stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جغرافیا (استرابون)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نویسنده(ها): سْترابون
عنوان اصلی: Γεωγραφικά
زبان: یونانی باستان
گونه(های) ادبی: رساله
گِئوگرافیکا (به یونانی باستان: Γεωγραφικά) یا جغرافیا، دانشنامه‌ای جغرافیایی است، که استرابون میان سال‌های ۲۰ پ.م و ۲۳ میلادی آن را به زبان یونانی کهن نوشته است. این دانشنامه دارای ۱۷ کتاب است، و تمام جغرافیای جهانِ شناخته شده تا آن زمان  را دارد.
سرگذشت

دست‌نوشتهٔ این دانشنامه تا پایان زندگی نویسنده به رشتهٔ تحریر در می‌آید؛ ولی با مرگ او در سال ۲۳ ناتمام می‌ماند. متن آن تا دوران باستان پسین سالم می ماند، ولی تا سدهٔ ششم به آن توجه زیادی نمی‌شد. از سدهٔ نهم، نویسندگان بیزانسی بارها به آن استناد می‌کنند. نمونه‌های بسیاری از آنها را از سدهٔ پانزدهم به دنیای غرب می‌آورند، که متعلق هستند به: جووانی آئوریسپا (۱۴۲۴)، فرانسوا فیلِلف (۱۴۲۷)، ایزیدور کیِفی (۱۴۳۸)، بازیلیوس بساریون (۱۴۴۶) و سیریاکوس آنکونایی (۱۴۴۸). نخستین‌بار گوارینوی ورونایی میان سال‌های ۱۴۵۳ و ۱۴۵۸، به‌خواستِ پاپ نیکلاس پنجم، این دانشنامه را به زبان لاتین برمی‌گرداند. همزمان با او، گرگوریوس تیفرناس نیز ترجمهٔ خویش را ارائه می‌کند.
نخستین چاپ این دانشنامه سال ۱۵۱۶ در ونیز منتشر می‌شود. نخستین نسخهٔ انتقادی (مربوط به سال‌های ۱۸۴۴ تا ۱۸۵۳) را کرالر در برلین می‌نویسد. این دانشنامه را نخستین‌بار یوهان فردریش دوبنر (۱۸۵۳–۱۸۵۸) نزد خاندان دیدو به‌فرانسوی درمی‌آورد.
درون‌مایه

کتاب‌های یکم و دوم: ملاحظات کلی
کتاب سوم: ایبِریا
کتاب چهارم: گُل
کتاب پنجم: ایتالیا (۱)
کتاب ششم: ایتالیا (۲)
کتاب هفتم: بقیه اروپا
کتاب هشتم: یونان (۱)
کتاب نهم: یونان (۲)
کتاب دهم: آیتولیا و جزایر یونانی
کتاب یازدهم: شمال آسیا، قفقاز، ارمنستان
کتاب دوازدهم: ناحیهٔ پُنتوس
کتاب سیزدهم: آسیای صغیر (۱)
کتاب چهاردهم: آسیای صغیر (۲)
کتاب پانزدهم: هند و پارس
کتاب شانزدهم: از آشور تا عربستان
کتاب هفدهم: مصر و لیبی
گوارینو ترجمهٔ خود را به یَکوپو آنتونیو مارچلّو، پشتیبان مالی‌اش، تسلیم می‌کند.
مسجد آدهای دین کا جانپرا

| مسجد آدهای دین کا جانپرا | مسجد آدهای دین کا جانپرا |
| --- | --- |
دیوارهای مسجد: دیوارهای مسجد
دین: دین
وابستگی: اسلام
مکان: مکان
مکان: جاده اندر کوت
شهرداری: آجمر
ایالت: راجستان
Location in Rajasthan, Indiaنمایش نقشه هندمسجد آدهای دین کا جانپرا (راجستان)نمایش نقشه راجستان: Location in Rajasthan, Indiaنمایش نقشه هندمسجد آدهای دین کا جانپرا (راجستان)نمایش نقشه راجستان
مختصات: ۲۶°۲۷′۱۸″شمالی ۷۴°۳۷′۳۱″شرقی﻿ / ﻿۲۶٫۴۵۵۰۷۱°شمالی ۷۴٫۶۲۵۲۰۲۴°شرقی﻿ / 26.455071; 74.6252024
معماری: معماری
معمار(ها): ابوبکر هرات
سبک: معماری هند و اسلامی
بنیان‌گذار: قطب الدین ایبک
آغاز ساخت: 1192 CE
پایان ساخت: 1199 CE
مسجد آدهای دین کا جانپرا (به معنای کلمه "آلونک دو و نیم روز") یک مسجد تاریخی در شهر اجمیر در ایالت راجستان هند است. این مسجد یکی از قدیمی‌ترین مساجد هند و قدیمی‌ترین بنای تاریخی باقی مانده در اجمر است.
این مسجد که توسط قطب الدین ایبک در سال ۱۱۹۲ پس از میلاد و توسط ابوبکر هرات طراحی شده‌است، نمونه ای از معماری اولیه هند و اسلامی است. این سازه در سال ۱۱۹۹ پس از میلاد تکمیل شد و در سال ۱۲۱۳ پس از میلاد توسط ایلتوتمیش دهلی توسعه یافت. نمونه اولیه معماری هندو-اسلامی، بیشتر ساختمان توسط سنگ تراشان هندو، تحت نظارت مدیران افغان ساخته شده‌است. این مسجد بیشتر ویژگی‌های اصلی هندی را به ویژه در ستون‌های تزئین شده، حفظ کرده‌است.
این سازه تا سال ۱۹۴۷ به عنوان مسجد استفاده می‌شد. پس از استقلال هند، این سازه به دایره باستان‌شناسی هند در جیپور واگذار شد و امروزه مورد بازدید مردم از همه ادیان است و به عنوان نمونه ای عالی از ترکیبی از معماری هند، هندو، مسلمان و جین شناخته می‌شود.
لغات‌شناسی

