stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ملاعلی گنابادی
زندگی‌نامه

ملا علی بیچاره بیدختی گنابادی، ملقب به «نور علی شاه» ثانی، در ۱۷ ربیع‌الثانی ۱۲۸۴ هجری قمری در بیدخت، به دنیا آمد. وی فرزند ملا سلطان‌محمد گنابادی (سلطان علیشاه) است. در سال ۱۲۸۶ هجری قمری، یعنی هنگامی که دو ساله بود، مادرش به علت ابتلا به بیماری وبا درگذشت. در نتیجه او تحت سرپرستی پدرش، بزرگ شد. در هفده سالگی به قصد ادامه تحصیل به دستور پدر به مشهد عزیمت کرد. اما به فکر افتاد که به تحقیق و تتبع در سایر بلاد بپردازد و در نتیجه پس از چند ماه به‌طور ناشناس، بدون وسایل و لوازم سفر به عزم سیاحت و خداجویی به سمت ترکستان حرکت می‌کند و در مدت هفت سال، غالب کشورها و سرزمین‌های اسلامی را در شرق و غرب می‌بیند. پس از هفت سال ریاضت و رنج سفر به گناباد بازگشت و به خدمت پدر وارد در سلوک الهی شد و به خلوت و ریاضت و شب بیداری روزگار سپری کرد؛ و در مدت ریاضت چنان مستغرق شد که توجهی به غیر نمی‌کرد.
وی پس از مدت‌ها ریاضت و چندین چله‌نشینی، به فرمان پدرش که قطب وقت سلسله نعمت‌اللهی سلطان علیشاهی گنابادی بود، رهبری سایر پیروان را بر عهده گرفت. آنگاه برای بار دوم به مشهد رفت. در سال ۱۳۱۸ هجری قمری بار دیگر به سفر حج رفت و در این راه با علمای شیعه و اهل سنت ملاقات کرد. در سال ۱۳۲۷ هجری قمری، پدرش فوت کرد و او بنابر وصیت پدرش 0صدور فرمانی در سال 1314 هجری قمری) به مقام قطبیت سلسله نعمت‌اللهی سلطان علیشاهی گنابادی رسید.
پس از فوت پدر، گرفتار ناملایمات و حوادث شد. از جمله پس از ۵۰ روز از فوت پدر، سالارخان، جانی بلوچ و راهزنان به گناباد آمده و وی و اهالی گناباد را غارت کردند.
سرانجام در سال ۱۳۳۶ هجری قمری، شبانه از گناباد به طرف تهران حرکت کرد و از آنجا به اراک و سپس بنابر دعوت برخی دراویش به کاشان رفت. اما در آنجا توسط ماشاءالله خان کاشی که از نایبیان کاشان بود، مسموم شد و به سرعت به سمت تهران حرکت کرد که در ۱۵ ربیع‌الاول ۱۳۳۷ قمری در کهریزک وفات یافت و در مقبره سعادت علیشاه در حرم شاه عبدالعظیم شهر ری به خاک سپرده شد.
این شعر از اوست:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| تا که گشتم بنده سلطان علی |  | پا نهادم بر دنی و بر علی |
| جمله عالم زنده از فیض من است |  | زانکه گشتم زنده از نور علی |
آثار و کتب

رافع‌الاحراض، در علم نحو و صرف و تصریف و اشتقاق
معین‌الادراک در نحو
مقلب القلوب در اثبات اسلام، تشیع و عرفان
اختیار در هیئت
نور الغیب در رد تمام مذاهب
کتاب سهل و آسان، در صرف و نحو فارسی
تنظیم که الفیه‌است به بحر رجز عربی در علم معانی و بیان و بدیع
تذهیب التهذیب، شرح بر تهذیب المنطق
کتاب کامل، در مطالب منطقیه
مناهج الوصول، در شرح معالم الاصول
کتاب حکوما، در علوم غریبه
کتاب سلطان فلک سعادت، در الهی اخص، مشتمل بر کلام و حکمت و عرفان
سلطنة الحسین، در مراثی
کتاب قلزم، در اخبار و تواریخ مشتمل بر هفت جلد کبیر
نجدالهدایه، در اختلاف مذاهب و ملل در ۱۲ جلد
رجوم‌الشیاطین، تقریظ بر تفسیر بیان‌السعادة
ذوالفقار، در اثبات حرمتِ کشیدن تریاک (دو مرتبه چاپ شده‌است)
رساله صالحیه، مشتمل بر جمیع مطالب حکمیه و کلامیه و رموز و اسرار عرفانیه (سه مرتبه به چاپ رسیده‌است).
رساله محمدیّه، در آداب شریعت، جلد اوّل
خوبی نامه در تربیت کودکان
علاوه بر اینها کتبی است که استنساخ نشده مثل:نخبه و زادالحجاج و دم آدم و حسبان‌الحساب و رساله اسطرلاب و علویه و در کلام و نسخه‌ای در علم رمل و نسخه رمزی در صنعت و صحیفه مکاشفات. از این تالیفات رجوم الشیاطین، ذوالفقار، محمدیه، صالحیه، خوبی‌نامه و قلزم به طبع رسیده و کتب دیگر هنوز به طبع نرسیده‌است. از این بین رساله صالحیه را به لقب طریقتی فرزند و جانشین طریقتی خود صالح علیشاه نامگذاری کرده است.
جانشینان

