stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
قانون کسب و کار

قانون کسب و کار (انگلیسی: Business rule) قاعده ای است که برخی از جنبه‌های کسب و کار را تعریف یا محدود می‌کند. قوانین کسب و کار همواره با هدف تضمین ساختار کسب و کار یا کنترل و تأثیر بر رفتار کسب و کارها بکار گرفته می‌شوند. این قوانین اغلب بمنظور کمک به سازمان‌ها و در راستای دستیابی به اهداف آنها مورد استفاده قرار می‌گیرند و می‌توانند به افراد، فرایندها، رفتارهای شرکت‌ها و سیستم‌های محاسباتی آنها اعمال شوند.
جوشیدن

با جوشاندن اشتباه نشود.
آب‌پز کردن
جوشیدن (به انگلیسی: Boiling) به پدیده تبخیر سریع مایع جوشیدن گویند و هنگامی است که مایع به نقطه جوش خود برسد.
این پدیده گوناگونی کاربری گسترده‌ای از خوراک تا صنایع بزرگ دارد. غلیان یا به جوش آمدن به دلیل این‌ که پاکی به وجود می آورد از مطهرات می باشد.
خوراک

آب‌پز کردن (به انگلیسی: Boiling) یکی از روش‌های پخت‌وپز است. در این روش موادغذایی در آب جوش پخته می‌شوند. این روش با آب‌پزی ملایم تفاوت زیادی دارد. هدف در این روش تنها استفاده از حرارت آب جهت پخت مواد است ممکن است گاهی کمی نمک هم به آب جوش اضافه شود اما به استثنای نمک مواد مزه‌دهندهٔ دیگری به آب جوش افزوده نمی‌شود. درجهٔ جوش آب ۱۰۰ درجهٔ سانتیگراد و ۲۱۲ درجهٔ فارنهایت است. مواد غذایی بعد از جوش آمدن آب به آن افزوده می‌شوند و معمولاً پس از پختن مواد آب به دور انداخته می‌شود ولی در مورد برخی از مواد غذایی مانند برخی از غلات ممکن است آب بعد از پختن غله نوشیده شود. نکته‌ای که لازم است مورد توجه قرار بگیرد اینست به علت حل شدن مواد مغذی مختلف در آب مانند ویتامین‌ها، مواد نباید بیش از حد آب پخته شوند.
انتقال گرما

تبخیر در فصل مشترک جامد – مایع را جوشش می‌گویند. این فرایند وقتی روی می‌دهد که دمای سطح از دمای اشباع متناظر با فشار مایع بیشتر شود. گرما از سطح جامد به مایع منتقل می‌شود، و قانون سرمایش نیوتن به صورت زیر می‌باشد:
که در آن دلتا C را دمای مازاد می‌گویند. فرایند با تشکیل حباب‌های بخار، که رشد می‌کنند و پشت سرهم از سطح جدا می‌شوند، مشخص می‌شود. رشد و تحرک حباب‌های بخار، به شکل پیچیده‌ای، به دمای مازاد، ماهیت سطح، و خواص ترمودینامیکی سیال، از قبیل کشش سطحی بستگی دارد. همچنین تشکیل حباب بخار بر حرکت سیال نزدیک سطح، و لذا بر ضریب انتقال گرما، به شدت تأثیر می‌گذارد
جوشش می‌تواند در شرایط مختلفی روی دهد؛ مثلاً، در جوشش استخری، مایع ساکن است و حرکت آن در نزدیک سطح بر اثر جابه جایی آزاد و آشفته ناشی از رشد و جدایی حباب از سطح می‌باشد؛ ولی در جوشش با جابه جایی واداشته حرکت سیال توسط عوامل خارجی و همچنین بر اثر جابه جایی آزاد و آشفتگی حبابی به وجود می‌آید. در ادامه تنها به جوشش استخری می‌پردازیم
انتقال گرما > جوشش استخری

