stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
باشگاه فوتبال ناپولی در فصل ۲۲–۲۰۲۱
آمار > نمایش بازیکنان

| ش> .ش..دروازه‌بان‌ها | پ> .پ..دروازه‌بان‌ها | م> .م..دروازه‌بان‌ها | بازیکن> بازیکن.دروازه‌بان‌ها | مجموع> بازی.دروازه‌بان‌ها | مجموع> گل‌ها.دروازه‌بان‌ها | سری آ> بازی.دروازه‌بان‌ها | سری آ> گل‌ها.دروازه‌بان‌ها | کوپا ایتالیا> بازی.دروازه‌بان‌ها | کوپا ایتالیا> گل‌ها.دروازه‌بان‌ها | لیگ اروپا> بازی.دروازه‌بان‌ها | لیگ اروپا> گل‌ها.دروازه‌بان‌ها | دروازه‌بان‌ها | دروازه‌بان‌ها |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | دروازه‌بان |  | الکس مرت | ۱۲ | ۰ | 4 | 0 | 0+1 | 0 | 7 | 0 |  |  |
| 12 | دروازه‌بان |  | دیوید مارفلا | ۰ | ۰ | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |  |  |
| 25 | دروازه‌بان |  | داوید اوسپینا | ۲۶ | ۰ | 24 | 0 | 1 | 0 | 1 | 0 |  |  |
| 46 | دروازه‌بان |  | Hubert Idasiak | ۰ | ۰ | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |  |  |
مدافعان: مدافعان
| 2 | مدافع |  | کوین مالکوی | ۱۱ | ۰ | 2+4 | 0 | 0+1 | 0 | 1+3 | 0 |  |  |
| 3 | مدافع |  | اکسل توانزبه | ۲ | ۰ | 0+1 | 0 | 1 | 0 | 0 | 0 |  |  |
| 5 | مدافع |  | ژوان ژسوس | ۲۴ | ۱ | 11+6 | 1 | 0+1 | 0 | 5+1 | 0 |  |  |
| 6 | مدافع |  | ماریو روی | ۳۱ | ۰ | 26 | 0 | 0 | 0 | 4+1 | 0 |  |  |
| 13 | مدافع |  | امیر رحمانی | ۳۴ | ۳ | 26 | 3 | 1 | 0 | 5+2 | 0 |  |  |
| 22 | مدافع |  | جووانی دی لورنتزو | ۳۸ | ۱ | 29 | 1 | 1 | 0 | 8 | 0 |  |  |
| 26 | مدافع |  | کالیدو کولیبالی | ۲۶ | ۲ | 19 | 2 | 0 | 0 | 7 | 0 |  |  |
| 31 | مدافع |  | فوزی غلام | ۱۲ | ۰ | 2+8 | 0 | 1 | 0 | 0+1 | 0 |  |  |
| 38 | مدافع |  | Davide Costanzo | ۰ | ۰ | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |  |  |
| 59 | مدافع |  | الساندرو زانولی | ۶ | ۰ | 0+5 | 0 | 0 | 0 | 0+1 | 0 |  |  |
هافبک‌ها: هافبک‌ها
| 4 | هافبک |  | دیگو دمه | ۲۰ | ۰ | 6+8 | 0 | 1 | 0 | 4+1 | 0 |  |  |
| 7 | هافبک |  | الیف الماس | ۳۸ | ۶ | 11+18 | 2 | 1 | 0 | 7+1 | 4 |  |  |
| 8 | هافبک |  | فابیان رویز | ۳۰ | ۶ | 22+2 | 6 | 0+1 | 0 | 4+1 | 0 |  |  |
| 20 | هافبک |  | پیوتر ژیلینسکی | ۳۴ | ۷ | 23+4 | 5 | 0 | 0 | 7 | 2 |  |  |
| 68 | هافبک |  | استانیسلاو لوبوتکا | ۱۹ | ۰ | 14+2 | 0 | 1 | 0 | 1+1 | 0 |  |  |
| 99 | هافبک |  | آندره-فرانک زامبو آنگیسا | ۲۲ | ۰ | 14+3 | 0 | 0 | 0 | 4+1 | 0 |  |  |
مهاجمان: مهاجمان
| 9 | مهاجم |  | ویکتور اوسیمهن | ۲۷ | ۱۶ | 19+3 | 12 | 0 | 0 | 3+2 | 4 |  |  |
| 11 | مهاجم |  | ایروینگ لوزانو | ۳۰ | ۵ | 15+8 | 4 | 0+1 | 0 | 5+1 | 1 |  |  |
| 14 | مهاجم |  | دریس مرتنز | ۳۱ | ۱۰ | 12+12 | 8 | 1 | 1 | 2+4 | 1 |  |  |
| 21 | مهاجم |  | ماتئو پولیتانو | ۳۲ | ۳ | 16+10 | 1 | 1 | 0 | 1+4 | 2 |  |  |
| 24 | مهاجم |  | لورنزو اینسینیه | ۲۸ | ۹ | 20+3 | 7 | 0 | 0 | 5 | 2 |  |  |
| 33 | مهاجم |  | آدم اوناس | ۲۰ | ۲ | 1+13 | 0 | 0 | 0 | 1+5 | 2 |  |  |
| 37 | مهاجم |  | آندره‌آ پتانیا | ۳۰ | ۴ | 3+19 | 3 | 1 | 1 | 4+3 | 0 |  |  |
| 58 | مهاجم |  | آنتونیو سیوفی | ۱ | ۰ | 0 | 0 | 0+1 | 0 | 0 | 0 |  |  |
بازیکنانی که در میانهٔ فصل باشگاه را ترک کردند: بازیکنانی که در میانهٔ فصل باشگاه را ترک کردند
| 44 | مدافع |  | کوستاس مانولاس | ۷ | ۰ | 3+1 | 0 | 0 | 0 | 2+1 | 0 |  |  |
| 70 | هافبک |  | جیانلوکا گائتانو | ۲ | ۰ | 0+2 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |  |  |
منبع: Competitions
آمار > گلزنان

