stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سمفونی شماره ۵ (بتهوون)
ساختار > موومان‌ها

یک اجرای معمولی این سمفونی حدودِ ۳۰ تا ۴۰ دقیقه طول می‌کشد. این کار در چهار موومان ساخته شده است:
I. آلگرو (2
4) در دو مینور
II. آندانته (3
8) در لا بمل ماژور
III. اسکرتسو: آلگرو (3
4) در دو مینور
IV. فینال: آلگرو (4
4) در دو ماژور
ساختار > موومان‌ها > موومان دوم

موومان دوم، یک قطعه با تمپوی آندانته و در فرم واریاسیون است که با تعمق بیشتر ساخته شده، ولی الحان آن در کمالِ روانی است و لطف و شکوه فراوان دارد.
موومان دوم، در لا بمل ماژور، با گام زیرنمایان (می بمل ماژور)، گام نسبیِ دو مینور است، اثری شاعرانه که به شکل واریاسیون دوبل است، بدین معنی که دو تم به صورت متناوب ارائه می‌شود و پس از تغییرات با یک کدای طولانی خاتمه می‌یابد.
این موومان با معرفی تم اول آغاز می‌شود، ملودی در اونیسون توسط ویولاها و ویولنسل با همراهی کنترباس است. تم دوم به‌زودی نمایان می‌شود، با آرپژ تریوله (سه نت در مقابل دو نت) در ویولن و باس، و یک هارمونی توسط کلارینت‌ها، فاگوت‌ها و ویولن‌ها ارائه می‌شود. در ادامه یک واریاسیون از تم اول دوباره ظاهر می‌شود. این تم با تم سوم، در ویولن و ویولنسل همراه با یک فِرازِ متضاد، اجرا شده توسطِ فلوت، ابوا و فاگوت دنبال می‌شود. به دنبال یک ایست، کلِ ارکستر در یک فورتیسیمو شرکت می‌کنند، و منجر به یک سِری کرشندو و یک کدا برای پایان موومان می‌شود.
ساختار > موومان‌ها > موومان سوم

موومان سوم، مؤثرترین قطعۀ اسکرتسویی است که بتهوون تصنیف کرده و همان تِم است که موومان اول بر اساس آن تنظیم شده، ولی به‌تدریج از شدتش کاسته می‌شود و بدون اِشکال و خیلی روان به قسمت نهایی یا فینال منتهی می‌شود، این اسکرتسو مخصوصاً از لحاظ قسمت‌هایی که برای ویولنسل ساخته شده و اجرای آن محتاج چیره‌دستی و مهارت زیاد است، بسیار قابل توجه است.
موومان سوم به‌صورت سه‌ضربی است و شامل یک «اسکرتسو-تریو» است. این قسمت از فرمِ سنتی موومان‌های سوم، از دوره کلاسیک پیروی می‌کند، که شامل توالی اسکرتسو اصلی، یک بخش تریوی متضاد، بازگشت به اسکرتسو و یک کدا است. با این حال، در سمفونی‌های کلاسیک، یک «منوئه-تریو» را به‌عنوان موومان سوم به کار می‌گرفتند، اما بتهوون تصمیم گرفت از فرم‌ِ جدید «اسکرتسو-تریو» استفاده کند.
گشایش موومان با بازگشت به «دو مینور» آغاز می‌شود و با تم زیر شروع می‌شود که توسط ویلنسل‌ها و کنترباس‌ها اجرا می‌شود:
تم افتتاحیه توسط یک تم متضاد که توسط سازهای بادی چوبی اجرا می‌شود، پاسخ داده می‌شود و این سکانس تکرار می‌شود. سپس هورن‌ها با صدای بلند، تم اصلیِ موومان را اعلام می‌کنند و موسیقی از آنجا سرچشمه می‌گیرد. بخش تریو در دو ماژور است و با یک بافت کنترپوانتیک نوشته شده‌است. هنگامی که «اسکرتسو» برای آخرین بار برمی‌گردد، توسط پیتزیکاتوی زهی‌ها، و خیلی آرام اجرا می‌شود. «اسکرتسو» تضادهایی را ارائه می‌دهد که تا حدودی شبیه به حرکت آهستۀ (آندانته کُن موتو) است که از تفاوت شدید ماهیتِ «اسکرتسو و تریو» ناشی می‌شود «... اسکرتسو سپس این چهره را با موتیف معروفِ (۱+ ۳) از موومانِ اول در تضاد قرار می‌دهد که به تدریج فرماندهی کلِ موومان را به دست می‌گیرد». انتقالِ موومان سوم به موومان چهارم نیز قابل توجه است، که به‌طور گسترده یکی از بهترین انتقال‌های موسیقی در همهٔ زمان‌ها محسوب می‌شود.
ساختار > موومان‌ها > موومان چهارم

