stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مارک نیوسون

| مارک نیوسوننشان امپراتوری بریتانیا | مارک نیوسوننشان امپراتوری بریتانیا |
| --- | --- |
نیوسون در پذیرایی گالا لاکچریِ فایننشال تایمز تجاری، ژوئن ۲۰۱۱ میلادی: نیوسون در پذیرایی گالا لاکچریِ فایننشال تایمز تجاری، ژوئن ۲۰۱۱ میلادی
نام هنگام تولد: مارک اندرو نیوسون
زادهٔ: ۲۰ اکتبر ۱۹۶۳ ‏(۶۱ سال) سیدنی
ملیت: استرالیا
پیشه: طراحی صنعتی
شناخته‌شده برای: صندلی راحتی لاکهید
همسر: شارلوت استوکدیل
فرزندان: ۲
صندلی جنینی
مارک نیوسون (به انگلیسی: Marc Newson)؛ (۲۰ اکتبر ۱۹۶۳ میلادی) یک طراح صنعتی است که در طراحی کابین هواپیما، طراحی محصول، طراحی مبلمان، جواهرات و پوشاک کار می‌کند. او دارای نشان امپراتوری بریتانیا است. سبک او از خطوط هندسی نرم، نیمه شفافیت، استحکام، شفافیت استفاده می‌کند و تمایل به عدم وجود لبه‌های تیز دارد.
لئونید آندریف

| لئونید آندری‌یِف | لئونید آندری‌یِف |
| --- | --- |
پرتره لئونید آندریف اثر ایلیا رپین: پرتره لئونید آندریف اثر ایلیا رپین
زاده: Leonid Nikolaievich Andreyev ۲۱ اوت ۱۸۷۱ اریول، Oryol Governorate، امپراتوری روسیه
درگذشته: ۱۲ سپتامبر ۱۹۱۹ (۴۸ سال) Mustamäki، فنلاند
ملیت: امپراتوری روسیه
دوره: دهه‌های ۱۸۹۰ تا ۱۹۱۰
سبک نوشتاری: داستان، نمایشنامه
جنبش ادبی: واقع‌گرایی • واقع‌گرایی • سمبولیسم روسی • اکسپرسیونیسم
فرزند(ان): Daniil Andreyev, Vadim Andreyev
امضا: 
لئونید نیکلایویچ آندریف به روسی:Леони́д Никола́евич Андре́ев؛ ۲۱ اوت ۱۸۷۱–۱۲ سپتامبر ۱۹۱۹) یک نمایشنامه‌نویس و نویسندهٔ رمان و داستان کوتاه اهل روسیه بود که او را به عنوان پدر اکسپرسیونیسم ادبیات روسی می‌شناسند. او یکی از با استعدادترین و پرکارترین نمایندگان عصر نقره‌ای بود. سبک ادبی آندریف ترکیبی از عناصر مکاتب ادبی رئالیسم، طبیعت‌گرایی و نمادگرایی روسی است.
آندریف، از یک سو در بحبوحه بحران‌های اجتماعی و انقلاب‌های روسیه حضور داشت و از سوی دیگر در مسیر ایده‌ها و جریانات اجتماعی و ادبی مختلف قرار گرفته بود. او در دوره‌های مختلف زندگی اش با عقاید و افکار و تمایلات زیادی دست و پنجه نرم کرد. او تلنگری به همه مکتب‌های ادبی نوین زد و در راهی طولانی از رئالیسم به سمبولیسم، با در هم آمیختن این دو مکتب، طراوت و ظرافت خاصی به آثارش بخشید. او همواره به دنبال یافتن پاسخی برای پرسش‌های بی شمارش در زندگی از جمله سرنوشت، عشق، امید، زندگی، مرگ و غیره بود.
خانواده

لئونید آندریف با الکساندرا ولیگرسکایا خواهرزادهٔ تاراس شوچنکو ازدواج کرده بود که بر اثر عفونت پس از زایمان در سال ۱۹۰۶ درگذشت. آنها دو پسر داشتند دانیل آندریف شاعر و عارف نویسندهٔ رزا میرا و وادیم آندریف که شاعر شد و در پاریس می‌زیست. در سال ۱۹۰۸ لئونید آندریف با آنا دنیسویچ ازدواج کرد و تصمیم به جدا کردن دو پسر کوچک از یکدیگر گرفت. وادیم را خود نگه داشت و دانیل را به خواهر الکساندرا سپرد.
اولگا آندریویچ کارلایل (متولد ۱۹۳۱) نویسنده و شاعر آمریکایی که مجموعه داستان‌های کوتاه «چشم‌انداز» را در سال ۱۹۸۷ منتشر کرده، نوه لئونید آندریف و دختر وادیم آندریف است.
ترجمه فارسی

