stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فوجیوارا نو فوهیتو

| فوجی‌وارا نو فوهیتو | فوجی‌وارا نو فوهیتو |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱ ژانویهٔ ۰۶۵۹
درگذشت: ۱۳ سپتامبر ۰۷۲۰
ملیت: ژاپن
فوجی‌وارا نو فوهیتو (به ژاپنی: 藤原 不比等 ふじわら の ふひと Fujiwara no Fuhito); ۱ ژانویهٔ ۰۶۵۹ – ۱۳ سپتامبر ۰۷۲۰) دولت‌مرد اهل ژاپن در طی دوره آسوکا و دوره نارا بود. چهار پسر او بنیان‌گذاران چهار شاخه از خاندان فوجیوارا بودند:
خاندان فوجیوارای جنوبی
فوجیوارا هوکه
خاندان فوجیوارا شیکی
خاندان فوجیوارا کیو
دومین پسر او فوجیوارا نو فوساساکی بنیان‌گذار خاندان فوجیوارا هوکه بود.
زنان و فرزندان

سوگا نو شوشی (ماساکو)، دختر سوگا نو موراجیکو
فوجیوارا نو موچیمارو (۶۸۰–۷۳۷)
فوجیوارا نو فوساساکی (۶۸۱–۷۳۷)
فوجیوارا نو اوماکای (۶۹۴–۷۳۷)
کامو نو هیمه، دختر کامو نو امیشی
میاکو (متوفی ۷۵۴)، ازدواج با امپراتور مونمو
فوجیوارا نو ناگاکو ازدواج با شاهزاده ناگایا
ایوئه نو ایراتسومه [ ja] ، خواهر ناتنی فوهیتو (ملکه دواگر امپراتور تنمو)
فوجیوارا نو مارو (۶۹۵–۷۳۷)
آگاتا نو انوکای نو میچییو (مرگ ۷۳۳) (همسر قبلی شاهزاده مینو)
آسوکابه-هیمه (امپراتریس کومیو) (۷۰۱–۷۶۰)، ملکه و همسر امپراتور شومو
تابینو (مورد مناقشه است)، ازدواج با تاچیبانا نو موروئه
کیتی مانینگز

| 0 | 1 |
| --- | --- |
مانینگز در سال ۲۰۱۸: مانینگز در سال ۲۰۱۸
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
ملیت: بریتانیا
زاده: ۱۵ نوامبر ۱۹۹۷ ‏(۲۷ سال)
رکورد رالی قهرمانی جهان: رکورد رالی قهرمانی جهان
کمک‌راننده: آیدا لیدبجر-گرانبرگ
رالی‌ها: ۱
قهرمانی: ۰
برنده رالی: ۰
Podiums: ۰
برنده مرحله: ۰
مجموع امتیازات: ۰
اولین رالی: رالی سوئد ۲۰۲۰
آخرین رالی: رالی سوئد ۲۰۲۰ 
جام قهرمانی بانوان رالی قهرمانی اروپا: جام قهرمانی بانوان رالی قهرمانی اروپا
سال‌های فعالیت: ۲۰۱۶–۲۰۱۹
کمک‌راننده: آن کاترینا استاین (تا 2018)  آلبا سانچز (قبرس و باروم 2018) ورونیکا انگان (از 2019)
تیم‌های سابق: تیم جوانان سینت‌لاک
شروع‌ها: ۷
قهرمانی‌ها: ۰
برنده شدن‌ها: ۲
Podiums: ۵
عناوین قهرمانی: عناوین قهرمانی
۲۰۱۶: جام قهرمانی بانوان رالی اروپا
 :  
کیتی مانینگز (انگلیسی: Catie Munnings؛ زادهٔ ۱۵ نوامبر ۱۹۹۷) راننده رالی، و مجری تلویزیون اهل بریتانیا است. او دختر راننده سابق مسابقات رالی، کریس مانینگز است، کیتی در حال حاضر در سری مسابقات اتومبیلرانی الکتریکی آفرود، اکستریم ای، برای تیم آندرتی اکستریم ای رانندگی می کند.  او قبلاً در مسابقات رالی قهرمانی اروپا شرکت کرده بود و در سال 2016 برنده جام قهرمانی بانوان شده بود.
میلارد فیلمور

