stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جاه‌طلبی

نقاشی رنگ روغن جیمز تیسوت با نام یک زن جاه طلب (۱۸۸۳–۱۸۸۵) زنی جوان را به تصویر می‌کشد که در اواخر قرن نوزدهم علاقه به اظهار نظر در سیاست افزایش یافت. قرن ذهن مردان را به هیجان آورد.
جاه‌طلبی به عنوان تلاش یک شخص، برای اهداف شخصی مانند موفقیت، شناخت، نفوذ، رهبری، دانش یا قدرت تعریف می‌شود. برخلاف " تعهد "، جاه طلبی به جای نوع دوستانه، خودخواهانه است. با این حال، برخلاف تلاش برای تصاحب، جاه طلبی منافع مادی (یا به‌طور غیرمستقیم) هدف قرار نمی‌دهد.
جاه طلبی موضوع گفتگوهایی در زمینه‌های اخلاقی- فلسفی، روانی، تربیتی و علوم سیاسی است.
تاریخچه کلمه و ایده > علم اشتقاق لغات

کلمه «جاه طلبی» به آلمانی باستانی êre (شرافت) و gite (طمع) برمی گردد. در آلمانی میانه بالا شکل erengitec ثابت شده‌است.
تاریخچه کلمه و ایده > دوران یونان باستان

ارسطو در اخلاق نیکوماخوس نیز به جاه طلبی (یونانی φιλοτιμία؛ philotimia) می‌پردازد و آن را در زمره احساسات لذت ذهنی می‌شمارد. به‌طور دقیق تر او توضیح داد که مانند همه نگرش‌های ذهنی، جاه طلبی بسیار زیاد و کم است. با این حال، نمی‌توان آن را به صراحت به عنوان یک فضیلت یا یک رذیله قضاوت کرد: از یک سو، جاه طلبان را مردانه و مشتاق چیزهای خوب می‌دانند، در حالی که افراد بی جاه طلب سنجیده و هم سطح هستند. از سوی دیگر، جاه طلب اگر در پی عزت افراطی یا غیرقابل قبول باشد، مورد نکوهش قرار می‌گیرد. او همچنین مستعد چاپلوسی بود. افراد بی جاه طلب سرزنش می‌شوند زیرا او «حتی به دنبال افتخاری نیست که از زیبایی اخلاقی ناشی می‌شود». ستایش و سرزنش در رابطه با زیاد و کم انجام می‌شود؛ زیرا برای اندازه‌گیری صحیح بین افراط - برای ارسطو فضیلت - زبان در اینجا فاقد کلمه مناسب است.
تاریخچه کلمه و ایده > مسیحیت

در اخلاق مسیحی که صرفاً بر ایمان و پیروی از مسیح متمرکز بود، جاه طلبی به‌طور قطع به رذایل اختصاص داشت. انجیل می‌گوید: «زیرا هر که خود را برتری بخشد، نزد خدا فروتن خواهد شد، اما هر که خود را فروتن سازد، از خدا سربلند خواهد شد.» ( متی ۲۳:۱۲). پولس به ویژه در نامه‌های خود بارها نسبت به جاه طلبی هشدار می‌دهد و تواضع و فروتنی را توصیه می‌کند. لوتر از آگوستین نقل می‌کند که می‌گوید: «جاه طلبی مادر همه بدعت هاست .» [  لوتر جاه طلبی را به تفصیل مورد مطالعه قرار داده‌است و اگرچه جهانی است، اما آن را بزرگ‌ترین گناه، «زهر لطیف» و «طاعون» می‌داند؛ زیرا هنگامی که انسان به دنبال شرافت خود است، اولاً - همان‌طور که انجیل می‌آموزد - به همسایه خود خدمت نمی‌کند؛ بنابراین لوتر جاه طلبی را عامل اصلی همه ناراحتی‌ها و اختلافات روی زمین می‌داند. دوم، بدتر از آن، انسان جاه طلب جلال خدا را غارت می‌کند.
تاریخچه کلمه و ایده > ماکیاولی

فیلسوف سیاسی ایتالیایی نیکولو ماکیاولی (۱۴۶۹–۱۵۲۷) در شعر خود Dell'ambizione، در میان چیزهای دیگر، به جاه طلبی پرداخت. با اعمال سرنوشت ایتالیایی که تحت سلطه فرانسه رنج می‌برد، روان‌شناسی سیاسی جاه طلبی و طمع را توسعه می‌دهد، که به اعتقاد او احساسات اولیه انسانی است. از آنجایی که آنها مستقیماً علیه رفاه طرف مقابل هستند، او آنها را عامل سرنوشت ساز همه ناراحتی‌های انسان می‌داند. درست است که رهایی کامل از جاه طلبی غیرممکن است. در دولتی که در آن یک پادشاه قوی و قوانین خوب نظم را تضمین می‌کند، و در آن "قلب جسور و بازوان شجاع با جاه طلبی متحد می‌شوند"
تاریخچه کلمه و ایده > کانت

