stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
قانون کیفیت آب

قوانین مربوط به کیفیت آب بر حفاظت از منابع آب به جهت سلامت انسان و محیط زیست حاکم هستند. قوانین مربوط به کیفیت آب استانداردها یا الزامات قانونی حاکم بر کیفیت آب هستند، یعنی غلظت آلاینده‌های آب در برخی از حجم‌های تنظیم شده آب را می‌سنجند. چنین استانداردهایی به‌طور کلی به صورت درصدی از آلاینده‌های خاص آب (اعم از شیمیایی، فیزیکی، بیولوژیکی یا رادیولوژیک) بیان می‌شوند که در حجم مشخص آب قابل قبول تلقی می‌شوند و اگر میزانشان بیش از حد معمول باشد - چه برای مصارف انسانی، صنعتی یا استفاده خانگی، تفریحی یا به عنوان زیستگاه آبزیان - مضر خواهند بود. علاوه بر این، این قوانین مقررات مربوط به تغییر در ویژگی‌های شیمیایی، فیزیکی، رادیولوژی و بیولوژیکی منابع آب را نیز ارائه می‌کنند. اقدامات نظارتی ممکن است شامل شناسایی و طبقه‌بندی آلاینده‌های آب، تعیین غلظت‌های قابل قبول آلاینده در منابع آب و محدود کردن تخلیه آلاینده‌های منابع پساب در رودها و دریاها باشد. مناطق نظارتی شامل تصفیه و دفع فاضلاب، مدیریت پساب صنعتی و کشاورزی و کنترل رواناب سطحی از سایت‌های ساختمانی و محیط‌های شهری است. قوانین مربوط به کیفیت آب، اساس مقررات مربوط به استانداردهای آب، نظارت، بازرسی‌ها و مجوزهای مورد نیاز و اعمال قانون را فراهم می‌کنند. این قوانین ممکن است برای رفع نیازها و اولویت‌های موقت اصلاح شوند.
سراسر دنیا > قانون بین‌المللی

آلودگی‌های دریایی و آلایندگی کشتی‌ها تهدیدهای جدی برای اقیانوس‌های جهان است.
سازمان بین‌المللی دریانوردی آیین‌نامه‌های مربوط به آلودگی دریایی MARPOL 73/78 را برای کشتی‌ها را تدوین کرده.
سازمان بهداشت جهانی مروری کلی بر کیفیت آب، مناطق در معرض خطر و توصیه‌هایی برای رهنمودهای آینده برای کیفیت آب آشامیدنی (GDWQ) را ارائه می‌دهد.
آغبولاغ

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ارمنستان
| آغبولاغ Աղբուլաղ | آغبولاغ Աղբուլաղ |
| --- | --- |
روستا: روستا
آغبولاغموقعیت روی نقشه ارمنستانآغبولاغموقعیت روی نقشه استان سیونیکآغبولاغموقعیت روی نقشه استان سیونیک: آغبولاغموقعیت روی نقشه ارمنستانآغبولاغموقعیت روی نقشه استان سیونیکآغبولاغموقعیت روی نقشه استان سیونیک
مختصات: ۳۹°۲۱′۰۴″ شمالی ۴۶°۲۳′۵۴″ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۳۵۱۱۱°شمالی ۴۶٫۳۹۸۳۳°شرقی﻿ / 39.35111; 46.39833: مختصات: ۳۹°۲۱′۰۴″ شمالی ۴۶°۲۳′۵۴″ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۳۵۱۱۱°شمالی ۴۶٫۳۹۸۳۳°شرقی﻿ / 39.35111; 46.39833
استان: سیونیک
شهرداری‌: شورنوخ
ارتفاع: ۱٬۷۰۰ متر (۵۶۰۰ فوت)
جمعیت (2011): جمعیت (2011)
 • کل: ۰
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (AMT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵ (AMST)
کد منطقه: ؟؟؟ (۳۷۴)
آغبولاغ در سرور تحت شبکه نام‌های جغرافیایی: آغبولاغ در سرور تحت شبکه نام‌های جغرافیایی
آغبولاغ (به ارمنی: Աղբուլաղ) یک روستای پیشین در ارمنستان است که در استان سیونیک واقع شده است. آغبولاغ در ۹ کیلومتری جنوبغرب شورنوخ واقع شده است.
خصوصیات

آغبولاغ طبق سرشماری سال ۲۰۱۱ خالی از سکنه است  و در ارتفاع ۱۷۰۰ متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
دو هو سو

| دو هو سو | دو هو سو |
| --- | --- |
ستینگری تارو اوگاوا (چپ) کار با مجسمه ساز دو هو سو (راست).: ستینگری تارو اوگاوا (چپ) کار با مجسمه ساز دو هو سو (راست).
زادهٔ: ۱۹۶۲ سئول، کره جنوبی
ملیت: کره جنوبی
تحصیلات: دانشگاه ملی سئول مدرسه طراحی رود آیلند دانشگاه ییل
شناخته‌شده برای: مجسمه‌سازی، چیدمان
جوایز: 
نام کره‌ای: نام کره‌ای
هانگول: 서도호
هانجا: 徐道濩
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Seo Doho
مک‌کیون–ریشاور: Sŏ Toho
 :  
دو هو سو مجسمه‌ساز و هنرمند چیدمان کره ای است. او همچنین با رسانه‌های متنوعی مثل نقاشی و فیلم کار می‌کند که در آنها به‌طور ویژه مفهوم فضا و خانه را بررسی می‌کند.
زندگی‌نامه

