stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
شرکت روبلاکس

توسعه‌دهنده بازی ویدئویی آمریکایی
| 0 | 1 |
| --- | --- |
لوگو از اوت ۲۰۲۲: لوگو از اوت ۲۰۲۲
مقر اصلی در سن متئو، ژوئیه ۲۰۲۴: مقر اصلی در سن متئو، ژوئیه ۲۰۲۴
نوع: سهامی عام
نماد سهام شرکت: بورس نیویورک: RBLX (کلاس A) Russell 1000 جزء
ISIN: US7710491033 
صنعت: بازی‌های ویدیویی
بنا نهاده: ۲۰۰۴؛ ۲۱ سال پیش (۲۰۰۴-خطا: زمان نامعتبر}}) در منلو پارک، کالیفرنیا، ایالات متحده
بنیانگذاران: دیوید بازوسکی اریک کسل
دفتر مرکزی: سان ماتیو، کالیفرنیا، ایالات متحده
افراد کلیدی: دیوید بازوکی (CEO)
محصولات: روبلاکس، Guilded, Bloxlink
درآمد:  ۲٫۸۰ میلیارد دلار آمریکا (2023)
سود ناخالص:  −۱٫۲۶ میلیارد دلار آمریکا (۲۰۲۳)
سود خالص:  −۱٫۱۶ میلیارد دلار آمریکا (۲۰۲۳)
مجموع دارایی:  ۶٫۱۷ میلیارد دلار آمریکا (۲۰۲۳)
مجموع سهام:  ۷۶٫۳ میلیون دلار آمریکا (۲۰۲۳)
تعداد کارکنان: ۲٬۴۵7 (2023)
شرکت‌های وابسته: Bash Video Guilded, Inc. Loom.ai PacketZoom Hamul TriplePlay Byfron Technologies Speechly Imbellus, Inc. Jido, Inc.
وبگاه: corp.roblox.com
منابع / پانوشت‌ها : منابع / پانوشت‌ها 
شرکت روبلاکس (‎/ˈroʊblɒks/‎ ROH-bloks) یک توسعه‌دهنده بازی ویدئویی آمریکایی مستقر در سان ماتیو، کالیفرنیا است. این شرکت که در سال ۲۰۰۴ توسط دیوید بازوسکی و اریک کسل تأسیس شد، توسعه‌دهنده روبلاکس است که در سال ۲۰۰۶ منتشر شد. تا تاریخ ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ (۲۰۲۳ -12-۳۱)، این شرکت بیش از ۲٬۴۰۰ نفر را به استخدام دارد.
رناتا زامینگو

| رناتا زامینگو | رناتا زامینگو |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۹۴۲ (۸۲–۸۳ سال)
ملیت: ایتالیایی
پیشه: بازیگر
رناتا زامینگو (ایتالیایی: Renata Zamengo؛ زادهٔ ۱۹۴۲ میلادی) بازیگر اهل ایتالیا است.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به عشق نافرجام، شب سن لورنزو، سوسپیریا، آپاسیوناتا، بازپرسی به پایان رسید، فراموش کنید و طبقه کارگر به بهشت می‌رود اشاره نمود.
سکس شبیه‌سازی‌نشده

آمیزش جنسی شبیه‌سازی‌نشده نمایش صحنه‌های آمیزش جنسی در فیلم است، به نحوی که بازیگران به صورت واقعی آمیزش می‌کنند و عمل آن‌ها، شبیه‌سازی و تقلید صِرف از حرکات مربوط به آمیزش نیست. اگرچه در فیلم‌های پورنو، چنین عملی بسیار رایج و فراگیر است، اما در فیلم‌های غیر پورن، چنین چیزی بسیار نامعمول است. زمانی در ایالات متحدهٔ آمریکا این‌گونه اجراها و اصولاً نمایش چنین صحنه‌هایی، به‌دست قانون و برخی استانداردهای خودخواستهٔ صنعت سینما همچون نظامنامه تولید تصاویر متحرک محدود شده بود. فیلم‌هایی که آمیزش آشکار جنسی را نشان می‌دادند، محدود به فیلم‌های زیرزمینی توزیع‌شده خصوصی، مانند فیلم‌های استگ یا «حلقه‌های پورن» بودند. در دهه ۱۹۶۰، نگرش‌های اجتماعی در مورد رابطه جنسی کم‌کم‌رو به تغییر گذاشت و فیلم‌های حاوی آمیزش آشکار جنسی در بسیاری از کشورها جرم‌زدایی شدند.
با ساخت فیلم‌هایی همچون فیلم آبی به کارگردانی اندی وارهول، فیلم‌های جریان اصلی اندک‌اندک مرزهای نمایش صحنه‌های واقعی جنسی بر روی پرده سینما را جابجا کردند. نمونه‌های قابل توجه از این سبک فیلم‌ها، شامل دو فیلم از هشت فیلم کنار تخت و شش فیلم زودیاک در دهه ۱۹۷۰ است که همگی در دانمارک تولید شده‌اند و صحنه‌های جنسی پورنوگرافیک زیادی داشتند؛ اما با این وجود، فیلم‌های جریان اصلی در نظر گرفته می‌شدند و همگی، دست‌اندرکاران و بازیگران غیر پورن داشتند و نخستین اکرانشان در سینماهای معمولی و عمومی صورت پذیرفت. آخرین نمونهٔ این فیلم‌ها مأمور ۶۹ ینسن در برج عقرب در سال ۱۹۷۸ ساخته شد. از اواخر دهه ۱۹۷۰ تا اواخر دهه ۱۹۹۰ به‌ندرت شاهد صحنه‌های هاردکور را در سینمای جریان اصلی هستیم، اما با موفقیت فیلم پخمه‌ها (۱۹۹۸) به کارگردانی لارس فون تریه، که موجی از فیلم‌های هنری با محتوای جنسی آشکار همچون رمانس (۱۹۹۹)، بز-موآ (۲۰۰۰)، نزدیکی (۲۰۰۱)، خرگوش قهوه‌ای (۲۰۰۳ به کارگردانی وینسنت گالو)، ۹ آهنگ (۲۰۰۴ به کارگردانی مایکل وینترباتم) را در پی داشت، این امر تغییر کرد. البته برخی از صحنه‌های آمیزش جنسی شبیه‌سازی‌شده آنچنان واقع‌گرایانه هستند که منتقدان به اشتباه تصور می‌کنند که این صحنه‌ها واقعی هستند، مانند صحنهٔ فرج‌لیسی در فیلم رِد رُوْد در سال ۲۰۰۶ میلادی.
اصطلاح‌شناسی

