stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
تدروس ادهانوم

| تدروس ادهانوم قبریسوس | تدروس ادهانوم قبریسوس |
| --- | --- |
ቴዎድሮስ አድሓኖም: ቴዎድሮስ አድሓኖም
تدروس در ۲۰۱۸: تدروس در ۲۰۱۸
هشتمین دبیرکل سازمان جهانی بهداشت: هشتمین دبیرکل سازمان جهانی بهداشت
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۱ ژوئیه ۲۰۱۷: آغاز به کار  ۱ ژوئیه ۲۰۱۷
پس از: مارگارت چان
وزیر امور خارجه: وزیر امور خارجه
دوره مسئولیت ۲۹ نوامبر ۲۰۱۲ – ۱ نوامبر ۲۰۱۶: دوره مسئولیت ۲۹ نوامبر ۲۰۱۲ – ۱ نوامبر ۲۰۱۶
نخست‌وزیر: هایله مریم دسالین
پس از: برهان گبر-کریستوس (Acting)
پیش از: ورکنه گبیه‌هو
وزیر بهداشت اتیوپی: وزیر بهداشت اتیوپی
دوره مسئولیت ۱۲ اکتبر ۲۰۰۵ – ۲۹ نوامبر ۲۰۱۲: دوره مسئولیت ۱۲ اکتبر ۲۰۰۵ – ۲۹ نوامبر ۲۰۱۲
نخست‌وزیر: ملس زناوی هایله مریم دسالین
پس از: کبد تادس
پیش از: کستبیرهان آماسو
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۳ مارس ۱۹۶۵ ‏(۵۹ سال) اسمره، استان اریتره، امپراتوری اتیوپی (اکنون اریتره)
حزب سیاسی: جبهه آزادی‌بخش مردم دجله
دیگر عضویت‌های سیاسی: جبهه دمکراتیک انقلابی خلق اتیوپی
محل تحصیل:  دانشگاه اسمارا (BS)  مدرسه بهداشت و پزشکی گرمسیری لندن (MS)  دانشگاه ناتینگهام (PhD) 
تدروس ادهانوم قبریسوس (به امهری: ቴዎድሮስ አድሓኖም ገብረኢየሱስ) (به انگلیسی: Tedros Adhanom Ghebreyesus) یک سیاستمدار اتیوپیایی است که از سال ۲۰۱۷ دبیرکل سازمان جهانی بهداشت است. او در دولت اتیوپی از ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۲ به عنوان وزیر بهداشت و از ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۶ به عنوان وزیر امور خارجه فعالیت می‌کرد.
تدروس همراه با جان کری وزیر امور خارجه آمریکا در پنجاهمین اجلاس اتحاد آفریقا.
زندگی‌نامه

تدروس ادهانوم در یک خانواده فقیر اتوپیایی متولد شد و درحالی‌که هفت سال داشت به دلیل نداشتن سیستم درمانی کارآمد در کشورش شاهد مرگ برادر ۵ ساله خود در اثر بیماری بوده‌است. مرگ برادر کوچک انگیزه‌او برای فعالیت در حوزه بهداشت بود.
از دهه نود میلادی در بریتانیا در زمینه بیماری‌های عفونی در دانشگاه تحصیل کرد و در رشته بهداشت عمومی دکترا گرفت. بین سالهای ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۲ در مقام وزیر بهداشت و درمان اتیوپی به اصلاح سیستم درمانی کشورش پرداخت و طی هفت سالی که وزیر بهداشت بود هزاران مرکز درمانی جدید در اتیوپی برپا کرد و شمار مدارس عالی پزشکی در اتیوپی از سه به سی و سه ارتقا یافت و شمار پزشکان در این بازه زمانی رشد چشمگیری پیدا کردند.
او از ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۶ در سمت وزیر امور خارجه اتیوپی خدمت کرد.
ریاست سازمان جهانی بهداشت > منازعه حماس و اسرائیل

در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۳، تدروس ادهانوم گزارش‌های هلال احمر فلسطین مبنی بر دریافت هشدار تخلیه فوری بیمارستان قدس را «عمیقاً نگران‌کننده» توصیف کرد. وی هرگونه اقدام برای بمباران بیمارستان را «عمیقاً نگران‌کننده» توصیف کرد.
وی بار دیگر تاکید کرد که تخلیه بیمارستان های پر از بیماران بدون به خطر انداختن جان آنها غیرممکن است. 
تدروس ادهانوم در شبکه اجتماعی ایکس گفت که او "کاملاً از گزارش‌هایی مبنی بر حمله به آمبولانس‌هایی که بیماران را تخلیه می‌کنند، شوکه شده است" و افزود که بیماران، کارکنان بهداشتی و مراکز پزشکی باید همیشه محافظت شوند.
وی در دسامبر ۲۰۲۳ از محاصره نوار غزه توسط اسرائیل انتقاد کرد و گفت: "تامین مجدد امکانات بهداشتی به شدت دشوار شده است و به دلیل وضعیت امنیتی روی زمین و تامین ناکافی از خارج غزه (وضعیت بهداشتی) عمیقاً به خطر افتاده است."
در ژانویه ۲۰۲۴، تدروس ادهانوم شرایط غزه را "جهنمی" توصیف کرد. او خواستار آتش بس و "راه حل واقعی" برای مناقشه اسرائیل و فلسطین شد.
زندگی شخصی

