stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
نامزدان و فهرست‌ها در انتخابات مجلس شورای اسلامی (۱۳۹۵–۱۳۹۴)
یزد > ائتلاف بزرگ اصولگرایان

فهرست نامزدهای مورد حمایت ائتلاف اصولگرایان و آرای ایشان به شرح زیر است:
| رتبه | نام | حوزهٔ انتخاباتی | تشکل سیاسی | سابقهٔ نمایندگی | شمار رای‌ها | نتیجه |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | محمد صالح جوکار | یزد و صدوق |  | آری |  | رای نیاورد |
|  | سید اکبر حسینی‌نژاد | اردکان |  | نه |  | رای نیاورد |
| ۲ | محمدرضا بابایی | مهریز، بافق، ابرکوه و خاتم |  | نه |  | رای نیاورد |
|  | قاسم روانبخش | تفت و میبد |  | نه |  | رای نیاورد |
ویپرو

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: شرکت سهامی عام
ISIN: INE075A01022 
صنعت: مشاوره اطلاعاتی
بنا نهاده: ۱۹۴۵
بنیانگذاران: محمد هاشم پرمجی
دفتر مرکزی:  کارناتاکا، بنگالورو، هند
محدودهٔ فعالیت: جهانی
رئیس هیئت مدیره: عظیم پرمجی
محصولات: مشاور مدیریت برون‌سپاری مشاوره اطلاعاتی
درآمد:  ۷٫۹ $ میلیارد دلار (۲۰۱۱)
سود خالص:  ۱٫۲ $ میلیارد دلار (۲۰۱۱)
مجموع دارایی:  ۸٫۱ $ میلیارد دلار (۲۰۱۱)
تعداد کارکنان: ۱۴۵٫۰۰۰ نفر (۲۰۱۱)
وبگاه: www.Wipro.com
ویپرو (به انگلیسی: Wipro) شرکت مشاور مدیریت چندملیتی و هندی است، که در زمینه برون‌سپاری و مشاوره اطلاعاتی فعالیت می‌نماید. شمار کارکنان این شرکت بیش از ۱۴۵ هزار نفر بوده، که در ۵۴ کشور جهان فعالیت می‌کنند. دفتر مرکزی این شرکت در شهر بنگالورو، هند قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازارهای بورس نیویورک، بورس اوراق بهادار ملی هند و بورس اوراق بهادار بمبئی معامله می‌شود.
مراسم نام‌گذاری و غسل تعمید سلطنتی در سوئد

مراسم نامگذاری و غسل تعمید سلطنتی در سوئد
Dopvagga - Livrustkammaren - 6381
چه در گذشته و چه هم‌اکنون یکی از رویدادهای مهمی است که با تشریفات و توجه خاصی انجام می‌شود.
زمان و مکان

بر اساس قانون سال ۱۶۸۶ کلیسا، کودک باید ظرف هشت روز بعد از تولد غسل داده شود. اولریکا الونورا و کارل XI فرزندانشان را دو بار غسل می‌دادند؛ بار اول بلافاصله بعد از تولد و بار دوم اندکی بعد و در طی تشریفاتی مفصل این کار را انجام می‌دادند.
در سال ۱۸۶۴ میلادی تصویب شد که غسل تعمید باید در ظرف شش هفته صورت بگیرد. اما کارل گوستاو شانزدهم در سال ۱۹۴۶ بعد از یازده هفته، غسل تعمید شد. حتی شاهزاده ویکتوریا، پرنس کارل فلیپ و پرنسس مادلینه در بین هفته‌های یازدهم و پانزدهم بعد از تولدشان غسل شدند. مراسم غسل سلطنتی در سوئد فقط شامل انجام تشریفات و سنتها نیست بلکه اعضای خاندان سلطنتی باید پایبندیشان به تعالیم چهار کتاب اول انجیل را اظهار کنند و گرنه حق تاج و تخت را از دست خواهند داد. به جز چند مورد، کلیسای قصر تنها جایی است که تمام افراد خاندان سلطنتی در آنجا غسل داده می‌شوند.
لباسهای مراسم

رنگ نقره‌ای در کنار رنگ سفید از دیرباز در تشریفات سلطنتی سوئد جایگاه خاصی دارد. رنگ سفید مفهومی عمیق و سمبولیک در دین مسیحیت دارد. سفید نشانی از روشنی، بیگناهی و پاکی است. پارچه نقره‌ای هم برای پوشاندن بچه و هم برای سایه بان همراهانش در مراسم استفاده می‌شود.
گهواره غسل کارل XI

