stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جمهوری وایمار
فرهنگ و هنر > تأثیرات رکود بزرگ

فرهنگ و هنر در جمهوری وایمار که تا سال ۱۹۲۸ از گردنه‌های مختلفی عبور کرده بود و مسیر خودت را با موفقیت می‌پیمود، با ورود به دوران رکود بزرگ با چالش بزرگی مواجه شد. تأثیرات رکود بر فرهنگ از سال ۱۹۳۰ شروع شد. با آغاز بحران اقتصادی جهانی که منجر به متوقف شدن پروژه‌های ساخت مسکن شهری، تعطیلی تئاترها و اخراج گسترده کارگران از جمله هنرمندان شد، مشخص شد که شعار «فرهنگ برای همه» که تا آن زمان ترویج می‌شد، با وضعیت اقتصادی بد دیگر چندان معتبر نخواهد بود. قیمت بلیط صندلی‌های تئاتر و اپرا برای تماشاگران بسیار گران شد. سینماها به بیکاران بلیط تخفیف می‌دادند و با این وجود صد سالن سینما در برلین به تنهایی مجبور به تعطیلی شدند. وقتی کاباره‌ها و نمایش‌خانه‌ها تعطیل شدند بسیاری از نوازندگان نیز شغل خود را از دست دادند. تخمین زده می‌شود که در حدود سه چهارم نوازندگان آلمان در نهایت بیکار شدند. ابرهارت کُلب معتقد است که در اواخر دوره وایمار مشکلاتی همچون فقدان خلاقیت هنری از یک‌سو و قطب‌بندی‌های سیاسی و رادیکالیزه شدن فضا از سوی دیگر عوامل مؤثر در تبیین وضعیت فرهنگی آلمان از سال‌های ۱۹۲۹ و ۱۹۳۰ به بعد بودند: برخی از هنرمندان عینیت نو را در فضای سیاسی آلمان بورژوازی می‌پنداشتند و سعی در فاصله گرفتن از آن داشتند. هنرمندان چپ‌گرا هنر را صرفاً به‌عنوان سلاحی در مبارزه سیاسی می‌دیدند و راست‌گرایان، ادبیات مدرن، نقاشی، معماری و هنر وایمار را غرب‌زده، پوچ و بدون هویت می‌پنداشتند و به‌طور مداوم به آن حمله می‌کردند. ناسیونال سوسیالیست‌ها و دیگر مخالفان راست‌گرا با استفاده از عباراتی مانند «بلشویسم فرهنگی» و «انحطاط» علیه همه هنرهای مدرن آلمان بسیج شدند. «فرهنگ آسفالت» در شهرهای بزرگ، که با عناوین «غیرطبیعی»، «یهودی‌طور» و «ویران کننده» مورد حمله راستگرایان قرار داشت، با ایدئال یک آلمان دست‌نخورده، روستایی و سنتی و پر از مظاهر آلمانی که مورد علاقه راستگرایان و ملی‌گرایان بود مغایرت داشت. شکاف در حیات فرهنگی جمهوری وایمار در مرحله نهایی خود تحت تأثیر بحران اقتصادی بود که آن را به نابودی می‌کشاند: این گروه‌های مختلف می‌توانستند با هم همزیستی داشته باشند، نه لزوماً همزیستی مسالمت‌آمیز، صرفاً به‌صورت گروه‌های متمایز و مخالف هم مثل سایر کشورها؛ این [فروپاشی] اتفاق افتادنی بود، اما لزوماً نمی‌بایست اتفاق می‌افتاد.
دلایل زوال جمهوری وایمار

هاگن شولتسه می‌گوید: «هر کس از [جمهوری] وایمار صحبت می‌کند، منظورش شکست آن است». دلایل مختلفی از این شکست توسط صاحب‌نظران معاصر جمهوری وایمار بیان شده بود؛ به‌عنوان مثال اتو براون و فریدریش اشتامپفر که از فعالان سوسیال دموکرات بودند دو قطب مسکو و ورسای را عامل شکست جمهوری می‌دانستند. از سوی دیگر خود شخص شولز و محققانی که بعد از او در مورد شکست صحبت کردند، دلایل و نظرات مختلفی را بیان می‌کنند که هر کدام در نوع خود قابل بحث هستند. سقوط جمهوری وایمار تا زمان استقرار آلمان نازی که با انتصاب هیتلر به عنوان رئیس دولت رایش آغاز شد را، به سختی می‌توان امری اجتناب ناپذیر تلقی کرد. در اکثراً موارد تأکید می‌شود که جمهوری وایمار حتی تا آخرین مراحل خود هم فرصت ادامه حیات داشته است. هاینریش وینکلر می‌نویسد: «انتصاب هیتلر به عنوان صدراعظم، نتیجه اجتناب ناپذیر بحران‌های تشکیل دولت در آلمان نبود، بحران‌هایی که که با فروپاشی ائتلاف بزرگ در ۲۷ مارس ۱۹۳۰ آغاز شد و از زمان برکناری برونینگ در ۳۰ مه ۱۹۳۲ به‌طور محسوسی ادامه پیدا می‌کرد. هیندنبورگ بیش از آن‌که مجبور شود، پاپن را جایگزین برونینگ کند، مجبور به جدا کردن راه خود از اشلایشر نبود.» هانس مومسن در این باره می‌گوید: «اگر رایشستاگ تحت دولت اشلایشر منحل می‌شد و هیتلر از رسیدن به مقام صدراعظمی بازمی‌ماند، انتخابات بعدی رایشتاگ زیان زیادی برای حزب نازی به بار می‌آورد و با تقویت احزاب طرفدار جمهوری همراه می‌شد». با این حال انتقال قدرت به هیتلر نه تنها به دلیل عدم موفقیت هیندنبورگ و مشاوران او، بلکه به دلیل منافع احزاب راست بورژوازی در از بین بردن سوسیال دموکراسی و اتحادیه‌های کارگری آزاد و مسیحی مخالف سیستم استبدادی بود. با این وجود بهره‌بردن از این منافع برای احزاب راست تا ژانویه ۱۹۳۳ که حزب نازی بر قدرت سوار شد میسر نبود، اما برنامه‌های آن‌ها برای نابودی اولین دموکراسی آلمانی خط‌مشی بلندمدت‌تری داشت.
دلایل زوال جمهوری وایمار > مبانی تاریخ اجتماعی و ذهنیت جمعی

