stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دبیرستان امام صادق
تاریخچه

در سال ۱۳۱۳ آقای سید علی اکبر برقعی که از علما و دانشمندان طراز اول ایران بودند و از معارف پروران حقیقی به‌شمار می‌رفتند، جهت دریافت مجوز مدرسهٔ حیات رهسپار تهران شدند و طی ملاقاتی که در آنجا بین ایشان و آقای علی‌اصغر حکمت روی داد، تأسیس دبیرستان مجهزی که در شأن جوانان علاقه‌مند قمی باشد مطرح شد که با استقبال اولیای امور معارف مواجه گردید. از این زمان رابطهٔ معارف خواهان قم و وزارت معارف بیشتر شد و رفت و آمدهای پی در پی آقای برقعی به تهران و پشتیبانی دانشمند معظم آقای سید محمد فاطمی قمی «مؤسس بیمارستان فاطمی قم» به پیشرفت کار کمک کرد. از حسن اقبال، آقای علی‌اصغر حکمت به وزارت معارف منصوب گشت و به قولی که قبلاً داده بود وفا نمود و شالودهٔ دبیرستانی را که شایستهٔ مردم این شهر باشد بنیان گذاشت
نخستین سنگ بنای این دبیرستان در تاریخ ۲۰ آبان ۱۳۱۴ مطابق ۱۵ شعبان ۱۳۵۴ طی جشنی و با حضور محمدعلی فروغی (رئیس الوزا)، علی‌اصغر حکمت وزیر معارف، حسن اسفندیاری «محتشم السلطنه» رئیس مجلس، محمود جم وزیر داخله، ابتهاج السلطان، معاون وزارت داخله، فریدونی رئیس ادارهٔ مرکز وزارت داخله، سید علی اکبر برقعی، ابوالقاسم فیوضات رئیس کل ادارهٔ اوقاف، میرزا حسن رشدیه، حاج سید علی فهیم التجار، سید محمد آقا زاده و چند نفر از رؤسای معارف نصب گردید.
بنای این دبیرستان با نظارت دو مهندس فرانسوی، ماکسیم سیرو و آندره گدار در معیت معماران محلی در نهایت زیبایی و متناسب با آب و هوای گرمسیری قم ساخته شد و در سال ۱۳۱۷ به اتمام رسید، زیر بنای ساختمان حدود ۱۵۰۰ متر مربع می‌باشد که در میان باغی به مساحت ۲۰۰۰۰ متر قرار گرفته‌است. در ضلع جنوبی بنا زمین‌های ورزش و قسمت‌های شرق و غرب و شمال دارای گل‌کاری و درختان سبز و خرم می‌باشد. بر سراسر دیوارهای درونی و اندرونی دبیرستان کتیبه‌هایی که اشعار آن از دیوان حکیم نظامی انتخاب شده و با خط بسیار زیبا نوشته شده‌اند به چشم می‌خورد.
معلمان سرشناس

•  سید محمد بهشتی، سیاست‌مدار و فقیه ایرانی و نخستین رئیس دیوان عالی کشور پس از انقلاب ایران در سال ۱۳۵۷، نخستین دبیرکل حزب جمهوری اسلامی و نایب رئیس مجلس خبرگان قانون اساسی •  علی‌اصغر فقیهی، معلم، نویسنده و تاریخ‌پژوه •  محمد مفتح، روحانی شیعه و استاد حوزه •  حسین کریمان، نویسنده، ادیب، لغت‌شناس، مورخ و جغرافیدان ایرانی •  بهرام فره‌وشی، زبان‌شناس معاصر ایرانی و متخصص زبان‌های ایرانی و فرهنگ ایران باستان
•  محمدامین ریاحی، ادیب، مورخ و شخصیت فرهنگی معاصر ایرانی، صاحب آثار پژوهشی در زمینهٔ فرهنگ ایرانی، ادب پارسی، فردوسی و شاهنامه، حافظ و تاریخ ایران •  سید حسن سادات ناصری، استاد دانشگاه، پژوهشگر ادبیات و مترجم •  ابوالفضل مصفا، استاد دانشگاه و پژوهشگر ادبیات •  مظاهر مصفا، استاد دانشگاه، شاعر و مصحح برجستهٔ معاصر ایران •  عباس حری، بنیان‌گذار مؤسسه ملی زبان •  سید علیرضا شمس قمی، معلم و شاعر •  احمد بهشتی، پژوهشگر فلسفه، مدرس حوزه علمیه، نماینده دوره‌های اول و دوم مجلس شورای اسلامی از حوزه انتخابیه فارس(فسا)، نماینده مجلس خبرگان در دوره سوم و پنجم و رئیس سابق دانشگاه قم •  محمود بروجردی، داماد روح الله خمینی، همسر زهرا مصطفوی، عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی و معاون اسبق وزارت آموزش عالی (وزارت علوم فعلی) و سفیر سابق ایران در فنلاند بود. او مدتی نیز، ریاست سازمان گفتگوی تمدن‌ها را بر عهده داشت. •
دانش آموختگان سرشناس

