stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ویکتور هامبارتسومیان
کتابشناسی

Theoretical Astrophysics. Translated from the Russian ("Teoreticheskaya astrofizika", مسکو، ۱۹۵۲) اثر J.B. Sykes, نیویورک: Pergamon Press, 1958; Theoretische Astrophysik. برلین: Deutscher Verlag der Wissenschaften, ۱۹۵۷.
A Life in Astrophysics: Selected Papers of Viktor Ambartsumian, edited by Rouben V. Ambartsumian, نیویورک: Allerton Press, ۱۹۹۸.
Научные труды в трех томах [Research Works in Three Volumes]. ایروان: فرهنگستان ملی علوم ارمنستان، ۱۹۶۰–۱۹۸۸.
Эпизоды жизни [Episodes of Life]. ایروان: فرهنگستان ملی علوم ارمنستان، ۲۰۰۰.
Die Sternassoziationen und die Entstehung der Sterne. Akademie-Verlag, برلین، ۱۹۵۱.
Philosophische Probleme der modernen Kosmologie. برلین: Deutscher Verlag der Wissenschaften, ۱۹۶۵.
Probleme der modernen Kosmogonie. برلین: Akademie-Verlag, ۱۹۸۰.
Struktur und Formen der Materie, dialektischer Materialismus und moderne Naturwissenschaft. برلین: Deutscher Verlag der Wissenschaften, ۱۹۶۹.
نگارخانه

تصویر هامبارتسومیان اسکناس ۱۰۰ درام جمهوری ارمنستان
انجمن ستاره‌ای
آدام اسکات (بازیگر)

| آدام اسکات | آدام اسکات |
| --- | --- |
زادهٔ: ۳ آوریل ۱۹۷۳ ‏(۵۱ سال)
ملیت: آمریکایی
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۵–اکنون
آدام اسکات (انگلیسی: Adam Scott؛ زاده ۳ آوریل ۱۹۷۳) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
فیلم‌شناسی

| سال | عنوان |
| --- | --- |
۱۹۹۶: پیشتازان فضا: اولین برخورد
۱۹۹۸: دختر
۲۰۰۲: جرایم سنگین
۲۰۰۴: گشتاور
۲۰۰۴: هوانورد
۲۰۰۵: گاوباز
۲۰۰۵: مادرشوهر هیولا
۲۰۰۶: محرمانه مدرسه هنر
۲۰۰۶: بازگشت
۲۰۰۶: اولین برف
۲۰۰۷: باردار
۲۰۰۸: باک هوارد بزرگ
۲۰۰۸: اوت
۲۰۰۸: برادران ناتنی
۲۰۰۹: نوع شرور
۲۰۱۰: سال کبیسه
۲۰۱۰: پیرانا سه‌بعدی
۲۰۱۰: عملیات
۲۰۱۱: برادر ابله ما
۲۰۱۱: دوستان همراه کودکان
۲۰۱۲: زنان ازدواج‌نکرده
۲۰۱۲: سفر گناه
۲۰۱۳: ای.سی.او.دی
۲۰۱۳: زندگی پنهان والتر میتی
۲۰۱۴: آن‌ها باهم آمدند
۲۰۱۵: خوابیدن با دیگران
۲۰۱۵: جکوزی ماشین زمان ۲
۲۰۱۵: عشاء ربانی سیاه
۲۰۱۵: کرمپوس
۲۰۱۶: دیگر مردم
۲۰۱۶: برادر کور من
۲۰۱۷: هنرمند فاجعه
۲۰۱۹: بین دو سرخس: فیلم
۲۰۲۳: مادام وب
ژیان‌مرغ گاوی

| ژیان‌مرغ گاوی | ژیان‌مرغ گاوی |
| --- | --- |
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
Missing taxonomy template (fix):: Machetornis
گونه:: Template:Taxonomy/MachetornisM. rixosa
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Template:Taxonomy/MachetornisMachetornis rixosa (Vieillot, 1819): Template:Taxonomy/MachetornisMachetornis rixosa (Vieillot, 1819)
مترادف: مترادف
 Machetornis rixosus (Vieillot, 1819):  Machetornis rixosus (Vieillot, 1819)
ژیان‌مرغ گاوی (نام علمی: Machetornis rixosa) یک گونه پرنده در تیرهٔ ژیان‌مرغان است. ین گونه تنها عضو از سردهٔ Machetornis است. روابط این گونه و سرده با دیگر گونه‌ها در مگس‌گیرهای ژیان‌مرغ نامشخص است. شبیه شاه‌مرغ مگس‌گیرهای ژیان‌مرغ است، اما این موضوع ممکن است در نتیجهٔ یکپارچه بودن باشد.
دروازه‌های تهران

