stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اسکار براون
جوانی و تحصیل

براون در شیکاگو، ایلینوی، ایالات متحده، متولد شد. پدرش اسکار براون و مادرش هلن کلارک بود. پدر براون یک وکیل و دلال املاک بود. اولین بازیگری براون در سن ۱۵ سالگی در یک نمایش رادیویی شهر مخفی بود. براون برای دبیرستان، به آکادمی آمادگی فنی اینگلوود (که در آن زمان به عنوان دبیرستان اینگلوود شناخته می‌شد) رفت. پس از دبیرستان، براون در دانشگاه ویسکانسین-مدیسون و دانشگاه لینکلن تحصیل کرد اما مدتی بعد ترک تحصیل کرد.
در سنین بیست تا سی سالگی، براون، به عنوان «اولین گوینده سیاه‌پوست اخبار در جهان» برای Negro Newsfront، یک برنامه رادیویی در شیکاگو کار می‌کرد. برنامه‌ای که او مشترکاً با ورنون جارت تهیه می‌کرد. او قبل از کاندیداتوری برای مناصب سیاسی، مدت کوتاهی در حوزه املاک و روابط عمومی کار کرد: برای مجلس قانونگذاری ایلینوی در سال ۱۹۴۸ از طریق حزب مترقی، و برای مجلس نمایندگان ایالات متحده به عنوان یک جمهوری‌خواه در سال ۱۹۵۲ شرکت کرد. در سالهای، ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۶، او عضو حزب کمونیست ایالات متحده آمریکا بود. او آنگاه که تصمیم گرفت که «بسیار سیاه است تا اینکه سرخ باشد» حزب را ترک کرد. بعد از ان دو سال در ارتش ایالات متحده خدمت کرد.
حرفه > موسیقی

پدر براون قصد داشت که فرزندش راه او را دنبال کند و وکیل شاغل شود.
اسکار در حالی که در تمرین به پدرش کمک می‌کرد، به مشاغل دیگری مانند تبلیغات پرداخت و در اواسط دهه ۱۹۵۰ در ارتش خدمت کرد. ترانه‌هایی هم می‌نوشت.
در اوایل دهه ۱۹۵۰، براون به عنوان یک کپی‌نویس توسط شرکت تبلیغاتی کوچک گرشونی و شرکاء در شیکاگو در خیابان راش، متعلق به سام گرشونی و شلدون سوسنا استخدام شد.
هنگامی که ماهیلیا جکسون یکی از آهنگ‌های خود را به نام «براون بیبی» ضبط می‌کرد، بر حرفه ترانه‌سرایی او تمرکز کرد. اولین مشارکت مهم او در یک اثر ضبط شده، درهمکاری با مکس روچ با نام «ما اصرار داریم!» بود، که یک رکورد اولیه در بزرگداشت جنبش آزادی سیاهان در ایالات متحده بود. شرکت صفحه پرکنی کلمبیا رکوردز با براون به عنوان یک هنرمند تکنواز قرارداد امضا کرد. در این زمان اسکار در سی و چند سالکی، ازدواج کرده و پنج فرزند داشت.
در سال ۱۹۶۰، براون اولین LP خود،Sin & Soul را منتشر کرد، که از ۲۰ ژوئن تا ۲۳ اکتبر ۱۹۶۰ روی ضبط آن کار شده بود.
بر روی جلد آلبوم نظراتی از افراد مشهور و نوازندگان جاز آن زمان، از جمله استیو آلن، لورین هانسبری، نت هنتاف، دوروتی کیلگالن، مکس روچ و نینا سیمون چاپ شده بود. سیمون بعداً آهنگ "Work Song" او را پوشش داد. و استیو آلن بعداً او را برای برنامه تلویزیونی Jazz Scene USA استخدام کرد. این آلبوم به عنوان یک "کلاسیک واقعی" به‌شمار می‌آید.
حرفه > تلویزیون

یکی از نمایش‌های موسیقی قابل توجه، Joy، شاهد دو تجسم (در سال‌های ۱۹۶۶ و ۱۹۶۹) بود و دوباره به مسائل اجتماعی پرداخت. همراه اسکار بر روی صحنه همسرش ژان پیس و سیووکا خواننده و نوازنده آکاردئون برزیلی بودند. کمپانی آرسی‌ای رکوردز برنامه اصلی راکه در ۱۹۷۰-ضبط شده بود منتشر کرد، که اکنون دیگر در دسترس نیست. در سال ۱۹۶۲، او در برنامه تلویزیونی سندیکایی وستینگهاوس Jazz Scene USA که استیو آلن تهیه‌کننده ان بود کار کرد. براون مجری برنامه بود و هر هفته یک مهمان موسیقی جدید داشت.
زندگی شخصی

براون با جین پیس، خواهر بزرگتر هنرپیشه جودی پیس ازدواج کرد. او پدر هفت فرزند بود. پسرش اسکار «بوبو» براون سوم که نوازنده باس و تدوین‌کننده موسیقی بود در اوت ۱۹۹۶ در یک تصادف رانندگی جان باخت.
کار بشردوستانه

