stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ایورو لنکستر
طراحی و ساخت

منشأ طراحی لنکستر برمی گردد به طراحی یک بمب افکن دوموتوره برای تأمین نیاز وزارت هوانوردی. وزارت هوانوردی برای نسل جدید بمب افکن‌های میان پیکر قابل استفاده در سطح جهانی اعلام نیاز نموده بود. موتوری که قرار بود برای این بمب افکن به کار رود موتور رولز-رویس والچر بود. نتیجهٔ این طراحی هواپیکای آورو منچستر بود که گرچه هواپیمایی با توانایی بالا بود، ولی موتور والچر آن غیرقابل اعتماد بود. فقط ۲۰۰ فروند منچستر ساخته شد که در سال ۱۹۴۲ همگی از رده خارج شدند.
طراح ارشد آورو، روی چادویک، قبلاً در حال کار روی یک نوع منچستر بهینه شده با ۴ موتور ضعیف تر ولی قابل اعتمادتر رولز-رویس مرلین بود. این هواپیما در آغاز آورو تایپ ۶۸۳ منچستر ۳ نامگذاری شد، ولی بعداً به لنکستر تغییر نام داد. پیش نمونهٔ این هواپیما با نام بی تی ۳۰۸ در دپارتمان پرواز آزمایشی آورو در فرودگاه منچستر مونتاژ گردید. این هواپیما کارایی بسیار بهتری را نسبت به منچستر نشان داد و یکی از معدود هواپیماهای جنگی در تاریخ است که از آغاز بی نقص نشان داد.
پس از پرواز دومین پیش نمونهٔ لنکستر سفارش‌های بعدی منچستر به نفع لنکستر لغو شد. طراحی منچستر و لنکستر بسیار شبیه همدیگر بود و هر دو دارای اتاقک خلبان گلخانه‌ای، دماغهٔ برجکدار و دم دوقلو بودند.
لنکستر یک هواپیمای کمربال با بدنهٔ تمام فلزی بیضی شکل بود. بال و بدنهٔ آن هر کدام در ۵ بخش اصلی ساخته شد. همهٔ بخش‌های بال و بدنه جداگانه ساخته شده و تجهیزات لازم بر روی آن‌ها نصب شده و سپس به همدیگر مونتاژ شده‌اند. قسمت دم دارای باله‌های بیضی شکل دوقلو و سکان است. لنکستر در آغاز دارای چهار موتور پیستونی رولز-رویس مرلین نصب شده بر روی بال بود. ارابه فرود اصلی آن قابل جمع شدن بود، ولی چرخ زیر دم ثابت بود. ارابهٔ فرود اصلی به صورت هیدرولیک به درون محفظهٔ موتور جمع می‌شد.
بیشتر لنکسترهای تولید شده در طول جنگ به وسیلهٔ کارخانهٔ شرکت آورو در چدرتن در نزدیکی اولدهام ساخته می‌شد و آزمایش پرواز آن‌ها از فرودگاه وودفورد در چشایر انجام می‌گرفت. دیگر لنکسترها به وسیلهٔ متروپلیتن-ویکرز (۱۰۸۰ فروند، آزمایش شده در وودفورد) و آرمسترانگ ویتورث ساخته شدند. این هواپیماها همچنین در کارخانهٔ شرکت آستین موتور در لانگبریج بیرمنگام و به وسیلهٔ ویکرز-آرمسترانک در چستر و کسل برامویچ بیرمنگام ساخته می‌شد. فقط ۳۰۰ فروند لنکستر بی۲ دارای موتور بریستول هرکیولس شدند و آن هم به دلیل کمبود موتورهای مرلین بود، زیرا تولید جنگنده در ارجحیت قرار داشت. بسیاری از ورژن بی۲ها پس از اتمام سوخت از دست رفتند. لنکسترهای بی۳ دارای موتور پاکارد وی-۱۶۵۰ بودند و از جهان دیگر فرقی با بی۱ها نداشتند. ۳۰۳۰ فروند بی۳ ساخته شد که همگی آن‌ها در کارخانهٔ نیوتن هیث شرکت آورو ساخته شدند.
از میان آخرین ورژن‌ها فقط لنکستر بی۱۰ در کانادا به وسیلهٔ ویکتوری ایرکرفت در مالتن انتاریو به تعداد قابل توجهی ساخته شد. تعداد ۴۳۰ فروند از این ورژن ساخته شد. نمونه‌های اولیهٔ آن اختلاف کمی با ورژن ساخته شده در بریتانیا داشتند و فقط اختلاف آن‌ها در موتور مرلین و ابزار و آلات الکتریکی به سبک آمریکایی بود. آخرین ورژن تولیدی مارک ۷ بود که به وسیلهٔ شرکت آستین موتور در کارخانهٔ لانگ بریج ساخته شد. تعداد ۷۳۷۷ فروند از ورژن‌های گوناگون لنکستر در خلال جنگ ساخته شد که هزینهٔ تولید هر کدام از آن‌ها در سال ۱۹۴۳ بالغ بر ۴۵۰۰۰ تا ۵۰۰۰۰ پوند بود.
رمثا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= اردن
| رمثا مدینة الرمثا | رمثا مدینة الرمثا |
| --- | --- |
شهر: شهر
The City Hall: The City Hall
استان: اربد
Municipality established: ۱۹۲۷
حکومت: حکومت
 • نوع: شهرداری
 • شهردار: Hussein Abu Sheeh El-Zubi
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۱۲۰۳۶۷
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (EET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (EEST)
کد منطقه: ۲ (۹۶۲)+
وبگاه: http://www.ramthacity.gov.jo
شهر رمثا (به عربی: الرمثا) در استان اربد در کشور اردن واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۷۱٫۴۳۳ نفر است.
هیراب

