stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
علی بن ابی‌طالب در قرآن
آیات در مورد شخص علی > مائده آیه ۳

مقالهٔ اصلی: آیه اکمال
﴿حُرِّمَتْ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةُ وَالدَّمُ وَلَحْمُ الْخِنْزِيرِ وَمَا أُهِلَّ لِغَيْرِ اللَّهِ بِهِ وَالْمُنْخَنِقَةُ وَالْمَوْقُوذَةُ وَالْمُتَرَدِّيَةُ وَالنَّطِيحَةُ وَمَا أَكَلَ السَّبُعُ إِلَّا مَا ذَكَّيْتُمْ وَمَا ذُبِحَ عَلَى النُّصُبِ وَأَنْ تَسْتَقْسِمُوا بِالْأَزْلَامِ ۚ ذَٰلِكُمْ فِسْقٌ ۗ الْيَوْمَ يَئِسَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ دِينِكُمْ فَلَا تَخْشَوْهُمْ وَاخْشَوْنِ ۚ الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلَامَ دِينًا ۚ فَمَنِ اضْطُرَّ فِي مَخْمَصَةٍ غَيْرَ مُتَجَانِفٍ لِإِثْمٍ ۙ فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ﴾(سورهٔ مائده-آیهٔ ۳)
ترجمهٔ فولادوند از بخشی از آیه:
... امروز دین شما را برایتان کامل و نعمت خود را بر شما تمام گردانیدم، و اسلام را برای شما [به عنوان] آیینی برگزیدم. ...
این آیه مربوط به حجةالوداع است و مفسران شیعی آن را به اعلام جانشینی علی توسط محمد در غدیر خم می‌دانند.
آیات در مورد شخص علی > مائده آیه ۵۵

مقالهٔ اصلی: آیه ولایت
﴿إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ رَاكِعُونَ﴾(سورهٔ مائده-آیهٔ ۵۵)
ترجمهٔ بهرام‌پور:
ولیّ و سرپرست شما تنها خدا و رسول اوست و کسانی که ایمان آورده‌اند همانها که نماز را برپا می‌دارند و در حال رکوع زکات می‌دهند [علی علیه السّلام]
تفاسیر شیعه این آیه را ناظر به علی می‌دانند.
آیات در مورد شخص علی > رعد آیه ۷

مقالهٔ اصلی: آیه انذار
﴿وَيَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْلَا أُنْزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِنْ رَبِّهِ ۗ إِنَّمَا أَنْتَ مُنْذِرٌ ۖ وَلِكُلِّ قَوْمٍ هَادٍ﴾(سورهٔ رعد-آیهٔ ۷)
ترجمهٔ بهرام‌پور:
و آنان که کافر شدند می‌گویند: چرا معجزه‌ای از جانب پروردگارش بر او نازل نمی‌شود؟ [ای پیامبر!] تو فقط هشدار دهنده‌ای و هر قومی را راهنمایی است
برخی از تفاسیر شیعه حدیثی از محمد در مورد این آیه نقل می‌کنند که در آن خود را هشدار دهنده و علی را راهنما نامیده است.
آیات در مورد شخص علی > حجرات آیه ۱۰

مقالهٔ اصلی: آیه اخوت
﴿إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ ۚ وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ﴾(سورهٔ حجرات-آیهٔ ۱۰)
ترجمهٔ بهرام‌پور:
جز این نیست که مؤمنان با یکدیگر برادرند، پس میان برادرانتان را اصلاح کنید و از خدا بترسید، امید که مورد رحمت قرار گیرید
مفسران شیعه این آیه را ناظر به پیمان برادری میان علی و محمد می‌دانند.
آیات در مورد شخص علی > بینه آیه ۷

مقالهٔ اصلی: آیه خیرالبریه
﴿إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ أُولَٰئِكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِ﴾(سورهٔ بینة-آیهٔ ۷)
ترجمهٔ بهرام‌پور:
البته کسانی که ایمان آورده و اعمال شایسته کردند، آنهایند که بهترین آفریدگانند
آیات در مورد اهل البیت