در سال ۱۶۵۵ میلادی کارل XI گهواره‌ای را به عنوان هدیه از والدین مادرش دریافت کرد. این گهواره اکنون در موزه لیوروست کامارن در استکهلم قرار دارد. این تنها شئ موزه است که بر طبق رسم هنوز در مراسم غسل سلطنتی از آن استفاده می‌شود. آخرین بار از آن در ۲۲ می ۲۰۱۲ برای غسل تعمید پرنسس استیله استفاده شد. یک گهواره ویژه حمل شاهزاده‌ها از سال ۱۸۳۰ به بعد مورد استفاده قرار می‌گرفت. اما هنگامی که استیله به عنوان وارث تاج و تخت متولد شد گهواره کارل XI را از موزه خارج و برایش مورد استفاده قرار دادند.
گهواره از چوب طلاکاری شده ساخته شده و مجسمه‌هایی بر روی ان قرار دارند. تخت گهواره میان دوپایه آویزان بوده و گهواره با سر فرشتگان تزئین شده‌است.
جام غسل نقره‌ای

جام غسل نقره‌ای که به آن جام غسل کارل XI نیز می‌گویند جهت غسل تعمید شاهزادگان در کلیسا مورد استفاده قرار می‌گیرد. برای اولین بار از ان برای غسل تعمید گوستاو سوم در سال ۱۷۴۶ و آخرین بار از آن برای غسل تعمید پرنسس استیله در سال ۲۰۱۲ استفاده شد.
Jhwh dopfunt
نیزیپ

| نیزیپ | نیزیپ |
| --- | --- |
منطقه مسکونی : منطقه مسکونی 
کشور: ترکیه
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی+۳ (TRT)
نیزیپ (به ترکی استانبولی: Nizip) (به کردی: Bêlqîs) شهری است در کشور ترکیه که در استان غازی عینتاب واقع شده‌است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی ۹۳٬۱۰۱ نفر و بر اساس برآوردهای سال ۲۰۰۹ میلادی ۹۴٬۸۳۵ نفر می‌باشد.
کشکو (تنکابن)

| کشکو | کشکو |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: مازندران
شهرستان: تنکابن
بخش: مرکزی
دهستان: گلیجان
جمعیت: ۸۱۲ نفر (سرشماری ۹۵)
کشکو، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان تنکابن در استان مازندران ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان گلیجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن 1547 نفر (۲۵۹خانوار) بوده‌است.
هشتمین سفر سندباد

| هشتمین سفر سندباد | هشتمین سفر سندباد |
| --- | --- |
روی جلدِ چاپِ یکُم، انتشاراتِ جوانه، ۱۳۵۰: روی جلدِ چاپِ یکُم، انتشاراتِ جوانه، ۱۳۵۰
نویسنده: بهرام بیضائی
بر پایه: «سفر هشتم سندباد»
شخصیت‌ها:  سندباد  وهب  شجاع  غیور  جعفر  شعبده‌باز  . . . 
زبان اصلی: فارسی
هشتمین سفر سندباد نمایشنامه‌ای است از بهرام بیضایی، نوشته به سالِ ۱۳۴۳، دربارهٔ سندبادِ بحری.
چکیدهٔ داستان

سندباد با ملّاحانش از هفتمین سفر به زادگاهش بازمی‌گردد؛ ولی اهالیِ شهر نمی‌شناسندشان و ایشان را بازیگر و مطرب می‌گیرند. هزار سال از واپسین سفرِ سندباد گذشته و سفرهایش یک‌یک مجسّم می‌شود و کم‌کم حکایتِ سفرهای سندباد را می‌بینیم: سندباد تصادفاً نوفلِ بازرگان را از چنگِ دزدان رهانده و نوفل او را، که جوانی درمانده ولی نیرومند است، چون پسری در خانهٔ خویش برده. نوفل داراییِ خود را به سندباد می‌بخشد تا بر کشتی نشسته و کالا به بازرگانی برد. سندباد در سفرِ نخست دل به دخترِ خاقانِ چین می‌بازد. سفرِ دوّم را به خواستگاریِ دختر می‌رود، که اینک از بیماریِ ناگهانی مرده. در سفرهای بعدی گردِ جهان در پیِ خوشبختی، که موضوعِ پرسشِ دخترِ خاقان بود، می‌گردد تا به وطنِ جنگ‌زده به ارمغان آورد. در این سفرها کسی را سایه‌به‌سایه در تعقیبِ خویش می‌بیند. سفرِ هفتم را به تبعید می‌رود. و سفرِ هشتمِ سندباد سفرِ مرگ است.
متن

