stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جام بین قاره‌ای ۱۹۶۷
بعد از بازی

پیروزی راسینگ در سرتاسر آرژانتین حتی توسط هواداران باشگاه‌های رقیب تحسین شد. باسیله، مدافع راسینگ، این برد را "شادی بی‌نظیر که برای من به‌عنوان یک بازیکن بزرگ‌ترین لذتی بود که تا به حال تجربه کرده‌ام" توصیف کرد و اشاره کرد که حتی هواداران رقیب ایندپندینته هم جشن گرفتند. بازیکنان راسینگ همگی یک ماشین جدید و همچنین پاداش ۲،۰۰۰ پوندی وعده داده شده خود دریافت کردند.
سلتیک به اسکاتلند بازگشت و رابرت کلی، رئیس هیئت مدیره، از بازی به عنوان "بازی زشت و وحشیانه بدون فوتبال" یاد کرد. او همچنین ابراز ناامیدی کرد که سلتیک "برای دفاع از خود به آن سطح پایین آمد." چند روز بعد، هیئت مدیره سلتیک هر بازیکنی را به دلیل رفتارشان در مونته‌ویدئو، ۲۵۰ پوند جریمه کرد. گزارش‌های مربوط به پاداش‌های بازیکنان باشگاه مسابقه‌ای فقط به بدنامی بازی اضافه کرد.
پوشش مطبوعاتی مسابقه مونته‌ویدئو کوبنده بود. رویترز این مسابقه را به عنوان "یک نزاع در اتاق بار با مهارت‌های فوتبال رها شده برای تاب دادن مشت‌ها، پرواز چکمه‌ها و چک کردن بدن آشکار" توصیف کرد. لکیپ این مسابقه را "نمایش غم انگیز" توصیف کرد. آنها خاطرنشان کردند که "آرژانتینی ها خصومت‌ها را آغاز کردند" اما اشاره کردند که سلتیک "از هر فرصتی برای پاسخ دادن به ضربات استفاده کرد".
روابط بین قاره‌ای بعدی اغلب دوباره به خشونت کشیده می‌شد. جدال سال بعد بین منچستر یونایتد و دیگر تیم آرژانتینی، استودیانتس، دوباره با بازی بدبینانه مستمر از سوی طرف آمریکای جنوبی همراه بود. خشونت‌های بدتری در بازی سال ۱۹۶۹ بین استودیانتس و آث میلان رخ داد، جایی که پیرینو پراتی بازیکن میلان بیهوش شد و نستور کومبا توسط چندین بازیکن آرژانتینی مورد ضرب و شتم قرار گرفت و سپس به صورت نیمه هوشیار از روی برانکارد کشیده شد و توسط پلیس آرژانتین به اتهامات واهی دستگیر شد. خشونت فزاینده تیم‌های آمریکای جنوبی منجر به عدم تمایل چندین باشگاه اروپایی برای شرکت در جام بین قاره‌ای در طول دهه ۱۹۷۰ شد.
این بازی همچنین الهام بخش آهنگ محبوب سلتیک به نام "آهنگ قهرمانی باشگاه‌های جهان" بود که مسابقه را به عنوان "کثیف ترین بازی که من تا به حال دیده‌ام" توصیف می‌کند.
در سال ۲۰۱۷، فیفا به طور رسمی همه برندگان جام بین قاره‌ای، از جمله باشگاه راسینگ را به عنوان "قهرمانان جهان" به رسمیت شناخت.
بازیکنان راسینگ در حال جشن گرفتن اولین گلی که رافو در آویاندا به ثمر رساند
هومبرتو ماسکیو در حال جشن گرفتن گلزنی‌اش در برد ۲–۱ راسینگ در مقابل سلتیک
به خط شدن بازیکنان راسینگ قبل از بازی در مونته‌ویدئو
بازیکنان راسینگ که با جام بین قاره‌ای ژست گرفته‌اند
وودبری، جورجیا

مکان
| Woodbury, Georgia | Woodbury, Georgia |
| --- | --- |
شهر: شهر
"A Peach of a Place": "A Peach of a Place"
Location in Meriwether County and the state of جورجیا: Location in Meriwether County and the state of جورجیا
ایالت: جورجیا
شهرستان: Meriwether
مساحت: مساحت
 • کل: ۲ مایل مربع (۵٫۲ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۲ مایل مربع (۵٫۲ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۸۲۷ فوت (۲۵۲ متر)
جمعیت (2000): جمعیت (2000)
 • کل: ۱٬۱۸۴
 • تراکم: ۵۹۲/مایل مربع (۲۲۷٫۷/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (Eastern (EST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: 30293
کد منطقه: 706
FIPS code: 13-83896
GNIS feature ID: 0333457
وودبری، جورجیا (به انگلیسی: Woodbury, Georgia) یک شهر در ایالات متحده آمریکا با جمعیت ۱٬۱۸۴ نفر است که در جورجیا واقع شده‌است.
موقعیت جغرافیایی

موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
Localidades na vizinhança
وایتینگ، آیووا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= آیووا, 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| Whiting, Iowa | Whiting, Iowa |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location of Whiting, Iowa: Location of Whiting, Iowa
ایالت:  آیووا
شهرستان: شهرستان مونونا، آیووا
مساحت: مساحت
 • کل: ۱٫۰۰ مایل مربع (۲٫۵۹ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱٫۰۰ مایل مربع (۲٫۵۹ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۰۶۰ فوت (۳۲۳ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۷۶۲
 • برآورد (2012): ۷۴۷
 • تراکم: ۷۶۲٫۰/مایل مربع (۲۹۴٫۲/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 51063
کد منطقه: 712
FIPS code: 19-85215
GNIS feature ID: 0463007
وایتینگ (به انگلیسی: Whiting) شهری در ایالت آیووا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۷۶۲ نفر بوده‌است.
ایل سنگسری

ایل سَنگسَری یکی از ایل های عشایر کوچ‌روی ایران است که در دامنه رشته کوه البرز فعالیت می‌کنند. مرکز و خاستگاه این ایل شهر سنگسر (مهدی‌شهر امروزی) در استان سمنان است.
| Sangesari | Sangesari |
| --- | --- |
نمایی از گوت (سیاه چادر عشایر ایل سنگسر) در ییلاق دماوند : نمایی از گوت (سیاه چادر عشایر ایل سنگسر) در ییلاق دماوند 
مناطق با جمعیت چشمگیر: مناطق با جمعیت چشمگیر
 سمنان، تهران، البرز، مازندران:  سمنان، تهران، البرز، مازندران
زبان‌ها: زبان‌ها
زبان سنگسری: زبان سنگسری
دین: دین
شیعه دوازده‌امامی: شیعه دوازده‌امامی
قومیت‌های وابسته: قومیت‌های وابسته
منطقۀ زیست این ایل در فصل گرمسیردر دامنه‌های جنوبی رشته کوه البرز از لواسانات، دماوند، سد لار و فیروزکوه تا شهمیرزاد، چاشم و پشتکوه در شمال مهدی‌شهر (سنگسر سابق) و در فصل سردسیر به طرف شرق تا روستاها و نقاط علف خیز در دهستان‌های طرود، بیارجمند، خارطوران شاهرود و درونه کاشمر در حاشیۀ شمال دشت کویر مرکزی است. عشایر این ایل محصولات لبنی و گوشتی و صنایع دستی منحصر بفردی را تولید می‌کنند.
عشایر ایل سنگسری

شهر مهدی شهر(سنگسر سابق) مرکز شهرستان مهدیشهر، خاستگاه ایل سنگسری است که خانوارهای عشایری از اواخر شهریور تا اواسط خرداد ماه در آن سکونت دارند.
سنگسری‌ها شاخص‌ترین کوچندگان دامنه‌های البرز هستند. آن‌ها طولانی‌ترین مسیر کوچ جهان را طی می‌کنند به‌طوری‌که فاصلهٔ دورترین نقطهٔ ییلاقی و قشلاقی آنان به بیش از ۱۵۰۰ کیلومتر می‌رسد. برنارد هورکد محقق مشهور اروپایی نیز معتقد است عشایر ایل سنگسری طولانی‌ترین مسیر کوچ رو جهان را دارا هستند.
چراگاه های دامداران سنگسری به سه قسمت تقسیم شده: چراگاه های قشلاقی، ییلاقی و میان بند. در اصطلاح محلی به ییلاقات هر طایفه ایل سنگسری خیل (xil) گفته می شود. در هر خیل برای هر یک از خانواده های آن طایفه یک یا چند خیل مال ( xil mal) شکل می گیرد.
نظر اندیشمندان دربارهٔ ایل سنگسر

برنارد هورکد رئیس انجمن ایرانشناسان اروپا:
اردوهای تابستانی (خیل‌های) سنگسری‌ها به لحاظ وسعت و تجمل، از شکوه و جلوه خاصی برخوردار است.
دکتر مرتضی فرهادی، جامعه‌شناس ایرانی:
خط تولید پنیر و روغن در بین عشایر سنگسری به قدری تکامل یافته و متنوع است که لازم است کارخانه‌های نوین لبنیات‌سازی ایران از آن درس بگیرند.
سیاه چادر (گوت)

