stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کاخ و موزه باغچه‌جوق

| کاخ و موزه باغچه‌جوق | کاخ و موزه باغچه‌جوق |
| --- | --- |
نام: کاخ و موزه باغچه‌جوق
کشور: ایران
استان: استان آذربایجان غربی
شهرستان: ماکو
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: کاخ‌موزه
کاربری کنونی: موزه
دیرینگی: قاجاریان
بانی اثر: اقبال‌السلطنه ماکویی
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۷۳۹
تاریخ ثبت ملی: ۱۱ تیر ۱۳۷۵
اطلاعات بازدید: اطلاعات بازدید
امکان بازدید: وجود دارد
کاخ و موزه باغچه‌جوق در گذشته مقر حکومت سردار ماکو بوده و در یک کیلومتری شهر ماکو در وسط روستای باغچه جوق واقع شده‌است. ساخت بنا در زمان پاشاخان آغاز و در دوره اقبال‌السلطنه ماکویی به پایان رسیده‌است و به مدت ۳۰ سال تزیینات داخلی سالنهای هفت‌گانه آن انجام پذیرفته‌است.
مجموعه کاخ در میان باغ مشجر بزرگی با درختان کهن گوناگون به وسعت یازده هکتار قرار گرفته‌است. امروزه این محل به علت ویژگی‌های معماری و هنری به کاررفته در آن تبدیل به موزه‌ای شده که همه روزه از گردشگران از آن بازدید به عمل می‌آورند.
تاریخچه

ساخت این بنا در حدود بیش از ۱۲۰ سال قبل و در زمان «پاشاخان» آغاز شد و در زمان «اقبال‌السلطنه» به اتمام رسید. اقبال‌السلطنه به عنوان بانی ساخت این کاخ شناخته می‌شود. در واقع زمان ساخت آن مصادف با دوره حکومت قاجار در ایران بوده‌است. این کاخ باشکوه به عنوان مقر حکمرانی سردار ماکو شناخته می‌شد.
خانواده سردار ماکو تا سال ۱۳۵۳ در این مکان سکونت داشتند و سپس دولت وقت این مجموعه را خریداری کرد. پس از آن مرمت‌ها و بازسازی‌هایی در این کاخ و محوطه آن صورت گرفت و از سال ۱۳۵۸، درهای کاخ برای بازدید عموم مردم گشوده شد. این کاخ موزه از سال ۱۳۶۶ هجری شمسی در اختیار سازمان میراث فرهنگی و گردشگری است.
fa (in English: Expected satiety)
معماری و تجهیزات > مشخصات خارجی

کاخ موزه باغچه جوق از یک بنای بزرگ ۲۵۰۰ متری که در میان یک باغ ۱۱ هکتاری قرار دارد، تشکیل شده‌است. در ورودی ساختمان، کالسکه‌ای پوشیده از خاک و متعلق به سردار و جایگاه سخنرانی او، دیده می‌شود. این جایگاه از یک تراس گچبری شده و دارای آجرهای رنگی و پلکان متصل شونده به حیاط تشکیل شده‌است.
این ساختمان بنایی است که به صورت قرینه ساخته شده‌است. معماری نیمی از آن ایرانی و نیمی از آن خارجی است و در حقیقت معماری تلفیقی دارد. قسمت ایرانی با ظرافت و به وسیله نقوش گل و بوته و مردان دوره قاجار و قسمت فرنگی نیز با کاغذ دیواری خانه‌های روسی متعلق به قرن نوزدهم و البته نقش و نگارهای اروپایی به زیبایی هر چه تمام‌تر تزیین شده‌است. در نمای خارجی بنا، مجسمه‌های گچی وجود دارند که سردرها و نرده‌های گچی لبه بام را تزیین کرده‌اند.
بخشی از باغ در پیرامون کاخ دارای یک طرح منظم و محصور بوده و با نرده‌های چدنی از سایر قسمت‌های باغ جدا می‌شود. در قسمت غربی کاخ باغچه جوق، حوض بیضی شکلی دیده می‌شود و در بخش‌هایی از باغ نیز نشانه‌هایی از کف‌سازی سنگی به چشم می‌خورد. همچنین استخر بزرگی در باغ وجود دارد که جوی آبی از آن سرچشمه می‌گیرد و به سمت بخش‌های مختلف باغ جریان می‌یابد و منظره دل‌انگیزی نیز دارد.
معماری و تجهیزات > مشخصات داخلی