«آدهای دین کا جانپرا» در لغت به معنای «آلونک دو و نیم روزه» است. یک افسانه می‌گوید که بخشی از مسجد در دو روز و نیم ساخته شد. هم چنین برخی از صوفیان ادعا می‌کنند که این نام به معنای زندگی موقت انسان بر روی زمین است.
به گفته متخصصان باستان‌شناسی هند، این نام احتمالاً از یک بازار دو و نیم روزه است که قبلاً در این مکان برگزار می‌شده‌است. دانشگاه هندی هار بیلاس ساردا اشاره می‌کند که نام «آدهی-دین-کا-جانپرا» در هیچ منبع تاریخی ذکر نشده‌است. قبل از قرن هجدهم، این مسجد به سادگی به عنوان «مسجد» شناخته می‌شد، زیرا قرن‌ها تنها مسجد در اجمر بود. زمانی که صوفی‌های معروف به فقیر برای جشن عرس (سالگرد مرگ) رهبر خود، پنجابه شاه در اینجا گرد آمدند، به عنوان کلبه (jhonpra) شناخته شد. این اتفاق در دوران مراتا، در نیمه دوم قرن هجدهم رخ داد. مراسم عرس دو روز و نیم طول کشید و در نتیجه نام امروزی مسجد از آن اخذ شد.
الکساندر کانینگهام این ساختمان را به عنوان "مسجد بزرگ اجمر" توصیف کرده‌است.
ستون ها
سقف
محراب
راه پله ورودی
کنده کاری‌های آراسته و کتیبه‌های کوفی
موتیف گل
طاق‌هایی با کتیبه‌هایی از قرآن
دیواره تزئینی
نوشته‌های روی دیوار صفحه نمایش
پنجره
طاقچه
فضای داخلی گنبد
مناره
سگدشت
ستون‌های طاق
ستون مسجد به سبک هندو جین
نقشه پلان ساختمان
سامسون قازاریان

| سامسون قازاریان | سامسون قازاریان |
| --- | --- |
وزارت کشاورزی ارمنستان: وزارت کشاورزی ارمنستان
دوره مسئولیت مارس ۱۹۵۳ – دسامبر ۱۹۵۳: دوره مسئولیت مارس ۱۹۵۳ – دسامبر ۱۹۵۳
پس از: آغاسی چیلینگاریان
پیش از: روبن آبراهامیان
دوره مسئولیت ۱۹۴۵ – ۱۹۴۷: دوره مسئولیت ۱۹۴۵ – ۱۹۴۷
پس از: هایکاز مارجانیان
پیش از: ینوک قازاریان
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۸۹۹ روستای Նոր Կյանք، hy:Ալեքսանդրապոլի գավառ، ارمنستان
درگذشته: ۱۹۵۸ (۵۹ سال) ، ارمنستان
ملیت: ارمنستان
سامسون خاچاطوری قازاریان (ارمنی: Սամսոն Խաչատուրի Ղազարյան؛ زادهٔ ۱۸۹۹ - درگذشته ۱۹۵۸) سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ مارس ۱۹۵۳ تا تاریخ دسامبر ۱۹۵۳ سمت وزارت کشاورزی ارمنستان را برعهده داشت.
زندگی‌نامه

در ۱۸۹۹ در روستای نور کیانک به دنیا آمد وی در ۱۹۵۸ در سن ۵۹ سالگی درگذشت
ساپار

| Szápár | Szápár |
| --- | --- |
SzápárLocation of Szápár: SzápárLocation of Szápár
مختصات: ۴۷°۱۸′۵۹″شمالی ۱۸°۰۲′۳۳″شرقی﻿ / ﻿۴۷٫۳۱۶۲۹°شمالی ۱۸٫۰۴۲۳۸°شرقی﻿ / 47.31629; 18.04238: مختصات: ۴۷°۱۸′۵۹″شمالی ۱۸°۰۲′۳۳″شرقی﻿ / ﻿۴۷٫۳۱۶۲۹°شمالی ۱۸٫۰۴۲۳۸°شرقی﻿ / 47.31629; 18.04238
کشور:  مجارستان
استان: وسپرم
مساحت: مساحت
 • کل: ۷٫۰۹ کیلومتر مربع (۲٫۷۴ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۰۱): جمعیت (۲۰۰۱)
 • کل: ۵۶۳
 • تراکم: ۷۹٫۴۱/کیلومتر مربع (۲۰۵٫۷/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (CEST)
کد پستی: ۸۴۲۳
کد منطقه: ۸۸
ساپار (به مجاری:  Szápár) یک شهرداری در مجارستان است که در ناحیه زیرتس واقع شده‌است. ساپار ۷٫۰۹ کیلومتر مربع مساحت و ۵۶۳ نفر جمعیت دارد.
کالداس داراینیا

