stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سیامک
در منابع ایرانی-اسلامی

در اکثر منابع اسلامی نیز میان گیومرث و هوشنگ چندین نسل فاصله است و سیامک جایی در میان این دو.
سیامک نیز همچون کیومرث در داستان‌های ایرانی پس از اسلام مقام بلندی نیافت.
البته، ابوعلی بلعمی در ترجمه تاریخ طبری می‌نویسد: "و او را (کیومرث را) گِل پادشاه خواندندی که از گِل آفریده شد، و جفت او ایلده ، که حوّا خوانند هم خدا از گِل آفرید و جان در تن هر دو اندر یکوقت و یک اندازه کرد." سپس برای پانوشت متن مجلد مربوط به ایرانیان چاپ 1337، از نسخه دیگر برای ایلده آورده شده: "یلده". با توجه به اینکه فرزند دیگر کیومرت و یلده ، سیامک نخستین سوشینث بود و شیث نیز فرزند آدم و حوّا می‌باشند شاید بتوان گفت سیاه‌مک و شیث یکی هستند و تجلّی خورشید حقیقت، البته اگر یلدَه را با فتحه بخوانیم و مرادمان < یلدا > باشد و چنین خوانشی صحیح نیز باشد.
سیامک دوم

سیامک دیگری هم در شاهنامه حضور دارد که از پهلوانان توران است و تنها در جنگ دوازده رخ به او اشاره شده‌است. او در نبردی تن‌به‌تن با گرازه پهلوان ایرانی کشته می‌شود. گرازه او را چنان سخت بر زمین می‌زند که استخوانش شکسته و جان می‌سپارد.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| گرازه بزد دست برسان شیر |  | مر او را چو باد اندر آورد زیر |
| چنان سخت زد بر زمین کاستخوانش |  | شکست و برآمد ز تن نیزه جانش |
| گرازه هم آنگه ببستش به اسپ |  | نشست از بر زین چو آذرگشسپ |
| گرفت آنگه اسپ سیامک به دست |  | به بالا برآمد به کردار مست |
نگاره‌ای از سیامک در شاهنامهٔ تهماسبی
یک فرش کهن کاشانی از دورهٔ قاجاری که دور تا دور آن نقش پادشاهان اسطوره‌ای ایران قرار گرفته‌اند. در میانهٔ آن، نگارهٔ چند تن از شاهان ایران نوین جا داده شده‌است.
الگت

مکان در 23x15px|border |alt=|link= اسپانیا
| Algete | Algete |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
Villa de Algete: Villa de Algete
  پرچمنشان:   پرچمنشان
بخش خودمختار: مادرید (بخش خودمختار)
استان: مادرید (بخش خودمختار)
Comarca: Comarca de Alcalá
Judicial district: تورگون دی اردوز
حکومت: حکومت
 • Alcalde: Inmaculada Juarez (2007)
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۷٫۸۸ کیلومتر مربع (۱۴٫۶۳ مایل مربع)
ارتفاع: ۷۴۱ متر (۲۴۳۱ فوت)
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • کل: ۲۰٬۴۸۱
 • تراکم: ۵۴۰/کیلومتر مربع (۱۴۰۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Algeteños
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (زمان)
Postal code: 28110
وبگاه: وبگاه رسمی
الگت (به اسپانیایی: Algete) یک شهرستان در اسپانیا است که در مادرید (بخش خودمختار) واقع شده‌است.
خصوصیات

الگت ۳۷٫۸۸ کیلومترمربع مساحت و ۲۰٬۴۸۱ نفر جمعیت دارد و ۷۴۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
الله‌کلولار

مکان
| الله‌کلولار | الله‌کلولار |
| --- | --- |
استان شهرستان: استان مارتونی شهرستان شوشی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (UTC)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵ (UTC)
الله‌کلولار(به لاتین: Allahqulular یا عیسی‌بلاغ Isaboulagh) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان مارتونی واقع شده‌است.
چهره‌های آزادی

چهره‌های آزادی (انگلیسی: Faces of Freedom) نمایشگاهی از عکس‌هایی است که توسط روزنامه‌نگار، عکاس، فیلمساز و مربی حقوق بشر، او روبرتو (رابین) رومانو، طی سفرهایش به هند، نپال و پاکستان تهیه شده‌است. رومانو استثمار کار کودک در تولید فرش دستباف را در هماهنگی با تعدادی از سازمان‌های بین‌المللی مانند بانک جهانی، یونیسف UNICEF سازمان بین‌المللی کار و تعدادی دیگر به‌هدف کاستن از تعداد این کودکان کار در این بخش صنعت را بررسی کرد. نمایشگاه فوق از آغاز کارش در سال ۲۰۰۹ در بسیاری از شهرهای ایالات متحده آمریکا نشان داده شده‌است؛ و نیز در برنامه برده‌داری مدرن تلویزیونی سی ان ان گنجانده شد.
کودکان کار

