کوایت رایت
تاریخچه > اوایل کار، دو آلبوم اول و اولین جدایی (۱۹۸۱–۱۹۷۳)

کوایت رایت که در سال ۱۹۷۳ توسط گیتاریست رندی رودز و نوازندهٔ بیس کلی گارنی تشکیل شد، در اواسط تا اواخر دههٔ ۱۹۷۰ به یکی از موفق‌ترین هارد راک‌ها در لس‌آنجلس تبدیل شد. این نام که در ابتدا با نام ماخ ۱ شناخته می‌شد، به زودی به زنان کوچک تغییر کرد تا اینکه سرانجام در مه ۱۹۷۵ نام کوایت رایت بر روی آن گذاشته شد. نام این گروه از نقل قولی از ریک پارفیت از گروه بریتانیایی استیتس کوئو الهام گرفته شده است. پارفیت اظهار داشت که فکر می‌کند نام «Quite Right» نام گروه خوبی خواهد بود و دوبرو آن را به «Quiet Riot» تغییر داد.
درو فورسایت که قبلاً با رودز و گارنی در گروهی به نام میلدرد پیرس نواخته بود، به عنوان درامر گروه جدید استخدام شد و یک عکاس لس آنجلسی به نام کوین دوبرو به عنوان خوانندهٔ اصلی استخدام شد. کوین دوبرو اصلاً آن چیزی نبود که رندی رودز برای گروه جدیدش در نظر داشت و مورد علاقهٔ هم گروه‌های کوایت رایت خود نبود، موقعیتی که باعث تنش زیادی در گروه شد. رودز پیش‌بینی کرده بود که یک خواننده شبیه به آلیس کوپر یا دیوید بویی باشد، اما دوبرو پافشاری می‌کرد و جواب نه را قبول نمی‌کرد. در پایان، رودز و گارنی تصمیم گرفتند که اگر هیچ‌کس دیگری نباشد، دوبرو در شور و شوق خود شریک شود و او استخدام شود.
رودز به نقطهٔ کانونی گروه تبدیل شد، هم از نظر موسیقی و هم از نظر بصری. «تم نقطه‌ای» که او روی صحنه اجرا کرد به امضای بصری کوایت رایت در زمان حضورشان در کلوپ لس‌آنجلس تبدیل شد، با بسیاری از طرفداران که در نمایش‌های گروه با پاپیون‌های نقطه‌ای و جلیقه‌هایی که به تقلید از لباس‌هایی که گیتاریست روی صحنه می‌پوشید در نمایش‌های گروه حاضر می‌شدند. از نظر موسیقی، استعداد رندی رودز به عنوان یک نوازندهٔ لید دهان به دهان گسترش یافت و طرفداران هارد راک از سرتاسر لس آنجلس شروع به شرکت در کنسرت‌های گروه کردند تا بشنوند که سر و صدا در مورد چیست.
در دههٔ ۱۹۷۰، کوایت رایت یک رقابت دوستانه اما شدید را با ون هیلن ایجاد کرد، قبل از اینکه هر دو از این اجراها رکوردی را امضا کنند. در حالی که ون هیلن در سال ۱۹۷۷ با برادران وارنر قرارداد امضا کرد و اولین آلبومی را منتشر کرد که گواهینامهٔ طلا را دریافت کرد، در قرارداد کوایت رایت با سونی دو آلبوم اول آنها فقط در ژاپن منتشر شد، آلبوم‌هایی که تا به امروز هرگز در ایالات متحده منتشر نشده‌اند. گروه اولین آلبوم خود یعنی کوایت رایت (به انگلیسی: QR I) را در سال ۱۹۷۷ ضبط کرد.
همراه با ناتوانی آنها در تضمین قرارداد با ناشر آمریکایی، تنش بین دوبرو خواننده و گارنی نوازندهٔ بیس شروع به از هم پاشیدن گروه کرد. به گفتهٔ گارنی، «من در تلاش دائمی بودم تا او را از گروه خارج کنم و خوانندهٔ دیگری پیدا کنم. از او متنفر بودم، او هم از من متنفر بود و ما هیچ راهی برای کنار آمدن پیدا نکردیم که باعث تنش‌های زیادی در گروه شد. گروه استرس زیادی به رندی وارد کرد که سعی می‌کرد بی‌طرف باشد.» دومین آلبوم آنها کوایت رایت ۲ (به انگلیسی: QR II) در The Record Plant ضبط شد و در سال ۱۹۷۸ در ژاپن منتشر شد.