village در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| هیراب هیراب | هیراب هیراب |
| --- | --- |
village: village
هیراب: هیراب
مختصات: ۳۳°۵۲′۲۲″ شمالی ۴۸°۵۸′۳۲″ شرقی﻿ / ﻿۳۳٫۸۷۲۷۸°شمالی ۴۸٫۹۷۵۵۶°شرقی﻿ / 33.87278; 48.97556: مختصات: ۳۳°۵۲′۲۲″ شمالی ۴۸°۵۸′۳۲″ شرقی﻿ / ﻿۳۳٫۸۷۲۷۸°شمالی ۴۸٫۹۷۵۵۶°شرقی﻿ / 33.87278; 48.97556
استان‌های ایران: استان لرستان
شهرستان‌های ایران: شهرستان بروجرد
بخش (تقسیمات کشوری): بخش مرکزی شهرستان بروجرد
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان والانجرد
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۲۹
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
هیراب روستایی در شرق شهرستان بروجرد در استان لرستان می‌باشد. این روستا در دهستان والانجرد در بخش مرکزی این شهرستان قرار دارد. این روستا بر سر جاده بروجرد - اراک قرار دارد. هیراب در مجاورت گردنه هیراب در مسیر ترانزیتی تهران-جنوب (بزرگراه بروجرد-اراک) قرار گرفته و منطقه‌ای سردسیر و برف‌گیر است.
شغل اصلی ساکنین این روستا کشاورزی و دامپروری است. عمده محصولات کشاورزی آن گندم و جو و بیشتر محصولات باغی آن شامل گیلاس و سیب می‌باشند.
جمعیت

بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت هیراب در سال ۱۳۸۵، برابر با ۲۹ نفر بوده‌است که از این میان ۱۴ نفر مرد و بقیه زن بوده‌اند. این روستا ۲۱ خانوار جمعیت دارد.
نشر نو

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: انتشارات
سرنوشت: فعال
بنا نهاده: ۱۳۶۰
بنیانگذاران: محمدرضا جعفری
دفتر مرکزی: تهران
محدودهٔ فعالیت: ایران
مدیر عامل اجرایی: محمدرضا جعفری
محصولات: کتاب
وبگاه: https://nashrenow.com
نشر نو ناشر ایرانی است که در زمینه های مختلف از جمله ادبیات ، علوم تجربی، علوم انسانی، فلسفه و هنر فعال است . این انتشارات در سال ۱۳۶۰ توسط محمدرضا جعفری در تهران بنیان گذاشته شد.
شکل‌گیری  نشر

نشر نو سال ۱۳۶۰ در سایه توقیف اموال عبدالرحیم جعفری و مصادره  نشرامیرکبیر فعالیتش را آغاز کرد. محمدرضا جعفری  (متولد ۲۷ اسفند ۱۳۲۷ تهران) بنیان‌گذار نشرنو فرزند عبدالرحیم جعفری پیشتر در کنار پدر  در سال‌های دهه پنجاه مدیر تولید  نشر بود. کار نشر را از  نشرامیرکبیر  در سال‌های نوجوانی آغاز کرد. آن سال‌ها علاوه بر مدیر تولید به عنوان دستیار اجرایی  و در دیگر مسئولیت‌ها نقش موثری در شکوفایی نشر امیرکبیر داشته است. او همچنین به عنوان مترجم در آن نشر آثاری را برای کودکان به فارسی برگردانده و منتشر شده‌است. فرهنگ فشرده نشر نو از دیگر آثار این مترجم و ناشر است.
پس از انقلاب  در سال ۱۳۶۰ با انتشار رمان زمین سوخته اثر احمد محمود فعالیت نشر نو آغاز شد. احمد محمود برای حمایت خانواده عبدالرحیم جعفری فعالیت انتشاراتی جدیدالتاسیس نشر نو، رمان زمین سوخته را به آن‌ها می‌سپارد و چاپ نخست آن در ده هزار نسخه منتشر و در یک روز به فروش رفت.
سال‌های آغازین

