stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
بلژیک در جنگ جهانی دوم
تسلیم لئوپولد سوم

لئوپولد سوم پادشاه و فرمانده کل ارتش بلژیک در بیست و هشتم ماه مه برخلاف توصیه‌های دولت پیرلو، شخصاً تصمیم به تسلیم ارتش گرفت. تصمیم او به شدت توسط پل رینو نخست وزیر وقت فرانسه مورد انتقاد قرار گرفت و پیرلو در یک برنامه رادیویی در تاریخ ۲۸ ژوئن ۱۹۴۰ تصمیم پادشاه را «یک تصمیم بی‌سابقه در تاریخ» عنوان کرد. پادشاه در بلژیک باقی ماند و تا آخر جنگ اسیر آلمانی‌ها بود، در حالی که پیرلو به فرانسه رفت و در آن جا دولت در تبعید را تشکیل داد و به کمک متفقین به مبارزه با آلمان ادامه داد.

برخلاف هلند و لوکزامبورگ که حکومت آنان بعد از اشغال از بین رفت یا به دولت در تبعید پیوست، لئوپولد سوم بعد از اشغال کشورش نیز در بلژیک باقی ماند و حتی ضرب سکه و تمبر به نام او ادامه یافت. پادشاه برای ادامه مقاومت باقی ماند و این شعار را سر می‌داد: «بلژیک اسیر است! زنده باد بلژیک! پادشاه اسیر است! زنده باد شاه!»  وی در زمانی که زندانی بود نامه‌ای به آدولف هیتلر فرستاد و باعث نجات ۵۰۰٬۰۰۰ زن و کودک بلژیکی از کار در کارخانه‌های مهمات‌سازی شد. در نوامبر ۱۹۴۰ وی با هیتلر در اقامتگاه برگهوف دیدار کرد و خواستار آزادی اسیران بلژیکی شد.
پس از جنگ، به لئوپولد این اتهام وارد شد که تسلیم شدن وی در واقع یک نوع همکاری با دشمن بوده‌است. این اتهام موجب عنوان شدن سؤالی شد که آیا وی می‌تواند دوباره به تاج و تخت بازگردد؟ در نهایت وی پاسخ این سؤال را با کناره‌گیری از سلطنت داد.
حکومت آلمان بر بلژیک

بلژیک اشغالی توسط یک دولت نظامی آلمانی به فرماندهی ژنرال الکساندر فون فالکنهاوسن و اگرت ریدر تا ژوئیه ۱۹۴۴ و پس از آن تا زمان آزادسازی توسط رایش گروهه اداره می‌شد. دولت آلمان مالیات‌هایی را به عنوان حق اشغال یا «مسئولیت ضد بلشویکی» وضع کرد که از هزینه‌های آن برای جنگ در سایر مناطق استفاده می‌کرد. در مجموع بلژیک نزدیک دو سوم درآمد خود، رقمی نزدیک به ۵٫۷ میلیارد رایش مارک را به آلمان پرداخت.
همان‌طور که در تمام کشورهای تحت اشغال در اروپا، غذا، سوخت و لباس به شدت توسط مقامات آلمانی سهمیه‌بندی می‌شد، در بلژیک نیز این سهمیه‌بندی‌ها اعمال شدند. حتی با وجود سهمیه‌بندی دقیق، این مواد همواره در دسترس نبودند و این مشکل موجب پیدایش بازارهای سیاه شد که مواد غذایی را با قیمت‌های زیاد به ثروتمندان می‌فروختند.
اطلاعات و مطبوعات به شدت توسط آلمان‌ها محدود می‌شد؛ هرچند روزنامه‌های طرفدار آلمانی‌ها فروش بالایی داشتند. با این وجود روزنامه‌های زیر زمینی نیز در بلژیک تهیه و توزیع می‌شدند. این روزنامه‌ها در اختیار جریان‌های مقاوم داخلی بودند. یکی از این روزنامه‌ها بلژیک آزاد (به فرانسوی: La Libre Belgique) بود که تا شمارگان ۳۰٬۰۰۰ نسخه هم چاپ و توزیع می‌شد.
بلژیک همچنین توسط هواپیماهای نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا و نیروی هوایی آمریکا بمباران می‌شد. این سیاست موجب تلفات زیاد غیرنظامی در بمباران‌هایی که مناطق مسکونی به‌طور اشتباهی مورد هدف قرار می‌گرفتند می‌شد. یکی از حملات بمب افکن بوئینگ بی-۱۷ آمریکایی در شهر مرتزل، موجب کشته شدن ۹۴۶ غیرنظامی و زخمی شدن بیش از ۱٬۶۰۰ نفر تنها در ۸ دقیقه شد.
حدود ۳۷۵٬۰۰۰ بلژیکی نیز در برنامه‌های کار در آلمان در طول جنگ مشغول بودند. بیشتر آنان در مشاغل دستی در صنعت یا کشاورزی کار می‌کردند.
حدود ۱۸۰٬۰۰۰ بلژیکی هم به خدمت ارتش آلمان درآمدند و کار اجباری خود را به عنوان سرباز وظیفه انجام دادند.
۲۰۰٬۰۰۰ زندانی نظامی بلژیکی از جنگ، که در سال ۱۹۴۰ دستگیر شده بودند نیز به آلمان منتقل شدند و اغلب در آلمان به کار اجباری با دستمزد پایین پرداختند.
حدود ۸۰٬۰۰۰ زندانی (به‌طور عمده فلاندرز) در اواخر ۱۹۴۰ و ۱۹۴۱ به بلژیک بازگردانده شدند. اما بسیاری دیگر تا پایان جنگ در اسارت ماندند. آنان در شرایط فقیرانه‌ای می‌زیستند و حدود ۲٬۰۰۰ نفر از آنان درگذشتند.
حکومت آلمان بر بلژیک > هولوکاست