سیاه چادر همان خانه عشایر ایل سنگسر در دوره ییلاق است که بایستی ضمن استحکام و ماندگاری در برابر تابش آفتاب، از ساکنین چادر در مقابل خطرات گوناگون محافظت کند. گوت نام سیاه چادر عشایر ایل سنگسر است که از موی بز بافته می‌شود.
سیاه چادر عشایر سنگسری که «گوت» نام دارد منحصر به فرد است و در مقایسه با سیاه چادر دیگر عشایر ایران از ساختار ویژه‌ای برخوردار است.
تقسیمات داخلی سیاه چادر سنگسری همسان معماری ایرانی است. پلاس سنگسری کف آن را مفروش و دیوارهای نقش دار، فضای داخل چادر را به محل میهمانان، خانواده و آشپزخانه تفکیک می‌کنند. دست بافته‌ها و آویزه‌های بسیاری که دارای نقش و رنگ هستند در داخل چادرها کاربرد دارند.
مکان برپا کردن هر «گوت» را «گوت‏ کِ‏ مال» گویند. «گوت‏ کِ‏ مال» دربردارنده هموارسازی و زیرسازی گوت با مصالح بنایی است که تعریف کننده حدود فضا است و موقعیت پوشش خارجی «گوت» را مشخص می کنند.
کف سیاه چادر سنگسری با پلاس یا گلیم سنگسری به عنوان زیرانداز پوشانده می شد.‌
گوسفند سنگسری

مقالهٔ اصلی: گوسفند سنگسری
گوسفند سنگسری نوعی نژاد منحصر بفرد از دام سنگسری و از انواع نژاد گوسفند گوشتی در ایران است. خاستگاه گوسفند سنگسری مراتع عشایر ایل سنگسر در شهرستان مهدیشهر و تعدادی از استان‌های همسایه‌ است. همچنین گوسفندان سنگسری از حیث پرواری بی‌نظیراند و محصول گوشت آن‌ها تقریباً ٪۶۰ وزن گوسفند پیش از ذبح شدن است.
پوشاک زنان عشایر

در گذشته‌های نه چندان دور، زنان سخت کوش ایل سنگسر علاوه بر رسیدگی به امور خانه، بخش مهمی از بار اقتصادی خانواده را با بافت انواع پارچه‌های پشمی و ابریشمی و پارچه‌های ظریف برای مصارف تخصصی گوناگون بر دوش می‌کشیدند.
از جمله این پارچه‌ها می‌توان نمونه‌های زیر را برشمرد:
سرگیرا sar gira (سگیرا)، پارچه پشمینه ظریف که زنان سنگسری درگذشته از آن به عنوان چادر استفاده می‌کردند و پارچهٔ آن را با پشم و با طرح چهارخانه می‌بافتند. متراژ پارچه مورد نیاز سرگیرا تخته‌های ۱۷ متر و با عرض ۳۵ سانتی‌متر بود که با اتصال تخته‌ها به همدیگر چادر دوخته می‌شد.
کژین شوی kajin shevi، نوعی پارچه ابریشمین که تن‌پوش زنان سنگسری بوده‌است.
مکنه makene یا مقنعه، که کاربرد آن نظیر مقنعه امروزی بوده‌است، با این تفاوت که مکنه معمولاً با نوعی سوزن دوزی ظریف و منحصر به فرد همراه است و به آن «ساخته مکنه» گفته می‌شود.
فراخ شوال ferakh sheval که دامن گلدار و چند لایه زنان سنگسری بوده‌است.
شاید اکنون نیز بتوان در سکوت راز آلود شب‌های شهر، صدای کوبه‌های دفتین یا کارگاه پارچه بافی خانگی را از ورای پنجره یک خانه گلی در کوچه‌های سنگسر (مهدیشهر) شنید.
محصولات تولیدی عشایر سنگسر > محصولات لبنی

عشایر ایل سنگسری از شیر گوسفند و بز، بیش از ۳۲ نوع محصول لبنی تولید می‌کنند که برخی از آن‌ها همچون وارهون (نوعی روغن زرد پنیر)، آریشه و لورئین در نوع خود منحصر به فرد است. لازم بذکر است آرشه یکی از فرآورده های شیری در شاخه پنیر که غذای کامل بحساب می‌آید زیرا حاوی مقادیر زیادی کلسیم و منیزیم می‌باشد.
همچنین آنان در تولید نوعی شکلات محلی به نام چیکو تبحر خاصی دارند. چیکو و روغن زرد که ماحصل تلاش عشایر ایل سنگسر است، بخشی از سوغات مهدیشهر را تشکیل می‌دهد.
از دیگر فراورده‌های لبنی عشایر سنگسر می‌توان به شیر، ماست، توک، کره، خورش، رهون، درنه، سزمه، دوونه (کشک)، سه جو، تفره و … اشاره کرد.
محصولات تولیدی عشایر سنگسر > صنایع دستی

از صنایع دستی منحصر به فرد و شاخص عشایر سنگسری می‌توان به چنگوم، پلاس و … اشاره کرد. چنگوم نوعی آویز مخصوص زنان و پلاس نوعی زیرانداز رنگارنگ است. چرمینه و دوخت چرم، کار با چوب، ساخت قفل و کلیدهای چوبی، کار با مس قلمکاری و قلمزنی، آهنگری و سفال و سوزن دوزی از دیگر صنایع دستی ایل سنگسری است.
۹
محصولات تولیدی عشایر سنگسر > محصولات گوشتی

