پرنده سیاه (کار اجباری)
استرالیا > کوئینزلند > تجارت کاناکا در دهه ۱۸۷۰

استخدام ساکنان جزایر دریای جنوبی خیلی زود به یک صنعت تثبیت شده تبدیل شد و کشتی‌های کارگری از سراسر شرق استرالیا توانستند کاناکاس‌ها را برای بازارهای کوئینزلند و فیجی ببرند. ناخدای چنین کشتی‌هایی حدود ۵ شیلینگ به ازای هر استخدام به عنوان مشوق «سرپول» دریافت می‌کردند، در حالی که صاحبان کشتی‌ها کانکاها را از هر جایی بین ۴ تا ۲۰ پوند به ازای هر سر می‌فروختند. کاناکاهایی که در Bobtail Nag حمل می‌شدند دیسک‌های فلزی حک شده با یک حرف الفبا به گردنشان آویزان بود تا شناسایی آسان شود. ماریبورو و بریزبن به مراکز مهم تجارت با کشتی‌هایی مانند اسپانکی ،جیسون و لیتونا تبدیل شدند که سفرهای مکرر استخدام از این بنادر را انجام می‌دادند. گزارش‌هایی مبنی بر تیراندازی، آدم‌ربایی و خشونت علیه این کشتی‌ها با کاپیتان وینشیپ از لیتونا به ربودن و واردات پسران کاناکا بین ۱۲ تا ۱۵ سالبرای مزارع جورج راف در کابولچر متهم شد. فرماندار کوئینزلند پرس و جو کرد و «دریافت که تعداد کمی از ساکنان جزیره بین چهارده تا شانزده سالسن داشتند، اما آنها نیز مانند سایر کسانی که آنها را همراهی می‌کردند، بدون هیچ فشاری با هم درگیر شده بودند و کاملاً خوشحال و راضی بودند». مبلغان در نیوهبریدها ادعا کردند که یکی از خدمه اسپانکی دو سرباز استخدام شده را با تیراندازی به آنها کشت، اما مأمور مهاجرت چارلز جیمز نیکولز که در کشتی بود این اتفاق را رد کرد. اتهامات آدم‌ربایی علیه کاپیتان جان کوث از جیسون مطرح شد. فقط کاپیتان کوث به محاکمه کشیده شد و با وجود اینکه مجرم شناخته شد، به زودی مورد عفو قرار گرفت و اجازه داده شد دوباره وارد تجارت نیروی کارشود. تا ۴۵نفر از کاناکاهای وارد شده توسط کوث در مزارع اطراف رودخانه مری مردند. در همین حال، هنری راس لوین، استخدام کننده معروف، به تجاوز به یک دختر بالغ جزیره ای متهم شد. با وجود شواهد قوی، لوین تبرئه شد و دختر بعداً به قیمت ۲۰ پوند در بریزبن فروخته شد.
در دهه ۱۸۷۰، ساکنان جزایر دریای جنوبی نه تنها در مزارع نیشکر در امتداد ساحل کوئینزلند کار می‌کردند، بلکه به‌طور گسترده به عنوان چوپان در دامداری‌های بزرگ در داخل و به عنوان صیاد مروارید در تنگه تورس استفاده می‌شدند. آنها تا غرب تا هوگندن ،نورمنتون و بلکال برده شدند. تعدادی از ساکنان جزیره جان خود را از دست دادند، برخی از آنها بر اثرسوتغذیه در سفر طولانی از راکهمپتون به ایستگاه بوون داونز. کاپیتان سادلیر، قاضی پلیس تامبو، اظهار داشت که «اگر شلاق شدید بود» پیگرد قانونی ادامه خواهد داشت و «گاهی اوقات کمی اصلاح لازم است» هنگامی که چهار کاناکا آقایان گیبی و بل را به قتل رساندند، دو نفر از آنها توسط پلیس بومی ردیابی و دستگیر شدند. زمانی که صاحبان املاکی که در آن کار می‌کردند ورشکست می‌شدند، ساکنان جزیره اغلب یا رها می‌شدند یا به عنوان بخشی از دارایی به مالک جدید فروخته می‌شدند. در تنگه تورس، کاناکاس‌ها سالها برای صید مروارید در مناطق جدا شده مانند صخره‌های جنگجو رها شدند و امید چندانی به بازگشت به خانه نداشتند. در این منطقه، سه کشتی برای تهیه صدف‌های مروارید و بچ‌دمرمورد استفاده قرار می‌گرفت، از جمله چالش که متعلق به جیمز مریمن بود که سمت شهردار سیدنی را برعهده داشت.
