خودروی سفارشی
تاریخچه

توسعه هات رود، تغییر نام با تغییر در طراحی طراحی اتومبیل‌هایی که اصلاح می‌شوند مطابقت دارد. اولین اتومبیل‌های هات رود مربوط به دوران قبل از جنگ جهانی دوم بودند، این اتومبیل‌ها دارای رکاب و گلگیرهای ساده روی چرخ بودند. اتومبیل‌های مدل اولیه (۱۹۲۹ تا ۱۹۳۴) با حذف رکاب‌ها یا از بین بردن کامل گلگیرها یا جایگزینی آنها با گلگیرهای منحنی اصلاح شدند. در مدلهای بعدی معمولاً در حاشیه گلگیر نصب شده بود. " gow job" در اوایل تا اواسط دهه ۱۹۵۰ به درون هات رود تبدیل شد. نمونه ساخته‌های مربوط به قبل از جنگ جهانی دوم چرخهای سیمی فورد در سال ۱۹۳۵ بود.
بسیاری از خودروها با ایجاد تغییراتی در موتور مانند افزودن کاربراتور اضافی، قالپاق موتور با ویژگی فشرده سازی بالا، سیستم اگزوزهای دوتایی «تقویت شدند». تعویض موتور، بیشتر با هدف قرار دادن قدرتمندترین موتور در سبک‌ترین حالت ترکیب قاب و بدنه انجام می‌شد. سیستم تعلیق و کمک فنر معمولاً در ابتدا، با پایین آوردن انتهای عقب تا حد امکان با استفاده از بلوک‌های پایین آورنده در فنرهای عقب تغییر می‌کند. در اتومبیل‌های نسل بعدی با اضافه کردن یک محور جلو یا گرم کردن فنرهای کوئل جلو حالت شیبداری انجام می‌دادند تا جلوی ماشین بسیار پایین‌تر از عقب آن باشد. بلافاصله بعد از جنگ جهانی، بیشتر هات رودها از ترمزهای مکانیکی به هیدرولیکی ("کاسه ای") و لامپ چراغ‌های جلو به لامپ گازی تغییر می‌کنند.
در اواسط دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۶۰ میلادی Deuce سفارشی (مدلی از خودرو فورد) به‌طور معمول بدون دنده و به شدت خرد شده بود، و تقریباً تمام فورد (یا Mercury)، با موتور تخت ۲۳۹ اینچ مکعب (۳٬۹۲۰ سانتی‌متر مکعب)، معرفی شده در سال 1939) ؛ Halibrand (کارخانه رینگ سازی) با تغییر سریع دیفرانسیل عقب نیز معمول بود، و Edelbrock (شرکت طراحی و ساخت قطعات خودرو) منیفولد ورودی یا Harman and Collins (شرکت میلنگ سازی) مغناطیس احتراق خواهد بود تقریباً غیر معمول بود. Reproduction spindles (سگدست)، ترمزهای کاسه ای و پشتیبان‌گیری بر اساس دهه ۱۹۳۷ امروزه در دسترس هستند. فروشگاه قطعات خودرو در دسترس Barney Navarro بود، Vic Edelbrockو Offenhauser. اولین منیفولد ورودی Edelbrock (شرکت طراحی و ساخت قطعات خودرو) که به فروش رسید یک طرح «تیرکمان» برای flatty بود. کمک فنر سیستم تعلیق جلو از اتومبیل‌های sprint (نوعی از اتومبیل‌های آفرودی)، مانند Kurtis Krafts سازگار شده است. اولین سوپرشارژر جیمی در V8 توسط Navarro در سال ۱۹۵۰ بود.
مدت‌ها بعد، هات رود و تیون شده‌ها (سفارشی‌ها)، محور قدیمی عقب (اکسل) را با محور عقب مستقل (اکسل) عوض می‌کردند، که اغلب از کمپانی خودروسازی جگوار بود. گاهی اوقات جلوپنجره یک ماشین ساخته شده را با ماشین دیگر جایگزین می‌کردند؛ از جلوپنجره بیوک ۱۹۳۷ اغلب در یک فورد استفاده می‌شد. در دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، تبدیل جلوپنجره ، انتخابی در 1953 DeSoto بود. هات رودهای اصلی مانند مدل A Fords که از آن ساخته شده بود رنگ آمیزی شده بودند و فقط به آرامی شروع به رنگ گرفتن می‌کردند، و سرانجام هودهای شعله‌ور زرد نارنجی فانتزی یا پوشش‌های اکریلیک عمیق «مانند آب نبات» در رنگ‌های مختلف به پایان رسید.
با ایجاد تغییر در طراحی اتومبیل برای قرار دادن چرخ‌ها در گلگیرها و گسترش کاپوت به نسبت پهنای اتومبیل، اقدامات گذشته دیگر امکان‌پذیر نبود. علاوه بر این، تبلیغات عظیم خودرویی باعث افزایش علاقه مردم به مدل‌های جدیدتر در دهه ۱۹۵۰ شد؛ بنابراین، اتومبیل‌های تیون شده (سفارشی)، با جابه‌جا کردن حلقه‌های چراغ جلو، جلو پنجره، سپرها، نوارهای جانبی کروم، و همچنین چراغ‌های عقب و جلو، به وجود آمدند. بدنه خودرو با برش ورق فلز، برداشتن قسمت‌هایی برای پایین آوردن خودرو، جوشکاری مجدد و افزودن سربتا فرم حاصل صاف شود و تغییر یابد (از این رو اصطلاح lead sled؛ بتونه از آن زمان تا حد زیادی جایگزین سرب شده است).) بریدن باعث پایین آمدن سقف می‌شد در حالی که برش باعث لاغر شدن بدنه از بالا به پایین می‌شد. جدا کردن شکافهای برش در قسمت پایین بود که بدنه با قاب تماس داشته باشد تا کل بدنه پایین بیاید. آنتن بال کوسه ای اغلب از اتومبیل‌های دیگر اضافه می‌شدند، یا از ورق فولاد ساخته می‌شدند. در فرهنگ اتومبیل‌های تیون شده (سفارشی)، کسی که فقط قسمت ظاهری خودرو را بدون عملکرد قابل ملاحظه ای بهبود بخشد تغییر می‌داد مورد تحقیر و تمسخر قرار می‌گرفت. مجله Juxtapoz، که توسط هنرمند Robert Williams تأسیس شد، هنر Kustom Kulture را پوشش داده است.