سو در سال ۱۹۶۲ در سئول، کره جنوبی متولد شد. وی لیسانس هنرهای زیبا و کارشناسی ارشد هنرهای زیبا را از دانشگاه ملی سئول در زمینه نقاشی شرقی دریافت کرد. وی همچنین در دانشکده طراحی رود آیلند تحصیل کرد و در آنجا در سال ۱۹۹۴ لیسانس هنرهای زیبا را در نقاشی دریافت کرد. سپس، در سال ۱۹۹۷، مدرک استادی هنرهای زیبا در مجسمه‌سازی از دانشگاه ییل دریافت کرد. سو در حال حاضر مستقر در استودیوهای مستقل خود در لندن، شهر نیویورک و سئول است. سو در سال ۲۰۱۳ به عنوان نوآورترین هنرمند سال در وال استریت ژورنال انتخاب شد. وی نماینده کره در چهل و نهمین دوسالانه ونیز در سال ۲۰۰۱ بود.
دهارانا

دهارانا (دارانا) (انگلیسی: Dharana)،
اولین مرحله از مراقبه است.
دهارانا

دانش عینی همیشه واحد مرکبی است که به شرح زیر قابل تحلیل است:
هر چیزی که دریافت یا اندیشه شود، همراه دانش سه گانهٔ اسم، معنا و صورت است، که همزمان با این دانش عینی، سه دانش آگاهی روانی، وجه دریافت، یعنی، بینایی، شنوایی و بساوایی و غیره، و دانش شیء هم وجود دارند.
معمولاً دانش همزمان به بیش از یک شیء حاضر در ذهن هم هست، اما وقتی روی یکی تمرکز می‌شود، دیگر دانش‌ها به تدریج از میان برمی‌خیزند تا روان آن شیء را دریافت کند که منحصراً و عمیقاً به آن می‌اندیشد.
چنین تمرکزی در ابتدا لحظهٔ است، اما در اثر ممارست ««مداوم»» می‌شود. در مرحلهٔ آغازین که وقفه‌هایی استمرار چنین تمرکزی را به هم می‌زنند، تمرکز را دهارانا (Dharana) [تمرکز موقت] می‌گویند؛ وقتی مدت تمرکز بی وقفه و ممتد می‌شود، آن را دهایانا (Dhayana) [تمرکز مستمر] می‌نامند.
تجرد از محسوسات

یوگی وقتی به مرتبهٔ تجرد از محسوسات نائل آمد، آمادهٔ سه مرتبهٔ آخر یوگا یعنی تمرکز نیروی معنوی (Dharana) و تفکر و مراقبه (dhyana) و وصال مطلق یا فنا و استغراق (samadhi) است.
مجموعه

تمرکز نیروی معنوی (Dharana) و تفکر و مراقبه (dhyana) و سر انجام وصال مطلق یا فنا و استغراق در ذات خویش (samadhi) آنچنان به هم نزدیک و مرتبط اند و طوری درهم آمیخته‌اند که همهٔ آنان را رویهم «مجموعه» (samyama) می‌گویند.
آلوارو برچنر

| آلوارو برچنر | آلوارو برچنر |
| --- | --- |
زادهٔ: ۹ آوریل ۱۹۷۶ مونته‌ویدئو، اروگوئه
ملیت: اروگوئه‌ای
پیشه(ها): کارگردان فیلم، تهیه‌کننده، فیلم‌نامه‌نویس
آلوارو برچنر (اسپانیایی: Álvaro Brechner‎؛ زادهٔ ۹ آوریل ۱۹۷۶) کارگردان فیلم، تهیه‌کننده و فیلم‌نامه‌نویس اهل اروگوئه است. اخیراً مجله ورایتی آلوارو برچنر را یکی از استعدادهای برجسته سینمای آمریکای جنوبی دانست که در دهه گذشته ظهور کرده است. او در حالی که تنها ۴۶ سال سن داشت، جایزه «فانوس دریایی افتخار» را برای مشارکت‌های برجستۀ هنری خود در جشنواره سانتاندر دریافت کرد
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به شبی دوازده‌ساله اشاره نمود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه گویا برای بهترین فیلم‌نامه اقتباسی، جوایز حلقه نویسندگان سینمایی، جشنواره بین‌المللی فیلم برلین، جشنواره بین‌المللی فیلم سن سباستین و جایزه بزرگ سینمای برزیل شده است.
علی معظمی‌گودرزی

