stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
حسین وفایی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
زاده: ۲۳ شهریور ۱۳۷۳ ‏(۳۰ سال) آبادان، ایران
کشور:  ایران
نام خودمانی: شاهزاده ایرانی
سال‌های فعالیت: آماتور: ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱ حرفه‌ای: ۲۰۱۲
بالاترین رتبه: ۱۵ (اکتبر ۲۰۲۳)
ماکزیمم بریکها: ۱
بریک صدها: ۱۳۶
بهترین رتبه پایانی: قهرمانی (مسابقات شوت اوت ۲۰۲۲) نیمه‌پایانی (اسنوکر آزاد چین ۲۰۱۷، اسنوکر آزاد ولز ۲۰۱۹، قهرمانی چین ۲۰۱۹)
پیروزی در تورنمنت‌ها: پیروزی در تورنمنت‌ها
مؤثر در رتبه: ۱
| سوابق مدال> اسنوکر مردان.قهرمانی اسنوکر آماتور جهان | سوابق مدال> اسنوکر مردان.قهرمانی اسنوکر آماتور جهان | سوابق مدال> اسنوکر مردان.قهرمانی اسنوکر آماتور جهان |
| --- | --- | --- |
| بنگالورو، ۲۰۱۱ | انفرادی | قهرمان |
اسنوکر زیر ۲۱ سال جهان (غیرحرفه‌ای): اسنوکر زیر ۲۱ سال جهان (غیرحرفه‌ای)
| فجیره، ۲۰۱۴ | انفرادی | قهرمان |
اسنوکر قهرمانی آسیا (غیرحرفه‌ای): اسنوکر قهرمانی آسیا (غیرحرفه‌ای)
| دوحه، ۲۰۱۲ | انفرادی | نیمه‌پایانی |
قهرمانی اسنوکر زیر ۲۱ سال آسیا: قهرمانی اسنوکر زیر ۲۱ سال آسیا
| کیش، ۲۰۱۱ | انفرادی | نایب قهرمان |
| گوا، ۲۰۱۲ | انفرادی | قهرمان |
حسین وفایی (زادهٔ ۲۳ شهریور ۱۳۷۳؛ آبادان) بازیکن حرفه‌ای و قهرمان رشته اسنوکر اهل ایران است.
او با قهرمانی در رقابت‌های اسنوکر آماتوری جهان در سال ۲۰۱۱ توانست به عنوان اولین ایرانی در تاریخ ورزش اسنوکر، جواز حضور در رقابت‌های اسنوکر حرفه‌ای جهان را کسب کند.
از دیگر افتخارات وی می‌توان به حضور همراه با تیم ایران در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۰ در رشته اسنوکر و همچنین کسب عنوان نایب قهرمانی و قهرمانی در رقابت‌های قهرمانی زیر ۲۱ سال اسنوکر آسیا در سال‌های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲ اشاره کرد.
حسین وفایی در سال ۲۰۱۵ کوشید تا با حضور در رقابت‌های مقدماتی انگلستان جواز حضور در رقابت اصلی را داشته باشد ولی به دلیل عدم صدور روادید از سوی دولت بریتانیا از این مهم جا ماند.
او در مسابقات اوپن چین (۲۰۱۷) با پشت سر گذاشتن جو پری، بن وولاستن، و روری مک‌لاود به یک‌چهارم‌نهایی راه یافت و سپس با پیروزی غیرمنتظره (۳–۵) مقابل جاد ترامپ [نفر سوم در رتبه‌بندی جهانی] (فوریه ۲۰۱۸) نخستین اسنوکرباز ایرانی شد که به نیمه‌نهایی یک تورنمنت حرفه‌ای معتبر اسنوکر راه یافته‌است. وفایی در نیمه‌نهایی با نتیجهٔ (۱–۶) مغلوب مارک ویلیامز شد و از دور رقابت‌ها کنار رفت.
حسین وفایی سال ۲۰۱۹ را با شگفتی سازی در مسابقات آزاد ولز آغاز کرد. او موفق شد در یک‌هشتم نهایی مارک سلبی مرد شماره یک اسنوکر جهان را با نتیجه ۴–۳ شکست دهد و به جمع ۴ نفر برتر این مسابقات راه یابد. در یک چهارم نهایی اسکات دونالدسون را ۵–۱ شکست داد و در نیمه نهایی با قبول شکست ۶–۰ برابر نیل رابرتسن استرالیایی از راه‌یابی به فینال بازماند.
حسین وفایی در مسابقات مقدماتی مسترز آلمان در سال ۲۰۲۱ با نتیجه ۵ بر ۰ برابر رونی اُسالیوان قهرمان سرشناس و یکی از اسطوره‌های این ورزش به پیروزی رسید.
وفایی در سال ۲۰۲۲ موفق شد با شکست دادن مارک ویلیامز در فینال مسابقات شوت اوت؛ برای اولین بار قهرمان یک تورنمنت حرفه ای در دنیای اسنوکر شود.
راهیابی به مسابقات قهرمانی اسنوکر جهان ۲۰۲۲