سمفونی در پایان به یک شاهراه پر فتح و ظفر می‌افتد و تکرار قسمت‌هایی از اسکرتسو به گوشه و کنایه‌های تند آن می‌افزاید. فراوانیِ اندیشه و حالت شیطانیِ سرخوش بتهوون در آن به حدی است که نفس شنونده را می‌گیرد
موومان چهارم بدون توقف از موومان سوم آغاز می‌شود. این قسمت در دو ماژور است، انتخابی غیرمعمول که انتظار میرفت  آهنگساز، این سمفونی را که در دو مینور آغاز شده در همان گام به پایان برساند. به قول بتهوون:
بسیاری ادعا می‌کنند که هر قطعه مینور باید به مینور ختم شود. عزیزم! ... غم، شادی را به دنبال دارد و باران، آفتاب را.
فینال، پیروز و مهیج به گونه‌ای غیرمعمول در فرم سونات نوشته شده‌است: در پایانِ بخش گسترش، موسیقی با یک کادانس فورتیسیمو روی نمایان می‌ایستد، و موسیقی پس ار این ایست، با تکرار آرامِ «تمِ هورن» از موومانِ «اسکرتسو» ادامه می‌یابد. بعد از آن، گشایش  با کرشندوهایی از آخرین میزان‌های موومان «اسکرتسو»، معرفی می‌شود، دقیقاً همان موسیقی که در هنگام شروع موومان وجود داشت، اجرا می‌شود. قطعِ فینال با موادی شبیه موومان سومِ رقص، از «سمفونی شماره ۴۶»، اثر هایدن که در سال ۱۷۷۲ ساخته بود، آغاز می‌شود. مشخص نیست که بتهوون با این کار آشنایی داشته یا نداشته‌است.
فینال سمفونی پنجم شامل یک کدای بسیار طولانی است که در آن تم‌های اصلی موومان به صورت فشرده و موقت اجرا می‌شوند. در انتها سرعت به پِرِستو افزایش می‌یابد. سمفونی با ۲۹ میزان از آکورد دو ماژور به پایان رسید، که با استحکام اجرا شده‌است. چارلز روزن استدلال می‌کند که این پایان، نشان دهندهٔ حسِ بتهوون به معیارهای کلاسیک است: «کادانسِ خالص از آکورد دو ماژور و به طرز باورنکردنی طولانی، برای ریشه‌کن کردنِ تنشِ شدید این اثر عظیم، لازم است».
همچنین مشاهده شده‌است که پیروی از این آکورد طولانی، الگویی است که بتهوون از آهنگساز ایتالیایی لوئیجی کروبینی وام گرفته‌است که نزد بتهوون و در بین موسیقی‌دانان معاصرش، ارزش زیادی داشت. کروبینی با گذراندن بیشتر عمر خود در فرانسه، این الگو را به‌طور مداوم برای پایان اورتورهای خود بکار می‌برد و بتهوون به خوبی از این شیوه آگاهی داشت. پایان سمفونی بتهوون، تقریباً با نت در نت و توقف در توقف، تکرار می‌شود تا پایانِ «سمفونی سرنوشت» فرا رسد. اپرای کروبینی، «الیزا»، در سال ۱۷۹۴ ساخته شد و در سال ۱۸۰۳ در وین ارائه شده‌ بود.
تاثیرات

گوستاو نوتبوهم، موسیقی‌شناس قرن نوزدهم، ابتدا خاطر نشان می‌کند تم موومانِ سوم سمفونی پنج، از همان فواصل تم اصلی موومان چهارم از سمفونی شماره ۴۰، اثر موتزارت پیروی می‌کند. در اینجا هشت نت اول موتزارت آمده است:
در حالی که چنین شباهت‌هایی گاه به‌طور اتفاقی رخ می‌دهد، بعید است که در این مورد چنین باشد. «نوتبوهم»، هنگامی که در بررسی کتابی که توسط بتهوون در آهنگسازی سمفونی پنجم مورد استفاده قرار گرفته بود، جستجو و کشف کرد که: در اینجا، ۲۹ میزان نهایی موتزارت، توسط بتهوون رونویسی شده‌است.
داستان‌ها و روایت‌ها از سمفونی

مطالب زیادی در مورد سمفونی پنجم در کتابها، مقالات علمی و یادداشت‌های برنامه برای اجرای زنده و ضبط شده، نوشته شده‌است. در این بخش به خلاصهٔ برخی از نوشتارها اشاره می‌شود:
داستان‌ها و روایت‌ها از سمفونی > موتیف سرنوشت

