stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آسم
تشخیص آسم > دیگر موارد

چالش متاکولین شامل استنشاق افزایش غلظت ماده‌ای است که باعث تنگ‌شدن راه هوایی در افراد مستعد می‌شود. اگر منفی باشد، به این معنی است که فرد مبتلا به آسم نیست.  اما اگر مثبت باشد، وجود بیماری را اثبات نمی‌کند.
دیگر شواهد حمایتی عبارتند از: اختلاف ≥۲۰ درصد در اوج جریان بازدمی حداقل در سه روز در هفته به مدت حداقل دو هفته، بهبود ≥۲۰ درصد اوج جریان پس از درمان با سالبوتامول، کورتیکواستروئیدهای استنشاقی یا پردنیزون، یا ≥۲۰ درصد کاهش در اوج جریان به دنبال قرار گرفتن در معرض یک محرک. با این حال، آزمایش حداکثر جریان بازدمی نسبت به اسپیرومتری متغیرتر است و بنابراین برای تشخیص معمول توصیه نمی‌شود.  ممکن است برای نظارت روزانه خود در افراد مبتلا به بیماری متوسط تا شدید و برای بررسی اثربخشی داروهای جدید مفید باشد. همچنین ممکن است در هدایت درمان در کسانی که تشدید حاد دارند، مفید باشد.
تشخیص آسم > طبقه‌بندی

| شدت علائم | تناوب علائم | علائم شبانه | %FEV1 تغییرات پیش‌بینی شده | FEV1 تغییرپذیری | SABA استفاده از |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| متناوب | ≤۲/هفته | ≤۲/ماه | ≥۸۰٪ | <۲۰٪ | ≤۲ روز در هفته |
| پایدار خفیف | >۲/هفته | ۳–۴/ماه | ≥۸۰٪ | ۲۰–۳۰٪ | >۲ روز در هفته |
| متوسط مداوم | روزانه | >۱/هفته | ۶۰–۸۰٪ | >۳۰٪ | روزانه |
| شدید مداوم | به‌طور مداوم | مکرر (۷/هفته) | <۶۰٪ | >۳۰٪ | ≥ دو بار در روز |
آسم از نظر بالینی بر اساس فراوانی علائم، حجم بازدم اجباری در یک ثانیه (FEV1) و حداکثر سرعت بازدم طبقه‌بندی می‌شود. آسم همچنین ممکن است به عنوان آتوپیک (خارجی) یا غیرآتوپیک (داخلی) طبقه‌بندی شود، بر اساس اینکه آیا علائم توسط مواد حساسیت‌زا (آتوپیک) ایجاد می‌شود یا خیر (غیرآتوپیک). در حالی که آسم بر اساس شدت طبقه‌بندی می‌شود، در حال حاضر هیچ روش روشنی برای طبقه‌بندی زیرگروه‌های مختلف آسم فراتر از این سیستم وجود ندارد. یافتن راه‌هایی برای شناسایی زیرگروه‌هایی که به انواع مختلف درمان‌ها به خوبی پاسخ می‌دهند، یک هدف حیاتی کنونی تحقیقات آسم است. اخیراً آسم بر اساس ارتباط آن با التهاب نوع ۲ یا التهاب غیر نوع ۲ طبقه‌بندی شده است. این رویکرد به طبقه‌بندی وابسته به ایمنی‌شناسی با درک در حال توسعه از فرآیندهای ایمنی اساسی و توسعه رویکردهای درمانی که التهاب نوع ۲ را هدف قرار می‌دهد هدایت می‌شود.
اگرچه آسم یک وضعیت انسدادی مزمن است، به عنوان بخشی از بیماری مزمن انسدادی ریه در نظر گرفته نمی‌شود، زیرا این اصطلاح به‌طور خاص به ترکیبی از بیماری‌هایی اشاره دارد که غیرقابل برگشت هستند مانند برونشکتازی (بزرگی قسمت‌هایی از راه‌های هوایی ریه) و آمفیزم (بزرگی کیسه‌های هوایی ریه). برخلاف این بیماری‌ها، انسداد راه هوایی در آسم معمولاً برگشت‌پذیر است. با این حال، اگر درمان نشود، التهاب مزمن ناشی از آسم می‌تواند منجر به انسداد غیرقابل برگشت ریه‌ها به دلیل بازسازی راه هوایی شود. برخلاف آمفیزم، آسم برونش‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد، نه کیسه‌های هوایی را. ترکیب آسم با جزئی از انسداد غیرقابل برگشت راه هوایی را سندرم همپوشانی آسم (ACOS)-بیماری انسدادی مزمن (COPD) می‌نامند. در مقایسه با دیگر افراد مبتلا به آسم «خالص» یا COPD، افراد مبتلا به ACOS عوارض، مرگ‌ومیر و احتمالاً بیماری‌های همراه بیشتری را نشان می‌دهند.
تشخیص آسم > طبقه‌بندی > تشدید آسم

