stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کوکتل مولوتف

بالا، راست: کوکتل مولوتف افروخته‌شده آمادهٔ پرتاب.
بالا، چپ: استفاده از کوکتل مولوتف در یک شورش.
پایین، راست: تمرین نظامی پرتاب کوکتل مولوتف.
پایین، چپ: کوکتل مولوتف اولیهٔ فنلاندی.
کوکتِل مولوتُف (به انگلیسی: Molotov cocktail) (نام‌های دیگر) یک سلاح آتش‌زا پرتاب شونده است که از یک ظرف شکننده، مانند بطری، پرشده با مواد اشتعال‌پذیر به‌همراه یک مشتعل‌کننده (فیوز) ساخته شده‌است (معمولاً یک بطری شیشه‌ای پرشده با مایع اشتعال‌پذیر با یک پارچهٔ فیتیله در مجرای). برای استفاده از این سلاح، مشتعل‌کننده متصل به بطری آتش زده می‌شود و خودِ سلاح پرتاب شده و بر اثر ضربه خرد می‌شود. این عمل باعث مشتعل‌شدن مادهٔ اشتعال‌پذیر داخل ظرف شده و سوخت در حال سوختن را به‌همراه شعله به اطراف پخش می‌کند.
کوکتل مولوتف، با توجه به سادگی ساخت آن، معمولاً یک سلاح بداهه است و در میان مجرمان، شورشی‌ها، آشوب‌گران فوتبالی، چریک‌های شهری، تروریست‌ها، نظامیان نامنظم، مبارزان آزادی‌خواه و سربازان منظم نیز کاربرد دارد. کاربرد این سلاح در ارتش‌های منظم معمولاً به‌علت کمبود تسلیحات نظامی است. با وجود طبیعت بداهه و آشوب‌گرانهٔ کوکتل مولوتف، بسیاری از ارتش‌های مدرن نیز نیروهای خود را برای استفاده از آن آموزش می‌دهند.
کوکتل مولوتف‌ها همیشه به‌شکل میدانی ساخته نمی‌شوند. تولید انبوه این سلاح بر اساس یک استاندارد خاص به‌عنوان بخشی از آماده‌سازی برای نبرد نیز غیرمعمول نیست. از جملهٔ برخی نمونه‌های این امر می‌توان به آماده‌سازی‌ها برای ضدحملهٔ حافظان خانه بریتانیا در طول جنگ جهانی دوم و واحدهای داوطلب اوکراین در طول حمله ۲۰۲۲ روسیه به اوکراین اشاره کرد. در طول جنگ جهانی دوم، کوکتل مولوتف در چندین کشور نظیر فنلاند، آلمان نازی، شوروی، سوئد و ایالات متحده آمریکا حتی به‌صورت کارخانه‌ای تولید می‌شد و برخی از این نمونه‌های تولیدی از یک ظرف شکننده و فیوزهایی با طراحی اختصاصی برخوردار بودند (نظیر نارنجک شکننده ام۱ ساخت ایالات متحده).
نام‌گذاری

نام «کوکتل مولوتف» (فنلاندی: Molotovin cocktail) توسط فنلاندی‌ها و در طول جنگ زمستان در سال ۱۹۳۹ ابداع شد. این نام اشاره‌ای انتقادی به ویاچسلاو مولوتف، وزیر امور خارجهٔ اتحاد جماهیر شوروی بود که یکی از معماران پیمان مولوتوف–ریبنتروپ بود که در آستانهٔ آغاز جنگ جهانی دوم امضا شد.
این نام ریشه در پروپاگاندا و تبلیغات حکومتی بود که مولوتف در طول جنگ زمستان تولید کرد و بیشتر اشاره به اعلامیهٔ رادیویی او در رادیوی دولتی شوروی دارد که در آن گفته شد مأموریت‌های بمباران آتش‌باری بر فراز فنلاند در واقع برای تحویل کمک‌های غذایی بشردوستانه به همسایه‌های گرسنهٔ آن‌ها بوده‌است. در نتیجهٔ این اعلامیه، اهالی فنلاند به طعنه بمب‌های خوشه‌ای آتش‌زای شوروی را با نام «سبدهای نان مولوتف» (فنلاندی: Molotovin leipäkoreiksi) تعبیر کردند؛ اصطلاحی که به سخن‌پراکنی‌های تبلیغاتی مولوتف اشاره داشت. هنگامی که بطری‌های بمب‌های آتش‌زای دستی برای حمله به تانک‌های شوروی و تخریب آن‌ها توسعه یافتند، فنلاندی‌ها، این سلاح را به‌عنوان «یک نوشیدنی برای تهیهٔ بسته‌های غذایی او»، «کوکتل مولوتف» نامیدند.
ارتش فنلاند با وجود این که نام این سلاح شده‌است، از نام «بطری سوزان» (انگلیسی: Burn bottle; فنلاندی: polttopullo) برای یاد کردن از این سلاح استفاده می‌کند.
نام‌گذاری > نام‌های دیگر

