واقعه ۲۸ فوریه
میراث

در جریان حادثه ۲۲۸، رهبران تایوانی کمیته‌های قطعنامه در شهرهای مختلف (با کمیته مرکزی در تایپه) تأسیس کردند و خواستار خودمختاری سیاسی بیشتر شدند. مذاکرات با جمهوری چین زمانی که نیروها در اوایل ماه مارس وارد شدند، پایان یافت. احساسات خیانت‌گونه‌ای که نسبت به دولت و چین به وجود آمد، به‌طور گسترده‌ای باور می‌شود که به جنبش استقلال تایوان پس از دموکراتیزاسیون کمک کرد. پاکسازی اولیه در ۲۲۸ با ۳۸ سال حکومت نظامی که به‌طور معمول به ترور سفید معروف است، که تا پایان سال ۱۹۸۷ ادامه داشت، دنبال شد و در این مدت بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر به دلایل سیاسی زندانی شدند که از این میان بیش از ۱٬۰۰۰ نفر اعدام شدند. در این دوران، بحث در مورد حادثه تابو بود.
در دهه ۱۹۷۰، جنبش عدالت و صلح ۲۲۸ توسط چندین گروه شهروندی آغاز شد تا خواستار لغو این سیاست شود[نیازمند منبع] و در سال ۱۹۹۲، یوان اجرایی گزارش تحقیق حادثه ۲۲۸ را منتشر کرد. رئیس‌جمهور وقت و رئیس‌جمهور حزب کُومین‌تانگ لی تنگ‌هی، که خود در حادثه شرکت کرده بود و به عنوان تحریک‌کننده و هم‌پیمان کمونیست‌ها دستگیر شده بود، در سال ۱۹۹۵ از طرف دولت عذرخواهی رسمی کرد و ۲۲۸ فوریه را به عنوان روز یادبود قربانیان اعلام نمود. از دیگر یادبودهایی که نصب شدند، پارک یادبود ۲۲۸ در تایپه نامگذاری شد.
در سال ۱۹۹۰، یوان اجرایی جمهوری چین یک گروه کاری برای تحقیق در مورد حادثه ۲۲۸ تشکیل داد. گزارش حادثه ۲۲۸ (二二八事件研究報告) در سال ۱۹۹۲ منتشر شد و در سال ۱۹۹۵ یک یادبود در پارک صلح ۲۲۸ در تایپه نصب شد. در اکتبر ۱۹۹۵، بنیاد یادبود ۲۲۸ (二二八事件紀念基金會) که از سوی دولت تأمین مالی می‌شد، تأسیس شد تا جبران خسارت دوباره انجام دهد و گواهی‌های بازتوانی را به قربانیان حادثه ۲۲۸ اعطا کند تا اعتبار آن‌ها بازگردانده شود. اعضای خانواده قربانیان کشته‌شده و مفقود، واجد شرایط دریافت تقریباً ۱۹۰٬۰۷۷ دلار آمریکا هستند. بنیاد ۲٬۸۸۵ درخواست را بررسی کرد که بیشتر آن‌ها پذیرفته شدند. از این میان، ۶۸۶ مورد مرگ، ۱۸۱ مورد مفقود شدن و ۱٬۴۵۹ مورد زندانی شدن بودند. بسیاری از نسل‌های بعدی قربانیان از این که اعضای خانواده‌شان قربانی بوده‌اند، بی‌خبر هستند، در حالی که بسیاری از خانواده‌های قربانیان از چین اصلی از جزئیات بدرفتاری با بستگان خود در طول شورش اطلاعی نداشتند. افرادی که دوبار جبران خسارت دریافت کرده‌اند همچنان خواستار محاکمه سربازان و مقامات زنده‌ای هستند که مسئول زندانی شدن و مرگ عزیزانشان بودند. از سوی دیگر، برخی از بازماندگان معتقد بودند که بازداشت و بازجویی بیشتر به سرقت و مشارکت در شورش مربوط بوده است، چرا که بسیاری از شهروندان بیکار به تازگی از ارتش امپراتوری ژاپن در خارج از کشور اخراج شده بودند.
در ۲۸ فوریه ۲۰۰۴، هزاران تایوانی در تجمع دست در دست ۲۲۸ شرکت کردند. آن‌ها یک زنجیره انسانی به طول ۵۰۰-کیلومتر (۳۱۰-مایل) از شمالی‌ترین شهر تایوان تا جنوبی‌ترین نقطه آن تشکیل دادند تا این حادثه را گرامی دارند، برای صلح درخواست کنند و به استقرار موشک‌هایی که توسط جمهوری خلق چین که به سمت تایوان در امتداد سواحل تنگه تایوان هدف قرار داده شده بود، اعتراض کنند.
در سال ۲۰۰۶، گزارش تحقیقاتی مسئولیت کشتار ۲۲۸ (二二八事件責任歸屬研究報告) پس از سال‌ها تحقیق منتشر شد. گزارش ۲۰۰۶ به هیچ وجه قصد نداشت با گزارش قبلی (۱۹۹۲) که توسط یوان اجرایی جمهوری چین برای تحقیق در مورد کشتار ۲۲۸ سفارش داده شده بود، هم‌پوشانی داشته باشد. چیانگ کای‌شک در گزارش ۲۰۰۶ به‌طور خاص به عنوان فردی که بزرگ‌ترین مسئولیت را در این کشتار دارد، معرفی شده است.
ما معتقدیم که چیانگ کای‌شک، رئیس‌جمهور دولت ملی‌گرا، باید بزرگ‌ترین مسئولیت را برای کشتار ۲۲۸ بر عهده گیرد. دلایل این امر این است که او نه تنها به هشدارهایی که یوان کنترل قبل از کشتار داده بود بی‌توجه بود، بلکه بعد از آن نیز جانب‌داری از چن یی کرد. هیچ‌یک از مقامات نظامی و سیاسی استان تایوان به دلیل کشتار مجازات نشدند. علاوه بر این، او بلافاصله پس از کشتار نیروهایی را اعزام کرد، همان‌طور که در نامه‌ای از چن یی به چیانگ کای‌شک مورخ ۱۳ مارس آمده است: اگر اعلی‌حضرت فوراً نیروها را به حرکت درنمی‌آوردند، نمی‌توان تصور کرد که این کشتار به کجا می‌رسید. چیانگ کای‌شک، علیرغم تمام اطلاعاتی که از حزب، دولت، ارتش، اطلاعات و نمایندگان گروه‌های تایوانی جمع‌آوری کرده بود، همچنان تصمیم به ارسال نیرو گرفت؛ او فرمانده لشکر ۲۱، لیو یو-چینگ را احضار کرد.