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
تقریباً کشنده: نزدیک به مرگ PaCO2 بالا تقریباً کشنده، یا نیاز به تهویه مکانیکی، یا هر دو
تهدیدات زندگی (هر کدام از): 
| تهدیدات زندگی (هر کدام از) | علائم بالینی | اندازه‌گیری‌ها |
| تهدیدات زندگی (هر کدام از) | تغییر سطح هوشیاری | حداکثر جریان < ۳۳٪ |
| تهدیدات زندگی (هر کدام از) | خستگی | اشباع اکسیژن < ۹۲٪ |
| تهدیدات زندگی (هر کدام از) | آریتمی | PaO2 < ۸ kPa |
| تهدیدات زندگی (هر کدام از) | فشار خون پایین | "طبیعی" PaCO2 |
| تهدیدات زندگی (هر کدام از) | کبودی |  |
| تهدیدات زندگی (هر کدام از) | سینه بی صدا |  |
| تهدیدات زندگی (هر کدام از) | تلاش تنفسی ضعیف |  |
حاد شدید (هر کدام از): 
حاد شدید (هر کدام از): اوج جریان ۳۳–۵۰٪
حاد شدید (هر کدام از): تعداد تنفس ≥ ۲۵ نفس در دقیقه
حاد شدید (هر کدام از): ضربان قلب ≥ ۱۱۰ ضربه در دقیقه
حاد شدید (هر کدام از): قادر به تکمیل جملات در یک‌نفس نیست
متوسط: علائم بدتر شدن
متوسط: حداکثر جریان ۵۰–۸۰٪ بهترین یا پیش‌بینی شده است
متوسط: هیچ ویژگی آسم حاد شدید وجود ندارد
تشدید حاد آسم معمولاً به عنوان حمله آسم شناخته می‌شود. علائم کلاسیک عبارتند از تنگی نفس، خس‌خس سینه و احساس تنگی در قفسه سینه. خس‌خس سینه اغلب هنگام بازدم است. در حالی که اینها نشانه‌های اولیه آسم هستند، برخی از افراد عمدتاً با سرفه ظاهر می‌شوند، و در موارد شدید، حرکت هوا ممکن است به‌طور قابل توجهی مختل شود، به‌طوری که صدای خس‌خس شنیده نمی‌شود. در کودکان، درد قفسه سینه اغلب وجود دارد.
علائمی که حین حمله آسم رخ می‌دهد، عبارتند از استفاده از عضلات کمکی تنفسی (ماهیچه جناغی‌پستانکی و ماهیچه‌های نردبانی)، و ممکن است نبض متناقض (نبض که هنگام دم ضعیف‌تر و هنگام بازدم قوی‌تر است) و تورم بیش از حد قفسه سینه وجود داشته باشد. رنگ آبی پوست و ناخن می‌تواند در اثر کمبود اکسیژن ایجاد شود.
در یک تشدید خفیف، اوج جریان بازدمی (PEFR)، ≥۲۰۰ لیتر/دقیقه یا ≥۵۰ درصد از بهترین مقدار پیش‌بینی شده است. متوسط بین ۸۰ تا ۲۰۰ لیتر در دقیقه یا ۲۵ تا ۵۰ درصد از بهترین مقدار پیش‌بینی‌شده، در حالی که شدید به صورت ≤ ۸۰ لیتر در دقیقه یا ≤۲۵ درصد از بهترین مقدار پیش‌بینی‌شده تعریف می‌شود.
آسم حاد شدید، که قبلاً به عنوان وضعیت آسماتیکوس (Asthmaticus) شناخته می‌شد، یک تشدید حاد آسم است که به درمان‌های استاندارد برونکودیلاتورها و کورتیکواستروئیدها پاسخ نمی‌دهد. نیمی از موارد به دلیل عفونت و دیگر موارد ناشی از آلرژن، آلودگی هوا، یا استفاده ناکافی یا نامناسب از دارو است.
آسم شکننده نوعی آسم است که با حملات مکرر و شدید قابل تشخیص است. آسم شکننده نوع ۱ یک بیماری است که علیرغم مصرف داروی شدید، تنوع وسیعی در اوج جریان دارد. آسم شکننده نوع ۲، آسم به خوبی کنترل شده با پس‌زمینه با تشدید شدید ناگهانی است.
تشخیص آسم > طبقه‌بندی > آسم ناشی از ورزش

