stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
توکوگاوا ایه‌یاسو
شوگون‌سالاری > سیاست‌ها > در ارتباط با بوداگرایی

خاندان ایه‌یاسو به فرقهٔ جُودُو معتقد بودند، اما خود او در اثر آشنایی با راهبی به نام تنکای به یکی دیگر از فرقه‌های بودایی به نام فرقهٔ تندای گرایش پیدا کرده بود؛ اما در نهایت این گرایش منجر به گرویدن او به فرقهٔ تندای نشد. در طول حکمرانی ایه‌یاسو هر دو فرقهٔ جُودُو و تندای تحت حمایت او قرار داشتند.
مردمی‌ترین دین بودایی آن عصر، فرقهٔ بودایی شین بودیسم (جُودُو شین-هونگانجی شین‌بودیسم)، برای خود ارتش عظیمی از دهقانان و کشاورزان جمع کرده بود که نوبوناگا در سال ۱۵۸۰ آن‌ها را شکست داد. این فرقه سپس در سال ۱۶۹۳ تحت تأثیر سیاست ایه‌یاسو، دو دسته شد و به دو شاخهٔ هونگانجی غربی و شرقی تقسیم شد و بدین ترتیب وحدت و یکپارچگی این گروه بودایی از دست رفت. شوگون‌های توکوگاوا، طبق سیاست ایه‌یاسو، نظارت و کنترل بر مدارس فلسفی–دینی اندیشمندان را آغاز کردند، به امید اینکه بتوانند تحولات و ایدئولوژی‌های جدید را کنترل کنند.
در کنار رویداد سیاسی اوضاع و احوال فکری آن عصر قرار داشت؛ در قرن شانزدهم راهبان بودایی ژاپنی که برای مطالعه به چین رفته بودند، آثاری در مورد مکتب نو کنفوسیوسی که در آن ایام در چین به شهرت رسیده بود با خود به همراه آوردند. هایاشی رازان (۱۶۵۷–۱۵۸۳) اولین دانشمند نو کنفوسیوسی بود که به عنوان مشاور ایه‌یاسو در امور مذهبی درآمد و به‌تدریج این مکتب جدید مورد توجه شوگون‌سالاری توکوگاوا قرار گرفت. در مکتب نو کنفوسیوسی از ایدهٔ ایفای نقش مناسب هر فرد در یک جامعهٔ مبتنی بر سلسله مراتب اجتماعی و سیاسی حمایت می‌شد. در حالی که در مکتب بودایی، از لحاظ نظری و نه همواره در عمل، هریک از افراد بشر، بدون توجه به مرتبه اجتماعی و هرگونه تمایز دیگر در بصیرت بودایی، سهیم شمرده می‌شدند.
شوگون‌سالاری > سیاست‌ها > در ارتباط با مسیحیت

مسیحیت در غالب کلیسای کاتولیک وقتی به ژاپن وارد شد، دین بودایی دستخوش فساد و تباهی شده بود و روحانیان بودایی و پیروان آن چنان قدرتمند و خودسر شده بودند که اودا نوبوناگا در برنامهٔ خود برای اتحاد ژاپن، آنان را عناصری مخرب به حساب آورد و به‌طور کلی به بودیسم اعلام جنگ داد. او از مسیحیت به عنوان رقیبی مناسب در برابر نفوذ بودیسم، جانبداری کرد و لذا دست مبلغان مسیحی را در تبلیغ باز گذاشت. چندان طول نکشید که بوداییان به این نتیجه رسیدند که مسیحیان ادیان دیگر را فرودست می‌پندارند و مصمم به مسیحی کردن همهٔ ملت ژاپن هستند. پس نتوانستند در برابر آن ساکت بنشینند. عامل دیگری که به سقوط نهضت مسیحیت در ژاپن منجر شد، دشمنی و رقابت‌های مبلغان متعلق به کشورهای مختلف با یکدیگر بود که این نفاق به‌تدریج در عناصر خارجی مقیم در ژاپن نیز آشکار شد. هیده‌یوشی و ایه‌یاسو مایل نبودند تا مجادلات خارجی که می‌توانست به برنامهٔ متحدسازی لطمه وارد کند، به سرزمین ژاپن راه یابد و آن را عامل دودستگی و نفاق می‌دانستند، آن‌ها همچنین از جاه‌طلبی‌های ارضی اسپانیا نگران بودند. در سال ۱۵۸۷ ترویج و انتشار مسیحیت به دستور هیده‌یوشی ممنوع شد و از مبلغان خارجی خواسته شد ژاپن را ترک کنند.
در ۲۱ آوریل ۱۶۱۲، در پی حادثه اوکاموتو دایهاچی و به دلیل اینکه عوامل درگیر این حادثه همه مسیحی بودند، ایه‌یاسو ابتدا در مناطقی که تحت کنترل مستقیم شوگون‌سالاری اداره می‌شدند؛ مانند شهر سونپو (مقر ایه‌یاسو)، ادو، کیوتو و غیره مسیحیت را ممنوع اعلام کرد و پس از آن در ۲۸ ژانویه سال ۱۶۱۳، فرمان ممنوعیت مسیحیت را در سراسر ژاپن صادر کرد.
مرگ