برای ادامه کار بشردوستانه، اسکار براون بنیاد میراث اسکار براون جونیور را تأسیس کرد. او در سال ۱۹۷۶ در یک تجمع اعتراضی ضد آپارتاید در کالج کامپتون شرکت کرد.
براون اشعار آواز ملودی دوک پیرسون "Jeannine" را نوشت که توسط ادی جفرسن در آلبوم The Main Man در اکتبر ۱۹۷۴ ضبط و خوانده شد. و سپس توسط گروه منهتن ترانسفر در آلبوم Bop Doo-Wopp در سال ۱۹۸۴ پوشش داده شد. قطعه‌ای از Sin & Soul، توسط دیوید جوهانسن و هری اسمیتز در اولین آلبوم همنام شان پوشش داده شد. "Hymn to Friday" از بتهون بهشت و جهنم، در ایستگاه‌های رادیویی جاز مانند WDCB پخش می‌شود. پیانیست وینتون کلی در اواخر دهه ۱۹۵۰ "مرد قوی" را با سه گروه خود ضبط کرد. اشعار براون با ترانه‌های نینا سیمون در "Work Song", "Afro Blue" و "Bid 'Em In" به شهرت و محبوبیت رسید.
اشعار براون برای «آفرو بلو» توسط دایان ریوز، دی دی بریجواتر و لیز رایت اجرا شده‌است. خواننده کارین آلیسون از براون به عنوان الهام بخش یاد کرد و آهنگ‌های او را در چندین آلبوم او اجرا کرد. براون قرار بود قبل از مرگش اشعار آلبوم Footprints آلیسون در سال ۲۰۰۶ را بنویسد. در عوض آلیسون چند آهنگ او را با نام «A Tree and Me» و «But I Was Cool» به عنوان ادای احترام اجرا کرد.
ادوارد دی. بیکر

| ادوارد بیکر | ادوارد بیکر |
| --- | --- |
سناتور ایالات متحده   از اورگن: سناتور ایالات متحده   از اورگن
دوره مسئولیت ۲ اکتبر ۱۸۶۰ – ۲۱ اکتبر ۱۸۶۱: دوره مسئولیت ۲ اکتبر ۱۸۶۰ – ۲۱ اکتبر ۱۸۶۱
پس از: دلزون اسمیت
پیش از: بنجامین استارک
دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۴۵ – ۱۵ ژانویه ۱۸۴۷: دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۴۵ – ۱۵ ژانویه ۱۸۴۷
پس از: John J. Hardin
پیش از: John Henry
حوزه انتخاباتی: ناحیه هفتم
دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۴۹ – ۳ مارس ۱۸۵۱: دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۴۹ – ۳ مارس ۱۸۵۱
پس از: Thomas J. Turner
پیش از: Thompson Campbell
حوزه انتخاباتی: ناحیه ششم
عضو سنای ایلینوی: عضو سنای ایلینوی
دوره مسئولیت ۱۸۴۰ – ۱۸۴۴: دوره مسئولیت ۱۸۴۰ – ۱۸۴۴
عضو خانه نمایندگان ایلینوی: عضو خانه نمایندگان ایلینوی
دوره مسئولیت ۱۸۳۷ – ۱۸۴۰: دوره مسئولیت ۱۸۳۷ – ۱۸۴۰
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ادوارد دیکینسون بیکر ۲۴ فوریهٔ ۱۸۱۱ لندن، انگلستان، UK
درگذشته: ۲۱ اکتبر ۱۸۶۱ (۵۰ سال) بلوف توپ، ویرجینیا، C.S.
حزب سیاسی: ویگ (قبل از ۱۸۵۴) خاک آزاد (۱۸۵۴–۱۸۵۹) جمهوری‌خواه (۱۸۵۹–اکنون)
همسر(ان): ماری لی
فرزندان: ۵
امضا: 
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری: ایالات متحده آمریکا  •  اتحادیه
خدمت/شاخه: نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا  •  ارتش اتحادیه
سال‌های خدمت: ۱۸۴۶–۱۸۴۷ ۱۸۶۱
درجه: سرهنگ
فرمانده: چهارمین پیاده‌نظام ایلینوی تیپ سوم، بخش سوم بخش داوطلب سوم (موقت) هنگ پیاده‌نظام هفتم پنسیلوانیا تیپ فیلادلفیا
جنگ‌ها/عملیات‌: جنگ آمریکا و مکزیک  •  نبرد سرو گوردو جنگ داخلی آمریکا  •  نبرد بلوف توپ †
ادوارد دیکینسون بیکر (Edward Dickinson Baker) (24 فوریه ۱۸۱۱–۲۱ اکتبر ۱۸۶۱)، سیاستمدار آمریکایی، وکیل و افسر نظامی ایالات متحده بود. بیکر در چارچوب حرفه سیاسیش در خانه نمایندگان ایالات متحده از ایلینوی نمایندگی کرد و بعداً نیز به عنوان سناتور ایالات متحده از اورگن نمایندگی کرد. همچنین او به عنوان ناطق و شاعر نیز شناخته می‌شد. بیکر که دوست طولانی مدت نزدیک رئیس‌جمهوری ایالات متحده، آبراهام لینکلن بود که به عنوان سرهنگ ارتش ایالات متحده طی جنگ مکزیک-آمریکا و همچنین در جنگ داخلی آمریکا خدمت نمود. بیکر در «بلوف نبرد توپ» درحالی که رهبری هنگ ارتش اتحادیه را داشت کشته شد و تنها سناتر ایالات متحده در حال جلوس بود که تا کنون در یک درگیری نظامی کشته می‌شد.
اوان زندگی و تحصیلات

