stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جرج اورول
زندگی

اریک بلر در ۲۵ ژوئن ۱۹۰۳ در شهر موتهاری، استان بیهار در راج بریتانیا زاده شد. پدرِ پدربزرگِ وی چارلز بلر یک نجیب زادهٔ ثروتمند و زمین‌دار بود که با لیدی فان -دخترِ ارل وِستمُرلند- ازدواج کرده بود. پدربزرگِ او، توماس ریچارد آرتور بلر، یک روحانی بود. خودِ وی، خانواده اش را با دیدگاهِ طبقه اجتماعی و نه بر مبنایِ موقعیت موروثی توصیف می‌کند. پدرش ریچارد والمزلی بلر در ادارهٔ خدماتِ رفاهِ سلطنتی کار می‌کرد. اِریک بلر (جرج اورول) (اُروِل) دو خواهر داشت. مارجری، پنج سال بزرگ‌تر از وی و اِوریل، پنج سال کوچک‌تر بود. زمانی که اریک یک ساله بود، مادرش او و خواهر بزرگترش را به انگلستان برد. آیدا بلر و فرزندانش در هنلی-آن-تیمز آکسفوردشر ساکن شدند. اریک با مادر و خواهرانِ خود بزرگ می‌شد و جز یک دیدارِ کوتاه در میانهٔ سالِ ۱۹۰۷، پدرِ خود ریچارد بلر را تا سال ۱۹۱۲ ندید. دفتر خاطراتِ مادرش از سالِ ۱۹۰۵ توصیفِ دورانی پر جُنب‌وجوش از فعالیت‌های اجتماعی و علایقِ هنری است.
خانوادهٔ بِلِرها پیش از جنگ جهانی اول به شیپلیک نقلِ مکان کردند. اریک در آنجا با خانوادهٔ بادیکام‌ها و به ویژه با جاسینتا بادیکام دوست شد. جاسینتا و اریک شعر می‌گفتند و می‌نوشتند و رؤیای نویسندهٔ معروف شدن را داشتند. اریک گفته بود ممکن است روزی یک کتاب در سبکِ اچ. جی. ولز و آرمان‌شهری بنویسد. در این هنگام، او از تیراندازی، ماهیگیری و تماشای پرنده‌ها با همراهیِ برادر و خواهرِ جاسینتا هم لذت می‌برد.
در پنج سالگی، اریک به یک دِیرمدرسه در هنلی-آن-تیمز، که خواهر بزرگترش مارجوری نیز حضور داشت، فرستاده شد. این مدرسه، یک صومعهٔ کاتولیک رومی با یاریِ راهبه فرانسوی اورسولاین بود که پس از تعلیقِ آموزشِ مذهبی در سال ۱۹۰۳ در فرانسه به انگلستان آمده بود. مادرِ اِریک دوست داشت که او به جای یک مدرسهٔ مذهبی، به یک مدرسهٔ آموزش و پرورش عمومی برود اما خانواده‌اش توانِ پرداخت هزینهٔ آن را نداشت، نیاز بود برایش بورسیه گرفته شود. چارلز لیموزین، برادرِ آیدا بلر، پیشنهاد کرد اریک به مدرسه‌ای در ایست‌بورن فرستاده شود. لیموزین یک گلف‌بازِ ماهر بود و مدیرِ مدرسه و مسابقاتِ باشگاه گلف ایست‌بورن را می‌شناخت و در چندین مسابقه در سال ۱۹۰۳ و ۱۹۰۴ پیروزی‌هایی به دست آورده بود. مدیر یاری رساندن به بلر را برای گرفتنِ بورس تحصیلی پذیرفت و تمهیداتِ مالیِ ویژه‌ای برقرار کرد تا پدر و مادر اریک تنها نیمی از هزینه‌های معمولِ مدرسه را پرداخت کنند. در سپتامبر ۱۹۱۱ اریک به مدرسهٔ سنت سیپریان رسید. او برای پنج سال در آن مدرسه بود و تنها برای تعطیلات مدرسه به خانه بازمی‌گشت. او هیچ‌چیز از کاهشِ هزینه‌های تحصیلش نمی‌دانست، گرچه بزودی دریافت که «از یک خانوادهٔ فقیر می‌آید.» او از مدرسه خوشش نمی‌آمد.
زندگی > پلیس شدن در برمه

