stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
نانسی ایپ
زندگی‌نامه

نانسی ایپ در هنگ کنگ متولد شد و خانه اجدادی اش در تایشان گوانگدونگ بود. او ششمین و کوچک ترین عضو خانواده است.  او تحصیلات متوسطه را در کالج سنت مری کانوسیان گذراند.
او مدرک لیسانس خود را در شیمی و زیست‌شناسی از کالج سیمونز در سال 1977 و در سال 1983 مدرک دکترای خود را در رشته فارماکولوژی از دانشکده پزشکی دانشگاه هاروارد دریافت کرد.
از زمان پیوستن به دانشگاه علم و صنعت هنگ کنگ در سال 1993، ایپ به عنوان رئیس علوم، مدیر موسسه تحقیقات بیوتکنولوژی و رئیس گروه بیوشیمی خدمت کرد. او در حال حاضر معاون تحقیق و توسعه، استاد  مورنینگ سایت علوم زیستی و مدیر آزمایشگاه کلیدی دولتی علوم اعصاب مولکولی در دانشگاه است.
او به عضویت آکادمی علوم چین (2001)، آکادمی علوم جهانی (2004)، آکادمی ملی علوم ایالات متحده (2015)، آکادمی علوم هنگ کنگ (2015)، آکادمی علوم و هنر آمریکا (2016)، و آکادمی علوم پزشکی چین (2019) انتخاب شده است.
در سال 2004، او جایزه جوایز لورآل-یونسکو برای زنان در علم را در ششمین دوره جوایز سالانه لورآل-یونسکو برای زنان در علم   به دلیل اکتشافاتش در مورد کنترل مولکولی فرایند رشد، تمایز و تشکیل سیناپس در سیستم عصبی دریافت کرد.
پژوهش‌ها

| سِمَت‌های علمی | سِمَت‌های علمی | سِمَت‌های علمی |
| --- | --- | --- |
| پیشین: وی شی | پنجمین رئیس دانشگاه علوم و فناوری هنگ کنگ ۲۰۲۲ – تاکنون | در حال تصدی |
اپی اکتشافات مهمی در زیست شناسی عوامل نوروتروفیک انجام داده است، به ویژه درباره پروتئین هایی که به رشد، بقا و تمایز نورون های در حال رشد و بالغ کمک می کنند. تحقیقات اخیر او برای درک تنظیم مسیرهای سیگنالی که توسط کلاس‌های مختلف گیرنده‌های سطح سلولی انجام می‌شود، به بینش‌های مهمی در مورد مکانیسم‌های اساسی پاتوژنز بیماری آلزایمر منجر شد و اهداف مولکولی جدید و استراتژی‌های درمانی بالقوه برای این بیماری را معرفی کرد.
ناتالیا ماماتووا

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- |
نام کامل: ناتالیا ماماتووا
ملیت: ازبکستان
زاده: ۲۰ سپتامبر ۱۹۸۵ ‏(۳۹ سال) تاشکند, ازبکستان SSR, اتحاد جماهیر شوروی
قد: ۱٫۸۲ m (۵ ft ۱۱ ۱⁄۲ in)
وزن: ۶۸ کیلوگرم (۱۵۰ پوند)
ورزشی: ورزشی
ورزش: تکواندو
رویداد(ها): +67 kg
ناتالیا ماماتووا (متولد ۲۰ سپتامبر ۱۹۸۵) یک تکواندوکار ازبکستانی است که در رده‌ی سنگین‌وزن زنان رقابت می‌کند. او یکی از اولین تکواندوکاران تاریخ ازبکستان بود که در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۴ شرکت کرد و بعداً در مسابقات جهانی نظامی ۲۰۰۶ در سئول، کره‌ی جنوبی، موفق به کسب مدال نقره در بخش ۶۷- کیلوگرم شد.
ماماتووا در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۴ آتن، پس از شکست دادن یوریکو اوکاموتو از ژاپن در مسابقات انتخابی المپیک آسیایی در بانکوک، تایلند، به تیم تکواندوی زنان ازبکستان در کلاس سنگین‌وزن (۶۷+ کیلوگرم) راه یافت. با این حال، او در مرحله‌ی ابتدایی مسابقات با شکست ۶–۹ مقابل لارنس راس از بلژیک مواجه شد و نتوانست به مراحل بعدی صعود کند. با شکست حریف بلژیکی‌اش در مرحله‌ی یک‌چهارم نهایی به ناتالیا فالاوینیا از برزیل، ماماتووا شانس خود را برای رقابت در دور رپشاژ و کسب مدال برنز المپیک از دست داد.
ماماتووا همچنین در وزن ۶۷+ کیلوگرم در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ شرکت کرد. او در دور مقدماتی توسط آن کارولین گراف شکست خورد و سپس در مسابقه‌ی رپشاژ توسط لی این جونگ حذف شد.
لینک های خارجی

