stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
زنان در بازی ویدئویی

زنان در بازی ویدئویی (انگلیسی: Women and video games) یا رابطه بین زنان و بازی ویدئویی توجه گسترده‌ای از سوی رسانه‌ها و محافل علمی را جلب کرده است. از دهه ۱۹۹۰، زنان گیمر معمولاً به عنوان اقلیتی شناخته می‌شدند. با این حال، بررسی‌های صنعتی نشان داده‌اند که نسبت جنسیتی با گذشت زمان به میزان قابل توجهی به تساوی نزدیک شده است. از اوایل دهه ۲۰۱۰، مشخص شده است که زنان تقریباً نیمی از تمامی گیمرها را تشکیل می‌دهند. نسبت جنسیتی در ژانرهای مختلف بازی به‌طور قابل توجهی متفاوت است، و زنان در ژانرهایی مانند تیراندازی اول شخص و وارگیم راهبرد کلان کمترین نمایندگی را دارند. شوونیسم در بازی‌های ویدئویی، از جمله آزار جنسی، و همچنین کمبود نمایندگی زنان به عنوان شخصیت‌ها در بازی‌ها، از جمله موضوعات رو به افزایش در فرهنگ بازی‌های ویدئویی است.
مدافعان افزایش تعداد زنان گیمر به مشکلات ناشی از محرومیت زنان از یکی از سریع‌ترین حوزه‌های فرهنگی در حال رشد، و همچنین بازار بکر گیمرهای زن تأکید می‌کنند. تلاش‌ها برای افزایش مشارکت زنان در این رسانه به مشکلاتی مانند تبلیغات جنسیتی، کلیشه‌های اجتماعی و کمبود خالقان بازی ویدئویی زن (کدنویس‌ها، توسعه‌دهنده بازی ویدئوییها، تولیدکنندگان و غیره) پرداخته است. اصطلاحات "دختر گیمر" یا "گیمر گریل" به عنوان اصطلاحی دوباره تصاحب‌شده برای توصیف زنان بازیکن توسط خودشان استفاده شده است، اما این اصطلاحات همچنین به عنوان بی‌ثمر یا توهین‌آمیز مورد انتقاد قرار گرفته‌اند.
جمعیت‌شناسی بازیکنان زن

در سال ۲۰۰۸، مطالعه‌ای از مرکز تحقیقات پیو نشان داد که در میان نوجوانان، ۶۵٪ مردان و ۳۵٪ زنان خود را به عنوان گیمرهای روزانه توصیف کرده‌اند. این روند به وضوح در گروه‌های سنی جوان‌تر بیشتر مشاهده شد. این مطالعه نشان داد که در حالی که مردان بزرگسال به‌طور قابل توجهی بیشتر از زنان بزرگسال بازی‌های بازی کنسولی انجام می‌دهند، در سایر پلتفرم‌ها احتمال بازی کردن برای هر دو جنس برابر است. اما حتی در این زمینه نیز آمارها به سمت برابری در حال حرکت است: در سال ۲۰۱۲، نینتندو گزارش داد که نیمی از کاربران آن زنان هستند، و در سال ۲۰۱۵ مطالعه دیگری از Pew نشان داد که زنان آمریکایی بیشتر از مردان (۴۲٪ در مقابل ۳۷٪) کنسول‌های بازی داشتند. در سال ۲۰۱۳، ورایتی گزارش داد که مشارکت زنان با افزایش سن افزایش یافته است (۶۱٪ از زنان و ۵۷٪ از مردان در سنین ۴۵ تا ۶۴ سال بازی می‌کنند).
مشارکت زنان در بازی‌ها در حال افزایش است. طبق نظرسنجی انجمن نرم‌افزار سرگرمی، درصد بازیکنان زن در ایالات متحده از ۴۰٪ در سال ۲۰۱۰ به ۴۸٪ در سال ۲۰۱۴ افزایش یافته است. امروزه، با وجود درک غالب از این که بیشتر گیمرها مرد هستند، نسبت زنان به مردان گیمر تقریباً متعادل است و شبیه به نسبت جنسی انسانی است.
یک نظرسنجی در میانه سال ۲۰۱۵ که توسط UKIE گزارش شد نشان داد که ۴۲٪ از گیمرهای بریتانیایی زن هستند.
جمعیت‌شناسی بازیکنان زن > جمع‌آوری داده‌ها