جرج اورول، از اکتبر ۱۹۲۲ تا دسامبر ۱۹۲۷ میلادی، در پلیس سلطنتی هند در برمه خدمت می‌کرد. در آن دوران، برمه، استانی در هند بریتانیا بود.
در اکتبر سال ۱۹۲۲ میلادی، سوار بر ناو اِس‌اِس هرفوردشر و از راهِ کانال سوئز و سری‌لانکا به سفر دریایی برای پیوستن به پلیسِ سلطنتیِ هند در برمه اقدام کرد. یک ماهِ بعد به رانگون رسید و سپس برای آموزش در مدرسهٔ آموزشِ پلیس به ماندالی رفت. پس از مدتی کوتاه از خدمت در میامیو، به یک پاسگاهِ مرزی در میانگمیا در ۱۹۲۴ گمارده شد. کار به‌عنوانِ یک پلیسِ امپریالیستی، به وی مسئولیتِ بسیار بیشتری نسبت به قبل داد. هنگامی‌که او در دلتای توانته به عنوان یک افسرِ زیربخش خدمت می‌کرد، مسئولِ امنیتِ نزدیک به ۲۰۰٬۰۰۰ تن بود. در پایان سال ۱۹۲۴ میلادی، به مقامِ دستیارِ سرپرستِ منطقه ارتقا یافت و به سیریم منتقل شد که به رانگون نزدیکتر بود.
پالایشگاهِ سرریم وابسته به شرکت نفت برمه در آن منطقه، شبانه‌روز مشغولِ آلوده کردنِ محیط و منابعِ گیاهی با گوگرد دی‌اکسید بود اما شهر درعینِ حال، در نزدیکی رانگون هم قرار داشت. از همین‌رو بلر هرگاه می‌توانست به شهر می‌رفت تا «به جستجو در یک کتابفروشی یا خوردنِ غذاهایی که خوب پخته شده باشند و به دور از روالِ خسته‌کنندهٔ زندگیِ پلیسی» مشغول باشد.
زندگی > درکِ بی‌خانمانی و فقر

زندگی در محیطی طبقاتی در هند و انگلیس باعثِ نگاهِ ویژهٔ او به پدیدهٔ فقر شد؛ موضوعی که مهم‌ترین عنصرِ رمان‌ها و نوشتارهای او را تشکیل می‌دهد. در جوانی برای کسب تجربه مدتی را در بین فقرا، بی‌خانمانان و کارگرانِ فصلی لندن و پاریس گذراند و بعضی مواقع در ظرفشوییِ یک هتل کار می‌کرد. در این زمان شروع به نوشتن تجربیات خود کرد که به نخستین کتابش آس و پاس‌ها در پاریس و لندن (ترجمه درست‌تر: فقر و دربه‌دری در پاریس و لندن) انجامید. بی‌درنگ پس از این کتاب، به رمان‌نویسی پرداخت و دو رمان نخستش نیز بر اساس همین تجربیاتش در برمه (روزهای برمه) و انگلیس (دختر کشیش) شکل گرفت.
زندگی > جنگ در اسپانیا

اورول نیز مانند بسیاری از نویسندگان و روشن‌فکران اروپایی هم‌عصر خود، در دهه ۱۹۳۰ به اسپانیا رفت تا علیه ارتش فاشیست ژنرال فرانکو بجنگد. او در این جنگ مجروح شد و هرگز کاملاً بهبود نیافت و همین جراحت در نهایت به مرگ او انجامید. اورول کتاب درود بر کاتالونیا را بر اساس دیده‌های خود در اسپانیا نوشت.
زندگی > تأثیراتِ جنگ

هوای تازه واپسین رمان او پیش از آغاز جنگ جهانی دوم است. در سال‌های نخستین جنگ به روزنامه‌نگاری و نقد کتاب پرداخت، ولی در سال ۱۹۴۳ پس از مرگ مادرش کار بر روی رمانی که تا امروز به آن مشهور است یعنی مزرعه حیوانات (در ایران قلعه حیوانات) را آغاز کرد. رمان او به‌دلیل اشاره غیرمستقیمش به شوروی که آن زمان متحدِ انگلیس بود، تا یک سال چاپ نشد. با انتشار کتاب در ۱۹۴۵ در انگلیس و ۱۹۴۶ در آمریکا اورول به شهرت رسید. در چهار سالِ بعدی، اورول به جزیرهٔ جوره در شمالِ اسکاتلند رفت و افزون بر ادامهٔ کارِ ستون‌نویسی برای روزنامه‌ها، کار بر روی مهم‌ترین و واپسین اثرِ خود هزار و نهصد و هشتاد و چهار را آغاز کرد.
زندگی > بیماری و ازدواج

مدت کوتاهی بعد اورول به‌دلیل بیماری مزمن ریوی‌اش در بیمارستان بستری شد. او در همان بیمارستان با سونیا برونل ازدواج کرد.
زندگی > درگذشت

