stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
تزار
در بلغارستان

همچنین ببینید: تاریخ بلغارستان
در سال ۷۰۵ میلادی، امپراتور ژوستینیان دوم، ترول را «سزار» نامید که او را تبدیل به نخستین خارجی کرد که این عنوان را دریافت کرده بود؛ اما فرزندان او همچنان از عنوان بلغاری «کاناسیویگی» یا «کان» (به بلغاری: Кан) استفاده می‌کردند. گاهی از بوریس یکم بلغارستان به عنوان «تزار» یاد می‌شود؛ زیرا در زمان او بلغارستان به مسیحیت گروید. با این حال، عنوان تزار (و معادل یونانی-بیزانسی آن باسیلیوس) در واقعیت برای اولین‌بار توسط پسرش سیمئون یکم، پس از تاج‌گذااری موقت که توسط پاتریارک قسطنطنیه در سال ۹۱۳ انجام شد، اقتباس و استفاده شد. پس از تلاش امپراتوری بیزانس برای لغو این امتیاز بزرِگ دیپلماتیک و یک دهه جنگ فشرده، عنوان سلطنتی فرمانروایان بلغاری توسط دولت بیزانس در سال ۹۲۴ و دوباره در پایان رسمی صلح در سال ۹۲۷، به رسمیت شناخته شد.
این فرضیه وجود دارد که عنوان سیمئون همچنین توسط مأموریت پاپ در بلغارستان در سال ۹۲۵ یا اندکی پس از آن، به عنوان امتیازی در ازای حل و فصل مناقشهٔ بلغارستان و کرواسی یا تلاش احتمالی برای بازگرداندن بلغارستان به اتحاد با روم، به رسمیت شناخته شده است. بنابراین، در مکاتبات دیپلماتیک بعدی که در سال‌های ۱۱۹۹ تا ۱۲۰۴ میلادی بین حاکم بلغارستان کالویان و پاپ اینوسنت سوم انجام شد، کالویان که خود را «امپراتور بلغارها و بلاچی‌ها» (به لاتین: Imperator Bulgarorum et Blachorum) معرفی می‌کرد، ادعا کرد که سلطنت سیمئون یکم، پسرش پتر یکم و ساموئل به نوعی از سوی پاپ اعطا شده است. با این وجود، پاپ در پاسخ‌های خود فقط از عنوان «پادشاهان» (به لاتین: reges) برای حاکمان بلغار استفاده می‌کند و در نهایت فقط همین عنوان ناچیز‌تر را به کالویان اعطا می‌کند. با این حال، کالویان از پاپ به خاطر اعطای آن به وی تشکر می‌کند. پس از سیمئون یکم و تا زمان فتح بلغارستان توسط امپراتوری عثمانی، تمام جانشینان وی عنوان رسمی تزار را داشتند. بعدها، فرمانروایان اروپایی کنستانتین دوم بلغارستان را نیز تا زمان مرگش در سال ۱۴۲۲، با لقب تزار به رسمیت شناختند. کنستانتین نیز در دو بنای یادبود پادشاهان بلغارستان (بنای یادبود بویان و بنای یادبود پوگانوفسکی) با این لقب خطاب شده است.
واژهٔ تزار همانند شاه در زبان فارسی، عنوانی عام و ریشه‌یافته در فرهنگ بلغاری بود. چنانچه پس از تصرف بلغارستان به دست امپراتوری عثمانی، بلغارها سلاطین عثمانی را نیز «تزار» (به بلغاری: цар) می‌نامیدند؛ اگرچه این لقب به‌طور رسمی توسط عثمانی‌ها پذیرفته نشد. سرانجام در ترجمهٔ قانون اساسی عثمانی ۱۸۷۶ این لقب با ترجمه‌های مستقیم عناوین «سلطان» و «پادشاه» جایگزین شد. پس از آزادی بلغارستان از عثمانی در سال ۱۸۷۸، پادشاهان جدید آن ابتدا صاحب عنوان کنیاز (به بلغاری: knyaz) به معنای «شاهزادهٔ خودمختار» بودند. استفاده رسمی از عنوان تزار پس از استقلال بلغارستان دوباره احیا شد و فردیناند یکم بلغارستان آن را در سال ۱۹۰۸ به صورت عنوان رسمی برگزید و تا زمان لغو نظام سلطنت در سال ۱۹۴۶، توسط سیمئون دوم از آن استفاده می‌شد. با این حال، این عنوان دیگر به‌طور کلی معادل «امپراتور» تلقی نمی‌شد و در زبان بلغاری و عامیانه یونانی، معنای آن تغییر کرده بود.
در صربستان

