stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جان لدیارد
اوایل زندگی

لیدیارد در نوامبر ۱۷۵۱ در گروتون، کنتیکت متولد شد. او نخستین فرزند آبیگیل یونگز لیدیارد و کاپیتان جان لیدیارد جونیور، فرزند اسکاویر جان لیدیارد سینیور بود. یک یا دو روز پس به‌دنیا آمدن فرزند خود، کاپیتان جان لیدیارد کشتی پدرش را به دریا انداخت و به مقصد هند غربی حرکت کرد. لیدیارد سه سال بعد به پدربزرگ خود در هارتفورد، کنتیکت پیوسته و وارد مدرسه شد. پدر بزرگ وی درست قبل از اینکه لیدیارد ۲۰ ساله شود وفات کرد. (اسکوایر لیدیارد در ماه سپتامبر ۱۷۷۱ درگذشت؛ هنگام درگذشت اسکوایر، نوه وی جان سوم تقریباً سه ماه کمتر از ۲۱ سال داشت).
لیدیارد در ۲۲ آوریل ۱۷۷۲ وارد کالج دارتموث (که تنها ۳ سال از عمر آن می‌گذشت) شده و برای مدت کوتاهی آنجا ماند. او بدون کسب اجازه، برای دو ماه از اوت تا سپتامبر همان سال کالج را ترک کرده و به یک سفر اکتشافی کمپینگ را رهبری کرد و در ماه می ۱۷۷۳ کالج را برای همیشه ترک نمود. به‌طور فراموش نشدنی، او کانوی دستکند خود را ساخت و برای یک هفته در رودخانه کنتیکت تا مزرعه پدربزرگش آن را پارو زد. امروزه، باشگاه کانوی لیدیارد که بخشی از باشگاه تفریحی دارتموث است، به‌طور همه ساله یک سفر کانوی را دریای کنتیکت راه‌اندازی می‌کند. در اوقات بلاتکلیفی، او تصمیم گرفت تا سفر کند؛ او به پسر عموی خود نوشت، «من هفت سال خود را به سرگردانی تخصیص دادم». او به عنوان یک کارمند معمولی کشتی به یک سفر تجارتی یک ساله به جبل‌الطارق، ساحل بربر و کارائیب رفت. در سفر دریایی بعدی خود، او کشتی را وارد پورتسموث، انگلستان نمود و به زودی گرفتار شده و به عنوان تفنگدار دریایی به زور وارد نیروی دریایی بریتانیا شد.
سومین سفر دریایی کاپیتان کوک

در ژوئن ۱۷۷۶، لیدیارد به عنوان یک تفنگدار دریایی به سومین و آخرین سفر دریایی کاپیتان جیمز کوک ملحق شد. این سفر دریایی تا اکتبر ۱۷۸۰ میلادی ادامه یافت. در جریان چهار سال، این دو کشتی در جزایر ساندویچ، دماغه امید نیک، جزایر پرینس ادوارد در آفریقای جنوبی، جزایر کرگولن، تاسمانی، نیوزیلند، جزایر کوک، تونگا، تاهیتی و سپس در هاوایی (که برای نخستین‌بار در این سفر دریایی مستند گردید) توقف نمودند. این سفر دریایی بسوی سواحل آمریکای شمالی ادامه یافته و احتمالاً لیدیارد را به نخستین شهروند ایالات متحده مبدل نمود که سواحل غربی آن را در امتداد جزایر آلیوتی و آلاسکا در دریای برینگ لمس می‌نماید و سفر دریایی دوباره به سمت هاوایی بازگشت و کوک در آنجا به قتل رسید. او تلاش نمود تا از کیالاکیکوا بی به موکواویویو و بلندترین نقطه آن ماونا لوا بالا رود، اما مجبور شد برگردد. هنگام بازگشت از سفر دریایی کشتی‌ها در کامپاتکا، ماکائو، باتاویا (حالا جاکارتا) و در اطراف دماغه امید نیک توقف نموده و در نهایت به انگلستان بازگشت.
لیدیارد که هنوز تفنگدار نیروی دریایی بریتانیا بود، برای جنگ با انقلاب آمریکا به کانادا فرستاده شد. او در عوض مأموریت خود را ترک و به دارتموث بازگشت و به نوشتن ژورنال آخرین سفر دریایی کاپیتان کوک آغاز کرد. این اثر در ۱۷۸۳ میلادی، پنج سال پس از سفر او به هاوایی، به نشر رسید و نخستین اثر در ایالات متحده بود که حق تکثیر آن محافظت شده بود. (در واقع این اثر توسط یک لایحه ویژه قانون حق تکثیر در ایالت کنتیکت محافظت شده بود؛ قانون حق تکثیر فدرال در ۱۷۹۰ میلادی معرفی شد). این اثر امروزه به عنوان یکی از کتابهای نادر تفسیر می‌گردد، چون نخستین کتاب مسافرتی بود که برای اولین‌بار در ایالات متحده به چاپ رسید و هاوایی را توصیف می‌کرد.
تجارت خز