این سلاح که معمولاً با نام کوکتل مولوتف شناخته می‌شود، در سطح جهان با نام‌های دیگری نیز شناخته می‌شود. برخی از این نام‌ها رسمی‌تر هستند، اما در زبان مربوط از نامی توصیفی برای آن استفاده می‌شود.
نکته: نام‌های زیر صرفاً ترجمهٔ تحت‌اللفظی نام‌های مستعار در زبان انگلیسی هستند.
بمب بطری
نارنجک بطری
بطری سوزاننده
بطری سوزان
بمب آتش (با تسلیحات آتش‌زا که با نام بمب آتش‌زا نیز شناخته می‌شوند، اشتباه نشود)
بطری آتش
بطری شعله
بمب گازوئیلی – با توجه به این که گازوئیل یکی از مایعات مرسوم برای پر کردن کوکتل مولوتف است
بطری آتش‌زا
مولی – کوته‌نوشت کوکتل مولوتف (معمولاً مورد استفاده در بازی‌های ویدئویی)
مولوتف – کوته‌نوشت کوکتل مولوتف
بمب بنزینی – با توجه به این که بنزین یکی از مایعات مرسوم برای پر کردن کوکتل مولوتف است
نارنجک فقرا – با توجه به طبیعت بداههٔ آن
فنلاند – فنلاندی: polttopullo, («بطری سوزاننده») – فنلاندی-سوئدی: brännflaska (Lبطری سوزانندهK)
ژاپن – kaenbin (ژاپنی: 火炎瓶؟, «بطری شعله»)
آلمان نازی – آلمانی: Brandflasche («بطری آتش») – Brandhandgranate («نارنجک دستی آتش‌زا»)
اتحاد جماهیر شوروی – روسی: зажига́тельная буты́лка، آوانگاری zazhigátelnaya butýlka – روسی: буты́лка с горю́чей жи́дкостью، آوانگاری butýlka s goryúchey zhídkostyu
سوئد – سوئدی: brännflaska («بطری سوزاننده»)
ایالات متحده آمریکا – نارنجک شکننده – نارنجک شکننده آتش‌زا – نارنجک بطری آتش‌زا
ساختار

کوکتل مولوتف شامل یک بُطری شیشه‌ای شکستنی (مانند بطری آبجو) است که ۶۰ درصد حجم آن با مایعی قابل اشتعال مانند بنزین یا الکل (متانول یا اتانول) و ۱۰ درصد حجم آن با روغن موتور یا گریس پر می‌شود. سپس محتویات بطری باهم مخلوط می‌شوند و یک پارچه به‌عنوان فتیله در دهانهٔ بطری قرار می‌گیرد و دهانهٔ بطری با یک درپوش مهروموم می‌شود (معمولاً با نوارچسب، چوب‌پنبه یا لاستیک) تا فتیله در جای خود ثابت شود. فتیلهٔ کوکتل مولوتف معمولاً به‌جای بنزین، به نفت سفید یا الکل آغشته می‌شود. در نبرد زمستان یک روش مورد استفاده برای شعله‌ور کردن فتیلهٔ کوکتل مولوتف شامل چسباندن کبریت ضد باد به کنارهٔ بطری بود؛ چرا که احتمال خاموش شدن این کبریت‌ها بر اثر وزش باد کم بود. به‌منظور بهبود دقت پرتاب، در برخی نمونه‌های ساخته‌شده از بالاست نیز بهره‌مند هستند (برای مثال، پر کردن ۱⁄۳ بطری با شن یا ماسه).
سایر مایعات اشتعال‌پذیر مانند گازوئیل، متانول، تربانتین، سوخت جت، استون و ایزوپروپیل الکل نیز تاکنون به‌جای بنزین یا در ترکیب با آن برای ساخت کوکتل مولوتف مورد استفاده قرار گرفته‌اند. عوامل غلیظ‌کننده‌ای نظیر حلال‌ها، پلی‌استایرن (که به‌طور عامیانه با نام استایروفوم نیز شناخته می‌شود)، سدیم هیدروژن‌کربنات، ژله پترولیوم، قطران، نیتروسلولز، روغن موتور، مواد شوینده و مایع ظرفشویی نیز برای افزایش میزان چسبندگی مایع مشتعل و ایجاد دود غلیظ و خفه‌کننده به این محلول افزوده می‌شوند. علاوه بر این، انواع دیگری از سلاح‌هایی همانند کوکتل مولوتف وجود دارند که در ساخت آن‌ها، بطری با ترکیبی دودزا نظیر گوگرد تری‌اکسید حل‌شده در کلروسولفوریک اسید پر می‌شود. این تسلیحات، که با نام «بطری دود» شناخته می‌شوند، نیازی به منبعی برای اشتعال ندارند و ترکیب داخل آن‌ها در زمان شکستن بطری با هوا واکنش نشان می‌دهد.
علاوه بر این، دیده شده‌است که مواد سمی نیز به این محتوای بطری اضافه می‌شوند تا پس از انفجار، گاز خفه‌کننده و سمی ایجاد کنند و به‌طور مؤثر «کوکتل مولوتف» را به یک سلاح شیمیایی موقت تبدیل کنند. این مواد سمی شامل سفیدکننده، کلر، انواع اسیدهای قوی و آفت‌کش‌ها می‌شوند.
توسعه و کاربرد در جنگ > جنگ داخلی اسپانیا

