stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جدول مدال المپیک
پس‌زمینه > گزارش‌های رسمی

هر کمیته سازماندهی بازی‌های المپیک (به استثنای سال ۱۹۰۴) پس از پایان بازی‌ها گزارش رسمی منتشر کرده است که از جمله نتایج هر رویداد را فهرست می‌کند. برخی از گزارش‌های اولیه شامل رتبه‌بندی کلی ملی، از جمله موارد مربوط به سال‌های ۱۹۰۸، ۱۹۱۲، (۱۹۲۴ تابستان و زمستان) و (۱۹۲۸ زمستان) بود. جداول ۱۹۱۲ و ۱۹۲۴ به عنوان «رسمی» توصیف شده‌اند در حالی که جدول ۱۹۲۸ «غیررسمی» است.
گزارش بازی‌های زمستانی ۱۹۳۲ می‌گوید: «در بازی‌های المپیک امتیاز رسمی وجود ندارد» و به نقل از قانون کلی منشور المپیک ۱۹۳۰ «در بازی‌های المپیک هیچ طبقه‌بندی بر اساس امتیاز وجود ندارد». بیان می‌کند که سازماندهی تیم‌ها در کشور «عمدتاً برای راحتی عملی» است و رتبه‌بندی کشورها «بی‌عدالتی بزرگی برای کشورهای کوچک‌تر» است. این گزارش ادامه می‌دهد که «تجربه همه بازی‌های المپیک قبلی بوده است که مطبوعات جهان اصرار دارند تا از جنبه رقابت ملی با ایجاد و انتشار امتیازی کاملاً غیررسمی از سوی خود، اغلب بر اساس ۱۰، ۵، ۴، ۳، ۲ و ۱ امتیاز برای شش رتبه شناخته شده در جدول افتخار بهره‌برداری کنند. خود گزارش چنین جدولی را «برای مرجع آماده» ارائه می‌دهد.
پس‌زمینه > اهداف ملی

سازمان‌های تأمین مالی ورزش برخی از کشورها اهدافی را برای رسیدن به یک رتبه مشخص در جدول مدال‌ها، معمولاً بر اساس مدال طلا، تعیین کرده‌اند. به عنوان مثال می‌توان به استرالیا، ژاپن، فرانسه و آلمان اشاره کرد. بودجه برای ورزش‌هایی با چشم‌انداز مدالِ کم، کاهش می‌یابد.
پس از پیشنهاد موفقیت‌آمیز لندن برای میزبانی المپیک ۲۰۱۲، ورزش انگلستان درخواست کمک مالی را به وزارت فرهنگ، رسانه و ورزش ارائه کرد و «هدف آرمان‌آمیز» جایگاه چهارم در جدول مدال‌های ۲۰۱۲ را تعیین کرد تا پس از المپیک ۲۰۰۸ بررسی شود. هدف رتبه هشتم تعیین شد. اتحادیه المپیک بریتانیا خود را از تعیین اهداف جدا کرد. هنگامی که بریتانیا در سال ۲۰۰۸ چهارم شد، هدف سال ۲۰۱۲ در رتبه چهارم قرار گرفت و تیم در نهایت سوم شد.
مقام دهم ناامیدکننده استرالیا در جدول مدال‌ها در سال ۲۰۱۲ کمیسیون ورزش استرالیا را بر آن داشت تا برنامه‌ای ده ساله تهیه کند که شامل یک هدف «میان‌مدت» برای کسب رتبه در پنج رتبه برترِ بازی‌های المپیک تابستانی و پارالمپیک و در بازی‌های زمستانی در ۱۵ رتبه برتر باشند.
زمانی که توکیو برای بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ پیشنهاد داد، کمیته المپیک ژاپن در سال ۲۰۱۶ هدف خود را برای کسب مقام سوم در مدال طلا تعیین کرد که حتی پس از اهدای این بازی‌ها در سال ۲۰۰۹ به ریودوژانیرو، آن را حفظ کرد.
سیستم‌های رتبه‌بندی

«من معتقدم که هر کشور آنچه را که برایش مناسب تر است برجسته می‌کند. یک کشور می‌گوید «مدال طلا». کشور دیگر خواهد گفت، «مجموع آمار محاسبه می‌شود.» ما هیچ موضعی در این مورد نداریم.»
ژاک روگ، رئیس آی‌اُسی
از آنجایی که آی‌اُسی مرتب‌سازی کشورها را یک سیستم رتبه‌بندی رسمی نمی‌داند، از روش‌های مختلفی برای رتبه‌بندی کشورها استفاده می‌شود. برخی از رتبه‌بندی‌ها بر اساس تعداد کل مدال‌هایی که این کشور دارد، تعیین می‌شود، اما بیشتر فهرست‌ها براساس مدال‌های طلا شمارش می‌شوند. با این حال، اگر دو یا چند تیم تعداد مدال‌های طلای یکسانی داشته باشند، مدال‌های نقره از بیشترین به کمترین و سپس مدال‌های برنز قضاوت می‌شوند.
سیستم‌های رتبه‌بندی > رتبه‌بندی تعداد مدال‌ها