| ر>  | ش>  | پ>  | م>  | نام بازیکن | سری آ | کوپا ایتالیا | لیگ اروپا | مجموع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | ۹ | مهاجم |  | ویکتور اوسیمهن | ۱۴ | ۰ | ۴ | ۱۸ |
| ۲ | ۱۴ | مهاجم |  | دریس مرتنز | ۱۱ | ۱ | ۱ | ۱۳ |
| ۳ | ۲۴ | مهاجم |  | لورنزو اینسینیه | ۱۱ | ۰ | ۲ | ۱۳ |
| ۴ | ۸ | هافبک |  | فابیان رویز | ۷ | ۰ | ۰ | ۷ |
| ۴ | ۷ | هافبک |  | الیف الماس | ۳ | ۰ | ۴ | ۷ |
| ۴ | ۲۰ | هافبک |  | پیوتر ژیلینسکی | ۵ | ۰ | ۲ | ۷ |
| ۷ | ۱۱ | مهاجم |  | ایروینگ لوزانو | ۵ | ۰ | ۱ | ۶ |
| ۸ | ۱۳ | مدافع |  | امیر رحمانی | ۴ | ۰ | ۰ | ۴ |
| ۸ | ۲۱ | مهاجم |  | ماتئو پولیتانو | ۲ | ۰ | ۲ | ۴ |
| ۸ | ۳۷ | مهاجم |  | آندره‌آ پتانیا | ۳ | ۱ | ۰ | ۴ |
| ۱۱ | ۲۶ | مدافع |  | کالیدو کولیبالی | ۳ | ۰ | ۰ | ۳ |
| ۱۲ | ۳۳ | مهاجم |  | آدم اوناس | ۰ | ۰ | ۲ | ۲ |
| ۱۳ | ۵ | مدافع |  | ژوان ژسوس | ۱ | ۰ | ۰ | ۱ |
| ۱۳ | ۶۸ | هافبک |  | استانیسلاو لوبوتکا | ۱ | ۰ | ۰ | ۱ |
| ۱۳ | ۲۲ | مدافع |  | جووانی دی لورنتزو | ۱ | ۰ | ۰ | ۱ |
| مجموع | مجموع | مجموع | مجموع | مجموع | ۷۱ | ۲ | ۱۸ | ۹۱ |
عائده ایمانقلی‌اوا

| عائده ایمانقلی‌اوا | عائده ایمانقلی‌اوا |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۰ اکتبر ۱۹۳۹ باکو
درگذشت: ۱۹ سپتامبر ۱۹۹۲ (۵۲ سال) باکو
ملیت: آذربایجانی
محل تحصیل: دانشگاه دولتی باکو
شناخته‌شده برای: نخستین زن دکترای مطالعات شرقی
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): مطالعات شرقی، اسلام‌شناسی
محل کار: دانشکده شرق‌شناسی آکادمی ملی علوم جمهوری آذربایجان
 :  
عائده ایمانقلی‌اوا (ترکی آذربایجانی: Aida İmanquliyeva; ۱۰ اکتبر ۱۹۳۹ – ۱۹ سپتامبر ۱۹۹۲) یک شرق‌شناس، عرب‌شناس، کارشناس علوم ادبی، منتقد ادبی، مترجم، عضو اتحادیه نویسندگان جمهوری آذربایجان و دکترای لغت‌شناسی آذربایجانی بود. وی همچنین مادر مهربان علیوا، بانوی اول و معاون نخست رئیس‌جمهوری آذربایجان است.
زندگی‌نامه

عائده ایمانقلی‌اوا ۱۰ اکتبر سال ۱۹۳۹ در شهر باکو در آذربایجان شوروی به دنیا آمد. در سال ۱۹۵۷ از مدرسه شماره ۱۳۲ در باکو با اخذ مدال طلا فارغ‌التحصیل و وارد دانشگاه دولتی آذربایجان شد. در سال ۱۹۶۲ بود که از رشته زبان و ادبیات عربی دانشکده شرق‌شناسی دانشگاه یاد شده دانش‌آموخته شده و به تحصیلات تکمیلی در کرسی «ملل شرقی و تاریخ ادبیات» همان دانشکده پرداخت. بعداً، در دانشگاه «ملت‌های آسیایی» آکادمی ملی علوم شوروی سابق به تحصیلات خود ادامه داد.
با دفاع از پایان‌نامه‌اش در سال ۱۹۶۶، عائده ایمانقلی‌اوا فعالیت‌های شغلی خود را به عنوان محقق در دانشکده حاورشناسی آکادمی ملی علوم آذربایجان شوروی شروع نمود. در سال‌های پیرو، به پژوهشگری ارشد (۱۹۷۳)، ریاست قسمت زبان و ادبیات عربی (۱۹۷۶) و معاونت تحقیقات (۱۹۸۸) ارتقاء مقام یافت. از سال ۱۹۹۱ تا آخبر عمرش، سکان هدایت دانشکده شرق‌شناسی آکادمی ملی علوم جمهوری آذربایجان را به عهده داشت.
در سال ۱۹۸۹، پس از دفاع موفقیت‌آمیز از تز دکتری خود در تفلیس، عائده ایمانقلی‌اوا به منزله اولین زن نام علمی دکترای علوم شرق‌شناسی را به خود اختصاص داد. سپس توانست درجه علمی پروفسور را کسب کند.
فعالیت

