stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
شو یوهوآ (شطرنج)

| شو یوهوآ | شو یوهوآ |
| --- | --- |
کشور: چین
زاده: ۲۹ اکتبر ۱۹۷۶ ‏(۴۷ سال) جینهوا
عنوان: استادبزرگ شطرنج (۲۰۰۶)
قهرمان زنان جهان: ۲۰۰۶–۰۸
رده‌بندی فیده: [غیرفعال]
بهترین ریتینگ: ۲۵۱۷ (آوریل ۲۰۰۶)
شو یوهوآ (زادهٔ ۲۹ اکتبر ۱۹۷۶) شطرنج‌باز اهل چین است که استادبزرگ شطرنج و قهرمان شطرنج زنان جهان بین سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸ بوده‌است. وی سومین قهرمان جهان شطرنج زنان از چین است (قبلتر از وی زیه جون و ژو چن از چین قهرمان جهان شده‌اند). بعد از وی هو ییفان، تن ژونگی،‌ و جو ونجوون از چین قهرمان شطرنج زنان شده‌اند.
هویج‌پلو

هویج‌پلو یکی از انواع پلوها در آشپزی ایرانی است. این غذا را معمولاً با هویج فرنگی که رنگ بهتری دارد درست می‌کنند.
هویج‌پلو
مواد لازم برای تهیه هویج‌پلو

برنج خیسانده
هویج خلال کرده
شکر
مرغ یا گوشت پخته شده
نمک و روغن
خلال پسته یا زعفران
طرز پخت هویج‌پلو

برای تهیهٔ هویج‌پلو، هویج را با کمی روغن ۱۰ دقیقه روی شعله ملایم تفت می‌دهند. شکر را با نیم پیمانه آب روی آن می‌ریزند تا بجوشد.
برنج را مانند چلو ساده آب‌کش می‌کنند. هویج را با قاشق سوراخ‌دار از شربت شکر جدا کرده و لابه‌لای برنج همراه با مرغ یا گوشت پخته شده در دیگ می‌ریزند. دیگ را روی شعله می‌گذارند تا دَم بدهد بعد شربت شکر باقی‌مانده را با روغن داغ روی برنج می‌دهند. دم‌کنی می‌گذارند و شعله را ملایم می‌کنند. بعد از ۴۵ دقیقه هویج‌پلو دم کشیده است، آن را در دیس پلو می ریزند و با زعفران یا خلال پسته که کمی تفت داده شده‌است تزیین می‌کنند.
گمینا ایوونیچ-ازدروی

| گمینا ایوونیچ-ازدروی Iwonicz-Zdrój Commune | گمینا ایوونیچ-ازدروی Iwonicz-Zdrój Commune |
| --- | --- |
گمینا: گمینا
  نشان:   نشان
مختصات (Iwonicz-Zdrój): ۴۹°۳۴′۲۴″ شمالی ۲۱°۴۷′۳۷″ شرقی﻿ / ﻿۴۹٫۵۷۳۳۳°شمالی ۲۱٫۷۹۳۶۱°شرقی﻿ / 49.57333; 21.79361: مختصات (Iwonicz-Zdrój): ۴۹°۳۴′۲۴″ شمالی ۲۱°۴۷′۳۷″ شرقی﻿ / ﻿۴۹٫۵۷۳۳۳°شمالی ۲۱٫۷۹۳۶۱°شرقی﻿ / 49.57333; 21.79361
کشور:  لهستان
استان: استان پودکارپاتسکیه
شهرستان: شهرستان کروسنو
کرسی: Iwonicz-Zdrój
مساحت: مساحت
 • مجموع: ۴۵٫۵ کیلومتر مربع (۱۷٫۶ مایل مربع)
جمعیت (2006): جمعیت (2006)
 • مجموع: ۱۰٬۹۴۵
 • تراکم: ۲۴۰/کیلومتر مربع (۶۲۰/مایل مربع)
 • شهری: ۱٬۸۹۱
 • روستایی: ۹٬۰۵۴
وبگاه: http://www.iwonicz-zdroj.pl/j/
گمینا ایوونیچ-ازدروی (به لهستانی:  Gmina Iwonicz-Zdrój) یک گمینا در لهستان است که در شهرستان کروسنو واقع شده‌است. گمینا ایوونگچ-زدروی ۴۵٫۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰٬۹۴۵ نفر جمعیت دارد.
گریم روچس

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 Rutjes in 1988:  Rutjes in 1988
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Graeme Wayne Rutjes
زادروز:  ۲۶ مارس ۱۹۶۰ ‏(۶۴ سال)
زادگاه:  سیدنی
قد:  ۱٫۸۶ متر (۶ فوت ۱ اینچ)
پست:  مدافع
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۸۰–۱۹۸۵ |  باشگاه فوتبال اکسلسیور |  ۱۴۹ |  (۱۹) |
| ۱۹۸۵–۱۹۹۰ |  باشگاه فوتبال مشلان |  ۱۵۳ |  (۱۰) |
| ۱۹۹۰–۱۹۹۶ |  باشگاه فوتبال اندرلشت |  ۱۵۲ |  (۵) |
| مجموع |   |  ۴۵۴ |  (۳۴) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۸۹–۱۹۹۱ |  تیم ملی فوتبال هلند |  ۱۳ |  (۱) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
گریم روچس (هلندی: Graeme Rutjes؛ زادهٔ ۲۶ مارس ۱۹۶۰) بازیکن فوتبال اهل هلند بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اندرلشت، باشگاه فوتبال اکسلسیور، و باشگاه فوتبال مشلان اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال هلند بازی کرده‌است.
گلیامو آسنوو

