stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
محمد مصدق
یاران مصدق پس از سقوط دولت او

پس از پیروزی کودتا، محمد نخشب به اتفاق ابراهیم کریم آبادی و حسین شاه‌حسینی در روز ۲۹ مردادماه به منزل سید رضا زنجانی رفته و نخستین اعلامیه را نشر دادند. بعدها مهدی بازرگان، شاپور بختیار و سایر اعضای احزاب ملی عضو در جبهه ملی ایران، نهضت مقاومت ملی را تشکیل دادند و برخی دیگر از طرفداران مصدق همچون سید محمود طالقانی و یدالله سحابی و داریوش فروهر به آن پیوستند. شاپور بختیار در مصاحبه با پروژه تاریخ شفاهی ایران دانشگاه هاروارد در پاسخ به سؤالی دربارهٔ نهضت مقاومت ملی گفت:
بنده گمان می‌کنم که با مهندس بازرگان و مرحوم آیت‌الله زنجانی که فوت کرده، سه نفر اول بودیم… آقای بازرگان به من تلفن کرد که من می‌آیم به منزل شما و می‌رویم خیابان فرهنگ… رفتیم منزل آیت‌الله زنجانی. گفتم من یک دفعه ایشان را در اتاق دکتر مصدق دیدم. گفت خودشه. پایه نهضت مقاومت ملی در آن جا ریخته شد
انعقاد قرارداد جدید کنسرسیوم، تقریباً تمامی فعالیت‌های محمد مصدق، ازقبیل موازنه منفی، ملی شدن نفت و … را از بین برد. پس از اعتراض بسیاری از طرفداران مصدق، واکنش رژیم اخراج دوازده نفر از استادان دانشگاه ازجمله مهدی بازرگان، یدالله سحابی، محمد قریب بود.
در اواخر دهه سی، جبهه ملی دوم توسط اللهیار صالح به همراهی احزاب ملی حزب ایران، حزب ملت ایران، حزب مردم ایران و منفردینی و همراهی اعضای نهضت مقاومت ملی و غلامحسین صدیقی، شاپور بختیار، مهدی بازرگان، ناصر یمین مردوخی کردستانی، کریم سنجابی، باقر کاظمی
سید محمود طالقانی و دیگران تشکیل شد. اما عملکرد آن به به گونه‌ای بود که مصدق (که خودش هیچ نقشی در تشکیل جبهه ملی دوم نداشت) دستور انحلال آن را صادر کرد. شاپور بختیار در مصاحبه با پروژه تاریخ شفاهی ایران دانشگاه هاروارد دربارهٔ انحلال جبهه ملی دوم گفت:
به نظر من دکتر مصدق هیچ وقت رهبر یک حزب نخواست بشود، نبود و نمی‌توانست بشود. وقتی که در احمدآباد بود و منزوی بود، ارتباطاتش با اشخاص مطمئنی نبود. من گاهی موقع عید تبریکی به ایشان می‌نوشتم و ایشان هم اظهار محبت می‌کرد، آخرین نامه‌اش هم در همین غارت اخیر خانه از بین رفت… ولی نفراتی که پیش او می‌رفتند و می‌آمدند من‌جمله نوه خودش، خیلی دکتر مصدق را علیه جبهه ملی بعد از کنگره تحریک کردند. مصدق که هیچ وقت آمادگی نداشت که حزب ساز باشد یا نیروی به صورت متشکل درست کند، به نظر من یک مقداری (البته دل من از آن دستگاه خون بود)، یک مقداری مبالغه کرد که تا زنده هستم، خودم رهبر جبهه ملی هستم
برخی از اعضای جبهه ملی مانند ادیب برومند و مهندس حسیبی اینکار را از اشتباهات بزرگ مصدق در قبال جبهه ملی دوم می‌دانند.
در اردیبهشت ۱۳۴۰، مهدی بازرگان به اتفاق سید محمود طالقانی و تنی چند از فعالان نهضت مقاومت ملی و اعضای جبهه ملی دوم نسبت به تشکیل حزب نهضت آزادی ایران اقدام کردند؛ که با توجه به موضع‌گیری‌های انجام شده توسط برخی از اعضای نهضت آزادی در کنگره جبهه ملی در خصوص تهمت زدن به رهبران جبهه ملی عضویت نهضت آزادی در جبهه ملی به درخواست دکتر صدیقی تا زمان خروج این افراد از نهضت آزادی منتفی اعلام شد.
نوشته‌ها