او که در ۱۸۱۱ میلادی در لندن زاده شد، فرزند معلم ادوارد بیکر و لوسی دیکینسون بیکر بود. او فقیر، اما یک کوئیکری تحصیل کرده بود. ادوارد بیکر پسر و خانواده‌اش انگلستان را ترک گفته و در ۱۸۱۶ میلادی مهاجرت کرده و به فیلادلفیا وارد شدند، جاییکه پدر بیکر مدرسه‌ای تأسیس کرد. او را که «نِد» صدا می‌کردند، قبل از این که به عنوان کارآموز در نقش متصدی دستگاه بافندگی در یک کارخانه بافندگی کار کند، در مدرسه پدرش شرکت می‌نمود. خانواده در ۱۸۲۵ میلادی فیلادلفیا را ترک گفته و به نیوهارمونی در ایندیانا سفر کرد، جامعه آرمانشهری در رودخانه اوهایو که توسط رابرت اوون رهبری می‌شد و به دنبال ایده‌آل‌های اجتماع‌گرایی بود.
خانواده در ۱۸۲۶ میلادی نیوهارمونی را ترک کرد و به بلویل در قلمروی ایلینوی نزدیک شهرک سنت لوئیس نقل مکان کرد. بیکر و پدرش خانه و ارابه‌ای خریداری کرده و تجارت حمل بار با ارابه را که ند جوان در سنت لوئیس اجرا می‌کرد را شروع نمودند. بیکر با فرماندار نینیان ادواردز ملاقات کرد، شخصی که به بیکر امکان دسترسی به کتابخانه حقوق را داد. او بعداً به کارولتون در ایلینوی نقل مکان کرد، جایی که در ۱۸۳۰ در کانون وکلای آنجا پذیرفته شد.
اوان زندگی و تحصیلات > ازدواج

بیکر در ۲۷ آوریل ۱۸۳۱ میلادی با ماری آن فوس ازدواج کرد. آنها پنج فرزند داشتند.
وکیل ایلینوی

