stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
خورشیدیان

| خورشیدیان | خورشیدیان |
| --- | --- |
Lesbia victoriae: Lesbia victoriae
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: بادخورک‌سانان
تیره:: مگس‌مرغان
Alliance:: Lesbiinae Reichenbach, 1854
Tribes: Tribes
 ۲، متن مقاله را ببینید:  ۲، متن مقاله را ببینید
خورشیدیان (به لاتین: Lesbiinae) یکی از شش زیرخانواده است که خانواده مگس‌مرغان را تشکیل می‌دهد.
این زیرخانواده به دو تبار تقسیم می‌شود: خورشیدرخشان‌تباران (درخشنده‌ها) حاوی ۱۴ سرده و خورشیدفرشته‌تباران حاوی ۱۸ سرده است.
تبارشناسی

یک مطالعه فیلوژنتیک مولکولی دربارهٔ مگس‌مرغ‌ها که در سال ۲۰۰۷ میلادی منتشر شد، نشان داد که این خانواده از ۹ کلاد تشکیل شده‌است. هنگامی که ادوارد دیکینسون و جیمز ون رمسن جونیور، فهرست کامل پرندگان جهان هاوارد و مور را برای نسخه چهارم در سال ۲۰۱۳ به روز کردند، خانواده مگس‌مرغان را به شش زیرخانواده تقسیم کردند و پیشنهاد کردند که نام Lesbiinae برای زیرخانواده‌ای حاوی تبارهای خورشیدرخشان‌تباران و خورشیدفرشته‌تباران استفاده شود. زیرخانواده خورشیدیان (Lesbiinae) در سال ۱۸۵۴ میلادی توسط لودویگ رایشنباخ معرفی شد.
لیمبرگ بای ویز

| Limberg bei Wies | Limberg bei Wies |
| --- | --- |
Limberg bei Wiesموقعیت در اتریش: Limberg bei Wiesموقعیت در اتریش
مختصات: ۴۶°۴۴′۰۰″ شمالی ۱۵°۱۴′۰۰″ شرقی﻿ / ﻿۴۶٫۷۳۳۳۳°شمالی ۱۵٫۲۳۳۳۳°شرقی﻿ / 46.73333; 15.23333: مختصات: ۴۶°۴۴′۰۰″ شمالی ۱۵°۱۴′۰۰″ شرقی﻿ / ﻿۴۶٫۷۳۳۳۳°شمالی ۱۵٫۲۳۳۳۳°شرقی﻿ / 46.73333; 15.23333
کشور: اتریش
ایالت: اشتایرمارک
ناحیه: Deutschlandsberg
حکومت: حکومت
 • شهردار: Franz Krieger (SPÖ)
مساحت: مساحت
 • کل: ۷٫۶۷ کیلومتر مربع (۲٫۹۶ مایل مربع)
ارتفاع: ۴۶۰ متر (۱۵۱۰ فوت)
جمعیت (۱۱ دی ۱۳۹۴): جمعیت (۱۱ دی ۱۳۹۴)
 • کل: ۹۵۰
 • تراکم: ۱۲۰/کیلومتر مربع (۳۲۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (CEST)
کدهای پستی: ۸۵۴۱, ۸۵۴۲, ۸۵۵۱
پیش‌شماره‌ها: ۳۴۶۵
پلاک خودرو: DL
وبگاه: www.limberg-wies.com
لیمبرگ بای ویز (به آلمانی: Limberg bei Wies) یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در دویچلندسبرگ واقع شده‌است. لیمبرگ بای ویز ۷٫۶۷ کیلومتر مربع مساحت دارد ۴۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
رصدخانه برلین

1838 painting of the New Berlin Observatory (Linden Street), where the planet Neptune was discovered in ۱۸۴۶.
Location of the Neue Berliner Sternwarte, Berlin Observatory from 1835 to 1913
By 1913, activities were moved to a new Observatory at Babelsberg, shown here in 2006
رصدخانه برلین ((به آلمانی: Berliner Sternwarte)) یک مؤسسهٔ اخترشناسی آلمانی در کنار مجموعه ای از رصدخانه‌ها و سازمان‌های مرتبط به آن است که از سدهٔ ۱۸ آغاز به کار کرده و در شهر برلین و در اطراف آن در آلمان قرار دارد. ریشهٔ بنای آن به سال ۱۷۰۰ بر می‌گردد زمانی که گوتفرید لایبنیتس «انجمن علوم براندنبورگ» (Sozietät der Wissenschaften) را راه‌اندازی کرد که بعداً (۱۷۴۴) به فرهنگستان علوم پروس تبدیل شد: (Preußische Akademie der Wissenschaften). در آن زمان انجمن هیچ رصدخانه‌ای نداشت اما با این وجود، گوتفرید کرچ، یک اخترشناس از یک رصدخانه خصوصی در برلین برای مشاهده وجود داشت. اولین رصدخانه کوچک توسط او در سال ۱۷۱۱ ساخته شد و هزینهٔ آن را خود با انجام محاسبات تقویم تأمین کرد.
در سال ۱۸۲۵ یوهان فرانتس آنکه توسط پادشاه فردریک ویلیام سوم پروس به سمت مدیر منصوب شد. با حمایت الکساندر فون هومبولت، آنکه پادشاه را موافقت کرد تا با تأمین مالی یک رصدخانه واقعی موافقت کند، اما یک شرط این بود که رصدخانه دو شب در هفته در دسترس عموم قرار گیرد. این ساختمان توسط معمار مشهور کارل فردریش شینکل طراحی و در سال ۱۸۳۵ شروع به کار کرد. هم‌اکنون دارای رصدخانه IAU کد ۵۴۸ است.
گسترش

