stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جعفر برمکی
به قتل رسیدن

پس از بازگشت هارون از حج به عراق، در آخرین جمعه محرم ۱۸۷ه.ق جعفر قصد داشت که به خراسان برود، ولی هارون سفرش را یک روز به تاخیر انداخت و یا چون جعفر زمان سفر را سعد ندیده بود آن را یک روز عقب انداخت؛ هارون در همان شب مجلس عیشی به راه انداخت و از جعفر پذیرایی کرد و سپس او را به خانه‌اش روانه کرد. پس از مدتی مسرور خادم را برای قتل او فرستاد که او هم برای اجرای حکم خلیفه سراغ جعفر رفته و سرش را از تنش جدا کرده نزد هارون آورد. طبق روایت مسعودی جعفر تلاش کرد مسرور را از این کار با این بهانه که خلیفه از کارش پشیمان میشود منع کند ولی راه به جایی نبرد. زمانی که سر جعفر را نزد هارون بردند، بالای سر او ایستاده گناهانش را نام برد و اشاره کرد که با آنکه جعفر از نجوم و سعد و نحس ایام باخبر بود ولی نتوانست از مرگ خود جان سالم به در ببرد. پس از قتل او هارون به خاندان برمکیان نیز رحم نکرد و اکثر آنها را یا به قتل رساند و یا به زندان انداخت. یحیی پدر جعفر هم پس از شنیدن خبر قتل فرزندش با هارون به مشکل برخورد و طبق گزارشاتی او را نیز لعنت کرد.
از دلایل قتل جعفر و اتفاقات پس از آن نسبت به خاندان برمکیان جدای از ماجرای عباسه میتوان موارد دیگری را هم برشمرد. یکی از این دلایل، نفوذ و چیرگی فراوان جعفر و این خاندان در اداره حکومت بود و همین امر باعث برانگیختن حسادت بسیاری از افراد در خلافت عباسی شده بود که در نتیجه آن تهمت هایی مثل دزدی و ثروت‌اندوزی پنهانی از خزانه را به این خاندان نسبت میدادند و چهره‌شان را نزد خلیفه مخدوش میساختند. دلیل دیگری که بر قتل جعفر میتوان ذکر کرد جوان باهوشی به نام زراره است که فضل بن ربیع از نزدیکان خلیفه و دشمنان برمکیان، او را معرفی کرد تا جای جعفر را بگیرد که او هم با تحریک ها و بدگویی هایی که نزد خلیفه از جعفر بیان میکرد زمینه های قتل او را رقم زد. زبیده همسر هارون نیز از دیگر دشمنان برمکیان و محرک هارون در امر نابودی و قتل آنها به شمار می‌آید. یکی دیگر از دلایل خشم گرفتن هارون هم آزاد کردن یحیی بن عبدالله حسنی توسط فضل یا جعفر آنهم بدون مشورت با خلیفه بوده است.
جستار های وابسته

برمکیان
یحیی بن خالد برمکی
هارون‌الرشید
عباسیان
سنگ قبر جعفر برمکی
موزه ملی ایران
تمچال

تمچال، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آستانه اشرفیه در استان گیلان ایران است. این روستا به بازار چه محلی گیاهان و محصولات خوراکی از جمله  برنج ارگانیک _بادام زمینی _فلفل _بادمجان _ کدو در استان گیلان معروف است
جمعیت

این روستا در دهستان گورکا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۱۸ نفر (۱۹۶خانوار) بوده‌است.
ائرو ال-۲۹ دلفین

| ائرو ال-۲۹ دلفین | ائرو ال-۲۹ دلفین |
| --- | --- |
ائرو ال-۲۹ دلفین: ائرو ال-۲۹ دلفین
کاربری: هواپیمای آموزشی نظامی جنگندهٔ سبک
تولیدکننده: آئرو ودوخودی
طراح: Ing. Jan Vlček, Z. Rublič and K. Tomáš
نخستین پرواز: ۵ آوریل ۱۹۵۹
معرفی‌شده در: ۱۹۶۱
کاربر اصلی:  نیروی هوایی شوروی  نیروی هوایی چکسلواکی  نیروی هوایی بلغارستان
ساخته‌شده: ۱۹۶۳–۱۹۷۴
تعداد ساخته‌شده: ۳٬۵۰۰
ائرو ال-۲۹ دلفین (به چکی: Aero L-29 Delfín) یک هواپیمای آموزشی با موتور جت ساختِ آئرو ودوخودی است که در سال ۱۹۶۳–۱۹۷۴ ساخته شد. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی شوروی بوده‌است. این هواپیما در ۰۱۹۵۹−۰۴−۰۵ ۵ آوریل ۱۹۵۹ میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
از این هواپیما در دههٔ ۱۹۶۰ به‌عنوان هواپیمای آموزشی در کشورهای عضور پیمان ورشو استفاده شد
استفاده‌کنندگان > استفاده‌کنندگان نظامی سابق