به مدت کوتاهی پس از ازدواجش، بیکر به مریدان مسیح پیوسته و درگیر وعظ پاره-وقتی شد که به عنوان محصول جانبی در جهت انتشار آگاهی از مهارتش در خطابه عمومی عمل کرد، فعالیتی که در نهایت او را معروف ساخت. یک سال پس از این ازدواج، بیکر در جنگ شاهین سیاه شرکت جست، اما در خصومت‌ها درگیر نشد. او در حدود ۱۸۳۵ میلادی با آبراهام لینکلن آشنا شد و به زودی درگیر سیاست‌های محلی شد و در ۱ ژوئیه ۱۸۳۷ میلادی به عنوان نمایده در خانه نمایندگان ایلینوی انتخاب شد و در سنای ایلینوی از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ میلادی خدمت نمود. در ۱۸۴۴ میلادی در حالی که او در اسپرینگفیلد زندگی می‌کرد، لینکولن را ضمن نامزدی در هفتمین کنگره ایالات متحده شکست داده و به عنوان ویگ انتخاب شد. بیکر و لینکلن به سرعت دوست شدند، همراهی که منجر به اعتبار بخشی غسل تعمید لینکلن توسط بیکر گشت. با این حال، این ادعا توسط رهبران بعدی جنبش ترمیم به عنوان ادعایی جعلی رد شد، به طوری که کلیسای مسیحیت بیکر نیز در رد این ادعا با آن‌ها همراه گشت.
در ۱۸۴۴ میلادی، بیکر در رویداد منجر به مرگ جوزف اسمیت از خود «لاف دلیری» زد. جوزف اسمیت بنیانگذار جنبش قدیسان آخرالزمان بود که توسط جمعی در زندانی نزدیک نائوو در ایلینوی به قتل رسیده بود. بیکر به عنوان سرهنگی در شبه‌نظامیان محلی، بخشی از گروهی بود که از رهبران آن جمعیت پیروی می‌کرد، افرادی که از رودخانه میسیسیپی به میزوری فرار نموده بودند. او به جای این که منتظر بقیه برای پیوستن به او باقی بماند، از رودخانه رد شده و از فراریان گریخت.
بیکر از ۴ مه ۱۸۴۵ میلادی تا زمان استعفایش در ۲۴ دسامبر ۱۸۴۶ میلادی خدمت نمود. او در مناقشه‌ای برسر مشروعیت خدمت همزمان در کنگره و ارتش استعفا کرد. این مناقشه ناشی از ماده ۱، بخش شش از اساسنامه ایالات متحده بود که به «بند ناسازگاری» شهرت داشته و از خدمت «افسر ایالات متحده» در هرکدام از خانه یا سنای کنگره منع می‌کرد. با این حال، این دو دوستان نزدیکی بودند و لینکلن یکی از پسرانش را به نام «ادوارد بیکر لینکلن» نامید و او را با نام دوستانه «ادی» صدا می‌کردند. لینکلن و بیکر اغلب در بازی «فایوز» که نوعی هندبال بود به رقابت می‌پرداختند.
بیکر طی جنگ آمریکا و مکزیک از سیاست بیرون افکنده شد و به عنوان سرهنگ در هنگ چهارم پیاده‌نظام ایلینوی در ۴ ژوئیه ۱۸۴۶ میلادی گماشته شد. در نبرد «سرو گوردو»، هنگ در ۴ ژوئیه ۱۸۴۶ میلادی به تیپ ایلینوی ژنرال جیمز شیلد در قسمت مربوط به ژنرال دیوید ئی. تویگز سپرده شد. هنگامی که شیلدز در یک سلسله آتش توپخانه‌ای به شدت مجروح شده بود، با جسارت تیپ را در مقابل آتشبار سنگربندی شده رهبری کرده که منجر به تسخیر سلاح‌ها شد. بعداً ژنرال وینفیلد اسکات گفت: «این تیپ بسیار شجاعانه توسط ژنرال شیلدز رهبری شد و پس از سقوطش توسط سرهنگ بیکر، برای رفتار دقیق و موفقیتش لایق قدردانی بالایی است». به مدت کوتاهی پس از «سرو گوردو»، دوره سربازگیری ایلینوی چهارم تمام شد و به نیو اورلئان بازگشته و در ۲۵ مه منفصل گشت. بیکر در ۱۸۴۸ میلادی به اسپرینگفیلد بازگشت، اما به جای رقابت علیه لینکلن، مجدد برای کنگره نامزد شد و به جلینای ایلینوی بازگشته و نامزد گشت و به عنوان ویگ در ۳۱مین کنگره انتخاب شد (۴ مارس ۱۸۴۹–۴ مارس ۱۸۵۱). او برای نامزدی مجدد در ۱۸۵۰ میلادی اقدام نکرد.
او در ژوئیه ۱۸۵۰ میلادی، به شرکت راه‌آهن پاناما پیشنهاد داد تا مردانی را جهت کمک برای ساخت راه‌آهن جذب کند. بیکر موافقت کرد تا هزینه‌هایشان را از سنت لوئیس و پاناما پرداخت کنند و شرکت نیز قرار شد تا آن‌ها را در ۱ مه بفرستد. او در پاناما دچار بیماری حاره‌ای شده و مجبور به بازگشت به ایالات متحده آمریکا گشت.
خدمات نظامی

او در ۴ ژوئیه ۱۸۴۶ به عنوان سرهنگ هنگ چهارم داوطلبان پیاده‌نظام به مأموریت فرستاده شد و همچنین یکی از سرتیپان درگیر در نبرد «سرو گوردو» را مورد تقدیر قرار داد. او تا زمان احضار افتخار آمیزش در ۲۹ مه ۱۸۴۷ به خدمت ادامه داد. پس از این که به صورت افتخار آمیز منفصل شد، وارد دوره چهارساله جدایی از خدمات نظامی شد، دورانی که طی آن از ۱۸۴۹ تا ۱۸۵۱ میلادی در ۳۱مین کنگره خدمت کرده و به سان فرانسیسکو منتقل شد، جاییکه به فعالیت‌های حقوقی پرداخت، در در ۱۸۶۰ میلادی به ارگن رفت، جاییکه به عنوان جمهوریخواه وارد سنای ایالات متحده شد تا یک جای خالی را طی دوره‌ای که از ۴ مارس ۱۸۵۹ میلادی شروع می‌شد پر کند.
در پاسخ به تقاضای رئیس‌جمهور آبراهام لینکلن برای ۷۵ هزار نیروی داوطلب جهت کمک برای دفاع از پایتخت ملت پس از سقوط دژ سامتر و افتادنش در دست نیروهای مؤتلفه اواسط آوریل ۱۸۶۱ میلادی، در طلوع جنگ داخلی آمریکا هنگی را برپا داشت که از شهر نیویورک و فیلادلفیا نیرو جذب می‌کرد. در ۱۷ مه ۱۸۶۱ میلادی، به او سرتیپی داوطلبان پیشنهاد داده شد، او از این افتخار صرفنظر کرده و به جایش تصمیم گرفت تا به عنوان سرهنگ هنگ هفتاد و یکم پیادهٔ پنسیلوانیا و سرتیپ داوطلبان در ۱۸۶۱ خدمت کند. با این حال تصدی او بر این سمت‌ها کوتاه مدت بود. در ۲۱ اکتبر ۱۸۶۱ میلادی، او در بلوف نبرد توپ‌های ویرجینیا کشته شد. سپس بقایای او به کالیفرنیا بازگردانده شد و در قبرستان ملی سانفرانسیسکو آرمید.
سیاستمدار کالیفرنیایی