در آمریکای شمالی، نظرسنجی‌های سالانه‌ای دربارهٔ جمعیت‌شناسی بازی‌های ویدئویی از سوی انجمن نرم‌افزارهای سرگرمی (ESA) از حداقل سال ۱۹۹۷ و از سوی انجمن نرم‌افزارهای سرگرمی کانادا (ESAC) از سال ۲۰۰۶ انجام شده‌اند. سازمان‌های دیگری از جمله انجمن بازی‌ها و سرگرمی‌های تعاملی (IGEA) استرالیا/نیوزیلند از سال ۲۰۰۵ به‌طور نیمه‌منظم داده‌های جمعیت‌شناسی را در مورد جمعیت تحت پوشش خود جمع‌آوری و منتشر کرده‌اند. در اروپا، فدراسیون نرم‌افزارهای تعاملی اروپا (ISFE) و چندین گروه ملی کوچک‌تر مانند انجمن سرگرمی بلژیک (BEA)، انجمن تولیدکنندگان و واردکنندگان تصویر و صداگذاران هلندی (NVPI)، و انجمن سرگرمی تعاملی بریتانیا (UKIE) از سال ۲۰۱۲ جمع‌آوری داده‌ها دربارهٔ گیمرهای زن را آغاز کرده‌اند. علاوه بر این، تحقیقات بازاری و نظرسنجی‌های فرهنگی به‌صورت موردی توسط منابع متنوعی، از جمله بخش‌هایی از روزنامه‌نگاری بازی‌های ویدئویی و سایر نویسندگان فرهنگی، از دهه ۱۹۸۰ تولید شده است.
نه‌تنها جمعیت کلی گیمرهای زن رصد شده، بلکه پراکندگی این جمعیت در بسیاری از جنبه‌های بازی‌های ویدئویی نیز مورد بررسی قرار گرفته است. برای بیش از ۱۰ سال، گروه‌هایی مانند ESA و ESAC داده‌هایی دربارهٔ جنسیت خریداران بازی‌های ویدئویی، درصد گیمرهای زن در رده‌های سنی مختلف، و میانگین سال‌هایی که زنان به بازی‌های ویدئویی پرداخته‌اند، جمع‌آوری کرده‌اند. به‌ویژه ESAC جزئیات بیشتری دربارهٔ تقسیم‌بندی سنی بازار بین گیمرهای مرد و زن ارائه داده است. آمارهای دیگری نیز از زمان به زمان دربارهٔ طیف وسیعی از عوامل مؤثر بر بازار بازی‌های ویدئویی جمع‌آوری شده‌اند.
ترجیحات ژانری

میانگین ترجیحات ژانری بازی‌های ویدئویی در میان زنان و مردان تفاوت‌هایی دارد. بیل فینزر از دانشگاه سان فرانسیسکو در سال ۱۹۸۲ اظهار داشت که بیشتر بازی‌ها توسط مردان طراحی شده‌اند و دارای «مولفه‌ای تهاجمی» هستند که برای زنان جذابیت کمتری دارد، زیرا «آن‌ها این فانتزی را به اشتراک نمی‌گذارند». الیزابت استیج از تالار علوم لارنس نیز بیان کرد: «مشاهده شده که بازی‌هایی مانند پک-من برای دختران و زنان جذاب‌تر هستند»، زیرا «انفجار، بمباران، تیراندازی و کشتار برای آن‌ها کمتر جذاب است». پل کابج از Atari Program Exchange معتقد بود که زنان بازی‌هایی با محوریت همکاری، شخصیت‌هایی مانند پک-من و Frogger، و عناصری مانند طنز و شگفتی را ترجیح می‌دهند. توماس دبلیو مالون از زیراکس پارک پیشنهاد کرد که به‌جای طراحی بازی‌ها به‌طور خاص برای مردان یا زنان، توسعه‌دهندگان باید بازی‌هایی خلق کنند که برای هر دو جنسیت جذاب باشد و «به کاربر امکان انتخاب فانتزی‌های مختلف را بدهد».
گزارشی در سال ۲۰۱۷ از سوی شرکت تحلیل بازی‌های ویدئویی کوانتیک فاندری، بر اساس نظرسنجی از حدود ۲۷۰٬۰۰۰ گیمر، نسبت‌های مختلفی از بازیکنان زن و مرد را در ژانرهای مختلف بازی نشان داد. این مطالعه علت تفاوت درصدها را صرفاً به جنسیت نسبت نداد، بلکه به ارتباط بین ژانرهای کمتر محبوب در میان زنان و ویژگی‌هایی اشاره کرد که ممکن است باعث کاهش جذب زنان شود، مانند نبود شخصیت‌های زنانه، نیاز به برقراری ارتباط با غریبه‌ها به‌صورت آنلاین، یا حرکات سریع سه‌بعدی که ممکن است منجر به سرگیجه شود. این مطالعه همچنین نشان داد که در یک ژانر خاص، برخی بازی‌ها درصد قابل‌توجهی بازیکن زن بیشتری نسبت به عناوین مشابه دارند.
تحلیل محتوای ۵۷۱ بازی منتشرشده بین سال‌های ۱۹۸۳ تا ۲۰۱۴ که دارای شخصیت‌های زن قابل‌بازی بودند، یکی از دلایل احتمالی کاهش حضور زنان در برخی ژانرهای بازی‌های ویدئویی را بررسی کرد. این گزارش بیان داشت که زنان ممکن است از ژانرهایی که شخصیت‌های زن را به‌گونه‌ای منفی به تصویر می‌کشند، مانند مواردی که آن‌ها را بیش‌ازحد جنسی‌سازی می‌کنند، دوری کنند تا بخشی از یک «چرخه خودتقویت‌شونده» نشوند.
یادداشت