| میلارد فیلمور | میلارد فیلمور |
| --- | --- |
تصویر اثر متیو بریدی،  حدود ۶۵-۱۸۵۵: تصویر اثر متیو بریدی،  حدود ۶۵-۱۸۵۵
سیزدهمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا: سیزدهمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا
دوره مسئولیت ۹ ژوئیه ۱۸۵۰ – ۴ مارس ۱۸۵۳: دوره مسئولیت ۹ ژوئیه ۱۸۵۰ – ۴ مارس ۱۸۵۳
معاون رئیس‌جمهور: هیچ‌کس
پس از: زکری تیلور
پیش از: فرانکلین پیرس
۱۲مین معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا: ۱۲مین معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا
دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۴۹ – ۹ ژوئیه ۱۸۵۰: دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۴۹ – ۹ ژوئیه ۱۸۵۰
رئیس‌جمهور: زکری تیلور
پس از: جورج ام. دالاس
پیش از: ویلیام آر. کینگ
رئیس کمیته امکانات مالی مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا: رئیس کمیته امکانات مالی مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا
دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۴۱ – ۳ مارس ۱۸۴۳: دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۴۱ – ۳ مارس ۱۸۴۳
پس از: John Winston Jones
پیش از: James I. McKay
عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از نیویورک حوزهٔ 32nd: عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از نیویورک حوزهٔ 32nd
دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۳۷ – ۳ مارس ۱۸۴۳: دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۳۷ – ۳ مارس ۱۸۴۳
پس از: Thomas C. Love
پیش از: William A. Moseley
دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۳۳ – ۳ مارس ۱۸۳۵: دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۳۳ – ۳ مارس ۱۸۳۵
پس از: Constituency established
پیش از: Thomas C. Love
14مین Comptroller of New York: 14مین Comptroller of New York
دوره مسئولیت ۱ ژانویه ۱۸۴۸ – ۲۰ فوریه ۱۸۴۹: دوره مسئولیت ۱ ژانویه ۱۸۴۸ – ۲۰ فوریه ۱۸۴۹
فرماندار: John Young همیلتون فیش
پس از: Azariah Cutting Flagg
پیش از: Washington Hunt
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۷ ژانویهٔ ۱۸۰۰ Moravia, New York, ایالات متحده
درگذشته: ۸ مارس ۱۸۷۴ (۷۴ سال) بافلو،  نیویورک، ایالات متحده
آرامگاه: Forest Lawn Cemetery Buffalo, New York
حزب سیاسی: Anti-Masonic (پیش از ۱۸۳۲) حزب ویگ (۱۸۳۲–۱۸۵۵) Know Nothing (۱۸۵۵–۱۸۵۶)
همسر(ان): ابیگیل فیلمور  (ا. ۱۸۲۶–۱۸۵۳) Caroline McIntosh  (ا. ۱۸۵۸)
فرزندان: میلارد پاورز و مری ابیگیل
والدین: Nathaniel Fillmore Phoebe Millard
تخصص: وکیل
امضا: 
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری:  ایالات متحده آمریکا  نیویورک
سال‌های خدمت: دهه ۱۸۲۰–دهه ۱۸۳۰ (شبه‌نظامی) دهه ۱۸۶۰–دهه ۱۸۷۰ (گارد)
درجه:  سرگرد (ایالات متحده) (شبه‌نظامی)  سروان (ایالات متحده) (گارد)
یگان: New York Militia New York Guard
فرمانده: Union Continentals (New York Guard)
جنگ‌ها/عملیات‌: جنگ داخلی آمریکا
میلارد فیلمور (به انگلیسی: Millard Fillmore) (۷ ژانویه ۱۸۰۰ – ۸ مارس ۱۸۷۴) سیزدهمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا و آخرین شخص از حزب ویگ بود که توانست به ریاست جمهوری آمریکا برسد.او تا سال های پایانی زندگی،مشغول فعالیت بود.او سازنده دانشگاه ایالتی نیویورک در بوفالو است.
زندگی > میلارد فیلمور، سیزدهمین رئیس جمهوری آمریکا

میلارد فیلمورفردی بود که نشان داد چگونه در آمریکا از زندگی در کلبه‌ای ساده می‌توان به ثروت و مقام در کاخ سفید رسید.
میلارد فیلمور سال ۱۸۰۰ در فینگر لیک نیویورک متولد شد. در جوانی محدودیت‌های زندگی در سرحدات را تجربه کرد. او در نوجوانی در مزرعه پدرش کار می‌کرد و در سن ۱۵ سالگی شاگرد خیاط شد. میلارد در مدرسه‌ای درس خواند که یک کلاس درس بیشتر نداشت و همان‌جا به معلم سرخ مویش، ابیگل پاورز، دل بست، آن دو بعدها با هم ازدواج کردند.
زندگی > ورود به دنیای سیاست

