stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ریکی (فیلم ۲۰۲۵)
بازخوردها

در وب‌سایت جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز از رای 27 نقد منتقد، با میانگین امتیاز ۷.۳ از ۱۰ مثبت است.
در متاکریتیک که از میانگین وزنی استفاده می‌کند، بر اساس رای 8 نقد منتقد، امتیاز 80 از 100 را به فیلم اختصاص داده است که نشان دهنده نقدهای "به طور کلی مطلوب" است.
سعد بالعبید

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادروز:  ۲۷ ژانویهٔ ۲۰۰۰ ‏(۲۵ سال)
زادگاه:  بریده
قد:  ۱٫۶۸ متر (۵ فوت ۶ اینچ)
پست:  مدافع
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال الاهلی عربستان سعودی
شمارهٔ پیراهن:  ۳۱
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  باشگاه فوتبال التعاون
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۲۰–۲۰۲۳ |  باشگاه فوتبال التعاون |  ۵۲ |  (۰) |
| ۲۰۲۳– |  باشگاه فوتبال الاهلی عربستان سعودی |  ۴۱ |  (۱) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۲۰۲۲ |  تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال عربستان سعودی |   |   |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۸ فوریه ۲۰۲۵. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۸ فوریه ۲۰۲۵. 
سعد بالعبید (انگلیسی: Saad Balobaid؛ زادهٔ ۲۷ ژانویهٔ ۲۰۰۰) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال عربستان سعودی بازی کرده است.
چولپان (شهرستان بوزدیاکسکی، باشقیرستان)

Village
| Chulpan Чулпан | Chulpan Чулпан |
| --- | --- |
Village: Village
Chulpanموقعیت روی نقشه باشقیرستانChulpanموقعیت روی نقشه روسیه: Chulpanموقعیت روی نقشه باشقیرستانChulpanموقعیت روی نقشه روسیه
مختصات: ۵۴°۳۴′ شمالی ۵۴°۲۹′ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۵۶۷°شمالی ۵۴٫۴۸۳°شرقی﻿ / 54.567; 54.483: مختصات: ۵۴°۳۴′ شمالی ۵۴°۲۹′ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۵۶۷°شمالی ۵۴٫۴۸۳°شرقی﻿ / 54.567; 54.483
ناحیه‌های فدرال روسیه: باشقیرستان
شهر: شهرستان بوزدیاکسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۰۰
چولپان (انگلیسی: Chulpan, Buzdyaksky District, Republic of Bashkortostan) یک شهرک در شهرستان بوزدیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
کاران (شهرستان بوزدیاکسکی، باشقیرستان)

Selo
| Karan Каран | Karan Каран |
| --- | --- |
Selo: Selo
Karanموقعیت روی نقشه باشقیرستانKaranموقعیت روی نقشه روسیه: Karanموقعیت روی نقشه باشقیرستانKaranموقعیت روی نقشه روسیه
مختصات: ۵۴°۴۱′ شمالی ۵۴°۲۹′ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۶۸۳°شمالی ۵۴٫۴۸۳°شرقی﻿ / 54.683; 54.483: مختصات: ۵۴°۴۱′ شمالی ۵۴°۲۹′ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۶۸۳°شمالی ۵۴٫۴۸۳°شرقی﻿ / 54.683; 54.483
ناحیه‌های فدرال روسیه: باشقیرستان
شهر: شهرستان بوزدیاکسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۰۰
کاران (انگلیسی: Karan, Buzdyaksky District, Republic of Bashkortostan) یک شهرک در شهرستان بوزدیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
هلنا نورمنتون

| هلنا نورمنتون | هلنا نورمنتون |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: هلنا فلورانس نورمنتون
زادهٔ: ۱۴ دسامبر ۱۸۸۲ لندن، انگلیس
درگذشت: ۱۴ اکتبر ۱۹۵۷ (۷۴ سال) سیدنم، لندن، انگلیس
تحصیلات: دانشگاه لندن
شناخته‌شده برای: یکی از اولین وکلای زن، مبارز برای حقوق زنان، پیشگام در اصلاحات قانون طلاق، نخستین زن متأهل که پاسپورت بریتانیایی را با نام خود گرفت پس از آنکه از پذیرش نام همسرش خودداری کرد
هلنا فلورانس نورمنتون (به انگلیسی: Helena Florence Normanton)، وکیل عالی‌رتبه (QC) (۱۴ دسامبر ۱۸۸۲ – ۱۴ اکتبر ۱۹۵۷)، اولین زن وکیل در بریتانیا بود. در نوامبر ۱۹۲۲، او به‌عنوان دومین زن به کانون وکلای انگلستان و ولز راه یافت، پس از آیوی ویلیامز که این قدم تاریخی را در مه همان سال برداشت. او پس از ازدواج، نام خانوادگی خود را حفظ کرد و در سال ۱۹۲۴ به اولین زن متأهل بریتانیایی تبدیل شد که پاسپورتی با نام خانوادگی اصلی (نام هنگام تولد) خود دریافت کرد. در اکتبر ۲۰۲۱، از نورمنتون با نصب یک پلاک آبی میراث فرهنگی انگلستان، در خانه‌اش در میدان مکلبورگ لندن، تقدیر شد.
اوایل زندگی و تحصیلات