پس از بلغارستان، صربستان دومین کشور اسلاوی در قرون وسطی بود که فرمانروایانش از عنوان رسمی تزار برای خود استفاده کردند. عنوان «تزار» (به صربی: Car) به‌طور رسمی توسط دو امپراتور صرب استفاده شد که عنوان سلطنتی پیشین‌شان کرال (به کرواتی: kralj) به معنای «پادشاه» بود. در سال ۱۳۴۵، استفان دوشان [en] شروع به نام‌گذاری خود به عنوان «امپراتور صرب‌ها و یونانی‌ها» که در ترجمه‌های یونانی «باسیلیوس و اتوکراتور صرب‌ها و رومی‌ها» (به یونانی: Ο Βασίλειος και ο αυτοκράτορας των Σέρβων και των Ρωμαίων) خوانده می‌شود، کرد و در عید پاک در ۱۶ آوریل ۱۳۴۶، در اسکوپیه توسط کلیسای صرب که به تازگی در کنار کلیسای بلغاری و اسقف اعظم اوهرید برجستگی یافته بود، تاج‌گذاری کرد. به همین مناسبت، همسرش هلنا را نیز «امپراتریس» نامیده شد. او بزرگ‌ترین فرمانروای صرب در قرون وسطی بود که جایگاه مردمش را ارتقا داد و قوانین و پیشرفت‌های بسیاری به آنها بخشید. برنامه‌های دوشان برای فتح قسطنطنیه، او را به جمهوری ونیز نزدیک کرد؛ اما ونیزی‌ها در مقابل پیشنهاد او برای حمله به بیزانس بی‌تفاوت ماندند. جنگ‌های داخلی او با مسیحیان اجازه نداد تا از سوی پاپ، به عنوان رهبر جنگ‌های مذهبی با ترکان مسلمان نیز معرفی شود. زمانی که دوشان به‌طور ناگهامی در دسامبر ۱۳۵۵ درگذشت، پسر و جانشینش استفان اوروش پنجم قادر به حفظ دستاوردهای او نبود. برادر دوشان سیمئون اوروش با جانشینی پسرعمویش مخالفت کرد و با همان عنوان‌ها یک حکومت موازی ایجاد کرد. پس از مرگ سیمئون اوروش در حدود سال ۱۳۷۰، پسرش جوان اوروش، که در حدود سه سال بعد به صومعه‌ای بازنشسته شد، در دعاوی خود جانشین پدرش شد. تنها ۱۵ سال پس از مرگ دوشان، قلمرو تجزیه شدهٔ صربستان کوچک‌تر از سرزمینی بود که او زمانی فتوحاتش را از آنجا آغاز کرده بود. بعدها، اگرچه چندین فرمانروای دیگر صرب به‌طور عامیانه به عنوان تزار اشاره می‌کردند، استفادهٔ رسمی از آن در این کشور فراموش شد.
در روسیه

همچنین ببینید: تاریخ روسیه
«تزار» عنوانی سلطنتی است که بیشتر با فرمانروایان روسیه شناخته می‌شود. عنوان تزار یک‌بار توسط مقامات کلیسای روس کی‌یف در نام‌گذاری یاروسلاو خردمند، شاهزادهٔ بزرگ کیف (۱۰۵۴–۱۰۱۹) استفاده شد. این ممکن است مربوط به جنگ یاروسلاو علیه بیزانس و تلاش‌های او برای فاصله گرفتن از قسطنطنیه بوده باشد. با این حال، شاهزادگان دیگر در دورهٔ روس کی‌یف هرگز خود را به عنوان تزار معرفی نکردند. نخستین فرمانروای روسی که آشکارا از خان اردوی زرین جدا شد، میخائیل یاروسلاویچ (۱۲۸۵–۱۳۱۸)، لقب «باسیلیوس روس» و همچنین «تزار» را برای خود برگزید.
پس از اعلام استقلال روسیه از اردوی زرین در سال ۱۴۷۶ میلادی، ایوان سوم، شاهزاده بزرگ مسکو (۱۴۶۲–۱۵۰۵)، عنوان «فرمانروای تمام روس» را برگزید و بعدها نیز شروع به استفاده منظم از عنوان تزار در دیپلماسی و روابط خود با دولت‌های غربی کرد. از حدود سال ۱۴۸۰، او در مکاتبات لاتینش خود را با عنوان «امپراتور» و در مکاتباتش با نایب‌السلطنهٔ سوئد، پادشاه دانمارک، شوالیه‌های تتونیک و اتحادیه هانزا به عنوان «قیصر» معرفی می‌کند. واسیلی سوم پسر ایوان، به استفاده از این القاب ادامه داد. زیگیزموند فون هربرشتاین (en) تشخیص داد که به‌کار بردن عنوان‌های قیصر و امپراتور کوششی برای تبدیل اصطلاح روسی «تزار» به شکل آلمانی و لاتین بودند. افزایش عنوان‌های فرمانروایان روس به دلیل به جاه‌طلبی‌های رو به رشد روسیه برای تبدیل شدن به «روم سوم» از نوع ارتدکس، پس از سقوط قسطنطنیه در سال ۱۴۵۳ بود. تزار مسکو توسط ماکسیمیلیان یکم، امپراتور مقدس روم در سال ۱۵۱۴ به عنوان امپراتور به رسمیت شناخته شد.
میراث

