stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
خودکشی در نیروهای نظامی
میزان شیوع و وقوع > خودکشی در کادر نظامی درحال خدمت

در کشورهایی که داده‌هایی جمع‌آوری شده بود، میزان خودکشی در میان کارکنان نیروهای مسلح به‌طور گسترده‌ای متفاوت است. جدول زیر نرخ‌های خودکشی پرسنل مرد در نیروهای مسلح عادی (یعنی بدون احتساب نیروهای ذخیره نظامی) چهار کشور را با مقایسه با جمعیت عمومی را نشان می‌دهد.
|  | محدوده زمانی | نرخ خام در هر ۱۰۰/۰۰۰ | خطر نسبت به جمعیت عمومی |
| --- | --- | --- | --- |
| استرالیا | ۲۰۰۲–۲۰۱۹ | ۱۱ | -۵۱٪ |
| کانادا | ۲۰۱۵–۲۰۱۹ | ۲۵ | +۱۲۲٪ |
| انگلستان | ۲۰۰۲–۲۰۲۱ | ۸ | -۵۷٪ |
| ایالات متحده | ۲۰۲۰ | ۳۲ | ≈۰ |
از آنجایی که اکثر پرسنل نظامی مرد هستند و خودکشی یک رویداد نادر است، معمولاً نمی‌توان نرخ معنی‌داری را در بین پرسنل زن محاسبه کرد. ارتش ایالات متحده به دلیل بزرگیش یک استثنا است. میزان خودکشی در میان پرسنل زن ارتش ایالات متحده آمریکا در سال ۲۰۲۰ میلادی ۱۲ در هر ۱۰۰۰۰۰ نفر بود.
میزان شیوع و وقوع > خودکشی در کادر نظامی سابق

به‌طور معمول، پرسنل نظامی سابق بیشتر از پرسنل در حال خدمت به زندگی خود پایان می‌دهند. جدول زیر نرخ خودکشی را در میان کارکنان سابق نیروهای مسلح در سه کشور را نشان می‌دهد.
|  | محدوده زمانی | نرخ خام در هر ۱۰۰/۰۰۰ | خطر نسبت به جمعیت عمومی |
| --- | --- | --- | --- |
| استرالیا | ۲۰۰۲–۲۰۱۹ | ۳۰ | ۲۴٪ |
| کانادا | ۲۰۱۵–۲۰۱۹ | گزارش نشده | +۳۹٪ |
| ایالات متحده | ۲۰۱۹ | ۳۳ | +۵۲٪ |
(وزارت دفاع بریتانیا اعلام کرده‌است که از سال ۲۰۲۳ میلادی جمع‌آوری و انتشار آمار رسمی خودکشی در نیروهای مسلح سابق خود را آغاز خواهد کرد.)
تحقیقات نشان می‌دهد که دوره حداکثر خطر برای کسانی که نیروهای مسلح را ترک می‌کنند در سال‌های کوتاه پس از ترخیص دو سال در بریتانیا و چهار سال در کانادا می‌باشد.
میزان شیوع و وقوع > خودکشی در کادر نظامی جوان و کهنه‌سربازان

آمار رسمی از استرالیا، کانادا، بریتانیا و ایالات متحده نشان می‌دهد که پرسنل جوان تر با خطرات بیشتری روبرو هستند.
برای مثال، در بریتانیا، در حالی که میزان خودکشی در میان سربازان مرد به‌طور کلی ۵۷ درصد کمتر از جمعیت عمومی بین سال‌های ۲۰۰۲ و ۲۰۲۱ بود، این میزان در میان افراد زیر ۲۰ سال ۳۱ درصد بیشتر است. نمودارهای روبرو خطر بالا را در جوانترین گروه سنی نشان می‌دهد.
خطر در میان پرسنل نظامی جوان سابق به‌طور قابل توجهی بیشتر از غیرنظامیان هم سن و کهنه سربازان مسن است. به عنوان مثال، در بریتانیا، نیروهایی که جوانان را به خدمت می‌گیرند، پس از ترک نیروهای مسلح، نسبت به پرسنل مسن تر و همسالان غیرنظامی خود، با افزایش خطر آسیب به خود و خودکشی بیشتری روبرو هستند. در مقایسه با کارکنان همسن و سال خود، میزان خودکشی در میان پرسنل سابق جوان در بریتانیا بین دو تا سه برابر بیشتر است. در استرالیا نیز چنین است. در هر دو کشور و علاوه بر آن در کانادا، خطر نسبی خودکشی در بین پرسنل جوان سابق نیز به‌طور مداوم بسیار بالاتر از نرخی است که در میان غیرنظامیان هم سن مشاهده می‌شود.
جدول زیر میزان خودکشی را در میان جوان‌ترین گروه‌های سنی نشان می‌دهد. داده‌ها در سه کشور جمع‌آوری شده‌است (به بازه‌های تاریخ متفاوت توجه کنید).
|  | محدوده زمانی | گروه سنی | پرسنل سابق در گروه سنی: نرخ خودکشی در هر ۱۰۰۰۰۰ | خدمت پرسنل در گروه سنی: نرخ خودکشی در هر ۱۰۰۰۰۰ | پرسنل سابق: خطر خودکشی نسبت به جمعیت عمومی |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| استرالیا | ۲۰۰۲–۲۰۱۹ | زیر ۳۰ | ۳۴ | ۱۳ | +۶۸٪ |
| کانادا | ۱۹۷۶–۲۰۱۴ | زیر ۲۵ | گزارش نشده | گزارش نشده | +۱۵۲٪ |
| انگلستان | ۱۹۹۶–۲۰۰۵ | ۱۶–۱۹ | ۳۰ | ۱۷ | +۱۹۳٪ |
| ایالات متحده | ۲۰۱۹ | ۱۸–۳۴ | ۵۱ | گزارش نشده | گزارش نشده |
افراد و گروه‌های در معرض خطر

