stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جنجال کاریکاتور روزنامه ایران
دخالت غیرایرانیان

عماد افروغ، رئیس کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی گفت که پان‌ترک‌ها، در این آشوب نقش داشتند. بقیه اعضای دولت ایران، ایالات متحده، اسرائیل و بریتانیا را متهم به دست‌داشتن در تحریک اختلافات قومیتی کردند. گفته می‌شود که ایالات متحده، با همدستی جمهوری آذربایجان، عملیات مخفیانه‌ای علیه ایران هدایت می‌کند.
عباس ملکی، محقق ارشد قراردادی در دانشگاه هاروارد و معاون سابق وزارت امور خارجهٔ ایران، اظهار داشت:
من فکر می‌کنم که وقتی جرج دبلیو بوش گفت که تمام گزینه‌ها علیه ایران بر روی میز قرار دارد، یکی از آنها، آشوب‌افکنی در استان‌های ایران بود. هرگز فراموش نکردیم، منوچهر چهرگانی، یکی از رهبران آشوب‌طلب پان‌ترکیستی که کارش تحریک آذری‌ها بود، سال پیش در واشنگتن، توسط وزارت دفاع ایالات متحده دعوت گشته بود.
رویِل مارک گرنخت (به آلمانی: Reuel Marc Gerecht)، مأمور سابق سیا در دههٔ ۱۹۹۰ میلادی، اظهار داشت:
با توسط از طریق ترکیه و آذربایجانی‌های شوروی سابق، با نگاه به ناسیونالیست‌هایی که در باکو هست، بیشتر نگاه‌هایشان به‌جای ایران، به سمت غرب هست.
بنابر گفتهٔ تورج اتابکی، ایران‌شناس (با زمینهٔ مطالعاتیِ آذربایجان و آذربایجانی‌ها)، احتمالاً ذره‌ای حقیقت در پشت اظهارات گفتهٔ دولت ایران در مورد توطئهٔ مشترک خارجی موجود است؛ با این حال مسئولیت آشوب‌ها، در درجهٔ اول به گردن دولت مرکزی است و آن‌ها متهم درجه‌اول این بحران هستند.
به‌طور مشابه، آیسون آثاناسیدیس (به انگلیسی: Iason Athanasiadis)، در مقاله‌ای در آسیا تایم آنلاین گفت که نیاز به سند قطعی نیست، که این مشکل، در درجهٔ اول، چیزی جز بحران داخلی نبود.
در اوت ۲۰۰۷، در جلسهٔ میر داگان (رئیس موساد) با ریچارد جونز، سفیر آمریکا در اسرائیل، سخنان داگان دربارهٔ اهرم‌های فشار را چنین می‌گوید:
Dagan said that more should be done to foment regime change in Iran, possibly with the support of student democracy movements, and ethnic groups (e.g. , Azeris, Kurds, Baluchs) opposed to the ruling regime.
داگان می‌گوید باید استفاده از حمایت‌های جنبش دموکراسی‌خواهانهٔ دانشجویی و گروه‌های قومی (یعنی آذری‌ها، کردها، بلوچ‌ها) به رژیم فشار بیاوریم.
در قسمت دیگری از این گفتگو، به رسانهٔ صدای آمریکا اشاره می‌کند:
Dagan said that Israel is already doing this, and would continue to do so. Dagan reiterated the need to strike at Iran's heart by engaging with its people directly. Voice of America (VOA) broadcasts are important, but more radio transmissions in Farsi are needed. Coordination with the Gulf states is helpful, but the U.S. should also coordinate with Azerbaijan and countries to the north of Iran, to put pressure on Iran.
داگان می‌گوید که اسرائیل این کار را ادامه می‌دهد، ولی باید قلب ایران (مردم) را هدف گرفت. رسانهٔ صدای آمریکا (وی او اِی) خیلی مهم است، ولی تعداد رادیوهای مخابراتی بیشتری برای فارسی‌زبانان نیاز است. همکاری کشورهای حاشیهٔ خلیج (فارس) می‌تواند مفید باشد، ولی آمریکا باید همان‌گونه با جمهوری آذربایجان و کشورهای شمالی ایران متحد شود تا به ایران فشار بیشتری آورد.
بازتاب در کشورهای دیگر

در باکو عده‌ای مقابل سفارت ایران تجمع کرده و پرچم ایران را به آتش کشیدند. همچنین روزنامه‌های جمهوری آذربایجان از تیترهایی همچون «رژیم ایران برادران ما را سرکوب کرد» و «آذربایجان جنوبی به پا خاسته‌است» استفاده کردند. همچنین به گفتهٔ بی‌بی‌سی «روزنامهٔ آینه نوشت: «رویارویی ملی در مجلس ایران» در صحن مجلس شورای اسلامی ایران؛ اکبر اعلمی، نمایندهٔ تبریز، شعر «تهران و تهرانی» از محمدحسین شهریار، شاعر نامدار معاصر آذربایجانی را خوانده که ترجیع‌بند آن با «الا تهرانیا...» آغاز می‌شود. خواندن این شعر باعث درگیری لفظی میان نمایندگان تبریز و یکی از نمایندگان تهران در مجلس شد. خبرنگاران پارلمانی در تهران می‌گویند اکبر اعلمی موفق شد شعر را تا آخر بخواند و تنها مسئله‌ای که با آن مواجه شد، تذکر رئیس مجلس بود.»
زرپوش جامائیکایی