سال ۱۸۲۳ میلارد امتحان کسب پروانه وکالت را با موفقیت گذراند، هفت سال بعد دفتر وکالتش را به شهر بوفالو منتقل کرد. ابتدا دستیار ترلو وید، یکی از سیاستمداران عضو حزب ویگ بود، پس از آن هشت سال عضو مجلس نمایندگان بود. فیلمور ریاست جلسات سنا را زمانی عهده‌دار شد که مذاکرات فرسایشی مربوط به مصالحه سال ۱۸۵۰ در جریان بود. سال ۱۸۴۸ درحالی‌که سمت حسابرس کل نیویورک را بر عهده داشت به عنوان معاون ریاست جمهوری انتخاب شد. در این زمان جمعیت ایالات متحده ۲۳ میلیون و ۱۹۱ هزار و ۸۷۶ نفر بود.
ژوئیه سال ۱۸۵۰ زاکاری تایلور درگذشت و فیلمور جانشین او شد، این وقایع در آرایش قدرت سیاسی تغییر ایجاد کرد، اعضای کابینه تایلور استعفا دادند و پرزیدنت فیلمور بلافاصله دنیل وبستر را به سمت وزیر امور خارجه منصوب کرد و به این صورت تمایل خود را برای ائتلاف با اعضای میانه‌روی حزب ویگ که موافق مصالحه بودند نشان داد.
در زمان بررسی لایحه پذیرش کالیفرنیا به عنوان ایالت، مذاکرات خشنی میان موافقان و مخالفان توسعه مناطق برده دار در جریان بود و در زمینه حل و فصل مسایل اصلی پیشرفتی حاصل نشده بود. در چنین مقطع زمانی حساسی بود که فیلمور اعلام کرد آماده سازش است. روز ششم اوت سال ۱۸۵۰ فیلمور در پیامی به کنگره پیشنهاد کرد در ازای پرداخت مبلغی به تگزاس، این منطقه را از ادعا در مورد بخش‌هایی از نیومکزیکو منصرف کند. تعدادی از اعضای شمالی کنگره که می‌خواستند برده داری در تمامی اراضی که در پی جنگ مکزیک به‌دست آمده بود ممنوع شود، در نتیجه پیشنهاد فیلمور، موضع خود را نسبت به ممنوعیت برده داری تغییر دادند.
در نتیجه استراتژی سناتور استفن داگلاس و تدابیر رئیس‌جمهور، در نهایت مذاکرات به تصویب چند لایحه منجر شد. کالیفرنیا ایالت آزاد اعلام شد، مرزهای تگزاس را مشخص کردند و غرامت لازم پرداخت شد. افسران فدرال موظف شدند به برده دارانی که در تعقیب برده‌های فراری بودند، کمک کنند و تجارت برده در پایتخت ممنوع شود. تمامی این لوایح با اکثریت آرا تصویب شدند و روز ۲۰ سپتامبر به امضای ریاست جمهوری رسید. دنیل وبستر در یادداشتی در این رابطه نوشت: «حالا شبها می‌توانم راحت بخوابم.»
برخی از ویگ‌های نظامی شمالی، که حاضر به مصالحه نبودند و آشتی ناپذیر به نظر می‌رسیدند، فیلمور را به خاطر امضای لایحه تعقیب برده‌های فراری نبخشیدند و مانع از نامزدی فیلمور در دور بعدی انتخابات ریاست جمهوری شدند. ظرف مدت چند سال مشخص شد این مصالحه هر چند به منظور حل مسئله بحث‌برانگیز برده داری صورت گرفته اما در عمل آتش بستی موقت و متزلزل بوده‌است.
زندگی > پس از ریاست جمهوری

در سال‌های دهه ۱۸۵۰ و درحالی‌که حزب ویگ در حال فروپاشی بود، فیلمور حاضر نشد به حزب جمهوری‌خواه بپیوندد، اما در عوض سال ۱۸۵۶ نامزدی ریاست یکی از احزاب مطرح آن زمان را پذیرفت.
میلارد فیلموردر جریان جنگ‌های داخلی مخالف پرزیدنت لینکلن بود و در دوره بازسازی پس از جنگ‌های داخلی از پرزیدنت جانسون حمایت می‌کرد.
اولین کتابخانه و وان حمام در زمان ریاست جمهوری فیلمور در کاخ سفید درست شد. میلارد فیلمور همچنین حاضر به پذیرش مدرک افتخاری از دانشگاه آکسفورد نشد و گفت سواد و فضایل علمی لازم برای دریافت این مدرک را در خود نمی‌بیند. میلارد فیلمور سال ۱۸۷۴ درگذشت.
میلارد فیلمور در دوران جوانی
پرتره رسمی در کاخ سفید ۱۸۵۷
گراناز موسوی

| گراناز موسوی | گراناز موسوی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۶ بهمن ۱۳۵۲ ‏(۵۰ سال) تهران، ایران
ملیت: ایرانی
پیشه(ها): شاعر، فیلمساز و بازیگر
والدین: پروین چگینی فراهانیهاشم موسوی[نیازمند منبع]
گراناز موسوی (زاده ۶ بهمن ١٣٥٤ در تهران) شاعر و فیلمساز معاصر اهل ایران است. او به جز سرودن شعر به نوشتن نقد کتاب، ویراستاری ادبی، ترجمه، فیلمنامه‌نویسی، کارگردانی سینما و بازیگری نیز پرداخته‌است.
عضو هیئت ژوری

جشنواره بین‌المللی فیلم مانهایم-هایدلبرگ آلمان ۲۰۱۱
جایزه سالانه فیلم استرالیا IF awards ۲۰۱۱
جوایز داخلی

گراناز موسوی در سال ۱۳۷۹ برای کتاب «پابرهنه تا صبح» برنده جایزه شعر کارنامه یا جایزه شعر امروز ایران شد.
آثار > شعر

۱۳۷۶ - خط خطی روی شب
۱۳۷۹ - پابرهنه تا صبح
۱۳۸۲ - آوازهای زن بی‌اجازه
۲۰۰۶ - Les rescapés de la patience
۱۳۹۰ - حافظه قرمز
آثار > فیلمسازی

