stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مراکش (شهر)

| مراکش ⵎⵕⵕⴰⴽⵛ | مراکش ⵎⵕⵕⴰⴽⵛ |
| --- | --- |
شهر: شهر
نام مستعار: شهر سرخ (حمرا): نام مستعار: شهر سرخ (حمرا)
شهر مراکش در نقشهٔ مراکش: شهر مراکش در نقشهٔ مراکش
کشور:  مراکش
استان: مراکش تانسیفت الحوز
تاسیس: ۱۰۶۲ (میلادی)
بنیان‌گذار: Yusuf ibn Tashfin
حکومت: حکومت
 • شهردار: فاطمة الزهراء المنصوری
ارتفاع: ۴۶۶ متر (۱۵۲۹ فوت)
بیشترین ارتفاع: ۵۱۰ متر (۱۶۷۰ فوت)
کمترین ارتفاع: ۴۳۰ متر (۱۴۱۰ فوت)
جمعیت (۲۰۱۲): جمعیت (۲۰۱۲)
 • شهر: ۹۰۹۰۰۰
 • رتبه: ۴ ام
 • کلان‌شهری: ۱۰۶۳۴۱۵
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۰+ (WET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۱+ (WEST)
شهر مراکش (به بربری: ⵎⵕⵕⴰⴽⵛ) یکی از شهرهای کشور مراکش و مرکز استان مراکش تانسیفت الحوز است.
مراکش چهارمین شهر بزرگ پادشاهی مراکش است. مراکش در سال ۱۰۷۰ میلادی توسط یوسف بن تاشفین (که اولین پادشاه سلسله مرابطون بود) تاسیس شد. مراکش پایتخت یک امپراتوری بزرگ بود که مرزهایش از اندلس (اورپا جنوبی) تا سودان (آفریقای جنوب صحرا) امتداد داشت.
ریشه شناسی کلمه "مراکش" مورد بحث قرار گرفته است. به طور کلی، اعتقاد بر این است که معنای کلمه "مراکش" از جمله بربری "امُرْ نْ اکُشْ" ب معنای "سرزمین خدا" آمده است.
مراکش به خاطر مکانهای دیدنی توریستی و مذهبی‌اش، مانند مسجد الکتبیه، قصر البدیع، میدان جامع الفنا، و باغهای المناره شهرت دارد.

بدلیل قرمز بودن تمامی ساختمانها و بناها در این شهر، شهر مراکش با نام شهر سرخ (حمرا) نیز شناخته می‌شود.
مرکز شهر با نام Medina of Marrakesh
تحت شماره N۳۱ ۳۸ W۰۸ ۰۰ تاریخ ثبت: ۱۹۸۵ جزو مناطق تحت حمایت یونسکو به ثبت رسیده است.
شهرهای خواهر خوانده

گرانادا, اسپانیا
مارسی, فرانسه
تیمبوکتو, مالی
اسکاتسدیل, آریزونا, ایالات متحده
نگارخانه

نمایی از مسجد جامع فنا در شامگاه. سمت چپ در دوردست: مسجد جامع کتیبه.
| ن ب و مراکش تانسیفت الحوز | ن ب و مراکش تانسیفت الحوز | ن ب و مراکش تانسیفت الحوز |
| --- | --- | --- |
مرکز: مراکش: مرکز: مراکش
| استان‌ها |  اقلیم الحوز  استان شیشاوه  استان صویره  استان قلعه سراغنه  مراکش  |  |
| شهرها |  آیت داوود  آیت وریر  امزمیز  الصهریج  بنجریر  شیشاوه  El Hanchane  صویره  Imin tanout  قلعه السراغنه  Kettara  Laattaouia  للا تکرکوست  Loudaya  مراکش  مولای ابراهیم  Ounagha  Sid Zouine  سیدی عبدالله غیات  Sidi Bou Othmane  Sid L'Mokhtar  Sidi Rahal  Skhour Rhamna  Smimou  Tafetachte  تحناوت  Talmest  Tamallalt  Tamanar  تمصلوحت  |  |
| داده‌های کتابخانه‌ای  | داده‌های کتابخانه‌ای  |
| --- | --- |
عمومی:  ISNI 1  ویاف 1  ورلدکت (از طریق ویاف) 
کتابخانه‌های ملی:  اسپانیا  فرانسه (داده‌ها)  آلمان  اسرائیل  ایالات متحده آمریکا  ژاپن  جمهوری چک 
سایر:  کاربرد چندوجهی اصطلاحات موضوعی  بایگانی ملی (ایالات متحده)  سوداک (فرانسه) 1 
| ن ب ومیراث جهانی یونسکو در مراکش | ن ب ومیراث جهانی یونسکو در مراکش | ن ب ومیراث جهانی یونسکو در مراکش |
| --- | --- | --- |
| شمال |  Medina of Fes el Bali  رباط, modern capital and historic city: a shared heritage  Medina of تطوان (سابقا با نام Titawin شناخته می‌شد)  Archaeological Roman Site of ولیلی  شهر تاریخی مکناس  |  |
| مرکز |  مدینه (منطقه شهری) of صویره (سابقا Mogador)  Medina of مراکش  شهر پرتغالی الجدیده  |  |
| جنوب |  قصر (بربر) of آیت بن حدو  |  |
سید خداوردی

