران پس از استقلال

هند در تاریخ ۱۹۵۲ برنامه‌های پنجسالهٔ خود را برای عمران و آبادانی شروع کرد، ولی روابط آن کشور با همسایهٔ خود پاکستان بر سر مسئلهٔ کشمیر رو به وخامت نهاد و همچنین با کشور چین در مسائل مرزی اختلاف نظر پیدا کرد. البته پس از آنکه چین در تاریخ ۱۹۵۹ بر تبت مستولی شد و تجاوزات مرزی خود را به خاک هند آغاز کرد، ناحیهٔ ماکماهون خط مرزی بین چین و هند شد. در تاریخ ۳۱ اکتبر ۱۹۶۱ م. هند همسایهٔ خود را به تجاوزهای پیاپی به پادگان‌های نظامی متهم ساخت و در تاریخ ۱۸ دسامبر ۱۹۶۱ نیروهای هند مستعمرات پرتغال را که شامل «داماو» و «جوا» و «دیو» واقع در ساحل غربی بود، به تصرف درآوردند. سپس در تاریخ اکتبر ۱۹۶۲ نیروهای چین به مرکز «لونجو» حمله کردند و مناطق شمال شرقی هند را اشغال نمودند و با نیروهای هند به زد و خورد پرداختند. نیروهای هند در این جنگ آسیب دیدند، و چون در برابر سربازان چین تاب نیاوردند عقب‌نشینی کردند و منطقهٔ لاداخ واقع در شمال شرقی و قسمت‌های دیگر مرزی تبت در نواحی شمال شرقی به تصرف نیروهای چین درآمد، و سربازان هند به‌طرف «نامکاشو» واقع در جنوب «ماکماهون» عقب نشستند؛ و همچنین پادگان‌های دیگری در نزدیک مرز کشمیر را تخلیه نمودند. ارتش هند بار دیگر به پیشروی خود ادامه داد و سه مرکز مهم دیگر را در نوار مرزی اشغال نمود.
در نوامبر ۱۹۶۲ کریشنامنون که وزیر جنگ هند بود از منصب خود استعفا کرد، و جواهر لعل نهرو نخست‌وزیر وقت شخصاً پست وزارت جنگ را به عهده گرفت. در هفتم نوامبر نیروهای چین مجدداً به اراضی هند تجاوز نمودند. در این هنگام بود که حکومت هند از کشورهای بریتانیا و ایالات متحده آمریکا و کانادا تقاضای کمک کرد که مقدار لازمی اسلحه و هواپیمای جدید به آن کشور بدهند[نیازمند منبع]. دولتهای مذکور درخواست هند را پذیرفتند. در ۱۶ نوامبر دولت چین حملات نظامی را دوباره به مرزهای هند آغاز کرد و خط دفاعی هند را در جبههٔ شرقی کوه‌های «هیمالایا» منهدم ساخت؛ و در ۱۹ نوامبر سربازان چین در طول ۳۵ کیلومتر به داخل خاک هند در امتداد رودخانهٔ «لوهیت» به‌طرف دشت‌های «آسام» پیشروی کردند. در بیستم نوامبر دولت چین قرارداد آتش‌بس را در سرتاسر مرزهای هند و چین اعلام کرد و تعهد کرد که نیروهای خود را تا اول دسامبر به داخل خاک چین در بیست‌کیلومتری خط مرزی که قبلاً آن را اشغال کرده بود، فراخواند و پیشنهاد کرد که منطقه‌ای غیرنظامی به فاصلهٔ بیست کیلومتر در بین دو کشور به وجود بیاید تا زمینه برای مذاکرات دو کشور در مورد اختلافات موجود فراهم شود. هند در این مذاکرات اصرار داشت که نیروهای چین به مواضعی که در ۸ سپتامبر در آن متمرکز بودند، عقب‌نشینی کنند. در ۲۶ نوامبر هند پیشنهادهای چین را در مورد آتش‌بس رد کرد، و روز بعد قرارداد کمک‌های نظامی را با دولت بریتانیا امضاء کرد. روز دهم دسامبر ۱۹۶۲ کنفرانس کلمبو به منظور رفع اختلافات مرزی دو کشور چین و هند تشکیل شد.
اختلافات مرزی دولت هند با پاکستان در منطقهٔ کشمیر هنوز برطرف نشده و یکی از نگرانی‌های قابل‌توجه جهان سیاست است.
جهانگیر (سمت چپ) و اکبر (سمت راست) دو پادشاه امپراتوری گورکانی هند
اسفرودیت