عائده ایمانقلی‌اوا در طول فعالیت‌های علمی خود، ۳ تک‌نگاشت، و نیز بیش از ۷۰ مقاله پژوهشی در موضوع ادبیات شرقی به تألیف درآورد. وی همچنین به عنوان عضو، معاون ریئس و مسئول اتحادیه دفاع از پایان‌نامه‌هایی در موضوعات «ادبیات کشورهای آسیایی و آفریقایی» تحت نظر دانشکده شرق‌شناسی آکادمی ملی علوم جمهوری آذربایجان فعالیت کرد.
پروفسور عائده ایمانقلی‌اوا محافل علمی خاورمیانه و شهرهای مختلف کشورهای خارجی همچون مسکو، کی‌یف، پولتاوا، سن پترزبورگ، گالی و غیره… را با مطالعات شرق‌شناسی آذربایجان آشنا ساخت.
در حوزه فعالیتهای علمی- سازمانی، عائده ایمانقلی‌اوا به آموزش و پرورش متخصصان حرفه‌ای عرب‌شناس توجه زیادی قائل بود. در بخش زبان و ادبیات عربی که وی مقام مسئول آن بود، در مدت خیلی کوتاهی با راهنمایی عائده ایمانقلی‌اوا، بالغ بر ۱۰ نفر از پایان‌نامه پی‌اچ‌دی خود با موفقیت دفاع کردند. عائده ایمانقلی‌اوا در هیئت رئیسه انجمن سراسری مستشرقان اتحادیه (شوروی)، شورای هماهنگی سراسری اتحادیه در زمینه پژوهش ادبیات خاورزمین، و اتحادیه نویسندگان آذربایجان شوروی عضویت داشت.
عائده ایمانقلی‌اوا که برای سالهای طولانی به آموزش و پرورش پرداخت، در دانشکده زبان و ادبیات عربی دانشگاه دولتی باکو نیز تدریس می‌کرد.
عائده ایمانقلی‌اوا در ۸ سپتامبر سال ۱۹۹۲ درگذشت. برای جاودانه ساختن یاد و خاطره این خاورشناس سرشناس آذربایجانی، به یکی از دانشجویان رشته زبان و ادبیات دانشگاه دولتی باکو که نمرات عالی به دست آورده بود، بورس تحصیلی به اسم عائده ایمانقلی‌اوا اهدا گردید.
سازمان مدیریت بحران کشور

| سازمان سازمان | سازمان سازمان |
| --- | --- |
بنیان‌گذاری: ۱۳۸۶
گونهٔ سازمان: سازمان دولتی
حوزهٔ قدرت: ایران
ستاد: تهران
وزیر مسئول: حسین ساجدی‌نیا
سازمان بالادست: وزارت کشور ایران
وبگاه: ndmo.ir
سازمان مدیریت بحران کشور یکی از سازمان‌های دولتی در ایران می‌باشد که زیرنظر وزارت کشور ایران فعالیت می‌کند و وظیفهٔ آمادگی و پیشگیری از بحران‌ها، مدیریت آن‌ها و ارائه کمک‌های اولیه به آسیب‌دیدگان و ساماندهی و بازسازی مناطق آسیب‌دیده را بر عهده دارد. ریاست سازمان از مهر ۱۴۰۳ برعهده حسین ساجدی‌نیا می‌باشد.
با استفاده از همه امکانات و لوازم وزارتخانه‌ها، مؤسسه‌ها و شرکت‌های دولتی و عمومی و خصوصی، بانک‌ها و بیمه‌ها، نیروهای نظامی و انتظامی و … را بر عهده دارد. این سازمان در خرداد ۱۳۸۷ و در زمان دولت نهم شروع به فعالیت کرد و در تعیین قوانین و چهارچوب‌های آن از تجربیات به دست آمده از نحوهٔ عملکرد سازمان‌های مشابه که پیش از آن در ایران بنانهاده شده بودند و از عملکرد مطلوبی برخوردار نبوده و منحل شده بودند، بهره گرفته شده‌است.

