stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پادشاهی معین
محدودهٔ دولت مَعین

از قسمت شمال شرقی آن عَدَن، از غرب جَوف، از سمت جنوب عربستان و ربع الخالی و در مشرق آن صنعا پایتخت کنونی یمن واقع بود. امروزه نیز منطقه ای در غرب صنعا با نام مَعین وجود دارد.
از اوائل هزارهٔ اول پیش از میلاد مسیح تمدن کافی داشته و دولت مهمی تأسیس کرده بود که کتیبه‌ها و آثار زیادی از آن باقی‌مانده است.
پایتخت این دولت قرنا یا (قرنه) بود که بعدها باسم معین «با فتح میم» معروف شد.
در ابتدا و انتهای این دولت بسیار بحث شده و بعضی آن را بسیار قدیم و بعضی دیگر معاصر حكومت سبا دانسته‌اند.
فرقهٔ اولی مبدأ آن دولت را از ۱۳ و انتهای آن را در قرن هفتم پیش از میلاد قرار می‌دهند.
معینی‌ها در زمان قدرت خود خط شاهراه تجارتی شمال را تا آنجا که به خاک یک دولت مقتدری می‌رسد در تحت نفوذ و بلکه تصرف نظامی خود داشته و دسته‌های مهاجران معینی در طول خط برقرار کرده بودند.
ضعف و انقراضی این دولت بر اثر تشکیل دولت سبا در سمت جنوبی آن و قدرت یافتن و حملاتش بر خاک معین پیش آمد.
انقراض کلی دولت معین به‌هرحال در بین دو حد انتهای ۷۰۰ و ۵۵۰ پیش از میلاد باید واقع شده باشد.
معینی‌ها تا آنجا که معلوم است از بدو امر پادشاهانی داشته‌اند که قریب ۲۸ یا ۲۹ نفر (اسامی حداقل ۲۵ نفر) از آن‌ها به‌وسیلهٔ کتیبه‌ها ذکر شده‌است؛ و گویا برخلاف سبأ و قتبان پیش‌تر از دورهٔ سلطنت حکومت کهنه نداشته‌اند.
معینی‌ها به علت توجه فراوان به بازرگانی پای از دایرهٔ کشور خویش فراتر نهاده سرزمین‌های دوردستی را در اطراف، به خصوص در شمال تحت تصرف خویش درآورده بودند. عمده‌ترین مستعمرات ایشان در شمال، یکی الُعلَی بود که مقدار فراوانی کتیبه معینی از آن به دست آمده است، دیگری شعرمَعَان در جنوب شرقی پترا بود. این شهر مسلماً توسط مهاجران معینی‌آباد شده و مرکز یکی از مستعمره‌های ایشان بوده‌است. کتیبه‌های معینی را علاوه بر این دو مرکز حتی در یونان می‌توان یافت؛ و این خود دلیل بر گسترش تمدن و بازرگانی منظم ایشان است. امروزه، تعداد کتیبه‌های معینی از چهار هزار فزون است.
اختلاف عمده‌ای که معینیان و دیگر ساکنان یمن با شمالیان دارند این است که در جنوب، زندگی شهرنشینی رواج کامل داشته‌است و تعداد صحرانشینان به مراتب کمتر از شهریان بوده‌است. زندگی آنان اغلب به بازرگانی و کشاورزی می‌گذشته و طبیعتاً مجامع و خانواده‌های اشرافی هم که زاییده آن نوع زندگی است در میانشان فراوان بوده و ایشان بردگانی از تنگ‌دستان و ناتوانان نیز بر می‌گرفتند. طبقه روحانی نقش عمده‌ای بازی می‌کرد، یعنی علاوه بر تبلیغ آیین بت‌پرستی، در سیاست مملکت نیز دستی تمام داشت. در این میان، زنان ظاهراً از آزادی فراوانی برخوردار بودند.
میوه‌خور

| میوه‌خور | میوه‌خور |
| --- | --- |
یک میوه‌خور ماده روی شاخهٔ درخت مسواک : یک میوه‌خور ماده روی شاخهٔ درخت مسواک 
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: گنجشک‌سانان
زیرراسته:: مرغان آوازخوان
تیره:: میوه‌خوریان
سرده:: میوه‌خور بناپارت، ۱۸۵۰
گونه:: H. ampelinus
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Hypocolius ampelinus بناپارت، ۱۸۵۰: Hypocolius ampelinus بناپارت، ۱۸۵۰
Hypocolius ampelinus
میوه‌خور یا میوه‌خور خاکستری (نام علمی: Hypocolius ampelinus) گونه‌ای از پرندگان کوچک شاخه‌نشین است که دمی بلند داشته و عمدتاً از میوهها تغذیه می‌کند. این پرنده تنها عضو سردهٔ میوه‌خور بوده و در خانوادهٔ میوه‌خوریان قرار می‌گیرد. میوه‌خور در مناطق خشک و نیمه بیابانی شمال آفریقا، شبه جزیره عربستان، ایران، افغانستان، پاکستان و غرب هندوستان یافت می‌شود. این پرندگان به صورت گروهی پرواز کرده و در زمستان به مناطق گرم جنوبی مهاجرت می‌نمایند.
مشخصات ظاهری و رفتار

