stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
رو به جلو… حرکت!

| رو به جلو… حرکت! | رو به جلو… حرکت! |
| --- | --- |
کارگردان: لوچانو سالچه
فیلمنامه‌نویس: آئوگوستو کامینیتو لوچانو سالچه
موسیقی: پیرو پیچونی
تدوین‌گر: آنتونیو سیچیلیانو
مدت زمان: ۱۱۸ دقیقه
کشور: ایتالیا
زبان: ایتالیایی 
رو به جلو… حرکت! (ایتالیایی: Riavanti... Marsch!) یک فیلم کمدی سکسی سبک ایتالیایی به کارگردانی لوچانو سالچه است که در سال ۱۹۷۹ منتشر شد.
گزیدهٔ بازیگران

آلبرتو لیونلو
ساندرا میلو
رنتسو مونتانیانی
سیلویا دیونیزیو
آلدو ماچونه
الگا کارلاتوس
کارلو جوفره
آنا ماریا ریتسولی
استفانو ساتا فلورس
آدریانا روسو
جیجی ردر
ونانتینو ونانتینی
پائولو کواترینی
نلو پاتزافینی
کارمن روسو
انیو آنتونلی
راجر براون
ماریا تدسکی
رنتسو رینالدی
سارا (بازیگر)

| سارا | سارا |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: سارا رفیعه مهام
نام(های) دیگر: سارا
زاده: ۱۳۱۹
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۳۴۴–۱۳۵۵
تحصیلات: ابتدایی
سارا رفیعه مهام با نام هنری سارا (زاده ۱۳۱۹ تبریز)، بازیگر سینمای اهل ایران است.
زندگی‌نامه

رفیعه مهام، در سال ۱۳۱۹ در تبریز به دنیا آمد و تا مقطع ابتدایی به تحصیلات خود ادامه داد.
او ابتدا در سال ۱۳۴۱ در فیلمهای تبلیغاتی ظاهر شد و پس از آن در سال ۱۳۴۴ با بازی در فیلم زمزمه محبت فعالیت خود را در سینما آغاز کرد.
فیلمشناسی

بیدار در شهر (۱۳۵۵)
کلک نزن خوشگله (۱۳۵۵)
مردی در آتش (۱۳۵۵)
خانوم خانوما (۱۳۵۱)
دنیا مال منه (۱۳۵۰)
رضا چلچله (۱۳۵۰)
شب عروسی (۱۳۵۰)
آفتاب مهتاب (۱۳۴۹)
آینه زمان (۱۳۴۹)
کمربند زرین (۱۳۴۹)
پسران قارون (۱۳۴۸)
عشق آفرین (۱۳۴۸)
گناه مادر (۱۳۴۸)
به امید دیدار (۱۳۴۷)
پلی بسوی بهشت (۱۳۴۷)
پنجه آهنین (۱۳۴۷)
ریکاردو (۱۳۴۷)
شاهراه زندگی (۱۳۴۷)
سه جوانمرد (۱۳۴۶)
گذشت بزرگ (۱۳۴۶)
بیست سال انتظار (۱۳۴۵)
مرد نامرئی (۱۳۴۵)
جلاد (۱۳۴۴)
سه تا بزن‌بهادر (۱۳۴۴)
سه کارآگاه خصوصی (۱۳۴۴)
زمزمه محبت (۱۳۴۴)
فنجان فارادی

دید روبروی یک فنجان فارادی
فنجان فارادی یک کاواک رسانای فلزی است که برای در تله انداختن (محدود کردن) ذرات باردار در خلأ طراحی شده‌است. در نتیجه، با استفاده از جریان اندازه‌گیری‌شده می‌توان تعداد یون‌ها یا الکترون‌های فنجان (کاواک) را تعیین کرد. فنجان فارادی پس از مایکل فارادی، که اولین نظریه‌پرداز یون‌ها در سال ۱۸۳۰ بود، نامیده شده‌است. فنجان فاراده عموما برای اندازه گیری جریان ذرات باردار بعنوان مثال در شتابدهنده های ذرات استفاده میشود. اما در برخی موارد با طراحی برای کار در فرکانسهای بالا برای اندازه گیری خصوصیات زمانی دقیق یک پالس یا مجموعه ای از ذرات باردار هم استفاده میشود.
شب سن لورنزو

| شب سن لورنزو | شب سن لورنزو |
| --- | --- |
کارگردان: برادران تاویانی
تهیه‌کننده: جیولیانی جی. د نگری
نویسنده: برادران تاویانی جیولیانی جی. د نگری تونینو گوئرا
فیلمنامه‌نویس: برادران تاویانی تونینو گوئرا
بازیگران: اومرو آنتونوتی مارگاریتا لوسانو کلاودیو بیگالی ماسیمو بونتی سابینا وانوچی ماسیمو سارچیلی جیووانی گوئیدلی پائولو هندل داریو کانتارلی گراتسیلا گالوانی اولینا ورمیگالی نینو پرستر دیوید ریوندینو دانیل ترامبوستی  انریکا ماریا مودونیو  داوید ریوندینو  ماسیمو سارکیه‌لی  رناتا زامینگو
موسیقی: نیکولا پیووانی
فیلم‌بردار: فرانکو دی جاکومو
تدوین‌گر: روبرتو پرپینانی
توزیع‌کننده: یونایتد آرتیستس (آمریکا)
تاریخ‌های انتشار:  ۱۶ سپتامبر ۱۹۸۲ (۱۹۸۲-0۹-۱۶)  
مدت زمان: ۱۰۵ دقیقه
کشور: ایتالیا
زبان: ایتالیایی 
شب سن لورنزو (ایتالیایی: La Notte di San Lorenzo) فیلمی در ژانر فانتزی به کارگردانی برادران تاویانی است که در سال ۱۹۸۲ منتشر شد. این فیلم در سی و پنجمین جشنواره فیلم کن برنده جایزه بزرگ شده است.
انریکو فرمی

