stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پرپلکسیتی ای‌آی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
صنعت: هوش مصنوعی
گونه: موتور جستجو
بنا نهاده: اوت ۲۰۲۲؛ ۲ سال پیش (اوت ۲۰۲۲-خطا: زمان نامعتبر}})
بنیانگذاران: Aravind Srinivas Andy Konwinski Denis Yarats Johnny Ho
دفتر مرکزی: سان فرانسیسکو، کالیفرنیا، ایالات متحده
افراد کلیدی: Aravind Srinivas (CEO)
تعداد کارکنان: ۵۵ (2024)
وبگاه: https://www.perplexity.ai
پرپلکسیتی ای‌آی (به انگلیسی: Perplexity.ai) یک موتور جستجوی پژوهشی و گفتگو‌محور مبتنی بر هوش مصنوعی است که با استفاده از پیش‌بینی متن به زبان طبیعی به پرسش‌ها پاسخ می‌دهد. این سرویس که در سال ۲۰۲۲ راه‌اندازی شد، با استفاده از منابع وب، پاسخ‌هایی تولید می‌کند و پیوندهای مرجع را درون متن پاسخ ارائه می‌دهد. پرپلکسیتی بر اساس مدل فریمیوم کار می‌کند؛ نسخه رایگان آن از مدل زبانی بزرگ اختصاصی شرکت با قابلیت‌های پردازش زبان طبیعی استفاده می‌کند، در حالی که نسخه پولی آن، پرپلکسیتی پرو، به GPT-4، کلود ۳.۵، میسترال لارج، لاما ۳ و یک مدل آزمایشی پرپلکسیتی دسترسی دارد. در سه ماهه اول سال ۲۰۲۴، این سرویس به ۱۵ میلیون کاربر ماهانه رسیده بود.
تاریخچه

پرپلکسیتی در سال ۲۰۲۲ توسط آراویند سرینیواس، دنیس یاراتس، جانی هو و اندی کونوینسکی، مهندسانی با سابقه در سیستم‌های پشتیبانی، هوش مصنوعی و یادگیری ماشینی تأسیس شد. یاراتس، مدیر فنی شرکت، پیش از این محقق هوش مصنوعی در متا بود، در حالی که سرینیواس، مدیرعامل، به عنوان محقق هوش مصنوعی در اوپن‌ای‌آی کار می‌کرد. هو، مدیر ارشد استراتژی، پیش از این در کوئرا به عنوان مهندس و سپس در وال استریت به عنوان معامله‌گر کمی فعالیت داشت، و کونوینسکی از اعضای تیم موسس دیتابریکس بود.
تا سال ۲۰۲۴، پرپلکسیتی ۱۶۵ میلیون دلار سرمایه جذب کرده که ارزش شرکت را به بیش از یک میلیارد دلار رسانده است.
سرمایه‌گذارانی چون جف بزوس، انویدیا، دیتابریکس، بسمر ونچر پارتنرز، سوزان وجیسکی، جف دین، یان لکان، آندری کارپاتی، نت فریدمن و گری تن در این شرکت سرمایه‌گذاری کرده‌اند. در اواسط سال ۲۰۲۴، ارزش پرپلکسیتی به ۳ میلیارد دلار رسید.
عملکرد

محصول اصلی پرپلکسیتی موتور جستجوی آن است که بر پردازش زبان طبیعی متکی است. این سرویس از زمینه پرسش‌های کاربر برای ارائه نتایج جستجوی شخصی‌سازی شده استفاده می‌کند. پرپلکسیتی نتایج جستجو را خلاصه کرده و متنی با ارجاع‌ها درون‌خطی تولید می‌کند. همچنین به کاربران اجازه می‌دهد سوال‌ها پیگیری بپرسند که در همان زمینه تفسیر می‌شوند.
پرپلکسیتی از مدل فریمیوم استفاده می‌کند و قابلیت‌های پایه جستجو و تمام حالت‌های جستجو را به صورت رایگان ارائه می‌دهد. ویژگی «تمرکز» (focus) به کاربران اجازه می‌دهد جستجو را به ردیت، یوتیوب، ولفرام آلفا محدود کنند یا آن را به حالت آکادمیک (برای جستجوی مقال‌ها پژوهشی) یا نوشتن (غیرفعال کردن دسترسی اینترنتی برای مدل زبانی بزرگ) محدود کنند.
نسخه پولی پرپلکسیتی، یا همان حالت حرفه‌ای یعنی «پرو»، که پیش از آن کوپایلوت (Copilot) نامیده می‌شد، از کاربر پرسش‌هایی دقیق می‌پرسد تا نتایج دقیق‌تری برای جستجوها ارائه دهد. این نسخه به کاربران امکان می‌دهد فایل‌های خودشان، از جمله تصاویر را بارگذاری و تحلیل کنند، و همچنین با استفاده از هوش مصنوعی تصاویر تولید کنند.
علاوه بر این، دسترسی به یک API را فراهم می‌کند. پرپلکسیتی در آوریل ۲۰۲۴ نسخه سازمانی جدیدی از محصول خود را راه‌اندازی کرد. در ماه مه ۲۰۲۴، پرپلکسیتی ویژگی جدیدی به نام صفحه‌ها را معرفی کرد که بر اساس دستورهای کاربر، یک صفحه وب قابل سفارشی‌سازی ایجاد می‌کند. صفحه‌ها از مدل‌های جستجوی هوش مصنوعی پرپلکسیتی برای جمع‌آوری اطلاعات و ایجاد یک ارائه پژوهشی استفاده می‌کند که می‌تواند منتشر و با دیگران به اشتراک گذاشته شود.
زنی دست دوم