•  سید احمد خمینی، دومین فرزند روح الله خمینی، بنیان‌گذار جمهوری اسلامی ایران •  صادق لاریجانی، رئیس قوه قضاییه ایران و رئیس هیئت امنای دانشگاه امام صادق •  رضا فرجی‌دانا، استاد تمام دانشکده مهندسی برق و کامپیوتردانشگاه تهران، سیاستمدار، مشاور رئیس‌جمهور در امور علمی و آموزشی و مشاور عالی رئیس دانشگاه تهران •  عباس آخوندی، سیاستمدار، استاد دانشگاه، دولتمرد ایرانی و وزیر راه و شهرسازی جمهوری اسلامی ایران در دولت یازدهم و دوازدهم است •  شاهرخ ظهیری، کارآفرین ایرانی، بنیان‌گذار و مدیرعامل گروه صنایع غذایی مهرام و پدر صنایع غذایی ایران می‌باشد. •  هرمز ظهیری، پزشک و رئیس سابق بیمارستان ساسان تهران •  سید محمدمهدی میرباقری، روحانی ایرانی، رئیس فرهنگستان علوم اسلامی قم و از نظریه‌پردازان در باب نسبت بین علم و دین است •  سید عبدالرحیم موسوی، فرمانده کل ارتش جمهوری اسلامی ایران •  غلامحسین نامی، نقاش و عضو هیئت مؤسس خانهٔ هنرمندان ایران •  محمدباقر لاریجانی، پزشک فوق تخصص بیماری‌های غده درون‌ریز، و معاون آموزشی وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکیجمهوری اسلامی ایران است •  سید محمد صادق خرازی، سفیر و معاون نمایندهٔ دائم ایران در سازمان ملل متحد (۱۹۸۹ تا ۱۹۹۵) و سفیر ایران در فرانسه (۲۰۰۲ تا ۲۰۰۶) و مشاور ارشد محمد خاتمی در زمان ریاست جمهوری ایشان •  سید علی اکبر ابوترابی فرد، نماینده تهران در مجلس چهارم و پنجم و از اعضای مؤسس جمعیت ایثارگران انقلاب اسلامی •  ابوالحسن فرهودی، بنیان‌گذار رشته فوق تخصصی ایمونولوژی آلرژی در ایران و مؤسس بخش فوق تخصصی ایمونولوژی آلرژی درمرکز طبی کودکان در دانشگاه علوم پزشکی تهران •  حسین شهیدزاده، سفیر سابق ایران در عراق •  حبیب اله بی‌آزار، معاون وزیر آموزش و پرورش در ۴ کابینه دولت جمهوری اسلامی •  ناصر کمالیان، استاد پیشکسوت رشته پاتولوژی دانشگاه علوم پزشکی تهران و مؤسس اغلب بخش‌های پاتولوژی دانشگاه‌های علوم پزشکی کشور و پدر علم آسیب‌شناسی عصبی •  علی‌اشرف صادقی، زبان‌شناس ایرانی، استادبازنشستهٔ دانشگاه تهران و عضو پیوستهٔ فرهنگستان زبان و ادب فارسی •  غلامرضا امامی، نویسنده و پژوهشگر و مدیر انتشارات موج •  غلامحسین جباری، چهرهٔ ماندگار صنعت بیمه •  محمود شریعت، از اساتید برتر حوزه بهداشت محیط و پدر علم بهداشت محیط ایران •  سید علی محمد برقعی، از اساتید برتر حوزهٔ مکانیک ماشین‌های کشاورزی •  فتح‌الله فلاحیان، استاد دانشگاه و پدر قارچ‌شناسی ایران •  مجید جعفری‌تبار، روحانی شیعه ایرانی، مفسّر، قاری و فعال قرآنی •  عباس جهانگیریان، نمایش‌نامه نویس، فیلم نامه‌نویس و پژوهشگر سینما •  خسرو گلسرخی، شاعر و نویسنده •  منصور ونک، فرمانده سابق پایگاه هوایی نوژه •  علی تاجرنیا، نماینده مردم مشهد در مجلس ششم صادق محفوظی، مدیر موزۀ نسخ خطی و آثار فرهنگی هنری دکتر صادق محفوظی •  محمد جوادی، پیش کسوت تولید پیچ و مهره ایران
شهدا

