نبرد تیگراناکرت
دومین نبرد لوکولوس با ارمنستان در سال ۶۸ پیش از میلاد

محتمل است که در آن هنگام هنوز تیگران می‌توانست با تسلیم مهرداد به سردار رومی و با چشم پوشی از همه متصرفاتش در جنوب رشته کوه توروس صلح را بدست بیاورد، ولی ترجیح داد به نبرد ادامه دهد. زمستان ۶۸–۶۹ را به تدارک وسایل لازم برای ادامه جنگ در همه زمینه‌ها گذرانید، و چون مهرداد در این راه بسیار به او کمک کرد در همه زمینه‌ها نتایج قابل ملاحظه‌ای بدست آورد. در زمینه سیاسی کوشید تا اشکانیان را با خود همراه سازد و اگر موفق به جلب فعال آنان نشد لااقل توانست از بی‌طرفی آنان اطمینان حاصل کند؛ و همین خود کامیابی بسیار بزرگ و مهمی بود چون ارمنستان مجبور نخواهد بود در دو جبهه بجنگد.
دسته‌های متعددی سرباز گرفتند و به آنان تعلیمات و سازمان دادند، بطوری‌که ارتش ارمنستان به استثنای عده‌ای از سربازان موظف قفقازی (تیراندازان ایبری) تبدیل به یک ارتش ملی شده بود. همچنین شروع به ساختن انواع و اقسام مصالح لازم برای جنگ (اسلحه و مهمات) کردند. مقادیر زیادی هم آذوقه و خواربار گرد آوردند و آن‌ها را در بعضی نقاط سوق‌الجیشی انبار کردند، تا در طول جنگ مجبور به حمل و نقل‌های مفصل که در سرزمینی کوهستانی مانند ارمنستان همواره به کندی و به زحمت صورت می‌گرفت، نشوند. بدین گونه ارمنیان موفق شدند لشکری به تعداد ۵۰۰۰۰ نفر جمع کنند که بر این عده باید ۲۰۰۰۰ نفر سوار نظام نیز افزود.
اکهارت می‌نویسد:
«نبرد سال ۶۹ در زیر لوای غافلگیری انجام یافته بود و نبرد سال ۶۸ در زیر لوای سازماندهی صورت گرفت.»
لوکولوس زمستان را با ارتش خود در کوه توروس و در حوالی شهر تیگراناکرت گذرانید، نقشه او این بود که در سال ۶۸ کار ارمنستان را یکسره کند، بدین ترتیب که در بهار از کوه توروس بگذرد به دشت موش برود و در آنجا با تیگران بجنگد. از تیگراناکرت به دشت موش دو راه وجود داشت، راه اول از ساسون می‌رفت و راه دوم از شهرهای فعلی سیرت (سعرد) و استان بتلیس، لوکولوس تصمیم گرفت که راه اول را در پیش بگیرد به دو دلیل:یک:کوتاهتر بود دوم:کمتر از قسمت‌های بلند کوهستانی می‌گذشت، و بالاخره در منطقه ساسون راه به دو یا سه شاخه یا کوره راه دیگر تقسیم می‌شد و حال آنکه اگر راه دوم را انتخاب می‌کرد برای ارمنی‌ها بسیار آسان‌تر می‌شد که یگانه راه بتلیس را ببندند و آن را تبدیل به نوعی تنگه ترموپیل (اشاره به نبردی است که یونانیان در آنجا راه بر سپاهیان خشایارشا گرفتند و آنان را شکست دادند) بکنند.
در اواخر ماه فوریه سال ۶۸ پیش از میلاد لوکولوس با ارتش خود براه افتاد و پس از طی ۱۷۵ کیلومتر در ده روز راه‌پیمایی که سه روز آن در کوهستانهای بلند بود به حوالی موش رسید. در آغاز ماه اوت در دشت موش از نخستین اشتباهی که کرده بود درآمد. در منطقه دجله که تازه از آنجاها آمده بود گندم رسیده بود، و حال آنکه در اینجا به علت سرما و کوهستانی بودن منطقه که فصل درو را به تأخیر می‌انداخت؛ گندم هنوز سبز بود.
این مشکل تأمین خواربار با مشکل دیگری تشدید شده بود توضیح آنکه تیگران بنا به توصیه مهرداد تاکتیک تازه‌ای گرفته بود که ارتش ارمنستان به دو قسمت متمایز تقسیم می‌شد:سواره نظام به فرماندهی خود تیگران و پیاده‌نظام به فرماندهی مهرداد. هر دو قسمت جداگانه ولی در ارتباط با هم نبرد می‌کردند و لشکریان رومی را بستوه می‌آوردند. وقتی رومیان به یکی از آن دو قسمت حمله‌ور می‌شدند آن قسمت عقب می‌نشست ولی قسمت دیگر پیش می‌آمد. لوکولوس اردوگاه مهرداد را محاصره کرد ولی مهرداد از درگیر شدن با او اجتناب ورزید، در حالی که سواران تیگران به اذیت کردن سپاهیان رومی ادامه می‌دادند و آنان را ضعیف می‌کردند.