نورمنتون در شرق لندن به دنیا آمد. والدینش جین امیلیا (مارشال) و ویلیام الکساندر نورمنتون که سازنده پیانو بود، بودند. در سال ۱۸۸۶، وقتی او تنها چهار سال داشت، جسد پدرش در یک تونل راه‌آهن پیدا شد. مادرش که شاید پیش از آن از پدرش جدا شده بود (که در آن زمان موقعیتی پُر از برچسب اجتماعی بود)، هلنا و خواهر کوچکترش اتل را به تنهایی بزرگ کرد –اتاق‌هایی از خانه خود در وولیچ را به همسران افسران اجاره می‌داد و بعداً به برایتون نقل مکان کرد تا یک خواربارفروشی و سپس یک پانسیون را اداره کند.
در سال ۱۸۹۶، نورمنتون توانست بورسیه‌ای برای تحصیل در مدرسه علوم یورک پلیس در شهر برایتون دریافت کند؛ مدرسه‌ای که امروزه به نام مدرسه وارندین شناخته می‌شود. او در دوران تحصیل خود عملکرد بسیار موفقی داشت و تا زمانی که در ژوئیه سال ۱۹۰۰ این مدرسه را ترک کرد، به عنوان «معلم شاگرد» فعالیت می‌کرد. پس از مرگ مادرش، او مسئول حمایت از خواهرش شد و در اداره پانسیون خانوادگی کمک می‌کرد. سپس، نورمنتون در کالج تربیت معلم ادج هیل در لیورپول تحصیل کرد و بین سال‌های ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۵ تحصیلات خود را در این کالج ادامه داد.
او همچنین به‌عنوان دانشجوی غیرحضوری در دانشگاه لندن به مطالعه تاریخ مدرن پرداخت و با دریافت رتبه عالی فارغ‌التحصیل شد. او موفق به دریافت دیپلم معلمان دوره متوسطه اسکاتلند شد و همچنین مدرکی در زبان، ادبیات و تاریخ فرانسه از دانشگاه دیژون به دست آورد. نورمنتون به تدریس تاریخ در دانشگاه‌های گلاسگو و لندن پرداخت و به سخنرانی و نگارش دربارهٔ موضوعات فمینیستی مشغول شد. او به‌عنوان معلم خصوصی پسران بارون دو فورست، یکی از نمایندگان لیبرال مجلس، کار کرد. او همچنین در جلسات لیگ آزادی زنان سخنرانی می‌کرد و از کنگره ملی هند حمایت می‌نمود.
فعالیت حرفه‌ای

هلنا نورمنتون در کتابش به نام قانون روزمرهٔ زنان لحظه‌ای را تعریف می‌کند که تصمیم گرفت وارد حرفه وکالت شود. او می‌گوید که در سن ۱۲ سالگی، همراه مادرش به دفتر وکیلی رفته بود و مشاهده کرد که مادرش نمی‌تواند مشاوره وکیل را به‌درستی درک کند. این تجربه، در نگاه نورمانتون، شکلی از تبعیض جنسیتی بود و او تصمیم گرفت که به زنان کمک کند تا به قانون دسترسی داشته باشند؛ حوزه‌ای که در آن زمان تنها برای مردان قابل‌دسترس بود.
نورمنتون در این کتاب می‌نویسد: «من هنوز نمی‌توانم تحمل کنم که زنان به دلیل نداشتن دانش ابتدایی از حقوق، که در بین مردان رایج‌تر است، در معاملات ضرر کنند.»
نورمنتون از سنین پایین آرزو داشت که وکیل شود. درخواست او در سال ۱۹۱۸ برای دانشجوی شدن در مدرسه میدل تمپل رد شد، و او شکایتی به مجلس اعیان ارائه داد. سپس، در تاریخ ۲۴ دسامبر ۱۹۱۹، تنها چند ساعت پس از اجرایی شدن قانون رفع عدم صلاحیت بر اساس جنسیت ۱۹۱۹، درخواست خود را دوباره ارائه داد و به مدرسه Middle Temple پذیرش یافت. او در سال ۱۹۲۱ با گاوین بومن واتسون کلارک ازدواج کرد، اما به دلایل حرفه‌ای نام خانوادگی اصلی خود را حفظ کرد. در سال ۱۹۲۴، او اولین زن متأهل بریتانیایی شد که پاسپورتی با نام خانوادگی اصلی خود دریافت کرد.
او دومین زنی بود که در ۱۷ نوامبر ۱۹۲۲، کمی پس از آیوی ویلیامز، به وکالت پذیرفته شد. او نخستین زنی بود که حکم طلاق را برای موکل خود گرفت، نخستین زنی که در یک پرونده قتل مسئولیت تعقیب قانونی را بر عهده گرفت، و نخستین زنی که یک دادگاه را در آمریکا هدایت کرد. همچنین او اولین زنی بود که در دادگاه عالی و دادگاه اولد بیلی حاضر شد. در سال ۱۹۴۹، او به همراه رز هایلبورن، یکی از دو زنی بود که برای نخستین بار به‌عنوان King's Counsel در دادگستری انگلستان منصوب شدند.
فمنیسم

