stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سید ابوالقاسم کاشانی
نامه منسوب به کاشانی در روز پیش از کودتا

گفته می‌شود کاشانی در روز ۲۷ مرداد ۱۳۳۲، یک روز قبل از کودتای ۲۸ مرداد، طی نامه‌ای خطاب به محمد مصدق، خبر از وقوع یک کودتا می‌دهد. کاشانی در این نامه که برای نخستین بار در زمان سال ۱۳۵۷ در رساله‌ای به نام روحانیت و اسرار فاش نشده نهضت ملی شدن نفت (به کوشش گروهی از هواداران نهضت اسلامی در اروپا) نشر یافت و بعد از انقلاب نیز در سایر اسناد گسترش یافت:
حضرت نخست‌وزیر معظم جناب آقای دکتر مصدق دام اقباله
عرض می‌شود، اگر چه امکاناتی برای عرایضم نمانده ولی صلاح دین و ملت برای این خادم اسلام بالاتر از احساسات شخصی است و علی‌رغم غرض‌ورزی‌ها و بوق و کرنای تبلیغات شما، خودتان بهتر از هر کس می‌دانید که همِّ و غم در نگهداری دولت جنابعالی است، که خودتان به بقاء آن مایل نیستید.
از تجربیات روی کار آمدن قوام و لجبازی‌های اخیر بر من مسلم است که می‌خواهید مانند سی‌ام تیر کذایی یک بار دیگر ملت را تنها گذاشته و قهرمانانه بروید. حرف این جانب را در خصوص اصرارم در عدم اجرای رفراندوم نشنیدید و مرا لکه حیض کردید. خانه‌ام را سنگباران و یاران و فرزندانم را زندانی فرمودید و مجلس را که ترس داشتید شما را ببرد بستید و حالا نه مجلسی است و نه تکیه‌گاهی برای این ملت گذاشته‌اید.
زاهدی را که من با زحمت در مجلس تحت‌نظر و قابل کنترل نگاه داشته بودم با لطایف‌الحیل خارج کردید و حالا همان‌طور که واضح بوده درصدد به اصطلاح کودتا است. اگر نقشه شما نیست که مانند سی‌ام تیر عقب‌نشینی کنید و به ظاهر قهرمان زمان بمانید، و اگر حدس و نظر من صحیح نیست که همان‌طور که در آخرین ملاقاتم در دزاشیب به شما گفتم و به هندرسن هم گوشزد کردم که آمریکا ما را درگرفتن نفت از انگلیسی‌ها کمک کرد و حالا به صورت ملی و دنیاپسندی می‌خواهد به دست جنابعالی این ثروت ما را به چنگ آورد؛ و اگر واقعاً با دیپلماسی نمی‌خواهید کنار بروید، این نامه من سندی در تاریخ ملت ایران خواهد بود، که من شما را با وجود همه بدی‌های خصوصی‌تان نسبت به خودم از وقوع حتمی یک کودتا به وسیله زاهدی که مطابق با نقشه خود شماست آگاه کردم، که فردا جای هیچ‌گونه عذر موجهی نباشد. اگر به راستی در این فکر اشتباه می‌کنم با اظهار تمایل شما، سیدمصطفی و ناصرخان قشقایی را برای مذاکره خدمت می‌فرستم، خدا به همه رحم بفرماید. ایام به کام باد.
برخی از محققان و سند شناسان تاریخ معاصر مانند نصرالله حدادی، ایرج افشار و مهدی مهدوی، غلامرضا نجاتی، کاوه بیات محمدعلی همایون کاتوزیان نسبت به اصالت این نامه ابراز تردید کرده و آن را جعلی دانسته‌اند. بنا به نظر این محققان مواردی مانند عدم حضور ناصر خان قشقائی، فونت و نوع چاپ، تفاوت دست خط و عدم شماره شدن پاسخ مصدق از جمله دلایل جعلی بودن این نامه است.
نظرات کاشانی نسبت به مصدق پس از کودتا

در اینجا (ایران) ملت شاه را دوست دارد و رژیم جمهوری مناسب ایران نیست.
آیت‌الله کاشانی در مصاحبه با روزنامه «المصری» چاپ قاهره، نوشته‌ها، سخنرانی‌ها و مصاحبه‌های آیت‌الله کاشانی، جلد چهارم، محمد دهنوی(ترکمان)، چاپ ۱۳۶۲
کاشانی در پاسخ به سؤال اخبار الیوم مبنی بر اینکه به‌نظر شما بزرگ‌ترین اشتباه مصدق کدام است؟ گفت: «پایمال کردن قانون اساسی و و عدم اطاعت از اوامر شاه». او همچنین اشتباه بزرگ مصدق را تلاش برای برقراری جمهوریت شمرد و گفت: «مصدق برای برقراری جمهوریت می‌کوشید. او شاه را مجبور کرد ایران را ترک کند؛ اما شاه با عزت و محبوبیت چند روز بعد برگشت. ملت شاه را دوست دارد.»
سپس کاشانی در جواب روزنامهٔ المصری که پرسیده بود آیا عقیده دارید مصدق مستحق همین سرنوشتی بود که به او رسید؟ گفت: «خداوند عادل است و آنچه امروز بر مصدق گذشته‌است نتیجهٔ عدل خداوندی است.»
او همچنین در مصاحبه با اخبارالیوم مصدق را به مرگ محکوم کرد: «این مصدق راه را گم کرده و مستحق چنین عاقبتی بوده‌است. تمام هم و غم او این شده بود که مردم فریاد بزنند زنده باد مصدق. مصدق به من و کشورش خیانت کرد. طبق شرع شریف اسلامی مجازات کسی که در فرماندهی و نمایندگی کشورش خیانت کند مرگ است.»
شاگردان