مقالهٔ اصلی: تنگی نایژه ناشی از ورزش
ورزش می‌تواند باعث تنگی نایژه در افراد مبتلا به آسم یا بدون آسم شود. این بیماری در اکثر افراد مبتلا به آسم و تا ۲۰ درصد از افراد بدون آسم رخ می‌دهد. انقباض برونش ناشی از ورزش در ورزشکاران حرفه‌ای رایج است. بالاترین میزان میان دوچرخه‌سواران (تا ۴۵ درصد)، شناگران، و اسکی‌بازان صحرایی است. در حالی که ممکن است در هر شرایط آب‌وهوایی رخ دهد، زمانی که هوا خشک و سرد است بیشتر رایج است. بتا۲ آگونیست‌های استنشاقی به نظر نمی‌رسد عملکرد ورزشی را بین افراد بدون آسم بهبود بخشند، ; با این حال، دوزهای خوراکی ممکن است استقامت و قدرت را بهبود بخشند.
تشخیص آسم > طبقه‌بندی > آسم شغلی

آسم در اثر (یا بدتر شدن) قرارگرفتن در محل کار، یک بیماری شغلی شایع گزارش شده است. با این حال، بسیاری از موارد گزارش یا به رسمیت شناخته نشده‌اند. تخمین زده می‌شود که ۵ تا ۲۵ درصد از موارد آسم در بزرگسالان مربوط به کار باشد. چند صد عامل مختلف دخیل در این نوع دخیل هستند که رایج‌ترین آنها عبارتند از: ایزوسیانات‌ها، غبار غلات و چوب، رزین، لاتکس، ریزش لحیم کاری، حیوانات و آلدئیدها.   مشاغل مرتبط با بالاترین خطر مشکلات عبارتند از: کسانی که رنگ‌پاشی می‌کنند، نانواها و کسانی که غذا را فرآوری می‌کنند، پرستاران، کارگران شیمیایی، کسانی که با حیوانات کار می‌کنند، جوشکاران، آرایشگران و کارگران چوب.
تشخیص آسم > طبقه‌بندی > بیماری تنفسی تشدید شده با آسپرین

مقالهٔ اصلی: تریاد سامتر
بیماری تنفسی تشدید شده با آسپرین (AERD)، همچنین به عنوان آسم ناشی از آسپرین شناخته می‌شود، تا ۹ درصد از مبتلایان به آسم را تحت تأثیر قرار می‌دهد. AERD شامل آسم، پولیپ بینی، بیماری سینوسی، و واکنش‌های تنفسی به آسپرین و دیگر داروهای NSAID (مانند ایبوپروفن و ناپروکسن) است. افراد اغلب دچار از دست دادن بویایی می‌شوند و بیشتر دچار واکنش‌های تنفسی به الکل می‌شوند.
تشخیص آسم > طبقه‌بندی > آسم ناشی از الکل

الکل ممکن است علائم آسم را در یک سوم افراد بدتر کند. این وضعیت ممکن است حتی در برخی از گروه‌های نژادی مانند ژاپنی‌ها و کسانی که بیماری تنفسی تشدید شده با آسپرین دارند، شایع‌تر باشد. مطالعات دیگر بهبود علائم آسم ناشی از الکل را نشان داده‌اند.
تشخیص آسم > طبقه‌بندی > آسم غیرآتوپیک

آسم غیرآتوپیک که تحت عنوان ذاتی یا غیرآلرژیک نیز شناخته می‌شود، بین ۱۰ و ۳۳ درصد موارد را تشکیل می‌دهد.  تست پوستی آن برای آلرژن‌های استنشاقی رایج منفی است.  اغلب در اواخر زندگی شروع می‌شود و زنان بیشتر از مردان مبتلا می‌شوند.  درمان‌های معمول ممکن است به خوبی مؤثر نباشند. این مفهوم که «غیرآتوپیک» مترادف با «غیر آلرژیک» است، توسط داده‌های اپیدمیولوژیک که شیوع آسم ارتباط نزدیکی با سطح سرمی IgE استاندارد شده برای سن و جنس دارد، زیر سؤال می‌رود، که نشان می‌دهد آسم تقریباً همیشه با نوعی واکنش مرتبط با IgE همراه است و بنابراین اساس آلرژیک دارد، اگرچه به نظر نمی‌رسد همه محرک‌های آلرژیکی که باعث آسم می‌شوند در مطالعات آلرژن‌های هوازی مورد مطالعه قرار گرفته باشند (فرضیه «آنتی‌ژن (های) گمشده») به عنوان مثال، یک مرور سیستماتیک و متاآنالیز به‌روز شده از خطر منتسب به جمعیت (PAR) نشانگرهای زیستی کلامیدیا پنومونیه در آسم مزمن نشان داد که PAR برای IgE اختصاصی C. pneumonia حدود ۴۷ درصد است.
تشخیص آسم > طبقه‌بندی > آسم عفونی

