stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جون رابینسون

| جون رابینسون | جون رابینسون |
| --- | --- |
رابینسون در ۱۹۷۳: رابینسون در ۱۹۷۳
نام هنگام تولد: جون وایولت موریس
زادهٔ: ۳۱ اکتبر ۱۹۰۳ ساری، انگلستان
درگذشت: ۵ اوت ۱۹۸۳ (۷۹ سال) کمبریج، انگلستان
ملیت: بریتانیایی
فعالیت دانشگاهی: فعالیت دانشگاهی
زمینه: اقتصاد پولی
مکتب یا سنت: اقتصاد پساکینزی
تأثیرگذاران: آدام اسمیت، کارل مارکس، جان مینارد کینز، پییرو سرافا، میتشا کالکی
مشارکت‌ها: مدل رشد جون رابینسون رابطه آموروسو-رابینسون
 :  
جون وایولت رابینسون (Joan Violet Robinson)‏ FBA (نام هنگام تولد: موریس) (۳۱ اکتبر ۱۹۰۳–۵ اوت ۱۹۸۳)، اقتصاددان بریتانیایی بود که به خاطر خدماتش در علم اقتصاد شناخته شده‌بود. او شخصیت مرکزی در حوزه‌ای بود که بعدها به اقتصاد پساکینزی معروف‌گشت.
زندگی

پدر جون، فردریک بارتون موریس، قبل از ترک نبرد در جنگ بوئر دوم با مارگارت هلن مارش که دختر فردریک هوارد مارش و خواهر ادوارد مارش بود، در میدان هانور سنت جورج ازدواج‌کرد. جون موریس در ۱۹۰۳ میلادی، یک سال پس از بازگشت پدرش از آفریقا بدنیا آمد.
رابینسون طی جنگ جهانی دوم بر روی کمیته‌های مختلفی برای دولت ملی زمان جنگ کار کرد. او طی این دوره به اتحاد جماهیر شوروی و چین رفته و به ملل درحال توسعه و توسعه‌نیافته علاقه‌مند شد.
رابینسون از افرادی بود که به‌طور مکرر به مرکز مطالعات توسعه‌ای (CDS) در تیرووانانتاپورام سر می‌زد. او همکار ملاقات کننده طی سال‌های میانی دهه ۱۹۷۰ میلادی بود. وی بودجه‌ای را وقف پشتیبانی از درسنامه‌های عمومی در این مرکز نمود. او از ملاقات‌کنندگان مکرر به CDS تا ژانویه ۱۹۸۲ میلادی بود و در تمامی فعالیت‌های مرکز، بخصوص سمینارهای دانشجویی شرکت‌می‌نمود. استاد رابینسون حق امتیاز دوتا از کتاب‌هایش («نوشتجات اقتصادی منتخب»، بمبئی ، انتشارات دانشگاه آکسفورد، ۱۹۷۴ میلادی و «مقدمه‌ای بر اقتصاد مدرن»، همراه با جان ایتول، دهلی تاتا مک‌گراوهیل، ۱۹۷۴ میلادی) را به CDS اهدا‌نمود.
همچنین رابینسون چندین سفر به چین داشت و مشاهدات و تحلیل‌های خود را در «چین: چشم‌انداز اقتصادی (۱۹۵۸)»، «انقلاب فرهنگی در چین (۱۹۶۹)» و «مدیریت اقتصادی در چین (۱۹۷۵، ویرایش سوم، ۱۹۷۶)» گزارش می‌نمود، در آنجا بود که از فرهنگ انقلابی چین تقدیر نمود. در اکتبر ۱۹۶۴ میلادی، رابینسون به کره شمالی نیز رفت که به‌طور مؤثری حکومت کمونیستی تک-حزبی بود و در گزارشش نوشت «معجزه کره‌ای» و این که موفقیت کشور ناشی از «تمرکز شدید کره‌ای‌ها بر روی غرور ملی» تحت حاکمیت کیم ایل سونگ است «که یک مسیح نجات‌بخش است نه دیکتاتور». همچنین او به تقسیم دو کره اینگونه اشاره می‌کند: «مشخصاً، دیر یا زود این کشور باید با جذب کره جنوبی به سوسیالیسم، مجدداً متحد شود». او طی آخرین دهه عمرش آنگونه که مثلاً در یادداشتش تحت عنوان «پاکسازی بهاری» عنوان کرد، بیش از پیش در مورد امکان اصلاح نظریات اقتصادی بدبین شده بود.
تحصیلات

