stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مقام (موسیقی)
موسیقی ایرانی > مقام‌های دوازده‌گانه > شعبات بیست‌وچهارگانه

| راست | راست | اصفهان | اصفهان | عراق | عراق |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| مبرقع (۵ نغمه) | پنج‌گاه (۵ نغمه) | نیریز (۵ نغمه) | نیشابورک (۵ نغمه) | مخالف (۵ نغمه) | مغلوب (۵ نغمه) |
| کوچک | کوچک | بزرگ | بزرگ | حجاز | حجاز |
| رکب (۶ نغمه) | بیاتی (۵ نغمه) | همایون (۴ نغمه) | نهفت (۱۰ نغمه) | سه‌گاه (۳ نغمه) | حصار (۸ نغمه) |
| بوسلیک | بوسلیک | عشاق | عشاق | حسینی | حسینی |
| عشیران (۱۰ نغمه) | صبا (۵ نغمه) | زابل (۳ نغمه) | اوج (۸ نغمه) | دوگاه (۲ نغمه) | محیر (۸ نغمه) |
| زنگوله | زنگوله | نوا | نوا | راهوی | راهوی |
| چهارگاه (۴ نغمه) | عُزّال (۵ نغمه) | نوروز خارا (۵ نغمه) | ماهور (۶ نغمه) | نوروز عرب (۶ نغمه) | نوروز عجم (۶ نغمه) |
هر مقام دارای دو شعبه دانسته می‌شده، که به گفتهٔ فرصت‌الدوله قدمان آن را «به اوهامشان» با بیست‌وچهار ساعت شبانه‌روز مرتبط می‌کرده‌اند. این شعبه‌ها احتمالاً توسط خواجه ابراهیم و اسحاق موصلی وضع شده بودند. هر شعبه هم شامل چند نغمه می‌شده است.
موسیقی ایرانی > طبقات هفده‌گانه

مقالهٔ اصلی: ادوار (موسیقی)
دوازده مقام یادشده (و مقامات دیگر) در موسیقی قدیم ایران از هفده درجه یا مایه اجرا می‌شدند؛ مثلاً مقام عشاق در هر یک از درجات هفده‌گانهٔ گام صفی‌الدین ارموی نوشته می‌شده است. بر این اساس هر مقام شامل هفده طبقه بوده و در مجموع دویست و چهار طبقه (۱۲ مقام × ۱۷ طبقه) به دست می‌آمده است. کامل‌ترین ساز برای اجرای این هفده طبقه، عود بوده است؛ این ساز پرده نداشته در نتیجه اجازهٔ اجرای تمام نت‌ها را به نوازده می‌داده است. مکان انگشت‌گذاری برای اجرای این مقام‌ها روی پنج سیم عود، با استفاده از ترکیبی از حروف ابجد نمایش داده می‌شده است؛ اما در عمل از تمام این طبقه‌ها استفاده نمی‌شده بلکه فقط حالاتی که انگشت‌گذاری ساده‌تری دارند مورد استفاده بوده‌اند.
موسیقی ایرانی > آوازهای شش‌گانه

در کنار دوازده مقام موسیقی ایرانی، از شش آواز یا به اصطلاح آوازات سته هم در متون کهن مربوط به موسیقی ایران نام رفته است. عبدالقادر مراغه‌ای در جامع‌الالحان این شش آواز را چنین نامیده است: کواشت [=گِوَشت]، کردانیا [=گردانیه]، نوروز (یا نوروز اصل)، سَلمک، مائه [=مایه]، و شهناز. (پس از تحول مقام به دستگاه، این تقسیم‌بندی تغییر کرده و اینک شش آواز در موسیقی دستگاهی ایران شناخته می‌شود: ابوعطا، افشاری، بیات ترک، بیات کرد، اصفهان و دشتی.)
هر آواز، از ترکیب بخش‌های از دو مقام به دست می‌آمده است. در بحورالالحان آمده است که «سلمک را از پستی اصفهان و بلندی زنگوله گرفته‌اند … و گردانیه از پستی عشاق و بلندی راست خیزد … و نوروز اصل از پستی بوسلیک و بلندی حسینی خیزد … و گوشت از پستی حجاز و بلند نوا برخاسته … و مایه از پستی کوچک و بلندی عراق خیزد … و شهناز از پستی بزرگ و بلندی رهاوی خیزد.»
از بین آوازهای شش‌گانهٔ قدیم، مائه از این جهت قابل توجه است که می‌توان آن را یکی از مدهای گام پنتاتونیک به‌شمار آورد؛ اهمیت آن از این جهت است که این گام (که در موسیقی غربی با سبک راک رواج یافت) در زمان صفی‌الدین ارموی در موسیقی ایران به کار می‌رفته است.
محمدرضا لطفی در تحلیل متون ارموی و مراغه‌ای به این نتیجه رسیده که آوازها در واقع همان دورهای ناکامل هستند، یعنی مقام‌هایی که یک فاصلهٔ اکتاو کامل رو پوشش نمی‌دهند و فقط یک چهارم درست یا پنجم درست اندازه دارند.
موسیقی ایرانی > تحول مقام به دستگاه