DOSAAF
نیروی هوایی شوروی
استفاده‌کنندگان > استفاده‌کنندگان پروازهای داخلی

ال-۲۹ نیروی هوایی گرجستان.
آی‌ای‌آر ۳۱۶

| آی‌ای‌آر ۳۱۶ | آی‌ای‌آر ۳۱۶ |
| --- | --- |
IAR 316 at Otopeni Air Show 2010: IAR 316 at Otopeni Air Show 2010
کاربری: Light utility/training helicopter
تولیدکننده: ایندوستریا آئروناتیکا رومانا
معرفی‌شده در: 1971
وضعیت: operational for training purposes
کاربر اصلی: Romanian Air Force Various
ساخته‌شده: 1971-1987
تعداد ساخته‌شده: 250
توسعه‌یافته از: آئروسپاسیال آلوئت ۳
آی‌ای‌آر ۳۱۶ (به انگلیسی: IAR 316) یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ ایندوستریا آئروناتیکا رومانا است که در سال ۱۹۷۱–۱۹۸۷ ساخته شد. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی رومانی بوده‌است.
بری ولمن

| بری ولمن | بری ولمن |
| --- | --- |
درگذشت: ۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۴ (۸۱ سال)
شهروندی: کانادایی، امریکایی
محل تحصیل: کالج لافایت، دانشگاه هاروارد
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): تحلیل شبکه‌های اجتماعی/اجتماع/تئوری‌های اجتماعی/جامعه و تکنولوژی
محل کار: دانشگاه تورنتو
دانشجویان دکتری: کیس حمپتن، کارولاین هایتورنتویت، انابل کوان هازه
 :  
|prizes=}}
بری ولمن (به انگلیسی: Barry Wellman) یک جامعه‌شناس کانادایی آمریکایی و مدیرعامل شبکه بین‌المللی نتلب (NetLab) در تورنتو است.
زمینه‌های تحقیقی وی بیشتر در‌خصوص جامعه شناسی اجتماع، اینترنت، تعامل انسان و رایانه و ساختارهایی است که در شبکه‌های اجتماعی در جوامع و سازمان‌ها آشکار می‌شود. علاقه اصلی وی تغییر پارادایم از روابط گروه محور به فردگرایی شبکه‌ای است.
وی بیش از ۳۰۰ مقاله، گزارش و کتاب تألیف یا به‌عنوان نویسنده همکاری کرده‌است. ولمن به‌مدت ۴۶ سال، (از سال ۱۹۶۷ تا ۲۰۱۳) استاد گروه جامعه‌شناسی، دانشگاه تورنتو بود.
از‌جمله مفاهیمی که ولمن منتشر کرده‌ است عبارتند از: «شبکهٔ شبکه‌ها» و «شهر شبکه» (هر دو با همکاری پاول کراون)، «سؤال جامعه»، «شبکه‌های رایانه‌ای به‌عنوان شبکه‌های اجتماعی»، «زندگی‌های متصل» و «اینترنت مهم» (هر دو با برنی هوگان)، «رسانه-چندبرابر» (با کارولین هیتورنتواویت)، «فردگرایی شبکه‌ای» و «جامعه شبکه‌ای»، «اجتماع شخصی» و «شبکه شخصی» و سه مقاله با آنابل کوان-هازه: «ارتباط متقابل»، «مجازی محلی» و «محلی مجازی» نگارش کرده‌است.
لی راینی و بری ولمن مؤلفان کتاب برنده جایزه «شبکه‌ای شدن، سیستم عامل‌های اجتماعی نوین» هستند. ولمن همچنین سردبیر سه کتاب است و نویسنده بیش از ۵۰۰ مقاله با همکاری دانشجویان خود است.
ولمن جوایزی را از انجمن جامعه‌شناسی و مردم‌شناسی کانادا، شبکه بین‌المللی تحلیل شبکه‌های اجتماعی، انجمن ارتباطات بین‌المللی و دو بخش انجمن جامعه‌شناسی آمریکا در جامعه و جامعه‌شناسی شهری و فناوری‌های ارتباطی و اطلاعاتی دریافت کرده‌ است.
وی در سال ۲۰۰۷ به‌عنوان عضو انجمن سلطنتی کانادا انتخاب شد. در سال ۲۰۱۲، ولمن به‌عنوان بالاترین شاخص h از کلیه جامعه شناسان کانادایی شناخته شد.
اوایل زندگی

بری ولمن در منطقه گراند کانکس و جاده فوردام جاده برانکس، شهر نیویورک متولد و بزرگ شد. وی دوره دبیرستان خود را در دبیرستان علوم برانکس در سال ۱۹۵۹ به دست آورد.
او در مقطع لیسانس موفق به دریافت افتخار مگنا از کالج لافایت در سال ۱۹۶۳، در رشته تاریخ اجتماعی شد و برنده جوایزی در رشته‌های تاریخ و مطالعات مذهبی گردید.
در لافایت، وی عضو خانه افتخارات مک کلیوی بود و کاپیتان تیم کالج بول در سال ۱۹۶۲ بود که پیروزی نهایی او بر برکلی بود.
کار تحصیلات تکمیلی وی در دانشگاه هاروارد بود، او در آن جا با جامعه شناسان برجسته‌ای مانند چاد گوردون، چارلز تیلی، هریسون وایت، راجر براون، کورا دوبوسی، جورج هومانس، الکس اینکلز، فلورانس کلوخن، تالکوت پارسونز و فیلیپ جی استون تحصیل کرد.
وی در سال ۱۹۶۵ کارشناسی ارشد خود را در رشته روابط اجتماعی و در سال ۱۹۶۹ مدرک دکترای خود در جامعه‌شناسی را دریافت کرد.
تمرکز وی بر روی جامعه، برنامه‌های رایانه‌ای، شبکه‌های اجتماعی و خودانگاره بود و رساله وی نشان داد که هویت اجتماعی دانش‌آموزان دبیرستانی آفریقای آمریکایی و آمریکای سفید پیتسبورگ مربوط به میزان تفکیک مدارس آنها است. وی از سال ۱۹۶۵ با بورلی ولمن، محقق پزشکی جایگزین ازدواج کرده‌است.
جامعه‌شناسی اجتماع