این دبیرستان در طول جنگ ایران و عراق حدود ۱۷۰ شهید را تقدیم کرد که اسامی برخی از آنان به شرح زیر می‌باشد:
محسن ابراهیمی، محسن اخوان زاده، حسین اشتری، محمد باقر اعلمی، ابوالفضل اصفهانی، محمد رضا الله وردی، ولی‌الله بیات، علاء پروین، محمود پناهی فرد، محمد پور محمدی، حمید تشکری، احمد توتونکار، مهدی جلال‌زاده یزدی، حسین جهانگیری، داود (حسن) حسنی زنجانی، جعفر حمیدیه، محمد حیاتبخش، حسین خزئلی، ابوالفضل خطیری علیایی، امیرحسین روحانی، اصغر ساقی، مهدی سبزعلی گل، سید مجتبی سید رضوی، محمد علی شکراللهی، حسین صادقی خواه، سید مهدی طاهری، حسین عبدلی، نصرالله اکبری عسکرانی، رضا عصارزاده، علوی، محمد علمایی، حسین فرزانگان، رضا قاسمی، علی محمد قاری ساری، حسین قرنلی، جواد کاری، جعفر کریمی، محمد تقی کلهری، حسین رضا گائینی، موسی مظفری، محمد حسین معینی، احمد معینی، سید حمید موسوی، سید محمد موسوی، سید عبدالصمد موسوی، محمود منتظر، سید احمد میرابوطالبی، محمد حسین میرجعفری، رسول میرشفیعی، ناصر مینوئی، ابوالفضل نادعلی، امیرحسین نگاری، محمد نیکان، علی رضا هدایتی ارفع (نظری)، فتح‌الله هندیانی، محمد یزدیان، محمد علی هادی، سید مهدی برقعی، ناصر باستان، محمد علی رحیمی، احمد حفیظی، رنجبر، رضوی، صادقی، علی معرفت، محمد حسین ستاری، جواد (فرهاد) حیدریان، سعید سامانلو، حمید ناظرپناهی، حسین باطنی، محمد زلفی، ایزدی، قنبری، سید محمد منتظری، علی شوشتری زاده، علی دائی، محمد علمائی، جعفر شاهپوری، عبدالله جهانبینی، سید محمدتقی حسینی نیشابوری، سیدمحمدهادی حیسنی نیشابوری، حمیدرضا اصفهانیان، کمالی تقوی
انجمن دانش آموختگان

عدهای از دانش آموختگان دبیرستان حکیم نظامی قم که اکثر آن‌ها فارغ التحصیلان سال ششم طبیعی در سال ۱۳۳۳ می‌باشند از سال ۱۳۵۸ تصمیم گرفتند جلسات ماهیانه برای دید و بازدید به یاد دوران گذشته با صرف ناهار با یکدیگر داشته باشند. در مهر ماه سال ۱۳۶۸ مرحوم دکتر علی محسنی متولد ۱۳۱۵ که فارغ‌التحصیل سال ۱۳۳۳ این دبیرستان می‌باشد با کوشش و رنج فراوان عدهای از دبیران پیشین خود را پیدا کرده و آنان را به این جلسات دعوت نمود. در این گردهمائی شادروان دکتر حسین کریمان و دکتر حسن سادات ناصری و محمد ابوذری هم حضور داشتند. چون برگزاری این گردهمائی در رستوران مورد پسند واقع نگردید، در خرداد سال ۱۳۶۹ تصمیم گرفته شد با گروهی بزرگتر این محفل در جای مناسبتری برگزار گردد. شادروان دکتر احمد اشجعی با آغوش باز تقبل نمود که این محفل انس در منزل ایشان برگزار شود، این مجلس با حضور عدهای در حدود ۴۰ نفر از شاگردان قدیمی این مدرسه و ۱۰ الی ۱۲ نفر دبیران قدیمی در منزل ایشان تشکیل شد. در خرداد ماه سال ۱۳۷۰ شادروان دکتر احمد اشجعی بار دیگر این زحمت را قبول کرد و این محفل مجدداً در منزل ایشان تشکیل گردید، بنابراین نامبرده را می‌توان یکی از علاقمندان و پیشگامان و افراد مؤثر در تشکیل این همایش و یار و یاور من دانست و برای ایشان حق بزرگی قائل شد و به روانش درود می‌فرستیم. آوازه این محفل به اطلاع سایر دانش آموختگان دبیرستان حکیم نظامی قم رسید و عدهٔ فراوانی از آنان علاقه خود را به شرکت در این محفل ابراز داشتند و چون به علت کثرت داوطلبان تشکیل این محفل در منزل مقدر نبود در خرداد سال ۱۳۷۰ با حضور عده‌ای در حدود ۲۰۰ نفر از شاگردان و ۱۵ تا ۲۰ نفر از دبیران و مربیان این محفل در تالار رستوران آبرومندی تشکیل شد و بدین ترتیب از آن پس تا بحال این مجلس با عنوان تجلیل از مقام معلم سالی یک بار برگزار میگردد.
در این گردهمائی عدهای در حدود ۲۵۰ الی ۳۰۰ نفر از دانش آموختگان سال‌های ۱۳۱۷ تا به امروز در کنار استادان و مربیان ادوار مختلف خود شرکت داشته‌اند و همیشه عدهای از فرهیختگان و پژوهشگران علمی و ادبی کشور به عنوان میهمان به این محفل دعوت شدهاند. در این محفل مسئولین فعلی دبیرستان حکیم نظامی قم که اکنون این مدرسه به نام امام صادق (ع) تغییر نام یافته‌است با تنی چند از شاگردان فعلی مدرسه دعوت می‌شوند. از برنامههای این جشن ذکر خاطرات شیرین دوران تحصیل در گذشته توسط شاگردان و معلمین، قرائت اشعار طنز یا اشعاری با گویش قمی و اشعاری به مناسبت مجلس و محفل، سخنرانیهای علمی، تجلیل از یک یا چند نفر از شاگردان نمونه و برجسته دورانهای قبل، تجلیل از یک یا چند نفر از معلمین دورههای گذشته و اهدای لوح سپاس به آن‌ها و اجرای برنامه‌های موسیقی شاد می‌باشد. از هدفهای دیگر برگزاری این جشن نشان دادن این برنامه و بزرگداشت به جوانان امروز است تا دریابند که چگونه پدران آن‌ها در سنین ۷۰ الی ۸۰ سالگی به یاد معلمین قدیمی خود هستند و برای آن‌ها جشن بزرگداشت برگزار می‌کنند.
شایان ذکر است که فعالیت‌های انجمن دانش آموختگان در سال‌های بعد با جدیت بیشتری پیگیری شد که از آنجمله می‌توان به تأسیس دفتر انجمن دانش آموختگان توسط مهندس متین نجارزاده در تاریخ ۹ خرداد ۱۳۹۳ و تأسیس موزه و مرکز اسناد دبیرستان توسط آقای مجید داداش‌ نژاد در سال ۱۳۹۵ اشاره نمود.
دبیران دبیرستان- دی ماه ۱۳۲۷
ساعات تدریس شهید بهشتی در دبیرستان- سال ۱۳۳۲
سعید اختر میرزا