ناتالیا ماماتووا در Sports Reference
[[رده:ورزشکاران زن اهل ازبکستان در سده ۲۱ (میلادی)]]
[[رده:رقابت‌کنندگان بازی‌های آسیایی اهل ازبکستان]]
[[رده:تکواندوکاران در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴]]
[[رده:تکواندوکاران بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲]]
[[رده:تکواندوکاران بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۴]]
[[رده:تکواندوکاران بازی‌های المپیک ازبکستان]]
[[رده:افراد زنده]]
[[رده:زادگان ۱۹۸۵ (میلادی)]]
مارگارت نیو

| مارگارت نیوْ | مارگارت نیوْ |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: مارگارت آن هاروی
زادهٔ: ۱۸ مهٔ ۱۷۹۲ سن پتر پورت، گرنزی، پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند
درگذشت: ۴ آوریل ۱۹۰۳ (aged ۱۱۰ سال، ۳۲۱ روز) قلمرو پیشکاری گرنزی
ملیت: بریتانیایی
شناخته‌شده برای: اولین زن ابرصدساله تاییدشده یکی از اولین افرادی که در طی سه قرن زندگی کردند (قرن ۱۸ تا ۲۰) قدیمی‌ترین انسان تأیید شده که قبل از قرن ۱۹ متولد شده است
همسر: جان نیوْ (ازدواج ۱۸۲۳–۱۸۴۹؛ تا زمان مرگ همسر)
مارگارت آن نیوْ (انگلیسی: Margaret Ann Neve؛ ‏ ۱۸ مهٔ ۱۷۹۲ – ۴ آوریل ۱۹۰۳) اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی دومین انسان ابرصدساله تاییدشده بعد از خیرت آدریانس بومخارت بود. او در سن پتر پورت در جزیره گرنزی در کانال مانش زندگی می‌کرد.
اوایل زندگی

نیوْ در تاریخ ۱۸ مه ۱۷۹۲ (۲۳۲ سال پیش) به نام مارگریت آن هاروی زاده شد و بزرگ‌ترین فرزند از هفت بچه بود. بیشتر دوران کودکی‌اش را در گرنزی سپری کرد. او بعدها نحوه نگارش نام خود را تغییر و آن را انگلیسی‌سازی کرد. در اوایل زندگی، او از سقوط از پله‌ها جان سالم به در برد که البته باعث شد سه روز به حالت بیهوشی باقی بماند.
نیوْ همان‌طور که بعدها مورد توجه همگان واقع شد، آشوب‌هایی که انقلاب فرانسه به گرنزی آورد را به یاد داشت؛ در آن زمان، پدرش فرماندهی شبه‌نظامیان جزیره را بر عهده داشت. در سال ۱۸۰۷، در سن ۱۵ سالگی، او به همراه پدرش سفری دریایی را به مقصد ویموث، دورست آغاز کرد، اما یک طوفان شدید باعث شد کشتی محبور به توقف در سواحل چسیل گردد.
نیوْ در بریستول تحصیل کرد و به ادبیات و شعر علاقه داشت. در سال ۱۸۱۵، او به یک «مدرسه تحصیلات تکمیلی» در بروکسل رفت و به زبان‌های فرانسه و ایتالیایی تسلط یافت و قادر به مکالمه به آلمانی و اسپانیایی هم بود. او همچنین قادر بود کتاب عهد جدید را به زبان یونانی بخواند.
اندکی بعد از نبرد واترلو و زمانی که جنازه‌ها دفن شده بودند، نیوْ با مدیر مدرسه‌اش، از میدان جنگ واترلو بازدید کرد. در آنجا، مارگارت یادگارهایی را از میدان نبرد برداشت که آن‌ها را به گبهارد لبرشت فون بلوشر ژنرال پادشاهی پروس در لندن نشان داد.
نیوْ با شارل فرانسوا دوموریه ژنرال جنگ‌های انقلاب فرانسه هم دیدار کرده بود، کسی که نیوْ را "لا اسپریتوئل" (به معنای «انسان معنوی» یا «با روحیه») نامید.
مارگارت در تاریخ ۱۸ ژانویه ۱۸۲۳ با جان نیوْ، متولد ۱۷۷۹، از تنتردن کنت (انگلستان) در کلیسای سن پتر پورت ازدواج کرد. برای ماه عسل خود، آن‌ها به میدان جنگ واترلو رفتند که این بار هشت سال پس از وقوع نبرد واترلو بود. او ۲۵ سال از زندگی مشترک خود را در انگلستان گذراند، اما پس از مرگ همسرش در سال ۱۸۴۹، به جزیرهٔ گرنزی بازگشت. آن‌ها هیچ فرزندی نداشتند.
آمار سرشماری سال ۱۸۷۱ نشان می‌دهد که مارگارت آ. نیوْ (۷۸ ساله) و خواهرش الیزابت هاروی (۷۳ ساله) در شومیر، روژ اوئی سن پتر پورت گرنزی زندگی می‌کردند. نیوْ به همراه خواهرش الیزابت به کشورهای مختلف سفر کرد. آخرین سفر آنها در سال ۱۸۷۲ بود، که او ۸۰ ساله بود و آنها به شهر کراکوف در لهستان (که در آن زمان بخشی از امپراتوری اتریش-مجارستان بود) سفر کردند.
ابرصدسالگی

