stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دین دولین

| دین دولین | دین دولین |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۷ اوت ۱۹۶۲ ‏(۶۲ سال) نیویورک
ملیت: آمریکایی
پیشه(ها): فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده فیلم، کارگردان تلویزیونی و بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۰–اکنون
همسر: لیسا برنر (ا. ۲۰۰۳)
فرزندان: ۲
دین دولین (انگلیسی: Dean Devlin؛ زادهٔ ۲۷ اوت ۱۹۶۲) فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده فیلم، کارگردان فیلم و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به روز استقلال، موبایل و نابغه واقعی اشاره کرد.
تندنفسی

Medical condition
| تندنفسی | تندنفسی |
| --- | --- |
نام‌های دیگر: تندنفسی
طرز تلفظ: ‎/ˌtækɪpˈniːə/‎ 
تخصص: پزشکی ریه
طبقه‌بندی و منابع بیرونی: طبقه‌بندی و منابع بیرونی
[ویرایش در ویکی‌داده]: [ویرایش در ویکی‌داده]
تاکی پنه یا تند نفسی به تعداد تنفس بالای 30 عدد در دقیقه گفته میشود
تند نفسی یا تاکی پنه (به انگلیسی Tachypnea) به شمار تنفس بیش از ۳۵ بار در دقیقه گفته می‌شود. در انسان سالم، تعداد تنفس نرمال ۱۲ بار در دقیقه می‌باشد. (در واقع برای افراد بزرگسال، تنفس نرمال بین ۱۲ تا ۲۰ بار در دقیقه تعریف شده و بیشتر از آن به معنی رفتن به سمت تاکی پنه است).
تفاوت تاکی پنه با هایپر پنه در این است که در تاکی پنه تنفس‌های سریع و سطحی داریم ولی در هایپرپنه تنفس‌ها سریع و عمیق هستند و تفاوت آن‌ها با هایپرونتیله (hyperventilating) در این است که این مورد، باعث کاهش co2 خون می‌شود.
دیوید گیلمور

| دیوید گیلمورCBE | دیوید گیلمورCBE |
| --- | --- |
گیلمور در ۲۰۲۴: گیلمور در ۲۰۲۴
نام هنگام تولد: دیوید جان گیلمور
زادهٔ: ۶ مارس ۱۹۴۶ ‏(۷۸ سال) کمبریج، انگلستان
پیشه‌ها: موسیقی‌دان خواننده ترانه‌نویس
سال‌های فعالیت: ۱۹۶۳–اکنون
همسران:  ویرجینیا «جینجر» هیسنبین (ا. ۱۹۷۵–۱۹۹۰)  پالی سمسون (ا. ۱۹۹۴) 
فرزندان: ۸
پیشه موسیقی: پیشه موسیقی
ژانر: پراگرسیو راک سایکدلیک راک آرت راک بلوز راک امبینت
ساز(ها): گیتار آواز
ناشر(ان): ئی‌ام‌آی کلمبیا هاروست کپیتال کلمبیا سونی ئی‌ام‌آی
عضو کنونیِ: پینک فلوید
عضو پیشینِ: جوکرز وایلد دیپ ئند
 :  
وبگاه: davidgilmour.com
دیوید جان گیلمور CBE (انگلیسی: David Jon Gilmour؛ زادهٔ ۶ مارس ۱۹۴۶) گیتاریست، خواننده و ترانه‌نویس انگلیسی است که به‌عنوان عضو گروه راک پینک فلوید شناخته می‌شود. او در سال ۱۹۶۷، اندکی پیش از خروج عضو بنیان‌گذار یعنی سید برت، به این گروه پیوست. تا اوایل دههٔ ۱۹۸۰، پینک فلوید به یکی از پرفروش‌ترین و تحسین برانگیزترین هنرمندان تاریخ موسیقی تبدیل شده بود. پس از خروج راجر واترز از گروه در سال ۱۹۸۵، فعالیت پینک فلوید تحت رهبری گیلمور ادامه یافت و سه آلبوم استودیویی دیگر منتشر کرد. تا سال ۲۰۱۳ برآورد می‌شود که این گروه بیش از ۲۵۰ میلیون نسخه از آثار خود را در سراسر جهان به فروش رسانده باشد که در میان پرفروش‌ترین هنرمندان تاریخ قرار دارند.
گیلمور در تهیه آثار هنرمندان مختلفی مانند دریم آکادمی نقش داشته است. وی پنج آلبوم استودیویی انفرادی منتشر کرده است: دیوید گیلمور (۱۹۷۸)، عقب‌گرد (۱۹۸۴)، در یک جزیره (۲۰۰۶)، صدای آن قفل را در بیاور (۲۰۱۵) و شانس و عجیب (۲۰۲۴). سه آلبوم انفرادی او و شش آلبوم با پینک فلوید در صدر جدول آلبوم‌های بریتانیا قرار گرفته‌اند. وی همچنین در ساخت آثار اولیهٔ خواننده کیت بوش و کمک به او در یافتن قرارداد موسیقی نقش داشته است.
به عنوان یکی از اعضای پینک فلوید، نام گیلمور به تالار مشاهیر راک اند رول آمریکا در سال ۱۹۹۶ و تالار مشاهیر موسیقی بریتانیا در سال ۲۰۰۵ راه یافت. در سال ۲۰۰۳، گیلمور به دلیل خدماتش به موسیقی، نشان شوالیه والارتبهٔ امپراتوری بریتانیا را دریافت کرد. رولینگ استون در سال ۲۰۲۳ او را بیست و پنجمین گیتاریست بزرگ نامید.
گیلمور در پروژه‌های وابسته به موضوعاتی از جمله حقوق حیوانات، دفاع از محیط زیست، رفع بی‌خانمانی و فقر و نیز حقوق بشر مشارکت داشته است. او دو بار ازدواج کرده است و پدر هشت فرزند است. همسر وی، رمان‌نویس پالی سمسون، در بسیاری از ترانه‌های وی به‌عنوان ترانه‌سرا نقش داشته است. بر اساس گزارش ساندی تایمز، دارایی خالص گیلمور ۱۱۵ میلیون پوند است.
زندگی

