stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
هنری وارنر اسلوکوم

| هنری وارنر اسلوکوم | هنری وارنر اسلوکوم |
| --- | --- |
نگاره ای از ژنرال هنری وارنر اسلوکوم توسط متیو بریدی در سال ۱۸۶۱: نگاره ای از ژنرال هنری وارنر اسلوکوم توسط متیو بریدی در سال ۱۸۶۱
نماینده ناحیه نیویورک در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا: نماینده ناحیه نیویورک در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا
دوره مسئولیت ۴ مارس، ۱۸۸۳ – ۳ مارس، ۱۸۸۵: دوره مسئولیت ۴ مارس، ۱۸۸۳ – ۳ مارس، ۱۸۸۵
پس از: لیمن تریمن
پیش از: جان فیتزگیبونز المر استادلی
نماینده ناحیه نیویورک در کنگره سوم مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا: نماینده ناحیه نیویورک در کنگره سوم مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا
دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۶۹ – ۳ مارس ۱۸۷۳: دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۶۹ – ۳ مارس ۱۸۷۳
پس از: ویلیام ارجین رابینسون
پیش از: استوارت ال. وودفورد
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲۴ سپتامبر ۱۸۲۷ پمپی ، نیویورک
درگذشته: ۱۴ آوریل ۱۸۹۴ (۶۶ سال) بروکلین، نیویورک
حزب سیاسی: حزب دموکرات آمریکا
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری: ایالات متحده آمریکا اتحادیه (جنگ داخلی آمریکا)
خدمت/شاخه: ارتش ایالات متحده ارتش اتحادیه
سال‌های خدمت: ۱۸۵۲–۱۸۵۶; ۱۸۶۱–۱۸۶۵
درجه:  سرلشکر
فرمانده: هنگ ۲۷ داوطلبان نیویورک فرمانده تیپ دوازدهم ارتش اتحادیه فرمانده تیپ چهاردهم ارتش اتحادیه ارتش جورجیا
جنگ‌ها/عملیات‌: جنگ داخلی آمریکا تخستین نبرد بول ران  کمپین پنین‌سولا  محاصره یورک تاون  نبرد جینس میل  نبرد مالورن هیل  دومین نبرد بول ران  نبرد ساوت مانتین  نبرد آنتی تام  نبرد چنسلورزویل  نبرد گتیسبرگ  کمپین آتلانتا  نبرد بنتون‌ویل 
هنری وارنر اسلوکوم (۲۴ سپتامبر ۱۸۲۷–۱۴ آوریل ۱۸۹۴)، یکی از فرماندهان ارتش اتحادیه در طول جنگ داخلی آمریکا بود. وی پس از پایان جنگ به عنوان نماینده ناحیه نیویورک در کنگره نمایندگان آمریکا راه یافت. وی یکی از جوانترین فرمانده هان ارتش پوتوماک بود که از فرمانده یک گردان تا رسیدن به درجه سرلشگری در بسیاری از جبهه‌های نبرد مانند کمپین پنین سولا، نبرد آنتی تام، نبرد چنسلورزویل، نبرد هارپرز فری و جبهه شرقی در جنگ داخلی آمریکا تجربه نبرد را داشت.
اسلوکوم پس از پایان جنگ داخلی به عنوان نماینده شهر نیویورک در کنگره آمریکا برگزیده شد. وی درکنار سیاست، فعالیت‌های اجتماعی بسیاری در زمینه گسترش حمل و نقل شهری و پشتیبانی از طرح ساخت پل بروکلین را داشت. بطوریکه نام وی در یکی از برج‌های نگهدارنده پل در یک لوح برنزی نگاشته شده‌است. وی در ۱۴ آوریل ۱۸۹۴ بر اثر بیماری کبد در منطقه بروکلین، نیویورک درگذشت و در گورستان گرین وود نیویورک بخاک سپرده شد.
کودکی و آموزش

اسلوکوم در دلفی، در نزدیکی شهرستان اونونداگا، نیویورک زاده شد. پدر وی متیو بی اسلوکوم و مادرش مری اوستراندر بودند. او فرزند ششم از یازده فرزند خانواده بود. وی در مدرسه دولتی عادی در آلبانی و سپس در یک مدرسه دینی بنام کازنوویا در شهرستان مدیسون به تحصیل پرداخت؛ و در ۱۶ سالگی موفق به دریافت گواهی آموزش در مدارس عمومی همان منطقه گردید. وی به مدت ۵ سال بعنوان آموزگار مشغول به کار بود.
با راهنمایی و سفارش‌های نماینده نیویورک، دانیل اف. گوت در کنگره آمریکا در سال ۱۸۴۸ در آکادمی نظامی ایالات متحده در وست پوینت نام‌نویسی کرد و در سال ۱۸۵۲ با قرارگرفتن در رتبه هفتم از میان ۴۳ دانش‌آموخته موفق به گذراندن دوران آموزش خود شد. اسلوکوم همواره به یاد می‌آورد که ژنرال فیلیپ شرایدن هم دوره و هم اتاقی وی در دوران آموزش نظامی با تدریس خصوصی به وی کمک زیادی در گذراندن آزمون‌های ریاضی به وی کرده بود. اسلوکوم پس از پایان دوره آموزش، با درجه ستوان دومی در واحد توپخانه فلوریدا و سپس در بندر چارلستون، کارولینای جنوبی وارد خدمت شد و در طی جنگ‌های علیه سرخپوستان و نبردهای سمینول حضور یافت. در سال ۱۸۵۶، اسلوکوم تصمیم گرفت از خدمت در ارتش کناره‌گیری و در رشته حقوق تحصیل کند. وی از همان دوران آموزش نظامی در اندیشه فراگیری قانون بود.
پس از جنگ