| Caldas da Rainha | Caldas da Rainha |
| --- | --- |
City, Seat of a Municipality: City, Seat of a Municipality
Statue of Queen Leonor (Rainha Dona Leonor) in the middle of a فلکه in Caldas da Rainha: Statue of Queen Leonor (Rainha Dona Leonor) in the middle of a فلکه in Caldas da Rainha
  پرچمنشان[[ کالداس داراینیا|]]:   پرچمنشان[[ کالداس داراینیا|]]
نام مستعار: Caldas: نام مستعار: Caldas
Municipality of Caldas da Rainha within Portugal: Municipality of Caldas da Rainha within Portugal
کشور: پرتغال 
Intermunicipal entity: Comunidade Intermunicipal do Oeste
NUTS I statistical division: Continente
NUTS II statistical region: Centro
NUTS III statistical subregion: Oeste
ناحیه‌های پرتغال: Leiria
Historical province: Estremadura
تاسیس‌شده: ۱۴۸۴
Vila (شهرک) status: ۱۵۱۱
Concelho/Município (شهرداری): ۱۸۲۱
فهرست شهرهای پرتغال (شهر) status: ۱۹۲۷
بنیان‌گذار: Queen Leonor
همنام: Queen Leonor
Freguesias (civil پریش (تقسیمات اداری)):  ۱۲ • A dos Francos • الورنینها • União das Freguesias de Caldas da Rainha — Nossa Senhora do Pópulo, Coto e São Gregório • União das Freguesias de Caldas da Rainha — Santo Onofre e Serra do Bouro • Carvalhal Benfeito • Foz do Arelho • Landal • Nadadouro • Salir de Matos • Santa Catarina • União das Freguesias de Tornada e Salir do Porto • Vidais 
حکومت: حکومت
 • نوع: Municipality (Município, or concelho)
 • نهاد: Câmara Municipal (executive) Assembleia Municipal (deliberative)
 • Presidente da Câmara Municipal (Mayor): Fernando Manuel Tinta Ferreira (PSD)
 • Presidente da Assembleia Municipal: Luís Manuel Pereira Monteiro Ribeiro
مساحت: مساحت
 • Municipality: ۲۵۵٫۶۹ کیلومتر مربع (۹۸٫۷۲ مایل مربع)
ابعاد: ابعاد
 • طول: ۲۴ کیلومتر (۱۵ مایل)
 • عرض: ۲۲ کیلومتر (۱۴ مایل)
بیشترین ارتفاع: ۲۵۵ متر (۸۳۷ فوت)
کمترین ارتفاع: ۰ متر (۰ فوت)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • Municipality: ۵۱۷۲۹
 • تراکم: ۲۰۲٫۳/کیلومتر مربع (۵۲۴/مایل مربع)
 • Statistical city: ۲۷۳۷۸
 : 
اهلیت‌نام: Caldense
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ±۰۰:۰۰ (زمان اروپای غربی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۰۱:۰۰ (Western European Summer Time)
Postal code (código postal): ۲۵۰۰
کد منطقه: ۲۶۲
Municipal holiday: 15 May
وبگاه: http://www.cm-caldas-rainha.pt/
کالداس داراینیا (Caldas da Rainha) یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
↑  The "statistical city" of Caldas da Rainha contains the entirety of the civil parish of Santo Onofre, most of the civil parish of Nossa Senhora do Pópulo (excluding Lagoa Parceira, Imaginário, and Casal do Tanqueirão) and the southernmost portion of the civil parish of Tornada.
سهراب‌آباد (دلفان)

| سهراب‌آباد (دلفان) | سهراب‌آباد (دلفان) |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۳°۵۸′۴۰″ شمالی ۴۷°۵۵′۲۰″ شرقی﻿ / ﻿۳۳٫۹۷۷۷۸°شمالی ۴۷٫۹۲۲۲۲°شرقی﻿ / 33.97778; 47.92222: مختصات: ۳۳°۵۸′۴۰″ شمالی ۴۷°۵۵′۲۰″ شرقی﻿ / ﻿۳۳٫۹۷۷۷۸°شمالی ۴۷٫۹۲۲۲۲°شرقی﻿ / 33.97778; 47.92222
کشور: ایران
استان: لرستان
شهرستان: دلفان
بخش: بخش مرکزی
دهستان: میریگ شمالی
جمعیت: ۱۷۱ نفر
سهراب‌آباد (دلفان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان دلفان در استان لرستان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان میریگ شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۷۱ نفر (۳۷خانوار) بوده‌است.
سسک برگی بروکس

