stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ایران پهلوی
جمعیت‌شناسی > وضعیت زنان

همچنین ببینید: زنان در دوران دودمان پهلوی و سیاست‌های اجتماعی رضاشاه
دستیابی به حقوق مدنی و شهروندی زنان ایرانی، در دوران رضاشاه پهلوی و در هنگام پروژه‌های نوسازی ایران نوین، انجام شد. در دوران او برای نخستین‌بار در جامعهٔ سنتی ایران، زنان توانستند از خانه خارج شده و به عرصه‌های اجتماعی پا گذارند. اجباری شدن آموزش برای هم پسران هم دختران و افزایش قشر باسواد نیز موضوع مهم دیگر بود. تغییراتی دیگر نیز رخ داد. اینکه زنان وارد اجتماع شوند و پیشه‌هایی چون آموزگاری، پرستاری، پزشکی و غیره را بگیرند، بدون آن که پوشش‌ها و کارهای سنتی چون روبنده و عدم سخن با نامحرم را کنار بگذارند، ممکن نبود. بنابراین، کشف حجاب از سوی حکومت وی صورت گرفت. با این وجود، دیدگاه دیگری نیز وجود دارد که این اقدام رضاشاه را، در جهت مخالفت با اسلام دانسته است.
در بهمن ۱۳۱۳ و در آیین گشایش دانشگاه تهران، به دختران اعلام شد که بدون پوشیدن حجاب سنتی به دانشگاه بروند. در فروردین ۱۳۱۴، یک جشن در آموزشگاه شاپور شیراز برگزار گردید و دختران ایرانی بدون حجاب سنتی، به اجرای مراسمی ورزشی و پایکوبی با حضور علی اصغر حکمت، وزیر معارف و از سیاست‌مداران دوره پرداختند و سپس علمای دینی ایران، اعتراض کردند. در ۲۲ اردیبهشت ۱۳۱۴ «کانون بانوان» با فراخوانی علی‌اصغر حکمت و با آرمان‌هایی شامل آزادی زنان از حجاب با ریاست شمس پهلوی و هاجر تربیت شکل گرفت. مردم مذهبی ایران و به ویژه علمای دینی و روحانیت این کشور از این وضعیت نگران شدند و گهگاه اعتراض می‌کردند؛ اگرچه این اعتراض‌ها، سرکوب شدند. در اعتراضی در شهر مشهد، روحانیان شهر و گروهی از مردم در اعتراض به دگرگونی کلاه مردان و سیاست‌ها در کشف حجاب زنان کشور، در مسجد گوهرشاد به نشان داشتن اعتراض، بست‌نشینی کردند و در این هنگام، بر ضد حکومت، شعار دادند. منابع رسمی دولت پهلوی آمارهایی خیره‌کننده از حضور و ورود زنان در عرصه‌های آموزشی، اجتماعی و اقتصادی ارائه می‌دادند. در ادامه بر پایهٔ گزارشی از خبرگزاری مهر در سال ۱۳۹۲، رضاشاه زنان ایرانی را «به زور» به همکاری‌کردن با دولت «وادار» می‌کرده است. با تصویب قانون مدنی در سال ۱۳۱۴، زنان حق حضانت را به دست آوردند. در سال ۱۳۴۱، زنان ایران برای نخستین‌بار حق رأی‌دهی و انتخاب شدن را به دست آوردند. در دههٔ ۱۳۴۰ زنان بیشتر به سیستم قضایی و پلیس ایران وارد شدند. پیش از این نیز با انتصاب مهرانگیز منوچهریان به عنوان سناتور، ورود عملی زنان به سیستم سیاسی رخ داده بود. فرخ‌رو پارسا نخستین زنی شد که در دوره پهلوی دوم به مقام وزارت می‌رسد. چیزی که ادامه‌دار بود و زنان دیگری چون مهناز افخمی نیز به آن دست یافتند. سازمان زنان ایران تشکیل شد و در اواخر دوره پهلوی مواردی از قانون حمایت خانواده ۱۳۵۴ تصویب گشت. در سال ۱۳۵۴ ۲۹٪ و در سال ۱۳۵۷ حدود ۳۸ درصد دانشجویان دانشگاه‌های ایران زنان بودند. درست پیش از انقلاب سال ۱۳۵۷، ۱۵۰۰ زن در مقام‌های ارشد مدیریتی در سطح کشور، ۲۲ زن در مجلس شورای ملی، ۵ شهردار، و ۳۳٪ کل مشاغل آموزش عالی ایران بر عهده زنان بود.
فرهنگ