میوه‌خور پرنده‌ای است کوچک به طول ۱۹ تا ۲۳ سانتی‌متر که دمی بلند و نوکی ضخیم، کوتاه و قلاب مانند دارد. رنگ پرندگان نر خاکستری متمایل به خاکی بوده و پرهای اطراف چشمانشان همچون نقابی سیاه و مثلثی شکل می‌باشد. شاهپرهای اولیه آنها سیاهرنگ با نوک سفید بوده و نواری سیاهرنگ در انتهای دمشان دارند. میوه‌خور ماده رنگش قهوه‌ای‌تر بوده و فاقد سیاهی اطراف چشم می‌باشد.
این پرندگان خجالتی و ترسو می‌باشند و در صورت احساس خطر خود را کاملاً پنهان نموده و تا برطرف شدن عامل آن بی‌حرکت باقی می‌ماند.
پراکندگی و زیستگاه

میوه‌خور در نواحی جنگلی و خارستان‌ها و مناطق خشک و کم آب، بویژه درهٔ رودخانه‌های نزدیک بیابان‌ها و همچنین در مناطق زیر کشت همچون باغ‌ها و نخلستان‌ها زندگی می‌کند. این پرنده در منطقهٔ خاورمیانه در نواحی‌ای از ایران، عراق، افغانستان، پاکستان و ترکمنستان به تولید مثل می‌پردازد و زمستان را اغلب در نزدیکی دریای سرخ و سواحل خلیج فارس در شبه جزیره عربستان از جمله بحرین سپری می‌نماید. همچنین ممکن است گهگاه در ترکیه، اسرائیل، مصر و عمان نیز دیده شود. این پرنده در کوچ زمستانیش در نواحی آسیایی در غرب هندوستان در منطقهٔ کاچ یافت می‌شود و پرندگان سرگردان تا جنوبی‌ترین نواحی هندوستان همچون کیهیم و بمبئی نیز دیده شده‌اند.
تولیدمثل و تغذیه

فصل تولید مثل این پرنده در شبه جزیرهٔ عربستان ماه خرداد یا تیر است. هر دو پرندهٔ نر و ماده به کمک یکدیگر اقدام به ساختن لانهٔ فنجانی‌شکلشان می‌نمایند. این لانه که اغلب در ارتفاع ۳ تا ۵ پایی درختان خرما و بر روی برگ‌های این درختان ساخته می‌شود کاملاً گود بوده و با کرک‌های نرم پوشانده شده‌است. پس از جفتگیری و لانه سازی، پرندهٔ ماده ۴ تخم می‌گذارد که پس از ۱۴ تا ۱۵ روز تبدیل به جوجه می‌شوند.
میوه‌خور در بین شاخ و برگ درختان یا خوشه‌های خرما به جستجو می‌پردازد و به ندرت بر روی زمین می‌آید. باوجودی‌که ممکن است از حشرات نیز تغذیه نماید اما میوه‌جاتی از قبیل توت، انجیر و خرما، خوراک اصلی این پرنده را تشکیل می‌دهند. در شرایط اسارت از نان نیز تغذیه می‌نماید.
میوه‌خور نر
سارا نائینی

| سارا نائینی | سارا نائینی |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۲ تیر ۱۳۶۰ ‏(۴۳ سال) شیراز، ایران
ژانر: خواننده موسیقی پاپ ایرانی موسیقی جز
سازهای اصلی: سازهای اصلی
دوتار،سه تار، گیتار و ویالون: دوتار،سه تار، گیتار و ویالون
سارا نایینی (زادهٔ ۲ تیر ۱۳۶۰ در شیراز) خواننده و معلم آواز ایرانی است.
زندگی هنری

سارا نائینی ۲ تیر ۱۳۶۰ در شیراز متولد شد. او در کنسرت‌ها به‌عنوان خوانندهٔ تک‌خوان، و همخوان حضور داشته‌است. او با خوانندگانی نظیر علیرضا عصار، محمد اصفهانی و همایون شجریان تجربهٔ همکاری دارد.
او موسیقی را از مادرش «حوروش خلیلی»، که خواننده و مدرس آواز ایرانی است، فرا گرفته‌است و اولین کنسرت خود را به صورت خصوصی در سال ۱۳۷۸ به اجرا گذاشت. . او به پلاک ۵۲ می‌گوید که هنگام اولین اجرا ۱۸ سال داشته است. سارا نائینی در امریکا به تدریس موسیقی مشغول است. وی فارغ‌التحصیل دورهٔ کاردانی در رشتهٔ گرافیک از دانشکدهٔ دکتر شریعتی تهران است. او که قهرمان ژیمناستیک دختران ایران بود، پس از سقوط از پشت‌بام، بر اثر آسیب واردشده به ستون فقراتش مجبور به پایان‌دادن فعالیت‌های ژیمناستیک خود شد.
کنسرت‌های او مورد توجه مردم و مطبوعات قرار گرفت. او پس از این‌که مجوز خوانندگی، از جمله همخوانی، را دریافت نکرد از ایران خارج شد.
آثار