| سسک برگی بروکس | سسک برگی بروکس |
| --- | --- |
سسک برگی بروکس (بالا), و  سسک ابروزرد هیوم (پایین)، نگاره توسط جان گرارد کیولمانس، 1881: سسک برگی بروکس (بالا), و  سسک ابروزرد هیوم (پایین)، نگاره توسط جان گرارد کیولمانس، 1881
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: گنجشک‌سانان
تیره:: سسکان برگی
سرده:: سسک‌های برگی
گونه:: P. subviridis
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Phylloscopus subviridis (Brooks, 1872): Phylloscopus subviridis (Brooks, 1872)
سسک برگی بروکس (نام علمی: Phylloscopus subviridis) گونه‌ای از سسکان جهان قدیم از خانواده سسکان برگی است.
در افغانستان، هند، قزاقستان، پاکستان، روسیه و ترکمنستان یافت می‌شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل‌های شمالی و جنگل‌های معتدل است.
سانتیاگو بنیتز

| سانتیاگو بنیتز | سانتیاگو بنیتز |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱ ژانویه ۱۹۰۳
درگذشت: ۱ ژانویه ۱۹۹۷
سانتیاگو بنیتز (انگلیسی: Santiago Benítez؛ ۱۹۰۳ – ۱ ژانویه ۱۹۹۷) یک بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود.
ساقی‌نامه ۱

ساقی ‌نامه ۱ یا سوته ‌دلان یا صوفی ‌نامه نام آلبومی است با صدای شهرام ناظری تولید سال ۱۳۶۷.
توضیح اثر > هنرمندان

آواز: شهرام ناظری
موسیقی: کامبیز روشن‌روان
توضیح اثر > هنرمندان > نوازندگان

ویلن: منوچهر انصاری
ویلن: همایون رحیمیان
ویلن: رضا عالمی
ویلن: مجتبی میرزاده
ویلن: ارسلان کامکار
ویلن آلتو: نوروز یزدانی
ویلن آلتو : سیاوش ظهیرالدینی
ویلنسل: منوچهر باستان‌سیر
ویلنسل: کریم قربانی
کنتر باس: علیرضا خورشیدفر
کلارینت: اکبر محمدی
تیمپانی: علیرضا قوامی
کمانچه: اردشیر کامکار
کمانچه :هادی منتظری
قیچک: اردشیر کامکار
تار: منصور سینکی
بربط: ارسلان کامکار
رباب: بیژن کامکار
سه‌تار: محمد فیروزی
تنبک: جمشید محبی
دف: بیژن کامکار
تنبور: علی ناظری
توضیح اثر > هنرمندان > تکنوازان

اسدالله حجازی: تار
غلامحسین بهروزی‌نیا: بربط
اردشیر روحانی: پیانو
کمانچه: هادی آزرم
نی: محمدعلی کیانی نژاد
سنتور: بهنام مناهجی
توضیح اثر > هنرمندان > آواز جمعی

مهدی شمس‌نیکنام
بیژن کامکار
محمدرضا اخوان
منبع

تارنمای شهرام ناظری
| ن ب وآثار شهرام ناظری | ن ب وآثار شهرام ناظری | ن ب وآثار شهرام ناظری |
| --- | --- | --- |
| آثار منتشر شده | چاووش ۲ •  چاووش ۳ •  چاووش ۴ •  چاووش ۷ •  چاووش ۸ •  مثنوی موسی و شبان (۱۳۵۸) •  صدای سخن عشق (۱۳۵۸) •  باد صبا می‌آید (باد صبا) •  بشنو از نی •  گل صدبرگ (۱۳۶۰) •  لاله بهار (۱۳۶۵) •  بنمای رخ (شعر و عرفان) (۱۳۶۳) •  یادگار دوست (۱۳۶۴) •  بهاران آبیدر (۱۳۶۴) •  کیش مهر •  بی‌قرار •  زمستان •  در گلستانه (۱۳۶۶) •  شورانگیز (۱۳۶۷) •  ساقی‌نامه ۱ (۱۳۶۷) •  ساقی‌نامه ۲ (۱۳۶۷) •  آتش در نیستان (۱۳۶۷) •  دل شیدا (۱۳۷۱) •  سخن تازه (۱۳۶۷) •  کنسرت اساتید موسیقی ایران (۱۳۶۸) •  کنسرتی دیگر (۱۳۶۸) •  لیلی و مجنون (آلبوم) (۱۳۶۸) •  چشم به راه (۱۳۷۰) •  مهتاب‌رو •  حیرانی •  کنسرت کامکارها ۷۶ (۱۳۷۶) •  ساز نو آواز نو •  کنسرت ۷۷ (۱۹۹۸) •  سفر به دیگر سو (۱۹۹۸) •  آواز اساطیر •  غم زیبا (۱۳۸۲) •  لولیان •  شور رومی (مولویه) (۱۳۸۶) •  سفر عسرت (۱۳۸۸) •  امیرکبیر (۱۳۹۰) •  کنسرت شهرام ناظری و لوریس چکناوریان (۱۳۹۰) •  بعد یازدهم (۱۳۹۲) •  شهرام ناظری و گروه دستان •  نجوا (۱۳۶۳) •  دیوان شمس •  بیست سال با آثار پرویز مشکاتیان •  ۲۰ سال با آثار پرویز مشکاتیان ۲ •  موسیقی صلح •  |  |
| آثار منتشر شده تنها در اروپا | نوروز (ایران کردستان) •  بیعت با مولوی |  |
| آثار منتشر نشده | مرکب خوانی (راست پنجگاه) •  کنسرت افشاری •  زاگرس •  کنسرت گروه عارف در تالار وزارت کشور •  آلبوم دود دل •  کنسرت پائیز ۸۷ برای بزرگداشت نیما یوشیج در استان مازندران |  |
| آثار تصویری | کنسرت افشاری ۶۲ •  کنسرت سلیمانیه (کردی) •  گل صد برگ (کنسرت آمریکا) •  صدای سخن عشق (کنسرت لندن) •  آتش در نیستان •  شورانگیز •  گروه کامکارها •  کنسرت ۷۷ •  مولویه (ارایه شده به جایزهٔ گرمی) |  |
جزیره اوکیناوا

