stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
محمدتقی شوشتری

| محمد تقی شیخ شوشتری | محمد تقی شیخ شوشتری |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۲۸۱ ه‍.ش نجف
آرامگاه: شوشتر
ملیت: ایرانی
دیگر نام‌ها: محمدتقی تستری، علامه شوشتری، محقق شوشتری
پیشه: عالم رجال
آثار: قاموس الرجال، النجعة فی شرح لمعة، قضاء أمیرالمؤمنین علی بن أبیطالب، بهج‌الصباغه فی شرح نهج‌البلاغه، الاخبار الدخیلة، البدائع …
سبک: محدّث
منصب: دارای اجازه روایت از شیخ آقا بزرگ تهرانی
دوره: معاصر
فرزندان: محمد علی شیخ شوشتری، و سه دختر
والدین: آ شیخ محمدکاظم
محمد تقی شیخ شوشتری معروف به علامه شوشتری یا محقق شوشتری، که در بین مردم شوشتر مشهور به شیخ شوشتری و حاج شیخ بود، یکی از روحانیون معاصر شیعه است که در ساخت حدیث پژوهی، رجال، تفسیر و تشریح و… فعالیت‌های بسیاری انجام داده است.
زندگی‌نامه

محمدتقی شیخ شوشتری، فرزند شیخ محمدکاظم، که نتیجه شیخ جعفر شوشتری است، در سال ۱۳۲۰ ه‍. ق(۱۲۸۱ ه‍.ش) در نجف تولد یافت. پدرش اهل شوشتر و مادرش اهل کرمان بود. پدران او سابقه مخالفت با حاکمان را داشته‌اند، تا حدی که پدر او و نیز پدربزرگ او (فرزند شیخ جعفر شوشتری) به خاطر مخالفت و سخنرانی علیه رضاشاه تبعید شده بودند.
وی در مکتب، قرآن و خواندن و نوشتن و خط ترسل را فرا گرفت، و در هفت سالگی به شوشتر بازگشت، و چیزی نگذشت که مادرش مرد. بعد از مرگ مادر، مقدمات و سطح را نزد سید حسین نوری، سید محمد علی امام و سید علی‌اصغر حکیم -که اغلب از شاگردان پدرش بودند- گذراند، و پس از آن نیز با آموزش‌های کسانی چون محمدتقی شیخ‌الاسلام و سید مهدی آل طیب و پدر خود، در سن شانزده یا هفده سالگی به درجه اجتهاد رسید. وی بسیاری از کتاب‌هایش را بدون استاد مطالعه می‌نمود: یعنی ابتدای هر کتابی را از استادان فرا می‌گرفت، و بقیه اش را خود مطالعه می‌کرد.
بعد از سال ۱۳۵۴ ه‍. ق(۱۳۱۴ ه‍.ش) به دلیل قانون کشف حجاب به همراه سید باقر حکیم از شوشتر به عتبات مهاجرت کرد، و در حوزه‌های علمیه کربلا و سپس نجف به کسب علوم و معارف اسلامی ادامه داد، و در همان‌جا بود که به حلقه درس آقا بزرگ تهرانی پیوست و از وی اجازه روایت دریافت کرد. او در آنجا اقدام به تألیف کتاب قاموس الرجال کرد و موفق به کسب اجازه از آقا بزرگ تهرانی گردید. او به سال ۱۳۶۰ ه‍.ق (۱۳۲۰ ه‍.ش) پس از سپری شدن دوران رضاشاه به شوشتر بازگشت و علوم اسلامی تدرس کرد و سرانجام در بیست و نهم اردیبهشت ۱۳۷۴ (۱۹ ذی‌الحجه ۱۴۱۵) در ۹۶ سالگی در شوشتر درگذشت. شهرت وی به حدی بود که استادش آقا بزرگ تهرانی در دو جلد از کتاب الذریعه نام او را آورده، و دوازده عنوان از آثارش را یاد نموده است. اکنون منزل شخصی‌اش، وقف کتابخانه آستان قدس رضوی است.
استادان

سید محمد علی امام شوشتری، معروف به امام شوشتری (۱۳۰۸–۱۳۹۴ ق) در مقدمات و ادبیات
پدرش محمد کاظم شوشتری در سایر دروس تا درجهٔ اجتهاد
سید حسین نوری
آقا بزرگ تهرانی
سید علی اصغر حکیم (۱۳۴۸ ق)
سید مهدی آل طیب جزایری (۱۳۶۲ ق)
سید محمد تقی شیخ الاسلام (۱۳۴۲ ق)
فرزندان

تنها پسر شوشتری، محمدعلی شیخ شوشتری است که تاکنون ده‌ها کتاب و مقاله نوشته و منتشر ساخته است. او از اساتید دانشگاه شهید بهشتی تهران است، و چندین بار از شوشتر به نمایندگی مجلس شورای اسلامی انتخاب شده است. او در تاریخ ۲۳ مهر ۱۳۹۶ درگذشت. علامه شوشتری دارای سه دختر نیز بود.
تالیفات