اگرچه معمولاً دربارهٔ فیلم‌هایی که بازیگران در صحنه فیلم‌برداری رابطه جنسی واقعی داشتند، از اصطلاحاتی چون «سکس واقعی» یا «سکس غیر شبیه‌سازی شده» استفاده می‌شود، اما برخی از پژوهشگران سینما ترجیح می‌دهند از عباراتی چون «سکس قابل مشاهده»، «سکس آشکار» یا «سکس هاردکور» استفاده کنند. به عنوان مثال، لیندا ویلیامز پیشنهاد نمود که «ما اصطلاحِ نامأنوسِ آمیزشِ جنسیِ شبیه‌سازی‌نشده را به‌طور کامل کنار بگذاریم». این نیز به این دلیل است که بیشترِ سانسورکنندگان فیلم، هنگام تصمیم‌گیری در مورد رتبه‌بندی فیلم به‌عنوان پورنوگرافی یا قابل پخش بودن در اکران عمومی، عمدتاً بر روی این موضوع تمرکز کرده‌اند که آیا اعمال جنسی (دخول جنسی، قضیب‌لیسی، فرج‌لیسی) یا برانگیختگی اندام‌های تناسلی قابل مشاهده است یا خیر. به عنوان مثال، مرسوم بود که دو نسخه متفاوت از فیلم‌های پورنوگرافی منتشر شود - یک نسخه هاردکور با اعمال محدودیت‌ها، و یک نسخه سافت‌کور که در سطح «بالای ۱۸ سال» تصویب می‌شد. در هر دو مورد، بازیگران فیلم، واقعاً اعمال جنسی را در صحنهٔ فیلمبرداری انجام می‌دادند، اما چنین صحنه‌هایی فقط در نسخه هاردکور قابل مشاهده بودند و نه در نسخه سافت‌کور. علاوه بر این، ابهامات فراوانی دربارهٔ استفاده از اندام جنسی مصنوعی (دردسر هرروزه، زندگی ادل، نبرد در بهشت، تعطیلات)، تماس جنسی واقعی اندام‌های تناسلیِ بازیگران (نزدیکی، بز-موآ، خرگوش قهوه‌ای، ۹ آهنگ) و اندام جنسی نرم‌افزاری که پس از تولید فیلم به صحنه‌ها افزوده می‌شد (برگشت‌ناپذیر) وجود داشت. قابل مشاهده بودنِ دخول/قضیب‌لیسی/فرج‌لیسی روی پرده سینما برای تجربه تماشای فیلم، و اغلب در ارتباط با نگرانی‌های سانسورچیان و منتقدان، بیشتر اهمیت داشت تا اینکه در صحنهٔ فیلمبرداری چه اتفاقی رخ داده و این صحنه‌ها چگونه ساخته شده‌اند.
اندیشهٔ «شبیه‌سازی سکس» وابسته به پرسش‌هایی در مورد هنر بازیگری و بدنامی ناشی از هرزه‌نگاری غیر ضروری هم بود، اما در مورد آنچه قرار بود دقیقاً شبیه‌سازی شود ابهاماتی داشت. به‌عنوان مثال، در حالی که آلت تناسلی یک بازیگر مرد ممکن است سر صحنهٔ فیلمی پورنو وارد واژن بازیگر زن شود، اما نحوه اجرای این اعمال، نوع احساسات، صداها و غیره ممکن است به‌شدت با آنچه در یک رابطهٔ جنسی در حریم خصوصی خانه خودشان صورت می‌پذیرد، متفاوت باشد: «[این آمیزش] هم واقعی است – چیزی که در واقع بین مردم اتفاق می‌افتد – و هم تصنعی است یعنی محض ساختن فیلم و برای دوربین و تجهیزات صدا انجام می‌شود. نه کارگردانان فیلم‌های پورنو و نه کارگردانان هنرهای هاردکور، از وارهول به بعد، نتوانسته‌اند «سکس واقعی» را به معنای آنچه مردم به تنهایی و در خلوت انجام می‌دهند، نشان دهند.»
دلایل منطقی