خداوردی سازنده و نوازنده صاحب سبک تنبور بود. ابداع ساخت تنبور دارای ترک و پاشنه‌های نیم‌تنه و گلودار از ابداعات و ابتکارات او بوده که به تنبور سبک خداوردی معروف است.
وی فرزند  الله‌وردی و از نوادگان سید ابدال‌بگ فرزند سید محمدبگ از جمله الحق های یارستان بوده است. او در قرن سیزدهم از ارومیه به روستای پیرسراب خدا بنده لو از توابع شهرستان صحنه استان کرمانشاه مهاجرت نموده است. ملک حسین و امید علی بهرامی
 مراد علی الهی از فرزندان و   پوریا-پدرام - و احسان الهی  از نوادگانن او بوده‌اند.
اکنون به دو جهت و به دو نام از سبک خداوردی یاد می‌شود:
خداوردی سبکی در ساختن انواع تنبور است.
«خودآوردی» که منظور از آن ابداع و ابتکار و از خودآوردن و اختراعات جدید در ساخت ساز است. هر سازنده‌ای که سازی خارج از الگوهای مرسوم و با ابتکار و نو آوری می‌سازد می‌گویند با سبک خودآوردی ساز می‌سازد.
وزنه‌برداری در المپیک تابستانی ۱۹۹۲

وزنه برداری در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۹۲
وزنه‌برداری در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۲ نام رویداد ورزش وزنه‌برداری در بازی‌های المپیک تابستانی بود که در سال ۱۹۹۲ برگزار شد.
مدال‌آوران

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| بازی‌ها | طلا | نقره | برنز |
| 52 kg جزئیات | ایوان ایوانوف  بلغارستان | لین چیشنگ  چین | ترایان چیهارن  رومانی |
| 56 kg جزئیات | چون بیونگ-کوان  کره جنوبی | لیو شوبین  چین | لو جیانمینگ  چین |
| 60 kg جزئیات | نعیم سلیمان‌اوغلو  ترکیه | نیکولای پاشالوف  بلغارستان | هه اینگچیانگ  چین |
| 67.5 kg جزئیات | ایسرائل میلیتوسیان  تیم متحد | یوتو یوتوف  بلغارستان | آندرئاس بم  آلمان |
| 75 kg جزئیات | تودور کاساپو  تیم متحد | پابلو لارا  کوبا | کیم میونگ-نام  کره شمالی |
| 82.5 kg جزئیات | پیروس دیماس  یونان | کشیشتوف شیمیون  لهستان | مدال داده نشد |
| 90 kg جزئیات | کاخی کاشیاشویلی  تیم متحد | سرگی سیرتسوف  تیم متحد | سرگیوش ووچانیسکی  لهستان |
| 100 kg جزئیات | ویکتور ترگوبوف  تیم متحد | تیمور تایمازوف  تیم متحد | والدمار مالاک  لهستان |
| 110 kg جزئیات | رونی ولر  آلمان | آرتور آکویف  تیم متحد | اشتفان بوتف  بلغارستان |
| +110 kg جزئیات | الکساندر کورلوویچ  تیم متحد | لئونید تاراننکو  تیم متحد | مانفرد نرلینگر  آلمان |
جدول مدال‌ها

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  رتبه  | کشور | طلا | نقره | برنز | مجموع |
| ۱ |  تیم متحد (EUN) | ۵ | ۴ | ۰ | ۹ |
| ۲ |  بلغارستان (BUL) | ۱ | ۲ | ۱ | ۴ |
| ۳ |  آلمان (GER) | ۱ | ۰ | ۲ | ۳ |
| ۴ |  یونان (GRE) | ۱ | ۰ | ۰ | ۱ |
| ۴ |  کره جنوبی (KOR) | ۱ | ۰ | ۰ | ۱ |
| ۴ |  ترکیه (TUR) | ۱ | ۰ | ۰ | ۱ |
| ۷ |  چین (CHN) | ۰ | ۲ | ۲ | ۴ |
| ۸ |  لهستان (POL) | ۰ | ۱ | ۲ | ۳ |
| ۹ |  کوبا (CUB) | ۰ | ۱ | ۰ | ۱ |
| ۱۰ |  کره شمالی (PRK) | ۰ | ۰ | ۱ | ۱ |
| ۱۰ |  رومانی (ROU) | ۰ | ۰ | ۱ | ۱ |
|  | مجموع | ۱۰ | ۱۰ | ۹ | ۲۹ |
استودان سدلک

