stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ترل بل
اوایل زندگی و حرفه

بل در ۱۱ نوامبر، ۱۹۲۱ در لاوا هات اسپرینگر، آیداهوا بدنیا آمد و زمانی که هشت سال داشت پدرش فوت کرد. بل در ۱۹۴۰ میلادی از دبیرستان لاوا هات اسپرینگز و در ۱۹۴۶ میلادی از دارالمعلمین ایالتی آلبیون فارغ‌التحصیل شد. پس از اتمام دارالمعلمین، وی به عنوان سرپرست چندین مدرسه در آیداهوا و وایومینگ خدمت کرد.
بل بیشتر دوره حرفه‌ای خود را در یوتا گذراند. وی در جریان جنگ جهانی دوم به عنوان گروهبان در سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده خدمت نموده و دوباره به آیداهوا بازگشت تا تحصیلات خود را ادامه دهد. پس از کسب مدرک BA در شهر آلبیون در ۱۹۴۶ میلادی، بل به عنوان معلم دبیرستان و راننده اتوبوس به کار آغاز کرد.
وی مدرک فوق لیسانس خود در رشته MA را در ۱۹۵۴ میلادی از دانشگاه آیداهو واقع در مسکو و مدرک دکترای تخصصی خود در رشته آموزش را در ۱۹۶۱ میلادی از دانشگاه یوتا واقع در سالت لیک سیتی کسب کرد. از ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۲ میلادی، بل همچنین به عنوان عضو کمیسیون آموزش یوتا و سرپرست مدرسه شهرستان ویبر در یوتا خدمت کرد.
رئیس کمیسیون ملی آموزش

بل از ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۶ میلادی تحت اداره دو رئیس‌جمهور ریچارد نیکسون و جرالد فورد به عنوان رئیس کمیسیون ملی آموزش (قبل از اینکه کمیسیون ملی آموزش به وزارتخانه تغییر داده شود) خدمت کرد.
وزیر آموزش ایالات متحده

بل در ۱۹۸۱ میلادی در کابینه ریگان گماشته شد و از وی انتظار می‌رفت تا از روند جداسازی وزارت آموزش نظارت نماید، اما وی با برخی موانع حقوقی روبرو شد، چون این چنین تقسیم یک وزارت‌خانه مستلزم موارد قانونی بود. در حلقه‌های آموزش وی یک فرد شناخته‌شده بوده و مورد تحسین و احترام قرار می‌گرفت، چون از سمت معلم مدرسه به استاد کالج و در نهایت به سمت‌های بلند حکومتی رسیده بود. بل در میان کابینه‌ای پر از افراد پولدار به عنوان یک فرد فروتن خود را حفظ کرد – هنگام اسباب‌کشی از یوتا به واشینگتن، او خود یک کامیون یو-هاول را رانندگی کرد، چون افرادی که در سمت‌های سیاسی گماشته شده بودند هزینه اسباب کشی دریافت نمی‌کردند.
در ۱۹۸۱ میلادی، وی ریگان را متقاعد نمود تا کمیسیونی را برای مطالعه برتری در آموزش بگمارد. گزارش ۱۹۸۳ کمیسیون ملی برتری در آموزش، تحت عنوان ملتی در خطر، با نتیجه‌گیری‌های که ارایه نموده بود موجب آغاز اصلاحات نظام آموزشی گردید؛ این نتیجه‌گیری همچنین ادعا نمود که ملت توسط «یک موج روزافزون میانه‌گرایی» تهدید می‌شد.
استعفا و اواخر زندگی

هرچند اهمیت آموزش توسط این اصلاحات برجسته شده بود، اما ریگان همواره به سعی خود مبنی بر کاهش وجوه مالی وزارت آموزش ادامه داد. بل در دوره اول ریاست جمهوری ریگان در این سمت خدمت نموده و از ۳۱ دسامبر ۱۹۸۴ از سمت خود کناره‌گیری کرد. ویلیام بینیت جانشین بل شده و او با برگشت دوباره به سالت لیک سیتی به هیئت استادان دانشگاه یوتا ملحق شد. وی در ۱۹۸۸ میلادی خاطرات خود را تحت عنوان سیزدهمین مرد: خاطرات کابینه ریگان منتشر کرد.
بل در طول حرفه خود هفت کتاب دیگر نیز نوشت که شامل موضوعاتی چون بهبود رشد ذهنی کودک و اصلاحات فرایند آموزشی بود. آخرین کتاب وی که به‌طور مشترک با شریک تجاریش دکتر دونا المکویست در شرکت غیرانتفاعی وی بنام تی.اچ. بل و همکاران در ۱۹۹۳ میلادی در سالت لیک سیتی به نشر رسید، توصیه‌های برای بهبود نظام آموزشی ایالات متحده ارایه نمود.
«سه مورد در تدریس وجود دارد که باید روی آنها تأکید شود: نخستین مورد انگیزه است، دومین مورد انگیزه است و سومین مورد (همانگونه که شما حدس زدید) انگیزه است». ترل اچ. بل، وزیر آموزش ایالات متحده، ۱۹۸۱ – ۱۹۸۵ میلادی (بل، ۱۹۹۵ میلادی).
بل در ۱۹۸۷ میلادی به‌طور رسمی به سالن شهرت آیداهو معرفی گردید.
زندگی شخصی

