stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
رابرت دی کاپلان
اوایل زندگی و شغل

کاپلان در فار راکاوی در خانواده‌ای یهودی، فرزند فیلیپ الکساندر کاپلان و فیلیس کواشا به دنیا آمد و بزرگ شد. پدر کاپلان، راننده کامیون برای نیویورک دیلی نیوز بود، و از کودکی علاقه به تاریخ را در او القا کرد. او با بورسیه شنا در دانشگاه کانکتیکات پذیرفته شد و در کلاس‌های خبرنویسی با ایوان هیل شرکت کرد، و در سال ۱۹۷۳ مدرک لیسانس زبان انگلیسی گرفت. او یک برادر بزرگتر به نام استیون کاپلان دارد.
پس از فارغ‌التحصیلی، کاپلان تلاش‌های ناموفقی برای استخدام در چندین اتاق خبر در شهرهای بزرگ داشت. او برای مدتی، خبرنگار راتلند هرالد در ورمونت بود تا زمانی که با خرید بلیط یک‌طرفه به تونس سفر کرد. سپس در طی چند سال بعد، او در اسرائیل زندگی کرد و به ارتش اسرائیل پیوست، به اروپای شرقی و خاورمیانه سفر کرد و گزارش تهیه کرد، مدتی در پرتغال زندگی کرد و سرانجام در آتن، یونان اقامت گزید و در آنجا با همسرش آشنا شد. او اکنون با همسرش در ماساچوست زندگی می‌کند.
کاپلان با روزنامه‌نگار لارنس کاپلان، که گهگاه با او اشتباه گرفته می‌شود، ارتباطی ندارد. او همچنین گاهی با رابرت کاگان محقق نومحافظه کار اشتباه گرفته می‌شود.
کاپلان علاوه بر روزنامه‌نگاری، مشاور نیروهای ویژه ارتش ایالات متحده، تفنگداران دریایی ایالات متحده و نیروی هوایی ایالات متحده نیز بوده است. او در کالج‌های جنگ نظامی، FBI، آژانس امنیت ملی، رئیس ستاد مشترک پنتاگون، دانشگاه‌های بزرگ، سیا و انجمن‌های تجاری سخنرانی کرده است و در PBS، NPR، C-SPAN، و فاکس نیوز ظاهر شده است. او عضو ارشد مؤسسه تحقیقات سیاست خارجی است. او در سال ۲۰۰۱ به پرزیدنت بوش اطلاع داد. او در سال ۲۰۰۱ جایزه Greenway-Winship را برای تعالی در گزارش بین‌المللی دریافت کرد. در سال ۲۰۰۲، جایزه خدمات عمومی ممتاز وزارت امور خارجه ایالات متحده به او اعطا شد. کاپلان دریافت کننده جایزه بین‌المللی سال ۲۰۱۶ از سوی Sociedad Geografica Espanola در مادرید است که توسط ملکه سوفیا اسپانیا ارائه شده است.
در سال‌های ۲۰۰۶–۲۰۰۸، کاپلان استاد مدعو در آکادمی نیروی دریایی ایالات متحده در آناپولیس بود، جایی که دوره‌ای به نام «چالش‌های امنیت جهانی آینده» را تدریس کرد. از سال ۲۰۲۳ او رئیس روبرت استراوس هوپه در ژئوپلیتیک در FPRI است.
شغل خبرنگار خارجی

کاپلان برای پوشش خبری جنگ ایران و عراق در سال ۱۹۸۴ به عراق سفر کرد. او ابتدا به عنوان یک خبرنگار خارجی مستقل در زمینه گزارش اروپای شرقی و خاورمیانه مشغول به کار شد، اما به آرامی پوشش خود را به همه مناطقی که در مطبوعات محبوب نادیده گرفته شده بودند گسترش داد. اولین کتاب او، تسلیم یا گرسنگی: جنگ‌های پشت قحطی (۱۹۸۸)، مدعی شد که قحطی در اتیوپی در دهه ۱۹۸۰ پیچیده‌تر از خشکسالی بود و در عوض، گروه‌سازی انجام شده توسط رژیم منگیستو را مقصر دانست.
کاپلان سپس به افغانستان رفت تا در مورد جنگ چریکی علیه اتحاد جماهیر شوروی برای ریدرز دایجست بنویسد. دو سال پس از نوشتن تسلیم یا گرسنگی، او سربازان خدا: با مجاهدین در افغانستان (۱۹۹۰) را نوشت و منتشر کرد که در آن تجربیات خود را در طول جنگ شوروی و افغانستان بازگو کرد.
ارواح بالکان و عرب‌گرایان