شیخ محمد حسن بیچاره بیدختی(صالح‌علیشاه)
سلطانحسین تابنده(رضاعلیشاه ثانی)
علی تابنده(محبوبعلیشاه)
نورعلی تابنده(مجذوبعلیشاه)
سیّد علیرضا جذبی اصفهانی(ثابت‌علیشاه)
اسرافیل

برای سایر کاربردها، اسرافیل (ابهام‌زدایی) را ببینید.
تجسمی از صور اسرافیل از یک مینیاتور سده‌های میانه
اِسرافیل یا اِسرافین نام فرشته شیپورزن روز رستاخیز در باور مسلمانان است. او یکی از فرشتگان نزدیک (مُقَرَّب) به خدا به‌شمار می‌آید. در باور اسلامی، خدا فرمان‌هایی را بر یک صفحه حفاظت‌شده به نام «لوح محفوظ» می‌نویسد و اسرافیل این فرمان‌ها را از روی آن لوح می‌خواند و این پیام‌ها را به جبرئیل و دیگر کارگزاران خدا می‌رساند. بیشترین شهرت اسرافیل به خاطر شیپور اوست که همیشه آن را بر لب دارد و قرار است در روز رستاخیز با دمیدن در آن مردگان را زنده کند. به شیپور اسرافیل اصطلاحاً «صور اسرافیل» گفته می‌شود.
از اسرافیل به‌طور مستقیم در قرآن یادی نشده‌است و سخن از او تنها در روایات دیده می‌شود. به هنگام سخن از فرشتگان نزدیک به خدا، نام اسرافیل پس از جبرئیل و میکائیل به عنوان فرشته سوم می‌آید. در برخی روایات اسلامی آمده که اسرافیل نخستین فرشته‌ای بود که از فرمان خداوند پیروی کرد و بر آدم سجده کرد.
در باور مسلمانان اسرافیل فرشته‌ای است با پیکری بسیار بزرگ و با چهار بال که یک بال او در غرب و یک بال در شرق قرار دارد، با بالی دیگر بدن خود را می‌پوشاند و یک بال را نیز برای محافظت در برابر شکوه ایزدی استفاده می‌کند. پاهای اسرافیل در قعر زمین هفتم جای گرفته و عرش بر شانه‌اش قرار دارد.
صور اسرافیل

«صور اسرافیل» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای نشریه، صور اسرافیل (نشریه) را ببینید.
صور به معنی شاخی است که برای شیپور زدن از آن استفاده می‌شود. می‌گویند اسرافیل دو گونه شیپور می‌زند: با شیپور زدن نخست همه موجودات جهان می‌میرند و جهان به پایان می‌رسد، و اسرافیل با دمیدن دوم در شیپور موجب زنده شدن و برخاستن مردگان در آخرت می‌شود.
صور اسرافیل > اشارات در متن‌های اسلامی

در قرآن از اسرافیل نام برده نشده‌است و تنها در روایات، سخن از این فرشته به میان آمده‌است. در قرآن از دمیدن شیپور (به عربی: نفخ صور)، سخن به میان آمده ولی به نام دمنده در آن اشاره‌ای نشده‌است، اما روایات تفسیری، نامِ دمندهٔ شیپور را که در هنگام برپایی قیامت صورت می‌پذیرد اسرافیل ذکر کرده‌اند. قرآن (زمر / ۶۸) می‌نویسد: «در شیپور دمیده می‌شود، و بر اثر آن، جز آنکه خدای بقای او را خواسته‌است، هر که در آسمانها و زمین است یکسر مدهوش مرگ می‌شوند، سپس بار دیگر شیپور دمیده می‌شود و ناگهان مردمان (از خواب مرگ) برخاسته و در صحنه محشر نظاره گر (سرنوشت خود) می‌گردند.»
در قرآن در ده جا نفخ صور آمده و در سیزده جا صَیحه به‌کار رفته‌است؛ و اما آن صوری که با آن می‌رمانند، فقط در همین دو آیه است: آیه فزع و آیه صعق که در سوره نمل و زمر است؛ و در جاهای دیگر نفخ در صور برای احیاء و زنده کردن است.
نفخ صور یا دمیدن در شیپور دو بار صورت می‌پذیرد یکی در پایان جهان دنیا و دیگری در آغاز قیامت توسط فرشته خداوند اسرافیل انجام می‌پذیرد. در قرآن ازان تعابیر دیگری است.
نفخ صور یا صیحه یا صاخه بمعنای شیپور خاموشی و بیداری
نقر در ناقور یا قارعه یا زجره به معنای طبل خاموشی و بیداری
بموجب روایات فاصله دو صور یا برزخ جهان ۴۰ سال است.
پیشوای چهارم شیعیان در سومین دعای خود از دعاهای «صحیفه کامله سجادیه» گفته‌است: «و ای پروردگار! درود و تحیات خود را بفرست بر اسرافیل که دارای صور است، و چشم گشوده آماده است و در انتظار اذن و فرود آمدن فرمان تو است؛ تا بدینوسیله افتادگان گِرو قبرها را آگاه کند و بیدار و زنده گرداند.»
در «تفسیر علی بن ابراهیم» در ذیل آیه «و در صور دمیده می‌شود پس هر که در آسمانها و هر که در زمین است بی جان افتد.» (زمر/۶۸)»، از پیشوای چهارم شیعیان روایت شده که می‌گوید «و از برای شیپور یک سر و دو طرف است، و میان طرف هر سری از آن دو طرف به اندازه بزرگی آسمان‌ها و زمین است.»
اسرافیل در شاهنامه فردوسی