چون لیدیارد پی برده بود که خز سمور دریایی مناطق شمال غرب آمریکا در ماکائو از قیمت بسیار بالایی برخوردار است، او در اوایل دهه ۱۷۸۰ میلادی برای ایجاد شرکت‌های تجارت خز لابی‌گری کرد. پیشنهاد لیدیارد این بود تا خز با ابریشم و پورسلین چینی مبادله گردیده و بعداً در ایالات متحده به فروش برسد. هرچند شراکت تجاری او با سرمایه‌گذار اهل فیلادلفیا، رابرت موریس موفقیت‌آمیز نبود، اما او با این حال راه را برای تجارت با چین هموار ساخت.
لیدیارد در ژوئن ۱۷۸۴ ایالات متحده را به هدف یافتن بانکدارهای سرمایه‌گذاری در اروپا، ترک کرد. او در پاریس با جان پل جونز به شراکت آغاز کرد، اما این شراکت جدید نیز به ثمر نرسید.
سفر زمینی در اطراف جهان

لیدیارد هنگامی که در پاریس بود، با تشویق توماس جفرسون سفیر وقت ایالات متحده و حمایت مالی موتیه دو لافایت، گیاه‌شناس جوسیف بانکس و داماد جان آدامز، ویلیام اسمیت به فکر یک سفر اکتشافی گسترده شد. جفرسون پیشنهاد نمود که لیدیارد از راه زمین و با گذشتن از روسیه، عبور از تنگه برینگ و حرکت به سوی جنوب آلاسکا و سپس گذشتن ویرجینیا که در غرب آمریکا است، به اکتشاف قاره آمریکا بپردازد.
لیدیارد در دسامبر ۱۷۸۶ لندن را ترک نموده و بیشتر خاک روسیه را طی کرد. او در ژوئن ۱۷۸۷ سن پترزبورگ را ترک و از مسکو، یکاترینبورگ، امسک، تومسک، ایرکوتسک، کیرنسک گذشت و پس از ۱۱ هفته به یاکوتسک رسید. در این‌جا او برای استراحت زمستانی توقف کرد، اما دوباره به ایرکوتسک بازگشت نمود تا به یک سفر اکتشافی بزرگتر که توسط جوسیف بیلینگز (از سفر دریایی کوک) رهبری می‌شد، بپیوندد. با این حال، لیدیارد در فوریه ۱۷۸۸ به فرمان امپراتور روسیه، کاترین کبیر دستگیر گردیده و از همان راه که رفته بود دوباره به مسکو بازگردانده شد و پس از آن به لهستان تبعید گردید.
سفر اکتشافی به آفریقا

لیدیارد که دوباره به لندن بازگشته بود با انجمن آفریقا که در آن زمان به دنبال استخدام کاشفین برای آفریقا بود، آشنا شد. لیدیارد یک سفر اکتشافی را از دریای سرخ به آتلانتیک پیشنهاد کرد. او در اوت ۱۷۸۸ به اسکندریه رسید، اما روند آغاز سفر به آهستگی پیش می‌رفت. در اواخر نوامبر ۱۷۸۸، لیدیارد بر حسب اتفاق خود را با جوهر گوگرد (سولفوریک اسید) مسموم کرد و در ۱۰ ژانویه ۱۷۸۹ در قاهره درگذشت. جان لیدیارد در تپه‌های شینی اطراف دریای نیل در یک مقبره متواضع به خاک سپرده شد، اما موقعیت آن تا امروزه نامعلوم است.
میراث

علاوه بر باشگاه کانوی لیدیارد، دو نوجوان دورتموث به نام‌های پیتر بوهلر و پیتر بریویت در بهار ۲۰۰۲ میلادی سفر لیدیارد را دوباره تکرار کردند. آنها با پیمودن یک راه پُستی قدیمی معروف به نورستیجن در امتداد ساحل، ۲٬۰۰۰ مایل از استوکهلم تا سن پترزبورگ را از طریق سوئد، فنلاند و روسیه طی نمودند.
ارجاعات

1 2 3  Laughton 1892.
↑  Walther M. Barnard (1991). "Earliest Ascents of Mauna Loa Volcano, Hawai'i". Hawaiian Journal of History. Hawaiian Historical Society, Honolulu. 25. hdl:10524/599.
↑  John W. Perry. "Captain Cook's American". Hana Hou! Vol. 5, No. 3, June/July 2002.
1 2  Chisholm 1911.
↑  The Gates of Africa. London: Harper Collins. 2003. p. 50. ISBN 0-00-712233-0.
↑  Oren, Michael. Power, Faith, and Fantasy. W.W. Norton & Company. New York, 2007.
↑  ""From Stockholm to St. Petersburgh: Retracing John Ledyard's Trek on Foot and Bike"". 3 February 2002.
لالب

