شمارش کامل خون
شیوهٔ شمارش کامل خون > روش خودکار

بدین صورت است که روی آنالیزور، نمونه بهم زده می‌شود تا به‌طور یکنواخت سلول‌ها توزیع شوند، سپس رقیق و به حداقل دو کانال تقسیم می‌شود، که یکی از آن‌ها برای شمارش گلبول‌های قرمز و پلاکت‌ها، و دیگری برای شمارش گلبول‌های سفید و تعیین غلظت هموگلوبین استفاده می‌شود. برخی ابزارها هموگلوبین را در یک کانال جداگانه اندازه‌گیری می‌کنند و کانال‌های اضافی ممکن است برای شمارش افتراقی گلبول‌های سفید، شمارش رتیکولوسیت و اندازه‌گیری‌های تخصصی پلاکت‌ها بکار روند. سلول‌ها در جریان سیال معلق می‌شوند و خواص آن‌ها با عبور ازحسگرها توسط روشی به نام فلو سایتومتری اندازه‌گیری می‌شود. تمرکز هیدرودینامیک ممکن است برای جداسازی سلول‌های منفرد استفاده شود تا نتایج دقیق‌تری بدست آید: نمونه رقیق‌شده به جریانی از سیال با فشار پایین تزریق می‌شود، که باعث می‌شود سلول‌ها در نمونه از طریق جریان آرام در یک فایل قرار بگیرند.
برای اندازه‌گیری غلظت هموگلوبین، یک ماده شیمیایی معرف به نمونه اضافه می‌شود تا گلبول‌های قرمز را در کانالی جدا از آنچه برای شمارش گلبول‌های قرمز استفاده می‌شود، از بین ببرد. در آنالیزگرهایی که شمارش گلبول‌های سفید را در همان کانال اندازه‌گیری هموگلوبین انجام می‌دهند، این امر به گلبول‌های سفید اجازه می‌دهد که راحت‌تر شمارش شوند. آنالیزگرهای هماتولوژی، هموگلوبین را با استفاده از طیف‌سنجی نوری اندازه‌گیری می‌کنند که براساس رابطه خطی بین جذب نور و مقدار هموگلوبین موجود می‌باشد. مواد شیمیایی برای تبدیل اشکال مختلف هموگلوبین، مانند اکسی‌هموگلوبین و کربوکسی هموگلوبین، به یک شکل پایدار، معمولاً سیانومت هموگلوبین، و برای ایجاد یک تغییر رنگ دائمی به کار می‌روند. جذب رنگ حاصل، هنگامی که در طول‌موج خاصی معمولاً ۵۴۰ نانومتر اندازه‌گیری می‌شود با غلظت هموگلوبین مطابقت دارد.
حسگرها با استفاده از دو اصل اساسی، سلول‌ها را در نمونه شمارش و شناسایی می‌کنند: امپدانس الکتریکی و پراکندگی نور. شمارش سلولی مبتنی بر ایمپدانس براساس اصل کولتر عمل می‌کند: سلول‌ها در یک سیال حامل جریان الکتریکی معلق می‌شوند، و هنگامی که آن‌ها از یک دهانه یا روزنهٔ کوچک عبور می‌کنند، به دلیل رسانندگی الکتریکی ضعیف خود باعث کاهش جریان می‌شوند. دامنه پالس ولتاژ تولید شده به عنوان یک سلول از روزنه (دیافراگم) عبور می‌کند و با مقدار سیال جابجا شده توسط سلول و در نتیجه حجم سلول، مرتبط است. در حالی که تعداد کل پالس‌ها با تعداد سلول‌ها در نمونه مرتبط است. توزیع حجم‌های سلولی بر روی یک بافت‌نگار ترسیم می‌شود، و با تعیین آستانه‌های حجمی براساس اندازه‌های معمول هر نوع سلول، جمعیت‌های سلولی مختلف را می‌توان شناسایی و شمارش کرد.
در روش‌های پراکندگی نور، نور لیزر یا لامپ تنگستن-هالوژن به جریان سلول‌های خون جهت جمع‌آوری اطلاعات در مورد اندازه و ساختار آن‌ها تابش می‌شود. در این روش، نورسنج‌ها نشان می‌دهند که سلول‌ها در حین عبور از درون پرتوهای نور، آنها را به اطراف و زوایای مختلف پراکنده می‌کنند. پراکندگی رو به جلو، که به مقدار نور پراکنده‌شده در امتداد محور پرتو اشاره دارد، عمدتاً ناشی از پراش نور بوده و با اندازه سلول ارتباط دارد، در حالی که پراکندگی جانبی (‏نور پراکنده‌شده در زاویه ۹۰ درجه) ‏ناشی از بازتاب و شکست نور است و اطلاعاتی در مورد پیچیدگی سلولی فراهم می‌کند.