| نام بومی: 沖縄 | نام بومی: 沖縄 |
| --- | --- |
fa (in English: Expected satiety): fa
جغرافیا: جغرافیا
مکان: اقیانوس آرام
مختصات: ۲۶°۳۰′ شمالی ۱۲۷°۵۶′ شرقی﻿ / ﻿۲۶٫۵۰۰°شمالی ۱۲۷٫۹۳۳°شرقی﻿ / 26.500; 127.933
مجمع‌الجزایر: جزایر ریوکیو
مساحت: ۱٬۲۰۱٫۰۳ کیلومتر مربع (۴۶۳٫۷۲ مایل مربع)
کشور: کشور
ژاپن: ژاپن
تقسیمات کشوری: تقسیمات کشوری
استان: استان اوکیناوا
بزرگترین منطقه مسکونی: ناها، اوکیناوا (جمعیت  ۳۱۳٫۹۷۰)
جمعیت‌شناسی: جمعیت‌شناسی
جمعیت: ۱۳۸۴۷۶۲ (۲۰۰۹)
تراکم جمعیت: ۱۰۱۵٫۷۹ /کیلومتر مربع (۲٬۶۳۰٫۸۸ /مایل مربع)
جزیره اوکیناوا (به ژاپنی: 沖縄本島) از جزیره‌های ژاپن در دریای چین شرقی در اقیانوس آرام و بزرگ‌ترین جزیره در میان جزایر اوکیناوا و جزایر ریوکیو است. مساحت این جزیره ۱٫۲۰۱ کیلومتر مربع است و در ۶۴۰ کیلومتری جنوب ژاپن واقع شده‌است. شهر ناها، مرکز استان اوکیناوا در این جزیره است. این جزیره ۱٫۳ میلیون نفر جمعیت دارد.
میزان طول عمر ساکنان جزیره اوکیناوا همراه با جزیره ساردنی در دریای مدیترانه به عنوان یکی بالاترین نرخ‌های طول عمر در جهان شناخته می‌شود.

اوکیناوا از زمان نبرد اوکیناوا و پایان جنگ جهانی دوم یک مکان استراتژیک مهم برای نیروهای مسلح ایالات متحده بوده‌است. این جزیره میزبان حدود ۲۶۰۰۰ پرسنل نظامی ایالات متحده است، تقریباً نیمی از کل ائتلاف نیروهای ایالات متحده آمریکا-ژاپن، در بین ۳۲ پایگاه و ۴۸ مکان آموزشی در این جزیره پخش شده‌اند. این جزیره صحنه بزرگ‌ترین درگیری بین امپراتوری ژاپن و ایالات متحده آمریکا بود. در طول جنگ جهانی دوم، درگیری در اوکیناوا جان صدها هزار سرباز و غیرنظامی را گرفت. و تا به امروز، این جزیره کوچک با موقعیت راهبردی، بیشترین تمرکز نیروهای آمریکایی در آسیا را در خود جای داده‌است.
اوکیناوا زبان و فرهنگ خاص خود را دارد که با فرهنگ ژاپنی متفاوت است. زبان مادری اهالی آن اوچیناگوچی نامیده می‌شود، اما هرساله ساکنان کمتر و کمتری به آن صحبت می‌کنند. اوکیناوا به همراه سه جزیره نزدیک به آن دارای ارزش تنوع زیستی بالا با درصد بسیار بالایی از گونه‌های بومی است که بسیاری از آنها در سطح جهانی در معرض خطر هستند.
جزیره کوچک پرجمعیت نیمه‌گرمسیری اوکیناوا زادگاه هنر رزمی کاراته است و بزرگ‌ترین و پرجمعیت‌ترین جزایر ریوکیو است. این جزایر یک زنجیره پراکنده را تشکیل می‌دهند که بین جنوبی‌ترین جزیره بزرگ ژاپن و تایوان قرار دارد.
تاریخ