موتیف اولیهٔ سمفونی بعضی اوقات به عنوان نمایشی از «سرنوشت آنگونه که به در می‌کوبد»، از اهمیت نمادین برخوردار است. این نقل قول از منشی و دوست بتهوون، آنتون شیندلر است که سالها پس از مرگ بتهوون نوشت:
آهنگساز خودش یک روز اعماق این گام را شرح داد. وی در حضور نویسنده، به آغاز موومان اول اشاره کرد و با این کلمات، ایدهٔ اصلی کار خود را بیان کرد: «بدین ترتیب سرنوشت به در می‌کوبد!».
نقل قول‌های  شیندلر در مورد هر نقطه‌ای از زندگی بتهوون توسط کارشناسان مورد تردید است (اعتقاد بر این است که وی در «کتاب‌های گفتگو»ی بتهوون تحریف کرده‌است، کتابهایی که در آن به خاطر ناشنوایی بتهوون از دیگران برای ثبت مکالمات خود بهره گرفته‌است). علاوه بر این، اغلب اظهار می‌شود که شیندلر دیدگاهی بسیار عاشقانه از آهنگساز ارائه داده‌است.
داستان دیگری دربارهٔ همین موتیف وجود دارد. نسخه ارائه شده در اینجا از توضیحات آنتِنی هاپکینز  (آهنگساز و پیانیست انگلیسی) در مورد سمفونی است. کارل چرنی شاگرد بتهوون، که کنسرتوی «امپراتور» را نخستین بار در وین اجرا کرد، ذکر می‌کند که «الگوی کوچک نت‌ها در ابتدای موومان از آوازِ پرندهٔ زردپره لیمویی هنگامی که بتهوون در پارکِ (پارتر) وین قدم می‌زده‌ است، الهام گرفته‌است». هاپکینز اظهار داشت: «با توجه به انتخاب بین (پرندهٔ زردپره) و (کوبیدن سرنوشت) به در، عموم، اسطورهٔ دراماتیک‌تر را ترجیح می‌دهند، هرچند که گزارش چرنی هم بعید است که ابداع شده باشد».
لئونارد برنستاین در سری سخنرانی‌های تلویزیونی امنیبوس در سال ۱۹۵۴، «موتیف سرنوشت» را به چهار علامت کدا () که در سمفونی‌های کلاسیک مشترک است، تشبیه کرد. او می‌گوید که این علامت در سمفونی کلاسیک، یک پایان بخش موزیکال است، اما برای بتهوون تبدیل به موتیفی می‌شود که در طولِ کار برای یک اثر بسیار متفاوت و دراماتیک تکرار می‌شوند.
ارزیابی این تفسیرها با شک و تردید همراه است. «افسانهٔ عامیانه که بتهوون قصد داشت با پیشنهاد (کوبیدن سرنوشت به در)، سرآغاز بزرگِ این سمفونی را آخرالزمانی کند»، فردیناند ریس، شاگرد بتهوون می‌گوید: «این واقعاً تفسیری شاعرانه بود که بتهوون دریافت کرد، و هنگامی که به وی انتقال داده، واکنشی طعنه‌آمیز داشته‌است». الیزابت شاور گلسنر اظهار داشت که «بتهوون این‌طور شناخته شده بود که تقریباً هر چیزی می‌گوید تا خود را از زیر سؤال بردن آفات خلاص کند». هر چند این اظهارات هم ممکن است برای خنثی‌کردن هر دو داستان صورت گرفته باشد.
داستان‌ها و روایت‌ها از سمفونی > گام‌های انتخابی بتهوون

گام سمفونی پنجم دو مینور است که معمولاً به عنوان یک گام ویژه نزد بتهوون قرار دارد، به ویژه برای یک تنالیته طوفانی و قهرمانانه در نظر گرفته می‌شود. بتهوون تعدادی اثر در دو مینور نوشت که شخصیت آنها کاملاً شبیه به سمفونی پنجم است. «چارلز روزن» پیانیست و نویسنده می‌گوید:
بتهوون برای نشان دادن شخصیت هنری خود، با گام دو مینور می‌آید. در هر صورت، بتهوون را به‌عنوان قهرمان نشان می‌دهد. دو مینور، وی را در ظریف‌ترین حالت خود بیان نمی‌کند، اما این گام، او را به‌عنوان برون‌گراترین شکلِ خود بروز می‌دهد، جایی که به نظر می‌رسد وی بی‌تاب و سازش‌ناپذیر است.
داستان‌ها و روایت‌ها از سمفونی > تکرار موتیف نخستین در سراسر سمفونی

