stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
غیبت موجه

| غیبت موجه | غیبت موجه |
| --- | --- |
کارگردان: عباس رافعی
تهیه‌کننده: عباس رافعی
نویسنده: منیژه صالح پناه
بازیگران: ابوالفضل پورعرب میترا حجار امیررضا دلاوری علی اوجی سام نوری حسن زارعی احمدرضا اسعدی زهرا میرزایی مهری آل آقا
موسیقی: سیاوش امامی
فیلم‌بردار: سعید براتی
تدوین‌گر: مسعود فرجام
کشور:  ایران
زبان: فارسی
غیبت موجه فیلمی به کارگردانی تهیه‌کنندگی عباس رافعی و نویسندگی منیژه صالح پناه محصول سال ۱۳۹۹ است. این فیلم پس از معرفی به جشنواره فیلم فجر توقیف شد و اجازه اکران در جشنواره و اکران عمومی نگرفت. ابوالفضل پورعرب، میترا حجار، علی اوجی و امیررضا دلاوری از بازیگران این فیلم هستند.
سن-زفیرن-دو-کوروال، کبک

Parish municipality در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| سَن-زِفیرَن-دو-کوُروال | سَن-زِفیرَن-دو-کوُروال |
| --- | --- |
Parish municipality: Parish municipality
Saint-Zéphirin-de-Courval: Saint-Zéphirin-de-Courval
Location within Nicolet-Yamaska Regional County Municipality. : Location within Nicolet-Yamaska Regional County Municipality. 
استان:  استان کبک
ناحیه: سانتر-دو-کبک
منطقه شهری: نیکوله-یاماسکا
Constituted: July 1, 1855
حکومت: حکومت
 • شهردار: Raymond Lemaire
 • Federal riding: Bas-Richelieu—Nicolet—Bécancour
 • Prov. riding: Bas-Richelieu—Nicolet—Bécancour
مساحت: مساحت
 • کل: ۷۱٫۷۰ کیلومتر مربع (۲۷٫۶۸ مایل مربع)
 • خشکی: ۷۱٫۹۷ کیلومتر مربع (۲۷٫۷۹ مایل مربع)
 : There is an apparent contradiction between two authoritative sources
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۷۳۷
 • تراکم: ۱۰٫۲/کیلومتر مربع (۲۶/مایل مربع)
 • Change (۲۰۰۶–۱۱): کاهش۱۰٫۷%
 • Dwellings: ۳۰۸
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۴ (EDT)
Postal code(s): J0G 1V0
کد(های) منطقه: 450 and 579
Access Routes:  Route ۲۵۵
وبگاه: www.saint-zephirin.ca
سَن-زِفیرَن-دو-کوُروال (به فرانسوی: Saint-Zéphirin-de-Courval) قصبه‌ای در منطقه شهری نیکوله-یاماسکا ناحیه سانتر-دو-کبک در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این قصبه ۷۹۰ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۷۱٫۰۱ کیلومتر مربع است.
واقعه بیت دراس

| قتل عام بیت دراس ( 1948 ) | قتل عام بیت دراس ( 1948 ) |
| --- | --- |
موقعیت: بیت دراس
تاریخ: 21 مه 1948
گونه حمله: قتل دسته جمعی
مهاجمان: نیروهای صهیونیست
اردوگاه ارتش اسرائیل در بیت دراس، 1948
بیت دراس، در 32 کیلومتری شمال شرقی غزه، بر روی زمینی مرتفع، بین تپه ای بزرگ و رودخانه کوچکی قرار داشت . بیت دراس، روستایی باستانی که رومیان، صلیبی‌ها، ممالیک‌ها و عثمانی‌ها بر آن حکومت می‌کردند و حتی تلاش می‌کردند تا بیت دراس را تحت سلطه خود درآورند. با این حال شکست خوردند و در نهایت همه آنها رانده شدند. تا سال 1948 که بیت دراس، آن روستای سرسخت با 3000 نفر جمعیت، توسط ارتش اسرائیل از جمعیت خالی و بعدها ویران شد. در 21 می 1948، نیروهای رژیم صهیونیستی یکی از واحدهای هاگانا، گیواتی، پس از محاصره روستای بیت دراس در شمال شرق غزه، آن را از همه جهت مورد حمله قرار دادند. آنها روستا را بطور بی رویه و شدید گلوله باران کردند و زنان، کودکان و سالمندانی را که از درگیری فرار می کردند را کشتند. در نتیجه ی این قتل عام 265 نفر از جمله زنان، کودکان و سالخوردگان کشته شدند.
کشتار

