stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جدول زمانی ایلخانان
قرن سیزدهم > دهه ۱۲۶۰

| سال | تاریخ | رویداد |
| --- | --- | --- |
| ۱۲۶۰ | ژانویه | محاصره حلب (۱۲۶۰): هولاکو خان حلب را از الناصر یوسف می‌گیرد؛ بنابراین ایوبیان به پایان می‌رسد. |
| ۱۲۶۰ |  | شاهزاده‌نشین انطاکیه به امپراتوری مغول تسلیم می‌شود. |
| ۱۲۶۰ | - | هولاکو خان خبر مرگ منگوقاآن را دریافت می‌کند و به اخلاط می‌رود. |
| ۱۲۶۰ | - | نبرد عین جالوت: سیف‌الدین قطز از مملوک به فلسطین پیشروی کرد و مغول را از شهر غزه بیرون راند. |
| ۱۲۶۰ | - | پسر هولاکو خان به نام یوشموت و فرمانده مغول الگه جلایر، سیلوان و ماردین را تصرف می‌کنند. |
| ۱۲۶۰ | - | نبرد عین جالوت: سیف‌الدین قطز از مملوک نیروهای مغول تحت فرمان کیتبوقا را شکست داده و آنها را به سرحد فرات بازمی‌گرداند.  |
| ۱۲۶۰ | ۱۰ دسامبر | اولین نبرد حمص: بیبرس یک لشکرکشی مغول را در سوریه شکست می‌دهد. |
| ۱۲۶۰ |  | جنگ‌داخلی خاندان تولی: برکه خان از اردوی زرین با اریق بوقا متحد می‌شود و به هولاکو خان حمله می‌کند. |
| ۱۲۶۱ |  | شورش در موصل و جزیره ابن عمر  |
| ۱۲۶۲ | - | شورش‌ها در موصل و جزیره ابن عمر سرکوب شدند. |
| ۱۲۶۲ | نوامبر | هولاکو خان وزیر خود سیف‌الدین بیتکچی را می‌کشد و شمس‌الدین محمد جوینی را جایگزین او می‌کند. |
| ۱۲۶۲ |  | جنگ هولاکو و برکه: برکه خان از اردوی زرین با مملوک متحد شد و به جمهوری آذربایجان حمله کرد. |
| ۱۲۶۲ |  | هولاکو خان استان خراسان و استان مازندران را به پسرش اباقا خان و جمهوری آذربایجان به پسر دیگرش یوشموت می‌دهد. |
| ۱۲۶۳ | ۱۳ ژانویه | جنگ هولاکو و برکه: برکه خان ارتش هولاکو خان را در رود ترک شکست می‌دهد. |
| ۱۲۶۵ | ۸ فوریه |  هولاکو خان می‌میرد و پسرش اباقا خان جانشین او می‌شود.  |
| ۱۲۶۶ |  | برکه خان در تفلیس می‌میرد و نوه‌اش منگو تیمور جانشین او می‌شود. |
قرن سیزدهم > دهه ۱۲۷۰

| سال | تاریخ | رویداد |
| --- | --- | --- |
| ۱۲۷۰ |  | غیاث‌الدین براق از خانات جغتای به ایلخانان حمله می‌کند اما در «نبرد قره سو» در نزدیکی هرات شکست می‌خورد. |
| ۱۲۷۱ |  | حمله سماگر مغول به قلعه المضیق در سوریه  |
| ۱۲۷۳ | ژانویه | یسودر، برادر اباقا خان، بخارا را غارت می‌کند. |
| ۱۲۷۷ | ۱۵ آوریل | نبرد البیستان: نیروهای مملوک نیروهای مغول را در البستان شکست دادند. |
قرن سیزدهم > دهه ۱۲۸۰

| سال | تاریخ | رویداد |
| --- | --- | --- |
| ۱۲۸۱ | - | نبرد حمص: برادر اباقا خان مونگکه تمور توسط نیروهای مملوک شکست می‌خورد. |
| ۱۲۸۲ |  | اباقا خان می‌میرد و برادرش احمد تگودار که مسلمان بود، جانشین او می‌شود،  |
| ۱۲۸۴ |  | ارغون‌خان، پسر اباقا خان، احمد تگودار را برکنار می‌کند. |
قرن سیزدهم > دهه ۱۲۹۰