مقالهٔ اصلی: تحول مقام به دستگاه
در فاصلهٔ قرن چهارم تا نهم هجری، موسیقی علمی ایران وضعیت خوبی داشته و بیشتر فلاسفه و دانشمندان آن زمان در کتاب‌ها و رساله‌ها مبحثی را هم به موسیقی اختصاص می‌داده‌اند. در قرن نهم هجری با تبعیت حکام ایرانی از متعصبین بانفوذی که مخالف موسیقی بودند، رشد علمی موسیقی در ایران متوقف شد و در همین حال تغییرات و جابه‌جایی‌های بسیاری در موسیقی ایران صورت گرفت.
از زمان ناصرالدین شاه قاجار، موسیقی دوباره تا حدودی مورد توجه قرار گرفت. برخی پژوهشگران معتقدند که در این دوره موسیقی ایرانی به سمت قالبی شدن رفت (به معنای تمرکز روی قالب موسیقایی)، مقام‌های ایرانی تحت عنوان دستگاه‌ها بازآرایی شدند و این دستگاه‌ها خود به قطعات کوچکتری تقسیم یافتند که می‌شد هر کدام را جداگانه تعلیم داد (شکل‌گیری ردیف موسیقی ایرانی). به عقیدهٔ داریوش طلایی بنیانگذاران ردیف لزوماً به دنبال نظم دادن به سیستم مُدال نبودند و بنابراین رابطهٔ ردیف‌ها با مدها مشخص نشده است و نظام آموزشی ردیف دربرگیرندهٔ هیچ تئوری روشنگری نیست.
امروزه در معروف‌ترین ردیف‌های موسیقی ایرانی نظیر ردیف میرزاعبدالله، هفت دستگاه تعریف می‌شود که هر کدام ده‌ها گوشه دارند. با این حال از لحاظ آناتومی (ترتیب و نوع فاصله‌ها)، این دستگاه‌ها کمتر از هفت نوع دانسته می‌شوند. به عقیدهٔ علینقی وزیری، رفتار و حالات دستگاه راست پنجگاه مانند ماهور است و رفتار و حالات دستگاه نوا نیز مانند شور است، که یعنی دستگاه‌ها را می‌توان در پنج خانوادهٔ اصلی طبقه‌بندی کرد. داریوش طلایی در تحقیقاتش به این نتیجه رسیده که با شکستن هر دستگاه به دو دانگ می‌توان تمام ساختارهای مُدال موسیقی ایرانی را با استفاده از تنها چهار دانگ (شور، چهارگاه، ماهور، و نوا/دشتی) طبقه‌بندی کرد.
موسیقی ایرانی > مقام‌ها در ادبیات فارسی

مقالهٔ اصلی: مقام‌های موسیقی در ادبیات فارسی
در ادبیات فارسی به نام مقام‌های مختلف در قالب شعر و نثر اشاره شده است. نخستین کسی که به صراحت از پرده‌ها نام می‌برد، کیکاووس بن اسکندر نویسندهٔ قابوس‌نامه (۴۵۷ ق) است که در فصل «آیین و رسم خنیاگری»، از ده پرده نام می‌برد. با این حال تا پیش از محمد بن محمود بن محمد نیشابوری، هیچ ادیبی از تمام دوازده مقام موجود نام نبرده است. نیشابوری در رساله‌اش که در اوایل قرن ششم هجری نوشته، از دوازده مقام (یا پرده) با نام‌های راست، مخالف راست، عراق، مخالفک، حسینی، راهوی (رهاوی)، اصفهان، ماده، بوسلیک، نوا، نهاوند (زنگوله)، و عشاق نام می‌برد. نیشابوری همچنین مشخصاً ایجاد مقام‌های اولیه (هفت مقام) را به باربد و افزایش آن‌ها تا دوازده عدد را به شخصی به نام «سعیدی» نسبت می‌دهد که هر دو در دورهٔ ساسانیان می‌زیسته‌اند.
قدیمی‌ترین اثر ادبی که نام تمام دوازده مقام را به شکل امروزی در خود دارد دیوان شمس مولوی است. او در یکی از غزلیاتش یازده مقام (همه به جز نوا) را نام می‌برد و در غزلی دیگر نیز ده مقام (همه به جز بزرگ و کوچک) را به همراه گوشهٔ چهارگاه برمی‌شمرد.
موسیقی ترکی

