stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سلجوقیان روم
جغرافیای تاریخی آسیای صغیر

آسیای صغیر (شبه جزیرهٔ آناتولی) شبه جزیرهٔ بسیار پهناوریست که از سوی شمال به دریای سیاه و تنگه بسفر (بوسفور) و دریای مرمره و تنگهٔ داردانل، از جانب مغرب به دریای اژه و بخشی از دریای مدیترانه، از سوی جنوب به دریای مدیترانهٔ شرقی و سوریه و عراق، از شرق به ایران، و از شمال شرقی به ارمنستان و گرجستان محدود است. امروزه همهٔ آسیای صغیر جزء بخش آسیایی خاک ترکیه به حساب می‌آید.
وسعت سرزمینی که سلاجقهٔ روم بر آن حکومت می‌کردند در زمان‌های مختلف تغییر پیدا می‌کرد و با زیاد و کم شدن قدرت امپراتوری روم شرقی و پیشرفت دولت ارمنستان صغیر مسیحی و اوضاع کشورهای مسلمان‌نشین مجاور که برخی به دست صلیبیون مغلوب شدند و فرمان‌روایی رعایای مسلمانان آن نواحی به دست رومیان افتاد ارتباط داشت. اسامی بلاد مهمی که در سال ۵۸۷ ه‍.ق در زیر فرمان‌روایی سلاجقهٔ روم بود از ترتیبی که قلیچ ارسلان دوم کشور خود را بین یازده نفر پسران خود در آن تقسیم کرد به دست می‌آید. قونیه پایتخت کل مملکت بود و قیصریه شهر دوم آن مملکت محسوب می‌شد و ملطیه مهم‌ترین ولایت شرقی در ساحل فرات بود.
سلجوقیان روم > تاریخ نظامی

اگر بخواهیم تاریخ نظامی سلاجقه را در آسیای صغیر از فتح ملازگرد تا نیسه بررسی کنیم، آن را می‌توان به چهار مرحله تقسیم کرد:
روابط نظامی یا صلح‌جویانه با نظامیان بیزانس. سپس پس از استقرار صلیبیون و تشکیل دولت امپراتوری لاتین در شرق با یونانیانی ترابوزان و نیقیه.
در جنگ ضد صلیبیون، زیرا یکی از راه‌هایی که به سرزمین بیت‌المقدس می‌رسید، آسیای صغیر بود که در اختیار صلیبی‌ها قرار داشت.
جنگ و مبارزه علیه سلاجقهٔ بزرگ در شرق برای جلوگیری از نفوذ قدرت آنان و توسعهٔ اراضی و ضمناً برای ممانعت از پیشرفت مغولان.
جنگ‌های داخلی میان اقوام و طوایف ترک و تشکیل دولت ترک در زیر لوای فرمان‌روایی سلاجقهٔ آسیای صغیر.
یکی از مهم‌ترین رویدادها در عرصهٔ نظامی در جهان اسلام و آن هم در ارتباط با غرب، جنگ‌های صلیبیست؛ از آنجا که زمان این رویداد مقارن با تسلط ترکان به جهان اسلام و آسیای صغیر بوده است لازم است تا به نقش ترکان در این واقع بپردازیم.
به باور پژوهشگران، از قرن هفتم میلادی که مسلمانان بیت‌المقدس را فتح کردند تا ظهور دورهٔ ترکان سلجوقی، برای رفت‌وآمد عیسویان و زوار ایشان به آن شهر هیچ‌گونه سختگیری نمی‌شد. این وضع تقریباً تا دورهٔ مورد بحث ادامه داشت. البته نمی‌توان منکر شد که هر از گاهی ظلم‌هایی از سوی حکام در حق عیسویان می‌شد. چنان‌که گذشت، هجوم ترکان به آسیای صغیر در پی فرمان آلب ارسلان صورت گرفت. آن‌ها پس از تصرف تقریباً اکثر شهرهای آسیای صغیر، از آن سوی بسفر چشم به خود شهر قسطنطنیه دوخته بودند. وقتی سلیمان‌بن قلتمش، نیقه را که از بلاد مسیحی آسیای صغیر بود به عنوان پایتختی برگزید موجب نگرانی دولت بیزانس شد. پس از آن نیز دیگر شهرها یکی پس از دیگری به چنگ ترکان درآمد. این ترکان که مسلمان متعصب حنفی بودند نسبت به رعایای مسیحی و اماکن متبرکه تعدی و بی‌حرمتی می‌کردند. البته برخی پژوهشگران متأخر غربی بر این باورند که والیان اورشلیم دشمن خاصی با عیسویان نداشتند. در این روزگار، در میان زائرانی که وارد بیت‌المقدس می‌شدند راهبی به نام «پطروس» بود که وقتی وارد بیت‌المقدس شد از تسلط مسلمانان (سلجوقیان) بر آنجا برآشفت و قسم یاد کرد تا آن را از چنگ کفار (مسلمانان) درآورد. وی در برگشت، نزد پاپ اوربانوس دوم رفت و از جانب پاپ دستور گرفت تا مردم را به جهاد ترغیب کند. به هر حال، تبلیغات پطروس، خطر هجوم و تسلط بیشتر سلاجقه و یاری‌طلبی رومیان از یک‌سو، و سخنان پاپ مذکور از سوی دیگر، عالم مسیحیت را به هیجان آورد و جنگ‌های بلندمدت صلیبی را موجب شد.
سپاه سلجوقیان روم با اینکه متشکل از ترکمانی بود که از همان آغاز آناتولی را مورد حمله قرار دادند، ولی نیرویی چندملیتی به حساب می‌آمد؛ چون علاوه بر ارمنیان و یونانیان اسیر و غلام، برخی افراد خارجی با عنوان مبهم «فرنگی» را نیز دربرداشت. وضعیت اینان چندان روشن نیست؛ اما به احتمال زیاد جزو مزدوران بوده‌اند.
سلجوقیان روم > تشکیلات دیوانی