تا سال ۱۹۹۰، وی بر جامعه‌شناسی اجتماع و تحلیل شبکه‌های اجتماعی تمرکز داشت و با مطالعه داده‌های جمع‌آوری شده در سال ۱۹۶۸ از مؤسسه تحقیقاتی یورک، سعی در انجام یک مطالعه میدانی از تعداد زیادی از افراد، پیوند روابط بین فردی با علائم روان‌پزشکی داشت. این مطالعه اولیه که «حمایت اجتماعی» شیوع روابط دوستی و خویشاوندی غیر‌محلی را اثبات کرد، نشان می‌دهد که جامعه دیگر محدود به محله و مطالعه جوامع غیر محلی به‌عنوان شبکه اجتماعی نیست.
مقاله «سؤال جامعه» ولمن، به‌عنوان یکی از هفت مقاله مهم جامعه‌شناسی انگلیسی و کانادایی انتخاب شده‌است.
کتاب شبکه‌ها در دهکده جهانی (۱۹۹۹) شامل مقالاتی در مورد شبکه‌های شخصی در سراسر جهان است. در سال ۲۰۰۷، وی ویرایش مقاله «شبکه شخصی» مجله «شبکه‌های اجتماعی» (جلد ۲۹، شماره ۳، تیرماه) را منتشر کرد که حاوی تحلیل‌هایی از کانادا، فرانسه، آلمان و ایران است.
نظریه شبکه‌های اجتماعی

ولمن همزمان با کار تجربی خود، در نظریه‌پردازی تحلیل شبکه‌های اجتماعی نقش داشته‌است. جامع‌ترین بیانیه در مقاله مقدماتی وی با ساختارهای اجتماعی است که با اس دی برکوویتز همگام سازی شده‌است.
این اثر به بررسی تاریخ اندیشه شبکه‌های اجتماعی می‌پردازد و تعدادی از اصول اساسی تحلیل شبکه‌های اجتماعی را ارائه می‌دهد.
کارهای نظری جدیدتر و متمرکزتر، دربارهٔ «جهانی سازی» جوامع معاصر (همزمان «جهانی» و «محلی») و ظهور «فردگرایی شبکه‌ای» و انتقال از شبکه‌های مبتنی بر گروه به شبکه‌های مجزا بحث کرده‌است.
هریسون وایت، برنده جایزه انجمن جامعه شناسان آمریکا، خاطرنشان می‌کند: «بری ولمن تمام فعالیت‌های خود را برای کشف و مستندسازی دنیاهای اجتماعی طبیعی به‌صورت شبکه‌ای اختصاص داده‌ است»
روش‌های شبکه اجتماعی

مشارکت‌های روش شناختی ولمن برای تجزیه و تحلیل شبکه‌های خودمحور یا «شخصی» بوده‌است، از دیدگاه یک فرد (معمولاً یک شخص) تعریف شده‌ است. از آنجا که گروه‌های شبکه‌های شخصی غالباً مورد مطالعه قرار می‌گیرند، این تکنیک‌ها کمی متفاوت از روش رایج شبکه‌های اجتماعی تجزیه و تحلیل یک شبکه بزرگ واحد را می‌طلبد.
در سال ۲۰۰۷ مقاله‌ای، با همکاری ولمن (با برنی هوگان و خوان آنتونیو کاراسکو)، گزینه‌های جمع‌آوری داده‌های شبکه شخصی را مورد بحث قرار داده‌ است. مقاله‌ای با کنت فرانک نشان داد که چگونه می‌توان مشکل تجزیه و تحلیل همزمان داده‌های شبکه شخصی را در دو سطح مجزا از ارتباطات و شبکه‌ها برطرف کرد. «همسایگی در نتویل» به‌عنوان تنها مطالعه منتشر شده در شبکه‌های شخصی از فهرست شناخته شده‌ای از اعضای بالقوه شبکه ذکر شده‌است. نویسنده‌های همکار برای تجزیه و تحلیل داده‌های شبکه شخصی از نرم‌افزاری آماری ساس و اس‌پی‌اس‌اس استفاده کرده‌اند.
کارهای دیگر ولمن با هاوارد دی. وایت و همکارانش چگونگی پیوند تجزیه و تحلیل شبکه‌های اجتماعی را با مطالعه علم سنجی شبکه‌های استنادی بررسی کرده‌اند.
اینترنت ، فناوری و جامعه

