stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
علی‌اصغر آزاد

| علی‌اصغر آزاد | علی‌اصغر آزاد |
| --- | --- |
نماینده دوره بیست و سوم مجلس شورای ملی: نماینده دوره بیست و سوم مجلس شورای ملی
حوزه انتخاباتی: استهبان و نیریز
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
ملیت: ایرانی
پیشه: سیاستمدار
علی‌اصغر آزاد از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره‌  بیست و سوم بعنوان نماینده استهبان و نی‌ریز در مجلس شورای ملی حضور داشت.
زندگی

علی‌اصغر آزاد سال ١٢٩۶ در نی‌ریز متولد شد. او در سال ١٣١١ دوران متوسطه را به پایان رساند. سپس عازم تهران شد و در رشته فيزيك و شيمی در دانشسرای عالی مدرک کارشناسی خود را با کسب رتبه اول گرفت.آزاد در سال ١٣١٧ بورسیه و به دانشگاه لوزان اعزام شد.او در عرض يک سال فوق ليسانس و دو سال و نیم موفق به اخذ دكتری در رشته فيزيك شد.
علی‌اصغر آزاد در اواخر سال ١٣٢٠ به ايران بازگشت و با رتبه دانشياری به استخدام دانشكده علوم دانشگاه تهران درآمد. سپس كرسی الكتريسيته و الكترونيك را پايه‌گذاری و به تدريس پرداخت. 
او در سال ١٣٢٢ به رتبه استادی رسید.
در بین سالهای ١٣٣۴ و ١٣٣۵ كه در جهان مصادف با شكوفائی علوم هسته‌ای و استفاده از انرژی اتمی بود دكتر آزاد اولين نفری بود كه از طرف دانشگاه تهران در يک دوره آموزشی مربوط به علوم هسته‌ای در آمريكا شركت كرد و در عرض يك سا‌ل‌ و نيم موفق به اخذ درجه مهندسی در علوم و فنون هسته‌ای از دانشگاه شيكاگو شد. او سپس يك دوره دو ماهه فشرده در مورد شتاب دهنده‌های ذرات  را در دانشگاه بوستون با موفقيت به پايان برده به ايران بازگشت.
وی مسئوليت سنگين بنيانگذاری و تأسيس مركز اتمی دانشگاه تهران و ساخت راکتور اتمی را به عهده گرفت در سال ١٣۴٠ كلنگ عمليات ساختمان راكتور به زمين زده شد همچنين علی‌اصغر آزاد با كمك همكارانشان اقدام به تأسيس آزمايشگاههای الكترونيك، شيمی هسته‌ای و سنجش تابش برای مركز اتمی نمود. در سال ١٣٣٧ به سمت نماينده ايران در پيمان سنتو انتخاب شد. دكتر آزاد از طرف آژانس بين‌المللی انرژی اتمی در وين دو بار به‌عنوان رئيس شورای حكام انتخاب شد. مركز اتمی در سال ١٣۴۶ رسما آغاز بكار كرد و به مدت ١٢ سال، آزاد رياست آنرا بعهده داشت. 
وی به وجود تمام گرفتاريها هرگز كلاسهای خود را تعطيل نكرد و تا سال ١٣۶٢ كه بازنشسته شد در امر تدريس كوشا بود. آزاد در سالهای پايان عمر خود با موسسه فرهنگی «بنياد بزرگ فارسی» همكاری و دو جلد كتاب با نام «علم در جهان امروز» را از فرانسه به فارسی برگرداند. دکتر آزاد در صبح جمعه اول مرداد ١٣٧٧ دارفانی را وداع و در بهشت زهرا تهران بخاک سپرده شد. پروفسور آزاد با خانم عطيه آزاد ازدواج کرد و دارای سه فرزند است.
علی سهیلی