نورمنتون یک مبارز برای حقوق زنان و حق رأی زنان بود. او اولین زن متأهل در بریتانیا بود که پاسپورتی با نام خانوادگی اصلی خود دریافت کرد. او معتقد بود که مردان و زنان باید پول و دارایی خود را به‌صورت جداگانه حفظ کنند.
ده سال پس از تصویب قانون رفع محرومیت‌های جنسیتی در سال ۱۹۱۹، نورمنتون در هفتمین کنفرانس سالانه انجمن زنان مهندس در ژوئیه ۱۹۲۹ سخنرانی کرد. در این کنفرانس، او در کنار پروفسور وینیفرد کالیس، نخستین زنی که ریاست یک کرسی استادی در دانشکده پزشکی را بر عهده داشت، و ادنا موزلی، معمار برجسته، حضور داشت. در سخنرانی خود، نورمنتون به این موضوع اشاره کرد که؛
نزدیک به صد زن وکیل در این کشور وجود دارند که بیشتر آن‌ها از شایستگی‌های درخشانی برخوردار هستند. او اعتقادی به بایکوت مردان در حرفه‌ها نداشت، اما معتقد بود که زنان باید حداقل وارد عرصه فعالیت شوند. در حال حاضر، نوعی سردرگمی کلی در مورد موقعیت زنان وجود داشت؛ آن‌ها می‌توانستند مهندس شوند، اما نمی‌توانستند وزیر کلیسا باشند؛ نمی‌توانستند وارد دروازه‌های مقدس بورس اوراق بهادار یا مجلس اعیان شوند؛ می‌توانستند وزیر کابینه شوند اما سفیر نمی‌توانستند باشند. تا زمانی که هر زنی از رسیدن به جایگاهی که استعدادش او را به آن دعوت می‌کرد، بازمی‌ماند، تمام زنانگی و جایگاه زنان کاهش می‌یافت.
او از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۵۴ به‌عنوان مشاور حقوقی افتخاری برای انجمن زنان مهندس خدمت کرد و در این نقش جانشین تئودورا لوولین دیویس شد.
او برای اصلاح قوانین طلاق مبارزه کرد و تا سال ۱۹۵۲ رئیس انجمن زنان متأهل بود. در آن سال، سایر اعضای رسمی این انجمن به دلیل گزارشی که او به کمیسیون سلطنتی طلاق ارائه کرد و آن را «ضد مرد» تلقی کردند، استعفا دادند. نورمنتون پس از این اتفاق، یک سازمان جداگانه به نام شورای زنان متأهل تشکیل داد.
او انجمن منشور کبیر (Magna Carta Society) را بنیان‌گذاری کرد. او در تمام طول زندگی‌اش یک صلح‌طلب بود و بعدها از کمپین خلع سلاح هسته‌ای (CND) حمایت کرد. او پس از جنگ جهانی دوم در اعتراضاتی علیه بمب هسته‌ای شرکت کرد.
زندگی شخصی

نورمنتون با گوین بومن واتسون کلارک، یک حسابدار، ازدواج کرده بود. آن‌ها در لندن زندگی می‌کردند.
نورمنتون در تاریخ ۱۴ اکتبر ۱۹۵۷ در سیدنم، لندن درگذشت و پس از مراسم سوزاندن جسد، در قبرستان کلیسای اووینگدین، ساسکس، در کنار همسرش به خاک سپرده شد.
میراث