جمهوری وایمار از آغاز آشفته خود تا زمان نابودی توسط حزب نازی، کمتر از یک دهه و نیم دوام آورد. بیشتر شهروندان آن در امپراتوری آلمان رشد یافته و جنگ جهانی اول را گذرانده بودند. تأثیراتی که این رویدادها بر افکار عمومی گذاشته بود، روابط اجتماعی و اندیشه‌های سیاسی آن‌ها را به نظم جدیدی که بعد از انقلاب دارای ساختار دموکراتیک شده بود رساند. به گفته پیتر لونگریخ، نخبگان اجتماعی جمهوری وایمار «ضد دموکراتیک بودند، کارمندهای دولت هنوز عمدتاً به نظام سلطنتی وفادار بودند». احساسات جمعی ضدجمهوری در مقامات ایالتی، دادگستری و رایشسور وجود داشت. اما هاگن شولتسه معتقد است که این مخالفت‌های درون نظام برای سقوط آن کافی نبود، زیرا رویدادهایی همانند کودتای شکست خورده کاپ ثابت کرده بود که این‌گونه مخالفت‌ها رو می‌توان فرونشاند.
جهت‌گیری سیاسی در فضاهای اجتماعی داخلی در جمهوری وایمار را می‌توان به چهار دسته اصلی تقسیم کرد: جناح محافظه کار اساساً در محافل مربوط به ملاکین بزرگ پروتستان به‌خصوص در مناطق شرقی رود البه در شرق آلمان صاحب قدرت بود. در محیط‌های شهری که پایگاه قدرت بورژوازی آلمانی بود - و مسیحیان پروتستان هم قدرت را در دست داشتند -، لیبرال‌های ملی‌گرا و احزاب طبقه متوسط سنگرهای خود حفظ کرده بودند. کاتولیک‌ها از تمام طبقات اجتماعی به‌طور سنتی از حزب مرکز حمایت می‌کردند و جنبش کارگری که پس از جنگ جهانی اول به سوسیال دموکرات‌ها و کمونیست‌ها تقسیم شد، در شهرک‌های صنعتی و خانه‌های سازمانی کارگری صاحب قدرت بود. این تقسیم به سوسیال دموکرات‌ها، که می‌خواستند جمهوری حفظ شود، و کمونیست‌ها، که سعی در تجزیه آن داشتند، یکی از عوامل سنگین بار وایمار بود که از ابتدا مؤثر بود. این جدال مابین سوسیال دموکرات‌ها که خواهان حفظ جمهوری و کمونیست‌ها که خواهان براندازی آن بودند، از ابتدا پاشنه آشیل جمهوری وایمار به نظر می‌آمد.
تغییرات سریع در جامعه صنعتی آلمان نیز در آن زمان موجب احساس عدم اطمینان و نگرانی طبقه متوسط از وضعیت اجتماعی خود می‌شد که در بحران‌های اقتصادی افزایش می‌یافت. بین سالهای ۱۹۰۷ و ۱۹۲۵ نسبت مشاغل آزاد از ۱۹٫۶٪ به ۱۵٫۶٪ کاهش یافته بود، این در حالی بود که نسبت کارمندان و کارکنان دولت از ۱۰٫۳٪ به ۱۷٫۳٪ رسیده بود. بیکاری گسترده و از دست دادن شدید درآمد در زمان رکود بزرگ، باعث بالا رفتن محبوبیت حزب نازی به‌خصوص در بین طبقه متوسط آلمان شده بود. همان‌طور که بحران‌ها در جمهوری وایمار نشان دادند، بخش‌های بزرگی از کل جمعیت آلمان، از جمله کارگران مزدبگیر و طبقه متوسط، پیوند محکمی با جمهوری برقرار نکرده بودند. در اردوگاه‌های سیاسی، تمایل به «میهن‌پرستی حزبی» بیش از سازش و صلح‌طلبی دموکراتیک بود. عبارت «جمهوری بدون جمهوری‌خواه» با این‌که شاید اغراق‌آمیز به نظر بیاید اما یک ایراد اساسی در دموکراسی وایمار بود. از نقطه نظر مومسن، مدافعان دموکراسی سرانجام در کشمکش‌های داخل گروهی در نهادهایی همچون ارتش، دادگستری، اقتصاد و اداره‌ها به حاشیه رفتند. در «چرخش به سوی استبدادی» در کابینه‌های منصوب رئیس‌جمهور مابین سال‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۳۲، نخبگان سیاسی قدیمی موفق شدند نهادهای بیمار دموکراسی پارلمانی را نابود کنند. اما عامل تعیین‌کننده انتقال قدرت به هیتلر پایگاه پرطرفدار حزب نازی بود که سرانجام در ژوئیه ۱۹۳۲ آدولف هیتلر را به کاخ صدراعظمی آلمان رساند و با وجود ریزش آرا در انتخابات نوامبر هیتلر را در جایگاه دولتی حفظ کرد، همین پایگاه بود که حزب نازی را به قوی‌ترین حزب در رایشستاگ تبدیل کرد.
کریتارشی