قاموس الرجال (۱۴ جلد): نام کامل آن قاموس الرجال فی تحقیق رواة الشیعة و محدثیهم، که ابتدا تنقیح المقال نام داشت؛ پرآوازه‌ترین و پربارترین کتاب شیخ شوشتری است، در علم رجال.
النجعة فی شرح لمعه (۱۱ جلد)
قضاء أمیرالمؤمنین علی بن أبیطالب علیه السلام (داوری‌های امیر مؤمنان): پرانتشارترین اثر شیخ شوشتری که به زبان فارسی ده‌ها بار به چاپ و به زبان انگلیسی هم نشر یافته است. این کتاب نخستین اثر چاپی ایشان هم است.
بهج الصباغة فی شرح نهج‌البلاغه (۱۴ جلد): تفسیری موضوعی و انتقادی از نهج البلاغه، که دومین مهم‌ترین اثر ایشان است.
الاخبار الدخیله (۴ جلد): دربارهٔ انواع تحریف و جعل روایات
الأوائل (این کتاب با ترجمه و تحقیق محمدرضا مروارید، و با نام «نخستین‌ها» به فارسی برگردانده شده و از سوی انتشارات نور معرفت در مشهد انتشار یافته است)
الأربعون حدیثاً(چهل حدیث در فضائل ائمه معصومین ع و مسائل فقهی)
البدائع (کشکول)
آیات بینات فی حقیة بعض المنامات (نشانه‌های روشن در حق بودن برخی خواب‌ها)
رساله‌ای در محاکمه بین شیخ صدوق و شیخ مفید در یک مسئله کلامی (با عنوان رسالة فی سهو النبی (صلی الله علیه و آله در انتهای قاموس افست شده است)
الرسالة البصرة فی أحوال البصیریة
رسالة فی تواریخ النبی و الآل (تاریخ چهارده معصوم)
شرح وجیزه شیخ بهایی (نخستین نوشته ایشان)
حواشی و استدراکات بر کتاب ثواب الاعمال و عقاب الاعمال
یادداشت‌های تفسیری قرآن (۲ جلد) توسط آقای بهراد تصحیح و منتشر شده است.
پاسخ به سؤالات کنگرهٔ هزارهٔ شیخ طوسی
مقدمه توحید مفضل (به زبان فارسی)
نوادر الأخبار و جواهر الآثار (به زبان فارسی)
پاسخ به اشکال به دعای ندبه، مطرح‌شده توسط دکتر شریعتی
و چندین کتاب خطی منتشر نشده
لازم است ذکر شود که مصحح و محقق بسیاری از آثار علامه شوشتری، استاد علی اکبر غفاری بوده است.
ارتش در مصر باستان

رامسس دوم سوار بر ارابه‌ جنگی
مصر باستان تمدن باستانی در شرق آفریقای شمالی بود که در امتداد بخش شمالی رود نیل در مصر متمرکز شده بود. این تمدن در حدود سال ۳۱۵۰ قبل از میلاد با اتحاد سیاسی مصر علیا و سفلی تحت رهبری فرعون اول به هم پیوست و طی سه هزار سال توسعه یافت. مصر باستان در دوران پادشاهی نوین به اوج قدرت نظامی خود رسید و پس از آن به آهستگی، وارد دوران افول شد. مصر در اواخر دوره پادشاهی توسط نیروهای خارجی فتح شد. زمانی که امپراتوری روم اولیه مصر را فتح کرد و آن را به استان تبدیل کرد،حکومت فراعنه رسماً در سال ۳١ قبل از میلاد پایان یافت. اگرچه نیروهای نظامی مصر در پادشاهی های کهن و میانه به خوبی حفظ شده بودند، اما وضع جدیدی که در پادشاهی نوین پدیدار شد نشان داد که دولت برای تامین نیازهای خود به سازماندهی بیشتر نظامی نیاز دارد.
مصر باستان در بیشتر بخش‌های تاریخ طولانی خود، تحت یک دولت متحد بود. نگرانی اصلی نظامی برای مصریان باستان، دور نگه داشتن دشمنان بود. دشت‌های خشک و بیابان‌های اطراف مصر محل سکونت قبایل عشایری بود که گهگاه سعی می‌کردند به دره حاصلخیز رود نیل حمله کنند یا در آن ساکن شوند تا بتوانند از امکانات خدادادی سرزمین مصر و رود نیل استفاده کنند. با این وجود، گستره وسیع بیابان، سد طبیعی را تشکیل می داد که از سرزمین مصر محافظت می کرد و عبور ارتش های عظیم دشمنان را تقریباً غیرممکن می‌‌‌ساخت. مصریان در امتداد مرزهای شرق، غرب دلتای نیل و در جنوب یعنی سرزمین نوبیا، دژها و پاسگاه های نظامی‌ای ساختند. پادگان‌های کوچک می‌توانستند از تهاجمات جزئی جلوگیری کنند، اما اگر نیروی بزرگی شناسایی می‌شد، پیامی برای ارتش اصلی ارسال می‌شد. بیشتر شهرهای مصر فاقد دیوارهای شهری و دیگر تجهیزات دفاعی بودند.
تاریخ مصر باستان به سه پادشاهی و دو دوره میانی تقسیم می شود. در طول سه پادشاهی، مصر تحت یک دولت متحد شد. در دوره‌های میانی (دوره‌های زمانی بین پادشاهی‌ها) کنترل دولت در دست عشایر کوچ نشین مختلف مصری و بیگانگان مختلف بود. جغرافیای مصر به پیشرفت نظامی این کشور کمک کرد و این شرایط زمینه را برای بسیاری از فتوحات نظامی مصر فراهم کرد. آنها با استفاده از سلاح های ابتدایی مانند تیر و کمان، دشمنان خود را ناتوان و ضعیف کردند؛ همچنین مصریان باستان ارابه‌هایی داشتند که با آن‌ها به دشمن حمله می‌کردند.
تاریخچه > پادشاهی کهن(۲۶۸۶–۲۱۸۱ قبل از میلاد)