| سال | تاریخ | رویداد |
| --- | --- | --- |
| ۱۲۹۰ |  | اردوی زرین به ایلخانان حمله می‌کند اما توسط ارغون‌خان شکست می‌خورد. |
| ۱۲۹۰ |  | امیرنوروز بر علیه ارغون‌خان شورش می‌کند و شکست می‌خورد. |
| ۱۲۹۱ | ۷ مارس | ارغون‌خان توسط تغاچار به قتل می‌رسد. تغاچار پس از او گیخاتو خان، برادر ارغون بر تخت می‌نشاند. |
| ۱۲۹۴ |  | گیخاتو خان از دودمان یوآن تقلید می‌کند و سعی می‌کند که اسکناس را معرفی کند که به طرز خارق‌العاده ای شکست می‌خورد. |
| ۱۲۹۵ |  | تغاچار گیخاتو خان را برکنار کرد و بایدو خان را به سلطنت می‌نشاند. |
| ۱۲۹۵ | - | غازان خان، پسر ارغون‌خان، بایدو خان را خلع می‌کند و خان ایلخان و همچنین یک مسلمان می‌شود.  |
| ۱۲۹۹ | ۲۲–۲۳ دسامبر | نبرد وادی الخازندر: غازان خان بر ناصرالدین محمد بن قلاوون سلطان مملوک مصر و شام پیروز می‌شود. |
قرن چهاردهم > 1300s

| سال | تاریخ | رویداد |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۰۱ |  | غازان خان تلاش ناموفقی برای گرفتن حلب انجام می‌دهد. |
| ۱۳۰۳ | ۲۰ آوریل | نبرد مرج الصفار (۱۳۰۳): لشکر مغول تحت فرمان قتلغشاه از مملوک شکست خورد. |
| ۱۳۰۴ |  | غازان خان می‌میرد و برادرش محمد خدابنده اولجایتو جانشین او می‌شود. |
| ۱۳۰۷ |  | ایلخانان از استان گیلان، غزنی و سیستان خراج می‌گیرند. |
| ۱۳۰۸ | - | محمد خدابنده اولجایتو تبدیل به شیعه دوازده‌امامی می‌شود. |
قرن چهاردهم > دهه ۱۳۱۰

| سال | تاریخ | رویداد |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۱۰ |  | مردم کرد و مردم عرب در اربیل با اجازه ایلخانان جمعی از مسیحیان را کشتند. |
| ۱۳۱۲ |  | ایلخانان غزنی را تصرف کردند. |
| ۱۳۱۶ |  | جنگ اسن بوقا-آیورباروادا: درگیری بین خانات جغتای و دودمان یوآن و ایلخانان که با پیروزی یوان و ایلخانان به پایان رسید. |
| ۱۳۱۶ | ۱۶ دسامبر | محمد خدابنده اولجایتو درگذشت و پسرش ابوسعید بهادرخان جانشین او شد. |
| ۱۳۱۸ |  | عناصر خانات جغتای در استان خراسان شورش می‌کنند. |
| ۱۳۱۸ |  | اوزبیک خان به ایلخانان حمله می‌کند. |
| ۱۳۱۹ | - | امیر چوپان شورش‌های مغول را در «نبرد زنجان‌رود» شکست می‌دهد. |
قرن چهاردهم > دهه ۱۳۲۰

| سال | تاریخ | رویداد |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۲۳ |  | ایلخانان با سلطنت ممالیک صلح می‌کنند. |
قرن چهاردهم > دهه ۱۳۳۰

| سال | تاریخ | رویداد |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۳۵ | ۳۰ نوامبر | ابوسعید بهادرخان می‌میرد و غیاث‌الدین محمد (وزیر)، آرپاخان، از نوادگان اریق بوقا را بر تخت سلطنت می‌نشاند.  |
| ۱۳۳۵ |  |  پایان دوره مؤثر ایلخانان در ایران |
| ۱۳۳۶ |  | آرپاخان مغلوب علی پادشاه از بغداد شد که او سپس موسی (ایلخان) را به جای او حکمران کرد. |
| ۱۳۳۷ |  | موسی (ایلخان) توسط شیخ حسن جلایر خلع شد و او سپس محمد خان (ایلخان) را حکمران کرد. |
| ۱۳۳۸ |  | محمد خان (ایلخان) توسط شیخ حسن کوچک برکنار می‌شود، که او سپس جهان تیمور را حکمران کرد. |
قرن چهاردهم > دهه ۱۳۴۰

| سال | تاریخ | رویداد |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۴۶ |  | دنیاگیری طاعون مرگ سیاه، به ایلخانان گسترش می‌یابد. |
قرن چهاردهم > دهه ۱۳۵۰

| سال | تاریخ | رویداد |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۵۶ |  | سلطان اویس جلایر دوره سلطنت جلایریان خود را راه اندازی می‌کند؛ بنابراین ایلخانان به طور کامل در ایران پایان می‌یابد. |
تمام بن عباس

تمام بن عباس پسرعموی محمد، پیامبر اسلام و کوچکترین فرزند عباس بن عبدالمطلب بود، که در مدینه به دنیا آمد. مادرش کنیزی بیزانسی بود. وی در زمان خلافت علی بن ابی طالب از هنگام نبرد صفین جانشین سهل بن حنیف شد. بنا بر نقلی او مستقیماً از سوی علی منصوب شد و بنا بر نقل دیگر برادرش قثم بن عباس که فرماندار علی در مکه بود، وی را منصوب کرد.
دیپولاریزاسیون