برخی از آثار او به زبان انگلیسی توسط توماس سلتزر ترجمه شده است. از لئونید آندریف به فارسی کتاب‌های خنده سرخ با ترجمه کاظم انصاری، صدای انقلاب با ترجمه نیما کوشیار و محکوم شدگان، یادداشت‌های شیطان، مترجم: حمیدرضا آتش بر آب از انتشارات علمی‌فرهنگی و فکر جنایت، مترجم: کاظم انصاری در نشر فردا منتشر شده است.
یادداشت

↑  Bargamot and Garaska - Баргамот и Гараська
↑  Kurier
↑  Знание
↑  повести
↑  Стена
↑  В тумане
↑  Бездна
↑  The Kreutzer Sonata
↑  Красный смех
↑  Губернатор
↑  Рассказ о семи повешенных
↑  Tsar Hunger
↑  Black Masks
↑  Anathema
↑  The Days of Our Life
↑  Satan's Diary
↑  The Life of Man
↑  The Rape of the Sabine Women
↑  He Who Gets Slapped
↑  Anathema
↑  Poor Murderer
↑  Thought
لئونید آندریف با آنا همسر دومش.
کادنبرگه

| کادنبرگه  Cadenberge (German) Cumbarg (Low Saxon) | کادنبرگه  Cadenberge (German) Cumbarg (Low Saxon) |
| --- | --- |
The boarding school in the castle with the half-timbered dovecot: The boarding school in the castle with the half-timbered dovecot
  نشان:   نشان
کشور: آلمان
ایالت: نیدرزاکسن
ناحیه: Cuxhaven
انجمن شهرداری: Land Hadeln
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۰٫۹۸ کیلومتر مربع (۱۱٫۹۶ مایل مربع)
ارتفاع: ۵ متر (۱۶ فوت)
جمعیت (2022-11-31): جمعیت (2022-11-31)
 • کل: ۴۱۹۳
 • تراکم: ۱۴۰/کیلومتر مربع (۳۵۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: ۲۱۷۸۱
کدهای شماره‌گیری: ۰۴۷۷۷
پلاک خودرو: CUX
وبگاه: www.am-dobrock.de
کادنبرگه (به آلمانی: Cadenberge) یک شهر در آلمان است که در ام دابراک واقع شده‌است. کادنبرگه در سرشماری سال ۲۰۲۰،  ۴٬۱۹۳ نفر جمعیت داشته است.
رژیم صهیونیستی

رژیم صهیونیستی یک اصطلاح سیاسی است که مخالفان این کشور، به جای نام کشور اسرائیل به کار می‌برند. در ادبیات سیاسی جمهوری اسلامی ایران از این عنوان و عنوان‌های مشابه مانند رژیم اشغالگر قدس برای نام بردن از آن دولت استفاده می‌کند. گروه‌های حماس و حزب‌الله لبنان نیز از ادبیات خود در اشاره به دولت اسرائیل از این تعبیر استفاده می‌کنند.
همچنین برای اتباع غیرفلسطینی اسرائیل به‌ویژه نیروهای دولتی و نظامی آن، از واژهٔ صهیونیست‌ها و اشغالگران استفاده می‌کنند.
برخی از محققان فلسفه وجودی تشکیل دولت اسرائیل را برآمده از نظریهٔ صهیونیسم می‌دانند و از این‌رو رژیم حاکم بر آن کشور را رژیم صهیونیستی می‌نامند.[نیازمند منبع]
مخالفان اسرائیل، به مجموع کشور اسرائیل و آن بخش‌هایی از سرزمین فلسطین که در اشغال اسرائیل قرار دارد، فلسطین اشغالی می‌گویند.
رژیم اشغالگر قدس

رژیم اشغالگر قدس اصطلاح دیگری است که نظام جمهوری اسلامی ایران رسماً بر دولت اسرائیل اطلاق می‌کند. گروه‌های حماس و حزب‌الله لبنان نیز از ادبیات خود در اشاره به کشور اسرائیل از این واژه استفاده می‌کنند.
رژیم اشغالگر قدس > تاریخچه

استفاده از این واژه سیاسی برای اولین بار اغلب به سید روح‌الله خمینی نسبت داده می‌شود. جمهوری اسلامی ایران دولت و کشور اسرائیل را به رسمیت نمی‌شناسد.
از یک سو، مقصود از استفادهٔ سیاست‌مداران ایران از واژه‌هایی نظیر «رژیم صهیونیستی» یا «رژیم اشغالگر قدس» به‌طور یقین اشاره به کشور اسرائیل عنوان گردیده، نه نظام کنونی حاکم بر آن. از سوی دیگر، هدفشان از این کار، «طفره رفتن از مقام دادن به کشور اسرائیل به‌وسیله به رسمیت نشناختن نام اسرائیل است».
دیگر کاربردهای رژیم صهیونیستی