حسین وفایی با یک پیروزی حساس ۱۰ بر ۹ مقابل حریف چینی با نام Lei Peifan در ۲۴ فروردین ۱۴۰۱ برای اولین بار و به عنوان نخستین فرد ایرانی به مسابقات قهرمانی اسنوکر جهان راه یافت. حسین وفایی طی دو مرحله رقابت با جاد ترامپ در روزهای ۳۱ فروردین و ۱ اردیبهشت ماه ۱۴۰۱ با نتیجه ۱۰–۴ از دور رقابت‌های مسابقات جهانی اسنوکر ۲۰۲۲ حذف شد
راهیابی به مسابقات قهرمانی اسنوکر جهان ۲۰۲۲ > حواشی پیش از مسابقات قهرمانی اسنوکر جهان ۲۰۲۲

وقتی از رونی اسولیوان در مورد حسین وفایی سؤال شد او پاسخ داد: «بازیکن خوبی است ولی باید شغلش را عوض کند. چرا که می‌تواند در حرفه‌های دیگر موفق‌تر باشد!». حسین وفایی در واکنش به این صحبت اظهار نظر جنجالی را بیان کرد: «بهتر است رونی به سبک زندگی خودش نگاهی داشته باشد تا متوجه شود چرا بعد از این همه سال هنوز به جوایز رقابت‌های اسنوکر نیاز دارد. من نیازی به جوایز ندارم و مشغول بازی کردنم هستم. این سالیوان است که باید از این رشته خداحافظی کند. چرا که در همه این سال‌ها هیچ تلاشی برای گسترش این رشته نکرده‌است. من هیچ پیشرفتی نمی‌بینم. او ۲۰ سال در این ورزش بوده و برای ما چه کرده‌است؟ این بزرگ‌ترین سؤال من است: او برای ما چه کرده‌است؟ من نسل جوان هستم. می‌خواهم ببینم او برای ورزش ما چه کرده‌است. اسپانسرهای بزرگ کجا هستند؟».
پس از اظهارات حسین وفایی دیگر شرکت‌کنندگان نیز به جدال لفظی شدید حسین وفایی و سالیوان اسطوره اسنوکر جهان واکنش نشان دادند. بسیاری از آنها تا حدی نظرات حسین وفایی را تأیید می‌کردند. اما معتقد بودند نیازی به به کار بردن الفاظ تند از سمت حسین وفایی نبوده‌است. جاد ترامپ گفت: «وفایی در هواپیما این صحبت‌ها را در مورد رونی با او انجام داده بود ولی به نظرم اشتباه کرده و باید نظرش را تغییر دهد».
مسابقات آزاد ولز ۲۰۲۲

حسین وفایی ملی‌پوش اسنوکر ایران که موفق شده به مرحله اصلی رقابت‌های آزاد ولز راه پیدا کند در چهارمین بازی خود در این مسابقات توانست با پیروزی مقابل ژانگ آندا چینی به مرحله نیمه نهایی این رقابت‌ها صعود کند.
ملی پوش اسنوکر ایران که در دیداری حساسی به مصاف ژانگ آندا از چین رفته بود در حالی که ۴ بر ۱ از حریف خود عقب بود توانست با بازگشت عالی خود نتیجه بازی را ۵ بر ۴ به سود خود به پایان برساند و با این نتیجه راهی مرحله نیمه نهایی شود.
ملی پوش اسنوکر ایران در نخستین گام خود در این رقابت‌ها نیز رابی ویلیامز را با نتیجه نزدیک ۴ بر ۳ و در ادامه جک جونز را با نتیجه ۴ بر ۰ و رایان دی ولزی را با نتیجه ۴ بر ۳ شکست داده بود.
حسین وفایی شنبه ۱۴ اسفند ۱۴۰۰ در مرحله نیمه نهایی این مسابقات به مصاف جاد ترامپ مرد شماره سه جهان رفت و درحالی‌که ۵ بر ۳ از حریف خود پیش افتاده بود در نهایت با نتیجه نزدیک ۶ بر ۵ شکست خورد و حذف شد. وفایی در حالی این رقابت را واگذار کرد که او در رده ۲۱ و جاد ترامپ در رده ۳ بهترین اسنوکربازان جهان قرار داشتند.
کجا می‌روی (فیلم ۱۹۵۱)

