stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مناقشه‌های سرزمینی در خلیج فارس
عراق و کویت

صدام حسین به عنوان یکی از بهانه‌های تهاجم خود به کویت در سال ۱۹۹۰، ادعای دیرینه عراق را بر کل کویت بر اساس مرزهای امپراتوری عثمانی احیا کرد. امپراتوری عثمانی در اواخر قرن نوزدهم بر کویت حاکمیت ضعیفی داشت، اما این منطقه در سال ۱۸۹۹ تحت حمایت بریتانیا قرار گرفت. در سال ۱۹۳۲، عراق به‌طور غیررسمی مرز خود با کویت را که قبلاً توسط انگلیسی‌ها مشخص شده بود، تأیید کرد. در سال ۱۹۶۱، پس از استقلال کویت و خروج نیروهای انگلیسی، عراق مجدداً ادعای خود را بر آن بر اساس وجود آن مناطق در ولایت بصره اعلام کرد. نیروها و هواپیماهای انگلیسی به کویت بازگردانده شدند. یک نیروی ۳٬۰۰۰ نفری به رهبری عربستان سعودی از اتحادیه کشورهای عربی که از کویت در برابر فشار عراق حمایت می‌کرد، به زودی جایگزین آن‌ها شد.
زمانی که حزب بعث پس از انقلاب ۱۹۶۳ در عراق به قدرت رسید، مسئله مرز دوباره مطرح شد. دولت جدید به‌طور رسمی استقلال کویت و مرزهایی را که عراق در سال ۱۹۳۲ پذیرفته بود به رسمیت شناخت. با این وجود، عراق در سال ۱۹۷۳ ادعاهای خود را بر جزایر بوبیان و وربه را احیا کرد و نیروهای خود را در مرز جمع کرد. در طول جنگ ایران و عراق ۱۹۸۰–۱۹۸۸، عراق به منظور بهبود دسترسی خود به خلیج فارس و موقعیت استراتژیک خود، برای اجاره طولانی مدت جزایر کویت را تحت فشار گذاشت. اگرچه کویت با عراق مخالفت کرد، روابط به دلیل مسائل مرزی و مذاکرات بی‌نتیجه دربارهٔ وضعیت جزایر تیره شد.
در اوت ۱۹۹۱، کویت عراق را متهم کرد که یک نیروهای عراقی با پشتیبانی قایق‌های توپدار به بوبیان حمله کرده‌اند، اما دفع شده و بسیاری از مهاجمان اسیر شده‌اند. بازرسان سازمان ملل دریافتند که عراقی‌ها با قایق‌های ماهیگیری آمده بودند و احتمالاً در جستجوی تجهیزات نظامی بودند که پس از جنگ خلیج فارس رها شده بود. کویت مظنون به اغراق در این حادثه بود تا بر نیاز خود به حمایت بین‌المللی در برابر دشمنی مداوم عراق تأکید کند.
پس از بازگشت حاکمیت به عراق در سال ۲۰۰۴، کویت در مورد ۵کیلومتر قرارداد «منطقه جدایی» با دولت عراق به عنوان بخشی از قطعنامه ۸۳۳ مذاکره کرد. این توافق در سال ۲۰۱۶ منقضی شد، اما هیچ‌یک از دولت‌ها نیروهای نظامی خود را به این منطقه منتقل نکرده‌اند. تنش‌ها بر سر اختلافات در مورد آب‌های قابل کشتیرانی تحت پوشش این توافقنامه از جمله خور عبدالله به وجود آمده‌است.
حوادث کوچکتری نیز، عمدتاً در امتداد جاده اصلی پیوستن به دو کشور در ایستگاه کنترل مرزی معروف به "K Crossing" رخ داده‌است. این‌ها شامل درگیری‌های کوچک شامل شلیک اسلحه سبک، تهدیدات ستیزه‌جویان برای انتقام از «تهاجمات کویت»، و «حادثه پاجرو» است. حادثه پاجرو نزدیک شدن به یک ایستگاه گذرگاه مرزی توسط چندین عامل عملیاتی بود که در اطراف یک مجموعه محدوده نزدیک مانور می‌دادند. نام این حادثه از خودروی حامل تیم گرفته شده‌است که معمولاً در کویت به نام پاجرو استفاده می‌شود. گزارش شده‌است که این حادثه به دلیل نقص در ناوبری توسط اپراتور معروف به «هاردر» رخ داده‌است. در حالی که هیچ درگیری رخ نداد، چندین تصادف به دلیل تلاش خودروهای پلیس «زه» برای راندن با سرعت بالا ایجاد شد. وزارت کشور کویت گزارش داده‌است که داعش هیچ تهدیدی برای مرزهای کویت ندارد.
امارات متحده عربی و عربستان سعودی