مکان
| لالب | لالب |
| --- | --- |
روستا: روستا
محل : محل 
لالب: لالب
مختصات: ۳۱°۳۳′۰۰″شمالی ۴۹°۵۷′۳۰″شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۵۵۰۱۰۳۲°شمالی ۴۹٫۹۵۸۴۱۱۴°شرقی﻿ / 31.5501032; 49.9584114: مختصات: ۳۱°۳۳′۰۰″شمالی ۴۹°۵۷′۳۰″شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۵۵۰۱۰۳۲°شمالی ۴۹٫۹۵۸۴۱۱۴°شرقی﻿ / 31.5501032; 49.9584114
استان: خوزستان
شهرستان: باغ‌ملک
بخش: بخش مرکزی
دهستان: منگشت
جمعیت: ۱۵۳۹ نفر (سرشماری ۹۵)
لالُب، روستایی گردشگری از توابع بخش مرکزی شهرستان باغ‌ملک در استان خوزستان ایران است، که در گذشته اقامتگاه خوانین بختیاری منگشت بود بیشتر اهالی این روستا از ایل بهمئی هستند که خود شامل چندین طایفه وتیره میشود طوایف خلیلی ، بناری، نرمیسا، به ترتیب بزرگترین و قدیمی ترین این روستا می باشند ولی در چند دهه اخیر خانواده های زیادی از طایفه های هادی و نعمت الهی  ساکن استان کهگیلویه به این روستا مهاجرت کردند ، هم اینک قلعه باستانی خوانین با نام قلعه اقبال، محل بازدید گردشگران می باشد. از دیگر جاذبه های این روستا می توان به رودخانه منگشت اشاره کرد که به مانند خط استوا این روستا را از روستای ابوالعباس (بلواس) ،که مرکز دهستان منگشت می باشد، جدا می کند. باغات سرسبز انار، قنات های کشاورزی و همچنین آسیاب های آبی (سنتی) به نام های، پلنگ، نهنگ و زرنگ از دیگر جاذبه های گردشگری این روستا می باشند.علاوه بر انار، برنج، پیاز، ماش و مرکبات از محصولات کشاورزی این روستا می باشد.
شایان ذکر است که تنها سایت پرواز پاراگلایدر در شهرستان باغملک، بر فراز کوهِ مُشرف بر روستای لالُب معروفِ به سرپهن قرار دارد که همین امتیاز باعث ورود هفتگی علاقمندان ورزشهای هوایی بخصوص پاراگلایدر و چتر بازی به روستای لالُب شود.
کوه بادرنگان سومین کوهِ بلند شهرستان نیز در این روستا قرار دارد که با طبیعت بِکر و دیدنی خود، پذیرای کوهنوردان و صخره نوردان استان نیز میباشد.
جمعیت

این روستا در دهستان منگشت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۱۸۳ نفر (۲۱۷خانوار) بوده‌است. که در سال ۱۳۹۰ این آمار به ۱۴۵۵ نفر (۳۴۱ خانوار) رسید .
سهرین دوک

مکان
| سهرین دوک | سهرین دوک |
| --- | --- |
روستا: روستا
محل : محل 
مختصات: ۲۶°۰۸′۳۶″شمالی ۵۹°۳۴′۴۰″شرقی﻿ / ﻿۲۶٫۱۴۳۲۲۷۱°شمالی ۵۹٫۵۷۷۹۰۶۶°شرقی﻿ / 26.1432271; 59.5779066: مختصات: ۲۶°۰۸′۳۶″شمالی ۵۹°۳۴′۴۰″شرقی﻿ / ﻿۲۶٫۱۴۳۲۲۷۱°شمالی ۵۹٫۵۷۷۹۰۶۶°شرقی﻿ / 26.1432271; 59.5779066
استان: سیستان و بلوچستان
شهرستان: نیک‌شهر
بخش: بنت
دهستان: بنت
جمعیت: ۱۷۹ نفر (سرشماری ۹۵)
سهرین دوک، روستایی در دهستان بنت بخش بنت شهرستان نیک‌شهر در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۷۹ نفر (۴۹ خانوار) بوده است.
کریستاپس پورزینگیس

| 0 | 1 |
| --- | --- |
شمارهٔ ۶ – New York Knicks: شمارهٔ ۶ – New York Knicks
پست: فوروارد قدرتی / سنتر
لیگ: اتحادیه ملی بسکتبال
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زادهٔ: ۲ اوت ۱۹۹۵ ‏(۲۹ سال) لیپایا، لتونی
ملیت: لتونی
قد: ۷ فوت ۳ اینچ (۲٫۲۱ متر)
وزن: ۲۴۰ پوند (۱۰۹ کیلوگرم)
اطلاعات حرفه: اطلاعات حرفه
درفت ان‌بی‌ای: ۲۰۱۵: راند یکم، چهارم پیک کلی
انتخاب‌شده توسط نیویورک نیکس: انتخاب‌شده توسط نیویورک نیکس
پیشه بازیکنی: ۲۰۱۱–اکنون
تاریخچه فعالیت: تاریخچه فعالیت
2012–2015: باشگاه بسکتبال رئال بتیس
2012–2013: ←Sevilla B
2015–2019: نیویورک نیکس
2019–2022: دالاس ماوریکس
2022–2023: واشینگتن ویزاردز
2023–تاکنون: بوستون سلتیکس
 :  
دستاوردهای حرفه‌ای و جوایز: دستاوردهای حرفه‌ای و جوایز
 NBA All-Rookie First Team (۲۰۱۶)  EuroCup Rising Star (۲۰۱۵)  ۲× ACB All-Young Players Team (۲۰۱۴، ۲۰۱۵) :  NBA All-Rookie First Team (۲۰۱۶)  EuroCup Rising Star (۲۰۱۵)  ۲× ACB All-Young Players Team (۲۰۱۴، ۲۰۱۵) 
 :  
آمار  در NBA.com: آمار  در NBA.com
آمار در Basketball-Reference.com: آمار در Basketball-Reference.com
کریستاپس پورزینگیس (لتونیایی: Kristaps Porziņģis؛ زادهٔ ۲ اوت ۱۹۹۵) یک بازیکن بسکتبال اهل لتونی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به دالاس موریکس اشاره کرد،پورزینگس سال 2023به بوستون سلتیک پیوست.
ائل‌گلی