| مقام | درجات |
| --- | --- |
عشاق: 
نوا / حسینی: 
بوسلیک: 
راست: 
حجاز / عزال: 
زنگوله: 
چهارگاه: 
همایون: 
کارجیغار: 
کردی: 
سوزناک: 
اگرچه طبقه‌بندی موسیقی ترکی نیز مانند موسیقی عربی، عمدتاً در دوران عثمانی رخ داد، اما تقسیم‌بندی متفاوت موسیقی عربی در آن به کار گرفته شد. در قرن نوزدهم سه موسیقی‌دان مطرح با نام‌های رئوف یکتا بی، صوفی ازگی و حسین سعدالدین آرل نظام تئوری موسیقی ترکی را متحول کردند و نتیجهٔ کار آن‌ها با تغییری اندک تا امروز استفاده می‌شود. از همین جهت برخی پژوهشگران معتقدند که نظام تئوری که توسط ازگی و آرل ایجاد شد، در مقایسه با نظام مشابهی که در موسیقی دستگاهی ایران در همان دوره توسط علینقی وزیری ایجاد شد، به مراتب موفق‌تر بوده است.
موسیقی ترکی > سایر تقسیم‌بندی‌ها

اریک برنارد ادرر، در پایان‌نامهٔ دکترایش در رشتهٔ موسیقی از دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا به بررسی مقام‌های موسیقی ترکی در یک فرم خاص این موسیقی موسوم به «تقسیم» پرداخته و مجموعاً ۵۳ مقام در هشت خانوادهٔ مقام به شرح زیر برمی‌شمرد:
خانوادهٔ مقام راست: راست، رهاوی، سوز دلارا، بسیط سوزناک، نیشابورک، پنج‌گاه، پسندیده
خانوادهٔ مقام عشاق: عشاق (و دوگاه-مایه)، بیاتی، نوا، طهیر، عجم، بیاتی عربان، کارجیغار، اصفهان، نیشابور، حسینی، محیر، گلزار، گردانیه (شامل سلمک و دلنشین)، صبا
خانوادهٔ مقام سه‌گاه: سه‌گاه (و سه گاه-مایه و هفت‌گاه)، حزام، عراق، اویج، فرحناک، مستعار، بسته‌نگار، راحت الارواح
خانوادهٔ مقام بوسلیک: بوسلیک (و شهناز-بوسلیک)، نهاوند، یگاه سلطانی، فرح‌افزا، ارزبار
خانوادهٔ مقام کردی: کردی (و اشک‌افزا، و فرح‌نما)، حجازکار کردی، محیر کردی، عجم کردی، عربان کردی، محیر سمبله (و سمبله)، صبا-زمزمه
خانوادهٔ مقام عجم عشیران: عجم عشیران (و چهارگاه، و شوق‌آور)، ماهور، زاول (زابل؟)
خانوادهٔ مقام حجاز: حجاز، همایون، عزال، سوز دل، شهناز، حجازکار، سوزناک، اوج‌آرا، عربان، شد عربان، دوگاه سنتی
خانوادهٔ مقام نکریز: نکریز، نوا اثر (و رنگ دل)، شوق‌افزا (و نسخهٔ قدیمی‌تر چهارگاه، و شوق طرب)، دوگاه جدید
با این حال نویسنده تأکید می‌کند که تقسیم‌بندی او از مقامات، با روشی که حسن سعدالدین آرل به کار برده سازگار نیست، چرا که ۱۴ مورد از این مقام‌ها از نظر آرل حاصل بالاتر یا پایین‌تر بردن یکی دیگر از مقام‌ها هستند (مثلاً عجم عشیران و چهارگاه فواصل یکسان دارند و با بالا یا پایین بردن یکی دیگری به دست می‌آید). از سوی دیگر، این ۵۳ مقام احتمالاً تنها بخشی از تمام مقام‌هایی هستند که در طول تاریخ موسیقی ترکی شناخته شده بوده‌اند. برای مثال، مجموعهٔ مقام‌هایی که «فکرت کوتلوغ» فهرست کرده و توسط بسیاری از نظریه‌پردازان به عنوان کامل‌ترین فهرست موجود شناخته می‌شود، حاوی جزئیاتی در مورد ۲۱۹ مقام است. با این حال ادرر حدس می‌زند که احتمالاً تمام این مقام‌ها در یک زمان متداول نبوده‌اند و برخی در طول زمان در هم ادغام یا از هم منشعب شده‌اند، و در هر دوره تنها چیزی حدود ۳۰ تا ۶۰ مقام رایج بوده و عده‌ای مقام نادر نیز شناخته می‌شده است.
موسیقی عربی

پیدا کردن منبعی که مقام‌هایی که مطلقاً عربی هستند (و مثلاً ترکی یا ایرانی نیستند) را ذکر کرده باشد دشوار است و بین منابع در مورد نامگذاری و طبقه‌بندی مقام‌ها اختلاف است. تا اواخر قرن هجدهم، طبقه‌بندی مقام‌ها به صورت شفاهی تدریس می‌شد و شامل هفت مقام اصلی و بیست مقام مختلف بود. در اوایل قرن نوزدهم تئوری موسیقی عربی وارد عصر نوین خود شد و طبقه‌بندی‌های جدیدی از مقام‌ها ارائه شد. در مفصل‌ترین طبقه‌بندی که در حوالی ۱۸۴۰ میلادی در سوریهٔ امروزی تألیف شد، نود و پنج مقام برشمرده شده است و گمان می‌رود که بزرگی این عدد ناشی از آن باشد که موسیقی سوریه هم از موسیقی عربی و هم از موسیقی ترکی اثر پذیرفته بود. در اواخر قرن نوزدهم، در تئوری نوین موسیقی در مصر نیز تعداد مقام‌ها افزایش یافت، که برخی از مقام‌های «جدید» از موسیقی ترکی وارد شده بودند.
موسیقی عربی > اجناس

