اسماعیل آذری‌نژاد
1)زندگی­نامه > 1.5) قصه­ خوانی برای کودکان روستا؛ دریچه ­ای رو به دانایی و توانایی

امّا چه شد که اسماعیل آذری­ نژاد، روحانی ساکن در شهر قم، تصمیم گرفت از یک شهر بزرگ به شهر زادگاهش بازگردد و برای بچه ­های روستا قصه ­خوانی کند؟
او که خود لذّت و شیرینی طعم کتابخوانی را در کودکی چشیده بود، فعالیت­هایی که تا آن زمان انجام می­داد برای کنجکاوی و روحیۀ پرسشگر او رضایت­ بخش نبود. آن بی­قراری و تشنگی باید به طریقی دیگر و از سرچشمه ای دیگر سیراب می­شد. و آن مسیر، همراه­ شدن با کودکان بود. در همان زمان که در قم درس می‌خواند، در یک مرکز پژوهشی هم کار می­کرد اما احساس می­کرد فعالیتش تأثیر و فایده­ای که باید داشته باشد را ندارد. او هیچ­وقت سودمندی کار پژوهشی را رد نکرده است امّا حس می­کرد این کار روح بی­قرار او را آرام نمی­کند.
این دوران همزمان می­شود با بیماری پدرش. تمام خواهران و برادران او ازدواج کرده و از خانه رفته بودند و پدر و مادرش در خانه تنها زندگی می­کردند.  پدر دوست داشت که دور و برش شلوغ باشد و یکی از فرزندانش در خانه کنار او زندگی کند. به خاطر این احساس نیاز پدر، با خانواده ­اش صحبت می­کند و آن­ها راضی می­شوند که از قم به دهدشت مهاجرت کنند.
زندگی در دهدشت آن­قدرها هم آسان نبود. سکونت در اتاقی بیست متری، همراه با دو بچه کوچک و مناسب نبودن وضعیت درآمد او، همۀ این­ها باعث شده بود که سال اول زندگی در دهدشت بر آن­ها به سختی بگذرد.
در مدارس غیرانتفاعی درس می­داد اما حقوق کمی می­گرفت. در دانشگاه هم به صورت حق­ التدریسی درس می­داد اما آن هم پول خیلی کمی داشت. یک سال اول زندگی در دهدشت با همین سختی ­ها گذشت.
ورودش به دهدشت همزمان بود با برتن­کردن لباس روحانیت[14]. از همان روزهای نخست آمدن به دهدشت به دنبال یک مسجد می­گشت تا به عنوان امام جماعت[15] در آن نماز بخواند.
حاشیه شهر دهدشت معروف است به محله گلزاری که محله ­ای که شرایط و ویژگی­های خاصی دارد. محله‌ای فقیرنشین که محل فروش مواد مخدر هم هست و درگیر آسیب ­های اجتماعی مختلف است. اسماعیل آذری ­نژاد می­شود امام جماعت آن­جا.
طولی نمی­کشد که متوجه شود این کار آن چیزی نیست که او می­خواسته است. از سال 1392 شروع می­کند به برنامه ­ریزی برای بچه ­ها. در این زمینه تجربۀ قصه­ خوانی­های او برای کودکان آپارتمان­شان در شهر قم یا بچه­ های فامیل یا بچه­ های خودش به او کمک زیادی می­کند. او برای پسرش حسین مرتب قصه می­خواند و کتاب می‌خرید.  عشقی که او به کودکان و کتابخوانی برای آنان دارد مربوط به امروز و دیروز نیست. چیزی نیست که یک­شبه اتفاق افتاده باشد. او اثر عمیق و جادوی قصه­ خوانی بر ذهن و روان کودکان را از نزدیک لمس کرده بود. حالا وقتش رسیده بود که کودکان روستا را با رمز و راز این جادوی ناب آشنا کند.
استان کهگیلویه و بویراحمد استان محرومی است. از خود می­پرسد برای برون­رفت از این محرومیت چه باید کرد؟
«دیدم که راه برون­ رفت از این محرومیت دانایی و توانایی است. گفتم با چی شروع کنم؟ دیدم با کتاب می‌شود شروع کرد. کتاب راهی و ابزاری برای دانایی و توانایی است. با چه کسانی شروع کنم؟ دیدم کودکی بهترین سن است. این شد که کودکان را انتخاب کردم. کجا شروع کنم؟ دیدم روستاها محروم­ ترین جاها هستند.»
داستان اسماعیل آذری­ نژاد، روحانی قصه ­گوی روستاهای کهگیلویه و بویراحمد از همین جا شروع می­شود.  در این دوران در کنار اینکه امام جماعت مسجد است، در دبیرستان و دانشگاه هم تدریس می­کند، ماهی یک بار با یکی از دوستانش که چشم ­پزشک بود، با همراهی پنج شش نفر دیگر به روستاها می­روند، او قصه‌خوانی می­کند و دیگران باتوجه به توانمندی­هایشان فعالیت­های دیگری انجام می­دهند.
بعد از مدتی احساس می­کند که علاقه­ مندکردن دانشجویان دانشگاه به کتابخوانی کار دشواری است. فضای دانشگاه آزاد [16] بیشتر فضای مدرک­ گرایی بود و بیشتر افراد صرفاً برای مدرک ­گرفتن آمده بودند. اغلب آن­ها کارمند جایی بودند و می­خواستند با گرفتن مدرک ارتقای شغلی پیدا کنند. مدرسه هم بیشتر درگیر فضای کنکور[17] بود و مجالی برای پرداختن به بحث کتابخوانی باقی نمی­ گذاشت. برای همین دانشگاه و دبیرستان، هردو را رها می­کند. می­رود سراغ مقطع ابتدایی. از مدیر مدرسۀ پسرش اجازه می­ گیرد تا در زنگ انشا به بچه­ ها تدریس کند.