| کجا می‌روی | کجا می‌روی |
| --- | --- |
پوستر اکران در سینما: پوستر اکران در سینما
کارگردان: مروین لیروی
تهیه‌کننده: سام زیمبالیست
فیلمنامه‌نویس: اس. ان. برمن
بر پایه: کجا می‌روی اثر هنریک سینکیه‌ویچ
بازیگران: رابرت تیلور  نورمن وولندانتسو فی‌یرمونته لیا دی لئو لیانا دل بالتسو آلفردو ریتسو آلفردو وارلی جولیو دونینی فرانکو فانتازیا جوزپه وارنی  آبراهام سوفائر  هریت وایت
موسیقی: میکلوش روژا
فیلم‌بردار: رابرت ال. سرتیس
تدوین‌گر: رالف ای. وینترز
توزیع‌کننده: مترو گلدوین میر
مدت زمان: ۱۷۱ دقیقه
کشور: ایالات متحده
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۷٫۶ میلیون دلار
فروش گیشه: ۲۱ میلیون دلار
کجا می‌روی (به انگلیسی: Quo Vadis) فیلمی ۱۷۱ دقیقه‌ای به کارگردانی مروین لیروی با بازی رابرت تیلور است.
خلاصه داستان

داستان در زمان حکومت روم قدیم و ظهور مسیحیت رخ می‌دهد. «مارکوس وینیسیوس» سرداری رومی و شجاع، دلباخته دختری از دودمان پادشاهی نابودشده‌ای به نام «کالینا» که بیشتر او را به نام «لیژیا» می‌شناسیم، می‌شود.
داستان، آتش‌سوزی بزرگ روم و کشتار مسیحیان به دست امپراتور بدطینت روم «نرون» را به بهترین شکل روایت می‌کند.
در نهایت عشق مارکوس به لیژیا؛ به دستیابی او به عشق بزرگ، یعنی عشق به خداوند و مسیحی شدن او می‌انجامد.
جوایز

این فیلم کاندیدای ۷ اسکار (کاندیدای اسکار بهترین موسیقی-کاندیدای اسکار بهترین تدوین-کاندیدای اسکار بهترین طراحی لباس-کاندیدای اسکار بهترین طراحی هنری-کاندیدای اسکار بهترین فیلمبرداری-کاندیدای اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد-کاندیدای اسکار بهترین فیلم) در سال ۱۹۵۲ شد.
بندر امیرآباد

| منطقه ویژه اقتصادی بندر امیرآباد | منطقه ویژه اقتصادی بندر امیرآباد |
| --- | --- |
موقعیت: موقعیت
کشور: ایران
موقعیت: شهرستان بهشهر استان مازندران
جزئیات: جزئیات
بهره‌برداری توسط: اداره کل بنادر و دریانوردی بندر امیرآباد
در تملک: سازمان بنادر و دریانوردی
نوع بندرگاه: چند منظوره
اندازه بندرگاه: ۱۲٫۵ کیلومتر مربع
پسکرانه: ۱۰۶۰ هکتار
لنگرگاه‌های موجود: ۳۴ اسکله
اسکله‌ها: ۱۵ پست به طول ۲۶۰۰ متر
مدیر: محمدعلی موسی‌پور گرجی 
معاونت امور دریایی: حبیب اله طالبی کهدوئی
معاونت فنی و مهندسی: مهدی آقاپور       
معاونت بندری و اقتصادی: علی اکبر صیاد درونکلایی 
وب‌گاه https://amirabadport.pmo.ir: وب‌گاه https://amirabadport.pmo.ir
بندر امیرآباد بندری تجاری صنعتی در شمال شهرستان بهشهر در استان مازندران است. این بندر براساس میزان تخلیه و بارگیری کلا در سال ۱۴۰۱ به عنوان بزرگترین بندر شمال کشور بعد از بندر انزلی  و ششمین بندر بزرگ ایران بشمار میرود. بندر امیرآباد در کنار آنکه یک ظرفیت صادراتی و تجاری در منطقه به شمار می‌رود با دارا بودن کارخانجات متعددی همچون گچ، فولاد، کاغذ و سیلوهای متعدد از بنادر نسل سوم کشور است و عمده ۷.۵ میلیون تن کالای صادراتی کشورهای مختلف جهان از بنادر آستاراخان، آکتائو، اولیا، باکو، گوسان و مخاچ‌قلعه وارد بندر امیرآباد می‌شود.
اتصال به شبکه ریلی کشور، بهره‌مندی از ۱۵ پست اسکله با ظرفیت ۷.۵ میلیون تن و بهره مندی از ظرفیت اتصال کریدور ترانزیت راه‌گذر بین‌المللی شمال–جنوب از دیگر ویژگی های شاخص بندر امیرآباد است.
تاریخچه

احداث این مجتمع بندری بزرگ و مدرن از سال ۱۳۷۵ آغاز شد. استعدادهای بالقوه و امکانات متعدد آن موجب گردید در سال ۱۳۷۶ به پیشنهاد دبیرخانه شورایعالی مناطق آزاد و تصویب مجلس شورای اسلامی به عنوان منطقه ویژه اقتصادی به تصویب برسد.
ویژگی‌ها