در سال ۱۶۱۶، ایه‌یاسو در ۷۳ سالگی درگذشت. علت مرگ او به‌درستی مشخص نیست. گمان می‌رود علت مرگ او سرطان معده باشد. اولین شوگون خاندان توکوگاوا را پس از مرگ با نام «توشو دای‌گونگن» یاد کردند که به معنای «گونگن بزرگ» است. (پیشوند «دای» به معنی بزرگ است) گونگن به عنوان بودایی شمرده می‌شود که در هیبت یک روح بر روی زمین ظاهر می‌شود تا مردم را به رستگاری برساند. در زمان حیات ایه‌یاسو تأکید داشت تا پس از مرگ به این عنوان نامیده شود. خاکسترش را نخست در آرامگاهی به نام کونوزان توشو در استان شیزوئوکا امروزی دفن کردند. سپس در اولین سالگرد مرگ او خاکسترش را در معبد نیکو توشو در شهر نیکو، در استان توچیگی دفن کردند که تا به امروز در آنجا باقی مانده است. شیوه معماری آرامگاه وی به نام گونگن-زوکوری مشهور است که به معنی شیوهٔ گونگن است.
شخصیت

ایه‌یاسو در زمینه مهارت‌های رزمی مانند کن‌جوتسو، هوجوتسو، تیراندازی با کمان، سوارکاری و شنای ژاپنی از برجستگان دوران خود بود. او به سلامتی خود بسیار اهمیت می‌داد و هرکاری را که لازم می‌دانست، برای افزایش طول عمر خود انجام می‌داد. هرگز در خوردن الکل افراط نمی‌کرد. پرداختن به اسب‌سواری، تیراندازی با کمان، تیراندازی با تفنگ، شمشیربازی و شنا جزو فعالیت‌های هرروزهٔ او بود. تا سن ۶۹ سالگی در رودخانه شنا می‌کرد و تا ۷۰ سالگی به خوبی می‌توانست پرندگان را هدف بگیرد و شکار کند. او در زمینهٔ داروی خام در حد یک متخصص آگاهی داشت و به غیر از منابع ژاپنی، رساله‌های داروسازی چینی مانند پن تسائو کانگ مو را نیز مطالعه کرده بود.
سرگرمی مورد علاقه ایه‌یاسو شکار با باز (بازداری) بود. او این کار را به عنوان تمرینی مناسب برای یک جنگجو می‌پنداشت. ایه‌یاسو علاقهٔ شدیدی به آموزش و مطالعه داشت. این دلبستگی به یادگیری از نیمه دوم عمر او بیشتر خود را نشان می‌دهد. او از استادان در زمینه‌های گوناگون دعوت می‌کرد نزد او بیایند و به او آموزش دهند. ایه‌یاسو پس از بازنشستگی به قلعه سونپو بازگشت. او در کتابخانه این قلعه ده هزار جلد کتاب از سراسر ژاپن جمع‌آوری کرده بود. او دستور داد در ادو مدارسی برای تعلیم کودکان احداث شود و به پیروی از او، دایمیوها نیز در املاک خود شروع به احداث مدارس کردند.
دو گفتار معروف او:
زندگی مانند سفری طولانی با باری سنگین است.

کسی که به مشکلات به عنوان امری طبیعی در زندگی نگاه می‌کند، هرگز ناامید نخواهد شد.

صبر ریشهٔ آرامش ابدی است. به خشمت به چشم یک دشمن بنگر.

کسی که تنها پیروزی را می‌شناسد اما نمی‌داند که شکست چیست، آسیب می‌بیند.

اشتباه را به جای دیگران در خودت جستجو کن.

کم‌بهرگی بهتر از زیاده‌روی است. توکوگاوا ایه‌یاسو ۱۶۰۴‏
قدرتمندترین فرد در زندگی کسی است که معنی صبر را درک کند.

صبر یعنی مهار کردن احساسات. هفت نوع احساس وجود دارد: شادی، خشم، اضطراب، عشق، اندوه، ترس و نفرت. اگر فردی تسلیم این احساسات نشد، می‌تواند صبور باشد.

من قویترین انسان نیستم اما صبوری را مدت‌هاست شناخته‌ام و تمرین کرده‌ام و اگر نسل‌های بعد تمایل داشته باشند مانند من زندگی کنند، باید صبر کردن را فرابگیرند.
آثار مربوط