دو مناقشه میان دو کشور بر سر آب‌های سرزمینی مورد ادعا از طریق زمین‌های متعلق به عربستان سعودی میان قطر و امارات متحده عربی وجود دارد. اعتقاد بر این است که طرف شرق به آب‌های سرزمینی امارات متحده عربی تعرض کرده و منجر به درگیری‌های جزئی میان دو کشور شده‌است.
دومین مناقشه در گستره غیرمعمول این آب‌ها از خط ساحلی عربستان است که توضیح می‌دهد که چگونه منطقه فوق فراتر از حد انتظار اماراتی‌ها است و توسط عربستان سعودی توجیه می‌شود. در حالی که هیچ نقشه‌ای در اینترنت وجود ندارد، اعتقاد بر این است که یک کریدور در امتداد مرز دریایی قطر/امارات در سمت قطر وجود دارد که تا مرز دریایی ایران ادامه دارد. در اسنادی که به سازمان ملل ارسال شده‌است به این موضوع اشاره شده‌است. انتظار می‌رود که ایران همچنین با هر کریدوری که مستقیماً آن‌ها را به عربستان سعودی مرتبط می‌کند مخالفت کند.
بریمی

اختلاف نظر طولانی و شدید میان عمان و امارات ادعاهایی در مورد واحه بریمی بود که از قرن نوزدهم میان قبایل عربستان سعودی، ابوظبی و عمان مورد مناقشه قرار گرفت. اگرچه قبایل ساکن در ۹ شهرک این واحه اهل عمان و ابوظبی بودند، پیروان جنبش وهابیت که در عربستان کنونی سرچشمه گرفته بودند، به‌طور دوره‌ای این منطقه را اشغال کرده و خراج می‌گرفتند. اکتشاف نفت در دهه ۱۹۳۰ با ایجاد شرکت‌های فرعی توسط شرکت نفت عراق برای اکتشاف و بررسی منطقه آغاز شد. در اواخر دهه ۱۹۴۰، احزاب نظرسنجی آرامکو با محافظان مسلح سعودی شروع به کاوش در قلمرو ابوظبی کردند. مسائل با رویارویی غیرخشونت‌آمیز میان ابوظبی و عربستان سعودی در سال ۱۹۴۹ به اوج رسید که به نام «حادثه استوبارت» نامگذاری شده بود که نام یک افسر سیاسی بریتانیایی آن زمان بود. در سال ۱۹۵۲، عربستان سعودی یک نیروی کوچک پاسبانی تحت فرماندهی محمد بن ناصر بن ابراهیم الغسون و معاونش ترکی بن عبدالله العتیشان را برای اشغال حماسه، روستایی در واحه بریمی، روانه کرد. هنگامی که تلاش‌های داوری در سال ۱۹۵۵ شکست خورد، انگلیسی‌ها پیشاهنگان عمان را برای اخراج نیروهای عربستان سعودی اعزام کردند. پس از خروج بریتانیا از خلیج فارس، توافقی میان زاید بن سلطان آل نهیان ابوظبی و ملک فیصل پادشاه عربستان سعودی حاصل شد. بر اساس پیمان جده (۱۹۷۴)، عربستان سعودی ادعاهای ابوظبی و عمان را به واحه به رسمیت شناخت. در مقابل، ابوظبی موافقت کرد که یک کریدور زمینی به خلیج فارس در خور العدید و نفت یک میدان نفتی مورد مناقشه را به عربستان سعودی واگذار کند. برخی ازحوقق چرا و آب مورد مناقشه باقی ماند. در مارس ۱۹۹۰، عربستان سعودی مرزهای خود را با عمان در توافقنامه‌ای حل و فصل کرد که همچنین حقوق مشترک چرای دام و استفاده از منابع آبی را در نظر گرفت. جزئیات دقیق مرز فاش نشده‌است. اخیراً، اختلاف بر سر پروژه گاز دلفین باعث تجدید علاقه به قرارداد ۱۹۷۴ شده‌است.
شبه‌جزیره مسندم

پیش از این، جدایی فیزیکی بخش جنوبی عمان از قلمرو آن در شبه‌جزیره مسندم، منبع اصطکاک میان عمان و امارت‌های مختلف همسایه بود که در سال ۱۹۷۱ به امارات تبدیل شدند. به نظر می‌رسد که اختلافات در مورد سرزمین مورد مناقشه پس از شروع جنگ ایران و عراق در سال ۱۹۸۰ فروکش کرده‌است.
نقشه بریتانیا که تنگه هرمز را نشان می‌دهد
نقشه بحرین
نقشه تنگه هرمز
موقعیت جزایر حوار
نقشه کویت
موقعیت بریمی در عمان
موقعیت مسندم در عمان
چنگایی

| چنگایی چنیایی | چنگایی چنیایی |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: لرستان
شهرستان: خرم‌آباد
بخش: بخش مرکزی
دهستان: کرگاه غربی
بنیان‌گذاری: ۹۸۵شمسی
جمعیت: ۱۶۹۱ نفر (سرشماری ۹۵)
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۶۶
چنگایی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان خرم‌آباد در استان لرستان ایران است.ایلمان و رادمان میرزائی در این روستا زندگی میکنند.
جمعیت

این روستا در دهستان کرگاه غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۲۰۷ نفر (۲۲۹خانوار) بوده‌است.
الیسیو کیف