محمد صادقی تهرانی
درگذشت

در مهر ۱۳۴۰، کاشانی به بیماری پروستات مبتلا شد و در بیمارستان بستری شد. خانواده او، با مشورت با دولت، تصمیمی گرفتند او را به آلمان بفرستند. بلافاصله، تصمیم گرفته شد که به جای آن یکی از بهترین پزشک‌های فرانسوی به تهران آورده شود. پس از معاینه بیمار، دکتر تصمیم گرفته که به عمل جراحی نیازی نیست. چند ماه بعدتر، کاشانی دوباره بیمار شد، ولی این بار به بیماری حاد برونشیت مبتلا گشت. شاه او را در خانه‌اش ملاقات کرد. در ۲۳ اسفند ۱۳۴۰ کاشانی درگذشت. در مراسم تشییع جنازه‌اش، علاوه بر عامه مردم، سیاستمداران از جمله علی امینی نخست وزیر و علمای بسیاری شرکت کردند. پیکر وی در حرم شاه عبدالعظیم  و در رواق ناصری (ایت الله کاشانی) دفن شد.
در باب خلق و خوی شخصی

در باب برخی خلقیات کاشانی در خاطرات شعبان جعفری که از طرفداران پر و پا قرص وی بود می‌خوانیم:
«... دردسرتون ندم، تمام این اهل پامنار ریختن سر ما... بند پای منو گاز می‌گرفتن که بخورم زمین تا بریزن منو بکشن... رفتیم خلاصه بیمارستان رضانور سه ماه آزگار خوابیدیم و یه روز دیدیم کاشانی، خدا رحمتش کنه، اومد بیمارستان، جون شما... گفتم: «آقا، بچه محلات پای منو، همه رو گاز گرفتن.» گفت:«این پدرسوخته ها مثل سگ می‌مونن!» آره شوخی‌ام می‌کرد! آدم شوخی بود.»
و همچنین:
«نه کاشانی پول بده بود نه ما پول بگیر. اون خودشم یه کسی رو می‌خواست یه چیزی ازش بگیره!»
ابراهیم گلستان هم در مصاحبه خود با پرویز جاهد خاطره ای از کاشانی نقل می‌کند:
«‌یک تکه از این فیلم‌ها مربوط به آیت ‌الله کاشانی بود که رفتم خانه‌اش ازش فیلم‌برداری کردم. رفت سر حوض وضو بگیرد، آب را تو دهنش کرد، مزه مزه کرد، تف کرد، وضو گرفت و آمد نماز خواند و من فیلم گرفتم. بعد گفت: خوب شد آقا؟ گفتم خوب شد اما ای کاش این غروب آفتاب و این برگ‌ها که خیلی قشنگ‌اند توی عکس می‌افتاد. گفت چه‌کار باید بکنی توی عکس بیفتد؟ گفتم آخه نمی‌شه برای این‌که شما رو به قبله نماز می‌خوانید. گفت پدر جان تو به من بگو که کدام سمت نماز بخوانم، من می‌خوانم. تو چه‌کار به قبله داری؟ بعد ایستاد پشت به قبله و نماز خواند! پشت به قبله هم کاملاً نبود، ‌با یک زاویه ۹۰ درجه بود...»
و همچنین در نقل خاطره ای از عموی خود، ‌سید هدایت الله تقوی شیرازی می‌آورد که:
«وقتی هم که آیت الله کاشانی از تبعید برمی‌گشت رفت به پیشوازش و آوردش و خیلی زود هم گفت:«نه،‌ نخواستیم، ‌این بابا دنباله رو جدّ اطهر من نیست. به فکر هوس ها و حرص های خودشه، نخواستیم.» و ولش کرد.»‌
سید ابوالقاسم کاشانی
ابوالقاسم کاشانی و مظفر بقائی در مجلس شورای ملی
این عکس در شماره ۱۹ مجله ترقی به تاریخ مهر ۱۳۳۲ (کمتر از ۲ ماه پس از کودتا) منتشر شده‌است:
۱-حسین علم ۲-طاهر حاج رضایی ۳-شعبان جعفری ۴-حسین مهدی قصاب ۵-طیب حاج رضایی ۶-اکبر حاج رضایی ۷-سید اکبر خراط
سید ابوالقاسم کاشانی پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲
قبر ابوالقاسم کاشانی
مونیک لامورو

مونیک لامورو (انگلیسی: Monique Lamoureux؛ زادهٔ ۳ ژوئیهٔ ۱۹۸۹) بازیکن هاکی روی یخ اهل ایالات متحده آمریکا است.
بادیه‌نشینان

