stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پسکوهی

مکان
| پس کوهی | پس کوهی |
| --- | --- |
روستا: روستا
محل : محل 
مختصات: : مختصات: 
استان: سیستان و بلوچستان
شهرستان: نیک‌شهر
بخش: بخش بنت
دهستان: توتان و مهمدان
جمعیت: ۲۰۴ نفر (سرشماری ۹۵)
پس کوهی، روستایی از توابع بخش بنت شهرستان نیک‌شهر در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان توتان و مهمدان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۴ نفر (۲۰خانوار) بوده‌است.
کاوه صلح کل

| کاوه صلح کل | کاوه صلح کل |
| --- | --- |
پیشه(ها): روزنامه‌نگار، مجری تلویزیون
تلویزیون: اسکای اسپورت نیوز
کاوه صلحِ کل (به انگلیسی: Kaveh Solhekol)، روزنامه‌نگار ورزشی انگلیسی-ایرانی است. او مجری تلویزیون ورزشی اسکای اسپورت است.
خبرنگاری

کاوه صلحِ کل اهل لندن، انگلستان است. وی هم‌اکنون روزنامه‌نگار ورزشی اسکای اسپورت است و قبلاً برای تایمز کار کرده‌است.
در اواخر ۲۰۲۳، باشگاه فوتبال منچستریونایتد کاوه را به‌دلیل آنچه که نشر اطلاعات غلط می‌داند، برای حضور در مصاحبه‌های خبری محدود کرد.
پالسترینا (شهر)

مکان
| پالسترینا | پالسترینا |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
Comune di Palestrina: Comune di Palestrina
ناحیه: لاتزیو
استان / شهرستان: استان رم (RM)
دهستان: کارچیتی، والوارینو
حکومت: حکومت
 • شهردار: Rodolfo Lena (Democratic Party)
مساحت: مساحت
 • کل: ۴۶٫۸ کیلومتر مربع (۱۸٫۱ مایل مربع)
ارتفاع: ۴۵۰ متر (۱۴۸۰ فوت)
جمعیت (۳۰ نوامبر ۲۰۱۰): جمعیت (۳۰ نوامبر ۲۰۱۰)
 • کل: ۲۱۵۶۷
 • تراکم: ۴۶۰/کیلومتر مربع (۱۲۰۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Palestrinesi o Prenestini
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: 00036 (capital, Valvarino), 00030 (Carchitti)
پیش‌شماره تلفن: ۰۶
قدیس پشتیبان: St. Agapitus martyr
روز قدیس: August 18
وبگاه: وبگاه رسمی
پالسترینا (شهر) (به ایتالیایی: Palestrina) یک کومونه در ایتالیا است که در استان رم واقع شده‌است.
خصوصیات

پالسترینا ۴۶٫۸ کیلومترمربع مساحت و ۲۱٬۵۶۷ نفر جمعیت دارد و ۴۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
خواهرخوانده

شهرهای فوسن و Bièvres خواهرخوانده‌های پالسترینا (شهر) هستند.
تاریخ

نام باستانی این شهر پِرَنسته (Praeneste) بوده، و این شهر در ناحیهٔ لاتیوم جای داشته و متعلق‌به لاتینان و از اعضای لیگ لاتین بوده است. موافق نوشته‌های تیتوس لیویوس در کتاب از پیدایش روم، در سال ۴۹۹ یا ۴۹۶ قبل از میلاد پرنسته از لاتینان بُرید و به جمهوری روم پیوست، و این کار سی دولت‌شهر لاتین را به نبرد با روم واداشت. نبردی که افتاد به نبرد دریاچه رگیلوس نامور شد که در آن سپاه روم (تحت فرماندهی آئولوس پستومیوس) بر سپاه لاتین (تحت فرماندهی اکتاویوس مامیلیوس و لوکیوس تارکوئینیوس متکبر) غلبه یافت، و از آن پس لاتینان متحدان روم شدند.
زارا (خواننده)

| زارا | زارا |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: Zarifa Pashaevna Mgoyan Зарифа́ Паша́евна Мгоя́н  Զարիֆա Փաշայի Մգոյան
زاده: ۲۶ ژوئیهٔ ۱۹۸۳ ‏(۴۱ سال) لنینگراد، اتحاد شوروی
خاستگاه: کُرد ایزدی ارمنستان
ژانر: موسیقی پاپ موسیقی فولک معاصر Russian romance estrada
پیشه(ها): خواننده[[Singer actress social activist humanitarian]]
ساز(ها): آوازخوانی پیانو
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۷–اکنون
ناشر(ان): United Music Group
وبگاه: www.zara.ru
فرزندان: ۲
جوایز:       
 :  
ظریفه پاشائونا مگویان (روسی: Зарифа́ Паша́евна Мгоя́н؛ معروف به زارا (ارمنی: Զառա؛ Зара زادهٔ ۲۶ ژوئیهٔ ۱۹۸۳) خواننده و بازیگر کُرد ایزدی اهل ارمنستان است. وی از سال ۱۹۹۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
زندگی‌نامه