در شاهنامه فردوسی، در داستان پادشاهی اسکندر، اسکندر پس از رسیدن به روشنایی بر فراز ‌کوهی می‌رود، و از بلندی اسرافیل را می‌بیند که صوری به دست و منتظر فرمان خداوند برای نواختن در صور است. پس از اینکه اسرافیل او را می‌بیند با او از دور گفتگو می‌کند :
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| سکندر چو بشنید شد سوی کوه |  | به دیدار بر تیغ شد بی‌گروه |
| سرافیل را دید صوری به دست |  | برافراخته سر ز جای نشست |
| پر از باد لب دیدگان پر زنم |  | که فرمان یزدان کی آید که دم |
| چو بر کوه روی سکندر بدید |  | چو رعد خروشان فغان برکشید |
| که ای بندهٔ آز چندین مکوش |  | که روزی به گوش آیدت یک خروش |
| که چندین مرنج از پی تاج و تخت |  | به رفتن بیارای و بربند رخت |
| چنین داد پاسخ بدو شهریار |  | که بهر من این آمد از روزگار |
| که جز جنبش و گردش اندر جهان |  | نبینم همی آشکار و نهان |
| ازان کوه با ناله آمد فرود |  | همی داد نیکی دهش را درود |
| بران راه تاریک بنهاد روی |  | به پیش اندرون مردم راه‌جوی |
| چو آمد به تاریکی اندر سپاه |  | خروشی برآمد ز کوه سیاه |
| که هرکس که بردارد از کوه سنگ |  | پشیمان شود ز آنک دارد به چنگ |
| وگر برندارد پشیمان شود |  | به هر درد دل سوی درمان شود |
| سپه سوی آواز بنهاد گوش |  | پراندیشه شد هرکسی زان خروش |
| که بردارد آن سنگ اگر بگذرد |  | پی رنج ناآمده نشمرد |
| یکی گفت کین رنج هست از گناه |  | پشیمانی و سنگ بردن به راه |
لویی ماسینیون

| لویی ماسینیون | لویی ماسینیون |
| --- | --- |
زاده: ۲۵ ژوئیهٔ ۱۸۸۳ نوژان-سور-مرن
درگذشته: ۳۱ اکتبر ۱۹۶۲ (۷۹ سال)
زبان(ها): فرانسوی
ملیت: فرانسوی
دانشگاه: کلژ دو فرانس
همسر(ها): مارسلا دانسرت-تستلین
لویی ماسینیون (به فرانسوی: Louis Massignon)‏ (۲۵ ژوئیه ۱۸۸۳ – ۳۱ اکتبر ۱۹۶۲) شرق‌شناس و اسلام‌شناس فرانسوی و محقق تاریخ آن بود. با وجود اینکه کاتولیک‌مذهب بود، سعی کرد اسلام را به‌خوبی بشناسد و به‌این‌ترتیب تأثیر عمیقی بر نگاه غرب به اسلام گذاشت.
او در نوشته‌هایش نقل می‌کند که در قضیهٔ استقلال الجزایر، به‌خاطر آنچه او «حمایت از جنبش آزادی‌بخش الجزایر» می‌نامد، دستگیر شده و مدتی را در زندان گذرانده است.
ماسینیون در صدد بود با فراهم آوردن میلیون‌ها یادداشت از زبان‌های مختلف دربارهٔ فاطمه دختر محمد بزرگ‌ترین اثر را تألیف کند. پس از مرگ وی لوئی گارده و چند تن دیگر از کارشناسان بررسی‌های اسلامی فرانسه این کار را به سرانجام رساندند.
همچنین وی ازجمله استادان علی شریعتی در دانشگاه سوربن پاریس بود که بر شریعتی تأثیری عمیق گذاشت.
مطالعات