اگرچه رصدخانه اصلی در حومه شهر ساخته شده‌بود، اما با گذشت زمان شهر به حدی گسترش یافت که پس از دو قرن رصدخانه در وسط سکونتگاه‌های دیگر قرار گرفت که مشاهدات را بسیار دشوار کرد و پیشنهادی برای انتقال رصدخانه ارائه شد. رصدخانه در سال ۱۹۱۳ به پوتسدام-بابلسبرگ منتقل شد (رصدخانه IAU کد ۵۳۶) و از سال ۱۹۹۲ توسط مؤسسه اخترفیزیک لایب نیتس، پوتسدام
(AIP) مدیریت می‌شود؛ هرچند که از قرن بیستم برای مشاهدات نجومی آلمان استفاده نشده‌است.
در برلین رصدخانه ویلهلم فورستر (کد IAU 544)، Archenhold Sternwarte , Berlin-Treptow (رصدخانه آرچنهولد؛ کد IAU 604)، «Urania Sternwarte» (رصدخانه اورانیا،  IAU کد ۵۳۷) و رصدخانه Bruno H. Bürgel باقی مانده‌اند.
شارخ (هیرمند)

| شارخ | شارخ |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: : مختصات: 
کشور: ایران
استان: سیستان و بلوچستان
شهرستان: هیرمند
بخش: بخش مرکزی
دهستان: جهان‌آباد
جمعیت: ۵۵نفر
شارخ، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان هیرمند در استان سیستان و بلوچستان ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان جهان‌آباد قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۵۵نفر (۱۳خانوار) بوده‌است.
شورش دایجو

شورش دایجو، (به چینی: 法慶事件) یک شورش مذهبی در وی شمالی در چین بود.
این شورش در سال ۵۱۵ میلادی توسط راهب بودایی فقینگ از شهر جیژو، سپس وی شمالی، تحت عنوان «بودای جدید» رهبری شد. در اواخر تابستان سال ۵۱۵، راهب مرتد فقینگ با یک راهبه ازدواج کرد و یک فرقه در استان وی (در قسمت جنوبی استان هبئی امروزی) با کمک یک اشراف محلی به نام لی گیبو 李歸伯 تشکیل داد. به لی گیبو القاب بوداسف مرحله دهم، فرمانده ارتش پیروز شیطان و پادشاهی که سرزمین هان را توسط فقینگ آرام می‌کند، داده شد.
این فرقه با استفاده از مواد مخدر برای فرستادن اعضای خود به جنون کشتار و ارتقاء آنها به مرحله دهم بوداسف به محض کشتن ده دشمن، یک استان را تصرف کرد و تمام مقامات دولتی را در آن به قتل رساند. شعار آنها این بود که «بودای جدیدی وارد جهان شده‌است؛ شیاطین عصر پیشین را ریشه کن کن». آنها تمام راهبان و راهبه‌ها را در صومعه‌هایی که تسخیر کرده بودند، می‌کشتند و همچنین تمام سوتراها و نمادها را می‌سوزانند. پس از شکست دادن یک ارتش دولتی و افزایش تعداد آنها به بیش از ۵۰۰۰۰ نفر، ارتش شورشی سرانجام توسط ارتش دولتی ۱۰۰۰۰۰ نفری دیگر سرکوب شد. فقینگ، همسرش و ده‌ها هزار نفر از پیروانش سر بریده شدند و لی گیبو نیز بعداً دستگیر و در ملاء عام در پایتخت شهر لوئویانگ اعدام شد.
قیام ماهایانا نزدیک به دو سال به طول انجامید در پررونق‌ترین شورش، تعداد شورشیان به بیش از ۵۰۰۰۰ نفر رسید و بزرگترین شورش در شمال چین بود. پس از مرگ راهب فقینگ پیروان وی مایتریای دروغین را تشکیل داده و شورش‌هایی را انجام دادند که صدها سال طول کشید.
آزادی بیان (نقاشی)