هولوکاست در بلژیک به معنای قتل‌عام و آزار یهودیان و کولی‌ها در بلژیک توسط ارتش آلمان نازی می‌باشد. در آغاز جنگ، بیشتر جمعیت بلژیک مسیحی کاتولیک بودند. یهودیان بزرگ‌ترین اقلیت غیر مسیحی بلژیک را تشکیل می‌دادند. در اواسط سال ۱۹۴۰ نزدیک به ۵۶٬۰۰۰ یهودی در بلژیک زندگی می‌کردند. این در حالی بود که کل جمعیت بلژیک حدود ۸ میلیون نفر بود. برخی از یهودیان نیز از آلمان و سایر نقاط برای فرار از آزار نازی‌ها به بلژیک گریخته بودند. بیشتر جمعیت یهودیان بلژیک در دو شهر بروکسل و آنتورپ متمرکز بودند.
قوانین ضد یهود نورنبرگ و ویشی چند ماه پس از اشغال بلژیک توسط آلمانی‌ها به تصویب رسیدند. چندین پوگروم (کشتار قومی مذهبی) در سال ۱۹۴۱ به ویژه در آنتورپ رخ داد و دارایی‌های متعلق به یهودیان کشف و ضبط شد. در ماه مه ۱۹۴۲ پوشیدن نشان زرد برای یهودیان در بلژیک اجباری شد.
بین اوت ۱۹۴۲ و ژوئیه ۱۹۴۴ ۲۵٬۰۰۰ یهودی و ۲۵۰ کولی از بلژیک به شرق اروپا اخراج شدند. بیشتر آنان به اردوگاه آشویتس فرستاده شدند. باقی آنان نیز به اردوگاه اجباری برگن بلزن فرستاده شدند.
از جمعیت ۲۵٬۰۰۰ نفری تبعید شده، بیش از ۲۴٬۰۰۰ نفر کشته شدند و کمتر از ۱٬۰۰۰ نفر تا زمان آزادسازی توسط متفقین زنده ماندند.
حکومت آلمان بر بلژیک > همکاری‌های داخلی

در طول اشغال بلژیک، برخی از بلژیکی‌ها با آلمانی‌ها همکاری می‌کردند. حزب‌های طرفدار نازیسم در هر دو بخش فلاندر و والونی وجود داشتند. مهم‌ترین آنان شامل گروه کاری آلمان-فلاندر، اتحادیهٔ همبستگی ملی و عهد ملی فلاندر در فلاندر و جنبش کاتولیک رکس در والونی بودند. هر کدام از این گروه‌ها دارای تفاوت اندک ایدئولوژیکی نیز بودند. آنان نیروی نظامی و روزنامهٔ مخصوص خود را داشتند. این سازمان‌ها همچنین مشوق بلژیکی‌ها برای کمک به ارتش آلمان بودند. برخلاف شیوه ملی‌گرایی سوسیالیستی گروه کاری آلمان-فلاندر، اتحادیهٔ همبستگی ملی فلاندر شیوه جدایی‌طلبی را در پیش گرفت. هرچند که این کار دلیل اصلی محبوبیت این حزب نبود. همچنین این گروه‌ها به خصوص گروه کاری آلمان-فلاندر و اتحادیهٔ همبستگی ملی فلاندر منازعات داخلی قابل توجهی نیز داشتند.
سیستم اداری بلژیک نیز بسیار مطیع آلمانی‌ها بود و ابزار همکاری می‌کرد. در گزارش سال ۲۰۰۷ مؤسسه تحقیقات بلژیک، گروهی از تاریخ‌نگاران اظهار کردند که بلژیک حداکثر همکاری اداری را با نیروهای اشغالگر آلمان کرده بود.
در همین گزارش مشخص شد که تلاش‌هایی برای پیوستن فلاندر به آلمان صورت گرفته‌است. شهرهای بروکسل و لیژ قاطعانه به مبارزه با آلمان پرداختند و کمترین میزان همکاری با آلمانی‌ها را نشان دادند. همچنین این گزارش نشان داد که بسیاری از مقامات بلژیک حتی در تبعید یهودیان نیز فعال بوده‌اند.
پس از پایان جنگ، ۴۰۰٬۰۰۰بلژیکی به اتهام همکاری با نیروی اشغالگر مورد بازخواست قرار گرفتند. از این تعداد حدود ۵۶٬۰۰۰ نفر محاکمه شدند. اکثراً به زندان افتادند. صدها نفر از آنان نیز اعدام شدند.
مقاومت پس از اشغال

