محرک وسطی
جزئیات بیشتر

ساختارهایی که در آنها ذخیره انرژی میانی بخشی از چرخ‌دنگ است و در هر نوسان یا نیم نوسان آونگ کوک می‌شود یا یک تکانه محرک آزاد می‌کند، رمونتوآر نامیده نمی‌شوند، بلکه به عنوان بخشی از چرخ‌دنگ در نظر گرفته می‌شوند. نمونه‌هایی از این موارد عبارتند از چرخ‌دنگ‌های گرانشی یا فنری دنیسون، ریفلر و استراسر و همچنین چرخ‌دنگ تکانه ثابت Déhon (به Hemmung (Uhr) مراجعه کنید). ساعت‌های خودکار امروزی نیز ساعت‌هایی با رمونتوآر نیستند، زیرا این ساعت‌ها دارای ذخیره انرژی میانی نیستند، بلکه فنر محرکه (منبع انرژی اصلی) به‌طور نامنظم (بسته به حرکت ساعت) کوک می‌شود. ساعت‌هایی که اخیراً با رمونتوآر الکتریکی ساخته شده‌اند در اینجا در نظر گرفته نمی‌شوند.
ساعت‌های جیبی قدیمی اغلب دارای کتیبه remontoire هستند. به عنوان یک قاعده، این ساعت‌ها محرک وسطی ندارند. معمولاً ساعت‌های کوکی را که قبلاً از کوک‌های کلیدی استفاده می‌کردند، به این صورت نامگذاری می‌کردند. محرک‌های کمکی که در حین کوک کردن ساعت (در ساعت‌های برجی این کار اغلب ساعت‌ها طول می‌کشد) حرکت آن را حفظ می‌کنند نیز رمونتوآر نامیده می‌شوند. با این حال، اینها کل چرخ دنده را به حرکت درمی‌آورند و نه فقط چرخ دنگ و بنابراین باید از رمونتوآرهای میانی متمایز شوند.
منبع انرژی اصلی یک ساعت، گشتاور محرکه بزرگی را در یک دوره زمانی طولانی (روزها، هفته‌ها) فراهم می‌کند، در حالی که رمونتوآر یک گشتاور کوچک لازم برای عملکرد چرخ دنگ و سیستم نوسان را ایجاد می‌کند، که به دلیل ظرفیت ذخیره‌سازی کم، نیاز به شارژ مجدد دوره‌ای در فواصل زمانی کوتاه دارد.
ساعت‌های بزرگ (ساعت‌های برجی، ساعت‌های ایستاده، ساعت‌های رومیزی و غیره) معمولاً با یک وزنه و ساعت‌های کوچک (ساعت‌های جیبی، ساعت‌های مچی، ساعت‌های زنگ‌دار و غیره) با یک فنر کوکی (فنر تخت پیچ خورده) به حرکت در می‌آیند. محرک فنر کوکی این عیب را دارد که با افزایش شل شدن فنر، گشتاور کمتری ایجاد می‌شود. محرک وزنه‌ای در اصل یک گشتاور ثابت را فراهم می‌کند. با این حال، عدم دقت در انتقال نیرو از طریق چرخ‌دنده به چرخ‌دنگ و همچنین سایر تأثیرات (کثیفی، در ساعت‌های برجی، تأثیرات آب و هوایی و غیره) منجر به گشتاور محرکه متغیر در چرخ‌دنگ می‌شود. محرک وسطی این اختلالات را از بین می‌برد و تا زمانی که گشتاور متغیر محرک اصلی هنوز قادر به شارژ ذخیره‌ساز میانی باشد (نقطه S، تصویر را ببینید)، گشتاور تا حد زیادی ثابت را فراهم می‌کند. گشتاورهای تولید شده توسط منبع انرژی اصلی به دلیل نسبت دنده بسیار بزرگتر از گشتاورهای روی چرخ دنگ هستند که در تصویر نشان داده شده است.
اختراع محرک وسطی به یوست بورگی (اوایل قرن هفدهم) نسبت داده می‌شود. در نتیجه، طرح‌های بسیار متفاوتی شناخته شده‌اند. علاوه بر ذخیره انرژی (وزنه یا فنر)، یک سازوکار آزادسازی و توقف برای همه آنها مشترک است. همان‌طور که در ادامه توضیح داده خواهد شد، آزادسازی یک اختلال اجتناب‌ناپذیر است که باید با اقدامات سازنده تا حد امکان کوچک نگه داشته شود. توالی چرخ‌دنده‌ها مانند ساعت‌های بدون محرک وسطی در مراحل زمانی مشخص شده توسط چرخ‌دنگ انجام نمی‌شود، بلکه توسط دوره کوک محرک وسطی تعیین می‌شود. به عنوان مثال، اگر یک بار در دقیقه کوک شود، چرخ‌دنده نیز فقط یک بار در دقیقه یک قدم به جلو می‌رود؛ بنابراین، جریان زمان را فقط می‌توان در مراحل دقیقه‌ای نمایش داد، مگر اینکه یک عقربه روی محور چرخ‌دنگ نصب شده باشد یا یک چرخ‌دنده نمایشگر (ثانویه) مشتق شده باشد.
محرک وسطی در ساعت‌های قابل حمل جا نیفتاده است، اگرچه گاهی اوقات در زمان‌های اخیر نیز استفاده می‌شود. دلایل متعددی برای این امر وجود دارد. به‌طور خاص، مکانیک محرک وسطی یک منبع خطای اضافی است (به عنوان مثال، خستگی فنر ذخیره میانی، مشکلات اصطکاک سازوکار آزادسازی و غیره)، به طوری که تلاش بیشتر منجر به بهبود قابل توجهی در دقت حرکت نشد. محرک وسطی بیشتر در ساعت‌های بزرگ (به ویژه ساعت‌های برجی) یافت می‌شود.
در زیر اصول برخی از طرح‌ها توضیح داده شده است.