احتمالاً دروازه دوشان تپه (اثر والتر میتل‌هولتسر حوالی سال ۱۳۰۴)
درواره گمرگ (اثر والتر میتل‌هولتسر حوالی سال ۱۳۰۴)
دروازه‌های تهران به بناهای استوار و بلند و فضاهای شهری پیرامون آنها گفته می‌شد که در گذشته در بخش‌هایی از حصار و برج و باروی شهر تهران ساخته شده بودند. ساخت این بناها  از عصر صفویه با ساخت پنج دروازه در دوران شاه تهماسب یکم برای نخستین بار انجام شد. در دوران افغان‌ها یک دروازه و در دوران محمد شاه قاجار یک دروازهٔ دیگر ساخته شد. در دوران پادشاهی ناصرالدین شاه قاجار دروازه‌های صفوی جهت گسترش شهر ویران شدند و سپس شهر دارای دوازده دروازه شد.
دروازه‌های دوران ناصرالدین شاه در دوران پهلوی تخریب شدند و امروز تنها دو دروازه از دوران‌های گذشته باقی مانده است، یکی دروازهٔ باغ ملی که در نخست‌وزیری رضاخان ساخته شده و دیگری بخش کوچکی از دروازهٔ محمدیه واقع در مدخل بازار عباس‌آباد می‌باشد. همچنین سردر قورخانهٔ تهران نیز از آن دوران بر جای مانده است.
دروازه‌های دوازده‌گانه از دیدگاه کاشی‌کاری و نقش‌‌ونگار و ستون‌هایی به رنگ آبی آسمانی با نقوش جالبشان مثل نقش رستم، دیو سپید و رستم و اسفندیار همه زیبا، گیرا و دلپذیر بودند. دروازه‌های تهران عبارت بودند از: دروازهٔ خراسان، دروازهٔ شاه عبدالعظیم، دروازهٔ غار، دروازهٔ گمرک، دروازهٔ قزوین، دروازهٔ بهجت‌آباد، دروازهٔ دولت، دروازهٔ شمیران، دروازهٔ دوشان‌تپه، دروازهٔ دولاب، دروازهٔ باغ‌شاه
و دروازهٔ چراغ برق. این دروازه‌ها شب‌ها بسته می‌شد و رفت‌وآمد از آن‌ها ممنوع می‌شد، مگر با گفتن (اسم شب) که همه روزه وزیر دربار آن را به رئیس قراولان می‌داد.
آخرین دروازه‌ای که در دارالخلافهٔ تهران ساخته شد و آن را دروازهٔ میدان مشق می‌گفتند، در دوران سلطنت رضاشاه در محل میانی شرکت نفت و پستخانه به وجود آمد. درِ بزرگ آهنی این بنا را که سال‌ها بر فراز آن نقاره می‌زدند در قورخانه ساخته بودند.
دروازه‌های دوازده‌گانهٔ تهران در سال ۱۳۰۹ شمسی در دورهٔ شهرداری کریم آقا بوذرجمهری به بهانهٔ نوسازی شهر تهران ویران کردند.
تاریخچهٔ دروازه‌های تهران

گر چه ناصر نجمی در کتاب «طهران عهد ناصری» نوشته‌است که تهران از زمان حکومت فتح‌علی شاه دارای دروازه شد، امّا از قراین تاریخی چنین برمی‌آید که قدمت نخستین دروازه‌های تهران، به دوره صفویه می‌رسیده‌است.
تاریخچهٔ دروازه‌های تهران > در عصر صفویه

گویا شاه طهماسب صفوی در دوران سلطنت خود، به دلیل علاقهٔ مفرطی که به تهران و آب‌وهوای تمیز آن داشته‌است، دستور داده که دورتادور شهر تهران را حصاری کشیده و چهار تا شش دروازه بر روی آن بنا کنند. این حصار ظاهراً دارای ۱۱۴ برج، به تعداد سوره‌های قرآن بوده‌است.
بدین ترتیب در دوران صفوی، و به طور دقیق از سال ۹۶۱ ه‍.ق، ضمن احداث حصار و برج و باروی تهران، نخست ۴ دروازه در اطراف این شهر بنا شد. این دروازه‌ها عبارت بودند از:
دروازه دولاب واقع در اول بازارچه نایب‌السلطنه (تقاطع خیابان شهید علی‌اصغر آل آقا [بازارچهٔ نایب‌السلطنه] و خیابان ری، بعدها در سه‌راه شکوفه دروازه دیگری به همین نام ساخته شد).
دروازه شاه عبدالعظیم واقع در ابتدای بازار حضرتی (تقاطع بازار حضرتی و خیابان مولوی، بعدها در میدان شوش دروازه دیگری به همین نام ساخته شد).
دروازه قزوین واقع در اول بازارچه قوام‌الدوله (تقاطع خیابان طرخانی و خیابان شاپور یا وحدت اسلامی، بعدها در میدان قزوین دروازه دیگری به همین نام ساخته شد).
دروازه شمیران واقع در اول پامنار (تقاطع خیابان پامنار و خیابان امیرکبیر، بعدها در انتهای پل چوبی دروازه دیگری به همین نام ساخته شد).
به غیر از این چهار دروازه که ورودی‌های شهر بودند، در این دوران همچنین دروازهٔ ارگ هم ساخته شد، که ورودی ارگ پادشاهی (بعدها مجموعه کاخ گلستان) بوده است.
تاریخچهٔ دروازه‌های تهران > در دوران سلطهٔ افغان‌ها