نیروهای آلمانی در دهم ماه مه ۱۹۴۰ به بلژیک حمله کردند. پس از ۱۸ روز جنگ، بلژیک در ۲۸ ماه مه تسلیم شد. در طول جنگ بین ۶۰۰٬۰۰۰ تا ۶۵۰٬۰۰۰ مرد بلژیکی (نزدیک به ۲۰ درصد کل جمعیت مردان بلژیک) در جبهه‌ها جنگیدند.
با وجود تصرف سریع این کشور، تعداد زیادی از بلژیکی‌ها توانستند به بریتانیا بگریزند. در آن جا متفقین برای آنان یک دولت و ارتش در تبعید تشکیل دادند. بسیاری از بلژیکی‌ها نیز در کشورشان ماندند و با آلمانی‌ها درگیر شدند.
اولین جرقه‌های مقاومت توسط سربازان سابق و سربازان آزاد شده از زندان‌های آلمان زده شد. گسترش مقاومت در ابتدا بسیار کند بود؛ زیرا پیروزی مقتدرانه آلمان مردم را حیرت‌زده کرده بود.
شکست آلمان در حمله به بریتانیا، سیاست‌های سخت‌گیرانهٔ آلمان در بلژیک، خدمت اجباری سربازی برای شهروندان بلژیکی، برنامه‌های کار اجباری، آزار و اذیت یهودیان و زمینه‌های لیبرال و کاتولیک، سبب گرایش مردم به مقاومت شد.
بعد از عملیات بارباروسا طی حمله آلمان به روسیه در ژوئن ۱۹۴۱، حزب کمونیست بلژیک به‌طور دسته جمعی به مقاومت بلژیک پیوستند. آنان با تشکیل گروه‌های جداگانه‌ای خواستار «مقاومت ملی» علیه حکومت نازی‌ها شدند.
بلژیک در جنگ جهانی اول نیز ۴ سال توسط آلمان اشغال شده بود و مقاومت‌های صورت گرفته در آن زمان الهام بخش گروه‌های مقاومت بلژیکی بود.
بیشتر مقاومت توسط فرانسوی‌زبان‌های بلژیک انجام می‌گرفت، هرچند فلاندری‌ها نیز نقش به سزایی در این حرکت داشتند. حدود ۷۰ درصد روزنامه‌های زیرزمینی فرانسوی بودند و حدود ۶۰ درصد زندانیان بلژیکی نیز فرانسوی زبان بودند.
مقاومت در برابر اشغال آلمان از تمام سطوح و مناطق بلژیک، اما بسیار پراکنده و موضعی بود. برخی گروه‌ها مانند پارتیزان‌های کمونیست بسیار چپ گرا بودند. برخی گروه‌ها مثل سلطنت‌طلب‌ها و فاشیست‌ها راست‌گرا بودند و برخی مانند گروه G گرایش سیاسی آشکاری نداشتند.
مقاومت در برابر اشغال‌گران غالباً توسط کمک‌های هوایی متفقین صورت می‌گرفت. آنان خط دفاعی را با نام ستاره دریایی ساختند که متشکل از خانه‌هایی امن در سراسر بلژیک بود که سربازان متفقین با لباس غیرنظامی در آن جا رفت‌وآمد می‌کردند و به حمایت از نیروهای پارتیزان می‌پرداختند.
با این وجود، شهروندان بلژیکی معمولاً قربانی درگیری‌های آلمانی‌ها و شبه نظامیان طرفدارشان با نیروهای مقاومت بلژیک بودند. در اوت ۱۹۴۴، ۲۰ غیرنظامی توسط شبه نظامیان رکسیست وابسته به آلمان در پاسخ به حمله‌ای به یکی از سیاستمدارانشان در کورسل کشته شدند.
دولت و ارتش بلژیک در تبعید

