stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اصغر سمسارزاده
فیلم‌شناسی > تلویزیون

وضعیت زرد ۱ (۱۴۰۰)
حکایت‌های کمال (۱۳۹۸)
سرگذشت (۱۳۹۸)
همسایه‌ها (۱۳۹۵)
چهار چرخ (۱۳۹۰)
قصه‌های فلانی (۱۳۷۸)
نیمه پنهان ماه (۱۳۷۳)
بعد از خبر (۱۳۷۱)
سیمای کوچک (۱۳۶۹)
هزاران برگ و هزار رنگ (۱۳۶۸)
خانه‌به‌دوش (مراد برقی) (۱۳۵۲)
آدم و حوا (۱۳۵۰)
خانه بی‌زن (۱۳۵۵)
جمعه ایرانی (برنامهٔ رادیویی)
اقتصاد دهه ۶۰ شمسی ایران

در سال ۱۳۶۲ ستاد بسیج اقتصادی دولت وقت اعلام کرد که تعویض سلیندرهای گاز خانگی با ارائه کوپن گاز انجام خواهد شد و کمیته توزیع عادلانه گاز اعلام کرد که شهروندان تهرانی در قبال یک قطعه کوپن و پرداخت ۱۸ تومان یک سیلند گاز از خودروی توزیع کننده سیلندرها دریافت کنند. سئوال بسیاری از شهروندان دربارهٔ روش پرکردن سیلندرهای کوچک چراغ پیک نیک بود که پرکردن آن‌ها کوپنی نبود و توزیع نمی‌شد و در تهران با ۷ تومان و در کرج با ۸ تومان این سیلندرها پر می‌شدند. پس شغل تازه‌ای شکل گرفت و به دنبال آزاد شدن پرکردن سیلندرهای خانگی، سیلندرهای کوچک به روش غیر استاندارد از گاز درون سیلندرهای بزرگ پر و به قیمت ۱۰ الی ۱۲ تومان عرضه می‌شد. شغل خطرناکی که حوادث فراوانی نیز به دنبال داشت.
اقتصاد دهه ۶۰ ایران یا اقتصاد زمان جنگ ایران، به وضعیت اقتصاد ایران در بازه زمانی حوالی سال ۱۳۵۹ و بعد از التهابات سیاسی اولیه بعد از رخ دادن انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ ایران تا بعد از جنگ ایران و عراق و تغییر سیاست‌های تجاری و ارزی در دوره ریاست جمهوری هاشمی رفسنجانی در سال ۱۳۶۸ و ۱۳۶۹ اشاره دارد که در این دوره سیاست‌های اقتصادی موسوم به اقتصاد کُپنی یا اقتصاد مدیریت و برنامه‌ریزی مرکزی دولتی یا شبه مارکسیستی به شکل تأمین و توزیع عمده کالاهای مصرفی و اداره همه صنایع و شرکت‌های خدماتی بزرگ و متوسط توسط دولت اجرا شد.
علاوه بر سیاست‌های داخلی، مهم‌ترین عامل تأثیر گذار بر اقتصاد ایران در این دوره میزان تولید و صادرات نفت بود که در سال‌های منتهی به انقلاب ۱۳۵۷ ایران و در ادامه به دنبال اصرار عده‌ای از صاحب‌نظران آن زمان برای قطع صادرات نفت موجب کاهش چشمگیر تولید و صادرات نفت شد. با وجود کاهش صادرات نفت، در نیمه اول این دهه قیمت نفت بالا بود و درآمدهای ارزی کشور شرایط خوبی داشت. سپس جنگ ایران و عراق و جنگ نفتکش‌ها موجب کاهش بیشتر صادرات نفت ایران شد و در ادامه کاهش قیمت نفت رخ داد که عواید ارزی کشور از فروش نفت را به شدت محدود کرد. در کنار این عامل، سیاست وزارت اقتصاد وقت در میانه این دهه و در اوج جنگ ایران و عراق برای عدم دریافت وام خارجی برای کمک به اداره کشور در کنار استفاده نادرست از ذخایر ارزی موجود با سیاست ارزی نامناسب تخصیص ارز با نرخ ارزان برای واردات و تلاش برای اعمال سیاست رفاهی و یارانه از طریق پرداخت ارز ارزان به واردات با ایجاد چند نرخی ارزی، واردات کالا و خدمات به کشور به شدت محدود و بجز نیازهای ضروری ممنوع شد و رکود شدیدی بر اقتصاد ایران در این دوره حاکم شود.
رشد اقتصادی سال ۱۳۶۰ منفی پنج درصد، ۱۳۶۳ منفی ۶/۷ درصد، ۱۳۶۵ منفی ۸/۹ درصد و ۱۳۶۷ منفی ۳/۵ درصد ثبت شده است. در مقابل سال‌هایی نیز شاهد بوده‌ایم که رشد اقتصادی بالا و بعضاً دورقمی بود. در سال ۱۳۶۱ و ۱۳۶۲ به ترتیب رشد اقتصادی ۸٫۲۲ و ۷٫۹ درصد ثبت شد که عمدتاً در نتیجه جهش قیمت جهانی نفت ثبت شد و در سال ۱۳۶۹ رشد ۱۴ درصدی درنتیجه ورود نیروهای رزمنده به کار عادی، حذف برخی سیاست‌های ضد بازاری و رشد دوباره واردات به کشور رخ داد.
اثرات سیاست‌های اقتصادی بر اقتصاد درگیر جنگ ایران