همچنین ببینید: تزار (اصطلاح سیاسی)
از راست به چپ: ناقوس تزار، توپ تزار و بمب تزار
در روسیه، این گفتهٔ الکساندر بلوک در کتابش روشنفکران و انقلاب که: «اهل کرملین در قلب ما و تزارها در سر ما هستند؛ این جلوه‌های ابدی که بر ما آشکار شده‌اند، تنها با قلب و سرمان برداشته می‌شوند.» به خوبی نقش کلیدی و تعیین‌کنندهٔ مفهوم «تزار» در فرهنگ روسیه را نشان می‌دهد. حتی در آغاز قرن بیستم، دیدگاه گسترده‌ای در مورد شخصیت تزار به عنوان نمایندهٔ مردم در آن کشور وجود داشت که با ارادهٔ تاریخ و تجسم متعالی آنها به شکل نمادی که توسط سنتی چند صد ساله تقدیس گشته بود، برجسته شده بود. این واژه نام خود را بر روی بسیاری از نواحی و ساخته‌ها به میراث گذاشت. یکی از نام‌های شهر قسطنطنیه در زبان‌های اسلاوی، تزارگراد (به روسی: Царьград) به معنای «شهر تزار» بوده است و نام اصلی شهر مشهور ولگوگراد نیز تِزاریتسین (به روسی: Цари́цын) بوده است. شهر امروزی قزل در روسیه، نخست در سال ۱۹۱۴ با نام بِلوتزارسک (به روسی: Белоцарск) به معنای «تزار سفید» تأسیس شد که اشاره مستقیم به لقب تزارها نزد مردم شرقی داشت. شهر امروزی یوشکار اولا نیز نخست با نام تزاروف‌گراد (به روسی: Царёв город) به معنای «شهر تزاری» تأسیس شد و تا سال ۱۹۱۹ تزاریوکوکشایسک (به روسی: Царевококшайск) نام داشت. دو مورد از جاذبه‌های گردشگری مشهور مسکو توپ تزار و ناقوس تزار نام دارند.  قدرتمندترین بمب اتمی روسیه و جهان نیز که در سال ۱۹۶۱ ساخته شد، بعدها به بمب تزار مشهور گشت.
در ادبیات معاصر جهان، لقب تزار می‌تواند برای اشاره به یک شخص مستبد یا یک حاکم خودکامه به‌کار برود. اصطلاح تزار (Tsar یا Csar) اغلب به صورت استعاری و برای نشان دادن رهبران جهان یا کسانی که دارای موقعیت‌های قدرتمند با ماهیت دیکتاتوری هستند، استفاده می‌شود. همچنین در آمریکا و بریتانیا، واژهٔ «تزار» یک اصطلاح محاوره‌ای برای برخی از کارمندان دولتی سطح بالا است؛ مانند «تزار مواد مخدر» برای مدیر دفتر سیاست ملی کنترل مواد مخدر، «تزار تروریسم» برای مشاور رئیس جمهور در سیاست تروریسم، «تزار امنیت سایبری» برای بالاترین مقام وزارت امنیت میهن ایالات متحده آمریکا در زمینه امنیت رایانه و سیاست امنیت اطلاعات و «تزار جنگ» برای نظارت بر جنگ‌ها در عراق و افغانستان. به‌طور خاص، یک تزار در دولت ایالات متحده آمریکا معمولاً به یک مشاور در سطح کابینه در داخل قوه مجریه اشاره دارد.
در سنگ‌نوشته موستیچ [en] که یک مقام عالی‌رتبه بلغار در اولین امپراتوری بلغارستان، در زمان سیمئون یکم بود، عنوان تزار سیمئون (ц︢ри) نیز دیده می‌شود.
سیمئون دوم واپسین شخصی بود که عنوان «تزار» را یدک می‌کشید.
استفان دوشان تزار صربستان
نشان رسمی روسیه تزاری که فرمانروایان روسیه در آن از سال ۱۵۴۷ تا ۱۷۲۱ میلادی با عنوان «تزار» حکومت می‌کردند.
تخت سلطنتی منسوب به ایوان مخوف (ru) که از جنس عاج و فلز ساخته شده است.
خوان رودریگز کابرییو

| خوان رودریگز کابرییو خوائو رودریگز کابرییهو | خوان رودریگز کابرییو خوائو رودریگز کابرییهو |
| --- | --- |
تصویرنگاری از کابریلو پس از مرگش: تصویرنگاری از کابریلو پس از مرگش
زادهٔ: حدود ۱۳ مارس ۱۴۹۹ میلادی پالما دل ریو، پادشاهی کاستیا
درگذشت: ژانویه 3, ۱۵۴۳ (۴۳−۴۴ سال) جذیره سانتا کاتالینا، کالیفرنیا
شناخته‌شده برای: اولین اروپایی در کالیفرنیا
خوان رودریگز کابرییو (Juan Rodríguez Cabrillo) (۱۳ مارس ۱۴۹۹–۳ ژانویه ۱۵۴۳)، کاوشگر دریایی بود که بیشتر برای تحقیقات در ساحل غربی آمریکای شمالی که از طرف امپراتوری اسپانیا انجام شد، شناخته شده بود. او اولین اروپایی بود که کالیفرنیای امروزی را کشف کرد و در ۳–۱۵۴۲ در امتداد ساحل کالیفرنیا، حرکت کرد.
ملیت