هشتمین سفر سندباد برداشتی مستقیماً از هزارویک شب نیست. برداشتی است از تک‌پرده‌ای بسیار کوتاه به نام سفر هشتم سندباد که در سال‌های آغازین کار من در مجله‌ی سخن چاپ شده بود. امضای الف. ی داشت که خیال می‌کردم باید احسان یارشاطر باشد، و گاهی هم به نظرم ترجمه می‌رسید. چند سال پیش معلوم شد نوشته‌ی شادروان دکتر پرویز ناتل خانلری است. متأسفم که در آن تنها سالی که دانشجوی ادبیات بودم و دکتر خانلری بود، نمی‌دانستم سر درس نویسنده‌ی آن نمایشنامه‌ی بسیار کوتاه نشسته‌ام. می‌دانید، از شعر قطران تبریزی چنین برمی‌آید که گویا نسخه‌ی عامیانه‌تر هفت‌خوان اسفندیار در هزارافسان بوده است. این گهگاه مرا وسوسه می‌کند که فکر کنم سندباد برابرنهاد اسفندیار در متن عامیانه است و هفت سفر او بدیل هفت خوان او.
بیضایی، سالِ ۱۳۸۳ یا ۱۳۸۴
هشتمین سفر سندباد . . . به نظر من بهترین پیس دنیاست.
عبّاس جوانمرد، ۱۳۹۳
. . . زمان را به هم می‌ریزد و آدم‌ها به شکل‌های مختلف درمی‌آیند مثلاً حکیم شانکار بعد به شکل شعبده‌باز درمی‌آيد یعنی دو تا نقش را يک نفر بازی می‌کند. من در نمایش‌نامه‌های خارجی هم چنین غنایی ندیدم. حتی شکسپیر که او هم نثرش ممکن است مسجع نباشد اما شعرگونه است به اين غنا نيست. . . .
نصرت پرتوی، ۱۳۹۳ یا ۱۳۹۴
این نمایشنامه تابستانِ ۱۳۴۳ به سفارشِ جعفر والی بر اساسِ تک‌پرده‌ایِ کوتاهی به نامِ «سفر هشتم سندباد» از پرویز ناتل خانلری (برگرفته از سرگذشتِ سندباد در کتابِ هزارویک شب) نوشته شد. (آن زمان نتوانستند پی‌برند که «سفر هشتم سندباد» کارِ کیست.) نمایشنامه در پاییزِ ۱۳۴۳ به صورتِ پلی‌کپی در شصت نسخه تکثیر شد تا در دسترسِ اهلِ نمایش باشد و احیاناً به نمایش درآید. ولی نمایشش دست نداد. کتابِ هشتمین سفر سندباد سالِ ۱۳۵۰ با افزوده‌هایی به وسیلهٔ انتشاراتِ جوانه در تهران به چاپ رسید. سالِ ۱۳۵۷ نسخهٔ بهتری را انتشاراتِ روزبهان منتشر کرد. سال‌ها گذشت تا خانلری فاش کرد که نویسندهٔ «سفر هشتم سندباد» بوده است. او در گفتگویی که متنش اندکی پس از مرگش منتشر شد ناخرسندیِ خود را از کسی که بی نام بردن ازش نمایشنامه را «به اسم خودش چاپ کرد» به زبان آورد – بی آن که نامی از بیضایی برد.
نسخهٔ بازنگریسته‌ای از هشتمین سفر سندباد به سالِ ۱۳۸۲ در جلدِ یکُمِ دیوان نمایش چاپ شد. این نسخه سرانجام در زمستانِ ۱۳۹۸ باز به صورتِ کتابی جداگانه منتشر شد − به وسیلهٔ انتشاراتِ روشنگران و مطالعات زنان.
محمّدعلی سپانلو و محمّد مختاری و محمّدرضا شفیعی کدکنی نیز کارهایی از تألیف و ترجمه دربارهٔ سندباد دارند که پس از هشتمین سفر سندباد نوشته شده است. «السندباد فی رحلته الثامنة» کارِ خلیل حاوی و «رحل النهار» و «شهر سندباد» از بدر شاکر السّیّاب نیز به افسانهٔ سندباد می‌پردازد.
اولریش مارزلف ریشه‌های مستقیمِ پارسیِ داستانِ سندبادِ بحری را تا کتابِ مجمل التّواریخ و القصص پی‌گرفته است.
نمایش