آیه تبلیغ
آیه تطهیر
آیه مباهله
آیه مودت
شکرستان علی محمد حکیم

کتاب شکرستان علیمحمد حکیم

در سال 1290 (قمری) علی محمد حکیم که در شهر قم نایب تولیت مقبره فتحعلی شاه قاجار را به عهده داشت و از منشیان و نویسندگانی بود که در خدمت اعتضادالدوله بود، به امر وی مشغول نوشتن کتاب شکرستان شد. وی کتاب شکرستان را ابتدا در 20 حکایت به نظم و نثر نوشت و سه سال بعد برای مظفرالدین میرزا ولیعهد نسخه‌ای دیگر از آن ترتیب داد که شامل 31 حکایت بود. کتاب شکرستان شامل حکایتهایی از گذشتگان و زندگی شخصی علی محمد حکیم است. در این کتاب حکیم از معاصرین خود نظیر ابوالفتح میرزا مؤیدالدوله و علی امین الدوله و میرزا سهای شاعر نام برده است و به مدح ناصرالدین شاه پرداخته است. بعضی از حکایت‌های شکرستان از منابعی نظیر تاریخ بیهقی و هزار و یک شب اقتباس شده‌اند.
از کتاب شکرستان چند نسخه خطی باقی‌مانده است که بعضی از آن‌ها به خط خود علی محمد حکیم است. علی محمد حکیم در شکرستان تلاش بسیار کرده است سبک سعدی را در گلستان تقلید کند. با این تفاوت که گلستان در هشت باب نوشته شده است ولی علی محمد حکیم ابتدا قصد داشته است شکرستان را در چهار جزء بنویسد ولی گویا هرگز موفق نشده است به کتاب خود نظم و ترتیب مناسبی بدهد.
نمونه‌ای از حکایات شکرستان:
در سیر ستوده ملوک و نیکوئی داد و انصاف و عدل و رأفت بر عامّه خلق حکایت: پیرزنی مظلمه پیش ملکشاه  برد در آن هنگام که بر فراز پل زاینده رود ایستاده بود و گوش بر عرایض دادخواهان نهاده. عوانانش از پیش براندند پادشاهش پیش خواند  و نوازش فرمود. گویند عنانش بگرفت و زبان ثنا بگشود و گفت: «دادگرا برین پل عنانت گرفتم و بر صراط دامنت خواهم گرفت اگر فردا جوابم توانی دادامروز دادم مده.»  ملکشاه سخت بگریست و دادش بداد. قطعه
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| خدای را چو   نخواهی ز خویشتن آزرد |  | روا مدار به کس ظلم و جور بی سببی |
| هزار ملک قدر خان  و دولت سلجوق |  | توان بهم زدن از خیل آه نیمشبی |
این اثر در سال 1392، توسط احمد بهنامی و بر اساس 7 نسخۀ خطی تصحیح و منتشر شده است.
شورش نان در تهران

شورش نان (یا غائله نان؛ بلوای نان) اشاره به خیزش و اعتراض مردم تهران نسبت به قحطی مرگباری است که ۱۷ آذر سال ۱۳۲۱ نقطه اوج آن بود. گروهی از مردم به مجلس شورای ملی ریختند و تنی چند از نمایندگان را به باد کتک گرفتند. گروهی دیگر به خانه نخست‌وزیر وقت قوام السلطنه حمله بردند و آنجا را غارت و تخریب کردند.
قوام السلطنه روزنامه‌های پایتخت را بست و قرار شد سپهبد احمد امیراحمدی شورش مردم یا به قول خودش «غائله» را خاموش کند.

به دستور امیراحمدی و سرتیپ اعتماد مقدم رئیس شهربانی، مأموران نظامی به روی تظاهرکنندگان آتش گشودند و خیزش مردم را با شّدت تمام سرکوب کردند که شمار زیادی کشته و زخمی به جای گذاشت.
زمینه

پیش از جنگ جهانی دوّم، ایران صادرکننده ویژه غلّه بود اما سال۱۳۲۰ با قحطی مرگباری روبرو شد. در آن شرایط طاقت فرسا گرسنگی و بی غذایی واکنش مردم را برانگیخت و در کرمانشاه، نجف‌آباد، زنجان، سنندج، تبریز، داراب، رشت، قزوین، ملایر، اراک و گلپایگان... مردم به انبارهای غلّه هجوم بردند. مدرک
اوج این اعتراضات، شورش نان در تهران (هفدهم آذر سال ۱۳۲۱) بود.
واقعه مزبور که منعکس کننده مشکلات ایران در زمان جنگ جهانی دوّم و حضور و دخالت متفقین در ایران بود، باعث نگرانی و وحشت هیئت حاکمه شد. شورش نان بعد از تبعید رضا شاه از ایران که نیروهای انگلیس و شوروی در ایران بودند، روی داد.
علل واقعه

جدا از نقش متفقین در قحطی و گرسنگی مردم، تورم پول ناشی از چاپ بی رویّه اسکناس، کمبود کلی غلّه در کشور و مشکل حمل و نقل آن، ارسال غله محصول ایران به شوروی جنگ‌زده و احتکار خواربار مورد نیاز مردم، از جمله عوامل آن خیزش بزرگ بود.
در کنار ناتوانی نظام حمل و نقل و توزیع، ضعف قدرت دولت مرکزی و عدم ثبات سیاسی، زمینه ظهور یاغیان و راهزنان را هم فراهم آورده بود که جادّه‌ها را می‌بستند و حمل و نقل غلّه را در سطح کشور مختل می‌ساختند.
احتکار ناشی از فضای روانی این حوادث هم قحطی را شدت بخشیده و بدان دامن می‌زد. کمبود غلّه و حضور اشغالگران در ایران، کشاورزان و ملاکان را وامی‌داشت تا غلّه خود را به امید فروش با قیمتی بالاتر انبار کنند. قیمت پایین خرید دولتی در مقایسه با بازار آزاد، مردم را به سوی احتکار می‌کشید.
در آن شرایط تاجران سودجو نیز به‌صورت گسترده به احتکار غلّه پرداختند و کشاورزان خرده‌پا مقادیر زیادی از محصول خود را سه برابر قیمت خرید دولت به محتکرین بزرگ می‌فروختند و دولت عملاً توان ذخیره کردن گندم را نداشت.
عصیان مردم تهران اگرچه مورد سوء استفاده قرار گرفت و مردم گرسنه و ستم دیده به جای نان و اصلاحات اقتصادی، گلوله نصیبشان شد، اما تأثیرها خودش را باقی گذاشت.
نقش متفقین در شورش نان