در طبقه اول آن سالن ناهارخوری وجود دارد که اتاق سبز نیز نامیده می‌شود. نکته جالب، سقف این سالن است که در نیمی از آن می‌توان نقاشی‌های مربوط به سفره ایرانی و مردان ایرانی را تماشا کرد و در نیمه دیگر، غذاهای اروپایی و مردان و زنان فرنگی به زیبایی تصویر شده‌اند.
بخش دیگری از بنا که به سالن ناهارخوری نیز متصل است، سالن انتظار و محل پذیرش ملاقات‌های رسمی است. یکی از زیباترین بخش‌های داخلی این کاخ، حوضخانه یا تالار آیینه آن است که در واقع محل برگزاری مراسم‌ها و جشن‌های مختلف بوده‌است. این بخش با آیینه کاری‌های موجود در دیوارها که تصویر را انعکاس می‌دهد و فواره آب واقع در وسط آن که صدای دلنشین آب آن گوش‌ها را نوازش می‌دهد، طراحی بسیار چشم‌نواز و هنرمندانه‌ای را دارد.
از طریق راه‌پله‌های موجود در دو طرف بنا می‌توان به بخش‌های دیگر کاخ همچون اتاق خواب، دفتر کار و شاه‌نشین‌ها دسترسی پیدا کرد. در این راه‌پله‌ها نیز مجسمه‌های سنگی زیبایی به چشم می‌خورند. در سراسر طبقه دوم می‌توانید مبل‌ها، میزها و کمدهایی را مشاهده کنید که توسط هنرمندان مختلف خارجی ساخته شده‌اند.
معماری و تجهیزات > وسایل و اثاثیه

این اشیا در هر دو طبقه اول و دوم ساختمان به چشم می‌خورند. انواع مبل‌ها، صندلی‌های لوکس از جنس چوب‌های نی و خیزران و با تزیینات برنزی و رویه مخمل که توسط کشورهای لهستان، فرانسه، اتریش و روسیه ساخته شده‌اند، مهم‌ترین آثار این موزه هستند.
ثبت در فهرست آثار ملی

کاخ موزه باغچه جوق به عنوان یکی از ارزشمندترین و باشکوه‌ترین آثار تاریخی بر جای مانده در استان آذربایجان غربی در تاریخ ۱۱ تیر سال ۱۳۷۵ هجری شمسی با شماره ثبت ۱۷۳۹ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
نگارخانه

اتاق خواب سردار ماکو. کاخ باغچه‌جوق
نقاشی نهار به سبک غربی- سقف کاخ باغچه‌جوق
از تندیس‌های درون کاخ
کاتسیارینا هالکینا

کاتسیارینا هالکینا (به انگلیسی: Katsiaryna Halkina) ژیمناست زادهٔ ۲۵ فوریهٔ ۱۹۹۷ میلادی اهل کشور بلاروس است.
سازمان تحقیقات شتاب‌دهنده انرژی بالا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
شکل‌گیری: ۱ آوریل ۱۹۹۷
ستاد: تسوکوبا، استان ایباراکی، ژاپن
Director General: Masanori Yamauchi
وابستگی: وزارت آموزش، فرهنگ، ورزش، علوم و فناوری
وبگاه: http://www.kek.jp/en/
سازمان تحقیقات شتاب‌دهنده انرژی بالا (高エネルギー加速器研究機構، Kō Enerugī Kasokuki Kenkyū Kikō)، (انگلیسی: KEK) یا (KEK)، یک سازمان ژاپنی است که هدف آن راه‌اندازی بزرگ‌ترین آزمایشگاه فیزیک ذرات است که در تسوکوبا در استان ایباراکی، در ژاپن قرار دارد. این سازمان در سال ۱۹۹۷ تأسیس شد. اصطلاح "KEK" برای اشاره به خود آزمایشگاه نیز استفاده می‌شود که تقریباً ۶۹۵ کارمند دارد. عملکرد اصلی KEK فراهم کردن شتاب‌دهنده‌های ذرات و سایر زیرساخت‌های مورد نیاز برای فیزیک انرژی بالا، علم مواد، زیست‌شناسی ساختاری، علم پرتو، علوم محاسباتی، تبدیل هسته‌ای و غیره است. آزمایش‌های بسیاری در KEK توسط همکاری‌های داخلی و بین‌المللی که از آنها استفاده کرده‌اند ساخته شده است. ماکوتو کوبایاشی، استاد بازنشسته در KEK، به دلیل کارش در مورد نقض سی‌پی در سطح جهانی شناخته شده است و جایزه نوبل فیزیک ۲۰۰۸ را دریافت کرد.
ساتاوال

ساتاوال یک آب‌سنگ حلقوی جدا افتاده در جزایر کارولین است. همچنین ساتاوال خاوری‌ترین آبخوست ایالت یاپ در ایالات فدرال میکرونزی و نزدیک به ۷۰ کیلومتر (۴۳ مایل) در خاور لاموترک است. جمعیت آن ۵۰۰ نفر است که در مساحتی به اندازه ۱ کیلومتر مربع (۰٫۳۹ مایل مربع) زندگی می‌کنند.
| 0 | 1 |
| --- | --- |
fa (in English: Expected satiety): fa
جغرافیا: جغرافیا
مکان: اقیانوس آرام شمالی
مختصات: ۷°۲۱′۲۸″شمالی ۱۴۷°۰۲′۱۴″شرقی﻿ / ﻿۷٫۳۵۷۹°شمالی ۱۴۷٫۰۳۷۳°شرقی﻿ / 7.3579; 147.0373
مجمع‌الجزایر: جزایر کارولین
مجموع جزیره‌ها: ۱
مساحت: ۱٫۳ کیلومتر مربع (۰٫۵۰ مایل مربع)
بیشترین ارتفاع: ۲ متر (۷ پا)
کشور: کشور
ایالات فدرال میکرونزی: ایالات فدرال میکرونزی
جمعیت‌شناسی: جمعیت‌شناسی
جمعیت: ۵۰۰ (۲۰۰۰)
گروه‌های قومی: میکرونزی
جغرافیا