| گلیامو آسنوو | گلیامو آسنوو |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور:  بلغارستان
استان‌های بلغارستان: استان خاسکوو
شهرستان‌های بلغارستان: دیمیتروفگراد، بلغارستان
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (زمان اروپای شرقی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (ساعت تابستانی اروپای شرقی)
گلیامو آسنوو (به لاتین: Golyamo Asenovo) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان دیمیترووگراد واقع شده‌است.
گمینا دموشن

| گمینا دموشن Dmosin Commune | گمینا دموشن Dmosin Commune |
| --- | --- |
گمینا: گمینا
  پرچمنشان:   پرچمنشان
مختصات (Dmosin): ۵۱°۵۵′۳۳″ شمالی ۱۹°۴۵′۲۴″ شرقی﻿ / ﻿۵۱٫۹۲۵۸۳°شمالی ۱۹٫۷۵۶۶۷°شرقی﻿ / 51.92583; 19.75667: مختصات (Dmosin): ۵۱°۵۵′۳۳″ شمالی ۱۹°۴۵′۲۴″ شرقی﻿ / ﻿۵۱٫۹۲۵۸۳°شمالی ۱۹٫۷۵۶۶۷°شرقی﻿ / 51.92583; 19.75667
کشور:  لهستان
استان: استان ووتسکی
شهرستان: شهرستان بژژینه
کرسی: Dmosin
مساحت: مساحت
 • مجموع: ۱۰۰٫۵۳ کیلومتر مربع (۳۸٫۸۱ مایل مربع)
جمعیت (2006): جمعیت (2006)
 • مجموع: ۴٬۶۷۱
 • تراکم: ۴۶/کیلومتر مربع (۱۲۰/مایل مربع)
وبگاه: http://www.dmosin.bazagmin.pl/
گمینا دموشن (به لهستانی:  Gmina Dmosin) یک گمینا در لهستان است که در شهرستان بژژینه واقع شده‌است. گمینا دموشن ۱۰۰٫۵۳ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۶۷۱ نفر جمعیت دارد.
قره‌چشمه (مینودشت)

| قره‌چشمه | قره‌چشمه |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۷°۹′۷٫۹۹″ شمالی ۵۵°۱۵′۵۱٫۹۸″ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۱۵۲۲۱۹۴°شمالی ۵۵٫۲۶۴۴۳۸۹°شرقی﻿ / 37.1522194; 55.2644389: مختصات: ۳۷°۹′۷٫۹۹″ شمالی ۵۵°۱۵′۵۱٫۹۸″ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۱۵۲۲۱۹۴°شمالی ۵۵٫۲۶۴۴۳۸۹°شرقی﻿ / 37.1522194; 55.2644389
کشور: ایران
استان: گلستان
شهرستان: مینودشت
بخش: بخش مرکزی
دهستان: چهل‌چای
جمعیت: ۲۷۵۶نفر
قره‌چشمه، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان مینودشت در استان گلستان ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان چهل‌چای قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲٬۷۵۶ نفر (۶۲۲ خانوار)
بوده است.
گریم اسمیت

گریم اسمیت (انگلیسی: Graeme Smith؛ زادهٔ ۳۱ مارس ۱۹۷۶) شناگر اهل بریتانیا است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۵ مدال نقره، ۴ مدال برنز شده‌است.
قاضی ارشد افغانستان

قاضی ارشد (قاضی القضات) افغانستان در رأس قوه قضائیه افغانستان قرار دارد. این سمت هم‌اکنون در اختیار عبدالحکیم حقانی است.
فهرست رئیسان قوه قضائیه ۲۰۰۱-تاکنون

فضل هادی شینواری (۲۰۰۶–۲۰۰۱)، عضو تنظیم دعوت اسلامی افغانستان بود.
عبدالسلام عظیمی (۲۰۱۴–۲۰۰۶)، یک استاد سابق در دانشگاه آریزونا در ایالات متحده آمریکا بود.
سید یوسف حلیم (۲۰۱۴–۲۰۲۱)، معاون وزارت عدلیه افغانستان، معاون وزارت دارایی افغانستان، رئیس ادارهٔ عمومی قانونی وزارت دادگستری.
عبدالحکیم حقانی (۲۰۲۱–اکنون)، قاضی ارشد افغانستان و وزیر عدلیه.
فهرست رئیسان قوه قضائیه قبل از ۲۰۰۱