به احتمال زیاد تشکیلات سلجوقیان آناتولی به وسعت و عملکرد تشکیلات سلجوقیان بزرگ نمی‌رسید. سلاطین سلجوقیان آناتولی از منشیان و مأموران سرزمین‌های شرق اسلامی وابسته به فرهنگ ایرانی ـ اسلامی بهره می‌گرفتند؛ چون مأموران یونانی یا ارمنیِ پیش از سلجوقیان، سررشته‌ای در کارهای عملی و زبان فارسی و عربی و به‌طور کلی در سنت دیوانی اسلامی نداشتند، از این‌رو امور دیوانی سلجوقیان روم همچون فرهنگ آن‌ها صبغهٔ شدید ایرانی داشت. البته امکان تأثیرات مستمر تمدن‌های پیشین همچون بیزانس را نیز در دورهٔ شکل‌گیری و پیشین این سلطنت نباید نادیده گرفت.
عالی‌ترین مأمور اجرایی سلطان، وزیر بود، ولی به نظر می‌رسد که وزرای آناتولی، آن قدرت و نفوذی را که وزرای سلجوقیان بزرگ، دست کم پیش از اوسط قرن هشتم برخوردار بودند، به دست نیاورده‌اند تا اینکه شخصیت مقتدری چون معین‌الدین پروانه سلیمان و سایر مأموران مقتدر به عرصه رسیده‌اند و بین سلاطین دست‌نشانده و اربابان مغولی آن‌ها حایل شده‌اند. در دیوان انشای قونیه برای مکاتبات از زبان فارسی استفاده می‌شد و زبان عربی هم برای مکاتبات با سلاطین سوریه، مصر و عراق به کار می‌رفت. از این‌ها گذشته برای ارتباط با تعداد روزافزون ترکان در جمعیت آناتولی به خصوص در میان شهرها و حومهٔ آن‌ها ضروری بود.
سلجوقیان روم > تشکیلات دیوانی > ایرانیان و دستگاه دیوانی

