stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ماریوس لوده

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادروز:  ۱۱ مارس ۱۹۹۳ ‏(۳۱ سال)
زادگاه:  کِوِرنالند، نروژ
قد:  ۱٫۸۵ متر (۶ فوت ۱ اینچ)
پست:  مدافع
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  شالکه ۰۴
شمارهٔ پیراهن:  ۵
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۰۹–۲۰۱۱:  Frøyland
۲۰۱۲:  برینا
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۲–۲۰۱۶ |  برینا |  ۱۱۷ |  (۰) |
| ۲۰۱۷–۲۰۲۱ |  بوده/گلیمت |  ۱۱۸ |  (۱) |
| ۲۰۲۲– |  شالکه ۰۴ |  ۶ |  (۰) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۱۳ |  زیر ۲۱ سال نروژ |  ۱ |  (۰) |
| ۲۰۲۱– |  نروژ |  ۲ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۵ آوریل ۲۰۲۲.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۵ نوامبر ۲۰۲۱:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۵ آوریل ۲۰۲۲.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۵ نوامبر ۲۰۲۱
ماریوس لوده (به انگلیسی: Marius Lode؛ زاده ۱۱ مارس ۱۹۹۳) فوتبالیست حرفه‌ای اهل نروژ است که به عنوان مدافع برای باشگاه شالکه ۰۴ در بوندسلیگا ۲ آلمان و تیم ملی نروژ بازی می‌کند.
دوران باشگاهی

لوده در کورنالند متولد شد، و کار خود را در باشگاه محلی Frøyland آغاز کرد.
دوران باشگاهی > برینا

او اولین بازی خود در رده بزرگسالان را برای تیم برینا در ۹ آوریل ۲۰۱۲ در برابر استرومن انجام داد. آن مسابقه با برد ۳–۱ برینا تمام شد. او تا مه ۲۰۱۵ به عنوان مدافع برای برینا بازی کرد، تا زمانی که او از بازی فوتبال حرفه ای محروم شد، به دلیل مثبت بودن تست دوپینگ، که نشان داد از ریتالین، یک داروی محرک دارویی متشکل از متیل فنیدات استفاده می‌کند. تست لوده در مه ۲۰۱۵، قبل از مسابقه با سوگندال، به خاطر ریتالین مثبت شد. او اظهار داشت که از ریتالین به عنوان داروی افزایش‌دهنده عملکرد قبل از امتحانات دانشگاه استفاده کرده‌است. او به مدت ده ماه از بازی فوتبال محروم شد و بیشتر فصل ۲۰۱۶ را از دست داد. در طول این محرومیت، او در یک رستوران محلی در برین کار می‌کرد تا فیزیک و هیکل خود را حفظ کند، تا اینکه در اکتبر ۲۰۱۶ به او اجازه دادند با برینا تمرین کند.
دوران باشگاهی > بودو/گلیمت

ماریوس قبل از فصل ۲۰۱۷ با بودو/گلیمت قرارداد امضا کرد و ۲۹ بازی از ۳۰ بازی آن فصل را برای تیم انجام داد. بودو/گلیمت در سال ۲۰۱۷ قهرمان لیگ دسته اول نروژ شد و به الیتسرین صعود کرد. قبل از فصل ۲۰۱۸، برخی از باشگاه‌های فوتبال نروژی علاقه‌مند به خرید لوده بودند، از جمله تیم‌های سقوط کرده وایکینگ و آلسوند.
دوران باشگاهی > شالکه

در ژانویه ۲۰۲۲، باشگاه شالکه که در بوندس‌لیگا ۲ حاضر بود، امضای قراردادی دو سال و نیم را با لوده اعلام کرد. ماریوس لوده در همان فصل همراه با شالکه قهرمان بوندس‌لیگا ۲ شد و به بوندسلیگا صعود کردند.
افتخارات