| زنی دست دوم | زنی دست دوم |
| --- | --- |
آنتینیزکا نمور در صحنه‌ای از فیلم: آنتینیزکا نمور در صحنه‌ای از فیلم
کارگردان: پینو توزینی
فیلمنامه‌نویس: رناتو ایتسو
داستان: سرجو پریلو   پی‌یرو رنیولی
موسیقی: میکله فرانچزو
فیلم‌بردار: آنتونیو ناردی
توزیع‌کننده: ایندپندنتی رجونالی
تاریخ‌های انتشار:  ۸ ژوئن ۱۹۷۷ (۱۹۷۷-06-۰۸) (ایتالیا)  
مدت زمان: ۸۸ دقیقه
کشور: ایتالیا
زبان: ایتالیایی 
زنی دست دوم (ایتالیایی: Una donna di seconda mano) یک فیلم درام ایتالیایی به کارگردانی پینو توزینی است که در سال ۱۹۷۷ منتشر شد.
گزیدهٔ بازیگران

زنتا برگر
رینا نیهاوس
استفانو ساتا فلورس
انریکو ماریا سالرنو
ماشا مریل
آنتینیزکا نمور
جولیانا ریورا
هنری ویلیام پاژت

| هنری ویلیام پاژت | هنری ویلیام پاژت |
| --- | --- |
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۷ مه ۱۷۶۸&#۱۶۰;(۱۷۶۸-۰۵-۱۷) لندن
درگذشته: ۲۹ آوریل ۱۸۵۴ (۸۵ سال) لندن
آرامگاه: کلیسای جامع لیچفیلد
ملیت: پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند
حزب سیاسی: ویگ
فرزندان: ۱۸
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری: بریتانیا
خدمت/شاخه: نیروی زمینی بریتانیا
سال‌های خدمت: ۱۷۹۳–۱۸۵۴
درجه: فیلد مارشال
جنگ‌ها/عملیات‌: جنگ‌های انقلاب فرانسه جنگ‌های ناپلئونی جنگ شبه‌جزیره 
جوایز: نشان بند جوراب نشان حمام انجمن سلطنتی ولفی
هنری ویلیام پاژت (انگلیسی: Henry Paget, 1st Marquess of Anglesey; ۱۷ may ۱۷۶۸&#۱۶۰;(۱۷۶۸-۰۵-۱۷) – ۲۹ آوریل ۱۸۵۴) سیاست‌مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان بند جوراب شده‌است.
پایگاه هوایی عین الاسد

پایگاه هوایی الاسد (به انگلیسی: Al Asad Airbase) از پایگاه‌های نیروهای مسلح عراق و نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا در استان انبار عراق است. این پایگاه در زمان حکمرانی صدام حسین، «قادسیه» نام داشت و ساخت آن به پایان دههٔ ۱۹۷۰ و اوایل ۱۹۸۰ میلادی بازمی‌گردد. الاسد، یک باند فرود آسفالت به‌طول ۳۹۰۰ متر دارد و از مهم‌ترین پایگاه‌های مورد استفاده ارتش ایالات متحده آمریکا در عراق به‌شمار می‌رود. در بامداد ۱۸ دی ۱۳۹۸، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی طی عملیاتی به نام «شهید قاسم سلیمانی» این پایگاه را با موشک هدف قرار داد که تلفاتی نداشت. بعدها، دونالد ترامپ رئیس‌جمهور وقت آمریکا، گفت که جمهوری اسلامی ایران پیش از حمله به آمریکا اطلاع داده بود.
جغرافیا

این پایگاه در منطقه هیت واقع در استان عمدتاً اهل سنت الانبار، حدود ۱۰۰ مایل (۱۶۰ کیلومتری) غرب بغداد و ۵ مایل (۸ کیلومتری) غرب روستای خان بغدادی قرار دارد.
پایگاه هوایی توسط Wādī al Asadī (وادی الاسدی) تقسیم می‌شود، یک رود فصلی که مسیر آن از طریق واحه در امتداد حاشیه غربی پایگاه می‌گذرد و سپس به سمت شرق ادامه می‌یابد و در رودخانه فرات در خان البغدادی تخلیه می‌شود. به این واحه به صورت محلی به عنوان «چاه ابراهیم» گفته می‌شود. چشمه «عین السد» در سطوح درونی قرار دارد و به وادی الاسدی می‌ریزد.
از نظر زمین‌شناسی، این پایگاه در بخش الحمید صحرای سوریه واقع شده است که بیشتر از استپ سنگ و ماسه تشکیل شده است.
استقرار پاتریوت

ایالات متحده آمریکا پس از حمله موشکی ایران به این پایگاه، سامانه پدافندی پاتریوت را در آنجا مستقر کرده است.
حملات به پایگاه هوایی الاسد