نخستین کاربرد تسلیحات اشتعال‌پذیر بداهه‌ای نظیر این سلاح در میدان جنگ در جنگ داخلی اسپانیا بین ژوئیهٔ ۱۹۳۶ و آوریل ۱۹۳۰، و پیش از آن بود که این سلاح‌ها با نام «کوکتل مولوتف» شناخته شوند. در سال ۱۹۳۶، ژنرال فرانسیسکو فرانکو دستور داد تا نیروهای ملی‌گرای اسپانیا بر علیه تانک‌های تی-۲۶ شوروی، که در درگیری نافرجام به سنگر ملی‌گرایان در سسنیا در نزدیکی تولدو، ۴۰ کیلومتری جنوب مادرید، از جمهوری‌خواهان اسپانیایی پشتیبانی می‌کردند، از این سلاح استفاده کنند. پس از آن، هر دور طرف از بمب‌های بنزینی ساده با گازهای سمی یا پتوهای آغشته به بنزین استفاده کردند و به موفقیت‌هایی نیز دست یافتند. تام وینترینگهام، کهنه‌سرباز تیپ‌های بین‌المللی، بعداً روش پیشنهادی خود برای استفاده از این تسلیحات را به‌طور عمومی منتشر کرد:
ما از «بمب‌های بنزینی» تقریباً به این شکل استفاده کردیم: یک شیشهٔ مربای ۲ پوندی بردارید. آن را با بنزین پر کنید. یک پردهٔ سنگین، نیمی از یک پتو یا مواد سنگین دیگر بردارید. آن را به دور دهانهٔ شیشه بپیچید، دور گردن آن را با یک نخ ببنید و بگذارید انتهای آن آزاد بماند. هنگامی که می‌خواهید از آن استفاده کنید، کسی را در کنار خود داشته باشید که وسیلهٔ شعله‌زایی در دست داشته باشد. گوشه‌ای از پتو یا پرده را در جلوی خود روی زمین بگذارید، شیشه را وارونه کنید تا بنزین به اطراف دهانهٔ شیشه نشت کند و بر روی گوشهٔ پتو چکه کند. بطری را دوباره به حالت ایستاده برگردانید، آن را در دست راست خود نگه دارید، به‌گونه‌ای که بیشتر پتو در زیر بطری جمع شده باشد، با دست چپ خود پتو را از گوشه‌ای که به بنزین آغشته شده نگه دارید. منتظر تانک بمانید. هرگاه به اندازهٔ کافی به شما نزدیک شد، رفیق شما گوشهٔ پتو که به بنزین آغشته‌است را آتش می‌زند. بطری و پتو را همزمان که آن کوشهٔ پتو در حال سوختن است، پرتاب کنید. (نمی‌توانید آن را به فاصلهٔ زیادی پرتاب کنید) ببینید که پتو در جلو تانک بیافتد. پتو باید در چرخ‌دنده‌ها یا به دور محورهای تانک بپیچد. بطری خواهد شکست، اما بنزین باید پتو را به اندازه‌ای آغشته کند که بتواند آتشی مناسب و کافی را برای سوزاندن چرخ‌های لاستیکی زیر زنجیرهای محرک تانک، به آتش کشیدن کاربوراتور یا جزغاله کردن خدمه تولید کند. با این سلاح‌ها بازی نکنید. آن‌ها بسیار خطرناک هستند.
توسعه و کاربرد در جنگ > خالخین گل

در نبرد خالخین گل، که یک درگیری مرزی به‌ظاهر میان مغولستان مانچوکوئو در سال ۱۹۳۹ بود، جنگ شدیدی میان ژاپنی‌ها و نیروهای شوروی رخ داد. پیاده‌نظام ژاپن که با کمبود تجهیزات ضدتانک مواجه بودند، با بطری‌های پر شده با گازوئیل به تانک‌های شوروی حمله کردند. نظامیان پیاده‌نظام ژاپن مدعی شدند که صدها تانک شوروی با این روش تخریب شدند؛ اگرچه گزارش سوابق خسارت‌های شوروی از این ارزیابی پشتیبانی نمی‌کنند.
توسعه و کاربرد در جنگ > جنگ جهانی دوم > فنلاند

