stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آنتساکوآمارو

| آنتساکوآمارو | آنتساکوآمارو |
| --- | --- |
آنتساکوآماروLocation in Madagascar: آنتساکوآماروLocation in Madagascar
مختصات: ۲۴°۱۵′ جنوبی ۴۵°۱۱′ شرقی﻿ / ﻿۲۴٫۲۵۰°جنوبی ۴۵٫۱۸۳°شرقی﻿ / -24.250; 45.183: مختصات: ۲۴°۱۵′ جنوبی ۴۵°۱۱′ شرقی﻿ / ﻿۲۴٫۲۵۰°جنوبی ۴۵٫۱۸۳°شرقی﻿ / -24.250; 45.183
کشور:  ماداگاسکار
فهرست منطقه‌های ماداگاسکار: آندروی
بخش‌های ماداگاسکار: ناحیه بکیلی
ارتفاع: ۴۳۷ متر (۱۴۳۴ فوت)
جمعیت (۲۰۰۱): جمعیت (۲۰۰۱)
 • کل: ۵۰۰۰
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۳ (زمان شرق آفریقا)
آنتساکوآمارو (به لاتین: Antsakoamaro) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ناحیه بکیلی واقع شده‌است. آنتساکوآمارو ۵٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۴۳۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آنتسرسدورف آندر فیشا

| Enzersdorf an der Fischa | Enzersdorf an der Fischa |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
Enzersdorf an der Fischaموقعیت در اتریش: Enzersdorf an der Fischaموقعیت در اتریش
مختصات: ۴۸°۵′ شمالی ۱۶°۳۶′ شرقی﻿ / ﻿۴۸٫۰۸۳°شمالی ۱۶٫۶۰۰°شرقی﻿ / 48.083; 16.600: مختصات: ۴۸°۵′ شمالی ۱۶°۳۶′ شرقی﻿ / ﻿۴۸٫۰۸۳°شمالی ۱۶٫۶۰۰°شرقی﻿ / 48.083; 16.600
کشور: اتریش
ایالت: نیدراسترایش
ناحیه: ناحیه بروک آن در لیتا
حکومت: حکومت
 • شهردار: Markus Plöchl
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۱٫۴۲ کیلومتر مربع (۱۲٫۱۳ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۶۰ متر (۵۲۰ فوت)
جمعیت (۱۱ دی ۱۳۹۴): جمعیت (۱۱ دی ۱۳۹۴)
 • کل: ۳٬۱۱۰
 • تراکم: ۹۹/کیلومتر مربع (۲۶۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (CEST)
کدهای پستی: ۲۴۳۱
پیش‌شماره‌ها: ۰۲۲۳۰
آنتسرسدورف آندر فیشا (به آلمانی: Enzersdorf an der Fischa) یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در ناحیه بروک آن در لیتا واقع شده‌است. آنتسرسدورف آندر فیشا ۲٬۶۶۳ نفر جمعیت دارد.
تهوع حاملگی

Medical condition
| تهوع حاملگی | تهوع حاملگی |
| --- | --- |
تخصص: پزشکی زایمان 
طبقه‌بندی و منابع بیرونی: طبقه‌بندی و منابع بیرونی
آی‌سی‌دی-۱۰: O21.0
آی‌سی‌دی-۹-سی‌ام: 643.0
[ویرایش در ویکی‌داده]: [ویرایش در ویکی‌داده]
تهوع بارداری (به انگلیسی: Pregnancy Nausea) یکی از نشانه‌های بارداری است که شامل تهوع و استفراغ است. این وضعیت در سه ماه اول بارداری دیده می‌شود.
اکثر مادران باردار یک تهوع نسبی در طول روز یا یک یا دوبار استفراغ را در طول روز تجربه می‌کنند اما گاهی شدت استفراغ به حدی خواهد بود یه مادر دچار کاهش وزن و کم‌آبی می‌شود.
عوامل

افزایش هورمون استروژن
افزایش هورمون پروژسترون
افزایش هاش سی جی
شبح‌بیدان آفریقایی

| شبح‌بیدان آفریقایی | شبح‌بیدان آفریقایی |
| --- | --- |
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: بندپایان
رده:: حشرات
راسته:: پروانه‌سانان
سرده:: Prototheora
شبح‌بیدان آفریقایی (نام علمی: Prototheoridae) نام یک تیره از راسته پروانه‌سانان است.
اردوگاه کار اجباری تراونیکی