| آزادی بیان | آزادی بیان |
| --- | --- |
هنرمند: نورمن راکول 
سال: ۱۹۴۳
مدیوم: رنگ روغن
ابعاد: ۱۱۶٫۲ سانتیمتر (۴۵٫۷ اینچ) × ۹۰ سانتیمتر (۳۵ اینچ)
مکان: موزه نورمن راکول استوکبریج، ماساچوست ایالات متحده آمریکا
شمارهٔ داده‌نامه: NRACT.1973.021 
[ویرایش در ویکی‌داده]: [ویرایش در ویکی‌داده]
آزادی بیان اولین نقاشی از مجموعه نقاشی‌های آزادی‌های چهارگانه نورمن راکول است که از سخنرانی وضعیت کشور رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا، فرانکلین روزولت مشهور به آزادی‌های چهارگانه که در ۶ ژانویه ۱۹۴۱ ایراد شده، الهام گرفته است.
نقاشی آزادی بیان در شماره ۲۰ فوریه ۱۹۴۳ مجله ستردی ایونینگ پست و به همراه جستاری از بوث تارکینگتن و بخشی از مجموعه آزادی‌های چهارگانه منتشر شد. راکول معتقد بود این نقاشی و نقاشی آزادی پرستش، موفق‌ترین بخش‌های مجموعه‌اش هستند. از آن‌جایی که راکول دوست داشت زندگی را همان‌طور که تجربه کرده یا تصور می‌کرد ترسیم کند، شگفت‌آور نیست که این نقاشی رخدادی واقعی را نشان می‌دهد.
پیشینه

نقاشی آزادی بیان اولین نقاشی از چهار نقاشی رنگ روغن با عنوان آزادی‌های چهارگانه اثر نورمن راکول است. راکول در این نقاشی‌ها از سخنرانی سی‌ودومین رئیس‌جمهور آمریکا فرانکلین روزولت با عنوان وضعیت کشور آمریکا که در ۶ ژانویه ۱۹۴۱ در برابر کنگره هفتادوهفتم آمریکا ایراد شده، الهام گرفته است. در این سخنرانی روزولت دربارهٔ چهار نوع از آزادی صحبت کرده بود. از میان این چهار آزادی، تنها به دو آزادی بیان و مذهب در قانون اساسی ایالات متحده آمریکا اشاره شده است. بعدتر موضوع این چهار نقاشی به منشور آتلانتیک راه‌یافت و مبدل به بخشی از منشور سازمان ملل متحد شد. این مجموعه نقاشی‌ها به همراه جستارهایی از نویسندگان برجسته طی چهار هفته متوالی در ستردی ایونینگ پست منتشر شد: آزادی بیان (۲۰ فوریه)، آزادی پرستش (۲۷ فوریه)، آزادی از فقر (۶ مارس) و آزادی از ترس (۱۳ مارس). پس از آن نقاشی‌های این مجموعه به سرعت به صورت پوستر منتشر شده و به ابزاری برای فروش اوراق قرضه جنگ از سوی دولت آمریکا تبدیل شدند.
توصیف

«اولین آزادی، آزادی بیان و عقیده است، در همه‌جای جهان.»
—فرانکلین دلانو روزولت، سخنرانی ۶ ژانویه ۱۹۴۱ وضعیت کشور آمریکا و معرفی موضوع آزادی‌های چهارگانه.
نقاشی آزادی بیان صحنه‌ای را در یک جلسه شهری نشان می‌دهد که در آن، جیم ادگرتون تنها مخالف برنامه‌های اعلام‌شده توسط هیئت برگزیدگان برای ساخت مدرسه‌ای جدید است و براساس پروتکل حق ابراز عقیده دارد. مدرسه قبلی در آتش‌سوزی از بین رفته بود. هنگامی که راکول این صحنه را برای نشان دادن آزادی بیان در ذهن آورد، تصمیم گرفت همسایگانش در ورمانت را به عنوان مدل مجموعه آزادی‌های چهارگانه به‌کار بگیرد. سخنران (که یک کارگر یقه‌آبی است) پیراهنی چهارخانه و کاپشنی از جنس جیر پوشیده است. او دست‌هایی کثیف و چهره تیره‌تری از دیگر شرکت‌کنندگان دارد. باقی شرکت‌کنندگان پیراهن‌های سفید و کت پوشیده و کراوات بسته‌اند. گرچه یکی از مردان حاضر حلقه در دست دارد، شخصی که در حال صحبت کردن است، حلقه ندارد. دست‌های جوان و کارگری ادگرتون با آستین‌های کاپشن مندرس و لک‌دارش پوشیده شده‌اند در حالی که باقی شرکت‌کنندگان مسن‌تر هستند و مرتب و رسمی لباس پوشیده‌اند. ادگرتون «ایستاده و با دهانی باز به نمایش درآمده، چشم‌های درخشانش خیره‌اند و او آنچه فکر می‌کند را آزادانه و بدون ترس بیان می‌کند.» او به شکلی به تصویر کشیده شده که مانند آبراهام لینکلن به نظر می‌رسد. به گفته بروس کول از وال‌استریت ژورنال نزدیک‌ترین شخص در نقاشی کاغذی در دست دارد با عنوان «جلسه بررسی گزارش سالانه شهر.» به گفته جان آپدایک این نقاشی بدون آثار بارز قلم‌مو کشیده شده است. به گفته رابرت شولز، این نقاشی توجه مخاطبان حاضر در جلسه را به کسی که به تنهایی در حال سخن گفتن است، به شکلی تحسین‌آمیز نشان می‌دهد.
خلق اثر