محمدرضا جعفری که در فضای  مصادره اموال خانوادگی  فعالیت را در نشر نو آغاز کرده بود، در سال‌های نخست فعالیت با محدودیت‌ها و فشارهایی برای پیش بردن کارهای نشرش روبرو بود. محمدرضا جعفری از مصطفی تاج‌زاده و همچنین صباح زنگنه در دوران وزارت محمد خاتمی در ارشاد اسلامی به عنوان مدیرانی یاد کرده‌است که در فعالیت نشرنو سنگ‌اندازی می‌کردند. از اواخر دهه شصت تا سال ۱۳۷۹ نشرنو به دلیل عدم صدور مجوز پروانه نشر از فعالیت بازماند و ناگزیر کتاب‌هایش را با نام نشری دیگر با پرداخت درصدی از رقم پشت‌جلد کتاب به آن نشر چاپ می‌کرد.
محمدرضا جعفری عنوان نشرنو را برای مؤسسه جدید انتشاراتی به دلیل «اختصار» و «روان» و با «مسما» بودن انتخاب کرد. در سال ۱۳۹۰ به دلیل اعمال فشارهای مجدد، پرونده‌سازی علیه نشر نو، ناگزیر بنیان‌گذار نشر بار دیگر، این‌بار به نام همسرش درخواست صدور مجوز نشر داد و در این فرایند فرهنگ نشر نو پدید آمد و نام نشر به این شکل تغییر کرد. نشر نو عمدتا در زمینهٔ ادبیات، فلسفه، سیاست، تاریخ، حقوق و روانشناسی فعالیت می‌کند. تا کنون ۳۰۰  عنوان کتاب در این زمینه‌ها منتشر کرده است.
کتاب‌های نشر نو

نشرنو در چهل سال فعالیت آثار متعددی در حوزه ادبیات و علوم انسانی را منتشر کرده استُ در این بخش برخی از آثار مهم‌تر فهرست می‌شود.
زمین سوخته نام رمانی از احمد محمود روایتی از جنگ ایران و عراق است که سال ۱۳۶۱ نخستین‌بار در نشرنو منتشر شد.
مرشد و مارگاریتا رمان میخائیل بولگاکف، که  شناخته‌شده‌ترین کار او است. به باور بسیاری این اثر در شمار بزرگ‌ترین آثار ادبیات روسیه شوروی در سده بیستم است. نخستین‌بار فارسی این اثر سال ۱۳۶۸ به قلم عباس میلانی در نشرنو منتشر شد.
به دور از مردم شوریده  نام رمانی از توماس هاردی نویسنده انگلیسی است. به فارسی ابراهیم یونسی در  نشر نو منتشر شده است.
بلندی‌های بادگیر  رمان امیلی برونته، نویسندهٔ انگلیسی  است این اثر به ترجمه علی‌اصغر بهرام‌بیگی در نشرنو چاپ شده است. مهدی سجودی مقدم، رضا رضایی، نوشین ابراهیمی و جهانپور ملکی  نیز ترجمه‌های دیگری از این اثر به فارسی به دست دادند.
ثریا در اغما رمان اسماعیل فصیح  سال ۱۳۶۲ در نشرنو  منتشر شد و در عرض یک سال به چاپ چهارم رسید.
زمستان ۶۲ رمان اسماعیل فصیح  روایتی از  جنگ ایران و عراق سال‌های دهه شصت در نشرنو منتشر شده است.
انسان خردمند: تاریخ مختصر بشر  نوشته یووال نوح هراری سال ۱۳۹۶  با ترجمه نیک گرگین در نشر نو  منتشر شد. این اثر بااستقبال گسترده مخاطب‌ها روبرو شد و در فاصله زمان کوتاهی پس از پرفروش شدن توقیف و از بازار جمع‌آوری شد.
انسان خداگونه: تاریخ مختصر آینده  دیگر اثر یووال نوح هراری که با ترجمه نیک گرگین در نشر نو  منتشر شد، اما مانند دیگر ثار این نویسنده در مدت کوتاهی توقیف شد.
مردمان بومی فلات ایران پیش از مهاجرت آریاییان

قبل از مهاجرت گسترده آریایی‌ها از ماوراءالنهر و قفقاز بزرگ واقع در فلات ایران (مهاجرتی که مربوط به یک محدوده باشد) به بخش مرکزی فلات ایران مردمانی در این سرزمین می‌زیستند. کاسپی‌ها، کاسیان، تمدن ایلام، گوتیان (قوم)، لولوبی (قوم)، اورارتوها و ماناییان از جملهٔ اقوام فلات ایران پیش از مهاجرت آریاییان بودند.
کاسپی‌ها

