stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
لاهه

مکان در 23x15px|border |alt=|link= هلند جنوبی, 23x15px|border |alt=|link= هلند
| لاهه Den Haag | لاهه Den Haag |
| --- | --- |
شهر: شهر
The Hague: The Hague
مرکز شهر لاهه: مرکز شهر لاهه
  پرچممهر:   پرچممهر
مختصات: ۵۲°۵′۰″ شمالی ۴°۱۹′۰″ شرقی﻿ / ﻿۵۲٫۰۸۳۳۳°شمالی ۴٫۳۱۶۶۷°شرقی﻿ / 52.08333; 4.31667: مختصات: ۵۲°۵′۰″ شمالی ۴°۱۹′۰″ شرقی﻿ / ﻿۵۲٫۰۸۳۳۳°شمالی ۴٫۳۱۶۶۷°شرقی﻿ / 52.08333; 4.31667
استان:  هلند جنوبی
حکومت: حکومت
 • شهردار: Jozias van Aartsen
مساحت: مساحت
 • شهر: ۹۸٫۲۰ کیلومتر مربع (۳۷٫۹۲ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • شهر: ۵۰۶۱۸۷
 • تراکم: ۶۱۸۲/کیلومتر مربع (۱۶۰۱۰/مایل مربع)
 • کلان‌شهری: ۹۹۷۳۲۳
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۱+ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۲+ (CEST)
کد پستی: ۲۵۹۹–۲۴۹۰
کد(های) منطقه: ۰۷۰ , ۰۱۵ (۳۱)+
وبگاه: www.denhaag.nl
لاهه (به فرانسوی: La Haye) (نام رسمی در زبان هلندی: Den Haag تلفظ: دِن هاخ [dɛn ˈɦa:x] (شنیدنپرونده:Nl-Den Haag.ogg)) شهری در غرب کشور هلند و پایتخت اداری این کشور است. لاهه مرکز استان هلند جنوبی نیز است.
وجه تسمیه

نام این شهر در زبان فارسی از نام آن در زبان فرانسه (La Haye) گرفته‌شده‌است.
نخستین بار در سال ۱۲۴۲ از لاهه به عنوان Die Haghe نام برده شد. در سده پانزدهم، نام des Graven hage مورد استفاده قرار گرفت، به معنای واقعی کلمه "The Count's Wood"، با مفهوم‌هایی مانند "The Count's Hedge, Private Enclosure or Hunting Grounds". "" Gravenhage "از قرن ۱۷ به بعد به طور رسمی برای این شهر استفاده می‌شد. امروزه این نام فقط در برخی اسناد رسمی مانند گواهی‌های تولد و ازدواج استفاده می‌شود. خود شهر از "دن هاگ" در تمام ارتباطات خود استفاده می‌کند.
مقر سازمان ملل

لاهه یکی از مقرهای سازمان ملل متحد است، به گونه‌ای که ستاد چند مؤسسه این سازمان در این شهر قرار دارد. به این شهر لقب «پایتخت حقوقی جهان» نیز داده‌اند.
لاهه به عنوان خانه حقوق بین‌الملل و داوری شناخته می‌شود. دادگاه بین‌المللی دادگستری، اصلی‌ترین بازوی قضایی سازمان ملل متحد، و همچنین دادگاه کیفری بین‌المللی، دادگاه داوری، یوروپول و تقریباً ۲۰۰ سازمان دولتی بین‌المللی دیگر در این شهر واقع شده‌است.
جمعیت

جمعیت این شهر بر اساس آمار سال ۲۰۰۷ برابر با ۴۷۴٬۲۴۴ نفر بوده‌است. لاهه پس از آمستردام و روتردام، سومین شهر بزرگ هلند به‌شمار می‌رود.
این شهر با بیش از ۱ میلیون جمعیت شهری، سومین شهر بزرگ هلند پس از آمستردام و روتردام است. منطقه روتردام – کلانشهر لاهه، با جمعیت تقریبی ۲٫۷ میلیون نفر، دهمین منطقه بزرگ اتحادیه اروپا و پرجمعیت‌ترین منطقه در این کشور است. در غرب هلند، لاهه در مرکز محله‌های هاگلندن قرار دارد و در گوشه جنوب غربی محله بزرگ‌تر راندستاد قرار دارد.
تاریخچه

