گروه مطالعات عراق
دیدگاه‌ها در مورد گزارش

در یک کنفرانس خبری با تونی بلر نخست‌وزیر بریتانیا در واشینگتن در ۶ دسامبر۲۰۰۶، رئیس‌جمهور جورج دبلیو بوش در مورد گزارش گروه مطالعات عراق اظهار نظر کرد و برای اولین بار اذعان کرد که «رویکرد جدیدی» در عراق مورد نیاز است، و این وضعیت. در عراق «بد» است و کار پیش رو «دلگیر» بود. پرزیدنت بوش گفت که او همه توصیه‌های هیئت گروه مطالعه عراق را نمی‌پذیرد اما قول داد که این گزارش را جدی خواهد گرفت. پرزیدنت بوش قبل از ترسیم مسیر جدید در مورد عراق منتظر سه مطالعه دیگر از پنتاگون ،وزارت خارجه ایالات متحده و شورای امنیت ملی بود. در مورد سیاست خارجی ایالات متحده، پرزیدنت بوش هشدار داد که تنها در صورتی با ایران گفتگو خواهد کرد که غنی سازی اورانیوم را به حالت تعلیق درآورد و اگر سوریه از حمایت مالی مخالفان در لبنان دست بردارد، سوریه را با خود همراه کنید. از دولت لبنان فؤاد سینیوره، نخست‌وزیر لبنان حمایت می‌کند و کمک‌های اقتصادی به عراق را ادامه می‌دهد.
فردریک کاگان، محقق در مؤسسه امریکن اینترپرایز (AEI) به همراه ژنرال جک کین، ارتش ایالات متحده (بازنشسته) ایده افزایش نیرو در عراق را در یک رویداد در ۱۴ دسامبر۲۰۰۶ در مؤسسه امریکن اینترپرایز و دوباره در رویداد ۵ ژانویه۲۰۰۷ با حضور سناتورهای جان مک کین و جوزف لیبرمن. گزارش «انتخاب پیروزی: برنامه ای برای موفقیت در عراق» در کنفرانس اخیر منتشر شد. در حالی که گزارش گروه مطالعه عراق ظاهراً نیروی محرکه تغییر سیاست در عراق بود، گزارش مؤسسه امریکن اینترپرایز خط مشی واقعی اتخاذ شده توسط دولت بوش را تشریح کرد.
آنتونیا جوهاس به تمرکز مطالعه بر نفت عراق در فصل آغازین و در توصیه ۶۳ اشاره کرد و نتیجه گرفت که گروه مطالعاتی عراق جنگ عراق را تا زمانی که شرکت‌های نفتی آمریکایی دسترسی قانونی بتمام میادین نفتی عراق را تضمین نکنند، تمدید خواهد کرد.
جلال طالبانی ، رئیس‌جمهور عراق،نتایج این گروه را برای حاکمیت و قانون اساسی عراق «بسیار خطرناک» خواند. طالبانی گفت: در مجموع من این گزارش را رد می‌کنم.
گروه بین‌المللی بحران، که گزارش خود را در مورد یافته‌های گروه مطالعات عراق و وضعیت عراق به‌طور گسترده‌تر پس از گزارش گروه مطالعه عراق تهیه کرد، استدلال کرد که این مطالعه نشان‌دهنده تغییری دیرهنگام و ضروری در تفکر نخبگان سیاسی آمریکا در مورد سیاست ایالات متحده در عراق است. به این ترتیب، آنها پیشنهاد کردند که باید از آن استقبال کرد. به رسمیت شناختن ظاهری گزارش از بسیاری از شکست‌های تهاجم به رهبری ایالات متحده، به‌ویژه از نظر امنیتی، و توصیه آن به تغییر رویکرد به سیاست خارجی آمریکا درخاورمیانه به‌طور کلی، از سوی بخش‌های مهمی از جامعه دانشگاهی در این منطقه حمایت شد. ایالات متحده که به‌طور فزاینده‌ای نسبت به ماهیت دخالت آمریکا درعراق (البته از دیدگاه‌های مختلف) انتقاد بیشتری کرده بود، زیرا بنظر می‌رسید وضعیت در این کشور رو به وخامت بیشتری می‌رفت.
حمایت گروه بین‌المللی بحران (ICG) به ویژه برای اکثر توصیه‌های اصلی گروه مطالعاتی عراق که در بالا ذکر شد، و همچنین برای نتیجه‌گیری‌های بعدی آن مبنی بر درگیری مجدد با مناقشه اسرائیل و فلسطین، «ادغام مجدد» سابق اعضای حزب بعث و تلاش‌ها برای اجازه دادن به فرایند سیاسی فراگیرتر در عراق، همه گام‌های ضروری برای رسیدگی به مشکلات کشور و منطقه بود. با این حال، ستایش گروه بین‌المللی بحران واجد شرایط بود. گزارش آن استدلال می‌کرد که این مطالعه نتوانست نتیجه‌گیری‌های خود را با پیشنهادهای به اندازه کافی رادیکال برای ایجاد تغییر سیاست اساسی مطابقت دهد. بعنوان مثال، گروه بین‌المللی بحران از گروه مطالعات عراق به دلیل عدم تأکید بر محوریت چندجانبه گرایی در فرآیندهایی که سعی در رسیدگی به وضعیت عراق دارند،انتقاد کرد. از نظر ایجاد همکاری منطقه‌ای، که آن را برای حل و فصل بلندمدت مناقشه حیاتی می‌داند، گروه بین‌المللی بحران همچنین از «اهداف استراتژیک تغییر یافته» از سوی ایالات متحده حمایت می‌کند و از جاه طلبی‌های خاص برای بازسازی اجباری منطقه میانه چشم‌پوشی می‌کند.
لی اچ. همیلتون (چپ) و جیمز بیکر (راست) گزارش گروه مطالعاتی عراق را در ۶ دسامبر۲۰۰۶ به جورج دبلیو بوش ارائه کردند.