الیسیف کیف با نام کامل الیزاوتا یاروسلاونا (نروژی: Ellisif یا Elisiv ; روسی: Елизавета Ярославна ; اوکراینی: Єлизавета Ярославна ; ۱۰۲۵ - ج. ۱۰۶۷) شاهزاده کیف و همسر هارالد هاردرادا پادشاه نروژ بود. یاروسلاو حکیم دخترش الیزابت را با هارولد نروژی مزدوج کرد. با این حال، این ازدواج با یک تاریخ طولانی پر از رمانتیسم و درام پیش بود. یک جوان نروژی در اولین سفر خود به کیف، عاشق الیزابت شد. شاهدخت روسی به هارولد، شاهزاده، شاعر و بارد پاسخ متقابل داد. اما پدر قبول نکرد، شاهزاده یاروسلاو حکیم، تنها در صورتی پذیرفت که دخترش را با یک نروژی مزدوج کند که او پادشاه شود و به خاطر پیروزی شوالیه ای خود مشهور شود. هارولد همچنین موفق به نوشتن شعر شد که محبوب‌ترین آنها ترانه ای بود که به الیزابت تقدیم شده بود. با این حال، زندگی زناشویی آنها کوتاه بود. هارولد قبلاً در مقام پادشاه نروژ به جنگ انگلستان رفت، جایی که در یکی از نبردهای سال ۱۰۶۶ کشته شد. پس از مرگش، الیزابت یاروسلاونا دوباره ازدواج کرد و ملکه دانمارک شد.
زندگی‌نامه

الیزاوتا دختر شاهزاده بزرگ روس کیف، یاروسلاو حکیم، و همسرش شاهزاده اینگگرد اولوفسدوتر سوئد، دختر اولوف اسکوتکونونگ پادشاه سوئد و استرید اوبوتریت‌ها بود. الیزاوتا خواهر آناستازیای کیف بود که با اندرو اول مجارستانی ازدواج کرد، آنا کیف که با هنری اول فرانسوی و احتمالاً آگاتا همسر ادوارد تبعیدی ازدواج کرد برادرانش شامل ولادیمیر نووگورود، ایزیاسلاو اول از کیف بودند. اسویاتوسلاو دوم از کیف، وسوولود اول، شاهزاده کیف و ایگور یاروسلاویچ.
در زمستان ۱۰۴۳–۱۰۴۴، الیزاوتا با شاهزاده هارالد سیگوردسون نروژ ازدواج کرد. هارالد در سال ۱۰۳۰ نروژ را پس از شرکت در نبرد استیکلستاد در کنار برادر ناتنی خود اولاف دوم پادشاه نروژ ترک کرده بود. هارالد از آن زمان تحت حمایت پدرش و همچنین پادشاه بیزانسی خدمت کرده بود.
الیزاوتا مخاطب اشعار بازمانده هارالد بود که در آن از عدم ابراز محبت او نسبت به او ابراز تاسف کرد. در سال ۱۰۴۵، او به دنبال هارالد به نروژ رفت، جایی که او با برادرزاده‌اش، پادشاه مگنوس خوب، هم‌پادشاه شد. در نروژ، الیزاوتا به ملکه الیسیو معروف بود. این ازدواج به بهترین وجه توسط شاعر درباری مستند شده‌است. هیچ مدرک دیگری در مورد اقامت او در نروژ وجود ندارد.
در سال ۱۰۴۷، پادشاه هارالد پس از مرگ پادشاه مگنوس، تنها حاکم نروژ شد. در سال ۱۰۴۸، هارالد همسر دیگری به نام تورا توربرگسداتر گرفت که از او صاحب دو پسر به نام‌های مگنوس و اولاف شد. این ازدواج تا حد زیادی با سیاست و ایجاد اتحاد قابل توضیح است. روسای خانواده گیسکه نقش کلیدی در سیاست قدرت داشتند. این احتمال وجود دارد که الیسیو در روسیه مانده باشد یا در راه نروژ مرده باشد. با این حال، این بدان معناست که دختران هارالد، اینگگرد و ماریا که به او نسبت داده می‌شوند، باید از تورا باشند، که محتمل تلقی نمی‌شود، زیرا ماریا با Øystein Orre از گیسکه نامزد کرده بود. تورا مادر هر دو پادشاه اولاو کایر و پادشاه مگنوس دوم هارالدسون شد.
در سال ۱۰۶۶، هارالد به انگلستان حمله کرد که در نبرد استمفورد بریج کشته شد. سنت می‌گوید که الیسیو و دخترانش به دنبال هارالد به انگلستان رفتند که ماریا همان‌طور که گفته شد با خبر مرگ پدرش درگذشت. پس از آن الیسیو و دختر دومش، اینگهگرد، با ناوگان نروژی به نروژ بازگشتند. الیسیو قرار بود در این سفر در جزایر اورکنی بماند. با این حال، قدیمی‌ترین حماسه‌ها ادعا می‌کنند که این تورا توربرگسداتر بوده و نه الیسیو که هارالد را در این سفر همراهی می‌کند، که احتمال بیشتری دارد، زیرا تورا پسر عموی تورفین سیگوردسون، ارل اورکنی بود.
به گفته آدام از برمن، مادر پادشاه اولاو کایر با پادشاه سوئین دوم دانمارک یا با یک پادشاه سوئدی که نامش فاش نشده بود، به عنوان بیوه ازدواج کرد، اما این موضوع تأیید نشده‌است. همچنین مشخص نیست که آیا این به مادر واقعی اولاو کایر، که به معنای تورا توربرگسداتر است، یا نامادری او، که به معنای الیسیو است، اشاره دارد. تاریخ و مکان مرگ ملکه السیو مشخص نیست.
فرزندان