هشتمین سفر سندباد هیچ تمرین و اجرایی زیرِ نظرِ بیضایی نداشته است. در اسفندِ ۱۳۴۹ مجلّهٔ تماشا نوشت: «از بیضائی مدتها صحبت بود که «هشتمین سفر سندباد»ش را «رشیدی» و سپس «جوانمرد» می‌خواسته‌اند روی صحنه بیاورند و سرانجام هم نیاوردند.» نامه‌هایی از اسنادِ سالِ ۱۳۵۱ تالارِ ۲۵ شهریور هست که می‌گوید که این نمایش «توسط گروه هنر ملی» آمادهٔ نمایش شده است. ولی سرانجام این متن به نمایشی زیرِ نظرِ بیضایی درنیامد. احتمالاً نخستین اجرای رسمیِ متن سه شب از ۱۶ تا ۲۸ آبانِ ۱۳۵۳ در مؤسّساتِ آموزشیِ فرح ذیلِ برنامه‌های جشنِ فرهنگ و هنر بوده است. سالِ ۱۳۵۷ هم یک نمایشِ تلویزیونی بر اساسش ضبط شد. بعدها، سالِ ۱۳۶۹، این نمایشنامه به زبانِ آلمانی در سوئیس به نمایش درآمد؛ و این نخستین اجرایش بیرون از ایران بود. بیش از ده سال بعد سودابه اسکویی آن را در تهران به طورِ خصوصی نمایش داد، چراکه اجازهٔ دولتی برای نمایشِ عمومی نیافت.
به دیگر زبان‌ها

هشتمین سفر سندباد به قلمِ احمد کامیابی مسک به فرانسوی ترجمه شده و سالِ ۱۹۹۰ میلادی در انتشاراتِ کامیابی مسک به چاپ رسیده و به پرویز ناتل خانلری، که همان سال درگذشت، پیشکش شده است:
Bayz̤āʼī, Bahrām (1990). Le Huitième voyage de Sindbad : pièce persane. Paris: A. Kamyabi Mask. ISBN 9782950480613. (Traduction: Kamyabi Mask, Ahmad)
این نمایشنامه به آلمانی نیز درآمده، به قلمِ ایزابل اشتومپل-حاتمی:
Baiḍāʼī, Bahrām (1989). Sindbads achte Reise. Bern. (Übersetzung: Stümpel-Hatami, Isabel)
یک ترجمهٔ انگلیسی از این نمایشنامه نیز با نامِ The Eighth Voyage of Sindbad در آمریکا به نمایش درآمده، ولی به صورتِ کتاب منتشر نشده است.
آغازِ «حکایت سندباد» در هزارویک شبِ طسوجی (تصحیحِ علی‌اصغر حکمت، جلدِ ۳)، که بیضایی در نوجوانی خواند.
فرهاد مجدآبادی در روزنامهٔ اطّلاعاتِ ۲۳ خردادِ ۱۳۵۵
یرشلمان

| یرشلمان | یرشلمان |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: گیلان
شهرستان: سیاهکل
بخش: بخش دیلمان
دهستان: پیرکوه
جمعیت: ۱۴۹ نفر (سرشماری ۹۵)
یرشلمان روستایی از توابع بخش دیلمان شهرستان سیاهکل در استان گیلان ایران است. ساکنین روستای یرشلمان تات‌زبان هستند. به گفته محققین تات در زبان اهالی گیلان به معنی بومی، روستایی و یکجانشین می‌باشد و منظور از تات همان قوم گیلک است و منظور از زبان تاتی همان زبان گیلکی می‌باشد.
جمعیت

این روستا در دهستان پیرکوه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۶۹ نفر (۴۴خانوار) بوده‌است.
کلاگرسرا (بابل)

| کلاگرسرا | کلاگرسرا |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: مازندران
شهرستان: بابل
بخش: بخش بندپی غربی
دهستان: شهیدآباد
جمعیت: ۱۲۲ نفر (سرشماری ۹۵)
کلاگرسرا ، روستایی از توابع بخش بندپی غربی شهرستان بابل در استان مازندران ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان شهیدآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۱۶ نفر (۹۷خانوار) بوده‌است.
دره اوسوم