بل در ۱۹۵۷ میلادی با بیتی روث فیتزجرالد ازدواج نمود و آنها چهار داشتند: مارک اف. وارن تی. گلن ام. و پیتر اف.بل.
مرگ

بل در ۱۹۹۶ زمانی که خواب بود بر اثر بیماری فیبروز ریه به عمر ۷۴ سالگی در خانه خود در سالت لیک سیتی درگذشت؛ او در گورستان لارکین سنسیت گاردینز در سندی، یوتا به خاک سپرده شده‌است.
جایزه ترل اچ. بل

وزارت آموزش ایالات متحده جایزه‌ای را که به افتخار بل نامگذاری شده‌است، برای قدردانی از «رهبران نخبه مدارس و نقشی که آنها برای غلبه بر شرایط چالش‌برانگیز ایفا می‌کنند» اعطاء می‌کند. این جایزه در ۳ نوامبر ۲۰۰۹ به هشت مدیر مدرسه دولتی ایالات متحده اعطاء گردید. همزمان با اعطای جایزه، این وزارت یک اعلامیه مطبوعاتی را منتشر نمود که در آن گفته شده بود، «وزیر فقید ترل اچ. بل آموزش را از والاترین اولویت‌ها می‌دانست، اعتماد داشت که تمامی دانشجویان آنرا به عنوان کلید موفقیت شان خواهند یافت، همانگونه کلید موفقیت خود وی بود».
وایتوتر، کانزاس

مکان
| Whitewater, Kansas | Whitewater, Kansas |
| --- | --- |
شهر: شهر
شعار: "A Little Town With A Big Heart": شعار: "A Little Town With A Big Heart"
Location of Whitewater, Kansas: Location of Whitewater, Kansas
Detailed map of Whitewater, Kansas: Detailed map of Whitewater, Kansas
ایالت: کانزاس
شهرستان: Butler
Platted: ۱۸۸۵
Incorporated: ۱۸۹۰
حکومت: حکومت
 • نوع: Mayor–Council
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۴۰ مایل مربع (۱٫۰۴ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۴۰ مایل مربع (۱٫۰۴ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۳۷۱ فوت (۴۱۸ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۷۱۸
 • برآورد (۲۰۱۱): ۷۱۸
 • تراکم: ۱۷۹۵٫۰/مایل مربع (۶۹۳٫۱/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: ۶۷۱۵۴
کد منطقه: ۳۱۶
FIPS کد: ۲۰-۷۸۰۵۰
GNIS feature ID: ۰۴۷۳۷۰۸
وبگاه: www.WhitewaterKS.com
وایتوتر (به انگلیسی: Whitewater) شهری در ایالت کانزاس کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۷۱۸ نفر بوده‌است.
مارکوس پروک

| مارکوس پروک | مارکوس پروک |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۲ ژوئن ۱۹۶۴ اینسبروک
ملیت: اتریش
مارکوس پروک (انگلیسی: Markus Prock؛ زادهٔ ۲۲ ژوئن ۱۹۶۴) لژسوار اهل اتریش است. او در ورزش لوژ فعالیت می‌کند. در جريان رقابت‌هاى كاپ جهانى لوژ، ژورژ هاكل از آلمان با زمان يك دقيقه و ۳۷ ثانيه و ۵۵ صدم ثانيه به مقام نخست دست يافت. هاكل كه اكنون ۳۸ سال دارد تاكنون ۳ بار عنوان قهرمانى المپيک را تصاحب كرده است و با اين پيروزى براى سى و سومين بار عنوان قهرمانى كاپ جهانى را به دست مى‌آورد. وى با اين پيروزى ركورد ماركوس پروك از اتريش را شكست و اكنون ركورد دار جهان است. پس از هاكل، ماركوس كلاين هاينز از اتريش و آرمين تسوگلر از ايتاليا به ترتيب دوم و سوم شدند.
اکه اندرسون (بازیکن هاکی روی یخ)

اکه اندرسون (انگلیسی: Åke Andersson; ۸ ژوئن ۱۹۱۸ – ۱۱ مهٔ ۱۹۸۲) بازیکن هاکی روی یخ، بازیکن فوتبال، و سرمربی (فوتبال) اهل سوئد بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال هامارابی اشاره کرد.
مانوئلا هنکل

مانوئلا هنکل (انگلیسی: Manuela Henkel؛ زادهٔ ۴ دسامبر ۱۹۷۴) اسکی‌باز صحرانوردی اهل آلمان بود.
کازالنوچتو

مکان
| کازالنوچتو | کازالنوچتو |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
Comune di Casalnoceto: Comune di Casalnoceto
ناحیه: پیمونت
استان / شهرستان: استان آلساندریا (AL)
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۳٫۰ کیلومتر مربع (۵٫۰ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۵۹ متر (۵۲۲ فوت)
جمعیت (Dec. 2004): جمعیت (Dec. 2004)
 • کل: ۹۰۷
 • تراکم: ۷۰/کیلومتر مربع (۱۸۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Casalnocetesi
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: 15052
پیش‌شماره تلفن: 0131
کازالنوچتو (به ایتالیایی: Casalnoceto) یک کومونه در ایتالیا است که در استان آلساندریا واقع شده‌است.
خصوصیات