پتانسیل عمل در یک نورون، نشان‌دهندهٔ دیپولاریزاسیون است که در آن بار داخلی سلول کمتر منفی می‌شود (مثبت تر) و دفع مجدد صورت می‌گیرد، جایی که بار داخلی به یک مقدار بیشتر منفی بر می‌گردد.
در زیست‌شناسی، واقطبش، قطب‌زدایی یا دیپولاریزاسیون، تغییری درون سلول است که در طول آن سلول دچار تغییر در توزیع بار الکتریکی می‌شود که سبب می‌شود بار منفی کمتری در داخل سلول ایجاد شود. دیپولاریزاسیون برای کارکرد بسیاری از سلول‌ها، ارتباط بین سلول‌ها و فیزیولوژی کلی یک ارگانیسم ضروری است.
بیشتر سلول‌ها در ارگانیسم‌های بالاتر، محیط داخلی را حفظ می‌کنند که نسبت به قسمت خارجی سلول منفی شده است. به این اختلاف بار، پتانسیل غشای سلول گفته می‌شود. در فرایند دیپولاریزاسیون، بار داخلی منفی سلول به‌طور موقت مثبت تر می‌شود (کمتر منفی). این تغییر از پتانسیل غشایی منفی به پتانسیل غشایی مثبت‌تر در طی چندین فرایند، از جمله پتانسیل عملی رخ می‌دهد. در طی یک پتانسیل عملی، دیپولاریزاسیون به حدی بزرگ است که به‌طور خلاصه، قطبیت اختلاف پتانسیل در طول غشای سلولی را برعکس می‌کند، در حالی که در داخل سلول به‌طور مثبت شارژ می‌شود.
تغییر بار معمولاً به دلیل نفوذ یون‌های سدیم به داخل سلول اتفاق می‌افتد، اگرچه این اتفاق می‌تواند با نفوذ هر نوع کاتیون یا جریان هر نوع آنیونی صورت گیرد. برعکس دیپولاریزاسیون، هایپرپولاریزاسیون نامیده می‌شود.
کاربرد اصطلاح «دیپولاریزاسیون» در زیست‌شناسی با کاربرد آن در فیزیک متفاوت دارد. در فیزیک این اصطلاح به موقعیت‌هایی گفته می‌شود که در آن‌ها هر نوع قطبیت، به مقدار صفری تغییر می‌کند.
دیپولاریزاسیون گاهی به عنوان هایپرپولاریزاسیون شناخته می‌شود.
فیزیولوژی

روند دیپولاریزاسیون کاملاً به خاصیت ذاتی الکتریکی اکثر سلول‌ها وابسته است. هنگامی که سلولی در حال استراحت است، سلول آن چیزی را که به عنوان پتانسیل استراحت شناخته می‌شود، حفظ می‌کند. پتانسیل استراحت ایجاد شده تقریباً توسط همهٔ سلول‌ها باعث می‌شود فضای داخلی سلول نسبت به فضای بیرونی سلول بار منفی داشته باشد. برای حفظ این عدم تعادل الکتریکی، ذرات دارای بار میکروسکوپی مثبت و منفی به نام یون‌ها در غشای پلاسمایی سلول انتقال داده می‌شوند. جا به جایی یون‌ها از طریق غشای پلاسمایی از طریق چند نوع پروتئین مختلف ترانس غشاء قرار گرفته شده در غشای پلاسمایی سلول انجام می‌شود که به عنوان مسیری برای یون‌ها به داخل و خارج سلول، مانند: کانال‌های یونی، پمپ‌های پتاسیم سدیم و کانال‌های یونی وابسته به ولتاژ عمل می‌کنند.
فیزیولوژی > پتانسیل استراحت