سیستم رتبه‌بندی اول طلا که در بالا توضیح داده شد توسط اکثر رسانه‌های جهانی و همچنین آی‌اُسی استفاده می‌شود. در حالی که سیستم رتبه‌بندی اول طلا گهگاه توسط برخی رسانه‌های آمریکایی استفاده می‌شود، روزنامه‌های ایالات متحده عمدتاً جداول مدال‌ها را بر اساس تعداد کل مدال‌های کسب شده منتشر می‌کنند.
این تفاوت در رتبه‌بندی‌ها ریشه در روزهای اولیه بازی‌های المپیک دارد، زمانی که جداول مدال‌ها را منتشر یا به رسمیت نمی‌شناخت. در طول بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸، چین و ایالات متحده به ترتیب در صدر مدال‌های طلا و مجموع مدال‌ها قرار گرفتند، و سپس دوباره در بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۱۰ که کانادا و ایالات متحده به ترتیب در رده‌بندی «اول طلا» به ترتیب اول و سوم شدند و از نظر مجموع مدال‌های کسب شده به ترتیب سوم و اول شدند. استثناهای دیگر بازی‌های المپیک تابستانی ۱۸۹۶، ۱۹۱۲ و ۱۹۶۴ است که ایالات متحده در تعداد مدال‌های طلا اول شد، اما در تعداد مدال‌های کل دوم شد. در یک کنفرانس خبری در ۲۴ اوت ۲۰۰۸ ژاک روگ، رئیس کمیته بین‌المللی‌المپیک تأیید کرد که کمیته بین‌المللی‌المپیک نظری در مورد هیچ سیستم رتبه‌بندی خاصی ندارد.
در نهایت، یک سوگیری ذاتی در این رتبه‌بندی مدال‌ها در برابر ورزش‌های تیمی مشاهده شده است. در حالی که در ورزش‌های انفرادی شانس‌های متعددی برای یک ورزشکار برای کسب مدال وجود دارد، در ورزش‌های تیمی گروهی از ورزشکاران تنها می‌توانند یک مدال برای کشور خود کسب کنند. اگر مسابقات شنای مردان و زنان با هم ترکیب شوند، نود مدال احتمالی وجود دارد که می‌توان با موفقیت در این ورزش به دست آورد. برعکس بسکتبال یا فوتبال هر کدام فقط دو مدال طلا دارند. این شرایط برای کشورهای دارای سنت قوی در ورزش‌های تیمی مضر است و باعث شده است که برخی سیستمی را پیشنهاد کنند که در آن تمام مدال‌های فردی که به اعضای تیم داده می‌شود شمارش شود. همچنین اشاره شده است که با وجود مدال‌ها به عنوان شاخص موفقیت المپیک، سیستم فعلی به عنوان انگیزه‌ای برای کشورها برای افزایش بودجه و حمایت از ورزش‌های فردی عمل می‌کند.
در طول جنگ سرد

جنگ سرد حمایت قابل توجهی را برای اتخاذ یک سیستم رتبه‌بندی رسمی به همراه داشت و به سه کشور برتر مدال طلا، نقره و برنز در مراسم اختتامیه اهدا شد. فرمت‌های پیشنهادی در مورد اینکه چه تعداد امتیاز برای هر مدال طلا، نقره و برنز تعلق می‌گرفت متفاوت بود (در حالی که مدال‌های تیمی فقط یک بار شمارش می‌شد) — اما هیچ‌وقت به‌طور رسمی هیچ کاری انجام نشد. پس از پایان جنگ سرد، پشتیبانی برای انجام این کار به سرعت از بین رفت.
در طول جنگ سرد > مدل‌ها و رتبه‌بندی‌های اندازه جمعیت، منابع برای هر فرد و پیش‌بینی چند متغیره

پیش‌بینی‌ها و رتبه‌بندی‌های موفقیت ورزشی می‌توانند تک متغیره باشند، یعنی بر اساس یک متغیر مستقل، مانند اندازه جمعیت یک کشور و تعداد مدال‌ها تقسیم بر جمعیت کشور، یا چند متغیره، که در آن منابع به ازای هر فرد در قالب تولید ناخالص داخلی سرانه و سایر متغیرها گنجانده شده است.
منابع به ازای هر نفر به شکل تولید ناخالص داخلی سرانه در مقاله‌ای توسط گاردین که در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ منتشر شد و دوباره توسط آزمایشگاه اخبار گوگل برای بازی‌های ریو ۲۰۱۶ گنجانده شده است. قبلاً در سال ۲۰۰۲، تحقیقات انجام شده توسط مگن باس  از دانشگاه نورث‌وسترن نشان داد که هم جمعیت بزرگ و هم تولید ناخالص داخلی سرانه بالا برای تولید مجموع مدال‌های بالا مورد نیاز است، و مدل‌های پیش‌بینی برای پیش‌بینی موفقیت با تحلیل چندمتغیره ساخته شده است. نتایج گذشته و مزیت کشور میزبان را نیز در نظر بگیرید.
در طول جنگ سرد > رتبه‌بندی وزنی

