عقیم‌سازی زنان بومی آمریکا
انگیزه برای عمل عقیم‌سازی

زنان بومی آمریکا تنها افرادی نبودند که تحت عقیم سازی اجباری قرار گرفتند. زنان سیاه پوست و فقیر نیز تحت تأثیر این اعمال قرار گرفتند.  در دهه 1970، بسیاری از بومیان آمریکا پس از اینکه توسط دولت ایالات متحده مجبور به رزرواسیون شدند، یا بدون حمایت کافی به مناطق شهری منتقل شدند، با فقر دست و پنجه نرم کردند. مردم بومی آمریکا به سازمان‌های دولتی مانند IHS، وزارت بهداشت ، آموزش و رفاه (HEW) و اداره امور سرخپوستان (BIA) وابسته بودند.  خدمات بهداشتی هند (IHS) ارائه دهنده اصلی بهداشت آنها بود. از آنجایی که بومیان آمریکا برای خدمات بهداشتی به این سازمان های دولتی وابسته بودند، بیشتر از سایر گروه ها در معرض خطر عقیم سازی اجباری قرار داشتند.
شش سال پس از تصویب قانون تحقیق جمعیت در سال ۱۹۷۰، تخمین زده می‌شود که پزشکان حدود ۲۵٪ از زنان بومی آمریکایی را در سن باروری عقیم کرده‌اند. شواهد نشان می‌دهد که این آمار ممکن است بالاتر از این میزان بوده باشد. این اعداد بالا می‌تواند به قانون اختصاص یارانه برای عقیم‌سازی‌ها بیمارانی که از خدمات بهداشت سرخ‌پوستان و بیمه‌های مدیکید استفاده می‌کردند،  مرتبط باشد.
همان‌طور که جین لارنس در نشریه فصلنامه سرخپوستان آمریکایی نوشت، بیشتر پزشکانی که این عمل را انجام می‌دادند، عقیم‌سازی را بهترین گزینه برای این زنان می‌دانستند. آن‌ها ادعا می‌کردند که این کار وضعیت مالی و کیفیت زندگی خانواده‌ها را بهبود می‌بخشد. بسیاری از این پزشکان بر این باور بودند که زنان بومی آمریکایی به اندازه کافی هوشمند نیستند که از روش‌های دیگر کنترل بارداری استفاده کنند. بنابراین، عقیم‌سازی این بیماران به عنوان مطمئن‌ترین روش کنترل بارداری دیده می‌شد. زمانی که از پزشکان در مورد توصیه‌های خود به بیماران در مطب خصوصی آنها نظرسنجی صورت گرفت، تنها ۶٪ عقیم‌سازی را توصیه کردند، در حالی که به ۱۴٪  کسانی که تحت حمایت اجتماعی بودند، این روش را توصیه می‌کردند. وقتی از آن‌ها در مورد نگرش‌هایشان نسبت به سیاست‌های کنترل بارداری سؤال شد، ۹۴٪ گفتند که با عقیم‌سازی اجباری برای مادرانی که تحت حمایت اجتماعی هستند و تعداد سه یا بیشتر فرزند دارند، موافقند. با کاهش تعداد افرادی که برای دریافت میدکید و حمایت اجتماعی درخواست می‌کردند، دولت فدرال می‌توانست هزینه‌های برنامه‌های حمایتی را کاهش دهد. زنان فقیر، افراد دارای معلولیت و زنان رنگین‌پوست به دلایل مشابهی هدف قرار گرفتند. علاوه بر این، افزایش تعداد عمل‌های جراحی به عنوان آموزش خوبی برای پزشکان و تمرینی برای پزشکان مقیم دیده می‌شد.
یک نظریه پیشنهاد می‌کند که پزشکان خدمات بهداشت سرخپوستان (IHS) به دلیل دستمزد پایین و کار زیاد، زنان بومی آمریکایی را عقیم کردند تا در آینده کار کمتری داشته باشند. میانگین درآمد یک پزشک جدید در IHS بین ۱۷,۰۰۰ تا ۲۰,۰۰۰ دلار در سال بود و آن‌ها حدود ۶۰ ساعت در هفته کار می‌کردند. در سال ۱۹۷۴ نسبت پزشکان به بیماران به طور خطرناکی پایین بود، به طوری که "فقط یک پزشک برای ۱,۷۰۰ نفر از ساکنان رزرویشن وجود داشت."مشکلات ناشی از کمبود پزشک ، زمانی که برنامه‌ اعزام پزشکان به ارتش در سال ۱۹۷۶ متوقف شد، حتی بیشتر شد. این موضوع به طور مستقیم بر IHS تأثیر گذاشت زیرا آن‌ها بسیاری از پزشکان خود را از ارتش جذب می‌کردند. بین سال‌های ۱۹۷۱ و ۱۹۷۴، درخواست‌ها برای موقعیت‌های خالی IHS از ۷۰۰ به ۱۰۰ درخواست کاهش یافت، به این معنی که بار کار اضافی بر دوش تعداد کمتری از پزشکان افتاد.
یک تمایز مهم بین پزشکانی که به طور مستقیم برای خدمات بهداشت سرخ‌پوستان (IHS) کار می‌کردند و دیگر پزشکانی که عقیم‌سازی‌ها را از طریق قرارداد با IHS انجام می‌دادند، وجود داشت. برای پزشکان IHS، هیچ انگیزه مالی برای انجام عقیم‌سازی وجود نداشت و بنابراین سایر ملاحظات احتمالاً نقش اصلی را ایفا می‌کرد. پرداختی بخ پزشکان تحت قرارداد، زمانی که زنان را عقیم می‌کردند، بیشتر از زمانی بود که برای آن‌ها قرص‌های ضد بارداری تجویز می‌کردند، که این موضوع انگیزه مالی را محتمل‌تر می‌نمود.با اینکه برای پزشکان IHS هیچ انگیزه مالی برای توصیه به عقیم‌سازی وجود نداشت، همان‌طور که قبلاً بحث شد، عقیم‌سازی در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ به عنوان ایده‌آل‌ترین شکل کنترل بارداری برای بیماران بومی آمریکایی در نظر گرفته می شد. پزشکان IHS عمدتاً دیدگاه‌های پروتستانی و طبقه متوسطی در مورد تنظیم خانواده داشتند و بر خانواده هسته‌ای با تعداد کم از فرزندان تأکید داشتند. فرض بر این بود که زنان بومی آمریکایی همان ساختار خانوادگی را که آمریکایی‌های سفیدپوست طبقه متوسط دارند، می‌خواهند و این فرضیه به امکان سوءاستفاده از عقیم‌سازی کمک کرد.