↑  ESA پیش از ۱۶ ژوئیه ۲۰۰۳ با نام انجمن نرم‌افزارهای دیجیتال تعاملی (IDSA) شناخته می‌شد.
گایوس ترنتیوس وارو

| Gaius Terentius Varro | Gaius Terentius Varro |
| --- | --- |
Roman Consul: Roman Consul
پس از: Gnaeus Servilius Geminus and Marcus Atilius Regulus (suffect)
پیش از: Tiberius Sempronius Gracchus and Lucius Postumius Albinus
دوره مسئولیت 216 – 215 BC: دوره مسئولیت 216 – 215 BC
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
ملیت: Roman
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری: Roman Republic
جنگ‌ها/عملیات‌: Second Punic War Battle of Cannae 
گایوس ترنتیوس وارو ( ش. 218-200 قبل از میلاد) سیاستمدار رومی و ژنرال فعال در طول جنگ دوم پونیک بود. او پسر یک قصاب و از طبقه پلبین ها (مردمان معمولی) روم بود که بعدها به یک سیاستمدار پوپولیست تبدیل شد. سال 216 قبل از میلاد به عنوان کنسول انتخاب شد و در حالی که این مقام را بر عهده داشت، در نبرد کاناعه به طور قاطع از هانیبال بارکا شکست خورد.
سالهای نخستین زندگی

وارو عضوی از خانواده‌ای پلبیایی به نام جنس ترنتیا بود و اولین فرد برجسته در خانواده‌اش به حساب می‌آمد. گفته می‌شود که پدرش یک قصاب بود که "پسرش را در وظایف ساده مرتبط با این حرفه به کار گرفته بود." با وجود این تولد پایین، وارو پس از مرگ پدرش با استفاده از ارثیه‌ای که به دست آورده بود، وارد مسیر شغلی عمومی شد و نام خود را با تعقیب و پیگرد قضایی افراد با مقام‌های بالاتر برجسته کرد. او مراحل مختلف کورسوس هونوروم (سلسله‌مراتب اداری روم) را طی کرد و به مقام‌های کوایستور و هر دو مقام ایدیل پلبیایی و کورولی دست یافت.
در خصوص منشأ لقب (کوگنومن) او، سرویس پیشنهاد می‌کند که این وارو در جنگ اول ایلیری خدمت کرده است. اولین موقعیت رسمی او که جزئیات آن در دست است، پریتورش او در سال 218 قبل از میلاد بود که احتمالاً در ساردینیا مستقر بود. در سال 217 قبل از میلاد، پس از پایان پریتورش، وارو یکی از معدود سناتورهایی بود که از ارتقاء مارکوس مینوسیوس روفوس به مقام دیکتاتور حمایت کرد، ظاهراً بیشتر به خاطر جلب حمایت مردمی پلبیایی‌ها تا از روی اعتقاد شخصی. وارو نه تنها موفق شد که مینوسیوس را به عنوان هم‌دیکتاتور منصوب کند، بلکه خود نیز به عنوان کنسول برای سال 216 قبل از میلاد انتخاب شد.
دوران کنسولی