یکی از معروف‌ترین آثار او قوس زندگی منصور حلاج است که به سیر زندگی و افکار و علایق حسین منصور حلاج پرداخته است و نقطه‌نظرات بزرگان عرفان چون عطار را در مورد حلاج به‌تفصیل مورد بحث و پژوهش قرار داده است.
مطالعات > اسلام‌شناسی

وی در مقاله‌ای که در تحلیل جریان مباهله میان شیعیان و اهل سنت نگاشته است اشاره می‌کند که اختلاف بسیاری میان شیعه و سنی در مورد ارتباط آیه قرآنی در مورد مباهله و تفسیر آن وجود دارد. بر اساس گفتار وی، یکی از این اختلافات راجع به حضور پنج تن آل عبا در این واقعه است. وی به عقیده شیعیان اشاره می‌کند که معتقدند فاطمه هنگامی که محمد عبا یا کسای سیاه خود را انداخت در پشت سر وی قرار داشت. برخی از فرق نیز معتقدند که مقصود پیامبر از اهل بیتش، امری کاملاً تصویرگونه بوده است چنان‌که تصویر فاطمه را به عنوان یک ماده نورانی تفسیر کرده‌اند. نصیریه بر این باورند که مسیحیان نجران به این اعتراف کرده‌اند که فاطمه همچون مریم جایگاهی رفیع دارد.
ملاقات با غلامحسین صدیقی

غلامحسین صدیقی، از بنیان‌گذاران کنگرهٔ هزارهٔ ابو علی سینا بود و هنگامی‌که کنگره در اردیبهشت ۱۳۳۳ در همدان تشکیل شد در زندان لشکر ۲ زرهیِ تهران به سر می‌برد. لویی ماسینیون از شاه اجازه گرفت تا با دکتر صدیقی در زندان ملاقات کند. این ملاقات در محیطی تأثّرانگیز صورت گرفت. دو دانشمند خود را در آغوش یکدیگر افکندند و یک ساعت به گفتگو پرداختند. در هنگام خداحافظی، ماسینیون، درحالی‌که اشک در چشم داشت، به دکتر صدیقی گفت: به امید خدا به‌زودی آزادی خود را به دست خواهید آورد.
ناگفته نمانَد لویی ماسینیون از استادان دانشمند و خواجه عبدالله انصاری‌شناس فرانسوی، سرژ د لوژیه د بورکوی و همکلاسی افغانستانی‌اش، دکتور عبدالغفور روان‌فرهادی نیز بوده است.
بزرگداشت در ایران

مراسم بزرگداشت وی در مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی در مرداد ۱۳۸۶ برگزار شد. کاظم موسوی بجنوردی، رئیس مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، سفیر فرانسه، پروفسور شارل هانری دو فوشه‌کور (استاد ادبیات فارسی دانشگاه سوربون و مترجم دیوان حافظ به زبان فرانسه)، احسان نراقی، غلامرضا اعوانی و بهمن نامور مطلق در این مراسم سخنرانی کردند.
زندگی‌نامه

لویی ماسینیون در ۲۵ ژوئیه ۱۸۸۳ میلادی در نوژان فرانسه چشم به جهان گشود. در ۱۹۰۰ میلادی موفق شد در ۲ رشته ادبیات و ریاضی، دیپلم بگیرد و از دوران نوجوانی به زبان‌های شرقی علاقه‌مند بود. به ویژه آنکه مطالعه فلسفه، او را با فلسفه اسلامی آشنا کرد و بالطبع، مطالعه منابع فلسفه اسلامی، بدون آشنایی و تسلط بر زبان عربی، به سادگی ممکن نبود. به همین دلیل در مدرسه ملی زبان‌های زنده شرقی، زبان عربی را آموخت و به همین دلیل در مدت کوتاهی، دیپلم تحقیقات عالی در بخش علوم دینی را از دانشگاه سوربن دریافت و از همان زمان، مطالعات خاورشناسی را آغاز کرد.خانواده وی ازو تقریباً نامید شده بودند و فکر می‌کردند در آینده یا بیکار می‌شود یا بی ابرو او در انزمان تحت تأثیر همکلاسی‌هایش قرار گرفته بود. نمره‌های درسی او اکثر زیر ده بود ولی با گذشت زمان و علاقه‌مند شدنش به فلسفه اسلامی آرام آرام مسیر زندگیش تغییر کرد.
خاورشناس فرانسوی. در مدرسهٔ ملی زبان‌های زندهٔ شرقی و دانشگاه سوربون درس خواند و زبان‌های فارسی، ترکی، انگلیسی و آلمانی را به‌خوبی آموخت. در ۱۹۰۲ در رشتهٔ ادبیات دانشنامهٔ لیسانس و در ۱۹۲۲ از دانشگاه سوربون دانشنامهٔ دکتری گرفت.
آشنایی ماسینیون با ایران