برای دیگر کاربردها، ائل‌گلی (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| باغ، دریاچه و عمارت شاه گولی | باغ، دریاچه و عمارت شاه گولی |
| --- | --- |
نام: باغ، دریاچه و عمارت شاه گولی
کشور: ایران
استان: استان آذربایجان شرقی
شهرستان: تبریز
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
نام محلی: شاه گولی هست و ایل یا ائل گولی
سال‌های مرمت: دوره‌های صفویه، قاجاریه، پهلوی و جمهوری اسلامی
کاربری کنونی: تفرجگاه تفریحی
دیرینگی: آق‌قویونلوها
مالک اثر: مردم آذربایجان
مالک فعلی اثر: مردم آذربایجان
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۲۴۷۷۴
تاریخ ثبت ملی: ۲۷ بهمن ۱۳۸۷
اطلاعات بازدید: اطلاعات بازدید
امکان بازدید: همه روزه
شاه‌گولی (دریاچه شاه ، به ترکی آذربایجانی: Şah göli) یا ائل‌گولی (دریاچه ملت ، به ترکی آذربایجانی: El göli) یکی از مهم‌ترین گردشگاه‌های شهر تبریز است که در جنوب شرق آن و در ۷ کیلومتری مرکزشهر واقع شده است. این مکان در زمان آق‌گویونلوها ایجاد شده و در دورهٔ صفویان گسترش یافته است. قهرمان میرزا (هشتمین پسر عباس میرزا) نیز این عمارت را تکمیل‌تر نموده و آن را به‌صورت یک گردشگاه سلطنتی برای درباریان قاجار درآورده است.
عمق دریاچهٔ شاه گولی 12 متر بوده و در محوطهٔ آن قایقرانی انجام می‌شود. همچنین غذاخوری و فست‌فود و کافی‌شاپ‌های متعددی در داخل این گردشگاه وجود دارد. شاه‌گلی دارای هتل، مسافرخانه و دفتر جهانگردی فعال است. همچنین سابقاً دارای شهربازی با نام «لونا پارک» بوده اما به دلیل استانداردهای ثبت جهانی مجموعه شاه‌گولی، جمع‌آوری شده است.
معمار این مکان: حاج امیر ملقب به جگوار
نام‌شناسی

روستای «شاه‌گولی» (محلهٔ ائل‌گولی فعلی) در اولین سرشماری رسمی ایران در سال ۱۳۳۵ خورشیدی، جمعیتی بالغ بر ۵۷۶ نفر را در خود جای داده بود. هرچند پس از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷، نام این محله و مجموعهٔ گردشگری واقع در مجاورت آن در اکثر اسناد رسمی و نقشه‌ها به «ائل‌گلی» تغییر یافت؛ اما در تاریخ ۲۷ بهمن ۱۳۸۷ خورشیدی، این مجموعه با عنوان «شاه‌گولی» به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسید. در برخی از نقشه‌های تبریز در دورهٔ جمهوری اسلامی نیز نام این مجموعه به صورت «شاه‌گولی» درج شده است.
این مکان در زمان آق‌قویونلوها ایجاد شده و در دورهٔ صفویان گسترش یافته است. قهرمان میرزا (هشتمین پسر عباس میرزا) نیز این عمارت را تکمیل‌تر نموده و آن را به‌صورت یک گردشگاه سلطنتی برای درباریان قاجار درآورده است.
عمق دریاچهٔ ائل گولی ۱۲ متر بوده و در محوطهٔ آن قایقرانی انجام می‌شود. همچنین غذاخوری و فست‌فود و کافی‌شاپ‌های متعددی در داخل این گردشگاه وجود دارد. ائل‌گولی دارای هتل، مسافرخانه و دفتر جهانگردی فعال است و با احداث هتل پارس ائل‌گلی، این گردشگاه جنبهٔ جهانی پیدا کرده است.
«ائل گولی» عنوانی است که بعد از انقلاب ۵۷ ایران و سرنگونی سلطنت پهلوی در جهت حذف واژه «شاه» از اسامی و عناوین مکان‌ها ایجاد شد، و بعلت جایگزینی در مکتوبات رسمی و نقشه‌ها و تابلوهای شهری مردم برای راهنمایی مسافران مجبور به استفاده از عنوان جدید شدند. اکنون نیز ساکنین بومی به ندرت از عنوان ائل گولی استفاده می‌کنند و اغلب عنوان اصلی یعنی شاه‌گلی را بکار می‌برند.[نیازمند منبع]
پیشینه

