stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
لیگچر
نمونه‌ها > لیگچرهای تعریف‌شده در یونی‌کد برای الفبای لاتین

| حالت بدون لیگچر | لیگچر | یونی‌کد | HTML |
| --- | --- | --- | --- |
| ſs, ſz | ẞ, ß | U+00DF | &szlig; |
| AE, ae | Æ, æ | U+00C6, U+00E6 | &AElig; &aelig; |
| OE, oe | Œ, œ | U+0152, U+0153 | &OElig; &oelig; |
| IJ, ij | Ĳ, ĳ | U+0132, U+0133 | &#306; &#307; |
| ue | ᵫ | U+1D6B | &#x1D6B; |
| TZ, tz | Ꜩ, ꜩ | U+A728, U+A729 | &#xA728; &#xA729; |
| AA, aa | Ꜳ, ꜳ | U+A732, U+A733 | &#xA732; &#xA733; |
| AO, ao | Ꜵ, ꜵ | U+A734, U+A735 | &#xA734; &#xA735; |
| AU, au | Ꜷ, ꜷ | U+A736, U+A737 | &#xA736; &#xA737; |
| AV, av | Ꜹ, ꜹ | U+A738, U+A739 | &#xA738; &#xA739; |
| AY, ay | Ꜽ, ꜽ | U+A73C, U+A73D | &#xA73C; &#xA73D; |
| OO, oo | Ꝏ, ꝏ | U+A74E, U+A74F | &#xA74E; &#xA74F; |
| ui | ꭐ | U+AB50 | &#xAB50; |
| f‌f | ﬀ | U+FB00 | &#64256; |
| f‌i | ﬁ | U+FB01 | &#64257; |
| f‌l | ﬂ | U+FB02 | &#64258; |
| f‌f‌i | ﬃ | U+FB03 | &#64259; |
| f‌f‌l | ﬄ | U+FB04 | &#64260; |
| ſt | ﬅ | U+FB05 | &#64261; |
| st | ﬆ | U+FB06 | &#64262; |
| et | 🙰 | U+1F670 | &#128624; |
نمونه‌ها > لیگاتورهای نوشتار فارسی

| بدون اتصال | چپ اتصال | دوسر اتصال | راست اتصال |
| --- | --- | --- | --- |
| آ |  |  | ـآ |
| ا |  |  | ـا |
| ب | بـ | ـبـ | ـب |
| پ | پـ | ـپـ | ـپ |
| ت | تـ | ـتـ | ـت |
| ث | ثـ | ـثـ | ـث |
| ج | جـ | ـجـ | ـج |
| چ | چـ | ـچـ | ـچ |
| ح | حـ | ـحـ | ـح |
| خ | خـ | ـخـ | ـخ |
| د |  |  | ـد |
| ذ |  |  | ـذ |
| ر |  |  | ـر |
| ز |  |  | ـز |
| ژ |  |  | ـژ |
| س | سـ | ـسـ | ـس |
| ش | شـ | ـشـ | ـش |
| ص | صـ | ـصـ | ـص |
| ض | ضـ | ـضـ | ـض |
| ط | طـ | ـطـ | ـط |
| ظ | ظـ | ـظـ | ـظ |
| ع | عـ | ـعـ | ـع |
| غ | غـ | ـغـ | ـغ |
| ف | فـ | ـفـ | ـف |
| ق | قـ | ـقـ | ـق |
| ک | کـ | ـکـ | ـک |
| گ | گـ | ـگـ | ـگ |
| ل | لـ | ـلـ | ـل |
| م | مـ | ـمـ | ـم |
| ن | نـ | ـنـ | ـن |
| و |  |  | ـو |
| ه | هـ | ـهـ | ـه |
| ی | یـ | ـیـ | ـی |
نمونه‌ها > لیگچرهای مورد استفاده در آوانگاری

از لیگچرهای زیر منحصراً در آوانگاری استفاده می‌شود:
| حالت بدون لیگچر | لیگچر | یونی‌کد | HTML |
| --- | --- | --- | --- |
| db |  ȸ | U+0238 | &#568; |
| qp (cp) |  ȹ | U+0239 | &#569; |
| lʒ (or lezh) |  ɮ | U+026E | &#622; |
| dz |  ʣ | U+02A3 | &#675; |
| dʒ (or dezh) |  ʤ | U+02A4 | &#676; |
| dʑ (or dz curl) |  ʥ | U+02A5 | &#677; |
| ts |  ʦ | U+02A6 | &#678; |
| tʃ (or tesh) |  ʧ | U+02A7 | &#679; |
| tɕ (or tc curl) |  ʨ | U+02A8 | &#680; |
| fŋ |  ʩ | U+02A9 | &#681; |
| ls |  ʪ | U+02AA | &#682; |
| lz |  ʫ | U+02AB | &#683; |
نگارخانه