| سعید اختر میرزا | سعید اختر میرزا |
| --- | --- |
زادهٔ: ۳۰ ژوئن ۱۹۴۳ ‏(۸۱ سال) بمبئی
ملیت: هند
پیشه(ها): کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس
جوایز: National Film Award for Best Direction: Naseem  (۱۹۸۶)
سعید اختر میرزا (انگلیسی: Saeed Akhtar Mirza؛ زادهٔ ۳۰ ژوئن ۱۹۴۳) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و مستندساز اهل هند است.
وی برنده جایزه ملی فیلم بهترین کارگردانی شده‌است.
جین (دین)

نماد آیین جین
آیین جَین (जैन) یا جَینیسم (به انگلیسی: Jainism) یکی از دین‌های هندی است، که از هند و در سده ۵ تا ۷ قبل از میلاد برخاسته است. آیین جین هدفش را فراهم کردن مسیری به سمت پاکسازی روحانی و رستگاری معرفی می‌کند، که بر اساس اعتقادات این آیین، از طریق زندگی بر پایه سنت آهیمسا (پرهیز از آزار هرگونه جاندار) قابل دستیابی است.
در واقع کلمه جین (जैन) از لغتی در زبان سانسکریت می‌آید که به معنی فتح کردن است. این اشاره‌ای به جنگی درونی علیه نفسانیات، شهوات و حواس بدنی است، که راهبان آیین جین باور داشتند، آن‌ها را به دانستن همه چیز، و پاکسازی روان یا رستگاری می‌رساند.
آیین جین در کنار دین هندویی و آیین بودایی تنها مذاهب زنده هند باستاناند. آیین جین در گذر تاریخ رفته‌رفته به فرهنگی مبدل شده و نقش عمده‌ای در توسعه فلسفه و منطق، هنر و معماری، ریاضی و نجوم و ادبیات هندی داشته است. آیین جین مفاهیم مشترک زیادی با هندوئیسم و آیین بودایی دارد، که ناشی از پیش‌زمینه فرهنگی و زبانی مشترک آن‌ها است.
مورخان در گذشته عموماً به آیین جین چونان شاخه‌ای از هندوئیسم یا بدعتی در آیین بودایی می‌نگریستند، ولی مقبولیت این دیدگاه‌ها امروزه از میان رفته است، چنان‌که به نقل از دانشنامه بریتانیکا آیین جین را باید پدیده‌ای مستقل نگریست، که بخشی جدایی‌ناپذیر از سنت‌ها و باورهای رایج در آسیای جنوبی را تشکیل می‌داده است.
به گفته دانشنامه کلمبیا آیین جین در اعتراض به آداب آیین هندوئیسم، به‌ویژه مراسم قربانی کردن در آن و قدرت و نفوذ وداها به وجود آمد. پیدایش آیین جین را به ۲۴ پیشوا نسبت می‌دهند، که یکی پس از دیگری، جانشین هم شده‌اند. بنا بر دانشنامه کلمبیا به‌نظر می‌آید آخرین این پیشوا - که نامش مهاویرا بود- شخصیتی واقعی (و نه افسانه‌ای) دارد. مهاویرا رهبانیت بسیار شدید، و مراقبت خود در تمام زندگی جهت گریز از چرخه باززایی را آموزش می‌داد.
پیروان این آیین، در سراسر جهان پراکنده شده‌اند. آماری دقیق دربارهٔ شمار پیروان این آیین در دست نیست. دانشنامه بریتانیکا شمار ایشان نزدیک به چهارمیلیون تن در هند و صدهزار تن در دیگر نقاط جهان برآورد کرده است. دانشنامه کلمبیا شمار آنان را پنج میلیون تخمین می‌زند.
پیشینه