رتبه‌بندی‌های سیستماتیک بر اساس یک سیستم امتیاز وزنی با بیشترین امتیاز به مدال طلا نیز ابداع شده است. موارد استفاده شده در گزارش‌های رسمی عبارت بودند از:
۱۹۰۸: ۵:۳:۱ — مدال طلا ۵ امتیاز، مدال نقره ۳ امتیاز و مدال برنز ۱ امتیاز.
۱۹۱۲: ۳:۲:۱ — گزارش همچنین این روش «سوئدی» را با روش «انگلیسی» ۵:۳:۱ مقایسه می‌کند.
۱۹۲۴: ۱۰:۵:۴:۳:۲:۱ — بنابراین برای مکان‌های ۴ تا ۶ امتیازی تعلق می‌گیرد، جایی که هیچ مدالی تعلق نمی‌گیرد. کمیته بین‌المللی المپیک ملزم به ثبت نام شش نفر اول در «جدول افتخار» در گزارش شد.
۱۹۲۸: ۴:۳:۲:۱ - بسته به اینکه گشت نظامی شامل می‌شود یا نه، مجموع مجزا لیست می‌شود، زیرا وضعیت آن با تأخیر به ورزش نمایشی تنزل یافت.
۱۹۳۲: مشابه سال ۱۹۲۴، و به عنوان طرح معمول در روزنامه‌ها توصیف می‌شود.
سیستم‌های ۱۹۰۸ و ۱۹۲۴ امتیازات را برای رتبه‌بندی‌های مساوی به اشتراک می‌گذارند: به عنوان مثال، در یک تساوی دو طرفه برای رتبه دوم، هر کدام نیمی از مجموع امتیازات رتبه‌های دوم و سوم را دریافت می‌کنند.
در سال ۲۰۰۴، یک سیستم ۳:۲:۱ توسط انجمن معلمان جغرافیا استرالیا استفاده شد. این وزن دهی یک مدال طلا را به اندازه وزن یک مدال نقره و یک برنز در کنار هم ارزش گذاری می ند. در پاسخ به بحث و جدل در مورد رتبه مدال در سال ۰۰۸، جف زی کلاین در یک پست وبلاگ نیویورک تایمز سیستم ۴:۲:۱ را به عنوان مصالحه بین روش‌های کسب مدال‌ها و طلاهای اول پیشنهاد کرد. این سیستم‌ها در مکان‌های خاصی در زمان‌های خاص محبوب بوده‌اند، اما هیچ‌کدام از آنها در مقیاس بزرگ مورد استفاده قرار نگرفته‌اند.
حسین پژمان بختیاری

| حسین پژمان بختیاری | حسین پژمان بختیاری |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: حسین بختیاری
زادهٔ: ۵ آذر ۱۲۷۹ تهران، ایران
درگذشت: ۳ آذر ۱۳۵۳ (۷۴ سال) تهران، ایران
علت مرگ: بیماری سرطان
آرامگاه: قطعه ۸، بهشت زهرا، تهران
ملیت: ایرانی
تحصیلات: مدرسه سن لوئی
پیشه: شاعر، ادیب و مترجم
فرزندان: فریبا، فریبرز
والدین: علیمرادخان میرپنج بختیاری (پدر) ژاله قائم‌مقامی (مادر)
حسین‌ پژمانِ بختیاری (۵ آذر ۱۲۷۹ –۳ آذر ۱۳۵۳) نویسنده، مترجم، ترانه‌سرا و شاعر معاصر اهل ایران بود.
زندگی