کتاب سوم کاپلان، ارواح بالکان، قبل از انتشار در سال ۱۹۹۳ توسط چندین ویراستار رد شد. در ابتدا فروش خوبی نداشت. پس از آغاز جنگ‌های یوگسلاوی، رئیس‌جمهور بیل کلینتون با کتاب کاپلان در زیر بغلش دیده شد و دستیاران و دستیاران کاخ سفید گفتند که این کتاب کلینتون را متقاعد کرد که در بوسنی مداخله نکند. کتاب کاپلان ادعا می‌کند که درگیری‌ها در بالکان بر اساس نفرت‌های باستانی خارج از کنترل خارجی است. کاپلان از دولت به دلیل استفاده از این کتاب برای توجیه عدم مداخله انتقاد کرد، اما محبوبیت او مدت کوتاهی پس از آن، همراه با تقاضا برای گزارش او به شدت افزایش یافت. در همان سال او عرب گرایان را نیز منتشر کرد.
در سال‌های ۱۹۹۴ و ۱۹۹۵ از غرب آفریقا به ترکیه، آسیای مرکزی به ایران و هند به آسیای جنوب شرقی سفر کرد و سفرنامه‌ای دربارهٔ سفر خود در انتهای زمین منتشر کرد. سپس به سراسر کشور خود و آمریکای شمالی سفر کرد و «یک امپراطوری وحشی» را نوشت که در سال ۱۹۹۸ منتشر شد.
آنارشی آینده

مقاله او " آنارشی آینده " که در فوریه ۱۹۹۴ در آتلانتیک منتشر شد، دربارهٔ این بود که چگونه افزایش جمعیت، شهرنشینی و کاهش منابع، دولت‌های شکننده را در سراسر جهان در حال توسعه تضعیف می‌کند و تهدیدی برای جهان توسعه یافته است. این مقاله به بحث داغ اشاره داشت و به‌طور گسترده‌ای ترجمه شد. در سال ۲۰۰۰، کاپلان این مقاله و مقالات دیگر را در کتابی با همین عنوان منتشر کرد که شامل مقاله جنجالی "آیا دموکراسی فقط یک لحظه بود؟" سفرهای او از طریق بالکان، ترکیه، قفقاز و خاورمیانه در آغاز هزاره در «شرق تا تارتاری» ثبت شد.
ریچارد برنشتاین منتقد چنین نوشت نیویورک تایمز که کاپلان «حسی تراژیک تاریخ‌مدارانه‌ای از گرایش نوع بشر به نوعی شلخته، چسبنده، اتوپیایی و در نهایت خطرناک از خوش‌بینی را به خواننده منتقل می‌کند.»
بعد از ۱۱ سپتامبر

| 0 | 1 |
| --- | --- |
 Interview with Kaplan on Warrior Politics, January 9, 2002, C-SPAN:  Interview with Kaplan on Warrior Politics, January 9, 2002, C-SPAN
توجهات به تحلیل‌های غیرمتعارف کاپلان پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ در نیویورک و واشینگتن دی سی بالا گرفت. کاپلان در کتاب خود «سیاست جنگجو: چرا رهبری خواستار روحیه بت‌پرستانه است» که اندکی پس از ۱۱ سپتامبر منتشر شد، استدلال می‌کند که رهبران سیاسی و تجاری باید تصمیم‌گیری بر اساس اخلاقیات مسیحی/یهودی را به نفع تصمیم‌گیری به شیوهٔ بی‌ایمانان که بر نتیجه بیش از منظور توجه دارد کنار بگذارند. او همچنین کتابی به نام زمستان مدیترانه منتشر کرد که فقط یک سفرنامه بود.
بعد از ۱۱ سپتامبر > حمایت از جنگ عراق

کاپلان، همراه با فرید زکریا از نیوزویک، توسط کارشناس آمریکایی گلن گرینوالد به عنوان یکی از بسیاری از روزنامه‌نگاران برجسته‌ای که از جمله به عراق حمایت کردند توصیف شده است.
کاپلان در یک جلسه محرمانه که توسط معاون وقت وزیر دفاع، پل دی. ولفوویتز تشکیل شده بود، شرکت کرد و در آن او به تهیه یک سند داخلی دولت مبنی بر حمایت از حمله به عراق کمک کرد. او بعداً به این نتیجه رسید که جنگ یک اشتباه بوده است و از حمایت از آن ابراز پشیمانی عمیق کرد.
کاپلان در کتاب خود با نام «ذهن تراژیک: ترس، سرنوشت و بار قدرت» در سال ۲۰۲۳ می‌نویسد که به دلیل از دست دادن جان آمریکایی‌ها و عراقی‌ها از افسردگی بالینی رنج می‌برد و معتقد بود حمایتش از جنگ عراق به‌طور غیرمستقیم باعث آن شده است. او اظهار داشته است که در مواجهه با تأثیرات کتاب اشباع بالکان که به عقیده او باعث شد دولت کلینتون از نسل‌کشی در جنوب شرقی اروپا غفلت کند، مشکلات مشابه‌ای دارد.
بعد از ۱۱ سپتامبر > انتقاد از دونالد ترامپ