اسلوکوم پس از کناره‌گیری از ارتش در سپتامبر سال ۱۸۶۵ به سیراکیوس، نیویورک بازگشت و به سیاست و حقوق روی آورد. وی تلاش ناموفقی برای عضویت در فرمانداری نیویورک داشت و پس از آن در بروکلین، نیویورک ماندگار شد و برای سه دوره به عنوان نماینده حزب دموکرات به مجلس نمایندگان ایالات متحده راه یافت. همچنین وی به عنوان عضو هیئت مدیره انجمن یادبود نبرد گتیسبرگ به فعالیت پرداخت. همچنین وی در سال ۱۸۸۴، هنگام مراسم بازگشایی پل بروکلین که با حضور هزاران شهروند نیویورکی همراه بود به عنوان یکی از نماینگان برگزار کننده حضور یافت. اسلوکوم تا پیان عمر در بروکلین زندگی کرد و در همان محل در ۱۴ آوریل ۱۸۹۴ درگذشت.
تندیس سرلشکر اسکولوم در پارک پراسپکت، بروکلین، نیویورک
فیرهال

مکان در Marlborough
| فیرهال | فیرهال |
| --- | --- |
فیرهال: فیرهال
مختصات: ۴۱°۳۱′۴۷″ جنوبی ۱۷۳°۵۲′۴۱″ شرقی﻿ / ﻿۴۱٫۵۲۹۷۲°جنوبی ۱۷۳٫۸۷۸۰۶°شرقی﻿ / -41.52972; 173.87806: مختصات: ۴۱°۳۱′۴۷″ جنوبی ۱۷۳°۵۲′۴۱″ شرقی﻿ / ﻿۴۱٫۵۲۹۷۲°جنوبی ۱۷۳٫۸۷۸۰۶°شرقی﻿ / -41.52972; 173.87806
منطقه: Marlborough
فیرهال (به لاتین: Fairhall) یک شهر در نیوزیلند است که در منطقه مارلبورو واقع شده‌است.
غار نمکی خرسین

غار نمکی خرسین یکی از جاذبه‌های طبیعی ایران است که در استان هرمزگان و شمال بندرعباس مرکز این استان واقع شده است. با توجه به این که غار خرسین در زمره غارهای نمکی قرار دارد و بصورت کلی این گونه غارها بدلیل احتمال ریزش سقف و دیواره‌ها   مخاطره‌آمیز محسوب می‌شوند، باید از بازدید آن طی فصول بارندگی اجتناب شود. برای دسترسی به این غار باید به ۷۰ کیلومتری شمال بندرعباس در محور بندرعباس به سیرجان رفت و از آنجا از طریق جاده‌ای فرعی به سمت روستای سیاهو و سپس به طرف روستاهای تل‌سورو و خرسین رفت . دهانه ورودی غار در دره مقابل باغهای نارنگی بسیار مرغوب این منطقه و قبل از رسیدن به روستای خرسین قرار دارد. برای نفوذ به عمق غار استفاده از تجهیزاتی نظیر هِدلایت ضروری است.
وادسورث باسک

سر وادسورث باسک (۳ ژانویه ۱۷۳۰ – ۱۵ دسامبر ۱۸۱۱) دادستان کل جزیره من از ۱۷۷۴ تا ۱۷۹۷ بود. او در سال ۱۷۸۱ شوالیه شد.
او در سال 1744 وارد معبد میدل شد و در سال 1755 به کافه فراخوانده شد .
پس از حرفه خود به عنوان دادستان کل، او خزانه دار معبد میدل شد .
خانواده

او پسر تاجر پشم سوئدی یاکوب هانس باسک که تابعیت بریتانیایی داشت و ریچل وادسورث بود. برادر بزرگتر او، هانس باسک (1718-1792)، پدربزرگ بارون هاتون بود . وادسورث باسک در ژانویه 1756 با آلیس پریش ازدواج کرد. او در یک تصادف در سال 1776 درگذشت. خانواده او اصالتاً اهل لیدز بودند و فرزندانش شامل هانس باسک  و رابرت باسک (1768-1835) بودند که دفتر خاطرات پسر مدرسه‌ای آنها در موزه خاطرات مانکس نگهداری می‌شود.
سر وادسورث در سال 1787 با همسر دوم خود سارا ازدواج کرد. لیدی باسک در 81 سالگی خود در باث در سال 1819 درگذشت.
او پدربزرگ دانشمند جورج باسک بود .
↑  "Welsh Journals - Radnorshire Society transactions, Vol. 28, 1958". journals.library.wales (به انگلیسی). Retrieved 2024-09-20.
هنری مدیلتون