از 27 مارس 1948، روستای کوچک فلسطینی به نام بیت دراس مورد حمله نظامیان صهیونیست قرار گرفت. بدراسوی ها ( مبارزان فلسطینی بیت دراس ) با ابزار اندک - چند تفنگ قدیمی و چاقو- به مقابله پرداختند و حمله اول و دوم را دفع کردند. روستا بارها مورد حمله قرار گرفت ، خشم زیادی وجود داشت که یک روستای کوچک زیر بمباران شدید تسلیم نمی شد. . سه جنگ شجاعانه توسط بدرساوی ها به نام اهالی بیت دراس در دفاع از روستایشان انجام شد. در پایان، شبه‌نظامیان صهیونیست، هاگانا، با کمک تسلیحات و کمک‌های استراتژیک انگلیسی، مقاومت روستایی‌هایی که با تفنگ‌های قدیمی می‌جنگیدند، شکست دادند. آخرین نبرد در اواسط ماه مه رخ داد.طبق شهادت دو نفر از بازمانده ها :  «به زنان و کودکان گفته شد که آنجا را ترک کنند، زیرا خبر کشتار دیر یاسین در حال انتشار بود و همراه با آن ترس زیادی وجود داشت. به ما گفته شد که یهودیان نه تنها مردم را قتل عام می کنند، بلکه به زنان نیز تجاوز می کنند. زنان باید روستا را تخلیه میکردند، اما مردان نمی رفتند. مردان مانند شیر جنگیدند و بسیاری نیز کشته شدند، شهر زیر بمباران بود. از هر طرف احاطه شده بود ، از سمت اسدود، الصوافر و همه جا. جنگجویان بیت دراس به دنبال راهی برای خروج بودند آنها جاده را بررسی کردند تا ببینند آیا باز است ؟ به جلو حرکت کردند و چند تیر شلیک کردند تا ببینند آیا کسی به آتش پاسخ می دهد یا خیر. پاسخی دریافت نکردند (نیروهای صهیونیستی) مخفی شده بودند و منتظر مردم بودند. قرار بر این شد که زنان و کودکان روستا را تخلیه کنند. «مبارزان بیت دراس گفتند: «راه اسدود باز است، روستا را تخلیه کنید.» یهودیان به مردم اجازه دادند بیرون بروند و بعد شروع به تیراندازی کردند مردم شروع به دویدن کردند افرادی که به جاده اصلی رفتند یا کشته شدند یا مجروح .گلوله ها مانند شن بر سر مردم می بارید. بمب ها از یک طرف و مسلسل ها از طرف دیگر. تعداد زیادی از مردم جان باختند و مجروح شدند.بنی موریس بیان می کند که این روستا در مراحل اولیه عملیات باراک در 10 می توسط تیپ گیواتی اشغال شد. هدف از این عملیات بر اساس پلان دالت، پاکسازی مرز جنوبی کشور یهودی تعیین شده قبل از 15 مه بود. به گفته موریس، روستاییان در جریان حمله فرار کردند و خانه های آنها منفجر شد  و در سال 1950 سه شهرک اسرائیلی در اراضی روستایی ایجاد شد، " ازرریکام "  " امونیم " و " گیواتی" . چند سال بعد مزرعه زموروت نیز در زمین های روستا ایجاد شد. آنچه در بیت دراس رخ داد نسل کشی برای حفظ حیات اسرائیل بود.
نیما یوشیج

«نیما» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای افرادی با این نام، نیما (نام کوچک) را ببینید.
| نیما یوشیج | نیما یوشیج |
| --- | --- |
زاده: علی اسفندیاری ۲۱ آبان ۱۲۷۶ ۱۱ نوامبر ۱۸۹۷ روستای یوش، شهرستان نور، استان مازندران، ایران
درگذشته: ۱۶ دی ۱۳۳۸ ۷ ژانویهٔ ۱۹۶۰ (۶۲ سال) تهران، ایران ذات‌الریه
آرامگاه: امامزاده عبدالله تهران تا انتقال ۱۳۷۲ به حیاط منزل پدری در یوش
لقب: نیما
دانشگاه: مدرسه سن لویی
همسر(ها): عالیه جهانگیر
فرزند(ان): شراگیم
خویشاوندان: پرویز ناتل خانلری (فرزند دخترخاله)
امضا: امضا
علی اسفندیاری (۲۱ آبان ۱۲۷۶ – ۱۶ دی ۱۳۳۸) که با نام نیما یوشیج شناخته می‌شود، شاعر ایرانی بود. او بنیان‌گذار شعر نو فارسی و ملقب به «پدر شعر نو» در ایران است. او را یکی از تاثیرگذارترین شاعران در شعر معاصر ایران دانسته‌اند.
نیما یوشیج در سال ۱۳۰۱ با منظومه «افسانه» که مانیفست شعر نو فارسی خوانده شده است، در آغاز انقلاب ادبی و روشنفکری شعر مدرن فارسی قرار گرفت. وی آگاهانه تمام بنیادها و ساختارهای شعر کهن فارسی را به چالش کشید. شعر نو عنوانی بود که خودِ او بر آن نهاد و این سبک سپس به شعر نیمایی مشهور شد.
تمام جریان‌های اصلی شعر معاصر فارسی وامدار این انقلاب و تحولی هستند که یوشیج نوآور آن بود. بسیاری از شاعران و منتقدان معاصر، اشعار او را نمادین می‌دانند و او را هم‌پایهٔ شاعران سمبولیست بنام جهان می‌دانند. نیما همچنین اشعاری به زبان مازندرانی دارد که با نام «روجا» چاپ شده است.
ازدواج و فرزندان