پس از شکست بلژیک، تعداد قابل توجهی از سربازان و غیرنظامیان بلژیکی به انگلستان فرار کردند و در آن جا به کمک مهاجرانی که از قبل از بلژیک آمده بودند، دولت در تبعید را تشکیل دادند. این دولت موقت تحت نظارت پیرلو از وزرای کاتولیک، سوسیالیست و احزاب لیبرال تشکیل شده بود و همراه با دولت‌های در تبعید سایر کشورهای اشغال‌شده (از جمله هلند و لوکزامبورگ) تا پایان جنگ و آزادسازی بلژیک در انگلیس باقی ماند. دولت در تبعید ادعا کرد که قدرت و اختیارات لازم برای نمایندگی کل بلژیک را دارد. وزیر امور خارجه دولت در تبعید، پل هنری اسپاک در اظهار نظری گفت که «تمام آنچه که از بلژیک قانونی و آزاد مانده‌است، اینجا در لندن است.»
در یک برنامه رادیویی در رادیو فرانسه، پیرلو خواستار ایجاد ارتش در تبعید برای مبارزه شد:
با همان شجاعتی که جوانانمان در پاسخ به ندای دولت داشتند، اتحاد دوباره عناصر نظامی در بریتانیای کبیر و فرانسه، ارتش جدید ایجاد و سازماندهی خواهد شد. این ارتش در کنار متحدان ما خواهد جنگید ... تمام نیروهایمان در خدمت آرمان‌هایمان قرار خواهند گرفت ... این مهم است که مطمئن شویم که قدرت‌هایی که ما را پشتیبانی می‌کنند، همچنان به حمایتشان ادامه می‌دهند ...
در سال ۱۹۴۴، حدود ۴٬۵۰۰ نیروی ارتش آزاد بلژیک در انگلستان حضور داشتند. سربازان پیشین تیپ یکم پیاده ارتش بلژیک تحت فرماندهی ژان باپتیست پیرون درآمدند و پس از آن معمولاً به عنوان تیپ پیرون شناخته می‌شدند. تیپ پیرون در نبردهای نرماندی، فرانسه و هلند شرکت داشتند.
برخی از بلژیکی‌ها هم به خدمت نیروهای ویژه ارتش بریتانیا درآمدند و در عملیات‌های مختلفی از جمله نبرد ایتالیا شرکت داشتند.
سرویس هوایی ویژه پنجم بریتانیا کاملاً از نیروهای بلژیکی تشکیل شده بود و اولین گروه از متفقین بود که در سپتامبر ۱۹۴۴ به بلژیک وارد شدند.
۴۰۰ خلبان بلژیکی در نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا خدمت می‌کردند. ۲ اسکادران ۲۴۹ و ۳۵۰ ارتش در تبعید بلژیک در جبهه‌های اروپا وارد جنگ شدند. اسکادران ۳۵۰ ادعا کرد که از شکل‌گیری تا پایان جنگ، ۵۱ سرباز دشمن را کشته است. در مجموع ۱٬۲۰۰ بلژیکی در نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا خدمت کردند که بیشترشان در خدمت اسکادران‌های بریتانیا یا ارتش آزاد هلند بودند.

۲ ناوچه سبک و کشتی مین‌روب در نبرد آتلانتیک توسط بلژیکی‌ها هدایت می‌شدند. تا سال ۱۹۴۳، ۳۵۰ بلژیکی به عنوان ملوان در نبردها شرکت حضور داشتند.
کنگو بلژیک

با وجود اشغال بلژیک، کنگو که مستعمره بلژیک بود به دولت در تبعید بلژیک وفادار ماند و خود را در اختیار متفقین قرار داد و سهم قابل توجهی را در اقدامات متفقین ادا کرد.
سربازان کنگویی در درگیری‌های شرق آفریقا شرکت داشتند و نقش مهمی در بیرون راندن قوای ایتالیا از آفریقای شرقی ایتالیایی ایفا کردند که البته ۵۰۰ نفر تلفات هم متحمل شدند. حدود ۱۳٬۰۰۰ سرباز کنگویی در ارتش بریتانیا در نیجریه خدمت کردند. دسته‌هایی از سربازان کنگو نیز در خاورمیانه و برمه خدمت کردند. در کل ۴۰٬۰۰۰ سرباز کنگویی در جنگ شرکت داشتند. اما تبعیض نژادی آشکاری نیز وجود داشت، چون سیاه پوستان نمی‌توانستند افسران جنگی شوند و همواره توسط سفید پوستان فرماندهی می‌شدند.
در سال‌های ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۴، دو اعتصاب بزرگ در شهرهای سراسر کنگو در اعتراض به سختگیری مقامات استعماری و فشار زیاد کار بر روی کارگران صورت گرفت. این اعتصاب‌ها توسط نظامیان به طرز خشونت‌باری سرکوب شدند.
کنگو یک دارایی اقتصادی ارزشمند برای متفقین بود. کنگو ۲۸٫۵ میلیون دلار به متفقین کمک کرد. صادرات کنگو عمدتاً لاستیک، اورانیوم و مواد اولیه بودند و نقش به سزایی در تأمین مالی جبهه متفقین داشتند. بیشتر اورانیوم کنگو توسط یک شرکت بلژیکی در کاتانگا به آمریکا داده شد. آمریکا از این اورانیوم‌ها در پروژه منهتن (که شامل ساخت سلاح هسته‌ای برای بمباران اتمی هیروشیما و ناگازاکی بود) استفاده کرد.
آزادسازی