در آوریل ۲۰۲۱، بنیاد میراث انگلیس اعلام کرد که نورمنتون یکی از شش زنی است که با یک پلاک آبی به افتخارشان تجلیل می‌شود. این پلاک محل زندگی او بین سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۳۱ را، در اوایل دوران حرفه‌ای‌اش به‌عنوان وکیل، مشخص می‌کند. نامزدی نورمنتون برای این پلاک توسط گروهی از وکلای زن در Doughty Street Chambers ارائه شد. این پلاک توسط برندا هیل، اولین زن رئیس دیوان عالی بریتانیا، در اکتبر ۲۰۲۱ بر روی دیوار شماره ۲۲ میدان مک‌لنبرگ رونمایی شد. در سال ۱۹۵۷، نورمنتون اولین کسی بود که یک کمک مالی به عنوان میراث برای دانشگاه ساسکس (که در سال ۱۹۶۱ افتتاح شد) اختصاص داد و به‌عنوان یکی از تأمین‌کنندگان مالی بنیان‌گذار شناخته می‌شود. او نوشت: «این هدیه را به پاس قدردانی از تمام آنچه برایتون برای آموزش من در زمانی که یتیم شده بودم، انجام داد، تقدیم می‌کنم.» در سال ۲۰۱۵، «انجمن هلنا نورمنتون» به افتخار او در دانشگاه ساسکس تأسیس شد و در سال ۲۰۱۷، «بورسیه دکترای هلنا نورمنتون» در همان‌جا راه‌اندازی شد.
آرشیوهای هلنا نورمنتون در کتابخانه زنان، واقع در کتابخانه مدرسه اقتصاد لندن (LSE)، نگهداری می‌شوند.
در فوریه ۲۰۱۹، کانون وکلای 218 Strand Chambers به افتخار هلنا نورمنتون به Normanton Chambers تغییر نام داد. این اقدام به‌عنوان اولین موردی که کانون وکلای مدافع به نام یک زن نام‌گذاری شد، تاریخ‌ساز شد.
در سال ۲۰۲۰، وکیل کارلیا لیکورگو اولین فروشگاه تخصصی لباس‌های رسمی دادگاه برای زنان را راه‌اندازی کرد، چرا که بسیاری از لباس‌های موجود در آن زمان مناسب و راحت نبودند. او این فروشگاه را به نام Ivy & Normanton نام‌گذاری کرد، به افتخار آیوی ویلیامز، اولین زنی که در مه ۱۹۲۲ به کانون وکلا پیوست، و هلنا نورمانتون.
در آوریل ۲۰۲۱، بنیاد میراث انگلیس اعلام کرد که نورمنتون یکی از شش زنی است که با پلاک آبی به افتخارشان تجلیل شده است. این پلاک محل زندگی او بین سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۳۱ را، در اوایل دوران حرفه‌ای‌اش به‌عنوان وکیل، مشخص می‌کند. نامزدی نورمنتون برای این پلاک توسط گروهی از وکلای زن در Doughty Street Chambers ارائه شد. این پلاک توسط برندا هیل، اولین زن رئیس دیوان عالی بریتانیا، در اکتبر ۲۰۲۱ بر روی دیوار شماره ۲۲ میدان مک‌لنبرگ رونمایی شد.
آثار

تمایز جنسی در حقوق، ۱۹۱۵
هند در انگلستان، ۱۹۱۵
اولین مورد اولیور کوندون، ۱۹۲۷ (رمان پلیسی عاشقانه ای که با نام مستعار کاودری براون منتشر شد)
محاکمه نورمن تورن: قتل در مزرعه مرغ کروبورو، ۱۹۲۹
محاکمه آلفرد آرتور روس، ۱۹۳۱
قانون روزمره برای زنان، ۱۹۳۲
محاکمه خانم دانکن، ۱۹۴۵
تصویری از هلنا نورمنتون که در سال ۱۹۵۰ گرفته شده است.
کوزیوو (شهرستان بوزدیاکسکی، باشقیرستان)

Selo
| Kuzeyevo Кузеево | Kuzeyevo Кузеево |
| --- | --- |
Selo: Selo
Kuzeyevoموقعیت روی نقشه باشقیرستانKuzeyevoموقعیت روی نقشه روسیه: Kuzeyevoموقعیت روی نقشه باشقیرستانKuzeyevoموقعیت روی نقشه روسیه
مختصات: ۵۴°۵۲′ شمالی ۵۴°۳۶′ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۸۶۷°شمالی ۵۴٫۶۰۰°شرقی﻿ / 54.867; 54.600: مختصات: ۵۴°۵۲′ شمالی ۵۴°۳۶′ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۸۶۷°شمالی ۵۴٫۶۰۰°شرقی﻿ / 54.867; 54.600
ناحیه‌های فدرال روسیه: باشقیرستان
شهر: شهرستان بوزدیاکسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۰۰
کوزیوو (انگلیسی: Kuzeyevo, Buzdyaksky District, Republic of Bashkortostan) یک شهرک در شهرستان بوزدیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
ویکتور هورتا

