همجنس‌گرایی در یونان باستان
جدل و پژوهش

پس از وقفه ای درازمدت که مشخصه اش سانسور درون‌مایه های همجنسگرایانه بود، تاریخ نگاران مدرن از زمان اریش بته در 1907 و سپس کی.جی دوور و دیگران که کار وی را ادامه دادند رشتهٔ پژوهش ها را بار دیگر از سر گرفتند. این پژوهشگران نشان داده اند که روابط همجنس گونه در بسی از ادوار _از سدهٔ 7اُم پیش از میلاد تا دوران رومی_ انجام می گرفت.
برخی پژوهشگران بر این باورند که روابط همجنس گونه، به ویژه پدراستی یا شاهدبازی، تنها در میان طبقهٔ والاتباران (آریستوکرات ها) شیوع داشت و در میان توده های مردم (demos) به صورتی گسترده انجام نمی گرفت. یکی از چنین پژوهشگرانی آقای بروس ثورنتون است که استدلال می کند تحقیرهایی که کمدی های آریستوفان متوجهٔ مردانِ شاهدباز می کردند نشانگر بیزاری گستردهٔ عامه مردم از [چنین] عملی اند. دیگر پژوهشگران از جمله ویکتوریا وُل تأکید دارند که در آتن، گرایش همجنس گونه بخشی از "جهان بینی جنسی دموکراسی" بود و میان نخبگان (elite) و مردم عامی (demos) مشترک بود؛ چنان که در قاتلان [پادشاه] ستمگر یعنی هارمودیوس و آریستوگیتون∗ تجسم شده است. حتی آنان که استدلال می کنند شاهدبازی محدود به طبقات والای جامعه بود نیز اقرار دارند که این (شاهد بازی) "بخشی از ساختار اجتماعی دولت-شهر" بود.
پروفسور توماس هوبارد در کتاب مقدمه ای بر همجنسگرایی در یونان و روم بحث داغی که مجادلات علمی جهانی بر سر سرشت روابط همجنس گونه در میان یونانیان باستان به راه افتاده است را چنین توصیف می کند "عرصۀ مطالعات همجنسگرایی _تقریباً از زمان آغاز آن_ میان دو گروه از پژوهشگران تقسیم شده است: 'جوهره گرایان' که باور به وجود یک الگوی ذاتیِ جهانی، فراتاریخی و فرافرهنگیِ عاطفه به همجنس دارند؛ و 'برساخت‌گرایان اجتماعی' که اعتقاد دارند الگوهای ترجیح جنسیتیْ خود را در فرهنگ های گوناگون با اهمیت های گوناگون می نمایانند و اینکه هیچ‌گونه هویت جوهرین و ذاتی میان عاشقان همجنس در (مثلاً) یونان باستان و جامعۀ غربی پساصنعتی وجود ندارد. برخی برساخت‌گرایان اجتماعی حتی تا بدانجا پیش رفته اند که انکار می کنند ترجیح جنسیتیْ مقوله ای بااهمیت برای باستانیان یا هر نوع خرده‌فرهنگ جنسیِ دنیای باستان بوده باشد." (هوبارد از هالپرین و فوکو در زمرهٔ برساخت گرایان اجتماعی و از بوزول و ثورپ در زمرهٔ جوهره گرایان نام می برد).  هوبارد می گوید که بررسی همه جانبهٔ گستره ای از متون باستانی این فکر را به ذهن القاء می کند که برخی اشکال ترجیح جنسیتیْ در حقیقت به مثابهٔ شاخصهٔ متمایز کنندهٔ اشخاص دیده می شدند. بسیاری از متون حتی چنین ترجیح هایی را به سان کیفیاتی مادرزادی و "جنبه های جوهرین هویت انسانی" می دیدند.
در دوران افلاطون مردمانی نیز بودند که برای گفتن این که سکس همجنسگرایانه در هر شرایطی شرم آور استْ گستاخی کافی را داشتند. در واقع افلاطون خود سرانجام بدین دیدگاه گروید. زمانی وی نوشته بود که عاشقانِ همجنس بسی بیش از توده های عادی مورد برکت و تقدس قرار گرفته اند. وی حتی برای آنان در مسابقه بزرگِ بر سر بازگشت به بهشت امتیاز و برتری قائل شد. اما بعدها با عقیدهٔ پیشین خود مخالفت نمود. افلاطون در قوانین که پس از مرگش منتشر گردید می گوید که در آرمانشهرش، با سکسِ همجنسْ گونه چونان زنای با محارم برخورد خواهد شد. وی پافشاری دارد که این (همجنسگرایی) چیزی برخلاف طبیعت است و هرچند قوانینی بر ضد آن وجود نخواهد داشت اما برنامه ای تبلیغاتی [که متعاقب تشکیل آرمانشهر راه اندازی خواهد شد] همگی را تشویق و تشجیع خواهد کرد که این [عمل] را "کاملاً نامبارک، سبب انزجار خدایان و زشت ترینِ زشتی ها" ببینند.
سوژه همجنسگرایی در بیشتر دوران یونان مدرن سبب جدل و نزاع گردیده است. در 2002 کنفرانسی در باب اسکندر بدین علت که قرار بود مقاله ای راجع به همجنسگرایی اش ارائه شود مورد هجوم قرار گرفت. زمانی که فیلم اسکندر _که وی را در قامت فردی که هم شیفتهٔ مردان و هم زنان استْ ترسیم کرده بود_ در 2004 اکران شد، 25 نفر از حقوقدانان یونانی تهدید نمودند که فیلم سازان را مورد تعقیب قرار خواهند داد اما پس از بهبود صحنه های فیلم از تصمیم خود عقب نشستند.