| درهٔ اوسوم | درهٔ اوسوم |
| --- | --- |
درهٔ اوسوم در ناحیهٔ اسکرپار: درهٔ اوسوم در ناحیهٔ اسکرپار
جغرافیا: جغرافیا
موقعیت: آلبانی
مختصات:  
رودخانه‌ها: رودخانهٔ اوسوم
درهٔ اوسوم (آلبانیایی: Kanioni i Osumit) یک ژرف‌درهٔ رودخانه‌ای در جنوب آلبانی، نزدیک به شهر کرووده است. رودخانهٔ اوسوم، که از شهر برات می‌گذرد، از طریق این دره جریان می‌یابد.
نمای پانورامای درهٔ اوسوم
درهٔ رودخانه اوسوم یکی از دیدنی‌ترین جاذبه‌های طبیعی آلبانی است. در طول بهار، آب‌های حاصل از ذوب برف‌ها امکان گشت‌وگذار در کل طول دره از طریق رودخانه را فراهم می‌کند. بهار همچنین بهترین زمان برای مشاهدهٔ آبشارهای متعدد در دره‌ها است که با عبور کاوشگران از زیر آن‌ها، از بالا به پایین می‌ریزند. جریان‌های آب تند (راپید) در اینجا از کلاس II هستند، بنابراین برای پیمایش آن‌ها نیازی به تجربهٔ قبلی در آب‌های خروشان نیست. در پایان تابستان، هنگامی که آب کمتر است، تمام طول دره قابل پیمایش نیست، اما مسیرهای پیاده‌روی مختلفی وجود دارد که فرصت‌هایی برای شنا در استخرها و جویبارهای مختلف فراهم می‌کند.
لبه‌های دره دارای یک اکوسیستم خاص هستند که در طول سال سبزی خود را در دو طرف دره حفظ می‌کنند. بوته‌های مدیترانه‌ای مانند خلنگ و گل نسترن به همراه گیاهان و جانوران غنی در این منطقه رشد می‌کنند. در دامنه‌های دره، فرسایش دیوارهای غارمانندی با حفره‌های کوچک ایجاد کرده است. برخی از سازه‌های سنگی دره دارای نام‌های تخیلی مانند کلیسا، چشم و دروازهٔ شیطان هستند.
طول این دره ۲۶ کیلومتر (۱۶ مایل) است و در ارتفاع ۴۵۰ متری قرار دارد. تصور می‌شود که این دره‌ها ۲–۳ میلیون سال پیش توسط فرسایش آب شکل گرفته‌اند. در طول دره گذرگاه‌های زیرزمینی و غارهای ناشناختهٔ بسیاری وجود دارد. به‌طور کلی تصور می‌شود که سال‌ها پیش رودخانه به صورت زیرزمینی جریان داشته است، اما با گذشت زمان سنگ بالای رودخانه از بین رفته و شکل فعلی دره را ایجاد کرده است. در خلیج این دره که رودخانه اوسوم از هر دو طرف آن می‌گذرد، آبشارهایی از روستاهای مختلف که از یک زنجیره سنگی عبور می‌کنند به رودخانه می‌ریزند. در دامنه‌های دره، فرسایش یک زنجیرهٔ سنگی ایجاد کرده است که یکی از نادرترین مواردی است که در دره‌های آلبانی یافت می‌شود.
دره شامل شش بخش باریک است که عرض آن‌ها از ۱٫۵ متر در بستر رودخانه تا ۳۵ متر در قسمت‌های بالاتر دامنه‌های دره متغیر است.
آیریس ماریون یانگ

| آیریس ماریون یانگ | آیریس ماریون یانگ |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲ ژانویهٔ ۱۹۴۹ نیویورک سیتی، ایالات متحده
درگذشت: ۱ اوت ۲۰۰۶ (۵۷ سال) شیکاگو، ایلینوی، ایالات متحده
تحصیلات:  کویینز کالج  دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا 
آیریس ماریون یانگ (انگلیسی:  Iris Marion Young؛ ۲ ژانویه ۱۹۴۹ – ۱ اوت ۲۰۰۶) نظریه‌پرداز سیاسی و فمینیست سوسیالیست اهل ایالات متحده آمریکا بود. او به عنوان استاد علوم سیاسی در دانشگاه شیکاگو فعالیت می‌کرد و به مرکز مطالعات جنسیت و برنامه حقوق بشر در دانشگاه وابسته بود. تحقیقات او تئوری سیاسی معاصر، نظریه اجتماعی فمینیستی و تحلیل هنجاری سیاست عمومی را پوشش می‌دادند. او به اهمیت فعالیت سیاسی اعتقاد داشت و دانشجویان خود را تشویق می‌کرد تا در فعالیت‌های اجتماعی شرکت کنند.
اوایل زندگی

یانگ در شهر نیویورک متولد شد و در رشته فلسفه تحصیل کرد؛ و با درجه ممتاز در کالج کوئینز فارغ‌التحصیل شد. او در سال ۱۹۷۴ مدرک کارشناسی ارشد و دکترای فلسفه را از دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا دریافت کرد.
فعالیت‌ها