هر گاه دمای جسمی که در داخل مایع غوطه ور است مانند جداره یک ظرف از دمای اشباع سیال مرتبط با آن بیشتر باشد پدیده جوشش استخری مشاهده می‌شود. فرایند جوشش باتشکیل حباب‌های بخار مشخص می‌گردد، که این حباب‌ها بعد از رشد متوالی از سطح گرم جدا می‌شوند. رشد حباب‌ها به‌طور پیچیده‌ای به دمای اضافی، جنس سطح، خواص ترمودینامیکی سیال و کشش سطحی بستگی دارد. از طرفی نحوه تشکیل بخار و جوشش در سطح نیز بر انتقال حرارت مؤثر می‌باشد.
برای اولین بار نوکیاما با استفاده از وسیله آزمایشگاهی رژیم‌های مختلف جوشش استخری را تشخیص داد. شدت جریان حرارت از سیم نیکرومی افقی به آب اشباع، توسط اندازه‌گیری شدت جریانI و افت پتانسیل V تعیین می‌گردد. دمای سیم را نیز می‌توان با داشتن اطلاعاتی در مورد نحوه تغییر مقاومت الکتریکی با دما، به‌دست آورد. این آزمایش گرمایش با کنترل توان نام دارد، که در آن دمای سیم TW (بنابراین دمای اضافی (Te یک متغیر وابسته بوده و توان (بنابراین شدت جریان حرارت ( q یک متغیر مستقل می‌باشد. با دنبال کردن پیکان‌های منحنی گرمایش روشن است که با اعمال توان، شدت جریان حرارت همراه دمای اضافی افزایش پیدا می‌کند، که روند افزایش ابتدا آرام و سپس بسیار سریع است.
نوکیاما مشاهده نمود که جوشش همچنان‌که از حضور حباب‌ها معلوم است تا زمانیکه Te = ۵ (درجه سانتیگراد) نشده‌است شروع نمی‌شود. با افزایش توان شدت جریان حرارت ناگهان افزایش قابل ملاحظه‌ای یافته و به ازای اندکی بیش از مقدار ماکزیمم qmax دمای سیم به نقطه ذوب نزدیک شده و منجر به پارگی سیم می‌شود.
نوکیاما با تکرار آزمایش با سیم پلاتینی که نقطه ذوب بالاتری داشت، توانست شدت جریان حرارت را بالاتر از مقدار ماکزیمم نگه دارد، بی‌آنکه پارگی سیم اتفاق افتد.
وقتی او تدریجاً توان را کاهش داد، تغییر q با Te از منحنی سرمایش پیروی نموده و هنگامی که شدت حرارت به مقدار می نیمم qmin رسید، در این صورت کاهش توان باعث افت ناگهانی دمای اضافی شده و فرایند طبق منحنی اصلی گرمایش تا نقطه اشباع ادامه می‌یابد.
نوکیاما اعتقاد داشت که این اثر هیسترزیس در نتیجه روش کنترل دما در گرمایش می‌باشد، که در آن Te متغیر وابسته است. وی همچنین به این نتیجه رسید که با استفاده از یک فرایند گرمایش که بتوان در آن Te را مستقیما کنترل نمود قسمت خط چین منحنی قابل حصول خواهد بود. فرضیه وی توسط درو Derw و مولر (Mueller بدین صورت دنبال شد، آن‌ها با تقطیر بخار در یک لوله با فشارهای مختلف توانستند مقدار Te را برای جوشش در سطح خارجی لوله کنترل نموده و قسمت خط چین منحنی را به‌دست آورند.
رژیم‌های مختلف جوشش استخری در شکل زیر برای آب نمایش داده شده‌اند:
مناطق مشخص شده درشکل را می‌توان به صورت زیر دسته‌بندی کرد:
انتقال گرما > الف) جابجایی آزاد پیش از جوشش (Natural convection boiling)

پیش از رسیدن دمای اضافی به مقداری معین، انتقال حرارت در حالت زیر اشباع بوده و به وسیلهٔ جابجایی آزاد صورت می‌گیرد (قبل از نقطهA) که با ONB مشخص شده‌است. در این منطقه روابط مربوط به جابجایی طبیعی حاکم است و براساس هندسه شرایط می‌توان از روابط مربوط که در بخش جابجایی طبیعی استفاده نمود. برای محاسبه انتقال حرارت در این بخش کافی است که hرا داشته باشیم سپس از رابطه (q =h(TW − Tsat نرخ انتقال حرارت را به‌دست آوریم.
ب) جوشش هسته‌ای (Nucleate Boiling)
پس از عبور از نقطه A دمای کل مایع به دمای اشباع رسیده و در مجاورت سطح داغ سوپرهیت شده و حباب‌ها شروع به تشکیل می‌کنند اما از آنجایی که مایع هنوز در دمای اشباع است حباب‌ها در بین راه تقطیر شده و به سطح آزاد نمی‌رسند این امر، اختلاط قابل ملاحظه سیال را در نزدیکی سطح به وجود می‌آورد و دائماً باعث افزایشq و h می‌گردد. در این رژیم قسمت اعظم تبادل حرارت از سطح گرما دیده به مایع متحرک نزدیک سطح صورت می‌گیرد نه از طریق حباب‌های بالا آمده از سطح. با افزایش Te در حوالیTe,B محل‌های جوشش بیشتری فعال شده و افزایش تشکیل حبابها موجب ادغام آن‌ها شده و در نهایت این حباب‌های بخار تا فصل مشترک مایع – بخار با لا می‌آیند و در آنجا از بین می‌روند.
شدت حرارت ماکزیمم qmax  معمولاً حرارت بحرانی نامیده می‌شود. در این نقطه بخار زیادی تشکیل شده و بعضاً مانع تر شدن سطح داغ و مایع می‌گردد.
چون در جوشش هسته‌ای با دمای اضافی اندکی می‌توان به نرخ انتقال حرارت و ضریب جابجایی بالایی رسید، لذا کارکرد اغلب وسایل مهندسی در این رژیم مطلوب و مورد نظر است.
ج) جوشش انتقالی (جوشش ناپایدار فیلمی) (Transition Boiling)
در این رژیم که گاهی جوشش ناپایدار فیلمی نیز نامیده می‌شود، تشکیل حباب‌ها به قدری سریع است که فیلم یا پوشش بخار بر روی سطح گرمایش شروع به تشکیل می‌کند. در هر نقطه از سطح شرایط بین جوشش هسته‌ای و جوشش فیلمی نوسان می‌کند، ولی با افزایش Te قسمت اعظم از سطح توسط لایه بخار پوشانیده می‌شود. حرارت باید قبل از رسیدن به مایع و انجام فرایند جوش از این لایه بخار عبور کند و چون ضریب هدایت حرارتی بخار کمتر از مایع است، لذا مقدار حرارت منتقل شده کاهش می‌یابد.
انتقال گرما > د) جوشش فیلمی (Film Boiling)