اسفرودیت (به انگلیسی spheroidite) به یک ماده میکروسکوپی در بعضی از فولادها اشاره دارد که از ذرات سیمان شکل کروی در ماتریس آلفا فریت تشکیل شده‌است. اسفرودیت نوعی فولاد با کیفیت‌ و سبک‌ در سطح مولکولی دانه است. هدف از آن این است که فولادهای کربن بالاتری را نرم و سازنده تر کند. ساختارهای اسفرودیتی دارای سختی بالاتر و سختی کمتر از سازه‌های پرلیتی است؛ بنابراین، فلزات با اسفرودیت در فرایندهای کارسرد بهتر عمل می‌کنند. اسفرودیت زمانی تشکیل می‌شود که فولاد کربن تا حدود ۷۰۰ درجه سانتیگراد برای بیش از ۳۰ ساعت گرم شود. اسفرودیت می‌تواند در دمای پایین‌تر شکل بگیرد اما زمان مورد نیاز به‌طور قابل توجهی افزایش می‌یابد، زیرا این یک فرایند کنترل پخش است. نتیجه ساختار میله‌ها یا حوزه‌های سیمانی در ساختار اولیه (فریت یا پرلیت، بسته به اینکه کدام طرف از یوتکتویید شما وجود دارد) است. هدف این است که فولادهای کربن بالاتر را ملایم کنید و امکان شکل‌گیری بیشتر را فراهم آورید. اسفرودیت، نرم ترین ورق فولاد است.
خواص مکانیکی

خواص کششی چهار فولاد به عنوان یک تابع کمی از ابعاد اندازه‌گیری سازه‌های سنگدانه پرلیت و اسفرودیت و درجه تجزیه آستنیت برای ساختارهای پرلیت و بینایت تعیین شده‌است. مطالعات اثر مجدد در ارتباط با اندازه‌گیری دمای واکنش انجام شده‌است. شاخص‌های قدرت (تنش درتناظر کرنش، استحکام کششی، سختی) به‌طور خطی با دمای واکنش و لگاریتم ابعاد دانه تفاوت دارند. مخلوطی از پرلیت و بینایت با قدرت متوسط هستند. شاخص‌های انعطاف‌پذیری برای ساختارهای مخلوط، پرلیت‌های درشت و بینایت با دمای کم هستند و بالاتر برای بینایت و پرلیت در وسط محدوده دما واکنش برای هرکدام است. مشاهده شده‌است که نمونه‌های یکتویید اسفرودیت دارای نقطه عملکرد معمولی فولاد ملایم هستند. نمونه‌های پرلیتی از همان قدرت کششی نیستند. فاصله‌ای از پرلیت نشان داده شده‌است متناسب با ضریب انتشار کربن در آستنیت، لگاریتم توزیع فاصله به عنوان یک خط مستقیم در برابر متقابل درجه حرارت مطلق واکنش، با شیب مشابه به عنوان یک طرح مشابه برای ضریب انتشار است. به همین دلیل نتیجه‌گیری می‌شود که اندازه‌گیری فاصله در یک درجه حرارت، محاسبه آن را با استفاده از انرژی اندازه‌گیری فعال برای انتشار کربن در فولاد مجاز می‌کند. بر طبق این مطالعات، قاعد دهی قدرت برای سنگدانه‌ها به شرح زیر است: مقاومت در برابر تغییر شکل فلزی متشکل از یک فاز سخت پراکنده در یک نرمتر، متناسب با لگاریتم متوسط مسیر مستقیم از طریق فاز پیوسته‌است. این قانون برای مقایسه خواص پریلیت و اسفرودیت و همچنین برای پرلیت به تنهایی در طیف گسترده‌ای از فاصله‌ها عمل می‌کند و به اندازه ذره‌های معقول برای بهترین اسفرودیت‌ها (مارتنزیت ملایم) کمک می‌کند. یک توضیح ساده از شخصیتود د نیمه گرمسیری رابطه وجارد.
کیان‌شهر