لیگ الیتسرین (۲): ۲۰۲۰، ۲۰۲۱
بوندس‌لیگا ۲ (۱): ۲۲–۲۰۲۱
مالیات به مثابه بردگی

دهقانان مصری دستگیر شده به دلیل عدم پرداخت مالیات در عصر اهرام
مالیات‌بستن به مثابه برده‌داری این باور است که مالیات‌بستن در جامعه‌ای غیر آزاد رخ می‌دهد که افراد در آن مجبورند برای غنی سازی دولت و دریافت کنندگان بذل و بخشش کار کنند تا برای سود خودشان.
از نظر تاریخی، اولین و گسترده‌ترین نوع مالیات‌بستن سخره بود که قدمت آن به آغاز تمدن بر می‌گردد. سخره کار زوری تحمیل شده از سوی حکومت بر دهقانان بود که چنان فقیر بودند که توانایی پرداخت دیگر اشکال مالیات را نداشتند. (کار در مصر باستان مترادفی برای مالیات است)
گیل باکلی هم می‌گوید: «در نگاه بریتانیایی، مستعمرات آمریکایی فقط برای منفعت کشور مادر وجود داشتند، ولی آمریکاییان هر گونه مالیات بستن را بردگی می‌دانستند.» آنارشیستها سرشناسترین حامیان این استدلالند که مالیات بستن معادل با بردگی است. جامعه بین‌المللی آزادی فردی تأمین اجتماعی را بردگی اجتماعی دانسته است.
تامس روستیچی استاد دانشگاه جورج میسن از دو حکایت برای توضیح این نکته بهره می‌برد. در اولی سم اسلایم فردی را با کتک تهدید می‌کند تا £۵۰ از وی بگیرد. در دومی، سم به سیاستمداری رای می‌دهد که به فردی مالیات می‌بندد تا £۵۰ را به اسلایم «محروم» بازتوزیع کند. هر دو مثال دارای استفاده از زور هستند. به هر حال، سناریوی دومی مسلماً بدتر است چون اسلایم دیگر از طریق حکومت قادر است مکرراً پول دیگران را بگیرد و نتیجتاً آن‌ها را در وضعیت بردگی قرار دهد. A similar argument was made by Doug Casey. این سناریوها معمولاً مورد استفاده قرار می‌گیرند تا ادعا شود که مالیات گیری بردگی است.
لئو تولستوی استدلال کرد که مالیات بستن یکی از سه مرحله برده داری است (دو دیگر برده داری زمین و برده داری فردی باشند.
مامادو دمبله

| مامادو دمبله | مامادو دمبله |
| --- | --- |
نخست‌وزیر مالی: نخست‌وزیر مالی
دوره مسئولیت ۶ ژوئن ۱۹۸۶ – ۶ ژوئن ۱۹۸۸: دوره مسئولیت ۶ ژوئن ۱۹۸۶ – ۶ ژوئن ۱۹۸۸
رئیس‌جمهور: موسی ترائوره
پس از: Post abolished
پیش از: Post abolished
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲۱ ژانویهٔ ۱۹۳۴ کایس
درگذشته: ۹ اکتبر ۲۰۱۶ (۸۲ سال) باماکو
ملیت: مالی
مامادو دمبله (انگلیسی: Mamadou Dembelé؛ ۲۱ ژانویهٔ ۱۹۳۴ – ۹ اکتبر ۲۰۱۶) سیاستمدار اهل مالی بود. وی از ۶ ژوئن ۱۹۸۶ تا ۶ ژوئن ۱۹۸۸ نخست‌وزیر این کشور بود.
مامادو دمبله در ۹ اکتبر ۲۰۱۶، در سن ۸۲ سالگی درگذشت.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان افتخار شایستگی جمهوری فدرال آلمان و لژیون دونور شده‌است.
ماریانه برانت

برای خوانندۀ اُپرای آلمانی، ماریانه برانت (کنترآلتو) را ببینید.
| ماریانه برانت | ماریانه برانت |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: ماریانه لیبه
زادهٔ: ۱ اکتبر ۱۸۹۳ کمنیتس، آلمان
درگذشت: ۱۸ ژوئن ۱۹۸۳ (۸۹ سال) کیرشبرگ (زاکسن)، آلمان
ملیت:  آلمان
تحصیلات: باوهاوس (مدرسه وایمار)
شناخته‌شده برای: طراحی صنعتی، نقاشی، مجسمه‌سازی، عکاسی
همسر(ها): اریک برانت، ۱۹۳۵–۱۹۱۹ میلادی (طلاق)
ماریانه برانت (به آلمانی: Marianne Brandt)؛ (زادۀ ۱ اکتبر ۱۸۹۳ میلادی – درگذشتۀ ۱۸ ژوئن ۱۹۸۳ میلادی) نقاش، مجسمه‌ساز، عکاس، فلزکار و طراح اهل آلمان بود که در مدرسهٔ هنر باوهاوس در وایمار تحصیل کرد و بعداً در سال ۱۹۲۷ میلادی رئیس متال-ورکشتات (کارگاه فلزی) باوهاوس در دسائو شد. امروزه طراحی‌های برانت برای اشیاء خانگی مانند چراغ‌ها و زیرسیگاری‌ها نمونه‌هایی جاودانه از طراحی صنعتی مدرن محسوب می‌شوند. او همچنین فتومونتاژهایی را ایجاد کرد.
زندگی‌نامه