در نقطه D از منحنی جوشش که نقطه لیدنفراست( Leidenfrost)، نامیده می‌شود، شدت مقدار حرارت حداقل مقدار را داراست و سطح کاملاً با لایه بخار پوشانیده می‌شود
انتقال گرما > پارامترهای مؤثر در جوشش استخری

شرایط سطح جامد
میدان جاذبه
تحت اشباع بودن مایع (اگر مایعی زیر دمای اشباع به‌طور دائمی به داخل یک سیستم جوشش تزریق شود سیستم را تحت اشباع می‌نامیم)
به‌طور کلی مراحل مختلف جوشش در شکل زیر قابل رویت است:
q=h(T5-T5)=hTe
وسیله آزمایش نوکیاما
منحنی نوکیاما برای اشباع اب
منحنی جوشش اب در فشار اتمسفر
استفانو ناوا

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زادروز:  ۱۹ فوریهٔ ۱۹۶۹ ‏(۵۵ سال)
زادگاه:  میلان، ایتالیا
قد:  ۱٫۸۵ متر (۶ فوت ۱ اینچ)
پست:  مدافع
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  آ.ث. ویلان
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۸۹–۱۹۸۸ |  ویرتوس برگامو |  ۳۰ |  (۲) |
| ۹۰–۱۹۸۹ |  رجانا |  ۳۲ |  (۰) |
| ۹۱–۱۹۹۰ |  آ.ث. میلان |  ۲ |  (۰) |
| ۹۲–۱۹۹۱ |  پارما (قرضی) |  ۱۹ |  (۰) |
| ۹۵–۱۹۹۲ |  آ.ث. میلان |  ۱۹ |  (۱) |
| ۹۶–۱۹۹۵ |  پادوا |  ۱۷ |  (۰) |
| ۹۷–۱۹۹۶ |  سروت ۱۸۹۰ |  ۱۰ |  (۱) |
| ۹۹–۱۹۹۸ |  سمپدوریا |  ۱۴ |  (۰) |
| ۰۱–۲۰۰۰ |  پرو سستو |  ۱۲ |  (۰) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۲۰۰۴:  پرو سستو
۱۷–۲۰۱۶:  جوانان آ.ث. میلان
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
استفانو ناوا (به ایتالیایی: Stefano Nava) (متولد ۱۹ فوریه ۱۹۶۹) بازیکن پیشین و مربی کنونی فوتبال اهل ایتالیا است. او در دوران بازی در پست مدافع بازی می‌کرد. وی بیشتر به خاطر بازی در آ.ث. میلان در اوایل دهه ۱۹۹۰ شناخته می‌شود؛ جایی که ذخیره و یار تعویضی بازیکنانی چون فرانکو بارزی، پائولو مالدینی، مائورو تاسوتی و الساندرو کاستاکورتا بود.
زندگی شخصی

فرزند او، لاپو ناوا نیز بازیکن فوتبال است و سابقه بازی در باشگاه فوتبال آ.ث. میلان را نیز در کارنامه دارد.
افتخارات

آ.ث. میلان
سری آ: ۹۳–۱۹۹۲، ۹۴–۱۹۹۳
سوپر جام ایتالیا: ۱۹۹۲، ۱۹۹۳، ۱۹۹۴
لیگ قهرمانان اروپا: ۹۴–۱۹۹۳
سوپرجام اروپا: ۱۹۹۰، ۱۹۹۴
جام بین قاره ای: ۱۹۹۰
پارما
جام حذفی ایتالیا: ۹۲–۱۹۹۱
احمد حدید المخینی

