stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
داراختر گلوسرخابی

| داراختر گلوسرخابی | داراختر گلوسرخابی |
| --- | --- |
نر کاستاریکا: نر کاستاریکا
ماده: ماده
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
CITES Appendix II (CITES): CITES Appendix II (CITES)
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
Missing taxonomy template (fix):: Philodice
گونه:: Template:Taxonomy/PhilodiceP. bryantae
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Template:Taxonomy/PhilodicePhilodice bryantae (Lawrence, 1867): Template:Taxonomy/PhilodicePhilodice bryantae (Lawrence, 1867)
Range of P. bryantae: Range of P. bryantae
مترادف: مترادف
 Calliphlox bryantae:  Calliphlox bryantae
داراختر گلوسرخابی (نام علمی: Philodice bryantae) گونه‌ای از مرغ‌های مگس در تبار عسل‌نوش‌تباران (Mellisugini) از زیرتیرهٔ مگس‌مرغیان (Trochilinae)، «مرغ‌های مگس زنبوری» است. در کاستاریکا و پاناما یافت می‌شود.
نر در حال پرواز
یوون دویس

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  یوون دویس
زادروز:  ۱۶ مهٔ ۱۹۳۵ ‏(۸۹ سال)
زادگاه:  Les Andelys, فرانسه
پست:  مهاجم
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۴۸–۱۹۴۹:  Brignoles
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۵۳–۱۹۵۹ |  لیل |  ۱۷۲ |  (۶۲) |
| ۱۹۵۹–۱۹۶۱ |  لو آور |  ۷۱ |  (۲۸) |
| ۱۹۶۱–۱۹۶۷ |  موناکو |  ۱۶۷ |  (۶۲) |
| ۱۹۶۷–۱۹۶۹ |  AS Cannes |  ۸۱ |  (۲۶) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۵۷–۱۹۶۵ |   فرانسه |  ۲۰ |  (۴) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
یوون دویس (به فرانسوی: Yvon Douis) بازیکن فوتبال و مهاجم اهل فرانسه است که از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۵ میلادی عضو تیم ملی فوتبال فرانسه بوده‌است. وی در ۲۰ بازی ملی حضور داشته‌است و در بازی‌های ملی‌اش ۴ گل به ثمر رساند.
یویچی سای

| یویچی سای | یویچی سای |
| --- | --- |
زادهٔ: ۶ ژوئیهٔ ۱۹۴۹ ‏(۷۵ سال) استان ناگانو، ژاپن
ملیت:  ژاپنی
پیشه: کارگردان
نام کره‌ای: نام کره‌ای
هانگول: 최양일
هانجا: 崔洋一
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Choe Yang-il
مک‌کیون–ریشاور: Ch'oe Yang'il
 :  
یویچی سای (انگلیسی: Yoichi Sai؛ زادهٔ ۶ ژوئیهٔ ۱۹۴۹) کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس اهل ژاپن و مدیر انجمن صنفی کارگردانان ژاپن است. مادر وی ژاپنی بود و پدرش از کُره‌ای‌های ساکن در ژاپن بود.
سای در ۱۱مین جشنواره فیلم یوکوهاما برای فیلم A Sign Days برندهٔ جایزهٔ بهترین فیلم‌نامه شد.
آنن‌مای‌کانترایت

| آنن‌می‌کانتریت | آنن‌می‌کانتریت |
| --- | --- |
AnnenMayKantereit (۲۰۱۴): AnnenMayKantereit (۲۰۱۴)
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
خاستگاه: کلن، آلمان
ژانر: موسیقی راک
اعضا:  Christopher Annen گیتار، سازدهنی  Henning May [de] خوانندگی، پیانو، ملودیکا، آکوردئون، یوکللی، گیتار  Severin Kantereit درام، کاخون  Sophie Chassée (since 2022) گیتار بیس 
اعضای پیشین: Lars Lötgering (to 2014) کنترباس Malte Huck (until 2020) گیتار بیس 
وبگاه: www.annenmaykantereit.com
آنن‌می‌کانتریت (آلمانی: AnnenMayKantereit) نام یک گروه موسیقی راک آلمانی واقع در کلن است که به خاطر صدای خاص خواننده آن هنینگ می شناخته می‌شود. این گروه موسیقی در سال ۲۰۱۱ تشکیل شد و از معروفترین ترانه‌هایش می‌توان به «پوکوهانتس» اشاره کرد.
گلن روئدر

