فهرست میراث جهانی در بلغارستان
میراث جهانی

یونسکو سایت‌ها را با ده معیار فهرست می‌کند. هر ورودی باید حداقل یکی از معیارها را داشته باشد.
میراث فرهنگی
میراث طبیعی
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| # | نگاره | نام | موقعیت | سال ثبت | ش ثبتمعیارها | شرح | منبع |
| ۱ |  | کلیسای بویانا | صوفیه | ۱۹۷۹ | ۴۲(ii)(iii) | کلیسای بویانا، یک کلیسای ارتدکس بلغارستان است که در حومه صوفیه واقع شده و از گروهی از سه ساختمان تشکیل شده است. قسمت اول در قرن دهم میلادی ساخته شده است، دومی در سده سیزدهم و سومی در اوایل قرن نوزدهم بنا شده‌اند. نقاشی‌های دیواری از تمامی دوره‌ها به صورت کامل یا در قطعات حفظ شده و در قرن بیست و یکم با دقت ترمیم شده‌اند. نقاشی‌های دیواری از اواسط قرن ۱۳ که توسط  کالویان سباستوکراتور ترسیم شده‌اند، دارای بالاترین ارزش هنری در این مجموعه در نظر گرفته می‌شوند. |  |
| ۲ |  | سوارکار مادارا | استان شومن | ۱۹۷۹ | ۴۳(i)(iii) | سوارکار مادارا یک کتیبه سنگی است که شهسواری را در حال شکار شیر نشان می‌دهد و سگ و پرنده‌ای در رکاب او حاضر هستند. این کتیبه بر بلندای صخره ۱۰۰ متر (۳۳۰ فوت) و در ارتفاع ۲۳ متر (۷۵ فوت) در نزدیکی روستای مادارا حکاکی شده است. قدمت این کتیبه به آغاز قرن هشتم می‌رسد، هنگامی که مادارا یک مکان مقدس در امپراتوری نخست بلغارستان بود. در نزدیکی آن، کتیبه‌هایی به زبان یونانی میانه وجود دارد که وقایع نخستین دولت بلغارها و خان‌های بلغار را شرح می‌دهند. |  |
| ۳ |  | گورستان تراکیایی کازانلاک | استان استارا زاگورا | ۱۹۷۹ | ۴۴(i)(iii)(iv) | این مقبره‌ای از عصر هلنیستی است که در اواخر قرن چهارم قبل از میلاد احداث شده است. این یک مقبره کندویی (تولوس) است که دارای راهرو باریک و گنبد است. نقاشی‌های موجود در مقبره، فرهنگ و مراسم خاکسپاری تراکیان را نشان می‌دهند. این مقبره بخشی از شهر مردگان بزرگتری است که در نزدیکی شهر باستانی سئوتوپولیس، پایتخت پادشاه سئوتس سوم، قرار دارد. در سال ۱۹۴۴ این مقبره دوباره کشف شد. نقاشی‌های دیواری آن به طرز چشمگیری به خوبی حفظ شده‌اند. |  |
| ۴ |  | کلیساهای سنگ‌تراش ایوانوو | استان روسه | ۱۹۷۹ | ۴۵(ii)(iii) | در سده دوازدهم میلادی، زاهدهای منطقهٔ روزنسکی لوم شروع به کندن کوه‌ها و صخره‌ها کردند تا در نزدیکی روستای ایوانووو کلیسایی برپا کنند. نقاشی‌های دیواری از قرن چهاردهم، در زمان دومین امپراتوری بلغارستان، در این کلیسا برجای مانده‌اند که از بهترین نمونه‌های هنر دودمان پالایولوگی و بازتاب انتقال هنر امپراتوری بیزانس به بلغارها هستند. این نقاشی‌ها با استفاده از ترکیب، نمادنگاری و تلمیح به خلق آثار مذهبی پرداخته‌اند. |  |
