stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پادشاهی چوسان
تاریخ > دوره متأخر (اواسط قرن هفدهم تا اواخر قرن نوزدهم) > ظهور سیلهاک و رنسانس چوسان

پس از تهاجمات از سوی ژاپن و منچوری، چوسان یک دوره صلح نزدیک به ۲۰۰ ساله را تجربه کرد. در این دوره چوسان شاهد ظهور سیلهاک (فراگیری عملی) بود. گروه اولیه علمای سیلهاک از اصلاحات همه جانبه در معاینه خدمات ملکی، مالیات، علوم طبیعی و بهبود فنون کشاورزی و مدیریت کشاورزی حمایت کردند و هدف آنها بازسازی جامعه چوسون پس از ویران شدن آن توسط دو تهاجم بود. تحت رهبری کیم‌ یوک، وزیر ارشد پادشاه هئونجونگ، اجرای اصلاحات هم برای درآمدهای دولت و هم برای دهقانان بسیار سودمند بود.
سیستم همزیستی بین جنوبی‌ها و غربی‌ها که پس از کودتای اینجو ایجاد شد شروع به سقوط کرد. پس از مناظره یسونگ، درگیری‌های جناحی به ویژه در دوران سلطنت پادشاهان سوکجونگ و گیئونگ‌جونگ شدت گرفت. با واژگونی‌های سریع جناح حاکم، معروف به هوانگوک (هانجا: 換局؛ به معنای واقعی کلمه تغییر در وضعیت امور)، که امری عادی بود در اوایل سلطنت سوکجونگ، جنوبی‌ها توانستند به یک جناح حاکم تبدیل شوند که این باعث از دست رفتن قدرت غربی‌ها شد‌‌. اما به قدرت رسیدن جنوبی‌ها موقتی بود زیرا سوکجونگ معتقد بود جناح سیاسی قدرت پادشاه را تضعیف می‌کند و شروع به واژگونی‌های سریع جناح حاکم کرد که منجر به کشتار خونین بین جناح‌ها شد. پس از سه پا‌کسازی خونین از جناح هوانگوک، جنوبی‌ها نفوذ خود را در دولت مرکزی از دست دادند و غربی‌های حاکم به دو دسته نورون تندرو که جنوبی‌ها را رد کردند و سورون میانه رو که با جنوبی‌ها دوست بودند تقسیم شدند. این تغییر منجر به رادیکالیسم‌ سیاسی شد که سایر جناح‌ها را آنهایی می‌دانست که باید حذف شوند. در پاسخ به این عمل پادشاهان بعدی: یئونگجو (سلطنت: ۱۷۷۶–۱۷۲۴) و جئونگجو (سلطنت: ۱۸۰۰–۱۷۷۶)، عموماً «تانگ پیونگ چاک» را دنبال می‌کردند که به معنی سیاست حفظ تعادل و برابری بین جناح‌ها بود.
این دو پادشاه رنسانس دوم پادشاهی چوسان را رهبری کردند. نوه یئونگجو، پادشاه روشنفکر جئونگجو اصلاحات مختلفی را در طول سلطنت خود به اجرا گذاشت، به ویژه کیوجانگ‌گاک، که یک کتابخانه سلطنتی بود را به منظور بهبود موقعیت فرهنگی و سیاسی چوسان تأسیس و افسرانی با استعداد را برای اداره کشور استخدام کرد. پادشاه جئونگجو همچنین ابتکارات اجتماعی جسورانه‌ای را رهبری کرد و موقعیت‌های دولتی را به روی کسانی باز کرد که قبلاً به دلیل موقعیت اجتماعی‌شان ممنوع شده بودند. پادشاه جئونگجو از حمایت بسیاری از علمای سیلهاک برخوردار بود و هنچنین دور دوران سلطنتش فرهنگ عامه چوسان شاهد رشد و توسعه بیشتر بود. در آن زمان گروهی از علمای سیلهاک، افراد را تشویق می‌کردند تا در سنت‌های دولتی و سبک زندگی تأمل کنند و مطالعاتی را درباره کره آغاز کردند که به تاریخ، جغرافیا، سنگ‌نوشته و زبان آن می‌پرداخت.
تاریخ > دوره متأخر (اواسط قرن هفدهم تا اواخر قرن نوزدهم) > دولت در دستان خویشاوندان سببی