| کیان‌شهر (نام قبلی پابدانا) | کیان‌شهر (نام قبلی پابدانا) |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: کرمان
شهرستان: کوهبنان
بخش: طغرالجرد
نام(های) پیشین: پابدانا
سال شهرشدن: [[]] خورشیدی
مردم: مردم
جمعیت: ۴٬۵۴۳ تن (۱۳۹۵)
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
شهردار: حمیدرضا سلطانی
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۳۴
شناسهٔ ملی خودرو: ایران ط ۷۵ - ایران ط ۶۵
  کیان‌شهر (نام قبلی پابدانا)  روی نقشه ایران ۳۱°۱۴′۰۰″شمالی ۵۶°۲۴′۰۰″شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۲۳۳۳°شمالی ۵۶٫۳۹۹۹۹۷°شرقی﻿ / 31.2333; 56.399997   :   کیان‌شهر (نام قبلی پابدانا)  روی نقشه ایران ۳۱°۱۴′۰۰″شمالی ۵۶°۲۴′۰۰″شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۲۳۳۳°شمالی ۵۶٫۳۹۹۹۹۷°شرقی﻿ / 31.2333; 56.399997   
 :  
کیان‌شهر، شهری در بخش طغرالجرد شهرستان کوهبنان در استان کرمان ایران است. این شهر، مرکز بخش طغرالجرد است.
موقعیت جغرافیایی

شهر کیان‌شهر از سمت شرق با روستای دشتخاک از جنوب با شهر زرند از غرب با دهستان سیریز و از سمت شمال با شهر کوهبنان هم‌مرز است.
بلندترین قله‌های منطقه کوه سرخ با ارتفاع ۳۵۴۵ متر و کوه هشونی با ۳۳۲۰ متر ارتفاع می‌باشند به علت نوع خاک، اختلاف شدید درجه حرارت و کمبود ریزش باران‌های موسمی منطقه فاقد پوشش‌های گیاهی ممتد است و تنها کوه‌های ان از درختان و بوته‌های از نوع گز، تاغ، گیاهان دارویی سرشار، بادام کوهی، کنگر وحشی، زرشک (نام محلی زارچ)، شاتره، خا کشیر، گون، پونه، خارشتر، شیرین بیان، و اسپند پوشیده شده‌است محیط زیست منطقه حیواناتی چون آهو، گراز، روباه، کبک، تیهو، بزآهو و میش آهو را در دامان خود دارد.
این منطقه باداشتن معادن غنی از جمله ذغالسنگ در زمره غنی‌ترین ذخایر زغال نواحی جنوب شرقی ایران قرار داشته و دارای معادن مس، آهن و سرب با ۱۰ درصد نقره می‌باشد .مارکو پولو تاجر و جهانگرد ونیزی از کیان‌شهر عبور کرده‌است.
و همچنین در این شهر که مردم علاقهٔ زیادی به بادام کوهی دارند تمام کوه‌های شهر دارای این درخت زیبا هستند
محصولات کشاورزی گندم وجو زعفران و میوهای سردسیری بادام گردو می‌باشد
محلهای قدیمی: بیگها وهادیا سرکمر از محلهای قدیمی این منطقه می‌باشد
روذخانه فضلی که در فضلهای آبسال در زمستان وبهار جریان دارد از کوه‌های مرتفع واقع در شرق وشمال شرقی این منطقه سرچشمه می‌گیرد
لیلا مصطفی