بلژیک در اواخر سال ۱۹۴۴ توسط نیروهای متفقین از بریتانیا، کانادا و ایالات متحده و تیپ پیرون آزاد شد. بروکسل در ۳ سپتامبر ۱۹۴۴ آزاد شد. بلافاصله پس از آزادسازی بلژیک، مردم بروکسل مراسم تشییع جنازه نمادینی برای هیتلر برگزار کردند.
بندر آنتورپ یک هدف استراتژیک برای متفقین بود. زیرا خطوط تدارکاتی متفقین نیاز به یک بندر در آب‌های عمیق و نزدیک به خطوط مقدم جبهه داشتند. ارتش دوم بریتانیا شهر آنتورپ را به کمک نیروهای مقاومت محلی در ۶ سپتامبر آزاد کرد. با وجود آزادسازی شهر، بندر آنتورپ همچنان در اختیار نیروهای آلمانی بود و آنان به خوبی حملات متفقین را دفع می‌کردند. سرانجام در ماه نوامبر بریتانیایی‌ها توانستند رود شلده را آزاد کرده و از این طریق بر آلمانی‌ها پیروز شوند و کنترل بندر را به دست گیرند.
پس از چندماه آرامش نسبی، آلمانی‌ها در ۱۶ دسامبر ۱۹۴۴ با نیم میلیون سرباز به آردنن حمله کردند. هدف اصلی آلمانی‌ها تصرف دوبارهٔ بندر آنتورپ بود؛ ولی پیشروی آنان تا رود موز در نزدیکی دینان متوقف شد و این نیروها توسط قوای آمریکایی، انگلیسی و بلژیکی پس از یک دوره نبرد ۶ هفته‌ای در آب و هوای سرد منطقه، عقب رانده شدند. در طول آزادسازی، خسارت‌های زیادی به شهرها و مردم بلژیک وارد شد. خانه‌های بسیاری ویران شدند و برخی غیرنظامیان بلژیکی در تیراندازی سربازان آلمانی کشته شدند. حدود ۹۰ درصد از شهر لروش آن اردن در طول جنگ ویران شد. در ۴ فوریه ۱۹۴۵ آزادی بلژیک از اشغال آلمان اعلام شد.
تا ۶ ماه پس از آزادی بلژیک، شهرهای بلژیک توسط موشک‌های بالستیک آلمانی هدف قرار می‌گرفتند. در مجموع ۲٬۳۴۲ موشک فقط در شعاع ۱۰ مایلی آنتورپ فرود آمدند. بر اساس گزارشی از متفقین، موشک‌های آلمانی باعث کشته شدن ۵٬۰۰۰ نفر و زخمی شدن ۲۱٬۰۰۰ نفر (اغلب در شهرهای آنتورپ و لیژ) شدند.
در دوران پس از آزادی، تلاش برای تعقیب و دستگیری بلژیکی‌هایی که با آلمانی‌ها همکاری کردند، آغاز شد. ۴۰۰٬۰۰۰ بلژیکی به ظن همکاری با آلمان دستگیر شدند، ۵۶٬۰۰۰ نفر از آنان محاکمه شدند و نزدیک به ۲۵۰ نفر از آنان اعدام شدند.
تبعات جنگ

حدود ۸۸٬۰۰۰ بلژیکی (یعنی چیزی معادل ۱٫۰۵ درصد جمعیت این کشور پیش از جنگ) در جنگ جهانی دوم کشته شدند و ۸ درصد از تولید ناخالص ملی بلژیک نیز پس از اشغال این کشور نابود شد.
بحران سیاسی برای بازگشت لئوپولد سوم در بلژیک ایجاد شد. کاتولیک‌ها به ویژه فلاندرها از بازگشت وی حمایت می‌کردند؛ اما سوسیالیست‌ها در والونی و بروکسل به شدت با بازگشت او مخالف بودند. پس از یک اعتصاب عمومی و یک همه پرسی غیر قطعی، شاه در سال ۱۹۵۰ به نفع پسرش بودوئن استعفا کرد.
پس از جنگ

در دهه‌های پس از جنگ، یادمان‌های زیادی از سربازان بلژیکی کشته‌شده در جنگ ساخته شد. بناهای یادبود و خیابان‌های متعددی به نام فرماندهان و سیاست‌مداران متفقین از جمله فرانکلین روزولت و برنارد مونت‌گومری نام‌گذاری شدند.
گورستان‌ها و یادبودهای زیادی نیز از سربازان بریتانیایی و آمریکایی در بلژیک و به خصوص منطقه آردنس وجود دارند که نشانگر میراث جنگ هستند. سربازان زیادی از سایر کشورها نیز در این کشور جنگیده‌اند و انجمن سربازان سابق در بلژیک وجود دارد که با نام "Fraternelle" یا "Amicale" شناخته می‌شود. سربازان قدیمی جنگ از سایر کشورها برای بازدید به بلژیک و خصوصاً شهر باستون می‌آیند. همچنین موزه‌های جنگ متعددی از جمله موزهٔ سلطنتی ارتش و تاریخ نظامی بروکسل در بلژیک وجود دارند که با هدف اطلاع‌رسانی در خصوص جنگ جهانی دوم ایجاد شده‌اند.
یادواره هولوکاست در بلژیک با بناهای تاریخی و موزه‌ها گرامی داشته می‌شود. زندان پادگان بریندونک از سال ۱۹۴۷ به عنوان یک موزه بازگشایی شده‌است و فعالیت می‌کند. از آنجا که قانون ممنوعیت هولوکاست در سال ۱۹۹۵ به تصویب رسید، انکار هولوکاست عمل غیرقانونی شناخته می‌شود.
پس از تجربه جنگ جهانی دوم، بلژیک سیاست بی‌طرفی را کنار گذاشت. در سال ۱۹۴۹ به پیمان آتلانتیک شمالی شمالی پیوست و در سال ۱۹۵۰ نیروهایی را برای کمک به سازمان ملل به جنگ کره فرستاد. سربازان بلژیکی از زمان پایان جنگ تا سال ۲۰۰۲ که مهلت خروج نهایی آنان بود، در خاک آلمان باقی ماندند.
پس از جنگ، بلژیک از جمله کشورهای مؤسس سازمان زغال سنگ و فولاد اروپا بود. از سال ۱۹۴۴ تا سال ۱۹۶۰ بلژیک پیشرفت سریع اقتصادی را تجربه کرد که از آن به عنوان معجزهٔ بلژیک یاد می‌شود. این پیشرفت تا حدی مرهون طرح مارشال بود.
پناهگاه‌ها و مواضع دفاعی ضد تانک بلژیک در خط ارتباطی K-W که در اوخر سال ۱۹۳۹ ساخته شد
منطقه‌ای در آنتورپ پس از اصابت موشک وی-۲
سربازان بلژیکی خود را تسلیم نیروهای آلمانی می‌کنند. ۱۱ مهٔ ۱۹۴۰.
یک بلژیکی که به عنوان کارگر اجباری در کارخانهٔ زیمنس آلمان کار می‌کرد. اوت ۱۹۴۳
پوستر استخدام وافن اس اس به زبان فانسوی در والونی. بر روی آن نوشته شده با ما بیا!
نیروهای مقاومت بلژیکی و یک سرباز کانادایی در بروخه سپتامبر ۱۹۴۴
دو سرباز بلژیکی درحال تمرین کار با خمپاره در ولز
افسر بلژیکی و سربازان کنگویی در اواخر سال ۱۹۴۰
بمب افکن آورو لانکاستر نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا در حال بمباران شهر سن ویت در منطقه آردنس
لوح یادبود قربانیان بلژیکی هولوکاست در بروکسل
آزمون دنباله هفتایی