با پهنای ۰٫۸ کیلومتر (۰٫۵۰ مایل) درازای آبخوست ۲ کیلومتر (۱٫۲ مایل) از شمال خاور تا جنوب باختر است. ساتاوال در بالای یک آب‌سنگ مسطح با آبسنگ حاشیه‌ای باریک قرار دارد. مساحت کل خشکی آن ۱٫۳ کیلومتر مربع (۰٫۵۰ مایل مربع) است و از درخت نارگیل و درخت نان پر شده است. چون برای قایق‌های بزرگ، لنگرگاه وجود ندارد بازدیدکنندگان کمی به ساتاوال می‌روند. آب‌سنگ حلقوی پیاگیلو در ۷۱ کیلومتر (۴۴ مایل) شمال باختر، بخشی از منطقه شهرداری ساتاوال به شمار می‌آید.
فرهنگ

زبان بومی این آب‌سنگ حلقوی، زبان ساتاوالیایی است که یک زبان چوکیایی نزدیک به زبان ولئیایی است. جمعیت کل ساتاوال نزدیک به ۵۰۰ نفر است. با وجود قرار داشتن در ایالت یاپ، مردم ساتاوال پیوندهای نزدیک فرهنگی و زبانی با مردم ایالت چوک دارند.
زندگی مردم ساتاول از راه ماهی‌گیری و کشاورزی مانند نارگیل، میوه نان، و تارو می‌گذرد. آنان برای خواب، خانه‌های کوچکی از کاهگل می‌سازند و و از تنه درختان نان برای ساخت قایق استفاده می‌کنند. پایه مراسم فرهنگی، رقص و داستان‌سرائی است. نوشیدنی الکلی آنها شراب نخل است که "تیوبا" نام دارد و از دم کردن شیر نارگیل تخمیر شده بدست می‌آید.
تاریخ

در ۱۸۹۹ امپراتوری استعماری آلمان، بر همه آبخوست‌های جزایر کارولین ادعای مالکیت کرد. پس از جنگ جهانی اول، این آبخوست‌ها به کنترل امپراتوری استعماری ژاپن در آمدند. پس از جنگ جهانی دوم، ایالات متحده آمریکا کنترل این آبخوست‌ها را به عهده گرفت. از ۱۹۴۷ آب‌سنگ حلقوی ساتاوال به عنوان بخشی از قلمرو تراست جزایر اقیانوس آرام مدیریت شد و در ۱۹۷۹ بخشی از ایالات فدرال میکرونزی شد.
در ۱۹۹۴ کشتی باری «Oceanus» به دلیل چشم‌چرانی ناخدای آن از زنان بدون بالاتنه ساتاوال، از مسیر کشتی‌رانی اصلی منحرف شد. کشتی در نزدیکی آب‌سنگ مرجانی «وِنیمُنگ» به گل نشست. منبع اصلی خوراک ساکنان آبخوست و ۱۳،۰۰۰ متر مربع از آب‌سنگ مرجانی ویران شدند. شرکت بیمه کشتی باربری، ۲۰ میلیون دلار آمریکا به ساکنان ساتاوال خسارت پرداخت کرد.
ساتاوال
موقعیت آب‌سنگ حلقوی ساتاوال در اقیانوس آرام
ناوبران خبره

ساکنان آب‌سنگ حلقویِ ساتاوال برای روش‌های ناوبری سنتی خود بدون بهره‌گیری از ابزار و تنها بر پایه دانش ستاره‌شناسی و دریایی خود شناخته می‌شوند. با وجود جمعیت اندک، مردم ساتاوال بر پایه سنت‌های خود، کانو و ناوبران خبره بسیاری را پرورش داده‌اند.
هلویی

| هلویی | هلویی |
| --- | --- |
 :  
     مختصات رنگ:      مختصات رنگ
رنگ‌های وب: #FFE5B4
منبع: Maerz and Paul
ISCC–NBS descriptor: Pale yellow
هلویی رنگی که به دلیل رنگ کم‌رنگ گوشت داخلی میوه هلو نامگذاری شده‌است. مانند رنگ زردآلو، رنگ هلویی نیز کم‌رنگ‌تر از اکثر میوه‌های واقعی هلو است و به نظر می‌رسد (مانند رنگ زردآلو) در درجه اول برای ایجاد یک پالت رنگی پاستلی برای طراحی داخلی فرموله شده‌است.
رنگ هلویی تقریباً به رنگ گوشت داخلی آن نوع هلو معروف به هلو سفید است.
هلو (تولید "توت") - آبرنگ ۱۸۹۵
نخستین استفاده ثبت‌شده از هلویی به عنوان نام رنگ در انگلیسی در سال ۱۵۸۸ بود.
گوشت میوه هلو بسته به نوع هلو می‌تواند به رنگ هلویی یا کم‌رنگ‌تر یا مانند اینجا زرد-نارنجی‌تر باشد.
اس‌اس سامرزبی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پیشینه: پیشینه
مالک: 
تکمیل ساخت::  ۱۹۳۰
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
گنجایش::  ۵٬۱۷۰ GRT
درازا::  ۴۲۱٫۲ فوت (۱۲۸٫۴ متر)
پهنا::  ۵۴٫۲ فوت (۱۶٫۵ متر)
آبخور::  ۲۴ فوت ۶ ۳⁄۴ اینچ (۷٫۴۹ متر)
عمق::  ۲۷٫۲ فوت (۸٫۳ متر)
اس‌اس سمرسبی (به انگلیسی: SS Somersby) یک زیردریایی بود که طول آن ۴۲۱٫۲ فوت (۱۲۸٫۴ متر) بود. این زیردریایی در سال ۱۹۳۰ ساخته شد.
نوچه، ویکوپیسانو