حضور و دخالت متفقین که آنزمان در ایران صاحب اختیار بودند و امر و نهی می‌کردند، از جمله علل آن قحطی بزرگ بود. تعادل در عرضه و تقاضا را حضور آن همه نیروی مصرف‌کننده غیر مولّد در کشور بهم ریخت.
دولت ایران موظّف شده بود سالانه هفت هزار تن گندم، پانزده هزار تن جو و سی هزار تن برنج به دولت شوروی تحویل دهد با این حال آن کشور مازاد تولید غلّه منطقه آذربایجان را که یکی از مراکز اصلی تولید گندم بود، ضبط می‌کرد.
در تمامی نواحی ایران کمبود گندم و سایر غلات به چشم می‌خورد اما روس‌ها از حمل غلّه‌ی مازاد آذربایجان و دیگر نواحی تحت اشغال که حاصلخیزترین مناطق غله‌خیز بود به دیگر نقاط کشور- به ویژه تهران جلوگیری می‌کردند.
با وجود توافقنامه متفقین و ایران که شامل قول‌های متفقین برای تأمین غلّه کافی برای کشور میزبان بود، انگلیسی‌ها در مواردی سهم مردم را در انبارهای خودشان ذخیره می‌کردند. سفیر وقت آمریکا در ایران گفته بود: «دولت انگلستان عمداً نمی‌خواهد از قحطی و گرسنگی در ایران جلوگیری به عمل آورد.»
آنزمان نفت ایران ملّی نشده بود و صاحب اختیار شرکت نفت و فراورده‌های نفتی، انگلیسی‌ها بودند و تأمین سوخت نانوایی‌ها و نیز همان اندک وسایل نقلیهای که به‌طور محدود در اختیار ایرانی‌ها بود به میل و اراده آنان بستگی داشت.
اگر نمایندگان روس و انگلیس تمایل نداشتند به کامیونهای حمل غله و نانوایی‌ها سوخت نمی‌رسید و نانی هم پخته نمی‌شد.
تمامی خطوط حمل و نقل جادّهای و ریلی مناطق تحت اشغال در اختیار متفقین بود، درحالی‌که هزینه نگهداری و تعمیر خطوط راه‌آهن را به عهده دولت ایران می‌گذاشتند.
دولت ایران به موجب پیمان «اتحاد سه‌گانه» تمامی وسایل حمل و نقل زمینی و خطوط راه‌آهن کشور را در اختیار متفقین قرار داده بود و توزیع به موقع و مناسب غلّه در سرتاسر کشور به خوبی صورت نمی‌گرفت.
سمت جنوبی راه‌آهن تحت نظارت کامل انگلیسی‌ها و قسمت شمالی آن در دست روس‌ها قرار داشت. از تعداد ۳۵۰۰ کامیونی موجود در کشور، ۲۵۰۰ عدد آن توسط روس‌ها و ارتش انگلیس عملاً ضبط شده بود و از ۱۰۰۰ کامیون دیگری که باقی می‌ماند، بیشتر آنها لاستیک و لوازم یدکی نداشتند.
نیروهای روسی که از خراسان تا آذربایجان را به اشغال خود درآورده بودند با پست‌های نظامی کلیهی رفت‌وآمدهای ساکنان این مناطق را کنترل کرده، عملاً حکومت مرکزی را نادیده می‌گرفتند.
روس‌ها گمرکات مرزهای شمالی را از میان برداشته و کارکنان ایرانی را از محل کارشان اخراج کرده بودند و اصولاً امور گمرکی صورت نمی‌گرفت و قاچاق ارزاق عمومی به ویژه گندم و حتی دام زنده به کشور شوروی امری عادی بود. از سوی دیگر بازرگانان روسی با صدور کالاهای خودشان به ایران و فروش آن به مردم علاوه بر عدم پرداخت حقوق گمرکی باعث اخلال در امر بازرگانی ایران می‌شدند.
شورش نان، بستری برای تسویه حساب سیاسی

