stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
لوناتیک‌های رها شده
شخصیت‌های اصلی

ایس بانی: از نوادگان باگز بانی. پیش از برخورد شهاب‌سنگ به شهر، ایس به‌عنوان یک خرگوش بدلکار در فیلم‌ها فعالیت می‌کرد.
لکسی بانی: از نوادگان لولا بانی. پیش از برخورد شهاب‌سنگ به شهر، لکسی در تلاش بود تا به‌عنوان یک تشویق‌کننده در دانشگاه آکمتروپلیس پذیرفته شود.
دنجر داک: از نوادگان دافی داک. پیش از برخورد شهاب‌سنگ به شهر، دنجر به‌عنوان خدمتکار استخر مشغول به کار بود.
اسلم تاسمانی: از نوادگان شیطان تاسمانی (لونی تونز). پیش از برخورد شهاب‌سنگ به شهر، اسلم یک مبارز در رینگ بود. با توجه به سبک مبارزات او، می‌توان حدس زد که او در مسابقات کشتی حرفه‌ای نمایشی شرکت می‌کرد.
تک ای. کایوت: از نوادگان کایوت و رودرانر. پیش از برخورد شهاب‌سنگ به شهر، تک دانشجوی مؤسسه آکمه بود. هرچند که به‌طور صریح اشاره نشده، اما به نظر می‌رسد که او به دلیل «دیوانه» خطاب شدن از مؤسسه اخراج شده است. این اتفاق پس از آن رخ داد که یکی از اساتید به اشتباه از دستگاه او استفاده کرد. البته، تک در دفاع از خود گفته بود که دکمه خود-تخریب را فقط برای کسب امتیاز اضافی نصب کرده بود.
رو رانر: از نوادگان کایوت و رودرانر. پیش از برخورد شهاب‌سنگ به شهر، روو به‌عنوان یک پیک کار می‌کرد و در کنار آن، وسایل مختلفی را اختراع می‌کرد.
لکسی بانی
دنجر داک
ایس بانی
رو رانر
اسلم تاسمانی
تک ای. کایوت
صداپیشگان اصلی

چارلی اشلتر – ایس بانی
جسیکا دی‌چیکو – لکسی بانی
جیسون مارسدن – دنجر داک، روپس اوبرون
کندی مایلو – زاداوی، هریت رانر، میستی بریز، ملکه گرنیکوس
راب پالسن – روو رانر، گورلوپ، آقای لگرن (دومین بار)
کوین مایکل ریچاردسون – اسلم تاسمانی، تک ای. کایوتی، تریک دیلی (ذکر نشده در تیتراژ)
صداپیشگان اصلی > صداپیشگان فرعی

چارلی آدلر – آپتیماتوس
جو السکی – سیلث وستر، توییتامز سلطنتی، ملوین مریخی، استونی سنگی
دی بردلی بیکر – اوتو دی اوُد
جف بنیت – پروفسور زین، دکتر فیدل کرونیکر، کلنل ترنچ
باب برگن – پینکستر پیگ
استیون بلوم – فوز-زس
دن کستلانتا – استاد دانشگاه
مایکل کلارک دانکن – مسیو
بوتسی کالینز – بوتس بلیندا
جیم کامینگز – صداهای اضافی
کیلی کوئوکو – ودر وین
تیم کوری – رئیس سیرک
گری دلیسل – آپوکازون‌ها
جینی الیاس – زن شیک‌پوش
بیل فارمر – آقای لگرن (اولین بار)
دیوید فاستینو – تایم اسکیپ
ویویکا ای. فاکس – بلک ولوت
مارک همیل – آدولفو، کاپیتان کشتی
فلورانس هندرسون – مالوری مسترمایند
مایکی کلی – ریپ رانر
تام کنی – گونار فاتح
موریس لامارش – اوفییوکوس سم، پیر له پیو
فیل لامار – دریک سایفر
فیل موریس (هنرپیشه) – صداهای اضافی
درن نوریس – پدر بیگانه، رالف رانر
کاری پیتون – ژنرال دیوس
کری سامر – بچه کوچک
جیمز آرنولد تیلور – باگزی دی باگ
سایمون تمپلمن – دکتر دِر
بیلی وست – الکترو جی. فاد، ساجیتاریوس استامپر
سرینا ویلیامز – ملکه آتنا
تولید