| نوچه، ویکوپیسانو | نوچه، ویکوپیسانو |
| --- | --- |
Frazione: Frazione
نوچه، ویکوپیسانوموقعیت نوچه، ویکوپیسانو در ایتالیا: نوچه، ویکوپیسانوموقعیت نوچه، ویکوپیسانو در ایتالیا
مختصات: ۴۳°۴۱′۲۶″ شمالی ۱۰°۳۱′۵۹″ شرقی﻿ / ﻿۴۳٫۶۹۰۵۶°شمالی ۱۰٫۵۳۳۰۶°شرقی﻿ / 43.69056; 10.53306: مختصات: ۴۳°۴۱′۲۶″ شمالی ۱۰°۳۱′۵۹″ شرقی﻿ / ﻿۴۳٫۶۹۰۵۶°شمالی ۱۰٫۵۳۳۰۶°شرقی﻿ / 43.69056; 10.53306
کشور:  ایتالیا
ناحیه:  توسکانی
استان: استان پیزا (PI)
کومونه: ویکوپیسانو
ارتفاع: ۹ متر (۳۰ فوت)
جمعیت (۲۰۰۱): جمعیت (۲۰۰۱)
 • کل: ۷۷
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (CEST)
کدپستی: ۵۶۰۱۰
کد تلفن: (+۳۹) ۰۵۰
نوچه (به ایتالیایی: Noce) یک روستا در ایتالیا است که در ویکوپیسانو واقع شده‌است. نوچه ۷۷ نفر جمعیت دارد و ۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
هاستانه-عدلیه (متروی استانبول)

هاستانه-عدلیه (انگلیسی: Hastane—Adliye)) یکی از ایستگاه‌های خط ام۴ متروی استانبول است.
این ایستگاه که در منطقه کارتال قرار دارد در سال ۲۰۱۲ تأسیس شده‌است.
کارلوس اوکئندو

کارلوس اوکئندو (اسپانیایی: Carlos Oquendo‎؛ زادهٔ ۱۶ نوامبر ۱۹۸۷) دوچرخه‌سوار اهل کلمبیا است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
حق رأی زنان در بریتانیا

پوستر اتحادیه سیاسی اجتماعی زنان توسط هیلدا دالاس، ۱۹۰۹.
بنیانگذاران WSPU انی کنی و کریستابل پنکهرست
حق رأی زنان در بریتانیا (انگلیسی: Women's suffrage in the United Kingdom) در سال‌های ۱۹۱۸ و ۱۹۲۸ به زنان در بریتانیا داده شد. این حق توسط جنبش مبارزه برای حق رأی زنان در بریتانیا از طریق مصوبات پارلمان در سال‌های ۱۹۱۸ و ۱۹۲۸ به موفقیت رسید. این جنبش در دوران ویکتوریا تبدیل به یک جنبش ملی شد. زنان تا قبل از قانون اصلاحات ۱۸۳۲ و قانون شرکت‌های شهرداری ۱۸۳۵ به صراحت از رأی‌دهی در بریتانیا منع نشده بودند. در سال ۱۸۷۲ مبارزه برای حق رأی زنان با تشکیل انجمن ملی حق رأی زنان و بعداً اتحادیه ملی جوامع حق رأی زنان (NUWSS) با نفوذتر تبدیل به یک جنبش ملی شد. و همچنین در انگلستان، جنبش‌های حق رأی زنان در ولز، اسکاتلند و سایر بخش‌های بریتانیا شتاب بیشتری گرفت. این جنبش‌ها تا سال ۱۹۰۶ افکار جامعه را به نفع حق رأی زنان تغییر داد. در این مرحله بود که کارزار مبارزاتی با تشکیل اتحادیه اجتماعی و سیاسی زنان (WSPU) آغاز شد.
وقوع جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ منجر به تعلیق سیاست‌های حزبی، از جمله مبارزات انتخاباتی مبارزاتی شد. لابی گری بی سر و صدا انجام شد. در سال ۱۹۱۸، یک دولت ائتلافی قانون نمایندگی مردم در سال ۱۹۱۸ را تصویب کرد که به همه مردان بالای ۲۱ سال و همچنین زنان بالای ۳۰ سال که حداقل شرایط مالکیت را داشتند، از حق رأی برخوردار شدند. این اقدام اولین قدمی بود که تقریباً همه مردان بالغ را در سیستم سیاسی شامل می‌شد و شروعی برای حضور زنان کرد. در سال ۱۹۲۸ دولت محافظه کار قانون ۱۹۲۸ نماینده مردم (Equal Franchise) را تصویب کرد که حق امتیاز را برای همه افراد اعم از زن و مرد بالای ۲۱ سال یکسان می‌دانست.
زمینه