پادشاهی کهن مصر باستان یکی از بزرگترین دوران در تاریخ مصر بود. به دلیل ثروت بالایی که در این دوره وجود داشت، به دولت این امکان را می‌داد که جایگاه نیروهای ارتشی را تثبیت کند و به نوبه خود ارتشی کارآمد را سازماندهی کند. در این دوره، بیشتر درگیری‌های نظامی به تحکیم قدرت در مصر و دفاع از سرزمین‌ مصر محدود می‌شد.
در ابتدای دوره پادشاهی کهن، هیچ ارتش حرفه ای در مصر وجود نداشت. فرماندار هر نوم (نوعی از تقسیمات کشوری که در مصر باستان برای مشخص کردن هر منطقه در پادشاهی مصر اطلاق می‌شد.) باید ارتش محلی خود را تشکیل می داد. سپس، تمام لشکریان زیر نظر فرعون برای جنگ گرد هم می آمدند. جوزر اولین کسی بود که با ابداع سیستم جذب داوطلب برای استخدام در ارتش که هر ساله افرادی به آن ملحق شدند، یک ارتش حرفه‌ای ایجاد کرد، اکثر افراد لشکر مردان طبقه پایینی بودند که توانایی مالی برای دریافت آموزش و مهارت در مشاغل دیگر را نداشتند. سربازان پادشاهی کهن به انواع مختلفی از سلاح ها از جمله سپر، نیزه، چماق، گرز، خنجر و تیر و کمان مجهز بودند. رایج ترین سلاح مصری تیر و کمان بود. در دوران پادشاهی کهن اغلب از کمان تک قوسی استفاده می شد. کشیدن این نوع کمان دشوار بود و طول کشش زه آن کمتر بود. پس از معرفی کمان ترکیبی توسط هیکسوس ها، سربازان مصری نیز از این سلاح استفاده کردند.
تاریخچه > دوره نخست میانی (۲۱۸۱–۲۰۵۵ قبل از میلاد) و پادشاهی میانه(۲۰۵۵–۱۶۵۰ قبل از میلاد)

فرعون منتوهوتپ دوم فرماندهی لشکرکشی به جنوب تا آبشار دوم رود نیل در نوبیا را برعهده داشت؛ منطقه‌ای که استقلال خود را در دوره نخست میانی به دست آورده بود. او همچنین سلطه‌گری و نفوذ مصر را بر منطقه صحرای سینا که از پایان پادشاهی کهن از دست داده بود، بازگرداند.
از دودمان دوازدهم به بعد، فراعنه اغلب ارتش های پایدار، ثابت و آموزش دیده ای داشتند که گروه‌های بزرگتر نظامی را تشکیل می‌دادند که برای دفاع در برابر تهاجم جمع شده بودند. تحت فرمانروایی سنوسرت اول، ارتش مصر یک قلعه مرزی در منطقه بوهین ساخت و تمام نوبیای سفلی را به عنوان مستعمره مصر درآورد.
تاریخچه > دوره دوم میانی (١۶۵۰-۱۵۵۰ قبل از میلاد)

پس از اینکه مرنفررع آی از میانه دودمان سیزدهم از کاخ خود فرار کرد، هیکسوس‌ها، ممفیس (پایتخت مصر) را غارت کردند و ادعای تسلط بر مصر علیا و سفلی را داشتند. پس از به دست گرفتن کنترل ممفیس توسط هیکسوس‌ها، بسیاری از مصریان به شهر تبس گریختند، جایی که تبدیل شده بود به مرکز مخالفت با حکومت هیکسوس‌ها.
هیکسوس ها، پایتختی مستحکم در آواریس برپا کردند. مصریان باستان در این زمان به سختی و تنگنا افتاده بودند. دولت مرکزی آنها سقوط کرده بود. آنها بین هیکسوس‌ها در شمال و نوبیایی‌ها در جنوب قرار گرفته بودند. این دوره تحول بزرگی را برای ارتش مصر رقم زد. هیکسوس‌ها اسب، ارابه و کمان ترکیبی را به مصر آوردند؛ ابزارهایی که به شدت نحوه عملکرد ارتش مصر را تغییر می‌دادند. (برخی شواهد نشان می‌دهد که اسب‌ها و ارابه‌ها قبلاً حضور داشتند.) کمان ترکیبی، که امکان دقت بیشتر و هدف‌گیری از فاصله دور بهتر با تیرها را فراهم می‌کرد، همراه با اسب‌ها و ارابه‌ها در نهایت به ارتش مصر در بیرون راندن هیکسوس‌ها از مصر کمک کرد. این آغاز دوران پادشاهی جدید بود.
تاریخچه > دوره پادشاهی نوین(۱۵۵۰-١۰۶۹ قبل از میلاد)

