stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
محسن اراکی
فعالیت‌های علمی-آموزشی > پایه‌گذاری‌های علمی و فرهنگی

وی پایه‌گذار مؤسسات متعدد مذهبی و علمی در لندن و قم بوده‌است که از آن جمله می‌توان به مرکز بزرگ اسلامی انگلیس، مجتمع آموزشی و فرهنگی ایرانیان، حوزهٔ علمیه امام حسین (علیه السلام) لندن، کالج علوم اسلامی لندن Islamic College for Advanced Studies، دفتر همکاری‌های علمی اسلامی در دانشگاه SOAS لندن، کرسی شیعه‌شناسی در دانشگاه بزرگ کمبریج، کرسی شیعه‌شناسی در دانشگاه بریستول، و همچنین مجمع اندیشهٔ اسلامی، مدرسهٔ علمیهٔ امیرالمؤمنین، پژوهشگاه فقه نظام و مرکز جامع علوم اسلامی ولی امر در قم اشاره کرد. وی همچنین مؤسس و رئیس هیئت امناء پژوهشگاه فقه نظام است و علاوه بر این، ریاست عالیهٔ دانشکدهٔ اصول دین را بر عهده دارد.
فعالیت‌های علمی-آموزشی > تدریس

اراکی در شهر نجف به تدریس دروس مقدمات حوزهٔ علمیه پرداخت.
همچنین، از آغاز اعزام به انگلستان به نمایندگی از سید علی خامنه‌ای و پس از تأسیس حوزهٔ علمیه در پایتخت این کشور (لندن)، به تدریس خارج فقه (مباحث حکومت اسلامی و قضاء) و اصول پرداخت، علاوه بر دروسی متنوع نظیر فلسفه، رسائل، مکاسب، حلقات اصول، تفسیر قرآن به زبانهای فارسی، عربی و انگلیسی نیز مشغول شد.
هم‌اکنون او مشغول تدریس خارج فقه و اصول و همچنین تفسیر و حدیث در حوزهٔ علمیهٔ قم می‌باشد.
فعالیت‌های علمی-آموزشی > نظریه فقه نظام (های اجتماعی)

اراکی مبدع نظریه فقه نظام (های اجتماعی) است که بر پایه آن فقه به دو شاخهٔ فقه فردی و فقه اجتماعی تقسیم می‌گردد و فقه اجتماعی ناظر بر تمامی جنبه‌های محتلف زندگی اجتماعی است و زیر شاخه‌هایی نظیر فقه نظام اقتصادی، فقه نظام فرهنگی، فقه نظام حقوقی، فقه نظام سیاسی، فقه نظام تربیتی و … را شامل می‌گردد.
دیدگاه‌ها > زنان در غرب

اراکی در آذر ۱۴۰۱ در همایش مادران فاطمی، تربیت حسینی و تمدن نوین اسلامی با انتقاد از عملکرد اروپایی‌ها در دفاع از حقوق زنان اعلام کرد «زنانی که در دامن غرب پرورش پیدا کردند، زنانی خودفروخته، تن‌محور به تعبیر خودتان، ارزان قیمت، بیهوده و بی‌حاصل هستند که هیچ جامعه صالحی از آن‌ها پرورش پیدا نمی‌کند»
دیدگاه‌ها > حکم محاربه در اعتراضات ۱۴۰۱

اراکی در میانه مخالفت‌های عمومی با اجرای احکام اعدام در خیزش ۱۴۰۱ ایران اعلام کرد «کسانی که در اغتشاشات، به گونه‌ای عمل کردند که منجر به قتل یا منجر به آتش‌سوزی و تخریب اماکن عمومی و تخریب محلات مردم و ایجاد رعب و وحشت در خیابان‌ها که منجر به آن شد مردم از باز کردنِ مغازه‌ها و خانم‌های چادری از راه رفتن در خیابان ترسیدند؛ همهٔ آنهایی که در اغتشاشات شرکت کردند حتی آن کسانی که مستقیماً قتل انجام نداده باشند شرعاً محارب و مفسد و یاغی به حساب می‌آیند.»
آثار > آثار فارسی

نظریه شناخت (عنوان سابق: مبانی جهان‌بینی اسلامی)؛
آزادی و علیّت؛
نقد ایدئولوژی سازمان مجاهدین خلق؛
امامت در قرآن (ترجمه: نظریة النص علی الإمامة فی القرآن الکریم)؛
نگاهی به رسالت وامامت؛
کاوشهایی در مبانی نظری حکومت دینی؛
اصول فقه نوین (جلد ۱ و ۲)؛
فقه نظام سیاسی اسلام (جلد ۱)؛
فقه نظام اقتصادی اسلام (جلد ۱)؛
درآمدی بر عرفان اسلامی؛
اصول عرفان ناب اسلامی در معارف سجادی؛
دوره‌ها وپیشگامان بیداری اسلامی؛
گفتمان بیداری اسلامی؛
داستان انسان نخستین.
فقه عمران شهری.
آثار > آثار عربی