کازالنوچتو ۱۳٫۰ کیلومترمربع مساحت و ۹۰۷ نفر جمعیت دارد و ۱۵۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
امانوئل ژوزف سیس

| عالی‌جناب امانوئل ژوزف سیس لژیون دونور، OR | عالی‌جناب امانوئل ژوزف سیس لژیون دونور، OR |
| --- | --- |
Abbé Sieyès, اثر ژاک-لویی داوید (۱۸۱۷, موزه هنر هاروارد): Abbé Sieyès, اثر ژاک-لویی داوید (۱۸۱۷, موزه هنر هاروارد)
رئیس Conservative Senate: رئیس Conservative Senate
دوره مسئولیت ۲۷ دسامبر ۱۷۹۹ – ۱۳ فوریه ۱۸۰۰: دوره مسئولیت ۲۷ دسامبر ۱۷۹۹ – ۱۳ فوریه ۱۸۰۰
رئیس‌جمهور: ناپلئون بناپارت
پیش از: فرانسوا بارتلمی
عضو دیرکتوار: عضو دیرکتوار
دوره مسئولیت ۱۷ ژوئن ۱۷۹۹ – ۱۰ نوامبر ۱۷۹۹: دوره مسئولیت ۱۷ ژوئن ۱۷۹۹ – ۱۰ نوامبر ۱۷۹۹
پس از: ژان باپتیست تریار
رئیس Council of Five Hundred: رئیس Council of Five Hundred
دوره مسئولیت ۲۱ نوامبر ۱۷۹۷ – ۲۰ دسامبر ۱۷۹۷: دوره مسئولیت ۲۱ نوامبر ۱۷۹۷ – ۲۰ دسامبر ۱۷۹۷
پس از: François-Toussaint Villers
پیش از: Antoine Boulay de la Meurthe
رئیس کنوانسیون ملی فرانسه: رئیس کنوانسیون ملی فرانسه
دوره مسئولیت ۲۰ آوریل ۱۷۹۵ – ۵ مه ۱۷۹۵: دوره مسئولیت ۲۰ آوریل ۱۷۹۵ – ۵ مه ۱۷۹۵
عضو کنوانسیون ملی فرانسه: عضو کنوانسیون ملی فرانسه
دوره مسئولیت ۲۰ سپتامبر ۱۷۹۲ – ۲ نوامبر ۱۷۹۵: دوره مسئولیت ۲۰ سپتامبر ۱۷۹۲ – ۲ نوامبر ۱۷۹۵
حوزه انتخاباتی: ور
Member of the Estates General for the Third Estate: Member of the Estates General for the Third Estate
دوره مسئولیت ۵ مه ۱۷۸۹ – ۹ ژوئیه ۱۷۸۹: دوره مسئولیت ۵ مه ۱۷۸۹ – ۹ ژوئیه ۱۷۸۹
حوزه انتخاباتی: ور
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۳ مهٔ ۱۷۴۸ فرژوس
درگذشته: ۲۰ ژوئن ۱۸۳۶ (۸۸ سال) پاریس
ملیت: فرانسه
حزب سیاسی: Maraisard (۱۷۹۱–۱۷۹۵)
تحصیلات: Saint-Sulpice Seminary
تخصص: کشیش، نویسنده
امانوئل ژوزف سِیِس (فرانسوی: Emmanuel Joseph Sieyès‎؛ ۳ مهٔ ۱۷۴۸ – ۲۰ ژوئن ۱۸۳۶) سیاستمدار، کشیش کاتولیک و نویسنده سیاسی اهل فرانسه بود.
وی که یکی از برجسته‌ترین نظریه‌پردازان انقلاب فرانسه بود، در سال ۱۷۹۹ عضو دیرکتوار و از سال ۱۷۹۲ تا ۱۷۹۵ عضو کنوانسیون ملی فرانسه بوده‌است.
کمک به علوم اجتماعی

در سال ۱۷۹۵، سیس یکی از اولین اعضای فرهنگستان علوم اخلاقی و سیاسی فرانسه شد. هنگامی که فرهنگستان فرانسه در سال ۱۸۰۳ سازماندهی مجدد شد، او در طبقه دوم انتخاب گردید و به جای صندلی ۳۱، ژان سیلوان بیی انتخاب شد که در ۱۲ نوامبر ۱۷۹۳ در دوران حکومت ترور، گیوتین شده بود. با این حال، پس از دومین بازگشت بوربون‌ها به سلطنت فرانسه در سال ۱۸۱۵، سیس به دلیل نقشش در اعدام پادشاه لوئی شانزدهم اخراج شد و با مارکیز لالی-تولندال جایگزین شد که با فرمان سلطنتی به فرهنگستان منصوب شد.
در سال ۱۷۸۰، سیس اصطلاح «جامعه‌شناسی» (به فرانسوی: sociologie) را در یک دست نوشته منتشر نشده ابداع کرد. این اصطلاح پنجاه سال بعد دوباره توسط فیلسوف و جامعه‌شناس فرانسوی، آگوست کنت برای اشاره به علم جامعه استفاده شد که در انگلیسی به عنوان جامعه‌شناسی (به انگلیسی: sociology) شناخته می‌شود.
آنیا پرشن