در تاریخ ۱۸ مه ۱۸۹۹، جشنی در «روژ اوئی» برای جشن تولد ۱۰۷ سالگی او و ورود به سال ۱۰۸ام زندگی‌اش برگزار شد. شورای شهر، قاضیان محلی (ژورات‌ها) و سایر مقامات، و حدود ۲۵۰ نفر از ساکنان برجسته در این مراسم شرکت کردند. روز بعد یک خبرنگار از تایمز، مارگارت را علیرغم سن بالا در حال درست کردن مربای پرتقال دید. گزارش شده است که او تا سن ۱۰۵ سالگی هرگز بیمار نشده بود، اما در این سن آنفولانزا گرفت و در ۱۰۸ سالگی دچار برونشیت شد. در سن ۱۱۰ سالگی، او از درخت بالا رفت تا سیبی بچیند و توضیح داد که سیب‌ها وقتی از درخت خورده شوند، تازه و بسیار خوشمزه‌تر هستند.
یک گزارش خبری در روزنامه‌ای ثبت کرده است که او هنگام صرف ناهار یک و نیم لیوان شراب شِری قدیمی می‌نوشید و شب‌ها برای شام هم کمی ویسکی و آب می‌خورد. او همیشه عادت داشت که زود بیدار شود و از خوردن و نوشیدن، میان‌وعده‌های غذایی خودداری کند. برخلاف باور عمومی، او در ۱۱۰ سالگی (که در ۱۹۰۲ جشن گرفته شد) تبریکات ملکه ویکتوریا را دریافت نکرد (ملکه ویکتوریا در سال ۱۹۰۱ درگذشته بود). با این حال، خانواده هاروی (از طریق خواهرزاده نیوْ، لوئیزا) با خانواده سلطنتی مکاتبه داشتند و از عکس امضا شده‌ای که در ۴ مه ۱۸۹۶ توسط ملکه به آنها داده شده بود، قدردانی کردند.
مرگ

نیوْ در تاریخ ۴ آوریل ۱۹۰۳ در سن ۱۱۰ سال و ۱۰ ماهگی درگذشت. گزارش شده است که روز قبل از مرگش، او یکی از بندهای مزامیر را با صدای بلند تکرار کرد. به عنوان نشان احترام، پرچم‌ها در گرنزی نیمه‌افراشته شدند. خواهرزاده بزرگ نیوْ، مادر گلن‌کرن بالفور پل بود، که به عنوان سفیر بریتانیا در عراق (۱۹۶۹–۷۱)، اردن (۱۹۷۲–۷۵) و تونس (۱۹۷۵–۷۷) خدمت کرده بود. بالفور پل در یادداشت‌های خود در کتاب خاطراتش «نی‌انبان اسکاتلندی در بابل» که در سال ۲۰۰۶ منتشر شد، نقل کرد که مادرش «آن اندازه به او نزدیک بود که برای تولد ۱۱۰ سالگی‌اش تبریکی بفرستد و از او در پاسخ یک نامه تمیز نوشته‌شده و یک عکس دریافت کند.»
معزز علمیه چیغ

| معزز علمیه چیغ | معزز علمیه چیغ |
| --- | --- |
چیغ در سال ۲۰۱۰: چیغ در سال ۲۰۱۰
نام هنگام تولد: معزز علمیه ای‌تیل
زادهٔ: ۲۰ ژوئن ۱۹۱۴ بورسا، امپراتوری عثمانی
درگذشت: ۱۷ نوامبر ۲۰۲۴ (سن ۱۱۰ سال، ۱۵۰ روز) استان مرسین، ترکیه
ملیت: امپراتوری عثمانی
محل تحصیل: دانشگاه آنکارا
پیشه(ها): باستان‌شناس، متخصص تمدن سومر، آشورشناس، مؤلف
همسر: م. کمال چیغ
معزز علمیه چیغ (ترکی استانبولی: Muazzez İlmiye Çığ؛ ‏ ۲۰ ژوئن ۱۹۱۴ – ۱۷ نوامبر ۲۰۲۴) باستان‌شناس، متخصص تمدن سومر، آشورشناس، مؤلف و یک زن ابرصدساله اهل ترکیه بود. او متخصص مطالعات هیتی‌ها و یک متخصص تمدن سومر بود.
اوایل زندگی

والدین چیغ از تاتارهای کریمه بودند که هر دو با خانواده‌یشان به ترکیه مهاجرت کرده بودند. خانواده پدر او در شهر مرزیفون و خانواده مادرش در شهر بورسا، چهارمین شهر بزرگ ترکیه، که در آن زمان مرکز اداری مهمی از امپراتوری عثمانی بود، سکونت داشتند.
چیغ به نام شناسنامه‌ای معزز علمیه ایتیل چند هفته قبل از آغاز جنگ جهانی اول در بورسا در امپراتوری عثمانی متولد شد و زمانی که او به پنجمین سالگرد تولد خود در سال ۱۹۱۹ رسید، حمله ارتش یونان به ازمیر سبب شد پدرش که معلم بود، برای حفظ جان و امنیت خانواده به شهر چوروم مهاجرت کند و در آنجا معزز جوان تحصیلات ابتدایی خود را به پایان رساند. سپس او به بورسا بازگشت و در ۱۷ سالگی در سال ۱۹۳۱ از مرکز آموزش معلمان ابتدایی آنجا فارغ‌التحصیل شد.
مدارک تحصیلی

