تلویزیون پروژکتور عقب
تحولات

در حالی که در اوایل دهه ۲۰۰۰ به عنوان جایگزینی برای پنل‌های تخت گران‌تر LCD و پلاسما، علیرغم افزایش حجم، محبوبیت داشت، کاهش قیمت و بهبود LCDها باعث شد سونی، فیلیپس، توشیبا و هیتاچی تلویزیون‌های پروجکشن عقب را از خط تولید خود حذف کنند. Samsung، Mitsubishi , ProScan، RCA، Panasonic و JVC بعداً با استاندارد شدن تلویزیون‌های LCD از بازار خارج شدند.
عمده تلویزیون‌های پیش‌نمایش عقب قبلی به این معنی بود که نمی‌توان آن‌ها را به دیوار نصب کرد، و در حالی که اکثر مصرف‌کنندگان صفحه‌تخت دستگاه‌های خود را قطع نمی‌کنند، توانایی انجام این کار به عنوان یک نقطه فروش کلیدی در نظر گرفته می‌شود. در ۶ ژوئن ۲۰۰۷، سونی از مدل ۷۰ اینچی SXRD مدل KDS-Z70XBR5 رونمایی کرد که ۴۰ درصد باریکتر از مدل قبلی خود بود و وزن آن ۲۰۰ بود. پوند، که تا حدودی قابل نصب روی دیوار بود. با این حال، در ۲۷ دسامبر ۲۰۰۷، سونی تصمیم گرفت از بازار RPTV خارج شود. میتسوبیشی در سال ۲۰۰۹ شروع به ارائه خط LaserVue خود از تلویزیون‌های پروجکشن عقب قابل نصب روی دیوار کرد.
RPTVهای اولیه اساساً پروژکتورهای CRT با آینه ای برای نمایش روی صفحه نمایش داخلی بودند. آنها سنگین بودند و وزنشان تا ۵۰۰ پوند می‌رسید. اولین RPTVهایی که از CRT استفاده نمی‌کردند در سال ۲۰۰۲ با استفاده از فناوری‌های DLP, LCD و LcOS راه اندازی شدند و به لامپ UHP نیاز داشتند. لامپ‌های UHP مورد استفاده در پروژکتورها و RPTVها نیاز به تعویض دوره ای دارند، زیرا با استفاده کم می‌شوند. اولین RPTV قابل نصب روی دیوار در سال ۲۰۰۳ توسط RCA راه اندازی شد. اولین DLP 1080p RPTV در سال ۲۰۰۵ توسط میتسوبیشی راه اندازی شد. اولین RPTV که از LED به جای لامپ UHP به عنوان منبع نور خود استفاده کرد توسط سامسونگ در سال ۲۰۰۶ منتشر شد. RPTVهایی که از لامپ پلاسما استفاده می‌کردند توسط پاناسونیک در سال ۲۰۰۷ منتشر شدند. اولین RPTV که از لیزر به جای لامپ UHP یا LED استفاده کرد توسط میتسوبیشی به عنوان LaserVue در سال ۲۰۰۸ منتشر شد. سامسونگ تا سال ۲۰۰۸ از بازار خارج شد و میتسوبیشی را به عنوان تنها تولیدکننده RPTV باقی ماند تا اینکه در سال ۲۰۱۲ به دلیل حاشیه سود کم و محبوبیت متوقف شد.
یک تلویزیون پروژکتور از یک پروژکتور برای ایجاد یک تصویر یا ویدیوی کوچک از یک سیگنال ویدیویی و بزرگنمایی این تصویر برروی صفحه نمایش قابل مشاهده استفاده می‌کند. این پروژکتور از یک پرتو روشن از نور و یک سیستم لنز برای نمایش تصویر در اندازه بسیار بزرگتر استفاده می‌کند. یک تلویزیون جلونمایی از یک پروژکتور جدا از صفحه نمایش استفاده می‌کند و پروژکتور در مقابل صفحه نمایش قرار می‌گیرد. راه اندازی یک تلویزیون با پروژکتور عقب از جهاتی شبیه تلویزیون‌های سنتی است. پروژکتور داخل جعبه تلویزیون قرار دارد و تصویر را از عقب صفحه نمایش می‌دهد.
در پایین انواع مختلفی از تلویزیون‌های پروژکتوری وجود دارد که بر اساس نوع پروژکتور و نحوه ایجاد تصویر (قبل از پروژکتور) متفاوت است:
پروژکتور CRT: لوله‌های پرتوهای کاتدی کوچک تصویر را به همان روشی که تلویزیون سنتی CRT انجام می‌دهد، ایجاد می‌کند، که با پرتاب پرتوی الکترون بر روی صفحه ای با پوشش فسفر و سپس نمایش تصویر به یک صفحه نمایش بزرگ است. این کار برای غلبه بر محدودیت اندازه لوله اشعه کاتدی که حدود ۴۰ است انجام می‌شود اینچ به‌طور معمول از 3 CRT استفاده می‌شود، یکی قرمز، یکی سبز و دیگری آبی که تراز شده‌اند تا رنگ‌ها به درستی روی تصویر نمایش داده شده ترکیب شوند.
پروژکتور LCD: یک لامپ نور را از طریق یک تراشه LCD کوچک متشکل از پیکسل‌های مجزا برای ایجاد یک تصویر منتقل می‌کند. پروژکتور LCD از آینه‌ها برای گرفتن نور و ایجاد سه پرتو جداگانه قرمز، سبز و آبی استفاده می‌کند که سپس از سه پنل LCD جداگانه عبور می‌کند. کریستال‌های مایع با استفاده از جریان الکتریکی دستکاری می‌شوند تا میزان عبور نور را کنترل کنند. سیستم لنز سه پرتو رنگی را می‌گیرد و تصویر را پخش می‌کند.
