بلاندی (گروه موسیقی)
سال‌های اولیه

در اوایل دههٔ ۷۰ میلادی، کریس استین عازم شهر نیویورک شد و با تحت تأثیر قرار گرفتن از نیویورک دالز، تصمیم گرفت که به گروهی مشابه بپیوندد. او به عنوان گیتاریست به 'استیلتوز پیوندید و رابطهٔ عاشقانه‌ای را با خوانندهٔ گروه، دبرا هری آغاز کرد. هری که در گذشته یک پلی‌بوی بانی بود، سابقاً در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ میلادی، یکی از اعضای گروه (بند) فولک-راک، Wind in the Willows بود. در سال ۱۹۷۴، او از استیلتوز و الدا جنتایل، مؤسس بند، جدا شد. استین و هری، این گروه را همراه یک درامر، کلم برک، یک نوازندهٔ کیبورد، جیمی دستری و نیز نوازندهٔ گیتار بیس، گری ولنتاین اغاز کردند. گرچه نام این گروه در آغاز فرشته و مار بود، اما نام خودشان را در اواخر ۱۹۷۵ میلادی به بلاندی تغییر دادند. این نام از سخنان یک رانندهٔ کامیون هنگامی که با هری در حال رانندگی بودند و او را با «Hey, Blondie» صدا زده بود، گرفته شد. اعضای اصلی تنظیم‌کننده، خواهرانی با نام‌های تیش بلومو و آیلین بلومو (که بیشتر با نام «Snooky» مشهور است) بودند که هر دو نیز خواننده بودند. این دو گروه را ترک کرند و اکنون آن‌ها به دلیل ایجاد شرکت منیک پنیک (Manic Panic) مشهورند. هر دوی آن‌ها اکنون به عنوان خواننده در گروهشان، ‎Sic F*cks‎، فعالیت دارند و در سال تنها یک بار به اجرا می‌پردازند.
بلاندی به طور منظم در کلوب ۵۱ نیویورک، Max's Kansas City و CBGB به اجرا می‌پرداختند. آنان نخستین اثر خود را با قراردادی با پرایوت استاک رکوردز در اواسط دههٔ ۷۰ ضبط کردند و اولین آلبوم خود را با نام بلاندی در ۱۹۷۶، هم‌زمان با تک‌آهنگ اکس-افندر عرضه کردند. سپس پرایوت استاک رکوردز به وسیلهٔ شرکت بریتانیایی کریسلیس رکوردز خریده شد و آلبوم اول بلاندی این بار با ناشری جدید در ۱۹۷۷، همراه تک‌آهنگ او را خرد کن عرضه شد. رولینگ استون برای نخستین بار در اوت ۱۹۷۷ دربارهٔ بلاندی نوشت و طبیعت الکتریک موسیقی گروه را مورد توجه قرار داد و آن را با فیل اسپکتور و The Who مقایسه کرد و نوشت که دو عامل قدرت آلبوم، تهیه‌کنندگی ریچارد گاتهرر و شخصیت دبرا هری بود که در این مورد بیان کرده بود که او با «اعتماد به نفس باورنکردنی و درگیری در تمام مدت» اجرا کرد، «حتی هنگامی که شخصیتی کاملاً نفرت‌انگیز و دیوانه را به تصویر می‌کشد، چشمک و لحظه‌ای گذرا وجود دارد که آرام‌بخش و خنده‌دار است که تا کنون مهربانانه نبوده است.» همچنین بیان کرد که هری «صاحب یک صدای زامبی تعجب‌آور است که می‌تواند رؤیاوار اغفاکننده و به طور بی‌لطافتی در طی آهنگ مونزونیتی باشد».