کریتارشی (به انگلیسی: Kritarchy) بنا به دوره زمانی توصیف شده در کتاب داوران، اشاره به حکم قضات کتاب مقدس (به انگلیسی: Biblical judges) (عبری:תקופת השופטים) در اسرائیل دارد. به دلیل آنکه واژه کریتارشی ترکیبی از کلمات یونانی به معنی قاضی و حکم است، استفاده از آن برای پوشش حکم توسط قضات در مفهوم مدرن آن بسط یافته‌است، به عنوان مثال اتحادیه محاکم شریعت اسلامی سومالی، به وسیلهٔ سنت حیر (به انگلیسی: Xeer) توسط قضات اداره می‌شود.
مهدی حسینی

| مهدی حسینی | مهدی حسینی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۹ تیر ۱۳۵۸ (۴۵ سال) تهران،
پیشه: آهنگساز
سبک: موسیقی کلاسیک
وبگاه: www.monodies.com
سید مهدی حسینی بمی (زادهٔ ۱۹ تیر ۱۳۵۸ خورشیدی) آهنگساز موسیقی کلاسیک معاصر ایرانی است. وی به‌عنوان یکی از آهنگسازان سرشناس موسیقی کلاسیک، آثار زیادی را با تأثیر از موسیقی نواحی ایران ساخته است. او بنیان گذارمرکز موسیقی معاصر reMusik.org در روسیه و مدیرهنری جشنواره بین المللی موسیقی نو سن پترزبورگ است.
زندگی‌نامه

مهدی حسینی در سال ۱۳۵۸ خورشیدی در تهران به دنیا آمد. در ایران نزد فرهاد فخرالدینی به فراگیری تئوری موسیقی ایرانی و اصول آهنگسازی پرداخت و در ادامه، تحصیلات خود را در رشته آهنگسازی کنسرواتوار دولتی سنت پترزبورگ به نام ریمسکی کورساکف نزد الکساندر مناتساکانیان (از شاگردان دمیتری شوستاکویچ) به پایان رسانید. وی پس از فارغ‌التحصیلی، در اتریش نزد ناجیل آزبُرن (آهنگساز و استاد دانشگاه اِدینبورگ اسکاتلند) به فراگیری آهنگسازی پرداخت و در سال ۱۳۸۷ برای اتمام دورهٔ دکترا، مجدداً به کنسرواتوار سن پترزبورگ بازگشت و در ادامه در دو رشته موزیکولوژی و آهنگسازی مشغول به تحصیل شد. در این دوره او آهنگسازی را نزد سرگئی اسلانیمسکی دنبال کرد و مدرک دکترای آهنگسازی را از کنسرواتوار سنت پترزبورگ به سال ۱۳۸۹ اخذ کرد. از استادان دیگر او در دوران تحصیل می توان از تاتیانا برشادسکایا (موزیکولوژی)، ولادیمیر تسیتوویچ (ارکستراسیون و سازشناسی)، آناتولی میلکا (پولیفونی)، ایگور راگالف (آنالیز) و گنادی بلف (هارمونی و آهنگسازی) نام برد.
آثار مهدی حسینی توسط ارکسترها و تکنوازان مطرحی در فستیوال‌های مختلفی در خارج از ایران به اجرا درآمده است. آلبوم موسیقی «مونودیزم» با آهنگسازی مهدی حسینی، از سوی مؤسسه فرهنگی «ارغنون» منتشر شده‌است. «مونودیزم» اثری در زمینه موسیقی کلاسیک و بر اساس موسیقی نواحی ایران است که با همراهی ارکستر فیلارمونیک و ارکستر سمفونیک سن پترزبورگ فراهم آمده‌است. آلبوم مونودیزم این آهنگساز در جشن خانه موسیقی سال ۹۲ و در شاخه موسیقی کلاسیک به عنوان آلبوم برگزیده سال انتخاب شد.
از دیگر فعالیت‌های مهدی حسینی، تأسیس اولین مرکز موسیقی معاصر سن پترزبورگ روسیه (Saint Petersburg Contemporary Music Center reMusik.org) در سال ۲۰۱۰ میلادی است. این مرکز برای گسترش و حمایت از موسیقی آهنگسازان معاصر فعال است. همچنین حسینی در سال ۲۰۱۳ میلادی فستیوال بین‌المللی موسیقی نو سن پترزبورگ (St. Petersburg International New Music Festival) را بنیاد نهاد.
آثار مهدی حسینی توسط ارکسترها و آنسامبل های مطرحی در فستیوال‌های مختلفی در خارج از ایران به اجرا درآمده است که از آن جمله می‌توان به اجرای آثار وی توسط ارکستر فیلارمونی سن پترزبورگ (روسیه)، آنسامبل انترکنتامپرن (فرانسه)، آنسامبل پروتن برن (سوئیس)، ارکستر سمفونیک ژجیانگ (چین)، آنسامبل موسیقی معاصر مسکو (روسیه)، آنسامبل موسیقی پلورال (اسپانیا)، آنسامبل یونایتد برلین (آلمان)، گروه mmm... (ژاپن)، لمانیک مدرن آنسامبل (سوئیس)، فیلارمونی مسکو و مارینسکی تآتر اشاره کرد.
آثار اين آهنگساز توسط انتشارات کامپازیتار (روسیه) و دونموس (هلند) چاپ و منتشر می شود.
سبک موسیقایی