این منطقه بخشی از استان رومی ژرمانیا پایین بود و نزدیک به مرز امپراتوری، آهکهای آلمانی - رائتیایی فوقانی بود. در سال ۱۹۹۷، چهار نقطه عطف رومی در Wateringse Veld کشف شد. نسخه‌های اصلی آن در موزه «موزه» است. این نقاط عطف فاصله از نزدیکترین شهر روم، فروم هادریانی (ووربورگ امروزی) را نشان می‌دهد و می‌توان آن را به دوران سلطنت امپراطوران آنتونینوس پیوس (۱۳۸–۱۶۱؛ ستون به تاریخ ۱۵۱)، کاراکالا (۲۱۱–۲۱۷)، گوردین مربوط می‌شود.
دربارهٔ منشأ لاهه اطلاعات کمی در دست است. هیچ سند معاصر در توصیف آن وجود ندارد، و منابع بعدی اغلب قابل اعتماد هستند. آنچه مسلم است این است که لاهه توسط آخرین شماری از کاخ هلند تأسیس شد. فلوریس چهارم در حال حاضر دارای دو اقامتگاه در این منطقه بود، اما احتمالاً دادگاه سوم را در سال ۱۲۲۹ توسط هوفویور امروزی خریداری کرد، که قبلاً متعلق به زنی به نام Meilendis بود. احتمالاً، فلوریس چهارم قصد داشت زمین را به قلعه ای بزرگ بازسازی کند، اما قبل از ساختن هرچیزی در مسابقات در سال ۱۲۳۴ درگذشت. پسر و جانشین وی ویلیام دوم در دربار زندگی می‌کرد و پس از انتخاب وی به پادشاهی رومیان در سال ۱۲۴۸، بلافاصله به لاهه بازگشت و از سازندگان دادگاه را به "کاخ سلطنتی" (regale palacium) تبدیل کرد که بعداً Binnenhof ("دادگاه داخلی") نامیده می‌شود. وی در سال ۱۲۵۶ قبل از تکمیل این کاخ درگذشت اما بخشهایی از آن در زمان پسرش فلوریس پنجم به پایان رسید، که برجسته‌ترین آن Ridderzaal ("تالار شوالیه ها") است، هنوز برجسته است. هنوز هم برای رویدادهای سیاسی، مانند سخنرانی سالانه سلطنت هلند از تخت، مورد استفاده قرار می‌گیرد. از قرن سیزدهم به بعد، شماریان هلند از لاهه به عنوان مرکز اداری و محل اقامت خود در هلند استفاده کردند.
دهکده ای که از اطراف Binnenhof سرچشمه گرفته‌است برای اولین بار در منشور مربوط به سال ۱۲۴۲ به عنوان Die Haghe ذکر شده‌است. این روستا در سال ۱۳۵۸ به اقامتگاه اصلی کنت‌های هلند تبدیل شد و بنابراین مقر بسیاری از نهادهای دولتی شد. این وضعیت باعث رشد روستا شد. در اواخر قرون وسطی، این  دهکده به اندازه یک شهر بزرگ شده بود، اگرچه حقوق شهر را دریافت نمی‌کرد. در سالهای ابتدایی، این دهکده در محله یا منطقه روستایی مونستر واقع شده بود که توسط ارباب هیولا اداره می‌شد. با این حال ، کنت به دنبال کنترل مستقیم بیشتر بر روستا، روستا را جدا کرد و یک سفارتخانه جداگانه به نام Haagambacht ایجاد کرد، که مستقیماً توسط کنت‌های هلند اداره می‌شود. قلمرو هاگامباخت در زمان سلطنت فلوریس پنجم به‌طور قابل توجهی گسترش یافت.
در آغاز جنگ هشتاد ساله، عدم وجود دیوارهای شهر فاجعه بار بود، زیرا به نیروهای اسپانیایی اجازه می‌داد تا به راحتی شهر را اشغال کنند. در سال ۱۵۷۵، ایالت‌های هلند که به‌طور موقت در دلفت مستقر بودند، حتی تخریب شهر را نیز در نظر گرفتند اما پس از میانجیگری ویلیام خاموش، این پیشنهاد رد شد. در سال ۱۵۸۸، لاهه به مقر دائمی ایالات هلند و همچنین ایالت‌های عمومی جمهوری هلند تبدیل شد. برای اینکه دولت کنترل امور شهر را کنترل کند، لاهه هرگز وضعیت رسمی شهر را دریافت نکرد، اگرچه بسیاری از امتیازات را فقط به شهرها تعلق می‌گرفت. در حقوق اداری مدرن، «حقوق شهر» دیگر جایی ندارد.
مراکز فرهنگی

