کتاب‌شناسی بهاءالله
فصل اثمار بهیّه: عکا (۱۸۶۸–۱۸۹۲ میلادی) > سالهای اولیه در عکا (۱۸۶۸–۱۸۷۳ میلادی)

لوح پاپ: در این اثر که خطاب به پاپ پیوس نهم نوشته شده، بهاءالله رجعت میسح را با بیان «إنّه أتی من السّماء مرّة أخری کما أتی منها أوّل مرّة» اعلان می‌دارد و به پاپ انذار می‌دهد که مبادا «سبحات علوم» او را از «قیّوم» بازدارد. او راهبان مسیحی را مخاطب قرار داده و از ایشان می‌خواهد تا کنج عزلت را رها نمایند، و از اهل تمامی ادیان دعوت می‌کند تا به ساحل بحر اعظم ظهور او درآیند، و همچنین اطمینان می‌دهد که قوای مکنون در ظهور او بر هر مانعی قلبه خواهد کرد. او از پاپ می‌خواهد تا ثروت و زخارف دنیا را رها نماید، و به پیروان مسیح بشارت می‌دهد که یحیی تعمید دهنده در شخص باب رجعت نموده و آن پدر آسمانی که اشعیا به او بشارت داده، و آن «روح تسلی بخش» که مسیح وعده نموده در شخص بهاءالله ظهور نموده‌است. بخشی از این اثر ذیلاً نقل قول شده. پاپ پیوس نهمأن یا پاپا أخرق الأحجاب قد أتی ربّ الأرباب فی ظلل السّحاب وقضی الأمر من لدی اللّه المقتدر المختار اکشف السّبحات بسلطان ربّک ثمّ اصعد إلی ملکوت الأسماء والصّفات کذلک یأمرک القلم الأعلی من لدن ربّک العزیز الجبّار إنّه أتی من السّماء مرّة أخری کما أتی منها أوّل مرّة إیّاک أن تعترض علیه کما اعترض الفرّیسیّون من دون بیّنة وبرهان قد جری عن یمینه کوثر الفضل وعن یساره سلسبیل العدل ویمشی قدّامه ملائکة الفردوس برایات الآیات.
لوح دوّمِ ناپلئون: در این اثر بهاءالله برای دومین بار ناپلئون سوم را مخاطب قرار می‌دهد و با این جملات آغاز می‌نماید که ای مَلِک پاریس، قسیس را خبر کن تا دیگر ناقوسها را به صدا درنیاورد چه که ناقوس افخم در هیکل اسم اعظم ظاهر گشته. او تأکید می‌نماید که ظهور مسیح موعود است و از قسیسان و راهبان دعوت می‌نماید تا به صومعه نشینی و ریاضت خویش پایان دهند. او همچنین از آینده و سرنوشت امپراتوری فرانسه خبر می‌رساند و به ناپلئون انذار می‌دهد که مملکت او دچار سردرگمی و اختلاف خواهد شد و مُلک از کف او خواهد رفت چرا که او رساله اول بهاءالله را به هیچ انگاشته‌است. در ادامه او شرحی از مصائب وارده بر خود به علت تبعیدهای پی در پی اش به ناپلئون ارائه می‌کند و او را نصیحت می‌نماید تا در میان مردمان به عدل و داد حکم راند. او ناپلئون و به‌طور کلی مردم جهان را به انتشار پیام و تعالیم خداوند، با استفاده از قوهٔ بیان، دعوت می‌نماید و ایشان را به امانت و چشم پوشی از خطای دیگران فرا می‌خواند. دو سال بعد از ارسال این اثر ناپلئون در جنگ سدان شکست خورد و سلطنتش دچار اغتشاش گشت و از سرزمین مادری تبعید گشت، و حکومت فرانسه به جمهوری تبدیل شد. این اثر به زبان عربی نوشته شده که قسمتی از آن ذیلاً درج می‌شود.قُلْ یا مَلِکَ البارِیسِ نَبِّئِ القِسِّیسَ بِأَنْ لا یَدُقَّ النَّواقِیسَ تَاللهِ الحَقِّ قَدْ ظَهَرَ النَّاقُوسُ الأَفْخَمُ عَلَی هَیْکَلِ الاسْمِ الأَعْظَمِ وَتَدُقُّهُ أَصَابعُ مَشِیَّةِ رَبِّکَ العَلِیِّ الأَعْلَی فِی جَبَرُوتِ البَقاءِ بِاسْمِهِ الأَبْهَی، کَذلِکَ نُزِّلَتْ آیاتُ رَبِّکَ الکُبْری تارَةً أُخْری لِتَقُومَ عَلی ذِکْرِ اللهِ فاطِرِ الأَرْضِ وَالسَّماءِ فی تِلْکَ الأَیَّامِ الَّتی فِیها ناحَتْ قَبائِلُ الأَرْضِ کُلُّها وَتَزَلْزَلَتْ أَرْکَانُ البِلادِ وَغَشَتِ العِبادَ غُبْرَةُ الإِلْحادِ إِلاّ مَنْ شاءَ رَبُّکَ العَزِیزُ الحَکِیمُ