حسینی به عنوان آهنگساز و موزیکولوگ در هردو رشته کماکان فعال بوده‌است و تحقیقات وی روی موسیقی بومی ایران، به‌طور چشمگیری تأثیرپذیر بر روی آثار آهنگسازی وی داشته‌است. به عنوان مثال تحقیق بر روی موسیقی شمال خراسان (قوچان) و استفاده از مقام شاخَتائی – زارنجی، قطعهٔ گوزل و مقام گریلی در «کوارتت زهی نمرهٔ یک». استفاده از قطعهٔ خسرو و شیرین (سنگین سماع) موسیقی لرستان در «سمفونی نمرهٔ یک»، استفاده از موسیقی بختیاری در «کوارتت زهی نمرهٔ دو»، «سونات ترکمن» برای ویولن و پیانو بر اساس موسیقی ترکمن صحرا (قطعات: باغلارهی، دون گرک و تشنید)، «کنسرتو برای کوارتت زهی و ارکستر» که بر اساس موسیقی تربت جام (قطعهٔ مشق پلتان) ساخته شده‌است یا «قطعه بلوچ» که اثری برای آنسامبل می‌باشد بر اساس موسیقی سیستان و بلوچستان (قطعات: ذوالجلال-گواتی، لیکو دلکانی، کلمپور و مست قلندر) ساخته شده‌است.
گرایش شناخته‌شدهٔ او به سنت‌های موسیقایی جغرافیای ایران (در قالب طیفی گسترده از وام‌گیری تا منبع الهام اولیه) حتی در کارهای متاخر او نظیر ساروخانی ۳ کاملاً روشن است هرچند او در جریان یک تحول تقریباً یک دهه‌ای تخیل بسیار پیچیده‌تری برای تجزیهٔ آنچه از موسیقی نواحی برگزیده و دوباره خلاقانه تنیدنش در اندام یک قطعهٔ آهنگسازی‌شده (و نه تنظیم‌شده) یافته‌است.
گزیدهٔ آثار

«ورشان» سوئیت برای ارکستر زهی
«سنگین سماع» برای سولو کلارینت، بر اساس موسیقی لرستان
«کوارتت زهی نمرهٔ یک»، بر اساس موسیقی شمال خراسان
«سونات ترکمن» برای ویولن و پیانو، بر اساس موسیقی ترکمن صحرا
«سمفونی مونودی» برای ارکستر سمفونی، بر اساس موسیقی لرستان
«کوارتت زهی نمرهٔ دو»، بر اساس موسیقی بختیاری
«کنسرتو برای کوارتت زهی و ارکستر» بر اساس موسیقی تربت جام
«قطعه بلوچ» برای فلوت آلتو، کنترا فاگوت، هورن، زیلوفون، ویولن و ویلنسل، بر اساس موسیقی سیستان و بلوچستان
«قطعهٔ حافظ» برای آواز و ارکستر، بر اساس شعر حافظ
«پشت پا» برای ابوا، باس کلارینت و ویلنسل، بر اساس موسیقی کردی
«تالشی هوا» برای ویولن و فاگوت، بر اساس موسیقی تالشی
«چهارگاه» برای پیانو
«چرک‌نویس ناتمام» برای فلوت، کلارینت، پیانو، ویولن، ویلنسل و باریتون
«سکوت» برای فلوت، کلارینت، پیانو، ویولن، ویلنسل و ناقوس قاب دار (۱۳۸۹)
«مونودیزم» برای فلوت، کلارینت، پیانو، ویولن و ویلنسل (۱۳۹۰)
«حصار» برای ارکستر سمفونی (۱۳۹۱)
«آب کناری» برای فلوت، کلارینت، ویولن و ویلنسل، بر اساس موسیقی گیلان (۱۳۹۲)
«چکوک» برای فلوت و ویولن (۱۳۹۳)
«ساربانگ» برای آنسامبل مجلسی (۱۳۹۳)
«مرثیه‌های خاک» برای ارکستر سمفونی و الکترونیک (۱۳۹۳)
«اینرسی» برای کلارینت/باس کلارینت، پیانو، ویولن و ویلنسل (۱۳۹۳)
مهدی حسینی به همراه ارکستر سمفونیک ژجیانگ در چهارمین جشنواره موسیقی معاصر هانگٓژو
کوه مره

| کوه مره | کوه مره |
| --- | --- |
نام: کوه مره
کشور: ایران
استان: استان تهران
شهرستان: ری
بخش: فشافویه
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
نام محلی: کوه مره
کاربری: کوه
اطلاعات بازدید: اطلاعات بازدید
امکان بازدید: دارد
کوه مره این کوه در جنوب غربی شهرری و در جنوب شهر حسن‌آباد و رودشور قرار گرفته‌است؛ و ارتفاع آن ۱۵۰۳ متر است.
این کوه از شرق مشرف به دریاچه نمک قم است.
آب و هوا

