سازمان همکاری‌های اقتصادی آسیا–پاسفیک
تاریخچه و توسعه

در ژانویه ۱۹۸۹، بای هاوک، نخست وزیر استرالیا خواستار همکاری مؤثرتر اقتصادی در منطقه آسیا پاسیفیک شد. این امر موجب برگزاری اولین اجلاس اپک در کانبرا، استرالیا به ریاست وزیر خارجه آن کشور، گرت ایوانز در ماه نوامبر شد. این اجلاس، با حضور وزیر سیاسی|وزرای ۱۲ کشور، راجع به اقدامات آن جهت اجلاس آتی سالانه در سنگاپور و کره جنوبی تصمیم‌گیری نمودند.
در ابتدا مالزی با عضویت آسه آن در اپک مخالف بود، در عوض (تشکیل) یک گروه اقتصادی آسیای شرقی (EAEC) را در اپک پیشنهاد نمود، که 'کشورهای غربی ' همچون ایالات متحده| آمریکا، استرالیا یا زلاند نو جزو اعضای آن نمی‌شدند. این طرح نیز خود از سوی آمریکا و ژاپن مورد مخالفت واقع شد.
اولین اجلاس سران اپک در سال ۱۹۹۳ زمانی برگزار شد که بیل کلینتون، رئیس‌جمهور (وقت) آمریکا، این اجلاس را وسیله‌ای حساس برای بازگردان دور مذاکرات خود با اروگوئه به مسیر اصلی خود می‌دید، (به همین منظور) سران اقتصادی کشورهای عضو آن را به بلیک آیلند، واشینگتن دعوت نمود. در بلیک آیلند، سران آن خواستار ادامه کاهش موانع تجاری و سرمایه‌گذاری با این پیش‌بینی شدند که «جامعه آسیا پاسیفیک» موجب ارتقاء پیشرفت از طریق همکاری خواهد شد. مقرهای اپک در سنگاپور واقع شده‌است.
اپک در سال ۱۹۹۴ در اجلاس بوگور «اهداف بوگور» را که در آن بررسی شده بود، ذکر نمود که عبارت بودند از تجارت و سرمایه‌گذاری باز و آزاد از طریق کاهش سد تعرفه تا این که به سطحی بین صفر تا پنج درصد در ناحیه آسیا- پاسیفیک برای اقتصادهای صنعتی تا سال۲۰۱۰ و برای اقتصادهای در حال توسعه تا سال ۲۰۲۰ برسد.
در سال ۱۹۹۵، اپک یک مرجع مشاوره‌ای تجاری به نام مجمع مشاوره تجاری اپک تأسیس نمود که شامل سه مقام اجرائی تجاری از هریک از (انواع) اقتصاد عضو بود.
در سال۱۹۹۷، اجلاس اپک در وانکوور، ایالت بریتیش کلمبیا (کانادا) برگزار شد. اعتراض عظیمی به راه افتاد زمانی که دولتمردان به افسران سواره نظام پلیس سلطنتی کانادا| RCMP دستور دادند تا برای فرونشاندن آن از قوه قهریه و افشانه فلفل (اشک آور) علیه اعتراض کنندگان غیر خشن استفاده نمایند. معترضان با حضور دیکتاتورهایی همچون سوهارتو، رئیس‌جمهور اندونزی، مخالف بودند.
فشار اپک برای یک دورجدید مذاکرات تجاری و حمایت از برنامه کمک به ظرفیت سازی تجاری در اجلاس شانگهای در سال ۲۰۰۱، به اجرای موفق دستورکار توسعه دوحه چند هفته پس از آن منجر شد. سران همچنین 'توافق نامه شانگهای '، پیشنهاد شده از سوی آمریکا، را امضاء نمودند که بر اجرای اقدامات اپک در جهت ایجاد بازارهای باز، اصلاح ساختاری، و ظرفیت‌سازی تأکید نمودند. رهبران به عنوان بخشی از این توافق نامه، متعهد شدند تا استانداردهای شفاف‌سازی اپک را توسعه داده و پیاده سازند، هزینه‌های معاملات تجاری را در منطقه آسیا- پاسیفیک تا ۵٪ طی ۵ سال کاهش داده و از سیاست‌های آزادسازی تجاری مرتبط با فناوری اطلاعاتی کالاها و خدمات پیروی کنند.