| ویکتور هورتا | ویکتور هورتا |
| --- | --- |
زادهٔ: ۶ ژانویهٔ ۱۸۶۱ گنت، بلژیک
درگذشت: ۸ سپتامبر ۱۹۴۷ (۸۶ سال) بروکسل، بلژیک
ملیت: بلژیکی
پیشه: معمار
جوایز: با عنوان "بارون" توسط پادشاه آلبرت یکم بلژیک ژیل-لامبرت گودشارل (۱۸۸۴)
ساختمان‌ها: هتل تاسل خانه و استودیوی ویکتور هورتا هتل ون ایتولده هتل سولوای مرکز هنرهای زیبا، بروکسل
پروژه‌ها: ایستگاه راه‌آهن مرکزی بروکسل
 :  
امضاء: امضاء
معبد احساسات انسانی، بروکسل (۱۸۹۷–۱۸۹۰ میلادی)
ویکتور پی‌یر هورتا (به انگلیسی و به فرانسوی: Victor Pierre Horta‎) یا بارون ویکتور هورتا پس از ۱۹۳۲ میلادی؛ (زادۀ ۶ ژانویهٔ ۱۸۶۱ میلادی – درگذشتۀ ۸ سپتامبر ۱۹۴۷ میلادی) یک معمار و طراح اهل بلژیک بود؛ وی به عنوان یکی از معماران مشهور و بیان‌گذاران سبک آر نووُ شناخته می‌شود.
هتل تاسل او در بروکسل، ساخته شده در ۱۸۹۳–۱۸۹۲ میلادی، اغلب به عنوان اولین خانۀ هنر نو (آر نوُو) در نظر گرفته می‌شود. فرم‌های گیاهی پیچ‌در‌پیچ منحنی شکل‌ که هورتا استفاده می‌کرد، بر بسیاری دیگر از معماران و طراحان از جمله هکتور گیمارد معمار، که از آن در اولین خانه‌ای که در پاریس طراحی کرد و در ورودی‌هایی که برای متروی پاریس طراحی کرد، تأثیر گذاشت. او همچنین به دلیل پلان‌های باز و استفاده نوآورانه از آهن، فولاد و شیشه، از پیشروان معماری مدرن محسوب می‌شود.
آثار بعدی هورتا از هنر نو دور شد و با تاثیر از عناصر معماری کلاسیک مانند ستون‌ها، هندسی‌تر و رسمی‌تر شد. او از قاب‌های فولادی و نورگیرها برای وارد کردن نور به سازه‌ها، پلان‌های کف باز و جزئیات تزئینی ظریف استفاده کرد. آثار مهم بعدی او عبارتند از: خانۀ مردم/بروکسل (۱۸۹۹–۱۸۹۵ میلادی). مرکز هنرهای زیبای بروکسل (۱۹۲۹–۱۹۲۳ میلادی)؛ و ایستگاه مرکزی بروکسل (۱۹۵۲–۱۹۱۳ میلادی).
در سال ۱۹۳۲ میلادی، پادشاه آلبرت یکم به هورتا لقب بارون را به دلیل خدماتش در زمینۀ معماری اعطا کرد. چهار عدد از ساختمان‌هایی که او طراحی کرده‌ است به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شده‌ است.
زندگی و آثار اولیه

ویکتور هورتا در ۶ ژانویه ۱۸۶۱ میلادی در گنت، بلژیک به دنیا آمد. پدرش یک کفاش چیره‌دست بود، که، همان‌طور که هورتا به یاد می‌آورد، صنعتگری را شکلی عالی از هنر می‌دانست. هورتای جوان با تحصیل موسیقی در کنسرواتوار سلطنتی گنت شروع کرد. او به دلیل رفتار نادرست اخراج شد و در عوض برای تحصیل در آکادمی سلطنتی هنرهای زیبا در گنت رفت. امروزه در کنسرواتوار گنت، کلاس درسی به نام او نامگذاری شده‌ است. زمانی که هفده ساله بود، به پاریس نقل مکان کرد و به همراه معمار و طراح ژول دیبویسون کار پیدا کرد.
پدر هورتا در سال ۱۸۸۰ میلادی درگذشت و هورتا به بلژیک بازگشت. او به بروکسل نقل مکان کرد و با همسر اولش ازدواج کرد که بعداً از او صاحب دو دختر شد. او تحصیل در رشتۀ معماری را در آکادمی سلطنتی هنرهای زیبا در بروکسل آغاز کرد. او با پل هانکار، یکی دیگر از پیشگامان اولیۀ معماری هنر نو، دوست شد. هورتا تحصیلات خود را به خوبی انجام داد و توسط استادش آلفونس بالات، معمار شاه لئوپولد دوم، به عنوان دستیار انتخاب شد. هورتا با بالات در ساخت گلخانه‌های سلطنتی لاکن در شمال بروکسل کار کرد، این اولین کار هورتا با استفاده از مصالح شیشه و آهن بود. در سال ۱۸۸۴ میلادی، هورتا برندۀ اولین جایزۀ گودُشارل برای معماری ساختمان جدید پیشنهادی برای پارلمان بلژیک شد. پس از فارغ‌التحصیلی از آکادمی سلطنتی، جایزۀ بزرگ معماری به او اهدا شد.
در سال‌های بعد، هورتا به انجمن مرکزی معماری بلژیک پیوست، سه خانه را به سبک سنتی طراحی و تکمیل کرد و در چندین مسابقه شرکت کرد. در سال ۱۸۹۲ میلادی، او به عنوان رئیس بخش طراحی گرافیک برای معماری در دانشگاه آزاد بروکسل منصوب شد و در سال ۱۸۹۳ میلادی به مقام استادی ارتقا یافت. در این زمان از طریق سخنرانی‌ها و نمایشگاه‌هایی که توسط گروه هنرمندان ۲۰‌ ها (Les XX) برگزار می‌شد، هورتا با جنبش هنر و صنایع دستی بریتانیا، تحولات در طراحی کتاب و به‌ ویژه پارچه‌ها و کاغذ دیواری‌ها آشنا شد که آثار بعدی او را تحت تأثیر قرار داد.
در سال ۱۸۹۳ میلادی، هورتا یک خانۀ شهری به نام خانۀ اوتریک برای دوستش یوژن اوتریک ساخت. فضای داخلی به دلیل بودجۀ محدود دارای پلان سنتی بود، اما در نمای ساختمان برخی از عناصر را به سبکِ کامل آرت نوُو توسعه داد، شامل استفاده از ستون‌های آهنی و طرح‌های گل سرامیکی. در سال ۱۸۹۴ میلادی، هورتا به عنوان رئیس انجمن مرکزی معماری بلژیک انتخاب شد، اگرچه سال بعد در پی اختلافی که به دلیل دریافت حق‌العملی که برای یک کودکستان در خیابان سن-گیسلین/سینت-گیسلینسترات در ناحیۀ مارولس/مارولن بروکسل پیش آمد، بدون رقابت عمومی استعفا داد.
هورتا در طول زندگی خود بسیار تحت تأثیر نظریه‌پرداز معماریِ اهل فرانسه، اوژن ویوله لودوک قرار داشت، نظرات ویوله لودوک کاملاً با ایده‌های او یکسان بود. او در سال ۱۹۲۵ میلادی نوشت:
از سال ۱۸۴۰ میلادی، تئوری‌های اوژن ویوله لودوک تحلیلی هوشمندانه، دقیق و سازنده از هر عنصر در معماری است که کل معماری را به منشأ مطلق خود می‌رساند – ساختی که از آن هر شکلی از هنر می‌تواند ظهور کند.
خانه‌های شهری و آغاز هنر نو > هتل تاسل (۱۸۹۳–۱۸۹۲)