مقالهٔ اصلی: فرهنگ ایرانی
فرهنگ > هنر و طراحی

همچنین ببینید: هنر ایرانی
نوگرایی، در هنر ایران، قدرت گرفته است و مهم‌ترین تحول در نوگرایی هنری در این کشور، حاصل تغییرات اجتماعی انجام شده توسط رضاشاه پهلوی است. حدوداً در میان سال‌های ۱۳۲۸ تا ۱۳۵۸، هنر نوین در ایران رشد قابل توجهی کرد و بسیاری از هنرمندان نامی معاصر این کشور، در آن دوران رشد و شکوفایی داشتند. روزنامه گاردین اعلام داشته است که آثار موزه هنرهای معاصر تهران، بزرگ‌ترین گنجینهٔ هنر مدرن، در بیرون از آمریکا و اروپای غربی است. در دوران شاهنشاهی پهلوی، گالری‌های خصوصی راه افتادند و وزارت فرهنگ و هنر نیز جشنواره‌های سالیانه‌ای را برگزار می‌کرد. جشن هنر شیراز از همان دوران آغازینش با توجه به ابتکار گماشتگی و گوناگونی برنامه‌هایش در میان جشنواره‌های موسیقی بین‌المللی موجود، برجسته بود.
نکته قابل توجه در مورد رضاشاه این است که در دوران پادشاهی وی که فرمانده‌ای نظامی بود، رنسانس هنری ایران شروع شد. حساسیت هنری رضاشاه تنها در برابر فرزندش جلوه نداشته و در سیاست‌گذاری کلان نیز جایگاه ویژه‌ای برای هنر و بایستگی رشد هنری ایران دیده بوده است. برگزار کردن هزاره فردوسی و دعوت از بزرگ‌ترین فردوسی‌شناسان و ایران‌شناسان جهان در سال ۱۳۱۳، از کارهای هنری در دوران او است. توجه به هنر ایران در هنگام پادشاهی رضاشاه در زمینهٔ موسیقی دارای برجستگی خاصی بود و رضاشاه سیستم ارزشی جامعهٔ ایرانی دربارهٔ موسیقی را دگرگون ساخت. اقدام‌های هنری در دوران پادشاهی محمدرضاشاه با ورود شهبانو، فرح پهلوی سرعت بالاتری گرفته و کیفیت آن‌ها نیز دوچندان گردید.
مهرداد پهلبد برای اجرای موسیقی ایرانی ارکستر کُر ملی ایران را پدیدآورد. در دوران او خانه‌های فرهنگ و هنر در شهرهای گوناگون ایران ساخته شدند و جشن فرهنگ و هنر نیز هرساله در سراسر ایران و حتی روستاها با فرستادن گروه‌های هنری، برگزار می‌گردید.
فرهنگ > هنر و طراحی > معماری

همچنین ببینید: معماری ایرانی و معماری دوره پهلوی
در دوران شاهنشاهی پهلوی، دو گونه معماری در ایران، گسترش داده شد؛ نخستین گونه، تقلیدی از سبک معماری غربی بود که ارتباط کمی با اقلیم این کشور داشت و دومین نوع، تلاشی در جهت احیای معماری بومی ایرانی بود. به تدریج، مسئولان ایرانی از تقلید کورکورانه از غرب، دلسرد شدند و به پشتیبانی از سبک‌های بومی ایرانی که برای رفع نیازهای نوین، اصلاح شده بودند، پرداختند. از برجسته‌ترین نمونه‌های معماری این دوران، برج آزادی است. همچنین دو دورهٔ برجستهٔ نفوذ معماری غربی در ایران وجود دارد که نخستین آن در دوران قاجار بود. در دورهٔ دوم نیز که کلاً در دوران پهلوی رخ داد، کل معماری ایران دگرگون شد و ساختمان‌هایی با عنوان و کارکرد غربی در این کشور، متداول شدند.
دفتر فرح پهلوی، شهبانوی ایران، سفارش ساخت‌وسازهایی داده است که برخی آوازه یافتند؛ در نمونه‌ای کار ساخت تئاتر شهر (تهران) در سال ۱۳۴۶ و به‌سفارش دفتر فرح پهلوی در باغ کافه شهرداری شروع گردید.
فرهنگ > رسانه‌ها

همچنین ببینید: رسانه در ایران
نخستین فرستندهٔ تلویزیونی در ایران، در سال ۱۳۳۷ ایجاد شد. به شکل کلی، گسترش تلویزیون در ایران، سرگرمی‌های سنتی دیگری چون شهر فرنگ را از میان برد. با وجود آنکه بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ (۱۳۵۳-تهران) با سیستم رنگی پخش شد، اما برنامه‌ریزی کامل تلویزیون رنگی، از چهار سال پس از آن، انجام شد.
تلویزیون با پخش کردن اخبار و برنامه‌های گوناگون آموزشی، اثری قابل توجه در افزایش آگاهی اجتماعی داشته است. نمایش مسابقه‌های گوناگون و پخش مستقیم سفر سرنشینان آپولو ۱۱ به کره ماه و جشن‌های ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی، نمونه‌هایی از برنامه‌های این دوره هستند. بر اساس گزارشی در ایسنا، «تلویزیون ملی ایران در هر هفته ساعت‌ها فیلم‌های خارجی به ویژه آمریکایی پخش می‌کرد. در این فیلم‌ها صحنه‌هایی از زندگی عاشقانه غربی، باغچه‌آرایی، پوشش ویژه زنان در غرب، شیوه سکونت و زندگی در خانه گرفته و تصویری از دنیای وسترن پخش می‌شد».
فرهنگ > سینما