ائل گلی تا پیش از روی‌کارآمدن صفویان، بزرگ‌ترین منبع ذخیرهٔ آب جهت آبیاری باغ‌های مناطق شرقی تبریز تا دروازهٔ تهران و تپلی‌باغ بوده است. در دوران حکومت صفویان، تمام شن و ماسه و نخاله‌های موجود در محوطهٔ داخلی دریاچهٔ فعلی خالی شده و دیواره‌ای سنگی به دور آن کشیده شد.
در دوران قاجار در پیرامون استخرائل گلی خیابان‌هایی جهت عبور و مرور احداث گردید و در جوار این معابر، درختان درخت تبریزی، بید مجنون و گل‌های اطلسی متعددی در چندین ردیف جهت تزئین گردشگاه و پاکی آب و هوا کاشته شد.
ائل گلی در دوران پهلوی به شهرداری تبریز واگذار شد تا به یک گردشگاه عمومی تبدیل شود. سید باقر کاظمی (مهذب‌الدوله) استاندار وقت آذربایجان شرقی، نخستین تعمیرات اساسی را در محوطهٔ این گردشگاه به انجام رسانید.
دریاچه

دریاچهٔ ائل‌گلی با حدود ۵۵۰۰۰ متر مربع وسعت، گنجایش ۷۲۰۰۰۰ متر مکعب آب را دارد. نام این دریاچه پیش از انقلاب، «شاه‌گلی» بود که پس از انقلاب اسلامی ایران به ائل‌گلی (دریاچه مردم) تغییرنام داده است. به عقیده بهروز خاماچی، کلمه «شاه» در این‌جا به معنی شخص شاه نبوده و به معنی «بزرگ و باعظمت» است.
یکی از شعبه‌های رودخانهٔ لیقوان که از نزدیکی روستای چاوان می‌گذرد، به‌صورت جویباری کوچک از سمت جنوب‌شرقی دریاچهٔ ائل گلی وارد آن شده و آب آن را تأمین می‌نماید.
تپهٔ نسبتاً بلندی در بخش جنوبی دریاچهٔائل گلی قرار گرفته که جنگل‌کاری شده و آبشارهای مصنوعی متعددی از این تپه به سمت داخل دریاچه سرازیر می‌شود. همچنین از ضلع جنوبی دریاچه تا مرکز آن و محل کاخ ائل گلی، خیابانی کشیده شده که عمارت کلاه‌فرنگی را به‌صورت یک شبه‌جزیره درآورده است.
این دریاچه در هنگام فصل زمستان با نمایی زیبا آمیخته‌ای از یخ و آب، خود را می‌نمایاند. در زمان یخ زدن دریاچه ماهی‌هایی که در این آب زندگی می‌کنند نمی‌توانند به سطح آب برسند و به همین دلیل رشد آن‌ها کند می‌شود.
سراسرنمای انتهای شرقی تبریز از بوستان ائل‌گلی
عمارت شاه‌گلی

عمارت کلاه‌فرهنگی هشت‌ضلعی موجود در مرکز دریاچهٔ شاه‌گلی که به کاخ شاه‌گلی شهرت دارد، امروزه به‌صورت یک تالار پذیرایی مورد استفاده قرار می‌گیرد. این بنا پیش‌تر یک ساختمان یک‌طبقهٔ خشتی و فرسوده بود. شهرداری تبریز در سال ۱۳۴۶ خورشیدی ساختمان پیشین را تخریب و عمارت دوطبقهٔ جدید و مقاومی در محل آن توسط استاد معمار حاج علی اکبر نادرالوجود احداث کرد. کاخ شاه گلی در دوران حکومت سلطان یعقوب آق‌قویونلو احداث شده و در دوران سلطنت صفویان گسترش یافته است. قهرمان میرزا (هشتمین پسر عباس میرزا) نیز این عمارت را تکمیل‌تر نموده و آن را به‌صورت یک گردشگاه سلطنتی برای درباریان قاجار درآورده است.
عمارت ائل‌گلی، در حین ساخت
روزهای برفی ائل‌گلی
جزیره پنانگ

| نام بومی: Pulau Pinang | نام بومی: Pulau Pinang |
| --- | --- |
تانجونگ بونگا در ساحل شمالی جزیره: تانجونگ بونگا در ساحل شمالی جزیره
جزیره پنانگ (قرمز) در ایالت پنانگ (چپ) و مالزی غربی (راست): جزیره پنانگ (قرمز) در ایالت پنانگ (چپ) و مالزی غربی (راست)
fa (in English: Expected satiety): fa
جغرافیا: جغرافیا
مکان: جنوب شرق آسیا
مختصات: ۵°۲۴′۰۰″ شمالی ۱۰۰°۱۴′۲۰″ شرقی﻿ / ﻿۵٫۴۰۰۰۰°شمالی ۱۰۰٫۲۳۸۸۹°شرقی﻿ / 5.40000; 100.23889
مجمع‌الجزایر: مجمع الجزایر مالایی
پهنه‌های آبی نزدیک: تنگه ملاکا (غرب), تنگه پنانگ (شرق)
مساحت: ۲۹۳ کیلومتر مربع (۱۱۳ مایل مربع)
بلندترین نقطه: پنانگ هیل
کشور: کشور
مالزی: مالزی
تقسیمات کشوری: تقسیمات کشوری
ایالت: پنانگ
دولت محلی: شورای شهر جزیره پنانگ
جمعیت‌شناسی: جمعیت‌شناسی
جمعیت: ۷۲۲٬۳۸۴ (۲۰۱۰)
تراکم جمعیت: ۲٬۴۶۵٫۴۷ /کیلومتر مربع (۶٬۳۸۵٫۵۴ /مایل مربع)
جزیره پنانگ (به انگلیسی: Penang Island) بخشی از ایالت پنانگ در کرانۀ غربی شبه‌جزیره مالزی است. وقتیکه در ۱۲ اوت ۱۷۸۶ توسط کمپانی هند شرقی بریتانیا اشغال گردید، به افتخار تولد شاهزاده ولز، جرج چهارم، جزیرۀ شاهزاده ولز نامگذاری شد. مرکز منطقه، به یاد سلطنت جرج سوم به نام جرج تاون لقب گرفت.
مالزی جزیره دیگری به نام «پولائو پینانگ» دارد، یک پایگاه غواصی است که در دریای جنوبی چین و بخشی از پارک دریایی جوهور که شامل چند جزیره: جزیره آئور، پولائو دایانگ، پولائو لانگ و خود پولائو پینانگ می‌باشد، واقع شده‌است.
پیشینه

