stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
نخستین جنگ سیلزی
شرح جنگ > لشکرکشی ۱۷۴۱ و ۱۷۴۲ به بوهم و موراویا

در نیمهٔ اکتبر، کارل آلبرت بایرن و متحدان فرانسویش در نزدیکی وین چادر زدند و آمادهٔ محاصرهٔ پایتخت اتریش شدند. کارل آلبرت متوجه احتمال تصرف بخش‌هایی از بوهم توسط رقبایش یعنی زاکسن و پروس شد و در ۲۴ اکتبر نیروهای خود را در جهت شمال به سوی پراگ حرکت داد. سپاهیان بایرن، فرانسه و زاکسن در نوامبر به شهر رسیدند و در ۲۶ نوامبر به آن حمله کردند. کارل آلبرت در ۷ دسامبر خود را شاه بوهم خواند. در این حین، فریدریش در اوایل نوامبر با فریدریش اوت دربارهٔ مرزهای سیلزی پروس و بوهم و موراویای زاکسن مذاکره کرد و از حمایت بایرن و فرانسه برای تصرف تمام سیلزی و کنت‌نشین کووزکو در بوهم اطمینان یافت. با نزدیک شدن پایان سال بدون نشانه‌ای از پیمان صلح رسمی، فریدریش نتیجه گرفت اتریشی‌ها تمایلی به اجرای پیمان کلاین شنلندورف و تسلیم قلمرو سیلزی ندارند؛ بنابراین برای فشار بیشتر به اتریش، پیمان را رد کرد و عملیات تهاجمی خود را دوباره آغاز کرد.
در ماه دسامبر، ارتش کورت فون شورین به سودتس موراویا حمله کرد و در ۲۷ دسامبر اولوموتس را گرفت. ارتش شاهزاده لئوپولد نیز قلعهٔ کووزکو را محاصره کرد. در اوایل سال ۱۷۴۲ فریدریش با همکاری نیروهای زاکسن و فرانسه که در ۵ فوریه در ویشکو به او ملحق شده بودند، از طریق موراویا به وین نزدیک شد. البته فرانسوی‌ها بی‌میل بودند و پس از تصرف ییهلاوا در ۱۵ فوریه، از بوهم عقب‌نشینی کردند. پروس و زاکسن به سوی برنو (مهم‌ترین استحکامات باقیماندهٔ اتریش در موراویا) حرکت کردند، ولی به دلیل مقاومت محافظان اتریشی و کمبود تجهیزات، پیشرفت چندانی به دست نیاوردند. این لشکرکشی به موراویا دستاورد مهمی نداشت و در ۵ آوریل پروسی‌ها به بوهم و سیلزی علیا عقب نشستند.
پس از آن، شارل لورن (برادر شوهر ماریا ترزا) لشکر سی هزار نفری اتریشی-مجاری را از طریق موراویا به امید آزادسازی پراگ به سوی بوهم حرکت داد. در اوایل مه، ارتش ۲۸ هزار نفری شاه فریدریش و شاهزاده لئوپولد به سوی دشت‌های البه در جنوب شرقی پراگ رهسپار شد تا جلوی پیشروی اتریشی‌ها را بگیرد. در ۱۷ مه اتریش به اردوی لئوپولد در نزدیکی کوتوزیتسه حمله کرد که با پیروزی نسبی پروس خاتمه یافت و تلفات قابل توجهی به دو طرف وارد کرد. اندکی بعد، ارتش دیگری از اتریش در نبرد زاهایی مغلوب شد و پراگ در دست مهاجمان ماند.
شرح جنگ > پیمان‌های برسلو و برلین

پس از نبرد کوتوزیتسه فریدریش متوجه شد فرانسوی‌ها تلاش‌های مخفی برای صلح جداگانه با اتریش را آغاز کرده‌اند. او نیز برای تحکیم دستاوردهای خود در سیلزی مذاکرات صلح را با مذاکره‌کنندگان اتریشی در برسلو آغاز کرد. اکنون فریدریش تمام سیلزی و کنت‌نشین کووزکو را می‌خواست. ماریا ترزا تمایلی به تسلیم این مناطق نداشت، ولی لرد هیندفورد بریتانیایی او را تحت فشار قرار داد که با پروس صلح کند و نیروهای خود را علیه فرانسویان متمرکز کند. خزانهٔ بریتانیا بیشتر هزینه‌های جنگ را تأمین می‌کرد و هیندفورد تهدید کرد اگر ماریا ترزا تسلیم نشود، حمایت بریتانیا را از دست خواهد داد. دو طرف در نهایت به توافق دست یافتند و پیمان برسلو در ۱۱ ژوئن به امضای طرفین رسید.
طبق این پیمان، اتریش بیشتر سیلزی و نیز کنت‌نشین کووزکو را به پروس تسلیم کرد که این مناطق بعداً استان سیلزی پروس را شکل داد. دو بخش کوچک در انتهای جنوبی سیلزی در دست اتریش باقی ماند که بعداً تبدیل به سیلزی اتریش شد. پروس توافق کرد بخشی از بدهی اتریش را ببخشد و در ادامهٔ جنگ، بی‌طرف بماند. این توافقات در پیمان برلین رسمی و تأیید شد و در ۲۸ ژوئیه به امضای طرفین رسید.
نتایج