در ۳۰ نوامبر ۱۹۳۹، اتحاد شوروی به فنلاند حمله کرد و جنگی را آغاز کرد که بعدها جنگ زمستان نام گرفت. نیروی زمینی فنلاند طراحی و کاربرد تاکتیکی بمب بنزینی را تکمیل کرد. سوخت کوکتل مولوتف به ترکیبی نسبتاً چسبنده از الکل، نفت سفید، قطران و پتاسیم کلرات تغییر داده شد. اصلاحات بعدی بر روی این صلاح شامل چسباندن کبریت‌های ضد باد یا محفظه‌ای از مواد شیمیایی که در صورت شکستن مشتعل می‌شد، و در نتیجه حذف نیاز به آتش‌زدن بطری پیش از پرتاب می‌شدند و بعداً مشخص شد که خالی گذاشتن حدود یک‌سوم از حجم شیشه احمال شکستن شیشه را افزایش می‌دهد.
گزارشی که در ژوئن ۱۹۴۰ از سوی ادارهٔ جنگ بریتانیا منتشر شد اشاره کرده‌است که:
سیاست فنلاندی‌ها این بود که به تانک‌های روسی اجازه دهند به دفاع آن‌ها نفوذ کنند، حتی با ترغیب آن‌ها به انجام این کار به‌واسطهٔ «کانالیزه کردن» آن‌ها به میان شکاف‌ها و متمرکز کردن آتش سلاح‌های خود بر روی پیاده‌نظامی که آنان را دنبال می‌کردند. تانک‌هایی که از دفاع آن‌ها گذر کردند، با شلیک اسلحه در فضای باز و توسط گروه‌های کوچک مردان مسلح به مواد منفجره و بمب‌های بنزینی در جنگل‌ها و روستاها مورد حمله قرار گرفتند… اصلی این سیاست بر جدا کردن خودروهای زره‌پوش رزمی از پیاده‌نظام متمرکز بود؛ چرا که تانک‌ها به‌تنهایی دارای نقاط کور بسیاری هستند و به محض این که متوقف شوند، می‌توان سر فرصت آن‌ها را منهدم کرد.
متعاقباً الکو کورپوریشن در کارخانهٔ تقطیر راجاماکی متعلق به خود، دست به تولید انبوه کوکتل مولوتف به‌همراه کبریت‌هایی برای آتش‌زدن آن‌ها زد. تولید این کارخانه در طول جنگ زمستان در مجموع به ۴۵۰٬۰۰۰ عدد کوکتل مولوتف رسید. دستور اولیهٔ ساخت کوکتل مولوتف شامل ترکیبی از اتانول، قطران و گازوئیل در یک بطری به حجم۷۵۰ میلیلیتر (۰٫۷۹ کوارت آمریکایی) بود. دو کبریت آتشکاری ضد باد در دو طرف این بطری چسبانده شده بودند. پیش از استفاده از این سلاح، یکی یا هردوی این کبریت‌ها افروخته می‌شدند؛ هنگامی که بطری در زمان برخورد شکسته می‌شد، ترکیب داخل آن با آتش کبریت مشتعل می‌شد. بعداً مشخص شد که استفاده از کبریت‌های ضد باد ایمن‌تر از چپاندن پارچه در دهانهٔ بطری و آتش‌زدن آن است.
کاربرد غیرنظامی

طبق گزارش‌ها، کوکتل مولوتف‌ها در ایالات متحده در آتش‌افروزی‌های عمدی در فروشگاه‌ها و سایر ساختمان‌ها در زمان شورش‌های ۱۹۹۲ لس‌آنجلس مورد استفاده قرار گرفته‌اند.
کوکتل مولوتف‌ها همچنین در طول وقایع خشونت‌بار یورومیدان و انقلاب کرامت در اوکراین نیز توسط معترضان و شهروندان شبه‌نظامی به‌کار گرفته شد. معترضان در ناآرامی‌های فرگوسن نیز از کوکتل مولوتف استفاده کردند.
در بنگلادش و در طول اعتراضات ضد دولتی همزمان با انتخابات ملی سال ۲۰۱۴، تعداد زیادی اتوبوس و خودروی سواری هدف بمب‌های بنزینی قرار گرفتند. بین سال‌های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴، بر اثر حمله‌هایی که با بمب‌های بنزینی انجام می‌شد، تعدادی از مردم بر اثر سوختگی کشته شدند و تعداد زیادی نیز زخمی شدند.
معترضان در اعتراضات ۲۰۱۹–۲۰۲۰ هنگ کنگ برای دفاع از خود در برابر پلیس و ایجاد راه‌بندان از کوکتل مولوتف استفاده کردند. آنان همچنین به یک ایستگاه ام‌تی‌آر نیز حمله کردند و خسارات زیادی به آن وارد کردند. یک روزنامه‌نگار نیز در طول این اعتراضات مورد اصابت یک کوکتل مولوتف قرار گرفت.
در طول اعتراض‌ها به قتل جورج فلوید در ایالات متحده در سال ۲۰۲۰، بعضاً از کوکتل مولوتف استفاده شد.
کاربرد غیرنظامی > گونه‌های غیرقابل اشتعال

در طول اعتراضات ونزوئلا از ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۷، معترضان از کوکتل مولوتف‌های مشابه آنچه تظاهرکنندگان در سایر کشورها به‌کار می‌بردند، استفاده کردند. با تشدید اعتراضات ۲۰۱۷ ونزوئلا، تظاهرکنندگان از «پوپوتف» استفاده کردند. پوپوتف‌ها سلاح‌هایی شیشه‌ای بودند که با مدفوع پر شده بودند و پس از آن که ژاکلین فاریا، یکی از مقالامت حزب قانون‌گذار سوسیالیست متحد ونزوئلا، معترضانی که برای فرار از گاز اشک‌آور مجبور بودند از میان فاضلاب روداخانهٔ گوایر در کاراکاس عبور کنند را به تمسخر گرفت، معترضان آن را به سمت مقامات دولتی پرتاب می‌کردند.
در ۸ مه، پس از انتشار و همه‌گیر شدن گزارش‌هایی مبنی بر استفراغ مقامات پس از غوطه‌ور شدن در مدفوع، هشتگ #puputov به ترند توئیتر در ونزوئلا تبدیل شد. یک ماه بعد در ۴ ژوئن ۲۰۱۷ و در طول اعتراضات علیه دونالد ترامپ در پورتلند، اورگن، پلیس اعلام کرد که معترضان شروع به پرتاب بادکنک‌های پر شده با «ماده‌ای ناشناخته و بدبو» به سمت افسران پلیس کرده‌اند.
طرز استفاده