دیوید جان گیلمور در ۶ مارس ۱۹۴۶ در گرنتچستر در اطراف کمبریج به دنیا آمد. او از همان دوران کودکی به موسیقی علاقه داشت و با شنیدن Rock Around the Clock از ۱۳ سالگی نواختن گیتار را آموخت. برادر کوچکتر دیوید نیز در عرصهٔ موسیقی فعالیت دارد.
گیلمور مسلط به زبان فرانسه می‌باشد.
وی با سید برت بنیان‌گذار گروه پینک فلوید در دانشگاه کمبریج دوست بود و در سال ۱۹۶۸ جایگزین سید برت (که به علت مصرف زیاد ال‌اس‌دی دچار مشکل روانی شده بود) شد. در سال ۱۹۶۷ نیک میسون از دیوید گیلمور درخواست کرد تا به پینک فلوید ملحق شود. در اجراهای زنده و هنگامی که رفتارهای غیرعادی سید برت او را از نواختن بازمی‌داشت، دیوید گیلور به نواختن گیتار می‌پرداخت.
او در خوانندگی و آهنگسازی و نواختن گیتار و نوشتن متن موسیقی در گروه پینک فلوید نقش داشت. گیلمور بخاطر امور بشردوستانه و شرکت در خیریه‌ها در تمام طول دوران حرفه‌ای خود، شهرت یافته است. این هنرمند و عضو سابق گروه پینک فلوید، ۴ آلبوم انفرادی را تهیه و ضبط کرده و ۶ تک‌آهنگ را نیز در کارنامه فعالیت خود دارد.
گیلمور اکثر ترانه‌های آلبوم‌های خود را با کمک همسر خود پالی سمسون که یک روزنامه‌نگار و نویسنده می‌باشد سروده است.
گیلمور شخصیت بسیار خجالتی داشت به‌طوری‌که در سال‌های اول عضویت در پینک فلوید بیشتر در روی صحنه پشت به مردم گیتار می‌نواخت و می‌خواند.
مجله رولینگ استون در سال ۲۰۱۱ و در رده‌بندی ۱۰۰ نوازنده گیتار برتر تمامی دوران دیوید گیلمور را در رتبه ۱۴ قرار داد.
در سال ۲۰۰۷ خوانندگان مجلهٔ Guitar World تک‌نوازی‌های دیوید گیلمور را در ۳ اثر از پینک فلوید جزو ۱۰۰ تک‌نوازی برتر گیتار در جهان انتخاب کردند.
دیوید گیلمور در سال ۱۹۷۰درجریان تورپینک فلوید با همسر اول خود جینجر (ویرجینیا) که یک هنرمند می‌باشد آشنا شد. جینجر گیلمور آشنایی خود با دیوید گیلور را عشق در نگاه اول توصیف کرد. آن‌ها در سال ۱۹۷۵ با یکدیگر ازدواج کردند و صاحب ۴فرزند(۳ دختر و۱پسر) می‌باشند. در سال ۱۹۹۰ دیوید و جینجر گیلمور از یکدیگر جدا شدند. گیلمور در سال ۱۹۹۴ با پالی سمسون ازدواج کرد. حاصل این ازدواج ۴ فرزند(۳پسر و۱دختر) می‌باشد. پسر بزرگتر (چارلی گیلمور) پسر پالی سمسون و هیتکات ویلیامز می‌باشد که گیلمور او را به فرزند خواندگی پذیرفت. صدای چارلی در انتهای «امیدهای والا» شنیده می‌شود.
در سال ۲۰۰۹ میلادی، گیلمور مدرک دکترای افتخاری خودرا از دانشگاه آنگیلا راسکین دریافت کرد.
گیلمور یک آتئیست بوده و به زندگی پس از مرگ اعتقادی ندارد.
گیلمور بعد از سال‌ها در تاریخ ۱۷ شهریور ۱۴۰۳ آلبوم Luck and Strange (شانس و عجیب) را منتشر کرد. از نکات جالب این آلبوم همراهی دخترش  Romany به عنوان همخوان، نوازنده چنگ و خواننده اصلی قطعه Between Two Points می باشد. هم چنین گیلمور معتقد است که این آلبوم بهترین آلبوم ساخته شده وی بعد از Dark Side Of The Moon بوده است.
سبک موسیقایی