ملیت کابرییو – پرتغالی یا اسپانیایی – برای قرن‌ها است که مورد مباحثه است. وقایع‌نگار اسپانیایی، آنتونیو د هررا توردسیلاس، او را پرتغالی توصیف کرده‌است. هررا در «تاریخ عمومی وقایع کاستیلیان در جزایر و سرزمین اصلی اقیانوس» که ۶۰ سال پس از مرگ کابرییو نوشته شده‌است، از کابرییو به عنوان خوان رودریگز کابرییو یاد می‌کند. چندین مکان در پرتغال را به عنوان زادگاه او، بیان می‌کند. با این حال، منابع توضیحات هررا، معلوم نیستند.
نام‌گذاری‌ها و بزرگ‌داشت‌ها

اکتشافات او در آن زمان خیلی مورد توجه قرار نگرفت، بنابراین هیچ‌یک از نام‌گذاری‌های او برای همیشه انتخاب نشد. با این وجود، امروزه از کابرییو به عنوان اولین اروپایی که به سواحل کالیفرنیا سفر کرده‌است، یاد می‌شود و بسیاری از پارک‌ها، مدارس، ساختمان‌ها و خیابان‌های کالیفرنیا نام او را یدک می‌کشند.
به ویژه، خدمات پارک ملی، بنای یادبود ملی کابرییو، مشرف به خلیج و اقیانوس از نقطه لوما در سن دیگو، به یاد اولین پهلوگرفتن او در کالیفرنیا و ارائه مناظری از سن دیگو و اقیانوس آرام است. موزه‌ای در پارک بر روی کابرییو و سفرهای اکتشافی او تمرکز دارد. هر سپتامبر، محوطه فستیوال کابرییو، میزبان جشنواره کابرییو است، یک جشن سالانه سه روزه برای کشف او از خلیج سن دیگو، از جمله اجرای دوباره پهلوگرفتن او در نقطه بالاست.
یکی دیگر از بناهای یادبود کابرییو در جزیره سن میگوئل قرار دارد.
در استان کالیفرنیا، ۲۸ سپتامبر رسماً «روز کابرییو» است.
در شمال کالیفرنیا، فانوس دریایی کابرییو، پس از او به نام او نام‌گذاری شده‌است. سن پدرو، بخشی از شهر لس‌آنجلس، دارای ساحل کابرییو و آکواریوم دریایی کابرییو است.
مدارسی که به نام او نام‌گذاری شده‌اند عبارت از کالج کابرییو در آپتوس، کالیفرنیا، دبیرستان‌های لومپوک و لانگ بیچ و چندین مدرسه راهنمایی و ابتدایی.
در سال ۱۹۹۲، خدمات پُستی ایالات متحده یک تمبر ۲۹سنتی به افتخار کابرییو منتشر کرد.
سزار (عنوان)

سردیس بجا مانده از ژولیوس سزار
سِزار یا قیصر (در لاتین: CÆSAR) از زمان هادریانوس، امپراتور روم، عنوان سزار به کسانی که از سوی یک امپراتور به عنوان جانشین منصوب می شدند، داده می شد. این لقب در اصل نام خانوادگی گایوس ژولیوس سزار بود.
در زمان امپراتوری بیزانس، این لقب به نزدیکان امپراتور هم گفته می‌شود، به عنوان مثال بارداس دایی میخائیل سوم این لقب را گرفته بود. در عربی و فارسی واژه قیصر نیز به همین معنا به کار می‌رود.
لایمن، میسیسیپی

مکان
| Lyman, Mississippi | Lyman, Mississippi |
| --- | --- |
مکان مختص سرشماری: مکان مختص سرشماری
Location of Lyman, Mississippi: Location of Lyman, Mississippi
مختصات: ۳۰°۳۰′۱۲″ شمالی ۸۹°۷′۳۰″ غربی﻿ / ﻿۳۰٫۵۰۳۳۳°شمالی ۸۹٫۱۲۵۰۰°غربی﻿ / 30.50333; -89.12500: مختصات: ۳۰°۳۰′۱۲″ شمالی ۸۹°۷′۳۰″ غربی﻿ / ﻿۳۰٫۵۰۳۳۳°شمالی ۸۹٫۱۲۵۰۰°غربی﻿ / 30.50333; -89.12500
ایالت: ایالت میسیسیپی
شهرستان: Harrison
مساحت: مساحت
 • کل: ۸٫۱ مایل مربع (۲۰٫۹ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۷٫۸ مایل مربع (۲۰٫۱ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۳ مایل مربع (۰٫۸ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۸۹ فوت (۲۷ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۱۲۷۷
 • تراکم: ۱۶۰/مایل مربع (۶۱/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
FIPS code: ۲۸–۴۲۸۰۰
GNIS feature ID: ۰۶۹۳۸۴۹
لایمن (به انگلیسی: Lyman) مکانی در ایالت میسیسیپی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۲۷۷
نفر بوده‌است.
ترشیچ

village در Western Serbia
| Tršić Тршић | Tršić Тршић |
| --- | --- |
village: village
مختصات: مختصات: قالب‌بندی ناشناخته آرگومان : مختصات: مختصات: قالب‌بندی ناشناخته آرگومان 
منطقه: Western Serbia
منطقه: Mačva District
ارتفاع: ۲۳۳ متر (۷۶۴ فوت)
جمعیت (2011): جمعیت (2011)
 • کل: ۱٬۲۶۳
منطقهٔ زمانی: +1
کد منطقه: 015
ترشیچ (به لاتین: Tršić}} یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در Mačva District واقع شده‌است.
خصوصیات