همچنین ببینید: سینمای ایران قبل از انقلاب
نخستین سالن رسمی سینمایی در این کشور، در سال ۱۳۰۵ به نام سینما ایران در تهران ساخته شد. نخستین فیلم بلند سینمایی این کشور، آبی و رابی بود که در سال ۱۳۰۹ توسط اوانس اوگانیانس ساخته شد. نخستین فیلم صدادار ایرانی نیز فیلم دختر لر بود که در سال ۱۳۱۲ توسط اردشیر ایرانی ساخته شد. در دههٔ ۱۳۲۰ شرکت‌های سینمایی ایرانی پدیدار شدند و سینما میان مردم، عمومی‌تر شد.
در دههٔ ۱۳۳۰، پیشرفت سینما ادامه یافت و شهلا ریاحی با ساخت مرجان به نخستین کارگردان زن ایرانی تبدیل شد؛ در این دهه، پویانمایی وارد ایران شد و نخستین تلاش‌های ساخت پویانمایی ایرانی، در ادارهٔ کل فرهنگ و هنرهای زیبای تهران صورت گرفت. نخستین فیلم کوتاه پویانمایی در ایران، توسط اسفندیار احمدیه با عنوان ملانصرالدین در ۱۳۳۶ ساخته شد. در دههٔ ۱۳۴۰، سینمای فارسی‌زبان، یکی از دوره‌های اوج خود را تجربه کرد؛ فیلم‌هایی چون گنج قارون، گاو و قیصر در این دوران نمایش یافتند. بنیان‌گذاری نهادی که پخش‌کنندهٔ فیلم‌های کودکان هم باشد، با عنوان کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در همین دهه، فرصتی مناسب برای شکل‌گیری سینمای فرهنگی در ایران شد. شرکت فیلم شب‌نشینی در جهنم به عنوان ساختهٔ مشترک دو کارگردان نامدار موشق سروری و ساموئل خاچیکیان در جشنواره فیلم برلین در سال ۱۳۳۷، حضور یافتن فیلم گاو در بخش مسابقهٔ جشنواره فیلم ونیز یا حضور پی‌درپی سه فیلم ایرانی در بخش مسابقهٔ جشنواره فیلم برلین میان سال‌های ۱۳۵۳ تا ۱۳۵۵ و معرفی شدن فیلم به آکادمی اسکار (چون باد صبا و دایره مینا) از نمونه‌های حضورهای فرامرزی سینمای ایران در دوران پیش از انقلاب ۱۳۵۷ هستند. اما جدای حضور فیلم‌های ایران در جشنواره‌های جهانی، این کشور خود نیز به یک میزبان مهم برای رویدادهای بین‌المللی سینما در جهان، تبدیل شد. جشنواره جهانی فیلم تهران در دههٔ ۱۳۵۰، مهم‌ترین جشنوارهٔ سینمایی آسیا به‌شمار می‌رفت.
پیش از انقلاب ۱۳۵۷، برای هر ۷۰ هزار نفر یک سینما وجود داشته است.
فرهنگ > ورزش

همچنین ببینید: ورزش در ایران
به عنوان دوره‌ای درخشان، تیم ملی فوتبال ایران در سال‌های ۱۹۶۸، ۱۹۷۲، ۱۹۷۴ و ۱۹۷۶ به قهرمانی در بالاترین سطح آسیا دست یافت و نخستین‌بار در سال ۱۹۷۸ به جام جهانی فوتبال راه پیدا کرد. در این دوران درخشان، باشگاه فوتبال تاج نیز در مسابقات باشگاهی قهرمانی آسیا ۱۹۷۰ به قهرمانی رسید. برخی از این موفقیت‌ها، با گرفتن میزبانی بالاترین رقابت‌های ورزشی آسیا توسط ایران، هم‌دوره بودند و میزبانی جام ملت‌های آسیا ۱۹۶۸ و ۱۹۷۶ نمونه‌های آن هستند.
پیش از انقلاب ۱۳۵۷، سیاست کلی ایران، مشوق حضور زنان در ورزش بود. عکس‌های فوتبالیست‌ها، ژیمناست‌ها، شناگران و ورزشکاران زن دیگر ایرانی روی جلد مجله‌های زنان و ورزشی این دوران، نشانی از این هستند که یکی از الگوهای زن پیروز و موفق، زنِ ورزشکار بوده است. ورزش، نمادی از قدرت و پیشرفت شده بود و زن قهرمان، عامل سربلندی کشور دانسته می‌شد. نخستین حضور زنان ایران در مسابقه‌های جهانی به بازی‌های آسیایی ۱۹۵۸ می‌رسد. المپیک ۱۹۶۴ توکیو نیز نخستین المپیکی شد که زنان ایران در آن شرکت می‌کردند. در سال ۱۹۶۶ نیز موفقیت‌های جهانی قابل توجهی توسط زنان کسب شد. ورزش زنان مورد توجه بود؛ در نمونه‌ای در فوتبال که بعدها به پرهوادارترین ورزش ایران تبدیل شد، به شکل رسمی پیشینهٔ فوتبال زنان در ایران به دههٔ ۱۳۴۰ برمی‌گردد. باشگاه تاج پیشگام باشگاه‌های ایرانی در ایجاد تیم دختران بود و کمی بعد نیز پرسپولیس، دیهیم و عقاب تهران، نخستین باشگاه‌های دیگری بودند که تیم‌های رسمی زنان تشکیل دادند. مسابقات فوتبال باشگاهی هم‌طراز با مردان برای زنان ایرانی در نظر گرفته شده بود.
مسابقات بین‌المللی برجسته‌ای را نیز ایران میزبانی می‌کرد. در نمونه‌ای، تهران نخستین شهر در خاورمیانه شد که میزبانی بازی‌های آسیایی را می‌گیرد. تهران میزبان بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ بود و همزمان با آن، مجموعهٔ ورزشی آریامهر به عنوان یکی از پیشرفته‌ترین‌های آن دوران، در ۱۰ شهریور ۱۳۵۳ گشایش یافت. از دید بنیان‌گذاری نیز در نمونه‌ای، فدراسیون هندبال آسیا، در سال ۱۳۵۳ رسماً در تهران ایجاد گردید.
قهرمانی تیم ملی فوتبال ایران در جام ملت‌های آسیا ۱۹۶۸
محمد نصیری، پس از دستاوردهای جهانی‌اش، به تالار مشاهیر فدراسیون بین‌المللی وزنه‌برداری نیز راه یافت.
هوشنگ کارگرنژاد و مدال‌هایش در بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ تهران
مجموعه ورزشی آزادی که تا سال‌ها از بزرگ‌ترین‌ها در جهان بود.
باشگاه بسکتبال زنان تاج
باشگاه فوتبال زنان پرسپولیس
فرهنگ > مد و پوشاک