او اقتصاد را در کالج گیرتون، کمبریج مطالعه کرد و بلافاصله پس از فارغ‌التحصیلی در ۱۹۲۵ میلادی با اقتصاددانی به نام اوستین رابینسون ازدواج کرد. در ۱۹۳۷ میلادی، مدرس اقتصاد در دانشگاه کمبریج شد. او به آکادمی بریتانیا طی ۱۹۵۸ میلادی پیوست و به عنوان همکار نیونهام کالج در ۱۹۶۲ انتخاب شد. در ۱۹۶۵ میلادی، سمت استاد تمامی و همکار کالج گیرتون را کسب نمود. در ۱۹۷۹ میلادی، تنها چهار سال قبل از مرگش، اولین زنی شد که جزو همکاران افتخاری کالج کینگ، کمبریج شد.
رابینسون به عنوان عضوی از «مدرسه کمبریج» اقتصاد، از نظریه عمومی کینزی حمایت کرده و به تفسیر آن پرداخت. بخصوص در مورد اثرات آن در ایجاد کار طی ۱۹۳۶ و ۱۹۳۷ میلادی (تلاش کرد تا دینامیک استخدام را در میانه رکود بزرگ توضیح دهد) می‌نوشت.
تحصیلات > آثار

در ۱۹۳۳، کتاب او با عنوان «اقتصاد رقابت ناکامل»، اصطلاح «انحصار خرید» (monopsony) را ابداع کرد که جهت توصیف همان عکس مفهوم مونوپولی فروشنده است. مونوپسونی اغلب در مورد خریداران کار اعمال می‌گردد که در آن استخدامگر قدرت تعیین دستمزد را دارد که به او امکان به کار بردن بهره‌کشی «پیگوویانی» را داده و باعث شده تا دستمزد کمتری نسبت به حاشیه تولید به کارگران پرداخت شود. رابینسون از این اصطلاح جهت توصیف شکاف درآمدی بین کارگران زن و مردی که تولیدگری یکسانی دارند استفاده‌نمود.
رابینسون در ۱۹۴۲ میلادی در کتاب معروفی تحت عنوان «انشایی در رابطه با اقتصاد مارکسی»، بر روی کارل مارکس به عنوان یک اقتصاددان تمرکز کرده و کمک کرد تا مناظرات پیرامون این جنبه از میراث وی زنده‌شود.
رابینسون در ۱۹۵۶ میلادی شاهکارش را تحت‌عنوان «تجمع سرمایه» منتشر کرد که کینزی‌گرایی را به «لانگ ران» (long-run) توسعه‌داد.
او در ۱۹۶۲ میلادی، کتاب دیگری را در رابطه با رشد اقتصادی تحت عنوان «یادداشت‌هایی در نظریه رشد اقتصادی» منتشر نمود که به بحث پیرامون مسیرهای رشد در عصر طلایی می‌پرداخت. سپس نظریه رشد کمبریج را با نیکلاس کلدور توسعه داد. او به عنوان یک عضو افتخاری خارجی در فرهنگستان هنر و علوم آمریکا در ۱۹۶۴ میلادی انتخاب‌شد.
وی نزدیک اواخر عمرش به مطالعه و تمرکز پیرامون مسائل روش‌شناختی در اقتصاد پرداخت و تلاش کرد تا پیام اولیه نظریه عمومی کینز را بازیابی کند. او بین سال‌های ۱۹۶۲ تا ۱۹۸۰ میلادی کتابهای اقتصادی زیادی برای عوام نوشت. رابینسون پیشنهاد کرد تا جهت تجدید حیات اقتصاد کلاسیک، نظریه جایگزینی توسعه یابد.
«انقلاب فرهنگی در چین» با این دیدگاه نوشته شده تا تفکر پشت انقلاب، بخصوص دغدغه‌های مائو تسه‌تونگ را درک کند. به مائو در این اثر اینگونه نگریسته شده که هدف او ایجاد حس انقلابی در توده مردم است، حسی که تصور می‌شد قادر است «حزب را مجدداً آموزش دهد» (صفحات ۲۰ و ۲۷) و نم نم اینگونه جا اندازد که مردم نیاز به هدایت حزب دارند نه برعکس (صفحه ۲۰) و این که آموزش مجدد روشنفکرانی که قادر نبودند تا نقش خویش را در جامعه، همانند بقیه گروه‌ها دریابند، یعنی همان نقش «خدمت به مردم» (صفحات ۳۳ و ۴۳) و در نهایت تضمین توالی و جانشینی که به صورت موروثی توسط حزب یا حتی خود مائو مدیریت نشود، بلکه محصولی از برهمکنش بین افراد و حزبی تجدید حیات شده باشد (صفحه ۲۶).
در کل، این کتاب بر جنبه‌های مثبت نیات «ملایم و انسانی» مائو تأکید دارد (صفحه ۱۹)، نه این که بر «خشونت و بی‌نظمی» که به ما گفته شده «هر از گاهی» در رابطه «مخالفت‌های شدید» (که در همین کتاب ذکر شده) با آرزوهای مائو روی داده‌است. به نظر می‌آید که رابینسون، تجدید حیات مارکسیسم کلاسیک را در دیدگاه‌های مائو در رابطه با ارتباط بین مبنا و ابرساختار را تصدیق می‌کند: «در دیدگاه کلاسیک، رابطه یک طرفه‌ای بین بنیان و ابرساختار وجود دارد که یکی دیگری را تعیین می‌کند، اما مائو نشان می‌دهد که ابرساختار ممکن است بر روی بنیان نیز اثر بگذارد: ایده‌ها ممکن است مبدل به نیروی مادی شوند» (صفحه ۱۲). او تأیید می‌کند که «مارکسیست‌های سبک قدیم، ممکن است این مسئله را به عنوان نوعی انحراف تلقی کنند، اما چنین دیدگاهی به سختی منطقی خواهد بود» (همان کتاب).
دیوان عالی ایالات متحده در ژوئن ۲۰۱۹ میلادی از نظریه مونوپسونی رابینسون در تصمیمش در رابطه با پرونده «اپل در مقابل پپر» استفاده نمود. قاضی برت کاوانا نظر اکثریت را ارائه داد که می‌گفت می‌توان اپل را توسط توسعه‌دهندگان برنامه‌ها، «بر پایه نظریه مونوپسونی» مورد پیگرد قانونی قرارداد.
دستاوردها

