stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مهاجرت از ایالات متحده

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کل جمعیت: کل جمعیت
۹٬۰۰۰٬۰۰۰ (۲۰۱۶، برآورد): ۹٬۰۰۰٬۰۰۰ (۲۰۱۶، برآورد)
مناطق با جمعیت چشمگیر: مناطق با جمعیت چشمگیر
 مکزیک: ۱٬۵۰۰٬۰۰۰
 کانادا: ۱٬۰۰۰٬۰۰۰
 هند: ۱٬۰۰۰٬۰۰۰
 آلمان: ۳۲۴٬۰۰۰
 فیلیپین: ۲۲۰٬۰۰۰–۶۰۰٬۰۰۰
 اسرائیل: ۲۰۰٬۰۰۰
 فرانسه: ۱۵۰٬۰۰۰–۲۰۰٬۰۰۰
 بریتانیا: ۱۳۹٬۰۰۰–۱۹۷٬۱۴۳
 کاستاریکا: ۱۳۰٬۰۰۰
 کره جنوبی: ۱۲۰٬۰۰۰–۱۵۸٬۰۰۰
 چین: ۱۱۰٬۰۰۰
 سنگاپور: ۷۰٬۰۰۰
 برزیل: ۶۰٬۰۰۰
 ژاپن: ۵۹٬۱۷۲–۱۵۳٬۳۸۹
 استرالیا: ۵۶٬۲۷۶
 پورتوریکو: ۵۴٬۷۶۷
 پاکستان: ۵۲٬۴۸۶
 ایتالیا: ۵۰٬۰۰۰–۵۴٬۰۰۰
 امارات متحده عربی: ۵۰٬۰۰۰
 هائیتی: ۴۵٬۰۰۰
 عربستان سعودی: ۴۰٬۰۰۰
 اسپانیا: ۳۹٬۵۲1 (2021)
 آرژانتین: ۳۷٬۰۰۰
 نروژ: ۳۳٬۵۰۹
 باهاما: ۳۰٬۰۰۰
 لبنان: ۲۵٬۰۰۰
 پاناما: ۲۵٬۰۰۰
 جمهوری دومینیکن: ۲۴٬۴۵۷
 السالوادور: ۱۹٬۰۰۰
 نیوزیلند: ۱۷٬۷۵۱
 جمهوری ایرلند: ۱۷٬۵۵2 (2017)
 هندوراس: ۱۵٬۰۰۰
 تایوان: ۱۳٬۲۶۲
 شیلی: ۱۲٬۰۰۰
 اتریش: ۱۰٬۱۷۵
 برمودا: ۸٬۰۰۰
 کویت: ۸٬۰۰۰
 گواتمالا: ۶٬۳۴۵
 نیکاراگوئه: ۴٬۰۰۰
زبان‌ها: زبان‌ها
انگلیسی آمریکایی، زبان اسپانیایی و زبان‌های ایالات متحده آمریکا.: انگلیسی آمریکایی، زبان اسپانیایی و زبان‌های ایالات متحده آمریکا.
دین: دین
پروتستانتیسم، کلیسای کاتولیک، یهودیت، مورمونیسم و سایرین: پروتستانتیسم، کلیسای کاتولیک، یهودیت، مورمونیسم و سایرین
قومیت‌های وابسته: قومیت‌های وابسته
آمریکایی‌ها : آمریکایی‌ها 
مهاجرت از ایالات متحده فرآیندی است که در آن افراد از ایالات متحده برای زندگی در کشورهای دیگر نقل مکان کرده و پراکندگان آمریکایی (آمریکایی‌های خارج از کشور) ایجاد می‌کنند. این روند برعکس مهاجرت به ایالات متحده است. ایالات متحده شمار مهاجرین را پی‌گیری نمی‌کند، بنابراین شمار آمریکایی‌های بیرون از کشور تنها بر پایه آماری که توسط کشورهای مقصد نگهداری می‌شود، در دسترس است.
تاریخچه

به دلیل رفت و آمد مردم میان پادشاهی انگلستان و مستعمرات آن و همچنین میان کشورهای مستعمره، پیش از بنیان ایالات متحده یک نوع پراکندگان آمریکایی وجود داشته‌ است. در جریان جنگ انقلابی آمریکا، شماری از اتباع آمریکایی به کشورهای دیگر، بیشتر کانادا و بریتانیا نقل مکان کردند. اقامت در کشورهای بیرون از امپراطوری بریتانیا غیرعادی بود و معمولاً محدود به افراد مرفهی بود، مانند بنجامین فرانکلین، کسی که می‌توانست هزینه سفر خود به پاریس را به عنوان یک دیپلمات آمریکایی تأمین کند.
تاریخچه > قرن نوزدهم