امانوئل کانت (۱۷۲۴–۱۸۰۴) در مورد جاه طلبی می‌نویسد:
Ehrsucht ist die Schwäche der Menschen, wegen der man auf sie durch ihre Meinung […] Einfluss haben kann. […] Sie ist nicht Ehrliebe, eine Hochschätzung, die der Mensch von anderen wegen seines inneren (moralischen) Wertes erwarten darf, sondern Bestreben nach Ehrenruf, wo es am Schein genug ist.
از نظر کانت، انسان موجودی است که همیشه بین جامعه و جامعه ناپذیری در نوسان است. او به افراد دیگر نیاز دارد تا مهارت‌های او را توسعه دهند. اما او همچنین تمایل به لجبازی دارد، مخالفت با مقاومت در برابر همنوعان: گرایشی که سه‌گانه جاه طلبی، قدرت طلبی و طمع از آن ناشی می‌شود.
تاریخچه کلمه و ایده > شلر

فیلسوف ماکس شلر (۱۸۷۴–۱۹۲۸) به عنوان بخشی از تئوری رنجش خود، «نرد» را به عنوان نوع اجتماعی غالب در جامعه رقابتی مدرن توصیف کرد. بر خلاف «نوع رنجش» که به دلیل ناتوانی و ضعف سنگینی می‌کند، حشره فعالانه رفتار می‌کند و به اعمال خود اعتماد می‌کند. حسادتی که به کینه تبدیل شده و رقابتی که تبدیل به عادت شده‌است او را هدایت می‌کند. «چیزی» که به نظر می‌رسد او می‌خواهد انجام دهد، اساساً برای او بی‌ربط است، در نهایت همه چیز به بیشتر بودن و اعتبار بیشتر است.
دیدگاه روانشناختی و تربیتی

در روان‌شناسی و آموزش، اصطلاح "جاه طلبی" با اصطلاح " انگیزه " مطابقت دارد.
در مورد مفاهیم آموزشی که هدف آنها جهت‌گیری عملکردی مشخص است، علاوه بر انگیزه و مهارت‌های درونی، به عنوان مثال. ب- در زمینه تحصیلی، هنری یا ورزشی، مهارت‌هایی مانند خودکارآمدی، پشتکار و پشتکار نیز به‌طور مناسب آموزش داده می‌شود. از سوی دیگر، امروزه مفاهیمی که نه تنها انگیزه بلکه تفکر رقابتی را ارتقا می‌دهند، مشکل‌ساز تلقی می‌شوند، زیرا چنین اهداف آموزشی با مهارت‌هایی مانند روحیه تیمی و همدلی که در جوامع مدرن پیش‌بینی‌کننده‌های بسیار قوی‌تری برای موفقیت حرفه‌ای و شخصی هستند، در تضاد غیرقابل حلی هستند. شادی را گرگ‌های تنها و موفقیت محض در نظر می‌گیرند.
دیدگاه علوم سیاسی

در سال ۱۹۶۶، دانشمند علوم سیاسی جوزف اس. شلزینگر سه نوع جاه طلبی سیاستمداران را متمایز کرد:
او جاه طلبی مترقی را به عنوان تلاش یک سیاستمدار برای کسب مقامی بالاتر از آنچه در حال حاضر در اختیار دارد می‌دانست.
او تلاش‌های یک سیاستمدار را برای تصدی پستی که در حال حاضر برای مدت طولانی در اختیار دارد، به عنوان جاه طلبی ایستا توصیف کرد.
جاه طلبی گسسته (گسسته به معنای "فرد"، "ایستادن به تنهایی") تلاش یک سیاستمدار برای به دست آوردن یک هدف یا مقام سیاسی خاص است، بدون اینکه لزوماً بخواهد آن را به‌طور دائم یا مکرر حفظ کند.
جاه طلبی به عنوان یک موضوع در ادبیات و فیلم

جاه طلبی موضوع اصلی بسیاری از آثار ادبی است. مثال‌ها:
ویلیام شکسپیر: مکبث (انگلیس، ۱۶۰۶)
استاندال: سرخ و سیاه (فرانسه، ۱۸۳۰)
Guy de Maupassant: Bel-Ami (فرانسه، ۱۸۸۵)
هنریک ایبسن: هدا گابلر (نروژ، ۱۸۹۰)
کلاوس مان: مفیستو (آلمان، ۱۹۵۶)
موضوع مورد توجه بسیاری از فیلم‌های بلند نیز قرار دارد. مثال‌ها:
صورت بچه (ایالات متحده، ۱۹۳۳)
شهروند کین (ایالات متحده، ۱۹۴۱)
مردی که می‌خواست حکومت کند (ایالات متحده، ۱۹۴۹)
بللیسیما (ایتالیا، ۱۹۵۱)
همه چیز دربارهٔ حوا (ایالات متحده، ۱۹۵۱)
بکت (بریتانیا، ۱۹۶۳)
قو سیاه (ایالات متحده آمریکا، ۲۰۱۰)
Whiplash (ایالات متحده، ۲۰۱۴)
ادبیات