در سال۲۰۰۳، رضوان حسام الدین رئیس جماعت اسلامیه، نیز که به عنوان پیرو (مذهب) حنبلی شناخته می‌شود، حمله‌ای را علیه اجلاس اکتبر ۲۰۰۳ اپک در بانکوک طراحی نمود. او در آیوتایا، تایلند نزدیک بانکوک در تاریخ ۱۱ اوت، ۲۰۰۳ توسط پلیس تایلند دستگیر شد، پیش از آن که بتواند نقشه حمله به اجلاس اپک را عملی سازد.
در سال۲۰۰۴، شیلی اولین کشور آمریکای جنوبی بود که میزبان اجلاس گردید. دستور کار اجلاس سال ۲۰۰۴ اپک بر روی مسائلی چون تروریسم و بازرگانی، تلاش برای توسعه در سطوح پایین و متوسط و بررسی دقیق توافق نامه‌های آزاد تجاری و بازرگانی منطقه‌ای متمرکز می‌شد.
اجلاس ۲۰۰۵ در ماه نوامبر در شهر بوسان، کره جنوبی برگزار شد. این اجلاس بر روی موضوع دوره (گفتگوهای) دوحه| دور مذاکرات تجاری دوحه تأکید داشت که در سازمان تجارت جهانی، اجلاس وزیران که در دسامبر همان سال در هنگ کنگ برگزار شد، بیشتر مورد بحث قرار گرفت. چند هفته زودتر، مذاکرات تجاری در پاریس بین اعضای مختلف WTO از جمله آمریکا و اتحادیه اروپا
برگزار شد. این مذاکرات با تمرکز بر کاهش موانع تجاری کشاورزی صورت گرفت. اتحادیه اروپا در برابر کاهش‌های عمده در تعرفه‌های کشاورزی مقاومت می‌نمود که نوعی فروپاشی در فرایند آن را به مخاطره می‌انداخت. در پاسخ (به آن)، اپک اتحادیه اروپا را وادار می‌ساخت تا کاهش یارانه کشاورزی را بپذیرد. گذشته از این اجلاس، معترضان صلح جو علیه اپک در شهر بوسان تظاهرات کردند، اما این امر هیچ گونه مداخله‌ای در (نتیجه) برنامه اپک نداشت.
در۱۹ نوامبر۲۰۰۶، سران حاشیه پاسیفیک (اقیانوس آرام) تقاضا نمودند یک بار دیگر به مسائل مذاکرات راکد تجارت آزاد جهانی پرداخته شود و تروریسم و تهدیدات دیگر برای امنیت محکوم گردد. همچنین اپک از کره شمالی به خاطر آزمایش اخیر اتمی اش انتقاد نمود، و این رژیم منزوی را وادار نمود تا گام‌های «منسجم و کارآمدی» به سوی خلع سلاح هسته‌ای بردارد. ویتنام به عنوان میزبان از رشد فراوانی در معاملات چند میلیون دلاری خود برخوردار بوده‌است، در حالی که ایالات متحده و روسیه پیمانی را امضا نمودند که به مسکو اجازه می‌دهد در آینده وارد سازمان تجارت جهانی شود. اولویت اولیه اقتصادی برای این اجلاس، احیای مجدد مذاکرات راکد دوحه دربارهٔ گفتگوهای تجارت جهانی است که در ژولای ۲۰۰۶ به دلیل خصومت آمریکا- اروپا پیرامون یارانه‌های کشاورزی برهم خورد. سران (اپک) مانند جرج دابلیو بوش و رئیس‌جمهور چین هو جینتائو، یک بیانیه مشترک در هشدار به پیامدهای ”وخیم “ آن صادر نمودند، در صورتی که این مذاکرات با هدف برداشتن موانع تجاری جهت افزایش رشد جهانی و ریشه کنی فقر انجام گیرد، ناکام خواهد ماند.