فیلمهای کوتاه
فیلم بلند «تهران من، حراج» «My Tehran For Sale» برندهٔ سال جایزهٔ «Inside Film Awards» استرالیا در بخش فیلم مستقل، منتخب رسمی جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو (۲۰۰۹)، جشنواره بین‌المللی فیلم پوسان (۲۰۰۹)، جشنواره بین‌المللی روتردام (۲۰۱۰)، جشنواره بین‌المللی فیلم ونکوور (۲۰۰۹)، ادلید (۲۰۰۹) و جشنواره بین‌المللی فیلم مانهایم-هایدلبرگ آلمان (۲۰۰۹)، منتخب موزه هنر مدرن نیویورک موزه هنر مدرن، موزه‌های هنر بوستون و هوستون و جشنواره‌های بین‌المللی لاس پالماس اسپانیا، سیدنی تراولینگ، فبیوفست پراگ، کپنهاگ دانمارک، مکزیک، حقوق بشر HRAFF، دالاس، کلیولند، برندهٔ بهترین فیلم تریمدیاکلرادو، پام سپرینگز، مدیترانه‌ای رم، فوکوئوکا ژاپن و گفتگوی فرهنگها نیویورک …
فیلم سینمایی "وقت چیغ انار" به کارگردانی گراناز موسوی در هجدهمین حضور بین المللی خود در بخش مسابقه اصلی دهمین جشنواره فیلم های آسیایی بارسلون (4 تا 15 آبان 1401) به نمایش درآمد و جایزه بهترین فیلمنامه را دریافت داشت. این فیلم سینمایی محصول مشترک افغانستان.استرالیا/ایران/هلند که توسط گراناز موسوی، بهیر وارداک و مرضیه وفامهر تهیه شده است در اولین نمایش بین المللی اش در بخش سنمای آینده سی و چهارمین جشنواره فیلم توکیو (8 تا 17 آبان 1400) به نمایش در آمد و پس از آن در چهل و پنجمین جشنواره فیلم سائوپولو، شصت و هشتمین جشنواره فیلم سیدنی، بیست و پنجمین جشنواره شب های سیاه تالین، پنجاه و دومین جشنواره فیلم هند در گوآ، نهمین جشنواره فیلم باستائو قزاقستان، نوزدهمین جشنواره فیلم چنای هند، چهاردهمین جشنواره فیلم خاورمیانه و شمال آفریقا صوفیه، جشنواره کارگردان های مستقل لیدز، سیزدهمین جشنواره فیلم بنگلور، بیست و ششمین جشنواره فیلم کرالا، سی و ششمین جشنواره فیلم فریبورگ، شصت و دومین جشنواره فیلم زلین، جشنواره تابستانی آپالاچیان در کارولینای شمالی، هفتادمین جشنواره فیلم ملبورن، بیست و هفتمین جشنواره فیلم زنان آیچی ژاپن و شانزدهمین جشنواره فیلم بوفالو نیویورک (14 تا 18 مهر 1401) به روی پرده رفته است. فیلم سینمایی "وقت چیغ انار" نامزد دریافت جایزه بهترین فیلم کودک و نوجوان چهاردهمین دوره جوایز سینمای آسیا و پاسیفیک استرالیا بوده و از طرف کشور استرالیا هم به عنوان نماینده این کشور به به بخش جایزه اسکار بهترین فیلم بین المللی آکادمی علوم و هنرهای سینمایی در سال گذشته معرفی شده است. این فیلم در ادامه حضورهای جهانی اش در سی و دومین جشنواره روزهای سینمای جهان توسیس سوییس (10 تا 15 آبان 1401) به نمایش در آمده  فیلم سینمایی «وقت چیغ انار» به نویسندگی و کارگردانی گراناز موسوی در ادامه‌ی موفقیت‌های بین‌المللی خود نامزد بهترین فیلم در بخش جوانِ جایزه‌ی سینمایی آسیاپاسیفیک شد.
آثار > بازیگری

آب (رجب محمدین، ۱۳۸۰)
جاده عشق (رجب محمدین، ۱۳۷۲)
به خاطر همه چیز (رجب محمدین، ۱۳۶۹)
واهرام خاچیکیان

| واهرام خاچیکیان | واهرام خاچیکیان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۶ نوامبر ۱۹۲۳ مغری, شهرستان، جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان
درگذشت: ۱۵ نوامبر ۲۰۰۲ (۷۸ سال) ایروان، ارمنستان
ملیت: ارمنستان
محل تحصیل: انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان
شناخته‌شده برای: نقاشی
جوایز: 
واهرام قِوُندی خاچیکیان (ارمنی: Վահրամ Ղևոնդի Խաչիկյան؛ زاده ۱۶ نوامبر ۱۹۲۳ - درگذشته ۱۵ نوامبر ۲۰۰۲) نقاش اهل ارمنستان بود.
زندگی‌نامه

وی در ۱۶ نوامبر ۱۹۲۳ در مغری در به دنیا آمد و از انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان (۱۹۵۰) فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون نقاش شایسته ارمنستان شوروی شد. وی در ۱۵ نوامبر ۲۰۰۲ در سن ۷۸ سالگی در ایروان درگذشت.
فیلم‌شناسی واروژ کریم مسیحی