برانت در خانواده ای سرشناس در کمنیتس با نام ماریانه لیبه متولد شد. در سال ۱۹۱۹ میلادی با نقاش نروژی اریک برانت ازدواج کرد و با او به نروژ و فرانسه سفر کرد. او پیش از پیوستن به باوهاوس وایمار در سال ۱۹۲۴ میلادی به عنوان یک نقاش آموزش دید تا در زمینهٔ فلزکاری تحصیل کند. در آنجا او شاگرد نظریه‌پرداز و طراح مدرنیست مجارستانی لاسلو موهولی-ناگی در کارگاه فلزی شد. او به سرعت به سمت دستیار کارگاه رسید و در سال ۱۹۲۸ میلادی جانشین موهولی به عنوان مدیر عامل کارگاه شد و به مدت یک سال در این پست خدمت کرد و در مورد برخی از مهمترین قراردادهای باوهاوس برای همکاری با صنایع مذاکره کرد. این قراردادها برای تولید چراغ‌ها و دیگر طرح‌های کارگاه فلزی نمونه نادری از کمک یکی از کارگاه‌ها به تأمین مالی مدرسه بود. پس از ترک باوهاوس در سال ۱۹۲۹ میلادی به برلین نقل مکان کرد، برانت برای والتر گروپیوس در استودیوی خود در برلین کار کرد. او متعاقباً رئیس طراحی فلز در شرکت روپل در گوتا شد و تا زمانی که شغل خود را در بحبوحۀ رکود مالی مداوم در سال ۱۹۳۲ میلادی از دست داد، در آنجا ماند.[نیازمند منبع]
در اوایل سال ۱۹۳۳ میلادی، در آغاز دورۀ نازی‌ها در آلمان، برانت برای اولین بار تلاش کرد تا در خارج از کشور کار پیدا کند، اما مسئولیت‌های خانوادگی او را به کمنیتس فراخواند. او در طول دورۀ نازیسم نتوانست شغل ثابتی پیدا کند. در سال ۱۹۳۹ میلادی او به عضویت «رایشس‌کولتورکامر» (اتاق فرهنگ رایش)، سازمان رسمی هنرمندان رژیم نازی، به منظور به دست آوردن لوازم هنری، که در غیر این صورت برای او ممنوع بود، شد. با این حال، برانت هرگز عضو حزب نازی نبود. پس از سال‌ها زندگی جدا، او و اریک برانت در سال ۱۹۳۵ میلادی رسماً طلاق گرفتند.[نیازمند منبع]
پس از جنگ جهانی دوم، برانت برای کمک به بازسازی خانۀ خانواده‌اش که در بمباران‌ها به شدت آسیب دیده بود، در کمنیتس ماند. او روزهای باقیماندۀ زندگی خود را در آلمان شرقی گذراند و در سن ۸۹ سالگی در کیرشبرگ، زاکسن درگذشت.
تحصیلات

ماریانه برانت از سال ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۷ میلادی در مدرسۀ هنر دوک-بزرگ ساکسون وایمار نقاشی و مجسمه‌سازی خواند. او سپس از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۸ میلادی در باوهاوس در وایمار و دسائو به تدریس پرداخت. برانت بین دوران تحصیل در مدرسۀ هنر و کارش در باوهاوس، به عنوان یک هنرمند آزاد کار می‌کرد. او نقاشی را نزد هنرمندان فریتس مکنزن و روبرت وایزه پیش از یادگیری مجسمه‌سازی نزد روبرت انگلمن آموخت. در سال ۱۹۲۰ میلادی او یک سفر مطالعاتی یک ساله با بازدید از پاریس و جنوب فرانسه داشت. او همچنین دوره‌هایی را گذراند که توسط پاول کله و واسیلی کاندینسکی تدریس می‌شد. او و ماکس سینویوویچ کرایوسکی اتصالات لامپ را برای ساختمان باوهاوس در دسائو از حدود سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۶ میلادی طراحی کردند. او از سال ۱۹۲۷ به عنوان دستیار در کارگاه فلزی باوهاوس خدمت کرد و سپس در سال ۱۹۲۸ میلادی سمت سرپرستی آن را پر کرد. در سال ۱۹۲۹ میلادی برانت در دفتر معماری والتر گروپیوس در برلین استخدام شد. از سال ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۳ میلادی برانت در کارخانۀ محصولات فلزی روپل در گوتا، آلمان کار می‌کرد. برانت از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۱ میلادی در آکادمی هنرهای زیبای درسدن در بخش چوب و سرامیک مدرس بود و از سال ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۴ میلادی در آکادمی هنرهای کاربردی برلین کار کرد. فلزکار و طراح آلمانی؛ در دهۀ ۱۹۲۰ میلادی در باوهاوس تحصیل و کار کرد.[نیازمند منبع]
در اوایل دهۀ ۱۹۰۰ میلادی، زنان در نقاشی، کنده‌کاری، معماری یا فلزکاری کار نمی‌کردند. به این حرفه‌ها اغلب به عنوان حرفه‌های مردانه نگاه می‌شد. برانت این کلیشه را نادیده گرفت و به نقاشی، مجسمه‌سازی و فلزکاری ادامه داد. اگرچه باوهاوس از «هر فردی که شهرت خوبی داشته باشد، بدون در نظر گرفتن سن یا جنسیت» استقبال می‌کرد، اما هنوز یک تعصب جنسیتی قوی وجود داشت. لاسلو موهولی-ناگی تحت تأثیر تعهد و کار برانت قرار گرفت، او جایی برای او در کارگاه فلزی باوهاوس باز کرد. او اولین زنی بود که در استودیوی فلزکاری شرکت کرد. او در دوران دانشجویی آثار هنری موفقی تولید کرد. بعداً به برانت اعتراف شد که مربیان معتقد بودند جایی در کارگاه فلزی برای زنان وجود ندارد. مربیان از حضور او در آنجا احساس ناراحتی می‌کردند و عمداً کارهای کسل کننده و دلهره‌آور را به زنان واگذار می‌کردند. طراحی‌های او چنان موفقیت‌آمیز شد که در سال ۱۹۲۸ میلادی جایگزین لاسلو موهولی-ناگی به‌عنوان مدیر استودیو شد. موفقیت‌های ماریانه به او اجازه داد تا علی‌رغم مخالفت‌هایی که با او داشتند، به اوج حرفه‌اش برسد. او به برقراری برابری جنسی در محل کار کمک کرد و به همین دلیل، برای همیشه با «باوهاوس» همراه خواهد بود.
آثار