سالن کنسرت لوسنت دنس‌تآتر یکی از مراکز فرهنگی شهر لاهه است.
باکزه امین خاکی

| باکزه امین خاکی | باکزه امین خاکی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۹۳۰ بغداد، پادشاهی عراق
درگذشت: ۲۰۰۳ بغداد، عراق
ملیت: عراقی-مصری
محل تحصیل: دانشگاه بغداد
پیشه: شاعر
باکِزه امین خاکی (۱۹۳۰ – ۲۰۰۳) شاعر عراقی بود. در بغداد از پدری شاعر به دنیا آمد که او را تشویق به سرودن شعر کرد. در دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه بغداد درس خواند و فارغ‌التحصیل شد. به شعر آزاد متمایل شد و عاشق مکتب نمادگرایی بود، اما شعر کلاسیک سرود و در آن به برتری رسید. به عنوان معلم در دبیرستان‌های دخترانه بغداد کار کرد. در بسیاری از تظاهرات ملی شرکت کرد و قبل از انقلاب ژوئیهٔ ۱۹۵۸ محاکمه و دستگیر شد.
زندگی و پیشه

باکِزه (پاکیزه) امین خاکی در سال ۱۹۳۰ (در برخی منابع ۱۹۳۶، ۱۹۳۲) در بغداد (در برخی منابع، کرکوک) به دنیا آمد.او اولین دختر پدر و مادرش بود که به قبیلهٔ عربی ربیعه منتسب بودند. پدرش عاشق ادبیات به ویژه شعر بود. باکزه وارد دبستان شد و وقتی به کلاس چهارم آن مرحله رسید، عاشق شعر شد و شروع به خواندن آن کرد. تحصیلات ابتدایی را به پایان رساند و وارد دوره راهنمایی شد و در آن هنگام به سرودن شعر پرداخت، ژانر غزل را به عنوان اولین شیوه ای که در اشعار خود به کار برد، پذیرفت. اما او نتوانست این ابیات را به پدر و مادرش نشان دهد، زیرا شرایط خانه اجازه نمی‌داد دختری غزل بسراید. روزنامه‌های عراق در زمانی که تنها او چهارده سال داشت، آثارش را منتشر کردند.به همراه پدرش که افسر ارتش عراق بود به دبیرستانی در شهر کرکوک رفت و از آن فارغ‌التحصیل شد.
او در سال ۱۹۵۰ وارد دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه بغداد شد و افراد زیادی را پیدا کرد که او را به شعر تشویق کردند، بنابراین دری تازه در شعرش گشود که سیاست بود. در سال ۱۹۵۲ پدرش را از دست داد و مادر، خواهران کوچکتر و دو برادر برایش بر جا ماند. به جز عربی، برکردی و ترکی تسلط داشت. او به عنوان معلم در دبیرستان‌های دخترانه بغداد کار کرد.از جمله شاعرانی که بر وی تأثیر گذاشتند، علی محمود طه، فدوی طوقان، عمر خیام، احمد رامی، ابوالقاسم الشابی و نزار قبانی هستند. او مدرک کارشناسی زبان عربی را از دانشگاه بغداد و دیپلم عالی در تحقیقات اجتماعی از همان دانشگاه گرفت. همچنین دیپلم عالی در توسعهٔ اجتماعی از مرکز بین‌المللی در سرس اللیان، قاهره، مصر به دست آورد.
در بسیاری از تظاهرات ملی شرکت کرد و قبل از انقلاب ژوئیهٔ ۱۹۵۸ محاکمه و دستگیر شد.بیشتر روزنامه‌های عراق و کویت و روزنامهٔ «الاهرام» مصر، آثارش را منتشر کردند. او در چندین کنفرانس شرکت کرد، از جمله: کنفرانس جوانان آسیایی- آفریقایی، ۱۹۵۹، قاهره؛ کنفرانس توسعهٔ اجتماعی، ۱۹۶۱، بیروت؛ کنفرانس اتحادیهٔ زنان عرب، ۱۹۶۶، قاهره؛ کنفرانس قدرت مردمی عرب، ۲۰۰۱، بغداد؛ کنفرانس قدرت مردمی عرب، ۲۰۰۲، بغداد. در سال ۲۰۰۲، او مدال ماجده برای خلاقیت شاعرانه را از اتحادیهٔ زنان عراق در طی کنفرانس نیروهای مردمی عرب در بغداد دریافت کرد. در «معجم البابطین برای شاعران عربی در دو قرن نوزدهم و بیستم» دربارهٔ شعر او آمده است: «شاعری است نوگرا. شعرش میان شعر عروضی پایبند به وحدت وزن و قافیه و سرودن بر پایهٔ نظام آزاد متنوع است… اشعار آزاد او با عمق معنایی، عاطفهٔ ظریف و اندوه دفن‌شده متمایز می‌شود.» او یکی از پیشگامان شیوه‌ای نوین در شعر عراقی سدهٔ بیستم، معروف به شعر منثور، شمرده می‌شود. در شعر نمادگرایی نیز برجسته بود، با این حال در شعر عمودی برتری یافت. او شاعری ظریف است که «شاعر شاد» لقب گرفت، زیرا روح فکاهت در اشعارش نمایان است.
باکزه امین در سال ۲۰۰۳ در بغداد درگذشت.
زندگی شخصی