مدخل إلی منهج المعرفة الإسلامیّة؛
المعرفة الإسلامیة، منهجاً و تصوراً؛
نظریة النص علی الإمامة فی القرآن الکریم؛
حوار فی الإمامة؛
سنن القیادة الالهیة فی التاریخ (عنوان سابق: صلح الإمام الحسن وثورة الإمام الحسین من منظور السنن التأریخیة فی القرآن الکریم)؛
سنن التطور الاجتماعی فی القرآن الکریم؛
المختار من مقتل الحسین فی بحار الأنوار؛
الموازین الشرعیّة للشعائر الحسینیة؛
الولایة الإلهیّة وولایة الفقیه؛
الأسس النظریة للدولة الإسلامیة؛
أساس الحکم فی الإسلام؛
نظریة الحکم فی الإسلام؛
معالم الفکر الأصولی الجدید؛
حجّیة سنة الصحابی؛ دراسة و نقد؛
کتاب الخمس (جلد ۱ و ۲)؛
فقه القضاء؛
ملکیّة المعادن فی الفقه الاسلامی؛
ثبوت الهلال؛
مدخل إلی العرفان الإسلامی؛
الصحوة الإسلامیة المعاصرة، أدوار وروّاد.
آثار > آثار انگلیسی

Contemporary Islamic Awakening.
Free Will between Islamic Contemporary Philosophy and Western Contemporary Philosophy.
هیکی ایکولا

هیکی ایکولا (فنلاندی: Heikki Ikola؛ زادهٔ ۹ سپتامبر ۱۹۴۷) ورزشکار دوگانه اهل فنلاند بود.
شهرستان پیوترکوف

مکان در 23x15px|border |alt=|link= لهستان
| شهرستان پیوترکوف Powiat piotrkowski | شهرستان پیوترکوف Powiat piotrkowski |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
  پرچمنشان:   پرچمنشان
موقعیت شهرستان پیوترکوف در نقشه: موقعیت شهرستان پیوترکوف در نقشه
مختصات (Piotrków Trybunalski): ۵۱°۲۴′ شمالی ۱۹°۴۱′ شرقی﻿ / ﻿۵۱٫۴۰۰°شمالی ۱۹٫۶۸۳°شرقی﻿ / 51.400; 19.683: مختصات (Piotrków Trybunalski): ۵۱°۲۴′ شمالی ۱۹°۴۱′ شرقی﻿ / ﻿۵۱٫۴۰۰°شمالی ۱۹٫۶۸۳°شرقی﻿ / 51.400; 19.683
استان: استان ووتسکی
کرسی: Piotrków Trybunalski
گمینا:  Total 11 Gmina Aleksandrów Gmina Czarnocin Gmina Gorzkowice Gmina Grabica Gmina Łęki Szlacheckie Gmina Moszczenica Gmina Ręczno Gmina Rozprza Gmina Sulejów Gmina Wola Krzysztoporska Gmina Wolbórz 
مساحت: مساحت
 • Total: ۱۴۲۹٫۱۲ کیلومتر مربع (۵۵۱٫۷۹ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • Total: ۹۰٬۲۲۷
 • تراکم: ۶۳/کیلومتر مربع (۱۶۰/مایل مربع)
 • شهری: ۶۳۸۷
 • Rural: ۸۳۸۴۰
Car plates: EPI
وبگاه: http://www.powiat-piotrkowski.pl
شهرستان پیوترکوف (به لاتین: Piotrków County) یک شهرستان در لهستان است که در استان ووتسکی واقع شده‌است.
خصوصیات

شهرستان پیوترکوف ۱٬۴۲۹٫۱۲ کیلومترمربع مساحت و ۹۰٬۲۲۷ نفر جمعیت دارد.
الی، ماهاراشترا

village در 23x15px|border |alt=|link= هند
| Ale | Ale |
| --- | --- |
village: village
AleLocation in Maharashtra, India: AleLocation in Maharashtra, India
مختصات: ۱۹°۱۰′شمالی ۷۴°۰۷′شرقی﻿ / ﻿۱۹٫۱۷°شمالی ۷۴٫۱۲°شرقی﻿ / 19.17; 74.12: مختصات: ۱۹°۱۰′شمالی ۷۴°۰۷′شرقی﻿ / ﻿۱۹٫۱۷°شمالی ۷۴٫۱۲°شرقی﻿ / 19.17; 74.12
ایالت: مهاراشترا
District: Pune
زبان‌ها: زبان‌ها
 • رسمی: زبان مراتی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۳۰ (IST)
الی، ماهاراشترا (به انگلیسی: Ale, Maharashtra) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در مهاراشترا واقع شده‌است.
طرح حقوق سهامداران