برای استفاده از این سلاح، پارچه (فتیله) آتش زده شده، و بطری به سمت هدف پرتاب می‌شود. در اثر ضربه، بطری خرد می‌شود و مایع قابل‌اشتعال بر روی هدف می‌ریزد و باعث سوختن آن می‌گردد.
استفاده توسط معترضین و انقلابیون

به‌دلیل سهولت تولید و استفاده مولوتف توسط نیروهای غیرنظامی، «کوکتل مولوتف» به نمادی از قیام مدنی و انقلاب تبدیل شده‌است. همچنین استفادهٔ گسترده از کوکتل مولوتف توسط نیروهای غیرنظامی و حزبی، منجر به تبدیل شدن آن به نمادی از ناآرامی‌های داخلی شده‌است. انقلابی‌ها به استفاده از کوکتل مولوتف در درگیری‌ها و شورش‌های داخلی و ناآرامی‌های مختلف در سراسر جهان معروف هستند. تضاد در «کوکتل مولوتف» نیروهای انقلابی با یک نیروی سازمان‌یافتهٔ دولتی به یک نماد محبوب در فرهنگ عامه تبدیل شده‌است. معترضان و نیروهای مردمی در سراسر جهان مانند اوکراین در حال ساخت و استفاده از این سلاح هستند. در تجاوز نظامی روسیه علیه اوکراین، کوکتل مولوتف توسط نیروهای مردمی اوکراینی بسیار مورد استفاده قرار گرفته‌است.
ویاچسلاو مولوتف، ۱۹۴۵
سلطنت‌طلبان در طول جنگ داخلی اسپانیا با در دست داشتن کوکتل مولوتف
سربازان فنلاندی در جنگ زمستان. تانک‌ها در این جنگ با خمپاره و کوکتل مولوتف تخریب شدند. این بطری به‌جای فتیلهٔ پارچه‌ای، دارای کبریت ضد باد است.
کوکتل مولوتف‌های تولیدشده برای استفاده در اعتراضات یورومیدان اوکراین
پوپوتف‌های دیده‌شده در زمان اعتراضات ۲۰۱۷ ونزوئلا.
یک معترض شبه‌نظامی در حال استفاده از کوکتل مولوتوف بر ضد نیروهای امنیتی
نیروهای مسلح عربستان سعودی