پنانگ در ابتدا بخشی از قلمرو سلطان مالایی کداح بود. در روز ۱۱ اوت سال ۱۷۸۶، کاپیتان فرانسیس لایت از کمپانی هند شرقی بریتانیا وارد جزیره شد و آن را به احترام وارث پادشاهی بریتانیا به جزیره شاهزاده ولز تغییر نام داد.
جغرافیا

جزیره پنانگ با مساحتی برابر با ۲۹۵ کیلومتر مربع، بعد از جزیره بانگی، جزیره برویت و لنکاوی، چهارمین جزیره بزرگ در سرتاسر مالزی است. با دارا بودن جمعیتی که ۶۷۸٬۰۰۰ نفر تخمین زده شده‌است، پرجمعیت‌ ترین جزیره کشور است. جزیره توسط دو پل به سرزمین اصلی مرتبط شده‌است. پل اول از گلوگور در جزیره شروع شده و به پرای در جزیره اصلی ختم می‌شود درحالی‌که پل دوم در جنوب آن قرار دارد. بخشی از ایالت پنانگ که در سرزمین اصلی قرار دارد به نام سبرانگ پرای شناخته می‌شود، و به همراه جزیره پنانگ و چند جزیره کوچکتر، ایالت پنانگ را تشکیل می‌دهند.
سن فلیپه

مکان در 23x15px|border |alt=|link= منطقه والپارایزو, 23x15px|border |alt=|link= شیلی
| سن فلیپه | سن فلیپه |
| --- | --- |
شهرستان‌های شیلی: شهرستان‌های شیلی
   پرچم نشان موقعیت سن فلیپه در نقشه سن فلیپهLocation in Chile:    پرچم نشان موقعیت سن فلیپه در نقشه سن فلیپهLocation in Chile
مختصات: ۳۲°۴۵′۰۰″ جنوبی ۷۰°۴۳′۲۶″ غربی﻿ / ﻿۳۲٫۷۵۰۰۰°جنوبی ۷۰٫۷۲۳۸۹°غربی﻿ / -32.75000; -70.72389: مختصات: ۳۲°۴۵′۰۰″ جنوبی ۷۰°۴۳′۲۶″ غربی﻿ / ﻿۳۲٫۷۵۰۰۰°جنوبی ۷۰٫۷۲۳۸۹°غربی﻿ / -32.75000; -70.72389
منطقه‌های شیلی:  منطقه والپارایزو
استان: San Felipe de Aconcagua
Villa de San Felipe de Real: ۳ اوت ۱۷۴۰
حکومت: حکومت
 • نوع: شهرداری
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۸۵٫۹ کیلومتر مربع (۷۱٫۸ مایل مربع)
ارتفاع: ۶۵۴ متر (۲۱۴۶ فوت)
جمعیت (سرشماری ۲۰۱۲): جمعیت (سرشماری ۲۰۱۲)
 • کل: ۷۱۱۰۴
 • تراکم: ۳۸۰/کیلومتر مربع (۹۹۰/مایل مربع)
 • منطقه شهری: ۵۷۷۶۰
 • محدوده روستایی: ۶۳۶۶
اهلیت‌نام: Sanfelipeño
Sex: Sex
 • Men: ۳۱٬۰۳۶
 • Women: ۳۳٬۰۹۰
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۴ (CLT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۳ (CLST)
کد منطقه: ۵۶ + ۳۴
سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن: اقلیم نیمه‌خشک
وبگاه: Official website (اسپانیایی)
سن فلیپه (به اسپانیایی: San Felipe) یک شهرستان در شیلی است که در سن فلیپه د آکونکاگوآ واقع شده‌است. سن فلیپه ۱۸۵٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۷۱٬۱۰۴ نفر جمعیت دارد و ۶۵۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده.
کتب سته

