stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
چه گوارا
میراث > اهمیت مبارزات گوارا در بولیوی

کشته شدن گوارا و شکست مبارزات چریکی باعث نشد مبارزه مسلحانه که از به نظریهٔ فوکو یاد می‌کنند با هدف ایجاد تحولات بزرگ در منطقه خاتمه پیدا کند. در واقع، مرگ چه سبب شد آنچه برای سازماندهی مبارزه مسلحانه موفق موردنیاز است، تا حدی روشن شود. جنبش‌های انقلابی پس از او در آمریکای لاتین و دیگر نقاط جهان از زمان مرگ گوارا، اهمیت جذب حمایت سیاسی عامه در مناطق شهری و روستایی را به رسمیت شناختند. جنبش‌های انقلابی آمریکای مرکزی در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۸۰ و ارتش آزادی‌بخش ملی زاپاتیستا در جنوب مکزیک و انقلابیون بولیواری در ونزوئلا به رهبری هوگو چاوز در دهه ۱۹۹۰ از این دست بودند. میراث انقلابی گوارا نزد این جنبش‌ها بزرگ داشته می‌شد و می‌شود.
به گفته ریچارد هریس، مبارزات گوارا در بولیوی و شکست او، نشان داد قوای چریکی متعهد و تعلیم‌دیده برای یک انقلاب کفایت نمی‌کند. جنبش‌های این چنینی نیاز به حمایت توده‌های طبقه متوسط و کارگر دارند و در غیر این صورت، توسط دولت شکست داده می‌شود. چایلاند، استراتژیست نظامی، باور دارد که «نظریه فوکو بیشتر جنبش‌های آمریکای لاتین را روانه قبرستان کرده است.»
میراث > در سیاست آمریکای لاتین

گوارا همچنان شخصیت مهمی در سیاست آمریکای لاتین محسوب می‌شود. این اهمیت به‌ویژه پس از افزایش گرایش به چپ در دهه نخست قرن ۲۱ محسوس‌تر شد. در بولیوی که دهه‌ها تحت حاکمیت دولت‌های راست‌گرای تحت حمایت آمریکا بود، در سال ۲۰۰۵ اوو مورالس چپ‌گرا با پیروزی در انتخابات به ریاست‌جمهوری رسید. او و اعضای حزب حرکت برای سوسیالیسم برای ادای احترام به گوارا تصاویری از او را در دفتر ریاست‌جمهوری و پارلمان کشور قرار دادند. مورالس پیش از مراسم تحلیف خود در یک سخنرانی اعلام کرد «ما مبارزه‌ای که چه گوارا ناتمام گذاشت را به پایان خواهیم رساند.» او که از نژاد بومی آمریکای جنوبی است، در سخنرانی روز تحلیفش گوارا را یکی از شهیدان مبارزه ۵۰۰ ساله مردم خود برای رهایی از استعمار نامید. مورالس در ۱۴ ژوئن ۲۰۰۶، روز تولد ۷۸ سالگی گوارا، از محل کشته شدن او در لا ایگرا بازدید و بیمارستانی که دولت کوبا به آن روستا هدیه کرده بود را افتتاح کرد. در آن روز کامیلو گوارا، پسر چه، نیز حاضر بود.
در ونزوئلا، رژیم هوگو چاوز مقالات چه گوارا در نقد رژیم‌های بروکراتیک را در مقیاس گسترده چاپ و عرضه می‌کرد. چاوز گوارا را یکی از منابع الهام‌بخش خود معرفی می‌کرد، با این حال تأکید داشت ونزوئلا به خوانش منحصر به فرد خود از سوسیالیسم نیاز دارد. در اکوادور، رئیس‌جمهور چپ‌گرای آن کشور رافائل کورئا در سخنرانی آغاز به کار خود در ۱۵ ژانویه ۲۰۰۷ به سیمون بولیوار و چه گوارا اشاره کرد و مدعی شد ظهور آمریکای لاتینِ سوسیالیست آغاز شده است.
میراث > افتخارات

گوارا در زمان حیات خود از چند دولت نشان افتخار دریافت کرد.
۱۹۶۰: شوالیه صلیب اعظم نشان شیر سفید از چکسلواکی
۱۹۶۱: شوالیه صلیب اعظم نشان صلیب جنوبی از برزیل
میراث > فرزندان

ارنستو چه گوارا مجموعاً پنج بار صاحب فرزند شد، یک فرزند از همسر اولش هیلدا گادآ آکوستا و چهار فرزند از همسر دومش آلیدا مارچ. هیلدا بئاتریز گوارا گادآ، دختر چه گوارا و هیلدا گادآ، در ۱۵ فوریه ۱۹۵۶ در مکزیکو سیتی متولد شد. این دختر در ۳۹ سالگی در اثر سرطان در بیمارستانی در کوبا به سال ۱۹۹۵ درگذشت. آلیدا متولد ۲۴ نوامبر ۱۹۶۰ در هاوانا، کامیلو متولد ۲۰ مه ۱۹۶۲ در هاوانا، سلیا متولد ۱۴ ژوئن ۱۹۶۳ در هاوانا و ارنستو متولد ۲۴ فوریه ۱۹۶۵، چهار فرزند گوارا و همسر دومش هستند.
آلیدا گوارا مارس یک دکتر و سیاستمدار مطرح در کوباست. او خانواده گوارا را در مراسم‌های مختلف نمایندگان می‌کند. کامیلو و ارنستو، پسران چه، وکیل هستند. سلیا دامپزشک و زیست‌شناس است. همچنین شایعاتی وجود دارد که گوارا از زنی به نام لیلیا رزا لوپز نیز صاحب فرزندی به نام اومار پرز شده است که در ۱۹ مارس ۱۹۶۴ به دنیا آمد.
در هنر

