stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
توکلوجاک (امیرداغ)

| توکلوجاک (امیرداغ) | توکلوجاک (امیرداغ) |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور:  ترکیه
استان: استان افیون قره‌حصار
شهرستان: امیرداغ
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (زمان اروپای شرقی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (ساعت تابستانی اروپای شرقی)
توکلوجاک (به ترکی استانبولی: Toklucak) یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده‌است.
فیلیتوله

| فیلیتوله | فیلیتوله |
| --- | --- |
Frazione: Frazione
The church of San Maurizio in Filettole: The church of San Maurizio in Filettole
فیلیتولهموقعیت فیلیتوله در ایتالیا: فیلیتولهموقعیت فیلیتوله در ایتالیا
مختصات: ۴۳°۴۸′۵۰″ شمالی ۱۰°۲۴′۱۱″ شرقی﻿ / ﻿۴۳٫۸۱۳۸۹°شمالی ۱۰٫۴۰۳۰۶°شرقی﻿ / 43.81389; 10.40306: مختصات: ۴۳°۴۸′۵۰″ شمالی ۱۰°۲۴′۱۱″ شرقی﻿ / ﻿۴۳٫۸۱۳۸۹°شمالی ۱۰٫۴۰۳۰۶°شرقی﻿ / 43.81389; 10.40306
کشور:  ایتالیا
ناحیه:  توسکانی
استان: استان پیزا (PI)
کومونه: وکیانو
ارتفاع: ۱۰ متر (۳۰ فوت)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۱۳۸۲
اهلیت‌نام: Filettolini
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (CEST)
کدپستی: ۵۶۰۱۹
کد تلفن: (+۳۹) ۰۵۰
فیلیتوله (به ایتالیایی: Filettole) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در وکیانو واقع شده‌است. فیلیتوله ۱٬۳۸۲ نفر جمعیت دارد و ۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
فیلیتسزه

| فیلیتسزه  | فیلیتسزه  |
| --- | --- |
کشور: آلمان
ایالت: براندنبورگ
ناحیه: Ostprignitz-Ruppin
انجمن شهرداری: Lindow (Mark)
حکومت: حکومت
 • شهردار: Dieter Fischer
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۲٫۸۲ کیلومتر مربع (۸٫۸۱ مایل مربع)
ارتفاع: ۵۰ متر (۱۶۰ فوت)
جمعیت (2012-12-31): جمعیت (2012-12-31)
 • کل: ۴۶۷
 • تراکم: ۲۰/کیلومتر مربع (۵۳/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: 16835
کدهای شماره‌گیری: 033933
پلاک خودرو: OPR
وبگاه: www.amt-lindow-mark.de
فیلیتسزه (به آلمانی: Vielitzsee) یک شهر در آلمان است که در اوست‌پریگنیتس-روپین واقع شده‌است. فیلیتسزه ۵۴۰ نفر جمعیت دارد.
غیرمجاز (فیلم)

| غیرمجاز | غیرمجاز |
| --- | --- |
پوستر فیلم: پوستر فیلم
کارگردان: حسن یکتاپناه
تهیه‌کننده: محمدحسین عامری‌پویا
نویسنده: محمد سلیمانی
بازیگران: میلاد کی‌مرام  لیلا زارع یاسمن معاوی نگار جوکار لوون هفتوان  پریوش نظریه
موسیقی: محمد ناهیدی
فیلم‌بردار: رضا رخشان
تدوین‌گر: منوچهر اولیایی
توزیع‌کننده: رسانه فیلمسازان مولود
تاریخ‌های انتشار: ۱۰ آبان ۱۳۹۶
کشور: ایران
زبان: فارسی 
فروش گیشه: ۲۷۳٬۳۴۴٬۰۰۰ تومان
غیرمجاز فیلمی به کارگردانی حسن یکتاپناه، نویسندگی محمد سلیمانی و تهیه‌کنندگی محمدحسین عامری‌پویا محصول سال ۱۳۹۴ است.
خلاصه داستان

داستان فیلم دربارهٔ دختر جوانی است که در پی یافتن نامزد خود به تهران می‌آید. او در این راه با ناملایماتی روبرو می‌شود و توقع آن را ندارد.
بازیگران

میلاد کی‌مرام
لیلا زارع
لوون هفتوان
پریوش نظریه
یاسمن معاوی
نگار جوکار
محمدرسول صفری
وحید رحمتی
امیر فرزام
سنا حیدریان
علی سیفی‌پور
شیرین فرخنده‌نژاد
آزیتا فیروزبخت
محمدحسین عامری‌پویا
فرد کوک (بازیکن فوتبال، زاده۱۸۸۰)

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Frederick William Cook
زادروز:  1880
زادگاه:  هاردینگستون
تاریخ مرگ:  ۱۹۳۴ (۵۳−۵۴ سال)
پست:  دروازه‌بان
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۰۲–۱۹۰۳ |  باشگاه فوتبال نورث‌همپتون تاون |   |   |
| ۱۹۰۳–۱۹۰۵ |  باشگاه فوتبال وست برومویچ آلبیون |  ۲۸ |  (۰) |
| ۱۹۰۵–۱۹۰۶ |  باشگاه فوتبال پورتسموث |   |   |
| مجموع |   |  ۲۸ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
فرد کوک (انگلیسی: Fred Cook؛ 1880 – ۱۹۳۴ (۵۳−۵۴ سال)) بازیکن فوتبال اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
زندگی با ترس کمتر