در میانه دهه ۶۰ نرخ بیکاری در ایران بیش از ۱۴ درصد شد؛ رقمی کم‌سابقه که با وجود بسیج گسترده نیروهای انسانی برای میدان‌های جنگ رخ داد و به تنهایی می‌تواند توصیفی از کیفیت وضعیت اقتصادی نابسامان باشد و با توجه به ثبات نسبی شرایط سیاسی در این سال‌ها نسبت به قبل، به وضوح تأثیر منفی سیاست‌های اقتصادی بر شاخص‌های کلان اقتصادی را نشان می‌دهد. همچنین در این دوره نرخ مشارکت اقتصادی از ۴۰٫۶ درصد در سال ۱۳۶۰ به ۳۸٫۳ درصد در سال ۱۳۶۹ کاهش یافت و در طول سال‌های جنگ به شکل مداوم نرخ مشارکت اقتصادی کاهی می‌یافت که در تضاد با نحوه تغییر این شاخص در کشورهای درگیر جنگ اشغال نشده بود.
در این دوره برخلاف سایر کشورهای درگیر جنگ، نه تنها جنگ ایران و عراق موجب رونق موقت تولید کالا و خدمات در ایران و بزرگ شدن حجم اقتصاد نشد بلکه روند کوچک شدن اقتصاد به سرعتی بود که در سال ۱۳۶۷ سطح تولیدات اقتصادی کشور به کمترین میزان در ۲۰ سال قبل از آن رسید.
همچنین در این دوره و از سال ۱۳۶۰ تا سال ۱۳۶۷ که شوک‌های اقتصادی و پایان جنگ رخ داد ثابت نگه داشتن قیمت خدمات و کالاهای دولتی و برخی خدمات خصوصی (مثل قیمت کرایه اتوبوس) انجام شد. سه اقدام اقتصادی در این دوره شامل افزایش تعهدات دولت با مصادره بنگاه‌های خصوصی و اداره آن‌ها و کارخانه‌های تعطیل شده، تعیین نرخ‌های ارز و تخصیص از منابع ملی و تثبیت قیمت خدمات و کالاهای عرضه دولتی در اقتصاد از سال ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۸ علاوه تخریب بخش قابل توجهی از بخش خصوصی در اقتصاد، به تدریج موجب افزایش کسری بودجه دولت شد به طوری که با وجود ثابت ماندن بودجه جنگ از ابتدای سال ۱۳۶۴ به بعد، در سال ۱۳۶۷ کسری بودجه دولت به بیش از ۵۰ درصد بودجه رسید، استقراض از بانک مرکزی تشدید شد و در فقط در سال آخر جنگ ارزش ریال در مقابل ارزهای خارجی ۵۸۰ درصد رشد کرد.
در سال ۱۳۶۸ قیمت هر دلار تخصیصی در قالب گروه‌های ارزی برای واردات کالاها به کشور بین ۷ تا حدود ۱۲۰ تومان متفاوت بود که با توجه به هزینه عوارض گمرک و مجوزهای ویژه تخصیص ارز و واردات، هزینه ریالی هر دلار واردات کالا بسیار بالاتر تمام می‌شد.
در میانه این دهه، نرخ بیکاری بیش از ۱۴ درصد رسید، رقمی کم‌سابقه که به تنهایی می‌تواند توصیفی از وضعیت نابسامان اقتصادی در آن دوران باشد که با وجود رخ دادن جنگ و بسیج نیروها به جبهه‌ها، نرخ بیکاری به شکل سرسام آوری رشد کرده بود.
شیوه تأمین و توزیع کالاها و خدمات و تعیین قیمت آن‌ها در دهه ۶۰

با وقوع انقلاب و حتی چند سال قبل از آن، پیروی سیاست‌گذاران سیاسی و اقتصادی از اندیشه‌های چپ ضد بازاری که بر فضای گفتمانی کشور غالب شده بود باعث شد سرمایه‌داران و بازرگانان که صاحبان حوزه تولید و تجارت بودند از این وادی به بیرون رانده شوند. اینکار با وقوع انقلاب و در ماه‌های اول بعد از آن به سرعت پیش رفت و در نهایت دولت تأمین، تولید و توزیع کننده تخم‌مرغ، نان، برنج، لوازم تحریر و وسایل آرایشی برای مردم و تأمین تانک و سیم خاردار برای جبهه‌ها. تاجر بزرگی شد که لوازم آرایش می‌خرید؛ گندم انبار می‌کرد و درگیر فراهم کردن کامیون برای انتقال آن می‌شد و توزیع لوازم خانگی را در دست داشت. به تدریج بازار از گردونه اقتصاد ایران خارج شد و از بازار چیزی نماند جز فعالیت خرده فروشی. گروهی از افرادی که آن سال‌ها دستی بر آتش دولتی کردن اقتصاد ایران و تضعیف بازار و نهادهای غیردولتی حول آن داشتند، هنوز پس از سه دهه به عملکرد خود می‌بالند و در پاسخ به منتقدان، آن رویه‌ها را اقتضای زمانه می‌دانند.
شیوه تأمین و توزیع کالاها و خدمات و تعیین قیمت آن‌ها در دهه ۶۰ > قند و شکر، اولین ارزاق با عرضه کوپنی و دولتی