مقایسهٔ اجمالی میان اصطلاحات مناصب تشکیلاتی سلجوقیان ایران و آناتولی، گستردگی و میزان اقتباس و همانندی این دو دستگاه را آشکارتر خواهد کرد.
تشکیلات اداری و کشوری سلجوقیان ایران به پنج دیوان تقسیم می‌شد:
وزارت یا دیوان اعلا
دیوان استیفا
دیوان طغرا که شامل دیوان انشا و رسایل
دیوان عرض و دیوان اشراف
متولیان هر یک از این دیوان‌ها را به ترتیب وزیر، مستوفی، طغرایی، عارض و مشرف می‌گفتند که هر یک وظایفی داشتند. وزیر در رأس تشکیلات و امور جاری بود. مستوفی مدیر مالی و رئیس دیوان، طغرا ناظر بر مکاتبات و فرمان‌ها و غیره، مشرف عهده‌دار نظارت بر اخبار دربار و همچنین نظارت بر عملکرد کارکنان دولت به‌ویژه مأموران جمع‌آوری مالیات، و عارض نیز مأمور اداره امور نظامی کشور بود. در آناتولی هم، آنگونه که از اخبار مورخان آن دوران برمی‌آید، تمام این مناصب با همین عناوین و وظایف در پاره‌ای موارد با اندکی تفاوت وجود داشته است. آق سرایی مناصب موجود در آناتولی را در زمان غیاث‌الدین کیخسرو (۶۶۴ ه‍.ق) چنین برمی‌شمارد: «وزارت، پروانگی، نیابت سلطنت، استیفا، اشراف ممالک و بیگلربیگی.»
مهم‌ترین موارد اختلاف منصب پروانگی بود که منشأ آن به درستی روشن نیست. در ایران این منصب تنها یک منصب جزء اداری بود که متصدی آن پروانه‌چی خوانده می‌شد. در هر حال پروانه یکی از یکی از مشاوران عالی سلطان بود که پیام‌های شخصی او را می‌رساند. اختلاف دیگری که وجود داشت مربوط به قدرت و اختیار وزیر بود. در آناتولی بنا به دلایل نامعلومی به‌ویژه تا پیش از حملهٔ مغول، از اقتداری که سایر همتایانشان داشتند، برخوردار نبودند و همواره صاحب‌منصبان دیگری همچون اتابکان، نواب و غیره با آنان در قدرت شریک بودند.
علاوه بر مناصب گفته شده که در سطح کلان مطرح بودند، سلسله مراتب دستگاه دیوانی و نظامی سلجوقیان آناتولی نیز شباهت چشم‌گیری با همین سلسله مراتب در دستگاه سلجوقیان ایران و عراق داشت. اکثراً اسامی فارسی یا نیمه‌فارسی داشتند همان‌هایی بودند که در میان سلجوقیان ایران و عراق نیز به کار می‌رفتند. مناصبی نظیر امیر آخور که وظیفه‌اش نظارت بر نگهداری از اسب‌های دربار بود، امیر جاندار که در رأس نگهبانان بود یا محافظان بود. امیر سلاح یا سرکردهٔ سپاهیان، امیر مجلس که وظیفه‌اش ترتیب و تدارک مراسم جشن و نظایر آن بود. امیر شکار که وظیفه‌اش ترتیب تدارکات شکار سلطان بود. امیر عالم که وظیفهٔ تقدیم نامه‌های رسمی را داشت. پرده‌دار یا حاجب که نظارت بر ورود و خروج افراد به دربار را برعهده داشت. همچنین چاشنی‌گیر، شراب‌سالار، طشت‌دار، جامه‌دار و غیره.
مشاغل نظامی و مناصب مرتبط با آن‌ها نیز در آناتولی وجود داشت، استفاده از اصطلاحات فارسی مانند سرهنگ، سر نفر، سرلشکر، سپه‌دار و نظایر آن برای نامیدن مناصب، مراتب و درجات نظامی که برخی از آن‌ها بعدها عیناً به ترکی ترجمه شدند نیز نشان‌دهندهٔ اقتباس سلجوقیان آناتولی از نظام سپاه در ایران است.
دبیری و منشی‌گری از مشاغل مهم دیگری است که در دوران سلجوقی وجود داشت. منشیان متعددی وظیفهٔ نگارش مکاتبات اداری، فرمان‌ها، منشورها و حتی مکاتبات شخصی را بر عهده داشتند. این دبیران یا ایرانی بودند یا فارسی را به خوبی می‌دانستند. اغلب خود نیز ادیبانی بودند که نوشته‌هایشان از ارزش ادبی برخوردار بود. ادارهٔ دیوان طغرا عمدتاً بر عهدهٔ این منشیان، دبیران و کاتبان هنرور بود.
سلجوقیان روم > تاریخ اجتماعی

عقیده تداوم یا عدم تداوم نهادها در سلطنت سلجوقیان روم و بهره‌گیری از نیروی جمعیت بومی در دستگاه دولتی ارتباطی تنگاتنگ با پیشرفت و روند اسلامی شدن فلات آناتولی و مشکلات برخاسته از آن داشت. اسلامی شدن آناتولی یک روند تدریجی بود؛ ولی سرعت پیشرفت آن و میزان شدت عمل و رفتار خشونت‌آمیز با جمعیت بومی از مسائلی بود که بارها مورخان آن‌ها را بررسی کرده‌اند. تردیدی نیست که یونانیان و ارمنیان از حملات ترکمانان بسیار لطمه دیده بودند و نکتهٔ مهم اینکه خود ترکمانان هم به‌طور کامل با فرهنگ اسلامی انس نگرفته بودند؛ ترکمانان کودکان بومی را به بردگی می‌گرفتند. کلیساها و صومعه‌ها از عایدات پیشین خود محروم شدند و به فقر افتادند. به‌طور کلی جمعیت مسیحی مرکز آناتولی به حواشی دریایی و اراضی کوهستانی عقب نشستند.
آنچه در پی ورود ترکان و ترکمانان به آناتولی پس از پیروزی سلجوقیان در نبرد ملازگرد روی داد مبدأ تحولات شگرفی در زمینه‌های گوناگون بود. بدون شک «گسترش اسلام در آناتولی و ترک‌نشین کردن این سرزمین از جمله حوادث مهم و تعیین‌کنندهٔ تاریخی است.» پس از چیرگی ترکمانان بر آناتولی، به مرور بافت نژادی آنجا متحول شد و آناتولی به سرزمینی ترک‌نشین تبدیل شد. از آنجا که نظامی اداری در حکومت سلجوقیان به دست کارگزاران ایرانی و فارسی‌زبان بود، در آناتولی زبان ترکی به صورت زبان محاوره رواج یافت اما برای مکاتبات، به‌ویژه در امور اداری، از زبان فارسی استفاده می‌شد. نقش ترکانی که به رهبری سلاجقه به آناتولی وارد شدند در تغییر مذهب اهالی آن سرزمین قابل توجه بود. در واقع آنان سرزمین مسیحی‌نشین آناتولی را به اقلیمی مسلمان‌نشین تبدیل و آنجا را ضمیمهٔ قلمرو جهان اسلام کردند.
بین جمعیت پیشین آناتولی و ترکمانان تازه‌رسیده ازدواج‌های درون‌گروهی هم صورت گرفت چنان‌که در برخی منابع هم‌عصر یونانی از یک نسل مختلط به نامMixovarvoroi صحبت می‌شود که در میان نیروهای نظامی برخی از سلاطین ترک دیده می‌شدند. این نوع وصلت‌های درون‌گروهی برای غیرمسلمانانی که تحت ذمه حکومت‌های اسلامی بودند ضررهای اجتماعی و حقوقی در پی داشت و موجب شد بسیاری از آن‌ها به ناچار به اسلام گرایند؛ از این‌رو کاهش چشم‌گیری در شمار مسیحیان آناتولی رخ داده است.
لازم است ذکر شود که در آینده با رشد شرایط اقتصادی و برقراری ثبات سیاسی حیات شهری از آن حالت فشردگی و بدبختی اواخر سدهٔ دوازدهم میلادی بیزانسی‌ها رهایی یافت و برج و باروهای جدیدی پیرامون بعضی از شهرها کشیده شد. با اینکه شهرهای سلجوقیان روم که تقریباً شباهت زیادی با شهرهای با شهرهای پیشین بیزانسی یا باستانی یا هر دوی آن‌ها داشتند، مستقل‌تر از سایر شهرهای جهان اسلام نبودند؛ ولی حیاتی پویا و سرزنده داشتند و اختلاف ادیان و اقوام بر پویندگی آن‌ها افزوده بود.
سلجوقیان روم > تاریخ اقتصادی