با مردم عرب اشتباه نشود.
| 0 | 1 |
| --- | --- |
بدویان در گذر از نزدیکی هرم بزرگ جیزه، مصر؛ حدود ۱۸۹۵: بدویان در گذر از نزدیکی هرم بزرگ جیزه، مصر؛ حدود ۱۸۹۵
مناطق با جمعیت چشمگیر: مناطق با جمعیت چشمگیر
 سودان: ۱۰٬۱۹۹٬۰۰۰[نیازمند منبع]
 الجزایر: ۲۳۰٬۰۰۰-۲٬۲۵۷٬۰۰۰<[نیازمند منبع]
 عربستان سعودی: ۴۶۷٬۰۰۰ (2013)[نیازمند منبع]
 عراق: ۱٬۴۳۷٬۰۰۰
 اردن: ۳۸۰٬۰۰۰ (2007)
 لیبی: ۹۱۶٬۰۰۰<[نیازمند منبع]
 مصر: ۹۰۲٬۰۰۰ (۲۰۰۷)[نیازمند منبع]
 امارات متحده عربی: ۷۶۳٬۰۰۰[نیازمند منبع]
 سوریه: ۶۲۰٬۰۰۰ (۲۰۱۳)
 یمن: ۴۵۷٬۰۰۰[نیازمند منبع]
 کویت: ۲۹۰٬۰۰۰[نیازمند منبع]
 تونس: ۱۷۷٬۰۰۰[نیازمند منبع]
 مراکش: ۱۴۴٬۰۰۰[نیازمند منبع]
 اسرائیل: ۲۵۰٬۰۰۰ (۲۰۱۲)
 موریتانی: ۵۴٬۰۰۰[نیازمند منبع]
 بحرین: ۵۰٬۰۰۰
 لبنان: ۴۷٬۰۰۰[نیازمند منبع]
 قطر: ۳۹٬۰۰۰
 فلسطین: ۳۰٬۰۰۰
 عمان: ۲۸٬۰۰۰
 صحرای غربی: ۱۳٬۳۰۰[نیازمند منبع]
زبان‌ها: زبان‌ها
گویش‌های گوناگون عربی:  گویش بدوی • حجازی • نجدی • حَسّانیه: گویش‌های گوناگون عربی:  گویش بدوی • حجازی • نجدی • حَسّانیه
دین: دین
اسلام •: اسلام •
قومیت‌های وابسته: قومیت‌های وابسته
مردم عرب و عرب‌زبان • عرب‌های هور • بادیه‌نشینان نگب • آمازیغ : مردم عرب و عرب‌زبان • عرب‌های هور • بادیه‌نشینان نگب • آمازیغ 
مردم بَدَوی (به عربی: البدو) (به‌معنای: بیابان‌نشین) یا اَعراب (مفرد آن: اَعرابی) به مردم نیمه‌کوچ‌گر عرب گفته می‌شوند که خاستگاهشان از تبار کوچ‌گران سرزمین‌های عربستان و بیابان‌های سوریه-عراق بوده‌است. بَدَوی در زبان عربی به معنای «باشندهٔ بیابان، صحرانشین، بادیه‌نشین» است و در اصل به سبک زندگی سادهٔ آنان (بِداوت/سادگی) اشاره دارد.

گستردگی اقلیم زیست آنان از بیابان‌های گستردهٔ شمال آفریقا تا شرق خاورمیانه است. آن‌ها به‌طور سنتی به قبیله‌های گوناگون بخش می‌شوند که در عربی عشائر نامیده می‌گردد و فرهنگی مشترک برپایه سبک زندگی سادهٔ صحرایی دارند. بدویان بخشی از تعریف نوین مردم عرب اند اما با آنان یک گونه انگاشته نمی‌شوند. بادیه‌نشینان با نام‌های گوناگونی در طول تاریخ در زبان‌های گوناگون اشاره شده‌اند، مانند: قیداری در عهد عتیق، آر-باآ توسط آشوریان و در قرآن، أعراب.

با اینکه بسیاری از بدویان سنت‌های عشایری و قبیله‌ای خود را برای زندگی نوین شهری رها کرده‌اند، اما بخشی از فرهنگ سنتی بادیه‌نشینی و مفاهیم وابستهٔ عشایری را نگه داشته‌اند، مانند موسیقی سنتی، شعر، رقص و بسیاری از آیینگان فرهنگی دیگر. بدویان شهرآیین‌شده، جشنواره‌های فرهنگی را سازمان‌دهی می‌نمایند، معمولاً چند بار در سال، که در آن جشنواره‌ها با دیگر بدویان گرد می‌آیند تا در اجرایی شریک شوند، سنتی را برگزار نمایند مانند گونه‌های گوناگون شعرخوانی و رقص شمشیر، یا به یادگیری بپردازند، آموزش بافندگی چادر سنتی و نواختن آلات موسیقی سنتی بدوی را به یکدیگر بیاموزند یا به نمایش بگذارند. شترسواری و خیمه‌زنی نیز از پویایی‌های محبوب اوقات فراغت این بدویان شهرآیین‌شده‌است که در کشورهای گوناگون عربی زندگی می‌کنند.
تاریخچه