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Ahmed Hadid Thuwaini Al-Mukhaini
زادروز:  ۱۸ ژوئیهٔ ۱۹۸۴ ‏(۴۰ سال)
زادگاه:  عمان
قد:  1.73 m
پست:  هافبک
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۱–۲۰۰۵ |  باشگاه فوتبال الطلیعه عمان |  ? |  (۲) |
| ۲۰۰۵–۲۰۰۸ |  باشگاه ورزشی الشمال |  ? |  (۶) |
| ۲۰۰۸–۲۰۱۱ |  باشگاه فوتبال الاتحاد |  ۵۳ |  (۲) |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۳ |  باشگاه ورزشی الجیش قطر |  ۲۸ |  (۰) |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۵ |  باشگاه ورزشی فنجاء |   |  (۴) |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۷ |  باشگاه فوتبال صور |   |   |
تیم ملی: تیم ملی
| ۲۰۰۳–۲۰۱۳ |  تیم ملی فوتبال عمان |  ۱۰۳ |  (۹) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
احمد حدید المخینی (عربی: احمد حديد المخيني؛ زادهٔ ۱۸ ژوئیهٔ ۱۹۸۴) بازیکن فوتبال اهل عمان بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الاتحاد، باشگاه فوتبال الطلیعه عمان، باشگاه ورزشی فنجاء، باشگاه ورزشی الشمال، و باشگاه ورزشی الجیش قطر اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال عمان بازی کرده‌است.
آلبرتو کارداچیو

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Alberto Victor Cardaccio Traversa
زادروز:  ۲۶ اوت ۱۹۴۹
زادگاه:  اروگوئه
تاریخ مرگ:  ۲۸ ژانویهٔ ۲۰۱۵ (۶۵ سال)
محل مرگ:  اروگوئه
پست:  هافبک
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۷۰–۱۹۷۴ |  باشگاه فوتبال دانوبیو |   |   |
| ۱۹۷۴–۱۹۷۵ |  باشگاه فوتبال راسینگ |  ۳۰ |  (۰) |
| ۱۹۷۵–۱۹۷۷ |  Unión de Curtidores |  ۶۶ |  (۱۲) |
| ۱۹۷۷–۱۹۷۸ |  باشگاه فوتبال اطلس |  ۲۶ |  (۷) |
| ۱۹۷۸–۱۹۷۹ |  باشگاه فوتبال پوئبلا |  ۳۰ |  (۲) |
| ۱۹۷۹–۱۹۸۲ |  باشگاه فوتبال مونتری |  ۹۲ |  (۶) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۷۲–۱۹۷۴ |  تیم ملی فوتبال اروگوئه |  ۱۹ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
آلبرتو کارداچیو (اسپانیایی: Alberto Cardaccio‎; ۲۶ اوت ۱۹۴۹ – ۲۸ ژانویهٔ ۲۰۱۵) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال راسینگ، باشگاه فوتبال دانوبیو، باشگاه فوتبال مونتری، و باشگاه فوتبال اطلس اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده‌است.
قلعه تاریخی فورگ (قلعه میرزا رفیع خان)

| قلعه میرزا رفیع خان (قلعه فورگ) | قلعه میرزا رفیع خان (قلعه فورگ) |
| --- | --- |
نام: قلعه میرزا رفیع خان (قلعه فورگ)
کشور: ایران
استان: خراسان جنوبی
شهرستان: درمیان
بخش: مرکزی درمیان
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
دورهٔ ساخت اثر: افشاریه
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۳۴۵۰
تاریخ ثبت ملی: ۲۸ اسفند ۱۳۷۹
مکان قلعه فورگ
قلعه فورگ (قلعهٔ میرزا رفیع خان)

قلعهٔ با عظمت و کم‌نظیر فورگ یا قلعهٔ میرزا رفیع خان که خوشبختانه تا حدود زیادی از گزند حوادث مخرب طبیعی و مصنوعی و دست تطاول زمانه در امان مانده‌است، همچون نگینی شاهوار در میان آثار باستانی و تاریخی استان خراسان جنوبی می‌درخشد. این بنا در در زمره ۱۰ قلعه تاریخی مهم کشور و از آثار مهم و قابل توجه ایران است که علاوه بر جایگاه ملی، ظرفیت ثبت در فهرست میراث جهانی را دارا است. این قلعه در روستای فورگ در پنج کیلومتری شهرستان «درمیان» در استان خراسان جنوبی واقع است.
نگاهی به کاوش‌های باستان‌شناسی در محوطه قلعه فورگ