بعد از این که بیکر موقعیت کابینه را تحت ریاست زکری تیلور بدست نیاورد در ۱۸۵۲ میلادی به سانفرانسیسکو نقل مکان کرد. او فعالیت حقوقی موفقیت‌آمیزی داشت، با وجود این که فعالیت‌های او در توصیف برخی شلخته و بدون توجه به جزئیات بود، مشخصاتی که پیشتر هم او را دچار مشکل کرده بود: گفته می‌شود که او به عنوان قانونگذار توجه کمی به جزئیات دنیوی می‌کرد. بیکر با ایساکا جی. ویستار ملاقات کرد، کسی که شانزده سال دستیار بیکر و اهل یک خانواده برجسته فیلادلفیایی بود. او گفت که بیکر سوابق را نگه نداشته و به خاطراتش و دسته‌ای از کاغذها وابسته بود که با خودش و در کلاهش حمل می‌نمود. بیکر آماده شدن برای پرونده‌های قانونی را خوار می‌شمرد و فکر می‌کرد که صحبت بالبداهه با یک عضو هیئت منصفه مؤثرتر است. ویستار گفت که بیکر حق‌الزحمه قابل توجهی دریافت می‌نمود، اما این پول را با همان سرعتی که بدست می‌آورد خرج می‌نمود و برخی از هزینه‌های پرداختی بدهی‌های قماری به نام «فارو» را می‌پرداخت. این دو در خیابان‌های مونتگومری و جکسون شراکت موفقی ایجاد نمودند.
کالیفرنیا در ۱۸۵۰ میلادی به عنوان یک ایالت آزاد، در ایالات متحده پذیرفته شد، اما در بخش مؤخر دهه ۱۸۵۰ میلادی این ایالت در رابطه با مسئله برده‌داری به جهات مختلفی کشیده شد و بیکر رهبر جنبشی شد که کلیفرنیا را در اتحادیه نگه می‌داشت. در ۱۸۵۵ میلادی، او برای رقابتی بر سر یک کرسی در سنای ایالات متحده به عنوان یک ویگ در حزب «خاک آزاد» شرکت جست، اما به علت فروپاشی حزب ویگ این رقابت را باخت.
در آن روزها بود که بیکر نام «عقاب گری» را از شعری اثر «جان نیل» اقتباس کرد و دلیل آن موی خاکستری بود (گرچه که در حال تاس شدن بود). او تنها کمتر از شش فوت قد داشت. بیکر در ۱۸۵۵ میلادی درگیر پروندهٔ جنایی بدنامی شد که آینده قانونی و سیاسی او را تهدید می‌نمود. او شغلی را که توسط «بله کورا» پیشنهاد می‌شد را گرفت، شغلی که بیکر را برای دفاع از شوهرش «چارلز کورا» استخدام می‌نمود. چارلز کورا قمارباز شناخته‌شده‌ای بود که متهم به کشتن مارشال ایالات متحده گشته بود. هیئت منصفه قادر نبود تا به رأیی مورد اجماع برسد و سپس کورا توسط یکی از اشرار بدون محاکمه و خودسرانه کشته شد. این تجربه بیکر را بدین سو برد که در حوزه حقوقی و «حزب اوردر» فعال شود، حزبی که با فعالیت‌های کمیته هوشیاری سانفرانسیسکو مخالفت کرده و قانون را در دستان خود می‌گرفت. به علت انتقادات کمیته از کنش‌های او، بیکر به صورت موقت شهر را ترک گفته و زمان خویش را در ناحیه ساکرامنتو گذراند.
سیاستمدار ارگن