شکل نهایی اثر راکول بعد از چهار بار تغییر و دو ماه زمان، آماده شد. به گفته شولز سوژه نقاشی راکول به شخصیت گری کوپر یا جیمز استوارت در یکی از فیلم‌های فرانک کاپرا شباهت دارد. در تمام نسخه‌های این نقاشی مرد کارگر لباس‌های معمولی به تن دارد و در یک جلسه شهری، ایستاده سخن می‌گوید، گرچه هر نسخه از زاویه متفاوتی این صحنه را به تصویر درآورده است. نسخه‌های اولیه این نقاشی به این خاطر کنار گذاشته شدند که سوژه‌های متعددشان حواس را پرت می‌کرد و جای سوژه اصلی و ژرفانمایی اثر برای انتقال پیام اصلی، نامناسب بود. یکی از همسایگان راکول در آرلینگتون ورمانت با نام کارل هِس، مدل کارگر جوان و خجالتی این اثر شد و یکی دیگر از همسایگان او با نام جیم مارتین که در تمام نقاشی‌های این مجموعه هست نیز در صحنه حضور دارد. دستیار راکول، جین پلهام، کارل هس را که صاحب پمپ‌بنزین شهر بود و فرزندانش با فرزندان راکول به یک مدرسه می‌رفتند پیشنهاد داد. به گفته پلهام، هس «سر باشکوهی داشت.» دیگرانی که در نقاشی هستند عبارتند از پدر هس، هنری (کسی که گوش چپش پیداست)، جیم مارتین (گوشه پایین و راست)، هری براون (کسی که سر و چشمش بالا و راست نقاشی پیداست)، رابرت بندیکت و رز هویت در چپ. چشم‌های خود راکول نیز در لبه چپ اثر دیده‌می‌شود. هس در آن زمان همسر داشت و پدرش هنری هس، مهاجری آلمانی بود. پلهام صاحب کاپشن جیر بود. هس هشت بار برای این اثر مدل شد و دیگران نیز به تنهایی مدل دیگر آثار این مجموعه شدند.
طرح اولیه هس را در حالی نشان می‌دهد که دیگران اطرافش را گرفته‌اند. هس فکر می‌کرد در این طرح نگاه طبیعی‌تری دارد. راکول اشاره می‌کند «او فکر می‌کرد زاویه از بالا دراماتیک‌تر است.» راکول برای ییتس از مجله پست توضیح داده که مجبور بوده آزادی بیان را پس از تلاش‌های اولیه، از نو طراحی کند چراکه بیش از حد رویش کار کرده بود. او دو بار تقریباً کار را تمام کرده بود اما فکر می‌کرد نقاشی چیزی کم دارد. بالاخره او موفق شد نسخه نهایی را با مورد توجه قرار دادن جوان در حال صحبت بیش از دیگران، آماده کند. سردبیر مجله پست بن هیبس، نمایش‌نامه و رمان‌نویس برنده جایزه پولیتزر، تارکینگتن را برای نوشتن جستار همراه نقاشی برگزید. کسانی که اوراق قرضه جنگی را در طول جنگ جهانی دوم خریداری می‌کردند، مجموعه‌ای تمام رنگی از آزادی‌های چهارگانه را دریافت می‌کردند که روی جلدش نقاشی آزادی بیان چاپ شده‌بود.
جستار

جستار تارکینگتن که در شماره ۲۰ فوریه ۱۹۴۳ ستردی ایونینگ پست به همراه نقاشی آزادی بیان منتشر شد، حکایتی بود از دیدار آدولف هیتلر و بنیتو موسولینی جوان در ۱۹۱۲ و در آلپ. در طول این ملاقات خیالی، هر دو جوان نقشه‌های‌شان برای تحکیم دیکتاتوری در کشورهای خود را از طریق سرکوب آزادی بیان، شرح می‌دهند.
بررسی انتقادی