تاکنون دو فصل کاوش در قلعه فورگ انجام شده‌است. فصل اول در سال ۱۳۸۰ در جریان عملیات مرمتی قلعه به منظور روشن شدن وضعیت پلان و نقشه قسمت کهندژ صورت پذیرفت. در جریان این فصل کاوش فضاهایی مانند اصطبل، انبار ذخیره آذوقه، نقب زیرزمینی و راهروهای ارتباطی قسمت‌های مختلف کهندژ شناسایی شده‌است .» این اثر تاریخی به شماره ۳۴۵۰ در تاریخ ۱۲/۲۸/ ۱۳۷۹ در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده‌است. همانگونه که عنوان گردید شالوده اصلی بنا، بر اساس قرائن و تواریخ به دوره افشاریه بازمی‌گردد؛ نسبت دادن قلعه فورگ (قلعهٔ میرزا رفیع خان) به اسماعیلیه باید با احتیاط صورت گیرد زیرا قلعه‌های اسماعیلیه دارای مشخصات ویژه‌ای هستند از جمله این که اکثراً در مناطق دور از دسترس و کوهستانی به منظور نهان شدن و استتار ساخته شده‌اند. در این قلعه‌ها اسماعیلیان پیروان خود را تحت تعالیم نظامی و فرقه‌ای قرار داده و ایشان را برای ترور شخصیت‌های معارض اندیشه‌های خود به مناطق مختلف می‌فرستادند. اسامی این افراد به صورت رمز بود که آن هم هرچند وقت یک بار تغییر داده می‌شد. مخفی کاری، پیکار با حکومت مرکزی و حاکمان بومی دست نشانده آن‌ها و ترویج اندیشه‌های ایدئولوژیک مربوط به فرقه اسماعیلیه از اهم امور انجام شده در قلعه‌های اسماعیلیه بوده‌است. حکومت‌های مرکزی در تلاش برای نابود کردن این قلاع بوده‌اند. معماری و ساختار این سازه‌ها که با سرعت و منابع محدود پی افکنی می‌شده کاملاً از قلعه‌های رسمی دولتی متفاوت بوده‌است. از آنجا که زمان اوج فعالیت‌های فرقه اسماعیلیه مقارن با خلفای عباسی و سلجوقیان بوده‌است و این فرقه با حمله وحشیانه مغول به ایران برچیده شد، دور از ذهن است که ساختار کلی امروزی قلعه فورگ از آن تاریخ تا زمان افشاریه سالم و کاربردی برجای مانده باشد. با این تفاصیل عظمت و مشخصات ظاهری قلعه فورگ با قلعه‌های اسماعیلی متفاوت است و این قلعه مستتر نبوده و یک قلعهٔ رسمی و دولتی عیان به منظور حراست و برقراری امنیت منطقه به‌شمار می‌رفته‌است. قلعه‌های رسمی ایران از دیرباز دارای سه بخش کهندژ، (محل زندگی حاکم)، شارستان (محل زندگی مردم روستا) و رَبض (مزارع و باغها) بوده‌است که این سه بخش در ارتباط با هم بوده‌اند چنان‌که در قلعه فورگ این ویژگی مشاهده می‌شود. روستای فورگ از دیرباز در اطراف قلعه فورگ و در پیوند با آن بوده‌است، در حالی که قلعه‌های اسماعیلیه به شکل منفرد و به دور از مناطق مسکونی و معمور قرار داشته و فاقد این ویژگی‌ها هستند. معمولاً قلعه‌هایی که به منظور یاغی‌گری و طغیان بنا شده‌اند، بیشتر بر فراز کوهستان‌ها و گردنه‌های صعب العبور بنا می‌شدند و اغلب طرح هندسی مشخص یا نقشه قبلی نداشته و بی‌قاعده هستند. اما قلعه‌های رسمی و حکومتی با طرح قبلی و انتخاب موقعیت درست سوق‌الجیشی مشرف به مناطق پیرامونی در دشت یا کنار معابر و جاده‌های کاروانی یا در مرزها به منظور حفاظت و حراست و تأمین امنیت مناطق مد نظر دایر می‌شده‌اند. با این وصف رسمی بودن موقعیت قلعهٔ فورگ یا قلعهٔ میرزا رفیع خان و جایگاه اداری و حکومتی محل مشهود است و به نظر می‌رسد محل قلعه در طول تاریخ کاربرد حکومتی و رسمی به منظور حفاظت از مناطق پیرامونی و مرزبانی را داشته‌است.
قلعه میرزا رفیع خان در فصل زرشک
مایکل آکینو

مایکل آکینو و همسرش (۱۹۹۹ لس آنجلس)
مایکل آکینو (Michael Aquino) متولد ۱۸ اکتبر ۱۹۴۶ یکی از بنیانگذاران «معبد سِت» (سازمان جدا شده از کلیسای شیطان) است.
همچنین او در ارتش و سازمان سیا (CIA) مشغول فعالیت بوده است.
وی به خاطر اختلافات عقیدتی اش با انتان لاوی، معبد ست را در ۱۹۷۵ تأسیس کرد.
مهره (زینتی)

تعدادی مهره شیشه‌ای
مهره‌های کهن از جنس صدف حلزون دریایی یافته شده در غار بلومبوس (Blombos Cave)
مُهره زینتی (به انگلیسی: Bead) مهره یک جسم کوچک و تزئینی است که در اشکال و اندازه‌های مختلف و از موادی مانند سنگ، استخوان، پوسته صدف، شیشه، چوب، مروارید یا پلاستیک ساخته می‌شود و دارای یک سوراخ کوچک برای عبور نخ و ریسمان می‌باشد.
اندازه مهره‌ها از قطر زیر ۱ میلی‌متر (۰٫۰۳۹ اینچ) تا بیش از ۱ سانتی‌متر (۰٫۳۹ اینچ) است. تصور بر این است که یک جفت مهره از پوسته حلزون دریایی ناساریوس، تقریباً ۱۰۰۰۰۰ سال قدمت، اولین نمونه‌های شناخته شده جواهر هستند.
منجوق‌دوزی یا هنر ساخت وسایل با مهره است. مهره‌ها را می‌توان با نخ مخصوص یا سیم نرم و قابل انعطاف به هم بافت، یا روی یک سطح مانند پارچه یا خاک رس چسباند.
تاریخچه