در ۱۹۴۵ میلادی، او به عنوان کمیته مشاوران در رابطه با تحقیقات ساخت و ساز وزارت کار منصوب شد. او تنها اقتصاددان و تنها زن عضو کمیته بود.
در ۱۹۴۸ میلادی، به عنوان اولین عضو اقتصاددان کمیسیون مونوپولی‌ها و ادغامگران منصوب گشت.
در ۱۹۴۹ میلادی توسط راگنار فریش دعوت شد تا نایب رئیس انجمن اقتصادسنجی شود، اما این درخواست توسط دیگران رد شد با گفتن این مطلب که رابینسون نمی‌تواند عضو کمیته ویرایشگران ژورنالی باشد که قادر به خواندنش نیست.
طی دهه ۱۹۶۰ میلادی، او همراه با پییرو سرافا از مشارکت‌کنندگان عمده در «مناقشه سرمایه کمبریج» بود.
حداقل دوتا از دانشجویانی که تحت نظر او مطالعه نمودند، برنده جایزه نوبل علوم اقتصادی شدند: آمارتیا سن و جوزف استیگلیتز. استیگلیتز در یادداشت‌های خود-زندگی‌نامه‌ایش که برای بنیاد نوبل تهیه شده بود، رابطه خود با رابینسون را «پرآشوب» توصیف کرد و رابینسون را اینگونه توصیف کرد که با «نحوه پرسشگری بی‌حیاگونهٔ دانشجویان آمریکایی» عادت نداشت؛ لذا استیگلیتز پس از یک دوره استاد راهنمای خود را عوض کرد و به سوی فرانک هاهن رفت. آمارتیا سن نیز در یادداشت‌های خود-زندگی‌نامه‌ای که ارائه داد رابینسون را اینگونه توصیف کرد: «کاملاً باهوش، اما شدیداً ناشکیبا».
رابینسون همچنین مانموهان سینگ که نخست‌وزیر هند بود را تحت تأثیر قرار داد و موجب شد که رهیافتش را نسبت به سیاست‌های اقتصادی تغییر دهد.
خانواده

پدر جون، فردریک بارتون موری و مادرش مارگارت هلن مارش بود.
جون موریس با همکار اقتصاددانش اوستین رابینسون در ۱۹۲۶ میلادی ازدواج کرد. آنها دو دختر داشتند.
جراح برجسته لندنی و آکادمیک کمبریجی، هوارد مارش، پدربزرگ مادری جون رابینسون بود.
تقدیر

در ۲۰۱۶ میلادی، شورای دانشگاه کمبریج، استفاده از نام رابینسون را در «توسعه شمال غرب کمبریج» تأییدکرد.
آثار عمده

«اقتصاد رقابت ناکامل» (The Economics of Imperfect Competition) (1933)
«نوشتجاتی در رابطه با نظریه استخدام» (Essays in the Theory of Employment) (1937)
«یادداشتی در مورد اقتصاد مارکسی» (An Essay on Marxian Economics) (1942)، ویرایش دوم (۱۹۶۶) (انتشارات مک‌میلان با شابک ۳۳۳-۰۵۸۰۰-۳)
«عملکرد تولیدی و نظریه سرمایه» (The Production Function and the Theory of Capital) (1953)
«تجمع سرمایه» (Accumulation of Capital) (1956)
«تمریناتی در تحلیل اقتصادی» (Exercises in Economic Analysis) (1960)
«نوشتجاتی در نظریه رشد اقتصادی» (Essays in the Theory of Economic Growth) (1962)
«فلسفه اقتصادی: یادداشتی در باب ترقی تفکر اقتصادی» (Economic Philosophy: An Essay on the Progress of Economic Thought) (1962)
«آزادی و ضرورت: مقدمه‌ای بر مطالعه جامعه» (Freedom and Necessity: An Introduction to the Study of Society) (1970)
«انحرافات اقتصادی: برخی از سؤالات قدیمی پیرامون نظریه اقتصادی» (Economic Heresies: Some Old Fashioned Questions in Economic Theory) (1971)
«خدماتی به اقتصاد مدرن» (Contributions to Modern Economics) (1978)
آثار عمده > کتب درسی برای غیر حرفه‌ای‌ها