پتانسیل استراحت باید قبل از دیپولاریزه شدن سلول در در درون سلول ایجاد شود. مکانیسم‌های بسیاری وجود دارند که سلول می‌تواند با آن‌ها پتانسیل استراحت را ایجاد کند، هر چند که، یک روند معمولی برای تولید این پتانسیل استراحت وجود دارد که بسیاری از سلول‌ها از آن پیروی می‌کنند. سلول از کانال‌های یونی، پمپ‌های یونی و کانال‌های یونی وابسته به ولتاژ استفاده می‌کند تا پتانسیل استراحت منفی را در سلول ایجاد کند. با این حال، روند تولید پتانسیل استراحت در داخل سلول، یک محیط خارج از سلول را ایجاد می‌کند که توانایی دیپولاریزاسیون را دارد. پمپ پتاسیم سدیم تا حد زیادی مسئول بهینه‌سازی شرایط در هر دو قسمت داخلی و خارجی سلول برای دیپولاریزاسیون است. با پمپاژ سه یون سدیم با بار مثبت (Na+) به خارج از سلول، برای هر دو یون‌های پتاسیم پمپ شده با بار مثبت (K +)به داخل سلول، نه تنها پتانسیل استراحت از سلول ایجاد می‌شود، بلکه یک گرادیان غلظت نامناسب توسط افزایش غلظت سدیم در خارج از سلول و افزایش غلظت پتاسیم در داخل سلول ایجاد می‌شود. اگرچه مقدار زیادی پتاسیم در سلول و مقدار زیادی سدیم در خارج از سلول وجود دارد، پتانسیل استراحت ایجاد شده کانال‌های یونی وابسته به ولتاژ را در غشای پلاسما بسته نگه می‌دارد که مانع از انتشار یون‌هایی می‌شود که در سراسر غشای پلاسما پمپ شده‌اند، این یون‌ها از یک منطقه با غلظت کمتری پمپ شده‌اند. علاوه بر این، با وجود یون‌های پتاسیم غلظت بالا با بار مثبت، اکثر سلول‌ها حاوی اجزای داخلی (از بار منفی) هستند که برای ایجاد بار داخلی منفی جمع می‌شوند.
فیزیولوژی > دیپولاریزاسیون

بعد از این ایجاد پتانسیل استراحت، سلول می‌تواند دپولاریزاسیون انجام دهد. در طول دیپولاریزاسیون، پتانسیل غشایی به سرعت از منفی به مثبت تغییر می‌کند. برای این که این تغییر در قسمت داخلی سلول سریع انجام شود، باید چندین اتفاق در طول غشای پلاسمایی سلول رخ دهد. در حالی که پمپ سدیم پتاسیم به کار خود ادامه می‌دهد، کانال‌های سدیم وکلسیم وابسته به ولتاژ، در طول زمانی که سلول در حال استراحت ذاتی بود بسته شده بودند، برای پاسخ به تغییر ذاتی ولتاژ باز می‌شوند. به محض این که یونهای سدیم به درون سلول برمیگردند، بار مثبت به فضای داخلی سلول اضافه می‌کنند و پتانسیل غشا را از حالت منفی به مثبت تغییر می‌دهد. هنگامی که فضای داخلی سلول مثبت تر می‌شود، دیپولاریزاسیون سلول کامل است و کانال‌ها مجدداً بسته می‌شوند.
فیزیولوژی > رپولاریزیسیون

پس از این که سلول دیپولاریزه شد، سلول یک تغییر بار نهایی داخلی انجام می‌دهد. پس از دیپولاریزاسیون، کانال‌های یونی سدیم وابسته به ولتاژ، وقتی که سلول در حال دیپولاریزه شدن بود باز بودند، دوباره بسته می‌شوند. بار مثبت افزایش یافته در داخل سلول، باعث بازشدن کانال‌های پتاسیم می‌شود. یون‌های پتاسیم (K+) شروع به حرکت کردن به پایین شیب الکتروشیمیایی (در جهت گرادیان غلظت و شیب الکتریکی تازه ایجاد شده) می‌کنند. با حرکت پتاسیم از سلول به خارج، پتانسیل درون سلول کاهش می‌یابد و یک بار دیگر به پتانسیل استراحت خود نزدیک می‌شود. پمپ پتاسیم سدیم در طی این فرایند به‌طور مداوم کار می‌کند.
هایپرپولاریزاسیون

روند دفع مجدد باعث افزایش بیش از حد پتانسیل سلول می‌شود. یون‌های پتاسیم چنان حرکت می‌کنند که از آکسون خارج می‌شوند تا از پتانسیل استراحت تجاوز کنند و پتانسیل سلول جدید از پتانسیل استراحت منفی تر شود. پتانسیل استراحت در نهایت با بستن کلیه کانال‌های یون وابسته به ولتاژ و فعالیت پمپ یون سدیم پتاسیم دوباره برقرار می‌شود.
نورون‌ها

دیپولاریزاسیون برای کارکرد بسیاری از سلول‌های بدن انسان حیاتی است، که با انتقال محرک‌ها هم در داخل یک نورون و هم بین دو نورون مشخص می‌شود. دریافت کننده محرک‌ها، ادغام عصبی آن محرک‌ها و پاسخ نورون به محرک‌ها، همگی به توانایی نورون‌ها در استفاده از دیپولاریزاسیون برای انتقال محرک‌ها چه درون نورون، چه بین نورون‌ها وابسته است.
نورون‌ها > پاسخ به محرک