عبدالسلام (دوره طالبان)
عبدالکریم شادان (قبل طالبان)
گمینا کامینگ (استان پودکارپاتسکیه)

| گمینا کامینگ (استان پودکارپاتسکیه) Kamień Commune | گمینا کامینگ (استان پودکارپاتسکیه) Kamień Commune |
| --- | --- |
گمینا: گمینا
مختصات (Kamień): ۵۰°۱۹′۲۵″ شمالی ۲۲°۸′۱۷″ شرقی﻿ / ﻿۵۰٫۳۲۳۶۱°شمالی ۲۲٫۱۳۸۰۶°شرقی﻿ / 50.32361; 22.13806: مختصات (Kamień): ۵۰°۱۹′۲۵″ شمالی ۲۲°۸′۱۷″ شرقی﻿ / ﻿۵۰٫۳۲۳۶۱°شمالی ۲۲٫۱۳۸۰۶°شرقی﻿ / 50.32361; 22.13806
کشور:  لهستان
استان: استان پودکارپاتسکیه
شهرستان: Rzeszów County
کرسی: Kamień
مساحت: مساحت
 • مجموع: ۷۳٫۲۱ کیلومتر مربع (۲۸٫۲۷ مایل مربع)
جمعیت (2006): جمعیت (2006)
 • مجموع: ۶٬۸۷۹
 • تراکم: ۹۴/کیلومتر مربع (۲۴۰/مایل مربع)
گمینا کامینگ (استان پودکارپاتسکیه) (به لهستانی:  Gmina Kamień) یک گمینا در لهستان است که در شهرستان ژشوف واقع شده‌است. گمینا کامینگ ۷۳٫۲۱ کیلومتر مربع مساحت و ۶٬۸۷۹ نفر جمعیت دارد.
قطار کابلی اویاما

یکی از قطارهای اویاما
قطار کابلی اویاما (به ژاپنی: 大山ケーブルカー, Ōyama Kēburukā) یکی از خطوط ترابری توکیو  است. این خط در ایسهارا در استان کاناگاوا قرار دارد. قطار کابلی اویاما به شرکت راه آهن اوداکیو تعلق دارد و دارای یک خط قطار کابلی به نام (به ژاپنی: 大山観光電鉄, "Ōyama Sightseeing Electric Railway) است و در سال ۱۹۳۱ میلادی افتتاح شده‌است. این خط سه ایستگاه در داخل کوه اویاما دارد. ایستگاه پایینی ایستگاه اویاما  و ایستگاه وسط اویامادرا و ایستگاه بالا در نزدیک معبد اویاما آفوری ایستگاه آفوری جینجا  نامیده می‌شود. طول کل مسیر  ۸۰۰ متر است.
گمینا سومونگنو

| گمینا سومونگنو Somonino Commune | گمینا سومونگنو Somonino Commune |
| --- | --- |
گمینا: گمینا
مختصات (Somonino): ۵۴°۱۶′۳۶″ شمالی ۱۸°۱۱′۵۶″ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۲۷۶۶۷°شمالی ۱۸٫۱۹۸۸۹°شرقی﻿ / 54.27667; 18.19889: مختصات (Somonino): ۵۴°۱۶′۳۶″ شمالی ۱۸°۱۱′۵۶″ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۲۷۶۶۷°شمالی ۱۸٫۱۹۸۸۹°شرقی﻿ / 54.27667; 18.19889
کشور:  لهستان
استان: استان پومرانی
شهرستان: شهرستان کارتوزه
کرسی: سومونگنو
مساحت: مساحت
 • مجموع: ۱۱۲٫۲۷ کیلومتر مربع (۴۳٫۳۵ مایل مربع)
جمعیت (2006): جمعیت (2006)
 • مجموع: ۹٬۲۱۴
 • تراکم: ۸۲/کیلومتر مربع (۲۱۰/مایل مربع)
وبگاه: http://www.somonino.pl
گمینا سومونگنو (به لهستانی:  Gmina Somonino) یک گمینا در لهستان است که در شهرستان کارتوزه واقع شده‌است. گمینا سومونگنو ۱۱۲٫۲۷ کیلومتر مربع مساحت و ۹٬۲۱۴ نفر جمعیت دارد.
ژولیوس سزار
ویژگی‌های فیزیکی

یکی از توصیفات دقیق از ویژگی‌های ظاهری قیصر را سوئتونیوس در کتاب خود، در باب زندگی قیصرها، بیان نموده‌است:
«منقول است که [سزار] دارای قامتی بلند، پوستی روشن، اندامی متناسب، فَکی نسبتاً پُر، چشمانی سیاه و سرزنده، و وضع جسمانی سالمی بود جز اینکه در سال‌های پایانی زندگی‌اش به‌یکباره از هوش می‌رفت و حتّی به‌یکباره از خواب برخاستن برایش امری طبیعی شده‌بود. دو بار نیز در حین انجام کارش قربانی حمله صرع شد. او در رسیدگی به موهای بدنش وسواس داشت به‌طوریکه نه‌تنها با دقّت آنان را می‌تراشید و آرایش می‌کرد بلکه خود را کچل هم می‌کرد و برای همین او را ملامت می‌کردند؛ زشتیِ کچلی را با مصیبت تحمل می‌کرد، و بیشتر تجربه کرده‌بود که [این زشتیِ کچلی‌اش] دستمایه استهزای تمسخرکنندگان است. برای همین عادت داشت موهای اندکی که داشت را از فرق سَر به عقب بکشاند و از تمامی افتخاراتی که سنا و مردم روم به او داده‌بودند هیچ‌یک را با شور و شوقی بیشتر از جواز حمل همیشگی تاجی از برگ‌بوئیان نپذیرفت یا مورد استفاده قرار نداد [تا بلکه با تاج مزبور کچلی‌اش را بپوشاند]. همچنین نقل می‌کنند که به‌سبب شیک‌پوشی‌اش هم مورد توجه‌بوده‌است: وی لباسی حاشیه‌دار بر تن داشت که تا دستانش (مچ) می‌رسید و همواره برای سفت کردن آن از کمربندی شُل استفاده‌می‌کرد [...] خیلی‌ها او را در شیک‌پوشی و تجمل، بسیار وسواسی می‌دانستند»
منابع و تاریخ‌نگاری

