تاریخچه باشگاه فوتبال بایرن مونیخ
سال‌های طلایی

در آخرین بازی فصل ۷۲–۱۹۷۱، بایرن با پیروزی ۵–۱ مقابل شالکه ۰۴ بازگشت خود را به صدرنشین آلمان قطعی کرد. شالکه برای کسب عنوان قهرمانی نیاز به یک برد داشت اما در نهایت توانست بهترین نایب قهرمان تاریخ بوندسلیگا شود. این اولین بازی رسمی بایرن در ورزشگاه جدید المپیک بود. جمعیت ۸۰۰۰۰ نفری به باشگاه اطمینان داد که دروازه اول را بیش از ۱۰۰۰۰۰۰ مارک خواهد داشت.
زمین اصلی آنها تا آن زمان استادیوم شهرداری آن در گرونوالدر استراسه بود که در زبان عامیانه به آن گرونوالدر یا سچزگر ("شصتیر") گفته می‌شود، زیرا پیش از جنگ در سال ۱۸۶۰ مونیخ در مالکیت آن بود. این یک مکان بسیار فرسوده با حداکثر ظرفیت حدود ۴۰۰۰۰ بود که اکثراً مکان‌های ایستاده بودند. در واقع، بازار آنقدر ضعیف بود که مونیخ، سومین شهر بزرگ کشور، از سال ۱۹۴۰ میزبان یک بازی تیم ملی نبود.
استادیوم المپیک در دوران اوج خود یکی از زیباترین و راحت‌ترین استادیوم‌های جهان به حساب می‌آمد، به این معنی که درآمدهای بایرن را افزایش می‌دهد، نه تنها به دلیل ظرفیت صرف، بلکه به دلیل تعداد صندلی‌های با قیمت بسیار بالاتر؛ بنابراین، المپیک ۱۹۷۲ در مونیخ یک تقویت بزرگ برای باشگاه بود و با سیل استادیوم‌های جدید و بازسازی شده در بقیه کشور، حداقل تا جام جهانی ۱۹۷۴ برتری مالی آنها را تضمین کرد. فصل‌های موفق پی در پی در صحنه اروپا به پر شدن استادیوم در دورانی که درآمد دروازه هنوز منبع اصلی درآمد بود کمک کرد. حمایت مالی و حق پخش تلویزیونی یک مورد خوشایند اما جزئی به بودجه سالانه بود که در آن زمان حدود پنج میلیون یورو بود. مازاد هزینه نقل و انتقالات نیز می‌تواند نقش داشته باشد، اما اگر محقق شود، به‌طور کلی به معنای از دست دادن کیفیت در تیم است.
فراتر از رهبری باکیفیت، شانس داشتن بازیکنانی با بالاترین کیفیت که از رده‌های خود رشد کرده یا به‌عنوان استعدادهای جوان کم‌هزینه به‌دست می‌آیند و این واقعیت که در آن روزها لیگ‌های ایتالیا و اسپانیا به روی بازیکنان خارجی بسته بود، زمان مناسبی برای ورود استادیوم جدید احتمالاً مهم‌ترین نقطه برای تضمین جایگاه برتر بایرن در سطح ملی و همچنین اروپایی بود. این به بایرن (بر خلاف رقبای بوروسیا مونشن گلادباخ) اجازه داد تا بازیکنان اصلی خود را حفظ کند و حتی از آنجا گسترش یابد.
زمانی که اسپانیا در سال ۱۹۷۳ مرزهای خود را دوباره به روی استعدادهای خارجی باز کرد، پیشنهادی معادل ۱٫۵ میلیون یورو برای گرد مولر از بارسلونا پذیرفته نشد و بارسا مجبور شد به یوهان کرایف هلندی بسنده کند. از سوی دیگر، رقیب ملی بایرن از راین، مونشن گلادباخ، فوق ستاره گونتر نتزر را به رئال مادرید واگذار کرد. به زودی پس از آن، بایرن می‌تواند خدمات یوپ کاپلمن را نیز از ۱ به خدمت بگیرد. باشگاه کلن برای رقم نقل و انتقال رکورد ملی آن زمان تقریباً ۴۰۰۰۰۰ یورو.
سال ۱۹۷۲ که با قهرمانی که همه رکوردها را شکست – که بیشتر آنها هنوز دست نخورده بودند – سالی بود که در آن بایرن به یک بازیکن جهانی تبدیل شد. علاوه بر این، شش بازیکن از بایرن بخشی از تیم ملی آلمان غربی بودند—یکی از قوی‌ترین تیم‌های این کشور در تمام دوران—که قهرمان اروپا شد، فقط علامت تعجب دیگری برای این فصل پرآب گذاشت. دفاع از عنوان در سال بعد با فاصله رکورد با نزدیک‌ترین خواستگار از نظر تاریخی صرفاً به عنوان تأیید حقایق جدید عمل کرد.
سومین قهرمانی در سال ۱۹۷۴ مصادف شد با بایرن که اولین تیم آلمانی قهرمان جام باشگاه‌های اروپا شد. در آخرین دقیقه وقت اضافه در ورزشگاه هیسل، گئورگ شوارتزنبک با گل تساوی مقابل اتلتیکو مادرید از فاصله ۳۵ متری، همه را شگفت زده کرد. اولین بازی تکراری فینال جام ملت‌های اروپا دو روز بعد شاهد دو گل اولی هونس و گرد مولر بود که به راحتی بایرن را به قهرمانی رساندند.
شش بازیکن بایرن نیز بخشی از تیم آلمان غربی بودند که در فینال جام جهانی همان سال مقابل هلند پیروز شدند. در فصل بعد، انگیزه تیم در سطح ملی تمام شد، اما با مربیگری دتمار کرامر، آنها همچنان موفق شدند امتیازات بزرگی را کسب کنند. در سال ۱۹۷۵ لیدز یونایتد در فینال جام قهرمانان در پاریس شکست خورد، زمانی که فرانتس راث و گرد مولر با گل‌های دیرهنگام خود دفاع از جام را تضمین کردند. بایرن پس از آن رکورد جدیدی را نیز ثبت کرد: تنها قهرمان جام قهرمانان تا به امروز با رکورد منفی در لیگ ملی در همان فصل. در عرض ۱۲ ماه، در گلاسکو، سنت اتین با یک گل دیگر توسط راث شکست خورد و بایرن سومین تیمی شد که در سه سال پیاپی جام را به دست آورد.
فینال جام بین قاره‌ای در دسامبر ۱۹۷۶ پایان دوران طلایی این تیم بود. بایرن بار دیگر پیروز شد. در یک المپیاستادیون سرد، باشگاه برزیلی کروزیرو طعمه گل‌های یوپ کاپلمان و گرد مولر شد. یک تلاش دفاعی فوق‌العاده با ۱۱۷٬۰۰۰ هوادار باعث شد تا کروزیرو در زمین خود با تساوی ۰–۰ به پایان برسد. طی چند سال آینده، بکن‌باوئر و مولر به ایالات متحده رفتند و دوران حرفه‌ای سپ مایر با یک سانحه رانندگی به پایان رسید – پس از اینکه او به مدت ۱۳ فصل در یازدهم ابتدایی تیم حضور داشت. سپس یک رکورد جهانی بایرن به یک آغاز جدید نیاز داشت.