لیگاتور صلی الله علیه و آله و سلم
لیگاتور جل جلاله
لا حول و لا قوة الا بالله
بسم الله الرحمن الرحیم
نشان موزه رضا عباسینشان موزه رضا عباسی
آرم هواپیمایی ماهان؛ «ما» دُم پرنده، «ها» پرِ زیرین و «ن» پرِ بالایی، بدن و سرِ پرنده را تشکیل داده‌است.آرم هواپیمایی ماهان؛ «ما» دُم پرنده، «ها» پرِ زیرین و «ن» پرِ بالایی، بدن و سرِ پرنده را تشکیل داده‌است.
نشان مجتمع فرهنگی بلال با استفاده از لیگاتور طراحی شده‌است.نشان مجتمع فرهنگی بلال با استفاده از لیگاتور طراحی شده‌است.
استفاده از عبارت «لا اله الا الله» در لوگوی آستان قدس رضوی
نوشتار «علی» به شکل کتاب
لوگوی شرکت جنرال الکتریک از بهم پیوستن حروف G و E بوجود آمده‌است.
نحوه اتصال حروف و تشکیل لیگاتور در وسط و انتهای کلمه
باشگاه فوتبال بلکپول

Football club
باشگاه فوتبال بلکپول (به انگلیسی: .Blackpool F.C) باشگاه فوتبال انگلیسی است که در شهر بلکپول قرار دارد.
باشگاه بلکپول در ۲۵ ژوئیه ۱۸۸۷ تأسیس شده‌است.
افتخارات

چمپیونشیپ:
قهرمان:۱۹۳۰–۱۹۲۹
جام حذفی فوتبال انگلستان:
قهرمان: ۱۹۵۳–۱۹۵۲
سیبیل، ملکه اورشلیم

| سیبیل | سیبیل |
| --- | --- |
ملکه اورشلیم کنتس یافا و اشکلون: ملکه اورشلیم کنتس یافا و اشکلون
سلطنت: ۱۱۸۶–۱۱۹۰ میلادی
پیشین: بالدوین پنجم
جانشین: گی لوزینیان
زاده: ح. ۱۱۶۰ میلادی پادشاهی اورشلیم
درگذشته: ۱۱۹۰ میلادی عکا
همسر(ان): ویلیام مونفروا گی لوزینیان
فرزند(ان): بالدوین پنجم آلیس ماریا
خاندان: خاندان آنژو
پدر: امالریک یکم
مادر: آگنس کورتنی
سیبیل (به فرانسوی: Sibylle)، کنتس یافا و اشکلون و خواهر بالدوین چهارم، همسر ویلیام مونفروا و گی لوزینیان و مادر بالدوین پنجم بود که بین سال‌های ۱۱۸۶ تا ۱۱۹۰ میلادی بر پادشاهی اورشلیم حکومت می‌کرد. سیبیل دختر امالریک یکم، پادشاه اورشلیم و آگنس کورتنی بود. سیبیل به دلیل ابتلای برادرش، بالدوین چهارم، به بیماری جذام و ناتوانی وی برای ازدواج و در نتیجه بدون وارث‌بودن، به جانشینی وی نائل شد. وی در سال ۱۱۷۶ میلادی با ویلیام مونفروا ازدواج کرد اما وی پس از یک سال بر اثر بیماری درگذشت. پس از آن با یکی از اعضای خاندان لوزینیان ازدواج کرد. پس از مدتی بالدوین چهارم در نتیجه اختلافش با گی درصدد کنار زدن وی برآمد و حتی یک بار در سال ۱۱۸۴ میلادی تلاش کرد تا سیبیل را وادار به جدایی از وی نماید، اما موفق نشد، به این ترتیب دادگاه عالی اورشلیم را متقاعد ساخت تا به جای او، فرزند سیبیل از ویلیام مونفروا را به جانشینی برگزینند و سرانجام بالدوین پنجم به نیابت سلطنت او نائل شد. پس از مرگ بالدوین چهارم و کمی پس از آن مرگ بالدوین پنجم در سال ۱۱۸۶ میلادی، سیبیل به کمک رینالد شاتیون قدرت را در اورشلیم به‌دست گرفت و به همراه گی لوزینیان تاج‌گذاری کرد. در سل ۱۱۸۷ میلادی به دنبال نبرد حطین میان سپاه صلیبی و ایوبیان، گی اسیر و یک سال بعد آزاد شد. پس از این، وی به صورت سفر کرد اما با مخالفت کنراد مونفروا روبه‌رو شد. سیبیل یکسال پس از این ماجرا و در جریان محاصره عکا از سوی گی، دچار بیماری شد و اندکی بعد در ۲۵ ژوئیه سال ۱۱۹۰ میلادی درگذشت.
آشکارساز یونش شعله