لیلا مصطفی
لیلا مصطفی (متولد ۱۲ سپتامبر ۱۹۸۸) یکی از رئیسان شورای شهر رقه، سوریه است که از آوریل ۲۰۱۷ تحت کنترل مشترک اعراب و کردها قرار دارد.
زندگی و تحصیل

لیلا مصطفی قبل از جنگ داخلی سوریه در رشته مهندسی عمران تحصیل کرده‌است. در سال ۲۰۱۳، شورشیان از ارتش آزاد سوریه و جبهه النصره کنترل رقه را در دست گرفتند و سپس داعش در سال ۲۰۱۴ وارد رقه شد، که باعث شد لیلا همراه با خانواده‌اش فرار کند و با قاچاقچیان به الحسکه برود.
کوندو: عصر طغیان

| کوندو: عصر طغیان | کوندو: عصر طغیان |
| --- | --- |
پرونده:Kundo Age of the Rampant.jpgپوستر فیلم: پرونده:Kundo Age of the Rampant.jpgپوستر فیلم
هانگول: 군도: 민란의 시대
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Gundo: Millanui Sidae
مک‌کیون–ریشاور: Kundo: Millanŭi Sidae
 :  
کارگردان: یون جونگ بین
تهیه‌کننده: یون جونگ بین یو جونگ هون
نویسنده: جون چول هونگ
داستان: یون جونگ بین
بازیگران:  ها جونگ وو  گانگ دونگ وون 
موسیقی: جو یونگ ووک
فیلم‌بردار: چوی چان مین
تدوین‌گر: کیم‌سانگ بوم کیم جه بوم
توزیع‌کننده: شوباکس/مدیاپلکس
تاریخ‌های انتشار:  ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۴ (۲۰۱۴-07-۲۳)  
مدت زمان: ۱۳۷ دقیقه
کشور: کره جنوبی
زبان: کره‌ای 
هزینهٔ فیلم: ۳۵٫۹ میلیون دلار آمریکا
کوندو: عصر طغیان (انگلیسی: Kundo: Age of the Rampant؛‏ کره‌ای: 군도: 민란의 시대) فیلم اکشن تاریخی محصول سال ۲۰۱۴ کره جنوبی به کارگردانی یون جونگ بین و با بازی ها جونگ وو و گانگ دونگ وون است. داستان فیلم در میانهٔ قرن نوزدهم در دوره چوسان واقع شده است و دربارهٔ جنگ قدرت بین نجیب‌زادگان ثروتمند ظالمی است که جامعه را اداره می‌کنند و گروهی از قانون شکنان عادل که از مقامات فاسد سرقت می‌کنند تا به ستمدیدگان و گرسنگان بدهند.
بازیگران

ها جونگ وو در نقش دول نو چی/دوچی
گانگ دونگ وون در نقش جو یون
نام دا روم در نقش جوانی جو یون
لی گیونگ یونگ در نقش تِنگ چو
لی سونگ مین در نقش دِه هو
بیداربخت