چلچراغی از استخوان انسان
نمای خارجی نیایشگاه
اَستودان سِدلِک (در زبان چک: Kostnice v Sedlci) یک نیایشگاه کوچک مسیحی کاتولیک است که در طبقهٔ زیرین گورستان کلیسای همه قدیسان در سدلک از حومه‌های شهر کوتنا هرا در جمهوری چک قرار دارد. تخمین زده می‌شود که برای تزئینات داخلی این استودان از استخوان‌های ۴۰٬۰۰۰ تا ۷۰٬۰۰۰ انسان که پیشتر در محوطه کلیسا به خاک سپرده شده بودند استفاده شده است. این استودان از مهمترین مراکز گردشگری در جمهوری چک است و سالانه حدود ۲۰۰ هزار نفر از آن بازدید می‌کنند.
تاریخچه

هنری راهب بزرگ کلیسای صومعه سیسترسی سدلک به فرمان شاه اوتاکار دوم، پادشاه بوهم در سال ۱۲۷۸ به سرزمین مقدس فرستاده شد. در هنگام بازگشت از زیارت، او مقداری از خاک سرزمین مقدس را با خود به ارمغان آورد و آن را به عنوان تبرک در این گورستان پاشید. این کار او باعث شد که گورستان سدلک به محلی محبوب برای دفن مردگان در اروپای مرکزی مبدل شود. در سالهای میانی قرن چهاردهم با گسترش مرگ سیاه یا طاعون در اروپای مرکزی و هم چنین در خلال جنگ‌های محلی اوایل قرن پانزدهم هزاران نفر در این گورستان به صورت دسته جمعی به خاک سپرده شدند.
در حدود سال ۱۴۰۰ میلادی، کلیسایی با معماری گوتیک در مرکز این گورستان بنا نهاده شد، و استخوان‌های یافت شده در گورهای دسته جمعی —که در هنگام ساخت کلیسا کشف شده بودند— در سرداب و همچنین شیروانی کلیسا به امانت سپرده شدند. بر طبق روایات، بعد از سال ۱۵۱۱ استخوان‌های انباشته شده توسط یک راهب نیمه‌کور به صورتی مرتب در کلیسا چیده شد.
در سال ۱۸۷۰ میلادی منبت‌کاری به نام فرانتیشک رینت (František Rint) از سوی خانواده شوارتزنبرگ (Schwarzenberg) استخدام شد تا کلیسا را با استخوان‌ها تزئین کند که این تزئینات تا بحال در این کلیسا موجود است. گفته شده است که در تزئینات این کلیسا از استخوان‌های ۴۰٬۰۰۰ انسان استفاده شده است.
نگارخانه

نمای داخلی نیایشگاه
امضای ف. رینت با استخوان بر روی دیوار
نمایی نزدیک از تزئین‌های داخلی نیایشگاه
یخچال آلیتچ

| یخچال آلیتچ | یخچال آلیتچ |
| --- | --- |
بخش پایین‌دست یخچال: بخش پایین‌دست یخچال
موقعیت یخچال در سوئیس: موقعیت یخچال در سوئیس
گونه: یخچال دره‌ای
مکان: کانتون وله، سوئیس
مساحت: ۱۱۷٫۶ کیلومتر مربع (۴۵٫۴ مایل مربع)
وضعیت: در حال پسروی
یخچال آلیتچ (انگلیسی: Aletsch Glacier) بزرگ‌ترین یخچال طبیعی کوه‌های آلپ است که با طول ۲۳ کیلومتر (۱۴ مایل) (تا سال ۲۰۱۴) و با حجم ۱۵٫۴ کیلومتر مکعب (۳٫۷ مایل مکعب) و در نهایت، پوششی به وسعت ۸۱٫۷ کیلومتر مربع (۳۱٫۵ مایل مربع) کانتون وله را سوئیس پوشانده‌است. یخچال آلیتچ از ۴ یخچال کوچک‌تر تشکیل شده‌است که در کنکوردیا پالاس به یکدیگر می‌رسند، جایی که ضخامت آنها نزدیک به ۱ کیلومتر (۳٬۳۰۰ فوت) می‌رسد. یخچال آلیتچ، همانند بسیاری از یخچال‌های طبیعی در جهان امروز، یک یخچال طبیعی در حال عقب‌نشینی است. این یخچال از سال ۱۹۸۰ تا ۲۰۱۶ در حدود ۱٫۳ کیلومتر (۰٫۸۱ مایل) از طول خود را از دست داده و در مجموع، در حدود ۳۰۰ متر (۹۸۰ فوت) از ضخامت این یخچال کاسته شده‌است.
کل منطقهٔ تحت پوشش، از جمله یخچال‌های طبیعی دیگر، بخشی از منطقه حفاظت شده یونگفراو-آلیتچ هستند که در سال ۲۰۰۱ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد. همانگونه که برای بسیاری از یخچال‌های طبیعی دیگر رخ می‌دهد، سوابق نشان می‌دهد که یخچال آلیتچ هم درگیر روند عقب‌نشینی عمده و طولانی‌مدت است. بیشترین رکورد عقب‌نشینی به میزان ۱۱۴٫۶ متر (۳۷۶ فوت) و مربوط به سال ۲۰۰۶ میلادی است. تخمین زده می‌شود که تا سال ۲۱۰۰، یخچال تنها یک-دهم جرم سال ۲۰۱۸ خود را داشته باشد.
پژو روآ

