stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
علی‌اصغر اسفندیارپور

علی‌اصغر اسفندیارپور (متولد ۱۳۳۴ در کوهدشت) نماینده دوره دوم مجلس شورای اسلامی از حوزه انتخابیه کوهدشت، فرمانده سابق سپاه پاسداران شهرستان کوهدشت، مشاور سابق وزیر آموزش و پرورش، مدیر کل سابق اداره آموزش و پرورش استان لرستان، مشاور سابق بنیاد شهید و امور ایثارگران، بوده‌است.
رقابت های متشنج بین اسفندیار پور و شاهرخی قبادی در رقابت های تبلیغاتی انتخابات های مجلس دوم و سوم و ترویج یک نوع سیاستزدگی به جای مدیریت سیاسی و ترویج یک نوع فرهنگ سیاسی متصلب،عوامفریب و جوزدگی، که رقابت ها را تبدیل به نزاع و درگیری بین مردم مستضعف شهرستان کوهدشت و رومشگان و این درگیرها سالها منجر به کشته شدن چند نفر.زخمی شدن.قطع عضو.نابینا شدن دو نوجوان ویلچری شدن یک پسر ۱۲ ساله که الان مرد میانسالی در کوهدشت است و اختلاف های قومی و حتی خانوادگی که تا به امروز این دشمنی ها ادامه دارد.
نقل است به دستور مقام معظم رهبری آقای اسفندیاری و شاهرخی نمی توانند در انتخابات مجلس با هم ثبت نام و رقابت کنند و این دو نفر هیچ وقت با هم در انتخابات رقابت و ثبت نام نکردند.
باندبازی.اختلاف افکنی و پایه گذاری بسیاری از نزاع های سیاسی و فرهنگ های اشتباه سیاسی از نتایج  مدیریت آقای اسفندیاری و شاهرخی قباد ی است
سعید سلطانی

| سعید سلطانی | سعید سلطانی |
| --- | --- |
سلطانی در نشست خبری مجموعه تلویزیونی ستایش ۳ - آبان ۱۳۹۸: سلطانی در نشست خبری مجموعه تلویزیونی ستایش ۳ - آبان ۱۳۹۸
زادهٔ: ۲ اردیبهشت ۱۳۳۳ ‏(۷۰ سال) الیگودرز، ایران
ملیت: ایرانی
پیشه: کارگردان، بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۳۶۹–اکنون
فرزندان: ساناز محمد فاطمه
سعید سلطانی در پشت صحنه مجموعه تلویزیونی ستایش ۲ - اسفند ۱۳۹۲
سعید سلطانی (زاده ۲ فروردین ۱۳۳۳ الیگودرز) نویسنده، کارگردان و بازیگر ایرانی است، که بیشتر شهرتش را به واسطه سریال پس از باران و ستایش کسب کرده‌است.
زندگی هنری

سلطانی زاده الیگودرز و فارغ‌التحصیل سینما از دانشکده هنر است. سعید سلطانی مدتی در بندرلنگه زندگی می‌کرد. او مدتی کارمند آموزش و پرورش بود ولی به خاطر فعالیت‌های تلویزیون و کارگردانی‌اش در سال ۱۳۷۰ از آن کار استعفا داد و به کارگردانی فیلم‌های کوتاه پرداخت.
از آن تاریخ تا کنون او در مقام کارگردانی، نویسندگی و تدوین کارهای فراوانی را برای تلویزیون و شبکه‌های یک، دو و سه انجام داده‌است.
اولین فعالیت کارگردانی سلطانی با ساخت فیلم داستانی «کوچه‌های محبت» در گروه معارف شبکه یک همراه بود. عمده کارهای او که در اوایل همکاری اش با تلویزیون انجام داده به سری مجموعه‌های «قصه‌های شب»، «شمارش معکوس»، «به سوی افتخار» و برخی دیگر از کارهای داستانی بازمی‌گشت که در سمت‌های مختلفی از جمله تدوین این آثار حضور داشت.
مجموعه تلویزیونی «میعاد در سپیده دم» نخستین گام بلند او در عرصه نویسندگی و کارگردانی سریال‌های تلویزیونی بود.
اما مخاطبان تلویزیونی سعید سلطانی او را امروز نه به خاطر سریال «میعاد در سپیده دم» بلکه به خاطر کارگردانی موفق سریال «پس از باران» می‌شناسند.
پس از موفقیت سریال «پس از باران» به سراغ سریال «جوانی» رفت. البته گفته می‌شد که سلطانی به ناچار تولید سریال «جوانی» را برعهده گرفته‌است. مجموعه‌ای که به زعم بسیاری از منتقدان به عنوان اثری نازل در میان کارهای او قرار می‌گرفت.
«شکرانه» دومین سریال مناسبتی سعید سلطانی پس از سریال «رسم عاشقی» بود که در ماه رمضان سال ۱۳۸۳ پخش شد. سریالی که در آن سال‌ها نیز اولین سریال مناسبتی و تاریخی در ماه رمضان به‌شمار می‌آمد.
فیلم‌شناسی > فیلم سینمایی