هفت ماه پس از چاپِ کتابِ ۱۹۸۴، اورول در بیستم ژانویه ۱۹۵۰ در اثر بیماری سل درگذشت؛ و قبر او در کلیسای آل سنت، ساتون کورتن‌نی در آکسفوردشر در بریتانیا قرار دارد.
سبک زندگی

اورول یک سیگاری قهار بود، به شکلی که با وجودِ وضعیتِ وخیمِ ریه‌هایش همیشه در حالِ سیگار کشیدن بود. او همچنین علاقهٔ شدیدی به نوشیدنِ چای داشت و حتی مقاله‌ای به نام چگونه یک چایِ عالی درست کنیم نوشته بود. او آبجوی انگلیسی را ستایش می‌کرد و در سال ۱۹۴۶ مقاله‌ای دربارهٔ یک میکده رؤیایی و ایدئال نوشت که «ماهِ زیرِ آب» نام گرفت.
خانه محل تولد

در یکم ژوئیه ۲۰۱۴ خانه محل تولد وی در شهر موتهاری استان بیهار، توسط دولت محلی به موزه تبدیل شد.
خاطرات پسر جرج اورول

ژوئن سال ۱۹۴۴، جرج اورول و همسرش آیلین، پسری سه‌ساله را به فرزندی پذیرفتند که نامش ریچارد هوراشیو بلر بود. او که اکنون مهندس بازنشسته است، هرگز فاش نساخت که فرزندخوانده اورول است. او برای نخستین بار تصمیم گرفت در حاشیه جشنواره ادبی آکسفورد دربارهٔ پدرش سخن بگوید و از خاطرات کودکی‌اش حرف بزند.
کتاب‌شناسی

بیشتر شهرت او وابسته به دو رمان پادآرمان‌شهری‌اش قلعه حیوانات (به انگلیسی: Animal Farm) و ۱۹۸۴ است که تحت کنترل درآمدن زندگی و حتی افکار مردم را در جهان آینده توصیف می‌کند. در واقع هر دو کتاب قلعه حیوانات و هزار و نهصد و هشتاد و چهار دارای یک محتوا و به‌ویژه در نقدِ مدلِ حکومتی استالینیستی بلوک شرق است و تنها فرم دو کتاب متفاوت است. کتابِ نخست، غیرمستقیم‌تر و کتاب دوم که چهار سال پس از آغاز جنگ سرد چاپ شد، صریح‌تر سیستم‌های تمامیت‌خواه را به نقد می‌کشد.
فهرست آثار

رمان‌ها
روزهای برمه (۱۹۳۴)
دختر کشیش (۱۹۳۵)
به آسپیدیستراها رسیدگی کن (پول و دیگر هیچ) (۱۹۳۶)
هوای تازه (گریز) (۱۹۳۹)
قلعه حیوانات (۱۹۴۵)
۱۹۸۴ (هزار و نهصد و هشتاد و چهار) (۱۹۴۹)
کتابها بر اساس تجربیات شخصی
آس و پاس‌ها در پاریس و لندن (۱۹۳۳)
جاده به‌سوی اسکله ویگان (۱۹۳۷)
درود بر کاتالونیا (۱۹۳۸)
مقالات
یک فنجان چای دبش (۱۲ ژانویهٔ ۱۹۴۶)
اقتباس از کتاب‌ها

دو کتاب قلعه حیوانات و ۱۹۸۴ بارها مورد انواع اقتباس‌های هنری در تئاتر، تلویزیون و سینما قرار گرفته‌اند که شاید معروف‌ترین آنها، فیلم ۱۹۸۴ به کارگردانی مایکل اندرسون و همچنین هر دو اثر یاد شده توسط مایکل ردفورد باشد. این فیلم که با وفاداری کامل به اصل اثر ساخته شده‌است در ۱۴ دسامبر ۱۹۸۴ در سینماهای جهان به نمایش درآمد و توانست ۶ جایزه را در فستیوالهای جهانی سینما ازآن خود کند. همچنین گروه موسیقی پینک فلوید آلبوم جانوران (آلبوم پینک فلوید) را به اقتباس از  کتاب قلعه حیوانات ساخته است که یکی از آلبوم های شاخص این گروه موسیقی است
خانهٔ بِلِرها در شیپلیک
صنعا

| صنعاء صنعاء | صنعاء صنعاء |
| --- | --- |
شهر: شهر
شماره ۱۰ استان صنعاء در روی نقشه کشور یمن: شماره ۱۰ استان صنعاء در روی نقشه کشور یمن
کشور:  یمن
استان: صَنعاء
حکومت: حکومت
 • شهردار: احمد الدواید
ارتفاع: ۲۳۸۲ متر (۷۸۱۵ فوت)
جمعیت: جمعیت
 • شهر: ۱۷۴۷۶۲۷
 • کلان‌شهری: ۲۱۶۷۹۶۱
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۳+ (GMT)
صَنعاء (به عربی: صنعاء) پایتخت کشور یمن و پرجمعیت‌ترین شهر این کشور است. این شهر مرکز استان صَنعاء است.
خیابانی در صنعا
جمعیت