دین جینی در هند کهن‌ترین دین در میان ادیانی است، که بنیان‌گذاری معین آن را به وجود آورده است. همچنین این دین در خلال چند سده پیاپی، نخستین کوشش سازمان‌یافته بود که زیر نظر یک رهبر قدرتمند سعی در رشد و ارتقای دین هندویی داشت.
در میان دو خیزش اصلاحی بودایی و جینی که کمابیش به‌طور هم‌زمان پدید آمدند، مکتب جینی اندکی متقدم‌تر است، این دین برخلاف آیین بودای هرگز در بیرون هند پیشرفتی نداشته است و در خود هند هم بیشتر به مناطق کوچکی که در غرب و جنوب هند محدود است و حتی درصد این اقلیت دینی در هند نسبت به کل جمعیت هندوستان به تدریج رو به کاهش می‌رود.
دین جینی در معماری و باستان‌شناسی هند جایگاهی مهم دارد. تپه تاریخی «استوپا» ی جینی که در ماتورا به یادگار مانده است، کتیبه‌ای دارد، که تاریخ نگارش آن در حدود آغاز دوره مسیحیت است. این بنای مذهبی که از آجر بنا شده، احتمالاً کهن‌ترین بنای شناخته شده هند است.
پرستشگاه‌های جینی در احمدآباد، الورا، اجمیر و کوه ابو در غرب هند و معبد سنگی جاینی در کالی‌گامالای در جنوب هند، جزو ذخایر معماری آن سرزمین به‌شمار می‌آیند.
بنیادگذار

به اعتقاد جین‌ها بنیادگذار این آیین مهاویرا یعنی بزرگ قهرمان، نامیده می‌شود. نام اصلی او ناتپوته وردمانه بود. مهاویره در سده ششم قبل از میلاد درسال ۵۵۹ قبل از میلاد در قصبه وایشالی از توابع پتنه، مرکز ایالت بیهار و در خانواده‌ای از طبقهٔ کشتریه اشرافی به دنیا آمد؛ که ۲۳ پیشوا طی هزاران سال پیش از او برخاسته بودند و او بیست و چهارمین پیشوا است.
اصول و مبانی جین

هستی‌شناسی
معرفت‌شناسی
کرمه
ریاضت
تهذی
باورها

آیین جین متکی بر آموزش است نه بر مساعدت یک وجود الوهی یا هر چیز دیگر. خدا یا خدایان نیز همچون قسمتی از جهان شناخته می‌شوند نه موجوداتی برتر یا خارج از جهان و فرایندهایی که در آن ساری و جاری هستند.
جین‌ها باور دارند که جهان نه آفریده شده و نه از بین می‌رود. آن‌ها روزهٔ خاصی به نام سانتارا یا سانثارا یا روزهٔ منجر به مرگ دارند. کسی که مرگش را نزدیک حس کند و همهٔ وظایف دینی اش را نیز انجام داده باشد می‌تواند تصمیم بگیرد با کاستن تدریجی از خوردن و آشامیدنش کم‌کم بمیرد. این کار ممکن است حدود ۱۲ سال طول بکشد.
جین‌ها پوشیدن لباس را برای راهبان مرد حرام می‌دانند و معتقدند مهاویرا در حال ریاضت و ترک تعلقات نفسانی، پس از مشاهده تعلق خاطر خود به حیا، همه لباس‌های خود را بیرون آورد و تا آخر عمر برهنه به سر برد.
در حدود سال ۷۹ قبل از میلاد، میان پیروان این مذهب در مورد حدود برهنگی راهبان مرد اختلاف و دودستگی پدید آمد:
فرقه آسمان‌جامگان (digambara) هیچ لباسی را نپذیرفتند.
فرقه سفیدجامگان (Svetambara) گفتند استفاده از اندکی پارچه غیر دوخته جایز است.
راهبه‌های زن در هر دو فرقه از لباس بلند و ساده غیر دوخته استفاده می‌کنند.
گاندی رهبر انقلاب هندوستان تحت تأثیر این آئین لباس‌های دوخته ایام جوانی را کنار نهاد و تنها از مقداری پارچه سفید استفاده می‌کرد.
آیین جین تنها آیینی است که در آن از راهبه تا مردم عادی همه باید گیاه‌خوار باشند و از خوردن جانوران بپرهیزند. حتی برخی از آنان از خوردن سیب‌زمینی و بسیاری از گیاهان زمینی خودداری می‌کنند، چراکه باور دارند، برای تهیه این خوراکی‌ها نیاز به کندن گیاه از ریشه است، که منجر به مرگ گیاه می‌شود.
از دیگر اصول عقیدتی آن‌ها، پیمان‌هایی‌ست که عبارتند از:
آسیب نرساندن به دیگران (آهیمسا)
راستگویی (ساتیا)
پرهیز از تمایلات نفسانی و جسمانی (برهماکاریا)
پرهیز از دست بردن به مال دیگران (آستیا)
تجرد از دلبستگی‌های دنیوی و بی‌نیاز بودن از مال دنیا و عزلت گزیدن از آن (آپاریگراها)
متون مقدّس