بیکر که از شکستش برای کسب کرسی مجلس نمایندگان ایالات متحده در ۱۸۵۹ میلادی ناامید شده بود، به دنبال چراگاه‌های سبزتر سیاسی در شمال گشت. اورگن علاقه بخصوصی برای مردمی داشت که زمانی در ایلینوی زندگی می‌کردند، این افراد شامل مردانی بودند که او در اسپرینگفیلد می‌شناخته‌است. او در ۱۸۵۷ میلادی به سیاست اورگن علاقه‌مند شد، هنگامی که دکتر آنسون هنری، دوستی از اسپرینگفیلد که به اورگن نقل مکان کرده بود، به بیکر گفت که قادر است در سنای آنجا برنده شود. بعد از این که در ۱۴ فوریه ۱۸۵۹ میلادی به وضعیت ایالتی رسیدند، جمهوری‌خواهان اورگن از بیکر خواستند تا به ایالتشان آمده و برای سنا رقابت کرده و در آنجا علیه قدرت دموکراتیک عمل کند.
تا پایان فوریه ۱۸۶۰ میلادی، خانواده بیکر به خانه‌ای در سیلم نقل مکان کرده بودند، در جایی که اکنون کمپ دانشگاه ویلامت است. بیکر دفتر حقوقی باز کرد و برای جمهوری‌خواهان حول سنا شروع به ایجاد کمپین کرد. او در ۴ ژوئیه در سیلم، صداهای تهدید آمیز جدایی طلبی را تصدیق کرده و علاقه‌مندیش به مرگ در راه کشورش را اعلان نمود: «اگر برای من ذخیره شود تا زندگی بی ارزشم را بر قربانی کشورم در دفاع از آن در برابر حملات داخلی نمایم، امروز اینجا اعلان می‌کنم که اشتیاقی به کسب افتخاری بالاتر از از این ندارم که خورشید زندگیم به زیر سایه معبد آزادی رفته و نشان عظمت ملت را غسل تعمید دهد، ستارگان و خطوط راه راهی که جلویم امروز با افتخار در گرمای خون قلبم شناورند».
مجمع قانونگذاری اورگن در سیلم طی سپتامبر ۱۸۶۰ میلادی دو مرد را در سنا برگزیدند. در تلاشی برای بازداشتن بیکر از دریافت اکثریت ۲۶ رأی، شش تا از سناتورهای طرفدار برده‌داری اجلاس را ترک گفته و در طویله قایم شدند تا از حدنصاب جلوگیری کنند. آنها بازگردانده شدند و قانونگذاران در ۷ اکتبر به سازش رسیدند و جیمز نسمیت از دموکرات‌های داگلاس و همچنین بیکر را انتخاب نمودند. دموکرات‌های داگلاس از بیکر پشتیبانی کردند که علت آن صداقت و پشتیبانی از حاکمیت اکثریت بود.
سناتور ایالات متحده

بیکر در ۵ دسامبر ۱۸۶۰ میلادی کرسی خود را کسب نمود. همکار اورگون او، سناتور جوزف لین از او خیلی خوشش نمی‌آمد، چنان‌که از دنبال کردن سنن پیشین امتناع کرده و بیکر را به سنا معرفی کرد، لذا سناتور دموکرات میلتون لثام از کالیفرنیا چنین نمود.
سناتور جودا پی. بنجامین از لوئیزیانا در ۳۱ دسامبر چنین استدلال نمود که ایالات جنوبی حقی طبق قانون اساسی دارند تا کناره‌گیری کرده و سایر ایالات هم به زودی با کالیفرنیای جنوبی که در ۲۰ دسامبر کناره‌گیری نمود، همراه شدند. بیکر استدلال بنجامین را روز بعد در یک سخنرانی سه ساعته رد نمود. او تأیید نمود که مخالف مداخله با روال کار برده‌داران در ایالات مربوطه بود، اما همچنین با انفکاک و توسعه برده‌داری به قلمروها و ایالات جدید نیز مخالف بود. در مارس ۱۸۶۱ میلادی از خود نسبت به سازش در برخی امور جهت اجتناب از گسست در مملکت علاقه‌مندی نشان داد.
سناتور ایالات متحده > معارفه لینکلن

آبراهام لینکلن در ۴ مارس ۱۸۶۱ معارفه شد. بیکر و سناتور جیمز ای. پیرس اهل مریلند هنگام حرکت از کاخ سفید به کپیتول در کالسکه ریاست جمهوری به عقب نگاه کرد و لینکلن و رئیس‌جمهور خارج‌شوند یعنی جیمز بیوکنن رو به جلو نگاه می‌کردند. روی اسب و جلوی سواره نظام اسکورت کننده مردی بود که بعدها فرمانده بیکر در نبرد «بلوف توپ» شد. سرهنگ چارلز پی. استون از افسران آینده اتحادیه بود که مسئول امنیت واشینگتن برای مراسم معارفه بود. استون اسبش را سیخونک زد تا بقیه اسب‌های هیئت را تحریک نماید، چرا که باور داشت اسبانی که از روی تکبر قدم برمی‌دارند، سد محافظتی بهتری ایجاد کرده و از کالسکه محافظت کنند. بیکر لینکلن را به مخاطبانی که در شرق ایوان کپیتول جمع شده بودند معرفی کرد: «شهروندانم، من به شما آبراهام لینکلن، رئیس‌جمهوری ایالات متحده را معرفی می‌کنم.»
لینکلن بیکر را را در کابینه‌اش نام نبرد، چرا که حمایتش در سنا بسیار حیاتی بود. اگر بیکر از کرسی سنا استعفا داده بود، فرماندار طرفدار برده‌داری اورگن به نام جان ویتیکر دموکرات طرفدار برده‌داری را برای جانشینیش می‌گماشت.
ارجاعات

