نخستین جنگ یهودیان و رومی ها
تأسیس مرکز ربانی در یاونه

بر اساس منابع خاخام ،  خاخام یوهانان بن زکای یک حکیم برجسته فریسایی، توسط شاگردانش از اورشلیم محاصره شده در تابوت خارج شد. او پس از پیش‌بینی به سلطنت رسیدن وسپاسیان، از امپراتور آینده اجازه تأسیس یک مرکز خاخام در یاونه را گرفت. در حالی که بررسی جزئیات فرار بن زکای دشوار است، توضیحات مختلفی برای تأسیس یاونه به عنوان مرکز جدید معنویت یهودی ارائه شده است.   قابل‌توجه، این روایت با روایت یوسفوس از فرار و پیش‌بینی‌های خود، با وجود برخی ناسازگاری‌ها، شباهت‌هایی دارد. نوشته‌های ژوزفوس تأیید می‌کند که چندین شخصیت بلندپایه در طول محاصره از اورشلیم گریختند و این امر به فرار بن زکای قابل قبول است.
تأسیس مرکز در یاونه امکان توسعه یک سیستم متشکل و معتبر علم ربانی را فراهم کرد،  که مبنای پیدایش یهودیت ربانی به عنوان شکل غالب یهودیت در قرون بعدی شد.  تحت رهبری بن زکای و بعداً جانشین او جمالیل دوم ، پسر شمعون بن جملیل ،  یاونه به یک مرکز برجسته خاخامانی تبدیل شد که در آن اجراهای مختلف ( taqqanot</link> ) برای تغییر شکل زندگی یهودیان و تطبیق آن با واقعیت پس از ویرانی صادر شدند. این اقدامات شامل تطبیق شیوه‌های مربوط به معبد برای انجام مراسم در خارج از معبد بود.   مثلا mitzvah از مصرف  به تمام هفت روز سوکوت در همه جا تمدید شد، که قبلا فقط در معبد مشاهده می شد.  او همچنین اجازه shofar را داد</link> زمانی که سال نو با شبات مصادف می‌شود، به جای محدود کردن آن به دادگاه‌های معبد، همانطور که قبلاً رواج داشت، در هر حیاطی به صدا درآید.  جمالیل با بازدید از جوامع خارج از کشور و استقبال از بازدیدکنندگان یاونه برای مطالعه و مشاوره، سعی در حفظ روابط با دیاسپورا داشت.   علاوه بر این، عبادت نماز ، از جمله Amidah ، رسمی شد که مقرر شد روزانه سه نوبت به عنوان جایگزین قربانی خوانده شود.
این شورش آغاز جنگ‌های یهودی و رومی بود که شرق مدیترانه را به شدت تغییر داد و تأثیر مهمی بر تاریخ یهودیان و توسعه امپراتوری روم داشت. با وجود شکست یهودیان در جنگ، تنش ها در منطقه ادامه یافت. در سال۱۱۵ پس از میلاد، قیام‌های یهودیان در مقیاس وسیع، معروف به شورش دیاسپورا ، تقریباً به طور همزمان در چندین استان شرقی از جمله قبرس ، مصر، لیبی و بین‌النهرین با فعالیت محدود در یهودیه رخ داد. علل شورش پیچیده و نامشخص است،   اما می توان آنها را به تخریب معبد و تحمیل مالیات یهودیان پس از جنگ اول یهودی-رومی نسبت داد.  اعتقاد بر این است که پناهندگان و بازرگانان یهودیه - از جمله sicarii که در حدود سال  پس از میلاد به مصر و سیرنائیکا گریختند  عقایدی را که ریشه در شورش اول داشت، گسترش داده اند، همانطور که کشف سکه از آن شورش در این مناطق نشان می دهد. .  این قیام ها با خشونت شدید مشخص شد و دو سال طول کشید تا رومیان سرکوب شوند، که منجر به تلفات سنگین و پاکسازی قومی تقریباً کامل جوامع یهودی در قبرس، مصر و لیبی شد.
سومین و آخرین درگیری در جنگ‌های یهود و روم، معروف به شورش بار کوخبا ، در سال۱۳۲ در یهودیه شروع شد و در یهودیه اصلی   و به رهبری سیمون بار کوخبا متمرکز شد. تأسیس Aelia Capitolina ، یک مستعمره رومی در ویرانه‌های اورشلیم - اقدامی که گودمن آن را «راه‌حل نهایی برای سرکشی یهودیان»  توصیف می‌کند - دو سال قبل، به عنوان یک کاتالیزور مستقیم عمل کرد.   قبل از شورش، یهودیان به طور استراتژیک مجتمع های مخفی متعددی را ساختند که نشان دهنده آمادگی در مقیاس بزرگ است.  بار کوخبا که در ابتدا موفق شد، دولتی کوتاه مدت را تأسیس کرد و سکه هایی با نمادها و شعارهای اعلام استقلال یهود، شبیه به شورش سال های۶۶ تا ۷۳ پس از میلاد، ضرب کرد .  با این حال، نیروهای رومی تحت فرمان امپراتور هادریان در نهایت شورش را سرکوب کردند. نتیجه سطحی از ویرانی و مرگ بود که به عنوان نسل کشی یهودیان توصیف شد.  یهودیه با کاهش قابل توجهی از جمعیت روبرو شد و تعداد زیادی از یهودیان به بردگی فروخته شدند و به مناطق دیگر منتقل شدند.
پس از سقوط بطار و مرگ بار کوخبا در حدود سال ۱۳۵ پس از میلاد،  مجازات هادریان شامل ممنوعیت یهودیان از اورشلیم و نواحی اطراف آن و تغییر نام استان از یهودیه به سوریه Palaestina بود.  هادریان همچنین قوانینی را وضع کرد که اعمال یهودیان را هدف قرار می داد، مانند مراسم شبات و ختنه،< با هدف از بین بردن ناسیونالیسم یهودی.  این شورش همچنین سرنوشت معبد اورشلیم را مهر و موم کرد و از بازسازی آن برای آینده قابل پیش‌بینی جلوگیری کرد.<اگرچه مرگ هادریان در سال۱۳۷ برخی از محدودیت ها و آزار و اذیت را کاهش داد، جمعیت یهودیان در منطقه به شدت کاهش یافته بود.  یهودیان باقی مانده عمدتاً در جلیل، جولان و شهرهای دشت ساحلی، با جوامع کوچکتر در امتداد حاشیه یهودیه و چند منطقه دیگر متمرکز بودند.  شکست این شورش پایان تلاش های سازمان یافته یهودیان برای بازیابی استقلال ملی بود.