مقالهٔ اصلی: کاسپی‌ها
کاسپی‌ها نام عمومی بسیاری از طوایف ساکن در قفقاز جنوبی از جمله در شرق گرجستان،جمهوری آذربایجان و حدود تالش و گیلان و در آذربایجان شرقی تا حدودی زنجان بود. نام اروپایی کاسپین برای دریای خزر از نام این قوم اقتباس شده است.  کاسپی نام شهری کهن و باستانی در شرق گرجستان است که محل زندگی طوایف کاسپی بوده است. این شهر و منطقه باستانی یکی از مناطق مهم فرمانروایی ایبریا گرجستان از زمان باستان می باشد. کاسپیان دارای آداب و رسوم و مناسکی ویژهٔ خود بوده‌اند که برخی از آن رسوم و مناسک در آریاییان مؤثر افتاد. آنان در عین پیشرفتگی نسبی و مسالمت شیفتهٔ کار و کوشش دسته‌جمعی بودند. آنان اجساد مردگان خویش را در بیابانی دور از مساکن و روستاهای خود می‌نهادند و از دور مراقب آن اجساد بوده‌اند. به نظرشان اگر جسدی را کرکس می‌خورد آن مرده در عالم باقی سخت خوشبخت و آمرزیده‌بود و اگر جانورانی زمینی مانند گرگ یا سگ جسد را می‌خوردند، مرده کمتر آمرزیده بود اما بدا به حال مرده‌ای که جسدش را هیچ پرنده یا درنده‌ای نمی‌خورد.
کاشوها

کاشوها (به انگلیسی: Kassite) یا کاسی‌ها یا کاشیان یا کاشوها موطن اصلی شان در هزارهٔ سوم پیش از میلاد دره‌های لرستان و بختیاری و ایلام امروز بود. در هزارهٔ دوم پیش از میلاد بعضی عناصر آریایی از شاخهٔ سندگوی آمده از قفقاز به میان ایشان راه یافتند و بر مذهب و هنر آنان تأثیر گذاشتند. کاشیان قرن‌ها بر بابل حکومت کردند. جرج کامرون دربارهٔ زبان آن‌ها می‌گوید بیشتر واژه‌های باقی‌مانده و اکثر نام‌های اشخاص متعلق به کاشی‌ها ثابت می‌کنند که عامهٔ مردم کاشی به زبان قفقازی که شاید همسایهٔ نزدیک زبان ایلامی بوده، تکلم می‌کرده‌اند. بعضی ایزدان کاشی بنیاد قفقازی و بابلی و آریایی دارند. کاشیان زودتر از ایلامیان زبان خود را از دست دادند و طی دوران هخامنشی با ایلامیان، خوزیان، پارسیان و لولوبیان درآمیختند .
بعضی از پژوهشگران چون ارنست هرتسفلد کاسیان و کاسپی‌ها را همریشه قلمداد کرده‌اند.
به گفته یوزف مارکوارت کاسی‌ها همچون تپورها قومی گسترده ساکن در فلات ایران پیش از ورود آریایی‌ها بوده‌اند. گمان می‌رود که کاسیان از دوران دیرین که کس به یاد ندارد، در ناحیهٔ مذکور زندگی می‌کردند؛ همچنانکه ایلامیان که همسایه و محتملا خویشاوند ایشان بودند در سرزمین خویش می‌زیستند.
کاسیان در نیمه دوّم هزارهٔ‌یکم پیش از میلاد تا حاشیه کویر مرکزی و نواحی اصفهان و کاشان و حتی نواحی استان تهران و مرکزی نفوذ کردند. پس از فتح پادشاهی ماد آینده آن را کاردونیاش نامیدند و در آن سُکنا گزیدند.
کاسیان در سوارکاری از اقوام دیگر چالاک‌تر و ماهرتر بودند و همین قوم «کاسی» بود که نژاد اصیل اسب را به میانرودان آورد و این نژاد اسب از آنچه سومری‌ها داشتند، برتری یافت و نیز نوشته‌ها و دستورهایی دربارهٔ تعلیم و نگهداری اسب از آنان باقی مانده است که نشانهٔ عشق و علاقهٔ آنان به اسب و سوارکاری است.
آنچنان که از روی ظاهر واژه‌ها بر می‌آید نام شهرهای قزوین و کاشان و همچنین نام دریای کاسپین محتمل هست که از نام این قوم باستانی گرفته شده باشد. نام کاسپین می‌تواند بصورت جمع واژهٔ کاسی باشد، و حرف «پ» در واژهٔ «کاسپی» نشانهٔ جمع بوده باشد. نام قوم کاسپین در نواحی چیترال هند نیز دیده می‌شود. ژورژکنتنو دانشمند و باستان‌شناس از محلی به نام «آریا کاشن» در نزدیک رود جیحون سخن می‌گوید.
ایلامیان

ایلام یا هیلام یا در تلفظ غربیان اِلام در کتیبه‌های پارسی-هخامنشی هوجه یا اوجه. پس از پیروزی‌ها و شکست‌ها در برابر بابل‌یان، آشور‌یان و ماد‌ها و گسترش قلمرو خود از خوزستان تا قسمت‌هایی از فارس و لرستان و بختیاری و بوشهر کنونی سرانجام در سال ۵۳۸ پیش از میلاد به صف متحدان هخامنشیان پیوستند، تا دورهٔ اشکانی تا حدی زبان خود را حفظ کردند سپس رفته‌رفته با کاشیان و پارس‌یان درآمیختند.
گوتی‌ها

گوتیان قبیله ای کوه‌نشین ساکن در بخش مرکزی زاگرس تا حدی منطبق با قسمتی از کردستان امروز بودند. نام کوه جودی که در داستان نوح کشتی او بر آن نشسته است، از نام این قوم گرفته شده است. گوتی‌ها جنگی بوده‌اند و سرانجام با آمیزش با برخی طوائف ماد به ویژه سگرته‌ها در تکوین طوایف کرد دخیل گشتند.
لولوبیان