همچنین ببینید: روابط ایران و اسرائیل در جنگ ایران و عراق
در زمان جنگ ایران و عراق هر طرف دیگری را محکوم به وابستگی و رابطه با اسرائیل می‌کرد و البته هر دو کشور داعیهٔ دشمنی با اسرائیل داشتند، برای همین در ایران و در اصطلاح سیاسی برای اشاره به نظام صدام گاه از واژهٔ «رژیم بعثی-صهیونیستی» استفاده می‌کردند، و دولت صدام حسین و دیپلمات‌ها و رسانه‌های جمعی و منابع دولتی عراق از واژهٔ «نظام صهیونیستی» برای اشاره به حکومت جمهوری اسلامی ایران استفاده می‌کردند، به‌طوری‌که از واژهٔ «صهیو-خمینیسم» (به عربی: صهیوخمینیة) به‌طور وسیعی در ادبیات سیاسی آن کشور استفاده می‌گردید.
لیگ حرفه‌ای فوتبال عمان

لیگ فوتبال
| 0 | 1 |
| --- | --- |
بنیان‌گذاری: ۱۹۷۶؛ ۴۸ سال پیش (۱۹۷۶-خطا: زمان نامعتبر}})
کشور:  عمان
کنفدراسیون: کنفدراسیون فوتبال آسیا
شمار تیم‌ها: ۱۴
سطح در مسابقات: ۱
سقوط به: لیگ دسته اول فوتبال عمان
جام(های) بین‌المللی: ای‌اف‌سی کاپ
قهرمان کنونی: النهضه (۴ قهرمانی)
موفق‌ترین تیم: ظفار (۱۲ قهرمانی)
وبگاه: وبگاه رسمی
فصل جاری: لیگ حرفه‌ای فوتبال عمان ۲۴-۲۰۲۳: فصل جاری: لیگ حرفه‌ای فوتبال عمان ۲۴-۲۰۲۳
لیگ حرفه‌ای فوتبال عمان (عربی: دوري المحترفين عمان) معتبرترین لیگ فوتبال در کشور عمان می‌باشد که از سال ۱۹۷۶ میلادی تاکنون در این کشور برگزار می‌شود. ۱۴ باشگاه در این مسابقات حضور دارند.
باشگاه ظفار با کسب ۱۲ مقام قهرمانی، پرافتخارترین تیم این مسابقات به‌شمار می‌آید.
پیتر چلکوفسکی

پیتر ج. چلکوفسکی (به انگلیسی: Peter J. Chlkowski) – درگذشته ۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۴) ایران‌شناسِ آمریکاییِ لهستانی‌تبار است که استادِ مطالعاتِ خاورمیانه، شرق‌شناسی و اسلام‌شناسی در گروهِ مطالعاتِ اسلامی و خاورمیانهٔ دانشگاهِ نیویورک بود.
سابقه تحصیلی

او مدرک لیسانس خود را در سال ۱۹۵۸ در رشته واژه شناسی شرقی از دانشگاه جگیلونیان شهر کراکوف لهستان دریافت کرد. در سال ۱۹۵۹ به لندن رفت و در سال ۱۹۶۲ در مقطع فوق لیسانس در رشته تاریخ خاورمیانه اسلامی از مدرسه مطالعات شرقی و آفریقایی (Soas) فارغ‌التحصیل شد.
منتخب آثار

کتاب‌ها:
Mirror of the Invisible World (New York: Metropolitan Museum of Art, 1975)
Ta`ziyeh: Ritual and Drama in Iran (New York: NYU Press, 1979)
Studies in Art and Literature of the Near East in Honor of Richard Ettinghausen ed. (Salt Lake City: University of Utah Press, 1974)
Staging A Revolution: The Art of Persuasion in the Islamic Republic of Iran, co-authored with H. Dabashi, (London: Booth-Clilborn Editions, 1999)
"Community Process and the Performance of Muharram Observances in Trinidad" co-authored with F. Korom, The Drama Review, vol.38 (2), Summer, 1994
"Islam in Modern Drama and Theatre," Die Welt des Islam, Leiden, 1984
"Narrative Painting and Painting Recitation," Muqarnas, Leiden, 1989
تعزیه، نیایش و نمایش در ایران، ترجمه داوود حاتمی، تهران: علمی و فرهنگی، ۱۳۶۷، هشت + ۴۱۰ ص
نظامی: نمایشنامه نویس چیره‌دست، مترجم مریم خوزان، نشر دانش، آذر و دی ۱۳۶۸، شماره ۵۵، ۱۶ – ۲۲
(به همراه ویلم فلور) هنر و هنرمندان در ایران دوره قاجار، ترجمه مریم اختیار، یعقوب آزند، تهران: ایل شاهسون بغدادی، ۱۳۸۱، چهار+ ۱۵۴ص. مصور
حمایتگر و پرهیزکار: هنرهای عامیانه، ترجمه آزاده فرامرزیها، ساسان قاسمی، صحنه، شماره ۳۶، ۳۷، آذر و دی ۱۳۸۵، ص ۱۵ – ۱۸.
از صحرای آفتاب سوخته ایران تا سواحل ترینیداد: سفر (اشاعه) تعزیه از آسیا تا منطقه کارائیب
موش خرگوشی پاسفید