طرح حقوق سهامداران، که در عامیانه به عنوان " قرص سمی " شناخته می‌شود، نوعی تاکتیک دفاعی است که توسط هیئت مدیره یک شرکت در برابر تصاحب استفاده می‌شود.
در زمینه ادغام و تملک، طرح‌های حقوق سهامداران در اوایل دهه ۱۹۸۰ به عنوان راهی برای جلوگیری از پیشنهادها خرید با سلب حق سهامداران برای مذاکره در مورد قیمت برای فروش سهام به‌طور مستقیم ابداع شد.
به‌طور معمول، چنین طرحی به سهامداران این حق را می‌دهد که اگر یک سهامدار درصد معینی یا بیشتر از سهام شرکت را خریداری کند، سهام بیشتری را با تخفیف خریداری کنند. به عنوان مثال، اگر هر یک از سهامداران ۲۰٪ از سهام شرکت را بخرد، این طرح می‌تواند راه اندازی شود، در آن زمان هر سهامدار (به استثنای سهامدار ۲۰٪) این حق را خواهد داشت که انتشار جدیدی از سهام را با تخفیف خریداری کند. اگر همه سهامداران دیگر بتوانند سهام بیشتری را با تخفیف خریداری کنند، چنین خریدهایی باعث کاهش علاقه مناقصه‌گر می‌شود و هزینه پیشنهاد به میزان قابل توجهی افزایش می‌یابد. با علم به اینکه چنین طرحی می‌تواند فعال شود، پیشنهاد دهنده می‌تواند از تصاحب شرکت بدون تأیید هیئت مدیره خودداری کند و ابتدا با هیئت مدیره مذاکره کند تا طرح را لغو کند.
این طرح می‌تواند توسط هیئت مدیره به صورت «اختیار» یا «حکم» منضم به سهام موجود صادر شود و فقط با تشخیص هیئت مدیره لغو شود.
تاریخچه

قرص سم توسط مارتین لیپتون وکیل ادغام و تملک در سال ۱۹۸۲، به عنوان پاسخی به تصاحب خصمانه مبتنی بر مناقصه اختراع شد. قرص‌های سم در اوایل دهه ۱۹۸۰ در واکنش به موج تصاحب توسط مهاجمان شرکتی مانند تی. بون پیکنز و کارل ایکان رایج شدند. اصطلاح «قرص سمی» معنای اصلی خود را از قرص سمی گرفته شده که توسط جاسوسان مختلف در طول تاریخ حمل می‌شد، قرصی که جاسوسان در صورت کشف برای از بین بردن احتمال بازجویی توسط دشمن مصرف می‌کردند.
در سال ۲۰۰۱ گزارش شد که از سال ۱۹۹۷، به ازای هر شرکت دارای قرص سمی که با موفقیت در برابر تصرف خصمانه مقاومت کرد، ۲۰ شرکت با قرص‌های سمی وجود داشت که پیشنهادها تصاحب را پذیرفتند. روند از اوایل دهه ۲۰۰۰ این بود که سهامداران علیه مجوز قرص‌های سمی رای می‌دادند، زیرا قرص‌های سمی برای مقاومت در برابر تصاحب طراحی شده‌اند، در حالی که از دیدگاه سهامدار، تصاحب می‌تواند از نظر مالی سودآور باشد.
برخی استدلال کرده‌اند که قرص‌های سمی برای منافع سهامداران مضر هستند زیرا مدیریت موجود را تداوم می‌بخشند. به عنوان مثال، مایکروسافت در ابتدا پیشنهادی ناخواسته برای Yahoo!، اما متعاقباً پس از Yahoo! جری یانگ، مدیر عامل شرکت، تهدید کرد که اگر مایکروسافت قیمت هر سهم را به ۳۷ دلار آمریکا افزایش ندهد، تصاحب را تا حد امکان دشوار خواهد کرد. یکی از مدیران مایکروسافت اظهار داشت: «اگر ما خصومت کنیم، اثاثیه را می‌سوزانند. آنها می‌خواهند این مکان را ویران کنند.» یاهو از سال ۲۰۰۱ طرح حقوق سهامداران را در دست اجرا دارد. تحلیلگران پیشنهاد کردند که پیشنهاد ۳۳ دلاری مایکروسافت به ازای هر سهم بسیار گران بود و یانگ با حسن نیت چانه زنی نمی‌کرد، که بعداً منجر به شکایت سهامداران متعدد و ناکام ماندن نبرد نیابتی کارل ایکان شد. قیمت سهام یاهو پس از انصراف مایکروسافت از پیشنهاد کاهش یافت و جری یانگ با واکنش شدید سهامداران مواجه شد که در نهایت به استعفای او منجر شد.
هیئت مدیره توییتر به اتفاق آرا طرح حقوق سهامداران را در سال ۲۰۲۲ به دنبال پیشنهاد خرید ناخواسته ایلان ماسک به تصویب رساند.
بررسی اجمالی

هدف از طرح حقوق سهامداران این است که پیشنهاد دهنده را مجبور به مذاکره با هیئت مدیره هدف کند و نه مستقیماً با سهامداران. اثرات دوگانه است:
این به مدیریت زمان می‌دهد تا پیشنهادها رقیب را پیدا کند که قیمت فروش را به حداکثر می‌رساند.
مطالعات متعدد نشان می‌دهد که شرکت‌های دارای قرص‌های سمی (طرح‌های حقوق سهامداران) نسبت به شرکت‌هایی که قرص‌های سمی ندارند، حق بیمه بیشتری دریافت کرده‌اند. این منجر به افزایش ارزش سهامداران می‌شود. این تئوری این است که افزایش در قدرت مذاکره هدف در حق بیمه بالاتر اکتساب منعکس می‌شود.
اثر