گیلمور به عنوان یک لید گیتاریست شناخته می‌شود. سبک کلی سولوهای گیتار او از بلوز الهام گرفته و شامل نت‌های پرشور و رسا می‌شود. تکنیک وی در نواختن گیتار الکتریک همواره الهام بخش نوازندگان مطرح معاصر بوده است. در سال ۲۰۱۱، گیلمور به عنوان چهاردهمین گیتاریست برتر تاریخ از سوی مجله رولینگ استون برگزیده شد. در ژانویه ۲۰۰۷، خوانندگان گیتار ورلد سولوهای گیتار گیلمور در «بی‌حس و راحت»، «پول» و «زمان» را برای فهرست ۱۰۰ تک‌نوازی گیتار برتر تاریخ برگزیدند. («بی‌حس و راحت» رتبه ۴، «زمان» رتبه ۲۱ و «پول» رتبه ۶۲ را در این فهرست به خود اختصاص دادند).
در زمانی همکاریش با پینک فلوید، گیلمور از فندر استرتوکسترهای بسیاری استفاده نمود. او تک‌نوازی گیتارش در آجری دیگر در دیوار (بخش ۲) را در یک برداشت و بدون هیچ‌گونه ویرایش یا میکس بعدی، با استفاده از یک گیبسون لس پال و یک پیک‌آپ پی-۹۰ به ضبط رساند. در ۱۹۹۶، گیلمور به عنوان عضوی از پینک فلوید به تالار مشاهیر راک اند رول راه یافت. تک‌نوازی گیتار او در «بی‌حس و راحت» همواره و توسط نظرسنجی‌ها و نقدهای بسیاری به عنوان یکی از برترین‌ها در نوع خود شناخته شده است.
با این وجود که گیلمور به دلیل نواختن گیتار به شهرت رسید، اما یک نوازنده چندسازه چیره‌دست نیز هست. او در ترانه‌های پینک فلوید گاهی گیتار بیس، کیبورد، سینث‌سایزر، بانجو، لپ استیل، ماندولین، ساز دهنی نیز نواخته و در ترانهٔ «دومینوها» از پروژه شخصی سید برت به عنوان نوازنده درامز ظاهر شده است. او همچنین ساکسوفون نیز می‌نوازد.
منتقدان بسیاری گیلمور و سبک گیتارنوازی وی را تحسین نموده‌اند، منتقد موسیقی، آلن دی‌پرنا، گیلمور را، به عنوان بخش مهمی از موسیقی پینک فلوید، ستایش نمود. رولینگ استون گیلمور را در رتبه ۱۴ فهرست «۱۰۰ نوازنده گیتار برتر تمام دوران‌ها» ی خود قرار داد و دی‌پرنا وی را «حلقهٔ گمشده بین جیمی هدریکس و ون‌هیلن» و مهم‌ترین گیتاریست دههٔ ۷۰ لقب داد.
مصاحبه‌ای در سال ۲۰۰۶ با او ترتیب داده شد که گیلمور در این مصاحبه پیرامون سبک گیتارنوازی‌اش گفت: «انگشت‌های [من] صدای مشخصی تولید می‌کنند… [آن‌ها] خیلی سریع نیستند، اما فکر می‌کنم که به سرعت تشخیص می‌دهم… نوعی که ملودیها را می‌نوازم با چیزهایی مثل هنک ماروین و شدووز در ارتباط است».
در سال ۲۰۰۶، نویسندهٔ گیتار وورلد، جیمی براون، تکنیک گیتار نوازی گیلمور را «ساده ساخته شده، با ریف‌های عظیم، شجاعانه، به همراه سولوهایی با گام مناسب و پشتیبانی امبینت غنی» توصیف کرد. او در ادامه تک‌نوازی‌های گیلمور در «پول»، «زمان» و «خلسه دلپذیر» را مانند اشعهٔ لیزر در توده‌ای از مه دانست. او همچنین تک‌نوازی‌های گیلمور در «زمان» را این‌گونه توصیف کرد: «گیلمور به آرامی پیش می‌رود و ایدهٔ اولیه خود را قدم به قدم به سمت گام بالاتر پیش می‌راند.». گیلمور در مورد اینکه چگونه صدای منحصر به فرد گیتارش را ایجاد می‌کند می‌گوید: «من اغلب از یک فوز باکس، یک پدال دیلی و یک برایت ای‌کیو استفاده می‌کنم… [تا] نواختن را تقویت کنم… شما نیاز دارید تا بلند بنوازید-یا کمی بالاتر از آستانه شنوایی. برای من راحت‌تر است که… نت‌ها را به سوی شما خم کنم تا مانند یک تیغه برنده در شما فرورود.»
ترانه‌شناسی