| موش خرگوشی پاسفید | موش خرگوشی پاسفید |
| --- | --- |
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 منقرض‌شده  (IUCN 3.1):  منقرض‌شده  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پستانداران
راسته:: جونده‌سانان
تیره:: موشان
سرده:: Conilurus
گونه:: †C. albipes
نام دوبخشی: نام دوبخشی
†Conilurus albipes (Lichtenstein, 1829): †Conilurus albipes (Lichtenstein, 1829)
موش خرگوشی پاسفید (نام علمی: Conilurus albipes) گونه‌ای منقرض‌شده از جوندگان است که در اصل در جنگل‌های آدلاید تا سیدنی یافت شد، اما به جنوب شرقی استرالیا محدود شد. این جونده به اندازه بچه گربه بود و یکی از بزرگ‌ترین جوندگان بومی استرالیا بود. شب‌زی بود و در میان درختان زندگی می‌کرد. در اندام درختان توخالی اکالیپتوس لانه‌هایی پر از برگ و احتمالاً علف درست می‌کرد. مادر بچه‌اش را با پستانک‌هایش می‌برد. در نامه‌ای به جان گولد، فرماندار وقت استرالیای جنوبی، سر جورج گری، گفت که او نوزادی را از پستانک مادر مرده‌اش بیرون آورده است. بچه محکم به دستکش گولد چسبیده بود.
گردش خون ششی

| Pulmonary circulation | Pulmonary circulation |
| --- | --- |
در قلب: در قلب
جزئیات: جزئیات
دستگاه: Circulatory system
شناسه‌ها: شناسه‌ها
MeSH: D011652
گردش خون ششی (به انگلیسی: Pulmonary circulation)، بخشی از دستگاه گردش خون در همه مهره‌داران است. مدار با خون بدون اکسیژن آغاز می‌شود که از بدن به دهلیز راست قلب باز می‌شود، جایی که از بطن راست به ششها پمپ می‌شود. در شش‌ها، خون اکسیژن‌دار شده و به دهلیز چپ بازمی‌گردد تا این مدار کامل شود.
رگ‌های خونی گردش خون ششی سرخ‌رگ‌های ششی و سیاهرگ‌های ششی هستند.
یک مدار گردش خون جداگانه که به عنوان گردش برونش شناخته می‌شود، خون اکسیژن‌دار را به بافت مجاری هوایی بزرگ‌تر شش می‌رساند.
شش‌ها

سرخرگ‌های ششی خون بدون اکسیژن را به شش‌ها می‌برند، جایی که دی‌اکسید کربن آزاد می‌شود و اکسیژن در طول تنفس جذب می‌شود. سرخرگ‌ها بیشتر به مویرگ‌های بسیار ظریفی تقسیم می‌شوند که دیواره بسیار نازکی دارند. سیاهرگ‌های ششی خون اکسیژن‌دار را به دهلیز چپ قلب بازمی‌گردانند.
نودامه کانتابیله