منابع اصلی درباب زندگی و حیات سیاسی قیصر در زندگی‌نامه‌های زیر یافت می‌شوند:
سوئتونیوس (در باب زندگی قیصرها)
پلوتارک (زندگی‌های موازی)
آپیانوس اسکندرانی (تاریخ رومی)
دیون کاسیوس (تاریخ رومی)
ولیئوس پاترکولوس (تواریخ)
در منابع زیر (غیرزندگی‌نامه) به سزار اشاره‌هایی شده‌است:
مارکوس تولیوس سیسرو (فیلیپیکائه، خطابه‌هایی علیه کاتیلینا، نامه‌هایی به آتیکوس، خطابه‌های: برای مارکلوس، برای کوئینتوس لیگاریوس، برای دیئوتاروس، در باب استان‌های کنسولی)
مارکوس آنایوس لوکانوس (فارسالیا)
خود سزار نیز دو اثر تاریخی راجع به عملیات‌ها و جنگ‌های خود نگاشته که در آن‌ها، البته با شیوه روایت سوم شخص، از خود سخن رانده‌است: خاطراتی در باب جنگ گالی و در باب جنگ داخلی.
زندگی > جوانی

در سال ۸۶ قبل از میلاد شوهرعمه مقتدرش، گایوس ماریوس، درگذشت و سوئتونیوس در نخستین صفحات کتاب در باب زندگی قیصرها می‌نویسد:
«وقتی در شانزدهمین سال حیات خود بود پدرش را از دست داد؛ و در دوران کنسولی متوالی [ــِــ کینا] به‌سِمت کاهنِ یوپیتر منصوب گشت، از کُسوتیا جدا شد؛ زنی که از خانواده‌ای شهسوار و در عین‌حال بسیار ثروتمند برخاسته‌بود و با این نوجوان نامزد بود، [سپس] دخترِ لوکیوس کورنلیوس کینا (که پدرش چهار مرتبه کنسول شده‌بود) را به همسری برگزید، و از این زن به‌زودی یک دختر به‌نام یولیا برای سزار زاده‌شد؛ دیکتاتور سولا اصلاً نتوانست او را مجاب به طلاق دادن همسرش کند. برای همین سولا، سزار را هم از مقام روحانیتش، هم از جهاز زنش، و هم از دارائی‌های خانوادگی‌اش محروم ساخت و او از حالا جزئی از حزب مخالف (پوپولارها) محسوب می‌شد، به‌طوری‌که حتّی ناچار شد از انظار محو گشته و بدتر از آن در حالی‌که مریضی‌اش شدّت می‌یافتتقریباً هر شب پناهگاه‌هایش را عوض کند و جانش را با رشوه‌هایی که می‌داد از دست جاسوسان در امان نگه می‌داشت. بالاخره به‌واسطه [فشارها و شفاعت‌های] باکره‌های وستال و مامرکوس امیلیوس و گایوس آئورلیوس کوتا و نزدیکانش مشمول عفو شد. مشهور است که سولا ــ هنگامی‌که با وجود شفاعت‌های صمیمی‌ترین و ارجمندترین دوستانش، تا مدّتی جواب رد می‌داد ولی آنان همچنان به اصرار برای آزادی سزار ادامه می‌دادند ــ بالاخره کوتاه آمد و، خواه بر اثر الهامی خدایی خواه بر اثر پیشگوئی شخصی خود، چنین بانگ زد: [آنهایی که] می‌خواهند سزار را آزاد کنند فقط بدانند همین آقا ــ که اینچنین برای آزادی او تقلا می‌کنند ــ روزی بلایی آسمانی برای حزب اپتیمات‌ها خواهد بود؛ چراکه در درون سزار چندین گایوس ماریوس خفته‌است!»
قیصر که بابت جان خود بیمناک بود روم را ترک گفت و ابتدا به سابینا (که ناچار بود هر روز اقامت‌گاهش را عوض کند) و سپس ـ پس از رسیدن به سن سربازی ـ برای انجام خدمت وظیفه عمومی روانه استان آسیا شد تا به‌عنوان لگاتوسِ (فرستاده‌ی) پرایتور مارکوس مینوکیوس ترموس به‌کار مشغول شود. مینوکیوس به لگاتوسِ جوانش امر کرد به دربار نیکومدس چهارم که فرمانروای استان کوچک بیتینی بود برود؛ سپس شایعاتی بر سر زبان‌ها افتاد که می‌گفتند سزار در آنجا با نیکومدس روابطی عاشقانه دارد؛ چنان‌که سال‌ها بعد که سزار برای جشن‌گرفتن فتوحاتش در گالیا یک تریومف ترتیب داده‌بود سربازانش از روی استهزاء چنین سرود می‌خواندند: «قیصر گالیا را مقهور ساخته و نیکومدس قیصر را. حالا بفرما قیصری که گالیا را رام ساخته جشن می‌گیرد ولی نیکومدس که قیصر را رام ساخته جشن نمی‌گیرد». به هر روی، او به‌عنوان لگاتوس در طول محاصرهٔ موتیلنه نخستین نبرد نظامی‌اش را تجربه کرد و از خود شهامتی نشان داد، تا جایی که بدو یک تاج مدنی پاداش داده‌شد، جایزه‌ای که به‌کسی داده می‌شد که در طول نبرد جان یک شهروند را نجات داده‌باشد. پس از اصلاحاتی که سولا در قوانین جاری روم انجام داده‌بود، به کسی که تاج مزبور را صاحب باشد حق ورود به مجلس سنا داده‌می‌شد.
هنگامی‌که مینوکیوس به روم بازگشت، سزار در کیلیکیه ماند و به‌عنوان یک پاتریسی رومی در عملیات‌های نظامی گوناگونی که در آن منطقه به‌وقوع پیوستند مشارکت جُست، از جمله در نبردی علیه دزدان‌دریایی (که از قضا در کیلیکیه پایگاه قدرتی برای خود دست‌وپا کرده‌بودند) تحت رهبری سرویلیوس ایساریکوس.
زندگی > جنگ در گالیا (۵۸ تا ۵۰ پیش از میلاد) > استیلا بر گالیا بلجیکا