| نام فیلم | سال | نقش |
| --- | --- | --- |
| چاووش | ۱۳۶۹ | بازیگر |
| تویی که نمی‌شناختمت | ۱۳۶۹ | بازیگر |
| حسنک | ۱۳۷۰ | نویسنده |
| مرد ناتمام | ۱۳۷۱ | دستیار کارگردان و دستیار تولید |
| شاهین طلایی | ۱۳۷۲ | دستیار کارگردان |
| دارا و ندار | ۱۳۷۸ | گروه صحنه و لباس |
| شیفته | ۱۳۷۹ | بازیگر |
|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
:
فیلم‌شناسی > مجموعه تلویزیونی

| نام مجموعه | سال | نقش |
| --- | --- | --- |
| چنگال | ۱۳۷۱ |  |
| کت و شلوار خواستگاری | ۱۳۷۴ | کارگردان |
| میعاد در سپیده‌دم | ۱۳۷۷ | نویسنده و کارگردان |
| پس از باران | ۱۳۷۹ | نویسنده و کارگردان |
| جوانی | ۱۳۸۰ | نویسنده و کارگردان |
| خانه‌ای در تاریکی | ۱۳۸۲ | نویسنده و کارگردان |
| رسم عاشقی | ۱۳۸۳ | کارگردان |
| لبه تاریکی | ۱۳۸۴ | کارگردان |
| سال‌های برف و بنفشه | ۱۳۸۵ | کارگردان |
| شکرانه | ۱۳۸۶ | کارگردان |
| مأمور بدرقه | ۱۳۸۷ | کارگردان |
| ستایش (فصل اول) | ۱۳۸۹ | کارگردان |
| فراموشی | ۱۳۹۱ | کارگردان |
| ستایش (فصل دوم) | ۱۳۹۲ | کارگردان |
| سر به راه | ۱۳۹۳ | کارگردان |
| ساعت صفر | ۱۳۹۴ | کارگردان |
| سحرخیزان | ۱۳۹۵ | کارگردان |
| در جستجوی آرامش | ۱۳۹۶ | کارگردان |
| ستایش (فصل سوم) | ۱۳۹۸ | کارگردان |
| بوم و بانو | ۱۳۹۹ | کارگردان |
| یاور | ۱۴۰۰ | کارگردان |
| طوبی | ١۴٠٣ | کارگردان |
شاه‌کلا

| شاه‌کلا | شاه‌کلا |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: مازندران
شهرستان: آمل
بخش: دابودشت
دهستان: دابوی جنوبی
جمعیت: ۳۸۲ نفر (سرشماری ۹۵)
شاه‌کلا، روستایی است از توابع بخش دابودشت شهرستان آمل در استان مازندران ایران.
جمعیت

این روستای تاریخی در گذشته به نام شاه کلا سورک به معنی جایی که بسیار سرسبز و پر اب است و کلمه سورک یا همان سور که به معنی درخت و ک اخر به معنی روستایی در میان درختان سور که البته با گسترش جمعیت تنها نامی از ان باقی مانده است. این روستا در دهستان دابوی جنوبی قرار دارد این روستا مکان اصلی استراحت بین راهی تا روستاهای اطراف بود برای داد و ستد . براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۰۱ نفر (۱۰۴خانوار) بوده‌است.
استدلال منطقی

استدلال منطقی روش نتیجه‌گیری براساس «اصول منطقی» حاصل از «اندیشیدن» و «تفکر عقلانی» است؛ بنابراین در یک استدلال منطقی، دلایل باید براساس اصول «درستی» اندیشه که «منطق» نام دارد، ارائه شوند. در غیراین‌صورت، استدلال، سفسطه است.
پیشینه

چالش‌های فراوانی میان سوفسطائیان و فلاسفه یونان باستان در مورد چگونگی چیدش روش استدلال منطقی روی داده‌است و ارسطو در کتاب ارغنون روش‌هایی را در جهت روشن‌کردن روش «استدلال منطقی» ارائه داده‌است.
روش استدلال منطقی