زندگی با ترس کمتر سومین تک‌آهنگ آلبوم ترانه اعلام خطر فرهنگ متضاد است که در اواسط سال ۲۰۰۵ منتشر شد. شعر این ترانه را تیم مک ایلریف و جو پرینسیپی نوشته‌اند.
سونات شماره ۳۱ پیانو (بتهوون)

| سونات پیانو | سونات پیانو |
| --- | --- |
شماره ۳۱: شماره ۳۱
اثر: لودویگ فان بتهوون: اثر: لودویگ فان بتهوون
بتهوون در سال ۱۸۲۰؛ اثر یوزف کارل اشتیلر: بتهوون در سال ۱۸۲۰؛ اثر یوزف کارل اشتیلر
مایه‌نما: لا بمل ماژور
شمارهٔ اثر: اپوس. ۱۱۰
ژانر: سونات
سبک: دوره کلاسیک، رمانتیک
آفرینش: ۱۸۲۱ (۱۸۲۱)م
منتشر شده: ۱۸۲۲م
مدت زمان: حدود ۱۹ دقیقه
موومان‌ها: ۳ موومان
سازبندی: پیانو
سونات پیانو شماره ۳۱ در لا بمل ماژور، اپوس ۱۱۰، اثر لودویگ فان بتهوون در سال ۱۸۲۱م ساخته و در سال ۱۸۲۲ منتشر شد. این اثر در گروه سه‌تاییِ سونات‌ها (اپوس. ۱۰۹، ۱۱۰ و ۱۱۱) که بتهوون آن‌ها را بین سال‌های ۱۸۲۰ تا ۱۸۲۲ نوشت، سونات پیانوی میانی است و در میان تمامی سونات‌های پیانوی او، ماقبل آخر است. اگرچه این سونات در سال ۱۸۲۰ سفارش داده شد، اما بتهوون کار بر روی اپوس ۱۱۰ را تا پیش از نیمهٔ دوم سال ۱۸۲۱ آغاز نکرد، و بازبینی‌ نهایی بر روی این سونات را در اوایل سال ۱۸۲۲ تکمیل کرد. این تأخیر به‌دلیل عواملی نظیر کار بتهوون بر روی میسا سولمنیس و مسئلهٔ سلامتی او بود که رو به وخامت بود. نسخهٔ اصلی این اثر در سال ۱۸۲۲، بدون اهدا به کسی، توسط آدولف مارتین شلیزینگر (ناشر آلمانی) در پاریس و برلین، و یک نسخهٔ انگلیسی از آن نیز توسط موتزیو کلمنتی در سال ۱۸۲۳ منتشر شد.
سونات در سه موومان ساخته شده‌است. موومان اول با سرعت مودراتو از یک فرم معمولیِ سونات پیروی می‌کند که تمِ آغازینی رسا و قابل تحمل دارد. موومان دوم آلگرو با یک اسکرتسوی مختصر اما طنزآمیز آغاز می‌شود که مارتین کوپر (موسیقی‌شناس انگلیسی) معتقد است بر اساس دو آهنگ فولکلور و به دنبال آن یک تریو ساخته شده‌است. آخرین موومان شامل چندین بخش متضاد است: یک رسیتاتیو مقدماتی و آهسته، یک «آریوسوی» دردناک، یک فوگ، یک بازگشت به آریوسو، و یک فوگ دوم که به نتیجه‌ای «پرشور و قهرمانانه» می‌رسد. ویلیام کیندرمن تشابهاتی را بین فوگ در آخرین موومان و دیگر آثار متاخر بتهوون، مانند فوگِتا در واریاسیون‌های دیابلی و بخش‌هایی از میسا سولمنیس مشاهده می‌کند، و آدولف برنهارد مارکس به طرز مطلوبی فوگ را با آثار یوهان سباستیان باخ و جرج فردریک هندل مقایسه کرده‌است.
این سونات موضوعِ مطالعه و تحلیل‌های موسیقایی افرادی چون دونالد تووی (موسیقی‌شناس بریتانیایی)، دنیس متیوز (موسیقی‌شناس و پیانیست انگلیسی)، هاینریش شنکر (نظریه‌پرداز اتریشی موسیقی) و چارلز روزن (پیانیست و نویسنده آمریکایی) قرار گرفته‌است و توسط پیانیست‌هایی مانند آرتور اشنابل، گلن گولد و آلفرد برندل، اجرا و ضبط شده‌است.
تاریخچه