مقالهٔ اصلی: ترانه‌شناسی دیوید گیلمور
همچنین ببینید: ترانه‌شناسی پینک فلوید
دیوید گیلمور (۱۹۷۸)
عقب‌گرد (۱۹۸۴)
در یک جزیره (۲۰۰۶)
صدای آن قفل را در بیاور (۲۰۱۵)
شانس و عجیب (۲۰۲۴)
گیلمور در جوانی
ابراهیم طوقان

| ابراهیم طوقان | ابراهیم طوقان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۹۰۵م / ۱۳۲۳ق نابلس
پیشه: شاعر
آثار: دیوان اشعار
خویشاوندان: خواهرش فدویٰ طوقان
ابراهیم طوقان (۱۹۰۵–۱۹۴۱) شاعر برجستهٔ فلسطینی در نیمهٔ اول سدهٔ بیستم میلادی بود. در دانشگاه آمریکایی بیروت درس خواند و در ادبیات عربی و انگلیسی سرآمد بود. پنج سال متولی گروه گفتگوهای ایستگاه رادیوی فلسطین بود. به بغداد به عنوان آموزگار منتقل شد اما در این سفر، بیماری استخوانی مانعش شد و به نابلس بازگشت. درمان را در بیمارستان فرانسوی قدس ادامه داد اما درگذشت. دیوان شعر او با تلاش خواهرش فدوی طوقان گردآوری شد.  شعر «موطنی» وی یکی از اشعار تاثیر گذار در کشورهای عربی بود که اکنون سرود ملی کشور عراق شده است
شعر موطنی

یکی از اشعار معروف وی «موطنی»[=سرزمین من] است. که اکنون سرود ملی کشور عراق محسوب می شود
متن سروده:
به رسمیت شناختن اتحاد مدنی همجنس‌گرایان در ارمنستان

ارمنستان ازدواج همجنس‌گرایان یا اتحاد مدنی را به رسمیت نمی‌شناسد. وضعیت قانونی ازدواج‌های همجنس‌گرایان خارجی نامشخص است. در ۳ ژوئیه ۲۰۱۷، وزارت دادگستری اعلام کرد که تمامی ازدواج‌هایی که در خارج انجام شده‌اند، از جمله ازدواج‌های همجنس‌گرایان، در ارمنستان معتبر هستند. ماده ۱۴۳ قانون خانواده ارمنستان تصریح می‌کند که ارمنستان ازدواج‌های خارجی را به شرطی که با قوانین منطقه‌ای که در آن انجام شده‌اند سازگار باشند، به رسمیت می‌شناسد و هیچ ممنوعیت صریحی برای ازدواج‌های همجنس‌گرایان ندارد. از سوی دیگر، ماده ۱۵۲ اعمال قوانین خارجی را که با نظم عمومی داخلی سازگار نباشند، محدود می‌کند. تا سال ۲۰۲۳، هیچ موردی از ثبت ازدواج همجنس‌گرایان خارجی شناخته نشده است. در سال ۲۰۱۹، «روستام باداسیان» وزیر دادگستری گفت که دولت ازدواج همجنس‌گرایان را به رسمیت نمی‌شناسد.
پس از همه‌پرسی سال ۲۰۱۵، قانون اساسی ارمنستان به‌طور کلی به محدود کردن ازدواج به زوج‌های دگرجنس‌گرا تعبیر شده است، اگرچه دادگاه قانون اساسی هرگز این تفسیر را تأیید یا رد نکرده است.
تاریخچه قانونی > پیش‌زمینه

