stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
شهرستان نوکاث

| شهرستان نوکاث (نوکوس) Nukus tumani / نوکوس تومنی Nókis rayonı / نوكیس رايونىُ Нукусский район | شهرستان نوکاث (نوکوس) Nukus tumani / نوکوس تومنی Nókis rayonı / نوكیس رايونىُ Нукусский район |
| --- | --- |
ناحیه: ناحیه
موقعیت ناحیهٔ نوکاث در نقشه: موقعیت ناحیهٔ نوکاث در نقشه
کشور:  ازبکستان
ولایت: قره‌قالپاقستان
مرکز: آق‌منغیت
مساحت: مساحت
 • کل: ۹۴۴ کیلومتر مربع (۳۶۴ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۲۴): جمعیت (۲۰۲۴)
 • کل: ۵۳٬۹۰۰
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵ (زمان ازبکستان)
ناحیهٔ نوکاث (به ازبکی: Nukus tumani، نوکوس تومنی)(به قره‌قالپاقی: Nókis rayonı، نوكیس رایونىُ) یک شهرستان در ازبکستان است که در قره‌قالپاقستان واقع شده‌است. ناحیه نوکاث ۵۳٬۹۰۰ نفر جمعیت دارد.
ولایت خوست

| خوست خواشت | خوست خواشت |
| --- | --- |
ولایت: ولایت
شهر خوستدانشگاه خوستمسجد خوستطبیعت خوست: شهر خوستدانشگاه خوستمسجد خوستطبیعت خوست
ولایت خوست روی نقشه افغانستان: ولایت خوست روی نقشه افغانستان
کشور: افغانستان
مرکز: خوست
حکومت: حکومت
 • والی: محمد صدیق پتمن
مساحت: مساحت
 • کل: ۴۱۵۱٫۵ کیلومتر مربع (۱۶۰۲٫۹ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۲۰): جمعیت (۲۰۲۰)
 • کل: ۶۳۶۵۲۲
 • تراکم: ۱۵۰/کیلومتر مربع (۴۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۴:۳۰+ (وقت افغانستان)
کد منطقه: AF-KHO
زبان اصلی: پشتو
ولایت خوست (اوستایی: hwāstu، سانسکریت: suvāstu، چینی: K'wat-sit-to، عربی:خواشت) یکی از ۳۴ ولایت افغانستان به مرکزیت شهر خوست می‌باشد که از ولایات شرقی افغانستان به‌شمار می‌رود. براساس احصائیه ۱۳۹۹ ولایت پکتیا ۶۳۶٬۵۲۲ جمعیت، و ۴٬۱۵۱ کیلومتر مربع پهناوری دارد. مردم این ولایت به زبان پشتو صحبت می‌کنند.
نام

مقالهٔ اصلی: نام‌های تاریخی افغانستان
جغرافیا

وزارت شهرسازی و اراضی در ادامه تطبیق برنامه بانک زمین دولتی در کشور؛ ۲۳۹ هزار و ۱۸۰ جریب زمین و املاک دولتی را در ۲۶۰ قطعه در مربوطات ولایت خوست سروی و ثبت نموده‌است.
از این رقم ۲۲۷ هزار و۸۳۶ جریب زمین سفید دولتی و ۱۱ هزار و۳۴۴ جریب ملکیت‌های عامه تحت استفاده ادارات دولتی در مرکز و ولسوالی‌های این ولایت می‌باشد.
تقسیمات

باک
تَنی
تیریزائی
جاجی‌میدان
خوست مَتون
سپیره
شَمَل
صَبری (یعقوبی)
قَلَندر
گُربُز
مَندوزی
موسی‌خیل
نادرشاه‌کوت
اراضی کشاورزی ولایت خوست
ولسوالی‌های خوست
کوهستان زانگه‌زور

کوهستان زانگزور
کوهستان زانگه‌زور (با نام تاریخی کوهستان سیونیک) رشته‌کوهی است واقع در مرز میان استان سیونیک در جنوب ارمنستان و جمهوری خودمختار نخجوان است. این کوهستان دومین جنگل بزرگ ارمنستان را در خود جای داده است که حدود ۲۰٪ اراضی استان سیونیک را تشکیل می‌دهد و ارتفاعی ما بین ۲٬۲۰۰ تا ۲٬۴۰۰ متر بالاتر از سطح دریا دارد.
ابن نفیس

