stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اقتصاد جانب عرضه
تاریخچه > آزمایش کانزاس

در ماه مه ۲۰۱۲، سام براون‌بک، فرماندار ایالت کانزاس، "لایحه سنای کانزاس جایگزین HB 2117" را به قانون تبدیل کرد، که تعداد براکت‌های مالیات بر درآمد فردی را از سه به دو کاهش داد، و نرخ‌های مالیات بر درآمد بالا را از ۶٫۴۵٪ و ۶٫۲۵٪ به ۴٫۹٪ و نرخ پایین را از ۳٫۵٪ به ۳٪ کاهش داد.الگو:نیازمند یادکرد همچنین مالیات ۷٪ بر درآمد «گذرنده»، درآمدی که کسب‌وکارها — مانند مالکیت انحصاری، مشارکت‌ها، شرکت با مسئولیت محدود و شرکت‌های فرعی S — به جای پرداخت مالیات بر درآمد شرکت‌ها، به صاحبان خود منتقل می‌کنند، برای صاحبان تقریباً ۲۰۰۰۰۰ کسب‌وکار حذف شد این قانون مالیات‌ها را به میزان ۲۳۱ میلیون دلار در سال اول خود کاهش داد، و پیش‌بینی می‌شد که کاهش‌ها پس از شش سال به ۹۳۴ میلیون دلار در سال افزایش یابد.
این کاهش‌ها بر اساس قانون‌گذاری مدل منتشر شده توسط شورای مبادله قانون‌گذاری آمریکا محافظه‌کار (ALEC) بود، و توسط وال استریت جورنال،الگو:نیازمند یادکرد اقتصاددان طرف عرضه آرتور لافر، مفسر اقتصادی استفن مور و رهبر ضد مالیات گراور نورکوئیست. کاهش مالیات «آزمایش کانزاس» نامیده شده است، و توسط مؤسسه بروکینگز به عنوان «یکی از پاک‌ترین آزمایش‌ها برای اینکه چگونه کاهش مالیات بر رشد اقتصادی در ایالات متحده تأثیر می‌گذارد» توصیف شده است.
براون‌بک سیاست‌های کاهش مالیات خود را با سیاست‌های رونالد ریگان مقایسه کرد، اما همچنین آنها را «یک آزمایش زنده واقعی … ما خواهیم دید که چگونه کار می‌کند.» توصیف کرد، براون‌بک پیش‌بینی کرد که کاهش‌های او تا سال ۲۰۲۰ ۲۳۰۰۰ شغل اضافی در کانزاس ایجاد می‌کند، و هدف آن ایجاد رشد اقتصادی سریع بود، که او گفت «مانند تزریق آدرنالین به قلب اقتصاد کانزاس خواهد بود.» از سوی دیگر، کارکنان پژوهشی قوه مقننه کانزاس در مورد احتمال کسری بودجه تقریباً ۲٫۵ میلیارد دلار تا ژوئیه ۲۰۱۸ هشدار دادند.
تا سال ۲۰۱۷، درآمدهای ایالتی صدها میلیون دلار کاهش یافته بود
باعث شد هزینه‌ها برای جاده‌ها، پل‌ها و آموزش کاهش یابد، اما به جای تقویت رشد اقتصادی، رشد در کانزاس به‌طور مداوم زیر میانگین باقی ماند. یک مقاله کاری توسط دو اقتصاددان در دانشگاه ایالتی اوکلاهما (دن ریکمن و هونگبو وانگ) با استفاده از داده‌های تاریخی از چندین ایالت دیگر با اقتصادهایی که ساختار مشابهی با کانزاس دارند، نشان داد که اقتصاد کانزاس حدود ۷٫۸٪ کمتر و اشتغال حدود ۲٫۶٪ کمتر از آنچه که اگر براون‌بک مالیات‌ها را کاهش نمی‌داد، رشد کرده است.
در سال ۲۰۱۷، قوه مقننه جمهوری‌خواه کانزاس به لغو کاهش‌ها رای داد، و پس از وتوی براون‌بک برای لغو، وتوی او را لغو کرد.
به گفته مکس ارن‌فرویند، اقتصاددانان عموماً موافق هستند که یک توضیح برای کاهش به جای افزایش رشد اقتصادی ناشی از کاهش مالیات این است که «هر گونه» مزایا از کاهش مالیات در بلندمدت، نه کوتاه‌مدت، به دست می‌آید، اما آنچه در کوتاه‌مدت می‌آید، کاهش عمده در تقاضا برای کالاها و خدمات است. در اقتصاد کانزاس، کاهش در هزینه‌های دولت ایالتی درآمد «کارمندان، تأمین‌کنندگان و پیمانکاران» دولت ایالتی را که بیشتر یا تمام درآمد خود را به صورت محلی خرج می‌کردند، کاهش داد. علاوه بر این، نگرانی در مورد کسری بودجه بزرگ ایالت «ممکن است کسب‌وکارها را از انجام سرمایه‌گذاری‌های جدید عمده منصرف کرده باشد».
یکی از مشکلاتی که کانزاس با آن مواجه شد این است که در حالی که مطالعات نشان داده‌اند که کاهش مالیات رشد اقتصادی را افزایش می‌دهد، درآمد افزایش یافته از آن رشد با نرخ‌های مالیات پایین‌تر جدید تنها برای جبران ۱۰–۳۰٪ از کاهش مالیات کافی است، به این معنی که برای جلوگیری از کسری بودجه، کاهش هزینه‌ها نیز باید انجام شود.
تاریخچه > سال‌های ترامپ