منطق وظیفه حفظ شکل استدلال در جهت «غیرمغالطاتی» بر عهده دارد؛ ولی غیرمغالطه‌بودن دلالت ذاتی گزاره بر عهده منطق نیست.
برای نمونه وقتی دو گزاره «بیضی، دایره است» و «بیضی، دایره نیست» کنار هم قرار می‌گیرد، روش استدلال منطقی این دو را متناقض و دست‌کم یکی را دارای مغالطه برمی‌شمارد.
اما هنگامی که دو گزاره «بیضی، دایره‌است» و «بیضی، استوانه است» کنار هم قرار می‌گیرد، روش استدلال منطقی مغلطه‌ای در جهت ارتباط‌دهی میان این دو گزاره نمی‌بیند. به‌بیان‌دیگر از جهت سلامت شکل گزاره مغالطه‌ای دیده نمی‌شود؛ اما ضروری است از دید راست‌آزمایی دلالت و ذات گزاره‌ها که آیا دارای قوام عقلی هستند یا خیر، به فلسفه روی آورد و همین مسئله تفاوت بنیادین میان منطق و فلسفه را می‌نمایاند.
استدلال مبتنی بر منطق، شرط لازم و ناکافی برای پایه‌ریزی استدلالات عقلانی است و در واقع منطق این وظیفه را بر عهده دارد که چگونگی درست‌اندیشیدن را حاصل دهد تا بدین‌صورت پایه‌ریزی استدلالات و اندیشیدن درست (آنگونه که منطق آن را درست می‌داند) فراهم گردد.
داوید بن گوریون

| داوید بن گوریون | داوید بن گوریون |
| --- | --- |
گوریون در سال ۱۹۶۰: گوریون در سال ۱۹۶۰
نخست‌وزیر اسرائیل: نخست‌وزیر اسرائیل
دوره مسئولیت ۳ نوامبر ۱۹۵۵ – ۲۱ ژوئن ۱۹۶۳: دوره مسئولیت ۳ نوامبر ۱۹۵۵ – ۲۱ ژوئن ۱۹۶۳
پس از: موسی شارت
پیش از: لوی اشکول
دوره مسئولیت ۱۴ مه ۱۹۴۸ – ۷ دسامبر ۱۹۵۳: دوره مسئولیت ۱۴ مه ۱۹۴۸ – ۷ دسامبر ۱۹۵۳
پس از: تشکیل پست
پیش از: موسی شارت
وزارت دفاع اسرائیل: وزارت دفاع اسرائیل
دوره مسئولیت ۱۴ می ۱۹۴۸ – ۲۶ ژانویه ۱۹۵۴: دوره مسئولیت ۱۴ می ۱۹۴۸ – ۲۶ ژانویه ۱۹۵۴
پس از: تشکیل پست
پیش از: پینهاس لاون
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: داوید بن گوریون ۱۶ ژانویهٔ ۱۸۸۶ پونگسک، لهستان کنگره،  امپراتوری روسیه (لهستان کنونی)
درگذشته: ۱ دسامبر ۱۹۷۳ (۸۷ سال) کیبوتص،  اسرائیل
ملیت:  لهستان کنگره  امپراتوری عثمانی  قیومیت بریتانیا بر فلسطین  اسرائیل
حزب سیاسی: ماپای رافیلیست ملی
همسر(ان): پائولا بن گوریون
فرزندان: سه فرزند
پیشه: نیروی نظامی، سیاستمدار
امضا: 
داوید بن گوریون (به عبری: דָּוִד בֶּן-גּוּרִיּוֹן، نام زمان تولد: داوید گرون، David Grün) (زاده ۱۶ اکتبر ۱۸۸۶ – درگذشته ۱ دسامبر ۱۹۷۳) بنیان‌گذار اصلی و اولین نخست‌وزیر اسرائیل بود (دو دوره نخست‌وزیری دوره اول بین سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۳ و دوره دوم بین سال‌های ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۳). او هم‌چنین رهبر برجسته جامعه یهودیان مقیم فلسطین تحت قیمومت بریتانیا را بر عهده داشت.
زندگی

داوید بن گوریون در ۱۶ اکتبر ۱۸۸۶ در منطقه پوونگسک لهستان که آن زمان قسمتی از خاک امپراتوری روسیه به‌شمار می‌رفت، به دنیا آمد. پدرش وکیل بود. داوید وقتی که ۱۱ سال داشت مادرش را از دست داد. در سال ۱۹۰۵، وقتی که دانشجوی دانشگاه ورشو بود به حزب سوسیال دموکرات کارگران یهودی پیوست و در جریان انقلاب ۱۹۰۵ روسیه دو بار دستگیر شد. بن گوریون در سال ۱۹۰۶ میلادی، از لهستان به سرزمین فلسطین مهاجرت کرد و به یکی از رهبران برجسته جامعه یهودیان فلسطین تبدیل شد.
داوید بن گوریون از سال ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۴ میلادی در دانشگاه استانبول به تحصیل رشتهٔ حقوق پرداخت.
وی رئیس کمیته اجرایی آژانس یهود و رهبری اقدامات سیاسی نظامی صهیونیست‌ها در فلسطین تحت قیمومیت بریتانیا را با هدف تشکیل کشور اسرائیل را به عهده گرفت و همین‌طور نیز با گروه‌های شبه نظامی اشترن و آرگون و سازمان هگانا همکاری می‌کرد. در سال ۱۹۵۳ از نخست‌وزیری استعفا داد و در سال ۱۹۵۵ به عنوان وزیر دفاع اسرائیل انتخاب شد. وی دوبار به عنوان نخست‌وزیر اسرائیل انتخاب شد. داوید بن گوریون نهایتاً در سال ۱۹۷۰ از فعالیت‌های سیاسی کناره‌گیری کرد. وی در دوران بازنشستگی در کیبوتص سده بوکر به کشاورزی و دامداری می‌پرداخت.
اندیشه‌ها