| علی معظمی‌گودرزی | علی معظمی‌گودرزی |
| --- | --- |
شهروندی: ایرانی
اتهام‌های جزایی: افساد فی الارض از طریق ارتکاب جرایم علیه امنیت داخلی کشور
مجازات‌های جزایی: ۲۵ سال حبس
علی معظمی‌گودرزی یکی از شرکت کننده‌ها در مراسم چهلم حدیث نجفی در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران بود که به ادعای دستگاه قضایی جمهوری اسلامی به‌همراه ۱۵ نفر دیگر در مرگ یک بسیجی در درگیری‌های آن روز نقش داشته‌اند. علی معظمی‌گودرزی در زندان به سر می‌برد و برای او حکم افساد فی الارض صادر شده‌است.
ابتدا حکم اعدام برای وی صادر شد که بعد از بررسی مجدد مجازات ۲۵ سال حبس برای او در نظر گرفته شد و بعد از بررسی دوباره حکم او به ۳ سال حبس تقلیل داده شد.
در بررسی دوباره پرونده چهلم حدیث نجفی تمامی احکام اعدام شکسته شدند اما به دلیل عجله در اعدام محمد مهدی کرمی و سید محمد حسینی دو تن از متهمان این پرونده در ۱۷ دی ۱۴۰۱ اعدام شدند.
محسن برهانی حقوق دان و وکیل دادگستری بعد از صدور احکام جدید در حساب توییتر خود نوشت:
«از معدود نکات مثبت رای جدید، نبود حکم اعدام است. فقط حسرتی ماند بر کرمی و حسینی. عجله در اعدام که مجازاتی غیرقابل بازگشت است فقط حسرت آفرین است.»
بازداشت و محاکمه

جلسه دادگاه علی معظمی‌گودرزی و متهم‌های پرونده کشته شدن بسیجی روح‌الله عجمیان در کرج، در شعبه اول دادگاه انقلاب استان البرز به ریاست موسی آصف الحسینی در حالی برگزار شده که قاضی دادگاه اجازه نداده هیچ وکیل اکتسابی در این پرونده وارد شود.
جزیره‌های وابسته به تاج‌وتخت بریتانیا

موقعیت جزیره‌های وابسته به تاج و تخت بریتانیا (قرمز) و بقیهٔ کشور (خاکستری تیره)
جزیره‌های وابسته به تاج و تخت بریتانیا (به انگلیسی: Crown dependencies)، سه منطقه را شامل می‌شود: جزیرهٔ من در دریای ایرلند، و بِیلی‌ویکز جرزی، و بِیلی‌ویک گرِنزی در کانال انگلیسی یا کانال مانش.
این سه جزیره به صورت حوزه‌های قضایی مستقلی اداره می‌شوند، آنها بخشی از بریتانیا ویا سرزمین‌های فرادریایی بریتانیا نیستند. آنها خود مختارند و (به گونه‌ای که هر یک جداگانه در هر حوزه تعریف شده) در مالکیت تاج و تخت سلطنتی قرار دارند، با این حال، در سطح بین‌المللی، و در وابستگی‌ها، همه به عنوان «سرزمینی که بریتانیا مسئول آنست» شناخته شده‌اند. در نتیجه، آنها عضو اتحادیه کشورهای همسود یا مشترک‌المنافع نیستند. با این حال، آنها با کشورهای مشترک‌المنافع، اتحادیهٔ اروپا و دیگر سازمان‌های بین‌المللی و اعضای شورای بریتانیا-ایرلندی دارای رابطه هستند. آنها بخشی از اتحادیهٔ اروپا (EU) نیستند، با این که آنها در اتحادیه گمرکی اتحادیه اروپا عضو هستند.
اگر چه وابستگان سلطنتی به نوبهٔ خود کشورهای مستقلی نیستند، اختیار تصویب قوانینی که بر این جزایر تأثیرگذار باشد را دارا هستند و در نهایت، عمل‌کردها بر تصویب مجلس قانونگذاری مربوطهٔ خود آن‌ها استوار است؛ با موافقت شورای خصوصی بریتانیا (شورای خبرگان تاج)، یا در مورد جزیرهٔ من، و در شرایط ویژه مقام فرماندار. در سال ۲۰۰۵، جرزی؛ با پیروی از دو جزیرهٔ من و گرنزی، به ایجاد پست یک وزیر به عنوان رئیس جزیره اقدام کرد.
وابستگی به بریتانیا

اگر چه در سطح بین‌المللی، وابستگی‌ها به عنوان «سرزمینی که بریتانیا مسئول آن است» به رسمیت شناخته‌شده، رابطه میان وابستگان به تاج و تخت و انگلستان رابطه‌ای بر اساس «احترام متقابل و پشتیبانی، و به عنوان مثال یک همکاری» است.
آکیرا (بازیگر)

| آکیرا | آکیرا |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: ریوهی کوروساوا
زادهٔ: ۲۳ اوت ۱۹۸۱ ‏(۴۳ سال) یوکوهاما
ملیت: ژاپن
پیشه‌ها: [[بازیگر رقصنده]]
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۷–اکنون
نماینده: LDH
همسر: لین چی-لینگ (ا. ۲۰۱۹)
فرزندان: ۱
آکیرا (انگلیسی: Akira; ۲۳ اوت ۱۹۸۱ – ) بازیگر، خواننده، رقصنده، و بازیگر تلویزیون اهل ژاپن بود. وی از سال ۱۹۹۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به گمشده در ترجمه اشاره کرد.
قاهره اسلامی

