مثلث (شعر)
مثلث سعدی

این مثلث در دیوان مواعظ سعدی شیرازی آمده است. این شعر در بحر هزج مسدس محذوف (مفاعیلن مفاعیلن فعولن) سروده شده است.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| خلیلی الهدی انجی و اصلح |  | ولکن من هداه الله افلح |
| نصیحت نیکبختان گوش گیرند |  | حکیمان پند درویشان پذیرند |
| گش ایها داراغت خاطر نرنزت |  | که ثخنی عاقلی ده بار اثنزت |
| من استضعفت لاتغلظ علیه |  | من استأسرت لاتکسر یدیه |
| چه نیکو گفت در پای شتر مور |  | که ای فربه مکن بر لاغران زور |
| که منعم بی‌مبر کول ایچ درویش |  | کوایش می بنی دنبل مزش نیش |
| دع استنقاص من طال احترامه |  | فقوس‌الدهر لم تبرح سهامه |
| جراحت بند باش ار می‌توانی |  | تو را نیز ار بیندازد چه دانی |
| ببات این دهر دون را تیر اری پشت |  | نه هر کش تیر نه کمان بو کسی ای کشت |
| تادب تستقم لاطف تقدم |  | تواضع ترتفع لاتعل تندم |
| که دوران فلک بسیار بودست |  | که بخشودست و دیگر در ربودست |
| نه کت تفسیر وفق خواند است ابهشت |  | بسم دی که سوری ماند بیده ببدشت |
| لیعف المهتدی عن سؤ من ضل |  | ولا یستهزکم من قائم زل |
| منم کافتادگان را بد نگفتم |  | که ترسیدم که روزی خود بیفتم |
| کمسسکی اوت اس بخت آو بهریت |  | مخن هر دم برای چنداکی بگریت |
| متی زرت الفتی غبا اجلک |  | فلا تکثر حبیبک لا یملک |
| ز بسیار آمدن عزت بکاهد |  | چو کم بینند خاطر بیش خواهد |
| عزیزی کت هن‌اش هر دم مدوپش |  | که دیدر زر ملال آرد بش از بش |
| تبصر فی فقیر یشتهی الزاد |  | ولا تحسد غنیا قدره زاد |
| وگر گویند آن جاه و محل بین |  | تو پای روستایی در وحل بین |
| و چه ترش روی کت برغ خوان نی |  | تزان مسکی خبر هن کش خه نان نی |
| تلقفت الشوا و البقل بعده |  | سل الجوعان کیف الخبز وحده |
| بپرس آن را که جسم از ناقه خونست |  | که قدر نعمت او داند که چونست |
| غرش نان هاجه از حلوا نپرست |  | نن تی گلشکر هن غت بگریت |
| افق یا من تلهی حول منقل |  | عن الحطاب فی واد عقنقل |
| فقیر از بهر نان بر در دعاخوان |  | تو می‌تندی که مرغم نیست بر خوان |
| چه داند ای کش سه پخ خوردست و تقتست |  | که مسکینی و سرما گسنه خفتست |
| تحب المال لو احببت |  | قدمتو ان خلفت محبوسا تندمت |
| منه گر عقل داری در تن و هوش |  | اگر مردی ده و بخش و خور و پوش |
| نوا که بیفته از هنجار و رسته |  | پشیمان به که نم خو توشه بسته |
| صرفت العمر فی تحصیل مالک |  | تفکر یا معنی فی مالک |
| کسی از زرع دنیا خوشه برداشت |  | که چندی خورد و چندی توشه برداشت |
| که مپسندت که مو خو از غصه بکشم |  | که گردم کرد نخرم یا نبخشم |
| بهاء الوجه مع خبث النفوس |  | کمصباح علی قبرالمجوسی |
| به گور گبر ماند زاهد زور |  | درون مردار و بیرون مشک و کافور |
| کعارف باد بکاند از جمه نو |  | اگور جدمنت کش در به از تو |
| متی عاشرت محلوقی العوارض |  | اذا قالوا لک اکفر لاتعارض |
| مرو با ژنده‌پوشان شام و شبگیر |  | چو رفتی در بغل نه دست تدبیر |
| چنان تزدم دوت کت خون خه اوکند |  | که پاکش خورد دیک تی چه او کند |
| وجد یا صاح و اکفف من ملامه |  | لعل القوم فیهم ذو کرامه |
| مگو در نفس درویشان هنر نیست |  | که گرد مردیست هم زیشان به در نیست |
| کاحسان بکنه واهروی اصولی |  | شنه میان زز بخت صاحب قبولی |
| نعما قال خیاط بموصل |  | بمأجور له قدر ففصل |
| سخن سهل است بر طرف زبان گفت |  | نگه کن کاین سخن هر جا توان گفت؟ |
| غراز مو میشنه واهر کس مگوی راز |  | کجمی می‌بری خهتر ورانداز |
| خفی السر لاتودع خلیلک |  | حذارا منه ان ینسی جمیلک |
| مگو با دوست می‌گویم چه باکست |  | که گر دشمن شود بیم هلاکست |
| تو از دشمن بترسی غافل از دوست |  | که غت دشمن ببوت ات ببلسد پوست |
| یقول الراجز ابنی لا تلاعب |  | اذا لم تحتمل بطش الملاعب |
| چه خوش گفت آن پسر با یار طناز |  | تو در نی بسته‌ای آتش مینداز |
| کری مم دی که ایرو واجونی گفت |  | مزم تش کت قلاشی نتوتن اشنفت |
| ان استحسنت هذا القول بعدی |  | قل اللهم نور قبر سعدی |
| چه باشد گر ز رحمت پارسایی |  | کند در کار درویشی دعایی |
| کخیرت بوازی ثخنی کت اشنفت |  | بگی رحمت و سعدی باکش ای گفت |