| دانشمند مسلمان ابن نفیس | دانشمند مسلمان ابن نفیس |
| --- | --- |
متولد: ۱۲۱۳ دمشق
درگذشته: ۱۷ دسامبر ۱۲۸۸ (۷۴−۷۵ سال) قاهره
قومیت: عرب
دوران: دوران طلایی اسلام
منطقه: سوریه و مصر
علاقه اصلی: پزشکی، کالبدشناسی
اثر معروف: شرح بر قانون ابن سینا
 تأثیرگیرندگان بقراط، جالینوس، حنین بن اسحاق، ابن سینا :  تأثیرگیرندگان بقراط، جالینوس، حنین بن اسحاق، ابن سینا 
 متأثر از ابوحیان غرناطی :  متأثر از ابوحیان غرناطی 
أبو الحسن علاء الدین علی بن ابی الحزم القَرَشی الدمشقی (۱۲۱۳–۱۲۸۸میلادی) دانشمند مسلمان جامع العلوم کاشف گردش ریوی خون است.
او در قَرَش (نزدیک دمشق) به دنیا آمد. در دانشکده پزشکی «بیمارستان نوری» به همراه ابن ابی اصیبه دمشق تحت نظر الدخوار به یادگیری پرداخت و علاوه بر طب، علوم فقه، ادبیات و الهیات را نیز آموخت.
از آثار او می‌توان به کتاب جامع فن طبابت (الشامل فی صناعة الطبیة)، المختار من الاٴغذیة، موجزالقانون (شرحی بر قانون ابن سینا) و همچنین شرحی بر کتاب طبیعت انسان نوشته بقراط اشاره نمود.
کار بزرگ ابن نفیس که نام او را پرآوازه می‌سازد گردش ریوی میان قلب و شش‌ها است که در کتاب شرح تشریح ابن سینا انجام شد. وی در آنجا با قاطعیت دیدگاه جالینوس مبنی بر جریان خون ازبطن چپ قلب به سوی بطن راست را رد می‌کند و این حدود ۴ قرن قبل از ویلیام هاروی است.
نخستین مرجع مستند در مورد دگرگشت یا سوخت و ساز بدن توسط ابن نفیس در سال ۱۲۶۰ میلادی در «الرساله الکاملیه فی السیرة النبویه» نوشته شده‌است.
ابن نفیس دریافت بدن و اجزای آن به‌طور مستمر در حال انحلال و تغذیه هستند و به ناچار، دائماً تغییر می‌کنند.
یافته شدن ابن نفیس

بعدها در قرن ۱۶ میلادی میگویل یا مایکل زروت با مطالعه آثار ابن نفیس از خود کتابهایی منتشر می‌کند که باعث می‌شود تا قرن بیستم همه تصور کنند او کاشف گردش خون بوده‌است تا اینکه در ۱۹۲۴ یک دانشجوی مصری دانشگاه فرایبورگ بنام التطاوی در پایان‌نامه خود ترجمه ای از آثار ابن نفیس را میاورد و حقیقت روشن می‌شود
نظریه علمی

ابن نفیس می‌گوید: برای اینکه طرز کار هر یک از اعضای بدن را بفهمیم باید بدون توجه به عقاید پیشینیان با نگاه دقیق و تجزیه و تحلیل صادقانه آنرا بررسی کنیم.
آثار

رساله در اوجاع الاطفال؛
بغیة الطالبین و حجة المتطببین؛
بغیة الفطن من علم البدن؛
تشریح الاعضاء المفرد؛
التعلیق علی کتاب الاوبئة بقراط؛
تقاسیم العلل و اسباب الامراض؛
ثمار المسائل؛
جامع الدقائق من الطب؛
الرسالة الکاملیة فی السیر النبویة؛
رقائق الحلل فی دقائق الحیل؛
الشافی؛
الشامل؛
شرح ابیدیمیا لبقراط؛
شرح الاسباب و العلامات؛
شرح اشارات ابن سینا؛
شرح تشریح جالینوس؛
شرح تشریح قانون؛
شرح تقدمة المعرفة بقراط؛
شرح التنبیه ابواسحاق شیرازی؛
شرح طبیعة الانسان بقراط.
کلیسای مسروپ مقدس، مشهد

| کلیسای مسروپ مقدس | کلیسای مسروپ مقدس |
| --- | --- |
کلیسای مسروپ مقدس: کلیسای مسروپ مقدس
دین: دین
وابستگی: کلیسای حواری ارمنی
استان: استان خراسان رضوی
وضعیت سازمانی یا کلیسایی: فعال
رهبری: خلیفه‌گری ارامنه تهران
مکان: مکان
مکان: میدان دهم دی، مشهد
شهرداری: شهرستان مشهد
موقعیت در ایران: موقعیت در ایران
مختصات: ۳۶°۱۷′۲٫۱۵۹۹۰۰۱۰۱۵۹۱۴″ شمالی ۵۹°۳۵′۵۴٫۰۱۳۲۰۰۱۰۰۰۰۳″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۲۸۳۹۳۳۳۰۵۵۸۳۷۷۲۷۲۲°شمالی ۵۹٫۵۹۸۳۳۷۰۰۰۰۲۷۷۷۵۹۰°شرقی﻿ / 36.283933305583772722; 59.59833700002777590
معماری: معماری
گونه: کلیسا
سبک: معماری ارمنی
آغاز ساخت: دوره پهلوی
پایان ساخت: ۱۹۴۱
fa (in English: Expected satiety): fa
کلیسای مسروپ مقدس مربوط به دوره پهلوی است و در میدان دهم دی شهر مشهد واقع است. این کلیسا در سال ۱۹۴۱ میلادی توسط ارمنی‌های ساکن شهر مشهد بنا گردیده‌است.
معماری