لولوبیان یک قوم کوهستان‌نشین ساکن در کوه زاگرس در جنوب زیستگاه گوتی‌ها و شمال کاشیان بود. از جمله بنیاد گزاران طوائف کرد لولوبیان بوده‌اند.
اورارتو

اورارتو قومی پیشرفته ساکن در نواحی کوهستانی آناتولی و شمال غرب آذربایجان امروز همسایهٔ هیتی‌ها و سپس همسایهٔ شمالی آشوریان بودند. بعدها نامشان با ناحیه وان در ترکیه امروز ارتباط یافت. آنان ناچار در برابر قدرت توسعه طلب آشور متحدتر شدند و حکومتی تشکیل دادند که مخصوصاً در حدود سال ۸۰۰ پیش از میلاد قوت گرفت و تبدیل به یکی از قدرت‌های آسیای غربی گردید.
در این زمان طوائف آریائی موسوم به ماد شده، داشتند از شرق به حدود سیلک و رگه یا ری می‌رسیدند. اورارتوها خط و کتابت داشتند وکتیبه‌های چندی از شاهان اورارتو به دست آمده است. نام کوه‌های آرارات به اورارتو مربوط است. حملات مکرر سکایان و کیمریان از قفقاز و سپس ماد‌ها در حدود ۶۰۰ پیش از میلاد پادشاهی اورارتو را به سقوط کشاند. سرانجام مردمش با قومی هندواروپائی آمده از بالکان به آسیای صغیر درآمیختند و قوم ارمنی را به وجود آوردند.
ماناییان

ماناییان همسایهٔ شمالی گوتیان و همسایهٔ جنوب و جنوب شرقی اورارتو‌ها و همسایهٔ شرقی میتانی‌ها بودند. قومی ساکن در آذربایجان غربی و سواحل جنوبی دریاچه ارومیه. این قوم سرانجام مقهور اورارتو‌ها و سپس آشور‌یان گردید. تمدن حسنلو متعلق به این قوم است.
فرمانروایی کاشیان بر بابل در ۱۴۰۰ سال پیش از میلاد.
نقشه‌ای از سرزمین ایلام باستان (قرمز).
نقش برجسته‌ای مربوط به پیروزی نارام-سین نوه سارگن بزرگ بر لولوبیان.
نقشهٔ اورارتو.
منطقهٔ ماناییان.
آوالان (هوراند)

آوالان یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است. که در دهستان دودانگه شهرستان هوراند واقع شده‌است. این روستا از فاصله ۴ کیلومتری شهرستان هوراند قراردارد.
مکان در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| آوالان | آوالان |
| --- | --- |
روستا: روستا
استان: آذربایجان شرقی
شهرستان: هوراند
دهستان: دودانگه
جمعیت (2006): جمعیت (2006)
 • کل: ۱۵۳
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (IRST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (IRDT)
آوالان ۲
آوالان ۳
آوالان ۴
آوالان ۵
آوالان ۶
آنتالیا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ترکیه
| آنتالیا Antalya | آنتالیا Antalya |
| --- | --- |
شهر: شهر
Konyaaltı PlajıHadrian KapısıHıdırlık KulesiDüden ŞelalesiAntRayKaleiçi Yat LimanıKaleiçi: Konyaaltı PlajıHadrian KapısıHıdırlık KulesiDüden ŞelalesiAntRayKaleiçi Yat LimanıKaleiçi
ناحیه: مدیترانه
استان: آنتالیا
حکومت: حکومت
 • شهردار: ابدالممالک آکایدین
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۰٫۸۱۵ کیلومتر مربع (۸٫۰۳۷ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۱۰۰۱۳۱۸
 • تراکم: ۴۸۰۰۰/کیلومتر مربع (۱۲۰۰۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳ (زمان در ترکیه)
کد پستی: ۰۷xxx
کد منطقه: ۰۲۴۲ (۹۰)+
پلاک خودرو: ۰۷
وبگاه: www.antalya.bel.tr
یکی از سواحل آنتالیا (ساحل کُنیا آلتی)
آثار باستانی (آمفی‌تئاتر)
آنتالیا (به ترکی استانبولی: Antalya) (به ترکی عثمانی: آنطالیه)، پنجمین شهر پرجمعیت ترکیه و مرکز استان آنتالیا است. آنتالیا در سواحل جنوب غربی آناتولی واقع شده است که در کنار آن کوه‌های توروس قرار دارد. این شهر با بیش از ۲.۶ میلیون نفر در منطقه شهری خود، بزرگترین شهر در منطقه مدیترانه ترکیه است که در امتداد دریای مدیترانه واقع شده است.
تاریخ > در دوره بیگ‌نشین‌های تُرکمان آناتولی