| اردوگاه کار اجباری تراونیکی | اردوگاه کار اجباری تراونیکی |
| --- | --- |
کار اجباری (چپ) و اردوگاه آموزشی اس‌اس: کار اجباری (چپ) و اردوگاه آموزشی اس‌اس
نقشه اصلی اردوگاه مربوط به ۲۱ ژوئن ۱۹۴۲: نقشه اصلی اردوگاه مربوط به ۲۱ ژوئن ۱۹۴۲
اداره شده توسط: اس‌اس-توتنکوف‌ورباند
فرمانده: هرمان هوفله، کارل اشترایبل
استفادهٔ اصلی: اردوگاه اسیران جنگی برای زندانیان عملیات بارباروسا در ۱۹۴۱
دورهٔ فعالیت: ۱۹۴۱ – نوامبر ۱۹۴۳
تعداد کشته: کمینه ۱۲٬۰۰۰ یهودی در اردوگاه کاری
اردوگاه کار اجباری تراونیکی از جمله اردوگاه‌های کار اجباری آلمان نازی در لهستان اشغالی بود که در جریان جنگ جهانی دوم در روستای تراونیکی در ۴۰ کیلومتری جنوب شرقی لوبلین قرار داشت. در طی دوره عملیاتی خود، این اردوگاه عملکردی دوگانه داشت و به کمینه سه منطقه مجزا تقسیم شده بود.
اردوگاه تراونیکی نخست برای نگهداری اسیران جنگی شوروی که در جریان عملیات بارباروسا اسیر شده بودند ایجاد شد و خطوط راه‌آهن از همه مناطق قلمرو دولت عمومی به آن راه داشتند. میان سالهای ۱۹۴۱ و ۱۹۴۴، اردوگاه به مرکز آموزشی اس‌اس برای پلیس‌های کمکی همدست، اغلب اوکراینی، گسترش یافت.
در سال ۱۹۴۲، هزاران یهودی زندانی در سامانه اردوگاه کار اجباری مایدانک نیز برای کار اجباری به تراونیکی آورده شدند.  زندانیان یهودی تراونیکی به بردگی گرفته می‌شدند ودر شرایط وحشتناک با غذای کم کار می‌کردند.
تا ۱۹۴۳، تعداد ۱۲٬۰۰۰ یهودی در تراونیکی زندانی بودند و به مرتب کردن پوشاک‌هایی که از مکان‌های هولوکاست می‌رسیدند مشغول بودند. همه آنها در جریان عملیات جشن برداشت در تاریخ ۳ نوامبر ۱۹۴۳ توسط واحدهای کمکی موسوم به مردان تراونیکی مستقر در همان مکان و با کمک گردان پلیس ذخیره ۱۰۱ از اورپو کشته شدند.
نخستین فرمانده اردوگاه هرمان هوفله بود که بعدها جایش را به کارل اشترایبل داد.
عملیات اردوگاه کار اجباری

اردوگاه نازی‌ها در تراونیکی اولین بار در ژوئیه ۱۹۴۱ برای نگهداری اسرای جنگی که در عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به اتحاد جماهیر شوروی، دستگیر شده بودند، تأسیس شد. سربازخانه‌های جدید پشت حصار سیم خاردار توسط خود زندانیان ساخته شد.
در سال ۱۹۴۲ اردوگاه گسترش یافت تا شامل SS کار اجباری برای یهودیان لهستانی از سراسر دولت عمومی شود. در عرض یک سال، تحت مدیریت Gauleiter اودیلو گلوبوکنیک، اردوگاه شامل تعدادی کارگاه‌های کار اجباری مانند کارخانه فرآوری پوست (Pelzverarbeitungswerk)، کارخانه برس‌سازی (Bürstenfabrik)، تکمیل موی برس (Borstenzurichterei) و شعبه جدید Das Torfwerk در دوروخوچا شد.
یهودیانی که از ژوئن ۱۹۴۲ تا مه ۱۹۴۴ به عنوان کارگران برده برای تلاش جنگی آلمان در آنجا کار می‌کردند، از گتوی ورشو و همچنین گتوهای ترانزیتی منتخب در سراسر اروپا (آلمان، اتریش، اسلواکی) تحت عملیات راینهارد آورده شده بودند و از سپتامبر ۱۹۴۳ به عنوان بخشی از سیستم اردوگاه‌های فرعی اردوگاه کار اجباری مایدانک مانند اردوگاه کار اجباری پونیاتووا و چندین اردوگاه دیگر.
همچنین ببینید: اردوگاه کار اجباری مایدانک و عملیات راینهارت
اردوگاه آموزشی تراونیکی

