stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
حمایت از کاربر
ریشه‌ها

ایده حمایت از کاربر از پروژه‌های توسعه نرم‌افزار در مقیاس بزرگ به وجود آمد. در چنین تیم‌هایی، توافقی در مورد نقش‌های طراح محصول (یا طراح سیستم) و تحلیلگر تجربه کاربری (UX) صورت می‌گیرد، به‌طوری‌که این دو نقش (طراح و تحلیلگر UX) نمی‌توانند به‌طور مؤثر توسط یک فرد یا افراد مشابه انجام شوند به دلیل منافع متعارض ذاتی آن‌ها. یک مثال از این نوع تضاد منافع، دفاع طراح از تصمیم طراحی خود در مورد بهبود محصول در مقابل تصمیم جایگزینی است که می‌تواند به تجربه کاربری بهتری منجر شود، اما تصمیم اولیه طراح را در مورد چگونگی بهبود محصول نادیده می‌گیرد.
تعامل طراح با کاربران واقعی در چنین پروژه‌های بزرگی غالباً برای برخی طراحان به عنوان یک فرایند پرهزینه و ناکارآمد در نظر گرفته می‌شود، اما دیدگاه جایگزین نشان می‌دهد که برخی طراحان و برخی شرکت‌ها به تعامل با کاربران واقعی ارزش نمی‌دهند. برخی متخصصان پیشنهاد کرده‌اند که طراحان و توسعه‌دهندگان ممکن است حتی نسبت به کاربران واقعی contempt (تحقیر) داشته باشند. در پروژه‌های بزرگ مقیاس، اغلب یک ضرورت عملی برای تقسیم کار وجود دارد، اما این نباید بهانه‌ای برای عدم درگیر کردن کاربران در هر مرحله از چرخه زندگی توسعه نرم‌افزار باشد. فرد مسئول طراحی یک محصول ممکن است از توسعه آن محصول دور باشد و حتی بیشتر از مطالعات تجربه کاربری سنتی، که تحلیل می‌کند کاربران چگونه با یک محصول تعامل دارند در مقایسه با نحوه طراحی آن برای استفاده. درجات جدایی ذاتی در این پروژه‌های بزرگ می‌تواند باعث ایجاد فاصله‌ای بین طراحان جاه‌طلب شود که در خطر ایجاد محصولات ناکارآمد هستند که ترجیح می‌دهند طراحی کنند، به جای طراحی آنچه کاربران می‌خواهند و به آن نیاز دارند. باید دقت شود که در هر مرحله از چرخه طراحی، کاربر درگیر گردد، تا نیازهای کاربر نادیده گرفته نشود و طراحی محصولی غیرقابل قبول منجر نشود.
ایده مشاوری با تخصص که با یک گروه مشتری کار می‌کند، ریشه‌های نظری در مدل‌های مشاوره‌ای پروسه دارد که بر توسعه روابط نزدیک برای حل‌ و فصل مشترک تمرکز دارد.
توسعه شخصیت‌های کاربری به منظور حمایت از کاربر

یکی از روش‌های حمایت از کاربر از طراحان می‌خواهد تا کاربران خود را به‌طور جمعی تعریف کنند، همچون یک فرد یا یک شخصیت، و ویژگی‌ها و خصایص مشترک کاربران معمولی خود را در نظر بگیرند. این کار شامل بررسی انواع مختلف سناریوهای کاربردی است که کاربران به‌طور معمول با آن‌ها مواجه می‌شوند تا به پیش‌بینی نیازها و انتظارات کاربران کمک کند. از این شخصیت و ویژگی‌های مرتبط با آن، تمایلات، سناریوهای کاربردی، نیازهای عملکردی و انتظارات کاربران استخراج می‌شود و مشخصات دقیقی برای بهبودهای محصولی که باید توسعه یابند، فراهم می‌شود.
این روش به‌طور اساسی دسترسی طراحان محصول به کاربران را از طریق نمایاندن نیازهای آن‌ها در قالب یک شخصیت یا شخصیت خیالی هدایت می‌کند.
در ارتباطات فنی

ارتباطات فنی به‌عنوان حامیان کاربران در طراحی محصولات اطلاعاتی عمل می‌کنند. آن‌ها از طریق شخصیت‌های کاربری، آزمایش‌های قابلیت استفاده و طراحی متمرکز بر کاربر، میان کارشناسان موضوع و کاربران میانجی‌گری می‌کنند. ارتباطات فنی از کاربران بر اساس سه استاندارد برای طراحی محصول حمایت می‌کند:
- قابل استفاده: طراحی‌ها بصری، ایمن و آسان برای استفاده هستند.
- کاربردی: طراحی‌ها به نیازهای کاربران که از طریق آزمایش‌های قابلیت استفاده و شخصیت‌های کاربری تعیین شده، پاسخ می‌دهند.
- جذاب: طراحی‌ها برای کاربران جذاب هستند و استفاده از محصول را تشویق می‌کنند.
ارتباطات ریسک نیز یک زیرمجموعه از حمایت از کاربر است که بر روی ارتباط و کاهش ریسک‌ها در محصولات و محیط‌ها متمرکز است.
مزایا