Japanese manga series
| 0 | 1 |
| --- | --- |
نودامه کانتابیله: نودامه کانتابیله
کاور آرت اولین جلد تانکوبون که مگومی نودا را نشان می‌دهد: کاور آرت اولین جلد تانکوبون که مگومی نودا را نشان می‌دهد
のだめカンタービレ (Nodame Kantābire): のだめカンタービレ (Nodame Kantābire)
ژانر: موزیکال کمدی رمانتیک
مانگا: مانگا
نویسنده: توموکو نینومیا
ناشر: کودانشا
ناشر انگلیسی: NA Del Rey Manga (پیشین) کودانشا آمریکا (دیجیتال، در جریان)
مجلهٔ: کیس
جمعیت آماری: جُسِه
تاریخ انتشار: ۱۰ ژوئیه ۲۰۰۱ – ۲۵ اوت ۲۰۱۰
جلدها: ۲۵
Manga parts: Manga parts
 Nodame Cantable (10 July 2001–10 October 2009; 23 volumes)  Nodame Cantable: Encore Opera Chapter (10 December 2009–25 August 2010; 2 volumes) :  Nodame Cantable (10 July 2001–10 October 2009; 23 volumes)  Nodame Cantable: Encore Opera Chapter (10 December 2009–25 August 2010; 2 volumes) 
نمایش تلویزیونی: نمایش تلویزیونی
کارگردان: تاکه‌ئوچی هیدکی
شبکه: فوجی تلویژن
پخش اصلی:  ۱۶ اکتبر ۲۰۰۶  –  ۲۵ دسامبر ۲۰۰۶
قسمت‌ها: ۱۱
مجموعه تلویزیونی انیمه: مجموعه تلویزیونی انیمه
کارگردان: کن ایچی کاسایی
نویسنده: توموکو کونپارو
موسیقی: سوگورو ماتسوتانی
استودیو: جی.سی.استاف
شبکه: فوجی تلویژن (نویتامینا)
شبکه انگلیسی: آسیای جنوب شرقی Animax Asia
پخش اصلی:  ۱۱ ژانویه ۲۰۰۷  –  ۲۶ ژوئن ۲۰۰۷
تحت لایسنس: AUS Siren Visual
قسمت‌ها: ۲۳ + ۱ (فهرست قسمت‌ها)
نمایش تلویزیونی: نمایش تلویزیونی
Nodame Cantabile Shinshun Special in Europe: Nodame Cantabile Shinshun Special in Europe
کارگردان: تاکه‌ئوچی هیدکی
شبکه: فوجی تلویژن
پخش اصلی:  ۴ ژانویه ۲۰۰۸  –  ۵ ژانویه ۲۰۰۸
قسمت‌ها: ۲
مجموعه تلویزیونی انیمه: مجموعه تلویزیونی انیمه
Nodame Cantabile: Paris-Hen: Nodame Cantabile: Paris-Hen
کارگردان: چیاکی کُون
نویسنده: یوجی انوکیدو
موسیقی: سوگورو ماتسوتانی
استودیو: جی.سی.استاف
شبکه: فوجی تلویژن (نویتامینا)
پخش اصلی:  ۹ اکتبر ۲۰۰۸  –  ۱۸ دسامبر ۲۰۰۸
قسمت‌ها: ۱۱ + ۱ (فهرست قسمت‌ها)
فیلم لایو اکشن: فیلم لایو اکشن
Nodame Cantabile Saishū Gakushō Zen-Pen: Nodame Cantabile Saishū Gakushō Zen-Pen
انتشار: ۱۹ دسامبر ۲۰۰۹ (۲۰۰۹-۱۲-۱۹)
فیلم لایو اکشن: فیلم لایو اکشن
Nodame Cantabile Saishū Gakushō Kou-Hen: Nodame Cantabile Saishū Gakushō Kou-Hen
انتشار: ۱۷ آوریل ۲۰۱۰ (۲۰۱۰-04-۱۷)
مجموعه تلویزیونی انیمه: مجموعه تلویزیونی انیمه
Nodame Cantabile: Finale: Nodame Cantabile: Finale
کارگردان: چیاکی کُون
نویسنده: کازوکی ناکاشیما
موسیقی: سوگورو ماتسوتانی
استودیو: جی.سی.استاف
شبکه: فوجی تلویژن (نویتامینا)
پخش اصلی:  ۱۴ ژانویه ۲۰۱۰  –  ۲۵ مارس ۲۰۱۰
قسمت‌ها: ۱۱ + ۲ (فهرست قسمت‌ها)
 درگاه انیمه و مانگا:  درگاه انیمه و مانگا
نودامه کانتابیله (ژاپنی: のだめカンタービレ, هپبورن: Nodame Kantābire؟) یک مجموعه مانگای ژاپنی است که توسط توموکو نینومیا نوشته و تصویرسازی شده است. این مجموعه توسط کودانشا از ژوئیه ۲۰۰۱ الی اکتبر ۲۰۰۹ در مجلهٔ جوسی مانگای کیس به صورت سریالی به چاپ رسید. یک سری کوتاه به نام نودامه کانتابیله: فصل اپرای آنکور از دسامبر ۲۰۰۹ تا اوت ۲۰۱۰ در همان مجله چاپ شد. تمامی فصول مجوعه در ۲۵ جلد تانکوبون جمع‌آوری شدند. در سال ۲۰۱۶ یک فصل پایانی تکباره در همان مجله منتشر شد.
بر پایه نسخه مانگا چهار مجموعه تلویزیونی انیمه مختلف دستمایه اقتباس قرار گرفته است.
الکساندر وامپیلوف

| الکساندر والنتینوویچ وامپیلوف | الکساندر والنتینوویچ وامپیلوف |
| --- | --- |
زاده: ۱۹ اوت ۱۹۳۷ ایرکوتسک
درگذشته: ۱۷ اوت ۱۹۷۲ (۳۴ سال) دریاچه بایکال
زمینه کاری: نویسنده
ملیت: روسی
همسر(ها): اولگا میخائیلوونا وامپیلووا
پدر و مادر: پدر: والنتین نیکیتیچ   مادر: آناستازیا پروکوپیونا
الکساندر والنتینوویچ وامپیلوف (روسی: Александр Валентинович Вампилов) (۱۹ اوت ۱۹۳۷ – ۱۷ اوت ۱۹۷۲) نمایشنامه نویس اهل شوروی بود. نمایشنامه پسر بزرگ او اولین بار در ۱۹۶۹ اجرا شد و دو سال بعد به موفقیت ملی دست یافت. بسیاری از نمایشنامه‌های او در روسیه از تلویزیون پخش شده‌است. چهار نمایشنامهٔ کامل او به انگلیسی ترجمه شد و شکار مرغابی در لندن و واشینگتن. دی.سی. (صحنه آرنا) به روی صحنه رفت.
زندگی