نیما یوشیج در جوانی عاشق دختری شد، اما به‌دلیل اختلاف مذهبی نتوانست با وی ازدواج کند. پس از این شکست، او عاشق دختری روستایی به نام صفورا شد و می‌خواست با او ازدواج کند، اما دختر حاضر نشد به شهر بیاید؛ بنابراین، عشق دوم نیز سرانجام خوبی نیافت.
سرانجام نیما در ۶ اردیبهشت ۱۳۰۵ ازدواج کرد. همسر وی، عالیه جهانگیر، فرزند میرزا اسماعیل شیرازی و خواهرزاده نویسنده نامدار میرزا جهانگیر صوراسرافیل بود. حاصل این ازدواج، که تا پایان عمر دوام یافت، فرزند پسری بود به نام شراگیم که اکنون در آمریکا زندگی می‌کند. شراگیم در سال ۱۳۲۱ به‌دنیا آمد.
وی ازدواج کرد تا به‌گفته خودش از افکار پریشان رهایی یابد. اما درست یک ماه پس از ازدواج، پدرش ابراهیم نوری درگذشت. در همین زمان، چند شعر از او در کتابی با عنوان خانواده سرباز چاپ شد. وی که در این زمان به‌دلیل بی‌کاری خانه‌نشین شده‌بود در تنهایی به سرودن شعر مشغول بود و به تحول در شعر فارسی می‌اندیشید اما چیزی منتشر نمی‌کرد.
در سال ۱۳۰۷ خورشیدی، محل کار عالیه جهانگیر، همسر نیما، به بارفروش (بابل کنونی؛ مدرسه بدر) انتقال یافت. نیما نیز با او به این شهر رفت. یک سال بعد آنان به رشت رفتند. عالیه در این‌جا مدیر مدرسه بود و نیما را سرزنش می‌کرد که چرا درآمدی ندارد. او مدتی نیز در دبیرستان حکیم نظامی شهرستان آستارا به امر تدریس مشغول بود.
آغاز شاعری

نیما در سال ۱۳۰۰ منظومه قصه رنگ پریده را که یک سال پیش سروده بود در هفته‌نامه قرن بیستم میرزاده عشقی به چاپ رساند.
این منظومه مخالفت بسیاری از شاعران سنتی و پیرو سبک قدیم مانند ملک الشعرای بهار و مهدی حمیدی شیرازی را برانگیخت. شاعران سنتی به مسخره و آزار وی دست زدند. عبدالعلی دستغیب، منتقد ادبی، معتقداست که نیما حتی درابتدا که به سبک قدیم شعر می‌سرود، توانایی خود را نشان داد. هرچند این اشعار ازنظر فرم کهن هستند، نیما معانی و موضوعات جدیدی در آنها گنجانده است.
در پاییز سال ۱۳۰۱ شعر «ای شب» را در روزنامهٔ هفتگی نوبهار منتشر کرد. نیما در این رابطه می‌گوید: «در پاییز سال ۱۳۰۱ نمونهٔ دیگری از شیوهٔ کار خود «ای شب» را که پیش از این تاریخ سرودم و دست به دست و مردود شده بود، در روزنامهٔ هفتگی «نوبهار» دیدم.» شیوهٔ کار در هر کدام از این قطعات تیر زهرآگینی به خصوص در آن زمان به طرفداران سبک قدیم بود.
نیما پس از مدتی به تدریس در مدرسه‌های مختلف از جمله مدرسه عالی صنعتی تهران و همکاری با روزنامه‌هایی چون مجله موسیقی و مجله کویر پرداخت. انقلاب نیما با دو شعر «ققنوس» (بهمن ۱۳۱۶ ش) و «غراب» (مهر ۱۳۱۷ ش) آغاز شد و او این دو شعر را در مجلهٔ «موسیقی» که یک مجلهٔ دولتی بود، منتشر کرد. مجله موسیقی سالهای ۲۰–۱۳۱۸، شعرهای جدی‌تر او را دربرداشت. گذشته از «صدای چنگ»، «قو»، «شمع کرجی» و فضای بیچون» -که شعرهای سالهای ۱۰–۱۳۰۵ است- شعرهای سالهای ۱۹–۱۳۱۶ - «گل مهتاب»، «ققنوس»، «مرغ غم»، «پریان»، «عنکبوت رنگ» و «خنده سرد» - چاپ می‌شود. او در ۶۴ سال زندگی خود توانست معیارهای هزارساله شعر فارسی را که تغییرناپذیر و مقدس و ابدی می‌نمود، با شعرهایش تحول بخشد.
درگذشت