در دوره تسلط افغان‌ها بر تهران که پس از دوران صفویه به وقوع پیوست، دروازهٔ شمالی ارگ توسط افغان‌ها بنا گردید. این دروازه که به نام دروازهٔ اسدالدوله معروف بود، در مدخل خیابان باب همایون احداث شد و تعداد دروازه‌های تهران را به شش عدد رساند. گفته می‌شود که افغان‌ها برای فرار در مقابل شورش و حملهٔ احتمالی مردم تهران این دروازه را با نام سرکرده شان، اسدالدوله در شمال ارگ بنا کردند. این دروازه در آن روزگار به بیابان راه داشت و بعدها دروازهٔ دولت نام گرفت. بعدها در محل تقاطع خیابان‌های انقلاب و سعدی دروازهٔ دیگری به همین نام ساخته شد.
تاریخچهٔ دروازه‌های تهران > دورهٔ محمد شاه

در آخرین سال پادشاهی محمد شاه قاجار، و به سال ۱۲۶۳ قمری، دروازه‌ای در پاقاپوق تهران ساخته شد که بعدها دروازهٔ نو یا دروازهٔ محمدیه خوانده شد. این دروازه که در جنوب محلهٔ بازار تهران واقع است، تنها دروازه‌ایست که همچنان پابرجاست. بر بدنهٔ آن شیری طلایی به چشم می‌خورد.
تاریخچهٔ دروازه‌های تهران > عهد ناصری

دروازه‌های قدیمی مربوط به عصر صفوی و همین طور حصار نیمه‌مخروبه‌ای که از دوران شاه تهماسب یکم صفوی باقی مانده بود، در دوران ناصرالدین شاه تخریب شد و به جای آنها دروازه‌ها و حصار جدیدی بنا گردید.
بدین ترتیب در دورهٔ سلطنت ناصرالدین شاه علاوه بر ترمیم و گسترش حصار و برج و باروی شهر تهران، دروازه‌های دوازده‌گانهٔ این حصار که حصار ناصری خوانده می‌شد، بنا گشت. همچنین بسیاری از دروازه‌های داخل شهر تهران و نیز دروازهٔ راه‌آهن یا همان دروازهٔ ماشین دودی ساخته شد.
این‌ها همان دروازه‌هایی اند که در بسیاری از کتاب‌های تاریخی به عنوان دروازه‌های شهر تهران معرفی شده‌اند.
تاریخچهٔ دروازه‌های تهران > دوره‌های بعد

گفته می‌شود که تنها دروازهٔ باغ ملی که بدان دروازهٔ سردر باغ ملی هم گفته می‌شود، در اواخر دورهٔ قاجاریه و زمان پادشاهی احمدشاه قاجار ساخته شده‌است. در این دوران سردار سپه (رضا شاه بعدی) نخست‌وزیری ایران را برعهده داشت.
فهرست دروازه‌های تهران