گاسپار نوئه در مصاحبه‌ای پس از اکران فیلم عشق (۲۰۱۵)، وقتی از او پرسیده شد چرا مخاطبان می‌خواهند آمیزش جنسی واقعی را در فیلم‌ها ببینند، گفت که این ماجرا واقعاً شبیه به ساختارهای قدرت است: «در بیشتر جوامع، چه غربی باشند و چه نه، مردم می‌خواهند رفتار جنسی تحت کنترل باشد، یا در یک زمینه و شرایط مشخص و دقیق سازماندهی شود. رابطه جنسی همچون [پا گذاشتن] به یک منطقه خطرناک است. گاهی، موانع طبقاتی فرو می‌ریزد و بسیاری از مردم را دچار هراس می‌کند. این موضوع شبیه به حکومت‌هاست که سیستم‌های درونی خود، همچون مذهب، را کنترل می‌کنند.»
جیمز فرانکو «زیبایی‌شناسی و دلایل شخصی» را دلیلی برای ساخت فیلم خود داخلی، بار چرم‌پوشان (۲۰۱۳) می‌داند و در مصاحبه‌ای در این باره چنین گفت:
من ۱۷ سال است که بخشی از سینمای حرفه‌ای جریان اصلی بوده‌ام و علاوه بر آن، شهروند ایالات متحده آمریکا هستم، و می‌دانید، با فرهنگ جریان اصلی این کشور درگیر هستم، اما دربارهٔ نظریه کوئیر یا انواع فیلم‌های مستقل کوئیر هم مطالعات قابل توجهی داشته‌ام؛ بنابراین دریافته‌ام که جایگاه من، چیزی که موقعیت فعلی اجتماعی من مقدورش کرده، راهی است برای نزدیک کردن این دو دنیای متفاوت و همچنین به چالش کشیدن قوانین سینمای جریان اصلی یا فرهنگ جریان اصلی، تا بررسی کنم و بفهمم که چرا هر چیزی آنطور که فعلاً هست، ایجاد شده؛ چرا برخی از موضوعات به یک شکل ارائه می‌شود و نه به گونه‌ای دیگر؛ و چگونه این چیزها ما را به‌عنوان مردم یک جامعه شکل می‌دهند، چگونه باورهای ما را قوام می‌بخشند و چگونه بر روی شیوه زندگی ما اثر می‌گذارد. به نظرم خیلی خوب می‌شود اگر بتوانیم این چیزها را زیر سؤال ببریم، یا راه‌های جایگزینی برای تماشای سبک زندگی یا هر چیز دیگری که ممکن است در سینمای جریان اصلی یا سینمای مستقل یا سینمای هنری ارائه شده، معرفی کنیم. اگر سایر آرا یا انواع دیگر بحث‌ها یا داستان‌ها یا روایت‌ها از دیدگاه‌های گوناگون معرفی شوند، ما مردم [به لحاظ فرهنگی و فکری] غنی‌تر می‌شویم.
مشکلات تولید

تعدادی از کارگردانان، آشکارا دربارهٔ مشکلات فنی موجود در فیلمبرداری از اعمال جنسی واقعی، به ویژه با بازیگران یا بازیگرانی که هرگز چنین اعمالی را در فیلم انجام نداده‌اند، بحث کرده‌اند یا نوشته‌اند. گاسپار نوئه در مصاحبه‌ای با بلک‌بوک اذعان می‌کند که این کار به چند دلیل دشوار است: «یک بازیگر مرد ممکن است نتواند نعوظ خود را حتی در حضور یک گروه کوچک فیلمسازی یا جلوی دوربین حفظ کند. هر یک از بازیگران ممکن است شریک زندگی داشته باشد؛ بنابراین، من فکر می‌کنم که بهترین راه برای نشان دادن رابطه جنسی واقعی در فیلم‌هایم، استفاده از دو بازیگر مجردی است که پیش‌تر زوجِ یکدیگر بوده‌اند.»
تدوین مجدد فیلم‌های پورنو برای استفاده در فیلم‌های جریان اصلی

قبل از ظهور ویدئوهای خانگی، تعدادی از فیلم‌های پورنوگرافی هاردکور در سینماهای عمومی اکران شد. در بیشتر موارد، صحنه‌های دخول جنسی یا قطع می‌شدند یا با نماهای متناوب جایگزین می‌شدند. یک استثنا در این مورد دیپ تروت بود که بدون سانسور منتشر شد.
نمونه‌هایی از این نوع انتشارِ ترکیبی عبارتند از کافه فِـلِـش (۱۹۸۲) — نسخه درجه‌بندی R از این فیلمِ علمی-تخیلی پورنو در سینماهای جریان اصلی منتشر شد؛ سهام سرمایه و دختران بلوند (۱۹۸۴) که در ابتدا با نام «واندا به وال استریت شلاق می‌زند» در دسترس بود و انسان‌نما (۱۹۸۸) که در آغاز با عنوان «کافه گناه» در سال ۱۹۸۷ منتشر شد.
در سینما