برخی از آثار و فعالیت‌های «سارا نائینی» در جایگاه خواننده عبارتند از:
همخوانی آهنگ‌های «حس خوب» و «نه» با صدای فرزاد فرزین
همخوانی در آلبوم موسیقی ایستگاه اول «گروه واران»
همخوانی در آلبوم موسیقی «گروه راما» * همخوانی در آلبوم موسیقی «به دادم برس»
همخوانی در آلبوم موسیقی «گروه پیکولو» (که هرگز موفق نشد وارد بازار شود)
همخوانی در آلبوم موسیقی «زندگی عروسکی»
همخوانی در آلبوم موسیقی «گروه جم»
همخوانی در آلبوم موسیقی «هیشکی منو دوست نداره»
همخوانی در کنسرت با «علیرضا عصار»
همخوانی در کنسرت با «محمد اصفهانی»
همخوانی در کنسرت با «احسان خواجه امیری»
همخوانی در کنسرت با «برادران خواجه نوری»
کنسرت خصوصی در جزیره کیش ۱۳۷۹
کنسرت خصوصی در منزل سفیر پاکستان ۱۳۸۱
کنسرت خصوصی در سفارت یونان ۱۳۸۳
کنسرت به همراه «رضا روحانی» ماه مارس و آوریل ۲۰۱۳ در ساکرامنتو و سن‌فرانسیسکو در ایالت کالیفرنیا
تک آهنگ آهنگ دل یار
تک آهنگ اشارات نظر
تک آهنگ بیابان
همخوانی با یاس (خواننده) در آهنگ زهی عشق
تک آهنگ خنده ، به همراه رضا روحانی
مارش ایرانی

یوهان اشتراوس
مارش ایرانی (به آلمانی: Persischer Marsch)، اُپوس ۲۸۹، نام مارشی است در سل مینور است که یوهان اشتراوس (پسر) اتریشی در پاییز ۱۸۶۴ در نهمین تابستان روسی‌اش برای فصل کنسرت پاوْلُوْسک تنظیم کرد. او این اثر را در ابتدا مارش قشون ایرانی (Persischer Armee-Marsch) نامگذاری کرده بود. این اثر اولین بار در واکس هال پاویلیون در پارک پاوْلوْسک در ۱۱ ژوئیه برای عموم اجرا و معروف‌ترین اثر از تنظیم‌هایش در آن سال در روسیه شد و حداقل ۶۵ بار اجرا شد. مارش ایرانی حتی اثر محبوب سازنده‌اش در تمام زندگی‌اش بود. این اثر نخستین بار در دسامبر ۱۸۶۴ در یک جشنوارهٔ کنسرت در  باغ ملی وین به اجرا درآمد و امروزه یکی از کارهای درخشان این آهنگساز نیز به‌شمار می‌رود. یوهان بعدها به ایگناتس اشنیتسر گفت: «من زمانی یک مارش ایرانی نوشتم، اما اگر بخواهم مارشی برای خیابان بنویسم، دیگر مثل آن نمی‌شود».
بعدها در سال ۱۸۷۳ وقتی ناصرالدین شاه قاجار برای بازدید از نمایشگاه جهان به وین آمده بود یک گروه موسیقی نظامی که نتوانسته بودند سرود ملی ایران را پیدا کنند، به جای آن این مارش را برای ورود شاه اجرا کردند.
این مارش، شعری به زبان فرانسوی دارد که سرودهٔ میرزا رضا خان دانش (پرنس ارفع) است و در آلبوم‌های نت به‌دست‌ آمده از کاخ گلستان که متعلق به دوران قاجار هستند، عنوان این مارش «سرود ملی ایران» است.
این مارش را نباید با مارش بی‌کلام دیگری به نام مارش ایران اثر علینقی وزیری اشتباه گرفت.
تقریباً یک قرن بعد از تصنیفِ این اثر، در سال ۱۹۶۰، از طرف مقامات دولتیِ ایران از دکتر مارسل پراوی (Marcel Prawy) خواسته شد که مارش ایرانی اشتراوس را در برنامهٔ «خفاش» ((به آلمانی: Die Fledermaus)) که قرار بود با حضور پادشاه ایران، محمدرضاشاه پهلوی، اجرا شود، قرار دهد. اما در همان شب اجرا، با فاصلهٔ کوتاهی، وقتی متوجه شدند که مارش مربوط به سلسلهٔ ساقط‌ شده‌ای توسط سلسلهٔ فعلی است، و در نتیجه مارش را از برنامه حذف کردند.
ویدئو

مارش ایرانی اثر یوهان اشتراوس (پسر) در یوتیوب
ورنر پنتون

| ورنر پنتون | ورنر پنتون |
| --- | --- |
عکس پانتون توسط: ارلینگ ماندلمان: عکس پانتون توسط: ارلینگ ماندلمان
زادهٔ: ۱۳ فوریهٔ ۱۹۲۶ گامتوفته، دانمارک
درگذشت: ۵ سپتامبر ۱۹۹۸ (۷۲ سال) کپنهاگ، دانمارک
ملیت:  دانمارک
پیشه(ها): طراح صنعتی، معمار، استاد دانشگاه، و طراح داخلی
ورنر پنتون (به دانمارکی: Verner Panton)؛ (زادۀ ۱۳ فوریهٔ ۱۹۲۶ میلادی – درگذشتۀ ۵ سپتامبر ۱۹۹۸ میلادی) به عنوان یکی از تاثیرگذارترین طراحان مبلمان و فضای داخلی دانمارک در قرن بیستم شناخته می‌شود. او در طول کار خود، طرح‌های نوآورانه و آینده‌نگرانه‌ای را در مواد مختلف، به ویژه پلاستیک‌ها، و در رنگ‌های زنده و عجیب خلق کرد. سبک او بسیار «دههٔ ۱۹۶۰»ای بود اما در پایان قرن بیستم محبوبیت خود را دوباره به دست آورد. از سال ۲۰۰۴ میلادی، شناخته‌شده‌ترین مدل‌های مبلمان پنتون هنوز در حال تولید هستند (بویژه در شرکت ویترا، در میان دیگران).
زندگی‌نامه