تحریک نورون‌ها می‌تواند یک محرک فیزیکی، الکتریکی یا شیمیایی باشد که می‌تواند نورون تحریک شده را مهار کند یا تحریک کند. یک محرک مهاری به دندریت نورون منتقل می‌شود و باعث هایپرپلاریزاسیون نورون می‌شود. به دنبال هایپرپلاریزاسیون یک فعالیت بیش از حد ایجاد می‌شود که باعث کاهش زیاد ولتاژ درون نورون در حال پتانسیل استراحت می‌شود. با استفاده از فشار بیش از حد نورون، یک محرک مهاری بار منفی بیشتری را به همراه می‌آورد که باید برای دفع قطبی شدن استفاده شود. از طرف دیگر، محرک‌های انگیزشی باعث افزایش ولتاژ در نورون می‌شوند، که منجر به عصبی می‌شود که از لحاظ قطبی شدن از نورون یکسان در حالت استراحت آسان‌تر است. صرف نظر از تحریک یا مهاری، محرک‌ها برای ادغام از دندریت‌های یک نورون به بدن سلول عبور می‌کنند.
نورون‌ها > تجمع محرک‌ها

هنگامی که محرک‌ها به بدن سلول برسند، عصب باید قبل از پاسخ دادن به عصب، محرک‌های مختلفی را باهم ترکیب کند. محرک‌هایی که در تپه آکسون از دندریت‌ها پایین رفته‌اند، در جایی که برای تعیین پاسخ عصبی جمع شدهاند، همگرا می‌شوند. اگر مقدار محرک‌ها به یک ولتاژ معین برسد، که معروف به پتانسیل آستانه است، حرکت دیپولاریزاسیون از تپه آکسون به پایین آکسون ادامه می‌یابد.
نورون‌ها > واکنش

افزایش دیپولاریزاسیون که از تپه آکسون به سمت ترمینال آکسون سفر می‌کند، به عنوان یک پتانسیل عمل شناخته می شود. پتانسیل‌های عملیاتی به ترمینال آکسون می‌رسند، جایی که پتانسیل عمل باعث ترشح انتقال دهنده‌های عصبی از نورون می‌شوند. انتقال دهنده‌های عصبی که از آکسون رها می‌شوند به تحریک سلول‌های دیگر مانند: سلول‌های عصبی دیگر یا سلول‌های ماهیچه ای ادامه می‌دهند. بعد از این که پتانسیل عملی به زیر آکسون نورون می‌رود، پتانسیل غشای استراحت آکسون باید قبل از پتانسیل عملی دیگری که بتواند آکسون را طی کند، ترمیم شود. این دوره به عنوان دورهٔ احیای نورون شناخته می‌شود، که در طی آن نورون نمی‌تواند پتانسیل عملی دیگری را منتقل کند.
نورون‌ها > سلول‌های استوانه ای چشم

اهمیت و تطبیق پذیری دیپولاریزاسیون در سلول‌ها می‌تواند در رابطهٔ بین سلول‌های استوانه ای در چشم و نورون‌های مرتبط با آن‌ها دیده شود. هنگامی که سلول‌های استوانه ای در تاریکی قرار دارند، دیپولاریزه می‌شوند. در سلول‌های استوانه ای، دیپولاریزاسیون توسط کانال‌های یونی که به دلیل ولتاژ بالاتر سلول استوانه ای در حالت دیپولاریزه شده باز می‌شوند، حفظ می‌شود. کانال‌های یونی به کلسیم و سدیم اجازه می‌دهد تا آزادانه به داخل سلول منتقل شوند و حالت دیپولاریزه شده را حفظ کنند. سلول‌های استوانه ای در حالت دیپولاریزه شده به‌طور مداوم انتقال دهنده‌های عصبی را آزاد می‌کنند که به نوبت باعث تحریک اعصاب مرتبط با سلول‌های استوانه ای می‌شوند. هنگامی که سلول‌های استوانه ای در معرض نور قرار می‌گیرند، این چرخه شکسته می‌شود. جذب نور توسط سلول استوانه ای باعث می‌شود کانال‌هایی که ورود سدیم و کلسیم به سلول استوانه ای را تسهیل می‌کنند، بسته شود. وقتی که این کانال‌ها بسته می‌شوند، سلول استوانه ای انتقال دهنده عصبی کمتری تولید می‌کند، که توسط مغز به عنوان نور درک می‌شود. در مورد سلول‌های استوانه ای و نورون‌ها، دیپولاریزاسیون در واقع مانع از رسیدن سیگنال به مغز می‌شود که در مقابل تحریک انتقال سیگنال است.
اندوتلیوم عروقی