یامائوکا سوهاچی توکوگاوا ایه‌یاسو
شیبا ریوتارو سکیگاهارا
شیبا ریوتارو جوسای
شیبا ریوتارو هائو نو ایه
داستان آوازهٔ توکوگاوا (۱۹۱۱) کارگردان: ماکینو شوزو
توکوگاوا ایه‌یاسو (فیلم ۱۹۱۹) (۱۹۱۹) بازیگر نقش: اونوئه ماتسونوسوکه
توکوگاوا ایه‌یاسو (۱۹۶۵) بازیگر نقش: کینیا کیتااوجی، کارگردان: ایتو دایسوکه
سکیگاهارا (۱۹۸۱) شبکه تلویزیونی تی‌بی‌اس
توکوگاوا ایه‌یاسو (درام تلویزیونی ۱۹۶۴) (۱۹۶۴) تی‌وی آساهی
توکوگاوا ایه‌یاسو (۱۹۸۳) مجموعه تلویزیونی تایگا
توکوگاوا ایه‌یاسو (۱۹۸۸) شبکه تلویزیونی تی‌بی‌اس
توکوگاوا ایه‌یاسو پیروز نبردهای سنگوکو (۱۹۹۲) تی‌وی آساهی
کاگه‌موشا توکوگاوا ایه‌یاسو (۱۹۹۸) تی‌وی آساهی
آئویی توکوگاوا ساندای (۲۰۰۰) مجموعه تلویزیونی تایگا
توکوگاوا ایه‌یاسو و سه زن (۲۰۰۸) تی‌وی آساهی
گو:شاهزاده خانم‌های سنگوکو (۲۰۱۱) مجموعه تلویزیونی تایگا
کاگه‌موشا توکوگاوا ایه‌یاسو (۲۰۱۴) تی‌وی توکیو
سانادا مارو (۲۰۱۶) مجموعه تلویزیونی تایگا
ایه‌یاسو، چه خواهی کرد؟ (۲۰۲۳) مجموعه تلویزیونی تایگا
شونن توکوگاوا ایه‌یاسو (۱۹۹۲)
سنگوکو تایسن (۱۹۹۲)
سری سنگوکو باسارا (۱۹۹۲)
در فرهنگ عامه > داستانی از دوران کودکی

از دوران کودکی ایه‌یاسو نقل می‌شود که روزی با خدمه خود برای گردش به کنار رود آبه در سونپو می‌رود. در آنجا مشغول دیدن بازی سنگ‌اندازی کودکانی می‌شود که به دو گروه تقسیم شده و به‌طرف هم سنگ می‌انداختند. همراهان او نظر می‌دهند که نتیجهٔ این بازی از حالا مشخص است چون تعداد بچه‌های یک گروه دو برابر گروه مقابل است و همان گروهی برنده می‌شود که بزرگتر است. اما ایه‌یاسو توجه آن‌ها را به نحوه بازی گروه کوچکتر جلب می‌کند و می‌گوید گروهی که کوچکتر است، هم بیشتر تلاش می‌کنند هم همبستگی بیشتری با هم دارند. گروه کوچکتر برنده خواهد شد. در پایان بازی پیش‌بینی او درست از آب درآمده و به‌خاطر تیزبینی مورد تحسین همراهانش قرار می‌گیرد.
در فرهنگ عامه > لقب

لقبی که مخالفان ایه‌یاسو در زمان حیات به او داده بودند، تانوکی اویاجی (به معنای روباه مکار) بود.
در فرهنگ عامه > بدل

فرضیه جابه‌جایی ایه‌یاسو با بدل خود به‌طورکلی به دو دسته یکی جابجایی در زمان جوانی و دیگری در زمان پیری او تقسیم می‌شود. فرضیه جابجایی ایه‌یاسو با بدل در زمان جوانی برای اولین بار در داستانی در سال ۱۹۰۲ توسط «موراایکا سوایچیرو» (۱۸۵۰–۱۹۳۲) مطرح شده‌است. طبق این نظریه ایه‌یاسو در جوانی توسط خدمه خود کشته شده و از این پس فرد دیگری به عنوان بدل جای او را گرفته‌است. ریو کی‌ایچیرو (۱۹۲۳–۱۹۸۹) داستان کاگه‌موشا توکوگاوا ایه‌یاسو (کاگه‌موشا به معنی بدل) را در سال ۱۹۸۹ به چاپ رساند. در رمان او ایه‌یاسو در سال ۱۶۰۰ در نبرد سکیگاهارا کشته می‌شود و از آن پس جای خود را به بدل خود می‌دهد. دلیل جابجایی او با بدل بعد از این نبرد تغییر رفتار محسوس او ذکر شده‌است. ایه‌یاسو که تا قبل از نبرد نسبت به کودکان خود سرد و کم توجه بود، بعد از نبرد تغییر کرده و به کودکانش به‌خصوص سه پسر آخرش ابراز علاقه نشان می‌داد.
ارزیابی تاریخی