لوناتیک‌های رها شده به‌عنوان یک پیشنهاد از سوی کریستین و ایوون ترمبلی شکل گرفت و در ابتدا با عنوان The Loonatics شناخته می‌شد. این ایده شامل بازتفسیر شخصیت‌های کلاسیک لونی تونز بود.
این تیم پیشنهاد خود را به ساندر شوارتز، رئیس وقت برادران وارنر انیمیشن، ارائه دادند. شوارتز نسبت به این ایده واکنش مثبتی نشان داد و پس از نمایش طرح مفهومی به یک گروه کانونی متشکل از کودکان، این پروژه به‌طور رسمی تأیید شد.
دیوید جانولاری، رئیس وقت Kids' WB، از این سریال استقبال کرد و آن را «راهی عالی برای انتقال فرنچایز کلاسیک Looney Tunes که دهه‌ها با مخاطبان محبوب بوده، به هزاره جدید» توصیف کرد.
بازخورد

لوناتیک‌های رها شده در کنار طرفدارانی که بدست آورد بازخوردهای منفی از منتقدان دریافت کرد.
جولی هرمن از Common Sense Media به این مجموعه دو ستاره از پنج ستاره داد و گفت که شوخی‌ها «دیگر خیلی خنده‌دار نیستند» و شخصیت‌ها «دیگر چیزی بیشتر از مواد پرکننده نیستند.»
تعدادی از طرفداران لونی تونز نیز این سریال را توهینی به شخصیت های فراینچر اصلی لونی تونز دانستند اما به طور کلی در کشور های دیگر بسیار مورد استقبال قرار گرفت
در ایران

در اواخر دهه 80 شمسی این سریال برای اولین در توسط انجمن صنفی گویندگان جوان دوبله و توسط موسسه جوانه پویا پخش گردید
عوامل دوبلاژ : مهدی ثانی خانی ( ایس بانی )-مینا مومنی ( لکسی بانی )-محمدرضا صولتی ( اردک خطر + تک ای کایوت )-امین قاضی ( رو رانر )
(علی رغم دوبله بسیار باکیفیت این مجموعه به دلایلی تنها 7 قسمت اول این مجموعه توسط گلوری دوبله و توسط موسسه جوانه پویا منتشر شد)
در مرداد سال 1398 صداو سیمای جمهوری اسلامی ایران نیز اقدام به دوبله این مجموعه کرد و سرانجام در عید سال 1399 این مجموعه برای اولین بار از شبکه کودک صداو سیما پخش گردید در سال 1400 نیز بار دیگر این مجموعه توسط کوالیما دوبله و از پلتفرم نماوا پخش شد
در ایران > حواشی

در هنگام پخش این مجموعه از شبکه کودک صداو سیمای جمهوری اسلامی ایران 6 قسمت از مجموعه به طور کامل حذف گردید و نام این سریال نیز به طور کامل توسط صداوسیما تغییر داده شد
سولومون، کانزاس

مکان
| Solomon, Kansas | Solomon, Kansas |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location of Solomon, Kansas: Location of Solomon, Kansas
Detailed map of Solomon, Kansas: Detailed map of Solomon, Kansas
ایالت: کانزاس
Counties: Dickinson, Saline
حکومت: حکومت
 • نوع: Mayor–Council
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۸۵ مایل مربع (۲٫۲۰ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۸۵ مایل مربع (۲٫۲۰ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۱۷۱ فوت (۳۵۷ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۱۰۹۵
 • برآورد (۲۰۱۱): ۱۰۹۴
 • تراکم: ۱۲۸۸٫۲/مایل مربع (۴۹۷٫۴/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: ۶۷۴۸۰
کد منطقه: ۷۸۵
FIPS کد: ۲۰-۶۶۲۷۵
GNIS feature ID: ۰۴۷۶۶۶۰
سولومون (به انگلیسی: Solomon) شهری در ایالت کانزاس کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۰۹۵ نفر بوده‌است.
اروینگ، ماساچوست

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ماساچوست, 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| اروینگ، ماساچوست | اروینگ، ماساچوست |
| --- | --- |
شهرک: شهرک
Erving, Massachusetts: Erving, Massachusetts
Freight House Antiques: Freight House Antiques
Location in Franklin County in Massachusetts: Location in Franklin County in Massachusetts
مختصات: ۴۲°۳۶′۰۰″ شمالی ۷۲°۲۳′۵۵″ غربی﻿ / ﻿۴۲٫۶۰۰۰۰°شمالی ۷۲٫۳۹۸۶۱°غربی﻿ / 42.60000; -72.39861: مختصات: ۴۲°۳۶′۰۰″ شمالی ۷۲°۲۳′۵۵″ غربی﻿ / ﻿۴۲٫۶۰۰۰۰°شمالی ۷۲٫۳۹۸۶۱°غربی﻿ / 42.60000; -72.39861
ایالت:  ماساچوست
شهرستان: فرانکلین
سال بنیان‌گذاری: ۱۸۰۱
سال شهر شدن: ۱۸۳۸
حکومت: حکومت
 • نوع: Open town meeting
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۷٫۳ کیلومتر مربع (۱۴٫۴ مایل مربع)
 • خشکی: ۳۵٫۹ کیلومتر مربع (۱۳٫۹ مایل مربع)
 • آب: ۱٫۳ کیلومتر مربع (۰٫۵ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۴۵ متر (۴۷۵ فوت)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۱۴۶۷
 • تراکم: ۴۰٫۸/کیلومتر مربع (۱۰۵٫۷/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
کد پستی: ۰۱۳۴۴
کد منطقه: ۴۱۳
کد FIPS: ۲۵-۲۱۷۸۰
GNIS feature ID: ۰۶۱۸۱۶۳
وبگاه: http://www.mass.gov/cc/erving.html
اروینگ(به انگلیسی: Erving) شهرکی در شهرستان فرانکلین ایالت ماساچوست می‌باشد که در سال ۱۸۳۸ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهرک در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۸۰۰ نفر جمعیت داشته‌است.
السی عفه کافمن