همچنین ببینید: مد در ایران
کشمکش‌هایی پیرامون پوشاک در ایران شکل گرفت تا دوران رضاشاه پهلوی که نقش عمده‌ای در تغییر پوشاک مردم ایران داشت. دوران پادشاهی وی، نقطهٔ اوجی از تغییر ناگهانی پوشاک بود. تا سال ۱۳۱۴، کلاه پهلوی با فشار حکومتی به مد ایران تبدیل و در میان مردم، رایج شد. کمی بعد نیز کلاه شاپو رواج یافت. کشف حجاب در ایران نیز رویداد مهم دیگری است که در همان سال ۱۳۱۴ رخ داد؛ پیش از این تغییر پوشاک حکومتی، زنان ایرانی از پوشاکی چون چادر سیاه و روبنده استفاده می‌کردند.
در همین دوران، تهران دارای برندهای پوشاک بومی و رویداد مد بوده است. رویداد مد هاکوپیان، در نیمهٔ نخست دههٔ ۱۳۵۰، از نخستین رویدادهای مد در تهران بود که مورد توجه رسانه‌های بزرگ خارجی قرار گرفت. این رویداد مد در هتل کنتینانتال تهران برگزار شد و این نخستین‌بار بود که یک مدساز ایرانی به شکلی مستقل، نمایش مدی را در چنین سطحی برگزار کرده بود. این رویداد به شکل گسترده‌ای توجه رسانه‌های داخلی و خارجی آن زمان را به خود جلب نمود. خبرگزاری رویترز اخباری از رویداد را به خارج از کشور مخابره کرد و در مورد چند نمونه از مدل‌های ارائه شده اظهار نظر نمود و اعلام کرد که بخشی از مدل‌ها، الهامی از لباس‌های دههٔ ۱۹۳۰ در اروپا بوده است. پیش از انقلاب ۱۳۵۷، در جزیره کیش نیز رویدادهای مد و پوشاک ایرانی برگزار می‌شد. جشنواره‌های ملکه زیبایی درون ایران، پس از انقلاب ۱۳۵۷، دیگر برگزار نشدند و آخرین مراسم گزینش ملکهٔ زیبایی ایران، در سال ۱۳۵۷ در این کشور برگزار گردید.
حقوق بشر

مقالهٔ اصلی: حقوق بشر در دولت شاهنشاهی ایران
یکی از مهم‌ترین دستاوردهای حکومت پهلوی، جلوگیری از نقض حقوق غیر مسلمانان در ایران بود.
رضاشاه در سال ۱۳۱۸
کنفرانس تهران با شرکت وینستون چرچیل، فرانکلین دی. روزولت و ژوزف استالین (۱۳۲۲)
خانوادهٔ سلطنتی ایران هنگام تاج‌گذاری محمدرضا پهلوی و فرح پهلوی در آبان ۱۳۴۶
علی‌اکبر داور سیاستمدار ایرانی که با بنیانگذاری دادگستری نوین ایران نامور شد.
محمدرضا شاه و فرح پهلوی در کنار جیمی کارتر، رئیس‌جمهور آمریکا و ملک حسین، پادشاه اردن در کاخ نیاوران در ۱۹۷۷
گرومن اف-۱۴ تام‌کت در خدمت نیروی هوایی ارتش ایران
محمدرضا پهلوی در کنار سپهبد نادر جهانبانی و ارتشبد محمد خاتمی؛ شاه، با وجود دوری کردن از تنش، تلاش بسیاری کرد تا قوای نظامی ایران را تقویت کند؛ کاری که برای سرنوشت جنگ با عراق، عاملی تعیین‌کننده شد.
نخست‌وزیر امیرعباس هویدا با پیکان خود؛ ساخت شرکت ایران ناسیونال.
ورزشگاه امجدیه اندکی پس از صدور دستور ساخت توسط رضاشاه، زیرنظر علی‌اصغر حکمت، گشایش یافت.
زنان ایرانی به پای صندوق‌های رای می‌روند، ۱۳۴۱ (خورشیدی).
روزنامه‌ای با تیتری دربارهٔ زنان در دورهٔ محمدرضا پهلوی
مجموعهٔ با ارزش موزهٔ هنرهای معاصر تهران، به کوشش و ابتکار فرح پهلوی خریداری و گردآوری شد.
کاخ شهربانی (تهران)
برج آزادی از معمار حسین امانت؛ معماری آن، تلفیقی از معماری هخامنشی، ساسانی و اسلامی است.
فروزان، «ستارهٔ بی‌بدیل سینمای پیش از انقلاب» که نام وی، تضمین‌گر فروش فیلم‌هایش شده بود.
بهروز وثوقی که دستاوردهای داخلی و فرامرزی مهمی نیز داشته است.
پوشاک مردم تهران، سال ۱۹۷۰
ارزش فرسوده