مقالهٔ اصلی: جنس (موسیقی)
| جنس | نت‌های شاخص | فواصل (به ربع پرده) | اندازهٔ کل جنس (به ربع پرده) |
| --- | --- | --- | --- |
| راست | دو، ر، می نیم بمل، فا | ۴-۳-۳ | ۱۰ |
| بیاتی | ر، می نیم بمل، فا، سل | ۳-۳-۴ | ۱۰ |
| سکاه | می نیم بمل، فا، سل | ۳–۴ | ۹ |
| صبا | ر، می نیم بمل، فا، سل بمل | ۳-۳-۲ | ۸ |
| عجم | سی بمل، دو، ر، می بمل | ۴-۴-۲ | ۱۰ |
| نهاوند | دو، ر، می بمل، فا | ۴-۲-۴ | ۱۰ |
| کرد | ر، می بمل، فا، سل | ۲-۴-۴ | ۱۰ |
| نوا اثر | دو، ر، می بمل، فا دیز، سل | ۴-۲-۶-۲ | ۱۴ |
| حجاز | ر، می بمل، فا دیز، سل | ۲-۶-۲ | ۱۰ |
در موسیقی عربی، هر یک از مقام‌ها در واقع ترکیبی از دو دانگ است که به آن‌ها جنس می‌گویند. به دو دانگی که یک مقام را تشکیل می‌دهند اصطلاحاً «جنس پایین» و «جنس بالا» گفته می‌شود. در عین حال، هر مقام می‌تواند شامل اجناس فرعی نیز باشد که از برهم کنش دو جنس اصلی به دست می‌آیند. در طبقه‌بندی‌های رایج در دوران معاصر، بین نه تا یازده جنس اصلی تعریف می‌شود. به جز این‌ها، اجناس دیگری هم وجود دارند که ندرتاً در مقام‌های نارایج استفاده می‌شوند؛ جمعاً بین ۱۷ تا ۳۰ جنس در طبقه‌بندی‌ها مختلف ذکر شده است.
در تقسیم‌بندی نه‌گانه، خانواده‌های مقام عبارتند از: راست، بیاتی، سکاه (سه‌گاه)، صبا، عجم، نهاوند، کرد، نوا اثر، و حجاز. سه مورد اول به‌طور طبیعی در گام پایه دیده می‌شوند (با شروع از درجات اول تا سوم گام پایه). همچنین این سه جنس در درجات بعدی گام پایه نیز تکرار می‌شوند (با شروع از درجهٔ پنجم). تمام این دانگ‌ها متشکل از چهار نت هستند، به جز سکاه که متشکل از سه نت است، و نوا اثر که متشکل از پنج نت است.
| جنس | نت‌های شاخص | فواصل (بر حسب ربع پرده) |
| --- | --- | --- |
| هزام | می نیم بمل، فا، سل، لا بمل | ۳-۴-۲ |
| عراق | سی نیم بمل، دو، ر، می نیم بمل | ۳-۴-۳ |
| سکاه | می نیم بمل، فا، سل، لا | ۳-۴-۴ |
در تقسیم‌بندی یازده‌گانه، آنچه به عنوان سکاه با دانگ سه نتی تعریف شده بود، به سه دانگ چهارنتی شکسته می‌شود که یکی کماکان سکاه نامیده می‌شود و دو تای دیگر هزام و عراق نام می‌گیرند.
در هر دوی این تقسیم‌بندی‌ها، بیشتر اجناس اندازه‌ای برابر با ۱۰ ربع پرده، یا همان چهارم درست دارند. به این‌ها اصطلاح «اجناس تامّة» (اجناس درست) گفته می‌شود. به اجناسی که اندازه‌شان کمتر از چهارم درست است لفظ «اجناس ناقصة» گفته می‌شود و به بقیه که اندازه‌شان بزرگتر از چهارم درست است «اجناس زائدة» نام داده می‌شود.
مانند گوشه‌ها در مقام‌های ایرانی، اجناس در مقام‌های عربی توالی‌هایی از چند نت متوالی هستند؛ اما برخلاف گوشه‌ها که شامل دو تا هشت نت می‌شوند، اجناس با استفاده از سه تا پنج نت تعریف می‌شوند. در حالت کلی اجناس با سه نت تعریف می‌شوند مگر زمانی که سه نت برای تعریف‌شان کافی نباشد (برای نمونه تفاوت عجم و چهارگاه را نمی‌توان فقط با سه نت فهمید و باید نت چهارمی به کار رود، یا نوا اثر را نمی‌توان با کمتر از پنج نت تعریف کرد). اجناس پنج نتی را «عقد» (یا در حالت جمع، «عقود») هم می‌نامند.
موسیقی عربی > تعداد مقام‌ها