برای مبارزه با استثمار کودکان کار، بانک جهانی با یونیسف، و سازمان بین‌المللی کار ILO و سازمان درک مبنای کار کودکان، پهنه و ابعاد مسئله را نشان دادند. بانک جهانی تعداد کودکانی که قربانی شیوه‌های غیرمنصفانه کار کودکی هستند را ۲۱۸ میلیون نفر برآورد کرده‌است. سنین کودکان از پنج سال تا هفده سال می‌باشد. فرش‌بافی یکی از صنایعی است که از استثمار کودکان بهره می‌برد. بانک جهانی با همکاری سازمانهای غیردولتی امر مبارزه با استثمار کودکان را پیش می‌برد.
سازمان ملل و سازمان بین‌المللی کار، استثمار کودکان را در ماده ۳۲ کنوانسیون حقوق کودکان بشرح زیر بیان کرده‌است:
دولتهای عضو، عدم استثمار اقتصادی از کودکان را به‌رسمیت می‌شناسد و از هرنوع کاری که برای کودک خطرناک باشد یا او را از تحصیل بازدارد یا هر کاری که سلامتی بدنی یا روحی یا مغزی یا پیشرفت معنوی و اجتماعی او را به خطر بیندازد منع می‌کند. همچنین حدس زده می‌شود که ۲۵۰ میلیون کودک کار درجهان وجود دارد. بنا بر سرشماری سال ۱۹۹۰ تقریباً ۱۸ درصد کودکان در مؤسسات مختلف آمریکا مشغول کار هستند. دادگاه عالی در سال ۱۹۱۶ کار کودکان را ممنوع کرد و در سال ۱۹۴۱ نیز این قانون بازبینی شد. در بخش کار این قانون توجهی به کار کودکان در آمریکا نکرد و لذا کودکان همچنان در مؤسسات مختلف مشغول کار هستند. کودکانی که استخدام می‌شوند در سنین ۱۵ تا ۱۷ سالگی هستند. ۷/۳ میلیون از این کودکان در کارخانه‌ها کار می‌کنند. یک فاکت قابل توجه اینکه بیش از ۶۰۰ کودک در هنگام کار کشته شدند.
نمایشگاه

یو روبرتو رومانو، عکاس، فیلمساز و فعال حقوق بشر به هند، نپال و پاکستان سفر کردو بدبختی کودکانی که در کارگاه‌های قالیبافی کار می‌کردند را ثبت کرد. او عکس و داستانهای کودکانی که توسط سازمان گودویو GoodWeave نجات یافته بودند را منتشر کرد. نمایشگاه چهره‌های آزادی در برگیرنده مجموعه‌ای از عکسهایی است که روبرتو رومانو تهیه کرده‌است و وضعیت زندگی داخلی و شرایط فقیرانه‌ای که در ان زندگی می‌کنند را همراه با چهره‌های معصوم کودکانی را که در کارگاه‌های فرشبافی در کشورهای جنوب آسیا استثمار می‌شوند را نشان می‌دهد. پیامهای امید در عکسها به تصویر کشیده شده‌است؛ و داستان کودکانی را نشان می‌دهد که تحت برنامه گودویو توان دسترسی به تحصیل را پیدا کرده‌اند. یک مجموعه از فرشهای دستباف که بدون بکارگیری کودکان بافته شده‌است را هم نشان می‌دهد. بعد از برپائی اولیه این نمایشگاه در سان فرانسیسکو و واشینگتن دی‌سی، مجموعه این نمایشگاه از سال ۲۰۰۹ به بعد در سراسر ایالات متحده در معرض تماشا گذاشته شد.
محصول (The Harvest)

محصول یک مستند برجسته در مورد زندگی کودکان مهاجر و خانواده‌های آنها در آمریکا است. او به فیلمهای ادوارد آر موروو بنام محصول شرم ارجاع می‌دهد فیلمی که ۴۰ سال قبل تهیه شده و نشان می‌دهد که شرایط زندگی کارگران مهاجر مزارع در ۴ دهه گذشته در آمریکا تغییرات اندکی داشته‌است. این مستند نشان می‌دهد که کودکان کار که بین سنین ۵ تا ۱۶ ساله هستند و در مزارع و کارخانه‌ها کار می‌کنند از حفاظتهای مورد اشاره در لایحه استاندارهای کار منصفانه که کلیه کودکان آمریکائی مشمول آن هستند، برخوردار نیستند.. در سال ۲۰۰۹ اوا لانگوریا بعنوان تهیه‌کننده اجرائی پروژه امضا داد. مستند محصول برای اولین بار در نوامبر سال ۲۰۱۰ درفستیوال آمستردام IDFA و در اوائل سال ۲۰۱۱ در آمریکا نشان داده شد.
وجه دیگر شکلات