تصویر شماتیک از یک آشکارساز یونیزاسیون شعله برای کروماتوگرافی گازی
آشکارساز یونش شعله (FID) یک ابزار علمی است که مواد مورد تجزیه در یک جریان گاز را اندازه‌گیری می‌کند. این ابزار اغلب در کروماتوگرافی گازی به عنوان آشکارساز (دتکتور) مورد استفاده قرار می‌گیرد. اندازه‌گیری یون بر واحد زمان، این ابزار را حساس به جرم می‌کند. همچنین این آشکارساز می‌تواند به‌طور مستقل در سامانه‌هایی مانند نظارت بر انتشار گازها و اندازه‌گیری میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای موتورهای احتراق داخلی به صورت ثابت یا قابل حمل مورد استفاده قرار گیرد.
تاریخچه

اولین آشکارساز یونش شعله به‌طور همزمان و مستقل در سال ۱۹۵۷ توسط مک‌ویلیام و دوار در صنایع شیمیایی امپریال استرالیا و نیوزلند (ICIANZ، به تاریخ اوریکا نگاه کنید) در ملبورن استرالیا و همچنین توسط هارلی و پرتوریوس در دانشگاه پرتوریا در پرتوریای آفریقای جنوبی ساخته شد. در سال ۱۹۵۹، شرکت پرکین‌المر (Perkin Elmer Corp) یک آشکارساز یونش شعله را در فروکتومتر بخار خود نصب کرد.
اصول کارکرد

عملکرد این آشکارساز بر اساس تشخیص یون‌هایی است که در جریان احتراق ترکیبات آلی در شعله هیدروژن ایجاد می‌شوند. تولید این یون‌ها با غلظت گونه‌های آلی در جریان گاز حامل متناسب است. اندازه‌گیری‌های آشکارساز مذکور معمولاً به عنوان «متان» گزارش می‌شوند که به معنی مقدار متانی است که همان پاسخ را ایجاد می‌کند. هیدروکربن‌ها به‌طور کلی دارای فاکتورهای پاسخ مولی هستند که برابر با تعداد اتم‌های کربن موجود در مولکول آن‌ها است. این در حالی است که ترکیبات اکسیژن‌دار و گونه‌های دیگر حاوی ناجوراتم دارای ضریب پاسخ کمتری هستند. مونوکسید کربن و دی‌اکسید کربن توسط آشکارساز یونش شعله قابل تشخیص نیست.
مزایا و معایب

مزایا
این نوع آشکارساز به دلیل وجود مزایای فراوان به‌طور وسیعی در کروماتوگرافی گازی به کار می‌رود.
هزینه: آشکارسازهای یونش شعله برای دستیابی و بهره‌برداری نسبتاً ارزان هستند.
الزامات کم در نگهداری: این آشکارسازها به غیر از تمیز کردن یا جایگزینی جت FID نیاز به نگهداری کمی دارند.
استفاده نامناسب: آشکارسازهای یونش شعله در برابر استفاده نامناسب نسبتاً مقاوم هستند.
محدوده خطی بودن و تشخیص: آشکارساز یونش شعله می‌تواند غلظت ماده آلی در مقادیر بسیار پایین (۱۳-۱۰ گرم بر ثانیه) و بسیار بالا با دامنه پاسخ خطی از ۱۰۷ گرم بر ثانیه را تشخیص دهد.
معایب

آشکارساز یونش شعله نمی‌تواند مواد معدنی و برخی از گونه‌های دارای اکسیژن زیاد را مانند روش‌های مادون قرمز و لیزر تشخیص دهد. در برخی از سیستم‌ها، مونواکسید و دی‌اکسید کربن را می‌توان در آشکارساز یونش شعله با استفاده از یک متانیزر، که یک بستر کاتالیست نیکل است و باعث کاهش CO و CO۲ به متان می‌شود، تشخیص داد. متانیزر به دلیل ناتوانی در کاهش ترکیبات به جز CO و CO۲ و تمایل به مسمومیت توسط مواد شیمیایی موجود در پساب‌های کروماتوگرافی گازی، کاربرد محدودی دارد. نقطه ضعف مهم دیگر این آشکارساز اکسید کردن تمامی ترکیبات با قابلیت اکسید شوندگی در مسیر شعله است. در این آشکارساز تمام هیدروکربن‌ها و ترکیبات اکسیژن‌دار به دی‌اکسید کربن و آب اکسید شده و سایر ناجوراتم‌ها طبق ترمودینامیک اکسیده می‌شوند. به همین دلیل آشکارسازهای یونش شعله در قطار آشکارساز آخرین قطعه هستند و نمی‌توانند برای کارهای مقدماتی مورد استفاده قرار گیرند.
عملکرد