| هنری میدلتون | هنری میدلتون |
| --- | --- |
پرتره احتمالی اثر بنجامین وست، حدود ۱۷۷۱ میلادی: پرتره احتمالی اثر بنجامین وست، حدود ۱۷۷۱ میلادی
2nd رئیس‌جمهور کنگره قاره‌ای: 2nd رئیس‌جمهور کنگره قاره‌ای
دوره مسئولیت ۲۲ اکتبر ۱۷۷۴ – ۲۶ اکتبر ۱۷۷۴: دوره مسئولیت ۲۲ اکتبر ۱۷۷۴ – ۲۶ اکتبر ۱۷۷۴
پس از: پیتون راندولف
پیش از: پیتون راندولف
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۷۱۷ near چارلز تاون، استان کارولینای جنوبی
درگذشته: June 13, ۱۷۸۴ (۶۶−۶۷ سال) چارلستون، کارولینای جنوبی
همسر(ان):  Mary Baker Williams (ا. ۱۷۴۱–۱۷۶۱)  Mary Henrietta Bull (ا. ۱۷۶۲–۱۷۷۲)  Lady Mary McKenzie (ا. ۱۷۷۶) 
روابط: هنری میدلتون (نوه پسری)
فرزندان: ۱۲، شامل آرتور
والدین: سوزان آموری میدلتون آرتور میدلتون
اقامتگاه: میدلتون پلیس
پیشه: مزرعه‌دار، مقام عمومی
هنری میدلتون (Henry Middleton) (زادهٔ ۱۷۱۷ – درگذشتهٔ ۱۳ ژوئن ۱۷۸۴)، مقام دولتی مزرعه‌دار و از پدران بنیان‌گذار ایالات متحده آمریکا اهل کارولینای جنوبی بود. او عضو مجلس مستعمرات بوده و در طول انقلاب آمریکا، در نخستین کنگرهٔ قاره‌ای شرکت کرده و پس از تصویب انجمن قاره‌ای که خودش آن را امضا کرد، در سال ۱۷۷۴ به مدت چهار روز رئیس آن نهاد بود. او پیش از اعلام استقلال دومین کنگرهٔ قاره‌ای، آن را ترک کرد. میدلتون در کارولینای جنوبی به عنوان رئیس کنگرهٔ ایالتی و سناتور در دولت ایالتی تازه تأسیس شده، خدمت کرد. او پس از آنکه در سال ۱۷۸۰ توسط بریتانیایی‌ها دستگیر شد، شکست را پذیرفته و تا پایان جنگ به تابعیت بریتانیا بازگشت.
اوایل زندگی

هنری میدلتون در سال ۱۷۱۷ در مزرعه‌ای خانوادگی واقع در اوکس و نزدیک به چارلستون، ایالت کارولینای جنوبی چشم به جهان گشود. وی دومین پسر سوزان میدلتون (زادهٔ ۱۶۹۰ – درگذشتهٔ ۱۷۲۲، نام خانوادگی قبل از ازدواج وی آموری بوده‌است) و آرتور میدلتون (زادهٔ ۱۶۸۱ – درگذشتهٔ ۱۷۳۷) بوده‌است. پدرش مزرعه‌دار ثروتمند بود که در سمت کفیل فرماندار کارولینای جنوبی خدمت می‌کرد. پدربزرگ وی، ادوارد میدلتون، از راه باربادوس از انگلستان به آمریکا مهاجرت کرد. میدلتون قبل از بازگشت به کارولینای جنوبی برای به ارث بردن مزرعهٔ پدرش، در انگلستان تحصیل کرده بود. وی با داشتن با ۵۰ هزارجریب فرنگی (۲۰۰ کیلومترمربع) زمین زراعی و حدود ۸۰۰ برده، تبدیل به بزرگ‌ترین زمین‌دار در مستعمره شده بود.
حرفهٔ عمومی