حمایت از کاربر همچنین کمک می‌کند تا اثرات تصمیمات طراحی آسان‌تر قابل اندازه‌گیری باشد، زیرا ویژگی‌ها و خصایص شخصیت‌های کاربری معمولاً شامل پیشنهاد های جمع‌آوری‌شده از کاربران واقعی است. پیشنهاد ها برای بهبود به‌صورت عمومی و بر اساس فراوانی، شدت یا هم‌راستایی با ابتکارات شرکتی اولویت‌بندی می‌شوند. در نتیجه، تصمیمات طراحی کمتر به یک طراح مربوط می‌شود و بیشتر به برآورده کردن نیازهای کاربران وابسته است، زیرا پیشنهاد ها برای بهبود معمولاً مستقیماً توسط خود کاربران ارائه می‌شود.
انسی ساویریس

| انسی ساویریس | انسی ساویریس |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۴ اوت ۱۹۳۰
ملیت:  مصر
پیشه: کارآفرین
شناخته‌شده برای: بنیانگذار اوراسکام
فرزندان: ناصف ساویریس نجیب انسی ساویرس
انسی ساویریس (به عربی: أنسي ساويريس) (زاده ۱۴ اوت ۱۹۳۰) کارآفرین، سرمایه‌دار و مدیر ارشد اجرایی مصری است، که در سال ۱۹۵۰ شرکت اوراسکام را تأسیس نمود. وی در حال حاضر به عنوان رییس هیئت مدیره اوراسکام فعالیت می‌کند.
ساویریس در سال ۲۰۰۸ با دارایی خالص ۹٫۱ میلیارد دلار، از سوی مجله فوربز به‌عنوان ثروتمندترین فرد مصر شناخته شد، همچنین در رتبه ۹۶ از فهرست ثروتمندترین افراد جهان قرار داشت. وی هم‌اکنون (۲۰۱۴) با دارایی ۲ میلیارد دلار چهارمین فرد ثروتمند مصر محسوب می‌شود. فرزندان وی؛ ناصف ساویریس و نجیب انسی ساویرس در رتبه‌های اول و سوم این فهرست قرار دارند.
اوتو سسانا

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زادروز:  ۱۶ ژوئیهٔ ۱۹۴۳ ‏(۸۱ سال)
تاریخ مرگ:  ۲۵ ژانویهٔ ۲۰۱۷
پست:  مدافع
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
|  |  باشگاه فوتبال روساریو سنترال |   |   |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است.:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است.
اوتو سسانا (انگلیسی: Otto Sesana; ۱۶ ژوئیهٔ ۱۹۴۳ – ۲۵ ژانویهٔ ۲۰۱۷) یک بازیکن فوتبال اهل آرژانتین بود.وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۴ حضور داشته است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال روساریو سنترال اشاره کرد.
ان مکلاولین کرولوگوس

| ان مکلاولین کرولوگوس | ان مکلاولین کرولوگوس |
| --- | --- |
۱۹مین وزیر کار ایالات متحده آمریکا: ۱۹مین وزیر کار ایالات متحده آمریکا
دوره مسئولیت ۱۷ دسامبر ۱۹۸۷ – ۲۰ ژانویه ۱۹۸۹: دوره مسئولیت ۱۷ دسامبر ۱۹۸۷ – ۲۰ ژانویه ۱۹۸۹
رئیس‌جمهور: رونالد ریگان
قائم‌مقام: دنیس ئی ویتفیلد
پس از: بیل بروک
پیش از: الیزابت دول
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۶ نوامبر ۱۹۴۱ ‏(۸۳ سال)
حزب سیاسی: حزب جمهوری‌خواه ایالات متحده آمریکا
همسر(ان): جان مک‌لافلین، تام سی کرولوگوس
محل تحصیل: Marymount College, Tarrytown
ان مکلاولین کرولوگوس (انگلیسی: Ann McLaughlin Korologos؛ زادهٔ ۱۶ نوامبر ۱۹۴۱) یک سیاست‌مدار اهل ایالات متحده آمریکا است.
اوریتا گروسی

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- |
ملیت: ایتالیا
زاده: ۲۰ ژوئن ۱۹۵۹ ‏(۶۵ سال) رم
ورزشی: ورزشی
ورزش: بسکتبال
اوریتا گروسی (ایتالیایی: Orietta Grossi؛ زادهٔ ۲۰ ژوئن ۱۹۵۹) بازیکن زن بسکتبال اهل ایتالیا بود. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ شرکت کرده‌است.
انتون اریتا