| انریکو فرمی | انریکو فرمی |
| --- | --- |
انریکو فرمی ۱۹۴۰-۱۹۵۰: انریکو فرمی ۱۹۴۰-۱۹۵۰
زادهٔ: ۲۹ سپتامبر ۱۹۰۱ رم،
درگذشت: ۲۸ نوامبر ۱۹۵۴ (۵۳ سال) شیکاگو،
ملیت: ایتالیایی
شهروندی: ایتالیا، آمریکا
جوایز: جایزه نوبل فیزیک (۱۹۳۸)مدال فرانکلین (۱۹۴۷)مدال ماکس پلانک (۱۹۵۴)
تمبر یادبود انریکو فرمی، انتشار در سال ۲۰۰۰، رومانی
انریکو فرمی (به ایتالیایی: Enrico Fermi) (زاده ۲۹ سپتامبر ۱۹۰۱ در رم، ایتالیا – درگذشته ۲۸ نوامبر ۱۹۵۴ در شیکاگو، ایلینوی، ایالات متحده)، فیزیکدان آمریکایی ایتالیایی الاصل بود. او برای کارهایش در زمینه واپاشی بتا، طراحی اولین رآکتور هسته‌ای و همچنین گسترش نظریه کوانتومی، مشهور است. فرمی در سال ۱۹۳۸ برای تلاش‌هایش در زمینه رادیواکتیوی، جایزه نوبل فیزیک گرفت. وی یکی از بزرگ‌ترین فیزیکدانان هسته‌ای قرن بیستم به‌شمار می‌رود.
فرمی در هفده سالگی به تحصیل فیزیک در دانشگاه پیزا پرداخت، و در سال ۱۹۲۲، دربارهٔ پراکندگی اشعه ایکس دکترا گرفت. او در سال‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۴۰ همراه با برونو پونته‌کورو، دربارهٔ نوترینوها تحقیق می‌کرد.
فرمی در تابستان ۱۹۴۴ به همراه خانواده‌اش به لاس آلاموس در نیومکزیکو رفت و به عنوان مشاور روبرت اوپنهایمر نقش به سزایی در اختراع و ساخت بمب اتمی داشت. وی تا روزهای آخر عمر خود در ایلینوی زندگی می‌کرد و استاد دانشگاه شیکاگو بود.
بعد از دریافت جایزه نوبل در سال ۱۹۳۸، او همچنین موفق به کسب مدال ماکس پلانک در سال ۱۹۵۴ شد.
به نام فرمی، گاز فرمی (گازهای الکترونی)، فرمیون‌ها (گروهی از ذرات بنیادی) و همچنین عنصر شیمیایی فرمیوم نام‌گذاری شده‌است. کمیسیون انرژی اتمی آمریکا به یادبود این دانشمند بزرگ، جایزه انریکو فرمی را به ارزش ۳۷۵٬۰۰۰ دلار پایه‌گذاری کرده، که هر ساله اعطا می‌شود.
سال‌های آغازین

انریکو فرمی در ۲۹ سپتامبر ۱۹۰۱ در رم، ایتالیا متولد شد. او سومین فرزند آلبرتو فرمی، رئیس بخش در وزارت راه‌آهن و آیدا د گاتیس، معلم دبستان بود.  خواهرش، ماریا، دو سال از او بزرگتر بود، برادرش جولیو یک سال بزرگتر. پس از اینکه این دو پسر برای پرستاری مرطوب به یک جامعه روستایی اعزام شدند، انریکو هنگامی که دو و نیم ساله بود به خانواده اش در رم پیوست. اگرچه او مطابق با خواسته‌های پدربزرگ و مادربزرگش کاتولیک روم غسل تعمید یافت، اما خانواده اش مذهب خاصی نداشتند. انریکو در طول زندگی بزرگسالی خود یک آدم عرفانی بود. او در کودکی علاقه‌های مشابه برادرش جولیو، ساخت موتورهای الکتریکی و بازی با اسباب بازی‌های الکتریکی و مکانیکی را داشت.  جولیو در طی عملیاتی بر روی آبسه گلو در سال ۱۹۱۵ درگذشت و ماریا در سال ۱۹۵۹ در یک سانحه هواپیما در نزدیکی میلان درگذشت.
در یک بازار محلی فرمی یک کتاب فیزیک پیدا کرد، کتاب ۹۰۰ صفحه‌ای Elementorum Physicae mathematicae. نوشتهٔ یسوعی آندره کارافا، استاد کالج رومانو، که به زبان لاتین نوشته شده‌است و ریاضیات، مکانیک کلاسیک، نجوم، اپتیک و آکوستیک را ارائه می‌داد. فرمی با یک دوست علاقه‌مند به علم، انریکو پرسیکو، پروژه‌هایی مانند ساخت ژیروسکوپ و اندازه‌گیری شتاب جاذبه زمین را دنبال کرد. یکی از همکاران پدر فرمی به او کتاب‌هایی در مورد فیزیک و ریاضیات داد که به سرعت جذب آنها شد.
کرسی استادی در دانشگاه رم