اندوتلیوم یک لایه نازک از سلول‌های اپیتلیال سنگ‌فرشی ساده است که قسمت داخلی رگ‌های خونی و لنفاوی را خطی می‌کند. اندوتلیومی که رگ‌های خونی را خطی می‌کند، به عنوان اندوتلیوم عروقی شناخته می‌شود، که تحت فشار قرار گرفته و باید در برابر نیروهای جریان خون و فشار خون از سیستم قلبی عروقی مقاومت کند. برای مقاومت در برابر این نیروهای قلبی عروقی، سلول‌های اندوتلیال باید همزمان دارای ساختاری باشند که قادر به تحمل نیروهای گردش خون باشد و در عین حال سطح خاصی از انعطاف‌پذیری را در استحکام ساختار خود حفظ کند. این انعطاف‌پذیری در استحکام ساختاری اندوتلیوم، عروقی برای عملکرد کلی سیستم قلبی عروقی ضروری است. سلول‌های اندوتلیال موجود در رگ‌های خونی می‌توانند قدرت ساختار رگ‌های خونی را برای حفظ میزان عروقی بودن رگ خونی که در آن قرار دارند تغییر دهند، خطی کرده و از سفتی عروق جلوگیری کرده و حتی به تنظیم فشار خون در سیستم قلبی عروقی نیز کمک کنند. سلول‌های اندوتلیال با استفاده از دیپولاریزاسیون برای تغییر در قدرت ساختاری آن‌ها، این دستاوردها را به دست می‌آورند. هنگامی که یک سلول اندوتلیال تحت دیپولاریزاسیون قرار می‌گیرد، نتیجه کاهش قابل توجهی در استحکام و مقاومت ساختاری سلول است که با تغییر شبکه فیبرهایی که پشتیبانی ساختاری آن‌ها در اختیار این سلول‌ها قرار می‌دهد. دیپولاریزاسیون در اندوتلیوم عروقی نه تنها برای یکپارچگی ساختاری سلول‌های اندوتلیال، بلکه در توانایی اندوتلیوم عروقی برای کمک به تنظیم میزان عروق، جلوگیری از سفتی عروق و تنظیم فشار خون ضروری است.
قلب

دیپولاریزاسیون در چهار دریچه قلب رخ می‌دهد: ابتدا در هر دو دهلیز و پس از آن در هر دو بطن.
گره سینواتریال (SA) بر روی دیواره دهلیز راست شروع به دیپولاریزاسیون در دهلیز راست و چپ می‌کند و باعث انقباض می‌شود، که توسط موج P بر روی یک الکتروکاردیوگرام نشان داده می‌شود.
گره SA موج دیپولاریزاسیون را به گره دهلیزی (AV) می‌فرستد که با تأخیر در حدود ۱۰۰ میلی ثانیه برای جلوگیری از انقباض دهلیز و سپس باعث انقباض در هر دو بطن می‌شود، که در موج QRS مشاهده می‌شود. در همان زمان، دهلیز دوباره قطبی می‌شود و استراحت می‌کند.
بطن‌ها دوباره قطبی شده و در موج T آرام می‌شوند.
این روند به‌طور مرتب ادامه می‌یابد، مگر این که مشکلی در قلب ایجاد شود.
مسدود کننده‌های دیپولاریزاسیون

داروهایی وجود دارند که مسدود کننده دیپولاریزاسیون نامیده می‌شوند که باعث قطبی شدن طولانی مدت می‌شوند که این اتفاق، توسط بازکردن کانال‌های مسئول دیپولاریزاسیون برای دیپولاریزه شدن، جلوگیری از بسته شدن و جلوگیری از دفع مجدد صورت می‌گیرد. مثال‌ها شامل: آگونیست‌های نکوتین، suxamethonium و decamethonium هستند.
ّبیشتر بخوانید

Neuroscience (2. ed.). Sunderland, Mass: Sinauer Assoc. 2001. ISBN 978-0-87893-742-4.
کانال سدیم وابسته به ولتاژ. کانال باز (بالا) دارای نفوذ یون‌های Na + است و باعث دیپولاریزه شدن می‌شود. با بسته شدن/غیرفعال شدن کانال (پایین)، دیپولاریزاسیون به پایان می‌رسد.
ساختار یک نورون
تجمع محرک‌ها در تپه آکسون
الکتروکاردیوگرام
دانشگاه ملک سعود

