مدیریت پسماند رادیواکتیوی سطح بالا
دفع زمین‌شناسی

پانل بین‌المللی مواد شکافتی گفته‌است:
به‌طور گسترده‌ای پذیرفته شده‌است که صرف سوخت هسته ای و پردازش سطح بالا و زباله‌های پلوتونیوم برای دوره‌های مختلف از ده‌ها هزار تا یک میلیون سال به انبارداری مناسب نیاز دارند تا انتشارات رادیواکتیویته موجود در محیط به حداقل برسد. ضمانت‌های امنیتی نیز لازم است تا اطمینان حاصل شود که نه پلوتونیوم و نه اورانیوم بسیار غنی شده برای استفاده از سلاح منحرف نمی‌شوند. توافق کلی وجود دارد مبنی بر اینکه قرار دادن سوخت هسته ای صرف شده در مخازن صدها متر زیر سطح می‌تواند از ذخیره نامحدود سوخت مصرف شده روی سطح امن تر باشد.
روند انتخاب مخازن دائمی مناسب برای زباله‌های سطح بالا و سوخت مصرف شده در حال حاضر در چندین کشور در حال انجام است که اولین انتظار می‌رود پس از سال ۲۰۱۷ به بهره‌برداری برسد. مفهوم اصلی این است که برای پیدا کردن یک سازه زمین‌شناسی بزرگ و پایدار و استفاده از فناوری معدن برای حفاری یک تونل یا دستگاه حفاری تونل با اندازه بزرگ (مشابه نمونه‌هایی که برای حفر تونل مانش از انگلیس به فرانسه استفاده می‌شود) برای حفاری شافت ۵۰۰–۱۰۰۰ متری از سطحی که در آن اتاق‌ها یا طاق‌ها برای دفع زباله‌های سطح رادیواکتیو سطح بالا قابل حفاری هستند. هدف این است که به‌طور دائم زباله‌های هسته ای را از محیط انسانی جدا کنیم. با این حال، بسیاری از مردم با قطع مباشرت فوری این سیستم ناراحت هستند، و این نشان می‌دهد که مدیریت و نظارت مداوم محتاطانه تر خواهد بود.
از آنجا که برخی از گونه‌های رادیواکتیو نیمه عمر طولانی‌تر از یک میلیون سال دارند، حتی باید نشت ظرف بسیار کم و میزان مهاجرت رادیونوکلئید در نظر گرفته شود. علاوه بر این، ممکن است بیش از یک‌نیمه عمر لازم داشته باشد تا زمانی که برخی از مواد هسته ای رادیواکتیوی کافی را از دست بدهند تا دیگر به موجودات زنده کشنده نشوند. با بررسی سال ۱۹۸۳ برنامه دفع زباله‌های رادیواکتیو سوئد توسط دانشکده ملی علوم، مشخص شد که برآورد کشور از چند صد هزار سال - شاید تا یک میلیون سال - برای جداسازی زباله «کاملاً موجه» است.
روش پیشنهادی برای دفع زباله‌های فرورانش مبتنی بر زمین، زباله‌های هسته ای را در منطقه فرورانش قابل دسترسی از زمین دفع می‌کند، و بنابراین با توافق بین‌المللی ممنوع نیست. این روش به عنوان ابزاری مناسب برای دفع زباله‌های رادیواکتیو، و به عنوان یک فناوری پیشرفته در دفع زباله‌های هسته ای توصیف شده‌است.
در طبیعت، شانزده مخزن در معدن اوکلو در گابن کشف شد که در آن واکنشهای شکافت هسته ای طبیعی ۱٫۷ میلیارد سال پیش رخ داده‌است. محصولات شکافت موجود در این سازندهای طبیعی کمتر از ۱۰ حرکت کرده‌اند اگرچه عدم حرکت ممکن است بیشتر به دلیل احتباس در ساختار اورانینیت باشد تا عدم حلالیت و جذب آن از حرکت آب زیرزمینی. کریستال‌های اورانیت در اینجا بهتر از آنهایی که در سوخت هسته‌ای مصرف‌شده به دلیل واکنش هسته ای کامل نگهداری می‌شوند، به طوری که محصولات واکنش کمتر در معرض حمله آبهای زیرزمینی قرار می‌گیرند.
دفع سوراخ حفاری افقی پیشنهادهایی برای حفاری بیش از یک کیلومتر به صورت عمودی و دو کیلومتر به صورت افقی در پوسته زمین را به منظور دفع اشکال زباله‌های سطح بالا مانند سوخت هسته ای مصرف شده، سزیم ۱۳۷ یا استرانسیم ۹۰ ارائه می‌دهد. بعد از جابجایی و دوره بازیابی، [نیازمند شفاف‌سازی] سوراخ‌های حفاری مجدداً پر شده و پلمپ می‌شوند. یک سلسله آزمایشات این فناوری در نوامبر سال ۲۰۱۸ و سپس دوباره در ژانویه ۲۰۱۹ توسط یک شرکت خصوصی مستقر در آمریکا انجام شد. در این آزمایش، قرار گرفتن یک قوطی آزمایش در یک دریلچه افقی و بازیابی همان قوطی نشان داده شده‌است. هیچ زباله سطح بالایی واقعی در این آزمایش استفاده نشده‌است.