وی در ۲۶ ژوئیه ۱۹۸۳ در سن پترزبورگ به دنیا آمد و از Russian State Institute of Performing Arts (۲۰۰۴) فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند شایسته فدراسیون روسیه شده است.
قلعه تپه لادیز

| قلعه تپه لادیز | قلعه تپه لادیز |
| --- | --- |
نام: قلعه تپه لادیز
کشور: ایران
استان: استان سیستان و بلوچستان
شهرستان: شهرستان میرجاوه
بخش: بخش لادیز
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: تپه، قلعه
دیرینگی: دوره ساسانیان
دورهٔ ساخت اثر: دوره ساسانیان، دوران‌های تاریخی پس از اسلام
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۶۷۵۰
تاریخ ثبت ملی: ۱۰ دی ۱۳۸۱
قلعه تپه لادیز مربوط به دوره ساسانیان -اوایل دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان میرجاوه، بخش لادیز، شهر لادیز واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۰ دی ۱۳۸۱ با شمارهٔ ثبت ۶۷۵۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
سباستین لوب

سباستین لوب (به فرانسوی: Sébastien Loeb) (زاده ۲۶ فوریه ۱۹۷۴ در اگنو) رانندهٔ رالی فرانسوی است که برای تیم رالی قهرمانی جهان سیتروئن می‌راند. او موفق‌ترین و پرافتخارترین رانندهٔ تاریخ دبلیو آر سی و رکورددار بیشترین قهرمانی، بیشترین قهرمانی پیاپی، بیشترین مقام اول، بیشترین مقام اول تا سوم و بیشترین امتیاز در این رقابت‌ها است.
مخلوط سازی (فرایند مهندسی)

در مهندسی فرایند، مخلوط سازی یک عملیات واحد است که شامل دستکاری یک سیستم فیزیکی ناهمگن و تبدیل آن به یک سیستم همگن می‌شود. نمونه‌هایی از این پروسه عبارتند از پمپاژ آب در استخر شنا برای یکنواخت کردن دمای آب و یا هم زدن خمیر پنکیک برای از بین بردن توده‌های آرد.
اختلاط با این هدف انجام می‌شود که انتقال گرما و/یا جرم بین یک یا چند جریان و فاز رخ دهد. فرایندهای صنعتی مدرن تقریباً همواره شامل پروسه مخلوط سازی می‌شوند. حتی در برخی از راکتورهای شیمیایی نیز از مخلوط سازی استفاده می‌شود.
با ابزار مناسب، می‌توان یک جامد، مایع یا گاز را با جامد، مایع یا گاز دیگری مخلوط کرد. برای مثال، یک تخمیرکننده زیست‌سوخت ممکن است به اختلاط میکروب‌ها، گازها و مایعات برای عملکردی بهینه نیاز داشته باشد. مثلا نیتراسیون آلی نیاز به اسیدهای نیتریک و سولفوریک غلیظ (مایع) دارد تا با فاز آلی آبگریز مخلوط شود. همینطور تولید قرص‌های دارویی نیاز به اختلاط پودرهای جامد دارد.
نقطه مقابل مخلوط سازی، فرایند جداسازی است. یکی از مثال‌های کلاسیک جداسازی، فرایند همرفت دانه‌ای است.
شماتیک یک کشتی هم زده با توربین راشتون و بافل
ریاضیات مخلوط سازی بسیار انتزاعی است و بخشی از نظریه ارگودیک که خود بخشی از نظریه آشوب است، هست.
دسته‌بندی مخلوط سازی

نوع عملیات و تجهیزات مورد نیاز در حین مخلوط سازی به حالت مواد در زمان مخلوط شدن (مایع، نیمه جامد یا جامد) و اختلاط‌پذیری مواد در حال پردازش بستگی دارد. در این مورد، عمل اختلاط ممکن است هم‌مفهوم با فرآیند هم‌زدن، یا ورز دادن باشد.
اختلاط مایع با مایع

اختلاط مایعات در مهندسی فرآیند بسیار رایج است. ماهیت مایعاتی که مخلوط می‌شوند تجهیزات مورد استفاده را تعیین می‌کند.برای اختلاط تک فاز بیشتر به میکسرهای کم برش و جریان‌بالا برای ایجاد همگنی مایع نیاز است، در حالی که اختلاط چندفازی معمولاً نیاز به استفاده از میکسرهایی با برش بالا و جریان کم برای ایجاد قطرات یک مایع در یک رژیم جریان آرام ، آشفته یا انتقالی دارد. رژیم های جریان، بستگی به عدد رینولدز دارند. اختلاط آشفته یا انتقالی اغلب با توربین‌ها یا پروانهها شکل می‌گیرد. درحالی‌که اختلاط آرام با میکسرهای هلیکال روبان یا آنچر انجام ساخته می‌شوند.
اختلاط جامد با جامد