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نویسنده(ها): محمد بن اسماعیل بخاری مسلم بن حجاج نیشابوری احمد بن شعیب نسائی ابوداوود سلیمان ابوعیسی محمد ترمذی محمد بن ماجه قزوینی
زبان: عربی
گونه(های) ادبی: حدیث‌نگاری
کتب سته
کتب ستّه (به عربی: الكتب الستة)، (به فارسی: نَسک‌های شش‌گانه)، به مجموع شش کتاب حدیث گفته می‌شود که معتبرترین کتب حدیث در نزد اهل سنت می‌باشد. این کتاب‌ها پس از قرآن مهم‌ترین منابع دینی است که در دسترس اهل سنت است و توسط علمای اهل سنت مطالعه و استفاده می‌شود.
گردآورندگان هر شش کتاب اهل ایران بوده‌اند. در بین این کتاب‌های حدیث، لفظ صحیح تنها به دو کتاب صحیح بخاری و صحیح مسلم اختصاص داده می‌شود در حالی که چهار کتاب حدیث دیگر، هم شامل احادیث صحیح و هم غیر صحیح هستند؛ بنابراین لفظ صحاح سته (یعنی کتابهای صحیح شش‌گانه) به اشتباه در بین عموم رایج شده‌است.
دو کتاب دیگری که به عنوان منابع اولیه توسط اهل سنت استفاده می‌شوند عبارتند از موطأ مالک و مسند از احمد بن حنبل.
شهوت زندگی عشق

| شهوت زندگی عشق Lust Life Love | شهوت زندگی عشق Lust Life Love |
| --- | --- |
کارگردان: بنجامین فیوئر و استفانی سِلارس
تهیه‌کننده: استفانی سِلارس
نویسنده: استفانی سِلارس
بازیگران: استفانی سِلارس، جیک چوی و مکدا دکلت
توزیع‌کننده: استودیو فیلم رسانه ۱۰۹۱
تاریخ‌های انتشار: ۱۰ فوریه سال ۲۰۲۱
مدت زمان: ۹۹ دقیقه
کشور: ایالات متحده آمریکا
زبان: انگلیسی 
شهوت زندگی عشق (به انگلیسی: Lust Life Love) فیلمی در ژانر درام، رومانتیک و شهوانی به کارگردانی بنجامین فیوئر و استفانی سِلارس و به نویسندگی و تهیه کنندگی استفافی سِلارس، محصول سال ۲۰۲۱ کشور ایالات متحده آمریکا است.
از بازیگرانی که در این فیلم به ایفای نقش پرداخته‌اند، می‌توان از استفانی سِلارس، جیک چوی و مکدا دکلت نام برد.
این فیلم برای اولین بار در ۱۰ فوریه سال ۲۰۲۱ در جشنواره فیلم مستقل برلین به نمایش درآمد و موفق به کسب جایزه بهترین فیلم عاشقانه گردید؛ در ادامه جایزه آزادی از جشنواره فیلم سن دیگو و همچنین جایزه بهترین فیلم ال‌جی‌بی‌تی از جشنواره جهانی فیلم کوئینز را کسب کرد.
این فیلم به نوعی انحراف در رابطه جنسی زوجین به نام چندمهری (به انگلیسی: polyamory) می‌پردازد.
داستان