این منطقه در سه فاز با ۳۴ پست اسکله طراحی شده‌است که اکنون فاز نخست آن تکمیل شده‌است. وسعت این منطقه ویژه یک هزار هکتار است و به شبکه ریلی ایران نیز پیوند دارد. امیرآباد با توجه به مقدار تخلیه و بارگیری کالاها در سال ۹۸، پس از بنادر شهید رجایی، امام خمینی و قشم چهارمین بندر بزرگ ایران و بزرگ‌ترین بندر ایران در کرانه دریای مازندران می‌باشد. این منطقه با داشتن زمین‌های پشتیبانی گسترده، برخورداری از زیرساخت ترابری مدرن چندوجهی، اسکله رو ریلی و کامیون جهت ترانزیت و ترابرد یکسره کالا و همچنین دسترسی آسان به بازار مصرف کشورهای مستقل همسود با جمعیت بالغ بر ۳۰۰ میلیون نفر توانسته نقش مهمی را در ابعاد ملی و منطقه‌ای ایفا نماید.
بزرگ‌ترین بندر نسل سوم حاشیه دریای مازندران
تنها بندر شمالی متصل به شبکه ریلی کشور
برخورداری از اسکله منحصر بفرد رو – رو ریلی
بهره‌مندی از ۱۵ پست اسکله با ظرفیت ۷٬۵ میلیون تن
۱۰۶۰ هکتار اراضی پشتیبانی جهت سرمایه‌گذاری در زمینه‌های مختلف
برخورداری از تجهیزات مدرن دریایی و بندری
پایلوت غلات شمال کشور
حلقه اصلی اتصال کریدور راه‌گذر بین‌المللی شمال–جنوب
وقتی زنجره‌ها شیهه می‌کشند

| وقتی زنجره‌ها شیهه می‌کشند | وقتی زنجره‌ها شیهه می‌کشند |
| --- | --- |
نویسنده: محمود خسرو پرست
تاریخ نخستین نمایش: ۱۳۹۴ (خورشیدی)
جای نخستین نمایش: تماشاخانه مهر حوزه هنری تهران
زبان اصلی: فارسی
وقتی زنجره‌ها شیهه می‌کشند نمایشی نوشته محمود خسروپرست در سال ۱۳۹۲ است که در بهمن و اسفند سال ۱۳۹۴ به کارگردانی شادی اسدپور در تماشاخانه مهرِ حوزه هنری به روی صحنه رفت. این نمایش در هفدهمین جشنواره بین‌المللی تئاتر دانشگاهی ایران برگزیده‌ی جایزه‌ی استاد اکبر رادی شد
و به مرحله نهایی هشتمین دوره انتخاب آثار برتر ادبیات نمایشی ایران راه یافت.
این نمایشنامه در سال ۱۳۹۵ توسط نشر بوتیمار چاپ شد.
شادی اسدپور در کارگردانی این نمایش با تلفیق همزمان عروسک، ماسک و بازیگر، نمایش وقتی زنجره‌ها شیهه می‌کشند را کارگردانی کرده‌است.
پی‌رنگ

این اثر نمایشی حکایت آخرین بازمانده‌های قاجار است. زنی به نام عمه خانم که با احتشام خان که یک معلول است و توان صحبت کردن ندارد، زندگی می‌کند. این زن برای ادامه زندگی و بقای نسل قاجار تصمیم می‌گیرد پرستاری به نام لیلا را وارد عمارت کند تا از طریق او نسل آنها بتواند ادامه پیدا کند. لیلا نماینده ای از دنیای امروز است و به تدریج او هم شبیه آدم‌های خانه می‌شود و جایگاه عمه خانم را تصاحب می‌کند.
عوامل

کارگردان:شادی اسدپور
نویسنده: محمود خسروپرست
بازیگران: رهام بیگ لو، محمد رخشانفر، میلاد یارمحمدی، نسترن باقری، شهرزاد حسین پور، نوشین آلباد، مرجان زارعی
تهیه و تولید: موسسه هنری آرتا
طراح گرافیک: سینا(محمد)افشار
امور رسانه ای: مهدی(آرش)رزمجو
درباره نمایش

