stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مجله هفتگی صد شخصیت ژاپن
موضوعات

شماره ۱ - اودا نوبوناگا (نخستین شماره ۱۷ ژانویه ۲۰۰۶)
شماره ۲ - ساکاموتو ریوما
شماره ۳ - توکوگاوا ایه‌یاسو
شماره ۴ - توجو هیدکی
شماره ۵ - تویوتومی هیده‌یوشی
شماره ۶ - کاتسو کایشو
شماره ۷ - داته ماسامونه
شماره ۸ - توگو هیهاچیرو
شماره ۹ - میناموتو نو یوشی‌تسونه
شماره ۱۰ - تاناکا کاکوئی
شماره ۱۱ - سایگو تاکاموری
شماره ۱۲ - تاکدا شینگن
شماره ۱۳ - تایرا نو کیوموری
شماره ۱۴ - آکچی میتسوهیده
شماره ۱۵ - یاماموتو ایسوروکو
شماره ۱۶ - کوکای
شماره ۱۷ - توکوگاوا یوشینوبو
شماره ۱۸ - ایشیدا میتسوناری
شماره ۱۹ - شاهزاده شوتوکو تایشی
شماره ۲۰ - آشیکاگا تاکااوجی
شماره ۲۱ - توکوگاوا یوشیمونه
شماره ۲۲ - یوشیدا شیگه‌رو
شماره ۲۳ - سانادا یوکیمورا
شماره ۲۴ - مائدا توشی‌ایه
شماره ۲۵ - اوکوبو توشیمیچی
شماره ۲۶ - هوجو سوئون
شماره ۲۷ - فوکوزاوا یوکیچی
شماره ۲۸ - یوشیدا شواین
شماره ۲۹ - توکوگاوا میتسوکونی
شماره ۳۰ - هیراگا گننای
شماره ۳۱ - تاکاسوگی شینساکو
شماره ۳۲ - اوئه‌سوگی کنشین
شماره ۳۳ - میاموتو موساشی
شماره ۳۴ - یامائوچی کاتسوتویو
شماره ۳۵ - کاتو کیوماسا
شماره ۳۶ - موری موتوناری
شماره ۳۷ - میناموتو نو یوری‌تومو
شماره ۳۸ - ایتو هیروبومی
شماره ۳۹ - ماتسوئو باشو
شماره ۴۰ - توکوگاوا تسونایوشی
شماره ۴۱ - هوسوکاوا فوجی‌تاکا
شماره ۴۲ - شیبوساوا ایچی
شماره ۴۳ - اوتومو سورین
شماره ۴۴ - آشیکاگا یوشی‌میتسو
شماره ۴۵ - کیدو تاکایوشی
شماره ۴۶ - توکوگاوا ایه‌میتسو
شماره ۴۷ - اُوایشی یوشیئو
شماره ۴۸ - ای نائوسوکه
شماره ۴۹ - کورودا یوشیتاکا
شماره ۵۰ - کوندو ایسامی
شماره ۵۱ - یاماموتو کانسوکه
شماره ۵۲ - سن نو ریکیو
شماره ۵۳ - شیراسو جیرو
شماره ۵۴ - فوکوشیما ماسانوری
شماره ۵۵ - هیجی‌کاتا توشیزو
شماره ۵۶ - ایتاگاکی تایسوکه
شماره ۵۷ - اینو تاداتاکا
شماره ۵۸ - میناکاتا کوماگوسو
شماره ۵۹ - شیمازو یوشی‌هیرو
شماره ۶۰ - امپراتور گودای‌گو
شماره ۶۱ - اوکوما شیگه‌نوبو
شماره ۶۲ - تایرا نو ماساکادو
شماره ۶۳ - ماتسوشیتا کونوسوکه
شماره ۶۴ - تانوما اوکیتسوگو
شماره ۶۵ - هینو تومیکو
شماره ۶۶ - اومورا ماسوجیرو
شماره ۶۷ - ناکاهاما مانجیرو
شماره ۶۸ - نوگی ماره‌سوکه
شماره ۶۹ - هوجو توکیمونه
شماره ۷۰ - نوگوچی هیده‌یو
شماره ۷۱ - نیچیرن
شماره ۷۲ - گوتو شینپی
شماره ۷۳ - انوموتو تاکه‌آکی
شماره ۷۴ - تسودا اومه‌کو
شماره ۷۵ - یامادا ناگاماسا
شماره ۷۶ - سوگاوارا نو میچی‌زانه
شماره ۷۷ - تودو تاکاتورا
شماره ۷۸ - نینومیا سونتوکو
شماره ۷۹ - شیمازو ناری‌آکیرا
شماره ۸۰ - آکیکو یوسانو
شماره ۸۱ - تزوکا اوسامو
شماره ۸۲ - هوجو ماساکو
شماره ۸۳ - هارا تاکاشی
شماره ۸۴ - فوجیوارا نو میچیناگا
شماره ۸۵ - موری اوگای
شماره ۸۶ - کاتسوشیکا هوکوسائی
شماره ۸۷ - ازو یاسوجیرو
شماره ۸۸ - هوندا سوییچیرو
شماره ۸۹ - میزونو تاداکونی
شماره ۹۰ - ایواکورا تومومی
شماره ۹۱ - اینوکای تسویوشی
شماره ۹۲ - نیتوبه اینازو
شماره ۹۳ - ریونوسوکه آکوتاگاوا
شماره ۹۴ - اوئه‌مورا نائومی
شماره ۹۵ - شینران
شماره ۹۶ - هیدکی یوکاوا
شماره ۹۷ - موتواوری نوریناگا
شماره ۹۸ - کوروساوا آکیرا
شماره ۹۹ - تاکاهاشی کوره‌کیو
شماره ۱۰۰ - ناتسومه سوسه‌کی (۲۵ ژانویه ۲۰۰۷ آخرین شماره)
یواس‌اس داپین (ای‌دی-۳)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پیشینه: پیشینه
مالک: 
آب‌اندازی::  ۱۶ دسامبر ۱۹۳۲
آغاز کار::  ۵ مه ۱۹۲۱
اعزام::  ۲۳ ژوئیه ۱۹۲۴
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
وزن::  ۱۲٬۴۵۰ تن بزرگ (۱۲٬۶۵۰ تن)
درازا::  ۴۸۳ فوت ۱۰ اینچ (۱۴۷٫۴۷ متر)
پهنا::  ۶۱ فوت (۱۹ متر)
آبخور::  ۲۴ فوت ۱ اینچ (۷٫۳۴ متر)
سرعت::  ۱۶ گره (۳۰ کیلومتر بر ساعت؛ ۱۸ مایل بر ساعت)
یواس‌اس داپین (ای‌دی-۳) (به انگلیسی: USS Dobbin (AD-3)) یک کشتی بود که طول آن ۴۸۳ فوت ۱۰ اینچ (۱۴۷٫۴۷ متر) بود. این کشتی در سال ۱۹۲۱ ساخته شد.
ب‌ام‌و ۳۲۰۰ سی‌اس