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Antón Arieta-Araunabeña Piedra
زادروز:  ۶ ژانویهٔ ۱۹۴۶
زادگاه:  دورانگو
تاریخ مرگ:  ۷ مهٔ ۲۰۲۲ (۷۶ سال)
قد:  ۱٫۷۴ متر (۵ فوت ۹ اینچ)
پست:  مهاجم
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۶۰–۱۹۶۴:  باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۶۴–۱۹۷۴ |  باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو |  ۲۶۱ |  (۶۱) |
| ۱۹۷۴–۱۹۷۶ |  باشگاه فوتبال هرکولس |  ۴۴ |  (۷) |
| مجموع |   |  ۳۰۵ |  (۶۸) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۶۴ |  تیم ملی فوتبال اسپانیا |  ۱ |  (۱) |
| ۱۹۷۰–۱۹۷۲ |  تیم ملی فوتبال اسپانیا |  ۷ |  (۴) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
انتون اریتا (انگلیسی: Antón Arieta؛ زادهٔ ۶ ژانویهٔ ۱۹۴۶ – ۷ مهٔ ۲۰۲۲) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده بود می‌توان به باشگاه فوتبال هرکولس و باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال اسپانیا، و اسپانیا، بازی کرده بود.
بمب‌گذاری آمبولانس ۱۳۹۶ کابل

| بمب‌گذاری آمبولانس ۱۳۹۶ کابل | بمب‌گذاری آمبولانس ۱۳۹۶ کابل |
| --- | --- |
بخشی از جنگ در افغانستان: بخشی از جنگ در افغانستان
کابلکابل (افغانستان): کابلکابل (افغانستان)
موقعیت: چهارراهی صدارت، منطقه مرکز ساختمان‌های سفارتخانه‌های خارجی، دفاتر وزیران افغانستان، کنسولگری هند و دفتر اتحادیه اروپا
تاریخ: ۷ بهمن ۱۳۹۶
گونه حمله: انتحاری
اسلحه: خودرو انفجاری (آمبولانس)
کشته‌ها: ۱۰۳+
زخمی‌ها: ۲۳۵+
مرتکبان: طالبان
بمب‌گذاری آمبولانس ۱۳۹۶ کابل روز شنبه ۷ بهمن توسط بمبی که در یک آمبولانس جاسازی شده بود، رخ داد. این انفجار در منطقه‌ای از پایتخت افغانستان که مرکز سفارتخانه‌های خارجی و دفتر اتحادیه اروپا است دست‌کم ۱۰۳ کشته و دست‌کم ۲۳۵ زخمی بر جای گذاشت. ارگ ریاست جمهوری روز هشتم دلو را ماتم ملی اعلام کرد و دستور نیمه افراشته شدن پرچم‌های افغانستان و همچنین یک روز تعطیلی در شهر کابل را داد. از مقامات محلی نیز خواسته شد در سراسر کشور برای کشته‌شدگان مراسم ختم قرآن برگزار نمایند.
شرح حادثه

روز شنبه ۷ بهمن ۱۳۹۶ ساعت ۱ بعد از ظهر به وقت محلی یک آمبولانس بمب‌گذاری شده در کابل پایتخت افغانستان در چهارراهی صدارت منطقه‌ای که مرکز ساختمان‌های سفارتخانه‌های خارجی، دفاتر وزیران افغانستان، کنسولگری هند، سفارت سوئد و دفتر اتحادیه اروپا منفجر شد، شدت انفجار در حدی بود که تعدادی از ساختمان‌های غیرمرتفع نیز تخریب شدند. همین‌طور ده‌ها وسیله نقلیه در این انفجار از بین رفتند. بنابر گفته معاون سخنگوی وزارت کشور افغانستان راننده آمبولانس به بهانه اینکه بیماری در داخل آمبولانس دارد بازرسی اول را رد کرده بود ولی در بازرسی دوم شناسایی می‌شود ولی قبل از اینکه نیروهای امنیتی به او شلیک کنند راننده آمبولانس خودرو را منفجر می‌کند.
کشته و زخمی

در این انفجار دست‌کم ۱۰۳ نفر جان خود را از دست دادند و دست‌کم ۲۳۵ نفر زخمی شده‌اند که تعدادی از زخمی‌ها در وضعیت وخیمی به سر می‌برند. بیشتر قربانیان این حمله غیرنظامی بوده‌اند.
مظنونین

گروه طالبان مسئولیت این انفجار را به‌عهده گرفته‌است. به گفته معاون سخنگوی وزارت کشور افغانستان ۴ نفر در رابطه با این حمله دستگیرشده‌اند و مورد بازجویی قرار گرفته‌اند. دولت افغانستان ضمن محکوم کردن این اقدام غیرانسانی، پاکستان را به همکاری با مهاجمان محکوم کرد، پاکستان ادعای همکاری با نظامیان مهاجم را رد می‌کند.
پیشینه

یک هفته پیش از این در ۳۰ دی ۱۳۹۶ ساعت ۹ شب ۲۰ نفر که ۱۵ نفر آن‌ها تبعه خارجی بودند در حمله مسلحانه به هتل اینترکنتیننتال کابل کشته و ده‌ها نفر مجروح شدند.
واکنش‌ها > داخلی