«ورونیکا ویلیام» نویسنده و صاحب وبلاگی معروف به نام «سکس آگاهانه» است؛ که به زوج‌های داوطلب کمک می‌کند، که در سکس‌های گروهی (پُلیاموری، چندمهری) به نهایت لذت برسند.
ورونیکا فکر می‌کند، چیزی به نام تک عشقی و شاد بودن با یک نفر تا آخر عمر، بی‌معنی است و وجود خارجی ندارد.
ورونیکا به دوست دخترش «ژوئن»، پیشنهاد شرکت در مهمانی بالماسکه سکس پارتی را می‌دهد ولی او نمی‌پذیرد. ورونیکا در مهمانی با پسری کره‌ای به نام «دنیل»، آشنا می‌شود. ورونیکا فردای مهمانی با دنیل قرار می‌گذارد. برای او جالب است که دلیل شرکت دنیل را که متأهل است، در میهمانی بداند. ورونیکا بعد از شام او را به خانه‌اش می‌برد و با او سکس می‌کند. ورونیکا هم‌آغوشی با دنیل را برای ژوئن تعریف می‌کند؛ و ژوئن که از خیانت ورونیکا عصبانی شده، به رابطه با او پایان می‌دهد. ورونیکا، دنیل را تشویق به شرکت در میهمانی دیگر و این‌بار با همراهی همسرش «کریستن» می‌کند؛ اما کریستن نمی‌پذیرد؛ ولی او را در سکس آزاد می‌گذراد. آنها به مهمانی می‌روند و پُلیاموری را تجربه می‌کنند؛ و به قرارهای خود ادامه می‌دهند.
ورونیکا همزمان با پسری دانشجو اهل مکزیک به نام «پدرو» رابطه جنسی و عاشقانه‌ای دارد؛ ورونیکا حتی تصمیم می‌گیرد با او به مکزیک برود؛ اما پدرو نمی‌پذیرد و آنها جدایی تلخی از یکدیگر دارند. ورونیکا که افسرده و سرگشته شده‌است؛ نیمه شب از دنیل می‌خواهد که به‌دنبال او بیاید؛ و او را به خانه‌اش ببرد. زندگی دنیل هم با همسرش وارد بحران می‌شود و بعد از ۱۲گذشت سال به جدایی می‌انجامد. ورونیکا که وارد مرحله‌ای جدید از رابطه با دنیل می‌شود؛ او را با خانواده‌اش آشنا می‌کند؛ و در نهایت تعجب خانواده، رابطه پُلیاموری خود و دنیل را آشکار می‌کند.
در میهمانی ورونیکا، دنیل را با «مایا» و چند دختر دیگر به اشتراک می‌گذارد. در پارتی بعدی آنها رابطه بی‌دی‌اس‌ام را با کلمهٔ رمز امن (متوقف کردن رابطه در هر لحظه) تجربه می‌کنند. ورونیکا از اینکه دنیل با مایا و بدون اطلاع او سکس کرده‌است، حس خوبی ندارد و از مایا قول می‌گیرد که در صورت قرار مجدد، او را مطلع کند؛ مایا که به حسادت ورونیکا پی برده‌است؛ با بهانه ای خود را از رابطه کنار می‌کشد. ورونیکا برای تلافی با دعوت از پسری به نام «دیوید»، او را به دنیل پیشنهاد می‌دهد ولی دنیل که در هنگام نزدیکی با او احساس خوبی ندارد، رابطه را قطع می‌کند؛ و ورونیکا با اطلاع دنیل، به خانه دیوید می‌رود؛ اما پشیمان شده و با او سکسی ناموفق دارد.
ورونیکا به مصاحبه‌ای تلویزیونی و در ادامه ساخت مستندی دربارهٔ رابطهٔ پُلیاموری دعوت می‌شود؛ و به همین منظور آنها در سکس پارتی با حضور دوربین‌ها شرکت می‌کنند؛ آنها به بیان تجربیات‌شان می‌پردازند. در پارتی ورونیکا حسادت خود را به مایا با شلاق زدن و اعتنا نکردن به کلمه امن علنی می‌کند.
دنیل از ورونیکا جدا شده و با دختری روسپی، سکس می‌کند؛ اما ورونیکا که عاشق دنیل شده‌است، به دنبال او می‌رود؛ و وقتی دنیل داستانش را می‌گوید؛ با ابراز عشق به دنیل، از او می‌خواهد که به رابطه پُلیاموری با او ادامه دهد.
در ادامه فیلمبرداری، ورونیکا پُلیاموری را به مانند تک همسری، وقتی‌که پای عشق به وسط می‌آید، و حداقل یکی از طرفین آسیب می‌بیند؛ را مسخره و بیهوده معرفی می‌کند.
دنیل نامه‌ای برای ورونیکا می‌فرستد و با او قرار می‌گذارد. دنیل از رابطه جدید خود با زنی متأهل می‌گوید و از ورونیکا برای ادامه رابطه، نظر می‌پرسد. ورونیکا می‌گوید که او هم با دختری دانشجو از نیویورک در ارتباط است و دیگر علاقه‌ای به ادامهٔ پُلیاموری ندارد. ورونیکا اکنون آزاد شده‌است.
هوتن، سوئیس

مکان
| Hütten | Hütten |
| --- | --- |
شهرستان‌های سابق سوئیس: شهرستان‌های سابق سوئیس
  پرچمنشان:   پرچمنشان
Hütten: Hütten
 موقعیت Hütten  موقعیت روی نقشه سوئیسHüttenHütten (کانتون زوریخ)موقعیت روی نقشه کانتون زوریخ:  موقعیت Hütten  موقعیت روی نقشه سوئیسHüttenHütten (کانتون زوریخ)موقعیت روی نقشه کانتون زوریخ
مختصات: ۴۷°۱۰′ شمالی ۸°۴۰′ شرقی﻿ / ﻿۴۷٫۱۶۷°شمالی ۸٫۶۶۷°شرقی﻿ / 47.167; 8.667: مختصات: ۴۷°۱۰′ شمالی ۸°۴۰′ شرقی﻿ / ﻿۴۷٫۱۶۷°شمالی ۸٫۶۶۷°شرقی﻿ / 47.167; 8.667
کانتون: زوریخ
بخش: هورگن
حکومت: حکومت
 • شهردار: Verena Dressler
 • مجلس: Verena Dressler
مساحت: مساحت
 • کل: ۷٫۲۴ کیلومتر مربع (۲٫۸۰ مایل مربع)
ارتفاع: ۷۲۹ متر (۲۳۹۲ فوت)
جمعیت (December 2010): جمعیت (December 2010)
 • کل: ۸۹۲
 • تراکم: ۱۲۰/کیلومتر مربع (۳۲۰/مایل مربع)
کد پستی: 8825
شمارهٔ SFOS: 0134
همسایه‌ها: فوسیسبرگ (SZ), منزینگن (ZG), اوبراگری (ZG), ریکته ویل (ZH), شوننبرگ (ZH), وولراو (SZ)
وبگاه: www.huetten.ch   SFSO statistics
هوتن یک شهرداری سابق در ناحیه هورگن در کانتون زوریخ در سوئیس است. در ۱ ژانویه ۲۰۱۹، شهرداری‌های سابق هوتن و شوننبرگ در شهرداری ودنسویل ادغام شدند.
تاریخچه

هوتن برای اولین بار در سال ۱۲۷۰ به عنوان ze dien Hütten ذکر شد.