محمدرضاشاه  تازه روی کار آمده و هنوز پایه‌های قدرتش تثبیت نشده بود و با نخست‌وزیری قوام السلطنه که خواستار نوعی حکومت سلطنتی بود که در آن شاه نقش محدودی داشته باشد چندان موافق نبود.
از سوی دیگر انگلیسی‌ها هم از گرایش قوام به دولت آمریکا که استخدام مستشاران آمریکایی و امثال آرتور میلسپو و جیمز پ. شریدن علامتش بود، دل خوشی نداشتند.
در واقعه ۱۷ آذر ۱۳۲۱، مقالات و تبلیغات هواداران دربار علیه قوام، حضور سازمان یافته دانش‌آموزان برخی مدارس تهران که راهی میدان بهارستان شده و جلوی مجلس شورای ملی شعار «نان و پنیر و پونه. قوام قوام گشنمونه…» سر می‌دادند، همچنین حضور چاقوکشها و رجاله ها در میان مردم محروم و گرسنه، نشان می‌داد اعتراضات به حق مردم، آلوده اغراض سیاسی شده‌است.
مردم محروم بیش‌تر خواهان حل مسائل اقتصادی خود از قبیل رفع گرانی، تورم، تأمین گندم و غلات به‌ویژه آرد و نان بودند و معترض بودند چرا نان آلوده و تلخی را که با آرد آغشته به خاک ارّه پخته شده، به خوردشان می‌دهند اما دربار و مجلس و افرادی چون تیمسار یزدان‌پناه و سرهنگ حسن ارفع (که شاه بلافاصله پس از شورش، درجه او را به سرتیپی ترفیع داد)، به‌دنبال سرنگونی دولت قوام‌السلطنه بودند.
آثار شورش نان

شورش نان، آشفتگی‌های عمیق و دراز مدت بسیاری به همراه داشت. قدرت‌گیری رجاّله‌ها و لمپن‌ها که طبق برنامه خود را در صفوف مردم جا دادند و بعدها هم بر سر امتیازات نفت در اواسط سال ۱۳۲۳، در ماجرای ترور احمد کسروی ۲۰ اسفند ۱۳۲۴ و در همراهی با کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ و… به فعالیت خود ادامه دادند، به نوعی با شورش نان و خیزش مردم تهران در آذر سال ۱۳۲۱ ربط دارد.
در نقطه مقابل (با اینکه حزب توده صحنه گردان شورش نان در تهران نبود)، امّا گسترش آن در سال‌های ۱۳۲۲ و ۱۳۲۳ مدیون آن خیزش بزرگ است.
شورش نان، دولت قوام السلطنه را هم به زیر کشید. قوام گرچه در امر انتشار پول، بازداشت ایرانیان هوادار آلمان، استفاده از سربازان انگلیسی برای سرکوب مردم در آذر ۱۳۲۱ و ترمیم هیئت وزیران خود مطابق میل انگلیسی‌ها، هواداری از آنان را نشان داد اما دوام نیاورد و جای او را علی سهیلی گرفت.
شورش نان تضادهای متفقین را هم دامن زد و آمریکایی‌ها پس از آن واقعه، تا حدودی مسیر خودشان را از انگلیسی‌ها جدا کردند.
علی صدرالاسلام

| علی صدرالاسلام | علی صدرالاسلام |
| --- | --- |
نماینده دوره سوم و چهارم مجلس شورای ملی: نماینده دوره سوم و چهارم مجلس شورای ملی
حوزه انتخاباتی: زنجان
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
ملیت: ایرانی
پیشه: سیاستمدار
علی صدرالاسلام از سیاستمداران ایرانی بود، که در  دوره سوم و دوره چهارم بعنوان نماینده زنجان در مجلس شورای ملی حضور داشت.
علی رفیعی

| علی رفیعی | علی رفیعی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۲ دی ۱۳۱۷ ‏(۸۶ سال)
تحصیلات: فوق لیسانس جامعه‌شناسی دکتری مطالعات تئاتری
محل تحصیل: سوربن
پیشه‌ها: بازیگر کارگردان نمایشنامه نویس فوتبالیست طراح صحنه و لباس
سال‌های فعالیت: ۱۳۳۶-اکنون
وبگاه: aliraffi.ir
علی رفیعی  (متولد ۲۲ دی ۱۳۱۷، اصفهان) نمایشنامه نویس،کارگردان، بازیگر، طراح صحنه و لباس تئاتر و سینما و فوتبالیست است.
زندگی

علی رفیعی سال ۱۳۱۷ در اصفهان متولد شد. وی تحصیلات خود را تا مقطع دیپلم در اصفهان ادامه داد و در این دوران در تیم فوتبال شاهین دروازه‌بان بود. رفیعی در سال ۱۳۳۶ موفق به اخذ بورسیه ورزش و عزیمت به فرانسه شد اما آسیب‌دیدگی و شکستگی پا در کوه‌های آلپ در حین اسکی در سال ۱۳۳۸ سرآغاز تغییر مسیر زندگی او شد. او سپس مبادرت اخذ لیسانس و فوق لیسانس جامعه‌شناسی در سوربن نمود و در این دوران پس از آشنایی با یک کمپانی فیلم‌سازی وارد عرصه بازیگری شد. او سپس با ورود به گروههای تئاتری و گذراندن دوره‌های بازیگری در موسسه بازیگری شارل دولن پاریس و و طی دوره‌های بازیگری نزد ژاک لوکوک مدارج بازیگری را گذراند. رفیعی سپس به عنوان دستیار کارگردان در تئاتر ملی فرانسه مشغول بکار شد. رفیعی در این دوران پس از ثبت نام در دانشگاه بین‌المللی تئاتر پاریس، در رشته تئاتر در دانشگاه سوربن  فارغ‌التحصیل  و موفق به اخذ دکتری مطالعات تئاتری شد. او در سال ۱۳۵۳ به ایران بازگشت و تدریس در دانشکده هنرهای زیبای تهران را آغاز کرد. او در سال ۱۳۵۵ به‌عنوان رئیس تئاترشهر تهران منصوب شد. رفیعی در سال ۱۳۵۶ با استعفا از ریاست تئاترشهر تهران به عنوان رئیس دانشکده هنرهای دراماتیک تهران مشغول بکار شد. او پس از انقلاب در سال ۱۳۵۹ به فرانسه عزیمت نمود و سال ۱۳۶۹ به ایران بازگشت. رفیعی به تدریس در دانشکده سینما تئاتر مشغول شد و اقدام به تشکیل گروهی تازه از دانشجویان تئاتر نمود. اولین حضور او در جشنواره تئاتر فجر پس از بازگشت به ایران به سال ۱۳۷۱ برمی‌گردد که یادگار سال‌های شن را در کنار آثاری نظیر سیرک به نویسندگی و کارگردانی حسین نوری و حقه‌‌های اسکاپن اثر مولیر به کارگردانی قطب‌الدین صادقی به روی صحنه برد.
آثار > سینما