در پادشاهی جدید تهدیدهای جدیدی پدیدار شد. با این حال، کمک های نظامی هیکسوس‌ها به مصر اجازه داد تا از خود در برابر این تهاجمات خارجی با موفقیت دفاع کند. هیتی‌ها تلاش کردند مصر را فتح کنند، اما شکست خوردند و پیمان صلحی میان مصر و هیتی‌ها بسته شد. همچنین، مردمان دریا در این مدت به کل خاور نزدیک باستانی حمله کردند. مردمان دریا سعی در فتح مصر داشتند، اما در نهایت ارتش مصر در این زمان به اندازه کافی قوی بود تا از فتح مصر و فروپاشی دولت جلوگیری کند. بر خلاف هیتی‌ها که به ارابه‌های خود وابسته بودند، مصری‌ها به شدت به پیاده نظام خود متکی و وابسته بودند. به این ترتیب نظام ارتش پادشاهی جدید با دو پادشاهی قبلی خود متفاوت بود.
لشکرها > دوره‌های کهن و میانی

قبل از آغاز پادشاهی نوین، ارتش مصر از کشاورزان و صنعتگرانی تشکیل شده بود که به اجبار زیر پرچم فرعون جمع شده‌ بودند. در طول پادشاهی کهن و میانه، ارتش مصر از لحاظ نظام ساختاری، ابزارآلات و اسلحه‌های جنگی بسیار ابتدایی بود. سربازان مصری با سلاح ساده ای متشکل از نیزه ای با سرنیزه مسی و سپر چوبی بزرگی که با چرم پوشانده شده بود مبارزه می‌کردند. یک گرز سنگی نیز در دوره باستانی مورد استفاده قرار گرفته می‌شد، اگرچه بعداً این سلاح احتمالاً فقط در مراسمات تشریفاتی استفاده می‌شد. نیزه‌داران توسط کماندارانی که تیر و کمان ساده با نوک پیکان از سنگ چخماق یا مس داشتند، پشتیبانی می‌شدند. در هزاره سوم و اوایل هزاره دوم قبل از میلاد از هیچ زرهی استفاده نمی‌شد. خارجی‌ها نیز در ارتش گنجانده می‌شدند، نوبیایی ها (مدجای‌ها)، به عنوان سربازان به زور گرفته شده وارد ارتش مصر شدند و بهترین واحدهای تیراندازی با کمان را تشکیل دادند.
لشکرها > دوره پادشاهی نوین

پیشرفت عمده در فن آوری تسلیحات و جنگ در حدود سال ١۶۰۰ قبل از میلاد آغاز شد یعنی در زمانی که مصریان جنگیدند و سرانجام قوم هیکسوس را که خود را اربابان مصر سفلی ساخته بودند شکست دادند. در این دوره بود که اسب دوانی و ارابه به مصر وارد شد که مصریان هیچ نسخه‌ی مصری برای آن نداشتند تا اینکه در آغاز دودمان هجدهم نسخه خود را از ارابه جنگی معرفی کردند.سپس مصریان باستان، ارابه را متناسب با نیازهای خود بهبود بخشیدند. سلاح سازمانی و اصلی در ارتش مصر تیر و کمان بود. با معرفی کمان  ترکیبی توسط هیکسوس‌ها، این سلاح به یک سلاح مهیب در ارتش مصر تبدیل شد. این کمان ها همراه با ارابه جنگی، ارتش مصر را قادر می ساخت تا به سرعت و از راه دور حمله کند. از دیگر فناوری‌هایی که باعث تقویت ارتش مصر شد، سلاح خوپش بود. در بعضی از نگاره‌های معابد مصر باستان دیده می‌شود که خدایان این سلاح را همراه با وعده پیروزی و زره و علم ریخته گری برنز در اختیار فراعنه گذاشته اند. در دودمان هجدهم، سربازان شروع به پوشیدن کلاهخود و بالاپوش های چرمی یا پارچه ای با پوشش های فلزی کردند.
این تغییرات باعث ایجاد تغییراتی در نقش ارتش در جامعه مصر شد، و بنابراین در طول پادشاهی جدید، ارتش مصر از نیروهای نظامی معمولی به سازمانی مستحکم از سربازان حرفه‌ای تبدیل شد. فتح سرزمین های خارجی، مانند نوبیا، مستلزم استقرار یک نیروی دائمی در خارج از کشور بود. رویارویی با دیگر پادشاهی‌های قدرتمند خاور نزدیک مانند میتانی‌ها، هیتی‌ها، و بعداً آشوری‌ها و بابلی‌ها، انجام لشکرکشی‌های سخت و دشوار در شرایط دوری از وطن را برای مصریان ضروری می‌کرد. بیش از ۴۰۰۰ پیاده نظام ارتش در ۲۰ گروه بین ۲۰۰ تا ۲۵۰ نفری سازماندهی می‌شدند. تخمین زده می شود که ارتش مصر در زمان رامسس دوم یعنی در سال ۱۳۰۰ پیش از میلاد، بیش از ۱۰۰۰۰۰ سرباز داشت. همچنین گروه هایی از لیبیایی ها، نوبی ها، کنعانی ها و شردن ها (یونانی ها) در ارتش مصر خدمت می کردند. آنها اغلب به عنوان نیروی مزدور توصیف می شدند، اما به احتمال زیاد آنها زندانیان و بردگانی بودند که زندگی سربازی را به جای برده داری ترجیح می دادند.
لشکرها > دوره متأخر