Josef Reichholf: Warum wir siegen wollen. Der sportliche Ehrgeiz als Triebkraft in der Evolution des Menschen. Fischer Taschenbuch, Frankfurt 2009, ISBN 3-596-18366-9.
آکادمی ساهیتیا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نشان آکادمی ساهیتیا: نشان آکادمی ساهیتیا
رابیندرا بهاوان، دهلی که منزلگاه آکادمی سانگیت ناتاک، آکادمی لالیت کالا و آکادمی ساهیتیا است.: رابیندرا بهاوان، دهلی که منزلگاه آکادمی سانگیت ناتاک، آکادمی لالیت کالا و آکادمی ساهیتیا است.
کوته‌نوشت: SA
بنیان‌گذاری: ۱۲ مارس ۱۹۵۴؛ ۷۰ سال پیش (۱۹۵۴-12}})
ستاد: رابیندرا بهاوان، دهلی
مکان: دهلی نو، هند
منطقه: هند
انتشارات:  ادبیات هند 
سازمان مادر: وزارت فرهنگ، دولت هند
وبگاه: sahitya-akademi.gov.in
آکادمی ساهیتیا، آکادمی ملی ادبیات هند، سازمانی است که به ترویج ادبیات به زبان‌های هند اختصاص دارد. این آکادمی در روز ۱۲ مارس ۱۹۵۴ تأسیس شد، هر چند به صورت مستقل از دولت هند، مورد حمایت واقع می‌شود. دفتر آن در رابیندرا بهاوان در نزدیکی مندی هاوس در دهلی واقع شده است.
آکادمی ساهیتیا، کارگاه‌های آموزشی و سمینارهای ملی و منطقه‌ای را سازماندهی می‌کند، کمک هزینه‌های تحقیقاتی و سفر را به نویسندگان ارائه می‌دهد؛ کتاب‌ها و مجلات، از جمله دایرةالمعارف ادبیات هند را منتشر کرده است؛ و جایزه سالانه آکادمی ساهیتیا به مبلغ ۱۰۰٬۰۰۰ روپیه هند را در هر یک از ۲۴ زبانی که پشتیبانی می‌کند، اهداء کرده و همچنین نشان افتخار ادبی فلوشیپ آکادمی ساهیتیا (Sahitya Akademi Fellowship) را برای یک عمر دستاورد تقدیم می‌کند.
کتابخانه آکادمی ساهیتیا یکی از بزرگ‌ترین کتابخانه‌های چند زبانه در هند است که مجموعه‌ای غنی از کتاب‌ها در زمینه ادبیات و موضوعات مرتبط را دارد.
این آکادمی دو نشریه ادبی: ادبیات هند به زبان انگلیسی و سمکالین بهاراتی ساهیتیا (Samkaleen Bharatiya Sahitya) را به زبان هندی، هر دو ماه یکبار منتشر می‌کند.
زبان‌های ادبی پذیرفته شده

آکادمی ساهیتیا از آثاری در ۲۴ گونه زبان که در ذیل آمده است حمایت می‌کند که ۲۲ زبان در برنامه هشتم قانون اساسی هند قرار گرفته است دو زبان دیگر انگلیسی و زبان راجستانی هستند.
زبان‌های پذیرفته شده به قرار ذیل است:
آسامی، بنگالی، بودو، دوگری، انگلیسی، گجراتی، هندی، کنادا، کشمیری، کونکانی، مایتهیلی، مالایالم، مانیپوری، مراتی، نپالی، اوریه، پنجابی، راجستانی، سانسکریت، سانتالی، سندی، تامیلی، تلوگو و اردو.
پذیرفته شدن زبان‌ها در آکادمی ساهیتیا، مستقل از به رسمیت شناخته شدن زبان‌ها توسط برنامه هشتم قانون اساسی هند است.
مواردی از پذیرفتن زبان در آکادمی قبل از ورود به برنامه هشتم
زبان سندی در سال ۱۹۵۶ توسط آکادمی پذیرفته شد که چند سال قبل از به رسمیت شناخته شدن این زبان توسط اصلاحیه بیست و یکم قانون اساسی هند در سال ۱۹۶۷ بود.
زبان مایتهیلی در سال ۱۹۶۶ توسط آکادمی ساهیتیا پذیرفته شده است، این امر مدتها پیش از این بود که در سال ۲۰۰۳ توسط اصلاحیه نود و دو قانون اساسی هند به رسمیت شناخته شود.
زبان دوگری در سال ۱۹۶۹ توسط آکادمی ساهیتیا پذیرفته شده است، این امر مدتها پیش از این بود که در سال ۲۰۰۳ توسط اصلاحیه نود و دو قانون اساسی هند به رسمیت شناخته شود.
زبان مانیپوری در سال ۱۹۷۱ توسط آکادمی ساهیتیا پذیرفته شده است، این امر چند سال قبل از این بود که در سال ۱۹۹۲ توسط اصلاحیه هفتاد و یک قانون اساسی هند به رسمیت شناخته شود.
زبان‌های کونکانی و نپالی در سال ۱۹۷۵ توسط آکادمی ساهیتیا پذیرفته شده‌اند، این امر چند سال قبل از این بود که در سال ۱۹۹۲ توسط اصلاحیه هفتاد و یک قانون اساسی هند به رسمیت شناخته شوند.
مواردی از پذیرفتن زبان در آکادمی بعد از ورود به برنامه هشتم
زبان سانتالی در سال ۲۰۰۴ توسط آکادمی ساهیتیا پذیرفته شد که این امر بعد از این بود که در سال ۲۰۰۳ توسط اصلاحیه نود و دو قانون اساسی هند به رسمیت شناخته شد.
زبان بودو در سال ۲۰۰۵ توسط آکادمی ساهیتیا پذیرفته شد،که این امر بعد از این بود که در سال ۲۰۰۳ توسط اصلاحیه نود و دو قانون اساسی هند به رسمیت شناخته شد.
تاریخچه