دنباله هفتایی (به انگلیسی: Serial sevens) یک تست بالینی است که برای بررسی عملکرد ذهنی و کمک به ارزیابی وضعیت روانی پس از آسیب احتمالی سر یا در موارد مشکوک به زوال عقل استفاده می‌شود. این آزمون از سال ۱۹۴۴ به صورت مجزا انجام می‌گرفت اما امروزه به عنوان بخشی از آزمون کوتاه وضعیت ذهنی در نظر گرفته شده است. آزمون دنباله هفتایی همچنین برای تعیین زمانی که بیمار تحت القای بیهوشی، بیهوش می‌شود (برای مثال قبل از جراحی) نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد.
ناتوانی در انجام آزمون دنباله هفتایی به خودی خود تشخیصی برای هیچ اختلال یا نقص خاصی نیست، اما عموماً به عنوان یک آزمون سریع و آسان تمرکز و حافظه در هر موقعیتی که پزشکان احتمال وجود اختلال در عملکردهای شناختی می‌دهند، استفاده می‌شود. در آزمون دنباله هفتایی فرد شرکت کننده باید از ۱۰۰ به صورت کاهشی ۷ عدد کم کند و عدد به دست آمده را بیان کند. محاسبات به صورت ۱۴ تفریق است، و اعداد زیر را شامل می‌شود: ۹۳-۸۶-۷۹-۷۲-۶۵-۵۸-۵۱-۴۴-۳۷-۳۰-۲۳-۱۶-۹-۲.
تست‌های مشابه دیگری نیز مانند دنباله سه‌تایی (در آن شمارش معکوس به صورت سه‌تایی انجام می‌شود) و معکوس خوانی (ماه‌های سال را به ترتیب معکوس می‌خوانند یا املای یک کلمه را برعکس می‌نویسند) نیز وجود دارند.
مطالعه ای بر روی شرکت کنندگان دبیرستانی که مبتلا به اختلال خاصی نبودند، نشان داد که تست دنباله هفتایی در هنگام رخ داد ضربه مغزی مناسب نیست زیرا فاقد حساسیت کافی بوده و تصور می‌شد معکوس خوانی معیار مؤثرتری باشد، زیرا میزان قبولی برای شرکت کنندگان آسیب ندیده بالاتر است.
شمارهٔ تست دنباله هفتایی موتیفی تکرارشونده، در نمایشنامه سارا کین ۴٫۴۸ است.
جمبووکو

| جمبووکو | جمبووکو |
| --- | --- |
روستا: روستا
جمبووکو: جمبووکو
مختصات: ۵۳°۴′ شمالی ۱۶°۴۹′ شرقی﻿ / ﻿۵۳٫۰۶۷°شمالی ۱۶٫۸۱۷°شرقی﻿ / 53.067; 16.817: مختصات: ۵۳°۴′ شمالی ۱۶°۴۹′ شرقی﻿ / ﻿۵۳٫۰۶۷°شمالی ۱۶٫۸۱۷°شرقی﻿ / 53.067; 16.817
کشور:  لهستان
استان: استان لهستان بزرگ‌تر
شهرستان: شهرستان پیوا
گمینا: گمینا کاچوره
جمبووکو (به لهستانی:  Dziembówko) یک روستا در لهستان است که در گمینا کاچوره واقع شده‌است.
دروازه پیروزی