در اوایل دی‌ماه سال ۱۳۵۹ مقدمات کوپنی کردن قند و شکر به عنوان نخستین کالاها فراهم شد. انتخاب قند و شکر نیز به این دلیل بود که بر این کالا کنترل بیشتری وجود داشت. اوایل بهمن‌ماه سال ۱۳۵۹ بود که قند و شکر کوپنی شد. این سیاست به سایر کالاهای اساسی نیز تسری یافت. در آن زمان کالاها به چهار دسته تقسیم شده بود:
کالاهای اساسی: مانند گندم، روغن، برنج و قند و شکر
کالاهای حساس: برخی دیگر از کالاهای ضروری در فهرستی با عنوان کالاهای حساس قرار گرفت که کاغذ برای آموزش و پرورش و لوازم‌التحریر برای دانش‌آموزان جزو این اقلام به حساب می‌آمد. یا مثل چادر مشکی که در داخل تولید نمی‌شد و برای تأمین آن باید واردات صورت می‌گرفت.
کالاهای غیرحساس
و برخی دیگر کالاهای عادی دسته‌بندی شدند.
بر این اساس، تأمین نیازمندی‌های کشور با اولویت کالاهای اساسی مثل گندم، شکر، روغن و برنج در دستور کار بود. حتی خوراک دام مانند علوفه و کنجاله ذرت، گوشت قرمز و سفید، تخم‌مرغ و پنیر و شیرخشک برای نوزادان را نیز وزارت بازرگانی وارد می‌کرد.
شیوه تأمین و توزیع کالاها و خدمات و تعیین قیمت آن‌ها در دهه ۶۰ > بازرگانی خارجی دولتی شد

در اسفند ۱۳۵۹ با انتخاب حسین کاظم‌پوراردبیلی به عنوان وزیر بازرگانی دولت شهید رجایی، وظیفه سنگین دولتی کردن تجارت خارجی طبق اصل ۴۴ قانون اساسی بر عهده وی گذاشته شد. قبل از او رضا صدر از سال ۱۳۵۷ وزیر بازرگانی دولت موقت بازرگان بود و در دوره او سه مرکز تهیه و توزیع فلزات، منسوجات و کاغذ ایجاد شده بود که کارکردشان کنترل قیمت‌ها و نظارت بر گشایش اعتبار برای بخش خصوصی بود. به تدریج تصدی‌گری اقلام عمده‌ای که از نظر تعداد کم، اما از نظر قیمت بالا بود، به این مراکز سپرده شد. این مراکز کار واردات و توزیع در شبکه‌های داخلی را بر عهده داشتند تا اینکه تعداد این مراکز به ۱۱ مرکز رسید. در حقیقت به تدریج، تصدی‌گری این مراکز بیشتر می‌شد.
این روند ابتدا با کنترل واردات در بخش خصوصی و نظارت بر تأمین کالا، قیمت‌ها و کنترل کیفی آغاز شد و بعداً این مراکز وارد کار خرید و واردات، حمل و نقل و ورود اقلام به شبکه شدند. وزارت بازرگانی حتی به این نتیجه رسید که توزیع برخی اقلام عمده را هم در دست بگیرد. در آن فضا دیدگاه‌ها به اقتصاد و نحوه اداره اجتماع چپ بود بخش خصوصی در گفتگوهای (تکنوکرات‌های غیردولتی و دولتی نزدیک به هیئت دولت) زالوصفت خوانده می‌شد. در چنین فضایی، تلقی این بود که بخش خصوصی کالا را وارد می‌کند و فقط سودش را می‌برد، بدون آنکه ریسکی را بپذیرد. این نوع نگرش‌ها بهانه به مسوولان وزارت بازرگانی داد تا حتی توزیع فلزات را نیز در دست گیرند. فروش برخی از اقلام با مجوز یا مثلاً پروانه ساخت نیز در همین دوره آغاز شد.
شیوه تأمین و توزیع کالاها و خدمات و تعیین قیمت آن‌ها در دهه ۶۰ > گسترش تصدی‌گری به کالاهای استراتژیک و ایجاد ستاد بسیج اقتصادی

