stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
راتاتویی (فیلم)
انتشار > رسانه خانگی

راتاتویی در ۶ نوامبر ۲۰۰۷ توسط سرگرمی خانگی والت دیزنی در قالب دیسک‌های بلوری و دی‌وی‌دی در آمریکای شمالی منتشر شد. یکی از ویژگی‌های ویژه این نسخه، یک فیلم پویانمایی کوتاه جدید با عنوان دوست تو موش صحرایی بود که رمی و امیل در آن حضور داشتند. در این فیلم کوتاه، این دو موش تلاش می‌کنند بیننده انسانی را متقاعد کنند که موش‌ها را به‌عنوان دوستان خود بپذیرند. آنها با نشان دادن مزایا و سوءتفاهم‌های مربوط به موش‌ها از طریق چندین مثال تاریخی، این موضوع را توضیح می‌دهند. این فیلم کوتاه یازده دقیقه‌ای از ترکیبی از پویانمایی سه‌بعدی، پویانمایی دوبعدی، لایو اکشن و حتی پویانمایی استاپ‌موشن استفاده می‌کند که برای پیکسار یک تجربه جدید به شمار می‌رفت.
این دیسک همچنین شامل یک سی‌جی‌آی کوتاه با عنوان ربایش است که در زمان اکران سینمایی فیلم، پیش از شروع آن نمایش داده می‌شد. این پویانمایی یک موجود بیگانه نوجوان را نشان می‌دهد که تلاش می‌کند یک انسان خوابیده را برباید. در طول این ماجرا، یک موجود بیگانه بزرگ‌تر او را ارزیابی می‌کند، شبیه به آزمون رانندگی برای دریافت گواهی‌نامه. این پویانمایی کوتاه هیچ گفت‌وگویی ندارد، که ویژگی معمول پویانمایی‌های کوتاه پیکسار است که بر اساس آثار موجود ساخته نشده‌اند. از دیگر ویژگی‌های ویژه این دیسک می‌توان به صحنه‌های حذف‌شده، یک مستند کوتاه با حضور برد برد درباره فیلم‌سازی و سرآشپز توماس کلر درباره خلاقیت در آشپزی با عنوان «غذای عالی و فیلم»، و همچنین چهار ایستر اگ اشاره کرد. اگرچه نسخه بلوری منطقه اِی شامل یک ترک صوتی فرانسوی است، اما نسخه دی‌وی‌دی منطقه ۱ این ترک را ندارد، به‌جز برخی نسخه‌هایی که در کانادا به فروش می‌رسند.
نسخه دی‌وی‌دی که در ۶ نوامبر ۲۰۰۷ منتشر شد، در اولین هفته عرضه خود (۶–۱۱ نوامبر ۲۰۰۷) توانست ۴,۹۱۹,۵۷۴ نسخه بفروشد و معادل ۷۳,۷۴۴,۴۱۴ دلار آمریکا درآمد کسب کند و صدرنشین جدول فروش دی‌وی‌دی شود. در مجموع، این فیلم توانست ۱۲,۵۳۱,۲۶۶ نسخه بفروشد و ۱۸۹,۲۱۲,۵۳۲ دلار درآمد کسب کند و به دومین دی‌وی‌دی پرفروش پویانمایی سال ۲۰۰۷ از نظر تعداد فروش و درآمد، پس از خوش‌قدم تبدیل شود. در سال ۲۰۱۴، این فیلم با فرمت سه‌بعدی بازپردازش شد و در همان سال در ماه ژوئیه، در قالب بلوری سه‌بعدی در بریتانیا، فرانسه و هند منتشر شد. در سال ۲۰۱۹ نیز راتاتویی در قالب فورکی اولترا اچ‌دی بلوری عرضه شد.
انتشار > فیلم سرقت‌شده

همچنین ببینید: مک‌باستر
مجله ایف، پویانمایی رایانه‌ای برزیلی راتاتوئینگ (محصول سال ۲۰۰۷ از استودیوی ویدئو برینکوئدو) را به‌عنوان یک «کپی غیرمجاز» از راتاتویی توصیف کرد. مارکو اورلیو کانونیکو، نویسنده روزنامه برزیلی فویا د س. پائولو، نیز راتاتوئینگ را اثری مشتق‌شده از راتاتویی دانست. او در مقاله‌ای به این موضوع پرداخت که آیا شباهت‌های بین راتاتوئینگ و راتاتویی به حدی است که شکایتی قانونی به دلیل نقض حق‌کپی را توجیه کند یا خیر. مقاله کانونیکو توسط وزارت فرهنگ برزیل در وب‌سایت رسمی آنها منتشر شد. تا به امروز، هیچ منبعی پیدا نشده که نشان دهد پیکسار اقدام قانونی علیه راتاتوئینگ انجام داده باشد.
بازخورد > گیشه