الیسیو و هارالد دو دختر داشتند:
Ingegerd (حدود ۱۰۴۵–۱۱۲۰); ابتدا با اولاف هانگر، پادشاه دانمارک، و پس از مرگ او، با فیلیپ، پادشاه آینده سوئد ازدواج کرد.
ماریا (درگذشت ۲۵ سپتامبر ۱۰۶۶)؛ با ایستین اوره (برادر Tora Torbergsdatter) قول ازدواج داد، اما طبق گزارش‌ها در همان روزی که هارالد و ایستین مردند در اورکنی درگذشت.
الیار فاکس

| الیار فاکس | الیار فاکس |
| --- | --- |
فاکس در مراسم اولین اکران فیلم جک رایان (ژانویه ۲۰۱۴): فاکس در مراسم اولین اکران فیلم جک رایان (ژانویه ۲۰۱۴)
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: الیار افشاری
زاده: ۵ ژوئیهٔ ۱۹۹۵ ‏(۲۹ سال)  ‎۲۴ تیر ۱۳۷۴  لندن،انگلستان
ژانر: پاپ
سال‌های فعالیت: ۲۰۱۲ - اکنون
ناشر(ان): آرسی‌ای رکوردز، سونی میوزیک
وبگاه: http://www.elyarfox.com/
الیار افشاری (زاده ۱۵ ژوئیه ۱۹۹۵، لندن) که با نام الیار فاکس (به انگلیسی: Elyar Fox) شهرت دارد، خواننده و ترانه‌سرای جوان انگلیسی است.
زندگی و فعالیت‌ها

الیار در لندن و از مادر انگلیسی و پدر آذربایجانی متولد شد. وی یک برادر بزرگتر به نام ایدن دارد. در ژانویه سال۲۰۱۴ اولین تک‌آهنگ Do It All Over Again وی توانست رتبه پنجم را در جدول تک آهنگ‌های انگلیس (UK Singles Chart) بگیرد.وی در سال ۲۰۱۲ قراردادی با شرکت پالیدور رکوردز امضا کرد ولی پس از یک سال قراردادی با آرسی‌ای رکوردز امضا کرد.
بسیاری وی را با جاستین بیبر مقایسه می‌کنند ولی وی در پاسخ گفته است که سبک و کار خودش را دارد و این مقایسه به علت جوان بودن و اجرای سبک پاپ توسط آن‌ها طبیعی است.
اولین آلبوم وی مطابق برنامه‌ریزی تابستان ۲۰۱۴ میلادی منتشر خواهد شد.
آلبوم شناسی > آلبوم‌ها

تی بی ای (TBA)، تابستان ۲۰۱۴
آلبوم شناسی > تک‌آهنگ‌ها

Do It All Over Again - ۲۰۱۴
A Billion Girls - ۲۰۱۴
اسماعیل نوری‌علا

| اسماعیل نوری‌علا | اسماعیل نوری‌علا |
| --- | --- |
اسماعیل نوری‌علا در برنامه صدای آمریکا در سال ۲۰۱۳: اسماعیل نوری‌علا در برنامه صدای آمریکا در سال ۲۰۱۳
زاده: ۲۳ بهمن ۱۳۲۱ (۸۱ سال) تهران، ایران
محل زندگی: ایران، انگلستان و آمریکا 
نام(های) دیگر: ا. ن. پیام ماهیار
پیشه: نویسنده، شاعر، منتقد ادبی، کارگردان، فعال سیاسی و استاد دانشگاه
ملیت: ایرانی
تحصیلات: لیسانس زبان و ادبیات انگلیسی (تهران: ۱۳۴۳) فوق لیسانس علوم اجتماعی (تهران: ۱۳۴۷) دکترای جامعه‌شناسی سیاسی (لندن: ۱۳۶۱)
دانشگاه: دانشگاه تهران دانشگاه لندن
سال‌های فعالیت: ۱۳۳۷–تاکنون
کتاب‌ها: صور و اسباب در شعر امروز ایران جامعه‌شناسی تشیع اثنی‌عشری پیدایش و نقش دین‌کاران امامی در ایران
دیوان اشعار: اتاق‌های در بسته با مردم شب سرزمین ممنوع از این سوی دیوار
دلیل سرشناسی: از برجسته‌ترین فعالان در جریان شعر موج نو و فعالیت علیه نظام جمهوری اسلامی ایران
همسر(ها): شکوه میرزادگی (ازدواج: ۱۹۹۰)
خویشاوندان: پرتو نوری‌علا (خواهر) شهرزاد سپانلو (خواهرزاده)
وبگاه: وبگاه رسمی
اسماعیل نوری‌علا (زادهٔ ۲۳ بهمن ۱۳۲۱) نویسنده، شاعر، منتقد ادبی، استاد دانشگاه، کارگردان و فعال سیاسی ایرانی و یکی از منتقدان دین اسلام و نظام جمهوری اسلامی ایران است. او همچنین برادر پرتو نوری‌علا می‌باشد.
او از فعال‌ترین شاعران و منتقدان و روزنامه‌نگاران و از پیگیرترین مفسران و مدافعان شعر موج نو در دهه‌های چهل و پنجاه بود. او به همراه احمدرضا احمدی، محمدعلی سپانلو، غفار حسینی و نادر ابراهیمی، انتشارات طرفه را به نیت دفاع از هنر موج نو و پشتیبانی از هنرمندان موج نویی (به‌ویژه شاعران)، در اوایل دههٔ چهل تأسیس کرده بود و با انتشار چندین جُنگ و داستان و مجموعهٔ اشعار و نگارش مقالات فراوان در نشریات متعدد توانسته بود که حرکت موج نو را تسریع کند. او هچنین از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۳ مدیر مسئول و سردبیر نشریهٔ سکولاریسم نو بود که بعدها این نشریه در سایت «جنبش سکولار دموکراسی ایران» ادغام شد.
فعالیت‌های ادبی > در زمینهٔ نقد > نقد اجتماعی