در سال ۵۷ ق. م سزار که هنوز در اقامت‌گاه‌های زمستانی‌اش در استان رومی گالیا کیسالپینا حضور داشت مطلع شد که تمام قوم بلژها واقع در شمال گالیا سرگرم ایجاد یک کنفدراسیون با مشارکت ژرمن‌های کرانه چپ راین بر ضد رومیان می‌باشند زیرا بیم آن را داشتند که اگر مانع پیشروی لژیون‌های سزار نشوند سرزمین آنان به روم منضم شده و خودمختاری‌شان را از دست دهند. ژنرال رومی با دو لژیون جدید یعنی سیزدهم و چهاردهم به گالیا رسید پس از فراهم آوردن نیروها به‌سوی شمال به‌راه افتاد، جایی که بلژها در یک ارتش به استعداد ۳۰۶ هزار نفر گرد آمده‌بودند. وی در حوالی رود ان در شهر لاو با بلژها مصاف داد، مصافی که در آن بهره‌مندی با رومیان بود.
اکنون باقی بلژها ـ اکثراً نروی‌ها ـ تصمیم گرفتند بار دیگر متشکل شوند تا زورآزمائی دیگری با ارتش روم ترتیب دهند. اینان با بهره گرفتن از ترفند غافلگیری، حمله‌ای به ارتش روم کردند که قیصر با عسرت بسیار موفق شد آنان را عقب‌زده، ضدحمله‌ای ترتیب داده، و عده کثیری از آنان را سلاخی کند. پس از آنکه چند عملیات مختصر دیگر را هم به پایان رساند توانست خود را آقا و ارباب سرتاسر گالیا بلجیکا بنامد و با فرارسیدن زمستان بار دیگر به گالیا کیسالپینا بازگشت.
زندگی > جنگ در گالیا (۵۸ تا ۵۰ پیش از میلاد) > تسخیر سواحل اطلس

