هایله سلاسی
پادشاهی > پادشاه و امپراتور

اختیار تافاری در سال ۱۹۲۸ با چالش روبرو شد، زمانی که دیجازماچ بالچا صفو با یک نیروی مسلح بزرگ به آدیس آبابا آمد. زمانی که تافاری تسلط خود را بر استان‌ها تثبیت کرد، بسیاری از منصوبان منلیک از رعایت مقررات جدید خودداری کردند. بالچا صفو، فرماندار (شوم) استان قهوه‌خیز سیدامو، به‌ویژه مشکل‌ساز بود. درآمدهایی که او به دولت مرکزی ارسال می‌کرد، منعکس‌کنندهٔ سودهای انباشته‌شده نبود و تافاری او را به آدیس آبابا فراخواند. آن مرد مسن با عصبانیت و به‌طور تحقیرآمیز با یک ارتش بزرگ به آدیس آبابا آمد. دیجازماچ به ملکه زودیتو ادای احترام کرد، اما تافاری را تحقیر کرد. در ۱۸ فوریه، در حالی که بالچا صفو و محافظ شخصی او در آدیس آبابا بودند، تافاری دستور داد رأس کاسا هایله دارگه ارتش بالچا صفو را خریداری کند و ترتیب داد که او به عنوان شوم استان سیدامو توسط بیررو ولده گابریل جایگزین شود – که خودش توسط دستا دمتهو جایگزین شد.
با این حال، اقدام بالچا صفو باعث تقویت قدرت سیاسی ملکه زودیتو شد و او تلاش کرد تا تافاری را به جرم خیانت محاکمه کند. او به دلیل تعاملات خیرخواهانه‌اش با ایتالیا محاکمه شد، از جمله پیمان صلح ۲۰ ساله که در ۲ اوت امضا شد. در سپتامبر، گروهی از درباریان، از جمله برخی از درباریان ملکه، تلاش نهایی برای رهایی از تافاری را انجام دادند. این کودتا از نظر ریشه‌هایش تراژیک و از نظر پایانش کمدی بود. هنگامی که تافاری و گروهی از سربازانش با آنها مواجه شدند، سران کودتا به آرامگاه منلیک در زیرزمین قصر پناه بردند. تافاری و سربازانش آنها را محاصره کردند، اما خودشان توسط گارد شخصی زودیتو محاصره شدند. تعدادی دیگر از سربازان تافاری که لباس خاکی بر تن داشتند، رسیدند و با برتری تسلیحات، نتیجه را به نفع او رقم زدند. حمایت مردمی، همچنین حمایت پلیس، همچنان با تافاری بود. در نهایت، ملکه کوتاه آمد و در ۷ اکتبر ۱۹۲۸، تافاری به عنوان نگوس (زبان امهری: «پادشاه») تاج‌گذاری کرد.
تاج‌گذاری تافاری به عنوان پادشاه بحث‌برانگیز بود. او همان منطقه‌ای را اشغال کرد که ملکه در آن بود، به جای اینکه به پادشاهی منطقه‌ای از امپراتوری برود. دو پادشاه، حتی با یکی که وابسته و دیگری که امپراتور (در این مورد ملکه) است، هرگز از یک مکان به‌طور همزمان در تاریخ اتیوپی حکومت نکرده بودند. محافظه‌کاران به اعتراض به این توهین تصوری به شأن تاج‌وتخت پرداختند و این منجر به شورش رأس گوگسا وله شد. گوگسا وله همسر ملکه و شوم استان بگمِدر بود. در اوایل ۱۹۳۰، او ارتشی تشکیل داد و آن را از فرمانداری‌اش در قندار به سوی آدیس آبابا به حرکت درآورد. در ۳۱ مارس ۱۹۳۰، گوگسا وله با نیروهای وفادار به نگوس تافاری مواجه شد و در نبرد انچم شکست خورد. گوگسا وله در نبرد کشته شد. اخبار شکست و مرگ گوگسا وله در آدیس آبابا منتشر شده بود که ملکه به‌طور ناگهانی در ۲ آوریل ۱۹۳۰ درگذشت. اگرچه مدت‌ها شایعه شده بود که ملکه پس از شکست شوهرش مسموم شد، یا اینکه او از شوک مرگ شوهر جداشده‌اش که همچنان مورد علاقه‌اش بود، فوت کرده است، اما از آن زمان مستند شده است که زودیتو به تب شبه‌حصبه (پاراتیفوئید) و عوارض ناشی از دیابت پس از آنکه روحانیون ارتدکس مقررات سختی در مورد رژیم غذایی‌اش در دوران روزه‌داری اعمال کردند، در حالی که دستورات پزشکانش خلاف آن بود، درگذشت.
با مرگ زودیتو، تافاری خود به عنوان امپراتور برخاست و به عنوان «نگوس نگست زه-اتیوپیا»، به معنای «شاه شاهان اتیوپی» اعلام شد. او در ۲ نوامبر ۱۹۳۰ در کلیسای سنت جرج آدیس آبابا تاج‌گذاری کرد. این تاج‌گذاری طبق گزارش‌ها «رویدادی بسیار باشکوه» بود، و شاهزاده‌ها و مقامات برجسته‌ای از سراسر جهان در آن حضور داشتند. در میان حاضران دوک گلاستر (پسر پادشاه جورج پنجم)، مارشال لوئیس فرانشت دِ اسپری از فرانسه، و پرنس اودینه نمایندهٔ پادشاه ویکتور امانوئل سوم از ایتالیا حضور داشتند. سفیر ویژه هرمان موری جاکوبی به عنوان نمایندهٔ شخصی رئیس‌جمهور ایالات متحده هربرت هوور در مراسم تاج‌گذاری حضور داشت. نمایندگان مصر، ترکیه، سوئد، بلژیک و ژاپن نیز در مراسم حضور داشتند. نویسندهٔ بریتانیایی اولین وو نیز در آنجا بود و گزارشی معاصر از این رویداد نوشت، و برتون هولمز تنها فیلم‌برداری شناخته‌شده از این مراسم را انجام داد. یکی از گزارش‌های روزنامه‌های آمریکایی اشاره کرد که هزینهٔ جشن به بیش از ۳٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار رسیده است. بسیاری از حاضران هدایای لوکسی دریافت کردند؛ در یک مورد، امپراتور یک کتاب مقدس طلایی به یک کشیش آمریکایی که در تاج‌گذاری حضور نداشت، ولی در روز تاج‌گذاری برای امپراتور دعا کرده بود، فرستاد.
سلاسی در تاریخ ۱۶ ژوئیهٔ ۱۹۳۱ اولین قانون اساسی اتیوپی را معرفی کرد، که برای سیستمی دومجلسی فراهم شده بود. این قانون اساسی قدرت را در دستان نجیب‌زادگان نگه داشت، اما استانداردهای دموکراتیک را در میان نجیب‌زادگان برقرار کرد و گذار به حکومت دموکراتیک را پیش‌بینی می‌کرد: این قانون اساسی تا زمانی که مردم در موقعیتی برای انتخاب خود قرار گیرند، برقرار می‌ماند. این قانون اساسی جانشینی سلطنت را به فرزندان سلاسی محدود کرد، که باعث شد دیگر شاهزادگان دودمانی آن زمان (از جمله شاهزادگان تیگرای و حتی پسرعموی وفادار امپراتور، رأس کاسا هایله دارگه) از خط جانشینی سلطنت خارج شوند.
در سال ۱۹۳۲، سلطنت جیما پس از مرگ سلطان ابا جفار دوم از جیما به‌طور رسمی به اتیوپی ملحق شد.