بازیگران زیر نقش گوارا در یک اثر نمایشی ایفا کرده‌اند:
فرانسیسکو رابال در ال چه گوارا (۱۹۶۸)
عمر شریف در چه! (۱۹۶۹)
تری گیلیام در میزگرد جهان/کوئیز کمونیستی (۱۹۷۰).
مایکل پیلین در میزگرد جهان/کوئیز کمونیستی (۱۹۸۲)
آنتونیو باندراس در اویتا (۱۹۹۶)
میگل روئیز دیاز در ال چه (۱۹۹۷)
آلفردو واسکو در همیشه، تا پیروزی (۱۹۹۹)
گائل گارسیا برنال در فیدل (۲۰۰۲)
کارل شایلز در ملاقات با چه گوارا و مردی از میبوری هیل (۲۰۰۳)
گائل گارسیا برنال در خاطرات موتورسیکلت (۲۰۰۴)
جسو گارسیا در شهر گمشده (۲۰۰۵)
مارتین هایدر در سخنرانی‌های مارک استیل: چه گوارا (۲۰۰۶)
سم جی. پترسون در داستان واقعی چه گوارا (۲۰۰۷)
ادواردو نوریگا در چه (۲۰۰۷)
بنیسیو دل تورو در چه (۲۰۰۸)
چه گوارا همچنین موضوع آثار مختلفی در زمینه‌های هنری دیگری هم بوده است. یکی از مشهورترین این آثار، تا همیشه، فرمانده از موسیقی‌دان کوبایی کارلوس پوئبلا است. پوئبلا این اثر را پس از انتشار نامه خداحافظی گوارا توسط کاسترو، خلق کرد. این اثر نسخه‌های بسیاری دارد و توسط خوانندگان بسیاری بازخوانی شده، از جمله ناتالی کردون که تک‌آهنگش در فرانسه بیش از ۸۰۰٬۰۰۰ نسخه فروخت.
سالشمار زندگی

| دوره زندگی | دوره زندگی | دوره زندگی |
| --- | --- | --- |
| ۱۴ ژوئن ۱۹۲۸ | ارنستو گوارا، فرزند ارنستو گوارا لینچ و سلیا ده لاسرنا، در روساریوی آرژانتین متولد می‌شود. |  |
| ۱۹۳۲ | به دلیل آسم گوارا، خانواده به آلتا گراسیای آرژانتین نقل مکان می‌کند. |  |
| ۱۹۴۴ | نقل مکان خانواده گوارا به کوردوبا |  |
| ۱۹۴۷ | خانواده به بوئنس آیرس منتقل می‌شود تا گوارا در دانشگاه پزشکی بوئنس آیرس تحصیل کند. |  |
| ۱۹۵۰ | سفرهای ارنستو گوارا در شمال آرژانتین |  |
| ۱۹۵۱ | گوارا ۶ ماه به‌عنوان پرستار کار می‌کند |  |
| ۱۹۵۲ | سفرهای گوارا به همراه آلبرتو گرانادو در آمریکای جنوبی |  |
| ۱۹۵۳ | فارغ‌التحصیلی از دانشگاه بوئنس آیرس. سفرهای بیشتر در آمریکای جنوب و اقامت در گواتمالا |  |
| ۱۹۵۴ | سرنگونی دولت آربنز با کودتا و فرار گوارا به مکزیک |  |
| ۱۹۵۵ | ملاقات با رائول و فیدل کاسترو و پیوستن به جنبش ۲۶ ژوئیه |  |
| ۱۸ اوت ۱۹۵۵ | ازدواج گوارا با هیلدا گادآ آکوستا |  |
| دسامبر ۱۹۵۶ | چه گوارا به همراه برادران کاسترو وارد کوبا می‌شود تا با دولت باتیستا مبارزه کند |  |
| ۱۹۵۸ | چه چریک‌ها را در تصرف سانتا کلارا رهبری می‌کند؛ فرار باتیستا از کوبا |  |
| ۱۹۵۹ | گوارا به فرماندهی قلعه لا کابانیا و ریاست بانک مرکزی کوبا منصوب می‌شود و سفری دیپلماتیک ۲ ماهه در اروپا، آفریقا و آسیا انجام می‌دهد |  |
| ۲ ژوئن ۱۹۵۹ | چه که از هیلدا جدا شده، با آلیدا مارس ازدواج می‌کند |  |
| ۱۹۶۰ | انتشار کتاب جنگ چریکی؛ چه هیئت سیاسی کوبا را در سفر به شوروی، اروپا و آسیا رهبری می‌کند |  |
| ۱۹۶۱ | منصوب شدن به وزارت صنایع؛ سفرهای دیپلماتیک بیشتر به سراسر جهان |  |
| ۱۹۶۲ | چه هیئت کوبایی را در مذاکرات برای منتقل کردن موشک‌های شوروی به کوبا رهبری می‌کند که منجر به بحران موشکی کوبا می‌شود |  |
| ۱۹۶۴ | سخنرانی در مجمع عمومی سازمان ملل متحد |  |
| ۱۹۶۵ | بازگشت به کوبا و کناره‌گیری از انظار عمومی؛ سفر به کونگو به‌عنوان فرمانده قوای کوبا برای تعلیم چریک‌های انقلابی |  |
| ۱۹۶۶ | بازگشت مخفیانه به کوبا پس از شکست در کنگو. سفر به بولیوی برای به پیروزی رساندن انقلاب |  |
| ۱۹۶۷ | مبارزات در بولیوی |  |
| ۹ اکتبر ۱۹۶۷ | چه گوارا اسیر و اعدام می‌شود |  |
انجمن کلیمیان تهران