ولمن اغلب با همکاری دانشمندان رایانه، دانشمندان ارتباطات و دانشمندان اطلاعات کار کرده‌ است.
در سال ۱۹۹۰، وی درگیر مطالعه نحوه استفاده مردم عادی از اینترنت و سایر فناوری‌های ارتباطی برای برقراری ارتباط و تبادل اطلاعات در محل کار، خانه و جامعه شد؛ بنابراین کار وی علاقه خود را به جوامع غیر محلی و شبکه‌های اجتماعی برای احاطه اینترنت، تلفن‌های همراه و سایر فناوری‌های اطلاعاتی و ارتباطی گسترش داده‌است.
آموزش و تدریس

ولمن، راهنمای دانشجویان دوره‌های کارشناسی و کارشناسی ارشد در دوره‌های مربوط به جامعه، تحلیل شبکه‌های اجتماعی و فناوری و جامعه می‌باشد.
در سال ۱۹۹۸، او سالانه «جایزه مربیگری» را از شبکه بین‌المللی روابط شخصی دریافت کرد.
دفاتر

در سال ۱۹۷۶–۱۹۷۷ شبکه بین‌المللی تحلیل شبکه‌های اجتماعی را تأسیس کرد و آن را تا ۱۹۸۸ مدیریت کرد.
در سال ۱۹۷۹–۱۹۹۹ «برنامه تجزیه و تحلیل ساختاری» دانشگاه تورنتو را در گروه جامعه‌شناسی، تأسیس و رهبری کرد، که به بررسی ساختار و روابط اجتماعی از منظر شبکه‌های اجتماعی متمرکز بود. گروه جامعه‌شناسی نیز «جایزه بری ولمن» را برای تحقیقات کارشناسی تأسیس کرد.
از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۴ دانشیار مرکز مطالعات شهری و مطالعات جامعه، دانشگاه تورنتو بود و در آن جا تحقیقات خود را انجام می‌داد.
عضو شورا و سپس رئیس دو بخش انجمن جامعه‌شناسی آمریکا بود:
جامعه و جامعه‌شناسی شهری (۱۹۸۸-۲۰۰۰)
ارتباطات و فناوری‌های اطلاعات (۲۰۰۵-۲۰۰۶)
به‌عنوان عضو شورا و سپس رئیس انجمن افتخار تحقیقات جامعه‌شناسی (۲۰۰۴–۲۰۰۵) انتخاب شد.
ویراستار اطلاعات، ارتباطات و جامعه آمریکای شمالی بود. (۲۰۰۳-۲۰۱۷).
جوایز و اعتبارات

ولمن یکی از اعضای انجمن سلطنتی کانادا است. وی جوایز پیشرفت حرفه ای را از انجمن جامعه‌شناسی آمریکا در دو بخش جامعه‌شناسی اجتماع و شهرسازی و ارتباطات و فناوری اطلاعات دریافت کرده‌ است.
در سال ۲۰۰۸، او اولین کسی بود که جوایز «تحقیقات ارتباطات را به‌عنوان یک زمینه باز»، از سال ۲۰۰۸ از انجمن ارتباطات بین‌المللی برای یک محقق دریافت کرده‌است.
وی در سال ۲۰۱۴ جایزه «دستاورد زندگی» را از مؤسسه اینترنت آکسفورد به‌علت سابقه خوب در بورس تحصیلی در نظریه شبکه‌های اجتماعی و تحقیقات اینترنتی دریافت کرد.
دانشگاه بین‌المللی امام رضا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نام مستعار: دانشگاه امام رضا (علیه السلام)
شعار: دانش و مهارت در پرتو معنویت
نوع: نیمه دولتی
بنیانگذاری شده: ۱۳۷۸
بنیان گذار: عباس واعظ طبسی
وابستگی: آستان قدس رضوی - وزارت علوم تحقیقات و فناوری
رئیس: دکتر مرتضی رجوعی
اعضای هیئت علمی: ۶۱ نفر
کارمندان مدیریتی: دکتر سید احسان حسینی (معاون اداری مالی)  دکتر محمد قربان زاده (معاون آموزش و تحصیلات تکمیلی)  دکتر حسن اسلامیان (معاون فرهنگی و دانشجویی)  دکتر قاسم صادقی بجستانی (معاون پژوهش و فناوری)
دانشجویان: بیش از ۱۰۰۰۰
موقعیت: مشهد
وبگاه: http://imamreza.ac.ir
دانشگاه بین‌المللی امام رضا در خراسان، با هدف دستیابی به مرجعیت علمی در جهان اسلام و تربیت نیروی انسانی همتراز انقلاب اسلامی، پس از اخذ مجوز از شورای عالی انقلاب فرهنگی در سال ۱۳۷۳، در سال ۱۳۷۸ فعالیت خود را به‌طور رسمی آغاز کرد.
تاریخچه