اگرچه کاپلان با بسیاری از رای‌دهندگان یقه آبی که دونالد ترامپ رئیس‌جمهور ایالات متحده را در انتخابات ۲۰۱۶ انتخاب کردند ابراز همدردی می‌کند، اما در کتاب Earning the Rockies از ترامپ در سیاست خارجی و امنیت ملی انتقاد می‌کند. کاپلان استدلال کرده است که سیاست دفاعی و خارجی ترامپ به شدت بر هزینه‌های نظامی متکی است و آن را «سزاریسم آمریکایی» می‌نامد. او تشابهاتی بین تمرکز ترامپ بر تصویر نظامی و کاهش گسترده تلاش‌های سیاست خارجی غیرنظامی «نرم» با افول تدریجی امپراتوری روم در نتیجه زیاده‌روی مشابه ترسیم کرده است. کاپلان برنامه‌های هزینه‌های ترامپ برای امنیت ملی و سیاست خارجی را اولین مرحله از یک «نزول غم‌انگیز» برای ایالات متحده می‌داند. در مورد سیاست خارجی به‌طور گسترده‌تر، کاپلان ترامپ را «پیام‌آور وحشتناکی برای واقع‌گرایی» خواند که «به نظر می‌رسد هیچ حسی از تاریخ ندارد».
بعد از ۱۱ سپتامبر > انتقاد از نومحافظه‌کاران

در کتاب «ذهن تراژیک: ترس، سرنوشت و بار قدرت»، کاپلان ناامیدی خود را از سیاست خارجی نومحافظه‌کار، به‌ویژه ایده ارتقای دموکراسی از طریق نیروی نظامی ابراز می‌کند. او استدلال می‌کند که این سیاست مبتنی بر خوش‌بینی ناآگاهانه‌ای است که ماهیت تراژیک واقعیت را نادیده می‌گیرد. کاپلان سیاست نومحافظه‌کارانه را با پارادایم رئالیسم با انگیزه کمتر ایدئولوژیک در تضاد قرار می‌دهد. او استدلال می‌کند که سیاست‌مداران می‌توانند از درک انسان‌گرایانه از تراژدی‌های شکسپیری و یونانی بهره‌مند شوند تا از نئومحافظه‌کاری و سیاست خارجی ایدئولوژیک در برابر ایجاد تلفات قابل توجه جانی یا منابع جلوگیری کنند.
بعد از ۱۱ سپتامبر > غرغرهای امپراطوری

| 0 | 1 |
| --- | --- |
 Presentation by Kaplan on Imperial Grunts, October 4, 2005, C-SPAN:  Presentation by Kaplan on Imperial Grunts, October 4, 2005, C-SPAN
کتاب کاپلان غرغرهای امپراطوری: نظامیان آمریکایی روی زمین در سال ۲۰۰۵ منتشر شد. در آن، او از نیروهای ویژه ایالات متحده در زمین در سراسر جهان در کلمبیا، مغولستان، فیلیپین، افغانستان و عراق می‌گوید. کاپلان پیش‌بینی می‌کند که عصر جنگ‌های پیاده‌نظام جمعی احتمالاً به پایان رسیده است و می‌نویسد که درگیری در عراق، ارتش ایالات متحده را بین «دایناسور» بودن و «نیروی سبک و کشنده آینده» گرفتار کرد. او گزارش می‌دهد که بسیاری از سربازان بخش‌های خاصی از جهان را که در آن در حال فعالیت هستند به عنوان «کشور اینجون» (نامی تحقیرآمیز برای بومیان آمریکا) می‌بینند، که باید با همان روش‌هایی که برای تسخیر مرزهای آمریکایی در دهه ۱۸۰۰ استفاده می‌شد، متمدن شوند.
او همچنین احیای فضیلت نظامی کنفدراسیون در نیروهای مسلح ایالات متحده را تحلیل می‌کند. کاپلان با سربازان آمریکایی در عراق همراه شده بود و گزارشی با عنوان "پنج روز در فلوجه " در مورد کمپین بهار ۲۰۰۴ برای آتلانتیک نوشت. در ژوئن ۲۰۰۵، او مقاله روی جلد آتلانتیک را با عنوان «چگونه با چین می‌جنگیدیم» نوشت که حاکی از اجتناب ناپذیر بودن یک وضعیت جنگ سرد بین ایالات متحده و چین است. در اکتبر ۲۰۰۶، او "وقتی کره‌شمالی سقوط می‌کند" را برای همان مجله نوشت. در آن، او دورنمای فروپاشی کره شمالی و تأثیر آن بر موازنه قدرت در آسیا به نفع چین را بررسی می‌کند.
بعد از ۱۱ سپتامبر > خلبانان خوک

کتاب کاپلان Hog Pilots, Blue Water Grunts: The American Military in the Air, at Sea, and on the Earth که در سال ۲۰۰۷ توسط رندوم هاوس منتشر شد، نشان دهنده علاقه مستمر او به نیروهای مسلح ایالات متحده است.
بعد از ۱۱ سپتامبر > باران موسمی (مونسون)