| علی سهیلی | علی سهیلی |
| --- | --- |
 نخست‌وزیر ایران:  نخست‌وزیر ایران
دوره مسئولیت ۲۸ بهمن ۱۳۲۱ – ۲۷ اسفند ۱۳۲۲: دوره مسئولیت ۲۸ بهمن ۱۳۲۱ – ۲۷ اسفند ۱۳۲۲
پادشاه: محمدرضا پهلوی
پس از: احمد قوام
پیش از: محمد ساعد مراغه‌ای
دوره مسئولیت ۱۸ اسفند ۱۳۲۰ – ۱۵ مرداد ۱۳۲۱: دوره مسئولیت ۱۸ اسفند ۱۳۲۰ – ۱۵ مرداد ۱۳۲۱
پس از: محمدعلی فروغی
پیش از: احمد قوام
وزیر امورخارجه: وزیر امورخارجه
دوره مسئولیت ۵ شهریور ۱۳۲۰ – ۱۱ اسفند ۱۳۲۰: دوره مسئولیت ۵ شهریور ۱۳۲۰ – ۱۱ اسفند ۱۳۲۰
نخست‌وزیر: محمدعلی فروغی
پس از: جواد عامری (سرپرست)
پیش از: محمد ساعد مراغه‌ای
دوره مسئولیت ۸ خرداد ۱۳۱۷ – امرداد ۱۳۱۷: دوره مسئولیت ۸ خرداد ۱۳۱۷ – امرداد ۱۳۱۷
پادشاه: رضا شاه
نخست‌وزیر: محمود جم
پس از: مصطفی عدل (سرپرست)
پیش از: مظفر اعلم
وزیر کشور: وزیر کشور
دوره مسئولیت ۹ تیر ۱۳۱۹ – ۵ شهریور ۱۳۲۰: دوره مسئولیت ۹ تیر ۱۳۱۹ – ۵ شهریور ۱۳۲۰
نخست‌وزیر: علی منصور
پس از: علی‌اصغر حکمت
پیش از: جواد عامری
وزیر مشاور: وزیر مشاور
دوره مسئولیت ۱۳۲۶ – خرداد ۱۳۲۷: دوره مسئولیت ۱۳۲۶ – خرداد ۱۳۲۷
نخست‌وزیر: ابراهیم حکیمی
سفیر ایران در بریتانیا: سفیر ایران در بریتانیا
دوره مسئولیت ۱۸ آبان ۱۳۲۹ – ۱۳۳۲: دوره مسئولیت ۱۸ آبان ۱۳۲۹ – ۱۳۳۲
پادشاه: محمدرضا پهلوی
پس از: محسن رئیس
دوره مسئولیت ۱۳۱۶ – ۱۳۱۷: دوره مسئولیت ۱۳۱۶ – ۱۳۱۷
پادشاه: رضاشاه
پس از: حسین علاء
سفیر ایران در فرانسه: سفیر ایران در فرانسه
دوره مسئولیت خرداد ۱۳۲۷ – ۱۳۲۸: دوره مسئولیت خرداد ۱۳۲۷ – ۱۳۲۸
پادشاه: محمدرضا پهلوی
 سفیر ایران در افغانستان:  سفیر ایران در افغانستان
دوره مسئولیت آبان ۱۳۱۸ – اسفند ۱۳۱۸: دوره مسئولیت آبان ۱۳۱۸ – اسفند ۱۳۱۸
پادشاه: رضاشاه
پس از: سید باقر کاظمی
رئیس شرکت مختلط شیلات ایران و شوروی: رئیس شرکت مختلط شیلات ایران و شوروی
دوره مسئولیت ۱۳۱۱ – دی ۱۳۱۲: دوره مسئولیت ۱۳۱۱ – دی ۱۳۱۲
استاندار کرمان: استاندار کرمان
دوره مسئولیت بهمن ۱۳۱۷ – ۱۳۱۸: دوره مسئولیت بهمن ۱۳۱۷ – ۱۳۱۸
نخست‌وزیر: مهدی‌قلی هدایت
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۲۷۴خورشیدی تبریز، ایران
درگذشته: ۱۱ اردیبهشت ۱۳۳۷ (۶۳ سال) لندن، انگلستان
ملیت: ایرانی
همسر(ان): همسر دومش روس تبار
فرزندان: حسین، فرخ از همسر اولش
اقامتگاه: مدفون در جوار مقبره ناصرالدین شاه
محل تحصیل: دانشگاه تهران
پیشه: سیاستمدار
علی سهیلی (۱۲۷۴ تبریز – ۱۱ اردیبهشت ۱۳۳۷ لندن)، نخست‌وزیر ایران، دولتمرد و دیپلمات ایرانی بود. او نقش مهمی در مذاکره با سفرای شوروی و انگلستان در زمان اشغال ایران و انعقاد قرارداد سه جانبه داشت که استقلال ایران را تضمین کرد.
تولد و تحصیلات

پدرش میرزا غلامعلی تبریزی بود. پس از گذراندن تحصیلات ابتدائی و متوسطه، در سال‌های جوانی همراه خانواده‌اش به تهران رفت و مدتی در بازار در حجره  عبدالرزاق اسکویی کار کرد. سپس به مدرسه روسی قزاق‌خانه و مدرسه سن لویی رفت و پس از آن در مدرسه سیاسی دارالفنون، مشغول تحصیل و موفق شد در سال ۱۲۹۳ در سن نوزده سالگی دورهٔ عالی این مدرسه را به پایان برساند.
فعالیت‌های اداری و سیاسی

سهیلی با توجه به استعدادهایی که از خود نشان داده بود به خدمت در وزارت امور خارجه درآمد و ضمن خدمت، زبان‌های فرانسه و انگلیسی فرا گرفت. ابتدا کارمندی ساده بود اما به‌تدریج مدارج ترقی را پیمود و نخستین پست مهمش «ریاست اداره شرق و امور مربوط به شوروی» بود.
سهیلی در آغاز خدمت با عنوان منشی مترجم در هیئت نمایندگی ایران برای مذاکره در امور تجاری به مسکو رفت. ریاست آن هیئت را سیدحسن تقی‌زاده برعهده داشت. در تیر ۱۳۱۰ خورشیدی، مهذب‌الدوله کاظمی وزیر طرق و شوارع (راه) سهیلی را از وزارت خارجه به وزارت طرق و شوارع منتقل و معاون خود کرد.
پس از آنکه کاظمی در ۲۶ شهریور ۱۳۱۲ در دولت محمدعلی فروغی وزیر امورخارجه شد، سهیلی را هم با خود به آن وزارتخانه برد و رئیس «تسهیلات» کرد. در پی اعزام انوشیروان سپهبدی معاون وزارت خارجه به عنوان وزیر مختار به ایتالیا، کاظمی سهیلی را در هفتم دی همان سال به عنوان معاون خود به مجلس معرفی کرد.
علی سهیلی در سال ۱۳۱۶ در سمت وزیرمختار ایران در لندن جانشین حسین علاء شد. در پی مرگ ناگهانی عنایت‌الله سمیعی وزیر امور خارجه ایران در پنجم اسفند ۱۳۱۶، محمود جم نخست‌وزیر، سهیلی را از لندن فراخواند و در هشتم خرداد ۱۳۱۷ به عنوان وزیر امورخارجه به مجلس معرفی کرد.
پیمان اتحاد با متفقین