مدافعان طرف عرضه لافر و مفسران اقتصادی استفن مور و لری کودلو نقش برجسته‌ای در تدوین سیاست‌های اقتصادی ترامپ با مشاوره دادن به او در مورد کاهش مالیات او و همچنین تشویق او به کاهش موانع تجاری ایفا کردند. لافر و مور در سال ۲۰۱۸ کتابی در مورد این سیاست به نام ترامپونومیکس با پیشگفتاری از کودلو نوشتند. اقتصاددان گریگوری منکیو کتاب را در امور خارجه بررسی کرد، و اظهارات پیرامون سیاست‌های ترامپ را «اقتصاد روغن مار» توصیف کرد. او از نویسندگان به دلیل تکرار بی‌اعتراض نرخ‌های رشد سالانه ادعایی رئیس‌جمهور ناشی از کاهش مالیات او به میزان ۱–۴٪ انتقاد کرد، در حالی که بالاترین تخمین‌های معقول در حدود ۰٫۵٪ بود، اما همچنین به آنها برای ادامه حمایت از دیدگاه اجماعی که تجارت آزاد برای همه خوب است، در برابر دیدگاه‌های مرکانتیلیسم رئیس‌جمهور اعتبار داد. او همچنین از آنها به دلیل پیروی از یک رویکرد ساده‌انگارانه «رشد اقتصادی همه مشکلات را حل می‌کند» انتقاد کرد، در حالی که مشاوران اقتصادی روسای جمهور قبلی دقیق‌تر بودند، و مبادله اجتناب‌ناپذیر بین برابری و کارایی را در رویکردهای خود برای مدیریت اقتصاد تشخیص می‌دادند. ترامپ کاهش مالیات بر درآمد فردی و شرکتی را اجرا کرد که در سال ۲۰۱۸ اجرایی شد. استاد اقتصاد راتگرز، فرخ لنگدانا، استدلال کرد که کاهش مالیات ترامپ نمونه‌ای از سیاست مالیاتی طرف عرضه است، و به نامه‌ای از اقتصاددانان که مدت‌ها با نظریه طرف عرضه مرتبط بوده‌اند و آنها را به این عنوان توصیف کرده‌اند، استناد کرد.
نظریه سیاست مالی

یکی از مزایای سیاست طرف عرضه این است که جابجایی منحنی عرضه کل به سمت بیرون به این معنی است که قیمت‌ها می‌توانند همراه با گسترش تولید و اشتغال کاهش یابند. این در تضاد با سیاست‌های طرف تقاضا (به عنوان مثال، هزینه‌های بیشتر دولت) است، که حتی اگر موفق باشند، تمایل به ایجاد فشارهای تورمی دارند (یعنی سطح قیمت کل را افزایش می‌دهند) زیرا منحنی تقاضای کل به سمت بیرون جابجا می‌شود. سرمایه‌گذاری زیرساختی نمونه‌ای از سیاست است که هم عناصر طرف تقاضا و هم طرف عرضه را دارد.
اقتصاد طرف عرضه معتقد است که افزایش مالیات به‌طور پیوسته فعالیت اقتصادی را در یک کشور کاهش می‌دهد و سرمایه‌گذاری را دلسرد می‌کند. مالیات‌ها به عنوان نوعی مانع تجاری یا تعرفه عمل می‌کنند که باعث می‌شود شرکت‌کنندگان اقتصادی به وسایل ناکارآمدتری برای برآوردن نیازهای خود روی آورند. به این ترتیب، مالیات بالاتر منجر به سطوح پایین‌تر تخصصی شدن و کارایی اقتصادی پایین‌تر می‌شود. گفته می‌شود که این ایده توسط منحنی لافر نشان داده شده است.
اقتصاددانان طرف عرضه حرف کمتری در مورد اثرات کسری بودجه دارند و گاهی اوقات به کار رابرت بارو استناد می‌کنند که بیان می‌کند بازیگران اقتصادی عقلانی اوراق قرضه را به مقدار کافی خریداری می‌کنند تا نرخ‌های بهره بلندمدت را کاهش دهند.
تأثیر بر رشد اقتصادی و درآمدهای مالیاتی