برای شناسایی این یون‌ها از دو الکترود استفاده می‌شود تا اختلاف پتانسیل ایجاد شود. الکترود مثبت به عنوان سر نازل که شعله در آن تولید می‌شود دو برابر می‌شود. الکترود منفی در بالای شعله قرار دارد. هنگامی که این آشکارساز برای اولین بار طراحی شد، الکترود منفی به شکل یک قطعه قطره اشکی شکل یا زاویه‌ای از جنس پلاتین بود. امروزه طراحی آن به صورت یک الکترود لوله‌ای تغییر یافته‌است که معمولاً به عنوان صفحه جمع‌کننده از آن یاد می‌شود؛ بنابراین یونها به صفحه جمع‌کننده جذب می‌شوند و با برخورد به صفحه، جریان را القا می‌کنند. این جریان به وسیله یک آمپرسنج مقاومت بالا اندازه‌گیری می‌شود و به یک انتگرال‌گیر منتقل می‌شود. نحوه نمایش دادهٔ نهایی بر اساس رایانه و نرم‌افزار متفاوت است. به‌طور کلی یک نمودار که دارای زمان در محور x و یون کل در محور y است نمایش می‌یابد.
اندازه‌گیری جریان تقریباً مطابق با نسبت اتم‌های کربن احیا شده در شعله است. به‌طور خاص چگونگی تولید یون‌ها درک نمی‌شود اما پاسخ آشکارساز با توجه به تعداد اتم‌های کربن (یون‌ها) که در هر واحد زمان به آشکارساز برخورد می‌نماید تعیین می‌شود. این موضوع باعث می‌شود که آشکارساز نسبت به جرم و نه غلظت حساس باشد. حساسیت جرمی بسیار مفید است زیرا پاسخ آشکارساز تا حد زیادی تحت تأثیر تغییر در سرعت جریان گاز حامل قرار نمی‌گیرد.
توصیف یک آشکارساز عمومی

طراحی آشکارساز یونیزاسیون شعله از تولیدکننده تا تولیدکننده متفاوت است اما اصول طراحی مشابه است. معمولاً این آشکارساز به یک سیستم کروماتوگرافی گازی متصل است. گاز حامل از ستون کروماتوگرافی گازی (A) خارج شده و وارد گرم‌خانه (آون) آشکارساز (B) می‌شود. در حالی که گاز حامل به آشکارساز می‌رود، ابتدا با سوخت هیدروژن (C) و سپس با اکسیدان (D) مخلوط می‌شود. مخلوط سوخت / اکسیدان به حرکت ادامه می‌دهد تا سر نازل که در آن ولتاژ مثبت وجود دارد. این ولتاژ مثبت به دفع یون‌های کربن احیا شده توسط شعله (E) در اثر گاز زدایی کمک می‌کند. یونها (F) به سمت صفحات جمع‌کننده (G) که به یک آمپرسنج بسیار حساس متصل است رانده می‌شود تا یون‌های برخورد کرده به صفحات را تشخیص دهند. سپس سیگنال ایجاد شده به یک تقویت کننده، یکپارچه ساز و سیستم نمایشگر (H) ارسال می‌شود. محصولات شعله سرانجام از طریق درگاه اگزوز (J) از آشکارساز خارج می‌شود.
تصویر شماتیک یک دستگاه آشکارساز یونش شعله: الف) لوله مویین. ب) جت پلاتین؛ ج) هیدروژن؛ د) هوا؛ ه) شعله؛ ج) یونها؛ ز) جمع‌کننده؛ ح) کابل کواکسیال به مبدل آنالوگ به دیجیتال؛ ج) پریز برق
رمانتیسم آلمانی

رمانتیک‌گرایی یا رمانتیسم (به انگلیسی: Romantism) در ادبیات، در مقابل متعارف (کلاسیک) و در فلسفه، در مقابل عقل گرائی فلسفی به فلسفه فیلسوفان آلمانی که در قرن هیجدهم و اوایل قرن نوزدهم زندگی می‌کردند، گفته می‌شود.
رمانتیسم (رُ نْ) [فر .] (اِ) نام نهضتی ادبی و هنری در اواخر قرن ۱۸ و ۱۹ م؛ که قواعد و سنت‌های کلاسیسم را مانع درک طبیعت، لذت بردن از آن و بیان آن می‌دانست.
این مکتب به برتری احساسات و تخیل بر عقل باور داشت و معتقد بود که هنرمند باید بدون هیچ قید (هنری یا اجتماعی) به بیان احساسات خود بپردازد.
از معروف‌ترین آثار مکتب رمانتیسم آلمانی، فیخته، فریدریش ویلهلم یوزف شلینگ، هگل و شوپنهاور است.
وجه تمایز آراء این فیلسوفان [از فلسفه‌های دیگر] در موارد زیر است:
مقاومت در مقابل تمایلات فلسفی قرن هفدهم.
محدود شدن قواعد زیبائی‌شناسی و منطق، و کوچک شدن آن‌ها.
بزرگداشت مقام و مرتبه میل، شهود، آزادی و خودسرانگی (تلقائیت).
علاقه‌مندی به اندیشه دربارهٔ زندگی و فکر بی‌نهایت.
نقد و نظریه ژانر از جمله مباحث مهم نظریه ادبی است که از زمان ارسطو تاکنون بدان توجه فراوان شده‌است. تقابل دو مکتب کلاسیسیسم و رمانتیسم در نظریه ژانر، اهمیت ویژه ای دارد.
رویکرد مکتب کلاسیسیسم به ژانرهای ادبی را تکنیکی و تجویزی و در مقابل، رویکرد مکتب رمانتیسم را فلسفی توصیف می‌کنند،
اما دربارهٔ مولفه‌های فلسفی نظریه ژانر در مکتب رمانتیسم و مبانی فکری این نظریه، تبیین دقیقی ارایه نکرده‌اند.
با توجه به فلسفه ذهن گرایانه کانت و نسبی گرایی تاریخی هردر، تحولات اجتماعی، فکری و فرهنگی دوره رنسانس همچون انقلاب صنعتی، رویکرد مکتب کلاسیسیسم به ژانرهای ادبی مورد تردید قرار گرفت
و مولفه‌هایی همچون تاریخ گرایی، نظریه وحدت سازمند، توجه به نبوغ شاعر در خلق اثر ادبی، گرایش به فردیت و نگاه ذهنی و پدیدار شناسانه، به شکل‌گیری نظریه جدید ژانر در مکتب رمانتیسم انجامید.
باستیل (گروه موسیقی)