| میراث جهانی یونسکو | میراث جهانی یونسکو |
| --- | --- |
مکان: استان قاهره، مصر
دربرگیرنده:  فسطاط  مسجد ابن طولون، قلعه صلاح‌الدین، هسته شهری خلافت فاطمیان، شهر مردگان (قاهره)  آرامگاه امام شافعی  سیده نفیسه  مسجد قایتبای 
معیار ثبت: فرهنگی: (i), (v), (vi)
شمارهٔ ثبت: ۸۹
تاریخ ثبت: ۱۹۷۹
مساحت: ۵۲۳٫۶۶ هکتار (۱٬۲۹۴٫۰ جریب فرنگی)
مختصات: ۳۰°۰۲′۴۵٫۶۱″ شمالی ۳۱°۱۵′۴۵٫۷۸″ شرقی﻿ / ﻿۳۰٫۰۴۶۰۰۲۸°شمالی ۳۱٫۲۶۲۷۱۶۷°شرقی﻿ / 30.0460028; 31.2627167
قاهره اسلامی (عربی: قاهرة المعز، آوانگاری: Qāhira al-Muʿizz، قاهره قرون وسطایی، با نام رسمی قاهره تاریخی (القاهرة التاریکیة القاهره تاریخیه ))، به مناطقی از قاهره، مصر اشاره دارد که از زمان فتح مسلمانان در سال ۶۴۱ پس از میلاد تا توسعه مدرن شهر در سده نوزدهم در دوران حکومت اسماعیل پاشا ساخته شد که شامل بخش‌های مرکزی در شهر محصور قدیمی، گورستان‌های تاریخی، منطقه اطراف ارگ قاهره، بخش‌هایی از بولاق و نیز قاهره قبطی ((عربی: مصر القديمة) که قدمت آن به دوران روم می‌رسد و شامل بناهای اصلی مسیحیان قبطی می‌شود) است.
نام «اسلامی» قاهره نه به برجستگی وجود مسلمانان در این منطقه، بلکه به تاریخ و میراث غنی شهر از زمان تأسیس آن در دوره اولیه اسلام اشاره دارد، در حالی که آن را از مکان‌های مصر باستان در نزدیکی جیزه و ممفیس متمایز می‌کند. این منطقه، یکی از بزرگترین و متراکم ترین مراکز معماری اسلامی در جهان اسلام را در خود جای داده است که شامل صدها مسجد، مزار، مدرسه اسلامی، کاخ‌، کاروانسرا و دژ از تاریخ مصر اسلامی است.
در سال ۱۹۷۹، سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو)، قاهره تاریخی را به‌عنوان «یکی از کهن‌ترین شهرهای اسلامی جهان با مساجد، مدارس، حمام‌ها و فواره‌های مشهور» و «مرکز نوی جهان اسلام که در سدهٔ چهاردهم میلادی به دوران طلایی خود رسید»" در فهرست میراث فرهنگی جهانی معرفی کرد.
خاندان بورگوندی

| خاندان بورگوندی | خاندان بورگوندی |
| --- | --- |
خاندان مادر: دودمان کاپت
کشور: دوک‌نشین بورگونی
تاریخ بنیان‌گذاری: ۱۰۳۲
بنیانگذار: روبر یکم، دوک بورگوندی
آخرین حاکم: فیلیپ یکم، دوک بورگوندی
عنوان‌ها:  دوک بورگوندی  پادشاه پرتغال 
انحلال: ۱۳۶۱ (خط دوکی) ۱۳۸۳ (خط دوکی پرتغال)
شاخه‌(های) فرعی:  بورگوندی (پرتغال) دودمان اویش خاندان کویمبرا خاندان لنکستر  دودمان براگانسا خاندان برزیل خاندان ساکس-کوبورگ گوتا برزیل  خاندان اورلئان-برزیل  خاندان کاداوال  خاندان لاورادیو  خانه آبرانتس 
خاندان بورگوندی (‎/ˈbɜːrɡəndi/‎) یکی از شاخه‌های فرعی از دودمان کاپتی بود که از نسل روبر یکم، دوک بورگوندی، پسر کوچک‌تر روبر دوم، پادشاه فرانسه بود. این خاندان از سال ۱۰۳۲ تا ۱۳۶۱ بر دوک نشین بورگوندی حکومت کرد و به عنوان پادشاه پرتغال دست یافت.
آخرین عضو خاندان فیلیپ روور بود که در سال ۱۳۴۹ جانشین پدربزرگش شد. فیلیپ در سال ۱۳۶۱ بدون فرزند درگذشت و دوک‌نشین به جای خود بازگشت، که دو سال بعد پسرش را دوک جدید بورگوندی ساخت و بدین ترتیب خاندان جوان بورگوندی آغاز شد.
اعضای برجسته خط اصلی خاندان بورگوندی عبارتند از:
روبر یکم، دوک بورگوندی
انریکه، کنت پرتغال، پدر اولین پادشاه پرتغال آفونسو انریکه
هوگ سوم، دوک بورگوندی
اودو چهارم، دوک بورگوندی
مارگارت بورگوندی، همسر اول و ملکه لوئی دهم، پادشاه فرانسه
ژوآن بورگوندی، همسر اول و ملکه فیلیپ ششم، پادشاه فرانسه
فیلیپ یکم، دوک بورگوندی
شاخه پرتغال