مستند دیگر بنام وجه سیاه شکلات، کودکان آفریقای غربی را در تولید کاکائو کاوش کرده‌است. در این مستند که مربوط به سال ۲۰۱۰ است ادعا می‌کند که شرکت نستله (Nestle) دانه‌های کاکائو را از مزارع ساحل عاج می‌خرد که در این مزارع از کار برده‌داری کودکان استفاده می‌شود. سنین کودکان بین ۱۲ تا ۱۵ سال است و برخی از آنها را از کشورهای مجاور می‌آورند. در سپتامبر ۲۰۰۱ بارلی آلفورد رئیس و مدیر عامل شرکت نستله آمریکا پروتکل هارکین را (که معمولاً بنام پروتکل کاکائو نامیده می‌شود) که یک توافقنامه بین‌المللی با هدف پایان دادن به کار کودکان در تولید کاکائو است را امضا کرد. سال ۲۰۰۹ در یک عملیات مشترک پلیس که توسط واترپولو هدایت می‌شد موفق به نجات ۵۴ کودک و توقیف کسانی که در استخدام این کودکان دست داشتند شد.
دزدی کودکان

یک مستند دیگر کودکان استثمار شده را حدود ۲۵۰ میلیون نفر برآورد کرده‌است. در این فیلم هنرپیشه آن بنام مریل ایتریپ عواملی را که روی کودکان تأثیر می‌گذارد بشرح زیر برشمرده است: شرایط کار، بردگی، و کار بیهوده. سرگذشت کودکان در ۸ کشور از جمله آمریکا نشان می‌دهد که کودکان در معرض موانع زندگی، وابسته شدن به محیط کار، و حتی دزدیده شدن و اجبار برای تن‌فروشی و بردگی هستند. علاوه بر تهیه زمینه‌هایی که چگونه این وقایع اتفاق می‌افتد که به کل جامعه بشری تحمیل می‌شود، همچنین ابراز امیدواری می‌کند که از طریق بیان سرگذشت زندگی کودکان به شیوه‌های مبارزه با کار کودک دست پیدا کنیم.
هاپوئل

پرچم های هاپوئل در میدان صفرا در اورشلیم
هاپوئل ( عبری: הפועל‎  ، ت.ت. 'the worker'   ) یک انجمن ورزشی یهودی-اسرائیلی است که در سال ۱۹۲۶ میلادی توسط فدراسیون کارگری هیستادروت بنیانگذاری شد.
تاریخچه

در دوران قیمومیت بریتانیا بر فلسطین، هاپوئل رقابت سختی با مکابی داشت و مسابقات خود را به استثنای فوتبال ، تنها ورزشی که در آن همه سازمان ها با هم بازی می کردند، برگزار کرد. در آن زمان، هاپوئل در کمیته المپیک اِرِتس اسرائیل که تحت کنترل مکابی بود، شرکت نکرد و در عوض به دنبال روابط بین‌المللی با سازمان‌های ورزشی کارگری مشابه احزاب سوسیالیست بود. بنابراین، هاپوئل در سال ۱۹۲۷ به عضویت جامعه کارگران ورزشکار جهان (به اختصار SASI ) درآمد و بعداً به عضویت کنفدراسیون بین المللی کارگران و آماتورها در ورزش ( به اختصار CSIT ) درآمد.
پس از استقلال و بنیانگذاری دولت اسرائیل، سازمان های ورزشی رقیب به توافق نامه ای در سال ۱۹۵۱ دست یافتند که به انجمن ها و مسابقات ورزشی مشترک برای همه ساکنان اسرائیل اجازه می داد تا در آنها شرکت کنند.
باشگاه های ورزشی عمومی

هاپوئل اورشلیم
هاپوئل تل آویو
هاپوئل هولون
هاپوئل حیفا
Hapoel Rishon LeZion (هندبال) ، Hapoel Rishon LeZion FC و دیگران در Rishon LeZion
باشگاه های بسکتبال

Hapoel Haifa
Hapoel Afula
Hapoel Gilboa Galil
Hapoel Holon
Hapoel Jerusalem
Hapoel Tel Aviv
Hapoel Be'er Sheva
باشگاه های فوتبال

Hapoel Acre
Hapoel Afula
Hapoel Ashdod
هاپوئل اشکلون
Hapoel Asi Gilboa
Hapoel Balfouria
هاپوئل بئر شبع
Hapoel Beit She'an
Hapoel Bnei Ashdod
Hapoel Bnei Jadeidi
Hapoel Bnei Lod
Hapoel Bnei Tamra
Hapoel Haifa
Hapoel Hampstead
Hapoel Herzliya
Hapoel Hod HaSharon
Hapoel Holon
هاپوئل ایرونی کریات‌شمونا
هاپوئل اورشلیم
هاپوئل کفار سابا
Hapoel Kiryat Gat
Hapoel Kiryat Shalom
Hapoel Mahane Yehuda
Hapoel Marmorek
Hapoel Mevaseret Zion-Abu Ghosh
Hapoel Nof HaGalil
هاپوئل پتخ تیکوا
Hapoel Ra'anana
Hapoel Ramat Gan
Hapoel Rishon LeZion
Hapoel Tayibe
هاپوئل تل آویو
Hapoel Tiberias
Hapoel Tzafririm Holon
Hapoel Umm al-Fahm
Hapoel Yehud
لینک های خارجی