پلان کلیسا بازیلیکا ستون‌دار به‌شکل مستطیل در جهت شرق به غرب است که محراب آن در قسمت شرقی قرار دارد. بر روی دیوارهای شمالی و جنوبی نورگیرهایی دارد. بنای کلیسا دارای زیرزمینی است با دریچه‌های متعدد به سمت خارج که به منظور جلوگیری از نفوذ رطوبت به داخل ساختمان بنا شده‌است و به همین علت نیز کف کلیسا از سطح محوطه اطراف آن مرتفع تر می‌باشد و جهت ورود به داخل کلیسا پلکان‌هایی در جلوی ورودی غربی تعبیه شده‌است. برج ناقوس‌خانه بالای این پله‌ها قرار دارد. سقف کلیسا به جز در قسمت محراب که بالای آن گنبد با نورگیرهای متعددی تعبیه شده‌است با شیروانی پوشانده شده‌است. در اطراف کلیسا ساختمان‌های اداری و مدرسه ارمنی‌های مشهد قرار دارد.
سوت کاردشلر

| سوت کاردشلر برادران شیری | سوت کاردشلر برادران شیری |
| --- | --- |
کارگردان: ارتم اقیلمز
تهیه‌کننده: Nahit Ataman
بازیگران:  کمال سونال  خالد آکچاتپه  عادله ناشط  شنر شن  هاله سویگازی  آیشن گرودا 
تاریخ‌های انتشار: 1976
مدت زمان: 80 دقیقه
کشور: ترکیه
زبان: زبان ترکی استانبولی
سوت کاردشلر (ترکی آذربایجانی: Süt Kardeşler؛ ‏ برادران شیری) یک فیلم تلویزیونی ۸۰ دقیقه‌ای ترکی به کارگردانی ارتم اگیلمز است که در سال ۱۹۷۶ ساخته شده است. فیلم‌نامهٔ این فیلم توسط صادق شندیل نوشته شده‌است. کمال سونال در این فیلم نقش شعبان را بازی کرده‌است.
داستان

ملک خانم رمضان را به اشتباه به جای شعبان فرزند شیری خود دانسته و او را به خانه میهمان می‌آورد و از برادرش حسام‌الدین خجالت کشیده و رمضان را به عنوان دامادش بایرام به وی معرفی می‌کند. حسام‌الدین و شعبان هر دو عاشق «بهتر» دختر میهمان خانه می‌شوند...
آق‌منغیت

| آق‌منغیت Oqmangʻit / آق‌منغیت Aqmanǵıt / آق‌مانڭىُت 	Акмангит | آق‌منغیت Oqmangʻit / آق‌منغیت Aqmanǵıt / آق‌مانڭىُت 	Акмангит |
| --- | --- |
شهر: شهر
آق‌منغیتجایگاه در نقشه: آق‌منغیتجایگاه در نقشه
مختصات: ۴۲°۳۶′ شمالی ۵۹°۳۲′ شرقی﻿ / ﻿۴۲٫۶۰۰°شمالی ۵۹٫۵۳۳°شرقی﻿ / 42.600; 59.533: مختصات: ۴۲°۳۶′ شمالی ۵۹°۳۲′ شرقی﻿ / ﻿۴۲٫۶۰۰°شمالی ۵۹٫۵۳۳°شرقی﻿ / 42.600; 59.533
کشور:  ازبکستان
ولایت: قره‌قالپاقستان
ناحیه: شهرستان نوکاث
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۸ ۱۰۰
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵ (زمان ازبکستان)
آق‌منغیت (به ازبکی: Oqmangʻit، آق‌منغیت)(به قره‌قالپاقی: Aqmanǵıt، آق‌مانڭىُت) یک شهر در ازبکستان است که در شهرستان نوکاث واقع شده‌است. آق‌منغیت ۸٬۱۰۰ نفر جمعیت دارد.
لوت (بازی‌های ویدئویی)

شخصیت‌ها در حال کشف گنج در بازی تراین ۲
در بازی‌های ویدئویی، لوت (به انگلیسی: Loot) به مجموعه‌ای از آیتم‌های به‌دست آمده توسط شخصیت قابل بازی گفته می‌شود که قدرت یا توانایی او را افزایش می‌دهد؛ مانند افزایش پول، جادو، تجهیزات و اسلحه. لوت به منظور پاداش بازیکن برای جلو بردن روند بازی است و می‌تواند نسبت به آیتم‌های خریداری‌شده برتر باشد. لوت همچنین می‌تواند یک سامانهٔ پیشرفتی باشد که برای همیشه قابلیت‌های بازیکن را افزایش می‌دهد. لوت باکس‌ها نیز نوع خاصی از سامانهٔ لوت شانسی است که می‌تواند هم با بازی کردن هم با خریدهای ریزتراکنش به دست آید.
ستوان

