ایرانیان بحرین
فرهنگ > نقش در جامعه بحرین

بادگیرها (عربی: «ملقف» یا «ملتقط الهواء» یا «ابراج الریاح» یا «بادجیر» یا «برجیل»): علاوه بر بناهای تاریخی و مذهبی و آموزشی، نمونه‌هایی از معماری سنتی ایرانی مانند «بادگیرها» نیز در بحرین یافت می‌شود. بادگیرها سازه‌هایی هستند که برای تهویه مطبوع طبیعی ساختمان‌ها در مناطق گرم و خشک استفاده می‌شوند. این بادگیرها که در جنوب ایران نیز رایج هستند، نشان‌دهنده تبادل دانش و ایده‌ها بین ایرانیان بحرین و ساکنان بحرین در طول قرن‌ها است. بادگیر‌ خانه شیخ عیسی بن علی که احتمالاً توسط مردم اچمی و با همکاری عرب‌های هوله ساخته شده، به عنوان یک مکان تاریخی مهم در بحرین شناخته می‌شود. این اقامتگاه متعلق به شیخ عیسی بن علی آل خلیفه، حاکم پیشین بحرین بود که در سال ۱۸۶۹ به قدرت رسید و تا زمان مرگش در سال ۱۹۳۲ در سن ۸۴ سالگی حکومت کرد. معماری این خانه سبک سنتی خلیج فارس را با بادگیرهای خاص و عناصر چوبی تزئینی به نمایش می‌گذارد که نشان‌دهنده ترکیب تأثیرات ایرانی و عربی در منطقه است.
عجم‌ها با عربها در همه کارها در بحرین همکاری می‌کردند. در غواصی، ساخت و ساز و تجارت. بسیاری از نام‌های دریایی کلمات فارسی هستند؛ مثلاً کلمه «نوخذه» (ناخدا) یا «ربان کشتی» و «گرگور» هم کلمه‌ای فارسی است که اصل آن «کولگیر» است، به معنی بسته و محکم. اگر به کتاب‌های تاریخی که تاریخ بحرین را در دوران جاهلی و دوره اسلامی بررسی کرده‌اند برگردیم، خواهیم دید که این کتاب‌ها اشاره کرده‌اند که بحرین تحت تأثیر گروه‌هایی قرار گرفته است که در اطراف حوض خلیج فارس زندگی می‌کردند، چه گروه‌های عربی که در سواحل شبه جزیره عربستان و شهرها و بیابان‌های آن زندگی می‌کردند، و چه گروه‌هایی که در سرزمین فارس زندگی می‌کردند، به‌ویژه منطقه فارس که از شرق به خلیج فارس می‌رسید، و به همین دلیل از دیرباز جامعه‌ای فارسی در بحرین وجود داشته که دارای هویت اجتماعی، اقتصادی و دینی خاص خود بوده است که در آیین مجوسیت (زرتشتی) قبل از اسلام نمایان است. در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم (۱۸۰۰–۱۹۰۰ میلادی)، غواصی برای جستجوی لؤلئ یک شغل بسیار مهم برای هزاران بحرینی شد، حدوداً نصف مردان بالغ مشغول به غواصی برای یافتن لؤلئ هستند. فصل غواصی برای جستجوی لؤلئ از مه تا اکتبر است. به تدریج، تعداد اندکی از تاجران ثروتمند که با نام «پادشاهان لؤلئ» شناخته می‌شوند، توانستند کنترل صنعت لؤلئ را با خرید کشتی‌های گران‌قیمت و قرارداد با غواصان خوب به دست آورند. اعضای کشتی به شش دسته تقسیم می‌شدند: ناخذه (کاپیتان کشتی) و کمک‌ش (مجدمی) و غواصان و سیوب (که به تنهایی سیب نامیده می‌شوند و در کمک غواصان در خروج از دریا مشغولند) و تبابین (که به تنهایی تباب نامیده می‌شوند و کارآموزان هستند) و خدم. در طول سفر، ناخذه که معمولاً از اصل قبیله‌ای است و کشتی را می‌ماند، قدرت داوری و مجازات خطاکاران و حل اختلافات دارد. مگر اینکه اتفاقی برایشان پیش آید، جرایم در کشتی بر اساس «چشم به چشم و دندان به دندان» حل می‌شوند و در غیر اینصورت، بعد از بازگشت به خشکی با آنها برخورد می‌شود. سایر اعضای کشتی اغلب از فارس‌های جنوبی یا بلوچ یا بنده‌ها بودند و تنها تعداد کمی از شیعه‌ها (شاید بحرانی بودند) به عنوان غواصان و سیوب در یک تیم کار می‌کردند که در آن غواصان به قعر دریا می‌روند و مرجع آب‌شان را جمع می‌کنند و هنگامی که مقدار اکسیژن در ریه‌های آنها کم می‌شود، سیوب‌ها آنها را با استفاده از طنابی که به پایشان بسته شده است، به کشتی کشانده واهد. غواص خوب می‌تواند در روز صد بار غواصی کند. موقعیت غواصان از موقعیت سیوب بهتر است، اما همچنین ممکن است به خطراتی مانند پارگی طبله گوش و کوری معرض شوند.[نیازمند منبع]
اچم/اچمی‌های بستک به رهبری شیخ عبدالنور بستکی، به‌عنوان بنیان‌گذاران اولین هتل در بحرین شناخته می‌شوند. هتل بحرین، که هنوز هم توسط محلی‌ها به نام «هتل عبدالنور» یاد می‌شود، رسماً در سال ۱۹۵۰ (میلادی) افتتاح شد، هرچند ساخت آن از دهه ۱۹۲۰ آغاز شده بود. قرار است هتل بحرین بازسازی و نوسازی شود.