نژاد گوسفند سنگسری، متعلق به عشایر ایل سنگسر است. گوشت این نژاد از حیث پرواری بی‌نظیر است به‌طوری‌که، محصول گوشت تقریباً ۶۰٪ از وزن گوسفند پیش از ذبح را تشکیل می‌دهد.
جشن‌ها و آیین‌های ایل سنگسر > جشن نرون

جشن نرون یکی از جشنهای کهن و اساطیری ایل سنگسر است. نرون یا انیران به معنای روشنایی بی پایان است و در شهریور ماه اجرا می شود که جشن نرون در مهدیشهر و به خصوص در بین عشایر ایل سنگسر از تاریخ ۶ شهریور شروع شده و به مدت یک هفته ادامه می‌یابد.
در این جشن گوسفندان نر زیبا و از نژاد اصیل قوچ سنگسری را آذین می‌کنند و در فضایی وسیع رهایشان می‌کنند. آنگاه انار را بر شاخ شان می‌کوبند تا تکه‌تکه شود و بعد آن‌ها را رها می‌کنند تا در گله ازدیاد نسل کنند. فلسفه تکه‌تکه شدن انار همانا ازدیاد بیش از پیش نسل در دامهای سنگسری است. همچنین شب نرون پایان سال حساب و کتاب گله داری است.
جشن‌ها و آیین‌های ایل سنگسر > جشن تیرگان

جشن تیرگان در میان سنگسری‌ها به جشن تیر مُ ای سیزده مشهور است. در سیزدهمین روز از ماه تیر تقویم سنگسری (مصادف با ۷آبان ماه شمسی)، خانواده‌ها به دیدار بزرگ فامیل می‌روند، اشعاری از فردوسی و حافظ و افسانه‌های کهن منطقه سنگسر می‌خوانند و بدین شکل این جشن باستانی را پاسداری می‌کنند. در این جشن غذای محلی به نام «سیزده تامو» پخت می‌شود.
زبان سنگسری

مقالهٔ اصلی: زبان سنگسری
زبان سنگسری (ISO/DIS ۶۳۹–۳)، زبانی مخصوص[۱] و عضوی از گروه زبان‌های سمنانی شاخهٔ شمال‌غربی، غربی و زبان‌های ایرانی است که خود شاخه‌ای از زبان‌های هندوایرانی و آن نیز به نوبه خود شاخه‌ای از زبان‌های هندواروپایی است[۲] (در برخی منابع زبان سنگسری مستقلاً عضوی از شاخهٔ شمال‌غربی زبان‌های ایرانی قرار گرفته‌است[۳]). [۴][۵] و با زبان سمنانی، سرخه‌ای و لاسگردی نزدیکی و شباهت خاصی دارد.*[۱] همچنین زبان سنگسری در موارد عدیده مشابهت به خوارزمی قدیم دارد برای مثال در گاهنمای سنگسری «نو سال» همان است که در تقویم سغد قدیم به نام نوسرد و در تقویم خوارزم آن روزگار به نام «ناوسارجی» خوانده می‌شده‌است.*[۲]
این زبان بیشتر توسط مردم شهر سنگسر و چند منطقه در اطراف آن استفاده می‌شود. همچنین شماری از گویشوران این زبان در شهرستان ساوه در استان مرکزی نیز، حضور دارند.[۶] تقریباً تعداد ۱۰۰٫۰۰۰ نفر در سراسر جهان به این زبان سخن می‌گویند.
قلمرو ایل سنگسر

امروزه بخش‌هایی از مراتع استان‌های سمنان، تهران، قزوین، قم، مرکزی، مازندران، گلستان، گیلان، خراسان رضوی، خراسان شمالی، خراسان جنوبی و اصفهان همچنان در اختیار عشایر ایل سنگسر قرار دارد.
برنارد هورکد محقق مشهور اروپایی نیز معتقد است عشایر ایل سنگسری طولانی‌ترین مسیر کوچ رو جهان را دارا هستند و معتقد است اردوهای تابستانی (خیل‌های) سنگسری‌ها به لحاظ وسعت و تجمل، از شکوه و جلوه خاصی برخوردار است.
گاهشماری سنگسری

مقالهٔ اصلی: گاهشماری سنگسری
گاه‌شماری سنگسری سالنمایی در میان مردم سنگسر (مهدیشهر) و ایل سنگسری است که قدمتی بیش از ۳۴۰۰ سال دارد. به‌طور مثال سال ۱۳۹۰ شمسی برابر با سال ۳۴۱۰ تقویم سنگسری است. این تقویم در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده‌است. این تقویم کهن را یدالله حاجعلیان، محقق سنگسری گردآوری کرده و به صورت سالنامه و تقویم انتشار داده‌است. مبدأ این گاهشماری ۲۰۲۰ سال پیش از تقویم هجری شمسی است. روز اول سال از ۱۶ فروردین هجری شمسی است. مانند تقویم باستانی ایران دارای ۱۲ ماه سی روزه و یک پنجه که پیتک خوانده می‌شود در پایان می‌باشد و کبیسه‌گیری آن ظاهراً مانند تقویم هجری خورشیدی است. مانند تقویم باستانی ایران روزهای آن نیز دارای نام هستند و به نام‌های باستانی آن خیلی همانندند. سالنمای سنگسری گویای زمان آمدن آریایی ها به ایران است.
جشنواره ملی ایل سنگسر