این نقاشی برای تمرکزش (روی سوژه) و نیمکتی خالی در جلوی جوان سخنران که به مخاطب تعارف می‌شود، تحسین شده است. پس‌زمینه جامد و تاریک نقاشی که با تخته‌سیاه ایجاد شده به برجسته شدن موضوع یاری رسانده اما در عین حال امضای راکول را محو کرده است. به گفته دبورا سولومون، این نقاشی «سخنران را با بلندشدن یک‌باره‌اش برجسته کرده و آدم‌های اطرافش را واداشته ناگهان به او بنگرند.» سخنران، کارگری آزاد و از نظر جنسی در دسترس را به نمایش می‌گذارد مانند تلنگری نژادی به عادات اجتماعی که در هر صورت احترام کامل مخاطبان را طلب می‌کند. برخی صحت توجه ساکنان یقه‌سفید شهر به گفته‌های هم‌قطار کارگرشان را مورد پرسش قرار داده‌اند. حضور نداشتن شخصیت‌های مؤنث در نقاشی نیز فضای یک کلوب اِلکس را به ذهن القاء می‌کند تا یک نشست عمومی مربوط به شهر را.
خود راکول این اثر و «آزادی پرستش» را موفق‌ترین آثار این مجموعه می‌داند. لورا کلاریج گفته: «این ایدئال آمریکایی که نقاشی به معنای گیرانداختن تابش پیش‌رو به صورتی درخشان است، برای آن‌ها که این اثر را در زمره کارهای بزرگ راکول می‌دانند، محقق می‌شود. اما برای آن‌ها که این اثر را کمتر موفق می‌دانند، میل راکول برای مقید کردن شکل هنری به یک ایدئال، نتیجه تلخی دارد. برای چنین منتقدانی، مردمی که به برق چشمان سخنران می‌نگرند، در وضع پرستش ستاره و کیش شخصیت قرار دارند نه در اتاقی پر از احترام به عقیده مخالف.»
کول این آزادی را موضوعی «فعالانه و عمومی» توصیف می‌کند که راکول «بزرگ‌ترین نقاشی‌اش را برای تبدیل این تصویر سنتی آمریکایی به اثری هنری که قدرتمند و سرسخت است»، اختصاص داده است. او می‌افزاید راکول از «یک ترکیب‌بندی هِرمی کلاسیک» استفاده کرده تا سوژه مرکزی‌اش را بااهمیت نشان دهد؛ سخنران ایستاده‌ای که ظهورش کنار دیگر مخاطبانی که با مشارکت در دموکراسی از آن دفاع می‌کنند، هماهنگ است. کول سوژه راکول را «تجسم آزادی بیان و تصویری زنده از این حق انتزاعی - تصویری که اصول، رنگ و بله، عقیده را به تصویری ماندگار و نمادی آمریکایی، درخشان و دوست‌داشتنی مبدل می‌کند که هنوز قادر است الهام‌بخش میلیون‌ها نفر در سراسر جهان باشد» توصیف می‌کند. او می‌افزاید که استفاده از نشستی محلی در سالن شهر نیوانگلند «سنت طولانی بحث‌های عمومی دموکراتیک» را با اثر می‌آمیزد درحالی‌که هم‌زمان تخته‌سیاه و نیمکت، یادآور مدرسه و کلیسایی هستند که «دو رکن زندگی آمریکایی» به‌حساب می‌آیند.
هیبس گفته است دو نقاشی آزادی بیان و پرستش «برای من اسناد بشری بزرگی هستند در قالب رنگ و بوم. یک تصویر بزرگ، به اعتقاد من، آنی است که میلیون‌ها نفر از مردم را تکان می‌دهد و الهام‌بخش‌شان می‌شود. آزادی‌های چهارگانه این کار را کرده‌اند.» وست‌بروک اشاره کرده که آنچه راکول عرضه می‌کند، «اختلاف نظر فردی» است که «از وجدان شخصی در برابر دولت محافظت می‌کند.» نویسنده‌ای دیگر موضوع این اثر را «مدارا» توصیف کرده است: موضوعی که به گذشته‌ای دور تعلق دارد.
یادداشت

↑  Jim Edgerton
↑  Bruce Cole
↑  Robert Scholes
↑  Carl Hess
↑  Jim Martin
↑  Gene Pelham
↑  Henry Hess
↑  Harry Brown
↑   Robert Benedict, Sr
↑  Rose Hoyt
↑  Yates
↑  Ben Hibbs
↑  Deborah Solomon
↑  Laura Claridge
↑  Westbrook
راکول چندین نسخه از این اثر را از چشم‌اندازهای متفاوت خلق کرد، از جمله این نقاشی را.
بله جابر

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Balla Jabir Kortokaila
زادروز:  ۱۲ سپتامبر ۱۹۸۵ ‏(۳۹ سال)
زادگاه:  بور سودان
قد:  ۱٫۷۲ متر (۵ فوت ۷ ۱⁄۲ اینچ)
پست:  مدافع
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۱–۲۰۰۵ |  Al-Merreikh Al-Thagher |   |   |
| ۲۰۰۶–۲۰۰۷ |  باشگاه فوتبال حی العرب |   |   |
| ۲۰۰۸–۲۰۱۶ |  باشگاه فوتبال المریخ |   |   |
| ۲۰۱۶ |  Al-Amir SC (Bahri) |   |   |
| ۲۰۱۷ |  باشگاه فوتبال الاهلی خارطوم |   |   |
| ۲۰۱۸ |  باشگاه فوتبال حی العرب |   |   |
| ۲۰۱۹ |  Al Rabita Kosti |   |   |
| ۲۰۱۹–۲۰۲۰ |  Al-Ahli Club (Merowe) |   |   |
| ۲۰۲۰–۲۰۲۱ |  Tuti SC |   |   |
تیم ملی: تیم ملی
| ۲۰۰۶–۲۰۱۷ |  تیم ملی فوتبال سودان |  ۴۴ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
بله جابر (انگلیسی: Balla Jabir؛ زادهٔ ۱۲ سپتامبر ۱۹۸۵) بازیکن فوتبال اهل سودان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال المریخ اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال سودان بازی کرده‌است.
انریکه

