یهودیان آلمان نازی
سال‌های جنگ ۱۹۴۵-۱۹۳۹

با آغاز جنگ جهانی دوم، تقریباً ۲۲۵,۰۰۰ یهودی در آلمان باقی ماندند. آغاز جنگ به طور کامل درهای آلمان را برای مهاجرت یهودیان بست، مگر در موارد اخراج‌های اجباری و هدفمند توسط مقامات. تعداد کمی از پناهندگان یهودی که از آلمان فرار کرده یا اخراج شده بودند، در کشورها و مناطق اروپایی قرار گرفتند که به تدریج توسط آلمانی‌ها اشغال شد. برخی از آنها سفر فرار خود را به سمت شرق، جنوب یا غرب ادامه دادند هرچه که اشغال‌های آلمانی پیشروی می‌کردند، و برخی دیگر در مناطق اشغالی گرفتار شده و دوباره، با شدت بیشتری، قربانیان تعقیب نازی‌ها شدند.
برخی یهودیان خودکشی را به اخراج ترجیح دادند. تقریباً ۱۰,۰۰۰ یهودی آلمانی در دوران رایش سوم خودکشی کردند - حدود ۲٪ از یهودیان آلمان. در سال‌های اخراج از برلین، ۱۹۴۱-۱۹۴۳، یک نفر از هر ۲۵ یهودی و همچنین یک نفر از هر ده نفری که اطلاعیه اخراج خود را دریافت کرده بودند، خودکشی کردند. اکثر این یهودیان خود را آلمانی‌های وفادار می‌دانستند. بسیاری از آنها باور داشتند که  این واقعیت تصادفی که از والدین یهودی متولد شده بودند، آنها را - که  در نظر خود آلمانی بودند - به یهودی تبدیل نمی‌کند. آنها با اشعار گوته و شیلر را نقل کردن، به باخ و بتهوون گوش دادن، مدال‌هایی را که برای خدمت در ارتش آلمان دریافت کرده بودند، به تن داشتن خودکشی کردند. یک یهودی که در آن زمان خودکشی کرد نوشت: "ترجیح می‌دادم جانم را فدای وطنم کنم"، که از دیدگاه او وطن، آلمان بود.
ملاحظاتی که در مورد اخراج و کشتار یهودیان آلمانی به کار می رفت با ملاحظاتی که در مورد بقیه یهودیان اروپایی متفاوت بود. توجه آلمانی‌ها در درجه اول به رسیدگی به میلیون‌ها یهودی در سرزمین‌های جدیدی که در شرق اروپا اشغال شد، معطوف شده بود. در مرحله اول، یهودیان لهستان در گتوها متمرکز شدند و در ادامه، واحدهای اینزاتسگروپن شروع به حذف کامل جوامع یهودی در سرزمین‌های که از اتحاد جماهیر شوروی اشغال شدند کردند. در شهرهای خود آلمان، گتوهایی برای متمرکز کردن یهودیان ایجاد نشد و واحدهای اینزاتسگروپن در شهرک‌ها و روستاهای آن فعالیت نداشتند، بلکه بلکه این تصور شکل گرفت که باقیمانده یهودیان آلمان باید به سرزمین‌های شرقی اخراج شوند، جایی که آنها به مانند یهودیان محلی رفتار خواهد شد. در اکتبر ۱۹۴۱، اخراج یهودیان آلمان و اتریش به گتوهای ووچ، مینسک، کونو و ریگا آغاز شد. در اوایل ۱۹۴۲، تمرکز یهودیان آلمانی در خانه‌های یهودی شروع شد اما حکومت نازی از ایجاد گتوها در آلمان خودداری کرد.
در کنفرانس وانزه که در ژانویه ۱۹۴۲ در برلین برگزار شد، تصمیمات مربوط به مکانیزم اجرایی «راه‌حل نهایی» اتخاذ شد. در صورت‌جلسه کنفرانس، تعداد یهودیان در «آلمان قدیم» ۱۳۱,۸۰۰ نفر و در اتریش ۴۳,۷۰۰ نفر ذکر شده است. برای آنها سرنوشتی مشابه با کل یهودیان اروپا، به تعداد ۱۱ میلیون نفر، برای آنها در نظر گرفته شد. در طول سال پس از این کنفرانس، یهودیان باقی‌مانده آلمان دستور اخراج دریافت کردند که در آنها خواسته شد در ایستگاه‌های قطار شهرهای مختلف آلمان حضور یابند، جایی که آنها سوار قطارها شده و به اردوگاه‌های مرگ فرستاده شدند.
در ۱۹ مه ۱۹۴۳، آلمان به عنوان «یودنراین» (Judenrein – به معنای پاکسازی‌شده از یهودیان) اعلام شد. استثناهای اندکی که از نابودی جان سالم به در بردند شامل کسانی بودند که در «ازدواج‌های مختلط» با آریایی‌ها ازدواج کرده بودند، نیمه‌یهودی‌ها (کسانی که به عنوان Jüdischer Mischling شناخته می‌شدند)، بیماران و پزشکان بیمارستان یهودیان در برلین و تعداد کمی از یهودیان که با کمک درستکار در میان ملل در پناهگاه‌ ها زنده ماندند.
اعضای SA با تابلوهای تحریم، ورودی یک فروشگاه متعلق به یهودیان را مسدود کردند. یکی از تابلوها اعلام می‌کند: "آلمانی‌ها! از خود دفاع کنید! از یهودیان خرید نکنید!" برلین، آلمان، اول آوریل ۱۹۳۳.
آتش زدن کنیسه‌ای در برلین