پنتون قبلاً یک هنرمند با تجربه در اُدنسه بود که برای تحصیل در رشتۀ معماری به آکادمی سلطنتی هنرهای زیبای دانمارک در کپنهاگ رفت و در سال ۱۹۵۱ میلادی فارغ‌التحصیل شد. در طول دو سال اول آغاز حرفۀ خود از ۱۹۵۲–۱۹۵۰ میلادی، او در دفتر معماری آرنه یاکوبسن، معمار و طراح مبلمان دانمارکی دیگر کار کرد. بزودی معلوم شد که پنتون یک «کودک سرکش» است و او دفتر طراحی و معماری خود را راه‌اندازی کرد. او به دلیل پیشنهادهای معماری مبتکرانه خود، از جمله خانۀ تاشو (۱۹۵۵ میلادی)، خانۀ مقوایی و خانۀ پلاستیک (۱۹۶۰ میلادی) به شهرت رسید. در اواخر دهۀ ۱۹۵۰ میلادی، طرح‌های صندلی او بسیار غیرمتعارف‌تر شد، بدون پایه یا پشتی قابل تشخیص. در سال ۱۹۶۰ میلادی پنتون طراح اولین صندلی پلاستیکی تزریقی یکپارچه بود. صندلی انباشته یا صندلی اس (S) تولید انبوه شد و مشهورترین طرح او شد که از اشکال ارگانیک منحنی‌های بدن انسان – در این مورد برداشتی از زبان – مشتق شده بود.
در اواخر دهۀ ۱۹۶۰ و اوایل دهۀ ۱۹۷۰ میلادی، ورنر پنتون طراحی کامل محیط‌ها و فضاهای داخلی را تجربه کرد: فضای داخلی رادیکال و روان‌گردان که مجموعه‌ای از مبلمان منحنی، روکش دیوار، منسوجات و تجهیزات نورپردازی او بود. او شاید بیشتر به خاطر مجموعه‌ای از طراحی‌های داخلی برای نمایشگاه محصولات سالانۀ بایر که در کشتی‌های تفریحی برگزار می‌شد، شناخته شده‌ است.
حرفۀ طراحی > رستوران و هتل آستوریا در تروندهایم، نروژ

طراحی رستوران و هتل آستوریا در تروندهایم، نروژ شامل قسمت ورودی با رختکن، رستوران روزانه با باغ زمستانی، یک رستوران عصرانه با زمین رقص و همچنین یک رستوران سلف سرویس بود. پنتون از طرح منسوجات هندسۀ یکم تا چهارم برای کف، دیوار و سقف استفاده کرد تا تصویری یکنواخت به اتاق بدهد. صندلی‌ها نسخه‌های مختلفی از صندلی‌های مخروطی هستند. صندلی‌های دور میزها و چراغ‌های توپان با هم هماهنگ شده‌اند تا اتاق بزرگ را به بخش‌های نشیمن جداگانه با آهنگی صمیمی تقسیم کنند.
حرفۀ طراحی > ویژنا ۱ و ویژنا ۲

از اواخر دههٔ شصت تا اواسط دهۀ هفتاد، شرکت شیمیایی بایر در طول هر نمایشگاه مبلمان کلن، یک کشتی بخار تفریحی راین را استخدام و به یک طراح معروف سفارش می‌داد تا آن را به یک نمایشگاه موقت تبدیل کند. هدف اصلی ترویج انواع مواد مصنوعی مورد استفاده در مبلمان منزل بود. الیاف مصنوعی درالون شرکت بایر و کاربردهای آن در زمینهٔ منسوجات خانگی نقش برجسته‌ای در نمایشگاه داشت. در نتیجه این نمایشگاه در ابتدا «کشتی درالون» نام داشت، تا اینکه به پیشنهاد پنتون از سال ۱۹۶۹ میلادی به عنوان «ویژنا» شناخته شد. پنتون که در سال ۱۹۶۸ میلادی مأمور طراحی کشتی شد، از همان ابتدا راه‌هایی را برای دور زدن محدودیت‌های بیش از حد در زمینۀ منسوجات یافت. او با ادغام مبلمان و نور در ارائۀ خود فضاهای متراکم جوی ایجاد کرد که در آن رنگ و نور نقش غالب را ایفا کردند. در همان اوایل نمایشگاه ویژنا ۰، پنتون مناظر داخلی آزمایشی را خلق کرد که در آن توانست آزادانه ایده‌های طراحی خود را که اغلب به عنوان آرمان‌شهر تعبیر می‌شدند، اجرا و نشان دهد. در نتیجه، «کشتی درالون» فراتر از محافل تخصصی محدود، در میان بازدیدکنندگان شور و هیجان ایجاد کرد.
طراحی این نمایشگاه با عنوان «ویژنا» کمتر از دو بار به ورنر پنتون سفارش داده شد. نمایشگاه «ویژنا ۲» در سال ۱۹۷۰ میلادی چشم‌اندازی فانتزی را نشان داد که در این محیط ایجاد شده‌ است. چیدمان اتاق حاصل از رنگ‌های زنده و فرم‌های ارگانیک یکی از برجسته‌ترین کارهای پنتون است. از نظر تاریخچۀ طراحی، این چیدمان به عنوان یکی از طرح‌های فضایی مهم نیمۀ دوم قرن بیستم به‌ شمار می‌رود.
آتش‌بازی خلاقانه‌ای که پنتون با استودیوی خود در یک زمان آماده‌سازی تنها چند ماهه برای «ویژنا ۲» ایجاد کرد، نه تنها در طراحی اتاق‌های بسیار متنوع در کشتی نمایشگاهی، بلکه در طیف گسترده‌ای از مبلمان، نورپردازی، پوشش‌های دیواری و منسوجات که به‌ طور ویژه برای این ارائه توسعه یافته‌ بودند، نیز بیان می‌شود. برخی از آن‌ها اقتباس شدند و بعداً وارد ساخت سریال شدند.
حرفۀ طراحی > انتشارات اشپیگل