Motor vehicle
| ب‌ام‌و ۳۲۰۰ سی‌اس | ب‌ام‌و ۳۲۰۰ سی‌اس |
| --- | --- |
دید کلی: دید کلی
شرکت: ب ام و
تولید: January 1962 – September 1965 603 built
طراح: Bertone
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
کلاس: خودروی جی‌تی (S)
شکل بدنه: کوپه
طرح‌بندی: خودروی موتور جلو-محور عقب
خودروهای وابسته: ب‌ام‌و ۵۰۱
پیشرانه: پیشرانه
موتور: BMW OHV V8
جعبه‌دنده: 4 speed جعبه‌دنده دستی
ابعاد: ابعاد
فاصله بین محورها: ۲٬۸۴۰ میلیمتر (۱۱۲ اینچ)
درازا: ۴٬۸۵۰ میلیمتر (۱۹۱ اینچ)
پهنا: ۱٬۷۶۰ میلیمتر (۶۹ اینچ)
بلندی: ۱٬۴۷۰ میلیمتر (۵۸ اینچ)
وزن خالص: ۱٬۵۰۰ کیلوگرم (۳٬۳۰۰ پوند)
گاه‌شمار: گاه‌شمار
پیشین: ب‌ام‌و ۵۰۳
پسین: ب‌ام‌و نیو کلاس
ب‌ام‌و ۳۲۰۰ سی‌اس (BMW ۳۲۰۰ CS) خودرویی است که در سال‌های January ۱۹۶۲ تا September ۱۹۶۵ ca. ۶۰۰ builtتولید شده‌است.
طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور عقب بوده طول آن در حالت طبیعی ۴٬۸۵۰ میلیمتر (۱۹۱ اینچ)، عرض آن در حالت طبیعی ۱٬۷۶۰ میلیمتر (۶۹ اینچ)، ارتفاع آن در حالت طبیعی ۱٬۴۷۰ میلیمتر (۵۸ اینچ) و وزن آن در حالت طبیعی ۱٬۵۰۰ کیلوگرم (۳٬۳۰۰ پوند) است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن به صورت دستی است.
محمد غوث گوالیاری

شاه محمد غوث گوالیاری (درگذشته به پانزدهم رمضان ۹۷۰ هجری‌قمری) از مشایخ سلسلهٔ شطاریه هند است. نسب وی با چهار واسطه به خواجه فریدالدین عطار نیشابوری می‌رسد.
پدربزرگ وی، لطیف‌الدین از اهالی نیشابور بود که به شبه‌قاره هند مهاجرت کرد. شاه‌محمد در گوالیار در سال ۹۰۶ یا ۹۰۷ قمری به دنیا آمد. گوالیاری مریدان بسیار داشت که از آنان جمله می‌توان ودودالله شطاری، سراج‌الدین محمد بنیانی، احمد اُجینی، شمس‌الدین زنده‌دل و محمد صدرالدین ذاکر را نام برد. او در ۹۷۰قمری درگذشت و در گوالیار دفن شد. «جواهر خمسه»، «معراج‌نامه» و «بحرالحیات» از آثار او است.
پستانداران سمی