| زرپوش جامائیکایی | زرپوش جامائیکایی |
| --- | --- |
نر: نر
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: گنجشک‌سانان
تیره:: Spindalidae
سرده:: Spindalis
گونه:: S. nigricephala
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Spindalis nigricephala (Jameson, 1835): Spindalis nigricephala (Jameson, 1835)
زرپوش جامائیکایی (نام علمی: Spindalis nigricephala) یکی از چهار گونه پرنده در تیرهٔ زرپوشان (Spindalidae) و بومی جامائیکا است.
ماده
میگ-۹

| MiG-9 | MiG-9 |
| --- | --- |
Red 01 در موزه مرکزی نیروی هوایی، Monino، روسیه: Red 01 در موزه مرکزی نیروی هوایی، Monino، روسیه
کاربری: هواگرد جنگنده
کشور سازنده: شوروی
تولیدکننده: شرکت هواگرد روسی میگ
نخستین پرواز: ۲۴ آوریل ۱۹۴۵
وضعیت: بازنشسته
کاربر اصلی: نیروی هوایی شوروی نیروی هوایی ارتش آزادی‌بخش خلق
ساخته‌شده: ۱۹۴۵-۱۹۴۸
تعداد ساخته‌شده: ۵۹۸ (including 12 prototypes)
میکویان-گورویچ میگ-۹ (به روسی: Микоян и Гуревич МиГ-9) (نامگذاری ناتو: فارگو) یک هواپیمای جنگنده جت ساخت شرکت میگ و اولین نسل از جنگنده‌های توربوجت شوروی بود که در سالهای پس از جنگ جهانی دوم به سرعت توسعه یافت.
تحولات و پیشرفت‌ها

ساختار میگ-۹ از روی مدل I-۳۰۰ که نخستین بار در ۲۴ آوریل ۱۹۴۶ به پرواز درآمد، نسخه برداری شد. نیروی محرک آن ترکیبی بود از دو موتور جت RD-۲۰ که در واقع این موتور هم از روی مدل آلمانی زمان جنگ آن یعنی BMW ۰۰۳ ساخته شده بود، که در پشت کابین خلبان به صورت موازی و در دو طرف آن نصب شده بود. جنگ افزار اصلی آن یک توپ ۳۷ میلی متری نودلمن NL-۳۷ بود. نمونه نهایی و تولیدی میگ-۹ معمولاً مجهز به یک توپ ۳۷ میلی‌متری منفرد و دو توپ ۲۳ میلی‌متری NS-۲۳ بود.
I-۳۰۰ توانسته بود در طی آزمایش‌ها به سرعت ۹۱۰ کیلومتر در ساعت برسد، و پس از بازبینی‌های متعدد سرانجام با عنوان میگ-۹ در زمستان ۴۷-۱۹۴۶ وارد چرخه کاری شد. این جت مشکلات عملکردی و هدایتی بسیاری داشت، با این حال به علت توجیهات و رقابت‌های سیاسی وارد چرخه کاری شد.
میگ-۹ به تعداد بسیار زیاد در انواع متعدد برای استفاده در عملیات‌های هوا به زمین تولید گشت و تا سال ۱۹۴۸ که سال آخر تولید آن بود ۵۵۰ فروند از آن تولید گردید.
ناتو میگ-۹ را فارگو و تیم طراح شوروی آن را I-۳۰۱ نام نهادند. بعدها جنگنده میگ جدیدی تولید شد که نمونه توسعه یافته میگ-۳ بود که آن را نیز میگ-۹ نام نهادند اما هیچوقت به تولید نرسید.
نمونه‌های تولیدی

I-۳۰۰ : نمونه اولیه
MiG-۹
MiG-۹F
MiG-۹FF
MiG-۹FR
MiG-۹UTI : هواپیمای آموزشی دو نفره
کشورهای بکار گیرنده

اتحاد جماهیر شوروی  چین
مشخصات (MiG-۹FS)

مشخصات عمومی
خدمه: یک
طول: ۹/۸۳ متر (۳۲ پا و ۱۰ اینچ)
پهنای بال: ۱۰ متر (۳۲ پا و ۱۰ اینچ)
ارتفاع: ۳/۲۲ متر (۱۰ پا و ۷ اینچ)
بال: مساحت ۱۸/۲۰ مترمربع (195.9 ft²)
وزن خالی: 3,420 kg (7,540 lb)
وزن بارگیری: 4,965 kg (10,945 lb)
بیشینه وزن برخاست: 5,500 kg (12,125 lb)
عملکرد
سرعت بیشینه: Mach 0.8, 910 km/h (565 mph) at 4,500 m (14,765 ft)
برد: 800 km (495 mi)
سقف پروازی: 13,000 m (42,650 ft)
نرخ اوج‌گیری: 19.4 m/s (3,815 ft/min)
جنگ‌افزار
یک توپ ۳۷ میلی‌متری NL-۳۷
یک توپ ۲۳ میلی‌متری NS-۲۳
یاکوولف یاک-۱۶