دروازه پیروزی در مونیخ (۲۰۱۳)
Siegestor (انگلیسی: Victory Gate) در مونیخ یک طاق یادبود سه قوسی است که با مجسمه باواریا با شیر کوادریگا تاج گذاری شده‌است. این بنا در اصل به شکوه ارتش باواریا وقف شده بود. این طاق پس از جنگ جهانی دوم، بازسازی شده و اکنون به عنوان یادآور صلح شناخته می‌شود.
دروازه پیروزی ۲۱ متر ارتفاع، ۲۴ متر عرض و ۱۲ متر عمق دارد. بین دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان و خیابان اهم، جایی که لودویگ استراسه به پایان می‌رسد، قرار دارد.
تاریخچه

این طاق به سفارش پادشاه لودویگ اول باواریا توسط فردریش فون گارتنر طراحی و توسط ادوارد مزگر در سال ۱۸۵۲ تکمیل شد. چهارگوش مرمری آن توسط یوهان مارتین فون واگنر، مشاور هنری لودویگ و استاد دانشگاه وورزبورگ مجسمه‌سازی شد. شیرها احتمالاً در کوادریگا به جای اسب‌ها استفاده می‌شده‌اند.
در فرهنگ عام

در دومین سری فیلم‌های آلمانی زبان، خانه ۲ ساخته ادگار رایتز، ایولین و انسگر در کنار بنای یادبود، که کتیبه احترام به صلح روی آن دیده می‌شود، ملاقات و گفتگو کردند.
در نهمین فصل مسابقه شگفت‌انگیز، بعد از حذف آخرین تیم در مرحله سوم مسابقه در جلوی این بنای تاریخی به پایان رسید.
سیگستور، حدود ۱۸۷۵
پشت برهنه دروازه پیروزی، با نشان دادن کتیبه "تقدیم به پیروزی، ویران شده توسط جنگ، خواستار صلح"
اوفک-۲

اوفک-۲ (در عبری: אופק ۲ - معنای فارسی: افق-۲) نام دومین نسل از ماهواره‌های اطلاعاتی نیروهای دفاعی اسرائیل به نام اوفک است که توسط سازمان تحقیقات فضائی اسرائیل در ۱۹۹۰ با موفقیت به فضا پرتاب شد.
آرایازار

| آرایازار আড়াইহাজার | آرایازار আড়াইহাজার |
| --- | --- |
اوپازیلا: اوپازیلا
آرایازار: آرایازار
آرایازارLocation in Bangladesh: آرایازارLocation in Bangladesh
مختصات: ۲۳°۴۷٫۵′ شمالی ۹۰°۳۹′ شرقی﻿ / ﻿۲۳٫۷۹۱۷°شمالی ۹۰٫۶۵۰°شرقی﻿ / 23.7917; 90.650: مختصات: ۲۳°۴۷٫۵′ شمالی ۹۰°۳۹′ شرقی﻿ / ﻿۲۳٫۷۹۱۷°شمالی ۹۰٫۶۵۰°شرقی﻿ / 23.7917; 90.650
کشور:  بنگلادش
استان‌های بنگلادش: داکا
فهرست ناحیه‌های بنگلادش: ناراین‌گنج
حکومت: حکومت
 • Member of Parliament: Md. Nazrul Islam Babu (عوامی لیگ بنگلادش)
 • Upazila Chairman: Sahajalal Haque
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۸۳٫۳۵ کیلومتر مربع (۷۰٫۷۹ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۳۷۶۵۵۰
 • تراکم: ۲۰۵۳/کیلومتر مربع (۵۳۲۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۶ (زمان استاندارد بنگلادش)
وبگاه: Official Map of Araihazar
آرایازار (به لاتین: Araihazar) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه ناراین‌گنج واقع شده‌است. آرایازار ۱۸۳٫۳۵ کیلومتر مربع مساحت و ۳۷۶٬۵۵۰ نفر جمعیت دارد.
دو شاهی امید

| دو شاهی امید | دو شاهی امید |
| --- | --- |
کارگردان: رناتو کاستلانی
تهیه‌کننده: ساندرو گنتسی
نویسنده: رناتو کاستلانی تیتینا ده فیلیپو
بازیگران: ماریا فیوره وینچنزو موسولینو جینا مازتی  جینا ماشتی
موسیقی: آلساندرو چیکونینی نینو روتا
فیلم‌بردار: آرتورو گالیا
توزیع‌کننده: لس فیلم مارسی (فرانسه) تایمز فیلم کوپوریشن (ایالات متحده آمریکا)
تاریخ‌های انتشار: ۱۹۵۲
مدت زمان: ۱۱۰ دقیقه
کشور: ایتالیا
زبان: ایتالیایی 
دو شاهی امید (ایتالیایی: Due soldi di speranza) فیلمی در ژانر کمدی رمانتیک به کارگردانی رناتو کاستلانی است که در سال ۱۹۵۲ منتشر شد. این فیلم در همین سال برنده نخل طلایی جشنواره فیلم کن شده است.
البک (قندهار)

| البک البک | البک البک |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۲°۱۳′۵۹″ شمالی ۶۶°۶′۴۲″ شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۲۳۳۰۶°شمالی ۶۶٫۱۱۱۶۷°شرقی﻿ / 32.23306; 66.11167: مختصات: ۳۲°۱۳′۵۹″ شمالی ۶۶°۶′۴۲″ شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۲۳۳۰۶°شمالی ۶۶٫۱۱۱۶۷°شرقی﻿ / 32.23306; 66.11167
کشور:  افغانستان
ولایت: ولایت قندهار
منطقهٔ زمانی: + ۴٫۳۰
البک (به لاتین: Ilbak) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت قندهار واقع شده‌است.
الله‌یارلی (ماساللی)

