مگادث
پیشینه

در ۱۱ آوریل ۱۹۸۳، اعضای گروه متالیکا پیش از ضبط نخستین آلبومشان دیو ماستین را به‌علت سوءمصرف مواد مخدر و درگیری‌های شخصی با جیمز هتفیلد که به سگش لگد زده بود اخراج کردند.
تنها دو ماه پس از اخراج گیتاریست لید از متالیکا به دلیل نوشیدن الکل، مصرف مواد مخدر، رفتار خشونت‌آمیز و درگیری‌های شخصیتی، ماستین، نوازنده بیس دیوید الفسن، گیتاریست گرگ هاندوید و درامر دیژون کاروترز، Megadeth را در لس آنجلس تشکیل دادند. ماستین بعداً گفت: «بعد از اخراج از متالیکا، تنها چیزی که به یاد دارم این است که خون می‌خواستم. می‌خواستم سریع‌تر و سنگین‌تر از آنها باشم.»
ماستین با میل به انتقام، شدت موسیقی مگادث را افزایش داد و آهنگ‌های موجود مانند «مکانیکس» را افزایش داد، که اقتباسی از ترکیب جدیدی از متالیکا با آهنگ بسیار کندتر «چهار اسب سوار» بود. پس از تقریباً شش ماه جستجوی ناموفق برای یک خواننده، ماستین تصمیم گرفت که خودش وظایف خوانندگی را انجام دهد، در حالی که به عنوان ترانه‌سرای اصلی، ترانه‌سرای اصلی و همکار گیتاریست و گیتاریست ریتم نیز فعالیت می‌کرد.
در اوایل سال ۱۹۸۴ مگادث یک دمو سه آهنگ با حضور ماستین، الفسن و راوش ضبط کرد که شامل نسخه‌های اولیه «آخرین مراسم/دوست داشتم تا مرگ»، «جمجمه زیر پوست» و «مکانیکس» بود. کری کینگ (از بند اسلیر)، در حالی که به دنبال جایگزین دائمی بود، تعداد انگشت شماری از تاریخ‌های زنده را پوشش داد. پس از چند نمایش در سال ۱۹۸۴، لی راوش با درامر فیوژن گار ساموئلسون جایگزین شد. مگادث بر اساس دموی سه آهنگ خود، با لیبل مستقل Combat Records مستقر در نیویورک قرارداد امضا کرد و در ماه دسامبر دومین گیتاریست کریس پولند، یکی از دوستان گار از صحنه فیوژن را به آن اضافه کرد.
کشتن تجارت من است… و تجارت خوب است (۱۹۸۵–۱۹۸۶)
در اوایل سال ۱۹۸۵، Combat Records مبلغ ۸۰۰۰ دلار گروه برای ضبط و تولید اولین آلبوم خود دریافت کرد. با این حال، پس از صرف نیمی از بودجه آلبوم برای مواد مخدر، الکل و غذا، گروه مجبور شد تهیه‌کننده اصلی خود را اخراج کند و خود آلبوم را تولید کند. علیرغم تولید ضعیف حاصل، کشتن تجارت من است… و تجارت خوب است! که در می ۱۹۸۵ منتشر شد، تلاشی بود که با استقبال خوبی روبرو شد که عناصر ترش و اسپید متال را با هم ترکیب کرد.
مگادث با بودجه ضبط عمده‌ای از لیبل و تهیه‌کننده پل لانی پشت میز، پنج ماه را صرف ضبط سومین آلبوم خود کرد، تا اینجا، که خوبه… بعدش چی! روند ضبط مجدداً از همان ابتدا با مشکلاتی روبرو بود که بخشی از آن به دلیل مبارزه مداوم ماستین با اعتیاد بود. ماستین بعداً گفت: «تولید (تا اینجا که خوبه…) وحشتناک بود، بیشتر به دلیل مواد و اولویت‌هایی که در آن زمان داشتیم یا نداشتیم». ماستین همچنین با لانی درگیر شد و با اصرار لانی مبنی بر اینکه طبل‌ها جدا از سنج‌ها ضبط شوند (فرآیندی که برای درامرهای راک شنیده نشده بود) شروع شد. در طول فرایند میکس، Mustaine و Lani با هم اختلاف پیدا کردند و Lani توسط مایکل واگنر، تهیه‌کننده جایگزین شد که آلبوم را ریمیکس کرد.
در ژانویه ۱۹۸۸ مگادث So Far, So Good… So What!، و در حالی که آلبوم در نهایت در ایالات متحده گواهی پلاتین دریافت کرد، ابتدا توسط منتقدان مورد تأیید قرار گرفت و آل موزیک از آلبوم شکایت کرد که آلبوم «فقدان وحدت مفهومی و لقمه موسیقی» است. که «می‌خواهد تهدیدآمیز به نظر برسد، اما بیشتر به‌عنوان اجباری و تا حدودی نوجوان ظاهر می‌شود
زنگ در صلح (۱۹۹۰–۱۹۹۱)
پس از هوشیاری جدید Mustaine، مگادث جستجوی طولانی برای یک گیتاریست اصلی جدید را آغاز کرد. لی آلتوس از هیتن از جمله کسانی بود که تست داد، و همچنین اریک مایر از بند دارک انجل. مایر پس از جدایی کریس پولاند برای پیوستن به گروه دعوت شده بود، اما از ماندن در Dark Angel خودداری کرده بود.
دامبگ دارل از پنترا که در آن زمان نامشخص بود نیز تست داد و در ابتدا به او پیشنهاد شد. با این حال، دارل بدون برادرش، وینی پل ابوت، درامر پنترا، به گروه ملحق نمی‌شد و با استخدام نیک منزا، گروه مجبور شد دارل را رد کند.
در سال ۱۹۸۷، جف لومیس ۱۶ ساله (از سنگتوری و بعداً نورمور) تست داد. پس از آن، ماستین از مهارت و تست لومیس تعریف کرد، اما او را به دلیل سنش رد کرد. لومیس بعداً Cacophony را با مارتی فریدمن و جیسون بکر در تور دید و به فریدمن که به تازگی اولین تلاش انفرادی خود را با نام Dragon’s Kiss در سال ۱۹۸۸ منتشر کرده بود، از این تجربه گفت. فریدمن در نهایت برای آن نقطه تست داد، اما در ابتدا توسط ماستین به دلیل داشتن موهای رنگارنگ رد شد. با این حال، فریدمن پس از گذراندن آنچه که ماستین «راک استار ۱۰۱» نامید، رسماً در فوریه ۱۹۹۰ به مگادث پیوست.