در کتاب‌های تاریخی، بسته به قدمت آنها، یا فقط به نام چهار دروازهٔ مربوط به حصار عصر صفوی اشاره شده‌است یا نام دوازده تا سیزده دروازهٔ مربوط به حصار ناصری قید شده‌است، این دروازه‌ها، گاهی با احتساب دروازه‌های داخل شهر تهران تا ۳۱ دروازه یا حتی بیشتر هم رسیده‌است.
دروازه‌های حصار ناصری که تا دوران پادشاهی رضاشاه نیز اغلب آنها سرپا مانده بودند، عبارت بودند از:
دروازهٔ دولت (در محل تقاطع خیابان‌های انقلاب و مفتح)
دروازهٔ شمیران (در انتهای پل چوبی)
دروازهٔ دوشان‌تپه (در میدان ژاله)
دروازهٔ دولاب (در سه‌راه شکوفه)
دروازهٔ خراسان (مشهد) (در میدان خراسان)
دروازهٔ شاه عبدالعظیم (در میدان شوش امروزی، ابتدای جادۀ شهرری)
دروازهٔ غار (در حد فاصل میدان شوش و میدان خانی‌آباد)
دروازهٔ خانی‌آباد (در محل تلاقی خیابان خانی‌آباد و خیابان شوش)
دروازهٔ گمرک (در انتهای خیابان امیریه، رو به میدان گمرک)
دروازهٔ قزوین (در نزدیکی میدان قزوین)
دروازهٔ باغ‌شاه (در انتهای خیابان سپه)
دروازهٔ یوسف‌آباد (خیابان حافظ)
دروازه دولت
دروازه غار
دروازه شميران در دوره ناصری
دروازه دولاب
دروازه قزوین
دروازه شاه عبدالعظیم
دروازه دوشان تپه
درواره گمرگ
دروازه‌های دیگری نیز در داخل شهر قرار داشت که ورودی اغلب آنها به میدان توپخانه گشوده می‌شد، این دروازه‌های داخل شهری عبارت بودند از:
دروازهٔ ماشین دودی
دروازهٔ ناصریه
دروازهٔ خیابان چراغ برق (چراغ گاز)
سردر باغ ملی (برای مدتی کوتاه میدان مشق را باغ ملی می‌نامیدند.)
سردر الماسیه (باب همایون)
دروازهٔ خیابان مریضخانه (بخشی از خیابان سپه یا امام خمینی کنونی در ضلع جنوبی بیمارستان سینا)
سردر قورخانه
دروازهٔ خیابان علاءالدوله (خیابان فردوسی کنونی)
دروازهٔ خیابان لاله‌زار
دروازهٔ خیابان نایب‌السلطنه (خیابان گوتهٔ کنونی).
سردر باب همایون
سردر الماسیه (دروازه میدان توپخانه)
دروازه علاء‌الدوله (دروازه میدان توپخانه)
دروازه چراغ‌گاز (راست) و دروازه لاله‌زار (چپ) (میدان توپخانه)
عاقبت دروازه‌های تهران

در دوره پادشاهی رضاشاه پهلوی، و به منظور گسترش و مدرن‌سازی شهر تهران دستور تخریب دروازه‌های این شهر صادر شد. بدین ترتیب این آثار ارزشمند تاریخی نیز، مانند بسیاری دیگر از آثار تاریخی تهران عصر قاجاریه نابود گردید.
در حال حاضر، تنها دروازه‌هایی که از آن همه دروازهٔ موجود در تهران قدیم باقی مانده‌است، دروازهٔ محمدیه یا همان دروازهٔ نو، واقع در نزدیکی میدان اعدام (میدان محمدیهٔ امروزی) و همچنین دروازهٔ باغ ملی یا همان سردر باغ ملی می‌باشد. سردر قورخانهٔ تهران نیز از آن دوران بر جای مانده است. در سال‌های اخیر تعداد اندکی از هنرمندان ایرانی به بازسازی نمونه‌هایی از دروازه‌های تهران قدیم علاقه نشان داده‌اند.
دروازه شميران (شاه‌طهماسبی) ۱۲۲۰، لیتوگرافی اثر اوژن فلاندن
دروازهٔ قورخانه که امروزه ورودی ایستگاه مترو است.
سردر میدان مشق در پایان دوره قاجار
دروازه محمدیه
بازسازی دروازه دولت
تمایلات جنسی در اسلام

یک فقیه درحال دادن مشاوره جنسی. نقاشی، مفتی‌ای را به تصویر می‌کشد که از یک مادر، شکایتی را در مورد ناتوانی دامادش در انجام ازدواج با دخترش شنیده و فقیه، به او توصیه‌های جنسی می‌دهد. ۱۱۳۳ قمری/۱۷۲۱ میلادی (عثمانی).
دیدگاه‌ها و قوانین مربوط به تمایلات جنسی در اسلام عمدتاً بر قرآن، سخنان محمد رسول الله(ص)(حدیث) و احکام رهبران دینی (فتوا) استوار است که فعالیت جنسی را به روابط زناشویی بین زن و مرد محدود می‌کند. دیدگاه‌های علمی اسلامی و احکام مربوط به جنسیت به عنوان فقه جنسی تدوین شده‌است. فقه جنسی (عربی: الفقه الجنسی) یا فقه ازدواج (عربی: فقه النکاح) که هر دو به نوبه خود شامل مولفه‌هایی از فقه خانواده اسلامی، فقه اسلامی ازدواج، فقه بهداشتی و کیفری هستند. در حالی که بیشتر سنت‌ها تجرد را منع می‌کنند، همه آنها عفت شدید، حیا و حریم خصوصی را در رابطه با هر گونه روابط بین جنسیت تشویق می‌کنند، و تأکید می‌کنند که ارتباط عاشقانه آنها در اسلام تا حد زیادی برای ازدواج محفوظ است. این حساسیت به تفاوت جنسیتی، انزوای جنسیتی و حیا در خارج از ازدواج را می‌توان در جنبه‌های برجسته کنونی اسلام، مانند تعابیر پوشش اسلامی و درجات تفکیک جنسیتی مشاهده کرد.
در اسلام، منع رابطه جنسی خارج از ازدواج قوی است و فعالیت‌های جنسی مجاز زناشویی، از موضوعات آشناست. ازدواج تنها رابطه جنسی مجاز شمرده می‌شود و در قرآن و روایات به عنوان عامل ایجاد محبت و صمیمیت قوی توصیف شده‌است. استفاده از روش‌های پیشگیری از بارداری برای جلوگیری از بارداری مجاز است. اعمال همجنس‌گرایی اکیدا ممنوع است.
نسخه‌های قانونی > حیا و عفت