بروس بارتلت در سال ۲۰۰۷ اظهار داشت که «طرفداران اصلی طرف عرضه پیشنهاد کردند که برخی از کاهش‌های مالیاتی، تحت شرایط بسیار خاص، ممکن است در واقع درآمدهای فدرال را افزایش دهند. … اما امروزه معمول است که بشنویم کاهش دهندگان مالیات به‌طور غیرقابل قبولی ادعا می‌کنند که همه کاهش‌های مالیاتی درآمد را افزایش می‌دهند.»
برخی از اقتصاددانان معاصر اقتصاد طرف عرضه را یک نظریه اقتصادی قابل دفاع نمی‌دانند، و آلن بلیندر آن را یک مکتب «بدفرجام» و شاید «احمقانه» در صفحات یک کتاب درسی ۲۰۰۶ می‌نامد. گرگ منکیو، رئیس سابق شورای مشاوران اقتصادی رئیس‌جمهور رئیس‌جمهور جورج دبلیو بوش، انتقادهای مشابهی از این مکتب در نسخه‌های اولیه کتاب درسی مقدماتی اقتصاد خود ارائه داد. «کاهش مالیات به ندرت خود را جبران می‌کند. برداشت من از ادبیات آکادمیک مرا به این باور می‌رساند که حدود یک سوم هزینه یک کاهش مالیات معمولی با رشد اقتصادی سریع‌تر جبران می‌شود.»
در مقاله‌ای در سال ۱۹۹۲ برای بررسی بین‌المللی هاروارد، جیمز توبین نوشت: «ایده 'منحنی لافر' مبنی بر اینکه کاهش مالیات در واقع درآمدها را افزایش می‌دهد، معلوم شد که سزاوار تمسخر است.»
کارل کیس و ری فیر در اصول اقتصاد نوشتند: «وعده‌های افراطی اقتصاد طرف عرضه محقق نشد. رئیس‌جمهور ریگان استدلال کرد که به دلیل تأثیر نشان داده شده در منحنی لافر، دولت می‌تواند هزینه‌ها را حفظ کند، نرخ‌های مالیات را کاهش دهد و بودجه را متعادل کند. این مورد نبود. درآمدهای دولت به شدت از سطوحی که بدون کاهش مالیات محقق می‌شد، کاهش یافت.»
طرفداران طرف عرضه ترابانت و اولیگ استدلال می‌کنند که «امتیازدهی استاتیک بیش از حد زیان درآمد را برای کاهش مالیات کار و سرمایه تخمین می‌زند» و اینکه «امتیازدهی پویا» پیش‌بینی بهتری برای اثرات کاهش مالیات است.
مطالعه‌ای در سال ۱۹۹۹ توسط اقتصاددان دانشگاه شیکاگو آستان گولسبی تغییرات عمده در نرخ‌های مالیات بر درآمد بالا در ایالات متحده از دهه ۱۹۲۰ به بعد را بررسی کرد. نتیجه گرفت که تنها تغییرات اندکی در درآمد گزارش شده افراد با درآمد بالا وجود داشته است، که نشان می‌دهد تغییرات مالیاتی تأثیر کمی بر میزان کار افراد داشته است. او نتیجه گرفت که این تصور که دولت‌ها می‌توانند با کاهش نرخ‌ها پول بیشتری جمع‌آوری کنند «به احتمال زیاد در هیچ چیزی شبیه به نرخ‌های مالیات حاشیه‌ای امروزی درست نیست.» در سال ۲۰۱۵، یک مطالعه نشان داد که در چند دهه گذشته، کاهش مالیات در ایالات متحده به ندرت زیان‌های درآمد را جبران کرده و تأثیر حداقلی بر رشد GDP داشته است.
یک مقاله کاری در سال ۲۰۰۸ نشان داد که در مورد روسیه، «کاهش نرخ مالیات می‌تواند درآمدها را با بهبود انطباق مالیاتی افزایش دهد.»
دانشنامه جدید اقتصاد پالگریو گزارش می‌دهد که تخمین‌های نرخ‌های مالیات حداکثر کننده درآمد به‌طور گسترده‌ای متفاوت بوده است، با محدوده میانی حدود ۷۰٪. بر اساس یک مطالعه در سال ۲۰۱۲، «نرخ [مالیات] نهایی حاشیه‌ای ایالات متحده از بالای منحنی لافر بسیار فاصله دارد.» یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۲ یک اجماع در بین اقتصاددانان برجسته یافت که کاهش نرخ مالیات بر درآمد فدرال ایالات متحده GDP را افزایش می‌دهد اما درآمد مالیاتی را افزایش نمی‌دهد.
جان کویگین بین منحنی لافر و تحلیل لافر از نرخ‌های مالیات تمایز قائل می‌شود. منحنی لافر «درست اما غیراصلی» بود، اما تحلیل لافر مبنی بر اینکه ایالات متحده در سمت اشتباه منحنی لافر قرار دارد «اصلی اما نادرست بود.»
تأثیر بر رشد اقتصادی و درآمدهای مالیاتی > کاهش مالیات دهه ۱۹۲۰

طرفداران اقتصاد طرف عرضه گاهی اوقات به کاهش مالیات تصویب شده در دهه ۱۹۲۰ به عنوان شاهدی بر اینکه کاهش مالیات می‌تواند درآمد مالیاتی را افزایش دهد، استناد می‌کنند. پس از جنگ جهانی اول، بالاترین براکت مالیاتی، که برای کسانی بود که سالانه بیش از ۱۰۰۰۰۰ دلار درآمد داشتند (امروزه حداقل به ارزش ۱ میلیون دلار در سال)، بیش از ۷۰ درصد بود. به گزارش بنیاد هریتیج، قوانین درآمد ۱۹۲۱، ۱۹۲۴ و ۱۹۲۶ این نرخ مالیات را به کمتر از ۲۵ درصد کاهش داد، با این حال درآمد مالیاتی در واقع به‌طور قابل توجهی افزایش یافت. مورخ مالیاتی جوزف تورندایک استدلال می‌کند که کاهش مالیات به «تقویت» رشد کمک کرده است اما «هزینه کامل آن کاهش‌های مالیاتی را پوشش نداده است».
تأثیر بر رشد اقتصادی و درآمدهای مالیاتی > قانون درآمد ۱۹۶۴

