شیخ بهایی (مجموعه تلویزیونی)
قسمت‌ها

علی محمد همچنان پنهانی به دنبال باقر بیگ بازرگان می‌رود تا سر از کار او درآورد. باقر بیک در کنار علی بیک خوشگذرانی می‌کند که از سخنان علی بیگ در می‌یابد که این بازرگان زیرک بو برده که باقربیک از تازش راهزنان پیشاپیش آگاه بوده‌است. پس بی‌درنگ علی بیک را می‌کشد هنگامی که علی محمد از کشته شدن علی بیک و راهزن زخمی‌ای که می‌توانسته سرچشمه ناگفته‌های سودمند باشد آگاه می‌شود نزد شیخ بهایی می‌رود و از او می‌خواهد که با شمشیر سر این کارگزار ناشایسته کارنابلد را ببرد. خود شاه عباس نگهبانی که از راهزن زخمی نگاهداری می‌کرد را بازخواست می‌کند که ببیند آیا او گناهکار است یا نه نگهبان می‌گوید که کسی که راهزن زخمی را کشته از عثمانی بوده است ولی شیخ بهایی سخنان نگهبان را باور نمی‌کند و همگی را فرا می‌خواند که پیش پیکر بی‌جان بروند تا دروغ این مرد را آشکار کند و همین کار را هم می‌کند .  مرد چهره‌پوشیده (داروغه) نزد میرزا رفیع می‌رود و از ترس خود می‌گوید چون نگهبان نتوانسته شیخ بهایی و شاه را بفریبد ولی میرزا رفیع از او می‌خواهد که آرام باشد شاه و شیخ در کاخ با هم سخن می‌گویند شاه می‌گوید که به جنگ  گرایش پیدا کرده و نمی‌خواهد از سفارش شیخ پیروی کند. یک زندانی را نزد شاه عباس می‌آورند زندانی بی‌پیرایه باورهای خود را می‌گوید شاه عباس خشمگین می‌شود و با کوفتن بر سر این زندانی می‌کشدش همین کار پیش درآمدی می‌شود برای کابوس دیدن شاه عباس. علی محمد سرانجام باقر بیگ بازرگان را می‌یابد و در خانه‌اش پیکر بی‌جان علی بیک بازرگان را می‌بیند باقر می‌گریزد ولی علی محمد در پی او می‌دود و به چنگ می‌آوردش. میرزا رفیع از کنار مدرسه شیخ بهایی می‌گذشت که به آن درآمد و برای شادباش گفتن بابت آشکار کردن دروغ "نگهبان راهزن زخمی" نزد شیخ رفت شیخ درباره آشنایی میرزا رفیع و باقربیگ بازرگان می‌پرسد ولی میرزارفیع نمی‌پذیرد که با باقر بیگ آشنایی‌ای داشته‌است.    شاه عباس با ملامحمدستاره‌شناس گفتگو می‌کند و تا دریابد هنگام سعد برای آغاز جنگ با عثمانی کی است. ولی ستاره‌شناس، سفارش ستارگان را آشتی و آرامش به‌جای جنگ می‌داند. او سپس نزد شیخ‌بهایی می‌رود تا دستمزد این دروغی که به شاه گفته را از شیخ بگیرد.:  علی محمد همچنان پنهانی به دنبال باقر بیگ بازرگان می‌رود تا سر از کار او درآورد. باقر بیک در کنار علی بیک خوشگذرانی می‌کند که از سخنان علی بیگ در می‌یابد که این بازرگان زیرک بو برده که باقربیک از تازش راهزنان پیشاپیش آگاه بوده‌است. پس بی‌درنگ علی بیک را می‌کشد هنگامی که علی محمد از کشته شدن علی بیک و راهزن زخمی‌ای که می‌توانسته سرچشمه ناگفته‌های سودمند باشد آگاه می‌شود نزد شیخ بهایی می‌رود و از او می‌خواهد که با شمشیر سر این کارگزار ناشایسته کارنابلد را ببرد. خود شاه عباس نگهبانی که از راهزن زخمی نگاهداری می‌کرد را بازخواست می‌کند که ببیند آیا او گناهکار است یا نه نگهبان می‌گوید که کسی که راهزن زخمی را کشته از عثمانی بوده است ولی شیخ بهایی سخنان نگهبان را باور نمی‌کند و همگی را فرا می‌خواند که پیش پیکر بی‌جان بروند تا دروغ این مرد را آشکار کند و همین کار را هم می‌کند .  