نخستین جنگ سیلزی با پیروزی قاطع پروس خاتمه یافت. پروس قلمرو تازه‌ای در سیلزی و کووزکو به دست آورد و اعتبار پادشاهی بسیار افزایش یافت. با این وجود، فریدریش با امضای پیمان صلح جداگانه هنگامی که جنگ جانشینی اتریش همچنان در جریان بود، به متحدان خود در اتحادیهٔ نیمفنبورگ خیانت کرد. عزم ماریا ترزا در بازپس‌گیری سیلزی منجر به درگیری‌های تازه با پروس در جنگ دوم سیلزی شد که دو سال بعد به وقوع پیوست. یک دهه بعد نیز جنگ سوم سیلزی اتفاق افتاد.
نتایج > پروس

پروس مناطق وسیعی از سیلزی را به دست آورد که شامل یک ناحیهٔ صنعتی پرتراکم با جمعیتی زیاد و عواید مالیاتی فراوان بود. پیروزی غیرمنتظرهٔ این پادشاهی کوچک بر حکومت هابسبورگ، نشانهٔ آغاز خیزش پروس به سوی تبدیل به یکی از قدرت‌های بزرگ اروپایی و پشت سر گذاشتن رقبای آلمانی از جمله زاکسن و بایرن بود.
با این وجود، این موفقیت بذر سختی‌های آینده را کاشت. تصرف سیلزی توسط پروس، اتریش را تبدیل به دشمنی ابدی کرد و منجر به آغاز رقابت اتریش و پروس شد. عقب‌نشینی یکطرفهٔ فریدریش از اتحادیه، دربار سلطنتی فرانسه را ضد او تحریک کرد و فرانسه در نهایت در دههٔ ۱۷۵۰ متحد اتریش شد و بعدتر در جنگ سوم سیلزی در برابر پروس ایستاد.
نتایج > اتریش

پیمان‌های برسلو و برلین باارزش‌ترین استان هابسبورگ را از چنگ آن درآورد و تسلیم در برابر یک شاهزادهٔ کوچک آلمانی، اعتبار خاندان هابسبورگ را خدشه‌دار کرد. با این وجود، صلح در سیلزی نیروهای اتحاد اتریش با بریتانیا و هانوفر را آزاد کرد تا متصرفات فرانسه و بایرن را بازپس گیرند. در تابستان ۱۷۴۳ اتریش دوباره بر بوهم مسلط شد و فرانسوی‌ها را از راین به سوی آلزاس عقب راند. سپس بایرن را تصرف کرد و انتخابگر بایرن را به فرانکفورت تبعید کرد.
اروپا در سال‌های پس از پیمان وین (۱۷۳۸)، قلمرو براندنبورگ-پروس به رنگ بنفش و پادشاهی هابسبورگ به رنگ طلایی
فردریش دوم پروس
کوماکس، بریتیش کلمبیا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| کوماکس، بریتیش کلمبیا | کوماکس، بریتیش کلمبیا |
| --- | --- |
شهرک: شهرک
شهرک کوماکس: شهرک کوماکس
  پرچمنشان:   پرچمنشان
موقعیت مکانی کوماکس در جزیره ونکوور: موقعیت مکانی کوماکس در جزیره ونکوور
مختصات: ۴۹°۴۰′۲۴″ شمالی ۱۲۴°۵۴′۸″ غربی﻿ / ﻿۴۹٫۶۷۳۳۳°شمالی ۱۲۴٫۹۰۲۲۲°غربی﻿ / 49.67333; -124.90222: مختصات: ۴۹°۴۰′۲۴″ شمالی ۱۲۴°۵۴′۸″ غربی﻿ / ﻿۴۹٫۶۷۳۳۳°شمالی ۱۲۴٫۹۰۲۲۲°غربی﻿ / 49.67333; -124.90222
استان: بریتیش کلمبیا
فهرست مناطق کانادا: مید-آیلند
ناحیه: کوماکس ولی
ثبت‌شده: ۱۹۵۳
حکومت: حکومت
 • شهردار: پل ایوس
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۶٫۷۴ کیلومتر مربع (۶٫۴۶ مایل مربع)
ارتفاع: ۸۴ متر (۲۷۶ فوت)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۱۳۶۲۷
 • تراکم: ۸۱۴٫۳/کیلومتر مربع (۲۱۰۹/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: PST (ساعت هماهنگ جهانی-۸)
کد پستی: V9M
کد(های) منطقه: ۲۵۰, ۷۷۸
وبگاه: Comox.ca
کوماکس (به انگلیسی: Comox) یک شهرک در کانادا است که در ناحیه کوماکس ولی؛ در تنگه جورجیا، ساحل شرقی جزیره ونکوور, بریتیش کلمبیا واقع شده‌است.
خصوصیات

کوماکس ۱۶٫۷۴ کیلومتر مربع مساحت و ۱۳٬۶۲۷ نفر جمعیت دارد و ۸۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
الموت