تا زمانی که قانون اصلاحات بزرگ سال ۱۸۳۲ «شرایط افراد رأی‌دهنده» را مشخص کرد، تعداد کمی از زنان می‌توانستند از طریق مالکیت در انتخابات پارلمانی رأی دهند، اگرچه این امر نادر بود. در انتخابات دولت محلی، زنان حق رأی را بر اساس قانون شرکت‌های شهرداری ۱۸۳۵ از دست دادند. در قانون حق رأی شهرداری ۱۸۶۹ زنان مجرد حق رأی دریافت کردند. این حق در قانون دولت محلی ۱۸۹۴ تأیید شد و شامل برخی از زنان متأهل شد که بیش از ۷۲۹۰۰۰ زن واجد شرایط رأی‌دادن در انتخابات محلی در انگلستان و ولز شدند. تا سال ۱۹۰۰، بیش از ۱ میلیون زن برای رأی‌دهی در انتخابات دولت محلی در انگلستان ثبت نام کردند.
در مجموعه منحصربه‌فرد نظرسنجی‌های مرزی که از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۶ بر اساس قانون کلیسای ولز در سال ۱۹۱۴ انجام شد، زنان نیز با همان شرایطی که مردان (یعنی همه ساکنان محله بالای ۲۱ سال) در حق رأی قرار گرفتند. این جلسات برای تعیین اینکه آیا ساکنان محله‌هایی که در مرز سیاسی بین انگلستان و ولز قرار دارند. قانون کلیسای ولز در سال ۱۹۱۴، کمیسران کلیسای ولز را موظف کرده بود که نظرات «کلیسایان» را مشخص کنند، و آنها تصمیم گرفتند «به همه افراد ۲۱ ساله یا بیشتر، اعم از مرد یا زن، اجازه دهند که صدای خود را داشته باشند».
هم قبل و هم بعد از قانون اصلاحات ۱۸۳۲ عده ای طرفدار این بودند که زنان باید در انتخابات پارلمانی حق رأی داشته باشند. پس از تصویب قانون اصلاحات، هنری هانت نماینده مجلس استدلال کرد که هر زنی که مجرد، مالیات دهنده و دارای اموال کافی است باید اجازه رأی‌دهی داشته باشد. یکی از این زنان ثروتمند، مری اسمیت، در این سخنرانی به عنوان مثال مورد معرفی قرار گرفت.
شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد ویلیام لاوت، یکی از نویسندگان منشور خلق، مایل بود حق رأی زنان را به عنوان یکی از خواسته‌های کمپین درج کند، اما به این دلیل که اجرای منشور را به تأخیر می‌اندازد، این کار را نکرد. در این زمان بیشتر زنان آرزویی برای کسب رأی نداشتند. یک کتاب نظرسنجی از سال ۱۸۴۳ وجود دارد که به وضوح نام ۳۰ زن را در میان کسانی که رأی داده‌اند نشان می‌دهد. این زنان نقش فعالی در انتخابات داشتند. در فهرست، ثروتمندترین رأی‌دهندگان زن، گریس براون. با توجه به نرخ‌های بالایی که او پرداخت کرد، گریس براون مستحق چهار رأی بود.
لیلی ماکسول در سال ۱۸۶۷ پس از قانون اصلاحات بزرگ در سال ۱۸۳۲ رأی برجسته‌ای در بریتانیا به صندوق انداخت مکسول، صاحب مغازه، شرایط ملکی را داشت که در غیر این صورت اگر مرد بود، واجد شرایط رأی دادن بود. به اشتباه، نام او به ثبت نام انتخابات اضافه شده بود و بر این اساس او موفق شد در یک انتخابات میان‌دوره‌ای رأی دهد - رأی او بعداً توسط دادگاه دعاوی مشترک غیرقانونی اعلام شد.
فشار بیرونی برای حق رأی زنان در این زمان توسط مسائل فمینیستی به‌طور کلی کاهش یافت. حقوق زنان در دهه ۱۸۵۰ به‌طور فزاینده ای برجسته می‌شد، زیرا برخی از زنان در حوزه‌های اجتماعی بالاتر از اطاعت از نقش‌های جنسیتی که به آنها دیکته شده بود خودداری می‌کردند. اهداف فمینیستی در این زمان شامل حق شکایت از شوهر سابق پس از طلاق که در سال ۱۸۵۷ به دست آمد و حق زنان متأهل برای داشتن دارایی که به‌طور کامل در سال ۱۸۸۲ پس از برخی امتیازات توسط دولت در سال ۱۸۷۰ به دست آمد بود.
موضوع اصلاحات پارلمانی پس از ۱۸۴۸ کاهش یافت و تنها با انتخاب جان استوارت میل در سال ۱۸۶۵ دوباره مطرح شد. او با نشان دادن حمایت مستقیم از حق رأی زنان در سمت خود ایستاد و در آستانه دومین قانون اصلاحات نماینده مجلس بود.
گروه‌های نخستین