یوشیج درحالی‌که به علت سرمای شدید یوش، به ذات‌الریه مبتلا شده بود، برای معالجه به تهران آمد؛ معالجات تأثیری نداشت و در ۱۶ دی ۱۳۳۸ درگذشت و در امامزاده عبدالله تهران دفن شد. سپس در سال ۱۳۷۲ خورشیدی ۳۴ سال پس از فوت نیما بنا به وصیت وی پیکر او را به خانه‌اش در یوش منتقل کردند. آرامگاه او در کنار آرامگاه خواهرش، بهجت‌الزمان اسفندیاری (درگذشته به تاریخ ۸ خرداد ۱۳۸۶) و آرامگاه سیروس طاهباز در میان حیاط جای گرفته است. روی سنگ قبر جدید او نوشته شده بود: «به همت بسیجیان فرهنگی تهران با عنایت بردار جانباز آقایی دکتر زاکانی بنا شد». این سنگ مزار با واکنش گسترده‌ای روبرو شد. به گفتهٔ سخنگوی شهرداری تهران، نام زاکانی «براساس سلیقه و تصمیم فردی یکی از همکاران» نوشته شده بود. زاکانی هم گفت که از این موضوع بی‌اطلاع بود.
اصلاح تاریخ فوت

یدالله جلالی پندری استاد دانشگاه یزد و عضو وابسته فرهنگستان زبان و ادب فارسی طی یادداشتی با عنوان «تصحیح یک لغزش در ذکر روز درگذشت نیما یوشیج»
مورخان ادبی در ذکر تاریخ تولد و وفات بزرگان ادب:یّات متکی به اسنادی هستند که به تواتر رسیده باشد. در مورد روز درگذشت نیما همۀ اسناد متواتر، شبانگاه سیزدهم دی ۱۳۳۸ را ذکر کرده‌اند و حتّی مرحوم طاهباز که بخش عمدۀ عمر خود را صرف بازخوانی دست‌نوشته‌های نیما کرده بود این تاریخ را در کتاب «زندگی و هنر نیما یوشیج» (تهران، ۱۳۷۵ ص ۱۲۹) آورده است. بنده نیز به اعتماد این اسناد تاریخ مزبور را در کتاب گزینۀ اشعار نیما یوشیج (تهران، ۱۳۷۰، ص ۳۱) و نیز مدخل «نیما یوشیج» در دانشنامۀ زبان و ادب فارسی فرهنگستان (تهران، ۱۳۹۵، ج ۶، ص ۶۲۱) آورده‌ام. در این میان جلال آل‌احمد که حاضر و ناظر صحنۀ فوت نیما بوده در مقالۀ «پیرمرد چشم ما بود» اشاره‌ای به تاریخ این حادثه نکرده اما در یادداشتی که اخیراً از آن مرحوم دیده شد و زمان نگارش آن ساعت ۶ بعدازظهر پنجشنبه ۱۶ دی ذکر شده به تاریخ و ساعت فوت نیما اشاره کرده است: «نیما دیشب مرد. دو بعد از نیمه شب: ساعت دو و ده دقیقه بود که در خانه را سخت کوبیدند...» از سویی، خبر درگذشت نیما در همین روز، در دو روزنامۀ عصر شانزدهم دی‌ماه ۱۳۳۸، شمارۀ ۴۹۶۱ روزنامۀ کیهان و شمارۀ ۱۰۱۰۸ روزنامۀ اطلاعات نیز منتشر شده است.
بنابراین تردیدی باقی نمی‌ماند که تاریخ دقیق فوت نیما باید بامداد پنج‌شنبه ۱۶ دی‌ماه باشد و ذکر شبانگاه در روایت‌های قبلی به علّت قرار گرفتن ساعت دو بامداد در بخشی از شب است.
نیما و زبان طبری

