محمدجواد ظریف

«ظریف» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای دیگر کاربردها، ظریف (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| محمّدجواد ظریف | محمّدجواد ظریف |
| --- | --- |
ظریف در ۱۴۰۳: ظریف در ۱۴۰۳
: 
معاون راهبردی رئیس‌جمهور: معاون راهبردی رئیس‌جمهور
دوره مسئولیت ۱۱ مرداد ۱۴۰۳ – ۱۲ اسفند ۱۴۰۳: دوره مسئولیت ۱۱ مرداد ۱۴۰۳ – ۱۲ اسفند ۱۴۰۳
رئیس‌جمهور: مسعود پزشکیان
پس از: ایجاد جایگاه
مشاور رئیس‌جمهور رئیس مرکز بررسی‌های استراتژیک: مشاور رئیس‌جمهور رئیس مرکز بررسی‌های استراتژیک
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۱۱ مرداد ۱۴۰۳: آغاز به کار  ۱۱ مرداد ۱۴۰۳
رئیس‌جمهور: مسعود پزشکیان
پس از: مصطفی زمانیان
شصت و پنجمین وزیر امور خارجه: شصت و پنجمین وزیر امور خارجه
دوره مسئولیت ۲۴ مرداد ۱۳۹۲ – ۳ شهریور ۱۴۰۰: دوره مسئولیت ۲۴ مرداد ۱۳۹۲ – ۳ شهریور ۱۴۰۰
رئیس‌جمهور: حسن روحانی
قائم‌مقام: مرتضی سرمدی
پس از: علی‌اکبر صالحی
پیش از: حسین امیرعبداللهیان
نماینده دائم ایران در سازمان ملل متحد: نماینده دائم ایران در سازمان ملل متحد
دوره مسئولیت ۳ تیر ۱۳۸۱ – ۵ تیر ۱۳۸۶: دوره مسئولیت ۳ تیر ۱۳۸۱ – ۵ تیر ۱۳۸۶
رئیس‌جمهور: سید محمد خاتمیمحمود احمدی‌نژاد
پس از: محمدهادی نژادحسینیان
پیش از: محمد خزاعی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: محمدجواد ظریف خوانساری ۱۷ دی ۱۳۳۸ ‏(۶۵ سال) تهران، ایران
حزب سیاسی: بدون عضویت حزبی
همسر(ان): مریم ایمانیه (ا. ۱۳۵۸)
فرزندان: ۲
هیئت دولت: دولت یازدهمدولت دوازدهمدولت چهاردهم
جایزه‌ها: نشان لیاقت و مدیریت (درجهٔ ۱)نشان عقاب آندی (صلیب بزرگ)نشان دوستی
امضا: 
: 
: 
پس‌زمینه‌های علمی: پس‌زمینه‌های علمی
تحصیلات: مطالعات بین‌الملل (روابط؛ حقوق)
دانشگاه: دانشگاه ایالتی سان فرانسیسکودانشگاه کلمبیا (رها کرد)دانشگاه دنور
عنوان پایان‌نامه: Self-Defense in International Law and Policy (۱۹۸۸)
کار علمی: کار علمی
زمینهٔ تخصصی/حوزه کاری: مطالعات بین‌الملل
نهاد: دانشگاه تهران
 :  
 :  
محمّدجواد ظریف خوانساری (زادهٔ ۱۷ دی ۱۳۳۸)، سیاستمدار و دیپلمات ایرانی است که از ۱۱ مرداد تا ۱۲ اسفند ۱۴۰۳، معاون راهبردی رئیس‌جمهور ایران، مشاور رئیس‌جمهور و رئیس مرکز بررسی‌های استراتژیک بود. وی پیش‌تر نیز نماینده و سفیر ایران در سازمان ملل متحد و وزیر امور خارجه ایران از ۱۳۹۲ تا ۱۴۰۰ بوده است. او همچنین از اعضای شورای عالی جمعیت هلال‌احمر و دانشیار دانشکده مطالعات جهان دانشگاه تهران است.
ظریف، دانش‌آموختهٔ کارشناسی ارشد روابط بین‌الملل از دانشگاه ایالتی سان‌فرانسیسکو و همچنین کارشناسی ارشد مطالعات بین‌الملل و دکترای حقوق و روابط بین‌الملل از دانشگاه دنور است. او دوران کاری خود را از سال ۱۳۵۷ در کنسولگری ایران در سانفرانسیسکو آغاز کرد. او از سال ۱۳۷۱ تا ۱۳۸۱ معاونت حقوقی و بین‌الملل وزارت امور خارجه را برعهده داشت. ظریف در فاصله سال‌های ۱۳۸۱ تا ۱۳۸۶ به عنوان سفیر ایران در سازمان ملل متحد فعالیت می‌کرد ولی در پی وقایعی در سفر سال ۱۳۸۴ محمود احمدی‌نژاد به سازمان ملل توسط او برکنار شد. او در سال ۱۳۹۲ در دولت یازدهم به‌عنوان وزیر امور خارجه ایران انتخاب شد. او مسئول تیم مذاکره‌کننده هسته‌ای ایران در برنامه جامع اقدام مشترک بود. ظریف در اسفند ۱۳۹۷، به دلیل اینکه موضوع سفر رئیس‌جمهور سوریه بشار اسد به تهران به او اطلاع داده نشده بود، از سمت خود استعفا داد، امّا دو روز بعد، رئیس‌جمهور حسن روحانی با استعفای او موافقت نکرد.
ظریف نقش پُررنگی در کارزار انتخاباتی مسعود پزشکیان برای انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۴۰۳ داشت و پس از پیروزی پزشکیان، به‌عنوان رئیس شورای راهبری دوره انتقال دولت چهاردهم منصوب شد. او در ۱۱ مرداد ۱۴۰۳ به سمت معاون راهبردی رئیس‌جمهور و رئیس مرکز بررسی‌های استراتژیک گماشته شد. ظریف به‌عنوان رئیس شورای راهبری، مسئول معرفی نامزدهای پیشنهادی وزارتخانه‌ها در کابینه بود. با این حال در ۲۱ مرداد پس از واکنش گسترده در خصوص وزرای پیشنهادی برای اخذ رأی اعتماد از مجلس، ظریف اعلام کرد که از سمت خود کناره‌گیری کرده است، امّا مدتی بعد بازگشت.
وزارت خزانه‌داری آمریکا در سال ۲۰۱۹ ظریف را تحریم کرد و اظهار داشت که وی سخنگوی علی خامنه‌ای است. او در سال ۱۴۰۱ توسط کانادا نیز تحریم شد. در ۵ اردیبهشت ۱۴۰۰، یک فایل صوتی از ظریف منتشر شد که حاوی سخنان او در مورد مسائل کشور در زمینهٔ سیاست خارجی بود. این گفتگو با واکنش‌های بسیاری از سوی رسانه‌ها همراه بود. جواد ظریف سیاست‌مداری است که در بین فعالان حقوق بشر به پینوکیوی ایران معروف است. او را متهم می‌کنند که در بحث‌ها، دروغ‌گویی فریب‌کار و یک حقه‌باز ماهر است. ظریف همواره بدترین جنایت‌های نظام جمهوری اسلامی ایران را انکار یا از آن‌ها دفاع کرده است.
او در ۳۰ مهر ۱۳۵۸ به همراه تعداد دیگری از دانشجویان ایرانی در نیویورک با تجمع روبه‌روی بیمارستانی که محمدرضا پهلوی آخرین شاه ایران در آن بستری بود، شعارهایی علیه او از جمله شعار مرگ بر شاه را سر دادند.