stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ایونیس، لوئیزیانا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
City of Eunice: City of Eunice
فهرست شهرها و روستاهای لوئیزیانا: فهرست شهرها و روستاهای لوئیزیانا
Motto: "Louisiana's Prairie Cajun Capital": Motto: "Louisiana's Prairie Cajun Capital"
کشور: United States
ایالت: Louisiana
Parishes: Acadia، St. Landry
ارتفاع: ۴۹ فوت (۱۴٫۹ متر)
مختصات‌ها: ۳۰°۲۹′۳۷″ شمالی ۹۲°۲۵′۰۱″ غربی﻿ / ﻿۳۰٫۴۹۳۶۱°شمالی ۹۲٫۴۱۶۹۴°غربی﻿ / 30.49361; -92.41694
مساحت: ۴٫۷ مایل‌مربع (۱۲٫۲ کیلومترمربع)
 - خشکی: ۴٫۷ مایل‌مربع (۱۲ کیلومترمربع)
 - آب: ۰٫۰ مایل‌مربع (۰ کیلومترمربع), 0%
جمعیت: ۱۰۳۹۸ (۲۰۱۰)
تراکم: ۲٬۲۱۲ / مایل‌مربع (۸۵۴٫۰۶ / کیلومترمربع)
Chartered (village): September 12, 1884
 - Incorporated (town): June 4, 1895
ساعت زمانی: CST (UTC-۶)
 - ساعت تابستانی: CDT (UTC-۵)
ZIP code: ۷۰۵۳۵
کد محلی: ۳۳۷
      Location of Eunice in Louisiana  :       Location of Eunice in Louisiana  
     Location of Louisiana in the United States  :      Location of Louisiana in the United States  
وب‌گاه: Eunice, Louisiana: وب‌گاه: Eunice, Louisiana
ایونیس (به انگلیسی: Eunice) شهری در ایالت لوئیزیانا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱۰٬۳۹۸ نفر بوده‌است.
بارا جالیا

| بارا جالیا | بارا جالیا |
| --- | --- |
بارا جالیاجایگاه در نقشه بنگلادش: بارا جالیاجایگاه در نقشه بنگلادش
مختصات: ۲۲°۵۵′ شمالی ۹۰°۳۲′ شرقی﻿ / ﻿۲۲٫۹۱۷°شمالی ۹۰٫۵۳۳°شرقی﻿ / 22.917; 90.533: مختصات: ۲۲°۵۵′ شمالی ۹۰°۳۲′ شرقی﻿ / ﻿۲۲٫۹۱۷°شمالی ۹۰٫۵۳۳°شرقی﻿ / 22.917; 90.533
کشور:  بنگلادش
استان‌های بنگلادش: استان باریسال
ناحیه‌های بنگلادش: ناحیه باریسال
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۶ (زمان بنگلادش)
بارا جالیا (به لاتین: Bara Jalia) یک روستا در بنگلادش است که در استان باریسال و در ناحیه باریسال واقع شده است.
باشگاه فوتبال چیپنهام تاون

Football club
باشگاه فوتبال چیپنهام تاون (به انگلیسی: Chippenham Town Football Club) یک باشگاه فوتبال در شهر چیپنهام، کشور انگلستان است که در سال ۱۸۷۳ میلادی تأسیس شده‌است.
ایستگاه راه‌آهن فیرنتسه سانتا ماریا نوولا

ایستگاه راه‌آهن فیرنتسه سانتا ماریا نوولا (انگلیسی: Firenze Santa Maria Novella railway station) ایستگاه اصلی راه‌آهن در شهر فلورانس، ایتالیا است. این ایستگاه که در سال ۱۸۴۸ تاسیس شده در رده چهارم ایستگاه‌های پرتردد در ایتالیا با ۵۹ میلیون مسافر در سال قرار دارد.
نگارخانه

حدود سال ۱۹۰۰
ورودی اصلی ایستگاه
نمایی از ساختمان ایستگاه
باشگاه فوتبال ژالگیریس

Football club
باشگاه فوتبال ژالگیریس (لیتوانیایی: FK Žalgiris) یک باشگاه فوتبال در شهر ویلنیوس، لیتوانی است.
این باشگاه که در سال ۱۹۴۷ تاسیس شده سابقه ۷ قهرمانی در لیگ آ فوتبال لیتوانی و ۱۲ قهرمانی در جام حذفی فوتبال لیتوانی را در کارنامه دارد.
بالناریو پیکاراس

| بالناریو پیکاراس | بالناریو پیکاراس |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
  مهر:   مهر
کشور:  برزیل
منطقه‌های برزیل: منطقه جنوب برزیل
ایالت: سانتا کاتارینا
میان‌منطقه: Vale do Itajai
جمعیت (2020): جمعیت (2020)
 • کل: ۲۳٬۷۷۲
منطقهٔ زمانی: UTC -3
بالناریو پیکاراس (به پرتغالی: Balneário Piçarras) یک منطقهٔ مسکونی در برزیل است که در سانتا کاتارینا واقع شده‌است. بالناریو پیکاراس ۲۳٬۷۷۲ نفر جمعیت دارد.
ایستگاه راه‌آهن صوفیان