مقالهٔ اصلی: کتاب‌شناسی محمد مصدق
یادواره

با تصویب شورای شهر تهران در اسفند ۱۳۹۶ خیابان نفت به خیابان دکتر محمد مصدق تغییر نام داد. این خیابان جهتی شمالی - جنوبی دارد و از شمال به خیابان ظفر و از جنوب به بلوار میرداماد منتهی می‌شود.
در اردیبهشت ۱۳۹۸ خیابان پیروزی شهر اراک با تصویب شورای شهر به نام دکتر محمد مصدق مجدداً نامگذاری شد.
در مصر نیز یکی از خیابان‌های مرکزی شهر قاهره به نام خیابان مصدق نام‌گذاری شده است.
مصدق در کودکی
مصدق در کنار غلامحسین صدیقی
دوران دانشجویی مصدق در کشور سوئیس
نوشاتل، سوئیس، ۱۹۱۰. از چپ به راست: عباس نیکبخت، ضیاء اشرف مصدق، ابوالحسن دیبا، محمد مصدق، غلامحسین مصدق، عزت‌الله بیات، احمد مصدق
مصدق و محمدرضا پهلوی در اولین دیدار پس از نخست‌وزیری مصدق
کابینه اول دکتر محمد مصدق. از راست: محمدعلی وارسته، باقر کاظمی، دکتر مصدق، دکتر حسن ادهم، علی هیئت، حسنعلی فرمند، جواد بوشهری، سرلشکر زاهدی، دکترکریم سنجابی
دیدار مصدق و ترومن در کاخ سفید در سال ۱۳۳۰
دیدار مصدق از آرامگاه سربازان گمنام در ایالت ویرجینیا
کابینه دوم مصدق
تظاهرات دانشگاهیان که تبدیل به تظاهرات عمومی به نفع مصدق شد، اسفند ۱۳۳۱.
روی جلد نشریه تهران مصور - سوم امرداد ۱۳۳۱
گروهی از طرفداران مصدق
شعبان جعفری
تمبر یادبود محمد مصدق که به مناسبت یکصدمین سالگرد زادروز او منتشر گردید.
مصدق در دادگاه
مصدق در احمدآباد در سال ۱۳۴۴
فرانچسکو آچربی

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 آچربی همراه باشگاه فوتبال لاتزیو در سال ۲۰۲۱:  آچربی همراه باشگاه فوتبال لاتزیو در سال ۲۰۲۱
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  فرانچسکو آچربی
زادروز:  ۱۰ فوریهٔ ۱۹۸۸ ‏(۳۷ سال)
زادگاه:  ویتزولو پردابیسی، ایتالیا
قد:  ۱٫۹۳ متر (۶ فوت ۴ اینچ)*
پست:  مدافع میانی
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال اینتر میلان
شمارهٔ پیراهن:  ۱۵
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  پاویا
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۶–۲۰۱۰ |  پاویا |  ۴۸ |  (۳) |
| ۲۰۰۷ |  ← رناته |  ۱ |  (۰) |
| ۲۰۰۷–۲۰۰۸ |  ← اسپتزیا |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۱ |  رجینا |  ۲۴ |  (۱) |
| ۲۰۱۱ |  جنوا |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۱ |  ← رجینا |  ۱۶ |  (۱) |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۲ |  کیه‌وو |  ۱۷ |  (۱) |
| ۲۰۱۲–۲۰۱۳ |  آ.ث. میلان |  ۶ |  (۰) |
| ۲۰۱۳ |  جنوا |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۳ |  ← کیه‌وو |  ۷ |  (۰) |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۸ |  ساسوئولو |  ۱۵۷ |  (۱۱) |
| ۲۰۱۸–۲۰۲۳ |  لاتزیو |  ۱۳۵ |  (۹) |
| ۲۰۲۲–۲۰۲۳ |  ← اینتر میلان |  ۳۱ |  (۰) |
| ۲۰۲۳– |  اینتر میلان |  ۴۳ |  (۳) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۱۴–۲۰۲۳ |  ایتالیا |  ۳۴ |  (۱) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۹ مارس ۲۰۲۵.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۰ نوامبر ۲۰۲۳:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۹ مارس ۲۰۲۵.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۰ نوامبر ۲۰۲۳
فرانچسکو آچربی (ایتالیایی: Francesco Acerbi؛ زادهٔ ۱۰ فوریهٔ ۱۹۸۸) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که برای باشگاه فوتبال اینتر میلان در پست مدافع میانی بازی می‌کند.
وی تا به الان دو بار با بیماری سرطان دست و پنجه نرم کرده و در هر دوبار بر این بیماری غلبه کرده‌است.
آچربی طی سالهای ۲۰۱۵ الی ۲۰۱۹ موفق شده بود به رکورد ۱۴۹ بازی پیاپی در سری آ بدون محرومیت یا مصدومیت برسد و از ابتدا در ترکیب ساسولو و سپس لاتزیو به میدان برود. این رکورد با ۱۶۲ بازی در اختیار خاویر زانتی است.
افتخارات > باشگاهی