مقالهٔ اصلی: تکه (بیگ‌نشین آناتولی)
در سالهای آخر سلطنت سلجوقیان روم، هنگام پیشروی ایلخانیان به سمت آناتولی، مناطق آناتولی به صورت بیگ‌نشین‌های تُرکمن خودمختار (Anatolian beyliks) تبدیل شد. در همین دوران، گروهی از تُرکمانان که شاخه‌ای از ایل تِکه بودند و در آغاز قرن سیزدهم توسط سلاطین سلجوقیان روم در آنتالیا مستقر شده بودند، بیگ‌نشین تِکه را تشکیل دادند. در آن زمان، منطقه بین آنتالیا، فینیک، کاش، کالکانلی، میلی، گمبه، المالو، کورکوداِلی و سریک در جنوب آناتولی و آنتالیا و آلانیا، به تِکه اِلی معروف شد.
تاریخ > در دوره امپراتوری عثمانی

سلطان عثمانی بایزید اول، در سال ۱۳۹۰ میلادی آنتالیا را فتح کرد. او حکومت شهر را ابتدا به پسرش عیسی و سپس به فرزند دیگر خود مصطفی داد. در سال ۱۳۹۷، منطقه بین آنتالیا و آلانیا کاملاً تحت کنترل عثمانی بود.
بین مرزهای استان امروز آنتالیا و تقسیمات کشوری تهیه شده توسط امپراتوری عثمانی برای این منطقه در سده‌های ۱۵ و ۱۶ تفاوت‌هایی وجود دارد. در این قرن‌ها سنجق‌های آلانیا و تِکه در این منطقه قرار داشتند.
آنتالیا اغلب به دلیل قرار گرفتن در مسیرهای تجاری، اهمیت زیادی داشت و در دورۀ سلجوقی با کشتی و بندر خود از اهمیت بالایی برخوردار بود. آنتالیا تحت حاکمیت سلجوقیان با انجام فعالیتهای مهم تجاری با قبرس به یکی از مهمترین مراکز تجاری دوره تبدیل شد. در اواخر قرن سیزدهم یا در آغاز قرن چهاردهم، آنتالیا بین حمیداوغولار و تِکه اوغولار تقسیم شده بود. در دوره حاکمیت بیگ‌نشین تِکه، صلح و توسعه ادامه یافت و فعالیت‌های توسعه و فرهنگی افزایش داشت.
به جز شورش شاهقلی که در سال ۱۵۱۱ تحت سلطنت عثمانی رخ داد، شورش‌های چلبی در قرن شانزدهم، هیچ اتفاق خاص دیگری در این منطقه رخ نداده‌است. با این حال، در نتیجه این شورش‌ها، تبعیدهای زیادی به جزایری مانند مودون و کرون و مهاجرت‌های گسترده قبایل تُرکمان به ایران صورت گرفت.
جغرافیا

آنتالیا در منطقه مدیترانه و در غرب ترکیه واقع شده‌است.
این شهر از سمت شمال با شهر بوردور و اسپارتا، از سمت شمال شرقی به قونیه، از جنوب به دریای مدیترانه، از شرق به شهر کارامان و مرسین، از غرب به شهر مولا و از جنوب غرب توسط شهر کمر احاطه شده‌است.
سراسرنما از پارک قراعلی اوغلو
آب و هوا

آب و هوای این شهر به‌طور کلی مدیترانه‌ای بوده که در فصل تابستان گرم و خشک و در زمستان معتدل و بارانی می‌باشد. به عبارت دیگر در فصل زمستان امواج هوای گرم از سوی دریا به طرف ساحل در چرخش بوده و مانع از برودت و سرمای زیاد می‌گردد. میانگین دما در تابستان بین ۲۸ تا ۳۶ درجه و بعضاً تا ۴۰ درجه سانتیگراد نیز می‌رسد. در زمستان ماه ژانویه دمای هوا به‌طور متوسط بین ۹ تا ۱۵ درجه می‌باشد؛ و از نظر هواشناسی تا اکنون برف و یخبندان در این شهر به ندرت دیده شده‌است.
به‌طور متوسط رطوبت سالانه در این منطقه ۶۴٪ است. آنتالیا منطقه‌ای ساحلی می‌باشد که دارای تابستان‌های گرم و طولانی بوده و حتی نوشته اذعان شده که در زمستان در ماه‌های ژانویه و دسامبر بارندگی بسیار نادر بوده و باران‌های سیل آسا بیشتر در فصل پاییز دیده شده‌است.
به‌طور متوسط در سال ۳۰۰ روز آفتابی و ۴۰ تا ۵۰ روز بارانی بوده و میانگین دمای سالیانه حدود ۱۸٫۷ درجه سانتیگراد است.
پوشش گیاهی

