stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کشورهای پساشوروی
مسائل سیاسی > درگیری‌های جدایی خواهی

| ن ب وجنگ‌ها و درگیری‌های کشورهای تازه استقلال یافته از شوروی | ن ب وجنگ‌ها و درگیری‌های کشورهای تازه استقلال یافته از شوروی |
| --- | --- |
جنگ قره‌باغ •  جنگ نخست اوستیا •  جنگ نخست آبخازیا •  جنگ داخلی گرجستان •  جنگ اوستیا-اینگوش •  جنگ اول چچن •  جنگ ترنسنیستریا •  جنگ داخلی تاجیکستان •  جنگ دوم چچن •  جنگ دوم آبخازیا •  جنگ داغستان •  جنگ داخلی اینگوشتیا •  جنگ اوستیای جنوبی ۲۰۰۸ •  درگیری‌های قفقاز شمالی درگیری قرقیزستان-تاجیکستان ۲۰۲۱: جنگ قره‌باغ •  جنگ نخست اوستیا •  جنگ نخست آبخازیا •  جنگ داخلی گرجستان •  جنگ اوستیا-اینگوش •  جنگ اول چچن •  جنگ ترنسنیستریا •  جنگ داخلی تاجیکستان •  جنگ دوم چچن •  جنگ دوم آبخازیا •  جنگ داغستان •  جنگ داخلی اینگوشتیا •  جنگ اوستیای جنوبی ۲۰۰۸ •  درگیری‌های قفقاز شمالی درگیری قرقیزستان-تاجیکستان ۲۰۲۱
مشکلات اقتصادی، سیاسی، ملی، نظامی و اجتماعی عوامل جدایی خواهی در فضای شوروی سابق بوده‌اند. در بسیار از موارد، مشکلات به دلیل فاکتورهایی همچون تقسیم‌بندی‌های نژادی موجود پیش از شوروی بودند که در سقوط اتحاد شکوفا شدند. قلمروها و درگیری‌های نظامی ناشی از آن تا کنون به شرح زیر است:
مسائل سیاسی > درگیری‌های جدایی خواهی > کشورهای اعلام شده کنونی

آبخاز که در واقع از گرجستان مستقل شده‌است. تنش‌های این منطقه وقتی بروز کرد که گرجستان در ۱۹۹۲ ارتش را برای کنترل گروهای جدایی خواه به آنجا فرستاد. ارتش و بیشتر جامعه گرجی و مگرلی زبان در سال ۱۹۹۳ بیرون رانده شد و منطقه در سال ۱۹۹۹ اعلام استقلال کرد. جنگ سال ۲۰۰۸ بین نیروهای گرجستان و جدایی خواهان و نیروهای روسیه در نتیجه به رسمیت شناختن استقلال آبخازیا توسط روسیه منجر شد.
جمهوری آرتساخ که در واقع از آذربایجان مستقل شده‌است. درگیری نژادی بین ارمنیان و آذربایجانیان در سال ۱۹۸۸ شروع شد، و به جنگی تبدیل شد که تا یک آتش‌بس در ۱۹۹۴ ادامه پیدا کرد. تلاش‌های پراکنده برای یک صلح نهایی و تنش‌های مجدد هنوز ادامه دارد.
کنفدراسیون نووروسیه یک کنفدراسیون از دو کشور به رسمیت شناخته نشده‌است که در سال ۲۰۱۴ از اوکراین اعلام استقلال کرد شامل:
جمهوری خلق دونتسک
جمهوری خلق لوهانسک
اوستیای جنوبی که در واقع از گرجستان مستقل شده‌است. این منطقه در سال ۱۹۹۰ اعلام کرد که قصد استقلال دارد، که به درگیری ای انجامید که در سال ۱۹۹۲ با آتش‌بس پایان یافت. جدایی خواهی بعد از انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۰۴ میخیل ساآکاشویلی در گرجستان شدت گرفت و یک رفراندوم در سال ۲۰۰۶ طرفدار اعلام استقلال بود. جنگ ۲۰۰۸ بین نیروهای گرجستان، جدایی خواهان و نیروهای روسی به به رسمیت شناختن استقلال اوستیای جنوبی توسط روسیه ختم شد.
ترانس‌نیستریا که در واقع از مولداوی مستقل شده‌است. این منطقه به دلیل جمعیت بیشتر روسی زبانش که از اتحاد با رومانی نگران بودند استقلال خود را در سال ۱۹۹۰ اعلام کرد. آتش‌بس بین نیروهای ترانسنیستریا و مولداوی با فشار ناشی از حضور نیروهای روسی در این منطقه از ۱۹۹۲ برقرار شد.
مسائل سیاسی > درگیری‌های جدایی خواهی > کشورهای اعلام شده پیشین