در ۱۷ اکتبر ۲۰۲۳، در بحبوحه جنگ اسرائیل و حماس، شبه نظامیان عراقی یک حمله پهپادی به پایگاه هوایی الاسد، یک پایگاه ایالات متحده در شمال عراق انجام دادند. حمله هوایی متوقف شد. روز بعد، یک زنگ خطر کاذب در پایگاه هوایی باعث مرگ یک پیمانکار غیرنظامی بر اثر ایست قلبی شد. در ۲۰ اکتبر، ایالات متحده به همه کارکنان غیر اضطراری دستور داد سفارت خود در بغداد و کنسولگری خود در اربیل را ترک کنند.
در ۲۰ نوامبر، هشت سرباز ایالات متحده و ائتلاف در اثر حمله موشک بالستیک مجروح شدند و پس از حمله موشک بالستیک به پایگاه هوایی، آسیب‌های زیرساختی جزئی وارد شد.
در ۲۰ ژانویه ۲۰۲۴، مقاومت اسلامی در عراق مسئولیت حمله به این پایگاه را با ده‌ها موشک بر عهده گرفت که منجر به زخمی شدن چند پرسنل نظامی آمریکایی و یک سرباز عراقی شد. ساعت ۱۸:۳۰ به وقت بغداد، جمهوری اسلامی ایران چندین موشک بالستیک و سایر راکت‌ها را به سمت پایگاه هوایی الاسد پرتاب کرد. ارتش ایالات متحده تلاش کرد تا با موشک‌های پاتریوت از این پایگاه دفاع کند. بیش از ۱۵ موشک MIM-104 پاتریوت برای دفاع از این پایگاه پرتاب شد.
در ۵ اوت ۲۰۲۴، یک حمله موشکی پایگاه هوایی الاسد در غرب عراق را هدف قرار داد که منجر به زخمی شدن حداقل پنج نظامی آمریکایی و دو پیمانکار شد. این حمله شامل شلیک دو موشک کاتیوشا بود که در داخل پایگاه فرود آمد. یکی از سربازان مجروح به شدت مجروح شده است. این حادثه به عنوان یک تشدید بالقوه در تنش‌های جاری بین ایران و ایالات متحده تلقی می‌شود.
پلاک یادبود اتمام ساخت پایگاه قادسیه در سال ۱۹۸۷
افتخارات تیم ملی فوتبال آلمان

تیم ملی فوتبال مردان آلمان با چهار ستاره به نشانه چهار قهرمانی در جام جهانی
تیم ملی فوتبال زنان آلمان با دو ستاره به نشانه دو قهرمانی در جام جهانی
تیم ملی فوتبال آلمان در سال ۱۹۴۹، آلمان به دو تیم آلمان غربی و آلمان شرقی تقسیم شد که هر دو توسط فیفا به رسمیت شناخته شدند تا سال ۱۹۹۰ که دوباره با هم متحد شدند. رکوردهای این دو تیم، با هم ادغام شده است.
آلمان پس از برزیل دومین تیم ملی موفق فوتبال در دنیاست. آن‌ها چهار بار قهرمان جام جهانی فوتبال (۱۹۵۴، ۱۹۷۴، ۱۹۹۰، ۲۰۱۴) و سه بار قهرمان جام ملت‌های اروپا (۱۹۷۲، ۱۹۸۰، ۱۹۹۶) شده‌اند. آن‌ها همچنین دارای چهار نایب‌قهرمانی در جام جهانی، سه نایب‌قهرمانی در جام ملت‌های اروپا، چهار مقام سومی در جام جهانی، سه مقام سومی در جام ملت‌های اروپا و یک رتبه چهارم در جام جهانی هستند.
آلمان شرقی در سال ۱۹۷۶ قهرمان المپیک نیز شد. علاوه بر این، آلمان‌ها در این رقابت‌ها به دو مقام نایب‌قهرمانی، سه مقام سومی و یک رتبه چهارمی دست یافتند.
از دیگر افتخارات آلمانی‌ها می‌توان به قهرمانی در جام کنفدراسیون‌ها ۲۰۱۷ و یک مقام سومی در این مسابقات اشاره کرد.
آلمان تنها کشوری است که هم در ردهٔ مردان و هم در ردهٔ زنان در جام جهانی فوتبال به مقام قهرمانی رسیده است. همچنین تنها کشور اروپایی (در دنیا به همراه برزیل) است که به تمام جام‌های جهانی که اجازهٔ حضور در آن‌ها را داشته، راه یافته است. سرمربی فعلی این تیم، یولیان ناگلسمان است.
تیم ملی فوتبال زنان آلمان یکی از موفق‌ترین تیم‌های فوتبال زنان به‌شمار می‌آید. این تیم دارای دو قهرمانی جام جهانی زنان در سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۷ است. به علاوه آن‌ها یک نایب‌قهرمانی و دو رتبه چهارمی نیز دارند. آلمان تنها کشوری است که در هر دو ردهٔ مردان و زنان قهرمان جهان شده است.
تیم زنان آلمان در هشت دوره از دوازده دورهٔ جام ملت‌های اروپای زنان از جمله شش دورهٔ پیاپی این رقابت‌ها قهرمان شده است. آن‌ها یک بار نیز چهارم شده‌اند. همچنین آلمان تنها کشوری است که در هر دو ردهٔ مردان و زنان در جام ملت‌های اروپا به مقام قهرمانی رسیده است (هلند در سال ۲۰۱۷ به این رکورد رسید).
تیم فوتبال زنان آلمان دارای سه مدال برنز و یک طلا در المپیک فوتبال زنان است که به ترتیب در سال‌های ۲۰۰۰، ۲۰۰۴، ۲۰۰۸ و ۲۰۱۶ به‌دست آمده‌اند. همچنین آن‌ها تنها کشوری هستند که در ردهٔ مردان و زنان فوتبال المپیک به مدال طلا رسیده‌اند.
افتخارات تیم مردان