ایستگاه راه‌آهن صوفیان در جنوب شرقی شهر صوفیان، استان آذربایجان شرقی واقع شده‌است. این ایستگاه تحت مالکیت شرکت راه‌آهن جمهوری اسلامی ایران قرار دارد و به شهر صوفیان خدمات‌رسانی می‌کند.
خط راه‌آهن

خط راه‌آهن تبریز-جلفا (de)
خط راه‌آهن -وان-صوفیان(-تبریز) (tr)
باشگاه فوتبال سمنا کامسامولسک بر آمور

Football club
| 0 | 1 |
| --- | --- |
نام کامل: باشگاه فوتبال سمنا کامسامولسک بر آمور
تاریخ بنیان‌گذاری: ۱۹۳۵
زمینِ بازی: Vanguard Stadium
گنجایش: ۱۶٬۰۰۰
مدیرعامل: Sergei Ogarkov
لیگ: N/A
۲۰۱۷–۱۸: Russian Professional Football League, منطقه شرق، ۲ام
باشگاه فوتبال سمنا کامسامولسک بر آمور (روسی: ФК «Смена» Комсомольск-на-Амуре) یک باشگاه فوتبال در شهر کامسامولسک بر آمور کشور روسیه است. این باشگاه در لیگ برتر فوتبال روسیه بازی می‌کند. این باشگاه در سال ۱۹۳۵ تأسیس شده‌است. Vanguard Stadium محل برگزاری بازی‌های خانگی این باشگاه است.
آنها در فصل 2015-2016 منطقه شرق لیگ فوتبال حرفه ای روسیه خود را بردند، اما در لیگ ملی فوتبال روسیه 2016-2017 لیگ دسته دوم شرکت نکردند زیرا بودجه لازم را ندارند. منبع اصلی درآمد آنها Khabarovsk Krai است که قبلاً یک تیم دیگر FNL FC SKA-Energiya Khabarovsk را تأمین مالی می کند و هزینه های لازم برای تیم دوم FNL را ندارد.
قبل از فصل 19-2018، لیگ پیشنهاد تقسیم منطقه شرقی PFL را به دو منطقه جدید - سیبری و خاور دور داد، زیرا برای تیم‌های مستقر در سیبری پرداخت هزینه سفر به خاور دور دشوار بود. با این حال، بیشترین تعداد تیم هایی که به طور بالقوه برای رقابت در منطقه پیشنهادی جدید خاور دور آماده بودند، 4 تیم بود که برای کل فصل قابل دوام نبود. اسمنا مجبور شد از مسابقات حرفه ای تا سطوح آماتور کنار رود.
علی‌اصغر امیرانی

| علی‌اصغر امیرانی | علی‌اصغر امیرانی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۲۹۴ بیجار، کردستان
درگذشت: ۳۱ خرداد ۱۳۶۰ زندان اوین، تهران
علت مرگ: اعدام شد
تحصیلات: لیسانس حقوق
محل تحصیل: دانشگاه تهران
آثار برجسته: بنیان‌گذار، مدیر و نویسنده مجله خواندنیها
اتهام(های) جزایی: «وابستگی و همکاری نزدیک و همه‌جانبه با خانواده سلطنتی، همکاری و ارتباط نزدیک با اسرائیل، همکاری با ساواک، نگارش مقالات انحرافی و تبلیغات وسیع به نفع رژیم پهلوی و اختفای بی‌سیم و دستگاه‌های گیرنده»
مجازات‌های جزایی: ابتدا به هشت سال زندان محکوم شد که حکم را نپذیرفت. در دادگاه فرجام او به اعدام محکوم شد
فرزندان: فرید، فریده، امیر، فرود
علی‌اصغر امیرانی (۱۲۹۴ بیجار – ۱۳۶۰ تهران) بنیان‌گذار، مدیر و نویسنده مجله خواندنیها بود که در اوایل انقلاب ایران اعدام شد.
امیرانی دارای لیسانس حقوق از دانشگاه تهران بود. او از روزنامه‌نگاران اواخر پادشاهی رضاشاه بود. او در سال ۱۳۱۹ مجله خواندنیها را منتشر کرد. این مجله نزدیک ۴۰ سال و تا پس از انقلاب اسلامی ایران پیوسته منتشر می‌شد.
زندگی‌نامه

امیرانی کودکی خردسال بود که مادرش را ازدست‌داد و پدرش (که وکیل عدلیه بود و سفری نیز به اروپا داشت)، با خاله وی ازدواج نمود. تحصیلات مقدماتی را در مکتبخانه آغاز نمود و آن را در مدرسه احمدیه بیجار ادامه داد. در این هنگام او خاله خود را نیز از دست داد و پدرش برای بار سوم با دخترعموی مادرش ازدواج کرد. پدرش که فردی روشنفکر بود، علی‌اصغر را برای ادامه تحصیل به تهران فرستاد. جایی که با پسر دکتر محمد مصدق همکلاس شد.
در تهران، به ناچار به مشاغلی همچون تدریس خصوصی، ساعت سازی، آهنگری، کارگری چاپخانه و پارو کردن برف مشغول شد. او سپس نقش پیک ارسال نشریات به خانه مشترکین را ایفا می‌نمود و به جای دستمزد، هزینه تمبر پستی را دریافت می‌کرد.
او نوشتن را از نشریه‌هایی که توزیعشان را بر عهده داشت آغاز نمود تا سرانجام به روزنامه اطلاعات یعنی معتبرترین روزنامه آن عصر پیوست.
خواندنیها