در حالی که شواهدی وجود دارد مبنی بر اینکه حفاظت از تصاحب به مدیران اجازه می‌دهد تا در مورد قیمت خرید بالاتر مذاکره کنند، به‌طور کلی، بهره‌وری شرکت را کاهش می‌دهند.
نسل‌کشی چرکس

| نسل‌کشی چرکس | نسل‌کشی چرکس |
| --- | --- |
مردمان کوهستان روستا را ترک می‌کنند، پیوتر گروزینسکی، ۱۸۷۲: مردمان کوهستان روستا را ترک می‌کنند، پیوتر گروزینسکی، ۱۸۷۲
موقعیت: چرکسیه 
گونه حمله: نسل‌کشی، کشتار جمعی، بیرون کردن از سرزمین خود
کشته‌ها: بیش از ۴۰۰,۰۰۰ (آمار رسمی روسیه) دیگر آمارها: حداقل ۶۰۰,۰۰۰ (۳/۴ کل جمعیت چرکس) – ۱,۵۰۰,۰۰۰ کشته و اخراج تعداد مشابه
مرتکبان: امپراتوری روسیه
انگیزه: امپریالیسم، روسی‌سازی
نسل‌کشی چرکس، پاکسازی قومی امپراتوری روسیه، کشتار، مهاجرت اجباری، و جابجا کردن بیشتر چرکسها از سرزمین خود چرکسیه بود که این سرزمین دربرگیرنده بخش بسیاری از قفقاز شمالی و ساحل شمال خاوری دریای سیاه می‌شد.
جابجایی چرکسها پیش از پایان جنگ قفقاز در سال ۱۸۶۴ آغاز شد تا سال ۱۸۶۷ به پایان رسید.
برخی آوارگان به صورت گسترده در روسیه ماندند و دیگر آورگان به امپراتوری عثمانی منتقل شدند.   در این جابجایی بسیاری در دریا غرق 
و یا به‌دست‌ بیماری از بین رفتند.با توجه به آمار بایگانی دولت روسیه، برآورد می‌شود که نود درصد، ۹۴٪  یا ٪۹۵-٪۹۷ چرکسها در این روند از بین رفته‌اند.
افزون بر چرکسها روس‌ها برای از بین بردن و جابجا کردن  آدیغه‌ها، اوبیخ‌ها ،آبازین‌ها، اینگوش‌ها، آرشتینها، چچن‌ها، آسی‌ها و آبخازها نیز برنامه‌ریزی کرده بودند.
در همین دوره، برخی از گروه‌های قومی مسلمان قفقاز را به امپراتوری عثمانی و ایران جابجا کردند.
پیش زمینه

در پایان سده ۱۸ و آغاز سده ۱۹، امپراتوری روسیه به دنبال گسترش قلمرو خود به سمت جنوب بود ولی با مانع دو امپراتوری مسلمان همسایه، عثمانی و قاجار بود روبرو بود ازین‌رو تلاش می‌کرد که قفقاز را به خاک خود پیوست کند. بعضی از مناطق، بسته به ساختارهای سیاسی محلی، آسانتر از دیگر مناطق تسلیم شدند. از آن جمله، گرجستان خاوری که شامل قدرتمندترین مناطق گرجستان، کارتلی و کاختی، بود از سال ۱۵۵۵ زیر حاکمیت ایران بود. با این حال، پس از مرگ نادرشاه در سال ۱۷۴۷، هر دو پادشاهی از حکومت ایران جدا شدند و توسط اراکلی دوم در سال ۱۷۶۲ متحد شدند. در سال ۱۷۸۳، اراکلی و روس‌ها عهدنامه گرجیوسک را امضا کردند که به موجب آن کارتلی-کاختی به‌طور رسمی و اسمی وابستگی به ایران را نقض کرد و تحت قیمومیت روسیه درآمد و امور خارجه گرجستان به روس‌ها واگذار شد. امضای این عهدنامه موجب حمله و تسلیم مجدد گرجستان به ایران در سال ۱۷۹۵ شد. سرانجام روسیه توانست از زنجیره‌ای از رویدادها، به راحتی گرجستان خاوری را در آغاز سده نوزدهم ضمیمه خاک خود کند. سرانجام عهدنامه گلستان سال ۱۸۱۳ با ایران قاجاریه امضا شد. برخی از سرزمین‌ها، از جمله ارمنستان امروزی، آذربایجان قفقاز و داغستان جنوبی، اشراف قدرتمندی داشتند که مقاومت می‌کردند و مستقیماً در جنگهای ایران و روسیه (۱۸۰۴–۱۸۱۳ و ۱۸۲۶–۱۸۲۸) فتح شدند. برخی دیگر، مانند کاباردای سفلا و مناطقی از داغستان که دارای اشراف قدرتمندی بودند اما تا حد زیادی از امپراتوری‌ها مستقل بودند، با همکاری نخبگان محلی و یکپارچه کردن آنان در اشراف روسی، به خاک روسیه پیوست شد. پیوست کردن هر دو نوع از این مناطق نسبتاً آسان بود. در کارتلی-کاختی، همان‌طور که به‌طور کوتاهی در بالا توضیح داده شد، دولت روسیه از درخواست شاه جورج XII باگریاتی برای خودمختاری به عنوان بهانه ای برای پیوستن و عزل خاندان سلطنتی استفاده کرد. حاکم ایمرتی در برابر روسیه ایستادگی کرد، اما به شورش‌هایی که اغلب توسط اعضای خاندان پادشاهی در کارتلی-کاختی رهبری می‌شد، پایان داده شد و گرجستان به‌طور کلی در سده ۱۹ آرام بود. همراه کردن مناطق باقیمانده قفقاز که هرگز توسط امپراطوری‌های خارجی گشوده نشده بودند و قدرت متمرکز نداشتند، سخت‌ترین کار برای روس‌ها بود و اکثر مناطق چرکسیه در این دسته جای می‌گرفت.
پیش زمینه > مقاومت شدید