داوید بن گوریون همواره عقیده داشت که باید بیابان نگب که قسمت اعظم خاک اسرائیل را تشکیل می‌دهد به تدریج آباد شود و بخشی از جمعیت کشور به آن نقطه انتقال یابد. داوید بن گوریون محل سکونت خویش در سال‌های آخر عمر را در صحرای نگب انتخاب کرد و طبق وصیتش در همان‌جا به خاک سپرده شد. از این رو، دانشگاهی که در شهر بئرشبع برپا شد، دانشگاه بن گوریون نام گرفت. نقل است که داوید بن گوریون، گلدا مایر را «تنها مرد در کابینه اسرائیل» نام داده بود.
تبحر در زبان‌دانی

گفته می‌شود وی عاشق زبان‌های خارجی و یادگیری آن‌ها بود و به این زبان‌ها گفتگو می‌کرد: عبری، روسی، ییدیش (عبری-آلمانی) فرانسوی، آلمانی، انگلیسی و تا اندازه‌ای ایتالیایی. ضمناً وی قادر به خواندن متون یونانی، اسپانیایی و تا اندازه‌ای عربی نیز بود.[نیازمند منبع]
سمت‌ها

اولین نخست‌وزیر اسرائیل
پایه‌گذاری آژانس یهود به عنوان اولین سازمان صهیونیستی-سیاسی در جهان
عضویت و فعالیت در گروه سوسیالیستی «پوالی صهیون»
رابط بین جنبش کارگران یهودی ساکن فلسطین تحت قیمومت انگلستان و آمریکا در خلال جنگ جهانی اول
مشارکت در سازماندهی «گردان یهودی» در ارتش متفقین و بعداً شرکت در جنگ جهانی اول و جنگ با آلمان نازی
مشارکت در تأسیس حزب «ادهوت‌ها عفوداه» (کارگر متحد) و «هیستادروت» (فدراسیون مشترک کارگری) در اسرائیل
دبیرکل سازمان هیستادروت
رئیس کمیته اجرایی آژانس یهود
تشکیل تیپ‌های نظامی یهودی در ارتش انگلستان در خلال جنگ جهانی دوم
رهبری عملیات مخفی نظامی سازمان هگانا
اولین نخست‌وزیر و رئیس دولت اسرائیل پس از اعلام تشکیل کشور یهودی
وزیر دفاع اسرائیل
وزیر دفاع و نخست‌وزیر اسراییل
تأسیس حزب «رافی»
تشکیل حزب جدید (لعام) به سوی مردم
بن گوریون در آئین گشایش دانشکده پزشکی دانشگاه عبری اورشلیم در سال ۱۹۴۹
رضا صفی‌نیا، نماینده ویژه دولت شاهنشاهی ایران در اسرائیل، در حین گفتگو با دیوید بن گوریون، نخست‌وزیر و شموئل دیوون، سرپرست بخش خاورمیانهٔ وزارت امور خارجه اسرائیل در مهمانی شامی که توسط نمایندگی ایران در انجمن مسیحی مردان جوان در اورشلیم ترتیب داده شده بود، سپتامبر ۱۹۵۰
اتاق خواب بن گوریون در کومه‌اش در کیبوتص سده بوکر در صحرای نگب
بن گوریون در حین یک مصاحبه تلویزیونی در کومه‌اش در سال ۱۹۶۴
بزرگ علوی

