منحنی کوزنتس
منحنی کوزنتس زیست‌محیطی > انتقادات بیشتر

کاربردپذیری منحنی کوزنتس زیست‌محیطی در مورد مباحث آلاینده‌هایی غیر هوایی، بعضی کاربردهای منابع طبیعی و حفاظت از تنوع زیستی، مناقشات زیادی دربردارد. مثلاً ممکن است افزایش درآمد موجب کاهش مصرف انرژی، زمین و منابع (گاهی اوقات اثر بوم‌شناختی نامیده می‌شود) نشود. درحالیکه نسبت سرانه انرژی به تولید ناخالص داخلی حقیقی کاهش یافته‌است، مصرف کل انرژی هنوز در بیشتر کشورهای توسعه یافته در حال افزایش است، و به همان میزان، انتشار کل بسیاری از گازهای گلخانه ای نیز رو به افزایش است. بعلاوه، وضعیت بسیاری از «خدمات کلیدی اکوسیستم» که توسط اکوسیستم‌ها تهیه می‌شود، از جمله تهیه آب تازه، حاصلخیزی خاک ،[نیازمند منبع] و شیلات[نیازمند منبع]، همچنان در کشورهای توسعه یافته رو به زوال است. طرفداران منحنی کوزنتس زیست‌محیطی می‌گویند این رابطه متغیر، ضرورتاً موجب بی‌اعتبار شدن فرضیه نمی‌شود، بلکه ممکن است کاربرد منحنی‌های کوزنتس در شاخص‌های مختلف زیست‌محیطی با در نظر گرفتن اکوسیستم‌های مختلف، شرایط اقتصادی متفاوت، مقررات و فناوری‌های مختلف هر یک از کشورها، تفاوت‌هایی دربرداشته باشد به این معنی که منحنی کوزنتس زیست‌محیطی دیگر یک نظریه معتبر تلقی نمی‌شود زیرا به‌طور کلی برای محیط زیست طبیعی کاربرد ندارد و عواملی به جز درآمد نیز، در بهبود محیط‌زیست نقش دارند.
دست کم یک منتقد می‌گوید آمریکا هنوز در تلاش است تا سطح درآمد لازم برای اولویت‌بندی آلاینده‌های زیست‌محیطی مشخصی نظیر انتشار کربن را کسب کند و بنابراین هنوز باید منحنی کوزنتس زیست‌محیطی را دنبال کند. یاندل و همکاران استدلال می‌کنند منحنی کوزنتس زیست‌محیطی برای کربن کاربرد ندارد زیرا بیشتر آلاینده‌ها از جمله سرب و گوگرد، مشکلات محلی به وجود می‌آورند، بنابراین جدیت و واکنش بیشتری برای پاکسازی محل از این قبیل آلاینده‌ها نیاز است. وقتی کشوری توسعه می‌یابد، ارزش نهایی پاکسازی این قبیل آلاینده‌ها، بهبود مستقیم قابل‌توجهی در کیفیت زندگی شهروندان آن به وجود می‌آورد. بالعکس، کاهش انتشار دی‌اکسید کربن تأثیر چشمگیری بر سطح زندگی محلی ندارد، بنابراین انگیزه اصلی پاکسازی آلودگی ناشی از آن، تنها به دلیل نوع دوستانه بهبود محیط زیست جهانی است. این موضوع تبدیل به «فاجعه ای برای انبازه‌ها» شده‌است. در این تراژدی، برای همه کاراتر است که محیط زیست را آلوده کنند و هیچ‌کس آن را تمیز نکند، درنتیجه وضعیت برای همه بدتر می‌شود. (هاردین، ۱۹۶۸) بنابراین حتی در کشوری مانند آمریکا با سطح بالای درآمد نیز، انتشار کربن مطابق با منحنی کوزنتس زیست‌محیطی، در حال کاهش نیست. درهرحال به نظر می‌رسد اتفاق نظر کمی در این باره وجود دارد که آیا منحنی کوزنتس زیست‌محیطی با توجه به انتشار دی‌اکسیدکربن شکل می‌گیرد یا خیر، زیرا دی‌اکسیدکربن یک آلاینده جهانی است که هنوز باید اعتبار آن در محدوده منحنی کوزنتس اثبات شود. یاندل و همکاران نیز نتیجه گرفتند «سیاست‌هایی که رشد اقتصادی را تحریک می‌کنند (آزادسازی تجارت، بازسازی اقتصادی و اصلاح قیمت) باید برای محیط زیست نیز مفید باشند.»
سایر منتقدین اشاره می‌کنند محققان، هنگامی که مقیاس‌های بلندمدت‌تر ارزیابی می‌شوند، با شکل منحنی نیز مخالفند؛ مثلاً میلیمت و استنگاس، شکل سنتی «U معکوس» را رد می‌کنند و به صورت یک N در نظر می‌گیرند که نشان می‌دهد با توسعه یک کشور، آلودگی افزایش می‌یابد و هنگامی که کشوری به آستانه تولید ناخالص داخلی می‌رسد، آلودگی کاهش می‌یابد و سپس وقتی افزایش درآمد ملی ادامه می‌یابد، آلودگی مجدداً افزایش می‌یابد. این قبیل یافته‌ها هنوز مورد مناقشه هستند، اما اهمیت زیادی دارند زیرا پرسش مهمی را مطرح می‌کنند که آیا زمانی که کشوری به آستانه اقتصادی مشخصی می‌رسد، آلودگی شروع به کاهش می‌کند یا خیر و آیا کاهش آلودگی فقط مربوط به آلاینده‌های محلی است یا خیر و آیا این آلودگی به سادگی به کشورهای فقیرتر در حال توسعه صادر می‌شود یا خیر. لوینسون نتیجه می‌گیرد منحنی کوزنتس زیست‌محیطی برای پشتیبانی از سیاست‌گذاری در بخش آلودگی صرف‌نظر از اینکه سیاست لسه فر یا سیاست مداخله‌گر را به کار گیرد کافی نیست. با این‌حال مطبوعات، از مقالاتی از این دست استفاده زیادی کرده‌اند.
