جمهوری‌خواهی
توسعه تاریخی جمهوری‌خواهی > جمهوری‌خواهی روشنگری > سیزده مستعمره بریتانیا در آمریکای شمالی

مقالهٔ اصلی: جمهوری‌خواهی در ایالات متحده آمریکا
در سال‌های اخیر بحثی بر سر نقش جمهوری‌خواهی در انقلاب آمریکا و رادیکالیسم بریتانیا در قرن هجدهم شکل گرفته‌است. برای چندین دهه اجماع بر این بود که لیبرالیسم، به ویژه لیبرالیسم جان لاک، در درجه اول اهمیت قرار دارد و جمهوری‌خواهی نقشی ثانویه دارد.
تفاسیر جدید توسط JGA Pocock آغاز شد، که در لحظه ماکیاولی (۱۹۷۵) استدلال کرد که، حداقل در اوایل قرن ۱۸، ایده‌های جمهوری خواهانه به اندازه ایده‌های لیبرال مهم بودند. دیدگاه پوکاک اکنون به‌طور گسترده پذیرفته شده‌است. برنارد بیلین و گوردون وود پیشگام این بحث بودند که بنیانگذاران آمریکایی بیشتر تحت تأثیر جمهوری‌خواهی بودند تا لیبرالیسم. از سوی دیگر، آیزاک کرامنیک، استاد دانشگاه کرنل، استدلال می‌کند که آمریکایی‌ها همیشه به شدت فردگرا و در نتیجه لاکین بوده‌اند. جویس اپلبی به‌طور مشابه برای نفوذ لاکین بر آمریکا استدلال کرده‌است.
در دهه‌های قبل از انقلاب آمریکا (۱۷۷۶)، رهبران فکری و سیاسی مستعمرات به‌دقت تاریخ را مطالعه می‌کردند و به دنبال مدل‌های حکومت خوب بودند. آنها به ویژه توسعه اندیشه‌های جمهوری خواهانه در انگلستان را دنبال می‌کردند. پوکاک منابع فکری در آمریکا را توضیح داد:
قانون ویگ و نئوهرینگتونی‌ها، جان میلتون، جیمز هرینگتون و سیدنی، ترنچارد، گوردون و بولینگبروک، همراه با استادان سنت یونانی، رومی و رنسانس تا آنجا که مونتسکیو بود، ادبیات معتبر این فرهنگ را تشکیل دادند. و ارزش‌ها و مفاهیم آن، آن‌هایی بود که ما با آن‌ها آشنا شده‌ایم: یک آرمان مدنی و وطن‌پرستی که در آن شخصیت در مالکیت پایه‌گذاری شده بود، در شهروندی کامل شد، اما دائماً توسط فساد تهدید می‌شد. دولت به‌طور متناقضی به عنوان منبع اصلی فساد شناخته می‌شود و از طریق ابزارهایی مانند حمایت، جناح، ارتش‌های ایستاده (مخالف با آرمان شبه نظامیان)، کلیساها (مخالف با شیوه‌های پیوریتن و دئیست مذهب آمریکایی) و ترویج یک سود پولی - هر چند که فرمول‌بندی این مفهوم آخر تا حدودی به دلیل تمایل شدید به اعتبار کاغذی در دسترس و رایج در مستعمرات محل سکونت، مانع شد. یک سیاست نئوکلاسیک هم اخلاق نخبگان و هم شعار افراد متحرک رو به بالا را فراهم می‌کرد و همگنی فرهنگی و فکری منحصربه‌فرد پدران بنیان‌گذار و نسل آن‌ها را نشان می‌داد.
تعهد اکثر آمریکایی‌ها به این ارزش‌های جمهوری‌خواهی ، انقلاب آمریکا را اجتناب ناپذیر کرد. بریتانیا به‌طور فزاینده ای فاسد و دشمن جمهوری‌خواهی و به عنوان تهدیدی برای آزادی‌های تثبیت شده‌ای که آمریکایی‌ها از آن برخوردار بودند دیده می‌شد.
لئوپولد فون رانک در سال ۱۸۴۸ ادعا کرد که جمهوری‌خواهی آمریکایی نقش مهمی در توسعه لیبرالیسم اروپایی ایفا کرده‌است:
مردم آمریکای شمالی با کنار گذاشتن مشروطیت انگلیسی و ایجاد جمهوری جدید مبتنی بر حقوق فردی، نیروی جدیدی را در جهان معرفی کردند. ایده‌ها زمانی سریعتر پخش می‌شوند که بیان عینی کافی پیدا کنند؛ بنابراین جمهوری‌خواهی وارد دنیای رومی/ژرمنی ما شد. . . . تا این مرحله، این عقیده در اروپا حاکم بود که سلطنت به بهترین وجه در خدمت منافع ملت است. حالا این فکر گسترش پیدا کرد که ملت باید خودش را اداره کند. اما تنها پس از اینکه یک دولت واقعاً بر اساس نظریه بازنمایی شکل گرفت، اهمیت کامل این ایده روشن شد. تمام جنبش‌های انقلابی بعدی همین هدف را دارند. . . این معکوس کامل یک اصل بود. تا آن زمان، پادشاهی که به لطف خدا حکومت می‌کرد، مرکزی بود که همه چیز به دور آن چرخید. اکنون این ایده مطرح شد که قدرت باید از پایین بیاید. . . . این دو اصل مانند دو قطب متضاد هستند و تضاد میان آنهاست که مسیر دنیای مدرن را تعیین می‌کند. در اروپا تضاد بین آنها هنوز شکل مشخصی به خود نگرفته بود. با انقلاب فرانسه این کار را انجام داد.