در فیلم‌های جریان اصلیِ زیر، صحنه‌هایی با فعالیت جنسی واقعی و تأییدشده وجود دارند، به این معنی که بازیگران مرد یا زن در حال انجام آمیزش جنسی واقعی (بدون استفاده از بدل یا جلوه‌های ویژه) یا انجامِ اعمالِ جنسی مرتبط همچون قضیب‌لیسی و فرج‌لیسیِ واقعی نقش‌آفرینی می‌کنند. این فهرست شامل فیلم‌های مستند دربارهٔ پورنوگرافی نمی‌شود که ممکن است حاوی فعالیت جنسی شبیه‌سازی‌نشده و حقیقی باشند.
در موزیک ویدئوها

| عنوان | سال | یادداشت‌ها | زبان |
| --- | --- | --- | --- |
| بیورک - «چامه‌سرایی کافرانه» | ۲۰۰۱ | به کارگردانی نیک نایت، فیلم‌های واقعی سکس خصوصی که توسط خوانندهٔ ایسلند بیورک گرفته شده بود و به صورت دیجیتالی در این موزیک ویدئو تغییر یافته است. | ؟ |
| پلاسیبو - «مراقبم باش» | ۲۰۰۳ | به کارگردانی گاسپار نوئه که در آن زمان به‌طور رسمی منتشر نشد و با تصاویری از اجرای زنده ترانه جایگزین شد. | فرانسوی، انگلیسی |
| رامشتاین - «پوسی» | ۲۰۰۹ | این موزیک ویدئو شامل صحنه‌های سکس واقعی میان بدل‌کاران گروه آلمانی رامشتاین بود. | آلمانی، انگلیسی |
| نووِدادس کارمینا - «ضرب‌آهنگ در خون» | ۲۰۱۶ | این موزیک ویدیو از گروه راک اسپانیایی «نووِدادس کارمینا» شامل صحنه‌های سکس شبیه‌سازی‌نشده (واقعی) میان بازیگر مردی به نام «سیلوان» با آمارنا میلر است که در وب سایت این گروه موسیقی منتشر شد و برای تماشای آن نیاز به داشتن رمزعبور بود. | اسپانیایی |
سلاور

| سلاور سلّاوَر | سلاور سلّاوَر |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: کرمان
شهرستان: کهنوج
بخش: مرکزی
دهستان: کوتک
بنیان‌گذاری: ۱۳۳۶ خورشیدی
جمعیت: ۶۲۶ نفر (سرشماری ۹۵)
سلاور، روستایی در دهستان کوتک بخش مرکزی شهرستان کهنوج در استان کرمان ایران است.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۶۲۶ نفر (۱۶۹ خانوار) بوده‌است.
آبراهام سارگسیان

| آبراهام سارگسیان | آبراهام سارگسیان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۰ مارس ۱۹۲۷ سوکار، تاووش، شهرستان قازاخ، جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان
درگذشت: ۷ دسامبر ۱۹۸۸ (۶۱ سال) جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان
ملیت: ارمنستان
پیشه: hy:շինարար
جوایز:    
آبراهام سارگسیان (ارمنی: Աբրահամ Սարգսյան؛  زادهٔ ۲۰ مارس ۱۹۲۷ - درگذشته ۷ دسامبر ۱۹۸۸) معمار اهل ارمنستان بود.
زندگی‌نامه

وی در ۲۰ مارس ۱۹۲۷ در سوکار به دنیا آمد . همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، نشان پرچم سرخ کار، معمار شایسته ارمنستان شوروی و معمار شایسته اتحاد شوروی شده‌است. وی در ۷ دسامبر ۱۹۸۸ در سن ۶۱ سالگی در جریان زمین‌لرزه ۱۹۸۸ ارمنستان درگذشت.
آثار

تونل «آرپا-سوان»
یادداشت

↑  ԽՍՀՄ վաստակավոր շինարար
نگارخانه

سازندگان تونل «آرپا-سوان» و آبراهام سارگسیان
جین وین

| جین مارجری وین   Jane Margery Wynneعضو کالج سلطنتی پزشکان انگلستان | جین مارجری وین   Jane Margery Wynneعضو کالج سلطنتی پزشکان انگلستان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۸ دسامبر ۱۹۴۴
درگذشت: ۱۸ ژوئن ۲۰۰۹ (۶۴ سال)
ملیت: انگلستان
تحصیلات: دانشکده پزشکی لیدز
حرفه پزشکی: حرفه پزشکی
حرفه: پزشک، دانشگاهی
رشته: متخصص اطفال
تخصص: سلامت جامعه کودکان، کودک آزاری
 :  
جین مارجری وین (به انگلیسی: Jane Margery Wynne) (زاده ۸ دسامبر ۱۹۴۴ – درگذشته ۱۸ ژوئن ۲۰۰۹) از اعضای کالج سلطنتی پزشکان یک متخصص اطفال انگلیسی بود. او که یک مرجع در مورد کودک آزاری و معلولیت بود، در دانشگاه لیدز دوره‌هایی را برای آموزش پزشکان اطفال برای شناسایی نشانه‌های سوء رفتار با کودکان برگزار کرد.
اوایل زندگی

وین در سال ۱۹۴۴ در لستر در خانواده مارگارت، معلم ارشد و جان وین، مدرس اقتصاد کشاورزی به دنیا آمد. هنگامی که خانواده او به لیدز نقل مکان کردند، او به مدرسه لاونز وود رفت. در سال 1969 با دریافت کارشناسی پزشکی و جراحی به تحصیل در دانشکده پزشکی لیدز ادامه داد.
حرفه