مقالهٔ اصلی: تیم ملی فوتبال آلمان
افتخارات تیم مردان > رقابت‌های بزرگ

جام جهانی
قهرمانی (۴): ۱۹۵۴، ۱۹۷۴، ۱۹۹۰، ۲۰۱۴
نایب قهرمانی (۴): ۱۹۶۶، ۱۹۸۲، ۱۹۸۶، ۲۰۰۲
مقام سومی (۴): ۱۹۳۴، ۱۹۷۰، ۲۰۰۶، ۲۰۱۰
جایگاه چهارمی (۱): ۱۹۵۸
جام ملت‌های اروپا
قهرمانی (۳): ۱۹۷۲، ۱۹۸۰، ۱۹۹۶
نایب قهرمانی (۳): ۱۹۷۶، ۱۹۹۲، ۲۰۰۸
مقام سومی (۳): ۱۹۸۸، ۲۰۱۲، ۲۰۱۶
بازی‌های المپیک تابستانی
مدال طلا (۱): ۱۹۷۶
مدال نقره (۲): ۱۹۸۰، ۲۰۱۶
مدال برنز (۳): ۱۹۶۴، ۱۹۷۲، ۱۹۸۸
جایگاه چهارمی (۱): ۱۹۵۲
جام کنفدراسیون‌ها
قهرمانی (۱): ۲۰۱۷
مقام سومی (۱): ۲۰۰۵
| مرور کلی> رقابت | مرور کلی> اول | مرور کلی> دوم | مرور کلی> سوم | مرور کلی> چهارم |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| جام جهانی | ۴ | ۴ | ۴ | ۱ |
| جام ملت‌های اروپا | ۳ | ۳ | ۳ | x |
| بازی‌های المپیک تابستانی | ۱ | ۲ | ۳ | ۱ |
| جام کنفدراسیون‌ها | ۱ | ۰ | ۱ | ۰ |
لیگ ملت‌های اروپا: ۰
| مجموع | ۹ | ۹ | ۱۱ | ۲ |
منبع
افتخارات تیم مردان > رقابت‌های کوچک

جام یو.اس.
قهرمانی (۱): ۱۹۹۳
مسابقات صدمین سالگرد سوئیس
قهرمانی (۱): ۱۹۹۵
مسابقات چهار ملت
مقام سومی (۱): ۱۹۸۸
مسابقات آزتکا ۲۰۰۰
مقام سومی (۱): ۱۹۸۵
افتخارات تیم مردان > جوایز

جایزه بازی جوانمردانه جام جهانی
برنده (۱): ۱۹۷۴
جایزه جذابترین تیم جام جهانی از نظر مخاطبان
برنده (۱): ۲۰۱۰
جایزه بازی جوانمردانه جام کنفدراسیون‌ها
برنده (۱): ۲۰۱۷
تیم سال فیفا
برنده (۳): ۱۹۹۳، ۲۰۱۴، ۲۰۱۷
جایزه جهانی لوریوس برای تیم سال
برنده (۱): ۲۰۱۵
جایزه بهترین تیم سال به انتخاب ورلد ساکر
برنده (۲): ۱۹۹۰، ۲۰۱۴
قهرمانی غیررسمی جهان
برنده (۳۱): ۳۱ بار
جایزه بهترین تیم ورزشی سال آلمان
برنده (۱۰): ۱۹۶۶، ۱۹۷۰، ۱۹۷۴، ۱۹۸۰، ۱۹۹۰، ۱۹۹۶، ۲۰۰۲، ۲۰۰۶، ۲۰۱۰، ۲۰۱۴
جایزه برگ بوی نقره‌ای
برنده (۷): ۱۹۵۴، ۱۹۷۲، ۱۹۷۴، ۱۹۸۰، ۱۹۹۰، ۱۹۹۶، ۲۰۱۴
جایزه بهترین تیم سال به انتخاب لاگاتزتا دلو اسپورت
برنده (۳): ۱۹۸۰، ۱۹۹۰، ۲۰۱۴
جایزه بامبی
برنده (۲): ۱۹۸۶، ۱۹۹۶
جایزه تلویزیون آلمان
برنده (۱): ۲۰۱۰
جایزه پرنده طلایی
برنده (۳): ۲۰۰۶، ۲۰۱۰، ۲۰۱۴
افتخارات تیم زنان