در تابستان ۱۸۱۹م، آدولف مارتین شلزینگر، از «شرکت ناشران موسیقی شلزینگر» مستقر در برلین، پسرش موریس را برای ملاقات با بتهوون برای ایجاد روابط تجاری با آهنگساز فرستاد. این دو در مودلینگ با هم ملاقات کردند، جایی که موریس تأثیر مطلوبی بر آهنگساز گذاشت. پس از مدتی مذاکره با نامه، شلزینگرِ پدر، پیشنهاد خرید سه سونات پیانو با دستمزدی معادلِ ۹۰ دوکات را در آوریل ۱۸۲۰، به بتهوون داد، اگرچه بتهوون در ابتدا ۱۲۰ «دوکات» درخواست کرده بود اما در ماه مه ۱۸۲۰، وی موافقت کرد و متعهد شد که سونات‌ها را در طی سه ماه تحویل دهد. این سه سونات آنهایی هستند که اکنون با نام «Opp» شناخته می‌شوند و عبارتند از: اپوس ۱۰۹، ۱۱۰ و ۱۱۱ که آخرین سونات پیانوی بتهوون است.
بتهوون از تکمیل این سه اثر به دلیل موانع متعددی که برایش به‌وجود آمد، بازماند و تحویل آنها در موعدِ مقرر امکان‌پذیر نشد؛ از جمله کار بر روی میسا سولمنیس (اپوس. ۱۲۳)، ابتلا به روماتیسم در زمستان ۱۸۲۰، و بیماری یرقان در تابستان ۱۸۲۱. بری کوپر اشاره می‌کند که اپوس. ۱۱۰، تا نیمهٔ دوم سال ۱۸۲۱، «هنوز شکل نگرفته بود». شلزینگر، اپوس ۱۰۹ را در نوامبر ۱۸۲۱ منتشر کرد اما مکاتبات نشان می‌دهد که اپوس ۱۱۰، تا اواسط دسامبر ۱۸۲۱، هنوز آماده نشده بود. بتهوون به اصلاح آخرین موومان ادامه داد و باز هم تا اوایل سال ۱۸۲۲، به پایان نرسید. احتمالاً کُپی پارتیتور در همین زمان به شلزینگر تحویل داده شده‌است، زیرا بتهوون در ژانویه ۱۸۲۲ مبلغ ۳۰ «دوکات» برای سونات دریافت کرده بود.
نامه‌های آدولف شلزینگر به بتهوون در ژوئیه ۱۸۲۲، تأیید می‌کند که سونات، همراه با اپوس ۱۱۱، در پاریس کتابت شده‌است. سونات در آن سال همزمان در پاریس و برلین منتشر شد و در ۱۴ سپتامبر همان سال، انتشارات «کتاب‌شناسی ملی فرانسه» آن را به ثبت رساند. همچنین برخی از نسخه‌های چاپ اول در اوایل ماه اوت به وین رسید و در همین ماه، چاپ سونات در روزنامهٔ «وینر سایتونگ» اطلاع‌رسانی شد. سونات بدون اهدا به کسی منتشر شد، اگرچه شواهدی وجود دارد که بتهوون قصد داشت اپوس ۱۱۰ و ۱۱۱ را به آنتونی برنتانو (یکی از معشوقه‌هایش) تقدیم کند. در فوریه ۱۸۲۳، بتهوون نامه‌ای به فردیناند ریس در لندن فرستاد و به او اطلاع داد که نسخه‌های خطی اپوس ۱۱۰ و ۱۱۱ را برایش فرستاده‌است تا او بتواند ترتیبِ انتشار آنها را در بریتانیا بدهد؛ بتهوون در این نامه خاطرنشان کرده‌است که اگرچه اپوس ۱۱۰ قبلاً در لندن موجود بوده‌است ولی آن نسخه دارای اشتباهاتی بود که در نسخهٔ فرستاده شده به ریس، اصلاح گردیده‌است. ریس پس از این نامه، موتزیو کلمنتی را متقاعد کرد که حق انتشار این دو سونات را در بریتانیا به دست آورد، و کلمنتی نیز آنها را در همان سال در لندن منتشر کرد.
ساختار > فرم

سونات در سه موومان ساخته شده‌است، هرچند در نسخهٔ اصلیِ شلزینگر، موومان سوم به دو بخشِ آداجیو و فوگ، تقسیم شده‌است. آلفرد برندل تم‌های اصلی سونات را بدین صورت مشخص کرده‌است که همگی از «هگزاکورد» (شش نت اول گام دیاتونیک) مشتق شده‌اند که همراه با فواصل سوم و چهارم، تقسیم شده‌اند. او همچنین اشاره می‌کند که حرکت مخالف بسیار، یکی از ویژگی‌های این کار است که به‌ویژه در موومان دوم این نقش برجسته است.
تم‌های اصلی هر موومان در این سونات، با فرازی شروع می‌شود که فقط محدودهٔ صوتی یک ششم بزرگ را پوشش می‌دهد. نکتهٔ مهم دیگر استفاده از نت فا است که درجهٔ ششم (رونمایان) از گام لا بمل ماژور است. نت فا، اوج فِراز اول در موومان آغازین را تشکیل می‌دهد و سپس به‌عنوان تونیک، در موومان دوم عمل می‌کند. همچنین اجرای نت‌های فا با دست راست، بخش تریوی موومان دوم را همراهی می‌کند و در موومان سوم، مقدمه با نت فا آغاز شده‌است.
طولِ اجرای سونات، حدود ۱۹ دقیقه است.
ساختار > موومان اول