الکساندر دوم امپراتور روسیهلوح مَلک روس: بهاءالله این اثر را خطاب به الکساندر دوم امپراتور روسیه نگاشته و در ابتدای آن از شنیدن و اجابت دعایی سخن می‌گوید که تزار روس در خلوت راز و نیاز با خدای خویش نجوا نموده بوده. او از تزار می‌خواهد تا این بار ندای امر خداوند را در میان مردمان و ملل مختلف بلند کند. همچنین اظهار می‌دارد که اوست (بهاءالله) که زبان اشعیا به ذکرش ذاکر بوده، و اوست که به نامش تورات و انجیل مزیّن گشته. به‌علاوه او تزار را به فنای دنیا و زرق و برق آن یادآور می‌گردد و هشدار می‌دهد که مبادا سلطنت او را از سلطان احدیّت بازدارد. این اثر به زبان عربی به رشته تحریر درآمده که نقل قول زیر بخشی از آن است. أَنْ یَا مَلِکَ الرُّوسِ أَنِ اسْتَمِعْ نِدَاءَ اللهِ المَلِکِ القُدُّوسِ ثُمَّ أَقْبِلْ إِلَی الفِرْدَوْسِ المَقَرِّ الَّذِی فِیهِ اسْتَقَرَّ مَنْ سُمِّیَ بِالأَسْمَاءِ الحُسْنَی بَیْنَ مَلإِ الأَعْلَی وَفِی مَلَکُوتِ الإِنْشآءِ بِاسْمِ اللهِ البَهِیِّ الأَبْهی، إِیَّاکَ أَنْ یَحْجُبَکَ هَواکَ عَنِ التَّوَجُّهِ إِلَی وَجْهِ رَبِّکَ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ، إِنَّا سَمِعْنا ما نادَیْتَ بِهِ مَوْلاکَ فِی نَجْواکَ لِذا هَاجَ عَرْفُ عِنایَتِی وَمَاجَ بَحْرُ رَحْمَتِی وَأَجَبْناکَ بِالحَقِّ إِنَّ رَبَّکَ لَهُوَ العَلِیمُ الحَکِیمُ
ملکه ویکتوریالوح ملکه: این اثر خطاب به ملکه ویکتوریا، ملکهٔ پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند، نوشته شده و از تحقق تمامی وعود مندرجه در انجیل خبر می‌رساند. بهاءالله در ادامه ملکه را برای فرمان منع تجارت برده می‌ستاید. او همچنین ملکه را برای سپردن زمام مشورت به دست نمایندگان مردم تحسین می‌نماید و ایشان را تشویق می‌کند تا در حین مشورت خیر عموم اهل عالم را در نظر داشته باشند. او نمایندگان مردم در سراسر کره زمین را به تدبیر و مشورت برای اصلاح عالم دعوت می‌کند و داروی اعظم برای صحّت عالم را اتحاد مردمان در زیر خیمه یک امر واحد و یک شریعت واحد اعلان می‌دارد. او به‌علاوه پادشاهان عالم را از تحت فشار قراردادن مردم برای تأمین مخارج بیش از حد خویش برحذر می‌دارد و ایشان را به حل اختلافات و صلح دعوت می‌کند. صلحی که تمامی کشورها باید پاسپان آن باشند و با تمام قوا در برابر هر کشوری که آغازگر جنگ باشد بایستند. این اثر به زبان عربی ست که قسمتی از آن ذیلاً درج شده. یَا أَیَّتُهَا المَلِکَةُ فِی اللُّونْدْرَةِ أَنِ اسْتَمِعِی نِدَاءَ رَبِّکِ مَالِکِ البَرِیَّةِ مِنَ السِّدْرَةِ الإِلهِیَّةِ إِنَّهُ لا إِلهَ إِلاَّ أَنا العَزِیزُ الحَکِیمُ، ضَعِی ما عَلَی الأَرْضِ ثُمَّ زَیِّنِی رَأْسَ المُلْکِ بِإِکْلِیلِ ذِکْرِ رَبِّکِ الجَلِیلِ إِنَّهُ قَدْ أَتَی فِی العَالَمِ بِمَجْدِهِ الأَعْظَمِ وَکَمُلَ مَا ذُکِرَ فِی الإِنْجِیلِ، قَدْ تَشَرَّفَ بَرُّ الشَّامِ بِقُدُومِ رَبِّهِ مَالِکِ الأَنامِ وَأَخَذَ سُکْرُ خَمْرِ الوِصالِ شَطْرَ الجَنُوبِ وَالشِّمَالِ، طُوبَی لِمَنْ وَجَدَ عَرْفَ الرَّحْمنِ وَأَقْبَلَ إِلَی مَشْرِقِ الجَمَالِ فِی هذا الفَجْرِ المُبِینِ.