استادی‌ها در ایتالیا از طریق رقابت (concorso) برای یک صندلی خالی اعطا می‌شد، و متقاضیان در انتشارات خود توسط کمیته استادان رتبه‌بندی می‌شدند. فرمی متقاضی کرسی فیزیک ریاضی در دانشگاه کالیاری در ساردینیا شد، اما به سختی به نفع جیووانی جورجی منتقل شد. در سال ۱۹۲۶، در سن ۲۴ سالگی، وی برای استادی در دانشگاه ساپینزا رم درخواست کرد. این یک صندلی جدید بود، یکی از سه صندلی اول در فیزیک نظری در ایتالیا، که توسط وزیر آموزش و پرورش به اصرار پروفسور اورسو ماریو کوربینو، که استاد فیزیک تجربی دانشگاه، مدیر انستیتوی فیزیک، و یکی از اعضای کابینه بنیتو موسولینی. کوربینو، که همچنین ریاست کمیته انتخاب را بر عهده داشت، امیدوار بود که کرسی جدید باعث ارتقا یافت و سطح و اعتبار فیزیک در ایتالیا شود.  کمیته فرمی را پیش از انریکو پرسیکو و آلدو پونترمولی انتخاب کرد  و کوربینو به فرمی در جذب تیم خود کمک کرد، تیمی که به زودی شاگردان برجسته‌ای مانند ادواردو آمالدی، برونو پونتکوروو، اتوره ماجورانا و امیلیو سگره و فرانکو راستی به او پیوستند. فرمی به عنوان دستیار خود منصوب شده بود.  به زودی به خیابانهای محل انستیتوی فیزیک «پسران ویا پانیسپرنا» لقب گرفتند.
فرمی در ۱۹ ژوئیه ۱۹۲۸ با لورا کاپون، دانشجوی علوم دانشگاه، ازدواج کرد. آنها دو فرزند داشتند: نلا، متولد ژانویه ۱۹۳۱ و جولیو، متولد فوریه ۱۹۳۶.  در ۱۸ مارس ۱۹۲۹، فرمی توسط موسولینی به عضویت آکادمی سلطنتی ایتالیا منصوب شد و در ۲۷ آوریل به حزب فاشیست پیوست. وی بعداً هنگام مخالفت با فاشیسم هنگامی که قوانین نژادی ۱۹۳۸ توسط موسولینی اعلام شد تا فاشیسم ایتالیایی را از نظر ایدئولوژیک به ناسیونال سوسیالیسم آلمان نزدیک کند. این قوانین لورا را که یهودی بود تهدید کرد و بسیاری از دستیاران پژوهشی فرمی را از کار بیکار کرد.
فرمی و گروهش در طول مدت حضورشان در رم سهم مهمی در بسیاری از جنبه‌های عملی و نظری فیزیک داشتند. در سال ۱۹۲۸، وی مقدمه‌ای دربارهٔ فیزیک اتمی (Introduzione alla fisica atomica) خود را منتشر کرد که متنی به روز و در دسترس برای دانشجویان دانشگاه ایتالیا ارائه می‌کرد. فرمی همچنین سخنرانی‌های عمومی را انجام می‌داد و مقالات مشهوری را برای دانشمندان و معلمان می‌نوشت تا دانش فیزیک جدید را هرچه بیشتر گسترش دهد. بخشی از روش تدریس وی این بود که در پایان روز همکاران و دانشجویان تحصیلات تکمیلی خود را دور هم جمع کرده و با مشکل روبرو شود، که اغلب از تحقیقات خودش بود. نشانه موفقیت این بود که دانشجویان خارجی اکنون به ایتالیا می‌آیند. مشهورترین آنها هانس بته فیزیکدان آلمانی بود  که به عنوان عضو بنیاد راکفلر به رم آمد و در سال ۱۹۳۲ در مقاله‌ای «دربارهٔ تعامل بین دو الکترون» (آلمانی: Über die Wechselwirkung von Zwei Elektronen) با فرمی همکاری کرد).
پروژه منهتن