مقالهٔ اصلی: دفترچه بسیج اقتصادی
در ادامه این روند به تدریج وزارت بازرگانی برخی از کالاهایش را از مسیر خاص و با هدایت‌گری به کالاهای استراتژیک و راهبردی و سهمیه‌بندی‌ها در قالب ستاد بسیج اقتصادی در اوایل دهه ۶۰ وارد می‌کرد. راه‌حل نهایی در بسیاری از مقولات هم سهمیه‌بندی بود. برای مثال وقتی دولت به دنبال سهمیه‌بندی کالایی مانند روغن بود، هرچه روغن‌نباتی و کره وارداتی در گمرکات موجود بود، در زمان ترخیص در گمرکات آن را ضبط می‌کرد؛ یعنی از واردکننده خریداری می‌کرد و آن را در سیستم مرکزی توزیع می‌کرد. دولت برای تهیه برخی کالاها، روش‌های خاصی را اعمال می‌کرد. حتی لوازم آرایش را نیز دولت خریداری می‌کرد. ظاهراً در آن زمان خرید لوازم آرایش به صورت بسته‌بندی‌شده برای دولت بسیار گران تمام می‌شد و ارز قابل توجهی را به خود اختصاص می‌داد. اما چاره‌ای که در آن زمان به ذهن دولتمردان خطور کرد این بود که این اقلام را به صورت باز و فله‌ای وارد کشور کنند و سپس آن را برای بسته‌بندی در اختیار صنایع داخلی بگذارند و بدین صورت صرفه‌جویی در ارز از طریق دولتی کردن تأمین و توزیع دنبال شد. دولت با اعمال این شیوه‌ها در پی آن بود که فرصت سودجویی ناشی از خلاء توزیع یا ولع مصرف به دست تجار نیفتد که این میان با استفاده از موقعیت قصد تجارت یا کسب سودجویی داشتند. مسوولان آن دوره می‌گویند: «مجبور بودیم نظارت کنیم و جلویشان را بگیریم.» البته گفته می‌شود طراحی این نوع تدابیر، بیشتر زاییده تفکرات اعضای بسیج اقتصادی آن دوران بوده است. نهادی که درهمان بحبوحه جنگ، مخالفانی هم داشت و افرادی مانند «حبیب‌الله عسگراولادی» پرچمدار مخالفان این نهاد بوده است. پای سخنان وزرای بازرگانی دهه ۶۰ که بنشینی، اصلی‌ترین چالش دوران وزارت خود را کمبود ریال و ارز اعلام می‌کنند. اینکه ناگزیر بوده‌اند، نیازها را بر اساس اولویت‌ها پاسخ دهند و البته این عبارت در گفتار آنان مشترک است: «شرایط و موقعیت آن زمان ایجاب می‌کرد چنین رفتاری در پیش بگیریم.»
شیوه تأمین و توزیع کالاها و خدمات و تعیین قیمت آن‌ها در دهه ۶۰ > نااطمینانی‌های جنگی، بهانه اصلی قیمت‌گذاری و تصدی‌گری وزارت بازرگانی شد

از ابتدای دهه ۶۰ کشور زیر آتش جنگ بود و نیاز به کالاهای اساسی و نیز انواع دیگر کالاها، مردم را در نگرانی فرو برده بود. از یک سو، باید تانک و تجهیزات نظامی جبهه‌ها تأمین می‌شد و از سوی دیگر محدودیت‌های فروش نفت، حملات متعدد عراق به اسکله‌های خارک و سیری، افزایش نرخ حمل و نقل و بیمه در خلیج فارس و کمبودهای آن زمان، سبب شد که کشور از ناحیه کالاهای اولیه و غذا با مشکل و کمبود مواجه باشد. تا آنجا که انبارها و سیلوها نیز خالی بود و (در شرایطی که قیمت‌گذاری کالاها اعمال می‌شد، حتی کاری از تجار و بازرگانان ساخته نبود که بتوانند کالاهای مورد نیاز را به اشکال دیگر تأمین کنند.
شیوه تأمین و توزیع کالاها و خدمات و تعیین قیمت آن‌ها در دهه ۶۰ > نااطمینانی‌های جنگی، بهانه اصلی قیمت‌گذاری و تصدی‌گری وزارت بازرگانی شد > برعهده گرفتن واردات توسط وزارت بازرگانی و روزمرگی واردات مرغ دولتی با هواپیمای بوئینگ ۷۴۷ باری

این وضعیت، تا آنجا پیش رفت که دستمایه ورود دولت به تصدی‌گری‌های روزمره شد؛ به گونه‌ای که حتی در واردات مرغ منجمد و فروش در چهارراه‌ها نیز دخالت می‌کرد. روزمرگی صبح‌های زود زمستان سال ۱۳۵۹ «تخلیه مرغ از هواپیماهای ۷۴۷ باری در فرودگاه مهرآباد» کار هر روز دولتی‌ها شده بود. مقصد بعدی مرغ و گوشت‌های منجمد چهارراه‌ها و میادین بزرگ شهر تهران بود که با کانتینرهای سردخانه‌دار فرودگاه‌ها حمل می‌شد و به قیمتی که به شکل دستوری برای پایین نگه داشتن نرخ‌ها تعیین شده بود عرضه می‌شد؛ بنابراین در چنین شرایطی وزارت بازرگانی از یک سو مأموریت داشت بازرگانی خارجی را ملی کند، و از سوی دیگر با محدودیت‌های مالی و اداری، مشکلات بیمه و حمل و نقل در جنوب و محدودیت‌ها و تحریم‌ها هم کنار بیاید. جنگ هم‌سایه بی‌اعتمادی به آینده را روی سر مردم گسترانیده بود. این بی‌اعتمادی، روی رفتار مردم بی‌اثر نبود و آنان به خرید اضافه و انبار کردن کالاها روی آوردند. اگرچه دولتی شدن اقتصاد، جزو آرمان‌های انقلابیون متأثر از اندیشه‌های چپ به‌شمار می‌آمد اما مسیر دولتی شدن امور بازرگانی به دست مجلس‌نشینان هموار شد؛ با طرحی که در آن زمان به تصویب رساند. بر اساس این قانون بخشی از کار در دست مردم باقی می‌ماند که البته درصد بسیار اندکی بود و بقیه دولتی می‌شد.
شیوه تأمین و توزیع کالاها و خدمات و تعیین قیمت آن‌ها در دهه ۶۰ > تغییر قیمت سایر کالاها و خدمات با مصرف عمده عمومی