ارزش فرسوده (به انگلیسی: Residual value) یا ارزش اسقاط، در اقتصاد بازرگانی، یکی از مبانی موجود در حوزه لیزینگ می‌باشد و به مبلغ خالص مورد انتظار، در پایان عمر مفید یک دارایی اطلاق می‌شود، که پس از کسر درصد استهلاک و هزینه‌های مورد انتظار فروش، عاید مالک تجاری دارایی مذکور خواهد شد. در حسابداری، با نام در حسابداری، تحت عنوان ارزش اسقاط نیز شناخته می‌شود و به میزان ارزش باقیمانده یک دارایی، پس از اسقاط و زمانی که به طور کامل از بین رفته باشد، اطلاق می‌شود.
اعمال جنسی میان مردان

این مقاله دربارهٔ کنش‌های جنسی میان مردان است. برای واژه‌ای در حقوق و علوم دینی، لواط را ببینید.
تفسیر اروتیک قرن نوزدهم از هادریان و آنتینوس توسط ادوار-آنری آوریل
اعمال جنسی میان مردان، بدون توجه به گرایش یا هویت جنسی آن‌ها، به فعالیت‌های جنسی مردانی گفته می‌شود که با مردان آمیزش می‌کنند. شواهد نشان می‌دهد که رابطه جنسی بین مردان به دلیل تعصب و همجنس‌گراستیزی که زندگی این افراد را سخت می‌کنند و سوءگیری در نظرسنجی‌ها به میزان قابل توجهی گزارش نشده‌است.
رفتارها

روش‌های آمیزش جنسی مختلفی ممکن است در طی فعالیت‌های جنسی بین مردان انجام شود.
رفتارها > رابطه جنسی مقعدی

از نظر تاریخی، رابطه جنسی مقعدی با مردان همجنسگرا و مردان مردآمیز در ارتباط بوده‌است. با این حال، بسیاری از مردان مردآمیز، رابطه جنسی مقعدی برقرار نمی‌کنند و ممکن است در عوض شکل‌های مختلف رابطه مانند آمیزش جنسی دهانی، آمیزش جنسی بدون دخول و کیربه‌کیرمالی را امتحان کنند. مردان مردآمیز ممکن است در اشکال مختلف از دهان هم رابطه جنسی داشته باشند؛ مانند قضیب‌لیسی، خایه‌لیسی و مقعدلیسی. ولینگز و همکاران گزارش دادند که «یکی دانستن همجنس‌گرایی با رابطه جنسی مقعدی در بین مردان و در میان متخصصان بهداشتی معمول است»؛ با این وجود، یک نظرسنجی آنلاین از ۱۸٬۰۰۰ مرد مردآمیز نشان داد که سکس دهانی از همه بیشتر انجام می‌شد و پس از آن خودارضایی متقابل و آمیزش مقعدی در جایگاه سوم قرار داشت. یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۱ توسط مجله پزشکی جنسی نتایج مشابهی را برای مردان همجنسگرا و دوجنسگرای ایالات متحده نشان داد. بوسیدن دهان شریک زندگی (۷۴٫۵ درصد)، رابطه جنسی دهانی (۷۲٫۵ درصد) و خود ارضایی متقابل (۶۸٫۴درصد) سه رفتار متداول در رابطه جنسی بودند. ۶۳٫۲ درصد از نمونه‌ها از ۵ تا ۹ مورد از رفتارهای مختلف جنسی خود را در آخرین رابطه گزارش داده‌اند.
در میان مردانی که با مردان دیگر رابطه جنسی مقعدی دارند، به مردی که در شریک زندگی خود دخول انجام می‌دهد، فاعل (تاپ)، به شخصی که در آن دخول انجام می‌شود، مفعول (باتم) و به کسانی که از هر دو نقش لذت می‌برند، دوطرفه (ورستل یا ورس) می‌گویند. لذت، درد یا هر دو ممکن است همراه با رابطه جنسی مقعدی باشد. رابطه جنسی مقعدی می‌تواند در انتهای عصب محیطی در مقعد احساسات لذت بخشی را ایجاد کند، ارگاسم در رابطه مقعدی با تحریک غیر مستقیم پروستات حاصل می شود. مطالعه انجام شده توسط موسسه بررسی ملی سلامت جنسی و رفتار (NSSHB) نشان داد که مردانی که اظهار می‌کنند در آخرین رابطه خود نقش مفعول را داشته‌اند، حداقل به اندازه مردانی که نقش مقابل را داشته‌اند، به ارگاسم رسیده‌اند. مطالعه ای که بر روی افراد مجرد در ایالات متحده انجام شد، نشان داد که میزان ارگاسم در مردان از نظر گرایش جنسی مشابه است.
با توجه به درد یا ناخوشایند بودن رابطه جنسی مقعدی، برخی تحقیقات نشان می‌دهد که، برای ۲۴ تا ۶۱ درصد مردان همجنسگرا یا دوجنسگرا، رابطه جنسی مقعدی دردناک (معروف به آنودیسپارونیا) یک مشکل مکرر جنسی در طول زندگی است.
گزارش‌های مربوط به رواج رابطه جنسی مقعدی در میان مردان در طول زمان متفاوت بوده‌است، گاهی این آمار بیشتر از مواقع دیگر بوده است. تعداد زیادی از مردان همجنسگرا و دوجنس گرا گزارش داده‌اند که طول زندگی حداقل یک بار رابطه جنسی مقعدی داشته‌اند. مطالعات انجام شده بر روی مردان همجنسگرا نشان داده‌است که درصد مردانی که ترجیح می‌دهند فاعل باشند با مردانی که ترجیح می‌دهند مفعول باشند، مشابه است. با این حال، برخی از مردان که با مردان رابطه جنسی برقرار می‌کنند، معتقدند که نقش مفعول در هنگام رابطه جنسی مقعدی، مردانگی آنها را زیر سؤال می‌برد.
رفتارها > رابطه جنسی دهانی