مهره‌ها حداقل ۴۰۰۰۰ سال در هر فرهنگی ساخته و استفاده شده‌اند. قدیمی‌ترین مردمان از مواد طبیعی مهره درست می‌کردند: استخوان، پوسته صدف، سنگ و دانه. همان‌طور که اجداد ما در سراسر جهان گسترش می‌یافتند، آثاری از خود به شکل مهره بر جای می‌گذاشتند. اولین مهره‌های به‌دست آمده از مواد مصنوعی توسط انسان، مهره‌های سفالی بودند که برای اولین بار در حدود ۵۵۰۰ سال پیش در مصر ساخته شدند.
اولین مهره‌های شیشه‌ای حدود ۳۵۰۰ سال پیش در مصر و بین‌النهرین ساخته شده‌است. شیشه‌گران باستان شیشه را از سه ماده ساده تهیه می‌کردند: شن، کربنات سدیم و سنگ آهک. با توسعه تمدن بشری، فن‌های جدید و پیچیده‌تری برای تولید آنها ظهور کرد و مهره‌های شیشه‌ای روز به روز پیچیده‌تر شدند.
حدود سال ۱۳۵۰ پیش از میلاد شیشه‌سازی یک فرایند شیمیایی پیچیده بود که اجازه می‌داد شیشه‌های موزاییک بی‌رنگ، مات و نوعی مات رنگی به نام «هِزاران‌گل» به‌دست آورد. کوره‌های مخصوصی نیز ساخته شد. رومیان سپس روند شیشه‌سازی را بیشتر بهبود بخشیدند و روند دمیدن را آغاز کردند.
شیشه‌های اروپا در ابتدا و به‌طور عمده در ونیز تولید می‌شد. در اوایل سال ۱۲۹۱ از ترس اینکه انفجار کوره شیشه‌گری، شهر را ویران کند، بخشی از تولید را از ونیز به مورانو منتقل کردند. همراه با محبوبیت روزافزون و در دسترس بودن مهره‌های شیشه‌ای، تقاضا برای مهره‌های شیشه‌ای کاهش یافت.
مهره‌ها حتی به عنوان کالاهای تجاری به اسکاندیناوی، آفریقای مرکزی و چین ارسال می‌شدند. با سقوط امپراتوری روم، دوران طلایی مهره‌های شیشه‌ای به پایان رسید. در قرون وسطی، مهره‌های ساده، عمدتاً برای تسبیح تولید می‌شدند و بسیاری از روش‌های تولید فراموش شد.
تنها در قرن پانزدهم بود که صنعتگران ونیزی که در مورانو کار می‌کردند دوباره روش هزاران‌گل را کشف و شروع به ساخت دوباره مهره‌ها به این روش کردند. این مهره‌ها برای ساخت جواهرات و همچنین تجارت با آفریقا و آمریکای شمالی استفاده می‌شدند. در سال ۱۴۸۰، ماریتا باروویر، که از خانواده مشهور شیشه‌گران مورانو بود، معروف‌ترین مهره هزاران‌گل، معروف به شِورون یا روزِتا (Rosetta) را اختراع کرد. مهره از یک لوله شیشه‌ای توخالی با یک الگوی ستاره‌ای ۱۲ نقطه‌ای در تمام طول لوله ساخته شده بود.
به دلیل افزایش تقاضا برای مهره‌های شیشه‌ای، تعداد کارخانه‌های مورانو از ۲۴ در سال ۱۵۲۵ به ۲۵۱ در سال ۱۶۰۶ افزایش یافت. در قرن شانزدهم، روشی برای تولید مهره شیشه‌ای توسعه یافت.
اوج تولید مهره‌های شیشه‌ای پس از فتح ونیز توسط ناپلئون در سال ۱۷۹۷ به پایان رسید.
تولید مهره‌های شیشه‌ای، براساس دانش و تجربه مورانو، به بوهمیا که در پایان قرن نوزدهم موقعیت یک تولیدکننده با ارزش مهره‌های شیشه‌ای را داشت منتقل شد. شرکت سواروسکی، تولیدکننده مهره‌های بلوری نیز تأسیس شد.
در اواسط قرن نوزدهم و تا اوایل قرن بیستم، شرکت‌های تجاری اروپا و متخصص در فروش مهره‌ها، کاتالوگ‌هایی را منتشر کردند که اکنون در نمایشگاه قرار دارند. در پایان قرن نوزدهم و آغاز قرن بیستم، تولید مهره‌های ونیزی احیا شد.
پس از جنگ جهانی دوم، تولید دوباره کاهش یافت. در قرن بیستم، مهره‌های ونیزی و مورانو عمدتاً برای نیاز تولیدکنندگان مُد تولید می‌شدند.
در حال حاضر، مهره‌های ساخته شده از پلاستیک سهم بیشتری از بازار را نسبت به مهره‌های شیشه‌ای به‌دست می‌آورند، مانند گذشته که مهره‌های شیشه‌ای جایگزین مهره‌های سفالی و آنهایی که از مواد طبیعی بودند شدند.
نقش تجاری