مونسون: اقیانوس هند و آینده قدرت آمریکا (۲۰۱۰) دربارهٔ منطقه اقیانوس هند و آینده منابع انرژی و مسیرهای تجارت دریایی در قرن بیست و یکم است. کاپلان می‌نویسد که اقیانوس هند برای مدت طولانی مرکز قدرت بوده است و تغییر به اقیانوس اطلس را می‌توان به عنوان یک ناهنجاری در نظر گرفت که در سال‌های آینده درست خواهد شد. او نتیجه می‌گیرد که برای اینکه ایالات متحده قدرت خود را حفظ کند، باید اهداف خود را با اهداف مردم کشورهای در حال توسعه پیوند دهد.
بعد از ۱۱ سپتامبر > انتقام جغرافیا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
 ارائه توسط کاپلان در مورد انتقام جغرافیا ، نوامبر ۲۰۱۴، یوتیوب:  ارائه توسط کاپلان در مورد انتقام جغرافیا ، نوامبر ۲۰۱۴، یوتیوب
انتقام جغرافیا: آنچه نقشه دربارهٔ درگیری‌های آتی و نبرد علیه سرنوشت به ما می‌گوید (۲۰۱۲) این کتاب توضیح می‌دهد که چگونه روابط اجتماعی یک کشور (شامل دولت و سایر نهادها) و فرهنگ محصول ویژگی‌های جغرافیایی است که در آن توسعه می‌یابند. به عنوان مثال، رابطه جامعه با اقیانوس یا رودخانه و سایر پدیده‌های جغرافیایی مانند آب و هوا. علاوه بر این، او مرزهای جغرافیایی مانند اقیانوس‌ها و کوه‌ها که به‌عنوان محدودیت‌های تثبیت‌شده یا «طبیعی» بین ملت‌ها که به برقراری صلح کمک می‌کنند را می‌پذیرد. اشاره به یکی از دلایلی که خاورمیانه منطقه درگیری است. او استفاده از اصطلاحات ژئوپلیتیکی ریملند و هارتلند قرن نوزدهم را برای توضیح اهمیت استپ‌های یوروآسیایی (روسیه امروزی) بررسی می‌کند. بقیه کتاب هر منطقه از جهان را برجسته می‌کند و روابط آن را بین دولت‌ها و جغرافیایی که منطقه را تشکیل می‌دهد بررسی می‌کند. به عنوان مثال روسیه و رابطه آن با آسیای مرکزی و بقیه اروپا.
این کتاب همچنین بر چگونگی تأثیر تغییرات جمعیتی در کشورها بر آنها در آینده نیز تمرکز دارد. ذکر این نکته ضروری است که او هیچ نظری در مورد آفریقا یا اقیانوسیه نمی‌دهد.
بحث اصلی کتاب بر آن است که جغرافیا را به عنوان یکی از عوامل اصلی ساختن یک ملت ثابت کند، هرچند محدود به آن هم نباشد.
بعد از ۱۱ سپتامبر > پاتیل آسیا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
 Presentation by Kaplan on Asia's Cauldron, March 24, 2014, C-SPAN:  Presentation by Kaplan on Asia's Cauldron, March 24, 2014, C-SPAN
دیگ آسیایی (۲۰۱۴) تاریخ فرهنگی و سیاسی مدرن (از دوران استعمار تا امروز) کشورهای مختلف آسیای جنوب شرقی (مانند سنگاپور، ویتنام و فیلیپین) و اهمیت ژئوپلیتیکی منطقه برای چین و همچنین نگرانی‌های ناشی از ادعاهای دریایی چین در منطقه را توصیف می‌کند.
بعد از ۱۱ سپتامبر > در سایه اروپا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
 Q&A interview with Kaplan on In Europe's Shadow, March 6, 2016, C-SPAN:  Q&A interview with Kaplan on In Europe's Shadow, March 6, 2016, C-SPAN
در سایه اروپا (۲۰۱۶) یکی از شخصی‌ترین بررسی‌های کاپلان در مورد تأثیر جغرافیا و تمدن بر سیاست و تاریخ است. کاپلان با اطلاع از سفرهای خود به بالکان از دهه ۱۹۷۰، واقعیت سیاسی و اجتماعی معاصر رومانی را به هویت و تاریخ پیچیدهٔ آن مرتبط می‌کند. در حالی که این کتاب بازتاب بسیاری از سفرنامه‌های تاریخی قبلی کاپلان است، اما با بررسی رومانی به عنوان جهان کوچکی از بحران‌های ژئوپلیتیک آینده اروپا، نگاه به چالش‌هایی دارد که اروپا با آن روبه‌رو خواهد بود.
بعد از ۱۱ سپتامبر > بازگشت دنیای مارکوپولو

بازگشت دنیای مارکوپولو: جنگ، استراتژی و منافع آمریکایی در قرن بیست و یکم (۲۰۱۸) مجموعه‌ای از مقالات کاپلان پس از سال ۲۰۰۰ دربارهٔ سیستم در حال تکامل در اوراسیا است. مقاله اصلی این کتاب که به سفارش دفتر ارزیابی شبکه پنتاگون تهیه شده است، تشابهاتی را بین ظهور معاصر اوراسیا به عنوان یک «فضای نبرد» واحد با ژئوپلیتیک قرن سیزدهم آن ترسیم می‌کند، زمانی که چین آخرین پل زمینی را به اروپا ساخت. مقالات دیگر این کتاب که در طیف وسیعی از منابع تحلیلی و روزنامه‌نگاری منتشر شده‌اند، به موضوعاتی مانند فناوری، جهانی شدن و کاربرد نادرست قدرت نظامی می‌پردازند و به همراه هم پرتره‌ای از نفوذ آمریکا و انسجام اروپای در زوال در مواجهه با نظم جدیدی که به سرعت در اوراسیا در حال ظهور است ترسیم می‌کنند.
تأثیرپذیری‌ها