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  گلن ویکتور روئدر
زادروز:  ۱۳ دسامبر ۱۹۵۵
زادگاه:  وودفورد، لندن
پست:  مدافع
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۷۰–۱۹۷۳:  آرسنال
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۷۳–۱۹۷۸ |  لیتون اورینت |  ۱۱۵ |  (۴) |
| ۱۹۷۸–۱۹۸۳ |  کویینز پارک رنجرز |  ۱۵۷ |  (۱۷) |
| ۱۹۸۳ |  ← نوتس کانتی (قرضی) |  ۴ |  (۰) |
| ۱۹۸۳–۱۹۸۹ |  نیوکاسل یونایتد |  ۱۹۳ |  (۸) |
| ۱۹۸۹–۱۹۹۲ |  واتفورد |  ۷۸ |  (۲) |
| ۱۹۹۲ |  لیتون اورینت |  ۸ |  (۰) |
| ۱۹۹۲–۱۹۹۳ |  گیلینگام |  ۶ |  (۰) |
| مجموع |   |  ۵۶۱ |  (۳۱) |
تیم ملی: تیم ملی
|  |  انگلستان بی |  ۷ |  (۰) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۱۹۹۲–۱۹۹۳:  گیلینگام (مربی-بازیکن)
۱۹۹۳–۱۹۹۶:  واتفورد
۲۰۰۱–۲۰۰۳:  وستهام یونایتد
۲۰۰۶–۲۰۰۷:  نیوکاسل یونایتد
۲۰۰۷–۲۰۰۹:  نوریچ سیتی
۲۰۱۶–۲۰۱۸:  استیونج (مشاور سرمربی)
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
گلن روئدر (انگلیسی: Glenn Roeder؛ (زادهٔ ۱۳ دسامبر ۱۹۵۵ - درگذشتهٔ ٢٨ فوریهٔ ٢٠٢١) بازیکن فوتبال سابق و مربی فوتبال فعلی، اهل بریتانیا بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لیتون اورینت، باشگاه فوتبال نوریچ سیتی، باشگاه فوتبال واتفورد، باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد، باشگاه فوتبال گیلینگام، باشگاه فوتبال کویینز پارک رنجرز، باشگاه فوتبال وستهام یونایتد، و باشگاه فوتبال نوتس کانتی اشاره کرد.
وی همچنین در تیم بی تیم ملی فوتبال انگلستان بازی کرده‌است.
مرگ

روئدر پس از یک نبرد ۱۸ ساله با تومور مغزی  در ۲۸فوریه ۲۰۲۱در سن ۶۵سالگی درگذشت.
الا دارلینگ

| الا دارلینگ | الا دارلینگ |
| --- | --- |
Ela Darling 2019 by Glenn Francis: Ela Darling 2019 by Glenn Francis
زادهٔ: ۱۹۸۶ (۳۷–۳۸ سال) سن خوزه، کالیفرنیا
ملیت: ایالات متحده آمریکا
دیگر نام‌ها: "823.914 R797"
پیشه(ها): کتابدار، هنرپیشه، کارآفرینی
شناخته‌شده برای: virtual reality entrepreneur
الا دارلینگ (انگلیسی: Ela Darling؛ زادهٔ ۱۹۸۶ (۳۷–۳۸ سال)) کتابدار، هنرپیشه، کارآفرینی و پرن‌استار اهل ایالات متحده آمریکا است. او یکی از بنیانگذاران شرکت واقعیت مجازی
VRTube.xxx است. طبق نیویورک تایمز، دارلینگ نخستین کسی است که در سال ۲۰۱۴ از تکنولوژی واقعیت مجازی برای ساخت سناریو شهوت‌انگیز استفاده کرده‌است.
یوسف کارو

| یوسف کارو Rabbi یوسف کارو | یوسف کارو Rabbi یوسف کارو |
| --- | --- |
הַמְחַבֵּר HaMechaber   מָרַן Maran'': הַמְחַבֵּר HaMechaber   מָרַן Maran''
جزئیات شخصی: جزئیات شخصی
نام تولد: Joseph ben Ephraim Karo
متولد: ۱۴۸۸ تولدو
درگذشته: ۲۴ مارس ۱۵۷۵ صفد
مدفون: صفد، اسرائیل
ملیت: امپراتوری عثمانی
شغل: [[]]
امضاء: 
یوسف کارو (عبری: יוסף קארו؛ ۱۴۸۸ – ۲۴ مارس ۱۵۷۵) فیلسوف، نویسنده، و ربی اهل امپراتوری عثمانی بود.
یون کارامیترو

| یون کارامیترو | یون کارامیترو |
| --- | --- |
وزارت فرهنگ: وزارت فرهنگ
دوره مسئولیت ۱۲ دسامبر ۱۹۹۶ – ۲۸ دسامبر ۲۰۰۰: دوره مسئولیت ۱۲ دسامبر ۱۹۹۶ – ۲۸ دسامبر ۲۰۰۰
نخست‌وزیر: ویکتور سیوربه رادو واسیل موگور ایسارسکو
پس از: مارین سورسکو
پیش از: رضوان تئودورسکو
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: یون هوریا لئونیدا کارامیترو ۹ مارس ۱۹۴۲ بخارست، رومانی
درگذشته: ۵ سپتامبر ۲۰۲۱ (۷۹ سال) بخارست، رومانی
ملیت: رومانیایی
همسر(ان): میکائلا کاراکاش
پیشه: بازیگر، کارگردان نمایش، سیاستمدار
یون کارامیترو (انگلیسی: Ion Caramitru؛ ‏ تلفظ رومانیایی: [iˈon karaˈmitru]؛ زادهٔ ۹ مارس ۱۹۴۲ – درگذشته ۵ سپتامبر ۲۰۲۱) بازیگر، کارگردان نمایش و سیاستمدار اهل رومانی بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به آمین.، شهروند مجهول، آدام و پاول و چارلی کانتریمن اشاره کرد.
مرگ