مقالهٔ اصلی: آمیزش جنسی دهانی
مردان می توانند اشکال مختلفی از رابطه جنسی دهانی مانند قضیب‌لیسی،مقعدلیسی و خایه لیسی(مرد می تواند مکرراً کیسه بیضه خود را مانند فروکردن چای کیسه‌ای در جام در دهان شریک خود فرو ببرد و بیرون بیاورد.) را تجربه کنند.حالت ۶۹ باعث می شود که دستگاه تناسلی یا مقعد مردان به طور همزمان تحریک شود.(یک نفر می تواند مقعدلیسی را انجام دهد و نفر دیگر لیسیدن آلت تناسلی فرد دیگر را انجام دهد.)
رفتارها > رابطه جنسی بدون دخول و اسباب بازی‌های جنسی

اعمال جنسی بدون دخول مختلفی وجود دارد، کیربه‌کیرمالی نوعی فعالیت جنسی مرد و مرد است که معمولاً شامل تماس مستقیم آلت تناسلی مرد و آلت تناسلی مرد است. کیربه‌کیرمالی می‌تواند لذت بخش باشد زیرا به‌طور متقابل و به‌طور همزمان دستگاه تناسلی هر دو شریک را تحریک می‌کند زیرا اصطکاک اثر لذت بخشی را بر بسته عصبی لگام در قسمت زیر شاخه آلت تناسلی هر مرد، درست زیر مجرای ادرار (میتوس) و سرآلت تناسلی (گلنس) می‌گذارد.
لاپایی نوع دیگری از رابطه بدون دخول است که می‌تواند بین مردان همجنسگرا انجام شود.
مردان همجنسگرا ممکن است از اسباب بازی‌های جنسی نیز استفاده کند. طبق یک نظرسنجی آنلاین از بیش از ۲۵۰۰۰ مردی که گرایش جنسی خود را همجنسگرایی یا دوجنسگرایی معرفی کرده بودند، نشان داد ۴۹٫۸٪ از لرزاننده‌ها استفاده کرده‌اند. بیشتر مردان در هنگام خودارضایی از ویبراتور استفاده کرده بودند (۸۶٫۲٪). ویبراتورها هنگام رابطه با شریک، در زمان عشق‌بازی (۶۵٫۹درصد) و مقاربت (۵۴٫۹ درصد) نیز مورد استفاده قرار گرفته بودند.
رفتارها > بی‌دی‌اس‌ام

یک نظرسنجی که از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۲ در استرالیا انجام شد، نشان داد که در ۱۲ ماه قبل از نظر سنجی، ۴٫۴٪ از مردان همجنسگرا و ۱۴٫۲٪ از مردان دوجنسیتی در فعالیتهای جنسی مربوط به بی‌دی‌اس‌ام شرکت داشته‌اند. و ۱۹٫۲٪ از مردان همجنسگرا و ۳۶٫۴٪ مردان دوجنسگرا از اسباب بازی‌های جنسی استفاده کرده‌اند. یک نظرسنجی مبتنی بر پرسشنامه در مورد رفتار جنسی دانشجویان آمریکایی که در سال ۱۹۹۷ منتشر شد، نشان داد که ۲۴٪ از مردان همجنسگرا و دوجنسگرا تجربه اسپنک به عنوان یک عمل جنسی را دارند. در میان دانشجویان پزشکی در آمریکای شمالی، ۶٪ از مردان همجنسگرا و ۱۷٪ از مردان دوجنسگرا گزارش کرده‌اند که به دلیل لذت جنسی، دردی دریافت کرده‌اند و ۵٪ از مردان همجنسگرا و ۹٪ از مردان دوجنسگرا، تحمیل درد برای لذت را گزارش کرده‌اند.
تاثیر بر سلامتی