ستاد مرکزی به آدرس، تهران- خیابان کوروش (شریعتی)- پل رومی- کوچه مبشر -خیابان لطیفی- نبش خیابان پارسا می‌باشد.
پیش‌زمینه

مورخ ۸ آذرماه سال ۱۳۳۷ بر اساس قانون مصوب، سازمان دفاع غیرنظامی به منظور حفظ جان و مال مردم از تعرضات هوائی، حوادث طبیعی و سوانح غیرمترقبه در وزارت کشور وقت تأسیس شد. ۱۴ سال بعد با اصلاح این قانون، سازمان دفاع غیرنظامی تحت سرپرستی نخست‌وزیری قرار گرفت که به موجب عدم عملکرد مطلوب، در سال ۱۳۵۶ مجدداً به زیرمجموعه‌ای وزارت کشور تبدیل شد.
پس از پیروزی انقلاب ایران، به موجب لایحهٔ مربوط به ادغام سازمان‌های آمادگی ملی (۱۳۵۹)، بسیج غیرنظامی و دفاع غیرنظامی در سازمان بسیج ملی ادغام گردیدند و تحت مدیریت واحدی قرار گرفتند. با تصویب اساسنامه سپاه پاسداران در سال ۱۳۶۱، بسیج ملی منحل شد. در طی سال‌های ۱۳۶۱ تا ۱۳۷۰، کمیتهٔ کاهش اثرات بلایای طبیعی به مرور تأسیس و تکمیل شد. با تصویب قانون برنامه دوم توسعه در ایران، در وزارت کشور وقت ستادی با عنوان ستاد حوادث غیرمترقبه به منظور پیشگیری، امدادرسانی، بازسازی و نوسازی مناطق آسیب‌دیده از حوادث غیرمترقبه تشکیل شد.
با تصویب طرح جامع امداد و نجات کشور در سال ۱۳۸۲، موضوع مدیریت بحران‌های به وجود آمده در ایران وارد مرحله جدیدی شد. این طرح که با امضای مشترک وزارت کشور جمهوری اسلامی ایران، جمعیت هلال احمر جمهوری اسلامی ایران و ستاد کل نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران تصویب شد، در همان سال به کلیهٔ سازمان‌ها و ارگان‌های اجرایی در ایران ابلاغ شد و متولی آن نیز همچنان وزارت کشور قرارداده‌شد. کارگروه‌های تخصصی متعددی نیز در زمینهٔ فعالیت در مراحل مختلف چرخه مدیریت بحران تشکیل شد. چند روز از تصویب این طرح نگذشته بود که زلزله‌ای مخرب در ۵ دی همان سال، در شهر بم حادث شد. علی‌رغم ابلاغ دستورهای مقتضی به دستگاه‌های درگیر در ماجرا، همچنان عدم کارایی مناسب به چشم می‌خورد و سازمان‌های درگیر نتوانستند عملکرد مطلوبی را به نمایش بگذارند.
در سال ۱۳۸۶ با بهره‌گیری از تجربیات فاجعه زلزله بم و استفاده از تجربیات و دانش سایر کشورهای حادثه‌خیز جهان، لایحه تشکیل سازمان مدیریت بحران کشور از جانب وزارت کشور وقت تقدیم دولت شد و بلافاصله به تصویب رسید و جهت کسب تأییدیه از جانب قوه مقننه ایران، به مجلس فرستاده شد. در زمستان همان سال نیز مجلس شورای اسلامی با تصویب آن، آن را به قانون تبدیل کرد و به این ترتیب اولین قانون جامع در خصوص مدیریت بحران‌ها در ایران بعد از انقلاب ۱۳۵۷ شکل گرفت. در اواخر خرداد سال ۱۳۸۷ این قانون به وزارت کشور دولت نهم ابلاغ شد تا شروع فعالیت سازمان مدیریت بحران کشور کلید بخورد.
کارگروه‌های تخصصی سازمان

کارگروه ارتباطات و فناوری اطلاعات با مسئولیت وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات و ریاست وزیر مربوطه
کارگروه بهداشت و درمان با مسئولیت وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و ریاست وزیر مربوطه
کارگروه خشکسالی، سرمازدگی و مخاطرات کشاورزی (زراعت باغداری، دامداری، آبزیان و طیور) با مسئولیت وزارت جهاد کشاورزی و ریاست وزیر مربوطه
کارگروه حمل و نقل، شریان‌های حیاتی، بلایای جوی و طوفان با مسئولیت وزارت راه و شهرسازی و ریاست وزیر مربوطه
کارگروه تشکل‌های مردم نهاد با مسئولیت وزارت کشور و ریاست معاون امور اجتماعی، فرهنگی و شوراهای وزارت کشور ایران
کارگروه بیمه، بازسازی و بازتوانی، تأمین و توزیع ماشین آلات، آواربرداری ساختمان‌ها، آتش‌نشانی، مواد خطرناک و انتقال و تدفین متوفیان با مسئولیت وزارت کشور و ریاست معاون امور عمرانی و رئیس سازمان شهرداری‌ها و دهیاری‌های کشور
کارگروه امنیت و انتظامات با مسئولیت وزارت کشور و ریاست معاون امنیتی و انتظامی وزارت کشور
کارگروه امور سیل و مخاطرات دریایی، برق، آب و فاضلاب با مسئولیت وزارت نیرو و ریاست وزیر مربوطه
کارگروه تأمین سوخت و مواد نفتی با مسئولیت وزارت نفت و ریاست وزیر مربوطه
کارگروه مخاطرات زلزله، لغزش لایه‌های زمین، ابنیه، ساختمان و شهرسازی با مسئولیت وزارت راه و شهرسازی و ریاست وزیر مربوطه
کارگروه تأمین مسکن با مسئولیت وزارت راه و شهرسازی (بنیاد مسکن انقلاب اسلامی)
کارگروه مخاطرات زیست‌محیطی با مسئولیت سازمان محیط زیست و ریاست رئیس مربوطه
کارگروه آموزش و اطلاع‌رسانی با مسئولیت سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران و ریاست رئیس مربوطه
کارگروه امداد و نجات و آموزش همگانی با مسئولیت جمعیت هلال احمر جمهوری اسلامی ایران با ریاست رئیس سازمان امداد و نجات
عملکرد