طرفداران اقتصاد طرف عرضه گاهی اوقات به کاهش مالیات تصویب شده توسط رئیس‌جمهور لیندون بی. جانسون با قانون درآمد ۱۹۶۴ استناد می‌کنند. جان اف کندی سال قبل از آن در سال ۱۹۶۳ از کاهش شدید نرخ مالیات در سال ۱۹۶۳ زمانی که بالاترین نرخ مالیات بر درآمد ۹۱٪ بود، حمایت کرده بود، و استدلال می‌کرد که «[ن]رخ‌های مالیات امروز بسیار بالا و درآمدهای مالیاتی بسیار پایین است، و معقول‌ترین راه برای افزایش درآمدها در بلندمدت کاهش نرخ‌ها در حال حاضر است.» CBO در سال ۱۹۷۸ نتیجه گرفت که کاهش مالیات درآمد مالیاتی را به میزان ۱۲ میلیارد دلار کاهش داده است و تنها بین ۳ تا ۹ میلیارد دلار به دلیل رشد اقتصادی تقویت شده، بازیافت شده است. به گزارش CBO، «بیشتر این افزایش [در درآمدها] به دلیل رشد اقتصادی بود که حتی بدون کاهش مالیات رخ می‌داد.»
در عین حال، برخی از مطالعات پاسخ نسبتاً قوی به کاهش مالیات از ۵٪ برتر اظهارنامه‌های مالیاتی را یافته‌اند. افزایش ۷٫۷ درصدی در درآمدها از ۵ درصد برتر، از ۱۷٫۱۷ میلیارد دلار آمریکا در سال ۱۹۶۳ به ۱۸٫۴۹ میلیارد دلار در سال ۱۹۶۵ شناسایی شده است. بدینوسیله، داده‌ها شواهدی ارائه داده‌اند که این گروه در بخش ممنوعه منحنی لافر قرار داشته است، زیرا سهم آن در کل درآمدهای مالیاتی علیرغم کاهش قابل توجه نرخ‌های مالیات افزایش یافته است.
تأثیر بر رشد اقتصادی و درآمدهای مالیاتی > کاهش مالیات بوش

رئیس‌جمهور بوش در دوران ریاست‌جمهوری خود قانون آشتی رشد اقتصادی و کاهش مالیات سال ۲۰۰۱ و قانون آشتی کاهش مالیات و رشد مشاغل سال ۲۰۰۳ را امضا کرد، که شامل کاهش مالیات قابل توجهی بود. در سال ۲۰۰۳، دفتر بودجه کنگره یک تحلیل امتیازدهی پویا از کاهش مالیات مورد حمایت طرفداران طرف عرضه انجام داد، و دریافت که کاهش مالیات بوش خود را جبران نخواهد کرد. دو مدل از نه مدل استفاده شده در این مطالعه، بهبود بزرگی در کسری بودجه در ده سال آینده ناشی از کاهش مالیات را پیش‌بینی کردند، اما فقط با این فرض که مردم از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۴ سخت‌تر کار می‌کنند زیرا معتقد بودند که نرخ‌های مالیات دوباره در سال ۲۰۱۴ افزایش می‌یابد، و آنها می‌خواستند قبل از انقضای کاهش مالیات پول بیشتری به دست آورند.
در سال ۲۰۰۶، CBO مطالعه‌ای با عنوان «تحلیل پویا تمدید دائمی کاهش مالیات رئیس‌جمهور» منتشر کرد. این مطالعه نشان داد که تحت بهترین سناریو ممکن، دائمی کردن کاهش مالیات «در بلندمدت» اقتصاد را ۰٫۷٪ افزایش می‌دهد. این مطالعه توسط بسیاری از اقتصاددانان، از جمله پروفسور اقتصاد هاروارد گرگ منکیو، مورد انتقاد قرار گرفت، که اشاره کرد CBO مقدار بسیار پایینی برای کشش عرضه کار جبرانی با وزن درآمد ۰٫۱۴ استفاده کرده است. در مقاله‌ای منتشر شده در مجله اقتصاد عمومی، منکیو و متیو واینزیرل خاطرنشان کردند که تحقیقات اقتصادی فعلی مقدار مناسبی برای کشش عرضه کار را در حدود ۰٫۵ قرار می‌دهد.
دفتر بودجه کنگره (CBO) تخمین زد که تمدید کاهش مالیات بوش فراتر از انقضای سال ۲۰۱۰ آنها، کسری بودجه را ۱٫۸ تریلیون دلار در طول ۱۰ سال افزایش می‌دهد. CBO همچنین مطالعه‌ای را در سال ۲۰۰۵ به پایان رساند که به تحلیل کاهش فرضی ۱۰ درصدی مالیات بر درآمد پرداخت و نتیجه گرفت که تحت سناریوهای مختلف، جبران حداقلی برای از دست دادن درآمد وجود خواهد داشت. به عبارت دیگر، کسری بودجه تقریباً به همان میزان کاهش مالیات در پنج سال اول با بازخورد درآمد محدود پس از آن افزایش می‌یابد.
اقتصاددان برنده جایزه نوبل میلتون فریدمن موافق بود که کاهش مالیات درآمد مالیاتی را کاهش می‌دهد و منجر به کسری بودجه غیرقابل تحمل می‌شود، اگرچه او از آنها به عنوان وسیله‌ای برای مهار هزینه‌های فدرال حمایت می‌کرد. فریدمن درآمد مالیاتی کاهش یافته دولت را «کاهش کمک هزینه آنها» توصیف کرد.
داگلاس هولتز-ایکین اقتصاددان دولت بوش بود که در سال ۲۰۰۳ به عنوان مدیر دفتر بودجه کنگره منصوب شد. تحت رهبری او، CBO مطالعه‌ای در مورد نرخ‌های مالیات بر درآمد انجام داد که نشان داد هر گونه درآمد جدید ناشی از کاهش مالیات در مقایسه با هزینه آنها ناچیز است.
پروفسور اقتصاد دارتموث اندرو سامویک اقتصاددان ارشد کارکنان شورای مشاوران اقتصادی بوش از ژوئیه ۲۰۰۳ تا ژوئیه ۲۰۰۴ بود. سامویک با نوشتن در وبلاگ خود در سال ۲۰۰۷، از همکاران سابق خود در دولت بوش خواست که از ادعای اینکه کاهش مالیات بوش خود را جبران کرده است، اجتناب کنند، زیرا «هیچ فرد متفکری به آن اعتقاد ندارد… حتی یک نفر.»
تأثیر بر رشد اقتصادی و درآمدهای مالیاتی > کاهش مالیات ترامپ