آنیا سوفیا تس پَرشُن (به سوئدی: Anja Sofia Tess Pärson) (زاده ۲۵ آوریل ۱۹۸۱) اسکی‌باز سابق آلپاین سوئدی است. او دارنده یک مدال طلای المپیک و هفت مدال طلای مسابقه‌های جهانی می‌باشد.
زندگی شخصی

آنیا پرشن آشکارا همجنس‌گراست. او در ژوئن ۲۰۱۲ در برنامه‌ای رادیویی در رادیو سوئد اعلام کرد که در پنج سال گذشته با زنی در رابطه بوده است و آن‌ها بزودی صاحب فرزندی خواهند شد. پسر آن‌ها، الویس در ۴ ژوئیهٔ همان سال متولد شد. آنیا پرشن و شریک زندگیش، فیلیپا ردین در ۲ اوت ۲۰۱۴ در اومئو ازدواج کردند.
جام جهانی فوتبال

این مقاله دربارهٔ مسابقات فوتبال مردان است. برای مسابقات زنان،، جام جهانی فوتبال زنان را ببینید. برای واپسین رویداد، جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲ را ببینید.
تورنمنت فوتبال
| 0 | 1 |
| --- | --- |
سازمان: فیفا
سال بنیان‌گذاری: ۱۹۳۰؛ ۹۵ سال پیش (۱۹۳۰-خطا: زمان نامعتبر}})
منطقه: بین‌المللی
شمار تیم‌های حاضر: ۳۲ (۴۸ از ۲۰۲۶ به بعد)
رقابت‌های وابسته: جام جهانی فوتبال زنان جام جهانی فوتبال زیر ۲۰ سال جام جهانی فوتبال زیر ۱۷ سال
قهرمان کنونی:  آرژانتین (سومین قهرمانی)
موفق‌ترین تیم:   برزیل (۵ قهرمانی)
وبگاه: وبگاه رسمی
| مسابقات | مسابقات |
| --- | --- |
 ۱۹۳۰  ۱۹۳۴  ۱۹۳۸  ۱۹۵۰  ۱۹۵۴  ۱۹۵۸  ۱۹۶۲  ۱۹۶۶  ۱۹۷۰  ۱۹۷۴  ۱۹۷۸  ۱۹۸۲  ۱۹۸۶  ۱۹۹۰  ۱۹۹۴  ۱۹۹۸  ۲۰۰۲  ۲۰۰۶  ۲۰۱۰  ۲۰۱۴  ۲۰۱۸  ۲۰۲۲  ۲۰۲۶  ۲۰۳۰  ۲۰۳۴ :  ۱۹۳۰  ۱۹۳۴  ۱۹۳۸  ۱۹۵۰  ۱۹۵۴  ۱۹۵۸  ۱۹۶۲  ۱۹۶۶  ۱۹۷۰  ۱۹۷۴  ۱۹۷۸  ۱۹۸۲  ۱۹۸۶  ۱۹۹۰  ۱۹۹۴  ۱۹۹۸  ۲۰۰۲  ۲۰۰۶  ۲۰۱۰  ۲۰۱۴  ۲۰۱۸  ۲۰۲۲  ۲۰۲۶  ۲۰۳۰  ۲۰۳۴ 
جام جهانی فوتبال (یا جام جهانی فوتبال مردان و به‌طور کوتاه: جام جهانی)، یک رقابت بین‌المللی فوتبال است که تیم‌های ملی بزرگسال مردان که از اعضای فدراسیون بین‌المللی فوتبال (فیفا) هستند در آن به رقابت می‌پردازند. این مسابقات از زمان برگزاری نخستین دوره در سال ۱۹۳۰ هر چهار سال یک بار برگزار شده است، به جز در سال‌های ۱۹۴۲ و ۱۹۴۶ که به دلیل وقوع جنگ جهانی دوم برگزار نشد. قهرمان فعلی این رقابت‌ها تیم ملی فوتبال آرژانتین است که سومین قهرمانی خود را در جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲ به دست آورد.
چگونگی برگزاری فعلی مسابقات به این ترتیب است که مرحلهٔ مقدماتی، طی ۳ سال پیش از آغاز مسابقات اصلی برگزار می‌شود تا مشخص شود کدام تیم‌ها واجد شرایط حضور در مرحلهٔ گروهی مسابقات هستند. در مرحلهٔ گروهی، ۴۸ تیم با هم به رقابت می‌پردازند.
تا جام جهانی ۲۰۲۲، ۲۲ فینال برگزار شده و در مجموع ۸۰ تیم ملی با هم به رقابت پرداخته‌اند که فقط ۸ کشور موفق به کسب قهرمانی در این مسابقات شده‌اند. تیم ملی فوتبال برزیل پنج بار قهرمان شده و تنها تیمی است که در همهٔ ادوار جام‌های جهانی حضور داشته است. سایر برندگان جام جهانی عبارت‌اند از آلمان و ایتالیا هر کدام با چهار قهرمانی، آرژانتین با سه قهرمانی، فرانسه و اروگوئه هر کدام با دو قهرمانی؛ و انگلستان و اسپانیا هر کدام با یک قهرمانی.
جام جهانی معتبرترین رقابت فوتبال در جهان و همچنین پربازدیدترین و پرطرفدارترین رویداد ورزشی در جهان است، مانند بازی فینال جام جهانی ۲۰۰۶ که حدود ۷۱۵٫۱ میلیون بیننده داشت؛ عددی معادل یک نُهم کل جمعیت کرهٔ زمین.
تاکنون ۱۷ کشور میزبان جام جهانی بوده‌اند. قطر میزبان مسابقات ۲۰۲۲ بود. جام جهانی ۲۰۲۶ به‌طور مشترک به میزبانی کانادا، ایالات متحدهٔ آمریکا و مکزیک برگزار خواهد شد که باعث می‌شود مکزیک به اولین کشور با سه بار میزبانی جام جهانی تبدیل شود.
تاریخچه > مسابقات بین‌المللی پیشین