| یاکوولف یاک-۱۶ | یاکوولف یاک-۱۶ |
| --- | --- |
کاربری: هواگرد ترابری سبک
کشور سازنده:  اتحاد جماهیر شوروی
تولیدکننده: یاکوولف
نخستین پرواز: ۲۴ سپتامبر ۱۹۴۷
وضعیت: لغو شده
تعداد ساخته‌شده: ۲
یاکوولف یاک-۱۶ (به روسی: Яковлев Як-16) یک هواگرد ترابری نظامی سبک شوروی بود که برای اولین بار در سال ۱۹۴۷ پرواز کرد. نمونه‌های اولیه این هواپیما در دو نسخه مسافربری و نظامی ساخته شدند، اما هیچ‌کدام به تولید نرسیدند، زیرا آنتونوف ای‌ان-۲ عملکرد بهتری نسبت به یاک-۱۶ داشت.
محمودآباد (کمیجان)

| محمودآباد | محمودآباد |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: مرکزی
شهرستان: کمیجان
بخش: مرکزی
دهستان: خسروبیگ
جمعیت: ۵۸۷ نفر (سرشماری ۹۵)
محمودآبادروستایی است از توابع شهرستان کمیجان در استان مرکزی. این روستا در دهستان خسروبیگ این شهرستان قرار دارد.
مشخصات منطقه‌ای

روستای محمودآباد طبق تقسیمات اخیر کشوری، از توابع دهستان خسروبیگ شهرستان کمیجان می‌باشد. این روستا با مختصات جغرافیایی ۴۹ درجه و ۳۴ دقیقه طول شرقی و ۵۷ درجه و ۴۳ دقیقه عرض شمالی در شمال غربی استان مرکزی قراردارد. فاصله روستای محمودآباد تا مرکز شهرستان - کیلومتر می‌باشد.
جمعیت

طبق سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت محمودآباد در سال ۱۳۸۵ برابر با ۶۲۰ نفر بوده است. این روستا ۱۵۴ خانوار دارد.
منطقه ۱۳ شهرداری تهران

| منطقه ۱۳ شهرداری تهران | منطقه ۱۳ شهرداری تهران |
| --- | --- |
fa (in English: Expected satiety)   موقعیت منطقه ۱۳ در شمال تهران (رنگ سبز): fa   موقعیت منطقه ۱۳ در شمال تهران (رنگ سبز)
کشور: ایران 
استان: تهران
شهر: تهران
رتبه توسعه یافتگی در شهر: 
نام دیگر: -
منطقه پستی: 
پیش‌شماره محلی تلفن: 
شهردار: امیرمحمد نوری (سرپرست از مهر ۱۴۰۳ تاکنون)
مناطق همجوار: منطقه چهار   منطقه هشت   منطقه هفت   منطقه دوازده   منطقه چهارده
منطقه سیزده شهرداری تهران یکی از مناطق شهری تهران است. این منطقه که در شرق تهران قرار دارد از شمال به خیابان دماوند، از شرق به بزرگراه یاسینی، از جنوب به خیابان پیروزی و از غرب به خیابان هفده شهریور محدود می‌شود. این منطقه واقع شده در منتهی‌الیه بخش شرقی شهر تهران با مناطقی دیگر همسایه است؛ از شمال به مناطق منطقه چهار، منطقه هشت ومنطقه هفت (محور دماوند)، از غرب به منطقه دوازده (محور ۱۷ شهریور)، از جنوب به منطقه چهارده (محور پیروزی) و از شرق به بزرگراه اسبدوانی و سرخه حصار (حریم شرق تهران) محدود می‌شود. این منطقه در عرض جغرافیاییً۲۶ َ ۴۲° ۳۵ شمالی و طول جغرافیاییً۳۵ َ ۲۹ °۵۱ شرقی قرار دارد. مساحت منطقه در حدود ۱۲٫۹ کیلومترمربع می‌باشد و از این سطح حدود ۹٫۳ کیلومترمربع به بافت پر شهری و مابقی اراضی نظامی، صنایع و … می‌باشد. همچنین حریم منطقه ۱۳ با مساحت ۸۰ کیلومترمربع شامل روستاهای سرخه‌حصار، همه سین (ده ترکمن)، اراضی موسوم به زیتون، ترقیون، سنجریون، خجیر و پارک‌های جنگلی پارک ملی سرخه‌حصار، پارک ملی خجیر و سعیدآباد می‌شود. این منطقه در سال‌های دهه چهل شاهد یکی از اعتراض‌های خونین مردم تهران بوده‌است که در روایت‌های تاریخی از آن به عنوان جمعه سیاه یاد می‌شود. مستند به گزارش‌های تاریخی در تاریخ ۱۷ شهریور ۱۳۵۷ خورشیدی، اعتراض مردم در محله‌های جنوبی و میدان شهدا (ژالهٔ سابق) تهران، منجر به سرکوب خونین تظاهرکنندگان توسط نیروهای نظامی ارتش شاهنشاهی ایران شد.
اطلاعات عمومی