ایده تشکیل آکادمی ملی ادبیات در هند توسط حکومت مستعمراتی بریتانیا مورد توجه قرار گرفت و در سال ۱۹۴۴، پیشنهادی که از سوی انجمن سلطنتی آسیایی بنگال برای ایجاد یک ائتلاف ملی فرهنگی صورت گرفت، از نظر اصولی پذیرفته شد. طرح اولیه سه مؤسسه یا آکادمی را در بر می‌گرفت که به هنرهای تجسمی، هنرهای نمایشی و ادبیات اختصاص داشت. دولت مستقل هند این پیشنهاد را به مرحله عمل رساند و در روز ۱۵ دسامبر ۱۹۵۲، با تصویب دولت آکادمی ملی ادبیات را با نام آکادمی ساهیتیا ایجاد کرد.
اولین شورای عمومی این آکادمی دارای اعضایی همچون ساروپالی رادهاکرشنن، ابوالکلام آزاد، چاکراوارتی راجاگوپالاچاری، کی. ام. پانیکار، کانایالال مانکلال مونشی، ذاکر حسین، اوماشانکار موشی، مهادیوی وارما، دی. وی. گوندپا، رامداری سینگ دینکار تحت ریاست نخست‌وزیر آن زمان، جواهر لعل نهرو بود. دولت هند تصریح کرد که انتخاب نخست‌وزیر نهرو به عنوان ریاست شورا «به خاطر اینکه او نخست‌وزیر است، نبود بلکه به این علت است که با تلاش و پشتکار خودش جایگاه برجسته‌ای در نقش نویسنده و مؤلف به دست آورده است.»
آکادمی ساهیتیا در روز ۱۲ مارس ۱۹۵۴، به صورت رسمی در دهلی نو افتتاح شد. مراسمی در تالار مرکزی مجلس هند با سخنرانی مولانا ابوالکلام آزاد و ساروپالی رادهاکرشنن برگزار شد. نگرانی عمده در روزهای اولیه فعالیت آکادمی ساهیتیا، مستقل بودن و عدم وابستگی آن به دولت مرکزی بود. شورای اول توصیه‌هایی در جهت بهبود نظام‌نامه حاکم بر آکادمی ارائه کرد که از جمله آنها این پیشنهاد بود که رئیس توسط خود شورا انتخاب شود و توسط دولت منصوب نشود. جواهر لعل نهرو تا زمان مرگش در سال ۱۹۶۴، به عنوان رئیس شورا خدمت کرد.
لوگوی آکادمی ساهیتیا توسط ساتیاجیت رای طراحی شد.
اساسنامه و ساختار

آکادمی ساهیتیا در روز ۱۵ دسامبر ۱۹۵۲ با مصوبه‌ای که توسط دولت هند به تصویب رسید ایجاد شد. آکادمی در روز ۱۲ مارس ۱۹۵۴ به‌طور رسمی افتتاح شد. این آکادمی در آغاز تحت فرمان اجرایی به فعالیت پرداخت اما بعد تحت قانون ثبت انجمن‌های هندی در سال ۱۸۶۰، به عنوان انجمن به ثبت رسید. اساسنامه آکادمی ساهیتیا مقرر می‌دارد که این آکادمی باید توسط سه اولیای امور، شورای عمومی، هیئت اجرایی و کمیته مالی اداره شود.
شورای عمومی این اختیار را دارد که از بین سه نامزد برگزیده توسط هیئت اجرایی، رئیس و معاون رئیس را انتخاب کند. علاوه بر این، هیئت اجرایی یک منشی را تعیین می‌کند که هم به عنوان منشی آکادمی و هم منشی غیررسمی هر سه اولیای امور فعالیت می‌کند.
شورای عمومی
فعالیت هر دوره شورای عمومی آکادمی ساهیتیا به مدت پنج سال است. هر سال یکبار تشکیل جلسه داده و به چندین امور مهم، از جمله تعیین رئیس و معاون رئیس آکادمی، انتخاب اعضای هیئت اجرایی، چارچوب‌بندی قوانین و رویه‌ها در آکادمی و انتخاب همکاران (fellows) به توصیه هیئت، می‌پردازد.
شورای عمومی شامل اعضای ذیل است:
رئیس و مشاور امور مالی.
انتخاب پنج فرد که توسط دولت هند کاندید شده‌اند، از جمله یک فرد از تراست ملی کتاب، اداره فرهنگ و وزارت اطلاع‌رسانی و برنامه فرهنگی (Ministry of Information and Broadcasting).
یک نفر از هر ایالت و قلمرو اتحادیه هند (این افراد توسط شورای عمومی اجتماعی (outgoing General Council)، بر اساس توصیه از طرف ایالت‌ها و قلمرو اتحادیه نامزد شده‌اند)
یک فرد به بازنمایی از زبانی که توسط آکادمی ساهیتیا پشتیبانی می‌شود. (توسط شورای عمومی اجتماعی کاندید شده است)
یک نماینده از هر دانشگاه، حداکثر به تعداد ۲۰ دانشگاه، با دپارتمان‌های تحصیلات تکمیلی در بخش علوم انسانی (برگزیده شده توسط شورای اجتماعی)
هشت فرد از حوزه ادبیات (کاندید شده توسط شورای عمومی اجتماعی)
نمایندگانی از آکادمی سانگیت ناتاک، آکادمی لالیت کَلا، شورای روابط فرهنگی هند، کتابخانه راجا رام موهان روی و نماینده‌ای از یک ناشر هندی بر اساس پیشنهاد انجمن ناشران.
هیئت اجرایی
هیئت اجرایی آکادمی ساهیتیا، اختیارات اجرایی را به کار می‌گیرد و مسئولیت نظارت و کنترل فعالیت آکادمی را بر عهده دارد. این بخش بودجه سالانه آکادمی را آماده کرده، منشی را تعیین می‌کند، گروه‌هایی از کاندیداها را برای بررسی و انتخاب همکاران (fellows) شورای عمومی تدارک می‌بیند. متشکل از رئیس، معاون رئیس، مشاور امور مالی، دو نفر از کاندیداهای دولت هند در شورای عمومی (یکی از آنها باید نماینده وزارت فرهنگ باشد) و یک نفر نماینده هر یک از زبان‌های آکادمی که پشتیبانی می‌شود، به نحوی که توسط شورای عمومی کاندید شده است.
کمیته امور مالی
وظیفه کمیته امور مالی این است تا میزان مجموع مخارج آکادمی ساهیتیا را برای سال مالی تعیین کند، برآوردهای بودجه را مورد رسیدگی قرار داده و به هیئت اجرایی پیشنهاد دهد. کمیته مالی شامل یک مشاور امور مالی، یک نفر تعیین شده از طرف دولت هند، یک نماینده از سوی شورای عمومی و یک نماینده از هیئت اجرایی، و معاون رئیس آکادمی است. حساب‌های آکادمی ساهیتیا توسط حسابرس عمومی هند مورد رسیدگی قرار می‌گیرد.
نشریه و فعالیت