در آخر هفته افتتاحیه در آمریکای شمالی، راتاتویی در ۳,۹۴۰ سینما اکران شد و با فروش ۴۷٫۲ میلیون دلار در جایگاه اول جدول گیشه قرار گرفت، که این کمترین افتتاحیه برای یک فیلم از پیکسار پس از زندگی یک حشره بود. در زمان اکران، این فیلم توانست در جدول فروش، جان‌سخت ۴ را از فاکس قرن بیستم پشت سر بگذارد. راتاتویی اولین فیلم غیر دنباله‌ای بود که پس از دو ماه، به رتبه اول گیشه رسید، از زمان اکران فیلم آشفته. با این حال، این فیلم تنها چند روز در صدر جدول باقی ماند و سپس جایگاهش را به تبدیل‌شوندگان واگذار کرد. در فرانسه، که داستان فیلم در آنجا جریان دارد، این فیلم رکورد بزرگ‌ترین افتتاحیه یک پویانمایی را شکست و همچنین رکورد تایتانیک را برای بیشترین هفته‌های متوالی در صدر جدول گیشه از آن خود کرد. در بریتانیا، این فیلم با فروش بیش از ۴ میلیون پوند در جایگاه اول گیشه قرار گرفت. در مجموع، راتاتویی توانست ۲۰۶٫۴ میلیون دلار در ایالات متحده و کانادا و در کل ۶۲۳٫۷ میلیون دلار در سراسر جهان فروش کند و به هفتمین فیلم پرفروش پیکسار تبدیل شود.
بازخورد > پاسخ انتقادی

وبگاه جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز گزارش داد که راتاتویی دارای امتیاز تأیید ۹۶٪ با میانگین امتیاز ۸٫۵ از ۱۰ بر اساس ۲۵۳ نقد است. اجماع سایت می‌گوید: «با سرعت بالا و انیمیشنی خیره‌کننده، راتاتویی یک ورودی سرگرم‌کننده دیگر—و یک قهرمان کاملاً غیرمعمول—به مجموعه آثار پیکسار اضافه می‌کند.» در متاکریتیک، این فیلم دارای امتیاز میانگین وزنی ۹۶ از ۱۰۰ بر اساس ۳۷ نقد است که بالاترین امتیاز برای یک فیلم پیکسار (مشترک با داستان اسباب‌بازی) و چهل‌وششمین فیلم برتر در این سایت محسوب می‌شود. همچنین، مخاطبانی که توسط سینماسکور مورد نظرسنجی قرار گرفتند، به این فیلم نمره «A» در مقیاس A+ تا F دادند.
جوایز

هشتادمین دوره جوایز اسکار
| قسمت | نامزد | نتیجه |
| --- | --- | --- |
| بهترین فیلمنامه اورجینال | برد برد | نامزدشده |
| بهترین فیلم انیمیشن | برد برد | برنده |
| بهترین موسیقی فیلم | مایکل جیاچینو | نامزدشده |
| بهترین تدوین صدا | رندی تام و مایکل سیلورز | نامزدشده |
| بهترین میکس صدا | رندی توماس، مایکل سمنیک و داک کین | نامزدشده |
شصت و پنجمین مراسم گلدن گلوب
| قسمت | نامزد | نتیجه |
| --- | --- | --- |
| بهترین فیلم پویانمایی | برد برد | برنده |
جان پینکاوا (تصویر) ایده این فیلم را در سال ۲۰۰۰ تصور کرد
برداشت فیلم از غذای سنتی راتاتویی توسط سرآشپز لذیذ توماس کلر پیشنهاد شده است که به نوعی به عنوان کانفیت بایالدی شناخته می‌شود.
مصطفی شیرزاد

| مصطفی شیرزاد | مصطفی شیرزاد |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۲۰
درگذشت: ۱۴۰۲ بوکان
ملیت: ایرانی
تحصیلات: دیپلم طبیعی دوران پهلوی
پیشه: هنرکدۀ شیرزاد
سال‌های فعالیت: ۱۳۳۷ تا کنون
آثار برجسته: عروس با اسب، رقص و پایکوبی
سبک: ناتورالیسم، رئالیسم، رمانتیک
مصطفی شیرزاد (زادۀ ۱۳۲۰ در مهاباد) نقاش اهل ایران.
زندگی‌نامه