سال ۱۹۳۰ میلادی بود که لویی ماسینیون پس از شرکت در یک کنگره شرق‌شناسی در باکو از طریق رشت وارد ایران شد. از خراسان که منطقه اصلی نگهداری اسناد مربوط به حلاج است دیدن کرد و مدتی را در فارس و شیراز گذراند. او دوباره در سال ۱۹۳۴ برای افتتاح فرهنگستان به ایران دعوت می‌شود ولی چون افتتاحیه با تأخیر برگزار شد، وی نمی‌تواند بماند و در مراسم شرکت کند. او در سال ۱۹۴۰ برای عضویت در فرهنگستان ایران انتخاب شد
در همین دوره بود که به‌عنوان استاد افتخاری دانشگاه تهران انتخاب می‌شود. از این تاریخ به بعد ماسینیون دیگر به ایران بازنمی‌گردد تا اینکه در سال ۱۹۶۲ مراسم بزرگداشتی برایش برگزار می‌شود که هانری کربن، همکار وی نیز در آن حضور داشت. یکی از ویژگی‌های اخلاقی ماسینیون سراغ گرفتن و گفت‌وگو با استادان و روشنفکران دربند بود.
ماسینیون و شریعتی

علی شریعتی زمانی که در فرانسه بود مصادف با حضور ماسینیون در اواخر زندگی اش بود. شریعتی حق شاگردی او را ادا کرد و برایش احترام خاصی قائل بود.
نمایشنامه

زندگی و مرگ حلاج الهام‌بخش نویسندگان و شاعران غربی بوده است. یکی از نمونه‌های بارز این تأثیر، نمایشنامه حلاج نوشته لوئی ماسینیون است.
پیوسته

علی شریعتی
حلاج
لویی ماسنیون در ایام جوانی
الیفاس لوی

| الیفاس لوی | الیفاس لوی |
| --- | --- |
الیفاس لوی ۱۸۶۴: الیفاس لوی ۱۸۶۴
نام هنگام تولد: آلفونس لویس کنستانس
زادهٔ: ۸ فوریهٔ ۱۸۱۰ پاریس،  فرانسه
درگذشت: ۳۱ مهٔ ۱۸۷۵ (۶۵ سال) پاریس
فرزندان: 4+
الیفاس لوی یا آلفونس لویس کنستانس(فرانسوی:Éliphas Lévi) نویسنده علم غیب و شعبده باز نمایشی می‌باشد.
Éliphas Lévi نامی است که او کتاب‌هایش را به آن نام چاپ می‌کرد و عبری شدهٔ آلفونس لویس می‌باشد.
پنتاگرامی که لوی در آثارش از آن استفاده کرده‌است
زندگی‌نامه > تولد تا سال ۱۸۴۸

کنستانس پسر کفاشی پاریسی بود. او از سال ۱۸۳۰ مشغول تحصیل در مدرسه دینی سنت سولپیس بود و خود را برای تحصیل به عنوان کشیش در کلیسای کاتولیک آماده می‌کرد. با این وجود او در دوران تحصیل در مدرسه دینی عاشق دختری شد و تحصیل خود را سال ۱۸۳۶ نیمه تمام رها کرد. او سال‌های بعدی زندگی خود را با دوستان سوسیالیست و رمانتیک خود سپری کرد از میان آن‌ها می‌توان دو نرال و گوتیه که نویسندگانی فرانسوی بودند را نام برد. در این دوران او با خواندن آثار لامنه، رهبر سابق جنبش نئوکاتولیک و کسی که اخیراً توسط کلیسای کاتولیک ترد شده بود و به انتشار عقاید سوسیالیسم مسیحی می‌پرداخت، به سوسیالیسم رادیکالی روی آورد.
کنستانس در سال ۱۸۴۱ با انتشار اولین اثر رادیکال خود انجیل آزادی (La Bible de la liberté) به هشت ماه زندان و پرداخت جریمهٔ نقدی محکوم شد. در سال‌های بعد او اقدام به انتشار ایدئولوژی خود با نام نئوکاتولیک سوسیالیسم در کتاب‌ها و جزوات سوسیالیستی خود کرد. همانند بسیاری از سوسیالیست‌ها او نیز سوسیالیسم را به عنوان (مسیحیت راستین) بیان می‌کرد و کلیسا را متهم به تحریف مسیح می‌نمود.
کنستانس بار دیگر در سال ۱۸۴۶ به دلیل انتشار مقاله ای رادیکالی به نام صدای قحطی (La voix de la famine) راهی زندان شد ولی این بار به دلیل بارداری همسرش او را پس از مدت کوتاهی آزاد کردند.
همانند بسیاری از سوسیالیست‌ها او نیز بعد از قتل‌عام‌های سال ۱۸۴۹ که به دنبال سرکوب انقلاب فبریه در فرانسه انجام شد خود را مدتی از فعالیت‌های سیاسی دور کرد.
زندگی‌نامه > بعد از سال ۱۸۴۸