ایه‌یاسو به عنوان بنیان‌گذار شوگون‌سالاری توکوگاوا در دوره ادو به‌قدری منزلت بالایی پیدا کرده بود که به صورت یک کامی (ایزد در دین شینتو) درآمده و مورد عبادت مردم بود اما در ژاپن معاصر ایه‌یاسو با این که فاتح جنگ‌های دوره سنگوکو به‌شمار می‌آید، محبوبیت کمتری نسبت به دیگر قهرمانان این دوره تاریخی نظیر اودا نوبوناگا، تویوتومی هیده‌یوشی، سانادا یوکیمورا، تاکدا شینگن و داته ماسامونه در بین مردم ژاپن دارد. ریوجی یاماگیشی باستان‌شناس ژاپنی چهار علت برای عدم محبوبیت نسبی ایه‌یاسو ذکر کرده‌است، نخست اینکه مردم ژاپن قهرمانانی را دوست دارند که مانند اودا نوبوناگا و سانادا یوکیمورا قهرمانانه و با غرور در میدان جنگ به نبرد خود ادامه داده و به سوی مرگ تراژیک خود می‌روند. در صورتی که ایه‌یاسو در نبرد میکاتاگاهارا با گذاشتن سپاهیانش در مهلکه پشت به میدان جنگ کرده و به طرف قلعه خود گریخت تا بتواند جانش را نجات دهد. دومین دلیل، عدم تعهد به پیوند و بی‌عاطفگی ایه‌یاسو است. او در حالی که تا پیش از نبرد اوکه‌هازاما تابع خاندان ایماگاوا بود، پس از این که اودا نوبوناگا این خاندان را شکست داد، با نوبوناگا پیمان وحدت بست. پس از مرگ نوبوناگا با جانشین او هیده‌یوشی پیمان بست اما به دنبال مرگ هیده‌یوشی، در محاصره اوساکا خاندان وی را نابود کرد. سومین دلیل اینست که ایه‌یاسو برای رسیدن به هدف هر روشی را جایز می‌دانست و مکر نیز یکی از این روش‌ها بود، به همین علت به تانوکی‌اویاجی (به معنای روباه مکار) شهرت داشت. دلیل آخری که ریوجی یاماگیشی برای عدم محبوبیت نسبی ایه‌یاسو ذکر می‌کند، دلیل روانشناسی و حسادت مردم نسبت به افراد بسیار موفق است و ایه‌یاسو یکی از موفق‌ترین مردان تاریخ ژاپن به‌شمار می‌آید. سامورایی‌ای که به اندازهٔ ایه‌یاسو در مورد تاریخ ژاپن مطالعه و آگاهی داشته باشد، بسیار نادر است. ایه‌یاسو نظامی را ایجاد کرد که در سایهٔ آن در حدود ۲۶۰ سال مردم ژاپن در صلح و آرامش نسبی زندگی کردند و موجب به وجود آمدن یک فرهنگ پیشرفته و منحصر به فرد در کشور ژاپن شد.
همواره محبوبیت ایه‌یاسو با هیده‌یوشی در کتاب‌های مختلف مقایسه شده‌است. بعد از دوره ادو تا پایان جنگ جهانی دوم همواره میزان محبوبیت هیده‌یوشی در بین مردم بسیار فراتر از ایه‌یاسو قرار داشت و تهاجم هیده‌یوشی به کره به علت گرایش به نظامی‌گری و توسعه‌طلبی ژاپن پیش از جنگ جهانی دوم مورد تحسین بود. پس از شکست ژاپن در جنگ، یامائوکا سوهاچی رمان پرفروش ۲۶ جلدی توکوگاوا ایه‌یاسو را نوشت و چهره‌ای نسبتاً صلح‌جو از ایه‌یاسو ارائه کرد. این رمان عاملی برای تجدید نظر مردم در قبال ایه‌یاسو و افزایش محبوبیت او شد.
فرزندان و وارثان

همچنین ببینید: الگو:شجره‌نامه خانواده توکوگاوا ایه‌یاسو
نخست در سن ۱۶ سالگی با تسوکی‌یاما-دونو، به عنوان سِی‌شیتسو (همسر اصلی) ازدواج کرد. پس از اعدام همسر اولش، ایه‌یاسو در ۴۵ سالگی با خواهر تویوتومی هیده‌یوشی به‌نام آساهی هیمه ازدواج کرد. او همچنین ۱۹–۱۵ زن سُوکُوشیتسو (همسر غیراصلی) داشت و از همسران خود صاحب ۱۱ پسر و ۵ دختر شد. ۱۱ پسر ایه‌یاسو عبارت بودند از:
ماتسودایرا نوبویاسو، یوکی هیده‌یاسو، توکوگاوا هیده‌تادا، ماتسودایرا تادایوشی، تاکدا نوبویوشی، ماتسودایرا تاداترو، ماتسوچییو، سنچییو، توکوگاوا یوشینائو، توکوگاوا یورینوبو و توکوگاوا یوریفوسا (دو پسری که نام خانوادگی ندارند قبل از رسیدن به بزرگسالی درگذشتند.)
دخترانش کامه هیمه، توکو هیمه، فوری‌هیمه، ماتسوهیمه و ایچی‌هیمه نام داشتند. دومین دخترش توکو هیمه با هوجو اوجینائو آخرین رهبر خاندان هوجوی اخیر ازدواج کرد.
پسر و جانشین ایه‌یاسو، به‌نام توکوگاوا هیده‌تادا با اوایو خواهرزادهٔ اودا نوبوناگا ازدواج کرد و صاحب دو پسر به نام‌های توکوگاوا ایه‌میتسو و توکوگاوا تاداناگا شد. همچنین یکی از دختران او به‌نام توکوگاوا ماساکو به ازدواج امپراتور گومیزونو درآمد.
واترشیپ دون (مجموعه تلویزیونی)