| السی عفه کافمن | السی عفه کافمن |
| --- | --- |
ملیت: غنایی
تحصیلات: کالج آتلانتیک
پیشه(ها): دانشگاهی، مهندسی پزشکی
جوایز: عضو بنیاد رهبری انجمن بین‌المللی زنان
السی عفه کافمن مهندس پزشک غنایی است.
تونک

مکان
| تونک | تونک |
| --- | --- |
شهر: شهر
تونک: تونک
مختصات: ۲۶٫۱۷°۷۵٫۷۸′۲۶٫۱۷″ شمالی ۷۵٫۷۸° شرقی﻿ / ﻿۲۷٫۴۴۰۲۶۹۴°شمالی ۷۵٫۷۸°شرقی﻿ / 27.4402694; 75.78 مختصات: دقایق عرض جغرافیایی >= ۶۰ {{#coordinates:}}: عرض جغرافیایی نامعتبر: مختصات: ۲۶٫۱۷°۷۵٫۷۸′۲۶٫۱۷″ شمالی ۷۵٫۷۸° شرقی﻿ / ﻿۲۷٫۴۴۰۲۶۹۴°شمالی ۷۵٫۷۸°شرقی﻿ / 27.4402694; 75.78 مختصات: دقایق عرض جغرافیایی >= ۶۰ {{#coordinates:}}: عرض جغرافیایی نامعتبر
ایالت: راجستان
شهرستان: تونک
ارتفاع: ۲۸۹ متر (۹۴۸ فوت)
جمعیت (۲۰۰۱): جمعیت (۲۰۰۱)
 • کل: ۱۳۵۶۶۳
زبان: زبان
 • رسمی: زبان هندی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۳۰ (آی‌اس‌تی)
تونک (Tonk) شهری است در ایالت راجستان هند. این شهر در ۹۵ کیلومتری جایپور، مرکز راجستان و در نزدیکی کرانه راست رود باناس واقع شده‌است. شهر تونک مرکز شهرستان تونک است.
تونک از سال ۱۸۱۷ تا ۱۹۴۷ پایتخت یک شاهزاده‌نشین در دوران هند بریتانیا بود.
جمعیت شهر تونک ۱۳۵ هزار نفر و میزان باسوادی در آن ۵۳ درصد است.
آرامگاه معروف سید جلال‌الدین حیدر در تونک قرار دارد.
پیشینه

شهر تونک راجستان از شهرهای قدیمی و دارای حکومت اسلامی بود که نوّاب آن زمان آن را اداره می‌کردند. خانواده‌های بسیاری که پس از سال ۱۸۵۷ م. از دهلی و لکنهو آواره شدند به این شهر روی آوردند. در میان دانشوران و سخنوران بسیاری وجود داشت.
این شهر تحت سرپرستی نوّاب محمد امیر خان کانون علم و حکمت گردید و کتابخانه‌های فرهنگی و مدارس علمیّه و مکتبهای فکری در آن بر پا شد. بازار تصانیف و تألیفات این شهر بر اثر حرکت فرهنگی که در آن به وجود آمد رونق گرفت و سبب شد تا حالت مرکزیّت پیدا کرده و تألیفات و کتابهای زیادی از شهرهای سمرقند و بخارا و بلخ، و نیز از ایران و افغانستان و مصر و ممالک و شهرهای معروف دیگر در آن جمع شود.
مؤسسه تحقیقاتی عربی و فارسی راجستان هند