| ستوان  | ستوان  |
| --- | --- |
  :   
کشور: ایران
شاخه خدمات: نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران نیروی پدافند هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران سپاه پاسداران انقلاب اسلامی فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران
درجه ناتو: OF-1
شکل گرفته: ۱۳۱۳
رتبه بالاتر بعدی: سروان
رتبه پایین‌تر بعدی: ستوان دوم
درجه‌های معادل: ستوان یکم پاسدار ناوبان یکم ناوبان یکم پاسدار
| درجه‌های ارتش ایران> نیروها.زمینی و هوایی | درجه‌های ارتش ایران> نیروها.دریایی | درجه‌های ارتش ایران> نیروها. |
| --- | --- | --- |
| ارتشبد | دریابد |  |
| سپهبد | دریاسالار |  |
| سرلشکر | دریابان |  |
| سرتیپ | دریادار |  |
| سرتیپ دوم | دریادار دوم |  |
| سرهنگ | ناخدا یکم |  |
| سرهنگ دوم | ناخدا دوم |  |
| سرگرد | ناخدا سوم |  |
| سروان | ناوسروان |  |
| ستوان ۳، ۲ و ۱ | ناوبان ۳، ۲ و ۱ |  |
استوار ۲ و ۱: ناواستوار  ۲ و ۱
گروهبان ۳، ۲ و ۱: مهناوی ۳، ۲ و ۱
سرجوخه: سرناوی
سرباز ۲ و ۱: ناوی ۲ و ۱
سرباز: ناوی
سُتوان درجه‌ای افسری و سمتی در نیروهای مسلح ایران و بسیاری از کشورهای جهان است که معمولاً فرماندهی یک دسته را بر عهده دارد.
دسته یگانی نظامی و زیرمجموعهٔ گروهان است که معمولاً از دو یا چند گروه یا رسد تشکیل می‌شود و معمولاً از ۳۰ تا ۴۰ را در بر می‌گیرد.
ستوانی نخستین درجه از درجه‌های افسری است و سه درجه دارد:
ستوان‌یکمی
ستوان‌دومی
ستوان‌سومی.
واژه‌شناسی

واژهٔ فارسی «ستوان» که فرهنگستان ایران به جای واژهٔ فرانسهٔ «lieutenant» برگزیده، با حذف الف از آغاز «اُستوان» ساخته شده که در فارسی به معنی «برقرار و محکم و استوار و قابل اعتماد و شایستهٔ اعتبار؛ مؤمن و معتقد» و در پارسی میانه «āstavān» به معنی «مقر، معترف (به دین)» بوده که ظاهراً از «-ava-stavāna*» در ایرانی باستان و از ریشهٔ -stav* «ستودن» در زبان نیاایرانی به‌وجود آمده است.
در دورهٔ پهلوی اول، این درجه را «نایب» می‌نامیدند.
پیشینه

| سپاه ساسانیان | سپاه ساسانیان | سپاه ساسانیان |
| --- | --- | --- |
| یگان‌ها | شمار نیروها | فرمانده |
| radag | ۱۰ سرباز | radagbān* |
| tahm | ۱۰۰ سرباز | tahmdār |
| wašt | ۵۰۰ سرباز | wašt-sālār |
| drafš | ۱۰۰۰ سرباز | drafš-sālār |
| gund | ۵۰۰۰ سرباز | gund-sālār |
| spāh | ۱۰۰۰۰ سرباز | spāhbed |
| artēštārān |  | artēštārān-sālār |
احتمال می‌رود که «ستوان» همچون سمت نظامی نخستین بار در سپاه اشکانیان (۲۵۰ تا میلاد — ۲۲۴ میلادی) پدید آمده است. چنانچه، در سفال‌نوشته‌های اشکانی از دهه ۴۰ پیش از میلاد، که از بایگانی شهر باستانی نسا بازیافت شده‌اند، اصطلاح «تَهم‌دار» (پارتی: tgmdr) [tagm(a)dār] بازخوانی شده که پژوهشگران آن را روبردار از اصطلاح یونانی باستان: «τάγματάρχης در سپاه روم باستان دانسته‌اند:
پارتی: tagmadār > لاتین: tagma لژیون (> یونانی باستان: τάγμα رده؛ بخشی از سپاه، هنگ) + پارتی: -dār دارنده؛ فرمانده = یونانی باستان: τάγματάρχης یا τάγματάρχος فرمانده تاگما.
«تاگما» (یونانی باستان: τάγμα) در سپاه پادشاهی روم شرقی یگانی نامیده می‌شد که ۱۰۰ تا ۵۰۰ سرباز را در بر می‌گرفت. احتمال می‌رود که این اصطلاح در پی جنگ‌های ایران و بیزانس در زمان اشکانیان از رومیان وام گرفته شده و دیرتر با واژهٔ پارتی: taxm نیرومند، دلاور، دلیر، چابک یا پارسی میانه: taḥmīh نیرو، توان (هر دو از -taxma* در زبان نیاایرانی و ریشهٔ -tak√ تاختن، دویدن’ در زبان نیاهندوایرانی روییده‌اند) اینهمان و مترادف شده است.
| درجه‌های ارتش ایران> نیروها.زمینی و هوایی | درجه‌های ارتش ایران> نیروها.دریایی | درجه‌های ارتش ایران> نیروها. |
| --- | --- | --- |
| ارتشبد | دریابد |  |
| سپهبد | دریاسالار |  |
| سرلشکر | دریابان |  |
| سرتیپ | دریادار |  |
| سرتیپ دوم | دریادار دوم |  |
| سرهنگ | ناخدا یکم |  |
| سرهنگ دوم | ناخدا دوم |  |
| سرگرد | ناخدا سوم |  |
| سروان | ناوسروان |  |
| ستوان ۳، ۲ و ۱ | ناوبان ۳، ۲ و ۱ |  |
استوار ۲ و ۱: ناواستوار  ۲ و ۱
گروهبان ۳، ۲ و ۱: مهناوی ۳، ۲ و ۱
سرجوخه: سرناوی
سرباز ۲ و ۱: ناوی ۲ و ۱
سرباز: ناوی
در زمان ساسانیان نیز سپاه (پارسی میانه: spāh) بر پایه سیستم شمارش دهدهی گروهبندی می‌شد، فرمانده آن سپاهبد (پارسی میانه: spāhbed) خوانده می‌شد. جوخه در این زمان «رده» (پارسی میانه: radag) و گروهان «تَهم» (پارسی میانه: tahm) نامیده و فرمانده آن «تهم‌دار» (پارسی میانه: tahmdār) خوانده می‌شدند. گردان در آن زمان «وَشت» (پارسی میانه: wašt) و سرگرد «وشت‌سالار» (پارسی میانه: wašt-sālār) نام داشته‌اند. هنگ نیز «درفش» (پارسی میانه: drafš) و سرهنگ «درفش‌سالار» (پارسی میانه: drafš-sālār) خوانده می‌شدند. لشکر در سپاه ساسانیان «گند» (پارسی میانه: gund) نامیده می‌شد و سرلشکر را «گُندسالار» (پارسی میانه: gund-sālār) می‌خواندند.
ستوان یکم نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران
ستوان دوم نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران
ستوان سوم نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران
ستوان یکم نیروی زمینی شاهنشاهی ایران
ستوان دوم نیروی زمینی شاهنشاهی ایران
ستوان سوم نیروی زمینی شاهنشاهی ایران
جنگل بیاوویسکا