ترشیچ ۱٬۲۶۳ نفر جمعیت دارد و ۲۳۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
نیدهام بی. بروتون

| نیدهام بی>  بروتون | نیدهام بی>  بروتون |
| --- | --- |
بروتون، حدود ۱۹۰۲ میلادی: بروتون، حدود ۱۹۰۲ میلادی
عضو سنای کارولینای شمالی از حوزهٔ  شهرستان ویک: عضو سنای کارولینای شمالی از حوزهٔ  شهرستان ویک
دوره مسئولیت ۱۹۰۱ – ۱۹۰۳: دوره مسئولیت ۱۹۰۱ – ۱۹۰۳
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: نیدهام برایانت بروتون ۱۴ فوریه ۱۸۴۸ نزدیک آوبورن، کارولینای شمالی، ایالات متحده آمریکا
درگذشته: ۲۶ مهٔ ۱۹۱۴ (۶۶ سال) فیلادلفیا، پنسیلوانیا، ایالات متحده
آرامگاه: قبرستان تاریخی اوکوود، رالی، کارولینای شمالی، ایالات متحده
حزب سیاسی: حزب دموکرات
همسر(ان): Caroline R. Lougee
فرزندان: ۶ (شامل کری)
مادر: ماری بگول
پدر: جوزف بروتون
نیدهام برایان بروتون (Needham Bryant Broughton) (زادهٔ ۱۴ فوریه ۱۸۴۸- درگذشتهٔ ۲۶ مه ۱۹۱۴)، ناشر، فعال جنبش اعتدالگرایی و سیاستمدار آمریکایی بود که از سال ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۳ به عنوان سناتور ایالت کارولینای شمالی خدمت کرد. او سهامدار یک چاپخانهٔ موفق «ادوارد و بروتون» بود و عضویت چندین سازمان تجاری را داشت. او به عنوان دبیر کنوانسیون باپتیست جنوبی (فرقهٔ مسیحی تعمیدیون) تقریباً ۳۰ سال خدمت کرد و عضو فعال جامعهٔ باپتیست کارولینای جنوبی بود. او در سال ۱۸۴۸ در نزدیکی آبرن کارولینای شمالی به‌دنیا آمد. هشت سال بعد خانواده‌اش به رالی (مرکز ایالت کارولینای شمالی) نقل مکان کرد و در آنجا وارد مدرسهٔ دولتی شد. بروتون پس از هشت سال کار در چاپخانه‌ها که سبب شد در واشینگتن DC و نیویورک استخدام شود، به رالی بازگشت و ازدواج کرد. او در سال ۱۸۷۲ به همکاری سی. بی ادواردز، چاپخانهٔ ادواردز و بروتون را تأسیس کرد. این چاپخانه به زودی به یکی از بزرگترین چاپخانه‌های کارولینای شمالی مبدل شد و برای مدتی وظیفه چاپ و صحافی اکثر نشریه‌های این ایالت را به عهده داشت.
بروتون یک باپتیست مذهبی بود که حدود ۳۰ سال به عنوان یک واعظ غیرحرفه‌ای، شماس، سرپرست «مدرسهٔ یکشنبه» و دبیر کنوانسیون باپتیست جنوبی کار کرد. وی با الهام از اعتقادات مذهبیش، در راستای اعتدالگرایی و ممنوعیت الکل در کارولینای شمالی مشتاقانه مبارزه کرد. او یک دوره به نمایندگی از حزب دموکرات در سنای ایالت کارولینای شمالی خدمت کرد تا اجازه ندهد تا کرسی نمایندگی در اختیار کاندیدای مخالف (جنبش ممنوعیت الکل) قرار بگیرد. بروتون همچنین از خدمات آموزش عمومی و افزایش مالیات به منظور تأمین بودجهٔ مدارس رالی حمایت و به عنوان عضو هیئت امنای چندین سازمان در ایالت کارولینای شمالی خدمت کرد. او در سال ۱۹۱۳ بیمار و مجبور به بازنشستگی شد و سال بعد در در بیمارستانی در فیلادلفیا درگذشت. دبیرستان نیدهام بی. بروتون در رالی به‌نام وی نام‌گذاری شد.
اوایل زندگی و حرفهٔ چاپ