افرادی که تجربه پریشانی دارند بیشتر مستعد خودکشی هستند. بر اساس تحقیقات انجام شده در کشورهای مختلف، برخی از چنین تجربیاتی معمولاً در نیروهای مسلح رایج تر از زندگی غیرنظامی هستند، از جمله:
اضطراب، افسردگی و اختلال استرس پس از سانحه؛
قطع رابطه؛
سوء استفاده از الکل و سوء مصرف مواد؛
قلدری؛ و
آزار و اذیت جنسی.
به‌طور مشابه، تحقیقات نشان داده‌است که خطر خودکشی در زیرگروه‌های نظامی خاص بیشتر از سایرین است. علاوه بر آنهایی که در سنین پایین هستند، خطر بالایی در پرسنل در حال خدمت و سابق ذیل وجود دارد:
آن‌هایی که در ارتش خدمت می‌کنند (در مقابل نیروی دریایی و هوایی)؛
آنهایی که رتبه نظامی پایین‌تری نسبت به دیگران دارند؛
آنهایی در نقش‌های رزمی نزدیک مانند پیاده‌نظام هستند؛
آنهایی که در دوران کودکی آسیب دیده بوده‌اند؛
آنهایی که ترک خدمتشان در چند سال اول خدمت بوده، به ویژه اگر برخلاف میلشان از خدمت نظامی اخراج شده باشند.
یک مطالعه روی ارتش ایالات متحده نشان داد که دوره اوج تلاش برای خودکشی نه در حین یا پس از اعزام، بلکه آموزش اولیه، زمان اجبار روانی طولانی مدت، سرگردانی و استرس است. در این مطالعه سه نقطه در مرحله شغلی شناسایی که در آن تلاش‌های خودکشی به احتمال زیادتری انجام می‌شود شناسایی شد. این سه نقطه عبارتند از اوایل آموزش اولیه، اواخر اولین تور عملیاتی و چند ماه پس از بازگشت به خانه. از این میان، آموزش اولیه بیشترین خطر را داشت و میزان اقدام به خودکشی چهار برابر بیشتر از میزانی بود که در اولین اعزام مشاهده شده. نمودار زیر نتایج مطالعه را نشان می‌دهد.
خودکشی سربازان و نیروهای نظامی در ایران

خدمت سربازی در ایران اجباریست و خودکشی سربازان در نیروهای مسلح ایران پدیده‌ای است که بارها رسانه‌ای شده‌است. فهرستی از این پدیده را می‌توانید در جستار سربازی اجباری در ایران ببینید. در مطالعه باختر(۱۳۹۶) شیوع افکار خودکشی در سربازان کشورایران از 8.5 تا 4.28 درصد برآورد شد.
خودکشی در بین مردان در دو گروه سنی (۱۶–۱۹ و ۲۵–۲۹) که در نیروهای مسلح عادی بریتانیا (خطوط رنگی) خدمت می‌کنند نسبت به جمعیت عمومی (خط سیاه) در بین سالهای ۱۹۸۵–۲۰۲۰. منبع: وزارت دفاع بریتانیا
سرجوخه آنه ماری در پایگاه ارتش بریتانیا درزلاگر، آلمان گزارش داد که دو نفر از همکارانش در سال ۲۰۰۹ به او تجاوز کرده‌اند. پزشک قانونی به این نتیجه رسید که تجاوز جنسی و قلدری متقاعب توسط ارتش باعث خودکشی او در دو سال بعد شد.
کاپفرون