| بزرگ علوی | بزرگ علوی |
| --- | --- |
علوی در دهه ۱۹۸۰: علوی در دهه ۱۹۸۰
زاده: سید مجتبی آقابزرگ علوی ۱۳ بهمن ۱۲۸۲ محله چاله‌میدان، تهران، ایران قاجاری
درگذشته: ۲۸ بهمن ۱۳۷۵ (۹۳ سال) برلین، آلمان
آرامگاه: گورستان تمپل‌هوف، برلین
پیشه: دبیر (۱۳۰۸–۱۳۱۳)، نویسنده، استاد زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه هومبولت (۱۹۵۲–۱۹۷۸)
زبان(ها): فارسی
ملیت: ایرانی با تابعیت آلمان شرقی
تحصیلات: علوم تربیتی و روانشناسی
دانشگاه: دانشگاه مونیخ
سبک نوشتاری: واقع‌گرایی
کار(های) برجسته:  گیله‌مرد، چمدان (۱۹۳۴)، ورق‌پاره‌های زندان (۱۹۴۱)، ۵۳ نفر (۱۹۴۲)، چشم‌هایش (۱۹۵۲)
تأثیرپذیرفته از: صادق هدایت، زیگموند فروید
تأثیرگذاشته بر: احمد محمود، نسیم خاکسار، علی‌اشرف درویشیان، جمال میرصادقی
همسر(ها): فاطمه علویگرترود (گیتا)
فرزند(ان): مانی علوی
خویشاوندان: پدر: سید ابوالحسن، مادر: خدیجه قمر السادات، برادر: مرتضی علوی، خواهر: نجمی علوی
سید مجتبی آقابزرگ علوی (۱۳ بهمن ۱۲۸۲، تهران – ۲۸ بهمن ۱۳۷۵ برلین) ملقب به آقا بزرگ علوی و بزرگ علوی نویسندهٔ واقع‌گرا، فعّالِ سیاسیِ چپ‌گرا، روزنامه‌نگار نوگرا و استاد زبان فارسی ایرانی بود که بیش از چهار دهه از نیمهٔ دوم سدهٔ بیستم را در آلمان زیست و به ترجمه، نقد و فرهنگ‌نامه‌نویسی پرداخت. او را در کنار صادق هدایت و صادق چوبک، پدران داستان‌نویسی نوین ایرانی می‌دانند.
زندگی > دوران تحصیل

بزرگ علوی به همراه برادرش مرتضی علوی در سال ۱۹۲۰ (۱۲۹۹–۱۲۹۸ شمسی) جهت تحصیل روانهٔ آلمان شد و دوران دبیرستان را در شهرهای مختلف از جمله شهری که امروزه در لهستان قرار گرفته گذراند. او در دوران اقامت در آلمان چند اثر ادبی آلمانی را به فارسی برگرداند. در سال ۱۹۲۷ (۱۳۰۵ و ۱۳۰۶ شمسی) پدر وی با یک شکست بزرگ تجاری تاب نیاورده و خودکشی کرد. یک سال پس از این اتفاق علوی از دانشگاه مونیخ فارغ‌التحصیل شد و به ایران بازگشت.
زندگی > بازگشت به ایران

در آن زمان یک بورس تحصیلی برای ادامه تحصیل در آلمان به وی تعلق می‌گرفت اما با این وجود علاقه‌ای نشان نداد و در شیراز به عنوان معلم در خدمت معارف قرار گرفت. در این شهر بود که او نخستین کار ادبی را با ترجمه قطعه‌ای از آثار شیلر تحت عنوان «دوشیزه اورلئان» آغاز کرد. علوی در آن سالیان قرار ماندن در یک جا نداشت و در شهرهای گوناگونی در شمال دررفت‌وآمد بود که گاهی هم برای مدتی به تهران می‌رفت. این سرگردانی‌ها و ناآرامی‌ها با استخدام برای معلمی در هنرستان صنعتی تهران پایان یافت، او در سال ۱۳۱۰ کار در هنرستان را آغاز کرد و در همین دوران به گروهی از روشنفکران سوسیالیست و به رهبری تقی ارانی پیوست. سرانجام او در سال ۱۳۱۶ به همراه ۵۲ تن دیگر بازداشت شد و به زندان افتاد. کتاب «پنجاه و سه نفر» او خاطرات دوران حبس و اعضای گروه سوسیالیست و تحمل سختیهای آنان در زندان است. او همچنین در این باره مجموعه داستان‌های کوتاه «ورق‌پاره‌های زندان» را نوشت. با اخراج رضاشاه از ایران و حوادث شهریود ۱۳۲۰ این گروه از زندان آزاد شدند.
پس از جنگ جهانی دوم، علوی به کمونیسم اتحاد شوروی گرایش پیدا کرد و از جمهوری ازبکستان در آن کشود دیدار نمود و کتابی با عنوان «ازبک‌ها» به رشته تحریر درآورد. او همچنین یکی از بنیانگذاران حزب توده ایران بود و در کنار تقی ارانی و ایرج اسکندری، نخستین دوره مجله دنیا را منتشر می‌کرد. در تهیه و انتشار مجله دنیا، از همان آغاز، ایرج اسکندری با نام مستعار «جمشید» و بزرگ علوی با نام مستعار «فریدون ناخدا» شرکت فعال داشتند.
زندگی > دوستی با صادق هدایت