مبلمان ساختمان‌های انتشارات اشپیگل در هامبورگ از برجسته‌ترین نمونه‌های طراحی داخلی پنتون است و از معدود مواردی است که حداقل تا حدی هنوز وجود دارد. برای مجلۀ خبری معروفی که در سال ۱۹۶۹ میلادی به محل مدرنیزه شده در خیابان اوست-وست (شرقی-غربی)، هامبورگ نقل مکان کرد، پنتون محوطۀ ورودی را با حیاط و لابی، غذاخوری و قسمت بار، استخر شنا برای کارمندان در زیرزمین ساختمان طراحی کرد؛ همینطور اتاق‌های کنفرانس‌ تحریریه و سالن‌های استراحت، و همچنین طرح‌های رنگی راهروهای اداری یا ساختمان‌های مرتفع تحریریه. در اینجا مجدداً طرح‌های رنگی به یک عنصر اصلی طراحی تبدیل شدند و ترکیب‌بندی معمول پنتون از طراحی اتاق را فراهم کردند. همه طرح‌ها متعلق به او بود – چراغ‌ها، منسوجات و روکش‌های دیوار، فقط مبلمان باید از شرکت نول اینترنشنال طبق قرارداد او سفارش داده می‌شد. نور آینه‌ای با طراحی خاص که در دیوارها و سقف‌ها استفاده می‌شد از اهمیت زیادی برخوردار بود. در حالی که محوطۀ استخر بلافاصله پس از آتش‌سوزی ویران شد و ورودی و لابی شاهد بازطراحی اساسی در دهۀ ۹۰ میلادی بود، غذاخوری تا‌کنون در کسوت نسخۀ اصلی باقی مانده‌ است و امروزه نشان‌دهندۀ یک سند تاریخی منحصر به فرد و ارزشمند است.
حرفۀ طراحی > خانۀ شخصی در بیننژان

اتاق‌هایی که در این عمارت به روی میهمانان باز می‌شود توسط پنتون به گونه‌ای طراحی شده‌اند که به نوعی به عنوان یک نمایشگاه برای کارهای او عمل می‌کنند. به خصوص سالن ورودی با چراغ‌های حلقه‌، اتاق غذاخوری با سقف صدفی تماشایی و اتاق غذاخوری بزرگ قابل توجه است. مجسمۀ زنده که امروزه بخشی از مجموعۀ طراحی مرکز پمپیدو در پاریس است، بر این فضا تسلط داشت.
حرفۀ طراحی > انتشارات گرونر و یار، هامبورگ

مأموریت طراحی دفتر مرکزی جدید انتشارات گرونر و یار در هامبورگ به اندازهٔ مأموریت انتشارات اشپیگل در چند سال پیش‌ وسیع و گسترده بود. در حالی که پنتون در طراحی دفاتر خود را به سیستم ساده‌ای از رنگ‌ها و الگوها محدود می‌کرد، در سالن ورودی و غذاخوری یک بار دیگر موفق شد از جلوه‌های بصری خطای دید برای ایجاد راه‌حل‌های طراحی داخلی چشمگیر و شگفت‌انگیز استفاده کند. در لابی، نگاه به سقف آینه‌ای دوخته می‌شد که ظاهراً تعداد بی‌شماری چراغ وی‌پی گلوب از آن آویزان شده بود، و در غذاخوری، فرش‌ها با طرح مواج خود، ظاهری سه‌بعدی به کف می‌دادند.
حرفۀ طراحی > پانتوراما

در سال ۱۹۷۹ میلادی، پنتون توانست نمایشگاه ویژۀ پانتوراما را به عنوان بخشی از نمایشگاه مبلمان سوئیس در بازل ایجاد کند. در اینجا او فضاهای رنگی تک رنگ ایجاد کرد که در آن اثاث و اشیاء هندسی ساده، فضایی را ایجاد می‌کردند که همزمان در عین حال که قدیمی بود، بسیار مصنوعی نیز بود.
حرفۀ طراحی > فضاهای رنگی