فرمی در ۲ ژانویه ۱۹۳۹ وارد شهر نیویورک شد. بلافاصله در پنج دانشگاه موقعیت‌هایی به وی پیشنهاد شد و یکی را در دانشگاه کلمبیا پذیرفت،  جایی که قبلاً در سال ۱۹۳۶ سخنرانی‌های تابستانی داشت. وی این خبر را دریافت کرد که در دسامبر سال ۱۹۳۸، شیمی دانان آلمانی اتو هان و فریتس استراسمن پس از بمباران اورانیوم با نوترون‌ها، عنصر باریم را تشخیص داده‌اند، که لیز میتنر و برادرزاده اش، اتو فریش، آن را به درستی نتیجه شکافت هسته‌ای تفسیر کردند. فریش این را به‌طور آزمایشی در ۱۳ ژانویه ۱۹۳۹ تأیید کرد. خبر تفسیر میتنر و فریش از کشف هان و استراسمن با نیلز بور که قرار بود در دانشگاه پرینستون سخنرانی کند از اقیانوس اطلس عبور کردند. ایسیدور آیزاک ربیع و ویلیس لمب، دو فیزیکدان دانشگاه کلمبیا که در پرینستون کار می‌کنند، از این موضوع مطلع شدند و آن را به کلمبیا بردند. ربیع گفت که او به انریکو فرمی گفت، اما فرمی بعداً اعتبار خود را به لمب داد:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| « | من به وضوح اولین ماه، ژانویه ۱۹۳۹ را به یاد می‌آورم که کار در آزمایشگاه‌های پوپین را شروع کردم زیرا اتفاقات خیلی سریع شروع شد. در آن دوره، نیلز بور درگیر یک سخنرانی در دانشگاه پرینستون بود و به یاد دارم یک روز بعد از ظهر ویلیس لمب بسیار هیجان زده بازگشت و گفت که بور خبرهای خوبی را منتشر کرده‌است. خبر بزرگی که به بیرون درز کرده کشف شکاف و حداقل طرح کلی تفسیر آن بود. بعداً، در اواخر همان ماه، جلسه‌ای در واشینگتن برگزار شد که در آن ابتدا اهمیت احتمالی پدیده شکافت تازه کشف شده به‌طور جدی و نیمه جدی به عنوان منبع احتمالی انرژی هسته‌ای مورد بحث قرار گرفت. |  » |
نودداک پس از همه درست اثبات شد. فرمی با توجه به محاسبات خود احتمال شکافت را رد کرده بود، اما او انرژی اتصال را که هنگام جذب نوکلید با تعداد عجیب نوترون یک نوترون اضافی ظاهر می‌شود، در نظر نگرفته بود. از نظر فرمی، این خبر باعث خجالت عمیقی شد، زیرا عناصر ترانس اورانیک که به دلیل کشف آن تا حدی به او جایزه نوبل اعطا شده بود، به هیچ وجه عناصر ترانس اورانیک نبوده بلکه محصولات شکافتی بوده‌اند. وی پاورقی به این اثر به سخنرانی خود در مورد پذیرش جایزه نوبل افزود.
مرگ

فرمی در اکتبر ۱۹۵۴ تحت عملی قرار گرفت که تحت عنوان «اکتشاف» در بیمارستان یادبود بیلینگ انجام شد و پس از آن به خانه بازگشت. پنجاه روز بعد در اثر سرطان معده در ۵۳ سالگی در خانه اش در شیکاگو درگذشت. مراسم یادبود وی در کلیسای کوچک دانشگاه شیکاگو برگزار شد، جایی که همکاران ساموئل ک. آلیسون، امیلیو سگره و هربرت ال اندرسون برای عزاداری از دست دادن یکی از «درخشان‌ترین و سازنده‌ترین فیزیکدان‌های جهان» سخنرانی کردند. بدن وی در گورستان اوک وودز به خاک سپرده شد.
تأثیرات و میراث

فرمی جوایز زیادی را به خاطر دستاوردهای خود دریافت کرد، از جمله مدال ماتوچی در سال ۱۹۲۶، جایزه نوبل فیزیک در ۱۹۳۸، مدال هیوز در ۱۹۴۲، مدال فرانکلین در ۱۹۴۷ و جایزه رامفورد در سال ۱۹۵۳. شایستگی در سال ۱۹۴۶ به دلیل سهم خود در پروژه منهتن. فرمی در سال ۱۹۵۰ به عضو خارجی انجمن سلطنتی (FRS) انتخاب شد.  باسیلیکا سانتا کروچه، فلورانس، معروف به معبد افتخارات ایتالیا برای بسیاری از گورهای هنرمندان، دانشمندان و چهره‌های برجسته تاریخ ایتالیا، یک لوح یادبود فرمی دارد. در سال ۱۹۹۹، تایم فرم را در لیست ۱۰۰ فرد برتر قرن بیستم قرار داد. فرمی به‌طور گسترده‌ای به‌عنوان یک مورد غیرمعمول فیزیکدان قرن بیستم شناخته می‌شد که از نظر تئوری و تجربی برتری داشت. مورخ فیزیک، سی پی اسنو، نوشت که:اگر فرمی چند سال زودتر متولد می‌شد، می‌توان تصور کرد که او هسته اتمی رادرفورد را کشف کرده و سپس نظریه بور را در مورد اتم هیدروژن توسعه دهد.
بسیاری از چیزها نام فرمی را یدک می‌کشند. اینها شامل آزمایشگاه شتاب‌دهنده ذرات Fermilab و فیزیک در باتاویا، ایلینوی است که به افتخار وی در سال ۱۹۷۴ تغییر نام داد و تلسکوپ فضایی اشعه گاما Fermi که در سال ۲۰۰۸ به نام وی نامگذاری شد، به خاطر کار او در مورد اشعه کیهانی. سه تأسیسات رآکتور هسته ای به نام وی نامگذاری شده‌اند: نیروگاه‌های هسته ای فرمی ۱ و فرمی ۲ در نیوپورت، میشیگان، نیروگاه هسته ای انریکو فرمی در ترینو ورکلز در ایتالیا، و رآکتور تحقیقاتی انریکو فرمی RA-1 در آرژانتین. به افتخار کمک‌های فرمی به جامعه علمی، یک عنصر مصنوعی جدا شده از بقایای آزمایش هسته ای Ivy Mike در سال ۱۹۵۲، فرمیوم نامگذاری شد.  این امر او را به یکی از ۱۶ دانشمندی تبدیل می‌کند که عناصری به نام خود دارند.
خانه ای در رم ایتالیا که انریکو فرمی در آن به دنیا آمد
انریکو فرمی بین فرانکو راستیتی (چپ) و امیلیو سگره با لباس آکادمیک
فرمی و گروه تحقیقاتی او (پسران ویا پانیسپرنا) در حیاط انستیتوی فیزیک دانشگاه رم در ویا پانیسپرنا، حدود سال ۱۹۳۴. از چپ به راست: اسکار داگوستینو، امیلیو سگره، ادواردو آمالدی، فرانکو راستی و فرمی
شمای شیکاگو پیل -۱، اولین رآکتور هسته‌ای برای دستیابی به واکنش زنجیره‌ای خود پایدار که توسط فرمی طراحی شده‌است، از اورانیوم و اکسید اورانیوم در یک شبکه مکعبی تعبیه شده در گرافیت تشکیل شده‌است.
آرامگاه فرمی در محوطه جنوبی دانشگاه شیکاگو در شهر شیکاگو، ایلینوی در آمریکا
لوح یادبود به افتخار انریکو فرمی در کلیسای سانتا کروچه در فلورانس ایتالیا
اینتگرین آلفا ۷