شکاف‌دندان کوبایی که دارای زهر است.
پستانداران سمی جانورانی از رده پستانداران هستند که زهر تولید می‌کنند و از آن، برای کشتن یا از کار انداختن طعمه، برای دفاع از خود در برابر شکارچیان یا همنوعان خود یا در رفتارهای تهاجمی استفاده می‌کنند. پستانداران سمی، اکنون نادر هستند. زهر پستانداران، یک گروه ناهمگن با ترکیبات و شیوه‌های عمل متفاوت در سه راسته از پستانداران شامل هوچرب‌کورسانان، تک‌سوراخ‌سانان و خفاش‌ها را تشکیل می‌دهند. پیشنهاد شده‌است که برخی از اعضای راستهٔ نخستی‌سانان نیز، سمی هستند. برای توضیح نادر بودن انتقال زهر در پستانداران، مارک دافتون از دانشگاه استرثکلاید معتقد است که شکارچیان پستانداران مدرن، به زهر نیاز ندارند زیرا می‌توانند به‌سرعت با دندان یا چنگال خود، شکار را بکشند اما زهر، هر چقدر هم که پیچیده باشد، برای تأثیرگذاری و ناتوان‌سازی طعمه، به زمان نیاز دارد. با وجود نادر بودن وجود زهر در بین پستانداران موجود، زهر ممکن است یک ویژگی اجدادی در میان گروه‌هایی از پستانداران باشد.
زهر در میان برخی مهره‌داران دیگر، بسیار رایج‌تر است و در گونه‌های بسیار بیشتری از خزندگان (مانند مارهای زهرآگین) و ماهی‌ها (مانند سنگ‌ماهی‌ها) وجود دارد. برخی از پرندگان برای خوردن یا لمس شدن، سمی هستند (مثلاً پیتویی کلاه‌دار) اما هیچ‌گونه پرندهٔ زهرآگین، شناسایی نشده‌است. تنها چند گونه از دوزیستان سمی وجود دارند. برخی از سمندران می‌توانند دارای دنده‌های زهرآگین تیزی باشند که در صورت لزوم، آن‌ها را بیرون بیاورند.
تعاریف

به‌طور کلی، تعاریف متعددی از جانوران زهرآگین ارائه شده‌است. بوچرل بیان می‌کند که جانوران زهرآگین باید حداقل یک غدهٔ زهر، سازوکاری برای دفع یا بیرون کشیدن زهر و دستگاهی برای ایجاد زخم، جهت ورود به بدن جانور دیگر داشته باشند.
مِبس می‌نویسد که جانوران زهرآگین، در گروهی از سلول‌ها یا غده‌ها، زهر تولید می‌کنند و ابزاری به‌نام دستگاه زهر دارند که زهر را با تزریق در حین گزش یا نیش زدن، منتقل می‌کند. دستگاه زهر در این تعریف شامل غده و دستگاه تزریق است که باید مستقیماً به‌هم متصل شوند.
فرای و همکاران در یافته‌اند که زهر، ترشحی است که در یک غدهٔ تخصص‌یافته در یک جانور، تولید می‌شود و از طریق ایجاد زخم، به بدن جانور هدف، وارد می‌شود. این ترشح باید حاوی مولکول‌هایی باشد که فرآیندهای فیزیولوژیکی طبیعی را مختل کنند تا تغذیه یا دفاع توسط جانور تولیدکننده، تسهیل شود. علاوه بر این، ترشحات تغذیه‌ای جانداران خون‌خوار (مثلاً خفاش‌های خون‌آشام) ممکن است به‌عنوان یک زیرگروه ویژه و تخصص‌یافته از زهر در نظر گرفته شود.
تاریخ تکاملی و دیرینه‌شناسی

پستانداران زهرآگین ممکن است در گذشته، رایج‌تر بوده باشند. اکثر پستانداران غیرددان دارای خارهای تارسال شبیه به نوک‌اردکی هستند، که نشان می‌دهد این ویژگی بسیار گسترده بوده‌است و گوبی‌قیف‌دندانان و ژانگئودد از نمونه‌های واضح‌تر هستند. عدم وجود خارهای زهرآگین در سگ‌دندان‌های غیرپستاندارسان نشان می‌دهد که زهر، یک جداریختی پستانداران باستانی و ویژگی اجدادی بوده‌است.
دندان‌های نیش با قدمت ۶۰ میلیون سال از دو گونهٔ منقرض‌شده مانند Bisonalveus browni و یک پستاندار ناشناس دیگر، شیارهایی را نشان می‌دهند که برخی دیرینه‌شناسان معتقدند نشان‌دهندهٔ نیش سمی است. با این‌حال، دانشمندان دیگر با توجه به این‌که بسیاری از پستانداران زندهٔ غیرسمی نیز شیارهای عمیقی در طول دندان‌های نیش خود دارند (به‌عنوان مثال، کوآتی‌ها و خفاش‌های میوه‌خوار) که این نتیجه‌گیری را زیر سؤال برده‌اند.
مثال‌ها > Eulipotyphla