قبل از رفتن به دانشگاه شیکاگو، او به مدت ۹ سال فلسفهٔ سیاسی را در دانشکده تحصیلات تکمیلی امور عمومی و بین‌الملل در دانشگاه پیتسبورگ تدریس کرد و قبل از آن در چندین مؤسسه از جمله مؤسسه پلی‌تکنیک ورسستر و دانشگاه میامی به تدریس فلسفه پرداخت. در طول ترم تابستان ۱۹۹۵ یانگ استاد فلسفه در دانشگاه یوهان ولفگانگ گوته در فرانکفورت آلمان بود. یانگ در چندین دانشگاه و مؤسسه در سرتاسر جهان، از جمله مؤسسه مطالعات پیشرفته در پرینستون، نیوجرسی، مؤسسه علوم انسانی در وین، دانشگاه ملی استرالیا، دانشگاه کانتربری در نیوزیلند و علوم انسانی، بورسیه‌های بازدیدکننده برگزار کرد.
فعالیت‌های فلسفی

علایق یانگ طیف وسیعی داشت؛ که از جمله آن‌ها می‌توان نظریه‌های عدالت در تاریخ معاصر اشاره کرد.
فعالیت‌های فلسفی > پنج وجه ظلم

در میان ایده‌های آیریس ماریون یانگ، مشهورترین آن‌ها «پنج وجه ظلم» است. یانگ با ترکیب نقدهای فمینیستی، دگرباشان، پساساختارگرا، و پسااستعماری و مارکسیسم کلاسیک، استدلال کرد که پنج نوع از ستم بنیادی هستند و باید آن‌ها را از دیگر ابعاد بی‌عدالتی متمایز کرد. این پنج نوع از ظلم عبارت‌اند از:
بهره‌کشی
حاشیه‌نشینی
ناتوانی
سلطهٔ فرهنگی
خشونت
اواخر زندگی

آیریس با دیوید الکساندر ازدواج کرد و صاحب یک فرزند دختر به‌نام مورگن الکساندر یانگ شدند.
در تاریخ ۱ اوت ۲۰۰۶، یانگ پس از ۱۸ ماه مبارزه با سرطان مری، یانگ در خانه خود در محله هاید پارک شیکاگو در سن ۵۷ سالگی درگذشت.
یادبودها

به پاس کار او با مرکز مطالعات جنسیتی در دانشگاه شیکاگو، مجموعه سخنرانی‌های استادهای برجسته این مرکز در نوامبر ۲۰۰۶ به افتخار او تغییر نام داد. علاوه بر این، برنامه مطالعات جنسیت، جنسیت و زنان دانشگاه پیتسبورگ، با همکاری دانشکده تحصیلات تکمیلی روابط عمومی و بین‌الملل دانشگاه پیتسبورگ، جایزهٔ آیریس ماریون یانگ را برای مشارکت سیاسی در سال ۲۰۰۸ به منظور گرامی‌داشت یاد یانگ و قدردانی از استادها ایجاد کرد.
یانگ همچنین در دانشگاه ایالتی پن از طریق مجموعه‌ای از هدایا مورد تجلیل قرار گرفت که جایزه پژوهشگر تنوع جوان آیریس ماریون را به عنوان بخشی از انجمن اخلاق فمینیستی و نظریه اجتماعی و فلسفه مؤسسه اخلاق راک در یک مؤسسه تابستانی کلیدی فراگیر ایجاد کرد. این مؤسسه برای تشویق دانشجویان مقطع کارشناسی از گروه‌های کم‌نماینده به مطالعه آینده در زمینه فلسفه طراحی شده‌است. به دانش‌آموزانی که بخشی از این مؤسسه تابستانی هستند، جایزه تنوع جوان آیریس ماریون اعطا می‌شود و تحصیلات آنها در طول مؤسسه شامل کارهای او می‌شود.
در سال ۲۰۰۹، انتشارات دانشگاه آکسفورد جلد ویرایش شده‌ای را با عنوان رقصیدن با آیریس: فلسفه آیریس ماریون یانگ به فلسفه یانگ منتشر کرد.
انجمن علوم سیاسی آمریکا جایزه اوکین یانگ در نظریه سیاسی فمینیستی را به افتخار یانگ و سوزان مولر اوکین اعطا می‌کند.
مرتضی ریزی