اولین مسابقهٔ بین‌المللی فوتبال جهان یک مسابقهٔ دوستانه بود که در سال ۱۸۷۲ در گلاسگو میان تیم‌های ملی اسکاتلند و انگلستان برگزار شد و با تساوی ۰–۰ به پایان رسید. اولین تورنمنت بین‌المللی، مسابقات قهرمانی بریتانیا در سال ۱۸۸۴ بود. با افزایش محبوبیت فوتبال در سایر نقاط جهان در آغاز سدهٔ بیستم، فوتبال به عنوان یک ورزش نمایشی و بدون مدال در المپیک ۱۹۰۰ و المپیک ۱۹۰۴ حضور داشت.
پس از تأسیس فیفا در سال ۱۹۰۴، این نهاد تلاش کرد تا در سال ۱۹۰۶ یک تورنمنت بین‌المللی فوتبال بین کشورهای خارج از چارچوب المپیک در سوئیس ترتیب دهد اما چون سال‌های آغازین این رشتهٔ ورزشی بود، توفیقی کسب نکرد و شکست خورد.
در المپیک ۱۹۰۸ در لندن، فوتبال به یک رقابت رسمی تبدیل شد که توسط اتحادیهٔ فوتبال انگلستان برنامه‌ریزی شد. این رویداد فقط برای بازیکنان آماتور برگزار شد. بریتانیا (به نمایندگی از تیم ملی فوتبال آماتور انگلیس) مدال طلا را کسب کرد. آن‌ها این کار را در بازی‌های المپیک ۱۹۱۲ در استکهلم نیز تکرار کردند.
با ادامهٔ مسابقات المپیک فقط میان تیم‌های آماتور، توماس لیپتون مسابقات قهرمانی سِر توماس لیپتون را در سال ۱۹۰۹ در تورین برگزار کرد. در این رقابت‌ها، تیم‌های ملی شرکت نداشتند بلکه از هر کشور، یک تیم باشگاهی و به عنوان نمایندهٔ آن کشور در این مسابقات حضور پیدا می‌کرد. این رقابت گاهی به عنوان اولین جام جهانی توصیف می‌شود. معتبرترین تیم‌های باشگاهی حرفه‌ای از ایتالیا، آلمان و سوئیس در آن حضور داشتند اما اتحادیهٔ فوتبال انگلستان از همراهی با این رقابت‌ها خودداری کرد و پیشنهاد اعزام تیم حرفه‌ای را رد کرد. لیپتون از وست اوکلند، یک تیم آماتور از کانتی دورام دعوت کرد تا انگلستان را در این رقابت‌ها نمایندگی کند. وست اوکلند برندهٔ مسابقات شد.
در سال ۱۹۱۴، فیفا موافقت کرد که مسابقات فوتبال المپیک را به عنوان «قهرمانی جهانی فوتبال آماتورها» به رسمیت بشناسد و مسئولیت مدیریت این رویداد را بر عهده گرفت. این امر، راه را برای اولین رقابت بین-قاره‌ای فوتبال جهان هموار کرد. در بازی‌های المپیک ۱۹۲۰، مصر و ۱۳ تیم اروپایی به رقابت پرداختند که در نهایت بلژیک قهرمان شد. اروگوئه در دو تورنمنت فوتبال المپیک بعدی، یعنی سال ۱۹۲۴ و ۱۹۲۸ قهرمان شد. این مسابقات همچنین اولین دور مسابقات آزاد جهانی بودند، زیرا سال ۱۹۲۴ شروع دورهٔ حرفه‌ای فیفا بود که فوتبال برای نخستین بار، به عنوان ورزشی رسمی در المپیک مورد رقابت قرار گرفت و فیفا مسئولیت برگزاری آن را به عهده داشت. البته در آن زمان تنها تیم ملی انگلستان یک تیم حرفه‌ای بود و سایر تیم‌ها دارای بازیکنان آماتور بودند و به همین دلیل در دو دورهٔ بعدی المپیک، مدال طلا را انگلستان کسب کرد.
تاریخچه > پیش از جنگ جهانی دوم