اسماعیل نوری‌علاء همچنین مقالاتی با عنوان «دربارهٔ جوانان» با نام مستعار «ماهیار» در مجله فردوسی شماره‌های ۸۸۲ تا ۸۸۸ (از مهر تا آذر ۱۳۴۷) به چاپ رساند و در این مقالات کوشش کرد تا وجوه مختلف زندگی «جوان» آن روزگار را ترسیم کند.
فعالیت‌های ادبی > در زمینهٔ شعر

«اتاق‌های در بسته» نخستین مجموعهٔ شعر اسماعیل نوری‌علاء اتفاقاً ربط چندانی به شعر موج نو نداشت؛ اگرچه انگیزهٔ پیدایش شعر متفاوتِ موج نو که مخالفت با سانتیمانتالیسم و سمبولیسم و روی آوردن به اشیا و روابط غیرمعمول روزمره بود، پشت سر اشعار او نیز دیده می‌شد. اشعار این مجموعه بدیع و ساده بود، ولی کمبود موسیقی و در نتیجه جا نیفتادن پاره‌ای از کلمات در بافت اشعار، آن را به مجموعه ترجمه‌ای تشبیه کرده بود. به‌ویژه آن‌که نوع تصویرسازی و بسیاری از اشیا مورد توجه شاعر هم، بیشتر رنگ و بوی فرنگی داشت؛ مثل «ماه‌نوردان» و «جنگ جهانی» که از طریق مجلات می‌رسید.
گروه ادبی طُرفه

اسماعیل نوری‌علاء به همراه احمدرضا احمدی، محمدعلی سپانلو، غفار حسینی و نادر ابراهیمی انتشارات طرفه را به نیت دفاع از هنر موج نو و پشتیبانی از هنرمندان موج نویی (به‌ویژه شاعران)، در اوایل دههٔ چهل تأسیس کرده بود و با انتشار چندین جُنگ و داستان و مجموعهٔ اشعار و نگارش مقالات فراوان در نشریات متعدد توانسته بود که حرکت موج نو را تسریع کند.
گروه ادبی طُرفه > جُنگ ادبی طُرفه

کتاب اول طرفه در تیرماه ۱۳۴۳ منتشر شد. این کتاب مشتمل بر ۴ بخش بود: قصهٔ ایرانی، شعر ایرانی، شعر دیگران، و بررسی و نقد. بخش شعر شامل اشعاری از: جعفر کوش‌آبادی، یدالله رؤیایی، بهمن فرسی، رضا براهنی، ا.ن. پیام (اسماعیل نوری‌علاء)، م. آزاد، غفار حسینی، محمدعلی سپانلو و احمدرضا احمدی.
کتاب دوم طرفه در آبان ۱۳۴۳ منتشر شد. شاعران این مجموعه عبارت‌اند از: محمدعلی سپانلو، منوچهر آتشی، احمدرضا احمدی، م. آزاد، یدالله رؤیایی، جعفر کوش‌آبادی، پرتو نوری‌علاء، غ. متین، منوچهر شیبانی، محمد حقوقی، مروا، بیژن الهی، سیروس آتابای، غفار حسینی، و الف. ن. پیام. (اسماعیل نوری‌علاء)
گروه ادبی طُرفه > جزوهٔ شعر

در فروردین سال ۱۳۴۵ انتشارات طرفه که مدافع جریان شعر موج نو بود، جُنگی با نام جزوه شعر منتشر کرد. مسؤول و مدیر جزوه اسماعیل نوری‌علاء بود. شاعران دفتر اول جزوهٔ شعر عبارت‌اند از: احمدرضا احمدی، عبدالوهاب احمدی، بهرام اردبیلی، محمدرضا اصلانی، بیژن الهی، پروانه، الف. ن. پیام (اسماعیل نوری‌علاء)، الف. تمرز، محمدعلی سپانلو، شاهرخ صفایی، حمید عرفان، پ. غریب، بیژن کلکی، فریده فرجام، جواد مجابی، فریدون معزی‌مقدم.
آثار > کتاب‌ها

جامعه‌شناسی تشیع اثنی‌عشری، تهران: انتشارات ققنوس، ۱۳۵۷
پیدایش و نقش دین‌کاران امامی در ایران، شرکت کتاب، ۲۰۰۶.
اتاق‌های دربسته، تهران: انتشارات طرفه، ۱۳۴۵
جزوهٔ شعر (جُنگ)، [زیر نظر اسماعیل نوری‌علاء]، تهران: انتشارات طرفه و ماهنامه هنر و سینما، شماره‌های ۱۰ و ۱۱، دی و بهمن ۱۳۴۵
با مردم شب، تهران: بامداد، ۱۳۴۸
سرزمین ممنوع: مجموعه شعر ۱۳۵۲–۱۳۵۷، تهران: انتشارات ققنوس، ۱۳۵۷
از این سوی دیوار، تهران: انتشارات ققنوس، ۱۳۵۷
صور و اسباب در شعر امروز ایران، تهران: انتشارات بامداد، فروردین ۱۳۴۸
تئوری شعر: از «موج نو» تا «شعر عشق»، لندن: غزال، بهار ۱۳۷۳
فوویسم و نقاشان فوویست (جزوهٔ بیست‌وششمین نمایشگاه تالار قندریز)، تهران: تالار قندریز، نشریهٔ شمارهٔ ۱۵، بهمن ۱۳۴۵
آثار > ترجمه‌ها > کتاب

