stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
تسوتلین چونچوکوف

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Tsvetelin Lukov Chunchukov
زادروز:  ۲۶ دسامبر ۱۹۹۴ ‏(۲۹ سال)
زادگاه:  صوفیه
قد:  1.87 m
پست:  مهاجم
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  Steaua București
شمارهٔ پیراهن:  ۲۳
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۰۲–۲۰۱۱:  Benkovski Pazardzhik
۲۰۱۱–۲۰۱۳:  باشگاه فوتبال لفسکی صوفیه
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۵ |  باشگاه فوتبال بوتو پلوودیو |  ۳۰ |  (۵) |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۴ |  ← Rakovski (قرضی) |  ۱۶ |  (۱) |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۷ |  Ludogorets II |  ۳۱ |  (۸) |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۷ |  باشگاه فوتبال لودوگورتس رازگراد |  ۸ |  (۰) |
| ۲۰۱۷ |  Cherno More |  ۹ |  (۱) |
| ۲۰۱۸–۲۰۲۱ |  Slavia Sofia |  ۶۴ |  (۱۵) |
| ۲۰۲۰–۲۰۲۱ |  ← Academica Clinceni (قرضی) |  ۳۱ |  (۶) |
| ۲۰۲۱–۲۰۲۲ |  باشگاه ورزشی سپسی اواس‌کا سفنتو گئورگه |  ۱۹ |  (۱) |
| ۲۰۲۲ |  ← Chindia Târgoviște (قرضی) |  ۱۴ |  (۰) |
| ۲۰۲۲– |  Steaua București |  ۳۳ |  (۸) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۱۴–۲۰۱۶ |  تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال بلغارستان |  ۷ |  (۱) |
| ۲۰۱۹ |  تیم ملی فوتبال بلغارستان |  ۲ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۴ اکتبر ۲۰۲۳.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۰ ژوئن ۲۰۱۹:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۴ اکتبر ۲۰۲۳.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۰ ژوئن ۲۰۱۹
تسوتلین چونچوکوف (بلغاری: Цветелин Луков Чунчуков؛ زادهٔ ۲۶ دسامبر ۱۹۹۴) بازیکن فوتبال اهل بلغارستان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال بوتو پلوودیو، باشگاه فوتبال لودوگورتس رازگراد، و باشگاه ورزشی سپسی اواس‌کا سفنتو گئورگه اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال بلغارستان و بلغارستان بازی کرده است.
توماس جی. فالک

| توماس جی>  فالک | توماس جی>  فالک |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۹۵۹ (۶۴–۶۵ سال)
ملیت:  ایالات متحده آمریکا
محل تحصیل: دانشگاه ویسکانسین-مدیسن
پیشه: کارآفرین
شناخته‌شده برای: مدیر عامل اجرایی کیمبرلی-کلارک
عضو هیئت مدیرهٔ: دانشگاه ویسکانسین-مدیسن
توماس جی. فالک (انگلیسی: Thomas J. Falk) (زاده ۱۹۵۹) کارآفرین، بازرگان و مدیر ارشد اجرایی آمریکایی است، که در حال حاضر به‌عنوان مدیر عامل اجرایی و رییس هیئت مدیره شرکت کیمبرلی-کلارک فعالیت می‌کند.
قورخانه (تهران)

بازدید ناصرالدین شاه و جمعی از رجال از قورخانه تهران
قورخانه تهران یا به اختصار قورخانه یا تخشائی، به ساختمانی بزرگ در محدوده طهران قدیم گفته می‌شد که محل ساختن جنگ‌افزار و مهمات و ساز و برگ نظامی و جنگی بود. این ساختمان بزرگ در خیابان جلیل الملک، خیابان جلیلی یا خیابان جلیل‌آباد (خیابان خیام امروزی) واقع بود و در عصر قاجار، افزون بر تهیه سلاح و مهمات جنگی، تولید وسایل آتش‌بازی جهت نمایش شب‌های اعیاد و جشن‌های مذهبی و ملی را نیز بر عهده داشت.
قورخانه نظامی تهران از جمله آثار تاریخی ارزشمند و باقی مانده دوران قاجار بود که باقیمانده‌های آن، امروزه به جزئی از متروی تهران تبدیل شده‌است. امروزه از این بنای تاریخی سردر قورخانه تهران بر جای مانده‌است.
نشان درجه یک بازدید قورخانه؛ ۱۳۰۱ هـ ق
fa (in English: Expected satiety)
ریشه لغوی

قورخانه یک واژه ترکیبی ترکی فارسی است. در کتاب فرهنگ نظام آمده است که:
قور (ترکی، اسم): سلاح (زبان علما)، قورچی: سلاح دار (زبان علما)، قورچی باشی: رئیس سلاح داران (زبان علما)، قورخانه: اسلحه خانه و جای ساختن اسلحه (عام در تکلم، نظم و نثر)
قورخانه به معنای زرّادخانه یا کارخانه اسلحه سازی می‌باشد. به همین دلیل نخستین کارخانه اسلحه سازی ایران، در زبان پادشاهان قاجار که خود اصالتاً ترک بودند، بدین نام خوانده شد.
تاریخچه