آقا یوسف (۱۳۸۹)
ماهی‌ها عاشق می‌شوند (۱۳۸۳)
یکی آواز می خواند دیگری نه (۱۹۷۷) (بازیگر)
آثار > تئاتر

خانه برناردا آلبا (۱۳۹۷)
خاطرات و کابوس‌های یک جامه‌دار از زندگی و قتل میرزا تقی خان فراهانی (تالار وحدت، پاییز ۱۳۹۴)
یرما (تماشاخانه ایرانشهر، ۱۳۹۲)
شکار روباه (تالار وحدت، ۱۳۸۷)
در مصر برف نمی‌بارد (تئاتر شهر، ۱۳۸۲)
کلفت‌ها (تئاتر شهر، ۱۳۸۱)
شازده احتجاب (تالار وحدت، ۱۳۸۰)
رومئو و ژولیت (تالار وحدت، ۱۳۷۹)
عروسی خون (تالار وحدت، ۱۳۷۷)
یک روز خاطره انگیز برای دانشمند بزرگ وو (تالار وحدت، ۱۳۷۶)
یادگار سال‌های شن (تالار وحدت، ۱۳۷۱)
جنایت و مکافات (تئاتر شهر، ۱۳۵۵)
خاطرات و کابوس‌های یک جامه دار از زندگی و قتل میرزا تقی خان فراهانی (تئاتر شهر، ۱۳۵۵)
شیون و استغاثه پای دیوار بزرگ شهر (تئاتر شهر، ۱۳۵۵)
آنتیگونه (تالار مولوی، ۱۳۵۴)
آثار > تلویزیون

خسیس (تله تئاتر، ۱۳۷۶)
جایزه دکتر رضا داوری اردکانی

جایزهٔ دکتر رضا داوری اردکانی جایزه‌ای است که سالانه به افتخار رضا داوری اردکانی توسط مرکز فرهنگی شهر کتاب به رساله‌های برگزیدهٔ دورهٔ دکتری فلسفه اعطا می‌شود. اولین دورهٔ این جایزه در سال ۱۳۹۴ اعطا شده است.
دوره‌های برگزارشده

| دوره | سال برگزاری | هیئت داوران | رساله‌های برگزیده | رساله‌های تشویقی |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| اول | ۱۳۹۴ |  | «رابطه بنياد (جهت) و زمان از نظر هايد‌گر» نیره‌سادات میرموسی |  |
| دوم | ۱۳۹۵ |  | «پروکلوس و تدوین گونه ‌ای جامع الهیات یونانی برمبنای فلسفه‌ افلاطون» رضا کورنگ بهشتی | «بررسی تفسیر هایدگر از آموزه‌ «موجود» و «ناموجود» در محاوره‌ سوفسطایی افلاطون» صدیقه موسی‌زادهٔ نعلبند |
| سوم | ۱۳۹۶ | پرویز ضیاءشهابی، شهرام پازوکی، حمید طالب‌زاده، علی‌اصغر مصلح، محمدجواد صافیان، علی‌اصغر محمدخانی | «تناهی و طرح استعلایی هستی‌شناسی بنیادین در اندیشهٔ هایدگر» احمد رجبی | «پدیدارشناسی عشق و بحران فرهنگ متجدد (مدرن) بر اساس آراء ماکس شلر» صبورا حاجی‌علی اورک‌پور |
| چهارم و پنجم | ۱۳۹۸ | رضا داوری اردکانی، پرویز ضیاء شهابی، شهرام پازوکی، علی اصغر مصلح، محمدجواد صافیان، حسین معصومی همدانی، امیراحسان کرباسی‌زاده، حسین شیخ‌رضایی، میثم محمدامینی | «همزمانی و واقعیت: نسبت متافیزیک زمان و همزمانی نسبی» حسن امیری‌آرا |  |
| ششم | ۱۳۹۹ | رضا داوری اردکانی، پرویز ضیاء شهابی، شهرام پازوکی، سیدحمید طالب‌زاده، محمدجواد صافیان و علی‌اصغر مصلح، علی‌اصغر محمدخانی | «بررسی و تحلیل خودفهمی در پدیدارشناسی هرمنوتیکی هیدگر و ریکور» سیده‌اکرم برکاتی  «نقد دیالکتیک در فلسفهٔ هگل از منظر فلسفهٔ ادبی در اندیشهٔ کیرکگور» محمدهادی حاجی‌بیگلو |  |
| هفتم و هشتم | ۱۴۰۱ | رضا داوری اردکانی، پرویز ضیاء شهابی، شهرام پازوکی، سیدحمید طالب‌زاده، محمدجواد صافیان و علی‌اصغر مصلح، علی‌اصغر محمدخانی | «هایدگر و ویتگنشتاین: مقایسه‌ای از نظرگاه انسان‌شناسی فلسفی» نوشته‌ احسان کریمی‌ترشیزی | «تبیین تکلیف بدل شدن به خویشتن بر مبنای دریافت نوین کی‌یر کگور از رویداد حرکت» نوشته‌ سیدکیارش شیخ‌الاسلام |
شویشه