به‌سوی یک معماری ارگانیک، زوی برونو، (همراه با مریم جزایری)، تهران: انتشارات تالار ایران، ۱۳۲۱
«دید نو: از ماده تا معماری» و «مجدد یک هنرمند»، لازلو موهولی‌ناگی، (همراه با مریم جزایری)، تهران: انتشارات تالار ایران (قندریز فعلی)، ۱۳۴۳
از امپرسیونیسم تا هنر آبستره، ژان سی ماری و دیگران (همراه با رویین پاکباز و دیگران)، تهران: تالار قندریز، ۱۳۵۱
امپرسیونیسم، سارا نیومیر، تهران: انتشارات رستاخیز، ۱۳۵۵
زندگی‌نامهٔ مصطفی کمال آتاتورک: پدر ترکیهٔ مدرن، پاتریک کین‌راس، کلن: انتشارات فروغ، ۱۳۸۸ (زندگی‌نامه)
گمشده، توماس هاوزر، تهران: انتشارات اسفار، ۱۳۶۳ (رمان)
آثار > ترجمه‌ها > مقاله

شعر و دنیای جدید، فرانک ریموند لیویس، مجله نگین، سال اول، شمارهٔ چهارم
مشاغل و سمت‌ها

اسماعیل نوری‌علا از دهه ۶۰ تا ۷۰ میلادی، در مشاغل و مناصب بسیاری در داخل و خارج از ایران فعالیت داشته است. برخی از برجسته‌ترین آنها عبارت‌اند از:
شرکت در تأسیس «سازمان انتشارات طرفه»: ۱۳۴۲
عضو هیئت داوران «جایزه سپاس»: ۱۳۴۷
عضو مؤسس و دبیر «کانون نویسندگان ایران»: ۱۳۴۶–۱۳۴۹
دبیر «سندیکای هنرمندان ایران»: ۱۳۵۱
عضو هیئت برنامه‌ریزی برای رشته سمعی و بصری دبیرستان‌های ایران: ۱۳۵۲
مؤسس گروه هنری «ایران کوچک» در لندن: ۱۳۶۰–۱۳۶۵
عضو مؤسس «انجمن هنرمندان و نویسندگان ایران» در بریتانیا: ۱۳۶۵
عضو مؤسس «انجمن فرهنگی پویشگران»: ۱۳۷۳–تاکنون
مدرس زبان انگلیسی در دبیرستان دارالفنون: ۱۳۴۴
مدرس «جامعه‌شناسی فرهنگ» در دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران: ۱۳۵۱
مدرس «فرهنگ ایرانی» در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران: ۱۳۵۲
مدرس «زبان و ادبیات فارسی» در دانشکده یونیورسیتی در دانشگاه دنور کلرادو: ۱۳۸۹
مدرس «تاریخ اسلام» در دانشکده یونیورسیتی در دانشگاه دنور کلرادو: ۱۳۸۹
مدرس «جامعه‌شناسی اسلام» در دانشکده عالی مطالعات بین‌المللی در دانشگاه دنور کلرادو: ۱۳۸۹
مترجم دفتر همکاری‌های ایران و یونسکو در سازمان برنامه: ۱۳۴۷–۱۳۴۸
مترجم سازمان شرکت‌های تعاونی: ۱۳۴۸
معاون مدیر کل دفتر برنامه‌ریزی وزارت فرهنگ و هنر: ۱۳۵۰–۱۳۵۲
معاون مدیر کل دفتر برنامه‌ریزی منطقه‌ای در سازمان برنامه و بودجه: ۱۳۵۲ تا ۱۳۵۵
مشاور برنامه‌ریزی صدا و سیما: ۱۳۵۸
مدیر عامل شرکت «پرینت هود» در لندن: ۱۹۸۲–۱۹۸۵
مدیر عامل شرکت «بل سایز پرینت سنتر» در لندن: ۱۹۸۶–۱۹۹۴
دمدیر شعبه کلرادو بلوارد «رابرت وایزمن کمرا» دنور: ۱۹۹۵–۱۹۹۶
مدیر عمومی شرکت کامپیوتری «بی سی آی گروپ» دنور: ۱۹۹۸–۲۰۰۱
مدیر پروژه‌های «ام سی اس آی» دنور: ۲۰۰۱–۲۰۰۳
مدیر امور اداری و مالی «ایمپکس اینترنشنال» دنور: ۲۰۰۳–۲۰۰۵
مدیر عمومی شرکت «دایرکت اکشن کامیونیکیشن» دنور: ۲۰۰۶–۲۰۱۰
فیلم‌شناسی > کارگردان