مقالهٔ اصلی: خواندنیها
امیرانی سرانجام در سال ۱۳۱۹ موفق شد تا اتاقی اجاره کند و با جمع‌آوری خواندنی‌ترین و جالب‌ترین مطالب چاپ شده در نشریات روز، جزوه خواندنیها را چاپ نماید. این جزوه طی سال بعد به مجله‌ای نسبتاً منظم تبدیل شد و انتشارش تا سال ۱۳۵۸ ادامه یافت. عمده شهرت امیرانی حاصل انتشار چهل ساله این مجله‌است.
روابط با دربار و سرچشمه‌های قدرت

امیرانی، در میان درباریان، بیش از همه به شاهپور غلامرضا نزدیک بود. بدترین فرد دربار نیز از دید وی اشرف پهلوی بوده‌است. او از دوستان نزدیک سپهبد فضل‌الله زاهدی بود و با استفاده از همین دوستی موفق شد تا پس از کودتای ۲۸ مرداد، با وساطت میان وی و نشریاتی چون روزنامه کیهان و اطلاعات، موجبات تجدید انتشار آن‌ها را فراهم آورد.
او هم چنین از امتیاز دوستی صمیمانه با امیر اسدالله علم برخوردار بود و به لطف همین دوستی توانست تصاویر تمام رنگی تاجگذاری شاه را حتی پیش از آسوشیتدپرس منتشر نماید.
دستگیری پیش از انقلاب

در سال ۱۳۲۱، قوام‌السلطنه همه روزنامه‌ها و مجلات کشور را تعطیل نمود و مدیران آن‌ها را به زندان انداخت. امیرانی نیز مانند دیگران دستگیر شد و نزدیک به دوماه در زندان بود.
دستگیری و اعدام

همچنین ببینید: نقض حقوق روزنامه‌نگاران و خبرنگاران در جمهوری اسلامی ایران
امیرانی یک بار در ۲۲ اسفند ۱۳۵۷ دستگیر و پس از مدتی در تابستان ۱۳۵۸ آزاد گردید. در این هنگام وی به خواست خود ادامه انتشار خواندنیها را متوقف نمود. او مدتی بعد از نو دستگیر شد. ابتدا به هشت سال زندان محکوم شد که حکم را نپذیرفت. در دادگاه فرجام او به اعدام محکوم شد و در روز ۳۱ خرداد ۱۳۶۰ اعدام گردید.
باغ سایه‌ای

سرخس‌ها و گل‌های کوچک از گیاهان باغی در سایه رایج هستند
باغ سایه‌ای یا باغ‌های سایه‌دار (به انگلیسی: Shade garden)، نوعی باغ هستند که در مناطقی با نور کم مستقیم از خورشید با بدون نور کاشته و رشد می‌کنند. باغ‌های سایه‌ای ممکن است به‌طور طبیعی یا با طراحی در زیر درختان و همچنین در کنار ساختمان‌ها یا حصارها ایجاد شوند. این سبک باغ چالش‌های خاصی را به همراه دارد، تا حدی به این دلیل که تنها گیاهان خاصی توانایی رشد در شرایط سایه‌دار را دارند و در غیر این صورت، رقابت مستقیم برای نور خورشید وجود دارد. تعداد بسیار کمی از گیاهان خوراکی در شرایط سایه به خوبی رشد می‌کنند، بنابراین باغ‌های سایه معمولاً باغ‌های زینتی هستند، اگرچه رشد گل‌ها در سایه نیز ممکن است دشوار باشد. سایه‌روشن، که همچنین به عنوان «نور کم خورشید» شناخته می‌شود، ممکن است گیاهان در حال رشد یا برخی از سبزیجات برگی را حمایت کند، اما علاوه بر کمبود نور، درختان و دیگر گیاهان بزرگ که باغچه‌های سایه ایجاد می‌کنند ممکن است بر حاصلخیزی خاک تأثیر منفی بگذارند.
بالناریو پینهال