در این دوره و از سال ۱۳۶۰ تا سال ۱۳۶۷ که شوک‌های اقتصادی و پایان جنگ رخ داد سیاست ثابت نگه داشتن قیمت خدمات و کالاهای دولتی و برخی خدمات خصوصی (مثل قیمت کرایه اتوبوس) ابتدا به شیوه کنترل قیمت با تنظیم بازار به شکل تعیین قیمت و دستور و سپس دولتی کردن تولید و واردات و عرضه دولتی کالاها انجام شد. در ادامه تغییرات قیمت یا نحوه مدیریت در بازار هر یک از کالاها و خدمات عمده ذکر می‌شود:
سفر شمال ۷ تومانی
در طول دوران جنگ، سفر مردم مناطق مجاور به مناطق شمالی ایران برای فرار از بمباران بسیار رایج بود. مسیر تهران تا شهرهای مختلف مازندران یکی از پرترددترین مسیرهایی بود که معمولاً با اتوبوس‌های بین‌شهری طی می‌شد. نرخ بلیت این اتوبوس‌ها به‌گفته قدیمی‌ترها حدود ۷۰ ریال بوده است. برای مسافت‌های طولانی‌تر، اما نرخ بالاتر می‌رفت؛ مثلاً بلیت تهران تا مشهد حدود ۱۲۰ ریال قیمت داشت.
افزایش ۳٫۵ برابری قیمت طلا
اگر سکه را به‌عنوان معیاری برای سنجش نوسان قیمت طلا در دهه ۶۰ انتخاب کنیم، قیمت این معیار از سال ۱۳۶۰ تا ۶۳ به‌صورت ثابت ۳۵۰۰ تومان بود، اما از سال ۶۴ به بعد روند افزایشی آن تثبیت شد و در پایان دهه، یعنی در سال ۱۳۷۰ به ۱۲۴۴۷ تومان رسید. میانگین قیمت سکه در دهه ۶۰ حدود ۷۸۶۹ تومان بود و نرخ سکه در پایان دهه به نسبت ابتدای آن بیش از ۳٫۵ برابر شده بود.
نفت کوپنی لیتری ۵ تومان
قیمت جهانی نفت خام در سال ۶۰ رکورد زد و به ۳۷ دلار برای هر بشکه رسید، اما پس از آن طی ۱۰ سال، ۳٫۷ برابر کاهش یافت. دهه ۶۰ دهه بخاری نفتی و خاموشی‌های مکرر برق بود. فصل‌های سرد نیاز مردم به نفت برای تأمین گرما افزایش پیدا می‌کرد و نارضایتی زیادی نسبت به کمبود نفت کوپنی وجود داشت. کمبود نفت باعث شده بود تا مردم برای تأمین گرمای خود قیمتی بالاتر از لیتری ۵ تا ۷٫۵ تومان رایج آن سال‌ها را برای خرید نفت آزاد بپردازند. قیمت بنزین هم تا سال ۶۹ روی لیتری ۵ تومان ثابت باقی مانده بود.
میدان هوایی بین‌المللی هرات

میدان هوایی هرات یا فرودگاه هرات در فاصله ۱۳ کیلومتری جنوب شهر هرات در ولسوالی گذره(شهرستان گذره) موقعیت دارد، این میدان هوایی که یکی از بزرگترین و قدیمی‌ترین میدان‌های هوایی افغانستان است از وضعیت استاندارد خوبی برخوردار نیست.
روزانه سه پرواز داخلی از هرات به کابل، قندهار، مزار و نیمروز و در هر پانزده روز یک پرواز خارجی از هرات به شهر مشهد ایران از همین فرودگاه صورت می‌گیرد. که برای زیارت حرم علی بن موسی الرضا امام هشتم شیعیان صورت میگیرد. دلیل دوم کمترین فاصله هرات با یک شهر بزرگ مهم خارجی می تواند باشد.
اما پروازهای متعلق به مؤسسات کمک‌رسانی و نظامیان خارجی مستقر در همین فرودگاه روزانه به بیش از سی پرواز می‌رسد.
در ۲ دلو ۱۳۹۹، محمد اشرف غنی، رئیس‌جمهوری افغانستان در جریان سفرش به هرات، نام این فرودگاه را به نام فرودگاه خواجه عبدالله انصاری تغییر داد. خواجه عبدالله انصاری عارف، نویسنده اهل عرفان و دانشمند معروف قرن پنجم هجری در هرات بود.
تاریخچه