اگر از بیماران سؤال شود، ممکن است گزارش دهند که اولین علائم آسم آنها پس از یک بیماری حاد دستگاه تنفسی تحتانی شروع شده است. این نوع تاریخچه را سندرم «آسم عفونی» (IA), یا «آسم مرتبط با عفونت» (AAWI) نامگذاری کرده‌اند تا شروع آسم مرتبط با عفونت را از ارتباط شناخته‌شده عفونت‌های تنفسی با تشدید آسم افتراق دهند. شیوع گزارش شده IA برای بزرگسالان از حدود ۴۰ درصد در یک بخش مراقبت‌های اولیه تا ۷۰ درصد در یک کلینیک تخصصی که عمدتاً بیماران مبتلا به آسم شدید را درمان می‌کند، متغیر است. شیوع واقعی جمعیت IA در آسم با شروع بزرگسالان ناشناخته است زیرا پزشکان برای استخراج این نوع تاریخچه به‌طور معمول آموزش ندیده‌اند و یادآوری آسم با شروع در کودکی چالش‌برانگیز است.
تشخیص آسم > تشخیص‌های افتراقی

بسیاری از شرایط دیگر می‌توانند علائمی را مشابه با علائم آسم ایجاد کنند.  در کودکان، علائم ممکن است به دلیل دیگر بیماری‌های راه هوایی فوقانی مانند رینیت آلرژیک و سینوزیت، همچنین دیگر علل انسداد راه هوایی از جمله جسم خارجی، تنگی نای، نرمی نای و حنجره، حلقه‌های عروقی، بزرگ شدن غدد لنفاوی یا توده‌های گردن باشد. التهاب نایژک (برونشیولیت) و دیگر عفونت‌های ویروسی نیز ممکن است باعث خس‌خس سینه شوند. بر اساس بیانیه انجمن تنفسی اروپا، ممکن است برچسب «آسم» برای کودکان پیش دبستانی مبتلا به خس‌خس سینه مناسب نباشد زیرا اطلاعات بالینی در مورد التهاب راه‌های هوایی وجود ندارد. در بزرگسالان، بیماری مزمن انسدادی ریه، نارسایی احتقانی قلب، توده‌های راه هوایی، و همچنین سرفه‌های ناشی از دارو به دلیل مهارکننده‌های ACE (آنزیم مبدل آنژیوتانسین) ممکن است علائم مشابهی را ایجاد کنند.  در هر دو جمعیت، اختلال عملکرد تارهای صوتی ممکن است به‌طور مشابه ظاهر شود.
بیماری انسدادی مزمن ریه می‌تواند همراه با آسم باشد و می‌تواند به عنوان عارضه آسم مزمن رخ دهد. پس از سن ۶۵ سالگی، اکثر افراد مبتلا به بیماری انسدادی راه هوایی، آسم و COPD خواهند داشت. در این شرایط، COPD را می‌توان با افزایش نوتروفیل‌های راه هوایی، افزایش غیرطبیعی ضخامت دیواره و افزایش عضله صاف در برونش‌ها متمایز کرد. با این حال، این سطح از بررسی به دلیل COPD و آسم که اصول مدیریت مشابهی دارند، انجام نمی‌شود: کورتیکواستروئیدها، بتا آگونیست‌های طولانی‌اثر، و ترک سیگار. این بیماری از نظر علائم شباهت زیادی به آسم دارد، با قرار گرفتن بیشتر در معرض دود سیگار، سن بالاتر، برگشت‌پذیری کمتر علائم پس از تجویز متسع‌کننده نایژه (برونکودیلاتور)، و کاهش احتمال سابقه خانوادگی آتوپی مرتبط است.
پیشگیری

شواهد دال بر اثربخشی اقدامات برای جلوگیری از پیشرفت آسم ضعیف است. سازمان جهانی بهداشت کاهش عوامل خطر را مانند دود تنباکو، آلاینده‌های هوا، محرک‌های شیمیایی از جمله عطر و تعدادی از عفونت‌های دستگاه تنفسی تحتانی توصیه می‌کند. تلاش‌های دیگری که امیدوارکننده هستند، عبارتند از: محدود کردن قرار گرفتن در معرض دود در رحم، شیردهی، و افزایش قرار گرفتن در معرض مهدکودک یا خانواده‌های پرجمعیت، اما هیچ‌کدام به اندازه کافی حمایت نمی‌شوند که برای این اندیکاسیون توصیه شوند.
قرار گرفتن زودهنگام در معرض حیوانات خانگی ممکن است مفید باشند.  نتایج حاصل از قرار گرفتن در معرض حیوانات خانگی در زمان‌های دیگر قطعی نیست و تنها در صورت داشتن علائم آلرژیک به حیوان خانگی توصیه می‌شود که حیوانات خانگی از خانه خارج شوند.
اعمال محدودیت‌های غذایی در دوران بارداری یا تغذیه با شیر مادر در پیشگیری از آسم در کودکان مؤثر نیست و توصیه نمی‌شود. مصرف امگا ۳، رژیم غذایی مدیترانه‌ای و آنتی‌اکسیدان‌ها توسط برخی مطالعات پیشنهاد شده که ممکن است به پیشگیری از بحران کمک کنند، اما شواهد هنوز قطعی نیستند.
کاهش یا حذف ترکیبات شناخته‌شده برای افراد حساس از محل کار ممکن است مؤثر باشد. مشخص نیست که آیا واکسیناسیون سالانه آنفلوآنزا بر خطر تشدید تأثیر می‌گذارد یا خیر. با این حال، ایمن‌سازی توسط سازمان جهانی بهداشت توصیه می‌شود. ممنوعیت استعمال دخانیات در کاهش تشدید آسم مؤثر است.
مدیریت بالینی > اصلاح سبک زندگی