سوره هیکل: این اثر که یکی از آثار محوری بهاءالله در زمینه اعلان امرش محسوب می‌شود ابتدا در ادرنه به رشته تحریر درآمده و بعدها در عکا توسط خود او بازنویسی شده‌است. او در این اثر، خود را تجسم آن هیکل (معبد) نوینی معرفی می‌نماید که تورات (زکریا ۶:۱۲) بدان بشارت داده‌است. هیکلی که توسط روح قدسی الهی مبعوث گشته و برای هر عضوی از اعضایش مأموریتی نمادین مقرر شده‌است. در پایان او رسائلش خطاب به پاپ پیوس نهم، ناپلئون سوم، الکساندر دوم، ملکه ویکتوریا، و ناصرالدین شاه را نیز ضمیمه این اثر نموده‌است. نقل قول زیر طلیعه این اثر است. سبحان الّذی نزّل الآیات لقوم یفقهون سبحان الّذی ینزّل الآیات لقوم یشعرون سبحان الّذی یهدی من یشآء الی صراطه قل انّی لصراط اللّه لمن فی السّموات و الأرض طوبی لقوم یسرعون. سبحان الّذی ینزّل الآیات لقوم یعلمون سبحان الّذی ینطق من جبروت الأمر لا یعرفه الّا عباد مکرمون سبحان الّذی یحیی من یشآء بقوله کن فیکون سبحان الّذی یرفع من یشآء الی سمآء الفضل و ینزّل منها ما آراد علی قدر مقدور.
فرانتس یوزف یکمویلهلم یکمبیت عبودکتاب اقدس: اما نقطه عطف خطابات بهاءالله به پادشاهان و امرای عالم، و همچنین منبع اصلی احکام و تعالیم آیین بهائی در اثری نهفته‌است که اهمیت فوق‌العاده آن تحت الشعاع اختصارش قرار گرفته. کتاب اقدس، ام الکتاب دیانت بهایی، ظهور «ناموس اکبر» (قانون اکبر) را به پادشاهان عالم اعلان می‌دارد؛ به جانشینی عبدالبهاء اشاره می‌نماید؛ از تأسیس «نظم اداری بهائی» و «بیت العدل اعظم» سخن می‌گوید؛ احکام و شرایط مربوط به نماز، روزه، ازدواج، و ارث را تبیین می‌کند؛ از مؤسسهٔ «مشرق الاذکار» و «ضیافت نوزده روزه» سخن می‌گوید؛ انحلال مفهوم «علمای دین» را اعلان می‌دارد؛ و مجازات اعمالی چون قتل، زنا، و سرقت را مشخص می‌نماید. به‌علاوه بهاءالله در این کتاب شناخت خداوند و عمل به موجب تعالیم او را از وظایف هر انسانی تعریف می‌کند و کل را به معاشرت صمیمانه با اهل جمیع ادیان دعوت می‌دارد؛ از دگم اندیشی، فتنه و فساد، غرور، و نزاع و جدال بر حذر می‌دارد؛ به نظافت و لطافت، صدق و صفا، عفت و عصمت، میهمان نوازی، امانت و وفا، ادب و نزاکت، عدل و انصاف، و صبر فرا می‌خواند؛ و از عالمیان می‌خواهد تا خود را مانند انگشتان یک دست و ارکان یک بدن ببینند. بهاءالله پادشاهان جهان را به امر خداوند که توسط او آورده شده دعوت می‌کند. آنان را از