به استثنای خفاش‌های خون‌آشام، حشره‌خواران تنها پستانداران شناسایی‌شده‌ای هستند که بزاق سمی تولید می‌کنند. این گونه‌ها دارای غدد بزاقی زیر فکی هستند که به‌طور قابل‌توجهی بزرگ شده و در آن‌ها، بزاق سمی تولید می‌شود.
شکاف‌دندان کوبایی (Solenodon cubanus) و شکاف‌دندان هیسپانیولایی (Solenodon paradoxus)، هر دو، گزش‌هایی زهرآگین دارند. زهر از غدد بزاقی اصلاح‌شده از طریق شیارهایی در دومین دندان پیش تحتانی آن‌ها خارج می‌شود. مطالعات اخیر، شبکهٔ تنظیم‌کنندهٔ ژنی را که عامل توسعهٔ سیستم‌های انتقال زهر در این پستانداران کوچک است، شناسایی کرده‌است. به‌دلیل بیان بیش از حد کالیکرئین‌ها در بزاق آن‌ها، نیش شکاف‌دندان‌ها باعث اتساع عروق می‌شود و ممکن است منجر به شوک گردش خون شود. گزارش شده‌است که مرگ در میان شکاف‌دندان‌های هیسپانیولایی که با هم در یک محفظه نگهداری می‌شدند، مکرر بود، و تنها علت قابل‌مشاهده، آثار گازگرفتگی روی پاهای آن‌ها بود. چنین استفاده‌ای در رقابت، ممکن است جنبهٔ ثانویهٔ زهر در این حشره‌خوار باشد.
حشره‌خوار دم‌کوتاه شمالی (Blarina brevicauda)، حشره‌خوار آبی مدیترانه (Neomys anomalus) و حشره‌خوار آبی اوراسیا (Neomys fodiens) قادر به گزش زهرآگین هستند. سایر حشره‌خوارهای دم‌کوتاه آمریکایی مانند حشره‌خوار دم‌کوتاه جنوبی (Blarina carolinensis)، حشره‌خوار دم‌کوتاه الیوت (Blarina hylophaga)، حشره‌خوار دم‌کوتاه اورگلیدز (Blarina peninsulae) و حشره‌خوار آبی قفقاز (Neomys teres) نیز احتمالاً زهر دارند.
موش کور اروپایی (Talpa europaea)، و احتمالاً گونه‌های دیگر موش کور، دارای سمومی در بزاق خود هستند که می‌توانند کرم‌های خاکی را فلج کنند و در نتیجه بتوانند که آن‌ها را برای مصرف در آینده، زنده اما بی‌حرکت نگه دارند.
مثال‌ها > نوک‌اردکی نر

نوک‌اردکی‌های نر و ماده (Ornithorhyncus anatinus) با مهمیزهایی کراتینه‌شده روی اندام‌های عقبی خود، متولد می‌شوند اما ماده‌ها در طول رشد، آن‌ها را از دست می‌دهند. خارها به غدد زهری متصل هستند و در طول فصل جفت‌گیری، این غدد بسیار فعال می‌شوند و زهر تولید می‌کنند. مورچه‌خورک‌ها و تک‌سوراخ‌سانان دیگر، دارای مهمیز هستند اما دارای غدد زهری عملکردی نیستند. اگرچه زهر نوک‌اردکی، آن‌قدر قوی نیست که برای انسان کشنده باشد، اما با این وجود، به‌حدی آزاردهنده است که قربانیان ممکن است به‌طور موقت، ناتوان شوند. تا زمانی که شکار نوک‌اردکی‌ها برای استفاده از خَز آن‌ها رایج بود، آسیب‌های ناشی از زهر نوک‌اردکی در انسان‌ها نسبتاً رایج بود. امروزه اما هرگونه تماس نزدیک انسان، با این گونهٔ جانوری نادر است و محدود به زیست‌شناسان، نگهبانان باغ‌وحش و ماهیگیران است (که گاهی به‌صورت ناخواسته آن‌ها را در هنگام ماهیگیری با تور، می‌گیرند).
هنگامی که نوک‌اردکی‌ها حمله می‌کنند، پاهای عقب خود را با نیروی قابل‌توجهی به سوی هم فشار می‌دهند، به‌طوری که مهمیزها در بخشی از بدن جانور مقابل، فرورود و با تولید زهر، چند میلی‌لیتر از آن با ضربات مکرر به بدن جانور، تزریق می‌شود. مهمیزهای نوک‌اردکی، قدرت کافی و استحکام بالایی دارند.
اکثر شواهد کنونی، حاکی از این نظریه هستند که سیستم زهر توسط نرها به‌عنوان یک سلاح در هنگام رقابت برای ماده‌ها و شرکت در انتخاب جنسی استفاده می‌شود. در فصل جفت‌گیری، نرها پرخاشگرتر می‌شوند و با زخم‌ها و آسیب‌هایی در بدن خود، به‌ویژه در ناحیهٔ دُم، دیده می‌شوند. نوک‌اردکی‌های نر بالغ، عموماً خارج از فصل رقابت برای جفت‌گیری، از یکدیگر دوری می‌کنند.
زهر نوک‌اردکی‌ها احتمالاً از اجداد کهن خود باقی مانده‌است، و آخرین نمونهٔ زنده از چیزی است که زمانی یک ویژگی مشترک در بین پستانداران بود. این فرضیه وجود دارد که زمانی از مهمیزهای زهرآگین، برای دفاع در برابر شکارچیان استفاده می‌شد. پروتئین‌های مشتق‌شده از زهر نوک‌اردکی‌ها برای خواص ضد درد بالقوهٔ آن مورد مطالعه هستند.
مثال‌ها > خفاش‌های خون‌آشام