مصطفی شیرزاد، نقاش برجستۀ کُرد است. او یکی از نوادگان فیض‌الله‌بیگی و یکی از طوایف آن‌ها محسوب می‌شود. همچنین، نسبت او به بُداق سلطان حاکم ساوجبلاغ مکُری نیز می‌رسد. شیرزاد در سال ۱۳۲۰ در شهر مهاباد متولد شد. تحصیلات خود را به‌واسطۀ شغل پدرش در تبریز گذراند و در سال ۱۳۳۸-۱۳۳۹ در بین دانش‌آموزان نقاش آذربایجان غربی و شرقی موفق به کسب رتبۀ اول شد و در اردویی که در رامسر برگزار شد، بین دانش‌آموزان نقاش کل کشور توانست رتبۀ سوم کشور را به‌دست آورد. در سال ۱۳۴۵ موفق به اخذ مدرک دیپلم شد. سپس به استخدام ادارۀ فرهنگ و هنر مهاباد درآمد و به تدریس و ترویج هنر زیبای خویش مشغول شد.
ذوق و شوق فراوانش در نقاشی و همچنین نسبت فامیلی که با فیض الله خان ناهید داشته‌اند، باعث شد که به خدمت ایشان در آمده و سال‌ها از هنر این پیر فرزانه کسب فیض نماید. معروفترین سبک‌های کاری شیرزاد ناتورالیسم، رئالیسم، رومانتیک و امپرسیونیسم است.
آثار وی جنبه فولکلور داشته و در کارهایش بر زنده نگاه داشتن آداب و رسوم کُردی دیده می‌شود؛ از جمله کارهای ایشان می‌توان به آوردن عروس با اسب، رقص و پایکوبی، شکار و ... اشاره کرد. بعد از مدتی به شهر بوکان نقل مکان می‌کند و ریاست اداره دخانیات شهرستان بوکان را برعهده می‌گیرد. بعد از انقلاب بالاخره بازنشسته می‌شود.
شیرزاد به کشورهای مختلف اروپایی ازجمله فرانسه، بلژیک، انگلیس، هلند و آلمان سفر کرده و از آثار نقاشان مشهور جهان دیدن کرده‌است. هچنین وی در جشنوارهٔ شانزدهمین سالگرد تأسیس مرکز نشر ادبیات کُردی «سروه» در بین شخصیتهای برتر کُرد در رشته نقاشی رتبه اول را کسب کرده و از طرف هفته‌نامۀ سیروان به‌عنوان آخرین بازماندۀ نقاشان نسل اول منطقۀ موکریان، معرفی شده‌است. او هم‌اکنون باتوجه‌به سنش که به ۷۴ سال می‌رسد، با پشتکار خود و همان ذوق و علاقه‌اش به این هنر در شهر بوکان هنرکده‌ای ایجاد کرده و مشغول به کار تدریس و توسعۀ اصول این هنر می‌پردازد.
عقاید و اصول کار شیرزاد

استاد شیرزاد در تابلوهایش از الگوهای اروپایی اجتناب کرده و همگی آثار وی از هنر بومی تأثیر گرفته‌است.

حاصل عمر ۷۰سالگی این هنرمند کُرد ۵۰۰ اثر در موضوع‌های هنر بومی است که آثارش در میان دیگر نقاشان بوکانی از هواداران خاصی بر خوردار است.
استاد شیرزاد از جمله هنرمندانی است که تکنیک‌ها و مهارت‌های خاص این هنر را به شاگردانش یاد داده که ازجمله می‌توان به محمد رستم‌زاده، ناصر فیض‌الله‌بیگی و ریبین حیدری اشاره کرد.
به عقیده این هنرمند کُرد مهم‌ترین فرایند در زمینۀ شکل‌دهی کودکان را مقوله هم پیمانی درون خانواده تشکیل می‌دهد.حال پس از بررسی زندگی و آثار این هنرمند بوکانی می‌توان قضاوت کرد کار او بیشتر از جنبه‌های رئال است که تا کنون نمایشگاه‌های متعددی از آثارش را در داخل و خارج از کشور بر پا کرده‌است.
افزون بر آن، حضور در همایش‌ها و نشست‌های فرهنگی از دیگر فعالیت‌های این هنرمند محسوب می‌شود. این نقاش کُرد در هنرکده خود، واقع در خیابان ورزش، ۱۳۰ هنرجوی ۴ تا ۵۰ ساله دارد که با استفاده از مدادرنگ، گواش، آب‌رنگ و رنگ روغن زیر نظر دلنیا شریفی، شیرین شاطری، سرگل میرزازاده، سامان امینی‌خواه و جمیله فتح‌الله‌زاده پنج مربی آموزش‌دیدۀ این هنر، هنر نقاشی را فرامی‌گیرند.
زندگی با چشمان بسته آسان است

| زندگی با چشمان بسته آسان است | زندگی با چشمان بسته آسان است |
| --- | --- |
کارگردان: داوید تروئبا
تهیه‌کننده: کریستینا اوئته
فیلمنامه‌نویس: داوید تروئبا
بازیگران: خاویر کامارا ناتالیا د مولینا خورخه سانس آریانا خیل مانولو اسکوبار جرج هریسون جان لنون پل مک‌کارتنی لالی سولدویلا رینگو استار
موسیقی: پت متنی   چارلی هیدن
فیلم‌بردار: دانیل ویلار
تدوین‌گر: مارتا ولاسکو
تاریخ‌های انتشار:  ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۳ (۲۰۱۳-۰۹-۲۳) (جشنواره فیلم سن سباستین)  ۳۱ اکتبر ۲۰۱۳ (۲۰۱۳-۱۰-۳۱) (اسپانیا)  
مدت زمان: ۱۰۵ دقیقه
کشور: اسپانیا
زبان: اسپانیایی 
زندگی با چشمان بسته آسان است (اسپانیایی: Vivir es fácil con los ojos cerrados‎) فیلمی در ژانر کمدی-درام به کارگردانی داوید تروئبا و محصول اسپانیاست که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد. نام فیلم از ترانهٔ تک‌آهنگ دشت‌های ابدی توت‌فرنگی از آثار بیتلز گرفته شده است. این فیلم موفق شد ۶ جایزه گویا (از جمله بهترین فیلم، بهترین کارگردان و بهترین بازیگر نقش اول) را از آنِ خود کند.
بازیگران