لاتزیو
جام حذفی فوتبال ایتالیا(۱): ۱۹–۲۰۱۸
سوپر جام فوتبال ایتالیا(۱): ۲۰۱۹
اینتر میلان
سری آ(۱): ۲۴–۲۰۲۳
جام حذفی فوتبال ایتالیا(۱): ۲۳–۲۰۲۲
سوپرجام فوتبال ایتالیا(۲): ۲۰۲۲، ۲۰۲۳
لیگ قهرمانان اروپا: ۲۳–۲۰۲۲ نایب قهرمان
افتخارات > ملی

ایتالیا
جام ملت‌های اروپا(۱): ۲۰۲۰
لیگ ملت‌های اروپا: ۲۱–۲۰۲۰، ۲۳–۲۰۲۲ سوم
آمار ملی > گل‌های ملی

| شماره | تاریخ | میزبان | بازی ملی | حریف | نتیجه | رقابت |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  ۱ | ۱۵ نوامبر ۲۰۱۹ | زنیتسا |  ۶ |  بوسنی | ۳–۰ | مقدماتی جام ملت‌های اروپا ۲۰۲۰ |
آمار ملی > بازی‌های ملی

تا تاریخ ۲۰ نوامبر ۲۰۲۳
| ایتالیا> سال | ایتالیا> بازی | ایتالیا> گل | ایتالیا> پاس گل |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۱۴ | ۱ | ۰ | ۰ |
| ۲۰۱۶ | ۱ | ۰ | ۰ |
| ۲۰۱۸ | ۱ | ۰ | ۰ |
| ۲۰۱۹ | ۳ | ۱ | ۰ |
| ۲۰۲۰ | ۵ | ۰ | ۰ |
| ۲۰۲۱ | ۱۱ | ۰ | ۱ |
| ۲۰۲۲ | ۶ | ۰ | ۰ |
| ۲۰۲۳ | ۶ | ۰ | ۰ |
| مجموع | ۳۴ | ۱ | ۱ |
منطقه اوکاپا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= پاپوآ گینه نو
| منطقه اوکاپا | منطقه اوکاپا |
| --- | --- |
منطقه: منطقه
مختصات: مختصات: طول جغرافیایی وارد نشده‌است {{#coordinates:}}: عرض جغرافیایی نامعتبر: مختصات: مختصات: طول جغرافیایی وارد نشده‌است {{#coordinates:}}: عرض جغرافیایی نامعتبر
استان: استان ارتفاعات شرقی
مرکز: اوکاپا
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱۰ (AEST)
منطقه اوکاپا یکی از منطقه های استان ارتفاعات شرقی واقع در کشور پاپوآ گینه نو می باشد. مرکز این منطقه اوکاپا است. این منطقه خود از یک فرمانداری محلی تشکیل می گردد که هر فرمانداری به منظور سهولت در امر آمارگیری خود به چند بخش تقسیم می شود.
تقسیمات

این منطقه دارای یک فرمانداری محلی است که اسامی آن به شرح زیر است:
فرمانداری محلی روستایی اوکاپا
هوگو چاوز