در طول تاریخ همکاری های اقتصادی اسیا و اقیانوس ارام، اجلاس های برگزار شده به شرح زیر است:
| زمان اجلاس از زمان تاسیس | تاریخ اجلاس | محل | شهر |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 اولین | 6-7 نوامبر 1989 |  استرالیا | کانبرا |
| 2 اولین | 29-31 ژوئیه 1990 |  سنگاپور | سنگاپور |
| 3 اولین | 12-14 نوامبر 1991 |  کره جنوبی | سئول |
| 4 اولین | 10-11 سپتامبر 1992 |  تایلند | بانکوک |
| 5 اولین | 19-20 نوامبر 1993 |  ایالات متحده | جزیره بلیک |
| 6 اولین | 15-16 نوامبر 1994 |  اندونزی | بوگور |
| 7 اولین | 18-19 نوامبر 1995 |  ژاپن | اوساکا |
| 8 اولین | 24-25 نوامبر 1996 |  فیلیپین | مانیل/سوبیک |
| 9 اولین | 24-25 نوامبر 1997 |  کانادا | ونکوور |
| 10 اولین | 17-18 نوامبر 1998 |  مالزی | کوالالامپور |
| 11 اولین | 12-13 سپتامبر 1999 |  نیوزیلند | اوکلند |
| 12 اولین | 15-16 نوامبر 2000 |  برونئی | بندر سری بگاوان |
| 13 اولین | 20-21 اکتبر 2001 |  چین | شانگهای |
| 14 اولین | 26-27 اکتبر 2002 |  مکزیک | لس کابوس |
| 15 اولین | 20-21 اکتبر 2003 |  تایلند | بانکوک |
| 16 اولین | 20-21 نوامبر 2004 |  شیلی | سانتیاگو |
| 17 اولین | 18-19 نوامبر 2005 |  کره جنوبی | بوسان |
| 18 اولین | 18-19 نوامبر 2006 |  ویتنام | هانوی |
| 19 اولین | 8-9 سپتامبر 2007 |  استرالیا | سیدنی |
| 20 اولین | 22-23 نوامبر 2008 |  پرو | لیما |
| 21 اولین | 14-15 نوامبر 2009 |  سنگاپور | سنگاپور |
| 22 اولین | 13-14 نوامبر 2010 |  ژاپن | یوکوهاما |
| 23 اولین | 12-13 نوامبر 2011 |  ایالات متحده | هونولولو |
| 24 اولین | 9-10 سپتامبر 2012 |  روسیه | ولادی وستک |
| 25 اولین | 5-7 اکتبر 2013 |  اندونزی | بالی |
| 26 اولین | 10-11 نوامبر 2014 |  چین | پکن |
| 27 اولین | 18-19 نوامبر 2015 |  فیلیپین | پاسای |
| 28 اولین | 19-20 نوامبر 2016 |  پرو | لیما |
| 29 اولین | 10-11 نوامبر 2017 |  ویتنام | دا نانگ |
| 30 اولین | 17-18 نوامبر 2018 |  پاپوا گینه نو | پورت مورسبی |
| 31 اولین (اصل) | 16-17 نوامبر 2019 (لغو شده) |  شیلی | سانتیاگو |
| 31 اولین (به تعویق افتاد) | 20 نوامبر 2020 |  مالزی | کوالالامپور (پخش مجازی) |
| 32 اولین | 16 ژوئیه و 12 نوامبر 2021 |  نیوزیلند | اوکلند (پخش مجازی) |
| 33 اولین | 18-19 نوامبر 2022 |  تایلند | بانکوک |
| 34 اولین | 15-17 نوامبر 2023 |  ایالات متحده | سان فرانسیسکو |
| 35 اولین | 16–10 نوامبر 2024 |  پرو | کوسکو |