نخستین جشنواره ملی ایل سنگسری در آبان ماه ۱۳۹۸ در شهرستان مهدیشهر برگزار شد.
نگارخانه

فراخ شوال تیره ساده مخصوص استفاده زنان متاهل و از پوشاک زنان ایل سنگسر]
مکنه ابریشمین قرمز رنگ ویژه نوعروسان، از محصولات تولیدی زنان عشایر سنگسر
نمایی از گوت (سیاه چادر عشایر ایل سنگسر) در ییلاق دماوند
کژین شوی، پوشاک زنان ایل سنگسر
نمایی از داخل گوت (سیاه چادر ایل سنگسر)
نمایی از گوت، سیاه چادر ایل سنگسر در جشنواره عشایر ایل سنگسر- ییلاق گل زرد در نزدیکی دماوند
سرگیرا، پوشاک زنان عشایر ایل سنگسر)
فراخ شوال گلدار مخصوص استفاده دوشیزگان و از پوشاک زنان ایل سنگسر
عمل آوری آرشه و وارهون، از محصولات لبنی منحصر به فرد عشایر ایل سنگسر
کژین شوی، پوشاک زنان ایل سنگسر
ولیکا مشتنیکا

Suburban settlement در 23x15px|border |alt=|link= صربستان
| Velika Moštanica | Velika Moštanica |
| --- | --- |
Suburban settlement: Suburban settlement
Velika Moštanica: Velika Moštanica
مختصات: ۴۴°۴۰′ شمالی ۲۰°۲۱′ شرقی﻿ / ﻿۴۴٫۶۶۷°شمالی ۲۰٫۳۵۰°شرقی﻿ / 44.667; 20.350: مختصات: ۴۴°۴۰′ شمالی ۲۰°۲۱′ شرقی﻿ / ﻿۴۴٫۶۶۷°شمالی ۲۰٫۳۵۰°شرقی﻿ / 44.667; 20.350
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (CEST)
ولیکا مشتنیکا (به لاتین: Velika Moštanica}} یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است.
نسر

| نسر | نسر |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: خراسان رضوی
شهرستان: تربت حیدریه
بخش: بخش جلگه‌رخ
سال شهرشدن: ۱۳۹۹
مردم: مردم
جمعیت: ۳٬۶۳۳ نفر (۱۳۹۵)
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
ارتفاع: ۱٬۸۲۱ متر
آب‌وهوا: آب‌وهوا
میانگین دمای سالانه: ۱۵ °
روزهای یخبندان سالانه: ۱۰۰ روز
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
شهردار: سعید دیده‌بان
تأسیس شهرداری: ۱۴۰۰
ره‌آورد: گندم، جو، چغندرقند، زعفران، سیب زمینی، عسل و لبو، شلغم
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۵۱۵۳۲۴
  نسر  روی نقشه ایران ۳۵°۳۱′۲۴″شمالی ۵۹°۲۶′۳۰″شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۵۲۳۲۶۷۷۲°شمالی ۵۹٫۴۴۱۵۲۸۳۲°شرقی﻿ / 35.52326772; 59.44152832   :   نسر  روی نقشه ایران ۳۵°۳۱′۲۴″شمالی ۵۹°۲۶′۳۰″شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۵۲۳۲۶۷۷۲°شمالی ۵۹٫۴۴۱۵۲۸۳۲°شرقی﻿ / 35.52326772; 59.44152832   
 :  
نسر شهری است از توابع بخش جلگه‌رخ، شهرستان تربت حیدریه که در فاصله ۱۵۳ کیلومتری جنوب مشهد و ۷۳ کیلومتری شمال‌شرقی تربت حیدریه واقع شده است. نسر از سطح دریا ۱٬۸۲۱ متر ارتفاع دارد و در سال ۱۳۹۵ ،۳٬۶۳۳ جمعیت داشته است. طبق مصوبه هیئت وزیران در ۲۷ اسفند ۱۳۹۹ روستای نسر به شهر ارتقاء یافت. این شهر در دامنه‌های شمالی رشته‌کوه کوهسرخ قرار دارد.
جمعیت

براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت نسر ۳٬۶۳۳ نفر (۱٬۰۸۸ خانوار) بوده است.
تامسالو