نخستین موفقیت تجاری گروه در سال ۱۹۷۷ در استرالیا رخ داد، زمانی که برنامهٔ تلویزیونی موسیقی کاونت داون به اشتباه ویدئوی به‌شخصه را که بی-ساید تک‌آهنگ اکس-افندر بود پخش کرد. جیمی دستری بعداً اجراکنندهٔ برنامه، مالی ملدرام را به موفقیت آغازینشان نسبت داد، با بیان این‌که برای پخش ترانهٔ اشتباه «ما همچنان تا این روز از وی متشکریم». در مصاحبهٔ ۱۹۹۸، عضو گروه، کلم برک، دیدن اپیزودی را که در آن ترانهٔ اشتباه پخش شد به یاد آورد، اما وی و کریس استین بر سر این موضوع بحث کردند که ممکن است این یک دسیسهٔ عمدی بوده است. استین ادعا کرد که «اکس-افندر» «بسیار دیوانه‌وار و پرخاشگر بود [که تبدیل به یک ترانهٔ موفق شود]»، با وجود آن‌که «به‌شخصه» «بیانگر هیچ احساس و درکی از پانک نبود. بعد از این همه سال، فکر کرده‌ام که احتمالاً هر دوی آن را اجرا کرده‌ام اما از یکی بیشتر خوشم آمده است. این همهٔ موضوع است.» با نگاهی به بحث‌های پیشین، برک، «به‌شخصه» را به عنوان «یک طلایه‌دار پاور بلد» توصیف کرد.
این تک‌آهنگ و آلبوم در اکتبر ۱۹۷۷ به ۵تای برتر استرالیا رسیدند و یک عرضهٔ دابل-ای از «اکس-افندر» و «او را خرد کن» نیز مشهور شدند. یک تور موفق در استرالیا بعد از آن اجرا شد، گرچه به دلیل حادثه‌ای در بریزبن این تور لطمه دید؛ زمانی که اجتماع هواداران را نیز بعد از آن‌که هری یک اجرایش را به دلیل بیماری لغو کرد، ناامید کرد.
در ۱۹۷۷ میلادی دومین آلبوم این گروه نیز عرضه شد اما این بار گروه به چهار نفر تقلیل یافته بود چرا که گری ولنتاین، گروه را ترک کرده بود. نامه‌های پلاستیکی به طرز فراوانی در اروپا و آسیا به وسیلهٔ کریسلیس رکوردز ترقی یافت. نخستین تک‌آهنگ آلبوم، دنیس، نسخه‌ای تقلیدی از ترانهٔ موفق ۱۹۶۳ رندی اند ده رینبوز بود. این ترانه به رتبهٔ دو در جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا رسید، در حالی که هم آلبوم و هم دومین تک‌آهنگ آن، «عزیزم، (من همیشه تحت تأثیر) حضور (توام)» به ده‌تای برتر بریتانیا راه یافتند. موفقیت در جدول موسیقی، در کنار توری موفق در بریتانیا در ۱۹۷۸ همراه با اجرایی در راوندهاوس، بلاندی را به یکی از اولین گروه‌های موج نوی آمریکایی تبدیل کرد که به موفقیتی مهم در بریتانیا دست یافتند. در این زمان، گری ولنتاین با فرانک اینفنته (گیتار بیس/گیتار) جایگزین، و مدتی پس از آن نایجل هریسون (گیتار بیس) اضافه شده بود، و برای اولین بار تعداد اعضای گروه به ۶ نفر رسیده بود.
آل میوزیک گاید بعداً نامه‌های پلاستیکی را در حد پایین‌تری از آلبوم‌های پیشین بلاندی توصیف کرد؛ با بیان این‌که با انتظاری که از آن دو تک‌آهنگ می‌رفت، به نظر می‌آمد که این آلبوم با «پس‌مانده‌های» آلبوم بلاندی ایجاد شده بود. نیز ذکر کرد که تهیه‌کنندگی ریچارد گاتهرر نتوانست ضعف «ترانه‌های بی‌روح» را خنثی کند یا آلبوم را از «متوسط‌بودن عمومی» نجات دهد.