الله‌یارلی (به ترکی آذربایجانی: Allahyarlı) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان ماساللی واقع شده‌است. الله‌یارلی ۲۹۵ نفر جمعیت دارد.
آدیسون (رستوران)

| آدیسون> اطلاعات رستوران | آدیسون> اطلاعات رستوران |
| --- | --- |
بنیان‌گذاری: ۲۰۰۶؛ ۱۸ سال پیش (۲۰۰۶-خطا: زمان نامعتبر}})
آشپز: ویلیام برَدلی
گونه خوراک: آشپزی کالیفرنیایی
رتبه/درجه:  (کتاب راهنمای میشلن) انجمن اتومبیل آمریکا جایزهٔ ۵ الماس (۲۰۲۳-۲۰۰۸)
خیابان: شمارهٔ ۵۲۰۰ جادهٔ گران دل مار 
شهر: سن دیگو
شهرستان: سن دیگو
ایالت/استان: کالیفرنیا
کدپستی: ۹۲۱۳۰
کشور: ایالات متحده آمریکا
مختصات: ۳۲°۵۶′۲۹٫۵″ شمالی ۱۱۷°۱۱′۵۶٫۵″ غربی﻿ / ﻿۳۲٫۹۴۱۵۲۸°شمالی ۱۱۷٫۱۹۹۰۲۸°غربی﻿ / 32.941528; -117.199028
رزرو: ضروری
اطلاعات دیگر: ۳۶۵ دلار برای منوی ۱۰ غذایی
آدیسون (انگلیسی: Addison) رستورانی در شهرستان سن دیگو کالیفرنیا است که سه ستارهٔ میشلن دارد و یکی از ۱۳ رستوران سه ستارهٔ ایالات متحده آمریکا محسوب می شود. راهنمای فرانسوی رستوران لیست، این رستوران را در سال ۲۰۲۳ در رتبه ۱۲ رستوران‌های برتر آمریکا قرار داد.
جستجوگر دسکتاپ
تکنولوژی‌ها

موتورهای جستجوی دسکتاپ یک نمایه پایگاه داده می‌سازند و آن را برای بهبود کارایی نگهداری می‌کنند در زمانی که به دنبال چندین گیگا بایت داده جستجو می‌شود. نمایه‌سازی معمولاً زمانی روی می‌دهد که کامپیوتر بیکار است و همچنین اکثر برنامه‌های جستجو می‌توانند هنگامی که کامپیوتر قابل حمل بر روی باتری کار می‌کند، خودشان را در جهت ذخیرهٔ انرژی بیشتر معلق نگه دارند. ابزار جستجوی دسکتاپ هنگامی که فایل‌ها را ایندکس می‌کند، به کار جمع آوری سه نوع از اطلاعات دربارهٔ فایل‌ها را معمولاً می‌پردازد.
نام پرونده‌ها و پوشه‌ها
متا دیتا، همانند عناوین، مولفین، توضیحات
محتویات اسناد پشتیبانی شده.
آشپزی مصری

فول مدمس به‌همراه تخم‌مرغ آب‌پز، یکی از غذاهای محبوب مصری است.
آشپزی مصری مملو از حبوبات، سبزیجات و میوه‌هایی است که از دلتای رود نیل بدست می‌آید. غذاهایی چون برگ مو، شاورما، کباب و کوفته در آشپزی مصری و مناطق شرقی مدیترانه، اشتراک و تشابه‌های بسیاری با یکدیگر دارند. فول مدمس، باقلای کوبیده، کوشاری، عدس و پاستا و مولوخیا چند نمونه از غذاهای رایج مصری است.
تمرین (صربستان)

۴۵°۲۵′ شمالی ۱۹°۵۳′ شرقی﻿ / ﻿۴۵٫۴۱۷°شمالی ۱۹٫۸۸۳°شرقی﻿ / 45.417; 19.883
| تمرین Темерин | تمرین Темерин |
| --- | --- |
شهر: شهر
کشور:  صربستان
استان خودمختار:  وویوودینا
شهرستان ها: ۱۷
تاسیس: ۲۷۹
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۱+ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۲+ (CEST)
کد پستی: ۱۱۰۰۰
کد منطقه: ۱۱ ۳۸۱
وبگاه: {{URL|example.com|optional display text}}
تمرین (به صربی: Темерин) شهری در استان خودمختار وویوودینا کشور صربستان است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۶ میلادی ۲۰٫۱۲۷ نفر بوده‌است.