نخستین جنگ یهود-روم
محاصره

تیتوس یک ماموریت شناسایی خطرناک را با ۶۰۰ سواره نظام برای ارزیابی دفاع شمالی اورشلیم رهبری کرد که طی آن پس از قطع ارتباط با گروه اصلی خود، به سختی از کمین نیروهای شورشی فرار کرد.  کمی بعد، تیتوس به کوه اسکوپوس ، در شمال شرقی اورشلیم پیشروی کرد، جایی که اردوگاه‌هایی را برای لژیون‌های XII، XV و V ایجاد کرد  لژیون X بر روی کوه زیتون راه اندازی شد،  و در حین ساختن اردوگاه خود، تعدادی غیر مسلح، به طور غیرمنتظره ای مورد حمله شورشیان یهودی قرار گرفتند.  فقط مداخله شخصی تیتوس باعث نجات اوضاع شد و رومی ها موفق شدند مهاجمان را دفع کنند.  قبل از حمله به دیوار سوم، تیتوس شرایط صلح را پیشنهاد کرد، اما این پیشنهاد رد شد. تیتوس با انعکاس راهبردهای سناخریب ، نبوکدنصر دوم ، پومپیوس و هیرودیس ، برای حمله خود به شمال-شمال شرقی نگاه کرد .
طی مکثی در جنگ بین رومیان و یهودیان در کوه زیتون، در شب اول عید فصح، نیروهای یوحنا به حیاط داخلی معبد نفوذ کردند و متعصبان را تحت سلطه خود درآوردند و آنها را تحت کنترل او درآوردند.  دو رهبر شورشیان، جان گیشالا و سیمون بار گیورا، تنها به خصومت ها پایان دادند و برای دفاع از شهر به نیروهای رومی پیوستند، زیرا رومی ها شروع به استفاده از قوچ های کتک زن بر روی دیوارها کردند.  سیمون به پیروان جان و الازار اجازه داد تا به نیروهای او بپیوندند و در آنجا به ماشین‌های رومی و توپخانه حمله کردند.  جان رهبری سیمون را پذیرفت و شهر را به مناطق تحت نفوذ تقسیم کرد: سیمون بر شهر بالا و پایین تسلط داشت، در حالی که جان بر کوه معبد و قلعه آنتونیا نظارت داشت.
پس از پانزده روز تلاش بیهوده یهودیان برای سوزاندن موتورهای محاصره رومی، قوچ کوبنده رومی سرانجام دیوار سوم اورشلیم را شکست و یهودیان را مجبور به عقب نشینی به دیوار دوم کرد.  محله جدید بزتا در ایار ۷۰ به دست رومیان افتاد. تیتوس نیروهای خود را برای حمله به دیوار دوم اورشلیم هدایت کرد. پس از پنج روز، قوچ کتک کاری رومی از بخش میانی دیوار عبور کرد، اما شکاف باریک حاصل، رومی ها را در کوچه های پرپیچ و خم شهر گرفتار کرد.  مدافعان یهودی با سوء استفاده از آشنایی با زادگاه خود، خسارات قابل توجهی به مهاجمان وارد کردند.  رومی ها که مجبور به عقب نشینی شدند، چهار روز بعد دوباره وارد این کارو  قسمت از شهر شدند و در نهایت بخش قابل توجهی از دیوار دوم را تخریب کردند. این رخنه به نیروی بزرگتری اجازه ورود داد و آنها را قادر ساخت تا این منطقه را تصرف کنند.
تیتوس رمپ‌های محاصره‌ای در قلعه آنتونیا و برج‌های شهر بالا ساخت و از جنگ روانی نیز استفاده کرد.  او به مدت چهار روز قدرت نظامی روم را از طریق رژه سواره نظام و پیاده نظام با زره های صیقلی در حین دریافت دستمزد به نمایش گذاشت.  او همچنین پیشنهادهای صلح را از طریق یوسفوس که مردم را به «زبان اجدادی»شان، احتمالاً عبری یا احتمالاً آرامی خطاب می‌کرد، تجدید کرد.  یوسفوس استدلال کرد که رومی ها به مکان های مقدس یهودیان احترام می گذارند، در حالی که خود یهودیان در صدد نابودی آنها بودند، و او آنها را تشویق کرد که توبه کنند و تأکید کرد که خدا اکنون در سمت روم است.  هنگامی که درخواست او مورد تمسخر و حمله قرار گرفت، او تاریخ یهودیان را توضیح داد و نشان داد که فقط خدا می تواند یهودی ها  را از مخمصه آنها نجات دهد، اگرچه رفتار آنها در طول جنگ رحمت الهی را از دست داده است.  در داخل شهر، خشونت های داخلی ادامه یافت، با حمله گروه ها به افرادی که سعی در فرار داشتند و خانه های ثروتمندان را برای غذا غارت می کردند، اغلب با استفاده از شکنجه.  همزمان، نیروهای رومی، فراریان را در منظره دیوارهای شهر شکنجه و به صلیب کشیدند - در مواقعی در موقعیت‌های مختلف برای سرگرمی سربازان - که منجر به اعدام روزانه بیش از ۵۰۰ نفر شد که فضای موجود برای صلیب‌ها را پر می‌کرد و هدف آن ترساندن محاصره‌شدگان برای تسلیم بود.  بر اساس گزارش ها، نیروهای کمکی سوری و عرب، پناهندگان را در جستجوی اشیای قیمتی بلعیده شده، شکافته کردند .