| 0 | 1 |
| --- | --- |
جامعة الملک سعود: جامعة الملک سعود
نام‌های پیشین: دانشگاه ریاض
شعار: اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّکَ الَّذِی خَلَقَ
نوع: دانشگاه دولتی
بنیانگذاری شده: ۱۹۵۷
موقوفه مالی: ۲٫۷ میلیارد دلار آمریکا
رئیس: بدران العمر
کارمندان مدیریتی: ۴٬۹۵۲
دانشجویان: ۶۵٬۰۰۰ (۲۶ مارس ۲۰۱۵)
موقعیت: ریاض، عربستان سعودی ۲۴°۴۳′۱۹″شمالی ۴۶°۳۷′۳۷″شرقی﻿ / ﻿۲۴٫۷۲۲°شمالی ۴۶٫۶۲۷°شرقی﻿ / 24.722; 46.627
پردیس: منطقه شهری، محصور ۲٬۲۲۴ زمین (۹۰۰ هکتار) (۹ کیلومتر مربع)
زبان: زبان انگلیسی، زبان عربی
نشریه: رسالة الجامعة
وبگاه: www.ksu.edu.sa
دانشگاه ملک سعود (به عربی: جامعة الملک سعود)، بزرگترین و قدیمی‌ترین دانشگاه در کشور عربستان سعودی است که در سال ۱۹۵۷ میلادی توسط ملک سعود در شهر ریاض تأسیس شد.
دانشگاه ملک سعود با بیش از ۵۰ هزار دانشجو، بزرگترین دانشگاه عربستان سعودی را تشکیل می‌دهد.
دانش آموختگان سرشناس

محمد بن سلمان آل سعود
دزآپ

| دُزآپ | دُزآپ |
| --- | --- |
نام: دُزآپ
کشور: ایران
استان: بلوچستان و سیستان
شهرستان: شهرستان زاهدان
بخش: بخش مرکزی
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
نوع بنا: شهر
کاربری: شهر
کاربری کنونی: اثر تاریخی
دیرینگی: نامعلوم
دُزآپ((به فارسی: دزدآب)، (به انگلیسی: Dozzap)) نام بلوچی و پیشین شهر زاهدان واقع در شمال سرحد بلوچستان مرکز استان سیستان و بلوچستان در کشور ایران است.
در سال ۱۳۳۶ شمسی فرمانداری کل بلوچستان به مرکزیت زاهدان تبدیل به استان بلوچستان و سیستان به مرکزیت زاهدان می‌شود.در اوایل جمهوری اسلامی نام استان از بلوچستان و سیستان به سیستان و بلوچستان تغییر می‌کند.
ریشه نامگذاری > ریشه لغوی

دزآپ کلمه‌ای به زبان بلوچی است؛ و از ترکیب دز+آپ تشکیل شده است. دز و آپ بلوچی، معادل دزد و آب در فارسی است.در منابع فارسی از ترجمه شده دزآپ به فارسی یعنی «دزدآب» استفاده می‌شود و به همین دلیل دزدآب هم گفته می‌شود.
ریشه نامگذاری > علت نام گذاری

دلیل نام گذاری این شهر اینگونه بوده که در گذشته محل امروزی زاهدان جنگل گزی بوده و اندکی آب در آن جریان داشته که آب جاری، گاهی جریان و گاهی در شن فرومی‌رفته و از نقطه دیگری بیرون می‌آمده است. به عبارتی دیگر درجاهایی که باد تپه‌های شنی ایجاد می‌کرده است، آب از زیر توده شن عبور می‌کرده و در نقاط پست در سطح زمین جاری می‌شده است. به جهت همین گاهی پیدا و گاهی پنهان شدن آب توسط بلوچ‌ها «دزآپ» نامیده شد.
ریشه نامگذاری > تغییر نام شهر

پس از عملیات بلوچستان برای فتح توسط رضاشاه به فرماندهی امان‌الله جهانبانی، به پیشنهاد جهانبانی این شهر زاهدان نام گرفت. هنری فیلد دُزآپ قدیم را جزء بخش سرحد، و سرحد را یکی از ۴ قسمت اصلی بلوچستان ایران دانسته است. سرپرسی سایکس نیز بر این مدعا صحه گذاشته. است. امان‌الله جهانبانی در سال ۱۳۰۸ ش، یک سال بعد از لشکرکشی ارتش به دزآپ، فقط شهر سرحد را دزآپ ذکر می‌کند که حدود ۵۰۰۰ نفر جمعیت داشت. وی طوایف بلوچ ساکنان منطقه ذکر می‌کند
تاریخچه