آمریکایی‌ها به لطف افزایش کشتی‌های ویلرز (whalers) و کلیپر (clipper)، به دلایل تجاری آغاز به سفر به سراسر جهان کردند.
آغاز فعالیت‌های مذهبی میسیونری، مانند آدونیرام جادسون در برما نیز در اوایل سده نوزدهم روی داد.
در جریان جنگ سال ۱۸۱۲ میلادی، برخی از بردگان آمریکایی آفریقایی‌تبار به سپاه تفنگداران دریایی استعماری پیوستند و بر علیه ایالات متحده جنگیدند. پاداش آن‌ها رهایی تضمین شده بود (بر پایه قانون شورش ۱۸۰۷) و برای آن‌ها زمین‌های جدید در ترینیداد جنوبی تخصیص می‌یآفت. آن‌ها و نوادگان‌شان بعداً به نام مریکینز (Merikins) معروف شدند.
اواسط سده نوزدهم شاهد مهاجرت بسیاری از نیوانگلندی‌ها به هاوایی، به عنوان مبلغ برای کلیسای کنگره گرایان و به عنوان بازرگان و صیادی در دریا بود. مردم آمریکا در نهایت دولت هاوایی را سرنگون کرده و باعث الحاق آن به ایالات متحده شدند.
در این زمان، جامعه استعماری آمریکا (American Colonization Society) را در ساحل مرچ برای برده‌های آزاد شده به نام لیبریا تأسیس کرد. اهداف اصلی جامعه استعماری آمریکا، مسیحی‌کردن بومیان آفریقا، پایان‌دادن به تجارت غیرقانونی برده و اسکان مجدد آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در خارج از ایالات متحده بود. نوادگان آن‌ها آمریکایی-لیبریایی‌ها بودند که در بیشتر تاریخ کشور بر این کشور چیرگی داشتند.
در جریان جنگ داخلی آمریکا، رئیس‌جمهور لینکلن از سناتور کانزاس ساموئل سی پومروی و وزیر کشور کالب بلاد اسمیت خواست تا طرحی برای اسکان مجدد آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در خارج از ایالات متحده ارائه کند. پومروی ایده Linconia، یک مهاجرنشین بردگان آزاد شده بسیار شبیه لیبریا در استان مدرن Chiriqui پاناما، را مطرح کرد. پس از این‌که کشورهای نزدیک آمریکای مرکزی مخالفت خود را با این پروژه ابراز کردند، این ایده به سرعت لغو شد. با این حال، ۴۵۳ کارگر آفریقایی به عنوان بخشی از یک تلاش خصوصی استعماری که توسط کارآفرین برنارد کوک اداره می‌شد، به ایله آ-واچه در هائیتی فرستاده شدند. متأسفانه این کلنی به دلیل شکستن قرارداد کوک عمر کوتاهی داشت. در پایان سال ۱۸۶۳، همه مهاجرنشینان به ایالات متحده بازگشتند.
پس از جنگ داخلی، هزاران تن از ایالات جنوبی ایالات متحده به برزیل نقل مکان کردند، جاییکه برده‌داری در آن زمان هنوز قانونی بود. آن‌ها کشوری را به‌نام آمریکانا (Americana) تأسیس کرده و به Confederados معروف شدند.
در آسیا، دولت ایالات متحده کوشش‌های جهت تضمین امتیازات ویژه برای شهروندان خود انجام داد. این کار با معاهده وانگیا در چین در سال ۱۸۴۴ آغاز شد. پس از آن ۱۰ سال بعد کمودور پری (Commodore Perry) به ژاپن اعزام شد و معاهده ایالات متحده و کوره در سال ۱۸۸۲ به امضا رسید. تجارهای آمریکایی شروع به اسکان در آن کشورها کردند.
تاریخچه > اوایل قرن بیستم

بسیاری از آمریکایی‌ها پس از این‌که فیلیپین پس از جنگ فیلیپین – آمریکا، بخشی از قلمرو ایالات متحده شد به آن کشور مهاجرت کردند.
سیسیل رودز در سال ۱۹۰۲ میلادی بورسیه رودز را ایجاد کرد تا با آماده کردن فرصت تحصیل در خارج به محصلین، همکاری میان ایالات متحده، امپراطوری انگلستان و آلمان را تشویق کند.
تاریخچه > دوره میان جنگی

در دوره میان جنگ‌های جهانی اول و دوم، بسیاری از آمریکایی‌ها، به ویژه نویسندگانی مانند ارنست همینگوی، گرترود استاین و ازرا پاوند، برای شرکت در صحنه فرهنگی به اروپا مهاجرت کردند.
شهرهای اروپایی مانند آمستردام، برلین، کپنهاگ، پاریس، پراگ، روم، استکهلم و وین میزبان تعداد زیادی از آمریکایی‌ها بودند. بسیاری از آمریکایی‌ها، معمولاً آن‌های که آرمان‌گرا یا درگیر سیاست‌های چپ‌گرا بودند، در حالی که در مادرید و جاهای دیگر زندگی می‌کردند، نیز در جنگ داخلی اسپانیا (عمدتاً در حمایت از جمهوری‌خواهان در برابر ناسیونالیست‌ها) در اسپانیا شرکت کردند.
دیگر آمریکایی‌ها به کشورهای اصلی شان بازگشتند، از جمله والدین نویسنده/تصویرگر آمریکایی اریک کارل که به آلمان بازگشت. هزاران ژاپنی آمریکایی پس از حمله به پرل هاربر، نتوانستند به ایالات متحده بازگردند.
تاریخچه > جنگ سرد