| Cupferron | Cupferron |
| --- | --- |
دیگر نام‌هاcupferron ammonium N-nitrosophenylhydroxylamine: دیگر نام‌هاcupferron ammonium N-nitrosophenylhydroxylamine
شناساگرها: شناساگرها
شماره ثبت سی‌ای‌اس: 135-20-6
پاب‌کم: 2724103
کم‌اسپایدر: 2006262 Y
جی‌مول-تصاویر سه بعدی: Image 1
 SMILES O=NN([O-])c1ccccc1.[NH4+] :  SMILES O=NN([O-])c1ccccc1.[NH4+] 
 InChI InChI=1S/C6H5N2O2.H3N/c9-7-8(10)6-4-2-1-3-5-6;/h1-5H;1H3/q-1;/p+1 Y Key: GDEBSAWXIHEMNF-UHFFFAOYSA-O YInChI=1/C6H5N2O2.H3N/c9-7-8(10)6-4-2-1-3-5-6;/h1-5H;1H3/q-1;/p+1 Key: GDEBSAWXIHEMNF-IKLDFBCSAP :  InChI InChI=1S/C6H5N2O2.H3N/c9-7-8(10)6-4-2-1-3-5-6;/h1-5H;1H3/q-1;/p+1 Y Key: GDEBSAWXIHEMNF-UHFFFAOYSA-O YInChI=1/C6H5N2O2.H3N/c9-7-8(10)6-4-2-1-3-5-6;/h1-5H;1H3/q-1;/p+1 Key: GDEBSAWXIHEMNF-IKLDFBCSAP 
خصوصیات: خصوصیات
فرمول مولکولی: C6H9N3O2
جرم مولی: 155.15 g/mol
دمای ذوب: 150–155 °C  
انحلال‌پذیری در آب: soluble
به استثنای جایی که اشاره شده‌است در غیر این صورت، داده‌ها برای مواد به وضعیت استانداردشان داده شده‌اند (در 25 °C (۷۷ °F)، ۱۰۰ kPa): به استثنای جایی که اشاره شده‌است در غیر این صورت، داده‌ها برای مواد به وضعیت استانداردشان داده شده‌اند (در 25 °C (۷۷ °F)، ۱۰۰ kPa)
 Y (بررسی) (چیست: Y/N؟):  Y (بررسی) (چیست: Y/N؟)
Infobox references: Infobox references
:   
کاپفرون (به انگلیسی: Cupferron) با فرمول شیمیایی C6H9N3O2 یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب‌کم 2724103 است. که جرم مولی آن ۱۵۵٫۱۵ گرم بر مول می‌باشد.
بخش اسکیپیو، شهرستان سنکا، اوهایو

Township در آمریکا
| بخش اسکیپیو، شهرستان سنکا، اوهایو | بخش اسکیپیو، شهرستان سنکا، اوهایو |
| --- | --- |
Township: Township
Countryside southwest of Republic: Countryside southwest of Republic
موقعیت بخش اسکیپیو، شهرستان سنکا، اوهایو در نقشه: موقعیت بخش اسکیپیو، شهرستان سنکا، اوهایو در نقشه
مختصات: ۴۱°۷′۲۷″ شمالی ۸۳°۱′۹″ غربی﻿ / ﻿۴۱٫۱۲۴۱۷°شمالی ۸۳٫۰۱۹۱۷°غربی﻿ / 41.12417; -83.01917: مختصات: ۴۱°۷′۲۷″ شمالی ۸۳°۱′۹″ غربی﻿ / ﻿۴۱٫۱۲۴۱۷°شمالی ۸۳٫۰۱۹۱۷°غربی﻿ / 41.12417; -83.01917
ایالت آمریکا: اوهایو
County: شهرستان سنکا، اوهایو
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۶٫۹ مایل مربع (۹۵٫۵ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۳۶٫۹ مایل مربع (۹۵٫۵ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۸۵۰ فوت (۲۵۹ متر)
جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰ ایالات متحده آمریکا): جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰ ایالات متحده آمریکا)
 • کل: ۱٬۷۲۹
 • تراکم: ۴۶٫۹/مایل مربع (۱۸٫۱/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (منطقه زمانی شرقی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
استاندارد پردازش اطلاعات فدرال: 39-71024
سامانه اطلاعات نام‌های جغرافیایی feature ID: 1086953
بخش اسکیپیو (به انگلیسی: Scipio Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان سنکا، اوهایو واقع شده است. بخش اسکیپیو ۹۵٫۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۷۲۹ نفر جمعیت دارد و ۲۵۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
دریای میانه‌ای آمریکا

| دریای میانه‌ای آمریکا | دریای میانه‌ای آمریکا |
| --- | --- |
تصویر ماهواره‌ای دریا: تصویر ماهواره‌ای دریا
دریای میانه‌ای آمریکا: دریای میانه‌ای آمریکا
مختصات: 
گونه: دریا
کشورهای حوضه: آروبا، بلیز، آنتیگوآ و باربودا، کلمبیا، کاستاریکا، کوبا، کوراسائو، جمهوری دومینیکن، گواتمالا، هائیتی، هندوراس، جامائیکا، مکزیک، نیکاراگوئه، پاناما، پورتوریکو، ترینیداد و توباگو، ایالات متحده آمریکا، ونزوئلا، آنتیل کوچک
مساحتِ رو: ۴٬۲۰۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع (۱٬۶۰۰٬۰۰۰ مایل مربع)
میانگین ژرفا: ۲٬۲۱۶ متر (۷٬۲۷۰ فوت)
بیشترین ژرفا: ۷٬۶۸۶ متر (۲۵٬۲۱۷ فوت)
جزیره‌ها: ۱۱۰۰+
جاهای مسکونی: بارانکیا، بارسلونا، بومانت، کانکون، کارتاخنا، کلون، کورپس کریستی، کومانا، هاوانا، هیوستون، ماراکایبو، میامی، موبیل، نیواورلئان، سان خوآن، سانتا مارتا، سانتو دومینگو، تمپا، وراکروز
دریای میانه‌ای آمریکا یک نام علمی برای حوضه رقیق میانه‌ای شامل دریای کارائیب و خلیج مکزیک در اقیانوس اطلس است. این نام که به‌ویژه توسط اقیانوس‌شناسان آلمانی استفاده شده‌است، توسط سازمان زمین‌شناسی آمریکا، سازمان آب‌نگاری بین‌المللی یا سایر نهادهای آب‌شناسی بین‌المللی به رسمیت شناخته نشده‌است. مساحت دریای میانه‌ای آمریکا ۴٫۳۱۹ میلیون کیلومتر مربع و عمق متوسط آن ۲٬۲۱۶ متر است.
حوضه‌های آن شامل حوضه مکزیک، حوضه کیمن، حوضه یوکاتان، حوضه کلمبیا، حوضه ونزوئلا و حوضه گرانادا است.
دریای میانه‌ای آمریکا یکی از دریاهای حاشیه اقیانوسی محسوب می‌شود. این دریا علاوه بر جزایر کوچک متعدد، گروه‌های بزرگ و کوچک جزایر و مجمع‌الجزایر، جزایر بزرگ کوبا، جامائیکا، هیسپانیولا، و پورتوریکو را در بر می‌گیرد. همه این جزایر جزو جزایر هند غربی هستند که دریای میانه‌ای آمریکا را از اقیانوس اطلس جدا می‌کنند.
اندیس زغالسنگ سارو