فرقه دیگمبره: کتاب مقدّس این فرقه پوروه‌ها (متون کهن) که تعداد آن‌ها چهارده تا بوده است ولی دیگر این کتاب وجود خارجی ندارد و از بین رفته است و متفکّران این فرقه هیچ متن دیگری را تأیید نمی‌کنند.
فرقه شوتامبره: اعلام می‌کند هرچند امروزه پوروه‌ها از بین رفته‌اند ولی متون دیگری نیز دارند:
سیدانته‌ها (ذخایر)
آگمه‌ها (فرایض)
این متن‌ها در مجموع چهل و پنج کتاب می‌باشند، و به شش گروه تقسیم می‌شوند:
آنگه‌ها (شاخه‌ها)
اوپنگه‌ها (شاخه‌های فرعی)
پرکیرنکه‌ها (گوناگون)
چده سوتره‌ها (متون انضباطی)
چولیکاسوتره‌ها (متون ضمیمه‌ای)
مو له سوتره‌ها (متون اساسی)
زبان اصلی متون جاینی اَردمگدی یکی از مشتقات زبان پراکریت است.
پیروان

هم‌اکنون حدود ۲ میلیون پیرو آیین جین در هندوستان وجود دارد و در پاکستان نیز در حدود سیصدهزار نفر، و جمعیّت جهانی جین‌ها در حدود چهار میلیون نفر برآورد شده است؛ که لباس کامل به تن می‌کنند و به جای گدایی سرگرم تجارت هستند و وضع اقتصادی خوبی دارند. آنان آیین خود را نوسازی کرده‌اند و تنها قدیسان و اندکی از ایشان در زندگی به روش‌های عجیب باستان روی می‌آورند.
ناپل سبز و آبی

| ناپل سبز و آبی | ناپل سبز و آبی |
| --- | --- |
کارگردان: آرماندو فیتساروتی
تهیه‌کننده: رافائله کولامونیچی
نویسنده: آرماندو فیتساروتی
بازیگران: لینا جناری آرماندو جیل نیکلا مالداچئا آگوستینو سالویه‌تی
موسیقی: ئی.آ. ماریو
فیلم‌بردار: آنتونیو چوفارو آرماندو فیتساروتی
تدوین‌گر: جنارو ماسولو آرماندو فیتساروتی
شرکت تولید: کُلدیم
تاریخ‌های انتشار: ۱۹۳۵
مدت زمان: ۵۴ دقیقه
کشور: ایتالیا
زبان: ایتالیایی 
ناپل سبز و آبی (ایتالیایی: Napoli verde-blu) یک فیلم موزیکال ایتالیایی است که در سال ۱۹۳۵ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به لینا جناری، آرماندو جیل، آگوستینو سالویه‌تی و نیکلا مالداچئا اشاره کرد.
شاپور (پسر بابک)

| شاپور 𐭱𐭧𐭯𐭥𐭧𐭥𐭩 | شاپور 𐭱𐭧𐭯𐭥𐭧𐭥𐭩 |
| --- | --- |
نقش کنده‌کاری شده شاپور در کاخ تچر، تخت جمشید.: نقش کنده‌کاری شده شاپور در کاخ تچر، تخت جمشید.
شاه پارس: شاه پارس
سلطنت: ۲۰۷/۱۰ – ۲۱۱/۲
پیشین: بابک
جانشین: اردشیر بابکان (دودمان جدید)
درگذشته: ۲۱۱/۲ دارابگرد
فرزند(ان): نرسه؟
خاندان: خاندان ساسان
پدر: بابک
شاپور (پارسی میانه: 𐭱𐭧𐭯𐭥𐭧𐭥𐭩) پسر بزرگ بابک و برادر بزرگ بنیان‌گذار شاهنشاهی ساسانی، اردشیر بابکان بود.
زندگی

شاپور بزرگ‌ترین پسر بابک و و برادر بزرگ اردشیر بابکان بود. او احتمالاً پدر نرسه است که نام او در سنگ‌نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت آمده‌است.
بابک در زمان حکومت بلاش چهارم اشکانی از او خواست تا شاهی شاپور را بر استخر به رسمیت شناسد اما شاهنشاه این درخواست را رد کرد. بابک در نتیجه این کار دست به شورش زد. تاریخ این شورش نامشخص است، اما با قضاوت بر اساس اطلاعات به دست آمده از یکی از نقش‌برجسته‌های بیشاپور، می‌توان گفت آن در حدود ۲۰۵–۲۰۶ رخ داده‌است. این شورش موفقیت‌آمیز بود و شاپور در استخر به شاهی رسید، اما بعداً او و پدرش درگذشتند و اردشیر مقام برادرش را به دست گرفت.
سکه‌ها