خاویر کامارا
ناتالیا د مولینا
خورخه سانس
آریانا خیل
مانولو اسکوبار
لالی سولدویلا
بیچ، داکوتای شمالی

مکان
| Beach, North Dakota | Beach, North Dakota |
| --- | --- |
شهر: شهر
Golden Valley County Courthouse in Beach: Golden Valley County Courthouse in Beach
Location of Beach, North Dakota: Location of Beach, North Dakota
State: داکوتای شمالی
شهرستان: Golden Valley
Settled: 1900
Incorporated (city): 1909
همنام: Capt. Warren C. Beach
حکومت: حکومت
 • Mayor: Walter Losinski
مساحت: مساحت
 • کل: ۱٫۹۳ مایل مربع (۵٫۰۰ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱٫۹۳ مایل مربع (۵٫۰۰ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۲۷۷۶ فوت (۸۴۶ متر)
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • کل: ۱٬۰۱۹
 • برآورد (2011): ۱٬۰۶۴
 • تراکم: ۵۲۸٫۰/مایل مربع (۲۰۳٫۹/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۷ (Mountain (MST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۶ (MDT)
زیپ‌کد: 58621
کد منطقه: 701
FIPS code: 38-05420
GNIS feature ID: 1027837
Highways: I-94, ND 16
بیچ(به انگلیسی: Beach) شهری در ایالت داکوتای شمالی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۰۱۹ نفر بوده‌است.
علیرضا دبیر

علیرضا دبیر (زادهٔ ۲۵ شهریور ۱۳۵۶) کشتی‌گیر پیشین، سیاستمدار، و مدیر ورزشی اهل ایران است. او رئیس فدراسیون کشتی ایران است و پیش از آن از سال ۱۳۸۵ تا ۱۳۹۶ عضو دوره‌های سوم و چهارم شورای شهر تهران بود. او در دوره سوم شورای شهر تهران ریاست کمیته ورزش و در دوره چهارم نیز ریاست کمیسیون برنامه و بودجه این شورا را برعهده داشت. دبیر همچنین مدتی نایب‌رئیس کمیته ملی المپیک ایران و رئیس کمیته ورزشکاران این نهاد بوده است.
دبیر در دوران حرفه‌ای خود در کشتی برندهٔ مدال طلای دستهٔ ۵۸ کیلوگرم بازی‌های المپیک ۲۰۰۰ سیدنی شد که تنها مدال تیم ملی کشتی ایران در این بازی‌ها بود و تا ۱۶ سال بعد کسب مدال طلای المپیک در کشتی آزاد ایران تکرار نشد. او در سه وزن مختلف توانست در مسابقات قهرمانی کشتی جهان چهار بار پیاپی فینالیست شود که صاحب یک مدال طلا در ۱۹۹۸، و سه مدال نقره در ۱۹۹۹، ۲۰۰۱ و ۲۰۰۲ شد. او در فینال بازی‌های آسیایی ۲۰۰۲ با مصدومیت شدید از ناحیه کتف مواجه شد که زمینه‌ساز ناکامی او در بازی‌های المپیک ۲۰۰۴ آتن و کناره‌گیری زودهنگام از دنیای کشتی بود.
ابتدای زندگی و ورود به کشتی

علیرضا دبیر ۲۵ شهریور سال ۱۳۵۶، در کوی ۱۳ آبان در شهر ری متولد شد.
پدرش رکن‌الدین دبیر سرمربی تیم فوتبال آبان بود و به فوتبالیست شدن علیرضا پافشاری می‌کرد اما دبیر در ۱۱ سالگی با تماشای کشتی اکبر فلاح و سیمون اشتروف بلغاری در المپیک ۱۹۸۸ سئول به رشته ورزشی کشتی علاقه‌مند شد و به همراه بچه‌محل‌هایش دسته‌جمعی در باشگاه صدری ثبت نام کردند.
او در ۲۵ شهریور ۱۳۶۷ که در آن زمان ۲۴ کیلوگرم وزن داشت، در این باشگاه ثبت نام کرد. باشگاه صدری در محله سیزده آبان شهر ری واقع بود و در آن پرویز نورمحمدی و ابراهیم خیرالله‌زاده مربی بودند.
او می‌گوید: «یک سال پس از المپیک سئول بود که مشغول تمرین در باشگاه بودم. در سالن متوجه حضور اکبر فلاح شدم. او با دیدن نحوهٔ کشتی گرفتن من، به مربی باشگاه گفت: این پسر کوچک کشتی‌گیر خوبی می‌شود.»
دبیر در ردهٔ نونهالان در مسابقات قهرمانی شهر ری دوم شد و در توابع تهران و استان تهران به مقام قهرمانی رسید. او در رقابت‌های بین‌المللی روز جهانی کودک در سال ۱۳۷۲ هم قهرمان شد.
فعالیت حرفه‌ای در کشتی