خاندان پرتغالی بورگوندی، شاخه فرعی خاندان بورگوندی در پرتغال بود که توسط هانری، کنت پرتغال در سال ۱۰۹۳ تأسیس شد. سلسله مشروع ارشد با مرگ فرناندوی یکم پادشاه پرتغال در سال ۱۳۸۳ منقرض شد، اما دو خط نامشروع، خاندانهای آویش و براگانسا، با وقفه تا سال ۱۹۱۰ و بعداً برزیل تا سال ۱۸۸۹، همچنان در پرتغال حکومت کردند.
شجره نامه > خاندان بورگوندی

روبر دوم، پادشاه فرانسه (۹۷۲–۱۰۳۱)
هوگو ماگنوس (۱۰۰۷–۱۰۲۵)
هانری یکم، پادشاه فرانسه (۱۰۰۸–۱۰۶۰)
خاندان کاپت
روبر یکم، دوک بورگوندی (۱۰۱۱–۱۰۷۶)
هوگو (۱۰۳۴–۱۰۶۰)
هانری بورگوندی (۱۰۳۵–۱۰۶۶)
هوگ یکم، دوک بورگوندی (۱۰۵۷–۱۰۹۳)
اودو یکم، دوک بورگوندی (۱۰۵۸–۱۱۰۳)
هوگ دوم، دوک بورگوندی (۱۰۸۴–۱۱۴۳)
اودو دوم، دوک بورگوندی (۱۱۱۸–۱۱۶۲)
هوگ سوم، دوک بورگوندی (۱۱۴۸–۱۱۹۲)
اودو سوم، دوک بورگوندی (۱۱۶۶–۱۲۱۸)
هوگ چهارم، دوک بورگوندی (۱۲۱۳–۱۲۷۲)
هوگ، کنت نور (۱۲۳۰–۱۲۶۹)
ژان، کنت شارولایس، برد بوربون (۱۲۳۱–۱۲۶۸)
Robert II, Duke of Burgundy (1248–1306)
Jean (1279–1283)
Hugh V, Duke of Burgundy (1294–1315)
Odo IV, Duke of Burgundy (1295–1349)
Philip II, Count of Auvergne (1323–1346)
Philip I, Duke of Burgundy (1346–1361)
John (1325–1328)
Louis, King of Thessalonica (1297–1316)
Robert, Count of Tonnerre (1302–1334)
Hugh, Lord of Montréal and Viscount of Avallon (1260–1288)
Alexandre, Lord of Montagu (1170 † ۱۲۰۵)
Lords of Montagu
Guigues VI of Viennois (1184 † ۱۲۳۷)
Guigues VII of Viennois (1225–1270)
John I, Dauphin of Viennois (1264–1282)
Andrew (1267-aft.1270)
John (1227–1239)
Gauthier, Archbishop of Besançon (1120–1180)
Hugh le Roux, Lord of Navilly (1121–1171)
Guillaume
Robert, Bishop of Autun (1122–1140)
Henry, Lord of Flavigny, Bishop of Autun (1124–1170)
Raymond, Lord of Grignon and Montpensier (1125–1156)
Hugues (1147–1156)
Henry (1087–1131)
Robert, Bishop of Langres (1059–1111)
Reginald, Abbot of Saint-Pierre de Flavigny (1065–1092)
Henry, Count of Portugal (1066–1112)
Portuguese House of Burgundy
Robert (1040–1113)
Simon (1044–1088)
Odo (1013–c.1056)
اسلحه

بازوهای خانه بورگوندی
دوک بورگوندی
بورگوندی-مونتاگو
بورگوندی-وینوا
بورگوندی-پرتغال
آلخاندرو ارناندس (فیلم‌نامه‌نویس)

در این مقاله،  نام خانوادگی اول یا پدری است. نام خانوادگی دوم یا مادری نیز  است.
| آلخاندرو اِرناندس | آلخاندرو اِرناندس |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: آلخاندرو اِرناندس دیاس
زادهٔ: ۱۹۷۰ (۵۴–۵۵ سال) هاوانا، کوبا
پیشه(ها): فیلم‌نامه‌نویس، رمان‌نویس، مربی
آلخاندرو اِرناندس دیاس (اسپانیایی: Alejandro Hernández Díaz‎؛ زادهٔ ۱۹۷۰) فیلم‌نامه‌نویس، رمان‌نویس و مربی دانشگاه است. وی در جنگ داخلی آنگولا شرکت داشت و از سال ۲۰۰۰ در اسپانیا سُکنا گزید. وی دانش‌آموختهٔ دانشگاه کارلوس سوم مادرید است. وی برندهٔ جایزهٔ بهترین فیلم‌نامه اقتباسی از جوایز حلقه نویسندگان سینمایی، برندهٔ جایزه گویا برای بهترین فیلم‌نامه اقتباسی و برندهٔ جایزهٔ کارمن بهترین فیلم‌نامه شد.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به ۱۸۹۸، آخرین مردان ما در فیلیپین، آدم‌خوار و دوران سخت اشاره نمود.
کتاب‌شناسی