کاپلان از تحسین‌کنندگان کار جان میرشایمر، دانشمند سیاسی واقع‌گرای مستقر در دانشگاه شیکاگو است که کتاب‌های کاپلان گهگاه به او اشاره می‌کنند. پیش‌بینی‌های کاپلان در «آنارشی آینده» تا حدی با پیش‌بینی‌های میرشایمر برای آینده اروپای پس از جنگ سرد هماهنگ است. موضع کاپلان در مورد کار میرشایمر در مقاله ای در آتلانتیک با عنوان "چرا جان جی. میرشایمر درست می‌گوید (در مورد برخی چیزها)" پرداخته شده است. این مقاله عمدتاً در پاسخ به مواضع میرشایمر در کتاب جنجالی او در سال ۲۰۰۷ به نام لابی اسرائیل و سیاست خارجی ایالات متحده نوشته شد که با استقبال منفی مواجه شد و توسط چندین منتقد به عنوان یک مباحثه ضد اسرائیلی توصیف شد. در همین مقاله، کاپلان از تئوری رئالیسم تهاجمی میرشایمر در برابر ادعاهایی که آن‌ها را سیاست خارجی جنگ طلبانه یا نومحافظه‌کارانه می‌خواند دفاع می‌کند.
علاوه بر این، کاپلان از رئالیسم کلاسیک هانس مورگنتائو استفاده می‌کند. او همچنین به‌طور مکرر به جغرافیدان هالفورد مکیندر و نظریه زمانی تأثیرگذار هارتلند او همراه با نظریات نیکلاس اسپایکمن و آلفرد تایر ماهان اشاره می‌کند.
انتقادات و جنجال‌ها

استدلال‌های کاپلان به دلایل مختلف مورد انتقاد قرار گرفته است. برخی از مقالات جنجالی‌تر او، مانند «ویرانه‌های امپراتوری در خاورمیانه» و «در دفاع از امپراتوری» به دلیل اشاره به امپراتوری‌ها، و تلویحاً امپریالیسم، به‌عنوان نیرویی موفق، تثبیت‌کننده و کاملاً مثبت برای بشریت مورد انتقاد قرار گرفته‌اند.
نیک مگوران، جغرافی‌دان سیاسی، استدلال می‌کند که «مقاله کاپلان [انتقام جغرافیا] برای جغرافی‌دانان، خوانش ناامیدکننده‌ای است». این مقاله، از نظر مگوران، نظریه‌های دانشمندان ژئوپلیتیک کلاسیک مانند هالفورد مکیندر را از بستر اجتماعی-تاریخی آنها خارج می‌کند. او نوشته کاپلان را کمک به «بازگشت نامطلوب» به آنچه که مگوران در ژئوپلیتیک سنتی به‌عنوان گفتمان‌های میلیتاریستی - امپریالیستی درک می‌کند، می‌داند. این مطالعه و رویکرد، به دلیل تداعی‌های تاریخی‌اش، از نظر جغرافی‌دانان دانشگاهی، حوزه‌ای بی‌اعتبار تلقی می‌شود، اما مگوران به تأثیر آن بر کاپلان و سیاست خارجی دولت‌ها اعتراض دارد.
انتقادات و جنجال‌ها > جبر زیست‌محیطی

جغرافیدان آکادمیک هارم دی بلیج، کتاب انتقام جغرافیای کاپلان را به دلیل گرایش به آنچه دی بلیج به عنوان جبر زیست‌محیطی تعبیر می‌کند مورد انتقاد قرار داد. او همچنین استدلال کرد که این کتاب نمی‌تواند متفکران مرتبط با مکاتب جغرافیایی پست مدرن، مانند ژئوپلیتیک انتقادی را به رسمیت بشناسد. در نهایت، او این کتاب را یکی از چندین کتاب «گمراه‌کننده» دربارهٔ جغرافیا نوشته شده توسط جغرافی‌دانان غیررسمی که آموزش ندیده‌اند می‌نامد که این رشته را برای کسانی که با آن آشنایی ندارند به اشتباه معرفی می‌کنند (از دیگر نمونه‌های نام‌های بلیج می‌توان به «دنیا مسطح است» توماس فریدمن و «تفنگ‌ها، میکروب‌ها و فولاد» جرد دایموند اشاره کرد)
انتقادات و جنجال‌ها > شرق‌گرایی و بالکانیسم