برای دیگر کاربردها، الموت (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| الموت (آلٚه موت) | الموت (آلٚه موت) |
| --- | --- |
 تصویر اول: الموت در نسخ خطی قرن ۱۵ میلادی   تصویر دوم و سوم: قلعه الموت:  تصویر اول: الموت در نسخ خطی قرن ۱۵ میلادی   تصویر دوم و سوم: قلعه الموت
کشور:  ایران
استان: قزوین
شهرستان: قزوین
بخش: الموت شرقی و الموت غربی
نام(های) پیشین: جبروت - رودبار
مردم: مردم
جمعیت: ۳۴٫۵۹۹ نفر در سال ۹۵
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
مساحت: ۱۲۰۰ کیلومتر مربع
ارتفاع: ۱۸۲۰ متر
آب‌وهوا: آب‌وهوا
میانگین دمای سالانه: ۱۱ درجه سانتیگراد
میانگین بارش سالانه: ۵۵۰ میلی‌متر
روزهای یخبندان سالانه: ۱۸۱ روز
  الموت  روی نقشه ایران ۳۶°۳۲′۲۳″شمالی ۵۰°۱۲′۱۹″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۵۳۹۶۱۴۷°شمالی ۵۰٫۲۰۵۳۱۸۷°شرقی﻿ / 36.5396147; 50.2053187   :   الموت  روی نقشه ایران ۳۶°۳۲′۲۳″شمالی ۵۰°۱۲′۱۹″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۵۳۹۶۱۴۷°شمالی ۵۰٫۲۰۵۳۱۸۷°شرقی﻿ / 36.5396147; 50.2053187   
 :  
نقشهٔ منطقهٔ الموت
چشم‌انداز هیر، یکی از مشهورترین روستاهای الموت، در زمستان
بخشی از دیوارهای دژ الموت در الموت شرقی (در بازی Assassin's Creed یکی از مراحل نبرد با دشمن در قلعه حسن صباح (این دیواره‌ها) صورت می‌گیرد)
نمایی از چشم‌انداز الموت
اَلَموت نام منطقه‌ای در شمال شرقی شهرستان قزوین در استان قزوین است که خود متشکل از دو بخش الموت غربی و الموت شرقی می‌باشد که در میان رشته کوه‌های البرز در جنوب مازندران و گیلان، باختر طالقان و خاور رودبار زیتون قرار دارد. عمده شهرت این منطقه به علت وجود دو دژ الموت و لمبسر در آن است.
نام

این منطقه چنانچه حمدالله مستوفی در نزهةالقلوب نوشته تا سده هفتم هجری با عنوان رودبار معرفی می‌شد تا این که با آمدن حسن صباح به آنجا و گسترش فرقه اسماعیلیه و فعالیت خداوند الموت، نوشته شد رودبار الموت و خوانده شد الموت.
الموت کلمه‌ای است آمیخته از دو واژه «آله» و «اموت». نویسندهٔ برهان قاطع، این واژه را به فتح الف و لام بر وزن «جبروت» می‌داند و می‌نویسد: «نام قلعه‌ای است مشهور که مابین قزوین و گیلان واقع است و آن را به سبب ارتفاعی که دارد آله‌آموت گفتندی یعنی عقاب‌آشیان چه «اله» عقاب و «آموت» آشیان باشد.»
اما مترجم کتاب خداوند الموت ذبیح‌الله منصوری، از قول زبان‌شناسانی که از ایشان نام نمی‌برد، نظریه بالا را نمی‌پذیرد و می‌گوید که الموت به معنای آشیانه عقاب نیست و می‌افزاید: «ولی آن زبان‌شناسان اشاره‌ای به ریشهٔ نام الموت نکرده‌اند.»
برخی نیز آموت را چنانچه در زبان تاتی مردم الموت وجود دارد، به معنای آموخت گرفته‌اند و از آن به این تعریف رسیده‌اند: عقاب دست‌آموز.
عده‌ای هم اشاره به این می‌کنند که بن‌مایه واژه الموت، ارموت، ارمود، امروت، اربو و امبرود (نوعی گلابی) است و از آنجا که در زبان تاتی گاهی «ر» به «ل» تبدیل می‌شود مثل «برگ» (بلگ)، پس الموت همان ارموت است که «ر» به «ل» تبدیل شده است.
محققان بر این نکته متفق‌القولند که الموت نام مصطلح منطقه کوهستانی شمال قزوین و جایی است که خداوند الموت (لقب حسن صباح در منابع تاریخی)، قلعه‌های تاریخی این منطقه را مقر و پایگاه تبلیغ آیین اسماعیلیه قرار داده بودند.
این منطقه در طول تاریخ از «رودبار» به «رودبار و الموت» تغییر پیدا کرده است، پس از مدتی «رودبار الموت» به بخشی گفته شد که قلعه حسن صباح (در گازرخان) در آن قرار دارد و «رودبار محمدزمان خانی» یا «خشکه رودبار» به منطقه‌ای که قلعه لمسر (لمبه‌سر یا لمه‌در یا لمبسر) در آن جاست اما در آخرین تقسیمات کشوری منطقه‌ای که قلعهٔ گازرخان (قلعه نظامی حسن صباح) در آن است، رودبار الموت شرقی و منطقه‌ای که قلعه لمبسر (قلعه سیاسی و زندان حسن صباح) در آن است رودبار الموت غربی خوانده می‌شود.
الموت در تقسیمات جغرافیایی