انجمن کلیمیان تهران که با نام «حبرا» חברה به مفهوم «انجمن» نیز شناخته می‌شود، انجمنی از یهودیان تهران است که به امور مذهبی و اجتماعی یهودیان می‌پردازد. دارائی‌های عمومی جامعه کلیمیان تهران و بعضی شهرستانها مانند کنیسه، مدرسه، بیمارستان، کشتارگاه و غیره به نام انجمن کلیمیان تهران بوده‌است.
پیشینه

انجمن کلیمیان تهران در سال ۱۲۷۰ هجری خورشیدی به وسیله گروهی از معتمدین جامعه یهودی تهران تشکیل شد. در آغاز نام آن را «حبرا»، به معنی انجمن، گذاشتند. بعدها با نام «انجمن مدرسه کلیمیان (بت سفر)» فعالیت می‌کرد و در سال ۱۳۱۷ با تغییر نام آن به «انجمن کلیمیان تهران» به صورت فعلی تأسیس شد. یک سال بعد با تنظیم اساسنامه و ثبت در وزارت کشور رسماً آغاز به کار کرد. نخستین اعضای هیئت مدیره انجمن این اشخاص بودند:
لقمان نهورای (رئیس)، عنایت‌الله منتخب (صندوق دار)، عبدالله گلشن، مرتضی معلم، ضیاء نهورای، عزیز القانیان، یهودا هارونیان، اسحق بروخیم، روح‌الله بن روحی، لاله‌زار صافانی، افندی فامیلی
فعالیت‌ها

نگهداری و اداره ۲۵ کنیسا، بیمارستان کانون خیرخواه در کنار عودلاجان (محله قدیمی کلیمیان تهران)، سرای سالمندان کلیمی، قبرستان کلیمیان در جاده خراسان، کشتارگاه ذبح کاشر، محل پخت نان فطیر (مصا) برای ایام عید فطیر پسح در جاده تهران نو و تعدادی مدارس و نیز دستگیری از نیازمندان و مستمندان جامعه کلیمی و ایجاد زمینه برای فعالیت‌های هنری و ورزشی بین جوانان از جمله فعالیت‌هایی است که انجمن کلیمیان تهران به وسیله کمیته‌های جداگانه خود انجام می‌دهد.
همچنین انجمن کلیمیان تهران در ایجاد دارالشرع کلیمیان که وظیفه رسیدگی و صدور فتاوی شرعی در احوال شخصیه را دارا می‌باشد با ریاست دارالشرع همکاری می‌کند.
قلعه هرمز

| قلعه هرمز | قلعه هرمز |
| --- | --- |
نمای قلعه: نمای قلعه
نام: قلعه هرمز
کشور: ایران
استان: هرمزگان
شهرستان: قشم
بخش: هرمز
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
سال‌های مرمت: نشده
کاربری: نظامی، دفاعی
کاربری کنونی: توریستی
دیرینگی: سده ۱۶ میلادی
دورهٔ ساخت اثر: صفویه
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۹۹۸
تاریخ ثبت ملی: ۱۳۷۷٬۲٬۱
اطلاعات بازدید: اطلاعات بازدید
امکان بازدید: دارد
  قلعه هرمز  روی نقشه ایران ۲۷°۰۶′شمالی ۵۶°۲۷′شرقی﻿ / ﻿۲۷٫۱۰°شمالی ۵۶٫۴۵°شرقی﻿ / 27.10; 56.45   :   قلعه هرمز  روی نقشه ایران ۲۷°۰۶′شمالی ۵۶°۲۷′شرقی﻿ / ﻿۲۷٫۱۰°شمالی ۵۶٫۴۵°شرقی﻿ / 27.10; 56.45   
میراث کهن: میراث کهن
قلعه هرمز (به پرتغالی: Forte de Nossa Senhora da Conceição) واقع در جزیره هرمز در استان هرمزگان واقع در جنوب ایران است.
موقعیت قلعه و نوع بنا