با واترشیپ دون (مجموعه تلویزیونی ۲۰۱۸) یا واترشیپ دون (فیلم) اشتباه نشود.
| واترشیپ دون | واترشیپ دون |
| --- | --- |
ژانر: فانتزی سریال تلویزیونی
سازنده: ریچارد آدامز (کتاب)
نویسنده: مری کرافورد آلن تمپلتون
کارگردان: تروی سالیوان
آهنگساز: مایک بت
کشور سازنده:  انگلستان  کانادا
زبان اصلی: انگلیسی
شمار فصل‌ها: ۳
شمار قسمت‌ها: ۳۹
تولید: تولید
مدت: ۲۳ دقیقه
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: وای‌تی‌وی (کانادا) سی‌ای‌تی‌وی (بریتانیا)
انتشار اولیه: ۲۸ سپتامبر ۱۹۹۹ (۱۹۹۹-09-۲۸) – ۴ دسامبر ۲۰۰۱ (۲۰۰۱-12-۰۴)
واترشیپ دَون (انگلیسی: Watership Down) یک مجموعه تلویزیونی انیمیشن فانتزی کودکان است که از رمانی به همین نام در سال ۱۹۷۲ توسط ریچارد آدامز اقتباس شده است. این دومین اقتباس از این رمان، پس از فیلم ۱۹۷۸ است. این مجموعه توسط ال‌تایم انترتیمنت انگلستان تولید شده است. این سریال با مشارکت صندوق تلویزیون کانادا، اعتبار مالیاتی تولید فیلم یا ویدیوی کانادا و اعتبار مالیاتی فیلم و تلویزیون انتاریو از دولت انتاریو تولید می‌شود.
واترشیپ دون به مدت ۳۹ قسمت و سه فصل از سپتامبر ۱۹۹۹ تا دسامبر ۲۰۰۱ در وای‌تی‌وی در کانادا و سی‌ای‌تی‌وی در بریتانیا پخش شد، اگرچه سری سوم در بریتانیا پخش نشد. در این سریال، چندین بازیگر مشهور بریتانیایی از جمله استفن فرای، ریک مایال، فیل ژوپیتوس، جین هوراکس، داون فرنچ، جان هرت و ریچارد بریرز ایفای نقش می‌کنند. هرت و بریرز نیز در این فیلم بازی می‌کنند. استفان گیتلی تنظیم جدیدی از «چشمان روشن» آرت گارفانکل را اجرا کرد که در فیلم ۱۹۷۸ گنجانده شد، در حالی که مایک بت (نویسنده «چشمان روشن») و ارکستر فیلارمونیک سلطنتی موسیقی کاملاً جدیدی را ارائه کردند. در سال ۲۰۰۳، آهنگساز مایک بت برای کار خود در این مجموعه نامزد جایزه جمینای برای بهترین موسیقی اصلی برای یک سریال دراماتیک شد.
جامعه و بازار مشترک کارائیب