سهیلی مذاکره با سفیران انگلیس و شوروی را ادامه داد تا اینکه سرانجام در ۲۴ آذر ۱۳۲۰ «پیمان اتحاد» را با آنان امضا کرد که در آن، دولت‌های شوروی و انگلیس تعهد کردند تمامیت ارضی، حاکمیت و استقلال سیاسی ایران را محترم بشمارند و از ایران در برابر تجاوز خارجی دفاع کنند، بی آنکه از ایران توقع داشته باشند برای همکاری در جنگ با این دو دولت، نیرویی اعزام کند.
در مقابل، ایران متعهد شد اجازه دهد ارتش‌های انگلیس و شوروی نفرات و مهمات خود را از خاکش عبور دهند و همه وسایل ارتباطی در ایران (راه‌ها، فرودگاه‌ها، بندرها و امکانات مخابراتی) در اختیارشان باشد، در در فراهم آوردن مصالح و کارگر برای این ارتش‌ها کمک کند و رسانه‌ها را به نفع آن‌ها سانسور کند. در مقابل، انگلیس و شوروی تعهد کردند که نیروهایشان برای ادارات و پلیس ایران مزاحمتی فراهم نیاورند و حداکثر تا شش ماه پس از جنگ ایران را ترک کنند، در پیمان‌های پس از جنگ نیز هیچ چیزی را که به تمامیت ارضی یا حاکمیت یا استقلال سیاسی صدمه بزند، امضا نکنند و اگر چیزی به منافع ایران مربوط بود، با ایران مشورت کنند.
این عهدنامه به حضور ارتش‌های شوروی و انگلیس در ایران مشروعیت بخشید و از آن پس دیگر حضور آن‌ها اشغال نظامی به‌شمار نیامد. پنج سال بعد با استناد به همین عهدنامه بود که ایران قطع‌نامه‌ای را در لزوم خروج ارتش شوروی از خاک خود به تصویب شورای امنیت سازمان ملل متحد رساند. فروغی در میان جنجال‌ها و اعتراض‌هایی که به این عهدنامه در مجلس شد، توانست آن را در ششم بهمن ۱۳۲۰ به تصویب نمایندگان برساند. او در نطق خود در دفاع از عهدنامه، اشغال ایران در شهریور ۱۳۲۰ را نتیجه اشتباهات دولت پیشین (عملا رضا شاه) دانست.
نخست‌وزیری

در اسفند ۱۳۲۰ از ۱۱۲ نماینده مجلس، ۶۵ نفر به نخست‌وزیری محمدعلی فروغی رای مثبت دادند اما او تعداد رأی را کافی ندانست و حاضر نشد به کارش ادامه دهد. به همین دلیل در جلسه خصوصی مجلس برای نخست‌وزیر جدید، رأی‌گیری شد؛ با آنکه با وجود استعفای فروغی همچنان ۴۵ نفر به او و ۳۹ نفر به احمد قوام رأی داده بودند و سهیلی فقط چهار رأی داشت اما هنگامی که فروغی تأکید کرد نخست‌وزیری را نمی‌پذیرد و به نمایندگان مجلس توصیه کرد که در آن شرایط، علی سهیلی از هر کس مناسب‌تر است، اکثریت قریب به اتفاق نمایندگان به نخست‌وزیری سهیلی ابراز تمایل کردند و از او خواستند برنامه‌اش را برای اداره کشور ارائه دهد. با این اکثریت پارلمانی، سهیلی توانست زمام امور کشور را با وجود مشکلات فراوان به دست گیرد. اولین فرمان نخست‌وزیری‌اش در اسفند ۱۳۲۰ صادر شد و فهرست اعضای نخستین کابینه خود را در هجدهم اسفند به مجلس داد. بیشتر اعضای کابینه او همان وزیران کابینه فروغی بودند و وقتی برنامه دولت سهیلی مطرح شد، از ۱۰۴ نفر حاضر در مجلس ۱۰۱ نفر به او رأی موافق دادند.
سهیلی بعد از شهریور ۱۳۲۰ خورشیدی در جریان مذاکره با سفیران اتحاد شوروی و انگلستان نقش مهمی داشت. در حقیقت ریدر بولارد، وزیرمختار انگلستان در تهران، سیدحسن تقی‌زاده را بهترین جانشین برای فروغی می‌دانست، ولی چون تقی‌زاده نپذیرفت، سهیلی را پیشنهاد کرد و همین سفیر انگلستان، دولت سهیلی را مجموعه‌ای از معقول ایرانیان درستکار نامید.
در اردیبهشت ۱۳۲۱ ایالات متحده به تقاضای ایران برای استفادهٔ دولت از قانون وام و اجاره دولت ایالات متحده که در دوران صدارت محمدعلی فروغی مطرح شده بود، پاسخ مثبت داد و دولت ایران، مشمول قانون مزبور شد. سهیلی مراتب را به مجلس شورای ملی اطلاع داد اما در پی مخالفت‌های عده‌ای از نمایندگان مجلس شورای ملی با دولت وقت به صورت بازخواست در این مورد و موارد دیگری از جمله تأمین خواربار و جیره‌بندی نان، توقیف بعضی از روزنامه‌ها و همچنین ارجاع پروندهٔ متهمان شهربانی به اتهام قتل تنی چند از زندانیان سیاسی از جمله سیدحسن مدرس، فیروز فیروز، عبدالحسین تیمورتاش و علیقلی خان سردار اسعد در زمان حکومت رضاشاه پهلوی به دیوان کارمندان، زمینه‌های تزلزل کابینه فراهم شد. بدین ترتیب زمینه نامساعد مجلس، سهیلی را بر آن داشت تا استعفای خود را در جلسه ۸ مرداد ۱۳۲۱ به مجلس شورای ملی تقدیم کند و این چنین، اولین دورهٔ صدارت او به اتمام رسید.
کابینهٔ سهیلی بیش از پنج ماه دوام نیاورد و قوام که در آن روزها وارد میدان سیاسی ایران شده و داوطلب زمامداری بود به نخست‌وزیری رسید. دوران دولت احمد قوام اما دوران آرامی نبود. قحط و بحران اقتصادی و سیاست‌های خارجی و داخلی خیلی زود بحران را به اوج رساند و وقایع ۱۷ آذر ۱۳۲۱ را در پایتخت پیش آورد که از بلوای نان آغاز و به آتش زدن و غارت خانهٔ نخست‌وزیر انجامید. قوام هرچه تلاش کرد نتوانست جلوی بلوا و آشوب را بگیرد و سرانجام تبعات این وقایع دامنگیرش شد و سرانجام از ریاست دولت کناره‌گیری کرد.
با سقوط دولت احمد قوام، تمایل مجلس شورای ملی با اکثریت ۷۲ رأی برای زمامداری سهیلی به محمدرضا شاه جهت معرفی سهیلی به عنوان نخست‌وزیر به مجلس رسید. او در ۲۵ بهمن برای تشکیل دولت مأمور شد و ۲۸ بهمن ۱۳۲۱ هیئت دولت را به مجلس شورای ملی معرفی کرد. طرح تصویب برنامه دولت در مجلس انجام شد و سهیلی با ۸۹ رأی موافق از ۹۹ نماینده حاضر در جلسه رأی اعتماد گرفت.
استیضاح