«اقتصاد موضوع مهمیست: عذرخواهی یک اقتصاددان به آن ریاضیدان، آن دانشمند و آن مرد ساده (۱۹۳۲)، دبلیو. هفر و فرزندان» (Economics is a serious subject: The apologia of an economist to the mathematician, the scientist and the plain man (1932), W. Heffer & Sons)
«مقدمه‌ای بر نظریه استخدام» (Introduction to the Theory of Employment) (1937)
«انقلاب فرهنگی در چین»، هارموندسورث: پلیکان اوریجینال (The Cultural Revolution in China, Harmondsworth: Pelican Original) (1969)
«مقدمه‌ای بر اقتصاد مدرن» همراه با جان ایتول (An Introduction to Modern Economics) (1973)
«مسابقه دستان»، درسنامه‌های تانر در مورد ارزش‌های انسانی (The Arms Race) (1981)
برای مطالعه بیشتر

Emani, Zohreh, 2000, "Joan Robinson" in Robert W. Dimand et al. (eds), A Biographical Dictionary of Women Economists, Edward Elgar.
Harcourt, G. C. , 1995, Obituary: Joan Robinson 1903–1983, Economic Journal, Vol. 105, No. 432. (سپتامبر ۱۹۹۵), pp. 1228–1243.
Harcourt, G. C. and Kerr, P. (2009). Joan Robinson. Palgrave MacMillan.
Pasinetti, Luigi L. (1987), "Robinson, Joan Violet," The New Palgrave: A Dictionary of Economics, v. 4, pp. 212–17, Macmillan.
Vianello, F. [1996], "Joan Robinson on Normal Prices (and the Normal rate of Profits)", in: Marcuzzo, M.C. and Pasinetti, L. and Roncaglia, A. (eds.), The Economics of Joan Robinson, New York: Routledge, ISBN 978-0415136167.
توقف و انصراف

نامه توقف و انصراف سندی است که برای جلوگیری از فعالیت غیرقانونی به شخصی یا کسب و کاری ارسال می‌شود. عبارت «بس کن و دست بردار» عبارت دو کلمه ای قانونی ای است، که از دو کلمه تقریباً مترادف تشکیل شده‌است. این نامه ممکن است هشدار بدهد که اگر گیرنده در مهلت تعیین شده در نامه رفتار مشخص خود را قطع نکرده یا اقدامات خاصی را انجام ندهد، ممکن است از آن طرف یعنی گیرنده نامه شکایت شود. نامه توقف و انصراف هنگامی که توسط یک مقام دولتی صادر می‌شود، «هشدار اجرای قریب الوقوع اجرای قانون قضائی» است، و مناسب تر است «دستور توقف و انصراف» خوانده شود.
تأثیرات بر گیرندگان

دریافت نامه‌های توقف و انصراف متعدد ممکن است برای گیرنده بسیار گران تمام شود. هر ادعای موجود در این نامه‌ها باید ارزیابی شود و در مورد اینکه آیا به نامه‌ها پاسخ داده شود، "این که نظرات وکیل اخذ شود یا نه، برای یک دادخواست آماده شوند یا  [در مورد نامه‌های مربوط به نقض احتمالی اختراع ثبت اختراع] گزینه‌ها و توسعه فن آوری‌های طراحی لازم است باید در موردش تصمیم‌گیری شود.
نامه‌های توقف و انصراف گاهی برای ترساندن گیرندگان استفاده می‌شود و می‌تواند «ابزاری موثر باشد که توسط شرکت‌ها برای دلسرد کردن سخنان انتقادی سایت‌های منتقد مورد استفاده قرار می‌گیرد».
انگشت وسط (ژست)

شخصی در حال نشان‌دادن «انگشت وسط» یا «انگشت فاک»
انگشت وسط، یا انگشت میانی یک اشارهٔ دست توهین‌آمیز است. این اشاره بیانگر میزان متوسط تا شدید تحقیر است و تقریباً معادل عبارت‌های «"برو به جهنم»، «گور بابات»، «گاییدمت»، یا «برو در خودت بذار» است. این حرکت با نشان‌دادن پشت دستی که تنها انگشت میانی آن به سمت بالا کشیده شده است، انجام می‌شود، هرچند در برخی مناطق، انگشت شست نیز کشیده می‌شود. دراز کردن این انگشت در چندین فرهنگ، به ویژه در جهان غرب، نماد تحقیر محسوب می‌شود. بسیاری از فرهنگ‌ها از حرکات مشابهی برای نشان دادن بی‌احترامی استفاده می‌کنند، اگرچه برخی دیگر از آن برای اشاره بدون قصد بی‌احترامی بهره می‌برند. این اشاره معمولاً برای بیان تحقیر به کار می‌رود اما می‌تواند به‌صورت طنز یا شوخی نیز استفاده شود.
پیشینهٔ این حرکت به یونان باستان بازمی‌گردد و در روم باستان نیز مورد استفاده قرار می‌گرفت. از نظر تاریخی، این حرکت نمایانگر آلت‌پرستی بود. در اوایل قرن نوزدهم، این اشاره به‌تدریج به عنوان نشانه‌ای از بی‌احترامی شناخته شد و توسط هنرمندان موسیقی (و به‌ویژه در میان بازیگران، افراد مشهور، ورزشکاران و سیاستمداران) استفاده شد؛ با این حال، بیشتر مردم هنوز این حرکت را زشت می‌دانند. در دوره‌های معاصر، خم کردن انگشت اشاره و انگشت حلقه در دو طرف انگشت وسط، به عنوان نمادی از بیضه تعبیر شده است.
دوران کلاسیک