افغانستان اشرف غنی احمدزی با اشاره به اینکه تروریسم وارد مرحله گسترده تهدید جهانی شده‌است گفت: افغانستان در خط نخست این نبرد جهانی قرار دارد.
افغانستان عبدالله عبدالله رئیس اجرائیه دولت وحدت ملی در صفحه تویتتر خود این حادثه را محکوم و آن را جنایت جنگی اعلام کرد و گفت: عاملان این حادثه به جزای خود خواهند رسید.
واکنش‌ها > خارجی و بین‌المللی

ایالات متحده آمریکا سفارت آمریکا در کابل این حمله را محکوم کرد و بر همکاری خود و دبیرکل ناتو و دفتر سازمان ملل با دولت افغانستان تأکید کرد. دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا یک روز پس از بمب‌گذاری مرگبار در کابل خواهان اقدام قاطع علیه طالبان شد. جان باس، سفیر آمریکا در کابل، در توییتی نوشته‌است: «این حملهٔ بزدلانه و بی‌رحمانه و عاملان آن را محکوم می‌کنم».
سازمان ملل متحد دفتر سازمان ملل نیز این حمله را محکوم کرده و بر مذاکرات سیاسی صلح به عنوان تنها راه حل برای پایان خشونت در افغانستان انگشت گذاشته‌است.
بریتانیا  فرانسه  آلمان کشورهای بریتانیا، فرانسه و آلمان این حمله را محکوم کرده‌اند. با دستور آنه هیدالگو شهردار پاریس چراغ‌های برج ایفل به عنوان نماد شهر پاریس فرانسه به احترام قربانیان حمله تروریستی در کابل پایتخت افغانستان، در خاموشی فرورفتند. وی در پیامی در شبکه اجتماعی نوشت: «پاریس و مردم این شهر در کنار مردم افغانستان که بار دیگر هدف حمله تروریستی وحشیانه قرار گرفته‌اند است».
پاپ فرانسیس، رهبر کاتولیک‌های جهان نیز در سخنانی در میدان سن پیترو واتیکان حملات تروریستی در افغانستان را مورد انتقاد قرار داده و پرسیده‌است که مردم تا کی باید اینگونه خشونت‌های غیرانسانی را تحمل کنند.
اورسولا لر

| اورسولا لر | اورسولا لر |
| --- | --- |
وزیر جوانان، خانواده، زنان و بهداشت: وزیر جوانان، خانواده، زنان و بهداشت
دوره مسئولیت ۹ دسامبر ۱۹۸۸ – ۱۸ ژانویهٔ ۱۹۹۱: دوره مسئولیت ۹ دسامبر ۱۹۸۸ – ۱۸ ژانویهٔ ۱۹۹۱
صدراعظم: هلموت کوهل
پس از: ریتا زوسموت
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۵ ژوئن ۱۹۳۰ بن
درگذشته: ۲۵ آوریل ۲۰۲۲ (۹۱ سال) بن، نوردراین-وستفالن، آلمان
ملیت: آلمانی‌ها
حزب سیاسی: اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان
محل تحصیل: دانشگاه گوته فرانکفورت دانشگاه بن
اورسولا لر (انگلیسی: Ursula Lehr؛ زادهٔ ۵ ژوئن ۱۹۳۰ – ۲۵ آوریل ۲۰۲۲) یک سیاست‌مدار و استاد دانشگاه اهل آلمان بود.
اولاف هولمستروپ

| مشخصات فردی | مشخصات فردی |
| --- | --- |
زاده: ۵ اکتبر ۱۹۳۰ ‏(۹۴ سال) هورزنس، دانمارک، دانمارک
اطلاعات تیم: اطلاعات تیم
اولاف هولمستروپ (انگلیسی: Olaf Holmstrup؛ زادهٔ ۵ اکتبر ۱۹۳۰) دوچرخه‌سوار اهل دانمارک است.
حملات پهپادی در پاکستان

دولت ایالات متحده طی سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۸ هزاران حملهٔ هوایی با استفاده از پهپادهای متعلق به نیروی هوایی ایالات متحده تحت کنترل بخش فعالیت‌های ویژهٔ آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) و مرکز فعالیت‌های ویژه به اهدافی در شمال‌غرب پاکستان صورت داده‌است. این حملات بخشی از کارزار آمریکا در جنگ علیه تروریسم با هدف شکست دادن نظامیان طالبان و القاعده هستند. بیشتر این حملات متمرکز در مناطق قبیله‌ای فدرال پاکستان و ایالت خیبر پختونخوا در راستای مرز افغانستان هستند. این حملات در دوره صدارت باراک اوباما به طرز قابل توجهی افزایش یافتند. برخی رسانه‌ها از این رشته حملات به جنگ پهپادی یاد کرده‌اند.
گزارش‌های متعددی در خصوص تعداد کشتگان نظامی در برابر غیرنظامیان منتشر شده‌است. بنا بر گفته مسئولان پاکستانی ۶۰ حمله در کنار مرزها منجر به کشته شدن ۱۴ رهبر تحت تعقیب القاعده و ۶۸۷ غیرنظامی پاکستانی شده‌است. دانیل بایمن از مؤسسه بروکینگز نوشته که در برابر هر رهبر القاعده ۱۰ غیرنظامی کشته می‌شود. در مقابل، بنیاد آمریکای جدید تخمین زده ۸۰ درصد کشته شدگان نظامی هستند. نیروی زمینی پاکستان اظهار داشته بیشتر کشته شده‌ها از مسئولین القاعده‌اند. سیا مدعی است از سال ۲۰۱۰ هیچ غیرنظامی کشته نشده اما کارشناسان در این رابطه مناقشه و اختلاف‌نظر دارند.
آمار

