اعتیاد به پورنوگرافی
علائم و تشخیص > وضعیت تشخیصی

وضعیت اعتیاد به پورنوگرافی به عنوان یک اختلال اعتیادی، به جای صرفاً یک رفتار اجباری، به شدت مورد بحث قرار گرفته است. علاوه بر این، تحقیقات نشان می‌دهد که استفاده از برچسب اعتیاد به پورنوگرافی ممکن است نشان‌دهنده یک طبقه‌بندی اجتماعی (به جای بالینی) باشد.
شایسته است در نظر گرفته شود که آیا موج ظاهری از افراد خودتشخیص داده شده به عنوان معتادان به پورنوگرافی که امروز به دنبال کمک هستند، ممکن است نمایانگر پذیرش سریع یک روش نسبتاً جدید برای توصیف رفتار مشکل‌ساز فرد باشد، و نه توسعه یک بیماری مدرن که توصیف آن باید درمان آن را تعیین کند.
کریس تیلور، طبقه‌بندی‌شناسی و استعاره: چگونه بینندگان پورنوگرافی اعتیاد به پورنوگرافی را درک می‌کنند.
در نوامبر ۲۰۱۶، انجمن مربیان، مشاوران و درمانگران جنسی آمریکا (AASECT) بیانیه‌ای در مورد اعتیاد به سکس/پورنوگرافی صادر کرد که اعلام کرد AASECT «شواهد تجربی کافی برای حمایت از طبقه‌بندی اعتیاد به سکس یا پورنوگرافی به عنوان یک اختلال روانی پیدا نمی‌کند، و روش‌های آموزش و درمان اعتیاد به سکس را به اندازه کافی با دانش دقیق جنسی انسانی آگاه نمی‌داند؛ بنابراین، موضع AASECT این است که ارتباط مشکلات مربوط به تمایلات، افکار یا رفتارهای جنسی با فرایند اعتیاد به پورنوگرافی/سکس نمی‌تواند به عنوان یک استاندارد عملی برای آموزش جنسی، مشاوره یا درمان توسط AASECT پیش برود.»
راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-5) بخشی جدید برای اعتیادهای رفتاری شامل کرده است، اما تنها یک اختلال: قماربازی بیمارگونه. یک اعتیاد رفتاری دیگر، اختلال بازی‌های اینترنتی، در شرایط پیشنهادی برای مطالعه بیشتر در DSM-5 آمده است. روانپزشکان به دلیل کمبود پشتیبانی تحقیقاتی از درج دیگر اختلالات رفتاری در این زمان خودداری کردند.
اعتیاد به پورنوگرافی در DSM-5 (یا هیچ نسخه قبلی) تشخیص داده نشده است. «مشاهده پورنوگرافی آنلاین» به طور لفظی در DSM-5 ذکر شده است، اما آن نیز به عنوان یک اختلال روانی در نظر گرفته نمی‌شود.
وقتی که نسخه پنجم راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-5) در حال تدوین بود، کارشناسان یک اعتیاد پیشنهادی به نام اختلال بیش‌جنسی را در نظر گرفتند، که شامل یک زیرگروه پورنوگرافی نیز بود. اما در نهایت، بررسی‌کنندگان تصمیم گرفتند که شواهد کافی برای درج اختلال بیش‌جنسی یا زیرگروه‌های آن در نسخه ۲۰۱۳ وجود ندارد.
کیرستن ویر، آیا پورنوگرافی اعتیادآور است؟
تعدادی از مطالعات نشانه‌های عصبی اعتیاد را در کاربران پورنوگرافی اینترنتی یافته‌اند، که با بدنه وسیعی از تحقیقات که نشانه‌های مشابه را در دیگر انواع کاربران مشکل‌دار اینترنتی یافته‌اند سازگار است. با این حال، مطالعات دیگر نشان دادند که نشانه‌های بحرانی اعتیاد وجود ندارد، و اکثر نشانه‌های اعتیاد برای پورنوگرافی هرگز اثبات نشده‌اند.
