نعل اسب
پیشینه

از روزگاران نخستینِ اهلی‌سازی اسب، و حیوانات کار شرایط بسیار دشواری که منجر به شکستگی یا سایش بیش از حد سُم در میان این چارپایان می‌شد وجود داشت. مردم باستان از دیرباز نیاز به وجود یک پوشش اضافی ورای بافت‌های سختِ طبیعیِ دیواره‌ها (و گاهی اوقات تنها) و نیز از قسمت‌هایی از سم داخلی اسب را می‌شناخته‌اند و به اهمیت آن پی برده‌بودند. یک نمونهٔ اولیهٔ حفاظت سُم در آسیای باستان دیده شده، که در آن سم اسب در پوست خام (دباغی‌نشده)، چرم یا مواد دیگر برای هر دو هدفِ درمانی و حفاظت و پیش‌گیری پیچیده شده، دیده می‌شود. از یافته‌های باستان‌شناسی در بریتانیا، رومی‌ها به نظر می‌رسد در تلاش برای محافظت سم‌ها، پای اسب خود را با یک بند در یک کفهٔ جامد "سندل اسب‌" که دارای شباهت کمی به بوت سم مدرن است قرار دهند.
مورخان، نظریه‌های متفاوتی در مورد منشأ نعل اسب ابراز کرده‌اند. از آنجا که آهن کالای پر ارزشی بوده، همیشه و در همهٔ زمینه‌ها، هر جسم آهنی فرسوده‌ای به منظور بازیافت ذوب گشته و سپس مورد استفادهٔ مجدد قرار می‌گرفته، پیدا کردن گواه و مدرکِ روشنِ باستان‌شناسی در این مورد کاری بس دشوار است. هرچند که برخی این امتیاز را به درُویدها داده‌اند، هیچ گواه استواری برای پشتیبانی از این ادعا وجود ندارد. در سال ۱۸۹۷ چهار نعل اسب برنزی با آنچه که ظاهراً سوراخ‌هایی برای سوار کردنشان هستند، در مقبره‌های اتروسکی متعلق به حدود ۴۰۰ سال قبل از میلاد پیدا شده‌است. این ادعا که رومیان «کفش استر» را، در زمانی پس از، ۱۰۰ سال قبل از میلاد اختراع کرده‌اند توسط برخی از مورخان با منبعی از کاتولوس که در ۵۴ سال قبل از میلاد درگذشته قابل پشتیبانی است. با این حال، مفهوم از این منابع در اشاره به استفاده از «نعل اسب» و «کفش اَستَر» در رم، ممکن است اشاره به چکمه‌های چرمی «سندل اسب آبی» که توسط یک صفحهٔ آهنی تقویت می‌شده، بوده تا نعل اسب میخ شده.
منابع موجودی که به نعلِ قابل میخ‌کوبی اشاره دارند به نسبت تازه هستند، برای اولین بار آن‌ها حدود سال‌های ۹۰۰ میلادی ظاهر شده‌اند، اما با توجه به اینکه برخی از آن‌ها در لایه‌هایی از خاک یافت شده احتمال استفادهٔ زودتر وجود دارد. هیچ‌یک از منابع موجود به میخ نعل اسب قبل از سلطنت امپراتور لئوی ششم و از سال ۹۷۳ گاه به گاه مراجعی به آن‌ها را می‌توان یافت. اولین رکورد روشن از نعل اسب آهنی اشاره به «هلالی‌شکل‌های آهنی و میخ‌هایشان» در ۹۱۰ میلادی است. شواهدی که نشان از بودن نعل میخی تا پیش از ۵۰۰ یا ۶۰۰ میلادی از هر نوع داشته باشد بسیار ناچیز است؛ هرچند که یافته‌ای به تاریخ سدهٔ پنجم از یک نعل اسب، به‌طور کامل همراه با میخ‌ها، که در آرامگاه شاه فرانکی شیلدریک یکم من در تورنه، بلژیک پیدا شده‌است.
حدود ۱۰۰۰ میلادی، نعل اسب برنز ریخته‌گری شده با سوراخ میخ‌هایش در اروپا رایج شد. وجه مشترک طراحی آن‌ها داشتن لبهٔ بیرونی با حاشیه و شش سوراخ میخ بود. در سده‌های ۱۳ و ۱۴ تولید گستردهٔ نعل اسب آهنی را به ارمغان آورد. در زمان جنگ‌های صلیبی (۱۰۹۶ تا ۱۲۷۰)، حضور نعل اسب در همه‌جا گسترده بود و در منابع مختلف در بارهٔ آن نوشته شده‌است. در آن دوره، با توجه به ارزش آهن، نعل اسب حتی به جای سکه در پرداخت مالیات پذیرفته شد.
از سدهٔ ۱۳، نعل در مقادیر زیاد قالب‌ریزی شد و به صورت آماده برای استفاده در دسترس بود. روند نعل‌بندی «نعل داغ» که شکل‌دادن یک نعل اسب تفتیده بلافاصله پیش از نصب آن بر سم اسب است، در سدهٔ ۱۶ رایج شد. نیاز به نعل اسب، هنر و صنعت آهنگری را به «یکی از صنایع دستی اصلی بزرگ روز و قرون وسطی متحول ساخت و به توسعهٔ فلزکاری و متالورژی مدرن کمک کرد.» رساله‌ای نیز در ۱۷۵۱ به نام "بی پا، بدون اسب" ("No Foot, No Horse") که به مفهوم «اسب نداشتن مانند پا نداشتن است» در انگلستان منتشر شد.
در سال ۱۸۳۵، نخستین پروانهٔ ثبت اختراع آمریکا برای یک ماشینِ تولید نعل اسب که توانایی ساختن تا ۶۰ نعل اسب در ساعت را داشت صادر شد.