با شروع به فعالیت این سازمان در خرداد ۱۳۸۷، قرار شد این سازمان برای یک دوره ۵ ساله به‌طور آزمایشی شروع به فعالیت کند و بعد از این مدت، کارایی و اثربخشی سازمان مورد سنجش قرار بگیرد. در خرداد ۱۳۹۲ اجرای آزمایشی مفاد قانون مدیریت بحران کشور به پایان رسید و نتایج ارزیابی عملکرد سازمان حاکی از ضعف مالی، مدیریتی، اطلاعاتی و ارتباطی در این سازمان بوده‌است که موجب شده اغلب طرح‌ها، پروژه‌ها، دستورالعمل‌ها و دوره‌های آموزشی اجراشده در این دوره ۵ ساله، نیمه‌کاره انجام شوند.
عبدالهادی آقایان

| عبدالهادی آقایان | عبدالهادی آقایان |
| --- | --- |
نماینده دوره بیست و سوم  نماینده دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی: نماینده دوره بیست و سوم  نماینده دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
ملیت: ایرانی
پیشه: نماینده مجلس شورای ملی
عبدالهادی آقایان سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و سوم و دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی بعنوان نماینده شاهرود از استان سمنان در مجلس شورای ملی حضور داشت.خانواده اقایان ازخانواده های ثروتمند شاهرود هستند که اموال و اراضی قابل توجه ای در نقاط مختلف کشور دارند وی همچنین پسر دایی ناصر اقایان صاحب کارخانه های قند و‌شکر ان منطقه است
سید بن طاووس

| علی بن موسی بن جعفر بن محمد ابن‌عباس ابن قاسم ابن محمد علوی> اطلاعات شخصی | علی بن موسی بن جعفر بن محمد ابن‌عباس ابن قاسم ابن محمد علوی> اطلاعات شخصی |
| --- | --- |
زاده: ۵۸۹ هجری بلدعراق 
درگذشته: ۶۶۴هجری (۶۶سال)
محل دفن: حرم النور حله
محل اقامت: بغداد
 شاگردان شیخ طوسی حسن بن داوود حلی بهاءالدین اربلی احمد ابن طاووس حسین بن حسن سئری علامه حسین آل ذوالفقار سید عبدالکریم ابن احمد طاووس عبیدالله ابن‌عباس قمی :  شاگردان شیخ طوسی حسن بن داوود حلی بهاءالدین اربلی احمد ابن طاووس حسین بن حسن سئری علامه حسین آل ذوالفقار سید عبدالکریم ابن احمد طاووس عبیدالله ابن‌عباس قمی 
امام الفضلیه علی بن موسی بن طاووس (۵۸۹_۶۶۴هجری) معروف به سید بن طاووس از سادات معروف حلّه، فقیهان بزرگ مذهب شیعه جعفری سدهٔ هفتم هجری و استاد علامه حلّی است. پیروان مکتب او امروزه با نام جعفری فضلی یا مذهب فضلیه در ایران و عراق و شمال آفریقا ساکن هستند.
نسب سید بن طاووس از جانب پدر به حسن بن علی امام دوم شیعه و از جانب مادر به حسین بن علی امام سوم شیعیان می‌رسد. و گفته می‌شود که سید بن طاووس دو مرتبه موفق به دیدار حجت بن الحسن شده‌است. سید بن طاووس به خاطر قیام خود و همچنین آثار فراوانش که به عقیدهٔ تمام مذاهب شیعه دست نخورده و دور از بدعت باقی‌مانده‌است معروف است.
تولد و زندگی