ارو و همکاران می‌گویند اگر در چرخه توالی آلودگی- درآمد از جوامع کشاورزی (تمیز) به سوی اقتصادی صنعتی (به شدت آلوده)، و سپس به سوی اقتصادی خدماتی (تمیزتر)، آلودگی به دلیل سطوح درآمد بالاتر و مصرف انبوه از سوی جمعیت، مجدداً افزایش یابد، این توالی اشتباه خواهد بود. یک مشکل این مدل این است که قدرت پیشبینی ندارد زیرا مشخص نیست مرحله بعد توسعه اقتصادی به چه شکل خواهد بود. [نیازمند منبع]
سوری و چاپمن استدلال می‌کنند منحنی کوزنتس زیست‌محیطی در مقیاس جهانی قابل‌کاربرد نیست، زیرا احتمالاً کاهش آلودگی خالص در مقیاس جهانی اتفاق نخواهد افتاد. کشورهای ثروتمند معمولاً فعالیت‌هایی که بیشترین آلودگی را ایجاد می‌کند، از جمله تولید لباس و مبلمان را به کشورهای فقیرتری صادر می‌کنند که هنوز در حال پیشرفت صنعتی هستند. (سوری و چاپمن، ۱۹۹۸) بنابراین، همزمان با توسعه کشورهای فقیر، دیگر جایی برای صدور آلودگی‌های کشورهای ثروتمند باقی نمی‌ماند. این چرخه پاکسازی زیست‌محیطی که همراه با رشد اقتصادی اتفاق می‌افتد، نمی‌تواند به شکل نامحدودی قابل تکرار باشد، زیرا ممکن است در نهایت دیگر جایی برای صادرات زباله و فرآیندهای آلاینده‌زا وجود نداشته باشد. اما ژن گروسمن و آلن بی کروگر، نویسندگانی که ابتدا بین رشد اقتصادی، پاکسازی زیست‌محیطی و منحنی کوزنتس همبستگی ایجاد کردند، نتیجه می‌گیرند شواهدی وجود ندارد که کیفیت شرایط محیط زیست، با رشد اقتصادی به صورت یکنواخت بدتر شود.
استرن هشدار می‌دهد «انجام مطالعات اقتصادسنجی بد، کار بسیار آسانی است» و «سابقه استفاده از منحنی کوزنتس زیست‌محیطی، به خوبی نشان می‌دهد چه اشتباهاتی در این زمینه انجام می‌شود». او درمی‌یابد «به ویژگی‌های آماری داده‌های استفاده شده، توجه نشده‌است، از جمله وابستگی سریالی یا روندهای تصادفی در سری‌های زمانی؛ و آزمون‌های اندکی دربارهٔ درستی مدل انجام شده‌است. درهرحال یکی از اهداف اصلی انجام اقتصادسنجی، آزمایش این موضوع است که روابط واضح که بین پدیده‌ها دیده می‌شوند… معتبر هستند یا خیر، و کدام یک از این روابط، دارای همبستگی‌های کاذب هستند». او یافته‌های صریح خود را به این شکل بیان می‌کند: «وقتی این قبیل آمارها را در نظر می‌گیریم و از روش‌های مناسبی استفاده می‌کنیم، متوجه می‌شویم منحنی کوزنتس زیست‌محیطی وجود ندارد. (پرمن و استرن ۲۰۰۳) درعوض، دیدگاه واقع‌بینانه‌تری دربارهٔ تأثیر رشد اقتصادی و تغییرات تکنولوژیکی بر کیفیت زیست‌محیطی پیدا می‌کنیم. به نظر می‌رسد بیشتر شاخص‌های تنزل زیست‌محیطی، به‌طور یکنواخت با توجه به درآمد در حال افزایش هستند، هرچند «کشش درآمد» کمتر از یک است و فقط تابع ساده‌ای از درآمد نیست. تأثیرات مرتبط به زمان نیز تأثیرات زیست‌محیطی را در کشورها با همه سطوح درآمد، کاهش می‌دهند. درهرحال، در کشورهای در حال رشد که درآمد متوسط دارند، تأثیر مقیاس که موجب افزایش آلودگی و سایر عوامل تخریب زیست‌محیطی می‌شود، این تأثیر زمانی را تشدید می‌کند. در کشورهای ثروتمند، رشد آهسته‌تر است و تلاش برای کاهش آلودگی می‌تواند بر تأثیر مقیاس غلبه کند. این بحث، مبدأ تأثیر آشکار منحنی کوزنتس زیست‌محیطی است.»
بعلاوه، منحنی کوزنتس زیست‌محیطی نمی‌تواند آسیب زیست‌محیطی دائمی را برگرداند، از جمله از دست رفتن تنوع زیستی، جنگل‌های قدیمی و قله‌های یخی. بیشتر تخریب زیست‌محیطی که به شکل یک منحنی کوزنتس زیست‌محیطی اتفاق می‌افتد نمی‌تواند به حالت قبل برگردد، صرف‌نظر از اینکه جریان‌های آسیب زیست‌محیطی تا چه حد علامت‌های نمودار را تغییر دهند، حتی اگر منحنی کوزنتس زیست‌محیطی می‌توانست پیش‌بینی صحیحی ارائه کند، که تاکنون نیز به این صورت نبوده‌است.