آکادمی ساهیتیا چند نشریه دائمی، به علاوه دو نشریه ادبی ادبیات هند و سمکالین بهاراتی ساهیتیا به صورت دو ماه یکبار، منتشر می‌کند. این آکادمی پژوهش کتاب‌شناسی، کارگاه آموزشی ترجمه، سمینارها و فستیوال سالانه آثار ادبی را برگزار می‌کند.
نشریه‌ها
آکادمی ساهیتیا علاوه بر انتشار آثار فردی و گلچین‌های ادبی به ۲۴ زبانی که از آنها حمایت می‌کند، کتاب‌شناسی، گردآوری‌ها و ویرایش‌های انتقادی (critical editions) را هم منتشر می‌کند. از میان موارد دیگر، آکادمی کتاب‌شناسی ملی ادبیات هند (NBIL)، یک فهرست برگزیده پاینده از آثار به ۲۴ زبان را منتشر می‌کند.
دفتر محلی آکادمی ساهیتیا در بنگلور
تمبر سال ۲۰۰۴ هند مرتبط با آکادمی ساهیتیا
بیش‌سگ

| بیش‌سگ محدودهٔ زمانی: Middle Miocene تا Late Miocene  PreЄ Є O S D C P T J K Pg N      | بیش‌سگ محدودهٔ زمانی: Middle Miocene تا Late Miocene  PreЄ Є O S D C P T J K Pg N      |
| --- | --- |
بیش‌سگ، Epicyon: بیش‌سگ، Epicyon
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پستانداران
راسته:: گوشت‌خوارسانان
تیره:: سگ‌سانان
سرده:: انقراض
بیش‌سگ (نام علمی: Epicyon) نام یک سرده از تیره سگ‌سانان است.
جوی دوسر پرک