رضی‌الدین، ابوالقاسم و ابوالعلی علی بن موسی بن جعفر بن محمد ابن‌عباس ابن قاسم ابن محمد ابن اسحاق ابن حسن ابن سلیمان ابن داوود ابن حسن ابن علی ابن ابیطالب ملقب به امام الفضلیه و مشهور به سید بن طاووس در شبانگاه جمعه یکم ربیع الاول سال ۳۷۰هجری در شهر بلد عراق متولد شد. نسبت او از جانب پدر به حسن بن علی و از جانب مادر به حسین بن علی می‌رسد، به همین خاطر به او «ذوالحسبین» نیز می‌گویند.
پدرش، موسی بن جعفر الزید، از راویان بزرگ حدیث است که بعدها ابن طاووس روایاتش را جمع‌آوری نموده با نام فرقة الناظر و بهجة الخاطر مما رواه والدی موسی بن جعفر منتشر نمود. گفته می‌شود یکی از اجداد ابن طاووس یعنی «ابوعبدالله» سخی الدین محمد ابن‌عباس، یا سید محمد ابن اسحاق دارای چهره‌ای زیبا بود، به همین دلیل فرزندانش به ابن طاووس معروف شدند.
مادر ابن طاووس بانو عکرمه بنت علی الورام بن ابی فراس، از بزرگانعلمای امامیه بود، و مادر پدرش که همسر جعفر الرحیم بود نوه هادی امام دهم شیعیان می‌باشد.
همسر وی علیا مخدرات زهرا خاتون دختر علی ابن حبیب والی همدان بود و دخترش علیا مخدرات
فاطمه خاتون نیز قبل از نه سالگی حافظ قرآن شد؛ چونان مقام علمی بالایی داشت که پدرش به وی در کنار برادرانش سید علی الاکبر و سید عباس الصغیر اجازه روایت حدیث را داد.
برادرش سید رضی بن طاوس یعنی جمال‌الدین احمد (م ۶۷۳) هم از عالمان بزرگ شیعه در قرن هفتم بود.
هولاکو چندی بعد از فتح بغداد همچنانکه ابن العلقمی را حکومت آن شهر بخشید سید بن طاوس را نیز به نقابت سادات آنجا گماشت (سال ۶۶۴ هجری) و او شغل خود را تا پایان عمر نگاه داشت.
گفته می‌شود که سید بن طاووس دو مرتبه موفق به دیدار حجت بن الحسن امام دوازدهم شیعیان شده‌است که هردو مرتبه در تأیید او بوده‌است.
او در روز جمعه بیستم صفر ۶۳۶ هجری در سن ۶۶ سالگی درگذشت و طبق وصیتش، جانشینانش را در دفن او میان حرم جدش علی بن ابی‌طالب یا زادگاهش مخیر کرد و به دلیل مخالفت خلیفه وقت در همان زادگاهش به خاک سپرده شد و بقعه او با نام حرم النور یکی از عتبات مورد احترام شیعیان است.
سفرها و تحصیلات

ابن طاووس ابتدا در شهر بلد و نزد پدر و جدش، سید علی ورام بن ابی فراس، علوم مقدماتی را آموخت. سپس برای تحصیل دانش از بلد به کاظمین و سپس بغداد مهاجرت کرد.
او در اندک زمانی از هم شاگردی‌های خود سبقت گرفت چنان‌که در کشف المحجة می‌گوید:
وقتی من وارد کلاس شدم آنچه را دیگران در طول چند سال آموخته بودند، در یک سال آموختم و از آنان پیشی گرفتم.
او سپس به مدت دو سال و نیم به تحصیل فقه پرداخت و پس از آن خود را از استاد بی‌نیاز دید و بقیه کتب فقهی عصر خویش را به تنهایی مطالعه نمود. او در سال ۴۹۰ هجری و مدت شش سال در آنجا (بغداد) به تربیت شاگردان و تدریس علوم مختلف پرداخت و چون به دلیل جایگاه پر نفوذ خود تحت فشار دولت عباسی قرار گرفته بود از بغداد به زادگاه خود بلد بازگشت و قیام نمود.
او پیش از آغاز قیام دو ماه را در نجف به سر برد و سپس به کربلا مهاجرت کرد و حدود سه ماه هم در آنجا اقامت داشت. و در همان اقامت کوتاه در کربلا کتاب کشف المحجة را به عنوان وصیتی برای فرزند ارشدش که در آن زمان نوزاد بود، نوشت. او در تاریخ ۲۰ صفر سال ۳۹۷ هجری قمری قیام نموده و با این قیام تلاش نمود تا تشیع را از بدعت خلافت فاطمی نجات داده علیه طاغوت زمان که خلافت عباسی بود قد علم کند.
امام الفضلیه

در دوران زعامت سید بن طاووس بر شیعیان پیروان او که خود را شیعه مبری از بدعت و بر همان صراط دیگر ائمه می‌دانستند خود را شیعیان فضل به معنای برتر و سیدابن طاووس را امام الفضلیه می‌نامیدند و استدلال این دست شیعیان چون شیخ طوسی که در نامه ای به خلیفه وقت القائم بامر الله نامه نوشت چنین بود:
اگر ما چون دیگر عالمان شیعه طبق مصلحت شما عمل کنیم رابطه خویش را با خداوند قطع می‌نماییم و اگر طبق اوامر الهی و عدل و انصاف حرکت کنیم شاید خاندان تو و بقیه وزرا و سفرا و فرماندهان تو آن را تحمل نکنند اما خداوند از ما راضی خواهد بود. دیگران چنین می‌گویند که مولای ما علی بن طاووس با این رویه می‌خواهد بگوید اگر حکومت به من برسد اینچنین عمل می‌کنم و این روشی است بر خلاف سیره حکمرانان و خلفای قبل از تو و مردود دانستن حکومت‌های آنهاست، اما خداوند آگاه تر از هرکس دیگر به ائمهٔ خود خواهد بود.
سید بن طاووس اگرچه در زمان خلافت عباسیان هرگز منصب حکومتی را نپذیرفت؛ اما بعدها خود به زعامت شیعیان رسید و تا پایان عمر در بغداد باقی ماند. اتان کولبرگ بنا بر نقلی از خواجه نصیرالدین طوسی و ابن عنبه می‌گوید که پذیرش امامت برای سید ابن طاووس اجباری بوده‌است و در صورت عدم پذیرش اصالت اسلام به خطر می‌افتاده‌است. رهبر شیعه، از بزرگان علمی و دینی سادات انتخاب می‌شد که کلیه امور مربوط به شیعیان را در عهد غیبت کبرا عهده‌دار بود. این وظایف شامل قضاوت مشاجرات، رسیدگی به مستمندان، سرپرستی یتیمان، اعلام جهاد و دیگر امور می‌شد. جریان قیام او به عنوان یک مسئله تاریخی-سیاسی در تاریخ معروف است؛ زیرا هنگام سقوط بغداد به‌دست خلفای فاطمی، اگر او قیام نمی‌نمود به دلیل آنکه خلافت فاطمی نام شیعه داشتند به یقین تمام تشیع دوچار انحراف اسماعیلیان می‌شد.
به نوشته کلبرگ مشخص نیست که موضع واقعی وی نسبت به خلافت فاطمی و شخص الحاکم بامرالله چه بوده‌است و آیا در اثر شرایط تاریخی چنین اقدامی نموده‌است یا واقعاً آن طور فکر می‌کرده که شخص الحاکم لیاقت خلافت بر تمام شیعیان را ندارد.
از نظر دیگران