گاگائوزیا که در ۱۲ نوامبر ۱۹۸۹ در مولداوی خودش را با عنوان «جمهوری سوسیالیستی خودمختار گاگائوز شوروی» یا به صورت دقیق تر «جمهوری سوسیالیستی شوروی خودمختار گاگائوزی» اعلام کرد و در ۱۹ اوت ۱۹۹۰ «جمهوری سوسیالیستی شوروی گاگائوزی» از مولداوی مستقل شده اما همچنان درون اتحاد شوروی بود و در ۲۳ دسامبر ۱۹۹۴ به عنوان یک منطقه خودمختار مجدد با مولداوی یکپارچه شد.
جمهوری چچن ایچکریا جایی که جوهر دودایف استقلال از روسیه را در ۱۹۹۱ اعلام کرد، و موضوع به جنگ سخت بین نیروهای جدایی خواه محلی و ارتش روسیه کشید. روسیه ابتدا در تهاجم ۱۹۹۴ به آنجا حمله کرد و پس از توافق ۱۹۹۶ که امتیاز خودمختاری بیشتری را به چچن می‌داد از آنجا عقب کشید. در سال‌های پس از آن تنش‌ها ادامه داشت و درگیری به مناطق همجوار همچون داغستان، اینگوشتیا و اوستیای شمالی-آلانیا کشیده شد. روسیه مدعی ست که وضعیت در چچن عادی شده.اسکای نیوز
جمهوری کریمه یا  جمهوری خودمختار کریمه. شبه جزیره کامل کریمه از اواخر فوریه ۲۰۱۴ از کنترل دولت اوکراین خارج شده‌است یعنی زمانی که نیروهای ویژه روسی و شبه نظامیان طرفدار روسیه منطقه را اشغال کردند. در مارس ۲۰۱۴، یک همه‌پرسی عمومی برای الحاق کریمه به فدراسیون روسیه در کریمه و سواستوپول صورت گرفت هرچند اوکراین و بیشتر جامعه بین‌الملل این رای‌گیری را رد کردند و به رسمیت نشناختند.
مسائل سیاسی > جنگ‌های داخلی

جنگ‌های داخلی ای که به حرکت‌های جدایی خواهانه مرتبط نبودند نیز دو بار در منطقه رخ داده‌است:
جنگ داخلی گرجستان بین نیروهای زوییاد گامساخوردیا و ادوارد شواردنادزه. این جنگ پس از مداخله نیروهای روسیه به حمایت از دولت شواردنادزه پایان یافت که در این جریان، با پیوستن به کشورهای مستقل همسود موافقت شد.
جنگ داخلی تاجیکستان که از ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۷ به درازا کشید.
مسائل سیاسی > انقلاب‌های رنگین

از سال ۲۰۰۳ در برخی از کشورهای پساشوروی، پس از برخی انتخابات‌ بحث‌برانگیز، تعدادی انقلاب‌های رنگین (عمدتاً صلح آمیز) رخ داده‌است، همراه با اعتراضات مردمی ای که جبهه مخالف پیشین را به قدرت می‌رساند.
انقلاب گل رز نوامبر ۲۰۰۳ در گرجستان برای برکناری ادوارد شواردنادزه.
انقلاب نارنجی از ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۵ در اوکراین که ویکتور یوشچنکو را به قدرت رساند.
انقلاب گل لاله (۲۰۰۵) که موجب استعفای عسکر آقایف شد و انقلاب ۲۰۱۰ هر دو در قرقیزستان.
مسائل سیاسی > جامعه روسی در کشورهای پس از شوروی

جامعه روسی‌زبان قابل توجهی در بیشتر کشورهای پساشوروی هست که موقعیت سیاسی شان به عنوان اقلیت نژادی از کشور تا کشور متفاوت است. در حالی که بلاروس، قزاقستان و قرقیزستان بعلاوه روسیه، زبان روسی را به عنوان زبان رسمی حفظ کرده‌اند، اما این زبان در دیگر کشورها موقعیت خود را پس از فروپاشی شوروی از دست داده‌است. در همه کشورهای عضو CIS این زبان موقعیت نیمه رسمی دارد زیرا زبان رسمی کار در این سازمان است اما در کشورهای بالتیک به هیچ عنوان زبان رسمی شناخته نشده‌است. گرجستان، از زمان استقلالش از CIS در سال ۲۰۰۹، دولت به صورت انحصاری به زبان گرجی اداره می‌کند.
مسائل سیاسی > دین و مذهب