Motor vehicle
| پژو روآ | پژو روآ |
| --- | --- |
دید کلی: دید کلی
شرکت: ایران خودرو
نام‌های دیگر: پژو آردی‌ایکس (روآ معمولی)   ((روآ سال))
تولید: ۱۳۸۵ تا ۱۳۹۰
مدل سال: ۱۳۸۵–۱۳۹۰
مونتاژ: ایران
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
کلاس: خودروی خانواده
شکل بدنه: سدان
طرح‌بندی: خودروهای موتور جلو-محور عقب
سکو: پیکان . پژو 405
خودروهای وابسته: پژو آردی، پژو ۴۰۵، پیکان، آریسان
پیشرانه: پیشرانه
موتور: OHV  Avenger(روآ معمولی) OHV II Avenger(روآ سال)
گنجایش: ۵۲ لیتر
قدرت موتور: 81 اسب بخار (روآ معمولی)  89 اسب بخار (روآ سال)
جعبه‌دنده: ۵ سرعته دستی
سامانه تعلیق: سامانه تعلیق
جلو: مک فرسون
عقب: فنر شمشی
ابعاد: ابعاد
درازا: ۴٬۴۰۸ میلیمتر (۱۷۳٫۵ اینچ)
پهنا: ۱٬۷۱۶ میلیمتر (۶۷٫۶ اینچ)
بلندی: ۱٬۳۹۰ میلیمتر (۵۵ اینچ)
وزن خالص: ۱٬۰۹۰ کیلوگرم
گاه‌شمار: گاه‌شمار
پیشین: پژو آردی
پژو روآ خودرویی سواری از محصولات شرکت ایران خودرو بود. پژو روآ نسخهٔ توسعه یافتهٔ پژو آردی است. این خودرو ترکیبی از پیکان و پژو ۴۰۵ است. بدنهٔ روآ از پژو ۴۰۵ سری اول (GL - PHASE1) کپی‌برداری شده و موتور آن نسخهٔ ارتقا یافتهٔ پیکان است. برخلاف سایر نسخه‌های پژو ۴۰۵، روآ خودرویی دیفرانسیل عقب است. این خودرو به سیستم سوخت‌رسانی انژکتوری، فرمان هیدرولیک، کولر و شیشه‌بالابر برقی درب‌های جلو مجهز بود. در ابتدای معرفی این خودرو قرار بود نام آن پژو آردی‌ایکس (RDX) باشد. برخی از مدل‌های تولید شده در سال ۱۳۸۵ به همین نام فروخته شدند، سپس نام این خودرو به روآ تغییر داده شد.
این خودرو نسخهٔ بهینه‌سازی شدهٔ پژو آردی بود که 11 اسب بخار در روآ معمولی و 17 اسب بخار در روآ سال بیشتر از آردی تولید می‌کرد.
ایران خودرو در سال ۱۳۸۵ تولید و عرضهٔ مدل به اصطلاح بهبود یافتهٔ پژو آردی را تحت عنوان روآ (ROA) با موتور OHV یا همان موتور بهبود یافتهٔ پیکان آغاز کرد. پژو روآ نیز همچون پژو آردی از بدنهٔ پژو ۴۰۵ بهره می‌برد. تولید روآ در نیمهٔ سال ۱۳۸۸ متوقف و روآی سال با موتور پایه‌گازسوز OHVG2 جایگزین آن شد. پس از سال ۱۳۸۸ طرح بدنه و صندوق پژو ۴۰۵ GLX به روآی سال نیز اختصاص یافت (PHASE 2 ) که دارای رخ و چهرهٔ کامل پژو ۴۰۵ GLX بود و تنها وجه تمایز آن با ۴۰۵ استفاده از سپرهای تک رنگ مشکی در جلو و عقب بود و در سال ۱۳۹۰ تولیدش متوقف شد. پژو روآ سال به ترمز ضد قفل ABS مجهز است و از دیسک و صفحه کلاچ پژو ۴۰۵ بهره می‌برد.
نام‌گذاری

روآ، در فارسی به معنای «رونده» است. و در لری به معنای روباه
شکونتلا

| شکونتلا | شکونتلا |
| --- | --- |
Śakuntalā Looking Back to Glimpse Dushyanta (Scene from کالیداس's  The Recognition of Śakuntalā  as painted by راجا راوی وارما): Śakuntalā Looking Back to Glimpse Dushyanta (Scene from کالیداس's  The Recognition of Śakuntalā  as painted by راجا راوی وارما)
اطلاعاتِ درون‌داستانی: اطلاعاتِ درون‌داستانی
همسر: Dushyanta
فرزند: براتا
شکونتلا از نمایش‌نامه‌های هند باستان به زبان سانسکریت است. هندی‌ها آن را ناکاتا می‌گویند. این نمایش‌نامه اثر کالیداس، نویسنده و شاعر هندی است که در دوران شاه دوشیانت گوپتا می‌زیسته است.
کتاب سبز (معمر قذافی)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نویسنده(ها): قذافی
عنوان اصلی: الکتاب الأخضر
زبان: عربی
ناشر: المرکز العالمی لابحاث ودراسات الکتاب الاخضر
کتاب سبز (به عربی: الكتاب الأخضر) نوشته معمر قذافی حاکم وقت لیبی است، که به سال ۱۹۷۵ میلادی آن را نگاشت. قذافی در این کتاب دیدگاه‌های خود را پیرامون سیستم‌های حکومت‌داری و همچنین نظرات خود حول تجربه‌های بشری مانندسوسیالیسم، دموکراسی و آزادی بیان نموده است. این کتاب نزد قذافی به مانند یک کتاب مقدس ارزشمند است.
کتاب سبز از سه بخش کلی تشکیل یافته است. این کتاب در قطع جیبی و در ۱۹۲ صفحه نگاشته شده است.
بخش‌بندی کتاب