در سال ۵۶ پیش از میلاد یکی از لگاتوس‌های سزار به‌نام پوبلیوس کراسوس لژیون هفتم را برای زمستان در سرزمین آندها که در نزدیکی‌های اقیانوس اطلس جای داشت مستقر کرد. با توجه به این‌که در آن ناحیه گندم کمی موجود بود کراسوس دو تن از تریبون نظامی‌ها به‌نام کوئینتوس ولانیوس و تیتوس سیلیوس را به عنوان فرستاده به‌سوی ونت‌ها (در نقشه با نام VENETI واقع در انتهای شمال‌غربی گالیا) اعزام کرد تا تقاضای خوراک و آذوقه کنند. گفتنی است این ونت‌ها در سرتاسر سواحل اطلس از بقیه قبایل گالیا ممتازتر بودند چه کشتی‌های عدیده‌ای داشته که با آن تا بریتانیا کشتیرانی کرده، در دانش و فنون بحریه سرآمد دیگر قبایل بوده و دریانوردانی که به آن‌جا رفت‌وآمد می‌کردند به آنان خراج می‌پرداختند. امّا ونت‌ها به این خیال افتادند که دو سفیر مزبور رومی را توقیف کنند؛ سایر قبایل ساکن در غرب گالیا و حوزه اطلس نیز با آنان همصدا شده تصمیم گرفتند با ائتلاف در برابر دشمن مشترک، با یکدیگر همکاری کنند.
قیصر که از آنچه اتفاق می‌افتاد آگاه شده بود، انتظار یک جنگ محتمل و در شرفِ وقوع بحری با ونت‌های دریانورد و ساکنان سواحل غربی-شمال‌غربی گالیا را داشت، برای همین به مردان خود دستور داد بر روی رود لوآر یک ناوگان جنگی بسازند، و خود پاروزنان و سکاندارانی استخدام کرد؛ ونت‌ها نیز به‌نوبه خود روی آشنایی‌شان با مواضع جغرافیایی محل حساب کرده‌بودند، چه نیک می‌دانستند رومیان در امر دریانوردی دچار مشکلاتی بوده، با جغرافیای آنجا آشنایی نداشته، شمار بندرها کم بوده، و بالاخره به‌سبب قلت آذوقه قادر نیستند مدت زیادی در نبرد پایداری کنند.
سزار پیشدستی کرده پیش از آنکه شمار قبایلی که به ائتلاف ونت‌ها می‌پوستند افزایش یابد لابینوس را با بخش بزرگی از سواره‌نظام به گالیا بلجیکا در شرق روانه کرد تا راه وصول قوای کمکی ژرمن را سد کند؛ تیتوریوس سابینوس را با سه لژیون به سرزمین اونل‌ها، کوریوسولیت‌ها و لِکسُوی‌ها یا به بیانی دیگر به ساحل امروزی نرماندی فرستاد تا نیروهای آنان را دور نگاه دارد، دکیموس بروتوس را در رأس بحریه‌ای که دایر کرده‌بودند گماشته و او را مأمور کرد در اسرع وقت روانه برتاین در شمال‌غربی گالیا شود، خود نیز با نیروهای پیاده‌ای که برایش باقی‌مانده‌بود (۴–۳ لژیون) به‌سوی ونت‌ها رهسپار شد.
هنگامی‌که ناوگان رومیان فرا رسید ونت‌ها با حدود ۲۲۰ کشتی که به‌خوبی مسلح و به هر نوع سلاحی مجهز شده‌بودند و از هر نظر ـ به‌استثنای سرعت و نیروی پاروها ـ بر ناوگان رومی تفوق داشتند در دماغه کوئیبرون با رومیان مصاف دادند. تنها سلاح بسیار نافعی که توسط رومیان ساخته شده‌بود قلاب یا چنگک‌های بسیار تیزی بودند که پس از پرتاب به‌سوی کشتی‌های ونت‌ها، به طناب‌هایی که تیر افقی دکل را به دکل عمودیِ کشتی‌های ونت‌ها وصل می‌کردند پیچ خورده، و هنگامی‌که پاروزنان رومی با قوای بیشتری کشتی خود را می‌راندند این طناب‌ها پاره شده و در نتیجه تیرهای افقی مزبور از دکل‌ها کنده شده و سقوط می‌کردند، و از آنجا که تمامی نیروی کشتی‌های ونت‌ها به بادبان‌هایشان بستگی داشت پس هدایت کشتی‌ها از دست‌شان خارج می‌شد. نتیجه این شد که نبرد بحری به بهره‌مندی رومیان خاتمه یافت. سزار تصمیم گرفت آنان را با اعدام‌های دسته‌جمعی و به‌بردگی کشاندنِ بازماندگان به‌سختی سیاست کند زیرا اینان بودند که حقوق حرمت سفرا و فرستادگان رومی را پاس نداشته، گروگان‌شان گرفته و به اسارت کشیده‌بودند.
زندگی > جنگ در گالیا (۵۸ تا ۵۰ پیش از میلاد) > نخستین قشون‌کشی به بریتانیا

در همان سال، این بار سزار هوس کرد قدم در جزیره بریتانیایی بگذارد که برای دنیای آن زمان ناشناخته می‌نمود، او پی‌برده‌بود که تقریباً در تمام جنگ‌های گالی پشتیبانی‌هایی از این جزیره به دشمنان او می‌رسید نیز خود شخصاً مشتاق بود با گونهٔ انسانی مردمان آن آشنایی یابد. پس گایوس وُلوسنوس را با یک کشتی جنگی برای عملیات شناسایی می‌فرستد و خود در این میان به سرزمین مورینی‌ها (در نقشه با عنوان MORINI) رفت و دستور داد همان ناوگانی که با آن در ۵۶ ق. م برابر ونت‌ها جنگیده‌بود را جمع‌آوری کنند، چرا که عزیمت از این ناحیه به‌سوی بریتانیا کوتاه‌تر می‌نمود. امّا سواره‌نظام او، برخلاف پیاده‌نظامش، با تأخیر فراوان عزیمت خود را آغاز کرد. پس از رسیدن به جزیره بریتانیا، در حوالی دوور کنونی نبردی خونین رخ داد زیرا نیروهای بدویان بریتانیایی از پیاده شدن رومیان ممانعت می‌کرد. پس از نبردی سخت، بریتانیایی‌ها پا به فرار گذاشتند امّا فاتحان هم در حدی نبودند که به تعقیب آنان بپردازند زیرا سواره‌نظام روم هنوز در گالیا جا مانده‌بود.
قبایل بریتانیایی که در نبرد مغلوب شده‌بودند تصمیم گرفتند سفیرانی به‌جانب قیصر فرستاده با پیشکش اسرایی به او، خواستار صلح شوند. چهار روز پس از ورود رومیان به جزیره بریتانیا، هجده کشتی که سواره‌نظام روم را در خود جای داده‌بودند از بندری شمالی‌تر به مقصد بریتانیا خود را به آب زدند. امّا درحالی‌که این هجده کشتی به بریتانیا نزدیک می‌شدند ناگهان طوفانی وزیدن گرفت که بر اثر آن هیچ‌یک از کشتی‌های مزبور نتوانست راه خود را ادامه دهد و ناچار به همان‌جایی مراجعت کردند که از آن آمده‌بودند. هنگامی‌که بریتانی‌ها از این حادثه مطلع شدند تصمیم گرفتند بار دیگر علیه بیگانگان رومی دست به سلاح یازند. اینان از نو حمله‌ای غیرمنتظره به لژیون هفتم رومیان ـ که سزار آن را مأمور جمع‌آوری گندم نموده و از اردوگاه مرخصش کرده‌بود ـ ترتیب داده و آن را محاصره کردند. امّا سزار خود در رأس چند کوهورس به داد لژیون رسیده از محاصره نجاتش داد؛ بعد تمامی خانه‌های زراعتی آن مناطق را آتش زدند. این فتحِ رومیانْ بریتانی‌ها را واداشت مجدداً طالب صلح شده و این‌بار قیصر که دو برابر گروگان طلب کرده‌بود به گالیا مراجعت نمود.
زندگی > جنگ در گالیا (۵۸ تا ۵۰ پیش از میلاد) > دومین اردوکشی به بریتانیا