پیشرفت در ساختارهای ارتش در اواخر دوره (۷۱۲-۳۳۲ قبل از میلاد) رخ داد، زمانی که از نیروهای سوارکار و سلاح های ساخته شده از آهن استفاده می‌شد. پس از فتح مصر توسط اسکندر مقدونی، مصر به شدت تحت تاثیر فرهنگ یونانی قرار گرفت و فالانژ نیروی اصلی پیاده نظام ارتش مصر شد. مصریان باستان مبتکران و مخترعان بزرگی در فناوری در حوزه تسلیحات نبودند و بیشتر نوآوری های فناوری تسلیحات از آسیای غربی و یونان باستان وارد مصر می‌شد.
تشکیلات نظامی

در اوایل پادشاهی کهن (حدود ۲۶۸۶-۲۱۶۰ قبل از میلاد) مصر از واحدهای نظامی خاصی استفاده می کرد که در سلسله مراتب نظامی در پادشاهی میانه (حدود ٢۰۵۵-١۶۵۰ قبل از میلاد) ظاهر شد. در زمان پادشاهی نوین(حدود ۱۵۵۰-١۰۶۹ قبل از میلاد) ارتش مصر از سه شاخه اصلی تشکیل شده بود: پیاده نظام، ارابه سواری، و نیروی دریایی.
تشکیلات نظامی > سربازان مصری

در زمان فتح مصر، فرعون ارتش خود را به دو قسمت شمالی و جنوبی تقسیم کرد. سپس آنها به چهار ارتش دیگر به نام خدایان مصری رع، آمون، پتاح و ست تقسیم می‌شوند (از بین تمام ارتش‌هایی که فرعون خود را با آمون هم‌تراز می‌کرد). از آنجا او یک فرمانده کل را انتخاب می کرد، به طور کلی یک شاهزاده خاندان سلطنتی که سپس کاپیتانانی را برای اجرای دستورات داده شده در زنجیره فرماندهی انتخاب می کرد. در زمان جنگ، فرماندهی کل وظیفه انتخاب ناخداهای خود را که معمولاً شاهزادگان رده پایین خاندان سلطنتی بودند، به عهده داشت. آنها عموماً با استفاده از ابزار رشوه خواری و مراجعه به دادگاه های ذی نفع به این موقعیت ها دست یافتند. یکی دیگر از عوامل مهم در انتخاب افسران و کاپیتان ها، میزان تحصیلات آنها بود. اغلب مقامات اغلب دیپلمات‌هایی با سوابق تحصیلی گسترده بودند. بعدها، پس از دریافت مقام رسمی، ارتش های تقسیم شده با مزدورانی متحد شدند که با آنها به عنوان یکی از آنها آموزش می دیدند، اما هرگز بخشی از ارتش بومی مصر نبودند.
هر هنگ در ارتش مصر را می‌توان با سلاحی که حمل می‌کردند شناسایی کرد: کمانداران، نیزه‌داران و پیاده نظام. نیزه‌داران نه تنها سلاح دوربرد خود، نیزه، بلکه یک خنجر بر روی کمربند خود و یک شمشیر خمیده کوتاه  نیز حمل می کردند.
پانویس و منابع