وین از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۳ در بیمارستان دانشگاه سنت جیمز در لیدز پست داشت. او در سال ۱۹۷۵ به ناتینگهام نقل مکان کرد تا در رشته اطفال آموزش ببیند. در سال ۱۹۷۶، او کارشناس ارشد تشکیل پرونده در کینگز کالج لندن و بیمارستان رویال الکساندرا برای کودکان بیمار در برایتون شد. سپس در سال ۱۹۷۶ با سیمون کوری، یک متخصص مغز و اعصاب، ازدواج کرد و آنها با هم به لیدز بازگشتند، جایی که وین به عنوان مدرس در بخش کودکان دانشکده پزشکی منصوب شد و کلینیک کودکان معلول را اداره کرد. او کار خود را با مایکل بوکانان، مدرس ارشد دانشگاه و متخصص در زمینه کودک آزاری آغاز کرد. در سال ۱۹۸۴ به متخصص مشاور اطفال در بیمارستان عمومی لیدز ارتقا یافت
وین و همکارش کریستوفر هابز دوره‌هایی را در لیدز برگزار کردند و به سایر پزشکان اطفال آموزش دادند تا نشانه‌های کودک آزاری را شناسایی کنند. آنها در سال ۱۹۸۶ و ۱۹۸۷ دو مقاله در مورد آزار جنسی در کودکان در مجله لنست منتشر کردند و در سال ۱۹۸۸ گروه ویژه حمایت از کودکان را تأسیس کردند. وین و هابز تا حدودی در رسوایی کودک آزاری کلیولند در سال ۱۹۸۷ مسئول شناخته شدند، زیرا یکی از متخصصان اطفال درگیر در دوره آموزشی آنها در لیدز شرکت کرده بود، اما الیزابت باتلر-اسلاس، که ریاست این تحقیق را بر عهده داشت، در نهایت حمایت خود را از روش‌های وین و هابز اعلام کرد. آنها دو کتاب درسی به نام‌های کودک آزاری و غفلت: کتاب راهنمای بالینی (۱۹۹۹) و نشانه‌های فیزیکی کودک آزاری: اطلس رنگی (۲۰۰۱) را تألیف کردند، و فصلی را در کتاب درسی اطفال فورفار و آرنیل در سال ۲۰۰۳ اضافه کردند
وین در سال ۱۹۹۱ به عنوان عضو کالج سلطنتی پزشکان انتخاب شد و سپس به عنوان عضو افتخاری کالج سلطنتی اطفال و بهداشت کودک برگزیده شد. او در سال ۱۹۹۴ دکترای افتخاری از دانشگاه متروپولیتن لیدز دریافت کرد و در سال ۲۰۰۳ به عنوان معتمد افتخاری انجمن ملی پیشگیری از ظلم به کودکان انتخاب شد.
پایان زندگی

وین در سال ۱۹۹۰ به بیماری پارکینسون مبتلا شد. او در سال ۱۹۹۹ از حرفه بالینی بازنشسته شد. وی تا سال ۲۰۰۳ به تدریس ادامه داد تا اینکه تحت عمل جراحی قلب قرار گرفت تا آسیب‌های ناشی از مصرف داروها به دریچه‌های قلبش را ترمیم کند. او در ۱۸ ژوئن ۲۰۰۹ بر اثر مشکلات متعدد بدنی درگذشت.
برای مطالعه بیشتر

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Jane Wynne». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۳ مارس ۲۰۲۴.
| داده‌های کتابخانه‌ای  | داده‌های کتابخانه‌ای  |
| --- | --- |
عمومی:  ISNI 1  ویاف 1  ورلدکت (از طریق ویاف) 
کتابخانه‌های ملی:  نروژ  اسرائیل  ایالات متحده آمریکا  ژاپن  جمهوری چک  هلند 
پایگاه‌های دادهٔ علمی:  ساینی (ژاپن) 
سایر:  سوداک (فرانسه) 1
دبورا-لی فرنس

| دبورا-لی فرنس | دبورا-لی فرنس |
| --- | --- |
در سال ۲۰۰۹: در سال ۲۰۰۹
زادهٔ: ۳۰ نوامبر ۱۹۵۵ ‏(۶۹ سال) محله آناندیل، در سیدنی، نیو ساوت ولز، استرالیا
ملیت: استرالیا
پیشه(ها): هنرپیشه و تهیه‌کننده فیلم
سال‌های فعالیت: ۱۹۷۵ تاکنون
همسر: هیو جکمن (ا. ۱۹۹۶)
فرزندان: ایوا الیوت جکمن، اسکار ماکسیمیلیان جکمن
دبورا-لی فرنس (به انگلیسی: Deborra-Lee Furness)؛ (زادهٔ ۳۰ نوامبر ۱۹۵۵ در سیدنی) هنرپیشه و تهیه‌کننده فیلم اهل استرالیا است. او با هنرپیشه استرالیایی، هیو جکمن، ازدواج کرده است. وی از سال ۱۹۷۵ میلادی تاکنون مشغول کنش هنری بوده‌است.
فیلم‌شناسی > فیلم