بخش اول: سیاست
قذافی در این بخش کتاب سبز به مسائل و مشکلات سیاسی و همچنین حکومت‌داری پرداخته است.
بخش دوم: اقتصاد
این بخش به بررسی مشکلات و روابط بین کارگر و کارفرما می‌پردازد. در این بخش قذافی پیشنهادهای برای حل این مشکلات نیز ارائه می‌کند.
بخش سوم: جامعه
نظرات قذافی پیرامون خانواده، نقش مادر، کودک، زنان، هنر و فرهنگ در این بخش از کتاب سبز آمده است.
کردها در عراق

| کوردانی عێراق Kurdanî Êraq العراقیین الکرد | کوردانی عێراق Kurdanî Êraq العراقیین الکرد |
| --- | --- |
پرچم کردستان عراق: پرچم کردستان عراق
کل جمعیت: کل جمعیت
۵٫۶ میلیون تا ۸٫۴ میلیون نفر (یا ۱۵٪– ۲۶٫۵٪ جمعیت عراق در سال ۱۶–۲۰۱۵): ۵٫۶ میلیون تا ۸٫۴ میلیون نفر (یا ۱۵٪– ۲۶٫۵٪ جمعیت عراق در سال ۱۶–۲۰۱۵)
مناطق با جمعیت چشمگیر: مناطق با جمعیت چشمگیر
کردستان عراق، مناطق مورد مناقشه، عراق اربیل، سلیمانیه، دهوک، حلبچه، کرکوک، نینوا، دیاله، صلاح‌الدین، واسط، میسان، بغداد: کردستان عراق، مناطق مورد مناقشه، عراق اربیل، سلیمانیه، دهوک، حلبچه، کرکوک، نینوا، دیاله، صلاح‌الدین، واسط، میسان، بغداد
زبان‌ها: زبان‌ها
کردی (سورانی، کرمانجی و فیلی) عربی (عربی بین‌النهرینی، عربی استاندارد مدرن): کردی (سورانی، کرمانجی و فیلی) عربی (عربی بین‌النهرینی، عربی استاندارد مدرن)
دین: دین
غالباً اسلام سنی اقلیت اسلام شیعه، ایزدی: غالباً اسلام سنی اقلیت اسلام شیعه، ایزدی
کردها در عراق (کردی: کوردانی باشووری کوردستان / کوردانی عێڕاق) به مردمی که در کردستان عراق زاده شده و اصالت کردی دارند، گفته می‌شود. کردها بزرگ‌ترین اقلیت قومی در عراق هستند و بین ۱۵ تا ۲۰ درصد از جمعیت عراق (۶ تا ۸ میلیون نفر) را تشکیل می‌دهند.
کردها در عراق
باغ آلوچه

| باغ آلوچه | باغ آلوچه |
| --- | --- |
کارگردان: بهروز شعیبی
تهیه‌کننده: حجت حاتم
نویسنده: محمدرضا آریان
بازیگران: حسن شکوهی شهاب حسینی لیلا زارع ایلیا شهیدی‌فر ترلان پروانه
موسیقی: حمیدرضا صدری
فیلم‌بردار: فرهاد مانی
تدوین‌گر: نازنین مفخم
توزیع‌کننده: مؤسسه سینمایی پرده نقره‌ای
مدت زمان: ۹۰ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی
باغ آلوچه فیلمی به کارگردانی بهروز شعیبی و نویسندگی محمدرضا آریانی ساخته سال ۱۳۸۴ است.
خلاصه فیلم

این فیلم ماجرای یک دزد و کودک را در فضای یک خانه را روایت می‌کند.
جشنواره‌ها

باغ آلوچه در بیستمین دوره جشنواره فیلم کودکان و نوجوانان در بخش بهترین بازیگری (ایلیا شهیدی‌فر) دیپلم افتخار مسابقات را کسب کرده‌است.
همچنین این فیلم در سی و پنجمین جشنواره فیلم رشد حضور داشته‌است.
دریاچه بروسنو