دبیر که عنوان قهرمانی جوانان ایران در سال ۱۳۷۳ را در دستهٔ ۵۰ کیلوگرم و نیز قهرمانی دستهٔ ۵۶ کیلوگرم جوانان جهان را در ۱۹۹۴ مجارستان کسب کرده بود، در ۱۸ سالگی در جام تختی ۱۳۷۴ مشهد کشتی گرفت و پیش از آن که حتی دیپلم دبیرستانش را بگیرد، به اردوی تیم ملی برای المپیک ۱۹۹۶ آتلانتا دعوت شد. البته در این دسته (۵۸ کیلوگرم) محمد طلایی انتخاب شده بود و دبیر انصراف داد تا درسش را دنبال کند.
دبیر سپس در ۱۹ سالگی در جام تختی سال ۱۳۷۵ ساری شرکت کرد اما به کشتی‌گیران با تجربهٔ آن زمان، اویس ملاح و محمدعلی گنجابی شکست خورد. او در قهرمانی دانشگاهی جهان در ۱۹۹۶ آنکارا نیز نایب‌قهرمان شد.
در سال بعد، دبیر ابتدا قهرمانی جوانان جهان را در ۱۹۹۷ هلسینکی را با شکست مراد اوماخانوف روس تکرار کرد و در جام تختی ۱۳۷۶ تهران نیز با شکست تمام مدعیان دستهٔ ۵۸ ک‌گ نظیر محمد طلایی و علی‌اکبر دودانگه به قهرمانی این جام رسید تا به اردوی تیم ملی راه یابد.
بار دیگر در جام تختی سال ۱۳۷۷ که در تنکابن برگزار می‌شد؛ دبیر با شکست مدعیان به فینال راه یافت و در فینال جذاب ۵۸ کیلوگرم که جنبه انتخابی تیم ملی را هم داشت، محمد طلایی، قهرمان سال گذشتهٔ جهان را مغلوب کرد تا ملی‌پوش شود. او در اولین تجربه‌اش با دوبندهٔ تیم ملی، مدال طلای جام جهانی کشتی ۱۹۹۸ استیل‌واتر آمریکا را با ضربه‌فنی شامیل اوماخانوف از روسیه و پیروزی ۴–۱ بر سانشیرو آبه ژاپنی کسب کرد.
فعالیت حرفه‌ای در کشتی > قهرمانی جهان ۱۹۹۸ تهران و ۱۹۹۹ آنکارا

دبیر در مسابقات قهرمانی جهان ۱۹۹۸ که در تهران برگزار می‌شد، اولین حضورش را در رقابت قهرمانی جهان در دستهٔ ۵۸ کیلوگرم تجربه کرد و توانست در پنج مسابقه حریفان خود را شکست داده و به مقام قهرمانی جهان برسد. او در فینال هارون دوغان از ترکیه را شکست داد و به مدال طلا رسید تا با دیگر قهرمانان ایرانی از جمله عباس جدیدی و علیرضا حیدری تیم ملی کشتی ایران را هم قهرمان جهان کند.
سال بعد در مسابقات قهرمانی جهان ۱۹۹۹ آنکارا دبیر با پیروزی در پنج کشتی به فینال راه یافت اما برخلاف سال گذشته از هارون دوغان ترک شکست خورد تا به مدال نقره برسد. این رقیب ترکیه‌ای دبیر در سال‌های بعد به دلیل مثبت شدن مکرر آزمایش دوپینگ و استفاده از مواد ممنوعه و نیروزای متنولون و افدرین به صورت مادام‌العمر از حضور در میادین ورزشی محروم شد.
دبیر در جام جهانی ۱۹۹۹ در فیرفاکس آمریکا برگزار شد، حضور یافت و صاحب مدال طلا شد اما در این مسابقات مصدوم شده و پس از بازگشت به ایران جراحی شد. به همین دلیل گفته می‌شد که دبیر ممکن است المپیک را هم از دست بدهد.
او در انتخابی تیم ملی برای حضور در المپیک سیدنی در دستهٔ ۵۸ کیلوگرم از سد رقبای قدرتمندی مانند محمد طلایی، بهنام طیبی و علیرضا بیگلری گذشت و دوبندهٔ تیم ملی را قاطعانه و بی حرف و حدیث کسب کرد.
فعالیت حرفه‌ای در کشتی > المپیک ۲۰۰۰ سیدنی