در سال ۵۴ پیش از میلاد سزار اینبار با نیروهایی عدیده‌تر از سال پیش قصد همان جزیره را کرد: پنج لژیون و دو هزار سواره بر روی بیش از هشتصد کشتی، افزون‌بر تعدادی بازرگان که قصّه‌ها در باب ثروت‌های جزیره بریتانیا گوش‌هایشان را مسحور کرده‌بود. قیصر این‌بار بی‌آنکه با مقاومتی روبرو شود در همان مکانِ سال پیش پیاده شد. جلوتر که رفت متوجه شد یک ارتش نیرومند بریتانی‌ها تحت رهبری کاسیولاونوس (که بر قبایل شمال رود تیمز حکومت می‌کرد) تجمع کرده‌است. او با دو نبرد نیروهای دشمن را به صعوبت بسیار شکست داد چرا که شیوه جنگی نامنظم آنان برای رومیان نامأنوس بود. او به خیال ضدحمله زدن نیروهایش را از تیمز گذر داد و تا زمین‌های کاسیولاونوس پیش برد و چنان غیرمنتظره به آنان تاخت که به فرار وادارشان کرد. سومین تلاش کاسیولاونوس نیز به شکستی تام منتهی شد و این پادشاه بریتانی و دیگر امرای محلی جزیره ناچار شدند به صلح تن در داده، خراج سالانه‌ای پرداخته و به نشانه سرسپردگی، گروگان‌هایی به پروکنسول رومی تقدیم کنند. مشخصاً سزار نخستین رومی بود که با لژیون‌هایش از دریای شمال گذر می‌کرد؛ نیز پس از این جریاناتْ روابط تجاری و دیپلماتیکی پدیدار شدند که مسیر تصرف بریتانیا در سال ۴۳ بعد از میلاد توسط امپراتوری رومِ آتی را هموار کردند.
زندگی > جنگ در گالیا (۵۸ تا ۵۰ پیش از میلاد) > دومین عبور از راین

در آغاز سال ۵۳ پیش از میلاد سزار عده لژیون‌هایش را به ده رساند، یک لژیون جدید تهیه کرد و یکی دیگر را از پومپیئوس به عاریت گرفت. پس از اسکات شورشی در گالیا بلجیکا، به‌جانب تِرِوِرها، مناپی‌ها و ابورون‌ها به‌راه افتاده بخشی از سپاه خود را به معاونش تیتوس لابینوس سپرد. خودش هم زمین‌های مناپی‌ها را مورد هجومی سخت قرار داد که آنان خود را ناچار دیدند تسلیم او شوند و لابینوس هم از سوی دیگر توانست بر ترورها و ابورون‌ها تفوق یابد. وقتی قیصر از کامیابی‌های لابینوس مطلع شد بر آن شد تا با ساختن دومین پل بر روی راین برای دفعه دومی از راین گذر کند تا بلکه سوئبی‌های ژرمن را که شورش گالیا را پشتیبانی کرده‌بودند سیاست کرده‌باشد و نیز مانع آن شود که به سرکردگان شورش جا و امان بدهند. امّا تمامی سوئبی‌ها پس از دریافت اخباری متقن مبنی‌بر فرا رسیدن ارتش رومیان، با تمامی نیروهای خود و متحدانشان که گردآوری نموده‌اند به دورترین نقاط قلمرو خود عقب‌نشستند، جایی که جنگلی بس پهناور به‌نام باکِنیس وجود داشت که به‌عنوان دیواری طبیعی، قبایل کروسک‌ها و سوئبی‌ها را از خشونت و حمله به یکدیگر بازمی‌داشت. در ابتدای این جنگل، سوئبی‌ها تصمیم گرفتند منتظر فرارسیدن ارتش روم بمانند. قیصر که به‌خوبی از مخاطراتی که در این سرزمین ناشناخته (ژرمانیا) متوجه او بود آگاهی داشت، صلاح خود را در بازگشت به گالیا دید امّا برای آنکه خوف بازگشت محتمل خود را در دل بربرهای ژرمن زنده‌نگه دارَد اینبار پل نامبرده را (به‌استثنای دویست پا از قسمت انتهایی آن که منقطع ساخت) سالم نگه‌داشت تا نشانی از تفوق رومیان بر ژرمن‌ها باشد؛ نیز در آن سرِ پل که به گالیا متصل بود یک برج با چهار طبقه ساخته پادگانی با دوازده کوهورس (گردان) به حفاظت از آن گماشته آن را با استحکامات بزرگی تقویت نمود سپس بر آن شد تا جملگی ارتش را علیه ابورون‌ها و سرکرده‌شان آمبیوریکس راهبری کند. امّا مسئله این بود که ابورون‌ها نه دارای ارتشی منظم بودند و نه پادگان یا اردوگاهی بلکه در تمامی جهات پراکنده بودند. هرکجا که یا یک دشت مخفی، یا یک نقطه جنگلی یا یک مرداب یافته می‌شد ابورون‌ها در آنجا اختفاء می‌کردند. سزار به راه حلی متوسل شد: به قبایل همجوار فرستادگانی گسیل داشته به همگی آن‌ها وعدهٔ تاراج ابورون‌ها را داد تا به‌جای آنکه جان لژیون‌های خود را در جنگل‌ها در جستجوی ابورون‌های چریک به‌خطر بیندازد گالیایی‌ها متحمل این مخاطرات شوند. در کوتاه مدتی از هر سو شمار زیادی بربر گالی به رومیان پیوسته متحداً در پی ابورون‌ها گشته، تدریجاً آن‌ها را قلع کردند و آخرالامر نتیجه این شد که دیگر خبری از آمبیوریکس ـ که بیش از چهار سوار از او حفاظت نمی‌کردند ـ نشد و قیصر در پایان تابستان می‌توانست خشنود باشد که از کشتار پانزده کوهورت خود انتقام کشیده‌است.
زندگی > جنگ در گالیا (۵۸ تا ۵۰ پیش از میلاد) > شورش ورسنژتوریک و انقیاد قطعی گالیا (۵۲–۵۰ پیش از میلاد) > محاصرهٔ آواریکوم و جِرگوویا