یک قاشق غذاخوری از محصول فرآوری شدهٔ جو دو سر
| ارزش غذایی به ازای هر ۱۰۰ گرم (۳٫۵ اونس) | ارزش غذایی به ازای هر ۱۰۰ گرم (۳٫۵ اونس) |
| --- | --- |
انرژی: ۳۷۹ کیلوکالری (۱٬۵۹۰ کیلوژول)
کربوهیدرات: 67.70 g
قند: 0.99 g
فیبر خوراکی: 10.1 g
 :  
چربی: 6.52 g
 :  
پروتئین: 13.15 g
 :  
ویتامین‌ها: درصد ارزش روزانه
برابر ویتامین آ: ۰٪ ۰ میکروگرم
ویتامین (B۱): ۴۰٪ ۰٫۴۶۰ میلی‌گرم
 (B۲): ۱۳٪ ۰٫۱۵۵ میلی‌گرم
نیاسین (B۳): ۸٪ ۱٫۱۲۵ میلی‌گرم
پانتوتنیک اسید (B۵): ۲۲٪ ۱٫۱۲۰ میلی‌گرم
ویتامین ب۶: ۸٪ ۰٫۱۰۰ میلی‌گرم
فولیک (B۹): ۸٪ ۳۲ میکروگرم
ویتامین ب۱۲: ۰٪ ۰٫۰۰ میکروگرم
کولین: ۸٪ ۴۰٫۴ میلی‌گرم
ویتامین ث: ۰٪ ۰ میلی‌گرم
ویتامین دی: ۰٪ ۰ میکروگرم
ویتامین ئی: ۳٪ ۰٫۴۲ میلی‌گرم
ویتامین کا: ۲٪ ۲٫۰ میکروگرم
 :  
مواد معدنی: مقدار درصد ارزش روزانه
کلسیم: ۵٪ ۵۲ میلی‌گرم
آهن: ۳۳٪ ۴٫۲۵ میلی‌گرم
منیزیم: ۳۹٪ ۱۳۸ میلی‌گرم
منگنز: ۱۷۳٪ ۳٫۶۳۰ میلی‌گرم
فسفر: ۵۹٪ ۴۱۰ میلی‌گرم
پتاسیم: ۸٪ ۳۶۲ میلی‌گرم
سدیم: ۰٪ ۶ میلی‌گرم
روی: ۳۸٪ ۳٫۶۴ میلی‌گرم
 :  
دیگر اجزاء: مقدار
β-glucan (soluble fibre): 4 g
 :  
= 08120&format = Full Link to USDA Database entry: = 08120&format = Full Link to USDA Database entry
 یکاها  μg = میکروگرم • mg = میلی‌گرم  IU = یکاهای بین‌المللی :  یکاها  μg = میکروگرم • mg = میلی‌گرم  IU = یکاهای بین‌المللی 
†درصدهای تقریبی ارائه شده برای افراد بزرگسال از روی مرجع مصرف رژیم غذایی هستند.  منبع: مرکز داده غذای وزارت کشاورزی آمریکا: †درصدهای تقریبی ارائه شده برای افراد بزرگسال از روی مرجع مصرف رژیم غذایی هستند.  منبع: مرکز داده غذای وزارت کشاورزی آمریکا
جوی دوسر پرک (انگلیسی: Rolled oats) گونه‌ای از غله کامل است که با اندکی فرآوری از جو دوسر بلغور تهیه می‌شود و سپس پوسته‌گیری و پس از آن هم بخارپز می‌شوند. تا پیش از آنکه محصول نهایی در زیر غلطک‌های ویژه و سنگین به شکل تکه‌های صاف درآید، در طی فرایند تابش گرمایی اندکی برشته‌کاری می‌شوند.
غلات و حبوبات مشتق بر جو دو سر، یک دانه و محصول مغذی است و می‌تواند به عنوان یکی از خانوادهٔ غلات در صبحانه میل شود. اشکال مختلفی از بلغور جو دو سر، و جو دو سر سوزنی وجود دارد که می‌توان آنها را به صورت پخته در سوپ هم استفاده کرد. جو دو سر معمولاً بیشتر به شکل بخارپز و سپس خشک شده برای یک مدت طولانی و جهت پخت‌وپز استفاده می‌شود. جو دو سر دارای طیف وسیعی از منابع عالی تیامین می‌باشد، آهن و فیبر نیز از ترکیبات اصلی و کامل محصول است.
ِ
دانکن گرانت

| دانکن گرانت | دانکن گرانت |
| --- | --- |
دانکن گرانت (چپ) و جان مینارد کینز (راست): دانکن گرانت (چپ) و جان مینارد کینز (راست)
نام هنگام تولد: Duncan James Corrowr Grant
زادهٔ: ۲۱ ژانویهٔ ۱۸۸۵ اسکاتلند
درگذشت: ۸ مهٔ ۱۹۷۸ (۹۳ سال)
ملیت: اسکاتلند
پیشه(ها): هنرمند، طراح
شناخته‌شده برای: عضو Bloomsbury Group
دانکن گرانت (انگلیسی: Duncan Grant; ۲۱ ژانویهٔ ۱۸۸۵ – ۸ مهٔ ۱۹۷۸) نقاش، طراح پارچه و سفال و طراح صحنهٔ اهل اسکاتلند بود. او از اعضای گروه بلومزبری بود.
زندگینامه