این فرودگاه در ابتدا در دهه ۱۹۶۰ توسط مهندسانی از ایالات متحده ساخته شد. در دهه ۱۹۸۰ توسط نیروهای شوروی استفاده شد. این فرودگاه پایگاهی برای جنگنده‌ها و هواپیماهای ترابری (احتمالاً آنتونوف ای‌ان-۲۶، آنتونوف ای‌ان-۳۲ و میگ-۲۱) بود.
پس از تصرف شهر، طالبان کنترل فرودگاه را در سال ۱۹۹۵ به دست گرفتند. فرودگاه در ۴ نوامبر ۱۹۹۶ توسط ائتلاف ضد طالبان با جت بمباران شد. در ۱۲ نوامبر ۲۰۰۱، شورش آغاز شد و طالبان از منطقه بیرون رانده شدند.
استفاده از آیساف از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۱ ادامه داشت و نیروی هوایی افغانستان و پلیس ملی افغانستان نیز به آن ملحق شده بودند. در طی آن سال‌ها ایتالیا ۱۳۷ میلیون یورو برای توسعه فرودگاه متعهد شده بود. در نتیجه، باند فرودگاه گسترش یافت و دوباره آسفالت شد و یک ترمینال بین‌المللی جدید، به نام کاپیتان ماسیمو رانزانی، یک افسر ایتالیایی کشته شده، افتتاح شد. در ژانویه ۲۰۲۱، رئیس جمهور افغانستان، اشرف غنی، فرودگاه را به نام خواجه عبدالله انصاری تغییر نام داد.
در اوت ۲۰۲۱، طالبان کنترل فرودگاه و سایر بخش‌های هرات را به دست گرفتند.
شرکت‌های هواپیمایی و مقصدهای پروازی

هواپیمایی بین‌المللی افغان جت: میدان هوایی بین‌المللی کابل
کام ایر: فرودگاه بین‌المللی شهید هاشمی‌نژاد مشهد  .
فرودگاه بین‌المللی دبی. فرودگاه شاهزاده محمد بن عبدالعزیز
ترکیش ایرلاینز : فرودگاه بین‌المللی آتاترک
هواپیمایی ماهان: فرودگاه بین‌المللی امام خمینی
ائوین مک‌نامی

| ائوین مک‌نامی | ائوین مک‌نامی |
| --- | --- |
رئیس ستاد IRA: رئیس ستاد IRA
دوره مسئولیت ح. مارس ۱۹۴۲ – ح. مه ۱۹۴۲: دوره مسئولیت ح. مارس ۱۹۴۲ – ح. مه ۱۹۴۲
پس از: شین مک‌کول
پیش از: Hugh McAteer
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
درگذشته: ۹ اوت ۱۹۸۶
خدمات نظامی: خدمات نظامی
خدمت/شاخه: Irish Republican Army (1922–1969)
جنگ‌ها/عملیات‌: S-Plan
ائوین مک‌نامی (Eoin McNamee) (متولد ۱۹۱۴ – ۹ اوت ۱۹۸۶)، جمهوری‌خواه ایرلندی و رئیس ستاد پیشین ارتش جمهوری‌خواه ایرلند بود.
پس‌زمینه

مک‌نامی به عنوان فردی که در «کوه‌های سپرین» شهر تایرون و لاندندری بزرگ شده‌است، توصیف می‌شود. او تعلیم و تربیت رسمی را به‌صورت کم‌تر فرا گرفت. او «یک مرد دانشمند، زیرک، عاقل و با درک درستی بود و باور داشت که تلاش با موفقیت انقلابی، جنگیدن در تمامی سطوح از جمله سیاسی و تحریک‌برانگیز است. ولی کاملاً معتقد به این دیدگاه بود که مبارزه مسلحانه لبه‌ای تیز یا نیزه تلاش و کلید موفقیت است». مک‌نامی یک فرد خجالت‌رو و غالباً خاموش بود که از بودن در محضر عام دوری می‌جست و همیشه در عقب صحنه کار می‌کرد. پیرس کیلی از مک‌نامی این‌گونه توصیف کرده‌است: «او مرد مستحکم و فناء ناپذیر به نظر می‌رسید که همانند سنگ سخت و استوار است».
ارتش جمهوری‌خواه ایرلند

