باشگاه فوتبال واتفورد
تاریخچه > دوران گراهام تیلور و حضور در دسته اول (۱۹۸۷–۱۹۷۶)

زمانی که در شروع فصل ۷۸–۱۹۷۷، گراهام تیلور ۳۲ ساله به عنوان سرمربی جدید واتفورد معرفی شد، باشگاه به تازگی توسط ستاره مشهور جهان، التون جان (از طرفداران مادام‌العمر باشگاه) خریداری شده بود و از تیم‌های همیشگی دسته چهارم بود. پیست سگ‌دوانی که زمین باشگاه را احاطه کرده بود، در سال ۱۹۷۷ حذف شد، چراکه مربی تیم، گراهام تیلور اعتقاد داشت این پیست به وجهه حرفه‌ای باشگاه لطمه می‌زند. به لطف تلاش‌های رئیس، مربی و بازیکنان، واتفورد شروع به صعود در لیگ‌ها کرد.
در سال ۱۹۷۸، هورنتز با اختلاف ۱۱ امتیازی نسبت به نزدیکترین رقیبش؛ ساوتند یونایتد، قهرمان دسته چهارم شد و اولین صعود به دست آمد. با در نظر گرفتن اینکه در آن زمان هر برد با ۲ امتیاز پاداش داده می‌شد، این اختلاف ۱۱ امتیازی با تیم دوم جدول، قابل توجه بود. فصل بعد، واتفورد در دسته سوم پس از شروزبری تاون نایب قهرمان شد و دومین صعود متوالی را در دسته‌های لیگ‌ فوتبال تجربه کرد.
فصل اول از بازگشت واتفورد دسته دوم به سختی گذشت، اما توانست با کسب رتبه هجدهم به سختی از سقوط اجتناب کند. در سال ۱۹۸۱ به مقام نهم رسید و سال بعد با نایب قهرمانی در دسته دوم، برای اولین بار وارد دسته اول لیگ فوتبال شدند. ویلف روسترون، روجر جوسلین، لس تیلور و اولین بازیکن خارجی باشگاه، یان لومان، از بازیکنان این تیم بودند که برای اولین بار به دسته ۱ لیگ فوتبال صعود کرد. بازیکنانی مانند جان بارنز، راس جنکینز و لوتر بلیست از معتبرترین بازیکنان تیم در دهه ۱۹۸۰ بودند.
شک و تردیدهایی مطرح شد مبنی بر اینکه آیا تیم گراهام تیلور، آن اندازه خوب است که در لیگ دسته اول بماند، اما با پیروزی‌های هفته‌های ابتدایی فصل مقابل باشگاه‌های بزرگی چون اورتون، وست برومویچ و ساوتهمپتون، نگاه‌ها را معطوف به خود کردند و سپتامبر را با پیروزی ۸–۰ مقابل ساندرلند پایان دادند. پیروزی مقابل آلبیون در سپتامبر، برای مدت کوتاهی آنها را صدرنشین لیگ کرد، اگرچه دوامی نداشت و رده اول را از دست دادند، اما تا انتهای فصل، سایه به سایه لیورپول قهرمان حرکت کردند و با اختلاف ۱۱ امتیازی نسبت به آنها، اولین حضورشان در لیگ برتر را با نایب قهرمانی به پایان رساندند و در هفته پایانی فصل، قهرمانان را با نتیجه ۲–۱ در ویکاریج رود شکست دادند.
فصل ۸۴–۱۹۸۳، نه چالش قهرمانی، بلکه جنگ برای بقا در دسته اول بود و ماجراجویی‌شان در جام یوفا که اولین تجربه اروپایی آنها بود تا دور سوم دوام یافت و پس از غلبه بر کایزرسلاترن از آلمان غربی و لفسکی صوفیه از بلغارستان، به دست اسپارتا پراهای چکسلواکی حذف شدند. به لطف خرید مو جانستون، مهاجم ۲۰ ساله اسکاتلندی در نوامبر که در ۲۹ بازی از لیگ ۲۰ گل به ثمر رساند، واتفورد در نیم‌فصل دوم، فرم خوب فصل قبلش را بازیافت و نهایتا با قرار گرفتن در جایگاه یازدهم از سقوط نجات پیدا کرد. در آن فصل، واتفورد برای اولین بار در تاریخ خود به فینال جام حذفی رسید و بار دیگر خبرساز شد. در این فینال که «دوستانه» لقب گرفت، به مصاف اورتون رفتند و با شکست ۲–۰ جام را از دست دادند.