علیرضا دبیر در سیدنی پس از وزن‌کشی از هوش رفت و او را به بیمارستان دهکده المپیک بردند. او بعدها پس از رقابت‌ها نیز به بیمارستان منتقل شد.
دبیر در اولین رقابت بازی‌های المپیک ۲۰۰۰ سیدنی، تالاتا امبالو از گینه را در ۱ دقیقه و ۷ ثانیه با امتیاز عالی ۱۰–۰ ضربه‌فنی کرد. او در دیگر دیدار گروهی خود مقابل گویوی سیسائوری از کانادا که نایب‌قهرمان المپیک ۱۹۹۶ آتلانتا و دارای چندین مدال قهرمانی جهان بود، با نتیجه ۳–۰ به پیروزی رسید. سپس در دیدار سرگروهی اویونبولگ پوروباتار از مغولستان که قهرمان آسیا بود با دبیر رقابت کرد و ۵–۲ مغلوب دبیر شد تا دبیر به دیدار نیمه‌نهایی و سرنوشت‌ساز برابر تری براندز آمریکایی برسد.
براندز قهرمان دو دورهٔ پیاپی مسابقات قهرمانی کشتی جهان در سال‌های ۱۹۹۵ و ۱۹۹۶ بود. دبیر در هنگام رقابت مقابل این حریف قدرتمند آمریکایی با ضربات مشت و خطاهای پیاپی هم روبرو شد. دبیر پس از پیروزی در این مورد گفت: «شما فقط مشت‌هایش را می‌دیدید و من که روی تشک بودم باید فحش‌هایش را هم تحمل می‌کردم. تا سرشاخ می‌شدیم توی گوشم زمزمه می‌کرد اما تمرکزم را از دست ندادم.» دبیر با نتیجهٔ ۶–۴ در این مسابقه به پیروزی رسید و به فینال راه پیدا کرد.
دبیر مسابقه نهایی را در مقابل یوگن بوسلوویچ، کشتی‌گیر آماده اوکراینی برگزار کرد. او در وقت اول با یک بارانداز صاحب ۲ امتیاز شد و در وقت دوم نیز حریف اوکراینی را با یک زیرگیری خاک کرد. او در پایان ۳–۰ برنده مسابقه شد تا به قهرمانی برسد و کشتی آزاد و فرنگی ایران که هیچ مدالی از این دوره المپیک در سیدنی صید نکرده بود، با همین تک مدال طلا آبروداری کند. پرویز سیروس‌پور، رئیس وقت فدراسیون کشتی، پرچم ایران را به او داد تا دور افتخار بزند. فریدون حبیبی از پیشکسوتان کشتی هم به وسط پرید تا قهرمان دستهٔ ۵۸ کیلوگرم المپیک سیدنی را قلمدوش کند.
کشتی‌گیران سبک‌وزن ایرانی از زمان بازی‌های المپیک ۱۹۸۸ سئول که عسگری محمدیان در آن نقره گرفت، صاحب مدال نشده بودند. همچنین این مدال طلای دبیر تنها مدال تیم ملی کشتی ایران در المپیک ۲۰۰۰ سیدنی بود و کشتی آزاد ایران کسب مدال طلا را در بازی‌های المپیک تا ۱۶ سال بعد (قهرمانی حسن یزدانی در المپیک ۲۰۱۶) تکرار نکرد.
فعالیت حرفه‌ای در کشتی > قهرمانی جهان ۲۰۰۱ صوفیه و ۲۰۰۲ تهران

علیرضا دبیر به یک دستهٔ وزنی بالاتر در ۶۳ کیلوگرم صعود کرد و با همین وزن در جام جهانی ۲۰۰۱ بالتیمور با شکست کری کولات آمریکایی قهرمان شد. در رقابت قهرمانی جهان ۲۰۰۱ صوفیه او با پیروزی در پنج دیدار از جمله پیروزی ۹–۲ در برابر بیل زادیک آمریکایی در دیدار سرگروهی، به فینال رسید اما در دیدار نهایی با ناداوری برابر سرافیم بارزاکوف بلغار به نایب‌قهرمانی رسید. اگرچه مربیان ایران و تماشاگران مسابقات به شدت به داوران معترض بودند و عقیده داشتند آنها به جای عدالت، حق میزبانی را به جا آورده‌اند اما او در نهایت با نتیجهٔ ۳–۱ بر روی سکوی دوم این مسابقات ایستاد.
پس از آن اما اوزان کشتی تغییر کردند و دبیر که در ۶۳ کیلو جا افتاده بود، این بار به دستهٔ ۶۶ کیلوگرم صعود کرد. در قهرمانی جهان ۲۰۰۲ تهران حتی در روز وزن‌کشی هم ناهار خورد. او در رقابت‌های گروهی این مسابقات حریفانش از جمله کازوهیکو ایکیماتسو ژاپنی را شکست داد و به نیمه‌نهایی رسید. دبیر در نیمه‌نهایی برابر زائور بوتایف روس قرار گرفت. در این دیدار دبیر با نتیجهٔ ۲–۰ جلو بود که در پایان وقت قانونی زمان کمربه‌کمر رسید. زمانی که هنوز دست‌های دبیر قفل نشده و کشتی را آغاز نکرده بود، بوتایف فن سالتو از جلو را اجرا کرد و داور یونانی ۳ امتیاز به او داد. در این هنگام سروصدای اعتراض تماشاگران در سالن بلند شد و اقدام به پرتاب بطری و اشیاء مختلف بر روی تشک کردند که گویندهٔ سالن از آن‌ها خواست از این کار خودداری کنند. با بازبینی فیلم داوران یک امتیاز اخطار به دبیر دادند و کشتی با نتیجه ۲–۱ به اتمام رسید که اینبار مربیان و تیم ملی روسیه معترض بودند. او در دیدار فینال به مصاف البروس تدیف، قهرمان جهان و المپیک از اوکراین رفت. درحالی‌که این کشتی‌گیر مطرح اوکراینی که برتری وزنی آشکاری نسبت به دبیر داشت، پنج بار با زیرگیری مچ پای دبیر را گرفت و او را در خاک نشاند. دبیر در ادامه توانست با زیرگیری و بارانداز کردن و نگه‌داشتن حریف بر روی پل امتیازات خود را به ۴ برساند اما در نهایت این دیدار نزدیک با نتیجه ۴–۵ به نفع تدیف تمام شد. دبیر در این مورد اظهار داشت:
پس از کشتی با «زائور باتایف» روس که به جنجال کشیده شد، تا ساعت‌ها می‌گفتند که کشتی تکرار خواهد شد و من در استرس وحشتناکی گرفتار شده بودم، در سالن مسابقه منتظر ماندم تا کشتی فینال را برگزار کنم، توقع و انتظارات مردم هم روی دوشم فشار می‌آورد…
من مجبور شده بودم به وزن ۶۶ کیلوگرم بیایم، طی دو سال ۲ بار وزن خود را تغییر داده‌ام و خیلی به من فشار آمد، روز آخر تمام شده بودم
فعالیت حرفه‌ای در کشتی > بازی‌های آسیایی بوسان و مصدومیت