| ادیان در تونک | ادیان در تونک | ادیان در تونک | ادیان در تونک | ادیان در تونک |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| دین | دین |  | درصد | درصد |
| هندو | هندو |   | ۶۲٪ | ۶۲٪ |
| مسلمان | مسلمان |   | ۳۵٪ | ۳۵٪ |
| جین‌ها | جین‌ها |   | ۲٫۷٪ | ۲٫۷٪ |
| بقیه | بقیه |   | ۰٫۳٪ | ۰٫۳٪ |
در سال ۱۸۶۴ م. مولوی محمد علی خان سومین حاکم تونک بر مسند حکومت نشست و مؤسسه تحقیقاتی عربی و فارسی راجستان هند را بنا نهاد.
محمد علی خان در حفظ میراث‌های فرهنگی، نمایندگان فرهنگی بسیاری را جهت جمع‌آوری کتب معروف بسیج نمود. در دادن انعامات به سخندانان و دانشورانی که شعر می‌سرودند یا تألیفی می‌کردند، دریغی نداشت.
بعد از درگذشت محمد علی خان، وارثان او این مؤسسه را به بخش دولتی، به منظور حفظ منابع فرهنگی آن، انتقال دادند. از طرف دولت نیز شخصی به نام صاحب‌زاده شوکت علی خان که از خانوادهٔ عالی نوّاب می‌باشد مأموریت یافت که بر فعالیت‌های این مؤسسه نظارت کند.
شوکت علی خان در راه احیای زبان‌های عربی و فارسی فعالیت‌های بسیار نمود و چندی بعد مدیر این مؤسسه در ایالت راجستان گردید. پس از انتصاب به این مقام به دستور او تمامی کتابها و نسخه‌های خطی راجستان برای سهولت کار پژوهندگان در این مؤسسه جمع‌آوری گردید.
جمع‌آوری نسخ خطی و غیرخطی زبان‌های عربی و فارسی از کتابخانه‌های مختلف راجستان و انتقال آنها به کتابخانهٔ تونک از مؤثرترین و مهم‌ترین کارهای این مدیر بود.
کوندووه

مکان
| کوندووه | کوندووه |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
کوندووه: کوندووه
Panorama from truc del Serro: Panorama from truc del Serro
ناحیه: پیمونت
استان / شهرستان: Turin (TO)
دهستان: Airassa, Alotti, Arronco, Audani, Bellafugera, Bertolere, Bigliasco, Boina, Bonaudi, Borla, Borlera, Braide, Breri, Calcina, Campo dell'Alpe, Camporossetto, Cascina, Castellazzo, Chiambeiretto, Chiampasso, Chiandone, Coletto, Colombatti, Combe, Cordole, Crosatto, Cugno, Dravugna, Fornacchia, Frassinere، Gagnor, Garneri, Gazzina Inferiore, Gazzina Superiore, Gerbi, Giagli, Girardi, Grange, Grangetta, Grattasole, Laietto, Liaj, Listelli, Maffiotto, Magnoletto, Magnotti, Miloro, Mocchie، Mogliassi, Molere, Mollette, Muni, Oliva, Poisatto, Pralesio Inferiore, Pralesio Superiore, Prarotto, Pratobotrile, Prato del Rio, Ravoire, Reno Inferiore, Reno Superiore, Rocca, Rosseno, Sigliodo Inferiore, Sigliodo Superiore, Sinati, Sinette, Trait, Tugno, Vagera, Vayr, Vianaudo, Vigne, Villa, Ville, Volpi
حکومت: حکومت
 • شهردار: Emanuela Sarti
مساحت: مساحت
 • کل: ۷۱٫۳ کیلومتر مربع (۲۷٫۵ مایل مربع)
ارتفاع: ۳۷۶ متر (۱۲۳۴ فوت)
جمعیت (۳۱ دسامبر  ۲۰۱۳): جمعیت (۳۱ دسامبر  ۲۰۱۳)
 • کل: ۴٬۶۳۸
 • تراکم: ۶۵/کیلومتر مربع (۱۷۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Condovesi
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: 10055
پیش‌شماره تلفن: 011
وبگاه: وبگاه رسمی
کوندووه (به ایتالیایی: Condove) یک کومونه در ایتالیا است که در استان تورین واقع شده‌است.
خصوصیات

کوندووه ۷۱٫۳ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۶۳۸ نفر جمعیت دارد و ۳۷۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آنی پاچن

| آنی پاچن | آنی پاچن |
| --- | --- |
آنی پاچن: آنی پاچن
زادهٔ: ۱۹۳۳ شهرستان گونجو
درگذشت: ۲ فوریه ۲۰۰۲ (۶۹ سال)
پیشه(ها): فعال و مبارز آزادی تبت و راهبه
آنی پاچن (به تبتی: ཨ་ནེ་དཔའ་ཆེན، زاده ۱۹۳۳ گونجو، چین – درگذشته ۲ فوریه ۲۰۰۲ دارمشالا، هند) مبارز و فعال تبتی بود.
اوایل زندگی