| دریاچه بروسنو | دریاچه بروسنو |
| --- | --- |
دریاچه بروسنونمایش نقشه استان توردریاچه بروسنونمایش نقشه European Russia: دریاچه بروسنونمایش نقشه استان توردریاچه بروسنونمایش نقشه European Russia
موقعیت: تور
مختصات: ۵۶°۴۹′۳۴″شمالی ۳۱°۵۶′۳۱″شرقی﻿ / ﻿۵۶٫۸۲۶°شمالی ۳۱٫۹۴۲°شرقی﻿ / 56.826; 31.942
کشورهای حوضه: Russia
بیشترین ژرفا: ۴۳ متر (۱۴۱ فوت)
دریاچه بروسنو (انگلیسی: Lake Brosno) یک دریاچه در استان تور کشور روسیه است.
پارک ملی مانووو-گوندا

| پارک ملی مانووو-گوندا | پارک ملی مانووو-گوندا |
| --- | --- |
رده‌بندی آی‌یوسی‌ان: II (پارک ملی): رده‌بندی آی‌یوسی‌ان: II (پارک ملی)
fa (in English: Expected satiety): fa
مکان: جمهوری آفریقای مرکزی
مختصات: ۹°۰′ شمالی ۲۱°۳۰′ شرقی﻿ / ﻿۹٫۰۰۰°شمالی ۲۱٫۵۰۰°شرقی﻿ / 9.000; 21.500
مساحت: 17,400 km²
تاسیس‌شده: ۱۹۷۹
 سایت میراث جهانی یونسکو:  سایت میراث جهانی یونسکو
گونه: Natural
معیار: ix, x
تاریخ ثبت: 1988 (12th کمیته میراث جهانی یونسکو)
شماره ثبت: 475
State Party: جمهوری آفریقای مرکزی
منطقه: فهرست میراث جهانی یونسکو در آفریقا
فهرست میراث جهانی در معرض خطر: 1997–present
 :  
 :  
پارک ملی مانووو-گوندا (به لاتین: Manovo-Gounda St. Floris National Park) یک پارک ملی در جمهوری آفریقای مرکزی است که در بامینگی-بانگوران واقع شده‌است.
میراث جهانی

این پارک در فهرست میراث جهانی یونکسو ثبت شده است.
گریگور بالاسانیان (نثرنویس)

| گریگور بالاسانیان | گریگور بالاسانیان |
| --- | --- |
زاده: ۱۵ سپتامبر ۱۹۱۹ چای‌کند، شهرستان داش‌کسن، جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی
درگذشته: ۲۴ مهٔ ۲۰۰۳ (۸۳ سال) ایروان، ارمنستان
لقب: բանասիրական գիտությունների թեկնածու
پیشه: مترجم، نثرنویس و ویراستار
زمینه کاری: رمان‌نویس
ملیت:  ارمنی
دانشگاه: دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان
 جوایز      :  جوایز      
گریگور گریگوری بالاسانیان (ارمنی: Գրիգոր Գրիգորի Բալասանյան؛  زادهٔ ۱۵ سپتامبر ۱۹۱۹ - درگذشته ۲۴ مهٔ ۲۰۰۳)مترجم، نثرنویس و ویراستار اهل ارمنستان بود.
زندگی‌نامه

وی در ۱۵ سپتامبر ۱۹۱۹ در چای‌کند (داش‌کسن) به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان (۱۹۴۷) فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو تحادیه نویسندگان اتحاد شوروی بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان جنگ میهنی (درجه دو), نشان ستاره سرخ, نشان پرچم سرخ و چهره فرهنگی شایسته ارمنستان شوروی شده‌است. وی در ۲۴ مهٔ ۲۰۰۳ در سن ۸۳ سالگی در ایروان درگذشت.
پابلو بیرگر

| 0 | 1 |
| --- | --- |
زاده: ۷ ژانویهٔ ۱۹۲۴ بوئنوس آیرس، آرژانتین
درگذشته: ۹ مارس ۱۹۶۶ (۴۲ سال) بوئنوس آیرس، آرژانتین
فعالیت در مسابقات جهانی فرمول یک: فعالیت در مسابقات جهانی فرمول یک
ملیت:  آرژانتینی
سال‌های فعالیت: ۱۹۵۳، ۱۹۵۵
تیم‌ها: گوردینی
ورودی‌ها: ۲ (۲ شروع)
قهرمانی‌ها: ۰
پیروزی‌ها: ۰
سکوها: ۰
مجموع امتیازات: ۰
پول پوزیشن: ۰
سریع‌ترین دور: ۰
اولین ورود: جایزه بزرگ آرژانتین ۱۹۵۳
آخرین ورود: جایزه بزرگ آرژانتین ۱۹۵۵
پابلو بیرگر (اسپانیایی: Pablo Birger‎؛ زادهٔ ۷ ژانویهٔ ۱۹۲۴ در بوئنوس آیرس، درگذشتهٔ ۹ مارس ۱۹۶۶ در بوئنوس آیرس) رانندهٔ مسابقات اتومبیل‌رانی فرمول یک اهل آرژانتین بود که در فصل ۱۹۵۳، و دوباره در فصل ۱۹۵۵ در مجموع در دو گراند پری شرکت کرد، اما موفق به کسب هیچ امتیازی نشد.
بیرگر در ۹ مارس ۱۹۶۶ بر اثر تصادف رانندگی جاده‌ای در بوئنوس آیرس درگذشت.
زندگی