پس از تقریباً پنج سال تدریس کودکان در شهر دیگری در شمال غربی ترکیه به نام اسکی‌شهر، چیغ در سال ۱۹۳۶ تحصیلات خود را در دپارتمان هیتی‌شناسی دانشگاه آنکارا آغاز کرد. در میان استادان او، دو نفر از برجسته‌ترین محققان فرهنگ و تاریخ هیتی‌ها در آن دوره، هانس گوستاو گوتربوک و بنو لاندسبرگر، هر دو پناهندگان آلمانی-یهودی دوران آلمان نازی بودند که در طول جنگ جهانی دوم به عنوان استاد در ترکیه فعالیت می‌کردند.
پس از دریافت مدرک خود در سال ۱۹۴۰، چیغ یک حرفه چند دهه‌ای را در «موزه شرق باستان» آغاز کرد، یکی از سه مؤسسه‌ای که مجموعه موزه‌های باستان‌شناسی استانبول را تشکیل می‌دهند، به عنوان متخصص مقیم در زمینه لوح‌های رُسی میخی که هزاران عدد از آن‌ها بدون ترجمه و دسته‌بندی در بایگانی موزه حفظ شده بودند. در سال‌های بعد، به دلیل تلاش‌های او در رمزگشایی و انتشار لوح‌ها، این موزه به یک مرکز یادگیری زبان‌های خاورمیانه‌ای تبدیل شد که پژوهشگران تاریخ باستان از سراسر جهان به آن مراجعه می‌کردند.
شغل حرفه‌ای

معزز علمیه چیغ که با م. کمال چیغ مدیر موزه توپکاپی ازدواج کرده بود، به یکی از مدافعان برجسته سکولاریسم و حقوق زنان در ترکیه تبدیل شد و عضو افتخاری مؤسسه باستان‌شناسی آلمان و مؤسسه علوم پیش‌تاریخی دانشگاه استانبول بود. او در حرفه خود به دلیل تحقیقات دقیق و سیستماتیک که در کتاب‌ها، مقالات علمی و مقالات عمومی منتشر شده در مجلات و روزنامه‌هایی دیگر مشهود بود، شهرت پیدا کرده بود. در سال ۲۰۰۲، زندگی‌نامه‌اش به نام «آهن را به آهن نرم می‌کنند» که به صورت مجموعه‌ای از مصاحبه‌ها با روزنامه‌نگار سرحت اوزتورک تنظیم شده بود، توسط انتشارات ایش بانک ترکیه منتشر شد.
با همکاری همکارانش، حاتچه کیزیلیای و فریتس رودولف کراوس، او هزاران لوح نوشته شده به زبان‌های سومری، اَکَدی و هیتی را در انبار موزه تمیز، طبقه‌بندی و شماره‌گذاری کرد. چیغ یک بایگانی از اسناد میخی تشکیل داد که شامل ۷۴٬۰۰۰ لوح می‌شد و ۳٬۰۰۰ لوح را کپی و فهرست‌بندی کرد. در سال‌های بعد، به لطف تلاش‌های او در رمزگشایی و انتشار لوح‌ها، موزه به یک مرکز مطالعه زبان‌های خاورمیانه تبدیل شد که به عنوان مرجعی برای محققان تاریخ باستان از سراسر جهان شناخته می‌شود.
در سال ۱۹۵۷، او در کنگره شرق‌شناسان در مونیخ شرکت کرد. در سال ۱۹۶۰، او شش ماه در دانشگاه هایدلبرگ گذراند. در سال ۱۹۶۵، او در جابجایی نمایشگاه هیتی از رم به لندن شرکت کرد. چیغ در سال ۱۹۷۲ بازنشسته شد.
چیغ که پس از بازنشستگی مدتی در خارج از کشور زندگی کرده بود، در کنگره آشورشناسی در فیلادلفیا در سال ۱۹۸۸ شرکت کرد. او کتاب «تاریخ از سومر آغاز می‌شود» نوشته ساموئل نوآ کریمر را به ترکی ترجمه کرد. در سال ۱۹۹۰، این کتاب توسط جامعه تاریخ‌نگاری ترکیه با عنوان «تاریخ از سومر آغاز می‌شود» منتشر شد.
این کتاب توجه زیادی را جلب کرد و او ۱۳ کتاب دربارهٔ فرهنگ‌های سومری و هیتی در سال ۱۹۹۳ نوشت. یکی از آن‌ها کتابی است به نام «سفر به سومر از طریق تونل زمان» که او برای کودکان نوشته است.
مناقشات > اتهام مشارکت در شکنجه