این کوه دارای آب و هوای خشک و معتدل است و یکی از مقصد های گردشگری جنوب شهرری با چشم اندازی بسیار زیبا می باشد.
ارتفاع

یکهزار و پانصد و سه متر
فلیکس

مکان در 23x15px|border |alt=|link= اندلس, 23x15px|border |alt=|link= اسپانیا
| فلیکس (به اسپانیایی: Felix) | فلیکس (به اسپانیایی: Felix) |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
  پرچممهر:   پرچممهر
فلیکسشهر فلیکس بر نقشه اسپانیا: فلیکسشهر فلیکس بر نقشه اسپانیا
مختصات: ۳۶°۵۲′ شمالی ۲°۳۹′ غربی﻿ / ﻿۳۶٫۸۶۷°شمالی ۲٫۶۵۰°غربی﻿ / 36.867; -2.650: مختصات: ۳۶°۵۲′ شمالی ۲°۳۹′ غربی﻿ / ﻿۳۶٫۸۶۷°شمالی ۲٫۶۵۰°غربی﻿ / 36.867; -2.650
بخش خودمختار:  اندلس
استان:  آلمریا
حکومت: حکومت
 • شهردار: Baldomero Martinez Carretero (حزب مردم)
مساحت: مساحت
 • کل: ۸۱ کیلومتر مربع (۳۱ مایل مربع)
ارتفاع: ۸۱۵ متر (۲۶۷۴ فوت)
جمعیت (۲۰۰۵): جمعیت (۲۰۰۵)
 • کل: ۵۳۴
 • تراکم: ۶٫۶/کیلومتر مربع (۱۷/مایل مربع)
اهلیت‌نام(ها): felisario, ria
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۱+ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۲+ (CEST)
کد منطقه: (۳۴)+
زبان رسمی: اسپانیایی
وبگاه: {{URL|example.com|optional display text}}
فلیکس (به اسپانیایی: Felix) دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۵۳۴ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۸۱ کیلومتر مربع است.
سارا حسین

| سارا حسین | سارا حسین |
| --- | --- |
دریافت جایزه وی در سال ۲۰۱۶: دریافت جایزه وی در سال ۲۰۱۶
ملیت: بنگلادش
محل تحصیل: دانشگاه آکسفورد دانشگاه لندن
پیشه: وکیل
پذیرایی سفیر برنیکات برای تجلیل از برندگان بین‌المللی زنان شجاع بنگلادش
سارا حسین (انگلیسی: Sara Hossain) وکیل اهل بنگلادش است.
او به عنوان وکیل در دادگاه عالی بنگلادش و مدیر اجرایی افتخاری دفتر اعتماد و خدمات اعتباری بنگلادش (BLAST) کار می‌کند.
سارا نقش مهمی در تهیه پیش نویس قانون اول جامع بنگلادش در زمینه خشونت علیه زنان ایفا کرد که در سال ۲۰۱۰ به قانون تبدیل شد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه بین‌المللی زنان شجاع در سال ۲۰۱۶ شده است.
سال‌های اولیه

سارا حسین در یک خانواده مسلمان بنگالی در باریسال صدار در باریسال زاده شد. ح پدر او، کمال حسین، سیاستمدار و نویسنده قانون اساسی بنگلادش است که از زمان تأسیس حزب سیاسی گانو فوروم در بنگلادش در سال ۱۹۹۲، رئیس آن بوده است.
رؤیا میرعلمی

| رؤیا میرعلمی | رؤیا میرعلمی |
| --- | --- |
رویا میرعلمی در جشنوار فیلم فجر ۱۴۰۳: رویا میرعلمی در جشنوار فیلم فجر ۱۴۰۳
زادهٔ: ۱۰ شهریور ۱۳۵۷ ‏(۴۶ سال) قزوین، ایران
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۳۷۸–اکنون
همسر: حسین کیانی
فرزندان: کارن کیانی
رؤیا میرعلمی  (زادهٔ ۱۰ شهریور ۱۳۵۷ در قزوین) بازیگر ایرانی است. او فارغ‌التحصیل مقطع کارشناسی طراحی صحنه از دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران است. بیشتر فعالیت‌های او در حوزه تئاتر است. او برای بازی در مجموعهٔ شمعدونی (۱۳۹۴) در میان عموم شناخته شد و برای بازی در سریال لیسانسه‌ها (۱۳۹۵–۱۳۹۸) جایزهٔ بهترین بازیگر زن کمدی از جشن حافظ را کسب کرد.
فیلم‌شناسی > سینما