در این بخش اطلاعاتی دربارهٔ جمعیت، محدوده و وسعت و نظایر این ارائه می‌شود.
منطقه ۱۳ در منتهی‌الیه بخش شرقی شهر تهران قراردارد؛ از شمال به مناطق منطقه چهار، منطقه هشت ومنطقه هفت (محور دماوند)، از غرب به منطقه دوازده (محور ۱۷ شهریور)، از جنوب به منطقه چهارده (محور پیروزی) و از شرق به بزرگراه اسبدوانی و سرخه حصار (حریم شرق تهران) محدود می‌شود. این منطقه در عرض جغرافیاییً۲۶ َ ۴۲° ۳۵ شمالی و طول جغرافیاییً۳۵ َ ۲۹ °۵۱ شرقی قرار دارد.
جمعیت منطقه در سرشماری سال ۱۳۸۵ برابر ۲۳۹۶۸۶ نفر اعلام شده‌است. همچنین جمعیت این منطقه براساس سرشماری سال ۱۳۹۰ ایران، ۲۷۶٬۰۲۷ نفر (۸۹٬۵۸۲ خانوار) شامل ۱۳۶٬۷۰۶ مرد و ۱۳۹٬۳۲۱ زن می‌باشد. بر اساس گزارش پرتال سازمانی شهرداری منطقه سیزده شهرداری تهران تحولات جمعیتی در منطقه براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن به شرح زیر اعلام شده‌است.
۱۳۵۹–۲۱۲٬۶۰۱
۱۳۶۵–۲۲۹٬۷۵۴
۱۳۷۵–۲۴۵٬۴۴۷
۱۳۸۵–۲۳۹٬۶۸۶
۱۳۹۰–۲۷۵٬۷۲۷
۱۳۹۲–۲۸۸٬۷۳۷
۱۳۹۵–۲۴۸٬۹۵۲ (برآورد جمعیت)
مواردی دیگری که می‌توان دربارهٔ مسائل جمعیتی منطقه اشاره کرد به این شرح است.
کاهش جمعیت از سال ۱۳۷۵ تا ۱۳۸۵ به دلیل تغییر مرز منطقه و کاهش محدوده می‌باشد به طوری که یکی از نواحی منطقه (ناحیه ۵) از منطقه جدا و به منطقه ۱۲ الحاق گردیده‌است
برآورد ظرفیت جمعیت پذیری منطقه بدون احتساب شهرکهای نظامی فاطمیه و زینبیه معادل ۳۰۲۸۵۰ نفر می‌باشد
بررسی‌ها نشان می‌دهد که روند رشد جمعیت منطقه طی سالهای ۱۳۷۵–۱۳۸۵ سالانه معادل ۵۷/۱ درصد می‌باشد که با فرض همین رشد جمعیت در سال ۱۴۰۰ به ۳۰۲۷۷۸ خواهد رسید.
وسعت منطقه در حدود ۱۲۸۳ هکتار است. از این سطح حدود ۹۳۰ هکتار به بافت پر شهری و مابقی اراضی نظامی، صنایع، حرایم و … می‌باشد. پارک جنگلی سرخه حصار با مساحتی حدود ۳۹۴ هکتار در خارج محدوده قانونی و در حاشیه منطقه ۱۳ قرار دارد. وسعت منطقه در طرح تفصیلی حدود ۱۳۸۳ هکتار و حدود ۵۰ هکتار از وسعت منطقه در طرح جامع بیشتر می‌باشد و این افزایش ناشی از تدفیق محدوده با توجه به بزرگراه سرخه حصار و اسبدوانی و … عوامل مذکور بوده‌است. به واقع مساحت منطقه در حدود ۱۲٫۹ کیلومترمربع است. از این سطح حدود ۹٫۳ کیلومترمربع بافت شهری است.
مقداری از مساحت منطقه ۱۳ بافت پر شهری و مابقی اراضی نظامی، صنایع، حرایم و … می‌باشد. همچنین پارک جنگلی سرخه حصار در خارج محدوده قانونی و در حاشیه منطقه قرار دارد. منطقه در وضعیت موجود دارای ۱۳ محله می‌باشد. در این تقسیم‌بندی فضای پادگان نیروی هوایی مستثنی شده‌است و نواحی و محلات به صورت گسسته از هم قرار گرفته، فاقد یک ساختار یکپارچه و پیوسته می‌باشد. از کل نواحی، دو ناحیه دارای نقش غیر مسکونی و عمدتاً به کاربری‌های کارگاهی و صنعتی تخصیص یافته‌است.
محله‌ها

منطقه ۱۳ شهر تهران براساس تقسیمات شورای اسلامی شهر تهران دارای ۴ ناحیه و ۱۳ محله می‌باشد.
اسدی
صفا
زاهدی گیلانی
اشراقی
دهقان
نیروی هوایی
پیروزی
حافظیه
امامت
شورا
آشتیانی
زینبیه
سرخه‌حصار
مراکز مهم