مک‌نامی قبل از مهاجرت به لندن، در سال ۱۹۳۲ در گرینکسل، شهر تارون به ارتش جمهوری‌خواه ایرلند پیوست. مک‌نامی با استفاده از دوچرخه سفرهای طولانی را در جاده‌های باریک و کوهستانی تایرون و دنیگال انجام داد که منجر به جذب تعداد زیادی افراد در ارتش جمهوری‌خواه ایرلند شد. او در کنگره جمهوری‌خواه شرکت کرد و با جناح چپ تندرو در ایرلند تلاش نمود یک حزب سیاسی را تشکل دهند که روابط خوبی با ارتش جمهوری‌خواه ایرلند داشته باشد. در همین حال، کنگره جمهوری‌خواه میان این‌که اهداف میانه‌رو جمهوری داشته باشند یا دیدگاه آشکارای کمونیستی، به دو دسته تقسیم شدند.
او میان سال‌های ۱۹۳۷ و ۱۹۳۹ در انگلستان می‌زیست و هنوز به عنوان «افسر اطلاعات» برای ارتش جمهوری‌خواه ایرلند کار می‌کرد. مک‌نامی در ماه مارس و آوریل ۱۹۳۸ در کنوانسیون‌های ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در این کشور شرکت کرد و در رأی دهی برای رئیس ستاد جدید، سخن‌گوی گروه شین راسل بود. در جریان این مدت که او در کنار سایر اعضای ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در انگلستان فعالیت می‌کرد از سوی سیموس ادونوان و پاتریک مک‌گرات (جمهوری‌خواه ایرلندی) در حمایت از کارزار بمب‌گذاری ارتش جمهوری‌خواه ایرلند میان سال‌های ۱۹۳۹ الی ۱۹۴۰ علیه بریتانیا – برنامه خراب‌کاری – نحوه ساخت مواد منفجره را اندکی فرا گرفت. برنامه خراب‌کاری (S-Plan) یک کارزار بمب‌گذاری بود که از سوی ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در جریان جنگ در برابر بریتانیای کبیر انجام شد. در جریان این کارزار، ۳۰۰ انفجار صورت گرفت که ۱۰ کشته و ۹۶ زخمی برجای گذاشت. انفجار در ایستگاه ریل میلورتون (۳ ژوئیه ۱۹۳۹) کاری از مک‌نامی بود، چون او در میدلندز غربی انگلستان فعالیت می‌کرد.
مک‌نامی در آوریل ۱۹۳۹ به ایرلند فراخوانده شد و در ۱۱ ژوئن ۱۹۳۹ و به دلیل عضویت در ارتش جمهوری‌خواه ایرلند متهم شناخته شد و به ۶ ماه حبس در زندان کرملین، بلفاست محکوم گردید. سپس در ماه می ۱۹۴۰ از زندان آزاد گردید و به تایرون؛ محل که در آن به یک چهره رهبر تبدیل شده بود، برگشت. مک‌نامی در سال ۱۹۴۱ افسر فرمانده نیروهای شمالی ارتش جمهوری‌خواه ایرلند بود. در ماه مارس ۱۹۴۲، شین مک‌کول، رئیس ستاد ارتش جمهوری‌خواه ایرلند دستگیر و زندانی شد. همین بود که مسؤلیت ارتش جمهوری‌خواه ایرلند به مک‌نامی رسید و او رئیس ستاد ارتش شد.
هرچند، او مدت زیادی را در این سمت سپری نکرد، چون دوباره در ۲۳ می ۱۹۴۲ در شهر دوبلین دستگیر شد و به ۳ سال زندان محکوم گردید تا مدت حبس‌اش را در کوراگ سپری کند؛ زندانی که صدها نفر از سراسر ایرلند به دلیل فعالیت در ارتش جمهوری‌خواه ایرلند از سوی حکومت فیانا فیل (Fianna Fáil) دستگیر و زندانی شده بودند. چون تصمیم گرفته بودند تا ارتش جمهوری‌خواه ایرلند را اجازه ندهند که بی‌طرفی ایرلند را در جریان جنگ جهانی دوم به خطر بیندازد. او در این مدت در کوراگ، زبان ایرلندی و اسپانیایی را آموخت و هنگامی‌که عیسی مسیح را به عنوان «یک انقلابی و سوسیالست» توصیف می‌کرد احساسات برخی زندانیان را برانگیخت. در این مدت بود که مک‌نامی طی گفت‌گوها با اعضای جناح چپ ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در زندان به یک تروتسکیست شاخهٔ مارکسیزم مبنی بر آراء لیون تروتسکی مبدل شد.
اواخر زندگی

پس از این‌که او سال‌ها را در زندان کوراگ سپری کرد، به ایالات متحده آمریکا مهاجرت نمود. نخست او به فیلادلفیا عزیمت کرد و سپس به ایالت شیکاگو نقل مکان نمود؛ محل که گمان می‌شود او به عنوان تسهیل‌کننده میان رهبری ارتش جمهوری‌خواه ایرلند و فراهم کنندگان تسلیحات در آمریکا عمل می‌کرد. مک‌نامی یکی دیگری از ایرلندی‌های بود که به‌خاطر ازدواج از شغلش در ارتش دوری نکرد. حتی پس از این‌که او عازم ایالات متحده آمریکا شد، نخست در ایالت فیلادلفیا و سپس در شیکاگو اقامت گزید، بازهم در کنارش کودکان و بازیچه‌ها را نه، بلکه دوستان و همکاران زن و مرد ایرلندی‌اش را جمع کرد که از خود گذشتگی شان در راستای آزادی کامل ایرلند برابر بود به زندگی خود شان. او در سال ۱۹۳۲ به ارتش جمهوری‌خواه ایرلند پیوست و تا آخرین نفس سرباز متعهد و وفادار این گروه باقی ماند. هنگامی‌که ارتش جمهوری‌خواه ایرلند به دو بخش؛ ارتش رسمی جمهوری‌خواه ایرلند و ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند منقسم شد، او انتخاب کرد تا در کنار ارتش موقت باشد. گفته می‌شود که مک‌نامی دوست نزدیک جورج هریسون، همکار او در ارتش جمهوری‌خواه ایرلند بود. شعبه محلی (cumann) حزب شین فین را به افتخار از تلاش‌های او نام‌گذاری کردند: شعبه محلی ائوین مک‌نامی، کیلدریس، شهر تایرون. یادبودی به پاس خدماتش نیز در چهارراهی آرام در کوه‌های سپرین، زادگاهش شهر تایرون، قرار دارد.
ارجاعات