در طول فصل ۸۵–۱۹۸۴، واتفورد عملکرد نامنظمی داشت. در مقابل باشگاه‌های بزرگی از جمله منچستر یونایتد، ناتینگهام فارست و تاتنهام به پیروزی‌های چشمگیری دست یافتند و همچنین لیورپول را در روز سال نو با تساوی ۱–۱ متوقف کردند، اما در بازی‌های حساس متحمل چندین شکست شدند. در انتهای فصل، مقام یازدهم سهمشان شد و در هر دو جام داخلی تا مرحله یک‌هشتم نهایی بالا رفتند.
فصل ۸۶–۱۹۸۵ با شکست سنگین ۴–۰ در خانه تاتنهام آغاز شد، اما با دو برد مقابل بیرمنگام سیتی و وست برومویچ ادامه یافت؛ دو تیمی که در پایان، خانه‌های انتهای لیگ را اشغال کردند. روند خوب تیم در طول پاییز ادامه داشت و اگرچه خیلی زود مشخص شد که واتفورد مدعی قهرمانی نیست، اما هرگز با خطر سقوط از دسته اول روبه‌رو نشدند. اتمام فصل در جمع پنج تیم برتر لیگ، برای مدتی هدف واقعی به نظر می‌رسید، اگرچه به دلیل محرومیت باشگاه‌های انگلیسی از مسابقات اروپایی در نتیجه فاجعه هیسل، انگیزه آنچنانی برای دستیابی به این رتبه وجود نداشت. جام حذفی، بهترین فرصت واتفورد برای کسب یک موفقیت بزرگ در آن فصل بود. با رسیدن به یک‌چهارم نهایی، حریف لیورپول شدند و در ۱۱ مارس ۱۹۸۶ در آنفیلد، با تساوی بدون گل متوقفشان کردند. امیدهای زیادی وجود داشت که واتفورد بتواند شش روز بعد در ویکاریج رود پیروز شود، اما مهمانان مرزی‌سایدی بازی تکراری را ۲–۱ در وقت اضافه بردند و به استقبال دوگانه رفتند. در نهایت، واتفورد در رده دوازدهم جدول پایانی قرار گرفت و پیروزی ۵–۱ در استمفورد بریج مقابل چلسی رده ششمی، نقطه عطف آن فصل شد.
۸۷–۱۹۸۶، آخرین فصلی بود که گراهام تیلور هدایت واتفورد را بر عهده داشت و با قبول پیشنهاد استون ویلا در پایان فصل، راهی بیرمنگام شد. با کسب رتبه نهم در لیگ، عملکرد بهتری نسبت به سه فصل قبل داشتند و حضور در نیمه‌نهایی، بهترین عملکرد باشگاه در جام حذفی از سال ۱۹۸۴ شد، اگرچه شکست ۴–۱ مقابل تاتنهام در ویلا پارک، سد راه رسیدن به دومین فینال جام حذفی شد. در هفته پایانی از لیگ، میزبان تاتنهام شدند و با پیروزی ۱–۰، انتقام حذف از جام را گرفتند.
جانشین تیلور به عنوان سرمربی، دیو باست بود که باشگاه قبلی‌اش، ویمبلدون، تحت هدایت او حتی سریعتر از واتفورد (سه مرتبه در چهار فصل) به لیگ دسته اول صعود کرده بود و به تازگی، اولین فصل در دسته اول را با کسب رتبه ششم تمام کرده بود. قبل از آغاز فصل ۸۸–۱۹۸۷، جان بارنز ۲۳ ساله، ملی‌پوش مشهور انگلیس، با مبلغ ۹۰۰٬۰۰۰ پوند که در آن زمان رکورد فروش بازیکن برای واتفورد بود، باشگاه را به قصد لیورپول ترک کرد و وظیفه باست برای ثبت عملکردی خوب در واتفورد، پیچیده شد.