اشاره به انگشت وسط در زمان‌های باستان نمادی از آمیزش جنسی بود که برای تحقیر، ترساندن و تهدید فردِ گیرنده استفاده می‌شد. این حرکت همچنین نماد آلت‌پرستی بود، به‌طوری که انگشتان کنار انگشت وسط نمایانگر بیضه‌ها بودند؛ به دلیل این ارتباط نزدیک، این اشاره ممکن است خاصیت دفع شر پیدا کرده باشد. در دنیای دریای مدیترانه در سدهٔ ۱ میلادی، دراز کردن «انگشت» یکی از روش‌های متعددی بود که برای دور کردن تهدید دائمی چشم‌زخم به کار می‌رفت.
در یونانی، این اشاره katapygon (κατάπυγον، از kata – κατά، به معنای «پایین» و pugē – πυγή، به معنای «پشت، باسن») نامیده. در کمدی یونان باستان، این حرکت به عنوان نشانه‌ای از توهین به دیگران به کار می‌رفت و واژهٔ katapugon همچنین به «مردی که تسلیم دخول مقعدی می‌شود» اشاره داشت و katapygaina برای زنان به کار می‌رفت. در نمایشنامهٔ ابرها از آریستوفان (۴۲۳ پ.م.)، هنگامی که شخصیت سقراط در حال امتحان گرفتن از شاگرد خود دربارهٔ اوزان شعری است، استرپسیادس اعلام می‌کند که به خوبی می‌داند دَکتیل چیست و انگشت وسط خود را نشان می‌دهد. این اشاره یک بازی تصویری بر اساس دو معنای واژهٔ یونانی daktylos است، هم به معنای «انگشت» و هم یک میزان شعری که از یک هجای بلند و دو هجای کوتاه تشکیل شده، مانند مفاصل یک انگشت (— ‿ ‿, که همچنین در یک متن لاتین قرون وسطی به عنوان بازی تصویری بر روی آلت تناسلی و بیضه‌ها ظاهر می‌شود). سقراط کسی که این اشاره را انجام می‌داد «بی‌ادب و نادان» خواند. این حرکت در نمایشنامهٔ صلح نیز به عنوان شکلی از تمسخر ظاهر می‌شود، همراه با رها کردن باد معده در صورت کسی. کاربرد این اشاره بعدها در سودا توضیح داده شد و در آداگیا اثر دسیدریوس اراسموس نیز آورده شد. فعل «بازی کردن به سبک سیفنیان» نیز در یک قطعه از آریستوفان دیده می‌شود که معنای مشابهی دارد. این کاربرد بار دیگر در سودا توضیح داده شده، جایی که گفته می‌شود این عبارت به معنای «لمس کردن مقعد با انگشت» است. دیوژن لائرتی نقل می‌کند که فیلسوف کلبی دیوژن کلبی این اشاره را به خطیب دموستن در آتن سدهٔ چهارم پ.م. نشان داده است. در گفتارهای اپیکتت، هدف دیوژن یکی از سوفسطائیان است.
در لاتین، انگشت وسط digitus impudicus نامیده می‌شد که به معنای «انگشت بی‌شرمانه، ناشایست یا توهین‌آمیز» بود. در سدهٔ ۱ میلادی، پرسیوس بستگان خرافاتی زن را توصیف می‌کند که افسون‌هایی با «انگشت بدنام» (digitus infamis) و «آب دهان تطهیرکننده» می‌ساختند. در ساتیرکان، زنی سالخورده از گرد و غبار، آب دهان و انگشت وسط خود برای علامت‌گذاری بر پیشانی پیش از افسون استفاده می‌کند. مارشال نیز شخصیتی را توصیف می‌کند که «انگشت ناشایست» را به سمت سه پزشک دراز می‌کند. در یکی دیگر از اشعار او، آمده است: «بلند بخند، سِکستیلیوس، به هر کسی که تو را cinaedus می‌خواند و انگشت وسطت را دراز کن.»
ایالات متحدهٔ آمریکا