این تاکتیکها بومیان را بیشتر عصبانی کرده و مقاومت آنان در برابر حکومت روسیه را شدت بخشید؛ بنابراین ارتش روسیه با ترکیبی از مهاجمان چابک و سریع و چریک‌هایی که منطقه را بهتر می‌شناختند، ناامید شده بود. مقاومت چرکس‌ها ادامه یافت و روستاهایی که پیش‌تر حاکمیت روسیه را پذیرفته بودند نیز اغلب دوباره به مقاومت می‌پیوستند. علاوه بر این، مقاومت چریکها باعث همدردی غربی‌ها شد، به ویژه انگلیس که چرکس‌ها از آنان درخواست کمک کردند و آنان نیز به کمک واسطه‌ها و جاسوس‌ها از دهه ۱۸۳۰ و در طول جنگ کریمه به کمک شتافتند. انگلستان هرگز کمکهای اساسی‌تری نکرد زیرا منطقه بسیار دورتر از منافع انگلیس بود و پس از جنگ کریمه علاقه بدان فروکش کرد. در همین حال، امام شمیل در شمال شرق قفقاز، بارها و بارها تلاش کرد تا حمایت چرکس‌ها را در مبارزات شخصی خود علیه روسیه به دست بیاورد، اما چرکسها تا حد زیادی نسبت به او بی‌اعتنا بودند. پس از تسلیم شدن وی به روسیه، مقاومت آنها بی هیچ کاهشی دفاع ادامه یافت.
روسها با ایجاد تغییراتی در طبیعت منطقه، با مقاومت سنگین چرکس‌ها مقابله کردند. آنها شبکه ای از جاده‌ها را ساختند و جنگل‌های اطراف این جاده‌ها را پاکسازی نمودند، روستاهای بومیان را ویران کردند، و اغلب جوامع جدید کشاورز روس یا قفقازی طرفدار روس‌ها را در زمین‌ها اسکان دادند. در این شرایط خونین، ویرانی کامل روستاها به یک تاکتیک معمول بدل شد.
در سال ۱۸۳۷، رهبران ناتوخای، آبزاخ و شاپسوگ داوطلبانه پیشنهاد دادند که به امپراتوری روسیه ملحق شود مشروط بر اینکه نیروهای روس و کازاک به رود کوبان محدود باشند. با این حال پیشنهاد آنان نادیده گرفته شد و تصرف یک جانبه سرزمین‌های چرکس با تأسیس سی و شش واحد جدید کازاک تا سال ۱۸۴۰ ادامه یافت. ژنرال یرمولوف اظهار داشت: «ما به سرزمین‌های چرکس‌ها نیاز داریم، اما به خود آنان نه». فرماندهان نظامی روسیه مانند یرمولوف و بولداکوف در جهت منافع خود برای دستیابی به جلال در میدان نبرد و ثروت از طریق فتح سرزمین‌ها که در جبهه غربی بسیار دشوارتر از قفقاز بود، غالباً دولت مرکزی را فریب می‌دادند و این واقعیت را که گروه‌های چرکس در تلاش برای برقراری صلح با روسیه بودند، پنهان می‌کردند.
در مذاکرات تدوین معاهده پاریس ۱۸۵۶ و پایان دادن به جنگ کریمه، نماینده انگلیس، ارل کلارندون، تأکید کرد که رودخانه کوبان باید مرز روسیه و ترکیه باشد، که می‌توانست چرکسیه را خارج از قلمرو روسیه قرار دهد، اما نمایندگان فرانسه و ترکیه که از مالکیت روسیه بر چرکسیه حمایت می‌کردند، باعث منصرف شدن وی شدند. کلارندون سپس سعی کرد که بندی را مبنی بر اینکه روسیه نمی‌تواند قلعه‌ای در چرکسیه بسازد، در پیمان‌نامه بگنجاند، اما این‌باز دوباره نماینده فرانسه وی را منصرف کرد. با اینکه پیمان نهایی عفو اتباعی را که برای دول متخاصم جنگیده بودند، تضمین کرده بود، اما از آنجا که چرکسیه قبلاً هرگز تحت حاکمیت روسیه قرار نگرفته بود، چرکس‌ها مستثنی شدند و بدین ترتیب چرکس‌ها با این پیمان به صورت دوژور تحت حاکمیت روسیه قرار گرفتند، اما روسیه هیچ اجباری نداشت که به چرکس‌ها حقوق برابر با سایر شهروندان امپراتوری اعطا کند.
اخراج