وارو و همکارش لوسیوس آئمیلیوس پائولوس در سال 216 قبل از میلاد و دو سال پس از آغاز جنگ دوم پونی، به کنسولی رسیدند. این در حالی بود که در سال قبل، دیکتاتور کینتوس فابیوس ماکسیموس ورروکوسوس با پرهیز از نبرد مستقیم با ارتش هانیبال و اتخاذ سیاست تأخیر، لقب کونکتاتور (به معنای تعلل‌کننده) را به دست آورده بود. برخلاف این رویکرد، وارو و پائولوس گامی نادر برداشتند و دو ارتش کنسولی را که هر کدام به طور معمول به طور جداگانه فرماندهی می‌کردند، در یک نیروی بزرگ 85,000 نفری برای مقابله با هانیبال ترکیب کردند. همان‌طور که در چنین موقعیت‌هایی مرسوم بود، فرماندهی نیروها به طور متناوب به هر یک از دو کنسول واگذار می‌شد.
دو ارتش در کاناعه به هم رسیدند، جایی که وارو که در محل فرماندهی خود قرار داشت، با فشار به پائولوس دستور حمله داد و یک خط نبرد کوتاه را ترتیب داد. هانیبال موفق شد به کمک مانوری پیچیده که آن زمان در نبردها مرسوم نبود ارتش روم را از چهار طرف محاصره کرده و تلفات سنگینی به آنها وارد آورد. پائولوس در این نبرد کشته شد، در حالی که وارو با حدود 4,500 نفر از نیروهای باقی‌مانده به ونوسیا فرار کرد. پس از دریافت خبر از حضور نیروهای بزرگ‌تر رومی در کانوسیوم، او با نیروهای نجات‌یافته به آنها پیوست و نیرویی معادل اندازه یک ارتش استاندارد کنسولی ایجاد کرد.
وارو به رم بازگشت که با وضعیت وحشت‌زده‌ای روبرو بود. هنگام ورود، او توسط جمعیتی که به او برای از دست ندادن امید به دولت و خودکشی نکردن تشکر می‌کردند، استقبال شد؛ اقدامی که نشان از تمایل او برای ادامه نبرد داشت. او در آنجا کمک کرد تا مارکوس یونیوس پرا به عنوان دیکتاتور منصوب شود تا به بحران فعلی رسیدگی کند. وارو سپس به فرماندهی نیروهایش بازگشت و مواضعی در آپولیا گرفت.
در ادامه همان سال، او دوباره به رم فراخوانده شد تا مارکوس فابیوس بوتئو را به عنوان دیکتاتور دوم منصوب کند، وظیفه ویژه‌ای که برای انتصاب سناتورهای جدید به منظور جایگزینی آنهایی که در کانای کشته شده بودند، بر عهده داشت.
سالهای 217 تا 205 قبل از میلاد

وارو در سال 215 قبل از میلاد در موقعیت خود تمدید خدمت شد و فرماندهی نیرویی که در آپولیا متمرکز کرده بود را حفظ کرد. او سپس به پیسِنوم فرستاده شد تا سربازان جدیدی جذب کند و منطقه را محافظت نماید. در سال 214 قبل از میلاد، همراه با سایر ژنرال‌هایی که هنوز در ایتالیا خدمت می‌کردند، مجدداً در سمت خود ابقا شد و یکی از 18 لژیون ثبت شده در آن سال را برای انجام وظایفش دریافت کرد. وارو بار دیگر تمدید خدمت شد و لژیون خود را در پیسِنوم برای سال بعد حفظ کرد.
پس از ترک پیسنوم، وارو به عنوان یک پرایتور جایگزین (Propraetor) که قدرت یک پرایتور را داشت، مأمور سرکوب یک شورش احتمالی در شهر آرتیوم در اترویا شد. او 120 گروگان از این شهر گرفت و به سنای روم اطلاع داد که ناآرامی هنوز به طور کامل خاموش نشده است. بنابراین، او با یک لژیون به آرتیوم بازگشت تا در آنجا استقرار یابد. وارو در فرماندهی خود در اترویا در سال 207 قبل از میلاد باقی ماند و یک لژیون دوم از سوی سنا دریافت کرد تا مأموریتش را ادامه دهد.
سالهای پایانی

وارو در ادامه جنگ دوم پونیک دیگر به چشم نمی‌خورد، اما در سال 200 قبل از میلاد دو نقش مهم داشت. او به عنوان بخشی از یک هیئت سه‌نفره دیپلماتیک به شمال آفریقا اعزام شد و مأموریت داشت به کارتاژ و سران ارشد نومیدیا سر بزند. وظیفه این سفر اطلاع دادن به کارتاژ بود که علی‌رغم پایان جنگ در سال 201 قبل از میلاد، ژنرال هامیلكار همچنان در گُل عملیات نظامی انجام می‌داد و همچنین فراری‌های رومی که به کارتاژ پناه برده بودند، هنوز به رم بازنگشته بودند. علاوه بر این، آن‌ها هدایا و تبریک‌هایی برای ماسينیسا، که اتحادش با روم در نبرد زاما بسیار مؤثر بود، برای رسیدن به مقام پادشاهی نومیدیا بردند.
وارو همچنین به ونوسیا بازگشت و به عنوان یکی از سه نفر مسئول برای افزایش جمعیت محلی با افزودن مهاجران جدید پس از خسارات وارده به این شهر در طول جنگ دوم پونیک خدمت کرد. پیشنهاد شده که او همچنین ممکن است به عنوان ضرب‌کننده سکه تا سال 197 قبل از میلاد فعالیت کرده باشد. پس از آن، نام وارو از تاریخ محو می‌شود و یا بازنشسته شده و یا فوت کرده است.
1 2  Livy. 22.26.1.
↑  T.R.S. Broughton, The Magistrates of the Roman Republic, (American Philological Association, 1952). vol. I, p. 240.
↑  Oliver L. Spaulding Jr. The Classical Element in the German War Plan of 1914, The Classical Weekly, Vol. 18, No. 18 (Mar. 16, 1925), p143.
↑  Livy. 22.54.6.
↑  Livy. 22.61.14.
↑  Livy. 23.22.10
↑  Livy. 23..32.19.
↑  Livy. 27.36.12.
↑  Jerome S. Arkenberg. Licinii Murenae, Terentii Varrones, and Varrones Murenae: I. A Prosopographical Study of Three Roman Families, Historia: Zeitschrift für Alte Geschichte Bd. 42, H. 3 (3rd Qtr., 1993), pp. 326-351
مسیحیت پولسی