| جامعه و بازار مشترک کارائیب (کاریکام) Caribbean Community  (انگلیسی) (CARICOM) Communauté caribéenne  (فرانسوی) Caribische Gemeenschap  (هلندی) Comunidad del Caribe  (اسپانیایی) | جامعه و بازار مشترک کارائیب (کاریکام) Caribbean Community  (انگلیسی) (CARICOM) Communauté caribéenne  (فرانسوی) Caribische Gemeenschap  (هلندی) Comunidad del Caribe  (اسپانیایی) |
| --- | --- |
   پرچم:    پرچم
سبز تیره: اعضای دائم کاریکوم. سبز لیمویی: اعضای همکار کاریکوم. سبز پسته‌ای: ناظر.: سبز تیره: اعضای دائم کاریکوم. سبز لیمویی: اعضای همکار کاریکوم. سبز پسته‌ای: ناظر.
دبیر سازمان:  جرج تاون, گویان
بزرگترین شهرها: در کشورهای عضو  پورت او پرنس, هائیتی
زبان رسمی: انگلیسی، فرانسوی، هلندی، اسپانیایی
زبان: انگلیسی
نوع: سازمان بین‌المللی
اعضای عضو:  ۱۵ اعضای کامل  آنتیگوآ و باربودا   باهاما   باربادوس   بلیز   دومینیکا   گرنادا   گویان   هائیتی   جامائیکا   مونتسرات   St Kitts & Nevis   سنت لوسیا   St Vincent & Grenadines   سورینام   ترینیداد و توباگو    ۵ همکاران  آنگویلا   برمودا   جزایر ویرجین انگلستان   جزایر کیمن   Turks & Caicos Islands    ۸ ناظران  آروبا   کلمبیا   کوراسائو   دومینیکن   مکزیک   پورتوریکو   سنت مارتین    ونزوئلا  
حاکمان: حاکمان
• رئیس هیئت‌مدیره : جوونیل نویس
• دبیرکل : ایروان لاروکه
 :  
بنیان‌گذاری: بنیان‌گذاری
• خزانه‌داری چاواروگاماس : ۴ ژوئیه ۱۹۷۳
• خزانه‌داری صندوق چاواروگاماس : ۲۰۰۱
 :  
مساحت: مساحت
• کل: ۴۵۸٬۴۸۰ کیلومتر مربع (۱۷۷٬۰۲۰ مایل مربع)
جمعیت: جمعیت
• برآورد سال ۲۰۱۷: ۱۸٬۰۹۵٬۲۰۱
• تراکم: ۳۴٫۸ بر کیلومتر مربع (۹۰٫۱ بر مایل مربع)
تولید ناخالص داخلی (GDP)  برابری قدرت خرید (PPP): برآورد ۲۰۱۷ 
• کل: $۱۳۵٫۱ میلیارد
• سرانه: $۷٬۴۶۴٫۰۹
تولید ناخالص داخلی (GPD) (اسمی): برآورد ۲۰۱۷ 
• کل: $۷۲٫۱۸۸ میلیارد
• سرانه: $۳٬۹۸۹ (۶۷)
شاخص توسعه انسانی (۲۰۱۶):  ۰٫۷۶۵ 
وبگاه رسمی: CARICOM.org
جامعه و بازار مشترک کارائیب (کاریکام) (به انگلیسی: Caribbean Community (CARICOM))، یک اتحادیه سیاسی و اقتصادی بین‌المللی متشکل از 15 کشور عضو در قاره آمریکا و اقیانوس اطلس است. اهداف این سازمان ارتقای یکپارچگی اقتصادی و همکاری بین اعضای خود، تضمین منافع حاصل از یکپارچگی به‌طور عادلانه، و هماهنگ کردن سیاست خارجی آن‌هاست. این سازمان در سال 1973 تأسیس شد،  که در ابتدا چهار عضو مؤسس، معاهده چاگواراماس را امضا کردند. فعالیت های اولیه آن شامل:
هماهنگی سیاست‌های اقتصادی و برنامه‌ریزی توسعه.
آغاز پروژه‌های ویژه برای کشورهای کمتر توسعه‌یافته در حوزه قضایی.
فعالیت اعضا در یک بازار واحد منطقه‌ای.
رسیدگی به اختلافات تجاری منطقه‌ای
از طریق امضای معاهده «چاگواراماس» در ترینیداد در سال ۱۹۷۳ میلادی به عنوان جنبشی در راستای ایجاد در حوزه کارائیب شکل گرفت و جایگزین نهاد تجارت آزاد کارائیب شد که در سال ۱۹۶۵ تأسیس شده بود. در دهه ۹۰ تجدید نظر در معاهده چاگواراماس به منظور نهادینه‌سازی گسترده‌تر همگرایی منطقه‌ای و ایجاد اقتصاد و بازار واحد کارائیب آغاز شد و در ژوئیه ۲۰۰۱ اتمام یافت. کشورهای عضو این اتحادیه عبارتند از: آنتیگوآ و باربودا، بهاماس، باربادوس، بلیز، دومنیکا، گرانادا، گویان، جامائیکا، مونتسرات، سنت کیتس و نویس، سنت لوسیا، سنت وینسنت و گرنادین‌ها، ترینیداد و توباگو. با این که تعداد اعضا زیاد است، اما جمعیت ۱۳ عضو اتحادیه ۶ میلیون نفر است که کمتر از سه کشور دیگر حوزه دریای کارائیب یعنی هائیتی، کوبا، و جمهوری دمنیکن می‌باشد.
فعالیت

یکپارچه‌سازی اقتصادی کشورهای عضو با استفاده از بازار مشترک حوزه کارائیب صورت می‌گیرد. در طول دهه هشتاد میلادی، مشکلات اقتصادی اعضاء مانع از توسعه تجارت بین کشورهای منطقه شد. مسئله دیگر، به‌کارگیری قانون گمرک توسط اتحادیه بود که برابر آن کالاهای وارداتی باید از طریق کشورهای عضو عرضه شده باشد. در نتیجۀ عوامل فوق، این اتحادیه در طول حیات خود منفعل بود، اما در اجلاس ژوئیه سال ۱۹۹۰، اعضا موافقت کردند تا یکپارچه‌سازی را سرعت بخشند.
نگرانی‌ها

کشورهای عضو اتحادیه نگران دفاع از موقعیت تجاری خود هستند، که از سال ۱۹۸۴ مورد توجه قرار گرفته است؛ و مطابق آن محصولات صادراتی غیر سنتی اعضا بدون پرداخت عوارض به بازار ایالات متحده عرضه می‌گردید. با توجه به موافقت‌نامه تجارت آزاد بین ایالات متحده و مکزیک، اهمیت کالاهای صادره از این کشورها کاهش یافت. با توجه به وضعیت جدید، اعضا درخواست کردند تا آن‌ها نیز همانند کشور مکزیک مورد توجه قرار گیرند.
ارکان