ازدواج همجنس‌گرایان (ارمنی: Նույնասեռ ամուսնություն) در ارمنستان قانونی نیست و بحث عمومی اندکی در این زمینه وجود دارد. دولت ارمنستان روابط نزدیکی با کلیسای حواری ارمنی دارد که مخالف ازدواج همجنس‌گرایان است. در اوت ۲۰۱۹، «روستام باداسیان»، وزیر دادگستری، اعلام کرد که ارمنستان ازدواج‌های همجنس‌گرایان را «علیرغم امضای کنوانسیون استانبول» به رسمیت نمی‌شناسد. با این حال، باداسیان تأکید کرد که هم‌خانگی همجنس‌گرایان مجاز است و خشونت علیه هر فردی «غیرقابل‌قبول» است.
اتحاد مدنی که می‌تواند برخی از حقوق و مزایای ازدواج را ارائه دهد، نیز به رسمیت شناخته نمی‌شود. با این حال، ارمنستان بر اساس حکم دیوان اروپایی حقوق بشر در پرونده فدوتووا و دیگران علیه روسیه موظف به ارائه شناسایی قانونی برای اتحادهای همجنس‌گرایان است. ماده ۸ کنوانسیون اروپایی حقوق بشر، که حق زندگی خصوصی و خانوادگی را تضمین می‌کند، الزام مثبتی را بر تمام کشورهای عضو شورای اروپا برای به رسمیت شناختن اتحادهای همجنس‌گرایان تحمیل می‌کند.
در سال ۲۰۰۶، یک زوج همجنس‌گرا یک مراسم ازدواج غیررسمی را در کلیسای جامع اچمیادزین در واغارشاپات برگزار کردند. مقاله‌ای که دربارهٔ این ازدواج غیررسمی در روزنامه «۱۶۸ ژام» (۱۶۸ ساعت) منتشر شد، باعث رسوایی و خشم رسانه‌های محافظه‌کار محلی، سیاستمداران و مقامات مذهبی شد.
در دسامبر ۲۰۱۷، «پدر وازگن موسسیان»، که در اسقف‌نشین غرب کلیسای حواری ارمنی در کالیفرنیا خدمت می‌کرد، حمایت شخصی خود را از ازدواج همجنس‌گرایان اعلام کرد و به یکی از برجسته‌ترین حامیان ازدواج همجنس‌گرایان در کلیسا تبدیل شد. در مصاحبه‌ای با برابری ارمنستان، موسسیان آزار تاریخی نسل‌کشی ارمنی‌ها توسط ترکیه را به آزار و اذیتی که افراد ال‌جی‌بی‌تی تجربه می‌کنند، تشبیه کرد. او گفت: «ما به دلیل پذیرفته‌نشدن و متفاوت‌بودن مورد آزار قرار گرفته‌ایم. به‌عنوان یک مسیحی ارمنی، چگونه می‌توانم چشمانم را به آنچه در جهان می‌گذرد ببندم؟ این فقط مربوط به ارمنستان نیست، بلکه همه‌جا این عدم تحمل وجود دارد.»
تاریخچه قانونی > محدودیت‌های قانونی > قانون خانواده

ماده ۱۰ قانون خانواده که در سال ۲۰۰۴ تصویب شد، بیان می‌کند که ازدواج مستلزم «رضایت متقابل و داوطلبانه یک مرد و یک زن» است. ماده ۱۱، که فهرستی از ازدواج‌های ممنوع (از جمله دوهمسری، ازدواج بین اقوام نزدیک و ازدواج میان فرزندخوانده و سرپرست قانونی) را ارائه می‌دهد، ممنوعیت صریحی دربارهٔ ازدواج افراد همجنس ندارد.
در ۱۸ اکتبر ۲۰۱۷، «تیگران اوریخانیان»، نماینده حزب ارمنستان شکوفا، طرحی برای افزودن ممنوعیت صریح ازدواج همجنس‌گرایان به قانون خانواده ارائه کرد.
در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۸، دولت ارمنستان مخالفت خود را با این طرح اعلام کرد و بیان داشت که قانون خانواده از پیش از به رسمیت شناختن ازدواج همجنس‌گرایان جلوگیری می‌کند. قانون اساسی ارمنستان قبلاً مشخص کرده است که ازدواج فقط میان زن و مرد ممکن است. علاوه بر این، مطابق قانون خانواده، ازدواج در صورتی ممکن است که توافق متقابل میان مرد و زن وجود داشته باشد و آن‌ها ۱۸ ساله باشند.
مجمع ملی در نوامبر ۲۰۱۹ این طرح را به‌دلیل «اضافی بودن» رد کرد و همچنین طرحی را که ممنوعیت صریح فرزندخواندگی توسط همجنس‌گرایان را پیشنهاد داده بود، رد کرد.
تاریخچه قانونی > محدودیت‌های قانونی > اصلاحیه قانون اساسی

قانون اساسی ارمنستان در یک همه‌پرسی در سال ۲۰۱۵ اصلاح شد و به این صورت بیان شد:
ماده ۳۵. آزادی ازدواج
یک زن و یک مرد که به سن ازدواج رسیده باشند، حق دارند با ابراز اراده آزاد خود ازدواج کرده و خانواده تشکیل دهند. سن ازدواج و رویه‌های مربوط به ازدواج و طلاق توسط قانون تعیین می‌شود.
زن و مرد در رابطه با ازدواج، در طول ازدواج و هنگام انحلال آن از حقوق برابر برخوردارند.
آزادی ازدواج فقط به‌منظور حفاظت از سلامت و اخلاقیات ممکن است توسط قانون محدود شود.
بسیاری از سیاستمداران بیان کرده‌اند که متن قانون اساسی ازدواج همجنس‌گرایان را ممنوع می‌کند. از سوی دیگر، اعضای کمیسیون ونیز در تحلیل پیش‌نویس قانون اساسی بیان کردند که این متن «نباید به‌عنوان مانع قانونی برای به‌رسمیت‌شناختن ازدواج همجنس‌گرایان تفسیر شود». «آرگام استپانیان»، رئیس آژانس ثبت اعمال مدنی وابسته به وزارت دادگستری، بعداً در مصاحبه‌ای گفت که ممنوعیت قانون اساسی در مورد ازدواج همجنس‌گرایان در ارمنستان وجود ندارد. چندین سیاستمدار و فعال حقوق بشر گفته‌اند که متن قانون به «حق ازدواج زن و مرد» اشاره دارد، اما به‌طور صریح بیان نمی‌کند که ازدواج فقط میان زن و مرد ممکن است.
تاریخچه قانونی > به‌رسمیت‌شناختن ازدواج‌های انجام‌شده در خارج از کشور