| زغالسنگ سارو> موقعیت | زغالسنگ سارو> موقعیت |
| --- | --- |
استان: استان سمنان
شهر: حوالی جام
مشخصات فنی معدن: مشخصات فنی معدن
زلزله: زلزله
وضعیت لرزه‌خیزی ناحیه: غیر فعال
نام اندیس: زغالسنگ سارو
نوع اندیس: غیرفلزی
نام ماده: ذغالسنگ
نوع ماده: غیر فلزی
زغالسنگ سارو یک اندیس غیرفلزی است که در حوالی شهر جام استان سمنان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، ذغالسنگ است.
اگزیستانسیالیسم

برای بحث وجود و ماهیت در فلسفهٔ اسلامی و مسیحی، اصالت وجود را ببینید.
از چپ به راست، بالا به پایین؛ سورن کی‌یرکگور، فئودور داستایفسکی، فردریش نیچه، ژان پل سارتر
اگزیستانسیالیسم یا هستی‌گرایی (به انگلیسی: Existentialism) اصطلاحی است که به کارهای فیلسوفان مشخصی از اواخر سدهٔ نوزدهم و اوایل سدهٔ بیستم گفته می‌شود که با وجود تفاوت‌های مکتبی عمیق، در این باور مشترک هستند که اندیشیدن فلسفی با موضوع انسان و نه صرفاً اندیشیدن موضوعی آغاز می‌شود. در هستی‌گرایی، نقطه آغاز فرد به وسیلهٔ آنچه «نگرش به هستی» یا احساس عدم تعلق و گم‌گشتگی در مواجهه با دنیای به ظاهر بی‌معنی و پوچ خوانده می‌شود مشخص می‌شود.
طبق باور اگزیستانسیالیست‌ها زندگی بی‌معنا است. مگر اینکه خود شخص به آن معنا دهد. این بدین معنا است که ما خود را در زندگی می‌یابیم. آنگاه تصمیم می‌گیریم که به آن معنا یا ماهیت دهیم. همان‌طور که سارتر گفت: ما محکومیم به آزادی؛ یعنی انتخابی نداریم جز اینکه انتخاب کنیم و بار مسئولیت انتخابمان را به دوش بکشیم. بعضی مواقع اگزیستانسیالیسم با پوچ‌گرایی اشتباه گرفته می‌شود، در حالی که با آن متفاوت است. پوچ‌گرایان عقیده دارند که زندگی هیچ هدف و معنایی ندارد. در حالی که اگزیستانسیالیست‌ها بر این باورند که انسان باید خود معنا و هدف زندگی خود را بسازد.
اگزیستانسیالیسم از واژهٔ اگسیستانس (به انگلیسی: Existence) به معنای وجود گرفته شده‌است. سورن کی‌یرکگور را نخستین اگزیستانسیالیست تاریخ می‌نامند. میان «اگزیستانسیالیسم بی‌خدایانه» و «اگزیستانسیالیسم مسیحی» تفاوت هست. از میان شناخته‌شده‌ترین اگزیستانسیالیست‌های مسیحی می‌توان از سورن کی‌یرکگور، گابریل مارسل، و کارل یاسپرس نام برد.
پس از جنگ جهانی دوم جریان تازه‌ای به راه افتاد که می‌توان آن را اگزیستانسیالیسم ادبی نام نهاد. از نمایندگان این جریان تازه می‌توان سیمون دو بووار، ژان-پل سارتر، آلبر کامو، و بوریس ویان را نام برد.
تاریخچه