در حالی که سیستم شوروی محدودیت‌های سختی برای زندگی مذهبی قرار داد، سنت‌ها خود را همچنان حفظ کردند. بعد از فروپاشی، حرکت‌های اسلامی در کنار حرکت‌های سکولار و نژادی نمایان گشتند. ویتالی ناومکین اینگونه ارزیابی کرد که: «در طول زمان تغییر، اسلام به عنوان سمبل یگانگی خدمت کرد، نیرویی برای تحرک و بسیج، و فشاری برای دموکراسی. این یکی از اندک مصیبت‌های اجتماعی ست که کلیسا خود را در آن حفظ کرد و عامل آن نبود. اما (حتی) اگر از لحاظ سیاسی موفق باشد، با چالش‌های اقتصادی فراتر از درکش مواجه خواهد شد.»
کشورهای آسیای مرکزی (قزاقستان، قرقیزستان، تاجیکستان، ترکمنستان و ازبکستان)، در کنار آذربایجان به استثنای مهاجرنشینان روسی و دیگر اقلیت‌های اروپایی شان، مسلمان هستند. کشورهای بالتیک به صورت تاریخی مسیحی غربی هستند (کاتولیک رومی و پروتستان) که لایه دیگری از جهت‌گیری غربی را به آن کشورهای می‌افزاید، گرچه بیشتر چیزی که جامعه پروتستان را تشکیل می‌داد الان بی‌دین است. مذهب غالب در کشورهای بازمانده از شوروی سابق (ارمنستان، بلاروس، گرجستان، مولداوی، روسیه و اوکراین) مسیحی ارتدکس است. در بیشتر کشورها، مذهب گرایی پس از جمع شدن شوروی افزایش یافته‌است.
نوستالژی پساشوروی

همچنین ببینید: اوستالگی
حتی از زمان جمع شدن شوروی تعداد خاصی از مردم برای دوره شوروی و ارزش‌های آن ابراز اشتیاق می‌کنند. سطح نوستالژی در سراسر جماهیر سابق متفاوت است. برای مثال، گروه خاصی ممکن است تجربه شوروی و پس از آن را در زندگی شان ترکیب کنند.[نیازمند شفاف‌سازی]
طبق رای‌گیری ژوئیه ۲۰۱۲ در اوکراین توسط گروه جامعه‌شناسی ریتینگ(RATING) اوکراین، ۴۲ درصد از شرکت کنندگان از ساختار ایالتی متحد اوکراین، روسیه و بلاروس حمایت کردند، پیش از ۲۰۱۲ این میزان ۴۸ درصد بود.
نکات

↑  Economy of Russia، ویکی‌پدیای انگلیسی
↑  Real versus nominal value (economics)
گروه‌بندی معمول کشورهای پساشوروی:
  روسیه  آسیای مرکزی  اروپای مرکزی شرقی  کشورهای بالتیک  قفقاز جنوبی
نمودار اویلر که روابط بین سازمان‌های چند ملیتی در قلمرو شوروی سابق را نشان می‌دهد.ن • ب •
اعضای CIS  کشورهایی که به اتحادیه اروپا و ناتو پیوستند  دیگر اعضای اتحادیه اروپا و ناتو
اعضای EAEC  اعضای GUAM  دیگر اعضای CIS
ائتلاف اقتصادی بلوک‌ها در ناحیه اروپایی/پس از شوروی؛ اتحادیه اروپا (EU)، انجمن تجارت آزاد اروپا (EFTA)، توافق تجارت آزاد اروپای مرکزی (CEFTA)، اتحادیه گمرکی اوراسیا (EACU)
اعضای EEU  اعضای موافق EEU  دیگر اعضای CIS
اعضای CSTO  اعضای GUAM  دیگر اعضای CIS
NATO/CSTO
اعضای اتحادیه  اعضای CIS که مایل به عضویت در این اتحادیه هستند  دیگر اعضای CIS
مجمع انتخاب دموکراتیک  سازمان همکاری اقتصادی
روز پیروزی در دونتسک اوکراین، ۹ ماه مه ۲۰۱۰
جیک بیوزی

| جیک بیوزی | جیک بیوزی |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: ویلیام جاکوب "جیک" بیوزی
زادهٔ: ۱۵ ژوئن ۱۹۷۱ ‏(۵۳ سال) لوس آنجلس،  کالیفرنیا
ملیت:  آمریکایی
پیشه(ها): بازیگر، موزیسین، تهیه‌کننده
سال‌های فعالیت: ۱۹۷۸-اکنون
وبگاه: www.jakebusey.com
ویلیام جاکوب "جیک" بیوزی (به انگلیسی: William Jacob "Jake" Busey) بازیگر آمریکایی و متولد ۱۵ ژوئن ۱۹۷۱ است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به فیلم سربازان سفینه فضایی، زمان درستکاری، سیب‌زمینی سرخ‌شده خانگی، تامکتس، کریسمس در کنار خانواده کرنک، ترس‌آفرینان، اس.اف.دبلیو، خون شریر، هر کاری خواهم کرد، پسری به نام سیلبوت، شکسته و نازی‌ها در مرکز زمین اشاره کرد.
مشهدی‌کندی