طرح‌های برانت برای زیرسیگاری‌های فلزی، خدمات چای و قهوه، لامپ‌ها و سایر اشیاء خانگی اکنون به عنوان بهترین‌های وایمار و دسائو باوهاوس شناخته می‌شوند. علاوه بر این، آن‌ها در میان معدود طرح‌های باوهاوس بودند که در طول دورۀ بین‌ جنگ به تولید انبوه رسیدند و تعدادی از آن‌ها در حال حاضر به‌ صورت بازتولید در دسترس هستند. در یک حراجی در دسامبر ۲۰۰۷ میلادی، یکی از قوری‌های او — مدل شمارۀ ام‌تی۴۹ چای دم کن — به قیمت رکوردشکن ۳۶۱٬۰۰۰ دلار فروخته شد.
در آغاز سال ۱۹۲۶ میلادی، برانت همچنین مجموعه‌ای از کارهای فتومونتاژ را تولید کرد، اگرچه همه آن‌ها به جز تعداد کمی تا دهۀ ۱۹۷۰ میلادی پس از اینکه سبک باوهاوس را رها کرد و در آلمان شرقی کمونیستی زندگی می‌کرد به‌ طور عمومی شناخته نشد. این فتومونتاژها پس از آن که اکهارد نویمان، مورخ باوهاوس، خواستار تجربیات اولیه شد، مورد توجه عموم قرار گرفت، که ناشی از علاقۀ دوباره به تجربۀ مدرنیستی در غرب بود. این فتومونتاژها اغلب بر وضعیت پیچیدۀ زنان در دوران بین دو جنگ متمرکز می‌شوند، زمانی که آن‌ها از آزادی‌های جدیدی در کار، مد و تمایلات جنسی برخوردار بودند، اما اغلب تعصبات سنتی را تجربه می‌کردند.
در سال ۱۹۲۶ میلادی، برانت با باوهاوس به دسائو نقل مکان کرد و یک سال بعد مسئولیت طراحی تجهیزات نورپردازی را در کارگاه فلزی بر عهده گرفت، پیش از اینکه از سال ۱۹۲۸ تا ۱۹۲۹ میلادی مدیر آن شود. بخش اعظم انرژی برانت به طراحی نورپردازی او، از جمله همکاری با تعداد کمی از همکاران و دانشجویان باوهاوس اختصاص داشت. یکی از پروژه‌های اولیۀ او چراغ آویز ام‌ای۷۸بی (۱۹۲۶ میلادی) بود. این چراغ آویز ظریف ساخته شده از آلومینیوم دارای یک حباب بشقابی شکل ساده همراه با یک سیستم قرقره نوآورانه و وزنه-تعادل است که به راحتی ارتفاع لامپ را تنظیم می‌کند؛ این آویز در مکان‌های متعددی در محوطۀ دانشگاه دسائو، از جمله بخش فلزکاری، بافندگی و معماری، و همچنین اتاق غذاخوری خانۀ خود گروپیوس استفاده شد.
در طول دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ میلادی، برانت با وجود داشتن فرصت‌های فراوان پس از حضور در باوهاوس، تقریباً در انزوا زندگی می‌کرد. او به تازگی نمایش پنج عکس را در نمایشگاهی که توسط ورک‌بوند برپا شده بود به پایان رسانده بود. بخشی که کار او در آن نشان داده شد توسط رئیس قدیمی او موهولی-ناگی سرپرستی شد. پس از سفر از شغلی به شغل دیگر و پروژه‌ای به پروژۀ دیگر، برانت به مدت شانزده سال در زادگاهش کمنیتس زندگی کرد و هیچ سمت رسمی نداشت. او هنوز کار تولید می‌کرد، اما این کار برای یک هدف یا سفارش خاص نبود. او شروع به نقاشی، هم در آبرنگ و هم با تمپرا کرد. این مواد ارزان‌تر بودند و قطعات را می‌توان سریع‌تر تکمیل کرد. این نقاشی‌ها گاهی غم‌انگیز و افسرده‌کننده هستند، اما با توجه به زمان‌بندی آن‌ها در دوران بیکاری او و دورۀ نازی، تعجب‌آور نیست.
از برندت به عنوان یک عکاس پیشگام نیز یاد می‌شود. او ترکیب‌بندی‌های تجربی طبیعت بی‌جان خلق کرد، اما این مجموعۀ خودنگاره‌های او هستند که به‌ ویژه چشمگیر هستند. این‌ها اغلب او را به عنوان یک زن جدید قوی و مستقل از باوهاوس نشان می‌دهند. نمونه‌های دیگر چهره و بدن او را نشان می‌دهد که در سطوح منحنی و آیینه‌ای توپ‌های فلزی انحراف یافته و تصویری ترکیبی از خود و رسانۀ اصلی‌اش در باوهاوس ایجاد می‌کند. برانت یکی از معدود زنان در باوهاوس بود که از زمینه‌هایی که در آن زمان زنانه‌تر به‌شمار می‌رفتند مانند بافندگی یا سفال‌گری فاصله گرفت.[نیازمند منبع]
مجموعه‌های چای