مسیحی شدن پولس در راه دمشق
مسیحیت پولسی (به انگلیسی: Pauline Christianity) یا الهیات پولسی (پائولیسم)، عبارت و اصطلاحی است که از قرن ۱۸ میلادی به بعد بین برخی منتقدان مسیحیت رواج یافت؛ به این معنی که از قرن هجدهم، تعدادی از منتقدان مسیحیت اعلان کردند آموزه‌های پولس متفاوت از انجیل (انجیل متی، انجیل مرقس، انجیل لوقا، انجیل یوحنا) و سایر بخش‌های عهدجدید همچون کتاب اعمال رسولان و رساله یعقوب است و به درنتیجه آموزه‌های پولس متفاوت از آموزه‌های اصلی عیسی از مسیحی یهودی‌های اولیه است.
بنا بر باور این دسته از منتقدان مسیحیت، الهیات مسیحی از اعتقادات و آموزه‌های هلنیستی-یهودی مورد حمایت پولس از طریق نوشته‌های او و نوشته‌هایی که در عهد جدید به‌طور سنتی به او نسبت داده می‌شود گرفته می‌شود. این دسته از منتقدان مسیحیت باور دارند اعتقادات پولس ریشه در مسیحیت اولیه یهودیان داشت، اما با تأکید بر گنجاندن غیر یهودیان در میثاق جدید خدا و با رد ختنه به عنوان نشانه غیر ضروری از فقه، از مسیحیت یهودی منحرف شد.
منتقدان مسیحیت باور دارند، مسیحیت اولیه (پروتو-ارتدکس) (مسیحیت قبل از قرن ۴) که ریشه در قرون اولیه تاریخ مسیحیت دارد، بسیار متکی به الهیات و اعتقادات پولس است و آنها را توضیح تعالیم عیسی می‌داند.
تعریف

مسیحیت پولسی یا الهیات پولسی که توسط منتقدان مسیحیت استفاده می‌شود، که " Paulism " یا " Paulanity " نیز خوانده می‌شود، بر این باور است که الهیات مسیحی، از اعتقادات و آموزه‌های پولس از طریق نوشته‌های او شکل گرفته‌است. این منتقدان معتقدند اعتقادات پولس ریشه در مسیحیت اولیه یهود داشت، اما با تأکید بر گنجاندن غیر یهودیان در میثاق جدید خدا و رد ختنه به عنوان نشانه ای غیر ضروری از فقه، از این مسیحیت یهودی جدا شد.
لغت‌شناسی

به گفته هانس لیتزمن، اصطلاح «مسیحیت پولسی» برای اولین بار در قرن بیستم در میان دانشمندانِ منتقد مورد استفاده قرار گرفت که رشته‌هایی از تفکر متفاوت از مسیحیت اولیه را که در آن پولس نفوذ قدرتمندی داشت مطرح کردند. نویسنده مارکسیست آنتونیوگرامشی (۱۸۹۱–۱۹۳۷)، که بر شباهت‌های مسیحیت بدوی و مارکسیسم تأکید داشت، از عبارت «کریستو- پائولینیسم» نه تنها برای نشان دادن اهمیت بیشتر پولس استفاده کرد، همچنین این عبارت را برای تعیین اعتقادات کلامی و عقیدتی و سازمان تشکیلاتی کلیسای نیز به کار برد.
این اصطلاح همچنین توسط دانشمندان مسیحی مدرن مانند جان زیسلر و کریستوفر مونت که علاقه آنها به بازیابی ریشه‌های مسیحیت و اهمیت پولس برای پالئو ارتدکس (گروهی از پروتستان‌های آمریکا)، بازسازی مسیحیت christian reconstruction و تجدید گرایی restorationism. استفاده می‌شود.
برخی از آموزه‌های پولس > لزوم اطاعت از حاکمان > دیدگاه منتقدان مسیحیت

پولس در نامه به رومیان می‌نویسد:
هر شخصی باید مطیع قدرتهای برتر شود؛ زیرا قدرتی جز خدا نیست و آنهایی که هست، از جانب خدا مرتب شده‌است حتی هر کس با قدرت مقاومت کند، با ترتیب خدا مقاومت کرده باشد…؛ زیرا خادم خداست برای توبه نیکویی، ولی هرگاه بدی کنی، بترس؛ چون که شمشیر را عبث برنمی‌دارد؛ زیرا او، خادم خداست و با غضب، از بدکاران انتقام می‌کشد. پس لازم است که مطیع او شوی.
برخی از آموزه‌های پولس > لزوم اطاعت از حاکمان > دیدگاه مسیحیان