تعریف زهر توسط فرای و همکاران، ترشحات تغذیه‌ای مرتبط با خون‌خواری را به‌عنوان یک زیرگروه خاص از زهر در نظر می‌گیرد. در این زمینه، زیرخانوادهٔ خفاش‌های خون‌آشام، شامل پستاندارانی زهرآگین از راستهٔ خفاش است. این گروه، شامل شناخته‌شده‌ترین خفاش سمی، خفاش خون‌آشام معمولی (Desmodus rotundus) و دو گونهٔ نادر دیگر، خفاش خون‌آشام پا مودار (Diphylla ecaudata) و خفاش خون‌آشام بال‌سفید (Diaemus youngi) است. این خفاش‌ها بزاقی زهرآگین با خواص ضدانعقادی تولید می‌کنند و دارای یک‌سری سازگاری‌های آناتومیکی و فیزیولوژیکی هستند تا فقط با خون تغذیه شوند. اکثر طعمه‌های آن‌ها در اثر حمله یا تماس با زهر، از بین نمی‌روند.
مثال‌ها > نخستی‌ها

چشم‌گردهای تنبل (از سردهٔ Nycticebus) به‌عنوان تنها نخستی‌سان زهرآگین شناخته‌شده، پذیرفته شده‌اند. زهر آن‌ها برای قرن‌ها در فرهنگ عامه در کشورهای میزبان آن‌ها در سراسر جنوب شرق آسیا شناخته‌شده بود. ۹ گونهٔ شناخته‌شده از این نخستی‌سانان کوچک‌جثهٔ شب‌زی وجود دارد. آن‌ها دارای یک زهر مرکب دوگانه متشکل از بزاق و ترشح مایعی بدبو از غده عرق آپوکرین روی ساعد این جانوران، تشکیل می‌شود. ثابت شده‌است که هر دو مایع به‌صورت جداگانه زهرآگین هستند و در صورت مخلوط شدن، زهر قوی‌تری ایجاد می‌کنند. نشان داده شده‌است که ترشح غدهٔ براکیال چشم‌گردهای تنبل، (به‌نام BGE) دارای ۱۴۲ جزء فرار است و دارای نوعی پروتئین آلرژن گربه موسوم به Fel-D1 است. BGE دارای چندین عملکرد اکولوژیکی از جمله دفاع ضد انگلی و نقش ارتباطی است. در پژوهش‌های آزمایشگاهی، نشان داده شده‌است که بزاق چشم‌گردهای تنبل، به‌تنهایی و بدون حضور BGE برای سلول‌های پوست انسان، سیتوتوکسیک است.
این زهر، در رقابت‌های درون‌گونه‌ای این پستانداران، مورد استفاده است و به موجب آن، دو چشم‌گرد برای جفت‌یابی، غذا یا قلمرو با هم می‌جنگند. این‌گونه زخم‌های ایجادشده، عامل اصلی مرگ زودرس در جمعیت‌های این جانور، در باغ‌وحش و در حیات وحش است. این زخم‌ها اغلب منجر به ایجاد زخم‌های چرکین و نکروزه می‌شوند. مسمومیت با زهر این جانور، در انسان نادر است اما می‌تواند منجر به شوک‌های آنافیلاکتیک تقریباًکشنده شود. مجموعه‌ای از اثرات این زهر، از جمله تغییرشکل خفیف تا دائمی بافت‌ها و از دست دادن تحرک، ثبت شده‌است.
پستانداران زهرآگین احتمالی > Eulipotyphla

جوجه‌تیغی‌ها (Erinaceinae) بر روی تیغ‌های خود، طیف وسیعی از مواد زهرآگین و تحریک‌کننده را می‌مالند. آن‌ها گاهی وزغ‌ها را می‌کشند، غدد زهری آن‌ها را گاز می‌گیرند و ترکیبات زهرآگین را روی تیغ‌های خود می‌مالند.
تیغ‌پشت‌ها که از نظر ظاهری شبیه به جوجه‌تیغی هستند، اما از تبار فرگشتی متفاوتی هستند نیز ممکن است چنین رفتاری را از خود، بروز دهند.
پستانداران زهرآگین احتمالی > جوندگان

موش کاکل‌دار آفریقایی (Lophiomys imhausi) دارای یک کاکل یا یال از موهای نواری سیاه و سفید درشت است که از بالای سر حیوان تا کمی فراتر از پایهٔ دُم، کشیده شده‌است. این یال با یک نوار پهن و با حاشیه‌ای سفید از کرک‌ها، ناحیهٔ ویژه‌ای از پوست را می‌پوشاند. هنگامی که حیوان در معرض تهدید یا هیجان قرار می‌گیرد، کاکل، بلند شده و آن ناحیه آشکار می‌شود. موهای این ناحیهٔ پهلو، بسیار تخصص‌یافته هستند. نوک این موها مانند موهای معمولی هستند، اما در مجموع، اسفنجی، فیبری و جاذب هستند. این جونده، به‌طور عمدی، ریشه و پوست درخت پیکان سمی (Acokanthera schimperi) را می‌جود. این گیاه، دارای زهری بسیار قوی به‌نام ouabain است که انسان‌ها در گذشته برای ساخت تیرهای آغشته به زهر برای شکار فیل، از آن استفاده می‌کردند.
پس از این‌که این موش، درخت را جوید، عمداً مخلوط حاصل را روی موهای مخصوص پهلوی خود می‌ریزد که به‌سرعت مخلوط زهر را جذب کرده و مانند فیتیلهٔ یک لامپ، عمل می‌کنند. در نتیجه، این جانور، یک مکانیسم دفاعی ایجاد می‌کند که می‌تواند با استفاده این روش، شکارچیانی را که سعی در شکار یا گاز گرفتن آن را دارند، بیمار یا حتی بکشد.
دفاع شیمیایی