انواع بیماری‌های آمیزشی (STI) می‌تواند ناشی از فعالیت جنسی محافظت نشده باشد. یک مطالعه در سال ۲۰۰۷ گزارش داد که دو نظرسنجی از جمعیتی بزرگ نشان داد که «اکثر مردان همجنسگرا سالانه تعداد مشابهی از شرکای جنسی محافظت نشده مانند مردان و زنان دگرجنسگرا دارند.»
سندرم نقص ایمنی اکتسابی (AIDS) نوعی بیماری در سیستم ایمنی بدن انسان است که توسط ویروس نقص ایمنی انسانی (HIV) ایجاد می‌شود. در سراسر جهان، تخمین زده می‌شود ٪۵ تا ٪۱۰ از عفونت‌های HIV در نتیجه رابطه جنسی مردان با مردان است. با این حال، در بیشتر کشورهای غربی، آلودگی به ویروس اچ‌آی‌وی بیشتر از طریق سایر راه‌های انتقال، از طریق مردانی که با مردان رابطه جنسی دارند ، منتقل می‌شود. در ایالات متحده، مردان همجنسگرا و دوجنسگرا، ٪۶۹ از ۳۷٬۹۶۸ مورد تشخیص جدید اچ‌آی‌وی در سال ۲۰۱۸ را تشکیل می‌دهند. از ۴٬۱۳۹ فرد مبتلا به اچ‌آی‌وی در انگلیس در سال ۲۰۱۹، ٪۴۱ مردان همجنسگرا یا دوجنس گرا بودند. طبق گزارش بهداشت عمومی انگلیس در سال ۲۰۱۷، این آمار در لندن در حال کاهش بوده‌است.
سفلیس از طریق تماس مستقیم با زخم سفلیس از فردی به فرد دیگر منتقل می‌شود. این انتقال عمدتاً در اندام‌های تناسلی خارجی، واژن یا مقعد اتفاق می‌افتد. در سال ۲۰۱۸، ۶۴٪ موارد گزارش شده در ایالات متحده در میان مردانی بود که با مردان رابطه جنسی داشتند. افزایش شیوع سیفلیس در میان مردان مردآمیز در سایر کشورهای پیشرفته نیز دیده شده‌است. مبتلا شدن به سیفلیس میزان آلودگی به اچ آی وی را افزایش می‌دهد و بالعکس، یک نظرسنجی در ایالات متحده نشان داد که نیمی از مردان مردآمیز مبتلا به سفلیس، مبتلا به اچ آی وی نیز هستند. برخی از مطالعات با استفاده از نمونه‌های ساده به این نتیجه رسیده‌اند که چنین افزایشی را می‌توان به افزایش میزان رابطه جنسی بدون کاندوم در میان مردان مردآمیز نسبت داد، اگرچه حداقل یک مطالعه با استفاده از یک نمونه ملی نشان داده‌است که میزان استفاده از کاندوم در بین مردان مردآمیز افزایش یافته‌است، کاهش نیافته‌است، اما در دهه گذشته، و در آخرین برخورد جنسی مردان مردآمیز فعال، افت فراوانی در رابطه جنسی مقعدی مشاهده شده‌است.
طبق یک بررسی در ایالات متحده، اچ آی وی، سیفلیس و زگیل تناسلی هر سه به‌طور قابل توجهی در مردانی که اخیراً با مردان رابطه جنسی داشته‌اند (MSM) شیوع بیشتری نسبت به مردان دگرجنسگرا(MSW) داشته‌است. از طرف دیگر، شیوع تبخال دستگاه تناسلی در بین مردان مردآمیز کمتر از مردان دگرجنسگرا بوده‌است. از لحاظ شیوع عفونت کلامیدیا، ویروس پاپیلومای انسانی، سوزاک و شپش تفاوت معنی داری در بین دو گروه مشاهده نشده‌است.
دو مرد در حال برقراری رابطه مقعدی
مرد فروکننده در سمت راست «فاعل (تاپ)» و مرد پذیرنده سمت چپ «مفعول (باتم)» در قرارگیری مردرو است.
دو مرد در حالت ۶۹
دو مرد که با مالیدن آلت تناسلی خود به هم و بوسیدن یک دیگر به لذت می‌رسند.
هاینریش بل

| هاینریش بُل | هاینریش بُل |
| --- | --- |
بل در ۱۹۸۱: بل در ۱۹۸۱
نام اصلی: هاینریش تئودور بل
زاده: ۲۱ دسامبر ۱۹۱۷ کلن، استان راین، پادشاهی پروس، امپراتوری آلمان
درگذشته: ۱۶ ژوئیهٔ ۱۹۸۵ (۶۷ سال) کرویتساو، نوردراین-وستفالن، آلمان غربی
آرامگاه: نزدیکی زادگاهش
پیشه: رمان‌نویس، شاعر
ملیت:  آلمانی
جوایز مهم:  جایزه نوبل ادبی (۱۹۷۲)جایزه گئورگ بوشنر (۱۹۶۷)
امضا: امضا
هاینریش تئودور بُل (به آلمانی: Heinrich Theodor Böll)‏ (تلفظ آلمانی: [bœl]) (زادهٔ ۲۱ دسامبر ۱۹۱۷ – درگذشتهٔ ۱۶ ژوئیهٔ ۱۹۸۵) نویسندهٔ آلمانی و برندهٔ جایزه نوبل ادبی بود. بیشتر آثار او به جنگ (به‌خصوص جنگ جهانی دوم) و آثار پس از آن می‌پردازد.
زندگی

