لوسین فروید
صمیمیت فرآیند

«  فکر می‌کنم پرتره عالی به نحوه نزدیک شدن به آن مربوط می‌شود. {...} بنابراین من فکر می کنم پرتره یک نگرش است.  »
- لوسیان فروید
پرتره در مورد یک نگرش است. چیزی که یک پرتره را عالی می کند، نحوه تصور شما از آن، نحوه چیدمان آن است. لوسیان فروید از انگیزه در مورد انتخاب مدل های خود صحبت کرد. این تکانه ها – یا امیال خشمگین بسته به ترجمه – اولین نشانه ای از پیوند محکمی است که بین او و تصاویرش برقرار است. به همین دلیل است که او همیشه از کار خود به عنوان چیزی اتوبیوگرافیک یاد می کرد. مارتین گیفورد در ویرایش کتاب‌های طراحی خود درباره فروید  : «  همه چیز زندگی‌نامه‌ای است  » . مقدمه کتاب سارا هاوگیت توضیح می دهد که شورای هنر انگلستان به گالری ملی پرتره وصیت کرده است "  این مجموعه جذاب از مواد شامل 47 کتاب طرح (...) و 35 حرف است  " . او مهم می‌دانست که نامه‌ها را به عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از فعالیت هنری خود بگنجاند. همان‌طور که بسیاری از دفترها و نقاشی‌های او با نوشته‌ها، یادداشت‌ها، شماره تلفن‌های همراه، قرارها و طرح‌هایی از نامه‌های عاشقانه پوشیده شده است، پیوند زندگی و هنر نیز ناگسستنی است.
نقاشی هایی که او تولید کرده تصویری از عزیزانش است. از دوستانش گرفته تا فرزندانش، همسرانش، دستیارانش، تازیانه هایش. حتی اگر فروید قاطعانه از آشکار کردن احساسات خود در نقاشی‌هایش امتناع کند، ما نمی‌توانیم در برابر دقت و حقیقت افرادی که بازنمایی می‌شوند کاملاً بی‌طرف بمانیم. همه چیز نشان داده می شود، ماهیچه های منقبض شده توسط ژست، تجمع چربی و غلتک، استخوان ها. دقت در نمایش، مشاهده دقیق آنچه را که نقاشی شده است، توجه اولیه او به نمایش عزیزانش و وفاداری جزئیات را برجسته می کند.
 
مکان بسته است، همیشه همان: آتلیه نقاش. یک مکان شخصی و خالی، همه چیز حاضر تنها یک هدف دارد، خدمت به نقاشی او. مبل، مبل، ملحفه و پارچه، تشک، یک سینک، چند گیاه و هیچ چیز دیگر. دیوارها خالی هستند، پوشیده از رنگ، ردی از یک حرکت سریع برای حذف مواد تصویری موجود بر روی قلم موها.
 
سباستین اسمی در Beholding the animal از اصطلاح "  پرتره برهنه  " استفاده می کند و آن را با کلمه سنتی "  برهنه  " مخالفت می کند . رابرت هیوگ با افزودن "  در حالی که شدیداً احترام را حفظ می کند  " به این مسیر ادامه خواهد داد .
 
برهنگی نقش خاصی در کار فروید دارد و دقیقاً به جایی می رسد که صمیمیت به پایان می رسد، در سطح تصویر تولید شده. این هدف او را در سطح بیولوژیکی اشیا برآورده می‌کند: همان‌طور که او حیوانات و گیاهان را نقاشی می‌کند، بدن برهنه انسان به‌عنوان یک جانور در حال استراحت دیده می‌شود. هیچ احساسی در زمان نقاشی نمی درخشد یا نباید وجود داشته باشد، به خطر ناتمام ماندن آن، همانطور که در سال 1977 با آخرین پرتره  او اتفاق افتاد ، روغن روی بوم ناتمام ماند، اما همچنان با عنوان خاطره انگیزش در معرض دید عموم قرار گرفت. ، "آخرین پرتره" .
مجموعه پرتره های مادرش نیز می تواند نشان دهنده پیوند خاصی بین این دو نفر باشد، اما دلیل آن بسیار کمتر احساسی است. در سال 1970، پس از مرگ ارنست، پدر لوسیان، مادرش اقدام به خودکشی کرد و پس از آنکه توسط خواهرش که در حال عبور بود به زندگی بازگردانده شد، دچار افسردگی شد. فروید گفت: او  علاقه خود را به همه چیز از جمله من از دست داده بود  . این واقعیت که او تمام علاقه خود را به او از دست داد، او را به موقعیت یک مدل ایده آل سوق داد، او حدود پانزده سال بدون وقفه او را نقاشی کرد، قبل از اینکه او نیز از بین برود.
 
فروید برای اینکه نظرش را تا آخر پیش ببرد، افرادی را که از نزدیک می شناسد، یعنی فرزندانش، الگو قرار داد. او چندین پرتره از دختران، کودکان، سپس جوانان و در نهایت زنان باردار، برهنه، دست‌ها و پاهای باز در مقابل نقاش خلق کرد. بنابراین او هر گونه رابطه با اروتیسم را که در آثارش دیده می شد قطع کرد و اظهارات خود را بر اساس مشاهده بدن برای جنبه های مادی آن، به همان شیوه ای که ویپت خود داشت، قرار داد. خودش می‌گفت: «  اگر نقاشی آنها را عجیب می‌دانستم، هرگز این کار را نمی‌کردم.  »
 
با وجود فرآیند خلاقانه ای که با صمیمیت و پیوند با نزدیکانمان آغشته شده است. صحنه استودیوی خالی او، بدون هیچ کس دیگری، زیرا حتی دیوید داوسون که سالها دستیار او بود، باید بیرون می آمد که فروید شروع به نقاشی کرد، سپس برهنگی. لوسیان فروید در کار خود کاملاً از احساسات خود نفوذناپذیر بود. او درباره این موضوع خود را به وضوح توضیح خواهد داد: "این هرگز یک موقعیت اروتیک نیست، من و مدل، ما در حال ساختن یک نقاشی هستیم، نه عشق"  ، .