بابک پس از به چنگ آوردن حکومت پارس قاعدتاً می‌بایست سکه‌ای به نام خود و پدرش ساسان ضرب کرده باشد؛ اما تاکنون سکه‌ای از بابک پدر اردشیر بابکان بدین شکل به دست نیامده‌است و تنها پنج‌درهم نقره به نام شاپور یافت شده‌است. بر روی این سکه تصویر شاپور بر تخت شاهی پارس و بر پشت سکه تصویر بابک با کلاه مرواریددوزی شده که بر آن شکل ویژهٔ پنج گوشه‌ای درشت نصب گردیده، ضرب شده‌است. این سکه‌ها مطابق با نوع سکه‌های معمولی پارس است. تصویر شاپور و بابک در نگاره‌های تخت جمشید نیز دیده می‌شود.
سکه شاپور
راتان تاتا

| لژیون دونورراتان تاتاPV PB نشان امپراتوری بریتانیا نشان شایستگی از جمهوری ایتالیا نشان خورشید فروزان لژیون دونور | لژیون دونورراتان تاتاPV PB نشان امپراتوری بریتانیا نشان شایستگی از جمهوری ایتالیا نشان خورشید فروزان لژیون دونور |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۸ دسامبر ۱۹۳۷ ‏(۸۶ سال) بمبئی، Bombay Presidency, British India
درگذشت: ۹ آگوست ۲۰۲۴ Mumbai, Maharashtra, India
ملیت: Indian
محل تحصیل: دانشگاه کرنل (B.Arch)
پیشه(ها): Chairman present, Tata Sons Chairman, گروه تاتا
والدین: Naval Tata Sooni Tata
خویشاوندان: خانواده تاتا
جوایز: Padma Vibhushan (2008) Padma Bhushan (2000)
سر راتان ناوال تاتا (به گجراتی: રતન નવલ ટાટા)  (۲۸ دسامبر ۱۹۳۷ - ۹ اکتبر ۲۰۲۴)  یک تاجر هندی و رئیس گروه تاتا، کونگلومریت به مرکزیت بمبئی ست. او عضوی از خانواده شهیر و صنعتگر هندی تاتاست. او به عنوان قدرتمندترین مدیرعامل هند شناخته شده‌است. او از پارسیان هند است.
دانشگاه لیدز

| 0 | 1 |
| --- | --- |
شعار: et augebitur scientia «و دانش افزوده خواهد شد»
نوع: دانشگاه تحقیقاتی دولتی
بنیانگذاری شده: ۱۹۰۴؛ ۱۲۰ سال پیش (۱۹۰۴-خطا: زمان نامعتبر}})
موقوفه مالی: ۸۳٫۲ میلیون پوند (۲۰۲۳)
بودجه: ۹۷۹٫۵ میلیون پوند (۲۰۲۲/۲۳)
اعضای هیئت علمی: ۳۸۷۵ نفر (۲۰۲۲/۲۳)
کارمندان مدیریتی: ۵۳۵۰ نفر (۲۰۲۲/۲۳)
دانشجویان: ۳۷۴۱۰ نفر (۲۰۲۲/۲۳)
کارشناسی: ۲۶۷۰۰ نفر (۲۰۲۲/۲۳)
تحصیلات تکمیلی: ۱۰۷۱۵ نفر (۲۰۲۲/۲۳)
موقعیت: لیدز، یورک‌شر غربی، پادشاهی متحده
وبگاه: www.leeds.ac.uk
دانشگاه لیدز (به انگلیسی: University of Leeds) یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی در لیدز واقع در یورکشر غربی انگلستان است که در سال ۱۹۰۴ میلادی بنیان‌نهاده شده‌است. این دانشگاه مطرح یکی از بهترین دانشگاه‌های انگلستان و ۸۷ امین دانشگاه جهان طبق رنکینگ QS در سال ۲۰۱۵ می‌باشد.
دانشگاه لیدز، یکی از اعضای گروه راسل (دانشگاه‌های برجستهٔ پژوهشی انگلستان) و همچنین گروه ان۸ است.
همچنین این دانشگاه، یکی از دانشگاه‌های انگلستان شناخته شده با نام آجر قرمز است.
از دانش‌آموختگان معروف این دانشگاه در ایران میتوان به دکتر محمدرضا حافظی از معمارهای برجسته ایران و طراح برج میلاد در تهران و یدالله موقن مترجم و پژوهشگر فلسفه و عصر روشنگری نام برد. این دانشگاه با داشتن موقوفه مالی ۸۳٫۲ میلیون پوندی، جزو بیست دانشگاه برتر بریتانیا از این حیث می‌باشد.
تاریخچه

این دانشگاه، ابتدا به نام مدرسه پزشکی لیدز شناخته می‌شد که سپس با پیوستن کالج یورکشر به آن، در سال ۱۸۸۷ به عنوان یک دانشگاه واحد به دانشگاه ویکتوریا پیوست. دانشگاه ویکتوریا از ادغام این دانشگاه با کالج اوِنز (Owens College که نهایتاً به دانشگاه منچستر تغییر نام داد) و کالج دانشگاهی لیورپول (که به دانشگاه لیورپول تغییر نام داد) تشکیل شد.
در سال ۱۹۰۴ و یک سال پس از آنکه دانشگاه لیورپول از دانشگاه ویکتوریا جدا شد، دانشگاه لیدز هم به عنوان دانشگاهی مستقل درآمد و از دانشگاه ویکتوریا جدا شد.
خلیفه محله