| بالناریو پینهال | بالناریو پینهال |
| --- | --- |
شهرداری‌های برزیل: شهرداری‌های برزیل
  پرچممهر:   پرچممهر
موقعیت بالناریو پینهال در نقشه: موقعیت بالناریو پینهال در نقشه
بالناریو پینهالLocation in Brazil: بالناریو پینهالLocation in Brazil
مختصات: ۳۰°۱۴′۴۹″ جنوبی ۵۰°۱۳′۵۸″ غربی﻿ / ﻿۳۰٫۲۴۶۹۴°جنوبی ۵۰٫۲۳۲۷۸°غربی﻿ / -30.24694; -50.23278: مختصات: ۳۰°۱۴′۴۹″ جنوبی ۵۰°۱۳′۵۸″ غربی﻿ / ﻿۳۰٫۲۴۶۹۴°جنوبی ۵۰٫۲۳۲۷۸°غربی﻿ / -30.24694; -50.23278
کشور:  برزیل
ایالت: ریو گرانده جنوبی
جمعیت (۲۰۲۰): جمعیت (۲۰۲۰)
 • Total: ۱۴۳۶۳
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۳ (BRT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۲ (BRST)
بالناریو پینهال (به پرتغالی: Balneário Pinhal) یک منطقهٔ مسکونی در برزیل است که در ریو گرانده جنوبی واقع شده‌است. بالناریو پینهال ۱۴٬۳۶۳ نفر جمعیت دارد.
ایلاریا لاتینی

ایلاریا لاتینی (به ایتالیایی: Ilaria Latini) (زاده ۲۱ اکتبر ۱۹۷۲) یک صداپیشه ایتالیایی از شهر رم است.
نقش‌ها

در مجموعه‌های تلویزیونی:
همه بزرگسالان
آواتار آخرین بادافزار
هویج و آقای سبیل
ماجرای دجیمون
ماجرای دیجیمون۲
پری پاپ
پارک جنوبی
سونیک
توییتی و راز سیلوستر
وینکس
بافت شهر احمدآباد

| بافت شهر احمدآباد | بافت شهر احمدآباد |
| --- | --- |
نام: بافت شهر احمدآباد
کشور: ایران
استان: استان یزد
شهرستان: شهرستان اردکان
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: شهر تاریخی، بافت تاریخی
دیرینگی: دوره آل مظفر
دورهٔ ساخت اثر: دوره آل مظفر
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۰۸۴۴
تاریخ ثبت ملی: ۲ بهمن ۱۳۸۲
بافت شهر احمدآباد مربوط به دوره آل مظفر به بعد است و در ۵ کیلومتری شمال شهرستان اردکان واقع شده و این اثر در تاریخ ۲ بهمن ۱۳۸۲ با شمارهٔ ثبت ۱۰۸۴۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
جنگ ارزی

گودو مانتگا، وزیر دارایی برزیل، که با هشدار دربارهٔ جنگ ارزی در سپتامبر ۲۰۱۰ خبرساز شد.
جنگ ارزی که به عنوان کاهش ارزش رقابتی نیز شناخته می‌شود، شرایطی در امور بین‌الملل است که در آن کشورها با ایجاد سقوطی در نرخ ارز خود نسبت به سایر ارزها به دنبال به دست آوردن مزیت تجاری نسبت به سایر کشورها هستند. با کاهش نرخ ارز یک کشور، صادرات در سایر کشورها رقابتی‌تر می‌شود و واردات به آن کشور گران‌تر می‌شود. هر دو اثر به نفع صنعت داخلی و در نتیجه اشتغال است که افزایش تقاضا را هم از طرف بازارهای داخلی و خارجی تجربه می‌کنند. با این حال، افزایش قیمت کالاهای وارداتی (و همچنین هزینه سفرهای خارجی) بسیار ناخوشایند است زیرا به قدرت خرید شهروندان آسیب می‌رساند. هنگامی که همه کشورها یک استراتژی مشابه را اتخاذ کنند، می‌تواند به یک کاهش کلی تجارت بین‌الملل منجر شود و به همه کشورها آسیب برساند.
از نظر تاریخی، کاهش ارزش رقابتی بسیار نادر بوده‌است زیرا کشورها معمولاً ترجیح می‌دهند ارزش ارز خود را بالا نگه دارند. کشورها معمولاً به نیروهای بازار اجازه داده‌اند که کار کنند، یا در سیستم‌هایی با نرخ مبادله‌ای مدیریت شده شرکت داشته‌اند. یک استثناء هنگامی اتفاق افتاد که جنگ ارزی در دهه ۱۹۳۰ آغاز شد، هنگامی که کشورها استاندارد طلا را در دوره رکود بزرگ کنار گذاشتند و در تلاش برای تحریک اقتصاد خود از کاهش ارزش ارز استفاده کردند. از آنجا که این امر به‌طور مؤثر بیکاری را به خارج از کشور می‌برد، شرکای تجاری به سرعت با کاهش ارزش‌های خود تلافی کردند. این دوره برای همه افراد درگیر یک وضعیت نامطلوب بوده‌است، زیرا تغییرات غیرقابل پیش‌بینی در نرخ ارز باعث کاهش کل تجارت بین‌المللی می‌شود.
به گفته گیدو مانتگا، وزیر دارایی پیشین برزیل، جنگ جهانی ارز در سال ۲۰۱۰ آغاز شد. این دیدگاه توسط بسیاری دیگر از مقامات دولتی و روزنامه نگاران مالی از سراسر جهان تکرار شد. سایر سیاست گذاران ارشد و روزنامه نگاران اظهار داشتند که عبارت «جنگ ارزی» دامنه خصومت را بیش از حد بزرگ نشان داده‌است. با چند استثناء، مانند مانتگا، حتی مفسرانی که موافقت کردند جنگ ارزی در سال ۲۰۱۰ صورت گرفته‌است، به‌طور کلی به این نتیجه رسیده‌اند که تا اواسط سال ۲۰۱۱ از بین رفته‌است.
کشورهایی که از سال ۲۰۱۰ به کاهش ارزش رقابتی احتمالی مشغول هستند، از ترکیبی از ابزارهای سیاست، از جمله مداخله مستقیم دولت، تحمیل کنترل سرمایه و تسهیل کمی، به‌طور غیر مستقیم، استفاده کرده‌اند. در حالی که بسیاری از کشورها فشار رو به رشد نامطلوبی را بر نرخ ارز خود تجربه کردند و در بحث و گفتگوهای مداوم شرکت کردند، اما قابل توجه‌ترین بعد قسمت ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۱، درگیری لفظی بین ایالات متحده و چین در مورد ارزش یوان بود. در ژانویه ۲۰۱۳، اقدامات اعلام شده توسط ژاپن که انتظار می‌رفت ارزش پول خود را بی‌ارزش جلوه دهند، نگرانی از وقوع احتمالی جنگ ارزی دوم قرن بیست و یکم را برانگیخت که این بار منبع اصلی تنش، نه چین در برابر آمریکا بلکه ژاپن در مقابل منطقه یورو بود. در اواخر ماه فوریه، از شدت نگرانی‌های وقوع جنگ جدید پس از انتشار اعلامیه‌های G7 و G20، مبنی بر جلوگیری از کاهش ارزش رقابتی، کاسته شد. پس از آنکه بانک مرکزی اروپا در ژانویه ۲۰۱۵ برنامه تازه‌ای از تسهیل کمی را آغاز کرد، بار دیگر بحث در مورد جنگ ارزی تشدید شد.
زمینه