نیویورک تایمز در نوامبر ۲۰۱۸ گزارش داد که اصلاحات مالیاتی ترامپ "چک‌های حقوقی بیشتر برای اکثر کارگران آمریکایی، سودهای بیشتر برای شرکت‌های بزرگ و رشد اقتصادی سریع‌تر را به همراه داشته است." با هشدار به اینکه "هنوز زود است، اما ده ماه پس از اجرایی شدن قانون، "برآمدگی طرف عرضه" وعده داده شده، سخت‌تر از محرک افزایش قند یافت می‌شود." نویسندگان توضیح دادند که "بسیار غیرعادی است که کسری بودجه … در دوره‌های رونق اینقدر رشد کند" و "سلامت مالی ایالات متحده به سرعت رو به وخامت است، زیرا درآمدها به شدت کاهش یافته است" (نزدیک به ۲۰۰ میلیارد دلار یا حدود ۶٪) نسبت به پیش‌بینی CBO قبل از کاهش مالیات. نتایج سال ۲۰۱۸ شامل موارد زیر است:
برخلاف ادعاها مبنی بر اینکه کاهش مالیات خود را جبران می‌کند، کسری بودجه در سال مالی ۲۰۱۸ به ۷۷۹ میلیارد دلار افزایش یافت، که ۱۷٪ نسبت به سال قبل افزایش یافته است.
درآمدهای مالیات شرکت‌ها در سال مالی ۲۰۱۸ به میزان یک سوم کاهش یافته است.
فعالیت بازخرید سهام به‌طور قابل توجهی افزایش یافته است.
رشد GDP، سرمایه‌گذاری تجاری و سود شرکت‌ها افزایش یافته است.
یک کارگر معمولی در یک شرکت بزرگ به دلیل قانون، ۲۲۵ دلار افزایش حقوق یا پاداش یکباره دریافت کرده است.
رشد دستمزد واقعی (تعدیل شده بر اساس تورم) در سال ۲۰۱۸ کمی کندتر از سال ۲۰۱۷ بوده است.
تحلیل انجام شده توسط سرویس تحقیقات کنگره در مورد اثر سال اول کاهش مالیات نشان داد که رشد اقتصادی کمی اگر هم وجود داشته باشد در سال ۲۰۱۸ را می‌توان به آن نسبت داد. رشد در GDP، اشتغال، دستمزد کارگران و سرمایه‌گذاری تجاری در دومین سال پس از تصویب کاهش مالیات، قبل از ظهور همه‌گیری کووید-۱۹ کند شد.
پس از کاهش مالیات ترامپ، لری کودلو، مشاور ارشد اقتصادی کاخ سفید، به دروغ ادعا کرد که درآمدهای فدرال حدود ۱۰٪ از زمان کاهش مالیات افزایش یافته است، اگرچه در واقع کاهش یافته بود. او همچنین به دروغ ادعا کرد که CBO دریافته است که «کل کاهش مالیات ۱٫۵ تریلیون دلاری عملاً توسط درآمدهای بالاتر و GDP اسمی بهتر جبران می‌شود.»
تأثیر بر رشد اقتصادی و درآمدهای مالیاتی > اصلاحات ساختاری طرف عرضه چین

عملکرد اقتصادی چین از سال ۲۰۱۲ وارد «نرمال جدید» شد، که در آن رشد اقتصاد برای اولین بار از زمان اصلاحات گسترده اقتصادی رهبر چین دنگ شیائوپینگ به سرعت متوسط کاهش یافت. در پاسخ، شی جین پینگ، دبیرکل حزب کمونیست چین، در سال ۲۰۱۵ اصلاحات ساختاری طرف عرضه (SSSR) را به منظور مبارزه با کاهش رشد اقتصادی، دور شدن از اقتصاد صادرات محور و به سمت رشد مبتنی بر عرضه و تولید اعلام کرد. تمرکز اصلاحات مربوط به افزایش بهره‌وری کل عوامل (TFP) از طریق افزایش سرمایه‌گذاری در بهبودهای فناوری به عنوان جایگزینی برای تأکید کار و سرمایه فشرده مدل رشد قبلی است.