در ۳ ژوئیه ۲۰۱۷، وزارت دادگستری اعلام کرد که همه ازدواج‌های انجام‌شده در خارج از کشور، از جمله ازدواج‌های میان افراد همجنس، در ارمنستان معتبر هستند. طبق قانون خانواده، ازدواج‌های بین شهروندان ارمنی و ازدواج‌های بین شهروندان ارمنی با خارجیان یا افراد بدون تابعیت که در خارج از ارمنستان ثبت شده باشند، پس از قانونی‌سازی کنسولی در کشور معتبر هستند. این قانون اشاره‌ای به جنسیت همسران ازدواج‌کرده ندارد و تصریح می‌کند که ازدواج‌های ثبت‌شده در کشورهای دیگر، در صورتی که با قوانین آن کشور خاص مطابقت داشته باشند، در ارمنستان نیز معتبر هستند، مشروط بر این که با نظم عمومی ارمنستان سازگار باشند.
تا سال ۲۰۲۳، کمیته آمار ارمنستان هیچ موردی از به‌رسمیت‌شناختن ازدواج همجنس‌گرایان خارجی را ثبت نکرده است. مشخص نیست که آیا این به‌رسمیت‌شناختن به چنین زوج‌هایی تمام حقوق ازدواج تحت قوانین داخلی را اعطا می‌کند یا خیر.
افکار عمومی

یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۷ از مرکز تحقیقات پیو نشان داد که ۹۱٪ از ارمنی‌ها با موضع کلیسا مبنی بر انجام ندادن ازدواج همجنس‌گرایان موافق بودند، در حالی که ۴٪ مخالف بودند.
وضعیت قانونی ازدواج همجنس‌گرایان در اروپا
  ازدواج همجنسان
  گونه‌های دیگری از زندگی مشترک
  زندگی مشترک بدون ازدواج
  به رسمیت شناخته نمی‌شود
  قانون اساسی ازدواج را میان زوج‌های با جنس مخالف محدود می‌کند

این نقشه شامل قانون‌هایی که هنوز به اجرا درنیامده‌اند نیز می‌شود.
ن
ب
و
فاطمه سیاح

| فاطمه سیاح | فاطمه سیاح |
| --- | --- |
نام اصلی: فاطمه رضازاده محلاتی
زاده: ۱۹ فروردین ۱۲۸۱ شمسی مسکو، روسیه
درگذشته: ۱۳ اسفند ۱۳۲۶ (۴۵ سال) تهران، ایران
آرامگاه: ابن بابویه
پیشه: استاد دانشگاه، فعال حقوق زنان
دانشگاه: دانشکده ادبیات اونیورسته مسکو
همسر(ها): علی حمدی (طلاق)
پدر و مادر: میرزا جعفرخان رضازاده محلاتی
فاطمه رضازاده محلاتی مشهور به فاطمه سیاح (۱۹ فروردین ۱۲۸۱ شمسی در مسکو –۱۳ اسفند ۱۳۲۶ شمسی در تهران) استاد ادبیات و از بنیان‌گذاران کانون بانوان در وزارت فرهنگ بود. او به عنوان اولین بانوی استاد دانشگاه چمران، کرسی نقد ادبی را در دانشگاه تهران پایه‌گذاری کرد و در عین حال به‌عنوان یکی از فعالان حقوق زن در ایران شناخته شد. سبک و سیاق او در نقد ادبی، مبتنی بر رئالیسم و مارکسیسم و تحت تأثیر نقادان برجسته روس از جمله بلینسکی و چرنیشفسکی بود.
همچنین وی نخستین زن ایرانی بود که کرسی درس زبان و ادبیات روس و میز کرسی استادی سنجش ادبیات زبان‌های خارجه و درس ادبیات تطبیقی دانشگاه تهران به او محول شد.
زندگی‌نامه