بعد از مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۰۲، تیم ملی ایران را بلافاصله روانهٔ بازی‌های آسیایی ۲۰۰۲ بوسان کردند تا تلخ‌ترین اتفاق دوران ورزشی دبیر رقم بخورد. او همچون دیگر اعضای تیم ملی مانند علیرضا حیدری و مهدی حاجی‌زاده به خاطر خستگی و فشردگی رقابت‌های جهانی حاضر به همراهی تیم ملی نبود اما به او گفته بودند اگر حاضر به همراهی تیم ملی در این مسابقات نشود، تیم ملی دچار مشکل خواهد شد. سفر اجباری به بوسان منجر به مصدومیت شدید کتف او مقابل باک جین-گوک در فینال شد؛ مصدومیتی که تا پایان دوران قهرمانی رهایش نکرد. دبیر در این مسابقات با آسیب‌دیدگی به مدال نقره رسید.
در قهرمانی جهان ۲۰۰۳ نیویورک، دبیر دوباره برابر رقیب سنتی خود بارزاکوف بلغارستانی قرار گرفت و این بار دبیر در واقع به قوانین مسابقات آن زمان باخت. او اگرچه وقت قانونی را از بارزاکوف پیش بود اما مطابق مقررات آن زمان چون به امتیاز ۳ نرسیده بود، مسابقه در وقت اضافه دنبال شد و بارزاکوف در قانون کمرتوکمر از سد دبیر گذشت تا به این ترتیب دبیر با شکست در دومین مسابقه از کسب مدال ناکام بماند.
دبیر سهمیه وزن خودش در المپیک ۲۰۰۴ آتن را از رقابت‌های گزینشی براتیسلاوا کسب کرد اما شدت گرفتن مصدومیت کتف و رخ دادن برخی حاشیه‌ها در اردوی تیم ملی باعث شد تصمیم به انصراف از اعزام به المپیک را بگیرد. او در مصاحبه‌ای دربارهٔ این اتفاقات و انصراف از حضور در المپیک گفت:
بیش از آنکه از کتفم صدمه بخورم، از سؤنیت‌ها و امواج منفی که فضای اردو را آکنده بود آزار می‌دیدم
در آن اردو هم دائماً خودم را از تیررس تنش‌هایی که مکرراً پدیدمی‌آوردند کنار می‌کشیدم…
تقی اکبرنژاد و محسن کاوه شاهد بودند که چطور همان‌هایی که می‌گفتند مرده و زنده‌ات را به آتن می‌بریم و حتی با یک دست هم که شده باید کشتی بگیری، ناگهان در روزهای آخر اردو از هر وسیله و ماجرایی استفاده می‌کردند تا کسی را سرکوب کنند که خودشان به زور در اردو نگه داشته بودند.
دبیر را در اردو نگه داشتند اما مجدداً در آستانه پرواز، خواستار جایگزینی فرد دیگری شد. نزد بهرام افشارزاده رفت تا رسماً اعلام کناره‌گیری کند: «ایشان به من گفت که اسامی ارسال شده و تغییر فهرست نیز امکان‌پذیر نیست.»
فعالیت حرفه‌ای در کشتی > المپیک ۲۰۰۴ آتن و پایان کار