اجتناب از محرک‌ها جزء کلیدی بهبود کنترل و جلوگیری از بروز حملات است. شایع‌ترین محرک‌ها عبارتند از آلرژن‌ها، دود (از تنباکو یا منابع دیگر)، آلاینده‌های هوا، مسدودکننده‌های بتا غیرانتخابی، و غذاهای حاوی سولفیت کشیدن سیگار و دود دست دوم (دود غیرفعال) ممکن است اثربخشی داروهایی را مانند کورتیکواستروئیدها کاهش دهد. قوانینی که سیگار کشیدن را محدود می‌کنند، تعداد افرادی را که به دلیل آسم در بیمارستان بستری می‌شوند، کاهش می‌دهد. اقدامات کنترل‌کننده گرد و غبار، از جمله فیلتر هوا، مواد شیمیایی برای از بین بردن کنه‌ها، استفاده از جاروبرقی، روکش تشک و روش‌های دیگر هیچ تأثیری بر علائم آسم نداشتند. شواهد کافی وجود ندارد که نشان دهد رطوبت‌گیرها برای کنترل آسم مفید هستند.
به‌طور کلی، ورزش در افراد مبتلا به آسم پایدار مفید است. یوگا می‌تواند بهبودهای کوچکی در کیفیت زندگی و علائم در افراد مبتلا به آسم ایجاد کند. برای تعیین اینکه کاهش وزن چقدر بر بهبود کیفیت زندگی، استفاده از خدمات مراقبت‌های سلامت و اثرات نامطلوب برای افراد مبتلا به آسم در هر سنی مؤثر است، تحقیقات بیشتری ضروری است.
مدیریت بالینی > داروها

داروهای مورد استفاده برای درمان آسم به دو دسته کلی تقسیم می‌شوند: داروهای تسکین‌دهنده سریع که برای درمان علائم حاد استفاده می‌شوند، و داروهای کنترل طولانی‌مدت برای جلوگیری از تشدید بیشتر. به‌طور کلی برای بدتر شدن ناگهانی علائم یا برای درمان آسم در هر زمانی نیازی به آنتی‌بیوتیک نیست.
مدیریت بالینی > داروها > داروهای تشدید آسم

آگونیست‌های گیرنده بتا ۲ آدرنرژیک کوتاه‌اثر (SABA)، مانند سالبوتامول (albuterol USAN) خط اول درمان برای علائم آسم هستند. استفاده از آنها پیش از ورزش در کسانی که علائم ناشی از ورزش دارند، توصیه می‌شوند.
داروهای آنتی‌کولینرژیک، مانند ایپراتروپیوم، در صورت استفاده همراه با SABA در افرادی که علائم متوسط یا شدید دارند، فواید بیشتری ارائه می‌دهند و ممکن است از بستری‌شدن در بیمارستان جلوگیری کنند. اگر فرد نتواند SABA را تحمل کند، می‌توان از متسع‌کننده‌های نایژه (برونکودیلاتور) آنتی‌کولینرژیکی نیز استفاده کرد. اگر کودک نیاز به بستری شدن در بیمارستان داشته باشد، به نظر نمی‌رسد که ایپراتروپیوم اضافی بیش از SABA کمک کند. برای کودکان بالای ۲ سال با علائم حاد آسم، داروهای آنتی‌کولینرژیک استنشاقی که به تنهایی مصرف می‌شوند، بی‌خطر هستند، اما به اندازه SABA یا SABA استنشاقی همراه با داروهای آنتی‌کولینرژیک استنشاقی مؤثر نیستند. بزرگسالانی که داروهای استنشاقی ترکیبی شامل آنتی‌کولینرژیک‌های کوتاه‌اثر و SABA دریافت می‌کنند ممکن است در معرض خطر افزایش عوارض جانبی مانند لرزش، بی‌قراری و تپش قلب باشند.
گیرنده آدرنرژیک قدیمی‌تر و غیرانتخابی، مانند اپی‌نفرین استنشاقی، اثربخشی مشابهی با SABA دارند، اما به دلیل نگرانی در مورد تحریک بیش از حد قلب، مصرف آنها توصیه نمی‌شوند.
کورتیکواستروئیدها همچنین به دلیل خواص ضدالتهابی خود می‌توانند به فاز حاد تشدید کمک کنند. فواید کورتیکواستروئیدهای سیستمیک و خوراکی به خوبی ثابت شده است. همچنین می‌توان از کورتیکواستروئیدهای استنشاقی یا نبولیزه استفاده کرد. برای بزرگسالان و کودکانی که به دلیل آسم حاد در بیمارستان بستری هستند، کورتیکواستروئیدهای سیستمیک (IV) علائم را بهبود می‌بخشند. A یک دوره کوتاه کورتیکواستروئید پس از تشدید حاد آسم ممکن است به پیشگیری از عود و کاهش بستری‌شدن در بیمارستان کمک کند.
داروهای دیگر که کمتر ثابت شده‌اند، سولفات منیزیم و هلیوم مخلوط با اکسیژن داخل وریدی یا نبولیزه شده هستند. آمینوفیلین نیز می‌تواند با احتیاط استفاده شود.
در صورت هیپوکسمی شدید، تهویه مکانیکی آخرین راه حل است.
تجویز داخل وریدی داروی آمینوفیلین در مقایسه با درمان استاندارد آگونیست بتا۲ استنشاقی، بهبودی در اتساع برونش ایجاد نمی‌کند. درمان آمینوفیلین با عوارض جانبی بیشتری در مقایسه با درمان استنشاقی بتا۲ آگونیست همراه است.
مدیریت بالینی > داروها > روش‌های مصرف داروها