| باستیل | باستیل |
| --- | --- |
باستیل در ۲۰۱۳: کایل سیمونز، کریس وود، ویل فارکوئرسون، و دن اسمیت (چپ به راست): باستیل در ۲۰۱۳: کایل سیمونز، کریس وود، ویل فارکوئرسون، و دن اسمیت (چپ به راست)
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
خاستگاه: لندن، انگلستان
ژانر: ایندی پاپ، آلترناتیو راک، سینث-پاپ، الکتروپاپ، پاپ راک
سال‌های فعالیت: ۲۰۱۰–تاکنون
ناشر(ان): ویرجین، کپیتال
همکاری‌های مرتبط: کریگ دیوید، مارشملو، رشنال، رگ‌ن‌بون من، جوی ویو
اعضا: دن اسمیت کایل سیمونز ویل فارکوئرسون کریس «وودی» وود چارلی بارنز
بنیانگذار: دن اسمیت
وبگاه: bastillebastille.com
باستیل (به انگلیسی: Bastille) و به شیوهٔ نوشتاری BΔSTILLE یک گروه موسیقی راک است که در سال ۲۰۱۰ در لندن توسط دن اسمیت، خوانندهٔ انگلیسی تشکیل شد.
نام این گروه به دلیل نام انگلیسی جشن باستیل دی که در ۱۴ ژوئیه هر سال، یعنی در روز تولد دن اسمیت برگزار می‌شود، نام‌گذاری شده‌است.
ترانه‌شناسی

خصومت (۲۰۱۳)
دنیای وحشی (۲۰۱۶)
روزهای قیامت (۲۰۱۹)
دمیترو پلاختیر

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Dmytro Hennadiyovych Plakhtyr
زادروز:  ۱۴ فوریهٔ ۱۹۹۶ ‏(۲۸ سال)
زادگاه:  زاپوریژیا
قد:  ۱٫۸۰ متر (۵ فوت ۱۱ اینچ)
پست:  هافبک
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  Motor Zaporizhzhia
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۰۹–۲۰۱۳:  باشگاه فوتبال متالورگ زاپروژیا
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۵ |  باشگاه فوتبال متالورگ زاپروژیا |  ۳ |  (۰) |
| ۲۰۱۶ |  Oleksandriya |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۶–۲۰۱۷ |  باشگاه فوتبال متالورگ زاپروژیا |  ۱۶ |  (۰) |
| ۲۰۱۷–۲۰۱۸ |  Unia Solec Kujawski |   |   |
| ۲۰۱۸–۲۰۱۹ |  Tavria-Skif Rozdol (amateurs) |  ۱۴ |  (۷) |
| ۲۰۱۹– |  Motor Zaporizhzhia (amateurs) |  ۷۴ |  (۲۹) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۳۰ اکتبر ۲۰۲۱. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۳۰ اکتبر ۲۰۲۱. 
دمیترو پلاختیر (اوکراینی: Дмитро Геннадійович Плахтир؛ زادهٔ ۱۴ فوریهٔ ۱۹۹۶) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال متالورگ زاپروژیا اشاره کرد.
روبرتو موزینی

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادروز:  ۲۲ اکتبر ۱۹۵۱ ‏(۷۲ سال)
زادگاه:  Sustinente، ایتالیا
قد:  ۱٫۸۰ متر (۵ فوت ۱۱ اینچ)
پست:  مدافع
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۷۰–۱۹۷۹ |  تورینو |  ۱۸۰ |  (۵) |
| ۱۹۷۹–۱۹۸۱ |  اینتر میلان |  ۴۰ |  (۱) |
| ۱۹۸۱–۱۹۸۲ |  بولونیا |  ۱۸ |  (۱) |
| ۱۹۸۲–۱۹۸۳ |  Fano |  ۲۰ |  (۲) |
| ۱۹۸۳–۱۹۸۵ |  Rondinella |  ۶۵ |  (۰) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۷۶–۱۹۷۷ |   ایتالیا |  ۶ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
روبرتو موزینی (به ایتالیایی: Roberto Mozzini) بازیکن فوتبال و اهل ایتالیا است که از سال ۱۹۷۶ میلادی عضو تیم ملی فوتبال ایتالیا بوده و در ۶ بازی ملی حضور داشته‌است. او در بازی‌های ملی‌اش گلی به ثمر نرساند.
روبرتو موزینی آخرین بازی ملی خود را در سال ۱۹۷۷ میلادی انجام داد.
سیبیل کومایی