Gutiérrez, Irene; Moya, Tamara (2020). Vive, siente, escucha. Un retrato de Alejandro Hernández (PDF). TECMERIN; Instituto Universitario del Cine Español. ISBN 978-84-16829-58-3.
| داده‌های کتابخانه‌ای  | داده‌های کتابخانه‌ای  |
| --- | --- |
عمومی:  ISNI 1  ویاف 1  ورلدکت (از طریق ویاف) 
کتابخانه‌های ملی:  نروژ  اسپانیا  فرانسه (داده‌ها)  کاتالونیا  آلمان  ایالات متحده آمریکا  سوئد 
سایر:  سوداک (فرانسه) 1 
| ن ب وجایزه گویا برای بهترین فیلم‌نامه اقتباسی | ن ب وجایزه گویا برای بهترین فیلم‌نامه اقتباسی |
| --- | --- |
دههٔ ۱۹۸۰:  ۱۹۸۶: فرناندو فرنان گومز[۱]  ۱۹۸۷: رافائل آسکونا[۱]  ۱۹۸۸: مانوئل گوتیه‌رس آراگن، آنتونیو خیمنس-ریکو  ۱۹۸۹: فرناندو تروئبا، مانوئل ماتئی، منو میس 
دههٔ ۱۹۹۰:  ۱۹۹۰: کارلوس سائورا، رافائل آسکونا  ۱۹۹۱: خوان پوتائو، گونسالو تورنته مالویدو  ۱۹۹۲: فرانسیسکو پِرِدا، آنتونیا لارتا، پدرو اولئا، آرتورو پرس-رِوِرته  ۱۹۹۳: خوزه لوئیس گارسیا سانچس، رافائل آسکونا  ۱۹۹۴: ایمانول اوریبه  ۱۹۹۵: مونچو آرمنداریس، خوزه آنخل مانیاس  ۱۹۹۶: پیلار میرو، رافائل پِرِس سیِرا  ۱۹۹۷: بیگاس لونا کوکو کانالس  ۱۹۹۸: لوئیس ماریاس  ۱۹۹۹: رافائل آسکونا، مانوئل ریواس، خوزه لوئیس کوئردا 
دههٔ ۲۰۰۰:  ۲۰۰۰: فرناندو فرنان گومز  ۲۰۰۱: خورخه خوان مارتینس، خوان کارلوس مولینرو، کلارا پِرِس اسکریوا، لولا سالوادور مالدونادو  ۲۰۰۲: آدولفو آریستارائین، کتی ساوِدرا  ۲۰۰۳: ایزابل کوشت  ۲۰۰۴: خوزه ریورا  ۲۰۰۵: مارسلو پینییرو، ماتئو خیل  ۲۰۰۶: یوئیس آرکاراسو  ۲۰۰۷: فلیکس بیسکارِت  ۲۰۰۸: رافائل آسکونا، خوزه لوئیس کوئردا  ۲۰۰۹: خورخه گریکائچه‌باریا، دانیل مونسون 
دههٔ ۲۰۱۰:  ۲۰۱۰: آگوستی ویارونگا  ۲۰۱۱: آنخل دِ لا کروس، ایگناسیو فِرِراس، پاکو روکا، رُسانا سچینی  ۲۰۱۲: خاویر بارِیرا، گورکا ماگایون، ایگناسیو دِل مورال، جردی گاسوی، نیل لاندائو  ۲۰۱۳: آلخاندرو اِرناندس، ماریانو باروسو  ۲۰۱۴: خاویر فسر، کارلو گارسیا، کریستوبال روئیس  ۲۰۱۵: فرناندو لئون د آرانوا  ۲۰۱۶: آلبرتو رودریگس لیبررو، رافائل کوبوس  ۲۰۱۷: ایزابل کوشت  ۲۰۱۸: آلوارو برچنر  ۲۰۱۹: بنیتو سامبرانو، دانیل رِمون، پابلو رِمون 
دههٔ ۲۰۲۰:  ۲۰۲۰: داوید پِرِس سانیودودههٔ مارینا پارِس پولیدو  ۲۰۲۱: دانیل مونسون، خورخه گریکائچه‌باریا  ۲۰۲۲: فِران آرونخو، ایسا کامپو، ایساکی لاکوئستا  ۲۰۲۳: پابلو برگر  ۲۰۲۴: پدرو آلمودوار 
[۱] جایزه تحت عنوانِ «بهترین فیلم‌نامه» (هم اقتباسی و هم غیراقتباسی) اهدا شد.: [۱] جایزه تحت عنوانِ «بهترین فیلم‌نامه» (هم اقتباسی و هم غیراقتباسی) اهدا شد.
ماری (سوریه)