حیات اقتصادی و بازرگانی در سرزمین‌های اصلی سلطنت سلجوقیان روم به‌ویژه از اوایل سده هفتم هجری شکوفا شد. تنها در نواحی مرزی بود که به دلیل جنگ‌های زیاد و تهاجمات، آشفتگی اقتصادی و اجتماعی رخ داد و نکتهٔ دیگر اینکه خود سلاطین علاقهٔ زیادی به شکوفایی کشاورزی نشان دادند. مالیات‌هایی که سلجوقیان بر جمعیت مسیحی می‌بستند کمتر از فشار نظامی مالی بیزانسی‌ها بود.
سلاطین روم در نیمهٔ اول سدهٔ هفتم هجری به سواحل دریای مدیترانه و سیاه دست یافتند و حتی نفوذ خود را تا درون کریمه گستراندند؛ از این‌رو تحول چشم‌گیری در تجارت داخلی و خارجی آناتولی پدید آمد و نتیجهٔ آن برنامه‌های وسیع بنا سازی سلاطین شد و اعیان و اشراف، راه‌ها، پل‌ها، کاروان‌سراها و تسهیلاتی برای مسافران و تاجران ساختند. نخستین قرارداد بازرگانی با قدرت‌های اروپایی همچون ونیزی‌ها و با در نظر گرفتن دسترسی به تجارت مدیترانه از طریق آنتالیا منعقد شد.
سلجوقیان روم > تاریخ اقتصادی > نظام پولی

مسکوکات سلجوقیان روم از سلاجقهٔ بزرگ جدا بود، قدیمی‌ترین سکهٔ آن‌ها فَلس (Fals) مسی بود که رکن‌الدین مسعود اول‌بن قلیچ‌ارسلان (۵۱۰–۵۱ ه‍.ق) آن را ضرب کرد و این سکه از روی فُلیس (Follis) بیزانسی‌ها تقلید شده و نیم‌تنه تمام‌رخ سلطان بر روی آن و نام او در پشت آن نقش بسته بود. قلیچ‌ارسلان دوم در سال ۵۷۱ ه‍.ق دینارهای طلا و دراهم نقره کهن اسلامی را در آناتولی رواج داد. از سال ۵۷۳ ه‍.ق یک دینار طلای واحد دردست است در حالی که قدیمی‌ترین دینار نقره متعلق به دو سال پیش از آنست.
پس از مرگ سلیمانشاه در سال ۶۰۰ ه‍.ق سرزمین‌های غربی سلجوقی تحت حکومت غیاث‌الدین کیخسرو اول درآمد. سکه‌های نقره او در قونیه، قیصریه و ملطیه ضرب می‌شد، وی آخرین حاکم سلجوقی است که سکه مسی با نقش سوار نیزه‌دار ضرب کرده است.
پایان مسکوکات سلجوقیان روم در ابهام است. سلطنت در دهه‌های پایانی سدهٔ هفتم و سال‌های نخستین سدهٔ هشتم هجری در بین کیقباد سوم و مسعود دوم و فرزند او مسعود سوم دست به دست گشت؛ اما ضرب سکه‌های خام و نامرغوب آن‌ها ارائهٔ سال‌شماری درست و صحیح را بر اساس شواهد سکه‌شناسی ناممکن می‌سازد.
در ربع پایانی سدهٔ هفتم سکه‌ها طلایی و نقره‌ای نایاب شد. ساختار درونی دولت از هم پاشید و حکام محلی برای اعتبار بخشیدن به سکه‌های خود از نام مسعود دوم و کیقباد سوم استفاده می‌کردند. سکه‌های کیقباد سوم از وزن معیار دراهم اسلامی تبعیت نمی‌کرد و وزن آن‌ها به ۲/۵ گرم رسیده بود؛ بنابراین بی‌نظمی در ضرب سکه و کاهش وزن سکه‌های نقره آناتولی به دورهٔ جانشینان آن‌ها یعنی بیلک‌ها نیز سرایت کرد و آن‌ها نخست به نام ایلخانان سکه ضرب کردند و سپس به نام خودشان سکه ضرب کردند و سکهٔ کوچک نقره‌ای آقچه را رواج دادند که در ربع دوم سدهٔ هشتم هجری واحد شمارش پول آناتولی برشمرده می‌شد.
سلجوقیان روم > تاریخ فرهنگی > ادبیات

