تهاجم ژاپن به کره (۱۵۹۸–۱۵۹۲)
نخستین حمله، نبرد بونروکو > مقاومت کره

بتدریج نیروهای مقاومت در مردم کره به شکل ارتش صالح ایجاد شد. از طرف دیگر نیروی دریایی کره به رهبری یی سون شین نیروی دریایی ژاپن را شکست داد و مسیر رساندن مهمات و آذوقه را از راه دریا به سربازان ژاپنی قطع کرد. در طی اولین سال تهاجم ژاپن دریاسالار یی سان در ۱۰ نبرد دریایی پیروز شد و تلفات زیادی به نیروی دریایی ژاپن وارد کرد. در نبرد اوکپو، اولین پیروزی او، ۳۱ فروند از ۵۰ فروند کشتی ژاپنی غرق شد درحالی‌که تلفات کره ای‌ها چند نفر مجروح بود. در ۵ نبرد بعدی ژاپن ۸۳ فروند کشتی و کره تنها ۱۱ ملوان از دست دادند. دو نبرد بعدی، نبرد جزایر هانسان، ۴ روز به طول انجامیدند. در این نبردها ژاپن ۱۱۰ فروند کشتی و ۲۵۰ ملوان را از دست داد. تلفات کره ای‌ها حیرت‌آور بود؛ ۱۹ ملوان. در نبرد پوسان پو دریاسالار یی با ۹۲ فروند کشتی خود به مصاف ۴۷۰ فروند کشتی دشمن رفت و ۱۰۰ فروند از آنها را غرق کرد درحالی‌که تنها ۷ نفر تلفات داده بود. چند ماه بعد، ناوگان ژاپن در آونگ پو منهدم شد و دریاسالار به سرفرماندهی ناوگان استان جنوبی سوم رسید.
باید اشاره کرد که اگرچه از حیث تعداد برتری با ناوگان ژاپن بود اما آنها حریف نیروی دریایی برتر کره نبودند. ناوگان ژاپن بیشتر از کشتی‌های تجاری تشکیل شده بود که خدمه آنها را دزدان دریایی سابق تشکیل داده بودند. این افراد آموزش کافی برای چنین رزمی ندیده بودند و کشتی‌هایشان برای این نبردها به خوبی مسلح نشده بود. همچنین فرماندهان ژاپنی با وضعیت سواحل جنوب کره آشنا نبودند که این امر آنها را از مانورهای مناسب بازمی‌داشت. از طرف دیگر نیروی دریایی کره از کشتی‌هایی استفاده می‌کرد که بر اساس تجربه ده‌ها سال مبارزه با دزدان دریایی ساخته شده بودند. خدمه و فرماندهان کره ای به خوبی آموزش دیده بودند و با جزر و مد و جریانهای آبی و موانع زیر آبی منطقه به خوبی آشنا بودند.
تحت فرماندهی دریاسالار یی سان، نیروی دریای کره قادر بود تا خطوط مواصلاتی ژاپنی‌ها را قطع کند. کنترل تنگه تسوشیما و تعدادی از جزایر در طول سواحل جنوبی کره، قسمتی اساسی از استراتژی تهاجمی هیده‌یوشی بود. کنترل این نواحی سبب می‌شد تا ژاپن به دریای زرد دسترسی داشته باشد و قادر باشد تا سربازانش را در سئول و پیونگ یانگ از طریق دریا تغذیه کند و همچنین یک خط ارتباطی سریع بین سربازان ژاپن در جبهه شمالی و جبهه جنوبی از طریق دریا ایجاد کند. با تسلط کره‌ای‌ها بر آب‌های ساحلی خود ژاپن ناچار بود تا نیروی دریایی خود را برای دفاع از خط لجستیکی باریک بین کیوشو و پوسان بگمارد و پشتیبانی از جبهه شمالی را با استفاده از یک جاده نامطمئن از مرکز کره انجام دهد. این روش نیاز به نیروی انسانی بیشتری داشت و خطوط تدارکاتی ژاپنی‌ها همواره در معرض شبیخون کره‌ای‌ها بودند.