1) آمار تخمینی حملات پهپاد آمریکا از مؤسسه آمریکای نوین.

(As of 3۰ سپتامبر ۲۰۱۳)
| سال | تعداد حملات | تعداد کشته شدگان > مین.  | تعداد کشته شدگان > ماکس.  |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۰۴  | ۱ | ۵ | ۸  |
| ۲۰۰۵  | ۳ | ۱۲ | ۱۳  |
| ۲۰۰۶  | ۲ | ۹۰ | ۱۰۲  |
| ۲۰۰۷  | ۴ | ۴۸ | ۷۷  |
| ۲۰۰۸  | ۳۶ | ۲۱۹ | ۳۴۴  |
| ۲۰۰۹  | ۵۴ | ۳۵۰ | ۷۲۱  |
| ۲۰۱۰  | ۱۲۲ | ۶۰۸ | ۱٬۰۲۸  |
| ۲۰۱۱  | ۷۲ | ۳۶۶ | ۵۹۹  |
| ۲۰۱۲  | ۴۸ | ۲۲۲ | ۳۴۹  |
| ۲۰۱۳  | ۲۱ | ۱۲۸ | ۴  |
| مجموع  | ۳۴۳  | ۱٬۹۳۴  | ۳٬۲۳۹  |
۲) آمار پژوهش مؤسسه خبرنگاری تحقیقی:
(As of 2۴ اکتبر ۲۰۱۲)
کل حملات: ۳۵۰
کل کشته‌ها: ۲٬۵۸۶ – ۳٬۳۷۵
تلفات غیرنظامی: ۴۷۲ – ۸۸۵
کودکان تلف شده: ۱۷۶
زخمی‌ها: ۱٬۲۵۲ – ۱٬۴۰۱
حملات در دوره جورج بوش: ۵۲
حملات در دوره حکومت باراک اوباما: ۲۹۸
ادیک ظهرابیان

| ادیک ظهرابیان | ادیک ظهرابیان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۵ مهٔ ۱۹۳۹ شهرستان کاپان
درگذشت: ۲۱ ژوئن ۲۰۱۳ (۷۴ سال) ایروان، ارمنستان
ملیت: ارمنستان
محل تحصیل: دانشگاه دولتی ایروان
پیشه: تاریخ‌نگار
جوایز: 
ادیک آرتمی ظهرابیان (ارمنی: Էդիկ Արտեմի Զոհրաբյան؛ زادهٔ ۵ مهٔ ۱۹۳۹ - درگذشته ۲۱ ژوئن ۲۰۱۳) تاریخ‌نگار اهل ارمنستان بود.
زندگی‌نامه

وی در ۵ مهٔ ۱۹۳۹ در شهرستان کاپان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل گشت. وی برنده جوایزی همچون مدال موسس خورناتسی است. وی در ۲۱ ژوئن ۲۰۱۳ در ۷۴ سن سالگی در ایروان درگذشت.
خدمات بهداشتی و پزشکی در کوبا