پابلو بیرگر در روز هفتم ژانویه ۱۹۲۴ در شهر بوئنوس آیرس به دنیا آمد. از سنین کودکی به مسابقات رانندگی علاقه‌مند بود و فعالیتش در این زمینه را در سال ۱۹۴۷ با رانندگی یک فورد توریسمو کارترا آغاز کرد ولی پس از مدت کوتاهی مجبور به کناره‌گیری از مسابقات شد. او اولین پیروزی خود در مسابقات رانندگی را در سال ۱۹۵۱، پس از ۲ سال دوری از این ورزش به دست آورد.
مرگ

در ۹ مارس ۱۹۶۶، بیرگر برای تجارت به شهر خونین سفر می کرد که یک تصادف مرگبار بین لوخان و خنرال رودریگز، نه چندان دور از بوئنوس آیرس رخ داد. بیرگر در هنگام رخداد این تصادف چهل و دو ساله بود. او دو روز بعد در گورستان سن خوزه فلورس، واقع در جنوب شرقی بوئنوس آیرس به خاک سپرده شد.
کریدیل‌پوینت

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پرونده:Cradlepoint company logo.png: پرونده:Cradlepoint company logo.png
نوع: شرکت تابعه
صنعت: شبکه گسترده بی‌سیم
بنا نهاده: ۲۰۰۶؛ ۱۹ سال پیش (۲۰۰۶-خطا: زمان نامعتبر}})
دفتر مرکزی: بویزی (آیداهو)
افراد کلیدی: جرج مولهِرن (مدیرعامل (CEO) & رئیس هیئت مدیره)
تعداد کارکنان: 700 (2020)
مادر: اریکسون
وبگاه: cradlepoint.com
کرِیدِل‌پوینت یک شرکت فناوری مستقر در بویزی، آیداهو است که تجهیزات شبکهٔ لبهٔ بی‌سیمِ مدیریت‌شده از طریق ابر (لبه) تولید می‌کند. این شرکت در سال ۲۰۰۶ تأسیس شد. خرید این شرکت توسط شرکت مخابراتی سوئدی اریکسون در نوامبر ۲۰۲۰ تکمیل شد.
تاریخچه

کریدیل‌پوینت در سال ۲۰۰۶ در بویزی، آیداهو، توسط پَت سیوال تأسیس شد و بعدها رایان ادمسون و گری اُلیویئرو را به‌عنوان هم‌بنیان‌گذار جذب کرد. نخستین محصولات این شرکت روترهای سلولی 3G و 4G بودند که نقطهٔ اتصال وای‌فای برای اینترنت سیار ایجاد می‌کردند. یکی از نخستین مشتریان این شرکت، سازمان دفاع هوافضای آمریکای شمالی بود که از یک روتر سلولی کریدیل‌پوینت برای اتصال ۱٬۵۰۰ داوطلب استفاده می‌کرد که نزدیک به ۱۴۰٬۰۰۰ تماس در سال را خدمت‌دهی کرد؛ در واقع داوطلبان کودکانی بود که سعی داشتند با بابانوئل صحبت کنند و با اوتماس می‌گرفتند.
در دسامبر ۲۰۱۵، کریدیل‌پوینت شرکت شبکه‌ای Pertino را که در لس گاتوس، کالیفرنیا قرار داشت، خریداری کرد.
در اوت ۲۰۱۶، این شرکت سکوی Cradlepoint NetCloud را معرفی کرد. معماری شبکهٔ گستردهٔ نرم‌افزارمحور که برای مدیریت شبکه‌های باسیم و بی‌سیم در شرکت‌ها طراحی شده است.
در مارس ۲۰۱۷، شرکت کریدیل‌پوینت مبلغ ۸۹ میلیون دلار سرمایه از سرمایه‌گذار جدید خود یعنی Technology Crossover Ventures (TCV) دریافت کرد.
در ژانویهٔ ۲۰۱۸، این شرکت مدل اشتراک «راهکار NetCloud» خود را عرضه کرد که سخت‌افزار و نرم‌افزار را در قالب اشتراک‌های سالانه یا چندساله ارائه می‌کرد.
در ژانویهٔ ۲۰۲۰، این شرکت قابلیت‌های تحلیلی بیشتری را به سکوی مدیریت NetCloud خود افزود تا به شرکت‌ها در مدیریت هزینه‌های شبکهٔ بی‌سیم کمک کند. در ماه مه نیز  روتر لبهٔ E3000 که با 5G سازگار است را معرفی کرد. در سپتامبر همان سال، اعلام کردند که قرار است توسط شرکت مخابراتی سوئدی اریکسون خریداری شوند، اما همچنان با نام کریدیل‌پوینت به فعالیت ادامه خواهد داد. این خرید در نوامبر ۲۰۲۰ نهایی شد و کریدیل‌پوینت به‌عنوان یک زیرمجموعه مستقل در بخش «فناوری‌ها و کسب‌وکارهای نو»  اریکسون به کار خود ادامه داد.
محصولات