در منطقه سیزده مراکز فرهنگی، تفریحی و تاریخی متعددی وجود دارد. از جمله می‌توان اشاره کرد به شصت و هفت بوستان شهری به مساحت مساحت  ۶۰۹۶۶۵ مترمربع در این منطقه در دسترس شهروندان است.
پارک جنگلی خجیر
پارک ملی سرخه‌حصار
سینما ماندانا
سینما پیروزی
مرکز آموزش گل و گیاه
مجموعه ورزشی عماد مغنیه
مجموعه ورزشی بهمن
پارک خیام
پادگان نیروی هوایی
بازار شهرستانی
پارک پیروزی
موزه برق
موزه تاریخ
گورستان ممنوعه
حمل و نقل عمومی

در منطقه سیزده دسترسی به راه‌های مواصلاتی و شبکه حمل و نقل عمومی نسبتاً خوب است.
بیش از دو کیلومتر از خط یک سامانه اتوبوس تندور از این منطقه می‌گذرد.
منطقه سیزده دارای چهار بزرگراه به طول نوزده کیلومتر است و این منطقه از طریق بزرگراه‌های بزرگراه شهید یاسینی، بزرگراه شهید دوران، بزرگراه شهید باقری، بزرگراه امام علی به شبکه بزرگراهی تهران دسترسی دارد.
علاوه بر چهار پایانه مسافربری درون‌شهری در منطقه سیزده، پایانه شرق به عنوان مسافربری بین شهری نیز در این منطقه است.
ایستگاه متروی شهید کلاهدوز
ایستگاه متروی ابن سینا (شیخ‌الرئیس)
ایستگاه متروی پیروزی
ایستگاه متروی میدان شهدا
ایستگاه متروی نیروهوایی
ایستگاه متروی نبرد
برنیس منوچهریان

برنیس منوچهریان (به انگلیسی: Bernice Manochehrian)، یک ایرانی-آمریکایی یهودی‌تبار و رئیس سابق کمیته روابط عمومی آمریکایی اسرائیلی و عضو کنونی هیئت مدیره «آی‌پک» است.
این کمیته از کانون‌های بزرگ سازماندهی‌شده برای انجام لابی‌گری به سود منافع کشور اسرائیل در سیاست آمریکا است.
منطقه ۱۸ شهرداری تهران

| منطقه ۱۸ شهرداری تهران | منطقه ۱۸ شهرداری تهران |
| --- | --- |
fa (in English: Expected satiety)  موقعیت منطقه ۱۸ (رنگ سبز): fa  موقعیت منطقه ۱۸ (رنگ سبز)
کشور: ایران 
استان: تهران
شهر: تهران
نام دیگر: -
رتبه توسعه یافتگی در شهر: 
منطقه پستی: ۱۳
پیش‌شماره محلی تلفن: ۰۲۱-۶۶ یا ۰۲۱۱۶۵ (خط‌های جدید)
شهردار: رضا محمدی (سرپرست از آذر ۱۴۰۳ تاکنون)
مناطق همجوار: منطقه ۱۷   منطقه ۹  منطقه ۲۱   منطقه ۱۹
منطقه ۱۸ شهرداری تهران یکی از مناطق شهری جنوب غربی تهران است. منطقه از شمال به بزرگراه شهید متوسلیان و ۴۵ متری زرند، از شرق به بزرگراه آیت‌الله سعیدی، از غرب به بزرگراه آزادگان و شهرستان قدس و شهریار، از جنوب نیز به بزرگراه آیت‌الله سعیدی و بزرگراه آزادگان همجوار با شهرستان اسلامشهر و شهر چهاردانگه محدود می‌گردد. این منطقه همجوار با مناطق هفده،  نه و بیست و یک است. منطقه هیجده تهران به هفت ناحیه و هجده محله تقسیم شده‌است. مساحت کل منطقه ۸۸/۱۸ کیلومتر مربع است. سابقه سکونت شهری و در شمار بافت شهری قرار گرفتن منطقه هیجده به سال ۱۳۵۹ بازمی‌گردد. مناطق مسکونی واقع در منطقه ۱۸ به‌طور عمده مورد استفاده و سکونت اقشار کم درآمد و شاغلین کارگاه‌های تولیدی و صنایع است. در تهران قدیم کانون سکونتگاهی این محدوده روستای یافت‌آباد بود و هم‌اکنون هم نام محله‌ای در این منطقه است. بزرگراه آزادگان در بخش جنوبی و غربی منطقه واقع است. این محور به بزرگراه متوسلیان واقع در شمال منطقه متصل می‌شود. کلیه ترددها و ترافیک شهری واقع در جنوب شهر تهران در این محورها سر ریز می‌گردد. بزرگراه آیت‌الله سعیدی (جاده ساوه) در شرق و جنوب شرق منطقه واقع شده و به خیابان آذری متصل می‌شود. این بزرگراه مرز منطقه ۱۸ با مناطق هفده و نوزده محسوب می‌شود.
در این منطقه خیابان‌ها و شهرک‌ها و محله‌های خلیج فارس شمالی و جنوبی، نوروزآباد، شادآباد، کوی ۱۷ شهریور یا (کوی مهرزاد)، سعیدآباد، شمس‌آباد، تولید دارو، شهرک ولی‌عصر شمالی و جنوبی (شهرک ولیعهد سابق)، یافت‌آباد شمالی و جنوبی، ابراهیم‌آباد، ارشد آباد، ترک آباد، عرب آباد، شهرک قائم، شهرک صادقیه، شهرک صاحب‌الزمان، بهداشت، بازار آهن، گلدسته، کوی فردوس و… قرار دارد.منطقه هیجده برخلاف دیگر مناطق تهران به عنوان یک منطقه حاشیه‌ای بیشتر در برگیرنده دامداری‌های صنعتی، کارخانه شیر پاستوریزه و نظایر این است. در این منطقه دو بنای تاریخی ثبت ملی رسیده امامزاده زیدٰ، یخچال قدیمی ترشنبه نام دارد. همچنین برخی دیگر از مراکز قابل توجه فرهنگی و تفریحی عبارت است از ورزشگاه امام رضا، موزه شهدا، بوستان بانوان نرگس، پردیس سینمایی تماشا
تاریخچه