| شیخ مرتضی ریزی مرتضی ریزی | شیخ مرتضی ریزی مرتضی ریزی |
| --- | --- |
عنوان(ها): آشیخ مرتضی ریزی
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: آقا شیخ مرتضی ریزی ۱۲۵۰ قمری زرین شهر، لنجان
درگذشته: ۱۳۲۹ قمری اصفهان
محل دفن: تکیه ریزی تخت فولاد اصفهان
محل اقامت: اصفهان
آثار معروف: الرسایل و تقریرات اصول
تحصیلات: نجف و اصفهان
بستگان: ملا عبدالوهاب ریزی (پدر)
استادان: شیخ مرتضی انصاری و سید حسن ترک
 شاگردان سید حسین طباطبایی بروجرد  سید حسن مدرس  میرزا عباس خان شیدا  شیخ‌علی مدرس یزدی  میرزا سید ابراهیم شمس آبادی آیت الله سید عبدالعلی مریدی  :  شاگردان سید حسین طباطبایی بروجرد  سید حسن مدرس  میرزا عباس خان شیدا  شیخ‌علی مدرس یزدی  میرزا سید ابراهیم شمس آبادی آیت الله سید عبدالعلی مریدی  
مرتضی ریزی (۱۲۵۰ ه‍.ق در زرین شهر –۱۳۲۹ قمری در زرین شهر) معروف به آشیخ مرتضی و آقاشیخ مرتضی مرجع و فقیه شیعه در دوران حکومت ظل السلطان در اصفهان بود. معروف‌ترین اثر او الرسایل است که مجموعهٔ بزرگی از شرح درسش می باشد که توسط شاگردش سید حسن مدرس گرد آوری شده‌ و همچنین کتاب تقریرات اصول که در کتابخانه مجلس شورای اسلامی موجود است. ملا عبد الوهاب ریزی پدر و نخستین استاد اوست که در مسجد رحیم خان زرین شهر دفن است و اساتید دیگرش در نجف مرتضی انصاری و سید حسین ترک بوده‌اند.
پس از درگذشت او در سال ۱۳۲۹ ه.ق؛ در قبرستان تخت فولاد اصفهان دفن شد و بعدها توسط محمدحسین کازرونی بر مزارش، تکیه‌ای بنا شد که به تکیه ریزی مشهور است.
آثار

از او آثاری به نام القسطاس المستقیم (تعلیقه‌ای بر قوانین الاصول) و چند رساله در احکام شرعی را می‌توان یاد کرد.
فعالیت‌های اجتماعی

فعالیت‌های اجتماعی شیخ در دوره مشروطیت ایشان را در رده مراجع بزرگ دینی زمان خود قرار داده بود که مهمترین ان صدور فتوای عزل ظل السلطان از حاکمیت اصفهان و همچنین فتوای ممنوعیت خرید و مصرف کالاهای خارجی در آن زمان بود. به پاس تلاش‌های او، یادواره‌ای به نام او در اصفهان برگزار شد و در این آئین از خدمات او تجلیل شد.
همجنس‌گرایی و روان‌شناسی

روان‌شناسی یکی از اولین رشته‌های علمی بود که همجنس‌گرایی را به عنوان پدیده‌ای مجزا بررسی کرد. سالیان درازی طی قرن بیستم و همچنین پیش از آن، روان‌شناسی رایج و استاندارد زمانه، همجنس‌گرایی را در قالب الگوهای آسیب‌شناسانه و به صورت یک بیماری روانی مشاهده می‌کرد. مطالعات علمی در مبحث همجنس‌گرایی به مرور زمان نشان داد که مستندات تجربی از دسته‌بندی همجنس‌گرایی به عنوان یک اختلال پشتیبانی نکرده و محسوب نمودن آن به عنوان یک بیماری پایهٔ علمی ندارد. پیشفرض‌های رایج در خصوص هنجارهای اجتماعی در زمان قدیم، و جامعهٔ آماری یک‌طرفه‌ای که از نمونه‌های «رسمی» (شامل اشخاص مراجعه‌کننده برای مشاوره یا اشخاص دستگیرشده توسط سیستم قضایی) تشکیل شده بود، علت اصلی طبقه‌بندی همجنس‌گرایی به عنوان یک اختلال روانی در نسخه‌های پیشین منابعی مانند راهنمای تشخیصی و آماری اختلال‌های روانی به حساب می‌آمد.
از دههٔ ۱۹۷۰، اتفاق‌نظر دانشمندان علوم اجتماعی و رفتاری، و متخصصان روان‌شناسی در جهان، چنین است که همجنس‌گرایی یک شاخهٔ سالم از گرایش‌های جنسی در انسان است، هر چند عده‌ای برخلاف دستورالعمل‌های سازمان‌های معتبر علمی، همچنان آن را یک انحراف جنسی به حساب می‌آورند. انجمن روان‌پزشکی آمریکا از سال ۱۹۷۴ همجنس‌گرایی را از فهرست بیماری‌های روانی خارج کرد. دیگر سازمان‌های بزرگ بهداشتی در جهان نیز کمی بعد همجنس‌گرایی را از لیست بیماری‌های خود حذف نمودند. انجمن روان‌شناسی آمریکا در سال ۱۹۷۵، سازمان بهداشت جهانی در سال ۱۹۹۲، سازمان‌های بهداشتی انگلستان از سال ۱۹۹۴، سازمان‌های بهداشتی روسیه از سال ۱۹۹۹ و انجمن روان‌شناسی چین از سال ۲۰۰۱ از جملهٔ این سازمان‌ها هستند.
پیشینهٔ تاریخی