انریکه(اسپانیایی: Enrique‎ تلفظ اسپانیایی: [enˈrike])  یک نام مردانه اسپانیایی است و در معانی زیر کاربرد دارد:
انریکه ایگلسیاس: خواننده
لوییز انریکه: فوتبالیست
انریکه ایرازوکی: هنرپیشه
ریکی مارتین معروف به ریکی مارتین: خواننده
گورکانهای کربلایی حیدر

| گورکانهای کربلایی حیدر | گورکانهای کربلایی حیدر |
| --- | --- |
نام: گورکانهای کربلایی حیدر
کشور: ایران
استان: استان آذربایجان شرقی
شهرستان: شهرستان کلیبر
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
دیرینگی: هزاره اول
دورهٔ ساخت اثر: هزاره اول
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۲۴۵۰۴
تاریخ ثبت ملی: ۲۷ بهمن ۱۳۸۷
گورکانهای کربلایی حیدر مربوط به هزاره اول قبل از میلاد است و در شهرستان کلیبر، بخش مرکزی، دهستان پیغام چایی، نوجده سفلی واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۷ بهمن ۱۳۸۷ با شمارهٔ ثبت ۲۴۵۰۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
ریسا هایامیزو

| ریسا هایامیزو | ریسا هایامیزو |
| --- | --- |
早水 リサ: 早水 リサ
زادهٔ: ۲۸ فوریهٔ ۱۹۷۵ ‏(۴۹ سال) استان اوساکا
ملیت: ژاپن
پیشه: صداپیشگی در ژاپن
ریسا هایامیزو (انگلیسی: Risa Hayamizu؛ زادهٔ ۲۸ فوریهٔ ۱۹۷۵) صداپیشگی در ژاپن، و بازیگر اهل ژاپن است.
آرایشگر سویل

برای دیگر کاربردها، آرایشگر سویل (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| آرایشگر شهر سویل | آرایشگر شهر سویل |
| --- | --- |
اپرا ساخته جواکینو روسینی: اپرا ساخته جواکینو روسینی
Portrait of the composer: Portrait of the composer
عنوان اصلی: Il barbiere di Siviglia, ossia L'inutile precauzione
نویسنده: سزار استربینی
زبان: ایتالیایی
بر پایه: نمایشنامهٔ کمدی آرایشگر شهر سِویل
اولین اجرا: ۲۰ فوریه ۱۸۱۶ (۱۸۱۶-02-۲۰) Teatro Argentina, رم
آرایشگر شهر سِویل (به ایتالیایی: Il barbiere di Siviglia, ossia L'inutile precauzione) یک اپرا بوفا در دو پرده می‌باشد که توسط جواکینو روسینی ساخته شده‌است. اپرانامه این اثر را سزار استِربینی نوشته که الهام گرفته از نمایشنامه کمدی " آرایشگر شهر سِویل (۱۷۷۵) " اثر پیر بومارشه می‌باشد.
اولین اجرای این اپرا (با نام احتیاط بیهوده) به تاریخ ۲۰ فوریه ۱۸۱۶ در خانه اپرای Teatro Argentina در رم به روی صحنه رفت. آرایشگر شهر سویل روسینی، به عنوان شاهکاری بزرگ در بین آثار کُمدی موزیکال شناخته شده و به عنوان «اپرا بوفای همهٔ اپرا بوفاها» لقب گرفته‌است، پس از گذشت ۲۰۰ سال از نخستین اجرا، محبوبیت و مقبولیت چشمگیر این اثر بر روی صحنه‌های مدرن اپراهای امروزی، خود بهترین گُواه بر این اَمر است. این اپرا در ردهٔ نهم جدول پُراجراترین اپراها در سراسر دنیا قرار دارد.
شهرت دیگر روسینی بخاطر تعداد اپراهای اوست، وی به مدت ۱۹ سال، به‌طور میانگین، ۲ اپرا در سال می‌ساخته و اپرای آرایشگر شهر سِویل را - اگر چه قسمتهایی از پیش نوای آن برگرفته از اپراهای " آرلیانو در پالمیرا " و " الیزابت، ملکه انگلستان " می‌باشد، در کمتر از سه هفته آهنگسازی نموده‌است.
نقش‌ها

| نقش | نوع صدا |  |
| --- | --- | --- |
| کنت آلماویوا | تنور (صدا) |  |
| بارتولو؛ پزشک و سرپرست رزینا | باس |  |
| رزینا؛ هنرجویی ثروتمند در خانه بارتولو | کنترالتو |  |
| فیگارو؛ آرایشگر | باریتون |  |
| باسیلیو؛ استاد موسیقی رزینا | باس |  |
| برتا؛ مسئول اداره امور منزل در خانه بارتولو | سوپرانو |  |
| فیورلو؛ خدمتکار کنت آلماویوا | باس |  |
| آمبروجو؛ خدمتکار بارتولو | باس |  |
افسران، سربازان، پلیس و مسئول ثبت اسناد رسمی: افسران، سربازان، پلیس و مسئول ثبت اسناد رسمی
خلاصه