این دانشگاه در سال ۱۳۷۸ فعالیت خود را به‌طور رسمی آغاز کرد وطی بیش از دو دهه فعالیت علمی و آموزشی، با ایجاد فضایی علمی، فرهنگی و تربیتی با کسب رتبهٔ سطح یک در میان دانشگاه‌های غیردولتی و فعال در عرصه بین‌المللی، توانسته به یک دانشگاه پیشرو و مرکزی برای پرورش استعدادهای جوانان مؤمن، متخصص و انقلابی تبدیل شود.
بهره‌مندی از دو فضای آموزشی مستقل خواهران و برادران در مساحتی بالغ بر ۴۳۰۰۰ متر مربع؛ پذیرش دانشجو در بیش از ۶۰ رشته دانشگاهی در مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری؛ جذب ۷۰ عضو هیئت علمی و بهره‌گیری از تخصص ۵۰۰ استاد برجسته از سراسر کشور، این دانشگاه را به یکی از بزرگ‌ترین و مجهزترین دانشگاه‌های غیردولتی کشور تبدیل کرده است.
ساختار

ارکان دانشگاه عبارتند از:
مؤسس
هیئت امناء
رئیس دانشگاه
شورای دانشگاه
رئیس دانشگاه توسط هیئت امناء به وزارت علوم تحقیقات و فناوری پیشنهاد و پس از تأیید وزارت از طرف مؤسس به این مقام منصوب می‌گردد.
دانشکده‌ها

دانشکده علوم انسانی
دانشکده فنی و مهندسی
دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی
دانشکده علوم اداری
دانشکده معماری و شهرسازی
دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی
رشته‌های تحصیلی

رشته‌های مقطع کارشناسی:
علوم ورزشی
حسابداری
حقوق
مدیریت بازرگانی
مدیریت مالی
مدیریت بیمه
مترجمی زبان انگلیسی
آموزش زبان انگلیسی
روان‌شناسی
علوم تربیتی
مشاوره
مهندسی برق
مهندسی کامپیوتر
مهندسی پزشکی
علم اطلاعات و دانش‌شناسی
رشته‌های مقطع کارشناسی ارشد پیوسته:
معارف اسلامی و ارشاد- گرایش علوم قرآن و حدیث
معارف اسلامی و ارشاد- گرایش فقه و مبانی حقوق اسلامی
رشته‌های مقطع کارشناسی ارشد:
آسیب‌شناسی ورزشی و تمرینات اصلاحی -تمرینات اصلاحی
مدیریت ورزشی گرایش مدیریت رویدادها و گردشگری ورزشی
روان‌شناسی ورزشی
حقوق خصوصی
حقوق ثبت اسناد و املاک
مدیریت کسب و کار- مالی
مدیریت بازرگانی- بازاریابی
مدیریت بازرگانی- مدیریت استراتژیک
مدیریت اماکن متبرکه مذهبی
مهندسی معماری اسلامی
طراحی شهری
برنامه‌ریزی شهری
آموزش زبان فارسی به غیرفارسی زبانان
مترجمی زبان انگلیسی
آموزش زبان انگلیسی
زبان و ادبیات فارسی- ادبیات کودک و نوجوان
نهج البلاغه- اجتماعی سیاسی و حقوق عمومی
ارتباطات- حج و زیارت
روان‌شناسی عمومی
مهندسی برق- مدارهای مجتمع الکترونیک
مهندسی برق- مخابرات سیستم
مهندسی مکاترونیک
مهندسی کامپیوتر- معماری سیستم‌های کامپیوتری
مهندسی کامپیوتر- نرم‌افزار
مهندسی کامپیوتر- مدیریت سیستم‌های اطلاعاتی
مهندسی کامپیوتر- رایانش امن
مهندسی کامپیوتر- هوش مصنوعی و رباتیکز
مهندسی پزشکی- بیوالکترونیک
امکانات و خدمات

اتصال به شبکهٔ اینترنت ملی از طریق فیبر نوری و دسترسی رایگان دانشجویان به اینترنت.
تجهیز سایت‌های رایانه عمومی
تجهیز سالن کنفرانس به سیستم‌های سمعی و بصری
تجهیز کلاس‌های آموزشی به سیستم ویدیو پروژکتور، رایانه و اینترنت
آزمایشگاه‌های مجهز شبکه و ریزپردازنده، امنیت شبکه، فیزیک، فیزیولوژی و سیستم‌های ریزپردازندهٔ
کتابخانه و سالن مطالعه
امکانات اقامتی
ـ خوابگاه دانشجویی خواهران با امکانات مناسب در نزدیکی پردیس خواهران (رضوان) با قابلیت پذیرش ۳۰۰ دانشجو.
ـ خوابگاه دانشجویی برادران با ظرفیت ۷۰ نفر ویژهٔ دانشجویان بین‌الملل.
ـ فضای سبز، آب‌نما، آلاچیق، تریا و… به‌منظور توسعهٔ رفاه، شادابی و نشاط دانشجویان.
ـ سرویس ایاب و ذهاب خوابگاه ویژه دانشجویان.
ـ مهمانسرای استادان مهمان.
ـ سلف سرویس دانشجویی و مرکز رفاهی دانشگاه با قابلیت برگزاری مراسم با ظرفیت ۱۲۰۰ نفر.
امکان استفادهٔ دانشجویان خانم از مهدکودک پردیس رضوان برای نگهداری کودکان.
امکانات رفاهی و حمایتی:
امکان دریافت وام شهریه از صندوق رفاه دانشجویی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری.
اختصاص کمک هزینه و وام قرض الحسنه ازدواج و عتبات عالیات دانشجویی ویژهٔ دانشجویان دانشگاه بین‌المللی امام رض (ع)
امکان استفاده از تسهیلات مجتمع تربیت بدنی و کتابخانهٔ آستان قدس رضوی.
سالن‌های ورزشی، همایش و کنفرانس دانشگاه مجهز به سیستم‌های صوتی و تصویری پیشرفته.
افتخارات