الگو:Sports governing bodies in Israel
تاج هاپوئل از گونه‌ای از نماد کمونیستی، چکش و داس و باکسر استفاده می‌کند.
ده‌نو علی‌آباد

| ده‌نو علی‌آباد دِینو | ده‌نو علی‌آباد دِینو |
| --- | --- |
روستا: روستا
استان: همدان
شهرستان: ملایر
بخش: بخش جوکار
دهستان: المهدی
جمعیت: ۱۲۱۰ نفر
پیش‌شمارهٔ تلفن: 0813215
دهنو علی‌آباد ، روستایی از توابع بخش جوکار شهرستان ملایر در استان همدان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان المهدی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۲۱۰ نفر (۳۸۴ خانوار) بوده‌است.
محمود حکیمی

| محمود حکیمی | محمود حکیمی |
| --- | --- |
زاده: ۹ شهریور ۱۳۲۳ تهران، ایران
درگذشته: ۳۰ شهریور ۱۴۰۳ (۸۰ سال)
پیشه: نویسنده و پژوهشگر
ملیت: ایرانی
کتاب‌ها: هزار و یک حکایت تاریخی
 جوایز خادم فرهنگ عاشورایی  :  جوایز خادم فرهنگ عاشورایی  
محمود حکیمی (۹ شهریور ۱۳۲۳ – ۳۰ شهریور ۱۴۰۳) نویسنده و مترجم ایرانی در زمینه تاریخ اسلام بود.
زندگی

محمود حکیمی در سال ۱۳۲۳ در تهران متولد شد و پس از گذراندن تحصیلات ابتدایی و متوسطه، برای تحصیل دررشته زبان انگلیسی وارد دانشگاه تربیت معلم شد و پس از مدتی تدریس در مدارس تهران، برای ادامه تحصیل دررشته تعلیم و تربیت به انگلستان رفت و پس از دریافت درجه فوق لیسانس و بازگشت به ایران، به تدریس در مراکز تربیت معلم پرداخت. او در دوران بازشنستگی به کار مورد علاقهٔ خود که همان تحقیق و تألیف درزمینهٔ ادبیات معاصر انقلابی ایران و تاریخ تمدن است، می‌پرداخت. محمود حکیمی از روزگار تحصیل به ادبیات فارسی و تاریخ تمدن علاقه داشت و با این گرایش به مطالعه آزاد می‌پرداخت.
جوایز و نشان‌ها

فرهنگسرای نوجوانان درمنطقه ۱۸ شهرداری تهران کتابخانه‌ای را به نام محمود حکیمی نام‌گذاری کرده است که در سال ۱۳۸۲ توسط او افتتاح شد.
وی در اوایل دهه ۸۰ شمسی به دلیل آثار و مقالات زیادی که در زمینه نهضت حسینی داشت، مورد تقدیر قرار گرفت و خادم فرهنگ عاشورایی لقب گرفت.
آثار

غرب بیمار (نخستین کتاب محمود حکیمی که در سال ۱۳۵۱ه‍.ش منتشر شد)
انسان و الکترونیک (۱۳۵۲)
مبانی ادبیات کودک و نوجوان: ویژه ادبیات دینی
همراه با عارفان، عیاران و جوانمردان
نگاهی به تاریخ معاصر جهان، یا، بحرانهای عصر ما
ساندر (ترجمه)، اثر ویلیام اچ. آرمسترانگ
در مدرسه مولانا: سیری در مثنوی معنوی
در مدرسه حکیم توس، از ایرانم، از شهر آزادگان، دربارهٔ فردوسی، سراینده سرود آزادی
در مدرسه پیر نیشابور: نگرشی بر زندگی، آثار و اندیشه‌های فریدالدین عطار نیشابوری
در مدرسه اقبال لاهوری (سرو آزادی) دربارهٔ زندگانی، آثار و اندیشه‌های محمد اقبال
رودخانه خروشان عشق: نگاهی به زندگانی دکتر سیدحسین فاطمی
زندگی‌نامه، اندیشه‌ها و مبارزات دکتر محمد مصدق
زندگی‌نامه، اندیشه‌ها و مبارزات علی اکبر دهخدا
در مدرسه فرمانروای ملک سخن سعدی
راه بازرگان
در مدرسه ناصرخسرو قبادیانی
گلستان سعدی همراه با برگردان انگلیسی، مصلح بن عبدالله سعدی، ادوارد رهاتسک (مترجم)، فرانسیس گلادوین (مترجم)، محمود حکیمی (به اهتمام)
بوستان سعدی همراه با برگردان انگلیسی، مصلح بن عبدالله سعدی، جورج مایکل ویکنز (مترجم)، محمود حکیمی (به اهتمام)
در مدرسه پروین
با پیشگامان آزادی: اندیشه‌ها و کوشش‌های فرهنگی و سیاسی حاج میرزا حسن رشدیه تبریزی
تاریخ تمدن، یا، داستان زندگی انسان (مجموعه‌ای است ۲۱جلدی که اولین جلد آن در سال ۱۳۶۰ه‍.ش و جلد بیست ویکم آن در ۱۳۸۲ه‍.ش منتشر شده است)
مبانی ادبیات دینی کودکان و نوجوانان
طاغوت در جریره‌ای دورافتاده (داستان)
داستان‌ها و فرازهایی از زندگانی امام حسین
به سوی ساحل
نقابداران جوان
همراه با سیاحان و جهانگردان و مسافران تاریخ
هزار و یک حکایت تاریخی (مجموعه سه جلدی) ال ۱۳۵۱ه‍.ش منتشر شد)
داستان‌ها و فرازهایی از زندگانی امام حسین
داستانهایی از عصر رضاشاه
داستانهایی از عصر ناصرالدین شاه
وجدان (داستان)
سلحشوران علوی
پرواز به سوی سیاره آزادی
در سرزمین یخبندان
اشراف‌زاده جوان
پیام آور محبت
حس ششم
وجدان
داستان‌هایی از زندگی امیرکبیر
ژرژ ریگو