ترکیب پودرها یکی از قدیمی‌ترین عملیات واحد در مدیریت صنایع مواد جامد است. برای چندین دهه از ترکیب پودر صرفا جهت همگن‌سازی مواد حجیم استفاده شده است. تا به‌ امروز ماشین های متفاوت زیادی برای مخلوط سازی مواد با خواص حجمی مختلف طراحی شده است. بر اساس تجربه عملی به‌دست‌آمده با این ماشین‌ها، دانش مهندسی برای ساخت تجهیزات قابل اعتماد و پیش‌بینی رفتار فرایند اختلاط در مقیاس بزرگ توسعه یافته است. امروزه از همین فناوری‌های اختلاط برای کاربردهای دیگری نیز استفاده می شود: برای بهبود کیفیت ساخت، پوشش ذرات، ذوب مواد، مرطوب سازی، پراکندگی در مایع، تغییر خواص عملکردی مواد و غیره. این طیف گسترده از کاربردهای تجهیزات اختلاط نیازمند دانش بالا، تجربه طولانی مدت و امکانات آزمایشی گسترده می‌باشد تا به انتخاب بهینه تجهیزات و فرآیندها منجر شود.
اختلاط جامد با جامد را هم می‌توان در میکسرهای دسته‌ای، که شکل ساده‌ای از اختلاط است، انجام داد و یا در موارد خاص در فرایندهای مخلوط خشک پیوسته،که پیچیده‌تر است، اما مزایای جالبی از نظر تفکیک، ظرفیت و اعتبارسنجی ارائه می دهد، انجام داد. یکی از نمونه‌های فرآیند اختلاط جامد با جامد، ریخته‌گری ماسه‌ای است که در آن ماسه، خاک رس، بنتونیت ، گرد و غبار ریز زغال سنگ و آب به یک توده پلاستیکی ، قابل قالب‌گیری و قابل استفاده مجدد مخلوط می‌شوند و برای قالب‌گیری و ریختن فلز مذاب برای به‌دست آوردن ریخته‌گری ماسه‌ای استفاده می‌شود. از این روش برای ساخت قطعات فلزی مورد استفاده در خودروسازی، ماشین‌سازی، و یا ساخت‌وساز سایر صنایع استفاده می‌شود.
اختلاط جامد با جامد > مکانیزم‌های اختلاط

در مخلوط سازی پودری دو نوع اختلاط قابل قسم است: اختلاط همرفتی و اختلاط فشرده. در نوع اختلاط همرفتی، ماده در میکسر از یک مکان به مکانی دیگر منتقل می‌شود. این نوع اختلاط منجر به یکدستی کمتری در داخل میکسر می شود. به عبارتی بهتر، اجزایی که باید مخلوط شوند بر روی اجزای دیگر پخش می‌شوند و با گذشت زمان، مخلوط به طور تصادفی یکنواخت می‌شود. پس از زمان مشخصی اختلاط مدنظر در حد قابل قبولی به یکدستی می‌رسد. این نوع اختلاط معمولا برای مواد با جریان آزاد و درشت استفاده می‌شود.
از تهدیدهای احتمالی در طول اختلاط در ابعاد ماکرو، می‌توان به عدم اختلاط اجزاء به دلیل تفاوت در اندازه، شکل یا چگالی ذرات مختلف که می‌تواند منجر به جداسازی شود، اشاره کرد.
هنگامی که مواد تشکیل‌دهنده مخلوط منسجم هستند، که برای مثال در مورد ذرات ریز و همچنین با مواد مرطوب قابل تعمیم است، اختلاط همرفتی برای به دست آوردن یک مخلوط یکنواخت به‌طور رندوم کافی نیست. نیروهای نسبتا قوی‌ بین ذره‌ای، توده‌هایی را تشکیل می‌دهند که توسط نیروهای انتقال (این نیروها به نسبت ضعیف هستند) در مخلوط کن همرفتی شکسته نمی‌شوند. برای کوچک کردن اندازه توده، نیروهای اضافی لازم است. این نیروهای اضافی می توانند نیروهای ضربه‌ای یا نیروهای برشی باشند.
اختلاط مایع با جامد

اختلاط مایع با جامد معمولاً به منظور معلق کردن جامدات درشت با جریان آزاد یا با هدف شکستن توده‌های جامدات ریز آگلومره انجام می‌شود. یک نمونه اولیه و ساده، مخلوط کردن شکر در آب است و یا مخلوط کردن آرد یا شیرخشک در آب. در حالت اول، ذرات را می توان با حرکت توده‌ای سیال، به حالت تعلیق درآورد و از یکدیگر جدا کرد. در مرحله دوم، خود میکسر (یا میدان برشی قوی در نزدیکی آن) باید توده ها را بی‌ثبات کند و باعث متلاشی‌ شدن آنها شود.
یکی از مثال‌ها معروف فرآیند اختلاط جامد با مایع در صنعت، اختلاط بتن است که در آن سیمان، ماسه، سنگ‌های کوچک یا شن و آب به یک توده خود سخت‌شونده همگن ترکیب می‌شوند که در صنعت ساختمان‌سازی بسیار مورد استفاده قرار می‌گیرد.
اختلاط مایع با گاز