در همان سالی که جان استوارت میل انتخاب شد (۱۸۶۵)، انجمن بحث زنان اول، انجمن کنزینگتون، تشکیل شد که در مورد اینکه آیا زنان باید در امور عمومی مشارکت داشته باشند یا خیر. اگرچه انجمنی برای حق رأی پیشنهاد شد، اما به این دلیل که ممکن است توسط افراط‌گرایان تصرف شود، رد شد.
زنان در نقش‌های برجسته

املین پنکهرست یکی از چهره‌های کلیدی بود که پوشش رسانه ای شدیدی از جنبش حق رأی زنان به دست آورد. پنکهورست، در کنار دو دخترش کریستابل و سیلویا، اتحادیه اجتماعی و سیاسی زنان را تأسیس و رهبری کرد، سازمانی که بر اقدام مستقیم برای کسب رأی متمرکز بود. همسرش ریچارد پنکهورست نیز از ایده‌های حق رأی زنان حمایت می‌کرد. او نویسنده اولین لایحه حق رأی زنان بریتانیایی و قوانین مالکیت زنان متأهل در سال‌های ۱۸۷۰ و ۱۸۸۲ بود. پس از مرگ شوهرش، املین تصمیم گرفت به خط مقدم نبرد حق رأی برود. او به همراه دو دخترش کریستابل پنکهرست و سیلویا پنکهرست به اتحادیه ملی انجمن‌های حق رأی زنان (NUWSS) پیوست. املین با تجربه خود در این سازمان، اتحادیه حق رأی زنان را در سال ۱۸۸۹ و اتحادیه اجتماعی و سیاسی زنان (WSPU) را در سال ۱۹۰۳ تأسیس کرد
WSPU که از سال‌ها عدم فعالیت دولت و وعده‌های دروغین ناامید شده بود، موضعی ستیزه جویانه اتخاذ کرد که آنقدر تأثیرگذار بود که بعداً به مبارزات حق رأی در سراسر جهان، به ویژه توسط آلیس پل در ایالات متحده وارد شد. پس از سال‌ها مبارزه و ناملایمات، سرانجام زنان حق رأی به دست آوردند، اما املین اندکی پس از آن درگذشت.
یکی دیگر از چهره‌های کلیدی میلیسنت فاوست بود. او رویکردی مسالمت آمیز به مسائل ارائه شده به سازمان‌ها و راه‌های رساندن امتیاز به جامعه داشت. او از قانون دارایی زنان متأهل حمایت کرد. دو رویداد او را تحت تأثیر قرار داد تا بیشتر درگیر شود: مرگ شوهرش و تقسیم جنبش حق رأی بر سر موضوع وابستگی به احزاب سیاسی. میلیسنت، که از مستقل ماندن از احزاب سیاسی حمایت می‌کرد، اطمینان حاصل کرد که بخش‌های جدا شده با هم متحد شوند تا با همکاری یکدیگر قوی تر شوند. به دلیل اقداماتش، او رئیس NUWSS شد.
در سال‌های ۱۹۱۰–۱۹۱۲، او از لایحه‌ای برای اعطای حق رأی به زنان مجرد و بیوه یک خانواده حمایت کرد. او با حمایت از بریتانیا در جنگ جهانی اول، فکر می‌کرد که زنان به عنوان بخشی برجسته از اروپا به رسمیت شناخته می‌شوند و مستحق حقوق اولیه مانند رأی هستند. میلیسنت فاوست از خانواده ای رادیکال بود. خواهر او الیزابت گرت اندرسون پزشک و فمینیست انگلیسی و اولین زنی بود که مدرک پزشکی در بریتانیا کسب کرد. الیزابت در سال ۱۹۰۸ به عنوان شهردار آلدبورگ انتخاب شد و برای حق رأی سخنرانی کرد.
هراچیا پوغوسیان

هراچیا بوغوسیان (ارمنی: Հրաչյա Պողոսյան زاده ۵ مارس ۱۹۹۹) کشتی‌گیر رشته فرنگی اهل ارمنستان است که در مجموع در مسابقات قهرمانی کشتی زیر ۲۳ سال اروپا برنده ۱ مدال طلا و در مسابقات قهرمانی کشتی زیر ۲۳ سال جهان برنده ۱ مدال برنز و در مسابقات قهرمانی کشتی جوانان اروپا برنده ۱ مدال برنز شد.
https://en.wikipedia.org/wiki/2024_European_Wrestling_Championships_%E2%80%93_Men%27s_Greco-Roman_63_kg
یادداشت