به هر حال می‌بایست به کار خاتمه داد و دشمن را به جنگ واداشت. بنابرین لوکولوس تصمیم گرفت که به سمت پایتخت سابق ارمنستان یعنی آراتاکساتا (آرتاشات) بتازد، چون تیگران اکنون مردم و گنجینه‌های خود را به آنجا منتقل کرده بود و اگر رومیان به آنجا حمله‌ور می‌شدند تیگران همان‌طور که در مورد تیگراناکرت عمل کرده بود برای نجات پایتخت با آنان درمی‌آویخت. لوکولوس دوباره در امتداد رود فرات بالا رفت و از شهر فعلی ملازگرد گذشت. لیکن در آن بین تیگران با سواران خود و با سپاهیان کمکی (ماردی و ایبرایی) راه او را در دیادین سد کرد. در آنجا نبرد فرات بود که سرنوشت جنگ را تعیین کرد.
به نقل از دیون کاسیوس:
«آن نبرد جنگ بسیار شدید و بی‌امان بود که در آن، سواره نظام رومی قادر به شکستن حلقه محاصره نمی‌شد و میدان نبرد پر از کشته‌ها و زخمیهای رومی بود، نیروهای ارمنی کم و بیش دست نخورده مانده بودند چون پیاده‌نظام ارمنی هنوز خودش را درگیر نکرده بود و حال آنکه سپاهیان رومی به‌طور جبران‌ناپذیر آسیب دیده بودند.»
در پایان ماه سپتامبر برف برزمین نشست لوکولوس اکنون با آرتاشات چند روز راه بیشتر فاصله نداشت ولی برای رسیدن به آن شهر هنوز می‌بایست از کوه‌های آرارات که گردنه‌های آن را سپاهیان ارمنی تصرف کرده بودند بگذرد. این کار سنگینی بود فراتر از تاب و توان سپاهیان رومی دیگر برای لوکولوس بجز اینکه میدان را خالی و عقب‌نشینی کند کاری نمانده بود.
او این عقب‌نشینی طولانی و وحشتناک پانصد کیلومتری تا جزیره ابن عمر را از راه وان و باش‌قلعه در شرایطی بسیار سخت و هراس‌انگیز رهبری کرد و به آنجا رسانید. سرزمین کم و بیش سرتاسر پوشیده از درخت بود و بجز کوره راه‌های باریک و برف گرفته راهی نبود که سربازان از آن عبور کنند، و شبها را نیز درجاهای مرطوب و پر گل و لای می‌گذراندند. در اواخر ماه اکتبر لوکولوس با بازمانده سپاهیانش به دشت دجله رسید، در ماه نوامبر توانست بر شهر نصیبین آخرین دژ ارمنستان در جنوب کوه‌های توروس دست یابد. آن دژ گرچه بیش از یک سال بود که در محاصره سپاهیان رومی بود ولی هنوز با رهبری و فرماندهی «گوراس» برادر تیگران مقاومت می‌کرد. لیکن این آخرین هنرنمایی جنگی لوکولوس تغییری در نتیجه جنگ ارمنستان نمی‌داد و در واقع نخستین شکست بزرگی که رم در خاورزمین تحمل می‌کرد.
نبوغ تیگران با کمکهای فکری مهرداد و به یاری سربازان ارمنی و نیز باید گفت به کمک وضع طبیعی سرزمین که از فلات مرتفع ارمنستان با آن زمستان وحشتناکش دژ طبیعی بزرگی ساخته‌است سپاهیان رم را به عقب‌نشینی واداشته و شکستی سنگین بریکی از بزرگ‌ترین سردارانی که رم تا به آن دم پرورده بود وارد آورده بودند.
این شکست ندایی شد برای تشکیل دادن یک نهضت ضد رومی در سرتاسر خاورزمین با استفاده از این ضعیف شدن ارتش رم بر اثر این شکست مهرداد با لشکری مرکب از ۴۰۰۰ نفر بازمانده از نیروی نظامی قدیم خود و ۴۰۰۰ نفر سپاه ارمنی تیگران به آن اضافه کرد، ارمنستان را ترک گفت و به دنبال بازپس گرفتن مملکت خویش رفت. در نبرد زیله ارتش ارمنی –پونتی نیروهای رومی را که به مقابله اش آمده بودند تار و مار کرد و مهرداد بار دیگر پادشاه سرزمین آزاد شده خویش گردید. در این هنگام ارتش ارمنی فشار روزافزونی برجنوب اعمال می‌کرد. در بهار سال ۶۷ پیش از میلاد تیگران با سپاهیان خود از کوه‌های توروس گذشت و لوکولوس را مجبور نمود که جنوب ارمنستان را ترک کنند و به ساحل راست فرات عقب بنشیند. تیگران عملیات جنگی خود را با یک تاخت و تاز سواره نظام ارمنی به کاپادوکیه تکمیل کرد.
جمهوری روم در خاور نزدیک در سالهای ۷۰–۶۹ قبل از میلاد در طول جنگ سوم مهردادی
موقعیت شهر تیگراناکرت در زمان تیگران دوم
تیگران بزرگ
لوکولوس