مجموعه‌های چای برانت از فرم‌های هندسی و ایده‌هایی از جنبش‌هایی مانند کانستراکتیویسم و د استیل استفاده می‌کنند. تزئینات کمی وجود دارد. مجموعه‌ها از موادی مانند صفحۀ نقره و برنج استفاده می‌کردند؛ و آبنوس برای دستگیره‌ها. ست‌های چای تقریباً به‌ طور کامل دست‌ساز بودند اما منجر به تولید انبوه محصولات مشابه شد. حقوق بازتولید مجموعۀ چای اولیۀ برندت (۱۹۲۴ میلادی) در سال ۱۹۸۵ میلادی به آلسی، یک شرکت طراحی فلزی ایتالیایی، اعطاء شد. همراه با حقوق مجموعۀ چای، این شرکت همچنین حق تولید طرح زیرسیگاری (۱۹۲۶ میلادی) وی را با در قابل جابجایی دارد.
طرح‌های مجموعۀ چای برانت مشخصۀ مراحل اولیه مدرنیسم است. فرم بر زینت غالب است و حس روشنی از سازگاری حداقل نمادین با فن‌آوری مدرن تولید-انبوه وجود دارد.
نمایشگاه‌ها

«تمپو، تمپو! فتومونتاژهای باوهاوس ماریانه برانت»، یک نمایشگاه سیار که در بایگانی باوهاوس، برلین به نمایش گذاشته شد. موزهٔ بوش-رایزینگر در دانشگاه هاروارد، کمبریج، ماساچوست، و مرکز بین‌المللی عکاسی در نیویورک از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۶ میلادی.
کتابشناسی

بروکهاگه، هانس و راینهولد لیندنر. (۲۰۰۱ میلادی)؛ «ماریانه برانت»، کمنیتس: انتشارات کمنیتس. (به آلمانی)
اتو، الیزابت. «تمپو، تمپو! فتومونتاژهای باوهاوس ماریانه برانت»، (۲۰۰۵ میلادی)؛ برلین: انتشارات یوویس. (به انگلیسی)
اتو، الیزابت (۲۰۱۹ میلادی)؛ «ماریانه برانت» در شیرتز، کای اووه (ویرایش)، و همکاران. «۴ «دختران‌باهاوس»: گرترود آرنت، ماریانه برانت، مارگارته هایمن، مارگارتا رایکهارت»، ص‌ص. ۱۱۹–۸۶. درسدن: سنداستون کامنیوکیشن. شابک: ۳۹۵۴۹۸۴۵۹۶–۹۷۸. (به آلمانی و انگلیسی)
وین‌هوف، الیزابت. (۲۰۰۳ میلادی)؛ «ماریانه برانت: عکاسی در باوهاوس»، انتشارات هاتیه کانتز. (به آلمانی)
قوری چای، نقره و آبنوس (۱۹۲۴ میلادی)
محاکمه راتکو ملادیچ