Ancient Sumerian and Amorite city
| 0 | 1 |
| --- | --- |
تل حریری: تل حریری
ویرانه‌های بازمانده زیگورات ماری: ویرانه‌های بازمانده زیگورات ماری
موقعیت در سوریهموقعیت روی نقشه سوریهماری (سوریه) (خاور نزدیک)موقعیت روی نقشه خاور نزدیک: موقعیت در سوریهموقعیت روی نقشه سوریهماری (سوریه) (خاور نزدیک)موقعیت روی نقشه خاور نزدیک
مکان: ابوکمال، استان دیرالزور، سوریه
مختصات: ۳۴°۳۲′۵۸″ شمالی ۴۰°۵۳′۲۴″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۵۴۹۴۴°شمالی ۴۰٫۸۹۰۰۰°شرقی﻿ / 34.54944; 40.89000
گونه: شهر
مساحت: ۶۰ هکتار (۱۵۰ جریب فرنگی)
تاریخ: تاریخ
ساخته‌شده: ۲۹۰۰ پیش از میلاد
رهاشده: قرن سوم پیش از میلاد
دوره‌ها: عصر برنز
فرهنگ‌ها: تمدن سامی شرقی (کیش)، عموری‌ها
اطلاعات بیشتر: اطلاعات بیشتر
باستان‌شناسان: André Parrot
وضعیت: ویرانه
مالکیت: عمومی
دسترسی عمومی: بله
ماری (به خط میخی: 𒈠𒌷𒆠, ma-riki، مکان فعلی آن: تل حریری در سوریه) یک دولت‌شهر باستانی سامی‌نشین در سوریه امروزی بود. بقایای این شهر در ۱۱ کیلومتری شمال غربی البوکمال در کرانه غربی رود فرات، حدود ۱۲۰ کیلومتری جنوب شرقی دیرالزور، به شکل یک تپه باستانی قرار دارد. ماری در بین سال‌های ۲۹۰۰ تا ۱۷۵۹ پیش از میلاد، به عنوان یک مرکز تجاری و یک دولت برتر شکوفا شد. این شهر در میانه مسیرهای تجاری فرات بین سومر در جنوب و پادشاهی ابلا و شام در غرب ساخته شده بود.
ویرانه‌های ماری
ماری برای اولین بار در اواسط قرن بیست و ششم پیش از میلاد متروکه شد، اما بازسازی شد و قبل از ۲۵۰۰ سال پیش از میلاد به پایتخت یک دولت برتر سامی‌نشین شرقی تبدیل شد. این ماری دوم درگیر یک جنگ طولانی با رقیب خود ابلا شد و به خاطر نزدیکی شدیدش با فرهنگ سومری شناخته شده است. در قرن بیست و سوم پیش از میلاد توسط اکد ویران شد، که اجازه داد این شهر بازسازی شود و یک فرماندار نظامی (شکناککو) را منصوب کرد. با فروپاشی امپراتوری اکد، فرمانداران مستقل شدند و شهر را به عنوان یک مرکز منطقه‌ای دره فرات بازسازی کردند. شکناککوها تا نیمه دوم قرن نوزدهم پیش از میلاد بر ماری حکومت کردند تا اینکه این سلسله به دلایل نامعلومی سقوط کرد. مدت کوتاهی بعد، ماری پایتخت سلسله لیم عَموری شد. ماری عموری تنها مدت کوتاهی دوام آورد تا اینکه در حدود سال ۱۷۶۱ پیش از میلاد توسط بابل ویران شد، اما به عنوان یک سکونتگاه کوچک تحت حکومت بابلی‌ها و آشوری‌ها باقی ماند تا اینکه در دوره هلنیستی متروکه و فراموش شد.
ماری‌ها هم خدایان سامی و هم سومری را می‌پرستیدند و شهر خود را به عنوان یک مرکز تجاری بزرگ تأسیس کردند. اگرچه دوره‌های پیش از عموری‌ها با تأثیر فرهنگی سنگین سومری مشخص می‌شد، اما ماری شهری از مهاجران سومری نبود، بلکه یک ملت سامی‌زبان با گویشی مشابه ابلایی بود. عموری‌ها سامی‌های غربی بودند که قبل از قرن بیست و یکم پیش از میلاد شروع به اسکان در این منطقه کردند؛ در زمان سلسله لیم (حدود ۱۸۳۰ پیش از میلاد)، آنها به جمعیت غالب در هلال حاصلخیز تبدیل شدند.
نام ماری (خط میخی: 𒈠𒌷𒆠, ma-riki), روی تندیس ایدی-ایلوم، حدوداً ۲۰۰۰ سال پیش از میلاد
کشف ماری در سال ۱۹۳۳ به دلیل کشف بیش از ۲۵۰۰۰ لوح که توضیح دهنده اداره دولت در هزاره دوم پیش از میلاد و ماهیت روابط دیپلماتیک بین قدرت‌های سیاسی منطقه است، بینش مهمی در مورد نقشه ژئوپلیتیکی میان‌رودان باستان و سوریه ارائه کرد. آنها همچنین شبکه‌های تجاری گسترده قرن ۱۸ پیش از میلاد را آشکار کردند که مناطقی را به وسعت افغانستان در جنوب آسیا و کرت در دریای مدیترانه به هم متصل می‌کردند.
تاریخچه ماری > عصر برنز اولیه > پادشاهی اول