| شویشه | شویشه |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: کردستان
شهرستان: سنندج
بخش: کلاترزان
سال شهرشدن: ۱۳۷۹
مردم: مردم
جمعیت: ۱٫۳۵۰ نفر (۱۳۹۰)
رشد جمعیت: ۱٫۰۹
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
ارتفاع: ۱۵۰۲ متر
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
شهردار: محمد شاهو فقیه
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۸۷۲–۲۶۲
وبگاه: فرمانداری سنندج تلفن دفتر شهردار: ۲۶۲۳۴۸۰–۰۸۷۲ تلفن شهرداری: ۲۶۲۳۳۰۵–۰۸۷۲
  شویشه  روی نقشه ایران ۳۵°۲۱′۲۲″شمالی ۴۶°۴۰′۳۶″شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۳۵۶۱°شمالی ۴۶٫۶۷۶۷°شرقی﻿ / 35.3561; 46.6767   :   شویشه  روی نقشه ایران ۳۵°۲۱′۲۲″شمالی ۴۶°۴۰′۳۶″شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۳۵۶۱°شمالی ۴۶٫۶۷۶۷°شرقی﻿ / 35.3561; 46.6767   
 :  
شویـِشِه شهری است در استان کردستان در غرب ایران. این شهر مرکز بخش کلاترزان شهرستان سنندج است.
جمعیت

جمعیت این شهر در سرشماری سال ۱۳۸۵، برابر با ۱٫۲۲۹ نفر بوده‌است.
پرسی بومونت

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Percy Beaumont
زادروز:  3 September 1897
زادگاه:  مکسبورو
تاریخ مرگ:  ۱۹۶۷ (۶۹−۷۰ سال)
پست:  هافبک
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۱۸–۱۹۱۹ |  مکسبورو روورز |   |   |
| ۱۹۱۹–۱۹۲۱ |  باشگاه فوتبال شفیلد یونایتد |  ۳۴ |  (۳) |
| ۱۹۲۱–۱۹۲۶ |  باشگاه فوتبال بارنزلی |  ۱۳۸ |  (۷) |
| ۱۹۲۶–۱۹۲۷ |  باشگاه فوتبال ساوتند یونایتد |  ۳۰ |  (۰) |
| ۱۹۲۷ |  مکسبورو اتلتیک اف سی. |   |   |
| مجموع |   |  ۲۰۲ |  (۱۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
پرسی بومونت (انگلیسی: Percy Beaumont؛ 3 September 1897 – ۱۹۶۷ (۶۹−۷۰ سال)) بازیکن فوتبال بود.
شکستن طلسم

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نویسنده(ها): دنیل دنت
برگرداننده(ها): امیرمنیعی
کشور: United States
زبان: English
موضوع(ها): روان‌شناسی دین
ناشر: Viking (Penguin)
تاریخ نشر: 2006
شابک: شابک ‎۹۷۸−۰−۱۴−۳۰۳۸۳۳−۷
شماره اوسی‌ال‌سی: 61240665
رده‌بندی دیوئی: 200 22
کتابخانه کنگره: BL2775.3 .D46 2006
پس از: Sweet Dreams: Philosophical Obstacles to a Science of Consciousness 
شکستن طلسم: دین به عنوان یک پدیده طبیعی
شکستن طلسم: دین به عنوان پدیده‌ای طبیعی کتابی نوشته دنیل دنت فیلسوف آمریکایی و پژوهشگر علوم شناختی است. در این کتاب منتشرشده در سال ۲۰۰۶، دنت به تحلیل علمی دین می‌پردازد، و بر اساس این تحلیل، آینده پدیده دین را پیش‌بینی می‌کند. این کتاب در سال ۲۰۱۹ توسط امیر منیعی به زبان فارسی ترجمه گردید.
به گفته دنت، او امیدوار است این کتاب مختص بی‌خدایان و ندانم‌گرایان نباشد، زیرا در نوشتن آن خوانندگان مذهبی را نیز مد نظر داشته‌است. به نظر او باورمندان نیز می‌توانند از شناخت علمی باورهای خود بهره ببرند، و عقاید خوب را از بد جدا کنند.
طلسمی که این کتاب با هدف شکستنش نوشته شده، تابو تلقی شدن تحقیق و بررسی علمی پدیده دین است. دنت در این کتاب امیدوار است این طلسم را بشکند، و دین را چون دیگر پدیده‌ها قابل بررسی نماید.
فهرست پرچم‌داران کاروان ایران در المپیک