اگزیستانسیالیسم توسط فردریش نیچه و سورن کی‌یرکگور، فیلسوفانی از سده نوزده، به‌طور واضح مطرح شد. هر چند که در سده‌های پیشین نیز پیشگامانی داشت. سقراط در همه دوران کار فلسفی خود این دو شعار را تکرار می‌کرد: «زندگیِ نیازموده، ارزش زیستن ندارد» و «خود را بشناس». شعار اول، ماهیت فلسفه و شعار دوم، ماهیت فلسفه اگزیستانسیالیستی را روشن می‌کند.
در سده بیستم مارتین هایدگر، فیلسوف آلمانی، فیلسوفان اگزیستانسیالیست دیگری چون ژان پل سارتر، سیمون دوبوار و آلبر کامو (هیچ گرا، آثار آلبر کامو به نگرش‌های اگزیستانسیالیسم شباهت دارد. اما در اصل ابزوردیسم است.) را تحت تأثیر خود قرار داد. فیودور داستایفسکی و فرانتس کافکا نیز مفاهیم اگزیستانسیالیستی را در آثار ادبی خود دستمایه قرار دادند. همانطور که گرایش‌های مشترک بین متفکران اگزیستانسیالیست وجود دارد، تفاوت و اختلاف نظرهایی هم بین آنها مطرح است. تفاوت اصلی بین اگزیستانسیالیست‌هایی است که مانند سارتر منکر وجود خدا هستند و اگزیستانسیالیست‌هایی مانند تیلیچ که معتقدند خدا وجود دارد. الزاماً همهٔ آنها درستی اطلاق اگزیستانسیالیسم به آثار خود را قبول نداشتند.
به نظر می‌رسد واژهٔ اگزیستانسیالیسم توسط فیلسوف فرانسوی، گابریل مارسل در میانهٔ دههٔ ۱۹۴۰ به کار گرفته شد و توسط ژان پل سارتر، کسی که در ۲۹ اکتبر ۱۹۴۵ اگزیستانسیالیسم را از موضع خود در مقاله‌ای به کلوپ متنو در پاریس مطرح کرد، اقتباس شد. مقالهٔ او با نام اگزیستانسیالیسم و اصالت بشر منتشر شد که این کتاب کوچک نقش مهمی در فراگیری تفکرات اگزیستانسیالیستی ایفا کرد. این اصطلاح از گذشته به فیلسوفان دیگر که وجود، و در معنای خاص آن وجود آدمی، موضوع اصلی فلسفهٔ آن‌ها بوده‌است نسبت داده شده‌است. مارتین هایدگر تمرکز آثار خود را از دههٔ ۱۹۲۰ بر وجود آدمی قرار داد و کارل یاسپرس در دههٔ ۱۹۳۰ فلسفهٔ خود را فلسفهٔ هستی نامید. هر دوی آن‌ها تحت تأثیر فیلسوف دانمارکی، سورن کی‌یرکگور بودند. برای کی‌یرکگور، بحران وجود آدمی دغدغهٔ اصلی بود. او را به عنوان نخستین اگزیستانسیالیست می‌شناسند. در حقیقت او اولین کسی بود که صراحتاً سؤالات اگزیستانسیالیستی را در کانون توجه فلسفه خود قرار داد. همچنین در گذشته، نویسندگان دیگری صراحتاً مضامین اگزیستانسیالیستی را از خلال تاریخ فلسفه و ادبیات مطرح کرده‌اند. در پی پیدایش اگزیستانسیالیسم طی دهه‌ها زمانی که جامعه با آن به‌طور رسمی آشنا شد اصطلاح اگزیستانسیالیسم به ناگهان فراگیر شد. برخی نوشته‌ها و تفکرات که به نوعی به مفهوم اگزیستانسیالیسم پرداخته بودند عبارتند از:
تعالیم بودا
اعترافاتِ سنت آگوستین
حرکت جوهری در حکمت متعالی ملاصدرا
هملت ویلیام شکسپیر
تاریخچه > سده نوزدهم

در سال ۱۸۳۵ سورن کی‌یرکگور در نامه‌ای به دوست خود پیتر ویلهلم لوند نخستین متن اگزیستانسیالیستی خود را نگاشت. در این متن او حقیقتی را که برایش عملی است شرح داد:
آنچه که در فکرم برایم نامشخص می‌نماید اینست که چه باید بکنم، نه آنچه باید بدانم. مگر دانشی که مقدم بر هر عملی است. باید بفهمم که خداوند واقعاً از من چه می‌خواهد تا انجام دهم. آن چیز آن است که حقیقتی را که برای من حقیقت است بیابم. آن معنی‌ای که برایش می‌توانم زندگی کنم و بمیرم را بیابم… مسلماً انکار نمی‌کنم که هنوز ضرورت دانش و اینکه توسط آن کسی می‌تواند فراتر از باقی انسان‌ها عمل کند را درک می‌کنم. اما دانش باید در زندگی من به کار آید. و هم‌اکنون این مهم‌ترین چیز از دید من است.
تفکرات ابتدایی کی‌یرکگور در نوشته‌های پربار فلسفی و الهیات او رسمی می‌شوند. و بسیاری از آن‌ها پایه‌های اگزیستانسیالیسم سده بیستم را شکل می‌بخشند.
تاریخچه > کی‌یرکگور و نیچه