مکان در 24px شهرستان لنه-ویرو, 23x15px|border |alt=|link= استونی
| تامسالو | تامسالو |
| --- | --- |
شهرک: شهرک
ایستگاه راه‌آهن تامسالو: ایستگاه راه‌آهن تامسالو
  پرچمنشان:   پرچمنشان
شهرستان:  شهرستان لنه-ویرو
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۲۲۳۶
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (EET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (EEST)
وبگاه: www.tamsalu.ee
تامسالو (به استونیایی: Tamsalu) یکی از شهرک‌های کشور استونی است.
این شهرک در سال ۲۰۱۱ میلادی ۲٬۲۳۶ نفر جمعیت داشته است.
بز کوهی (سرده)

| بز کوهی (سرده) محدودهٔ زمانی: ۲٫۶ تا ۰ میلیون سال پیش  PreЄ Є O S D C P T J K Pg N  ↓  پلیستوسن-اکنون | بز کوهی (سرده) محدودهٔ زمانی: ۲٫۶ تا ۰ میلیون سال پیش  PreЄ Є O S D C P T J K Pg N  ↓  پلیستوسن-اکنون |
| --- | --- |
کل‌وبز (سرده)، Capra: کل‌وبز (سرده)، Capra
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پستانداران
راسته:: جفت‌سم‌سانان
تیره:: گاوان
سرده:: Capra
کل و بز
کل و بز با استتار عالی در اراضی روستای عمارت منطقه ارسباران. برای مشاهده تصویر را در ابعاد بزرگ ببینید.
بز کوهی به صورت دسته‌های کوچک در کوهستان‌ها زندگی می‌کند.
در کوه‌های ایران از این حیوان بسیار دیده می‌شود. در کوهستان‌های آسیای کوچک و کوه‌های هیمالیا و هندوکش فراوان است و توسط شکارچیان شکار می‌شود. این حیوان در ایران بسیار پراکنده است و در تمام نقاط ایران پیدا می‌شود.
ویژگی‌های ظاهری

موهای بدن به‌طور کلی زبر و کوتاه هستند و در نرها در پایین چانه دسته‌ای از موهای بلند ریش مانند روئیده است. همچنین در پشت بدن در طول خط طولی تیره پشت از شانه تا حدود دم موها بلند شده و به صورت تیغه‌ای درآمده‌اند. دم کوتاه است و طول آن با موهای انتهایی کمی بیشتر از طول گوش است. پاها قوی و سم نسبتاً پهن است. ماده‌ها بدون ریش هستند و شاخ در آن‌ها کوتاه است و طول آن معمولاً کمتر از ۲۰ سانتیمتر است. نرها شاخ بلند و زیبایی دارند که مانند شمشیر خمیده به طرف عقب متمایل شده‌اند. قاعده شاخ‌ها در روی جمجمه خیلی بهم نزدیک شده‌اند ولی بقیه شاخ به تدریج از هم دور شده و در نوک کاملاً از هم فاصل بیشتری پیدا می‌کنند.
رنگ بدن در پایین گونه‌ها و پهلوهای گردن و پهلوهای بدن نخودی خاکستری که در روی ران‌ها و پاهای جلو تیره‌تر متمایل به قهوه‌ای می‌شود. ریش بلند و سیاه‌رنگ و یک خط قهوه‌ای تیره رنگ در خط میانی پشت در عقب سر از بین گوش‌ها تا نزدیک دم وجود دارد و همچنین نوار عرضی تیره‌ای به همین رنگ در روی شانه به طرف پهلوها و پایین سینه ادامه دارد. پوزه در بالای سوراخ‌های بینی خاکستری تیره و پیشانی قهوه‌ای روشن که در جلوی قاعده شاخ‌ها تیره می‌شود. جمجمه حجیم و از استخوان‌های ضخیم تشکیل شده و پهنای آن در ناحیه برجستگی‌های حدقه خیلی زیاد و پوزه برعکس دراز و باریک است. استخوان‌های بینی کوتاه است.
پراکندگی جهانی

یونان، ترکیه، شبه جزیره عربستان، قفقاز، ایران، پاکستان، هند و افغانستان محل زندگی بزهای کوهی می‌باشد.
زیرگونه‌ها