اینتگرین آلفا ۷ (انگلیسی: Integrin alpha 7) یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «ITGA7» کُدگذاری می‌شود. وجودِ «اینتگرین آلفا ۷» برای تنظیم تعامل متقابل سلول و ماتریکس برون‌یاخته‌ای، حیاتی است و این پروتئین به میزان قابل توجهی در ماهیچه اسکلتی، ماهیچه صاف و ماهیچهٔ قلبی بیان می‌شود و جایگاهش بیشتر در سارکومر و کوستامر است.
اهمیت بالینی

جهش در ژن «ITGA7» در بیماری «میوپاتی مادرزادی طبقه‌بندی‌نشده» و «کاردیومیوپاتی غیر متراکم» (NCC) مشاهده شده‌است.
همچنین مشاهده گردیده که در دیستروفی ماهیچه‌ای دوشن و دیستروفی ماهیچه‌ای بکر، بیان ژنی «آلفا-۷بی» تشدید می‌شود.
رولز-رویس هلدینگز

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: شرکت عمومی محدود
نماد سهام شرکت: LSE: RR.
ISIN: GB00B63H8491 
بنا نهاده: ۱۹۰۶ (رولز-رویس لیمیتد) ۱۹۸۷ (رولز-رویس پی‌ال‌سی) ۲۰۰۳ (گروه رولز-رویس)
بنیانگذاران: چارلز رولز هنری رویس
دفتر مرکزی: وست‌مینستر، لندن، بریتانیا
افراد کلیدی: یان دیویس (رئیس هیئت مدیره) جان ریشتن (مدیر عامل اجرایی)
محصولات: موتورهای هواگرد موتورهای کشتی و شناورها موتور دیزل لکوموتیو دیزل ژنراتور توربین گاز ژنراتور
درآمد:  ۱۵٫۵ میلیارد پوند (۲۰۱۳)
سود ناخالص:  ۱٫۸۳ میلیارد پوند (۲۰۱۳)
سود خالص:  ۱٫۳۲ میلیارد پوند (۲۰۱۳)
تعداد کارکنان: ۵۵،۰۰۰ نفر (۲۰۱۳)
زیرمجموعه‌ها: رولز-رویس پاور سیستمز رولز-رویس کنترلز اند دیتا سرویسز
شرکت‌های وابسته: آی‌تی‌پی ارو
وبگاه: www.rolls-royce.com
ترنت ۹۰۰ رولز-رویس، نصب‌شده بر روی ایرباس ای۳۸۰
رولز-رویس هُلدینگز (به انگلیسی: Rolls-Royce Holdings) شرکت صنایع انرژی، صنایع هوافضایی و صنایع جنگ‌افزاری چندملیتی بریتانیایی است، که در زمینه طراحی، توسعهٔ فناوری و تولید سامانه‌های تولید، انتقال و توزیع برق؛ همچنین طراحی، توسعه فناوری و تولید تجهیزات جنگی و دفاعی به‌ویژه در زمینه فناوری هوافضا فعالیت می‌نماید.
دفتر مرکزی رولز-رویس هلدینگز در شهر وست‌مینستر، در حومه لندن قرار دارد. این شرکت دومین تولیدکننده موتورهای هواگرد در جهان است، همچنین در رتبه ۱۶ از فهرست بزرگترین پیمانکاران پروژه‌های نظامی جهان قرار دارد. همچنین این شرکت به واسطه ام‌تی‌یو که برند تابعه آن است، یکی از بزرگترین تولیدکنندگان موتورهای دیزل و گازی دریایی و غیردریایی در جهان است.
بخشی از سهام رولز-رویس هلدینگز در بازار بورس لندن معامله می‌شود. در ماه ژوئن ۲۰۱۳ مجموع ارزش بازار سرمایه این شرکت معادل ۲۲٫۲۲ میلیارد پوند برآورد شد، که رولزرویس را در جایگاه ۲۴ از بزرگترین شرکت‌های فعال در بورس لندن قرار می‌داد.
تاریخچه > ۱۸۸۴ تا ۱۹۰۶