مقالهٔ اصلی: تاریخ جزایر ریوکیو
تاریخ > تاریخ اولیه

اوکیناوا از دوران ماقبل تاریخ مسکونی بوده‌است. اعتقاد بر این است که مردم این جزایر ترکیبی از امواج اولیه مهاجرت‌هایی از شمال و از جنوب هستند و ارتباط نزدیکی با ساکنان نوسنگی مجمع‌الجزایر ژاپن در دوره جومون دارند. آن‌ها در محیطی بسیار خشن برای خود سکونتگاه‌هایی تشکیل دادند. از ۱۴۰ جزیره ریوکیو. تنها ۳۶ مورد برای اسکان دائمی انسان مناسب بوده‌است. در اوکیناوا جنگل‌های پرپشت نمناک که در آن مارهای سمی نشیمن دارند و خاکی که برای کشاورزی مناسب نیست و طوفان‌های زیاد زندگی را بر ساکنان سخت می‌کرد.
طیف گسترده‌ای از غذاهای دریایی و وجود گراز و آهو توانست جوامع شکارچیان و گردآورندگان اولیه را چندین قرن در این جزیره حفظ کند.
با توجه به موقعیت مکانی دورافتاده و نامناسب آن، توسعه در جزیره بسیار تدریجی بود. تا قرن هفتم طول کشید تا این‌که کاوشگران امپراتوری چین و ژاپن اولین تماس مستقیم ثبت‌شده را با مردم جزایر مرکزی ریوکو برقرار کردند. ژاپنی‌های یاماتو این جزایر را «نانتو»، نامیدند، به معنی جزایر جنوبی. چینی‌ها این جزایر را «لیوچیو» نام گذاردند که نام امروزی ریوکیو از آن آمده‌است. کاوشگران اولیه چینی در تلاش برای برقراری ارتباط با ساکنان این جزایر با دشواری روبه‌رو بودند. ساکنان جزایر حاضر به تسلیم نبودند و چینی‌ها کاخ‌هایشان را سوزاندند و ۱۰۰۰ نفر از اهالی را به اسارت گرفته و برای «مطالعه» با خود به چین بردند.
برخوردهای اولیه ژاپنی‌ها با این جزیره‌نشینان دوستانه‌تر بود. اوکیناوایی‌ها به زبانی صحبت می‌کردند که تا حدودی به ژاپنی باستانی شباهت داشت، و این امر به دو طرف اجازه می‌داد با هم ارتباط برقرار کنند. ژاپنی در طول قرن‌ها کنترل خود را بر جزایر شمالی ریوکو گسترش دادند، اگرچه این اقدام کمی پرهزینه بود و سود کمی برای ژاپن داشت. ژاپنی‌ها این روند را برای محافظت از مرزهای جنوبی خود در برابر تهاجم خطرآفرین چین و جلوگیری از دزدان دریایی که گهگاه در جزایر جنوبی جولان می‌دادند، در پیش گرفتند.
برای محافظت بیشتر از سرزمین‌های جنوبی خود، ژاپنی‌ها اشراف و مقاماتی را که مورد بی‌مهری قرار می‌گرفتند به اوکیناوا تبعید می‌کردند. جنایتکاران، ولگردها و سایر «عناصر نامطلوب» به جزایر جنوبی فرستاده می‌شدند و این امر باعث افزایش نفوذ فرهنگی ژاپن در این نواحی شد.
تاریخ > دوره شاهان محلی

با پیشرفت فناوری قایقرانی از سوی چینی‌ها و ژاپنی‌ها، ارزش راهبردی جزایر ریوکیو و بازرگانی دریایی در مسیر این زنجیره از جزایر نیز بیشتر شد. در نیمه دوم هزاره اول یکی از سرداران منطقه و خانواده‌اش در اوکیناوا با عنوان خاندان سلطنتی تنسون برای اداره کل جزیره انتخاب شدند. در افسانه‌های محلی گفته شد که این خانواده «از نسل ایزدبانوی خورشید» بودند و «به مدت ۱۷ هزار سال» حکومت کردند.
با قرار گرفتن این جزایر در مرکز یک مسیر بازرگانی فرامرزی که تردد در آن رو به افزایش داشت، اختلافات داخلی و رقابت بین اربابان محلی بالا گرفت. یکی از آنها آخرین حاکم جزیره از دودمان تنسون را کشت و به نوبه خود توسط یک ارباب دیگر که پسر یک تبعیدی ژاپنی و دختر یک رئیس محلی بود کشته شد.
در طول دوره گوسوکو (۱۳۲۲–۱۱۸۷) ساخت بسیاری از قلعه‌های استوار در سراسر جزیره آغاز شد. پس از انتقال مسالمت‌آمیز قدرت به یک سلسله جدید در نیمه پایانی سده سیزدهم قرن، اوکیناوا کنترل خود بر بسیاری از جزایر مرکزی ریوکیو را گسترش داد. در این مدت، فرستادگان مغول در دو نوبت از جزیره رانده شدند. بار دوم آن‌ها خواستار تسلیم اوکیناوا و مشارکتش در حمله به ژاپن شده بودند اما با خشونت از جزیره رانده شدند. تلاش مغول‌ها برای فتح ژاپن هر دو بار ناکام ماند و با این شرایط، اهالی ریوکیو از انتقام‌گیری مغول‌ها در امان ماندند.
با کاهش تهدید خارجی، درگیری‌های داخلی در اوایل قرن چهاردهم افزایش یافت و دو پادشاهی شورشی علیه پادشاهی مرکزی شوریدند و هر سه از هم جدا شدند. با این کار، قرن نزاع، معروف به دوره سه‌پادشاهی اوکیناوا یا دوره سه‌کوه (۱۴۲۹–۱۳۲۲) آغاز شد.
با این وضعیت، در سده سیزدهم، اوکیناوا متشکل از سه حکومت رقیب بود: هوکوزان در شمال، چوزان در مرکز و نانزان در جنوب. پادشاهی هوکوزان در شمال، از نظر وسعت و قدرت نظامی بزرگ‌ترین آن‌ها بود. پادشاهی چوزان در مرکز ثروتمندترین آن‌ها بود زیرا بزرگ‌ترین و پرسودترین بندر جزیره در قلمرو آن قرار داشت. جنوبی‌ترین پادشاهی هم نانزان نام داشت. هر سه پادشاهی با سلسله مینگ چینی دادوستد داشتند و برای جلب لطف چینی‌ها به رقابت پرداختند.
در سال ۱۴۲۹، شاهزاده هاشی شو از نانزان موفق شد اوکیناوا را دوباره متحد کند. بدین ترتیب پادشاهی ریوکیو متولد شد. در سال ۱۶۰۹، قبیله ژاپنی ساتسوما از کاگوشیما در کیوشو به اوکیناوا حمله کرد. پادشاهی ریوکیو در حکومت شوگون ژاپن ادغام شد، اما نیمه‌مستقل باقی ماند و همچنین روابط خود را با چین حفظ کرد. از سال ۱۸۷۲ اوکیناوا به امپراتوری ژاپن تعلق داشت و در سال ۱۸۷۹ به‌طور کامل ضمیمه ژاپن شد.
جنگ جهانی دوم