سورن کی‌یرکگور و فریدریش نیچه دو تن از فلاسفه‌ای هستند که به عنوان بنیان‌گذاران جنبش اگزیستانسیالیسم شناخته می‌شوند. هر چند که هیچ‌کدام از آنها اصطلاح «اگزیستانسیالیسم» را به کار نبردند و مشخص نیست که آنها اگزیستانسیالیسم سده بیستم را می‌پذیرفتند یا رد می‌کردند. تمرکز آنها بیش از حقایق عینی ریاضیات و علوم، بر تجربیات ذهنی آدمی قرار داشت. از نظر آن‌ها حقایق ریاضیات و علوم از درک تجربیات آدمی بسیار فاصله دارند. همانند بلز پاسکال آنها به جدال خاموش مردم با بی‌محتواییِ آشکار زندگی و سرگرم ساختن خویشتن برای فرار از روزمرگی علاقه‌مند بودند. برخلاف پاسکال، نیچه و کی‌یرکگور نقش تصمیم‌گیری آزاد، مخصوصاً تصمیماتی که مربوط به ارزش‌ها و عقاید اساسی می‌شوند و اینکه چگونه چنین تصمیماتی ذات و هویت تصمیم گیرنده را تغییر می‌دهند را در نظر گرفتند. کی‌یرکگور و نیچه نمونه‌هایی از کسانی هستند که ماهیت وجودشان را تعریف می‌کنند. آنها همچنین از پیشروان جنبش‌های فکری دیگر مانند پست مدرنیسم، نهیلیسم و رشته‌های متعدد روان‌شناسی بودند.
تاریخچه > داستایوفسکی و کافکا

دو تن از نخستین نویسندگان ادبی مهم در زمینه اگزیستانسیالیسم، فرانتس کافکا و فئودور داستایوفسکی بودند. یادداشت‌های زیرزمینی اثر داستایوفسکی داستان مردی را شرح می‌دهد که نمی‌تواند در جامعهٔ خویش قرار بگیرد و از هویتی که برای خودش ساخته، ناراضی است. بسیاری از رمان‌های داستایوفسکی، مانند جنایت و مکافات، مفاهیمی در قالب فلسفه اگزیستانسیالیسم ارائه می‌کنند و خطوط داستان از اگزیستانسیالیسم غیردینی ملهم هستند. برای نمونه، در جنایت و مکافات، کسی شخصیت اصلی داستان یعنی راسکلنیکف را می‌بیند که بحران وجودی را از سر می‌گذراند و به سوی جهان‌بینی مسیحیت ارتدکس متمایل می‌شود که این جهان‌بینی نزدیک به دیدگاهی است که داستایوفسکی می‌خواهد از آن دفاع کند. کافکا در شناخته‌شده‌ترین داستان کوتاه خویش، مسخ و در رمان اصلی خود محاکمه غالباً شخصیت‌های سورئال و نامأنوسی خلق کرده‌است که با یأس و پوچی دست به گریبان هستند. در مقالهٔ فلسفیِ افسانهٔ سیزیف، آلبر کامو، اگزیستانسیالیست و پوچ انگار فرانسوی، آثار کافکا را پوچ در بنیان توصیف می‌کند. همچنین او حال را آنطور که اگزیستانسیالیست‌های مذهبی چون کی‌یرکگور و چستف فریاد بی‌امان امید می‌خواندند، نمی‌داند.
تاریخچه > اوایل سده بیستم