مقالهٔ اصلی: مردان تراونیکی
از سپتامبر ۱۹۴۱ تا ژوئیه ۱۹۴۴، این تأسیسات به عنوان پایگاه آموزشی کامل با اتاق‌های غذاخوری و خوابگاه‌ها برای شوتزمان‌شافت جدید که از اردوگاه‌های اسیران جنگی برای خدمت در قلمرو دولت عمومی آلمان نازی استخدام شده بودند، خدمت می‌کرد. کارل استریبل، فرمانده اردوگاه، و افسرانش مردان اوکراینی، لتونیایی و لیتوانیایی را که قبلاً با سلاح‌های گرم آشنا بودند، ترغیب می‌کردند که به ابتکار خودشان داوطلب شوند. مجموعاً ۵۰۸۲ نفر در تراونیکی برای خدمت در گردان‌های Sonderdienst آلمانی تا پایان سال ۱۹۴۴ آماده شدند – در مقابل اردوگاه یهودیان متروکه که با یک حصار داخلی جدا شده بود.
اگرچه اکثریت مردان تراونیکی (یا Hiwis) از میان اسیران جنگی اوکراینی که داوطلب شده بودند، آمده بودند، اما در میان آنها فولکس‌دویچه از اروپای شرقی نیز وجود داشتند که به دلیل توانایی‌شان در صحبت کردن به زبان‌های اوکراینی، روسی، لهستانی و دیگر زبان‌های مناطق اشغالی ارزشمند بودند. آنها تنها فرماندهان گروه شدند. مردان تراونیکی نقش عمده‌ای در عملیات راینهارد، طرح نازی‌ها برای نابودی یهودیان لهستانی و خارجی، داشتند. آنها در اردوگاه‌های مرگ خدمت کردند و نقش مهمی در نابودی خیزش گتوی ورشو (به گزارش استروپ مراجعه کنید) و خیزش گتوی بیاویستوک و دیگر شورش‌های گتوها ایفا کردند.
انحلال اردوگاه، ۳ نوامبر ۱۹۴۳

مقالهٔ اصلی: عملیات جشن برداشت
در اواخر اکتبر، به تمام نیروی کار برده در اردوگاه مایدانک از جمله زندانیان یهودی اردوگاه تراونیکی دستور داده شد تا ساخت خندق‌هایی را آغاز کنند که به گورهای دسته‌جمعی تبدیل می‌شدند. اگرچه ظاهراً این خندق‌ها برای دفاع در برابر حملات هوایی بودند و شکل زیگزاگ آنها تا حدی به این دروغ اعتبار می‌بخشید، زندانیان هدف واقعی آنها را حدس زدند.
در ۳ نوامبر ۱۹۴۳ ساعت ۵:۰۰ روز ۳ نوامبر، زندانیان اردوگاه تراونیکی برای سرشماری فراخوانده شدند، جمع‌آوری شدند و به سمت اردوگاه آموزشی مردان تراونیکی راهپیمایی کردند، جایی که بلندگوها در کنار خندق‌ها موسیقی پخش می‌کردند. به قربانیان دستور داده شد لباس‌هایشان را درآورند و در توده‌هایی قرار دهند، سپس روی کسانی که قبلاً تیرباران شده بودند به صورت دمر دراز بکشند، و جلاد آنها را با شلیک به پشت گردن از پای درمی‌آورد. مردان قبل از زنان و کودکان تیرباران می‌شدند. تیراندازی از قبل به خوبی در جریان بود که زندانیان دوروخوچا در ساعت ۷:۰۰ با قطار رسیدند. پس از پر شدن خندق‌ها، برخی از یهودیان در یک گودال شنی در اردوگاه کار اعدام شدند. اعدام ۶,۰۰۰ یهودی به طور مداوم تا ساعت ۱۵:۰۰ (یا ۱۷:۰۰) ادامه داشت، و تنها تعداد کمی موفق به مخفی شدن و زنده ماندن شدند.
کشتارها که بعداً تصور می‌شد انتقامی برای شکست آلمان در استالینگراد بوده‌اند، توسط کریستیان ویرت برای ۳ نوامبر ۱۹۴۳ تحت نام رمز عملیات جشن برداشت، به طور همزمان در مایدانک، تراونیکی، پونیاتووا، بودزین، کراشنگک، پولاوی و زیراردوگاه‌های لیپووا تعیین شدند. اجساد یهودیانی که توسط مردان تراونیکی با کمک گردان ۱۰۱ در خندقها تیرباران شدند، بعداً توسط یک زوندرکماندو از میلیوو سوزانده شدند که پس از اتمام وظیفه‌شان در پایان سال ۱۹۴۳ در محل اعدام شدند. عملیات جشن برداشت با حدود ۴۳,۰۰۰ قربانی، بزرگترین کشتار یکجای آلمانی‌ها از یهودیان در کل جنگ بود. این تعداد از کشتار مشهور بیش از ۳۳,۰۰۰ یهودی در بابی یار در خارج از کیف، ۱۰,۰۰۰ نفر بیشتر بود.
اردوگاه آموزشی تراونیکی در ژوئیه ۱۹۴۴ به دلیل نزدیک شدن خط مقدم جبهه برچیده شد. آخرین ۱,۰۰۰ مردان تراونیکی که گردان اس‌اس اشتریبل را تشکیل می‌دادند و توسط خود کارل اشتریبل هدایت می‌شدند، به سمت غرب منتقل شدند تا در اردوگاه‌های مرگ که هنوز فعال بودند کار کنند. شوروی‌ها در ۲۳ ژوئیه ۱۹۴۴ وارد تأسیسات کاملاً خالی شدند. پس از جنگ، آنها صدها، احتمالاً تا هزار مردان تراونیکی را که به خانه در اتحاد جماهیر شوروی بازگشته بودند، دستگیر و محاکمه کردند. بیشتر آنها به گولاگ محکوم شدند و تحت عفو خروشچف در سال ۱۹۵۵ آزاد شدند.
مراجع