دبیر در مسابقات بازی‌های المپیک ۲۰۰۴ که در آتن یونان برگزار می‌شد با کتف بانداژ شده که نشان از مصدومیت او داشت و چهرهٔ نگرانی که از تلویزیون ایران پخش زنده می‌شد، حضور پیدا کرد. او با قرعه‌ای سخت در اولین کشتی برابر ماخاچ مرتضی‌علیف روس قرار گرفت. او که در زیرگیری از حریفان تبحر خاصی داشت چند بار پاهای علیف را به دست آورد اما کتف مصدوم باعث شد تا در نهایت بدون کسب هیچ امتیازی ۴–۰ از این حریفش که قهرمان آن زمان اروپا بود شکست بخورد. او پس از آن حذف شد اما در دیدار تشریفاتی هم برابر آرتور تاکازاکوف حضور پیدا کرد: «اتفاقاً گفتند (کشتی) نگیر، اما من که خودم را در معرض هر اتهام و عنادی می‌دیدم، به هیچ وجه نمی‌خواستم متهم به کم‌فروشی شوم.»
دبیر پس از بازگشت از آتن در بیمارستان آتیه تهران کتفش را مورد عمل جراحی قرار داد اما بر این باور بود که این جراحی موفق نبوده و با هزینه شخصی راهی لیون فرانسه شد تا مورد معاینه پروفسور ژیل واش که پزشک معالج دیوید ترزگه هم بود قرار بگیرد. او پس از دومین عمل جراحی پس از سه سال تمریناتش را آغاز کرد.
او مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۰۵ بوداپست را از دست داده بود اما برای رقابت‌های قهرمانی جهان ۲۰۰۶ گوانگ‌ژو، تمرینات بدنسازی‌اش را آغاز کرد. دبیر در باشگاه دخانیات، همان‌جا که تمریناتش برای المپیک سیدنی را انجام داده بود دوبنده پوشید. حریف تمرینی او هادی حبیبی در ۷۴ ک‌گ بود اما پس از مدتی از ادامه جدی تمرینات خودداری کرد.
به نظر نمی‌رسید دبیر برای پوشیدن مجدد دوبندهٔ تیم ملی هماوردی داشته باشد اما از بازگشت به روی تشک صرف نظر کرد. پژمان درستکار دوست و همراه همیشگی دبیر عقیده داشت که او از تکرار ماجراهای آتن واهمه داشت و ذهنش دائماً درگیر این احتمال بود که کتفش مجدداً صدمه ببیند.
پس از کناره‌گیری دبیر از میادین خلأ بزرگی در دستهٔ ۶۶ کیلوگرم ایجاد شده بود. از سال ۲۰۰۲ که دبیر به مدال نقرهٔ قهرمانی جهان رسید، تا سال ۲۰۰۹ و قهرمانی مهدی تقوی در قهرمانی جهان ۲۰۰۹، ایران به مدت ۷ سال از دستیابی به مدال جهانی و المپیک در دستهٔ ۶۶ کیلوگرم کشتی آزاد بازماند.
شورای شهر تهران

علیرضا دبیر در سال ۱۳۸۵ نامزد انتخابات سومین دوره شوراهای اسلامی شهر و روستا در تهران، ری و تجریش شد و با کسب اکثریت و بیش از ۳۰۶‍ هزار رأی و ۱۸٫۵۲ درصد آرا به عنوان هفتمین منتخب شهر تهران به عضویت این شورا درآمد. او در این دوره ریاست «کمیته ورزش» شورای شهر تهران را برعهده داشت.
او در سال ۱۳۹۲ در انتخابات چهارمین دوره شوراها هم شرکت کرد که با کسب بیش از ۴۰۰ هزار رأی به عنوان نفر دوم از اعضای اصلی شورای تهران شد. او به عنوان یکی از اعضای جمعیت پیشرفت و عدالت ایران اسلامی در این انتخابات حضور پیدا کرد که این حزب یک تشکل محافظه‌کار متعلق به اصول‌گرایان است. دبیر رئیس کمیسیون برنامه و بودجه شورای اسلامی شهر تهران بود. عضویت او در نفرات اصلی شورای شهر تهران تا سال ۱۳۹۶ ادامه داشت.
دبیر در سال ۱۳۹۶ با حضور در ائتلاف اصولگرایان با نام «لیست خدمت» برای سومین بار در انتخابات پنجمین دوره شورای شهر در تهران شرکت کرد اما در این دوره با حدود ۵۲۸ هزار رأی به عنوان نفر بیست و سوم فقط در میان اعضای علی‌البدل این دوره از شورای تهران قرار گرفت. در حاشیه این انتخابات، در ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۶ اختلاف دبیر با عباس جدیدی دیگر عضو این شورا و هم‌تیمی قدیمی‌اش، موجب درگیری فیزیکی این دو نفر در صحن علنی شورای شهر تهران و جنجال بسیار شد.
به گفته یک عضو این شورا، جدیدی دبیر را عامل قرار نگرفتن در لیست خدمت و عدم حمایت از خودش در انتخابات می‌دانست و در مقابل دبیر هم مدعی بود که رفتار جدیدی باعث شده که ورزشی‌های شورا دوباره رأی نیاورند. جدیدی دبیر را در تماس تلفنی هم تهدید کرده بود. این اختلافات موجب جروبحث میان آنان در صحن شورا شد و متعاقب آن به دعوا و زدوخورد نیز کشید: «در یک لحظه وقتی جدیدی با مشت به سینه دبیر کوبید، دبیر هم از جایش بلند شد و مشتی به صورت جدیدی کوبید که صورت عباس خونی شد.»