کارامیترو در ۵ سپتامبر ۲۰۲۱ در سن ۷۹ سالگی در بیمارستان الیاس در شهر بخارست درگذشت. پس از انتشار این خبر، خانواده سلطنتی رومانی با صدور بیانیه‌ای ضمن تسلیت، وی را «مدافع فداکار و شجاع اصول و ارزش‌های پادشاهی» خواند.
لیسارا

| لیسارا لیسوآ | لیسارا لیسوآ |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۷°۵۹′ شمالی ۴۸°۵۶′ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۹۸۳°شمالی ۴۸٫۹۳۳°شرقی﻿ / 37.983; 48.933: مختصات: ۳۷°۵۹′ شمالی ۴۸°۵۶′ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۹۸۳°شمالی ۴۸٫۹۳۳°شرقی﻿ / 37.983; 48.933
کشور: ایران
استان: گیلان
شهرستان: تالش
بخش: بخش کرگان‌رود
دهستان: خطبه‌سرا
جمعیت: ۹۸۰ نفر (سرشماری ۹۵)
پیش‌شمارهٔ تلفن: 0134428
وبگاه: http://khotbehsara.ir
لیسارا (Lisara) با تلفظ لیسوآ (Lisoa) در زبان تالشی، روستایی واقع در دهستان خطبه سرا از توابع بخش کرگانرود از شهرستان تالش در استان گیلان است. روستای لیسارا با دارا بودن پسوند «محله» به دنبال خود، بیشتر به عنوان لیسارامحله شناخته می‌شود. خود لیسارامحله نیز از دو محله با نامهای لیسارامحله پایین و لیسارامحله بالا تشکیل شده‌است.
موقعیت جغرافیایی

این روستا در ۲۵ کیلومتری شهرستان تالش و ۴۵ کیلومتری شهرستان آستارا قرار دارد. در شرق این روستا دریای خزر و در غرب آن جنگل‌های زیبا و چشم‌گیر را مشاهده می‌کنید.
زبان و مذهب

غالب جمعیت لیسارا به زبان تالشی صحبت می‌کنند و اکثریت مردم آن شیعه می‌باشند.
جمعیت

براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت لیسارا ۱٬۴۶۲ نفر (۳۳۷خانوار) بوده‌است.
بالانژرویت

بالانژرویت در یکی از مهم‌ترین معادن کرایزوتیل در اروپا، بالانژرو سرپانتینیت وجود دارد. از این رو، معمولاً در مجموعه ای از فازهای معدنی دیگر مانند کریزوتیل، مگنتیت و آلیاژهای Fe-Ni به عنوان یک asbestiform اشتباه گرفته می شود. با این حال، بالانسرویت منجر به مشکلات جدی سلامتی ناشی از الیاف آزبست نمی‌شود.
General

دسته بندی
Inosilicate

فرمول شیمیایی
(Mg,Fe,Fe,Mn)42Si16O54(OH)40

دسته بندی ساختاری
9.DH.35

سیستم کریستالی
Monoclinic

کلاس کریستالی
پریزماتیک(2/m)(همان H-M symbol)

فاصله گروهی
P2/n

واحد سلولی
a = 19.4 Å, b = 9.65 Å,c = 19.4 Å; β = 91.1°; Z = 2

Identification

رنگ
قهوه ای

نوع کریستالی
فیبروس

شکافتگی
بسیار خوب در دو جهت

سختی
شکننده

درخشش
شیشه ای به چرب

تمایل رنگی
سفید مایل به قهوه ای

دیافانیتی
نیمه شفاف تا مات ؛ شفاف در بخش نازک

گرائیتی مخصوص
2.96 - 3.10

خواص اپتیکی
Biaxial -

ضریب شکست
nα = 1.680 nγ = 1.680

بیرفرگنیتی
δ = 0.000

پلوکروسیسم
قهوه ای تیره و قهوه ای زرد موازی و عمود بر [001]
مقدمه

بالانژرویت به عنوان اینوسیلیکان با 4 زنجیره تک دوره ای، Si4O12 طبقه بندی می شود. این ماده معدنی کاملاً جدا از آزبست واقعی است. از نظر اقتصادی برای تهیه مصالح ساختمانی، به ویژه برای اهداف عایق حرارتی، ضد آتش و غیره مهم است. در انتشارات اخیر تورچی  نتیجه گیری شده است که بالانژرویت آزبست نبوده، و از نظر زیست محیطی و ماندگاری زیستی ضعیف بوده است. این مطالعه همچنین اشاره کرد که قرار گرفتن در معرض کریزوتیل آشکار و نه بالانسرویت است که باعث بروز مزوتلیوم می شود.
ترکیب شیمیایی