| جنگل بیاوویسکا | جنگل بیاوویسکا |
| --- | --- |
Белавежская пушча (بلاروسی) Puszcza Białowieska  (لهستانی): Белавежская пушча (بلاروسی) Puszcza Białowieska  (لهستانی)
Fallen tree in the Białowieża Forest: Fallen tree in the Białowieża Forest
fa (in English: Expected satiety): fa
مکان: منطقه گرودنو و منطقه بریست، بلاروس استان پودلاسکی، لهستان
نزدیک‌ترین شهر: خاینووکا، لهستان
مختصات: ۵۲°۴۵′۸″ شمالی ۲۳°۵۲′۴۵″ شرقی﻿ / ﻿۵۲٫۷۵۲۲۲°شمالی ۲۳٫۸۷۹۱۷°شرقی﻿ / 52.75222; 23.87917
مساحت: ۳٬۰۸۵٫۸ کیلومتر مربع (۱٬۱۹۱٫۴ مایل مربع)
تاسیس‌شده: ۱۱ اوت ۱۹۳۲
هیئت حاکمه: Ministries of the Environment of Belarus and Poland
 سایت میراث جهانی یونسکو:  سایت میراث جهانی یونسکو
معیار ثبت: Natural: ix, x
شمارهٔ ثبت: ۳۳
تاریخ ثبت: ۱۹۷۹
تمدید ثبت: ۱۹۹۲, ۲۰۱۴
 :  
جنگل بیاوویسکا (بلاروسی: Белавежская пушча, Biełaviežskaja Pušča; لیتوانیایی: Baltvyžio giria; لهستانی: Puszcza Białowieska تلفظ لهستانی: [ˈpuʂt͡ʂa ˌbʲawɔˈvʲɛska] (شنیدنپرونده:Pl-Puszcza Białowieska.ogg)) یکی از آخرین و بزرگترین جنگل‌های باقی مانده از جنگل اولیه بسیار بزرگ در اروپا است که زمانی سراسر دشت‌های این قاره را پوشانده بود.
این جنگل با مساحت ۳٬۰۸۵٫۸ کیلومتر مربع در بخشی از کشورهای لهستان و بلاروس قرار دارد محل زندگی گاومیش اروپایی یا ویسنت می‌باشد. در سال ۱۹۷۹ جنگل بیاوویسکا در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده است.
دریاچه یواس

| دریاچه یواس | دریاچه یواس |
| --- | --- |
مختصات: ۵۰°۱۸′ شمالی ۹۲°۴۲′ شرقی﻿ / ﻿۵۰٫۳۰۰°شمالی ۹۲٫۷۰۰°شرقی﻿ / 50.300; 92.700
گونه: دریاچه آب شور
کشورهای حوضه: مغولستان، روسیه
بیشترین درازا: ۸۴ کیلومتر (۵۲ مایل)
بیشترین پهنا: ۷۹ کیلومتر (۴۹ مایل)
مساحتِ رو: ۳٬۳۵۰ کیلومتر مربع (۱٬۲۹۰ مایل مربع)
میانگین ژرفا: ۶ متر (۲۰ فوت)
ارتفاع سطح: ۷۵۹ متر (۲٬۴۹۰ فوت)
جاهای مسکونی: اولانگام
 تالاب رامسر:  تالاب رامسر
نام رسمی: دریاچه یواس و تالاب‌های اطراف آن
تاریخ ثبت: ۲۲ مارس ۲۰۰۴
شماره ثبت: 1379
 :  
 :  
عکس هوایی
دریاچه یواس (مغولی: Увс нуур) یک دریاچه شدیداً نمکی در یک حوضه بسته است. حوضه اوبسونور در مغولستان که قسمت کوچکی از آن در روسیه است. این بزرکترین دریاچه در مغولستان با وسعت ۳۳۵۰ کیلومتر مربع در ارتفاع ۷۵۹ متری بالای سطح دریا است. نوک شمال شرقی دریاچه در جمهوری تووا، فدرال روسیه قرار گرفته‌است. بزرگترین منطقه مسکونی نزدیک دریاچه اولانگام است. این قسمت کم عمق و بسیار شوری (آب) بقایای یک دریای نمکی است که هزاران سال پیش مساحت بسیار بزرگتری را می‌پوشانده‌است.
نام