در اواخر قرن ۱۹ بسیاری از بادیه نشینان تحت قانون بریتانیا زندگی نیمه عشایری شروع کردند. در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰عدهٔ کثیری از بادیه نشینان در سراسر میانهٔ غربی آسیا زندگی سنتی و عشایری خود را رها کردند تا در شهرهای آن منطقه ساکن شوند مخصوصاً به خاطر اینکه نواحی گرم کوچک و جمعیتشان زیاد شده‌است. برای مثال نوع زندگی بدوی در سوریه در طول قحطی ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۱ از بین رفت و این باعث شد بسیاری از صحرانشینان شغل شبانی را رها کنند و شغل‌های متداول پیدا کنند. به همین شکل، سیاست‌های دولتی در مصر و اسرائیل و تولید نفت خام در خلیج فارس و همچنین میل به داشتن امکانات رفاهی و مناسب برای زندگی باعث شد که بیشتر بادیه نشینان ساکن و شهروند ملت‌های مختلف شوند به جای اینکه زندگی شبانی و عشایری داشته باشند. سیاست‌های دولتی و فشارها روی صحرانشینان در برخی موارد برای فراهم کردن امکانات بوده (مدرسه، بهداشت، اجرای قانون و …) اما در بقیهٔ موارد این سیاست‌ها به منظور تسخیر سرزمین‌هایی بوده که قبلاً توسط آن‌ها کنترل می‌شده. در سال‌های اخیر بادیه نشینان به عنوان سرگرمی پرورش کبوتر سفید و شکار با شاهین را در پیش گرفته‌اند. قبایل بدوی در عربستان، دارای یک رشته آداب و رسومی همانند مهمان‌نوازی، وفای به عهد، کرم، جوانمردی و رشادت بودند و بعضی دیگر آدابی همانند کینه‌جویی، دزدی، غارتگری و زنده به گور کردن دختران داشتند. یک پژوهشگر با نفی زنده‌به‌گور کردن، آن را یک توهم تاریخی دانسته‌است.
در دوران نوین، از اواخر سدهٔ هجدهم میلادی، شرق‌شناسان و جهانگردان اروپایی، نگارش دربارهٔ بدویان را در آثارشان آغاز کردند، از اواخر سدهٔ نوزدهم میلادی نیز، مردم عرب زبان به بدویان توجه کردند و زندگی‌شان را با توجه به دگرگونی‌های نوین بررسی کردند.
ریشه‌شناسی نام

بدویان در زبان عربی «البَدو» خوانده می‌شوند، در عربی استاندارد نوین جمع آن «بَداوی»، اسم انتساب به آن «بَدوی» برای مذکر و «بَدَوِیّة» برای مؤنث می‌باشد. معنی آن «بیابان‌نشین» است و به‌طور خاص به «بیابان‌نشینان از قبایل عرب که به قبیله‌های بسیاری تقسیم می‌شوند» معنی شده‌است. در آیهٔ ۱۰۰ سوره یوسف برای اشاره به بیابان آمده‌است که آن «البَدْوُ» واژهٔ دیگری است که معنایش بیابان است. متضاد این واژه در عربی، «حَضَری، قراری، مدری و مقیم» ذکر شده‌است.
واژهٔ اَعرابی که جمعِ آن «اعراب» است نیز به بدویان اشاره دارد. در زبان فارسی نیز همین شیوهٔ زبان عربی، معیار است. در ادبیات فارسی نیز همین‌گونه است؛ مثلاً در سفرنامهٔ ناصرخسرو «اَعرابی» به معنای «بادیه‌نشین» بکار رفته‌است. املای استاندارد لاتین آن، «Bedouin» است.
گستردگی

علی الوردی دربارهٔ کلیّت این موضوع، گفته‌است که «اقلیم منطقهٔ عربی از همهٔ منطقه‌های جهان برجسته است زیرا خاستگاه‌های بدویّت (کوچ‌نشینی و صحراگردی) و مدنّیت (زندگی یکجانشینی/شهری/روستایی) را در خود گرد آورده‌است، به همین رو، درست است اگر بگوییم که جامعهٔ عربی از دیگر جامعه‌های جهان بیشتر در معرض یا درگیر کشمکش میان بدویت و مدنیت است.»
گستردگی > لبنان

لبنان را تنها کشور عربی می‌دانند که «بادیه» ندارد و سبک زندگی «بدوی» (گونهٔ سنتّی آن) نیز در آن نمی‌تواند دوام داشته باشد.
گستردگی > مصر

سلیمان بُستانی در اثری که دربارهٔ بدویان مصری در ابتدای سدهٔ بیستم میلادی نوشت، ذکر کرده که بدویان شبه جزیره سینا، به دین اسلام معترف‌اند؛ اما نزد آنان نه تنها کسی نیست که قواعد اسلام را بداند بلکه قواعد نماز خواندن را نیز نمی‌دانند.» او می‌گوید پس از اینکه سال‌های با آنان معاشرت داشته‌است، جز انگشت شماری ندید که نماز می‌خوانند، آنان بر پایهٔ اوقات پنج‌گانه نماز نمی‌گذارند، هرگاه بخواهند، می‌خوانند؛ «اگر برگزاری عید قربان و جشن مولد النبی و قسم خوردن‌های آنان به پیامبر و صلوات بر او را انجام نمی‌دانند، نمی‌دانستم که مسلمان‌اند.» او سپس بدویان سیناء را «ناتوان در خواندن و نوشتن» ذکر کرد. اما مدارسی که در شهرهای مصر برپاست، گروهی از اهل بادیه در آن درس می‌خواندند. سپس از ویژگی‌های مهمان‌داری آنان سخن می‌گوید که بسیار برای آن ارزش قائل می‌شدند. زنان بدوی سیناء را در نخ‌ریسی بسیار ماهر بیان کرده که در دوزندگی نیز سرآمدند.
فرهنگ