وی متأهل است و صاحب ۵ فرزند است. وی یک مسیحی ارتدکس است.
خارطوم (فیلم)

| خارطوم | خارطوم |
| --- | --- |
کارگردان: بیزیل دی‌یردن
تهیه‌کننده: جولین بلاوستین
نویسنده: رابرت آردری
بازیگران: لارنس الیویه چارلتون هستون رالف ریچاردسون الکساندر ناکس یانگ گرین پیتر آرن
راوی: لئو گن
موسیقی: فرانک کردل
فیلم‌بردار: ادوارد اِسکِیف
تدوین‌گر: فرگوس مک‌دانل
توزیع‌کننده: یونایتد آرتیستس
تاریخ‌های انتشار: ۹ ژوئن ۱۹۶۶ (لندن)
مدت زمان: ۱۳۴ دقیقه (آمریکا: ۱۲۸ دقیقه)
کشور: بریتانیا
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۶ میلیون دلار
فروش گیشه: ۳ میلیون دلار (فروش تخمینی گیشه در کانادا و آمریکا)
خارطوم (انگلیسی: Khartoum) یک فیلم جنگی به کارگردانی «بِیزیل دی‌یردن» است که در سال ۱۹۶۶ ساخته شد. این فیلم براساس داستان واقعی سقوط خارطوم، در پی حمله قبایل شورشی به رهبری محمد احمد المهدی و قتل ژنرال گوردون، حاکم بریتانیایی حکومت مشترک بریتانیایی-مصری بر سودان، ساخته شد. قتل ژنرال گوردون، نقطه عطف مهمی در تاریخ استعمار بریتانیا محسوب می‌شود.
بازیگران

لارنس الیویه
چارلتون هستون
رالف ریچاردسون
الکساندر ناکس
یانگ گرین
پیتر آرن
رالف مایکل
ضیاء محی‌الدین
آلن تیلورن
داگلاس ویلمر
ادوارد آندرداون
هیو ویلیامز
جانی سِکا
مایکل هوردرن
ریچارد جانسون
جروم ویلیس
هفینگن

| Heffingen Hiefenech | Heffingen Hiefenech |
| --- | --- |
Commune: Commune
  نشان:   نشان
نقشه لوگزامبورگ که در آن  Heffingen با رنگ نارنجی مشخص شده است، ایالت با رنگ خاکستری تیره و بخش مربوطه با رنگ قرمز تیره مشخص شده است.: نقشه لوگزامبورگ که در آن  Heffingen با رنگ نارنجی مشخص شده است، ایالت با رنگ خاکستری تیره و بخش مربوطه با رنگ قرمز تیره مشخص شده است.
کشور:  لوکزامبورگ
ایالت: Luxembourg
بخش: Mersch
 • رتبه: ? of 116
 • رتبه: ? of 116
  • رتبه: ? of 116
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (CEST)
طبقه‌بندی واحدهای سرزمینی برای آمار: LU000۱۲۰۰۵
وبگاه: heffingen.lu
هفینگن (به لوکزامبورگی: Hiefenech) یک شهرداری در استان مرش کشور لوکزامبورگ است که ۱۳٫۳۴ کیلومترمربع مساحت دارد و جمعیت آن در سال ۲۰۰۹ میلادی ۹۰۰ نفر بوده‌است.
قلب گرفتار

| قلب گرفتار | قلب گرفتار |
| --- | --- |
کارگردان: بیزیل دی‌یردن
تهیه‌کننده: مایکل بالکن
فیلمنامه‌نویس: آنگوس مک‌فیل Guy Morgan
داستان: Patrick Kirwan
بازیگران: مایکل ردگریو ریچل کمپسون مروین جانز جک وارنر گوردون جکسون بازیل رادفورد
موسیقی: Alan Rawsthorne
فیلم‌بردار: داگلاس اسلوکام
تدوین‌گر: Charles Hasse
شرکت تولید: استودیوهای ایلینگ
توزیع‌کننده: جنرال فیلم دیستریبوتورز (UK)
تاریخ‌های انتشار:  ۲۹ آوریل ۱۹۴۶ (۱۹۴۶-۰۴-۲۹) (UK)  
مدت زمان: ۱۰۴ min
کشور: بریتانیا
زبان: انگلیسی 
قلب گرفتار (انگلیسی: The Captive Heart) فیلمی بریتانیایی در سبک درام به کارگردانی بیزیل دی‌یردن است که در سال ۱۹۴۶ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به مایکل ردگریو و گوردون جکسون اشاره کرد.
کشورهای پساشوروی