یکی از ویژگی‌های زندگی علوی نزدیکی و محشور بودن او با صادق هدایت است. این داستان که از زبان خودش چنین آغاز می‌شود: «در دوران مدرسهٔ ابتدایی که آقای غلامعلی فریور که یکی از رجال پاک و وارستهٔ دوران ما است همکلاسی بودم. چون هر دوی ما کوتاه قد بودیم روی نیمکت جلوی کلاس پهلوی هم می‌نشستیم. این همکلاس بودن به دوستی انجامید…»
وقتی علوی در سال ۱۹۲۸ از آلمان به تهران می‌آید، به جستجوی دوست قدیمی خود غلامعلی فریور می‌پردازد و به مصداق «عاقبت جوینده یابنده بود» او را می‌یابد روزی در خانهٔ غلامعلی فریور کتاب «پروین دختر ساسان» به دستش می‌افتد آن را می‌خواند و می‌بیند که با کتاب‌های موجود آن دوران هم سطح نیست و از نظر شکل و محتوا چیز دیگری است از آقای فریور می‌پرسد: «نویسندهٔ این کتاب کیست؟»، آقای فریور در پاسخ می‌گوید: «جوان خوب و خوشمزه‌ای است، باید با او آشنا شوی…» مدتی پس از این گفتگو روزی علوی و فریور در خیابان ناصریه آن زمان و ناصر خسروی بعدی، به کتابخانهٔ معرفت می‌روند تصادفاً صادق هدایت هم آنجا بوده‌است که فریور می‌گوید: «این همان آقا است». این سرآغاز آشنایی این دو دوست است که بعدها «مسعود فرزاد» و «مجتبی مینوی» نیز به آن‌ها می‌پیوندند و جمعی به وجود می‌آید که بعدها گروه ربعه نامیده شد.
نامگذاری «ربعه» را خود علوی این‌گونه شرح داد: «در آن روزها هدایت، مینوی و فرزاد و من (که بعدها دیگران هم به آن پیوستند) دیدارهای مرتبی داشتیم بازار ادب در انحصار هفت هشت شخصیت ممتاز بود مثل حکمت، تقی‌زاده، اقبال، قزوینی، سعید نفیسی و از این شمار. یک روز همین‌طور بی مقدمه فرزاد گفت ما خودمان هم گروه «ربعه» هستیم گفتیم بابا ربعه که معنا ندارد، فرزاد در پاسخ گفت: معنا ندارد ولی با سبعه (هفت) قافیه دارد با این ترتیب بود که ربعه در برابر سبعه پیدا شد وگرنه گروهی با نام و برنامه‌ای خاص نبود بلکه تنها زاییدهٔ یک شوخی بود.»
زندگی > زندگی در آلمان شرقی و استادی در دانشگاه هومبولت

علوی که از مشاوران کمیته مرکزی حزب توده بود مدتی پیش از وقوع کودتای ۲۸ مرداد در ۱۰ فروردین ۱۳۳۲ در ۴۹ سالگی برای اخذ «مدال صلح» از ایران به وین و از طریق پراگ به بوداپست پایتخت مجارستان سفر کرد. او با وقوع کودتا در اروپا ماندگار شد و از آلمان شرقی تقاضای پناهندگی کرد اما اعطا پناهندگی به او طول کشید و به اتریش بازگشت. بزرگ علوی نهایتا در دسامبر ۱۹۵۳ موفق به اخذ ویزای آلمان شرقی شد و تا هنگام وقوع انقلاب ۵۷ در برلین شرقی سکونت داشت. او در سال ۱۳۳۵ ازدواج نمود. نظر به تسلط علوی بر زبان آلمانی در سپتامبر ۱۹۵۵ (شهریور ۱۳۴۴) از سوی رضا رادمنش، دبیر اول حزب توده رسما به عنوان «مسئول مستقیم همه امور اعضای حزب توده در جمهوری دموکراتیک آلمان» منصوب شد. علوی در دانشگاه هومبولت به عنوان استادیار اشتغال یافته و مأموریت یافت در پایه‌گذاری رشته ایران‌شناسی و زبان فارسی شرکت نماید. در سال ۱۹۵۹ کرسی استادی دریافت کرد و تا سن ۶۵ سالگی (۱۹۶۹) در این دانشگاه به تحقیق و تدریس پرداخت. از جمله ثمرات این دوران تدوین لغت‌نامهٔ فارسی – آلمانی با همکاری پروفسور یونکر است.
برخی از شاگردان مجرب او مانند پروفسور زوندومن و پروفسور لورنس در دانشگاه‌های برلین و بعضی دیگر در کتابخانه‌های آلمان مشغول فعالیت هستند او پس از بازنشستگی از کار دست نکشید و در کنار رسیدگی به رساله‌های دکترا و تحقیقات شاگردانش به پاسخگویی به سئوالات و جوابهای فراوان اهل فرهنگ می‌پرداخت و گاهی ساعت‌ها وقت صرف یافتن منابع و اسناد می‌کرد و دست رد به سینهٔ کسی نمی‌زد.
از بین مجموعه داستان‌های کوتاه علوی، چمدان از همه مشهورتر است، که تأثیر به‌سزای روانشناسی فروید، در آن مشهود است. همچنین رمان چشمهایش (۱۹۵۲) از آثار بسیار معروف اوست، این رمان، اثری سخت مجادله‌انگیز است و دربارهٔ رهبر یک تشکیلات زیرزمینی انقلابی و زنی از طبقه مرفه که به او عشق می‌ورزد. علوی آثاری نیز به زبان آلمانی نگاشته‌است که از آن جمله، «مبارزات ایران» و «تاریخچه و تحول ادبیات فارسی نوین» را می‌توان نام برد.
علوی مدخل‌هایی برای دانشنامهٔ دائرة المعارف ادبی کیندلر نیز نوشت.
زندگی > درگذشت