علامه حلی رهبر شیعیان دو قرن پس از سید بن طاووس پیرامون او می‌گوید:
رضی الدین علی برتر از تمام فقیهان شیعه بود و دارای کراماتی بود که برخی از آن‌ها را تنها ائمه دارا بودند و پاره‌ای از آنها را که جامعه توان پذیرش آنها را نداشت پدرم برای اصحاب راز بازگو کرد و من از او شنیدم.
محدث قمی می‌گوید:
سید رضی الدین اباعلی عالمی بزرگوار، باتقوا، زاهد، سعادتمند، عارف، پیشوای شیعیان، چراغ هدایت امت اسلامی، صاحب کرامات ائمه، طاووس آل طاووس و تنها معصومی در بین علمای غیبت کبرا است که من در عصمت او شک ندارم.
تأیید کنندگان علم

عالمان مکتب فضلیه بر این عقیده هستند که رضی‌الدین سید ابن طاووس در بدو تولد دارای علم لدنی بوده‌است یعنی علمی که بدون تعلیم و تعلّم و بی واسطه به دست آمده باشد و شخص سید ابن طاووس را مصداق عینی تعبیر آیهٔ ۶۵ سورهٔ کهف می‌دانند: . . . وَ عَلَّمْنٰاهُ مِنْ لَدُنّٰا عِلْماً. اما در برخی منابع اساتیدی برای او ذکر شده‌است که او در دوران طفولیت قرآن را نزد آنها قرائت نموده یا احکام الهی که در قلب او بوده را نزدشان بازگو کرده و آنها بر صحت آنها و بی واسطه بودن این احکام از آنچه ائمه می‌گفته‌اند را تأیید کرده‌اند:
پدرش الزید فی دین الله موسی بن جعفر
جدش سید علی ابن مسلم الفراس مشهور ورام بن ابی فراس حلی
سید فخار بن معد موسوی آخرین شخص از سلسله روات و قاریان قرائت هفتگانه که بر صحت قرآنی که ابن طاووس از بر می‌خوانده‌است صحح نهاده‌است.
فرزندان

سید علی بن رضی الدین علی طاووس ملقب به سید علی الکبرا (نویسندهٔ زوائد الفوائد)
سید عباس الصغیر
محمد بن رضی الدین طاووس ملقب به محسن الشهید و قمر البطحا
علیا مخدرات فاطمه بنت الامام
شاگردان

شاگردان وی عبارتند از:
سدیدالدین حلی (پدر علامه حلی)
حسین ابن حسن سئری امام فضلیه سئری
ابوالقاسم حسین ابن ذوالفقار ملقب به شیخ اعظم البرکات
امام احمد ابن طاووس
سید عباس ابن علی الطاووس
سید عبدالکریم ابن‌عباس الطاووس
سید علی ابن رضی الدین علی
تالیفات

سید بن طاووس به خاطر کتابخانه و آثار فراوانش که دست نخورده از بدعت باقی‌مانده، معروف است.
او حدود ۵۰ تألیف دارد که بسیاری از آن‌ها در موضوعات دعا و زیارت است. اما از احادیث منقول خود او و آثار مرتبط به عصر او و پیرامون شیعیان پیرو او تاکنون بیش از ۱۵۰۰ کتاب نگاشته شده‌است.[نیازمند منبع]
تالیفات > آثار چاپی