از طریق ازدواج با مهندس سمیر عثمان خریبه (کارشناس بین‌المللی در سازمان ملل) تابعیت مصر را به دست آورد و در قاهره اقامت گزید. آنها چهار فرزند داشتند: سه دختر (یکی دکتر، دیگری باستان‌شناس و سومی حسابدار) و یک پسر به نام سلیمان سمیر عثمان خریبه که مشاور حقوقی شد.
آثار

از جمله مجموعه‌های شعری او:
الساقية
غدا نلتقي
ألف ليلة وليلة
یوزباشی چای

مکان
| یوزباشی چای یوز بی چای( yoozbay chay(  (رودخانه ی صد بیک)-یوز باش چای( رودخانه صد سر ) یا رودخانه ای که یوزباش در آن مستقر بوده (یوزباش =فرمانده ی صد نفر ) | یوزباشی چای یوز بی چای( yoozbay chay(  (رودخانه ی صد بیک)-یوز باش چای( رودخانه صد سر ) یا رودخانه ای که یوزباش در آن مستقر بوده (یوزباش =فرمانده ی صد نفر ) |
| --- | --- |
روستا: روستا
محل : محل 
یوزباشی چای: یوزباشی چای
مختصات: ۳۶°۲۳′ شمالی ۴۹°۲۶′ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۳۸۳°شمالی ۴۹٫۴۳۳°شرقی﻿ / 36.383; 49.433: مختصات: ۳۶°۲۳′ شمالی ۴۹°۲۶′ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۳۸۳°شمالی ۴۹٫۴۳۳°شرقی﻿ / 36.383; 49.433
استان: قزوین
شهرستان: قزوین
بخش: بخش طارم سفلی
دهستان: کوهگیر
جمعیت: ۶۷۱ نفر (سرشماری ۹۵)
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۲۸
یوزباش چای، روستایی از توابع بخش طارم سفلی شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان کوهگیر قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۶۷۱ نفر (۱۹۲خانوار) بوده‌است. در حال حاضر جمعیت فصلی روستا حدود ۱۵۲۰ نفر و جمعیت دائمی آن بیش از ۸۰۰ نفر است که بزرگترین روستا در قسمت جنوب شرقی طارم استان قزوین به حساب می‌آید. زبان اهالی روستا ترکی آذربایجانی است.
محصولات

این روستا قطب تولید زغال اخته و شاتوت در استان قزوین و از بزرگترین تولیدکنندگان این محصول در ایران محسوب می‌شود.
جام یورو-آمریکا

با جام یوروامریکانا اشتباه نشود.
تورنمنت فوتبال
| 0 | 1 |
| --- | --- |
سازمان: بوندس‌لیگا و سی‌بی‌اف
سال بنیان‌گذاری: ۱۹۹۱
سال تعطیلی: ۱۹۹۹
منطقه: برزیل
شمار تیم‌های حاضر: ۳–۴
موفق‌ترین باشگاه: پالمیراس (۲ قهرمانی)
جام یورو-آمریکا یک تورنمنت دوستانه بود که توسط کنفدراسیون فوتبال برزیل و بوندس‌لیگا برگزار می‌شد. با توجه به این که لیگ آلمان در آن زمان هیچ مسابقه‌ای در ژانویه نداشت، مسابقات بین فصلی در اواسط تابستان برزیل برگزار شد. در مجموع، سه دوره این مسابقات برگزار شد: ۱۹۹۱، ۱۹۹۶ و ‍۱۹۹۹.
فهرست قهرمانان

فهرست قهرمانان جام یورو-آمریکا به شرح زیر است:
| فصل | قهرمان | نایب قهرمان | مقام سوم | مقام چهارم |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۹۱ |  پالمیراس |  کورینتیانس |  اشتوتگارت |  هامبورگ |
| ۱۹۹۶ |  پالمیراس |  فلامینگو |  بروسیا دورتموند |  |
| ۱۹۹۹ |  سائو پائولو |  بایرلورکوزن |  الیمپیا |  |
زرنه