معمولاً اشاره می‌شود که موتیف ریتمیک چهارنتی در شروع موومان اول (کوتاه-کوتاه-کوتاه-بلند)، در سراسر سمفونی تکرار می‌شود و آن را متحد می‌کند. «این یک الگوی ریتمیک است (dit-dit-dit-dot) که باعث ظهور آن در هر سه موومان دیگر می‌شود و در نتیجه به وحدت کلی سمفونی کمک می‌کند»، (داگ بریسکو). «یک موتیف واحد که کل اثر را متحد می‌کند»، (پیتر گاتمان). «موتیف اصلی کلِ سمفونی». «فیگور مشهور آغازین … در نقاط مهمِ موومان‌های دیگر بر می‌گردد»، (ریچارد برتبی). در دائرةالمعارف نیوگروو با احتیاط، این دیدگاه را تأیید می‌کند و گزارش می‌دهد که «موتیف معروف بتهوون تقریباً در همهٔ میزان‌های موومان اول شنیده می‌شود و اجازه می‌دهد در سایر موومان‌ها، تغییرات دیگری را انجام دهد».
چندین پاساژ در سمفونی وجود دارد که به این موتیف منتهی شده است. به عنوان مثال، در موومان سوم ، هورن‌های تنها، ریتم زیر  را اجرا می کنند که در آن الگوی (کوتاه، کوتاه، کوتاه، بلند) به طور مکرر شنیده می‌شود:
Audio playback is not supported in your browser. You can download the audio file.
در موومان دوم، خط پایین، با ریتمی مشابه همراهی می‌کند:
«داگ بریسکو» در فینال، نشان می‌دهد که ممکن است موتیف در قسمت پیکولو شنیده شود، احتمالاً به معنی این مثال  است:
سپس در قسمت کدای فینال، باس‌ها، بارها و بارها این الگو را اجرا می‌کنند.
از طرف دیگر، برخی از مفسران از این شباهت‌ها تأثیر نمی‌پذیرند و آنها را اتفاقی می‌دانند. آنتونی هاپکینز، در مورد این تم در اسکرتسو (موومان سوم) گفت: «هیچ موسیقی‌دانی با اندکی احساس نمی‌تواند (دو ریتم) را به اشتباه درک کند»، وی توضیح می‌دهد که ریتم اسکرتسو روی ضرب قوی میزان شروع می‌شود در حالی که تم موومان اول از ضرب ضعیف میزان شروع می‌شود. دونالد تووی، با ابراز نگرانی از این ایده که یک موتیف ریتمیک است که سمفونی را متحد می‌کند، می‌گوید: «این کشف عمیق قرار بود یک وحدت ناخواسته در کار را نشان دهد، اما به نظر نمی‌رسد که به اندازه کافی تحقق یافته باشد». او ادامه می‌دهد با استفاده مداومِ همین رویکرد به این نتیجه می‌رسد که پس بدین ترتیب، بسیاری از آثار دیگر بتهوون نیز مانند این سمفونی، یکپارچه هستند، زیرا این موتیف در سونات شماره ۲۳ پیانو، «کنسرتو پیانوی شماره ۴» (بشنویدپرونده:BeethovenPianoConcertoNo4Opening.ogg)، و کوارتت زهی اپوس. ۷۴، مشاهده می‌شود. تووی نتیجه می‌گیرد، «حقیقتِ ساده این است که بتهوون نمی‌توانست بدون چنین فیگورهایی  کاملاً ریتمیک در این مرحله، هنر خود را نشان دهد».
در پی ایرادات «تووی»، می‌توان به برجستگی فیگور ریتمیکِ (کوتاه، کوتاه، کوتاه، بلند) در کارهای قبلی معاصرانِ کلاسیکِ بتهوون، مانند هایدن و موتزارت افزود. برای بیان فقط دو نمونه، در سمفونی شماره ۹۶ هایدن یافت می‌شود (بشنویدپرونده:HaydnSymphony96Mvt1Excerpt.ogg)، و در «کنسرتو پیانو شماره ۲۵»، (K. 503) موتزارت وجود دارد (بشنویدپرونده:MozartPianoConcertoNo25ShortShortShortLongMotif.ogg). چنین نمونه‌هایی نشان می‌دهد که ریتم‌های (کوتاه، کوتاه، کوتاه، بلند)، جزئی منظم از موسیقی آهنگسازان آنروزِ دوران بتهوون بوده‌اند.
به نظر می‌رسد که بتهوون به عمد، یا ناخودآگاه، یک بافت ریتمیک واحد را از طریق سمفونی پنجم به وجود آورد که این امر (به قول هاپکینز) «تا ابد برای بحث و گفتگو باز خواهد ماند».
داستان‌ها و روایت‌ها از سمفونی > استفاده از رقص فولیا

«فولیا» نوعی رقص با ریتم و هارمونی مشخص و در فرم تم و واریاسیون است که توسط بسیاری از آهنگسازان رنسانس، قرن نوزدهم و حتی بیستم به خوبی استفاده می‌شد. این رقص در نیمه راه هارمونی، از موومان آهستهٔ دوم (میزان‌های ۱۶۶ تا ۱۷۵) توسط بتهوون مورد استفاده قرار گرفت. اگرچه برخی منابع اخیر ذکر می‌کنند که بخشی از تم «فولیا» در سمفونی بتهوون، فقط در دهه ۱۹۹۰ کشف شد. در سال ۱۹۸۲، رید جی. هایوت در بخش «نامه به سردبیر» در مجلهٔ «کالج موسیقی سمپوزیوم ۲۱»، برخی از جنبه‌های «فولیا» در آثار بتهوون را مورد تجزیه و تحلیل قرار داد و در آنجا به بررسی وجود الگوهای پیچیده‌ای از نمونه‌های اولیه و رابطهٔ میان آنها پرداخت.
داستان‌ها و روایت‌ها از سمفونی > پیکولو و ترومبون‌ها