به‌طور کلّی چهار عنصر را ستون‌های فرهنگ بدوی می‌دانند «بادیه»، «فرد بدوی»، «شتر» و «خیمه».
فرهنگ > سبک زندگی

ابن خلدون در مقدمه‌اش دربارهٔ دو سبک زندگی بَدَوی (بیابانی/عشایری) و حَضَری (شهری/تمدنی) نوشته‌است. او بادیه‌نشینی را کهن‌تر از شهرنشینی ذکر کرده و باور داشته‌است که «بادیه‌نشینی اصل و گهوارهٔ جامعه و شهرنشینی است و پایهٔ ساختن شهرهاست و باشندگان شهرها آنان، خاستگاه بادیه‌ای/روستایی دارند» او بدویان را برای ویژگی‌های اخلاقی مانند دلیری، سادگی، قناعت، پاکی فطرت، روح آزادی و آزادگی ستوده‌است اما گفته که شهرنشینی از بادیه برمی‌خیزد اما در آن دوام نمی‌آورد چون از ویژگی‌های زندگی بدوی، سادگی نسبی در همهٔ امور است. به عقیده او، گرایش به دستیابی به قدرت کشورداری، ممکن است بادیه‌نشینان را به شهرنشینی سوق دهد:
بادیه نشینان به خیر و نیکی نزدیک‌ترند تا شهریان، بدویان از آنان دلیرتر و دارای عصبیت هستند، زیرا زندگی سخت و سلحشورانه دارند. شیوهٔ زندگی‌شان ساده است و از راه پرورش شتر گذران زندگی می‌کنند و تنها می‌تواند حداقل نیازهای خود را برآورند. این شیوهٔ زندگی، آنان را مردمی جسور و بااراده می‌کند. سختی‌های زندگی در بیابان، نیازمند تلاش مشترک و همیاری است که از راه عصبیت حاصل می‌شود.
او «عصبیت» را از ویژگی‌های اساسی زندگی بادیه‌نشینی دانسته‌است. ابن خلدون اشاره دارد که «در جامعه‌های بدوی مردم به‌وسیلهٔ عصبیت شدید به یکدیگر وابسته‌اند و این وابستگی، ادارهٔ جامعه و دفاع از آن در برابر بیگانه را آسان می‌گرداند، اما در جامعه شهرنشین (تمدن)، عصبیت کمرنگ است، از این رو برای ادارهٔ امور آن، بنیادهای گوناگون بایسته‌است.» او «شجاعت» و «پاکی نسب» را از دیگر ویژگی‌های بدویان ذکر کرده‌است.
از دید علی الوردی، این شیوه به نظریه تکامل داروین نزدیک است و ارائه یک خط سیر تاریخی مستقیم برای همهٔ جامعه‌های بشری «یک اشتباه محض» است. «امروز جامعه‌شناسان دریافته‌اند که وجود مرحله‌ای چون صحراگردی و کوچ‌نشینی به هیچ‌وجه در سیر تحول اجتماعی بشر ضروری نیست؛ زیرا بدویت و بیابان‌گردی تنها در اقلیم صحرا وجود پیدا می‌کند؛ بنابراین بدویت و صحرا دو مفهوم مترادف باهم‌اند. مردمی که در صحرا زندگی نمی‌کنند ناممکن است که سبک زندگی کوچ‌نشینی و صحراگردی را برگیرند.»
ابن خلدون بر این نظر است که زبان عربی در نتیجهٔ آمیزش با زبان‌های غیرعربی (عجمی) فاسد شده و برخی احکام آن دگرگونه شده و اعراب آن تغییر یافته است؛ و برای همین او زبان بادیه‌نشینان عرب را از لحاظ عربیّت ریشه‌دارتر و اصیل‌تر از زبان شهریان عرب می‌داند.
فرهنگ > ادبیات

شعر غنایی از انواع ادبی است که بدویانِ شبه جزیرهٔ عربستان در سرودن آن سرآمد بودند. قیس بن ملوح، شهرت‌یافته به مجنونِ لیلی (؟ -۶۸۸م) شاعر روزگار اموی، از اهالی نجد بود. ابونخیله راجز با نام اصلی یَعمُر بن عَدَن (؟ -۷۶۴م) پیرامون بصره زاده شد، به بادیه کوچید و همان‌جا نزد بدوی‌ها زبان آموخت تا اینکه خود به سرودن شعر پرداخت.
خوارشماری بدویان