مفهوم عبارت نقل شده از رسالهٔ رومیان به معنای اطاعت محض از فرمانروایان در تمام اُمور نیست، بلکه به معنای رعایت قوانین کشور و احترام به نظم و قانون یک کشور می‌باشد، تا جایی که مخالف فرمان خداوند نباشد. به عبارت دیگر، مسیحی شدن به معنای شورش سیاسی و برهم زدن نظم کشور نیست. این موضوعی بود که عیسی مسیح در انجیل آن را به حواریون و شاگردان خود آموخت: "عیسی به آنان گفت: آنچه از آن قِیصر است به قِیصر و آنچه از آن خداست به خدا بازدهید". اما در هر صورت این احترام به قوانین، به معنای اطاعت محض از حاکمان نیست، چرا که پولس خود چندین مرتبه زندانی شده بود و در نهایت توسط دولت روم اعدام شد. این یعنی پولس تا جایی به قانون احترام قایل بود، که برخلاف کلام خدا نباشد. عیسی مسیح و رسولان مسیح همواره برخلاف یهودیان شورشی که چندبار علیه حاکمیت روم قیام کردند (قیام یهودیان در سال ۶۶ میلادی، همچنین قیام بارکوخبا در قرن دوم میلادی)، به مردم آموختند، که قیام انسان‌ها برای برقراری حکومت الهی از طریق حاکمان سیاسی، باور نادرستی است، چرا که رستگاری جامعهٔ بشری، از ایمان حقیقی و عقلانی و قلبی به پروردگار و در درون فکر و دل و وجود انسان‌ها صورت گرفته و آغاز می‌شود و سپس در اعمال و رفتار اشخاص نمود پیدا می‌کند. حکومت الهی در فکر و دل انسان‌ها صورت می‌گیرد و پادشاه این حکومت، خداوند است. همان‌طور که عیسی مسیح خطاب به فرماندار رومی، پونتیوس پیلاطوس گفت: "پادشاهی من از این جهان نیست".
برخی از آموزه‌های پولس > رستگاری به واسطه ایمان > دیدگاه منتقدان مسیحیت

از دیدگاه پولس، مسیح به عنوان پسر خدا قربانی شد تا گناهان ذاتی بشر که توسط آدم وارد جامعه بشری گردید آمرزیده شود. به کفاره مرگ و احیاء عیسی مسیحیان آمرزیده می‌شوند. مرگ او کفاره گناهان بشریّت است، و با خون مسیح صلح بین خدا و انسان برقرار می‌شود.با بخشش از راه ایمان، ، یک مسیحی در مرگ و با پیروزی مسیح بر مرگ با مسیح شریک می‌شود، و پسرخواندگی جدید را رایگان بدست می‌آورد.
برخی از آموزه‌های پولس > رستگاری به واسطه ایمان > دیدگاه مسیحیان

نکتهٔ اول اینکه رستگاری انسان به واسطهٔ «ایمان» به این معنی نیست که شخص ایمان‌دار مجاز است هرکاری انجام دهد. برخلاف اطلاعات ناقص و اشتباه که در خصوص پولس رسول و تعلیمات وی بیان می‌شود، پولس به هیچ وجه هیچگاه تعلیم نداد که ایمان‌داران مسیحی آزادند هر عملی را انجام دهند. پولس تعلیم می‌داد اشخاصی که اعمال گناه‌آلود مرتکب می‌شوند، وارث ملکوت خدا نخواهند شد.
نکتهٔ دوم اینکه رستگاری انسان از طریق ایمان او به خدا و تغییر نگرش او به دست می‌آید، ابداع پولس نیست، بلکه تعلیمی است که خود عیسی‌مسیح به صراحت بارها به آن اشاره کرده‌است و به هنگام شفای بیماران، همواره به اینکه "ایمانت تو را نجات داد" تأکید کرد. به این معنا که شفای این افراد، به این خاطر نبود که ایشان لزوماً افرادی مقدّس بوده‌اند، بلکه به سبب ایمان ایشان به قدرت مطلق خدا و عیسی‌مسیح به عنوان قدّوس خداست. ایمان به عیسی‌مسیح به عنوان «پسر یگانهٔ خدا»، «کلمهٔ خدا» و ""معبد مقدس خدا" که خدا در وجود او تجلی دارد"، موضوعی است که حواریون نیز آن را تعلیم می‌دادند و این موضوع ابداع پولس نبود (در این خصوص نگاه کنید به انجیل یوحنا که توسط یوحنا رسول، یکی از حواریون نگاشته شده‌).
نکتهٔ سوم: رستگاری انسان و پاک شدن گناهان او به سبب ایمان آوردن به قربانی عیسی‌مسیح، موضوعی است که مختص آموزه‌های پولس رسول نیست، بلکه سایر حواریون و رسولان مسیح نیز آن را تعلیم داده‌اند.
برخی از آموزه‌های پولس > در خصوص شریعت