محمود خسروپرست درباره زمان داستان نمایشنامه می‌گوید تلفیقی است میان دو دوره‌ی قاجار و زمانه‌ی اکنون که این افتراق خود، کنشِ اصلی نمایشنامه را می‌سازد. خسرو پرست معتقد است برای درک و دریافت هرگونه کنش اجتماعی و فرهنگی باید ریشه و گذشته‌ی آن رخداد و جامعه را سرآغاز جستجو قرار داد و به همین دلیل این زمانه را انتخاب کرده است.
به گفته شادی اسدپور، فضای این نمایش واقعی نیست و زمان مشخصی را مطرح نمی‌کند. در این نمایش شاهد فانتزی در زمان هستیم به شکلی که عمه خانم و احتشام را می‌توان به نوعی بازماندگان ایل قاجار در دنیای امروز به حساب آورد که برای بقا مبارزه می‌کنند. این دو همچنان با ادبیات و لباس‌های آن دوران زندگی می‌کنند اما لیلا از دنیای امروز وارد خانه آنها می‌شود. همچنین در این خانه افرادی زندگی می‌کنند که در اصل مرده‌اند و فقط عمه خانم و احتشام قادر به دیدن آنها هستند. در این نمایش لیلا تنها بازیگری است که بدون ماسک بازی می‌کند بقیه شخصیت‌ها یا عروسک‌های غول پیکر در ابعاد انسانی هستند یا بازیگرانی که از ماسک استفاده می‌کنند.
اسدپور می گوید لیلا به عنوان پرستاری که وارد این عمارت می‌شود در واقع بازیگری است که وارد ترکیبی از دنیای ماسک و عروسک می‌شود. او کسی است که از زمان اکنون وارد آن دوره می‌شود بنابراین ما در اینجا با نوعی تداخل زمانی مواجه هستیم.
نگاه حرفه ای عوامل به اجزای تئاتر، مانند طراحی صحنه، طراحی لباس و موسیقی اختصاصی، این نمایش را از دیگر نمایش ها و پرفورمنس های دانشجویی متمایز می کرد. تمهیدات کارگردان برای ایجاد فضای تعلیق آمیز در بطن قصه، از ویژگی‌های مثبت این نمایش بود.
زهره بهروزی نیا  مدرس دانشگاه هنر (دانشکده سینما و تئاتر) شیوه کارگردانی نمایش را ریسک‌پذیر دانسته و گفته: «لازمه کار خلاقه، جسارت است. معتقدم کارگردانان باید قابلیت‌های گسترده نمایش عروسکی را مورد پژوهش قرار دهند تا با آشنایی بر ابعاد مختلف آن بتوانند از این‌گونه نمایشی به‌درستی بهره بگیرند… استفاده از متن‌های غیر عروسکی و تبدیل آن به ساختار اجرایی عروسکی در ایران هنوز جا نیفتاده است؛ چراکه در نگاه عمومی به تئاتر عروسکی، نمایشی برای کودکان و نوجوانان تعبیر می‌شود؛ درصورتی‌که اصلاً این‌طور نیست.» وی همچنین گفته‌است: «بسیاری از آثار ادبی جهان به شیوه تئاتر عروسکی بر صحنه‌های تئاتر رفته‌اند و همواره با استقبال مخاطبان روبه‌رو بوده‌اند؛ ولی ما در تئاترمان هنوز با تئاتر عروسکی زاویه داریم و آن را آن طور که شایسته‌است جدی نمی‌گیریم… وقتی زنجره‌ها شیهه می‌کشند یک نمونه موفق از اجرای عروسکی متنی غیر عروسکی است. نگاه حرفه‌ای کارگردان در طول تولید این نمایش آن را چند گام از تئاتر دانشجویی دور و به تئاتر حرفه‌ای نزدیک کرده‌است.»
اسدپور در زمینه ایده ترکیب نمایش بازیگر و عروسک در این نمایش گفته‌است: «دوست داشتم اگر قرار است در نمایشی از حضور عروسک‌ها بهره ببرم، متنی را انتخاب کنم که اتفاقاً ویژهٔ عروسک‌ها نوشته نشده باشد. در واقع می‌خواستم فضای عروسکی مورد نظر خودم را القا کنم.»
جایزه‌ها و افتخارات

کسب جایزه استاد اکبر رادی (بخش مسابقه نمایشنامه نویسی) در هفدهمین جشنواره بین‌المللی تئاتر دانشگاهی ایران برای نمایشنامه وقتی زنجره‌ها شیهه می‌کشند
برنده جایزه دوسالانه بین‌المللی پوستر تئاتر ژشوف لهستان برای طراحی پوستر (اثر محمد افشار)
نمایشنامه راه یافته به مرحله نهایی هشتمین دوره انتخاب آثار برتر ادبیات نمایشی ایران
جمهور

| 0 | 1 |
| --- | --- |
صفحهٔ عنوان قدیمی‌ترین نسخهٔ جمهور: صفحهٔ عنوان قدیمی‌ترین نسخهٔ جمهور
نویسنده(ها): افلاطون
عنوان اصلی: Πολιτεία
کشور: یونان باستان
زبان: زبان یونانی
موضوع(ها): فلسفه سیاسی
انتشار: c. 380 BC
چاپ سال ۱۷۱۳ میلادی کتاب جمهور
کتاب جمهور 
(به یونانی کهن: Πολιτεία، پولیتی) که در فارسی با نام جمهوریت نیز شهرت دارد اثر سترگ فلسفی افلاطون است که از مشهورترین و تأثیرگذارترین متون کلاسیک فلسفه سیاسی در غرب به‌شمار می‌آید. کتاب شامل ۱۰ نمایشنامه به صورت گفتگو میان سقراط و افراد دیگر است و در آن به مسایلی از قبیل عدالت، نوع حکومت و حقیقت پرداخته شده‌است.
خلاصه > کتاب هشتم

