برادران کارامازوف
عناصر داستان > شخصیت‌پردازی

هرچند آلکسی فیودورویچ را قهرمان رمان خود می‌دانم اما خود بیش از همه می‌دانم که به هیچ روی آدم بزرگی نیست... درواقع، او گونه‌ای عامل است؛ عاملی مبهم و تعریف‌ناشده... با این همه یک چیز در این میان تا اندازه‌ای مسلم می‌نماید: او آدمی غریب و ناهمرنگ است.
از مقدمه داستایفسکی بر برادران کارامازوف
شخصیت‌های اصلی داستان، پنج نفرند؛ فیودور پاولوویچ کارامازوف و چهار فرزندش: دیمیتری، ایوان، آلیوشا و اسمردیاکف (که فرزند نامشروع فیودور است). بر اساس آنچه سول مورسون، نویسنده مدخل فیودور داستایفسکی در دانشنامه بریتانیکا نوشته‌است، از بین شخصیت‌های داستان، راوی در تلاش است که آلیوشا را یک قهرمان نشان بدهد اما بیشتر خوانندگان، به شخصیت ایوان علاقه‌مند می‌شوند. امیر نصری، استاد دانشگاه، می‌گوید که دیمیتری، ایوان و آلیوشا، هر سه محل توجه رمانند اما هیچ‌یک از آنان محوریت ندارد. هر یک از چهار برادر، وجهی از شخصیت پدر را بیان می‌کنند.
فیودور: پدر فاسق و شروری است که همه چیز را به سخره می‌گیرد و از هر فرصتی استفاده می‌کند تا با مسخرگی‌هایش دیگران را بیازارد. او پسرانش را در خردسالی رها کرد؛ چون وجود آنها را از یاد برد.
دیمیتری: فرزند ارشد فیودور و مردی پرشور است که بر سر زنی شیطانی به نام گروشنکا با پدر رقابت می‌کند و حاضر است به خاطر پیروزی در این عشق هر کاری بکند؛ حتی قتل. او با این که پدرش را نکشته بود اما از آنجا که آرزوی مرگ پدر را داشت، محکومیت خود را پذیرفت، با این امید که رنج کشیدن، احساس گناهش را پاک و او را تطهیر کند.
ایوان: ایوان به خدا ایمان ندارد اما تمنای آن را در دل دارد که این تضاد در ذهن او را آشفته کرده‌است. او پس از کشته شدن پدرش، در اثر فشار تناقضات ذهنی و منطقی خود، به ورطه جنون می‌غلتد. سول مورسون و کریم مجتهدی شخصیت و دیدگاه‌های ایوان و راسکولنیکف (شخصیت اصلی رمان جنایت و مکافات) را شبیه می‌دانند. نفیسی معتقد است ذهن ایوان گرفتار شکاکیت شده‌است و نمایانگر ذهنِ خودِ داستایفسکی، دست کم در دوره‌ای از زندگانی، است. سیمونز نیز ایوان را آخرین شخصیت «دوچهره» از سلسله شخصیت‌های دوچهره داستایفسکی می‌شمارد که از نظر فکری و معنوی مغرور است و دچار کشمکشی درونی برای رسیدن به خداست؛ همان کشمکشی که خودِ داستایفسکی دچارش بود. ایده ایوان مبنی بر این که «اگر جاودانگی روح وجود نداشته باشد، همه چیز مجاز است»، سراسر داستان را به گفتگویی پرتنش در نفی یا تایید آن کشانده‌است.
آلیوشا: فرزند کوچک فیودور است که تحت تاثیر پیر دیر، پدر زوسیما قرار دارد و سعی می‌کند عشق حقیقی مسیحی را به کار ببندد. آلیوشا «برادر خوبه» است و شخصیتی مسیح‌گونه دارد و همیشه در پی نجات دیگران و کمک به آنهاست. نفیسی به نظراتی اشاره می‌کند که آلیوشا را انعکاسی از شخصیت سولویوف می‌دانند که فردی ملایم و مهربان بود. کریم مجتهدی شخصیت او را شبیه به شخصیت میشکین در رمان ابله دانسته‌است.
اسمردیاکف: فرزند نامشروع فیودور و یک کلفت است که مادرش را در بدو تولد از دست داده‌است و در خانه به عنوان نوکر مشغول کار است. او با نقصی جسمی متولد شده و اخلاقاً نیز بی‌بندوبار و کلبی مسلک است. او روح خود را به شیطان فروخته و شر مطلق را برگزیده‌است. او برخلاف بقیه شخصیت‌های داستان هیچ‌گونه تردید و دودلی ندارد و کارش را دقیق و ماهرانه انجام می‌دهد. او با طراحی و اجرای نقشه قتل فیودور، سعی کرد قدرت و هوش خود را به اثبات برساند و با خودکشی، اراده شکست‌ناپذیرش را نشان دهد. هدف او صدمه زدن به دیمیتری یا انجام خواسته باطنی ایوان نبود؛ بلکه می‌خواست برتری خویش و تسلطش را بر سرنوشت اثبات کند، که در نظر کریمی مجتهدی، در تحقق این هدف کاملاً موفق بود.