این تصور غلط رایج است که در آخرین موومان سمفونی پنجم بتهوون، اولین باری است که از ترومبون و پیکولو در کنسرت سمفونی استفاده می‌شود. در سال ۱۸۰۷، آهنگساز سوئدی یواخیم نیکلاس اگرت برای سمفونی خود در می ماژور از ترومبون‌ها استفاده کرد، و نمونه‌هایی از سمفونی‌های قبلی با بخشی برای پیکولو فراوان است، از جمله سمفونی شماره ۱۹ در دو ماژور، اثرِ میشائل هایدن که در اوت ۱۷۷۳ ساخته شده‌است.
سوالات متنی > تکرار در موومان سوم

در پارتیتور اصلی (یعنی نسخهٔ دست‌نویس بتهوون)، موومان سوم حاوی یک علامت تکرار است: وقتی بخش‌های اسکرتسو و تریو هر دو اجرا می‌شوند، نوازندگان به دستورِ رهبر ارکستر، هدایت می‌شوند که به ابتدا بازگردند و این دو را مجدد اجرا کنند. سپس بخش‌ها دوباره با یک تفسیر سومی از اسکرتسو می‌آیند، که این بار به صورت متفاوتی برای زهی‌ها با پیتزیکاتو نت‌نویسی شده‌است و بعد از آن انتقال مستقیم به فینال (مطابق توضیحات بالا) مشاهده می‌شود. در بیشتر نسخه‌های چاپی مدرنِ پارتیتور، این علامتِ تکرار، حذف شده‌است. در واقع در بیشتر اجراهای سمفونی، این موومان را به صورت «′ABA» (که در آن: A = اسکرتسو، B = تریو، ′A = اسکرتسوی تغییریافته) اجرا می‌کنند. در مقابل، نسخهٔ دست‌نویس به صورت «′ABABA» است. بعید به‌نظر می‌رسد که آهنگساز در پارتیتور دست‌نویس، مرتکب اشتباه شده باشد، طرح «′ABABA» در دیگر آثار بتهوون مانند «باگاتلا برای پیانو سولو»، اپوس. ۳۳، شماره ۷، (۱۸۰۲)، سمفونی شماره چهار، شش و هفت وجود دارد. با این حال، ممکن است که بتهوون برای سمفونی پنجم، در ابتدا «′ABABA» را ترجیح می‌داده، اما در جریان انتشار اثر، نظر خود را به نفع «′ABA» تغییر داده‌است.
از زمان بتهوون، پارتیتورهای منتشر شده از سمفونی، همیشه نسخهٔ «′ABA» را چاپ کرده‌اند. با این حال، در سال ۱۹۷۸ نسخه‌ای با عنوان «′ABABA» توسط پیتر گولک تهیه و توسط ادیشن پیترز انتشار یافت. در سال ۱۹۹۹، نسخه دیگری، توسط جاناتان دل مار (ویراستار موسیقی و رهبر ارکستر انگلیسی)، توسط انتشارات «بیریناتر» چاپ شد که حامی بازگشت به «′ABA» است. در کتاب همراه با تفسیر «دل مار»، از این دیدگاه که «′ABA» نشان‌دهندهٔ هدف نهایی بتهوون است دفاع می‌کند. به عبارت دیگر، آن حکمتِ متعارف، همه جا درست بود.
تا دههٔ ۲۰۰۰، نسخهٔ «′ABA» در اجرای کنسرت‌ها، غالب بود. با این حال، از زمان ظهور نسخهٔ «پیتر گولک»، رهبران ارکستر احساس آزادی بیشتری نسبت به استفاده از انتخاب خود داشتند. به نظر می‌رسد که اجراهایی با فرم «′ABABA» وجود دارد که مورد حمایت رهبرانی است که به‌خصوص در اجرای معتبر یا اجرای آگاهانهٔ تاریخی تخصص دارند (یعنی با استفاده از سازهایی از نوعِ مورد استفاده در روزگارِ بتهوون و تکنیک‌های اجرایی آن دوران). این رهبران عبارتند از: کریستوفر هاگ‌وود، جان الیوت گاردینر و نیکلاوس هارننکور. اجراهای «′ABABA» در سازهای مدرن نیز توسط «ارکستر فیلارمونیای جدید» به رهبری پی‌یر بولز، «ارکستر تونهال زوریخ» به رهبری دیوید زینمن و ارکستر فیلارمونیک برلین به رهبری کلودیو آبادو اجرا شده‌است.
سوالات متنی > انتقال مجدد نت‌های فاگوت به هورن‌ها