↑  Horner, John B. (1919). "Edwin D. Baker" . Oregon: Her History, Her Great Men, Her Literature . J. K. Gill.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16  Blair, Harry C. and Rebecca Tarshis (1960). Colonel Edward Baker: Lincoln's Constant Ally. Portland, Ore.: Oregon Historical Society.
↑  Masur, Louis P. "Senator Baker's Waveless Shore". Opinionator (به انگلیسی). Retrieved March 22, 2017.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14  Braden, Gayle A. (1960). The Public Career of Edward Dickinson Baker, unpublished PhD dissertation. Vanderbilt University.
↑  Samuel (?–1852), Caroline C. (?–?), Lucy (?–?), Alfred W. (?–1898), and Edward Dickinson Jr. (?–1883)
↑  Martin, Jim (1996). "The secret baptism of Abraham Lincoln". Restoration Quarterly. 38 (2). Archived from the original on October 19, 2012.
↑  "Debates and Proceedings, 1833–1873". Congressional Globe (29th Congress, December 30, 1846). Retrieved August 8, 2014.
↑  Lincoln Institute. "Edward D. Baker". Mr. Lincoln and Friends. Archived from the original on 4 March 2016. Retrieved February 13, 2012.
1 2  Blair, Harry, and Tarshis, Rebecca. Colonel Edward D. Baker: Lincoln's Constant Ally. Portland: Oregon Historical Society, 1960.
1 2  "Baker, Edward Dickinson". Biographical Directory of the United States Congress. Retrieved 2021-05-03.
↑  Neal, John (1869). Wandering Recollections of a Somewhat Busy Life. Boston, Massachusetts: Roberts Brothers. OCLC 1056818562.
↑  Hay, John (December 1861). "Colonel Baker". Harper's Magazine. Vol. 24. Retrieved 2021-05-03 – via Google Books.
↑  Jensen, Vickie (2012). Women Criminals: An Encyclopedia of People and Issues. ABC-CLIO. p. 361. ISBN 978-0-313-33713-0. Retrieved 2021-05-03 – via Google Books.
↑  Kennedy, Elijah (1912). The Contest for California in 1861: How Colonel E.D. Baker Saved the Pacific States for the Union. New York: Houghton Mifflin.
↑  "[Title unknown]". Congressional Globe. August 1, 1861.
↑  "US Civil War Generals". sunsite.utk.edu. Archived from the original on February 20, 2012. Retrieved February 14, 2012.
↑  "U.S. Senate: Senator Killed in Battle". www.senate.gov.
↑  Wilkes, George (30 October 1861). "Death of Col. Baker". The Agitator.
↑  Wistar, Isaac (1914). Autobiography of Isaac James Wistar. New York: Harper & Bros.
↑  Burlingame, Michael (1997). The Inner World of Abraham Lincoln. University of Illinois Press. p. 300. ISBN 978-0-252-06667-2.
↑  Scott Wilson (August 22, 2016). Resting Places: The Burial Sites of More Than 14,000 Famous Persons, 3d ed. (2 volume set). McFarland. p. 37. ISBN 978-1-4766-2599-7.
↑  Oscar Tully Shuck (1901). History of the Bench and Bar of California: Being Biographies of Many Remarkable Men, a Store of Humorous and Pathetic Recollections, Accounts of Important Legislation and Extraordinary Cases, Comprehending the Judicial History of the State. Commercial Printing House. pp. 434–.
↑  S. 122
آمینو اسید

شکل عمومی آلفا آمینواسید، با گروه آمینو در چپ و گروه کربوکسیل در راست
اسیدهای آمینه یا آمینواسیدها ترکیباتی آلی متشکل از گروه‌های عاملی، آمینو و کربوکسیلیک اسید هستند. بیش از ۵۰۰ آمینواسید در طبیعت وجود دارد. این ترکیبات را می‌توان بر اساس مکان گروه‌های عاملی هسته، به‌عنوان اسیدهای آمینه آلفا (α-)، بتا (β-)، گاما (γ-) یا دلتا (δ-) طبقه‌بندی کرد. مهم‌ترین آن‌ها آمینواسیدهای آلفا هستند. در زیست‌شیمی اسیدآمینه‌هایی که در آن‌ها گروه‌های آمینو و کربوکسیلیک اسید هر دو به کربنی یگانه چسبیده‌اند، آمینواسید آلفا می‌گویند.
۲۲ اسیدآمینه آلفا واحدهای تشکیل‌دهنده پروتئین‌ هستند. دسته‌بندی دیگر بر اساس قطبیت، یونیزاسیون و نوع گروه زنجیره جانبی (آلیفاتیک، غیر حلقوی، معطر، حاوی هیدروکسیل یا گوگرد و غیره) مربوط می‌شوند. اسیدهای آمینه در هنگام ساخته‌شدن پروتئین‌ها طبق رمز ژنتیکی بر اساس الگویRNAیپک یا mRNA به یکدیگر می‌پیوندند. اسیدهای آمینه علاوه بر نقش در ساخت پروتئین‌ها، در تعدادی از فرآیندها مانند انتقال پیام‌های عصبی و بیوسنتز شرکت می‌کنند. گمان می‌رود که آن‌ها نقش کلیدی در پیدایش حیات روی زمین داشته‌اند.
ساختار اسیدهای آمینه