این قلعه که در ضلع شمالی جزیره هرمز و در ساحل دریا قرار دارد، مهم‌ترین قلعه باقی‌مانده از روزگار تسلط پرتغالی‌ها بر سواحل و جزایر خلیج‌فارس است. این قلعه به فرمان آلفونسو آلبوکرک دریانورد پرتغالی در سال ۱۵۰۷ میلادی، در محلی موسوم به مورنا احداث شد.
ارتفاع دیوار قلعه ۱۴ متر است و بنای قلعه به شکل چند ضلعی نامنظم است. ساختمان آن بسیار محکم است و دیوارهایی به قطر ۵/۳ متر با چند برج به ارتفاع ۱۲ متر دارد. تأسیسات قلعه شامل انبارهای تسلیحات، آب‌انبار (برکه) و اتاق‌هایی باسقف هلالی است. در زمان شاه عباس که استعمار پرتغالی‌ها درایران خاتمه داده شد، این قلعه به دست امام‌قلی‌خان از سرداران شاه عباس فتح گردید.
علاوه بر قلعه‌های مذکور، آثار و بقایای قلعه‌های شهرهای میناب و جاسک نیز از بقایای سایر قلعه‌های استان است.
مرداد ماه ۱۳۹۹ انتشار تصاویر مرمت قلعه پرتغالی‌ها در جزیر هرمز، نه تنها باعث حیرت و نگرانی فعالان میراث فرهنگی شد، بلکه مردم عادی را هم از این شیوه مرمت و بازسازی بهت زده کرده است. یاسین قاسمی بجد نویسنده و پژوهشگر ساکن هرمزگان نیز در نامه‌ای به مونسان، وزیر میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری، خواستار جلوگیری از تخریب قلعه پرتغالی‌ها شد.
نگارخانه

توپ‌های قلعه
توپ‌های قلعه
بقایای قلعه
کلیسای قلعه
کلیسای قلعه هرمز
ویرانه‌های قلعه قدیمی پرتغال
قتل آنلاین (فیلم)

| قتل آنلاین | قتل آنلاین |
| --- | --- |
کارگردان: مسعود آب‌پرور
تهیه‌کننده: کمال‌الدین طباطبایی
نویسنده: نادر وحید  حجت قاسم‌زاده اصل
بازیگران: جمشید هاشم‌پور حمید گودرزی شهاب حسینی الناز شاکردوست شهره سلطانی یکتا ناصر غلامحسین لطفی امیرحسین آرمان امیر صدیق سعید دولتی
موسیقی: آرمان موسی‌پور
فیلم‌بردار: کاظم شهبازی
تدوین‌گر: بهرام دهقان
شرکت تولید: شبکه اول سیما  سیمافیلم
توزیع‌کننده: نمایشگران
تاریخ‌های انتشار: ۵ مهر ۱۳۸۵
مدت زمان: ۹۰ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
فروش گیشه: ۱۷۸٬۰۰۰٬۰۰۰ تومان (تهران)
قتل آنلاین فیلمی ایرانی به کارگردانی مسعود آب‌پرور و تهیه‌کنندگی سید کمال طباطبایی و نویسندگی نادر وحید و حجت قاسم‌زاده اصل است که در سال ۱۳۸۴ منتشر شد. جمشید هاشم‌پور، حمید گودرزی، شهاب حسینی، الناز شاکردوست، شهره سلطانی، یکتا ناصر، غلامحسین لطفی، امیرحسین آرمان، امیر صدیق و سعید دولتی از بازیگران فیلم هستند.
خلاصه فیلم

در شب عروسی شهاب و لیلا، یکی از دوستان اینترنتی آن‌ها کشته می‌شود. سرهنگ سالاری، پدر لیلا، مشغول پیگیری ماجرا می‌شود، اما به فاصله یک شب دخترخاله شهاب که او هم در چت روم آن هاست به قتل می‌رسد. قتل‌ها ادامه پیدا می‌کند و فاصله میان قتل‌ها آن قدر کوتاه است که مأموران در ردیابی‌های شان دچار مشکل می‌شوند.
بازیگران

جمشید هاشم‌پور
حمید گودرزی
شهاب حسینی
الناز شاکردوست
غلامحسین لطفی
یکتا ناصر
شهره سلطانی
میرمحمد تجدد
گلاره عباسی
علیرضا نجف‌زاده
امیرحسین آرمان
جشنواره‌ها

فیلم قتل آنلاین در بیست و چهارمین جشنواره فیلم فجر در دو بخش مسابقه سینمای ایران و مسابقه فیلم‌های اول و دوم شرکت داشته است.
آی‌آرجی‌سی فجر

| فجر | فجر |
| --- | --- |
کاربری: هواگرد چندمنظورهٔ نظامی
کشور سازنده: ایران
تولیدکننده: سپاه پاسداران انقلاب اسلامی
نخستین پرواز: فوریهٔ ۱۹۸۸
آی‌آرجی‌سی فجر یک هواگرد سبک بود که برای نخستین بار در سال ۱۹۸۸ در ایران به پرواز درآمد و برای کاربردهای نظامی عمومی از جمله آموزشی، ارتباطی و شناسایی در نظر گرفته شده بود. ادعا می‌شد که این هواگرد، که از ساختار تمام کامپوزیتی بهره‌مند بود، نخستین هواگردی است که در ایران طراحی و ساخته شده است، اگرچه غربی‌ها این‌طور حدس می‌زدند که ممکن است این هواگرد صرفاً یک طرح خانگی از لنس‌ایر باشد که در ایران ساخته شده است.
رژه نمک