در موومان اول، پاساژی در اکسپوزیسیون وجود دارد که بتهوون قبل از معرفیِ تم دوم نوشته‌است، که توسط جفت هورن‌ها، به صورت سولو نواخته می‌شود.
Audio playback is not supported in your browser. You can download the audio file.
در این‌جا، تم در گام می بمل ماژور اجرا می‌شود، ولی هنگامی که همان تم بعداً در بخش «بازگشت» تکرار می‌شود، در گام دو ماژور است. «آنتونی هاپکینز» می‌نویسد:
این … مشکلی را برای بتهوون ایجاد کرد، زیرا هورن‌ها (در روزگار او)، به شدت محدود به نت‌هایی بودند که در واقع می‌توانستند قبل از اختراع دریچه‌ها اجرا کنند، و قادر به اجرای این عبارت در گام جدیدِ موومان (دو ماژور) نبودند؛ بنابراین بتهوون مجبور شد که این عبارت را به جفت فاگوت‌ها واگذار کند که حداقل، جایگزینی مناسب بود، اندیشهٔ اصلی (اجرای هورن‌ها) نسبت به موضوع ثانویه (اجرای فاگوت‌ها) در پارتیتور، به عنوان ارزش بیشتری برای حفظ آن در نظر گرفته می‌شود، این عبارت به‌طور همیشگی توسط هورن‌ها اجرا می‌شود و با اطمینان می‌توان به توانایی مکانیکی این ساز، اعتماد کرد.
در حقیقت، حتی قبل از اینکه آنتِنی هاپکینز این قسمت را بنویسد (۱۹۸۱)، برخی از رهبران ارکستر برای حفظ پارتیتور اصلیِ بتهوون، فاگوت‌ها را برای اجرای این پاساژ، آزمایش کرده بودند. این را می‌توان در بسیاری از اجراها از جمله اجراهایی که توسط کارولین براون (ذکر شده در بخش قبل) و همچنین در یک ضبط اخیر، به رهبری سایمون رتل با ارکستر فیلارمونیک وین شنید. اگرچه هورن‌هایی که قادر به اجرای این پاساژ در دو ماژور بودند، چندی پس از اولین اجرای سمفونی پنجم، در سال ۱۸۱۴ توسعه یافتند. هنوز مشخص نیست که آیا بتهوون می‌خواست جای هورن‌های مدرن را با فاگوت‌ها جایگزین کند، یا آن را حفظ کند. وی به‌طور کلی در مورد تغییر دوباره در آثارش می‌گوید:
عادت ندارم وقتی که اثری را به پایان رساندم، دوباره در آن دست ببرم. هرگز چنین کاری نکرده‌ام، زیرا به این حقیقت عقیده دارم که هر تغییر جزیی، حالت آهنگ را به کلی عوض می‌کند.
استدلال‌های قوی وجود دارد که به نفعِ حفظ پارتیتور اصلی است، حتی اگر دسترسی به هورن‌های با دریچهٔ مدرن موجود باشد. در این چارچوب، تم انتقالی با موضعی قهرمانانه، تاریکی «گروه تم اول در مینور» را به روشنایی «گروه تم دوم در ماژور» هدایت می‌کند. با این حال، در بخش گسترش، بتهوون به‌طور منظم تم قهرمانی را به صورت مجزا و تکه‌تکه در میزان‌های ۱۸۰ تا ۲۱۰ به کار می‌گیرد. علاوه بر این، هورن‌های بکار رفته در موومان چهارم هورن‌های طبیعی در دو هستند که به راحتی می‌توانند این پاساژ را اجرا کنند. اگر بتهوون می‌خواست تم دوم در هورن‌ها باشد، می‌توانست برای آنها سکوت بگذارد تا در زمانِ استراحت به آنها فرصتِ تعویض ساز را بدهد، و سپس «سکوت در دو» را بنویسد، مانند دستورالعمل «سکوت در فا» که در میزان ۴۱۲، موومان اول، از سمفونی شماره ۳، نوشته شده‌است.
نسخه‌ها

نسخه «جاناتان دل مار» که در بالا به آن اشاره شد به شرح زیر منتشر شد: لودویگ فان بتهوون. سمفونی‌های ۱–۹، متن نهایی. (کاسل: «انتشارات بیریناتر»، ۱۹۹۶–۲۰۰۰).
نسخهٔ ارزان قیمت و کوچکترِ پارتیتور، توسط «انتشارات داور» چاپ شده‌است. این چاپ مجدد از نسخه قدیمی در سال ۱۹۸۹ است (براونشوایگ: هنری لیتولف، بدون تاریخ).
اجراهای دیگر

| 0 | 1 |
| --- | --- |
اجرای ارکستر فیلارمونیک برلین، به رهبری ویلهلم فورت‌ونگلر در سال ۱۹۳۷:: 
  :
یادداشت

