پژو پارس
ویژگی‌های فنی > موتور

پیشرانهٔ موتور پژو پارس معمولی همان XU7JP پژو-سیتروئن است که در اروپا LFZ و در ایران ال۳ (به انگلیسی: L3) خوانده می‌شود. ال۳ یک پیشرانهٔ ۴ سیلندر خطی به حجم ۱٫۸ لیتر با تنفس طبیعی (به انگلیسی: naturally-aspirated (به اختصار N/A)) و سوخت رسانی تزریقی (به انگلیسی: fuel injection) است که دارای میل سوپاپ تکی از بالا (به انگلیسی: SOHC) و ۸ سوپاپ و حداکثر توان ۹۶ اسب بخار در ۵۵۰۰ دور در دقیقه و حداکثر گشتاور ۱۵۳ نیوتن/متر در ۳۰۵۰ دور در دقیقه است. این پیشرانه توسط یک رایانهٔ ساژم مدل اس‌ال۹۶ (به انگلیسی: SAGEM SL96) (در مدل‌های قدیمی) کاربری و هدایت می‌شود. این پیشرانه پیش از پارس، توسط پژو-سیتروئن در پژو ۳۰۶ ۱٫۸آی ۸ سوپاپ، سیتروئن زانتیا ۱٫۸آی ۸ سوپاپ (که در ایران عرضه نشد) و سیتروئن سارا ۱٫۸آی ۸ سوپاپ بکار برده شده بود. این پیشرانه به همراه مبدل کاتالیزور اصلی دارای سطح استاندارد یورو۲ (به لاتین: Euro II) است. از دیگر موارد قابل ذکر: طراحی قدیمی بدنه مربوط به دهه ۹۰ میلادی که البته با وجود گذشت ۲۰ سال همچنان زیبا بنظر می‌رسد، موتور قدیمی با مصرف بالا و عملکرد بد ترمزها در سرعتهای بالا است. اطلاعات فنی این خوردرو: حداکثر توان ۱۰۰ اسب بخار و حداکثر گشتاور ۱۵۳ نیوتن متر. ایران خودرو این پیشرانه را ابتدا برای پارس عرضه نمود و کمی بعد از آن در سمند و پژو ۴۰۵ جی‌ال‌ایکس انژکتوری نیز استفاده کرد.
یکی از اصلی‌ترین مشکلات این پیشرانه به سوختن واشر سرسیلندر و همچنین مشکلات بخش خنک‌کاری مربوط می‌شود که در نهایت می‌تواند باعث تحمیل هزینه‌های سنگین به مالک از بابت تراشکاری سرسیلندر و حتی تعویض کامل آن شود. این موضوع به همراه استانداردهای آلایندگی جدیدتر باعث شدند ایران خودرو به فکر بازنگری در این پیشرانه سالخورده بیفتد. نتیجه این کار تولید نسخه جدیدی از موتور مورد بحث با نام XU7P است. مهندسان ایران خودرو تغییراتی را در بخش‌های منیفولد، سیم‌کشی، کامپیوتر مرکزی، دریچه گاز، واشر سرسیلندر، میل‌لنگ، پیستون، میل بادامک، رادیاتور اعمال کرده‌اند و نسبت تراکم موتور فوق را نیز به عدد ۱۰٫۵ رساندند تا هم موتور XU7P استانداردهای جدید را پاس کند و هم مشکلات پیشرانه قبلی را نداشته باشد. تفاوت موتور XU7 با XU7P علاوه بر این موارد در قدرت و گشتاور تولیدی نیز دیده می‌شود. علیرغم اعمال تغییرات یاد شده، قدرت پیشرانه XU7P در حقیقت کاهش یافته و به ۹۷ اسب بخار و ۱۴۶ نیوتون متر رسیده است. البته این امر به معنی مصرف سوخت کمتر نیز می‌باشد؛ هرچند اختلاف فاحشی بین دو موتور دیده نمی‌شود. همچنین وجود ۸ سوپاپ در موتور XU7P همچنان خبر از تکنولوژی قدیمی این موتور می‌دهد.
پیشرانهٔ عاریه‌ای مدل ئی‌ال‌ایکس همان XU7JP4 پژو-سیتروئن است که در اروپا LFY و در ایران ال۴ (به انگلیسی: L4) خوانده می‌شود. ال۴ یک پیشرانهٔ ۴ سیلندر خطی به حجم ۱٫۸ لیتر با تنفس طبیعی (به انگلیسی: naturally-aspirated (به اختصار N/A)) و سوخت‌رسانی تزریقی چند نقطه‌ای (به انگلیسی: multi-point fuel injection(به اختصار MPFI)) است که دارای میل سوپاپ دوتایی از بالا (به انگلیسی: DOHC) و ۱۶ سوپاپ با تنظیم خودکار هیدرولیکی و حداکثر توان ۱۱۰ اسب بخار در ۵۵۰۰ دور در دقیقه و حداکثر گشتاور ۱۵۵ نیوتن‌متر در ۴۲۵۰ دور در دقیقه است. این پیشرانه توسط یک رایانهٔ بُش از خانوادهٔ مُترُنیک به مدل ام‌پی ۷٫۳ (به انگلیسی: Bosch Motronic MP 7.3) کاربری و هدایت می‌شود. این پیشرانه پیش از ئی‌ال‌ایکس توسط پژو-سیتروئن در پژو ۴۰۶ ال‌ایکس ۱٫۸آی، سیتروئن زانتیا اس‌ایکس ۱٫۸آی ۱۶ سوپاپ (مشابه زانتیا ۱۸۰۰ ارائه شده توسط سایپا) و سیتروئن سارا وی‌تی‌اس ۱٫۸آی ۱۶ سوپاپ به‌کار برده شده بود. این پیشرانه به‌همراه مبدل کاتالیزوی اصلی دارای سطح استاندارد یورو۳ (به لاتین: Euro III) است.