| زرنه | زرنه |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: ایلام
شهرستان: ایوان
بخش: زرنه
نام(های) دیگر: USZ،ایلات متحده زرنه
نام(های) پیشین: زرینه
سال شهرشدن: ۱۳۷۴
مردم: مردم
جمعیت: ١١٨٩٧نفر
میانگین دمای سالانه: ۱۸ درجه سانتیگراد
میانگین بارش سالانه: ۴۷۰ میلیمتر
روزهای یخبندان سالانه: ۳۱ روز
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
شهردار: دکتر سعید اسماعیلی
پیش‌شمارهٔ تلفن: +352
شناسهٔ ملی خودرو:  ایران
  زرنه  روی نقشه ایران ۳۳°۵۵′۴۲″شمالی ۴۶°۱۰′۵۳″شرقی﻿ / ﻿۳۳٫۹۲۸۳۳۸۰۰°شمالی ۴۶٫۱۸۱۴۹۲۰۰°شرقی﻿ / 33.92833800; 46.18149200   :   زرنه  روی نقشه ایران ۳۳°۵۵′۴۲″شمالی ۴۶°۱۰′۵۳″شرقی﻿ / ﻿۳۳٫۹۲۸۳۳۸۰۰°شمالی ۴۶٫۱۸۱۴۹۲۰۰°شرقی﻿ / 33.92833800; 46.18149200   
 :  
زرنه یک شهر تاریخی در شهرستان ایوان در استان ایلام در غرب ایران می‌باشد که در بین شهرهای گیلان غرب و ایوان غرب واقع شده است.
تقسیمات کشوری

زرنه از توابع شهرستان ایوان غرب و استان ایلام است که از سال ۱۳۷۴ تنها بخش شهرستان ایوان غرب می‌باشد.
وجه تسمیه

در مورد نام زرنه دو دیدگاه وجود دارد، یکی اینکه، چون زمین‌هایی که در این منطقه وجود داشته از مرغوبیت و حاصلخیزی خاصی برخوردار بوده‌اند آن را با (زر) مقایسه کرده‌اند. نظریه دوم بر این اساس است که در گذشته مردمانی که در این منطقه ساکن بوده‌اند، زنی فرمانروایی آن‌ها را بر عهده داشته‌است که اسم او (زرینه) بوده‌است و بنابراین منطقه را از نام او گرفته‌اند (محمدی، آیت، ۱۳۷۶).
زرنه در سفرنامه‌ها

شرق‌شناس بریتانیایی سر هنری راولینسون که در سال ۱۸۳۶ میلادی به ایران سفر کرده و به این مناطق قدم نهاده‌است، در تحقیقات خود در کتاب (گذر از زهاب به خوزستان) ترجمه اسکندر امان‌اللهی بهاروند عنوان می‌کند که:
در زرنه خرابه‌های شهری بزرگ نمایان است. در آنجا تپه‌ای است که من معتقدم محل یک قلعه بوده‌است که اندازه آن از آنچه در گیلان وجود دارد کوچکتر است. پایه‌های ساختمان‌ها که وسعتی در حدود ۸ کیلومتر را در بر می‌گیرد اکنون تقریباً با زمین هم سطح شده‌است. سه یا چهار ساختمان مجزا که از بقیه سالم‌تر هستند در حوالی تپه دیده می‌شوند که شامل تعداد زیادی راهروهای تنگ و گنبدی شکل‌اند و به نظر می‌رسد که در عصر پادشاهان ساسانی محل سکونت بوده‌اند. این بناها از نظر سبک معماری با خرابه‌های (بان زرده) قصرشیرین یکسان بوده و تردیدی ندارم که مربوط به یک زمان هستند. به هر حال تپه و مجموع ساختمان‌ها بسیار قدیمی می‌باشند. در یکی از آن‌ها مقدار زیادی آجر از عهد کیانیان پیدا شده و ظاهر بقیه می‌رساند که باید در گذشته‌ای دور ساخته شده باشند.
همچنین راولینسون عنوان می‌کند: «چنین به نظر می‌رسد که جلگه آریوخ قدیم‌ترین نام برای این منطقه بوده و از آن جاست که عیلامی‌ها به کمک پادشاه آشور به نینوا شتافتند. من معتقدم که پایتخت آن همان زرنه است که خرابه‌های آنرا شرح دادم زیرا این مطلب را دریافته‌ام که تا پیش از قرن سیزدهم میلادی اینجا به نام اریوحان مرکز ایالت ماه سبدان شهرت داشته‌است. همچنین فکر می‌کنم که محل (حره) مربوط به دوره اسارت (یهودیان) را باید در همین حوالی جستجو نمود و باز بدون شک اینجا همان محلی است که بنیامین تودله از آن به عنوان آرین یاد می‌کند و می‌گوید در حدود ۲۰۰۰۰ خانوار یهودی در آنجا مستقر بوده‌اند».
ساکنین کنونی زرنه