↑  Hegarty-Thorne, Kathleen (25 July 2019). "The IRA Chief of Staff who was "unbought, unconquered, and unpurchasable to the last"". IrishCentral.com. Retrieved 27 November 2019.
↑  McKenna, J. (2016), The IRA Bombing Campaign Against Britain, 1939–1940. McFarland, Incorporated Publishers, pg 138, شابک ‎۹۷۸۱۴۷۶۶۲۳۷۲۶
↑  McKenna, pg 196.
↑  Coogan, Tim: The IRA A History. Rinehart Publishers (1993), pg131.
↑  Bell, J. Bower, The Secret Army. New Brunswick, NJ: Transaction Publishers. 1997. p. 187&227. شابک ‎۱۵۶۰۰۰۹۰۱۲
↑  Bell, J. Bowyer (1987). The Gun in Politics: Analysis of Irish Political Conflict, 1916-86. Routledge. ISBN 978-1-351-48168-7. Inside the Curragh, Gould not only offered Russian Language classes to the bored but also the ideological temptations of communism. And he began to have some takers and, given the Curragh, some dissenters as ultimately the Trotskyists, including Eoin McNamee (...) outnumbered the Stalinists. Somehow to them Trotsky seemed more anti-imperialist than Stalin.
↑  Treacy, Matt (2013). The Communist Party of Ireland 1921 - 2011. p. 161. ISBN 978-1-291-09318-6. Boywer Bell claims that Eoin McNamee became a Trotskyist in the Curragh
↑  McKenna, pg167
↑  Holland, John. "IRA Puts On A Hard Face". irishecho.com. irish echo newspaper, Feb 16, 2014. Retrieved 19 November 2014.
یادبودی برای ائوین مک‌نامی که در شهر تارون قرار دارد.
یونش الکتروافشانه

منبع یونیزاسیون الکتروافشانه (نانوافشانه)
یونیزاسیون الکتروافشانه (ESI) روشی است که در طیف‌سنجی جرمی برای تولید یونها با استفاده از یک الکتروافشانه مورد استفاده قرار می‌گیرد که در آن یک ولتاژ بالا برای ایجاد یک آئروسل به یک مایع اعمال می‌شود. این ماده به ویژه در تولید یون از ماکرومولکولها بسیار مفید است زیرا در هنگام یونیزاسیون، چربی این مولکولها به قطعه غلبه می‌کند. یونیزاسیون الکتروافشانه با سایر فرایندهای یونیزاسیون (مانند دفع جذب / یونیزاسیون لیزر به کمک ماتریس) متفاوت است زیرا ممکن است یونهای چند بار شارژ تولید کند، به‌طور مؤثر دامنه جرم آنالایزر را برای پذیرش دستورها یکای جرم اتمی از میزان مشاهده شده در پروتئین‌ها و قطعات پلی پپتیدی مرتبط با آنها.
تاریخ

در سال ۱۸۸۲، لرد ریلی از نظر تئوریک حداکثر میزان شارژ قطره مایع را قبل از بیرون راندن جت‌های ریز مایعات تخمین زد. که هم‌اکنون به عنوان حد ریلی شناخته شده‌است.
در سال ۱۹۱۴، جان زلنی (John Zeleny) کارهایی را در مورد رفتار قطرات سیال در انتهای مویرگهای شیشه ای منتشر کرد و شواهدی را برای حالتهای مختلف الکترونیکی ارائه داد. ویلسون و تیلور و نولان در دهه 1920 و مکی در سال ۱۹۳۱ در مورد الکترودپریپ تحقیق کردند. مخروط الکتروپراپی (که اکنون به عنوان مخروط تیلور شناخته می‌شود) توسط سر جفری اینگرام تیلور شرح داده شد.
اولین استفاده از یونیزاسیون الکتروسپری با طیف‌سنجی جرمی توسط مالکوم دول در سال ۱۹۶۸ گزارش شد. جان بنت فن از اواخر دهه ۸۰ به دلیل توسعه طیف‌سنجی جرمی یونیزاسیون الکتروسپراس در سال ۱۹۸۰ جایزه نوبل شیمی را دریافت کرد.