مشهدی‌کندی یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان صائین بخش مرکزی شهرستان سراب واقع شده‌است.
ورزشگاه خالیسکو

| 0 | 1 |
| --- | --- |
مکان: گوادالاخارا، خالیسکو، مکزیک
مالک: Clubes Unidos de Jalisco A.C
گنجایش: ۵۶٬۷۱۳
ابعاد زمین: ۱۰۵ × ۷۰ متر
سطح: چمن
ساخت: ساخت
ساخت: ۲۰ نوامبر ۱۹۵۲
گشایش: ۳۱ ژانویه ۱۹۶۰
نوسازی: ۱۹۷۰ و ۱۹۹۹
گسترش: ۱۹۸۳
هزینه ساخت: ۳۴ میلیون پزو مکزیک
معمار: Constructora Jalisco S.A. de C.V. Constructora ARVA S.A. de C.V.
استفاده‌کنندگان: استفاده‌کنندگان
Atlas (دسته برتر فوتبال مکزیک) (۱۹۶۰-تاکنون) Universidad de Guadalajara  (Ascenso MX) (۱۹۷۰-تاکنون) باشگاه فوتبال گوادالاخارا (۱۹۶۰-۲۰۱۰): Atlas (دسته برتر فوتبال مکزیک) (۱۹۶۰-تاکنون) Universidad de Guadalajara  (Ascenso MX) (۱۹۷۰-تاکنون) باشگاه فوتبال گوادالاخارا (۱۹۶۰-۲۰۱۰)
ورزشگاه خالیسکو (اسپانیایی: Estadio Jalisco‎) یک ورزشگاه فوتبال در شهر گوادالاخارا، خالیسکو، مکزیک است.
این ورزشگاه که در سال ۱۹۶۰ تأسیس شده دارای ۵۶٬۷۱۳ نفر ظرفیت و میزبان جام جهانی فوتبال ۱۹۷۰، جام جهانی فوتبال ۱۹۸۶ و بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۸ بوده‌است.
مشهدسرا

| مشهدسرا مَش سِرِه | مشهدسرا مَش سِرِه |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: مازندران
شهرستان: بابل
بخش: گتاب
دهستان: گتاب جنوبی
جمعیت: ۴۶۷ نفر (سرشماری ۹۵)
مشهدسرا، روستایی است در اتاق‌سرا (بابل) از توابع بخش گتاب شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان گتاب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۰۷ نفر (۱۰۰خانوار) بوده‌است.
هلسینکی بزرگ

| هلسینکی بزرگ Helsingin seutu Helsingforsregionen | هلسینکی بزرگ Helsingin seutu Helsingforsregionen |
| --- | --- |
کشور:  فنلاند
منطقه:  اوسیما
جمعیت: جمعیت
 • کل: ۱۵۲۰۰۵۸
هلسینکی بزرگ (انگلیسی: Greater Helsinki)، (فنلاندی: Helsingin seutu, Suur-Helsinki, سوئدی: Helsingforsregionen, Storhelsingfors) به کلان‌شهر هلسینکی، پایتخت فنلاند اشاره دارد.
در واقع هلسینکی متشکل از محله‌های مرکزی هلسینکی، وانتا، اسپو و کاونیاینن است و تقریباً ۱٫۱۹ میلیون نفر جمعیت دارد. این مناطق، در ساحل خلیج فنلاند، که بخشی از دریای بالتیک است، عمدتاً منطقه اوسیما را در بر می‌گیرند.
کلان‌شهر هلسینکی، بزرگ‌ترین منطقه شهری در این کشور با ۱٬۵۲۰٬۰۵۸ سکنه است و تاکنون مهم‌ترین منطقه اقتصادی، فرهنگی و علمی فنلاند است. پنج دانشگاه از ۱۴ دانشگاه فنلاند و بیشتر مقرهای شرکت‌های برجسته و موسسات دولتی در هلسینکی بزرگ در این منطقه قرار دارند. همچنین، فرودگاه هلسینکی در وانتا واقع شده‌است.
اصطلاح کلان‌شهر هلسینکی و سایر اصطلاحات استفاده شده در این مورد از منظر علمی کاملاً ثابت نشده‌اند و ممکن است در زمینه‌های مختلف متفاوت باشد. این روند به علت ترجمه مستقیم نادرست فنلاندی و سوئدی از اصطلاحات مربوط به هلسینکی بزرگ و منطقه هلسینکی پیش آمده‌است و سال‌هاست که محل اختلاف است.
تصویر هوایی از منطقه مرکزی هلسینکی
هفته نژادپرستی اسرائیل

پوستر سال ۲۰۰۹ هفتهٔ آپارتاید اسرائیل، توسط لتوف
هفتهٔ نژادپرستی اسرائیل (به انگلیسی: Israeli Apartheid Week) که به آی‌اِی‌دبلیو شهرت دارد، نهادی بین‌المللی‌ست که ابتدا در تورنتو پایتخت کانادا و با هدف اعلامی آگاه‌سازی مردم نسبت به ناعدالتی‌های رایج در اسرائیل علیه فلسطینی‌ها شروع به کار کرد و در سال ۲۰۱۰ توانست هفته اسرائیل آپارتاید را در بیش از ۵۵ شهر جهان از جمله مکان‌هایی در استرالیا، اتریش، برزیل، بوتسوانا، کانادا، فرانسه، آلمان، هند، ایتالیا، ژاپن، اردن، کره جنوبی، مالزی، مکزیک، نروژ، فلسطین، آفریقای جنوبی، بریتانیا، و ایالات متحده آمریکا برگزار کند. برگزارکنندگان، در این هفته که در ماه فوریه یا مارس هر سال قرار دارد، با ارائهٔ مقاله، فیلم، سخنرانی، نشست، و مراسم‌های دیگر برای رسیدن به هدف واحدشان تحریم و سرمایه‌برداری (خارج کردنِ سرمایه) و تحریم علیه اسرائیل تلاش می‌کنند.
تظاهرات و تجمعات