برادر معزز علمی چیغ توران ای‌تیل، روان‌شناسی بود که در دانشگاه میسوری بر روی اثرات ال‌اس‌دی، یک داروی روانگردان، تحقیق می‌کرد. در دهه ۱۹۷۰، ای‌تیل به ترکیه بازگشت و در سال ۱۹۷۱ بنیاد HZİ را با خواهرش تأسیس کرد. چیغ رئیس این بنیاد شد و عمدتاً در امور مدیریتی آن فعالیت می‌کرد.
در سال ۱۹۸۴، مجله نکته ادعا کرد که توران ای‌تیل زندانیانی را به دلیل شرکت در خشونت‌های سیاسی دهه ۱۹۷۰ محکوم شده بودند، با استفاده از داروهای آزمایشی، شکنجه کرده است.. روزنامه جمهوریت نیز ادعا کرد که برخی از کارکنان کاخ توپکاپی که همسر چیغ مدیر آن بود، به عنوان آزمایش‌شوندگان استفاده شده‌اند. چیغ ای‌تیل، دوستان، خانواده‌ها و برخی از کارکنان بنیاد این اتهامات را رد کردند. آن‌ها ادعا کردند که آزمایش‌ها به صورت داوطلبانه انجام شده و با اجازه دولت موقت نظامی تحت نظارت بنیاد HZİ برای شناسایی تروریست‌ها صورت گرفته است. اتهامات بیشتری مطرح شد مبنی بر اینکه حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا یا صنایع داروسازی آمریکا نیز از نتایج شکنجه بهره‌برداری کرده‌اند.
در سال ۱۹۹۰، مقر بنیاد HZİ توسط گروه Dev Sol، سازمان سلف حزب/جبهه آزادی‌بخش انقلابی خلق، به دلیل آزمایش‌های بی‌رحمانه بر روی آزمایش‌شوندگان انسانی، مورد حمله قرار گرفت. پس از حمله با بمب به آن، بنیاد به فراموشی سپرده شد و در سال ۲۰۱۱ به‌طور رسمی منحل شد. اگرچه برخی تحقیقات بعدی انجام شد، اما هیچ‌کسی از اعضای بنیاد محاکمه نشد. معلوم نیست که چیغ تا چه اندازه از شکنجه‌های ادعایی در سِمَت رسمی خود آگاه بوده است. پس از مرگ چیغ اتهامات شکنجه دوباره مطرح شد.
مناقشات > پرونده روسری

چیغ در کتاب‌های خود در دهه ۲۰۰۰، ادعا کرد که روسری‌ای که زنان مسلمان می‌پوشند، از جهان اسلام منشأ نگرفته، بلکه ۵۰۰۰ سال پیش توسط کشیشان سومری به عنوان روشی برای وارد کردن مردان جوان به رابطه جنسی به کار می‌رفته است. این موضوع در دنیای مسلمانان جنجال‌برانگیز شد و پوشش رسانه‌ای جهانی پیدا کرد. در نهایت، او و ناشر کتابش به اتهام «ایجاد نفرت و نفاق بر اساس تفاوت‌های مذهبی» محاکمه شدند. در ۳۱ اکتبر ۲۰۰۶، در اولین جلسه دادگاه، اتهامات رد شد و تبرئه شدن او باعث جلب توجه بیشتر به چیغ شد. در دادگاه، او اتهامات را رد کرده و اظهار داشت: «من یک زن علم‌گرا هستم… هیچ‌گاه به کسی توهین نکرده‌ام». در جلسه اول دادگاه، قاضی پرونده او را رد کرده و پس از دادگاهی که کمتر از نیم ساعت به طول انجامید، ناشر کتاب نیز تبرئه شد.
زندگی بعدی و مرگ

چیغ در ۲۰ ژوئن ۲۰۱۴ به ۱۰۰ سالگی رسید و در ۲۰ ژوئن ۲۰۲۴ به ۱۱۰ ساله شد. او در ۱۷ نوامبر ۲۰۲۴ در سن ۱۱۰ سال و ۱۵۰ روز درگذشت. او در زمان مرگش مسن‌ترین فرد تأییدشده در ترکیه بود.
چیغ در شهر مرسین
زنان در تمدن مایا