موفقیت بزرگ هورتا در سال ۱۸۹۲ میلادی اتفاق افتاد، زمانی که او مأمور شد خانه‌ای را برای دانشمند و پروفسور امیل تاسل طراحی کند. هتل تاسل در سال ۱۸۹۳ میلادی تکمیل شد. نمای سنگی که برای هماهنگی با ساختمان‌های همجوار طراحی شده بود، نسبتاً سنتی بود، اما فضای داخلی به طرز شگفت‌انگیزی جدید بود. هورتا از فن‌آوری‌های شیشه و آهن، که در گلخانه‌های سلطنتی لاکن به کار گرفته بود، برای ایجاد فضای داخلی سرشار از نور و وسعت فضا استفاده کرد. خانه در اطراف یک راه پلۀ (پلکان) مرکزیِ باز، ساخته شده بود. تزیینات داخلی دارای خطوط پیج‌در‌پیچ بود که برگرفته از تاک‌های انگور و گل‌ها بود که در نرده‌های آهن‌کاری راه پله، در کاشی‌های کف، در شیشه‌های درها و نورگیرها تکرار می‌شد و روی دیوارها نقاشی می‌شد. این ساختمان به‌طور گسترده‌ای به عنوان اولین ظهور هنر نو (آر نوُو) در معماری شناخته شده‌ است. در سال ۲۰۰۰ میلادی، این خانه به همراه با سه خانۀ شهری دیگر که بلافاصله پس از آن طراحی شدند، به عنوان میراث جهانی یونسکو معرفی شدند. یونسکو در تعیین این مکان‌ها توضیح داد: «انقلاب سبکی این آثار با بازنمایی پلان باز، انتشار نور و پیوستگی درخشان خطوط منحنی تزئینات به ساختار ساختمان مشخص می‌شود».
نمای هتل تاسل، بروکسل (۱۸۹۳)
پلکان هتل تاسل
کف هتل تاسل، با مشخصۀ طرح گیاهی پیچ‌دار
خانه‌های شهری و آغاز هنر نو > هتل سلوی (۱۹۰۰–۱۸۹۸)

هتل سلوی، در خیابان لوئیز در بروکسل، برای آرماند سلوی، پسر شیمیدان، صنعتگر و نیکوکار بلژیکی ارنست سلوی ساخته شد. هورتا تقریباً بودجه نامحدودی داشت و از عجیب‌ترین مواد در ترکیب‌های غیرمعمول مانند مرمر، برنز و چوب‌های نادر استوایی در دکوراسیون راه پله استفاده می‌کرد. دیوارهای پلکان توسط نقاش پوینتیلیست، تئو ون ریسلبرگه تزئین شده‌ است. هورتا تمام جزئیات از جمله زنگ در برنزی و شمارۀ پلاک خانه را برای مطابقت با سبک کلی، طراحی کرد.
ورودی هتل سلوی، بروکسل (۱۹۰۰–۱۸۹۸)
نمای هتل سلوی
طراحی دکوراسیون داخلی هتل سلوی توسط هورتا
زنگ در هتل سلوی
خانه‌های شهری و آغاز هنر نو > هتل ون ایتولده (۱۹۰۰–۱۸۹۸)