روش‌های مبتنی بر فرکانس رادیویی را می‌توان در ترکیب با امپدانس مورد استفاده قرار داد. این تکنیک‌ها بر روی همان اصل اندازه‌گیری وقفه در جریان هنگام عبور سلول‌ها از یک دیافراگم کار می‌کنند، اما از آنجا که جریان رادیویی فرکانس بالا به داخل سلول‌ها نفوذ می‌کند، دامنه پالس حاصل به عواملی مانند اندازه نسبی هسته، ساختار نوکلئوزوم، و مقدار ریزدانه‌ها در سیتوپلاسم مربوط می‌شود. گلبول‌های قرمز کوچک و بقایای سلولی، که از نظر اندازه شبیه پلاکت‌ها هستند، ممکن است در شمارش پلاکت‌ها تداخل ایجاد کنند، و نیز ممکن است پلاکت‌های بزرگ به درستی شمارش نشوند، بنابراین برخی از آنالیزورها از تکنیک‌های اضافی، نظیر رنگ‌آمیزی فلورسنت، پراکندگی نور چند زاویه‌ای و برچسب گذاری پادتن مونوکلونال برای اندازه‌گیری پلاکت‌ها استفاده می‌کنند.
اکثر آنالیزورها مستقیماً اندازه متوسط گلبول‌های قرمز خون را اندازه‌گیری می‌کنند، که حجم متوسط سلولی (‏MCV)‏ نامیده می‌شود، و هماتوکریت را با ضرب تعداد گلبول‌های قرمز خون در MCV محاسبه می‌کنند. برخی، هماتوکریت را با مقایسه حجم کل گلبول‌های قرمز خون با حجم خون نمونه‌گیری شده اندازه‌گیری می‌کنند و MCV را از هماتوکریت و تعداد گلبول‌های قرمز خون به دست می‌آورند. غلظت هموگلوبین، تعداد گلبول‌های قرمز و هماتوکریت برای محاسبه مقدار متوسط هموگلوبین در هر گلبول قرمز، یعنی میانگین هموگلوبین سلولی (‏MCH) ‏ و غلظت آن، غلظت سلولی هموگلوبین (‏MCHC) ‏استفاده می‌شود. برآورد دیگر، وسعت توزیع گلبول قرمز (‏RDW)‏، از انحراف معیار میانگین حجم سلول به دست می‌آید و منعکس‌کننده تغییرات در اندازه سلولی است.
گلبول‌های سفید پس از قرار گرفتن در معرض معرف‌ها، هنگامی که حجم آن‌ها بر روی هیستوگرام رسم می‌شود، سه قله مجزا را تشکیل می‌دهند. این پیک‌ها تقریباً با جمعیت‌های گرانولوسیت‌ها، لنفوسیت‌ها و دیگر سلول‌های تک هسته‌ای مطابقت دارند که اجازه می‌دهند تفاضلی سه بخشی صرفاً بر اساس حجم سلولی ایجاد شود. آنالیزگرهای پیشرفته‌تر از تکنیک‌های اضافی برای ایجاد یک تفاضل پنج تا هفت قسمتی استفاده می‌کنند، مانند پراکندگی نور یا تحلیل فرکانس رادیویی، یا استفاده از رنگ برای رنگ‌آمیزی مواد شیمیایی خاص در داخل سلول‌ها برای مثال، اسیدهای نوکلئیک، که در غلظت‌های بالاتر در سلول‌های نابالغ یافت می‌شوند یا میلو پراکسیداز، آنزیمی که در سلول‌های مغز استخوانی یافت می‌شود. ممکن است بازوفیل‌ها در یک کانال جداگانه شمارش شوند که در آن یک معرف گلبول‌های سفید دیگر را از بین می‌برد و بازوفیل‌ها را دست‌نخورده باقی می‌گذارد. داده‌های جمع‌آوری‌شده از این اندازه‌گیری‌ها بر روی یک نمودار نقطه‌ای تحلیل و ترسیم شده‌اند که در آن خوشه‌هایی را شکل می‌دهند که هر کدام با نوعی گلبول سفید مرتبط است. یکی دیگر از روش‌های خودکار شمارش افتراقی، استفاده از نرم‌افزار میکروسکوپ دیجیتال است، که از هوش مصنوعی برای طبقه‌بندی گلبول‌های سفید خون از ریزنگاری‌های لام خونی استفاده می‌کند. تصاویر سلولی به اپراتور انسانی نمایش داده می‌شوند که در صورت لزوم می‌تواند به صورت دستی سلول‌ها را مجدداً طبقه‌بندی کند.
بیشتر آنالیزرها در کم‌تر از یک دقیقه همه آزمایش‌های کامل خون را انجام دهند. از آنجایی که آنالیزورها تعداد زیادی سلول منفرد را نمونه‌گیری و شمارش می‌کنند، نتایج بسیار دقیق هستند. با این حال، برخی از سلول‌های غیرعادی ممکن است به درستی شناسایی نشوند، که نیاز به بررسی دستیِ نتایج ماشینی و شناسایی به وسیله روش‌های دیگر است که بتوان سلول‌های غیرعادی را شمارش کرد.