ویلیام باتلر ییتس
زندگی > سال‌های اولیه

ویلیام باتلر ییتس در سندی مونت در شهرستان دوبلین، ایرلند به دنیا آمد. پدرش، جان باتلر ییتس (۱۸۳۹–۱۹۲۲)، از نوادگان جرویس ییتس، یک سرباز ویلیامیت، تاجر کتان و نقاش معروف بود که در سال ۱۷۱۲ درگذشت. بنجامین ییتس، نوه جرویس و پدربزرگ ویلیام، در سال ۱۷۷۳ با مری باتلر از یک خانواده زمین‌دار در شهرستان کیلدر ازدواج کرد. پس از ازدواج، آنها نام باتلر را حفظ کردند. مری از باتلر نیام خانواده گوران بود که از یک برادر نامشروع هشتمین ارل اورموند بود.
در زمان ازدواج، پدرش، جان، در رشته حقوق تحصیل می‌کرد، اما بعداً در مدرسه هنرهای زیبای هیترلی، در لندن، تحصیلات هنری را دنبال کرد. مادر ویلیام، سوزان مری پولکسفن، اهل اسلیگو، از یک خانواده بازرگان ثروتمند بود که صاحب یک تجارت آسیاب و کشتیرانی بود. بلافاصله پس از تولد ویلیام، خانواده به خانه پولکسفن در مرویل، اسلایگو نقل مکان کردند تا در کنار خانواده بزرگ وی بمانند، و شاعر جوان این منطقه را به عنوان خانه دوران کودکی و معنوی خود در نظر گرفت. چشم‌انداز آن، به مرور زمان، هم از نظر شخصی و هم نمادین، به «کشور دل» او تبدیل شد. موقعیت آن در کنار دریا نیز همین‌طور بود. جان ییتس اظهار داشت که «با ازدواج با پولکسفن، ما به صخره‌های دریا زبان داده‌ایم». خانواده باتلر ییتس بسیار هنرمند بودند. برادرش جک به یک نقاش مورد احترام تبدیل شد، در حالی که خواهرانش الیزابت ییتس و سوزان مری - که خانواده و دوستانش آنها را با نام‌های لولی و لیلی می‌شناسند - در جنبش هنر و صنایع دستی فعالیت کردند. پسر عموی آنها روث پولکسفن، که پس از جدایی والدینش توسط خواهران ییتس بزرگ شد، فضای داخلی اقامتگاه رسمی نخست‌وزیر استرالیا را طراحی کرد.
ییتس به عنوان یک پروتستان بزرگ شد که در آن زمان دچار بحران هویت بود. در حالی که خانواده‌اش از تغییراتی که ایرلند تجربه می‌کرد حمایت می‌کردند، احیای ملی‌گرایانه اواخر قرن نوزدهم مستقیماً میراث فرهنگی او را در معرض آسیب قرار داد و چشم‌انداز او را تا پایان عمرش آگاه کرد. در سال ۱۹۹۷، زندگی‌نامه نویس او آر.اف. فاستر مشاهده کرد که گفته ناپلئون مبنی بر اینکه برای درک یک مرد باید بدانید که در بیست سالگی او چه اتفاقی در جهان رخ می‌داد، «به وضوح در مورد ییتس صادق است.» دور شدن از اقلیت برتری پروتستان. دهه ۱۸۸۰ شاهد ظهور چارلز استوارت پارنل و جنبش حاکمیت ملی بود. دهه ۱۸۹۰ شاهد شتاب ناسیونالیسم بود، در حالی که کاتولیک‌های ایرلندی در اواخر قرن حاضر برجسته شدند. این تحولات تأثیر عمیقی بر شعر او گذاشت و کاوش‌های بعدی او دربارهٔ هویت ایرلندی تأثیر بسزایی در خلق زندگی‌نامه کشورش داشت.