نیدهام برایان بروتون در ۱۴ فوریهٔ سال ۱۸۴۸ در مزرعه‌ای در نزدیکی آبرن کارولینای شمالی در خانوادهٔ جوزف بروتون (پدر) و ماری باگ‌ول (مادر) به دنیا آمد. پدر بزرگش یک مهاجر انگلیسی بود. پدرش جوزف بروتون در سال ۱۸۵۴ درگذشت و مادرش ماری باگ‌ول مجبور شد به تنهایی از وی، سه برادر و سه خواهرش مواظبت کند. بروتون در سال ۱۸۵۴‏ با خانواده‌اش به رالی (مرکز کارولینای شمالی) نقل مکان کرد و مدت پنج سال در مدارس دولتی درس خواند.
بروتون در ۱۳ سالگی توسط سردبیر جان دبلیو. سایم در چاپخانهٔ ثبت رالی استخدام شد. در سال ۱۸۶۴ وقتی فعالیت چاپخانه به تعلیق درآمد، بروتون توسط جان ال. پنینگتون استخدام شد تا کارهای مشابهی را برای نشریهٔ «دیلی اکسپرس» انجام دهد. بروتون در سال ۱۸۶۵ پس از پایان جنگ داخلی در جستجوی کار به شهر ریچموند ویرجینیا رفت. او مدت شش ماه در روزنامهٔ «ریچموند اگزماینر» کار کرد و سپس به واشینگتن دی‌سی رفت تا در دفتر ثبت کنگره کار کند. بروتون در ماه اوت سال ۱۸۶۷ پس از پایان اجلاس کنگره به بالتیمور رفت. او پس از اقامت کوتاهی در بالتیمور و فیلادلفیا در شهر نیویورک ساکن شد. بروتون مدت دوهفته برای یافتن شغل تلاش نمود و مدت دو روز در روزنامهٔ «نیویورک ورد» کار کرد و پس از آن بیش از سه ماه برای روزنامهٔ «نیویورک هرالد» حروفچینی کرد.
بروتون در سال ۱۸۶۹ به رالی بازگشت. در ماه مه آن سال با کارولین آر. لوگی ازدواج کرد. ثمرهٔ ازدواج آنان شش فرزند بود. بروتون و سی بی. ادواردز در سال ۱۸۷۲ دفتر منحل شدهٔ استاندارد رالی را به صورت اعتباری خریدند و در دوم سپتامبر همان سال چاپخانهٔ «ادواردز و بروتون» را تأسیس کردند. این چاپخانه به سرعت به یکی از بزرگ‌ترین چاپخانه‌های کارولینای شمالی مبدل شد و میان سال‌های ۱۸۸۷ و ۱۸۹۴ بیشتر کار چاپ و صحافی نشریه‌های این ایالت را انجام می‌داد. چاپخانه در سپتامبر سال ۱۹۰۷ به گونهٔ رسمی ثبت و در همان ماه به یک ساختمان جدید و ویژه انتقال شد. چاپخانهٔ ادواردز و بروتون تا سال ۱۹۱۳ حدود ۱۰۰ نفر را استخدام کرد و کارهای آن در زمینهٔ عرضهٔ خدمات حکاکی گسترش یافت. ادواردز در سال ۱۹۱۰ بازنشسته شد و پس از آن بروتون مسئولیت ریاست چاپخانه را به عهده گرفت.
بروتون به سلسلهٔ چاپ نشریه‌های متعلق به اتحادیهٔ کارگران و اتحادیهٔ کشاورزان، به جنبش «شوالیه‌های کارگر» و اتحاد پیوست. او در ۲۰ اکتبر سال ۱۹۰۳ به عنوان رئیس اتحادیهٔ ناشران کارولینای شمالی انتخاب شد. بروتون عضویت اتحادیهٔ تاجران کارولینای شمالی را داشت و همچنین عضو اتاق تجارت این ایالت بود. ادواردز و بروتون برای سه سال مسئولیت رهبری «بیبلیک رکوردر» (خبرگزاری مرتبط با فرقهٔ تعمیدیون) را به عهده داشتند. بروتون همچنین یکی از سهامداران انتشارات «نیوز اند آبزرو» بود. بروتون گهگاهی نوشته‌هایی را برای چاپ در نشریهٔ ریکوردر و دو روزنامهٔ شهر رالی می‌سپرد.
فعالیت‌های مذهبی

بروتون در سال ۱۸۶۸ به عنوان یک تعمیدی غسل تعمید داده شد. او عضو نخستین کلیسای باپتیست شهر رالی بود. در سال ۱۸۷۴، بروتون به همراهی جی اس. آلن چندین تن از اعضای کلیسا را به هدف سازماندهی یک جماعت مذهبی جدید و خرید یک کلیسا در خیابان سواین رهبری کرد؛ کلیسایی که بعداً به نام کلیسای دوم باپتیست نام‌گذاری شد. در عرض دو سال، جماعت به ساختمان بزرگتری نیاز پیدا کرد، از اینرو زمینی در حاشیهٔ خیابان هارگت و پرسون خریداری و کلیسای باپتیست تابرناکل بر آن ساخته شد. بروتون در آنجا شماس شد و به همچنین به عنوان ناظر مدرسهٔ یکشنبه کلیسا انتخاب شد. او در اواخر دهه ۱۸۹۰، معاون هیئت مدیرهٔ مدرسهٔ یکشنبه کنوانسیون باپتیست جنوبی و عضو کمیتهٔ اجرایی انجمن بین‌المللی مدارس یکشنبه شد. او تا سال ۱۹۱۳ مسئولیت هر سه سمت را به عهده داشت. بروتون در چندین کنفرانس بین‌المللی مرتبط با مدارس مذهبی یکشنبه شامل یک کنوانسیون جهانی در رم شرکت کرد. او تقریباً ۳۰ سال به عنوان دبیر کنوانسیون باپتیست جنوبی خدمت نمود و به عنوان یک واعظ غیرحرفه‌ای کار کرد.
ارجاعات