مایعات و گازها معمولاً با هدف انتقال جرم مخلوط می شوند. به عنوان مثال، در مورد فرایند حذف هوا ، گاز برای حذف مواد فرار از یک مایع استفاده می‌کند. معمولاً برای این منظور از یک بستر آکنده استفاده می‌شود که بسته‌بندی به عنوان یک مخلوط‌کن بی حرکت عمل می‌کند و پمپ هوا نیروی محرکه لازم را فراهم می‌کند. زمانی که از مخزن و پروانه برای مخلوط سازی استفاده می‌شود، معمولاً هدف اطمینان از این است که حباب‌های گاز تا زمان مورد نیاز با مایع در تماس باشند. این امر زمانی بسیار پراهمیت می‌شود که گاز گران‌قیمت باشد؛ مانند اکسیژن خالص. اختلاط در یک مخزن نیز مفید است هنگامی که یک واکنش شیمیایی (نسبتا) کند در فاز مایع رخ می دهد، و بنابراین اختلاف غلظت در لایه نازک نزدیک حباب نسبتا زیاد است. این اتفاق باعث کاهش نیروی محرکه برای انتقال جرم می‌شود. اگر یک واکنش شیمیایی (نسبتا) سریع در فاز مایع وجود داشته باشد، گاهی سودمند است تا حباب‌های گاز را پراکنده کنیم، اما نباید در گردش مجدد قرار گیرند و اطمینان حاصل شود که حباب‌های گاز در جریان پلاگ حرکت می‌کنند و می‌توانند جرم را با کارایی بیشتری منتقل کنند.
ماشینی برای ترکیب مایعات و جامدات ریز آسیاب‌شده
شاید فردا (ترانه جکسون فایو)

«شاید فردا» (انگلیسی: Maybe Tomorrow) یک تک‌آهنگ موفق است که توسط جکسون فایو در سال ۱۹۷۱ ضبط شد. «شاید فردا» در آلبوم جکسون فایو با همین نام گنجانده شد و همچنین در بازگشت به ایندیانا نیز بود. این آهنگ دوباره در سال ۲۰۰۹ از طریق ریمیکس کارل استورکن و ایوان روجرز، با تنظیم ارکسترال توسط راب مونسی، از آلبوم گردآوری‌شده، سوئیت ریمیکس منتشر شد.
قنبرمحله (آستارا)

مکان
| قنبرمحله | قنبرمحله |
| --- | --- |
روستا: روستا
محل : محل 
قنبرمحله: قنبرمحله
مختصات: ۳۸°۲۲′ شمالی ۴۸°۵۴′ شرقی﻿ / ﻿۳۸٫۳۶۷°شمالی ۴۸٫۹۰۰°شرقی﻿ / 38.367; 48.900: مختصات: ۳۸°۲۲′ شمالی ۴۸°۵۴′ شرقی﻿ / ﻿۳۸٫۳۶۷°شمالی ۴۸٫۹۰۰°شرقی﻿ / 38.367; 48.900
استان: گیلان
شهرستان: آستارا
بخش: بخش لوندویل
دهستان: لوندویل
جمعیت: ۶۰۵ نفر (سرشماری ۹۵)
قنبرمحله، روستایی از توابع بخش لوندویل شهرستان آستارا در استان گیلان ایران است.
جمعیت

روستای قنبرمحله در شمال غرب شهر لوندویل قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال 1395، جمعیت آن 605 نفر بوده‌است.
این روستا از سمت شمال متصل است به روستای کانرود,از سمت جنوب منتهی می شود به روستای سیرالیوه و از سمت شمال شرق به روستای سیبلی ختم می شود.طول روستا از ابتدا تا انتهای آن 2420 متر می باشد.
آبادی قنبرمحله دارای دو باب مسجد و یک باب مدرسه ابتدایی می باشد,مسجد اصلی این روستا مسجد فاطمه زهرا نام دارد که مسجد جامع نیز محسوب می شود.
این روستا به داشتن مردمانی خون گرم و مهمان نوار مشهور است و از این رو و به واسطه قرار گرفتن در دامنه کوه و جنگل های سرسبز  پذیرای بسیاری از هم وطنانمان از استان های مجاور جهت ساخت ویلا و سکونت دائم شده است.
مختصات جغرافیای مرکز روستا عبارت است ازx:311448   y:4244101 و در زون 39 کره زمین قرار دارد.
روستای قنبر محله با توجه به جمعیت دارای سه عضو شورا می باشد که آقایان شهرام پهلوان به عنوان رئیس و  محسن شبان به عنوان نائب رئیس و  محمد بنی شبان به عنوان منشی شورا و اعضای اصلی شورا در حال فعالیت می باشند.
عمده فعالیت و درآمد اهالی روستا از طریق کشاورزی و دامداری می باشد.
در دوران جنگ تحمیلی افراد زیادی از این روستا جهت دفاع از خاک و میهن خود راهی جبهه های جنگ حق علیه باطل رفته اند که از جمله می توان به آقای عسگر بنی شعبان اشاره نمود که با رشادت هایشان به افتخار بزرگ جانبازی نائل شدند.
شانگهای
نام