درباره مردمی که امروزه در زرنه ساکن هستند بایستی گفت که از سال 1228 هجری خورشیدی به بعد در این منطقه ساکن شده‌اند  چرا که تا پیش از این دوره تاریخی در دوره‌ای منطقه زرنه متعلق به نوادگان خان منصور حاکم ایوان کلهر و اطرافیانش بوده است که در پی درگیری هایی منجر به مهاجرت بسیاری از مردم منطقه از ایوان می‌شود.
پس از این درگیری‌ها بعدها علی خان کلهر حکومت ایوان کلهر را با حمایت و پشتیبانی کریم خان زند به دست گرفت. با روی کار آمدن علی خان کلهر و با خواست ایشان تیره‌ها و افراد زیادی از ایل کلهر که از منطقه کوچ کرده بودند دوباره به ایوان بازگشتند، پس از آن منطقه زرنه، کلان و میر علمشا و شاله شوری و.... توسط ملک قاسم خان و خسرو خان فرزندان اقبال خان کلهر (جد بزرگ خاندان اقبالی زرنه) فرزند بزرگ علی خان کلهر، از نوادگان خان منصور در سال 1228 هجری خورشیدی خریداری گردید و پس از آن چون منطقه خالی از سکنه بوده، آن ها سعی می‌کنند برای اینکه بتوانند هم به لحاظ امنیت و هم به لحاظ اینکه در کار کشاورزی و دامداری و دامپروری منطقه را حفظ و نگهداری نمایند از اطراف و نقاط مختلف افرادی را به منطقه آورده و اینان نیز در اینجا سکنی می‌گزینند.
منطقه زرنه، چم سورک و ویژنان سهم اقبال خان (جد بزرگ خاندان اقبالی زرنه) و فرزندانش ملک قاسم خان و خسروخان بوده است در واقع میتوان گفت خاندان قدیمی و اصلی زرنه خاندان اقبالی می‌باشد. اقبال خان فرزند بزرگ علی خان کلهر حاکم مقتدر کلهر در دوره زندیه بود. اقبال خان و فرزندانش از تیره ها و طوایف مختلف افرادی را به این منطقه آورده و در اینجا ساکن کردند و در واقع زرنه کنونی از این مردمان تشکیل شده است. فیلی‌های زرنه و ایوان از نسل آقا عیسی خان فیلی اند که پسر احمد خان والی لرستان پشتکوه بوده بعدها عیسی خان بعلت کدورت برادرش عباسقلی والی با پسر عمویشان یعنی حسینقلی خان ابوقداره در زرنه کنار خانواده مادریش سکونت یافته. مادر عیسی خان فیلی ، عزت خانم، نوه اقبال خان بوده است.
با سقوط حکومت پهلوی اول و آزادی چهره های سیاسی در بند و روسای ایلات و عشایر عباس خان قبادیان در سال 1322 هجری خورشیدی خواهان تصرف املاک زرنه نیز شد که با شکایت خاندان اقبالی زرنه در مقابل این خواسته عباس خان قبادیان با ارایه مستندات متقن و اسناد روشن ضمن محکوم کردن وی مانع این کار شدند.
آثار باستانی

قبرستان هلوچ
یکی از آثار باستانی شهرستان ایوان قبرستان هلوچ است که در شهر زرنه واقع شده است. این قبرستان اکنون جزء محدوده شهر زرنه به حساب می‌آید و بیشتر آن به منازل مسکونی تبدیل شده است. این قبرستان مربوط به یهودیانی بوده است که در زرنه ساکن بوده‌اند. هلوچ یا الوچ یکی از فرماندهان و سران بزرگ این مردم بوده است که بعدها این قبرستان را به نام او نامگذاری کردند.
منطقه گاومهر زرنه که از دو واژه (گاو +مهر) تشکیل شده است بنابر اسناد تاریخی محل تمدن آیین میتراییسم یا همان مهرپرستان ابتدایی بوده است که در نزد این آیین (گاو) را مقدس می‌پنداشتند به همین دلیل این منطقه به گاو مهر درگذر زمان معروف شده است.
خانواده های زرنه

از جمله خانواده‌های حال حاضر می‌توان به خانواده های: حیدری ( ایل شکره) اقبالی ( ایل اقبال) ،غلامی ( ایل نزرالی) ، اسماعیلی ، شفیعی، ( ایل سمایل)یوسفی، حاتمی، حسنی، فیلی، محمدی، رحیمی، احمدی، داوودی، محمودی، حیدریان، علی‌پور، کیانی، هاشمی، شهباز، مرادی، آزادی، یوسفی، عباسی، عزیزی، رستمیان، غفارنژاد، صادقی، پرورش، نادری، رحیمی، محمدیان، ایوانی، حسن‌پور، حسینی، دستمردان، نظری، قربانی، بابایی، شکری، اندرزی، میرزایی، قیمالی  و روشن ضمیر اشاره کرد.
زبان

مردم شهر زرنه کرد بوده و به زبان کردی کلهری سخن می‌گویند.
جمعیت

بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش زرنه شهرستان ایوان در سال ۱۳۸۵ برابر با ۹۹۵۹ نفر بوده‌است.
نیو انگلند