در جریان جنگ سرد، آمریکایی‌ها در بسیاری از کشورهای‌که دارای جمعیت عظیمی از نیروهای نظامی آمریکایی بود، مانند آلمان غربی و کره جنوبی، به‌طور دائمی مسکن گزین شدند.
جنگ سرد همچنین شاهد توسعه برنامه‌های دولتی برای تشویق جوانان آمریکایی برای رفتن به خارج بود. برنامه فولبرایت در سال ۱۹۴۶ میلادی برای تشویق تبادل فرهنگی و سپاه صلح در سال ۱۹۶۱ میلادی برای تشویق تبادل فرهنگی و روحیه مدنی داوطلبانه، ایجاد شدند.
با تشکیل دولت اسرائیل، بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ یهودی به سرزمین مقدس مشرف شدند (علیا) و در آنجا در ایجاد کشور نقش داشتند. دیگر آمریکایی‌ها به کشورهای مانند لبنان سفر کردند تا دوباره در صحنه فرهنگی جای بگیرند.
در درازای جنگ ویتنام، حدود ۱۰۰۰۰۰ مرد آمریکایی برای دوری از خدمت اجباری به خارج از کشور و ۹۰ درصد آن‌ها به کانادا، رفتند. ملل اروپایی، از جمله کشورهای بی‌طرف مانند دانمارک، نروز، سوئد و سوئیس، به هزاران مهاجر آمریکایی که از جنگیدن خودداری کردند، پیشنهاد پناهندگی دادند.
شمار اندکی از آمریکایی‌ها مانند Miguel d'Escoto Brockmann و رادیکال‌های دهه شصت مانند Joanne Chesimard, Pete O'Neal, Eldridge Cleaver و Stokely Carmichael، به دلایل سیاسی کشور را ترک کرده و به اتحاد جماهیر شوروی، کوبا یا سایر کشورها پناه بردند.
در این دوره، آمریکایی‌ها به دلایل مذهبی به سفر به خارج از کشور ادامه دادند، مانند ریچارد جیمز، مخترع اسلینکی که با مترجمان کتاب مقدس ویکلیف به بولیوی رفت و تأسیس معبد مردم جونزتاون در گویان.
تاریخچه > پس از جنگ سرد

گشایش اروپای شرقی، اروپای مرکزی و آسیای مرکزی پس از جنگ سرد فرصت‌های جدیدی را برای تجارهای آمریکایی فراهم کرد. علاوه بر این، با تسلط جهانی ایالات متحده در اقتصاد جهانی، صنعت ESL به رشد خود به ویژه در بازارهای جدید و نوظهور ادامه داد. بسیاری از آمریکایی‌ها نیز یک سال در دوران کالج به خارج از کشور می‌رفتند و برخی پس از فارغ‌التحصیلی به کشور بازمی‌گشتند.
فراری‌های جنگ عراق اکثراً به کانادا و اروپا پناهنده شدند و ادوارد اسنودن فاش‌کننده راز آژانس امنیت ملی (NSA) به روسیه گریخت.
شمار فزایندهٔ از آمریکایی‌ها به دلیل مشکلات مالی ناشی از بحران مالی ۲۰۰۸ در خارج از کشور بازنشسته می‌شوند.
جوانان آمریکایی که به دلیل رکود اقتصادی با بازار کار سختی روبرو هستند، نیز به‌طور فزایندهٔ برای کار در خارج از کشور علاقه دارند.
طبق نظرسنجی گالوپ در ژانویه ۲۰۱۹، ۱۶ درصد از آمریکایی‌ها، از جمله ۴۰ درصد از زنان زیر ۳۰ سال، مایل اند، ایالات متحده را ترک کنند.
دلایل مهاجرت

دلایل زیادی برای مهاجرت آمریکایی‌ها از ایالات متحده وجود دارد. دلایل اقتصادی فرصت‌های شغلی یا کسب و کار یا استاندارد بالاتر زندگی در کشور دیگر را شامل می‌شود. برخی دیگر به دلیل ازدواج یا رابطه با یک خارجی، برای مقاصد مذهبی یا بشردوستانه، یا به دنبال ماجراجویی یا تجربه یک فرهنگ متفاوت مهاجرت می‌کنند. بسیاری تصمیم به بازنشستگی در خارج از کشور می‌گیرند تا به دنبال هزینه‌های کم‌تر زندگی، به ویژه مراقبت‌های بهداشتی مقرون به صرفه‌تر باشند. آن‌های که به ایالات متحده مهاجرت کرده‌اند، ممکن است تصمیم بگیرند که به کشورهای اصلی خود بازگردند تا در کنار اعضای خانواده باشند. دلایل دیگر عبارت از نارضایتی سیاسی، نگرانی‌های امنیتی و مسائل فرهنگی مانند نژادپرستی هستند. برخی از آمریکایی‌ها نیز ممکن است برای گریز از مسئولیت‌های قانونی مهاجرت کنند. یکی از موارد رایج گذشته فرار از خدمت سربازی اجباری بود.
علاوه بر آمریکایی‌های که مهاجرت را در بزرگ‌سالی انتخاب می‌کنند، بسیاری از کودکان در ایالات متحده از کارگران موقت خارجی یا دانشجویان بین‌المللی متولد می‌شوند و به‌طور طبیعی با والدین خود هنگام بازگشت به کشورهای مبدأ نقل مکان می‌کنند. به دلیل کسب تابعیت ایالات متحده از طریق تولد، ولی عدم ارتباط قابل توجهی با کشور، گاهی اوقات آن‌ها را «آمریکایی‌های تصادفی» می‌نامند.
مقاصد با دسترسی آسان