جسی شایدلور، زبان‌شناس، روند تکامل این اشاره را در ایالات متحدهٔ آمریکا به دههٔ ۱۸۹۰ میلادی نسبت می‌دهد. به گفتهٔ انسان‌شناس دزموند موریس, این اشاره احتمالاً از طریق مهاجران ایتالیایی به ایالات متحده وارد شده است. اولین حضور مستند انگشت در ایالات متحده در سال ۱۸۸۶ بود، زمانی که  چارلز "اولد هاس" رادبورن، یک پیچر بیسبال در حال عکس گرفتن از یک عضو تیم رقیب بود که انگشت وسط خود را به او نشان می‌داد.
استفاده از این اشاره در مکان‌های عمومی، در حالی که زشت به نظر می‌آید، غیرقانونی نیست، زیرا به عنوان یک نوع ارتباطی بیانی که تحت حمایت متمم اول قانون اساسی قرار دارد، شناخته می‌شود. در برخی موارد، افسران پلیسی که این اشارهٔ توهین‌آمیز به آن‌ها نشان داده شده است، افرادی را که این کار را انجام داده‌اند متوقف، جریمه یا دستگیر کرده‌اند. با این حال، این عمل نه یک جرم است و نه حتی یک دلیل معقول برای متوقف کردن فردی محسوب می‌شود، و پلیسی که این کار را انجام دهد، «یک حق قانونی به‌طور واضح و آشکار» را نقض کرده است و اگر این کار را انجام دهد، از مصونیت صلاحیتی برخوردار نیست، به این معنی که می‌توانند برای توقف و/یا دستگیری غیرقانونی خود تحت تعقیب قضائی قرار گیرند.
تیم ملی هندبال مردان هنگ کنگ

تیم ملی هندبال هنگ کنگ نماینده هنگ کنگ در مسابقات بین‌المللی است و توسط فدراسیون هندبال هنگ کنگ اداره می شود.
خیابان بی‌نام

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نویسنده(ها): مارسل امه
کشور: فرانسه
زبان: فرانسوی
گونه(های) ادبی: رمان
تاریخ نشر: ۱۹۳۰
خیابان بی نام (به فرانسوی: La Rue sans nom) نوشته مارسل امه نویسنده فرانسوی در سال ۱۹۳۰ به چاپ رسیده است.
چکیده رمان

در این خیابان خانه‌های کهنه‌اند و ساکنانش کارگران تهیدستی هستند که پس از کار خسته و درمانده در کافه منش دور هم می‌نشینند تا گلویی تازه کنند. کافه پاهگاه آنان است. در پست‌ترین خانه‌ها مهاجران ایتالیایی زندگی می‌کنند.
چاپ‌های داستان

۱۹۳۹ انتشارات نول رواو فرانسز
۱۹۸۹ انتشارات گالیمار
فیلم پورنو

صحنه یک فیلم پورنوگرافی قبل از «حرکت» (شروع فیلمبرداری)
فیلم پورنوگرافی (پورن)، فیلم سوپر یا فیلم سکس، فیلم‌های وابسته به عشق شهوانی یا فیلم‌های جنسی، فیلم‌هایی هستند که موضوعات صریح و بی پرده جنسی را به منظور تحریک جنسی و رضایت بیننده ارائه می‌دهند. فیلم‌های پورنوگرافی تخیلات جنسی را ارائه می‌دهند و معمولاً شامل مواد محرک اروتیک مانند برهنگی (سافتکور) و آمیزش جنسی (هاردکور) هستند. گاهی بین فیلم‌های «وابسته به عشق شهوانی» و «پورنوگرافیک» تمایز گذاشته می‌شود، زیرا دسته اخیر حاوی سکسوالیته صریح تری است و بیشتر بر تحریک تمرکز دارد تا داستان سرایی، اما تمایز بسیار ذهنی است.
بر باور مخالفان فیلم پورنو، اعمال بازیگران فیلم‌های پورنوگرافی تأثیرات بد و مخربی بر نگرش و رفتار جنسی خشونت‌بار نوجوانان دارد و باعث احترام‌زدایی و شیءانگاری از انسان‌ها می‌شود. فروش یا اجارهٔ فیلم‌های رده بزرگسالان از هر نوع، در کشورهای غربی و شرقی به افراد زیر سن قانونی ممنوع است.
تصاویری از یک فیلم پورنو سیاه و سفید اتریشی به سال ۱۹۰۶ میلادی
فیلم‌های پورنوگرافی بسته به میزان تقاضا و فناوری موجود، در رسانه‌های مختلف تولید و توزیع می‌شوند، از جمله سهام فیلم‌های سنتی در قالب‌های مختلف، فیلم برای تماشای خانه، دی وی دی، بارگیری اینترنتی، تلویزیون کابلی و سایر رسانه‌ها. امروزه فیلم‌های پورنوگرافیک از طریق اینترنت، کانالهای ویژه و پرداخت به ازای هر کابل و ماهواره نشان داده می‌شود.
فیلم‌هایی با محتوای پورنو از زمان اختراع فیلم در دهه ۱۸۸۰ تولید شده‌اند. تولید چنین فیلم‌هایی سودآور بود و تعدادی از تهیه‌کنندگان تخصص خود را در تولید تولید کردند. با این حال، گروه‌های مختلف در جامعه چنین تصوراتی را غیراخلاقی می‌دانستند، و آنها را «پورنوگرافیک» می‌نامیدند، و تلاش می‌کردند تا آنها را با درجات مختلف موفقیت تحت قوانین فحاشی سرکوب کنند. چنین فیلم‌هایی همچنان تولید می‌شدند اما فقط از طریق کانال‌های زیرزمینی توزیع می‌شدند. از آنجا که تماشای چنین فیلم‌هایی دارای یک ننگ اجتماعی بود، آنها در خانه‌های فاحشه خانه، سالن‌های سینمای بزرگسالان، مهمانی‌های دزدی، در خانه، کلوپ‌های خصوصی و همچنین در سینماهای شبانه مورد بازدید قرار گرفتند.
فقط در دهه ۱۹۷۰، در دوران طلایی پورنو، فیلم‌های پورنوگرافی نیمه قانونی شدند. و تا دهه ۱۹۸۰، پورنوگرافی در ویدئوی خانگی به توزیع گسترده‌تری دست یافت. ظهور اینترنت در اواخر دهه ۱۹۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰ به‌طور مشابه نحوه توزیع فیلم‌های پورنوگرافی را تغییر داد، رژیم‌های سانسور در سراسر جهان و پیگردهای قانونی «فحاشی» را پیچیده کرد.
ریشه‌شناسی نام