مقالهٔ اصلی: تیم ملی فوتبال زنان آلمان
افتخارات تیم زنان > رقابت‌های بزرگ

جام جهانی زنان
قهرمانی (۲): ۲۰۰۳، ۲۰۰۷
نایب قهرمانی (۱): ۱۹۹۵
جایگاه چهارمی (۲): ۱۹۹۱، ۲۰۱۵
جام ملت‌های اروپای زنان
قهرمانی (۸): ۱۹۸۹، ۱۹۹۱، ۱۹۹۵، ۱۹۹۷، ۲۰۰۱، ۲۰۰۵، ۲۰۰۹، ۲۰۱۳
نایب قهرمانی (۱): ۲۰۲۲
جایگاه چهارمی (۱): ۱۹۹۳
بازی‌های المپیک تابستانی
مدال طلا (۱): ۲۰۱۶
مدال برنز (۳): ۲۰۰۰، ۲۰۰۴، ۲۰۰۸
| مرور کلی> رقابت | مرور کلی> اول | مرور کلی> دوم | مرور کلی> سوم | مرور کلی> چهارم |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| جام جهانی زنان | ۲ | ۱ | ۰ | ۲ |
| جام ملت‌های اروپای زنان | ۸ | ۱ | ۰ | ۱ |
| بازی‌های المپیک تابستانی | ۱ | ۰ | ۳ | ۰ |
| مجموع | ۱۱ | ۲ | ۳ | ۳ |
منبع
افتخارات تیم زنان > رقابت‌های کوچک

جام آلگاروه
قهرمانی (۴): ۲۰۰۶، ۲۰۱۲، ۲۰۱۴، ۲۰۲۰
نایب قهرمانی (۳): ۲۰۰۵، ۲۰۱۰، ۲۰۱۳
مقام سومی (۱): ۲۰۱۵
جایگاه چهارمی (۳): ۲۰۰۲، ۲۰۰۸، ۲۰۰۹
مسابقات جهانی دعوتی زنان
قهرمانی (۲): ۱۹۸۱، ۱۹۸۴
مقام سومی (۱): ۱۹۸۷
جام شی‌بیلیوز
نایب قهرمانی (۲): ۲۰۱۶، ۲۰۱۷
جایگاه چهارمی (۱): ۲۰۱۸
مسابقات چهار ملت
نایب قهرمانی (۱): ۲۰۰۲
مقام سومی (۳): ۲۰۰۳، ۲۰۰۵، ۲۰۰۷
جام موندیالیتو
نایب قهرمانی (۱): ۱۹۸۴
جام آرنولد کلارک
جایگاه چهارمی (۱): ۲۰۲۰
افتخارات تیم زنان > جوایز

جایزه بازی جوانمردانه جام جهانی
برنده (۱): ۱۹۹۱
جایزه جذابترین تیم جام جهانی از نظر مخاطبان
برنده (۱): ۲۰۰۳
هامفری بوگارت

| هامفری بوگارت | هامفری بوگارت |
| --- | --- |
بوگارت در سال ۱۹۴۰: بوگارت در سال ۱۹۴۰
زادهٔ: ۲۵ دسامبر ۱۸۹۹ نیویورک، ایالت نیویورک، ایالات متحده
درگذشت: ۱۴ ژانویهٔ ۱۹۵۷ (۵۷ سال) لس آنجلس، کالیفرنیا، ایالات متحده
علت مرگ: سرطان مری
مدفن: آرامگاه فارست لان مموریال پارک
ملیت: آمریکایی
دیگر نام‌ها: بوگی (Bogey/Bogie)
پیشه: هنرپیشه
سال‌های فعالیت: ۱۹۵۶–۱۹۲۱
همسر(ها): هلن منکن (۱۹۲۷–۱۹۲۶) ماری فیلیپس (۱۹۳۷–۱۹۲۸) میو مثو (۱۹۴۵–۱۹۳۸) لورن باکال (۱۹۵۷–۱۹۴۵)
فرزندان: استفن هامفری
وبگاه: www.humphreybogart.com
هامفری دی‌فارست بوگارت (انگلیسی: Humphrey DeForest Bogart) با نام مستعار بوگی (Bogey/Bogie)(۲۵ دسامبر ۱۸۹۹ – ۱۴ ژانویه ۱۹۵۷)، هنرپیشه اهل آمریکا بود که به واسطه نقش آفرینی‌های درخشانش در اواخر دهه ۱۹۳۰ و در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ جایگاهی افسانه‌ای در تاریخ سینما دارد و به عنوان یکی از بهترین بازیگران تاریخ سینما یاد می‌شود.
زندگی