مقالهٔ اصلی: روجا
یکی از دغدغه‌های نیما، حفظ و احیای زبان طبری بود. او در نامه‌ها و دست نوشته‌هایش و همچنین در مقدمه دفتر روجا، به این دغدغه اشاره می‌کند. وی در نامه‌هایی که به برادرش می‌نویسد، سه بار از وی می‌خواهد که کتاب تاریخ طبرستان و دیوان امیر پازواری را برایش تهیه کرده و ارسال کند. مهم‌ترین گام نیما در راه زنده نگاه داشتن زبان طبری، سرودن اشعار طبری در مجموعه ای با نام روجا است.
نیما در یکی از دوبیتی‌های خود این چنین به دلبستگی اش به زبان تبری اشاره می‌کند:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| کوُ چوُ مُنِ خاخوُرِ مُنی نیکتاءُ  |  |  خواهر کوچکم نیکتا است |
| برارِ مُنی لادُبن که وی یکتاءُ  |  |  تنها برادرم نامش لادبن است |
| تَبَری مُنی می گپ، مُنِ گواءُ  |  |  شعرهای تبری من، گواه من است |
| کِجهٔ گپ دی‌یَر بوتمُ سواءُ  |  |  در کجای حرف‌هایم دیگر غیر از این گفتم |
|  |  |  (روجا) |
نیما در این دوبیتی به داشته‌ها و دلبستگی‌های خود اشاره می‌کند. او در بیت اول به دلبستگی زمینی یعنی برادر و خواهرش اشاره می‌کند و در بیت دوم به دلبستگی وجودی‌اش یعنی شعر و زبان تبری اشاره می‌کند. زبانی که شاید برخی از ادبا و شاعران مازندرانی به راحتی از داشتن و گفتن آن خرسند نباشند، بلکه برخی از آنها از هر فرصتی استفاده می‌کند تا طبری بودن خود و سخن گفتن به زبان طبری را انکار کنند. اما نیما آنهایی را انکار می‌کند که مدعی بودند نیما زادبوم (سرزمین) و زبان خود را فراموش کرده است. ولی نیما مدعی است نه تنها زبان مادری خود را فراموش نکرده است که اتفاقاً همین شعرهایی که به زبان تبری سروده گواه دلبستگی او به زبان تبری است. نیما زبان تبری را بخشی از افتخار و علاقه خود معرفی می‌کند و حتی برای آنکه دیگران را قانع کند به نوعی از آنها می‌خواهد که دلیل بیاورند که او کجا گفته است که اهل تبرستان نیست و به زبان زبان تبری حرف نمی‌زند.
نیما و زبان طبری > نمونهٔ اشعار مازندرانی

روجا مجموعه‌شعر نیما یوشیج به زبان مازندرانی است و به گویش کجوری و کلارستاقی که در شهرستان‌های نور، نوشهر و چالوس گویش می‌شود شباهت دارد.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| لوش کُلُمی دروازِه نَوونُ  |  |  درچوبی آغل، هیچگاه دروازه نمی‌شود |
| کلین بِنِه اِسَپی رازه نوونُ  |  |  زمین سوخته، سبزه زار نمی‌شود |
| بُخوشتُ هسکا تازه نَوونُ  |  |  استخوان خشکیده دیگر جوان نمی‌شود |
| نامرد جور تلی سازه نَوونُ  |  |  درختچه‌های خار دار، جارو نمی‌شوند نمی‌شوند |
|  |  |  (روجا) |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| کیجا سارِه فِرِنگی رِ مونِسُّ  |  |  دختر، ساره شبیه فرنگی‌ها بود |
| مِ وُرَ نیشتُ وِ اَمیری خونِسُّ  |  |  کنارم می‌نشست و امیری می‌خواند |
| گُنی مِ دِلِ درد وِ چونِسُّ  |  |  تو گویی او از درد دل من چگونه خبر داشت |
| وِ دِل خواس مُن گُمُ وی دونسُّ  |  |  اگر چه دلش می‌خواست، اما من می‌گویم او می‌دانست |
|  |  |  (روجا) |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| آفتاب هاکردُ دُریوی دیمُ ایشُم  |  |  روز آفتابی صورت دریا را نگاه می‌کنم |
| ویشُه بَسوتُه مُن وُن هیمِ ایشممُ  |  |  در بیشهٔ سوخته، من هیزم‌هارا تماشا می‌کنم |
| یار کُو شُون و گزلیمُ ایشُم  |  |  یار که می‌رود من موی مجعد اورا نگاه می‌کنم |
|  دُل کُو نارمُ نمِّ کُدیمِ ایشُم  |  |  دل که ندارم نمی‌دانم به چه کسی نگاه می‌کنم |
|  |  |  (روجا) |
مناقشه‌ها