پس از مرگ پادشاه جئونگجو، چوسان با مشکلات بیرونی و داخلی سختی مواجه شد. در داخل، بنیان قانون و نظم ملی در نتیجه سیاست سِدو (حکومت خویشاوندان سببی) که در دست خویشاوندان سببی سلطنتی بود سست شد.
سانجو جوان در سال ۱۸۰۰ جانشین پدرش پادشاه جئونگجو شد. با مرگ جئونگجو، جناح نورون با نایب‌ السطنگی ملکه‌ دواگر‌‌ جئونگ‌سون که خانواده وی پیوندهای محکمی با جناح داشت، قدرت را به دست گرفت و آزار و اذیت کاتولیک‌ها را آغاز کرد. با این حال پس از بازنشستگی و مرگ ملکه دواگر، نورون‌ها به تدریج برکنار شدند، در حالی که از طایفه آندونگ کیم، کیم‌ جو‌سون، پدر ملکه‌ سان‌ون، قدرت یافتند و به تدریج آندونگ کیم‌ها بر دربار مسلط شدند.
با تسلط آندونگ کیم‌ها، دوران سیاست سِدو آغاز شد. خویشاوندان سببی با قدرت مهیب خود موقعیت‌های حیاتی در دولت را در انحصار خود درآوردند و بر صحنه سیاسی تسلط داشتند آنها در جانشینی تاج و تخت نیز مداخله کردند‌. پادشاهان این دوره اقتدار سلطنتی نداشتند و نمی‌توانستند بر دولت حکومت کنند. سایر خانواده‌های اشرافی که تحت تأثیر قدرت اعمال شده توسط خویشاوندان سببی سلطنتی قرار گرفته بودند و نمی‌توانستند صحبت کنند. از آنجایی که قدرت در دستان خویشاوندان سببی سلطنتی متمرکز شده بود، در روند حکومتی بی‌نظمی به وجود آمد و فساد بیداد کرد.  از سمت اشخاص خواهان قدرت و منصب مبالغ هنگفتی به عنوان رشوه به دودمان خویشاوندان سببی که قدرتمند بودند ارائه می‌شد تا به مناصب‌‌هایی با رتبه‌های اسمی بالا دست یابند. حتی پست‌های رده پایین هم خرید و فروش می شد. این دوره که ۶۰ سال به طول انجامید، شاهد تجلی فقر شدید در میان مردم کره و شورش‌های بی‌وقفه در مناطق مختلف این کشور بود.
در روابط خارج نیز چوسان به طور فزاینده‌ای انزواطلب شد و حاکمان آن به دنبال محدود کردن تماس با کشورهای خارجی بودند.
تاریخ > دوره متأخر (اواسط قرن هفدهم تا اواخر قرن نوزدهم) > تأسیس امپراتوری و استعمار

دربار چوسان تحت فشار تجاوز قدرت‌های بزرگتر احساس نیاز به تقویت یکپارچگی ملی کرد و امپراتوری‌ کره را به همراه اصلاحات‌ گوانگمو در سال ۱۸۹۷ اعلام کرد. پادشاه‌ گوجونگ برای اثبات استقلال کره عنوان امپراتور را به خود اختصاص داد. علاوه بر این سایر قدرت‌های خارجی به‌دنبال فناوری نظامی، به‌ویژه روسیه، برای دفع ژاپنی‌ها بودند. از نظر فنی سال ۱۸۹۷ پایان دوره چوسان است، زیرا نام رسمی امپراتوری تغییر کرد اما سلسله چوسان هنوز هم سلطنت می‌کرد هرچند که توسط ژاپن و روسیه آشفته بود.
ژاپن در یک سری مانورها و ضدمانورهای پیچیده، ناوگان روسیه را در نبرد‌‌ پورت‌ آرتور در سال ۱۹۰۴ عقب راند. با پایان یافتن جنگ‌ روسیه‌ و‌ ژاپن (۱۹۰۵–۱۹۰۴) با پیمان پورتسموت، راه برای ژاپن باز شد تا کنترل کره را در دست بگیرد. پس از امضای پیمان یولسا در سال ۱۹۰۵، کره تحت‌الحمایه ژاپن قرار گرفت. شاهزاده‌ ایتو اولین ژنرال ژاپنی مقیم کره بود، اگرچه در سال ۱۹۰۹ توسط آن جونگ-گئون یک طرفدار جنبش استقلال کره در ایستگاه قطار هاربین ترور شد. سرانجام با پیمان ۱۹۱۰ ژاپن و کره، امپراتوری‌ ژاپن کره را ضمیمه کرد.
دولت

چوسان یک نظام سلطنت مطلقه بسیار متمرکز و بوروکراسی نئوکنفوسیوسی بود که توسط گیونگ‌گوک دایجون، نوعی قانون اساسی چوسان تدوین شده بود.
دولت > پادشاه