داروها معمولاً به صورت استنشاقی با دوز اندازه‌گیری شده (MDIs) در ترکیب با اسپیسر آسم یا به عنوان یک استنشاق پودر خشک ارائه می‌شوند. اسپیسر یک استوانه پلاستیکی است که دارو را با هوا مخلوط می‌کند و دریافت دوز کامل دارو را آسان‌تر می‌کند. ممکن است از نبولایزر نیز استفاده شود. نبولایزرها و اسپیسرها در کسانی که علائم خفیف تا متوسط دارند به یک اندازه مؤثر هستند. با این حال، شواهد کافی برای تعیین وجود تفاوت در افراد مبتلا به بیماری شدید وجود ندارد. برای ارائه بتا آگونیست‌های کوتاه‌اثر در آسم حاد در کودکان، اسپیسرها ممکن است مزایایی در مقایسه با نبولایزرها داشته باشند، اما در کودکان مبتلا به آسم تهدیدکننده حیات مطالعه نشده‌اند. شواهد قوی برای استفاده از LABA داخل وریدی برای بزرگسالان یا کودکان مبتلا به آسم حاد وجود ندارد. شواهد کافی برای مقایسه مستقیم اثربخشی استنشاقی با دوز اندازه‌گیری شده متصل به اسپیسر خانگی در مقایسه با اسپیسر تجاری موجود برای درمان کودکان مبتلا به آسم وجود ندارد.
مدیریت بالینی > داروها > اثرات نامطلوب

استفاده طولانی‌مدت از کورتیکواستروئیدهای استنشاقی در دوزهای معمولی خطر جزئی عوارض جانبی را به همراه دارد. خطرات عبارتند از برفک دهان، ایجاد آب مروارید، و کاهش اندک در سرعت رشد. شست‌وشوی دهان پس از استفاده از استروئیدهای استنشاقی می‌تواند خطر ابتلا به برفک را کاهش دهد. دوزهای بالاتر استروئیدهای استنشاقی ممکن است منجر به کاهش تراکم معدنی استخوان شوند.
مدیریت بالینی > دیگر موارد