سهیلی در دوره دوم نخست‌وزیری‌اش از حمایت مجلس برخوردار بود. او توانست مشکل کمبود خواربار را در کشور بهبود نسبی ببخشد اما اقدامات سختگیرانه‌اش برای حفظ امنیت، مقابله با شورش‌های ملی و سرکوب مطبوعات منتقد او را با حمله مخالفان روبرو ساخت که به واکنش تندتر او علیه مطبوعات منجر شد و او را با سه بار استیضاح روبرو کرد. اولین استیضاح را یکی از نمایندگان اقلیت مخالف دولت به نام سید محمد طباطبائی مطرح کرد که روزنامهٔ تجدد ایران را نیز انتشار می‌داد.
طباطبائی دولت سهیلی را استیضاح کرد که به باور او، با تفسیر غیرقانونی مقررات حکومت نظامی که به سبب شرایط جنگی برقرار بود، بر مطبوعات فشار می‌آورد و همچنین اینکه با انتخاب دو تن از نمایندگان مجلس در دولت خود (اعتبارالدوله وزیر کشاورزی و سهام‌السلطان بیات وزیر دارایی) قانون مصوب ۲۲ تیر ۱۳۰۶ را زیر پا گذاشته بود که نمایندگان مجلس را در طول دوران نمایندگی از تصدی مشاغل دولتی ممنوع می‌کرد.
سهیلی در بیستم اردیبهشت ۱۳۲۲ در مجلس حاضر شد و به استیضاح پاسخ گفت. او اقدامات دولت خود در مورد مطبوعات را بر اساس قوانین مربوط به مطبوعات دانست و نه مقررات حکومت نظامی و در مورد انتخاب نمایندگان مجلس در دولت خود نیز به چند نمونه در دوران رضا شاه و پس از تصویب قانون سال ۱۳۰۶ اشاره کرد که نمایندگانی در دوره نمایندگی خود مشاغل دولتی گرفته بودند اما مجلس اعتراضی نکرده بود. سهیلی سپس خطاب به طباطبائی گفت: «حالا ممکن است آقا بفرمایند که اینها مال آن دوره است که جرأت حرف زدن نداشته‌اید» و سپس به سه مورد پس از شهریور ۱۳۲۰ اشاره کرد که نمایندگانی به استانداری و فرمانداری و معاونت نخست‌وزیر منصوب شده بودند، بی آنکه مجلس اعتراضی کند. او تلویحاً قانون مربوط به منع نمایندگان از تصدی مشاغل دولتی را بی‌اثر و ملغی قلمداد کرد. در پی استیضاح، مجلس با ۹۴ رأی موافق ۱۰۲ نماینده حاضر، به دولت سهیلی رأی اعتماد داد.
انتقاد دیگری که به دولت سهیلی شد، قراردادی مالی بود که در پنجم خرداد ۱۳۲۲ با دولت انگلستان بست و در این قرارداد دولت انگلستان توانست نرخ لیره استرلینگ را به بهای ۱۲۸ ریال تحمیل کند، در حالی که این نرخ پیش از شهریور ۱۳۲۰ کمتر از هفت تومان و در زمان عقد قرارداد نیز در بازار کمتر از نرخ تحمیلی بود.
حملات مطبوعات به متفقین و سهیلی و حامیان او در مجلس شدت گرفت. سهیلی برای مقابله، ماده واحده‌ای به مجلس برد که تا شش ماه پس از پایان جنگ، بیش از هفت روزنامه و مجله یومیه و هفتگی در تهران و یک تا سه روزنامه در شهرستان‌ها منتشر نشود و دولت با موافقت مجلس تعیین کند چه نشریاتی منتشر شود. به محض شکایت از هر نشریه‌ای نیز، آن نشریه تا پایان رسیدگی به شکایت، توقیف شود.
برای مقابله با ناامنی در تهران، دو قانون برای تشدید مجازات چاقوکشان به تصویب مجلس رساند و از مجلس برای دولت این اختیار را گرفت که چاقو کشان را بدون محاکمه به نقاط دورافتاده تبعید کند.
محاکمه