«چاوز» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای دیگر کاربردها، چاوز (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| هوگو چاوز{ | هوگو چاوز{ |
| --- | --- |
Hugo Chávez: Hugo Chávez
چاوز در ۲۰۱۱: چاوز در ۲۰۱۱
چهل و پنجمین رئیس‌جمهور ونزوئلا: چهل و پنجمین رئیس‌جمهور ونزوئلا
دوره مسئولیت ۲ فوریه ۱۹۹۹ – ۵ مارس ۲۰۱۳: دوره مسئولیت ۲ فوریه ۱۹۹۹ – ۵ مارس ۲۰۱۳
پس از: رافائل کالدرا
پیش از: نیکلاس مادورو
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: هوگو رافائل چاوز فریاس ۲۸ ژوئیهٔ ۱۹۵۴ سابانتا، باریناس
درگذشته: ۵ مارس ۲۰۱۳ (۵۸ سال) کاراکاس
ملیت:  ونزوئلا
حزب سیاسی: حرب سوسیالیست متحد ونزوئلا (۲۰۰۷–۲۰۱۳)
دیگر عضویت‌های سیاسی: جنبش انقلابی بولیواری-۲۰۰ (۱۹۸۲–۱۹۹۷) جنبش جمهوری پنجم (۱۹۹۷–۲۰۰۷) قطب بزرگ میهنی (۲۰۱۱–۲۰۱۳)
همسر(ان): نانسی کولمنارس (طلاق) ماریسابل رودریگوئز (طلاق)
پیشه: سیاستمدار
امضا: 
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری: ارتش ونزوئلا
درجه:  سرهنگ دوم
هوگو رافائل چاوز فریاس (تلفظ اسپانیایی: [ˈuɣo rafaˈel ˈtʃaβes ˈfɾi.as]) (به اسپانیایی: Hugo Rafael Chávez Frías) (۲۸ ژوئیه ۱۹۵۴ – ۵ مارس ۲۰۱۳) چهل و پنجمین رئیس‌جمهور ونزوئلا بود. چاوز به عنوان رهبر «حزب بولیواری چپ» و «انقلاب بولیواری» شناخته می‌شود و به خاطر سیاست‌های سوسیال دموکراتیک، ضدیتش با جهانی‌سازی نئولیبرالی، سیاست خارجی ایالات متحده آمریکا و حمایت از مواضع ایران و فلسطین، مشهور بود. او مؤسس حزب چپگرای «جنبش جمهوری پنجم» بود و به دلیل ابتلا به سرطان در سال ۲۰۱۳ در سن ۵۸ سالگی درگذشت. هوگو چاوز در ۱۹۹۸ برای نخستین بار رئیس‌جمهور ونزوئلا گردید و در انتخابات ۲۰۰۲ و ۲۰۰۶ نیز دو بار به این سمت برگزیده شد. وی در انتخابات سال ۲۰۱۲ نیز برای بار چهارم به پیروزی رسید، ولی بیماری، او را برای ایراد سوگند ریاست جمهوری ناتوان کرده بود.
زندگی

چاوز دوّمین فرزند از شش فرزند هوگو دِ لوس ریِس چاوز و النا فریاس دِ چاوز بود که در ۲۸ ژوئیه ۱۹۵۴ در منطقهٔ روستایی سابانتا در ایالت باریناس به دنیا آمد. او در ۱۶ سالگی به ارتش ونزوئلا پیوست و توانست به درجه سرهنگ دومی برسد.
نام او برای نخستین بار در ۱۹۹۲ بر سر زبان‌ها افتاد؛ هنگامی که کودتایی نافرجام را بر ضد رهبر وقت، کارلوس آندرس پرز، به انجام رساند. او پیش از افتادن به زندان، در جلوی دوربین‌های تلویزیونی گفت که کودتایش «برای حالا» ناموفق بوده است. این سخن او هواداران بسیاری برایش در میان فقیران ونزوئلا پدیدآورد، چرا که مردم فرودست در آن هنگام بر این باور بودند که دولت وقت فاسد است و به آن‌ها توجهی نمی‌کند.
چاوز پس از به زندان افتادن، همرزمانش را به بر زمین گذاشتن سلاح ترغیب کرد.
من از شما برای وفاداریتان، بهایتان، و پایمردی‌تان تشکر می‌کنم، و من، در برابر کشور و در برابر همه شما، مسئولیت این حرکت نظامی بولیواری را بر عهده می‌گیرم.
او در سال ۱۹۹۴ توسط رئیس‌جمهور وقت، رافائل کالدرا، مورد عفو قرار گرفت و پس از آن اقدام به راه‌اندازی کارزاری سیاسی کرد. کارزار سیاسی او باعث شد چهار سال بعد، در ۱۹۹۹، بتواند بانوی رقیب خود را شکست دهد و به ریاست‌جمهوری ونزوئلا برسد.
شکست در همه‌پرسی ونزوئلا

در همه‌پرسی خبرساز سال ۲۰۰۷ هوگو چاوز برای افزایش اختیارات خود پیشنهاد تغییرات گسترده‌ای را در ده‌ها ماده از قانون اساسی ونزوئلا داده بود. در قانون اساسی جدید محدودیت تصدی مقام ریاست جمهوری، که در آن زمان حداکثر دو دوره متوالی تعیین شده‌بود (اما خود وی در سال ۲۰۰۶ این قانون اساسی را نادیده گرفت و برای بار سوم کاندید و با تقلب گسترده رئیس‌جمهور شده‌بود)، برداشته می‌شد. از دیگر تغییرات مهم پیشنهادی هوگو چاوز، می‌توان به لغو استقلال بانک مرکزی ونزوئلا و قرار گرفتن آن تحت نظر رئیس‌جمهوری اشاره کرد.
نهایتاً در همه‌پرسی ۳ دسامبر ۲۰۰۷ میلادی، ۵۱٪ شرکت کنندگان در انتخابات به درخواست وی برای تغییر در قانون اساسی ونزوئلا رای مخالف دادند.
سیاست خارجی