پادشاه اقتدار مطلق داشت اما قدرت واقعی او با شرایط سیاسی متفاوت بود. او به سنت، سوابق ساخته شده توسط پادشاهان قبلی، گیونگ‌گوک‌ دایجون و آموزه‌های کنفوسیوس مقید بود. پادشاه به مقامات و رعایای خود فرمان وفاداری مطلق می‌داد اما از مقامات نیز انتظار می‌رفت که اگر گمان می‌رفت که پادشاه اشتباه می‌کند، او را به راه راست متقاعد کنند. تصور می‌شد که بلایای طبیعی به دلیل ناکامی‌های پادشاه است، بنابراین پادشاهان چوسان نسبت به وقوع آنها بسیار حساس بودند. هنگامی که خشکسالی شدید یا یک سری بلایا رخ می‌داد، پادشاه اغلب به طور رسمی از مقامات و شهروندان انتقاد می‌کرد. در آن مواقع، منتقدان صرف نظر از آنچه می‌گفتند یا می‌نوشتند، از تعقیب مصون بودند (اگرچه چند استثنا وجود داشت).
ارتباط مستقیم بین پادشاه و مردم عادی از طریق سیستم دادخواست کتبی سانگون: (هانگول: 상언, هانجا: 上言) و سیستم دادخواست شفاهی گیوک‌جِنگ: (هانگول: 격쟁, هانجا: 擊錚) امکان پذیر بود. از طریق سیستم دادخواست شفاهی گیوک‌جِنگ، مردم عادی می‌توانستند در مقابل کاخ یا در طول راهپیمایی‌های عمومی پادشاه به منظور اعتراض مستقیم به شکایات یا عریضه‌های خود، یک گونگ یا طبل بزنند. این امر حتی به اعضای بی‌سواد جامعه چوسان اجازه داد تا از پادشاه درخواست کنند. بیش از ۱,۳۰۰ گزارش مرتبط با گیوک‌جِنگ در ایلسه‌اونگنوک (ثبت روزانه وقایع دربار) ثبت شده‌است.
دولت > پادشاه > مهرهای سلطنتی

مهر مورد استفاده از سال ۱۳۹۲ تا ۱۴۰۱.
مهر استفاده شده از ۱۴۰۱ تا ۱۶۳۷، برای استفاده در اسناد دولتی مربوط به مینگ.
مهر بین سال‌های ۱۶۳۷ و ۱۶۵۳ برای استفاده در اسناد دولتی مربوط به چینگ.
مهر بین سال‌های ۱۶۵۳ و ۱۷۷۶ برای استفاده در اسناد دولتی مربوط به چینگ.
مهر بین سال‌های ۱۷۷۶ و ۱۸۷۶ برای استفاده در اسناد دولتی مربوط به چینگ.
این مهر در ۱۵ دسامبر ۱۸۷۶ برای استفاده در اسناد دولتی مربوط به ژاپن تولید شد.
«دائه‌گونجو بو» برای جایگزینی گروهبان سابق «چوسان گوکوانگ جین» طراحی شده بود، همچنین به عنوان مهر پادشاه برای اسنادی مانند اسناد انتصاب برای مقامات عالی رتبه دولتی و احکام اعلام شده در کره بین سال‌های ۱۸۸۲ و ۱۸۹۷ استفاده می‌شد.
«دائه‌چوسان دائه‌گونجو بو» بین سال ۱۸۸۲ به عنوان «مهر دولت» برای اعتبارنامه در روابط دیپلماتیک با سایر کشورها استفاده می‌شد.
دولت > مقامات

مقامات دولتی در ۱۸ سطح رتبه‌بندی می‌شدند، از رتبه اول ارشد (بالاتر) (هانجا: 正一品, هانگول: 정1품) تا رتبه نهم جوان (پایین‌تر) (هانجا: 從九品, هانگول: 종9품). ارشدیت و ارتقاء از طریق فرمان سلطنتی بر اساس معاینه یا توصیه به دست می‌آمد. مقامات از رتبه اول ارشد تا سوم ارشد ردای قرمز، از رتبه سوم جوان تا رتبه ششم جوان ردای آبی و آنهایی که دارای رتبه پایینی بودند ردای سبز ‌می‌پوشیدند.
در دولت چوسان مقام دولتی به معنای کسی است که منصبی را اشغال کرده و به دارنده آن وضعیت یانگبان - اشرافیت ارثی برای سه نسل تعلق می‌گرفت‌. برای تبدیل شدن به چنین مقامی باید یک سری امتحانات به نام گواگئو را پشت سر گذاشت. سه نوع امتحان گواگئو وجود داشت: ادبی، نظامی و متفرقه. مسیر ادبی معتبرترین بود و بسیاری از پست‌های کلیدی از جمله همه پست‌های سانسور، فقط برای مقاماتی که از طریق امتحان ادبی پیشرفت کرده بودند باز بود. مسیر ادبی شامل یک سری چهار آزمون بود و برای واجد شرایط بودن باید همه آنها را پاس کرد. ۳۳ نفر از داوطلبانی که به این ترتیب انتخاب شده بودند در امتحان نهایی در حضور پادشاه شرکت می‌کردند. نامزدی که بالاترین امتیاز را کسب کرده بود به رتبه ششم جوان (پرش شش رتبه‌ای) منصوب می‌شد. دو کاندیدایی که بالاترین امتیازات بعدی را به دست می‌آوردند به رتبه هفتم جوان منصوب می‌شدند. هفت نامزد با بالاترین امتیازات بعدی به رتبه هشتم جوان منصوب می‌شدند. و به ۲۳ نامزد باقی مانده رتبه نهم جوان، پایین ترین رتبه از ۱۸ سطح داده می‌شد.
مقامات رتبه اول ارشد، رتبه اول جوان و دوم ارشد با عنوان افتخاری: «تایِگام» (هانجا: 大監, هانگول: 대감) خطاب می‌شدند، در حالی که رتبه دوم جوان و سوم ارشد با «یونگام» (هانجا: 監, هانگول: 영감) خطاب می‌شدند‌‌. این مقامات قرمز پوش که در مجموع «تِنگسانگوان» (هانجا: 堂上官, هانگول: 당상관) نامیده می‌شوند با شرکت در جلسات کابینه در تصمیم گیری سیاست‌های دولت شرکت داشتند.
دولت > دولت مرکزی > شورای دولتی