↑  Only after 664 BC are dates secure. See Egyptian chronology for details. "Chronology". Digital Egypt for Universities, University College London. Retrieved 2008-03-25.
↑  Dodson (2004) p. 46.
↑  Clayton (1994) p. 217.
↑  Healy, Mark (2005). Qadesh 1300 BC. London: Osprey. pp. 27–28.
↑  "Ancient Egyptian Warfare". World History Encyclopedia. Retrieved 2020-12-07.
1 2 3 4 5  Egyptology Online Archived 2007-10-20 at the Wayback Machine.
↑  Benson, Douglas S. “Ancient Egypt's Warfare: A survey of armed conflict in the chronology of ancient Egypt, 1600 BC-30 BC”, Bookmasters Inc., Ashland, Ohio, 1995.
1 2  "Ancient Egyptian Weapons". Archived from the original on 2018-02-10. Retrieved 2008-01-06.
↑  Grimal, Nicolas (1988). A History of Ancient Egypt. Librairie Arthéme Fayard.
↑  Shaw, Ian (2000). The Oxford history of ancient Egypt. Oxford University Press. ISBN 0-19-280458-8.
↑  Tyldesley, Joyce A. “Egypt's Golden Empire”, Headline Book Publishing, London, 2001. ISBN 0-7472-5160-6.
↑  W. Helck "Ein indirekter Beleg für die Benutzung des leichten Streitwagens in Ägypten zu Ende der 13. Dynastie", in JNES 37, pp. 337-40.
↑  see Egyptian Archaeology 4, 1994.
↑  see KMT 1:3 (1990), p. 5.
↑  Pollastrini, A. M. (2017). "Some remarks on the Egyptian reception of foreign military technology during the 18th Dynasty: a brief survey of the armour". Proceedings of the XI International Congress of Egyptologists. Florence Egyptian Museum. Florence, 23-30 August 2015: 513–518. ISBN 978-1-78491-600-8.
↑  Healy, Mark (2005). Qadesh 1300 BC. London: Osprey. p. 37.
↑  Gabriel, Richard A. (2002). The Great Armies of Antiquity. ISBN 9780275978099.
↑  Healy, Mark (2005). Qadesh 1300 BC. London: Osprey. pp. 37–38.
↑  Darnell, John Colemen; Menassa, Colleen. Tutankhamun's Armies. John Wiley and Sons Inc., New Jersey: 2007. p.60.
↑  Spalinger, Anthony J.. War in Ancient Egypt. Blackwell Publishing, Malden, Massachusetts: 2005. p.8.
↑  Spalinger, Anthony J.. War in Ancient Egypt. Blackwell Publishing, Malden, Massachusetts: 2005. p.36.
↑  Darnell, John Colemen; Menassa, Colleen. TutanKhamun's Armies. John Wiley and Sons Inc., New Jersey: 2007. pp.63-65.
↑  Healy, Mark (2005). Qadesh 1300 BC. London: Osprey. p. 39.
فرعون سوار بر یک ارابه‌ی جنگی هیتیایی
خوپِش، سلاحی که در ارتش مصر باستان در زمان پادشاهی نوین استفاده می‌شد.
انواع سرنیزه‌های برنزی مورد استفاده در ارتش مصر باستان
توت عنخ آمون سوار بر ارابه در حال کشتن دشمنان آسیایی خود
فالانژ نیروهای پیاده نظام یونانی
رامسس دوم در حال یورش به دژ هیتی‌ها به نام داپورُ؛ از نگاره‌های روی معبدش در تبس.
مسجد کوچکی در مرغزار

| مسجد کوچکی در مرغزار | مسجد کوچکی در مرغزار |
| --- | --- |
سازنده: زرقا نواز
کشور سازنده: کانادا
زبان اصلی: انگلیسی
تولید: تولید
مدت: ۲۲ دقیقه
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: سی‌بی‌سی
مسجد کوچکی در مرغزار (به انگلیسی: Little Mosque on the Prairie) نام مجموعه تلویزیونی کانادایی است به کارگردانی زرقا نواز و تولید شرکت وست ویند پیکچرز (به انگلیسی: WestWind Pictures) که در شبکه تلویزیونی سی‌بی‌سی (به انگلیسی: CBC) پخش می‌شود. تصویربرداری از این مجموعه در استان انتاریو و ساسکچوان کانادا انجام می‌شود.
داستان

داستان این سریال در مورد جامعه مسلمان کوچکی در شهر افسانه‌ای به نام مرسی در استان ساسکچوان در کانادا می‌باشد. در این شهر مسجدی وجود دارد به امامت عمار رشید جوان پاکستانیالاصل. این مسجد در سالن اجاره‌ای از کلیسای شهر که چسبیده به کلیسا می‌باشد واقع است. مسجد توسط یاسر حمودی لبنانیالاصل که در کار ساخت و ساز مشغول است با اجاره مکان از کلیسا به بهانه ایجاد دفتر پایه‌گذاری شد. در ابتدا امامت مسجد بر عهده بابر (استاد اقتصاد در کالج) بود تا اینکه عمار رشید برای امامت مسجد استخدام شد.
شخصیت‌ها