ریشه‌های تأسیس رولز-رویس به سال ۱۸۸۴ بازمی‌گردد، که هنری رویس اقدام به راه‌اندازی شرکت رویس لیمیتد نمود. وی نخستین خودروی خود را در سال ۱۹۰۴ تولید کرد. رویس در ماه مه همان سال با چارلز رولز ملاقات کرد. رولز مالک شرکت سی‌اس رولز اند کو بود، که یکی از نخستین فروشندگان خودرو در لندن به‌شمار می‌آمد.
این ملاقات در نهایت به امضای قراردادی میان رویس و رولز انجامید، که بر پایه آن، شرکت سی‌اس رولز اند کو، نمایندگی فروش خودروهایی را که توسط رویس لیمیتد تولید می‌شد، برعهده داشت. آن‌ها این مشارکت را رولز-رویس نامیدند.
فردریک هنری رویس پسر یک آسیابان بود، که در کارش ورشکسته شده بود. وی که کوچک‌ترین فرزند خانواده بود، پس از ورشکستگی شرکت اجاره‌ای پدر و مرگ نابهنگام او، در شرکت راه‌آهن شمال بریتانیا، شروع به‌کار کرد و تأمین بخشی از هزینه‌های چهار خواهر و برادر دیگر خود را به عهده گرفت.
وی در اوقات فراغتش به مطالعه کتاب‌های مهندسی برق می‌پرداخت و این مطالعه و گرایش به سوی مسایل فنی سبب گردید تا با یک شرکت مهنسی برق رابطه برقرار کند. سه سال پس از گذراندن مدت کوتاهی در یک شرکت قطعه‌سازی به لندن بازگشت و در شرکت نور و قدرت الکتریکی استخدام شد. وظیفه وی در این شرکت تأمین روشنایی و نور خیابان‌های شهر لیورپول بود. پیش از تأسیس شرکت مهندسی برق خود، در منچستر با سرمایه اندکی معادل ۷۰ پوند، که پس‌انداز کرده بود، شرکتی به نام ال‌اچ رویس را، با هدف تأمین برق کارگاه‌های صنعتی، پایه‌گذاری کرد. رویس در این شرکت اقدام به ساخت دینام و گونه‌ای از جرثقیل‌های الکتریکی نمود و با سرمایه به‌دست آمده از فروش این محصولات الکتریکی، توانست کارخانه خودروسازی خود را در شهر منچستر تأسیس کند و بر روی پروژه طراحی و ساخت موتور خودرو تمرکز نماید.
نخستین خودرو رویس، یک چهارچرخه فرانسوی ناقص بود، که جانشین یک مدل خودروی فرانسوی دیگر شد. در طی سال‌های ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۳ میلادی، موتورهای مدل دو سیلندر دکاویل و دودیون را ساخت. این خودرو یک مدل دو سیلندر ناصاف بود، که در طرح آن رویس تغییرات قابل‌توجهی به وجود آورد و پس از آن نخستین خودروش به نام رویس را در سال ۱۹۰۴ با موتور دو سیلندر و قدرت ۱۰ اسب بخار ساخت.
رویس، خودرو دو سیلندری ساخت که هر چند موفقیت تجاری ویژه‌ای را نصیبش ننمود اما بهتر از مدل‌های مشابه فرانسوی‌اش بود. هنری با معرفی یکی از مدیران نمایشگاه دارش، با چارلز رولز آشنا شد. «چالز استوارت رولز» پسر بارون لانگتوک بود، که از فروش کالسکه‌های بدون اسب، موفقیت و پیشرفت قابل توجهی کسب کرده بود. چارلز رولز از دوران کودکی به تعمیر موتورهای ماشین علاقه بسیاری داشت. وی در سال ۱۹۰۲ کار خود در زمینه خودرو را با صادرات و واردات خودروهای فرانسوی، آغاز کرد. چارلز نخستین خودروش را در سن ۱۸ سالگی، پیش از ورود به دانشگاه کمبریج ساخت.
در پی تکمیل فرایند طراحی و ساخت خودرو، وی اقدام به فروش انواع خودرو نمود. پس از اینکه هنری رویس خودرو استثنایی خود را تولید کرد، رولز در هتل میدلند منچستر ترتیب ملاقاتی را با وی داد. نتیجه این مذاکره امضای قراردادی بین این دو خودروساز انگلیسی بود، که این قرارداد، به خودرو رویس، با سرمایه رولز رونق بخشید.
رویس پنج نوع خودروی متفاوت را تولید کرد، یک خودرو با قدرت ۱۰ اسب بخار، مدل دوم با قدرت ۱۵–۲۰ (با موتور و شاسی مشابه) و یک مدل شش سیلندر با ۳۰ اسب بخار قدرت و خودروی با همین قدرت و چهار سیلندر. این خودروها، نخستین بار در ماه دسامبر ۱۹۰۴ میلادی در نمایشگاه خودروی پاریس به نمایش درآمدند.
تاریخچه > ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۴