نام یواس نور (که بعضاً اوبسونور یا اوبسونود هم می‌گویند) از سوبسن می‌آید که یک کلمه مغولی است برای رسوبات تلخ بجامانده از درست کردن کومیس (شراب شیر مغول) و نور نیز کلمه مغولی برای دریاچه است. این اسم به دریاچه نمکی با آب غیر آشامیدنی دلالت دارد.
جغرافیا

طول دریاچه یواس ۸۴ کیلومتر، عرض آن ۷۹ کیلومتر و دارای عمقی به اندازه ۶ متر می‌باشد. حوضچه ان از بقیه فرورفتگی بزرگ دریاچه توسط کوه‌های خوخی جدا شده‌است.
رودخانه‌های اصلی که آبرسان هستند، بارونتورون، نارجین. گل و همچنین تس رود اصلی که به دریاچه آب می‌رساند می‌باشند و از کوهستان خانگای در شرق و رود خارکارا و سنگیل گل از رشته‌کوه آلتای در غرب جاری می‌شوند.
محیط زیست

منطقه بسیار بزرگ حوضچه‌ای بدون خروجی دارای آب بسیار شور است. (۸/۱۸ ppt به اندازه نصف شوری آب اقیانوس‌ها) که بخاطر وجود یون‌های سولفات و سدیم است.
از اکتبر تا ماه مه دریاچه یخبندان است. در تابستان گرمای آب بین ۲۰ درجه سانتیگراد در سطح و ۱۹ درجه سانتیگراد درعمق است.
۲۹ نوع مختلف ماهی در دریاچه یواس شناسایی شده‌است. یکی از آنها پوتانینی آلتای عثمان برای استفاده انسان مناسب است.
اماکن حفاظت شده

تمام دریاچه و بسیاری از اطراف آن مناطق حفاظت شده اعلام شده‌اند. یونسکو از نام دریاچه یواس به عنوان چتری برای خلاصه کردن یک خوشه دوازده تایی اماکن حفاظت شده جداگانه استفاده می‌کند که هر کدام یک زیست‌بوم اصلی اوراسیا شرقی را نمایندگی می‌کند.
ژاک-لویی داوید

| ژاک-لویی داوید | ژاک-لویی داوید |
| --- | --- |
نقاشی از خود، توسط ژاک لوئی داوید، ۱۷۹۴، موزه لوور: نقاشی از خود، توسط ژاک لوئی داوید، ۱۷۹۴، موزه لوور
زادهٔ: ۳۰ اوت ۱۷۴۸ پاریس، پادشاهی فرانسه، پادشاهی فرانسه
درگذشت: ۲۹ دسامبر ۱۸۲۵ (۷۷ سال) بروکسل، هلند، هلند
آرامگاه: گورستان پر-لاشز
ملیت: فرانسوی
شناخته‌شده برای: نقاشی، طراحی
آثار برجسته: سوگند هوراتی‌ها (۱۷۸۴)  مرگ مارا (۱۷۹۳)
جنبش: نوکلاسیسیسم
جوایز: جایزه بزرگ رم (۱۷۷۴)لژیون دونور
ژاک لوئی داوید (به فرانسوی: Jacques-Louis David) (زاده ۳۰ اوت ۱۷۴۸ – درگذشته ۲۹ دسامبر ۱۸۲۵) نقاش نامدار فرانسوی و از پیشگامان سبک نئوکلاسیسیسم بوده‌است.
ژاک لوئی داوید از دانش‌آموختگان مدرسه عالی ملی هنرهای زیبای پاریس بود. در سال‌های ۱۷۸۰ نوع نگرش او به تاریخ نقاشی نشانهٔ یک تحول در سلیقه از سبک راحت روکوکو به سمت سختی و دشواری کلاسیک و به اوج رسیدن احساس و تلفیق با شرایط اخلاقی سال‌های پایانی رژیم باستانی بود.
وی از هواداران انقلاب فرانسه و از دوستان نزدیک ماکسیمیلیان ربسپیر، یکی از معروف‌ترین رهبران انقلاب فرانسه و بعدها از هواداران ناپلئون بناپارت گردید. ژاک لوئی دیوید پس از تبعید ناپلئون و بازگشت بوربون‌ها به سلطنت فرانسه، بخاطر نقشش در اعدام لوئی شانزدهم، محاکمه شد. اما لوئی هجدهم وی را مورد بخشش قرار داد و حتی به وی پیشنهاد همکاری با دربار را کرد. اما ژاک لوئی داوید آن را نپذیرفت و به تبعید خود خواسته در بلژیک رفت. داوید در اوایل قرن ۱۸ تعداد زیادی شاگرد داشت که همین امر باعث شد که تأثیر زیادی در هنر فرانسه خصوصاً در نقاشی تالار آموزشگاهی داشته باشد.
وی در تاریخ ۲۹ دسامبر ۱۸۲۵ میلادی در بروکسل درگذشت.
بعد از انقلاب