موزه یادبود هولوکاست ایالات متحده - تراونیکی
بررسی عمیق اردوگاه تراونیکی، کارکنان تراونیکی، عکس‌ها. - همه چیز درباره تراونیکی
گروهی از مردان تراونیکی در میدان آموزش اردوگاه (برخی هنوز کلاه‌های بودیونوفکای شوروی خود را به سر دارند)، در حال بازرسی توسط کارل اشتریبل (در مرکز)
فهرست زندانیان یهودی که در دفتر اردوگاه تراونیکی کار می‌کردند. همه آنها در ۳ نوامبر به قتل رسیدند.
عبدالله‌آباد (فیروزه)

| عبدالله‌آباد (فیروزه) | عبدالله‌آباد (فیروزه) |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۶°۱۴′۳۱″ شمالی ۵۸°۳۶′۱۹″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۲۴۱۹۴°شمالی ۵۸٫۶۰۵۲۸°شرقی﻿ / 36.24194; 58.60528: مختصات: ۳۶°۱۴′۳۱″ شمالی ۵۸°۳۶′۱۹″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۲۴۱۹۴°شمالی ۵۸٫۶۰۵۲۸°شرقی﻿ / 36.24194; 58.60528
کشور: ایران
استان: خراسان رضوی
شهرستان: فیروزه
بخش: بخش مرکزی شهرستان فیروزه
دهستان: تخت جلگه
جمعیت: ۲۰ نفر
عبدالله‌آباد (فیروزه)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان فیروزه در استان خراسان رضوی ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان تخت جلگه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۰ نفر (۶خانوار) بوده‌است.
آنری پروست

| آنری پروست | آنری پروست |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۵ فوریهٔ ۱۸۷۴ سن دنی
درگذشت: ۱۶ ژوئیهٔ ۱۹۵۹ (۸۵ سال)
ملیت: فرانسه
پیشه: معمار
آنری پروست معمار فرانسوی
آنری پروست (انگلیسی: Henri Prost؛ ۲۵ فوریهٔ ۱۸۷۴ – ۱۶ ژوئیهٔ ۱۹۵۹) یک معمار و برنامه‌ریز شهری اهل فرانسه بود.
وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه بزرگ رم شده است.
تحصیلات خویش را در École Spéciale d'Architecture و École des Beaux-Arts انجام داد
اردوگاه مرگ بلزک

| اردوگاه مرگ بلزک | اردوگاه مرگ بلزک |
| --- | --- |
اردوگاه مرگ: اردوگاه مرگ
Camp memorial  Location of Bełżec (lower centre) on the map of German extermination camps marked with black and white skulls. Borders of the جمهوری دوم لهستان before World War II The demarcation line of the German-Soviet Frontier Treaty, red: Camp memorial  Location of Bełżec (lower centre) on the map of German extermination camps marked with black and white skulls. Borders of the جمهوری دوم لهستان before World War II The demarcation line of the German-Soviet Frontier Treaty, red
BelzecLocation of the camp in present-day Poland: BelzecLocation of the camp in present-day Poland
دستگاه مختصات جغرافیایی: ۵۰°۲۲′۱۸″ شمالی ۲۳°۲۷′۲۷″ شرقی﻿ / ﻿۵۰٫۳۷۱۶۷°شمالی ۲۳٫۴۵۷۵۰°شرقی﻿ / 50.37167; 23.45750
شناخته‌شده برای: Annihilation of Europe's Jews in هولوکاست
مکان: Near بوژتس (استان لوبلین)، دولت عمومی (German-occupied Poland)
ساخته شده توسط:  ریشارد تومالا (layout)  Lorenz Hackenholt (gas chambers) 
اداره شده توسط: SS-Totenkopfverbände
فرمانده:  کریستیان ویرت (Dec. 1941 – Aug. 1942)  گوتلیب هرینگ (Aug. 1942 – June 1943) 
استفادهٔ اصلی: اردوگاه مرگ
ساخت: 1 November 1941 – March 1942
دورهٔ فعالیت: 17 March 1942 – end of June 1943
شمار اتاق‌های گاز: 3 (later 6)
انواع زندانیان: Polish, German, Ukrainian and Austrian Jews
تعداد کشته: Est. 434,508–600,000
آزاد شده توسط: The Soviet Union before end of war
زندانیان برجسته: Rudolf Reder, Chaim Hirszman, Mina Astman, Sara Beer, Salomea Beer, Jozef Sand
اردوگاه مرگ بلزک (به آلمانی: Vernichtungslager Belzec) اولین اردوگاه از اردوگاه‌های کار اجباری آلمان نازی بود که در سال ۱۹۳۳ و در فاصلهٔ ۱ کیلومتری با روستای بلزک در لهستان ساخته شد. این اردوگاه از ۱۷ مارس ۱۹۴۲ تا پایان ژوئن ۱۹۴۳ فعالیت کرد.
این اردوگاه توسط اس‌اس برای اجرای عملیات راینهارت، طرحی برای قتل تمامی یهودیان لهستانی که بخش عمده‌ای از «راه‌حل نهایی» بود، ساخته شد. بین ۴۰۰ تا ۶۰۰ هزار نفر از یهودیان، لهستانی‌ها و کولیها در این اردوگاه به قتل رسیدند. این اردوگاه سومین اردوگاه مرگبار بود که تنها توسط تربلینکا و آشویتس پیشی گرفته شد.
تنها هفت یهودی که با زوندرکماندو اردوگاه کار اجباری انجام می‌دادند، از جنگ جهانی دوم جان سالم به در بردند. کمبود گواه هایی قابل اعتماد که بتوانند درباره عملیات اردوگاه گواهی دهند، دلیل اصلی ناشناخته بودن بلزک است، با وجود تعداد قربانیان.
مورخ اسرائیلی دیوید سیلبرکلانگ می‌نویسد که بلزک «شاید مکانی بود که بیشترین نمایندگی از تمامیت و نهایی بودن برنامه‌های نازی‌ها برای یهودیان را داشت».
پیش‌زمینه