* احراز رتبه سطح یک در رتبه‌بندی دانشگاه‌های غیردولتی از سوی وزرات علوم، تحقیقات و فناوری
* کسب رتبه برتر در میان دانشگاه‌های غیردولتی کشور بر اساس رتبه‌بندی مرجع دانش ایران (CIVILICA)
* حضور در بین دانشگاه‌های برتر جهان در سیستم رتبه‌بندی RUR
* قرار گرفتن اعضای هیئت علمی دانشگاه بین‌المللی امام رضا (علیه اسلام) در فهرست ۲ درصد دانشمندان برتر جهان
* اخذ مجوز چهار مجله علمی- پژوهشی از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی
* کسب رتبه‌های تک رقمی در مرحله نهایی المپیادهای علمی- دانشجویی کشور
* کسب عناوین متعدد پژوهشگر برتر استان توسط اعضای هیئت علمی دانشگاه
* چاپ مقالات علمی در نشریات معتبر داخلی و بین‌المللی (همچون نیچر، الزیور و …) توسط اعضای هیئت علمی و دانشجویان
* تألیف و ترجمه کتب توسط اعضای هیئت علمی و چاپ در انتشارات معتبر داخلی و خارجی
* اجرای طرح‌های پژوهشی برون دانشگاهی با هدف رفع نیازهای کشور
* ثبت اختراع‌های متعدد در حوزه‌های؛ علوم ورزشی و فناوری‌های سلامت
* اجرای طرح تحول دانشگاهی با محوریت اندیشمندان صنعتی
* امکان حضور دانشجویان در صنایع آستان قدس رضوی از طریق «فرایند کار در عرصه»
* همکاری اساتید برجسته ملی و بین‌المللی در قالب طرح «خادمیار علمی» در حوزه‌های آموزشی، پژوهشی و هدایت پایان‌نامه‌های تحصیلات تکمیلی
* کسب مقام‌های برتر کشوری در جشنواره سراسری قرآن و عترت دانشجویان دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزش عالی سراسر کشور
* کسب رتبه برگزیده بخش مسابقات علمی در جشنواره بین‌المللی «حرکت» معاونت فرهنگی و اجتماعی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری
* برگزاری همایش‌های ملی و بین‌المللی از جمله؛ «همایش بین‌المللی اوقات فراغت»، «همایش بین‌المللی تربیت دینی در ادیان ابراهیمی»، «همایش بین‌المللی امام رضا (علیه السلام) و علوم روز» و …
ادبیات پاناما

ادبیات پاناما شامل تمامی آثار ادبی نوشته‌شده در کشور پاناما است. نخستین آثار ادبی مرتبط با پاناما به سال ۱۵۳۵ بازمی‌گردد، در حالی که یک جنبش ادبی نوین از اواسط سدهٔ نوزدهم به بعد پدیدار شد.
ادبیات اولیه

تاریخ‌نگار و مقاله‌نویس پانامایی، رودریگو میرو (۱۹۱۲–۱۹۹۶)، گونثالو فرناندز د اوویدو ای بالدس را نویسندهٔ نخستین اثر ادبی پانامایی می‌داند. این اثر، داستان شخصیتی به نام آندره‌آ د لا روکا است که در کتاب «تاریخ عمومی و طبیعی هند» (۱۵۳۵) منتشر شده است.
نخستین آثار ادبی از نویسندگان پانامایی‌تبار به سدهٔ هفدهم بازمی‌گردد و عنوان آن "نوحهٔ پاناما در مرگ دون انریکه انریکز" است. گرچه این مجموعه در دوران استعمار شکل گرفته، بیشتر اشعار آن توسط نویسندگانی که در پاناما زاده شده بودند، نوشته شده است.
یک جنبش ادبی نوین از اواسط سدهٔ نوزدهم در پاناما پدیدار شد.
شعر > در دوران استعمار