| بیداربخت | بیداربخت |
| --- | --- |
شاهزاده امپراتوری گورکانی : شاهزاده امپراتوری گورکانی 
شاهزاده بیداربخت در حال حمل اسلحه کشویی (حدود ۱۶۹۷): شاهزاده بیداربخت در حال حمل اسلحه کشویی (حدود ۱۶۹۷)
صوبه‌دار مالوا: صوبه‌دار مالوا
سلطنت: ۳ اوت ۱۷۰۴ – آوریل ۱۷۰۶
پادشاه: اورنگ‌زیب
صوبه‌دار گجرات: صوبه‌دار گجرات
سلطنت: ۱۷۰۶–۱۷۰۷
پادشاه: اورنگ‌زیب
زاده: ۴ اوت ۱۶۷۰ آگرا، هند
درگذشته: ۲۰ ژوئن ۱۷۰۷ جَجاو، نزدیک آگرا، هند
آرامگاه: مقبره همایون، دهلی
همسران: شمسی‌النسا بیگم (پوتی بیگم) - ۱۶۸۶
فرزند(ان): محمد فیروزبخت، بیداردل، دینداردل، سعیدبخت، حیات‌الله، بخت‌افزون بانو بیگم، بخت‌النسا بیگم
خاندان: خاندان بابر
دودمان: خاندان تیموری
پدر: محمد اعظم شاه
مادر: جهان‌زیب بانو بیگم
محمد بیداربخت (۴ اوت ۱۶۷۰ – ۲۰ ژوئن ۱۷۰۷) شاهزاده‌ای از امپراتوری گورکانی هند بود. پدر او محمد اعظم شاه بود که به مدت کوتاهی در سال ۱۷۰۷ به سلطنت گورکانیان رسید. بیداربخت به عنوان یک سپهدار شجاع و ماهر شناخته می‌شد و به عنوان یکی از تواناترین شاهزادگان گورکانی زمان خود شناخته می‌شد. او نوه محبوب اورنگ‌زیب، پادشاه گورکانی هند بود.
بیداربخت از سن هفده سالگی مشاغل نظامی و اداری بالایی را در دست داشت. یکی از نخستین اقدامات او فتح قلعه سینسنی بود که پس از نبرد شدید و تلفات سنگین انجام شد. در سن نوزده سالگی، او ارتشی گورکانی را رهبری کرد که یک ارتش مهاجم ماراتی را شکست داد و به مدت ده روز به تعقیب آن پرداخت. او به عنوان نایب‌السلطنه اورنگ‌آباد و سپس مالوا منصوب شد و در طول سلطنتش مداوم باید شورش‌ها را سرکوب می‌کرد و از هجوم‌های ایالات همسایه جلوگیری می‌کرد. در سال ۱۷۰۷، پس از مرگ اورنگ‌زیب، پدر بیدار به سلطنت رسید و بیدار و پدرش در نبرد جاجاو علیه دایی‌اش کشته شدند.
اوایل زندگی

محمد بیداربخت در ۴ اوت ۱۶۷۰ در آگرا به دنیا آمد و نام او توسط اورنگ‌زیب، پدربزرگ مادری‌اش انتخاب شد. مادر بیدار، جهان‌زیب بانو بیگم، شاهزاده‌ای از خاندان تیموری و دختر داراشکوه، بزرگ‌ترین پسر و جانشین پیشین شاه‌جهان بود. اورنگزیب محبت ویژه‌ای به پسرش محمد اعظم شاه، همسر او جهان‌زیب بانو و نوه‌اش بیداربخت داشت و به آنها هدایا فراوان می‌داد. بیداربخت، نوه محبوب پدربزرگ خود بود.
اوایل زندگی > ازدواج

در سن شانزده سالگی، بیداربخت با شمسی‌النسا (که به پوتی بیگم معروف بود)، دختر قمرالدین (با عنوان مختار خان) در ۳ دسامبر ۱۶۸۶ ازدواج کرد. او از خانواده بنی‌مختار بود که در میان مسلمانان احترام زیادی داشت. بیداربخت همیشه به شمسی‌النسا محبت و توجه نشان می‌داد، او به نظر می‌رسد که فردی مغرور و مقتدر بود. شمسی‌النسا در ۲۳ اوت ۱۶۹۵ پسر بیداربخت، شاهزاده فیروزبخت را به دنیا آورد.
فرمانده نظامی