محاکمه راتکو ملادیچ یک محاکمه جنایات جنگی در دادگاه کیفری بین‌المللی برای یوگسلاوی سابق (ICTY) در لاهه ، هلند، در رابطه با جنایاتی بود که در طول جنگ بوسنی توسط راتکو ملادیچ در نقش ژنرال ارتش خلق یوگسلاوی و رئیس ستاد ارتش جمهوری صربسکا انجام شد.
قاضی آلفونس اوری از هلند با دو قاضی کمکی، باکون جاستیس مولوتو از آفریقای جنوبی و کریستوف فلوگه از آلمان، ریاست این پرونده را بر عهده داشتند. روند رسیدگی در ۳ ژوئن ۲۰۱۱ با فهرستی از اتهامات علیه ملادیچ آغاز شد که شامل نقض قوانین یا آداب و رسوم جنگ ، نسل کشی ، و جنایات علیه بشریت به ویژه در ارتباط با کشتار سربرنیتسا و محاصره سارایوو بود.
این حکم در ۲۲ نوامبر ۲۰۱۷ صادر شد. ملادیچ به ۱۰ مورد از ۱۱ اتهام متهم و به حبس ابد محکوم شد.  ملادیچ قرار بود درخواست تجدیدنظر خود را در مارس ۲۰۲۰ ارائه کند، اما به دلیل همه‌گیری کرونا به تعویق افتاد.  نخستین جلسات استیناف در ۲۵ و ۲۶ اوت ۲۰۲۰ برگزار شد و در ۸ ژوئن ۲۰۲۱، درخواست ملادیچ رد شد.
دستگیری

راتکو ملادیچ در ۲۶ مه ۲۰۱۱ در لازاروو ، در نزدیکی زرنجانین در منطقه بانات در وویوودینا ، یک استان خودمختار در شمال صربستان، در خانه پسر عمویش برانیسلاو ملادیچ حداقل دو ماه تحت نظر بود.
این دستگیری توسط دوجین افسر پلیس ویژه صربستان انجام شد که یونیفورم و ماسک سیاه پوشیده بودند و هیچ نشان ورزشی نداشتند. ملادیچ پس از تسلیم دو تپانچه ای که به دست افسران پلیس دستگیر کرده بود، به عنوان بخشی از روند استرداد به بلگراد منتقل شد.   پس از عدم قطعیت اولیه در مورد هویت فرد دستگیر شده، بوریس تادیچ ، رئیس جمهور وقت صربستان در یک نشست مطبوعاتی تایید کرد که ملادیچ است و اعلام کرد که روند استرداد وی به ICTY در حال انجام است. ملادیچ زمانی که مخفی شده بود از نام مستعار "میلوراد کومادیچ" استفاده می کرد.
ملادیچ ریش یا لباس مبدل به تن نداشت. ظاهر او نشان می داد که او "به میزان قابل توجهی پیر شده است" و یکی از بازوهای او به دلیل سکته های متوالی فلج شده بود.
ملادیچ پس از دستگیری، در دادگاه عالی بلگراد حاضر شد تا مشخص کند آیا او شایسته استرداد به لاهه است یا خیر. قاضی میلان دیلپاریک به دلیل وضعیت بد ملادیچ بازجویی را به حالت تعلیق درآورد. وکیل او میلوش شالیچ گفت که وضعیت نامناسب سلامتی او مانع از برقراری ارتباط صحیح او شده است. ظاهراً او نتوانست اطلاعات شخصی خود را تأیید کند، اما در چندین نوبت سعی کرد با دادستان ها، به ویژه با برونو وکاریچ، معاون دادستان جنایات جنگی، صحبت کند.  با این حال، دادگاه حکم داد که او شایسته استرداد در ۲۷ مه است. به گفته وزارت بهداشت صربستان، تیمی از پزشکان زندان پس از معاینات وضعیت سلامت وی را ثابت توصیف کردند. وزیر بهداشت وقت، زوران استانکوویچ ، دوست سابق، ملادیچ را نیز در زندان ملاقات کرد.
واکنش‌ها