هتل ون ایتولده یکی از موفق‌ترین و مبتکرانه‌ترین ساختمان‌های هورتا به حساب می‌آید، زیرا فضای داخلیِ باغ زمستانی بسیار اصیل و جزئیات تخیلی در سراسر آن وجود دارد. به ویژه پلان طبقات باز هتل ون ایتولده بدیع بوده و نور فراوانی را هم به صورت افقی و هم به صورت عمودی وارد فضا می‌کند و احساسی عالی از محیط ارائه می‌دهد. یک حیاط مرکزی تا ارتفاع ساختمان بالا رفته و از نورگیر بالا نور می‌گیرد. در طبقۀ اصلی، سالن‌های بیضی شکل به حیاط باز می‌شوند و همچنین از پنجره‌های بزرگ ورودی نور دریافت می‌کنند. از هر یک از سالن‌های طبقۀ اصلی می‌توان از یک سوی ساختمان به سمت دیگر نگاه کرد.
نمای هتل ون ایتولده، بروکسل (۱۹۰۰–۱۸۹۸)
جزئیات باغ زمستانی هتل ون ایتولده
باغ زمستانی هتل ون ایتولده
درب با شیشۀ رنگی
جزئیات نمای هتل ون ایتولده
خانه‌های شهری و آغاز هنر نو > خانه و استودیو هورتا (۱۹۰۱–۱۸۹۸)

خانه و استودیو هورتا، که اکنون موزۀ هورتا است، محل سکونت و دفتر هورتا بود، و مطمئناً نسبت به سایر خانه‌ها ساده‌تر بود، اما ویژگی‌های اصلی خود را داشت و به همان اندازه مهارت و تسلط بر جزئیات داشت. او ترکیبات غیرمعمولی از مصالح، مانند چوب، آهن و مرمر در دکوراسیون راه پله ایجاد کرد.
عنصر بدیع در خانه‌های هورتا و سپس ساختمان‌های بزرگ‌تر او، جست‌وجوی او برای حداکثر شفافیت و نور بود، دستیابی به چیزی که اغلب با ساخت و سازهای باریک در بروکسل دشوار است. او با استفاده از پنجره‌های بزرگ، نورگیرها، آینه‌ها و به‌ ویژه با پلان‌های بازش که از هر سو و از بالا نور وارد فضا می‌کردند، به این مهم دست یافت.
جزئیات درب موزۀ هورتا، بروکسل (۱۹۰۱–۱۸۹۸)
موزۀ هورتا، متشکل از محل اقامت و کارگاه هورتا در جوار هم
پلکان و نورگیر و راه پله موزۀ هورتا
بالکن موزۀ هورتا
خانه‌های شهری و آغاز هنر نو > هتل اوبک (۱۹۰۲–۱۸۹۹)

هتل اوبک در بروکسل یکی از خانه‌های اواخر عمر او بود که برای صنعتگری به نام اُکتاو اوبک ساخته شد. مانند دیگر خانه‌های او، یک نورگیر بر روی راه پله مرکزی وجود داشت که خانه را پر از نور می‌کرد. از دیگر ویژگی‌های آن شکل هشت‌ضلعی اتاق‌ها و سه نما با پنجره‌هایی بود که برای حداکثر نور طراحی شده بودند. مالک در ابتدا تمایل داشت مبلمان اصلی خانوادگی خود را حفظ کند، اما به دلیل شکل عجیب اتاق‌ها، هورتا مأمور ایجاد مبلمان جدید شد.
در سال ۱۹۴۸ میلادی، هنر نو از مد افتاده بود، خانه به مالک جدیدی فروخته شد که می‌خواست آن را خراب کند. جنبشی برای حفظ خانه آغاز شد، اما در نهایت فقط نما و اثاثیه توسط شهر بروکسل نجات یافت. نمای خارجی از هم جدا شده و در انبار قرار گرفت و پیشنهاد‌های زیادی برای بازسازی آن ارائه شد، اما هیچ‌ کدام عملی نشد. برخی از اثاثیه در حال حاضر در موزۀ اورسی در پاریس به نمایش گذاشته شده‌ است.
قسمت بالای سالن در هتل اوبک، بروکسل (۱۹۰۲–۱۸۹۹)
اثاثیه هتل اوبک در موزۀ اورسی پاریس به نمایش گذاشته شده‌ است
سالن هتل اوبک
خانه‌های شهری و آغاز هنر نو > خانهٔ مردم (۱۸۹۹–۱۸۹۵)