افزون بر قلمروهای ایالات متحده، شهروندان ایالات متحده حق اقامت در جزایر مارشال، میکرونزی و پالائو را به دلیل پیمان اتحادیه آزاد (Compact of Free Association) میان ایالات متحده و هر یک از این کشورها دارند. آن‌ها همچنین می‌توانند آزادانه به دلیل سیاست مهاجرت آزاد به سوالبارد نقل مکان کنند، مشروط بر این‌که بتوانند در آنجا خانه و وسایل حمایتی به دست آورند.
آمریکایی‌های که نیاکانشان از کشورهای خاصی مانند آلمان، ایرلند و ایتالیا هستند، می‌توانند از طریق ius sanguinis ادعای تابعیت کنند و بنابراین می‌توانند آزادانه به آنجا نقل مکان نماید. آلمان و اتریش حتی اگر ius sanguinis در مورد خاص اعمال نشود، نیز مسیر آسان‌تری برای دریافت شهروندی برای فرزندان قربانیان جنایات نازی‌ها دارند. به‌طور مشابه، یهودیان آمریکایی ممکن است، تحت قانون بازگشت به اسرائیل نقل مکان کنند.
USMCA (و قبلاً NAFTA) به شهروندان ایالات متحده اجازه می‌دهد تا در کانادا و مکزیک در مشاغل تجاری یا مشاغل خاص، با محدودیت‌های کمی، کار کنند. با این حال، برای به دست آوردن اقامت دائمی، آن‌ها همچنین باید شرایط مهاجرت منظم در این کشورها را برآورده کنند.
نور گتاشن

مکان
| نور گتاشن | نور گتاشن |
| --- | --- |
نور گتاشن: نور گتاشن
مختصات: ۴۰°۱۱′۰۱″ شمالی ۴۶°۰۹′۳۲″ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۱۸۳۶۱°شمالی ۴۶٫۱۵۸۸۹°شرقی﻿ / 40.18361; 46.15889: مختصات: ۴۰°۱۱′۰۱″ شمالی ۴۶°۰۹′۳۲″ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۱۸۳۶۱°شمالی ۴۶٫۱۵۸۸۹°شرقی﻿ / 40.18361; 46.15889
استان شهرستان: استان شاهومیان شهرستان کلبجر
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵
نور گتاشن (به لاتین: Nadirxanlı) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان شاهومیان واقع شده‌است.
فریدون بیگلری (باستان‌شناس)

| فریدون بیگلری | فریدون بیگلری |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۸ اسفند ۱۳۴۸ قصرشیرین، استان کرمانشاه، ایران
ملیت: ایرانی
پیشه(ها): رئیس بخش پارینه‌سنگی و معاونت فرهنگی
کارفرما: موزه ملی ایران
وبگاه: http://sites.google.com/site/fbiglari/
فریدون بیگلری، باستان‌شناس و موزه دار اهل ایران است.
حرفه