واروژ کریم‌مسیحی پشتِ صحنهٔ سلندر (۱۳۵۹)
واروژ کریم‌مسیحی از فیلم‌سازان و تدوینگران برجستهٔ قرن چهاردهم هجری خورشیدی به شمار می‌رود. او فقط دو فیلم بلند سینماییِ پرده آخر و تردید را ساخته و با این همه، نامش بارها در فهرست ده کارگردان برتر سینمای ایران به انتخاب ناقدان آمده است. کریم‌مسیحی برجسته‌ترین شاگردِ سینمای بهرام بیضایی به شمار می‌رود. غیر از بیضایی، او با فیلم‌سازان صاحب سبک دیگری چون امیر نادری و علی حاتمی نیز کار کرده است.
فیلم‌ها

| فیلم‌شناسی> عنوان | فیلم‌شناسی> سال | فیلم‌شناسی> گونه | فیلم‌شناسی> تدوین | فیلم‌شناسی> دستیار کارگردان | فیلم‌شناسی> کارگردان | فیلم‌شناسی> نویسنده |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| تفنگ سر پر |  | تلویزیونی | آری |  |  |  |
| رگبار | ۱۳۵۰ |  |  | آری |  |  |
| سفر | ۱۳۵۱ |  |  | آری |  |  |
| خانه قمر خانم | ۱۳۵۱ |  |  | آری |  |  |
| صبح روز چهارم | ۱۳۵۱ |  |  | آری |  |  |
| تنگنا | ۱۳۵۲ |  |  | آری |  |  |
| غریبه و مه | ۱۳۵۲ |  |  | آری |  |  |
| شازده احتجاب | ۱۳۵۳ |  |  | آری |  |  |
| فاخته | ۱۳۵۴ | فیلم کوتاه |  |  | آری | آری |
| سمک عیار | ۱۳۵۴ | تلویزیونی |  |  | آری |  |
| کلاغ | ۱۳۵۵ |  |  | آری |  |  |
| کوچ | ۱۳۵۶ | فیلم کوتاه |  |  | آری | آری |
| چنین کنند حکایت | ۱۳۵۳ | فیلم کوتاه |  | آری |  |  |
| چریکه‌ی تارا | ۱۳۵۷ |  |  | آری |  |  |
| سلندر | ۱۳۵۹ | فیلم کوتاه |  |  | آری |  |
| مرگ یزدگرد | ۱۳۶۰ |  |  | آری |  |  |
| خاستگاه مردان بزرگ | ۱۳۶۳ | برنامهٔ تلویزیونی |  |  | آری |  |
| باشو، غریبه‌ی کوچک | ۱۳۶۵ |  |  |  |  |  |
| شاید وقتی دیگر | ۱۳۶۶ |  |  | آری |  |  |
| پرده آخر | ۱۳۶۹ |  | آری |  | آری | آری |
| بازی بزرگان | ۱۳۶۹ |  | آری |  |  |  |
| افسانه دو خواهر | ۱۳۷۳ |  | آری |  |  |  |
| عشق گمشده | ۱۳۷۵ |  | آری |  |  |  |
| ننه لالا و فرزندانش | ۱۳۷۵ |  | آری |  |  |  |
| کودکان سرزمین من (اپیزود: آرش) | ۱۳۷۶ | تلویزیونی | آری |  |  |  |
| سارای | ۱۳۷۶ |  | آری |  |  |  |
| کمیته مجازات | ۱۳۷۷ |  | آری |  |  |  |
| عشق + ۲ | ۱۳۷۷ |  | آری |  |  |  |
| طهران روزگار نو | ۱۳۷۸ |  | آری |  |  |  |
| دختری به نام تندر | ۱۳۷۹ |  | آری |  |  |  |
| ماهی‌ها عاشق می‌شوند | ۱۳۸۳ |  | آری |  |  |  |
| آخرین ملکه زمین | ۱۳۸۵ |  | آری |  |  |  |
| تردید | ۱۳۸۷ |  | آری |  | آری |  |
| مصائب چارلی | ۱۳۸۷ |  | آری |  |  |  |
| ندارها | ۱۳۸۸ |  | آری |  |  |  |
| بدون اجازه | ۱۳۸۹ |  | آری |  |  |  |
| ابرهای ارغوانی | ۱۳۹۰ |  | آری |  |  |  |
| یاور | ۱۳۹۱ | تلویزیونی | آری |  |  |  |
| پنج ستاره | ۱۳۹۲ |  | آری |  |  |  |
| پنج تا پنج | ۱۳۹۲ |  | آری |  |  |  |
| ۵۰ قدم آخر | ۱۳۹۲ |  | آری |  |  |  |
جنبش جلیقه‌زردها