گاندی در رژهٔ نمک
رژهٔ نمک یا ساتیاگراهای نمک بخش بسیار تأثیرگذاری از جنبش استقلال‌طلبی هند بود که در ماه مارس ۱۹۳۰ با رژهٔ دندی آغاز شد. این رژه مصداقی از مقاومت بدون خشونت و کمپینی برای تحریم مالیاتیِ انحصارطلبیِ بریتانیا برای تولید نمک در هند بریتانیایی بود که جنبش گسترده‌ای از نافرمانی‌های مدنی را به دنبال داشت. این جنبش سازمان‌یافته‌ترین چالش بریتانیا بعد از جنبش عدم همکاری (۱۹۲۰ تا ۱۹۲۲) و بلافاصله بعد از این بود که کنگرهٔ ملی هند در ژانویهٔ ۱۹۳۰ بیانیهٔ استقلال هند را صادر کرد. ماهاتما گاندی رهبری این رژه را به عهده داشت. او این رژه را از پایگاهش در سابارماتی در نزدیکی روستای احمدآباد شروع کرد و تا ساحل دریا در نزدیکی دندی ادامه داد تا بعد از ۲۳ روز با پیمودن ۳۹۰ کیلومتر، بدون پرداخت مالیات بتواند به تولید نمک بپردازد. در این مدت هندی‌های بسیاری به او پیوستند. ساعت شش و سی دقیقهٔ صبح ۶ آوریل ۱۹۳۰ وقتی که گاندی قانون نمک را زیر پا گذاشت، میلیون‌ها هندی را برانگیخت تا در اعتراض به قوانین راج انگلیسی در مورد نمک، دست به انجام نافرمانی‌های مدنی بزنند.
کمپین نتوانست بریتانیا را از هند بیرون براند اما تأثیر بسیار بزرگی در افکار مردم دربارهٔ بریتانیا و دید بریتانیا از استقلال‌طلبی هند گذاشت. بعد از تولید نمک در دندی، گاندی در امتداد ساحل به سمت جنوب حرکت کرد و ضمن تولید نمک، مردم را برای شرکت در ساتیاگراهایی که قرار بود در داراسانا برگزار شود، دعوت کرد ولی در نیمه‌شب ۴ مه ۱۹۳۰ گاندی بازداشت شد. ساتیاگراها علیه مالیات نمک تا یک سال بعد ادامه پیدا کرد یعنی تا زمانی که گاندی آزاد شد و با لرد ایروین در کنفرانس میزگرد دوم مذاکره کرد. در خلال رژهٔ نمک حدود ۸۰٬۰۰۰ نفر بازداشت شدند.
بیانیه استقلال

نیمه شب ۳۱ دسامبر ۱۹۲۹ اعضای کمیته ملی هند پرچم این کشور را در کرانه‌های رودخانهٔ راوی در لاهور برافراشتند و خاطر نشان کردند که تا زمانی که فقط یک هندو در هند باقی‌مانده باشد، این پرچم پایین نخواهد آمد. در روز ۲۶ ژانویهٔ ۱۹۳۰ کمیتهٔ ملی هند به رهبری گاندی و جواهر لعل نهرو، بیانیهٔ استقلال هند یا همان پورنا سواراج را منتشر کرد. در بیانیه، اعلام آمادگی برای نپرداختن مالیات و این عبارت گنجانده شده‌بود:
باور داریم که همانند هر انسانی حق مسلم مردم هند است که از آزادی برخوردار باشند و از میوهٔ زحماتشان بهره‌مند شوند و ملزومات زندگی را به عنوان امکانات کامل برای رشد و بالندگی در اختیار داشته باشند. همچنین باور داریم، چنانچه دولتی مردم را از این حقوق محروم کند و به آن‌ها ستم روا دارد، مردم حق بیشتری دارند که آن را تغییر دهند یا ملغی کنند. دولت بریتانیا در هند، نه تنها مردم هند را از آزادی محروم کرده است، که حتی پایه‌های حکومتش را بر استثمار توده‌ها بنا کرده و هند را از منظر اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و معنوی تخریب کرده است؛ بنابراین بر این باوریم که هند باید رابطهٔ بریتانیا را قطع کرده و به پورننا سواراج یا استقلال کامل دست یابد.
در اواسط فوریه، کمیتهٔ کار کنگره، هدایت مرحلهٔ اول نافرمانی‌های مدنی را به گاندی سپرد و قرار شد که در صورت بازداشت گاندی، مسئولیت رهبری جنبش بر عهدهٔ خودِ کنگره باشد و در صورتی که بازداشت‌ها بیشتر و بیشتر شد، کار به ابتکارات مردم سپرده شود. برنامهٔ گاندی این بود که نافرمانی‌های مدنی را با ساتیاگراهایی شروع کند که مالیات بریتانیا بر نمک را هدف بگیرد. اخذ مالیات، جمع‌آوری و تولید نمک در هند طی لایحهٔ سال ۱۸۸۲ به انحصار بریتانیا درآمده بود و با وجودی که ساحل‌نشینان می‌توانستند نمک را به صورت رایگان از دریا بگیرند، باید آن را از دولت می‌خریدند.
انتخاب نمک برای شروع اعتراضات