راسوها می‌توانند مایعی آزاردهنده و بدبو را از غدد نزدیک مقعد خود خارج کنند. این مایع، نه تنها بوی بدی دارد، بلکه می‌تواند باعث تحریک پوست و در صورت ورود به چشم، باعث کوری موقت شود. برخی از اعضای خانوادهٔ راسویان مانند (قاقم دورنگ راه‌راه) نیز تا حدی این قابلیت را دارند. پولک‌پوست‌ها نیز می‌توانند یک مایع بدبوی مضر از غدد نزدیک مقعد منتشر کنند. آرمادیلوی بینی‌دراز بزرگ می‌تواند بویی نامطبوع و آزاردهنده را در صورت تهدید، منتشر و آزاد کند.
نوک‌اردکی
حشره‌خوار دم‌کوتاه شمالی، یکی از چندین حشره‌خوار سمی است.
خار موجود در اندام عقبی نوک‌اردکی نر برای انتقال زهر استفاده می‌شود.
موش کاکل‌دار آفریقایی زهر را روی موهای پهلوی خود می‌مالد.
بیربنه پایین

| بیربنه پایین | بیربنه پایین |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۷°۱۴′ شمالی ۴۹°۵۲′ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۲۳۳°شمالی ۴۹٫۸۶۷°شرقی﻿ / 37.233; 49.867: مختصات: ۳۷°۱۴′ شمالی ۴۹°۵۲′ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۲۳۳°شمالی ۴۹٫۸۶۷°شرقی﻿ / 37.233; 49.867
کشور: ایران
استان: گیلان
شهرستان: آستانه اشرفیه
بخش: بخش مرکزی
دهستان: کیسم
جمعیت: ۱۰۴ نفر (سرشماری ۹۵)
بیربنه پایین، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آستانه اشرفیه در استان گیلان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان کیسم قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۴۵ نفر (۴۶خانوار) بوده‌است.
مجله موسیقی

تصویر جلد یکی از شماره‌های «مجله موسیقی»، دوره سوم، شماره ششم، بهمن ۱۳۳۵
مجلّه موسیقی (به فرانسوی: La Revue musicale)، نخستین مجلّهٔ تخصّصی موسیقی به زبان پارسی و همچنین نخستین مجله موسیقی در ایران است که از اوایل سال ۱۳۱۸ خورشیدی (۱۹۳۹ میلادی) در تهران منتشر شد.
دوره نخست (۱۳۲۰–۱۳۱۸)

چهره‌هایی مانند غلامحسین مین باشیان، نیما یوشیج و عبدالحسین نوشین از جمله همکاران دوره نخست «مجله موسیقی» بودند. در این دوره مجله دربرگیرنده مقاله‌هایی در زمینه‌های بیشتر مربوط به موسیقی کلاسیک غرب، نقد کنسرت‌هایی در تهران و چاپ نت سرودهای آن دوره بود. انتشار دوره نخست مجله موسیقی با رویدادهای شهریور ۱۳۲۰ در ایران موقتاً متوقف شد. اداره موسیقی، ناشر دوره نخست مجله بود.
دوره دوّم (۱۳۳۰–۱۳۲۹)

چاپ دوره دوم «مجله موسیقی» پس از نه سال، در ۱۳۲۹ به سردبیری روبیک گریگوریان برای چند ماه ادامه پیدا کرد.
دوره سوم و پایانی (حدود ۱۳۵۲–۱۳۳۵)

دوره سوم «مجله موسیقی» طولانی‌ترین دوره چاپ مجله موسیقی بود. موسیقیدانان گوناگونی مانند محمود خوشنام و زاون هاکوپیان سردبیری مجله را عهده‌دار بودند. ناشر مجله، وزارت فرهنگ و هنر ایران بود. دوره مقالات «نمایش در ایران» بهرام بیضایی (فصل‌های کتاب نمایش در ایران (کتاب)) در این دوره از شماره ۶۲ تا ۷۷ در سال‌های ۱۳۴۱ و ۱۳۴۲ چاپ شد.
محمدآباد (اندیکا)

| محمدآباد | محمدآباد |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۲°۱۳′۳۰″ شمالی ۴۹°۳۰′۴۳″ شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۲۲۵۰۰°شمالی ۴۹٫۵۱۱۹۴°شرقی﻿ / 32.22500; 49.51194: مختصات: ۳۲°۱۳′۳۰″ شمالی ۴۹°۳۰′۴۳″ شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۲۲۵۰۰°شمالی ۴۹٫۵۱۱۹۴°شرقی﻿ / 32.22500; 49.51194
کشور: ایران
استان: خوزستان
شهرستان: مسجدسلیمان
بخش: بخش اندیکا
دهستان: قلعه خواجه
جمعیت: ۳۶۲ نفر (سرشماری ۹۵)
محمدآباد، روستایی از توابع بخش اندیکا شهرستان مسجدسلیمان در استان خوزستان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان قلعه خواجه قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۸۷ نفر (۶۴خانوار) بوده‌است.
ب‌ام‌و ۳۱۵