سیبیل کومایی (انگلیسی: Cumaean Sibyl) کاهنه ای بود که ریاست وخشور آپولون در کومای، یک مستعمره یونانی در نزدیکی ناپل در ایتالیا را برعهده داشت. کلمه سیبیل (پیشگو) (از طریق لاتین) از کلمه یونانی باستان به معنای پیامبر زن آمده‌است. سیبیل‌های زیادی در سراسر جهان باستان وجود داشتند. به دلیل اهمیت سیبیل کومه ای در افسانه‌های روم باستان همان‌طور که در کتاب ششم انئید ویرژیل مدون شده‌است، و به دلیل نزدیکی او به روم، سیبیل کومایی بیشترین تعداد مدون شدن را به خود اختصاص داده و در میان رومیان مشهور است.
نام‌های مختلفی برای سیبیل کومایی به جز «هروفیل » پاوسانیاس و لاکتانتیوس  یا « دیفوبه ، دختر گلوکوس » انئید وجود دارد: «آمالتهیا»، «دموفیل» یا «تاراکساندرا» همگی در مراجع مختلف آمده‌اند.
آنتونیو رودریگو نوگیرا

| آنتونیو رودریگو نوگیرا | آنتونیو رودریگو نوگیرا |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲ ژوئن ۱۹۷۶ ‏(۴۸ سال)
ملیت: برزیل
قد: ۶ فوت ۳ اینچ (۱۹۱ سانتیمتر)
وزن: ۲۴۰ پوند (۱۰۹ کیلوگرم)
شاخه: سنگین‌وزن
قد کشش: ۷۸
مبارزه کردن از: ریو دو ژانیرو
تیم: باشگاه ورزشی اینترناسیونال
رده: کمربند مشکی دان ۵ جوجیتسو برزیلی
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۹–۲۰۱۵ (هنرهای رزمی ترکیبی)
رکورد هنرهای رزمی ترکیبی: رکورد هنرهای رزمی ترکیبی
مجموع: ۴۶
برد: ۳۴
ناک‌اوت: ۳
تسلیم: ۲۱
تصمیم داور: ۱۰
باخت: ۱۰
ناک‌اوت: ۳
تسلیم: ۲
تصمیم داور: ۵
تساوی: ۱
بدون نتیجه: ۱
 :  
سایر اطلاعات: سایر اطلاعات
فرزندان: ۱
خویشاوندان: آنتونیو روجریو نوگیرا، برادر
شاگردان: اندرسون سیلوا، ژوزه آلدو، جونیور دوس سانتوس، پاتریسیو فریره، لیوتو ماچیدا
رکورد هنرهای رزمی ترکیبی از شرداگ: رکورد هنرهای رزمی ترکیبی از شرداگ
آنتونیو رودریگو نوگیرا (انگلیسی: Antônio Rodrigo Nogueira؛ زادهٔ ۲ ژوئن ۱۹۷۶) جودوکار، ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و بوکسور اهل برزیل است.
سیارک ۳۱۰۰

| کشف | کشف |
| --- | --- |
تاریخ کشف: همارس ۱۳, ۱۹۷۷
ویژگی‌های مداری: ویژگی‌های مداری
مبدأ مه ۱۴, ۲۰۰۸: مبدأ مه ۱۴, ۲۰۰۸
اوج: ۲.۴۵۵۷۰۶۳
حضیض: ۲.۰۶۲۹۲۱۵
خروج از مرکز مداری: ۰.۰۸۶۹۲۵۷
تناوب مداری: ۱۲۴۰.۴۰۴۳۵۲۵
آنومالی متوسط: ۱۱۸.۱۸۱۹۰
انحراف: ۲.۸۲۱۵۲
 :  
سیارک ۳۱۰۰
سیارک ۳۱۰۰ (به انگلیسی: 3100 Zimmerman، نامگذاری:1977EQ1) سه هزار و صدمین سیارک کشف شده‌است که در ۱۳ مارس ۱۹۷۷ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۳٫۹۰ است.
رنه ملندز