فرمول شیمیایی بالانژرویت Mg, Fe2+, Fe3+, Mn2+)42Si16O54(OH)40)  است و همانطور که در نمودار زیر توسط Compagnoni نشان داده شده است به شرح زیر محاسبه شده است:
| 0 | 1 |
| --- | --- |
جدول 1: آنالیز ترکیبات شیمیایی بالانژرویت: جدول 1: آنالیز ترکیبات شیمیایی بالانژرویت
SiO2: 28.37
TiO2: 0.03
Al2O3: 0.27
Fe2O3: 8.89
Cr2O3: 0.03
FeO: 16.95
MnO: 3.59
MgO: 31.81
CaO: 0.13
H2O: 9.93
Total: 100.00
برای استنباط ترکیب بالانژرویت از تجزیه و تحلیل شیمیایی مرطوب، فلورسانس اشعه ایکس و ریزپلور الکترونی استفاده شده است.  رشد متداول مشترک با کرایزوتیل در ارائه وضوح شیمیایی بهتر همانطور که در جدول 1 نشان داده شده است، به عنوان یک پدیده ارزشمند است. نتایج به دلیل رشد و نمو یا پهنه بندی بین میکروسکوپی متفاوت است. از تجزیه و تحلیل شیمیایی مرطوب ، به دلیل وجود آب، 9.5 کاهش وزن متوسط پس از کلسینه کردن در دمای 1000 درجه سانتیگراد وجود دارد.  این به عنوان تفاوت از 100٪ نتایج ریزساختاری محاسبه شد، با این فرض که مقادیر زیادی ماده معمولاً حاوی برخی ناخالصی ها و اکسیداسیون احتمالی Fe2+ تحت گرمایش هستند. بر اساس حجم و چگالی شناخته شده، نسبت Fe2 + / Fe3 + = 12/2 بدست آمده و فرمول تجربی سلول واحد (Mg 25.70 Fe2 + 7.69 Fe3 + 3.63 Mn2 + 1.65 Al0.17 Ca0. 07 Cr0.01 Ti0.01) کل = 38.93 Si15.38O53.66 (OH) 35.92 بدست آمده است.
ساختار

بالانژرویت بر اساس ساختاری اکتاهدرال استوار است که شامل کانال هایی است که توسط زنجیرهای تتراهدرای سیلیکاتی که در سه ردیف و چهار ردیف قرار دارند و در امتداد محور الیاف قرار دارند پر می شوند. بالانژرویت از نظر ساختاری نسبت به گاژیت مشابه است.
در مقایسه با کریزوتیل، بالانژرویت دارای یون های فلزی بیشتری نسبت به یون های سیلیسیم است و ممکن است در بعضی موارد به عنوان اکسید آهن پیچیده دیده شود که حاوی نوعی ساختار سیلیکات در چارچوب آن است. مایع اطراف تعداد زیادی از کاتیونهایی را که بصورت هشت وجهی هماهنگ شده اند، می گیرد که برخلاف آمفیبول ها، به راحتی از بین می روند. در نتیجه، منیزیم و آهن آزاد می شوند و ساختار سیلیکات را مجبور می کنند به تشکیل اتصال ضعیف می کنند و بنابراین به محلولتبدیل می شود.  آزمایشات بیشتری بر روی مقاومت بقا در بالانژرویت انجام شده و ماندگاری زیست محیطی نسبتاً کم در pH خنثی را از خود نشان داده است. مطالعات بیشتر با تقلید از هوازدگی در آزمایشی برای پیش بینی اینکه الیاف هوازده پتانسیل سمی موجود در الیاف تازه استخراج شده را حفظ می کنند ، انجام شد. آزمایش ها نشان داد که بالانسرویت حذف منیزیم و Si را نشان می دهد که یک قطع ساختاری مداوم را معرفی می کند که بسیار فراتر از سطح است. .
خواص فیزیکی

بالانژرویت می تواند به صورت الیاف شل یا فشرده در حجم زیاد ایجاد شود که می تواند منشوری باشد. پوسته های آنتیگوریت در بالانژرویت، منشوری گنجانده شده اند، در حالی که با بررسی تصاویر مشاهده شده در مشاهده میکروسکوپ الکترونی، این موضوع نشان داده شده است که بلانژرویت الیافی تا حدی با کریزوتیل جایگزین می شود. فیبرها در ۰۰۱ دو سانتی متر امتداد دارند. این ماده معدنی با رنگ قهوه ای، دارای سیستم کریستالی مونوکلینیک است. الیاف این ماده معدنی در محدوده شکننده قرار می گیرد و در تماس با پوست به عنوان مربوط مایل به روغنی می باشد. از نظر خواص اپتیکالی در دسته دو محوری ها قرار گرفته.
محدوده جغرافیایی