فرهنگ فرهیخته و دیوان‌سالاری سلطنت سلجوقیان روم ذاتاً ایرانی بود و در زمینه‌های تاریخ‌نگاری و تصوف آثاری به زبان فارسی پدید آمد. در فضای شدید عرفانی و سنت صوفیانه این عصر، ادبیات متصوفانه و شاخه‌ای از ادبیات تراجم احوال دربارهٔ عرفاً و متصوفه (مناقب‌نامه‌ها) شکوفا شد. از شخصیت عالی‌مرتبه آن دوران مولوی است که در زمان اقامتش در قونیه دیوان شعر و شاهکارش مثنوی معنوی را سرود. فرزند او، سلطان ولد، در زبان فارسی و ترکی سرآمد بود و آثاری در این زبان‌ها پدیدآورد. دربارهٔ صوفیان برجستهٔ آناتولی دورهٔ سلجوقیان چندین مناقب‌نامه نوشته شد که مناقب‌نامه‌های صوفیان مولوی برجستگی خاصی داشت ولی اثر پرآوازه و نمونهٔ برجسته‌ای از این نوع آثار، مناقب‌العارفین شمس الدین افلاکی بود که در نیمهٔ اول سدهٔ هشتم هجری پدید آمد؛ یعنی روزگاری که دیگر سلجوقیان در میدان سیاست حضور نداشتند.
در این دوره زبان عربی همچنان زبان آثار دینی، کلامی، فقهی و علمی بود و آناتولی به‌ویژه کانون تولید، انتقال و نسخه‌برداری متون فقه حنفی به حساب می‌آمد؛ ولی زبان عربی برای نگارش متون عرفانی هم به کار برده می‌شد چنان‌که آثار ابن‌عربی به زبان عربی تألیف یافته و او تعدادی از آن‌ها را در زمان اقامتش در قونیه و دیگر شهرهای آناتولی در اوایل سدهٔ هفتم هجری نوشت؛ از این‌رو وی اثر منظوم عرفانی خود ترجمان‌الاشواق را در قیصریه به رشتهٔ تحریر درآورد و شاگردش، صدرالدین قونیه، آثار معتبری دربارهٔ تفسیر قرآن، حدیث و اسماء نودونه‌گانهٔ خدا و آثاری دربارهٔ تصوف نظری به زبان عربی تألیف کرد.
تمامی این آثار را محافل فرهیخته یا درباری سلجوقیان روم می‌نوشتند ولی نباید فراموش کرد که زبان روزمرهٔ مردم ترک، چه شهری و چه روستایی، زبان ترکی بود. با اینکه بهره‌گیری قرامانی‌ها از زبان ترکی برای دیوان‌های کشوری در قونیه کوتاه‌مدت بود، ولی این واقعیت را به ثبوت رسانید که استفاده از زبان ترکی در امور عمومی امکان‌پذیر است. با این وجود بهره‌گیری از زبان ترکی در قلمرو حکومت سلاجقهٔ روم در سطح ادبیات مردمی و عامیانه قرار داشت.
اما هنگامی که زبان ترکی در مقام زبانی ادبی وارد صحنهٔ ادبیات شد، کشمکش بی‌امانی را آغاز کرد چون نویسندگانی که از این زبان استفاده می‌کردند متهم بودند به اینکه نمی‌توانند زبان فارسی و عربی را به کار بگیرند و لذا زبان ترکانِ بی‌ادراک را استفاده می‌کردند. مولوی در مثنوی خود از چندین شعر ترکی بهره جست و اقامت طولانی وی در قلمرو سلجوقیان روم بیانگر آشنایی کامل وی با زبان ترکی است؛ ولی فرزند او، سلطان ولد، را می‌توان یکی از نویسندگان چیره‌دست زبان ترکی دانست چون در آثار او دست‌کم ۳۶۷ بیت شعر ترکی وجود دارد که به احتمال زیاد برای ترویج و انتشار اندیشه‌های مولویه در میان مردم از آن‌ها بهره برده است.
اورلیا، آیووا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= آیووا, 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| Aurelia, Iowa | Aurelia, Iowa |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location of Aurelia, Iowa: Location of Aurelia, Iowa
مختصات: ۴۲°۴۲′۵۱″ شمالی ۹۵°۲۶′۵″ غربی﻿ / ﻿۴۲٫۷۱۴۱۷°شمالی ۹۵٫۴۳۴۷۲°غربی﻿ / 42.71417; -95.43472: مختصات: ۴۲°۴۲′۵۱″ شمالی ۹۵°۲۶′۵″ غربی﻿ / ﻿۴۲٫۷۱۴۱۷°شمالی ۹۵٫۴۳۴۷۲°غربی﻿ / 42.71417; -95.43472
ایالت:  آیووا
شهرستان: شهرستان چروکی، آیووا
مساحت: مساحت
 • کل: ۱٫۰۴ مایل مربع (۲٫۶۹ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱٫۰۴ مایل مربع (۲٫۶۹ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۳۹۱ فوت (۴۲۴ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۱٬۰۳۶
 • برآورد (2012): ۱٬۰۳۲
 • تراکم: ۹۹۶٫۲/مایل مربع (۳۸۴٫۶/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 51005
کد منطقه: 712
FIPS code: 19-03745
GNIS feature ID: 0454283
اورلیا (به انگلیسی: Aurelia) شهری در ایالت آیووا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۰۳۶ نفر بوده‌است.
کاغلوکوزلو (کلیبر)