وامپیلوف چهارمین فرزند خانواده اش بود. پدرش، والنتین نیکیتیچ، از تبار بوریات، و مادرش، آناستازیا پروکوپیونا دختر یک کشیش کلیسای ارتدکس روسیه بود. بعدها پدرش به اتهام فعالیت ملی گرایانه دستگیر شد.
الکساندر در جوانی به یادگیری گیتار و ماندولین پرداخت و اولین داستان‌های کوتاه طنز او در ۱۹۵۸ در مجلات چاپ شد. پس از تحصیل در رشته ادبیات و تاریخ در دانشگاه دولتی ایرکوتسک و فارغ‌التحصیلی در ۱۹۶۰، به تئاتر روی آورد. او از ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۴ دبیر اجرایی روزنامهٔ ایرکوتسک بود و سپس با نمایشنامه نویس محبوب الکسی آربوزوف آشنا شد.
به عنوان اولین اجرا، نمایش خداحافظی در ژوئن را سال ۱۹۶۶ در مسکو به روی صحنه برد که بسیار ناموفق بود، اما در اوایل دههٔ ۱۹۷۰ بسیار شناخته شده و بینش او با آنتون چخوف مقایسه شد.
او در اوایل دههٔ ۱۹۷۰ ازدواج کرد و دو سال بعد، هنگام ماهیگیری در دریاچه بایکال غرق شد. تابستان گذشته در چولیمسک آخرین نمایش او بود.
دوران جوانی

الکساندر والنتینوویچ وامپیلوف در چرمخوفسکی واقع در استان ایرکوتسک در شرق سیبری در ۱۹ اوت ۱۹۳۷ به دنیا آمد پدرش، والنتین نیکیتیچ وامپیلوف، متولد ۱۸۹۸، اهل بوریات از روستای نزدیک شهر آلار بود. والنتین هفده ساله بود که مسئولیت گاوداری خانوادگی را بر عهده گرفت و همزمان تحصیلش را نیز در بخش تاریخی-فلسفی دانشگاه دولتی ایرکوتسک ادامه داد. والنتین زبان و ادبیات روسی را در دبیرستانی در کوتولیک، حدود سی کیلومتری جنوب آلارسکی، تدریس کرد و مدیر آن شد. در تابستان سال بعد نیز وامپیلوف به عنوان معلم ارشد به آلارسکی منتقل شد.
والدین همسر والنتین نیکیتیچ، پروکوپی کوپیلوف و الکساندرا آفریکانونا مدودوا، هر دو روسی بودند. کوپیلوف، کشیش و معلم حقوق مذهبی بود، اما پس از انقلاب مجبور شد برای امرار معاش خیابان‌ها را جارو کرده و به خرد کردن چوب بپردازد. در ۱۹۳۷ او به اتهاماتی مضحک اما معقول برای آن زمان دستگیر شد. پس از دستگیری، الکساندرا آفریکانونا با کوچک‌ترین دخترش، آناستازیا، مادر الکساندر وامپیلوف در کوتولیک ساکن شد.
الکساندر وامپیلوف هرگز پدرش را نشناخت، زیرا در ۱۷ ژانویه ۱۹۳۸، والنتین نیکیتیچ به اتهامات ساختگی دستگیر شد. او در ماه مارس همان سال در ایرکوتسک مورد اصابت گلوله قرار گرفت. از این رو نام الکساندر را بر او نهادند که در صدمین سالمرگ بزرگ‌ترین شاعر روس - الکساندر پوشکین - به دنیا آمد. جالب آنکه مانند همنام خود، نابهنگام و تقریباً در همان سن درگذشت.
وامپیلوف کوچک‌ترین عضو خانواده ای متشکل از سه پسر و یک دختر بود. او دوران کودکی و نوجوانی خود را در شهر کوتولیک گذراند، جایی که خانواده در اتاقی از سربازخانه معلمان زندگی می‌کردند. خانه‌ای چوبی که درگذشته محل استراحت شبانهٔ زندانیانی بود که در راه اردوگاه اجباری بودند.
وامپیلوف در ۱۹۴۴ مدرسه را آغاز کرد و دانش آموز خوبی بود، اما برجسته نبود. او به خوبی نقاشی می‌کرد و از آواز خواندن لذت می‌برد. فعالیت‌های دوران مدرسه‌اش ماهیگیری، فوتبال، محفل نمایشی مدرسه و اشتیاق به نوشتن شعر بود که آن را از خانواده‌اش پنهان می‌کرد. در ۱۹۵۴ وامپیلوف در امتحانات ورودی گروه تاریخی در دانشگاه ایالتی ایرکوتسک شرکت کرد. از آنجایی که در امتحان آلمانی مردود شد، مجبور شد دوباره در ۱۹۵۵ در امتحانات ورودی شرکت کند.
دانشگاه و اوایل حرفه نویسندگی