مقالهٔ اصلی: پوشاک اسلامی
اسلام بر مفهوم محافظه کاری، نجابت و حیا بسیار تأکید کرده‌است. در کنار رابطه جنسی حلال، حیا و عفت در داخل و خارج از روابط زناشویی اولویت دارد. قرآن نسبت به شهوت‌ها (فحشا) هشدار داده‌است و در ادبیات حدیثی حیا به عنوان «جزئی از ایمان» معرفی شده‌است. اسلام، مسلمانان را از برهنگی و برهنگی عمومی به شدت منع می‌کند، و همچنین افشای اسرار آنچه بین زوج در زندگی خصوصی زناشویی می‌گذرد بر همسران حرام است.
نسخه‌های قانونی > آموزش جنسی

دین اسلام، سنت طولانی عمل گرایی در رابطه با آموزش جنسی دارد، به گونه ای که آمیزش جنسی به راحتی مورد بحث قرار می‌گیرد و تا زمانی که موضوعات مورد بحث از نظر اسلامی مجاز باشد موضوع یا تابو نیست. در حدیثی منسوب به عایشه همسر محمد آمده‌است که به‌طور ویژه زنان انصار (تا زمانی که از حلال بودن محتوای سؤال مطمئن بوده‌اند) از سؤال کردن در مورد مسائل جنسی ابایی نداشتند. از همان اوایل قرن چهاردهم، نسخه‌های خطی کاملی که به تربیت جنسی اسلامی اختصاص داده شده بود، به زبان عربی در بغداد که در آن زمان مرکز ادبی بزرگی در جهان اسلام بود، نوشته می‌شد.
در عمل مدرن، آموزش جنسی تا زمان بلوغ توصیه نمی‌شود و انتظار می‌رود که علائم این امر و ویژگی‌هایی را که مردان را از زنان متمایز می‌کند، به کودکان آموزش دهند. سنت اسلامی همچنین توصیه می‌کند که تربیت جنسی، با اخلاق، احکام اسلامی مربوط به پوشش اندام‌های خصوصی بدن (عورت) و مواضع اسلامی در مورد حیا، عفت و پرهیز از فحشا عجین شود.
نسخه‌های قانونی > ختنه

خیتان یا ختن (عربی: ختان، عربی: ختنة) اصطلاحی است برای ختنه مردان که به عنوان یک آیین فرهنگی توسط مسلمانان انجام می‌شود و نشانه تعلق به جامعه اسلامی است. این مسئله که آیا بعد از گرویدن به اسلام باید انجام شود یا نه، در میان علمای اسلام بحث است. قرآن در هیچ آیه‌ای به ختنه اشاره نکرده‌است، در حالی که برخی از احادیث ختنه را در فهرستی از اعمال معروف به فطرت ذکر کرده‌اند. اما روایات مختلف در این که آیا ختنه جزء فطرت است یا خیر، منافات دارد. بر اساس برخی روایات، محمد رسول الله بدون پوست ختنه گاه به دنیا آمده، در حالی که برخی دیگر معتقدند جدش عبدالمطلب او را در هفت روزگی ختنه کرده‌است. منابع اسلامی که از ختنه حمایت می‌کنند و نیز زمان خاصی را برای ختنه تعیین نکرده‌اند که می‌تواند به خانواده، منطقه و کشور بستگی داشته باشد. سن ترجیحی معمولاً هفت سالگی است، اگرچه برخی از مسلمانان در روز هفتم پس از تولد یا تا اواخر بلوغ ختنه می‌شوند.
نسخه‌های قانونی > بلوغ