پاچن دولما در حدود سال ۱۹۳۳ در شهرستان گونجو، خم، در شرق تبت به دنیا آمد. او تنها فرزند پسر ارشد پومدا گونور از قبیله لمدا، از خانواده فومدا تسانگ بود.
پاچن زمانی که ۸ ساله بود به دَرمَه پناه برد و متعاقباً در عمل الهی دورجه فوربا، سنت ناینگما، آغاز شد. زمانی که ۱۷ ساله بود، متوجه برنامه‌های پدرش برای ازدواج او شد و سعی کرد به صومعه گیالسای رینپوچه در ترومخوگ فرار کند. اما پس‌از چند روز مسافرت با قول پدرش مبنی‌بر لغو نامزدی بازگشت.
دالایی لاما چهاردهم و جمهوری خلق چین در سال ۱۹۵۱ قرارداد هفده بندی را به‌طور رسمی امضا کردند. افزایش تنش‌ها باعث شد که پدرش او را در استفاده از سلاح گرم آموزش دهد و سازماندهی مقاومت ستیزه‌جویان را آغاز کند.
پاچن در چند سال آینده در جلسات اداری پدرش با روسای محلی شرکت می‌کرد. در سال ۱۹۵۴، پاچن و مادرش ۶ ماه را در صومعه گیالسای رینپوچه گذراندند، که در طی آن او نگاندرو یا آموزش مقدماتی مذهبی را به پایان رساند. او به درخواست پدرش که می‌خواست رسماً وظایف مربوط به وارث بودن یک رئیس قبیله را به او بیاموزد، بازگشت.
شورش

تا پایان سال ۱۹۵۶، ده‌ها هزار خمپا (جنگجو) مسلح برای مقاومت مسلحانه به تپه‌های اطراف رفته بودند. هنگامی که پدرش در سال ۱۹۵۸ درگذشت، او نقش خود را به‌عنوان رئیس قبیله لمدا بر عهده گرفت. در سال ۱۹۵۹، او در راس ۶۰۰ مبارز مقاومت قرار گرفت و بر تپه‌های مجاور سوار شد. افراد دیگری از درگه و لینگخا شیپا به قبیله او پیوستند.
پس‌از خبر حمله چینی‌ها، پاچن به لمدا بازگشت تا به خانواده‌اش هشدار دهد و اشیای قیمتی آنها را جمع کند. گروه آنها به هزاران نفر افزایش یافت زیرا خانواده‌هایی از شهرهای درگه، لینگخا شیپا و مارکام با نقشه نهایی پیوستن به گروه چریکی چوشی گنگدروک، گروه مقاومت اصلی که در آن زمان در لاسا متمرکز بود، فرار کردند. پس‌از پیوستن مجدد به مبارزان مقاومت لمدا، پاچن در تقسیم پناهندگان به گروه‌های کوچک‌تر و کمتر قابل مشاهده، سازمان‌دهی و اعزام گشت‌های دفاعی و فعالانه درگیر جنگ‌های مسلحانه کمک کرد. در طول این مهاجرت، گروه او تحت حمایت شبه نظامی سیا قرار گرفت.
اردوگاه آنها در اواخر سال ۱۹۵۹، مدت کوتاهی پس‌از شنیدن شکست چوشی گانگدروک، توسط نیروهای چینی در منطقه اطراف روستای پلبار در شهرستان تینگری مورد حمله قرار گرفت. پاچن، مادر، عمه و مادربزرگش به جنگلی نزدیک پناه بردند. آنها طی ۲۵ روز آینده با موفقیت به‌سمت هند سفر کردند تا اینکه به‌همراه حدود ۳۰۰ پناهجو دیگر توسط نیروهای چینی دستگیر شدند.
حبس