شرایط بد در مزارع قند باعث شیوع مداوم بیماری و مرگ شد. مزارع ماریبورو و کشتی‌های کارگری که در خارج از آن بندر کار می‌کردند به دلیل نرخ بالای مرگ و میر کاناکاس بدنام شدند. در طول همه‌گیری سرخک در سال۱۸۷۵، کشتی‌هایی مانند جیسون با جزیره‌نشینان یا مرده یا آلوده به این بیماری وارد شدند. ۳۰ مورد مرگ بر اثر سرخک و به دنبال آن اسهال خونی ثبت شد. از سال۱۸۷۵ تا ۱۸۸۰، حداقل ۴۴۳ کاناکا در منطقه ماریبورو در اثر بیماری‌های گوارشی و ریوی به میزان ۱۰ برابر بالاتر از حد متوسط جان خود را از دست دادند. مزارع ینگایی، یارا یارا و ایلاوارا متعلق به رابرت کران بسیار بد بودند. تحقیقات نشان داد که ساکنان جزیره بیش از حد کار می‌کردند، کم تغذیه بودند، کمک پزشکی ارائه نمی‌شد و منبع آب یک حوضچه زهکشی راکد بود. در بندر مکی ،ایزابلا کالسکه کارگری با نیمی از کاناکاهای استخدام شده در حال مرگ در سفر به دلیل اسهال خونی وارد شد، در حالی که کاپیتان جان مکی (که شهر مکی به نام او نامگذاری شده‌است) با محموله ای به راکهمپتون در فلورا رسید. کاناکاس که تعداد قابل توجهی از آنها در حال مرگ یا در حال مرگ بودند.
با افزایش فعالیت‌های کار اجباری (پرنده سیاه) و درک بیشتر نتایج زیانبار، مقاومت جزیره نشینان در برابر این سیستم به‌کارگیری نیروی کار افزایش یافت. کشتی‌های کارگری به‌طور مدام توسط مردم محلی ازلنگر انداختن در بسیاری از جزایر مانع می‌شدند. استخدام‌کننده، هنری راس لوین، در جزیره تانا کشته شد، خدمه می کوئین در جزیره پنتیکاست کشته شدند، همزمان کاپیتان و خدمه Dancing Wave در جزایر نگلا کشته شدند. کشتی‌های پرنده سیاه گاهی اوقات کشتی‌های خود را شبیه کشتی‌های مبلغان می‌کردند و سپس ساکنان محلی جزیره را فریب می‌دادند. این منجر به خشونت علیه خود مبلغان شد که مهم‌ترین نمونه آن قتل مبلغ انگلیکن جان کولریج پتسون در سال۱۸۷۱ در نوکاپو بود. چند روز قبل از مرگ او، یکی از مردان محلی توسط خدمه مارگارت چسل که تظاهر به مبلغ بودن می‌کردند، کشته و پنج نفر دیگر ربوده شده بودند. پتسون همچنین ممکن است به دلیل تمایل او به بردن فرزندان جزیره‌نشینان به مدرسه‌ای دوردست و اینکه سلسله‌مراتب پدرسالاری محلی را مختل کرده بود کشته شده باشد. در جزایر دیگر کشتی‌های پرنده سیاه مانند میستری تحت فرماندهی کاپیتان کیلگور به روستاها حمله کردند، ساکنان را تیراندازی کردند و خانه‌های آنها را سوزاندند. همچنین از کشتی‌های نیروی دریایی سلطنتی خواسته شد تا در مورد این اعمال تحقیق کرده و مجازات مناسبی را برای جزایری که در قتل خدمه پرنده سیاه و مبلغان دخیل بودند، اعمال کنند. به عنوان مثال، اچ‌ام‌اس رسریو در سال۱۸۷۱ مدتی در حال تحقیق در مورد قتل اسقف پتسون و سایر درگیری‌ها بین جزیره نشینان، مهاجران و مبلغان مذهبی بود، همان‌طور که فرمانده در کتاب خود توضیح می‌دهد. و بعداً اچ‌ام‌اس بیگل زیر نظر کاپیتان دی هاتون و اچ‌ام‌اس ولورین تحت فرماندهی کمودور جان کرافورد ویلسون در اواخر دهه ۱۸۷۰ چندین مأموریت انجام داد که شامل بمباران دریایی روستاها، یورش تفنگداران دریایی، سوزاندن خانه‌ها، تخریب محصولات کشاورزی و حلق آویز کردن یک جزیره‌نشین از حیاط بود. یکی از این اعزام‌ها شامل کمک خدمه مسلح کشتی پرنده سیاه سیبیل به فرماندهی کاپیتان ساتینی بود. علاوه بر این، دو نفر از ساکنان جزایر دریای جنوبی به دلیل تجاوز و تلاش برای قتل یک زن سفیدپوست در مریبورو به دار آویخته شدند که این اولین اعدام‌های قانونی در آن شهر بود.