مقالهٔ اصلی: مناقشه‌ها دربارهٔ نیما یوشیج
. . . احتمالاً نیما یوشیج شعر «با غروبش» را بعد از خواندن شعر خانلری سروده است؛ چنان‌که تردیدی ندارم که «حرف‌های همسایه» را –با هر تاریخی که در زیر آن‌ها نهاده- به تأثیر از «چند نامه به شاعری جوان» ریلکه و ترجمه خانلری که در ۱۳۲۰، انتشار یافته نوشته است.. و بگذارید این کفر دیگر را همین‌جا بگویم که به نظر من بخش‌های اصلی و محوری «ارزش احساسات» هم ترجمه آزاد و «بفهمی‌نفهمی» از یک کتاب فرانسوی است که مطالبی از کتابی نظیر دائرةالمعارف اسلام (چاپ اول)، دربارهٔ شعر معاصر ترک و عرب بر آن افزوده شده است.
شفیعی کدکنی برخی از شعرهای نیما را پس از شهریور ۱۳۲۰، تحت تأثیر پرویز ناتل خانلری می‌داند. او در مقدمهٔ کتاب گزینه اشعار پرویز ناتل خانلری، تاریخ درج‌شده در پای اشعار نیما را نامعتبر دانست و مدعی شد که احتمالاً نیما یوشیج شعر «با غروب» اش را پس از خواندن «یغمای شب» خانلری در سخن، شماره ۱۱ و ۱۲، به تاریخ مرداد ۱۳۲۳ سروده است و تاریخ قدیمی‌تری - فروردین ۱۳۲۳ - زیر شعر گذاشته است. او همچنین احتمال این که نیما بعد از شهریور ۲۰ از کارهای شاگردانش «مایه» هایی گرفته باشد و تاریخ شعرهایش را به پیش از شهریور، یا به سال‌های قبل برده باشد منتفی نمی‌داند.
این گفته‌ها پاسخ‌هایی هم در پی داشت. از جمله سیروس طاهباز در مقاله‌ای و احمد افرادی در نامه‌ای سرگشاده همه اتهام‌های شفیعی کدکنی به نیما را محترمانه رد کردند. شاپور جورکش نیز در واکنش به نظر شفیعی کدکنی نظریّه او را نادرست دانست.
نگرشِ سیاسی

نیما در بیشترِ دورانِ زندگی گرایش‌های چپ‌گرایانه داشت اما همچنان هرگز عضوِ هیچ حزبی نشد. انور خامه‌ای او را «مارکسیست واقعی» وصف کرده و جلال آل احمد «پولیتیزه» بودنش را سبب اهمیتش می‌شمرد. مهدی اخوان ثالث توضیح داده که چپ‌گراییِ نیما نوعی هم‌گامی با عدالت‌خواهیِ زمانه‌اش بوده و از تعلّقاتِ حزبی برکنار.
خانهٔ نیما

مقالهٔ اصلی: خانه نیما یوشیج
مقالهٔ اصلی: خانه نیما یوشیج (تهران)
خانه نیما یوشیج واقع در یوش، بنایی است که قدمت آن به دوره قاجار می‌رسد. این بنا به شماره ۱۸۰۲ از سوی سازمان میراث فرهنگی به عنوان اثر ملی ثبت شده است و حفاظت می‌شود. بازدید از خانه نیما برای عموم آزاد است.
آثار

منظومه قصه رنگ پریده در حقیقت نخستین اثر منظوم نیمایی است که در قالب مثنوی (بحر هزج مسدس) سروده شده است. شاعر در این اثر زندگی خود را روایت کرده است و از خلال آن به مفاسد اجتماعی پرداخته است. بخش نخست این کار در قرن بیستم چاپ شده بود. سپس افسانه را سرود که در آن روحی رمانتیک حاکم است و به عشق نیز نیما نگاهی دیگرگونه دارد و عشق عارفانه را رد می‌کند. چنان‌که خطاب به حافظ می‌گوید:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| حافظا این چه کید و دروغ است  |  |  کز زبان می وجام ساقی است |
| نالی ار تا ابد باورم نیست  |  |  که بر آن عشق بازی که باقی است |
 من بر آن عاشقم کو رونده است: 
|  |  |  (افسانه) |
نیما در این آثار و اشعاری نظیر خروس و روباه، چشمه و بز ملاحسن مسئله‌گو افکاری اجتماعی را بیان می‌کند، اما قالب اشعار قدیمی است. مشخص است که وی مشق شاعری می‌کند و هنوز راه خود را پیدا نکرده است. با این حال انتشار افسانه دنیای ادبیات آن زمان را برآشفت. ای شب نیز در هفته‌نامه نوبهار محمدتقی بهار چاپ شد و جنجالی برانگیخت.
سیروس طاهباز نقش مهمی در گردآوری، نسخه‌برداری، تدوین و نشر آثار نیما یوشیج داشته است.
کتاب‌شناسی

مقالهٔ اصلی: کتاب‌شناسی نیما یوشیج
برخی از بنیان‌گذاران انجمن ادبی شمع سوخته.
از راست به چپ: هوشنگ ابتهاج، سیاوش کسرایی، نیما یوشیج، احمد شاملو و مرتضی کیوان.
نیما یوشیج در کنار علی‌اصغر خبره‌زاده، جلال آل احمد و برخی دوستان
تصویری از نیما به‌همراه حاشیه‌هایی مورخه ۱۴ خرداد ۱۳۳۴
مزار قبلی نیما در امامزاده عبدالله شهر ری
آرامگاه نیما
خانهٔ نیما در دهکده یوش مازندران اردیبهشت ۱۳۸۶، آرامگاه او و سیروس طاهباز در وسط حیاط قرار دارد.