در سال ۱۸۵۱ ناپلئون سوم با کودتا به جمهوری دوم پایان داد و امپراطوری دوم فرانسه را بنیاد نهاد. کنستانس نیز مانند بسیاری از سوسیالیست‌ها امپراتور را مدافع حقوق مردم می‌دانست؛ و اقدام به چاپ کتابی نمود و حکومت جدید را سوسیالیم راستین خواند ولی بعد از مدتی با تغییر چهره امپراتور به عنوان شخصیتی دیکتاتور مأموران حکومتی او را به جرم انتشار نوشته‌هایی ضد امپراتور بار دیگر در سال ۱۸۵۵ دستگیر کردند.
بعد از قتل‌عام‌های سال ۱۸۴۹ او به این نتیجه رسیده بود که توده‌های مردم به تنهایی نمی‌توانند جنبشی منظم را دنبال کنند و برای موفقیت در این راه به دستور العملی جامع نیازمندند.
زندگی‌نامه > بعد از سال ۱۸۴۸ > انتشار نوشته‌های کابالایی

بعد از قتل‌عام‌های سال ۱۸۴۹ او در بحث‌های بازنگری فلسفه و مذهب که توسط سوسیالیست‌ها انجام می‌شد شرکت می‌کرد و در سال‌های ۱۸۵۵–۱۸۵۶ اولین نوشته‌های کابالایی خود را به نام مستعارش منتشر کرد. بحث‌های بازنگری نه تنها اختلافات را بین سوسیالیست‌ها نمایان می‌کرد بلکه این موضوع را مشخص می‌کرد که انتشار مطالبی در مورد جادو، کابالا و دیگر موضوعات علوم خفیه در مقالات سوسیالیستی چه مقدار امری طبیعی بود.این فعالیت‌ها باعث تغییر عقاید و علاقهٔ کنستانس نسبت به جادو و جادوگری شد.
لوی در سال ۱۸۶۰ شروع به نوشتن کتاب تاریخ جادو (Histoire de la magie) کرد. در سال ۱۸۶۱ کتاب کلیدی برای اسرار بزرگ (La clef des grands mystères) را منتشر کرد. آثار جادویی بعدی لوی شامل داستان نمادها 1862 (Fables et symboles)، جادوگر مودن 1861 (Le sorcier de Meudon) و علم ارواح 1865 (La science des esprits) می‌شود.
کتب جادویی منتشر شده توسط لویی به خصوص بعد از مرگ او بسیار موفق عمل کردند. مهبوبیت احضار روح در دهه ۱۸۵۰ میلادی در اروپا به این موفقیت کمک به سزایی کرد.
آثار لوی به‌طور ویژه ای بر عقاید سازمان هرمسی پگاه زرین و الیستر کرولی، عضو جدا شده این سازمان، تأثیرگذار بود.
او همچنین اولین کسی بود که پنتاگرامی که یک راس آن به پایین و دو راس آن به بالا بود را نماد بدی و پنتاگرامی که یک راس آن به بالا و دو راس آن به پایین بود را نماد خوبی معرفی کرد. بسیاری از محققان او را یکی از احیا کنندگان جادوگری در قرن ۲۰ام می‌دانند.
کتب مرجع

استروب, جولیان (2016), Sozialismus, Katholizismus und Okkultismus im Frankreich des 19. Jahrhunderts: Die Genealogie der Schriften von Eliphas Lévi, Walter de Gruyter GmbH & Co KG, ISBN 978-3-11-047810-5
بافومت در کتاب اصول و تشریفات پیشرفته ی جادو ۱۸۵۶
تاپسیس

روش تکنیکی برای ترتیب اولویت بر اساس شباهت به راه حل ایده‌آل (تاپسیس) (به انگلیسی: TOPSIS) یک روش تجزیه و تحلیل تصمیم چندمعیاره است که در ابتدا توسط چینگ لای هوانگ و یون در سال ۱۹۸۱ توسعه یافت و با پیشرفت‌های بیشتر توسط یون در سال ۱۹۸۷، و هوانگ، لای و لیو در سال ۱۹۹۳ بهبود یافت. TOPSIS بر این مفهوم استوار است که جایگزین انتخاب‌شده باید کوتاه‌ترین فاصله هندسی را از راه‌حل ایده‌آل مثبت (PIS) و طولانی‌ترین فاصله هندسی را از راه‌حل ایده‌آل منفی (NIS) داشته باشد. یک کتاب اختصاصی در زمینه فازی در سال ۲۰۲۱ منتشر شد.
شرح