village در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| کاغلوگوزلو کاغلوگوزلو | کاغلوگوزلو کاغلوگوزلو |
| --- | --- |
village: village
کاغلوگوزلو: کاغلوگوزلو
مختصات: ۳۹°۱۳′۵۵″ شمالی ۴۷°۲۶′۱۰″ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۲۳۱۹۴°شمالی ۴۷٫۴۳۶۱۱°شرقی﻿ / 39.23194; 47.43611: مختصات: ۳۹°۱۳′۵۵″ شمالی ۴۷°۲۶′۱۰″ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۲۳۱۹۴°شمالی ۴۷٫۴۳۶۱۱°شرقی﻿ / 39.23194; 47.43611
استان‌های ایران: استان آذربایجان شرقی
شهرستان‌های ایران: شهرستان کلیبر
بخش (تقسیمات کشوری): بخش آبش‌احمد
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان قشلاق (کلیبر)
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۳۴۸
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
کاغلوگوزلو یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان قشلاق بخش آبش‌احمد شهرستان کلیبر واقع شده‌است.
روضه اقدیم

مکان در 23x15px|border |alt=|link= قطر
| روضه اقدیم روضة اقدیم | روضه اقدیم روضة اقدیم |
| --- | --- |
منطقه: منطقه
خیابان طقب ال مایدا در روضه اقدیم: خیابان طقب ال مایدا در روضه اقدیم
روضه اقدیمموقعیت روضه اقدیم در نقشه: روضه اقدیمموقعیت روضه اقدیم در نقشه
مختصات: ۲۵°۱۹′۵۱″شمالی ۵۱°۲۲′۴۹″شرقی﻿ / ﻿۲۵٫۳۳۰۷°شمالی ۵۱٫۳۸۰۳°شرقی﻿ / 25.3307; 51.3803: مختصات: ۲۵°۱۹′۵۱″شمالی ۵۱°۲۲′۴۹″شرقی﻿ / ﻿۲۵٫۳۳۰۷°شمالی ۵۱٫۳۸۰۳°شرقی﻿ / 25.3307; 51.3803
شهرداری‌های قطر: شهرداری الریان
منطقه‌های قطر: منطقه ۵۱، قطر
District no.: ۵۱
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۲٫۷ کیلومتر مربع (۴٫۹ مایل مربع)
ارتفاع: ۳۳ متر (۱۰۸ فوت)
روضه اقدیم (به عربی: روضة اقدیم) یک منطقهٔ مسکونی در قطر است که در شهرداری الریان واقع شده‌است. روضه اقدیم ۱۲٫۷ کیلومتر مربع مساحت دارد ۳۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گوگوگوان

برای مجموعه تاریخی، امپراطور افسانه‌ها (مجموعه تلویزیونی) را ببینید.
پادشاه گگوگوون (به کره‌ای: 고국원태왕)، (سلطنت: ۳۳۱~۳۷۱ میلادی)؛شانزدهمین امپراتور گوگوریو، شمالی‌ترین در میان سه پادشاهی کره، بود. او پسر پادشاه میچون و بانو جو بود. او در جریان نبرد با پادشاه گون‌چوگو کشته شد.
ته‌وانگ
| 0 | 1 |
| --- | --- |
گگوگوون: گگوگوون
هانگول: 고국원왕, 국강상왕
هانجا: 故國原王, 國岡上王
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Gogugwon-wang, Gukgangsang-wang
مک‌کیون–ریشاور: Kogugwŏn-wang, Kukkangsang-wang
نام تولد: نام تولد
هانگول: 고사유, 유, یا 쇠
هانجا: 高斯由, 劉, یا 釗
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Go Sayu, Yu, یا Soe
مک‌کیون–ریشاور: Ko Sayu, Yu, یا Soe
حکومت