| ژرژ ریگو | ژرژ ریگو |
| --- | --- |
ژرژ ریگو (۱۹۴۲): ژرژ ریگو (۱۹۴۲)
زادهٔ: ۱۱ اوت ۱۹۰۵ بوئنوس آیرس، آرژانتین
درگذشت: ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۸۴ (۷۸ سال) مادرید، اسپانیا
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۳۲–۱۹۸۱
ژرژ ریگو (انگلیسی: George Rigaud) بازیگر آرژانتینی بود. وی در طی سالهای ۱۹۳۲ تا ۱۹۸۱ تعداد ۱۹۴ فیلم بازی کرد. ریگو در سال ۱۹۸۴ به علت سانحه تصادف اتومبیل در مادرید اسپانیا کشته شد.
بخشی ار فیلم‌شناسی

دام (۱۹۴۹)
غول رودس (فیلم) (۱۹۶۱)
لاله سیاه (۱۹۶۴)
هفت تپانچه برای خانواده مک‌گرگور (۱۹۶۶)
تمامی رنگ‌های تاریکی (۱۹۷۲)
دلیل آن قطره‌های عجیب خون روی بدن جنیفر چیست؟ (۱۹۷۲)
مشاور (۱۹۷۳)
آنجا که خورشید نمی‌تابد (۱۹۷۴)
دوست داشتن اوفلیا (۱۹۷۴)
زنگ آخر

| سریال زنگ آخر | سریال زنگ آخر |
| --- | --- |
ژانر: طنز و اجتماعی
کارگردان: نیما فلاح
بازیگران: سیامک انصاریرامین ناصر نصیرارژنگ امیرفضلیمحمدرضا کریمخانیمحسن کریمخانیمهیار پورحسابیامیر نوریبیژن بنفشه‌خواه
کشور سازنده:  ایران
زبان اصلی: فارسی
تولید: تولید
مکان تولید: tehran
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: شبکه ۱
انتشار اولیه: ۱۳۸۱
زنگ آخر مجموعه تلویزیونی به تهیه‌کنندگی پروین شمشکی سال ۱۳۸۱ ساخته شده و داستان آن در دبیرستانی پسرانه رخ می‌دهد. مدیر مدرسه ای پس از تحویل گرفتن دبیرستان، قول می‌دهد تا پایان سال، آن محل را تبدیل به دبیرستانی نمونه کند و در این مسیر، رویدادها و ماجراهای مختلفی رخ می‌دهد.
خلاصه داستان

سیامک انصاری نقش مدیر مدرسه را ایفا می‌کند. رامین ناصرنصیر نیز در نقش «نقره» آبدارچی مدرسه حضور دارد و در فلاش بک‌های داستان نیز می‌بینیم که پدران این دو، همین مشاغل را در همین دبیرستان به عهده داشتند. دبیرستان دو ناظم نیز دارد که اولی - با بازی نادر سلیمانی - مردی مهربان و دومی - با بازی ارژنگ امیرفضلی - فردی عصبی و بداخلاق است.
بازیگران

در سریال «زنگ آخر» بازیگران زیادی از جمله جواد رضویان، ارژنگ امیرفضلی، نادر سلیمانی، امیر نوری، بیژن بنفشه‌خواه، محمد خلخالیان، رامین ناصرنصیر و … ایفای نقش کرده‌اند.
سایر عوامل

این سریال عبارتند از: نویسنده: رضا عرفانی، کارگردان تلویزیونی: سیدوحید حسینی، تصویر برادران: فریدون مسروری، امیر تهرانچی و کاظم شهبازی، صدابرداران: ناصر انتظاری و بهروز معاونیان، نورپرداز: مهرتاش ثقفی، طراح صحنه محمد حمزه، طراح لباس: پروانه قاسمیان، طراح گریم: نریمان محتشم، آهنگساز: آریا عظیمی‌نژاد، تدوین: منصور بنی‌هاشمی و سیدوحید حسینی، مدیر تولید: حسن‌علی نقی‌حسینی.
لینچ‌کردن در ایالات متحده آمریکا