| خلیفه محله خَلِه محله؛ خَلیف محله | خلیفه محله خَلِه محله؛ خَلیف محله |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: گیلان
شهرستان: رودسر
بخش: بخش مرکزی
نام(های) دیگر: گلستان محله
مردم: مردم
جمعیت: ۵۳۶
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
ارتفاع: ۱۲- متر
آب‌وهوا: آب‌وهوا
میانگین دمای سالانه: ۴۱:۱۳
روزهای یخبندان سالانه: معمولاً ندارد به جز زمستان ۹۸
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۱۳۴۲۵۱
  خلیفه محله  روی نقشه ایران ۳۷° شمالی ۵۰° شرقی﻿ / ﻿۳۷°شمالی ۵۰°شرقی﻿ / 37; 50   :   خلیفه محله  روی نقشه ایران ۳۷° شمالی ۵۰° شرقی﻿ / ﻿۳۷°شمالی ۵۰°شرقی﻿ / 37; 50   
 :  
خلیفه محله از روستاهای بخش مرکزی شهرستان رودسر در استان گیلان در شمال ایران واقع شده‌است.
موقعیت جغرافیایی

خلیفه محله، غربی‌ترین روستای جلگه‌ای شهرستان رودسر، از توابع بخش مرکزی رودسر و به دلیل مجاورت آن با شلمان رود، دارای معدن بزرگ شن و ماسه می‌باشد.
نام گذاری روستا

خلیفه محله، تغییر شکل یافته خاله محله و خاله (خَلِه) در واژگان گویش گیلکی به معنی رود و رودخانه می‌باشد. به عبارتی: خلیفه محله، مکانی است که رود در آن جریان دارد و البته رودخانه شلمان رود که از کوه‌های ناتشکوه املش در البرز شمالی سرچشمه می‌گیرد، پس از طی مسافتی، از ضلع غربی این روستا عبور کرده و در نهایت به دریای خزر می‌ریزد.
زبان

مردمان آن به گویش گیلکی شرق گیلان و به لهجه شلمانی صحبت می‌کنند.
به واسطه طبیعت دل‌انگیز و افسونگر این آبادی، نام گلستان محله نیز بر آن گفته می‌شود.[نیازمند منبع]
مهاجرت

در سال‌های اخیر به دلیل مهاجرت عمده روستاییان به شهرها، اکنون جمعیت خلیفه محله به کمتر از ۵۰۰ نفر کاهش یافته‌است.
عمده محصولات کشاورزی آن: برنج، سبزیجات و حبوبات ومرکبات و صیفی جات وچای و پرورش کرم ابریشم می‌باشد
ماهیگیری از شلمان رود، تا دو دههٔ پیش، منبع درآمد و غذایی عمدهٔ اهالی بود.
نگارخانه

شلمان رود در خلیفه محله
زنجره (گیلکی: زلزلهٔ) بر روی شاخه درخت آلوچه، روستای خلیفه محله شلمان؛ استان گیلان
عکس یک کندوج شیروانی در روستای خلیفه محله شلمان؛ استان گیلان
ماهیگیری در شلمان رود- روستای خلیفه محله شلمان؛ استان گیلان
طغیان شلمان رود- خلیفه محله، شلمان؛ استان گیلان
نوعی مار غیرسمی در خلیفه محله شلمان؛ استان گیلان
منظره برف در زمین فوتبال روستای خلیفه محله شلمان؛ استان گیلان- دی ماه ۱۳۸۶ خورشیدی
مرکز هنر و رسانه زد.ک.ام کارلسروهه

| 0 | 1 |
| --- | --- |
Panorama view of the ZKM – here with fog sculpture CLOUD WALK @ZKM by Fujiko Nakaya: Panorama view of the ZKM – here with fog sculpture CLOUD WALK @ZKM by Fujiko Nakaya
بنیان‌گذاری: ۱۹۹۷
مکان: کارلسروهه، Germany
مختصات: ۴۹°۰۰′۰۵″ شمالی ۸°۲۳′۰۱″ شرقی﻿ / ﻿۴۹٫۰۰۱۳۹°شمالی ۸٫۳۸۳۶۱°شرقی﻿ / 49.00139; 8.38361
مدیر: پیتر وایبل، Christiane Riedel [de]
وبگاه: zkm.de/en
مرکز هنر و رسانه زد.ک. ام کارلسروهه (انگلیسی: ZKM Center for Art and Media Karlsruhe)‌ (به آلمانی: Zentrum für Kunst und Medien)‌، مؤسسه‌ای فرهنگی است که در سال ۱۹۸۹ تأسیس شد و از سال ۱۹۹۷ در یک کارخانه متروکه مهمات‌سازی‌ فعالیت می‌کند. این موسسه که در کارلسروهه واقع شده، نمایشگاه‌هایی را بر اساس رویدادهای موضوعی سامان‌دهی، پژوهش‌های هنری انجام و آثاری را درباره تأثیرات رسانه‌ها‌، دیجیتالی‌سازی و جهانی‌سازی تولید می‌کند، و برنامه‌های آموزشی و ارتباطات عمومی و فردی را ارائه می‌دهد.