زنان در تمدن مایا (انگلیسی: Women in Maya society) نقش مهمی در جامعه داشتند: علاوه بر انتقال فرهنگ از طریق زایش و پرورش فرزندان، زنان مایا در فعالیت‌های اقتصادی، حکومتی و کشاورزی نیز شرکت می‌کردند. زندگی زنان در آمریکای میانه باستان به‌خوبی مستند نشده است: «از سه آرامگاه بنیان‌گذاران برجسته‌ای که تاکنون در کوپان کشف شده، دو مورد حاوی بقایای زنان هستند، اما در هیچ‌یک از متون معاصر شناخته‌شده یا روایت‌های بعدی دربارهٔ رویدادها و شخصیت‌های دوره کلاسیک اولیه کوپان، نامی از زنان برده نشده است.»
زنان نقش مهمی در آیین‌ها ایفا می‌کردند و مسئول پخت غذا برای مصرف و قربانی بودند. اینکه آیا زنان در این آیین‌ها شرکت می‌کردند، مشخص نیست. همچنین تمامی پارچه‌ها، که منابعی ضروری برای جامعه مایا بودند، توسط زنان تولید می‌شدند.
وضعیت زنان در جامعه مایا را می‌توان از طریق شیوه‌های تدفین، متون و شواهد تاریخی استنباط کرد. برخی جوامع مایا مانند Toniná، پس از سلطنت و درگذشت رهبر قدرتمند، لیدی کʼاویل، نظامی مادرتباری برای انتقال قدرت به کار گرفتند. لیدی کʼاویل پس از ناکامی دو رهبر مرد، قدرت را به دست گرفت. دوران سلطنت وی در نقاشی‌های دیواری ثبت شده است که او را بر روی تخت پادشاهی و در حالی که اسیرانی در پای او نشسته‌اند، به تصویر می‌کشد.
غذا

آشپزی باستانی مایا به‌خوبی مستند شده است. تکنیک‌های مورد استفاده در جوامع دوران پیشاکلمبی مایا شامل کشاورزی در مقیاس وسیع، شکار و جمع‌آوری خوراکی‌های طبیعی بود. سیستم کشاورزی milpa، مواد غذایی اصلی رژیم غذایی مایاها را فراهم می‌کرد که شامل ذرت، لوبیا و کدو بود. همچنین نوعی برنج کوچک به نام کینوآ داشتند.
هنر

نقش برجسته الهه ماه را می‌توان از طریق تصاویر او در دفترنامهها و نقاشی‌های دیواری باستانی دریافت. یکی دیگر از ایزدبانوان پرتکرار در آثار هنری، ایکس چل است. پارچهها بخش مهمی از زندگی مایاها بودند و گرچه مشخص نیست که همه زنان به تولید منسوجات مشغول بودند، اما پارچه‌های تولید شده توسط زنان خلق می‌شدند. زنان بسته به طبقه اجتماعی خود، از ابزارهای مختلفی برای ریسندگی و بافندگی استفاده می‌کردند. افراد دارای نجیب‌زادگی ممکن بود از رزانه در پارچه‌های خود بهره ببرند. شواهد صنایع‌دستی و الیاف از شهر Ceren، که در سال ۶۰۰ میلادی با خاکستر آتشفشانی مدفون شد، نشان می‌دهد که تا آن زمان، کارهای نساجی زنان به عنوان هنر شناخته می‌شد نه صرفاً تولید منسوجات برای مصارف خانگی. این امر نشان می‌دهد که بازاری برای این محصولات وجود داشته است. زنان از طریق توانایی خود در کار با نخ و خلق آثار ارزشمند، قدرت اجتماعی و اقتصادی داشتند.
نقش زنان در آیین‌ها

جایگاه اجتماعی و سیاسی زنان مایا در پژوهش‌های باستان‌شناسی دربارهٔ نقش جنسیت همچنان مورد بحث است. تاکنون، بیشتر شواهد بر اساس بررسی فرهنگ مادی (مانند پیکره‌های یادبود و نمادنگاری، هنر سفالگری)، استفاده از فضا (معماری مسکونی و تحلیل فعالیت‌ها)، و داده‌های تدفینی استوار بوده است. اصل تکمیلیت، یعنی اینکه مردان و زنان نقش‌های جداگانه اما هم‌ارزش در جامعه داشتند، در بسیاری از مطالعاتی که مبنای ایدئولوژیک قدرت زنان را بررسی کرده‌اند، دیده می‌شود. این اصل در زوج‌های مرد/زن و ترکیب‌های جنسیتی گوناگون دیده می‌شود. برای مثال، در شمایل‌نگاری آثار عمومی دوران کلاسیک، که نخبگان را به تصویر می‌کشند، می‌توان گفت که اگرچه در متون این آثار، زنان به عنوان بخشی از تاریخ مردان ذکر شده‌اند، اما در تصاویر، ویژگی‌های جنسی آن‌ها برجسته نیست. مردان و زنان تنها از طریق پوشش و تزئینات خود قابل شناسایی هستند که نشان‌دهنده یک «هویت نخبه واحد» است، جایی که زوج‌های مرد/زن به‌طور دوگانه نمایش داده می‌شوند. اثاث قبر، کتیبه‌ها و متون نیز شواهدی از این تکمیلیت را ارائه می‌دهند که نشان می‌دهد زنان نخبه از طریق ازدواج با سایر خاندان‌های حاکم، به قدرت مشروعیت می‌بخشیدند.
غذا در این فرهنگ به عنوان شاخص جایگاه اجتماعی و نمادی از قدرت عمل می‌کرد. فرایندهای تولید، توزیع و مصرف غذا، مانند سایر فرهنگ‌ها، منعکس‌کننده هنجارهای غالب بودند. به نظر می‌رسد که زنان مایا کنترل غذاهای آیینی را در اختیار داشتند، اما بررسی رژیم غذایی در مکان‌های مختلف نشان می‌دهد که زنان نسبت به مردان غذاهای کم‌ارزش‌تری مصرف می‌کردند. در مقابل، زنان غیرنخبه به نظر می‌رسد که از همان غذاهایی که مردان مصرف می‌کردند، بهره‌مند بودند. این یافته‌ها ممکن است نشان دهد که یا زنان به اندازه مردان در آیین‌های غذایی شرکت نداشتند، یا اینکه مصرف غذا با هویت جنسیتی ارتباط داشته است. دسترسی ترجیحی مردان به غذاهای آیینی پس از فتح اسپانیا متوقف شد، اما رژیم غذایی مردان همچنان شامل گوشت بیشتری بود. این پدیده ممکن است به دلیل تبدیل آیین‌های عمومی به آیین‌های خصوصی، جذب ارزش‌های جنسیتی اسپانیایی، یا تداوم ایدئولوژی زیربنایی تفاوت‌های تغذیه‌ای جنسیتی باشد. تقریباً تمام آیین‌ها شامل ضیافت‌هایی بودند که زنان مسئول تهیه غذا و نوشیدنی‌های مورد استفاده در قربانی و مصرف، و همچنین تهیه پارچه برای پیشکش بودند. ضیافت‌ها و آیین‌ها ابزارهایی مهم برای نخبگان مایا بودند تا جایگاه خود را به نمایش بگذارند. اینکه آیا زنان به‌طور فعال در این آیین‌ها شرکت داشتند یا نه، از اهمیت اجتماعی، نمادین و سیاسی مشارکت آن‌ها نمی‌کاهد.
علاوه بر مبنای ایدئولوژیک جایگاه بالای زنان، آن‌ها از طریق کار خود در دوران تاریخی نقش‌آفرینی می‌کردند. کار زنان از نظر اجتماعی و اقتصادی اهمیت بالایی داشت، اما مشارکت آن‌ها در آیین‌های عمومی محدود بود. به دلیل احتمال وجود سوگیری‌های فرهنگی و جغرافیایی، ممکن است تفاوت‌های زمانی و منطقه‌ای در میزان مشارکت زنان در آیین‌ها وجود داشته باشد.
تاتی عمارلو