منطقه piemonte ، بازمانده اقیانوس پیرپی از اواخر دوره ژوراسیک، محل زندگی اکثر مارهای موجود در کوه های آلپ غربی است. معدن بالانژروت در توده Ultramafic Lanzu واقع شده است که در قسمت داخلی منطقه piemonte است. این منطقه در ایتالیا وافع شده است. اعتقاد بر این است که مانیف اولترامافیک لانزو در فرایندهای فرورانش که با بسته شدن اقیانوس پیرپیک در اواخر ژوراسیک مرتبط بود، نقش داشته است. اولین نسل از رگ های دگرگونی و به ویژه رگ نوع 1 که بالانژرویت منشوری را تشکیل می دهد (که اغلب شامل پوسته های آنتی گوریت است) که در طی دگرگونی فشار بالا پروگراد تشکیل شد.  بالانژرویت الیافی به لبه مملو از مارپیچ در توده Ultramafic Lanzu شمالی شده است، با فراوانی آن در معدن آزبست غیر فعال بالانژرو، جایی که کشف شده است. با توجه به اینکه بسیاری از مواد معدنی بر اساس کاربردها و عناصری که در آن یافت می شوند نام گذاری و شناخته می شوند، اما بالانژرویت به دلیل مکانی که در آن کشف شد نامگذاری شده است. این ماده معدنی ابتدا توسط کارگران معدن در معدن بالانژرو کشف شده و بر اساس رنگ کلی آن و ماهیت الیافی سایر مواد معدنی موجود در معدن، که می توان به دو ماده زایلوتیل یا متاکسیت ، آن را نامگذاری کردند.  این ماده معدنی جدید، بالانژرویت، مورد آزمایش قرار گرفت و مشخص شد که از نظر ترکیبات و همچنین خواص نوری کاملاً متفاوت از زایلوتیل و متاکسیت است. بالانژرویت به عنوان یک سنگ معدنی، قبلاً کشف شده بود و نمونه ای تا حدودی خالص از سال 1925 در موزه موسسه مواد معدنی دانشگاه تورین موجود بود، موجودی شماره. 14873 ، با عنوان "مار مارپیچ رشته ای (آزبست) - سان ویتوره ، بالانژرو" نام گرفته است.
بالانژرو
مهارلو (سروستان)

| مهارلو | مهارلو |
| --- | --- |
روستا: روستا
مهارلوموقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانمهارلومهارلو (استان فارس)نمایش نقشه استان فارس: مهارلوموقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانمهارلومهارلو (استان فارس)نمایش نقشه استان فارس
مختصات: ۲۹°۲۰′۲۷٫۵″ شمالی ۵۲°۴۹′۱۴٫۳″ شرقی﻿ / ﻿۲۹٫۳۴۰۹۷۲°شمالی ۵۲٫۸۲۰۶۳۹°شرقی﻿ / 29.340972; 52.820639: مختصات: ۲۹°۲۰′۲۷٫۵″ شمالی ۵۲°۴۹′۱۴٫۳″ شرقی﻿ / ﻿۲۹٫۳۴۰۹۷۲°شمالی ۵۲٫۸۲۰۶۳۹°شرقی﻿ / 29.340972; 52.820639
کشور: ایران
استان: فارس
شهرستان: سروستان
بخش: کوهنجان
دهستان: مهارلو
بنیان‌گذاری: دوره صفوی
جمعیت: ۱۰۱۶۸ نفر سرشماری ۱۳۹۰ (مرکز) دهستان: ۵۷۳۶ نفر سرشماری ۱۳۹۰
دهستان مهارلو از توابع بخش کوهنجان شهرستان سروستان است.
دریاچهٔ مهارلو که به نام روستا و در مجاورت آن است، مهم‌ترین جاذبهٔ طبیعی منطقه، و یکی از جاذبه‌های طبیعی استان است. همچنین یک امامزاده به نام بی بی شریفه مهارلو نیز در روستا وجود دارد
دریاچه مهارلو، چشمه مهارلو و شکوفه درختان بادام در فصل بهار از جاذبه‌های این روستا است[نیازمند منبع]
از مکان‌های دیگر این روستا می‌توان به باغات انجیر و کاروانسرای شاه عباسی در نزدیکی روستای پشت پر و چشمه آب معدنی روستا که برای امراض پوستی مفید است نام برد
اقتصاد

اقتصاد روستای مهارلو بر پایهٔ دامداری، باغداری و کشاورزی استوار است. اقتصاد روستا کمی نیز از گردشگر تأمین می‌شود.
دریاچهٔ مهارلو

دریاچهٔ زیبای مهارلو و یکی از تأمین‌کننده‌های نمک صنعتی در کشور با داشتن رنگ صورتی یک منبع اقتصادی برای منطقه محسوب می‌شود و همچنین دریاچهٔ مهارلو مرز بین شهرستان شیراز و شهرستان 
سروستان  است وجادهٔ منتهی به دریاچه با عبور از درختان بادام و انار حوالی دریاچه باعث شده مهارلو به عنوان یکی از مهم‌ترین قطب‌های گردشگری استان به‌حساب آید که متاسفانه جدیدا رو به خشکی برده و آب منطقه شور شده است که بهبود وضعیت توسط مسئولان استانی پیگیری می‌شود.
ملکه این‌گیونگ

ملکه کیم این‌گیونگ (به کره‌ای: 인경왕후 김씨؛ ۲۵ اکتبر ۱۶۶۱–۱۶ دسامبر ۱۶۸۰)، از قبیله گوانگ‌سان کیم، با نام شخصی کیم اوک‌هی، اولین ملکه همسر پادشاه سوک‌جونگ بود. او از سال ۱۶۷۴ تا زمان مرگش در سال ۱۶۸۰ ملکه چوسان بود.
زندگی‌نامه