مهمترین وجه شخصیت پدر، شهوت‌پرستی است که این خصلت را به فرزندانش هم منتقل کرده‌است. این خصلت، دیمیتری را به تباهی می‌کشاند و دومین محرک و انگیزه ایوان محسوب می‌شود و حتی در آلیوشا هم خود را می‌نمایاند. در داستان از دیمیتری نقل می‌شود که «کارامازوف‌ها همه فیلسوفند و غریزه حیوانی در آنها دائماً در نبرد با وجه اخلاقی و سرشتشان است.»
کریم مجتهدی معتقد است که شخصیت سه برادر (دیمیتری، ایوان و آلیوشا) بیان کننده سه جنبه از زندگی فکری و روحی نویسنده است؛ دیمیتری جنبه رمانتیک داستایفسکی را نمایان می‌کند که در نهایت به بن‌بست می‌رسد، ایوان یادآور روزهایی است که داستایفسکی در پی در هم آمیختن مسیحیت و سوسیالیسم بود و سوسیالیسم را مسیحیتی جدید در عصر خود می‌دانست و آلیوشا مظهر اعتقاد داستایفسکی به بازگشت خویشتنِ روسی؛ یعنی مسیحیت  ارتودکس است.
به جز فیودور و فرزندانش، شخصیت‌های کلیدی دیگری نیز در رمان حضور دارند؛
پدر زوسیما: زوسیما، پیر دیر، مردی خردمند، مرشد و مرکز اخلاقی داستان است. بخش عمده‌ای از رمان به موعظه‌ها و داستان زندگی او اختصاص دارد. او بر خلاف دیگر راهبان سختگیر صومعه، نسخه‌ای از مسیحیت را موعظه می‌کند که بر عشق خدا به عنوان نیرویی که همه موجودات زنده را در بر می‌گیرد، تأکید می‌کند. به عقیده زوسیما، وظیفه راهب گسترش دادن عشق است. او قبل از این که به صومعه بپیوندد، یک افسر جوان باهوش بود که در میان زنان محبوبیت داشت و نسبت به خدمتکار خود کاملاً ظالم بود. او در یک دوئل به شهود خاصی می‌رسد و به رقیبش اجازه می‌دهد برنده شود.
کاترینا: دختر یک ژنرال عالی‌رتبه و دختری مغرور، ثروتمند، باهوش و زیبا است. او با دیمیتری نامزد کرده‌است چون دیمیتری سالها پیش با پولی که به او قرض داده بود، کمکش کرده بود تا آبروی پدرش را حفظ کند. علی‌رغم رابطه دیمیتری با گروشنکا و دزدیده شدن پول او، دیمیتری را ترک نمی‌کند و حتی به تامین مالی دفاع از او در دادگاه کمک می‌کند. پیچیدگی اینجاست که او واقعاً عاشق ایوان است و ایوان هم عاشق او است. اما غرور هیچ‌کدام از آنها اجازه نزدیک شدن به دیگری را نمی‌دهد. پس جای تعجب نیست که کاترینادچار تناقضات هیستریک می‌شود. زمانی که ایوان در آستانه محاکمه قرار می گیرد، کاترینا، با عصبانیت هیستریک، نامه‌ای را برای دادگاه رو می‌کند که مهر محکومیت او است.
گروشنکا: بر خلاف کاترینا، گروشنکا شخصیتی با مهارت زیاد در کنترل کردن مردان است. او در نوجوانی تحت حمایت سامسونوف، تاجر ثروتمندی قرار می‌گیرد که به او کمک می کند تا تجارت وام خود را راه‌اندازی کند. با این که شایع است که او معشوقه سامسونوف است، گروشنکا هرگونه رابطه جنسی را با او را انکار می‌کند. گروشنکا توجه دیمیتری و پدرش فئودور را به خود جلب می‌کند و با آنها بازی می‌کند و به نظر می‌رسد که در حال تیغ زدن آنهاست. گروشنکا شخصیتی اغواگر دارد، اما خوش‌قلب هم هست. به نظر می رسد که او در طول محاکمه دیمیتری، نشان می‌دهد که حاضر است همه چیز را قربانی کند تا با دیمیتری بماند.
ایلیوشا: پسربچه مغرور اما ضعیف کاپیتان اسنگیروف است. او علیرغم ضعفش، مکرراً با همکلاسی‌هایش که پدرش را مسخره می‌کنند، درگیر می شود. زندگی ایلیوشا با پرتاب سنگ به سمت آلیوشا تغییر می‌کند که به جای محکوم کردن پسر، به سرنوشت او علاقه‌مند می‌شود. آلیوشا در نهایت موفق می‌شود ایلیوشا را با همکلاسی‌هایش آشتی دهد اما وضعیت سلامتی ایلوشا بدتر می‌شود و او در نهایت می‌میرد.