بر اساس یافته‌ها، ماری از یک آبادی کوچک به وجود نیامده، بلکه شهری جدید بوده که در حدود ۲۹۰۰ سال پیش از میلاد در دوره سلسله اولیه I بین‌النهرین با هدف کنترل مسیرهای آبی فرات و بازرگانی بین شام و جنوب سومر ساخته شده است. این شهر به منظور حفاظت از سیل در فاصله ۱ تا ۲ کیلومتری رود فرات بنا شده و توسط یک کانال مصنوعی ۷ تا ۱۰ کیلومتری به رودخانه متصل می‌شده است. امروزه مسیر دقیق این کانال مشخص نیست.
حفاری این شهر به دلیل قرارگیری در زیر لایه‌های باستانی دیگر، کار دشواری است. با این حال، یک سیل‌بند دایره‌ای کشف شده که شامل یک محوطه ۳۰۰ متری برای باغ‌ها و محل سکونت صنعتگران و یک دیوار دفاعی دایره‌ای داخلی به ضخامت ۶٫۷ متر و ارتفاع ۸ تا ۱۰ متر است. این دیوار با برج‌های دفاعی تقویت شده بود. همچنین یکی از دروازه‌های شهر، خیابانی از مرکز تا دروازه و خانه‌های مسکونی نیز کشف شده‌اند. ماری یک تپهٔ مرکزی داشته، اما تاکنون پرستشگاه یا کاخی در آن یافت نشده است. با این حال، یک ساختمان بزرگ (۳۲ در ۲۵ متر) با کاربری احتمالی اداری با پی سنگی و اتاق‌هایی به طول ۱۲ و عرض ۶ متر کشف شده است. این شهر در حدود ۲۵۵۰ سال پیش از میلاد و در پایان دوره سلسله اولیه II به دلایل نامعلومی متروکه شد.
تاریخچه ماری > عصر برنز اولیه > پادشاهی دوم

ماری در حدود آغاز دوره دودمان اولیه III (پیش از ۲۵۰۰ قبل از میلاد) بازسازی و دوباره مسکونی شد. این شهر جدید بسیاری از ویژگی‌های بیرونی شهر قبلی، از جمله دیوار داخلی و دروازه را حفظ کرد. همچنین یک خاکریز دایره‌ای بیرونی به قطر ۱٫۹ کیلومتر که بالای آن دیواری به ضخامت دو متر برای محافظت از کمانداران بود، باقی ماند.
با این حال، ساختار داخلی شهر به‌طور کامل تغییر کرده و شهر جدید با دقت طراحی شده بود. اولین بخش‌های ساخته‌شده، خیابان‌هایی بودند که از مرکز مرتفع به سمت دروازه‌ها می‌رفتند و این طراحی، امکان خروج آب باران را فراهم می‌کرد.
در مرکز شهر، کاخ سلطنتی ساخته شد که به عنوان معبد نیز استفاده می‌شد. چهار سطح معماری متوالی از کاخ پادشاهی دوم کشف شده است (قدیمی‌ترین آن P3 و جدیدترین آن P0 نامگذاری شده است). دو سطح آخر به دوره اکدیان مربوط می‌شوند. دو سطح اول حفاری شده‌اند و یافته‌های آن شامل یک معبد (حصار مقدس یا محوطه مقدس) که به یک خدای ناشناس تقدیم شده، یک اتاق تاج و تخت ستون‌دار و یک تالار با سه ستون چوبی دوتایی است که به معبد منتهی می‌شود.
شش نیایشگاه کوچکتر دیگر نیز در این شهر کشف شده است، از جمله معبد «تودهٔ سرخ» (مشخص نیست تقدیم به کدام ایزد شده بود) و معابدی که به نینی زا (INANA.ZA.ZA)، ایشتارات، ایشتار، نین‌هورساگ و شمش اختصاص داده شده‌اند. تمام معابد به جز معبد ایشتار در مرکز شهر قرار داشتند. منطقه بین «حوزهٔ مقدس» و «تودهٔ سرخ» به عنوان مرکز اداری کاهن اعظم در نظر گرفته می‌شود.
به نظر می‌رسد که پادشاهی دوم یک مرکز سیاسی قدرتمند و مرفه بوده است. پادشاهان آن عنوان لوگال را داشتند و بسیاری از آنها در این شهر تأیید شده‌اند. مهم‌ترین منبع، نامه‌ای از پادشاه انا-داگان در حدود ۲۳۵۰ سال قبل از میلاد است که به ایرکاب-دامو از ابلا فرستاده شده بود. در این نامه، پادشاه ماری از پیشینیان خود و دستاوردهای نظامی آنها یاد می‌کند. با این حال، خواندن این نامه هنوز نامشخص است و تفاسیر زیادی توسط محققان ارائه شده است.