کریدیل‌پوینت روترها، درگاه‌ها و نرم‌افزارهای مربوط به شبکهٔ لبهٔ بی‌سیم WAN تولید می‌کند که از سیگنال‌های بی‌سیم 4G و 5G برای اتصال کسب‌وکارها و کاربران سیار (مانند نیروهای امدادی) استفاده می‌کنند. این شرکت از مدل اشتراکی بهره می‌برد و بدین ترتیب نرم‌افزار ابری خود را به‌صورت SaaS همراه با سخت‌افزار، پشتیبانی و آموزش ارائه می‌کند.
روتر لبهٔ E3000 که با 5G سازگار است، به ادارات اقماری یا شرکت‌های کوچک این امکان را می‌دهد که با استفاده از سیگنال تلفن همراه LTE گیگابیتی، یک شبکهٔ وای‌فای مبتنی بر استاندارد IEEE 802.11ax (یا Wi-Fi 6) ایجاد کنند. مودم‌های 5G ماژولار این شرکت قابل‌سفارشی‌سازی دارند می توانند با شبکه‌های 5G اپراتورهای مختلف سازگار شوند.
سکوی NetCloud این شرکت، روترهای مجهز به LTE 4G و درگاه‌های M2M/IoT را مدیریت می‌کند. این سکو همچنین فناوری‌های رایانش ابری، شبکهٔ نرم‌افزارمحور (SDN) و مجازی‌سازی عملکرد شبکه (NFV) را ترکیب می‌کند که در مجموع به‌عنوان Network as a service شناخته می‌شوند.
از نوامبر ۲۰۲۰، شرکت اعلام کرد در حال دریافت گواهی‌های لازم از اپراتورهاست تا اطمینان یابد تجهیزات 5G آن با نسخه‌های گوناگون این فناوری سازگار است.
عملیات

دفتر مرکزی شرکت در بویزی، آیداهو واقع است، یک مرکز تحقیق و توسعه در سیلیکون‌ولی دارد و همچنین در بریتانیا و استرالیا دفاتری بین‌المللی دایر کرده است. در سپتامبر ۲۰۲۰، شرکت اعلام کرد بیش از ۲۰٬۰۰۰ مشتری، ۱٬۵۰۰ شریک کانال و بیش از ۱ میلیون اشتراک SaaS دارد. شمار کارمندان شرکت تا نوامبر ۲۰۲۰ بالغ بر ۷۰۰ نفر بوده است.
پارک ملی تسینگی د بماراها

پارک ملی تسینگی د بماراها
پارک ملی تسینگی د بماراها (به انگلیسی: Tsingy de Bemaraha National Park) در شمال غربی ماداگاسکار است. این پارک ملی یکی از میراث جهانی یونسکو در یونسکو است.
از رودخانه manambolo عبور می‌کند.
پس‌زمینه

مناطق تسینگی مناطقی هستند که آب‌های زیرزمینی مناطق مرتفع کوهستانی را تحت الشعاع قرار داده و باعث ایجاد غار و شکاف در سنگ آهک شده‌اند. واژه کارست بومی زبان مالاگاسی به عنوان توصیفی از کارستی ماداگاسکار است. این کلمه را می توان به انگلیسی ترجمه کرد چون جایی که آدم نمی‌تواند پابرهنه راه برود.
علی‌اکبر صفائیان

| علی‌اکبر صفائیان | علی‌اکبر صفائیان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱ فروردین ۱۳۲۶ ‏(۷۷ سال) سنگسر
ملیت: ایرانی
پیشه(ها): نقاشی، مجسمه‌سازی
وبگاه: safaian.com
علی اکبر صفائیان (زادهٔ ۱ فروردین ۱۳۲۶ در سنگسر) نقاش و مجسمه ساز اهل ایران است.
زندگی‌نامه

علی اکبر صفائیان در سنگسر ایران متولد شد.  وی تحصیلات هنری خود را در هنرستان کمال الملک تهران و زیر نظر استادانی چون حسین شیخ، مهدی ویشکایی، بهرام عالیوندی و رفیع حالتی در رشته نقاشی و در مجسمه‌سازی، آناتومی و پرسپکتیو  گذراند.
بعد از اتمام تحصیلات خود در ۱۳۴۸ به عنوان یک نقاش و مجسمه‌ساز آزاد در تهران شروع به زندگی کرد و اولین نمایشگاه انفرادیش را سال ۱۳۴۹ در خانه آفتاب برگزار کرد. وی تاکنون در بیش از ۱۰۰ نمایشگاه انفرادی و دسته جمعی شرکت داشته و با گالری سیحون همکاری مداوم داشته‌است.
علی اکبر صفائیان از سال ۱۳۵۶ سفرهایی به پاکستان، افغانستان، هند، نپال و ایتالیا کرد. وی از سال ۱۳۵۸ تا ۱۳۶۰ در پاریس زندگی و کار می‌کرد سپس به ایران بازگشت و از سال ۱۳۶۵ در آلمان زندگی می‌کند.