کل و بز در دنیا شامل ۹ گونه زیر است:
بز کوهی اسپانیایی (به انگلیسی: Spanish ibex): خود دارای چهار گونه است:۱-C. p. pyrenaica 2-C. p. lusitanica 3-C. p. hispanica 4-C. p. victoriae
بز کوهی آلپ (به انگلیسی: Alpine ibex): این گونه در ارتفاعات آلپ اروپا زندگی کرده و از بستگان نزدیک بز کوهی اسپانیایی و حبشی می‌باشد. این گونه در شیب‌های تند و اراضی خشن در ارتفاع ۲۰۰۰ تا۴۶۰۰ متری زیست می‌کند.
بز کوهی نوبیا (به انگلیسی: Nubian ibex): این گونه در اسرائیل، عربستان، اردن، مصر، یمن و سودان دیده می‌شود. بعضی‌ها این گونه را یکی از زیرگونه‌های بز کوهی آلپی معرفی کرده‌اند و بعضی آن را یک گونه مجزا می‌دانند. رنگ این گونه نسبت به سایر گونه‌ها روشن‌تر و زیر شکمش سفید است. احتمالاً برخی گونه‌های بز کوهی درایران از این گونه باشند.
بز کوهی سیبری (به انگلیسی: Siberian ibex): این گونه که بز معمولی نیز شهرت دارد در مرکز و شمال آسیا دیده می‌شود. بزکوهی سیبری از بزرگ‌ترین و سنگین‌ترین بزها بوده که جثه‌اش ۱۱۰ سانتی‌متر طول و۱۳۰ کیلوگرم وزن می‌رسد.
بز کوهی والیا (به انگلیسی: Wallia ibex): این گونه درمعرض انقراض بوده و تنها ۵۰۰ رأس از آن در ارتفاعات اتیوپی وجوددارد.
بز قفقاز غربی (به انگلیسی: West Caucasian tur): درنیمه غربی کوه‌های قفقاز دیده می‌شود. طول آن به ۱ متر و وزنش به ۶۵ کیلوگرم بالغ می‌شود. دارای رو تنهٔ خرمائی، زیر شکمی زرد و پاهایی تیره است.
بز قفقاز شرقی (به انگلیسی: East Caucasian tur): در ارتفاعات نیمه شرقی کوه‌های قفقاز دیده می‌شود. گونه‌ای بزرگ ولی بدنی باریک و پاهای کوتاهی دارند. در زمستان رو تنهٔ خرمائی تیره و در تابستان خرمائی روشن دارند. در نواحی از ارتفاع ۸۰۰ تا ۴۰۰۰ متر دیده می‌شوند.
کل و بز (به انگلیسی: Wild goat): این گونه از گسترده‌ترین گونه‌هاست که دراکثر مناطق کوهستانی ایران دیده می‌شود. پراکنش این گونه در آسیای صغیر، خاورمیانه، اروپا و آسیای میانه است.
مارخور (به انگلیسی: Markhor): این بز یکی از بزرگ‌ترین بزها است که در شمال شرقی افغانستان، شمال و مرکز پاکستان و قسمت‌هایی ازهند، جنوب تاجیکستان و ازبکستان دیده می‌شود. این گونه در معرض انقراض بوده و حیوان ملی پاکستان می‌باشد. شمار آن‌ها کم‌تر از ۲٬۵۰۰ رأس است.
چگونگی زندگی

بز کوهی معمولاً به صورت دسته جمعی زندگی می‌کنند. بیشتر گله‌های ده تا بیست راسی تشکیل می‌دهند؛ ولی گاهی گله‌های بزرگ بیش از ۷۰ راس از آن‌ها دیده می‌شود. معمولاً گله به‌وسیله یک نر مسن و قوی رهبری می‌شود. گاهی نرهای جوان گله‌های جداگانه تشکیل می‌دهند. از گیاهان کوهستانی و جوانه درختچه‌ها و درخت‌ها تغذیه می‌کنند. بیشتر ارتفاعات زیاد را ترجیح می‌دهند ولی ممکن است تا کوهپایه پایین بیایند. از توانایی زیاد برای برای جست و خیز و دویدن روی صخره‌ها و پرتگاه‌ها برخوردارند. معمولاً در صبح زود و عصرها می‌چرند و ساعات گرم روز را در سایه سنگ‌ها و صخره‌ها و بوته‌ها می‌خوابند.
جفت‌گیری و زاد و ولد

در پاییز جفت‌گیری می‌کنند و دوران آبستنی آن‌ها ۵ تا ۵٫۵ ماه است. هنگام جفت‌گیری میان نرها نزاع می‌شود. نرهای مسن و قوی نرهای ضعیف و جوان را از گله رانده و با چند ماده جفت‌گیری می‌کنند. زایش در بهار صورت می‌گیرد. بچه‌ها یکی و گاهی دوقلو هستند. بچه‌ها چند ساعت بعد از تولد به دنبال مادرشان راه می‌افتند و پس از چند روز می‌توانند به سرعت بدوند.
در داخل معده کل و بز جسم سختی وجود دارد که به پادزهر معروف است که در قدیم برای درمان مارگزیدگی و بعضی بیماری‌ها بکار برده می‌شده است.
بز کوهی، منطقه خاییز، زاگرس بهبهان
گله بز کوهی، منطقه خاییز بهبهان
ولیکا واس پری کرشکم