فاطمه سیاح در سال ۱۲۸۱ شمسی در شهر مسکو متولد شد. پدر او میرزا جعفرخان رضازاده محلاتی، استاد زبان و ادبیات فارسی در مسکو، از ابتدای جوانی به روسیه مهاجرت کرده بود. مادر او آلمانی‌تبار و بزرگ‌شده روسیه بود. فاطمه سیاح، تحصیلات متوسطه و عالی خود را در مسکو گذراند و از دانشکده ادبیات اونیورسته مسکو در ادبیات اروپایی به گرفتن درجه دکترا نائل شد. موضوع رساله دکترای او، آناتول فرانس در ادبیات فرانسه بود. او در مسکو با پسرعمویش، حمید سیاح ازدواج کرد، اما پس از سه سال از او جدا شد. فاطمه سیاح در سال ۱۳۱۲ شمسی، در پی وقوع انقلاب روسیه، به‌همراه پدرش به ایران آمد.
سیاح گذشته از زبان روسی، به زبان‌های فرانسوی، آلمانی، انگلیسی و ایتالیایی هم تسلّط داشت. او در ایران، به عضویت کنگره فردوسی درآمد و به تدریس زبان فرانسوی و روسی پرداخت، تا این که در سال ۱۳۱۷ در دانشگاه تهران به درجه دانشیاری و در سال ۱۳۲۲ به درجه استادی رسید. او در بخش ادبیات زبان‌های خارجه دانشگاه تهران، کرسی نقد ادبی و ادبیات تطبیقی را پایه‌گذاری کرد؛ هرچند که این کرسی پس از درگذشت وی، به‌علت نبود جانشین مناسب منحل شد. او در سال ۱۳۲۵ به عضویت نخستین کنگره نویسندگان ایران درآمد. او در مقام استادی دانشگاه، جدی و سخت‌کوش بود و برخی از دانشجویانی که پرورش داد، به چهره‌های برجسته‌ای تبدیل شدند؛ از جمله سیمین دانشور که پایان‌نامهٔ دکترای خود را با کمک او نگاشت.
فاطمه سیاح در ۱۳ اسفند ماه ۱۳۲۶ شمسی در سن ۴۵ سالگی در تهران بر اثر بیماریِ قند و سکته قلبی درگذشت و در گورستان ابن بابویه به خاک سپرده شد. پس از مرگ، کتابخانه شخصی او مشتمل بر بیش از دو هزار جلد کتاب، بنا به وصیتش به کتابخانه دانشکده ادبیات دانشگاه تهران اهدا شد.
فعالیت‌های ادبی

فاطمه سیاح را می‌توان از جمله نخستین منتقدان ایرانی دانست که به مبانی و اساس نقد جدید توجه نشان داده است. محمد دهقانی، نویسنده و منتقد ادبی، او را تنها منتقد ادبی واقعی زمان خود می‌داند. فاطمه سیاح فعالیت ادبی خود را در ایران با نوشتن مقاله برای نشریات فرهنگی شروع کرد و تا پایان عمر به این کار ادامه داد. او نخستین منتقد ایرانی است که دربارهٔ تاریخ تطور رمان و سبک نویسندگانی مانند بالزاک، داستایوسکی، پوشکین و چخوف به بحث و ارائه نظر پرداخته است. او دانش گسترده‌ای در مورد رمان‌نویسی و مکتب‌های ادبی داشت. سیاح در سال ۱۳۱۲ مقاله‌ای را با عنوان کیفیت رمان در پاسخ به احمد کسروی به چاپ رساند. کسروی، رمان را افسانه‌بافی و دروغ‌پردازی و خواندن رمان را تباه کردن عمر دانسته‌بود.
وی در سال ۱۳۲۳ به عضویت هیئت تحریریه ماهنامه ادبی پیام نو درآمد و مقالات متعددی را در این نشریه به چاپ رساند. با این حال، فاطمه سیاح که فارسی را به‌عنوان زبان هفتم آموخته بود، با آن آشنایی کاملی نداشت و مقالات خود را به زبان روسی می‌نوشت و بعد افرادی این نوشته‌ها را به زبان فارسی ترجمه می‌کردند.
مقالاتی که سیاح دربارهٔ تاریخ ادبیات نوشته، مانند مقالات مرتبط با فردوسی و شاهنامه، از نظر ادبیات تطبیقی حائز اهمیت است. اما شناخت او از ادبیات فارسی کهن ایران، متکی بر آثار شرق‌شناسان بوده و نویسنده اغلب مستقیماً به منابع فارسی مراجعه‌ای نداشته است.
نقد ادبی سیاح، تحت تأثیر بلینسکی و چرنیشفسکی، واجد نگرشی تاریخی و جامعه‌شناختی بود. او رسالت ادبیات را چیزی جز خدمت به خلق نمی‌دانست و اعتقاد داشت ادبیات باید به سمت واقع‌گرایی و اخلاق حرکت کند. ایرج پارسی‌نژاد، مورخ و محقق، نقد ادبی سیاح را نقد ادبی مارکسیستی می‌داند و معتقد است شیفتگی به رئالیسم، او را از تأثیر ضمیر ناخودآگاه در خلق آثار هنری غافل کرده است. پارسی‌نژاد این رویکرد سیاح را ناشی از تعلیمات روسی وی می‌داند.
فعالیت‌های اجتماعی