بلافاصله پس‌از دستگیری، پاچن و خانواده‌اش در خانه‌های متروکه مجاور که به‌عنوان زندان موقت عمل می‌کردند، نگهداری شدند. در طول یک هفته، پاچن مورد بازجویی و ضرب و شتم قرار گرفت. بلافاصله پس‌از آن، بسیاری از زنان، کودکان و افراد مسن (ازجمله مادر، عمه و مادربزرگ او) آزاد شدند و پاچن به یک «مرکز جمع‌آوری» در لهودزونگ منتقل شد، جایی که او به‌مدت یک ماه در آنجا نگهداری شد. او گزارش داد که تنها زنی است که در آنجا نگهداری می‌شود.
پس‌از آن، پاچن به صومعه‌ای در چامدو منتقل شد که به‌عنوان زندان چینی‌ها مورد استفاده قرار می‌گرفت. برای ۱۰ ماه آینده، او مرتباً مورد بازجویی قرار می‌گرفت تا اینکه به بخش دیگری از صومعه، معروف به دیونگ نانگ منتقل شد، جایی که بیشتر مورد بازجویی قرار گرفت و مجبور شد برای بیش از یک سال پابند بپوشد. او از سال ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۳ در آنجا بود.
در سال ۱۹۶۳، او به سیلتوگ تانگ منتقل شد، «جایی که کسانی که… مجرم شناخته می‌شدند برای جدی‌ترین جنایات فرستاده می‌شدند»، واقع میان مکونگ (معروف به رودخانه زاچو در تبت) و رودخانه نگومچو (یکی از شاخه‌های مکونگ). در سیلتوگ تانگ، او براساس جنسیت و سطح ارادت به بخش دیگری رفت. او همچنین پس‌از امتناع از تقبیح دین و سرزنش یک افسر به‌مدت ۹ ماه در انزوا بود.
پاچن پس‌از شنیدن اینکه مادرش در کونگپو زندگی و کار می‌کند و تعدادی از زندانیان به آنجا فرستاده می‌شوند، افسران زندان را متقاعد کرد که او را نیز منتقل کنند. او یک سال را در آنجا گذراند و در سال ۱۹۶۵ به زندان دراپچی، یکی از بدنام‌ترین زندان‌های چین، منتقل شد. او به مدت ۱۱ سال در آنجا نگهداری شد. در دراپچی، او گزارش داد که زندانیان مجبور به پوشیدن یونیفورم چینی می‌شوند و از صحبت کردن به زبان تبتی، نماز خواندن یا انجام آداب و رسوم تبتی منع می‌شوند.
پس‌از مرگ مائو تسه‌تونگ، پاچن به لشکر ۵ ترامو دزونگ در کونگپو نیینگچی منتقل شد. او در سال ۱۹۸۱ پس از ۲۱ سال زندان آزاد شد. او در آن زمان ۴۸ ساله بود.
آزادی

پس‌از آزادی از زندان در ژانویه ۱۹۸۱، پاچن به زیارت رفت. او از صومعه‌های سرا، درپونگ و گاندن که همگی در دوران زندانش در انقلاب فرهنگی چین ویران شده بودند، دیدن کرد. در طول سال بعد، او از صومعه‌های لهوکا، شدرا، درولما لاخانگ، دالاخامپو بازدید کرد و هشت ماه در صومعه سامی ماند. در آنجا، او قبل از تصمیم به بازگشت به لاسا برای ادامه حمایت از آرمان استقلال تبت، تمرین بودایی چود لن یا استخراج ذات و تمرین چود را آموخت.
او قبل از فرار به هند در سه تظاهرات مهم تبلیغ کرد و در آن شرکت کرد. تظاهرات ۲۷ سپتامبر و ۱ اکتبر ۱۹۸۷ و تظاهرات ۵ مارس ۱۹۸۸. در سال ۱۹۸۹، او متوجه شد که قرار است دوباره دستگیر شود و برای فرار از کوه کایلاش به نپال برنامه‌ریزی کرد. پس از ۲۵ روز، او را با هواپیما به دارمشالا بردند. رؤیای او برای ملاقات با دالایی لاما زمانی محقق شد که بلافاصله پس‌از ورودش به او دیدار شخصی اعطا شد. او در صومعه گیدن چولینگ در دارمشالا، هند ساکن شد.
خودزندگی‌نامه

خودزندگی‌نامه آنی پاچن، کوه اندوه: سفر راهبه جنگجو تبتی، در سال ۲۰۰۰ منتشر شد و او در ایالات متحده و اروپا به تور رفت. در سال ۲۰۰۱، او به دعوت انجمن تبت از بریتانیا بازدید کرد و راهپیمایی سالانه را در مرکز لندن برای بزرگداشت قیام لاسا رهبری کرد.
مرگ

آنی پاچن در دوم فوریه ۲۰۰۲ در دارمشالا بر اثر نارسایی قلبی در سن ۶۹ سالگی درگذشت.
سید صابر جباری

| سید صابر جباری متکازینی | سید صابر جباری متکازینی |
| --- | --- |
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۹ فروردین ۱۳۱۷ متکازین، بهشهر، مازندران
درگذشته: ۹ شهریور ۱۳۹۳
محل اقامت:  بهشهر، مازندران
مذهب: شیعه
آثار برجسته: اعجاز الدلیلین
تحصیلات: حوزه علمیه خراسان  حوزه علمیه قم  حوزه علمیه نجف
پیشه: علوم اسلامی
استادان: محمد کوهستانی  حسین نوری همدانی هاشم آملی روح‌الله خمینی سید شهاب الدین مرعشی نجفی محمد فاضل لنکرانی علی مشکینی محمدتقی بهجت سید جعفر حسینی برمایی سید محمدرضا گلپایگانی سید محمد تقی حسینی نصیری
وبگاه: www.sjabbari.ir
سید صابر جباری (زاده ۹ فروردین ۱۳۱۷ متکازین بهشهر – درگذشته ۹ شهریور ۱۳۹۳ بهشهر) مجتهد شیعه، نماینده مردم مازندران در مجلس خبرگان رهبری و امام جمعه بهشهر بود.
زندگی‌نامه