جمعیت شهر صنعا در سال ۲۰۰۰ میلادی برابر با ۱٬۳۰۳٬۰۰۰ نفر بوده است.
جغرافیا

صنعا در دل بخش کوهستانی یمن قرار گرفته و بلندای آن از سطح دریا ۲۲۰۰ متر است. پیرامون صنعاء چندین کوه از جمله جبل نوقوم و ایبن قرار گرفته است.
صنعا در تاریخ

صنعاء تا سال ۱۹۹۰ میلادی پایتخت یمن شمالی (جمهوری عربی یمن) بود پس از یکی شدن دو یمن به عنوان پایتخت یمن متحد برگزیده شد. صنعاء از شهرهای باستانی یمن است و از زمان دودمان سبا وجود داشته است. کهن‌ترین اشاره‌ها به وجود این شهر در سنگ‌نبشته‌هایی مربوط به سدهٔ یکم میلادی دیده شده است. گفته می‌شود که در آغاز سده ۶ میلادی صنعاء پایتخت پادشاهی حِمیَر بوده است. صنعاء همچنین به هنگام فرمانروایی شاه یوسف اثر (یا ذو نُواس)، واپسین شاه حمیری پایتخت ولیعهد اتیوپیایی بود. پس از سال ۵۷۰ میلادی صنعاء مرکز ساتراپ‌نشین ایرانی یمن بود.
مرمت صنعا در سال ۱۹۸۷

شهر صنعا، پایتخت یمن، یکی از قدیمی‌ترین پایتخت‌های جهان است. این شهر که به «مروارید یمن» معروف است، دارای تاریخ و فرهنگ غنی است و به دلیل معماری منحصر به فرد خود شناخته می‌شود.
در دهه ۱۹۸۰، شهر صنعا با چالش‌های متعددی در زمینه فرسودگی شهری روبرو بود. بسیاری از خانه‌های قدیمی این شهر در حال تخریب بودند و با مشکلاتی مانند شدآمد، آلودگی و کمبود فضای سبز مواجه بود.
در سال ۱۹۸۷، یونسکو صنعا را به عنوان یک میراث جهانی ثبت کرد. این اقدام به منظور حمایت از میراث فرهنگی این شهر و کمک به حفظ آن برای نسل‌های آینده انجام شد.
پس از ثبت صنعا در فهرست میراث جهانی، یونسکو و دولت یمن با همکاری یکدیگر طرحی جامع برای مرمت این شهر را به اجرا گذاشتند. این طرح که به «طرح صنعا» معروف بود، شامل اقداماتی مانند:
'مرمت خانه‌های تاریخی: بسیاری از خانه‌های قدیمی صنعا، از جمله خانه‌های سنگی چند طبقه‌ای که به «خانه‌های صنعی» معروف هستند، مرمت و بازسازی شدند.
احداث ساختمان‌های جدید: ساختمان‌های جدیدی با طراحی سنتی در این شهر احداث شدند که به حفظ هویت تاریخی آن کمک کرد.
ایجاد فضای سبز و محوطه‌سازی: فضای سبز و محوطه‌های عمومی جدیدی در این شهر احداث شد که به بهبود کیفیت زندگی ساکنین کمک کرد.
توسعه امکانات رفاهی: امکانات رفاهی جدیدی مانند مدارس، مراکز بهداشتی و فروشگاه‌ها در این شهر احداث شد.
پیاده‌سازی طرح‌های ترافیکی: طرح‌های ترافیکی جدیدی در این شهر اجرا شد که به منظور کاهش ترافیک و آلودگی هوا بود.
شهر صنعاء
نتایج مرمت

طرح صنعا یک موفقیت بزرگ بود. این برنامه به‌طور قابل توجهی به حفظ میراث فرهنگی صنعا و بهبود کیفیت زندگی در این شهر کمک کرد.
امروزه، صنعا به عنوان یکی از زیباترین و تاریخی‌ترین شهرهای یمن شناخته می‌شود و «طرح صنعا» به عنوان یک نمونه موفق از مرمت شهری در سراسر جهان مورد مطالعه قرار می‌گیرد.
نکات برجسته در مرمت