الموت در گذشته قسمتی از دیلمستان و تختگاه پادشاهان جستانیان بوده است اما منطقه بزرگ الموت در تقسیمات جغرافیایی امروز کشور ایران به دو منطقه الموت شرقی و الموت غربی تقسیم شده است که عبارتند از:
بخش رودبار الموت شرقی به مرکزیت معلم‌کلایه
بخش رودبار الموت غربی به مرکزیت رازمیان
رودبار الموت شرقی در شمال خاوری استان قزوین، در سمت جنوبی شهرستان تنکابن از استان مازندران، غرب طالقان از استان البرز و شرق «الموت غربی» جای دارد. رودبار الموت غربی نیز از شمال به مرز استان‌های مازندران و گیلان، از غرب به رودبار زیتون، از شرق به «الموت شرقی» و از جنوب به شهرستان قزوین محدود می‌شود.
رازمیان

رازمیان شهری در بخش رودبار الموت غربی، شهرستان قزوین و استان قزوین و در کشور ایران است. از همسایگان رازمیان می‌توان به بهرام آباد و شهرستان‌های علیا و سفلی اشاره نمود. این شهر طبق سرشماری سال ۱۳۸۵ ۹۶۵ نفر جمعیت دارد. مردم شهر رازمیان تات هستند و به گویش الموتی که گویشی از زبان تاتی است سخن می‌گویند.
راه دسترسی به این منطقه از پارک جنگلی باراجین و عبور از روستای زرشک و فلار و همچنین گذر از گردنه‌های پرپیچ‌وخم کامان و همچنین رودخانه شاهرود می‌باشد.
بخش رودبار الموت غربی دارای ۱۲۱ روستا به مرکزیت رازمیان می‌باشد.
آب و هوای این منطقه معتدل کوهستانی و در ارتفاعات در بیشتر مواقع مه‌آلود است.
محصول اصلی زراعی این منطقه: برنج، خرمالو، فندق، گیلاس، آلبالو و گردو می‌باشد.
مردم

بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش رودبار الموت قزوین در سال ۱۳۸۵ برابر با ۱۲۱۸۸۶ نفر بوده است. الموتی‌ها به گویش الموتی صحبت می‌کنند.
از نظر دونالد استیلو، گویش‌های رودباری دسته‌بندی جدیدی را با عنوان تاتی مانندها «tatoid» تشکیل می‌دهند. گویش‌های تاتی مانند در اصل زبان تاتی بودند که به دلیل تأثیرات شدید زبان‌های حاشیه جنوبی دریای خزر (زبان‌های کاسپی هم گفته‌اند) و زبان فارسی تمام ویژگی‌های زبان تاتی را از دست داده‌اند.
استیلو زبان‌های تاتی مانند را به سه دسته تقسیم نموده است:
الموت.
گویش گازرخان و گوران.
گویش رودبار: جمشیدآباد، رستم‌آباد، شهران، توتکابون، جوبان، رودبار و لاکه.
احسان یار شاطر گویش الموتی را گویشی از زبان تاتی می‌داند و اصطلاحاً آن را گویش مادی می‌نامد.
پیر لوکوک، گویش آذری را که تاتی نامیده می‌شود به پنج دسته تقسیم نموده است که دسته پنجم را گویش جنوب شرقی نامیده است که گویش الموتی و رودباری جز آن است.
تعیین جایگاه گویش الموتی نسبت به دیگر گویش‌های شمال غربی، کار دشواری است، به طوری که برخی آن را گونه‌ای از گیلکی و برخی آن را مازندرانی (طبری) و برخی دیگر نیز آن را تاتی می‌نامند.
به‌طور مثال تات‌های آذربایجان شرقی به زبان تالشی، تات‌های قفقاز به زبان پارسی و زبان تاتی، رودبار، الموت، از خانواده زبان‌های شمالی مانند زبان تاتی است.
در اکثر نقاط استان قزوین، رودبار، بخش شاهرود، قوچان، ساوجبلاغ، برخی نقاط استان مرکزی، و برخی نقاط آذربایجان شرقی مردم زبان خود را تاتی می‌نامند و همچنین می‌توان در روستاهای دیگری نیز در کشور پاره‌ای از جمعیت آنان را مشاهده کرد، که البته زبان تاتی ممکن است با اندکی تفاوت صحبت شود.
در قفقاز گروهی از مردم را تات می‌خوانند که زبانشان پارسی است. زبان این تیره ایرانی «تاتی» است که همراه با فارسی دری و تاجیکی پاره‌ای از زبان‌های ایرانی جنوب غربی و گویشی از فارسی بشمار می‌رود.
الموت در فرهنگ جهانی