هامفری بوگارت در ۲۵ دسامبر ۱۸۹۹ در نیویورک متولد شد. او فرزند ارشد «بلمونت دی‌فارست بوگارت» و «ماد هامفری» بود. بلمونت و ماد در ژوئن ۱۸۹۸ ازدواج کردند. بوگارت یک نام هلندی به معنی «باغ میوه» است. پدر او جراح قلب و مادرش تصویرساز مجله و طراح و تصویرگر آگهی‌های تجاری و یکی از طرفداران افراطی برای حق رأی زنان بود.[نیازمند منبع] هامفری با مذهب مادرش که یک پیرو مذهب اسقفی بود، بزرگ شد. بوگارت دوران کودکی خود را در نیویورک و در مدرسه ترینیتی سپری کرد و برای ادامه تحصیل در رشته پزشکی به آکادمی فیلیپس در آندورا رفت اما پس از مدتی از آن‌جا اخراج شد و به ارتش پیوست. بوگارت در طول خدمت هیچ‌گاه در نبردی شرکت نداشت. او بر اثر حمله نهنگ، دچار جراحت شد و همین امر موجب ایجاد اختلال در راه رفتن و حرف زدن او شد.
از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۲ در شرکت نمایش یکی از بستگانش (ویلیام برادی) به نام استودیوی فیلم‌برداری به عنوان مدیر صحنه فعالیت داشت. در ۱۹۳۰ با شرکت فاکس قرن بیستم قراردادی بسته و برای اولین بار در فیلم کوتاه ۱۰ دقیقه‌ای آن‌طوری‌های خیابان برادوی با روث اتینگ و جون بلوندل همبازی شد. قرارداد او با فاکس تنها دو سال ادامه داشت و از آن پس تا ۵ سال در فیلم‌های نازلی ظاهر شد. تا اینکه در سال ۱۹۳۶ با فیلم جنگل سنگی خود را تثبیت کرد و این مقدمه همکاری نسبتاً طولانی مدت و موفقیت‌آمیز او با شرکت برادران وارنر شد.
از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۰ در ۲۸ فیلم ظاهر شد که اکثر آن‌ها گانگستری و تنها ۲ مورد در ژانر وسترن بود. حضور در فیلم‌های شاهین مالت در نقش سم اسپید و به کارگردانی جان هیوستون و کازابلانکا از مایکل کورتیز از جمله چشمگیرترین نقش آفرینی‌های بوگارت محسوب می‌شود. بوگارت در سال ۱۹۵۱ برای بازی در ملکه آفریقایی برنده جایزه اسکار و در سال‌های ۱۹۴۲ و ۱۹۵۴ برای فیلم‌های کازابلانکا و شورش کین نامزد کسب این جایزه شد.
بوگارت در اکثر فیلم‌هایش در نقش مردانی خوش‌گذران، خوش‌پوش و در عین حال دلیر و باهوش ظاهر شد و همین امر در جذاب‌تر شدن شخصیت او تأثیرگذار بود.
ازدواج‌ها

او در مدت حیات خود و از سال ۱۹۲۷ چهار بار ازدواج کرد که سه بار آن به طلاق انجامید. هلن منکن، ماری فیلیپس و میو مثو زنانی بودند که از او جدا شدند. لورن باکال همسر آخر او بود که از سال ۱۹۴۵ تا هنگام مرگ وی (۱۴ ژانویه ۱۹۵۷) با او همراه بود. حاصل این ازدواج نیز دو فرزند دختر و پسر بود. پسر او استفان در ۱۹۹۶، کتاب زندگی‌نامه هامفری بوگارت را به نام در جستجوی پدرم: زندگینامه هامفری بوگارت به چاپ رساند.[نیازمند منبع]
مرگ

در میانه‌های دهه ۱۹۵۰، وضعیت سلامت بوگارت رو به وخامت نهاد. او که پس از امضای قرارداد طولانی مدت با برادران وارنر با لبخندی بر لب گفته بود: «این قرارداد تا هنگامی ادامه خواهد داشت که موها و دندان‌هایش بریزد»، به دلیل مصرف بیش از حد سیگار به سرطان مری دچار شد. بوگارت تا مدت‌ها از بیماری اش سخن نگفت و کم اشتهایی و کاهش وزن را ندیده گرفت. در سال ۱۹۵۶، سرانجام راضی به انجام معاینات پزشکی شد که برای جلوگیری از بیماری بسیار دیر شده‌بود. پزشکان معالج او، مری، دو غده لنفاوی و یک دنده او را خارج کردند و تحت شیمی‌درمانی قرار دادند. درحالی که بیماری به همه بدن او دست اندازی کرده‌بود. در بستر بیماری او اسپنسر تریسی، فرانک سیناترا و کاترین هپبورن از عیادت کنندگان ثابت بودند. بوگارت که وزنش به حدود هشتاد پوند تقریباً معادل سی و شش کیلوگرم، کاهش پیدا کرده بود در حالی که به تازگی پنجاه و هفت ساله شده بود، درگذشت. در مصاحبه‌ای بعد از مرگ بوگارت، کاترین هپبورن، آخرین دیدار خود و اسپنسر تریسی با بوگارت را این گونه شرح داد:
«اسپنس دست روی شونه بوگی گذاشت و گفت: شب به خیر بوگی. بوگارت چشماش رو به سمت اسپنس برگردوند بوسه آرامی بر دست اسپنس زد و گفت: خداحافظ اسپنس. قلب اسپنس ایستاد. بالاخره فهمیده بود.»
گزیده فیلم‌شناسی