حسین بختیاری (که بعدها با نام پژمانِ بختیاری شناخته شد) چنین که در مقدمهٔ کویر اندیشه خود به سال تولدش اشاره می‌کند، در ۳ شعبان ۱۳۱۸ مصادف با ولادت حسین ابن علی بوده که مادرش نیز آن را «حسین» نام نهاد که آنروز مصادف است با ۵ آذر ۱۲۷۹ شمسی و بسیاری آن را متولد آبان می‌دانند. در محلهٔ حسن‌آباد تهران به دنیا آمد امّا زادگاه اصلی و دیار پدری وی دشتک در استان چهارمحال بختیاری است. [نیازمند منبع]
او تنها فرزند علیمرادخان میرپنج بختیاری (از مشروطه‌خواهان و خوانین ایل بختیاری) و عالم‌تاج قائم‌مقامی (متخلص به ژاله، شاعر معروف و طرفدار حق رأی زنان و از نوادگان قائم‌مقام فراهانی) بود. پدرش در دورهٔ مظفرالدین‌شاه برای تصدی مناصب نظامی به تهران مهاجرت کرد و صاحب عنوان لشکری میرپنج شد. هنگامی که پژمان یک سال داشت، والدین او از یکدیگر جدا شدند. مادرش بدون طلاق گرفتن از پدر او، خانه را ترک کرد و دیگر اجازه ندادند پسرش را ببیند. پژمان در ۲۷ سالگی مادرش را پیدا کرد و تا پایان عمر مادرش، در کنار او زندگی کرد.
پژمان دوران کودکی‌اش را در سرزمین ایل بختیاری گذراند. چنین که خود در کتاب "کویر اندیشه"، که بقلم خود استاد می‌باشد، گفته‌اند: ".. به سه سالگی رسیدم در این مدت پدرم که اندک سوادی داشت، مرا زیر تازیانهٔ تعلیم گرفت.." و در شش سالگی وارد مکتب‌خانه‌ای در شهر دشتک (چهارمحال و بختیاری) شد. [نیازمند منبع] ۹ ساله بود که پدرش فوت کرد و تحت قیمومت علی‌قلی‌خان سردار اسعد بختیاری (رئیس ایل بختیاری) و پسر او جعفرقلی‌خان سردار اسعد بختیاری قرار گرفت. پژمان هرگز ارثیهٔ پدری خود را دریافت نکرد و برخلاف وصیت پدرش، او را برای تحصیل به اروپا نفرستادند.
تحصیلات

پژمان چند سال بعد به تهران برگشت و در مدرسهٔ ابتدایی اشراف مشغول تحصیل شد. پس از آن وارد مدرسهٔ سن‌لویی شد و در آنجا زبان و ادبیات فرانسه را فراگرفت. او در سن‌لویی همکلاس نیما یوشیج، و شاگرد نظام وفا بود. پژمان پس از فارغ‌التحصیلی از سن‌لوئی به مشهد رفت و در آنجا ادبیات کلاسیک فارسی را زیر نظر عبدالجواد ادیب نیشابوری، و زبان و ادبیات عربی را زیر نظر بدیع‌الزمان فروزانفر آموخت.محمدابراهیم باستانی پاریزی در مقدمه‌ای با عنوان "مقدمه، بی مقدمه!" که بر دیوان اشعار او نوشته‌ست آورده که:
"... ثانیاً آنکه پژمان بختیاری شاعری کوچک و مرد گمنامی نیست، آدمی که به قول خودش در مجالس نظمی و بزمی کسی چون ایرج میرزا و در حضور ادیب نیشابوری و استاد فروزانفر و مرحوم احمد دهقان-بهمنیار کرمانی بوده.." و چنین ادامه می‌دهد که ".. امثال رهی معیری و گلچین معانی افتخار داشته‌اند که شعرشان در اطلاعات ماهانه در کنار شعر پژمان چاپ می‌شود از تعریف و توصیف ما مستغنی است."
چنین که خود در مقدمهٔ خاشاک گفته‌است، تخلص وی «سرمست» بوده و بعدها تخلص خود را به «پژمان» مبدل نموده بدون آنکه قبلاً آن را جایی دیده باشد و کسی هم معنای آن را نمی‌دانست. حتی معلم عربی و فارسی مدرسهٔ سن لویی، «پژمان» را با احتمالی ضعیف مشتق از «پژمرده» گرفت.
فعالیت های ادبی

پژمان در سال ۱۳۰۴ به تهران برگشت و خدمت سربازی را آغاز کرد. چون با زبان فرانسوی آشنا بود، او را پس از دورهٔ آموزشی به واحد جدید ارتباطات بی‌سیم فرستادند که وابسته به وزارت جنگ ایران بود و بعدها در وزارت پست و تلگراف و تلفن ادغام شد. پژمان مدتی بعد در همین واحد استخدام شد و تا زمان بازنشستگی‌اش در سال ۱۳۳۷، در همین اداره مشغول کار بود. طی سال‌های ۱۳۰۵–۱۳۰۴، پژمان سردبیر روزنامهٔ فکر آزاد بود که توسط احمد بهمنیار در تهران منتشر می‌شد. پژمان در سال ۱۳۲۷ کتابی دربارهٔ تاریخچه و روند شکل‌گیری خدمات پست، تلگراف و تلفن در ایران نوشت. او همچنین نخستین شمارهٔ مجلهٔ پست ایران را با همکاری نصرالله فلسفی منتشر کرد.
پس از مرگ رهی معیری در سال ۱۳۴۷، پژمان به عنوان مدیر ادبی برنامهٔ گلهای رادیو ایران، جایگزین رهی معیری شد. مهارت پژمان در سرودن اشعار متناسب با موسیقی در برنامهٔ گلها، خیلی زود باعث شهرت او شد. او همچنین عضو شورای شعر و ترانهٔ رادیو ایران بود و در ثبت و ضبط و احیای ترانه‌ها و موسیقی محلی بختیاری در رادیو ایران، نقشی کلیدی داشت. پیشینهٔ روستایی و ایلیاتی هرگز از تخیل پژمان خارج نشد و در اشعار او انعکاس زیادی داشت.
حسین‌پژمان راجع به فرزندانش چنین که خود، در شعر «جهانگیران»، گوید: «.. سر پیری فلک مرا دختر و پسری داد..)) اشاره به دو فرزند، یکی دختر و یکی پسر، کرده و در پی‌نوشت آن نیز به قلم خود نام فرزندانش را آورده‌است؛ به نام‌های فریبا و فریبرز:
"سر پیری فلک پیر مرا
دختری داده و شیرین پسری
سالها جستم ازین رشته ولی
بود سر رشته به‌دست دگری"
همکاری پژمان با رادیو ایران تا سال ۱۳۵۲ ادامه داشت و او را با بسیاری از خوانندگان و آهنگسازان برجستهٔ آن زمان از جمله علی تجویدی، پرویز یاحقی، محمود محمودی خوانساری، جواد معروفی و عبدالوهاب شهیدی آشنا کرد. پژمان در ایجاد انجمن ادبی گوهر نقش مهمی داشت و اشعار و مقالات او در مجلات ادبی مختلف مانند یغما، گوهر، ارمغان، سخن، وحید، آموزش و پرورش و نوبهار منتشر می‌شد.
فعالیت‌های ادبی