شریعت فقط گناه‌کار بودن انسان و بردگی انسان‌ها را نسبت به گناه روشن می‌کند و در نتیجه مسیحیان نیازی به به‌جا آوردن تمامی بخش‌های شریعت (بخش‌های آئین‌های ظاهری/ملّی و قومیّتی) نیستند.. این امر به معنای منقضی شدن احکام اخلاقی شریعت/تورات نمی‌شود، چرا که پولس همان اصول تورات و عهدقدیم شریعت را تعلیم می‌داد. که پولس پیروی پولس قبل از مسیحی شدن، اعتقاد داشت غیر یهودیان خارج از آن پیمان الهی می‌باشند که خداوند با بنی‌اسرائیل عهد کرده بود، پس از ایمان آوردن به عیسی‌مسیح بر این باور بود که غیریهودی‌ها و یهودی‌ها در وجود عیسی به عنوان ایمان‌داران به خدا اتحاد پیدا کرده و یکی می‌شوند.
پولس و شمول غیر یهودیان

مسیحیان اولیه یهودی بودند. طبق نامه‌های نگاشته شده توسط خود پولس و همچنین کتاب اعمال رسولان، او در ابتدا مسیحیان اولیه را مورد آزار و اذیت قرار می‌داد، اما در یک مکاشفه عیسی بر او ظاهر می‌شود و پولس بینایی خود را از دست می‌دهد. پولس پس از این واقعه و شفا یافتن توسط یکی از ایمان‌داران به مسیح به نام حنانیا، به عیسی به عنوان مسیح ایمان آورده و از آن پس به یهودیان و غیریهودیان می‌آموخت که عیسی همان مسیح موعود است.
به گفته کریستوفر رولند، «مشکلاتی که وی در نامه‌های خود با آنها دست و پنجه نرم می‌کند، شاید برای بسیاری از افراد که در آن دوره با فرقه مسیحیان روبرو بودند، روشن بود.» به گفته کریستر استندال، مهم‌ترین دغدغه نوشته‌های پولس در مورد نقش عیسی و آموزه نجات به واسطه ایمان، مسئله ورود مجریان غیر یهودی تورات (یونانی) به پیمان خدا است. ورود غیر یهودیان به مسیحیت اولیه مشکلی برای هویت یهودی مسیحیان اولیه بود. بسیاری از مسیحیان یهودی کاملاً وفادار به شریعت یهود بودند وتنها تفاوت آنها، پذیرش عیسی به عنوان مسیح و منجی بود. رعایت دستورهای یهود، از جمله ختنه، نشانه عضویت در این پیمان قلمداد می‌شد و یهودی مسیحیان اولیه اصرار داشتند که این آداب را حفظ کنند. ولی تازه گروندگان از «فقه یهود» پیروی نکردند و از ختنه شدن امتناع ورزیدند، زیرا ختنه در دوره یونانی گرایی مدیترانه شرقی جنبه دافعه داشت. پولس با اصرار بر حفظ همه احکام یهود مخالفت شدیدی داشت و آن را تهدید بزرگی برای آموزه خود یعنی نجات از طریق ایمان به عیسی می‌دانست. در فرضیه پولس، مرگ و قیام عیسی مسئله مستثنی شدن مسیحیان غیر یهودی از عهد خدا را حل کرد. 'مردن عیسی برای گناهان ما' به مسئله غیر یهودیان مجری تورات اشاره دارد، که علی‌رغم ایمان خود، نمی‌توانند کاملاً مجری احکام، از جمله ختنه باشند، و از این رو «گناهکار» هستند، که از میثاق خدا مستثنی می‌باشند.
در آموزه‌های پولس، نجات با لطف خدا حاصل می‌شود نه با اجرای شرع. طبق گفته سندرز، این اصرار مطابق دارد با یهودیت حدود است. ۲۰۰ سال قبل از میلاد تا ۲۰۰ میلادی، که عهد و پیمان خدا با اسرائیل را فیض خدا می‌دانست. رعایت قانون برای حفظ میثاق لازم است، اما این عهد با رعایت شرع حاصل نمی‌شود، بلکه با لطف خدا به دست می‌آید. ولی سایر رسولان مخصوصاً پطرس اجرای شریعت را برای غیر یهودیان نیز لازم می‌دانستند.
جدایی/انشعاب مسیحیت از یهودیت