هاینریش بل در ۲۱ دسامبر ۱۹۱۷ در شهر کلن آلمان، در خانواده‌ای کاتولیک و صلح‌جو (پاسیفیست) به دنیا آمد. خانوادهٔ او مخالف نازیسم بودند و هاینریش هم در دههٔ ۱۹۳۰ حاضر نشد به سازمان جوانان هیتلری بپیوندد. در بیست‌سالگی پس از اخذ دیپلم در یک کتاب‌فروشی مشغول کار شد و پس از آن در دانشگاه کلن در رشتهٔ مطالعات آلمانی و کلاسیک تحصیل کرد. با آغاز جنگ جهانی دوم، برای خدمت به ورماخت فراخوانده شد و در جبهه‌های لهستان، فرانسه، رومانی، مجارستان و شوروی حاضر شد.
در سال ۱۹۴۲، بل با  آن‌ماری سش ازدواج کرد. حاصل این ازدواج سه پسر بود اما اولین فرزند آنها، کریستوف، در سال ۱۹۴۵ بر اثر بیماری از دنیا رفت. آن‌ماری بعدها در ترجمهٔ چند اثر انگلیسی به آلمانی، با بل همکاری کرد.
بل در دوران جنگ چهاربار مجروح و مبتلا به تیفوس شد. نهایتاً در آوریل ۱۹۴۵ به اسارت ارتش ایالات متحده درآمد و به اردوگاه اسرای جنگی فرستاده شد. پس از پایان جنگ، با همسرش در شهر کلن، شهری که ۸۰ درصدش در اثر جنگ ویران شده بود، اقامت گزید و در مغازهٔ نجاری خانواده‌اش شروع به کار کرد. در سال ۱۹۵۰ به مدت یک‌سال به‌عنوان مسئول سرشماری آپارتمان‌ها و ساختمان‌ها در ادارهٔ آمار مشغول به کار شد اما از این شغل راضی نبود و بالاخره تصمیم گرفت ریسک کند و به دنبال نویسندگی برود.
بل در ۳۰ سالگی نویسندهٔ تمام‌وفت شد. اولین رمان او به نام «قطار به موقع رسید» در سال ۱۹۴۹ به چاپ رسید. در همین سال، او را به جلسهٔ گروه ۴۷ که متشکل از حلقهٔ نویسندگان آلمانی بود دعوت کردند. در سال ۱۹۵۱ جایزهٔ ادبی گروه ۴۷ را برای داستان «گوسفند سیاه» دریافت کرد. در ۱۹۵۶ به ایرلند سفر کرد و یک‌سال بعد کتاب «یادداشت‌های روزانهٔ ایرلند» را به چاپ رساند.
پس از آن، رمان‌ها، داستان‌های کوتاه، نمایشنامه‌های رادیویی و مجموعه‌جستارهای متعددی از هاینریش بل منتشر شد.
هاینریش بل خروج خود و همسرش را از کلیسای کاتولیک، در سال ۱۹۷۶، اعلام کرد. او در ۱۶ ژوئیه ۱۹۸۵ از دنیا رفت و در نزدیکی زادگاهش به خاک سپرده شد.
جایزه‌ها و افتخارات

بل نویسندهٔ بسیار موفقی بود و بارها از او تقدیر و ستایش شده است. در سال ۱۹۵۳، جایزهٔ فرهنگ آلمان، جایزهٔ رادیوی جنوب آلمان و جایزهٔ منتقدان آلمان را دریافت کرد. در ۱۹۵۴، جایزهٔ تریبونِ پاریس به او تعلق گرفت. در ۱۹۵۵، جایزهٔ فرانسه برای بهترین رمان خارجی به او اهدا شد. در ۱۹۵۸ جایزهٔ ادوارد فون‌درهایت از شهر ووپرتال و جایزهٔ آکادمی هنرهای زیبای باواریا را دریافت کرد و در ۱۹۵۹، جایزهٔ بزرگ هنر ایالت نوردراین-وستفالن و جایزهٔ ادبی شهر کلن را گرفت و به عضویت آدکادمی علم و هنر در شهر ماینتس درآمد. در ۱۹۶۰ عضو آکادمی هنرهای زیبای باواریا  شد و جایزهٔ شارل ویون را دریافت کرد. در ۱۹۶۷، جایزه گئورگ بوشنر به او تعلق گرفت. در سال ۱۹۷۲، جایزهٔ نوبل ادبیات را دریافت کرد.
بل تا زمان مرگش چندین جایزهٔ افتخاری دیگر هم دریافت کرد از جمله عضویت در آکادمی هنر و نامه‌نگاری آمریکا در ۱۹۷۴ و مدال کارل فون اوسیتزکی (به‌خاطر دفاع از حقوق بشر در سطح جهان). او در سال ۱۹۷۱ به ریاست «انجمن قلم آلمان» را رسید و همچنین از ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۳ریاست انجمن بین‌المللی قلم را برعهده داشت.