اصلاحات ساختاری طرف عرضه چین بر کاهش ظرفیت مازاد در بخش‌های مختلف اقتصادی متمرکز است. طرح اصلاحات حول چهار حوزه کلیدی متمرکز است: کاهش ظرفیت مازاد صنعتی، کاهش اهرم در بخش شرکتی، کاهش موجودی املاک و مستغلات، و کاهش هزینه‌ها برای شرکت‌های جدید. دو حوزه قبلی مربوط به ابتکارات کوتاه‌مدت مرتبط با بخش‌های دولتی است، در حالی که ابتکارات قبلی مربوط به راه حل‌های بلندمدت در بخش خصوصی است. کاهش ظرفیت مازاد صنعتی به شدت بر بخش‌هایی مانند زغال‌سنگ، فولاد و تولید برق متمرکز است. اهداف کاهش تولید زغال‌سنگ که توسط کمیسیون ملی توسعه و اصلاحات (NDRC) اجرا شد، در سال ۲۰۱۶ به میزان ۲۵۰ میلیون تن در سال (Mta) و همچنین کاهش ۱۰۰–۱۵۰ Mta در ظرفیت تولید فولاد در یک دوره پنج ساله رسید. نتیجه در صنعت فولاد قدرت قیمت‌گذاری بیشتر برای شرکت‌های بزرگ باقیمانده، و همچنین سودهای بالاتر به دلیل افزایش قیمت بود. افزایش سود به دلیل کاهش ظرفیت مازاد همچنین منجر به افزایش ظرفیت شرکت‌ها برای تسویه بدهی‌های معوق و کاهش اهرم شده است، که بخشی از رکن دوم SSSR چین است. به عنوان بخشی از ابتکار عمل کاهش اهرم، دولت همچنین ادغام و تملک، تأمین مالی مستقیم و مبادله بدهی به سهام را تشویق کرد، که منجر به تثبیت نسبت بدهی شرکتی به GDP شد. اصلاحات اضافی شامل افزایش مشوق‌ها برای سرمایه‌گذاری بخش خصوصی، توسعه صنایع خدمات مدرن، و افزایش عرضه کالاها و خدمات عمومی است. ابتکارات بلندمدت همچنین با کاهش مالیات در مقیاس بزرگ و همچنین انتقال از مالیات کسب‌وکار به مالیات بر ارزش افزوده (VAT) همراه بوده است که نتایج مثبتی برای رشد صنعت خدمات به همراه داشته است. سیاست‌های هدفمند برای ایجاد موتور رشد جدید شامل ساخت چین ۲۰۲۵ و دستور کار اینترنت پلاس است، که هر دو تا حدی به رشد سریع رقابت‌پذیری صنعتی و نوآوری چین نسبت داده شده است.


اصلاحات ساختاری طرف عرضه چین در حال انجام است و به سمت بلندمدت گرایش دارد. تعدیلات در بخش صنعتی در نتیجه سیاست‌های اصلاحات اولیه به افزایش اسمی در رشد GDP نسبت داده شده است. با این حال، اثرات اقتصادی همه‌گیری کووید-۱۹ بر رشد تقاضا در بازار مصرف داخلی چین تأثیر گذاشته است، که اثرات اصلاحات مداوم طرف عرضه را کند کرده است.
عرضه و قیمت مسکن

خانه‌های نوساز فروخته شده ماهانه بر اساس منطقه کلان‌شهری
قیمت میانه مسکن بر اساس منطقه کلان‌شهری
افزایش عرضه مسکن راهی برای کاهش قیمت‌ها است، برخلاف اقتصاد طرف تقاضا که به یارانه‌دهی به خریداران یا کاهش تقاضا با سیاست‌های پولی انقباضی اعتقاد دارد.
انتقادات