مقالهٔ اصلی: عرب‌ستیزی
تحقیر و توهین به آنان
بدویان ممکن است برای عرب بودن یا سبک زندگی ساده خود، از موضوعات بیزاری-نفرت -پیشداوری نژادی باشند و خوار شمرده شوند. از آنجا که نزد افرادِ دانش‌نآموختهٔ نا-عرب، واژه بدوی ممکن با مردم عرب و عرب‌زبان یکی انگاشته شود؛ واژه «عرب» یا «بدوی» برای تحقیر هر دو گروه (بدویان یا عرب‌زبانان) به‌کار رود؛ العربیه گزارشی از مصاحبهٔ دو مسئول عالی‌رتبهٔ در وزارت امور خارجه ایران با رسانه‌ای آلمانی را در ۱۸ مارس ۲۰۱۱ بازگو کرد که آن دو «ملّت‌های عرب را بدویانی صحراگرد» خواندند، این تفسیر از سوی آن دو تکذیب شد.
میرزا آقاخان کرمانی از شخصیت‌های روشنفکر و اصلاح‌طلب ایرانی در نیمهٔ دوم سدهٔ نوزدهم میلادی، در اثرش صد خطابه، ریشهٔ پیشرفت کشوری را نظام پادشاهی دانسته‌است و به سبک زندگی بدویان اشاره کرده‌است و آنان را با «مردم عرب» یکی دانسته‌است؛ او با شدیدترین لحن نگارش، همهٔ ملت عرب و عرب‌زبان، اهالی عربستان و بدویان را خوار شمرده‌است. محمدعلی سدیدالسلطنه در کتابش تاریخ مسقط و عمان، بحرین و قطر و روابط آن‌ها با ایران بدوی را با مردم عرب یکی انگاشته و ریشهٔ باستانی واژهٔ «بدوی (بیابان‌نشین)» و «عربی (عرب‌زبان)» را یکی دانسته‌است. مهدی اخوان ثالث را فردی با با «کینهٔ ایستای به‌میراث‌رسیده» در عرب‌ستیزی نقد شده‌است؛ کسی که «عرب را دقیقاً و برای همیشه همان عربِ هزار و پانصد سال پیش می‌داند … او صدّام را به‌دلیل عرب بودنش، یزید می‌داند نه به‌دلیل عاملِ استعمار بودنش.» تندروی نهایی در این موضوع تا حدّی است که «دین اسلام»، آئین بدوی خوانده شود.
جامعه

یک نقل قول معروف از بدوی‌ها می‌گوید «من علیه برادرم، من و برادرم علیه پسر عمویم، و بعد من و پسر عمویم علیه غریبه‌ها». این گفته‌شان نشانگر سلسله مراتب وفاداری بر پایهٔ نزدیکی خویشاوندی است که از خانوادهٔ هسته‌ای (درجه اول) شروع می‌شود تا اجداد و بعد قبیله و حتی، در موارد کلی، تا گروه‌های نژادی و زبانی (که پایهٔ آن بر اساس خویشاوندی است) پیش می‌رود. بر اساس آیین مک به خود و مسئولیت جمعی، اختلافات حل شده و علایق دنبال می‌شوند و عدالت و فرمان‌ها در این چهارچوب باقی‌مانده‌اند. واحد خانواده (که خیمه یا بیت نیز گفته می‌شود) معمولاً از سه یا چهار بزرگسال (یک زوج مزدوج به علاوهٔ خواهر و برادر یا والدین) و تعدادی بچه تشکیل می‌شود.
وقتی منابع طبیعی زیاد باشد، چند خیمه باهم به عنوان قوم صفر می‌کنند. ای گروه‌ها گاهی از نظر اجدادی و گاهی با ازدواج متصل اند (زنانی که تازه عروس شده‌اند در بسیاری از موارد مردان فامیل نزدیک را همراه خود دارند)، یا گاهی فقط آشنا هستند با روابطی که به‌طور دقیق مشخص نیست و صرفاً اعضای یک قبیلهٔ مشترک‌اند.
درجهٔ بعدی روابط در گروه «ابن ام» (پسر عمو یا دایی) یا نسب و گروه نژادی مشترک، معمولاً سه تا پنج نسل، است. این معمولاً به قوم‌ها منسوب است ولی وقتی قوم از گروهی مردم با نسب یکسان تشکیل شود، این معمولاً به چند فعالیت اقتصادی تقسیم می‌شوند، پس این امر با آن‌ها مدیریت ریسک می‌دهد، به‌طوری‌که وقتی یک عضو از این گروه دچار مشکل اقتصادی می‌شود هم نسبانش از او حمایت می‌کنند. «گروه نژادی» نشان دهندهٔ اصل و نسب آنهاست و در واقعیت آن‌ها روابط و شجرهٔ خود را طوری تنظیم کرده‌اند که عضو جدید بپذیرند.
بزرگ‌ترین درجهٔ روابط قبیله‌ای کل قبیله‌است که به وسیلهٔ «شیخ» رهبری می‌شود. قبیله معمولاً (ادعا می‌کند) ریشه‌اش یک جد معروف است. این امر به نظر ارثی می‌آید اما در واقعیت گروه‌های جدید شاید شجره نامه‌ای داشته باشند که ساختگی باشد تا آن‌ها را به یک جد مربوط کند. این سطح قبیله‌ای سطحیست واسطه بین بادیه نشینان و سازمان‌ها و حکومت‌های بیرون.
صحرا نشینان به‌طور سنتی دارای قوانین و مرام‌ها و سیستم‌های عدالتی محکمی دارند. «بیشا» (bisha'a) یا «فرمان آتش» یکی از اعمال معروف بادیه نشینان به منظور دروغ سنجی است.
برای آگاهی از نام، محل و جمعت قبایل می‌توانید به مقلهٔ انگلیسی مراجعه کنید.
یک زن بدوی در بیت‌المقدس، ۱۹۱۰
نقاشی از بدویان مصری که در برابر خیمه‌شان، قهوه می‌نوشند، ۱۸۴۲م
زبانِ بدویان در سده‌های اولیهٔ اسلامی، به‌عنوان زبانی «فصیح (شیوا)» مورد توجه زبان‌شناسان عربی بود، در یک مناقشه بر سر عبارتی میان سیبویه ایرانی و کسایی کوفی، یک بدوی داوری نمود و زبانِ او «معیار» گزیده می‌شد.
مادری بدوی سوری همراه دخترش که در خیمهٔ خود گوشت بره‌ای جوان را می‌پزند؛ بدویان ممکن است برای سبک زندگی سادهٔ خود یا عرب بودنشان، تحقیر و توهین شوند؛ همچنین ممکن است «عرب» با «بدوی» یکی انگاشته شود.
جشنوارهٔ بدوی‌ها و قبایل طانطان در مراکش، شامل چابُک‌سواری، اسب‌دوانی با اسب‌های عربی، مسابقات شترشواری، تیراندازی و رقص عشایری و بزم است. این جشنواره هرساله در ماه دسامبر برگزار می‌شود.
زن بدوی و فرزندش، ۱۹۱۷
سوساک