در جمهوری دوم لهستان، روستای بلژک بین دو شهر بزرگ در بخش جنوب شرقی کشور قرار داشت که شامل لوبلین در شمال غربی بلزک و لووف در جنوب شرقی (اکنون لویو، اوکراین) با بزرگترین جمعیت یهودی در منطقه بود. بلزک در منطقه اشغال آلمان مطابق با پیمان آلمان-شوروی علیه لهستان قرار داشت. در ابتدا، کار اجباری یهودیان در آوریل ۱۹۴۰ برای ساخت تأسیسهای دفاعی نظامی برنامه استراتژیک آلمان با نام رمز «عملیات اتو» علیه پیشروی شوروی به فراتر از مرز مشترکشان پس از تهاجم شوروی در سال ۱۹۳۹ به این منطقه آورده شد.
در قلمرو به اصطلاح «رزرو نیکسو»، شهر لوبلین به مرکز انتقال اولیه نازی‌ها برای حدود ۹۵,۰۰۰ یهودی آلمانی، اتریشی و لهستانی که از غرب و منطقه دولت عمومی اخراج شده بودند، تبدیل شد. زندانیان توسط اس‌اس به کار در ساخت خندق‌های ضد تانک (بورگگرابن) در امتداد مرز موقت نازی-شوروی وادار شدند.
در ۱۳ اکتبر ۱۹۴۱، هاینریش هیملر به رهبر اس‌اس و پلیس لوبلین اودیلو گلوبوکنیک دستور داد تا آلمانی‌سازی منطقه اطراف زاموشچ را آغاز کند، که شامل حذف یهودیان از مناطق آینده سکونت بود.
پیش‌زمینه > ساخت اردوگاه

تصمیم برای شروع کار بر روی اولین اتاق‌های گاز ثابت در دولت عمومی سه ماه قبل از کنفرانس وانزه گرفته شد. اولین گام‌ها بین اواسط سپتامبر و اواسط اکتبر ۱۹۴۱ برداشته شد، و ساخت و ساز حدود ۱ نوامبر آغاز شد.
سایت نزدیک بلژک به دلایل مختلف انتخاب شد: این سایت در مرز بین منطقه لوبلین و منطقه آلمانی گالیسیا که پس از عملیات بارباروسا تشکیل شده بود، قرار داشت. این سایت می‌توانست یهودیان هر دو منطقه را «پردازش» کند. سهولت حمل و نقل توسط تقاطع راه‌آهن در نزدیکی راوا-روسکا و بزرگراه بین لوبلین-اشتات و لمبرگ تأمین شد. مرز شمالی مرکز کشتار برنامه‌ریزی شده شامل یک خندق ضد تانک بود که یک سال قبل ساخته شده بود. این خندق که در ابتدا برای مقاصد نظامی حفاری شده بود، احتمالاً به عنوان اولین گور دسته‌جمعی خدمت می‌کرد.
اودیلو گلوبوکنیک اوبراشتورمفورر ریشارد تومالا را که به حرفه مهندسی عمران مشغول بود و کارشناس ساخت اردوگاه در اس‌اس بود، به کار گرفت. کار در اوایل نوامبر ۱۹۴۱ با استفاده از سازندگان محلی تحت نظارت یک گروه از نگهبانان تراونیکی آغاز شد. این اردوگاه شامل باراک‌های عایق‌بندی شده برای دوش گرفتن و چندین سازه دیگر بود. اس‌اس کار را در فوریه ۱۹۴۲ با نصب موتور تانک و سیستم‌های لوله‌کشی اگزوز برای گازگیری به پایان رساند. کشتارهای آزمایشی در اوایل مارس انجام شد.
«راه‌حل نهایی» در کنفرانس وانزه در اواخر ژانویه ۱۹۴۲ توسط پیشروان گازگیری (که از وجود بلزک بی‌خبر بودند)، از جمله ویلهلم دولفید، لودویگ لوساکر، هلموت تانزمان و فرماندار اوتو واختر فرموله شد. دولفید با اس‌اس-اوبرفورر ویکتور براک در برلین برای استفاده از پرسنل عملیات تی۴ در این فرآیند مذاکره کرد. تنها دو ماه بعد، در ۱۷ مارس ۱۹۴۲، عملیات گازگیری روزانه در اردوگاه کشتار بلزک با رهبری تی۴ که از آلمان تحت پوشش سازمان تودت (OT) آورده شده بود، آغاز شد.
پیش‌زمینه > تجربه در برنامه اتانازی آکسیون تی۴