| جنبش جلیقه زردها | جنبش جلیقه زردها |
| --- | --- |
تجمع «جلیقه زردها» در یک میدان شهر وزول، اوت-سون: تجمع «جلیقه زردها» در یک میدان شهر وزول، اوت-سون
تاریخ: ۱۷ نوامبر ۲۰۱۸ (۲۰۱۸-11-۱۷)-اکنون با انتشار یک فراخوان در روزنامه
موقعیت: فرانسه بلژیک هلند عراق ترکیه لبنان
علت(ها): افزایش نرخ سوخت خودرو و پایین آمدن توان خرید فشار اقتصادی به قشر متوسط جامعه
روش‌ها:  پوشیدن جلیقه‌های زرد برای دیده شدن  نافرمانی مدنی  مسدود کردن جاده‌ها و مسیرهای تردد  جلوگیری از تردد آسان 
تعداد: تعداد
 آمار شرکت کنندگان: ۲۸۷٫۷۱۰ (۱۷ نوامبر ۲۰۱۸) بر اساس آمار اعلام شده وزارت کشور فرانسه بازداشت شدگان: ۷۸۰ (۲۴ نوامبر ۲۰۱۸) :  آمار شرکت کنندگان: ۲۸۷٫۷۱۰ (۱۷ نوامبر ۲۰۱۸) بر اساس آمار اعلام شده وزارت کشور فرانسه بازداشت شدگان: ۷۸۰ (۲۴ نوامبر ۲۰۱۸) 
تلفات: تلفات
مرگ(ها): ۱۰ نفر
زخمیان: ۸۸۵ تا ۲۹ نوامبر ۲۰۱۸ (معترض، پلیس و رهگذر)
جنبش جلیقه زردها (فرانسوی: Le Mouvement des Gilets jaunes) یک جنبش اعتراضی با مرکزیت پاریس فرانسه است که به سرعت به کشورهای دیگری همچون بلژیک، هلند و عراق گسترش یافت. که در روز شنبه ۱۷ نوامبر ۲۰۱۸ شروع شد. جلیقه زردها با مسدود کردن جاده‌ها باعث هرج و مرج ترافیکی شدند. این تظاهرات در اعتراض به افزایش قیمت سوخت و مالیات‌ها به وجود آمد. بعدها اعتراضات به سیاست‌های کلی دولت امانوئل مکرون سوق پیدا کرد و عده‌ای خواستار استعفا وی شدند. به گفته روزنامه‌های فرانسوی، جلیقه زردها، حکومت را در مقابل نوعی از بحران قرار داده‌اند که در فرانسه سابقه تاریخی ندارد. این جنبش اعتراضی که نَه رهبری معینی دارد و نَه سازماندهی آشکاری که بتوان معرفی کرد و با آن به مذاکره پرداخت؛ توان سازمان دهی تظاهرات ۲۹۰ هزار نفری ۱۷ نوامبر را دارد. دور جدید اعتراض‌ها در هفته دوم ماه ژانویه ۲۰۱۹ شروع شد و بنابر برخی گزارش‌ها تعداد معترضان در ۱۲ ژانویه به ۸۴ هزار تن در سراسر فرانسه می‌رسید.
آغاز

پریسیلیا لودوسکی، زن راننده جوان ۳۲ ساله، که در یکی از حومه‌های دور پاریس زندگی می‌کند، ماه مه برای کاهش قیمت سوخت در پمپ بنزین‌های فرانسه کمپین و توماری روی اینترنت منتشر کرد و از مردم خواست آن را امضا کنند. او در درخواست خود نوشته بود قیمت بنزین و گازوئیل به‌طور مرتب از طرف دولت افزایش می‌یابد. این درخواست اینترنتی لودوسکی اما تا ماه اکتبر ۲۰۱۸ توجه کسی را جلب نکرد. تا اینکه در 22 ماه اکتبر روزنامه پاریزین گزارشی دربارهٔ این اقدام راننده منتشر کرد. پس از این گزارش شمار زیادی این درخواست کاهش قیمت سوخت را امضا کردند. هم‌زمان شماری از کاربران فیس‌بوک، برای حمایت از این خواست، گروهی با عنوان بلوکاژ ملی مخالف افزایش قیمت سوخت تشکیل دادند. برخی شهروندان هم به صورت خودجوش گروه‌های محلی سازماندهی کردند. شماری از کشاورزان هم در شبکه‌های اجتماعی فیلم‌ها و کلیپ‌هایی از خودشان منتشر کردند و در آن از شرایط سختی زندگی‌شان گفتند.
قیمت سوخت دیزل در سال ۲۰۱۸، در فرانسه ۱۶٪ رشد داشته‌است. افزایش قیمت سوخت بنزین و سوخت دیزل و همزمان با برنامه‌ریزی برای افزایش مالیات در سال ۲۰۱۹ مردم را خشمگین کرده‌است. رئیس‌جمهور فرانسه امانوئل مکرون فشار خشم معترضان را به خاطر گسترش سیاست‌هایی که تحت دولت فرانسوا اولاند اجرا شده‌است، تحمل می‌کند.
جلیقه زرد

بر اساس قانون فرانسه که در سال ۲۰۰۸ تصویب شد، در تمام خودروهای این کشور باید یک جلیقه زرد وجود داشته باشد تا اگر مشکل و خرابی برای آن خودرو پیش آمد راننده با پوشیدن این جلیقه منتظر کمک بماند. خودروهای فاقد این جلیقه ۱۵۳ دلار جریمه می‌شوند.
سازماندهی