بالغ یا بُلوغ (عربی: بالغ یا بُلوغ) به شخصی گفته می‌شود که به سن بلوغ یا بزرگسالی رسیده باشد و شرعا مسئولیت کامل دارد. در اسلام زندگی انسان به دو بخش تقسیم شده‌است، اولی قبل از نوجوانی یا کودکی است که انسان را بی گناه می‌دانند و دومی بعد از بلوغ یا بزرگسالی است که قانون اسلام به‌طور کامل در مورد انسان اجرا می‌شود و بعد از این دوران می‌توان فرد را به‌طور کامل قضاوت کرد. اگر انسان قبل از بالغ شدن بمیرد از افرادی محسوب می‌شود که به بهشت رفته‌اند.
حداقل سن بلوغ در پسران تقریباً ۱۱ سال قمری است و در صورت عدم وجود علائم، تقریباً ۱۵ سال قمری یا احتمالاً کمتر از ۱۴ سال قمری است، با این حال والدین هنوز تا حدود ۲۱ سال قمری مسئولیت فرزند بالغ را بر عهده دارند یا ممکن است بر اساس منطقه جغرافیایی؛ در مورد پسرها، خصوصیات یا علائم بلوغ، رشد موهای ناحیه تناسلی و ترشح مایع منی در خواب (رویاهای مرطوب) متفاوت باشد. حداقل سن بلوغ برای دختران تقریباً ۹ سال قمری است و در صورت عدم وجود علائم می‌توان آن را تقریباً ۱۳ سال قمری یا احتمالاً بزرگتر از ۱۴ سال قمری یا ۱۵ سال قمری در نظر گرفت، اما همچنان مسئولیت تا حدود ۲۱ سال قمری، (در مورد دختران ممکن است بر اساس منطقه جغرافیایی متفاوت باشد) بر عهده والدین است. ویژگی‌ها یا نشانه‌های بلوغ در دختران موهای ناحیه تناسلی، قاعدگی، رویاهای مرطوب و توانایی بارداری است.
بلوغ در مسائل مربوط به نکاح به تعبیر شرعی حتّی توتیقَ الِّرجال (به معنای مستند شدن امری برای مردها که البته منظور، افراد بالغ دارای قدرت قضاوت می‌باشد) اشاره می‌کند که تا زمانی که دختر از نظر جسمی برای آمیزش مناسب نباشد عروسی برگزار نمی‌شود. این همچنین می‌تواند (البته نه لزوما)، با رسیدن به بلوغ جنسی که با قاعدگی یا گسیل شبانه آشکار می‌شود، همزمان باشد. تنها پس از رسیدن به شرط جداگانه ای به نام رشد یا بلوغ فکری برای رسیدگی به اموال خود، زن می‌تواند شیربهای خود را دریافت کند.
نسخه‌های قانونی > ازدواج

مقالهٔ اصلی: ازدواج در اسلام
در اسلام و شریعت، ازدواج (نکاح) یک قرارداد قانونی و اجتماعی بین دو فرد است که حقوق و وظایف داماد و عروس را مشخص می‌کند. تعدد زوجات در اسلام در شرایطی جایز است. داماد و عروس هر دو باید به میل خود به ازدواج رضایت دهند. ازدواج از فرمان‌های اسلام است و بسیار سفارش شده‌است. در فقه اسلامی، هدف اولیه از رابطه جنسی بین نکاح و صیغه، فرزندآوری است. اسلام میل شدید جنسی و میل به تولید مثل را به رسمیت می‌شناسد و از دیدگاه تولدگرایی، از تولید مثل حمایت می‌کند.
طلاق در اسلام می‌تواند اشکال مختلفی داشته باشد، برخی شخصاً توسط مرد و برخی توسط دادگاه مذهبی به نیابت از زن شاکی (که در دادخواست طلاق قانونی خود به دلایل معتبر موفق شده‌است) اجرا می‌شود.
علاوه بر نکاح، ازدواج دیگری نیز وجود دارد که به («ازدواج موقت») معروف است: فقط توسط شیعه اثنی عشری برای مدتی از پیش تعیین شده مجاز است:  همچنین ازدواج مسیار، ازدواج غیر موقت با حذف برخی شرایط از جمله زندگی مشترک زوج با هم، از سوی برخی از علمای اهل سنت مجاز است.
در اسلام، شوهر باید بر حسب رضایت زن با همسرش آمیزش کند، تا زمانی که به شوهر ضرر جسمی نرساند و او را از امرار معاش بازدارد. شوهر موظف است با زن خود رفتاری نیکو و معقول داشته باشد. بخشی از این رفتار مهربانانه و معقول، آمیزش است، به طوری که سنت تصریح می‌کند که زوجین نباید بیش از چهار ماه از رابطه جنسی خودداری کنند. از نظر سایر علما محدودیت زمانی وجود ندارد. اما اکثر علما می‌گویند که بر زنان واجب است که در صورت درخواست شوهر، تا زمانی که پریود، مریض یا روزه واجب نباشند به گونه ای که آمیزش برای آنها ضرر داشته باشد، روگردانی نکنند و اگر بدون بهانه امتناع کنند، مورد لعنت هستند.
نسخه‌های قانونی > ازدواج > ازدواج بین ادیان