موومان اول در لا بمل ماژور با علامتِ تمپوی مودراتو (سرعت متوسط، آوازگونه و بسیار رسا) مشخص شده‌است. دنیس متیوز موومان اول را به‌عنوان یک «فرمِ سونات منظم و قابلِ پیش‌بینی» توصیف می‌کند، و چارلز روزن ساختار موومان را «هایدنی» می‌نامد. ابتدای قطعه نشانِ «کُن آمابیلیتا» (با مهربانی) دارد. پس از یک توقف در آکورد هفت نمایان (میزان دوم)، گشایش با تمی «آوازگونه» گسترش می‌یابد (میزان سوم). بعد از آن، حرکتِ آرپژی سه‌لاچنگ‌ها، منجر به «پاساژی انتقالی» و درخشان می‌شود:
در ادامه، گروه دومِ تم‌ها در می بمل ماژور (نمایان)، شامل فیگورهای آپاژیاتور و یک باس است و طی سه مرحله از می بمل ماژور به سل ماژور فرود می‌آید و این در حالی است که ملودی در اینجا، به فاصلهٔ یک ششم، بالاتر رفته‌است. در انتها، گشایش با یک تم کادانسیِ دولاچنگ، به پایان می‌رسد.
بخش بسط و گسترش (که چارلز روزن آن را «بنیانی ساده» می‌نامد)، شامل بیانِ مجددِ «تم اول» با یک سکانس نزولی است که با نت‌های دولاچنگ در بخش پایین همراه است. دونالد تووی «سادگی هنرمندانهٔ» بخش گسترش را با ستون‌های پارتنون مقایسه می‌کند.
بازگشایش به‌طور متعارف با بیان مجددِ تم آغازین در تونیک (لا بمل ماژور) آغاز می‌شود و بتهوون آن را با موتیف «پاساژِ انتقالی» ترکیب می‌کند. تم آوازگونه به‌تدریج از طریق زیرنمایان به می ماژور مدولاسیون می‌شود (گامی به ظاهر دور، که دنیس متیوز و دونالد تووی، هر دو این گام را به‌عنوان یک نماد آسان برای منطقی‌کردنِ ورود به فا بمل ماژور می‌دانند). پس از آن طولی نمی‌کشد که هارمونی به گام خانگی خود (لا بمل ماژور) بازمی‌گردد. کودای موومان با «کادانس کامل» روی نت پدال در تونیک، بسته می‌شود.
ساختار > موومان دوم

موومان دوم در فرم اسکرتسو و با علامت آلگرو مولتو (بسیار سریع) مشخص شده‌است. دنیس متیوز ساختار موومان را «مختصر و مفید»، و ویلیام کیندرمن آن را «شوخ و طنزآمیز» توصیف می‌کند، حتی اگر در گام فا مینور باشد. ریتم در این قطعه، پیچیده، با سنکپ‌های فراوان و ابهاماتی است. دونالد تووی اشاره می‌کند که این ابهام عمدی است: تلاش می‌شود تا با کوتاه‌کردن میزان (از چهار ضربی به دو ضربی) و شکل‌گیری آکسان‌های بیشتر روی ضرب‌ها، از توصیف این موومان به‌عنوان یک «گاووت» جلوگیری شود و اگر بتهوون می‌خواست، می‌توانست یک «گاووت» بسازد.
بتهوون در این موومان از نوانس به شیوه‌ای تناوبی (چهار میزان P و چهار میزان F) استفاده می‌کند و موومان را با یک موتیف در گسترهٔ صوتی یک ششم، آغاز می‌کند. مارتین کوپر (موسیقی‌شناس انگلیسی) تشخیص داد که بتهوون قسمت خشن‌تر در اسکرتسوی خود را با استفاده از موتیفِ دو آهنگ فولکلور استفاده کرده‌است. دونالد تووی قبلاً به این نتیجه رسیده بود که طرح چنین نظریاتی، «بی‌وجدانی» است، زیرا اولین آهنگ از این ترانه‌های فولکلور (مدتی قبل از آهنگسازی سونات)، توسط بتهوون تنظیم شده بود تا هزینهٔ ناچیزِ ارسالِ بستۀ پستی به ناشر را پرداخت کند، تووی اضافه می‌کند: «ماهیت این نوع تنظیم روشن می‌سازد که آهنگ‌های عامیانه برای آهنگساز اهمیت چندانی نداشته‌است».
فرمِ سه‌قسمتی (تریو) که در ر بمل ماژور است، «پرش‌های ناگهانی» و «فرودهای خطرناک» را در کنار هم قرار می‌دهد، بی سر و صدا پایان می‌یابند و منجر به تکرار تغییریافتۀ اسکرتسو می‌شود. اسکرتسوی تغییریافته، دارای دو تکرار است، اولین تکرار برای این منظور نوشته شده‌است تا امکان ایجاد یک ریتارداندوی اضافی را در تکرار دوم فراهم کند. پس از چند آکورد همزمان، کودای کوتاهِ موومان، با سوم پیکاردی در فا ماژور، از طریق یک آرپژِ شکستهٔ متوالی در باس، به پایان می‌رسد.
واکنش‌ها