برادر (۱۳۸۷)
بیداری (۱۳۸۷)
صبح روز هفتم (۱۳۸۷)
آقا یوسف (۱۳۸۹)
خواب زده‌ها (۱۳۹۲)
سینما شهر قصه (۱۳۹۸)
کفایت مذاکرات (۱۴۰۳)
فیلم‌شناسی > تلویزیون

| عنوان | کارگردان | توضیحات |
| --- | --- | --- |
| مهیار عیار | سیدجمال سیدحاتمی | ۱۴۰۳ شبکه سه |
| مستوران | مسعود آب پرور، سیدجمال سیدحاتمی | ۱۴۰۱ شبکه یک |
| صفر بیست و یک | سیامک انصاری، جواد رضویان | ۱۳۹۹ شبکه سه |
| سرزده | بهادر اسدی | ۱۳۹۹ شبکه یک |
| فوق لیسانسه‌ها | سروش صحت | ۱۳۹۸ شبکه سه |
| ترور خاموش | احمد معظمی | ۱۳۹۸ شبکه یک |
| شش قهرمان و نصفی | حسین قناعت | ۱۳۹۸ شبکه پنج |
| دلدادگان | منوچهر هادی | ۱۳۹۷ شبکه سه |
| لیسانسه‌ها | سروش صحت | ۱۳۹۵–۱۳۹۶ شبکه سه |
| شمعدونی | سروش صحت | ۱۳۹۴ شبکه سه |
| عصر پاییزی | اصغر نعیمی | ۱۳۹۲ |
| زمانه | حسن فتحی | ۱۳۹۱ شبکه سه |
| حیرانی | امید بنکدار، کیوان علی‌محمدی | ۱۳۹۰ |
فیلم‌شناسی > نمایش خانگی

| عنوان | کارگردان | پخش |
| --- | --- | --- |
| جوکر ۲ | احسان علیخانی | ۱۴۰۳ |
| اسکار | مهران مدیری | ۱۴۰۳ |
| شب‌آهنگی | حامد آهنگی | ۱۴۰۳ |
| شبهای مافیا | سعید ابوطالب | ۱۳۹۹ |
نمایش (اجراها)[نیازمند منبع]

پپرونی برای دیکتاتور (۱۴۰۳)
وقتی کبوترها ناپدید شدند (۱۳۹۸)
مادر (۱۳۹۸)
تراس (۱۳۹۸)
زندانی خیابان دوم (۱۳۹۶)
روز عقیم (۱۳۹۶)
اتاق (۱۳۹۶)
سعدی تابستان سی‌ودو (۱۳۹۵)
همسایه ی آقا (۱۳۹۵)
راپورت‌های شبانه دکتر مصدق (۱۳۹۵)
ناسور (۱۳۹۵)
جان گز (۱۳۹۴)
مضحکه شبیه قتل (۱۳۹۴)
شایعات (۱۳۹۲)
زمین لرزه (۱۳۹۲)
شوره زار (۱۳۹۲)
مشروطه بانو (۱۳۹۰)
همه فرزندان خانم آغا (۱۳۸۹)
مادر مانده (۱۳۸۸)
اهل قبور (۱۳۸۸)
مهر هفتم (۱۳۸۸)
بیداری خانهٔ نسوان (۱۳۸۷)
آتن-مسکو (۱۳۸۷)
خواب بیوقت حوریه (۱۳۸۷)
بیداری خانه نسوان (۱۳۸۷)
طناب (۱۳۸۵)
همسایهٔ آقا (۱۳۸۵)
تکیهی ملت (۱۳۸۴)
دن کامیلو (۱۳۸۴)
تیاتر اجباری (۱۳۸۳)
حرفی به جای حرفی دیگر (۱۳۸۲)
قرمز و دیگران (۱۳۸۲)
پنهانخانه پنج در (۱۳۷۹)
خیشخانه (۱۳۷۸)
بازیخانه (۱۳۷۸)
واقعه در مجلس سودابه خوانی (۱۳۷۸)
جوایز

جایزه سوم بازیگری جشنواره بین المللی تئاتر فجر برای نمایش " رژیسورها نمی میرند (۱۳۷۹)
جایزه اول بازیگری جشنواره بین المللی تئاتر فجر برای نمایش "زمین لرزه"
جایزه بهترین بازیگر کمدی جشن حافظ برای سریال لیسانسه ها
جایزه اول بازیگری جشنواره بین المللی تئاتر فجر برای تله تئاتر "بچه های من آفریقای من"
هفت دوره کاندیدای بهترین بازیگر تئاتر در جشن بازیگران خانه تئاتر برای نمهایش های - مضحکه شیبه قتل - تکیه دیوار ملت-  - بیداری خانه نسوان - همسایه آقا- شایعات و زمین لرزه
تقوع