انتخابات دوره چهاردهم (۱۳۲۲) که نخستین انتخابات نسبتاً آزاد پس از شهریور ۱۳۲۰ بود، در دوران نخست‌وزیری سهیلی برگزار شد اما بعد از افتتاح مجلس، معتصم‌السطنه فرخ نماینده زابل که در دولت سهیلی وزیر کشور و وزیر خواربار بود، در آغاز این دوره علیه او و وزیر کشورش سید محمد تدین به اتهام دخالت در انتخابات اعلام جرم کرد. و اسنادی مبنی بر دخالت دولت در انتخابات انتشار داد که بر اساس آن‌ها، کار به محاکمه سهیلی و تدین کشید.
دخالت در انتخابات آذربایجان، شهرضا، بندرعباس، آباده، جهرم، خرید غیرقانونی و زیر قیمت مصالح ساختمانی متعلق به دولت در زمان تصدی وزارت کشور به مبلغ ۲۷ هزار ریال برای ساخت ویلای شخصی خود مقابل باغ فردوس تجریش، توقیف مطبوعات و تندروی‌های شدید در اعمال حکومت نظامی اتهاماتی بود که علیه او در اعلام جرم مطرح شد. رسیدگی به این اتهامات در کمیسیون دادگستری مجلس شورای ملی نزدیک به دو سال به طول انجامید و سرانجام در گزارشی که کمیسیون در هفتم اسفند ۱۳۲۴ در آخرین روزهای مجلس داد، سهیلی از بیشتر این اتهامات تبرئه و قابل تعقیب دانسته نشد. اما مجلس گزارش کمیسیون را نپذیرفت و رأی به ارجاع پرونده به دیوان عالی کشور داد.
محاکمه سهیلی در سال ۱۳۲۶ در دیوان عالی محاکمه و در دوم اسفند آن سال حکم برائت او از همه اتهامات صادر شد. او تنها نخست‌وزیر تاریخ ایران است که در دیوان عالی کشور محاکمه شده‌است. سهیلی در این محاکمه ضمن مدافعات مفصل از نقش خود در سیاست ایران پس از شهریور ۱۳۲۰ سخن گفت و هنگام دفاع و شرح مشکلات زمان جنگ و دشواری‌های زمامداری‌اش، اشک از چشمانش جاری شد و طی آن، به غرض‌ورزی‌های معتصم‌السطنه فرخ اشاره کرد.
پایان کار

سهیلی چند روز پس از اعلام برائتش وارد کابینهٔ ابراهیم حکیمی و در ۱۸ اسفند ۱۳۲۶ به عنوان وزیر مشاور به مجلس معرفی شد. پس از مدتی کوتاهی با سمت سفیر کبیر ایران در فرانسه به پاریس رفت. در اواخر سال ۱۳۳۲ سفیر کبیر ایران در بریتانیا شد و تا ۱۱ اردیبهشت ۱۳۳۷ که به بیماری سرطان در لندن درگذشت، در آن کشور اقامت داشت.
سهیلی وصیت کرده بود از تشریفات صرف‌نظر شود ولی مقامات ایران و انگلستان برایش تشییع جنازه مفصلی ترتیب دادند و در سفارت ایران در لندن، زمینه‌ای فراهم شد که جنازه‌اش با هواپیمای نظامی به تهران برده شود. جسد سهیلی طی تشریفات خاصی به ایران حمل و در ایوان مقبرهٔ ناصرالدین شاه در کنار آرامگاه هژیر به خاک سپرده شد.
خانواده

علی سهیلی دو بار ازدواج کرد. او از همسر اولش دو پسر داشت که پس از پایان تحصیلات، به خدمت وزارت خارجه درآمدند. همسر دومش روس بود که از او هم صاحب یک پسر شد که گویا هر دو خارج از کشور به سر می‌بردند. فرزندان علی سهیلی با وجود خدمت در وزارت خارجه هیچ‌گاه نقشی در حوزهٔ سیاست‌های کلان وزارت امور خارجه ایفا نکردند. برادر بزرگ وی سرتیپ سهیلی، سال‌ها معاون شهربانی بود.
از چپ: علی سهیلی، نامعلوم، محمدرضاشاه و وینستون چرچیل
زمین‌لرزه ۱۳۸۷ قشم