مطرب (۱۳۵۱)
مردان سحر (۱۳۵۰)
فیلم‌شناسی > فیلم‌نامه‌نویس

بهرام بیضایی: موزاییک استعاره‌ها (۲۰۱۹ میلادی)
زیبای پررو (۱۳۵۴)
گذر عمر (مجموعه تلویزیونی) (۱۳۵۱)
مطرب (۱۳۵۱)
مردان سحر (۱۳۵۰)
ایوب (۱۳۵۰)
دوربین (۱۳۵۱)
اون شب که بارون اومد (۱۳۵۱)
انقلاب (۱۳۵۸)
فیلم‌شناسی > بازیگر

صبح روز چهارم (۱۳۵۰)
نشسته از چپ (ردیف اول): سیمین بهبهانی، مهدی اخوان ثالث، ابوالحسن نجفی، محمدعلی سپانلو و شهرزاد سپانلو؛ ایستاده: اسماعیل نوری اعلا؛ نشسته از چپ (ردیف دوم): نعمت آزرم، حسن پستا، محمود مشرف آزاد تهرانی. سال ۱۳۵۹.
آب (فیلم ۱۳۸۰)

| آب (فیلم ۱۳۸۰) | آب (فیلم ۱۳۸۰) |
| --- | --- |
تهیه‌کننده: رضا علیپورمتعلم رجب محمدین امیر امیرسلیمانی
نویسنده: رجب محمدین
بازیگران: الیزا جوهری ایما مشهدی زاده فاطمه گودرزی مهین امیرفضلی گراناز موسوی
موسیقی: سوسن شاکرین
تدوین‌گر: سهراب میرسپاسی رجب محمدین
تاریخ‌های انتشار: ۱۳۸۰
مدت زمان: ۹۰دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی
آب (فیلم ۱۳۸۰) فیلمی به کارگردانی و نویسندگی رجب محمدین ساختهٔ سال ۱۳۸۰ است.
بازیگران

الیزا جوهری
ایما مشهدی زاده
فاطمه گودرزی
مهین امیرفضلی
گراناز موسوی
بلقیس ربیحاوی
ماندانا اصلانی
ملیحه نیکجومند
فرنوش آل احمد
روح‌انگیز مهتدی
زهره سعیدی
صفیه آقاجانی
مرضیه توکلیان
ناهید حجازی
مهرناز قره گزلو
فلور نظری
اقدس صحت‌بخش
حمیرا صفاری
امامزاده اباذر

امامزاده اباذر در روستایی به همین نام و در فاصله بیست کیلومتری شمال شرقی شهرستان قزوین قرار دارد. بنا بر اعتقاد اهالی منطقه او از فرزندان جعفر صادق هست.
بقعه از سنگ‌های کوهی ساخته شده و با گنبد دو پوش آجری پوشش داده شده‌است. ازاره بقعه از کاشی پوشیده شده و بنا بر طرح و پخت آن می‌توان این کاشی‌ها را از آثار دوره قاجار دانست. علاوه بر ضریح، در کنج بقعه سنگ قبری به ارتفاع تقریبی چهل سانتی‌متر به صورت سکو قرار دارد و دارای کتیبه کنده کاری شده ایلخانی است.
ورودی بقعه در سمت شرق است و در طرفین آن سنگ‌های منقش به کتیبه بسیار نفیسی قرار دارد. در دو طرف ورودی دو شباک سنگی با گره بندی قرار گرفته‌اند که یکی از آن‌ها دارای کتیبه است.
بقعه شبیه بناهای صفویه است و می‌توان نتیجه گرفت که بنای اولیه دوره ایلخانی که احتمالاً بسیار زیبا و با شکوه بوده به علت ویرانی و تخریب در دوره صفویه بازسازی شده و کتیبه‌های آن روی بنای جدید نصب شده‌است. کاشیکاری گنبد و داخل بقعه نیز در زمان قاجار انجام گرفته‌است.
پولیکارپوف دی‌آی-۱

| دی‌آی-۱ (۲آی-ان۱) | دی‌آی-۱ (۲آی-ان۱) |
| --- | --- |
کاربری: جنگنده
کشور سازنده: اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی
تولیدکننده: پولیکارپوف
طراح: نیکولای نیکولائوچ پولیکارپف
نخستین پرواز: ۱۲ ژنویه ۱۹۲۶
وضعیت: لغو شده
تعداد ساخته‌شده: ۱
پولیکارپوف دی‌آی-۱ (DI - Dvukhmesnyy Istrebitel - جنگنده دو سرنشینه) که با نام 2I-N1 نیز شناخته می شود، روسی: Поликарпов ДИ-۱ (۲И-Н۱)   ، نمونه اولیه جنگنده دو سرنشین ساخت شوروی بود که در دهه ۱۹۲۰ طراحی شد. تنها نمونه اولیه ساخته شده در نهمین پرواز خود به دلیل نقص در ساخت، سقوط کرد و برنامه توسعه آن برای همیشه لغو شد.
مشخصات فنی