«در این سال ۱۸۶۴ عملی بی‌سابقه در تاریخ انجام شد: هیچکدام از مردمان کوهستان در سکونت‌گاه‌های پیشین خود باقی نمانده‌اند و اقداماتی برای پاکسازی منطقه به منظور آماده سازی آن برای جمعیت جدید روس انجام شده‌است.» - ستاد اصلی ارتش قفقاز
در سال ۱۸۶۲، پیشنهاد تبعید چرکس‌ها مورد تصویب دولت روسیه قرار گرفت و با پیشرفت نیروهای روسی جابجایی سیل پناهندگان آغاز شد. اجرای سیاست روسیه مبنی بر مهاجرت جمعی چرکس‌ها به سایر مناطق امپراتوری روسیه یا امپراتوری عثمانی به ژنرال ایودوکیموف واگذار شد. ایودوکیموف به همراه سواره نظام کازاک و یگان‌های متحرک تفنگدار به مناطق شمالی و تصرف نشدهٔ چرکسیه نفوذ کردند و چرکس‌های این منطقه بدون مقاومت اعزام شدند. چهار هزار خانوار آن مناطق وطن خود را در حوالی مصب رود کوبان ترک کرده و به امپراتوری عثمانی عزیمت کردند. در جنوب شرق چرکس‌ها آماده شدند تا در برابر پیشرفت‌های ارتش و قشون روس، مقاومت کنند. قبایل چرکسی که از تسلیم شدن امتناع می‌کردند، یکی پس از دیگری هدف ارتش روسیه قرار می‌گرفتند. هزاران نفر قتل‌عام شدند و تمام دهکده‌ها با خاک یکسان شدند.
در سال ۱۸۶۴ در دره خودز، نزدیکی مایکوپ، جمعیت اوبیخ در برابر نیروهای روسی مقاومت کردند. در طی نبرد، زنان جواهرات خود را درون رودخانه انداختند و به مردان پیوستند، اسلحه بدست گرفتند و جنگیدند تا مرگی پر افتخار داشته باشند. سربازان روس که از توپخانه سنگین برخوردار بودند و با سلاح‌های مدرن تیراندازی می‌کردند، تمامی مردان، زنان و کودکان را به قتل رساندند به طوری که شاهدی چرکس صحنه را به «دریای خون» تشبیه می‌کند.
در دره‌ای نزدیک سوچی که در زبان محلی کبادا نامیده می‌شد، نیروهای چرکس و برخی از متحدان آبخاز آنان برای آخرین بار در ماه مه ۱۸۶۴ مقابل ارتش روسیه مقاومت کردند. این مکان به یاد تمامی خونهایی که در آنجا ریخته شده بود، توسط روس‌هایی که بعدها در سال ۱۸۶۹ در آنجا اسکان یافتند کراسنایا پلیانا نامیده شد که در زبان روسی به معنی «مزارع سرخ» می‌باشد. پس از نبرد نهایی در سال ۱۸۶۴، انبوهی از چرکسها به سوچی رانده شدند. هزاران نفر از آنان در انتظار عزیمت در همان سوچی درگذشتند.
اگرچه برخی از چرکس‌ها از طریق خشکی به امپراتوری عثمانی رفتند، اما اکثریت از طریق دریا عزیمت کردند، و قبایلی که تبعید «را انتخاب کرده بودند» توسط نیروهای روسی پیاده به بنادر دریای سیاه فرستائه شدند. فرماندهان و فرمانداران روسیه هشدار دادند که اگر چرکس‌ها زمین‌ها را ترک نکنند، نیروهای بیشتری ارسال خواهد شد.
اخراج > تغییرات جمعیتی و گروه‌های تحت تأثیر قرار گرفته