شورای دولتی (یوئیجانگبو، هانجا: 議政府, هانگول: 의정부) بالاترین نهاد مشورتی بود و قدرت آن در طول دوران کاهش یافت. رئیس شورای دولتی (یونگیجونگ، هانجا: 領議政, هانگول: 영의정)، مشاور دولتی چپ (چاواهیونگ، هانجا: 左議政, هانگول: 좌의정) و مشاور دولتی راست (اوئیجونگ، هانجا: 右議政, هانگول: 우의정) بالاترین رتبه‌ها در دولت بودند (هر سه نفر از رتبه اول ارشد بودند). آنها توسط وزیر چپ (چاچن‌سئونگ، هانجا: 左贊成, هانگول: 좌찬성) و وزیر راست (یوئیچانسئونگ، هانجا: 右贊成, هانگول: 우찬성)، هر دو از رتبه اول جوان و مقامات هفت رتبه پایین‌تر یاری می‌شدند. قدرت شورای دولتی با قدرت پادشاه نسبت معکوس داشت. دوره‌هایی وجود داشت که مستقیماً شش‌ وزارتخانه، نهاد اجرایی ارشد دولت چوسان را کنترل می‌کرد اما در درجه اول نقش مشاوره‌ای را در زمان پادشاهان قوی‌تر ایفا می‌کرد. اعضای شورای دولتی همزمان در چندین سمت دیگر نیز خدمت می‌کردند.
دولت > دولت مرکزی > شش وزارتخانه

شش‌ وزارتخانه (یوکجو، هانجا: 六曹, هانگول: 육조) هیئت اجرایی اصلی را تشکیل می‌دهند. هر وزیر (پانسئو، هانجا: 判書, هانگول: 판서) دارای رتبه دوم ارشد بود و توسط معاون وزیر (چِمپِن، هانجا: 參判, هانگول: 참판) که رتبه دوم جوان را داشت یاری می‌شد. وزارت پرسنل (کارکنان، کارمندان) ارشدترین دفتر در بین شش وزارتخانه بود. از آنجایی که نفوذ شورای دولتی در طول دوران کاهش یافت، وزیر پرسنل اغلب عملاً رئیس وزرا بود. شش وزارتخانه به ترتیب ارشدیت بدین شرح‌‌‌ است:
وزارت پرسنل (ایجو، هانجا: 吏曹, هانگول: 이조) – در درجه اول به انتصاب مقامات مربوط می‌شد.
وزارت مالیات (هوجو، هانجا: 戶曹, هانگول: 호조) – مالیات، امور مالی، سرشماری، کشاورزی و سیاست‌‌های زمین.
وزارت مراسم (یجو، هانجا: 禮曺, هانگول: 예조) – تشریفات، فرهنگ، دیپلماسی و آزمون گواگئو.
وزارت دفاع (پیونگجو، هانجا: 兵曺, هانگول: 병조) – امور نظامی.
دفتر اداره پلیس (پودوچونگ، هانجا: 捕盜廳, هانگول: 포도청) – دفتر نظم عمومی.
وزارت دادگستری (هیونگجو، هانجا: ​​刑曺, هانگول: 형조) – اداره قانون، برده داری و مجازات.
وزارت بازرگانی (گونگجو، هانجا: 工曹, هانگول: 공조) – صنعت، کارهای عمومی، تولید و معدن.
دولت > دولت مرکزی > سه دفتر (سه اداره)