زیتون‌هایی به ارتفاع ۳ الی ۵ متر مانند سایر حوضه‌های مدیترانه یکی از پر رشدترین گونه‌های گیاهی در آنتالیا است که از ساحل دریا تا ارتفاع ۵۰۰ الی ۶۰۰ متری سطح دریا در همه جا دیده می‌شود. در ارتفاعات ۶۰۰ الی ۱۲۰۰ متر از سطح دریا درختهای چنار وحشی، صندل، توت فرنگی وحشی، درخت قطاب دیده می‌شود. در ارتفاعات ۱۲۰۰ تا ۲۱۰۰ کمربندی جنگلی از درختان سدر، صنوبر، کاج، راش و گونه‌های مختلفی از درخت عرعر وجود دارد. درختان سرو و سایر درختان مخروطی تا ارتفاع ۲۳۰۰ متری رشته کوه توروس رشد کرده و از آن بالاتر چمنزارهایی شبیه چمنزارهای آلپ با انواع گیاهانی از قبیل گاو زبان، توت فرنگی، آویشن، خشخاش، خارشتر، مریم گلی، زعفران، گل داوودی، مارچوبه و غیره پوشیده شده‌است.
پوشش جانوری

منطقه آنتالیا دارای ویژگی‌های آب و هوایی معتدل با تنوع پوشش گیاهی و غنای حیات وحش است. پستاندارانی همچون گوزن، روباه، سمور، سنجاب، گوزن خالدار، بز کوهی، شغال، کفتار، گرگ، خرس و … و پرندگانی همچون کبک، دراج، بلدرچین، قمری، سیاه خروس، ابیا، پری شاهرخ، درنا و … از جمله حیواناتی هستند که قسمتی از حیات وحش آنتالیا را تشکیل می‌دهند.
رودخانه‌ها و آبشارها

در استان آنتالیا حدود ۱۱۱ رود در جریان است که همگی این رودها یا مستقیماً یا پس از پیوستن به رودهای دیگر به دریای مدیترانه می‌ریزند. از مهمترین رودها می‌توان رودهای ماناوگات (به ترکی استانبولی: Manavgat ırmağı)، آک سو (به ترکی استانبولی: Aksu)، کوپرو سویو (به ترکی استانبولی: Köprü suyu)، کارپوز چایی (به ترکی استانبولی: Karpuz çayı) و دودن چایی (به ترکی استانبولی: Düden çayı) و از معروفترین آبشار(به ترکی استانبولی: Şelale)‌ها می‌توان به آبشارهای یوکاری دودن (به ترکی استانبولی: Yukarı Düden) و آشاغی دودن (به ترکی استانبولی: Aşağı Düden)، ماناوگات (به ترکی استانبولی: Manavgat)، کورشونلو (به ترکی استانبولی: Kurşunlu)، آبشارهای اوچان سو (به ترکی استانبولی: Uçansu Şelaleleri) و ساپادره (به ترکی استانبولی: Sapadere) اشاره کرد.
کشاورزی

سیب بزرگترین محصول کشاورزی در منطقه آنتالیا است. استان آنتالیا به لحاظ پتانسیل کشاورزی و سازگاری زیست‌محیطی با دشت آنتالیا، دارای جایگاه مهمی در کشاورزی ترکیه است. سیب عمده‌ترین محصول کشاورزی منطقه آنتالیاست. بخش‌های ساحلی و نزدیک به ساحل برای کشاورزی گلخانه ای مناسب است و همچنین می‌توان گیاهان گرمسیری مانند نارنج، موز، آواکادو را در مناطق ساحلی پرورش داد. اما در قسمت‌های دور از ساحل می‌توان انواع میوه‌های مقاوم تر مانند سیب، گلابی و به پرورش داد. خیار، پرتقال و مرکبات، علی‌الخصوص گوجه فرنگی از جمله محصولات کشاورزی در حال رشد هستند.
استان آنتالیا با تولید سالانه ۳٬۳۶۸٬۳۵۷ تن سبزیجات معادل ۱۳٫۴٪ از کل تولید کشور و با تولید ۱٬۰۱۱٬۹۱۷ تن میوه ۶٫۰۶٪ از تولید کل کشور سهم مهمی در این زمینه دارد.
بخش کشاورزی که روند موازی با توسعه سریع شهر را تجربه کرده‌است نیز در ساختار خود دستخوش تحولات عمیقی شده‌است. در حالی که در سال ۱۹۷۰، سه چهارم جمعیت کشور (۷۵٪) در بخش کشاورزی بودند، این میزان در سال ۲۰۰۰ به کمتر از نصف (۴۹٪) کاهش یافته‌است.
جاذبه‌های دیدنی

قلعه ایچی
هادریان کاپیسی
تونک تپه
پارک کارالی‌اوغلو
پل آراپ سو ( عرب سو یو)
تله کابین آنتالیا
پارک فرهنگی آتاتورک
بادام آغاجی
برج هیدیرلیک
مسجد محمدپاشا تکلی
آبشار دودن
آبشار کورشونلو
منابع و مراجع