این یک روش تجمیع جبرانی است که مجموعه‌ای از گزینه‌ها را با هم مقایسه می‌کند، امتیازات را برای هر معیار نرمال می‌کند و فاصله هندسی بین هر جایگزین و جایگزین ایده‌آل را که بهترین امتیاز در هر معیار است، محاسبه می‌کند. وزن معیارها در روش TOPSIS را می‌توان با استفاده از رویکرد اولویت ترتیبی، فرایند تحلیل سلسله‌مراتبی و غیره محاسبه کرد. فرض TOPSIS این است که معیارها به‌طور یکنوا افزایش یا کاهش می‌یابند. نرمال‌سازی (نُرمالیزاسیون) معمولاً مورد نیاز است زیرا پارامترها یا معیارها اغلب دارای ابعاد نامتجانس در مسائل چندمعیاره هستند. روش‌های جبرانی مانند TOPSIS امکان داد و ستد بین معیارها را فراهم می‌کند، جایی که نتیجه ضعیف در یک معیار را می‌توان با یک نتیجه خوب در معیار دیگر نفی کرد. این شکل واقعی‌تر مدل‌سازی را نسبت به روش‌های غیر جبرانی، که شامل یا حذف راه‌حل‌های جایگزین مبتنی بر برش‌های سخت است، ارائه می‌کند. نمونه‌ای از کاربرد در نیروگاه‌های هسته‌ای ارائه شده است.
جزئیات

شرح الگوریتم روش تاپسیس: فرایند TOPSIS به شرح زیر انجام می‌شود:
که در آن،  w_{j}=W_{j}{\Big /}\sum _{k=1}^{n}W_{k},j=1,2,\ldots ,n به طوری که  \sum _{i=1}^{n}w_{i}=1، و  W_{j} وزن اصلی است که به نشانگر داده می‌شود  v_{j},\quad j=1,2,\ldots ,n.
s_{iw}=d_{iw}/(d_{iw}+d_{ib}) ، چنانچه شرط:  \quad 0\leq s_{iw}\leq 1,\quad i=1,2,\ldots ,m برقرار باشد،
s_{iw}=1 اگر و تنها در صورتی که راه‌حل جایگزین بهترین شرایط را داشته باشد، و
s_{iw}=0 اگر و تنها در صورتی که راه‌حل جایگزین بدترین شرایط را داشته باشد.
جزئیات > نرمال سازی

دو روش نرمال‌سازی که برای مقابله با ابعاد معیارهای نامتجانس استفاده شده است، نرمال‌سازی خطی و نرمال‌سازی برداری است.
نرمال‌سازی خطی را می‌توان مانند مرحله ۲ فرایند TOPSIS در بالا محاسبه کرد. نرمال‌سازی برداری با توسعه اولیه روش TOPSIS گنجانده شد و با استفاده از فرمول زیر محاسبه می‌شود:
 R=(r_{ij})_{m\times n}، که در آن، عناصر براساس فرمول:
 r_{ij}={\frac {x_{ij}}{\sqrt {\sum _{k=1}^{m}x_{kj}^{2}}}},\quad i=1,2,\ldots ,m,\quad j=1,2,\ldots ,n نرمال‌سازی شده‌اند.
در استفاده از نرمال‌سازی برداری، فواصل غیرخطی بین امتیازها و نسبت‌های تک‌بعدی می‌توانند منجر به ایجاد بده‌بستان (trade-off) هموارتری شوند.
ابزارهای آنلاین

: DeciGen یک افزونه رایگان MCDA برای نرم‌افزار گرس‌هاپرen:Grasshopper 3D.
Decision Radar:(رادار تصمیم‌گیری) یک ماشین حساب آنلاین رایگان تاپسیس& نوشته‌شده به زبان پایتون.
پایتاپس
ویلیام روبروک

یک دست‌نوشته از قرن چهاردهم در اختیار کالج کورپوس کریستی، کمبریج. در نیمه بالای تصویر، سفرنامه به لویی نهم ارائه می‌شود. در پایین ویلیام روبروک با یکی از همراهان خود در راه است.
ویلیام روبروک (یا به هلندی «ویلم فان روبروک) یک مبلغ فلاندری از فرقه فرانسیسکن بود. او اهل شهر روبروک نزدیک کاسل در فلاندر فرانسه بود. او از سال ۱۲۵۳ تا ۱۲۵۵ به امپراتوری مغول سفر کرد. تاریخ‌نگاران معاصر گزارش آن سفر را که به زبان لاتین نوشته شده، از نظر کیفیت و اعتبار، برتر از همه گزارش‌های اروپایی دیگر دربارهٔ امپراتوری آن دوره می‌دانند.
شخص ویلم ون روبروک