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| نیو انگلند US New-England states | نیو انگلند US New-England states |
| --- | --- |
متشکل از ایالات:  کنتیکت  مین  ماساچوست  نیوهمپشر  رودآیلند  ورمانت
بزرگترین شهر: بوستون
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۸۶۴۵۸٫۸ کیلومتر مربع (۷۱۹۹۲٫۱ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۰۹): جمعیت (۲۰۰۹)
 • کل: ۱۴۴۲۹۷۲۰
 • تراکم: ۷۷/کیلومتر مربع (۲۰۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام(ها): نیوانگلندی، یانکی
نیو اِنگْلَند به معنای اِنگِلسْتان نو (به انگلیسی: New England) ناحیه‌ای از مناطق جغرافیایی و فرهنگی ایالات متحده آمریکا واقع در شمال شرق این کشور که متشکل از شش ایالت رود آیلند، کنتیکت، ورمانت، ماساچوست، مین و نیوهمپشر است.
جغرافیا

نیواینگلند به عنوان کوچک‌ترین بخش در تقسیم‌بندی جغرافیایی ایالات متحده آمریکا، دشت‌ها و مزارع حاصلخیز و آب و هوای معتدلی ندارد، با این حال نقشی برجسته در تاریخ آمریکا ایفا نموده‌است. از قرن هفدهم تا قرن نوزدهم، نیوانگلند مرکز ادبی و اقتصادی آمریکا بود.
تاریخچه و سیاست

مهاجران اولیه‌ای که به نیوانگلند آمدند، پروتستانهای محافظه کار انگلیسی (پیوریتن‌ها) بودند که در جستجوی آزادی مذهبی، از کشورشان مهاجرت کرده بودند. آن‌ها قالب بندی سیاسی خاصی را به این منطقه دادند – انجمن شهر که توسط سالخوردگان و کلیسا اداره می‌شد، محلی بود که شهروندان در آن جمع می‌شدند تا مسائل و موضوعات مختلف را به بحث بگذارند. البته تنها مردان متشخص و متمول اجازه رأی داشتند. این جلسات انجمن شهر، باعث نفوذ و همکاری گسترده اهالی نیواینگلند در امور سیاسی و دولتی شد. امروزه هنوز هم این جلسات در بسیاری از شهرهای ایالات نیوانگلند برگزار می‌شود، البته با این تفاوت که اکنون زنان هم می‌توانند در این جلسات شرکت کنند.
صنعت و اقتصاد

به علت طبیعت کوهستانی و غیر حاصلخیز نیوانگلند، کشاورزی و مزرعه داری در این ایالات، بر خلاف ایالات جنوبی، غیرممکن بود. به همین علت از سال ۱۷۵۰ به بعد ساکنان نیوانگلند برای امرار معاش به حرفه‌های دیگر روی آوردند و کشتی سازی، ماهیگیری، تجارت و بازرگانی تبدیل به فعالیت‌های اصلی اهالی نیوانگلند شد. در زمینه تجارت و بازرگانی، اهالی نیوانگلند خصوصیات بارزی مانند سخت کوشی و پشتکار، زیرکی، تدبیر و صرفه جویی و ابتکار و خلاقیت از خود نشان دادند. با آمدن انقلاب صنعتی به آمریکا در نیمه اول قرن نوزدهم، این خصوصیات و استعداد مردم نیوانگلند در تجارت سبب شد تا در شهرهای ماساچوست، کانکتیکت و رودآیلند، کارخانه‌های متعددی برای تولید انواع کالاها مانند پارچه، تفنگ و ساعت تأسیس شود. شهر بوستون به عنوان مرکز اقتصادی نیوانگلند، تأمین‌کننده سرمایه اصلی جهت راه‌اندازی این صنایع بود.
در سال‌های اخیر، اکثر کارخانه جات و صنایع از این منطقه پرجمعیت، به ایالت‌ها و کشورهای دیگر که هزینه تولید در آن‌ها پایین‌تر است، منتقل شده‌اند. با این حال به علت وجود صنایع میکروالکترونیک، کامپیوتر و بیوتکنولوژی و هم چنین دانشگاه‌های معروف، خدمات مالی و بانکی مناسب، توریسم و داروسازی در این مناطق، باعث رشد و قدرت اقتصادی نیواینگلند شده‌است.
فرهنگ