گرانت در روتیمورکوس، اینورنس-شایربدنیا آمد او  پسر سرگرد بارتل گرانت و اتل مک نیل است. دوران کودکی او در هند سپری شد. او در سال 1893 به بریتانیا بازگشت. اگرچه خانواده‌اش قصد داشتند او را به ارتش برود، اما به تشویق نقاش فرانسوی سیمون باسی، نقاشی را آغاز کرد و در سال 1902 وارد مدرسه هنر وست مینستر لندن شد. او سال‌های 1902-1903 را در ایتالیا، جایی که او ماساچیو را کپی کرد. او قبل از بازگشت به لندن برای گذراندن یک ترم در مدرسه هنر اسلید، در مدرسه ژاک-امیل بلانش، لا پالت، در پاریس در سال‌های 1906-1907 تحصیل کرد. او از طریق Bussy در سال 1909 با ماتیس آشنا شد. او متعاقباً استودیوی خود را در میدان فیتزروی لندن تأسیس کرد. او در سال 1910 از یونان دیدن کرد و قبل از جنگ بارها از پاریس دیدن کرد و چندین بار از استودیو پیکاسو بازدید کرد.
گرانت یک شخصیت مرکزی در حلقه هنرمندان و نویسندگان معروف به بلومزبری بود که شامل پسر عموی گرانت لیتون استراچی، مینارد کینز، راجر فرای، ویرجینیا و لئونارد وولف، خواهر ویرجینیا نقاش ونسا بل و شوهر ونسا منتقد کلایو بل بود. گرانت و ونسا بل بیش از پنجاه سال در زندگی حرفه ای و شخصی خود ارتباط نزدیکی داشتند. در سال 1913 راجر فرای کارگاه های امگا را تأسیس کرد که گرانت و ونسا بل مدیران آن بودند. این کارگاه ها مبلمان، سفال و منسوجات طراحی شده توسط هنرمندان جوان مختلف از جمله خود گرانت و بل تولید می کردند. کارگاه های امگا در سال 1919 بسته شدند. در سال 1916 گرانت و بل به چارلستون در نزدیکی Firle، ساسکس نقل مکان کردند. آنها در سال 1918 صاحب یک دختر آنجلیکا شدند. آنها با هم چندین خانه از جمله چارلستون را تزئین کردند و سفارشات دیگری از جمله تزئینات کلیسای برویک در نزدیکی Firle را انجام دادند (1943).
گرانت از سال 1909 در کلوپ هنرهای انگلیسی جدید و از سال 1910 در کلوپ جمعه (که توسط ونسا بل تأسیس شد) به نمایش گذاشت. او در سال 1911 به عضویت گروه شهر کامدن درآمد. در سال 1913 با گروه گرافتون، که اعضای آن شامل فرای، بل بودند، به نمایش گذاشت. و ویندهام لوئیس گرانت تحت تأثیر آثار فاوها و سزان در اولین نمایشگاه پست امپرسیونیستی 11-1910، در سال 1912 به جانشین آن کمک کرد. او در نمایشگاه هنر قرن بیستم در گالری وایت چاپل لندن در سال 1914 شرکت کرد. یکی از اعضای گروه لندن در سال 1919. اولین نمایش انفرادی او در گالری کارفاکس در سال 1920 برگزار شد. او از سال 1929 تا 1931 عضو انجمن هنرمندان لندن بود. او در دوسالانه ونیز در سال های 1926 و 1932 نماینده داشت. آثار او در نمایشگاه تاجگذاری هنرمندان معاصر بریتانیا در اگنیو و پسران لندن در سال 1937 گنجانده شد. او صحنه‌ها و لباس‌هایی را برای تولیدات مختلف تئاتر طراحی کرد. مروری بر آثار گرانت در سال 1959 در گالری تیت برگزار شد و پس از آن تور شورای هنر برگزار شد. در سال 1964 در Wildenstein & Co., Ltd. لندن، یک نمایش گذشته نگر، یک نمایش دو نفره با بل در آکادمی سلطنتی غرب انگلستان، بریستول، در سال 1966، یک تور شورای هنر در سال 1969، و یک نمایش انفرادی در گالری Anthony d'Offay، لندن، در سال های 1972 و 1975. در سال 1975، به افتخار نودمین سالگرد تولد او، نمایشگاه هایی در گالری تیت و گالری ملی هنر مدرن اسکاتلند برگزار شد.
طالب‌خان اردوبادی

| طالب‌خان اردوبادی | طالب‌خان اردوبادی |
| --- | --- |
وزیر اعظم صفویان: وزیر اعظم صفویان
دوره مسئولیت ۱۰۱۹ قمری – ۱۰۳۰ قمری: دوره مسئولیت ۱۰۱۹ قمری – ۱۰۳۰ قمری
پادشاه: شاه عباس بزرگ
پس از: حاتم‌بیگ اردوبادی
پیش از: سلمان‌خان استاجلو
دوره مسئولیت ۱۰۴۱ قمری – ۱۰۴۳ قمری: دوره مسئولیت ۱۰۴۱ قمری – ۱۰۴۳ قمری
پادشاه: شاه صفی
پس از: سلطان‌العلماء آملی
پیش از: ساروتقی اعتمادالدوله
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
درگذشته: ۱۸ مرداد ۱۰۱۲ه‍.خ (دوم صفر ۱۰۴۳ ه‍.ق) ییلاق سهند
ملیت:  ایرانی
پیشه: سیاستمدار
طالب‌خان اردوبادی (؟ - ۲ صفر ۱۰۴۴ ه‍.ق)، وزیر اعظم شاه عباس یکم صفوی و شاه‌صفی و فرزند حاتم‌بیگ و نوهٔ بهرام‌بیگ اردوبادی و از خاندان نصیریهٔ اردوباد بود، که از نوادگان خواجه نصیرالدین طوسی به‌شمار می‌روند. میرزا طالب خان با دختر گنج‌علی خان حاکم معروف کرمان در زمان شاه عباس اول ازدواج کرد.
خاندان نصیری اردوباد