تاتی عمارلو یکی از شاخه های زبان تاتی می‌باشد که متکلمانش در بخش عمارلو شهرستان رودبار استان گیلان زندگی می‌کنند.
بهنام شیروانی

بهنام شیروانی ; زاده 4 خرداد 1332 هجری شمسی در شاهی ( قائمشهر فعلی)، دونده دوی استقامت در سطح باشگاهی و ملی . در سال 1350 هجری شمسی از مدرسه کورش کبیر شاهی دومیدانی را شروع کرد و 64 بار در مسابقات شاهی مقام اول را کسب کرد و در استان مازندران 46 بار به مقام قهرمانی مسابقات کارگری ، جوانان و باشگاهی رسید .
در مسابقات کشوری در دو سال پیاپی در دوی 1500 و 5000 متر قهرمان شدند.
در رده بزرگسالان رکورد یک ساعنع ایران را با ثبت 16 کیلومتر و 105 متر زدند . در مسابقات باشگاهی با باشگاه سعادت و تاج تهران قهرمان گشتند. در تاریخ 4 خرداد 1356 رکورد دوی فوق امدادی  24 ساعته ایران را با 381 کیلومتر و 880 متر ثبت کردند و قهرمان شدند .در مسابقات جام آتاتورک در مسابقات دوی 12 کیلومتری دوم شدند . در مسابقات دوی 3000 متر کویت مقام اول را کسب نمودند .
زندگی شخصی :
زادهٔ	4 خرداد 1332  شاهی، ایران
محل تحصیل:	شاهی
دین :   بهایی
پیشه‌ها:	
بازیکن و مربی دومیدانی / تعمیرات کولر و یخچال
همسر:	فروغیه صمیمی درزیکلایی
فرزندان:  ساقی و سامان
پدر و مادر: منوچهر شیروانی و رضوان فدایی
دختر اگتفد

| دختر اگتفد | دختر اگتفد |
| --- | --- |
زادهٔ: ح. 1390 BC Present-day Egtved, استان سوددانمارک، Denmark
درگذشت: ح. 1370 BC (aged 16-18) Present-day Egtved, استان سوددانمارک، Denmark
پیدا شدن جسد: ۲۴ فوریه ۱۹۲۱
آرامگاه: موزه ملی دانمارک، Copenhagen, Denmark
دوران: Nordic Bronze Age
شناخته‌شده برای: Her well-preserved remains
قد: ۱۶۰ سانتیمتر (۵ فوت ۳ اینچ)
دختر اگتوِد [ˈektveð] (ح. 1390 – c. 1370 پیش از میلاد) دختری از عصر برنز نوردیک بود که بقایای به‌خوبی حفظ‌شده او در سال ۱۹۲۱ در خارج از اگتوِد، دانمارک کشف شد. او هنگام مرگ ۱۶ تا ۱۸ ساله بود، اندامی لاغر، قدی برابر با ۱۶۰ سانتیمتر (۶۳ اینچ)، موهایی کوتاه و بلوند و ناخن‌هایی مرتب داشت. دفن او با استفاده از درخت‌گاه‌شماری به سال ۱۳۷۰ پیش از میلاد تاریخ‌گذاری شده است. او همراه با بقایای سوزانده‌شده یک کودک در یک گورپشته به عرض تقریبی ۳۰ متر (۹۸ فوت) و ارتفاع ۴ متر (۱۳ فوت) کشف شد. تنها مو، مغز، دندان‌ها، ناخن‌ها و بخش اندکی از پوست او باقی مانده است.
دفن

