منظومه شمسی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
خورشید و سیاره‌ها (فاصله‌ها دقیق نیستند): خورشید و سیاره‌ها (فاصله‌ها دقیق نیستند)
سن: ۴٫۵۶۸ میلیارد سال
موقعیت: ابر میان‌ستاره‌ای محلی، حباب محلی، بازوی شکارچی، راه شیری
جرم: ۱٫۰۰۱۴ جرم خورشیدی
نزدیک‌ترین ستاره: پروکسیما قنطورس  (۴٫۲۵ سال نوری) آلفا قنطورس (۴٫۳۷ سال نوری)
نزدیک‌ترین سامانه سیاره‌ای شناخته‌شده: منظومه پروکسیما قنطورس   (۴٫۲۵ سال نوری)
سامانهٔ سیاره‌ای: سامانهٔ سیاره‌ای
نیم‌قطر بزرگ سیارهٔ بیرونی شناخته‌شده (نپتون): ۳۰٫۱۰ واحد نجومی  (۴٫۵۰۳ میلیارد کیلومتر)
فاصله تا کمربند کویپر: ۵۰ واحد نجومی
تعداد: تعداد
ستاره‌ها: ۱  (خورشید)
سیاره‌های شناخته‌شده: ۸ (عطارد زهره زمین مریخ  مشتری زحل اورانوس نپتون)
سیاره‌های کوتولهٔ شناخته‌شده: احتمالاً چند صدتا؛ تا کنون پنج‌تا توسط اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی کشف شده است. (سرس پلوتون هائومیا ماکی‌ماکی اریس)
قمرهای شناخته‌شده: ۵۲۵ (۱۸۵ سیاره‌ای ۳۴۷ ریزسیاره‌ای)
ریزسیاره‌های شناخته‌شده: ۷۷۸٬۸۹۷  (تا ۲۱ ژوئن ۲۰۱۸)
دنباله‌دارهای شناخته‌شده: ۴٬۰۱۷  (تا ۲۱ ژوئن ۲۰۱۸)
قمرهای مدور شناسایی‌شده: ۱۹
مدار مرکز کهکشانی: مدار مرکز کهکشانی
گرایش نامتغیر-به-سطح کهکشانی: ۶۰٫۱۹°  (دائرةالبروج)
فاصله تا مرکز کهکشانی: ۲۷٬۰۰۰ ± ۱٬۰۰۰ سال نوری
سرعت مداری: ۲۲۰ کیلومتر/ثانیه
تناوب مداری: ۲۲۵–۲۵۰ میر (یکا)
اطلاعات ستاره‌ای: اطلاعات ستاره‌ای
نوع ستاره: ستاره نوع جی رشته اصلی
خط یخ: ≈۵ واحد نجومی
فاصله تا هورسپهر: ≈۱۲۰ واحد نجومی
شعاع میدان جاذبه: ≈۱–۳ سال نوری
منظومهٔ شمسی یا سامانهٔ خورشیدی سامانه‌ای گرانشی است که دربرگیرندهٔ یک ستاره به نام خورشید و شماری اجرام آسمانی دیگر است که در مدارهایی مستقیم یا غیرمستقیم پیرامون آن ستاره می‌گردند.
سامانهٔ خورشیدی از انفجار یک اَبَرنواَختر و فروریزش یک اَبرِ ملکولی چرخان پدید آمد و هویت آن در دوران رنسانس (نوزایش) و با مشاهدات افرادی از جمله گالیلئو گالیله دوباره مطرح و شواهد انکارناپذیر آن بر پایهٔ محاسبات او ارائه‌شد. این منظومه در بازوی شکارچی، کهکشان راه شیری واقع‌شده و در فاصلهٔ ۲۶٬۰۰۰ سال نوری از مرکز کهکشانی در کنارهٔ کهکشان خود قرار دارد. خورشید بیش از ۹۹٫۸ درصد جرم سامانهٔ خورشیدی را تشکیل می‌دهد و سرچشمهٔ انرژی بسیار از جمله گرما و نور است. این ستاره یک ستارهٔ نوع جی رشتهٔ اصلی و عضوی از تودهٔ ستارگان نخستین است. مانایی منظومهٔ شمسی به مانایی خورشید وابسته است.
منظومهٔ شمسی دارای هشت سیاره (تیر یا عطارد، ناهید یا زهره، زمین، بهرام یا مریخ، هرمز یا مشتری، کیوان یا زحل، اورانوس و نپتون) و پنج سیارهٔ کوتولهٔ تاکنون شناخته‌شده (سرس، پلوتون، هائومیا، ماکی‌ماکی و اریس) است. چهار سیارهٔ نخست، سیاره‌های درونی یا زمین‌سان هستند و بیشتر از سنگ ساخته شده‌اند. از چهار سیارهٔ دیگر یا سیاره‌های بیرونی، مشتری و زحل غول‌های گازی هستند و بیشتر از گازهای هیدروژن و هلیوم ساخته شده‌اند و اورانوس و نپتون غول‌های یخی هستند. افزون‌بر این اجرام، منظومهٔ شمسی دربرگیرندهٔ اجرام دیگری از جمله قمرها، سیارک‌ها، شهاب‌واره‌ها، شهاب‌ها، شهاب‌سنگ‌ها و دنباله‌دارهاست. سامانهٔ خورشیدی همچنین دارای مناطق خاصی از جمله کمربند سیارک‌ها، کمربند کویپر و دیسک پراکنده (سامانه خورشیدی) است.
ماده‌ای رقیق و نافشرده (با چگالی بسیار کم) به‌نام محیط میان‌سیاره‌ای در فاصلهٔ میان سیارات و اجسام دیگر وجود دارد. اجزای سازندهٔ محیط میان‌سیاره‌ای را هیدروژن خنثی و غیر یونیزه‌شده، گاز پلاسما، پرتوهای کیهانی و ذرات گرد و غبار تشکیل می‌دهند. در واقع این پنداشت که فضا یک خلأ کامل است، نادرست است و مواد محیط میان‌سیاره‌ای در فضا وجود دارد. سدنا ۹۰۳۷۷ دورترین جسم کشف‌شده در منظومهٔ شمسی است که اوج آن ۱٬۰۰۰ واحد نجومی است و تناوب مداری آن ۱۰٬۵۰۰ سال به طول می‌انجامد. ابری کروی‌شکل و بزرگ به نام ابر اورت منظومهٔ شمسی را دربرگرفته که دامنهٔ آن از ۲٬۰۰۰ تا ۵٬۰۰۰ واحد نجومی دورتر از خورشید آغاز می‌شود و به گستردگی ۵۰٬۰۰۰ تا ۱۰۰٬۰۰۰ واحد نجومی دورتر از خورشید ادامه می‌یابد. گسترش مرزهای منظومهٔ شمسی تا جایی‌است که دیگر تحت تأثیر خورشید (نفوذ نور خورشید، گرانش خورشیدی، میدان مغناطیسی خورشید و بادهای خورشیدی) نیست. هلیوپاز مرز میان محیط میان‌سیاره‌ای و فضای میان‌ستاره‌ای است. هلیوپاز به عنوان مرز بیرونی منظومهٔ شمسی در نظر گرفته شده و برآورد می‌شود که میان ۱۱۰ تا ۱۷۰ واحد نجومی از خورشید دورتر است.