کنفرانس سران دولت‌ها
شورای وزیران جامعه
شورای وزارتی
دیوان دادگستری
دبیرخانه
ارکان > کنفرانس سران دولت‌ها

این کنفرانس منبع معتبر و موثق اتحادیه کشورهای حوزهٔ کارائیب است و سیاست کاری آن را تعیین می‌کند. این کنفرانس مسئول عقد پیمان‌ها از طرف اتحادیه و همچنین مسئول ایجاد روابط بین جامعه و سازمان‌های بین‌المللی و کشورها است.
ارکان > شورای وزیران جامعه

این شورا مسئول پیشبرد برنامه‌ریزی راهبردی و ایجاد هماهنگی در زمینه یکپارچگی اقتصادی، همکاری عملی و روابط خارجی است.
ارکان > شورای وزارتی

ارکان اصلی اتحادیه برای انجام کارهاز سوی شوراهایی یاری می‌شوند. این شوراها مسئول تنظیم سیاست‌ها، ارتقای شیوه‌های اجرایی همکاری نظارتی هستند.
ارکان > دیوان دادگستری

در فوریهٔ ۲۰۰۱، رهبران این سازمان توافق کردند که دیوان دادگستری کارائیب را در ترینیداد تشکیل دهند. این دادگاه به حل اختلاف‌های اعضای بازار و اقتصاد واحد کارائیب می‌پردازد، و به منزلهٔ دادگاه فرجام نهایی به‌جای هیئت مشاورین سلطنتی انگلستان در دسترس اعضای کاریکوم قرار دارد.
ارکان > دبیرخانه

دبیرخانه نهاد اصلی اداری اتحادیه کشورهای حوزهٔ دریای کارائیب است. وظایف دبیرخانه عبارتند از:
تشکیل جلسات اتحادیه و کمیته‌های آن.
پیگیری تصمیم‌های اتخاذ‌شده در جلسات.
انجام مطالعات و بررسی در خصوص همکاری اقتصادی و عملیاتی مربوط به منطقه با توجه به موضوعات مربوط به دستیابی به اهداف جامعه کارائیب.
سیاوش حسنوف

| سیاوش حسنوف | سیاوش حسنوف |
| --- | --- |
Səyavuş Həsən oğlu Həsənov: Səyavuş Həsən oğlu Həsənov
زادهٔ: ۲۰ ژانویهٔ ۱۹۶۴ ینگیجه، شهرستان شرور، جمهوری خودمختار نخجوان، آذربایجان شوروی
درگذشت: ۲۵ ژوئن ۱۹۹۲ (۲۸ سال) آق‌دره، شهرستان ترتر، جمهوری آذربایجان
مدفن: خیابان شهدای باکو، جمهوری آذربایجان
ملیت: آذربایجانی
پیشه: نظامی
جوایز: قهرمان ملی جمهوری آذربایجان
سیاوش حسنوف (ترکی آذربایجانی: Səyavuş Həsən oğlu Həsənov) قهرمان ملی جمهوری آذربایجان است، که در جنگ قره‌باغ کشته شد.
زندگی‌نامه

سیاوش حسنوف ۲۰ ژانویه سال ۱۹۶۴، در روستای ینگیجه شهرستان شرور جمهوری خودمختار نخجوان در آذربایجان شوروی تولد یافت. او یک برادر دوقلو داشت. پس از آنکه در مدرسه ای در روستای خود تا پایه هشتم درس خواند، وارد هنرستان شماره ۵۴ باکو شد. آنجا حرفه نقاشی را به خوبی فراگرفت و برای چند ماه در یک شرکت عمرانی منسوب به اداره ساخت و ساز مرکزی باکو کار کرد. بعد به خدمت وظیفه عمومی احضار شد و دوران سربازیاش را در قرارگاه استاوروپول شوروی گذراند.
پس از اتمام خدمت سربازی‌اش، در محل کار سابقش مجدداً مشغول به کار شد. بعد از گذشت مدتی، شرکت یادشده اقدام به اعزام ۳۰۰ تن از کارکنان خود، از جمله سیاوش به تیومن نمود. متعاقب ژانویه سیاه در ۲۰ ژانویه سال ۱۹۹۰، قتل‌عام مردم غیرنظامی باکو به دست ارتش شوروی، او راه باکو را در پیش گرفت و به نهضت ملی برای استقلال آذربایجان از شوروی پیوست.
جنگ قره‌باغ

هنگامی که بسیج مردمی برای دفاع از قره‌باغ شکل گرفت، سیاوش از اولین کسانی بود که، داوطلبانه بدان ملحق شدند. وی در نبردهایی در شهرهایی نظیر قزاق، گدابی، گران‌بوی و شوشی حضور یافته و تمامی ماموریت‌های محوله‌اش را بی‌کم و کسری و به اندازه کافی به جا آورد. در ۲۵ ژوئن سال ۱۹۹۲، یگان آن‌ها مأمور بازپس‌گیری روستای «قرمزکند» از تصرف نیروهای ارمنستان شد. با وجود اینکه آن‌ها در حال پیشروی به عمق روستا بودند، یک‌دفعه هدف آتش سنگین نظامیان ارمنی قرار گرفتند. اگرچه یگان او مواضع خود در ده یادشده را تقویت کرد و متهاجم را عقب نشاند، سیاوش طی نبرد رخ داده با اصابت گلوله به تنش جان باخت. سربازان آذربایجانی فقط پس از گذشت یک هفته توانستند پیکر او را از سطح میدان جنگ بردارند. او در خیابان شهدای باکو به خاک سپرده شد.
خانواده