↑  Wladyslaw Pytlasinski Cup
هلپت

| هلپت   | هلپت   |
| --- | --- |
Ortsteil  of ولدگک: Ortsteil  of ولدگک
کشور: آلمان
ایالت: مکلنبورگ-فورپومرن
ناحیه: Mecklenburgische Seenplatte
شهر: ولدگک
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۲٫۳۷ کیلومتر مربع (۸٫۶۴ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۲۰ متر (۳۹۰ فوت)
جمعیت (2012-12-31): جمعیت (2012-12-31)
 • کل: ۳۵۰
 • تراکم: ۱۶/کیلومتر مربع (۴۱/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: 17349
کدهای شماره‌گیری: 03967
پلاک خودرو: MST
وبگاه: www.helpt.de.vu
هلپت (به آلمانی: Helpt) یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در ولدگک واقع شده‌است. هلپت ۳۵۰ نفر جمعیت دارد.
نوچیو برتونه

جوزپه برتونه (به انگلیسی: Giuseppe Bertone) که «نوچیو» نیز نامیده می‌شود (۴ ژوئیه ۱۹۱۴، در تورین – ۲۶ فوریه ۱۹۹۷، در تورین) یک طراح و سازنده خودرو بود. او پس از جنگ جهانی دوم، کاروتزریا برتونه را از پدرش، جیووانی، تصاحب کرد، و تجارت کوچک را به یک ساختمان اتومبیل و طراحی نیروگاه توسعه داد. پس از مسابقات فیات، OSCA، مازراتی و فراری، برتونه به سمت ساخت و ساز رفت و با ساخت نخستین خودروی خود، سری ۲۰۰ ام‌جی، در نمایشگاه موتور تورین ۱۹۵۲ موافقت کرد. او در آن سال در نمایشگاه اتومبیل پاریس با یک کانسپت آبارث توجهات را به خود جلب کرد و برای طراحی جایگزین آلفارومئو دیسکو ولانته انتخاب شد. این خودروهای به اصطلاح بی‌ای‌تی (Berlina Aerodinamica Tecnica) از شاسی آلفارومئو ۱۹۰۰ اسپرینت استفاده می‌کردند. برتونه همچنین مسئول طراحی سری اسکوترهای معروف Lambretta GP/DL و سری اسکوترهای Luna است.
نوچیو برتونه با فراری ۱۹۶۲ ۲۵۰ جی‌تی SWB برتونه طراحی شده توسط جورجتو جوجارو
نوچیو برتونه با Fiat Dino 1967 (همچنین توسط جورجتو جوجارو)
دو سال بعد در تورین، برتونه کانسپت استورم زد را بر پایه شاسی دوج در کنار آخرین کانسپت بی‌ای‌تی خود و نمونه اولیه آلفارومئو جولیتا اسپرینت معرفی کرد که محصول اصلی این شرکت برای سال‌های آینده خواهد بود. برتونه در سال ۱۹۶۰ بیش از ۳۱۰۰۰ بدنه از جمله فیات ۸۵۰ اسپایدر، فیات دینوس، کوپه سیمکا 1200S، آلفارومئو مونترال و لامبورگینی ساخت. صدمین طرح او یک فورد موستانگ ویژه بود که در نمایشگاه خودروی نیویورک در سال ۱۹۶۵ معرفی شد و توسط اتوموبیل کوارترلی سفارش داده شد. از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۹ فیات X1/9 ساخته شد.
برتونه فلسفه خود را هنگام معرفی فیات ۸۵۰ خلاصه کرد:
طراحی‌های فراری برتونه یک حرکت رادیکال برای آن شرکت بود و خشم رقیب پینینفارینا را برانگیخت. دو کوپه ۲۵۰جی‌تی او تنها پیشگویی از ۳۰۸جی‌تی۴ بحث‌برانگیز دهه ۱۹۷۰ بودند.
او در سال ۲۰۰۶ به تالار مشاهیر خودرو و تالار مشاهیر خودرو اروپا راه یافت. او با لیلی ازدواج کرد و دو دختر داشت.
سندرم رامسی هانت

سندرم رامسی هانت به سه سندرم مختلف عصبی گفته می‌شود:

۱.سندرم رامسی هانت نوع یک: که سندرم مخچه رامسی هانت نیز نامیده می‌شود، یک شکل نادر از فساد مخچه که شامل آتاکسی پیشرونده، لرزش و زوال عقل است.

۲.سندرم رامسی هانت نوع دو: فعال شدن مجدد هرپس زوستر است که موجب ضایعات نرون‌های پایین‌تر از عصب صورت، ناشنوایی، سرگیجه و درد می‌باشد.در این بیماری سه گانهٔ فلج همان طرف صورت، درد گوش و تاول در صورت یا در گوش از علائم رایج است.

۳. سندرم رامسی هانت نوع سه: یک بیماری کمتر اشاره شده است که یک پلی‌نوریت شغلی می‌باشد. همچنین به نام‌های بیماری هانت یا فلج صنعتگر نیز معروف است.
خصوصی‌سازی در دادگستری کیفری

خصوصی‌سازی در دادگستری کیفری به انتقال به مالکیت و کنترل خصوصی خدمات دادگستری کیفری لازم الاجرا است.
این لفظ اغلب برای اشاره به پیمانکاری خدماتی ست که امروزه به وفور در بسیاری از کشورها رخ می‌دهد؛ مثلاً، به شکل خدمات مختلف زندان که به تدریج از سوی عرضه کننده‌های خصوصی اتفاق می‌افتد. گرچه در شدید ترین وجه آن؛ خصوصی سازی مستلزم کنترل بخش خصوصی بر تمامی تصمیمات در خصوص استفاده از منابع تخصیص یافته به حفاظت از اشخاص و مالکیت است.
بسیاری از خدمات دادگستری کیفری به این دلیل خصوصی می‌شوند که دولت ابزار انجام آنها را ندارد.
سد شیبویا