طرح صنعا در سال ۱۹۸۷ به اجرا درآمد.
این برنامه شامل مرمت خانه‌های تاریخی، احداث ساختمان‌های جدید، ایجاد فضای سبز و محوطه‌سازی، توسعه امکانات رفاهی و پیاده‌سازی طرح‌های ترافیکی بود.
طرح صنعا به‌طور قابل توجهی به حفظ میراث فرهنگی صنعا و بهبود کیفیت زندگی در این شهر کمک کرد.
نکات برجسته در مرمت > ترابری داخلی و خارجی > فرودگاه بین المللی صنعا

فرودگاه بین‌المللی صنعا (به انگلیسی: Sana'a International Airport) یک فرودگاه نظامی و همگانی با کد یاتا SAH است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۳۲۵۲ متر است. این فرودگاه در ارتفاع ۲۱۹۹ متری از سطح دریا واقع شده است.
فرودگاه بین المللی صنعا
کستاندین ماروتیان

| کستاندین ماروتیان | کستاندین ماروتیان |
| --- | --- |
رئیس کارگروه دولتی ساخت و ساز جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان: رئیس کارگروه دولتی ساخت و ساز جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان
دوره مسئولیت ۱۹۷۸ – ۱۹۸۴: دوره مسئولیت ۱۹۷۸ – ۱۹۸۴
وزیر ساخت و ساز جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان: وزیر ساخت و ساز جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان
دوره مسئولیت ۱۹۶۱ – ۱۹۶۵: دوره مسئولیت ۱۹۶۱ – ۱۹۶۵
نماینده دوره ششم  شورای عالی جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان: نماینده دوره ششم  شورای عالی جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان
دوره مسئولیت - – -: دوره مسئولیت - – -
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲۹ نوامبر ۱۹۱۷ آلکساندراپول (گیومری کنونی)، فرمانداری ایروان، امپراتوری روسیه
درگذشته: مهٔ ۲۰۱۱ (۹۳ سال) ایروان، ارمنستان
آرامگاه: آرامستان مرکزی ایروان (توخماخ)
ملیت: ارمنستان
محل تحصیل: دانشگاه پلی‌تکنیک ارمنستانانستیتو مهندسی برق مسکو
جوایز:       
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): ساخت‌وساز
محل کار: سد سوان-هرازدان
 :  
 :  
کستاندین ماروتیان (ارمنی: Կոստանդին Հովհաննեսի Մարության؛  زادهٔ ۲۹ نوامبر ۱۹۱۷ - درگذشته مهٔ ۲۰۱۱) معمار، سیاستمدار اهل ارمنستان بود.
زندگی‌نامه

وی در ۲۹ نوامبر ۱۹۱۷ در آلکساندراپول به دنیا آمد و از دانشگاه پلی‌تکنیک ارمنستان و انستیتو مهندسی برق مسکو فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، نشان پیش‌کسوت کار، مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، نشان لنین (۱۹۵۸ و ۱۹۷۷)، نشان جنگ میهنی (درجه دو) (۱۹۸۵)، مدال به مناسبت یکصدمین سالگرد تولد ولادیمیر ایلیچ لنین، نشان انقلاب اکتبر و معمار شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۵۷) شده است. وی در مهٔ ۲۰۱۱ در سن ۹۳ سالگی در ایروان درگذشت و در آرامستان مرکزی ایروان (توخماخ) به خاک سپرده شد.
ارگن‌کوه

| 0 | 1 |
| --- | --- |
ارگن‌کوه (Арганкӯҳ): ارگن‌کوه (Арганкӯҳ)
کوه: کوه
کشور:  تاجیکستان
ولایت: ولایت خودمختار بدخشان کوهستانی
ارتفاع: ۴٬۷۹۴ متر (۱۵٬۷۲۸ فوت)
مختصات‌ها: ۳۸°۰۴′۴۸″شمالی ۷۱°۴۰′۱۶″شرقی﻿ / ﻿۳۸٫۰۸۰۰°شمالی ۷۱٫۶۷۱۱°شرقی﻿ / 38.0800; 71.6711
بلندترین نقطه: 
 - ارتفاع: ۵٬۰۳۴ متر (۱۶٬۵۱۶ فوت)
عرض: ۰٫۷۱ کیلومتر (۰ مایل)
ارتفاع: ۲۴۰ متر (۷۸۷ فوت)
ساعت زمانی: TJT (UTC+5)
اَرگَن‌کوه (به فارسی تاجیکی: Арганкух) نام کوهی در تاجیکستان است. این کوه در استان ولایت خودمختار بدخشان کوهستانی در بخش مرکزی کشور، در ۲۶۰ کیلومتری شرق دوشنبه، پایتخت کشور واقع شده‌است. ارگن‌کوه در ارتفاع ۵,۰۳۴ متری از سطح دریا، و ۲۴۰ متری بالای زمین‌های اطراف قرار دارد.
ارگن‌کوه
جایگاه ارگن‌کوه روی نقشهٔ تاجیکستان
طلا (فیلم ۲۰۱۸)