مهره‌های شیشه‌ای در تجارت بین اروپا و آفریقا و بین اروپا و آمریکا نقش داشته‌اند. در انگلیسی آنها را مهره‌های تجاری می‌نامند.
در قرن پانزدهم، مهره‌های شیشه‌ای اروپایی، که پرتغالی‌ها با کشتی به آفریقای غربی آوردند در آنجا رایج شد، آنها موارد منحصر به فرد و ارزشمندی محسوب می‌شدند، زیرا تولید شیشه در آفریقا شناخته شده نبود. در ازای مهره‌ها، منابع و ثروت‌های مختلف آفریقایی (طلا، عاج، روغن نخل) و همچنین بردگان خریداری شد. از طرف دیگر، آفریقایی‌ها از مهره‌های شیشه‌ای برای ایجاد تزئینات هنری با تأکید بر موقعیت بالای اجتماعی استفاده کردند.
از طرف دیگر، اولین اروپاییان (فاتحان و روحانیون اسپانیایی) که به آمریکای شمالی آمدند، مهره‌های شیشه‌ای را با پوست حیوانات و سایر محصولات با سرخپوستان آمریکا مبادله کردند.
اولین نوشته از مهره‌های شیشه‌ای در آمریکا از دفترچه یادداشت کریستف کلمب در ۱۲ اکتبر ۱۴۹۲ به‌دست آمده‌است. مهره‌های شیشه‌ای در جزیره سان سالوادور به مردم محلی داده شد.
سایر کاوشگران اروپایی (ارنان کورتس، ارناندو د سوتو، Pánfilo de Narváez) نیز مهره‌های شیشه‌ای را به‌عنوان یکی از کالاهایی که در معاملات تجاری با مردم بومی یا به عنوان هدیه مبادله می‌شد را با آن همراه کردند.
قبل از رسیدن مهره‌های شیشه‌ای از اروپا به آمریکای شمالی، هندی‌ها مهره‌هایی از استخوان، پوسته‌های صیقل داده شده با دست، طلا، یشم و فیروزه می‌ساختند. در اروپا مهره‌های شیشه‌ای عمدتاً در ونیز و مورانو تولید می‌شدند. برای پاسخگویی به تقاضا، روش‌های سریعتر تولید آنها ایجاد شده‌است. با گذشت زمان، جمهوری چک به یک تولیدکننده بزرگ مهره‌های شیشه‌ای تبدیل شده‌است. مهره‌های شیشه‌ای از چین نیز به آمریکای شمالی رسیدند، همراه با کشتی‌های بزرگ اسپانیایی به مکزیک، و به لطف روس‌ها از ۱۷۴۱ به آلاسکا.
با این حال، این واقعیت خلاف واقع است که هلندی‌ها در سال ۱۶۲۶ منهتن را از هند به قیمت مهره‌هایی به ارزش ۲۴ دلار (تبدیل به دلار قرن ۱۹) خریداری کردند. مهره‌ها فقط یکی از کالاهایی بود که در آن زمان با هندی‌ها رد و بدل می‌شد.
منبع این اطلاعات برای آیندگان نامه پیتر شاگن از سال ۱۶۲۶ به مافوق خود از شرکت هلندی هند غربی بود. در نامه‌ای، شاگن گزارش داد که پیتر مینوئیت (Peter Minuit) در ازای اجناسی به ارزش ۶۰ گیلدِر (Guilder) هلندی (قرن هفدهم) جزیره منهتن را از هند خریداری نموده‌است. در همان زمان، قبایل هندی با روش خرید و فروش زمین در اروپا آشنا نبودند. به نظر آنها زمین قابل خرید و فروش نیست. با این وجود، عمل خرید و فروش عواقب تاریخی در قالب ایجاد مستعمره هلند جدید در منطقه خریداری شده داشت.
مهره‌های مرجانی