حکومت کوبا دارای یک سامانهٔ بهداشتی ملی است و مسئولیت‌های مالی و اجرایی ارائهٔ خدمات بهداشتی به تمامی شهروندان کوبا به عهدهٔ این سازمان است. هیچ بیمارستان یا درمانگاه خصوصی در کوبا وجود ندارد و ارائهٔ تمامی خدمات بهداشتی توسط دولت صورت می‌گیرد. وزیر کنونی بهداشت در کوبا خوزه رومن بالگور است.
نگرانی‌های کلی در مورد بیماری و میزان و مرگ و میر نوزادان در دههٔ ۱۹۶۰ در کوبا وجود داشت. اما در دههٔ ۱۹۸۰ این نگرانی‌ها از بین رفت. چرا که از آن زمان به بعد در وضعیت بهداشتی کوبا پیشرفت‌های قابل توجهی صورت گرفت. در حال حاضر، بر اساس آمارهای دولتی، میزان شیوع ایدز به ازای واحد جمعیت در کوبا تنها یک ششم میزان ایدز در آمریکا است. همچون سایر بخش‌های اقتصادی کوبا، تحقیقات فراوان همگی حاکی از آن هستند که وضعیت بهداشت این کشور نیز پس از اعمال تحریم‌ها علیه این کشور توسط آمریکا ضربهٔ شدیدی خورد. البته قطع یارانه‌های دریافتی از شوروی نیز بی‌تاثیر نبود. بر اساس آمارهای دولتی، کوبا یکی از بالاترین آمارهای «امید زندگی» در منطقه را دارا است. به عبارتی دیگر میانگین «امید زندگی» در این کشور ۷۷٫۶۴ سال است. (تنها پایین‌تر از آمریکا با میانگین ۷۸٫۱۱ سال عمر)). آمارهای ارائه شده توسط حکومت کاسترو نشان‌دهنده وضعیت مناسب و پیشرفته این کشور هستند، اما برخی از کارشناسان می‌گویند که با این آمارهای ارائه شده توسط حکومت کاسترو باید با شک و تردید برخورد شود. این آمارها نه توسط نهادهای مستقل، بلکه به صورت رسمی توسط حکومت کاسترو منتشر شده‌است. آمارها در این کشور شفاف نیست و نهادهای مستقل نیز اجازه ورود و بررسی را ندارند. در کوبا «انتقاد عمومی از دولت جرم است» و بیماران حقی برای انتقاد از وضعیت پزشکی ندارند. حتی برای محققان نیز گزارش و استخراج روایت‌های انتقادی پزشکی جرم محسوب می‌شود. برخی گزارش‌های مستقل نیز به وضعیت نامناسب مراقتب‌های پزشکی برای بیماران کوبایی و در مقابل وضعیت مناسب برای بیماران خارجی و مقامات حزب کمونیستی اشاره می‌کنند. برخی توریست‌های درمانی نیز که برای درمان به کوبا سفر کرده‌اند، گفته‌اند که کوبا برخی خدمات درمانی را تبلیغ می‌کند که قادر به ارائه آنها نیست. تجربه و تحقیق پژوهشگران در دیگر کشورهای کمونیستی همچون شوروی و جمهوری خلق چین نشان می‌دهد که این حکومت‌ها برای نشان دادن موفق بودن انقلاب خود، با دخالت‌های سیاسی در امور بهداشتی در آمارها به‌طور عامدانه دست می‌برند تا اثبات کنند که در ایجاد یک مدینه فاضله موفق شده‌اند، در حالیکه اجازه بررسی و راستی آزمایی نیز به دیگر نهادهای مستقل را نمی‌دهند.
فرستادن پزشکان به کشورهای مختلف و فقیر، یا همان پزشکی انترناسیونال یکی از اهداف ایدئولوژیکی حکومت کمونیستی کوبا بوده‌است. امروزه به علاوه بر اهداف ایدئولوژیکی، دولت کوبا از صادرات پزشکان درآمد ارزی نیز کسب می‌کند. کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد بر اساس گزارش‌های موجود و شرایط سخت کاری پزشکان صادر شده، ارسال آنها از کوبا را نوعی بردگی معاصر، کار اجباری و خلاف حقوق کارگران دانست. پزشکان ارسال شده توسط کوبا در صورت درخواست بازگشت با مجازات زندان روبرو می‌شوند. بنیاد کوبایی‌ها در آمریکا نیز در بیانیه‌ای اعلام کرد که پزشکان کوبایی «کارگران برده» هستند که چهره حکومت کوبا را به عنوان یک کشور اهدا کننده نشان می‌دهند، اما با دستمزد ناچیزی کار می‌کنند و «دولت کوبا این پزشکان را به عنوان کالا صادر می‌کند.» همچنین در این بیانیه ذکر شده‌است شده است که دولت کوبا ۷۰ تا ۹۰ درصد حقوق پزشکان را برای خود برمی‌دارد. گزارش شده‌است که پزشکان کوبایی شاغل در خارج از کشور، تحت نظارت «مراقبان» و تحت قانون منع رفت و آمد قرار می‌گیرند.
سیر تاریخی

در دههٔ ۱۹۵۰، کوبا یکی از بهترین خدمات پزشکی را در قاره آمریکا دارا بود و فاصله‌ای با کیفیت خدمات بهداشتی در آمریکا و کانادا نداشت. کوبا یکی از پیشگامان در معیار «امید زندگی» بود و تعداد پزشکان به ازای هر هزار نفر جمعیت در کوبا از بریتانیا، فرانسه و هلند نیز بالاتر بود. همچنین در آمریکای لاتین پس از اروگوئه و آرژانتین رتبهٔ سوم متعلق به کوبا بود.
با این وجود نابرابری‌هایی وجود داشت. چرا که اکثر پزشکان کوبا در شهرها و مناطق مهم حضور داشتند و شرایط در مناطق روستایی و به ویژه در اورینت (Oriente) به طرز قابل توجهی با مشکل مواجه بود. به عبارت دقیق تر، تنها ۸ درصد جمعیت روستانشین به امکانات بهداشتی-درمانی دسترسی داشتند. اما در مجموع، میزان مرگ و میر در این کشور بسیار پایین بود (سومین کشور جهان) و طبق آمار سازمان بهداشت جهانی، کوبا دارای پایین‌ترین میزان مرگ و میر نوزادان در آمریکای لاتین بود.
سیر تاریخی > پس از انقلاب