ترجمه برخی از آثار شاتوبریان همچون «وفای زن»، «آتالا» و «رنه».
از آثار منتشر شده پژمان در زمان حیات او می‌توان به آثار زیر اشاره کرد:
او همچنین تصحیح کتبی نظیر: لسان‌الغیب دیوان حافظ، دیوان جامی، ترانه‌های خیام، خمسه نظامی، دیوان ژاله قائم مقامی (مادرش) را برعهده داشته‌است.
ترانه‌سرا

یکی از زیباترین شعرهای این شاعر که توسط آواز خوانان مطرح ایرانی خوانده شده‌است آتش دل می‌باشد. تصنیف آتش دل (آتشی در سینه دارم) اولین بار با صدای قمرالملوک وزیری و آهنگ سازی مرتضی نی‌داوود در مایهٔ دشتی خوانده شد. این تصنیف بعدها توسط خوانندگان دیگری همچون صدیق تعریف و همایون شجریان و سالار عقیلی و مهدیه محمدخانی و گروه پالت بازخوانی شد. متن کامل شعر:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| آتشی در سینه دارم جاودانی |  | عمر من مرگی است نامش زندگانی |
| رحمتی کن که از غم‌اَت جان می‌سپارم |  | بیش از این من طاقتِ هجران ندارم |
| کِی نَهی بر سرم پای اِی پَری، از وفاداری؟ |  | شد تمام اشک من، بس در غمت کرده‌ام زاری |
| نوگلی زیبا بُوَد حُسن و جوانی |  | عطر آن گل رحمت است و مِهربانی |
| ناپسندیده بُوَد دل شکستن |  | رشتهٔ اُلفت و یاری گسستن |
| کِی کنی اِی پَری، تَرکِ ستم‌گری |  | می‌فکنی نظری آخر به چشمِ ژاله بارم |
| گر چه نازِ دل‌بران دل تازه دارد |  | ناز هم بر دل من اندازه دارد! |
| حیف اگر ترحمی نمی‌کنی بر حال زارم |  | جز دَمی که بگذرد از چاره کارم |
| دانم‌ات که بر سرم گذر کنی به رحمت اما |  | آن زمان که بَرکِشد گیاهِ غم سر از مزارم |
| از نظرهای تو بی مهری عیان است |  | جان گداز است و نظر که آرام جان است |
| سیل اشکم با زبان بی زبانی |  | با تو گوید راز عشقم گرچه دانی |
نمونه اشعار