عمده مردمی که به ترکیه منتقل شدند آدیغه‌ها، اوبیخ‌ها و مسلمان آبخاز بودند از این رو این رویداد به اخراج چرکس‌ها معروف شد. تعداد افراد قبیله شاپسوگ که حدود ۳۰۰۰۰۰ نفر بود، به ۳۰۰۰ نفر کاهش یافت که موفق شدند به جنگلها و دشتها فرار کنند. ۱۴۰ شاپسوگی که باقی مانده بودند به سیبری فرستاده شدند. به‌طور کلی، محاسباتی که بر مبنای آرشیوهای رسمی دولت روسیه و همچنین عثمانی صورت گرفته تخمین می‌زنند که ۹۰٪، ۹۴٪ یا ۹۵٪-۹۷٪ از ملت چرکس در این روند از بین رفته‌اند.
در جدول زیر جمعیت اوبیخ‌ها (البته نه همه) و همچنین زیرمجموعه‌های عمدهٔ چرکس‌ها (آدیغه)، که هدف اصلی این عملیات بودند، قبل از جنگ و پنج سال پس از اخراج، محاسبه شده‌است.
| قبایل | قبل از | بعد از | درصد باقیمانده | درصد فوت یا تبعید شده |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| کاباردین | ۵۰۰۰۰۰ | ۳۵۰۰۰ | ۷٫۰۰۰٪ | ۹۳٫۰۰۰٪ |
| شاپسوگ | ۳۰۰۰۰۰ | ۱٬۹۸۳ | ۰٫۶۶۱٪ | ۹۹٫۳۳۹٪ |
| آبزاخ | ۲۶۰٬۰۰۰ | ۱۴٬۶۶۰ | ۵٫۶۴۸٪ | ۹۴٫۳۶۲٪ |
| ناتوخای | ۲۴۰٬۰۰۰ | ۱۷۵ | ۰٫۰۷۳٪ | ۹۹٫۹۲۷٪ |
| تمیرگوی | ۸۰٬۰۰۰ | ۳٬۱۴۰ | ۳٫۹۲۵٪ | ۹۶٫۰۷۵٪ |
| زدوگ | ۶۰٬۰۰۰ | ۱۵۲۶۳ | ۲۵٫۴۳۸٪ | ۷۴٫۵۶۱٪ |
| مامخق | ۸۰۰۰ | ۱٬۲۰۴ | ۱۵٫۰۵۰٪ | ۸۴٫۹۵۰٪ |
| آدمیس | ۳٬۰۰۰ | ۲۳۰ | ۷٫۶۶۷٪ | ۹۲٫۳۳۳٪ |
| اوبیخ | ۷۴۰۰۰ | ۰ | ۰٫۰۰۰٪ | ۱۰۰٫۰۰۰٪ |
| ژانی و  هاتوکوی | ۱۰۰۰۰۰ | ۰ | ۰٫۰۰۰٪ | ۱۰۰٫۰۰۰٪ |
در عین حال، هرچند چرکس‌ها قربانیان اصلی بودند، اما اخراجها بر سایر ساکنان منطقه نیز به شدت تأثیر گذاشت. تخمین زده می‌شود که ۸۰٪ از اینگوش‌ها در سال ۱۸۶۵ اینگوشتیا را به مقصد خاورمیانه ترک کردند. تعداد زیادی از چچن‌های مناطق پایین دست نیز بیرون رانده شدند، بسیاری از آنها بعدها بازگشتند، اما سرزمین‌های پایین دست چچن سابق برای مدتی طولانی خالی از جمعیت چچن تاریخی خود بودند تا اینکه چچن‌ها هنگام بازگشت از تبعید ۱۹۴۴–۱۹۵۷ به سیبری در منطقه مستقر شدند. آرشتین‌ها، که در آن زمان گروه قومی جداگانه‌ای محسوب می‌شدند (مورد مناقشه) کاملاً به عنوان گروهی مجزا از بین رفتند: طبق اسناد رسمی، ۱٬۳۶۶ خانواده ارشتین ناپدید شدند (یعنی یا فرار کردند یا کشته شدند) و فقط ۷۵ خانوار باقی ماندند. علاوه بر این، ارتش روسیه در سال‌های ۱۸۶۰–۱۸۶۱ دست به یک سلسله عملیات خلع ید در سرزمین‌های قفقاز مرکزی زد و حدود ۱۰٬۰۰۰ کاباردین، ۲۲۰۰۰ چچن و تعداد قابل توجهی از آسی‌های مسلمان را بیرون رانده و به ترکیه فرستاد. قره‌چای‌ها و بالکارها، دو قوم مسلمان دیگر در شمال غربی قفقاز، طی این روند اخراج نشدند. با این حال، آبخازیا ۶۰ درصد از جمعیت خود را تا پایان قرن ۱۹ از دست داد.
بین منابع در رابطه با اینکه اخراج غیر چرکس‌ها به عنوان بخشی از همین روند در نطر گرفته شود، اختلاف نظر وجود دارد. اکثر منابع اخراج و قتل‌عام اوبیخ‌ها (که به رغم داشتن زبانی متفاوت، توسط بسیاری از افراد به صورت بخشی از قومیت چرکس در نظر گرفته می‌شوند) و جمعیت آبازین را به عنوان بخشی از عملیات یکسان در برابر جمعیت چرکس همسایه در نظر می‌گیرند و برخی منابع در شمارش اخراج شدگان، آبخازها را نیز لحاظ می‌کنند با این حال سایر منابع اخراج چچن‌ها، اینگوش‌ها، آرشتین‌ها و آسی‌ها با کاباردین‌ها را در یک گروه قرار می‌دهند. همچنین برخی اخراج‌های قبلی و غیرسیستماتیک کمتر از نوقایی‌ها را نیز لحاظ می‌کنند. دستور ۱۸۶۱ ایودوکیموف و جابجا کردن چرکسها (از جمله اوبیخ‌ها) به باتلاق‌ها شامل نوقایی‌ها و آبازاها نیز می‌شد.
شنفیلد می‌نویسد که کسانی که در اثر فاجعه متعاقب جان خود را از دست دادند احتمالاً بیش از یک میلیون نفر بودند و حدود ۱٫۵ میلیون نفر بوده‌اند.
اخراج > تحلیل نقش قدرتهای بزرگ