افلاطون پس از اینکه می‌گوید کشور عادل کشوری است که در آن طبقات گوناگون نقش‌های شایستهٔ خود را انجام می‌دهند، و نیز فرد عادل کسی است که در او انگیزه‌های متفاوت در هماهنگی هستند، در کتاب هشتم به سراغ نمونه‌هایی از بی‌عدالتی در کشور و افراد می‌رود.
او چهار سنخ حکومت ناعادل و سنخ‌های شخصیتی متناظر با آن‌ها را بررسی می‌کند. این چهار گونه عبارتند از ارتش‌سالاری (تیموکراسی)، گروه‌سالاری (الیگارشی)، مردم‌سالاری (دموکراسی) و حکومت استبدادی (تیرانی).
ارتش‌سالاری حکومتی است نظیر حکومت دولت-شهر اسپارت که سائقهٔ عزّت نظامی بر آن حاکم است؛ در گروه‌سالاری ثروت است که علامت شایستگی است؛ مردم‌سالاری حکومتی است که جمیع مردم بر آن فرمان می‌رانند؛ و در حکومت استبدادی حاکم دارای قدرت مطلق است.
افلاطون بار دیگر از تناسبی که مدعی است میان کشور و فرد وجود دارد، بهره می‌جوید. از باب مثال، او در بررسی مردم‌سالاری مدعی می‌شود که حکومت مردم‌سالار از اصل آموزش برای حکمرانی غفلت می‌ورزد؛ اصلی که او آن را رکنی بسیار اساسی در کشور عادل دانسته‌است. یگانه شرط لازمی که حاکم در حکومت مردم‌سالار باید داشته باشد این است که ادعا کند دوست و غم‌خوار مردم است. متناظرا فرد مردم‌سالار نیز مانند حکومت مردم‌سالار خود را به دست رشتهٔ وسیعی از لذت‌ها می‌سپارد و از آن‌ها محظوظ می‌شود، بی‌آن‌که لذت‌های مبتنی بر امیال نیک را از لذت‌هایی که در شر و پلیدی ریشه دارند، ممتاز کند. نتیجهٔ این روند ناهماهنگی روانی است. فرد مردم‌سالار روا نمی‌دارد که عقل بر امیال ناشایست غالب شود. هوس‌های پوچ و باطل سلطه پیدا می‌کنند، و بدین قرار بی‌عدالتی ناگزیر می‌شود.
خلاصه > کتاب نهم