در صورت عدم مداخله در بازار ارز خارجی توسط مقامات دولت ملی، نرخ ارز یک کشور به‌طور کلی توسط نیروهای عرضه و تقاضای بازار در یک مقطع زمانی تعیین می‌شود. مقامات دولتی ممکن است هر از گاهی برای دستیابی به اهداف سیاسی خاص، از جمله حفظ تراز تجاری کشور یا دادن مزیت رقابتی در تجارت بین‌الملل به صادرکنندگان خود، در بازار دخالت کنند.
زمینه > دلایل کاهش ارزش عمدی

از نظر تاریخی، کاهش ارزش با عواقب نامطلوبش، به ندرت یک استراتژی ارجح بوده‌است. با استناد به اقتصاددان ریچارد ن. کوپر، که در سال ۱۹۷۱ می‌نوشته‌است، کاهش ارزش قابل توجه یکی از «آسیب زننده‌ترین» سیاست‌هایی است که یک دولت می‌تواند اتخاذ کند - تقریباً همیشه به فریادهای خشم و درخواست جایگزینی دولت منجر می‌شود. کاهش ارزش می‌تواند به کاهش سطح زندگی شهروندان منجر شود زیرا قدرت خرید آنها هم هنگام خرید واردات و هم هنگام مسافرت به خارج کاهش می‌یابد. همچنین می‌تواند به فشار تورمی بیفزاید. اگر این بدهی‌های بین‌المللی با یک ارز خارجی معین شود، کاهش ارزش می‌تواند پرداخت بهره این بدهی‌ها را گران‌تر کند و این امر می‌تواند سرمایه‌گذاران خارجی را دلسرد کند. حداقل تا قرن بیست و یکم، یک ارز قوی معمولاً به عنوان نشانه اعتبار شناخته می‌شد، در حالی که کاهش ارزش پول با دولت‌های ضعیف مرتبط بود.
با این حال، هنگامی که یک کشور از بیکاری زیاد رنج می‌برد یا مایل به دنبال کردن یک سیاست رشد صادراتی است، نرخ ارز پایین‌تر می‌تواند به عنوان یک مزیت شناخته شود. از اوایل دهه ۱۹۸۰، صندوق بین‌المللی پول (IMF) کاهش ارزش پول را به عنوان یک راه حل بالقوه برای کشورهای در حال توسعه پیشنهاد می‌کند که به‌طور مداوم بیشتر از آورده صادرات‌شان برای واردات هزینه می‌کنند. ارزش پایین‌تر برای ارز داخلی باعث می‌شود ضمن ارزان‌تر کردن صادرات، قیمت واردات افزایش یابد. این امر باعث تشویق بیشتر تولید داخلی می‌شود که باعث افزایش اشتغال و تولید ناخالص داخلی می‌شود. با این حال چنین تأثیر مثبتی تضمین نمی‌شود، به عنوان مثال به دلیل اثرات شرایط مارشال- لنر. کاهش ارزش را می‌توان به عنوان یک راه حل جذاب برای بیکاری در نظر گرفت هنگامی که گزینه‌های دیگر، مانند افزایش هزینه‌های عمومی، به دلیل بدهی عمومی بالا منتفی می‌شوند، یا وقتی یک کشور دارای کسری تراز پرداخت است که کاهش ارزش به اصلاح آن کمک می‌کند. یک دلیل که ترجیح کاهش ارزش در بین اقتصادهای نوظهور رایج است این است که حفظ یک نرخ ارز نسبتاً پایین به آن‌ها کمک می‌کند تا ذخایر ارزی خارجی ایجاد کنند، که می‌تواند در مقابل بحران‌های مالی آینده آن‌ها را محافظت کند.
زمینه > مکانیسم کاهش ارزش