بین منابع مختلف در مورد اینکه تعداد کل مقام‌ها در موسیقی عربی چند تاست اتفاق نظر وجود ندارد. اگر چه اکثرشان نه تا یازده مقام اصلی (منطبق بر اجناس نه تا یازده‌گانهٔ اصلی) بر می‌شمرند، اما برخی منابع تا ۱۱۹ مقام مختلف را نام می‌برند و برخی دیگر معتقدند که فقط ۸ تا از مقام‌ها در عمل کاربرد دارند. همچنین بین تعداد مقام‌هایی که خوانندگان بر می‌شمرند، با تعدادی که نظریه‌پردازان تئوری موسیقی بر می‌شمرند، تفاوت هست.
عامل دیگری که تعیین تعداد کل مقام‌ها را دشوار می‌کند آن است که این تعداد در طول تاریخ ثابت نیست. برای مثال میخائیل مشاقه از ۴۵ مقام نام می‌برد که زمانی در موسیقی سوریه متداول بوده اما امروزه دیگر به کار نمی‌رود. همچنین مقام‌های جدیدی نیز در طول زمان از موسیقی ترکی به موسیقی عربی راه یافته‌اند. برخی از این مقام‌ها، در موسیقی ترکی «اختراع» شده‌اند، یعنی یا پیش از آن وجود نداشته‌اند یا موسیقی‌دان‌ها ترک مقام‌هایی را که مهجور بوده‌اند دوباره زنده کرده‌اند. برای مثال، اختراع مقام‌های فرح‌افزا و سوزناک را به وارداکوستا احمد آقا، ایجاد مقام‌های نوا اثر، صبا بوسلیک و سلطانی یکاه به اسماعیل دده افندی و ابداع مقام‌های سوزدلارا، شوق‌افزا، پسندیده، حجازین و اوج آرا به سلیم سوم نسبت داده می‌شود.
دست آخر این که تمام مقام‌ها در همه‌جای سرزمین عرب و برای همهٔ انواع موسیقی به کار نمی‌روند. برای مثال، قاریان قرآن معمولاً به گروهی از مقام‌ها با نام «مقام‌های مکّی» اشاره می‌کنند که تنها شامل دوگاه، سه‌گاه، چهارگاه، پنج‌گاه، رکبی و مایه است.
موسیقی عربی > جابه‌جایی بین مقام‌ها