ب‌ام‌و ۳۱۵ (BMW 315) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۷ در آیزناخ و  آلمان تولید شده‌است.
طراحی آن توزیع نیروی پیشران بوده ‌است.
موتور آن ۱۴۹۰ سی‌سی  است.
کهورک (زاهدان)

| کهورک (زاهدان) | کهورک (زاهدان) |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: : مختصات: 
کشور: ایران
استان: سیستان و بلوچستان
شهرستان: زاهدان
بخش: بخش نصرت‌آباد
دهستان: نصرت‌آباد
جمعیت: کمتر از ۳ خانوار (سرشماری ۹۵)
کهورک (زاهدان)، روستایی از توابع بخش نصرت‌آباد شهرستان زاهدان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان نصرت‌آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۱ نفر (۹خانوار) بوده‌است.
چاوک (مریوان)

| چاوک (مریوان) | چاوک (مریوان) |
| --- | --- |
روستا: روستا
چاوک (مریوان)موقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانچاوک (مریوان)چاوک (مریوان) (Iran Kurdistan)نمایش نقشه Iran Kurdistan: چاوک (مریوان)موقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانچاوک (مریوان)چاوک (مریوان) (Iran Kurdistan)نمایش نقشه Iran Kurdistan
مختصات: ۳۵°۳۳′ شمالی ۴۶°۹′ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۵۵۰°شمالی ۴۶٫۱۵۰°شرقی﻿ / 35.550; 46.150: مختصات: ۳۵°۳۳′ شمالی ۴۶°۹′ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۵۵۰°شمالی ۴۶٫۱۵۰°شرقی﻿ / 35.550; 46.150
کشور: ایران
استان: کردستان
شهرستان: مریوان
بخش: بخش مرکزی
دهستان: سرکل
جمعیت: ۸۷ نفر (سرشماری ۹۵)
چاوک (مریوان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مریوان در استان کردستان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان سرکل قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۵ نفر (۲۵خانوار) بوده‌است.
کنکورد، تنسی

| کنکورد | کنکورد |
| --- | --- |
محدوده ثبت‌نشده: محدوده ثبت‌نشده
کنکوردLocation within the state of Tennesseeنمایش نقشه تنسیکنکوردکنکورد (ایالات متحده آمریکا)نمایش نقشه ایالات متحده آمریکا: کنکوردLocation within the state of Tennesseeنمایش نقشه تنسیکنکوردکنکورد (ایالات متحده آمریکا)نمایش نقشه ایالات متحده آمریکا
مختصات: ۳۵°۵۲′۰۷″ شمالی ۸۴°۰۸′۳۱″ غربی﻿ / ﻿۳۵٫۸۶۸۶۱°شمالی ۸۴٫۱۴۱۹۴°غربی﻿ / 35.86861; -84.14194: مختصات: ۳۵°۵۲′۰۷″ شمالی ۸۴°۰۸′۳۱″ غربی﻿ / ﻿۳۵٫۸۶۸۶۱°شمالی ۸۴٫۱۴۱۹۴°غربی﻿ / 35.86861; -84.14194
کشور: ایالات متحده آمریکا
ایالت آمریکا: تنسی
شهرستان: شهرستان ناکس، تنسی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (منطقه زمانی شرقی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
شماره GNIS: ۱۲۸۱۰۵۹
کنکورد (به انگلیسی: Concord) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان ناکس، تنسی واقع شده‌است.
کهلو

| کهلو کهلو | کهلو کهلو |
| --- | --- |
مرکز ناحیه: مرکز ناحیه
کهلو: کهلو
کهلونمایش نقشه Balochistan, Pakistanکهلونمایش نقشه پاکستان: کهلونمایش نقشه Balochistan, Pakistanکهلونمایش نقشه پاکستان
مختصات: ۲۹°۵۳′۴۸″ شمالی ۶۹°۱۵′۱۲″ شرقی﻿ / ﻿۲۹٫۸۹۶۶۷°شمالی ۶۹٫۲۵۳۳۳°شرقی﻿ / 29.89667; 69.25333: مختصات: ۲۹°۵۳′۴۸″ شمالی ۶۹°۱۵′۱۲″ شرقی﻿ / ﻿۲۹٫۸۹۶۶۷°شمالی ۶۹٫۲۵۳۳۳°شرقی﻿ / 29.89667; 69.25333
کشور: پاکستان
ایالت: ایالت بلوچستان
ناحیه: ناحیه کهلو
ارتفاع: ۱۱۸۰ متر (۳۸۷۰ فوت)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵ (PST)
کهلو (به انگلیسی: Kohlu) یک شهر در پاکستان است که در ناحیه کهلو واقع شده‌است. کهلو ۱٬۱۸۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
یاخوشه