پیشنهاد گاندی در مورد اعتراض به مالیات نمک، با دیدی شکاکانه مورد بررسی کمیتهٔ کار کنگره قرار گرفت. جواهر لعل نهرو و موتیلال نهرو نظری ممتنع داشتند و سردار پاتل تحریم درآمدهای زمین را به عنوان جایگزین پیشنهاد کرد. دستگاه حکومتی بریتانیا هم چندان احساس خطری از جانب این طرح نمی‌کرد به‌طوری‌که لرد ایروین، نایب‌السلطنهٔ بریتانیا در نامه‌ای به لندن نوشت:
در حال حاضر دورنمای کمپین نمک مرا شب‌ها بیدار نگه نمی‌دارد.
به هر حال گاندی دلایل موجهی برای انتخابش داشت. مالیات نمک ۸٫۲٪ از درآمد مالیاتی راج انگلیس را شامل می‌شد و این رقم به فقیرترین قشرهای هند آسیب می‌رساند. او حس می‌کرد که این اعتراض، لمس پورنا سواراج را برای قشرهای پایین جامعه ممکن می‌کند؛ همچنین مسلمانان و هندوها را در مصاف با ستم مشترک، متحد می‌کند.
ساتیاگراها

مقالهٔ اصلی: ساتیاگراها
ماهاتما گاندی و دیگر اعضای حزب کنگره برای رسیدن به استقلال، تعهد بلند مدتی به نافرمانی‌های بدون خشونتِ مدنی داشتند که پیشتر گاندی، آن را ساتیاگراها نام نهاده بود. رابطهٔ بین ساتیاگراها و پورنا سواراج، از دید گاندی همان رابطهٔ خدشه‌ناپذیر میان وسیله و هدف است؛ یعنی همان رابطه‌ای که بین بذر و درخت وجود دارد. به گفتهٔ او:
اگر وسیله ناخالص باشد، تغییر در جهت پیشرفت نخواهد بود؛ بلکه به احتمال زیاد در جهت خلاف آن خواهد بود. تنها تغییر خالصی که از وضعیتِ سیاسیِ خود ما آمده باشد، سر به سوی پیشرفت خواهد داشت.
ساتیاگراها در تصور گاندی چیزی فراتر از مقاوت منفعلانه بود و با تمرین روش‌های خشونت‌گریز، قوی‌تر می‌شد:
حقیقت (ساتیا) به عشق اشاره دارد و پافشاری (اگراها) مولد است و از همین رو برابرنهاد نیروست. به همین خاطر من جنبش مردم هند را ساتیاگراها خواندم؛ یعنی نیرویی که از حقیقت و عشق و خشونت‌گریزی به دنیا می‌آید؛ و از عبارت «مقاومت منعلانه» استفاده نکردم؛ حتی در نوشته‌های انگلیسی هم از این عبارت پرهیز کزدم و از خود «ساتیاگراها» یا عبارت‌های معادل آن استفاده کردم.
اولین ساتیاگراهای گستردهٔ قابل توجه در هند، جنبش عدم همکاری بود که در سال‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۲ به وقوع پیوست. با وجودی که این ساتیاگراها میلیون‌ها هندی را علیه بریتانیا به خیابان کشید، اما اعتراضات به خشونت کشیده شد و ۲۲ پلیس غیر مسلح، کشته شدند. گاندی بر خلاف نظر دیگر اعضای کنگره، اعتراضات را به حالت تعلیق درآورد. او معتقد بود که مردم هند هنوز برای مقاومت بدون خشونت آماده نیستند. ساتیاگراهای بردولی در سال ۱۹۲۸ کمی موفق‌تر بود. این اعتراضات، دولت بریتانیا را فلج کرد و امتیازات قابل توجهی کسب کرد و مهم‌تر این که با پوشش خبری گسترده، پیروزی تبلیغاتی خوبی به نسبت ابعاد ماجرا به همراه آورد. گاندی بعدها اعلام کرد که موفقیت‌های بردولی، باورش را به ساتیاگراها و سواراج تأیید کرد. گاندی در رژهٔ نمک، از حضور شرکت‌کنندگان در ساتیاگراهای بردولی بهره برد؛ به این صورت که در هنگام رژه از همان روستاهایی عبور کرد که در بردولی شرکت کرده بودند.
رژه به سوی دندی