مشارکت چارلز رولز و هنری رویس در سال ۱۹۰۶ به تأسیس شرکت خودروسازی رولز-رویس انجامید. در این شرکت، رویس امور مهندسی و فنی را بر عهده داشت و رولز مدیریت امور بانکی و تجاری را در دست داشت، همچنین سرمایه لازم برای ساخت خودرو چهار سیلندر بعدی را فراهم نمود.
نخستین خودروی که با نام «رولز-رویس» به فروش رسید، رولز-رویس سیلور گوست نام داشت، با یک موتور شش سیلندر خطی که در سال ۱۹۰۶ تولید و در کمتر از یک سال، به عنوان بهترین خودرو سال جهان، برگزیده شد. در سال ۱۹۰۷ چارلز رولز که به پرواز علاقهٔ بسیاری پیدا کرده بود، کوشید رویس و دیگر مدیران شرکت را به طراحی موتور هواگرد ترغیب کند، اما موفق نشد. همکاری رولز و رویس با هم بیش از ۶ سال طول نکشید، زیرا چارلز در سن ۳۲ سالگی در ۱۲ ژوئیه ۱۹۱۰ میلادی در سانحه هوایی درگذشت. وی نخستین بریتانیایی بود که بر اثر سقوط هواپیما، جانش را از دست می‌داد. پس از مرگ وی، هنری رویس به تنهایی هدایت کارخانه را بر عهده گرفت.
تاریخچه > ۱۹۱۴ تا ۱۹۳۰

هنگامی که جنگ جهانی اول در اوت ۱۹۱۴ آغاز شد، رولز-رویس و بسیاری از شرکت‌های صنعتی، از این رویداد غافلگیر شدند. رولز-رویس به عنوان سازندهٔ خودروهای لوکس، بسیار آسیب‌پذیر گردید و کلود جانسن، که از مدیران ارشد این شرکت بود، فکر می‌کرد، که بانک، امکانات اضافه پرداخت، که رولز-رویس در آن زمان به آن وابسته بود را برخواهد داشت. با وجود این، با این باور که جنگ کوتاه مدت خواهد بود، مدیران در آن زمان، تصمیم گرفتند که به دنبال ساخت موتور هواگرد نباشند، اما این موقعیت به زودی دگرگون شد و اتاق جنگ، شرکت را ترغیب کرد، که پنجاه موتور وی۸ را، زیر لیسانس شرکت رنو، تولید نماید.
در این میان، کارخانهٔ رویال ایرکرفت نیز از رولز-رویس خواست که موتور هواگردی به قدرت ۲۰۰ اسب بخار تولید کند. با وجود این که در آن زمان، شرکت رغبتی به این کار نداشت، اما موافقت کرد و در سال ۱۹۱۵ رولزرویس نخستین موتور هواپیمای خود را تولید نمود. این موتور ایگل نام داشت و دوازده سیلندر بود. پس از این موتور رولز-رویس کوچکتر شش سیلندر هاوک، موتور فالکن ۱۹۰ اسب بخار و اندکی پیش از پایان جنگ، موتور بزرگتر کُندر ۶۷۵ اسب بخار را تولید نمود. تقریباً نیمی از موتورهای هواپیماهای متفقین در جنگ جهانی اول به وسیلهُ رولز-رویس ساخته می‌شد. تا اواخر ۱۹۲۰ ساخت موتورهای هواگرد بیشتر کسب‌وکار رولز-رویس را تشکیل می‌داد.
تاریخچه > ۱۹۳۰ تا ۱۹۴۰

طی جنگ جهانی اول، هنری رویس برای ارتش انگلستان موتورهای هواپیما تولید می‌کرد. پس از پایان جنگ تولید موتور و شاسی خودرو را دوباره آغاز کرد. وی به خاطر خدمات شایانی که در زمینه ساخت موتور هواپیما و خودرو انجام داده بود در سال ۱۹۳۰ لقب شوالیه را آن خود کرد. واپسین طراحی هنری رویس در زمینهٔ موتور هواپیما، موتور رولز-رویس مرلین بود، که در سال ۱۹۳۵ به تولید انبوه رسید، گرچه رویس پیش‌تر در سال ۱۹۳۳ درگذشته بود.
تاریخچه > ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۴

موتور مرلین در بسیاری از هواپیماهای انگلیسی جنگ جهانی دوم از قبیل: هاوکر هاریکن، سوپرمرین اسپیت‌فایر، دی هاویلند موسکیتو (دو موتوره)، آورو لنکستر (چهار موتوره)، ویکرز ولینگتن به کار گرفته شد. این موتور همچنین در هواپیمای آمریکایی پی-۵۱ ماستنگ را رقیبی برای بهترین جنگندهٔ زمان خود تبدیل کرد. موتور مرلین آن به وسیلهٔ شرکت پاکارد زیر لیسانس ساخته شد. بیش از ۱۶۰٫۰۰۰ موتور مرلین تولید شد که ۳۰٫۰۰۰ دستگاه آن به وسیلهٔ شرکت فورد موتور در ترفورد پارک منچستر ساخته شد. در طول جنگ، کلیه پروازهای آزمایشی رولزرویس در فرودگاه صحرایی هاکنال انجام می‌شد.
تاریخچه > ۱۹۴۴ تا ۱۹۵۳