فریدون بیگلری یکی از بنیانگذاران اصلی و رئیس بخش پارینه‌سنگی موزه ملی ایران است که در سال ۱۳۸۰ تأسیس شد.
حوزهٔ پژوهشی او، دورهٔ پارینه‌سنگی قدیم ایران و غرب آسیا و پارینه‌سنگی میانی ایران به‌طور کلی و منطقه زاگرس (ایران و عراق) را به‌طور ویژه در بر می‌گیرد.
بیگلری از دهه ۱۳۷۰ تاکنون در مناطق مختلف ایران پروژه‌های میدانی باستان‌شناسی متعددی را انجام داده‌است که از میان آن‌ها می‌توان به کاوش در غار مرتاریک بیستون، غارهای  قلعه بزی اصفهان، غار دربند رشی گیلان و پناهگاه دارای در کردستان اشاره کرد. جدیدترین فعالیت‌های میدانی وی کاوش‌های باستان‌شناسی نجات‌بخشی در محدوده سد داریان بود که پیش از آب‌گیری مخزن سد داریان در منطقه هورامان کردستان و کرمانشاه، انجام شد. تحت هدایت او، چهار گروه از باستان‌شناسان، ۱۶ محوطهٔ باستانی را کاوش کردند که قدمت چهار مورد از آن‌ها به پارینه‌سنگی میانی، پارینه‌سنگی جدید و فراپارینه‌سنگی بازمی‌گردد.
دیگر فعالیت میدانی اخیر وی بررسی باستان‌شناسی محدوده حریم منظر فرهنگی ماسوله در راستای تکمیل پرونده ثبت منظر فرهنگی این منطقه مهم در فهرست میراث جهانی یونسکو است و باعث کشف مکان‌های باستانی متعددی گردید که قدمت سکونت انسان در منطقه ماسوله را به حدود هفت هزار سال پیش برده است.
بیگلری علاوه بر ایران در چند برنامه میدانی باستان‌شناسی در فرانسه و عراق مشارکت داشته‌است. وی نقش اساسی در شکل‌گیری بخش پارینه‌سنگی موزه ملی ایران در سال ۱۳۸۱ داشت و در سال ۱۳۸۶ با همکاری اداره کل میراث فرهنگی استان کرمانشاه و موزه ملی ایران نخستین موزه تخصصی پارینه‌سنگی ایران به نام موزه پارینه‌سنگی زاگرس را در تکیه بیگلربیگی کرمانشاه تأسیس کرد.
بیگلری با همراهی دو پژوهشگر بلژیکی و فرانسوی نخستین مجموعه مقالات مختص به باستان‌شناسی پارینه‌سنگی ایران را در سال ۱۳۸۸ در بریتانیا منتشر کرده‌است / و در سال‌های اخیر نیز دو کتاب دیگر با همکاری پژوهشگران ایرانی در موزه ملی ایران منتشر کرده کرده. وی همچنین تاکنون بیش از ۵۰ مقاله تکی و گروهی به زبان انگلیسی و دیگر زبان‌ها در حوزه باستان‌شناسی پارینه‌سنگی منتشر کرده‌است. بیگلری سخنرانی‌های متعددی در حوزه تخصصی خود در کشورهای مختلف از جمله فرانسه، ژاپن، سوئیس، ایالات‌متحده، دانمارک، ازبکستان و اسپانیا ارائه کرده‌است. وی مدتی سردبیری مجله بین‌المللی «باستان‌شناسی ایران» را به عهده داشت و مدت‌ها نیز عضو شورای پژوهشی پژوهشکده باستان‌شناسی بود. بیگلری در حال حاضر معاونت فرهنگی موزه ملی ایران را به عهده دارد.
بیگلری در معرفی باستان‌شناسی پارینه‌سنگی به مردم، از طریق رسانه‌های مختلف مانند روزنامه‌ها، مجلات، نمایشگاه‌ها، اینستاگرام و تلویزیون فعال است.
گزیده‌ای از انتشارات > کتاب‌ها

فریدون بیگلری، جبرییل نوکنده، عبدالمجید نادری بنی، علی هژبری (به کوشش)، ۱۳۹۸، انسان و دریا، مروری بر هزاران سال ارتباط انسان و دریا در ایران، موزه ملی ایران و سازمان بنادر و دریانوردی، تهران
فریدون بیگلری و کامیار عبدی ۱۳۹۳، نشانه‌هایی از دویست هزار سال همبودی انسان و جانوران در ایران زمین، موزه ملی ایران، تهران
BAR S1968 2009: /Proceedings of the XV World Congress UISPP (Lisbon, 4-۹ سپتامبر ۲۰۰۶) 28, Iran Palaeolithic / Le Paléolithique d’Iran, edited by Marcel Otte, Fereidoun Biglari and Jacques Jaubert
جویکا

| جویکا | جویکا |
| --- | --- |
پرونده:Joika poster.jpg: پرونده:Joika poster.jpg
کارگردان: جیمز نیپیر رابرتسون
تهیه‌کننده: پل گرین تام هرن بلیندل هوپ پائولا مونوز وگا
فیلمنامه‌نویس: جیمز نیپیر رابرتسون
بازیگران: دیانه کروگر تالیا رایدر توماش کت
موسیقی: دانا لوند
فیلم‌بردار: توماس نائومیوک
تدوین‌گر:  کریس پلامر  مارتین برینکر 
تاریخ‌های انتشار: ۲۰۲۳
مدت زمان: ۱۱۰ دقیقه
کشور: نیوزلند لهستان
زبان: انگلیسی 
جویکا (به انگلیسی: Joika) یک فیلم زندگی‌نامه‌ای درام نیوزلندی-لهستانی محصول سال ۲۰۲۳ به کارگردانی و نویسندگی جیمز نیپیر رابرتسون که درباره رقصنده آمریکایی جوی ومک است که در تالار بولشوی مسکو تمرین می‌کند. دیانه کروگر، تالیا رایدر و توماش کت در این فیلم بازی می‌کنند.
ساخت

فیلمبرداری در فوریه ۲۰۲۲ در لهستان آغاز شد، و در ورشو به پایان رسید.
انتشار

این فیلم اولین بار در جشنواره فیلم آمریکایی دوویل ۲۰۲۳ به نمایش درآمد. همچنین در جشنواره بین‌المللی فیلم پام اسپرینگز ۲۰۲۴ و جشنواره بین‌المللی فیلم سانتا باربارا ۲۰۲۴ بین ۱۵ تا ۱۶ فوریه ۲۰۱۴ به نمایش درآمد.
منطقه سیستان

منطقه سیستان ، نام منطقه ای در شمال سیستان و بلوچستان است که شمال پنج شهرستان زابل، زهک، هامون، هیرمند و نیمروز می شود.
مکان
| سیستان | سیستان |
| --- | --- |
منطقه: منطقه
استان‌ها: سیستان و بلوچستان
جمعیت: ۴۲۰۰۰۰نفر
جمعیت‌شناسی: جمعیت‌شناسی
 • قومیت: فارسی گویش سیستانی
 • دین‌ها: اسلام شیعه
زبان: زبان
 • زبان‌ها: سیستانی
شهرستان ها: زابل، زهک، هیرمند، هامون، نیمروز
نوراشینیک

مکان
| نوراشینیک Նորաշենիկ | نوراشینیک Նորաշենիկ |
| --- | --- |
استان شهرستان: استان کاشاتاق شهرستان لاچین
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (ساعت جهانی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵ (ساعت جهانی)
نوراشینیک (ارمنی: Նորաշենիկ) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده‌است.
سوپرجیل!