فریادی در تاریکی (۱۹۸۸)
خوابگردی (۲۰۰۸)
نظر کرده (۲۰۰۹)
افسانه محافظان: جغدهای گاهول (۲۰۱۰)
خوابگردی (۲۰۱۳)
فیلم‌شناسی > مجموعه تلویزیونی

فینیس و فرب (۲۰۱۳)
بانک چین

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: شرکت سهامی عام
ISIN: CNE1000001Z5 
صنعت: خدمات مالی
بنا نهاده: ۱۹۱۲
دفتر مرکزی: پکن، چین
محدودهٔ فعالیت: جهانی
مدیر عامل اجرایی: لی لیهویی
رئیس هیئت مدیره: ژاو جانگ
محصولات: کارت‌های اعتباری بانکداری خرد بانکداری شرکتی خدمات مالی بانکداری سرمایه‌گذاری وام مسکن بانکداری اختصاصی سهام خصوصی اوراق بهادار مدیریت سرمایه‌گذاری مدیریت ثروت
درآمد:  ۴۱۳ ¥ میلیارد رنمینبی (۲۰۱۲)
سود خالص:  ۱۲۴ ¥ میلیارد رنمینبی (۲۰۱۲)
مجموع دارایی:  ۱۱٫۸ ¥ تریلیون رنمینبی (۲۰۱۲)
مالک: دولت چین
تعداد کارکنان: ۲۸۸٫۶۸۷ نفر (۲۰۱۲)
شرکت‌های وابسته: بانک چین هنگ کنگ بوک اینترنشنال
وبگاه: www.boc.cn
برج بانک چین، در هنگ کنگ
بانک چین (به چینی: 中国银行) (به انگلیسی: Bank of China (BOC)) شرکت خدمات مالی و بانکداری چینی است، که به‌عنوان یکی از ۴ بانک بزرگ در جمهوری خلق چین شناخته می‌شود.
بانک چین در سال ۱۹۱۲ توسط دولت جمهوری خلق چین و به دستور رئیس‌جمهور وقت این کشور؛ سون یات سن راه‌اندازی شد و جایگزین بانک دولت پادشاهی چین گردید.
این بانک در حال حاضر قدیمی‌ترین بانک فعال در کشور چین است. در سال ۲۰۰۹ بانک چین دومین بانک بزرگ در جمهوری خلق چین و پنجمین بانک بزرگ جهان بر پایه میزان ارزش بازار به‌شمار می‌آید. این بانک یک شرکت چند ملیتی بانکداری و خدمات مالی چینی است.
پس از انقلاب کمونیستی چین در سال ۱۹۴۹، این بانک به فعالیت خود در تایوان ادامه داد و پس از خصوصی‌سازی در سال ۱۹۷۱، نام خود را به بانک تجاری بین‌المللی چین تغییر داد، در حالی که عملیات در سرزمین اصلی آن به بانک خلق چین تغییر داده شد. در سال ۱۹۷۹ بانک چین با جدا شدن از بانک خلق چین در مرحله اولیه اصلاحات اقتصادی چین دوباره تأسیس شد.
شعبه مرکزی این بانک در شهر پکن قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازارهای بورس اوراق بهادار هنگ کنگ و بورس شانگهای معامله می‌شود. از نظر هیئت ثبات مالی به عنوان یک بانک مهم سیستمی در نظر گرفته می‌شود. در پایان سال ۲۰۲۰، این بانک چهارمین بانک بزرگ جهان از نظر کل دارایی‌ها بود که پس از سه بانک چینی دیگر رتبه‌بندی می‌شود.
تاریخچه > اوایل قرن بیستم