نام شهر شانگهای در زبان چینی از دو نویسه تشکیل شده است: 上 (shàng) به معنای "رفتن" یا "حرکت به سوی"، و 海 (hǎi) به معنای "دریا". ترکیب این دو نویسه می‌تواند به‌صورت "شهری که از آن به سوی دریا حرکت می‌کنند" ترجمه شود. ترجمه متداول "شهر بر دریا» اشتباه است، زیرا در زبان چینی ترتیب واژه‌ها متفاوت است و چنین معنایی باید به‌صورت "hǎi shàng" نوشته شود.
شانگهای به‌طور غیررسمی با عناوینی چون «دروازه جهان»، «پاریس شرق» (东方巴黎, Dōngfāng Bālí)، «کلان‌شهر سر اژدها» (龙头, Lóngtóu) و «مروارید شرق» (东方明珠, Dōngfāng Míngzhū) نیز شناخته می‌شود.
اختصارات رسمی شانگهای در زبان چینی عبارت‌اند از Hù (沪) و Shēn (申). نام کوتاه Hù به یک ابزار قدیمی ماهیگیری (نوعی تله ماهیگیری از بامبو) اشاره دارد و همچنین به‌عنوان پلاک خودرو استفاده می‌شود. نام Shēn به شخصیتی به نام «چونشن جون» (春申君, Chūnshēn Jūn)، یک سیاستمدار و فرمانده از دوران ایالت‌های متخاصم، اشاره دارد.
جغرافیا

شانگهای در دلتای رود یانگ‌تسه و در کنار رودخانه هوانگ‌پو قرار دارد و در مختصات جغرافیایی ۳۱ درجه و ۱۴ دقیقه عرض شمالی و ۱۲۱ درجه و ۲۸ دقیقه طول شرقی واقع شده است. همسایگان این شهر استان‌های جیانگسو در شمال‌غرب و جه‌جیانگ در جنوب‌غرب هستند. زمین‌های این منطقه هموار بوده و به‌طور میانگین ۴ متر از سطح دریا ارتفاع دارند. بلندترین نقطه آن کوه «شه شان» با ۱۰۰ متر ارتفاع است که با تله‌کابین قابل دسترسی است.
در سال ۱۹۴۹ مساحت این شهر ۶۳۶ کیلومترمربع بود، اما در سال ۱۹۵۸ با الحاق ۱۰ شهرستان از استان جیانگسو، مساحت آن به ۵۲۷۴ کیلومترمربع افزایش یافت. امروز، شانگهای با مساحت ۶۳۴۰٫۵ کیلومترمربع شامل مناطق شهری (۱۹۲۸٫۱۳ کیلومترمربع) و حومه‌های بیرونی و مناطق روستایی (۴۴۱۲٫۳۷ کیلومترمربع) است. این شهر تقریباً دو برابر ایالت زارلند آلمان وسعت دارد و از شمال به جنوب ۱۲۰ کیلومتر و از شرق به غرب ۱۰۰ کیلومتر گسترش یافته است. جزیره چونگمینگ، دومین جزیره بزرگ چین با مساحت ۱۰۴۱٫۲۱ کیلومترمربع، و جزایر کوچکتری چون چانگشینگ و هنگشا نیز در مرزهای شانگهای قرار دارند.
شانگهای با داشتن رودها، کانال‌ها و دریاچه‌های فراوان، از منابع آبی غنی برخوردار است. رود هوانگ‌پو، که ۱۱۳ کیلومتر طول و بین ۳۰۰ تا ۷۰۰ متر عرض دارد، شهر را به دو بخش پوکسی و پودونگ تقسیم می‌کند و به‌عنوان یک شاهراه آبی بدون یخ شناخته می‌شود. رود سوژو نیز با طول ۵۴ کیلومتر و عرض ۴۵ متر از شانگهای می‌گذرد. بزرگ‌ترین دریاچه این منطقه، دریاچه دیانشان با مساحت ۶۲ کیلومترمربع است.
جغرافیا > زمین‌شناسی

شانگهای در دلتاهای رود یانگ‌تسه قرار دارد. این منطقه از خاک‌های حاصلخیز آبرفتی تشکیل شده که توسط رسوبات یانگ‌تسه شکل گرفته است. این زمین‌ها از حاصلخیزترین مناطق چین و مرکز اصلی تولید پنبه این کشور هستند. در گذشته، شانگهای در کنار دریا قرار داشت، اما به دلیل تشکیل دلتای یانگ‌تسه، اکنون حدود ۳۰ کیلومتر از ساحل فاصله دارد.
جغرافیا > ساختار شهری