داگ تواستاد، مدرس ارشد خاورمیانه و آفریقا در دانشگاه اسلو، ادعا می‌کند که کاپلان، «مانند هانتینگتون (نویسنده کتاب برخورد تمدن‌ها)، احساسات نو شرق‌شناسی را تداوم می‌بخشد، یعنی تأکید می‌کند: «ویژگی‌هایی که به‌طور فطری در دین اسلام گنجانده شده است، از جمله این شرط که اسلام دین شمشیر است و دینی است که فضایل نظامی را تجلیل می‌کند».
ایستوان دیک، استاد بازنشسته تاریخ دانشگاه کلمبیا، ارواح بالکان را «جست و خیزی اغلب شادمانانه در سیاست‌های گذشته و حال یک منطقه» می‌خواند و می‌گوید که کاپلان «می‌خواهد ما را متقاعد کند، و او مطمئناً با ذوق و شوق این کار را انجام می‌دهد که مردمان این پنج کشور از خود بیگانه شده، واقعاً یک کل ناخوشنود ایجاد کرده‌اند». ارواح بالکان توسط ویراستاران نیویورک تایمز به عنوان یکی از بهترین کتاب‌های سال ۱۹۹۳ انتخاب شد.
ارواح بالکان مورد انتقاد شدید محققان بالکان قرار گرفت، در درجه اول به دلیل این تاکیدات که مردمان بالکان دارای استعداد ذاتی برای خشونت هستند. به عنوان مثال، وسنا گلدزورثی از عقیده او مبنی بر اینکه نازیسم منشأ بالکانی دارد، انتقاد می‌کند و خاطرنشان می‌کند که «هیچ کس فکرش را هم نمی‌کرد که بالکانی‌های بدبخت را برای پیروزی آهنگسازان اتریشی مقصر بدانند.» هنری آر. کوپر، در بررسی خود این اثر را «ترکیبی وحشتناک از تعمیم‌های بی‌اساس، اطلاعات نادرست، منابع قدیمی، تعصبات شخصی و بدنویسی» نامیده است. نوئل مالکوم نیز دیدگاهی مشابه داشت، و پس از تبادل نظر با کاپلان در نشریه نشنال اینترست اظهار داشت که «من فکر می‌کنم مشکل اساسی این است که آقای کاپلان نمی‌تواند بخواند."
پذیرش

در سال ۲۰۱۲، کاپلان توسط مجله فارین پالیسی در فهرست برترین متفکران جهانی قرار گرفت.
فیلیپ جلال‌پور

| شمارهٔ ۷ – Medi Bayreuth | شمارهٔ ۷ – Medi Bayreuth |
| --- | --- |
پست: پوینت گارد
لیگ: بسکتبال بوندسلیگا
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زادهٔ: ۱۴ ژوئن ۱۹۹۳ ‏(۳۱ سال) شیفراشتات
ملیت: Iranian - German
قد: ۱٫۸۸ متر (۶ فوت ۲ اینچ)
اطلاعات حرفه: اطلاعات حرفه
دبیرستان: Toutle Lake
کالج: Lower Columbia College (2013-14) Olds College (2014-15) دانشگاه بریتیش کلمبیا (۲۰۱۵–۱۸)
پیشه بازیکنی: ۲۰۱۸–اکنون
تاریخچه فعالیت: تاریخچه فعالیت
۲۰۱۸–۲۰۱۹: CB Clavijo
۲۰۱۹–۲۰۲۰: SKN St. Pölten
۲۰۲۰–تاکنون: Medi Bayreuth
 :  
دستاوردهای حرفه‌ای و جوایز: دستاوردهای حرفه‌ای و جوایز
 2019–20 Austrian Basketball Superliga: best passer :  2019–20 Austrian Basketball Superliga: best passer 
 :  
فیلیپ جلال‌پور یا پویان جلال‌پور (زادهٔ ‎۲۴ خرداد ۱۳۷۲) بازیکن بسکتبال دورگه ایرانی-آلمانی است که در پست پوینت گارد برای تیم ملی بسکتبال ایران بازی می‌کند.
ویلهلم ریتر فون لیب

| ویلهلم ریتر فون لیب | ویلهلم ریتر فون لیب |
| --- | --- |
زاده: ۵ سپتامبر ۱۸۷۶ لاندسبرگ آم لش، پادشاهی بایرن، امپراتوری آلمان
درگذشته: ۲۹ آوریل ۱۹۵۶ (۷۹ سال) فوسن، آلمان غربی
وفاداری:  امپراتوری آلمان (تا ۱۹۱۸)  جمهوری وایمار (تا ۱۹۳۳)  رایش سوم
شاخه نظامی: نیروی زمینی
سال‌های خدمت: ۱۸۹۵–۱۹۳۸ ۱۹۳۹–۱۹۴۲
درجه: فیلدمارشال
فرماندهی: ارتش دوازدهمگروه ارتش سیگروه ارتش شمال
جنگ‌ها و عملیات‌ها:  جنگ جهانی اول  جنگ جهانی دوم: نبرد فرانسه  عملیات بارباروسا: نبرد منطقه بالتیک  محاصره لنینگراد 
نشان‌ها: صلیب شوالیه صلیب آهنین
ویلهلم یوزف فرانتس ریتر فون لیب (به آلمانی: Wilhelm Ritter von Leeb) (۵ سپتامبر ۱۸۷۶–۲۹ آوریل ۱۹۵۶) نظامی بلندپایه و فیلدمارشال آلمانی در دوره رایش سوم بود که فرماندهی چند یگان عمده را در جریان جنگ جهانی دوم بر عهده داشت.
سال‌های اولیه