سابقه سکونت شهری و در شمار بافت شهری قرار گرفتن منطقه هیجده به سال ۱۳۵۹ بازمی‌گردد.
در تهران قدیم کانون سکونتگاهی این محدوده روستای یافت‌آباد بود و هم‌اکنون هم نام محله‌ای در این منطقه است. با گسترش مهاجرت توسعه و منطقه رشد یافته‌است. اغلب کاربری‌های آن قبل از توسعه شهری و ساخت و ساز، کشاورزی بوده‌است. اکثر اراضی این منطقه در چند دهه پیش باغ‌ها و مزارع کشاورزی بود که با توسعه تهران به طرف غرب، بخشی از این اراضی تحت پوشش توسعه شهری گرفت. بر اساس طرح جامع اولیه شهر تهران، منطقه هیجده به عنوان بخش کوچکی از منطقه تهران مرکزی محسوب می‌شد. اما به دلیل عبور خط راه‌آهن تهران-تبریز از شمال آن و انفصال از بافت تهران از یک سو و عدم توجه طرح مذکور به این محدوده از سوی دیگر، نقش حاشیه‌ای به وجود آورده‌است.
در گذر زمان از اواخر دهه پنجاه تا پایان سده چهاردهم خورشیدی، با افزایش جمعیت تراکم آن رو به فزونی گذاشته‌است. این جذابیت متأثر از عوامل متعددی بوده‌است. از جمله استقرار منطقه به عنوان مدخل شهر تهران، قیمت پایین اراضی در دهه‌های گذشته، جذب مهاجران کم درآمد و کارگران کارخانجات طوری شده‌است که جمعیت منطقه از در فاصله ۱۳۵۷ از ۲۹۶٫۲۴۳ نفر به بیش از ۴۱۰ هزار نفر در سال ۱۳۷۵ برسد. همچنین به لحاظ ماهیت طبقاتی و نوع مشاغل ایجاد شده و خصوصیات فرهنگی و اقتصادی ساکنان که اکثراً مراجعان به شهر تهران را تشکیل می‌دهند، بافت مسکونی ایجاد شده بسیار پرتراکم، ریزدانه و با معابر دسترسی کم عرض شکل گرفته‌است. منطقه هیجده از گذشته تا کنون به عنوان محدوده حاشیه‌ای، در برگیرنده بخشی از دامداری‌های تهران، گمرک غرب تهران و صنایعی با عملکرد فرامنطقه‌ای همچون شیر پاستوریزه، بازار استیل، بازار آهن بوده‌است. در طرح جامع فرمانفرمائیان منطقه ۱۸ به عنوان بخش کوچکی از منطقه مرکزی تهران محسوب شده بود. همچنین به دلیل عبور خط آهن تهران ‐ تبریز از شمال آن و انفصال از بافت تهران و همچنین عدم توجه به طرح به این محدوده نقش حاشیه‌ای داشت زیرا در ساختار تهران به عنوان جزئی از کالبد شهر نقش ایفا نمی‌کرد و متأثر از گسترش روستای یافت‌آباد بود که تدریجاً این منطقه حاشیه‌ای به بخشی از تهران بدل شد.
مراکز مهم

این منطقه به عنوان منطقه حاشیه‌ای در برگیرنده ۴/۲۳ درصد دامداری‌های تهران، صنایعی با عملکرد فرامنطقه‌ای همچون شیر پاستوریزه و کیان تایر، همچنین کاربری تجاری فرامنطقه‌ای نظیر بازار آهن است. به‌طور کلی می‌توان گفت کارگاه‌ها، صنایع و انبارهای مرتبط با آن در قسمت شمال غربی منطقه، کاربری‌های برون‌شهری نظیر تعمیرگاه‌ها، انبارها و صنایع پراکنده در لبه جنوبی مجاور محور ساوه قرار گرفته‌اند. بازار آهن نیز در مرکز هندسی منطقه استقرار یافته‌است.
امامزاده زید
یخچال قدیمی ترشنبه
ورزشگاه امام رضا
موزه شهدا
بوستان بانوان نرگس
پردیس سینمایی تماشا
بوستان قائم
بوستان فروردین
بوستان سپیده
بوستان شقایق
بوستان زیتون
بوستان صنوبر
بوستان بهمن
بوستان بهاران
بوستان لادن
بوستان ۱۷ شهریور
بوستان مهر
بوستان گیاه‌شناسی
بوستان کارگر
بوستان سنبل
بوستان چکاوک
بوستان خلیج فارس
بوستان انرژی
بوستان شمس تبریزی
بوستان حافظ
بوستان اردیبهشت
بوستان گلستانه
بوستان مادر
بوستان دوستدار کودک
بوستان اروند
بوستان یاس
بیمارستان شهدای یافت آباد
مرکز جراحی حکیم
بیمارستان غیاثی
بیمارستان خیریه امام علی
بیمارستان فیاض بخش
محله‌ها