پس از دستگیری، مقامات صربستان تدابیر امنیتی را تشدید کردند و تجمعات عمومی را در سراسر کشور ممنوع کردند.
حزب رادیکال صربستان ملادیچ را به عنوان یک "قهرمان" ستود و دستگیری او را "یکی از سخت ترین لحظات در تاریخ صربستان" توصیف کرد.   گروه راست افراطی دستگیری وی را "خیانت" نامید.
در نووی ساد ، صدها تظاهرکننده تلاش کردند به مقر حزب حاکم دموکرات نفوذ کنند اما توسط پلیس ضدشورش مسدود شدند و دو معترض زخمی شدند. در لازاروو ، ساکنان حمایت خود را از ملادیچ به رسانه ها اعلام کردند، پرچم های صربستان و روسیه را به اهتزاز درآوردند، بنر حمایتی را در ورودی نصب کردند، جاده را با تریلر مسدود کردند، شعار دادند، مردم را از عکس گرفتن از خانه ملادیچ منع کردند و به خبرنگاران گفتند که آنجا را ترک کنند. . پلیس صربستان خانه را تحت مراقبت قرار داد و یک تظاهرکننده را دستگیر کرد.
تظاهرکنندگان صرب حمایت خود را از ملادیچ در منطقه جمهوری صربسکا در بوسنی و هرزگوین در پاله ، مرکز اداری جمهوری صربستان در طول جنگ بوسنی و در پایتخت سابق بانیا لوکا نشان دادند.  تقریباً ۱۵۰۰ نفر در حمایت از ملادیچ در نزدیکی زادگاهش در کالینوویک ، بوسنی و هرزگوین تظاهرات کردند. پانتلیا کرگز، رئیس انجمن کهنه سربازان جمهوری صربسکا (BORS)، این تجمع را رهبری کرد.  حزب رادیکال صربستان تظاهراتی را در خارج از پارلمان صربستان برگزار کرد و بزرگترین تجمع حزب مخالف در حمایت از ملادیچ در بلگراد را رهبری کرد. در این تظاهرات چندین هزار معترض که تصاویر ملادیچ و رهبر حزب رادیکال صرب وویسلاو شسلی را در دست داشتند و آرم ها و شعارهای ملی گرای صرب را بر سر داشتند، شرکت کردند.  یک بنر همچنین خواستار برکناری رئیس جمهور بوریس تادیچ شد. بیش از ۳۰۰۰ پلیس ضد شورش در اطراف ساختمان های دولتی و سفارتخانه های غربی مستقر شدند و پلیس ضد شورش نیز سعی کرد گروه های کوچکی از تظاهرکنندگان را از رسیدن به تجمع جلوگیری کند. این تظاهرات به شورش منجر شد که در مرکز شهر بلگراد گسترش یافت. تظاهرکنندگان به سمت پلیس سنگ و بطری پرتاب کردند، چراغ های راهنمایی و رانندگی را شکستند، سطل های زباله را واژگون کردند. پلیس ضد شورش در چندین نقطه در مرکز بلگراد با تظاهرکنندگان درگیر شد.  دارکو ملادیچ، پسر راتکو ملادیچ، اظهار داشت: "راتکو ملادیچ یک جنایتکار نیست، او دستور قتل را صادر نکرده است. او به شیوه ای محترمانه، منصفانه و حرفه ای از مردم خود دفاع کرد." سخنرانان حزب رادیکال صربستان " صربستان بزرگ " را ترویج کردند که شامل بخش هایی از بوسنی و منطقه کراینا کرواسی علاوه بر جمهوری فعلی صربستان می شود. به گفته وزارت کشورصربستان، ۱۱۱ نفر دستگیر شدند و ۳۲ پلیس و ۱۱ معترض زخمی شدند.
محاکمه > اقدامات اولیه

محاکمه ملادیچ در ۳ ژوئن ۲۰۱۱ با یک جلسه استماع اولیه برای فهرست کردن اتهامات علیه او و درخواست از او برای دفاع آغاز شد. پس از اینکه قاضی اوریه اتهامات را خواند، ملادیچ در پاسخ آنها را "نفرت انگیز" و "ترسناک" خواند.
اتهامات مطرح شده علیه ملادیچ عبارت بودند از:
نسل‌کشی علیه بخشی از گروه‌های قومی و یا مذهبی بوسنیایی و/یا کروات‌های بوسنیایی با هدف حذف بوسنیایی‌ها و کروات‌های بوسنیایی از سرزمین‌های بوسنی و هرزگوین که ادعا می‌شود سرزمین صرب‌های بوسنیایی است.
نسل کشی علیه بوسنیایی ها در سربرنیتسا با کشتن مردان و پسران سربرنیتسا و بیرون بردن اجباری زنان، کودکان خردسال و برخی از افراد مسن.
آزار و شکنجه به عنوان جنایت علیه بشریت از جمله قتل، ضرب و شتم و تجاوز به بوسنیایی ها و کروات های بوسنیایی.
نابودی و قتل بوسنیایی ها و کروات های بوسنیایی در شهرها.
قتل بوسنیایی ها در سربرنیتسا
قتل غیرنظامیان در سارایوو .
اخراج اجباری بوسنیایی ها، کروات های بوسنیایی یا سایر غیر صرب ها از شهرها.
اخراج اجباری بوسنیایی ها، کروات های بوسنیایی یا سایر غیر صرب ها از سربرنیتسا.
حملات تروریستی و غیرقانونی علیه غیرنظامیان.
تیراندازی و گلوله باران علیه غیرنظامیان در سارایوو.
گروگان گیری ناظران نظامی و حافظان صلح سازمان ملل.
ملادیچ از ورود به دادخواهی خودداری کرد و محاکمه تا ۴ ژوئیه به تعویق افتاد، زمانی که او برای دومین بار حاضر شد و از او خواسته شد که ادعای خود را مطرح کند. او به دلیل قطع مداوم صحبت های قاضی و تلاش برای برقراری ارتباط با مردم از دادگاه اخراج شد. ملادیچ از اینکه وکیل منصوب شده توسط ICTY به جای وکیل منتخب خود، وکیل نظامی میلوش سالجیچ، و حقوقدان روسی الکساندر مزایف، ابراز عصبانیت کرد. (دادگاه در حال بررسی صلاحیت آنها بود.) بعداً دادگاه از طرف او ادعای "بی گناهی" را وارد کرد.
در ۱۷ اوت ۲۰۱۱، ملادیچ در بیمارستانی در هلند بستری شد، بنا بر گزارش ها برای عمل فتق .
در ۱۰ نوامبر ۲۰۱۱، خدمات پزشکی زندان دریافت که ملادیچ در شرایطی برای پیگیری محاکمه نیست. تصمیم گرفته شد که او به دوره بهبودی طولانی تری نیاز دارد.
محاکمه > جلسات اصلی

