شست نینتندو
پیش زمینه

در اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ گزارش‌هایی در مورد آسیب دیدگی بر اثر بازی مکرر با دستگاه آتاری ۲۶۰۰منتشر شد. اغلب این آسیب‌ها شامل درد یا محدودیت دامنه حرکتی در مچ دست بودند. شست نینتندو به‌طور خاص اولین بار پس از انتشار کنسول‌های قابل حمل نینتندو، و گزارش‌های متعدد از آسیب‌های فشاری تکراری، عمدتاً در کودکان، در سال ۱۹۸۹ برجسته شد. بعداً، کنترلرهای سونی پلی‌استیشن ۱ و پلی‌استیشن ۲ به‌عنوان دیگر عوامل ایجاد این عارضه شناخته شدند.
در سال ۱۹۸۷، پسری ۱۱ ساله در حالی به بیمارستان کودکان فیلادلفیا مراجعه کرد که از گرفتگی، خم شدن انگشت خود و ناتوانی در بازگرداندن آن به حالت اولیه شکایت داشت. پس از بررسی‌های پزشکی مشخص شد که او از همین انگشت، روزانه تا حدود ۶ ساعت مداوم، برای بازی با جوی استیک بازی ویدیویی (بدون ذکر نام تجاری) استفاده می‌کرده‌است. سایر انگشت‌ها که برای بازی با جوی استیک استفاده نشده بودند، دچار این آسیب نشدند. برای درمان این فرد از داروهای ضد التهابی و استراحت کامل دست استفاده شد.
اولین رخداد عارضهٔ شست نینتندو در ۱۷ می ۱۹۹۰ منتشر شد، زمانی که یک زن ۳۵ ساله برای اولین بار یک بازی ویدیویی نینتندو را بازی کرد. او به مدت پنج ساعت بدون وقفه با دستگاه نینتندو خود بازی کرد و روز بعد، درد شدیدی را در انگشت شست دست راست، که از آن برای فشار دادن مکرر دکمه‌ای روی کنسول بازی ویدیویی استفاده کرده بود، تجربه کرد.
در ژانویه ۱۹۹۱، زمانی که دکتر جیمز کازانووا، یک پسر بچه ۸ ساله را برای درد در انگشت شست خود معاینه می‌کرد، این عارضه را "Nintendinitis" نامید. این درد در حالی رخ داد که این پسر ۸ ساله هیچ سابقه مصدومیت یا بیماری قبلی در آن انگشت را نداشت و خم کردن انگشت شست در هنگام بازی ویدیویی نینتندو، تنها دلیل ممکن برای درد او بود.
افراد بزرگسالی که از کنترلرهای جایگزین، مانند کنترل از راه دور Nintendo Wii، استفاده کردند نیز مصدومیت‌های مشابهی را تجربه کردند. به‌طور کلی، به دلیل شکل، اندازه و استفاده گسترده از کنترلرها، این دسته از مصدومیتها می‌تواند برای کاربران هر مدل دسته بازی یا جوی استیک رخ دهد. همچنین مشکلات مشابهی (معروف به texter's thumb) در خصوص استفاده از تلفن‌های همراه و پیام‌های متنی مشاهده شده‌است (به Blackberry thumb مراجعه کنید).
گزارش‌های مربوط به شست نینتندو پس از عرضه کنسول نینتندو ۶۴ به بازار در سال ۱۹۹۷ کاهش یافت. اما نینتندو ۶۴ حاوی جوی استیکی بود که خود باعث آسیب‌های مشابه در کف دست به نام «نینتندینیت اولسراتیو» شد.
مشخصا حرکاتی که هم شتاب و هم نیرو دارند در صورت انجام مکرر می‌توانند منجر به آسیب هم در اندام‌های بزرگ مانند پاها و بازوها و هم در اندام‌های کوچک مانند مچ دست و انگشتان شوند. دستورالعمل‌های کاربردی، استفادهٔ درست از بازی‌های الکترونیکی توسط کودکان را در گرو به حداقل رساندن استفاده از بازی‌های الکترونیکی که نیازمند حرکات مکرر است، می‌داند. علاوه بر این، اقدامات پیشگیرانه می‌تواند شامل گرم کردن مچ دست قبل از بازی و حرکات کششی در طول بازی باشد. این رویکردهای پیشگیرانه اهمیت ویژه‌ای دارند، زیرا شواهد نشان می‌دهد که افزایش زمان بازی ویدیویی خطر رخداد این مصدومیتها را افزایش می‌دهد. در اوایل سال ۲۰۰۰، نینتندو آمریکا پس از دریافت ۹۰ گزارش در مورد آسیب‌دیدگی دست، دستکش‌های محافظ را برای کاربران خود فراهم کرد. همچنین دستگاه‌های جدیدتر نینتندو پیام‌هایی را در طول بازی ارائه می‌دهند تا به بازیکنان یادآوری کند که استراحت کنند.
درد و ناراحتی ناشی از این آسیب معمولاً موقتی است و درمان توصیه شده شامل خودداری از انجام بازی‌های ویدیویی برای چند روز است. چند گزارش منتشر شده از افرادی که دچار شست نینتندو بودند نشان می‌دهد که درد و ناراحتی آنها با توقف استفاده از بازی‌های ویدیویی برطرف شده‌است. استفاده از داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی مانند ایبوپروفن برای تسکین التهاب ناشی از RSI یکی دیگر از گزینه‌های درمانی است.