پورنو- (porno-) از یونانی باستان پورنیا (πορνεία) به معنی روسپی، روسپی‌گری و -گرافی (-graphy) از یونانی گرافو (γράφω) به معنای نوشتن، نگاشتن، انگاشتن است.
از این فیلم‌ها، به عنوان فیلمِ اروتیک نیز نام برده می‌شود.
اقتصاد پورنوگرافی

در سطح جهانی، صنعت پورنوگرافی تجارتی عظیم با درآمدی حدود ۹۷ میلیارد دلار است.
شهر لس‌آنجلس در ایالات متحده آمریکا، مرکز تجارت چند میلیارد دلاری صنعت پورنوگرافی است.
درآمد بازیگران بسته به محبوبیت، تجربه، درخواست مخاطبان و نوع رابطهٔ جنسی متفاوت است. به‌عنوان مثال بازی در صحنه‌های خودارضایی یا همجنسگرایی زنان نسبت به آمیزش جنسی زن و مرد درآمد کمتری دارد. بازیگران زن برای حفظ زیبایی ظاهر و بدن خود مجبور به پرداخت هزینه جهت عمل‌های زیبایی صورت، گونه، لب و پستان هستند در حالی‌که بازیگران مرد عموماً چنین هزینه‌های را متحمل نمی‌شوند. با این حال، درآمد بازیگران زن به‌طور میانگین در مقایسه با همکاران مردشان بیشتر است.
بازیگران زن، بابت هر صحنه‌ای که در فیلم‌های پورنو بازی می‌کنند حدود ۶۰۰ تا ۸۰۰ دلار حقوق می‌گیرند. در صورتی‌که اگر همان اعمال جنسی را به‌صورت «خصوصی» انجام دهند، حدوداً دو برابر درآمد بازی در فیلم‌های پورنو می‌توانند پول دریافت کنند. برای بسیاری از بازیگران این‌گونه از فیلم‌ها، کار بازی در فیلم عملی حاشیه‌ای است و بسیاری از بازی در فیلم‌های پورنوگرافی در جهت تبلیغ خود و رونق بخشیدن به «کار شخصی‌شان» استفاده می‌کنند.[نیازمند منبع] برای بازیگران مرد گزینه‌ها محدودتر هستند. کار وب‌کم و روسپی‌گری کمتر وجود دارد و حقوق آن‌ها برای بازی در فیلم هم از زنان به‌مراتب کمتر است.
مسائل مربوط به سلامت

اعمال جنسی در فیلم‌های پورنوگرافی معمولاً به‌طور سنتی و بدون استفاده از کاندوم انجام می‌شود، همراه با خطر ابتلا به بیماری مقاربتی در بین مجریان. در سال ۱۹۸۶ شیوع عفونت ایدز (HIV) وجود داشت که منجر به مرگ چندین بازیگر از طریق ایدز شد. این امر منجر به ایجاد بنیاد مراقبت‌های بهداشتی پزشکی بزرگسالان در سال ۱۹۹۸ شد که به ایجاد یک سیستم نظارت در صنعت فیلم پورنوگرافی ایالات متحده کمک می‌کند، که به بازیگران فیلم‌های پورنوگرافی نیاز دارد هر ۳۰ روز از نظر HIV آزمایش شوند. از سال ۲۰۱۳، عفونت اچ آی وی از مجریان در صنعت پورنوگرافی ایالات متحده نادر بوده‌است، در طی سه دهه بعدی تنها چند شیوع ثبت شده‌است. AIM در ماه مه ۲۰۱۱ درهای خود را بست و به دلیل یک پرونده قضایی ناشی از نشت اطلاعات غیر محرمانه و اطلاعات محرمانه مشتری، از جمله نام و نتایج STD، ورشکستگی کرد.
جوایز > ای‌وی‌ان