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| در کنج دلم عشق کسی خانه ندارد |  | کس جای در این خانهٔ ویرانه ندارد |
| دل را به کف هرکه دهم باز پس آرد |  | کس تاب نگهداری دیوانه ندارد |
| در بزم جهان جز دل حسرت‌کش ما نیست |  | آن شمع که می‌سوزد و پروانه ندارد |
| دل خانه عشقست، خدا را، به که گویم |  | کارایشی از عشق کس این خانه ندارد |
| گفتم مه من! از چه تو در دام نیفتی |  | گفتا چه کنم دام شما دانه ندارد |
| در انجمن عقل‌فروشان ننهم پای |  | دیوانه سر صحبت فرزانه ندارد |
| تا چند کنی قصهٔ اسکندر و دارا |  | ده روزهٔ عمر این همه افسانه ندارد |
| از شاه و گدا هرکه در این میکده ره یافت |  | جز خون دل خویش به پیمانه ندارد |
نمونهٔ دیگر:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| رفیقان اشک و آهم را ببینید |  | شبی روز سیاهم را ببینید |
| زبان در وصف حالم ناتوانست |  | حدیث اشک و آهم را ببینید |
| بدو کردم نگاهی حسرت آلود |  | خطا پوشان گناهم را ببینید |
| نگاه اشتیاقم گر گنه بود |  | نگاه عذرخواهم را ببینید |
| هنوزم سر به راه عشق‌بازیست |  | دل گم کرده راهم را ببینید |
در بحبوحهٔ جنگ جهانی دوم و اشغال ایران در سال ۱۳۲۰:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| اگر ایران بجز ویرانسرا نیست |  | من این ویرانسرا را دوست دارم |
| اگر تاریخ ما افسانه رنگ است |  |  من این افسانه‌ها را دوست دارم |
| نوای نای ما گر جانگداز است |  |  من این نای و نوا را دوست دارم |
| اگر آب و هوایش دلنشین نیست |  | من این آب و هوا را دوست دارم |
| به شوق خار صحراهای خشکش |  |  من این فرسوده پا را دوست دارم |
| من این دلکش زمین را خواهم از جان |  | من این روشن سما را دوست دارم |
| اگر بر من ز ایرانی رود زور |  | من این زور آزما را دوست دارم |
| اگر آلوده دامانید، اگر پاک |  |  من، ای مردم، شما را دوست دارم |
مرگ

پژمان در ۳ آذر ۱۳۵۳ بر اثر بیماری سرطان درگذشت و در بهشت زهرا "قطعه۸، ردیف۹۲، شماره۱۰" به خاک سپرده شد. یکی از شعرهای مشهور او بر سنگ مزارش حک شده‌است: «تا رهروی عدم شد جسم شکستهٔ ما/آسایشی عجب یافت اندام خستهٔ ما».
نامگذاری ها

در ۲۸ آبان ۱۳۹۹، خیابان فاطمی در محدودهٔ خیابان کلاهدوز به نام پژمان بختیاری تغییر نام یافت. در شهرکرد نیز خیابانی به یاد وی نامگذاری شده است.
واد سلام

مکان در 23x15px|border |alt=|link= الجزایر
| واد سلام | واد سلام |
| --- | --- |
شهرداری: شهرداری
مختصات: مختصات: ناتوان در تجزیه عرض جغرافیایی به عنوان یک رقم:N {{#coordinates:}}: عرض جغرافیایی نامعتبر: مختصات: مختصات: ناتوان در تجزیه عرض جغرافیایی به عنوان یک رقم:N {{#coordinates:}}: عرض جغرافیایی نامعتبر
استان: استان غلیزان
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
واد سلام (به عربی: واد السلام) یک شهرداری در الجزایر است که در استان غلیزان واقع شده‌است.
بهرام عظیم‌پور

بهرام عظیم‌پور (زاده ۲۸ تیر ۱۳۳۸، تهران) کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس سینما، تئاتر و تلویزیون اهل ایران است.
زندگی

وی دانش‌آموختهٔ دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران با مدرک کارشناسی‌ارشد ادبیات نمایشی و لیسانس کارگردانی هنرهای نمایشی است.
از سال ۱۳۶۸ فعالیت‌اش را در زمینهٔ سینمای داستانی آغاز کرد در حالی که فعالیت‌های تئاتری‌اش را پیش‌تر و از سال ۱۳۶۷ شروع کرده بود. در ادامهٔ کارهای هنری‌اش، فعالیت در سینمای مستند را نیز از سال ۱۳۷۳ به شکل جدی و پی‌گیر دنبال کرد.
عضو پیوستهٔ انجمن مستندسازان سینمای ایران (خانه سینما).
عضو هیئت‌مدیره و نایب رئیس انجمن مستندسازان سینمای ایران (خانه سینما) از ۱۳۸۷ تا ۱۳۸۹.
عضو هیئت‌مدیره و نایب رئیس انجمن مستندسازان سینمای ایران (خانه سینما) از ۱۳۹۲ تا کنون.
فعالیت در سینمای داستانی

در کوچه‌های عشق (خسرو سینایی) دستیار اول کارگردان، برنامه‌ریز و انتخاب بازیگر ۱۳۶۸
از کرخه تا راین (ابراهیم حاتمی‌کیا) دستیار اول کارگردان، انتخاب بازیگر و بازی‌گردان ۱۳۷۰
خاکستر سبز (ابراهیم حاتمی‌کیا) دستیار اول کارگردان، انتخاب بازیگر و بازی‌گردان ۱۳۷۱
سلام سینما (محسن مخملباف) دستیار اول کارگردان و برنامه‌ریز ۱۳۷۳
گبه (محسن مخملباف) دستیار اول کارگردان و برنامه‌ریز ۱۳۷۴
موج مرده (ابراهیم حاتمی‌کیا) دستیار اول کارگردان، انتخاب بازیگر و بازی‌گردان ۱۳۷۸
این زن حرف نمی‌زند (احمد امینی) انتخاب بازیگر ۱۳۸۱
«چ» (ابراهیم حاتمی‌کیا) مشاور هنری کارگردان و مشاور فیلم‌نامه ۱۳۹۱
فعالیت در تلویزیون