ازدواج‌های بین ادیان بین مسلمانان و غیر مسلمانان «اهل کتاب» (معمولاً یهودیان، مسیحیان و صابئان) به رسمیت شناخته شده‌است. طبق تفسیر سنتی شریعت اسلام، مرد مسلمان مجاز است با یک زن مسیحی یا یهودی (اهل کتاب) ازدواج کند، اما این حکم شامل ازدواج با زنانی که از دیگر گروه‌های مذهبی غیر مسلمان (بودایی و …) هستند نمی‌شود در حالی که زن مسلمان مجاز به ازدواج با هیچ گونه مرد غیر مسلمان نیست.  هم برای زن و هم برای مرد مسلمان، ازدواج با بت‌پرست حرام است،
در مورد ازدواج مرد مسلمان و زن مسیحی که تنها پس از اجازه طرف مسیحی انجام می‌شود، طبق معاهده آشتی نامه محمد که بین محمد و صومعه سنت کاترین ثبت شده‌است، همسر مسیحی نباید از حضور در کلیسا برای نماز و عبادت منع شود.
نسخه‌های قانونی > تطهیر و بهداشت

بهداشت جنسی در اسلام به دلیل روزمرگی بودن، موضوعی برجسته در فقه اسلامی است. پس از آمیزش جنسی یا ترشحات منی، افراد وارد حالتی می‌شوند که به نام جنب شناخته می‌شود که به معنای نجس در اثر آمیزش جنسی یا ترشحات منی می‌باشد.
این حالت انسان را از نماز خواندن بازمی‌دارد و شخص در چنین حالتی باید وضوی تمام بدن که غسل جنابت نامیده می‌شود، انجام دهد تا حالت طهارت لازم برای خواندن مجدد نماز یا دست زدن به خطوط قرآن را به دست آورد.
نسخه‌های قانونی > تطهیر و بهداشت > قاعدگی زنان

قرآن در سوره بقره آیه ۲۲۲ به حیض اشاره کرده‌است که به مسلمانان دستور می‌دهد: «در هنگام قاعدگی از زنان دوری کنند و تا پاک نشدند به آنها نزدیک نشوید، سپس هنگامی که خود را پاک کردند، داخل شوید. همان‌طور که خداوند به شما دستور داده‌است.» لغتی که به وضوح بیانگر حرام بودن روابط جنسی در دوران قاعدگی است. ابن کثیر حدیثی نقل کرده که عادت‌های محمد را با زنان حائضش بیان می‌کند. این حدیث نشان می‌دهد که محمد به هر گونه صمیمیت در دوران قاعدگی به استثنای آمیزش جنسی از راه واژن، اجازه داده‌است. زنان موظفند بعد از اتمام قاعدگی، قبل از شروع مجدد به فرایض دینی یا روابط جنسی، تطهیر (غسل) را انجام دهند.
آمیزش در هنگام حیض، تا چهل روز بعد از زایمان (نفاس)، از اذان صبح تا اذان مغرب در کل ماه رمضان (به شرط روزه بودن هر یک از زوج‌ها) و در زیارت حرام است. در حالی که در مسجدالحرام مکه، زائران مجاز به آمیزش نیستند و ازدواج در هنگام زیارت حج باطل است.
نسخه‌های قانونی > تطهیر و بهداشت > گسیل شبانه

مقالهٔ اصلی: گسیل شبانه
گسیل شبانه در اسلام گناه نیست. علاوه بر این، با احکامی که شخص روزه دار (در ماه رمضان یا غیر آن) معمولاً با انزال عمدی (در زمان خودارضایی یا نزدیکی) افطار می‌کند، کاملاً فرق دارد. در این مورد، هنوز هم باید قبل از انجام برخی از مناسک در دین غسل کنند. علمای مسلمان انزال را چیزی می‌دانند که به آن جنابت می‌گویند؛ یعنی مسلمانی که به ارگاسم یا انزال رسیده‌است باید غسل کند .
نسخه‌های قانونی > تطهیر و بهداشت > رمضان

در ماه رمضان، فعالیت جنسی برای شخص روزه‌دار، فقط از اذان مغرب تا اذان صبح مجاز است. با وجودی که این قسمت به صراحت خطاب به مردان است، اما مقررات مربوط به آمیزش جنسی هنگام روزه به‌طور یکسان برای مسلمانان مرد و زن اعمال می‌شود.
نسخه‌های قانونی > صیغه (باستانی)