مبحث پرده‌گردانی (مدولاسیون) بین مقام‌های مختلف تقریباً توسط تمام نظریه‌پردازان موسیقی عربی نادیده گرفته شده است. مقام‌ها بیشتر به عنوان یک مفهوم مستقل و جدا تعریف می‌شوند و در مورد روش‌هایی که می‌توان از یک مقام به مقامی دیگر رفت مستندات زیادی موجود نیست. در معدود مواردی که این موضوع مورد بحث بوده، از نام‌هایی نظیر «انتقال»، «تحویل» یا «تغییر» مقام برای توصیف آن استفاده شده است. با این حال متون مربوط به تئوری موسیقی عربی از سدهٔ سیزدهم به این سو همگی راجع به اهمیت تغییر مقام در موسیقی عربی بحث کرده‌اند، و اجرای آن را نشانه‌ای از توانمندی یک خواننده دانسته‌اند، تا آنجا که حتی برخی آن را مهم‌ترین جنبهٔ زیبایی‌شناختی موسیقی عربی نامیده‌اند. در آثار خوانندگان معاصر نیز تغییر مقام بسیار دیده می‌شود؛ برای مثال ترانهٔ «رباعیات خیام» به خوانندگی ام کلثوم در مقام راست خوانده شده اما در بخشی‌هایی به مقام‌های سوزناک، بیاتی، حجاز، و هزام نیز ورود می‌کند.
به‌طور کلی، تغییر مقام در دو شکل می‌توان رخ بدهد. شکل اول، تغییر بین مقام‌هایی است که نت پایه مشترک دارند (مثلاً از مقام راستِ دو به مقام سوزناکِ دو، که هر دو درجهٔ اولشان نت دو است). این شکل خود می‌تواند بین دو مقام باشد که جنس اولشان کاملاً برهم منطبق است (مثال راست و سوزناک)، یا بین دو مقام که جنس اولشان با هم تفاوت‌هایی دارد (مثلاً بین راستِ دو و نهاوندِ دو). شکل دوم، تغییر بین دو مقام است که درجهٔ اولشان برهم منطبق نیست. این شکل معمولاً از طریق درجهٔ پنجم مقام اول (که با نام غماز نیز شناخته می‌شود) رخ می‌دهد؛ این نت که درجهٔ اولِ جنس دوم مقام مبدأ است، می‌تواند درجهٔ اولِ جنس اول مقام مقصد نیز باشد.
به جز تقسیم‌بندی بالا، تغییر مقام از چند جهت دیگر نیز تقسیم‌بندی شده است. تغییر مقام می‌تواند دفعی باشد یا تدریجی؛ تغییرات دفعی معمولاً برای نشان دادن تضاد بین دو مقام به کار می‌روند، مثلاً از مقام بیاتی به صبا، با جهش از نت پایهٔ بیاتی (ر) به درجهٔ سوم صبا (فا). همچنین تغییر مقام می‌تواند گذرا باشد یا کامل؛ این تقسیم‌بندی بر اساس مدت زمانی است که در مقام دوم سپری می‌شود. دست آخر این که برخی موسیقی‌دانان تغییر مقام را به دو دستهٔ رایج و نادر تقسیم‌بندی می‌کنند؛ موارد رایج معمولاً به مقامی دیگر هستند که درجهٔ اولش با مقام مبدأ مشترک است، در حالی که موارد نادر معمولاً به مقامی دیگر هستند که به درجه‌ای بالاتر یا پایین‌تر جابه‌جا شده است (مثلاً از راستِ دو به سه‌گاهِ دو).
اگر چه قواعد مشخصی برای تغییر مقام‌ها در متون تئوری موسیقی عربی نیامده، اما بیشتر موسیقی‌دانان توافق دارند که در هر مقام، معمولاً یک یا دو «نت محوری» وجود دارد که «در» ورود به مقام‌های دیگر هستند؛ به این نت‌ها معمولاً «باب» (به عربی به معنای در یا ورودی) گفته می‌شود. برای مثال، در بیشتر مقام‌های مبتنی بر نتِ ر (خانوادهٔ بیاتی) و مقام عجم عشیران (مبتنی بر سی بمل)، نت سی بمل نت ورودی دانسته می‌شود. با تمرکز روی سی بمل (که گاهی پیش از آن نت لا هم نواخته می‌شود) نوازنده می‌تواند زمینه‌ای فراهم کند تا با پایین رفتن به ترتیب «سی بمل، لا، سل، فا، می نیم بمل، ر» به مقام‌های خانوادهٔ بیاتی ورود کند، یا با پایین رفتن به ترتیب «سی بمل، لا، سل بمل، فا، می نیم بمل، ر» به مقام صبا برسد، یا با کمک توالی «سی بمل، لا، سل، فا، می بمل، ر» به مقام عجم عشیران راه یابد.
موسیقی عربی > نت‌نویسی

همچنین ببینید: ریزپرده § موسیقی عربی
تحولاتی که در تئوری موسیقی عربی از سدهٔ هجدهم تا بیستم میلادی رخ داد، منجر به ایجاد روش‌های مناسب برای نت‌نویسی مقام‌ها در موسیقی عربی شد. یکی از این تحولات، به کار گرفتن نمادهایی برای ریزپرده‌های «نیم بمل» و «نیم دیز» است؛ برخی منابع ابداع این نشان‌ها را به منصور عوض، موسیقی‌دان مصری نسبت می‌دهند که در سال ۱۹۲۰ در کتابی این دو نشان را پیشنهاد کرده بود، اما برخی منابع دیگر نشان می‌دهد که ریشهٔ حقیقی این نشان‌ها در متون فرانسوی یا ترکی باشد.
برای نوشتن علایم عرضی در سر کلید، روش‌های مختلفی رایج است. محمد صلاح الدین در این زمینه نقش مهمی ایفا کرد، چرا که روشی پیشنهاد کرد که برای نمایش تمام مقام‌ها تنها از چهار علامت سر کلید استفاده می‌کرد. این چهار مورد عبارتند بودند از علایم سر کلید راست (سی نیم بمل و می نیم بمل)، بیاتی (سی بمل و می نیم بمل)، عجم عشیران (سی بمل و می بمل)، و نهاوند (سی بمل، می بمل، و لا بمل). در این روش برای بقیهٔ مقام‌ها، نزدیک‌ترین کلید استفاده می‌شود و بقیهٔ علایم عرضی لازم در کنار هر نت نوشته می‌شوند. این روش در کشورهای مختلف رواج گسترده‌ای داشته است، اما گاهی کلیدهای دیگری نیز در موسیقی عربی معاصر دیده می‌شود (مثلاً سی بمل، می بمل و فا دیز برای مقام حجاز).
واژه‌نامه