گورپشته در سال ۱۹۲۱ کاوش باستان‌شناسی شد و یک تابوت در جهت شرق-غرب در آن یافت شد. تابوت مهر و موم شد و به موزه ملی دانمارک در کپنهاگ منتقل گردید، جایی که در آن گشوده شد و دختر اگتوِد آشکار گردید.
درون تابوت، دختر در یک پوست گاو پیچیده شده بود. او یک تونیک کوتاه و گشاد با آستین‌هایی تا آرنج بر تن داشت. کمر او برهنه بود و یک دامن کوتاه از رشته‌های نخی پوشیده بود. او همچنین دستبندهای برنزی و کمربندی پشمی با دیسکی بزرگ که با مارپیچ‌ها و یک برآمدگی تزئین شده بود، داشت. در کنار پاهای او، بقایای سوزانده‌شده کودکی ۵ تا ۶ ساله قرار داشت. در کنار سرش، یک جعبه کوچک از پوست درخت غان یافت شد که حاوی یک درفش، سنجاق‌های برنزی و یک تور مو بود.
پیش از بسته شدن تابوت، او با یک پتو و یک پوست گاو پوشانده شد. گل‌های بومادران معمولی (که نشان‌دهنده دفن در تابستان است) و یک سطل آبجو تهیه‌شده از گندم، عسل، مورت مرداب و سیاه‌دار سرخ روی تابوت قرار داده شد. لباس منحصربه‌فرد او که در زمان کشف در دهه ۱۹۲۰ شگفتی آفرید، بهترین نمونه حفظ‌شده از سبکی است که اکنون مشخص شده در شمال اروپا در عصر برنز رایج بوده است. حفظ خوب بقایای دختر اگتوِد به دلیل شرایط اسیدی مرداب‌گونه خاک بوده که ویژگی رایج این منطقه است.
بازسازی

لباس‌های او برای موزه ملی دانمارک توسط مرکز تجربی لیری بازسازی شد و در همان‌جا به نمایش گذاشته شده است. همچنین، مجموعه‌ای بازسازی‌شده از لباس‌ها و جزئیات کاوش در موزه دختر اگتوِد در محل حفاری به نمایش درآمده است.
منشأ و زندگی

تحقیقات اولیه انجام‌شده توسط فری و همکارانش در سال ۲۰۱۵، که بعدها مورد تردید قرار گرفت، ایزوتوپهای استرانسیوم موجود در دندان‌ها، ناخن‌ها، مو و لباس‌های دختر اگتوِد را بررسی کرد و بر اساس آن‌ها پیشنهاد شد که او احتمالاً از منطقه جنگل سیاه در آلمان آمده، اما ازدواج کرده و به دانمارک نقل مکان کرده است و سپس بین این دو منطقه سفر کرده است.
تابوت و بقایای دختر اگتوِد
مهرنوش روانبخش

مهرنوش روانبخش در سال ۱۳۵۳ در تهران متولد شد
او کار های زیادی کرده مثل بازیگری ، معلم ورزش ، کارگردانی و..... اما کار هایش نگرفت و نتوانست در آمد زایی کند و مشغول به کاری جدید شد به نام کار کوچینگ
او آموزش های فراوانی دید تا توانست کوچ نوجوانان بشه و اون الان یکی از متخصصان کوچ نوجوانان در کشور است
او ابتدا یک دفتر کار گرفت در اونجا به  نوجوانان آموزش می داد که چگونه به درآمد برسنند ، چگونه آرزو و هدف های خود را پیدا کنند و......
پادشاه چانگ

| پادشاه چانگ | پادشاه چانگ |
| --- | --- |
سلطنت: ۱۳۸۸ - ۱۳۸۹
پیشین: پادشاه یو
جانشین: پادشاه گونگ یانگ
زاده: ۶ سپتامبر ۱۳۸۱
درگذشته: ۳۱ دسامبر ۱۳۸۹ (۸ سال)
پدر: پادشاه یو
پادشاه چانگ (زاده ۶ سپتامبر ۱۳۸۱ میلادی) (مرگ ۳۱ دسامبر ۱۳۸۹ میلادی) سی و سومین و جوانترین پادشاه از سلسله گوریو بود. او پسر پادشاه یو بود که در سال ۱۳۸۸ پس از برکناری پدرش از سلطنت به حکومت رسید. وی در سال ۱۳۸۹ به همراه پدرش ترور شد.
هم‌چنین ببینید

فهرست پادشاهان کره