در اینستالیشن «فضاهای رنگی» که پنتون در سال ۱۹۹۶ میلادی در گالری لیتمان در بازل به نمایش گذاشت، قدرت رنگ را به شیوه‌ای فیزیکی به نمایش گذاشت. با قدم زدن در توالی هشت اتاق دایره‌ای، که هر کدام به یک رنگ نقاشی شده بودند، بازدیدکنندگان می‌توانستند تأثیر رنگ را درک کنند، اکنون گرم می‌شود و اکنون سرد می‌شود. این تونل رنگی با عناصر فومی در اشکال و رنگ‌های مختلف تکمیل شد که مانند بلوک‌های ساختمانی بزرگ در اطراف یک اتاق سیاه پخش شده بود.
حرفۀ طراحی > نمایشگاه نور و رنگ در موزۀ تراپهولت، کولدینگ، دانمارک

نمایشگاه «نور و رنگ» که در موزۀ تراپهولت در کولدینگ، دانمارک در ۱۷ سپتامبر ۱۹۹۸ میلادی افتتاح شد، تنها چند روز پس از مرگ پنتون، آخرین پروژۀ طراحی او بود. پنتون در هشت اتاق رنگارنگ، که بار دیگر نمایشی چشمگیر از استفادۀ استادانۀ او از رنگ‌ها را نشان می‌داد، بخش تقاطع کل خلقت خود را به عنوان یک طراح ارائه کرد.
آثار برگزیده > طراحی داخلی

میهمان‌خانۀ کوم-ایگن، پارک لانگسو، جزیرۀ فونن
رستوران و هتل آستوریا در تروندهایم، نروژ
ویژنا ۱ و ویژنا ۲
خانۀ شخصی، بیننژان، سوئیس
انتشارات گرونر و یار، هامبورگ
پانتوراما، بازل، سوئیس
فضاهای رنگی، گالری لیتمان، بازل
نمایشگاه نور و رنگ در موزۀ تراپهولت، کولدینگ، دانمارک
رستوران وارنا، آرهوس، دانمارک
بیمارستان دانشگاه در بازل، سوئیس
ساختمان سیرک، کپنهاگ
دفاتر ارکو، لندن
انتشارات اشپیگل، هامبورگ
آثار برگزیده > طراحی مبلمان

صندلی مخروطی
صندلی تیوولی
صندلی کارشناس
صندلی پنتون
سیستم ۳-۲-۱
صندلی ویلبرت
پانتوفلکس
کاناپهٔ مجسمهٔ زنده
آثار برگزیده > طراحی تجهیزلات نورپردازی

چراغ‌ پوسته
چراغ پانتلا
چراغ گل‌دان
روشنایی وی‌پی یوروپا
چراغ مارپیچ
چراغ‌ حلقه‌
چراغ وی‌پی گلوب
چراغ ماه
آثار برگزیده > طراحی منسوجات

برج زندگی، طراحی شده توسط: ورنر پنتون. مثالی از اینکه چگونه می‌توان از منسوجات برای ایجاد اشکال مختلف در بافت‌ها استفاده کرد.
آثار برگزیده > طراحی صنعتی

برج ساعت سواچ آرت
شمعدان‌ها، مجموعه‌های گلدان‌های متعدد، ساعت‌ها، تلویزیون، وگا-رادیو، مجسمه‌های آینه‌ای، پانل‌های دیواری میناکاری شده و اشیاء لعابی، هنر دیواری، اسباب‌بازی‌ها، گلدان‌ها و نعلبکی‌ها، پوشاک شیشه‌ای، لوازم غذاخوری، پوشش‌های پنجره.
آثار برگزیده > معماری

خانهٔ تمام مدور
تقدیر و جوایز

۱۹۶۰–۱۹۷۰ میلادی: جایزهٔ بین‌المللی طراحی، ایالات متحدهٔ آمریکا (۱۹۶۳ میلادی)؛ جایزهٔ استودیو روزنتال، آلمان (۱۹۶۶ میلادی)؛ جایزهٔ پوئل هنینگسن، دانمارک (۱۹۶۷ میلادی)؛ جایزهٔ بین‌المللی طراحی، ایالات متحدهٔ آمریکا (۱۹۶۸ میلادی)؛ ائورودوموس ۲، ایتالیا (۱۹۶۸ میلادی)؛ مدال مرکز ساختمان اتریش، اتریش (۱۹۶۸ میلادی)؛ جایزهٔ افتخار: چهارمین نمایشگاه مبلمان اتریش، اتریش (۱۹۶۹ میلادی).
۱۹۷۰–۱۹۸۰ میلادی: جایزهٔ 'گوته فرم' آلمان فدرال، آلمان (۱۹۷۲ میلادی)؛ جایزهٔ مبلمان، نمایشگاه ویژهٔ پانتوراما در نمایشگاه بین‌المللی مبلمان سوئیس در بازل، دانمارک (۱۹۷۸ میلادی).
۱۹۸۰–۱۹۹۰ میلادی: جایزهٔ بین‌المللی طراحی، ایالات متحدهٔ آمریکا (۱۹۸۱، ۱۹۸۶ میلادی)؛ دویچه آوسوال (انتخاب آلمانی) پنج بار، آلمان (۱۹۸۴–۱۹۸۱ میلادی)؛ جایزهٔ رنگ سادولین، دانمارک (۱۹۸۶ میلادی)؛ جایزهٔ 'گوته فرم' آلمان فدرال، آلمان (۱۹۸۶ میلادی).
۱۹۹۰–۲۰۰۰ میلادی: جایزهٔ سالانهٔ شورای طراحی دانمارک، دانمارک (۱۹۹۱ میلادی)؛ جایزه آی‌اف، ژاپن (۱۹۹۲ میلادی)؛ جایزهٔ طراحی نروژ، نروژ (۱۹۹۲ میلادی)؛ جایزهٔ زندگی بهتر، دانمارک (۱۹۹۸ میلادی)؛ جوایز ملکه دانمارک، نشان صلیب شوالیه از نشان دنبرو (۱۹۹۸ میلادی).
اکنون–۲۰۰۰ میلادی: موزهٔ طراحی ویترا، اختصاصی به گذشته‌نگر (۲۰۰۰ میلادی)، وایل آم راین (چون در راین)، آلمان، تجلیل از ورنر پنتون با اختصاص نام خیابان: مسیر-ورنر-پنتون-(۲۰۱۲ میلادی).
انتشارات