«شوروی سابق» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی، اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی را ببینید.
کشورهای پساشوروی (انگلیسی: Post-Soviet states) همچنین مشهور به اتحاد شوروی سابق (انگلیسی: former Soviet Union (اختصاری FSU)) یا جماهیر شوروی سابق (انگلیسی: former Soviet Republics)؛ ۱۵ کشور مستقل بودند که در دسامبر ۱۹۹۱ از اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی پس‌از فروپاشی، بیرون آمدند. همچنین روسیه که به عنوان کشور جایگزین اتحاد شوروی شناخته شد. در ۱۱ مارس ۱۹۹۰، لیتوانی نخستین کشوری بود که اعلام استقلال کرد و در پی آن استونی و لتونی در ماه اوت ۱۹۹۱. هر سه کشور بالتیک بازگشت و تداوم کشورهای اصلی که پیش از پیوستن شان به اتحاد شوروی وجود داشتند را اعلام کردند. در پی آن ۱۲ جمهوری باقی‌مانده نیز کناره‌گیری کردند. ۱۲ کشور از ۱۵ کشور (یعنی به استثنای کشورهای دریای بالتیک) در ابتدا کشورهای مستقل همسود یا CIS را تشکیل داده و بیشترشان به سازمان پیمان امنیت جمعی (CSTO) پیوستند، در حالی که کشورهای بالتیک روی عضویت در اتحادیه اروپا و ناتو متمرکز شدند.
کشورهای پساشوروی به ترتیب الفبای انگلیسی: ۱. ارمنستان
۲. جمهوری آذربایجان ۳. بلاروس ۴.استونی ۵. گرجستان ۶. قزاقستان
۷. قرقیزستان  ۸. لتونی ۹. لیتوانی ۱۰. مولداوی ۱۱. روسیه
۱۲. تاجیکستان ۱۳. ترکمنستان ۱۴. اوکراین ۱۵. ازبکستان
کشورها و گروه‌بندی جغرافیایی

۱۵ کشور پس از شوروی به‌طور کلی به پنج گروه زیر تقسیم شدند که هر گروه ویژگی‌ها و دارایی‌های مشترکی دارند، نه فقط عوامل جغرافیایی و فرهنگی بلکه در تاریخچه و سرگذشتی که در روابط با روسیه داشته‌اند. علاوه بر این‌ها تعدادی کشور در واقع مستقل هستند که اعلام خودمختاری کرده و از ملیت پیشین خودشان جدا شده‌اند اما به صورت بین‌المللی کشورهای به رسمیت شناخته شده‌ای نیستند (مراجعه شود به درگیری‌های جدایی خواهی).
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  کشورهای بالتیک  استونی   لتونی   لیتوانی |  |  اروپای مرکزی شرقی  بلاروس   مولدووا   اوکراین |  |  قفقاز جنوبی  ارمنستان   آذربایجان   گرجستان |        |
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|  آسیای مرکزی  قزاقستان   قرقیزستان   تاجیکستان   ترکمنستان   ازبکستان |  |  روسیه  روسیه |         |
فرایند توسعه‌ای

کشورهای پس‌از شوروی بر‌اساس امتیاز شاخص توسعه انسانی (۲۰۱۳).
توسعه انسانی بسیار بالا:
استونی: ۰٫۸۴۶
لیتوانی: ۰٫۸۱۸
لتونی: ۰٫۸۱۴
توسعه انسانی بالا:
بلاروس: ۰٫۷۹۳
روسیه: ۰٫۷۸۸
قزاقستان: ۰٫۷۵۴
گرجستان: ۰٫۷۴۵
اوکراین: ۰٫۷۴۰
آذربایجان: ۰٫۷۳۴
ارمنستان: ۰٫۷۲۹
توسعه انسانی متوسط:
ترکمنستان: ۰٫۶۹۸
مولدووا: ۰٫۶۶۰
ازبکستان: ۰٫۶۵۴
قرقیزستان: ۰٫۶۲۲
تاجیکستان: ۰٫۶۲۲
سازمان‌های منطقه‌ای