در حالی که هورتا در حال ساخت خانه‌های مجلل شهری برای ثروتمندان بود، ایده‌های خود را در ساختمان‌های کاربردی‌تر نیز به کار گرفت. از سال ۱۸۹۵ تا ۱۸۹۹ میلادی، او «خانهٔ مردم» (مزون دو پُیپل)، مقر حزب کارگران بلژیک (POB/BWP) را طراحی و اجرا کرد. یک سازۀ بزرگ شامل دفاتر، اتاق‌های جلسه، یک کافه و یک سالن کنفرانس و کنسرت با ظرفیت بیش از ۲۰۰۰ نفر بود. ساختمانی کاملاً کاربردی بود که از ستون‌های فولادی با دیوارهای پرده‌ای ساخته شده بود. برخلاف خانه‌های او، عملاً هیچ تزئینی وجود نداشت. تنها ویژگی قابل تشخیص هنر نو، خمیدگی جزئی ستون‌های فولادی پشت بام بود. مانند اکثر خانه‌های او، ساختمان به گونه‌ای طراحی شده بود که حداکثر استفاده از نور را داشته باشد، با نورگیرهای بزرگ بالای اتاق جلسۀ اصلی. این ساختمان علیرغم اعتراضات بین‌المللی و درخواست بیش از ۷۰۰ معمار، در سال ۱۹۶۵ میلادی تخریب شد. مصالح ساختمان برای بازسازی احتمالی ذخیره شد، اما در نهایت در اطراف بروکسل پراکنده شدند. برخی از قطعات برای ساخت سیستم متروی بروکسل استفاده شد.
نمای خانهٔ مردم، بروکسل (۱۸۹۵–۱۸۹۹)
سالن تئاتر و اجتماعات خانهٔ مردم
رستوران خانهٔ مردم
با شروع حدود سال ۱۹۰۰ میلادی، ساختمان‌های هورتا به تدریج از نظر فُرمی ساده‌تر شدند، اما همیشه با توجه زیادی به عملکرد و هنر ساخته می‌شدند. در آغاز در سال ۱۹۰۳ میلادی، او بازار بزرگ آنسپاخ، یک فروشگاه بزرگ را با استفاده از پنجره‌های بزرگ، طبقات وسیع و باز، همینطور تزئینات آهن فرفورژه ساخت. در سال ۱۹۰۷ میلادی، هورتا موزۀ هنرهای زیبا را در تورنه طراحی کرد، اگرچه به دلیل جنگ تا سال ۱۹۲۸ میلادی افتتاح نشد.
خانه‌های شهری و آغاز هنر نو > فروشگاه‌های وُاکز (۱۹۰۵)

فروشگاه‌های وُاکز (در حال حاضر مرکز کمیک استریپ بلژیک) در ابتدا یک فروشگاه بزرگ بود که در زمینۀ منسوجات تخصص داشت. هورتا در طراحی آن از تمام مهارت خود در فولاد و شیشه استفاده کرد تا فضاهای باز دراماتیک ایجاد کند و نور فراوانی از بالا به آن‌ها بدهد. نورگیر فولادی و شیشه‌ای با تاثیر از تزئیناتی چون ستون‌های نئوکلاسیک ترکیب شده‌ است. پس از مرگ وُاکز در سال ۱۹۲۰ میلادی، ساختمان شروع به از بین رفتن کرد و در سال ۱۹۷۰ میلادی، شرکت درهای خود را بست. ژان دلهی، کمک سابق هورتا، ساختمان را از تخریب نجات داد و تا ۱۶ اکتبر ۱۹۷۵ میلادی، به دلیل ارتباط آن با هورتا، به عنوان یک مکان تاریخی حفاظت شده اعلام شد. در حال حاضر این موزه‌ با تخصص خاص بلژیکی (کمیک استریپ)، اتاقی نیز دارد که به هورتا اختصاص داده شده‌ است.
نمای فروشگاه‌های وُاکز سابق، اکنون مرکز کمیک استریپ بلژیک، بروکسل (۱۹۰۵)
سالن ورودی فروشگاه‌های وُاکز سابق، اکنون مرکز کمیک استریپ بلژیک
طبقه بالای مرکز کمیک استریپ بلژیک
خانه‌های شهری و آغاز هنر نو > بیمارستان دانشگاه بروگمن (۱۹۰۶)

در سال ۱۹۰۶ میلادی، هورتا مأموریت بیمارستان جدید دانشگاه بروگمن (در حال حاضر سایت ویکتور هورتا از بیمارستان دانشگاه بروگمن) را پذیرفت. طراحی هورتا که برای در نظر گرفتن نظرات پزشکان و مدیران بیمارستان طراحی شده بود، عملکردهای بیمارستان را به تعدادی پاویون کم ارتفاع که در محوطۀ پارک ۱۸ هکتاری (۴۴ جریب) پراکنده شده بودند، تفکیک کرد و کار در سال ۱۹۱۱ میلادی آغاز شد. در طول جنگ جهانی اول مورد استفاده قرار گرفت، افتتاح رسمی آن تا سال ۱۹۲۳ میلادی به تعویق افتاد.