هوگو چاوز در دوران ریاست جمهوری خود سیاست خارجی خود را برپایه دیپلماسی نفتی قرار داد. او در ۲۰۰۷ پیشنهادی ارائه کرد که مطابق با آن برخی از کشورهای آمریکای جنوبی و آمریکای لاتین این امکان را می‌یافتند که بهای ۴۰ درصد از نفت خریداری شده از ونزوئلا را برای ۲۵ سال، با سود تنها یک درصد، عقب بیندازند. منتقدان چاوز او را متهم می‌کنند از ثروت نفتی کشور برای گسترش نفوذ سیاسی خود و دولت کوبا در سراسر منطقه استفاده می‌کند. چاوز میلیاردها دلار از درآمدهای نفتی ونزوئلا را در کشورهای دیگر آمریکای لاتین سرمایه‌گذاری یا صرف کمک به بازپرداخت بدهی کشورهایی چون آرژانتین و برزیل کرد.
در نوامبر سال ۲۰۰۷ میلادی و در اجلاسی در شیلی، او در حضور نخست‌وزیر وقت اسپانیا، خوزه لوئیز رودریگز ساپاترو، و پادشاه اسپانیا، در سخنانی خوزه ماریو ازنار را فاشیست خطاب کرد. علی‌رغم تذکر زاپاته رو به چاوز، او بر سخنان خود اصرار ورزید که در نهایت پادشاه اسپانیا با گفتن جمله «چرا خفه نمی‌شی؟» به این سخنان واکنش نشان داد. چاوز اعلام کرد که این جمله را نشنیده است. در سال ۲۰۰۷ هوگو چاوز اعلام کرد که از دولت‌های اروپایی و آمریکا خواهد خواست گروه شورشی چپی فارک در کلمبیا را تروریست قلمداد نکنند. رئیس‌جمهور کلمبیا در واکنش به این موضوع اعلام کرد که اعضای فارک تروریست‌هایی هستند که برای براندازی دولتی که به شیوه‌ای دموکراتیک انتخاب شده، با قاچاق کوکائین هزینه عملیات خود را تأمین می‌کنند، کودکان را بکار می‌گیرند و مین کار می‌گذارند.
او همچنین بر نزدیکی با افرادی چون فیدل کاسترو، محمود احمدی‌نژاد و ولادیمیر پوتین علاقه‌مند بود. وی در سال ۲۰۰۰ در طی سفر خود به ده کشور عضو اوپک با صدام حسین، رئیس‌جمهور وقت عراق، دیدار کرد.
سیاست اقتصادی

در طول ریاست جمهوری چاوز در بین سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۴ رشد اقتصادی ونزوئلا به ۱٫۲٪ سقوط کرد. ولی با افزایش درآمدهای نفتی و پایان اعتصابات در صنعت نفت ونزوئلا رشد اقتصادی افزایش پیدا کرد و در سال ۲۰۰۴ به ۱۸٪ رسید. در سال ۲۰۰۷ صادرات نفت و گاز ۹۰٪ صادرات ونزوئلا را تشکیل می‌داد. در سال ۲۰۰۶ تجارت با ایالات متحده آمریکا ۵۳٪ کل تجارت ونزوئلا را تشکیل می‌داد. میزان تورم در سال ۲۰۰۸، ۳۱٫۴٪ بود. هوگو چاوز در سال ۲۰۰۷ اعلام کرد که ونزوئلا باید از بانک جهانی خارج شود. پس از ملی شدن یک پروژه نفتی در ونزوئلا، و خروج شرکت آمریکایی اکسون موبیل از این پروژه این شرکت به وسیلهٔ شکایت‌هایی در کشورهای انگلیس، هلند و آمریکا موفق به مسدودسازی ۱۲ میلیارد دلار از دارایی‌های شرکت نفت دولتی ونزوئلا شد.
رابطه با رسانه‌ها

در سال ۲۰۰۵ چاوز شبکه تلویزیونی TeleSUR را برای رقابت با شبکه منطقه‌ای سی‌ان‌ان اسپانیولی (CNN en Español) راه اندازی کرد. در سال ۲۰۰۶ چاوز پروانه اجازه پخش امواج رادیویی شبکه تلویزیونی RCTV دومین شبکه تلویزیونی ونزوئلا را به اتهام حمایت از کودتا علیه دولت، تمدید نکرد. و یک شبکه تلویزیونی دولتی جایگزین آن شد. ده‌ها هزار تن از مردم ونزوئلا در تظاهراتی این اقدام را محکوم کرده و آن را تلاشی برای خاموش کردن صدای مخالفان دانستند.
مرگ

