مهار اغتشاش
پیامدها

استفاده از تاکتیک‌های مهار اغتشاش، همواره با بحث‌ها و جنجال‌های فراوانی در جوامع مختلف همراه بوده است.  این  روش‌ها  که  اغلب  با  استفاده  از  زور  و  خشونت  برای  متفرق  کردن  جمعیت  و مهار اعتراضات  همراه  هستند،  پرسش‌های  اخلاقی  و  حقوقی  بسیاری  را  در  مورد  حق‌هایاساسی  شهروندان  مانند  حق  تجمع  و  آزادی  بیان  مطرح  می‌کنند.  بسیاری  از  فعالان  و  کارشناسان  حقوق  بشر،  استفاده  از  این  روش‌ها  را  نقض  آشکار  حقوق  شهروندان  و  مغایر  با  اصول  دموکراسی  می‌دانند.  آنها  معتقدند  که  دولت‌ها  باید  به  جای  استفاده  از  زور  و  خشونت،  به  گفتگو  و  مذاکره  با  معترضان  پرداخته  و  سعی  در  حل  و  فصل  مسالمت‌آمیز  اختلافات  داشته  باشند.
یکی  از  مباحث  چالش‌برانگیز  در  این  زمینه،  بحث  پیرامون  مشروعیت داشتن و  اخلاقی بودن مهار  اعتراضات  است.  برخی  معتقدند  که  دولت‌ها  در  صورت  به  خطر  افتادن  امنیت  و  نظم  عمومی،  حق  دارند  با  استفاده  از  زور،  اعتراضات  را  سرکوب  کنند.  اما  دیگران  بر  این  باورند  که  استفاده  از  خشونت  علیه  معترضان  هرگز  قابل  توجیه  نیست  و  دولت‌ها  باید  به  جای  سرکوب،  به  ریشه‌های  اعتراضات  و  نارضایتی‌های  مردمی  رسیدگی  کنند.  این  بحث  به  ویژه  در  جوامع  دموکراتیک  که  حق  اعتراض  مسالمت‌آمیز  به  رسمیت  شناخته  شده  است،  اهمیت  بیشتری  پیدا  می‌کند.
نکته  قابل  توجه  دیگر،  بحث  پیرامون  پیامدهای  شکاف  ادراک  شده  بین  نظامیان  و  غیرنظامیان  در  زمینه  مهار  اغتشاشات  است.  در  بسیاری  از  کشورها،  از  جمله  ایالات  متحده،  پلیس  به  عنوان  یک  نیروی  غیرنظامی  در  نظر  گرفته  می‌شود  که  وظیفه  حفظ  امنیت  و  نظم  عمومی  را  بر  عهده  دارد.  با  این  حال،  در  مواقع  بحران  و  ناآرامی‌های  اجتماعی،  پلیس  اغلب  با  استفاده  از  تجهیزات  و  تاکتیک‌های  نظامی  و  با سطح اعمال خشونتی مشابه نظامیان،  به  سرکوب  اعتراضات  می‌پردازد.  این  امر  موجب  میشود  تا  مرز  بین  نظامیان  و  غیرنظامیان  کمرنگ  شود  و  پلیس  به  عنوان  یک  نیروی  نظامی  تلقی  شود  که  وظیفه  سرکوب  مردم  را  بر  عهده  دارد.  این  مسئله  می‌تواند  پیامدهای  منفی  فراوانی  برای  جامعه  داشته  باشد،  از  جمله  افزایش  بی‌اعتمادی  مردم  به  پلیس،  تشدید  خشونت  و  درگیری  بین  مردم  و  دولت،  و  همچنین  تضعیف  ارزش‌های  دموکراتیک  و  حقوق  بشر.
علاوه  بر  مباحث  اخلاقی  و  حقوقی،  نگرانی‌های  جدی  در  مورد  سلامت  و  ایمنی  افراد  در  جریان  مهار  اغتشاشات  وجود  دارد.  استفاده  از  عوامل  شیمیایی  مانند  گاز  اشک‌آور  و  اسپری  فلفل  می‌تواند  باعث  ایجاد  مشکلات  تنفسی،  سوزش  چشم  و  پوست،  و  حتی  در  موارد  شدید  منجر  به  نابینایی  و  مرگ  شود.  همچنین،  استفاده  از  گلوله‌های  لاستیکی  و  سایر  سلاح‌های  غیرکشنده  نیز  می‌تواند  باعث  ایجاد  جراحات  و  صدمات  جدی  شود.  بنابراین،  استفاده  از  این  روش‌ها  باید  با  احتیاط  و  با  رعایت  استانداردهای  سلامت  و  ایمنی  صورت  گیرد.
کشورهای  مختلف  از  روش‌های  متفاوتی  برای  مهار  اغتشاش  استفاده  می‌کنند.  برخی  کشورها  بیشتر  بر  روش‌های  غیرکشنده  مانند  مذاکره  و  گفتگو  با  معترضان،  استفاده  از  ماشین‌های  آب‌پاش  و  گاز  اشک‌آور  تأکید  دارند،  در  حالی  که  برخی  دیگر  به  سرعت  به  استفاده  از  زور  و  خشونت  متوسل  می‌شوند.  این  تفاوت‌ها  می‌تواند  ناشی  از  عوامل  مختلفی  مانند  فرهنگ  سیاسی،  سطح  دموکراسی  و  همچنین  شدت  و  ماهیت  اعتراضات  باشد.
کلرواستوفنون،  کلروبنزیلیدن  مالونونیتریل  (گاز  اشک‌آور)  و  دی  بنزوکسازپین  از  مواد  تشکیل‌دهنده  رایج  برای  مهار  اغتشاش  هستند.  این  مواد  بسیار  سمی  و  سرطان‌زا  هستند  و  استفاده  از  آنها  می‌تواند  اثرات  مخربی  بر  سلامت  انسان  داشته  باشد.  کشورها  اغلب  استانداردهای  متفاوتی  برای  استفاده  از  مواد  شیمیایی  مانند  کپسایسین  (اسپری  فلفل)  دارند  و  اینکه  چه  کسی  مجاز  به  داشتن  و  استفاده  از  این  مواد  شیمیایی  برای  دفاع  از  خود  است،  متفاوت  است.  برخی  از  دانشمندان  خواستار  جایگزین‌های  طبیعی  برای  محدود  کردن  اثرات  طولانی  مدت  بر  سلامتی  مانند  آنهایی  که  در  تیرۀ فلفل‌سانان و  تیرۀ زنجبیل‌سانان یافت  می‌شوند،  شده‌اند.  استفاده  از  جایگزین‌های  طبیعی  می‌تواند  به  کاهش  خطرات  و  پیامدهای  ناشی  از  استفاده  از  مواد  شیمیایی  سمی  در  مهار  اغتشاشات  کمک  کند.