۱۲ مارس ۱۹۳۰ گاندی به همراه ۷۸ نفر ساتیاگراهی، پیاده به سوی روستای دندی در گجرات به راه افتادند. آن‌ها می‌بایست ۳۹۰ کیلومتر را از سابارماتی آشرام تا دندی طی کنند. همهٔ آن‌ها لباس‌های سفید داشتند؛ به همین دلیل به رژهٔ نمک، رودخانهٔ سفید جاری هم می‌گویند. به گفتهٔ روزنامهٔ رسمی دولت هند که همیشه آمار جمعیت را در اعتراضات کمتر از واقع اعلام می‌کرد، ۱۰۰٬۰۰۰ نفر در راهی که سابارماتی را از احمدآباد جدا می‌کرد، جمع شده‌بودند.
آن‌ها به هر روستایی که می‌رسیدند، جمعیت با طبل و سنج از آن‌ها استقبال می‌کرد و گاندی طی سخنرانی‌هایی مالیات نمک را به عنوان یک عمل غیرانسانی تقبیح می‌کرد و ساتیاگراها را به عنوان مبارزهٔ تهی‌دستان معرفی می‌کرد. آن‌ها هر شب در فضای باز می‌خوابیدند و تنها چیزی که از روستاییان قبول می‌کردند، آب و خوراک بود. گاندی بر این باور بود که این کار، تهی‌دستان را به مبارزه برای استقلال می‌کشاند؛ که برای پیروزی نهایی لازم بود. هر روز تعداد بیشتری به آن‌ها ملحق می‌شدند تا جایی که طول صفوف همراهان به بیش از دو مایل رسید. در طول مسیر او مقاله‌هایی می‌نوشت و با روزنامه‌ها مصاحبه می‌کرد. روزنامهٔ نیویورک تایمز در روزهای ۶ و ۷ آوریل، صفحهٔ اولش را به رژهٔ نمک اختصاص داد.
در روزهای پایانی رژه، گاندی تأکید کرد:
در این نبرد حق علیه قدرت، هم‌نوایی همهٔ جهان را می‌خواهم.
در روز ۵ آوریل، به محض رسیدن به ساحل، گاندی با آسوشیتد پرس مصاحبه کرد:
نمی‌توانم از سیاستی که دولت در طول این مدت برای عدم مداخله اتخاذ کرده است قدردانی نکنم… کاش می‌توانستم باور کنم که این عدم مداخله حاصل تغییری واقعی در دل یا سیاست آن‌هاست. بی‌اعتنایی گستاخانه‌ای که آن‌ها در مجلس قانون‌گذاری و جریان‌های بالادست نسبت به احساسات مردمی نشان داده‌اند جای شبهه‌ای باقی نمی‌گذارد که سیاست قسی‌القلب استثمار هند به هر قیمتی هم که شده برقرار می‌ماند. تنها تفسیری که من می‌توانم از این عدم مداخله ارائه دهم این است که دولت بریتانیا، با همهٔ قدرتی که دارد، نسبت به افکار عمومی جهان که سرکوب نافرمانی‌های مدنی را تاب نمی‌آورد، حساس است؛ تا زمانی که نافرمانی، مدنی باقی بماند؛ که لازمهٔ آن غیر خشونت‌آمیز بودن آن است… فقط این باقی می‌ماند که ببینیم آیا فردا دولت می‌تواند همان‌طور که این رژه را تحمل کرده، نقض واقعی قوانین نمک را از سوی تعداد بی‌شماری از مردم تحمل کند؟
صبح روز بعد، بعد از نیایش، گاندی توده‌ای گِلِ نمک را برداشت و اعلام کرد:
با این، پایه‌های امپراطوری بریتانیا را می‌لرزانم.
پس از آن، گاندی با جوشاندن گِل در آب دریا، نمکِ غیرمجاز تولید کرد و از همهٔ هزاران همراهش خواست تا هر کجا که مناسب‌تر است، همین کار را انجام دهند.
نافرمانی مدنی بزرگ

میلیون‌ها نفر در هند با تولید یا خرید غیرقانونی نمک، به جریان نافرمانی مدنی پیوستند. نمک غیرقانونی همه‌جای سواحل هند خرید و فروش می‌شد. یک مشت از نمکی که گاندی تولید کرده بود به قیمت ۱٬۶۰۰ روپیه (معادل ۷۵۰ دلار در همان زمان) فروخته شد. در مقابل، تا پایان ماه، دولت بریتانیا بیش از شصت هزار نفر را روانهٔ زندان کرد.
ساتیاگراهای نمک خیلی زود به یک ساتیاگراهای بزرگ تبدیل شد. کشاورزان گجراتی از پرداخت مالیات سر باز زدند. در منطقهٔ میدناپور، چوکیدارها (دیده‌بانان جنگل) و مأموران روستا از سوی مردم طرد شدند و پرداخت مالیات به آن‌ها قطع شد تا جایی که بیش از ۱٬۰۰۰ چوکیدار استعفا دادند. در بمبئی، با هدایت کنگره، معترضان با دراز کشیدن در مسیرها، از ورود کالاهای خارجی جلوگیری کردند و سیاست‌های مشابهی از سوی کنگره در شهرهای مرداس و کلکته در پیش گرفته شد.
در پیشاور، خان عبدالغفار خان گروهش را که به خدمتکاران خدا معروف بودند ترغیب کرد تا به مقاومت مدنی گاندی بپیوندند. خان عبدالغفار خان و دیگر سران خدمتکاران خدا، بازداشت شدند و مردم برای اعتراض به بازداشت‌ها در بازار قصه‌خوانی پیشاور جمع شدند. نیروهای دولتی بریتانیا به سوی مردم غیر مسلح آتش گشودند و حدود ۲۰۰ تا ۳۰۰ نفر را کشتند. در ادمه تشکیلات خدمتگاران خدا غیرقانونی اعلام شد و دفترشان بسته شد و تعدادی از تفنگچی‌های ارتش که از شلیک به سمت مردم سر باز زده بودند، دستگیر و زندانی شدند.
خشونت در کلکته، کراچی و گجرات به اوج خود رسید. بر خلاف جنبش عدم همکاری که خشونت باعث توقف فعالیت‌های گاندی شده‌بود، این بار گاندی بی‌حرکت ماند؛ خواستار توقف خشونت شد و به خانواده‌های قربانیان ادای احترام کرد و گفت: مرگ یک مبارز هیچ‌گاه اندوه به همراه ندارد.
مستندات بریتانیا نشان می‌دهد که دولت بریتانیا از این ساتیاگراها به لرزه درآمد. اعتراض بدون خشونت سبب شد که بریتانیا در اتخاذ تصمیم برای زندانی کردن گاندی مشوش شود. جان کورت کری، رئیس پلیس بریتانیایی هند، ودوود بن، وزیر امور خارجهٔ هند و افراد دیگری در دولت بریتانیایی، مبارزهٔ خشونت‌بار را به مقاومت بدون خشونت ترجیح می‌دادند.
تأثیرهای بلندمدت