مقالهٔ اصلی: مرگ و خاکسپاری هوگو چاوز
هوگو چاوز رئیس‌جمهور ونزوئلا چند سال با سرطان دست‌به‌گریبان بود و سرانجام در روز ۵ مارس ۲۰۱۳ در ۵۸ سالگی درگذشت.
به دلیل مرگ وی قرار شد انتخاباتی زود هنگام در ونزوئلا ۳۰ روز پس از مرگ وی برگزار شود.
آگونیست معکوس

منحنی‌های پاسخ-دوز مربوط به همکنشگر تام، همکنشگر غیرتام، پادکنشگر خنثی و همکنشگر وارون
در داروشناسی، همکنشگرِ وارون یا آگونیستِ معکوس (به انگلیسی: Inverse agonist) دارویی است که به همان گیرندۀ همکنشگر متصل می‌شود، اما پاسخ دارویی برخلاف پاسخ همکنشگر القا می‌کند. یک نمونه در این مورد آتروپین می باشد. آتروپین سردستۀ پادکنشگرهای ناگزینشی موسکارینی است.
یک پادکنشگر خنثی در نبود همکنشگر یا همکنشگر وارون، هیچ فعالیتی ندارد اما می‌تواند فعالیت هر کدام را مسدود کند. همکنشگرهای وارون دارای کارکردهای متضاد با همکنشگرها هستند، اما اثر هر دوی آنها می‌تواند توسط پادکنشگرها مسدود شود.
یک پیش‌نیاز برای پاسخ همکنشگر وارون این است که گیرنده باید در نبود لیگاند دارای یک سطح فعالیت سازنده (همچنین به عنوان ذاتی یا پایه شناخته می‌شود) باشد. همکنشگر فعالیت گیرنده را بالاتر از سطح پایه آن افزایش می‌دهد، در حالی که همکنشگر وارون فعالیت زیر سطح پایه را کاهش می‌دهد.
اثربخشی (efficacy) یک همکنشگر تام طبق تعریف ۱۰۰٪ است، یک پادکنشگر خنثی ۰٪ کارایی دارد، و یک همکنشگر وارون کمتر از ۰٪ (یعنی منفی) اثربخشی دارد.
گورگن کالاشیان

| گورگن کالاشیان | گورگن کالاشیان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۹۰۲ تفلیس، امپراتوری روسیه
درگذشت: ۱۹۷۴ (۷۲ سال) ایروان، جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان
ملیت: ارمنستان
پیشه: انقلابی
حزب سیاسی: حزب کمونیست اتحاد شوروی (از ۱۹۱۹)
جوایز: 
گورگن گریگوری کالاشیان (ارمنی: Գուրգեն Գրիգորի Քալաշյան؛  زادهٔ ۱۹۰۲ - درگذشته ۱۹۷۴) انقلابی اهل ارمنستان بود.
زندگی‌نامه

وی در ۱۹۰۲ در تفلیس به دنیا آمد. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار شده‌است. وی در ۱۹۷۴ در سن ۷۲ سالگی در ایروان درگذشت.
محمد سیماکان

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 سیماکان در سال ۲۰۲۲:  سیماکان در سال ۲۰۲۲
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  محمد سیماکان
زادروز:  ۳ مهٔ ۲۰۰۰ ‏(۲۴ سال)
زادگاه:  مارسی
قد:  ۱٫۸۷ متر (۶ فوت ۱ ۱⁄۲ اینچ)
پست:  مدافع
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:   النصر عربستان
شمارهٔ پیراهن:  ۳
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۰۶–۲۰۰۹:  Vivaux Marronniers
۲۰۰۹–۲۰۱۰:  FC Rouguière
۲۰۱۰–۲۰۱۵:  مارسی
۲۰۱۵:  JO St Gabriel
۲۰۱۵–۲۰۱۷:  Air Bel
۲۰۱۷–۲۰۱۸:  استراسبورگ
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۷ - ۲۰۱۹ |  استراسبورگ ۲ |  ۲۴ |  (۱) |
| ۲۰۱۹ - ۲۰۲۱ |  استراسبورگ |  ۳۸ |  (۱) |
| ۲۰۲۱ - |  لایپزیگ |  ۷۶ |  (۳) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۱۹ |  زیر ۲۰ سال فرانسه |  ۲ |  (۱) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۸:۱۸, ۸ ژانویه ۲۰۲۱ (UTC).   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۸ نوامبر ۲۰۲۰:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۸:۱۸, ۸ ژانویه ۲۰۲۱ (UTC).   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۸ نوامبر ۲۰۲۰
محمد سیماکان (فرانسوی: Mohamed Simakan‎؛ زادهٔ ۳ مهٔ ۲۰۰۰) بازیکن فوتبال اهل فرانسه که در پست دفاع راست برای باشگاه فوتبال النصرعربستان بازی می کند.
سیماکان که در مارسی از پدر و مادری گینه ای به دنیا آمد، در ۷ نوامبر ۲۰۰۵ تابعیت فرانسوی گرفت.
اشغال ایران در جنگ جهانی دوم