سه‌ دفتر یا سامسا (هانگول: 삼사)، نامی جمعی برای سه دفتر و اداره است که به عنوان ارگان اصلی مطبوعات عمل می‌کردند و کنترل و تعادل پادشاه و مقامات را فراهم می‌کردند. سه دفتر در حالی که از سیستم چینی الگوبرداری شده بودند، نقش‌های بسیار برجسته‌تری در دولت چوسان نسبت به همتایان چینی خود انجام می‌دادند. آنها در نقش خود به عنوان ارگان مطبوعاتی، اختیار واقعی برای تصمیم‌گیری یا اجرای سیاست‌ها را نداشتند، اما در بحث‌های بعدی صدای تأثیرگذاری داشتند.
مقاماتی که در این دفاتر خدمت می‌کردند نسبت به سایر دفاتر جوان‌تر و در رتبه‌های پایین‌تری بودند، اما از شهرت علمی قوی، امتیازات ویژه و اعتبار زیادی برخوردار بودند (مثلاً سانسورچیان به دلیل عملکردشان در انتقاد از پادشاه مجاز به نوشیدن در ساعات کاری بودند). همچنین برای منصوب شدن، آنها بررسی بسیار دقیق از شخصیت و پیشینه خانوادگی انجام می‌دادند. سه دفتر سریع‌ترین مسیر ارتقاء به پست‌های عالی را فراهم می‌کرد و تقریباً شرطی لازم برای عضویت در شورای دولتی بود.
دفتر بازرس کل (ساهونبو، هانگول: 사헌부) – این سازمان مدیریت دولتی و مقامات را در هر سطح در دولت مرکزی و محلی از نظر فساد، تخلفات یا ناکارآمدی زیر نظر داشت. همچنین مسئول پیشبرد اخلاق عمومی و آداب و رسوم کنفوسیوس و رفع نارضایتی مردم بود. این سازمان توسط بازرس کل (تِساهون، هانگول: 대사헌)، مقام دوم جوان، اداره می‌شد که بر ۳۰ مقام عمدتاً مستقل نظارت داشت.
دفتر سانسور (ساگان-وُن، هانگول: 사간원) – وظیفه اصلی دفتر سانسور این بود که در صورت وجود اقدام یا سیاست نادرست یا نالایق پادشاه، به او اعتراض کند. فرمان‌های مهم پادشاه ابتدا توسط سانسورچی‌ها بررسی می‌شد و آنها می‌توانستند در صورت قضاوت‌های نادرست پادشاه از او درخواست کنند که آنها را کنار بگذارد. همچنین آنها در مورد وضعیت عمومی امور نیز نظریاتی صادر می‌کردند.  این سازمان متشکل از پنج مقام بود که توسط رئیس سانسور (تِساگان، هانگول: 대사간)، با رتبه سوم ارشد، رهبری می‌شد.
در حالی که تمرکز اصلی دفتر بازرسی کل بر مقامات دولتی و اداره سانسور بر پادشاه متمرکز بود، دو دفتر اغلب وظایف یکدیگر را انجام می‌دادند و همپوشانی زیادی در بین آنها وجود داشت. آنها با هم «یانگسا» (هانگول양사) نامیده می‌شدند که به معنای: «هر دو دفتر» بود، دو دفتر اغلب به طور مشترک کار می‌کردند، به خصوص زمانی که به دنبال تغییر تصمیم پادشاه بودند.
دفتر مشاوران ویژه (هونگمونگوان، هانجا: 弘文館, هانگول: 홍문관) – این دفتر بر کتابخانه سلطنتی نظارت داشت و به عنوان مؤسسه تحقیقاتی برای مطالعه فلسفه کنفوسیوس و پاسخ به سؤالات پادشاه خدمت می‌کرد. مقامات آن در دروس روزانه به نام گیونگ‌یئون (هانگول: 경연) شرکت می‌کردند، که در آن در مورد تاریخ و فلسفه کنفوسیوس با پادشاه بحث می‌کردند. از آنجایی که این بحث‌ها اغلب به اظهار نظر در مورد مسائل سیاسی جاری منجر می‌شد، مقامات آن به عنوان مشاور، نفوذ قابل توجهی داشتند. ریاست آن برعهده محقق ارشد (تِچِهاگ، هانگول: 대제학) بود، یک پست نیمه وقت از رتبه دوم ارشد که همزمان در پست عالی دیگری (مانند شورای دولتی) خدمت می‌کرد. همچنین معاون پژوهشگر (پوچِهاگ، هانگول: 부제학)، یک پست تمام وقت از رتبه سوم ارشد که در واقع اداره دفتر را بر عهده داشت. در این جامعه عمیقاً کنفوسیوس بودن به عنوان محقق ارشد اعتبار زیادی داشت. این دفتر برای جایگزینی تالار‌ شایستگی‌ها (جیپیه‌جان، هانگول: 집현전) که توسط پادشاه‌ سجو بعد از وقایع شش‌ وزیر‌ شهید لغو شده‌ بود، تأسیس شد.
دولت > دولت مرکزی > دفاتر دیگر