در سال ۱۶۸۸، اورنگ‌زیب شاهزاده بیداربخت ۱۷ ساله را به فرماندهی عالی جنگ جَت‌ها منصوب کرد. بیشان سینگ کاچهاوا، پادشاه جدید امپراتوری آمبر (دهلی)، به عنوان فرمانده مترا با مأموریت ویژه برای سرکوب «جَت‌ها» منصوب شد. بیداربخت انرژی زیادی به عملیات گورکانیان بخشید و موفق شد قلعه‌های زیادی از جمله ترکند، ناوال‌خان، خلنا و سینسنی را فتح کند. بیداربخت محاصره قلعه سینسنی را آغاز کرد که در آن نیروهایش به دلیل کمبود آذوقه و آب دچار سختی شدند. آنها یک مین منفجر کردند، دیوار را شکستند و پس از سه ساعت نبرد شدید، قلعه را تصرف کردند و ۹۰۰ نفر از سربازان گورکانی جان باختند، در حالی که جَت‌ها ۱۵۰۰ کشته دادند. رهبران جَت، چورامان و فتح سینگ توانستند فرار کنند. باوجود اینکه نیروهای سلطنتی ۵۲ قلعه جَت از جمله قلعه‌های مهم مانند خیر، جوار، سونک و سوگار را فتح کردند و هزاران نفر از جَت‌ها را کشتند، آنها خود را درگیر مشکل بزرگی با جَت‌ها دیدند. ارتش سلطنتی در سال ۱۶۹۶ از استان آگرا فراخوانده شد و جنگ جَت‌ها در نهایت شکست خورد.
فرمانده نظامی > شکست دادن راجارام

در سال ۱۶۹۹، امپراتور اورنگ‌زیب دستور فوری به بیداربخت صادر کرد تا نیروی دشمن تحت فرماندهی راجارام چاتراپاتی را در سورات، در قلمرو سلطنتی شکست دهد. بیداربخت ۲۰ مایل از میرج در راه پنهالا بود و بلافاصله مسیر خود را تغییر داد و خانواده و بار و بنه خود را در میرچ گذاشت و به سرعت به سوی دشمن پیش رفت. او به مارات‌ها برخورد کرد که ۲۰ مایل از قلعه پارندا دورتر بودند. راجارام در امنیت ۸ مایل از آنجا توقف کرد، در حالی که سپهداران خود را زیر نظر دهنجی جادهاو برای جلوگیری از پیشرفت شاهزاده فرستاد. پس از یک نبرد خونین، مارات‌ها شکست خوردند و به سوی احمدنگر رانده شدند. دو روز بعد، شاهزاده با چین قلیچ خان در بارسی، ۲۰ مایل شرق پارندا ملاقات کرد و تعقیب را از ۲۲ یا ۲۳ نوامبر از سر گرفت.
فرمانداری > مالوا: ۱۷۰۴–۱۷۰۶

بیداربخت در ۳ اوت ۱۷۰۴ توسط اورنگزیب به فرمانداری مالوا منصوب شد. شاهزاده خود را به عنوان فرمانده‌ای شجاع و ماهر اثبات کرده بود. او قبلاً فرماندار اورنگ‌آباد بود و این مقام را با انتصاب جدید خود حفظ کرد. او مجبور بود به دلیل شرایط منطقه، از مالوا به خان‌دش یا بالعکس منتقل شود و درگیر سرکوب شورش‌های محلی بنیان‌گذاران و کولی‌ها شود. این شورش‌ها به‌واسطه حمله ماراتا در سال قبل به وجود آمده بود. بیداربخت به خاطر بیماری‌اش در دسامبر ۱۷۰۳ و ژانویه ۱۷۰۵ در مالوا مانده بود و جای سینگ دوم از امبر را به عنوان جانشین خود در مالوا و محافظ قشون منصوب کرد. این انتصاب با مخالفت امپراتور روبرو شد و او خان‌عالم را به جای او منصوب کرد و دستور داد که هیچ راجپوتی به عنوان فرماندار یا فرمانده حصار انتخاب نشود. بیداربخت به سانسنی، قلعه‌ای نزد بهارت‌پور که به تازگی توسط جَت‌ها تصرف شده بود، فرستاده شد تا آن را بازپس گیرد، اما به دلیل بیماری‌اش از انجام این مأموریت خودداری کرد.