↑  tiao
↑  sho
↑  jo
↑  dieu
↑  güçlü
↑  Karcığar
↑  cazibe
↑  kaba
↑  nim
↑  dik
↑  tiz
↑  yerinde
↑  dügâhta rast
↑  durak
↑  gevest
↑  zirgüle
↑  eviç
↑  Eviç
↑  Arazbar
↑  Zavil
↑  Nev'eser
↑  Fikret Kutluğ
↑  Vardakosta Ahmad Aha
↑  Ismail Dede Efendi
↑  Salim III
اجناس موسیقی ایرانی، بر اساس تقسیم‌بندی عبدالقادر مراغی، نقل شده توسط فرهاد فخرالدینی. فواصل دوم بزرگ، دوم نیم‌بزرگ و دوم کوچک به ترتیب با حروف ط، ج‍ و ب نشان داده شده‌اند.
گام پایهٔ موسیقی عربی. بشنویدپرونده:Fundamental-scale-in-Arab-music.ogg
اجناس تشکیل‌دهندهٔ مقام بیاتی
والیبال در المپیک تابستانی ۲۰۱۲ – مسابقات مردان

مسابقات مسابقات والیبال در المپیک ۲۰۱۲، سیزدهمین حضورش را در مسابقات المپیک تجربه خواهد نمود. این مسابقات تحت نظر اف‌ای‌وی‌بی و با همراهی کمیته بین‌المللی المپیک برگزار خواهد شد. زمان شروع مسابقات ۲۹ ژوئیه (۸ مرداد) تا ۱۲ اوت ۲۰۱۲ (۲۲ مرداد ۱۳۹۱) در لندن، بریتانیا کبیر برگزار خواهد شد.
مسابقات انتخابی

| روش انتخاب | تاریخ | ورزشگاه | مجوز | منتخبان |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| کشور میزبان | — | — | ۱ |  بریتانیای کبیر |
| جام‌جهانی والیبال ۲۰۱۱ | ۲۰ نوامبر –   ۴ دسامبر ۲۰۱۱ |  ژاپن | ۳ |  روسیه  لهستان  برزیل |
| مسابقات انتخابی آفریقا | ۱۷-۲۱ ژانویه ۲۰۱۲ |  یواندی, کامرون | ۱ |  تونس |
| گزینشی مردان برای المپیک | ۷-۱۲ می ۲۰۱۲ |  لانگ بیچ، ایالات متحده | ۱ |  ایالات متحده آمریکا |
|  گزینشی مردان-اروپا | ۸ تا ۱۳ می ۲۰۱۲ |  صوفیه، بلغارستان | ۱ |  ایتالیا |
| مسابقات انتخابی آمریکای جنوبی | ۱۱ تا ۱۳ می ۲۰۱۲ | آلمرانته براون پارتیدو، آرژانتین | ۱ |  آرژانتین |
| مسابقات انتخابی جهانی  ۱ | ۱-۱۰ جون ۲۰۱۲ |  توکیو, ژاپن | ۱ |  صربستان |
| مسابقات انتخابی آسیا | ۱-۱۰ جون ۲۰۱۲ |  توکیو, ژاپن | ۱ |  استرالیا |
| مسابقات انتخابی جهانی ۲ | ۸ تا ۱۰جون ۲۰۱۲ |  برلین، آلمان | ۱ |  بلغارستان |
| مسابقات انتخابی جهانی ۳ | ۸ تا ۱۰جون ۲۰۱۲ |  ورونا، ایتالیا | ۱ |  آلمان |
| مجموع | مجموع | مجموع | ۱۲ |  |
قرعه‌کشی مسابقات

| گلدان الف | گلدان ب |
| --- | --- |
  بریتانیای کبیر (کشور میزبان)   ایتالیا (رتبه سوم در رده‌بندی جهانی اف‌آی‌وی‌بی)   لهستان (رتبه چهارم در رده‌بندی جهانی اف‌آی‌وی‌بی)   آرژانتین (رتبه هشتم در رده‌بندی جهانی اف‌آی‌وی‌بی)   بلغارستان (رتبه نهم در رده‌بندی جهانی اف‌آی‌وی‌بی)   استرالیا (رتبه بیست و دوم در رده‌بندی جهانی اف‌آی‌وی‌بی):   برزیل (رتبه یکم در رده‌بندی جهانی اف‌آی‌وی‌بی)   روسیه (رتبه دوم در رده‌بندی جهانی اف‌آی‌وی‌بی)   ایالات متحده آمریکا (رتبه ششم در رده‌بندی جهانی اف‌آی‌وی‌بی)   صربستان (رتبه هفتم در رده‌بندی جهانی اف‌آی‌وی‌بی)   آلمان (رتبه سیزدهم در رده‌بندی جهانی اف‌آی‌وی‌بی)   تونس (رتبه هجدهم در رده‌بندی جهانی اف‌آی‌وی‌بی)
سالن مسابقات

ارل کورت اکزیبشن سنتر،لندن، بریتانیا کبیر
دور نهایی

قالب نیمه نهایی: (تیم الف۱ با ب۴)، (الف۳ با ب۲ یا ب۳)، (الف۲ با ب۲ یا ب۳) و (الف۴ با ب۱)
دور نهایی > یک چهارم نهایی

