بلانش کاستیا
نایب‌السلطنه

فیلیپ در ژوئیه ۱۲۲۳ درگذشت و لوئی هشتم و بلانش در ۶ اوت تاجگذاری کردند. قبل از مرگ لوئی در نوامبر ۱۲۲۶ بر اثر اسهال خونی،  او بلانش را که در آن زمان ۳۸ ساله بود، نایب السلطنه و سرپرست فرزندانش اعلام کرد. از دوازده یا سیزده فرزند او، شش فرزند مرده بودند، و اما لوئی، وارث پادشاهی — بعدها لوئی مقدس — دوازده ساله بود. بلانش، لوئی را یک ماه پس از مرگ پدرش، در ریمز تاجگذاری کرد و بارون‌های بی‌میل را مجبور کرد که به او اعلام وفاداری کنند. وضعیت بحرانی بود، زیرا لوئی هشتم بدون اینکه اشراف جنوبی خود را به‌طور کامل تحت سلطه خود درآورد، درگذشت. کمی سن پادشاه، قلمروهای کاپتی را بیش از پیش آسیب‌پذیر کرد. او برای جلب حمایت، فردیناند، کنت فلاندر را که از زمان نبرد بووین در اسارت بود، آزاد کرد. او زمین و قلعه‌ها را به فیلیپ یکم، کنت بولونی، پسر فیلیپ دوم، پادشاه فرانسه و عموی لوئی و همسر جنجالی او، اگنس از مرانیا، واگذار کرد.
چندین بارون کلیدی، به رهبری پیتر موکلرک، از حضور در تاجگذاری پادشاه جوان خودداری کردند. اندکی پس از تاجگذاری، بلانش و لوئی در حال سفر به جنوب پاریس بودند و تقریباً دستگیر شدند. بلانش از مردم پاریس خواست تا از پادشاه خود محافظت کنند. شهروندان پاریسی در جاده‌ها صف کشیدند و هنگام بازگشت از او محافظت کردند.
او با کمک تئوبالد چهارم شامپاین و نماینده پاپ در فرانسه، رومانو بوناونتورا، ارتشی را سازمان داد. بلانش دو بار دیگر مجبور شد ارتشی را برای محافظت از منافع کاپتی‌ها در برابر اشراف شورشی و هنری سوم انگلستان تشکیل دهد. بلانش در زمستان یک حمله غافلگیرکننده ترتیب داد. در ژانویه ۱۲۲۹، او نیروهای خود را رهبری کرد تا به موکلرک حمله کنند و او را مجبور کنند که پادشاه را به رسمیت بشناسد. او خودش ارتش را همراهی کرد و به جمع‌آوری چوب برای گرم نگه داشتن سربازان کمک کرد.  همه از فرماندهی او راضی نبودند. دشمنان او را "Dame Hersent" (گرگ در رمان د رنارت) نامیدند.
در سال ۱۲۲۹، او مسئول معاهده پاریس بود که در آن ریموند هفتم، کنت تولوز، تسلیم لوئی شد.
طبق مفاد قرارداد، دختر و وارث او، جوآن، با پسر بلانش، آلفونس ازدواج کرد، و کنت‌نشین فقط می‌توانست به وارثان او منتقل شود. او تمام سرزمین‌های فتح شده توسط سیمون دو مونتفور را به تاج فرانسه واگذار کرد. این معاهده، همچنین به معنای پایان جنگ صلیبی کاتاری بود.
بلانش برای جلوگیری از به دست آوردن سرزمین‌های فرانسوی بیشتر از طریق ازدواج توسط هنری سوم از انگلستان، او را از دو عروس اولی که به دنبالش بود محروم کرد. در سال ۱۲۲۶، او به دنبال ازدواج با یولاند از بریتانی، دختر موکلرک بود. بلانش در عوض پدر یولانده را مجبور کرد که وی را به ژان پسر بلانش بدهد. هنگامی که هنری با جوآن، کنتس پونتیو ازدواج کرد، بلانش با پاپ لابی کرد تا این ازدواج را بر اساس خویشاوندی و انصرافی که هنری به دنبال آن بود را انکار کرد.