به ندرت حقایقی در مورد شخص ویلم ون روبروک شناخته شده‌است. هم سال تولد و هم سال وفات او مشخص نیست. برای زمان تولد او در ادبیات بین ۱۲۱۵–۱۲۳۰ فرضی وجود دارد. تعدادی از جملات در سفرنامه او نشان از آشنایی خاصی با منطقه ایل دوفرانس دارد. در نوشته‌هایش، او پهنای رودخانه‌هایی مانند ولگا و دون را با رودخانه سن در پاریس مقایسه می‌کند. او وسعت پایتخت امپراتوری مغول و قره‌قروم را نیز با سنت دنیس می‌سنجد.
از گزارش سفر می‌توان دریافت که او در اواخر سال ۱۲۴۸ در قبرس در همراهی پادشاه فرانسه لویی نهم بوده‌است. در دسامبر همان سال، دو فرستاده ایلدگیز، فرمانده مغول در ایران، به آنجا رسیدند. آن رویداد دلیل فوری سفر آندره دو لونگیومو به دربار مغولستان بود. نظری در اثری از یکی دیگر از فرانسیسکن‌ها، جاکومو دیزئو، روشن می‌کند که روبروک احتمالاً پیش از ورود پادشاه فرانسه در قبرس حضور داشته‌است. روبروک در آن متن به عنوان یک سخنران در صومعه فرانسیسکن در نیکوزیا توصیف شده‌است. او احتمالاً به یکی از استان‌های اروپایی فرانسیسکن‌ها تعلق نداشت، بلکه متعلق به سرزمین مقدس بود که قبرس بخشی از آن بود.
پس از آن روبروک باید در جنگ صلیبی هفتم ، که در مصر اتفاق افتاد، همراه پادشاه رفته باشد. او در سفرنامه گزارش می‌دهد که در دمیاط حضور داشته‌است. پس از زندانی شدن و آزادی لویی نهم، روبروک به دنبال او به فلسطین رفت. از آنجا به قره‌قروم سفر کرد. پس از بازگشت، ابتدا به قبرس بازگشت و سپس از طریق انطاکیه و طرابلس به عکا رفت.
چند سال بعد، راجر بیکن دوباره روبروک را در جایی در فرانسه ملاقات کرد. بیکن با او گفتگو کرد، بخش‌هایی از سفرنامه را کپی کرد و آن را در بخش جغرافیایی Opus Majus خود گنجاند. بهترین فرض ممکن برای زمان آن رویارویی ۱۲۵۷ یا ۱۲۵۸ است. پس از آن، روبروک به‌طور کامل از تصویر محو می‌شود.
تفاوت با سفرهای قبلی به امپراتوری مغولستان

سفرهای قبلی توسط جیوانی د پیان دل کارپین (۱۲۴۵–۱۲۴۷) و آندره لونژومویی (۱۲۴۹–۱۲۵۱) به امپراتوری مغول انجام شده بود. سفر روبروک اساساً از یک جنبه مهم متفاوت است. دو سفر اول به ترتیب به سفارش پاپ اینوسنت چهارم و لویی نهم انجام شده بود. آن سفرها بیشتر جنبه دیپلماتیک داشت. مشخص نیست که سفر روبروک تا چه اندازه نتیجه دستور مستقیم لویی نهم بوده‌است. پادشاه هزینه‌های سفر را تأمین کرد و هم او و هم همسرش مارگارت پروونس هدایایی اهدا کردند.
با این حال، ویلیام روبروک در درجه اول خود را یک مبلغ می‌دانست. در سفرنامه لونژومویی به شرایط بدی اشاره شده‌است که در آن تعدادی از آلمانی‌های اسیر در تراز به بردگی گرفته شده بودند. کمک به این افراد و همچنین موعظه در میان مغولان انگیزه اصلی او برای انجام این سفر بود. روبروک در تماس‌های خود با مغول‌ها همیشه منکر این بود که او فرستاده پادشاه بوده‌است، اما بر شخصیت مبلغ مذهبی خود تأکید می‌کرد.
پایبندی به آرمان فرانسیس آسیزی نیز در این واقعیت نمود می‌یابد که ویلم فان روبروک در طول سفر به عادت کلیسایی جامه به تن داشت، مسافت زیادی را پیاده‌روی کرد و بیشتر با پای برهنه رفت. کفش‌ها فقط زمانی پوشیده می‌شدند که سرمای شدید آن را ضروری می‌کرد. روبروک نامه ای از لویی نهم به سرتاق پسر باتوخان با خود داشت که باور بر این بود در فلسطین مسیحی شده‌است. محتوای آن نامه به‌طور کامل مشخص نیست، اما احتمالاً چیزی بیش از معرفی‌نامه ای برای روبروک نبوده‌است که از وی خواسته شده بود مدتی در آنجا بماند و موعظه کند. علاوه بر این، این نامه حاوی تبریکی از سوی لویی نهم به سرتاق به دلیل گرویدن وی به مسیحیت بود. سوء تفاهم در مورد این قسمت از نامه و ترجمه نادرست، بعدها باعث ایجاد مشکلات و سردرگمی در مورد ماهیت تبلیغی سفر در طول سفر شد.