پس از ملاقات همسر داوید با او در زندان داوید طرحی از داستان زن سابین را بیان کرد. زن سابین با رفتن بین جنگجویان صلح را اعمال کرده بود. هنگامی که داوید بالاخره از زندان آزاد شد و به کشور بازگشت فرانسه تغییر کرده بود. همسرش به آزادی او کمک کرده بود داوید نامه‌ای برای او نوشته بود که گفت هرگز از عشق او دست برنمی‌دارد. داوید دوباره در سال ۱۷۹۶ با همسر سابقش ازدواج کرد و موضع خود را تغییر داد و به کارگاهش برگشت، شاگردانی گرفت و مهم‌ترین بخش این بود که از سیاست کناره‌گیری کرد. داوید این نقاشی را برای گرامیداشت همسرش کشیده بود که با این زمینه عشق بر کشاکشی بین آن‌ها غالب شد.
در پردهٔ مداخله زنان اهل سابین ۱۷۹۹ داوید با رجوع به یک افسانهٔ باستانی صلح و دوستی را می‌ستاند زنان ربوده شده از قوم سابین جسورانه می‌کوشند از نبرد بین مردان رباینده و پدران و همسرانشان جلوگیری کنند. این تصویریست مربوط به دورهٔ دیرکتوآر که جایگزین دورهٔ وحشت شده‌است. داوید پس از تجربهٔ سقوط دولت انقلابی روبسپیر و گذراندن چند ماه در زندان اینک گروه‌های سیاسی را به صلح و آشتی فرا می‌خواند. در اینجا با وجود تغییراتی در قالب و محتوا همچنان کلاسی سیزم داوید پا بر جاست. هنوز اصول پوسین ویژگی عام ترکیب بندی را معین می‌کند. داوید پردهٔ زنان سابینی را محصول پیشرفت کار خود می‌دانست و در برابر خصلت رومی نقاشی‌های گذشته اش آن را یونانی می‌شمرد. او برای پیکره‌های اصلی این پرده مجسمه‌هایی را که ناپلئون بناپارت از ایتالیا به فرانسه فرستاده بود الگو قرار دادو مردان جنگده را به سیاق هنر یونانی در هیئتی برهنه نمایاند. گرایش داوید به یونان باستان جلوه‌ای تازه از همان اشتیاقی بود که اروپا از میانهٔ قرن به این سو برای شناخت دنیای باستان از خود نشان داد. در کارهای داوید برجسته‌ترین شخصیت‌های مردمی از شاهکارهای یونانی هستند. داوید همگام با تحولات تاریخ و فرهنگ فرانسه تغییر می‌کرد در آستانهٔ سدهٔ ۱۹ چند تک‌چهره از زنان مشهور ساخت که در آن‌ها توانست برخوردی بی واسطه و صریح با واقعیت داشته باشد. این تک چهره‌های داوید ادامهٔ همان گرایش یونانی او در پردهٔ زنان سابینی و در واقع بیانگر عدول وی از سختگیری‌های هنریش در دوران انقلاب هستند. از جمله در تابلوی مادام رکامیه در سال ۱۸۰۰. در اینجا مادام رکامیه که از شخصیت‌های اجتماعی آن روزگار بود. جامه‌ای زیبا به تن کرده و کلاهی به سبک یونانی بر سر نهاده و در محیطی تشریفاتی روی یک تختخواب پومپئیائی لمیده‌است.
ناپلئون