| ایران در بازی‌های المپیک | ایران در بازی‌های المپیک |
| --- | --- |
شناسه آی‌اوسی: IRI
ان‌اوسی: کمیته ملی المپیک ایران
وبگاه: www.olympic.ir
پرچم‌دار: فهرست پرچم‌داران
مقامات: ۸۸
مدال‌ها:  طلا ۲۷ نقره ۲۹ برنز ۳۲ مجموع ۸۸ 
حضورهای تابستانی: حضورهای تابستانی
۱۹۰۰ ۱۹۰۴–۱۹۳۶ ۱۹۴۸ ۱۹۵۲ ۱۹۵۶ ۱۹۶۰ ۱۹۶۴ ۱۹۶۸ ۱۹۷۲ ۱۹۷۶ ۱۹۸۰–۱۹۸۴ ۱۹۸۸ ۱۹۹۲ ۱۹۹۶ ۲۰۰۰ ۲۰۰۴ ۲۰۰۸ ۲۰۱۲ ۲۰۱۶ ۲۰۲۰ ۲۰۲۴: ۱۹۰۰ ۱۹۰۴–۱۹۳۶ ۱۹۴۸ ۱۹۵۲ ۱۹۵۶ ۱۹۶۰ ۱۹۶۴ ۱۹۶۸ ۱۹۷۲ ۱۹۷۶ ۱۹۸۰–۱۹۸۴ ۱۹۸۸ ۱۹۹۲ ۱۹۹۶ ۲۰۰۰ ۲۰۰۴ ۲۰۰۸ ۲۰۱۲ ۲۰۱۶ ۲۰۲۰ ۲۰۲۴
حضورهای زمستانی: حضورهای زمستانی
۱۹۵۶ ۱۹۶۰ ۱۹۶۴ ۱۹۶۸ ۱۹۷۲ ۱۹۷۶ ۱۹۸۰–۱۹۹۴ ۱۹۹۸ ۲۰۰۲ ۲۰۰۶ ۲۰۱۰ ۲۰۱۴ ۲۰۱۸ ۲۰۲۲: ۱۹۵۶ ۱۹۶۰ ۱۹۶۴ ۱۹۶۸ ۱۹۷۲ ۱۹۷۶ ۱۹۸۰–۱۹۹۴ ۱۹۹۸ ۲۰۰۲ ۲۰۰۶ ۲۰۱۰ ۲۰۱۴ ۲۰۱۸ ۲۰۲۲
فهرست پرچم‌داران کاروان ایران در بازی‌های المپیک فهرست ورزشکاران و پرسنل ایرانی است که در مراسم افتتاحیهٔ بازی‌های المپیک تابستانی و زمستانی پیشاپیش کاروان‌های ورزشکاران ایران و به همراه پرچم ایران رژه رفته‌اند.
ایران نخستین بار و در زمان قاجاریه در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۰۰ شرکت کرد. کاروان ایران تنها یک ورزشکار داشت و این کاروان بدون پرچم‌دار در المپیک حاضر شد. حضور بعدی ایران در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ و در زمان پادشاهی محمدرضا شاه پهلوی بود. سرهنگ مصطفی بهارمست که نماینده انجمن ورزشی ارتش در کاروان اعزامی ایران بود نخستین پرچم‌دار ایران در مراسم افتتاحیهٔ المپیک محسوب می‌شود. وی در آن زمان عضو ارتش و قهرمان تیراندازی بود. محمود نامجوی وزنه‌بردار نخستین ورزشکاری بود که در رژه افتتاحیهٔ بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۵۲ پرچم‌دار ایران شد. لیدا فریمان نیز نخستین ورزشکار زنی بود که پرچم ایران را در رژه افتتاحیهٔ بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۶ به دست گرفت. در میان ورزشکاران ایران آوانس مگردومیان اسکی‌باز با ۳ بار به دست گرفتن پرچم ایران در بازی‌های المپیک زمستانی ۱۹۶۴، ۱۹۶۸ و ۱۹۷۲ در زمینه رکورددار است. وی دو بار به عنوان ورزشکار و یک بار به عنوان پرسنل کاروان پرچم ایران را در رژه‌های افتتاحیه حمل کرده‌است. سمانه بیرامی باهر که در بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۱۸ پرچم ایران را در دست داشت جدیدترین ورزشکار حامل پرچم کاروان ایران است. از میان ورزشکاران رشته‌های مختلف، ورزشکاران اسکی آلپاین با ۷ بار حمل پرچم در بازی‌های المپیک زمستانی و کشتی‌گیران با ۵ مرتبه در بازی‌های المپیک تابستانی در این زمینه رکورددار هستند.
پرچم‌داران