پس از انقلاب و متعاقب اعمال تحریم کوبا توسط آمریکا، میزان بیماری و مرگ و میر نوزادان در دههٔ ۱۹۶۰ افزایش یافت.
دولت جدید کوبا، به حمایت از خدمات بهداشتی همگانی برخاست. در ۱۹۶۰ یک پزشک و انقلابی به نام چه‌گوارا اهداف خود را برای آیندهٔ خدمات بهداشتی در کوبا در یک مقاله تحت عنوان «در باب پزشکی انقلابی» ارائه کرد. در این کتاب چنین آمده‌است:
کاری که امروز به وزارت بهداشت و سازمان‌های مشابه، سپرده می‌شود ارائهٔ خدمات بهداشتی همگانی برای بیشترین تعداد افراد ممکن، طرح‌ریزی برنامه‌های پزشکی در رابطه با پیش‌گیری از بیماری‌ها، و راهنمایی مردم برای انجام فعالیت‌های بهداشتی است.
این اهداف، تقریباً پس از مدت ناچیزی، به دلیل مهاجرت دسته‌جمعی نزدیک به نیمی از پزشکان کوبا به آمریکا، و ترک کشور مختل شد. پس از این اتفاق، کوبا تنها دارای ۳۰۰۰ پزشک و ۱۶ پروفسور در بخش پزشکی دانشگاه هاوانا بود. در ابتدای دههٔ ۱۹۶۰، وزارت بهداشت و خدمات درمانی برنامه‌ای را برای ملی‌سازی و بومی‌سازی خدمات پزشکی و درمانی آغاز کرد.
در ۱۹۷۶، برنامه‌های خدمات درمانی-پزشکی کوبا در اصل ۵۰ نسخهٔ تجدیدنظر شده قانون اساسی کوبا چنین عنوان شد:
این حق همهٔ انسان‌ها ست که به خدمات و مراقبت‌های بهداشتی دسترسی داشته باشند. دولت این حق را با ارائهٔ مراقبت‌های پزشکی و بیمارستانی رایگان تضمین می‌کند. به عبارت دقیق‌تر، از طریق تأسیس شبکهٔ خدمات پزشکی روستایی، درمانگاه‌های چندگانه، بیمارستان‌ها، مراکز پیشگیری و درمان تخصصی، ارائهٔ رایگان خدمات دندانپزشکی، ترویج کمپین‌های عمومی بهداشت، آموزش بهداشت، معاینه‌های پزشکی منظم، واکسیناسیون عمومی و سایر معیارهای سنجش برای پیشگیری از شیوع بیماری‌ها. تمامی قشرها جامعه در این فعالیت‌های و برنامه‌ها از طریق سازمان‌های اجتماعی و مردمی شرکت می‌کنند.
نسبت تعداد پزشک به بیمار در کوبا طی نیمهٔ دوم قرن بیستم به شکل چشمگیری افزایش یافت. به عبارت دقیق‌تر، از ۹٫۲ پزشک به ازای هر ۱۰ هزار نفر در سال ۱۹۵۸، به ۵۸٫۲ پزشک به ازای هر ۱۰ هزار نفر در سال ۱۹۹۹. در دههٔ ۱۹۶۰، کوبا، برنامه واکسیناسیون‌های همگانی را پیاده کرد. این اقدام باعث ریشه‌کن شدن بسیاری از بیماری‌های واگیردار از جمله فلج اطفال و سرخجه شد. هر چند که برخی بیماری‌ها طی دورهٔ خاص (فشار اقتصادی) در دههٔ ۱۹۹۰ افزایش یافت (نظیر آبله مرغان، هپاتیت و سل). برنامه‌های دیگر شامل اقدام برای کاهش میزان مرگ و میر نوزادان در ۱۹۷۰ بود که به ویژه معطوف به مراقبت‌های والدینی و مربوط به مادر می‌شد.
سیر تاریخی > پس از فروپاشی شوروی

قطع شدن یارانه‌های ارسالی از شوروی باعث شد تا کوبا در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ دچار قحطی شود. با این وجود دولت کوبا از دریافت کمک‌های غذایی، دارویی و مالی آمریکا به این کشور تا سال ۱۹۹۳ خودداری کرد.
در سال ۲۰۰۷ کوبا عنوان کرد که در حال کامپیوتری کردن و ایجاد شبکهٔ بانک خون ملی، تصویربرداری پزشکی و مربوط به کلیه است. کوبا پس از فرانسه، دومین کشور جهان است که دست به چنین اقداماتی زده‌است. کوبا در حال آماده‌سازی دفتر ثبت کامپیوتری امور بهداشت، سامانهٔ مدیریت بیمارستانی، مراقبت‌های بهداشتی اولیه، خدمات بخش آموزش، پروژه‌های ژنتیک پزشکی، علوم اعصاب، و نرم‌افزار آموزشی است. هدف از انجام این اقدامات، ارائهٔ خدمات بهداشتی با کیفیت بالا برای همهٔ مردم کوبا و به‌طور رایگان، افزایش متخصصان و ترقی پروژه‌های توسعهٔ تحقیقات می‌باشد. یک بخش مهم از این فرایند تضمین دستیابی تمامی واحدها و کارمندان سامانهٔ بهداشت ملی به وبسایت بهداشت و شبکهٔ اطلاعات کوبا(INFOMED) است.
سیر تاریخی > وضعیت کنونی