مال اندوزی برحذر می‌دارد و به پاکی دل و حمایت از ستمدیدگان دعوت می‌کند و متذکر می‌شود که برای «تصرف ممالک» آن‌ها نیامده بلکه برای «تصرف قلوب» آمده‌است. وی بعضی از این پادشاهان همچون فرانتس یوزف یکم امپراتور اتریش-مجارستان و ویلهلم یکم پادشاه پروس و امپراتور آلمان را مستقیماً مورد خطاب قرار می‌دهد، روسای جمهور قاره آمریکا را به اجرای عدالت دعوت می‌کند و اعضای پارلمان‌های دنیا را به انتخاب یک خط و زبان بین‌المللی برای ایجاد اتحاد و صلح تشویق می‌کند، و از ظلم و ناکارآمدی حکومت عثمانی و سقوط آن در آینده می‌گوید. به باور بهائیان کتاب اقدس همچنین به جنگهای جهانی در جایی که آلمان را مخاطب قرار می‌دهد اشاره می‌کند و چشم‌اندازی از ظهور دموکراسی در ایران ارائه می‌دهد. بهاءالله از تهران، خراسان و کرمان نیز در کتاب اقدس یاد می‌کند. او تهران (طهران) را با عنوان‌های «ارض طا»، «افق النور» و «مطلع فرح العالمین» مورد خطاب قرار می‌دهد و به او می‌گوید به زودی امور در تو دگرگون می‌شود و زمام امور در دست «جمهور الناس» (جمهور مردمان) می‌افتد و به او اطمینان می‌دهد که اضطرابش به آرامش تبدیل خواهد شد. کتاب اقدس در سال ۱۸۷۳ میلادی، به زبان عربی و در بیت عبود نوشته شده که طلیعهٔ آن ذیلاً درج می‌گردد. انّ اوّل ما کتب اللّه علی العباد عرفان مشرق وحیه و مطلع امره الّذی کان مقام نفسه فی عالم الأمر و الخلق من فاز به قد فاز بکلّ الخیر و الّذی منع انّه من اهل الضّلال ولو یأتی بکلّ الأعمال اذا فزتم بهذا المقام الأسنی و الأفق الأعلی ینبغی لکلّ نفس ان یتّبع ما امر به من لدی المقصود لأنّهما معاً لا یقبل احدهما دون الآخر هذا ما حکم به مطلع الالهام… یا ملأ الأرض اعلموا انّ اوامری سرج عنایتی بین عبادی و مفاتیح رحمتی لبریّتی کذلک نزّل الأمر من سمآء مشیّة ربّکم مالک الأدیان لو یجد احد حلاوة البیان الّذی ظهر من فم مشیّة الرّحمن لینفق ما عنده ولو یکون خزائن الأرض کلّها لیثبت امراً من اوامره المشرقة من افق العنایة و الألطاف. قل من حدودی یمرّ عرف قمیصی و بها تنصب اعلام النّصر علی القنن و الأتلال قد تکلّم لسان قدرتی فی جبروت عظمتی مخاطباً لبریّتی ان اعملوا حدودی حبّاً لجمالی طوبی لحبیب وجد عرف المحبوب من هذه الکلمة الّتی فاحت منها نفحات الفضل علی شأن لا توصف بالأذکار لعمری من شرب رحیق الانصاف من ایادی الألطاف انّه یطوف حول اوامری المشرقة من افق الابداع.