آخرین جبههٔ نبرد همانا شورشی بود که توسط رهبر قوم آروِرن‌ها یعنی وِرسَنژِتوریک رهبری می‌شد؛ کسی که جملگی خلق‌های سلتی از جمله متحدان تاریخی رومیان یعنی ادوئی‌ها نیز شرکت داشتند.
شورش مزبور ابتدا از جانب کارنوت‌ها آغاز شد امّا این ورسنژتوریک بود که جریان شورش را در کنترل خود گرفت، او که به‌عنوان پادشاه آروِرن‌ها منصوب شده‌بود موفق شد پشتیبانی تمامی قبایل گالی را جهت خود تحصیل کند. قیصر که در دشت پادانا اتراق زمستانی می‌کرد شتابان خود را به گالیا رسانبد. ورسنژتوریک مصمم شد علیه او به راه افتد امّا ژنرال رومی در پاسخ شهر آواریکوم (امروزه بورژ، فرانسه) را تا حدود یک ماه تحت محاصره قرار داد و به‌لطف عملیات‌های سنگین مهندسی موفق به فتح آن شد، ورسنژتوریک نیز که به لحاظ عددی بر قوای سزار تفوق داشت از رویارویی مستقیم با سزار طفره رفت تا شاهد قتل‌عام تمامی چهل‌هزار تن ساکنان شهر (به استثنای هشتصد تن که موفق به فرار شدند) باشد؛ امّا در عین‌حال مابقی قبایل گالیا از ترس آنکه بلای آواریکوم بر سر آنان هم بیاید با ورسنژتوریک متحد و یکدل شدند.
قیصر چهار لژیون را به تیتوس لابینوس سپرده مأمورش کرد به مرکز گالیا رفته شورش سنون‌ها و پاریسی‌ها (در نقشه: PARISII و SENONES به رنگ سبز) را ساکت کند، خود با باقی شش لژیون در طول رود الیه به سمت جنوب عازم پایتخت آرورن‌ها یعنی جِرگوویا (در نقشه Gergovia؛ امروزه واقع در کلرمون-فران، فرانسه) گردید و ورسنژتوریک خود و سپاه پرشمارش را در آن محصور کرده‌بود. در پای دیوارهای این شهر قیصر شکستی جزئی یافته، بعد با خبر شد که متحدان سنتی روم یعنی ادوئی‌ها به او پشت کرده جانب ورسنژتوریک را گرفته‌اند. برای دو روز کوشید قوای خود را چنان مانور دهد که رهبر گالیا را به مصاف با خود وادار نماید امّا ورسنژتوریک با وجود پیروزی خفیفی که تحصیل کرده‌بود از رویارویی با قوای سزار امتناع ورزید.
بعد از این دو روز، قیصر بر آن شد محاصره جرگوویا را رها کرده شش لژیون خود را با چهار لژیونی که به لابینوس سپرده بود یکی کند: نیتش این بود پیش از آنکه خیانت ادوئی‌ها به سرتاسر قبایل گالیا تعمیم یابد نیروهایش را متمرکز کرده با یک نبرد قطعی کار ورسنژتوریک را تمام کند. رهبر شورشیان گالی نیز به نوبهٔ خود تصمیم گرفت در آلزیا تجدید قوا نماید.