وی یادگیری سطح مقدماتی علوم اسلامی را نزد پدرش آغاز کرد و سپس راهی حوزه علمیه کوهستان شد و نزد علمایی چون محمدکوهستانی، سمچولی،‌ سید جعفر حسینی برمایی و سید زکریا حسینی متکازینی به تحصیل علوم حوزوی پرداخت.
وی تحصیلات خود را در حوزه علمیه مشهد و سپس حوزه علمیه قم ادامه داد و درس خارج فقه خود را نزد سید حسین طباطبایی بروجردی به پایان برد و سپس نزد محمدفاضل لنکرانی، حسین نوری همدانی، علی مشکینی، سیدمحمد باقر طباطبایی سلطانی، سیدمحمود حسینی شاهرودی، سید روح‌الله خمینی، سید شهاب الدین مرعشی نجفی، سید محمدرضاگلپایگانی، میرزاهاشم آملی، سید محمدحسین طباطبایی و محمدتقی بهجت به کسب معارف اسلامی پرداخت.
جباری که در سن ۲۴ سالگی به درجه اجتهاد رسید، در کنار تدریس در حوزه علمیه قم، در دوره پهلوی در کنار دیگر روحانیون به مبارزه پرداخت.
وی در سال ۱۳۵۹ از سوی سید روح‌الله خمینی به عنوان امام جمعه شهرستان بهشهر منصوب شد و در دوران جنگ ایران و عراق بارها در مناطق جنگی غرب و جنوب کشور حضور یافت.
سید صابر جباری در سال ۱۳۷۵ به عنوان نماینده مردم مازندران به مجلس خبرگان رهبری راه یافت و تا زمان درگذشتش در این سمت بود.
سوابق

عضویت در مجلس خبرگان رهبری از استان مازندران
امام جمعه شهرستان بهشهر  (با حکم سید روح‌الله خمینی)
عضویت در شورای سیاستگذاری ائمه جمعه استان مازندران
قائم مقامی شورای مدیریت حوزه‌های استان مازندران
ریاست حوزه‌های علمیه امام صادق
درگذشت

سید صابر جباری از مدت‌ها قبل از مبتلا به بیماری خونی و کلیوی بود و مدت‌ها تحت نظر پزشکان تحت درمان و معالجه قرار داشت که سرانجام یکشنبه ۹ شهریور ۱۳۹۳ در سن ۷۶ سالگی بر اثر عارضه قلبی درگذشت.
شکنجه آلت و بیضه

شکنجه آلت و بیضه (به انگلیسی: Cock and ball torture) آکرونیم CBT، یک فعالیت جنسی است که شامل فشردن یا اعمال درد به آلت تناسلی مردانه یا بیضه است. اعمالی چون: سوراخ‌کاری اندام جنسی، شمع‌بازی، شلاق زدن دستگاه تناسلی، فشردن، اسپنک زدن، سوندگذاری، غلغلک زجرآور، تحریک جنسی با برق، زانو زدن یا لگد زدن به مجموعه دستگاه تناسلی می‌تواند راه‌های اعمال شکنجه در روش فوق باشد. فرد مفعولی ممکن است بابت داشتن شخصیتی مازوخیستی، یا لذت بردن از طریق تحقیر شهوانی، یا دانستن اینکه این عمل برای یک شریک غالب سادیستی اش لذت بخش است، لذت جسمی مستقیم دریافت کند. بسیاری از این روشها خطرات قابل توجهی برای سلامتی دارند.
سی‌بی‌تی ژاپنی

تاماکِری(玉 蹴 り) (لگد زدن به تخم‌ها) یک فتیش جنسی و زیرمجموعه بی‌دی‌اس‌ام است که در آن بیضه‌های مرد مورد شکنجه و اعمال درد قرار می‌گیرد. در بازی تاماکِری بیضه‌های فرد مازوخیستی توسط یک شریک سادیستیک مورد اعمال درد و فشار قرار می‌گیرد. این عمل در بین زنان و مردان دگرجنسگرا و همجنسگرا رایج. در گردهمایی‌های هنتای، این عمل تحت عنوان «تاماکِری» یا «لگد زدن» شناخته می‌شود.
شیوه‌ها

مشابه بسیاری از فعالیتهای جنسی دیگر، در این عمل نیز می‌توان از اسباب بازی‌ها و ابزارهای بسیاری برای آسانی کار بهره برد.
ایمنی