لوح رئیس: این دومین اثری ست که بهاءالله خطاب به صدر اعظم دربار عثمانی، عالی پاشا، نگاشته. او عالی پاشا را به دلیل تصمیم «ظالمانه اش» برای تبعید مجدد او به زندان عکا مذمت می‌نماید. او همچنین فنای قدرت و ثروت مادی را، با وصف خاطره ای از دوران کودکی خویش از یک نمایش خیمه شب بازی، به عالی پاشا یادآور می‌شود و از او می‌خواهد تا با درایت و انصاف رفتار کند. به علاوه او مجدداً درخواست خود برای ملاقاتی هرچند کوتاه با سلطان عبدالعزیز را مطرح می‌نماید. این اثر به فارسی نگاشته شده که قطعه ای از آن ذیلاً درج می‌گردد. این ذکر نه برای آن است که متنبّه شوید چه که غضب الهی آن نفوس را احاطه نموده ابداً متنبّه نشده و نخواهید شد و نه به جهت آن است که ظلمهای وارده بر انفس طیبه ذکر شود چه که این نفوس از خمر رحمن به هیجان آمده‌اند و سکر سلسبیل عنایت الهی چنان اخذشان نموده که اگر ظلم عالم بر ایشان وارد شود در سبیل حقّ راضی بل شاکرند ابداً شکوه‌ای نداشته و ندارند بلکه دمائشان در ابدانشان در کلّ حین از ربّ العالمین آمل و سائل است که در سبیلش بر خاک ریخته شود و همچنین رؤوسشان آمل که بر کلّ اسنان در سبیل محبوب جان و روان مرتفع گردد چند مرتبه بلا بر شما نازل و ابداً التفات ننمودید یکی احتراق که اکثر مدینه به نار عدل سوخت چنانچه شعرا قصاید انشاء نمودند و نوشته‌اند که چنین حرقی تا حال نشده مع‌ذلک بر غفلتتان افزود و همچنین وبا مسلّط شد و متنبّه نشدید ولکن منتظر باشید که غضب الهی آماده شده زود است که آنچه از قلم امر نازل شده مشاهده نمائید آیا عزّت خود را باقی دانسته‌اید یا ملک را دائم شمرده‌اید لا ونفس الرّحمن نه عزّت شما باقی و نه ذلّت ما این ذلّت فخر عزّتها است ولکن نزد انسان.
لوح احباب: این اثر به زبان عربی نوشته شده که در آن بهاءالله با مخاطب قرار دادن فرد به فرد برخی از پیروانش به تشویق و نصایح مشفقانه می‌پردازد و به اتحاد، انقطاع، و انتشار امر خداوند دعوت می‌کند. او همچنین بابیان و دیگرانی که دعوت او را نپذیرفته‌اند را مخاطب قرار داده و تأسف خویش از این انتخاب را ابراز می‌دارد. نقل قول زیر برگرفته از این اثر است.أن یا قلم الإقتدار أن اذکر عبادک الأخیار الّذین ما ذکرت أسمائهم فی اللّوح لیشکروا اللّه ربّهم فی اللّیالی والأیّام. یا أحبّائی فی هناک لعمری أنتم تحت لحاظ ربّکم ویتحرّک لسان العظمة علی ذکرکم یا ملأ الأصحاب. أنتم الّذین أقبلتم إلی الوجه فی الیوم الّذی فیه شاخصت الأبصار وعرفتم مولیکم إذ کان النّاس فی غفلة وحجاب سوف یفتخرون من علی الأرض بأسمائکم وینوحون علی ما ورد علیکم من الّذین کفروا باللّه فالق الأصباح.
لوح اقدس: بهاءالله در این اثر، که خطاب به یک فرد مسیحی و به زبان عربی به رشته تحریر درآمده، ظهور خویش را تحقق تمامی وعود مسیحیت اعلان می‌دارد. به علاوه او مسیحیان و بالاخص علماء و رؤسا مسیحیت را مخاطب قرار داده، ایشان را برای عدم شناسایی این حقیقت ملامت می‌کند و به تفکر در رفتار مشابه اکثریت مردمان در زمان ظهور مسیح فرا می‌خواند. او این اثر را با ذکر جملاتی متعدد که همگی با اصطلاح «خوشا به حال» (ترجمه) آغاز می‌شوند به پایان می‌برد. جملاتی که بخشی مشابه در موعظه سر کوه مسیح را به خاطر متبادر می‌نماید. بخش ذیل برگرفته از قسمت پایانی این اثر است.قل طوبی لراقد إنتبه من نسماتی طوبی لمیّت حیّ من نفحاتی طوبی لعینٍ قرّت بجمالی طوبی لقاصد قصد خباءَ عظمتی وکبریائی طوبی لخائف هرب إلی ظلّ قبابی طوبی لعطشان سرع إلی سلسبیل عنایتی طوبی لجائعٍ هرع عن الهوی لهوائی وحضر علی المائدة الّتی نزّلتها من سماء فضلی لأصفیائی…