ملکه آینده در ۲۵ اکتبر ۱۶۶۱ در زمان سلطنت پادشاه هیون‌جونگ به عنوان دختر بزرگ و سومین فرزند خانواده اش متولد شد. نام کوچک او کیم اوک-هی (김옥혜؛ 金玉惠) بود. پدرش کیم مان-گی و مادرش بانو هان از قبیله چونگ‌جو هان بود. کیم جانگ-سونگ پدربزرگ او بود و کیم جیب از طریق پدرش نبیره او بود. او در سن ۱۰ سالگی با تنها پسر پادشاه هیون‌جونگ، ولیعهد یی سون میونگ‌بو، ازدواج کرد، و او را به عنوان ملکه جوان همسر ولیعهد (왕세자빈، وانگ‌سه جا-بین) انتخاب کرد. او با شوهرش رابطه خویشاوندی داشتند، زیرا پادشاه سون‌جو جد مشترک آنها بود. در سال ۱۶۷۴، شوهرش به عنوان نوزدهمین پادشاه چوسان (با نام سلطنتی: پادشاه سوک‌جونگ) به سلطنت رسید و او رسما «ملکه چوسان» شد. در سال ۱۶۷۷، او دختری به دنیا آورد که در نهایت یک سال بعد در ۱۳ مارس ۱۶۷۸ درگذشت. در سال ۱۶۷۹، ملکه دختر دیگری به دنیا آورد اما او هم یک روز بعد ناگهانی از دنیا رفت. در تابستان ۱۶۸۰، ملکه باردار بود، اما به دلیل یک حادثه، سقط جنین کرد. در ۸ دسامبر ۱۶۸۰، در سن ۱۹ سالگی، او علائم آبله را نشان داد و بعداً در ۱۶ دسامبر در کاخ گیونگ‌دوک (که اکنون به عنوان کاخ گیونگ‌هوی شناخته می‌شود) درگذشت. او در ایک‌رونگ (익릉) در استان گیونگ‌گی به خاک سپرده شده است
خانواده

پدر: کیم مان-گی، از قبیله گوانگ‌سان کیم
پدربزرگ: کیم جانگ-سونگ (۱۵۴۸–۱۶۳۱)
مادر: بانو هان، از قبیله چونگ‌جو هان
پدربزرگ: هان یو-ریانگ (۱۶۰۳–۱۶۵۶)
برادر و خواهر:
برادر بزرگتر: کیم جین-گو (۱۶۵۱–۱۷۰۴)
برادر بزرگتر: کیم جین-گیو (۱۶۵۸–۱۷۱۶)
برادر کوچکتر: کیم جین-سو
برادر کوچکتر: کیم جین-بو (۱۶۷۶–۱۶۹۳)
خواهر کوچکتر: کیم هان-هی
خواهر کوچکتر: کیم بوک-هی
همسر:
پادشاه سوک‌جونگ، از چوسان (۷ اکتبر ۱۶۶۱–۱۲ ژوئیه ۱۷۲۰)
فرزندان:
شاهدخت بی‌نام (۲۷ آوریل ۱۶۷۷–۱۳ مارس ۱۶۷۸)
شاهدخت بی‌نام (۲۳ اکتبر ۱۶۷۹–۲۴ اکتبر ۱۶۷۹)
فرزند متولد نشده؛ سقط جنین (۲۰ ژوئیه ۱۶۸۰)
نام کامل پسامرگی

ملکه این‌گیونگ گوانگ‌ریول هیوجانگ
میونگ‌هیون سئون‌موک هیس‌هونگ سون‌وی
광렬효장명현선목혜성순의인경왕후
光烈孝莊明顯宣穆惠聖純懿仁敬王后
در فرهنگ عامه

توسط جو جونگ ریو در فیلم جانگ هوی بین، در سال ۱۹۶۱ به تصویر کشیده شد.
توسط پارک سون چون در مجموعه تلویزیونی ام‌بی‌سی، ۵۰۰ سال سلسله چوسان: ملکه این‌هیون، در سال ۱۹۸۸ به تصویر کشیده شد.
توسط سا می جا و جانگ‌های سوک در مجموعه تلویزیونی اس‌بی‌اس، جانگ هی بین، در سال ۱۹۹۵ به تصویر کشیده شد.
توسط کیم ‌ها اون در مجموعه تلویزیونی اس‌بی‌اس، جانگ اوک‌جونگ، زندگی برای عشق، در سال ۲۰۱۳ به تصویر کشیده شد.
هده

بودای نشسته، صومعه تپه شتر (طاقچه V1)، قرن دوم میلادی، هده
هَده (به پشتو: هډه) یک مکان باستانی یونانی-بودایی است که در ده کیلومتری جنوب شهر جلال‌آباد، در ولایت ننگرهار در شرق افغانستان واقع شده است. گفته می‌شود که هده تقریباً به‌طور کامل در جنگ‌های داخلی افغانستان ویران شده است.
پیشینه