از بین رفتن جریان خون یکی از بزرگ‌ترین خطرات حین اجرای این عمل است و با رنگ‌باختگی و ورم قابل تشخیص است. عملی که در آن بیضه‌ها به چیز دیگری گره خورده‌است نیز به طرز قابل توجهی خطرناک است و احتمال آسیب دیدگی بیضه‌ها از طریق فشار بیش از حد یا کشیده شدن را افزایش می‌دهد.
جدی‌ترین آسیب‌ها پارگی بیضه، پیچ خوردگی بیضه و برآمدگی بیضه است که در موارد اضطراری نیز فرد آسیب دیده نیاز به مراقبت فوری پزشکی دارد.
موزه کامپیوتر ایران

| 0 | 1 |
| --- | --- |
لوگوی موزهٔ کامپیوتر: لوگوی موزهٔ کامپیوتر
بنیان‌گذاری: ۱۴۰۲
مکان: تهران
مختصات: ۳۵°۴۴′۵۲″شمالی ۵۱°۲۸′۱۵″شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۷۴۷۸۰۵۷°شمالی ۵۱٫۴۷۰۶۹۷°شرقی﻿ / 35.7478057; 51.470697
گونه: علمی
بنیان‌گذار: ناصرعلی سعادت
مدیر اجرایی: مونا ناصری
مدیر عامل اجرایی: سعید انوری‌نژاد
وبگاه: وبگاه رسمی
موزهٔ کامپیوتر ایران یک موزه در زمینهٔ تاریخ و فناوری کامپیوتر است که در سال ۱۴۰۲ در تهران افتتاح شد. این موزه به جمع‌آوری، نگهداری، پژوهش و نمایش دستگاه‌ها، افزارها و مستندات تاریخی در حوزهٔ تاریخ کامپیوتر در ایران می‌پردازد. هدف این موزه ارائهٔ اطلاعات جامع و آموزشی دربارهٔ تحولات و پیشرفت‌های دنیای کامپیوتر از آغاز تا به امروز است. موزهٔ کامپیوتر ایران علاوه بر نمایشگاه‌های دائمی، به برگزاری رویدادها و نمایشگاه‌های دوره‌ای، فعالیت‌های پژوهشی و تحقیقاتی در حوزه کامپیوتر و فناوری نیز می‌پردازد.
تاریخچه

اولین تلاش‌ها برای تأسیس یک موزهٔ کامپیوتر در ایران به دههٔ ۷۰ شمسی بازمی‌گردد. در ابتدای این دهه، تلاش‌هایی برای تأسیس موزه‌های ترویج علم صورت گرفت که اکثرشان در حد طرح و ایده باقی ماند و برخی نیز اجرایی شد، همچون فعالیت‌های بنیاد ملی زیرک‌زاده در دو فرهنگسرای بهمن و خاوران. اما این تلاش‌ها جز تأسیس یک کاوش‌کده در فرهنگسرای خاوران که تنها چند سال فعالیت کرد به نتیجهٔ خاص دیگری منتهی نشد.
در سال ۱۳۷۶، علی پارسا ایدهٔ تأسیس یک موزهٔ کامپیوتر در ایران را در نشستی از انجمن انفورماتیک ایران مطرح کرد. این ایده بعدها توسط ابراهیم ابطحی پیگیری شد. او در دههٔ ۸۰ در انجمن انفورماتیک ایران، فهرستی از افراد تأثیرگذار در حوزهٔ کامپیوتر ایران تهیه و با آنها گفتگو کرد تا مجموعه‌ای از تاریخ شفاهی و مستندات را در این زمینه گرد آورد. تیم موزه نیز از این فهرست بهره گرفت و در قالب پروژهٔ تاریخ شفاهی موزهٔ کامپیوتر ایران، تاکنون با ۳۰ نفر از افراد تأثیرگذار این حوزه مصاحبه کرده است.
با این حال، ایدهٔ موزهٔ کامپیوتر تا دههٔ ۹۰ به مرور فراموش شد. در سال ۱۳۹۹، پروژهٔ موزهٔ کامپیوتر ایران با پیگیری و سرمایه‌گذاری حسام آرمندهی دوباره به جریان افتاد. تأسیس موزه با پشتیبانی ناصرعلی سعادت، مدیرعامل شرکت ندا رایانه آغاز شد و سعید انوری‌نژاد، طراحی و اجرای آن را برعهده گرفت.
طراحی موزه از سال ۱۴۰۰ آغاز شد و ساخت آن از زمستان ۱۴۰۱ کلید خورد. سرانجام، موزهٔ کامپیوتر ایران در ۲۷ بهمن ۱۴۰۲ افتتاح شد.