لهجه شیرازی
واژه‌نامه اوزو

اَلُو گرفتن (آتش گرفتن)
اُرسی (کفش)
اُوزون (آویزان)
اُلُلَک (آدم بی مسئولیت و به درد نخور، مترسک)
اُینه (آیینه)
اوفِی (کنایه از خنک شدن دل)
آبرک (تاب)
آرمه (ویار)
آرمه داری (مراسمی با رسوم مخصوص که برای زن باردار می‌گیرند)
اشرفی (سکه طلا)
آقو (پدر)
آل بُخارا (آلو بخارا)
آلامد (شیک و به دوز، برگرفته از واژه فرانسوی)
آلو (هم به معنی آلو و هم سیب زمینی مثل دو پیازه آلو از غذاهای شیرازی که نسبت پیاز به سیب زمینی در آن دو به یک است)
الکی خوشال (آدم سرخوش، خوشحالی بی‌مورد)
آمخته (عادت کرده)
اِراض کردن (هول کردن)
باد کردن (تکبر به خرج دادن)
ببه (محبوب، عزیز، معمولاً برای فرزند گفته می‌شود)
بُقُرنه (حلقوم)، پالون سُویده (حیله‌گر و مکار)
پتی (برهنه، لخت، مانند پاپتی و سرپتی به معنای پابرهنه و سر برهنه یا لخت و پتی)
پِنجیر (نیشگون)
پَنون کردن (پنهان کردن)
پیزوری (زپرتی، چیزی که چنس خوبی نداشته باشد و زود خراب شود)
پَین دری (پنج دری، شاهنشین)
تشه برق! (آذرخش، برق)
تاپو (خمره بزرگ، کنایه از آدم خیلی چاق مثل خانم تاپو)
تاتی کردن (راه رفتن ابتدایی بچه‌ها)
تِنگ (محکم)
تِنگیدن (پریدن)
توبره (کیسه پارچه ای یا پوستی بزرگ که بر دوش می‌انداختند)
جار (بانگ و فریاد)
جَر (دعوا و کشمکش)
جَلد (سریع)
چَپَری (فوری- سریع)
چِکِنه (چسبنده، چسبناک)
چی (چیز)
چی کشی یا چیاکشی (اسباب کشی)
هسین (گلدان سفالی)
حال اومدن (چاق شدن)
خاکشیر مزاج (با همه کس سازگاری دارد)
خانم (مادر)
خانم دوسی (خانم دوستی، مادر دوست داشتنی)
خزوک تلفظ غیررسمی واژه کهن خزدوک به معنی هر نوع سوسک.
کل پوک یا کل پُک (مارمولک؛ کوتاه شده کله‌پوک)
خراباتی (لوتی و جا افتاده)
خلویی (خلأیی، مستراحی، کنایه از آدم خز و خیل)
ریشمیز (موریانه)
داچّی (برادر بزرگتر)
دُب (لجباز)
دل پیچ (اسهال)
دَلّی (سطل، حلبی، مثل دلی روغن)
دَلّی رشتی: (سطل اشغال)
دفتر دَسَّک (دفتر و وسایل)
دمِ رُو (پشت سر هم، پیوسته)
دوسکومی (دوستکامی، ظرف بزرگ برای نوشیدنی‌ها)
دوسی (لقب مادربزرگ‌ها)
دیونه (دیوانه)
رِچ (در هم پیچ خورده)
رج (ردیف)
رنج (کوچک)
رِند (زیرک در معنای مثبت، با تدبیر)
رُودار (پشت سر هم، پیوسته و بی وقفه)
زرتنگ (تمسخر زرنگی)
زِلِیبی (زولبیا)
زِنِش (جربزه، جوهر)
سُپ (گونه، لُپ)
سِد (نردبان)
سر در عرش (آدم منگ و سر به هوا)
سرقدم رفتن (اسهال داشتن)
سوزُوی (حسود)
سِوِر (استوار، مقاوم، پیگیر)
سِوُ کردن (جدا کردن)
سلانه سلانه: (آهسته آهسته)