| نام بومی: Susak | نام بومی: Susak |
| --- | --- |
خطای لوآ در پودمان:Mapframe در خط 385: attempt to perform arithmetic on local 'lat_d' (a nil value).: خطای لوآ در پودمان:Mapframe در خط 385: attempt to perform arithmetic on local 'lat_d' (a nil value).
جغرافیا: جغرافیا
مکان: دریای آدریاتیک
مختصات: 
مساحت: ۳٫۸ کیلومتر مربع (۱٫۵ مایل مربع)
طول: ۳ کیلومتر (۱٫۹ مایل)
عرض: ۱٫۵ کیلومتر (۰٫۹۳ مایل)
بیشترین ارتفاع: ۹۸ متر (۳۲۲ پا)
بلندترین نقطه: Garba
کشور: کشور
 کرواسی:  کرواسی
تقسیمات کشوری: تقسیمات کشوری
ایالت: پریمورجه-گورسکی کوتر
جمعیت‌شناسی: جمعیت‌شناسی
جمعیت: ۱۸۸ (۲۰۰۱)
تراکم جمعیت: ۴۹٫۴۷ /کیلومتر مربع (۱۲۸٫۱۳ /مایل مربع)
سوساک (به ایتالیایی: Sansego) جزیره‌ای کوچک متعلق به کشور کرواسی و واقع در شمال دریای آدریاتیک است.
جغرافیا

سوساک در ۷ کیلومتری جنوب غربی جزیرهٔ لوسینژ و ۱۰ کیلومتری جنوب جزیرهٔ اونیجه واقع شده است.
ساحل ایتالیا حدود ۱۲۰ کیلومتری جنوب غرب این جزیره است. سوساک ۳ کیلومتر طول و ۱٫۵ کیلومتر عرض دارد و بلندترین ارتفاعش ۹۸ متر با سطح دریا ارتفاع دارد. این از معدود جزایر کرواسی است که از شن تشکیل شده.
ینز گایزر

| ینز گایزر | ینز گایزر |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۵ اوت ۱۹۷۸ باایرسبرون
ملیت: آلمان
ینز گایزر (آلمانی: Jens Gaiser؛ زادهٔ ۱۵ اوت ۱۹۷۸) اسکی‌باز پرش اهل آلمان است.
تریستان واکر

| تریستان واکر | تریستان واکر |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۶ مهٔ ۱۹۹۱ کلگری
ملیت: کانادا
تریستان واکر (انگلیسی: Tristan Walker؛ زادهٔ ۱۶ مهٔ ۱۹۹۱) لژسوار اهل کانادا است.
کریستینا گرووز

تصویری از کریستینا گرووز
کریستینا گرووز (به انگلیسی: Kristina Groves) (دسامبر ۱۹۷۶–) اسکیت‌باز سرعت بر یخ، اهل کاناداست. او در المپیک زمستانی ۲۰۰۶ در تورین در رشته‌های اسکیت روی یخ ۱۵۰۰متر زنان و امدادی تیمی مدال نقره کسب کرد. در المپیک زمستانی ۲۰۱۰ در ونکوور، در رشتهٔ ۱۵۰۰ متر بانوان مدال نقره و در ۳۰۰۰متر بانوان مدال برنز کسب کرد.
حمله تاسوکی

نمایی از محل حادثه تاسوکی در جاده زابل- زاهدان
تصاویر کشته شدگان حادثه تاسوکی
کشتار تاسوکی در تاریخ ۲۵ اسفند ۱۳۸۴ (۱۶ مارس ۲۰۰۶) عملیاتی بود که توسط گروه شبه نظامی جندالله نزدیک ساعت ۹ شب، در جاده زاهدان-زابل در فاصله نزدیک به ۱۰ کیلومتری پاسگاه تاسوکی انجام و باعث کشته و زخمی شدن ۲۸ تن شد. دست‌کم ۷ نفر دیگر نیز در این حادثه گروگان گرفته شدند. یک تن از گروگان‌ها (ستوان یکم پاسدار محمد شاهبازی) نیز در طول اسارت جان باخت و ۶ تن دیگر به تدریج طی ۲۰۰ روز آزاد شدند.
اعضای گروه جندالله با لباس مأموران انتظامی و نظامی در منطقه تاسوکی، ایستگاه ایست و بازرسی ایجاد کردند و با متوقف ساختن خودروهای مسئولان محلی و مردم عادی، سرنشینان آن‌ها را پیاده و شماری را در همان منطقه به صورت دست‌بسته، به گلوله بسته و شماری را نیز به گروگان گرفتند.
نویسنده کتاب تاسوکی (خاطرات یک گروگان) که مدتی از گروگان‌های این گروه بوده، از گرایش جندالله به ابومصعب الزرقاوی و فرقه وهابیت صحبت کرده‌است.
فهرست کشته شدگان در حادثه تاسوکی