لوح بقاء: اثریست کوتاه به زبان عربی که در آن بهاءالله مخاطب را به احراز مقامی عظیم در عالم بعد بشارت می‌دهد و همچنین به انقطاع، حکمت، و خدمت و تبلیغ امر خداوند وصیت می‌نماید. قسمتی از این اثر ذیلاً درج شده. ثمّ اعلم بأنّا ألقینا علی الّذی ظلم کلمة من عندنا إنّه أعرض عنها سوف نجعله عبرة للعالمین * بعثنا أحدا من عبادنا وألبسناه قمیص الإنقطاع وزیّنّاه بطراز القوّة والإطمینان وأرسلناه إلیه بکتاب مبین وبلّغناه رسالات ربّه لعلّ یتذکّر ویخشی إنّ ربّک لهو الحاکم علی ما یشاء…
لوح بسیط الحقیقة: این اثر که در نگارش آن از هر دو زبان عربی و فارسی استفاده شده در جواب سؤال یکی از پیروان بهاءالله به رشته تحریر درآمده و توضیحی ست بر این جمله از ملا صدرا که «بسیط الحقیقة کلّ الأشیاء». بهاءالله به شرح دو نظریه «توحید وجودی» و «توحید شهودی» می‌پردازد و هر دو را به استناد آیات کتب مقدسه قابل قبول می‌داند. او اما در نهایت این گونه مباحث را اگر منجر به شناسایی ظهور جدید الهی (خود او) نشود بیهوده و بیثمر می‌انگارد. ذیلاً قسمتهایی از بخش فارسی این اثر نقل شده. دو مقام در توحید مشاهده می‌شود توحید وجودی و آن اینست که کلّ را به لا نفی می‌کنند و حق را به الّا ثابت؛ یعنی غیر حقّ را موجود نمی‌دانند باین معنی که کل نزد ظهور و ذکر او فنای محض بوده و خواهند بود. کلّ شیء هالک إلّا وجهه… و توحید شهودی آنست که در کلّ شیء آیات احدیّه و ظهورات صمدانیّه و تجلّیات نور فردانیّه مشاهده شود. چنآنچه در کتاب الهی نازل سَنُرِیْهِم آیَاتِنَا فِی الآفَاقَ وَ فِی أَنْفُسِهِم. در این مقام در کلّ شیء تجلّیات آیات بسیط الحقیقة مشهود و هویدا. مقصود حکیم این نبوده که حقّ منحلّ بوجودات نامتناهیه شده… و دیگر الیوم یومی نیست که انسان مشغول بادراک این بیانات شود چه که علم باین بیان و امثال آن انسانرا غنی ننموده و نخواهد نمود مثلاً حکیمی که باین کلمه تکلّم نموده لو کان موجودا و الّذین أقرّوا له فیما قال ثمّ الّذین اعترضوا علیه کلّ در صقع واحد مشاهده می‌شوند هر یک بعد از ارتفاع نداء مالک اسماء از یمین بقعه نورآء بکلمه بلی فائز شد مقبول و محمود و دون آن مردود.
محمد فؤاد پاشالوح فؤاد: این اثر اندکی پس از مرگ محمد فؤاد پاشا، وزیر امور خارجه و در دو مقطع صدر اعظم امپراتوری عثمانی، در باب عواقب روحانی سوء استفاده او از قدرت به رشته تحریر درآمده که در آن بهاءاللّه به دسیسه‌های او نیز اشاره نموده، سقوط قریب‌الوقوع همکار وی عالی‌پاشا و نیز سرنگونی شخص سلطان (سلطان عبدالعزیز) و از دست رفتن متصرفات اروپایی امپراتوری را اِخبار می‌نماید. مرگ زودهنگام دو وزیر کمی بعد در سالهای ۱۸۶۹ و ۱۸۷۱ میلادی در حالی که هنوز در دهه پنجم زندگی خود بودند به وقوع پیوست. سلطان عبدالعزیز از قدرت معزول شد و در سال با ۱۸۷۶میلادی خودکشی کرد یا به قتل رسید و در نهایت جنگ مصیبت بار عثمانی با روسیه در بین سالهای ۱۸۷۷ و ۱۸۷۸ میلادی باعث از دست دادن بعضی متصرفات اروپایی عثمانی شد. بهاءالله در کتاب اقدس نیز به ظلم و ناکارآمدی حکومت عثمانی و سقوط آن در آینده اشاره می‌کند.
نقل قول زیر قسمتی از این اثر است. ناداه ملک عن یمین العرش هذه ملائکة شداد هل لک من مفرّ قیل الّا جهنّم الّتی منها یغلی الفؤاد و استقبل روحه ملائکة العذاب قیل ادخل هذه هاویة الّتی وعدت بها فی الکتاب و کنت تنکرها فی اللّیالی و الأیّام. سوف نعزّل الّذی کان مثله و نأخذ امیرهم الّذی یحکم علی البلاد و انا العزیز الجبّار.