کارت پستال لینچ چند سیاه پوست در دولوت، مینه‌سوتا
لینچ کردن عمل کشتن مردم به دست انبوه افراد خودسر به طور فراقانونی است که از اواخر قرن ۱۸ تا دهه ۱۹۶۰ در ایالات متحده آمریکا رخ می‌داد. عمده موارد زجرکش کردن عمدتاً در غرب و جنوب آمریکا رخ می‌داد. زجرکشی ۳٬۴۴۶ سیاه و ۱٬۲۹۷ سفید بین ۱۸۸۲ تا ۱۹۶۸ ثبت شده‌است.
در ابتدای قرن بیستم در آمریکا، لینچ‌کردن یک سرگرمی برای عکاسان بود. مردم کارت‌پستال‌هایی از لینچ افرادی را که شاهدش بودند برای هم می‌فرستاند. این عمل چنان باب بود که در سال ۲۰۰۰ نویسنده‌ای در تایم نوشت که «حتی نازی‌ها سوغاتی‌های آشویتس را نمی‌فروختند، ولی صحنه‌های لینچ به بخشی پررونق از صنعت کارت‌پستال تبدیل شد. در ۱۹۰۸، این تجارت چنان بزرگ و ارسال کارت‌های قربانیان زجرکشی چنان زننده شده بود که رئیس کل پست آمریکا این کارت‌ها را ممنوع کرد».
قربانیان لینچ، اعضای قومیت‌های مختلف بودند لینچ در ایالات متحده از دهه ۱۸۹۰ تا ۱۹۲۰ به اوج خود رسید و عمدتاً اقلیت های قومی را قربانی کردند. بیشتر لینچ‌ها در جنوب آمریکا اتفاق افتاد، زیرا اکثر آمریکایی‌های آفریقایی تبار در آنجا زندگی می‌کردند، اما لینچ‌هایی با انگیزه نژادی در غرب میانه و ایالت‌های مرزی نیز رخ داد.  در سال ۱۸۹۱، بزرگترین لینچ دسته جمعی در تاریخ آمریکا در نیواورلئان علیه مهاجران ایتالیایی انجام شد.
لینچ ها به دنبال آمریکایی های آفریقایی تبار با مهاجرت بزرگ (حدود ۱۹۱۶-۱۹۷۰) به خارج از آمریکای جنوبی، و اغلب برای اعمال برتری سفیدپوستان و ارعاب اقلیت های قومی همراه با سایر اقدامات تروریستی نژادی انجام می شد.   یک مطالعه نشان داد که "در مجموع ۴۴۶۷ قربانی لینچ از سال ۱۸۸۳ تا ۱۹۴۱ وجود داشته است. از این قربانیان، ۴۰۲۷ نفر مرد، ۹۹ زن و ۳۴۱ نفر از جنسیت ناشناخته (اگرچه به احتمال زیاد مرد) بودند؛ ۳۲۶۵ نفر سیاه پوست، ۱۰۸۲ نفر سفیدپوست، ۷۱ نفر بودند. مکزیکی یا مکزیکی تبار بودند، ۳۸ نفر سرخپوست آمریکایی، ۱۰ نفر چینی و ۱ نفر ژاپنی بودند.
قربانیان لینچ نیز به روش‌های مختلف کشته می‌شدند: تیراندازی، زنده سوزاندن، پرتاب کردن از روی پل، کشیدن پشت ماشین و غیره. لینچ کردن همیشه کشنده نبود. لینچ‌های «مضحک» که شامل گذاشتن طناب به گردن فردی بود که مظنون به کتمان اطلاعات بود، گاهی برای وادار کردن مردم به «اعتراف» استفاده می‌شد. تعداد گروه های لینچ از چند تا هزاران متفاوت بود.
لینچ کردن پس از جنگ داخلی به طور پیوسته افزایش یافت و در سال ۱۸۹۲ به اوج خود رسید. لینچینگ تا اوایل دهه ۱۹۰۰ رایج بود و با ظهور دومین کوکلاکس کلان سرعت گرفت. لینچینگ در زمان رکود بزرگ به میزان قابل توجهی کاهش یافت. لینچ امت تیل، یک پسر ۱۴ ساله آفریقایی-آمریکایی در سال ۱۹۵۵، جنبش حقوق مدنی را تقویت کرد و آخرین لینچ کلاسیک را رقم زد (همانطور که توسط موسسه تاسکگی ثبت شده است). اکثریت قاطع عاملان لینچ هرگز با عدالت روبرو نشدند. برتری سفیدپوستان و هیئت منصفه کاملاً سفیدپوست تضمین می‌کرد که مجرمان، حتی در صورت محاکمه، محکوم نشوند. مبارزات علیه لینچ در اوایل قرن بیستم شتاب گرفت که توسط گروه هایی مانند NAACP حمایت می شد. بین پایان جنگ داخلی و جنبش حقوق مدنی، حدود ۲۰۰ لایحه ضد لینچ در کنگره ارائه شد، اما هیچ کدام تصویب نشد. سرانجام، در سال ۲۰۲۲، ۶۷ سال پس از قتل امت تیل و پایان دوره لینچ، کنگره ایالات متحده قانون ضد لینچ را در قالب قانون ضد لینچ امت تیل تصویب کرد.
پس زمینه