شانگهای به‌عنوان مرکز اصلی صنعتی چین، با مشکلاتی همچون آلودگی هوا، آب و صدا روبه‌رو است؛ رودخانه‌های سوژو و هوانگپو که از شهر عبور می‌کنند، به‌شدت آلوده‌اند اما هوانگپو همچنان منبع اصلی آب شهر است. منطقه پودونگ که در گذشته یک زاغه بزرگ بود، اکنون با آسمان‌خراش‌های مدرن مانند برج شانگهای به مرکز مالی و تجاری تبدیل شده است. مرکز شهر شانگهای با معماری دوران پیش از کمونیسم، شبکه‌ای از خیابان‌های منظم و ساختمان‌های تاریخی، همچنان هویت قدیمی خود را حفظ کرده است.
شانگهای از دهه ۱۹۵۰ با ساخت مجتمع‌های مسکونی خودکفا در حومه‌ها، تلاش کرده تراکم جمعیت را کاهش دهد و مناطق مسکونی مدرن جایگزین زاغه‌های قدیمی کرده است. در مناطق مسکونی مانند پروژه پنگپو، ترکیبی از آپارتمان‌ها، امکانات رفاهی، و زمین‌های کشاورزی وجود دارد که نیازهای ساکنان را تأمین می‌کند.
شانگهای به ۱۶ منطقه شهری تقسیم می‌شود:
مناطق مرکزی (پوکسی): این بخش شامل هفت منطقه شهری اصلی است که در غرب رود هوانگ‌پو قرار دارند، از جمله منطقه‌های هوانگ‌پو، شوشی، چانگ‌نینگ، جینگ‌آن، پوتو، هونگ‌کو و یانگ‌پو.
مناطق پیرامونی: شامل چهار منطقه نزدیک به مرکز شهر مانند پودونگ، مین‌هانگ، جیادینگ و بائوشان هستند که بین سال‌های ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۲ از شهرستان به منطقه شهری تبدیل شده‌اند.
حومه‌های دورتر: پنج منطقه دیگر شامل جین‌شان، سونگ‌جیانگ، چینگ‌پو، فنگ‌شیان و چونگ‌مینگ در مناطق روستایی و بیرونی قرار دارند و بین سال‌های ۱۹۹۲ تا ۲۰۱۶ از شهرستان به منطقه شهری ارتقا یافته‌اند.
آب و هوا

شانگهای دارای آب و هوای مرطوب و نیمه‌استوایی است، با دمای متوسط سالانه ۱۷٫۵ درجه سانتی‌گراد (۶۳٫۵ درجه فارنهایت) در مناطق مرکزی و ۱۶٫۲–۱۷٫۲ درجه سانتی‌گراد (۶۱٫۲–۶۳٫۰ درجه فارنهایت) در حومه‌ها. این شهر چهار فصل متمایز دارد. زمستان‌ها معتدل تا سرد و مرطوب هستند، به‌طوری‌که بادهای شمال‌غربی از سیبری می‌توانند دمای شبانه را به زیر صفر برسانند. هر سال به‌طور میانگین ۴٫۷ روز برف می‌بارد و ۱٫۶ روز پوشش برف وجود دارد. تابستان‌ها گرم و مرطوب هستند و گاهی بارش‌های شدید یا رعد و برق رخ می‌دهد. به‌طور میانگین، ۱۴٫۵ روز در سال دما بیش از ۳۵ درجه سانتی‌گراد (۹۵ درجه فارنهایت) می‌رود. در تابستان و اوایل پاییز، این شهر در معرض طوفان‌های تیفون قرار دارد.
به‌طور کلی، بهار (اگرچه متغیر و بارانی است) و پاییز (که معمولاً آفتابی و خشک است) فصل‌های دلپذیرتری هستند. درصد تابش خورشید ماهانه در این شهر بین ۲۸٪ در ژوئن تا ۴۶٪ در اوت متغیر است و این شهر به‌طور سالانه ۱۷۵۴ ساعت آفتاب درخشان دریافت می‌کند. طبق استاندارد تقسیم‌بندی فصلی چین، از ۲۰۰۱ تا ۲۰۲۴، شانگهای در ۹ مارس بهار، در ۱۶ مه تابستان، در ۵ اکتبر پاییز و در ۴ دسامبر وارد زمستان می‌شود. بیشترین دماهای ثبت‌شده از سال ۱۹۵۱ تا کنون بین −۱۰٫۱ درجه سانتی‌گراد (۱۴ درجه فارنهایت) در ۳۱ ژانویه ۱۹۷۷ (رکورد غیررسمی −۱۲٫۱ درجه سانتی‌گراد (۱۰ درجه فارنهایت) در ۱۹ ژانویه ۱۸۹۳) تا ۴۰٫۹ درجه سانتی‌گراد (۱۰۶ درجه فارنهایت) در ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۷ و ۱۳ ژوئیه ۲۰۲۲ در ایستگاه هواشناسی ژوژیاهوی، و ۲ اوت ۲۰۲۴ در منطقه مین‌هانگ ثبت شده است. همچنین، در ۸ اوت ۲۰۱۳، ایستگاه هواشناسی فرودگاه بین‌المللی پودونگ شانگهای دمای ۴۱٫۰ درجه سانتی‌گراد (۱۰۶ درجه فارنهایت) را گزارش کرده است.
تاریخ