حدود ۲۳۰۰۰ مجسمه یونانی-بودایی، هم از جنس گل و هم گچ، در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۷۰ در هده کشف شد. این یافته‌ها عناصر بودیسم و هلنیسم را با سبکی تقریباً کاملاً هلنیستی ترکیب می‌کنند.
اگرچه سبک آثار باستانی معمولاً مربوط به اواخر دوره هلنیستی قرن دوم یا اول قبل از میلاد است، اما مجسمه‌های هده معمولاً (البته با کمی عدم قطعیت) به قرن اول میلادی یا بعد از آن (یعنی یک یا دو قرن بعد) مربوط می‌شوند. این اختلاف ممکن است با حفظ سبک‌های هلنیستی متأخر برای چند قرن در این بخش از جهان توضیح داده شود. با این حال، ممکن است که این آثار باستانی در واقع در اواخر دوره هلنیستی تولید شده باشند.
با توجه به قدمت این مجسمه‌ها و پالایش فنی که نشان‌دهنده هنرمندانی است که کاملاً با تمام جنبه‌های مجسمه‌سازی یونانی آشنا هستند، گفته شده است که جوامع یونانی مستقیماً در این تحقق‌ها نقش داشته‌اند و «این منطقه ممکن است مهد مجسمه‌سازی اولیه بودایی به سبک هندویونانی باشد».
سبک بسیاری از آثار در هده به شدت هلنیستی است و می‌توان آن را با مجسمه‌های یافت شده در معبد آپولو در باسای، یونان مقایسه کرد.
نام مکان هده ریشه در سانسکریت haḍḍa n. m.، «استخوان» یا یک *haḍḍaka ثبت نشده، adj.، «(مکان) استخوان‌ها» دارد. اولی - اگر یک شکل فسیل شده نباشد - باعث پیدایش Haḍḍ در زبان‌های عامیانه بعدی شمال هند (و در وام‌واژه‌های هندی باستان در پشتو مدرن) شده است. دومی به‌طور طبیعی باعث پیدایش شکل Haḍḍa شده است و به خوبی منعکس کننده این باور است که هده یک یادگار استخوانی از بودا را در خود جای داده است. اصطلاح haḍḍa به عنوان یک وام‌واژه در پشتو haḍḍ، n. , id یافت می‌شود و ممکن است منعکس کننده تأثیر زبانی جمعیت اصلی پیش از اسلام منطقه باشد.
نقشه هده توسط چارلز ماسون، ۱۸۴۱
استوپاهای بودایی در هده، توسط ویلیام سیمپسون، ۱۸۸۱
متون بودایی

باور بر این است که قدیمی‌ترین نسخه‌های خطی بودایی باقی مانده - در واقع قدیمی‌ترین نسخه‌های خطی هندی باقی مانده از هر نوع - در اطراف هده کشف شده‌اند. این نسخه‌های خطی که احتمالاً مربوط به حدود قرن اول میلادی هستند، بر روی پوست درخت به زبان گنداری با استفاده از خط خروشتی نوشته شده‌اند و در یک ظرف سفالی با کتیبه‌ای به همان زبان و خط کشف شده‌اند. آنها بخشی از متون از دست رفته فرقه سرواستیواده هستند که بر منطقه گنداره تسلط داشتند و در گسترش بودیسم به آسیای مرکزی و شرقی از طریق جاده ابریشم نقش اساسی داشتند. این نسخه‌های خطی اکنون در اختیار کتابخانه بریتانیا است.
صومعه تپه شتر (قرن دوم میلادی)

مقالهٔ اصلی: تپه شتر
تپه شتر یک صومعه بزرگ بودایی سرواستیوادا بود. به گفته باستان‌شناس ریموند آلچین، محل تپه شتر نشان می‌دهد که هنر یونانی-بودایی منطقه گنداره مستقیماً از هنر هلنیستی بلخ باستان، همان‌طور که در آی‌خانم دیده می‌شود، نشأت گرفته است.
قدیمی‌ترین سازه‌های تپه شتر (که توسط باستان شناسان "تپه شتر I" نامگذاری شده‌اند) به پادشاه پادشاهی هندو-سکایی آزس دوم (۳۵–۱۲ قبل از میلاد) برمی‌گردد.
یک گروه تندیس که در محل هده تپه شتر حفاری شده است، گوتاما بودا را نشان می‌دهد که توسط هراکلس کاملاً هلنیستی و توخه که شاخ نعمت را در دست دارد، احاطه شده است. تنها اقتباس از شمایل‌نگاری یونانی این است که هراکلس به جای گرز معمول خود، آذرخش وجره‌پانی را در دست دارد.
به گفته زمریالی طرزی، تپه شتر، با مجسمه‌های گلی مربوط به قرن دوم میلادی، «حلقه گمشده» بین هنر هلنیستی بلخ و مجسمه‌های گچی بعدی یافت شده در هده، که معمولاً مربوط به قرن ۳ تا ۴ میلادی هستند، را نشان می‌دهد. مجسمه‌های تپه شتر همچنین با بسیاری از مجسمه‌های اولیه بودایی یافت شده در منطقه گندهارا معاصر هستند.
سر یک بودا یا بودیساتوا، رو به رو (قرن ۴ تا ۵)، احتمالاً هده، تپه شتر.
همراهان بودا، تپه شتر (طاقچه V1)
محل تپه شتر، با سقف محافظ.
صومعه چاخیل غوندی (قرن ۲ تا ۳ میلادی)