مقالهٔ اصلی: فیلم‌شناسی هامفری بوگارت
| عنوان فیلم | کارگردان | سال ساخت |
| --- | --- | --- |
| جنگل سنگی | آرچی مایو | ۱۹۳۶ |
| اومالی بزرگ | ویلیام دیترله | ۱۹۳۷ |
| فرشتگانی با چهره‌های کثیف | مایکل کورتیز | ۱۹۳۸ |
| مدرسه جنایت | لوئیس سایلر | ۱۹۳۸ |
| سلطان تبهکاران | لوئیس سایلر | ۱۹۳۹ |
| شاهین مالت | جان هیوستون | ۱۹۴۱ |
| سراسر شب | وینسنت شرمن | ۱۹۴۲ |
| از میان اقیانوس آرام | جان هیوستون | ۱۹۴۲ |
| کازابلانکا | مایکل کورتیز | ۱۹۴۳ |
| صحرا  | زولتان کوردا | ۱۹۴۳ |
| داشتن و نداشتن | هاوارد هاکس | ۱۹۴۴ |
| گذرگاهی به سوی مارسی | مایکل کورتیز | ۱۹۴۴ |
| خواب ابدی | هاوارد هاکس | ۱۹۴۶ |
| گذرگاه تاریک | دلمر دیوز | ۱۹۴۷ |
| گنج‌های سیرا مادره | جان هیوستون | ۱۹۴۸ |
| کی لارگو | جان هیوستون | ۱۹۴۸ |
| ملکه آفریقایی  | جان هیوستون | ۱۹۵۱ |
| حد مکانی، آمریکا | ریچارد بروکس | ۱۹۵۲ |
| شیطان را بران | جان هیوستون | ۱۹۵۳ |
| سابرینا | بیلی وایلدر | ۱۹۵۴ |
| کنتس پابرهنه | جوزف ال. منکیه‌ویچ | ۱۹۵۴ |
| شورش کین | ادوارد دمیتریک | ۱۹۵۴ |
| ما فرشته نیستیم | مایکل کورتیز | ۱۹۵۵ |
| ساعات ناامیدی | ویلیام وایلر | ۱۹۵۵ |
| دست چپ خدا | ادوارد دمیتریک | ۱۹۵۵ |
| هرچه قوی‌تر، سخت‌تر زمین‌می‌خوری  | مارک رابسون | ۱۹۵۶ |
جوایز و افتخارات

| سال | جایزه | رشته | بخاطر فیلم |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۵۱ | جایزه اسکار | بهترین بازیگر نقش اول مرد | ملکه آفریقایی |
مؤسسه فیلم آمریکا در سال ۱۹۹۹، او را در رده اول برترین هنرپیشگان مرد تاریخ سینما قرار داد
لورن باکال، همسر هامفری بوگارت
ملکه آفریقایی
بوگارت در فیلم کازابلانکا
کی ترمبلی

| کِی تِرِمبلی | کِی تِرِمبلی |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: کاترین مک‌آلیستِر
زادهٔ: ۱۳ مارس ۱۹۱۴ گلاسگو، اسکاتلند، بریتانیا
درگذشت: ۹ اوت ۲۰۰۵ (۹۱ سال) استراتفورد، انتاریو، کانادا
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۶۴ تا ۲۰۰۱
کِی تِرِمبلی (انگلیسی: Kay Tremblay؛ زادهٔ ۱۳ مارس ۱۹۱۴ - درگذشت ۹ اوت ۲۰۰۵) با نام اصلی کاترین مک‌آلیستِر بازیگر اهل کانادا بود که مابین سال‌های ۱۹۶۴ تا ۲۰۰۱ فعالیت می‌کرد. ترمبلی به‌دلیل بازی در نقش «عمه الیزا» در سریال قصه‌های جزیره برنده جایزه جمینای شد.
گزیدۀ نقش‌آفرینی‌ها > سینما

اوه! سگ بهشتی (۱۹۸۰)
گزیدۀ نقش‌آفرینی‌ها > تلویزیون

شکارچی حرفه‌ای (۲۰۰۰)
کریسمس اونلی (۱۹۹۸)
باد در پشت من (۱۹۹۷)
آیا از تاریکی هراس دارید؟ ۰۱۹۹۶)
مردان ایکس (۱۹۹۵–۱۹۹۳)
قصه‌های جزیره (۱۹۹۶–۱۹۹۰)
یاغی‌ها (۱۹۸۹)
ققنوس و قالیچه (۱۹۷۷)
مسابقه هفته

| مسابقه هفته | مسابقه هفته |
| --- | --- |
ژانر: سرگرمی
مجری: کمال‌الحق سلامی، منوچهر نوذری
کشور سازنده:  ایران
زبان اصلی: فارسی
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: شبکهٔ اول
مسابقه هفته عنوان برنامه‌ای تلویزیونی بود که از اواخر دهه ۱۳۶۰ تا اواخر دهه ۱۳۷۰ خورشیدی، پنجشنبه شب‌ها از شبکهٔ اول پخش می‌شد.
ساختار > اجرا

این برنامه در ابتدا با اجرای کمال‌الحق سلامی پخش می‌شد که بعدها جای خود را به منوچهر نوذری داد.
ساختار > قوانین

مسابقه هفته به تفکیک جنسیت برگزار می‌شد. در این مسابقه ۱۵ شرکت‌کننده به پرسش‌هایی در موضوعات مختلفِ اطلاعات عمومی پاسخ می‌دادند و برای هر پاسخ نادرست، یک چراغ از سه چراغ آنها خاموش و در نهایت حذف می‌شدند. در مرحلهٔ نخست و طی دو دور، شرکت‌کنندگان به نوبت به پرسش‌ها پاسخ می‌دادند. اما در مرحله دوم، کسانی که پاسخ صحیح می‌دادند تعیین می‌کردند که چه کسی باید به سؤال بعدی جواب دهد. در مرحله فینال، سه شرکت کننده برتر به ۴۰ سؤال (و به سیاق مرحله دوم) پاسخ می‌دادند تا برنده معلوم شود. ۲۰ سؤال این مرحله پس از پخش قسمت‌هایی از یک فیلم سینمایی پرسیده می‌شد که به جزئیات آن قسمت‌ها می‌پرداختند و ۲۰ سؤال بعدی مجدداً به اطلاعات عمومی بازمی‌گشتند.
ساختار > فیلم‌های بخش فینال