گفته می‌شود که دستور ساخت عمارت قورخانه مبارکه در دوره قاجار و توسط ناصرالدین شاه قاجار صادر شده‌است. اما شواهدی در دست است که در زمان جنگهای ایران و روس و در عصر فتحعلی شاه قاجار نیز محلی در تهران با عنوان قورخانه مبارکه مشغول به فعالیت بوده‌است.
به هرحال محل قورخانه در زمان ناصرالدین شاه قاجار در قسمت شمالی دارالخلافه ناصری قرار گرفته بود و یکی از وزارتخانه‌های عصر قاجار محسوب می‌شد که دارای وزیری مستقل با عنوان وزیر قورخانه مبارکه بود. از جمله شاخصترین افرادی که وزارت قورخانه مبارکه را برعهده داشته‌اند، آقا رضا خان اقبال‌السلطنه قابل ذکر می‌باشد.
قورخانه در دوره پیش از مشروطه

ناصر نجمی در کتاب دارالخلافه ناصری دربارهٔ کاربرد قورخانه در عصر ناصرالدین شاه قاجار می‌نویسد:
گرچه کار و وظیفه اصلی قورخانه، ساختن اسلحه و مهمات و ساز و برگ جنگی بود، امّا کمتر اثری از ساخت آنها به چشم می‌خورد و تنها فعالیتش بیشتر، تهیه وسایل آتشبازی بود که این وسایل جهت نمایش شب‌های اعیاد و جشن‌های مذهبی و ملی و امثال آن، به کار می‌آمدند. از جمله این قبیل موارد که در قورخانه تولید می‌شد، تابلوهایی از پرچم و مشابه آن بود، که از لوله‌های باروت درست می‌شد. همچنین فشفشه و ترقه و خمپاره که در آن زمان بدان قمباره می‌گفتند، و نیز کوزه و پاچه خیزک، از دیگر تولیدات قورخانه بود. گفته می‌شد که تولید این قبیل وسایل تفریح و آتشبازی، وقت کارکنان قورخانه را بی جهت اشغال می‌کرد و آنان را از وظایف اصلی خود که ساخت سلاح و مهمات برای نیروی نظامی ایران بود، بازمی‌داشت.
قورخانه در دوره پیش از مشروطه > ساخت مجسمه ناصرالدین شاه

افزون بر این بنظر می‌رسد که از قورخانه، استفاده‌های دیگری نیز در عصر ناصری به عمل می‌آمده‌است. از جمله مجسمه معروف ناصرالدین شاه واقع در باغشاه تهران، که وی را سوار بر اسب قوی هیکل و تنومندی که یک دستش از زمین بلند شده بود، نشان می‌داد، در همین محل ریخته شده‌است. عکسهای قدیمی از ناصرالدین شاه قاجار موجود است که وی را، به همراه جمعی از رجال، در حال بازدید از مراحل ساخت این مجسمه اش در قورخانه تهران نشان می‌دهد.
در روزنامه شرف ربیع‌الثانی ۱۳۰۴ قمری در صفحات ۱ و ۲ در این مورد اینطور نوشته شده:
«برحسب دستورالعمل جناب اقبال‌السلطنه وزیر قورخانه مبارکه مجسمه‌ای از تمثال … بندگان اقدس … تقریباً به اندازه جسم و هیکل … مبارک سواره با لباس رسمی ساخته و ریخته‌اند که از حیث صنعت ریخته‌گری و علم نقاشی و تناسب اعضا و دقایق اوستادی در این فن مخصوص مجسمه‌سازی بهتر از آن به تصویر نمی‌آید، مانند کارهای خوب استادان اروپا ساخت و حال آن که استادان و صنعتگران این مجسمه تماماً ایرانی هستند.»
قورخانه پس از مشروطیت

پس از پیروزی انقلاب مشروطیت و روی کار آمدن دولت‌های مشروطه، این دولتها بر حسب توان خود در راستای اهداف انقلاب مشروطیت دست به اقدامات متعددی زدند که یکی از آنها، توجه به صنایع کشور و به‌ویژه سرمایه‌گذاری در قورخانه و صنایع اسلحه‌سازی بود.
بدین ترتیب دولت‌های مشروطه، در فاصله پانزده سال، بین امضای فرمان مشروطه در سال ۱۲۸۵ و تا سال ۱۳۰۰ خورشیدی، در زمینه صنایع اسلحه‌سازی و سر و سامان دادن به قورخانه، گامهای مهمی برداشتند. اقدامات دولت برآمده از مشروطیت برای احیای قورخانه، به‌ویژه پس از به توپ بسته شدن مجلس و عصر استبداد صغیر، وارد عرصه‌های تازه‌ای شد. از جمله لزوم تجهیز و مسلح ساختن مجاهدین برای مقابله با طرفداران محمدعلی میرزا و سالارالدوله و ارشدالدوله، که در حدود سال ۱۲۹۰ خورشیدی دست به تحرکات تازه زده و خطراتی جدی برای کشور پیش آورده بودند، دولت را بر آن داشت که چند استادکار خارجی جهت خدمت در قورخانه استخدام نماید. این اسلحه‌سازان عمدتاً از اتباع کشورهای مختلف اروپایی، به جز اتباع روس و انگلیس بودند اما بعدها، به‌خصوص در دوران گرایش مردم و زمامداران ایران به سمت آلمانها، مهندسین و استادکاران آلمانی بیشترین نقش را در احیاء قورخانه طهران ایفا نمودند.
قورخانه پس از مشروطیت > استخدام موسیو هازه

در روز نهم ماه صفر سال ۱۳۲۹ هجری قمری، مسیو هازه که از مهندسین و استادکاران اسلحه‌ساز و تبعه آلمان بود، با سالی دوهزار و ششصد تومان که در آغاز هر سه‌ماه به مبلغ ششصد و پنجاه تومان پرداخت می‌شد، «کنترات» شده‌است تا در قورخانه تهران به خدمت بپردازد و در ضمن ساختن سلاح‌های سبک شاگردان ایرانی را هم تعلیم دهد.
ماده الحاقیه‌ای که بعداً به قانون استخدام مسیوهازه اضافه شد، مزایای رفاهی و استخدامی قابل توجهی را برای او در نظر گرفته بود و قرار بود پس از دوازده سال خدمت او در قشون ایران، مادام‌العمر سالی هشتصد تومان به وی در صورت کشته شدنش در جنگ به اولاد و عیالش داده شود.
قورخانه پس از مشروطیت > استخدام موسیو بوتن

در روز هجدهم ماه شوال سال ۱۳۲۹هجری قمری مسیو بوتن، به‌عنوان مهندس قورخانه برای کار در صنایع اسلحه‌سازی ایران (قورخانه طهران) استخدام شد.
متن قراداد عقد شده (قانون کنترات) عقد شده میان نماینده دولت ایران و موسیو بوتن، این گونه بود:
ماده اول- مسیو بوطن مداومت خواهد نمود مدت سه سال شمسی به خدمت دولت علیه ایران به سمت مهندس قورخانه و کارخانجات نظامی و متعهد می‌شود که به‌طور شایسته تکالیف خود را در این مشاغل به عمل آورد و نیز در مدت کنترات خود بالغ به سی نفر شاگرد را که به او سپرده می‌شود به عملیات مکانیکی تعلیم کرده و هر گاه مسیو بوطن به‌یکی از شرایط مقرره با وزارت جنگ تخلف کند یا موجبات عدم رضایت وزارت جنگ را فراهم نماید، دولت مختار است که کنترات مشارالیه را فسخ نماید. در این صورت دیگر مسیو بوطن حق مواجب و مقرری را نخواهد داشت.
ماده دوم- تاریخ تجدید این کنترات از روز حمل ایت‌ئیل ۱۳۲۸ لغایت سه سال شمسی خواهد بود.
ماده سوم- وزارت جنگ مجاز است مسیو بوطن مهندس قورخانه و کارخانجات نظامی را برای مدت سه سال از قرار سالی دو هزار و چهارصد تومان استخدام نماید.
بدین ترتیب پس از مشروطیت، دولت ایران با مستشاری مهندسین و استادکاران آلمانی توانست، سر و سامانی به قورخانه طهران بدهد.
ساخت درهای سردر باغ ملی و قورخانه

درهای چدنی سردر باغ ملّی واقع در خیابان امام خمینی در قورخانه تهران ساخته شده‌اند. بر روی چارچوب این درها این جمله به‌صورت برجسته دیده می‌شود: «در قورخانه بدستور و مراقبت آقای خسرو خان سردار اعتماد رئیس کل قورخانه ساخته زینت بخش بنای تاریخی گردید سنه ۱۳۴۱ هجری»؛ که نشان از ساخت در، پس از اتمام بنا دارد. درعین‌حال، استفاده از عبارت «زینت‌بخش بنای تاریخی» حاکی از اهمیت اثر در آن زمان و نقش نمادین آن به‌عنوان نشانه‌ای از قدرت‌گیری رضاخان است، چراکه اثر در زمان ساخت عمری ندارد که معمر محسوب شود و اصطلاح تاریخی، اشاره به اهمیت آن دارد.
درهای ورودی مترو از سمت خیابان خیام که مزین به آلات و ادوات نظامی هستند نیز در قورخانه ریخته‌گری شده‌اند. هر دوی این درها توسط استاد محمدعلی کرمانی طراحی و توسط استادکاران قورخانه (استاد نایب باقر، استاد اصغر آهنگر، استاد عبدالحسین ریخته‌گر) ساخته شده‌اند.
در عصر پهلوی

گرچه با تدبیر سران دول مشروطه، در سال‌های بعد از ۱۳۰۰ خورشیدی قورخانه به صورت مرتب و منظم و گسترده‌ای درآمده بود، اما رفته رفته و با به قدرت رسیدن رضاشاه پهلوی، و اهتمام ویژهٔ او به امور مربوط به ارتش و نظام، قورخانه تهران رفته رفته ارزش و اهمیت خود را از دست داد و جای خود را به کارخانه‌های متعدد فشنگسازی، مهمات‌سازی، تفنگ‌سازی و مسلسلسازی ارتش در تهران و سایر نقاط ایران داد.
صنایع نظامی ایران تحت عنوان قورخانه در سال ۱۳۰۴ ه خورشیدی و در زمان رضاشاه با تولید تفنگ برنو در قورخانه تهران فعالیت خود را آغاز نمود و در سال ۱۳۲۰ اداره تسلیحات در محل مهمات‌سازی قورخانه تأسیس شد و حدود ۶ سال بعد کارخانه مسلسل سازی در خیابان پیروزی به عنوان اداره مرکزی تسلیحات راه اندازی گردید.
«گرهارد هارتمن» از سال ۱۳۰۱ تا ۱۳۱۰ اداره قورخانه را به عهده داشت. در زمان او به سفارش رضاشاه نوجوانان ۱۲ تا ۱۵ ساله فقیر و غالباً یتیم در قورخانه آموزش دیده و کار می‌کردند. البته کارگران بعد از دوره کارآموزی در قورخانه به آلمان فرستاده می‌شدند.
از سال ۱۳۴۰ ساختار اداری تسلیحات دگرگون و به سازمان صنایع نظامی تغییر نام داد و از بنای قورخانه تنها به عنوان کارخانه ریخته‌گری استفاده می‌شد و ساختمان رها شده بود.
این روند در عصر پهلوی دوم نیز با شتاب بیشتری ادامه یافت و در نهایت قورخانه تهران به ساختمان مخروبه‌ای تبدیل شد. تنها دروازه بزرگ آهنین آن در خیابان خیام (جلیل‌آباد) و همچنین بنای دو طبقه‌ای از آن بر جای ماند. محل این ساختمان در جنوب موزه پست و روبروی چاپخانه اطلاعات، کمی بالاتر از پارک شهر قرار گرفته بود.
بعد از انقلاب اسلامی

گفته می‌شود که حتی تا بعد از انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷ خورشیدی، ساختمان قورخانه تهران همچنان به‌عنوان کارخانه ریخته‌گری و زرادخانه ارتش مورد استفاده قرار می‌گرفته‌است و تنها در سال ۱۳۵۹ خورشیدی بوده‌است که دستگاه‌ها و ماشین آلات موجود در آن، به منطقه سرخه حصار منتقل شده و در اختیار وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح قرار گرفته‌است. همچنین بعد از این انتقال، زمین و عمارت قورخانه تهران هم در اختیار شهرداری تهران قرار گرفت.
اما در طی سالیان مدید، قورخانه تهران و ساختمانهای باقیمانده از آن، و همین‌طور سردر و در فلزی مربوط بدان، رفته رفته و با گذشت زمان ارزش تاریخی و فرهنگی یافته بود. اما این بنا، پس از انقلاب اسلامی به علت بی‌توجهی مسئولان میراث فرهنگی و فرسودگی ناشی از گذر زمان، به شدت فرسوده شده بود. تا اینکه در سال ۱۳۷۶ خورشیدی، سردر قاجاری قورخانه نظامی تهران و سردر فلزی و تاریخی قورخانه، با شماره ۱۹۱۲ در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسید.
ادغام در متروی تهران

همان‌طور که اشاره شد، بخش بزرگی از عمارت قورخانه تهران، در طی سالیان مدید، به علت بی‌توجهی مسئولان و فرسودگی ناشی از گذر زمان به شدت تخریب شده بود و تنها دروازه بزرگ فلزی و بنای دو طبقه‌ای از آن در محدوده خیابان خیام تهران به جای مانده بود.
در خرداد ماه سال ۱۳۵۹ ساختمان قورخانه از طرف وزارت دفاع به صورت بلاعوض به شهرداری واگذار و ادوات قورخانه به کارخانه سرخه حصار منتقل شد.
در سال ۱۳۸۳ خورشیدی، مقرر شد که این بنا، پس از انجام عملیات مرمتی به یکی از خروجی‌های متروی تهران تبدیل شود.
بدین ترتیب، بخش عمده‌ای از بنای قورخانه بزرگ تهران قدیم، پس از اتمام عملیات مرمتی، و به دنبال مطالعات کارشناسی با نظارت میراث فرهنگی استان تهران و با همکاری شرکت مترو، سامان دهی گردید و ضمن بازسازی این محوطه و احیای دروازه قدیمی قورخانه، این بنای قدیمی که زمانی محل ساختن اسلحه و مهمات جنگی بود، به یکی از ایستگاه‌های خروجی مترو میدان توپخانه (میدان امام خمینی امروزی) تبدیل گردید. همچنین مقرر شد که بنای دو طبقه باقی مانده از قورخانه، پس از مرمت به ساختمان اداری مترو (یا نگهبانی و حراست مترو) تبدیل شود و دروازه آن نیز، به یکی از ایستگاه‌های خروجی متروی میدان امام خمینی اختصاص یابد.
در این عملیات، ضمن توجه به ارزش‌های تاریخی دروازه فلزی قورخانه قدیمی تهران تلاش شد تا مرمت و احیای این دروازه، بر اساس مستندات تاریخی و با رعایت الگوهای معماری سنتی آن انجام شود و هویت و اصالت تاریخی آن همچنان محفوظ بماند.
رؤسای قورخانه

فیروز میرزا
مرتضی‌قلی صنیع‌الدوله
احمدخان علاءالدوله
۱۲۸۴ تا ۱۲۸۶ خورشیدی – سلطان حسین‌میرزا جلال‌الدوله
آقا رضا خان اقبال‌السلطنه (وزیر قورخانه)
سیدمحمد خان صنیع حضرت
خسرو خان سردار اعتماد
از ۱۳۰۱ تا ۱۳۱۰ خورشیدی - گرهارد هارتمن
محمدصادق کوپال
سید احمد میرسپاسی (سید احمد لیستر)
دروازهٔ قورخانه که امروزه ورودی ایستگاه مترو است.
تابلوی اطلاعات قورخانه
نام قورخانه بر روی چارچوب در ورودی سردر باغ ملی
توماس جی اورد

توماس جی اورد
توماس جی اورد (متولد ۱۹۶۵) فیلسوف، الهی‌دان و پژوهشگر مطالعات بینارشته‌ای است. او نویسنده یا ویراستار حدود ۲۰ کتاب و استاد دانشگاه نازارنه شمال غربی در ایداهو است. او به دلیل پژوهش‌هایش در زمینه عشق، تفکر نسبی، علم، دین و پست‌مدرنیسم شناخته می‌شود.
علی دواچی

| حاج‌علی دواچیعلی دواچی | حاج‌علی دواچیعلی دواچی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۲۵۰ خورشیدی تبریز
درگذشت: دی ماه ۱۲۹۰ خورشیدی  ژانویه ۱۹۱۲ میلادی تبریز
علت مرگ: به دار آویخته شد
ملیت: ایرانی
دیگر نام‌ها: دوافروش
پیشه: مبارز مشروطه - دوافروشی
شناخته‌شده برای: از شهدای جنبش مشروطیت ایران
آثار برجسته: از اعضاء انجمن تبریز و از بنیان‌گزاران مرکز غیبی
جنبش: مشروطه
اتهام(های) جزایی: دفاع از مشروطه و ایران
مجازات‌های جزایی: اعدام
وضعیت جزایی: بی‌گناه
حاج‌علی ترکی یا حاج‌علی دواچی (۱۲۵۰–۱۲۹۰ شمسی) از اعضاء انجمن تبریز و از بنیان‌گذاران مرکز غیبی و شخص دوم بعد از علی مسیو بود. پیشه اش دوافروشی بود و در علم شیمی تبحر داشت. وی از پیشگامان جنبش مشروطه بود و هیئت مدیره مرکز غیبی را اداره می‌کرد.
زندگی

حاج علی دواچی در تبریز به دنیا آمد. وی صاحب داروخانه ناصری تبریز بود و در کار واردات دارو از خارج کشور فعالیت داشت. با شروع خیزش مردمی مشروطه از پیشروان و رهبران نهضت گردید، او را دانتون انقلاب مشروطیت لقب داده‌اند.
وی از همرزمان ستارخان بود و در یکی از حملات صمدخان به تبریز گلوله‌ای به مچ دست وی اصابت نمود که سه ماه مداوای آن ادامه داشت. در جریان به توپ بستن مجلس در۱۳۲۶ قمری وی به همراه میرزا حسین واعظ و سید حسن شریف‌زاده در کنسولگری فرانسه در تبریز متحصن شدند.
پس از پیروزی مشروطه حاج‌علی  به نشر فرهنگ و معارف  همت گماشت و در مدرسه سعادت که قریب ۵۰۰ محصل داشت فعالیت می‌کرد. مدتی نیز رئیس اداره نظمیه تبریز بود.
وی و ثقه الاسلام تبریزی از افراد مدیر و مدبر در دوره مشروطه بودند. کسروی از حاجی علی دوافروش به عنوان مغز متفکر انقلاب مشروطه یاد می‌کند.
در تمامی یادواره‌ها از حاج علی دواچی به‌عنوان انسانی میهن‌پرست، نیک نفس و دارای عزم و اراده  نام برده‌اند. وی که تیرانداز و جنگجوی ماهری بود، خود مستقیماً در صحنه‌های نبرد علیه دشمنان مشروطه حضور داشت و مبارزه کرد.
مرگ

سه ماه قبل از کشتار روس‌ها در تبریز (در محرم ۱۳۳۰) وی از کار کناره‌گیری کرده و خانه‌نشین بود و در حوادث آن چند روز مداخله نداشت ولی افراد صمدخان او را دستگیر کرده و زندانی نمودند و سپس وی به همراه میرزا احمد سهیلی در باغ‌شمال تبریز به دار آویخته شدند و خانه او را نیز منفجر کردند.
در خصوص واقعه اعدام حاج علی و همراهانش کسروی می‌نویسد:
در سال ۱۲۸۸ که پس از آمدن روسیان به تبریز سردار و سالار و به شهبندری عثمانی پناهیدند او و شادروان علی موسیو نیز با ایشان بودند تا با ایشان بیرون آمدند؛ ولی در جنگ با روس گویا دست نداشتند و این بود که از شهر نگریخت و چون با فرمانده قزاقان ایرانی که دستهای در تبریز بودند دوستی داشت به میانجیگری او به کنسولخانه روس راه یافته و از میلر زینهار برای خویش گرفت ولی چون صمدخان به شهر درآمد کسانش او را نیز گرفتند و با زدن و آزار بسیار به زندان بردند و سپس از آنجا به باغ شمال فرستادند، روسیان نیز که بر چنان کسان غیرتمندی هرگز نمی‌بخشودند او را زنده نگذاردند و در همان روزها به خانه‌اش هم ریختند و تاراج کردند و سپس نیز با دینامیت آن را ویرانه گردانیدند.
نقل قول دیگران

تقی‌زاده در مورد وی گفته‌است:
حاج‌علی مرحوم هیچ گناهی جز وطن‌پرستی و مشروطه طلبی نداشت. کسی که از محبس صمدخان فرار کرده بود بمن گفت که حاج علی در محبس در حالی که به زنجیر گردنش اشاره می‌کرد به او گفته: فلانکس این زنجیر، فُکل وطن‌پرستان و آزادی طلبان است.
احمد کسروی در بارهٔ وی گفته‌است:
تبریز با تهران یکی نمی‌بود، دراینجا چند هزار مجاهد ورزیده، سروسامان یافته و آماده می‌بودند و خواهیم دید که چه مردانِ دلیر و کاردانی از ایشان برخاست، از آن سوی سران آزادی کسانی همچون علی مسیو و حاج علی دوافروش و مانند اینان می‌بودند که پروای جان و دارائی را کنار گذارده از هیچ فداکاری بازنمی‌ایستادند.
ادوارد براون در مورد وی گفته‌است:
در دوره مشروطه ثانی اغلب اوقات خود را به نشر معارف صرف می‌کرد و با کمال فعالیت کوشید مدرسه سعادت که قریب به پانصد نفر شاگرد داشت و بهترین و عالیترین و کاملترین و منظم‌ترین کل مدارس تبریز بود، به فعالیت او پایدار بود. شاگران این مدرسه اغلب جوانان لایق و وطن‌پرست قابل و محرر مقالات و عالم ببار آمدند.
اعدام حاج علی دوافروش و میرزا احمد سهیلی، اعدام شده بدست شجاع‌الدوله.
مجسمه حاج علی دواچی در موزه مشروطیت تبریز
تندر در میانکوه

| تندر در میانکوه | تندر در میانکوه |
| --- | --- |
پوستر: پوستر
کارگردان: لوئیس کینگ
تهیه‌کننده: رابرت باسلر
فیلمنامه‌نویس: جروم کیدی
بر پایه: داستان «آود باب» اثر آلفرد آلیوانت
بازیگران: لان مک‌کالیستر پگی ان گارنر ادموند گون رجینالد اوئن  سی. مانتگیو شا
موسیقی: سیریل جی. ماکریج
فیلم‌بردار: چارلز جی. کلارک
تدوین‌گر: نیک دی‌ماجیو
توزیع‌کننده: استودیوهای قرن بیستم
تاریخ‌های انتشار: ۱ نوامبر ۱۹۴۷
مدت زمان: ۱۰۳ دقیقه
کشور: ایالات متحده آمریکا
زبان: انگلیسی 
تندر در میانکوه (انگلیسی: Thunder in the Valley) یک فیلم درام آمریکایی به کارگردانی لوئیس کینگ است که در سال ۱۹۴۷ منتشر شد.
بازیگران

لان مک‌کالیستر
پگی ان گارنر
ادموند گون
رجینالد اوئن
جیمز فینلیسون (نامش در عنوان‌بندی فیلم نیامده)
سی. مانتگیو شا
توکوگاوا تاکاچیو

| توکوگاوا تاکاچیو | توکوگاوا تاکاچیو |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱ آوریل ۱۸۶۰
درگذشت: ۱ مارس ۱۸۶۵
ملیت: ژاپن
توکوگاوا تاکاچیو ((به ژاپنی: 徳川 寿千代 Tokugawa Takachiyo); ۱ آوریل ۱۸۶۰ – ۱ مارس ۱۸۶۵) سامورایی اهل ژاپن پس از  توکوگاوا یوشی‌یوری رهبر خاندان تایاسو توکوگاوا بود.
تورگوت دوغان شاهین

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Turgut Doğan Şahin
زادروز:  ۲ فوریهٔ ۱۹۸۸ ‏(۳۶ سال)
زادگاه:  طرسوس
قد:  ۱٫۸۰ متر (۵ فوت ۱۱ اینچ)
پست:  هافبک
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  Ümraniyespor
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۹۹:  Yeni Ufukspor
۱۹۹۹–۲۰۰۴:  Özmuratspor
۲۰۰۴–۲۰۰۶:  باشگاه فوتبال سامسون‌اسپور
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۶–۲۰۱۰ |  باشگاه فوتبال سامسون‌اسپور |  ۷۸ |  (۲۵) |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۲ |  باشگاه فوتبال آنکاراگوچو |  ۴۰ |  (۴) |
| ۲۰۱۲–۲۰۱۴ |  باشگاه فوتبال غازی عینتاب‌اسپور |  ۵۰ |  (۶) |
| ۲۰۱۴ |  باشگاه فوتبال ترابزون‌اسپور |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۴–۲۰۱۶ |  باشگاه فوتبال قیصریه‌اسپور |  ۲۷ |  (۵) |
| ۲۰۱۶ |  باشگاه ورزشی گنچلربیرلیغی |  ۳ |  (۰) |
| ۲۰۱۶–۲۰۱۷ |  باشگاه فوتبال قاسم‌پاشا اسپور |  ۲۵ |  (۳) |
| ۲۰۱۷–۲۰۱۸ |  باشگاه فوتبال ینی ملطیه‌اسپور |  ۹ |  (۰) |
| ۲۰۱۸ |  باشگاه فوتبال چای‌کار ریزه‌اسپور |  ۸ |  (۰) |
| ۲۰۱۸–۲۰۲۰ |  باشگاه فوتبال فاتح کاراگومروک |  ۳۸ |  (۶) |
| ۲۰۲۰ |  باشگاه فوتبال آلتای اسپور |  ۱۳ |  (۰) |
| ۲۰۲۰– |  Ümraniyespor |  ۰ |  (۰) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۲۰۰۸–۲۰۱۰ |  تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال ترکیه |  ۲ |  (۰) |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۲ |  Turkey A2 |  ۵ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۰. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۰. 
تورگوت دوغان شاهین (انگلیسی: Turgut Doğan Şahin؛ زادهٔ ۲ فوریهٔ ۱۹۸۸) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی گنچلربیرلیغی، باشگاه فوتبال قیصریه‌اسپور، باشگاه فوتبال غازی عینتاب‌اسپور، باشگاه فوتبال آنکاراگوچو، باشگاه فوتبال ترابزون‌اسپور، و باشگاه فوتبال سامسون‌اسپور اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال ترکیه و Turkey A2 national football team بازی کرده‌است.
علی‌آباد

علی‌آباد نام مکان‌های زیر است:
علی‌آباد کتول شهری در استان گلستان
علی‌آباد (بلوچستان) شهری در استان سیستان و بلوچستان
شهرستان علی‌آباد از شهرستانهای استان گلستان
ولسوالی علی‌آباد، یکی از ولسوالی‌های ولایت قندوز در افغانستان
دهستان‌ها