دفاتر اصلی شامل موارد زیر است:
دبیرخانه سلطنتی (سونگجونگ-وُن، هانگول: 승정원) به عنوان رابط بین پادشاه و شش وزارتخانه خدمت می‌کرد. شش منشی سلطنتی (هانگول: 승지) وجود داشت، یک نفر برای هر وزارتخانه، و همگی در رتبه سوم ارشد بودند. نقش اصلی آنها انتقال فرمان سلطنتی به وزارتخانه‌ها و ارسال عریضه‌های مقامات و مردم به شاه بود، اما آنها همچنین به پادشاه مشاوره می‌دادند و در سایر مناصب کلیدی نزدیک به پادشاه نیز خدمت می‌کردند. به ویژه منشی ارشد سلطنتی (هانگول: 도승지) که رابط وزارت پرسنل بود و در نزدیک‌ترین فاصله از تمام مقامات دولتی به پادشاه خدمت می‌کرد و اغلب از قدرت زیادی برخوردار بود که از لطف پادشاه ناشی می‌شد. هونگ گوک-یئونگ (در دوران سلطنت جونگجو) و هان میونگ-هه (در دوران سلطنت سجو) نمونه‌هایی از منشیان ارشد سلطنتی هستند که قدرتمندترین مقامات زمان خود بودند.
دفتر پایتخت (هانسونگبو، هانگول: 한성부) مسئول اداره پایتخت، هانسئونگ یا سئول کنونی بود. رهبری آن بر عهده پان‌یون (هانگول: 판윤) دومین مقام از رتبه دوم ارشد معادل شهردار امروزی سئول بود.
دفتر تحقیقات سلطنتی (اویگِئومبو، هانگول: 의금부) یک ارگان تحقیقاتی و اجرایی تحت کنترل مستقیم پادشاه بود. این سازمان عمدتاً به خیانت و سایر موارد جدی مربوط به پادشاه و خانواده سلطنتی رسیدگی می‌کرد و برای دستگیری، تحقیق، زندانی کردن و اجرای احکام علیه مجرمان مظنون که اغلب از مقامات دولتی بودند، اقدام می‌کرد.
دفتر اسناد (چون‌چوگ‌وان، هانگول: 춘추관) نوشته‌های مقامات، اسناد تدوین شده، اسناد دولتی و تاریخی را حفظ می‌کرد. این دفتر توسط شورای دولتی و بسیاری از پست‌های مقاماتی که همزمان در ادارات دیگر خدمت می‌کردند، اداره می‌شد. همچنین هشت تاریخ نگار وجود داشت که تنها وظیفه آنها ثبت جلسات برای درج در تاریخ بود.
سونگ کیون کوان یا آموزشگاه سلطنتی (هانگول: 성균관) مقامات دولتی آینده را آماده‌ می‌کرد. کسانی که دو مرحله اول امتحانات گواگئو (امتحان ادبی) را پشت سر گذاشتند در سونگ کیون کوان پذیرفته می‌شدند. اندازه کلاس معمولاً ۲۰۰ دانش آموز بود که در سالن اقامتی زندگی می‌کردند و از قوانین سختگیرانه و معمول مدرسه پیروی می‌کردند، (شهریه، اتاق و غذا توسط دولت تامین می‌شد). سونگ کیون کوان همچنین به عنوان زیارتگاه دولتی برای حکیمان کنفوسیوس‌گرا و کنفوسیوس‌‌گرایان‌ کره‌ای عمل می‌کرد. نظرات دانشجویان در مورد سیاست‌های دولت، به‌ویژه بیانیه‌ها و تظاهرات جمعی، می‌توانست تأثیرگذار باشد، زیرا نشان‌دهنده اجماع تازه و بدون فاسد دانشوران جوان بود. مقام مسئول سونگ کیون کوان؛ تِساسونگ نام داشت (هانگول: 대사성) و از رتبه سوم ارشد بود، ۳۶ مقام دیگر از جمله مقامات دفاتر دیگر نیز در اداره آموزشگاه شرکت داشتند.
دولت > دولت محلی

مقامات عالی رتبه از دولت مرکزی اعزام می‌شدند. گاهی اوقات یک بازرس مخفی سلطنتی (آمهِنگ‌اِئوسا، هانگول: 암행어사) توسط پادشاه تعیین می‌شد تا به‌طور ناشناس سفر کند و بر مقامات استان نظارت کند. این بازرسان مخفی عموماً از مقامات جوان با درجاتی پایین‌تر بودند، اما برای برکناری مقامات فاسد دارای اختیار و قدرت سلطنتی بودند‌.
استان‌‌ها (دو، هانگول: 도, هانجا: 道) – هشت استان وجود داشت و هر یک از آنها توسط فرماندار (گوانچِلسا، هانگول: 관찰사, هانجا: 觀察使) با رتبه دوم جوان اداره می‌شد‌.
پو (هانگول: 부) – دفاتر اداری مسئول شهرهای بزرگ استان‌ها بود. هر پو توسط پویون (هانگول: 부윤) رهبری می‌شد که از نظر رتبه معادل فرماندار بود.
موگ (هانگول: 목, هانجا: 牧) – بیست موگ وجود داشت که شهرستان‌های بزرگی به نام جو (هانگول: 주, هانجا: 州) را اداره می‌کردند. موگ‌ها توسط موگسا (هانگول:목사, هانجا: 牧使) از رتبه سوم ارشد اداره می‌شدند.
شهرستان (گون، هانگول: 군, هانجا: 郡)– در چوسان ۸۰ شهرستان وجود داشت هر کدام توسط گونسو (هانگول: 군수, هانجا: 縣令) با رتبه چهارم جوان اداره می‌شد.
هیون (هانگول: 현, هانجا: 縣) – هیون‌های بزرگ توسط هیون‌لیونگ (هانگول: 현령, هانجا: 縣令) با رتبه پنجم جوان و هیون‌های کوچک‌تر توسط هیون‌گام (هانگول: 현감, هانجا: 縣監) با رتبه ششم جوان اداره می‌شد.
دولت > تقسیمات اداری