میدلتون در دفاتر دولتی متنوعی در کارولینای جنوبی خدمت کرد. او قاضی صلح و عضو مجلس عوام بود و در سال ۱۷۴۷، ۱۷۵۴ و ۱۷۵۵ به عنوان سخنگوی آن انتخاب شد. میدلتون همچنین عضو شورای ایالتی بوده ولی در سال ۱۷۷۰ در پی مخالفت با سیاست‌های بریتانیا از سمت خود کناره‌گیری کرد.
در سال ۱۷۷۴، در آغاز انقلاب آمریکا، میدلتون به عنوان نمایندهٔ کنگرهٔ قاره‌ای انتخاب شد. وی در پی جدایی پیتون راندولف، در چند روز پایانی نخستین کنگرهٔ قاره‌ای به عنوان رئیس مجموعه خدمت کرد. میدلتون مخالف اعلام استقلال از بریتانیای کبیر بود و در فوریهٔ ۱۷۷۶ زمانی که نمایندگان رادیکال شروع به پافشاری به استقلال کرده بودند، از دومین کنگرهٔ قاره‌ای استعفا داد. پسرش، آرتور که از میدلتون رادیکال‌تر بود جانشین وی در کنگره شد و تبدیل به یکی از امضاءکنندگان اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا شد.
میدلتون پس از بازگشت به کارولینای جنوبی، به عنوان رئیس کنگرهٔ ایالتی انتخاب و از ۱۶ نوامبر ۱۷۷۵ در شورای ایمنی مشغول به خدمت شد. او به همراه پسرش آرتور در سال ۱۷۷۶ به تدوین قانون اساسی ایالتی موقت کمک کردند. در سال ۱۷۷۹، او در دولت جدید به عنوان سناتور ایالتی فعالیت کرد.
در سال ۱۷۸۰ و زمانی که بریتانیایی‌ها در محاصره چارلستون، آن شهر را تسخیر کردند، میدلتون شکست و وضعیت خود را به عنوان یک تابع بریتانیا، پذیرفت. این تغییر جهت، ظاهراً به دلیل سابقهٔ حمایت وی از انقلاب، در طولانی مدت به اعتبار وی خدشه‌ای وارد نکرد. همچنین مانند بیشتر وفادارماندگان بعد از جنگ، به سرنوشت مصادرهٔ املاکش دچار نشد.
زندگی شخصی

میدلتون در سال ۱۷۴۱ با مری بیکر ویلیامز (زادهٔ ۱۷۲۱ – درگذشتهٔ ۱۷۶۱) دختر جان ویلیامز ازدواج کرد. او که یکی از نخستین مزرعه‌داران کارولینای جنوبی بود که در حدود سال ۱۷۳۰ شروع به ساخت مکانی کرد که امروزه به نام میدلتون پِلیس معروف است. هنری و مری با هم صاحب پنج پسر و هفت دختر شدند. هفت فرزندی که به سلامت به سن بزرگسالی رسیدند، شامل:
آرتور میدلتون (زادهٔ ۱۷۴۲- درگذشتهٔ ۱۷۸۷)، امضاءکننده اعلامیه استقلال که با مری ایزارد (زادهٔ ۱۷۴۷- درگذشتهٔ ۱۸۱۴)، ازدواج کرد.
هنریتا میدلتون (زادهٔ ۱۷۵۰- درگذشتهٔ ۱۷۹۲)، که با فرماندار ادوارد راتلج ازدواج کرد.
توماس میدلتون (زادهٔ ۱۷۵۳- درگذشتهٔ ۱۷۹۷)، که با آن مانیگو ازدواج کرد.
هستر میدلتون (زادهٔ ۱۷۵۴- درگذشتهٔ ۱۷۸۹)، که با چارلز درایتون ازدواج کرد.
سارا میدلتون (زادهٔ ۱۷۵۶- درگذشتهٔ ۱۷۸۴)، که با چارلز کوتسورث پینکنی ازدواج کرد.
مری میدلتون (زادهٔ ۱۷۵۷- درگذشتهٔ ۱۸۲۵)، که با پیتر اسمیت ازدواج کرد.
سوزانا میدلتون (زادهٔ ۱۷۶۰- درگذشتهٔ ۱۸۳۴)، که با جان پارکر، عضو کنگره قاره ای ازدواج کرد.
میدلتون پس از مرگ همسرش در سال ۱۷۶۱، دو مرتبهٔ دیگر نیز ازدواج کرد. دومین ازدواج وی در سال ۱۷۶۲ با ماریا هنریتا بول (زادهٔ ۱۷۲۲- درگذشتهٔ ۱۷۷۲)، دختر ویلیام بول پدر، معاون فرماندار کارولینای جنوبی، بود. خواهر همسر دومش، شارلوتا درایتون (نام خانوادگی پیش از ازدواجش بول بوده‌است)، مادر ویلیام هنری درایتون، عضو کنگره قاره‌ای بود و برادرش، ویلیام بول دوم، پیش از ترک مستعمره در سال ۱۷۸۲، زمانی که در پایان جنگ نیروهای بریتانیا آنجا را ترک کردند، به عنوان فرماندار کارولینای جنوبی خدمت می‌کرد.
میدلتون پس از مرگ دومین همسرش در سال ۱۷۷۲، برای سومین بار در سال ۱۷۷۶ با لیدی مری مکنزی دختر جورج مکنزی، سومین ارل کرومارتی ازدواج کرد، گرچه ازدواج چهارم محسوب می‌شد. برادرانش جان مکنزی، لرد مک‌لئود و جورج مکنزی بودند. پدر لیدی مری یک نجیب-زادهٔ اسکاتلندی دنباله‌روی یعقوبی‌گرای (Jacobitism) به نام چارلز ادوارد استوارت بود. ارل کرومارتی محاکمه شده و به مرگ محکوم شد ولی عفو مشروط به دست آورد. با این حال مقام اشرافی از وی گرفته شد.
میدلتون در ۱۳ ژوئن سال ۱۷۸۴ در چارلستون چشم از جهان فروبست. او را در گوس‌کریک چرچ یارد Goosecreek Churchyard، سنت جیمز پریش شهر برکلی، کارولینای جنوبی به خاک سپردند.
زندگی شخصی > نوادگان