بر مبنای آمارهای سازمان بهداشت جهانی
امید زندگی در کوبا برای مردان ۷۶٫۰ و برای زنان ۸۰٫۰ است. (میانگین جهانی ۶۸ سال)
میزان مرگ و میر کودکان در کوبا ۸٫۷ در هر ۱۰۰۰ نفر است.
میزان مرگ و میر بزرگسالان در کوبا ۱۳۱٫۸۵ در هر ۱۰۰۰ نفر
مجموع هزینه‌های بهداشت به ازای هر نفر در کوبا ۳۶۳ دلار است. (۲۰۰۶)
نسبت مجموع هزینه‌های بهداشت به تولید ناخالص داخلی در کوبا ۷٫۱٪ است. (۲۰۰۶)
احتمال مرگ کودک قبل از ۵ سالگی: ۶ در هر ۱۰۰۰ نفر (میانگین جهانی ۶۵ نفر در هر هزار نفر)
میزان شیوع ایدز: ۱ نفر در هر هزار نفر (میانگین جهانی ۸ نفر در هر هزار نفر)
درصدی از جمعیت که در مناطق شهری زندگی می‌کنند: ۷۶٪ (میانگین جهانی ۵۰٪)
میزان شیوع سل: ۲ نفر در هر هزار نفر (میانگین جهانی ۱۷۰ نفر در هر هزار نفر)
میزان افراد چاق در جمعیت مذکر ۸٪ و در مؤنث ۱۵٫۴٪ است.
۹۵٫۲٪ جمعیت کوبا به آب آشامیدنی سالم دسترسی دارند.
۹۴٪ جمعیت کوبا دارای دستگاه‌های بازیافت آب و استفادهٔ مجدد از آن هستند.
مقایسهٔ وضعیت خدمات بهداشتی پیش و پس از انقلاب

امید زندگی در کوبا در سال ۱۹۵۵، ۶۳ سال بود. در ۱۹۶۰، ۶۳٫۹ سال بود. طبق آمار بانک جهانی در ۱۹۶۰ متوسط امید زندگی در جهان ۵۰٫۱۸ سال و در آمریکا ۶۹٫۷۷ سال بود. در سال ۲۰۰۷، امید زندگی در کوبا ۷۸٫۲۶ است. این در حالی ست که متوسط امید زندگی در جهان ۶۸٫۷۶ سال و در آمریکا ۷۷٫۹۹ است. (آمار بانک جهانی)
میزان مرگ و میر کودکان قبل از ۵ سالگی در سال ۱۹۶۰ در کوبا ۵۴ نفر در هر ۱۰۰۰ نفر بود. (بانک جهانی) این در حالی بود که این میزان در آمریکا ۳۲٫۲ نفر در هر ۱۰۰۰ نفر و میانگین جهانی در ۱۹۷۰ (۱۹۶۰ موجود نیست) ۱۵۴٫۶۶ در هر هزار نفر بود. این آمار در سال ۲۰۰۷ برای کوبا ۶٫۵ نفر در هر هزار نفر، برای متوسط جهانی ۶۸٫۰۱ نفر در هر هزار نفر و برای آمریکا ۷٫۶۰ نفر در هر هزار نفر است.
میزان مرگ و میر نوزادان در کوبا در سال ۱۹۵۷، ۳۲ نفر در هر هزار نفر بود. در سال‌های ۲۰۰۰–۲۰۰۵ این رقم ۶٫۱ در هر هزار نفر است. این رقم برای آمریکا ۶٫۸ در هر هزار نفر است. طبق آمار سازمان بهداشت جهانی در سال ۲۰۰۹ این رقم برای کوبا ۵، برای متوسط جهانی ۴۶، برای کشورهای با درآمد بالا ۶ و برای آمریکا ۶ است.
کوبا در سال ۱۹۵۷، به ازای هر ۱۰۰۰۰۰ نفر دارای ۱۲۸ پزشک و دندانپزشک بود. این رقم قابل مقایسه با کشورهای اروپایی و بالاتر از تمامی کشورهای منطقه بود. در سال ۲۰۰۵، کوبا دارای ۶۲۷ پزشک و ۹۴ دندانپزشک به ازای هر ۱۰۰۰۰۰ نفر بود. این در حالی ست که در سال ۲۰۰۵، آمریکا دارای ۲۵۵ پزشک و ۵۴ دندانپزشک در ۱۰۰۰۰۰ نفر جمعیت بود.