مقالهٔ اصلی: نبرد اوکیناوا
در پایان جنگ جهانی دوم، جنگ شدیدی در اوکیناوا بین ارتش ژاپن و آمریکا درگرفت. آمریکایی‌ها در ۲۶ مارس ۱۹۴۵ در جزایر کوچک کراما در نزدیکی اوکیناوا و در ۱ آوریل در خود اوکیناوا به ساحل آمدند. مردم محلی این نبرد وحشتناک را «تِتسو نا آمه» (باران فولاد) نامیدند. در ۲۳ ژوئن، آخرین ژاپنی‌ها در آخرین سنگرشان در این جزیره یعنی قلعه شوری تسلیم شدند. در این شرایط، ژنرال میتسورو اوشیجیما فرمانده ژاپنی خودکشی کرد. بیش از ۹۰۰۰۰ سرباز ژاپنی و ۹۴۰۰۰ غیرنظامی اوکیناوا در این نبرد کشته شدند که عمدتاً به دلیل خودکشی بود. در طرف آمریکایی، بیش از ۱۲۰۰۰ کشته و ۶۰۰۰۰ سرباز زخمی شدند.
پس از جنگ جهانی دوم بر اساس معاهده سانفرانسیسکو، اوکیناوا تحت حاکمیت موقت دولت ایالات متحده قرار گرفت و ایالات متحده دومین پایگاه دریایی و هوایی بزرگ خود را در شرق آسیا در آنجا برپا کرد. حاکمیت اوکیناوا در ۱۵ مه ۱۹۷۲ به ژاپن منتقل شد. با این حال، آمریکایی‌ها همچنان پایگاه‌های نظامی خود در جزیره را حفظ کردند.
جغرافیا

اوکیناوا پنجمین جزیره بزرگ ژاپن و مساحت آن ۱۲۰۶٫۹۹ کیلومتر مربع است. خط ساحلی اوکیناوا ۴۷۶ کیلومتر طول دارد. فاصله خط مستقیم از شمال به جنوب جزیره حدود ۱۰۶٫۶ کیلومتر است. اوکیناوا در انتهای شمال شرقی استان اوکیناوا قرار دارد. در این جزیره از سال ۱۹۷۲ بیش از ۱۰۰۰ هکتار (۲۵۰۰ جریب) احیای زمین انجام شده‌است.
محل جزیره اوکیناوا تقریباً ۶۴۰ کیلومتر در جنوب جزیره کیوشو است. اوکیناوا به جزایر مجاور نزدیک با یک پل زمینی متصل است: شبه‌جزیره کاتسورن از طریق جاده دریای میانی به جزیره هنزا، جزیره میاگی، جزیره ایکی و جزیره هاماهیگا متصل می‌شود. به‌طور مشابه، از شبه جزیره موتوبو در سمت شمال غربی، تمام سسوکوجیما به علاوه جزیره یاگاجی و کوری‌جیما توسط پل‌هایی به هم متصل می‌شوند.
جزیره اوکیناوا دارای چندین کرانه قابل شنا مانند ساحل مانزا، ساحل زمرد، ساحل اوکوما، ساحل زانپا، ساحل ماه و ساحل غروب (چاتان چو) است. کوه اوموتو، با ارتفاع ۵۲۵٫۵ متر، بلندترین کوه در اوکیناوا است و کوه یوناها دومین کوه بلند جزیره است. شبه‌جزیره موتوبو در شمال دارای لایه‌های آهکی و توسعه کارستی است. در مرکز و جنوب به‌طور عمده یک لایه سنگ آهک ریوکیو و گِل‌سنگ وجود دارد. سطح جزیره عمدتاً مسطح است و تپه‌های کمی به بلندای بیش از ۱۰۰ متر با رودخانه‌های بسیار کمی در آن وجود دارد. باران‌های نیمه‌گرمسیری به فرسایش زمین شتاب می‌بخشند، بنابراین شبکه زهکشی زیادی در اوکیناوا وجود دارد. انتهای جنوبی جزیره از صخره مرجانی مرتفع تشکیل شده‌است، در حالی که نیمه شمالی، به نسبت، سنگ آذرین بیشتری دارد. سنگ آهک جنوب که به راحتی فرسایش می‌یابد غارهای زیادی دارد که معروف‌ترین آنها گیوکوسندو در نانجو است. دماغه هدو در منتهی‌البه شمالی تنها ۲۲ کیلومتر با یورونجیما فاصله دارد. دماغه آراساکی جنوبی‌ترین مکان جزیره اوکیناوا است. این محل گاه با دماعه کیانمیساکی اشتباه گرفته می‌شود.
آشپزی