ویلهلم فون لیب روز ۵ سپتامبر سال ۱۸۷۶ در لاندسبرگ آم لش در بایرن در یک خاندان با سابقه بلند نظامی‌گری زاده شد. سال ۱۸۹۵ به عنوان افسر دانشجو در هنگ ۴ توپخانه صحرایی در آوکسبورک به ارتش بایرن ملحق شد. روز ۳ مارس سال ۱۸۹۷ به زمره افسران درآمد. سال ۱۹۰۰ داوطلبانه در سرکوب شورش مشتزن‌ها در چین مشارکت کرد و فرمانده یک دسته بود. پس از بازگشت به دانشکده جنگ بایرن در مونشن رفت و سال ۱۹۰۹ فارغ‌التحصیل شد. به ستاد کل بایرن و مدتی بعد به ستاد کل کبیر پیوست. سپس فرمانده یک آتشبار در هنگ ۱۰ توپخانه در ارلانگن شد. لیب هنگام آغاز جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ با درجه سروان افسر ارشد تدارکات سپاه ۱ بایرن در مونشن بود. دو سال نخست جنگ عموماً در جایگاه افسر عملیات لشکر یازدهم پیاده‌نظام در جبهه غربی قرار داشت. لشکر او سال ۱۹۱۶ به جبهه شرقی منتقل شد. لیب در عملیات‌های نواحی گالیسیا و صربستان به جهت نشان دادن شهامت استثنایی نشان نظامی ماکس یوزف، عالی‌ترین نشان نظامی پادشاهی بایرن، را دریافت کرد. علاوه بر این ضمن ترفیع به درجه سرگرد، مقام غیر موروثی شوالیگی را از لودویگ سوم، پادشاه بایرن دریافت کرد تا به جایگاه نجیب‌زادگی در بایرن برسد و عنوان ریتر به نام او اضافه شود. در ادامه در تسخیر رومانی حضور داشت. ماه مه سال ۱۹۱۷ به جبهه غربی بازگشت و افسر ارشد تدارکات ستاد روپرشت، ولیعهد بایرن شد. تا پایان جنگ همان‌جا بود.
رایشسور

گفته می‌شود سال ۱۹۱۹ مختصراً در فرای‌کور عضویت داشت. ماه اکتبر سال ۱۹۱۹ رئیس یک بخش در وزارت دفاع در برلین بود. به خدمت در رایشسور صد هزار نفری پذیرفته شد. سال ۱۹۲۰ به درجه سرهنگ دوم ترفیع گرفت و سال ۱۹۲۱ رئیس ستاد منطقه نظامی شماره ۲ در اشتتین شد. سال ۱۹۲۳ در سرکوب کودتای مونشن حضور داشت. سال ۱۹۲۲ به عنوان رئیس ستاد منطقه نظامی شماره ۷ به مونشن بازگشت. سال ۱۹۲۴ فرمانده گردان ۲ در هنگ توپخانه کوهستان در لاندسبرگ بود. ماه فوریه سال ۱۹۲۵ به درجه سرهنگ ترفیع گرفت. سال ۱۹۲۶ فرمانده هنگ ۷ توپخانه در نورنبرگ شد. لیب دو سال بعد فرمانده توپخانه منطقه نظامی شماره ۵ در اشتوتگارت و یکی از دو نایب فرمانده لشکر پنجم پیاده‌نظام شد. سال ۱۹۲۹ به درجه سرتیپ ترفیع و همین جایگاه‌ها را در منطقه نظامی شماره ۷ بر عهده گرفت. روز ۱ دسامبر همین سال به عنوان فرمانده لشکر هفتم پیاده‌نظام به درجه سرلشکر رسید. سال ۱۹۳۰ فرمانده منطقه نظامی شماره ۷ شد.
ورماخت

لیب هنگام به قدرت رسیدن آدولف هیتلر جزو ژنرال‌های ارشد به حساب می‌آمد. او در بازسازی نیروی زمینی آلمان در اوایل دهه ۱۹۳۰ نقش قابل ملاحظه‌ای داشت. در این دوران پیشرفت خوبی حاصل کرد. اواخر سال ۱۹۳۳ به عنوان فرمانده گروه ارتش ۲ در کاسل برگزیده شد و روز ۱ ژانویه سال ۱۹۳۴ به درجه سپهبد (ژنرال توپخانه) ترفیع گرفت. لیب اواسط دهه ۱۹۳۵ کتاب خود با عنوان دفاع را منتشر کرد. باز نشر این کتاب توسط وزارت جنگ آلمان او را به عنوان یک نظریه‌پرداز نظامی در سطح بین‌المللی مطرح ساخت. این اثر به انگلیسی و روسی ترجمه و حتی در شوروی وارد دوره‌های آموزشی شد.
در این حال لیب یکی از منتقدان آشکارای حاکمیت رایش سوم بود. با عقاید راسخ کاتولیک با یونیفرم نظامی به کلیسا می‌رفت که مورد پسند اصول حزب ناسیونال سوسیالیست نبود. در یک مورد، لیب از رفتن به ضیافت شام آلفرد روزنبرگ، از اعضای ارشد حزب که او را یک ضدمسیحی می‌دید، اجتناب کرد. به هر حال او هیچ نسبتی با جنبش مخالفان هیتلر نداشت و در توطئه‌چینی‌ها علیه او مشارکت نمی‌کرد. با این وجود در مورد ظن حاکمان بود. بدین شکل، در پی مسئله بلومبرگ-فریچ، لیب به عنوان یکی از نخستین افراد، روز ۱ مارس سال ۱۹۳۸، با درجه افتخاری ارتشبد، اجباراً بازنشسته شد. او همچنین فرمانده افتخاری هنگ ۷ توپخانه نام گرفت. با این حال با بروز احتمال جنگ در پی بحران سودتنلند، تنها پنج ماه بعد، ورماخت ماه اوت همان سال مجدداً لیب به خدمت فراخواند و به عنوان فرمانده ارتش دوازدهم برگزید. در پی کنفرانس مونشن، نیروهای او ماه اوت وارد جنوب بوهم شدند. لیب مدت کوتاهی بعد دوباره مرخص شد و به خانه خود در بایرن رفت. به هر طریق، سال بعد، با پدیداری مجدد سایه جنگ، یک بار دیگر به خدمت فعال بازگشت.
ورماخت > جنگ جهانی دوم > جبهه غربی