سد در شهرستان بادونگ
| سد شیبویا | سد شیبویا |
| --- | --- |
موقعیت سد شیبویا در چین: موقعیت سد شیبویا در چین
محل: شهرستان بادونگ
مختصات: ۳۰°۲۶′۱۸″شمالی ۱۱۰°۲۰′۱۶″شرقی﻿ / ﻿۳۰٫۴۳۸۴°شمالی ۱۱۰٫۳۳۷۷°شرقی﻿ / 30.4384; 110.3377
آغاز ساخت: ۲۰۰۲
گشایش: ۲۰۰۸
هزینه ساخت: دلار آمریکا1.5 billion
گرداننده(گان): Hubei Qingjiang Hydroelectric Development
سد و سرریزها: سد و سرریزها
بر روی رود: Qingjiang River
بلندی: ۲۳۳ متر (۷۶۴ فوت)
طول تاج: ۶۶۰ متر (۲٬۱۷۰ فوت)
گنجایش سرریز: ۱۶٬۳۰۰ متر مکعب بر ثانیه (۵۸۰٬۰۰۰ فوت مکعب بر ثانیه)
مخزن: مخزن
نام مخزن: Shuibuya Reservoir
حجم کل مخزن: ۴٬۵۸۰٬۰۰۰٬۰۰۰ متر مکعب (۳٬۷۱۰٬۰۰۰ جریب فوت)
حوضه آبریز: ۱۰٬۸۶۰ کیلومتر مربع (۴٬۱۹۰ مایل مربع)
نیروگاه: نیروگاه
تاریخ راه‌اندازی: ۲۰۰۷–۲۰۰۸
گونه: Conventional
توربین‌ها: ۴ × ۴۶۰ وات توربین فرانسیس
گنجایش اسمی: ۱٬۸۴۰ وات
خالص تولید سالانه: ۳٬۹۸۵ کیلووات ساعت
سد شیبویا (به لاتین: Shuibuya Dam) یک سد خاکی و نیروگاه برقابی در چین است که در هوبئی واقع شده‌است.
کارلوس اگیلرا (بازیکن فوتبال اسپانیا)

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Juan Carlos Aguilera Martín
زادروز:  ۲۲ مهٔ ۱۹۶۹ ‏(۵۵ سال)
زادگاه:  مادرید
قد:  1.74m
پست:  مدافع
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  San Cristóbal
:  باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۸۷–۱۹۸۸ |  باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید بی |  ۲۹ |  (۱۱) |
| ۱۹۸۸–۱۹۹۳ |  باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید |  ۹۶ |  (۷) |
| ۱۹۹۳–۱۹۹۶ |  باشگاه ورزشی تنریف |  ۸۸ |  (۶) |
| ۱۹۹۶–۲۰۰۵ |  باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید |  ۲۶۹ |  (۲۲) |
| مجموع |   |  ۴۸۲ |  (۴۶) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۸۹–۱۹۹۰ |  تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اسپانیا |  ۵ |  (۰) |
| ۱۹۹۷–۱۹۹۸ |  تیم ملی فوتبال اسپانیا |  ۷ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
کارلوس اگیلرا (انگلیسی: Carlos Aguilera؛ زادهٔ ۲۲ مهٔ ۱۹۶۹) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید، باشگاه ورزشی تنریف، و باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید بی اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اسپانیا و اسپانیا بازی کرده‌است.
سسنا سایتیشن کلمبوس

هواگرد سسنا سایتیشن کلمبوس
سسنا سایتیشن کلمبوس (به انگلیسی: Cessna Citation Columbus) یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ سسنا در کشور ایالات متحده آمریکا است .
هانیبال سهستد

| هانیبال سهستد | هانیبال سهستد |
| --- | --- |
نخست وزیر دانمارک: نخست وزیر دانمارک
دوره مسئولیت 27 April 1900 – 24 July 1901: دوره مسئولیت 27 April 1900 – 24 July 1901
پادشاه: کریستیان نهم دانمارک
پس از: هوگو اگمونت هورینگ
پیش از: یوهان هنریک دنتزر
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۶ نوامبر ۱۸۴۲ Gudme، فونن، Denmark
درگذشته: ۱۹ سپتامبر ۱۹۲۴ Gudme، فونن، Denmark
حزب سیاسی: Højre
هانیبال سهستد (انگلیسی: Hannibal Sehested؛ ۱۶ نوامبر ۱۸۴۲ – ۱۹ سپتامبر ۱۹۲۴) یک سیاست‌مدار، و دیپلمات اهل دانمارک بود.
کریستوفر شای

کریستوفر شای (انگلیسی: Christopher Shy؛ زادهٔ) که با نام مستعار «رونین» نیز شناخته می‌شود، هنرمند و طراح اهل ایالات متحده آمریکا است.