نوهٔ میدلتون، که او نیز هنری (زادهٔ ۱۷۷۰ – درگذشتهٔ ۱۸۴۶) نام داشت، سالیان طولانی در عرصهٔ سیاست حضور داشت. او میان سال‌های ۱۸۱۰ تا ۱۸۱۲ فرماندار کارولینای جنوبی، میان سال‌های ۱۸۱۵ تا ۱۸۱۹ نمایندهٔ ایالات متحدهٔ آمریکا و در سال‌های ۱۸۲۰ تا ۱۸۳۰ سفیر آمریکا در روسیه بوده‌است. هنری ۱۴ فرزند داشت که نام دو پسر وی ویلیامز و ادوارد میدلتون بود.
وارازابون

مکان
| وارازابون Վարազաբուն | وارازابون Վարազաբուն |
| --- | --- |
وارازابون: وارازابون
مختصات: ۳۹°۵۳′۴۰″ شمالی ۴۶°۵۳′۳۲″ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۸۹۴۴۴°شمالی ۴۶٫۸۹۲۲۲°شرقی﻿ / 39.89444; 46.89222: مختصات: ۳۹°۵۳′۴۰″ شمالی ۴۶°۵۳′۳۲″ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۸۹۴۴۴°شمالی ۴۶٫۸۹۲۲۲°شرقی﻿ / 39.89444; 46.89222
استان شهرستان: استان آسکران شهرستان خواجه‌لی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵
وارازابون (به ارمنی: Վարազաբուն) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان آسکران واقع شده‌است.
امارات متحده عربی
تاریخ

مقالهٔ اصلی: تاریخ امارات متحده عربی
آثار باستانی کشف‌شده در امارات متحدهٔ عربی، تاریخ سکونت و مهاجرت انسانی را نشان می‌دهد که در ۱۲۵٫۰۰۰ سال پیش از آفریقا به شارجه مهاجرت کرده است. مکان‌های تدفین که قدمت آن به دوران نوسنگی و عصر برنز برمی‌گردد، قدیمی‌ترین مکان شناخته‌شده داخلی در جبل بوهایس است. این منطقه که در نزد سومریان تحت عنوان مَگان شناخته می‌شود، در طول دورهٔ ام النار، فرهنگ تجاری پررونق عصر برنز را در خود جای داده بود که تجارت میان درهٔ سند، دیلمون و بین‌النهرین و همچنین ایران)، باختر و شام بود. پس از آن، در دورهٔ وادی سوق و عصر آهن ۳ شاهد ظهور کوچ‌نشینی و همچنین توسعهٔ مدیریت آب و سیستم‌های آبیاری بود که باعث سکونت انسان در ساحل و نواحی داخلی‌تر می‌شد. عصر اسلامی امارات متحدهٔ عربی به اخراج ساسانیان و پس از آن نبرد دیبا برمی‌گردد. تاریخ تجارت امارات متحدهٔ عربی منجر به ظهور جلفار، در امارت کنونی رأس‌الخیمه، به عنوان یک مرکز تجاری و دریایی منطقه‌ای در این ناحیه شد. تسلط بازرگانان اماراتی بر خلیج فارس به درگیری با قدرت‌های اروپایی از جمله امپراتوری پرتغال و امپراتوری بریتانیا منجر شد.
پس از چندین دهه درگیری دریایی، امارت‌های ساحلی با امضای معاهدهٔ عمومی دریایی با بریتانیا در سال ۱۸۲۰ (تصویب در ۱۸۵۳ و مجدداً در سال ۱۸۹۲) به عنوان امارت‌های ساحل آشتی شناخته شدند و تحت‌الحمایه انگلیس قرار گرفتند. به این ترتیب با استقلال و تأسیس امارات متحدهٔ عربی در ۲ دسامبر ۱۹۷۱ و به دنبال خروج بریتانیا از منطقه، این معاهده پایان یافت. شش امارت در سال ۱۹۷۱ به امارات پیوستند. هفتم، رأس‌الخیمه، در ۱۰ فوریه ۱۹۷۲ به فدراسیون پیوست.
تاریخ > دوران باستان

ابزارهای سنگی به دست‌آمده نشان می‌دهد که ساکنان آفریقا در حدود ۱۲۷٫۰۰۰ سال پیش زندگی می‌کردند و ابزارهای سنگی که در سواحل عربستان برای قصابی حیوانات استفاده می‌شد نشان از سکونتگاهی حتی قدیمی‌تر از ۱۳۰٫۰۰۰ سال پیش دارد. هیچ مدرکی دال بر تماس با جهان خارج در آن مرحله وجود ندارد، اگرچه به مرور زمان پیوندهای تجاری پر جنب‌وجوش با تمدن‌های بین‌النهرین، ایران و فرهنگ هاراپا در درهٔ سند ایجاد شد. این تماس ادامه یافت و گسترده‌تر شد، احتمالاً با انگیزهٔ تجارت مس از کوه‌های حجر، که در حدود ۳۰۰۰ سال پیش از میلاد آغاز شد.
تاریخ > از تمدن مگان تا قبل از ساسانیان