مکان: سویل - اسپانیا
زمان: قرن هجدهم میلادی
آنتونیا کیدمن

آنتونیا کیدمن (به انگلیسی: Antonia Kidman)
(متولد ۱۴ ژوئیه ۱۹۷۰) بازیگر، مجری تلویزیون و روزنامه‌نگار اهل استرالیا است. وی خواهر کوچکتر نیکول کیدمن است.
| آنتونیا کیدمن | آنتونیا کیدمن |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۴ ژوئیهٔ ۱۹۷۰ ‏(۵۴ سال) ملبورن، استرالیا
ملیت: استرالیا
پیشه(ها): بازیگر، تهیه‌کننده، مجری تلویزیون و روزنامه‌نگار
همسر(ها): انگس هاولی (ا. ۱۹۹۶–۲۰۰۷) کریگ مرن (ا. ۲۰۱۰)
والدین: آنتونی کیدمن (پدر) جانل کیدمن (مادر)
خویشاوندان: نیکول کیدمن(خواهر)
برکنان علیا

| برکنان علیا | برکنان علیا |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۲۹°۱۹′۱۳″ شمالی ۵۶°۴۲′۲۶″ شرقی﻿ / ﻿۲۹٫۳۲۰۲۸°شمالی ۵۶٫۷۰۷۲۲°شرقی﻿ / 29.32028; 56.70722: مختصات: ۲۹°۱۹′۱۳″ شمالی ۵۶°۴۲′۲۶″ شرقی﻿ / ﻿۲۹٫۳۲۰۲۸°شمالی ۵۶٫۷۰۷۲۲°شرقی﻿ / 29.32028; 56.70722
کشور: ایران
استان: کرمان
شهرستان: بافت
بخش: بخش مرکزی
دهستان: بزنجان
جمعیت: ۲۶۱ نفر (سرشماری ۹۵)
برکنان علیا، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بافت در استان کرمان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان بزنجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۲۱ نفر (۴۶خانوار) بوده‌است.
ریسارد کتوس

| ریسارد کتوس | ریسارد کتوس |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۹ مارس ۱۹۴۷ بوسکا وولا
ملیت: لهستان
ریسارد کتوس (انگلیسی: Ryszard Katus؛ زادهٔ ۲۹ مارس ۱۹۴۷) ورزشکار دو و میدانی اهل لهستان است.
صندوق درآمدی

صندوق درآمدی صندوقی است که هدف آن فراهم کردن درآمد از سرمایه‌های سرمایه‌گذاری است.
ویژگی

صندوق درآمدی یک نوع از صندوقهای تخصیص دارایی است که صندوقهای درآمدی اغلب به صورت صندوقهایی با اوراق بهادار یا سهام است که به‌طور دقیق تر صندوق حقوق صاحبان سهام نام دارد. در حقیقت درآمد صندوقهایی که اوراق بهادار یا سهام را نگهداری می‌کنند از محل تفاوت قیمت خرید و فروش یا سود تقسیمی است
خیابان بن یهودا (تل آویو)

خیابان بن یهودا، تل آویو
خیابان بن یهودا خیابانی در تل آویو، اسرائیل است. خیابان از یک تقاطع با خیابان آلنبی عبور می‌کند، به سمت شمال تقاطع می‌شود جایی که تقریباً با جبهه دریا از غرب و خیابان دیزنگف از شرق ادامه دارد. در شمالی‌ترین انتها، به خیابان دیزنگوف، نزدیک پارک یرکون می‌پیوندد. این خیابان به نام بنیانگذار عبری مدرن، فرهنگ‌شناس لیتواک و سردبیر روزنامه الیزر بن یهودا نامگذاری شده است.
کاترین ارنشاو

| کاترین ارنشاو | کاترین ارنشاو |
| --- | --- |
نخستین حضور: بلندی‌های بادگیر (۱۸۴۷)
پدیدآور: امیلی برونته
اطلاعاتِ درون‌داستانی: اطلاعاتِ درون‌داستانی
نام کامل: کاترین ارنشاو
نام مستعار: کتی
جنسیت: زن
خانواده: آقای ارنشاو (پدر)خانم ارنشاو (مادر)هیندلی ارنشاو (برادر)فرانسیس ارنشاو (همسر برادر)هیرتون ارنشاو (برادرزاده)هیت‌کلیف (برادر‌ خوانده‌)
همسر: ادگار لینتون
فرزند: کاترین لینتون
ملیت: بریتانیایی
کاترین ارنشاو (انگلیسی: Catherine Earnshaw) شخصیت اصلی رمان بلندی‌های بادگیر اثر امیلی برونته است‌، که در سال ۱۸۴۷ منتشر شد. کاترین یکی از دو فرزند آقا و خانم ارنشاو، مالکان اصلی واترینگ هایتز است. عشق نافرجام بین او و هیت‌کلیف یکی از محور‌های اصلی رمان است‌.
کتی ارنشاو خواهر کوچکتر هیندلی ارنشاو است. کتی و هیندلی در ارتفاعات بادگیر متولد و بزرگ شده اند. بعداً هیثکلیف خواهر و برادرها ملحق می شود که در سفری به لیورپول توسط آقای ارنشاو به فرزندی پذیرفته می شود.
توضیحات