انیمیشن سریالی بزرگسالان آمریکایی
| سوپرجیل! | سوپرجیل! |
| --- | --- |
ژانر:  پویانمایی بزرگسالان  کمدی سیاه  ویران‌شهر  طنز سوررئال  اسپلتر 
سازنده: کریستی کاراکاس استیون واربریک بن گروبر
کارگردان: کریستی کاراکاس
صداپیشگان:  دیوید وین  تدی کوهن  کریستوفر مک‌کالو  ریچارد متر  کریستی کاراکاس  استیون واربریک  اریک بائوزا  دینا اسنایدر  سالی داناوان 
موسیقی از: بردفورد رید (فصل ۱) المر برنستاین (فصل ۱) دیدیه لوپلی (فصل ۲-۴) جو وانگ (فصل ۲-۴)
کشور سازنده: ایالات متحده
زبان اصلی: انگلیسی
شمار فصل‌ها: ۴
شمار قسمت‌ها: ۳۶ (و ۱ پایلوت) (فهرست قسمت‌ها)
تولید: تولید
تهیه‌کننده‌های اجرایی:  کریستی کاراکاس  استیون واربریک  بن گروبر  آرون آگنبلیک (فصل ۱)  کریس پرینوسکی (فصل ۲-۴)  شانون پرینوسکی (فصل ۲-۴)  کیت کرافورد  نیک وایدنفلد (فصل ۱-۲)  مایکل لاتزو (فصل ۳-۴) 
تهیه‌کننده‌ها: اولی گرین (فصل ۱، ۳) دیوید مک‌گراث (فصل ۲) شانون پرینوسکی (فصل ۲) پیدی شیندل (فصل ۳-۴)
تدوین‌گران: فلیپ سالازار (فصل ۲) استیون واربریک
مدت: ۱۱ دقیقه
تولیدکننده‌ها: ویلیامز استریت آگنبلیک استودیوز (۲۰۰۷–۰۸) تیتموس، اینک. (۲۰۱۱–۱۴)
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: ادالت سویم
انتشار اولیه: ۱۳ مه ۲۰۰۷ (۲۰۰۷-05-۱۳) – ۲۰ ژوئیه ۲۰۱۴ (۲۰۱۴-07-۲۰)
سوپرجیل! (به انگلیسی: Superjail!) انیمیشن سریالی بزرگسالان آمریکایی می‌باشد که توسط کریستی کاراکاس، استیون واربریک و بن گروبر خلق گردیده‌است. داستان این انیمیشن سریالی روایت‌گر اتفاق‌هایی  است که در یک زندان عجیب و غریب رخ می‌دهد.
سوپرجیل! به‌خاطر تغییرهای ناگهانی سایکدلیک در داستان و محیطش و همچنین صحنه‌های خیلی خشن و پر از خون و خون‌ریزی‌اش معروف است و به‌همین دلیل این انیمیشن سریالی TV-MA-V رتبه‌بندی شده‌است (به‌خاطر خشونت شدید، از جمله صحنه‌های خون‌ریزی، تکه‌تکه شدن بدن، شکنجه و قساوت شدید). این دسته از صحنات با انیمیشن‌های خیلی پیچیده و پرجزئیات نشان داده می‌شوند که برخی می‌گویند که این صحنه‌ها «آن‌قدر شلوغ و پیچیده هستند که با یک‌بار دیدن نمی‌شود آن‌ها را درک کرد.»
نقل (ادبیات)

نقل ادبی
نَقل (به انگلیسی Diegesis) (‎/ˌdaɪəˈdʒiːsɪs/‎؛ از یونانی διήγησις از διηγεῖσθαι، "برای روایت کردن") یک سبک قصه‌گویی ادبیات داستانی که نمای داخلی از دنیایی را ارائه می‌دهد که در آن:
جزئیات مربوط به خود جهان و تجربیات شخصیتهای آن به صراحت از طریق روایت آشکار می‌شود.
این داستان بر خلاف نمایش یا وضع، گفته یا بازگو می‌شود.
جدائی از داستان برای گوینده و مخاطب فرض شده است.
در نقل، راوی داستان را روایت می کند. راوی اقدامات (و گاه افکار) شخصیت‌ها را به خوانندگان یا مخاطب ارائه می‌دهد. عناصر نقلی بخشی از دنیای داستانی ("بخشی از داستان") است، برخلاف عناصر غیر-نقلی که جزء سبک نحوه قصه‌گویی راوی داستان ("بخشی از داستان گویی") هستند.
در مقابله با محاکات