در سال ۲۰۱۲، انجمن فلسطین مدرسه اقتصاد لندن (LSE) «دیوار نژادپرستی اسرائیل» را ایجاد کرد که پس از پرتاب بادکنک‌های آب توسط دانشجویان طرفدار اسرائیل در اعتراض به آن منجر به درگیری شد.
در سال ۲۰۱۳، کمیته همبستگی فلسطین دانشگاه هاروارد، اخطاریه‌های ساختگی اخراج را بر روی درهای اتاق خوابگاه دانشجویان نصب کرد. نوام چامسکی، محقق آمریکایی و استاد مؤسسه فناوری ماساچوست بارها در بسیاری از واحدهای دانشگاهی سخنرانی با موضع نژادپرستی اسرائیل کرده است.
بازخوردها

رویدادهای هفته نژادپرستی اسرائیل تقریباً همیشه توسط انجمن‌ها و سازمان‌های همبستگی مرتبط با مؤسسات دانشگاهی برگزار می‌شود. در سال ۲۰۱۴، حزب حاکم آفریقای جنوبی در کنگره ملی آفریقا، رسما هفته نژادپرستی اسرائیل را مورد حمایت قرار داد. همچنین کنگره ملی آفریقا گفته بود که شرکت در هفته نژادپرستی آن سال بخشی از تعهد آنها به جنبش بین‌المللی ضد آپارتاید است. در سال ۲۰۰۷ گروهی از دانشجویان یهودی، تذکر دادند که نباید شبه نژادپرستی را با نژادپرستی اشتباه گرفت.
پیونده به بیرون

وبگاه رسمی ضد نژادپرستی اسرائیل در تورنتو
جیمز آر. کوئیرک

| جیمز آر>  کوئیرک | جیمز آر>  کوئیرک |
| --- | --- |
زادهٔ: ۴ سپتامبر ۱۸۸۴ بوستون، ایالات متحده آمریکا
درگذشت: ۱ اوت ۱۹۳۲ (۴۷ سال)
علت مرگ: سینه‌پهلو
آرامگاه: آرامگاه کنیسکو، ولهالا، نیویورک (شهرستان وستچستر)
ملیت: آمریکایی
دیگر نام‌ها: «پدر هواداران»
پیشه(ها): ویراستار، سردبیر و روزنامه‌نگار
سال‌های فعالیت: ۱۹۱۱ تا ۱۹۳۲
همسران:  الیزابت نورث  می الیسون    
فرزندان: فرانسیس جین جیمز (مرگ در نوزادی)
جیمز آر. کوئیرک (انگلیسی: James R. Quirk؛ ‏ ۴ سپتامبر ۱۸۸۴ – ۱ اوت ۱۹۳۲) ویراستار، سردبیر و روزنامه‌نگار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی قائم مقام و سردبیر مجلهٔ آمریکایی فوتوپلی بود که یکی از نخستین مجلات سینمایی یا مجلات پر زرق‌وبرق سینمادوستان به‌ویژه در دوران فیلم‌های صامت بود. وی همچنین ویراستار نخستین شماره هیا واشینگتن تایمز و پاپیولر مکانیکس هم بود.
ادوارد گوردون کریگ

| ادوارد گوردون کریگ | ادوارد گوردون کریگ |
| --- | --- |
ادوارد گوردون کریگ: ادوارد گوردون کریگ
زادهٔ: ۱۶ ژانویهٔ ۱۸۷۲ استیونج, هرتفوردشر انگلستان
درگذشت: ۲۹ ژوئیهٔ ۱۹۶۶ (۹۴ سال) لندن, انگلستان
ملیت: انگلیسی
سبک: سمبولیسم
همسر: می گیبسون
ادوارد گوردن کریک (۱۶ ژانویه ۱۸۷۲ - ۲۹ ژوئیه ۱۹۶۶) که بعضی اوقات با نام گوردون کریگ شناخته می‌شود؛ بازیگر کارگردان و طراح صحنه انگلیسی است. مادر وی بازیگر معروف الن تری است.
زندگی و خانواده