خشونت دسته جمعی یک جنبه آشنا از چشم انداز قانونی اولیه آمریکا بود، با خشونت گروهی در آمریکای استعماری که معمولاً در نیت و نتیجه غیر کشنده بود. در قرن هفدهم، در چارچوب جنگ‌های سه پادشاهی در جزایر بریتانیا و شرایط نابسامان اجتماعی و سیاسی در مستعمرات آمریکا، زمانی که مقامات غیرقابل اعتماد تلقی می‌شدند، لینچ به شکلی مکرر از «عدالت اوباش» تبدیل شد.  در ایالات متحده، طی دهه‌های پس از جنگ داخلی، آمریکایی‌های آفریقایی تبار قربانیان اصلی لینچ نژادی بودند، اما در جنوب غربی آمریکا، آمریکایی‌های مکزیکی نیز هدف لینچ بودند. 
به گفته مورخ مایکل جی فایفر، شیوع لینچ در آمریکای پس از جنگ داخلی نشان دهنده عدم اعتماد مردم به "روند قانونی" سیستم قضایی ایالات متحده بود. او کاهش لینچ در اوایل قرن بیستم را به "ظهور مجازات اعدام مدرن" مرتبط می‌داند و استدلال می‌کند که "قانون‌گذاران مجازات اعدام را به دلیل نگرانی مستقیم برای جایگزین خشونت اوباش بازسازی کردند". بین سال های ۱۹۰۱ تا ۱۹۶۴، گرجستان ۶۰۹ نفر را به دار آویخت و برق گرفت. هشتاد و دو درصد از اعدام شدگان را مردان سیاه پوست تشکیل می دادند، حتی اگر جورجیا اکثریت آن را سفید پوستان تشکیل می دادند. فایفر همچنین از «افراط‌گرایی مدرن و نژادپرستانه نیروهای پلیس شهری در قرن بیستم و پس از آن» به‌عنوان ویژگی‌های لینچ اشاره کرد.
لینچ به عنوان وسیله ای برای حفظ برتری سفید پوستان > خطوط تداوم از برده داری تا امروز

انگیزه اصلی لینچ کردن، به ویژه در جنوب، تلاش های جامعه سفیدپوستان برای حفظ برتری سفیدپوستان پس از رهایی مردم برده شده پس از جنگ داخلی آمریکا بود. لینچ کردن، نقض آداب و رسوم را مجازات کرد، که بعداً به عنوان قوانین جیم کرو نهادینه شد، که جداسازی نژادی سفیدپوستان و سیاه پوستان را اجباری می کرد، و وضعیت درجه دوم را برای سیاهان. مقاله‌ای در سال ۲۰۱۷ نشان داد که مناطقی که از نظر نژادی جدا شده‌اند بیشتر مکان‌هایی هستند که سفیدپوستان در آنجا لینچ می‌کنند. 
لینچینگ بر نظم اجتماعی جدیدی که تحت رهبری جیم کرو بنا شده بود تاکید کرد. سفیدپوستان با هم عمل کردند و هویت جمعی خود را همراه با وضعیت نابرابر سیاهان از طریق این اعمال خشونت آمیز گروهی تقویت کردند. 
لینچ نیز (تا حدی) به عنوان ابزاری برای سرکوب رأی دهندگان در نظر گرفته شده بود. یک مطالعه در سال ۲۰۱۹ نشان داد که لینچ در مجاورت انتخابات، به ویژه در مناطقی که حزب دموکرات با چالش‌هایی مواجه بود، بیشتر اتفاق می‌افتد.
لینچ به عنوان وسیله ای برای حفظ برتری سفید پوستان > تعریف تاسکگی

موسسه Tuskegee که اکنون دانشگاه Tuskegee است، شرایطی را تعریف کرد که یک لینچ شناخته شده را تشکیل می داد، تعریفی که به طور کلی توسط سایر کامپایلرهای آن دوران پذیرفته شد:
۱. باید شواهد قانونی دال بر کشته شدن یک نفر وجود داشته باشد.
۲. آن شخص باید به طور غیرقانونی با مرگ روبرو شده باشد.
۳. یک گروه از سه نفر یا بیشتر باید در قتل شرکت کرده باشند.
۴. گروه باید به بهانه خدمت به عدالت، نژاد یا سنت عمل کرده باشد.
لینچ به عنوان وسیله ای برای حفظ برتری سفید پوستان > بازسازی (۱۸۶۵-۱۸۷۷)