رودریگو میرو در کتاب خود با عنوان «سفرنامهٔ شعر در پاناما» دربارهٔ نویسندگان اسپانیایی مختلفی سخن می‌گوید: ماتئو روساس د اوکندو، نویسندهٔ یک رمان خودزندگی‌نامه‌ای؛ خوان د میرامونتس ای زوآزولا، نویسندهٔ «سلاح‌های جنوبگان»؛ خوان د پارامو ای سپدا، نویسندهٔ «دگرگونی‌های داریل» و دیگران. همچنین در این دوره، نویسندهٔ نمایشنامهٔ «سیاست جهان»، ویکتور د لا گاردیا ای آیالا، ظهور کرد. «سیاست جهان» یک نمایشنامه بود که نخستین بار در سال ۱۸۰۹ اجرا شد. اهمیت ویکتور د لا گاردیا ای آیالا در این است که او در پاناما زاده شد، در حالی که دیگر نویسندگان این دوره از اسپانیا آمده بودند، و به همین دلیل، برای مدتی او را «نخستین شاعر پانامایی» می‌دانستند.
با این حال، کشف برخی نسخه‌های خطی متعلق به سدهٔ هفدهم باعث بازنگری در این دیدگاه شد، زیرا نخستین منبع این دوره که نشان‌دهندهٔ تولید نوشتاری توسط نویسندگان پانامایی (یعنی کسانی که در پاناما زاده شده‌اند) است، به سال ۱۶۳۸ بازمی‌گردد. این اثر یک مجموعهٔ ادبی با عنوان "نوحهٔ پاناما در مرگ دون انریکه انریکز" است. این مجموعه شامل آثاری است که به مناسبت درگذشت انریکه انریکز، فرماندار پاناما نوشته شده است. این اثر برای نخستین بار در مادرید (۱۶۴۲) منتشر شد و نویسندهٔ آن ماتئو ریبرا (یک پانامایی) بود که خود نیز اشعاری در این مجموعه سروده است. گرچه بیشتر اشعار "نوحهٔ پاناماً را پانامایی‌ها نوشته‌اند، اما شامل آثاری از نویسندگان اسپانیایی نیز می‌شود.
این کشف توسط دیپلمات اسپانیایی، آنتونیو سرانو د هارو، انجام شد که همچنین این نسخه‌های خطی را مطالعه کرد. نسخه‌ای تازه از این مجموعه در سال ۱۹۸۴ در همکاری میان دانشگاه پاناما و «بنیاد فرهنگ هیسپانیک» منتشر شد. این کشف تأیید می‌کند که نخستین جلوه‌های ادبی پانامایی (که تاکنون شناخته شده است) متعلق به سدهٔ هفدهم است.
شعر > رمانتیسم

پاناما از جنبش‌های انقلابی که به دنبال استقلال مستعمرات از اسپانیا بودند، جدا نبود. این تلاش برای استقلال با استقلال پاناما از اسپانیا در ۲۸ نوامبر ۱۸۲۱ محقق شد. همانند سایر مستعمرات، رمانتیسم پانامایی نیز با اندیشه‌های آزادی‌خواهانه و ملی‌گرایانه پیوند داشت و از آن‌ها تأثیر می‌گرفت. بخش عمده‌ای از ادبیات این دوره توسط نویسندگان غیرحرفه‌ای تولید شد؛ تعداد نویسندگان حرفه‌ای اندک بود.
از نخستین شاعران رمانتیسم پانامایی می‌توان به مانوئل ماریا آیالا (۱۷۸۵–۱۸۲۴) و توماس میرو روبینی (۱۸۰۰–۱۸۸۱) اشاره کرد و پس از آن‌ها خوسه ماریا آلِمان (۱۸۳۰–۱۸۸۷)، گیل کولونخه (۱۸۳۱–۱۸۹۹)، توماس مارتین فُویِه (۱۸۳۲–۱۸۹۹)، خوسه دولورس اوریولا (۱۸۳۴–۱۸۸۳)، آملیا دُنیس د ایکازا (۱۸۳۶–۱۹۱۱)، مانوئل خوسه پرس (۱۸۳۷–۱۸۹۵)، خِرونیمو د لا اوسّا (۱۸۴۷–۱۹۰۷)، فدریکو اسکوبار (۱۸۶۱–۱۹۱۲) و رودولفو کایسدو (۱۸۶۸–۱۹۰۵) را می‌توان نام برد.
شعر رمانتیک که آمیخته با مفاهیم ملی‌گرایی بود، تا اواسط سدهٔ بیستم، زمانی که آوانگارد به پاناما رسید، موضوع اصلی آثار شاعران پانامایی باقی ماند.
شعر > نوگرایی

در سال ۱۹۰۳، پاناما از کلمبیا جدا شد؛ این دوره، اوج نوگرایی در ادبیات اسپانیایی‌زبان بود. نخستین نویسندهٔ نوگرا داریو اِرِرا (۱۸۷۰–۱۹۱۴) بود که دوست و پیرو روبن داریو بود و او را در بوئنوس آیرس ملاقات کرد. شاعر برجستهٔ دیگر لئون آنتونیو سوتو (۱۸۷۴–۱۹۰۲) بود که در جوانی در اثر شکنجهٔ پلیس، به دلیل دفاع از آرمان پاناما، درگذشت.
دو مجلهٔ ادبی که بیشتر بر ترویج جنبش نوگرا متمرکز بودند، عبارت بودند از El Heraldo del Istmo (۱۹۰۴–۱۹۰۶) که توسط گی‌یرمو آندره‌وه (۱۸۷۹–۱۹۴۰) اداره می‌شد و Nuevos Ritos (۱۹۰۷) که توسط ریکاردو میرو (۱۸۸۳–۱۹۴۰) بنیان‌گذاری شد. ریکاردو میرو شاید برجسته‌ترین شاعر نوگرایی پانامایی باشد. شعر او «میهن» (۱۹۰۹) نیز شهرت دارد.
در این دوره، گاسپار اکتاویا هرناندز (۱۸۹۳–۱۹۱۸)، نویسندهٔ نغمه‌های گذشته (۱۹۱۵) و جام یاقوتی (۱۹۲۳)، نیز فعال بود. دیگر شاعران برجستهٔ این نسل ماریا اولیمپیا د اُبالدیا (۱۸۹۱–۱۹۸۵) و دمتریو کورسی (۱۸۹۹–۱۹۵۷) بودند.
شعر > از ۱۹۳۰ تا امروز