جلسات اصلی دادگاه در ۱۶ مه ۲۰۱۲ آغاز شد.  دادستان ها ۲۰۰ ساعت فرصت داشتند تا با ارائه مدارک از بیش از ۴۰۰ شاهد، که قرار بود اولین آنها در ۲۹ مه شهادت دهد، پرونده خود را مطرح کنند. قرار بود بیشتر شواهد شهود در قالب اظهارات کتبی ارائه شود. ملادیچ از اظهار نظر در مورد هر یک از اتهامات علیه خود خودداری کرد.
در ۱۷ مه، دادگاه به دلیل "اشتباهات" تعقیب قضایی توسط رئیس دادگاه برای مدت نامعلومی به تعویق افتاد. گزارش شد که دادستان تمام حقایق آنها را برای دفاع فاش نکرد. دادستان اشتباهات را پذیرفت و وکیل ملادیچ درخواست تاخیر شش ماهه کرد. قاضی، آلفونس اوری، گفت که اشتباهات هنوز در حال تجزیه و تحلیل هستند و می‌خواهند محاکمه را در اسرع وقت ادامه دهند.  در ۱۰ آوریل ۲۰۱۳، یکی از بازماندگان در مورد قتل عام تقریباً ۸۰۰۰ مرد و پسر در ژوئیه ۱۹۹۵ در سربرنیتسا در شرق بوسنی شهادت داد. ملادیچ پس از زمزمه در حین شهادت از دادگاه خارج شد. دادستان ها گفتند که انتظار می رود شهادت سربرنیتسا چند ماه طول بکشد.  ملادیچ علیرغم احضاریه دیوان کیفری بین‌المللی که دادگاه را "شیطانی" خواند، از شهادت در محاکمه مافوق خود، رادوان کاراجیچ امتناع کرد و افزود که "من نمی‌خواهم شهادت بدهم و به دلایل سلامتی خود و به پرونده خودم پیش داوری خواهد کرد."
حکم

احکام دادگاه در ۲۲ نوامبر ۲۰۱۷ صادر شد. وکلای ملادیچ با این استدلال که فشار خون ملادیچ برای ادامه دادن بیش از حد بالا است، تلاش کردند تا رسیدگی را به تأخیر بیندازند، اما این مورد توسط قضات رد شد. سپس شنیده می‌شد که ملادیچ فریادهای فحاشی سر می‌داد، دادگاه را دروغگو می‌خواند و با اشاره به ناتو، «شما در سرتاسر جهان جنگ ایجاد می کند.» به دنبال آن ملادیچ از دادگاه اخراج شد. در غیاب ملادیچ احکام قرائت شد.
ملادیچ در ۱۰ مورد از ۱۱ اتهام مجرم شناخته شد و از اتهام نسل کشی در سال ۱۹۹۲ (نخستین مورد در فهرست بالا) تبرئه شد.  وی محکوم به حبس ابد شد .
ملادیچ حق درخواست تجدید نظر در مورد حکم را دارد که توسط مکانیسم بین المللی باقیمانده برای دادگاه های جنایی (MITC) مورد رسیدگی قرار خواهد گرفت.  رویه فعلی این است که زندانیان پس از گذراندن دو سوم حبس ابد (۴۵ سال) که توسط ICTY تحمیل شده است، واجد شرایط آزادی (اما حق ندارند) باشند،  که برای ملادیچ به معنای سن ۹۹ سال است.
حکم > جلسات استیناف

علیرغم مشکلات ناشی از دنیاگیری کرونا،  نخستین جلسات استیناف در ۲۵ و ۲۶ اوت ۲۰۲۰ برگزار شد.  در ۳ سپتامبر ۲۰۲۰، هیئت پنج قاضی به نمایندگی از اتاق استیناف MITC با ۴-۱ رأی به رد درخواست ملادیچ برای بستری شدن در بیمارستان در خارج از بازداشتگاه لاهه دادند.  در ۸ ژوئن ۲۰۲۱، درخواست پایانی ملادیچ رد شد.  به این معنی که ملادیچ بقیه عمر خود را در زندان سپری خواهد کرد.
تجمع هواداران ملادیچ در بانیا لوکا
یک روز قبل از ورود ملادیچ به هلند
راتکو ملادیچ در دادگاه محاکمه، ۲۲ نوامبر ۲۰۱۷