| نیروهای مسلح پادشاهی سعودی | نیروهای مسلح پادشاهی سعودی |
| --- | --- |
بنیان‌گذاری: 1744
شکل کنونی: ۱۵ ژانویه 1902
شاخه‌ها:   نیروی زمینی عربستان سعودی   نیروی دریایی پادشاهی سعودی   نیروی هوایی پادشاهی سعودی   نیروی پدافند هوایی پادشاهی سعودی   نیروی راهبردی موشکی پادشاهی سعودی 
ستاد: ریاض
رهبری: رهبری
پادشاه عربستان سعودی:  سلمان بن عبدالعزیز آل سعود
وزیر دفاع:  خالد بن سلمان آل سعود
Chairman of General Staff:  ارتشبد فیاض بن حامد الرویلی
نیروی انسانی: نیروی انسانی
سن سربازی: ۱۷
خدمت سربازی: خیر
نیروی فعال: ۲۵۱,۵۰۰ شامل: وزارت دفاع
نیروی ذخیره: ۳۲۵٬۰۰۰ شامل: گارد ملی
نیروی مستقر:  ۱۱٬۲۰۰+ (تخمین سپتامبر ۲۰۱۵.)  بحرین - 1,200 Since 14 March 2011  یمن - 10,000 Since 26 March 2015  جیبوتی - Naval base Since 15 Oct 2015  ترکیه - Unknown Since 2۵ فوریه ۲۰۱۶ 
دخل و خرج: دخل و خرج
بودجه: ۶۹٫۴ میلیارد دلار آمریکا(2017) (فهرست کشورها بر پایه هزینه‌های نظامی)
درصد تولید ناخالص داخلی: 10% بودجه ۲۰۱۵– ۲۰۱۶
جستارهای وابسته: جستارهای وابسته
تاریخ:  نمایش *Battle of Riyadh (1746) Battle of Al-Hayer (1764) Battle of ghrimeel (1789) Ibn Ufaisan's Invasion (1793) Invasion of Qatar (1793–1798) Battle of Khakeekera (1801) Ottoman–Saudi War (1811–1818) Rebellion against Egypt Eyalet (1821–1824) عبدالرحمن بن فیصل آل‌سعود (۱۸۶۵–۱۸۷۵) Al-Hasa Expedition (1870–1871) Battle of Arwa (1883) (1883) Battle of Mulayda (۱۸۹۱)  Battle of Riyadh (1902) Battle of Dilam (1903) First Saudi–Rashidi War (1903–1907) Battle of Hadia (1910) Conquest of al-Hasa (1913) Battle of Jarrab (1915) Battle of Kinzaan (1915) First Saudi–Hashemite War (1918–1919) Kuwait-Saudi War (1919–1920) Second Saudi–Rashidi War (1921) Saudi-Transjordan War (1922) Second Saudi-Hashemite War (1924–1925) Ikhwan Revolt (1927–1930)  Saudi–Yemeni War (1934) جنگ عرب‌ها و اسرائیل (۱۹۴۸) (۱۹۴۸–۱۹۴۹) جنگ داخلی شمال یمن (۱۹۶۲–۱۹۶۵) Al-Wadiah War (1969) جنگ یوم کیپور (۱۹۷۳) Lebanese Civil War (1975–1990) تصرف مسجدالحرام (۱۹۷۹) جنگ ایران و عراق (۱۹۸۴) جنگ خلیج فارس (۱۹۹۰–۱۹۹۱) Somali Civil War (1993) درگیری یمن (۲۰۰۹–۲۰۱۰) (۲۰۰۹) مداخله در بحرین به رهبری عربستان سعودی (۲۰۱۱-اکنون) مداخله نظامی علیه داعش (۲۰۱۴–اکنون) مداخله نظامی در یمن به رهبری عربستان سعودی (۲۰۱۵–اکنون) 
رتبه: Saudi Arabian military ranks
نیروهای مسلح پادشاهی سعودی یا نیروهای مسلح عربستان سعودی (به عربی: القُوّات المُسَلَّحَة المَلکیَّة السُّعُودیَّة) متشکل از پنج بخش نیروی زمینی پادشاهی سعودی، نیروی هوایی پادشاهی سعودی، نیروی دریایی پادشاهی سعودی، نیروی پدافند هوایی پادشاهی سعودی و نیروی راهبردی موشکی پادشاهی  سعودی است.
نیروهای مسلح عربستان سعودی با هزینه حدود ۲۵ درصد از بودجه سالیانه کشور (حدود ۶۹ میلیارد دلار در سال ۲۰۱۸) بعد از ایالات متحده آمریکا و چین پرخرج‌ترین ارتش جهان است.
نیروگاه بادی

یک نیروگاه بادی در گالیسیای اسپانیا
یک نیروگاه بادی یا مزرعهٔ بادی، مجموعه‌ای از چندین توربین بادی است که در یک مکان قرار گرفته‌اند. یک نیروگاه بادی بزرگ می‌تواند شامل چندصد توربین بادی باشد. چنین مجموعه‌ای می‌تواند بر روی دریا قرار گرفته باشد.
کشور ایران از لحاظ منابع مختلف انرژی یکی از غنی‌ترین کشورهای جهان محسوب می‌گردد، چرا که از یک سو دارای منابع گسترده سوختهای فسیلی و تجدید ناپذیر نظیر نفت و گاز است و از سوی دیگر دارای پتانسیل فراوان انرژی‌های تجدید‌پذیر از جمله باد می‌باشد. با توسعه نگرش‌های زیست‌محیطی و راهبردهای صرفه جویانه در بهره‌برداری از منابع انرژی‌های تجدید ناپذیر، استفاده از انرژی باد در مقایسه با سایر منابع انرژی مطرح در بسیاری از کشورهای جهان رو به فزونی گذاشته‌است. استفاده از تکنولوژی توربین‌های بادی به دلایل زیر می‌تواند یک انتخاب مناسب در مقایسه با سایر منابع انرژی تجدید پذیر باشد.
قیمت پایین توربین‌های برق بادی در مقایسه با دیگر صور انرژی‌های نو
کمک در جهت ایجاد اشتغال در کشور
بزرگ‌ترین نیروگاه بادی دنیا، نیروگاه بادی گانسو در استان گانسوی جمهوری خلق چین با توان نامی ۷۹۶۵ مگاوات است. با توسعه این نیروگاه، برآورد می‌شود که توان تولیدی آن به ۲۰۰۰۰ مگاوات افزایش یابد. این نیروگاه، یکی از شش نیروگاه بادی‌ای است که دولت چین با سرمایه‌گذاری ۱۷.۵ میلیارد دلاری جهت رسیدن به هدف تولید ۱۰۰ گیگاوات انرژی بادی، تاسیس کرده است.
در سال ۲۰۰۶ برای اولین بار در اتحادیهٔ اروپا رشد تولید برق از انرژی‌های نو بیش از رشد تولید برق از منابع فسیلی بود. از سال ۱۳۷۹ تا ۱۳۸۶ شمسی، ظرفیت تولید برق بادی جهان از ۱۸۰۰۰ مگاوات به ۹۲۰۰۰ مگاوات افزایش یافته‌است. از سال ۲۰۰۰ تاکنون این صنعت سالانه ۲۵٪ رشد کرده و هر سه سال دو برابر شده‌است و این در شرایطی است که رشد اقتصاد جهانی از یک تا دو درصد در سال بیشتر نیست.
توربین های بادی بر بلندای کلانشهر تبریز
عوامل مهم در انتخاب محل استقرار توربین‌های بادی