جدایی/انشعاب بین مسیحیان از یهودیان نه به یک باره، بلکه به آرامی در حال رشد بود و قرن‌ها طول کشید تا شکاف کامل شود. ایرنئوس، اسقف لیون، در نیمه دوم قرن ۲ نوشت که ابیونی‌ها پولس را به عنوان ارتداد از شریعت مردود می‌دانستند و فقط از نسخه انجیل متی معروف به انجیل ابیونی‌ها استفاده می‌کردند، ابیونیان گروهی از مسیحیان یهودی‌نژاد در سده‌های نخست مسیحیت بودند، که سخت به قوانین شریعت پایبند بوده و فقط بخش‌هایی از تورات را قبول داشتند، زیرا برای مثال، ابیونی‌ها باور داشتند زنان نمی‌توانند پیامبر باشند و نبوت کنند، بلکه خداوند فقط مردان را را به پیامبری انتخاب می‌کند، در حالی که بر اساس آموزه‌های اصیل یهودیت و مسیحیت (عهدقدیم و عهدجدید)، خداوند هم مردان و هم زنان را به پیامبری انتخاب می‌کند. به همین جهت ابیونی‌ها به بخش‌هایی از کتب عهدقدیم که به نبیه‌ها (پیامبران زن) اشاره دارند، ایمان نداشتند و آن‌ها را از مجموعه کتب عهدقدیم خارج می‌کردند. ابیونی‌ها عیسی را بزرگ‌ترین پیامبر خدا و همان ماشیح و پیامبر موعود در تورات می‌دانستند، اما هیچ جنبه الوهیتی برای او قائل نبودند و او را انسان می‌شمردند. همین‌طور به نظر با آموزهٔ عیسی‌مسیح در خصوص مقدس بودن تمامی تورات هم‌نظر نبودند، چرا که عیسی‌مسیح تمام تورات را کتاب خدا خواند که تمامی آن نقطه به نقطه به تحقق خواهد پیوست، در حالی که ابیونی‌ها بخش‌های مخالف نظر خود را از تورات حذف می‌کردند.
پولس و حواریون

توضیحات بیشتر را در صفحهٔ پولس رسول بخوانید
پولس و حواریون > دیدگاه منتقدان مسیحیت

منتقدان مسیحیت باور دارند پولس با حواریان اختلاف نظر داشت. به اعتقاد از منتقدان، مهم‌ترین مورد اختلاف پولس با حواریان مسئله ختنه تازه‌مسیحیان و نیز لزوم عمل به احکام شریعت بود. پولس که عمل به شریعت را لازم نمی‌دانست بر نظر خویش پای می‌فشرد و حتی حواریانی که به شریعت عمل می‌کردند را مورد طعنه و حمله قرار می‌داد. خود پولس در رساله به غلاطیان می‌گوید که با پطرس، جانشین عیسی (متی، ۱۶: ۱۸؛ یوحنا، ۲۱: ۱۵)، در مقابل همگان مخالفت کرده و او را «ریاکار» خوانده‌است. طبق دیدگاه این دسته از منتقدان، ختنهٔ آلت تناسلی، برای رستگاری انسان لازم است.
توسعه فعالیت پولس > دیدگاه منتقدان مسیحیت

طبق دیدگاه برخی از منتقدان مسیحیت، پولس توانست رهبری مسیحیان غیر یهودی را به عهده گیرد و در واقع توانست به سبب سهل‌گیری در شریعت و به عهده گرفتن رهبری مسیحیان غیر یهودی، روز به روز پیروان بیشتری پیدا کند، درحالی که ابیونی‌ها و مسیحیان پیرو پطرس در میان جمعیت محدود صرفاً یهودی رشد اندکی داشتند، که پیروان آن هم پس از چندی در اثر درگیری‌های داخلی پراکنده شده، از صحنه تاریخ کنار رفتند. پولس همچنین با دعوت کلیساها به فرمانبرداری محض از حکومت و حاکمان، خود را به حاکمان رومی نزدیک می‌گرداند. پولس برای ترویج کیش خود تلاش بسیار کرد. بسیار باهوش و آینده نگر بود. در طول سفرهایش، در کنیسه شهرها به موعظه می‌پرداخت، و به تعداد طرفداران خود می‌افزود، و چون جایگاه خود را محکم یافت، به راحتی پطرس حواری را به ریاکاری متهم کرد. او در هر شهری که طرفدارانی پیدا می‌کرد، آنها را نظم می‌بخشید و تبلیغ در اطراف آن شهر را به آنها واگذار می‌نمود. سپس به جاهای دیگر می‌رفت، ولی از کار کلیساهایی که در شهرهای مختلف پایه‌گذاری می‌کرد غافل نبود؛ همواره با آنها مکاتبه می‌کرد وگاه نمایندگانی برای سرکشی به آن مناطق اعزام می‌نمود. و مدام پیروان خود را از پذیرا شدن بشارت دیگران بر حذر می‌داشت و وعده می‌داد که "چون اطاعت شما نسبت به ما کامل شد، آن وقت کسانی را که نافرمانی می‌کنند مجازات خواهیم کرد.