| طلا | طلا |
| --- | --- |
کارگردان: ریما کاگتی
تهیه‌کننده: ریتیش سیدوانی فرهان اختر
بازیگران: آکشی کومار مونی روی کونال کاپور آمیت ساد وینیت کومار سینگ
تاریخ‌های انتشار:  ۱۵ اوت ۲۰۱۸ (۲۰۱۸-08-۱۵)  
مدت زمان: ۱۵۱ دقیقه
کشور: هند
زبان: هندی 
طلا (به هندی: Gold) فیلمی محصول سال ۲۰۱۸ و به کارگردانی ریما کاگتی است. در این فیلم بازیگرانی همچون آکشی کومار، مونی روی، کونال کاپور، آمیت ساد، وینیت کومار سینگ، نیکیتا دوتا ایفای نقش کرده‌اند.
کیک رولت

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نام‌های جایگزین: رول سوئیسی، سوئیس رول، رولت سوئیسی
خاستگاه: اروپای مرکزی
دمای سرو: مواد اصلی = تخم مرغ، شکر، آرد گندم، مربا، کرم کره
کیک رولت یا رولت سوئیسی (به انگلیسی: Swiss roll)، نوعی کیک اسفنجی است. کیک به صورت نازک پخته شده و سپس بر روی آن مربا یا خامهٔ زده شده به همراه میوه‌های تازه، کرم کره یا مواد دیگر مالیده شده و سپس پیچانده می‌شود. ممکن است سطح رولت با شکلات پوشانده شود. در هنگام خوردن رولت به عرض ۳–۲ سانتیمتر بریده می‌شود. نوعی که در آن کرم کره بکار می‌رود، دوام بیشتری نسبت از نوع خامه‌ای شکل دارد.
حبیب‌الله بدیعی

| حبیب‌الله بدیعی | حبیب‌الله بدیعی |
| --- | --- |
حبیب‌الله بدیعی: حبیب‌الله بدیعی
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۴ فروردین ۱۳۱۲ روستای ازان ده، پل سفید ، سوادکوه، مازندران
درگذشته: ۲۷ مهر ۱۳۷۱ (۵۹ سال) شهر تهران
ژانر: موسیقی اصیل ایرانی
ساز(ها): ویولنکمانچه
سال‌های فعالیت: نوازندهآهنگساز
همسر(ها): شمس
سازهای اصلی: سازهای اصلی
ویلن: ویلن
حبیب‌الله بدیعی (زادهٔ ۴ فروردین ۱۳۱۲ در ازان‌ده سوادکوه – درگذشتهٔ ۲۷ مهر ۱۳۷۱ در تهران)، موسیقی‌دان و نوازندهٔ ویلن اهل ایران بود.
او از سال ۱۳۲۹ به عنوان تکنواز با برنامه موسیقی ارتش همکاری کرد و سال بعد بود که رسماً وارد ارکستر ابراهیم منصوری شد. حبیب‌الله بدیعی در سال ۱۳۳۱ در فیلم «ولگرد» صدای قوامی و شمس را با ویلن همراهی کرد. در سال‌های ۱۳۳۳ تا ۱۳۳۴ ارکستر کوچکی تشکیل داد که خوانندهٔ آن شمس بود.همکاری هنری وی با شمس بالاخره منجر به ازدواج این دو شد. ازدواجی که حواشی بسیار داشت و سرانجام به طلاق انجامید.
این ارکستر تا پایان سال ۱۳۳۶ هر شب جمعه برنامهٔ رادیویی داشت. یک سال بعد وی وارد برنامه گلها شد و با خوانندگانی چون مرضیه، الهه، پوران، دلکش و رؤیا و شمس همکاری کرد. وی حدود ۲۰۰ آهنگ ساخته‌است که یکی از معروف‌ترین آن‌ها کعبه دل‌ها با صدای الهه است.
زندگی‌نامه

