کول کردن (دسترسی اینترنت)
جلوگیری

صاحب هر اتصال بی سیم این توانایی را دارد که با استفاده از ابزارات امنیتی LAN بی سیم، جلوی دسترسی افرادی که با استفاده از پیگی‌ بک هدف سوءاستفاده از شبکه دارند را بگیرد. البته که همه مالکان این کار را انجام نمی دهند و صد البته که بعضی اقدامات امنیتی موثرتر از سایرین هستند. همانطور که در مبحث امنیت فیزیکی مطرح است، هر تصمیم گرفته شده در امنیت شبکه به مواردی مانند، ارزش چیزی که از آن محافظت می‌شود، احتمال اینکه شخصی یا اشخاصی سعی کنند به آن دسترسی غیرمجاز داشته باشند و مهم‌تر از بقیه هزینه‌ایی که مالک برای برقراری امنیت باید پرداخت کند. در مواردی هزینه سرسام‌آوری که محافظ کردن شبکه به همراه خود دارد، ارزش انجام آن را از نظر مالی ندارد. کاربری که صرفاً نگران دسترسی مردم عادی به شبکه خود است، طبعاً هزینه کمتری نسبت به کسی که نگران دزدی اسرار ارزشمند خود در برابر افراد باتجربه و اهل مطالعه است، پرداخت می‌کند. اپراتورهای شبکه که دانش فنی بیشتری از امنیت آن دارند می‌توانند از بین سیر متفاوتی از اقدامات امنیتی برای محدود کردن دسترسی به شبکه بی سیم خود، یک یا چندین مورد را انتخاب کنند، از جمله
علاقه‌مندان، متخصصان کامپیوتر و دیگران می‌توانند محرمانگی معادل سیمی (WEP) را برای بسیاری از نقاط دسترسی بدون راه‌اندازی دست‌وپاگیر اعمال کنند، اما در عمل امنیت کمی را در برابر Piggybackers ارائه می‌دهد. از نظر رمزنگاری بسیار ضعیف است، بنابراین یک کلید دسترسی به راحتی می تواند شکسته شود. استفاده از آن اغلب به نفع سایر اقدامات امنیتی قوی‌تر منع می‌شود، اما بسیاری از کاربران احساس می‌کنند که هر اقدام امنیتی بهتر از هیچی است. در عمل، این ممکن است به سادگی این باشد که شبکه های غیر WEP نزدیک، اهداف قابل دسترس تری هستند. WEP گاهی اوقات به عنوان عامل کاهش سرعت ترافیک شبکه شناخته می شود به این معنا که پیاده سازی WEP باعث می‌شود بسته های اضافی در سراسر شبکه منتقل شوند. برخی ادعا می کنند که «محرمانگی معادل سیمی»نام اشتباهی است، اما به طور کلی مناسب است زیرا شبکه های سیمی نیز امنیت خاصی ندارند.
دسترسی محافظت شده وای-فای (WPA) و همچنین WPA2 و EAP از WEP ایمن تر هستند. تا ماه مه 2013، 44.3 درصد از کل شبکه های بی سیم بررسی شده توسط WiGLE از WPA یا WPA2 استفاده می کردند.
احراز هویت آدرس MAC در ترکیب با تنظیمات سرور DHCP اختیاری به کاربر این امکان را می دهد که یک لیست "آدرس MAC مجاز" را تنظیم کند. تحت این نوع امنیت، نقطه دسترسی فقط به رایانه هایی که آدرس MAC آنها در لیست است، یک آدرس IP می دهد. بنابراین، مدیر شبکه آدرس های MAC معتبر را از هر یک از مشتریان بالقوه در شبکه خود دریافت می کند. از معایب این روش می توان به تنظیمات اضافی اشاره کرد. این روش از استراق سمع ترافیک ارسال شده از طریق هوا جلوگیری نمی کند (هیچ رمزگذاری وجود ندارد). روش‌های شکست این نوع امنیت عبارتند از جعل آدرس MAC که به موجب آن ترافیک شبکه مشاهده می‌شود، MAC‌های معتبر جمع‌آوری می‌شوند و سپس برای دریافت اجاره‌نامه DHCP استفاده می‌شوند. همچنین اگر اطلاعات کافی در مورد شبکه (شاید از ترافیک مشاهده شده شبکه) شناخته شده باشد، اغلب می توان IP را برای رایانه به صورت دستی، بدون توجه به DHCP، تنظیک کرد.
امنیت IP (IPsec) می تواند برای رمزگذاری ترافیک بین گره های شبکه و کاهش یا حذف مقدار اطلاعات متنی ساده که از طریق هوا منتقل می شود، استفاده شود. این روش امنیتی به نگرانی های مربوط به حریم خصوصی کاربران بی سیم می پردازد، زیرا مشاهده فعالیت های بی سیم آنها بسیار دشوارتر می‌شود. سختی راه اندازی IPsec به مارک استفاده شده دستگاه نقطه دسترسی مورد استفاده مربوط می‌شود. برخی از نقاط دسترسی ممکن است اصلاً IPsec را ارائه ندهند، در حالی که برخی دیگر ممکن است قبل از در دسترس بودن گزینه های IPsec به به روز رسانی سیستم عامل نیاز داشته باشند. روش‌های شکست دادن این نوع امنیت از نظر محاسباتی پیچیده هستند تا جایی که فقط با استفاده از سخت‌افزارهای مخصوص امکان‌پذیر هستند، یا برای به دست آوردن اطلاعات (کلیدها و غیره) زیرساخت IPsec به مهندسی اجتماعی متکی هستند.
راه‌اندازی روش‌های VPN مانند حالت تونل IPSec یا OpenVPN ممکن است دشوار باشد، اما اغلب انعطاف‌پذیرترین و قابل گسترش‌ترین امنیت را ارائه می‌کنند و به همین دلیل برای شبکه‌های بزرگ‌تر با کاربران زیادی توصیه می‌شوند.
از سیستم‌های تشخیص نفوذ بی‌سیم می‌توان برای تشخیص وجود نقاط دسترسی سرکش که شبکه را در معرض نقض‌های امنیتی قرار می‌دهند، استفاده کرد. چنین سیستم هایی به ویژه برای سازمان‌های بزرگ با تعداد زیادی کارمند استفاده می‌شود.
Honeypot شامل راه اندازی یک سرور مخصوص در یک شبکه است تا ببیند چه کسی می آید و در نقطه دسترسی باز کاری انجام می‌دهد.
غیرفعال کردن پخش SSID در گذشته توسط متخصصان به عنوان یک اقدام امنیتی توصیه میشده است، اگرچه که تنها به صورت سطحی شبکه ها را پنهان می کند. آدرس‌های MAC روترها همچنان در این روش پخش می‌شوند و می‌توان با استفاده از ابزارهای ویژه آن را شناسایی کرد. اما بدتر از آن، دستگاهی که یک بار هم به یک SSID مخفی وصل بشود، درخواست‌های کاوشگر را برای این SSID به طور مداوم ارسال می‌کند و در برابر حمله Evil Twin آسیب‌پذیر است. پس بنا بر موارد گفته شده این عمل دیگر به عنوان یک اقدام امنیتی موثر،‌ شناخته نمی‌شود.