منطقه هجده تهران به هفت ناحیه هیجده محله تقسیم شده‌است.
شهرک ولی‌عصر شمالی و جنوبی
یافت‌آباد
فردوس
صادقیه
شهید رجایی
بهداشت
تولید دارو
شهرک صاحب‌الزمان
سعیدآباد
شادآباد
شمس‌آباد
امام خمینی
هفده شهریور
خلیج فارس
نوروزآباد
حمل و نقل عمومی

سلسله مراتب شبکه معابر منطقه ۱۸ با توجه به نقش و عملکرد آنها در سه قالب بزرگراه و آزاد راه، شریانی درجه یک و دو و معابر جمع و پخش کننده قابل دسته‌بندی هستند.
بزرگراه آزادگان در بخش جنوبی و غربی منطقه واقع است. این محور به بزرگراه شهید متوسلیان واقع در شمال منطقه متصل می‌شود. کلیه ترددها و ترافیک شهری واقع در جنوب شهر تهران در این محورها سر ریز می‌گردد. بزرگراه آیت‌الله سعیدی (جاده ساوه) در شرق و جنوب شرق منطقه واقع شده و به خیابان آذری متصل می‌شود. این بزرگراه مرز منطقه ۱۸ با مناطق هفده و نوزده محسوب می‌شود.
بی آر تی خط ۱۰ شهر تهران که از ایستگاه آزادگان در جنوب تهران تا ایستگاه دانشگاه آزاد علوم و تحقیقات در شمال تهران ادامه دارد از منطقه ۱۸ عبور می کند.
بلوار خلیج فارس، ابوسعید شرقی، ابوسعید غربی، برادران بهرامی، بلوار الغدیر، بلوار مدائن، بلوار معلم، بلوار بهار، ۱۷ شهریور و … شبکه شریانی درجه یک منطقه را تشکیل می‌دهند و عمده عبور و مرور درون منطقه از طریق این معابر صورت می‌گیرد. همچنین محورهای ارتباطی با عملکرد منطقه‌ای شامل شریانی‌های معلم، مدائن، الغدیر و هفده شهریور و مابقی محورها به عنوان محورهای پاره منطقه‌ای مطرح هستند. دسترسی بوستان قائم از طریق شریان‌های الغدیر و معلم امکانپذیر است. این شریان‌ها تبادلات موجود در درون منطقه و پاره منطقه را دریافت نموده و به محورهای فرا منطقه‌ای انتقال می‌دهند.
قرار است تا پیش از سال ۱۴۱۰ با احداث خط ۱۱ مترو تهران منطقه ۱۸ دارای ایستگاه های مترو بیشتری شود مانند ایستگاه مترو شهرک ولی عصر ، ایستگاه مترو بزرگراه آیت‌الله سعیدی ، ایستگاه مترو شادآباد و...
ایستگاه متروی نعمت‌آباد در سال ۱۳۹۴ افتتاح و هم اکنون در خط ۳ مترو تهران دسترس است.
ولایت بادغیس

مکان
| بادغیس | بادغیس |
| --- | --- |
ولایت: ولایت
قلعه نوبالامرغابسفیدکوهرود مرغاب: قلعه نوبالامرغابسفیدکوهرود مرغاب
موقعیت ولایت بادغیس در نقشه: موقعیت ولایت بادغیس در نقشه
مختصات: ۳۵°۰′ شمالی ۶۳°۴۵′ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۰۰۰°شمالی ۶۳٫۷۵۰°شرقی﻿ / 35.000; 63.750: مختصات: ۳۵°۰′ شمالی ۶۳°۴۵′ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۰۰۰°شمالی ۶۳٫۷۵۰°شرقی﻿ / 35.000; 63.750
مرکز: قلعه نو
ولسوالی:  ۶ قلعه‌نو بالامرغاب غورماچ قادس آب‌کمری جوند مقر 
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۰٬۷۹۴ کیلومتر مربع (۸۰۲۹ مایل مربع)
 • آب: ۰ کیلومتر مربع (۰ مایل مربع)
جمعیت (٢۰٢۰): جمعیت (٢۰٢۰)
 • کل: ۵۶۰٬۰۲۱
 • تراکم: ۲۶٫۹/کیلومتر مربع (۷۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: بادغیسی
جمعیت‌شناسی: جمعیت‌شناسی
 • قومیت‌ها: هزاره‌ها، تاجیک‌ها، ازبک‌ها، پشتون‌ها
 • زبان‌های رایج: فارسی دری
زون: ۶۰۶ انصار
کد ایزو ۳۱۶۶: AF-BDG
ولایت بادغیس (لاتین:Badghis) (اوستایی: Vāitigaēsa/وایتیگَئیسه، ارمنی:Watagēs/وَتَگیس یا Watgēs/وَتگیس)، از ولایت‌های شمال باختر کشور افغانستان به مرکزیت شهر قلعهٔ نو است. بادغیس از باختر به ولایت هرات، از خاور به ولایت فاریاب، از شمال به کشور ترکمنستان و از جنوب با ولایت غور همسایه می‌باشد. بادغیس ‌دهمین ولایت پهناور و بیست و دومین ولایت پرجمعیت افغانستان است. پهناوری آن ۲۰،۷۹۴ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۵۶۰،۰۲۱ نفر است. میانگین ارتفاع آن ۱۳۹۶ متر و بلندترین نقطه آن قله حوض کبود با ۳۴۷۰ متر بلندی است. بادغیس از ولایت‌های تاریخی و سرسبز افغانستان است که دره‌های حاصلخیز آن توسط رود مرغاب و هریرود آبیاری می‌شود.
بیشتر مردم بادغیس کشاورز به روش‌های کهن و سنتی هستند و پس از پسته، خربزه دومین منبع درآمد کشاورزان بادغیس است. بادغیس نزدیک به سی‌هزار هکتار جنگل پسته دارد که کمتر از یک سده پیش پهنای این جنگل‌ها به نود هزار هکتار زمین می‌رسید و برش درختان پسته توسط مردم همچنان ادامه دارد. بادغیس از ولایات دور افتادهٔ افغانستان است که از لحاظ بازسازی شاهد کمترین توجه از سوی حکومت مرکزی بود. کمبود آب بهداشتی از مهم‌ترین دشواریهای مردم بادغیس است.
نام