نیواینگلند از نظر فرهنگی بسیار پیشرو و مترقی می‌باشد. وجود موسساتی هم چون ارکستر سمفونی بوستون و موزه هنرهای زیبا، به این ناحیه بار فرهنگی بالایی داده‌است. از نظر علمی و دانشگاهی نیز نیوانگلند جزو برترین مناطق آمریکا می‌باشد. شماری از برجسته‌ترین و بانفوذترین دانشگاه‌ها و کالج‌های دنیا در این منطقه هستند. دانشگاه‌هایی مانند هاروارد، ییل، براون، دارتموث، ولسلی، اسمیت، ام تی هالیوک، ویلیامز، امهرست و وسلیان شماری از دانشگاه‌های نیواینگلند می‌باشند.
فرهنگ > ادبیات

از آثار ادبی مشهور نیواینگلند می‌توان به کتاب‌های والدن و زندگی در بیشه زار اثر تورو اشاره کرد. امیلی دیکنسون و رابرت فراست نیز اهل نیواینگلند بودند. هریت بیچر استو، نویسنده کتاب معروف کلبه عمو تام، که تأثیر بزرگی بر جنبش آزادی بردگان داشت، نیز از نیواینگلند بود.
معماری

از زمانی که برخی از ساکنان اصلی نیوانگلند به مرور زمان، به غرب مهاجرت کردند، مهاجران جدیدی از کانادا، ایرلند، ایتالیا و اروپای شرقی به نیوانگلند آمدند. اما علی‌رغم این جابجایی جمعیت، روح و جوهره اصلی معماری در نیوانگلند تغییری نکرده‌است. این موضوع را هنوز می‌توان در خانه‌های چوبی، برج‌های کلیسای سفید و چراغ‌های دریایی که در سرتاسر سواحل اقیانوس اطلس به چشم می‌خورند، مشاهده کرد.
بوستان عمومی شهر بوستون
محمدعلی ناصح

محمدعلی ناصح (زاده ۱۲۷۸ در تهران - ۱۷ تیر ماه ۱۳۶۵) ادیب و شاعر معاصر بود. او که به ناصح متخلص بود و علاوه بر فراگیری علوم جدید به آموختن علوم قدیمه نیز پرداخت. ناصح از سال ۱۲۹۷ که انجمن ادبی ایران به همت وحید دستگردی  در تهران تأسیس شد از اعضای آن بود. او بعدها ریاست این انجمن را تا پایان عمر به عهده گرفت. شرح بوستان سعدی، شرح حال خاقانی شروانی و نیز دیوان اشعار از او به جای مانده‌است. محمدعلی ناصح به هنگام فوت، ۸۷ سال داشت.
محمدعلی ناصح شاگردان زیادی تربیت کرد که بعضی از آنان بعدها استاد دانشگاه های داخل و خارج شدند. مانند دکتر خلیل خطیب رهبر، سیدحسن امین، سیدحسن سادات ناصری، مهرداد اوستا و عباس کی منش. پس از فوت ناصح انتظار می رفت که خطیب رهبری ریاست انجمن ادبی ایران را به عهده بگیرد، ولی وی اشتیاقی به قبول این مسئولیت از خود نشان نداد و سرانجام به درخواست وی و دیگر اعضای قدیمی انجمن، در سال ۱۳۷۷ سیدحسن امین به ریاست انجمن ادبی ایران انتخاب شد.
مناطق شهرداری تهران

| دید کلی سازمان | دید کلی سازمان |
| --- | --- |
گونهٔ سازمان: شهری
حوزهٔ قدرت: هماهنگی مناطق بیست و دوگانه شهرداری، نظارت بر فعالیت شهرداری مناطق
سازمان اجرایی: لطف‌الله فروزنده (از اسفند ۱۴۰۳)، معاون شهردار تهران
سازمان بالادست: شهرداری تهران
وبگاه: https://manategh.tehran.ir/
شهر تهران از بیست و دو منطقه تشکیل شده‌است. شهرداری تهران به منظور تسریع و بهبود مدیریت شهری برای هر یک از بیست و دو منطقه، یک شهردار منصوب می‌کند؛ شهردار هر منطقه به‌عنوان قائم مقام شهردار تهران در آن منطقه فعالیت می‌کند. شهرداران مناطق با حکم شهردار تهران منصوب می‌شوند. مسئولیت هماهنگی میان شهردار تهران و مناطق مختلف شهرداری و همچنین نظارت بر فعالیت‌های شهرداری مناطق بیست و دوگانه تهران بر عهده معاونت هماهنگی و امور مناطق شهرداری تهران است. مستند به پرتال سازمانی، این معاونت مسئولیت تعامل و راهبری مناطق و نواحی را بر عهده دارد.همچنین معاونت یاد شده علاوه بر هماهنگی برای اجرای بهتر و دقیق‌تر وظایف و مأموریت‌های شهرداری تهران در مناطق بیست و دوگانه، نقش مؤثری در اجرا و پیشبرد برنامه‌ها و پروژه‌های حوزه‌های معاونت‌های تخصصی در سطح مناطق دارد.