فاطمه سیاح پس از ورود به ایران، به جنبش مدنی زنان ایرانی پیوست که از دوره مشروطه با تشکیل انجمن‌ها و انتشار نشریات ویژه زنان شروع شده‌بود. او در زمینهٔ حقوق زنان و ارتقای سطح علمی و فرهنگی آنان به چهره‌ای شاخص تبدیل شد. در سال ۱۳۲۲ همزمان با تشکیل حزب زنان ایران، به عضویت آن درآمد. این حزب بعدها به شورای زنان ایران تغییر نام یافت. او از طرف حزب برای سخنرانی به ترکیه سفر کرد و در سال ۱۳۲۴ با کمک شمار دیگری از زنان فعال آن دوران، از جمله سیمین دانشور، زهرا خانلری و فروغ حکمت، نخستین شماره نشریه حزب را منتشر کرد. از جمله فعالیت‌های حزبی او در این دوران، شرکت در کنگرۂ صلح پاریس بود. او در سال ۱۳۲۵ به عضویت کمیته مرکزی سازمان زنان ایران و جمعیت شیر و خورشید سرخ بانوان ایران درآمد.
دیدگاه‌های فاطمه سیاح در مورد نقش و جایگاه زنان در تاریخ ادبیات ایران، در سلسله مقالاتی با عنوان مقام زن در ادبیات و اجتماع در سال‌های ۱۳۱۵ تا ۱۳۱۹ در مجلات مهر و ایران امروز به چاپ رسید. او گفتارهایی در مورد بررسی مقام زن در ادبیات اروپایی از قرن شانزدهم تا بیستم میلادی نوشته است، اما تأکید کرده که عده نویسندگان زن در قیاس با مردان بسیار اندک است. به‌عقیدهٔ او، زنان قوهٔ مشاهدهٔ باطنی و نفسانی قوی دارند و از این رو در نوشتن خاطرات و زندگی‌نامه توانا هستند. اما در عوض، از مشاهده خارجی محرومند و لذا در تصویر کردن صحنه اجتماعی یک دوره تاریخی از زندگی مردم کارنامه درخشانی ندارند؛ چنان‌که در قرن نوزدهم، در برابر دوازده نویسنده نامدار مرد، تنها دو نویسنده برجسته زن ظهور کرده‌اند. به‌عقیدهٔ او، زنان نمی‌توانند از حوزه عواطف شخصی خود خارج شوند و وضع اجتماعی یک ملت را ترسیم کنند. به عقیده ایرج پارسی‌نژاد، فاطمه سیاح بر این باور بود که گذشته از نویسندگی، زنان در هنرهای نقاشی، مجسمه‌سازی، معماری و حتی رقص و موسیقی نیز توفیق کمتری دارند؛ چون روحیه‌ای انفعالی دارند. البته او زنان را فروتر از مردان یا مردان را فروتر از زنان نمی‌پنداشت و صرفاً قائل به تفاوت زن و مرد به‌واسطه جنسیت بود.
فاطمه سیاح، اولین زن ایرانی بود که به کرسی استادی در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران دست یافت. همچنین اولین زنی بود که عهده‌دار مأموریت سیاسی در خارج از کشور بود.
آثار

وی مقاله‌های زیادی در باب ادبیات اروپا و نیز دربارهٔ فردوسی، حافظ، جمال‌زاده و هدایت در مجله‌های ایران امروز، پیام نو، مهر و سخن انتشار داد. آثار فاطمه سیاح عبارت است از:
رساله دکتری دربارهٔ آناتول فرانس، به زبان فرانسه
تألیف کتاب روسی برای دبیرستان به سفارش وزارت فرهنگ، با همکاری مهری آهی و گیلده برآندت، استاد دانشگاه تهران (باکو ـ تهران، ۱۳۲۴ش)
تاریخ ادبیات روسی، پس از مرگ سیاح، جلد اول تاریخ ادبیات روس به نام سعید نفیسی در ۱۳۴۴شمسی منتشر شد.
یادداشتهایی ناتمام برای نگارش کتاب «سنجش ادبیات زبان‌های خارجه»
مقالات نوشته شده در مجلات ایران. این مقالات به همت محمد گلبن، در کتاب نقد و سیاحت (۱۳۵۴ش) گردآوری شده است.
به گفته محمد گلبن، نویسنده و پژوهشگر معاصر و نویسنده کتاب مجموعه مقالات فاطمه سیاح، فاطمه سیاح پس از تألیف جلد اول کتاب تاریخ ادبیات روسی، آن را در اختیار یکی از پژوهشگران قرار داد تا آن را مطالعه کند و مقدمه‌ای بر آن بنویسد. اما با مرگ او، این کتاب با نام شخص دیگری (سعید نفیسی) منتشر شد. جلد دوم کتاب نیز هرگز منتشر نشد؛ چون یادداشت‌های سیاح پیرامون سایر بزرگان ادبیات روس، هرگز پیدا نشد و سعید نفیسی نیز به تألیف جلد دوم اهتمام نورزید.