در ۱۹۵۵ وامپیلوف به ایرکوتسک نقل مکان و در دانشگاه ثبت نام کرد. سال ۱۹۵۸، زمانی که هنوز دانشجو بود، ده داستان را با نام مستعار سانین در چندین روزنامه منتشر کرد. تنها یک قطعه، یک صحنهٔ دراماتیک با عنوان گل‌ها و سال‌ها (به روسی: Цветы и годы) به نام واقعی او چاپ شد. در ۱۹۵۹ به استخدام روزنامهٔ جوانان شوروی درآمد و زمانی که یک سال بعد از دانشگاه فارغ‌التحصیل شد، به‌طور تمام وقت در روزنامه مشغول به کار شد. همزمان در اتحادیهٔ جوانان، به عنوان دانشگاه دوم به عضویت درآمد. اتحادیه شامل تعدادی از مردان جوان بود که بی شباهت به وامپیلوف نبودند - والنتین راسپوتین، ویاچسلاو شوگایف، دیمیتری سرگیف، یوری اسکوپ - که وامپیلوف با آنها دوست شد.
اولین مجموعه داستان وامپیلوف، یک تصادف (به روسی: Стечение обстоятельств) در ۱۹۶۱ با نام مستعار A. Sanin چاپ شد. او بیشتر این داستان‌ها را در دوران تحصیل در دانشگاه نوشت. سال‌های بعد در سمینارهای متعددی که برای نمایشنامه نویسان جوان برگزار می‌شد شرکت کرد. در ۱۹۶۴ او اتحادیهٔ جوانان شوروی را ترک کرده و در دو مجموعه داستان، با نویسندگان ایرکوتسک همکاری کرد و اولین نمایشنامه نویسی خود را با انتشار خانه ای با منظرهٔ زمین (به روسی: Дом окнами в поле) به انجام رساند. با رسیدن به این موفقیت، در ۱۹۶۵ به همراه ویاچسلاو شوگایف برای به دست آوردن دستاوردهای بزرگتر به مسکو سفر کرد. او از ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۷ در دوره‌های پیشرفته در مؤسسه ادبیات گورکی شرکت کرد و با رونوشتی از اولین نسخهٔ خداحافظی در ژوئن (به روسی: Прощание в июне) که در ابتدا عنوان نمایشگاه (به روسی: Ярмарка) را داشت، در تمام تئاترهای مسکو به روی صحنه رفت، اما هیچ موفقیتی به دست نیاورد. با این وجود، او با الکساندر تواردوفسکی آشنا شد که به وامپیلوف، عضویت در اتحادیهٔ نویسندگان را پیشنهاد کرد. او در فوریه ۱۹۶۶ در اتحادیه پذیرفته شد. در همان سال نمایشنامهٔ پسر بزرگ (به روسی: Старший сын) را به پایان رساند، و سپس خداحافظی در ژوئن را منتشر کرد. این نمایشنامه، در اولین نمایش خود، در ده سالن تئاتر اتحاد جماهیر شوروی در پاییز به روی صحنه رفت. بهار بعد، وامپیلوف دوره‌های ادبی خود را به پایان رساند و به ایرکوتسک بازگشت.
حرفه تئاتر

سرانجام وامپیلوف به عنوان یکی از چهره‌های اصلی در نسل نمایشنامه نویسانی که پس از مرگ استالین به شهرت رسیدند ظاهر شد. او در دههٔ هفتاد و نیمهٔ اول دههٔ هشتاد به اوج محبوبیت خود رسید. در ۱۹۶۷، سالی که از مسکو به ایرکوتسک بازگشت، خداحافظی در ژوئن بیش از ۷۰۰ اجرا در چهارده تئاتر داشت. پسر بزرگ که در ۱۹۶۸ تحت عنوان حومهٔ شهر (به انگلیسی: The Suburb) در مجله آنگارا منتشر شد، از موفقیت بیشتری برخوردار شد. در ۱۹۷۰ در یک نسخه جداگانه منتشر شد و تا ۱۹۷۱ در بیست و هشت سالن تئاتر با بیش از هزار اجرا به روی صحنه رفت.
سرنوشت تک پرده‌ها، بیست دقیقه با یک فرشته (به روسی: Двадцать минут с ангелом) و قضیه متران پاژ (به روسی: История с метранпажем) تا حدودی متفاوت بود. کتاب بیست دقیقه با یک فرشته، نوشته شده در ۱۹۶۲، در ۱۹۷۰ توسط مجلهٔ آنگارا منتشر شد. قضیهٔ متران‌پاژ که در ۱۹۶۸ به پایان رسید، در نسخه‌ای جداگانه در ۱۹۷۱ منتشر شد. هم شکار مرغابی (به روسی: Утиная охота) و هم تابستان گذشته در چولیمسک (به روسی: Прошлым летом в Чулимске) با تأخیر، پس از مرگ وامپیلوف به رسمیت شناخته شدند و سرانجام برای اولین‌بار در مارس ۱۹۷۲ توسط تئاتر بزرگ دراماتیک در لنینگراد به نمایش درآمدند. اگرچه اولین نمایشنامه‌های وامپیلوف به‌طور گسترده در سراسر کشور منتشر شدند، اما او همیشه در تولید آثارش به‌ویژه در مسکو و لنینگراد با مشکلاتی مواجه بود. مکاتبات او با النا یاکوشکینا (که در بخش ادبی تئاتر اِرمولوف کار می‌کرد) نشان دهندهٔ مشکلاتی است که او با آن روبرو شده بود. به همین ترتیب، اگرچه آثار او بسیار محبوب شدند، کارگردانان کمی آن‌ها را به اندازه کافی روی صحنه بردند. دلیلش این بود که کارگردان‌ها کاملاً نمی‌دانستند چگونه با نمایشنامه‌های وامپیلوف رفتار کنند، زیرا آن‌ها سبک و محتوای آثار را اشتباه درک می‌کردند. حتی پانزده سال پس از مرگ وامپیلوف، به دنبال رهبری میخائیل گورباچف و معرفی سیاست گلاسنوستِ او که تأثیری رهایی‌بخش بر هنر داشت، و علیرغم تولیدات فراوان، اعم از موفق و ناموفق، پرداختن به نمایشنامه‌های وامپیلوف، فراتر از صحنه پردازی مرسوم نرفته و با درک کامل ارائه نشده بودند.
سال‌های پایانی و مرگ