علوی پس از پیروزی انقلاب ۵۷، برای مدت کوتاهی به ایران بازگشت، لیکن دوباره ایران را به مقصد آلمان شرقی ترک نمود. علوی به علت سکتهٔ قلبی در بیمارستان فریدریش هاین برلین بستری شد و سرانجام در روز یکشنبه ۲۸ بهمن ۱۳۷۵ برابر با ۱۶ فوریه ۱۹۹۷ درگذشت.
علوی یک فرزند پسر از همسر اول خود فاطمه علوی به نام مانی دارد و شریک زندگی بزرگ علوی، گرترود (Gertrud Paarszh) است که در برلین زندگی می‌کند.
کیهان لندن به تاریخ ۶ فروردین ۱۳۹۵ گزارشی از آرامگاه علوی نوشت که بر پایهٔ قوانین ایالتی شهر برلین آرامگاه بزرگ علوی در گورستان کلمبیادام، پس از گذشت ۲۰ سال از مرگش باید واگذار شود یا تغییر کاربری دهد. جامعه ایرانیان آلمان برای نگهداشت آرامگاهش به عنوان یکی از مشاهیر، نامه‌ای به فرمانداری ایالتی برلین نوشته‌است.
نویسندگی

بزرگ علوی را بنیانگذار ادبیات داستانی زندان در زبان فارسی دانسته‌اند. گرایش علوی به اثر آفرینی اجتماعی او را برجسته کرد. محمد بهارلو در این باره گفت:
منظور از ادبیات اجتماعی به‌دست‌دادن احساسِ خاص زمان نویسنده از حیث اجتماعی و تاریخی و فرهنگی است؛ به‌این معنی که خواننده حس کند نویسنده در کانون یک صحنه عمومی، یک کش‌مکش، ظاهر شده‌است و دارد شهادت می‌دهد و بنای این شهادت بر انتقاد اجتماعی است. در نوشته‌های دوره دوم نویسندگی علوی ـ بعد از مجموعه داستان «چمدان» ـ در آثاری مانند «ورق‌پاره‌های زندان» و «نامه‌ها»، این تمایل یا گرایش کاملاً محسوس است، و در خاطرات رمان‌گونه او «پنجاه‌وسه نفر» به اوج خود می‌رسد. در این آثار آنچه تازگی دارد نوشتن دربارهٔ زندان است، از زندانی و زندان‌بان و خاطرات ایام حبس؛ چیزی که می‌توان آن را «ادبیات زندان» نامید و علوی مُبدع آن است.
بنا به گفتهٔ بهارلو، احمد محمود و نسیم خاکسار و علی‌اشرف درویشیان از بزرگ علوی تأثیر گرفتند. او گفته که علوی در واپسین سال‌های زندگی، خود را قربانی سیاست می‌دانسته و در یکی از آخرین مقاله‌هایش با عنوان «می‌خواستم نویسنده شوم» توضیح می‌دهد که مدت‌ها میان دو گروه نوسان می‌کرده یا در واقع سرگردان بوده‌است؛ یکی گروه پنجاه‌وسه نفر و مبارزان سیاسی به رهبری تقی ارانی و دیگری گروه «ربعه» و روشن‌فکران ادبی به رهبری صادق هدایت. او با تأسف و حسرت آشکاری می‌نویسد که کاش صرفاً در جرگه هدایت سر می‌کرد و قادر بود در همان فضای ادبی جولان بدهد و زندگی خود را وقف نوشتن کند.
جمال میرصادقی بیان کرده که بزرگ علوی همواره روحیهٔ مبارزه‌جویانهٔ خود را در آثارش حفظ کرده و از این حیث به کلی با هدایت متفاوت است. آثار هدایت رو به ناامیدی است؛ ولی علوی در داستان‌هایش نگاهی منفعل ندارد و آدم‌های داستانی‌اش مانند شخصیت‌های هدایت سرخورده نیستند. جمال میرصادقی او را همراه احمد محمود و صادق چوبک، تنها سه نویسندهٔ موردعلاقهٔ خود بیان کرد. بزرگ علوی به سبک واقع‌گرایی اجتماعی می‌پرداخت و در داستان‌هایش به نابسامانی‌های اجتماعی روی می‌آورد.
نویسندگی > چمدان