موارد مهم جهت شناسایی یک منطقه مستعد برای نصب توربین‌های بادی عبارتند از:
استقرار ماشین‌های بادی در مکان‌هایی که مقدار انرژی تولید شده جوابگوی مصرف باشد.
پرهیز از مکان‌هایی که سبب مخاطره توربین‌های بادی می‌شود. مثل اغتشاش، یخبندان، موانع، ذرات شن و نمک در هوا، نامسطح بودن و شیب زمین که سبب افزایش قیمت نگهداری توربین، کوتاهی عمر و افت انرژی تولیدی خواهد شد
اقتصادی بودن انرژی تولیدی در مقایسه با انرژی‌های دیگر.
دراحداث نیروگاه بادی پیدا کردن محل سایت عامل بسیار مهمی است تا حداکثر بهره‌برداری را از نیروی باد بدست آورد.
اطلاعات اولیه برای احداث نیروگاه بادی بینالود توسط ایستگاه هواشناسی حسین‌آباد آغاز گردید و کارهای مقدماتی آن از سال ۷۴ شروع شد. اطلاعات بدست آمده از ایستگاه در اختیار مهندسین قرار داده شد و پس از مطالعات فراوان سر انجام محل فعلی برای احداث انتخاب گردید.
تونل بادی که در این منطقه وجود دارد از امام تقی آغاز و تا کویر سبزوار ادامه دارد و محل احداث نیروگاه در دهانه این تونل است و بیشترین بهره‌برداری را از نیروی باد می‌کند.
نکته مهم بعدی پس از انتخاب محل نحوه چیدمان واحدها است تا بتوان حداکثر استفاده را از نیروی باد کرد. از چندین طرح ارائه شده سرانجام چیدمان ۱۰×۶ انتخاب گردید.
در فاز اول ۴۳ واحد از ۶۰ واحد با پستی به بهره‌برداری برسد. قدرت هر واحد ۶۶۰ ولت است. از ۴۳ واحد فوق ۵ واحد از خرداد ۸۳ به بهره‌برداری رسیده و مابقی در حال نصب و راه اندازی است.
واحدها با مشارکت ایران و چند کشور خارجی از جمله آلمان و دانمارک به بهره‌برداری رسیده به طوری که ۶۰ درصد تولید داخل و ۴۰ درصد تولید خارج است. کل برق تولید شده توسط واحدها توسط کابل به پست (۱۳۲/۲۰) برده می‌شود و توسط آن به شبکه اصلی منتقل می‌گردد.
خروجی هر واحد ۶۰۰ و توسط ترانسفورماتورهای مجزا به ۲۰۰۰۰ تبدیل می‌گردد.
در سطح سایتهای شناخته شده در سطح جهان دو سایت متمایز وجود دارد: سایت آلتامونت پاس کالیفرنیا که بیش از ۷۰۰۰ توربین دارد و حدود ۲ مگا ولت انرژی تولید می‌کند و دیگری سایت بینالود. وجه تمایز این دو سایت در این است که در تابستان بیشتر باد می‌آید و در نتیجه تولیدی این دو سایت در تابستان که پیک مصرف است پیک تولید هم است.
بخش‌بندی

یک واحد خود از ۴ قسمت اصلی تشکیل شده‌است:
امبیدر سیلندر (سیلندر مدنون)
برج (تحتانی و فوقانی)
نافل (ماشین فونه)
نویز کون (دماغه)
ژنراتور نیروگاه‌های بادی از نوع آسنکرون می‌باشند.
در ژنراتور آسنکرون بر خلاف سنکرون لغزش می‌تواند بین ۳ تا ۵ درصد باشد و در کار ژنراتور اختلالی به وجود نیاورد؛ ولی نکته مهم در اینجا انرژی بسیار متغیر باد است که دائماً در حال تغییر است و متناسب با آن دور تغییر می‌کند. لغزش مجاز این ژنراتورها ۱۰ درصد است.
برای کارایی بهتر لازم است تا ولتاژ القایی در روتور ثابت نگه داشته شود برای این کار از سه مقاومت متغیر ۱ اهمی استفاده می‌شود به طوری که این مقاومتها روی هر فاز قرار می‌گیرند و توسط یک مدار کنترلی به‌طور اتومات تغییر می‌کنند.
برای انتقال انرژی باد به ژنراتور از مین گیربکس استفاده می‌گردد.
عموماً توربین‌های بادی از لحاظ دور به سه دسته تقسیم می‌شوند:
دور ثابت
دور متغیر
دو دوره توربین‌های این نیروگاه از نوع دور ثابت هستند.
دور پره ۲۸ دور در دقیقه و دور ژنراتور ۱۶۰۰ دور در دقیقه است. گیربکس طوری طراحی گردیده‌است که ورودی آن متغیر ولی خروجی آن ثابت باشد.
اگر باد از مقدار معینی بیشتر گردد تولید برق به‌طور اتومات قطع می‌گردد به‌طوری که اگر سرعت باد ۵ متر در ثانیه(۱۸ کیلومتر در ساعت) باشد تولید شروع می‌گردد و در ۱۶ متر بر ثانیه(۵۷٫۶ کیلومتر در ساعت) تولید حداکثر است و نهایتاً در ۲۵ متر در ثانیه(۹۰ کیلومتر در ساعت) تولید به‌طور اتومات قطع می‌گردد تا به اجزا واحد آسیب نرسد.
البته شرایط بالا با شرط ایزو می‌باشند (فشار ۱ اتمسفر و دمای ۲۵ درجه) و در جوی سایت بینالود (۱۵۵۰ متر ارتفاع از سطح دریا) فول تولید در سرعت ۱۴ متر در ثانیه(۵۰٫۴ کیلومتر در ساعت) بدست می‌آید.
اندازه توربین‌های بادی > توربین‌های کوچک