در ۱۹۷۰ وامپیلوف در سمیناری برای نمایشنامه نویسان جوان در دوبولتی و سمیناری برای نویسندگان جوان در یالتا شرکت کرد. نمایشنامهٔ او، شکار مرغابی، همان سال در آنگارا منتشر شد، اما تا ۱۹۷۶ در ریگا روی صحنه نرفت. نمایشنامه‌های دیگری از او در ۱۹۷۰ در مجلات برجستهٔ تئاتر؛ حقیقت و فرهنگ شوروی منتشر شدند. سال بعد وامپیلوف روی والنتینا (به روسی: Валентина)، اولین نسخهٔ تابستان گذشته در چولیمسک کار کرد. او نمایشنامه را در همان سال به پایان رساند، اما هرگز شاهد چاپ آن نبود، زیرا در بهار ۱۹۷۲ از سالنامهٔ ادبی سیبری خارج شد. وامپیلوف از ژانویه تا مه ۱۹۷۲ در مسکو بود و با توستونوگوف روی اجرای خداحافظی در ژوئن در تئاتر استانیسلاوسکی کار می‌کرد و در تمرین‌های نمایش پسر بزرگ در تئاتر ارمولوف شرکت کرد. در ماه مارس، او برای اولین اجرای نمایش دو حکایت (حکایات استانی) در لنینگراد حضور داشت، اما سپس به مسکو بازگشت، جایی که همسرش اولگا به او پیوست. وامپیلوف خود را با انبوهی از کارهای کوچک که مدت‌ها به تعویق انداخته بود مشغول کرد، اما مهم‌تر از همه، مقدمات انتشار اولین مجموعه نمایشنامه‌هایش را فراهم کرد. اگرچه وامپیلوف پیوسته از آرزویش برای بازگشت به نثر، نوشتن رمان و شروع دوباره صحبت می‌کرد، اما در تابستان، وامپیلوف ساخت قطعهٔ دراماتیک دیگری برای یک ودویل به ناکونچنیکوف ناقابل (به روسی: Несравненный Наконечников) را آغاز کرد. در ماه مه او به ایرکوتسک رفته بود و قصد داشت در سپتامبر به مسکو بازگردد. اما در ماه اوت غرق شد.
۱۹ اوت ۱۹۷۲ تولد ۳۵ سالگی الکساندر وامپیلوف بود. او تصمیم گرفت از میهمانان خود، با سوپی که با ماهی تازه درست می‌شود، پذیرایی کند. از این رو با یکی از دوستانش در ۱۷ اوت برای ماهیگیری به دریاچه بایکال رفت در راه بازگشت، آن دو گرفتار طوفانی شدند که در حال وقوع بود، قایق با کنده‌ای در زیر آب برخورد کرد و واژگون شد. بعدها جسد او در قسمت بسیار عمیق دریاچه پیدا شد.
وامپیلوف مدتی قبل از مرگ، با همسر دومش اولگا میخائیلوونا وامپیلووا ازدواج کرده و در ۱۹۶۶ صاحب دختری به نام النا شد. در ۱۹۹۹ بیوهٔ او مجموعهٔ جدیدی از آثار، دفترها و نامه‌های او را در حدود ۸۰۰ صفحه منتشر کرد.
آثار چاپ شده در ایران

شکار مرغابی
نشر مرکز، چاپ اول، ۱۳۹۷
نشر هرمس، چاپ اول، ۱۳۹۹
خداحافظی در ژوئن
نشر مرکز، چاپ اول، ۱۳۹۷
نشر کتاب کوله پشتی، چاپ اول، ۱۳۹۶
والنتینا: تابستان گذشته در چولیمسک
نشر مرکز، چاپ اول، ۱۳۹۷
پسر بزرگ
نشر مرکز، چاپ اول، ۱۳۹۰
قضیهٔ متران پاژ
نشر مرکز، چاپ اول، ۱۳۸۹