جلیقه زردها هیچ رهبری ندارند و در شبکه‌های اجتماعی همدیگر را پیدا می‌کنند و مرکز هماهنگ آنان همین شبکه‌های اجتماعی است. سایت‌هایی مانند فیسبوک، توئیتر از جمله شبکه‌های اجتماعی هماهنگی این جنبش است.
تظاهرات

مقالهٔ اصلی: تظاهرات علیه امانوئل مکرون
تظاهرات در ۱۷ نوامبر ۲۰۱۸ با جذب ۳۰۰ هزار نفر از اطراف فرانسه شروع شد. معترضان موانع را ساختند و خیابان‌ها را مسدود کردند. تظاهرات در ۴ روز آینده با کاهش تعداد ادامه داشت و حدود ۱۰ هزار نفر در روز ۲۰ نوامبر هنوز در مسدود کردن جاده‌ها حضور داشتند.
دامنه تظاهرات به بلژیک هم کشیده شده‌است و مردم معترض در این کشور نیز به اعتراض علیه گرانی قیمت سوخت در این کشور برخاستند. همچنین کم‌تر از یک ماه پیش از سالگرد آغاز انقلاب مصر، فروش جلیقه‌های زرد در این کشور با محدودیت و نظارت پلیس مواجه شد.
اعتراضات جلیقه زردها برای ششمین هفته در فرانسه ادامه یافت و معترضان در ۲۰۰ نقطه این کشور از جمله در گذرگاه‌های مرزی با کشورهای بلژیک، ایتالیا، اسپانیا و آلمان تجمع و اقدام به بستن مسیر تردد تریلی‌ها کردند. این تظاهرات در پاریس که مانند گذشته در خیابان شانزلیزه صورت گرفته بود، با مداخله شدید پلیس مواجه شد و بنابر اعلام وزارت کشور فرانسه در جریان اعتراضات این روز، ۱۴۲ نفر از تظاهرات‌کنندگان از جمله «اریک درو» از رهبران جلیقه‌زردها دستگیر شدند.
هفتمین شنبه اعتراضات جلیقه زردها در روز ۲۹ دسامبر با بسیج گستردهٔ معترضان در سراسر فرانسه از جمله شهرهای پاریس، مارسی، لیون، تولوز و بوردو ادامه یافت. در شهر مارسی شماری از خیابان‌ها بسته شدند و درگیری‌هایی در برخی شهرها از جمله پاریس، نانت و روئان میان پلیس و شماری از معترضان روی داد. در شهر مارسی نزدیک به هزار نفر ضمن تجمع در اطراف بنای «طاق پیروزی» شعار استعفای امانوئل ماکرون، رئیس‌جمهور فرانسه را سر داده و خواستار برگزاری همه‌پرسی شدند. دولت فرانسه پس از این اعتراضات تلاش برای تدوین قانونی داشت که نقاب زدن و خشونت در اعتراضات را ممنوع می‌کرد؛ و از افرادی که به تعبیر دولت «دردسرسازان» خطاب می‌شدند برای کسانی که اموالشان در اعتراضات نابود شده غرامت بگیرد.
کشته شدگان

اعتراضات جلیقه‌زردها در فرانسه ۱۱ کشته برجای گذاشته و طی آن ۲۴۹۵ تن  زخمی شده‌اند. (۵ نفر دچار قطع دست شدند، ۲۳ نفر چشم خود را از دست دادند و ۲۶۸ نفر جمجمه شان آسیب خورد)   هزینه خسارت‌های وارده تا ۱٫۵میلیارد یورو، برآورد شده‌است.
نتایج

افزایش اعتراض‌ها منجر به عقب‌نشینی دولت فرانسه در برابر معترضان شد. ادوار فیلیپ، نخست‌وزیر فرانسه در ۱۲ آذر/قوس ۱۳۹۷ اعلان کرد که دولت افزایش مالیات بر سوخت را برای شش ماه به حالت تعلیق می‌آورد به همچنین افزایش قیمت برق و گاز هم معلق می‌شود. همچنین اعلام کرد که از ۱۵ دسامبر ۲۰۱۸ تا آخر همان ماه دربارهٔ مالیات و هزینه‌های دولتی «مشاوره عمومی» انجام خواهد شد. امانوئل ماکرون در ۹ قوس/آذر ۱۳۹۷ در یک برنامه زنده وعده داد که حداقل حقوق ۱۰۰ یورو افزایش خواهد یافت و افزایش مالیات افراد بازنشستگان کم درآمد لغو می‌شود. همچنین کارفرمایان را موظف کرد که پاداشی معاف از مالیات به کارمندان خود بپردازد.
سالگرد

دو تظاهرات بزرگ در ۲۱ نوامبر ۲۰۲۱ در فرانسه برگزار شد که در آن هزاران معترض برای جلوگیری از خشونت علیه زنان و سومین سالگرد جنبش جلیقه زردها راهپیمایی کردند.معترضان با حمل پلاکاردهای بنفش رنگ که روی آن نوشته شده بود «تجاوز جنسی را متوقف کنید» خیابان ها را پر کردند. آنها پلیس و قوه قضاییه را به دلیل کوتاهی در حمایت از قربانیان خشونت جنسی محکوم کردند و خواستار استعفای وزیر کشور جرالد دارونین شدند.
نگاره‌ها