نام سرزمین الموت را در آثار هنرمندانی از دیگر کشورها نیز می‌توان دید.
چند نمونه از آثار هنری در رابطه با الموت:
رمانی به اسم الموت در سال ۱۹۳۸ توسط نویسنده اسلوونیایی ولادیمیر بارتول به رشته تحریر درآمده است. این رمان به عنوان یکی از مشهورترین آثار ادبیات اسلوونی شناخته می‌شود.
نویسنده آمریکایی جودیت تار مجموعه رمانهایی را با موضوعیت الموت به رشته تحریر درآورده است.
نویسنده ایرانی یوسف علیخانی مجموعه رمانهایی را با موضوع رودبار و الموت نوشته است.
الموت شهر پرنسس تهمینه در فیلم شاهزاده ایران: شن‌های زمان معرفی شده است.
نگارخانه

دریاچه اوان
جاده الموت
کوه‌های الموت
دژ الموت
دژ الموت در زمستان
دریاچه اوان الموت
بهار در الموت
قلعه الموت
جاده کامان به رازمیان
آثار باقی‌مانده از دژ لمبسر در الموت غربی
عروس‌مرغابی ماداگاسکاری

| عروس‌مرغابی ماداگاسکاری محدودهٔ زمانی: Late Pleistocene | عروس‌مرغابی ماداگاسکاری محدودهٔ زمانی: Late Pleistocene |
| --- | --- |
فسیل اندام‌ها: فسیل اندام‌ها
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: غازسانان
تیره:: مرغابیان
سرده:: †Centrornis Andrews, 1897
گونه:: †C. majori
نام دوبخشی: نام دوبخشی
†Centrornis majori Andrews, 1897: †Centrornis majori Andrews, 1897
عروس‌مرغابی مالاگاسی (نام علمی: Centrornis majori) یک گونه منقرض‌شده غاز بزرگ در زیرتیرهٔ عروس‌مرغابیان است. این از بقایای رادیوکربن زیرفسیلی مربوط به حدود ۱۷۰۰۰ سال پیش که در مرکز ماداگاسکار یافت شده است، توصیف شده است.
یاقوتی دم‌زرین

| یاقوتی دم‌زرین | یاقوتی دم‌زرین |
| --- | --- |
نر در شرق اکوادور: نر در شرق اکوادور
مادهٔ C. o. oenone: مادهٔ C. o. oenone
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
CITES Appendix II (CITES): CITES Appendix II (CITES)
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: بادخورک‌سانان
تیره:: مگس‌مرغان
سرده:: Chrysuronia
گونه:: C. oenone
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Chrysuronia oenone (Lesson, R, 1832): Chrysuronia oenone (Lesson, R, 1832)
     پراکنش بومی:      پراکنش بومی
مترادف: مترادف
 Amazilia oenone:  Amazilia oenone
یاقوتی دم‌زرین (نام علمی: Chrysuronia oenone) یک گونه مرغ مگس از تیرهٔ مگس‌مرغان (Trochilidae) است که در بولیوی، برزیل، کلمبیا، اکوادور، پرو و ونزوئلا یافت می‌شود.
در پارک ملی مانو - پرو
دهفول

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| دهفول | دهفول |
| --- | --- |
روستا: روستا
دهفول: دهفول
مختصات: ۳۴°۱۳′۳۷″ شمالی ۴۸°۱۸′۵۰″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۲۲۶۹۴°شمالی ۴۸٫۳۱۳۸۹°شرقی﻿ / 34.22694; 48.31389: مختصات: ۳۴°۱۳′۳۷″ شمالی ۴۸°۱۸′۵۰″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۲۲۶۹۴°شمالی ۴۸٫۳۱۳۸۹°شرقی﻿ / 34.22694; 48.31389
استان: استان همدان
شهرستان: شهرستان نهاوند
بخش: بخش مرکزی شهرستان نهاوند
دهستان: دهستان طریق‌الاسلام
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۳۵۸۲
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
دِهفول، یک روستا در بخش مرکزی شهرستان نهاوند است که در دهستان طریق‌الاسلام نهاوند واقع شده. دهفول ۳٬۵۸۲ نفر جمعیت دارد.
فرنسیس پی. بولتون