مقالهٔ اصلی: نام‌های تاریخی افغانستان
بادغیس نامی است کهن که در یشت‌ها از آن با عنوان «Vāitigaēsa/وایتیگَئیسه» آمده است، وایتیگَئیسه یاوائیتی گئس نام دوازدهمین کوهی بوده که در زمین پدیدار گشته است.
این واژهٔ اوستایی در بندهش به‌صورت «وادگِس» یا «وادغِس» آمده است. بادغیس کوهی‌است در مرزهای بادغیسان است و آنجا ناحیه‌ای است پربار و درخت.
یاقوت الحموی بادغیس را محل وزش بادهای بسیار معنا کرده است و اصل آن را بادخیز می‌داند؛ ولی این وجه اشتقاق اساسی ندارد.
پیشینه

اطلاعات بیشتر: تاریخ افغانستان
بادغیس در زمان ساسانیان در قلمرو آن دولت بوده است و پس از آنکه به روزگار خسرو اول انوشیروان جزو مناطق چهارده‌گانهٔ خراسان درآمد و حکمران آن یکی از چهار مرزبان خراسان، ملقب به برازان بود.
بادغیس از نواحی اسقف‌نشین ساسانیان به‌شمار می‌رفت که به سبب واقع شدن در مرزهای شمال شرقی امپراتوری ساسانیان، در معرض تهاجم ترکان و هپتالیان قرار داشت.
بادغیس جز قلمرو هپتالیان محسوب می‌گردید اما در مقابل پیشروی سپاه اسلام، به سرکردگی نیزک طرخان دست به مقاومت زد. در سال ۸۵ هجری، وقتی مفضل بن محمد از طرف حجاج بن یوسف والی خراسان شد، وی اقدام به فتح بادغیس کرد. او غنایمی بسیار از بادغیس گرفت و میان سربازانش تقسیم کرد. به هر یک از سربازان مفضل بن محمد ۸۰۰ درهم رسید. در سال ۸۶ هجری، قتیبه بن مسلم والی جدید خراسان، با نیزک طرخان حاکم بادغیس صلح کرد به شرط آنکه وارد بادغیس نشود.
منصور، اُستاذسیس، پیام‌آور دیگر خراسانی در بادغیس ظهور کرد. در سدهٔ سوم هجری (نهم میلادی)، بادغیس جزئی از قلمرو طاهریان بود و در این دوره حنظله بادغیسی، یکی از نخستین شاعران پارسی‌گوی در بادغیس می‌زیست. بادغیس در سال ۸۷۳/۲۵۹ به‌دست صفاریان افتاد.
در پایان قرن هشتم براثر لشکرکشی امیر تیمور از هرات به مروالرود، بادغیس که سر راه آنها واقع بود با خاک یکسان شد.
تا زمان تقسیم‌بندی اداری، سیاسی افغانستان در سال ۱۹۶۲ بادغیس جزء قلمرو هرات بود تا اینکه در زمان سلطنت ظاهرشاه (دهه ۴۰) به‌عنوان یک ولایت از پیکر هرات جدا شد.
ارتباط مزبور ریشه‌ای دراز در زمان‌های قدیم دارد. در بازارهای بادغیس بازرگانان و صنعتگرانی وجود دارند که بیشتر اهل هرات‌اند یا هراتی بودن خود را به‌طور کامل حفظ کرده‌اند.
بادغیس در سال ۱۳۴۳ خورشیدی/۱۹۶۴ میلادی از ولایت هرات جدا شده و به ولایتی (استانی) جداگانه تبدیل شد.