نقل (διήγησις یونانی "روایت") و محاکات (μίμησις یونانی «تقلید») از دوران افلاطون و ارسطو با یکدیگر در تقابل بوده‌اند. محاکات با استفاده از اقدامی که وضع شده است، به جای گفتن نشان می‌دهد. نقل گفتن یک روایت توسط یک راوی است. راوی ممکن است به عنوان یک شخصیت خاص صحبت کند، یا ممکن است نامرئی باشد یا حتی راوی داننده‌ای باشد که از «بیرون» به شکل اظهار نظر در مورد عمل یا شخصیت‌ها صحبت می‌کند.
نورشن

مکان
| نورشن | نورشن |
| --- | --- |
نورشن: نورشن
مختصات: ۳۹°۵۰′۵۹″ شمالی ۴۶°۵۸′۴۱″ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۸۴۹۷۲°شمالی ۴۶٫۹۷۸۰۶°شرقی﻿ / 39.84972; 46.97806: مختصات: ۳۹°۵۰′۵۹″ شمالی ۴۶°۵۸′۴۱″ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۸۴۹۷۲°شمالی ۴۶٫۹۷۸۰۶°شرقی﻿ / 39.84972; 46.97806
شهرستان استان: شهرستان خواجه‌وند استان مارتونی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵
نورشن (ارمنی: Նորշեն، ترکی آذربایجانی: Yenikənd) یک روستا در جمهوری آرتساخ است که در استان مارتونی واقع شده‌است.
نووو (نرم‌افزار)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
انتشار اولیه: ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۲؛ ۱۲ سال پیش (۲۰۱۲-18}})
انتشار پایدار: ۱٫۰٫۱۶    / ۲۸ ژانویه ۲۰۱۹؛ ۶ سال پیش (۲۰۱۹-28}})
 :  
مخزن: cgit.freedesktop.org/nouveau/xf86-video-nouveau
نوشته‌شده با: سی
سیستم‌عامل: لینوکس
پلت‌فرم: x86، X86-64، ARM، PowerPC
نوع: درایور دستگاه
مجوز: پروانه عمومی همگانی گنو, پروانه ام‌آی‌تی
وبگاه: nouveau.freedesktop.org
در وسط: پشته FOSS، متشکل از درایور DRM و KMS , libDRM و Mesa 3D. سمت راست: درایورهای اختصاصی: هسته BLOB و اجزای فضای کاربر.
نووو (به انگلیسی: nouveau) (‎/nuːˈvoʊ/‎) یک درایور دستگاه گرافیکی آزاد و منبع‌باز برای کارت‌های گرافیکی Nvidia و خانواده SoC‌های Tegra است که توسط مهندسان نرم‌افزار مستقل و با کمک جزئی کارمندان شرکت انویدیا نوشته شده‌است.
هدف این پروژه ایجاد یک درایور متن‌باز با استفاده از مهندسی معکوس کردن درایورهای لینوکس اختصاصی انویدیا است. این پروژه توسط بنیاد X.Org مدیریت می‌شود که توسط freedesktop.org میزبانی می‌شود و به عنوان بخشی از Mesa 3D توزیع می‌شود. این پروژه در ابتدا بر اساس درایور دو بعدی رایگان و منبع باز «nv» بود که متیو گرت توسعه‌دهنده Red Hat و دیگران ادعا می‌کنند که مبهم بوده‌است. nouveau تحت پروانه MIT فعالیت می‌کند.
نام پروژه از کلمه فرانسوی nouveau به معنای جدید گرفته شده‌است. این واژه توسط نویسنده اصلی، استفان مارکزین، پس از آن پیشنهاد شد که سیستم تصحیح خودکار فرانسوی زبان کلاینت IRC وی کلمه " nouveau " را به عنوان تصحیح حروف "nv" ارائه کرد.
کرسی های هموارساز

کرسی‌های تسطیح (دانمارکی: tillægsmandat، سوئدی: utjämningsmandat، نروژی: utjevningsmandater، ایسلندی: jöfnunarsæti، آلمانی: Ausgleichsmandat)، که معمولاً به عنوان کرسی‌های هموارساز نیز شناخته می‌شود، یک سازوکار انتخاباتی است.هدف از این کرسی‌های اضافی این است که اطمینان حاصل شود که سهم هر حزب از کل کرسی‌ها تقریباً با سهم کل آرای حزب در سطح ملی متناسب است. کشور هایی همچون دانمارک ، سوئد ، نروژ ، ایسلند و آلمان از این سازوکار استفاده می کنند.
مارگارت اوفلین

| مارگارت اوفلین | مارگارت اوفلین |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: مارگارت بولتون
زادهٔ: ۲۵ ژانویه ۱۹۲۰&#۱۶۰;(۱۹۲۰-۰۱-۲۵) تالک آو د هیل، استافوردشر، انگلستان
درگذشت: ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۴&#۱۶۰;(۲۰۱۴-۰۹-۲۳) (۹۴ ساله)
دیگر نام‌ها: مارگارت فولی
تحصیلات: دانشکده پزشکی کینگز کالج
شناخته‌شده برای: ترویج خدمات پیشگیری از بارداری
حرفه پزشکی: حرفه پزشکی
حرفه: متخصص زنان و زایمان
 :  
مارگارت الن مری اوفلین (زادهٔ ۲۵ ژانویه ۱۹۲۰ – درگذشته در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۴)، که با نام مارگارت فولی نیز شناخته می‌شد، یک متخصص زنان و زایمان بریتانیایی و پیشگام در ارائه خدمات پیشگیری از بارداری برای زنان بود.
او بیشتر دوران حرفه‌ای خود را به بهبود سلامت زنان در پورتسموث و جنوب شرقی همپشر اختصاص داد. نتیجه تلاش‌های او، گسترش امکانات و خدمات در تنظیم خانواده، سلامت جنسی زنان و مدیریت یائسگی در این منطقه بود.
اوایل زندگی

