سه‌رخ
تحلیل‌ها و نظرها

اصغر فرهادی: «جعفر عزیز، تبریک بسیار به شما و گروه نازنینت، تلاش همیشگی‌ات ستودنی‌ست. برقرار باشی.»
دبورا یانگ: در فیلم جدید جعفر پناهی، که به طرزی کنایی «سه رخ» نام گرفته، تفکرات سنتی دربارهٔ غیرت مردانه و جایگاه زن در خانه به چالش کشیده می‌شود. این چهارمین فیلم پناهی از زمانی است که توسط حاکمیت رسماً در ایران از فیلمسازی منع شده‌است. پناهی نقش خودش را بازی می‌کند و در این فیلم سوار بر ماشین شاسی‌بلندش (روح عباس کیارستمی پرده را تسخیر کرده‌است) راهی مناطق شمال غربی ایران و مرز ترکیه و آذربایجان می‌شود. پناهی که زمانی دستیار کیارستمی بوده، از قریحهٔ طنز استادش بی‌بهره است، طنزی که فیلم‌های کیارستمی را انسانی و تماشایی می‌کرد. لحن اینجا به مراتب خشک‌تر است، حتی در عجیب‌ترین مکالمات فیلم. نمای پایانی فیلم نگاهی شاعرانه دارد به جاده‌ای که باد در آن وزیدن گرفته و دو زن تنها با ذهنیت‌های خودشان در آن قدم می‌زنند، در حالی که یک کامیون حامل دام به سمت شهر رانده می‌شود. استعاره‌ای زیبا که هم ظریف است و هم جذاب و نما به سادگی کارش را انجام می‌دهد.
پیتر بردشاو منتقد گاردین: جعفر پناهی در «سه رخ» یک قصه شبه رئالیستی جذاب را در قالب پروژهٔ سینمای اتوبیوگرافیکال خود خلق کرده‌است. فیلمی که عمیقاً متواضع است و به زنان به ویژه بازیگران زن احترام می‌گذارد. فیلم‌های پناهی عموماً تماشایی هستند، «سه رخ» نیز از این قاعده مستثنی نیست، هر چند به نظر می‌رسد این یکی در تلاش برای یادآوری یک سینمای کلاسیک ایرانی است که عموماً با آثار کیارستمی شناخته می‌شود. سینمایی که هرچند سهل و ممتنع به نظر می‌آید اما عامدانه از سوی فیلمساز کدگذاری شده‌است. «طعم گیلاس» و «باد ما را خواهد برد» از این نوع سینِما هستند.
تیم گریرسون منتقد اسکرین دیلی: در فیلم "سه رخ"، یک اندیشهٔ عمیق متحرک دوست داشتنی و غیرقابل وصف از جعفر پناهی، جستجو برای یک دختر گمشده، به یک روستای کوچک در ایران – و سوال‌های قابل ملاحظه ای دربارهٔ طرز فکر مردسالارانهٔ مردم این کشور – می‌رسد. به‌طور فریبنده ای، مانند بسیاری از آثار اخیر او، این درام معتدل به آهستگی و بدون توقف از یک معمای کم هیجان به یک مشاهدهٔ آرام از اینکه چگونه زنان - مخصوصاً بازیگران زن - توسط هموطنان مرد خود مورد تهمت و افترا قرار می‌گیرند، تبدیل می‌شود. حقیقت این است که پناهی در حال حاضر به ۲۰ سال ممنوعیت خروج از کشور محکوم شده و این موضوع اندوه و تلخی " سه رخ " را تشدید کرده‌است. همدردی او با زنان تحت ظلم قصه اش قابل لمس و همچنین ناشی یک موضوع شخصی است.
استیو پوند: همانطوری که خود پناهی می‌گوید، گویا هیچ محدودیتی باعث نخواهد شد که تا او دست از فیلمسازی بردارد. در «۳ رخ» خانواده‌ای که مانع از تحصیل فرزندشان در رشتهٔ بازیگری می‌شوند، تمثیلی هستند از دولت ایران که مانع از فیلمسازی پناهی شده‌است. به واقع رخ سوم فیلم پناهی (رخ اول بازیگر زن پیش از انقلاب و رخ دوم بهناز جعفری که در فیلم نقش خودش را بازی می‌کند) نه مرضیه رضایی که خودِ پناهی‌ست؛ و این عموماً فیلمی در ستایش فیلمسازی‌ست در زیر نقاب دفاع از حقوق زنان. فیلم پناهی هر دوی این‌ها را با هم دارد. هرچند که یکی واضح‌تر از آن دیگری‌ست.
اریک کوهن: فیلم «۳ رخ» یک فیلم جاده‌ای از فیلمسازی است که چون نمی‌تواند عین سابق داستان‌گویی کند، تصمیم گرفته‌است که تا از زندگی روزمرهٔ خود فیلم بسازد. البته من واقعاً اطمینان ندارم که تجربهٔ اخیر سینمایی پناهی جداً برای او اتفاق افتاده باشد. در هر صورت «۳ رخ» اثر متفکری‌ست که چالش‌های شخصی فیلمساز با فشار و تعدی تحمیل شده از بیرون را بازنمایی می‌کند. هر چند که در نهایت بیشتر اسیر جامعه‌شناسی است تا زیبایی‌شناسی.
سینماپرس به نقد فیلم و فیلمساز و جشنواره کن پرداخت.