مکان
| تقوع> نویسه‌گردانی(های) دیگر | تقوع> نویسه‌گردانی(های) دیگر |
| --- | --- |
 • به‌عربی:: تقوع
 • تلفظ دیگر:: Taqua (official) Teqoa (غیررسمی)
حکومت: حکومت
 • نوع: شهرداری (از ۱۹۹۷)
 • سرپرست: Khaled Ahmad Hamida
مساحت (built-up): مساحت (built-up)
 • منطقه: ۵۹۰ دونوم (۰٫۶ کیلومتر مربع یا ۰٫۲ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۰۷): جمعیت (۲۰۰۷)
 • منطقه: ۸۸۸۱
معنای نام: "The Ruin of Tekua", or "the place for pitching tents"
تقوع (به لاتین: Tuqu') یک شهرک در کرانهٔ غربی رود اردن است که در استان بیت‌لحم واقع شده‌است.
خصوصیات

تقوع ۸٬۸۸۱ نفر جمعیت دارد.
حکومت چهارسالاری

تندیس نخستین تترارکی روم در دهه ۲۹۰ میلادی، (دو آگوستوس (عنوان) و سزارهایشان): دیوکلتیان، ماکسیمیان، گالریوس و کنستانتیوس کلوروس
حکومت چهارنفره یا تترارکی (یونانی: τετραρχία) هر گونه‌ای از حکومت را توصیف می‌کند که در آن قدرت میان چهار نفر تقسیم شده باشد؛ ولی کاربرد فعلی آن معمولاً دربارهٔ نظامی است که دیوکلسین امپراتور روم در سال ۲۹۳ به اجرا گذاشت و افزون بر خاتمه دادن به بحران قرن سوم، امپراتوری روم را احیا کرد. این حکومت چهارنفره تا سال ۳۱۳ باقی ماند تا این که جنگ‌های داخلی بیشتر مدعیان قدرت را حذف کرد و نیمهٔ غربی و شرقی امپراتوری به دست کنستانتین بزرگ و لیسینیوس افتاد.
ایجاد

در مرحلهٔ نخست، با انتصاب ماکسیمیان به امپراتوری مشترک در سال ۲۸۵، حکومت دونفره تشکیل شد. امور نواحی شرقی در دست دیوکلسین و امور مناطق غربی در اختیار ماکسیمیان بود. در سال ۲۹۳ دیوکلسین چنین اندیشید که تمرکز بیشتری بر مشکلات مدنی و نظامی نیاز است؛ بنابراین با موافقت ماکسیمیان، دو نفر دیگر یعنی گالریوس و کنستانتیوس کلوروس را نیز به عنوان سزار منصوب کرد.
در سال ۳۰۵ دو امپراتور ارشد به اتفاق استعفا کردند و کنستانتیوس و گالریوس به مقام آگوستوس ارتقاء یافتند. آنها نیز فلاویوس سوروس و ماکسیمینوس را در مقام سزار گماشتند. سوروس در غرب زیر نظر کنستانتیوس و ماکسیمینوس در شرق زیر نیز گالریوس بودند. به این ترتیب، حکومت چهارنفرهٔ دوم ایجاد شد.
مناطق و پایتخت‌ها

چهار امپراتور پایگاه‌های خود را به جای رم در شهرهایی نزدیک‌تر به مرزها قرار دادند تا مقرهایی برای دفاع از امپراتوری در برابر رقیبان مرزی (به ویژه ساسانیان) و بربرها (در اصل ژرمن‌ها و نیز روند بی‌پایان ورود قبایل از استپ‌های شرقی) در راین و دانوب باشد. این مراکز به عنوان پایتخت حکمت چهارنفره شناخته می‌شوند. رم دیگر پایتخت اجرایی نبود، ولی همچنان نقش پایتخت نمادین را داشت.
چهار پایتخت شامل شهرهای زیر بودند:
نیکومدیا در شمال غربی آسیای صغیر (ازمیت کنونی در ترکیه) پایگاهی برای دفاع برابر حملات از سوی بالکان و ساسانیان و پایتخت دیوکلسین بود.
سیرمیوم (سرمسکا میتروویسای کنونی در ناحیهٔ وویوودینا در صربستان) پایتخت گالریوس بود.
مدیولانوم (میلان کنونی) پایتخت ماکسیمیان بود.
آگوستوسا تروروروم (تری‌یر کنونی در آلمان) پایتخت کنستانتیوس کلوروس بود و در نزدیکی مرز استراتژیک راین قرار داشت. این شهر پیشتر پایتخت تتریکوس (امپراتور گل) بود.
بندر آکویلیا در ساحل آدریاتیک و ابوراکوم (یورک کنونی در شمال انگلستان) نیز مراکز مهم ماکسیمیان و کنستانتیوس بودند.
در این دوران دولت روم واقعاً به چهار زیر-امپراتوری مجزا تقسیم نشده بود. هر امپراتوری محدودهٔ تأثیر خود را در حکومت داشت و در صحنهٔ جنگ، فرمانده عالی بود. خود در میدان حضور می‌یافت و بیشتر اختیارات را به سلسله مراتب اداری می‌سپرد.
در غرب، ماکسیمیان استان‌های غرب دریای آدریاتیک را تحت سلطه داشت و گل و بریتانیا در دست کنستانتیوس بود. در شرق، انعطاف بیشتری میان شرح وظایف دیوکلسین و گالریوس وجود داشت.
موفقیت‌های نظامی