سیاوش حسنوف متأهل بود.
نشان

بر اساس فرمان شماره ۶۹ ریاست جمهوری آذربایجان به تاریخ ۲۱ ژوئیه ۱۹۹۲، پس از مرگش به سیاوش حسنوف نشان قهرمان ملی این کشور اعطاء گردید.
سیب‌ستان

| سیبستان سیوستان | سیبستان سیوستان |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: البرز
شهرستان: ساوجبلاغ
بخش: بخش چندار
دهستان: چندار
جمعیت: ۱۷۹ نفر
سیبستان (به تاتی: سیوِستان)
روستایی از توابع بخش چندار شهرستان ساوجبلاغ در استان البرز ایران است که در ارتفاع ۲۱۵۰ متری از سطح دریا قرار دارد. زبان مردم این روستا تاتی می‌باشد. نام رسمی روستا سیبستان می‌باشد ولی از آنجایی که در زبان تاتی سیف یا سیو همان سیب است، مردم بومی به روستایشان سیوِستان می‌گویند.
جمعیت

این روستا در دهستان چندار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۷۹ نفر (۴۷خانوار) بوده‌است..
سیامک ایقانی

| سیامک ایقانی | سیامک ایقانی |
| --- | --- |
زاده: ۱۳۲۶(۷۷سالگی)شیراز
ژانر: موسیقی کلاسیک ایرانی
ساز(ها): ویلنفلوتسنتورکمانچه
اعضای پیشین: ارکستر رادیو تلویزیون ملی ایران
سازهای اصلی: سازهای اصلی
ویلن: ویلن
استاد(ها): نعمانپرویز یاحقیاحمد عبادیعلی تجویدی
سیامک ایقانی (زادهٔ ۱۳۲۶ در شیراز)، موسیقی‌دان، نوازندهٔ ویلن و آهنگساز اهل ایران است.
زندگی هنری

سیامک ایقانی در سال ۱۳۲۶ در شیراز متولد شد. او از کودکی به موسیقی گرایش داشت و در دورهٔ دبستان، با سازدهنی کوچکش برای همکلاسی‌هایش می‌نواخت. او با ساز داییِ خود که نوازندهٔ فلوت بود نیز می‌نواخت. پس از مدتی یک فلوت برای خود تهیه کرد و در مدتِ کوتاهی نواختنِ این ساز را فرا گرفت. پس از فلوت، به فراگیری سنتور پرداخت و در سن ۱۴ سالگی، با خریدِ یک ساز ویلن، نوازندگی این ساز را بدون معلم آغاز کرد. او با تمرین و پشتکار مداوم پس از مدتی با ارکسترهای مختلف همکاری خود را آغاز نمود و حدود ۷ سال با رادیو تلویزیون مرکز شیراز همکاری داشت. او تئوری موسیقی را نزد «نعمان» که از هنرمندان موسیقی شیراز بود فرا گرفت و کتاب‌های دورهٔ هنرستان و ردیف ابوالحسن صبا را به پایان برد. او در شیراز به تدریس سازهای فلوت، سنتور، ویلن و کمانچه مشغول شد و پس از پایان دورهٔ سربازی در تهران ساکن شد. سیامک ایقانی در تهران از آموزش هنرمندانی نظیر: احمد عبادی، جلیل شهناز، علی تجویدی، پرویز یاحقی، حبیب‌الله بدیعی، محمدرضا شجریان و … بهره‌مند شد. او در سال‌های ۱۳۵۴ تا ۱۳۵۸ با رادیو همکاری کرد و همچنین در ارکستر سازهای ملی، در وزارت فرهنگ و هنر به عنوان نوازنده، فعالیت نمود و پس از انقلاب ۱۳۵۷ نیز مدتی با صدا و سیما همکاری داشت. سیامک ایقانی غیر از نوازندگی، به عنوان آهنگساز و مدرس موسیقی نیز به فعالیت پرداخته‌است. برادر او «سهیل ایقانی» نیز نوازنده و خواننده بود.
فعالیت‌های هنری

از جمله فعالیت‌های هنری سیامک ایقانی، به موارد زیر می‌توان اشاره نمود:
همکاری با ارکستر رادیو تلویزیون شیراز، همکاری با ارکستر رادیو تلویزیون ملی ایران، همکاری با ارکستر سازهای ملی ایران، همکاری با ارکستر تکنوازان، تدریس موسیقی
آثار هنری

از جمله آثار هنری سیامک ایقانی، به موارد زیر می‌توان اشاره نمود: