stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سوخو سو-۳۰ام‌کی‌ام

| سو-۳۰ام‌کی‌ام | سو-۳۰ام‌کی‌ام |
| --- | --- |
سو-۳۰ام‌کی‌ام متعلق به نیروی هوایی سلطنتی مالزی: سو-۳۰ام‌کی‌ام متعلق به نیروی هوایی سلطنتی مالزی
کاربری: جنگنده برتری هوایی، جنگنده چندمنظوره
کشور سازنده: روسیه
تولیدکننده: شرکت ایرکوت
طراح: سوخو
نخستین پرواز: اوت ۲۰۰۳؛ ۲۱ سال پیش (۲۰۰۳}})
معرفی‌شده در: ۲۰۰۷
وضعیت: در حال خدمت
کاربر اصلی: نیروی هوایی سلطنتی مالزی
تعداد ساخته‌شده: ۱۸
هزینه هر فروند: ۳۵–۵۳ میلیون دلار آمریکا
توسعه‌یافته از: سوخو سو-۳۰
سوخوی سو-۳۰ام‌کی‌ام (نام گزارش شده ناتو: فلانکر-اچ) یک جنگنده ابرمانورپذیر متعلق به نیروی هوایی سلطنتی مالزی است. این یک نوع از جنگنده‌های سری سوخو سو-۳۰ است که پیشرفت‌های قابل توجهی نسبت به نسخه اصلی صادراتی سو-۳۰ام‌کی دارد. سو-۳۰ام‌کی‌ام توسط دفتر طراحی سوخو توسعه یافته و بر اساس سوخو-۳۰ام‌کی‌آی نیروی هوایی هند ساخته شده است. هر دو هواپیما دارای بدنه هواگرد اصلی مشترک، موتورهای با قابلیت جهت‌دهی رانش و سیستم دیجیتال هدایت پرواز هستند، با این حال نسخه ام‌کی‌ام عمدتاً در ترکیب سامانه‌های اویونیک نصب شده با ام‌کی‌آی متفاوت است. این جنگنده می‌تواند تا ۸٬۰۰۰ کیلوگرم (۱۷۳۶۷ پوند) بار را تا مسافت ۱٬۲۹۶ کیلومتر (۸۰۵ مایل ۷۰۰ مایل دریایی) بدون سوخت‌گیری مجدد حمل کند.
در سال ۲۰۰۳، سو-۳۰ام‌کی‌ام توسط نیروی هوایی سلطنتی مالزی (RMAF) انتخاب شد. در ماه اوت  ۲۰۰۳، در جریان سفر رسمی رئیس‌جمهور ولادیمیر پوتین به مالزی، قرارداد هواپیمای سو-۳۰ام‌کی‌ام امضا شد. به جز میگ ۲۹های روسی، نیروی هوایی سلطنتی مالزی قبلاً هواپیماهای غربی را به کار گرفته است. در زمان تحویل، سو-۳۰ام‌کی‌ام پیشرفته‌ترین و سنگین‌ترین جنگنده در جنوب شرقی آسیا بود.
کاربران

نیروی هوایی سلطنتی مالزی دارای ۱۸ فروند از این هواپیما است. همه هواپیماها به اسکادران ۱۲ مستقر در فرودگاه آرام‌ای‌اف گونگ کداک اختصاص داده شده‌اند.
مشخصات فنی (سو-۳۰ام‌کی‌ام)

داده‌ها از Irkut Corporation, Sukhoi
ویژگی‌های کلی
خدمه: ۲
طول: ۲۱٫۹۳۵ متر (۷۲ فوت ۰ اینچ)
پهنای بال: ۱۴٫۷ متر (۴۸ فوت ۳ اینچ)
ارتفاع: ۶٫۳۶ متر (۲۰ فوت ۱۰ اینچ)
مساحت بال‌ها:  ۶۲ متر مربع (۶۷۰ فوت مربع)
وزن خالی:  ۱۸٬۴۰۰ کیلوگرم (۴۰٬۵۶۵ پوند)
وزن ناخالص:  ۲۶٬۰۹۰ کیلوگرم (۵۷٬۵۱۹ پوند) وزن عملیاتی متداول
بیشترین وزن برخاست:  ۳۸٬۸۰۰ کیلوگرم (۸۵٬۵۳۹ پوند)
پیشرانه هواگرد: ۲ عدد موتور ساترن ای‌ال-۳۱, ۱۲۳ کیلونیوتن (۲۸٬۰۰۰ پوند-نیرو) با پس‌سوز
عملکرد
حداکثر سرعت:  ۲٬۱۲۰ کیلومتر بر ساعت (۱٬۳۱۷ مایل بر ساعت؛ ۱٬۱۴۵ گره) / ۲٫۰ ماخ در ارتفاع بالا
بُرد:  ۳٬۰۰۰ کیلومتر (۱٬۸۶۴ مایل؛ ۱٬۶۲۰ مایل دریایی) در ارتفاع بالا
برد معبر: ۸٬۰۰۰ کیلومتر (۴٬۹۷۱ مایل؛ ۴٬۳۲۰ مایل دریایی) با دو مخزن قابل سوخت‌گیری هوایی
حداكثر ارتفاع:  ۱۷٬۳۰۰ متر (۵۶٬۸۰۰ فوت)
حد شتاب جی:  +۹g
نرخ صعود:  ۳۰۰ متر بر ثانیه (۵۹٬۰۰۰ فوت بر دقیقه) +
بارگیری بال: ۴۰۱ کیلوگرم بر متر مربع (۸۲ پوند بر فوت مربع)
نیرو به وزن: ۰٫۹۶
جنگ‌افزار
سلاح‌ها ۱ × توپ خودکار 30 mm Gryazev-Shipunov GSh-۳۰-۱
آویزگاه‌های حمل سلاح: ۱۲ آویزگاه (۲ × ریل‌های AAM نوک بال، ۶ × پایه‌های زیر بال، ۲ × پایهیهای زیر موتور، و ۲ × پایه‌های پشت سر هم در «طاق» بین موتورها. با استفاده از چندین قفسه اجکتور می‌توان آن را به ۱۴ افزایش داد) با ظرفیت تا ۸٬۱۳۰ کیلوگرم (۱۷٬۹۲۰ پوند),با مقررات حمل ترکیبی از:
راکت‌ها: *** ۴ × B-8 rocket pods for 80 × S-8 rockets
۴ × B-13 rocket pods for 20 × S-13 rockets
موشک‌ها: *** موشک هوابه‌هوا:
۱۰ × ویمپل آر-۷۷
۶ × R-27ER/ET
۲ × R-27R/T
۶ × R-73
موشک هوابه‌سطح:
۳ × KH-59ME
۶ × KH-29T/L
موشک ضدکشتی:
۳ × Kh-59MK
۴ × Kh-31A
موشک ضدرادار:
۶ × Kh-31P
بمب‌ها: *** ۸ × بمب هدایت لیزری KAB-500L
۳ × بمب‌های هدایت لیزری KAB-1500L
۸ × بمب FAB-500T
۲۸ × OFAB-250-270 bombs
۳۲ × بمب OFAB-100-120
۴ × بمب هدایت لیزری جی‌بی‌یو-۱۲
Avionics
Bars N011M آرایه اسکن الکترونیکی منفعل رادار
Damocles targeting pod
SAP-518 پادکار الکترونیکی pod
سیستم هشدار نزدیکی موشکی MAW-300
گیرنده هشدار رادار RWS-50
سیستم هشدار لیزری LWS310
سوخوی سو-۳۰ام‌کی‌ام
ایران‌شهر (مفهوم)

سنگ‌نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت که هر دو واژه ایران (Ērān) و ایرانشهر (Ērānšahr) در آن ذکر شده است.
ایران‌شهر (به پهلوی کتیبه‌ای: 𐭠𐭩𐭫𐭠𐭭𐭱𐭲𐭥𐭩، لاتین‌نویسی: Ērānšahr) برآمده از واژهٔ پارسیگ ایران (به پهلوی کتیبه‌ای: 𐭠𐭩𐭫𐭠𐭭، لاتین‌نویسی: Ērān) نام رسمی شاهنشاهی ایران در روزگار دودمان ساسانی بود.
تعریف

در مفهوم، در دوران شاهنشاهی ساسانی، این واژه معنای فراقومی در سرزمین ایرانیان را به خود گرفته است. مفهوم ایرانشهر در دوران ساسانیان به واحدی جغرافیایی-فرهنگی تبدیل شد؛ بر اساس نوشتارها و سنگ‌نوشته‌های باقی‌مانده، در این سرزمین، با مرزهای مشخص، افراد مختلف از ادیان مختلف، فراتر از باورهای مذهبی و قومی، خود را شهروند «ایرانشهر» دانسته‌اند. از این‌رو، از نظر برخی پژوهشگران، مفهوم ایران‌شهر به صورت تاریخی، مردمان گوناگونی را در خود جای داده است. همچنین این مفهوم را همان مفهوم «ایرانیت» یا مجموعه‌ای از ارزش‌های فرهنگی ایرانی، همچون نوروز می‌دانند که در یک سنتِ طولانیِ تاریخی و مذهبی توانسته در دوره‌های گوناگون، توسط مردمان کثیر این واحد جغرافیایی، تداوم پیدا کند.
آنچه از بررسی مدارک تاریخی و باستانشناسی ایران به دست می‌آید، این است که عنوان پادشاهان ساسانی و نام کشور و قلمرو فرمانروایی ایشان با القاب و نام‌های پیش از ایشان تفاوت دارد. شاهنشاه واژه جدیدی است که پیش از آن هیچ سابقه‌ای میان پارتیان نداشته‌است. واژه ایران، آریان و آریانوس در کتیبه‌های ساسانی و القاب و نام‌های اشخاصی مانند ایراندخت، ایران‌گشسب، ایران خرد و نام سمتهای اداری مانند ایران سپهبَد، برای اولین بار در زمان ساسانیان دیده می‌شود. کاربرد گسترده نام ایران در القاب مختلف اداری حکومت جدید و تشکیلات آن از همان ابتدای بنیان‌گذاری سلسله ساسانی پدیده‌ای ویژه است. در کتیبه‌های شاهان ساسانی پس از عنوان، ایران و انیران (یعنی ایران و غیرایران) دیده می‌شود. این واژه‌ها در برابر واژه‌های آریایی و غیرآریایی است، که در متون هخامنشی به چشم می‌خورد.
واژه فارسی ایران به فارسی میانه «Ērān»، از فارسی باستان «-ariya» که برابر واژه اوستایی «-airiia» است بازمی‌گردد. این واژه را همهٔ اقوام «آریایی» در ایران و هند باستان برای نامیدن خود به کار می‌بردند. صورت اصلی آن را نمی‌توان به درستی بازشناخت، اما با توجه به صفت اوستایی «-airiiana» (آریایی)، می‌توان آن را برگرفته از صورت اضافی جمع این واژهٔ ایرانی (-aryānām) دانست که به سرزمین یا کشور گفته شده‌است؛ مانند «aryānām dahyuš» که تقریباً به معنی سرزمین آریاها است یا «aryānām xsavram» به معنای شهریاری آریا‌ها. اینکه مفهوم «Īrān» و سپس «Ērān» در آغاز هیچ بار معنایی سیاسی نداشته‌است، آشکارا از عنوان پادشاهای به فارسی میانه «šāhān šāh Ērān ud Anērān» (شاهنشاه ایران و انیران) (بسنجید با اوستایی «-an-airiia» و هندوآریایی باستان «-an-árya» به معنای غیر ایرانی) بر می‌آید؛ به همین ترتیب اصطلاحاتی چون «Ariya čiça» (نژاد آریایی) در فارسی باستان و عبارت ایلامی کتیبهٔ داریوش بزرگ در بیستون (بندهای ۶۲ و ۶۳) به شرح: «d.na-ap v.Har-ri-ya-na-um» (به فارسی باستان: Ariyānām، به معنای خدای آریاها در اشاره به اهورامزدا)، نشان دهندهٔ بار نژادی این اصطلاح در دوران باستان است.
ریشه دینی و ایدئولوژیک > هفت کشور

مقالهٔ اصلی: هفت کشور
به پندار آریایی‌ها جهان به هفت بخش (پهلوی: kišvar، سنسکریت: dvīpa) تقسیم می‌شد و رشته کوهی دورادور آن را فرا گرفته بود. منطقه مسکونی عالم، یعنی جایگاه آریایی‌ها که در آن نزد ایرانیان اَیرَیَنه وَیجه (ایرانویچ) و نزد هندیان آریا وَرته نام داشت، در سرزمین میانی قرار داشت. آنان معتقد بودند که کوهی بس بلند در میان این سرزمین قرار دارد.
در آغاز آفرینش مادی تیشتر بارانی انگیخت و آب سراسر زمین را گرفت. سپس زمین به هفت قسمت تقسیم شد. بخشی میانی، کشور خونیرَس (xwaēniraøa) در میان است و ایرانویچ (ایرانویژ)، سرزمین ایرانیان، در کشور خونیرَس قرار دارد. از میان این هفت کشور، خونیرَس از همگی بزرگتر و به تنهایی برابر شش کشور دیگر است. در شرق کشور ارزه (arəzahī)، در غرب کشور سوه (sawahī)، در شمال دو کشور وروجرش (wouru.jarštī) و وروبرش (wouru.barštī) و در جنوب دو کشور فرددفش (fradadafšu) و ویددفش (widadafšu) پدید می‌آیند. طبق بندهشن حدود هر یک از این هفت کشور به شرح زیر است: «از آنجا که خورشید به روز مِهِست برآید تا به روز کِه برآید، شرق، کشور اَرزَه است، از آنجا که به روز کِه برآید تا به روز کِه نشود ناحیهٔ نیمروز است، کشور فرَدَدَفش و ویدَدَفش است. از آنجا که به روز کِه در شود تا به روز مِهِست در شود، غرب، کشور سَوَه است. از آنجا که به روز مهست برآید تا به روز مهست درشود، شمال، کشور وروبَرشن و وروجرِشن است. چون خورشید برآید بر کشور ارزه و فرددفش و ویددفش و نیمی از خونیرس تابد. چون به آن سوی تیرگ در شود، بر کشور سوه و وروبرشن و وروجرشن و نیمی دیگر از خونیرَس تابد؛ هنگامی که اینجا روز است، آنجا شب است، زیرا به سبب کوه تیرگ است که شب پیدا شود. از کشور به کشور جز به اجازه ایزدان و ورجاوندی نشاید رفت. چنین گوید که میان ارزه و خونیرَس دریا است.»
ریشه تاریخی > در کتیبه‌های ساسانی

ایرانشهر که در اوستا نیز به کار رفته‌است به سرزمین مادری اسطوره‌ای آریایی‌ها گفته می‌شود که به حوزهٔ فرمانروایی ساسانیان منتقل شد. در این کتیبه‌ها شاه ساسانی به دنبال واژهٔ ایران، انیران را می‌آورد که نه تنها شاه ایران بلکه شاه انیران است.
شاپور یکم (۲۴۳–۲۷۲ م) به اتکای فتوحاتی که در غرب کرد در کتیبه‌هایش خویشتن را «شاهنشاه ایران و انیران» خواند.
ریشه تاریخی > شهرستان‌های ایرانشهر

مقالهٔ اصلی: شهرستان‌های ایرانشهر
به عقیدهٔ هرتسفلد، واژهٔ ایرانشهر، آفرینشی در دورهٔ هخامنشیان بود که برای نام رسمی شاهنشاهی هخامنشیان، پدید آمده بود. گراردو نیولی نشان داده که مفهوم ایران/ایرانشهر، یک ایدهٔ سده سوم میلادی و پیامد تبلیغات سیاسی و دینی در پادشاهی اردشیر یکم بوده‌است. زمین ایرانشهر، از آن رو که در آن مفهومی سیاسی و دینی با یک گسترهٔ ویژه، یا به سخن دیگر، فهرست شهرهای نام‌برده‌شده در متن شهرستان‌های ایرانشهر، به‌هم پیوند زده شده‌اند، دارای اهمیت فراوان است. نکتهٔ چشمگیر در شهرستان‌های ایرانشهر آن است که، پهنه‌ای که سرزمین ایران یا ایرانیان دانسته‌شده، بسیار بزرگتر از پهنه‌ایست که ساسانیان بر آن فرمانروایی داشتند و این خود نشان‌دهندهٔ یک چشم‌انداز سیاسی ایدئال از سرزمین شاهنشاهی ساسانی است. نکتهٔ پراهمیت دیگر آنکه شهرستان‌های ایرانشهر، در سدهٔ هشتم میلادی، هنگام سقوط سلسلهٔ ساسانی به‌دست عرب‌ها نوشته شد. با وجود نابودی همیشگی این سلسله، نویسندگان زرتشتی هنوز یک گسترهٔ ویژه را به‌عنوان سرزمین ایرانیان می‌پنداشتند که این خود در مقدمهٔ شاهنامه ابومنصوری و در الاعلاق النفیسه ابن رسته - که گسترهٔ ایران را از مصر تا آسیای میانه دانسته - بازتاب یافته‌است.
ریشه تاریخی > ایران‌شهر در متون اسلامی

همچنین ببینید: نام‌های ایران § پیشینه واژهٔ ایران
از جمله تاریخ‌نگارانی که به «ایران‌شهر» ( در عربی به شکل بلاد فارس یا مملکة الفرس) اشاره داشته‌اند، ابن خلدون و احمد بن یحیی بلاذری بوده‌اند. ابن خلدون در این باره نوشته‌است: «ارض ایران هی بلاد الفرس». بلاذری در تاریخچه فتوحات مسلمانان، از بحرین اینگونه یاد می‌کند: «و کانت ارض البحرین من مملکة الفرس، و کان بها خلق کثیر من العرب من عبدالقیس و بکر بن وائل و تمیم، مقیمین فی بادیتها؛ و کان علی العرب بها من قبل الفرس علی عهد رسول‌الله المنذر بن ساوی». بنابراین در نواحی شهری بحرین پیش از اسلام، ایرانیان زندگی می‌کرده‌اند و عرب‌ها در بادیه این سرزمین بوده‌اند؛ و نیز حاکمان بر عرب‌ها را هم ایرانیان منصوب می‌گمارده‌اند.
در اندیشه ساسانیان > دیدگاه ساسانیان نسبت به پیشینه خود

تورج دریایی، دیدگاه ساسانیان را نسبت به تاریخ پیش از خود، این‌گونه بیان می‌کند:
ساسانیان به دوره کیانیان و پیشدادیان که حکومت‌هایی اسطوره‌ای و مورد توجه در متن مذهبی اوستا بوده‌اند، رجوع می‌کنند. ساسانیان با تأکید بر دوره‌های اسطوره‌ای ذکر شده سعی می‌کنند جامعه نوینی را در ایران بنیان گذارند. بدین‌ترتیب می‌توان گفت که ساسانیان جامعه ایران را دگرگون و متحول کردند و آنچه امروز تحت عنوان ایران می‌شناسیم و درمقابل چشم می‌بینیم، تا حد زیادی مدیون بازسازی دوران ساسانی است. اما باید توجه داشته باشیم که در دوره‌های قبل از ساسانیان نیز رجعت به گذشته وجود داشته‌است. حکومت اشکانیان نیز که عموماً در تحلیل تاریخ نادیده گرفته می‌شوند در اوایل حکومت خود به رغم تأثیرپذیری از فرهنگ هلنیستی و حملهٔ اسکندر، با رجعت به گذشته و نسبت دادن خود به حکومت هخامنشی بر گذشتهٔ پرافتخار خود تأکید داشتند. بعد از ساسانیان هم شاهد هستیم که حکومت‌های بعدی از جمله سلجوقیان و سامانیان و برخی حکام محلی خود را به ساسانیان و حکومت‌های قبل از ساسانیان نسبت می‌دهند.
در اندیشه ساسانیان > تأثیر اندیشهٔ ساسانیان بر هویت ملی ایرانیان

تورج دریایی از تأثیر اندیشه ساسانیان می‌گوید:
این باور و این دید ایرانشهری یا منش ایرانشهری یا ایرانی از دوره ساسانی سرچشمه گرفته‌است… ساسانیان اولین سلسله‌ای در ایران هستند که ایده ایرانشهر را به عنوان یک ایده سیاسی و هویت فرهنگی ایرانیان برپا می‌کنند.
ساسانیان فهمیدند که اگر این تاریخ با فرهنگی مبتنی بر آداب، عادات، رسوم و… همراه شود، هیچگاه دچار فراموشی نمی‌شود. در طول چهارصد سال سلسله ساسانیان این فرهنگ ایرانشهری چنان شکل می‌گیرد که وقتی از لحاظ سیاسی تغییراتی در ایران صورت می‌گیرد، فرهنگ ایرانی تداوم می‌یابد، تا جایی که فرهنگ اسلامی را بسیاری از ایرانی‌ها حفظ کرده و پرورش می‌دهند.
در دوران ساسانی بود که هویت پیش‌اسلامی ایرانی به بالاترین درجه تکامل خود، در هر زمینه‌ای رسید: سیاسی، دینی، فرهنگی و زبان‌شناسی (با پراکندگی فزاینده در فارسی میانه). عناصر اصلی آن، درخواست بازگشت به گذشته حماسی دارند که با شناخت اندکی یا مغشوش کردن ریشه‌های هخامنشی‌شان با عقاید سنتی دینی‌شان (که اوستا، منبع اصلی‌اش است) آمیخته شده‌است. در خدای‌نامه ساسانیان ادغام شدند. در خدای‌نامه، شخصیت‌های افسانه‌ای و حماسی با «رشد پیچیده و فزاینده متأخر سرشت غیرحماسی و دینی» ادغام شدند. این کتاب، که منبع اصلی برای تاریخ ملی ایرانیان است، توسط ابن مقفع به زبان عربی ترجمه شد. گرچه نسخه اصل فارسی میانه یا ترجمه (یا اقتباس و تطابق) عربی یا فارسی آن باقی نماند، به‌طور گسترده بر مورخان اسلامی، مردان قلم و شاعران تأثیر گذاشت. همان‌گونه که سال‌نامه طبری و شاهنامه فردوسی، آشکارا گواهی می‌دهند.
نام ایران (پهلوی کتیبه‌ای: 𐭠𐭩𐭫𐭠𐭭) روی دناری از اردشیر بابکان، بنیان‌گذار شاهنشاهی ساسانی. متن کامل کتیبه پهلوی روی سکه: «مزداپرست، خدایگان اردشیر، شاهنشاه ایران که چهره (تبار) از یزدان می‌دارد.»
نام‌های ایران (𐭠𐭩𐭫𐭠𐭭) و انیران (𐭠𐭭𐭩𐭥𐭠𐭭) روی درمی از شاپور یکم، فرزند اردشیر و دومین شاهنشاه ساسانی. متن کامل کتیبه: «مزداپرست، خدایگان شاپور، شاهنشاه ایران و انیران که چهره از یزدان می‌دارد.»
اردشیر بابکان (سمت چپ) و اورمزد (سمت راست) در نقش رستم
واژهٔ ایران‌شهر به خط پهلوی کتابی
آناندا ماهیدول

| آناندا ماهیدول (رامای هشتم) | آناندا ماهیدول (رامای هشتم) |
| --- | --- |
شاه رامای هشتم : شاه رامای هشتم 
پرونده:King Ananda Mahidol portrait photograph 1944.jpgآناندا ماهیدول در سال ۱۹۴۴ میلادی: پرونده:King Ananda Mahidol portrait photograph 1944.jpgآناندا ماهیدول در سال ۱۹۴۴ میلادی
شاه تایلند: شاه تایلند
سلطنت: ۲ مارس ۱۹۳۵ – ۹ ژوئن ۱۹۴۶
پیشین: پراجادیپوک (عمو)
وارث قطعی: بومیپول آدولیاده (برادر)
زاده: ۲۰ سپتامبر ۱۹۲۵ هایدلبرگ، جمهوری وایمار
درگذشته: ۹ ژوئن ۱۹۴۶ (۲۰ سال) کاخ بزرگ، بانکوک، تایلند
خاندان: خاندان ماهیدول دودمان چاکری
پدر: ماهیدول آدولیاده، شاهزاده سونگکلا
مادر: سریناگاریندرا، شاهدخت مادر
امضاء: 
آناندا ماهیدول (به تایلندی: อานันทมหิดล) هشتمین پادشاه تایلند از دودمان چاکری بود. وی با نام رسمی رامای هشتم بر تایلند حُکم‌رانی می‌کرد. وی فرزند شاهزاده ماهیدول آدولیاده بود. با کناره‌گیری عموی او از سلطنت در سال ۱۹۳۵ و با تصمیم شورای مشاوران سلطنتی، در سن ۹ سالگی و در حالی که در لوزان، سوئیس مشغول تحصیل بود، به سلطنت تایلند برگزیده شد. با این وجود تا دسامبر ۱۹۴۵ میلادی و پایان دوره تحصیل در سوئیس ماند. در نهایت به تایلند بازگشت و شش ماه بعد، در ۹ ژوئن ۱۹۴۶ میلادی، در شرایطی مرموز در اتاق خوابش در کاخ سلطنتی، بر اثر جراحات حاصل از تیراندازی به سر درگذشت. سیاست رسمی دربار تایلند، سکوت در مورد نحوهٔ قتل آناندا ماهیدول بوده‌است. از این روی مرگ وی تاکنون در پرده‌ای از ابهام باقی مانده‌است.
از آن‌جایی که آناندا وارثی نداشت، بهومیبول، برادر ۱۸ ساله‌اش پس از او به سلطنت رسید.
نگارخانه

تندیسی از آناندا ماهیدول در یکی از معابر بانکوک
پل رامای هشتم بر رود چائو فرایا در بانکوک
تمبر تایلندی منقش به تِمثال آناندا ماهیدول، چاپ‌شده در سال ۱۹۴۱ م
آناندا ماهیدول ۱۳ ساله و بهومیبول ۱۱ ساله در حال بازدید رسمی
قلعه ریکاسولی

| ریکاسولی | ریکاسولی |
| --- | --- |
Forti Rikażli: Forti Rikażli
کالکارا، Malta : کالکارا، Malta 
نمای قلعه از پایتخت: نمای قلعه از پایتخت
نقشه دژ: نقشه دژ
مختصات: ۳۵°۵۳′۵۱″ شمالی ۱۴°۳۱′۳۳″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۸۹۷۵۰°شمالی ۱۴٫۵۲۵۸۳°شرقی﻿ / 35.89750; 14.52583
گونه: Bastioned استحکامات
مساحت کل: ۸۳٬۸۰۰ متر مربع (۹۰۲٬۰۰۰ فوت مربع)
بلندی: up to ۲۰ متر (۶۶ فوت)
اطلاعات پایگاه: اطلاعات پایگاه
مالک: حکومت مالت
کنترل‌کننده: Malta Film Commission Waste Oils Co. Ltd.
دسترس‌پذیری برای مردم: No
شرایط: Mostly intact but dilapidated
پیشینه مکان: پیشینه مکان
ساخت: 1670–1698
سازنده: شوالیه‌های مهمان‌نواز
زمان استفاده: 1674–1964
مصالح: سنگ آهک
نبردها/جنگ‌ها: French invasion of Malta (1798) محاصره مالت (1798–1800) جنگ جهانی دوم
رویدادها: Froberg mutiny
قلعهٔ ریکاسولی (مالتی: Forti Rikażli) یک قلعه جان پناه در کالکارا، کشور مالت است که توسط شوالیه‌های سنت جان بین سال‌های ۱۶۷۰ و ۱۶۹۸ ساخته شده است. این دژ دماغه ای به نام نقطه گالوس و ساحل شمالی خلیج رینلا را اشغال می‌کند که به همراه قلعه سنت المو وظیفهٔ نظارت بر عبور و مرور از ورودی گرند هاربر را بر عهده دارد. این دژ بزرگ‌ترین قلعه مالت است و از سال ۱۹۹۸ در فهرست موقت میراث جهانی به عنوان بخشی از استحکامات شوالیه‌ها پیرامون بندرگاه‌های مالت قرار دارد.
قلعه ریکاسولی در طول تهاجم فرانسه به مالت در سال ۱۷۹۸ و شورش متعاقب آن مورد استفاده قرار گرفت و پس از آن به دست بریتانیا افتاد. این دژ محل شورش فروبرگ در سال ۱۸۰۷ بود و همچنین به عنوان یک بیمارستان نظامی در قرن نوزدهم میلادی مورد استفاده قرار گرفت. یک بار دیگر در جنگ جهانی دوم استفاده شد، زمانی که بخش‌هایی از آن در بمباران هوایی نابود شد. پس از اینکه در دهه ۱۹۶۰ از رده خارج شد، این قلعه برای مقاصد صنعتی مورد استفاده قرار گرفت. امروزه این قلعه بیشتر دست نخورده اما در وضعیتی فرسوده باقی مانده است و از آن به عنوان محل فیلمبرداری و تمیز کردن مخازن استفاده می‌شود. برنامه‌های بازسازی قلعه در ژوئن ۲۰۱۹ تصویب شد.
سرباز کوچک (فیلم ۱۹۶۰)

| سرباز کوچک | سرباز کوچک |
| --- | --- |
کارگردان: ژان‌لوک گدار
نویسنده: ژان‌لوک گدار
بازیگران: میشل سوبورآنا کارینا لاسلو سابو
فیلم‌بردار: رائول کوتار
تاریخ‌های انتشار: ۱۹۶۰
کشور: فرانسه
زبان: فرانسوی 
سرباز کوچک (به فرانسوی: Le Petit Soldat) فیلمی است از ژان‌لوک گدار کارگردان فرانسوی که در سال ۱۹۶۰ ساخته شد.
خلاصه فیلم

داستان یک ضد قهرمان به نام «برونو فورستیر» با بازی میشل سوبور در زمان جنگ الجزایر است که به عنوان جاسوس فرانسه مأموریت می‌یابد که رهبر عرب یک گروه چپ‌گرای زیرزمینی را بکشد ولی در نهایت مجبور می‌شود به آمریکای جنوبی بگریزد.
نمایش عمومی

فیلم به دلیل اینکه دربارهٔ جنگ فرانسه و الجزایر بود سه سال توقیف گردید.
درن (جراحی)

درن گذاری جهت تخلیه خونابه پس از انجام عمل جراحی (درن با سیستم بسته)
درن (به انگلیسی: Drain) وسیله‌ای متنوع جهت تخلیه ترشحات در انواع جراحی بوده و اساس کارش بمانند دستگاه ساکشن است.
مزایا

جلوگیری از تجمع ترشحات (خونابه، چرک و سایر عوامل مؤثر در عفونت)
جلوگیری از به‌وجود آمدن حفره هوایی (وجود فضای مرده)
جهت نمونه‌گیری از ترشحات
انواع درن

درن با سیستم تخلیه‌ای بسته
درن با سیستم تخلیه‌ای باز
درن باسیستم بسته

در این روش، منبع جمع‌آوری ترشحات به مکان اصلی (بافت) متصل بوده و می‌توان میزان ترشحات را اندازه‌گیری کرد. به‌دلیل بسته بودن سیستم، مسیر انتقال ترشحات از بافت به منبع، سترون می‌باشد و این موضوع باعث کاهش عفونت‌زایی خواهد شد.
هموواگ
لوله T
درن باسیستم باز

در این روش درن با پانسمان و گاز در تماس می‌باشد، درنتیحه احتمال ایجاد عفونت در آن به مقدار زیادی بالا خواهد بود.
درن پن‌رز
درن شیار
سدیم دی‌تیونیت

| سدیم دی‌تیونیت | سدیم دی‌تیونیت |
| --- | --- |
دیگر نام‌هاD-Ox Hydrolin Reductone Sodium hydrosulfite Sodium sulfoxylate Sulfoxylate Vatrolite Virtex L: دیگر نام‌هاD-Ox Hydrolin Reductone Sodium hydrosulfite Sodium sulfoxylate Sulfoxylate Vatrolite Virtex L
شناساگرها: شناساگرها
شماره ثبت سی‌ای‌اس: ۷۷۷۵-۱۴-۶ Y
پاب‌کم: ۲۴۴۸۹
شمارهٔ ئی‌سی: 231-890-0
شمارهٔ آرتی‌ئی‌سی‌اس: JP2100000
جی‌مول-تصاویر سه بعدی: Image 1
 SMILES [O-]S(=O)S(=O)[O-].[Na+].[Na+] :  SMILES [O-]S(=O)S(=O)[O-].[Na+].[Na+] 
 InChI InChI=1S/2Na.H2O4S2/c;;1-5(2)6(3)4/h;;(H,1,2)(H,3,4)/q2*+۱;/p-2 :  InChI InChI=1S/2Na.H2O4S2/c;;1-5(2)6(3)4/h;;(H,1,2)(H,3,4)/q2*+۱;/p-2 
خصوصیات: خصوصیات
فرمول مولکولی: Na2S2O4
جرم مولی: 174.107 g/mol (anhydrous) 210.146 g/mol (dihydrate)
شکل ظاهری: white to grayish crystalline powder light-lemon colored flakes
بوی: faint sulfur odor
چگالی: 2.38 g/cm3 (anhydrous) 1.58 g/cm3 (dihydrate)
دمای ذوب:  ۵۲ درجه سلسیوس (۱۲۶ درجه فارنهایت؛ ۳۲۵ کلوین) 
دمای جوش: Decomposes  
انحلال‌پذیری در آب: 18.2 g/10 mL (Anhydrate 20 °C) 21.9 g/100 mL (Dihydrate 20 °C)
انحلال‌پذیری: slightly soluble in الکل
خطرات: خطرات
شاخص ئی‌یو: ۰۱۶-۰۲۸-۰۰-۱
طبقه‌بندی ئی‌یو: Harmful (Xn)
کدهای ایمنی: R۷, R۲۲, R31
شماره‌های نگهداری: S۲, S7/8, S26, S۲۸, S۴۳
لوزی آتش:     
نقطه اشتعال:  
دمای خودآتشگیری:  
ترکیبات مرتبط: ترکیبات مرتبط
دیگر آنیون‌ها: سدیم سولفیت سدیم سولفات
ترکیبات مرتبط: سدیم تیو سولفات سدیم بی‌سولفیت سدیم متابی‌سولفیت سدیم بی‌سولفات
به استثنای جایی که اشاره شده‌است در غیر این صورت، داده‌ها برای مواد به وضعیت استانداردشان داده شده‌اند (در 25 °C (۷۷ °F)، ۱۰۰ kPa): به استثنای جایی که اشاره شده‌است در غیر این صورت، داده‌ها برای مواد به وضعیت استانداردشان داده شده‌اند (در 25 °C (۷۷ °F)، ۱۰۰ kPa)
 Y (بررسی) (چیست: Y/N؟):  Y (بررسی) (چیست: Y/N؟)
Infobox references: Infobox references
:   
سدیم دی‌تیونیت (به انگلیسی: Sodium dithionite) یا بلانکیت یا جوهر قند  با فرمول شیمیایی Na۲S۲O۴ یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب‌کم ۲۴۴۸۹ است. که جرم مولی آن 174.107 g/mol می‌باشد.
شکل ظاهری این ترکیب، پودر کریستالی سفید مایل به خاکستری است که این ترکیب گوگردی به عنوان رنگ بر یا سفیدکننده کاربرد دارد.
کاربرد در صنعت

از سدیم دی‌تیونیت به عنوان رنگ‌بر در صنایع استفاده می‌شود و به عنوان مثال از آن برای حذف جوهر از روی کاغذ باطله و خمیر کاغذ استفاده می‌شود که  رنگ‌بری خمیرکاغذ با استفاده از میزان ۰.۵ الی ۱ درصد سدیم دی‌تیونیت  و زمان‌هایی بین ۳۰ تا۹۰ دقیقه مورد مطالعه قرار گرفته‌است.
کاربرد در صنایع غذایی

میزان مصرف مجاز بلانکیت در مواد غذائی  کمتر از ۱۰ میلی‌گرم (پی‌پی‌ام) در لیتر است.
بلانکیت ترکیبی گوگردی است که در قندریزی‌ها برای رنگبری و سفید کردن قندها استفاده می‌شود. پس از حرارت دادن این ماده گاز SO2 تولید می‌شود که مقدار زیاد آن سرطان‌زا است. به همین دلیل یکی از فاکتورهای کنترل کیفیت قند اندازه‌گیری میزان سولفور باقی مانده در آن است.
در ایران در بعضی از نانوایی‌ها به صورت غیر مجاز از بالانکیت یا جوهرقند برای تخمیر و آماده‌سازی زود هنگام خمیر نان استفاده می‌کنند که به دلیل افزایش ضریب ابتلا به سرطان، ازبین رفتن پرز روده و معده و بی‌اثرسازی آنتی‌اکسیدان‌ها و اختلال در گوارش، پوست و چشم از نظر ادارهٔ بهداشت مصرف آن در نان، غیرقانونی بوده و پیگیرد قانونی دارد.
سالیگرام (فسیل‌سنگ)

این فسیل‌های آمونیت به‌عنوان نماد غیرانسانی ویشنو عمل می‌کنند.
سالیگرام یا سالیگرام شیلا، سنگ یا آمونیت یا شاخ‌قوچی فسیل شده‌ای است که از بستر یا سواحل رودخانه کالی گانداکی، شاخه ای از رودخانه گانداکی در نپال جمع‌آوری شده است. همچنین در هندوئیسم نوعی ویشنو در نظر گرفته می‌شود.
تاریخ

از نظر تاریخی، استفاده از شیلاهای شلیگرام در عبادت را می‌توان در زمان آدی شانکارا از طریق آثار او جستجو کرد. به‌طور خاص، تفسیر او بر آیه ۱٫۶٫۱ در اوپانیشاد تیتریه و تفسیر او بر آیه ۱٫۳٫۱4 Brahma Sutras نشان می‌دهد که استفاده از شیلای سالیگرام در پرستش ویشنو. یک عمل معروف هندوها بود. تعداد زیادی شیلای کاذب سالیگرام نیز در گردش باقی می‌ماند.
اعتقاد بر این است که مجسمه ویشنو در معبد پادمانابهاسوامی تیرووانانتاپورام و معبد بدرینات در منطقه گرهوال و مجسمه کریشنا در کریشنا ماتا از اودوپی و معبد رادا رامان ورینداوانا نیز از شیلاهای سالیگراما ساخته شده است.
پیکربندی

به نقل از منابعی مانند Viramitrodaya , Chaturvarga-chintamani , Matsyasukta , Vaishvanara Samhita , Puranasamgraha و غیره، پراناتوشانی تانترا انواع زیر از شیلاهای سالیگراما را بر اساس شکل، رنگ، ویژگی‌های چاکرا ذکر می‌کند. در سطح بیرونی یا داخل سنگ، شبیه چاکرای سودارشانا، سلاح اصلی ویشنو) و موخا/وادانا/دوارا (یک روزنه بزرگ شبیه دهان باز که از طریق آن چاکرای موجود در سنگ از بیرون قابل مشاهده است) و نشانه‌های متمایز مانند وانامالا (خط سفید خطی که در سراسر بدنه سنگ می‌گذرد و شبیه گلدسته است)
طبقه‌بندی دقیق تر در Meru Tantra و در کتاب Shalagrama Kosha که توسط SK Ramachandra Rao از دست نوشته‌ای به نام Shalagrama Pariksha نوشته شده توسط یک برهمن تلوگو به نام Anupasimha و بخش‌های منتشر نشده Sritattvanidhi که با شیلاهای سالیگرام سروکار دارد، ارائه شده است.