توربین‌های کوچک قادرند ۵۰ تا ۷۰ کیلو وات انرژی تولید کنند اندازه هر پره از ۰.۵ متر تا ۷.۵ متر می‌باشد و روی دایره‌ای به قطر ۱ تا ۱۵ متر می‌چرخند. توربین‌های بادی کوچک اصولا در جاهای پرت و جاهایی که برق رسانی به آنها به صرفه نیست به کار می‌روند.
اندازه توربین‌های بادی > توربین‌های متوسط

قطر دایره چرخش ۱۵ تا ۶۰ متر است و توان تولیدی ۵۰ تا ۱۵۰۰ می‌باشد انواع متداول آنها بین ۵۰۰ تا ۷۵۰ کیلووات برق تولید می‌کند و کاربرد آنها در ژنراتورهای بادی تجاری می باشد.
اندازه توربین‌های بادی > توربین‌های بزرگ

قطر دایره چرخش پره‌ها ۶۰ تا ۱۰۰ متر است. توان تولیدی بین ۲ تا ۳ مگاوات بوده و صرفه اقتصادی توربین‌های بزرگ و قابلیت اطمینان آنها در مقابل توربین‌های متوسط به مراتب کمتر است.
شرایط راه اندازی و تولید

در زمان راه اندازی ژنراتور ابتدا به صورت موتور به را می‌افتد و تا زمانی که سرعت آن به سنکرون برسد ادامه دارد. در این زمان تغذیه موتور قطع می‌گردد و به صورت ژنراتور به کار خود ادامه می‌دهد.
شرایط راه اندازی و تولید > پره‌ها

پره‌ها طوری طراحی شده‌اند که به‌طور اتومات تا ۹۰ درجه تغییر پیدا می‌کنند (پیچ کنترل)
کلاً برای توقف و ترمز واحدها دو روش وجود دارد: در نوک پره‌ها پره‌ای دیگر موجود است (پره آیرودینامیکی) که از نوک پره اصلی فاصله دارد و تغییر حالت آن موجب توقف پره‌های اصلی می‌گردد (ترمز دینامیکی)
شرایط راه اندازی و تولید > پره‌ها > پیچ کنترل

در این سیستم تمام پره تغییر وضعیت می‌دهد و نسبت به روش قبلی مدرنتر است. برای بهره‌برداری کامل پره طوری قرار می‌گیرد که بیشترین سطح تماس را با باد داشته باشد و همچنین در مواقعی که طوفان است یا به خاطر سرویس نباید واحد به کار خود ادامه دهد پره‌ها طوری قرار می‌گیرند که کمترین سطح تماس را با باد داشته باشند.
در نیروگاه‌های بادی بر خلاف نیروگاه گازی انرژی ورودی در اختیار ما نیست بلکه برای کنترل شرایط بایستی از وضعیت پره‌ها استفاده کنیم.
اتاقک یا ژنراتور می‌تواند ۳۶۰ درجه به دور خود گردش کند و کابل ارتباط دهنده آن طوری است که می‌تواند تا ۴ دور به دور خود بپیچد و پس از آن به‌طور اتومات بازمی‌گردد.
تمام فرمان‌های اجرایی به واحد توسط واحد کنترلی کوچکی که در بالای اتاقک است انجام می‌گیرد و از سنسورهای مختلفی تشکیل شده‌است و پارامترهای مختلف را تحت کنترل دارند.
در هنگام طوفان که سرعت باد بسیار زیاد است واحد کنترل به یاو موتورها فرمان داده و آن‌ها با چرخش ژنراتور به حول خود باعث می‌شوند تا ژنراتور در حالت پشت به باد قرار گیرد و از طوفان در امان باشد.
تمام قسمت‌های کنترلی به صورت اتومات انجام می‌گردد و اپراتور فقط بر کارکرد قسمت‌ها نظارت دارد و تمام اطلاعات به‌طور لحظه‌ای ثبت می‌گردد و در حافظه کامپیوتر ذخیره می‌گردد.
تغییر دور ژنراتور بین ۱۵۰۰ تا ۱۶۵۰ دور است و تغییر دور پره بین  ۲۸ تا ۳۰ دور است.