مرگ مایکل جکسون
پس از مرگ

بعد از مرگ جکسون، بیشترین میزان فروش آلبوم در سال ۲۰۰۹ از آن او شد. آلبوم‌هایش تنها درآمریکا بیش از نه میلیون نسخه (از ۳۵ میلیون نسخه‌ای که در جهان فروخته شده بود) فروش رفت.
از نلسون ماندلا که فقدان مایکل را ضرری برای جهان توصیف کرد تا باراک اوباما و شهردار ریودوژانیرو، مردم کره‌جنوبی، کودکان فیلیپین، یمن و بوداپست، و حتی طرفدارانش در ترکیه که برایش مراسم یادبودی اسلامی برگزار کردند. تمام کسانی که روزی مایکل خطاب به آن‌ها گفت: «روزانه می‌شنویم که ملت‌ها در حال صدمه زدن به همدیگر هستند، همسایه‌ها دارند به هم آسیب می‌رسانند، خانواده‌ها همدیگر را آزار می‌دهند و کودکان، یکدیگر را می‌کشند. ما باید یاد بگیریم که زندگی کنیم و به هم عشق بورزیم پیش از آنکه خیلی دیر شود. ما باید به این وضع خاتمه دهیم. باید دست از تبعیض برداریم و از زندگی با ترس از همسایه‌های خودمان دست بکشیم.»
از اودسا تا بروکسل و دیگر شهرهای جهان، هواداران مایکل اجتماعات یادبود خود را برگزار کردند و مجلس نمایندگان آمریکا به احترام یاد وی سکوت کرد.
در ژاپن، جایی که جکسون دارای موقعیتی همانند بت و آیکون بود، سخنگوی ارشد دولت و سایر وزرا، تسلیت خود را ابراز کردند. وزیر امور داخلی و ارتباطات تسوتومو هاتابه خبرنگاران گفت: "از وقتی که وی عضو جکسون فایو بود، وی را تماشا کردم، و الان غمگین و ناراحت هستم." "یاسوکازو همادا، وزیر دفاع گفت که جکسون با موسیقی خود به ساختن نسلی اعتبار داده‌است، او سوپر استار بود. این یک فقدان بسیار غم انگیز است. اما خارق العاده است که وی توانست رؤیاهای بسیار و امید زیادی به مردم جهان بدهد. "
در انگلستان سخنگوی نخست‌وزیر گوردون براون گفت:
این یک خبر بسیار غم‌انگیز برای میلیون‌ها هوادار مایکل جکسون در انگلیس و در سراسر جهان است.
دیوید کامرون، رهبر مخالف محافظه کار گفت:
من می‌دانم که هواداران مایکل جکسون در انگلیس و در سراسر جهان امروز ناراحت خواهند شد. علی‌رغم اختلافات، او یک سرگرم‌کننده افسانه ای بود. همه در این زمان به فکر خانواده خود به خصوص فرزندان خود خواهند بود.
هواداران روسی در مقابل سفارت آمریکا در مسکو برای عزاداری جمع شدند، وزیر فرهنگ فرانسه، فردریک میتران گفت: «ما همه یک مایکل جکسون داریم.» الیزابت تیلور، دوست نزدیک و قدیمی جکسون گفت که او نمی‌تواند زندگی را بدون مایکل تصور کند.
یک روز بعد از درگذشت جکسون، شهردار ریودوژانیرو اعلام کرد که این شهر مجسمه ای از وی را برپا می‌کند. جکسون در سال ۱۹۹۶ از این شهر بازدید کرد و موزیک ویدئو " آنها به ما اهمیتی نمی‌دهند " را در آنجا فیلمبرداری کرد. شهردار گفت که جکسون کمک کرده‌است تا جامعه به "الگویی برای توسعه اجتماعی " تبدیل شود.
یان ماکس ستون‌نویس فیگارو در یادداشتی نوشت: «اگرچه مایکل مثل نمادی که برای خود ساخت، مون واک، زندگی را وارونه طی کرد اما در مرگش همه، با وجود تفاوت‌هایی که داشتند، یکسان اشک ریختند.»
جامعهٔ هنرمندان ایران نیز از مرگ او ابراز ناراحتی کردند. محمدرضا لطفی کسی بود که در پی این حادثه، مقاله‌ای را در روزنامهٔ اعتماد به چاپ رساند. او مایکل جکسون را این‌گونه شرح می‌دهد: «مهم این نیست که او مسلمان شده یا مسیحی مانده یا چه دینی را انتخاب کرده؛ مهم این است که او یک انسان مانده و مهر و علاقهٔ او به صلح و دوستی باعث ایجاد موسیقی‌های گوناگون شده که تأثیرش را هرگز نمی‌توان کتمان کرد … به هرحال [ما] در جهانی زندگی می‌کنیم که فشار بر خردمندان و هنرمندان اندیشمند و متعهد بیشتر شده و اگر جهان اینچنین شتابان به حرکت خود ادامه دهد، همه باید منتظر حوادث ناگوارتری مانند جنگ هسته‌ای باشیم. در این شرایط است که مایکل جکسون‌ها و جان لنونها می‌میرند تا قادر نباشند روح مردم را به صلح بیشتری برسانند … مایکل جکسون از این دنیا رفت اما خیلی زود؛ با اینکه مرگ زودرسش شبههٔ
زیادی به وجود آورد».
در نهایت و پس از تمام آن فراز و نشیب‌ها، ترانه‌ها و رقص‌ها، اشک‌ها و لبخندها، داستان زندگی مایکل جکسون با این جمله از بیانیهٔ خانواده‌اش برای همیشه به پایان رسید: «پسر، برادر، و پدر سه فرزند محبوب‌مان، به طرز غم‌انگیز و غیرمنتظره‌ای از میان ما رفت»