1 2 3 4 5 6  Amis 1913, p. 181.
↑  Amis 1913, p. 182.
1 2 3 4 5 6  Dowd 1888, p. 281.
↑  Newell, Charles A. (1979). "Broughton, Needham Bryant". NCpedia. North Carolina Government & Heritage Library. Retrieved November 24, 2018.
↑  Dowd 1888, p. 282.
↑  "Mr. Edwards Leaves". The Raleigh Times. April 30, 1910. p. 2. Retrieved September 23, 2019.
↑  Amis 1913, pp. 127, 181.
↑  Beckel 2010, pp. 118, 139.
↑  "Officers of the North Carolina Master Printers' Association". American Printer and Lithographer. Vol. 37. New York: Oswald Publishing Company. 1903. p. 330.
↑  "Big Southern Firm". The American Stationer. Vol. 68. September 3, 1910. p. 32.
↑  "Edwards & Broughton Printing Company, Printers, Publishers and Blank Book Manufacturers". The Evening Times (last ed.). August 5, 1909. p. 2.
↑  Craig 2013, pp. 139–140.
↑  "N. B. Broughton". The Charlotte Observer. November 10, 1878. p. 3. Retrieved September 23, 2019.
↑  Amis 1913, p. 101.
↑  Amis 1913, pp. 182–183.
↑  Annual Report of the Bureau of Labor Statistics of the State of North Carolina 1894, p. 124.
صلاله

مکان در 23x15px|border |alt=|link= عمان
| Salalah صلالة | Salalah صلالة |
| --- | --- |
شهر: شهر
Salalah: Salalah
Street in Salalah: Street in Salalah
SalalahLocation of Salalah in Oman: SalalahLocation of Salalah in Oman
مختصات: ۱۷°۰۱′۱۱″ شمالی ۵۴°۰۵′۲۳″ شرقی﻿ / ﻿۱۷٫۰۱۹۷۲°شمالی ۵۴٫۰۸۹۷۲°شرقی﻿ / 17.01972; 54.08972: مختصات: ۱۷°۰۱′۱۱″ شمالی ۵۴°۰۵′۲۳″ شرقی﻿ / ﻿۱۷٫۰۱۹۷۲°شمالی ۵۴٫۰۸۹۷۲°شرقی﻿ / 17.01972; 54.08972
Muhafadha: استان ظفار
حکومت: حکومت
 • نوع: پادشاهی مطلقه
 • سلطان: هیثم بن طارق آل سعید
جمعیت (۲۰۱۶): جمعیت (۲۰۱۶)
 • کلان‌شهری: ۳۴۰۸۱۵
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (Oman standard time)
وبگاه: www.OMANet.om
شهرستان صَلاله به عربی (ولایة صَلاله) بزرگ‌ترین شهر و همچنین مرکز استان ظفار در کشور پادشاهی عمان است. صلاله، شهری است بندری که از دو منطقهٔ خشک کوهستانی در شمال، و جنگلی و ساحلی در جنوب تشکیل شده‌است.
یکشنبه ۲۴ مارس ۲۰۱۹ ارتش آمریکا توافقنامه‌ای برای استفاده از دو بندر دقم و صلاله در عمان امضا کرد.
نیروگاه ری‌سوت، در فاصلهٔ سال‌های ۱۳۷۷ تا ۱۳۷۸ خورشیدی، توسط شرکت مپنا در این شهر ساخته شد.
جمعیت

صلاله بزرگترین شهر در جنوب عمان است. جمعیت این شهر و حومهٔ آن در سال ۲۰۰۹ میلادی برابر با ۱۹۷٬۱۶۹ نفر و در سال ۲۰۱۶ برابر با ۳۴۰٬۸۱۵ نفر گزارش شده‌است. این شهر، زادگاه سلطان قابوس بن سعید بود و سلطان قابوس نیز بیشتر در این شهر اقامت داشت.
جشنوارهٔ پائیزی صلاله

جشنوارهٔ پائیزی صلاله
هر سال جشنوارهٔ صلاله که به «جشنوارهٔ پائیزی صلاله» معروف است، در این شهر ساحلی برگزار می‌شود. شهر صلاله، مرکز فعالیت‌های اجتماعی، سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و گردشگری عمان به شمار می‌آید.
در این جشنواره، گردشگران زیادی از تمام استان‌های عمان و همچنین کشورهای حوزهٔ خلیج فارس و غیره به این شهر می‌آیند. «خریف صلاله» (خزان صلاله) مفهومی است که نزد گردشگران، باران موسمی و سرسبزی و آب روان را تداعی می‌کند.
در نوار ساحلی شهر صلاله، درختان بلند نارگیل و موز و القافای و قصب قند وجود دارد که بر زیبایی این شهر ساحلی افزوده‌است.
توریست