تصور همجنس‌گرایی به عنوان یک اختلال روانی از ابتدای زمانی که تحقیق بر این موضوع آغاز شد مشاهده می‌شود. با این حال روان‌شناسی به عنوان یک رشتهٔ علمی طی سال‌ها دچار تکامل شده و موضعش نسبت به همجنس‌گرایی نیز تغییر یافته‌است. در اوایل قرون وسطی کلیسای مسیحی عمدتاً همجنس‌گرایی را در سرزمین‌های سکولار نادیده می‌گرفت، با این حال تا پایان قرن ۱۲ میلادی دشمنی نسبت به همجنس‌گرایان کم‌کم آغاز شد و در سراسر بخش‌های مذهبی و سکولار اروپا گسترش یافت. تا قرن ۱۹ میلادی، اعمال همجنس‌گرایانه در اروپا با عباراتی مانند «غیرطبیعی، جنایت علیه سرشت»، سودومی، یا لواط خطاب می‌شدند و غیرقانونی بوده و مجازات آن حتی گاهی اعدام بود. به تدریج که مردم نسبت به کشف علت‌های ایجاد همجنس‌گرایی علاقه‌مند می‌شدند، پزشکی و روان‌پزشکی نیز برای پاسخ به این سؤال با قانون و مذهب به رقابت پرداختند. تحقیق علمی دربارهٔ همجنس‌گرایی از اوایل قرن ۱۹ میلادی آغاز شد. در آن زمان، بیشتر نظریات همجنس‌گرایی را به عنوان یک بیماری تصور می‌کردند و این تأثیر بزرگی بر دیدگاه فرهنگی مردم نسبت به همجنس‌گرایی داشت. از اواسط قرن ۲۰ میلادی، تغییرهایی اساسی در نظریات علم روان‌پزشکی در خصوص همجنس‌گرایی ایجاد شد. در آن دوره روان‌پزشکان معتقد شدند که همجنس‌گرایی را با درمان و رهایی از نفس، می‌توان معالجه کرد. نظریات دیگری که به ریشه‌های ژنتیکی و هورمونی همجنس‌گرایی می‌پرداختند نیز به تدریج مورد پذیرش قرار گرفتند. متخصصان آن دوره نظرات متفاوتی دربارهٔ میزان بیماری‌پنداری همجنس‌گرایی داشتند. دیدگاه‌های بعضی روان شناسان قدیمی مانند زیگموند فروید و هاولاک الیس در خصوص همجنس‌گرایی با تحمل و مدارای بیشتری همراه بود. هرچند فروید و الیس معتقد بودند که همجنس‌گرایی طبیعی نیست، اما اعلام می‌کردند که برای بعضی اشخاص «اجتناب‌ناپذیر» است. مطالعات و نوشته‌های آلفرد کینزی دربارهٔ همجنس‌گرایی، تصور آن را به عنوان پدیده‌ای غیرطبیعی رد کرد و آغازگر تحولی اجتماعی و فرهنگی در دیدگاه‌های عموم نسبت به این مسئله بود. این تغییر دیدگاه در مطالعات انجام شده توسط محققان در نسخه‌های مختلف راهنمای تشخیصی و آماری اختلال‌های روانی (که مرجع تشخیص بیماری‌های روانی است) به خوبی بازنمود یافته‌است. در نسخهٔ I این راهنما مورخ سال ۱۹۵۲ اختلالی به نام آشفتگی گرایش جنسی گنجانده شده بود که اشاره به همجنس‌گرایی داشت. در نسخهٔ II و در سال ۱۹۷۳، همجنس‌گرایی از لیست بیماری‌ها حذف شد و جای خود را به گرایش جنسی آن‌من‌ناپذیر داد. در سال ۱۹۸۷ و در نسخهٔ III-R همین بند نیز حذف گشت و همجنس‌گرایی به‌طور کامل از فهرست اختلال‌های روانی خارج شد.