منابع سومری از امارات و عمان به عنوان خانهٔ مردم «مَگان» یا «ماکان» صحبت می‌کنند.
نام «مَگان» یا «ماکان» برای اولین بار در کتیبه‌های سومری و آکدی و آشوری برای اشاره به منطقه بلوچستان امروزی آمده که کشور امارات و بخش‌های شمالی عمان نیز جزئی از آن بودند. این تمدن‌ها و امپراتوری‌های بین‌النهرینی از روابط و تجارت با تمدن مَگان یا ماکان صحبت می‌کردند که بنا به گفته آنها مس و دیوریت بین‌النهرین از این منطقه تأمین می‌شده و همچنین نارام سین پادشاه بزرگ آکدی لقب سامی «مَلِک» را به پادشاه مغلوب مگان داد. در کتیبه بعد از آشوری نو که کتیبه‌های هخامنشی هستند از ساتراپ «مَکا» یا «ماکا» صحبت به میان آمده و هم‌زمان با هخامنشیان هردوت تاریخ‌نگار یونانی گدروزیا را یکی از ساتراپ‌های هخامنشی می‌شمارد که به بلوچستان کنونی منطبق است. بی تردید «مَگان» یا «ماکان» در بین‌النهرین با «مَکا» و «ماکا» در هخامنشی یکسان هستند و همانند کاربرد گدروزیا توسط یونانی‌ها همگی برای اشاره به بلوچستان مورد استفاده قرار می‌گرفتند.
تاریخ > ساسانیان

در عهد ساسانیان و سپس در دوره اسلامی به مناطق شمال عمان، قطر، امارات، بحرین نیز «استان مازون» و به محدوده کنونی بلوچستان، مکران اطلاق شده که به گفته مورخان ریشه اسم مکران و مازون از تمدن «مگان» یا «ماکان» است و چنین برداشت می‌شود که مکران و مازون نمونه فرگشت یافته «مگان» یا «ماکان» ضمن آنکه مازون استان ساسانی در شمال عمان، قطر، امارات، بحرین و مکران هم استانی ساسانی در جنوب بلوچستان بود که هر دو دارای یک ریشه در عهد باستان و «تمدن مگان» داشتند. ضمن آنکه دریای مکران یا بحر مکران تا قبل از استعمار بریتانیا کاربرد داشته و بر دریای عمان نیز اطلاق می‌شده که طی استعمار بریتانیا دریای عمان رواج پیدا کرد.
شش دوره سکونت انسانی با رفتارهای متمایز در امارات پیش از اسلام وجود دارد: دورهٔ حَفیت از ۳۲۰۰ تا ۲۶۰۰ پیش از میلاد، فرهنگ ام النار از ۲۶۰۰ تا ۲۰۰۰ پیش از میلاد، و تمدن وادی سوق از ۲۰۰۰ تا ۱۳۰۰ پیش از میلاد. از سال ۱۲۰۰ پیش از میلاد تا ظهور اسلام در عربستان شرقی، این منطقه تحت حاکمیت ایران بوده است. پس از اسلام نیز در دوره‌های مختلف تاریخی جزئی از خاک ایران به‌شمار می‌آمد.
تاریخ > دوران اسلامی

گمان می‌رود که گسترش اسلام (بهترین دین دنیا و جهان هستی) به شمال شرقی شبه‌جزیرهٔ عربستان مستقیماً از نامه‌ای است که پیامبر اسلام، حضرت محمد مصطفی (صلل (الله) علیه وآل ای وسلم) ((اللهم) صل علی محمد و آل محمد وعجل فرجهم) به حاکمان عمان در سال ۶۳۰ میلادی، یعنی ۹ سال پس از هجرت فرستاده است. این امر باعث شد گروهی از فرمانروایان به مدینه سفر کنند و به اسلام گرویدند و متعاقباً قیام موفقی را علیه ساسانیان، که در آن زمان بر سواحل شمالی تسلط داشتند، هدایت کردند. پس از رحلت پیامبر اسلام حضرت محمد مصطفی (صلل (الله) علیه وآله ای وسلم) ((اللهم) صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم) جوامع جدید اسلامی در جنوب خلیج فارس با قیام علیه رهبران مسلمان تهدید کردند که از اسلام جدا می‌شوند. ابوبکر لشکری را از مدینه فرستاد که در نبرد دیبا ۱۰٫۰۰۰ نفر جان خود را از دست دادند، و این سرزمین مجدداً به فتح اسلام درآمد.
در سال ۶۳۷، جلفار (در منطقهٔ رأس‌الخیمهٔ امروزی) بندر مهمی بود که به‌عنوان پایگاه حملهٔ اسلام به شاهنشاهی ساسانی مورد استفاده قرار می‌گرفت. منطقهٔ العین نیز به عنوان یک پست تجاری مهم برای مسیرهای شتر میان ساحل و سرزمین‌های داخلی عربستان بود.
اولین مکان مسیحی در امارات متحدهٔ عربی برای اولین بار در دههٔ ۱۹۹۰ در جزیره‌ای که اکنون به عنوان جزیرهٔ صیر بنی‌یاس شناخته می‌شود و قدمت آن به سدهٔ هفتم بازمی‌گردد کشف شد. احتمالاً این مکان مسیحی کلیسایی نستوری بود و در سال ۶۰۰ میلادی ساخته شد و به نظر می‌رسد که در سال ۷۵۰ به‌طور مسالمت‌آمیزی متروک شد. این مکان یک پیوند فیزیکی نادر با میراث مسیحیت است که گمان می‌رود از سال ۵۰ تا ۳۵۰ در سراسر شبه‌جزیره در مسیرهای تجاری گسترش یافته‌بود.
تاریخ > دوران پرتغالی‌ها