ویکی‌پدیا انگلیسی| آنتالیا
ویکی‌پدیای ترکی| آنتالیا
| ن ب واستان آنتالیا | ن ب واستان آنتالیا | ن ب واستان آنتالیا |
| --- | --- | --- |
| مرکز |   آنتالیا  |   |
| شهرستان‌های حوزه  کلان‌شهری آنتالیا |  آق‌سو Aksu  دوشمه‌آلتی Döşemealtı  قونیه‌آلتی Konyaaltı  کپز Kepez  مرادپاشا Muratpaşa  |   |
| دیگر شهرستان‌ها |  آق‌سقی Akseki  آلانیا Alanya  ابرادی İbradı  المالی Elmalı  دمره (قلعه) Demre, Kale  سریک Serik  غازی‌پاشا Gazipaşa  فنیقه Finike  قورقودالی Korkuteli  قوملوجا Kumluca  کاش Kaş  کَمَر Kemer  گون‌دوغموش Gündoğmuş  ماناوگات Manavgat  |   |
| اماکن دیدنی |  آبشار دودن  آبشار قورشونلو  پرگا  سیده  قلعه آلانیا  آسپندوس  موزه آنتالیا  دروازه هادریان  کالاایچی  برج خضرایلیا  پارک کاراعلی اوغلو  مسجد ییولی مناره  |   |
خلیج آنتالیا
هیخار

مکان
| Híjar | Híjar |
| --- | --- |
Location in Spain.: Location in Spain.
مختصات: ۴۱°۱۰′۲۸٫۵۰″ شمالی ۰°۲۶′۵۹٫۱۱″ غربی﻿ / ﻿۴۱٫۱۷۴۵۸۳۳°شمالی ۰٫۴۴۹۷۵۲۸°غربی﻿ / 41.1745833; -0.4497528: مختصات: ۴۱°۱۰′۲۸٫۵۰″ شمالی ۰°۲۶′۵۹٫۱۱″ غربی﻿ / ﻿۴۱٫۱۷۴۵۸۳۳°شمالی ۰٫۴۴۹۷۵۲۸°غربی﻿ / 41.1745833; -0.4497528
بخش خودمختار: آراگون
استان: استان تروئل
Comarca: Bajo Martín
حکومت: حکومت
 • شهردار: Luis Carlos Marquesán Forcén
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۶۵٫۴ کیلومتر مربع (۶۳٫۹ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۹۱ متر (۹۵۵ فوت)
جمعیت (2009): جمعیت (2009)
 • کل: ۱٬۹۰۰
 • تراکم: ۱۱/کیلومتر مربع (۳۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (زمان)
وبگاه: وبگاه رسمی
هیخار (به اسپانیایی: Híjar) یک شهرستان در اسپانیا است که در استان تروئل واقع شده‌است.
خصوصیات

هیخار ۱۶۵٫۴ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۹۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۹۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کوری حیاتی

مکان
| کوری حیاتی | کوری حیاتی |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۲۷°۵۴′۳۸″ شمالی ۵۲°۱۳′۱۹″ شرقی﻿ / ﻿۲۷٫۹۱۰۵۶°شمالی ۵۲٫۲۲۱۹۴°شرقی﻿ / 27.91056; 52.22194: مختصات: ۲۷°۵۴′۳۸″ شمالی ۵۲°۱۳′۱۹″ شرقی﻿ / ﻿۲۷٫۹۱۰۵۶°شمالی ۵۲٫۲۲۱۹۴°شرقی﻿ / 27.91056; 52.22194
استان: بوشهر
شهرستان: جم
بخش: بخش مرکزی
دهستان: کوری
جمعیت: ۱۱۳۶ نفر (سرشماری ۹۵)
کوری حیاتی روستایی لرنشین از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران.
این روستا در دهستان کوری قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۱۱۳۶نفر (۱۶۴ خانوار) است.
آساکوچی، اوکایاما

مکان
| Asakuchi | Asakuchi |
| --- | --- |
شهر: شهر
浅口市　: 浅口市　
Asakuchi city office: Asakuchi city office
Location of Asakuchi in  استان اوکایاما: Location of Asakuchi in  استان اوکایاما
Region: ناحیه چوگوکو (Sanyo)
استان‌های ژاپن: استان اوکایاما
حکومت: حکومت
 • Mayor: Yoshihiko Kuriyama (since April 2010)
مساحت: مساحت
 • کل: ۶۶٫۴۶ کیلومتر مربع (۲۵٫۶۶ مایل مربع)
جمعیت (June 30, 2011): جمعیت (June 30, 2011)
 • کل: ۳۶۹۸۵
 • تراکم: ۵۵۶٫۵۰/کیلومتر مربع (۱۴۴۱٫۳/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۹ (زمان استاندارد ژاپن)
Phone number: ۰۸۶۵-۴۴-۷۰۰۰
Address: ۳۰۵۰ Rokujō-in Naka, Kamogata-machi, Asakuchi-shi, Okayama-ken
Postal: ۷۱۹-۰۲۹۵
آساکوچی در استان اوکایاما در کشور ژاپن واقع شده است  که دارای جمعیت ۳۷٬۱۰۸ نفر و مساحت ۶۶٫۴۶ کیلومتر مربع با تراکم جمعیت ۵۵۸  نفر در کیلومترمربع است و در تاریخ ۰۲۰۰۶−۰۳−۲۱ ۲۱ مارس ۲۰۰۶ به عنوان شهر شناخته شد.