پدر و مادر گوردون کریگ خیلی زود از یکدیگر جداشده بودند اما او دوران کودکی خود را در محیطی رؤیایی و سرشار از لذت و شور کودکی سپری کرده‌است. کریگ به‌عنوان یک نوجوان، هرگز تحصیلات کلاسیک و مداومی نداشت و همواره دوستان و آشنایانش در مقام معلم و استاد، ایده و افکار او را پرورده و منسجم می‌کردند. کریگ در هفده‌سالگی در جستجوی مهارت و کار حرفه‌ای خویش بود پس دنباله راه مادرش الن تری یعنی بازیگری را ادامه داد. او در طول تمام دوران بازیگری، طراحی صحنه و کارگردانی، همواره از حمایت‌های مالی و هنری بی‌دریغ مادر بهره‌مند بود. این دل‌بستگی و علاقه به مادر تا زمانی که انگلستان را در سال ۱۹۰۵ ترک کرد، رشتهٔ اتصال او به خانواده و بستگانش بود.
حرفه

انتقال از دنیای بازیگری به صحنه‌پردازی و کارگردانی به‌تدریج و قدم‌به‌قدم صورت گرفت. در واقع او به‌تدریج از قدرت فوق‌العادهٔ رؤیاها و تصوراتش در بیان ایده‌های نوین طراحی آگاهی یافت و درصدد عینیت بخشیدن به آن‌ها برآمد. سرانجام، نتیجهٔ سال‌های فعالیت و مطالعات سخت درزمینهٔ طراحی، تهیه و تحقیق منجر به انتشار کتاب هنر تئاتر در سال ۱۹۰۵ شد. کریگ ترجیح می‌داد تا ابداعات و نوآوری‌های خود را درزمینهٔ تئاتر به‌صورت مکتوب ارائه دهد.
ایده‌ها

کریگ، تئاتر را ترکیبی از پنج عامل -۱ حرکت،۲ کلام،۳ خط،۴ رنگ،۵ ریتم می‌دانست. او هیچ‌یک از این عوامل را برتر از دیگری نمی‌دانست و معتقد به ترکیب متعادلی از آن‌ها بود. منتهی تجلی این عناصر را در وجود کارگردان می‌دید و او را بالاتر از همه همچون یک رهبر ارکستر می‌انگاشت.
ایدهٔ ابر عروسک مربوط به گوردون گریک است و او در این ایده چون می‌خواهد به بازیگرانی دست پیدا کند که نتوانند دروغ بگویند از ابر عروسک یا عروسک ماریوننت استفاده می‌کند. او اعتقاد داشت که همواره خود بازیگر مانعی است برای هدایت بازیگر و در آرزوی ئاتری بود که در آن از ابر ماریونت فوق عروسک استفاده کند و این عروسک برتر، جدا از من بازیگر همه نیازهای صحنه تئاتر را بر آورد.
آثار

هنر تئاتر
نقاب
هملت در تئاتر هنری مسکو
تئاتر و هنر اجرا
کنفرانس برلین

برای دیگر کاربردها، کنفرانس برلین (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| 0 | 1 |
| --- | --- |
پوستر رویداد: پوستر رویداد
نام بومی:  Iran nach den Wahlen
تاریخ: ۷–۹ آوریل ۲۰۰۰ (۲۰۰۰-۰۴-۰۷ – )
محل: خانه فرهنگ‌های جهان
مکان: برلین، آلمان
با نام دیگر: کنفرانس برلین
نوع: میزگرد
سازماندهی توسط: بنیاد هاینریش بل
ایران پس از انتخابات پارلمانی: پویایی اصلاحات در جمهوری اسلامی که عموماً با نام کنفرانس برلین شناخته می‌شود، همایشی سه روزه در خصوص آیندهٔ ایران پس از پیروزی اصلاح‌طلبان با اکثریت آرا در انتخابات مجلس شورای اسلامی (۱۳۷۹–۱۳۷۸) بود که از ۱۹ تا ۲۱ فروردین ۱۳۷۹ به‌دعوت بنیاد هاینریش بل در برلین، آلمان برگزار شد. اقدامات این همایش به اندازهٔ اخلال در برگزاری آن از سوی تبعیدیان ایرانی مخالف نظام مورد توجه نبود. تمام شرکت‌کنندگان آن از سوی قوه قضائیه جمهوری اسلامی ایران احضار شدند و تعدادی از آن‌ها به زندان محکوم شدند.
هدف

شرکت‌کنندگان در این کنفرانس هدف از برگزاری آن را از یک سو نشان دادن نظرات متنوع طیف‌های مختلف فکری اصلاح‌طلب، با هدف ایجاد پلی میان اصلاح طلبان و اندیشمندان داخلی و فعالان سیاسی خارج از کشور، و از سوی دیگر برگزاری گفتگو بین شخصیت‌های ایرانی و آلمانی جهت ترمیم و بهبود وضع افکار عمومی آلمان‌ها نسبت به ایران و به تبع آن افزایش روابط اقتصادی و صنعتی طرفین اعلام کردند.
مخالفت‌های اولیه