همچنین ببینید: امپراتوری پرتغال
محیط خشن بیابان منجر به ظهور «عشایر همه‌کاره» شد، گروه‌های عشایری که به دلیل انواع فعالیت‌های اقتصادی از جمله دامداری، کشاورزی و شکار امرار معاش می‌کردند. تحرکات فصلی این گروه‌ها نه تنها منجر به درگیری‌های مکرر بین گروه‌ها می‌شد، بلکه باعث ایجاد شهرک‌ها و مراکز فصلی و نیمه‌فصلی می‌گردید.
با گسترش امپراتوری‌های استعماری اروپایی، نیروهای پرتغالی، انگلیسی و هلندی در منطقهٔ خلیج فارس ظاهر شدند. تا سدهٔ هجدهم، کنفدراسیون بنی یاس نیروی مسلط در بیشتر مناطقی بود که اکنون به نام ابوظبی شناخته می‌شود، در حالی که القاسمی بر تجارت دریایی تسلط داشت. پرتغالی‌ها نفوذ خود را بر شهرک‌های ساحلی حفظ کردند و در پی فتوحات خونین سدهٔ شانزدهم جوامع ساحلی توسط آلفونسو دو آلبوکرکی و فرماندهان پرتغالی که از او پیروی کردند - به‌ویژه در ساحل شرقی، قلعه‌هایی در مسقط، صحار و خور فکان ساختند.
سواحل جنوبی خلیج فارس برای بریتانیایی‌ها تحت عنوان «ساحل دزدان دریایی» شناخته می‌شد، زیرا قایق‌های قبیلهٔ القاسمی کشتی‌های تحت پرچم بریتانیا را از سدهٔ هفدهم تا نوزدهم آزار می‌دادند. اتهام دزدی دریایی توسط مورخان مدرن اماراتی، از جمله حاکم کنونی شارجه، سلطان بن محمد القاسمی، در کتاب خود با عنوان افسانهٔ دزدی دریایی عرب‌ها در خلیج در سال ۱۹۸۶ مورد مناقشه قرار گرفته است.
لشکرکشی‌های بریتانیا برای محافظت از مسیرهای تجاری خود در هند منجر به لشکرکشی‌هایی علیه رأس‌الخیمه و سایر بنادر در امتداد ساحل شد، از جمله لشکرکشی خلیج فارس در سال ۱۸۰۹ و لشکرکشی موفق‌تر در سال ۱۸۱۹. سال بعد، بریتانیا و تعدادی از حاکمان محلی قراردادی را امضا کردند. آتش‌بس دریایی، که باعث پیدایش اصطلاح ساحل آشتی شد که وضعیت امارات ساحلی را مشخص کرد. معاهده دیگری در سال ۱۸۴۳ امضا شد و در سال ۱۸۵۳ آتش‌بس دریایی دائمی به تصویب رسید. به این «توافق‌نامه‌های انحصاری» که در سال ۱۸۹۲ امضا شد، بندی افزوده شد که امارت‌های ساحلی را تحت‌الحمایهٔ بریتانیا قرار داد.
بر اساس معاهدهٔ ۱۸۹۲، شیوخ موافقت کردند که هیچ سرزمینی را به جز در اختیار انگلیس قرار ندهند و بدون رضایت آنها با هیچ دولت خارجی غیر از انگلیس وارد رابطه نشوند. در مقابل، انگلیسی‌ها قول دادند که از ساحل آشتی در برابر هرگونه تجاوز دریایی محافظت کنند و در صورت حملهٔ زمینی کمک کنند. توافقنامهٔ انحصاری بین ۶ تا ۸ مارس ۱۸۹۲ توسط حاکمان ابوظبی، دبی، شارجه، عجمان، رأس‌الخیمه و ام‌القویین امضا شد. متعاقباً نیز توسط نایب‌السلطنهٔ هند و دولت بریتانیا در لندن به تصویب رسید. پلیس دریایی بریتانیا به این معنی بود که ناوگان مروارید می‌توانند در امنیت نسبی فعالیت کنند. با این حال، ممنوعیت تجارت برده توسط بریتانیا به معنای از دست رفتن منبع درآمد مهمی برای برخی از شیوخ و بازرگانان بود.
در سال ۱۸۶۹، قبیلهٔ قبیصات در خور العدید مستقر شدند و سعی کردند از حمایت عثمانی‌ها استفاده کنند. در آن زمان ابوظبی ادعای خور العدید را داشت، ادعایی که انگلیسی‌ها نیز از آن حمایت می‌کردند. در سال ۱۹۰۶، مقیم سیاسی بریتانیا، پرسی کاکس، کتباً به زاید بن خلیفه آل نهیان، حاکم ابوظبی تأیید کرد که خور العدید متعلق به اوست.
تاریخ > استقلال