در طول هزار سال گذشته، شانگهای از یک شهر تجاری نسبتاً کم‌اهمیت و مرکز استان به یک کلان‌شهر جهانی تبدیل شد. ترکیبی از پیشرفت‌های فنی در کشاورزی، مدیریت مسیرهای آبی و تغییرات طبیعی در مسیر برخی رودخانه‌ها باعث تأسیس این شهر به عنوان مرکز استان در سال ۱۲۹۲ شد. این شهر دوره‌های مختلفی از رشد و رکود را پشت سر گذاشت، اما در میانه‌های سدهٔ نوزدهم به یک مرکز تجارت بین‌المللی با جمعیتی بالغ بر ۲۵۰ هزار نفر تبدیل شد. یکی از نقاط عطف تاریخ این شهر در سال ۱۸۴۲ بود، زمانی که معاهده نانکینگ امضا شد و بندر معاهده‌ای شانگهای باز شد. در قرن بعد، شانگهای به سه بخش تقسیم شد که هر کدام تحت قوانین و مقررات خود اداره می‌شدند: سکونتگاه بین‌المللی، محله فرانسوی و شهر چینی. در دهه ۱۹۳۰، سرنوشت این شهر به دست قدرتی خارجی دیگر، ژاپن، افتاد. پس از تسلیم ژاپن در ۱۵ اوت ۱۹۴۵، ملی‌گرایان و کمونیست‌های چین چهار سال دیگر برای کنترل شهر با یکدیگر جنگیدند تا در ۲۵ مه ۱۹۴۹ ارتش آزادی‌بخش مردم چین شانگهای را آزاد کرد.
تاریخ > دوران باستان

بخش غربی شانگهای امروزی ۶۰۰۰ سال پیش مسکون بوده است. در دوران دوره بهار و پاییز (تقریباً ۷۷۱ تا ۴۷۶ قبل از میلاد)، این منطقه به پادشاهی وو تعلق داشت که توسط یوه فتح شد و در نهایت توسط پادشاهی چو تسخیر گردید. در دوران دوره ایالت‌های جنگ‌طلب (۴۷۵ قبل از میلاد)، شانگهای بخشی از اراضی سردار چونشن از چو بود، یکی از چهار سردار ایالات جنگ‌طلب. او دستور حفر رودخانه هوانگپو را صادر کرد. نام پیشین یا شاعرانه آن، رودخانه چونشن، باعث شد تا شانگهای لقب «شِن» را بگیرد. ماهیگیرانی که در منطقه شانگهای زندگی می‌کردند، ابزاری به نام هُو ساختند که نام آن به دهانه رودخانه سوژو در شمال شهر قدیمی داده شد و به عنوان نام مستعار و اختصار برای شهر رایج گردید.
تاریخ > دوران امپراتوری > دودمان‌های تانگ، سونگ و یوان

در دوران دودمان‌های تانگ و سونگ، شهر چینگلونگ (青龙镇) در منطقه چینگپو یک بندر تجاری بزرگ بود. این بندر در سال ۷۴۶ (پنجمین سال از شوان زونگ اول، امپراتور دودمان تانگ) تأسیس شد و به چیزی که به‌طور تاریخی به عنوان «شهر بزرگ جنوب‌شرقی» شناخته می‌شد، تبدیل گردید و شامل سیزده معبد و هفت پاگودا بود. می فو، دانشمند و هنرمند دودمان سونگ، به عنوان شهردار آن خدمت کرد. این بندر تجارت پررونقی با استان‌های اطراف رود یانگ‌تسه و سواحل چین، و همچنین با کشورهای خارجی مانند ژاپن و پادشاهی شیلا داشت. تا پایان دودمان سونگ، مرکز تجارت به پایین‌دست رود وو سونگ به شانگهای منتقل شد. این شهر در سال ۱۰۷۴ از یک روستا به یک شهر بازاری ارتقا یافت و در ۱۱۷۲، یک دیوار دریایی دوم ساخته شد تا ساحل اقیانوس را تثبیت کند و مکمل دیوار اولیه باشد. از دودمان یوآن در ۱۲۹۲ تا زمانی که شانگهای به‌طور رسمی در ۱۹۲۷ به شهرداری تبدیل شد، این منطقه به عنوان یک شهرستان تحت مدیریت استان سونگجیانگ که در منطقه سونگجیانگ کنونی قرار دارد، اداره می‌شد.
تاریخ > دوران امپراتوری > دودمان مینگ