| ن ب وجنگ‌های رضاشاه | ن ب وجنگ‌های رضاشاه |
| --- | --- |
کودتای ۳ اسفند ۱۲۹۹ اردوکشی به ترکمن‌صحرا اردوکشی به لرستان اردوکشی به جنوب پل خان  ایل بهارلو  سنگر شیخ  گردنهٔ بالشت  قلعهٔ گراش جنگ‌های بویراحمدی شبیخون لرها  تنگ تامرادی  قلعهٔ مزایجان اشغال ایران در جنگ جهانی دوم: کودتای ۳ اسفند ۱۲۹۹ اردوکشی به ترکمن‌صحرا اردوکشی به لرستان اردوکشی به جنوب پل خان  ایل بهارلو  سنگر شیخ  گردنهٔ بالشت  قلعهٔ گراش جنگ‌های بویراحمدی شبیخون لرها  تنگ تامرادی  قلعهٔ مزایجان اشغال ایران در جنگ جهانی دوم
پس از آغاز جنگ جهانی دوم در ۹ شهریور ۱۳۱۸ (۱ سپتامبر ۱۹۳۹)، ایران بی‌طرفی خود را اعلام کرد اما پس از آغاز تهاجم آلمان به شوروی به دلیل گستردگی مرز ایران با اتحاد جماهیر شوروی، این بی‌طرفی ناپایدار بود. نیروهای متفقین به بهانهٔ حضور کارشناسان آلمانی در ایران این کشور را اشغال کردند.
جستاری که شوروی برای توجیهِ اشغالِ ایران و بیانِ دلیلِ خود از این کار در آن سال‌ها خطاب به مردم ایران منتشر کرد.
به دنبال اتحاد بریتانیا و شوروی و نیاز شوروی به کمک‌های ایالات متحده و بریتانیا در جبهه‌های نبرد، متفقین تصمیم گرفتند از ایران به عنوان کریدوری برای تأمین نیروهای خود استفاده کنند و در نتیجه، نیروهای متفقین در ۲۵ اوت ۱۹۴۱ به ایران حمله کردند و این کشور را به اشغال خود درآوردند.
در روز ۳ شهریور ۱۳۲۰، ابتدا نیروهای شوروی از شمال و شرق از زمین و هوا به ایران حمله‌ور شدند و سپس نیروهای بریتانیایی نیز از جنوب و غرب حمله کردند و شهرهای سر راه را یک‌به‌یک به سرعت اشغال کردند و هر دو به سمت تهران حرکت کردند. ارتش ایران به سرعت متلاشی شد. رضاشاه با فشار متفقین به خصوص بریتانیا سریعاً استعفاء داد و سپس با گذشتِ مدت‌ها کشمکش بینِ روس‌ها با دیگر کشورهایِ متفقین، و همچنین شکل‌گیری بحران‌های فراوان در ایران، با وساطت محمدعلی فروغی، بالاخره بر سر نوع حکومت جدید ایران و انتقال سلطنت به پسرش (محمدرضا) که ولیعهد پیشین نیز بود، به توافق رسیدند.
در جریان اشغال ایران، قوای شوروی شامل ۴۰ هزار سرباز و هزار تانک تی-۲۶ بود که برتری عددی و کیفی زیادی نسبت به نیروهای ایرانی داشت. علاوه بر اینها، بیشترین برتری شوروی با نیروی هوایی بود که ۴۰۹ هواپیمای جنگی از جمله بمب افکن‌های سنگین را برای اشغال ایران فراخواندند. قوای انگلیس نیز ۱۹ هزار سرباز و ۵۰ تانک سبک به کار گرفته بودند. نیروی هوایی نیز قوای زمینی را پشتیبانی می‌کردند. تعداد هواپیماهای بمب افکن شوروی که نیروی زمینی را تقویت می‌کرد، پنج برابر نیروی هوایی دولت انگلیس بود.
پس از اشغال، راه‌آهن سراسری ایران برای انتقال کمک‌های نظامی از جنوب ایران به پشت جبههٔ شوروی، بر اساس قانون وام و اجاره مورد استفاده قرار گرفت.
ایران که در آغاز جنگ، بی‌طرفی خود را اعلام کرده بود، نهایتاً در ۱۷ شهریور ۱۳۲۲ به آلمان اعلان جنگ داد. به پشتوانهٔ همین اعلان جنگ ایران می‌توانست پس از پایان جنگ به اعلامیهٔ ملل متحد بپیوندد و همچنین در کنفرانس‌های صلح پس از جنگ شرکت کند.
پس از جنگ ارتش بریتانیا، طبق توافق با دولت ایران، ایران را ترک کرد؛ ولی نیروهای نظامی ارتش سرخ شوروی همچنان در ایران ماندند و از اجرای توافق امتناع کردند.
پیش‌زمینه