رژهٔ نمک، گام کوچکی در راه پیشرفت جایگاه استقلال‌طلبی در هند بود و در اخذ امتیازهای تأثیرگذار، چندان موفق نبود.
این جنبش حتی در زمینهٔ جذب مسلمانان هم موفق نبود چرا که بسیاری از مسلمانان ساتیاگراها را تحریم کرده‌بودند.
در سال ۱۹۳۴، گاندی از کنگره فاصله گرفت تا بر روی برنامهٔ سازندهٔ خود، که تلاش‌هایی برای پایان دادن به نجس‌پنداری‌ها در جنبش هریجان بود، متمرکز شود. نهرو و اعضای دیگر کنگره در غیاب گاندی، بیش از پیش زیر فشار بودند. بالاخره در سال ۱۹۳۴ رهبران کنگره به‌طور رسمی تصمیم گرفتند که ساتیاگراها را به پایان برسانند.
با وجودی که از میانهٔ دههٔ ۱۹۳۰، قدرت در کنترل بریتانیا بود، اما هند، بریتانیا و افکار عمومی جهان، به‌طور فزاینده‌ای مشروعیتِ خواست‌های گاندی و کنگره را برای استقلال، به رسمیت شناختند.
ساتیاگراهای دههٔ ۱۹۳۰، به بریتانیا نشان داد که کنترلش بر هند در گرو مقبولیتِ آن‌ها در میان مردم هند است. رژهٔ نمک گام بزرگی در راستای مقبولیت‌زدایی از بریتانیا بود.
نهرو بعدها خاطر نشان کرد که رژهٔ نمک نقطهٔ اوج همکاری‌های او و گاندی بود و ارزش رژهٔ نمک در تغییر نگرشی بود که در میان مردم ایجاد کرد:
بی‌شک این جنبش‌ها فشار زیادی به دولت بریتانیا وارد آورد و دستگاه دولت را لرزاند، اما ارزش حقیقی آن‌ها، به گمان من، در پس تأثیرهایی که روی مردم خودمان، به ویژه توده‌های روستایی ما داشت، نهفته است… جنبش عدم همکاری، آن‌ها را از منجلاب بیرون کشید و به آن‌ها اعتماد به نفس و عزت نفس داد… آن‌ها دلاورانه رفتار کردند و به‌آسانی به ستم ناعادلانه تن ندادند؛ چشم‌انداز آن‌ها فراخ‌تر شد و کم‌کم به هند به چشم یک کلِ واحد نگریستند… تحول قابل توجهی بود و کنگره به رهبری گاندی باید به آن ببالد.
بیش از سی سال بعد، در دههٔ ۶۰، ساتیاگراها و رژه به سوی دندی، تأثیرهای ژرفی بر مارتین لوتر کینگ و مبارزه‌هایش در زمینهٔ حقوق مدنی سیاهان گذاشت:
مانند بیشتر مردم، من هم در مورد گاندی شنیده بودم؛ ولی هیچ وقت به‌طور جدی او را مورد مطالعه قرار نداده بودم. وقتی که خواندم، بسیار مجذوب کمپین‌های مقاومت بدون خشونت او شدم. به‌طور خاص تحت تأثیر رژهٔ نمک به سمت دریا و روزه‌های متعدد او قرار گرفتم. مفهوم کلی ساتیاگراها (ساتیا به معنی راستی و اگراها به معنی نیروست؛ بنابراین ساتیاگراها یعنی نیروی راستی یا نیروی عشق) عمیقاً مورد توجه من قرار گرفت. هر چه در فلسفهٔ گاندی عمیق‌تر می‌شدم، کم‌کم شک و تردید من در مورد نیروی عشق کمتر می‌شد تا این که برای نخستین بار قدرتم را در محیط دیدم.