داوید پس از رهایی از زندان به ناپلئون به عنوان مردی که از دل هرج و مرج انقلاب نظم پدیدآورد علاقه‌مند شد و با گذشت زمان این علاقه فزونی یافت. داوید چگونه می‌توانست به جز شیفتگی احساسی به ناپلئون داشته باشد مخصوصاً حالا که ناپلئون او را تحسین می‌کرد و با او دربارهٔ نقشه‌هایش در بارهٔ زیباسازی پاریس مشورت می‌کرد و با او به پیاده‌روی‌های طولانی می‌پرداخت. به داوید پیشنهاد موقعیت نقاش حکومت داده شد اما داوید آن را رد کرد به دلیل اینکه شاید در انتظار موقعیت بهتری بود. بعد از موفقیت کودتای دتات (detat) ناپلئون به عنوان اولین کنسول داوید را برای انجام مراسم یادبود شجاعتش در سراسر آلپ برگزید. اگر چه ناپلئون آلپ را با قاطر طی کرده بود از داوید خواست که او را آرام بر روی اسبی آتشین نقاشی کند.
در سال ۱۸۰۴ او به عنوان نقاش رسمی امپراتور فرانسه ناپلئون معرفی شد و در مجلس تاجگذاری حضور پیدا کرد. از همینجاست که نشانه‌های گرایش آکادمیسم در کار داوید بارز می‌شود و در آثار برخی شاگردانش ادامه می‌یابد. هر چند داوید تنها نقاش امپراتور نبود سفارش‌های مهمی چون تاج‌گذاری ناپلئون نشان دهندهٔ اعتماد دربار به اوست. کار در ۱۸۰۴ سفارش و در ۱۸۰۵ تا ۱۸۰۷ نقاشی شد. کاری سترگ که در آن مکتب نوکلاسیک سخت یاب نقاش فقط در باز نمایی شکل‌های منفرد پیداست.
شرکت‌کننده‌های مراسم تاجگذاری یکی یکی به کارگاه داوید می‌آمدند و ژست می‌گرفتند تا او از آن‌ها نقاشی کند. شکوه رسمی درباریان که در مراسم گرد آمده‌اند بیش از آن که یادآور پیکره‌های رومی باشد نقش-موزائیک‌های بیزانسی را تداعی می‌کند با این همه درخشش شگفت رنگ‌های طلا و جواهرها و جامه‌های مخمل و زربفت از سنت ونیزی به ویژه آثار پائولو و رونزه اقتباس شده‌است. داوید به دلیل خواسته‌های متفاوت ناپلئون برای این نقاشی مجبور شد چندین قسمت نقاشی را مجدداً تکرار کند. داوید تنها برای این نقاشی ۱۴٬۰۰۰ فرانک در یافت کرد. به تدریج حمایت ناپلئون از داوید کمتر شد و داوید آغاز کرد به جنگیدن با سایر هنر مندان. مردی که زمانی در برابر آکادمی شورش می‌کرد حالا خودش رهبر یک مکتب شده بود. او نقاشی فرانسه رو تغییر داده بود و مردم را با معیارهای جدید زیبایی آشنا کرده بود. اما بقیه از سلطهٔ او ترس داشتند و بلند پروازی‌های او به ضررش تمام شد. شکی نیست که هنرمندانی که به ناپلئون دسترسی داشتند ضد داوید سخن پرانی کردند به علاوه ذائقه‌های جدید در حال شکل‌گیری بود. مناظر مدرن و صحنه‌های نبرد پر از جزئیات تاریخ معاصر مورد علاقه بود. بیشتر از همه موضوعات بر گرفته از تاریخ فرانسه یا از اساطیر مرموز هر چه بیشتر محبوب می‌شد. این طلوع رومانتیسم بود.
تبعید و مرگ

با برگشت دودمان بوربون به قدرت، داوید که از انقلابیون سابق و دوستدار بناپارت بود و به دلیل راًی دادن به اعدام لوئی شانزدهم و شرکت در مرگ لوئی هفدهم در فهرست تبعید قرار گرفت. شاه بوربن جدید لوئی ۱۸ داوید را بخشید و حتی موقعیت قضاوت نقاشی را به او پیشنهاد کرد اما داوید نپذیرفت و تبعید خودش را در بروکسل (پایتخت بلژیک) ترجیح داد. هنگامی که کشورهای اروپایی می‌کوشیدند شرایط قبل از انقلاب را از نو بر قرار کنند داوید تبعیدی در بروکسل از نقاشی وقایع معاصر رویگردان شد. به جز چند تک چهرهٔ سفارشی دوباره به سنت‌های دوران باستان بازگشت و در بروکسل در کنار همسرش در آرامش زندگی کرد. در آن زمان داوید صحنه‌های اسطوره‌ای را با مقیاس کوچکتر نقاشی کرد و همین‌طور تصاویری از شهروندان بروکسلی و دوستداران ناپلئون را کار کرد. داوید آخرین کارش با نام «مارس توسط ونوس و گریس‌ها خلع سلاح می‌شود» را در سال‌های ۱۸۲۲ تا ۱۸۲۴ خلق کرد. در ماه دسامبر ۱۸۲۳ نوشت:
«این آخرین تصویریست که خواهم کشید و در این کار از خودم فراتر خواهم رفت و تاریخ ۵۷ سالگی ام را در آن قرار می‌دهم و پس از این دیگر قلموهایم را برنخواهم داشت.»
نقاشی پایانی که رنگ آمیزی شفافی داشت اول در بروکسل بعد در پاریس نمایش داده شد. بیش از ده هزار نفر به دیدن او و نقاشی اش آمده بودند. در سال‌های بعد او پیشرو استعدادهای هنری باقی‌ماند حتی بعد از ضربه‌ای که در بهار ۱۸۲۵ بر او وارد شد و صورتش از بین رفت و به لکنت زبان دچار شد. سرانجام در ۲۹ دسامبر سال ۱۸۲۵ داوید چشم از جهان فروبست. بعد از مرگش برخی از نقاشی‌های او در پاریس به حراج گذاشته شد و به مقدار ناچیزی فروخته شد. نقاشی معروف مرگ مارا برای دوری کردن از احساسات عموم در اتاقی مجزا به نمایش گذاشته شد. به دلیل شرکت او در کشتن لوئی ۱۵ برای برگشتن و به خاک سپاری پیکر او در پاریس اجازه صادر نشد. بدن ژاک لوئی داوید در گورستان بروکسل به خاک سپرده شد در حالی که قلبش در پاریس به خاک سپرده شد.