| یاخوشه | یاخوشه |
| --- | --- |
Village: Village
یاخوشه: یاخوشه
مختصات: ۵۰°۲۹′۳۴″ شمالی ۲۲°۳۴′۴۹″ شرقی﻿ / ﻿۵۰٫۴۹۲۷۸°شمالی ۲۲٫۵۸۰۲۸°شرقی﻿ / 50.49278; 22.58028: مختصات: ۵۰°۲۹′۳۴″ شمالی ۲۲°۳۴′۴۹″ شرقی﻿ / ﻿۵۰٫۴۹۲۷۸°شمالی ۲۲٫۵۸۰۲۸°شرقی﻿ / 50.49278; 22.58028
کشور:  لهستان
استان‌های لهستان: استان لوبلین
County: شهرستان بیوگورای
گمینا: گمینا بیوگورای
جمعیت: ۱۵
یاخوشه (به لاتین: Jachosze) یک روستا در لهستان است که در گمینا بیوگورای واقع شده‌است. یاخوشه ۱۵ نفر جمعیت دارد.
کلیتن، لوئیزیانا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
Town of Clayton: Town of Clayton
Town: Town
 Clayton ماشین پنبه پاک‌کن :  Clayton ماشین پنبه پاک‌کن 
کشور: United States
ایالت: Louisiana
Parish: Concordia
ارتفاع: ۵۶ فوت (۱۷٫۱ متر)
مختصات‌ها: ۳۱°۴۳′۰۸″ شمالی ۹۱°۳۲′۲۰″ غربی﻿ / ﻿۳۱٫۷۱۸۸۹°شمالی ۹۱٫۵۳۸۸۹°غربی﻿ / 31.71889; -91.53889
مساحت: ۱٫۶ مایل‌مربع (۴٫۱ کیلومترمربع)
 - خشکی: ۱٫۶ مایل‌مربع (۴ کیلومترمربع)
 - آب: ۰٫۰ مایل‌مربع (۰ کیلومترمربع), 0%
جمعیت: ۸۵۸ (۲۰۰۰)
تراکم: ۵۳۹٫۴ / مایل‌مربع (۲۰۸٫۳ / کیلومترمربع)
ساعت زمانی: CST (UTC-۶)
 - ساعت تابستانی: CDT (UTC-۵)
کد محلی: ۳۱۸
      Location of Clayton in Louisiana  :       Location of Clayton in Louisiana  
     Location of Louisiana in the United States  :      Location of Louisiana in the United States  
کلیتن (به انگلیسی: Clayton) شهری در ایالت لوئیزیانا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۷۱۱ نفر بوده‌است.
پیپت درختی

| پیپت درختی | پیپت درختی |
| --- | --- |
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: گنجشک‌سانان
تیره:: دم‌جنبانکان
سرده:: پیپت‌ها
گونه:: پیپت درختی
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Anthus trivialis (لینه، ۱۷۵۸): Anthus trivialis (لینه، ۱۷۵۸)
نقشهٔ پراکندگی پیپت درختی در جهان: نقشهٔ پراکندگی پیپت درختی در جهان
فیلمی از پیپت درختی در ریاض, مارس ۱۹۹۳
پیپت درختی با نام علمی Anthus trivialis پرنده‌ای کوچک از راستهٔ گنجشک‌سانان است که در بیشتر نواحی اروپا و مناطق معتدل غرب و مرکز آسیا زندگی می‌کند و در ایران نیز یافت می‌شود. این پرنده مهاجر بوده و مسافتی طولانی را در کوچ زمستانی می‌پیماید تا به آفریقا و جنوب آسیا برسد.
ویژگی‌های ریخت‌شناسی

پیپت درختی یکی از انواع کوچک پیپت‌هاست و به پیپت چمنزار شباهت دارد. رنگ‌آمیزی پرهای پرنده به‌گونه‌ایست که او را از دید شکارچیان مخفی می‌سازد. پیپت درختی دارای پرهایی قهوه‌ای رنگ در بالاتنه و شکمی سفید با نقوشی سیاهرنگ و سینه‌ای نخودی رنگ است. تفاوت این گونه با گونهٔ تقریباً کوچکترجثهٔ پیپت چمنزار وجود نوک کلفت‌تر و تضاد رنگ بیشتر بین سینهٔ نخودی و شکم سفیدرنگ آن است. همچنین پیپت درختی می‌تواند به‌آسانی بر روی درختان بنشیند.
پیپت درختی دارای آوای قوی و متمایز از آوای ضعیف خویشاوند خود است. همچنین پرواز این پرنده با صدایی خاص همراه است.
رفتارشناسی

پیپت درختی در جنگل‌های باز و خارستان‌ها لانه می‌کند. او آشیانۀ خود را بر روی زمین ساخته و در فصل تولیدمثل بین ۴ تا ۸ تخم در آن می‌گذارد. این گونه نیز همچون دیگر پیپت‌ها حشره‌خوار است اما در عین‌حال از بذرها و دانه‌ها نیز تغذیه می‌کند.
نگارخانه

Cuculus canorus canorus + Anthus trivialis - Museum specimen
Anthus trivialis trivialis