ار دههٔ ۱۸۱۰، شهرت و اعتبار بتهوون باعث شد که آثار وی تا حد زیادی مورد انتقاد معاصرانِ خود قرار نگیرد و بررسی اولیهٔ آثار او در آن زمان بیشتر با واکنش‌های مثبتی همراه بود. به‌عنوان مثال یک منتقد ناشناس در اکتبر ۱۸۲۲ در بارهٔ سونات اپوس ۱۱۰، با عباراتی مانند «عالی» و «باز هم تشکر از خالق آن»، یاد کرده‌است. در سال ۱۸۲۴، منتقد ناشناس دیگری در «روزنامهٔ عمومی موسیقی» (چاپ آلمان) نوشت که مخالفت معاصران بتهوون علیه آثارش، «فقط توفیق کوچک و زودگذری داشته‌است»؛ وی سپس اظهار می‌دارد که به ندرت اتفاق می‌افتد که آثار هنرمندی (بتهوون) در جهان (موسیقی) وارد شود و شهرت آن برای همیشه تثبیت شود.
آدولف برنهارد مارکس در ماه مارس ۱۸۲۴، در بررسی «سونات شماره ۳۱»، کار بتهوون را ستود و به‌ویژه قطعهٔ فوگ در موومان سوم را ستایش کرد و افزود که این فوگ «باید همراه با بهترین آثار یوهان سباستیان باخ و جرج فردریک هندل موردِ مطالعه قرار گیرد». آنتون شیندلر در کتاب «زندگینامهٔ بتهوون» (نسخهٔ ۱۸۵۰) می‌نویسد: «نواختن آن (فوگ) دشوار نیست بلکه سرشار از جذابیت و زیبایی است». ویلیام کیندرمن تم فوگ را با عبارت «زبانِ عالی فوگال» توصیف می‌کند.
هرمان وتزل (آهنگساز آلمانی) مشاهدات خود را هنگام بررسیِ سونات در سال ۱۹۰۹، اینگونه شرح می‌دهد که «حتی یک نُتِ زائد نیست، هیچ پاساژی وجود ندارد … تا بتوانید آن را هر طور که بخواهید تلقی (اجرا) کنید، هیچ نت زینتی بی‌اهمیت نیست». مارتین کوپر مدعی شد که بیشترین اجرا در سال ۱۹۷۰، از آنِ سونات اپوس ۱۱۰، در میان پنج سونات پیانوی آخرِ بتهوون بوده‌است.
جاناتان بیس (پیانیست آمریکایی) در یادداشت‌های کنسرت آنلاین خود در سال ۲۰۲۰، در توصیف اجرای اپوس ۱۱۰، می‌نویسد: «در هیچ‌ یک از سی‌و‌یک سونات دیگر بتهوون، به این اندازه قلمرو احساسی را پوشش نمی‌دهد: از اعماق ناامیدی به سرخوشی مطلق می‌رسد… با توجه به غنای عاطفی‌اش، به طرزی باورنکردنی به هم پیوسته‌ است، و ایدهٔ فلسفی در آغاز، در لحظات آخرِ فینال به مانند یک بیانیهٔ پایانی عمل کرده و نفوذ می‌کند، برای رسیدن به آپونئوس».
ضبط‌ها

در ۲۱ ژانویه ۱۹۳۲، اجرای آرتور اشنابل در ابی رود استودیوز لندن که برای ضبط کامل سونات‌های پیانویی بتهوون در نظر گرفته شده بود، اپوس ۱۱۰، اولین ضبط بود. اجرای میرا هس (پیانیست انگلیسی) در سال ۱۹۵۳ از اپوس ۱۱۰ که توسط فرهنگنامه موسیقی و موسیقی‌دانان نیو گروو تهیه شده بود، به‌عنوان یکی از «بزرگترین موفقیت‌های او در ضبط‌های استودیویی» توصیف شد. گلن گولد در سال ۱۹۵۶، اپوس ۱۱۰ را در میان سه سونات آخرین بتهوون برای ضبط، گنجاند؛ و در اجرای ۴ مارس ۱۹۶۳، موومان سوم این سونات را مورد بحث و بررسی قرار داد.
برخی دیگر از ضبط‌های اپوس ۱۱۰ که به‌عنوان بخشی از ضبط کامل سونات‌های بتهوون در نظر گرفته شده بود، بدین شرح است: ویلهلم کمپف در سال ۱۹۵۱، کلودیو آرائو در سال ۱۹۵۶، آلفرد برندل در سال ۱۹۷۳، مائوریتسیو پولینی در سال ۱۹۵۱، دانیل بارنبویم در سال ۱۹۸۴، و ایگور لِویت (پیانیست روسی/آلمانی) در سال ۲۰۱۹.
یادداشت

