نخستین جنگ یهودیان و رومی ها
پاسخ به تخریب

بر اساس ادبیات ربانی ، به دنبال تخریب معبد، برخی از یهودیان از خوردن گوشت و نوشیدن شراب به عنوان یک عمل عزاداری خودداری کردند و اندوه خود را از دست دادن ابراز کردند.  یوسفوس تخریب معبد را نشانه ای از روی آوردن خداوند به رومیان به دلیل گناه یهودیان تفسیر کرد و خواستار تسلیم شدن در برابر حکومت روم شد. با این حال، او معتقد بود که عهد بین خدا و اسرائیل معتبر باقی می ماند و بازسازی آن به توبه یهودیان بستگی دارد، دیدگاهی مشابه دیدگاه ارمیا و نویسندگان کتاب مقدس تاریخ تثنیه در مورد تخریب معبد اول در سال ۵۸۷/۶ قبل از میلاد.  برخی از جوامع یهودی سال تخریب معبد را به عنوان نقطه مرجع برای رویدادهای زندگی پذیرفتند. به عنوان مثال، سنگ قبرهای یهودی از گورستان زواره به طور یکسان تاریخ این رویداد را محاسبه می کند.
سوگواری بر سر ویرانی معبد، همراه با توضیحات مشابه، در آثار آخرالزمانی دوران پس از ویرانی، از جمله اسدراس چهارم و آخرالزمان باروخ نیز دیده می شود.  این متون مستعار، تخریب معبد دوم را در چارچوب تخریب معبد اول قرار می دهند.  هر دو اثر تخریب را به عنوان حکم و اجرا توسط خدا به تصویر می‌کشند، اما در مقصر دانستن آنها با هم تفاوت دارند: چهارم عزرا آن را به گناهکاری ذاتی بشر نسبت می‌دهد، در حالی که آخرالزمان باروخ منحصراً بر گناهان اسرائیل تمرکز دارد.  علیرغم رنج، هر دو متن سقوط معبد را به عنوان نشانه مشیتی از نزدیک شدن به اوج زمان، با تخریب نشان دهنده نقشه پنهان خدا می دانند.  چهارم عزرا با اعلام قوی ادامه اعتبار عهد به پایان می رسد، در حالی که آخرالزمان باروخ تأکید می کند که، علی رغم تخریب معبد، یهودیان هنوز تورات را در اختیار دارند.
شواهد بیشتری از واکنش یهودیان به ویرانی اورشلیم در اوراکلس سیبیلی یافت می‌شود، مجموعه‌ای از پیشگویی‌های منسوب به پیشگویان یونانی و نوشته‌شده توسط نویسندگان مختلف برای انتقال دیدگاه‌های خود به جهان یونانی-رومی از طریق صدایی محترم و معتبر. کتاب۴اوراکلس ، که احتمالاً توسط یک نویسنده یهودی احتمالاً پس از فوران کوه وزوویوس در سال 79 پس از میلاد ساخته شده است،  به تخریب در کنار  اشاره دارد. پیشگویی می کند که "یکی از رهبران روم به سوریه خواهد آمد، که معبد اورشلیم را با آتش خواهد سوزاند، مردان بسیاری را سلاخی خواهد کرد، و سرزمین بزرگ یهودیان را با جاده های گسترده اش ویران خواهد کرد"  و بازگشت نهایی نرون را پیشگویی می کند. - به طور گسترده ای در آن زمان معتقد بودند که به جای خودکشی به شرق گریخته است - به عنوان ابزار خشم الهی علیه رومیان به طور کلی و فلاویان بیشتر به طور خاص  این تخریب ممکن است به جدایی تدریجی مسیحیت از یهودیت کمک کرده باشد و احتمالاً مسیحیان اولیه را وادار به فاصله گرفتن از یهودیان کرده است. به نظر می‌رسد اناجیل ، و به دنبال آن نوشته‌های پاتریستیکی بعدی، رنج یهودیان را به عنوان مجازاتی شایسته برای طرد عیسی به تصویر می‌کشد.
واکنش تکاملی خاخام ها به شورش و پیامدهای آن از طریق داستان ها، سنت ها، نوشته های تفسیری، و گونه های دیگر بیان می شود که در طول چندین قرن در ادبیات خاخام ادغام شده است.  این متون تخریب اورشلیم و معبد را به مجازات الهی برای گناهان اسرائیل در کنار شکست های اجتماعی و اجتماعی نسبت می دهند.  آثاری مانند تلمود بابلی بر فقدان رهبری قوی، اختلافات داخلی، استفاده نادرست از ثروت و عدم مراقبت جمعی به عنوان عوامل اصلی این فاجعه تأکید دارند.  یک داستان قابل توجه، کامسا و بار کامسا ، ضیافتی را روایت می کند که در آن میزبان به اشتباه بار کامسا را به جای کامسا دعوت می کند. زمانی که بار کامسا با محرومیت از صندلی مورد بی احترامی قرار می گیرد، او به اطلاع رومی ها تبدیل می شود و زنجیره ای از وقایع را رقم می زند که منجر به جنگ می شود.  در داستانی دیگر، رهبران انقلابی در اورشلیم پس از اطلاع از اینکه خاخام‌ها تلاش کرده‌اند با رومی‌ها به توافق برسند، آذوقه‌ای را که سه مرد ثروتمند به نام‌های بن کلبع سابوع، نقدیمون بن گوریون و بن سیسیت هاکست جمع‌آوری کرده بودند، نابود کردند. ، اجازه می دهد تا شهر را به مدت۲۱ سال حفظ کند.  متون ربانی همچنین به بازدید از شهر ویران شده  اشاره می کنند و چهره های الهی و فرشتگان را در سوگ ویرانی به تصویر می کشند.