در دهه‌های اولیهٔ سده بیستم، تعدادی از نویسندگان و فیلسوفان به ابراز عقاید اگزیستانسیالیستی پرداختند. تنها چیزی که بین آنها فرق کرد، نامی بود که برای تفکرات خویش انتخاب می‌کردند. میگل د اونامونو فیلسوف در کتاب حس غم‌انگیز زندگی چاپ ۱۹۱۳ زندگی «گوشت و استخوان» را جدا از خردگرایی محض می‌داند. اونامونو فلسفهٔ سیستماتیک را رد می‌کند و به تلاش فردی برای ایمان معتقد است. آثار او همواره حسی تراژیک و حتی پوچ، ناشی از ذات تلاش که نمادی از علاقهٔ او به دن کیشوت، کاراکتر خیالی سروانتس است دارند. اونامونو نویسنده، شاعر، نمایشنامه نویس و همچنین استاد فلسفهٔ دانشگاه سالامانکا بود. داستان کوتاه حضرت مانوئل، نیکوکار شهید او که دربارهٔ سردرگمی یک کشیش در ایمان به جاودانگی است در زمرهٔ بهترین داستان‌های اگزیستانسیالیستی قرار دارد. دیگر متفکر اسپانیایی، ارتگا یگست در سال ۱۹۱۴ با نوشتن جملهٔ زیر تأکید کرد که وجود آدمی باید همیشه برای هر انسان و تحت پیشامدهای پیوستهٔ زندگی او تعریف شود: «من خودم و آنچه برایم پیش آمده هستم».
سارتر نیز به مانند وی اعتقاد داشت وجود آدمی موضوعی مطلق نیست و همیشه تابع شرایط است. چستف و نیکلای بردیایف دو متفکر روسی-لهستانی تبار هستند که به عنوان متفکران اگزیستانسیالیست، پس از انقلاب روسیه و طی تبعید در پاریس شهرت یافتند. چستف در خانواده‌ای اکراینی-یهودی در کیف زاده شد و در کتاب خود، همه چیز ممکن است (۱۹۰۵) انتقادات تندی از عقل‌گرایی و اسلوب بندی در فلسفه ایراد کرد.
بردیائف نیز در کیف اما با پیشینه ارتدکس شرقی زاده شد. او فرقی اساسی میان دنیای روح و دنیای هر روزهٔ علمی قائل بود. در نظر بردیائف، آزادی انسان، ریشه در حوزهٔ روح دارد. حوزه‌ای که به علت و معلول‌های نظریات علمی وابسته نیست. انسانی که در دنیای علمی نگر زندگی می‌کند، از حقیقت آزادی روح بیگانه می‌شود. انسان نباید نسبت به طبیعت فیزیکی خود تفسیر شود. بلکه باید او را به عنوان تصویری از خداوند به مثابه بنیان‌گذار عمل آزاد و خلاقانه دانست. سرنوشت انسان (۱۹۳۱) اثر مهم او است که به مضامینی این چنینی پرداخته است.
مدت‌ها پیش از اینکه گابریل مارسل اصطلاح اگزیستانسیالیسم را ابداع کند مفاهیم مهم اگزیستانسیالیسم را به مخاطبان فرانسوی خود در مقالهٔ وجود و اُبژکتیویته (۱۹۲۵) و در مجلهٔ متافیزیک (۱۹۲۷) معرفی کرده بود. مارسل مبدأ به عنوان نمایشنامه‌نویس و فیلسوف فلسفهٔ خویش را حالتی از خودبیگانگی متافیزیکی قرار می‌دهد: «جستجوی انسان برای یافتن هماهنگی در زندگی گذرا». از دید مارسل هماهنگی باید از کنکاش در واکنش ثانویه که از جهان توصیفی «دیالَکتیک» دارد پدید بیاید. او با «حیرت و سرگشتگی» به آن می‌نگرد و گسترهٔ آن تنها به دانستن در مورد انسان‌ها و خداوند محدود نمی‌شود. بلکه «حضور» آنها را در نظر می‌گیرد به دست می‌آید. این حضور بیانگر چیزی فراتر از صرفاً در جایی بودن است (آنطور که ممکن است چیزی در حضور چیز دیگری باشد). در نظر وی حضور اشاره به «بی‌شمار» امکان، و اراده به قرار گرفتن در معرض دیگری است.
تاریخچه > پس از جنگ جهانی دوم

سارتر در سال ۱۹۳۰ به آلمان سفر کرد تا نزد ادموند هوسرل و مارتین هایدگر به مطالعهٔ پدیدارشناسی بپردازد. او در مقالهٔ اصلی خود هستی و نیستی نقدهایی بر آثار آنها نگاشت. افکار هایدگر از طریق استفادهٔ الکساندر کوژو در مجموعه سخنرانی‌های وی در پاریس در دههٔ ۱۹۳۰ حول شرح عقاید هگل، برای حلقه‌های فلسفی فرانسه به موضوعی آشنا تبدیل شده بود. سخنرانی او بسیار اثرگذار بود. در میان جمعیت نه تنها سارتر و مرلوپُنتی، بلکه رمون کنو، آندره برتون، ژرژ باتای، لوئی آلتوسر و ژاک لاکان نیز حضور داشتند. گزیده‌ای از هستی و زمان هایدگر به فرانسوی در سال ۱۹۳۸ منتشر شد و به مرور زمان مقالات وی به مجلات فلسفی فرانسوی راه پیدا کردند.
در پی جنگ جهانی دوم، اگزیستانسیالیسم بدل به جنبش فلسفی و فرهنگی مشهور و قابل توجهی گردید. به ویژه در بین مخاطبان عامهٔ دو نویسندهٔ فرانسوی، سارتر و کامو، که مقالات تئوری آنها همچون رمان‌های پرفروش، نمایشنامه‌ها و مجلات پرطرفدارشان در بین مخاطبان جایگاه مهمی پیدا کرده بود. در همین سال‌ها کتاب هستی و زمان هایدگر در خارج از آلمان به شهرت رسید.
سارتر در رمان تهوع (۱۹۳۸) و مجموعه داستان کوتاه دیوار (۱۹۳۹) مفاهیم اگزیستانسیالیسم را دستمایه قرار داد. او در هستی و نیستی (۱۹۴۳) اصول فلسفهٔ خویش را بیان کرد. اما دو سال بعد از آزادی پاریس از اشغال نیروهای آلمان نازی، او و هم قطاران نزدیکش (کامو، سیمون دوبوار، موریس مرلوپنتی و دیگران، به عنوان پرچم‌داران جنبش اگزیستانسیالیسم، شهرت جهانی یافتند. در مدت زمانِ بسیار کوتاهی، کامو و سارتر به‌طور خاص، به رهبران روشنفکران فرانسهٔ پس از جنگ بدل شدند و با پایان سال ۱۹۴۵ شهرتی فراگیر در بین مخاطبان به‌دست آوردند. کامو ویراستار روزنامهٔ بسیار محبوب چپ (مقاومت فرانسهٔ سابق) کُمبت بود. سارتر مجلهٔ چپ خود را با نام لُتامپ مدرن راه انداخت و دو هفته بعد سخنرانی پر سروصدایی در باب اگزیستانسیالیسم و اومانیسم در دیدارهای فشردهٔ «کلاب متنو» ایراد نمود. دوبوار در جایی می‌نویسد: «هفته‌ای نبود که روزنامه‌ها در مورد ما بحث نکنند». اگزیستانسیالیسم تبدیل به اولین پیام‌آور شوق پس از جنگ شده بود.
تا پایان سال ۱۹۴۷ نمایشنامه‌ها و رمان‌های قدیمی کامو تجدید چاپ شده بودند. نمایشنامهٔ جدید وی، کالیگولا اجرا و رمان طاعون کامو منتشر شده بودند. دو رمان اول از سه‌گانهٔ راه آزادی سارتر و خون و دیگران دوبوار پدیدار شده بودند. آثار سارتر و کامو همچنین به زبان‌های دیگر نیز ترجمه شده بودند. اگزیستانسیالیست‌های پاریسی شهرت جهانی پیدا کرده بودند.
مفهوم