اکتشافات باستان‌شناسی تأیید کرده که مرجان قرمز دارای اهمیت آیینی برای انسان‌های بدوی داشته‌است. از قرن ۴ قبل از میلاد از مرجان‌سرخ نه فقط برای بلاگردان که برای مصارف زینتی و جواهر نیز استفاده می‌شد. در دوران باستان، مرجان نه تنها کارکرد مذهبی بلکه عملکرد جادویی و شفابخشی نیز داشته‌است. به گفته اووید شاعر، حرز مرجان هنگام مسافرت از خطرات محافظت می‌کند و پادزهری برای همه سموم است. سلت‌ها اعتقاد قوی به مرجان‌سرخ داشند.
تجارت مرجان‌ها در طی جنگ‌های صلیبی توسعه یافت. در اواخر قرن ۱۶ و ۱۷ تا انقلاب فرانسه، که به حکومت فرانسه پایان داد بازار مرجان در اوج بود. پس از فرانسوی‌ها، ایتالیایی‌ها تجارت مرجان را به دست گرفتند. در سالهای ۱۸۷۹–۱۸۸۴رونق مرجان جهانی شد.
در پایان نیمه دوم قرن نوزدهم، ژاپنی‌ها وارد بازار جواهرات مرجانی شدند، که باعث تخریب مرجان قرمز مدیترانه‌ای و کشف ذخایر مرجان گل‌سان‌زیان در نزدیکی جزایر اوگاساوارا، اوکیناوا و شمال تایوان شد.
در مُد لهستانی، تزئینات ساخته شده از مرجان‌سرخ قبل از اواسط قرن هجدهم، ابتدا در میان زنان اشراف و سپس در میان زنان شهر ظاهر شد و در قرن نوزدهم نیز به زنان دهقان گسترش یافت. مرجان‌های ساخته شده از مهره‌های طبیعی بخشی از لباس‌های محلی مردانه بودند، به‌ویژه در لهستان جنوبی و مرکزی.
معمولاً هنگامی که مهره‌ها کوچک بودند، ۳ یا ۵ رشته (تعداد فرد) یا بیشتر داشتند. مرجان‌های منفرد می‌توانند از همان اندازه باشند یا اندازه آنها به سمت مرکز رشته افزایش یابد. اندازه مهره‌ها و تعداد رشته‌ها نشانه ثروت صاحب آن بود. در قرن ۲۰، رشته‌های مهره‌ای کل خط گردن کرست را پر می‌کردند.
مهره‌های مرجانی گران بودند و سرمایه‌گذاری محسوب می‌شدند. آنها از مادر به دختر به ارث رسیده بودند و بخشی از سفره عقد بودند. دختران جوان پولی که از کارهای غیررسمی و فصلی خود دریافت می‌کردند را برای خرید حتی یک رشته مهره صرف می‌کردند.
فقیرترین زنان از مهره‌های مصنوعی استفاده می‌کردند، برای نمونه «مهره‌های نان» ساخته شده از نشاسته و انگم با افزودن یک رزانه قرمز. یک یا بیشتر اوقات (۴–۵ یا حتی ۶) رشته مهره طبیعی (در دوره عزاداری با مهره‌های شبق یا نارسنگ یا شیشه سیاه جایگزین شده‌است)، در عقب با یک قلاب ملیله‌کاری طلایی بسته می‌شوند، این رشته‌ها دور گردن را می‌پوشاند و در نزد زنان محبوب بود.
مهره‌های کهربایی

مهره‌های کهربا بخشی از لباس محلی زنان مردم کورپی (Kurpie) می‌باشد. ذخایر کهربا (که به آن «طلای کورپی» گفته می‌شود) در نزدیکی روستای والکوو (Wolkowe) در سال ۱۷۹۶ کشف شد و دو سال بعد، اولین کارگاه‌های فرآوری در اوستروونکا (Ostrołęka) تأسیس شد. کهربا را در معادن روباز، گودال‌هایی به عمق نیم تا هشت متر و حتی از رودخانه‌ها استخراج می‌کردند.
هر دختر کورپی باید سه رشته مهره کهربا داشته باشد. کهرباهای بزرگ‌تر را «سیب‌زمینی» می‌نامیدند. مهره‌های کهربا سرمایه‌ای سنتی بود و از نسلی به نسل دیگر و در نسل زن به ارث می‌رسید. گاهی آنها از طرف نامزدشان مهره کهربایی هدیه می‌گرفتند که خواستگاری رسمی به حساب می‌آمد و پذیرفتن آن به معنای رضایت به زندگی مشترک بود. آنها همچنین می‌توانند هدیه‌ای از طرف شوهر باشند. عروس در روز مراسم خود مهره‌های کهربا را به عنوان زینت به گردن می‌بست. اگر والدین عروس از عهده تهیه مهره‌های کهربا به عنوان جهیزیه برنمی‌آمدند، میهمانان برای تهیه هزینه‌های عروسی کمک مالی می‌کردند.
مهره‌های بزرگی که روی یک روبان کشیده شده بودند، برای جویدن به بچه‌های تازه دندان درآوردن می‌دادند. مهره‌های کهربا نیز تزئینی از لباس ملی زنان لیتوانیایی بود. امروزه، مهره‌های کهربای صیقل شده و تراش نخورده به رنگهای مختلف از سفید، شیری، عسلی و مشکی وجود دارد.