کنفرانس از یک سو مورد مخالفت و اعتراض برخی گروه‌های اپوزیسیون خارج از کشور قرار گرفت و از سوی دیگر در داخل با واکنش برخی جریان‌ها و روزنامه‌هایی نظیر کیهان مواجه شد.
حزب کمونیست کارگری ایران از مخالفین اصلی این برنامه بود و میتینگ آلترناتیوی را هم در بیرون سالن کنفرانس برگزار کرده بود.
جنجال‌آفرینی

تلویزیون ایران با پخش برنامه‌ای ۳۰ دقیقه‌ای از بخش‌هایی کوتاه و سری شده از حدود ۱۶ ساعت از بعضی سخنرانی‌های نشست‌های کنفرانس (و نه تمام آن‌ها)، در دو شب متوالی ۲۹ و ۳۰ فروردین ماه ۱۳۷۹ از شبکه اول صدا و سیمای جمهوری اسلامی، به این کنفرانس جنبه ملی و ابعادی فراگیر بخشید. در این فیلم صحنه‌هایی از عریان شدن یک مرد، رقصیدن یک زن، فریادهای مرگ بر جمهوری اسلامی و سران آن و بریده‌هایی از فیلم سخنرانی روزهای مختلف در کنار این صحنه‌ها پخش شد.
جنجال اصلی بر سر کنفرانس برلین یک هفته بعد از تمام شدن آن شروع شد. ماجرا به سرعت بالا گرفت. آیت‌الله خامنه‌ای این کنفرانس را توطئه آلمان‌ها و هاشمی رفسنجانی در نماز جمعه تهران آن را در راستای همه‌ی توطئه‌های آمریکا از حمله نظامی طبس به این سو خواندند. گروهی از مردم به صورت کفن پوش در قم و شهرهای دیگر در اعتراض به این ماجرا به راه افتادند و برخی از روحانیون حکم ارتداد شرکت کنندگان را صادر کردند. ماجرا به یکی از گسترده‌ترین بحران‌های سیاسی بعد از پیروزی محمد خاتمی تبدیل شد.
محاکمه شرکت کنندگان

حکم احضار از طرف دستگاه قضایی برای همه‌ی شرکت‌کنندگان فرستاده شد و به اتهام اقدام علیه امنیت ملی و تبلیغ علیه نظام بازجویی و تفهیم اتهام شدند. اما همواره این ابهام باقی ماند که چرا فقط عده‌ی خاصی از شرکت‌کنندگان در کنفرانس مورد غضب و محاکمه‌ی دستگاه قضایی قرار گرفتند.
از میان شرکت‌کنندگانی که عضو کانون نویسندگان بودند و فاقد پایگاه و حمایتی در داخل نظام، عده‌ای همچون کاظم کردوانی و چنگیز پهلوان به ایران بازنگشتند و به تدریس در دانشگاه‌های خارج از کشور و فعالیت‌های فرهنگی خود مشغول شدند.
بسیاری از شرکت‌کنندگان اساساً دستگیر نشدند و بقیه پس از چند ماه آزاد شدند؛ اما حسن یوسفی اشکوری ابتدا به اعدام و سپس به هفت سال زندان و اکبر گنجی ابتدا به ده سال و سپس به شش سال زندان محکوم گردیدند. اشکوری بعد از چهارسال و نیم آزاد شد و اکبر گنجی تمامی شش سال را در زندان ماند. صادرکننده‌ی این احکام قاضی مقدس بود.
شرکت‌کنندگان

۱۷ شرکت‌کننده‌ی این کنفرانس، افرادی با گرایش‌های متنوع بودند که بنا بر دعوت حزب سبزهای آلمان در آن کنفرانس حضور داشتند؛ که به ترتیب الفبا عبارتند از:
علی افشاری
چنگیز پهلوان
حمیدرضا جلایی‌پور
محمود دولت‌آبادی
فریبرز رئیس‌دانا
منیرو روانی‌پور
محمدعلی سپانلو
عزت‌الله سحابی
شهلا شرکت
علیرضا علوی‌تبار
مهرانگیز کار
جمیله کدیور
کاظم کردوانی
اکبر گنجی
شهلا لاهیجی
خدیجه مقدم
حسن یوسفی اشکوری
از چپ جمیله کدیور، محمود دولت‌آبادی، محمدعلی سپانلو و علی افشاری در دادگاه کنفرانس برلین
کلی اوهارا