| فرنسیس پی>  بولتون | فرنسیس پی>  بولتون |
| --- | --- |
عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از اوهایو حوزهٔ 22م: عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از اوهایو حوزهٔ 22م
دوره مسئولیت ۲۷ فوریه ۱۹۴۰ – ۳ ژانویه ۱۹۶۹: دوره مسئولیت ۲۷ فوریه ۱۹۴۰ – ۳ ژانویه ۱۹۶۹
پس از: Chester Bolton
پیش از: Charles Vanik
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: فرنسیس پین بینگهام ۲۹ مارس ۱۸۸۵ کلیولند، اوهایو، اوهایو،  U.S.
درگذشته: ۹ مارس ۱۹۷۷ (۹۱ سال) لیندهورست، اوهایو،  U.S.
آرامگاه: Lake View Cemetery
حزب سیاسی: جمهوری‌خواه
همسر(ان): Chester Bolton  (ا. ۱۹۰۷–۱۹۳۹)
روابط: هری بینگهام (برادر) فلورا پین ناتان پی. پین (عمو) ااولیور هازارد پین (عمو) هنری بی. پین (پدربزرگ)
فرزندان: ۴, شامل چارلز، اولیور
والدین: چارلز ویلیام بینگهام ماری پری پین بینگهام
فرنسیس پین بینگهام بولتون (Frances Payne Bingham Bolton)‏ (۲۹ مارس ۱۸۸۵–۹ مارس ۱۹۷۷)، سیاستمدار جمهوری‌خواه از ایالت اوهایو بود. او در مجلس نمایندگان ایالات متحده خدمت کرد و نخستین زنی بود که از از ایالت اوهایو در کنگره انتخاب شد. بولتون در اواخر دههٔ ۱۹۳۰، در قبال سیاست خارجی موضع انزواگرایانه اتخاذ کرد و در سال ۱۹۴۰ با (پیش‌نویس) قانون خدمات انتخابی و در سال ۱۹۴۱ با قانون وام و اجاره مخالفت ورزید. در جریان جنگ خواستار تبعیض زدایی از واحدهای پرستاری نظامی شد که همگی سفیدپوست و زنان بودند. در سال ۱۹۴۷ لایحهٔ طولانی مدت را برای آموزش پرستاری تهیه کرد اما این لایحه به تصویب نرسید. زمانی‌که بعد از جنگ پیش‌نویس این لایحه دوباره وارد مجلس شد، بولتون سرسختانه از خدمت نظامی اجباری زنان حمایت کرد. بلتون با اشاره به نقش برجستهٔ زنان در جنگ گفت: ادامهٔ ایفای این نقش اصلی برای زنان اشد ضرورت است. بلتون نقش زنان را تهدید به ازدواج نمی‌دانست و استدلال می‌کرد که زنان در خدمت سربازی، شخصیت و مهارت‌های خود را توسعه می‌دهند و از این‌رو جایگاه آن‌ها در خانواده بلند می‌رود. بولتون به‌عنوان یکی از اعضای کمیتهٔ روابط خارجی مجلس، سرسختانه از سازمان ملل بویژه صندوق کودکان ملل متحد (UNICEF) و استقلال مستعمرات آفریقایی حمایت کرد.
اوایل زندگی

بولتون با نام فرنسیس پین بینگهام ۲۹ مارس سال ۱۸۸۵ در شهر کلیوند ایالت اوهایو متولد شد. بولتون دختر چارلز ویلیام بینگهام (۱۸۴۶–۱۹۲۹) و مری پری (نام تولد: پین) بینگهام (۱۸۵۴–۱۸۹۸) بود. خواهران و برادران وی عبارت بودند از اولیور پری بینگهام، ویلیام اچ. بینگهام، الیزابت بیردسلی (موسوم به بینگهام) بلاسم و هنری پین بینگهام.
ناتان پی. پین (شهردار پیشین کلیوند)، اولیورد آزار پین (که در شرکت نفتی استاندارد اویل کار کرد) و فلورا پین خاله (خانم ویلیام کالینز ویتنی، وزیر نیروی دریایی ایالات متحده)، از جمله اعضای فامیل مادری بولتون بودند. هنری بی. پین، سناتور ثروتمند ایالات متحد، پدربزرگ مادری بولتون بود.
فرنسیس در مدارس خصوصی در شهر کلیوند ایالت نیویورک و پاریس درس خواند.
حرفه

بولتون که در بخش‌های بهداشت، آموزش پرستاری و سایر خدمت اجتماعی، آموزش و کارهای خیریه فعالیت می‌کرد، چند ماه پس از فوت همسرش چستر سی. بولتون در سال ۱۹۳۹، جانشین وی شد. بولتون پس از انتخابش در دوره باقی‌مانده شوهر مرحومش، از اخذ پول مستمری متعارف شامل باقی حقوقی که شوهر مرحومش در صورت ختم دوره خدمتش دریافت می‌کرد، خودداری کرد. او از حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و دوم نمایندگی می‌کرد که اکثراً از حومهٔ شرقی شهر کلیوند تشکیل شده بود. بولتون چهارده دوره دیگر نیز خدمت کرد که سه دورهٔ آن همراه با پسرش اولیور پی. بولتون بود. بولتون و الیور به‌عنوان مادر و پسری که با هم در مجلس خدمت می‌کردند، در برنامه تلویزیونی شغل من چیست؟ ظاهر شدند. طبق گزارش‌ها، زمانی که پسر بولتون علیه بولتون رای داد، بولتون نجواگونه در صحن مجلس گفت: «آن پسر خوانده من است».
یک تحقیق محرمانه سال ۱۹۴۳ کمیتهٔ امور خارجی مجلس نمایندگان توسط آیزابا برلین به وزارت امور خارجه بریتانیا، بولتون را چنین توصیف کرد:
یک عضو آرام و نستباً توانای کمیته که هرچند یکی از چهار اپوزیسیون فعال نیست، اما احتمالاً نسبت به هرنوع سیاست‌های بین‌الملل‌گرایی نیودیل به دیده شک می‌نگرد. سابقه وی از لحاظ دیدگاه قبل از حمله پرل هاربر یک انزوا طلب بود. به هر حال در حال حاضر، از نظر دیدگاه یک ناسوینالیست بود نسبت به انترناسوینالیست.
بولتون که در کمیتهٔ امور خارجی مجلس خدمت می‌کرد، پس از سقوط پایگاه فرانسه در شهر دین بین فو در ماه مه سال ۱۹۵۴ با جان فاستر دالس، وزیر امور خارجه تماس گرفت و از وی خواست که پرستار ژنویو دوگالارد را به ایالات متحده بخواهد. پس از ورود دوگالارد در ماه ژوئیه، بولتون وی را «نماد ویژگی‌های قهرمانانه بودن زنان در جهان آزاد» توصیف کرد. دوگالارد پس از دریافت مدال نشان افتخاری آزادی رئیس‌جمهوری، در یک ضیافت شام سیصد نفره اعضای کنگره در شهر کلیوند زادگاه بولتون در یک سیاحت بیرون از کشور، مورد پذیرایی قرار گرفت.
بولتون بر قانون حقوق مدنی سال ۱۹۵۷،‏‏ ۱۹۶۰،‏‏ ۱۹۶۴‏ و ۱۹۶۸‏ و قانون حق رای‌دهی سال ۱۹۶۵ رای مثبت داد.
حرفه > کمیتهٔ امور خارجی مجلس نمایندگان