با توجه به موفقیت مسابقات فوتبال المپیک، فیفا با تلاش رئیسش ژول ریمه، دوباره شروع به برگزاری مسابقات بین‌المللی خود در خارج از المپیک کرد. در ۲۸ مه ۱۹۲۸، کنگرهٔ فیفا در آمستردام تصمیم گرفت که خودش مسابقات قهرمانی جهان را برگزار کند. با توجه به این‌که اروگوئه تا آن زمان دو بار قهرمان رسمی فوتبال جهان شده‌بود و در آستانهٔ جشن صدمین سالگرد استقلال خود نیز بود، فیفا اروگوئه را به نام کشور میزبان اولین دورهٔ مسابقات جام جهانی در سال ۱۹۳۰ معرفی کرد.
فدراسیون‌های ملی کشورهای منتخب برای اعزام تیم دعوت شدند، اما انتخاب اروگوئه به عنوان محل برگزاری مسابقات به معنای سفری طولانی و پرهزینه از اقیانوس اطلس برای طرف‌های اروپایی بود. در واقع هیچ کشور اروپایی تا دو ماه قبل از شروع مسابقات متعهد به اعزام تیم نشد. ریمه در نهایت تیم‌های بلژیک، فرانسه، رومانی و یوگسلاوی را متقاعد کرد که این سفر را انجام دهند. در مجموع، ۱۳ کشور شرکت کردند: هفت تیم از آمریکای جنوبی، چهار تیم از اروپا و دو تیم از آمریکای شمالی.
دو بازی اول جام جهانی به‌طور همزمان در ۱۳ ژوئیهٔ ۱۹۳۰ برگزار شد که طی آن‌ها فرانسه با نتیجهٔ ۴–۱ مکزیک را شکست داد و ایالات متحدهٔ آمریکا ۳–۰ بلژیک را مغلوب کرد. اولین گل در تاریخ جام جهانی توسط لوسین لوران از فرانسه به ثمر رسید. در فینال، اروگوئه توانست آرژانتین را ۴–۲ و در حضور ۹۳ هزار نفر در مونته‌ویدئو شکست دهد و اولین کشوری شد که توانسته بود برندهٔ جام جهانی فوتبال شود. پس از ایجاد جام جهانی، فیفا و کمیتهٔ بین‌المللی المپیک در مورد وضعیت بازیکنان آماتور اختلاف نظر داشتند و بنابراین فوتبال از المپیک ۱۹۳۲ حذف شد. پس از این‌که فیفا و کمیتهٔ ملی المپیک اختلافات خود را حل کردند، فوتبال در المپیک ۱۹۳۶ بازگشت، اما تحت‌الشعاع جام جهانی قرار گرفت که تورنمنت معتبرتری بود.
از جمله مسائلی که در مسابقات اولیهٔ جام جهانی با آن مواجه بودند، مشکلات سفر بین قاره‌ای و جنگ بود. تعداد کمی از تیم‌های آمریکای جنوبی حاضر به سفر به اروپا برای جام جهانی ۱۹۳۴ بودند و همهٔ کشورهای آمریکای شمالی و جنوبی به جز برزیل و کوبا، جام جهانی ۱۹۳۸ را تحریم کردند. برزیل تنها تیم آمریکای جنوبی بود که در هر دو جام جهانی شرکت کرد. مسابقات ۱۹۴۲ و ۱۹۴۶، که آلمان و برزیل به دنبال میزبانی آن بودند، به دلیل وقوع جنگ جهانی دوم و پیامدهای آن لغو شدند.
تاریخچه > پس از جنگ جهانی دوم

جام جهانی ۱۹۵۰ که در برزیل برگزار شد، اولین دوره با حضور شرکت‌کنندگان بریتانیایی بود. تیم‌های بریتانیایی در سال ۱۹۲۰ از فیفا خارج شدند چون از یک سو تمایل نداشتند با کشورهایی که با آن‌ها در حال جنگ بودند، بازی کنند و از سوی دیگر فوتبال را ورزشی بریتانیایی می‌دانستند و مایل بودند تا آن را همچنان ورزشی بریتانیایی نگه دارند. اما پس از دعوت فیفا در سال ۱۹۴۶ دوباره به آن پیوستند. این مسابقات همچنین شاهد بازگشت قهرمان ۱۹۳۰ یعنی اروگوئه بود که دو جام جهانی قبلی را تحریم کرده بود. اروگوئه پس از شکست دادن برزیل میزبان، در مسابقه‌ای معروف به «ماراکانا» دوباره قهرمان مسابقات شد.
در بازی‌های بین سال‌های ۱۹۳۴ و ۱۹۷۸، ۱۶ تیم در هر تورنمنت به رقابت می‌پرداختند، به جز جام جهانی ۱۹۳۸، که اتریش و آلمان پس از پیوستن اتریش به آلمان نازی تحت یک تیم شرکت کردند و با ۱۵ تیم مسابقات به اتمام رسید و در سال ۱۹۵۰ که تیم‌های هند، اسکاتلند، و ترکیه کنار رفتند و مسابقات با ۱۳ تیم برگزار شد. اکثر کشورهای شرکت‌کننده از اروپا و آمریکای جنوبی و تعداد بسیار اندکی از آمریکای شمالی، آفریقا، آسیا و اقیانوسیه بودند. این تیم‌ها معمولاً به راحتی از تیم‌های اروپایی و آمریکای جنوبی شکست می‌خوردند. تا سال ۱۹۸۲، تنها تیم‌های خارج از اروپا و آمریکای جنوبی که از دور اول صعود کردند عبارت بودند از: ایالات متحدهٔ آمریکا، نیمه‌نهایی د جام جهانی ۱۹۳۰؛ کوبا، یک چهارم نهایی در جام جهانی ۱۹۳۸؛ کرهٔ شمالی، یک چهارم نهایی در جام جهانی ۱۹۶۶؛ و مکزیک، یک چهارم نهایی در جام جهانی ۱۹۷۰.
تاریخچه > گسترش به ۳۲ تیم