نمای بیرونی خانهٔ نیما
ناقوس
حربیه (شهر)

Town در 23x15px|border |alt=|link= ترکیه
| Harbiye | Harbiye |
| --- | --- |
Town: Town
استان: استان ختای
District: انتاکیه (Capital of Hatay Province)
حکومت: حکومت
 • نهاد: Harbiye Municipality
ارتفاع: ۲۴۰ متر (۷۸۰ فوت)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۲۵۰۰۱
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (ساعت)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (ساعت تابستانی)
کد منطقه: ۰۳۲۶
حربیه (به ترکی استانبولی: Harbiye) شهری است در کشور ترکیه که در استان ختای واقع شده‌است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی ۲۴٬۱۴۷ نفر و بر اساس برآوردهای سال ۲۰۰۹ میلادی ۲۳٬۷۹۴ نفر می‌باشد.
امبالانیرانا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ماداگاسکار
| Ambalanirana | Ambalanirana |
| --- | --- |
AmbalaniranaLocation in Madagascar: AmbalaniranaLocation in Madagascar
مختصات: ۱۸°۴۵′ جنوبی ۴۶°۳۰′ شرقی﻿ / ﻿۱۸٫۷۵۰°جنوبی ۴۶٫۵۰۰°شرقی﻿ / -18.750; 46.500: مختصات: ۱۸°۴۵′ جنوبی ۴۶°۳۰′ شرقی﻿ / ﻿۱۸٫۷۵۰°جنوبی ۴۶٫۵۰۰°شرقی﻿ / -18.750; 46.500
فهرست منطقه‌های ماداگاسکار: بونگولاوا
District: Tsiroanomandidy
ارتفاع: ۹۹۰ متر (۳۲۵۰ فوت)
جمعیت (2001): جمعیت (2001)
 • کل: ۱۹٬۰۰۰
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۳ (EAT)
امبالانیرانا (به لاتین: Ambalanirana) یک سکونتگاه مسکونی در ماداگاسکار است که در بونگولاوا واقع شده‌است.
خصوصیات

امبالانیرانا ۱۹٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۹۹۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بنسون، کارولینای شمالی

مکان
| بنسون، کارولینای شمالی | بنسون، کارولینای شمالی |
| --- | --- |
شهرک: شهرک
شعار: "Center of Attention": شعار: "Center of Attention"
مختصات: ۳۵°۲۲′۵۶″ شمالی ۷۸°۳۲′۴۶″ غربی﻿ / ﻿۳۵٫۳۸۲۲۲°شمالی ۷۸٫۵۴۶۱۱°غربی﻿ / 35.38222; -78.54611: مختصات: ۳۵°۲۲′۵۶″ شمالی ۷۸°۳۲′۴۶″ غربی﻿ / ﻿۳۵٫۳۸۲۲۲°شمالی ۷۸٫۵۴۶۱۱°غربی﻿ / 35.38222; -78.54611
ایالت: کارولینای شمالی
شهرستان: Johnston
حکومت: حکومت
 • Mayor: William W. Massengill
 • Town Manager: Matthew Zapp
مساحت: مساحت
 • کل: ۲٫۱ مایل مربع (۵٫۵ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۲٫۱ مایل مربع (۵٫۵ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۲۴۳ فوت (۷۴ متر)
جمعیت (2006): جمعیت (2006)
 • کل: ۳٬۳۷۴
 • تراکم: ۱۳۸۰٫۱/مایل مربع (۵۳۲٫۹/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (Eastern (EST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: 27504
کد منطقه: 919
FIPS code: 37-05040
GNIS feature ID: 1019093
وبگاه: http://www.townofbenson.com/
بنسون (به انگلیسی: Benson) شهری در ایالت کارولینای شمالی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۳٬۳۱۱ نفر بوده‌است.
غار نمکدان

غار نمکدان در آب‌خوست قشم
غار نمکدان که به نام‌های غار نمکی 3N، غار نمک قشم و غار سه مرد برهنه (به انگلیسی: 3N Cave / Cave of three nudes) نیز معروف است در جزیرهٔ قشم و طولانی‌ترین غار نمکی جهان است.
طول کشف‌شدهٔ این غار ۶٬۶۰۰ متر است. به علت صعب‌العبور بودنِ بعضی از قسمت‌های غار و ناشناخته و کشف نشده ماندنِ بعضی از قسمت‌ها، هنوز طول نهایی آن مشخص نیست و انتظار می‌رود بیشتر از این باشد.
این غار در ادبیات محلی به غار نمکدون یا غار کانی نیز معروف است که دلیل آن قرارگیری روستای کانی در نزدیکی آن و در محدودهٔ ژئوسایت نمکدان است.
کشف و نقشه‌برداری طولانی‌ترین غار نمکی جهان