| ۵ |  | صومعه ریلا | استان کیوستندیل | ۱۹۸۳ | ۲۱۶(vi) | این صومعه در قرن دهم میلادی توسط سنت یوهان ریلا تأسیس شد و تا قرن‌ها یک مرکز مهم معنوی و فرهنگی در بلغارستان بود. این بنا به ویژه به عنوان یک مرکز مسیحی در طول امپراتوری عثمانی بسیار حائز اهمیت بود. صومعه در اوایل قرن نوزدهم در آتش‌سوزی ویران شد و بین سال‌های ۱۸۳۴ و ۱۸۶۲، در زمان احیای ملی بلغارستان بازسازی شد. |  |
| ۶ |  | نسبار | استان بورگاس | ۱۹۸۳ | ۲۱۷(iii)(iv) | شهر ساحلی نسبار را تراکیان به عنوان یک سکونت‌گاه یونانی‌نشین در کنارهٔ دریای سیاه در قرن ششم پیش از میلاد استعمار کردند. بیشتر بقایای این شهر از عصر هلنیستی است، از جمله آکروپولیس و معبد آپولون. این شهر یک مرکز مهم مسیحی بیزانس در قرون وسطی بود و یک بازیلیکا و یک قلعه از این دوره باقی مانده است. در قرن نوزدهم، ساخت خانه‌های چوبی به سبک احیای ملی بلغارستان در این شهر آغاز شد. |  |
| ۷ |  | ذخیره‌گاه طبیعی سریبارنا | استان سیلیسترا | ۱۹۸۳ | ۲۱۹(x) | دریاچه سربیارنا و تالاب نزدیک آن، در پیرامون رودخانه دانوب زیستگاهی مهم برای پرندگان هستند. هم پرندگان ساکن و هم پرندگان مهاجر در آن آشیان دارند و ۱۷۸ گونه در این منطقه ثبت شده است؛ از جمله چندین گونه در معرض خطر یا تهدید جهانی. این دریاچه بزرگ‌ترین سکونت‌گاه پلیکان خاکستری در بلغارستان است. اصلاح جزئی مرزهای این سایت در سال ۲۰۰۸ صورت گرفت. |  |
| ۸ |  | پارک ملی پیرین | استان بلاگووگراد | ۱۹۸۳ | ۲۲۵(vii)(viii)(ix) | پارک ملی در پیرین شامل انواع مختلفی از زیستگاه‌های کوهستانی است، از جمله جنگل‌های کاج، چمنزارهای کوهستانی و کوه‌های مرتفع، با بالاترین قله در ۲٬۹۱۴ متر (۹٬۵۶۰ فوت). این پارک زیستگاه مهمی برای بسیاری از گونه‌های گیاهی و جانوری، از جمله خرس قهوه‌ای و گرگ محسوب می‌شود. مرزهای سایت در سال ۲۰۱۰ تجدیدنظر شده است. |  |
| ۹ |  | گورستان تراکیایی سوشداری | استان رازگراد | ۱۹۸۵ | ۳۵۹(i)(iii) | این یادمان تراکیان به قرن سوم قبل از میلاد می‌رسد و در سال ۱۹۸۲ دوباره کشف شد. دکوراسیون آن بسیار خوب حفظ شده و نمونه‌ای نادر از معماری تراکیایی است. این بنا نمایانگر هنر محلی گِت‌ها با الهام از هنر عصر هلنیستی است. یکی از ویژگی‌های برجسته مقبره، وجود ۱۰ ستون زن‌پیکر است که به شکل نیمی از بدن یک زن و نیمی گیاه هستند. |  |
| ۱۰ |  | جنگل‌های کهنسال راش | سایت‌های متعدد | ۲۰۱۷ | ۱۱۳۳(ix) | جنگل‌های راش اولیه کارپاتی برای مطالعه گسترش درخت راش اروپایی در نیمکره شمالی در محیط‌های مختلف و محیط‌های جنگلی استفاده می‌شوند. این عنوان برای اولین بار در سال ۲۰۰۷ در اسلواکی و اوکراین فهرست شد. در سال‌های ۲۰۱۱، ۲۰۱۷ و ۲۰۲۱ گسترش یافت تا جنگل‌های ۱۸ کشور را دربر گیرد. در بلغارستان، پارک ملی بالکان مرکزی جزئی از این میراث جهانی است. |  |