رژه کشورها از بخش‌های اصلی مراسم افتتاحیهٔ دوره‌های بازی‌های المپیک است. کاروان هر کشور که معمولاً شامل تمامی ورزشکارها و پرسنل حاضر در دهکده المپیک می‌شود وارد ورزشگاه اصلی و میزبان المپیک می‌شود تا مورد استقبال تماشاگران حاضر در ورزشگاه قرار بگیرد. پیشاپیش کاروان هر کشور نشانه‌ای با نام آن کشور و سپس پرچم کشور قرار دارد. یکی از اعضا کاروان و معمولاً یکی از ورزشکاران پرچم‌دار است و سایر اعضای کاروان وی را دنبال می‌کنند. در ایران کمیتهٔ ملی المپیک مسئولیت انتخاب پرچم‌دار را بر عهده دارد.
رژه کشورها در مراسم اختتامیه نیز انجام می‌شود اما ایران معمولاً در این بخش حاضر نیست و کاروان ایران در این رژه شرکت نمی‌کند و به عنوان مثال در مراسم اختتامیه بازی‌های المپیک ۲۰۱۶ یکی از داوطلبان کمیتهٔ ملی المپیک برزیل که رابط کاروان ورزشی ایران بود پرچم ایران را حمل کرد. ایران در بعضی دوره‌های اختتامیه نیز شرکت کرده و به عنوان مثال در بازی‌های المپیک ۲۰۱۲ کمیل قاسمی پرچم‌دار ایران بود.
از میان پرچم‌داران ایران، سیمون فرزامی پرچم‌دار بازی‌های المپیک زمستانی ۱۹۵۶ در وقایع بعد از انقلاب ۱۳۵۷ دستگیر و سپس اعدام شد. وی از یهودیان ایران بود و تابعیت دوگانهٔ ایرانی-سوئیسی داشت. فرزامی رئیس دفتر خبرگزاری فرانسه در ایران و سردبیر ژورنال دو تهران بود و در اردیبهشت ۱۳۵۹ به اتهام جاسوسی برای آمریکا دستگیر و پس از شش ماه اعدام شد. وی در زمان اعدام هفتاد ساله بود.
حاشیه‌ها

حمل پرچم کاروان ایران در مراسم افتتاحیهٔ بازی‌های المپیک برای ورزشکاران ایرانی بسیار پراهمیت محسوب می‌شود و بسیاری از آنان از این کار به عنوان یکی از افتخارات دوران ورزشی‌شان یاد می‌کنند. انتخاب پرچم‌دار در بسیاری از المپیک‌ها با حاشیه‌های فراوان برای کاروان ایران همراه بود و حتی منجر به درگیری میان ورزشکاران و مسئولان برگزاری نیز شده‌است. به عنوان مثال در بازی‌های المپیک ۱۹۶۴ و در حالی که غلامرضا تختی از تیم کشتی به عنوان پرچم‌دار انتخاب شده بود مسئولان کاروان ایران در لحظات آخر و در خود ورزشگاه ملی توکیو پرچم را از تختی گرفتند و بعد از آن‌که هیچ‌یک از دیگر کشتی‌گیران کاروان حاضر نشدند پرچم را به دست بگیرند آن را به نصرت‌الله شاهمیر رئیس وقت فدراسیون شنا که کاروان ایران را همراهی می‌کرد سپردند. این اتفاق در حالی روی داد که دور قبل و در بازی‌های المپیک ۱۹۶۰ تختی به عنوان پرچم‌دار ایران انتخاب شده بود اما خود وی پرچم را به جعفر سلماسی مربی تیم وزنه‌برداری سپرد چرا که سلماسی از وی مسن‌تر و پیشکسوت کاروان بود. بعضی از انتخاب‌ها نیز عجیب و غیر معمول بودند، به عنوان مثال در بازی‌های المپیک ۱۹۸۸ حسن زاهدی تکواندوکار به عنوان پرچم‌دار انتخاب شد و این در حالی بود که این نخستین حضور زاهدی در المپیک بود و همچنین تکواندو در آن زمان هنوز جز رشته‌های رقابتی نبود و حضور وی تنها جنبه نمایشی داشت. زاهدی در همان المپیک نیز به دلیل نرسیدن به وزن قانونی بدون مسابقه دادن با حریفان از دور بازی‌ها کنار رفت. با این وجود انتخاب پرچم‌داران در بعضی از دوره‌ها نیز بدون حاشیه بود، مانند بازی‌های المپیک ۱۹۵۲ که امان‌الله جهانبانی رئیس سازمان تربیت بدنی و پیشاهنگی محمود نامجوی را به دلیل پیشکسوت بودن به عنوان پرچم‌دار برگزید. این انتخاب بدون حاشیه و با موافقت سایر اعضای کاروان ایران بود و نامجوی تبدیل به اولین پرچم‌داری شد که توانست مدال نیز کسب کند. انتخاب پرچم‌دار در بعضی المپیک‌ها به ضرر ورزشکار پرچم‌دار نیز تمام شد، به عنوان مثال لیدا فریمان که اولین پرچم‌دار زن ایران بود به دلیل حضور در مراسم افتتاحیه تا ساعت ۳ صبح روز بعد در محل افتتاحیهٔ باقی ماند و این در حالی بود که فردای همان روز باید در مسابقات تیراندازی شرکت می‌کرد. وی کمبود خواب را یکی از دلایل حضور ضعیفش در بازی‌ها عنوان کرد.