مارتین فلدستاین
حرفه

او در ۱۹۷۷ میلادی مدال جان بیتس کلارک را از انجمن اقتصادی آمریکا دریافت کرد، جایزهٔ که قبلاً هر دو سال اعطاء می‌گردید اما از ۲۰۱۰ میلادی به بعد به‌طور سالانه اهدا شد. این جایزه به اقتصاددان زیر ۴۰ سال و کسی که براساس داوری اعطاءکننده، بیشترین دستاورد را در حوزه علم اقتصاد داشته‌است، اهدا می‌گردید. براساس گزارش مقالات پژوهشی اقتصاد (IDEAS/RePEc)، او یکی از ده تاثیرگذارترین اقتصاددانان در سطح دنیا بود. او بیش از ۳۰۰ مقاله پژوهشی پیرامون علم اقتصاد نوشت و کارهای در حوزه‌های اقتصاد سلامت، اقتصاد بین‌الملل و اقتصاد امنیت ملی انجام داد. هرچند او اساساً به‌خاطر دستاوردهای بزرگتر خود در اقتصاد کلان، مالیه عمومی و بیمه اجتماعی شناخته می‌شد. به عنوان نخستین کسی که روی مکانیزم کاری و پایداری سیستم‌های مزایای بازنشستگی عمومی تحقیق می‌کرد، او درک فعلی از تأثیرات بیمه اجتماعی را توسعه‌بخشید. فلدستاین طرفدار دوآتشه اصلاحات تأمین اجتماعی بوده و یکی از نیروهای محرک اصلی در عقب ابتکار رئیس‌جمهوری پیشین برای خصوصی‌سازی نوعی سیستم تأمین اجتماعی بود. در کنار دستاوردهای بزرگ وی در حوزه اقتصاد بخش عمومی، او مقالات مهمی در حوزه اقتصاد کلان نیز نوشته‌است. یکی از کارهای بسیار معروف وی در این حوزه، تحقیقی بود که او در همکاری با چارلز هوریوکا روی رفتار سرمایه‌گذاری در کشورهای مختلف انجام داد. او و هوریوکا نتیجه‌گیری نمودند که در درازمدت، سرمایه میل به ماندن در کشور اصلی خود دارد – به این مفهوم که، پس‌اندازهای یک ملت برای حمایت از فرصت‌های سرمایه‌گذاری آن استفاده می‌گردد. از آن به بعد این نظریه معروف به «پازل فلدستاین-هوریوکا» شد.
در ۱۹۹۷ میلادی، فلدستاین در مورد اتحادیه پولی اروپا و یورو که قرار بود ایجاد شود نوشت و هشدار داد که «تأثیرات اقتصادی منفی ارز واحد روی بیکاری و تورم از هرگونه منفعت آن در تسهیل تجارت و جریان سرمایه بیشتر خواهد بود» و این‌که هرچند «تصور می‌شد که این کار، روشی برای کاهش خطر یک جنگ داخلی دیگر در اروپا است»، اما این رویکرد «به احتمال زیاد تأثیرات برعکس خواهد داشت» و «منتهی به جنگ‌های بیشتر در درون اروپا و میان اروپا و ایالات متحده خواهد‌شد».
در ۲۰۰۵ میلادی، فلدستاین به‌طور گسترده نامزد اصلی برای جایگزینی آلن گرینسپن به عنوان رئیس فدرال رزرو پنداشته می‌شد. این پیش‌بینی از یک جهت به‌خاطر اهمیت وی در اداره ریگان و از جهت دیگر به‌خاطر سمت وی به عنوان مشاور اقتصادی در پیکار انتخاباتی بوش بود. نیویورک تایمز در یک سرمقاله خود نوشت که رئیس‌جمهوری بوش به‌خاطر اعتباری که فلدستاین و بین برننکی داشتند، از میان آن‌ها یکی را انتخاب خواهد کرد و یک هفته قبل از معرفی کابینه، روزنامه اکونومیست پیش‌بینی کرد که از میان مجموعه نامزدها، این دو مرد بیشتری شانس انتخاب شدن را دارند. این سمت در نهایت به برننکی تعلق گرفت، احتمالاً به این دلیل که فلدستاین عضو هیئت مدیره شرکت گروه بین‌المللی آمریکایی (AIG) بود و این شرکت در همان سال اعلام کرده بود که گزارش‌های مالی پنج سال گذشته خود به ارزش ۲٫۷ میلیارد دلار را تصحیح خواهد کرد. متعاقب آن، شرکت گروه بین‌المللی آمریکایی با یک فروپاشی مالی شدید مواجه شد که نقش مرکزی در بحران اقتصادی جهانی ۲۰۰۷–۲۰۰۸ و کسادی جهانی پی‌آمدی آن داشت. این شرکت تنها پس از چندین بار تزریق سرمایه توسط بانک فدرال رزرو ایالات متحده به این شرکت نجات داده شد، اما خط بدهی آن به ۱۸۲٫۵ میلیارد دلار افزایش یافت. هرچند فلدستاین با روش‌های حسابداری که تحت پرسش بود، رابطه مستقیم نداشت اما او از ۱۹۸۸ میلادی به بعد به عنوان رئیس این شرکت خدمت کرده بود. در مارس ۲۰۰۷، بنیاد لیندی و هاری برادلی اعلام نمود که یکی از چهار جایزه برادلی ۲۰۰۷ برای قدردانی از دستاوردهای برجسته، به فلدستاین اعطاء خواهد شد. در ۱۰ سپتامبر ۲۰۰۷، فلدستاین اعلام نمود که او در ژوئن ۲۰۰۸ از سمت خود به عنوان رئیس دفتر ملی پژوهش اقتصادی (NBER) کناره‌گیری خواهد کرد.
فلدستاین از ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ میلادی به عنوان عضو هیئت مشورتی اطلاعات خارجی رئیس‌جمهور خدمت‌نمود.
فلدستاین در مارس ۲۰۰۸ اظهار داشت که به باور وی ایالات متحده در یک کسادی قرار داشت و این کسادی ممکن بود شدید باشد.
به عنوان عضو محصولات مالی AIG، فلدستاین یکی از کسانی بود که از بخش بیمه‌کننده بین‌المللی که در بحران مالی این شرکت در سپتامبر ۲۰۰۸ نقش داشت، نظارت می‌نمود. در ماه می ۲۰۰۹، فلدستاین اعلام نمود که از ریاست شرکت گروه بین‌المللی آمریکایی کنار می‌رود. وی به عنوان عضو هیئت مدیره شرکت ایلای لی‌لی اند کامپنی (Eli Lilly and Company) خدمت می‌کرد. او همچنین پیش از آن به عنوان عضو هیئت مدیره چندین شرکت عمومی از جمله جی‌پی مورگان (JPMorgan) و تی‌آردبلیو (TRW) خدمت‌می‌کرد.
در ۶ فوریه ۲۰۰۹، فلدستاین به عنوان یکی از مشاورین رئیس‌جمهور ایالات متحده باراک اوباما در هیئت مشورتی بازیابی اقتصادی رئیس‌جمهور اعلام شد. او از ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱ میلادی به عنوان عضو هیئت مشورتی بازیابی اقتصادی رئیس‌جمهور خدمت‌کرد.