آلمان در ۹ شهریور ۱۳۱۸ (۱ سپتامبر ۱۹۳۹) به لهستان حمله برد و در ۱۱ شهریور (۳ سپتامبر) بریتانیا و فرانسه به آلمان اعلام جنگ کردند. لهستان در کمتر از یک ماه از ارتش آلمان شکست خورد و زمینه برای حمله به مناطق دیگر توسط آلمان فراهم آمد. در آغاز آلمان و متحدانش در تمامی جبهه‌های غرب و شرق اروپا و غرب و شرق آسیا پیروزی‌های گسترده‌ای به دست آوردند اما پس از حملهٔ موفقیت‌آمیز شوروی (در پاییز و زمستان ۱۳۲۱ شمسی - ۱۹۴۲ میلادی) علیه نیروهای آلمان در نبرد استالینگراد صحنهٔ نبرد به سود شوروی تغییر کرد.
ارتش سرخ موفق گردید ۶۰۷ لشکر از ۷۸۳ لشکر هیتلری را در تمام جبهه‌های جنگ نابود سازد. پس از پیروزی‌های شوروی و شکستن ستون فقرات ارتش آلمان نازی در خاک شوروی، حرکت ارتش سرخ رو به غرب اروپا شروع شد و توانست ارتش آلمان را در همه کشورهای شرق اروپا نابود کند. بدین ترتیب ایالات متحده چاره‌ای نداشت و باید مستقیماً وارد جنگ در اروپا می‌شد، با ورود آمریکا در (تابستان ۱۹۴۳، با عملیات تصرف سیسیل و در تابستان ۱۹۴۴ با نبرد نرماندی) به جنگ در اروپا صحنهٔ نبرد رفته‌رفته به سود متفقین تغییر کرد و چشم‌اندازی برای پایان جنگ در اروپا دیده می‌شد.
دولت ایران در ۱۰ شهریور ۱۳۱۸ تنها یک روز پس از شروع جنگ اعلام بی‌طرفی کرد؛ و در ۱۱ شهریور نخست‌وزیر محمود جم در بیانیه‌ای رسمی نوشت:
در این موقع که متأسفانه نایره جنگ در اروپا مشتعل گردیده است دولت شاهنشاهی ایران به موجب این بیانیه تصمیم خود را به اطلاع عموم می‌رساند که در این کارزار بی‌طرف مانده و بی‌طرفی خود را محفوظ می‌دارد.
سفیر وقت آلمان آروین اتل در نامه‌ای به وزارت امور خارجه ایران از اعلام بی‌طرفی ایران ابراز خوشحالی کرده و می‌نویسد:
درپی نامه مورخ ۶ سپتامبر ۱۹۳۹ محترماً به اطلاع آن جانب می‌رسانم که دولت آلمان از اعلام بی‌طرفی ایران با کمال خرسندی اطلاع حاصل نموده با عرض تشکر خواهشمند است مراتب قدردانی وی را به پیشگاه مقدس اعلیحضرت همایون شاهنشاهی تقدیم نمایید.
سفیر وقت انگلستان در ایران هم در نامه‌ای به وزارت امور خارجه ایران مراتب انتقال پیام بی‌طرفی ایران به کشورش را این چنین توضیح می‌دهد:
آقای وزیر محترماً وصول نامه جنابعالی شماره ۱۴۲۵۷/۲۵۹۴۵ مورخه ۱۳ شهریور را که بدان وسیله تصمیم دولت شاهنشاهی را دایر بر وصول بی‌طرفی آن دولت در جنگی که در اروپا رخ داده به دوستدار اطلاع داده بودند به اطلاع می‌رسانم. دوستدار تصمیم مزبور را به دولت متبوعه خود ابلاغ نموده‌ام. موقع را مغتنم شمرده احترامان فائقه خود را تجدید می‌نمایم.