اکثر فیلم‌های بخش فینال، سیاه و سفید و متعلق به دوران سینمای کلاسیک هالیوود بودند که از میان آنها می‌توان به آنها در شب می‌رانند، بعضیا داغشو دوس دارن، غریبه‌ها در قطار و مأمور ما در هاوانا اشاره کرد.
ساختار > موسیقی متن

در طول اجرای برنامه، همواره موسیقی متنی در پس زمینه سوالات پخش می‌شد که شامل قطعات ملایمی از تکنوازی پیانو بود که از معروفترین آنها می‌توان به نسخه بی کلام آهنگ زنی عاشق از میرِی ماتیو اشاره کرد.
استقبال

گرچه مسابقه هفته از ابتدا به محبوبیت دست یافت و کمال‌الحق سلامی نیز از دانش بالایی برای اجرا برخوردار بود، اما جایگزینی وی با نوذری بود که باعث موفقیت بیشتر مسابقه شد و کار بجایی رسید که افراد برای شرکت در این برنامه باید چندین ماه در صف انتظار می‌ماندند. حتی کتاب‌هایی شامل سؤال و جواب‌های این برنامه نیز به بازار عرضه شد که علاوه بر افزایش سطح اطلاعات عمومی مردم، آمادگی آن‌ها را نیز برای شرکت در این مسابقه بالا می‌بردند. داریوش کاردان علت ماندگاری مسابقه هفته را در «صداقت» برنامه عنوان کرده است.
فرهنگ عامه

زمانیکه عادل فردوسی‌پور هنوز فردی ناشناخته بود در یکی از قسمتهای مسابقه هفته شرکت کرد. تصادفاً، یکی از سوالات برنامه از او به تخصص‌اش یعنی فوتبال مربوط می‌شد. پاسخ وی که نام کامل پله را شامل می‌شد با شوخی‌های خاص نوذری همراه شد. این لحظه از مسابقه در سال‌های بعد و با توسعه اینترنت در ایران، به صورت گسترده‌ای در میان مردم دست به دست شد.
برخی از اصطلاحات به کار رفته در مسابقه هفته تا به امروز در فرهنگ محاوره مردم ایران به کار گرفته می‌شوند که از میان آنها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
- از کی بپرسم؟ از خودم بپرس.
- با سه چراغ روشن به مرحله بعد میره.
نقیضه‌ای از مسابقه هفته تبدیل به بخش تقریباً ثابتی از برنامه طنز هفتگی ساعت خوش شده بود که در آن مهران مدیری (به گونه ای مبالغه آمیز) به تقلید از شخصیت رفتاری و گفتاری منوچهر نوذری می‌پرداخت که با استقبال گسترده مخاطبان همراه شد. تکه کلام‌های اغراق شده نوذری در این برنامه نیز وارد گفتارهای روزمره مردم شده‌اند که از میان آن‌ها می‌توان به "اونی که تو فیلم بود رو بگو،" "بحث نکن" و "هول نشو" اشاره کرد.
در سال ۱۳۹۲، در جریان رقابت برای ریاست جمهوری، حسن روحانی با کنایه، یکی از مناظره‌های تلویزیونی که در آن شرکت داشت را به مسابقه هفته تشبیه کرد. همین اتفاق در سال ۱۴۰۰ توسط عبدالناصر همتی روی داد.
نوذری در حال اجرای مسابقه
استفانو ساتا فلورس

| استفانو ساتا فلورس | استفانو ساتا فلورس |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۴ ژانویهٔ ۱۹۳۷ ناپل، ایتالیا
درگذشت: ۲۲ اکتبر ۱۹۸۵ (۴۸ سال) رم، ایتالیا
ملیت: ایتالیایی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۶۲–۱۹۸۴
استفانو ساتا فلورس (به ایتالیایی: Stefano Satta Flores) (زاده ۱۴ ژانویهٔ ۱۹۳۷- درگذشت ۲۲ اکتبر ۱۹۸۵) بازیگر ایتالیایی بود.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در زنی دست دوم، رو به جلو… حرکت!، پائولو بارکا، معلم مدرسه و برهنه‌گرای آخر هفته، مارمولک‌ها، بیمار خیالی، چهار مگس روی مخمل خاکستری، ژنرال ایستاده می‌خوابد و سالن کیتی اشاره کرد.
زندگی‌نامه

ساتا فلورس در ناپل ایتالیا زاده شد، او فارغ‌التحصیل مرکز تجربی سینما در پایتخت ایتالیا، رم است. او بازی در نمایشنامه آماتور را در تئاتر پیکولو آغاز کرد و در نمایشنامه‌های شکسپیر و ماتیا اسبراجا بازی کرد. او اولین حضور خود را در سینما با فیلم مارمولک‌ها که توسط فیلمساز لینا ورتمولر در سال ۱۹۶۳ به نمایش درآمد، شروع کرد.
ساتا فلورس در ۲۲ اکتبر ۱۹۸۵ در سن ۴۸ سالگی در پی عوارض ناشی از درمان سرطان خون در رم درگذشت.