تعدادی از سازمان‌های منطقه‌ای و بلوک‌های همکار پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی رشد کردند. این تنها سازمان‌هایی است که اساساً (یا کاملاً) متشکل از کشورهای پساشوروی لیست شده در این بخش هستند، سازمان‌هایی که عضویت‌های گسترده‌تر دارند مورد بحث قرار نگرفته‌اند. ۱۵ کشور پساشوروی به مشارکت‌شان با بلوک‌های منطقه‌ای تقسیم می‌شوند:
بلاروس، روسیه، و اوکراین، کشورهای مستقل هم‌سود(CIS) را در دسامبر ۱۹۹۱ بنا نهادند. این‌طور برداشت شد که این سازمان، جایگزینی برای یواس‌اس‌آر است، و از دسامبر ۱۹۹۳ از ۱۵ جمهوری شوروی سابق ۱۲ جمهوری را دربرگرفت (به استثنای سه کشور بالتیک). این سازمان هم‌اکنون شامل ۹ کشور از ۱۵ کشور جماهیر شوروی سابق است به همراه یک کشور شرکت‌کننده (اوکراین) و ۱ کشور وابسته (ترکمنستان) و گرجستان که در اوت ۲۰۰۸ از CIS بیرون آمد.
سه کشور بالتیک در پی عضویت در هیچ‌یک از سازمان‌های پس از شوروی نبوده‌اند، و در عوض در پی عضویت در اتحادیه اروپا و ناتو تلاش کردند (فقط سیستم‌های الکتریکی و راه‌آهن آن‌ها با سازمان‌های شوروی سابق متصل است). تنها استثناء بالا عضویت اخیر آن‌ها در مجمع انتخاب دموکراتیک است.
کشورهای آسیای مرکزی شامل قزاقستان، قرقیزستان، تاجیکستان و ازبکستان (همچون بلاروس) اعضای CIS هستند و در سازمان‌های منطقه‌ای متعدد که روسیه را به عنوان محرک خود دارند می‌باشند. چنین سازمان‌هایی شامل مجمع اقتصادی اوراسیا (که بعداً با اتحاد اقتصادی اوراسیا ترکیب شد که تاجیکستان و ازبکستان عضو آن نیستند)، سازمان پیمان امنیت جمعی، و سازمان همکاری شانگهای هستند. در گروه آخر تنها از زمانی که ازبکستان از گوام بیرون آمد و در پی عضویت در EurAsEc و CSTO رفت متمایز می‌شوند.
ارمنستان، در کنار عضویتش در CIS، در سازمان پیمان امنیت جمعی و اتحاد اقتصادی اوراسیا (EAEU) نیز شرکت می‌کند.
اوکراین، مولداوی و آذربایجان در CIS شرکت می‌کنند اما از طرف دیگر بیشتر در سازمان‌های منطقه‌ای‌ای که روسیه آن‌ها را کنترل نمی‌کند همکاری دارند. چنین سازمان‌های گوام و مجمع انتخاب دموکراتیک هستند. گرچه اوکراین یکی از سه کشور بنیان‌گذار CIS است، اما به صورت قانونی عضو نیست زیرا هرگز سند امتیاز ۱۹۹۳ را تأیید نکرد.
ترکمنستان یک عضو وابسته CIS است (و از عضویت کامل بیرون آمده‌است) و یکی از اعضای سازمان همکاری اقتصادی ست و در پی پیوستن به هیچ‌یک از دیگر سازمان‌های پس از شوروی یا غربی نرفته‌است.
گرجستان در ۱۸ اوت ۲۰۰۸ تصمیم خود برای ترک سازمان منطقه‌ای را به گروه اجرایی CIS اعلام کرد، و طبق سند امتیاز CIS (بخش ۱، پاراگراف ۹) این تصمیم ۱۲ ماه پس از تاریخ اعلام اجرا خواهد شد.
سازمان‌های منطقه‌ای > کشورهای مستقل همسود

مقالهٔ اصلی: کشورهای مستقل همسود
CIS شامل یازده جمهوری شوروی سابق است که در وضعیت عضویت شان متفاوت هستند. از دسامبر ۲۰۱۰، ۹ کشور قرارداد CIS را تأیید کردند و اعضای کامل CIS هستند (ارمنستان، آذربایجان، بلاروس، مولداوی، قزاقستان، قرقیزستان، روسیه، تاجیکستان و ازبکستان) و ترکمنستان عضو وابسته، و اوکراین کشور بنیان‌گذار و مشارکت‌کننده اما به صورت قانونی عضو نیست، و گرجستان که در سال ۲۰۰۹ این گروه را ترک کرد. در ۲۰۱۴، اوکراین ریاست CIS را رد کرد و از عضویت در این سازمان بیرون آمد.
در ۱۹۹۴، کشورهای CIS با ساخت یک منطقه تجارت آزاد موافقت کردند، اما توافقات هرگز امضاء نشد. در ۱۹ اکتبر ۲۰۱۱ ارمنستان، بلاروس، قزاقستان، قرقیزستان، مولداوی، روسیه، تاجیکستان و اوکراین یک توافقنامه تجارت آزاد را امضاء کردند. ازبکستان در سال ۲۰۱۳ به منطقه تجارت آزاد پیوست.
سازمان‌های منطقه‌ای > مجمع اقتصادی اوراسیا

مقالهٔ اصلی: مجمع اقتصادی اوراسیا
EURASEC که پیش‌تر اتحاد گمرکی CIS بود، توسط روسیه، بلاروس، قزاقستان، قرقیزستان و تاجیکستان بنیان‌گذاری شد. اوکراین و مولداوی موضع ناظر را در این مجمع داشتند، گرچه اوکراین اعلام کرد که مایل نیست که کشوری با عضویت کامل باشد. به دلیل مرزهای مشترکی که مولداوی با تمام اعضای این مجمع داشت، عضویت کامل برای مولداوی که از عضویت کامل محروم مانده‌است یک پیش نیاز بود. ازبکستان در اکتبر ۲۰۰۵ زمانی که فرایند پیوستن سازمان همکاری آسیای مرکزی و مجمع اقتصادی اوراسیا شروع شد و در ۲۵ ژانویه ۲۰۰۶ به هم پیوست، برای عضویت اقدام کرد. و سپس عضویت ازبکستان در سال ۲۰۰۸ معلق شد.
در ۱۰ اکتبر ۲۰۱۴ پس از نشست شورای بین‌ایالتی (بین کشورهای منطقه) EAEC، توافقنامه‌ای بر سر پایان (منحل کردن) مجمع اقتصادی اوراسیا در مینسک امضاء شد. مجمع اقتصادی اوراسیا در یکم ژانویه ۲۰۱۵ در راستای اتحاد اقتصادی اوراسیا(EAEU یا EEU) منحل شد.
سازمان‌های منطقه‌ای > اتحادیه گمرکی اوراسیا یا بلاروس، قزاقستان و روسیه (EACU)