چمدان نخستین مجموعه داستان‌های کوتاه برجستهٔ علوی است که نخست در ۱۳۱۳/ ۱۹۳۴م نشر شد. داستان‌های «چمدان»، قربانی»، «عروس هزار داماد»، «تاریخچهٔ اتاق من»، «سرباز سربی»، «شیک پوش»، «رقص مرگ» را در ۲۵۴ صفحه در برمی گیرد. دو سال پس از نشر آن، علوی زندانی شد و تا ۱۳۲۰/ ۱۹۴۱م محکوم به زندان بود (تا پایان دوره رضاشاه). با نثری روان و ساده نگاشته شده‌است. علوی در این داستان‌ها فرهنگ همگانی را بازمی‌تاباند و تصویر ناکامی‌ها و سیه‌روزی‌های آنان را نشان می‌دهد؛ سبک واقع‌گرایی‌اش به محمد علی جمالزاده و صادق هدایت نزدیک می‌شود، با این تفاوت که شخصیت‌های داستان‌های علوی از دید پویایی و زندگی اجتماعی با شخصیت‌های داستان‌های هدایت، که نگرشی دیگرگونه نسبت به جهان دارند، فرق می‌کنند.
نویسندگی > ورق‌پاره‌های زندان

هر کسی در زندگانی‌اش فقط یک بار می‌تواند ستارهٔ دنباله‌دار را ببیند … یک بار، فقط یک بار این در زندگی اشخاص روی می‌دهد. خوشبختی هم مثلِ ستارهٔ دنباله‌دار فقط یک بار در زندگی مردم پیدا می‌شود. بعضی‌ها، از این یک بار هم برخوردار نشده‌اند.
از مجموعه «ورق‌پاره‌های زندان»
ورق‌پاره‌های زندان در ۱۳۲۰/ ۱۹۴۱م چاپ شد و بزرگ علوی آن را به خواهرش بدری علوی پیشکش داده‌است؛ فداکارترین و از خود گذشته‌ترین زنی که در زندگی‌اش دیده‌است. در دیباچه‌اش نوشته که عنوانِ ورق‌پاره‌های زندان «اسم بی‌مسمایی برای این یادداشت‌هایی که اغلب آن در زندان تهیه شده، نیست. در واقع اغلب آن‌ها روی ورق پاره، روی کاغذ قند، کاغذ سیگار اشنو یا پاکت‌هایی که در آن برای ما میوه و شیرینی می‌آوردند، نوشته شده‌است؛ و این کار بدون مخاطره نبوده‌است. در زندان اگر مداد و پاره کاغذی مأمورین زندان در دست ما می‌دیدند، جنایت بزرگی به‌شمار می‌رفت.» بر پایه این دیباچه، این کتاب نوشته‌های او در زندان است و برای توصیف شرایط سیاسی و اجتماعی آن دوران از تاریخ ایران نوشته شده‌است حال آنکه خواندن و نوشتن در زندان‌های دوره اش، ممنوع بوده‌است. کمتر به رویدادها و جزئیات زندان اشاره شده و بیشتر به زندگی، سرگذشت و دلایل محکومیت هم‌بندهایش در قالب پنج فصل/پنج داستان می‌پردازد که کتاب را یک مجموعه داستان کوتاه می‌کند. در این داستان‌ها عشق‌ها و زندگی‌هایی که جانسوزانه به جدایی و زندان شدن یکی از معشوقه‌ها کشیده می‌شود و هم‌بند آقای علوی می‌شوند نماش داده می‌شود، داستان‌های ایرج و روشن، آقای م و دختر خاله‌اش، ببولی، مرتضی و مارگریتا… که چند تای آن‌ها در گفتگوی مستقیم با خود نویسنده یادداشت شده‌اند و چند تای دیگر هم مکاتبات و یادداشت‌های بجا مانده‌اند.