مقالهٔ اصلی: جایزه ای‌وی‌ان
هرساله تهیه‌کنندگان و دست‌اندرکاران صنعت پورن در آمریکا طی مراسمی در شهر لاس وگاس که به ای‌وی‌ان مشهور است، از بهترین تولیدات فیلم‌های پورنو، تقدیر می‌کنند.
تأثیر تماشای فیلم پورن بر روابط جنسی زوج‌ها
عبدل‌آباد (گلزار)

مکان
| عبدل‌آباد (بردسیر) | عبدل‌آباد (بردسیر) |
| --- | --- |
روستا: روستا
محل : محل 
عبدل‌آباد (بردسیر): عبدل‌آباد (بردسیر)
مختصات: ۲۹°۳۱′۱۲″ شمالی ۵۶°۵۹′۲۴″ شرقی﻿ / ﻿۲۹٫۵۲۰۰۰°شمالی ۵۶٫۹۹۰۰۰°شرقی﻿ / 29.52000; 56.99000: مختصات: ۲۹°۳۱′۱۲″ شمالی ۵۶°۵۹′۲۴″ شرقی﻿ / ﻿۲۹٫۵۲۰۰۰°شمالی ۵۶٫۹۹۰۰۰°شرقی﻿ / 29.52000; 56.99000
استان: کرمان
شهرستان: بردسیر
بخش: بخش مرکزی
دهستان: گلزار
جمعیت: ۲۸ نفر
عبدل‌آباد (بردسیر)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بردسیر در استان کرمان ایران است. اراضی این روستا موقوفه بوده است.
جمعیت

این روستا در دهستان گلزار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۸ نفر (۸خانوار) بوده‌است.
تینا هابلی

| تینا هابلی | تینا هابلی |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: تینا الن هابلی
زادهٔ: ۲۰ مهٔ ۱۹۷۱ ‏(۵۳ سال) همپستد، لندن، انگلستان
ملیت: بریتانیایی
پیشه(ها): بازیگر و مجری رادیو
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۳–تاکنون
تلویزیون: هولبی سیتی
همسر(ها): استیو والینگتون (m. 1998–2001) الیور ویلر (m. 2006)
فرزندان: ۳
وبگاه: Official website
تینا الن هابلی (متولد ۲۰ مه 1971) یک هنرپیشه و مجری رادیویی انگلیسی است که بیشتر به خاطر بازی طولانی مدتش در نقش کریسی ویلیامز در سریال درام پزشکی بی‌بی‌سی وان، شهر هولبی شهرت دارد. هابلی در نوامبر ۲۰۱۳ پس از ۱۲ سال هالبی سیتی را ترک کرد.
هابلی در همپستد به دنیا آمد. او در کودکی بسیار خجالتی بود و برای مقابله با درونگرایی او به کلاس‌های سخنرانی و نمایش فرستاده شد. او در حومه لندن در میل هیل بزرگ شد و به مدرسه اسقف داگلاس در شرق فینچلی رفت. هابلی بعداً به آکادمی هنرهای دراماتیک وبر داگلاس منتقل شد.
اعدام

برای فیلمی با این نام، اعدام (فیلم ۱۹۶۸) را ببینید.
«مجازات مرگ» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای دیگر کاربردها، مجازات مرگ (ابهام‌زدایی) را ببینید.
اِعدام گونه‌ای کیفر و مجازات و به‌عبارتی دیگر بالاترین مجازات برای محکوم است. این کیفر یکی از موردهای پیش‌بینی‌شده در قانون برخی کشورهاست که در آن به حکم قانون و بر اساس حکم دادگاه عمومی، جنایی و نظامی زندگی یک انسان سلب می‌شود. حدود ۷۵ درصد از کل اعدام‌های ثبت‌شدهٔ جهان در سال ۲۰۲۳ توسط جمهوری اسلامی در ایران انجام شده است. پس از آن، چین در رتبهٔ دوم بیشترین اعدام‌ها قرار دارد.
جرایمی. که مجازات آنها اعدام است به‌عنوان جرایم اعدام، یا جنایات بزرگ شناخته می‌شوند، و بسته به قوانین و نظام سیاسی کشورها متفاوت است. اما معمولاً شامل جرائم سنگین هستند مانند قتل، کشتار جمعی موارد شدید تجاوز جنسی، سوءاستفاده جنسی از کودکان، تروریسم، خیانت، جاسوسی، نسل‌کشی و جنایات جنگی و در بعضی از کشورها ممکن است برای مواردی همچون هم‌جنس‌گرایی، قاچاق موادمخدر، آدم‌ربایی و راهزنی حکم اعدام صادر شود.