کشوری که مایل به کاهش ارزش پول است یا حداقل ارزش ارز خود را بررسی می‌کند، باید در حیطه محدودیت‌های سیستم پولی بین‌المللی حاکم عمل کند. در دهه ۱۹۳۰، کشورها از طریق اعمال بانک‌های مرکزی خود کنترل نسبتاً مستقیمی بر نرخ ارز خود داشتند. به دنبال فروپاشی سیستم برتون وودز در اوایل دهه ۱۹۷۰، تأثیر بازارها به میزان قابل توجهی افزایش یافته و نیروهای بازار به‌طور گسترده نرخ ارز را برای تعداد فزاینده‌ای از کشورها تعیین می‌کردند. با این حال، بانک مرکزی یک دولت هنوز هم می‌تواند در بازارها برای ایجاد یک کاهش ارزش مداخله کند، اگر ارز خود را به فروش می‌رساند تا ارزهای دیگر را بخرد، این باعث می‌شود که ارزش ارز آن سقوط کند - یک عمل مشترک میان کشورهایی که یک رژیم نرخ ارز مدیریت شده دارند. به‌طور کمتر مستقیم، تسهیل کمّی (معمول در سال ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰)، منجر به کاهش ارزش ارز می‌شود حتی اگر بانک مرکزی به‌طور مستقیم هیچ دارایی خارجی را خریداری نکند.
روش سوم برای مسئولان است که صرفاً با اشاره به اقدام آینده ارزش ارز خود را با حرف پایین بیاورند، تا دلالان را نسبت به شرط‌بندی بر افزایش ارزش در آینده دلسرد کنند. هرچند که گاهی اوقات اثرش چندان قابل تشخیص نیست. سرانجام، یک بانک مرکزی می‌تواند با پایین آوردن نرخ پایه سود خود، کاهش ارزش پول را ایجاد کند. با این وجود این کار بعضی اوقات تأثیر محدودی دارد و از زمان پایان جنگ جهانی دوم، اکثر بانک‌های مرکزی نرخ پایه خود را با توجه به نیازهای اقتصاد داخلی خود تعیین کرده‌اند.
اگر مقامات کشوری مایل به کاهش ارزش یا جلوگیری از بالا رفتن آن در برابر نیروهای بازاری هستند که فشار رو به بالا روی ارز اعمال می‌کنند و همچنان کنترل نرخ بهره را داشته باشند، همان‌طور که معمولاً اتفاق می‌افتد، به دلیل شرایطی که از سه‌گانه غیرممکن ناشی می‌شود، به کنترل سرمایه احتیاج دارند.
زمینه > تسهیل کمی