حبیب‌الله بدیعی در ۴ فروردین ۱۳۱۲ در روستای ازان‌ده از توابع شهرستان سوادکوه متولد شد. دو ساله بود که پدرش سواد کوه را ترک و در شهر ساری اقامت گزید و به کار فلاحت و تجارت پرداخت. در سن ۸ سالگی به همراه خانوادهٔ خود به تهران آمد و مقیم این شهر شد.
در ساری برادر بزرگ حبیب برای خود ویولنی تهیه کرده و نزد یک نوازنده ارمنی به فراگرفتن ویولن مشغول می‌شود ولی بعد از دو سال از ادامهٔ کار خسته شده و نواختن ویولن را ترک می‌کند. در این زمان حبیب گهگاهی بدون اجازه و دور از چشم برادر مشتاقانه دستی به آرشهٔ ویلن برده و نغمات دلنشینی به گوش می‌رساند. این عمل از دید برادر مخفی نماند و وقتی علاقهٔ شدید او را نسبت به موسیقی می‌بیند ویولن را به او هدیه می‌کند.
پدر و مادرش که به تعلیم و تربیت وی مانند سایر فرزندان خود علاقه‌مند بودند، بر تحصیلات او نظارت دقیق داشتند و او تا اخذ لیسانس از دانشکده علوم، تمام مراحل تحصیلی را با موفقیت به پایان رسانید.
سال ۱۳۲۶ بود که حبیب نوجوان پس از مدتی تمرین نزد خود به کلاس لطف‌الله مفخم پایان می‌رود. لطف‌الله مفخم پایان یکی از شاگردان ابوالحسن صبا بود چنان‌که اغلب ردیفهای صبا به خط و اهتمام این هنرمند نوشته و چاپ شده‌است. وی مدت سه سال حبیب‌الله بدیعی را در فراگیری ردیف‌های صبا تعلیم می‌دهد. بدیعی رفته رفته چنان پیشرفتی در کار موسیقی حاصل می‌کند که در سال ۱۳۲۹ یعنی پس از چهار سال نوازندگی به عنوان سولیست در برنامهٔ رادیو ارتش به نواختن ویلن مشغول می‌شود. پس از دو سال در سال ۱۳۳۱ به کلاس ابوالحسن صبا می‌رود و مدت دو سال دورهٔ تکمیلی آوازها را نزد او به پایان می‌رساند. در همین زمان که نزد صبا به فراگیری مشغول بود مدت دو سال نیز نزد یکی از مدرسان موسیقی کلاسیک، با نام جینگوزیان که از ارامنه قفقاز بود دوره می‌بیند.
حبیب‌الله بدیعی در نواختن دستگاه‌ها و گوشه‌های آواز قدرت و توانایی قابل ملاحظه‌ای داشت. او ابتدا در سال ۱۳۳۳ ارکستر کوچکی را رهبری می‌کرد که بعدها بنا به تجدید نظر تشکیلات ارکسترهای رادیو ارکستر شمارهٔ ۶ نام‌گذاری گردید. وی در سال ۱۳۳۷ بنا به دعوت داود پیرنیا سرپرست برنامه گلها، کار خود را در این برنامه با خوانندگانی چون: رؤیا، الهه، پوران، مرضیه، عهدیه، مهستی، هایده، غلامحسین بنان، حسین قوامی، اکبر گلپایگانی (گلپا)، محمود محمودی خوانساری، حسین خواجه امیری (ایرج) و غیره آغاز کرد.
وی در سال ۱۳۴۳ عضو شورای موسیقی رادیو، در سال ۱۳۴۵ معاون ادارهٔ رادیو تهران و سپس معاون ادارهٔ موسیقی شد. او سال ۱۳۴۶ تا سال ۱۳۵۱ رئیس ادارهٔ موسیقی رادیو و از سال ۱۳۵۱ تا سال ۱۳۵۸ به عضویت شورای واحد موسیقی که اعضاء آن متشکل از: مرتضی حنانه، علی تجویدی و حسینعلی ملاح بود، منصوب شد و ضمن رهبری ارکسترهای شمارهٔ ۲ و ۴ و ۶ به مدت ۶ سال رهبری ارکستر باربد را به عهده داشت.
کتاب «کماندار زرین‌دست» نوشتهٔ مهران حبیبی‌نژاد، دربارهٔ زندگی حبیب‌الله بدیعی و نگاهی گذرا به زندگی و آثار او است.
سایر فعالیت‌ها و برنامه‌ها

حبیب‌الله بدیعی جهت شناساندن موسیقی سنتی و اصیل ایران، مسافرت‌های متعددی به کشورهای افغانستان، آلمان، آمریکا، بلژیک و انگلستان نمود که در این زمینه هنرمندانی نظیر جهانگیر ملک، فرهنگ شریف، مجید نجاحی، محمودی خوانساری، جمال وفایی و کورس سرهنگ زاده با وی همکاری داشته‌اند.
درگذشت

حبیب‌الله بدیعی در ۲۷ مهر ۱۳۷۱ در سن ۵۹ سالگی به دلیل بیماری قلبی در بیمارستان توس تهران درگذشت و پیکر وی را در امامزاده طاهر (کرج) به خاک سپردند.
آثار