کشف این غار در سال ۱۹۹۸ به وسیلهٔ مهندسان زمین‌شناس جمهوری چک (Charles University in Prague, Czech Academy of Sciences) و با همکاری دانشگاه شیراز انجام گرفت.
در طول این پروژه، مهندسان جمهوری چک از ۱۶ گنبد نمکی بازدید کردند و بیش از ۶۰ غار را کشف کردند و توانستند از ۳۰ تا از غارها نقشه‌برداری کنند. آنان از غار نمکدان، هرمز و جهانی به عنوان جذاب‌ترین و شگفت انگیزترین گنبدهای نمکی و غارهای نمکی یاد کردند.
کشف طولانی‌ترین غار نمکی جهان یعنی «غار نمکدان قشم» مهمترین دستاورد این پروژه تحقیقاتی بود. نتایج این پروژه تحقیقاتی، غار نمکدان را از بی‌نامی درآورد و به شناخته شده‌ترین و طولانی‌ترین غار نمکی جهان تبدیل کرد.
نتایج پروژه غار نمکدان قشم به سرعت در خبرگزاری‌ها و رسانه‌های صوتی و تصویری و مجلات معتبر منتشر شد و از تلویزیون جمهوری چک و ایران و بی‌بی‌سی و نشنال جغرافی پخش شد.
به دلیل کشف و مستندسازی و جهانی شدن پروژه غار نمکدان، بخشی از جزیره قشم در سال ۲۰۰۶ به عنوان ژئوپارک قشم اعلام شد و در لیست یونسکو ثبت شد.
کشف و نقشه‌برداری طولانی‌ترین غار نمکی جهان > علت نامگذاری غار سه مرد برهنه

نام اولیه این غار به نام غار سه مرد برهنه هست و داستان این نامگذاری به این علت است که سه متخصص اهل جمهوری چک وارد این غار برای کشف و نقشه‌برداری می‌شوند و در عمق غار به جایی می‌رسند که آب نمک غلیظ بود و راهی به جز شنا برای رفتن به آن سمت غار نبود، این سه متخصص از آنجایی که تجربه داشتند که اگر با لباس به آب نمک بروند و بعد از آن به راه رفتن در سطح غار ادامه بدهند به علت رسوبات نمک در لباس و سفت و سخت شدن لباس و چسبیدن به بدنشان قادر به راه رفتن نخواهند بود و لباسشان مثل یک تیکه چوب می‌شود، پس کاملاً برهنه شدند تا بتوانند از آب نمک عبور کنند برای کشف ادامهٔ غار. به همین علت چون این سه مرد به صورت برهنه این غار را کشف و نقشه‌برداری کرده‌اند اسم این غار را غار سه مرد برهنه (به چکی JESKYNĚ TŘÍ NAHÁČŮ و انگلیسی 3N Cave یا Cave of three nudes) گذاشتند.
ثبت در میراث طبیعی ایران

این غار با نام غار نمکی 3N در تاریخ ۱۳۹۰/۱۰/۰۸ با شماره ثبت ۱۷۳ به ثبت فهرست میراث طبیعی ایران رسید.
ثبت در یونسکو

غار نمکدان به عنوان یکی از ژئوسایت‌های ژئوپارک قشم، از سال ۱۳۸۵ به عضویت شبکهٔ جهانیِ ژئوپارک‌های تحت حمایت یونسکو درآمده‌است.
این غار دارای پتانسیل بالایی است و امید می‌رود تلاش‌ها ادامه یابد و طولانی‌ترین غار نمکی جهان به صورت مستقل هم در یونسکو به ثبت برسد.
لیست الیورا

| لیست الیورا Lisette Olivera | لیست الیورا Lisette Olivera |
| --- | --- |
 الیورا (۲۰۱۸):  الیورا (۲۰۱۸)
تولد: ۱۶ آوریل ۱۹۹۹ ‏(۲۵ سال)  لس آنجلس، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا
ملیت:  آمریکایی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۲۰۱۸ تا کنون
لیزت الکسیس گوتیرز (انگلیسی: Lisette Alexís Gutiérrez؛ زاده ۱۶ آوریل ۱۹۹۹) یک هنرپیشه آمریکایی است. به خاطر نقشش در سریال گنجینه ملی: لبه تاریخ، تمدید سال ۲۰۲۲ فرانچایز گنجینه ملی شناخته شده است.