↑  Theater an der Wien
↑  Schicksals-Sinfonie
↑  Schicksals-Motiv
↑  Joseph Willibrord Mähler
↑  Pasqualati House
↑  Ah! perfido
↑  Sanctus
↑  Benedictus
↑  Franz Joseph von Lobkowitz
↑  Andrey Razumovsky
↑  Allgemeine musikalische Zeitung
↑  Beethoven's Instrumental Music
↑  Nicolas Levasseur
↑   National Symphony Orchestra
↑  Michael Steinberg
↑   Charles Rosen
↑  Eliza
↑  Gustav Nottebohm
↑  Antony Hopkins
↑  Prater
↑  Omnibus
↑  Elizabeth Schwarm Glesner
↑  Doug Briscoe
↑  Peter Gutmann
↑  Richard Bratby
↑  Donald Tovey
↑  Folia
↑  Reed J. Hoyt
↑  College Music Symposium 21
↑  Joachim Nicolas Eggert
↑  Peter Gülke
↑  Jonathan Del Mar
↑  Bärenreiter
↑  New Philharmonia Orchestra
↑  Tonhalle Orchester Zürich
↑   David Zinman
↑  Caroline Brown
↑  Dover Publications
↑  Henry Litolff
جزیی از پرترۀ بتهوون (۱۸۰۴) سالِ شروع کار روی سمفونی پنجم، اثر: یوزف ویلیبورد مالر.
«تئاتر ان‌دِروین» در قرن نوزدهم، محل اولین اجرای سمفونی شماره ۵
نسخۀ دست‌نویس از صفحۀ اول سمفونی پنج بتهوون
دانشگاه کاسم باندیت

| 0 | 1 |
| --- | --- |
شعار: ارزش شایستگی فضیلت [نیازمند منبع]
نوع: خصوصی
بنیانگذاری شده: ۱۹۸۷
موقعیت: ۱۷۶۱ خیابان پاتاناکارن، سوان لوانگ، بانکوک، تایلند
پردیس: ۲
نام ورزشی: KBU
وبگاه: http://www.kbu.ac.th
دانشگاه کاسم باندیت (KBU) یک دانشگاه خصوصی در تایلند است. این دانشگاه که در سال ۱۹۸۷ تأسیس شد، برنامه‌های آکادمیک را در سطوح کارشناسی ارشد و کارشناسی ارائه می‌دهد.
از جمله مؤسسات آن می‌توان به مؤسسه حقوق رسانه‌های دیجیتال در دانشگاه کاسم باندیت اشاره کرد. مجله دانشگاه در سال ۱۹۹۹ شروع به کار کرد.
باران تایتان

بحث هوانوردی در شرکت لاکهید مارتین
باران تایتان (انگلیسی: Titan Rain) نامی است که اف‌بی‌آی به مجموعه حملات سایبری علیه کامپیوترهای ایالات متحده از سال ۲۰۰۳ اعمال کرد. این حملات حداقل تا سه سال ادامه‌دار بود. این حملات از گوانگ‌دونگ چین آغاز شد. اعتقاد بر این است که این فعالیت با یک تهدید پیشرفته و مستمر مرتبط است. نام این تهدید توسط دولت فدرال ایالات متحده به عنوان باران تایتان مشخص شده است.
تلانارو

مکان در Anôsy
| Tôlanaro Fort-Dauphin | Tôlanaro Fort-Dauphin |
| --- | --- |
TôlanaroLocation of Tôlanaro (Fort-Dauphin) in Madagascar: TôlanaroLocation of Tôlanaro (Fort-Dauphin) in Madagascar
مختصات: ۲۵°۰۲′ جنوبی ۴۶°۵۹′ شرقی﻿ / ﻿۲۵٫۰۳۳°جنوبی ۴۶٫۹۸۳°شرقی﻿ / -25.033; 46.983: مختصات: ۲۵°۰۲′ جنوبی ۴۶°۵۹′ شرقی﻿ / ﻿۲۵٫۰۳۳°جنوبی ۴۶٫۹۸۳°شرقی﻿ / -25.033; 46.983
منطقه: Anôsy
جمعیت: جمعیت
 • کل: ۴۶٬۰۰۰
منطقهٔ زمانی: East African Time (GMT+3)
تلانارو (به لاتین: Tôlanaro) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در تلانارو واقع شده‌است.
خصوصیات

تلانارو ۴۶٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
آلاجوجه (خداآفرین)