روسیه، بلاروس و قزاقستان یک اتحاد گمرکی ایجاد کردند که در ژوئیه ۲۰۱۰ اجرایی شد. اوکراین، قزاقستان و تاجیکستان در آن زمان مایل به پیوستن بودند. روسیه مشتاق بود که ارمنستان، مولداوی و اوکراین به جای اتحادیه اروپا به این اتحادیه بپیوندند، و کشور مولداویایی جدا شدهٔ ترانس‌نیستریا از این موضوع حمایت کرد. در سال ۲۰۱۳، قرقیزستان و ارمنستان طرح‌های عضویت را اعلام کردند اما تقسیم بر سر بحران اوکراین پس از انصراف اوکراین از عضویت در مشارکت شرقی اتحادیه اروپا (EaP) به نفع این اتحادیه، نهایتاً به انقلاب ۲۰۱۴ اوکراین ختم شد. در سال ۲۰۱۴، رای‌دهندگان منطقه خودمختار مولداویایی گاگائوزیا روابط نزدیک با اتحادیه اروپا را به نفع این اتحادیه رد کردند.
در ۱ ژانویه ۲۰۱۲، روسیه، قزاقستان، و بلاروس یک «فضای اقتصادی تک» را تأسیس کردند که تأثیر عملکرد یک بازار تک کالا، خدمات، سرمایه و کارگر و تأسیس صنایع منسجم، ترابری، انرژی و سیاست‌های کشاورزی را تضمین کند. توافقنامه شامل یک طرح برای ائتلاف بعدی و تأسیس کمیسیون اقتصادی اوراسیا(EEC) بود (طراحی شده براساس کمیسیون اروپا). کمیسیون اقتصادی اوراسیا به عنوان آژانس مرتب‌کننده و تنظیم‌کننده اتحاد گمرکی اوراسیا فعالیت می‌کند، یعنی فضای اقتصادی تک و اتحاد اقتصادی اوراسیا.
سازمان‌های منطقه‌ای > اتحادیه اقتصادی اوراسیا (EAEU یا EEU)

اتحاد اقتصادی اوراسیا یک اتحاد اقتصادی بین کشورهای شوروی سابق است. این پیمان با هدف تأسیس EEU که در ۲۹ ماه مه ۲۰۱۴ به دست رهبران بلاروس، قزاقستان و روسیه امضاء شد و در یک ژانویه ۲۰۱۵ اجرایی شد است. پیمان‌نامه‌ها برای ورود ارمنستان و قرقیزستان به اتحادیه اقتصادی اوراسیا به ترتیب در ۹ اکتبر و ۲۳ دسامبر ۲۰۱۴ امضاء شدند. قرارداد ورود ارمنستان در ۲ ژانویه ۲۰۱۵ اجرا شد. گرچه قرقیزستان تا ماه مه ۲۰۱۵ طول کشید، ولی آن طور که تأیید شده‌است قرقیزستان از روز تأسیس EEU به عنوان یک کشور موافق مشارکت خواهد داشت.
سازمان‌های منطقه‌ای > سازمان پیمان امنیت جمعی (CSTO)

مقالهٔ اصلی: سازمان پیمان امنیت جمعی
هفت کشور عضو CIS، یعنی روسیه، بلاروس، قزاقستان، قرقیزستان، تاجیکستان، ازبکستان و ارمنستان، همکاری نظامی خودشان را با تأسیس سازمان پیمان امنیت جمعی(CSTO) تقویت کرده‌اند. این انبساطی از پیمان امنیت جمعی پیشین(CST) است. ازبکستان (در کنار گرجستان و آذربایجان) که در سال ۱۹۹۹ از CST بیرون آمد، به گوام پیوست. در ۲۰۰۵ از گوام بیرون آمد و در ۲۰۰۶ به CSTO پیوست. در ۲۸ ژوئن ۲۰۱۲، ازبکستان عضویتش در CSTO را معلق کرد.
سازمان‌های منطقه‌ای > سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو)

مقالهٔ اصلی: سازمان پیمان آتلانتیک شمالی
سه کشور شوروی سابق عضو ناتو هستند: استونی، لتونی، و لیتوانی. در گرجستان که هم نظر عمومی و هم دولت حاکم مایل به عضویت در ناتو هستند، از سال ۲۰۰۵ در برنامه مذاکرات تنگاتنگ با ناتو می‌باشند. در اکراین پس از پیروزی انتخابات ۲۰۱۰ ویکتور یانوکویچ و انقلاب نارنجی، دولت به‌طور رسمی اعلام بی‌طرفی کرد و دیگر در پی عضویت در ناتو نیست.
سازمان‌های منطقه‌ای > سازمان توسعه دموکراسی اقتصادی گوام (GUAM)