طبقه‌بندی بین‌المللی اختلالات 11 (ICD-11) «اعتیاد به پورنوگرافی» را رد کرده است. به طور خاص، سازمان بهداشت جهانی (WHO) نوشت: «بر اساس داده‌های محدود فعلی، به نظر می‌رسد که درج [استفاده مشکل‌دار اینترنت] در ICD-11 زودهنگام باشد.»
با این حال، ICD-11 شامل «اختلال رفتار جنسی اجباری» (CSBD) در بخش «اختلالات کنترل تکانه» است. این اختلال به عنوان «الگوی مداوم ناتوانی در کنترل تکانه‌های جنسی شدید و تکراری یا تمایلات جنسی که منجر به رفتارهای جنسی تکراری می‌شود» تعریف شده است. دیوید جی. لی استدلال کرد که این تأییدی بر مفهوم اعتیاد به پورنوگرافی نیست. ICD همچنین به طور خاص هر کسی را از این تشخیص مستثنی می‌کند که ناراحتی‌اش به دلیل تعارض اخلاقی تنها باشد، با این حال، ناسازگاری اخلاقی قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده باور به اعتیاد به پورنوگرافی است. توجه کنید که دو مطالعه این موضوع را نقض کرده‌اند، که یافته‌اند خودشیفتگی، به ویژه خودشیفتگی خصمانه، پیش‌بینی‌کننده تشخیص خود به عنوان معتاد به پورنوگرافی است.
نویسندگان کتاب‌های درسی مقدماتی روان‌شناسی، کون، میترر و مارتینی، در ذکر گذرایی از نو-فپ، از پورنوگرافی به عنوان «محرک فوق‌العاده» یاد می‌کنند اما از مدل اجبار به جای اعتیاد استفاده می‌کنند.اعتیاد و اجبار مدل‌های اختلالات روانی هستند که یکدیگر را نفی می‌کنند، و اصطلاح «اعتیاد» کاهش یافته است،اما ICD-11 وجود «اعتیاد به پورنوگرافی/اعتیاد به سکس» را تأیید نمی‌کند.
DSM-5-TR، منتشر شده در مارس ۲۰۲۲، تشخیص اعتیاد/اجبار جنسی (که شامل مشاهده پورنوگرافی اینترنتی می‌شود) را به رسمیت نمی‌شناسد.
ICD-11 پورنوگرافی را به CSBD افزوده است. با این حال، این به عنوان یک اختلال کنترل تکانه دسته‌بندی شده است، نه یک اختلال اعتیادی. استدلال شده است که تشخیص CSBD بر اساس پژوهش‌های جنسی نیست.
نه DSM-5، نه DSM-5-TR، نه ICD-10، نه ICD-11 اعتیاد به سکس یا پورنوگرافی را به عنوان یک تشخیص معتبر به رسمیت نمی‌شناسند.
روتمن بیان کرده است که "هنوز به طور واضح پورنوگرافی به عنوان یک عامل خطر برای پیامدهای سلامتی متعدد شناخته نشده است".
با این حال، اعتیاد به پورنوگرافی در حال حاضر به عنوان یک وضعیت قابل تشخیص طبق DSM در نظر گرفته نمی‌شود. جایگزین‌های DSM، مانند ICD-11، نیز به مدل اعتیاد برای پورنوگرافی نپیوسته‌اند، هرچند آن‌ها به این واقعیت اذعان می‌کنند که افراد ممکن است نسبت به استفاده از آن اجبار داشته باشند.
— روتمن ۲۰۲۱، ص ۱۰۳
کتابی در سال ۲۰۲۲ توسط مک کی، لیتسو، بایرون و اینگام، مدل «اعتیاد به پورن» را مورد تردید قرار می‌دهد و پیشنهاد می‌کند که به جای پورنوگرافی، شرم جنسی را باید سرزنش کرد. آنها اشاره می‌کنند که بسیاری از تحقیقات در مورد تأثیرات پورنوگرافی اغلب همبستگی را با علیت اشتباه می‌گیرند، و بسیاری از تحقیقات پورنوگرافی به جای توصیفی، هنجاری (یعنی اخلاقی) بوده‌اند.