سریال «بیداری» (نویسنده و کارگردان) شبکهٔ ۳ سیما. ۲۰ قسمت ۴۵ دقیقه‌ای. ۱۳۸۶ و ۱۳۸۷
تله‌فیلم «همه‌ی افتادگان» (نویسنده و کارگردان). شبکهٔ ۴ سیما. ۹۰ دقیقه. ۱۳۹۰
سریال «خاک سرخ» (ابراهیم حاتمی‌کیا) انتخاب بازیگر و بازی‌گردان. ۱۳۷۹ و ۱۳۸۰
سریال «بیگانه‌ای میان ما» (احمد امینی) انتخاب بازیگر. ۱۳۸۲
سریال «اولین شب آرامش» (احمد امینی) انتخاب بازیگر، مشاور فیلم‌نامه و مشاور پروژه. ۱۳۸۴و ۱۳۸۵
فعالیت در سینمای مستند

عروسک‌های کمس (نویسنده و کارگردان) ۱۳۷۳–۱۶ م.م. ۳۰ دقیقه
چمر (نویسنده و کارگردان) ۱۳۷۳–۱۶ م.م. ۳۰ دقیقه
دوبه (نویسنده و کارگردان) ۱۳۷۴–۱۶ م.م. ۳۰ دقیقه
ایل من کرمانج (نویسنده و کارگردان) ۱۳۷۵–۱۶ م.م. ۳۰ دقیقه
تعداد ۱۵ فیلم مستند-داستانی و گزارشی برای شبکه‌های اروپایی ۱۳۷۶ و ۱۳۷۷
رؤیای ستاره (نویسنده و کارگردان) ۱۳۷۷ - بتاکم. ۲۲ دقیقه
تا صبح شب یلدا (نویسنده و کارگردان) ۱۳۸۲- دی وی. ۲۶ دقیقه
سروش (نویسنده و کارگردان) ۱۳۸۴–۱۷ دقیقه
هوای تازه (نویسنده و کارگردان) ۱۳۸۲–۲۳دقیقه
از سایه برون آی (نویسنده و کارگردان) ۱۳۹۲–۳۰دقیقه
فیلم کوتاه «گیوتین» (نویسنده و کارگردان).انتخاب شده و نمایش در جشنواره کن ۲۰۰۲
فعالیت در تئاتر

نویسندگی و کارگردانی از سال ۱۳۶۷
تدریس بازیگری و کارگردانی از سال ۱۳۷۱
عضو پیشین گروه تئاتر بازی.
آندریاس اوستلر

| آندریاس اوستلر | آندریاس اوستلر |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۱ ژانویهٔ ۱۹۲۱ گرایناو
درگذشت: ۲۴ نوامبر ۱۹۸۸ گرایناو
ملیت: آلمان
آندریاس اوستلر (انگلیسی: Andreas Ostler; ۲۱ ژانویهٔ ۱۹۲۱ – ۲۴ نوامبر ۱۹۸۸) ورزشکار بابسلد اهل آلمان بود.
فرانتیشک شوچیک

فرانتیشک شوچیک (انگلیسی: František Ševčík; ۱۱ ژانویهٔ ۱۹۴۲ – ۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۷) بازیکن هاکی روی یخ اهل چکسلواکی بود.
نرت برنتوود، مریلند

مکان در 23x15px|border |alt=|link= مریلند
| North Brentwood, Maryland | North Brentwood, Maryland |
| --- | --- |
شهرک: شهرک
Location of North Brentwood, Maryland: Location of North Brentwood, Maryland
ایالات آمریکا:  مریلند
شهرستان: [[File:|22x20px|border |alt=|link=]] Prince George's
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۱۰ مایل مربع (۰٫۲۶ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۱۰ مایل مربع (۰٫۲۶ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۰ فوت (۳ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۵۱۷
 • برآورد (۲۰۱۱): ۵۲۲
 • تراکم: ۵۱۷۰٫۰/مایل مربع (۱۹۹۶٫۱/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (Eastern (EST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: ۲۰۷۲۲
کد منطقه: ۳۰۱
FIPS کد: ۲۴-۵۶۳۷۵
GNIS feature ID: ۰۵۹۷۸۱۴
نرت برنتوود (به انگلیسی: North Brentwood) شهری در ایالت مریلند کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۵۱۷ نفر بوده‌است.
واد سفیون