پروژکتور پردازش نور دیجیتال (DLP): یک پروژکتور DLP با استفاده از یک دستگاه میکروآینه دیجیتال (تراشه DMD) تصویری را ایجاد می‌کند که روی سطح آن حاوی ماتریس بزرگی از آینه‌های میکروسکوپی است که هر کدام مربوط به یک پیکسل در یک تصویر است. هر آینه را می‌توان برای انعکاس نور به گونه ای چرخاند که پیکسل روشن به نظر برسد، یا می‌توان آینه را چرخاند تا نور را به جای دیگری هدایت کند و پیکسل را تاریک نشان دهد. این آینه از آلومینیوم ساخته شده و بر روی یک لولای محور می‌چرخد. الکترودهایی در دو طرف لولا وجود دارد که چرخش آینه را با استفاده از جاذبه الکترواستاتیک کنترل می‌کند. الکترودها به یک سلول SRAM واقع در زیر هر پیکسل متصل می‌شوند و شارژهای سلول SRAM حرکت آینه‌ها را هدایت می‌کنند. رنگ یا از طریق یک چرخ رنگ در حال چرخش (که با یک پروژکتور تک تراشه استفاده می‌شود) یا یک پروژکتور سه تراشه (قرمز، سبز، آبی) به فرایند ایجاد تصویر اضافه می‌شود. چرخ رنگ بین منبع نور لامپ و تراشه DMD قرار می‌گیرد به طوری که نور عبوری رنگی می‌شود و سپس برای تعیین میزان تاریکی از آینه منعکس می‌شود. یک چرخه رنگ از یک بخش قرمز، سبز و آبی و همچنین بخش چهارم برای کنترل روشنایی یا شامل یک رنگ چهارم تشکیل شده‌است. این چرخ رنگ چرخان در آرایش تک تراشه ای را می‌توان با دیودهای ساطع نور قرمز، سبز و آبی (LED) جایگزین کرد. پروژکتور سه تراشه ای از یک منشور برای تقسیم نور به سه پرتو (قرمز، سبز، آبی) استفاده می‌کند که هر یک به سمت تراشه DMD خود هدایت می‌شوند. خروجی‌های سه تراشه DMD دوباره ترکیب شده و سپس پیش‌بینی می‌شود.
↑  Although the 240 line and 405 line systems used would not be considered 'high definition' by modern standards, they were in the context of the day
↑  Germany was broadcasting television signals in 1934, but this was only a 180 line system
↑  The tube number was made up as M-Magnetic focus; S-Green phosphor and 11-the overall diameter of the screen end of the tube in centimetres. It was common in Britain at this time to designate the size of televisions by the diagonal of the visible screen size. Thus although the MS11 was a 4+1⁄2 inch tube, it would have been described in the literature of the time as a four inch tube. By contrast: America measured television sizes by the overall outside diameter of the Cathode ray tube though did use the screen diagonal for projection sets. Britain adopted this principal once set manufacturing restarted following the war. Television sizes were (and still are) designated in imperial inches in both the US and Britain. Elsewhere, sizes may well be in centimeters, but the set's model number usually betrays its imperial size.
↑  The Dutch Philips company owned the British Mullard valve company
↑  These were originally designed for astronomical telescopes to allow a spherical mirror to be used instead of a parabolic mirror which would have been distortion free but more expensive to produce. The Schmidt lens improved the focusing by correcting the spherical distortion from the image. They fell out of favor in telescopes because the presence of a lens did disperse the image and reduce the resolution compared with an uncorrected parabolic mirror. This was never a problem in projection televisions as the image was of low resolution.
↑  As a rule of thumb in 1937, a direct view television cathode ray tube had an accelerating voltage of about 400 volts per inch of diameter usually rounded to the nearest thousand. Thus a nine inch tube had an accelerating voltage of 4000 volts.
↑  It is not known if Philips paid for the labor costs involved in replacing the tubes. At this time in the UK, consumer law did not require labor costs to be paid, and consequently warranties generally excluded such costs.
↑  The '/1' meant that the tube was electrically and optically very similar to the original MS11. However, the latter could not be substituted for the former in the earlier set as the required heater current was larger.
↑  Even though the maximum beam current was specified as 2mA, this did represent a power of 50 watts at 25,000 volts.
↑  So much so that all the necessary equipment to produce X-rays in your home along with the ability to take photographs was freely available to buy in 1938 - from all good toyshops
↑  There was never a simple MW6. The 'W' in the tube type designated that the phosphor was now white. The '6' meant approximately six centimetre diameter. It is possible that the '/2' part of the tube number referred to the tube being a nominally 2 inch tube as there was never a '/1'. However: this did not become a standard practice as once Philips/Mullard introduced newer and larger tubes, the first number came to designate the tube size in centimetres and the second number (separated by a hyphen) bore no relation to any physical aspect and just served to differentiate tubes that were the same size but of different characteristics.
↑  More information on the optical system can be found here
↑  This same technique was later used to correct the shape of the faulty mirror of the Hubble Space Telescope
↑  By 1956, it had become the rule of thumb that the accelerating voltage was 1000 volts per inch of tube diameter or diagonal rounded to the nearest thousand. This was up form the 400 volts per inch of the 1930s and 1940s.
تلویزیون پروژکشن CRT اوایل دهه ۲۰۰۰ با قابلیت‌های آماده 1080i HD دارای ورودی سطح خط RCA برای استفاده از بلندگوهای داخلی به عنوان کانال مرکزی در سیستم صدای فراگیر است.
یک تلویزیون نمایش LCD یا DLP نازک‌تر و سبک‌تر در سینمای خانگی .