تجمع اعتراضی جلیقه زردها در بلفور، ۱ دسامبر ۲۰۱۸.
تجمع اعتراضی جلیقه زردها در میدان جمهوری شهر بلفور، ۱۷ نوامبر ۲۰۱۸.
تجمع اعتراضی جلیقه زردها در اتوبان A51، ۱ دسامبر ۲۰۱۸.
تجمع اعتراضی جلیقه زردها در اتوبان A51، ۱ دسامبر ۲۰۱۸.
تجمع اعتراضی جلیقه زردها در شامبری، ۱ دسامبر ۲۰۱۸.
جلیقه‌های زرد.
یکی از معترضان در تجمع.
تجمع اعتراضی جلیقه زردها در میدان جمهوری شهر بلفور، ۱۷ نوامبر ۲۰۱۸.
تجمع جلیقه زردها در یک چهارراه بلفور، ۲۵ نوامبر ۲۰۱۸
عبدالله بن زبیر

عبدالله بن زبیر بن عوام (۱–۷۳ ه‍.ق — مه ۶۲۴ — اکتبر/نوامبر ۶۹۲) رهبر خلافتی بود که در مکه برای رویارویی و کنار زدن خلافت اموی از سال ۶۸۳ میلادی تا هنگام مرگ ابن زبیر برپا شده بود. او پسر زبیر بن عوام و اسما بنت ابوبکر بود و به قبیلهٔ قریش تعلق داشت و رهبری این قبیلهٔ بزرگ و مهم مسلمانان را برعهده داشت. او نخستین کودکی بود که از مهاجرین زاده می‌شد. او در جوانی همراه با پدرش در در فتوحات مسلمانان شرکت کرده بود و در سوریه و مصر جنگیده بود و بعدها به ترتیب نقشی محوری در فتوحات شمال آفریقا و مناطق شمالی ایران در سالهای ۶۴۷ تا ۶۵۰ به‌دست مسلمانان ایفا کرد. در هنگام فتنه اول، او در کنار خاله‌اش عایشه علیه خلیفه وقت، علی بن ابی طالب جنگید. گرچه در دوران خلیفه بعدی، معاویه کمتر در مورد ابن‌زبیر چیزی نوشته‌شده اما او به عنوان یکی از اشخاصی که مخالف تعیین یزید به عنوان جانشین به‌دست معاویه بوده‌اند، شناخته گردیده‌است. ابن‌زبیر همراه با گروه بزرگی از قریش و انصار رهبری مسلمانان ساکن حجاز (عربستان غربی) را در مخالفت با موروثی شدن خلافت به‌وسیلهٔٔ بنی‌امیه برعهده داشت.
ابن‌زبیر در مکه مستقر گردید و از آنجا به مخالفت با یزید برخاست و با مرگ یزید در ۶۸۳م، خودش را خلیفه مسلمین نامید که در تاریخ به عنوان نقطهٔ آغاز فتنه دوم شناخته گردیده‌است. در همین حال فرزند و جانشین یزید نیز تنها پس از چند هفته از آغاز حکومتش درگذشت و باعث آغاز زوال قدرت بنی‌امیه در سرزمین‌هایش گردید و درپی این رویداد بسیاری از سرزمین‌هایشان به زیر قدرت و نفوذ ابن‌زبیر درآمدند. گرچه ابن‌زبیر به عنوان خلیفه در بسیاری از نقاط خلافت به رسمیت شناخته شده‌بود ولی اقتدار او تنها محدود به حجاز می‌گردید. در سال ۶۸۵ خلافت اموی با رهبری مروان یکم در سوریه و مصر احیا گردید درست درهمان زمانی که اقتدار ابن‌زبیر در عراق و عربستان به‌وسیلهٔٔ حامیان خاندان علی و خوارج به چالش کشیده شده‌بود. مصعب برادر ابن‌زبیر توانسته‌بود حکومت ابن‌زبیر در عراق را در سال ۶۸۷م مستحکم نماید اما سرانجام در سال ۶۹۱م از عبدالملک جانشین مروان شکست خورد و کشته شد. فرمانده امویان، حجاج بن یوسف توانست ابن‌زبیر را در مقرش مکه محاصره کند و درنهایت در سال ۶۹۲م او را کشت.
اعتبار و جایگاه ابن‌زبیر از وابستگی خانوادگی او با محمد، پیامبر اسلام و همچنین وابستگی او با مکه سرچشمه می‌گرفت و به او این توانایی را می‌داد که بتواند برای مخالفت با نقش بنی‌امیه بر گروه‌های بی‌طرف مسلمان اثر گذاشته و آنان را رهبری کند. او به دنبال این بود که بتواند باری دیگر حجاز را به مرکز خلافت بدل کند. گرچه خودداری او برای خروج از مکه باعث گردید نتواند از قدرتی که در استان‌های پرجمعیت‌تر نهفته‌بود استفاده‌نماید و کنترل آنان را به برادرش مصعب و دیگر افراد وفادار به او که دارای استقلال نسبی بودند واگذار نماید؛ بنابراین در مبارزها و درگیری‌هایی که در زیر نام او صورت می‌پذیرفت نقش کوچکی داشت.