گوگوریو توسط مردم ژیان‌بی که به گوگوریو حمله کردند با ویرانی روبرو شد. هواندو دوباره در سال ۳۴۱ توسط آنها نابود شد. بویو نیز توسط ژیان‌بی در سال ۳۴۶ نابود شد.
سلطنت گگوگوون به شدت از تهاجمات مستمر خارجی، نه تنها نیروهای چینی از جمله ژیان‌بی، بلکه همچنین به بکجه، بخش جنوب غربی شبه جزیره کره، رنج برد. به ویژه، ژیان‌بی از یان سابق در سال ۳۴۲ به پایتخت حمله کرد و ملکه ژو، مادر گگوگوون و کنیزهایش را اسیر کرد و همچنین جسد پدرش، میچون را از زیر خاک بیرون آورد. از آنجایی که پایتخت به‌طور کامل ویران شد، گگوگوون ابتدا گونگنه‌سونگ را به عنوان یک قلعه جایگزین در کره شمالی ساخت و به‌طور موقت پایتخت را به پیونگ‌یانگ، پایتخت کنونی کره شمالی منتقل کرد. در حالی که او می‌توانست جسد پدرش را پس بگیرد، حدود ۱۳ سال طول کشید تا مادرش به گوگوریو برگردد.
در سال ۳۶۹، گگوگوون شخصاً اعزام بیش از ۲۰٫۰۰۰ سرباز را بدون موفقیت رهبری کرد. پسر پادشاه گون‌چوگو، پادشاه گون‌گوسو گگوگوون (تنها فرمانروای گوگوریو که در میدان نبرد کشته شد)، را در قلعه پیونگ‌یانگ کشت. او در گوگوگ‌ وون به خاک سپرده شد.
خانواده

پدر: پادشاه میچون (미천왕، 美川王)
پدربزرگ: شاهزاده دولگو (돌고، 咄固)
مادر: ملکه، از قبیله جو (왕후 주씨، 王后 周氏)
فرزندان:
شاهزاده گوبو (پادشاه سوسوریم) (구부، 丘夫)
شاهزاده ایریون (پادشاه گگوگ‌یانگ) (이련، 伊連)
شاهزاده لی‌یانگ (이영، 李英)
تصویرسازی در هنر و رسانه

توسط لی جونگ‌وون در سریال تلویزیونی کی‌بی‌اس ۱ ۲۰۱۰~۲۰۱۱ پادشاه افسانه‌ها به تصویر کشیده شد.
به تصویر کشیده شده در سریال تلویزیونی کی‌بی‌اس در سال ۲۰۱۷ Chronicles of Korea .
امکولا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= هند
| Amkula আমকোলাAmkola | Amkula আমকোলাAmkola |
| --- | --- |
شهر: شهر
AmkulaLocation in West Bengal, India: AmkulaLocation in West Bengal, India
مختصات: ۲۳°۳۶′۵۶″شمالی ۸۷°۰۴′۴۳″شرقی﻿ / ﻿۲۳٫۶۱۵۴۳۹°شمالی ۸۷٫۰۷۸۵۰۲°شرقی﻿ / 23.615439; 87.078502: مختصات: ۲۳°۳۶′۵۶″شمالی ۸۷°۰۴′۴۳″شرقی﻿ / ﻿۲۳٫۶۱۵۴۳۹°شمالی ۸۷٫۰۷۸۵۰۲°شرقی﻿ / 23.615439; 87.078502
ایالت: بنگال غربی
District: Barddhaman
جمعیت (2001): جمعیت (2001)
 • کل: ۵٬۹۳۶
زبان‌ها: زبان‌ها
 • رسمی: زبان بنگالی, زبان انگلیسی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۳۰ (IST)
وبگاه: bardhaman.gov.in
امکولا (به انگلیسی: Amkula) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بنگال غربی واقع شده‌است.
خصوصیات

امکولا ۵٬۹۳۶ نفر جمعیت دارد.
لیون جنوبی، میشیگان

مکان
| South Lyon | South Lyon |
| --- | --- |
شهر: شهر
City of South Lyon: City of South Lyon
Downtown South Lyon, Pontiac Trail: Downtown South Lyon, Pontiac Trail
Location in Oakland County and the state of میشیگان: Location in Oakland County and the state of میشیگان
مختصات: ۴۲°۲۷′۳۸″ شمالی ۸۳°۳۹′۰۶″ غربی﻿ / ﻿۴۲٫۴۶۰۵۶°شمالی ۸۳٫۶۵۱۶۷°غربی﻿ / 42.46056; -83.65167: مختصات: ۴۲°۲۷′۳۸″ شمالی ۸۳°۳۹′۰۶″ غربی﻿ / ﻿۴۲٫۴۶۰۵۶°شمالی ۸۳٫۶۵۱۶۷°غربی﻿ / 42.46056; -83.65167
ایالت: میشیگان
County: Oakland
حکومت: حکومت
 • نوع: Council-Manager
 • شهردار: Tedd Wallace
 • مدیریت شهری: TBA
مساحت: مساحت
 • کل: ۳٫۷۳ مایل مربع (۹٫۶۶ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۳٫۷۳ مایل مربع (۹٫۶۶ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۹۲۸ فوت (۲۸۳ متر)
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • کل: ۱۱٬۳۲۷
 • برآورد (2012): ۱۱٬۵۰۰
 • تراکم: ۳۰۳۶٫۷/مایل مربع (۱۱۷۲٫۵/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (Eastern (EST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: 48178
کد منطقه: 248
FIPS code: 26-75100
GNIS feature ID: 0638381
وبگاه: http://www.southlyonmi.org/
لیون جنوبی، میشیگان (به انگلیسی: South Lyon, Michigan) یک شهر در ایالات متحده آمریکا با جمعیت ۱۱٬۳۲۷ نفر است که در میشیگان واقع شده‌است.
حصیر