سه فرمانده اردوگاه از جمله کریستیان ویرت و گوتلیب هرینگ، از سال ۱۹۴۰ در برنامه اتانازی اجباری شرکت داشتند، همانند تقریباً تمام کارکنان آلمانی آنها پس از آن. ویرت موقعیت رهبری به عنوان ناظر شش بیمارستان کشتار در رایش را داشت؛ هرینگ رئیس غیرپزشکی تأسیسهای گازگیری زوننشتاین در زاکسن و همچنین در مرکز کشتار هادامار بود. کریستیان ویرت از ابتدا به عنوان شرکت‌کننده در اولین گازگیری تی۴ از افراد معلول در مرکز اتانازی براندنبورگ یک کارشناس کشتار بود. بنابراین، او انتخاب واضحی برای اولین فرمانده اولین اردوگاه کشتار ثابت عملیات راینهارد در دولت عمومی بود. پیشنهاد او استفاده از گاز اگزوز منتشر شده توسط موتور احتراق داخلی یک خودرو به عنوان عامل کشتار به جای کربن مونوکسید بطری شده بود، زیرا در مورد روش تی۴ نیازی به تحویل از خارج اردوگاه نبود. با این حال، ویرت تصمیم گرفت که فناوری مشابه ون‌های گاز متحرک که در اردوگاه کشتار چلمنو قبل از دسامبر ۱۹۴۱ (و توسط آینزاتس‌گروپن در شرق) استفاده شده بود، برای تعداد پیش‌بینی شده قربانیان از قطارهای هولوکاست که به رمپ جدید راه‌آهن می‌رسیدند، ناکافی بود. ویرت روش خود را بر اساس تجربه‌ای که در اتاق‌های گاز ثابت عملیت تی۴ کسب کرده بود، توسعه داد.
حتی با وجود اینکه سیکلون ب بعداً به طور گسترده در دسترس قرار گرفت، ویرت تصمیم گرفت از آن استفاده نکند. زیکلون ب توسط یک شرکت خصوصی برای هر دو اردوگاه بیرکناو و مایدانک در نزدیکی تولید می‌شد، اما زیرساخت‌های آنها متفاوت بود. بلزک یک اردوگاه عملیات راینهارد بود که برای دور زدن مشکلهای تأمین طراحی شده بود و به جای آن، به یک سیستم کشتار مبتنی بر عوامل کشتار عادی و به راحتی در دسترس تکیه داشت. به دلایل اقتصادی و عملی، ویرت تقریباً از همان گاز کربن مونوکسید استفاده شده در تی۴ استفاده کرد که با گشتاور یک موتور بزرگ تولید می‌شد.
برای حمل و نقل‌های بسیار کوچک یهودیان و کولی‌ها در فاصله کوتاه، نسخه کوچکی از فناوری ون گاز نیز در بلژک استفاده شد. شرکت‌کننده تی۴ و اولین اپراتور اتاق‌های گاز، اس‌اس-هاوپت‌شرفورر لورنتس هکن‌هولت، یک وسیله نقلیه پست اوپل بلیتز را با کمک یک صنعتگر محلی به یک ون گاز کوچک تبدیل کرد. فرآیند کشتار، با استفاده از کربن مونوکسید کشنده، اغلب به سرعت کامل نمی‌شد و باعث رنج وحشتناک قربانیان می‌شد که در حال خفگی بودند. نگهبانان به شوخی به محل کشتار به عنوان بنیاد هکن‌هولت اشاره می‌کردند.
پیش‌زمینه > پنهان‌سازی هدف اردوگاه