پس از قتل ناصرالدین شاه قدرت قاجار در بلوچستان رو به ضعف نهاد و اوضاع آشفته سیاسی ایران سبب کاهش نفوذ حکومت مرکزی و افزایش قدرت رهبران طوایف بلوچ شد. پس از ضعف قاجار و قدرت گرفتن رضا شاه یک جانشینی در دزآپ با مهاجرت گروهی از ایلات زابلی آغاز و پایه‌ها و ساختارهای این شهر بنیان گذاری شد. از این رو با آن که برخی از نهادها چون گمرک، کارگزاری خارجه، و ساختار نظامی در شهر وجود داشت، اما قدرت اصلی در دست قبایل و ایلات منطقه، به ویژه بلوچ‌ها بود. همین امر، رویاروی ایلات بلوچ به رهبری دوست محمدخان با نیروی نظامی دولتی را بین سال‌های ۱۳۰۴–۱۳۰۶ شد در این رویارویی جهانبانی، فرمانده لشکر شرق، دوست محمدخان را دستگیر کرد و به تهران فرستاد. دزآپ، با حذف قدرت سران و خوانین بلوچ و ورود نیروی دولتی، وارد مرحله جدیدی از حیات اقتصادی و سیاسی شد. بخشیار سپاه اعزامی در دزآپ ساکن شد و نیروهای محلی و قبایل، که تا این زمان کارکرد نظامی داشتند، از این رقابت حذف شدند و به مناطق دیگر مهاجرت داده شدند یا یک جانشین شدند، بعد از ایجاد راه‌آهن گروهی از هند به هدف کار در بخش راه‌آهن وارد دزآپ شدند، اما با اتمام خط راه‌آهن و هم چنین پایان جنگ اول از اهمیت سیاسی این خط کاسته شد. موقعیت زاهدان به جهت (نزدیکی به هند، هم چنین به آب‌های آزاد ، و درنتیجه تسهیل امور تجاری) افزایش اهمیت اقتصادی راه‌آهن  و شهر را در پی داشت. این امر سبب مهاجرت گروهی دیگر از سیکها نیز به زاهدان بود. سیک‌ها اتباع هندی انگلیس قلمداد می‌شدند و این امر مزایایی داشت که البته موجب ایجاد رونق کسب وکار و تجارت میان هندیها و اتباع ایرانی می‌گردید. این امر وضعیت جدیدی را بر ساکنان ایرانی، به ویژه ساکنان محلی شهر، مترتب می‌کرد، چراکه در زاهدان به منزله شهری تازه تأسیس رو به گسترش نهاد،و زیرساختهای شهری آن به‌وجود آمد.، افزون بر مهاجران جدید، ساکنان هندی نیز در بخش‌هایی از شهر ساکن بودند.
از جمله ساکنان قدیمی و بومی زاهدان طایفه‌های گرگیچ، براهویی و نارویی را می‌توان نام برد.همچنین با ورود مهاجران جدید و هم چنین اقدامات دولت مرکزی از احداث  خیابان‌ها و بازار و نیز بیمارستان و به مرور ایجاد فضاهای آموزشی و دانشگاهی رشد شهری را در پی داشت که از دزدآپ قدیم مبدل به زاهدان فعلی گردید که اهالی آن در فضایی آرام و در سایه ی مودت و فرهنگ زندگی کنند.
اولین نمایندگان دزآپ در مجلس موسسان در سال ۱۳۰۳ ملک محمد خان گرگیج بلوچ و ملک شاه جهان خان کرد بلوچ بودند.
در انتخابات دوره هفدهم مجلس شورای ملی که در سال ۱۳۳۰ انجام شد اعضای حزب ایران از مراد ریگی حمایت کردند. در آن دوره بلوچستان و زاهدان فقط یک نماینده سهمیه داشت.
طوایف بلوچ عهده دار برقراری امنیت بودند بگونه ای که از ملک سیاه کوه تا لارو لوتک را جما خان براهویی و از ملک سیاه کوه تا مرز میرجاوه در دست طایفه ریگی قرار داشت.
جمعیت‌شناسی

اعتماد السلطنه می‌گوید از دیرباز بیش تر جمعیت این منطقه از ایلات بلوچ تشکیل می‌شد. قوم بلوچ بیشترین درصد جمعیتی ساکن در زاهدان را تا پیش از دوره پهلوی اول داشت، اما به تدریج به علت مهاجرت از شمار آن‌ها کاسته شد؛ و درنتیجه آن شماری از ساکنان بومی این منطقه به دلایل اجتماعی و اقتصادی، مانند تنگناهای ناشی از سلسله مراتب اجتماعی و سنن حاکم بر ساکنان بومی، مهاجرت کنند.
اولین ساکنان دزآپ گروهی از بلوچ‌ها در اوایل دوره قاجار بودند که به تدریج سازمان ایلی خود را در این منطقه استوار کردند. تا چند دهه اخیر نظام اجتماعی غالب در بسیاری از نقاط ایران نظام قبیله ای و عشیره ای بود به طوری که، حکومت‌ها بعد از مشروطیت نیز بخشی از بدنه سیاسی خود را از سران ایلات و عشایر قرار می‌دادند. در دوره جدید (از دوره پهلوی به بعد)، هرچند به ظاهر با برچیده شدن حکومت‌های ملوک الطوایفی یا خان سالاری، به منظور ایجاد نظام حکومتی دولت ملت، همه پهنه حکومت در دست دولت مرکزی قرار گرفت، اما ویژگی‌های فرهنگی و اجتماعی نظام‌های اجتماعی ایلیاتی و قبیله ای، که هنوز در این قبیل جوامع جاری است، سبب شد بسیاری از حرکات در این جوامع پیش‌بینی ناپذیر شود.