village در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| آلاجوجه الاجوجه | آلاجوجه الاجوجه |
| --- | --- |
village: village
آلاجوجه: آلاجوجه
مختصات: ۳۸°۵۷′۳۳″ شمالی ۴۶°۴۰′۳۳″ شرقی﻿ / ﻿۳۸٫۹۵۹۱۷°شمالی ۴۶٫۶۷۵۸۳°شرقی﻿ / 38.95917; 46.67583: مختصات: ۳۸°۵۷′۳۳″ شمالی ۴۶°۴۰′۳۳″ شرقی﻿ / ﻿۳۸٫۹۵۹۱۷°شمالی ۴۶٫۶۷۵۸۳°شرقی﻿ / 38.95917; 46.67583
استان‌های ایران: استان آذربایجان شرقی
شهرستان‌های ایران: شهرستان خداآفرین
بخش (تقسیمات کشوری): بخش منجوان
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان منجوان غربی
جمعیت (2006): جمعیت (2006)
 • کل: ۲۲۲
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
fa (in English: Expected satiety)
آلاجوجه یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان منجوان غربی بخش منجوان شهرستان خداآفرین واقع شده‌است.این روستا ۲۲۲ نفر جمعیت دارد.
دانشگاه عبدالمالک اسعدی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
جامعة عبدالمالک السعدی: جامعة عبدالمالک السعدی
پرونده:Abdelmalek Essaadi University.png: پرونده:Abdelmalek Essaadi University.png
نوع: دانشگاه دولتی
رئیس: Dr. Bouchta El Moumni
موقعیت: منطقه طنجه–تطوان–حسیمه و شهر عرائش، مراکش
وبگاه: www.uae.ma
دانشگاه عبدالمالک اسعدی (عربی: جامعة عبدالمالک السعدی) یک دانشگاه دولتی در مراکش است که در سال ۱۹۸۹ تأسیس شد. این دانشگاه به عنوان دانشگاه اصلی در شمال مراکش در نظر گرفته می‌شود. این دانشگاه از ۱۵ مؤسسه شامل مدارس و موسسات در منطقه طنجه–تطوان–حسیمه و در شهر عرائش تشکیل شده‌است. رشته‌های علوم، حقوق، اقتصاد، علوم انسانی ،ادبیات و فناوری را پوشش می‌دهد. دانشگاه عبدالمالک اسعدی با همتایان بین‌المللی خود قراردادهایی امضا کرده‌است.
رؤسای دانشگاه

۲۰۰۲ – ۲۰۱۰: مصطفی بننونا
۲۰۱۰ – ۲۰۱۹: حدیفه آمزیانه
۲۰۱۹ – ۲۰۲۰: محمد آرامی
۲۰۲۰ - اکنون: بوشتا المومنی
ورخنی ایزیاک

Selo
| Verkhny Izyak Верхний Изяк | Verkhny Izyak Верхний Изяк |
| --- | --- |
Selo: Selo
Verkhny Izyakموقعیت روی نقشه باشقیرستانVerkhny Izyakموقعیت روی نقشه روسیه: Verkhny Izyakموقعیت روی نقشه باشقیرستانVerkhny Izyakموقعیت روی نقشه روسیه
مختصات: ۵۴°۵۹′ شمالی ۵۶°۱۴′ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۹۸۳°شمالی ۵۶٫۲۳۳°شرقی﻿ / 54.983; 56.233: مختصات: ۵۴°۵۹′ شمالی ۵۶°۱۴′ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۹۸۳°شمالی ۵۶٫۲۳۳°شرقی﻿ / 54.983; 56.233
ناحیه‌های فدرال روسیه: باشقیرستان
شهر: شهرستان بلاگووشچنسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۰۰
ورخنی ایزیاک (انگلیسی: Verkhny Izyak) یک شهرک در شهرستان بلاگووشچنسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
اینسا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= کلمبیا
| Inzá, Cauca | Inzá, Cauca |
| --- | --- |
شهرداری و شهرک: شهرداری و شهرک
Location of the municipality and town of Inza, Cauca in the Cauca Department of Colombia.: Location of the municipality and town of Inza, Cauca in the Cauca Department of Colombia.
بخش: کائوکا
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (Colombia Standard Time)
اینسا (به اسپانیایی: Inza, Cauca) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش کائوکا واقع شده‌است.
کیم سویی

| کیم سویی | کیم سویی |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: Kim So-won
زادهٔ: ۲۳ فوریهٔ ۱۹۷۱ ‏(۵۴ سال) کره جنوبی
ملیت:  کره جنوبی
دیگر نام‌ها: 김소이
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۱ تاکنون
کیم سویی (به کره‌ای:김소이   به انگلیسی: Kim So-yi) (زاده ۲۳ فوریه ۱۹۷۱ بازیگر زن در کره جنوبی است.
او به دلیل بازی در نقش بانو مین در مجموعه تلویزیونی جواهری در قصر و بانو بونگ در مجموعه تلویزیونی دونگ یی و بانو کیم در مجموعه تلویزیونی ایسان و بانو چوی (ندیمه بانو جونگ میونگ ) در مجموعه تلویزیونی جونگ میونگ شناخته شد.
زندگینامه

کیم سویی که نام او در حقیقت کیم سو وون می باشد، متولد ۲۳ فوریه ۱۹۷۱ و تحصیل کرده دانشگاه هانیانگ است. کیم سویی بخاطر بازی در سریال جواهری در قصر برنده جایزه چراغ نور افکن شد. کیم سویی در سال ۱۹۹۸ ازدواج کرد اما در سال ۲۰۰۶ طلاق گرفت.