مکان در 23x15px|border |alt=|link= الجزایر
| واد سفیون | واد سفیون |
| --- | --- |
شهرداری: شهرداری
مختصات: مختصات: ناتوان در تجزیه عرض جغرافیایی به عنوان یک رقم:N {{#coordinates:}}: عرض جغرافیایی نامعتبر: مختصات: مختصات: ناتوان در تجزیه عرض جغرافیایی به عنوان یک رقم:N {{#coordinates:}}: عرض جغرافیایی نامعتبر
استان: استان سیدی بلعباس
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
واد سفیون (به عربی: واد سفيون) یک شهرداری در الجزایر است که در استان سیدی بلعباس واقع شده‌است.
روب بجورکمن

| جزئيات زندگی‌نامه | جزئيات زندگی‌نامه |
| --- | --- |
زاده: ۲۷ فوریهٔ ۱۹۲۹ ‏(۹۶ سال) روسو، مینه‌سوتا
حرفه بازی: حرفه بازی
۱۹۴۸: US Olympic Team
۱۹۴۸–۱۹۵۱: Minnesota
۱۹۵۱–۱۹۵۲: Saint Paul Saints
۱۹۵۲: US Olympic Team
 :  
پست(ها): Center
حرفه مربی‌گری (سرمربی؛ مگر در موارد مشخص‌شده): حرفه مربی‌گری (سرمربی؛ مگر در موارد مشخص‌شده)
۱۹۶۱–۱۹۶۲: Greenway High School
۱۹۶۳–۱۹۶۴: RPI
۱۹۶۴–۱۹۶۸: New Hampshire
۱۹۶۸–۱۹۷۸: North Dakota
۱۹۸۰–۱۹۸۳: Warroad High School
 :  
سابقه سرمربی‌گری: سابقه سرمربی‌گری
مجموع: 224–234–11 (college)
روب بجورکمن (انگلیسی: Rube Bjorkman؛ زادهٔ ۲۷ فوریهٔ ۱۹۲۹) بازیکن هاکی روی یخ اهل ایالات متحده آمریکا است.
اودوار برئو

اودوار برئو (انگلیسی: Oddvar Brå؛ ۱۶ مارس ۱۹۵۱ – ) اسکی‌باز صحرانوردی اهل نروژ بود.
نرت بتزدا، مریلند

مکان در 23x15px|border |alt=|link= مریلند
| North Bethesda, Maryland | North Bethesda, Maryland |
| --- | --- |
مکان مختص سرشماری: مکان مختص سرشماری
Location of North Bethesda, Maryland: Location of North Bethesda, Maryland
Boundaries of the North Bethesda CDP, as of 2003: Boundaries of the North Bethesda CDP, as of 2003
ایالات آمریکا:  مریلند
شهرستان: [[File:|22x20px|border |alt=|link=]] شهرستان مونتگومری، مریلند
مساحت: مساحت
 • کل: ۸٫۹ مایل مربع (۲۳٫۰ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۸٫۸ مایل مربع (۲۲٫۹ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۳۹۴ فوت (۱۲۰ متر)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۳۸۶۱۰
 • تراکم: ۴۲۸۱٫۵/مایل مربع (۱۶۵۳٫۱/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (Eastern (EST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: 20814, 20817, 20851, 20852 (shared)
کد منطقه: ۳۰۱
FIPS کد: ۲۴-۵۶۳۳۷
GNIS feature ID: ۱۸۶۷۲۹۷
نرت بتزدا (به انگلیسی: North Bethesda) شهری در ایالت مریلند کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۴۳٬۸۲۸ نفر بوده‌است.
نیروی هوایی شاهنشاهی ایران

| نیروی هوایی شاهنشاهی ایران | نیروی هوایی شاهنشاهی ایران |
| --- | --- |
بنیان‌گذاری: خرداد ۱۳۰۳
برچیده شده: ۲۲ بهمن ۱۳۵۷
ستاد:  تهران، ایران
رهبری: رهبری
فرمانده کل قوا:  محمدرضا پهلوی
فرمانده:  سپهبد امیرحسین ربیعی (آخرین فرمانده)
نیروی هوایی شاهنشاهی ایران (Imperial Iranian Air Force؛ به اختصار IIAF) نیروی هوایی کشور ایران در زمان زمامداری پهلوی گفته می‌شد. تاریخ تأسیس نیروی هوایی در ایران در سال ۱۳۰۱ هجری خورشیدی (۱۹۲۲ میلادی) به دستور رضاخان و در زمان وزارت جنگ و پادشاهی احمدشاه قاجار بود. اولین گروه از خلبانان این نیرو در ۶ اسفند ۱۳۰۳ (۲۵ فوریه ۱۹۲۵) آموزش دیده و آماده عملیات شدند. خلبانان این نیرو همراه خلبانان نیروی هوایی اسرائیل تنها خلبانان خاورمیانه بودند که دوره‌های آموزشی خلبانی را در ایالات متحده آمریکا گذرانده بودند. نیروی هوایی شاهنشاهی ایران در سال‌های پایانی حکومت پهلوی، بزرگ‌ترین نیروی هوایی غرب آسیا بود.