| 0 | 1 |
| --- | --- |
زمان UTC: ؟؟ 
رویداد ISC: 
USGS-ANSS: 
تاریخ محلی: 
زمان محلی: 
بزرگی: ۵٫۹ Mw
ژرفای کانونی: ۸ کیلومتر (۵٫۰ مایل)
رومرکز: ۲۶°۵۰′۳۵″شمالی ۵۵°۵۵′۰۸″شرقی﻿ / ﻿۲۶٫۸۴۳°شمالی ۵۵٫۹۱۹°شرقی﻿ / 26.843; 55.919
مناطق آسیب‌دیده:  ایران،  امارات متحده عربی
سونامی: نداشته
تلفات: دست کم ۶ کشته و ۴۶ زخمی
زمین‌لرزه قشم (۱۳۸۷) زمین‌لرزه‌ای به قدرت ۶/۹ریشتر بود که در تاریخ ۲۰ شهریور ۱۳۸۷ در ساعت ۱۵:۳۰ در شهرستان قشم در جنوب استان هرمزگان رخ داد. این زمین‌لرزه ۶ کشته و ۴۶ زخمی بر جای گذاشت. از میان کشته‌شدگان سه نفر آن‌ها در اسکله کاوه و سه نفر دیگر از روستاهای زیرانگ، توریان و گربه‌دان بودند.
بر اساس گزارش گزارشگر و مقاله‌نویس بومی هفته‌نامه همشهری عبدالقادر نیکو بر اثر این زلزله بیش از یکصد خانهٔ روستایی شهرستان خسارت دیدند.
این زمین‌لرزه ۵ پس‌لرزهٔ بیشتر از ۴ ریشتر داشت. زمین‌لرزهٔ بزرگ قبلی این منطقه در سال ۱۳۸۴ رخ داده بود.
علیرضا بذرافشان

| علیرضا بذرافشان | علیرضا بذرافشان |
| --- | --- |
بذرافشان: بذرافشان
زادهٔ: ۱۵ مرداد ۱۳۵۵ (۴۸ سال) تهران، ایران
ملیت: ایرانی
پیشه: فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان
علیرضا بذرافشان (زادهٔ ۱۳۵۵) فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان ایرانی است. وی دانش‌آموختهٔ دانشگاه صنعتی امیرکبیر (پلی تکنیک تهران) است و فعالیت سینمایی خود را از سال ۱۳۸۱ با فیلم رقص در غبار به کارگردانی اصغر فرهادی آغاز کرد.
فیلمنامه‌ها > سینما

۱۳۸۱ - رقص در غبار (با اصغر فرهادی و محمدرضا فاضلی)
۱۳۸۵ - گرگ و میش
فیلمنامه‌ها > تلویزیون

۱۳۷۹ - داستان یک شهر ۲
۱۳۸۰ - خط قرمز
۱۳۸۱ - شب آفتابی
۱۳۸۲ -فقط به خاطر تو
۱۳۸۲ - نقطه‌چین
۱۳۸۳ - تب سرد
۱۳۸۵ - زیرزمین
۱۳۸۶ - راه بی‌پایان (با مهدی شیرزاد و بازنویسی همایون اسعدیان)
۱۳۸۶ - چارخونه (با گروه نویسندگان)
۱۳۸۷ - انتقال (تله فیلم)
۱۳۸۷ - لرزش زندگی (تله فیلم)
۱۳۹۰ - نابرده رنج (با سارا خسروآبادی)
۱۳۹۳ - هفت سنگ (با سارا خسروآبادی)
۱۳۹۶- گسل (با مهدی شیرزاد)
فیلمنامه‌ها > شبکه خانگی

۱۳۹۱ - قلب یخی ۳ با سارا خسروآبادی.
کارگردانی > تلویزیون

۱۳۸۵ - تنگنا (تله‌فیلم)
۱۳۸۷ - انتقال (تله‌فیلم)
۱۳۸۷ - لرزش زندگی (تله‌فیلم)
۱۳۹۰ - نابرده رنج
۱۳۹۳ - هفت سنگ
۱۳۹۶ - گسل
۱۳۹۸ - از سرنوشت (فصل دوم)
۱۴۰۰ - خودخواسته
بازیگری > تلویزیون

۱۳۷۹ - داستان یک شهر ۲
۱۳۹۰- نابرده رنج
۱۳۹۳-هفت سنگ
۱۳۹۶ - گسل
جوایز

۱۳۸۲ - هفتمین جشن خانه سینما. تندیس بهترین فیلمنامه برای رقص در غبار
۱۳۸۲ - چهل و هشتمین جشنواره فیلم آسیا پاسیفیک؛ بخش مسابقه فیلم‌های بلند. جایزه بهترین فیلمنامه برای رقص در غبار
۱۳۸۸ - هشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های ورزشی؛ بخش مسابقه فیلم‌های داستانی. دیپلم افتخار بهترین فیلم برای انتقال
۱۳۸۸ - اولین جشنواره فیلم‌های تلویزیونی؛ جایزه بهترین فیلم برای تله فیلم لرزش زندگی
۱۳۸۸ - اولین جشنواره فیلم‌های تلویزیونی؛ جایزه فیلمنامهٔ برگزیده در بخش نگاه ملی برای تله فیلم لرزش زندگی
بریستول گلایدر

| بریستول گلایدر | بریستول گلایدر |
| --- | --- |
کاربری: هواپیمای دوباله بادپر
کشور سازنده: United Kingdom
تولیدکننده: بریستول ایروپلین
طراح: George Challenger
نخستین پرواز: 17 December 1910
تعداد ساخته‌شده: 1
بریستول گلایدر (به انگلیسی: Bristol Glider) یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ بریستول ایروپلین در کشور بریتانیا است. این هواگرد برای نخستین بار در ۰۱۹۱۰−۱۲−۱۷ ۱۷ دسامبر ۱۹۱۰ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
فیلم ناطق