رولز-رویس با تبادل دارایی با شرکت روور اقدام به طراحی موتور جت نمود و در دوران پس از جنگ جهانی دوم رولز-رویس در طراحی و ساخت توربین گازی به پیشرفت‌های قابل توجهی دست پیدا کرد.
موتورهای توربوپراپ دارت و تاین بسیار با اهمیت بودند و شرکت‌های هواپیمایی را قادر ساختند، که مدت زمان سفر را کوتاه‌تر کنند.
تاریخچه > ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۹

موتور دارت در هواپیماهای آرمسترانگ وایتوورت ۶۶۰ ارگوسی، آورو۷۴۸، فوکر اف۲۷ فرندشیپ، هندلی پیج هرالد و ویکرز ویسکونت به کار رفت و موتور نیرومندتر تاین در هواگردهای برگوئت آتلانتیک، ترانسال سی-۱۶۰ و ویکرز ونگارد و هورکرفت اس آر. ان۴ هواناو به کار گرفته شد. بسیاری از این توربوپراپ‌ها هنوز به کار می‌روند.
تاریخچه > ۱۹۵۹ تا ۱۹۷۱

در میان موتورهای جت این دوره می‌توان آربی۱۶۳اسپی که در هاوکرسایدلی ترایدنت، بی‌ای‌سی یک-یازده، گرومن گلف‌استریم ۲ و فوکر ۲۸ به کار می‌رفت را نام برد.
در اواخر دههُ ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ بهینه‌سازی مهمی در همهٔ جنبه‌های هوافضای بریتانیا انجام گرفت، که این بهینه‌سازی شامل سازندگان موتورهای هواگرد نیز می‌شد. در سال ۱۹۶۶ رولز-رویس مالک شرکت بریستل سیدلی که از ادغام شرکت آرمسترانگ سیدلی و شرکت بریستول در سال ۱۹۵۹ پدید آمده بود، گردید و آن را به عنوان بخش بریستول سایدلی، شرکت رولز-رویس ثبت نمود.
بریستول سایدلی که کارخانهٔ اصلی آن در فیلتون نزدیک بریستول بود، در ساخت موتورهای هواگردهای نظامی بسیار نیرومند شده بود. از جمله این موتورها می‌توان به الیمپوس ۵۹۳ ام‌کی۶۱۰ را نام برد، که با مشارکت شرکت اسنکما ساخته شد و در هواپیمای کنکورد به کار می‌رفت. این شرکت با همکاری اسنکما، موتور توربوفن نیز می‌ساخت.
فرودگاه کوچک لیوزدن در واتفورد در اصل متعلق به وزارت دفاع بود و در جنگ جهانی دوم برای ساخت هواپیماهای موسکیتو و هالیفاکس به کار می‌رفت. رولز-رویس برای چند سال از این محل برای ساخت موتور بالگرد سود برد. این محل در ژوئن ۱۹۹۳ بسته شد و اکنون به نام استودیوی فیلم‌سازی لیوزدن شناخته می‌شود و فیلم‌های مشهوری مانند: جیمز باند، جنگ ستارگان و هری پاتر در این استودیو تهیه شده‌است.
تاریخچه > ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۷

در سال ۱۹۷۱ رولز-رویس زیر بار هزینه‌های ساخت موتور جت آربی۲۱۱ فلج شده بود، که این امر سبب ملی شدن این شرکت توسط دولت ادوارد هیس تحت نام رولز-رویس لیمیتد گردید. در سال ۱۹۷۳ بخش تولید خودرو این شرکت، از شرکت مادر جدا شد و رولز-رویس موتورز نام گرفت.
رولز-رویس موتورز در ۱۹۸۰ به شرکت ویکرز پیوست شد. ویکرز پی‌ال‌سی یک شرکت دولتی بریتانیایی بود، که در زمینه ساخت تانک و جنگ‌افزار فعالیت می‌کرد، همچنین این شرکت در زمینه تولید خودرو و قطعات خودرو نیز فعال بود. ویکرز تا زمان خصوصی شدن رولز-رویس وظیفه مدیریت آن را برعهده داشت.
تاریخچه > ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۸

بخش تولید موتورهای هواگرد این شرکت، همچنان تحت نام رولز رویس لیمیتد به‌عنوان یک شرکت ملی به کار خود ادامه داد، تا این که در سال ۱۹۸۷ در جریان خصوصی‌سازی‌های زمان مارگارت تاچر رولز-رویس نیز خصوصی اعلام شد و رولز-رویس پی‌ال‌سی نام گرفت. در سال ۱۹۹۰ شرکت رولز-رویس اقدام به راه‌اندازی خط تولید موتورهای هواگرد با مشارکت شرکت ب‌ام‌و در کشور آلمان نمود. این شرکت رولز-رویس دویچلند نام گرفت.