یکی از بزرگ‌ترین مشکلات پیش روی امپراتوران در بحران قرن سوم، این بود که در زمان واحد می‌توانستند نیروها را تنها در یک جبهه فرماندهی کنند. همچنین سپردن قدرت به جانشین در نبود امپراتور همراه با احتمال خطر بود؛ زیرا ممکن بود جانشین با پیروزی در یک نبرد به رقیبی برای امپراتور تبدیل شود. از سوی دیگر، هر چهار امپراتور حکومت چهارنفره دارای درجهٔ یکسان بودند و اختیارات یکسانی داشتند.
چند پیروزی نظامی مهم در دوران حکومت چهارنفره به دست آمد. در هر دو نظام دونفره و چهارنفره این اطمینان وجود داشت که یک امپراتور در نزدیکی هر منطقهٔ بحران قرار دارد و می‌تواند مستقیماً نیروها را هدایت کند و نیز می‌توان همزمان در بیش از یک جبهه لشکرکشی کرد. پس از شکستی که در سال ۲۹۶ از ایرانیان خوردند، گالریوس در سال ۲۹۸ نرسه را شکست داد و به پیمان صلحی دست یافت که صلح میان دو امپراتوری را به مدت یک نسل حفظ کرد. کنستانتیوس غاصب بریتانیایی را شکست داد؛ ماکسیمیان گل را ساکت کرد و دیوکلسین شورش‌های مصر را سرکوب کرد.
سقوط

در سال ۳۰۵ دورهٔ بیست‌سالهٔ دیوکلسین و ماکسیمیان پایان یافت و هر دو استعفا کردند. گالریوس و کنستانتیوس کلوروس به مقام آگوستوس رسیدند و ماکسیمینوس و فلاویوس والریوس سوروس را به عنوان سزار انتخاب کردند. ولی این نظام به سرعت فروپاشید. کنستانتیوس در سال ۳۰۶ درگذشت و گالریوس به مقام آگوستوس ارتقا یافت. نیروهای کنستانتیوس ادعای مقام آگوستوس برای پسرش کنستانتین کردند. در همین زمان، ماکسنتیوس پسر ماکسیمیان نیز که از رسیدن به قدرت بازمانده بود، سوروس را شکست داد، او را وادار به استعفا کرد و در سال ۳۰۷ به قتل رساند. سپس ماکسنتیوس و ماکسیمیان خود را آگوستوس خواندند. در سال ۳۰۸ چهار نفر مدعی مقام آگوستوس بودند.
در سال ۳۰۸ گالریوس، دیوکلسین و ماکسیمیان درخواست برگزاری شورای امپراتوری در کارنونتوم کردند. شورا توافق کرد که لیسینیوس آگوستوس غرب و کنستانتین سزار او شود. در شرق، گالریوس آگوستوس بماند و ماکسیمینوس سزار او بماند. ماکسنتیوس غاصب خوانده شد. او در سال ۳۰۸ حتی بدون درجهٔ سلطنتی حاکم اصلی ایتالیا و آفریقا بود. کنستانتین و ماکسیمینوس ارتقای لیسینیوس به مقامی بالاتر از خود را تحمل نکردند. در سال ۳۰۹ کنستانتین و ماکسیمینوس نیز آگوستوس نامیده شدند.
بیشتر مدعیان امپراتوری بین سال‌های ۳۰۹ و ۳۱۳ مردند یا در جنگ‌های داخلی کشته شدند. کنستانتین در سال ۳۱۰ ماکسیمیان را وادار به خودکشی کرد. گالریوس در سال ۳۱۱ به صورت طبیعی درگذشت. در سال ۳۱۲ ماکسنتیوس در نبرد پل میلویو از کنستانتین شکست خورد و کشته شد. ماکسیمیوس پس از شکست از لیسینیوس در سال ۳۱۳ در طرسوس خودکشی کرد. به این ترتیب در سال ۳۱۳ تنها دو امپراتور باقی ماندند: کنستانتین در غرب و لیسینیوس در شرق. نظام چهار نفره به پایان راه رسید. کنستانتین در سال ۳۲۴ لیسینیوس را شکست داد، دو نیمهٔ امپراتوری را متحد کرد و خود را تنها آگوستوس اعلام کرد.
نمونه‌های دیگر

در دنیای باستان حکومت چهارنفره در تسالی (در شمال یونان) و گالاتیا (در مرکز آناتولی) وجود داشت.
در داستان شیر، کمد و جادوگر، فرزندان خانوادهٔ پونسی به صورت چهارنفره بر نارنیا حکومت می‌کردند.
نقشهٔ امپراتوری روم تحت حکومت چهارنفره، نشان دهندهٔ محدودهٔ نفوذ چهار امپراتور.
گفتارها

| 0 | 1 |
| --- | --- |
جلد چاپ نخست: جلد چاپ نخست
نویسنده(ها): ژاک پره‌ور
طراح جلد: براسایی
کشور: فرانسه
زبان: فرانسوی
گونه(های) ادبی: شعر
ناشر: Le Calligraphe
تاریخ نشر: ۱۹۴۶
رده‌بندی دیوئی: ۸۴۱٫۹۱۴
پیش از: حکایات 
گفتارها (به فرانسوی: Paroles) عنوان کتاب اشعار ژاک پره‌ور است که نخستین بار در سال ۱۹۴۶ انتشار یافت.
این کتاب رتبه شانزده را در ۱۰۰ کتاب قرن لوموند دارا است.