در سال ۱۲۳۰، هنری سوم برای حمله به فرانسه آمد. به بهای نفوذ تاج و تخت در پوآتو، بلانش موفق شد ایزابلا، کنتس آنگولم، ملکه مادر انگلیسی، و همسر دومش، هیو دهم لوسیانان، را از حمایت از طرف انگلیسی بازدارد. با این حال، موکلرک از انگلیسی‌ها حمایت کرد و بریتانی در سال ۱۲۳۰ علیه تاج قیام کرد. در ابتدا، انگلیسی‌ها با ۲۷۵ شوالیه، بارون و مردان مسلح در دوک‌نشین بریتانی فرود آمدند تا با متحد خود پیتر یکم، دوک بریتانی ملاقات کنند. مبارزات انتخاباتی برای هنری سوم به خوبی آغاز شد، کسی که احتمالاً سربازان پیاده بیشتری را در قاره جذب کرد زیرا ۷۸۰۰ مارک با خود به همراه داشت. از سوی دیگر، نیروهای بلانش از او تبعیت نکردند و از خدمت بیشتر از قرارداد فئودالی ۴۰ روزه خودداری کردند. اکثر آنها پس از ۴۰ روز منحل شدند. فیلیپ یکم، کنت بولونی، نیروهای سلطنتی را ترک و به شامپاین حمله کرد. بلانش مجبور شد فیلیپ را تعقیب کند تا سعی کند او را از حمله به کنت‌نشین مهم بازدارد و در نتیجه هنری سوم بدون مقاومت جدی به پیش برد.
در همین حال، اشراف نورمن نیز در شورش آشکار علیه بلانش بودند. با این حال، هنری به جای اینکه برای کمک به شورشیان نورمن راهپیمایی کند، از توصیه‌های رعیت، مشاور و نایب السلطنه سابق خود هوبرت دی برگ، ارل اول کنت پیروی کرد و به سمت پوآتو لشکر کشید. در هر صورت، به نظر می‌رسد که سفر هنری به آکیتن با وجود درخواست کمک جفری بوچمپ، که احتمالاً به دلیل افزایش جزئی ناآرامی در آکیتن وحشت کرده بود، ضروری نبود. هنری میرابو را محاصره کرد و به بوردو رفت و ظاهراً جنوب را «امن» کرد و در عین حال مقادیر زیادی پول را از دست داد و مجبور به گرفتن وام شد. چیزی که اوضاع را بدتر می‌کرد این بود که آکیتن در خطر جدی تصرف شدن توسط فرانسوی‌ها نبود زیرا آنچه از ارتش سلطنتی فرانسه باقی مانده بود در تلاش بود تا شورش را در شامپاین سرکوب کند، جایی که نزدیک آکیتن نبود.
عملیات نظامی هنری هنوز یک ضرر کامل نبود. او توانست همراه با شبه نظامیان لا رئول پول، ارابه‌های نظامی و پیچ و مهره برای تیرهای ضربدری به دست آورد. هنری به سمت شمال به سوی پوآتو لشکر کشید، اما هدایایی که بلانش برای هیو ایکس از لوزینیان، کنت لامارشه، و ریموند یکم، ویسکونت توار، فرستاده بود، آنها را به فرانسوی ک‌ها وفادار نگه داشت. اگرچه اربابان محلی نتوانستند هنری را دور کنند، اما او یا قادر نبود یا نمی‌خواست سرمایه‌گذاری تهاجمی بزرگی انجام دهد و تصمیم گرفت به بریتانی بازگردد، جایی که باقی مانده پول خود را در جشن‌ها خرج کرد. او با موفقیت کمی به انگلستان رفت. او حتی اگر تلفات قابل توجهی نگرفته بود، پول و اعتبار خود را از دست داد. بنابراین شورش خاموش شد، که به تثبیت بلانش و لوئی به عنوان حاکمان پایدارتر کمک کرد.  شکست هنری در ایجاد هر گونه تأثیر قابل توجهی با تهاجمات خود، در نهایت شورش موکلرک را ناامید کرد و تا سال ۱۲۳۴، او در حمایت خود از لوئی مصمم شده بود.
سنت لوئی قلمروی خود را مدیون مادرش بود و تا پایان عمر تحت تأثیر او باقی ماند.