قلعه بحرین: که به عنوان قلعه بحرین نیز شناخته می‌شود، در دوره صفویان توسط ایرانیان بحرین به‌طور قابل توجهی ساخته و بازسازی شد. سلسله صفوی، که از سال ۱۵۰۱ تا ۱۷۳۶ بر ایران حکمرانی می‌کرد، در اوایل قرن هفدهم پس از بازپس‌گیری بحرین از پرتغالی‌ها در سال ۱۶۰۲، قلعه را ساخت و مستحکم کرد. در دوران حکمرانی صفویان، این قلعه بازسازی و تقویت شد تا به عنوان یک پادگان نظامی و مرکز اداری خدمت کند.
حسینی‌های ایرانیان بحرین شیعه: حسینیه بوشهری (مأتم العجم الکبیر/ماتم گتو)
مأتم العجم الکبیر: یکی از بزرگ‌ترین بناهای مذهبی بحرین، «مأتم العجم الکبیر» (حسینیه ایرانیان بحرین - محلی: «ماتم گُتُو»، در منامه است. این بنا که در ابتدا به «حسینیه بوشهری» معروف بود، نمونه‌ای از معماری مذهبی ایرانی با تزئینات کاشی‌کاری و گچ‌بری‌های ظریف است.
حسینیة الجهرمیة (در منامة)
مأتم مشبر (در منامة)
مأتم سید محمود (در محرق)
مأتم کریمی (در محرق)
مأتم الکراشیة (گراشی‌ها) (در محرق)
مأتم شهابی (در محرق)
مأتم ومسجد الحالة (در محرق)
مأتم خدارسون (خدارسول) (در گضیبیه)
مأتم عبدالله ترک (در گضیبیه)
مأتم العدلیة للرجال (در عدلیة)
مدرسه ایرانی: بقایای مدرسه‌ای ایرانی که در سال ۱۹۹۶ (میلادی) به دلیل انقلاب اسلامی تعطیل شد، به عنوان نمادی از تأثیر ایرانی‌ها در نظام آموزشی بحرین باقی مانده‌اند. این مدرسه نمایانگر تعهد ایرانیان بحرین به حفظ فرهنگ و هویت خود در این کشور است. این مدرسه اولین مدرسه‌ای بود که در بحرین ساخته شد. نام اولیه آن «مدرسه بوشهری» بود و پس از چندین بار تغییر نام، در نهایت با نام «مدرسه جمهوری اسلامی» تعطیل شد. مدرسه توسط این اعضا تأسیس شد:
حاجی عبدالنبی کل عوض کازرونی (هر عنوانی «کل/گل» به زائران عتبات عالیات در کربلا داده می‌شود)
حاجی عبدالنبی حاجی احمد بوشهری.
حاجی میرزا حسین دشتی.
ابوالقاسم لطف علی شیرازی.
همه عباس حاجی بوشهری.
میرزا علی عبدالرضا دشتی (مدیر مدرسه).
تنور و‌نان سنتی (همچنین به نام «تنور» در بحرین): بحرینی‌های ایرانی، که به عنوان عجم نیز شناخته می‌شوند، نقش مهمی در شکل‌دهی به فرهنگ محلی بحرین داشته‌اند. یکی از جلوه‌های بارز این تأثیر، نان‌پزی سنتی با استفاده از تنور است. این روش نان‌پزی که از دیرباز توسط بحرینی‌های ایرانی انجام می‌شد، به عنوان بخشی از میراث فرهنگی آن‌ها شناخته می‌شود. با این حال، با گذشت زمان، نیروی کار در این بخش‌ها تغییر کرده و کارگران هندی به‌طور فزاینده‌ای این نقش‌ها را بر عهده گرفته‌اند. این تغییر بخشی از روند گسترده‌تر در بحرین و دیگر کشورهای خلیج فارس است که در آن کارگران مهاجر بخش عمده‌ای از نیروی کار را تشکیل می‌دهند. این جابجایی نیروی کار، هرچند که به تغییراتی در ترکیب نیروی انسانی منجر شده، اما به معنی از بین رفتن کامل روش‌های سنتی نیست و این روش‌ها همچنان حفظ و اجرا می‌شوند. این واقعیت در موزیک ویدیوی «هابانکو» میامی منعکس شد که در آن یک ایرانی نان درست می کند، عربی شکسته صحبت می کند و بعداً برای آنها نی انبان می نوازد زیرا آنها نمی دانند چگونه از آن استفاده کنند.
شایان ذکر است که زبان های ایرانی بر گویش محلی بحرینی تأثیر گذاشند.