مقالهٔ اصلی: هشت استان کره
در بیشتر دوره چوسان، کره به هشت استان تقسیم شد (دو، هانگول: 도, هانجا: 道). مرزهای هشت استان برای تقریباً پنج قرن از ۱۴۱۳ تا ۱۸۹۵ بدون تغییر باقی ماند و یک الگوی جغرافیایی را تشکیل داد که هنوز در تقسیمات اداری، گویش‌‌ها و تمایزات منطقه‌ای شبه‌جزیره کره منعکس شده‌است. نام هر هشت استان به همان شکل یا شکل دیگری تا به‌امروز همچنان حفظ شده‌است.
| # | نام | هانگول | هانجا | نقشه |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | هامگيونگ | 함경도 | 咸鏡道 |  |
| 2 | پیونگ‌آن | 평안도 | 平安道 |  |
| 3 | گانگ‌وُن | 강원도 | 江原道 |  |
| 4 | هوانگهه | 황해도 | 黃海道 |  |
| 5 | گيونگ‌گی | 경기도 | 京畿道 |  |
| 6 | گيونگ‌سانگ | 경상도 | 慶尙道 |  |
| 7 | چونگ‌چئونگ | 충청도 | 忠清道 |  |
| 8 | جولا | 전라도 | 全羅道 |  |
دولت > نظامی > ارتش

این ارتش از ارتش مرکزی و ارتش‌های استانی تشکیل شده بود. سربازان روستایی؛ سواره نظام، سربازان زبده پِنگ‌بائِسو و گابسا، تیراندازان، تفنگداران و توپخانه را تشکیل می‌دادند. در سیستم ارتش چوسان پادشاه چوسان ژنرال‌های خود را منصوب می‌کرد.
دولت > نظامی > نیروی دریایی

مقالهٔ اصلی: نیروی دریایی چوسان
نیروی دریایی چوسان از دو نوع کشتی جنگی اصلی به نام‌های: پانوکسون و کشتی لاک‌پشتی تشکیل شده بود. آنها همچنین از کشتی‌های کوچک و قایق‌های ماهیگیری برای شناسایی و ورود به خشکی استفاده می‌کردند. پادشاه چوسان همانند ارتش، دریاسالاران آنها را نیز تعیین می‌کرد.
دولت > نظامی > گارد سلطنتی

نائه‌گوم‌وی نگهبانانی سلطنتی بودند که از پادشاه، ملکه و وزیران دفاع می‌کردند و سربازانی بودند که توسط پادشاه انتخاب شده بودند. دروازه بانان کاخ سلطنتی پادشاه، وانگ‌گونگ‌ سومونجانگ‌ (هانگول: 왕궁수문장) نیز یک واحد گارد سلطنتی بودند که وظیفه داشتند از دروازه‌های پنج کاخ ​​و دروازه‌های شهر هانسئونگ دفاع کنند.
روابط خارجی

چوسان یک دولت خراجگزار اسمی از چین بود، اما از حاکمیت کامل برخوردار بود و بالاترین جایگاه را در میان کشورهای خراجگزار چین که شامل: ژاپن، ویتنام، ریوکیو، برمه، تایلند، لائوس، برونئی و فیلیپین می‌شد را حفظ می‌کرد. علاوه بر این چوسان تا قرن هفدهم به جورچن‌ها و ژاپنی‌ها در تسوشیما ادای احترام می‌کرد  و همچنین یک منطقه کوچک در پادشاهی ریوکیو داشت که با سیام (تایلند) و جاوه به تجارت می‌پرداخت.
روابط خارجی > چین