تسهیل کمی (QE) عملی است که در آن یک بانک مرکزی با افزایش عرضه پول برای اقتصاد داخلی خود سعی در کاهش رکود احتمالی یا واقعی دارد. این کار با چاپ پول و تزریق آن به اقتصاد داخلی از طریق عملیات بازار آزاد انجام می‌شود. ممکن است وعده نابود کردن پول تازه ایجاد شده پس از بهبود اقتصاد برای جلوگیری از تورم وجود داشته باشد.
تسهیل کمی به‌طور گسترده‌ای به عنوان پاسخی به بحرانهای مالی که از سال ۲۰۰۷ آغاز شد، بویژه توسط ایالات متحده و انگلیس و به میزان کمتری منطقه یورو، مورد استفاده قرار گرفت. بانک مرکزی ژاپن اولین بانک مرکزی بود که ادعا کرد از چنین سیاستی استفاده کرده‌است.
اگرچه دولت آمریکا انکار کرده‌است که کاهش ارزش پولشان بخشی از اهداف آن‌ها برای اجرای تسهیل کمی بوده، این عمل می‌تواند به دو روش غیرمستقیم در راستای کاهش ارزش پول کشور عمل کند. در مرحله اول، می‌تواند دلالان را ترغیب به شرط‌بندی بر کاهش ارزش ارز کند. ثانیاً، افزایش زیاد عرضه پول داخلی نرخ بهره داخلی را کاهش می‌دهد و اغلب پایین‌تر از نرخ بهره در کشورهایی که تسهیل کمی را اجرا نمی‌کنند خواهد شد. این شرایط را برای تجارت حمل ایجاد می‌کند، که در آن فعالان بازار می‌توانند با وام گرفتن به ارز کشور در راستای انجام تسهیل کمی و وام دادن در کشوری با نرخ بهره نسبتاً بالا نوعی از آربیتراژ را انجام دهند. از آنجا که آنها به‌طور مؤثری ارزهایی را که برای تسهیل کمی استفاده می‌شود، در بازارهای بین‌المللی می‌فروشند، این می‌تواند باعث افزایش عرضه آن ارز و از این رو کاهش ارزش آن شود. در اکتبر ۲۰۱۰ انتظارات بالایی در بازارها وجود داشت که ایالات متحده، انگلیس و ژاپن به زودی دور دوم تسهیل کمی را آغاز می‌کنند و چشم‌انداز پیوستن منطقه یورو به آنها کمتر قطعی بود.
در اوایل نوامبر ۲۰۱۰، ایالات متحده QE2، دور دوم تسهیل کمی، که انتظار می‌رفت را آغاز کرد. فدرال رزرو ۶۰۰ میلیارد دلار اضافی برای خرید دارایی‌های مالی در دسترس قرار داد. این انتقاد گسترده‌ای از سوی چین، آلمان و برزیل را برانگیخت که ایالات متحده بدون در نظر گرفتن تأثیری که جریان سرمایه ناشی از آن بر روی اقتصادهای نوظهور ممکن است داشته باشد، از QE2 استفاده می‌کند تا ارزش ارز خود را کاهش دهد.
برخی از چهره‌های برجسته از کشورهای منتقد، مانند ژو شیائوچوان، فرماندار بانک خلق چین، گفته‌اند که QE2 با توجه به چالش‌های پیش روی ایالات متحده قابل درک است. وانگ جون، معاون وزیر دارایی چین اظهار داشت QE2 «می‌تواند به احیای اقتصاد جهانی فوق العاده کمک کند». رئیس‌جمهور باراک اوباما از QE2 دفاع کرده‌است. او اظهار داشت که این امر به رشد اقتصادی ایالات متحده کمک می‌کند، که «برای کل جهان خوب خواهد بود». ژاپن همچنین دور دوم تسهیل کمی را هرچند به میزان کمتری از ایالات متحده آغاز کرد. انگلیس و منطقه یورو در سال ۲۰۱۰ QE دیگری را راه اندازی نکردند.
زمینه > شرایط بین‌المللی مورد نیاز برای جنگ ارزی

برای وقوع یک جنگ ارزی گسترده، بخش قابل توجهی از اقتصادهای مهم باید بخواهند که ارزش ارزهای خود را به یکباره کاهش دهند. این اتفاق تاکنون فقط در جریان رکود اقتصادی جهانی رخ داده‌است.
کاهش ارزش یک واحد پول باید افزایش ارزش مربوط به حداقل یک ارز دیگر را شامل شود. افزایش مربوط به آن به‌طور کلی در تمام ارزهای کشورهای دیگر پخش خواهد شد و بنابراین، افزایش قیمت خنثی کننده ارز برای هر واحد پول، کوچک یا حتی ناچیز خواهد بود، مگر اینکه کشور در حال کاهش ارزش پول اقتصادی عظیم داشته و کاهش ارزش قابل توجهی ایجاد کند. در مواقع عادی، سایر کشورها غالباً رضایت دارند که اندکی افزایش ارزش پول خود را بپذیرند یا در بدترین حالت نسبت به آن بی‌تفاوت باشند. با این حال، اگر بسیاری از جهان از رکود رنج می‌برند، از رشد کم برخوردار هستند یا استراتژی‌هایی را دنبال می‌کنند که به تراز پرداخت مطلوب تکیه دارد، ملت‌ها می‌توانند برای کاهش ارزش، رقابت با یکدیگر را آغاز کنند. در چنین شرایطی، هنگامی که تعداد کمی از کشورها مداخله کنند، این امر می‌تواند مداخلات مربوط به دیگران را در پی داشته باشد، زیرا تلاش می‌کنند از زوال بیشتر در رقابت صادراتی خود جلوگیری کنند.
مرور تاریخی > تا سال ۱۹۳۰