در سال ۱۹۰۵ دولت چین بانک داکینگ را در پکن تأسیس کرد. هنگامی که جمهوری چین در سال ۱۹۱۲ تأسیس شد، چن جینتائو به عنوان رئیس اصلاحات مالی در دولت رئیس جمهور وقت؛ سان یات سن منصوب شد و بانک داکینگ را تحت عنوان بانک چین سازماندهی کرد، که متعاقباً به عنوان بنیانگذار آن شناخته شد.
در سال ۱۹۱۷، تسویه پی، شعبه بانک چین را در هنگ کنگ افتتاح کرد. در سال ۱۹۲۸ این بانک دفتر مرکزی خود را از پکن به شانگهای منتقل نمود.
در سال ۱۹۲۰ این بانک، دفتر تحقیقات بانک چین را افتتاح کرد. دفتر تحقیق اولین سازمان تحقیقاتی در بخش بانکداری چین بود.
در سال ۱۹۲۹ بانک، شعبه‌ای را در لندن افتتاح کرد که اولین شعبه آن در خارج از کشور چین بود. این شعبه بدهی‌های خارجی دولت را مدیریت می‌کرد و به مرکزی برای مدیریت مبادلات خارجی بانک تبدیل شد، که به عنوان واسطه‌ای برای تجارت بین‌المللی چین عمل می‌کرد. در سال ۱۹۳۱ شعبه خارج از کشور دیگری در شهر اوساکا و در سال ۱۹۳۶ در سنگاپور (برای رسیدگی به حواله‌های چینی‌های خارج از کشور به چین) و همچنین یک آژانس در نیویورک افتتاح شد.
در سال ۱۹۳۷ در آغاز جنگ با ژاپن، نیروهای ژاپنی بنادر اصلی چین را محاصره کردند. بانک چین تعدادی شعبه در باتاویا، پنانگ، کوالالامپور، هایفونگ، هانوی، رانگون، بمبئی و کلکته افتتاح کرد، تا جمع‌آوری حواله‌ها و جریان تدارکات نظامی را تسهیل کند. همچنین آژانس‌های فرعی در سورابایا، مدان، دابو، باتو پاهات، بایچیلو، ماندالای، لاشیو، ایپوه و سرمبان افتتاح کرد. در سالهای ۱۹۴۱–۱۹۴۲، تسخیر آسیای جنوب شرقی توسط ژاپن، BOC را مجبور کرد که تمام شعب، نمایندگی‌ها، شعبه‌ها و نمایندگی‌های فرعی خود را به جز لندن، نیویورک، کلکته و بمبئی تعطیل کند. با این وجود، در سال ۱۹۴۲، موفق شد شش شعبه جدید در خارج از کشور مانند سیدنی، (استرالیا)، لیورپول و هاوانا و احتمالاً کراچی راه اندازی کند.
پس از پایان جنگ جهانی دوم، بانک مرکزی چین در سال ۱۹۴۶ شعبه‌ها و نمایندگی‌های خود را در هنگ کنگ، سنگاپور، هایفونگ، رانگون، کوالالامپور، پنانگ و جاکارتا بازگشایی کرد. آژانس هانوی را به سایگون منتقل کرد. به پیشنهاد ستاد نیروهای متفقین، شعبه خود را در اوزاکای ژاپن منحل کرد و یک شعبه فرعی در توکیو افتتاح کرد. در سال ۱۹۴۷، این بانک نمایندگی‌هایی را در بانکوک، چیتاگونگ و توکیو افتتاح کرد.
در سال ۱۹۵۰، به دنبال پیروزی نیروهای کمونیست در جنگ داخلی، برخی از شعبات خارج از کشور BOC (مانند هنگ کنگ، سنگاپور، لندن، پنانگ، کوالالامپور، جاکارتا، کلکته، بمبئی، چیتاگونگ و کراچی) بانک چین باقی ماندند. با بانک سرزمین اصلی که مقر آن در پکن است، در حالی که دیگران (مانند نیویورک، توکیو، هاوانا، بانکوک و یکی دیگر، احتمالاً پاناما) در بانک چین باقی ماندند که مقر آن در تایپه بود، که در سال ۱۹۷۱ نام جدید بانک تجاری بین‌المللی چین (中國國際商業銀行) را به خود اختصاص داد. شعبه رانگون در سال ۱۹۶۳ همراه با سایر بانک‌های خارجی و داخلی در برمه ملی شد. در سال ۱۹۷۱، چین دو شعبه کراچی و چیتاگونگ را به بانک ملی پاکستان منتقل کرد. در سال ۱۹۷۵، جمهوری ویتنام جنوبی شعبه در سایگون را ملی کرد و دولت خمرهای سرخ آن را در پنوم پن ملی کرد.
آپاسیوناتا

با سونات آپاسیوناتا اشتباه نشود.
| آپاسیوناتا | آپاسیوناتا |
| --- | --- |
کارگردان: جانلوئیجی کاردلونه
فیلمنامه‌نویس: ساندرو پارنتسو جانلوئیجی کالدرونه
بازیگران: گابریله فرزتی اورنلا موتی الئونورا جورجی والنتینا کورتزه نینتو داولی کارلا مانچینی
موسیقی: پیرو پیچونی
فیلم‌بردار: آرماندو نانوتزی
تاریخ‌های انتشار: ۱۹۷۴
کشور: ایتالیا
زبان: ایتالیایی 
آپاسیوناتا (به ایتالیایی: Appassionata) فیلمی محصول ایتالیا است که در سال ۱۹۷۴ منتشر شد.
بازیگران

گابریله فرزتی
الئونورا جورجی
اورنلا موتی
والنتینا کورتزه
نینتو داولی
کارلا مانچینی
رناتا زامینگو
چارلز پاولت

| چارلز پاولت نشان بند جوراب | چارلز پاولت نشان بند جوراب |
| --- | --- |
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۳ سپتامبر ۱۶۸۵
درگذشته: ۲۶ اوت ۱۷۵۴
ملیت: پادشاهی بریتانیای کبیر
چارلز پاولت (انگلیسی: Charles Powlett, 3rd Duke of Bolton؛ ۳ سپتامبر ۱۶۸۵ – ۲۶ اوت ۱۷۵۴) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان بند جوراب شده‌است.
تاکسی (ترانه جو یو ری)

«تاکسی» (انگلیسی: Taxi) ترانه‌ای از خواننده اهل کره جنوبی، جو یو ری برای دومین آلبوم چندآهنگه او به نام لاو آل است. این ترانه به عنوان تک‌آهنگ آغازین این آلبوم در ۹ اوت ۲۰۲۳ منتشر شد.
جدول‌های موسیقی

| جدول (۲۰۲۳) | بالاترین جایگاه |
| --- | --- |
دانلود کره جنوبی (سرکل): ۲۴
کره جنوبی بی‌جی‌ام (سرکل): ۱۰۰
تاریخچه انتشار

| منطقه | تاریخ | فرمت | ناشر |
| --- | --- | --- | --- |
| مختلف | ۹ اوت ۲۰۲۳ | دانلود دیجیتال استریم | ویک‌وان استون میوزیک |
تراموا