در سال ۱۳۹۲، ژنرال یی‌ سونگ‌-گه، کودتای موفقیت آمیزی را برای گرفتن قدرت سیاسی در کره از پادشاه یو گوریو رهبری کرد. پیروان ژنرال یی او را مجبور کردند که تاج سلطنتی را با عنوان «تائجو چوسان» بگیرد و بدین ترتیب یک سلسله جدید تأسیس کرد. رژیم جدید در جستجوی توجیهی برای حکومت خود با توجه به فقدان یک سلسله خونی سلطنتی، خواستار به رسمیت شناختن سایر کشورها مانند چین بود. علاوه بر این، تنها راه برقراری روابط دیپلماتیک و تجارت با چین، پذیرش نظام خراجی چین بود. بنابراین، چوسان در سال ۱۴۰۱ در چارچوب فرمان آسمان، در ازای به رسمیت شناختن، به سیستم باج‌گذاری امپراتوری چین پیوست.  در این سیستم خراجگزاری، چین نقش یک «برادر بزرگ» را بر عهده گرفت و کره بالاترین جایگاه را در میان دولت‌های خراجگزار حفظ کرد که کشورهایی مانند شوگون‌سالاری آشیکاگا، پادشاهی ریوکیو، لان‌ زانگ، آنام و پادشاهی آیوتایا را نیز در بر می‌گرفت، هر کشور در ازای پذیرش خراجگزار تابع، نقش «برادر کوچکتر» را داشت.
خواسته چوسان این بود که تا جایی که ممکن است نمایندگانی را برای منافع اقتصادی و فرهنگی و همچنین اهداف دیپلماتیک اعزام کند. چین از چوسان فقط یک بار در یک دوره سه ساله خواستار پرداخت خراج شد. با این حال، چوسان به شدت با این عمل مخالفت کرد و چین در جواب از چوسان خواست سه بار در سال به چین خراج بدهد، چین با ممنوعیت ورود نمایندگان فرستاده به کشور یا درخواست خراج غیرمنطقی، آنها را تحت فشار قرار داد، اما در نهایت چوسان که از نظر تئوریک برتری داشت، این امتیاز را به دست آورد که حداقل یک یا دو بار در سال خراج بپردازد. چوسان از بیشترین فرصت‌ها برای تجارت تحت سیستم خراجگزاری با چین برخوردار بود و تجارت خراج با چین به عنوان امتیازی تلقی می‌شد که به راحتی در آسیا اعطا نمی‌شد. چین برای حفظ چهره خود مجبور شد ارزشی بالاتر از ادای احترامی که دریافت کرده بود بدهد و چوسان از آن سوء استفاده کرد. چوسان مزایای اقتصادی و فرهنگی متعددی را از طریق هدایایی از سوی چین امپراتوری تجربه کرد. هدف از ادای احترام بسته به شرایط متفاوت بود، اما معمولاً برای منافع اقتصادی یا دیپلماتیک بود.
در قرن نوزدهم، چین به دلیل ظهور غرب و ژاپن با چالش‌های بزرگی مواجه شد. این کشورها که قبلاً سیستم حاکمیتی را اتخاذ کرده بودند، در مورد وضعیت روابط بین چینگ و چوسان سؤال کردند. قبل از اردوکشی فرانسوی‌ها به کره (۱۸۶۶) و اردوکشی ایالات متحده به کره (۱۸۷۱)، فرانسه و ایالات متحده  چندین سؤال را در نظر گرفتند و پرسیدند که آیا جنگ با چوسان منجر به تهاجم به سلسله چینگ خواهد شد؟، اگر سلسله چینگ مداخله کند؟ و ماهیت رابطه چینگ-چوسان چیست؟. دولت چینگ پاسخ داد که «چوسان یک دولت مستقل است، اما در عین حال یک دولت وابسته است»، یعنی سوکگوک‌جاجو (به معنی: اغلب کشور وابسته، هانگول: 속국자주, هانجا: 屬國自主) بود. اما موقعیت چوسان، جهان غرب و ژاپن بود که کشورهای خراجگزار مانند چوسان در آن زمان عملاً کشورهای مستقلی بودند.
مینگ و چینگ در قبال چوسان سیاست لسه فر داشتند، علیرغم اینکه چوسان کشور خراجگزار چین بود، چوسان در امور داخلی و خارجی خود مستقل بود و چین دستکاری یا دخالتی در آنها نداشت. با این حال، پس از حادثه ایمو در سال ۱۸۸۲، چین سیاست لسه فر خود را کنار گذاشت، معاهده چین و کره در سال ۱۸۸۲ را امضا کرد و مستقیماً در امور چوسان درگیر شد.
روابط خارجی > چین > رابطه چین و کره پس از حادثه ایمو

پس از حادثه‌ ایمو در سال ۱۸۸۲، تلاش‌های اولیه اصلاحات در کره با شکست بزرگی مواجه شد. پس از این حادثه، چینی‌ها دوباره نفوذ خود را بر شبه جزیره نشان دادند، جایی که آنها شروع به مداخله مستقیم در امور داخلی کره کردند. پس از استقرار نیروها در نقاط استراتژیک در پایتخت چوسان سئول، چینی‌ها چندین ابتکار را برای به دست آوردن نفوذ قابل توجه بر دولت کره انجام دادند. چینگ دو مشاور ویژه در امور خارجی را به نمایندگی از منافع چین به کره اعزام کرد: پل گئورگ فون مولندورف آلمانی، از نزدیکان لی هونجانگ، و دیپلمات چینی، ما‌ تیانجونگ. چینی‌ها بر ایجاد یک سرویس گمرکی دریایی کره به ریاست فون مولندورف نظارت داشتند. کارکنانی از افسران چینی نیز آموزش ارتش را بر عهده گرفتند، آنها ۱,۰۰۰ تفنگ، دو توپ، و ۱۰,۰۰۰ گلوله مهمات در اختیار کره‌ای‌ها قرار دادند. علاوه بر این، چینگونیونگ (فرماندهی گارد پایتخت)، یک تشکیلات نظامی جدید کره‌ای، توسط یوآن شیکای در راستای مسیر و اهداف چینی‌‌ها ایجاد و آموزش داده شد.
در اکتبر ۱۸۸۲، دو کشور معاهده ۱۸۸۲ چین و کره را امضا کردند، و کره به یک کشور خراجگزار نیمه استعماری چین تبدیل شد، پادشاه‌ گوجونگ قادر به انتصاب دیپلمات‌ها بدون تأیید چین نبود و نیروهایی برای حفاظت از منافع چین در چوسان مستقر بودند. سیاست جدید چین در قبال چوسان توسط لی هونجانگ تنظیم و توسط یوآن شیکای اجرا شد. به گفته مینگ-ته لین: «کنترل لی بر کره از سال ۱۸۸۵ تا ۱۸۹۴ از طریق یوآن شیکای به عنوان یک مقام مقیم، نشان دهنده یک سیاست نابهنگام مداخله در قبال کره بود.»