آزمایش «کینتوفون» ادیسون که «کینتوسکوپ» و «گرامافون» را با هم ترکیب کرده است.
فیلم ناطق (به انگلیسی: Sound film) فیلمی است که در آن یا صدا همگام‌سازی شده باشد و یا تصویر و صدا با بهره از فناوری جفت شده باشند که در مقابل فیلم صامت قرار می‌گیرد. نخستین نمایش عمومی معلوم از یک فیلم ناطق پروژکت‌شده، در سال ۱۹۰۰ در پاریس انجام شد ولی دهه‌ها گذشت تا فیلم‌های ناطق به‌صورت تجاری‌سازی‌شده عملی شوند. رسیدن به هم‌گام‌سازی اتکاپذیر و قابل اتکا با سامانه‌های صدا-بر-دیسک اولیه دشوار بود و تقویت و کیفیت ضبط نیز نابسنده بود. نوآوری‌ها در صدا-بر-فیلم، زمینه‌ساز نخستین اکران تجاری‌سازی‌شدهٔ فیلم‌های کوتاه با استفاده از فناوری شد که در سال ۱۹۲۳ انجام پذیرفت. نخستین گام‌ها برای تجاری‌سازی سینمای ناطق در میانه‌های دههٔ ۱۹۲۰ تا پایان آن انجام پذیرفت. نخستین اکران تجاری فیلم‌ها با صدای کاملاً هم‌گام‌سازی‌شده در شهر نیویورک در آوریل ۱۹۲۳ انجام شد.
فیلم ناطق اصطلاحی است برای فیلم‌هایی که از گفتگوی صوتی هم‌گام‌سازی‌شده بهره می‌گیرند، تا لوح‌های (صفحه‌های) متن‌خوان. در ابتدا، فیلم‌های ناطق که دربردارندهٔ گفتگوی هم‌گام‌سازی‌شده بودند و تحت «عکس‌های گوینده» یا «فیلم ناطق» (به انگلیسی: Talkies) شناخته می‌شوند، مشخصاً کوتاه بودند. از اوایل سال ۱۸۹۵ به بعد تلاش‌هایی دربارهٔ ایجاد فیلم ناطق انجام شده بود اما برای به وجود آمدن اولین فیلم بلند ناطق ۳۲ سال زمان لازم بود. در اکتبر سال ۱۹۲۷ خواننده جاز به عنوان اولین فیلم بلند ناطق به روی پرده رفت.
فیلم‌های ناطق در دوران بعد از دهه ۲۰ میلادی به عنوان یک پدیده جهانی شناخته شدند. در آمریکا، فیلم‌های ناطق، هالیوود را به عنوان یکی از مطمئن‌ترین نظام‌های تبلیغاتی/فرهنگی معرفی کردند.
نخستین فیلم ناطق ایرانی

دختر لر (۱۳۱۲خ/۱۹۳۳م) نخستین فیلم ناطق ایرانی است. این فیلم در سال ۱۳۱۲ هجری خورشیدی توسط اردشیر ایرانی در بمبئی ساخته شد و در ۳۰ آبان ۱۳۱۲ در سینما مایاک به روی پرده رفت.
علیرضا امینی

| علیرضا امینی | علیرضا امینی |
| --- | --- |
علیرضا امینی در نشست خبری مجموعه تلویزیونی میلیاردر: علیرضا امینی در نشست خبری مجموعه تلویزیونی میلیاردر
زادهٔ: ۱۰ دی ۱۳۴۸ ‏(۵۵ سال) اراک
ملیت: ایرانی
پیشه(ها): کارگردان، تهیه‌کننده، فیلم‌نامه‌نویس، تدوین‌گر، هنرپیشه، جلوه‌های ویژه
سال‌های فعالیت: ۱۳۷۲ تا کنون
علیرضا امینی (زاده ۱۰ دی ۱۳۴۸) کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده و تدوین‌گر اهل ایران است.
زندگی

او در اراک به دنیا آمد و دارای تحصیلات فوق لیسانس کارگردانی تئاتر از دانشگاه آزاد اسلامی است. وی در ابتدا (سال ۱۳۷۲) با کارگردانی فیلم‌های کوتاه شروع به کار کرد و فعالیت حرفه‌ای در سینما را سال ۱۳۷۸ به عنوان دستیار کارگردان با فیلم زمانی برای مستی اسب‌ها (بهمن قبادی) تجربه کرد، سپس در فیلم صنم بازی کرد. امینی در سال ۱۳۷۹ کار جلوه‌های ویژه فیلم هفت پرده را انجام داد و در سال ۱۳۸۰ فیلم‌نامه ی نامه‌های باد را نوشت و آن کارگردانی و تدوین نمود و موفق به دریافت سیمرغ بلورین بهترین اثر هنر و تجربه را از بیست و یکمین جشنواره فیلم فجر شد سپس فیلم‌های کنار رودخانه، دانه‌های ریز برف کنار رودخانه، زمان می‌ایستد، فقط چشم‌هاتو ببند و استشهادی برای خدا را ساخت. وی در ۱۳۸۸ فیلم موفق هفت دقیقه تا پاییز کارگردانی کرد و دیپلم افتخاری بهترین کارگردان را از بیست و هشتمین جشنواره فیلم فجر کسب کرد. انتهای خیابان هشتم در سال ۱۳۸۹ توقیف شد و پس از دو سال در نوروز سال ۱۳۹۱ اکران شد درحالیکه چندین سکانس فیلم سانسور شده بود. فیلم دیگر او بلوک ۹ خروجی ۲ نیز برای دریافت پروانه نمایش با مشکل مواجه شد اما پس از ۴ سال توقیف در نهایت سال ۱۳۹۶ توانست نظر اعضای شورای پروانه نمایش را به دست آورد و با پذیرش رده‌بندی سنی پروانه نمایش خود را دریافت کند.
جوایز > خارجی