چهار کشور گرجستان، اوکراین، آذربایجان و مولداوی گروه گوام را تأسیس کردند که به نظر به‌طور کلی تمایل به مخالفت با تسلط روسیه در منطقه دارد. به‌طور ویژه، این چهار ملت در هیچ‌یک از سازمان‌های منطقه‌ای که پس از فروپاشی اتحاد شوروی روی کار آمدند شرکت نکردند (به استثنای CIS).
سازمان‌های منطقه‌ای > اتحادیه روسیه و بلاروس

این اتحاد پیش از آنکه در ۸ دسامبر ۱۹۹۹ محکم شود در اصل در ۲ آوریل ۱۹۹۶ تحت نام روسیه و بلاروس هم‌سود شکل گرفت. این اتحاد توسط رئیس‌جمهور بلاروس پایه‌ریزی شد، الکساندر لوکاشنکو. به صورت تئوری، اتحاد روسیه و بلاروس در کنار معرفی روبل روسیه به عنوان واحد پولی مشترک بیشتر به ائتلاف میل دارد تا حوزه فقط همکاری.
دیگر سازمان‌های منطقه‌ای > سازمان همکاری اقتصادی

مقالهٔ اصلی: سازمان همکاری اقتصادی
این سازمان در اصل در ۱۹۸۵ توسط ایران، ترکیه و پاکستان شکل گرفت اما در ۱۹۹۲ این سازمان رشد کرد و شامل افغانستان و شش کشور عمدتاً مسلمان جماهیر شوروی سابق نیز شد یعنی: آذربایجان، قزاقستان، قرقیزستان، تاجیکستان، ترکمنستان و ازبکستان.
دیگر سازمان‌های منطقه‌ای > مجمع انتخاب دموکراتیک یا CDC

این مجمع در دسامبر ۲۰۰۵ در تحریک اساسی اوکراین و گرجستان شکل گرفت و شامل شش کشور شوروی سابق می‌شد (اکراین، گرجستان، مولداوی و سه کشور بالتیک استونی، لتونی و لیتوانی) و سه کشور دیگر از اروپای مرکزی و شرقی(اسلوونی، رومانی و جمهوری مقدونیه). انجمن دریای سیاه(BSF) یک سازمان تقریباً مرتبط است.
درست شبیه گوام، این انجمن ظاهراً به‌طور کلی به مقابله با نفوذ روسیه در منطقه تمایل دارد. این تنها انجمن بین‌المللی متمرکز در فضای پس از شوروی ست که کشورهای بالتیک نیز در آن مشارکت می‌کنند. بعلاوه، سه عضو دیگر عضو گوام نیز هستند.
دیگر سازمان‌های منطقه‌ای > سازمان همکاری شانگهای (SCO)

مقالهٔ اصلی: سازمان همکاری شانگهای
این سازمان متشکل از چین و پنج کشور پس از شوروی است، روسیه، قزاقستان، قرقیزستان، تاجیکستان و ازبکستان. این سازمان در سال ۲۰۰۱ تأسیس شد گرچه سازمان پیش از آن، گروه‌بندی پنج شانگهای از ۱۹۹۶ وجود داشت. این سازمان دربارهٔ مسائل امنیتی فعالیت می‌کند.ایران در سال ۲۰۲۱ بعنوان عضو اصلی سازمان همکاری شانگهای پذیرفته شد.
دیگر سازمان‌های منطقه‌ای > برای همکاری اقتصادی

توافقنامه تجارت آزاد اروپای مرکزی (CEFTA) با مولداوی (و شامل کشورهای غیر پساشوروی در یوگسلاوی سابق و پیش تر همچنین شامل دیگر کشورهای اروپای شرقی که CEFTA را زمانی ترک کردند که به اتحادیه اروپا می‌پیوستند) CEFTA در اروپای مرکزی نقشی شبیه آنچه EFTA در اروپای غربی برای کشورهای غیر عضو اتحادیه اروپا بازی می‌کند را دارد. این پیمان یک سازمان اقتصادی با همکاری مستحکم اتحادیه اروپاست برای کشورهایی که نمی‌خواهند در EurAsEC(مجمع اقتصادی اوراسیا) که در روسیه متمرکز شده شرکت کنند اما در پی روابط و پیمان با غرب هستند. حتی اگر مولداوی تنها کشور CEFTA باشد که هنوز در CIS تضعیف شده حضور دارد، باز هم برای بیشتر سیاست‌های امنیت عمومی بیش از این در CSTO شرکت نمی‌کند (اما به دلیل عدم سازگاری با قواعد ثبات WEU(اتحادیه اروپای غربی) و مشکلات حل نشده ترانس‌نیستریا نمی‌تواند به اتحادیه اروپا بپیوندد) اما هنوز می‌تواند از ناحیه تجارت آزاد به ویژه با رومانی و بلغارستان (در اتحادیه اروپا) بهره برد.
سازمان همکاری اقتصادی دریای سیاه (BSEC) با روسیه، گرجستان، اوکراین، آذربایجان، مولداوی، ترکیه، آلبانی، یونان، رومانی، بلغارستان، صربستان و ارمنستان (سازمان اقتصادی تقریباً مرتبط با SCO اما به صورت منطقه‌ای بیشتر متمرکز برای شامل شدن ارمنستان و البته توسعه هماهنگ دموکراسی برای رشد بازرگانی در جنوب شرقی اروپا که شامل برخی از اعضای اتحادیه اروپا نیز می‌شود، بنابراین نمی‌تواند یک اتحاد از نوع تجارت آزاد منطقه‌ای باشد)
اتحادیه اروپا (EU) با سه کشور بالتیک که اولین کشورهایی بودند که از USSR(اتحاد جماهیر شوروی) جدا شده و اعلام استقلال کردند و پس از جمع شدن USSR هرگز به CIS نپیوستند (که همچنین شامل برخی از کشورهای پس-از-کمونیست اروپای مرکزی نیز می‌شود که CEFTA را زمانی ترک کردند که به اتحادیه اروپا می‌پیوستند: لهستان، جمهوری چک، اسلواکی، مجارستان، رومانی، بلغارستان و اسلوونی).
دیگر سازمان‌های منطقه‌ای > برای اتحادهای امنیتی و ائتلاف سیاسی

