مارسیلیوس پادوایی
آرای سیاسی > قانون

مارسیلیوس بشر را مانند کودکی می‌دانست و عقیده داشت نباید آنان را لحظهٔ به حال خود رها کرد. او مانند ارسطو حکومت خوب را حکومت قانون می‌داند، یعنی حکومت مبتنی بر قانون نه اجبار که انسان‌های خردمند به آن وفادارند. در قرون وسطا قواعد زیادی برای خود شان قانون را قائل می‌شدند در نتیجه تأیید مارسیلیوس بر قانون از آن جهت است که او نمی‌تواند این مسئله را که قانون چگونه قانون می‌شود پنهان نگه دارد.
مردم قرون وسطا باور داشتن که تنها قانون گذار حقیقی خداوند است. مارسیلیوس با جدا کردن دو معنای قانون، یعنی (قانون طبیعی) که در واقع شکل کلی است و (قانون موضوعه) که از طریق مبحث مجازات صورت می‌گیرد، عمل محتاطانهٔ داشت. در قانون طبیعی به قانون‌شکنی تأکید دارند نه مجازات، هر قانون‌شکنی را باید کیفر داد از این دیدگاه بزرگترین جرم زمانی بروز می‌کند که جرمی کیفر نیافته باقی بماند، دومین تعریف مارسیلیوس به قانون به شیوه نگریستن به رابطه جرم و مجازات مرتبط است به این معنا که جرم را مجازات تعریف می‌کند. نگاه مبتنی بر قانون طبیعی عدالت را پیش از هرگونه ملاحظهٔ قرار می‌دهد، اگر قانون طبیعی بگوید که این عمل جرم است در آن صورت جرم است حتی اگر هیچ قانون‌گذاری این جرم را بیان نکرده باشد. خداوند قانون‌گذار بی بحث است و تخطی از قانون طبیعی را جرم می‌داند و این وظیفه قانونگذار بشری است که آنچه خداوند بیان کرده‌است را به مانند قانون بیان کند، یعنی قانون بدون حکمران نیز وجود دارد همان‌طور که در قرون وسطا تمایل این بود که قانون وضع نمی‌شود بلکه کشف می‌شود. مارسیلیوس نمی‌تواند منکر وجود رابطه و پیوند میان عدالت الهی و قانون بشری شود، اما نوع نگاه او به این پیوند به گونه‌ای است که به مبنای این اندیشهٔ نوین قانون همیشه و هم‌جا حکم فرد دارای حاکمیت است، پس قانون‌گذار دنیوی باید در دولت خود دارای حق حاکمیت باشد. در واقع نگاه مارسیلیوس به قانون به علت تأکید که او بر طبیعت فرمانروایی سیاسی دارد در مخالفتی آشکار با درک و برداشت رایج در قرون وسطا دربارهٔ قانون است، دغدغه مارسیلیوس در هنگام ارائه نظرش دربارهٔ قانون چگونگی کار کرد و عملی شدن قانون است. مارسیلیوس در هنگام تعریف خود از قانون به جنبهٔ اجبار کننده آن تأکید دارد، و منکر این موضوع نمی‌شود که قانون حقیقی تنها در جای وجود دارد که عدالت غایب است اما او معتقد است که قوانین ناعادلانه هم قانون هستند.
مارسیلیوس چهار تعریف از قانون ارائه می‌دهد که تعریف آخر آن یعنی مهم‌ترین تعریف او این است که «علم یا آموزهٔ یا داوری همگانی دربارهٔ مسائل مربوط به عدالت مدنی و نفع مدنی و اضداد آنهاست». او برای دفاع از قانون‌های انسانی و همچنین برای اطاعت از قوانین انسانی به نقل قول‌های از دستورهای الهی و کتاب مقدس می‌پردازد که امر به اطاعت می‌کنند، پس در نگاه او قانون خدا و قوانین بشری هیچ تضادی با هم ندارند و اگر در جای این قوانین با هم تضاد پیدا کردند او بیان می‌کند انسان‌ها باید از قوانین الهی اطاعت کنند، در واقع او با با دفاع از برتری قوانین خداوند در برابر قوانین انسانی نشان داده که یک پوزیتیویست حقوقی به معنای دقیق نبود است؛ بنابراین مارسیلیوس برای حفظ صلح که دغدغهٔ اصلی‌اش است به رد قانون طبیعی سنتی پرداخت است، او تنها برای حذف احتمال دخالت کلیسا در امور سیاسی به قوانین الهی حمله می‌کند، استدلال مارسیلیوس این است که قانون خدا چون قانون است پس باید زوری پشتش باشد و اجرای آن به دست مسیح است و در این جهان اجرا نمی‌شود و چون قانون الهی در این جهان قابل اجرای حکم نیست پی واقعاً قانون نیست و نمی‌تواند وارد حریم اختیارات دولت شود و همچنین اجازه دادن به روحانیون برای استفاده از زور، وحدت دولت و کشور را از بین برد و صلح مدنی را تهدید می‌کند.