↑  Adolf Martin Schlesinger
↑  Martin Cooper
↑  Arioso
↑  آوازگونه، زیبا، با ملاحت و روشی پیوسته و واحد در آوازهای یک قسمت از اپرا.
↑  Donald Tovey
↑  Denis Matthews
↑  Heinrich Schenker
↑  Charles Rosen
↑  Bibliographie nationale française
↑  Wiener Zeitung
↑   Antonie Brentano
↑  Hexachord
↑  Moderato cantabile molto espressivo
↑  con amabilità
↑  Gavotte
↑  یک رقص فرانسوی با سرعت مدراتو (معمولی) و میزان‌بندی 4
4 که مربوط به قرن هفدهم است.
↑  Martin Cooper
↑  "Our cat has had kittens" and "I am a draggle-tail, you are "a draggle-tail
↑  arioso dolente
↑  Klagender Gesang
↑  Es ist vollbracht
↑  Passion
↑  به معنای ذکر مصیبت است. در موسیقی، قطعه‌ای بر روی متون مذهبی است که در بارهٔ عیسی مسیح یا دیگر حواریون ساخته شده باشد.
↑  Agnus Dei & Dona nobis pacem
↑  Ermattend
↑  wieder auflebend
↑  poi a poi di nuovo vivente
↑  nach und nach
↑  poi a poi
↑  una corda
↑  استفاده از پدال نرم یا پدال سمت چپِ پیانو که ضربات چکش به جای سه سیم، روی یک سیم اصابت می‌کند.
↑  Cavatina
↑  آریای کوچک که شامل یک بخش است.
↑  Allgemeine musikalische Zeitung
↑  Justus Hermann Wetzel
↑  Jonathan Biss
↑  Myra Hess
↑  Igor Levit





Opening bars of the fugue
ژان-فرانسوا دو سن‌لامبر

| ژان-فرانسوا دو سن‌لامبر | ژان-فرانسوا دو سن‌لامبر |
| --- | --- |
زاده: ۲۶ دسامبر ۱۷۱۶ نانسی
درگذشته: ۹ فوریهٔ ۱۸۰۳ (۸۶ سال) پاریس
آرامگاه: گورستان پر-لاشز
لقب: Marquis de Saint-Lambert
پیشه: فیلسوف و و شاعر
ملیت: فرانسوی
همسر(ها): امیلی دوشاتله Sophie d'Houdetot
فرزند(ان): Stanislas-Adélaïde du Châtelet (زاده ۴ سپتامبر ۱۷۴۹ - درگذشته ۶ مهٔ ۱۷۵۱ (۱ سال))
ژان-فرانسوا دو سن‌لامبر (به فرانسوی: Jean-François de Saint-Lambert) فیلسوف و و شاعر قرن هجدهم میلادی اهل فرانسه است.
فیل اندرسون (دوچرخه‌سوار)

فیل اندرسون (انگلیسی: Phil Anderson؛ زادهٔ ۱۲ مارس ۱۹۵۸) دوچرخه‌سوار اهل استرالیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به تیم دوچرخه‌سواری پاناسونیک و تیم دوچرخه‌سواری پژو اشاره کرد.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا شده‌است.
ساقشک

| ساقشک | ساقشک |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۶°۲۵′۵۸″شمالی ۵۹°۱۷′۵۹″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۴۳۲۷۷۸°شمالی ۵۹٫۲۹۹۷۲۲°شرقی﻿ / 36.432778; 59.299722: مختصات: ۳۶°۲۵′۵۸″شمالی ۵۹°۱۷′۵۹″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۴۳۲۷۷۸°شمالی ۵۹٫۲۹۹۷۲۲°شرقی﻿ / 36.432778; 59.299722
کشور: ایران
استان: خراسان رضوی
شهرستان: بینالود
بخش: شاندیز
دهستان: شاندیز
جمعیت: ۱۰۷ نفر (سرشماری ۹۵)
ساقشک، روستایی در دهستان شاندیز بخش شاندیز شهرستان بینالود استان خراسان رضوی ایران است.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۰۷ نفر (در ۳۶ خانوار) بوده است.
| جمعیت تاریخی> سال | جمعیت تاریخی> جمعیت | جمعیت تاریخی> ±% |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۸۵ | ۳۳ | —     |
| ۱۳۹۰ | ۲۱ | ۳۶٫۴٪− |
| ۱۳۹۵ | ۱۰۷ | ۴۰۹٫۵٪+ |
حسین سنگرگیر

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  حسین سنگرگیر
زادروز:  ۲۱ اردیبهشت ۱۳۷۷ (۲۴ سال)
زادگاه:  آبادان، ایران
قد:  ۱٫۸۵ متر (۶ فوت ۱ اینچ)
پست:  مدافع
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  نساجی
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۱۵–۲۰۱۶:  صنعت نفت آبادان
۲۰۱۶–۲۰۱۷:  ذوب آهن
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۸–۲۰۱۹ |  نیروی زمینی |  ۱۴ |  (۱) |
| ۲۰۲۰–۲۰۲۱ |  ذوب آهن |  - |  (-) |
| ۲۰۲۰–۲۰۲۱ |  امید گناوه |  ۴ |  (-) |
| ۲۰۲۱–۲۰۲۲ |  سایپا |  ۱ |  (-) |
| ۲۰۲۱–۲۰۲۲ |  استقلال خوزستان |  ۷ |  (-) |
| ۲۰۲۲–۲۰۲۴ |  صنعت نفت آبادان |  ۲۲ |  (۰) |
| ۲۰۲۴ |  نساجی |   |  (۰) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۲۰۱۸ |  زیر ۲۳ سال ایران |   |   |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۲ ژانویه ۲۰۲۴. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۲ ژانویه ۲۰۲۴. 
حسین سنگرگیر (زادهٔ ۲۱ اردیبهشت ۱۳۷۷) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مدافع برای باشگاه صنعت نفت آبادان در لیگ برترخلیج فارس بازی می‌کند.
حسین‌آباد (چشمه زیارت، دو)