منطقه «پردازش» بلزک شامل دو بخش بود که با یک حصار بلند سیم خاردار پوشیده شده با شاخه‌های بریده شده درختان کاج احاطه شده بود: اردوگاه ۱ که شامل منطقه تخلیه قربانیان با دو باراک برهنگی در بالاتر بود؛ و همچنین اردوگاه ۲ که شامل اتاق‌های گاز و گورهای دسته‌جمعی حفر شده توسط بیل مکانیکی بود. این دو منطقه کاملاً از یکدیگر جدا شده و تنها با یک راهرو باریک به نام der Schlauch یا «لوله» به هم متصل بودند.
همه یهودیان وارد شده از قطارها در یک سکوی منطقه پذیرش پیاده می‌شدند. آنها توسط اس‌اس-شارفورر فریتز جیرمان (ایرمان) که با یک بلندگو در تریبون ایستاده بود، ملاقات می‌شدند و توسط مردان زوندرکماندو به آنها گفته می‌شد که به یک اردوگاه ترانزیت رسیده‌اند. برای آماده شدن برای دوش جمعی، زنان و کودکان از مردان جدا می‌شدند. تازه‌واردان برهنه مجبور بودند در طول یک مسیر محصور به اتاق‌های گاز بدوند و به آنها زمانی برای درک اینکه کجا هستند داده نمی‌شد. این فرآیند به سرعت ممکن انجام می‌شد در حالی که آلمانی‌ها به طور مداوم فریاد می‌زدند. گاهی اوقات، تعداد کمی از یهودیان در رمپ انتخاب می‌شدند تا تمام کارهای دستی مربوط به کشتار را انجام دهند.
اتاق‌های گاز چوبی که با دیوارهای دوتایی ساخته شده بودند و با خاک بین آنها عایق‌بندی شده بودند، به عنوان باراک‌های دوش‌گیری مبدل شده بودند تا قربانیان هدف واقعی تأسیسات را درک نکنند. خود گازگیری که حدود ۳۰ دقیقه طول می‌کشید، توسط هکن‌هولت با نگهبانان اوکراینی و یک دستیار یهودی انجام می‌شد. برداشتن اجساد از اتاق‌های گاز، دفن آنها، مرتب‌سازی و تعمیر لباس‌های قربانیان برای ارسال توسط کارگران زوندرکماندو انجام می‌شد.
کارگاه‌ها برای زندانیان یهودی و باراک‌ها برای نگهبانان اوکراینی از منطقه «پردازش» پشت یک خاکریز خط قدیمی اتو با سیم خاردار در بالای آن جدا شده بودند. بیشتر یهودیان از واحد جسد (Totenjuden) به طور دوره‌ای کشته می‌شدند و با تازه‌واردان جایگزین می‌شدند تا نتوانند شورش کنند یا زنده بمانند تا درباره هدف اردوگاه بگویند. اس‌اس آلمانی و اداره در دو کلبه خارج از اردوگاه مستقر بودند.
عملیات اردوگاه

تاریخچه بلزک را می‌توان به دو (یا سه) دوره عملیاتی تقسیم کرد. مرحله اول، از ۱۷ مارس تا پایان ژوئن ۱۹۴۲، با وجود اتاق‌های گاز کوچکتر در سربازخانه‌هایی که از تخته ساخته شده و با شن و لاستیک عایق شده بودند، مشخص می‌شود. بلزک اولین مرکز کشتار عملیات راینهارد بود. تلاش‌های اولیه برای کشتار جمعی با مشکلهای فنی زیادی مواجه بود. نصب گاز ناقص بود و معمولاً فقط یک یا دو اتاق کار می‌کردند که باعث ایجاد ترافیک می‌شد. در سه ماه اول، ۸۰,۰۰۰ نفر کشته و در گودال‌هایی که با لایه نازکی از خاک پوشیده شده بودند، دفن شدند. قربانیان یهودیانی بودند که از گتوی لوبلین و اطراف آن تبعید شده بودند. سه اتاق گاز اولیه برای تکمیل هدف خود ناکافی بودند.
مرحله دوم کشتار در ژوئیه ۱۹۴۲ آغاز شد، زمانی که اتاق‌های گاز جدیدی از آجر و ملات بر روی پایه‌ای سبک ساخته شد، که به این ترتیب امکان «پردازش» یهودیان دو تجمع بزرگ نزدیک از جمله گتوهای کراکوف و لووف را فراهم کرد. اتاق‌های گاز چوبی برچیده شدند. ساختمان جدید ۲۴ متر طول و ۱۰ متر عرض داشت و دارای شش اتاق گاز بود که با دیوارهای سیمانی عایق شده بودند. این ساختمان می‌توانست بیش از ۱۰۰۰ قربانی را در یک زمان مدیریت کند. طراحی آن به زودی توسط دو اردوگاه کشتار دیگر عملیات راینهارد: سوبیبور و تربلینکا تقلید شد.
تا دسامبر ۱۹۴۲، حداقل ۳۵۰,۰۰۰ تا ۴۰۰,۰۰۰ یهودی در اتاق‌های گاز جدید کشته شدند. یک گروهبان ورماخت در ایستگاه قطار ژشوف، ویلهلم کورنیدس، در دفترچه خاطرات خود مکالمه‌ای با یک پلیس آلمانی در ۳۰ اوت ۱۹۴۲ ثبت کرده است. اوردنونگس‌پولیتسای به او گفت:
«قطارهای پر از یهودیان تقریباً روزانه از حیاط‌های راه‌آهن عبور می‌کنند و بلافاصله به سمت اردوگاه می‌روند. آنها اغلب همان شب تمیز شده بازمی‌گردند.»
آخرین حمل و نقل یهودیان در ۱۱ دسامبر ۱۹۴۲ به بلزک رسید. بقایای دفن شده اغلب در گرما به دلیل پوسیدگی و فرار گازها متورم می‌شدند. لایه سطحی خاک شکاف می‌خورد. در اکتبر ۱۹۴۲، نبش قبر و سوزاندن تمام اجساد به منظور پوشاندن جرم به دستور مستقیم اودیلو گلوبوکنیک، معاون هاینریش هیملر در برلین، دستور داده شد. اجساد بر روی توده‌هایی از ریل‌های راه‌آهن قرار داده شده، با بنزین پاشیده و بر روی چوب سوزانده شدند. استخوان‌ها جمع‌آوری و خرد شدند.
آخرین دوره عملیات اردوگاه تا ژوئن ۱۹۴۳ ادامه داشت که منطقه شخم زده شد و به عنوان یک مزرعه پنهان شد.
اتاق‌های گاز