در این جزیره بسیاری از میخانه‌های محلی (ایزاکایا) و کافه‌ها خوراکی‌های اوکیناوایی مانند گویا چانپورو (خیارچنبر تلخ تفت‌داده)، «فو چانپورو» (چانپوروی گلوتن گندم) و تونکاتسو (کوکوی گوشت خوک نرم و سرخ‌شده) سرو می‌کنند.
سوبای اوکیناوا یک غذای خاص این جزیره به‌شمار می‌آید که شامل رشته‌فرنگی گندم است که معمولاً با گوشت دنده یا شکم خوک به صورت گرم در سوپ سرو می‌شود. در سوبای خاک اصلی ژاپن در این خوراک رشته‌فرنگی گندم سیاه استفاده می‌شود.
رافوته، یعنی شکم خوک پخته‌شده، یکی دیگر از غذاهای محبوب اوکیناوا است. حضور آمریکایی‌ها در این جزیره همچنین منجر به تهیه برخی غذاهای خلاقانه مانند برنج تاکو شده‌است که در حال حاضر مانند یک وعده غذایی معمولی در بنتوها فروخته می‌شود.
نگارخانه

نخستین فرستادگان ریوکیویی به اِدو، پایتخت شوگون‌نشین توکوگاوا در ژاپن.
شو تای، واپسین شاه اوکیناوا.
سربازان آمریکایی در اوکیناوا، ۲۷ ژوئن ۱۹۴۵.
نقشه ناهمواری‌های اوکیناوا.
جشنواره بین‌المللی جاز سواحل

اجرا در جشنواره بین المللی جاز سواحل ۲۰۰۵
جشنواره بین‌المللی جاز سواحل (انگلیسی: Beaches International Jazz Festival) یک جشنواره موسیقی یک‌ماهه است که هر سال در منطقه ساحل دریاچه تورنتو در ماه ژوئیه برگزار می‌شود. در ابتدا در سال ۱۹۸۹ آغاز شد، در حال حاضر یکی از بزرگترین جشنواره‌های جاز کانادا با نزدیک به ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ شرکت کننده، در طول یک‌ماهه خود است.
پاتریشا گیج

| پاتریشا گیج | پاتریشا گیج |
| --- | --- |
زادهٔ: ۳ مارس ۱۹۴۰
درگذشت: ۳۱ ژانویهٔ ۲۰۱۰ (۶۹ سال)
ملیت: بریتانیایی
پاتریشا گیج (انگلیسی: Patricia Gage؛ ۳ مارس ۱۹۴۰ – ۳۱ ژانویهٔ ۲۰۱۰) هنرپیشه و صداپیشه اهل بریتانیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به هار اشاره کرد.
بخش کافایات

| بخش کافایات | بخش کافایات |
| --- | --- |
بخش: بخش
موقعیت بخش کافایات در نقشه: موقعیت بخش کافایات در نقشه
مختصات: ۲۶°۴′۱۰″ جنوبی ۶۵°۵۸′۳۴″ غربی﻿ / ﻿۲۶٫۰۶۹۴۴°جنوبی ۶۵٫۹۷۶۱۱°غربی﻿ / -26.06944; -65.97611: مختصات: ۲۶°۴′۱۰″ جنوبی ۶۵°۵۸′۳۴″ غربی﻿ / ﻿۲۶٫۰۶۹۴۴°جنوبی ۶۵٫۹۷۶۱۱°غربی﻿ / -26.06944; -65.97611
کشور:  آرژانتین
استان:  استان سالتا
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۵۷۰ کیلومتر مربع (۶۱۰ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۱۱۷۸۵
 • تراکم: ۷٫۵/کیلومتر مربع (۱۹/مایل مربع)
بخش کافایات (به اسپانیایی: Departamento de Cafayate) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در استان سالتا واقع شده‌است. بخش کافایات ۱٬۵۷۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱٬۷۸۵ نفر جمعیت دارد.