حبیب‌الله بدیعی علاوه بر تکنوازی، آهنگ‌های بسیاری ساخت که اکثر آن‌ها با اقبال روبرو شدند. او حدود یکصد و پنجاه قطعه ساخت از جمله: کعبه دل‌ها، فریاد از این دل، افسانه عشق، دل بی گناه، الهی بمونی، افسانه زندگی، جاودانه، رفته بودم، افسانه کمتر، شعله سرکش، در آتشم، مهربان شو، سنگ صبور و زندگی من.
لیگ دسته اول فوتبال مقدونیه شمالی

لیگ فوتبال
| 0 | 1 |
| --- | --- |
بنیان‌گذاری: ۱۹۹۲
کشور:  مقدونیه شمالی
کنفدراسیون: یوفا
دسته‌ها: ۱
شمار تیم‌ها: ۱۲
صعود به: -
سقوط به: لیگ دسته دوم فوتبال مقدونیه شمالی
جام(های) داخلی: جام حذفی فوتبال مقدونیه
جام(های) بین‌المللی: لیگ قهرمانان اروپا لیگ اروپا
موفق‌ترین تیم: واردار  (۱۱ قهرمانی)
وبگاه: وبگاه رسمی
لیگ دسته اول فوتبال مقدونیه  (به مقدونی:Прва македонска Фудбалска Лига, Prva Мakedonska Fudbalska Liga) معتبرترین لیگ فوتبال در جمهوری مقدونیه است که از سال ۱۹۹۲ تاکنون برگزار می‌شود. این لیگ از ۱۲ تیم که از سراسر کشور مقدونیه در آن شرکت می‌کنند برگزار می‌شود.
باشگاه فوتبال واردار با ۱۱ قهرمانی پرافتخارترین تیم این سری مسابقات به حساب می‌آید.
ژن‌های شیطانی

جلد  کتاب ژن های شیطانی
ژن های شیطانی به طور کلی به ژن هایی اشاره داره که باعث بروز رفتار ضد اجتماعی و باعث  ایجاد احتمالی اختلال شخصیت ضداجتماعی  می شود .همچنین این نام یک کتاب نیز هست که توسط  باربارا اوکلی نوشته شده است  و در سال ۲۰۰۷ توسط انتشارات Prometheus Books منتشر شد .
اکبر خامین

| اکبر خامین | اکبر خامین |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۳۰ اصفهان
ملیت:  ایران
پیشه: کارگردان نویسنده،تهیه کننده،سرمایه گذار
سال‌های فعالیت: ۱۳۵۳–اکنون
همسر: مهین تاجری هرندی
اکبر خامین (زاده ۱۳۳۰) نویسنده و کارگردان و تهيه كننده ایرانی است. وی فعالیت در سینما را از سال ۱۳۵۳ با سینمای آزاد اصفهان آغاز کرد. او فعالیت حرفه‌ای را از سال ۱۳۶۵ با فیلم ناخدا خورشید به کارگردانی ناصر تقوایی بعنوان مدیر تولید و به نوعی گرد آورنده این فیلم خاطره انگیز ، تجربه کرد. داریوش ارجمند را می‌توان از کشف‌های او برای ورود به سینما دانست.
وی سالها مسئولیتهای سینمایی متعددی را در سطح استانی و کشوری داشته ،.
زندگی شخصی

او در سال ۱۳۶۰ با مهین تاجری هرندی ازدواج نمود و صاحب سه فرزند است. فرزند بزرگ او پونه خامین، منشی صحنه و دستیار کارگردان سینما و تلویزیون است. اکبر خامین ساکن شهر اصفهان است و به گفته خودش دوست داشته اصفهانی بماند و زندگی در زادگاهش را به زندگی در پایتخت ترجیح داده است.
کارگردان

سلام سرزمین من (۱۳۶۷)
بالای شهر پایین شهر (۱۳۸۰)
دختر میلیونر (۱۳۸۵)
نویسنده

سلام سرزمین من (۱۳۶۷)
بالای شهر پایین شهر (۱۳۸۰)
دال سرسفید

| دال سرسفید | دال سرسفید |
| --- | --- |
دال سرسفید، Trigonoceps occipitalis: دال سرسفید، Trigonoceps occipitalis
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 آسیب‌پذیر  (IUCN 3.1):  آسیب‌پذیر  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: بازسانان
تیره:: عقابیان
سرده:: Trigonoceps
گونه:: T. occipitalis
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Trigonoceps occipitalis : Trigonoceps occipitalis 
دال سرسفید (نام علمی: Trigonoceps occipitalis) نام یک گونه از تیره عقابیان است.