قطاربرقی‌ در حال ترک ایستگاه تماشاخانه شهر آوگسبورگ، بایرن، آلمان
قطاربرقی‌ شهر ورشو، لهستان
قطاربرقی شهر گلد کوست، استرالیا
قطاربرقی برلین، آلمان
قطاربرقی سبک در تنریف، اسپانیا
قطاربرقی، تراموا یا ترام (به انگلیسی: Tram در امریکا و کانادا با نام Streetcar یا Trolley) گونه‌ای قطار است که بر روی خط آهنی که در خیابان قرار داده شده حرکت می‌کند. قطاربرقی هم می‌تواند درون‌شهری و هم بین‌شهری باشد. واگن‌های برقی معمولاً سبک‌تر و کوتاه‌تر از قطارهای معمولی و قطارشهری‌ها هستند. البته مرز دقیقی میان قطاربرقی و قطارهای عادی وجود ندارد و برخی از قطاربرقی‌ها ممکن است که از روی راه‌آهن معمولی هم حرکت کنند. همچنین، ممکن است بتوانند از روی راه‌آهن قطارشهری و خطوط آهن سبک نیز حرکت کنند؛ واگن‌های برقی برای ترابرد مسافر و به ندرت برای ترابرد بار طراحی شده‌اند.
امروزه بیشتر قطارشهری‌ها به وسیلهٔ شاخک برق‌رسان از برق استفاده می‌کنند؛ اگر لازم باشد، این قطارشهری‌ها ممکن است از دستگاه‌های قدرت بسیاری استفاده کنند. دیگر گونه‌هایی از قطاربرقی هستند که نفت‌گاز مصرف می‌کنند و بیشتر از آن‌ها در مسیرهای میانِ شهر و روستاها استفاده می‌شود؛ گونه‌هایی نیز وجود دارند که با بنزین، گاز، اسب و قاطر حرکت می‌کنند. نخستین گونه‌های قطاربرقی با به‌کارگیری حیوانات باری به حرکت درمی‌آمدند. نخستین قطاربرقی که در سال ۱۸۰۷ در بریتانیا آغاز به‌کار کرد ابتدا از اسب برای کشیدن واگن بهره می‌برد، اما پس از چندی اسب‌ها با موتور بخار و سپس با موتور برقی جایگزین شدند.
خاردان (لردگان)

| خاردان | خاردان |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: چهارمحال و بختیاری
شهرستان: لردگان
بخش: بخش مرکزی
دهستان: میلاس
جمعیت: ۴۵۶۶ نفر 
خاردان روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان لردگان در استان چهارمحال و بختیاری ایران است . 
مردم خاردان از طایفه ابراهیم محمدی هستند و بیشتر جمعیت طایفه ابراهیم محمدی در خاردان ساکن هستند.
جمعیت

این روستا در بخش مرکزی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲٬۵۶۶ نفر (۵۲۶خانوار) بوده‌است.
https://goo.gl/maps/21sCAZJ7Nuy
رئیس‌جمهور رایش

رئیس‌جمهور رایش (به آلمانی: Reichspräsident) رئیس کشور آلمان در قانون اساسی این کشور بود که رسماً از ۱۹۱۹ تا ۱۹۴۵ دارای قدرت داشت.
فهرست رئیس‌جمهورهای رایش

| # | نگاره | نام (تولد-مرگ) | شروع به کار | پایان کار | حزب |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ |  | فریدریش ابرت (۱۸۷۱–۱۹۲۵)  | ۱۱ فوریه ۱۹۱۹ (انتخاب شده در ۱۹۱۹)  | ۲۸ فوریه ۱۹۲۵ (درگذشت هنگام تصدی)  | حزب سوسیال دموکرات آلمان |
| ۲ |  | پاول فن هیندنبورگ (۱۸۴۷–۱۹۳۴)  | ۱۲ مه ۱۹۲۵ (انتخاب شده ۱۹۲۵ و ۱۹۳۲)  | ۲ اوت ۱۹۳۴ (درگذشت هنگام تصدی)  | مستقل |
| ۳ |  | آدولف هیتلر (۱۸۸۹–۱۹۴۵) (پیشوا و صدر اعظم)  | ۲ اوت ۱۹۳۴ (منصوب شده توسط حکم)  | ۳۰ آوریل ۱۹۴۵ (درگذشت هنگام تصدی)  | حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان |
| ۴ |  | کارل دونیتس (۱۸۹۱–۱۹۸۰)  | ۳۰ آوریل ۱۹۴۵ (منصوب شده در وصیتنامه هیتلر)  | ۲۳ مه ۱۹۴۵ (بازداشت، مقام منحل شد)  | حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان |
پرچم‌های ریاست جمهوری

۱۹۱۹–۱۹۲۱
۱۹۲۱–۱۹۲۶
۱۹۲۶–۱۹۳۳
۱۹۳۳–۱۹۳۴
۱۹۳۴–۱۹۴۵
۱۹۴۵–۱۹۴۵