قرارداد ثبات اروپای جنوب شرقی (SPforSEE) با مولداوی (مشابه ساختار CEFTA، اما به جای اقتصاد روی امنیت متمرکز است برای کشورهایی که عضو ناتو نیستند) این سازمان به شکل به‌طور کلی با ناتو همکاری می‌کند و با گروه ناظران اتحادیه اروپای غربی(WEU) مرتبط است.
سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) برای کشورهای بالتیک، لهستان و کشورهای اروپای مرکزی که به اتحادیه اروپا پیوسته‌اند. عضویت اتحادیه اروپا شامل اعضای WEU نیز می‌شود زیرا آن‌ها از سیاست‌های سیاست امنیتی و خارجی مشترک(CFSP) و سیاست دفاع و امنیت مشترک اروپا(CSDP) که هم‌اکنون بین اتحادیه اروپا، WEU و همه اعضای ناتو مشترک است پیروی می‌کنند.
دیگر کشورهای باقی‌مانده آن‌هایی هستند که قسمتی از یوگسلاوی سابق هستند، اما درگیری اخیر آن‌ها و تنش‌های سیاسی به آن‌ها هنوز اجازه همکاری مؤثر را برای ائتلاف سیاسی و امنیت متقابل نمی‌دهد. به علاوه، آن‌ها هنوز قدرت دولتی محلی کامل را در این دامنه ندارند (برخی از آن‌ها همان‌طور که توسط سازمان ملل متحد تصویب شده هنوز تحت سرپرستی اتحادیه اروپا یا ناتو هستند). آن‌ها هنوز نیاز به دست یافتن به یک ثبات داخلی دارند و می‌توانند با کمک دیگر سازمان‌های متمرکز روی حوزه همکاری و توسعه اقتصادی یا سیاسی همکاری اقتصادی داشته باشند. گرچه همکاری محدودتر برای امنیت در عضویت آن‌ها در سازمان بزرگتر امنیت و همکاری اروپا (OSCE).
تنها استثناء بلاروس است (کشوری که گذر دموکراتیک پس از شوروی در آن رخ نداد) که هنوز ائتلاف سیاسی، و همه اتحادهای امنیتی با NATO, OSCE, WEU یا دیگر کشورها در اروپا به غیر از روسیه را رد می‌کند (که فرایند ائتلاف مجدد با بلاروس تقریباً در همه زمینه‌ها را به شدت محدود کرده‌است).
دیگر سازمان‌های منطقه‌ای > در دیگر زمینه‌ها