دیوید هریسون: «یک قرن رنگ در طراحی»، تیمز و هادسون استرالیا، ۲۰۲۰ میلادی.
مالینه لوتکن: «لامپ‌های دانمارکی – ۱۹۲۰ میلادی تا کنون»، انتشارات استرندبرگ ای/اس، ۲۰۱۹ میلادی.
ایدا انگهولم و آندرس میکلسن: «ورنر پنتون – محیط‌ها، رنگ‌ها، سیستم‌ها، الگوها»، انتشارات استرندبرگ ای/اس، (به زبان دانمارکی) ۲۰۱۷ میلادی.
ایدا انگهولم و آندرس میکلسن: «ورنر پنتون – محیط‌ها، رنگ‌ها، سیستم‌ها، الگوها»، انتشارات استرندبرگ ای/اس، (به زبان انگلیسی) ۲۰۱۷ میلادی.
توماس دیکسون: «طراحی دانمارکی»، گیلدندیل، ۲۰۱۷ میلادی.
سابینه شولتزه و اینا گرتز: «ورنر پنتون. غذاخوری-اشپیگل»، انتشارات هاتیه کانتز و موزهٔ هنرها و صنایع دستی، هامبورگ، ۲۰۱۲ میلادی.
ایدا انگهولم: «ورنر پنتون»، انتشارات آشه‌هاوگ دانسک و موزهٔ هنر مدرن لوئیزیانا، (به زبان دانمارکی) ۲۰۰۴ میلادی، (به زبان انگلیسی) ۲۰۰۵ میلادی.
ینس برنسن: «ورنر پنتون، فضا: زمان: ماده»، مرکز طراحی دانمارک، (به زبان دانمارکی، انگلیسی و آلمانی) ۲۰۰۳ میلادی.
الکساندر فون وگزاک و ماتیاس رمله: «ورنر پنتون – آثار کامل»، موزهٔ طراحی ویترا، ۲۰۰۰ میلادی.
شارلوته و پیتر فیِل: «طراحی قرن بیستم»، تاشن، ۲۰۰۰ میلادی.
گرترود و پوئل هویدبرگ-هانسن: «ورنر پنتون – نور و رنگ»، تراپهولت، بخش طراحی مبلمان مدرن دانمارکی، (به زبان دانمارکی و انگلیسی) ۱۹۹۸ میلادی.
فیلیپ گارنر: «طراحی دههٔ شصت میلادی»، تاشن، ۱۹۹۶ میلادی.
طراحی ورنر پنتون: «ورنر پنتون»، طراحی ورنر پنتون، ۱۹۸۶ میلادی.
بیرگیت و کریستین اینه‌ولدسن: «هنر کاربردی، مبلمان، منسوجات، چراغ‌ها»، انتشارات آرکیتکتنس، ۱۹۵۸ میلادی.
برای مطالعهٔ بیشتر

«زندگی‌نامه» ورنر پنتون – رسمی، ۱۹ ژانویه ۲۰۲۱ میلادی، www.verner-panton.com/en/person/biography.
پنتون، ورنر، ماتیاس رمله و موزهٔ طراحی برلین؛ ورنر پنتون. بوردینگ گرافیک، ۱۹۸۶ میلادی.
ورنر پنتون: ویژنا ۱۹۷۰ میلادی. www.divisare.com/projects/321180-verner-panton-visiona-1970.
«ویژنا ۲»، ورنر پنتون – رسمی، ۲۸ ژوئن ۲۰۲۰ میلادی.
«از نگاه ورنر پنتون؛ استاد رنگ از طریق بیان معاصر»، آرکینکت. بازیابی شده در ۱۷-۰۳-۲۰۲۱ میلادی.
مارتین، هانا: «داستان پشت صندلی نمادین ورنر پنتون»، آرکیتکچورال دایجست. بازیابی شده در ۱۸-۰۳-۲۰۲۱ میلادی.
صندلی پنتون نسخۀ ۱۹۶۷ میلادی
آرنه یاکوبسن، مربی پنتون
گراند هال، هتل آستوریا. طراحی شده توسط: ورنر پنتون
فضای روانگردان در هتل آستوریا با طراحی: ورنر پنتون
«صندلی مخروطی»، اثر: ورنر پنتون
«کاناپهٔ مجسمهٔ زنده»، واقع در مرکز پمپیدو (نمای داخل)
«چراغ وی‌پی گلوب» اثر: ورنر پنتون