صومعه چاخیل غوندی مربوط به قرن ۴ تا ۵ میلادی است. این صومعه در اطراف استوپای چاخیل غوندی، یک سنگ آهک کوچک استوپا (استوپه)، ساخته شده است. بیشتر بقایای استوپا در سال ۱۹۲۸ توسط هیئت باستان‌شناسی فرانسوی ژول بارتو از هیئت باستان‌شناسی فرانسه در افغانستان جمع‌آوری شد و از طریق همکاری با موزه ملی توکیو حفظ و بازسازی شده است. آنها امروز در موزه گیمه در پاریس به نمایش گذاشته شده‌اند. معمولاً مربوط به قرن ۲ تا ۳ میلادی است.
تزئینات استوپا نمونه جالبی از هنر یونانی-بودایی را ارائه می‌دهد که عناصر هنری عصر هلنیستی و شبه‌قاره هند را با هم ترکیب می‌کند. این بازسازی شامل چندین بخش، پایه تزئین شده استوپا، سایبان و عناصر تزئینی مختلف است.
سایبان استوپا
صحنه «هدیه خاک»، استوپای چخیل غوندی، منطقه گنداره.
صحنه شراب و رقص، با افرادی با لباس هلنیستی
صومعه تپه کلان (قرن ۴ تا ۵ میلادی)

صومعه تپه کلان مربوط به قرن ۴ تا ۵ میلادی است. این صومعه توسط ژول بارتو حفاری شد.
یکی از معروف‌ترین آثار آن، همراه بودا است که سبک‌های آشکار هلنیستی را به نمایش می‌گذارد، "Genie au Fleur" که امروز در پاریس در موزه گیمه قرار دارد.
مجسمه بودا در تپه کلان، هده
استوپای کوچک تزئین شده با بوداها، تپه کلان، قرن ۴ تا ۵ میلادی
سرستون هندو-قرنتی، با شکل بودا در داخل برگ‌های پای خرس (سرده). تپه کلان.
بودا با اروتس در حال پرواز که حلقه گلی را بالای سرش نگه داشته‌اند، تپه کلان، قرن سوم میلادی
سرها، تپه کلان.
عزیمت بزرگ
صومعه باغ گای (قرن ۳ تا ۴ میلادی)

صومعه باغ گای عموماً مربوط به قرن ۳ تا ۴ میلادی است. باغ گای دارای استوپاهای کوچک بسیاری با طاقچه‌های تزئین شده است.
هده شماره ۱۳، صومعه باغ گای، توسط چارلز ماسون، ۱۸۴۲.
مجسمه از باغ گای
پانل تزئینی، صومعه باغ گای
صومعه تپه کافریها (قرن ۳ تا ۴ میلادی)

صومعه تپه کافریها عموماً مربوط به قرن ۳ تا ۴ میلادی است. این صومعه در سال‌های ۱۹۲۶–۲۷ توسط هیئتی به رهبری ژول بارتو به عنوان بخشی از هیئت باستان‌شناسی فرانسه در افغانستان حفاری شد.
هده شماره ۹، تپه کافریها، توسط چارلز ماسون، ۱۸۴۲.
طاقچه با بودیساتوای نشسته شاکیه مونی، تپه کافریها. موزه هنر متروپولیتن.
قاب درب: زندگی بودا. موزه گیمه
اطلس، در پایه یک استوپا، تپه کافریها.
صومعه تپه کلان (قرن ۵ میلادی)

این استوپای بزرگ حدود ۲۰۰ متر در شمال شرقی شهر امروزی هده قرار دارد. ماسون آن را «تپه کلان» (هده ۱۰) نامید، بارتو «برج کافریها» و اکنون به عنوان «تپه تپه کلان» نامگذاری شده است.
استوپا در تپه کلان حاوی ذخایری از بیش از ۲۰۰ سکه عمدتاً نقره‌ای بود که مربوط به قرن ۴ تا ۵ میلادی است. این سکه‌ها شامل سکه‌های ساسانی بهرام چهارم (۳۸۸–۳۹۹ میلادی)، یزدگرد دوم (۴۳۸–۴۵۷ میلادی) و پیروز یکم (۴۵۷/۹–۸۴ میلادی) بود. همچنین پنج طلای رومی سولیدوس: تئودئوس دوم (۴۰۸–۵۰ میلادی)، مارسیانوس (۴۵۰–۴۵۷ میلادی) و لئون یکم (بیزانس) (۴۵۷–۴۷۴ میلادی) وجود داشت. بسیاری از سکه‌ها نیز تقلید هونی از سکه‌های ساسانی با اضافه شدن آلخون تمغا و ۱۴ سکه آلخون با حاکمانی که جمجمه‌های دراز مشخصه خود را نشان می‌دهند، بودند. همه این سکه‌ها به تاریخ اواسط تا اواخر قرن پنجم برای استوپا اشاره دارند.
ویرانه‌های استوپا (هده ۱۰)
سکه‌های آلخون، ساسانی و کیداریان از تپه کلان (هده ۱۰)
استوپای تزئینی کوچک در هده ۱۰