جورج دیوید هاردگلوح هرتیک: این اثر خطاب به جورج دیوید هاردگ، رهبر جمعیت مسیحیان آلمانی حیفا که در انتظار ظهور قریب‌الوقوع مسیح موعود به اراضی مقدسه مهاجرت کرده بودند، نوشته شده. بهاءالله مخاطب را به تدقیق در عظمت و ملاحت کلام خداوند دعوت می‌نماید و از او می‌خواهد تا در معنای «جَعَلَ أَعْلیهُمْ أَسْفَلَهُمْ وَأَسْفَلَهُمْ أَعْلیهُمْ» تفکر کند تا شاید به رمز انکار امر خداوند توسط بزرگان و علمای قوم و قبول آن توسط انسانهای به ظاهر دون جامعه پی برد و از گذشتگان درس گیرد. او به علاوه با استفاه از علم حروف و ابجد توجه مخاطب را به برخی از اسماء موعود از جمله «معزّی» (تسلی دهنده) جلب می‌نماید. در پایان بهاءالله به هاردگ اطمینان می‌دهد که هر دو ایشان از یک روح الهی زنده اند، که در هر انسانی به گونه ای تجلی می‌نماید. قسمتی از این اثر در ذیل این خطوط درج شده. یا حَبِیْبُ لَوْ یَنْکَشِفُ رَمْزٌ مِنْ سِرِّ الَّذِیْ کانَ مُقَنَّعًا بِالسِّرِّ لَتَضْطَرِبُ أَفْئِدَةُ الَّذِیْنَ أَخَذُوا ما عِنْدَهُمْ وَنَبَذُوا ما عِنْدَ الرَّبِّ، إِنَّ حَضْرَتَکَ لَوْ تَتَفَکَّرُ فِیْما أَلْقَیْناکَ وَتَقُوْمُ عَلی ما ذُکِرَ بِالاسْتِقامَةِ الْکُبْری لَیَظْهَرُ مِنْکَ ما ظَهَرَ مِنْ قَبْلُ. یا حَبِیْبُ إِنَّ الطَّیْرَ بَیْنَ مَخالِیْبِ الظُّلْمِ وَالنِّفاقِ لا تَری لِنَفْسِها مِنْ وَکْرٍ لِتَسْکُنَ فِیْهِ وَلا مِنْ فَضاءٍ لِتَطِیْرَ إِلَیْهِ وَفِیْ مِثْلِ تِلْکَ الْحالَةِ تَدْعُ الْبَرِیَّةَ إِلی الْحَیوةِ الأَبَدِیَّةِ طُوْبی لأُذُنٍ واعِیَةٍ، نَسْئَلُ اللهَ أَنْ یَجْمَعَنا فِیْ بِساطٍ واحِدٍ وَیُؤَیِّدَنا عَلی ما یُحِبُّ وَیَرْضی.
لوح حسین: این اثر به زبان فارسی ست و مخاطب را به انس با خداوند و راز و نیاز با او دعوت می‌نماید. انذار می‌دهد که در این ایام جوهر وجود هر فردی آشکار خواهد شد و تمام ممکنات را به آینه‌هایی تشبیه می‌نماید، که به هر میزان که به سوی خداوند (شمس حقیقت) روی آورند، نور او را منعکس خواهند کرد. بهاءالله همچنین در این اثر به قوه شفاء بخش و مطهِر عشق الهی شهادت می‌دهد، و به علاوه بیان می‌دارد که اگر زندگی انسان به این دنیا محدود بود پیامبران الهی هرگز خود را به این میزان از زحمت و مشقت دچار نمی‌نمودند. قسمتی از این اثر به قرار زیر است. ای حسین بذکر اللّه مأنوس شو و از دونش غافل چه که ذکرش انیسیست بی‌نفاق و مونسیست با کمال وفاق میهمانیست بی‌خیانت و همدمیست بی ضرّ و جنایت مجالسیست امین و مصاحبی است با ثبات و تمکین رفیقیست باوفا بشأنیکه هر کجا روی با تو آید و هرگز از تو نگسلد غم را بسرور تبدیل نماید و زنگ غفلت بزداید الیوم یومیست که کلمهٔ جذبیّهٔ الهیّه مابین سموات و ارض معلّق و جذب می‌فرماید جواهر افئدهٔ ممکنات را… پس تو ای عبد موقن باللّه حمد کن که از حروفات باقیه عنداللّه مذکوری سحاب رحمت رحمانیش بر تو باریده و غمام مکرمت سبحانیش بر تو امطار مرحمت مبذول داشته در وطن اصلی و مقام محمود که مدینهٔ حبّ الهیست مقرّ گرفته‌ای انشآءاللّه جهد نما که در کلّ حین از رحمت بدیعش که مخصوص آن حین است فائز شوی و مرزوق گردی.