«چراغ مارپیچ»، اثر: ورنر پنتون
«چراغ ماه»، یکی از معروف‌ترین طرح‌های پنتون
جلال نهاوندی

| جلال نهاوندی | جلال نهاوندی |
| --- | --- |
نماینده دوره پنجممجلس شورای ملی: نماینده دوره پنجممجلس شورای ملی
حوزه انتخاباتی: ملایر، نهاوند و تویسرکان
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
ملیت: ایرانی
پیشه: سیاستمدار
جلال نهاوندی معروف به شیخ جلال نهاوندی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره پنجم بعنوان نماینده ملایر، نهاوند و تویسرکان در مجلس شورای ملی حضور داشت.
پاپولک

پاپولَک روستایی است در شهرستان بروجرد در استان لرستان. این روستا در دهستان شیروان در بخش مرکزی این شهرستان قرار دارد.
جمعیت

بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت این روستا در سال ۱۳۸۵، برابر با ۳۳۹ نفر بوده‌است که از این میان ۱۶۸ نفر مرد و بقیه زن بوده‌اند. پاپولک ۷۹ خانوار جمعیت دارد.
ناحیه آل‌مزار

| ناحیه آل‌مزار Olmazor | ناحیه آل‌مزار Olmazor |
| --- | --- |
تاشکند: تاشکند
کشور:  ازبکستان
شهر: تاشکند
تاسیس: ۱۹۸۱
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۴٫۵ کیلومتر مربع (۱۳٫۳ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۰۹): جمعیت (۲۰۰۹)
 • کل: ۳۰۵۴۰۰
 • تراکم: ۸۹۰۰/کیلومتر مربع (۲۳۰۰۰/مایل مربع)
ناحیه آل‌مزار (انگلیسی: Olmazar ، ازبکی: Olmazor tumani ، روسی: Алмазарский район) یکی از مناطق شهری تاشکند، پایتخت کشور ازبکستان است.
قوشه‌گنبد

قوشه‌گنبد یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان ابرغان بخش مرکزی شهرستان سراب واقع شده‌است.
مادرم گیسو

| مادرم گیسو | مادرم گیسو |
| --- | --- |
کارگردان: سیامک شایقی
تهیه‌کننده: سیامک شایقی
نویسنده: سیامک شایقی
بر پایه: فیلم‌نامه‌ای از عباس شیرمحمدی
بازیگران: رضا کیانیان یاسمین ملک نصر مهتاج نجومی داوود اسدی سحر خلخالیان رخشا رمضانی محمد خلخالیان  مریم ساجدی سعید حسنی
موسیقی: کیوان جهانشاهی
فیلم‌بردار: بهرام بدخشانی
تدوین‌گر: سیامک شایقی
شرکت تولید: شبکه دوم سیما
توزیع‌کننده: رسانه فیلمسازان
تاریخ‌های انتشار: ۱۱ مهر ۱۳۷۵
مدت زمان: ۱۰۴ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
مادرم گیسو فیلمی به کارگردانی، نویسندگی و تهیه‌کنندگی سیامک شایقی ساخته سال ۱۳۷۴ است.
داستان

این فیلم روایت‌گر مردی است که سال‌ها قبل همسرش را از دست داده است و با ورود زنی به نام گیسو به محل کارش فصل تازه‌ای در زندگی‌اش ایجاد می‌شود.
بازیگران

رضا کیانیان-منوچهر شایان
یاسمین ملک نصر-گیسو
سحر خلخالیان-کمند
مهتاج نجومی-مادر
داوود اسدی-نامزد کمند
ملیحه نظری
پریدخت اقبالپور
مریم ساجدی
هما خاکپاش
محمد خلخالیان-دانش آموز ناشنوا
آرش ساجدی
بهناز نازی-دستیار پزشک جراح
جشنواره‌ها

فیلم مادرم گیسو در چهاردهمین دوره جشنواره فیلم فجر (۱۳۷۴) حضور داشته است. همچنین این فیلم در پانزدهمین دوره جشنواره فیلم فجر (۱۳۷۵) در بخش پوستر (اعلان دیواری) (کامران کاتوزیان) کاندیدا مسابقات بوده است.
پالایشگاه دوم مجتمع گازی پارس جنوبی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کشور: ایران
شهر: عسلویه
جزئیات پالایشگاه: جزئیات پالایشگاه
گرداننده: مجتمع گاز پارس جنوبی««spgc»»
بنیان‌گذاری: ۱۳۸۱
گنجایش: روزانه ۵۶ میلیون مترمکعب گاز
شمار کارکنان: ۱۰۶۰۰نفر
پالایشگاه دوم عنوان دومین پالایشگاه از پالایشگاه‌های گاز پارس جنوبی می‌باشد که طرح توسعه فازهای ۲و۳ در آن اجرا شده‌است.
موقعیت

پالایشگاه فازهای ۲و۳ واقع در عسلویه در زمینی به مساحت ۱۵۰ هکتار، در مجاورت ساختمان سازمان منطقه ویژه اقتصادی انرژی پارس واقع شده‌است.