صلاله، شهری در استان ظفار عمان، بهشتی زمردین در میان شبه جزیره عربستان است. این شهر به واسطه طبیعت بکر، آب و هوای خنک و مطبوع در فصل گرم سال، و فرهنگ غنی، به یکی از پرطرفدارترین مقاصد گردشگری عمان تبدیل شده است.
یکی از نقاط برجسته صلاله، شهرک هاوانا صلاله است. این شهرک مدرن و تفریحی، با بهره‌گیری از معماری زیبا، امکانات رفاهی و تفریحی متنوع، و ساحل شنی سفید 7 کیلومتری، تجربه‌ای بی‌نظیر از آرامش و لذت را برای گردشگران رقم می‌زند.
در هاوانا صلاله، هتل‌های مجلل، رستوران‌های بین‌المللی، مراکز خرید، و انواع ورزش‌های آبی و زمینی، برای هر سلیقه‌ای چیزی برای ارائه دارند. همچنین، گردشگران می‌توانند از جاذبه‌های طبیعی اطراف صلاله مانند سواحل بکر، کوه‌های سرسبز، و آبشارها دیدن کنند و خاطرات به یاد ماندنی خلق کنند.
وجهه مذهبی صلاله

مقبرهٔ عمران نبی، (با پدر مریم مقدس اشتباه نشود) در این شهر قرار دارد که این قبر طویل‌ترین قبر جهان با پهنای ۸۰ سانتی‌متر و درازای ۳۰ متر می‌باشد.
نگارخانه

| ن ب وشهرستان‌های استان ظفار | ن ب وشهرستان‌های استان ظفار |
| --- | --- |
شهرستان  ثمریت  •  شهرستان رخیوت  •  شهرستان سدح  •  شهرستان شلیم وجزر الحلانیات  •  شهرستان صلاله  •  شهرستان ضلکوت  •  شهرستان طاقه  •  شهرستان مرباط  •  شهرستان مقشن: شهرستان  ثمریت  •  شهرستان رخیوت  •  شهرستان سدح  •  شهرستان شلیم وجزر الحلانیات  •  شهرستان صلاله  •  شهرستان ضلکوت  •  شهرستان طاقه  •  شهرستان مرباط  •  شهرستان مقشن
نیزک ترخان

یک سکه کپی شده هپتالی از روی سکه‌های ساسانی-عربی، عبد الله بن خازم به تاریخ ۶۹ ه‍.ق (۶۸۸ میلادی). در حاشیه: نشان هپتالی با سری تاج دار و یک تمغای  متاخر، در دوران نیزک ترخان در حدود سال ۷۰۰ میلادی
نیزک ترخان یا نیزک طرخان (نامشخص - ۷۱۰ میلادی) مرزبان ناحیه تخارستان  بود که در زمان حملهٔ عرب‌های مسلمان، در حدود سال ۷۰۹ میلادی بر عليه قتیبة بن مسلم قیام كرد و با عرب‌ها جنگید و پس از هر بار شکست سر به شورش برداشت تا سرانجام کشته‌شد.
سرگذشت

در سال ۸۷ ه‍.ق قتیبة بن مسلم قصد داشت که شهر بلخ را تصرف کند. نیزک ترخان، آیین اسلام را نپذیرفت و به دفاع از شهر پرداخت. ولی سرانجام شکست خوردخ و زندانی شد. در این زمان او بصورت ظاهری اسلام را پذیرفت، ولی زمانی که قتیبة به بخارا لشکرکشی کرد، نیزک نیز اسلام رهاکرده و به آیین زرتشتی بازگشت. او سپاهی گردآوری کرد، تا برای جنگ با مسلمانان آماده شود. قتیبة با سپاهی بزرگ به او حمله کرد و نیزک باز هم اسلام را بصورت ظاهری پذیرفت. ولی بار دیگر از اسلام برگشت و به جنگ با مسلمانان پرداخت. او بخشی از سپاه مسلمانان را شکست داد و شماری از شهرهای اشغال شده را آزاد کرد.
قتیبة که خبر خروج دوبارهٔ نیزک را شنید خشمگین شد و سوگند خورد که نان نخورد تا زمانی که از خون نیزک و پیروان و افرادش آسیاب خون گرداند. پس سپاهی بزرگ گردآورد و به به نیزک حمله‌ور شد. او شهرها را یکی پس از دیگری تصرف و مردم آن شهرها را نیز قتل‌عام کرد، آن‌چنان‌که در روز نخست شش هزار تن را سر برید و در دیگر روزها نیز چنین کرد و از آسیابی که احداث کرده بود، گندم آرد کرده و نان پخت و از آن خورد تا به سوگندش عمل کرده‌باشد.
سرانجام نیزک و افرادش را نیز شکست داده و اسیر کرد. قتیبة دستور داد تا نیزک، فرزندان و همهٔ خویشان و وابستگان و هواخواهانش را یک جا کشتند. و چون این‌گونه به عهد خویش وفاکرده بود در مسجد جامع نماز شکر خواند.