پس از جنگ داخلی آمریکا، سفیدپوستان جنوبی برای حفظ سلطه خود تلاش کردند. گروه های مخفی و تروریستی مانند کو کلوکس کلان (KKK) به حملات و کشتارهای غیرقانونی دامن می زدند تا از رای دادن، کار کردن و تحصیل آزادگان منصرف شوند.  آنها همچنین گاهی به شمالی ها، معلمان و عوامل دفتر آزادگان حمله می کردند. وسعت خشونت فراقانونی که در طول مبارزات انتخاباتی رخ داد به ابعاد همه گیر رسید و باعث شد مورخ ویلیام ژیلت آن را "جنگ چریکی" و مورخ توماس ای. اسمیت آن را به عنوان نوعی "خشونت استعماری" بداند. 
لینچرها گاهی قربانیان خود را به قتل می رساندند، اما گاهی به آنها شلاق می زدند یا مورد ضرب و شتم قرار می دادند تا وضعیت سابق خود را به عنوان برده یادآوری کنند.  اغلب حملات شبانه به خانه های آمریکایی آفریقایی تبار به منظور مصادره سلاح گرم انجام می شد. لینچ برای جلوگیری از رای دادن آزادگان و متحدان آنها و حمل اسلحه، راه های غیرقانونی تلاش برای اجرای سیستم قبلی سلطه اجتماعی و کدهای سیاه بود که با اصلاحیه های ۱۴ و ۱۵ در ۱۸۶۸ و ۱۸۷۰ باطل شده بود.
از اواسط دهه ۱۸۷۰ به بعد، زمانی که گروه‌های شبه‌نظامی شورشی در جنوب عمیق تلاش می‌کردند رای‌دهی سیاه‌پوستان را سرکوب کنند و جمهوری‌خواهان را از قدرت کنار بزنند، خشونت افزایش یافت. در لوئیزیانا، کارولینای آمریکا و فلوریدا، به ویژه، حزب دموکرات به گروه‌های شبه‌نظامی «خط سفید» مانند سفید کاملیا، لیگ سفید و پیراهن‌های قرمز برای ایجاد رعب و وحشت، ارعاب و ترور جمهوری‌خواهان آفریقایی‌تبار و سفیدپوست متکی بود. قدرت را دوباره بدست آورد در می سی سی پی و کارولینا، بخش های شبه نظامی پیراهن قرمز خشونت آشکار و اخلال در انتخابات انجام دادند. در لوئیزیانا، لیگ سفید فصل های متعددی داشت. آنها اهداف حزب دموکرات را برای سرکوب رأی سیاهان انجام دادند. تمایل گرانت برای نگه داشتن اوهایو در راهروی جمهوری خواهان و مانورهای دادستان کل او منجر به شکست در حمایت از فرماندار می سی سی پی با نیروهای فدرال شد.  کمپین ترور جواب داد. به عنوان مثال، در شهرستان یازو، می سی سی پی، با جمعیت ۱۲۰۰۰ آفریقایی-آمریکایی، در سال ۱۸۷۴ تنها هفت رأی برای جمهوری خواهان به صندوق انداخته شد. در سال ۱۸۷۵، دموکرات ها در مجلس قانونگذاری ایالت می سی سی پی به قدرت رسیدند.
لینچ به عنوان وسیله ای برای حفظ برتری سفید پوستان > دوران جیم کرو

حملات لینچ به آمریکایی های آفریقایی تبار، به ویژه در جنوب، پس از بازسازی به طور چشمگیری افزایش یافت. اوج لینچ در سال ۱۸۹۲ پس از اینکه دموکرات های سفید جنوب کنترل مجالس ایالتی را به دست گرفتند، رخ داد. بسیاری از حوادث مربوط به مشکلات اقتصادی و رقابت بود. در آغاز قرن بیستم، ایالت‌های جنوبی قوانین اساسی یا قوانین جدیدی را تصویب کردند که عملاً اکثر سیاه‌پوستان و بسیاری از سفیدپوستان فقیر را از حقوق خود محروم کردند، تأسیسات عمومی را بر اساس نژاد جدا کردند و سیاه‌پوستان را از زندگی عمومی و امکانات عمومی از طریق قوانین جیم کرو جدا کردند. نرخ لینچ در جنوب به شدت با فشارهای اقتصادی مرتبط بوده است،   اگرچه ماهیت علت و معلولی این پیوند نامشخص است.  قیمت‌های پایین پنبه، تورم و استرس اقتصادی با فرکانس بالاتر لینچ مرتبط است.
بر اساس گزارش موسسه تاسکگی، گرجستان از سال ۱۹۰۰ تا ۱۹۳۱، با ۳۰۲ حادثه، رهبری کشور را در لینچینگ ها داشت. با این حال، فلوریدا از سال ۱۹۰۰ تا ۱۹۳۰ سرانه کشور را در لینچینگ رهبری کرد.  لینچ در بسیاری از مناطق زمانی به اوج خود رسید که زمان آن فرا رسید که مالکان زمین با سهامداران تسویه حساب کنند.