با ضبط کوایت رایت ۲، رابطه بین گارنی و دوبرو در نهایت به نقطه شکست خود رسید. پس از سرقت مشروبات الکلی از یک بار در شبی، گارنی در حال مستی، ناموفقانه تلاش کرد تا رودز را متقاعد کند که خوانندهٔ دیگری را جایگزین کند. گارنی در حالت مستی با یک تفنگ از سقفی شلیک کرد و درگیری بین او و رودز رخ داد. سپس گارنی نقشه‌ای برای رانندگی در مسیر شهر به سمت استودیوی Record Plant و کشتن دوبرو، که در آنجا مشغول ضبط آواز برای کوایت رایت ۲ بود، طراحی کرد. گارنی قبل از رسیدن به استودیو به دلیل رانندگی در حالت مستی دستگیر شد و پس از هوشیاری او نقشهٔ کشتن هم گروهش از بین رفت. با این وجود، دوران گارنی در کوایت رایت به سرعت به پایان رسید. به گفته دوبرو، بنیان‌گذار آیندهٔ ماتلی کرو، نیکی سیکس، برای جایگزینی گارنی تست داد، اما سیکس در آن مرحله «اسم نت‌ها را نمی‌دانست و نمی‌توانست این ساز را بنوازد». رودی سارزو، یکی از آشنایان دوبرو، استخدام شد و در آلبوم کوایت رایت ۲ به تصویر کشیده شد و در این آلبوم نامگذاری شد، اگرچه در واقع این گارنی بود که در آلبوم اجرا کرد. گرچه دوبرو درگیری‌های درونی گروه را کم‌اهمیت جلوه داد، اما سال‌ها بعد اعتراف کرد که این دوره از وجود گروه بسیار ناامید کننده بوده است: «ما یکی از بهترین نوازندگان گیتار را در گروه خود داشتیم و نمی‌خواستیم دستگیر شویم!»
در سال ۱۹۷۹، رندی رودز از آشفتگی در کوایت رایت و همچنین شکست آنها در امضای قرارداد ضبط موسیقی ایالات متحده خسته شد. در اواخر همان سال او برای گروه آزی آزبورن به اصرار دانا استرام، نوازندهٔ بیس آتی Slaughter تست داد. آزبورن گفت که فوراً از استعداد گیتاریست غافلگیر شد و بلافاصله او را استخدام کرد. اندکی پس از آن، رودی سارزو، نوازندهٔ گیتار بیس، به دنبال رندی رودز به گروه آزی آزبورن رفت و آیندهٔ کوایت رایت بسیار مشکوک به نظر می‌رسید. از آنجایی که انتظار می‌رفت کوایت رایت در این مرحله منحل شود، رندی رودز ریف‌ها و قطعاتی از مواد اولیهٔ کوایت رایت را در مواد جدیدی که با آزی آزبورن کار می‌کرد، ترکیب کرد. به گفته رودی سارزو «بسیاری از آهنگ‌های کوایت رایت با عناوین مختلف در آلبوم‌های [آزی آزبورن] قرار گرفتند. بدیهی است که رندی فکر می‌کرد که ما دیگر از آن آهنگ‌ها استفاده نخواهیم کرد، بنابراین او ریف‌ها را به آزی می‌داد که آهنگ‌های جدیدی را با آنها ارائه می‌کرد. به عنوان مثال، ریف اصلی آهنگ آزی آزبورن «راه حل خودکشی» به عنوان یک ریف ثانویه در طول ضبط دمو کوایت رایت با عنوان «Force of Habit» ایجاد شد.
به گفتهٔ دوبرو، خروج رندی رودز از کوایت رایت در سال ۱۹۷۹ به نظر پایان خط بود و گفت که این از دست دادن «گروه را از مسیر خارج نکرد، بلکه به آن پایان داد.» او و فورسایت قبل از اینکه گروه رسماً در سال ۱۹۸۰ از هم پاشید، برای مدت کوتاهی با اضافه شدن گیتاریست گرگ لئون با نام کوایت رایت ادامه دادند. لئون وقتی از او پرسیده شد که چرا زمان او در کوایت رایت اینقدر کوتاه و بسیار مختصر بود، گفت: «کار با کوین دوبرو غیرممکن بود.»