قبل از لغو برده داری، صیغه در کنار ازدواج به عنوان یک رابطه مجاز در شریعت اسلام وجود داشت که به مرد اجازه می‌داد با کنیزان خود آمیزش جنسی داشته باشد. صیغه رابطه جنسی بین مرد مسلمان و کنیز مجردی بود که صاحب او بود، تنها رابطه جنسی قانونی خارج از ازدواج در شریعت اسلام بوده‌است.
صیغه (سوریه) به کنیز (جاریه)ای اعم از مسلمان یا غیر مسلمان گفته می‌شود که اربابش با او همبستر می‌شود. کلمه سوریه در قرآن نیامده است. ولی تعبیر «مَا مَلَکَتْ أَیْمَانُکُمْ» که پانزده بار در کتاب مقدس آمده، اشاره به بردگان و در نتیجه، نه لزوماً، به صیغه دارد. صیغه یک رسم پیش از اسلام بود که در اسلام با اصلاحاتی در میان یهودیان و غیر مسلمانان مجاز بود. محمد همچنین صیغه‌هایی که «خداپرست» شده بودند را آزاد و با آنها ازدواج می‌کرد.
فقه اسلام حد و حدودی را برای حق ارباب در آمیزش جنسی با کنیز خود تعیین کرده‌است. مالکیت یک مرد بر کنیز مجرد خود، به او حق انحصاری آمیزش جنسی با او را می‌داد، به شرطی که نتواند او را به دیگران بفروشد (به منظور جلوگیری از فاحشه شدن برده‌ها) و به او آسیبی نرساند. یک مرد می‌توانست تعداد نامحدودی صیغه داشته باشد به شرطی که می‌توانست از عهده آنها برآید و از آنها نگهداری کند، اما نمی‌توانست به کنیزهای متعلق به همسرش دسترسی داشته باشد. ازدواج بین ارباب و صیغه اش تنها در صورتی امکان‌پذیر بود که ابتدا به او وضعیت آزاد داده شود. برای جلوگیری از حاملگی، ارباب حق داشت که نزدیکی منقطع را انجام دهد. تولد اولاد، وضعیت حقوقی صیغه را به ام الولد ("مادر فرزند") تغییر می‌دهد؛ بنابراین، صیغه نمی‌تواند فروخته شود و فرزند او مشروع و آزاد دیده می‌شود. با مرگ (قانونی) اربابش، او به‌طور خودکار وضعیت آزاد را به دست می‌آورد.
نسخه‌های قانونی > بین جنسیت

افراد بیناجنس در اسلام در کتاب‌های فقهی به عنوان خنثی یاد می‌شوند.
یک فرد بیناجنس ممکن است ویژگی‌های جنسی یا اندام‌هایی داشته باشد که به‌طور معمول مرد یا زن نیستند. این شخص در کتب فقهی، خنثی نامیده شده‌است. سه نوع خنثی وجود دارد:
فرد دارای جنبه‌های هر دو اندام است و از اندام مردانه ادرار می‌کند. این شخص در زمره مردان قرار می‌گیرد و قوانین مربوط به مردان بر عهده او خواهد بود.
فرد از اندام زنانه ادرار می‌کند بنابراین در بین زنان قرار می‌گیرد. قوانین مربوط به زنان بر عهده این شخص خواهد بود. این قبل از رسیدن فرد به بلوغ اعمال می‌شود. پس از بلوغ، فرد مجدداً چک می‌شود. اگر مانند یک مرد خواب‌های خیس ببیند، مرد محسوب می‌شود. از سوی دیگر، اگر فرد دارای سینه و سایر علائم زنانه باشد، در بین زنان قرار می‌گیرد.
۳. هنگامی که هر دو علامت مذکر و مؤنث مساوی باشند و نتوان مشخص کرد که فرد بیشتر مذکر است یا مؤنث، به چنین شخصی خنثی مشکل می‌گویند. در مورد چنین شخصی قوانین مختلفی وجود دارد، چند مثال: پوشیدن ابریشم و جواهرات برای خنثی مشکل جایز نیست. هر دوی اینها برای زنان جایز است، اما چون احوال این شخص مشخص نیست، لذا احتیاط ایجاب می‌کند که چنین شخصی از ابریشم و زیورآلات استفاده نکند، زیرا ممکن است بیشتر مذکر باشد. چنین فردی به دلیل احتمال زن بودن نمی‌تواند بدون محرم سفر کند. وقتی این شخص بمیرد، غسل نمی‌شود، زیرا این سؤال پیش می‌آید که چه کسی غسل می‌کند، مرد یا زن. قانون این است که به این شخص تیمم می‌شود. اگر غیر محرم تیمم کند، باید پارچه ای روی دست بپوشد. محرم مجبور نیست پارچه روی دست بپوشد.
در مورد ازدواج کسی که بیناجنس است، اگر مورد بدون ابهام باشد، با توجه به طبقه‌بندی او می‌تواند با کسی از جنس مخالف ازدواج کند. اگر مورد مبهم باشد، عقد چنین شخصی صحت ندارد، دلیل آن این است که ممکن است مرد باشد، در این صورت چگونه می‌تواند با مرد دیگری ازدواج کند یا زن باشد، در این صورت زن نمی‌تواند با زن دیگری ازدواج کند. اگر این فرد از نظر جنسی جذب زنان شود و ادعا کند که مرد است، این نشانه آن است که به احتمال زیاد مرد است و بالعکس.
مداخلات پزشکی بین جنسی برای دستیابی به توافق بر سر ظاهر، آرایش کروموزومی یا اندام‌های جنسی فرد، مجاز تلقی می‌شوند. این کارها به عنوان درمان تلقی می‌شوند و نه تغییر خلقت الله یا تقلید از جنس مخالف.