روابط آلمان و بریتانیا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
: 
: 
: 
 آلمان:  بریتانیا
 :  
سفارتخانه: سفارتخانه
سفارت آلمان در لندن: سفارت بریتانیا در برلین
نماینده: نماینده
سفیر میگل برگر از مارس ۲۰۲۲ : سفیر اندرو جاناتان میچل CMG از سپتامبر ۲۰۲۴
اولاف شولز صدراعظم آلمان و کایر استارمر نخست وزیر بریتانیا در ۲۸ اوت ۲۰۲۴
روابط دوجانبه بین آلمان و بریتانیا صدها سال قدمت دارد و این کشورها در اواخر قرون وسطی برای صدها سال متحد بوده‌اند و از پایان جنگ جهانی دوم به این سو با یکدیگر همسو بوده‌اند.
در دوران باستان کلاسیک و دوره مهاجرت‌ها، اجداد جمعیت‌های بریتانیا و آلمان از همان اقوام ژرمنی اینگوه‌ونیک و ژرمنی البی تشکیل شده بودند.
روابط بین این کشورها در اواخر قرون وسطی بسیار قوی بود، زمانی که شهرهای آلمانی عضو اتحادیه هانزا با انگلستان و اسکاتلند تجارت می‌کردند.
پیش از یکپارچگی آلمان در سال ۱۸۷۱، بریتانیا اغلب در زمان جنگ با کشورهای آلمانی، از جمله پروس، متحد بود. خانواده‌های سلطنتی این کشورها نیز با یکدیگر ازدواج می‌کردند. خاندان هانوفر (۱۷۱۴–۱۸۳۷) هم بر منطقه کوچک انتخابی هانوفر، که بعداً به پادشاهی هانوفر تبدیل شد، حکومت می‌کرد و هم بر بریتانیا. ملکه ویکتوریا، که به «مادربزرگ اروپا» معروف بود، با شاهزاده آلبرت از خاندان زاکسن-کوبورگ و گوتا ازدواج کرد، و ازدواج‌های دیپلماتیک بعدی باعث شد که نوه‌های آنها هم بر تخت بریتانیا و هم آلمان بنشینند.
تاریخ‌نگاران مدت‌ها بر رقابت‌های دیپلماتیک و دریایی بین آلمان و بریتانیا پس از سال ۱۸۷۱ تمرکز کرده‌اند تا ریشه‌های افزایش خصومت‌هایی را که به جنگ جهانی اول انجامید، بررسی کنند. اما در سال‌های اخیر، تاریخ‌نگاران توجه بیشتری به تأثیرات متقابل فرهنگی، ایدئولوژیک و فناوری داشته‌اند.
آلمان به‌عنوان امپراتوری آلمان در جنگ جهانی اول بین سال‌های ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۸ در برابر بریتانیا و متحدانش جنگید؛ و سپس به‌عنوان آلمان نازی، در جنگ جهانی دوم بین سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۵ در برابر بریتانیا و نیروهای متفقین قرار گرفت. آلمان در هر دو جنگ توسط بریتانیا و متحدانش شکست خورد. پس از شکست آلمان نازی، این کشور از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۵ تحت اشغال نیروهای متفقین، از جمله بریتانیا، قرار گرفت و سپس به آلمان غربی و آلمان شرقی تقسیم شد.
در طول جنگ سرد، بریتانیا متحد نزدیک آلمان غربی شد، زیرا آلمان غربی در دنیای غرب ادغام شده بود. در مقابل، روابط بین آلمان شرقی و بریتانیا ضعیف بود، زیرا آلمان شرقی با اتحاد جماهیر شوروی متحد بود.
آلمان غربی یکی از اعضای بنیان‌گذار جوامع اروپایی بود، که بعداً به اتحادیه اروپا تبدیل شد و بریتانیا در سال ۱۹۷۳ به آن پیوست. آلمان غربی و بریتانیا از قدرتمندترین کشورهای این سازمان بودند و هر دو تأثیر قابل توجهی بر توسعه آن داشتند. آلمان عموماً از یکپارچگی اروپا حمایت می‌کرد، در حالی که بریتانیا عموماً مخالف آن بود.
در سال ۱۹۹۰، آلمان شرقی و غربی پس از سقوط دیوار برلین در سال ۱۹۸۹ که نشانگر پایان جنگ سرد بود، دوباره متحد شدند و در نتیجه، روابط بین آلمان شرقی و بریتانیا، که همراه با آلمان غربی توسعه یافته بود، بهبود یافت.
از طریق عضویت در اتحادیه اروپا، تجارت و همکاری بین بریتانیا و آلمان در بسیاری از حوزه‌ها به میزان قابل توجهی افزایش یافت، به‌ویژه در زمینه تحقیق و توسعه که پیوندهای پایداری بین جوامع علمی و دانشگاهی آلمان و بریتانیا ایجاد کرد. بریتانیا پس از آلمان، دومین مصرف‌کننده بزرگ وسایل نقلیه موتوری آلمانی است.
در همه‌پرسی مربوط به ادامه عضویت در اتحادیه اروپا در سال ۲۰۱۶، بریتانیا رأی به خروج از اتحادیه اروپا داد و پس از ۴۷ سال عضویت، در ۳۱ ژانویه ۲۰۲۰ این بلوک را ترک کرد. با وجود کاهش جزئی در تجارت پس از آن، روابط دوستانه بین دو کشور در بسیاری از زمینه‌ها همچنان قوی باقی مانده است و پاسخ مشترک آنها به حمله روسیه به اوکراین این رابطه را تقویت کرده است.
بر اساس داده‌های دولت بریتانیا، در سال ۲۰۱۳ حدود ۱۲۶,۰۰۰ تبعه آلمانی در بریتانیا زندگی می‌کردند و داده‌های دولت آلمان نشان می‌دهد که در سال ۲۰۲۱ حدود ۱۶۸,۰۰۰ تبعه بریتانیایی در آلمان ساکن بودند. هر دو کشور عضو شورای اروپا و ناتو هستند. آلمان یکی از اعضای اتحادیه اروپا است و بریتانیا عضو سابق این اتحادیه محسوب می‌شود.