مکان در 23x15px|border |alt=|link= اسلوونی
| ولیکا واس پری کرشکم Velika vas pri Krškem | ولیکا واس پری کرشکم Velika vas pri Krškem |
| --- | --- |
منطقه تاریخی: کارنیولای سفلی
منطقه آماری: ساوای سفلی
شهرداری: Krško
مساحت: مساحت
 • کل: ۳٫۹ کیلومتر مربع (۱٫۵ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۵۹٫۳ متر (۵۲۲٫۶ فوت)
جمعیت (2002): جمعیت (2002)
 • کل: ۲۶۷
ولیکا واس پری کرشکم (اسلوونیایی: Velika Vas pri Krškem) یک زیستگاه انسانی در اسلوونی است که در Lower Carniola واقع شده‌است.
خصوصیات

ولیکا واس پری کرشکم ۳٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۲۶۷ نفر جمعیت دارد و ۱۵۹٫۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
وست لین، اورگن

مکان
| West Linn | West Linn |
| --- | --- |
شهر: شهر
West Linn, Oregon: West Linn, Oregon
West Linn City Hall: West Linn City Hall
  پرچممهر:   پرچممهر
شعار(ها): City of Hills, Trees and Rivers: شعار(ها): City of Hills, Trees and Rivers
موقعیت در اورگن: موقعیت در اورگن
ایالت: اورگن
شهرستان: کلاکاماس
شرکت شهردار: 1913
همنام: لوئیس اف. لین
حکومت: حکومت
 • شهردار: Russ Axelrod
مساحت: مساحت
 • کل: ۸٫۰۵ مایل مربع (۲۰٫۸۵ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۷٫۳۹ مایل مربع (۱۹٫۱۴ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۶۶ مایل مربع (۱٫۷۱ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۰۵ فوت (۳۲ متر)
جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰): جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰)
 • کل: ۲۵٬۱۰۹
 • برآورد (2013): ۲۵٬۹۹۲
 • تراکم: ۳۳۹۷٫۷/مایل مربع (۱۳۱۱٫۹/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۸ (PST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۷ (PDT)
زیپ‌کد: 97068
کد منطقه: 503
FIPS code: 41-80150
GNIS feature ID: 1128884
وبگاه: westlinnoregon.gov
وست لین (به انگلیسی: WestLinn) شهری در شهرستان کلکمس ایالت اورگن است و در سرشماری سال ۲۰۱۱ میلادی، ۲۵٬۱۰۹ نفر جمعیت داشته که نسبت به سال ۲۰۱۰، ۰٫۵۶ درصد رشد جمعیت داشته‌است.
موقعیت جغرافیایی

موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
Localidades na vizinhança
سرواژه

سرواژه یا سرنام یا آکرونیم در واقع صورتِ کوتاه‌شدهٔ یک عبارت است و معمولاً آن را از حروف اولِ یک کلمه یا عبارت می‌سازند.
چند مثال:
ناجا: نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران
هما: هواپیمایی ملی ایران
نزاجا: نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران
ناسا (NASA): سازمان ملی هوانوردی و فضایی ایالات متحدهٔ آمریکا (National Aeronautics and Space Administration)
ساواک: سازمان اطلاعات و امنیت کشور
سمپاد: سازمان ملی پرورش استعدادهای های درخشان
تفاوت سرواژه و سرنام

«سرنام» و «سرواژه» هر دو از انواع کوته‌نوشت هستند. تفاوت آن‌ها در این است که در سرواژه، حروف به‌صورت جداجدا تلفظ می‌شود (مانند بی‌بی‌سی)؛ ولی در «سرنام»، حروف به‌صورت یک کلمهٔ تکی تلفظ می‌شود و یک واژهٔ جدید   را تشکیل می‌دهد؛ مانند نزاجا، که سرنام نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران است.
مگس‌گیر سرخ‌فام

| مگس‌گیر سرخ‌فام | مگس‌گیر سرخ‌فام |
| --- | --- |
در برزیل: در برزیل
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: گنجشک‌سانان
تیره:: ژیان‌مرغان
سرده:: Pyrocephalus
گونه:: P. rubinus
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Pyrocephalus rubinus (Boddaert, 1783): Pyrocephalus rubinus (Boddaert, 1783)
مگس‌گیر سرخ‌فام یا مگس‌گیر شنگرفی جنوبی (نام علمی: Pyrocephalus rubinus) گونه‌ای مگس‌گیر است که نزدیک به مگس‌گیر شنگرفی است. در جنوب شرقی بولیوی و برزیل، پاراگوئه تا آرژانتین و اروگوئه یافت می‌شود. این گونه توسط برخی مقامات طبقه‌بندی از جمله اتحادیه بین‌المللی پرنده‌شناسان به رسمیت شناخته شده است. برخی دیگر هنوز آن را زیرگونه‌ای از مگس‌گیر شنگرفی می‌دانند.
مگس‌گیر سرخ‌فام در گذشته با مگس‌گیر شنگرفی (Pyrocephalus obscurus) هم‌گونه در نظر گرفته می‌شد. این گونه‌ها بر اساس یک مطالعه تبارزایی مولکولی منتشرشده در سال ۲۰۱۶ تقسیم شدند.