حدود پنجاه کتاب و رساله از او نام برده شده‌است که معروفترین آثار چاپی وی عبارتند از:
المهمات و التتمات (۱۰ جلد) هر یک با عنوان مستقل چاپ شده‌است از جمله:
اللهوف علی قتلی الطفوف مشهور به لهوف، چاپ مکرر در ایران، لبنان و نجف. ترجمه‌های متعددی از این کتاب شده که بارها به چاپ رسیده‌است.
کشف المحجة لثمرة المهجة، کتابی اخلاقی است در ۱۵۹ فصل متضمّن مباحثی در مناقب و حدیث و کلام؛ و شامل وصیت‌های سید به فرزندانش می‌باشد و مراحل مختلف زندگی خویش را هم در آن ذکر کرده‌است.
اجازهٔ سیدبن طاووس، همراه جلد ۲۵ و ۲۶ بحارالانوار، تهران.
الاقبال لصالح الاعمال، تهران، ۱۳۱۲ق/۱۸۹۴م.
امان الاخطار فی وظایف الاسفار، نجف، ۱۳۷۰ق/۱۹۵۰م.
جمال الاسبوع بکمال العمل المشروع، تهران، ۱۳۳۰ق/۱۹۱۲م.
الدروع الواقیه من الاخطار فیما یعمل کل شهر علی التکرار، همراه ترجمهٔ فارسی شیخ عبّاس قمی از جمال الاسبوع، تهران، ۱۳۳۰ق/۱۹۱۲م.
سعد السعود، نجف، ۱۳۶۹ق/۱۹۵۰م
الطرائف فی معرفة مذهب الطوائف، چاپ مکرر و ترجمهٔ فارسی آن از ملا محمدصادق طبسی، تهران، ۱۳۰۱ق/۱۸۸۴م.
المجتنی فی الدعاء المجتبی، تهران، ۱۳۳ق/۱۹۱۵م؛
محاسبة النفس، تهران، ۱۳۱۸ق/۱۹۰۰م؛
مصباح الشریعه، تهران، ۱۳۷۹ق/۱۹۵۹م و چاپ مکرر.
مضمار السبق، تهران، ۱۳۱۴ق/۱۸۹۶م.
الملاحم و الفتن، نجف، ۱۳۶۸ق/۱۹۴۸م.
مهج الدعوات و منهج العبادات، چاپ مکرر در تهران، تبریز و بمبئی.
الیقین باختصاص مولانا علی بامره المؤمنین، نجف، ۱۳۶۹ق/۱۹۴۹م. در اثبات امامت علی بن ابی طالب با استناد بر احادیث نبوی.
غیاث سلطان الوری لِسُکّان الثری، همراه کتاب الفوائد المدنیة، تألیف محمد امین استرآبادی در ۱۳۲۱ق/۱۹۰۳م در ایران چاپ شده‌است.
فرج المهموم فی تاریخ علماء النجوم، نجف، ۱۳۶۸ش.
فتح الابواب بین ذوی الالباب و بین رب‌الارباب، بیروت، ۱۴۰۹ق
تالیفات > آثار خطی

آنچه از آثار خطی سید بن طاووس به جای مانده، بدین قرار است:
ربیع الشیعه، موجود در کتابخانه وزیری یزد.
مصباح الزائر، آستان قدس
الزام النواصب بامامه علی بن ابی‌طالب، کتابخانه ملی.
الحجّه، آستان قدس.
منتخبات اسرار الصلّوه، شورای ملی (سابق).
الطُّرَف من الانباء و المناقب، مرکزی دانشگاه تهران. دربارهٔ اثبات امامت علی بن ابی طالب با استناد بر روایت و احادیثی که در این باب است.
فلاح السائل و نجاح المسائل، مرکزی دانشگاه تهران.
الابانة فی معرفة أسماء کتب الخزانة.
اسرار الصلوة.
السعادات العبادات.
فرحة الناظر و بهجة الخواطر.
شرح نهج البلاغة.
الملاحم والفتن
المصرع الشین فی قتل الحسین.
المزار، که در باب آداب سفر و زیارت‌نامه‌ها بر حسین در کربلا است.
عبدالعلی بازرگان

| عبدالعلی بازرگان | عبدالعلی بازرگان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۲ مرداد ۱۳۲۲ ‏(۸۱ سال) تهران، ایران
ملیت: ایرانی
تحصیلات: کارشناسی ارشد معماری
محل تحصیل: دانشگاه ملی ایران
پیشه(ها): روزنامه‌نگار، نویسنده، معمار
حزب سیاسی: جنبش مسلمانان مبارز (پیشین)نهضت آزادی ایران
فرزندان: لیلی بازرگان
والدین: مهدی بازرگان (پدر)
عبدالعلی بازرگان (زادهٔ ۲۲ مرداد ۱۳۲۲ تهران) روزنامه‌نگار، نویسنده، پژوهشگر قرآن، مهندس معمار و کنشگر سیاسی ایرانی مقیم ایالات متحده آمریکا است. وی فرزند مهدی بازرگان؛ اولین نخست‌وزیر پس از انقلاب ۱۳۵۷ می‌باشد. او نیز از اعضای نهضت آزادی بود و از منتقدان دودمان پهلوی و جمهوری اسلامی بشمار می‌آید. بازرگان دانش‌آموخته کارشناسی ارشد معماری از دانشگاه ملی ایران (دانشگاه شهید بهشتی کنونی) است.
زندگی

عبدالعلی بازرگان در ۲۲ مردادِ ۱۳۲۲ در تهران زاده شد. او دومین فرزند از ۵ فرزند مهدی بازرگان می‌باشد. وی دانش‌آموخته کارشناسی ارشد معماری از دانشگاه ملی ایران (دانشگاه شهید بهشتی کنونی) است. عبدالعلی بازرگان در سال ۱۳۵۲ به همراه میرحسین موسوی به‌علت فعالیت‌های سیاسی در دانشگاه ملی ایران، توسط مأموران ساواک دستگیر و زندانی شد.