فیلسوفان اگزیستانسیالیست، هستی انسان را به عنوان گونه‌ای متمایز از هستی دیگر هستی‌ها مورد بررسی قرار می‌دهند و با دقت به این تمایز، هستی انسان را وجود (به انگلیسی: Existence) می‌خوانند. آنها می‌کوشند نشان بدهند که چه تفاوتی میان وجود یا بودن انسان در این دنیا با سایر شکل‌های هستی یافتنی است.«هر ماهیت تازه به خودی خود ارزشمند است» گزاره‌ای است که مکتب اصالت وجود دربارهٔ تعریف مفهوم ارزش ارائه می‌دهد. به گونه‌ای که بر همین اساس در ادامهٔ عبارت فلسفی «من می‌اندیشم پس هستم» دکارت، آلبر کامو می‌گوید: «من طغیان می‌کنم پس هستم». این عبارت علاوه بر پذیرش جمله‌ای که دربارهٔ ارزش مطرح شد، معنایی هم در خود دارد. اینکه همانند گذشتگان زیستن، برابر با غیر اصیل زیستن است.
هر انسانی که پا به عرصهٔ جهان می‌گذارد دارای ویژگی‌های ژنتیکی خاص و پیرامون منحصر به آن فرد است که در نتیجه این عوامل دارای شخصیت (آگاهی) منحصر به فرد می‌باشد، پس به خودی خود ارزشمند است. در اینجا اشاره به تقدم وجود انسان بر ماهیت او شده و در حوزه اخلاق ارزش انسان از عملکرد او جدا شده‌است. در اینجا است که ژان پل سارتر می‌نویسد: «تمامی یک انسان از تمامی انسان‌ها ساخته شده و برابر همهٔ آنها ارزش دارد و ارزش هر یک از آن همه با او برابر است.» و اکنون باید پاسخ این پرسش هم داده شود که در حالی که یک گربه هم وقتی به دنیا می‌آید منحصربه‌فرد است. پس چرا اصالت وجود گربه را مورد اهمیت قرار نمی‌دهیم؟ در پاسخ به این پرسش یک بار باید به پروژهٔ دکارتی و بار دیگر به روانکاوی وجودی فرانتس برنتانو رجوع کنیم. دکارت بر این باور بود که توانایی انسان در گزینش به دلایل مختلف به معنای آفرینندگی انسان است. این آفرینش یعنی پدیدآوردن یا پی بردن به چیزی تازه که دارای ارزش والایی است. از سوی دیگر برنتانو در روانکاوی وجودی به این نتیجه می‌رسد که آگاهی گربه همیشه از ابژه‌های بیرونی است. ولی انسان علاوه بر ابژه‌های بیرونی بر خود نیز آگاه است که این آگاهی باعث تمایز او از سایر موجودات می‌شود.
اصول

چهار مفهوم بنیادین ۱) امکان ناضرور یا تصادفی بودن هستی، ۲) آزادی، ۳) مسئولیت و ۴) اصالت  را می‌توان در اگزیستانسیالیسم برجسته کرد. انسان دارای ماهیت قابل پیشینی نیست که به فرض خدا یا طبیعت آن را ساخته باشند. انسان همچون هر هستنده‌ای امری ممکن و نه ضروری است. خودش را می‌سازد و آزادانه میان گزینه‌های ممکن برمی‌گزیند. او مسئول گزینش‌های خویش است و باید بتواند آنچه را که خود درست می‌داند بسازد (و نه این که بنا به سرمشق همگان رفتار کند). در این صورت کاری اصیل انجام داده‌است. طرح این نکته‌ها توسط سارتر از نگرشی هستی شناسانه آغاز شد که خودش آن را هستی‌شناسی پدیدار شناسانه نامید و در اصل بر دستاورد فلسفی هایدگر استوار بود.