| حسین‌آباد | حسین‌آباد |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: : مختصات: 
کشور: ایران
استان: سیستان و بلوچستان
شهرستان: زاهدان
بخش: مرکزی
دهستان: چشمه زیارت
جمعیت: ۱۱۰ نفر (سرشماری ۹۵)
حسین‌آباد روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۱۰ نفر (۲۲خانوار) بوده‌است.
| جمعیت تاریخی> سال | جمعیت تاریخی> جمعیت | جمعیت تاریخی> ±% |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۹۵ | ۱۱۰ | —     |
ژان-فرانسوا روبل

ژان-فرانسوا روبل
امضا ژان-فرانسوا روبل
ژان-فرانسوا روبل (به فرانسوی: Jean-François Reubell) یکی از اعضای دیرکتوار بود. او در ۶ اکتبر ۱۷۴۷ در شهر کلمار آلزاس به دنیا آمد و در ۲۴ نوامبر ۱۸۰۷ در همان شهر دیده از جهان فروبست. او به‌عنوان یک سیاستمدار جمهوری‌خواه، میانه‌رو ولی غیرمنعطف نسبت به انقلاب فرانسه شناخته می‌شد.
ژان-فرانسوا روبل در تاریخ ۱ نوامبر ۱۷۹۵ بعنوان یکی از اعضای تشکیل دهنده کنوانسیون و موافق با سرنگونی لویی شانزدهم و جنگ علیه نیروهای ائتلاف، به عنوان مدیر اجرایی جمهوری و رئیس هیئت مدیره منصوب شد. وی در مقابل زرق و برق‌هایی که در حکومت پل باراس وجود داشت ایستادگی می‌کرد و سیاست حذف حمایت خارجی از ضدانقلابها را به پیش می‌برد.
بعنوان کسی که کشتارهای ژاکوبن‌ها را تحت پیگرد قرار می‌داد، در معرض شورش سلطنت طلبان و ورشکستگی عمومی نیز قرار داشت. او یکی از رهبران دولت فرانسه است که در تاریخ ۴ سپتامبر سال ۱۷۹۷ توسط کودتا قدرت را به دست گرفت.
گردانندگان یا دیرکتوار (به فرانسوی Directoire) رژیمی بود که از ۲ نوامبر ۱۷۹۵ میلادی تا ۱۰ نوامبر ۱۷۹۹ (در بازه زمانی میان رژیم‌های مجمع ملی و کنسول‌های فرانسه) در کشور فرانسه قدرت را در دست داشت.
در این انجمن پنج گرداننده (دیرکتوار) قدرت را میان خود تقسیم کرده بودند. این حاکمیت واپسین مرحله از انقلاب فرانسه بود.
فردریک گادفری هیوز

| فردریک گادفری هیوز | فردریک گادفری هیوز |
| --- | --- |
زاده: ۲۶ ژانویهٔ ۱۸۵۸ ملبورن
درگذشته: ۲۳ اوت ۱۹۴۴ (۸۶ سال) سینت کیلدا، ویکتوریا
وفاداری: نیروی زمینی استرالیا
سال‌های خدمت: ۱۸۷۵–۱۹۲۰
درجه: سرلشکر
جنگ‌ها و عملیات‌ها: جنگ جهانی اول نبرد گالیپولی 
نشان‌ها: نشان حمام
فردریک گادفری هیوز (انگلیسی: Frederic Hughes; ۲۶ ژانویهٔ ۱۸۵۸ – ۲۳ اوت ۱۹۴۴) فرد نظامی اهل استرالیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
زمین‌ساخت صفحه‌ای