برای هزاره، با بازگشت به دوره کلاسیک، دولت‌ها اغلب ارزش پول خود را با کاهش ارزش ذاتی آن کاهش داده‌اند. روش‌ها شامل کاهش درصد طلا در سکه‌ها، یا جایگزین کردن فلزات کمتر گرانبها به جای طلا است. با این حال، تا قرن ۱۹، نسبت تجارت جهانی که بین ملل اتفاق می‌افتاد بسیار کم بود، بنابراین نرخ مبادلات عموماً مورد نگرانی زیادی نبود.یی ارزش شدن ارز به جای اینکه به عنوان ابزاری برای کمک به صادر کنندگان دیده شود، از میل به افزایش عرضه پول داخلی و ثروت مقامات حاکم از طریق سینیوراژ (حق ضرب) انگیزه می‌گرفت، به ویژه هنگامی که برای تأمین جنگ یا پرداخت بدهی‌ها مورد نیاز بودند. نمونه بارز کاهش ارزش قابل توجه در جنگ‌های ناپلئونی است. هنگامی که ملل مایل به رقابت اقتصادی بودند، معمولاً از مرکانتیلیسم استفاده می‌کردند - این امر هنوز هم دربرگیرنده تلاش برای تقویت صادرات در حالی که واردات را محدود می‌کرد را بود، اما به ندرت از طریق کاهش ارزش انجام می‌شود. یک روش مطلوب محافظت از صنایع خانگی با استفاده از کنترل حساب‌های جاری مانند تعرفه‌ها بود. از اواخر قرن ۱۸ و به ویژه در انگلیس، که برای بیشتر قرن نوزدهم بزرگ‌ترین اقتصاد جهان بود، مرکانتلیسم به‌طور فزاینده‌ای با استفاده از تئوری رقیب تجارت آزاد بی اعتبارتر شد که معتقد بود بهترین راه برای ترغیب سعادت این است که اجازه داده شود تجارت بدون کنترل‌های تحمیلی دولت رخ دهد. ارزش ذاتی پول با استاندارد طلا که از حدود ۱۸۷۰–۱۹۱۴ به‌طور گسترده‌ای اتخاذ شد، رسمیت پیدا کرد، بنابراین در حالی که اقتصاد جهانی داشت به اندازه کافی برای وقوع کاهش ارزش رقابتی یکپارچه می‌شد، فرصت کمی وجود داشت. پس از پایان جنگ جهانی اول، بسیاری از کشورها به غیر از ایالات متحده رکود اقتصادی را تجربه کردند و تعداد معدودی نیز بلافاصله به استاندارد طلا بازگشتند، بنابراین چندین شرط برای جنگ ارزی وجود داشت. با این حال، جنگ ارزی رخ نداد زیرا انگلیس در تلاش بود تا ارزش پول خود را به سطح قبل از جنگ بازگرداند، و به‌طور مؤثر با کشورهایی که مایل به کاهش ارزش در مقابل بازار بودند، همکاری کرد. در اواسط دهه ۱۹۲۰ بسیاری از اعضای سابق استاندارد طلا دوباره به کار خود بازگشتند و گرچه این استاندارد به اندازه قبل از جنگ موفقیت‌آمیز کار نمی‌کرد، اما کاهش ارزش رقابتی گسترده‌ای وجود نداشت.
مرور تاریخی > جنگ ارزی در رکود بزرگ

در طی رکود بزرگ دهه ۱۹۳۰، اکثر کشورها استاندارد طلا را کنار گذاشتند. با بیکاری گسترده شدید، کاهش ارزش پول با سیاستی که غالباً آن را «همسایه ات را فقیر کن» توصیف می‌کنند، رایج شد، که در آن گفته می‌شود کشورها برای صادرات بیکاری با هم رقابت می‌کنند. با این حال، به دلیل اینکه به زودی اثرات کاهش ارزش ارز با کاهش ارزش مربوطه و در بسیاری از موارد تعرفه‌های تلافی جویانه یا موانع دیگر توسط شرکای تجاری جبران می‌شود، ملل معدودی یک مزیت پایدار به دست می‌آورند.
تاریخ شروع دقیق جنگ ارزی دهه ۱۹۳۰ در معرض بحث است. سه حزب اصلی انگلیس، فرانسه و ایالات متحده بودند. در بیشتر دهه ۱۹۲۰ این سه عموماً دارای علایق منطبقی بودند. ایالات متحده و فرانسه هر دو از تلاش‌های انگلیس برای بالا بردن ارزش استرلینگ در برابر نیروهای بازار حمایت کردند. این همکاری توسط دوستی شخصی شدید میان بانکداران مرکزی ملل، به ویژه بین مونتاگو نورمن انگلیس و بنیامین استرانگ آمریکا تا زمان مرگ زودرس استرانگ در سال ۱۹۲۸ کمک شد. بلافاصله پس از سقوط وال استریت در سال ۱۹۲۹، فرانسه باورش مبنی بر اینکه استرلینگ یک منبع ارزش است، از دست داد و فروش شدید آن در بازارها را آغاز کرد. از نظر انگلیس، فرانسه و ایالات متحده دیگر طبق قوانین استاندارد طلا بازی نمی‌کردند. به جای اینکه اجازه دهند جریان ورودی طلا منابع مالی‌شان را افزایش دهد (که باعث توسعه آن اقتصادها می‌شود اما مازاد تجاری آنها را کاهش می‌داد)، فرانسه و ایالات متحده با احتکار طلا شروع به عقیم سازی این جریان‌ها کردند. این عوامل به بحران استرلینگ سال ۱۹۳۱ کمک کردند. در سپتامبر همان سال، انگلیس به‌طور قابل ملاحظه‌ای ارزش را کاهش داد و پوند را از استاندارد طلا خارج کرد. چند سال پس از این تجارت جهانی با کاهش ارزش رقابتی و تعرفه‌های تلافی جویانه مختل شد. تلقی کلی این است که جنگ ارزی دهه ۱۹۳۰ با توافق پولی سه جانبه ۱۹۳۶ پایان یافت.