کلی مورین اوهارا (انگلیسی: Kelley Maureen O'Hara متولد ۴ اوت ۱۹۸۸) بازیکن بازنشسته فوتبال در پست هافبک اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرد می‌توان به گلد پراید، بوستون بریکرز و اسکای بلو اف‌سی اشاره کرد. وی همچنین برای تیم ملی فوتبال زنان آمریکا نیز بازی می‌کرد.
کلاس اولدنبرگ

| کلاس اولدنبرگ | کلاس اولدنبرگ |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۸ ژانویهٔ ۱۹۲۹ استکهلم، سوئد
درگذشت: ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۲ (۹۳ سال) نیویورک سیتی، ایالات متحده.
ملیت: سوئد
تحصیلات: مدرسه لاتین شیکاگو، مؤسسه هنر شیکاگو، دانشگاه ییل
شناخته‌شده برای: تندیس‌گری، هنر عمومی
جنبش: هنر مردمی
جوایز: جایزه رولف شوک در هنرهای دیداری (۱۹۹۵)
کلاس اولدنبرگ (سوئدی: Claes Oldenburg؛ زادهٔ ۲۸ ژانویهٔ ۱۹۲۹ – درگذشتهٔ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۲) هنرمند، و مجسمه‌ساز اهل سوئد بود. او بیشتر به خاطر تندیس‌های همگانیش که با ابعاد بزرگ در فضاهای شهری تعبیه می‌شدند، شناخته می‌شود. وی همسر کوسیه فان بروخن، هنرمند هلندی–آمریکایی که در سال ۲۰۰۹ میلادی درگذشت، بود.
زندگی‌نامه

اولدنبرگ در سال ۱۹۲۹ در استکهلم به دنیا آمد. به دنبال زندگی در نیویورک و اسلو، خانواده وی در ۱۹۳۶ به شیکاگو مهاجرت کردند. او تحصیلات خود را از ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۰ در دانشگاه ییل انجام داد و در ۱۹۵۳ شهروند آمریکا شد. پس از کار به عنوان دستیار خبری در شیکاگو سیتی نیوز بورو در مؤسسه هنر شیکاگو، وی در سال ۱۹۵۶ به نیویورک رفت و در آنجا ماندگار شد.
اولدنبرگ با تندیس‌های نوین خود که در محیط‌های باز و شهری و در دسترس همگان گذاشته می‌شدند نقش مهمی در برآمدن هنر مردمی در آمریکا داشت. او در ۱۹۷۷ با کوسیه فان بروخن ازدواج کرد و این دو اجراهای بسیاری را در فضاهای بزرگ و شهری آمریکا و اروپا به انجام رساندند.
مرگ

اولدنبرگ در ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۲ در سن ۹۳سالگی بر اثر عوارض ناشی از افتادن بر روی زمین در خانه خود در منهتن درگذشت.
نگارخانه

«پین‌های پرنده» نوشته کلاس اولدنبرگ و کوزژ ون بروگن، آیندهوون، هلند
"توپ‌های غول پیکر تنیس" (۱۹۷۷) توسط کلاوس اولدنبرگ و کوسی فان بروگن برای پروژه‌های مجسمه‌سازی مانستر، آلمان
"شلنگ باغ"، فرایبورگ ایم بریسگاو، بادن-وورتمبرگ، آلمان
طاق پیچی، موزه بویمانس فان بنینگن، روتردام، هلند
بهار ۲۰۰۶، کوسی فان بروگن و، کلاس اولدنبرگ چئونگی چئون، سئول، کره جنوبی
بطری‌های اولدنبرگ، میدلزبرو، یورکشیر شمالی، انگلستان، بریتانیا
"مخروط افتاده" ۲۰۰۱، کلاس اولدنبرگ و کوسی فان بروگن، منطقه نیومارکت، کلن، آلمان
دوچشمی غول پیکر، ساختمان دوربین دوچشمی، ونیز، لس آنجلس، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا
میدان مرکزی خیابان بازار ۱۵۰۰، فیلادلفیا، ایالات متحده آمریکا ، ونیز، لس آنجلس، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا
ورزشگاه پرث

ورزشگاه پرث (به انگلیسی: Perth Stadium)، که به‌خاطر مقاصد اقتصادی با عنوان ورزشگاه آپتوس شناخته می‌شود، یک ورزشگاه چند منظوره در پرث، استرالیای غربی، حومهٔ برس‌وود مستقر است. در اواخر سال ۲۰۱۷ تکمیل شد و در ۲۱ ژانویه ۲۰۱۸ به‌طور رسمی افتتاح شد. ظرفیت کل ورزشگاه ۶۱٬۲۶۶ است که شامل اتاق ایستاده نیز می‌شود و آن را به‌سومین ورزشگاه بزرگ استرالیا (پس از ورزشگاه کریکت ملبورن و ورزشگاه استرالیا) رسانده‌است. این ورزشگاه را می‌توان تا ۶۵٬۰۰۰ صندلی برای ورزش‌های مستطیل شکل تمدید کرد.
ورزشگاه پرث در درجه اول برای فوتبال استرالیایی و کریکت استفاده می‌شود.
ورزشگاه پرث توسط کنسرسیومی به‌رهبری مالتی‌پلکس ساخته‌شد. اعلام محل برس‌وود در ژوئن ۲۰۱۱ در پی یک سری پیشنهادهای قبلی برای ورزشگاه از جمله مکان‌هایی در سبیاکو و پرث شرقی صورت گرفت. ورزشگاه پرث برنده جایزه جهانی ورسای در سال ۲۰۱۹ در رده ورزشی شد. این جایزه جهانی برای معماری و طراحی است.