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  René Orlando Meléndez Brito
زادروز:  ۲۹ دسامبر ۱۹۲۸
زادگاه:  ماریا النا
تاریخ مرگ:  ۱۴ نوامبر ۲۰۰۲ (۷۳ سال)
محل مرگ:  وینیا دل مار
قد:  ۱٫۷۳ متر (۵ فوت ۸ اینچ)
پست:  مهاجم
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۴۸–۱۹۵۶ |  Everton |  ۲۰۸ |  (۱۱۹) |
| ۱۹۵۷–۱۹۵۸ |  باشگاه فوتبال اونیورسیداد شیلی |   |   |
| ۱۹۵۹–۱۹۶۰ |  O'Higgins |   |   |
| ۱۹۶۱–۱۹۶۲ |  Unión La Calera |   |   |
| ۱۹۶۳ |  Deportes Colchagua |   |   |
| ۱۹۶۴ |  Luis Cruz Martínez |   |   |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۹ اوت ۲۰۱۵. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۹ اوت ۲۰۱۵. 
رنه ملندز (انگلیسی: René Meléndez; ۲۹ دسامبر ۱۹۲۸ – ۱۴ نوامبر ۲۰۰۲) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اونیورسیداد شیلی اشاره کرد.
باناتسکا توپولا

| باناتسکا توپولا Банатска Топола (صربی) | باناتسکا توپولا Банатска Топола (صربی) |
| --- | --- |
روستا: روستا
Map of Banatska Topola and other settlements in the neighborhood: Map of Banatska Topola and other settlements in the neighborhood
باناتسکا توپولاLocation of Banatska Topola within Serbia: باناتسکا توپولاLocation of Banatska Topola within Serbia
مختصات: ۴۵°۴۰′۱۳″ شمالی ۲۰°۲۷′۳۴″ شرقی﻿ / ﻿۴۵٫۶۷۰۲۸°شمالی ۲۰٫۴۵۹۴۴°شرقی﻿ / 45.67028; 20.45944: مختصات: ۴۵°۴۰′۱۳″ شمالی ۲۰°۲۷′۳۴″ شرقی﻿ / ﻿۴۵٫۶۷۰۲۸°شمالی ۲۰٫۴۵۹۴۴°شرقی﻿ / 45.67028; 20.45944
کشور:  صربستان
منطقه:  استان خودمختار وویوودینا
منطقه: بانات
ناحیه: ناحیه بانات شمالی
شهرداری: کیکیندا
ارتفاع: ۷۸ متر (۲۵۶ فوت)
جمعیت (۲۰۰۲): جمعیت (۲۰۰۲)
 • Banatska Topola: ۱۰۶۶
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانی اروپای مرکزی)
کد پستی: ۲۳۳۱۵
کد منطقه: +381(0)230
پلاک خودرو: KI
باناتسکا توپولا (به صربی: Banatska Topola) یک روستا در صربستان است که در Kikinda Municipality واقع شده‌است. باناتسکا توپولا ۱٬۰۶۶ نفر جمعیت دارد و ۷۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جامه مذهبی

راهبانی از آسیای مرکزی و چین با پوشیدن کاشایای سنتی. بزکلیک، حوضه تاریم شرقی، چین، سدهٔ ۹–۱۰م.
جامه مذهبی یا لباس روحانیت (به انگلیسی: Religious habit) مجموعه‌ای متمایز از لباس‌های مذهبی است که اعضای یک دسته مذهبی می‌پوشند. به‌طور سنتی برخی از لباس‌های ساده که به‌عنوان یک عادت مذهبی شناخته می‌شود، توسط کسانی که زندگی زاهدی و انکوریتی مذهبی را پیش می‌برند نیز می‌پوشند، اگرچه در مورد آن‌ها بدون انطباق با یک سبک یکنواخت خاص.
| نیکایا | Dà Bǐqiū Sānqiān Wēiyí | Śariputraparipṛcchā |
| --- | --- | --- |
| سرواستیوادا | قرمز پررنگ | مشکی |
| دارماگوپتاکا | مشکی | قرمز پررنگ |
ماهاساغیکا: رنگ زرد
ماهیساکا: آبی
کاشیاپیا: مگنولیا
سنت تیخون مسکو با پوشیدن کوکولیون سفید ایلخانی
در سنت‌های بودیسم تبتی، که از مولاسارواستیوادا وینایا پیروی می‌کنند، لباس‌های قرمز به‌عنوان ویژگی مولاسرواستیوادین‌ها در نظر گرفته می‌شود.
به‌طور کلی، عادت‌های دینی هنوز در میان هندوها رواج زیادی دارد که دین را به هم پیوند می‌دهد و قدرت آنها را حفظ می‌کند.
در ژاپن، انواع مختلفی از لباس‌های بسیار سنتی توسط کشیشان شینتو پوشیده می‌شود، که اغلب مربوط به سبک‌هایی است که توسط اشراف در دوره نارا یا دوره هی‌آن می‌پوشیدند.
ایلیوشین ایل-۲