مسلم لک زایی/ متولد ۱۳۶۴/طلبه
نعمت‌الله پیغان/متولد ۱۳۵۴/روحانی و دانشجوی کارشناسی ارشد
محمد شاهبازی
محسن ذوالفقاری/متولد ۱۳۶۴/ خبرنگار باشگاه خبرنگاران جوان
محمود سرگزی/متولد ۱۳۴۷/حراست فرمانداری زاهدان
غلامرضا سرگلزایی نظامی/متولد ۱۳۵۸/کارمند برنامه و بودجه
حسین صیادی/متولد ۱۳۳۲/بازنشسته شرکت نفت
جواد روح‌الله طیبی
جابر قویدل/ متولد ۱۳۶۹ / دانش آموز
باقر فتوت/متولد ۱۳۳۰/کارمند شهرداری مشهد
علیرضا قیصری/متولد ۱۳۵۴/کارمند اداره پست
عیسی کوهستانی/متولد ۱۳۳۶/کارمند دانشگاه سیستان و بلوچستان
صادق کیخا/متولد ۱۳۶۱/کاسب
مهدی کیخا/متولد ۱۳۶۴/شغل آزاد
حمید کیخازاده/ متولد ۱۳۶۷ / دانش آموز
مهدی گرگ/متولد ۱۳۶۳/سرباز وظیفه
مهدی نجفی/متولد ۱۳۴۷/ کاسب
مهدی نوری
محمد امیر واعظی/متولد ۱۳۵۵/مهندس راه و ساختمان
محمد حسین واعظی/ متولد ۱۳۳۴/دبیر آموزش و پرورش
محبعلی یوسفی/متولد ۱۳۴۷/حراست امور آب سیستان و بلوچستان
مجروحین

غلامعلی کوهستانی
ابراهیم سرگلزایی
حسنعلی نوری
غلامرضا راهداری
مصطفی رضوی
مهدی آچاک
واکنش‌ها

حسین وحید خراسانی از مراجع تقلید طی دیداری که با خانواده‌های کشته شدگان این حادثه داشت امنیت را حق مردم سیستان و بلوچستان دانست.
چاندا گون

چاندا گون (انگلیسی: Chanda Gunn؛ زادهٔ ۲۷ ژانویهٔ ۱۹۸۰) بازیکن هاکی روی یخ اهل ایالات متحده آمریکا است.
سیمن اسپیلر نیلسن

سیمن اسپیلر نیلسن (انگلیسی: Simen Spieler Nilsen؛ زادهٔ ۴ اوت ۱۹۹۳) اسکیت‌باز سرعت اهل نروژ است.
رناته گرونولد

رناته گرونولد (انگلیسی: Renate Groenewold؛ زادهٔ ۸ اکتبر ۱۹۷۶) اسکیت‌باز سرعت، و دوچرخه‌سوار اهل پادشاهی هلند است.
داف گیبسون

داف گیبسون (انگلیسی: Duff Gibson؛ زادهٔ august ۱۱, ۱۹۶۶&#۱۶۰;(۱۹۶۶-۰۸-۱۱) (۵۸ سال)) ورزشکار اسکلتون اهل کانادا است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده‌است.
دیوید ولف (ورزشکار)

| دیوید ولف | دیوید ولف | دیوید ولف | دیوید ولف |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
زادهٔ:  ۱۵ سپتامبر ۱۹۸۹ ‏(۳۵ سال) دوسلدورف
قد:  ۶ فوت ۳ اینچ (۱۹۱ سانتیمتر)
وزن:  ۲۱۶ پوند (۹۸ کیلوگرم؛ ۱۵ سنگ ۶ پوند)
پست:  Left Wing
ضربه‌ها:  Left
تیم در DEL تیم‌های سابق:  Adler Mannheim Hannover Scorpions Hamburg Freezers کلگری فلیمس
تیم ملی:   آلمان
منتخب ان‌اچ‌ال:  Undrafted
سوابق بازی:  ۲۰۰۷–تاکنون
دیوید ولف (انگلیسی: David Wolf؛ زادهٔ ۱۵ سپتامبر ۱۹۸۹) بازیکن هاکی روی یخ اهل آلمان است.
جام برندگان جام کونکاکاف ۱۹۹۳

جام برندگان جام کونکاکاف ۱۹۹۳ دومین دوره از جام برندگان جام کونکاکاف بود. مونتری قهرمان مسابقات شد.
| رکوپا کونکاکاف | رکوپا کونکاکاف |
| --- | --- |
تاریخ برگزاری: ۱۸ نوامبر ۱۹۹۲ – ۱ اوت ۱۹۹۳
رده‌بندی نهایی: رده‌بندی نهایی
 مونتری (یکمین عنوان):  مونتری (یکمین عنوان)
نایب‌قهرمان:  رئال اسپانیا
جایگاه سوم:  لوئیس آنخل فیرپو
جایگاه چهارم:  سوئیچتپکز
→ ۱۹۹۱ ۱۹۹۴ ← : → ۱۹۹۱ ۱۹۹۴ ←