داده‌ها از Istoriia konstruktskii samoletov v SSSR do 1938
ویژگی‌های کلی
خدمه: ۲
طول: ۹٫۷۵ متر (۳۲ فوت ۰ اینچ)
پهنای بال: ۱۲ متر (۳۹ فوت ۴ اینچ)
مساحت بال‌ها:  ۲۷٫۱۵ متر مربع (۲۹۲٫۲ فوت مربع)
وزن خالی:  ۱٬۱۵۳ کیلوگرم (۲٬۵۴۲ پوند)
وزن ناخالص:  ۱٬۷۰۰ کیلوگرم (۳٬۷۴۸ پوند)
پیشرانه هواگرد: ۱ عدد موتور خنک شونده با آب پیستونی W-12 Napier Lion،‏ ۳۳۶ کیلووات (۴۵۱ اسب بخار)
ملخ‌ها:  ۲-bladed ملخ گام ثابت
عملکرد
حداکثر سرعت:  ۲۶۸ کیلومتر بر ساعت (۱۶۷ مایل بر ساعت؛ ۱۴۵ گره)
بُرد:  ۸۰۰ کیلومتر (۴۹۷ مایل؛ ۴۳۲ مایل دریایی)
حداكثر ارتفاع:  ۷٬۱۰۰ متر (۲۳٬۳۰۰ فوت)
زمان اوج‌گیری: ۵٬۰۰۰ متر (۱۶٬۴۰۴ فوت) در ۱۳ دقیقه
بارگیری بال: ۶۳ کیلوگرم بر متر مربع (۱۳ پوند بر فوت مربع)
توان به وزن: ۰٫۱۹۷ kilowatts per kilogram (۰٫۱۲۰ horsepower per pound)
زمان گردش افقی: ۱۲ ثانیه
جنگ‌افزار
سلاح‌ها ۲ × 7.62 mm (0.30 in) machine guns
بیشتر خواندن

Gunston, Bill (1995). The Osprey Encyclopedia of Russian Aircraft 1875-1995. London: Osprey. ISBN 1-85532-405-9.
Gordon, Yefim; Dexter, Keith (2002). Polikarpov's Biplane Fighters. Hinckley, England: Midland Publishing. ISBN 1-85780-141-5.
آبستراکسیون

با ابسترکشن اشتباه نشود.
| 0 | 1 |
| --- | --- |
حوزه: سیاست
آبستراکسیون (به فرانسوی: Obstruction) یا نصاب‌شکنی عدم حضور عمدیِ گروهی از نمایندگان مجلس در هنگام رأی‌گیری، به‌قصدِ از اکثریت انداختن مجلس و جلوگیری از تصویب یک لایحه یا طرح است. در سیاست، استفادهٔ سامانمند از عدم حضور عمدیِ گروهی از نمایندگان در هنگام رأی‌گیری به‌عنوان یک حربه به‌کار گرفته می‌شود.
معنای لغوی آبستراکسیون، ممانعت است، و در چارچوب مجلس به عمل یا کوشش اقلیتی از نمایندگان پارلمان برای جلوگیری از اخذ تصمیم و تصویب قانون، با استفاده از ابزار قانونی گفته می‌شود؛ این جلوگیری می‌تواند با استفاده از ارائهٔ نطق‌های پیاپی، طرح موارد وقت‌گیر در زمان رأی‌گیری و خروج از صحن مجلس برای از اکثریت انداختن مجلس و لغو دستور یا لایحهٔ مورد بحث صورت می‌گیرد.
در معنای وسیع‌تر، نصاب‌شکنی یا آبستراکسیون به مجموعه اقداماتی گفته می‌شود که گروهی از نمایندگان مجلس یا پارلمان یک کشور برای جلوگیری از تصویب یا نهایی شدن یک تصمیم و قانون در نشست رسمیِ نمایندگان در پیش می‌گیرند. ترک نشست علنیِ مجلس و در نتیجه نرسیدن تعداد نمایندگان حاضر به حد نصاب قانونی برای برگزاری نشست ازجملهٔ این اقدامات است.
نمونه‌ها

۱۵ آبان ۱۳۵۹: ۲۷ نفر از نمایندگان فراکسیون نانوشتهٔ جوانان مجلس، در یک هماهنگی، دقایقی قبل از رأی‌گیری مجلس که دربارهٔ عهدنامه ۱۹۸۱ الجزایر بود، مجلس را ترک کردند. با این آبستراکسیون، که برای نخستین بار واقع شد، مجلس از اکثریت افتاد و هنگام ظهرِ همان روز، طبق آیین‌نامه، ختم جلسهٔ علنی اعلام و ادامهٔ بررسی بیانیهٔ الجزایر به جلسهٔ علنیِ بعد در هفتهٔ آینده موکول شد.
جلسهٔ ۱۴ آبان ۱۳۹۱ مجلس شورای اسلامی ایران: مهدی کوچک‌زاده و چند نفر دیگر از نمایندگانِ مخالف طرح سؤال از محمود احمدی‌نژاد در جلسهٔ ۱۴ آبان ۱۳۹۱ مجلس شورای اسلامی ایران، گفتند که در اعتراض به اعلام وصول این طرح، صحن علنی را ترک می‌کنند، ولی علی لاریجانی، رئیس مجلس ایران، با بیان این‌که چنین کاری «براساس آیین‌نامهٔ مجلس تخلف است»، گفت: اگر فراکسیونی به نام اصولگرایان آبستراکسیون کند، خلاف قانون عمل کرده‌است.
جلسهٔ ۳ مهر ۱۳۹۷ مجلس شورای اسلامی ایران: عده‌ای از اصولگرایان تهدید کردند که در جلسهٔ رای‌گیری برای تصویب لایحهٔ FATF شرکت نخواهند کرد.