نگاشت صفحات تکتونیکی جهان در نیمهٔ دوم قرن بیستم میلادی صورت پذیرفت.  صفحه اوراسیا  صفحه هند  صفحه عربستان  صفحه آفریقا  صفحه آمریکای شمالی  صفحه کارائیب  صفحه آمریکای جنوبی  صفحه نازکا  صفحه اسکوشیا  صفحه اقیانوس آرام  صفحه دریای فیلیپین
نموداری که لایه های میانی زمین را نشان می دهد.
زمین‌ساخت صفحه‌ای یا تکتونیک صفحه‌ای (به انگلیسی: Plate tectonics) به بررسی و مطالعهٔ حرکات وسیع‌مقیاس در سنگ‌کُرهٔ (به انگلیسی: لیتوسفر) کُرهٔ زمین می‌پردازد. این نظریه بر اساس نظریهٔ رانش قاره‌ای در نخستین دهه‌های قرن بیستم مطرح شد و پس از اثبات مفهوم گسترش بستر دریا در سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۰ م توسط بسیاری از زمین شناسان پذیرفته شد.
بر اساس این نظریه، سنگ‌کُره (پوستهٔ کُرهٔ زمین) (به انگلیسی: لیتوسفر) زمین از صفحاتی (به انگلیسی: صفحات تکتونیکی) تشکیل می‌شود که در کل شامل ۷ یا ۸ صفحهٔ اصلی، که در مواردی خود از تعدادی صفحات کوچک تشکیل می‌شوند، ساخته شده‌است.
این صفحات به‌صورت مداوم در حال حرکت هستند و بر اثر برخورد این صفحات پدیده‌هایی همچون زلزله گسل،شکستگی ها، تشکیل کوهها تشکیل درازگودالها و چین خوردگی و دیگر پدیده‌ها حاصل می‌شوند. میزان حرکت این صفحات از کمترین حد ۰ میلی‌متر در سال تا بیشترین حد ۱۰۰ میلی‌متر در سال، بسته به نوع، جایگاه و شرایط آن‌ها تخمین زده می‌شود.
صفحات شکل‌دهندهٔ پوستهٔ زمین به‌طور کل از دو نوع سنگ‌کره‌های اقیانوسی و سنگ‌کره‌های قاره‌ای کلفت‌تر تشکیل می‌شوند که هر نوع پوسته‌های خاص خود را دارند.
صفحات پوستهٔ زمین (به انگلیسی: تکتونیک) به این دلیل قابلیت حرکتی دارند که سنگ‌کُره‌های پوشانندهٔ سطح زمین دارای جِرم حجمی و نیروی بیشتری در مقایسه با لایه‌های زیرینِ خود به نام سست‌کُره هستند.
از این دانش برای مطالعهٔ نحوهٔ رخداد زلزله، زمین‌شناسی مهندسی و مطالعهٔ مخازن نفت و گاز استفاده می‌شود.
مفهوم زمین‌ساخت همچنین برای گفتگو دربارهٔ حرکت آهستهٔ صفحه‌ها به‌کار می‌رود، که در آن مورد به آن بیشتر زمین‌ساخت صفحه‌ای یا رانش قاره‌ای گفته می‌شود. زمین‌ساخت همچنین به مباحث زلزله، صفحات قاره‌ای و پدیده‌هایی از این دست می‌پردازد.
صفحه‌های زمین > صفحه‌های اصلی

۷ صفحه اصلی وجود دارد که لیست آن را به ترتیب وسعت در زیر مشاهده می‌کنید.
صفحه اقیانوس آرام، مساحت: ۱۰۳٬۳۰٬۰۰۰km²
صفحه آمریکای شمالی، مساحت: ۷۵٬۹۰٬۰۰۰km²
صفحه اوراسیا، مساحت: ۶۷٬۸۰٬۰۰۰km²
صفحه آفریقا، مساحت: ۶۱٬۳۰٬۰۰۰km²
صفحه جنوبگان، مساحت: ۶۰٬۱۰٬۰۰۰km²
صفحه هند، مساحت: ۵۸٬۰۰٬۰۰۰km²
صفحه آمریکای جنوبی، مساحت: ۴۳٬۶۰٬۰۰۰km²
صفحه‌های زمین > صفحه‌های کوچک‌تر

صفحه نازکا، مساحت: ۵٬۵۰۰٬۰۰۰km²
صفحه دریای فلیپین، مساحت: ۵٬۵۰۰٬۰۰۰km²
صفحه دریای عربی، مساحت: ۵٬۰۰۰٬۰۰۰km² یکی از ۳ صفحهٔ هند، عربستان و آفریقا است که صفحهٔ قاره‌ای را تشکیل داده‌اند.
صفحه کارائیب، مساحت: ۳٬۳۰۰٬۰۰۰km²
صفحه کوکوس، مساحت: ۲٬۹۰۰٬۰۰۰km²
صفحه کارولین، مساحت: ۱٬۷۰۰٬۰۰۰km²
صفحه اسکاشیا، مساحت: ۱٬۶۰۰٬۰۰۰km²
صفحه برمه، مساحت: ۱٬۱۰۰٬۰۰۰km²
صفحه جزایر هیبرید (واقع در غرب اسکاتلند)، مساحت: ۱٬۱۰۰٬۰۰۰km²
کاب آیلند، مریلند

| Cobb Island, Maryland | Cobb Island, Maryland |
| --- | --- |
مکان مختص سرشماری: مکان مختص سرشماری
Location of Cobb Island, Charles County, Maryland: Location of Cobb Island, Charles County, Maryland
کشور: آمریکا
ایالت: مریلند
شهرستان: Charles
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۹ مایل مربع (۲٫۴ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۶ مایل مربع (۱٫۶ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۳ مایل مربع (۰٫۸ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۰ فوت (۳ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۱۱۶۶
 • تراکم: ۱۳۰۰/مایل مربع (۴۹۰/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (Eastern (EST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: ۲۰۶۲۵
GNIS feature ID: ۱۹۸۸۵۲۹
کاب آیلند (به انگلیسی: Cobb Island) شهری در ایالت مریلند کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۱۶۶ نفر بوده‌است.