فرایند همکاری جنوب شرقی اروپا (SEECP) با مولداوی (شبیه SPforSEE اما به جای امنیت روی ائتلاف سیاسی متمرکز است و شبیه CEFTA اما روی اقتصاد متمرکز نیست)
طرح ابتکاری همکاری اروپای جنوب شرقی (SECI) با مولداوی (تقریباً با SEECP مرتبط با وابسته است)
طرح ابتکاری اروپای مرکزی (CEI) با مولداوی، اوکراین و بلاروس (وهمچنین کشورهای اروپای مرکزی و اروپای جنوب غربی در اتحادیه اروپا) این طرح به کشورهای اروپای شرقی کمک می‌کند تا به استانداردهای اتحادیه اروپا دست یابند و به صورت سیاسی همکاری داشته باشند و یک توسعه اقتصادی بهتر و یک سیستم قانونی قوی، کارآمد اما دموکراتیک تر را دریابند. این تنها سازمان منطقه ایست که بلاروس نیز هنوز عضو آن است (اما از آنجایی که بلاروس تنها کشوری از بلوک کمونیست سابق است که بین همکاری قوی با روسیه و در مقابلش ائتلاف با اتحادیه اروپا و ناتو موازنه و بالانس دارد، همکاری سیاسی با بلاروس تقریباً متوقف شده‌است اگر چه بلاروس به منزوی بودن ادامه می‌دهد و خیلی در گروه SCO به رهبری روسیه و چین همکاری نمی‌کند)
انجمن مشارکت و گفتگوی دریای سیاه (BSF) با گرجستان، اوکراین، آذربایجان، مولداوی و ارمنستان (همچنین کشورهای غیر پساشوروی که عضو ناتو هستند و تمایل به حفظ ثبات سیاسی و دوری از درگیری‌های منطقه دارند: رومانی، بلغارستان و ترکیه که دو مورد اول که هم‌اکنون اعضای اتحادیه اروپا و CEI هستند از قواعد اتحادیه اروپا برای توسعه سیاسی شان استفاده می‌کنند) اگر چه این سازمان روی کمک کردن به کشورها برای پیوستن به اتحادیه اروپا متمرکز نیست، اما در دستیابی به استانداردهای مشترک و مدیریت کالا(good governance) و ثبات و دموکراسی داخلی شبیه CEI است.
هیچ‌یک از این سازمان‌ها با سیاست لازم برای دسترسی به عضویت اتحادیه اروپا در زمینه همکاری و توسعه سیاسی ناسازگاری ندارند.
یکی شدن (الحاق) CEI و BSF خواسته کشورهای اروپای مرکزی ست، که عضو هر دو هستند (اغلب در کنار اتحادیه اروپا با اهداف بلندتر) که باعث ساده‌تر شدن فرایند توسعه خواهد شد، و همچنین اعضای شورای اروپا که در همه فعالیت‌های اروپایی در توسعه و همکاری سیاسی بین سازمان‌های منطقه‌ای مختلف هم‌پیمان هستند (اما در قدم‌های بسیار آهسته).
کشورهای شناخته نشده همسود (مجمع دموکراسی و حقوق کشورها)
مجمع دموکراسی و حقوق بشر (مجمع دموکراسی و حقوق کشورها)
مسائل سیاسی

دربارهٔ وضعیت آزادی سیاسی در جماهیر شوروی سابق، گزارش سال ۲۰۱۵ خانه آزادی موارد زیر را فهرست کرد:
استونی، لتونی، لیتوانی به عنوان کشورهای «آزاد»
ارمنستان، گرجستان، قرقیزستان، مولداوی و اوکراین به عنوان «نسبتاً آزاد»
آذربایجان، بلاروس، قزاقستان، روسیه، تاجیکستان، ترکمنستان و ازبکستان به عنوان «غیر آزاد»، و ترکمنستان و ازبکستان با عنوان «بدترین بدترین‌ها»
به شکل مشابه، شاخص آزادی مطبوعات جهانی نشر شده توسط گزارشگران بدون مرز در سال ۲۰۱۵، موارد زیر را برای آزادی مطبوعات فهرست کرد:
وضعیت خوب در استونی
وضعیت رضایت بخش در لتونی و لیتوانی
مشکلات قابل توجه در ارمنستان، گرجستان، قرقیزستان و مولداوی
وضعیت سخت در بلاروس، قزاقستان، روسیه، تاجیکستان و اوکراین
و وضعیت بسیار جدی در آذربایجان، ترکمنستان و ازبکستان
همچنین متذکر شده‌است که کشورهای پساشوروی متعدد فرماندهی و رهبر خود را از زمان استقلال شان تغییر نداده‌اند، همچون نورسلطان نظربایف در قزاقستان و اسلام کریموف در ازبکستان. همه این‌ها در اصل دوره‌های محدودتری داشتند اما از طریق حکم یا رفراندوم دوره برر سر قدرت بودن خودشان را طولانی کردند (همین‌طور رئیس‌جمهورها الکساندر لوکاشنکو بلاروس، امامعلی رحمان تاجیکستان و دیمیتری مدودف روسیه). همچنین عسکر آکایو در قرقیزستان از زمان استقلال آن کشور رئیس‌جمهور بود تا اینکه در نتیجه انقلاب تولیپ ۲۰۰۵ قرقیزستان مجبور به استعفاء شد. صفرمراد نیازف در ترکمنستان از زمان استقلال آن کشور تا زمان مرگ او در سال ۲۰۰۶ فرمان‌روایی کرد و یک کیش شخصیت برای خودش ساخت.
مسئله پادشاهی سلسله‌ای موروثی عنصر دیگری تأثیرگذار بر برخی از کشورهای پساشوروی شده‌است. حیدر علی‌اف، پس از ساخت یک کیش شخصیتی گسترده و درازمدت مخصوص خودش ریاست جمهوری آذربایجان را به پسرش محول کرد، یعنی الهام علی‌اف. نظریه‌ها دربارهٔ فرزندان رهبران دیگر در آسیای مرکزی برای حاکمیت موروثی به شکل روشن و آشکارا در جریان است. مشارکت پسر و دختر آکایو در انتخابات ۲۰۰۵ مجلس قرقیزستان نگرانی‌ها دربارهٔ حاکمیت موروثی به کار رفته در قرقیزستان را بسیار افزایش داد، و ممکن است باعث جوی ضد آکایو شود که به براندازی او بینجامد.