دهستان علی‌آباد، نام چندین دهستان
روستاها

علی‌آباد (آباده)
علی‌آباد (آبدانان)
علی‌آباد (آران و بیدگل)
علی‌آباد (آمل)
علی‌آباد (ابهر)
علی‌آباد (اختیارآباد)
علی‌آباد (اراک)
علی‌آباد (ارد)
علی‌آباد (بخش مرکزی اردستان)
علی‌آباد (اردکان)
علی‌آباد (ارزوئیه)
علی‌آباد (ارومیه)
علی‌آباد (ازنا)
علی‌آباد (اسفراین)
علی‌آباد (اسکو)
علی‌آباد (اسلام‌آباد غرب)
علی‌آباد (اسلام‌شهر)
علی‌آباد (اصفهان)
علی‌آباد (اقلید)
علی‌آباد (الیگودرز)
علی‌آباد (املش)
علی‌آباد (امیدیه)
علی‌آباد (اندیمشک)
علی‌آباد (ایذه)
علی‌آباد (ایرانشهر)
علی‌آباد (بابل)
علی‌آباد (بابلسر)
علی‌آباد (بجنورد)
علی‌آباد (بخش مرکزی لارستان)
علی‌آباد (بردسکن)
علی‌آباد (بردسیر)
علی‌آباد (بروجرد)
علی‌آباد (بروجن)
علی‌آباد (بشاگرد)
علی‌آباد (بم)
علی‌آباد (بندرعباس)
علی‌آباد (بهشهر)
علی‌آباد (بوئین‌زهرا)
علی‌آباد (بوانات)
علی‌آباد (بیجار)
علی‌آباد (بیرم)
علی‌آباد (پاسارگاد)
علی‌آباد (تربت جام)
علی‌آباد (تربت حیدریه)
علی‌آباد (تفت)
علی‌آباد (تفرش)
علی‌آباد (تنکابن)
علی‌آباد (تویسرکان)
علی‌آباد (جم)
علی‌آباد (جهرم)
علی‌آباد (جویبار)
علی‌آباد (جیرفت)
علی‌آباد (چادگان)
علی‌آباد (چایپاره)
علی‌آباد (چناران)
علی‌آباد (حاجی‌آباد)
علی‌آباد (خاتم)
علی‌آباد (خاش)
علی‌آباد (خدابنده)
علی‌آباد (خرم‌آباد)
علی‌آباد (خرم‌بید)
علی‌آباد (خرم‌دشت)
علی‌آباد (خلخال)
علی‌آباد (خمین)
علی‌آباد (خنداب)
علی‌آباد (خواف)
علی‌آباد (دره‌شهر)
علی‌آباد (درمیان)
علی‌آباد (دشتی)
علی‌آباد (دلفان)
علی‌آباد (دلگان)
علی‌آباد (دورود)
علی‌آباد (دیواندره)
علی‌آباد (راور)
علی‌آباد (رباط‌کریم)
علی‌آباد (رشت)
علی‌آباد (رفسنجان)
علی‌آباد (روانسر)
علی‌آباد (رودان)
علی‌آباد (رودبار جنوب)
علی‌آباد (رودبار)
علی‌آباد (رودسر)
علی‌آباد (ریزآب)
علی‌آباد (ریگستان، شرق)
علی‌آباد (ریگستان، غرب)
علی‌آباد (زابل)
علی‌آباد (زاهدان)
علی‌آباد (زرند)
علی‌آباد (زنجان)
علی‌آباد (زهک)
علی‌آباد (زیرکوه)
علی‌آباد (ساری)
علی‌آباد (ساری)
علی‌آباد (سبزپوش)
علی‌آباد (سبزوار)
علی‌آباد (سپیدان)
علی‌آباد (سرباز)
علی‌آباد (سفلی، اردستان)
علی‌آباد (سقز)
علی‌آباد (سلسله)
علی‌آباد (سلفچگان)
علی‌آباد (سمیرم)
علی‌آباد (سنقر)
علی‌آباد (سنندج)
علی‌آباد (شازند)
علی‌آباد (شاهرود)
علی‌آباد (شهداد)
علی‌آباد (شیراز)
علی‌آباد (صحنه)
علی‌آباد (صدوق)
علی‌آباد (طاغنکوه)
علی‌آباد (طبس)
علی‌آباد (عنبرآباد)
علی‌آباد (فریمان)
علی‌آباد (فسا)
علی‌آباد (فلاورجان)
علی‌آباد (فیروزه)
علی‌آباد (قزوین)
علی‌آباد (قم)
علی‌آباد (قوچان)
علی‌آباد (کازرون)
علی‌آباد (کاشان)
علی‌آباد (کامیاران)
علی‌آباد (کبودرآهنگ)
علی‌آباد (کرمان)
علی‌آباد (کرمانشاه)
علی‌آباد (کفترک)
علی‌آباد (کلیبر)
علی‌آباد (کنگاور)
علی‌آباد (کوهسرخ)
علی‌آباد (گلباف)
علی‌آباد (گلپایگان)
علی‌آباد (گیلانغرب)
علی‌آباد (لردگان)
علی آباد (لیشتر)
علی‌آباد (محمودآباد)
علی‌آباد (مسجدسلیمان)
علی‌آباد (مشگین‌شهر)
علی‌آباد (مشک‌آباد)
علی‌آباد (مشهد)
علی‌آباد (ملایر)
علی‌آباد (مهدی‌شهر)
علی‌آباد (مهریز)
علی‌آباد (میناب)
علی‌آباد (نائین)
علی‌آباد (نجف‌آباد)
علی‌آباد (نهاوند)
علی‌آباد (نهبندان)
علی‌آباد (نور)
علی‌آباد (نیر)
علی‌آباد (نیشابور)
علی‌آباد (نیک‌شهر)
علی‌آباد (نی‌ریز)
علی‌آباد (هرسین)
علی‌آباد کپورچال
علی‌آباد کرند
علی‌آباد مالکی
قهی

| قهی | قهی |
| --- | --- |
روستا: روستا
قهیموقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانقهیقهی (اصفهان)نمایش نقشه اصفهان: قهیموقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانقهیقهی (اصفهان)نمایش نقشه اصفهان
مختصات: ۳۲°۲۲′شمالی ۵۲°۱۳′شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۳۷°شمالی ۵۲٫۲۲°شرقی﻿ / 32.37; 52.22: مختصات: ۳۲°۲۲′شمالی ۵۲°۱۳′شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۳۷°شمالی ۵۲٫۲۲°شرقی﻿ / 32.37; 52.22
کشور: ایران
استان: اصفهان
شهرستان: هرند
بخش: مرکزی
دهستان: هاشم‌آباد
جمعیت: ۸۵۵ نفر (سرشماری ۹۵)
قِهی روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان هرند در استان اصفهان ایران است.
این روستا در ۸۰ کیلومتری شرق اصفهان واقع شده است  این روستا در یازده کیلومتری جنوب غرب کوهپایه و هفت کیلومتری غرب هرند مرکز شهرستان هرند قرار دارد و دارای ۱۵۷۵ متر ارتفاع نسبت به سطح دریاست.روستای تاریخی قهی در تاریخ ۲۳ مهر ۱۳۸۴ با شمارهٔ ثبت ۱۳۶۰۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.