روحیهٔ مناسب با حکومت استبدادی در کسی پیدا می‌شود که «به سبب استعداد فطری یا روش زندگی، یا به هر دو علت، به میخوارگی گراید یا دچار شهوتی تسکین ناپذیر شود، یا به دیوانگی مبتلا گردد.» کسی که همهٔ اوقات خودرا به باده‌گساری و جشن و مهمانی و مصاحبت زنان روزگار گذرانده باشد، وقتی پولش تمام شد چشم به دارایی پدر و مادر می‌دوزد و وقتی اموال پدر و مادر خود را از بین برد، راه دزدی از اموال همسایگان و پرستشگاه‌ها را در پی خواهد گرفت؛ شهوت بر او حاکم خواهد شد و دست به هر جنایتی خواهد زد و اگر تعداد این‌گونه افراد زیاد شود یک نفر را به عنوان رئیس قبول می‌کنند و در صورت قبول عامهٔ مردم به تخت پادشاهی می‌نشیند و استبداد در پیش می‌گیرد.
از صفات این‌گونه افراد بی‌وفایی و ستمگری به حد کمال است. صفت بارز چنین جامعه‌ای بردگی به حد اعلی است. دومین صفت چنین جامعه‌ای این است که کاری را که خود می‌خواهد نمی‌تواند انجام دهد. صفت سوم این که تهیدست است و صفت چهارم این که فرد در چنین جامعه‌ای همواره دچار ترس و نگرانی است و صفت پنجم این که ناله و شیون و اشک و اندوه بیش از هر جامعهٔ دیگری است.
روح آدمی دارای سه جزءاست. نفع‌طلب، جاه‌طلب و جزء دانش‌پژوه؛ و هر یک از این افراد نوع خاصی از لذت را می‌پسندد. برای دانش‌پژوه چه لذتی بالاتر از کسب دانش! پس این سه گونه آدم دربارهٔ لذت و «بطور کلی دربارهٔ ارزش کیفیت زندگی، با یکدیگر اختلاف نظر دارند» ملاک اینکه کدام یک از این سه نوع زندگی بهتر است چیست؟ تجربه، تفکر و استدلال خردمندانه. فیلسوف در ایام جوانی هر سه نوع زندگی را تجربه می‌کند، پس بهتر از هرکسی می‌تواند تشخیص دهد که کدام زندگی بهتر است. بعد جاه‌طلب است و بعد نفع‌پرست به عبارت دیگر ما در جامعه فیلسوف داریم و توانگر و سیاست‌مدار. «عالی‌ترین لذت‌ها، لذتی است که به جزء دانش‌پژوه روح آدمی دست می‌دهد، و لذیذترین زندگیها، زندگی آن کسی است که در وجودش زمام فرمانروایی به دست این جزء روح است.» پس نتیجه می‌گیریم که زندگی عادل بهتر از ظالم است. دلیل دیگری که افلاطون برای این امر می‌آورد این است که «چیزهایی که صرف تغذیهٔ بدن می‌شوند، از حقیقت و هستی راستین کمتر از چیزهایی بهره دارند که برای تغذیهٔ روح بکار می‌آیند.» روح چون از واقعیت بهرهٔ بیشتری دارد و از چیزهای واقعی تغذیه می‌کند لذتش نیز واقعی و حقیقی‌تر است. دو جزء دیگر روح یعنی جاه‌طلبی و نفع‌پرستی باید تحت فرمان خرد باشند. بنابراین «اگر همهٔ اجزای سه گانهٔ روح به فرمان جزء دانش‌پژوه آن تن دردهند، و علیه آن قیام نکنند، نه تنها هر جز روح کاری را که خاص خود اوست به انجام می‌رساند و بدین‌سان مطابق عدالت عمل می‌کند، بلکه تمام روح از لذتی که با طبیعتش سازگار است، یعنی از لذت راستین، برخوردار می‌گردد.» اما اگر دو جزء دیگر حاکم شوند هم از لذت خرد محروم می‌شوند هم از لذت‌های خود؛ و در عرصهٔ اجتماع از استبداد و بی‌نظمی دفاع می‌کنند. «زندگی فرمانروای مستبد از حیث لذت فقیرترین زندگیهاست و زندگی پادشاه دانش‌پژوه غنی‌ترین آنها».
لذت بر سه نوع است یک نوع حقیقی و دو نوع موهوم و چون فرمانروای مستبد از لذت خرد و قانون محروم است از مرز لذت‌های موهوم هم گذشته، و با لذت‌هایی مأنوس است که خاص فرومایگان است. افلاطون در پایان کتاب نهم تمثیلی برای سه جزء روح انسان می‌آورد: جزء نفع‌طلب را به هیولای چند سر و جزء جاه‌طلب را به شیر گرسنه و جزء خرد را همان گوهر الهی می‌داند؛ لذا کسی که شهوت را بر دو جزء دیگر حاکم می‌کند، آن هیولای هفت سر را بر انسان و شیر گرسنه حاکم کرده‌است و این پست‌ترین نحوهٔ زندگی است. اگر جزء جاه طلب را حاکم کند شیر گرسنه را حاکم کرده‌است ولی سعادت هر انسانی در این است که از روح الهی و خردمند پیروی کند.
خلاصه > کتاب دهم