در سال ۱۸۶۷، خانواده او به انگلستان نقل مکان کرد تا به پدرشان، جان، کمک کنند تا حرفه خود را به عنوان یک هنرمند پیش ببرد. در ابتدا، فرزندان ییتس در خانه آموزش می‌دیدند. مادرشان آنها را با داستان و داستان‌های عامیانه ایرلندی سرگرم می‌کرد. جان یک آموزش نامنظم در جغرافیا و شیمی ارائه کرد و ویلیام را به اکتشافات تاریخ طبیعی در حومه شهر اسلاو نزدیک کرد. در ۲۶ ژانویه ۱۸۷۷، شاعر جوان وارد مدرسه گودولفین شد، که به مدت چهار سال در آن تحصیل کرد. او خود را از نظر آکادمیک متمایز نکرد، و یک گزارش اولیه مدرسه عملکرد او را «فقط منصفانه. شاید در لاتین بهتر از هر موضوع دیگری. در املا بسیار ضعیف» توصیف می‌کند. اگرچه او با ریاضیات و زبان مشکل داشت (احتمالاً به دلیل ناشنوا بودن و نارساخوانی)،) او شیفته زیست‌شناسی و جانورشناسی بود. در سال ۱۸۷۹ خانواده به پارک بدفورد نقل مکان کردند و با اجاره نامه ای دو ساله به خیابان وودستاک ۸ رفتند. به دلایل مالی، خانواده در اواخر سال ۱۸۸۰ به دوبلین بازگشتند و ابتدا در حومه هارولدز کراس و بعد در هاوت زندگی می‌کردند. در اکتبر ۱۸۸۱، ییتس تحصیلات خود را در دبیرستان اراسموس اسمیت دوبلین از سر گرفت. استودیوی پدرش در همان نزدیکی بود و ویلیام زمان زیادی را در آنجا گذراند و در آنجا با بسیاری از هنرمندان و نویسندگان شهر آشنا شد. در این دوره او شروع به نوشتن شعر کرد و در سال ۱۸۸۵، نشریه دانشگاه دوبلین اولین اشعار ییتس و همچنین مقاله ای را با عنوان «شعر سر ساموئل فرگوسن» منتشر کرد. بین سال‌های ۱۸۸۴ و ۱۸۸۶، ویلیام در مدرسه هنر متروپولیتن - کالج ملی هنر و طراحی کنونی - در خیابان توماس تحصیل کرد. در مارس ۱۸۸۸ خانواده به خیابان بلنهیم ۳ در پارک بدفورد نقل مکان کردند و تا ۱۹۰۲ آنجا ماندند. اجاره خانه در سال ۱۸۸۸ ۵۰ پوند در سال بود.
او نوشتن اوّلین آثار خود را در هفده سالگی آغاز کرد. این‌ها شامل شعرهایی بودند که به شدت تحت تأثیر پرسی بیش شلی قرار داشتند که جادوگری را توصیف می‌کند که تاج و تختی را در آسیای مرکزی برپا کرد. از دیگر آثار این دوره می‌توان به پیش نویس نمایشنامه ای دربارهٔ یک اسقف، یک راهب و زنی که توسط شبانان محلی متهم به بت‌پرستی شده‌است، و همچنین اشعار عاشقانه و اشعار روایی شوالیه‌های آلمانی اشاره کرد. آثار اولیه هم متعارف بودند و هم به گفته منتقد چارلز جانستون، «کاملاً غیرایرلندی»، به نظر می‌رسید که از یک «تاریکی زمزمه‌آمیز وسیع رؤیاها» بیرون آمده بودند. اگرچه آثار اولیه ییتس به شدت بر روی شلی، ادموند اسپنسر، و دیکشنری و رنگ آمیزی اشعار پیش از رافائلی متمرکز بود، او به زودی به اساطیر و فولکلور ایرلندی و نوشته‌های ویلیام بلیک روی آورد. در زندگی بعدی، ییتس با توصیف بلیک به عنوان یکی از «صنعتگران بزرگ خدا که حقایق بزرگی را برای یک قبیله کوچک بیان کرد» به او ادای احترام کرد. ییتس در سال ۱۸۹۱ جان شرمن و «دویا» را منتشر کرد که یکی رمان و دیگری داستان بود. تأثیر اسکار وایلد در نظریه زیبایی‌شناسی ییتس، به‌ویژه در نمایشنامه‌های صحنه‌ای او مشهود است و مانند یک موتیف در آثار اولیه او جاری است. تئوری ماسک‌ها که توسط وایلد در جدل‌هایش به نام «زوال دروغ گفتن» ارائه شد، به وضوح در نمایشنامه «ملکه بازیکن» اثر ییتس دیده می‌شود، در حالی که شخصیت‌پردازی شهوانی‌تر سالومه، در نمایشنامه وایلد به همین نام، الگویی برای تغییراتی که ییتس در نمایشنامه‌های بعدی‌اش انجام داد، به‌ویژه در «On Baile's Strand» (۱۹۰۴)، «Deirdre» (۱۹۰۷)، و نمایشنامه رقصش «شاه برج ساعت بزرگ» (۱۹۳۴) فراهم کرد.