التهاب در ریه‌ها را می‌توان با سطح اکسیدنیتریک بازدم تخمین زد. استفاده از سطوح اکسید نیتریک بازدمی (FeNO) برای هدایت دوز داروهای آسم ممکن است مزایای کمی برای پیشگیری از حملات آسم داشته باشد، اما مزایای بالقوه آن به اندازه کافی قوی نیست که این رویکرد به عنوان روشی برای هدایت درمان آسم در بزرگسالان یا کودکان توصیه شود.
وقتی آسم به داروهای معمولی پاسخ نمی‌دهد، گزینه‌های دیگری هم برای مدیریت اورژانسی و هم برای پیشگیری از تشدید عود در دسترس هستند. گزینه‌های اضافی عبارتند از:
اکسیژن مرطوب برای کاهش هیپوکسی در صورتی که اشباع به زیر ۹۲ درصد برسد.
کورتیکواستروئید خوراکی با پنج روز پردنیزون که همان ۲ روز دگزامتازون است، توصیه می‌شود. یک مطالعه، یک دوره هفت روزه از استروئیدها را توصیه کرد. یک بررسی، یک دوره هفت روزه استروئید را توصیه کرده است.
درمان داخل وریدی سولفات منیزیم هنگامی که علاوه بر دیگر درمان‌ها در حملات آسم حاد متوسط استفاده می‌شود، اتساع برونش را افزایش می‌دهد. در بزرگسالان، درمان وریدی منجر به کاهش پذیرش در بیمارستان می‌شود. سطوح پایین شواهد نشان می‌دهد که سولفات منیزیم استنشاقی (نبولیزه شده) ممکن است فواید کمی برای درمان آسم حاد در بزرگسالان داشته باشد. به‌طور کلی، شواهد با کیفیت بالا نشان‌دهنده فواید زیادی برای ترکیب سولفات منیزیم با درمان‌های استاندارد استنشاقی برای بزرگسالان مبتلا به آسم نیست.
هلیوکس، مخلوطی از هلیوم و اکسیژن، نیز ممکن است در موارد شدید در نظر گرفته شود.
سالبوتامول داخل وریدی توسط شواهد موجود حمایت نمی‌شود و بنابراین فقط در موارد شدید استفاده می‌شود.
متیل‌گزانتین‌ها (مانند تئوفیلین) زمانی به‌طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گرفتند، اما به‌طور قابل توجهی به اثرات بتا آگونیست‌های استنشاقی نمی‌افزایند. استفاده از آنها در تشدید حاد بحث‌برانگیز است.
کتامین بی‌حس کننده تجزیه کننده از نظر تئوری مفید است اگر در افرادی که به ایست تنفسی نزدیک می‌شوند به لوله گذاری و تنفس مکانیکی نیاز باشد. با این حال، هیچ مدرکی از کارآزمایی‌های بالینی برای تأیید این موضوع وجود ندارد. بررسی کاکرین در سال ۲۰۱۲ هیچ سود قابل توجهی از استفاده از کتامین در آسم حاد شدید در کودکان پیدا نکرد.
برای کسانی که آسم شدید و مداوم دارند و با کورتیکواستروئیدهای استنشاقی و LABA کنترل نمی‌شوند، ترموپلاستی برونش ممکن است یک گزینه باشد. این روش شامل تحویل انرژی حرارتی کنترل‌شده به دیواره راه هوایی طی یک سری برونکوسکوپی است. در حالی که ممکن است دفعات تشدید را در چند ماه اول افزایش دهد، به نظر می‌رسد میزان بعدی را کاهش دهد.  اثرات بیش از یک سال آن ناشناخته است.
تزریق آنتی‌بادی مونوکلونال مانند مپولیزوماب، دوپیلوماب، یا امالیزوماب ممکن است در افراد مبتلا به آسم آتوپیک ضعیف مفید باشند. با این حال، از سال ۲۰۱۹ این داروها گران هستند و بنابراین استفاده از آنها برای کسانی که علائم شدید دارند برای دستیابی به مقرون‌به‌صرفه بودن محفوظ است. آنتی‌بادی‌های مونوکلونال که اینترلوکین ۵ (IL-۵) یا گیرنده آن (IL-5R) را هدف قرار می‌دهند، از جمله مپولیزوماب، رزلیزوماب یا بنرالیزوماب، علاوه بر مراقبت‌های استاندارد در آسم شدید، در کاهش میزان تشدید آسم مؤثر هستند. شواهد محدودی برای بهبود کیفیت زندگی مرتبط با سلامت و عملکرد ریه وجود دارد.
شواهد حاکی از آن است که ایمونوتراپی زیرزبانی در افراد مبتلا به التهاب مخاط بینی آلرژیک و آسم باعث بهبود نتایج می‌شود.
مشخص نیست که تهویه با فشار مثبت غیرتهاجمی در کودکان کاربرد دارد یا خیر، زیرا به اندازه کافی مطالعه نشده است.
مدیریت بالینی > پایبندی به درمان‌های آسم

ماندن در رویکرد درمانی برای پیشگیری از تشدید آسم می‌تواند چالش‌برانگیز باشد، به خصوص اگر فرد نیاز به مصرف روزانه دارو یا درمان داشته باشد. دلایل پایبندی ضعیف از تصمیم آگاهانه برای پیروی نکردن از رژیم درمانی پیشنهادی به دلایل مختلف از جمله اجتناب از عوارض جانبی احتمالی، اطلاعات نادرست یا دیگر باورها در مورد دارو متغیر است. مشکلات دسترسی به درمان و مشکلات اجرای مؤثر درمان نیز می‌تواند منجر به پایبندی کمتر شود. رویکردهای مختلفی برای تلاش و بهبود پایبندی به درمان‌ها برای کمک به افراد در پیشگیری از تشدید جدی آسم از جمله مداخلات دیجیتالی انجام شده است.
مدیریت بالینی > طب جایگزین