عمار رشید (زیب شیخ)- وکیل دادگستری در تورنتو که با دیدن آگهی استخدام امام جماعت در شهر مرسی با آنجا می‌رود تا این شغل را بگیرد.
یاسر حمودی (کارلو روتا)- پیمانکار ساختمانی که در دفتری در کنار مسجد کار می‌کند و معمولاً اهل مصالحه در امور دینی می‌باشد.
سارا حمودی (شیلا مک‌کارتی)- همسر یاسر حمودی که در دفتر روابط عمومی شهرداری کار می‌کند و برای ازدواج با یاسر به اسلام گرویده است و مانند یاسر با بعضی از آداب و رسوم سنتی اسلامی مشکل دارد.
رایان حمودی (سیتارا هویت)- دختر یاسر و سارا حمودی که پزشک است. رایان مذهبی و با حجاب است و از حقوق زنان در اسلام دفاع می‌کند. داستان به نوعی بین او و عمار رابطه عاطفی و عاشقانه برقرار می‌سازد و آن دو بارها بین خود احساس عاشقانه یا حسادت می‌کنند ولی هنوز این رابطه به ازدواج ختم نشده است و هیچ‌کدام جرئت ابراز آن را ندارد. حتی در یک فصل از مجموعه برای رایان خواستگار می‌آید که مورد حسادت عمار واقع می‌شود و تا پای عقد پیش می‌رود اما در آخرین لحظه رایان از تصمیم خود منصرف می‌شود.
بابر صدیقی (منوج سود)- استاد اقتصاد دانشکده که از همسر خود جدا شده است. بابر شخص مذهبی محافظه‌کار و کمدی می‌باشد که بدنبال همسر می‌گردد.
بوستان ساحلی دریابزرگ( بهاران)

بوستان ساحلی بهاران یا بوستان دریا بزرگ نام بوستانی در شهر چابهار مرکز استان سیستان و بلوچستان در سواحل مکران است.
| بوستان ساحلی بهاران | بوستان ساحلی بهاران |
| --- | --- |
دریا بزرگ چابهار: دریا بزرگ چابهار
مکان: چابهار
مساحت: ۱۶۰ هکتار 
اداره‌کننده: سازمان بوستان‌ها و فضای سبز شهرداری چابهار
گشایش: ۱۳۸۹
لناپاه، اکلاهما

مکان
| Lenapah, Oklahoma | Lenapah, Oklahoma |
| --- | --- |
شهرک: شهرک
Location of Lenapah, Oklahoma: Location of Lenapah, Oklahoma
مختصات: ۳۶°۵۱′۶″ شمالی ۹۵°۳۸′۱۲″ غربی﻿ / ﻿۳۶٫۸۵۱۶۷°شمالی ۹۵٫۶۳۶۶۷°غربی﻿ / 36.85167; -95.63667: مختصات: ۳۶°۵۱′۶″ شمالی ۹۵°۳۸′۱۲″ غربی﻿ / ﻿۳۶٫۸۵۱۶۷°شمالی ۹۵٫۶۳۶۶۷°غربی﻿ / 36.85167; -95.63667
State: اکلاهما
شهرستان: Nowata
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۴ مایل مربع (۱٫۰ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۴ مایل مربع (۱٫۰ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۷۵۱ فوت (۲۲۹ متر)
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • کل: ۲۹۳
 • تراکم: ۷۷۰٫۵/مایل مربع (۲۹۷٫۵/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 74042
کد(های) منطقه: 539/918
FIPS code: 40-42300
GNIS feature ID: 1094580
لناپاه(به انگلیسی: Lenapah) شهری در ایالت اکلاهما کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۲۹۳ نفر بوده‌است.
رعد ۵۰۰

|  موشک رعد ۵۰۰  |  موشک رعد ۵۰۰  |
| --- | --- |
نوع: موشک بالستیک کوتاه برد
خاستگاه: ایران
تاریخچه تولید: تاریخچه تولید
طراح: سپاه پاسداران انقلاب اسلامی
سازنده: ایران
قیمت واحد: نامشخص
تاریخ تولید: ۲۰ بهمن ۱۳۹۸ (رونمایی)
ویژگی‌ها: ویژگی‌ها
برد نهایی: ۵۰۰ کیلومتر
موتور: سوخت جامد
پیشران: موتور جدید زُهیر
برد عملیاتی: ۵۰۰ کیلومتر
بیشینهٔ سرعت: ۱۰ ماخ
دقت: نقطه زن و چرخش دورانی در هنگام و طول شلیک (بسیار دقیق_کمتر از ۵ متر)
موشک رعد ۵۰۰ (موشک چابک و نقطه‌زن رعد ۵۰۰) موشکِ ایرانیِ کوتاه برد با بدنه کامپوزیتی است که بنابر گزارش خبرگزاری اسپوتنیک، در ۲۰ بهمن ۱۳۹۸ از آن رونمایی گردید. «موشک رعد ۵۰۰» از جمله موشک‌های نسل جدید ایرانی است که داری وزنی کمتر از موشک‌های قبلی است. این موشک در قیاس با موشک بالستیکی و دو مرحله ای زمین به زمین فاتح۱۱۰ که بدنه‌اش از جنس فولاد است، دارای نصف وزن آن است، و این در حالی است که باوجود داشتن وزنی کمتر، برد «موشک رعد-۵۰۰»، دویست کیلومتر بیشتر از آن تعبیه شده ‌است.
موشک رعد-۵۰۰  دارای وزنی حدوداً دو تُن است. سر جنگی آن نیز دارای قدرت انفجاری بالا و دقت اصابت این موشک به هدفِ مورد نظر، کمتر از پنج متر است. وزن آن هم در قیاس با موشک فاتح-۱۱۰ به نصف کاهش یافته است. همچنین، این موشکِ بالستیک علاوه بر قسمت بدنه، در قسمت سیستم پیشران هم مجهز به سامانه کامپوزیتی است.
ورخنی آتاش