منتقدان سیاست‌های طرف عرضه بر کسری بودجه فدرال رو به رشد، افزایش نابرابری درآمد و عدم رشد تأکید می‌کنند. آنها استدلال می‌کنند که منحنی لافر فقط نرخ مالیات را اندازه می‌گیرد، نه وقوع مالیات، که ممکن است پیش‌بینی‌کننده قوی‌تری باشد از اینکه آیا تغییر قانون مالیاتی محرک است یا تضعیف‌کننده.
جان کویگین در سال ۲۰۱۰ با نوشتن گفت: «تا حدی که پاسخ اقتصادی به کاهش مالیات ریگان و به کاهش مالیات جورج دبلیو بوش بیست سال بعد وجود داشت، به نظر می‌رسد عمدتاً یک پاسخ طرف تقاضای کینزی بوده است، که در زمانی انتظار می‌رود که دولت‌ها درآمد خالص اضافی را در چارچوب یک اقتصاد افسرده در اختیار خانوارها قرار دهند.»
کاهش نرخ‌های مالیات حاشیه‌ای نیز می‌تواند به عنوان سودمند عمدتاً برای ثروتمندان تلقی شود، که برخی آن را به جای انگیزه اقتصادی، سیاسی می‌دانند:
در سال ۱۹۸۰ جورج اچ. دبلیو. بوش به‌طور مشهوری اقتصاد طرف عرضه را توصیف کرد – ادعای اینکه کاهش مالیات بر افراد ثروتمند یک معجزه اقتصادی را به وجود می‌آورد، به طوری که درآمدها در واقع افزایش می‌یابد – به عنوان «سیاست اقتصادی جادویی». با این حال، به زودی به دکترین رسمی حزب جمهوری‌خواه تبدیل شد، و هنوز هم هست. این سطح چشمگیری از تعهد را نشان می‌دهد. اما آنچه این تعهد را حتی چشمگیرتر می‌کند این است که این دکترین است که بارها و بارها آزمایش شده است — و هر بار شکست خورده است … به عبارت دیگر، اقتصاد طرف عرضه یک نمونه کلاسیک از یک دکترین زامبی است: دیدگاهی که باید مدت‌ها پیش توسط شواهد کشته می‌شد، اما فقط به تلو تلو خوردن ادامه می‌دهد، مغز سیاستمداران را می‌خورد.
— پل کروگمن
آقای دیوید استاکمن گفته است که اقتصاد طرف عرضه صرفاً پوششی برای رویکرد نفوذی به سیاست اقتصادی بوده است—آنچه نسل قدیمی‌تر و کم ظرافت‌تر نظریه اسب و گنجشک می‌نامید: اگر به اسب جو کافی بدهید، مقداری از آن برای گنجشک‌ها به جاده می‌ریزد.
— جان کنت گالبرایت
مطالعاتی که کاهش مالیات در سال ۲۰۰۱ (EGTRRA) را تحلیل کرده‌اند، نتایج بحث‌برانگیزی ارائه داده‌اند: کاهش مالیات تأثیر عموماً مثبتی بر تولید آینده از اثر نرخ‌های مالیات پایین‌تر بر انباشت سرمایه انسانی، پس‌انداز و سرمایه‌گذاری خصوصی، عرضه کار داشته است؛ با این حال، کاهش مالیات اثرات نامطلوبی مانند کسری بودجه بالاتر و کاهش پس‌انداز ملی تولید کرده است. بنابراین، گیل و پاتر (۲۰۰۲) نتیجه گرفتند که این کاهش مالیات نمی‌تواند به هیچ وجه قابل توجهی بر سطوح GDP در ۱۰ سال آینده تأثیر بگذارد.
برای مطالعه بیشتر

گوارتنی، جیمز دی. (۲۰۰۸). «اقتصاد طرف عرضه». دانشنامه مختصر اقتصاد (ویراست ویرایش دوم). ایندیاناپولیس: کتابخانه اقتصاد و آزادی. شابک ۹۷۸-۰۸۶۵۹۷۶۶۵۸. شاپا ۲۳۷۷۹۴۲۶۷مقدار |issn= را بررسی کنید (کمک). از پارامتر ناشناخته |ویرایشگر= صرف‌نظر شد (کمک)
هوپ، دیوید؛ لیمبرگ، جولیان (آوریل ۲۰۲۲). «پیامدهای اقتصادی کاهش مالیات‌های بزرگ برای ثروتمندان». بررسی اجتماعی-اقتصادی. ۲۰ (۲): ۵۳۹–۵۵۹. از پارامتر ناشناخته |شناسه دیجیتالی= صرف‌نظر شد (کمک); از پارامتر ناشناخته |دسترسی-شناسه دیجیتالی= صرف‌نظر شد (کمک)
زیدار، اوون (۳۰ اکتبر ۲۰۱۸). «کاهش مالیات برای چه کسانی؟ اثرات ناهمگن تغییرات مالیات بر درآمد بر رشد و اشتغال» (PDF). مجله اقتصاد سیاسی. ۱۲۷ (۳): ۱۴۳۷–۱۴۷۲. شاپا 0022-3808. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۲ ژوئن ۲۰۱۸. دریافت‌شده در ۴ دسامبر ۲۰۱۹. از پارامتر ناشناخته |وضعیت نشانی= صرف‌نظر شد (کمک); از پارامتر ناشناخته |شناسه دیجیتالی= صرف‌نظر شد (کمک); از پارامتر ناشناخته |s2cid= صرف‌نظر شد (کمک) (مقاله کاری)
الگو:کنترل مستندات
رابرت ماندل نظریه اقتصاد طرف عرضه را پس از توسعه نظریه با آرتور لافر در دهه ۱۹۷۰ رایج کرد
سه منحنی لافر مختلف: t* نشان دهنده نرخ مالیات در حداکثر درآمد تولید شده است و منحنی نیازی نیست که تک قله‌ای یا متقارن باشد
ساعت‌های کار در هفته در ایالات متحده
کار عرضه است و پول تقاضا است
نمودار میانگین نرخ‌های مالیات فدرال پرداخت شده توسط سطوح مختلف توزیع درآمد را نشان می‌دهد. در دوران کلینتون، مالیات‌ها بر درآمدهای بالا بیشتر از دوران ریگان بود. پل کروگمن استدلال کرد که چگونه مالیات‌های بالاتر بر افراد با درآمد بالاتر، همراه با ایجاد مشاغل بالاتر در زمان کلینتون، یک مثال نقض برای دکترین کاهش مالیات طرف عرضه ارائه می‌دهد. کروگمن نسخه خود از این نمودار را به مقاله قبلی پیوند داد، که نرخ مالیات متوسط ۱٪ برتر را نشان می‌دهد.
رونالد ریگان سخنرانی تلویزیونی از دفتر بیضی ایراد می‌کند، و طرح خود را برای کاهش مالیات در ژوئیه ۱۹۸۱ تشریح می‌کند
اقتصاد طرف عرضه برای سود رساندن به درآمدزایان بالا مورد انتقاد قرار گرفته است، همان‌طور که نمودار تغییر در سهم درآمد ۱٪ برتر را در مقابل تغییر در بالاترین نرخ مالیات بر درآمد از سال ۱۹۷۵–۱۹۷۹ تا ۲۰۰۴–۲۰۰۸ برای ۱۸ کشور OECD نشان می‌دهد: همبستگی بین افزایش نابرابری درآمد و کاهش بالاترین نرخ‌های مالیات بسیار قوی است
ری آیانامی