کتی زیبا توصیف شده است، همانطور که نلی می‌گوید، "سبزترین چشم" و "شیرین‌ترین لبخند". همانطور که هیثکلیف توصیف می کند، او موهای قهوه ای "زیبا" بلندی دارد.
کتی عمدی، وحشی، پرشور، شیطون و در کودکی لوس است. در طول بیماری کشنده کتی، نلی اشاره می کند که کاترین بسیار ضعیف است، و دارای "لبی بدون خون" است، تصویری که به تقویت رنگ گوتیک روزهای پایانی او کمک می کند. با این حال، نلی او را در هنگام مرگ خدایی توصیف می کند: "هیچ فرشته ای در بهشت ​​به زیبایی او به نظر نمی رسید" و چهره او شبیه "آرامش کامل" بود.
آن سوی پرچین

| آن سوی پرچین | آن سوی پرچین |
| --- | --- |
پوستر اکران سینمایی: پوستر اکران سینمایی
کارگردان: تیم جانسون کری کرکپتریک
تهیه‌کننده: بانی آرنولد
نویسنده: لن بلوم
بازیگران: بروس ویلیس گری شاندلینگ توماس هیدن چرچ استیو کرل آوریل لوین جسیکا دی‌چیکو
موسیقی: روپرت گرگسون-ویلیامز
تدوین‌گر: جان کی. کار
توزیع‌کننده: دریم‌ورکس
تاریخ‌های انتشار: ۱۹ مه ۲۰۰۶
مدت زمان: ۸۳ دقیقه
کشور: ایالات متحده
زبان: انگلیسی 
فروش گیشه: ایالات متحده: ۱۵۵٬۰۱۹٬۳۴۰ دلار سراسر جهان: ۳۳۵٬۲۰۶٬۰۶۲ دلار
آن سوی پرچین (به انگلیسی: Over the Hedge) یک پویانمایی محصول سال ۲۰۰۶ کشور آمریکا است.
داستان

داستان دربارهٔ یک راکون به نام آرجی است که قصد دارد تمام ذخیرهٔ زمستانی دوستش که یک خرس است را بدزدد. اما حین این کار خرس از خواب بیدار می‌شود و آرجی که هول شده‌است باعث می‌شود که همهٔ غذاها از غار که بالای کوه است سقوط کند و نابود شود. خرس او را تهدید می‌کند که اگر تا کامل شدن ماه غذاهایم را برنگرداندی تو را می‌خورم.
آرجی حیران زده از غار خارج می‌شود و ناگهان گروهی از جانوران را می‌بیند و تصمیم می‌گیرد با تحریک آنها که غذای انسانها بسیار خوب است آن‌ها را وادار به جمع کردن غذا کند تا ناگهان شبانه فرار کند و …
ان‌جی‌سی ۷۱۹۶

| ان‌جی‌سی ۷۱۹۶> اطلاعات رصدی (مبدأ مبدا) | ان‌جی‌سی ۷۱۹۶> اطلاعات رصدی (مبدأ مبدا) |
| --- | --- |
صورت فلکی: هندی
بُعد: 22h 05m 54.8s
مِیل: ‏ 10″ 07′ ‎−50°
انتقال به سرخ: ۰٫۰۰۹۷۵۰ ± 0.000063
سرعت شعاعی: ۲٬۹۲۳ ± ۱۹ کیلومتر/ثانیه
فاصله: مرتبه بزرگی سال نوری (۴۵ ± ۱۵ پارسک)
قدر ظاهری (V): 11.4
ویژگی‌ها: ویژگی‌ها
گونه: E:
اندازه ظاهری (V): 2.5′ × 1.8′
نام‌های دیگر: نام‌های دیگر
ESO 237- G 036, AM 2202-502, PGC 68020: ESO 237- G 036, AM 2202-502, PGC 68020
ان‌جی‌سی ۷۱۹۶ (انگلیسی: NGC 7196) یک کهکشان بیضوی است که در صورت فلکی هندی و در فاصله حدوداً ۱۵۰ میلیون سال نوری از زمین قرار دارد. این کهکشان توسط ستاره شناس انگلیسی جان هرشل در سال ۱۸۳۴ کشف شد.
بریزن

| بریزن   | بریزن   |
| --- | --- |
کشور: آلمان
ایالت: مکلنبورگ-فورپومرن
ناحیه: Mecklenburgische Seenplatte
انجمن شهرداری: Treptower Tollensewinkel
تقسیمات: ۳
حکومت: حکومت
 • شهردار: Klaus Noack
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۴٫۵۷ کیلومتر مربع (۹٫۴۹ مایل مربع)
ارتفاع: ۵۴ متر (۱۷۷ فوت)
جمعیت (۲۰۰۶-۱۲-۳۱): جمعیت (۲۰۰۶-۱۲-۳۱)
 • کل: ۵۸۴
 • تراکم: ۲۴/کیلومتر مربع (۶۲/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: ۱۷۰۹۱
کدهای شماره‌گیری: ۰۳۹۶۰۴
پلاک خودرو: DM
وبگاه: www.altentreptow.de
بریزن (به آلمانی: Breesen) یک شهر در آلمان است که در مکلنبورگیشه زنپلاته واقع شده‌است. بریزن ۵۸۴ نفر جمعیت دارد.