| Il-۲ | Il-۲ |
| --- | --- |
کاربری: هواگرد تهاجمی
تولیدکننده: ایلیوشین
نخستین پرواز: ۲ اکتبر ۱۹۳۹
معرفی‌شده در: ۱۹۴۱
بازنشستگی: ۱۹۵۴ (یوگسلاوی و بلغارستان)
کاربر اصلی: نیروی هوایی شوروی
ساخته‌شده: ۱۹۴۵–۱۹۴۱
تعداد ساخته‌شده: بیش از ۳۶ هزار فروند
گونه‌ها: ایلیوشین ایل-۱۰
ایلیوشین-۲ (به روسی: Илью́шин Ил-۲) معروف به اشتورماوویک (به روسی: Штурмови́к) یک هواگرد تهاجمی تک موتوره دو سرنشین ساخت دفتر طراحی ایلیوشین در اتحاد جماهیر شوروی در جریان جنگ جهانی دوم بود که به صورت گسترده وارد خط تولید انبوه گردید. در مجموع بیش از ۳۶ هزار فروند از این هواگرد به تنهایی و ۴۴ هزار فروند همراه با ایل-۱۰ در طول جنگ ساخته شد که از این منظر جایگاه رکورددار را در طول تاریخ هوانوردی نظامی به آن اعطا کرد. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی شوروی بوده‌است. این هواگرد در دوم اکتبر سال ۱۹۳۹ نخستین پرواز خود را انجام داد.
خلبانان ایل-۲ را اختصاراً «ایلیوشا» و سربازان بر روی زمین آن را «گوژپشت»، «تانک پرنده» یا «پیاده‌نظام پرنده» می‌نامیدند. ایل-۲ نقش بسیار کلیدی در شکست آلمان نازی در جبهه شرقی جنگ دوم جهانی ایفا نمود به وجهی که ژوزف استالین دربارهٔ آن گفته بود که «این هواگرد به اندازه هوا و نان برای ارتش سرخ اهمیت دارد».
طراحی و توسعه > سرمنشا

ایده هواگرد تهاجمی زرهی در شوروی به اوایل دهه ۱۹۳۰ میلادی یعنی زمانی که نیروی هوایی این کشور در حال مدرن سازی خود بود، بازمی‌گشت هنگامی که دمیتری گریگوروویچ TSh-1 و TSh-2 را به صورت هواگرد دوباله زرهپوش طراحی کرد. اما در آن زمان موتورهای ساخت شوروی نمی‌توانستند قدرت کافی را برای عملکرد مناسب هواگردهای سنگین تأمین کنند. در همین اثنا ایل-۲ توسط سرگئی ایلیوشین، طراح ارشد دفتر مرکزی طراحی و تیمش در سال ۱۹۳۸ به صورت ترکیبی از فلز و چوب طراحی شد. این هواگرد دو سرنشین دارای پوسته زرهی ۷۰۰ کیلوگرمی برای محافظت از خلبان، موتور، مخزن سوخت و رادیاتور بود که بخش‌های مختلف ضخامت متفاوت داشت. وزن ایل-۲ در هنگام بارگذاری کامل به ۴۷۰۰ کیلوگرم می‌رسید که ۱۵ درصد از آن مربوط به پوسته محافظتی می‌شد. به شکل منحصر به فردی در میان سایر هواگردهای تهاجمی جنگ جهانی دوم، زره ایل-۲ به صورت بخش تحمل کننده بار در شاسی یکپارچه آن طراحی شده بود که موجب کاهش قابل توجه وزن هواگدو می‌گردید. نخستین پیش‌نمونه ایل-۲ تحت عنوان TsKB-55، که برای نخستین بار دوم اکتبر ۱۹۳۹ به پرواز درآمد، در رقابت با سوخو-۶ موفق به پیروزی شد و عنوان BSh-2 (BSh مخفف «هواگرد تهاجمی زرهی») را از نیروی هوایی دریافت کرد.
از آن جهت که موتور Mikulin AM-35 به گونه ای طراحی شده بود که بهترین عملکرد خود را در ارتفاع‌های بالا نشان دهد، BSh-2 نسبت به موتور خود بیش از اندازه سنگین و نتیجتاً دارای عملکرد ضعیفی بود. از این رو در پیش نمونه دوم (TsKB-57) جهت ارتقا عملکرد از طراحی سبک تری با یک سرنشین و موتور قوی تر Mikulin AM-38 (بهینه‌سازی شده مدل AM-35 برای ارتفاع‌های پایین) استفاده شد که نخستین پرواز خود را در ۱۲ اکتبر ۱۹۴۰ انجام داد. این نمونه مراحل آزمایش ارتش را در ماه مارس ۱۹۴۱ با موفقیت گذراند و تحویل آن تحت عنوان جدید ایل-۲ به واحدهای عملیاتی از ماه مه همان سال آغاز شد. در پی ارسال نامه ای از جانب یکی از خلبانان ایل-۲ به استالین در ارتباط با اضافه شدن تیربارچی دم در پشت خلبان جهت مقابله با جنگنده‌های آلمانی که قصد ساقط کردن هواگرد را دارند، نمونه دیگری دوباره با دوسرنشین طراحی گردید.
توپ خودکار ۲۳ میلی‌متری VYa-23 نیز به عنوان تسلیحات اصلی ایل-۲ انتخاب گردید.