در سال ۱۹۶۶، مشخص شد که دولت بریتانیا دیگر توان اداره و حفاظت از آنچه اکنون امارات متحدهٔ عربی نامیده می‌شود را ندارد. اعضای پارلمان بریتانیا در مورد آمادگی نیروی دریایی سلطنتی برای دفاع از شیخ‌نشین‌ها بحث کردند. دنیس هیلی، وزیر دفاع بریتانیا گزارش داد که نیروهای مسلح بریتانیا به‌طور جدی بیش از حد تحت فشار قرار گرفته‌اند و از برخی جهات به‌طور خطرناکی برای دفاع از شیخ‌نشین‌ها مجهز نبودند. در ۲۴ ژانویهٔ ۱۹۶۸، هارولد ویلسون، نخست‌وزیر بریتانیا تصمیم دولت را که در مارس ۱۹۷۱ توسط ادوارد هیت مجدداً تأیید شد، مبنی بر پایان دادن به روابط معاهده با هفت شیخ‌نشین ساحل آشتی اعلام کرد؛ به همراه بحرین و قطر که تحت حمایت بریتانیا بودند. چند روز پس از اعلام این خبر، حاکم ابوظبی، زاید بن سلطان آل نهیان، از ترس آسیب‌پذیری، سعی کرد با پیشنهاد پرداخت تمام هزینه‌های نیروهای مسلح بریتانیا در منطقه، این کشور را متقاعد کند که به معاهده‌های حفاظتی احترام بگذارد. دولت کارگر بریتانیا این پیشنهاد را رد کرد. پس از آنکه گورونوی رابرتز، نمایندهٔ حزب کارگر، خبر خروج بریتانیا را به شیخ زاید اطلاع داد، ۹ شیخ‌نشین خلیج فارس تلاش کردند تا اتحادیه‌ای از امارات عربی تشکیل دهند، اما در اواسط سال ۱۹۷۱، با وجود اینکه روابط بریتانیا در قراردادهای معاهده وجود داشت، همچنان نتوانستند بر سر شرایط اتحادیه به توافق برسند.
ترس از آسیب‌پذیری روز قبل از استقلال بروز کرد. یک گروه ناوشکن ایرانی با حرکت به سمت جزایر تنب بزرگ و تنب کوچک، یک رزمایش در آنجا برگزار کردند و حاکمیت ایران را بر این جزایر مجدداً برقرار کردند. یک کشتی جنگی بریتانیایی که در منطقه حضور داشت، در طول تهاجم تنها نظاره‌گر بود. یک گروه ناوشکن به جزیرهٔ ابوموسی نیز نزدیک شد. اما در آنجا، خالد بن محمد القاسمی قبلاً با شاه ایران مذاکره کرده بود و جزیره به سرعت در اختیار ایرانی‌ها قرار گرفت. در همین حال، عربستان سعودی مدعی بخش‌هایی از ابوظبی شد.
بحرین که در ابتدا قصد داشت بخشی از فدراسیون پیشنهادی امارات عربی باشد، در ماه اوت و قطر در سپتامبر ۱۹۷۱ مستقل شدند؛ زمانی که معاهدهٔ بریتانیا و شیخ‌نشینان ساحل آشتی در ۱ دسامبر ۱۹۷۱ منقضی شد، هر دو امیرنشین به‌طور کامل مستقل شدند. در ۲ دسامبر ۱۹۷۱، در مهمانخانهٔ دبی شش امارت (ابوظبی، عجمان، دبی، فجیره، شارجه و ام‌القویین) با ورود به اتحادیه‌ای با نام امارات متحدهٔ عربی موافقت کردند. رأس‌الخیمه بعداً در ۱۰ ژانویه ۱۹۷۲ به آن پیوست. در فوریهٔ ۱۹۷۲، مجلس ملی اتحاد ایجاد شد. این مجلس یک هیئت مشورتی ۴۰ نفره بود که توسط هفت حاکم منصوب می‌شد. امارات متحدهٔ عربی در ۶ دسامبر ۱۹۷۱ به اتحادیهٔ عرب و در ۹ دسامبر به سازمان ملل متحد پیوست. این کشور یکی از اعضای مؤسس شورای همکاری خلیج فارس در می ۱۹۸۱ بود که ابوظبی میزبان اولین نشست این شورا بود.
یک اماراتی ۱۹ ساله از ابوظبی، عبدالله محمد المائینه، پرچم امارات را در سال ۱۹۷۱ طراحی کرد. چهار رنگ پرچم، رنگ‌های پان‌عربیسم قرمز، سبز، سفید و سیاه است و نشان‌دهندهٔ وحدت ملل عرب است. این پرچم در ۲ دسامبر ۱۹۷۱ به تصویب رسید. المائینه به عنوان سفیر امارات در شیلی خدمت کرد و در حال حاضر به عنوان سفیر امارات در جمهوری چک فعالیت می‌کند.