از هر چیز سه نوع وجود دارد؛ مثلاً در مورد تختخواب، یک نوع تختخوابی‌ست که خدا می‌سازد و بنا بر ضرورت بیش از یکی هم نمی‌سازد. نوع دوم تختی است که نجار و درودگر می‌سازد و روگرفتی سایه‌وار از تختخواب خداست، و نوع سوم یعنی تخت هنرمند نقاش، روگرفتی به تصویر کشیده شده از روگرفت نجار است؛ یعنی نقاش از تخت درودگر تقلید می‌کند. پس تقلیدِ تقلید است. شاعران و دیگر هنرمندان نیز مانند نقاش هستند. هنرمند به جای آن که به ما کمک کند تا به واقعیت معرفت پیدا کنیم، بر سر راه این معرفت مانع ایجاد می‌کند. این کار نیازمند هیچ‌گونه دانشی دربارهٔ موضوع تقلید نیست؛ یعنی هنر صرفاً روگرفتی از نمود است و بدین قرار روی به آن سو دارد که ما را از جهان صور، دور سازد.
تقلید با جزء پست روح ما پیوند دارد، و بدین قرار گرایش دارد به این که هماهنگی روانی لازم برای عدالت را مختل سازد. وقتی برای ما حادثهٔ ناگواری پیش می‌آید جزء خردمند روح ما را وامی‌دارد که خردمندانه با آن حادثه برخورد کنیم و نگذاریم آن جزء پست روح بر ما حکومت کند و ما را وادار به شیون و زاری نماید: «قانون فرمان می‌دهد که به هنگام سختی تا حد امکان آرام بمانیم و در برابر درد و رنج شکیبا باشیم؛ زیرا تشخیص اینکه آن درد سبب سعادت است یا مایهٔ سیه‌روزی، آسان نیست؛ با ناشکیبایی و شیون و فریاد نمی‌توان آینده را دگرگون ساخت. گذشته از این، هیچ‌یک از امور بشری چندان ارج ندارد که آدمی به خاطر آن خود را از دست بدهد. به‌علاوه، شیون و فریاد نمی‌گذارد آن نیروی معنوی که در روز سختی نیازمند آنیم به یاری ما شتابد.» پس کار درست این است که در هنگام ناملایمات راه صحیح را در پیش بگیریم.
اما شاعر تراژدی‌نویس ما را به گریه و زاری دعوت می‌کند و آن جزء پست روح را بیدار می‌کند و شاعر کمدی‌نویس هم همین‌طور. اشعار تقلیدی در شهوت و خشم و لذت و درد نیز همان اثر را دارند. فلسفه با خرد سرو کار دارد و شعر با جزء پست روح: «شعر و فلسفه از روزگاران کهن با یکدیگر در جنگ‌اند.» تنها وقتی شاعران را به کشور خود راه می‌دهیم که با شعر خود خرد آدمی را بیدار کنند.
افلاطون برای جاودانگی روح استدلال می‌کند و مدعی است که روح به سبب آفت طبیعی خود نابود نمی‌شود. چون آفت طبیعی روح ستمگری، ترسویی و نادانی است که هیچ‌کدام از این‌ها روح را نابود نمی‌کند و آفت‌های دیگر هم به روح نمی‌توانند آسیب برساند. پس روح جاودانی است. «ولی مشاهدهٔ ذات حقیقی آن، در مصاحبت تن و در حالی که آلودگی به پلیدیها سیمای آن را دگرگون ساخته‌است، میسر نیست. ماهیت راستین روح را فقط با دیدهٔ تفکر خردمندانه می‌توان دید.» اگر ما می‌خواهیم روح را چنان‌که براستی هست ببینیم، باید به سوی اشتیاقی که روح به دانش دارد توجه کنیم؛ و از همین‌جا می‌توانیم خویشاوندی روح را با ذوات خدایی و جاودانی دریابیم؛ و عدالت برای روح بهترین چیزها خواهد بود.
انسان عادل از فواید ظاهری و نام نیک هم بهره‌مند می‌شود و خدایان او را تنها نمی‌گذارند. در پایان نیز افلاطون به اسطوره پناه می‌برد و تصویری از زندگی انسان‌های خوب و بد از زبان «ار» ارائه می‌دهد.
تمثیل غار، حکاکی اثرِ Jan Saenredam در سال ۱۶۰۴ (بر مبنای نقاشی کورنلیس ون هارلم)، آلبرتینا، وین
نمای تمثیل غار. شرح پرونده: چپ (از بالا به پایین): خورشید، چیزهای طبیعی، سایهٔ چیزهای طبیعی، آتش، اشیاء مصنوعی، سایهٔ اشیاء مصنوعی در سطح تمثیل (قیاس).

راست (از بالا به پایین): ایدهٔ «خوب»؛ ایدهها؛ موضوعات ریاضی؛ نور؛ موجودات و اشیاء؛ تصویر، تمثیل خورشید و تمثیل خط.
رضا اخلاقی راد

رضا اخلاقی راد
رضا اخلاقی راد (زادهٔ ۱۳۵۸، مشهد) بازیگر ایرانی است. او فارغ‌التحصیل رشتهٔ بازیگری تئاتر از دانشگاه اراک است و بازی درنمایش‌های زیادی را در کارنامهٔ کاری خود دارد اما با بازی در فیلم لِرد به کارگردانی محمد رسول اف به شهرت رسید و به همراه این فیلم موفق به کسب جایزه بهترین فیلم از بخش نوعی نگاه کن ۲۰۱۷ شد.
رضا اخلاقی راد در ۵۴ جشنواره فیلم آنتالیا جایزه بهترین بازیگر مرد را به خود اختصاص داد.
از فیلم‌های این بازیگر می‌توان به:
فصل شکار ساخته داریوش یاری
کُنجانچَم ساخته یاسمن نصرتی
سوزن آب ساخته بهمن شهروان
خون خدا ساخته مرتضی علی عباس میرزایی
لارو ساخته علیرضا نسائی
لِرد ساخته محمد رسول‌اف
اشاره کرد.
همچنین در سریال آسپرین (فرهاد نجفی) - ۹۵–۱۳۹۴ وی نقش وحید را ایفا نموده‌است.
فریبا وفی

| فریبا وفی | فریبا وفی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱ بهمن ۱۳۴۱ ‏(۶۲ سال) تبریز
ملیت: ایرانی
پیشه: نویسنده
وبگاه: faribavafi.com
فریبا وَفی (زادهٔ ۱ بهمن ۱۳۴۱ در تبریز) رمان‌نویس و نویسنده داستان کوتاه ایرانی است. رمان‌های پرندهٔ من و رؤیای تبت از آثار او، برندهٔ چند جایزهٔ ادبی معتبر در ایران شده‌اند.

داستان‌هایی از فریبا وَفی به زبان‌های روسی، سوئدی، عربی، ترکی، ژاپنی، انگلیسی و آلمانی ترجمه شده‌است.