شاباجی (شاه باجی، لقب خواهر بزرگ و عزیز)
شافتک (سوت، کنایه آدم خنگ)
شلنگ تخته انداختن (حرکات ناموزون، شیطنت و ورجه وورجه غیر معمول و بیش از حد کودکان)
شملیز (شنبلیله)
شِوِر (شل و ول)
صبو صب (صبح فردا)
ضَفت کردن - پنوم (پنهان کردن)
طُیفه (طایفه، فامیل)
اِزّ و جِز (التماس)
عزیز تِرانی (بچه لوس و ننر و یکی یکدانه)
علیٰ حدّه (به‌طور جداگانه)
علم شنگه درآوردن (لج کردن، زیر توافق زدن، لج رفتن کودک)
غُرِّه تِراق (رعد و برق)
غنچه دوسی (لقب برای زنان نزدیک است، مثلاً خواهر شوهری که ازدواج نکرده است، همچنین کلماتی مانند بهار دوسی، گل دوسی، یاسمن دوسی، خانم دوسی نیز در گذشته بسیار شنیده می‌شد)
غول (جای گود- برای چاه، استخر و حوض یا آبگیر به کار می‌رود)
فَلِّی (فله‌ای، بی نظم- درهم)
فند زدن (فن زدن، شعبده بازی)
غایِم (محکم، پنهان)
قاپ قمارخونه (کنایه از آدم همه فن حریف)
قُرتِراق (رعد، تندر)،
کَپه (نیمه، نصفه)
کُپه (تل، هرچیز روی هم جمع شده)
کِر (گوشه)
کُمُخته (پینه ناشی از چرک روی پوست، مثل: زانوش کمخته بسته بود)
کُتُرُم (در خود فرورفته، ناراحت)
کُتُو خونه (مکتبخانه)
کُفُرات (بداخلاق - کفرات میباره ازش: اخلاق بدش از چهره اش پیداست)
گاسَم (شاید)
گامبو (آدم چاق)
گاه یا گا (زود، صب گا= صبح زود)
گُترِی (گتره ای، بدون حساب و کتاب، فله ای)
گِل غلته (روی زمین غلتیدن)
گُمپ (غنچه)
گُمپ گُلُم (غنچه گل، لقب برای عزیز داشتن فرزند)
گُمپُلِه (توپی آویزان از کلاه پشمی)
گدا گودول (آدم گدا گشنه)
گندنا (تره)
گوروخت (گریخت، فرار کرد)
لُپَّک (بسیار چاق، تپل)
لِبدی (بد لباس، بدترکیب و بی تناسب)
لُنده دادن (نق زدن)
ماتِرِنگَکی (بچه بازیگوش)
ماباجی (ماه باجی، خواهر بزرگ عزیز)
مَچِّد (مسجد عربی شده مسگد ایرانی)
مُچُنِه (مچاله)
مُنج (به اندازه یک مشت)
نِغِّه (گریه بهانه جویانه کودکان)
ناتُو با گویش (ow)(بدقلق)
نبشتن (نوشتن)
نُقل پیرزن (ذرت بو داده، پاپکرن)
وادنگ اومدن (دبه کردن)
واسونک (مجموعه ترانه‌های شیرازیی که در مراسم عروسی خوانده می‌شود.
واگوشک (لغز- چیستان، معما)
وَر (طرف، بر)
وِر (زِر)
وِنگِه (نق زدن، گریه کردن)
هاتون هاتونا (هر از گاهی، دیر به دیر- به ندرت)
هاشپت (آدم مشنگ)
هَپَروت (عالم خیالی)
همبر (همبرگر)
هُنُنُی کردن گ (هنر کرد، کنایه از انجام‌کار شاق به تمسخر)
هولی حمالی (الاکلنگ)
یارون شووَر (یاران شوهر، خانواده شوهر)
یارون عروس (یاران عروس، خانواده شوهر)
یِی دری (یک دری، مستراح)
یتیم غوره (گدا گشنه و بی کس و کار)