یک زن با کلاه و سبد حصیری در تربت حیدریه، خراسان رضوی، ایران (۱۳۸۶)
حصیر (به عربی: الحصيرة) به محصولات بافته‌شده از الیاف گیاهی (سلولزی) گفته می‌شود.
تاریخچه

حصیری در خانواده طهماسبی زاده  ثبت شده است که از «نی و علف‌های باتلاقی» بومی ساخته شده است. خانواده‌های طبقه متوسط فقط می‌توانستند چند قطعه، مانند میزهای کوچک را بخرند. با این حال، باستان‌شناسانی که بر روی مقبره‌های فراعنه ثروتمند کار می‌کنند، طیف گسترده‌تری از اقلام حصیری را کشف کرده‌اند، از جمله «صندوق، سبد، جعبه کلاه گیس، و صندلی». حصیر حتی در امپراتوری هخامنشی در میدان نبرد، در سپرها کاربرد پیدا کرد.
محبوبیت حصیر از مصر باستان و ایران به روم باستان منتقل شد. از سبدهای حصیری برای حمل وسایل در پمپئی استفاده می‌شد. مبلمان از حصیری به سبک رومی ساخته می‌شد. پیشنهاد شده است که استفاده گسترده از حصیر در عصر آهن (۱۲۰۰ قبل از میلاد - ۴۰۰ پس از میلاد در اروپا) ممکن است بر توسعه الگوهای بافته شده مورد استفاده در هنر سلتیک تأثیر گذاشته باشد.
در قرن ۱۶ و ۱۷، حصیر در کشورهای اروپایی مانند پرتغال، اسپانیا و انگلستان «کاملاً رایج» بود.
حصیری در دوران اکتشاف، زمانی که بازرگانان دریایی بین‌المللی از فیلیپین با گونه ای از نخل به نام حصیر خیزران بازگشتند، تقویت شد. حصیری قوی تر از مواد حصیری سنتی اروپایی است، اگرچه ساقه حصیری را می‌توان جدا کرد تا از هسته داخلی نرم‌تر برای حصیری استفاده شود.
قرن نوزدهم برای حصیر در اروپا، انگلستان و آمریکای شمالی محبوبیت زیادی به ارمغان آورد. هم در فضای باز و هم در داخل خانه استفاده می‌شد. مردم در دوران ویکتوریا معتقد بودند که این مبلمان بهداشتی تر از مبلمان وبهلسترد است. ارزان بود، در برابر آب و هوای سخت مقاومت می‌کرد و با بسیاری از سبک‌ها سازگار بود.
در ایالات متحده، Cyrus Wakefield شروع به ساخت مبلمان حصیری در دهه ۱۸۵۰ کرد. او ابتدا از چوب حصیری که از کشتی‌ها تخلیه شده بود استفاده کرد و از آن به عنوان بالاست استفاده می‌شد، اما با معروف شدن طرح‌هایش، خودش شروع به وارد کردن مواد کرد. شرکت Wakefield به یکی از صنایع پیشرو در مبلمان حصیری تبدیل شد. بعداً با شرکت تولید صندلی هیوود (یک شرکت صندلی چوبی که فرایند مکانیکی برای بافتن صندلی‌های حصیری اختراع کرده بود) ادغام شد و هیوود-ویکفیلد، یکی از قدیمی‌ترین و برجسته‌ترین شرکت‌های آمریکای شمالی را تشکیل داد. تولیدکنندگان حصیری
در زمان‌های اخیر، زیبایی‌شناسی آن به شدت تحت تأثیر جنبش هنرها و صنایع دستی در آغاز قرن بیستم قرار گرفت.
حصیر هنوز هم یک ماده محبوب است. محصولات حصیری عتیقه بسیار مورد توجه کلکسیونرها هستند. تکثیر مبلمان و قطعات برجسته نیز برای استفاده در فضای داخلی و خارجی فروخته می‌شود. (امروزه در آمریکای شمالی، «حصیری» و «حصیری» اغلب به جای یکدیگر استفاده می‌شوند) حصیری‌کاری صنعت مهمی در لهستان است که صدها کارگر ماهر را برای تولید کالاها برای صادرات به اروپای غربی استخدام می‌کند.
سبدهای لباسشویی در اروپا محبوب بوده و هستند.
حصیربافی

حصیربافی به معنی بافت رشته‌های حاصل از الیاف گیاهی (سلولزی) به کمک دست و ابزار ساده دستی است که طی آن محصولات مختلفی مانند زیرانداز، سفرهٔ حصیری، انواع سبد، انواع ظرف و … تولید می‌شود. حصیربافی خود پَخَل بافی، بامبوبافی، مرواربافی، تِرکه بافی، چم بافی و سبد بافی را نیز شامل می‌شود.
چیغ‌بافی نیز در زیرمجموعهٔ حصیربافی قرار می‌گیرد با این تفاوت که در روند بافت علاوه بر الیاف گیاهی از نخ پشمی رنگ شده نیز برای ایجاد نقش و طرح‌های سنتی استفاده می‌گردد.