در سال ۱۹۵۵ بولتون نخستین زن آمریکایی عضو کنگره بود که ریاست یک هیئت نمایندگی بین‌المللی را به‌عهده داشت و از منابع خود برای تأمین مالی آن استفاده کرد. خانم بولتون به‌عنوان عضو کمیتهٔ فرعی در امور آفریقا کمیتهٔ امور خارجی مجلس نمایندگان، این را مسئولیت خود می‌دانست که تا حد امکان از آفریقا بازدید نماید. بولتون که در ۱ سپتامبر به سنگال رسید، شش هفته بعدی را با هواپیما، قطار ریل، قایق و ماشین خودرو، سراسر قاره را رفت و آمد کرد. ایست‌های مهم وی در کشورهای لیبریا، غنا (که از آن‌زمان تا حال به نام ساحل عاج مشهور است)، کنگوی بلژیک، رودزیای شمالی (زامبیای فعلی)، رودزیای جنوبی (زیمبابوه فعلی)، آفریقای جنوبی و اتیوپی بود. با ملی‌گرایان برجسته مانند قوام نکرومه، سیاست‌مداران قدرتمندی چون هایله سلاسی و زنان برجسته همچون ملکه مادر توتسی‌ها ملاقات کرد. بلتون در جریان سفر خود زمان زیادی در دیدار از مدارس و صحبت با جوانان و ملاقات با زنان از همه اقشار جامعه در بازارها یا درمان‌گاه‌ها، صرف کرد. به‌عنوان شخصی که علاقهٔ همیشگی به آموزش و مراقبت داشت، در جریان سفر به آفریقا این مسائل را در اولویت کاری خود قرار داد.
بولتون پس از برگشت به ایالات متحده، یک گزارش خیلی‌ها دقیق و خردمندانه را به کنگره ارائه کرد. یکی از پیشنهادهایش به کنگره این بود که، وزارت امور خارجه یک دفتر جدید در امور آفریقا ایجاد نماید و این شعبه توسط دستیار جدید وزیر امور خارجه در امور آفریقا، نظارت شود. بولتون کمک کرد تا ایجاد این دفتر را عملاً مشاهده نمائیم و همین بود که کنگره در سال ۱۹۵۸ این دفتر را ایجاد کرد. بولتون افزون بر شریک سازی گزارش سفر خود به کنگره از طریق گزارش رسمی، با ساختن فیلمی دربارهٔ سفر خود تحت عنوان آفریقا: غول با آینده سال ۱۹۵۵، تلاش تحسین‌برانگیزی را برای آشنا سازی مردم آمریکا در مورد تنوع قاره آفریقا انجام داد. این فیلم منبع بسیار خوبی برای دانشجویان و مدرسینی که خواهان نگاه به چندین کشور/مستعمره آفریقایی در اواسط دههٔ ۱۹۵۰ هستند، است و این فیلم توسط آرشیو ملی در DVD قابل دسترس است. سفر بولتون به آفریقا، افزون بر آگاه ساختن کنگره و مردم در مورد آفریقا، در قسمت آغاز فرایند رفع محدودیت بر زنان برای ایفای نقش عمده در روابط خارجی ایالات متحده کمک کرد.
افزون بر تأثیرگذاری بر روابط ایالات متحده با آفریقا، یکی از ماندگارترین دستاوردهای بولتون طرح قانون خریداری ملک در سراسر رودخانه پوتوماک از موت ورنون خانهٔ جورج واشینگتن بود. این قانون مانع تجاری سازی منطقه شد و ظاهر و سیمای آن را همانند زمانی که واشینگتن در آن زندگی می‌کرد، حفظ کرد.
دیکیس