میرزا طالب‌خان، فرزند ارشد میرزاحاتم‌بیگ اردوبادی، از وزرای بزرگ شاه‌عباس است که به نظام‌الملک ثانی شهرت داشت. نیای پدری او به خواجه نصیرالدین طوسی می‌رسید. خواجه‌نصیرالدین‌طوسی سه پسر داشت به نام‌های: صدرالدین‌علی که فیلسوف، منجم و ریاضی‌دان بود، اصیل‌الدین‌حسن اهل دانش و سیاست و فخرالدین محمد ریاست موقوفات در زمان ایلخانان مغول را بر عهده داشت. نفیسی می‌نویسد که پسر سوم خواجه‌نصیر وجیه‌الدین یوسف نام داشته و در آذربایجان زندگی می‌کرده است.
نصیری‌ها بین اهالی ارودباد به مذهب‌داری و تشیع شهرت داشتند. ملک‌بهرام، پدربزرگ میرزاطالب‌خان، که در زمان حکومت آق‌قویونلو امور دیوانی را تجربه کرده بود، نخستین فرد از خانوادهٔ نصیری بود که در زمان شاه اسماعیل یکم، به کلانتری اردوباد منصوب شد و تا پایان عمرش در زمان شاه تهماسب یکم در آن مقام خدمت کرد. سرانجام در سن حدود نود سالگی و در زمان وزارت معصوم‌بیگ در حین بازگشت از سفر حج در راه شام درگذشت. میرزاکافی هم که پسرعموی ملک‌بهرام بود، هم‌زمان با وی از منشیان بزرگ شاه‌طهماسب محسوب می‌شد. ملک بهرام پنج پسر داشت که هرکدام از ایشان در نظام اداری شهرت و آوازه پیدا کردند: میرک‌بیگ ابتدا منصب انشا، لشکرنویسی و وزارت معصوم‌بیگ صفوی را عهده‌دار بود و سپس مجلس‌نویس دربار خود شاه طهماسب شد تا آن‌که در قم درگذشت. ادهم‌بیگ پسر دوم ملک‌بهرام در زمان شاه‌طهماسب ابتدا مستوفی شاهزاده مصطفی‌میرزا در شیراز بود و سپس وزیرسرکار شاهزاده شد. بعداً در زمان شاه محمد خدابنده کلانتر تبریز شد و سپس وزیرسرکار علیقلی‌خان‌استاجلو حاکم تبریز شد و به دنبال آن در ابتدای پادشاهی شاه‌عباس‌بزرگ وزارت اسلمس‌خان‌تاتی‌اغلی مُهردار را به‌دست گرفت و سرانجام در سال ۱۰۱۰ ق. در شیراز درگذشت. همچنین کلانتری اردوباد، وزارت دلوبوداق‌روملو حاکم خوی در زمان شاه طهماسب، وزارت علی‌خان‌افشار، حاکم کرمان و سپس فرزندش بیکتاش‌خان در زمان سلطنت محمد خدابنده و مقام مستوفی الممالکی و وزارت دیوان اعلی (اعتمادالدوله) در زمان شاه عباس بزرگ از جمله مقام‌هایی هستند که میرزا حاتم بیگ پسر سوم ملک بهرام و پدر میرزا طالب‌خان داشته است. ابوتراب بیگ فرزند چهارم ملک بهرام ابتدا مستوفی مشهد در زمان شاه طهماسب بود، بعداً در دوره شاه اسماعیل دوم وزیر مرتضی قلی خان پرناک حاکم مشهد شد و در همان مکان درگذشت. ابوطالب بیگ پنجمین پسر بهرام بیگ هم در عهد شاه اسماعیل دوم سمت استیفای علیقلی بیگ شاملو، بیگلربیگی هرات را بر عهده گرفت و سرانجام در اوایل پادشاهی شاه عباس در زمان محاصرهٔ هرات توسط عبدالله خان اوزبک کشته شد.
تحصیل و وزارت دورهٔ اول

تاریخ تولد طالب‌خان دانسته نیست. اما معلوم است که در ابتدا چند سال نزد میرمحمدحسین تفرشی، از سادات تفرش، به تحصیل مشغول بود. در ۱۰۱۹، در نوجوانی، پس از فوت پدرش، به‌جای پدر به وزارت شاه‌عباس بزرگ برگزیده شد. به دستور شاه، چهار ماه در تبریز ماند و به امور سپاه رسیدگی کرد. در ۱۰۲۷، میان او و قواما محمدای کفرانی اصفهانی (مستوفی‌الممالک) کدورتی پیش آمد و یکدیگر را به از بین بردن اموال دیوان متهم کردند. شاه‌عباس، پس از پیگیری، از تقصیر آن دو چشم‌پوشی کرد.
در ۱۰۲۸، به دستور شاه‌عباس، طالب‌خان مأمور رسیدگی به قتل رمازبیگ گرجی شد. ماجرا از این قرار بود که یکی از غلامان گرجی - با نام حجنه بیگ - با همدستی دو برادرش، از روی دشمنی شخصی، یکی از غلامان گرجی شاه عباس را که رماز بیگ نام داشت به قتل رساندند. در حین محاکمه، خجنه‌بیگ (قاتل رمازبیگ) و برادرانش به جان او سوءقصد کردند، ولی جان به در برد. طالب‌خان در ۱۰۳۰ مغضوب شاه شد و از وزارت برکنار گردید. اصلی‌ترین علت برکناری میرزا طالب‌خان از وزارت، تمایل زیاد وی به شرابخواری و بی‌توجهی به وظایف وزیر اعظم ذکر شده است. در فاصلهٔ ۱۰۱۹ ق تا ۱۰۳۸ ق سه وزیری که با نام‌های میرزاطالب‌خان و سلمان‌خان استاجلو و خلیفه سلطان به وزارت رسیدند هیچ‌یک از شأن و منزلت میرزا حاتم بیگ اردوبادی برخوردار نبودند.