با توجه به سیاست کلی عثمانی، والتر ریچموند دولت عثمانی را به "داشتن نقش دوگانه"، "مسئولیت‌ناپذیری شرم آور" و "بی توجهی به پیامدهایی که مهاجرت ممکن است برای پناهندگان به دنبال داشته باشد و ترغیب به جابه‌جایی جمعیت چرکس در مقاطع مختلف " متهم نموده‌است. دولت عثمانی در موضع‌گیری‌های پیشین خود تشویق به مهاجرت نموده بود، در اواخر سال ۱۸۶۳ از چرکس‌ها خواسته بود که "بمانند و مبارزه کنند" و به آنان نوید داده بود که ائتلافی بین‌المللی به کمکشان خواهد شتافت و سپس در ژوئن ۱۸۶۴ علی‌رغم مشخص بودن هزینه‌های انسانی، به شروع موج دیگری از مهاجرت‌ها توصیه کرده بود. شنفیلد نیز عکس العمل عثمانی به بحران را «کاملاً ناکافی» ارزیابی می‌کند و مارک پینسون دولت عثمانی را متهم به عدم تلاش برای تدوین سیاست منسجم در مورد پناهندگان می‌کند. ریچموند همچنین استدلال می‌کند که انگلیسی‌ها، علی‌رغم بحث جدی در مورد احتمال مداخله نظامی برای بهبود اوضاع چرکسیه، نهایتاً تنها نگران منافع ژئوپلیتیکی خود بوده‌اند و چرکسیه را «به حال خود رها کرده‌اند». در عین حال، راسور-اوون می‌گوید که لندن و استانبول، هردو با محدودیت‌های عملی روبرو بوده‌اند و سازماندهی سیل پناهندگان بسیار دشوار بوده‌است. وی همچنین به سختی‌هایی که کارمندان کنسولگری انگلیس، برای کمک به پناهندگان چرکس متحمل شده‌اند، اشاره می‌کند و خاطرنشان می‌سازد که به مرور زمان، سیاست عثمانی در مورد اسکان پناهندگان بهبود یافته‌است، بطوریکه در سال ۱۸۶۷ که پناهجویان نهایی آبخاز منتقل می‌شدند، تعداد کشته‌ها بسیار کاهش یافته‌است. درحالی‌که ریچموند استدلال می‌کند که اروپای غربی تنها زمانی از اوضاع چرکسیه خشمگین شد که روسیه باب عالی را برای بدست آوردن امتیاز ویژه‌ای در داردانل تحت فشار گذاشت و به تهدید منافع تجاری غرب پرداخت. راسور-اوون تأکید می‌کند که تلاشهای بشردوستانه سازمان‌های بریتانیایی و نگرانی در مورد سلامتی چرکسها در اسکاتلند شدیدتر از سایر مناطق بریتانیا بوده‌است. زیرا در آن‌جا مبارزات چرکس با زخم‌های اخیر تاریخ اسکاتلند مقایسه می‌شد.
اخراج > قتل‌عام‌های ارتش روسیه

اگرچه تزار الکساندر دوم دستور داده بود که چرکس‌ها تبعید شوند و قتل‌عام صورت نگیرد، فرماندهان روسی به این فکر بودند که بخش بزرگی از جمعیت چرکس را قتل‌عام کنند، و ژنرال فدایف نوشته‌است که فرماندهی روس تصمیم گرفت که «نیمی از چرکس‌ها را نابود کند تا نیم دیگر اسلحهٔ خود را تسلیم کنند.» ریچموند خاطرنشان کرده‌است که «گزارش‌های فراوانی» از وقوع قتل‌عام در مراحل پایانی عملیات قفقاز وجود دارد.
چنان‌که ایوان درزدوف گزارش می‌دهد، در آوریل ۱۸۶۲، گروهی از سربازان روس صدها نفر از چرکس‌ها را که مهمات تمام کرده بودند، کشتند و «کوه پوشیده از اجساد دشمنان بی‌پناه» را ترک کردند.
ارتش روسیه اغلب ترجیح می‌داد سکونتگاه‌های چرکس‌ها را بمباران کند. در ژوئن سال ۱۸۶۲، پس از اینکه روستاهای چرکس نشین بخشی از منطقه کوبان سوخته و چرکس‌ها به جنگل گریختند، افراد ژنرال تیخوتسکی اقدام به بمباران جنگل کردند. در سپتامبر سال ۱۸۶۲، پس از بمباران یک روستای چرکس و فرار ساکنان آن به داخل جنگل، ژنرال ایودوکیموف به مدت شش ساعت مستقیم آن جنگل را بمباران کرد. ایوان درزدوف ادعا می‌کند بسیار شنیده‌است که مردان چرکس قسم می‌خوردند خود را قربانی توپ کنند تا به بقیه افراد آن‌ها اجازه فرار داده شود و بعداً گزارش می‌دهد که گروه‌هایی از چرکس‌ها چنین کرده‌اند.
ریچموند بیان می‌کند که تا پاییز ۱۸۶۳، عملیات روسیه «روشمند و کامل» شد. آنان پس از آن که چرکس‌ها به جنگل می‌گریختند، روستای آنان را تخریب می‌کردند، دام‌هایشان را گردآوری می‌کردند و هر غذایی که می‌توانستند پیدا کنند را می‌سوزاندند. سپس بعد از یک یا دو هفته جستجو می‌کردند و هر کلبه ای را که چرکس‌ها برای پناهگاه ساخته بودند، از بین می‌بردند. این روند تا زمانی که اژنرال یودوکیموف راضی شد که همه بومیان منطقه فوت یا فرار کرده‌اند، تکرار شد.
در ماه مه سال ۱۸۶۴، قبایل ساحلی سخو، آخسیپسو، آیبگو و جیگیت در جنگ شکست خوردند و پس از آن همه آنان تا آخرین مرد، زن و کودک قتل‌عام شدند. پس از آن، در ۲۱ مه، شاهزاده میخائیل نیکولایویچ سربازان را در یک محوطه خالی برای مراسم شکرگزاری جمع کرد.