از دههٔ ۱۹۳۰، هم‌زمان با انقلاب جوانان موسوم به «اقدام جمعی» (Acción Comunal)، نسل جدیدی از شاعران که پیرامون مجلهٔ Antena گرد آمده بودند، از سبک نوگرا فاصله گرفتند و به آوانگارد نزدیک شدند. شخصیت محوری این تحول، روخلیو سینان (تابوگا، ۱۹۰۲ – پاناما، ۱۹۹۴) بود که در اروپا سفر کرده و با سوررئالیست‌ها در پاریس ملاقات کرده بود. موج (۱۹۲۹) نشان‌دهندهٔ تأثیر شعر ناب است؛ دیگر آثار مهم سینان شامل آتش‌سوزی‌ها (۱۹۴۴) و هفتهٔ مقدس در مه (۱۹۴۹) است که در آن‌ها عناصر رؤیاگونه نشان‌دهندهٔ گرایش او به سوررئالیسم هستند.
سوررئالیسم همچنین در آثار ریکاردو خِی برمودس (۱۹۱۴) دیده می‌شود که معروف‌ترین اثر او برگ‌بو از خاکستر (۱۹۵۱) است. آثار دمتریو اِرِرا سویانو (۱۹۰۲–۱۹۵۰) نیز بخشی از این جنبش آوانگارد بود و تأثیر زیادی از اولتراایسم پذیرفته بود.
شاعر دیگر این دوره که همچنین داستان‌نویس و روزنامه‌نگار بود، ماریو آگوستو رودریگز (۱۹۱۷) بود. او در سال ۱۹۵۷ مجموعه شعر سرود عشق برای میهن عروس را منتشر کرد که تاریخ شاعرانهٔ ملت پاناما را روایت می‌کند.
دیگر شاعران برجستهٔ این دوره شامل استلا سی‌را، روکه خاویر لارنسا، اوفلینا هوپر، توبیاس دیاس بلایتری (۱۹۱۹–۲۰۰۶)، تریستان سولارته (۱۹۳۴)، خوسه د خِسوس مارتینس، دیانا موران (۱۹۳۲)، آلوارو منندز فرانکو (۱۹۳۲)، لوییس کارلوس خیمنس وارلا، خوسه گی‌یرمو روس زانت (۱۹۳۰)، خوسه فرانکو (۱۹۳۱) و السی آلورادو د ریکورد (۱۹۲۸–۲۰۰۵) بودند.
شاعران برجستهٔ نسل بعدی شامل بنجامین رامون (۱۹۳۹)، برتالیسیا پرالتا (۱۹۳۹)، رامون اوویرو (۱۹۳۹–۲۰۰۸)، موراویا اوچوآ لوپز (۱۹۴۱)، دیماس لیدیو پیتی (۱۹۴۱–۲۰۱۵)، روبرتو فرناندز ایگلسیاس (۱۹۴۱)، اریک آرسه (۱۹۴۲)، انریکه خارامییو لوی (۱۹۴۴)، یارل ریکاردو بابوت (۱۹۴۵)، جیووانا بندتی (۱۹۵۰)، مانوئل اورستس نیتو (۱۹۵۱)، مویزس پاسکوال (۱۹۵۵)، کونسوئلو توماس (۱۹۵۷)، لئونسیو اوباندو (زادهٔ لیدیسه، ۱۹۵۹ – درگذشتهٔ لا چوررا، ۲۰۲۳)، هکتور ام. کولادو (۱۹۶۰) و پابلو مناچو (۱۹۶۰) هستند.
در اواخر سدهٔ بیستم، نسل جدیدی از شاعران ظهور کرد که پس از سال ۱۹۹۰ شروع به انتشار آثار خود کردند. شاعران برجستهٔ این دوره شامل خاویر رومرو هرناندز (چوررا، ۱۹۸۳)، سوفیا سانتیم (پاناما، ۱۹۸۲)، خاویر آلوارادو (سانتیاگو د وراگواس، ۱۹۸۲)، سالوادور مدینا باراهونا (ماریابه د پیداسی، ۱۹۷۳)، ایرا هاربار گومز (بوکاس دل تورو، ۱۹۷۲)، الا اوریولا (پاناما، ۱۹۷۱)، آئورا بنجامین (پاناما، ۱۹۷۰)، پرفیریو سالازار (۱۹۷۰)، کاتیا چیاری (پاناما، ۱۹۶۹) و الکساندر سانچس (دیوید، چیریکوی، ۱۹۶۸) هستند.