بسیاری از افراد مبتلا به آسم، مانند افراد مبتلا به دیگر اختلالات مزمن، از درمان‌های جایگزین استفاده می‌کنند. بررسی‌ها نشان می‌دهند که تقریباً ۵۰ درصد از نوعی درمان غیرمتعارف استفاده می‌کنند. داده‌های کمی برای حمایت از اثربخشی بیشتر این درمان‌ها وجود دارد..
شواهد برای حمایت از استفاده از ویتامین ث یا ویتامین ئی برای کنترل آسم کافی نیست. حمایت برای استفاده از ویتامین C در برونکواسپاسم ناشی از ورزش وجود دارد. مکمل‌های غذایی روغن ماهی (اسیدهای چرب n-۳ دریایی) و کاهش سدیم رژیم غذایی به نظر نمی‌رسد به بهبود کنترل آسم کمک کنند. در افراد مبتلا به آسم خفیف تا متوسط، درمان با مکمل ویتامین دی یا متابولیت‌های هیدروکسیله آن، تشدید حاد را کاهش نمی‌دهند یا کنترل را بهبود نمی‌بخشند. شواهد محکمی وجود ندارد که نشان دهد مکمل‌های ویتامین D باعث بهبود علائم روزانه آسم یا عملکرد ریه فرد می‌شود. شواهد محکمی وجود ندارد که نشان دهد بزرگسالان مبتلا به آسم باید از غذاهای حاوی مونوسدیم گلوتامات (MSG) اجتناب کنند. مطالعات باکیفیت کافی برای تعیین اینکه کودکان مبتلا به آسم باید از خوردن غذاهای حاوی MSG اجتناب کنند یا خیر، انجام نشده است.
طب سوزنی برای درمان توصیه نمی‌شود زیرا شواهد کافی برای حمایت از آن وجود ندارد. یونیزه‌کننده‌های هوا هیچ شواهدی را مبنی بر بهبود علائم آسم یا سودمندی عملکرد ریه نشان نمی‌دهند. این روش به‌طور یکسان برای مولدهای یون مثبت و منفی اعمال می‌شود. درمان‌های دستی، از جمله مانورهای درمانی استئوپاتیک، کایروپراکتیک، فیزیوتراپی، درمانگر تنفسی، شواهد کافی را برای حمایت از استفاده از آنها در درمان آسم ندارند با این حال، توانبخشی ریوی ممکن است کیفیت زندگی و ظرفیت تمرین عملکردی را در مقایسه با مراقبت‌های معمول برای بزرگسالان مبتلا به آسم بهبود بخشد. تکنیک تنفس Buteyko برای کنترل تهویه زیاد ریه‌ها (هیپرونتیلاسیون) ممکن است منجر به کاهش مصرف دارو شود. با این حال، این روش هیچ تأثیری بر عملکرد ریه ندارد. بنابراین یک هیئت متخصص احساس کرد که شواهد برای حمایت از استفاده از آن ناکافی است. شواهد روشنی وجود ندارد که تمرینات تنفسی برای درمان کودکان مبتلا به آسم مؤثر باشد.
پیش‌آگهی

پیش‌آگهی آسم به‌طور کلی خوب است، به ویژه برای کودکان مبتلا به بیماری خفیف. مرگ‌ومیر در طول چند دهه اخیر به دلیل شناخت بهتر و بهبود مراقبت کاهش یافته است. در سال ۲۰۱۰ میزان مرگ‌ومیر ۱۷۰ در میلیون برای مردان و ۹۰ در میلیون برای زنان بود. این میزان بین کشورها تا ۱۰۰ برابر متفاوت است.
تا سال ۲۰۰۴ در سطح جهانی باعث ناتوانی متوسط یا شدید در ۱۹٫۴ میلیون نفر می‌شود (که ۱۶ میلیون آن در کشورهای کم درآمد و متوسط هستند). از آسم تشخیص داده شده در دوران کودکی، نیمی از موارد پس از یک دهه دیگر تشخیص داده نمی‌شود. بازسازی راه هوایی مشاهده شده است، اما مشخص نیست که آیا این تغییرات مضر یا مفید هستند. به نظر می‌رسد درمان زودهنگام با کورتیکواستروئیدها از کاهش عملکرد ریه جلوگیری کرده یا آن را بهبود می‌بخشد. آسم در کودکان نیز بر کیفیت زندگی والدین تأثیرات منفی دارد.
مرگ ناشی از آسم به ازای هر میلیون نفر در سال ۲۰۱۲
  ۰–۱۰  ۱۱–۱۳  ۱۴–۱۷  ۱۸–۲۳  ۲۴–۳۲  ۳۳–۴۳  ۳۳–۵۰  ۵۱–۶۶  ۶۷–۹۵  ۹۶–۲۵۱
تعداد سال‌های از دست رفته با ناتوانی برای آسم به ازای هر ۱۰۰۰۰۰ نفر در سال ۲۰۰۴
  اطلاعاتی وجود ندارد  ۰-۱۰۰  ۱۰۰–۱۵۰  ۱۵۰–۲۰۰  ۲۰۰–۲۵۰  ۲۵۰–۳۰۰  ۳۰۰–۳۵۰  ۳۵۰–۴۰۰  ۴۰۰–۴۵۰  ۴۵۰–۵۰۰  ۵۰۰–۵۵۰  ۵۵۰–۶۰۰  >۶۰۰