مقالهٔ اصلی: جنگ تصنعی
در پی آغاز جنگ جهانی دوم در ماه سپامبر سال ۱۹۳۹، در طول کارزار لهستان، لیب فرماندهی گروه ارتش سی را که از گروه ارتش ۲ شکل گرفته بود، با مأموریت دفاع از مرزهای غربی بر عهده داشت. یگان او متشکل از سه ارتش یکم، پنجم و هفتم و گروه آ با مجموعاً ۵۱ لشکر بود که عموماً آرایش‌هایی با نیروهای مسن‌تر یا ذخیره داشتند. هیچ یگان موتوریزه و زرهی شامل آن نمی‌شد. از این رو اگر فرانسوی‌ها در جریان جنگ تصنعی تهاجم گسترده‌ای اجرا می‌کردند احتمالا لیب با مشکل بزرگی موجه می‌شد. البته لیب، همانند هیتلر، چنین کاری از طرف متفقین را نامتحمل می‌دید. این پیش‌بینی درست از آب درآمد و فرانسوی‌ها از روز ۹ سپتامبر دست به تنها یک حمله محدود در ناحیه زار زدند. این تهاجم پس از صرفاً ۲۵ کیلومتر پیشروی متوقف شد و لیب تمامی این مقدار را با دادن کمتر از دو هزار نفر تلفات، تا روز ۲۴ اکتبر پس گرفت.
مقالهٔ اصلی: نبرد فرانسه
لیب مخالف تهاجم به فرانسه بود. مرگ ستوان دوم آلفرد فون لیب، پسر او، در قالب هنگ ۹۹ پیاده‌نظام کوهستان در نبرد ناحیه لووف بر این نظر عقیده تأثیر داشت. لیب با نوشتن یک یادداشت در پاییز سال ۱۹۳۹ حمله به کشورهای سفلی و نقض بی‌طرفی بلژیک برای دومین بار در طی ۲۵ سال گذشته را موجب برانگیخته شدن دشمنی تمامی جهان با آلمان دانست. او از ارتشبد والتر فون براوخیچ، فرمانده کل نیروی زمینی خواست در مقابل این تصمیم بایستد اما به نتیجه‌ای نرسید. لیب در دیدار روز ۹ نوامبر با گرت فون روندشتت و فدر فون بک، فرماندهان دو گروه ارتش دیگر آلمان، در کوبلنتس، سعی کرد آن‌ها را ترغیب کند اگر فرماندهی عالی بر تهاجم به غرب اصرار بورزد هر سه از مقام خود استعفا دهند. با این وجود این دو تن نظر موافقی با او نداشتند و لیب با سرخوردگی به قرارگاه خود بازگشت.
هنگام آغاز نبرد فرانسه از روز ۱۰ مه سال ۱۹۴۰، گروه ارتش سی این بار تنها ۱۷ لشکر پیاده‌نظام در قالب ارتش‌های یکم و هفتم، در اختیار داشت. لیب در یک مأموریت ثانویه می‌بایست به‌شکل ایذایی خط دفاعی ماژینو را هدف می‌گرفت تا فرانسوی‌ها نیروی خود را به اراضی مهم‌تر شمالی منتقل نکنند. این مأموریت با موفقیت اجرا شد و در پی پایان کارزار لیب روز ۱۹ ژوئیه سال ۱۹۴۰ به درجه فیلدمارشال نائل آمد.
پس از مدت کوتاهی استقرار در جنوب فرانسه، قرارگاه گروه ارتش سی ماه اکتبر سال ۱۹۴۰ به درسدن منتقل شد تا آماده تهاجم به شوروی شود. لیب این بار هم اعتراض خود را به‌صورت بی‌نتیجه‌ای نسبت به این کارزار جدید ابراز داشت. گروه ارتش سی برای عملیات بارباروسا به گروه ارتش شمال تغییر عنوان داد.