مارگارت بولتون در ژانویه ۱۹۲۰ در تالک آو د هیل، استافوردشر، به دنیا آمد. او بزرگ‌ترین دختر ارنست و ادیت بولتون بود.
او در مدرسه دخترانه اورم به مقام سرپرستی دانش‌آموزان رسید و با تشویق مدیر مدرسه، به تحصیل در رشته پزشکی علاقه‌مند شد. در سال ۱۹۳۷، در ۱۷ سالگی، نخستین آزمون پزشکی (MB) خود را گذراند و پس از پذیرش در دانشکده پزشکی بیمارستان کینگز کالج، تحصیلات خود را ادامه داد. پس از تخلیه دانشجویان برای حفظ امنیت آن‌ها در طول جنگ جهانی دوم، او در گلاسگو به تحصیل خود ادامه داد. او در سال ۱۹۴۲ فارغ‌التحصیل شد. پدرش که در جنگ جهانی اول خدمت کرده بود، او را تشویق کرد که در تعطیلات تابستانی به امدادرسان‌های جنگی در بیمارستان سلطنتی استافوردشایر شمالی بپیوندد.
ازدواج

او همسر آینده خود، جان فولی را در خانه یکی از دوستانش ملاقات کرد و در سال ۱۹۴۹ با او ازدواج کرد. این زوج چهار فرزند داشتند که همگی با سزارین متولد شدند. اوفلین و همسرش اولین زن و شوهر عضو کالج سلطنتی متخصصان زنان و زایمان شدند. جان فولی در سال ۱۹۷۲ درگذشت. به‌عنوان یک متخصص زنان ارشد در ابوظبی در سال ۱۹۷۶، مارگارت با دکتر پزشک عمومی گری اوفلین ازدواج کرد و پنج فرزند ناتنی به خانواده او افزوده شد.
حرفه پزشکی

اوفلین زیر نظر مشاوران بسیاری آموزش دید، از جمله یک دوره کارآموزی تحت نظر سِر کلمنت پرایس توماس و دوره‌ای در تخصص زنان و زایمان تحت نظر سِر ویلیام گیلیات و ای. سی. پالمر. پس از این دوره، او با مربی همیشگی خود، جان پیل، آشنا شد که بعدها به عنوان پزشک زنان سلطنتی شناخته شد. پیل تأثیر بسزایی در مسیر حرفه‌ای او داشت و او را تشویق کرد تا آزمون تخصص خود را بدون تأخیر بگذراند تا بتواند بعدها فوق‌تخصص خود را در سال ۱۹۴۹ تکمیل کند. او همچنین اصول پیشگیری از بارداری و مهارت‌های عملی تخصص زنان را به او آموزش داد. دوستی آن‌ها تا زمان درگذشت پیل در سن ۱۰۱ سالگی ادامه یافت.
در سال ۱۹۵۲، بیمارستان زنان جنوب لندن پس از سه سال فعالیت او در آنجا، به اوفلین پیشنهاد سمت مشاور را داد. با این حال، در آن زمان فرزند خردسالی داشت و همسرش، جان، به‌عنوان مشاور در زمینه زنان و زایمان در پورتسموث منصوب شده بود.
در پورتسموث، اوفلین فرصتی یافت تا خدمات پیشگیری از بارداری موجود را بررسی کند که عمدتاً توسط خیریه‌های کوچک و در ساختمان‌های غیراستاندارد اداره می‌شدند. با کمک مالکوم رودز، او توانست بودجه‌ای برای تأمین قرص ضدبارداری خوراکی رایگان برای زنانی که چهار فرزند یا بیشتر داشتند، دریافت کند. این طرح بعدها به همه زنان تعمیم داده شد. این خدمات اولیه عمدتاً از طریق کمک‌های داوطلبانه و حمایت محدود دولتی تأمین مالی می‌شد. به‌تدریج، وضعیت تأمین مالی بهبود یافت و وزارت بهداشت مبلغ ۲۰٬۰۰۰ پوند برای ساخت یک مرکز تخصصی سلامت جنسی زنان در شهر، با نام واحد الا گوردون، اختصاص داد.
در ابتدا، پیشگیری از بارداری برای زنان فقط در صورتی رایگان بود که چهار فرزند یا بیشتر داشتند. در اوایل دهه ۱۹۷۰، تصمیم به اعطای مجوز به کلینیک‌های تنظیم خانواده در بریتانیا برای تجویز قرص ضدبارداری به زنان مجرد، بحث‌برانگیز بود، زیرا تا آن زمان دولت معتقد بود که پیشگیری از بارداری، بی‌بندوباری جنسی یا «عشق آزاد» را ترویج می‌کند.