در بازی‌های سال ۱۹۸۲ تعداد تیم‌های حاضر به ۲۴ تیم، و سپس در سال ۱۹۹۸ به ۳۲ تیم افزایش یافت این امر به تیم‌های بیشتری از آفریقا، آسیا و آمریکای شمالی اجازه می‌داد تا در جام جهانی شرکت کنند. از آن زمان، تیم‌های این مناطق موفقیت بیشتری کسب کرده‌اند و چندین تیم به مرحلهٔ یک چهارم نهایی رسیده‌اند: مکزیک، یک چهارم نهایی در ۱۹۸۶؛ کامرون، یک چهارم نهایی در ۱۹۹۰؛ کرهٔ جنوبی، ردهٔ چهارم در ۲۰۰۲؛ سنگال، به همراه ایالات متحدهٔ آمریکا، صعود به دور حذفی در ۲۰۰۲؛ غنا، یک چهارم نهایی ۲۰۱۰؛ و کاستاریکا، یک چهارم نهایی در سال ۲۰۱۴ عنوان چهارمی در ۲۰۲۲ مراکش. فینالیست‌های یک چهارم نهایی در سال‌های ۱۹۹۴، ۱۹۹۸، ۲۰۰۶ و ۲۰۱۸ همگی از اروپا یا آمریکای جنوبی بودند و فینالیست‌های تمام تورنمنت‌ها تا کنون نیز فقط از اروپا یا آمریکای جنوبی بودند.
دویست تیم به دور مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۲ راه یافتند. ۱۹۸ کشور تلاش کردند تا برای جام جهانی فوتبال ۲۰۱۰ واجد شرایط شوند، در حالی که رکورددار حضور در مرحلهٔ مقدماتی جام جهانی با ۲۰۴ کشور به جام جهانی فوتبال ۲۰۱۰ تعلق دارد.
تاریخچه > گسترش به ۴۸ تیم

در اکتبر ۲۰۱۳، سپ بلاتر، رئیس وقت فیفا، از تضمین داشتن سهمیه برای اتحادیهٔ فوتبال کارائیب در جام جهانی صحبت کرد. بلاتر در شمارهٔ ۲۵ اکتبر ۲۰۱۳ هفته‌نامهٔ فیفا نوشت: «از منظر صرفاً ورزشی، من مایلم جهانی‌شدن را در نهایت جدی بگیرم و کنفدراسیون‌های آفریقا و آسیا در این رقابت‌ها جایگاهی را کسب کنند که شایستهٔ آن هستند. جام جهانی فوتبال نمی‌تواند این‌طور باشد که کنفدراسیون‌های اروپا و آمریکای جنوبی ادعای اکثر سهمیه‌های جام جهانی را داشته باشند.»
پس از انتشار مجله، رقیب احتمالی بلاتر برای ریاست فیفا، میشل پلاتینی رئیس یوفا، پاسخ داد که او قصد دارد جام جهانی را به ۴۰ تیم افزایش دهد و ۸ تیم به تعداد شرکت‌کنندگان اضافه کند. پلاتینی گفت که یک سهمیهٔ اضافی به یوفا، چهار سهمیه به کنفدراسیون فوتبال آسیا و کنفدراسیون فوتبال آفریقا، دو سهمیهٔ مشترک بین کونکاکاف و کونمبول اختصاص خواهد داد و یک سهمیهٔ مستقیم برای کنفدراسیون فوتبال اقیانوسیه. واضح بود که چرا پلاتینی می‌خواهد جام جهانی را گسترش دهد. او گفت: «[جام جهانی] بر اساس کیفیت تیم‌ها نیست، زیرا شما ۳۲ تیم برتر جام جهانی را ندارید… اما این یک سازش خوب است… این یک موضوع سیاسی است، پس چرا آفریقایی‌های بیشتری نداشته باشید؟ رقابت برای آوردن همهٔ مردم دنیاست، اگر امکان شرکت را ندهید، پیشرفت نمی‌کنند.»
در اکتبر ۲۰۱۶، رئیس فیفا جیانی اینفانتینو حمایت خود را از برگزاری جام جهانی ۴۸ تیمی در سال ۲۰۲۶ اعلام کرد. در ۱۰ ژانویهٔ ۲۰۱۷، فیفا تأیید کرد که جام جهانی ۲۰۲۶ دارای ۴۸ تیم خواهد بود.
جام