جایزه بهترین فیلم برای دانه‌های ریز برف از جشنواره فیلم پوسان ـ دوره هشتم (۲۰۰۳-کره جنوبی)
جایزه بهترین دستاوردهای هنری برای دانه‌های ریز برف از جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم تسالوینکی ـ دوره چهل و چهارم (یونان)
تقدیرنامه هیئت داوران برای دانه‌های ریز برف از جشنواره فیلم لوکارنو ـ دوره پنجاه و ششم (سوئیس)
جایزه محیط زیست هیئت داوران جوانان برای دانه‌های ریز برف از جشنواره فیلم لوکارنو ـ دوره پنجاه و ششم (سوئیس)
جوایز > داخلی

سیمرغ بلورین بهترین اثر هنر و تجربه برای نامه‌های باد از جشنواره فیلم فجر ـ دوره بیست و یکم
دیپلم افتخاری بهترین کارگردان برای هفت دقیقه تا پاییز از جشنواره فیلم فجر ـ بیست و هشتم
فعالیت‌ها > کارگردانی

نامه‌های باد (۱۳۸۰)
کنار رودخانه (۱۳۸۲)
دانه‌های ریز برف (۱۳۸۲)
زمان می‌ایستد (۱۳۸۴)
فقط چشم‌هاتو ببند (۱۳۸۵)
استشهادی برای خدا (۱۳۸۶)
تلخون (فیلم تلویزیونی، ۱۳۸۶)
هفت دقیقه تا پاییز (۱۳۸۸)
ریسمان سبز (فیلم تلویزیونی، ۱۳۸۹)
انتهای خیابان هشتم (۱۳۸۹)
سقوط آزاد (مجموعه تلویزیونی، ۱۳۹۰)
راه رفتن روی خطوط (مجموعه تلویزیونی، ۱۳۹۰)
میلیاردر (مجموعه تلویزیونی، ۱۳۹۱)
نگران نباش سارا (۱۳۹۱)
بلوک۹ خروجی۲ (۱۳۹۲)
دلتا ایکس (۱۳۹۴)
من دیوانه نیستم (۱۳۹۵)
تعطیلات رؤیایی (مجموعه تلویزیونی، ۱۳۹۷)
۱۳ شمالی (نمایش خانگی، ۱۳۹۷)
راند چهارم (۱۳۹۸)
اسکادران آتش (۱۳۹۹)
کشتی کروز (۱۴۰۱)
قهوه ترک (نمایش خانگی۱۴۰۲)
فعالیت‌ها > فیلم‌نامه

نامه‌های باد (۱۳۸۰)
کنار رودخانه (۱۳۸۲)
دانه‌های ریز برف (۱۳۸۲)
زمان می‌ایستد (۱۳۸۴)
خانه روشن (طرح اولیه، ۱۳۸۴)
فقط چشم‌هاتو ببند (۱۳۸۵)
استشهادی برای خدا (۱۳۸۶)
هفت دقیقه تا پاییز (۱۳۸۸)
بلوک۹ خروجی۲ (۱۳۹۲)
راند چهارم (۱۳۹۸)
فعالیت‌ها > تدوین

نامه‌های باد (۱۳۸۰)
کنار رودخانه (۱۳۸۲)
دانه‌های ریز برف (۱۳۸۲)
زمان می‌ایستد (۱۳۸۴)
به فاصله یک نفس (۱۳۸۹)
من دیوانه نیستم (۱۳۹۷)
فعالیت‌ها > تهیه‌کننده

دانه‌های ریز برف (۱۳۸۲)
زمان می‌ایستد (۱۳۸۴)
فقط چشم‌هاتو ببند (۱۳۸۵)
فهرست والیان قندوز

جدول زیر فهرست والیان ولایت قندوز افغانستان است.
فیلیپ دانتونی

| فیلیپ دانتونی | فیلیپ دانتونی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۹ فوریهٔ ۱۹۲۹ نیویورک
درگذشت: ۱۵ آوریل ۲۰۱۸ (۸۹ سال) هستینگز -آن- هودسون، نیویورک
آرامگاه: گورستانِ گِیت آو هِوِن، هاتورن، نیویورک
ملیت:  آمریکایی
پیشه(ها): تهیه‌کنندهٔ فیلم، کارگردان فیلم
همسر: روث دانتونی (ویدِرِشت)
فیلیپ دانتونی (به انگلیسی: Philip D'Antoni) (زادهٔ ۱۹ فوریهٔ ۱۹۲۹ – درگذشتهٔ ۱۵ آوریل ۲۰۱۸) تهیه‌کنندهٔ فیلم اهل ایالات متحدهٔ آمریکا بود.
او برندهٔ چند جایزه ازجمله جایزهٔ اسکار بهترین فیلم و جایزهٔ گلدن گلوب برای کارگردانی فیلم ارتباط فرانسوی (۱۹۷۱) شد.