با گذشت ۳ ماه از آغاز جنگ سربازان ژاپنی شبه جزیره کره را از پوسان در جنوب تا رود یالو در شمال درنوردیدند و شهرهای بزرگی چون سئول و پیونگ یانگ را اشغال کردند. ارتش در محاصره کره، بدون داشتن فرماندهی و روحیه، به صورت جدا جدا و سازمان دهی نشده در تمام کشور پخش شده بودند. برای مدتی کره به صورتی حیاتی بدون دفاع مانده بود. از اینجا به بعد بود که نبردهای چریکی در تمام کره آغازشد. هر کس که توان جنگ داشت به دار و دسته‌های چریکی که در مناطق مختلف تشکیل شده بود می‌پیوست. اینان به شمشیر و دیگر سلاح‌های سبک مسلح بودند و صدها دسته این چنین در کره تشکیل شد.
آنها با استفاده از تاکتیکهای «بزن در رو» بارها و بارها به کاروان‌های تدارکاتی و ستون‌های نظامی ژاپن حمله کردند. در اواخر ۱۵۲۹ چریک‌های کره‌ای ژاپنی‌ها را از بسیاری از شهرها و روستاها بیرون کرده بودند. این چریکها به نیروهای نظامی منظم ملحق می‌شدند و تهدید بیشتری برای ژاپن به وجود می‌آوردند. این حرکات چریکی تأثیر پیروزی‌های اولیه ژاپن را از بین برد و آنها را ناچار ساخت تا در لاک دفاعی فرو بروند.
با موفقیت حملات چریکی کره ای‌ها ارتش منظم دودمان مینگ هم وارد کارزار شد. پس از بارها درخواست شاه کره سئونجو چینی‌ها بالاخره راضی شدند تا به کمک کره‌ای‌ها بیایند. چینی‌ها به این دلیل به کره کمک کردند که کره در آن دوران کشوری خراج‌گذار چین محسوب می‌شد. همچنین تهدید ورود ژاپنی‌ها به خاک چین را نمی‌توانستند ندیده بگیرند. اولین ارتش چین به استعداد ۳۰۰۰ سرباز برای بازپس‌گیری پیونگ یانگ حرکت کرد اما به راحتی توسط مدافعان ژاپنی در هم کوبیده شد. چینی‌ها دریافتند که وضعیت در کره بسیار جدی تر از آن است که فکر می‌کردند و شروع به جمع‌آوری یک نیروی بزرگ رزمی کردند.
در ژانویه ۱۵۹۳، ارتش مینگ شاخه‌ای از سپاه ژاپن به رهبری کونیشی یوکیناگا را در پیونگ یانگ شکست داد و به سمت جنوب به سمت هانسونگ (نام قدیم سئول) حرکت کرد. سپس ارتش ژاپن در نبرد بیوکجه‌گوان (نبرد هکیتیکان) ارتش مینگ را که تا اطراف هانسونگ (سئول) پیشروی کرده بود، را شکست داد. (در این زمان گردان کونیشی یوکیناگا در هانسونگ (سئول) مستقر بود). پس از آن، مذاکرات صلح بین ارتش مینگ، که اراده خود را برای جنگ از دست داده‌است، و ارتش ژاپن که از کمبود غذا رنج می‌برند، آغاز شد. کونیشی یوکیناگا و ایشیدا میتسوناری درگیر مذاکرات صلح با دودمان مینگ بودند و با شن ویجینگ، هماهنگ‌کننده صلح و نماینده مینگ تبانی کردند و به دروغ گفتند که تویوتومی هیده‌یوشی به دودمان مینگ تسلیم می‌شود. دودمان مینگ نیز بر این اساس پیمان صلح را بست. در این زمان، نایتو جوآن، به عنوان یک نماینده و پیام رسان ژاپنی به پکن، پایتخت مینگ رفت.