توصیف دقیقی از نحوه مدیریت اتاق‌های گاز در بلزک در سال ۱۹۴۵ توسط کورت گرشتاین، رئیس خدمات ضدعفونی فنی که در دوران هولوکاست سیکلون ب را از شرکت دگش به آشویتس تحویل می‌داد، ارائه شد. در گزارش پس از جنگ خود که در هتل روتوایل در حالی که در بازداشت فرانسوی‌ها بود نوشته شده بود، گرشتاین بازدید خود از بلزک در ۱۸ یا ۱۹ اوت ۱۹۴۲ را توصیف کرد. او گواه تخلیه ۴۵ واگن گاو که با ۶۷۰۰ یهودی که از گتوی لووف کمتر از صد کیلومتر دورتر تبعید شده بودند، پر شده بود، بود، که از این تعداد ۱۴۵۰ نفر در اثر خفگی و تشنگی در هنگام رسیدن مرده بودند. تازه‌واردان باقی‌مانده به صورت دسته‌جمعی و برهنه به اتاق‌های گاز هدایت شدند؛ با شلاق زده می‌شدند تا بیشتر به هم فشرده شوند.
«هکن‌هولت تلاش زیادی می‌کرد تا موتور را روشن کند. اما روشن نمی‌شد. کاپیتان ویرت می‌آید. می‌توانم ببینم که او ترسیده است چون من شاهد یک فاجعه هستم. بله، من همه چیز را می‌بینم و منتظر می‌مانم. کرونومتر من همه چیز را نشان داد، ۵۰ دقیقه، ۷۰ دقیقه، و دیزل روشن نشد. مردم داخل اتاق‌های گاز منتظرند. بیهوده. صدای گریه آنها را می‌توان شنید «مثل در کنیسه»، پروفسور فاننشتیل می‌گوید، چشمانش به پنجره‌ای در درب چوبی خیره شده است. کاپیتان ویرت خشمگین، دوازده، سیزده بار به صورت اوکراینی که به هکن‌هولت کمک می‌کند، شلاق می‌زند. پس از ۲ ساعت و ۴۹ دقیقه - کرونومتر همه را ثبت کرد - دیزل روشن شد. تا آن لحظه، مردم [محبوس] در آن چهار اتاق شلوغ هنوز زنده بودند، چهار بار ۷۵۰ نفر در چهار بار ۴۵ متر مکعب. ۲۵ دقیقه دیگر گذشت. بسیاری قبلاً مرده بودند، این را می‌شد از پنجره کوچک دید زیرا یک لامپ الکتریکی داخل اتاق را برای چند لحظه روشن می‌کرد. پس از ۲۸ دقیقه، تنها چند نفر هنوز زنده بودند. سرانجام، پس از ۳۲ دقیقه، همه مرده بودند... دندانپزشکان دندان‌های طلا، پل‌ها و روکش‌ها را بیرون می‌آوردند. در میان آنها کاپیتان ویرت ایستاده بود. او در عنصر خود بود و با نشان دادن یک قوطی بزرگ پر از دندان به من گفت: «"خودت وزن این طلا را ببین! این فقط از دیروز و پریروز است. نمی‌توانی تصور کنی که ما هر روز چه چیزهایی پیدا می‌کنیم - دلار، الماس، طلا. خودت خواهی دید!»»