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۸ اوت ۱۴:۰۰ | {{{تیم۱}}} | در برابر | {{{تیم۲}}} | {{{ورزشگاه}}} |
| ۸ اوت ۱۴:۰۰ |  P2 P3 |  P2 P3 |  P2 P3 | {{{ورزشگاه}}} |
| ۸ اوت ۱۴:۰۰ |  |  |  | {{{ورزشگاه}}} |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۸ اوت ۱۶:۰۰ | {{{تیم۱}}} | در برابر | {{{تیم۲}}} | {{{ورزشگاه}}} |
| ۸ اوت ۱۶:۰۰ |  P2 P3 |  P2 P3 |  P2 P3 | {{{ورزشگاه}}} |
| ۸ اوت ۱۶:۰۰ |  |  |  | {{{ورزشگاه}}} |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۸ اوت ۱۹:۳۰ | {{{تیم۱}}} | در برابر | {{{تیم۲}}} | {{{ورزشگاه}}} |
| ۸ اوت ۱۹:۳۰ |  P2 P3 |  P2 P3 |  P2 P3 | {{{ورزشگاه}}} |
| ۸ اوت ۱۹:۳۰ |  |  |  | {{{ورزشگاه}}} |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۸ اوت ۲۱:۳۰ | {{{تیم۱}}} | در برابر | {{{تیم۲}}} | {{{ورزشگاه}}} |
| ۸ اوت ۲۱:۳۰ |  P2 P3 |  P2 P3 |  P2 P3 | {{{ورزشگاه}}} |
| ۸ اوت ۲۱:۳۰ |  |  |  | {{{ورزشگاه}}} |
دور نهایی > نیمه نهایی

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۰ اوت ۱۵:۰۰ | {{{تیم۱}}} | در برابر | {{{تیم۲}}} | {{{ورزشگاه}}} |
| ۱۰ اوت ۱۵:۰۰ |  P2 P3 |  P2 P3 |  P2 P3 | {{{ورزشگاه}}} |
| ۱۰ اوت ۱۵:۰۰ |  |  |  | {{{ورزشگاه}}} |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۰ اوت ۱۹:۳۰ | {{{تیم۱}}} | در برابر | {{{تیم۲}}} | {{{ورزشگاه}}} |
| ۱۰ اوت ۱۹:۳۰ |  P2 P3 |  P2 P3 |  P2 P3 | {{{ورزشگاه}}} |
| ۱۰ اوت ۱۹:۳۰ |  |  |  | {{{ورزشگاه}}} |
دور نهایی > مسابقه مدال برنز

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۲ اوت ۰۹:۳۰ | {{{تیم۱}}} | در برابر | {{{تیم۲}}} | {{{ورزشگاه}}} |
| ۱۲ اوت ۰۹:۳۰ |  P2 P3 |  P2 P3 |  P2 P3 | {{{ورزشگاه}}} |
| ۱۲ اوت ۰۹:۳۰ |  |  |  | {{{ورزشگاه}}} |
دور نهایی > مسابقه مدال طلا

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۲ اوت ۱۳:۰۰ | {{{تیم۱}}} | در برابر | {{{تیم۲}}} | {{{ورزشگاه}}} |
| ۱۲ اوت ۱۳:۰۰ |  P2 P3 |  P2 P3 |  P2 P3 | {{{ورزشگاه}}} |
| ۱۲ اوت ۱۳:۰۰ |  |  |  | {{{ورزشگاه}}} |
بخش سافاکولفسکی

| Safakulevsky District Сафакулевский район | Safakulevsky District Сафакулевский район |
| --- | --- |
بخش: بخش
تپه باستان شناسی، منطقه صفاکولفسکی: تپه باستان شناسی، منطقه صفاکولفسکی
  پرچمنشان:   پرچمنشان
موقعیت بخش سافاکولفسکی در نقشه: موقعیت بخش سافاکولفسکی در نقشه
کشور: روسیه
واحد فدرال: استان کورگان
بنیان‌گذاری: 1940
مرکز: سافاکولوو
مساحت: مساحت
 • مجموع: ۲٬۲۸۰ کیلومتر مربع (۸۸۰ مایل مربع)
جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰): جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰)
 • مجموع: ۱۳٬۱۲۰
 • تراکم: ۵٫۸/کیلومتر مربع (۱۵/مایل مربع)
 • شهری: ۰%
 • روستایی: ۱۰۰%
ساختار اداری: ساختار اداری
 • تقسیمات اداری: 13 سلساویت
 • Inhabited localities: 33 Rural localities
ساختار شهرداری: ساختار شهرداری
 • عضو شهرداری: Safakulevsky Municipal District
 • تقسیمات شهرداری: 0 Urban settlements، 13 Rural settlements
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵ ()
OKTMO ID: 37632000
وبگاه: http://adm.safakulevo.ru/
بخش سافاکولفسکی (به لاتین: Safakulevsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان کورگان واقع شده‌است.