لوح پسر عم: بهاءالله این اثر را خطاب به یکی از پسرعموهای خویش نگاشته که او را به خاطر ایمان و استقامتش در دین بهائی می‌ستاید. او همچنین یکی دیگر از بستگانش را مخاطب قرار می‌دهد و تصمیم او در دوری گزینی از خویش را مورد سؤال قرار داده از او می‌پرسد که آیا خوشتر می‌داند که در راه خداوند جان فدا نماید یا که در بستر بیماری به زحمت از این عالم برود. در پایان او استقامت پیروانش در روستایی خاص که نامی از آن برده نشده را می‌ستاید و از ایشان می‌خواهد تا در مواجهه با بلایا و مشکلات محزون نباشند و به انتقام قیام نکنند، نزاع و جدال را از سر بیرون کنند و به اخلاق و صفات الهی متصف گردند. بخش پایانی این اثر ذیلاً درج گردیده. بشنوید وصیّت جمال قدم را که از شطر سجن اعظم شما را ندا می‌فرماید. بغی و طغی را بگذارید و بتقوی متمسّک شوید نفوس خود را از اعمال شیطانیّه مقدّس نمائید و بطراز الهیّه مزیّن دارید فساد و نزاع شأن اهل حقّ نبوده و نخواهد بود از اعمال شنیعه اجتناب نمائید و در مسالک تقدیس و تسلیم و رضا سالک شوید جهد نمائید تا صفات و اخلاق الهیّه از شما ظاهر شود و بکمال استغنا و سکون مابین بریّه مشی نمائید و با کمال عدل و انصاف با یکدیگر معامله کنید خیانت را بامانت و غیبت را بتزکیه نفس و ظلم را بعدل و غفلت را بذکر تبدیل نمائید. اینست نصح رحمانی که از فم بیان مشیّت ربّانی ظاهر شده سعی نمائید که بلکه باعانت الهیّه آنچه در ملکوت تقدیر مقدّر شده باعمال شنیعه تغییر نیابد و تبدیل نشود در کلّ احیان از مقصود عالمیان آمل و سائل باشید که شما را از فضل و عنایت خود محروم نفرماید و در ظلّ شجره اثبات و سدره اسما و صفات منزل دهد و السّلام علیکم من لدی اللّه مولیکم القدیم و الحمد للّه العلیّ العظیم.
لوح رؤیا: در این اثر بهاءالله، به شادباش سالروز تولد باب، شرحی از یکی از رؤیاهای خویش ارائه می‌دهد. رؤیایی سرورانگیزی که در آن روح القدس در قالب «وَرَقَةٌ نَوْرَاءُ» (حوریه الهی) به دیدار بهاءالله می‌آید، او را در آغوش می‌گیرد، و از او درخواست می‌نماید تا عکا را ترک نموده و به ممالک آسمانی خویش بازگردد. ممالکی که حتی چشم اهل آسمان بدان نیفتاده است. این اثر به زبان عربی به رشته تحریر درآمده که قسمتی از آن زیر این خطوط نقل می‌گردد. یَا إِسْمِی إِسْمَعْ نِدَائِی مِنْ حَوْلِ عَرْشِی لِیُبَلِّغَکَ إِلَی بَحْرٍ مَا لَهُ سَاحِلٌ وَمَا بَلَغَ قَعْرَهُ سَابِحٌ إِنَّ رَبَّکَ لَهُوَ العَلیمُ الکَرِیمُ * قَد أَرَدْنَا أَنْ نَمُنَّ عَلَیکَ بِذِکْرِ مَا رَأَینَاهُ لِتَرَی العَالَمَ النُّورَانِی فِی هَذَا العَالَمِ الظُّلْمَانِی وَتُوقِنَ بِأَنَّ لَنَا عَوَالِمَ فِی هَذَا العَالَمِ وَتَشَکُّر رَبَّکَ الخَبیرَ * إِنَّهُ لَو أَرَادَ أَنْ یُظْهِرَ مِنَ الذَّرَّةِ أَنْوَارَ الشَّمْسِ وَمِنَ القَطْرَةِ أَمْوَاجَ الْبَحْرِ لِیَقْدِرُ کَمَا فَصَّلَ مِنَ النُّقْطَةِ عِلْمَ مَا کَانَ وَمَا یَکُونُ.