جولین مور
حرفه > به سوی شهرت (۱۹۹۳–۱۹۹۷)

فیلم‌ساز رابرت آلتمن، مور را در نمایش دایی وانیا دید و به اندازه کافی تحت تأثیر قرار گرفت تا او را برای پروژه بعدی خود انتخاب کند: درام برش‌های کوتاه (۱۹۹۳) با حضور گروهی از بازیگران که بر اساس داستان‌های کوتاه ریموند کارور ساخته شد. مور از کار کردن با او خرسند بود، زیرا فیلم سه زن (۱۹۷۷) را وقتی در کالج بود دید، و به او درک شدیدی از سینما داد. ایفای نقش هنرمند ماریان وایمن تجربه‌ای بود که برای او دشوار بود، زیرا او یک «ناشناخته کامل» بود که توسط بازیگران شناخته شده احاطه شده بود، اما این نقش موفقیت‌آمیز مور بود.  منتقد تاد مک‌کارتی، اجرای او را «خیره‌کننده» خواند و خاطرنشان کرد که مونولوگ او که در آن برهنه است، «بی شک بحث‌شده‌ترین صحنه» فیلم خواهد بود. برش‌های کوتاه مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و جوایز بهترین گروه بازیگران را در جشنواره فیلم ونیز و جوایز گلدن گلوب دریافت کرد. مور در مراسم جوایز ایندیپندنت اسپیریت نامزد دریافت جایزهٔ بهترین نقش مکمل زن شد و صحنهٔ مونولوگ او در فیلم بدنامی‌هایی را برایش به همراه داشت.
برش‌های کوتاه یکی از سه حضور متوالی در سینما بود که شهرت مور را افزایش داد. این روند در سال ۱۹۹۴ با وانیا در خیابان چهل و دوم تداوم یافت، این فیلم نسخهٔ فیلمبرداری‌شده از نمایش دایی وانیا به کارگردانی لویی مال بود. بازی مور در نقش یلنا توسط تایم اوت «به‌سادگی ممتاز» توصیف شد، و برایش جایزهٔ انجمن منتقدان فیلم بوستون در رشتهٔ بهترین بازیگر زن را دریافت کرد. مور اولین نقش اصلی خود را در فیلم ایمن (۱۹۹۵) از تاد هینز به دست آورد که در آن نقش یک زن خانه‌دار ناراضی حومه‌شهری با حساسیت شیمیایی را ایفا می‌کند. او مجبور شد مقدار قابل توجهی از وزن خود را برای این نقش کاهش دهد که باعث بیماری شد و او عهد کرد که دیگر هرگز بدن خود را برای یک فیلم تغییر ندهد. امپایر در نقد خود نوشته که ایمن «اولین بار اعتبار [مور] را به عنوان بهترین بازیگر زن نسل خود تثبیت کرد». مورخ فیلم دیوید تامسون، بعداً آن را «یکی از جذاب‌ترین، اصیل‌ترین و موفق‌ترین فیلم‌های دههٔ ۱۹۹۰» توصیف کرد، و این نقش‌آفرینی باعث شد مور نامزد دریافت جایزهٔ ایندپندنت اسپریت در رشتهٔ بهترین بازیگر زن شود. مور با تأمل در مورد این سه نقش گفت: «همه آنها به یکباره ظاهر شدند و من ناگهان این سابقه را داشتم. این شگفت‌انگیز بود."
حضور بعدی مور نقش مکمل کمدی-درام هم‌اتاقی‌ها (۱۹۹۵) بود که نقش عروس پیتر فالک را بازی کرد. فیلم بعدی او، نه ماه (۱۹۹۵)، در مطرح کردن او به‌عنوان بازیگری برجسته در هالیوود بسیار مهم بود. این کمدی رمانتیک به کارگردانی کریس کلمبوس و با هم‌بازی‌اش هیو گرانت، نقدهای ضعیفی داشت، اما در گیشه موفق بود. این یکی از پرفروش‌ترین فیلم‌های او است. اکران بعدی او نیز یک محصول هالیوودی بود و مور در کنار سیلوستر استالونه و آنتونیو باندراس در فیلم هیجان‌انگیز آدم‌کش‌ها (۱۹۹۵) ظاهر شد. با وجود منفی بودن نظر منتقدان، این فیلم ۸۳٫۵ میلیون دلار در سراسر جهان فروش داشت. تنها حضور مور در سال ۱۹۹۶ در فیلم نجات پیکاسو بود که در آن او نقش هنرمند دورا مار را در مقابل آنتونی هاپکینز بازی کرد. این فیلم در ژانر درام دورانی با نقدهای ضعیفی روبرو شد.
نکتهٔ کلیدی در کارنامهٔ مور زمانی رخ داد که استیون اسپیلبرگ او را برای بازی در نقش دیرینه‌شناس دکتر سارا هاردینگ در جهان گمشده: پارک ژوراسیک — دنباله‌ای بر بلاکباستر پارک ژوراسیک (۱۹۹۳) — انتخاب کرد. فیلم‌برداری این محصول با بودجهٔ کلان تجربهٔ جدیدی برای مور بود و او گفته که از خود «وحشتناک» لذت برده‌است. این نقش از نظر فیزیکی سخت و طاقت‌فرسا بود. جهان گمشده (۱۹۹۷) در آن زمان نامش در میان ده فیلم پرفروش تاریخ بود، و در تبدیل مور به بازیگری محبوب نقش اساسی داشت. او دربارهٔ این موضوع گفت: «ناگهان من یک حرفهٔ سینمایی تجاری داشتم». افسانه اثر انگشت‌ها دومین فیلم او بود که در سال ۱۹۹۷ اکران شد. در طول تولید، او با همسر آینده‌اش بارت فرویندلیش که کارگردان آن بود آشنا شد. در اواخر همان سال، مور در کمدی تاریک تاکسی شیکاگو حضور افتخاری داشت.