Selo
| Verkhny Atash Верхний Аташ | Verkhny Atash Верхний Аташ |
| --- | --- |
Selo: Selo
Verkhny Atashموقعیت روی نقشه باشقیرستانVerkhny Atashموقعیت روی نقشه روسیه: Verkhny Atashموقعیت روی نقشه باشقیرستانVerkhny Atashموقعیت روی نقشه روسیه
مختصات: ۵۵°۱۹′ شمالی ۵۴°۴۱′ شرقی﻿ / ﻿۵۵٫۳۱۷°شمالی ۵۴٫۶۸۳°شرقی﻿ / 55.317; 54.683: مختصات: ۵۵°۱۹′ شمالی ۵۴°۴۱′ شرقی﻿ / ﻿۵۵٫۳۱۷°شمالی ۵۴٫۶۸۳°شرقی﻿ / 55.317; 54.683
ناحیه‌های فدرال روسیه: باشقیرستان
شهر: شهرستان چکماگوشفسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۰۰
ورخنی آتاش (انگلیسی: Verkhny Atash) یک شهرک در شهرستان چکماگوشفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
قوارلی

مکان در 23x15px|border |alt=|link= گرجستان
| Kvareli ყვარელი | Kvareli ყვარელი |
| --- | --- |
Kvareli ყვარელი: Kvareli ყვარელი
مختصات: ۴۱°۵۷′۰۰″ شمالی ۴۵°۴۸′۵۵″ شرقی﻿ / ﻿۴۱٫۹۵۰۰۰°شمالی ۴۵٫۸۱۵۲۸°شرقی﻿ / 41.95000; 45.81528: مختصات: ۴۱°۵۷′۰۰″ شمالی ۴۵°۴۸′۵۵″ شرقی﻿ / ﻿۴۱٫۹۵۰۰۰°شمالی ۴۵٫۸۱۵۲۸°شرقی﻿ / 41.95000; 45.81528
استان: کاختی
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۰۰۰٫۸ کیلومتر مربع (۳۸۶٫۴ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۴): جمعیت (۲۰۱۴)
 • کل: ۷۷۳۹
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (Georgian Time)
قوارلی (به گرجی: ყვარელი) شهرکی در استان کاختی گرجستان است. جمعیت این شهرک، طبق سرشماری سال ۲۰۱۴ میلادی برابر با ۷٬۷۳۹ نفر بوده‌است. این شهرک در نزدیکی دامنه‌های کوهستانی ناحیه قفقاز بزرگ واقع شده‌است. این شهرک محل تولد ایلیا چاوچاوادزه است. از خانه ایلیا چاوچاوادزه هم‌اکنون به صورت یک موزه محلی حفاظت می‌شود.
مشاهیر

ایلیا چاوچاوادزه
کاستیگالی

مکان در 23x15px|border |alt=|link= کاتالونیا, 23x15px|border |alt=|link= اسپانیا
| Castellgalí | Castellgalí |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
  نشان:   نشان
CastellgalíLocation in Catalonia: CastellgalíLocation in Catalonia
مختصات: ۴۱°۴۰′۵۵″ شمالی ۱°۵۰′۳۵″ شرقی﻿ / ﻿۴۱٫۶۸۱۹۴°شمالی ۱٫۸۴۳۰۶°شرقی﻿ / 41.68194; 1.84306: مختصات: ۴۱°۴۰′۵۵″ شمالی ۱°۵۰′۳۵″ شرقی﻿ / ﻿۴۱٫۶۸۱۹۴°شمالی ۱٫۸۴۳۰۶°شرقی﻿ / 41.68194; 1.84306
بخش خودمختار:  کاتالونیا
استان: Barcelona
Comarca: Bages
حکومت: حکومت
 • شهردار: Cristòfol Gimeno Iglesias
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۷٫۲۱ کیلومتر مربع (۶٫۶۴ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۶۶ متر (۸۷۳ فوت)
جمعیت (2007): جمعیت (2007)
 • کل: ۱٬۶۱۱
 • تراکم: ۹۴/کیلومتر مربع (۲۴۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام(ها): Castellgalí, castellgalina
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (زمان)
کاستیگالی (به اسپانیایی: Castellgalí) یک شهرستان در اسپانیا است که در کاتالونیا واقع شده‌است.
خصوصیات

کاستیگالی ۱۷٫۲۱ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۶۱۱ نفر جمعیت دارد و ۲۶۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.