هر اسید آمینه، از یک کربن نامتقارن به نام کربن α تشکیل یافته‌است که با چهار گروه مختلف کربوکسیل (COOH) اتم هیدروژن، گروه آمینه بازی (NH۲-) و یک زنجیره غیر جانبی (R-) پیوند برقرار می‌کند. ریشه R ممکن است یک زنجیره کربنی یا یک حلقه کربنی باشد. عوامل دیگری مانند الکل، آمین، کربوکسیل و نیز گوگرد می‌توانند در ساختمان ریشه R شرکت کنند. زنجیره جانبی خود چندین اتم کربن دارد و آنها را به ترتیبی که از کربن آلفا، فاصله می‌گیرند، با حروف بتا (β)، گاما (γ) و دلتا (δ) نشان می‌دهند.
اگر در حالی که عامل COOH روی کربن آلفا قرار داد عامل NH۲ روی کربن‌هایی غیر آلفا قرار گیرد. نوع اسید آمینه به β، γ یا δ تغییر خواهد کرد. اسیدهای آمینه آزاد به مقدار بسیار ناچیز در سلول‌ها وجود دارند. بیشتر اسیدهای آمینه آلفا در سنتز پروتئین شرکت می‌کنند، در صورتی که اسیدهای آمینه بتا، گاما و دلتا واسطه‌های شیمیایی هستند. بیشتر اسیدهای آمینه در pH هفت به صورت دو قطبی در می‌آیند یعنی گروه NH۲ پروتون می‌گیرد و گروه COOH هیدروژن خود را از دست می‌دهد و به صورت –COO- در می‌آید. زنجیره جانبی (گروه) R برای پروتئین‌ها می‌تواند یکی از ۲۰ حالت مختلف ممکن باشد و بدین ترتیب یک الفبای بیست حرفی برای ساخت پروتئین‌ها به‌وجود می‌آید. این بیست اسید آمینه می‌توانند با هر ترکیب و به هر تعداد در کنار هم آمده و به ساخت پروتئین منجر شوند.
هر آمینو اسید دارای چند کربن و گروه عاملی آمینو (nh2) و دارای (cooh) است
ایزومری در اسیدهای آمینه

مطابق قرارداد اگر ساختمان فضایی یک اسید آمینه را در نظر بگیریم، چنانچه عامل NH۲ که به کربن آلفا متصل است در طرف چپ باشد، می‌گوییم که این اسید آمینه از نوع L است و هرگاه عامل NH۲ در طرف راست کربن آلفا قرار گیرد، گوییم که این اسید آمینه از نوع D است. برخلاف قندهای طبیعی که از نوع D هستند، اسیدهای آمینه طبیعی همگی از نوع L هستند. این ایزومر‌های نوری را ایزومرهای انانتیومر می‌گویند.
به جز ساده‌ترین اسیدآمینه یعنی گلیسین همهٔ آمینواسیدهای دیگر دارای انانتیومر یا ایزومرهای آینه‌ای یا قرینه هستند؛ که به دلیل به وجود آمدن کربن نامتقارن یا کایرال در آنها است.
ساختار و نماد تعدادی از اسیدهای آمینه

بیست نوع اسید آمینه در تشکیل پروتئین‌ها شرکت دارند. بر اساس گروه R متصل به آنها و در نتیجه خواص شیمیایی آنها، این بیست اسید به سه گروه تقسیم می‌شوند. این سه گروه عبارتند از:
هیدروفوبیک
قطبی
باردار (مثبت و منفی)
در هریک از این دسته‌ها می‌توان زیر دسته‌هایی با جزئیات بیشتر تعریف نمود. مانند سیکلیک یا آلیفاتیک، کوچک یا بزرگ، و غیره.
آلانین
(Ala / A)
آرژنین
(Arg / R)
آسپارژین
(Asn / N)
اسید آسپارتیک
(Asp / D)
سیستئین
(Cys / C)
اسید گلوتامیک
(Glu / E)
گلوتامین
(Gln / Q)
گلیسین
(Gly / G)
هیستیدین
(His / H)
ایزولوسین
(Ile / I)
لوسین
(Leu / L)
لیزین
(Lys / K)
متیونین
(Met / M)
فنیل آلانین
(Phe / F)
پرولین
(Pro / P)
سرین
(Ser / S)
ترئونین
(Thr / T)
تریپتوفان
(Trp / W)
تیروزین
(Tyr / Y)
والین
(Val / V)
سلنوسیستئین
(Sec / U)
پیرولیزین
(Pyl / O)
دو ایزومر نوری آلانین