کره سنگی ساخته شده توسط فرهنگ دیکیس
آویز شبیه انسان از فرهنگ دیکیس
جغد سنگی دیکیس
فرهنگ دیکیس (گاهی اوقات به صورت دیکیِس) یک پیشاکلمبی مردم بومی قاره آمریکادر کاستاریکا بود که از سال ۷۰۰ میلادی تا ۱۵۳۰ میلادی شکوفا شد. واژه «دی‌کیس» به معنای «آب‌های بزرگ» یا «رودخانه بزرگ» در زبان بوروکا است. فرهنگ دیکیس بخشی از فرهنگ بزرگ چیریکی بود که از جنوب کاستاریکا تا غرب پاناما گسترده شده بود.
ناوچه کلاس موج

| ناوچهٔ کلاس موج   ایران   | ناوچهٔ کلاس موج   ایران   |  |
| --- | --- | --- |
| تصویری از ناوچهٔ کلاس موج ناوچهٔ جماران | تصویری از ناوچهٔ کلاس موج ناوچهٔ جماران |   |
| اطلاعات کلی | اطلاعات کلی |  |
| برگرفته از نام | کلاس الوند |  |
| نوع کشتی | ناو محافظ |  |
| کلاس | کلاس موج |  |
| کشور سازنده | ایران |  |
| ورود به ناوگان | ۱۳۸۸-اکنون |  |
| مشخصات | مشخصات |  |
| طول کشتی | ۹۴٫۵ متر |  |
| پهنای بدنه | ۱۱٫۱ متر |  |
| ارتفاع ستون | ۳٫۲۵ متر |  |
| بارگیری استاندارد | ۱٬۴۲۰ تن[نیازمند منبع] |  |
| نوع موتور | ۲ موتور ۱۰٬۰۰۰ اسب بخار ۴× ۵۵۰ kw دیزل ژنراتور در جماران و در دماوند و سهند و دنا ۴ موتور ۵٬۰۰۰ اسب بخار ۴× ۵۵۰ kw دیزل ژنراتور |  |
| تعداد خدمه | ۱۲۰−۱۴۰ نفر |  |
| سرعت | ۳۰ گره دریایی (۵۶km/h) |  |
| برد عملیاتی | ۳۰۰۰ مایل دریایی (بیش از ۵۵۰۰ کیلومتر) |  |
| جنگ‌افزارها | جنگ‌افزارها |  |
| توپخانه | ۱× توپ ۷۶ میلی‌متری فجر ۲۷ ۲× توپ ۲۰ میلی‌متری ۲× ۱× توپ ۴۰ میلی‌متری دفاع هوایی |  |
| سیستم موشکی | ۸× موشک ضد کشتی نور (نسخه ایرانی موشک سی-۸۰۲ چینی)  ۲× اژدرانداز سه‌گانه ۳۲۴ میلی‌متری کوسه |  |
| رادار | مجهز به رادار عصرX و تجهیزات الکترونیکی نوین |  |
| توپخانه ضدهوایی | ۱× توپ ۴۰ میلی‌متری یا سامانه کمند |  |
| موشک دفاع هوایی | ۴× موشک سطح‌به‌هوا محراب |  |
| جنگ الکترونیک | سامانه‌های جنگ الکترونیک و ضدالکترونیک |  |
| هواگردهای قابل حمل | ۱× بالگرد ضد زیردریایی بل ۲۱۲ یا اس‌اچ-۳ سی کینگ |  |
| سرنوشت | سرنوشت |  |
| تاریخ و محل غرق شدن | دومین فروند کلاس موج (دماوند) در سال ۱۳۹۶ غرق شد. |  |
کلاس موج کلاسی از ناوچه‌های ساخت ایران است. به نظر می‌رسد[نیازمند منبع] ساخت و طراحی شناورهای کلاس مذکور براساس توسعهٔ طرح ناوچه انگلیسی الوند (از گروه ناوچه‌های سام که برای ارتش ایران ساخته شد) صورت گرفته باشد.
اولین ناو این کلاس جماران نام دارد که در بندر امام‌خمینی تکمیل گردید و در سال ۱۳۸۸ تحویل نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران داده شده است.
در تاریخ ۴ اسفند ۱۳۸۵ رسانه‌های ایرانی از آغاز ساخت دومین فروند این کلاس تحت عنوان ولایت خبر دادند. (بعدها این فروند به ناوچهٔ دماوند تغییر نام داد.)
سومین فروند از ناوچه‌های کلاس موج، به یاد ناوچهٔ سهند از کلاس الوند که در عملیات آخوندک در سال ۱۳۶۷ غرق شد، سهند نامگذاری شد. سازهٔ فولادی ناوچهٔ سهند در ۲۸ شهریور ۱۳۹۱ به آب انداخته شد و سال ۱۳۹۷ وارد خدمت شد.
به گفتهٔ حبیب‌الله سیاری ناوهای این کلاس به ترتیب نام‌هایشان، پروژهٔ قوی‌تر و با تکنولوژی‌های جدیدتری نسبت به ناوهای قبلی خواهند شد. وی همچنین شمار پروژه‌های ساخته شده و در حال ساخت موج را ۷ عدد اعلام نمود.[نیازمند منبع]