هفده روز پس از ماه سیوان ، عملیات محاصره رومیان از سر گرفته شد. جان گیسکالا با تضعیف موتورهای محاصره رومی در آنتونیا، حفر تونل در زیر آنها، و آتش زدن تکیه گاه ها مقابله کرد. این امر باعث فروریختن موتورهای محاصره شد.  در بخش غربی شهر، نیروهای جان تجهیزات محاصره رومی را نیز منهدم کردند.  رومیان با ساخت موتورهای جدید و محاصره اورشلیم با ۵ مایل (۸٫۰ کیلومتر) پاسخ دادند. دیوار دور گرد ساخته شده از سنگ برای مسدود کردن منابع و راه های فرار، بنا به گفته جوزفوس، طبق گزارشات، این کار تنها در سه روز به پایان می رسد.  برخی از مردم یا با پریدن از دیوارها و یا تظاهر به مبارزه با صخره ها برای تسلیم شدن به رومیان، اقدام به فرار از شهر کردند که خودشان ها نجات بدن .
در داخل شهر محاصره شده، سایمون بار گیورا پاکسازی ها را تشدید کرد، نخبگان را اعدام کرد و سپس کسانی را که طرفدار تسلیم بودند. اجساد مثله شده آنها به بیرون از دیوارها ریخته شد.  یوحنا و پیروانش معبد را غارت کردند، ظروف مقدس را ذوب کردند، غذای مقدس مصرف کردند، و روغن و شراب مقدس را بین حامیان توزیع کردند.  گرسنگی بدتر شد، با افزایش سرسام‌آور قیمت غلات، مردم به جستجوی ضایعات در فاضلاب‌ها متوسل شدند و تعداد زیادی اجساد در خارج از شهر دور ریخته شدند.  پس از برپایی چهار رمپ محاصره علیه آنتونیا،  رومیان قلعه را شکستند و آن را تصرف کردند و متعاقباً توجه خود را به خود معبد معطوف کردند.  در ابتدا موفق شدند، توسط مدافعان یهودی دفع شدند.  به گفته یوزفوس، در۱۷ تموز ، قربانی روزانه معبد به دلیل کمبود کاهن یا بره متوقف شد.  مبارزان یهودی به حیاط معبد پناه بردند، در حالی که تیتوس، ناموفق، پیشنهادهای صلح را از طریق یوسفوس تجدید کرد.  برخی از اعضای کاهنان و طبقات بالا تسلیم شدند و توسط تیتوس به روستای گوفنا در شمال اورشلیم فرستاده شدند.    بعداً، در طول محاصره، به همراه ژوزفوس از آنها خواسته شد تا یهودیان خود را در شهر متقاعد کنند که تسلیم شوند. به گفته یوزفوس، این امر منجر به فرار تعداد زیادی به سوی رومیان شد.
سپس رومی ها چهار رمپ ساختند که دفاعیات معبد را هدف قرار می داد.  مدافعان یهودی چندین استوایی را که معبد را به آنتونیا متصل می‌کردند به آتش کشیدند تا مانع دسترسی رومیان شوند، در حالی که رومی‌ها یکی دیگر از استوانه‌های مجاور را سوزاندند.  قحطی بدتر شد و ژوزفوس داستان زنی ثروتمند از ماوراءالنهر به نام ماریا را بازگو می کند که پس از غارت شدن توسط شورشیان، پسرش را کشت و خورد و حتی شورشیان را وقتی که بقایای خود را به آنها تقدیم کرد شوکه کرد.  پس از چندین روز تلاش ناموفق برای شکستن سنگ‌های معبد با قوچ‌های ضربتی، رومی‌ها دروازه‌ها و رواق‌های اطراف آن را آتش زدند.  مدافعان یهودی به دادگاه داخلی عقب نشینی کردند. در این مرحله، تیتوس فرماندهان خود را برای تصمیم گیری در مورد سرنوشت معبد دعوت کرد.  یوسفوس می نویسد که تیتوس پس از مشورت با افسران خود و با وجود نظرات متفاوت، تصمیم گرفت معبد را حفظ کند تا از تخریب چنین اثر بزرگی جلوگیری کند و در عوض آن را به عنوان زینت حکومت روم حفظ کند.   محققان مدرن به طور کلی به گزارش یوسفوس، همراه با ادعای او مبنی بر اینکه تیتوس به دنبال نجات معبد از سوختن بود، با شک و تردید می نگرند.  مورخ مسیحی قرن چهارم، سولپیسیوس سوروس ، احتمالاً از تاسیتوس استفاده می‌کند (اگرچه این موضوع مورد مناقشه است  )، گزارشی متضاد ارائه می‌دهد و ادعا می‌کند که تیتوس دستور تخریب معبد را برای ریشه‌کن کردن ادیان یهودی ها  و مسیحیان صادر کرد.