| ری آیانامی | ری آیانامی |
| --- | --- |
شخصیت نئون جنسیس اونگلیون: شخصیت نئون جنسیس اونگلیون
پدیدآور: گایناکس
صداپیشه: مگومی هایاشی‌بارا
اطلاعاتِ درون‌داستانی: اطلاعاتِ درون‌داستانی
نام کامل: ری آیانامی
جنسیت: مونث
عنوان: بچه اول
ری آیانامی (به ژاپنی: 綾波 レイ، به لاتین: Ayanami Rei) یک شخصیت خیالی از مجموعه‌ی نئون جنسیس اونگلیون است که توسط استودیو گایناکس خلق شده است. در این مجموعه، ری دختری درون‌گرا است که به عنوان خلبان مرموز یک روبات غول‌پیکر به نام اونگلیون واحد-۰۰ انتخاب شده است. در ابتدای داستان، ری شخصیتی اسرارآمیز دارد و رفتار غیرمعمولش موجب شگفتی اطرافیانش می‌شود. با پیشرفت داستان، او روابط بیشتری با اطرافیان خود، به‌ویژه هم‌کلاسی‌اش و خلبان دیگر اونگلیون، شینجی ایکاری، برقرار می‌کند.
هیده‌آکی آنو، کارگردان مجموعه‌ی تلویزیونی، ری را به‌عنوان بازتابی از ناخودآگاه خود خلق کرد. او تحت تأثیر مطالعات روان‌شناسی، به‌ویژه روان‌کاوی فرویدی قرار داشت و از نظریه‌ی عقده‌ی ادیپ الهام گرفت. سایر عوامل الهام‌بخش در طراحی این شخصیت شامل آثار پیشین اعضای استودیو گایناکس مانند Aoki Uru و رمان The Snow Goose نوشته‌ی پاول گالیکو بودند. در نسخه‌ی ژاپنی، مگومی هایاشی‌بارا صداپیشگی ری را بر عهده دارد.
شخصیت ری مورد استقبال منتقدان و مخاطبان قرار گرفته و در تمامی نظرسنجی‌های محبوبیت مجموعه رتبه‌های بالایی کسب کرده است. همچنین، در نظرسنجی‌های مربوط به محبوب‌ترین شخصیت‌های انیمه در ژاپن نیز حضور داشته است. منتقدان از هاله‌ی اسرارآمیز ری و نقشش در داستان تمجید کرده‌اند. محصولات جانبی متعددی بر اساس این شخصیت، به‌ویژه فیگورهای اکشن، تولید و به محبوبیت بالایی دست یافته‌اند. برخی از منتقدان موفقیت این شخصیت را با ویژگی‌های موئه مرتبط دانسته‌اند، ویژگی‌هایی که پس از آن الهام‌بخش خلق بسیاری از شخصیت‌های زن در انیمه‌های بعدی شدند.
جایزه بزرگ استرالیا ۲۰۲۵

جایزه بزرگ استرالیا 2025 (با نام رسمی فرمول 1 لویی ویتون استرالیا گرندپری 2025 ) یک مسابقه موتوری فرمول یک بود که در 16 مارس 2025 در پیست آلبرت پارک در ملبورن ، ویکتوریا برگزار شد. این جایزه بزرگ اولین دور از مسابقات جهانی فرمول یک در سال 2025 بود.
لاندو نوریس راننده تیم مک لارن ، پیش از مکس ورشتاپن راننده تیم مسابقه ردبول و جورج راسل در مرسدس ، از جایگاه یک، پل پوزیشن در مسابقه به پیروزی رسید. پیروزی نوریس اولین پیروزی مک لارن در ملبورن از سال ۲۰۱۲ بود.