دو رویداد مهم به توسعه شانگهای در دوران دودمان مینگ کمک کردند. نخستین دیوار دفاعی در سال ۱۵۵۴ برای محافظت از شهر در برابر حملات واکو (دزد دریایی) ساخته شد. این دیوار ۱۰ متر (۳۳ فوت) ارتفاع و ۵ کیلومتر (۳ مایل) محیط داشت. یک معبد خدای شهر در سال ۱۶۰۲ در دوران سلطنت وان‌لی ساخته شد. این افتخار معمولاً مختص پایتخت‌های ولایتی بود و معمولاً به یک شهرستان مانند شانگهای اعطا نمی‌شد. دانشمندان بر این باورند که این احتمالاً نشان‌دهنده اهمیت اقتصادی شهر بود، نه وضعیت سیاسی پایین آن.
تاریخ > دوران امپراتوری > دودمان چینگ

در دوران دودمان چینگ، شانگهای به یکی از مهم‌ترین بنادر دریایی در منطقه دلتای رود یانگ تسه تبدیل شد که ناشی از دو تغییر مهم در سیاست‌های دولت مرکزی بود: در ۱۶۸۴، کانگ‌شی ممنوعیت کشتی‌های اقیانوس‌پیما را که از ۱۵۲۵ برقرار بود، لغو کرد؛ و در ۱۷۳۲، امپراتور چیان‌لونگ دفتر گمرک استان جیانگسو را از پایتخت ولایتی منطقه سونگجیانگ به شانگهای منتقل کرد و به شانگهای کنترل انحصاری بر جمع‌آوری گمرکی تجارت خارجی استان جیانگسو را اعطا کرد. به دنبال این دو تصمیم حیاتی، شانگهای تا سال ۱۷۳۵ به بندر اصلی تجارت برای تمامی منطقه پایین رود یانگ‌تسه تبدیل شد، اگرچه همچنان در پایین‌ترین سطح اداری در سلسله مراتب سیاسی قرار داشت.
Songjiang Square Pagoda, ساخته شده در قرن یازدهم
تالار ماهاویرا در معبد ژنرو، ساخته شده در ۱۳۲۰
شهر قدیمی شانگهای با دیوارها و ساحل در قرن هفدهم
در قرن نوزدهم، توجه بین‌المللی به شانگهای به دلیل اروپا و شناخت پتانسیل اقتصادی و تجاری آن در یانگ‌تسه افزایش یافت. در دوران جنگ نخست تریاک (۱۸۳۹–۱۸۴۲)، نیروهای بریتانیایی شهر را اشغال کردند. جنگ در سال ۱۸۴۲ با پیمان نانجینگ به پایان رسید که شانگهای را به یکی از پنج بندر پیمانی برای تجارت بین‌المللی تبدیل کرد. پیمان بگو، پیمان وانگ‌هیا، و پیمان وام‌پوا (که به ترتیب در سال‌های ۱۸۴۳، ۱۸۴۴ و ۱۸۴۴ امضا شدند) به چینی‌ها اجبار کردند که به خواسته‌های اروپایی‌ها و آمریکایی‌ها برای بازدید و تجارت در خاک چین تن دهند. بریتانیا، فرانسه و ایالات متحده آمریکا همگی حضوری خارج از شهر دیواری شانگهای داشتند که همچنان تحت اداره مستقیم چین قرار داشت.
شهر قدیمی شانگهای که تحت کنترل چین بود، در سال ۱۸۵۳ به دست شورشیان انجمن شمشیرهای کوچک سقوط کرد، اما کنترل شهر در فوریه ۱۸۵۵ توسط دولت چینگ مجدداً به دست آمد. در سال ۱۸۵۴، شورای شهرداری شانگهای برای مدیریت سکونتگاه‌های خارجی ایجاد شد. بین سال‌های ۱۸۶۰ و ۱۸۶۲، شورش تایپینگ دو بار به شانگهای حمله کرد و حومه‌های شرقی و جنوبی شهر را نابود کرد، اما نتوانست شهر را تصرف کند. در سال ۱۸۶۳، سکونتگاه بریتانیایی‌ها در جنوب کانال سوجو (شمال منطقه هوانگ‌پو) و سکونتگاه آمریکایی‌ها در شمال (جنوب منطقه هنگ‌کوی) به هم پیوستند تا سکونتگاه بین‌المللی شانگهای را تشکیل دهند. فرانسوی‌ها از شورای شهرداری شانگهای خارج شده و امتیاز خود را در جنوب و جنوب غربی شهر حفظ کردند.
نخستین جنگ چین و ژاپن با پیمان شیمونوسکی در ۱۸۹۵ به پایان رسید که ژاپن را به یکی دیگر از قدرت‌های خارجی در شانگهای تبدیل کرد. ژاپن اولین کارخانه‌ها را در شانگهای ساخت که به زودی توسط سایر قدرت‌های خارجی نیز کپی شد. تمام این فعالیت‌های بین‌المللی به شانگهای لقب «آتن بزرگ چین» را داد.