مقالهٔ اصلی: جام تیم قهرمان جام جهانی فوتبال
از سال ۱۹۳۰ تا ۱۹۷۰، جام تیم قهرمان جام جهانی فوتبال به تیم برندهٔ جام جهانی اهدا شد. نام اصلی این جام «پیروزی» است و با نام «کوپ د موند» (به فرانسوی: Coupe du Monde) به‌معنای «جام جهانی» شناخته می‌شود و در سال ۱۹۴۶، به‌افتخار ژول ریمه، رئیس فیفا که برگزاری مسابقات جام جهانی را سازمان‌دهی کرد و در سال ۱۹۵۶ درگذشت، تغییر نام یافت.
این جام پیش از برگزاری فینال جام جهانی ۱۹۶۶ ربوده‌شد اما توسط سگی پیدا شد و سارق نیز به مدت دو سال به زندان افتاد. سرانجام، پس از سومین قهرمانی تیم ملی فوتبال برزیل در جام جهانی ۱۹۷۰، جام ژول ریمه به عنوان پاداش برای همیشه به کنفدراسیون فوتبال برزیل تعلق گرفت. این جام باری دیگر در ۱۹ دسامبر ۱۹۸۳، هنگامی که در مقر کنفدراسیون فوتبال برزیل در ریو دو ژانیرو قرارداشت، ربوده‌شد و ظاهراً دزدان آن را ذوب کرده‌اند. پس از سرقت، ماکت این جام به دستور کنفدراسیون فوتبال برزیل ساخته و نگهداری شد.
پس از سال ۱۹۷۰، جام جدیدی به نام جامِ جام جهانی طراحی شد. کارشناسان فیفا از هفت کشور، ۵۳ مدل ارائه‌شده را ارزیابی کردند و در نهایت کار طراح ایتالیایی سیلویو گاتزانیگا را انتخاب کردند. این جام ۳۶ سانتیمتر (۱۴٫۲ اینچ) قد دارد و وزن آن ۶٫۱۷۵ کیلوگرم (۱۳٫۶ پوند) است و از طلای ۱۸ عیار (۷۵٪) ساخته شده است. پایه شامل دو لایهٔ نیمه‌قیمتی مرمر سبز است، در حالی که قسمت پایین جام سال و نام هر یک از برندگان جام جهانی فوتبال از زمان جام جهانی ۱۹۷۴ حک شده است.
این جام جدید به‌طور دائم به کشور برنده تعلق نمی‌گیرد. برندگان جام جهانی فقط تا پایان جشن پس از بازی جام را حفظ می‌کنند. بلافاصله پس از آن به جای جام تماماً طلا، یک ماکت با روکش طلا به آن‌ها اعطا می‌شود.
در حال حاضر، تمامی اعضای (بازیکنان، مربیان و مدیران) سه تیم برتر مدال‌هایی با نشان جام جهانی دریافت می‌کنند. قهرمان (طلا)، نایب قهرمان (نقره) و مقام سوم (برنز). در جام جهانی ۲۰۰۲، مدال‌هایی به مقام چهارم، کرهٔ جنوبی که یکی از میزبانان بود اهدا شد. قبل از مسابقات ۱۹۷۸، مدال‌ها فقط به یازده بازیکن حاضر در زمین در پایان فینال و مسابقهٔ رده‌بندی اهدا می‌شد. در نوامبر ۲۰۰۷، فیفا اعلام کرد که به تمام اعضای تیم‌های قهرمان جام جهانی بین سال‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۷۴ باید مدال‌های برنده اعطا شود.
نحوهٔ برگزاری > مقدماتی

مقالهٔ اصلی: مقدماتی جام جهانی فوتبال
از زمان برگزاری دومین جام جهانی در ۱۹۳۴، مسابقات مقدماتی برای تعیین تیم‌های شرکت‌کننده در بازی‌های جام جهانی برگزار می‌شود. مسابقات مقدماتی در شش منطقهٔ قاره‌ای فیفا (آفریقا، آسیا، آمریکای شمالی و مرکزی و کارائیب، آمریکای جنوبی، اقیانوسیه، و اروپا) تحت نظارت کنفدراسیون‌های مربوطه برگزار می‌شوند. برای هر تورنمنت، فیفا از قبل تعداد سهمیه‌هایی را که به هر یک از مناطق قاره‌ای تعلق می‌گیرد، معمولاً بر اساس قدرت نسبی تیم‌های کنفدراسیون‌ها تعیین می‌کند.
روند احراز صلاحیت می‌تواند تقریباً سه سال قبل از مسابقات نهایی شروع شود و در یک دورهٔ دو ساله ادامه یابد. فرمت مسابقات مقدماتی بین کنفدراسیون‌ها متفاوت است. معمولاً یک یا دو سهمیه به برندگان بازی‌های حذفی بین قاره‌ای تعلق می‌گیرد. به عنوان مثال، برندهٔ منطقهٔ اقیانوسیه و تیم پنجم منطقهٔ آسیا برای حضور در جام جهانی ۲۰۱۰ به مرحلهٔ پلی‌آف راه یافتند. از جام جهانی ۱۹۳۸ به بعد، کشورهای میزبان به‌طور خودکار جواز حضور در مسابقات نهایی را دریافت می‌کنند. این حق بین سال‌های ۱۹۳۸ تا ۲۰۰۲ نیز به مدافعان قهرمانی اعطا شد، اما از جام جهانی ۲۰۰۶ به بعد لغو شد و قهرمانان باید در مرحلهٔ مقدماتی حاضر شوند. برزیل، قهرمان جام جهانی ۲۰۰۲، اولین مدافع عنوان قهرمانی بود که مسابقات مقدماتی را انجام داد.