مرد چهره‌پوشیده (داروغه) نزد میرزا رفیع می‌رود و از ترس خود می‌گوید چون نگهبان نتوانسته شیخ بهایی و شاه را بفریبد ولی میرزا رفیع از او می‌خواهد که آرام باشد شاه و شیخ در کاخ با هم سخن می‌گویند شاه می‌گوید که به جنگ  گرایش پیدا کرده و نمی‌خواهد از سفارش شیخ پیروی کند. یک زندانی را نزد شاه عباس می‌آورند زندانی بی‌پیرایه باورهای خود را می‌گوید شاه عباس خشمگین می‌شود و با کوفتن بر سر این زندانی می‌کشدش همین کار پیش درآمدی می‌شود برای کابوس دیدن شاه عباس. علی محمد سرانجام باقر بیگ بازرگان را می‌یابد و در خانه‌اش پیکر بی‌جان علی بیک بازرگان را می‌بیند باقر می‌گریزد ولی علی محمد در پی او می‌دود و به چنگ می‌آوردش. میرزا رفیع از کنار مدرسه شیخ بهایی می‌گذشت که به آن درآمد و برای شادباش گفتن بابت آشکار کردن دروغ "نگهبان راهزن زخمی" نزد شیخ رفت شیخ درباره آشنایی میرزا رفیع و باقربیگ بازرگان می‌پرسد ولی میرزارفیع نمی‌پذیرد که با باقر بیگ آشنایی‌ای داشته‌است.    شاه عباس با ملامحمدستاره‌شناس گفتگو می‌کند و تا دریابد هنگام سعد برای آغاز جنگ با عثمانی کی است. ولی ستاره‌شناس، سفارش ستارگان را آشتی و آرامش به‌جای جنگ می‌داند. او سپس نزد شیخ‌بهایی می‌رود تا دستمزد این دروغی که به شاه گفته را از شیخ بگیرد.
| ۱۷ | ۱۷ | «پایان شورش آب، کیفر رساندن راهزنان، سرکوب نقطویان» | اعلان‌نشده | اعلان‌نشده | اعلان‌نشده |  |
 میرزا رفیع در خوراک شام مرد چهره‌پوشیده (داروغه) زهر می‌ریزد و می‌کشدش. نخست وزیر میرزاطالب اردوباری در سیاهچال به دیدن باقر بیگ بازرگان می‌رود و می‌گوید بابت کشتن علی بیک بازرگان و کارهایی که کرده کلانتر می‌تواند هر کاری می‌خواهد با او بکند و هر کیفری که خواست به او بدهد برهان آوردن برای آن کیفر هم با خودش (نخست وزیر). باقر که زندگی خود را در دستان کلانتر می‌بیند می‌گوید آگاهی‌هایی دارم که برایتان ارزشمند است پس شب هنگام به میان راهزنان می‌رود نیروهای علی محمد را به دنبال خود می‌کشاند. سرور راهزنان هنگامی که پی می‌برد کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه است بی‌درنگ باقر بیک بازرگان را می‌کشد و این‌گونه نیروهای علی‌محمد به جایگاه راهزنان می‌تازند و جنگی در می‌گیرد.    میرزارفیع پیکر بی‌جان مرد چهره‌پوشیده (داروغه) را میان شورش آب و زدوخورد مردمان می‌اندازد تا برایش دردسر نشود ولی شیخ‌بهایی درمی‌یابد که این پیکر در پی زدوخورد کشته نشده بلکه پیشتر کشته‌ شده‌بوده. پس شیخ‌بهایی نمی‌تواند پاسخ بی‌بروبرگرد به این پرسش بدهد که دادروغه مزدور چه کسی بوده‌است. نخست‌وزیر طالب‌خان اردوبادی به شاه گزارش می‌دهد که راهزنان از شهرهای عثمانی بودند ولی فرستاده سلطان‌احمد نبودند. شاه عباس دستور می‌دهد از بالای گلدسته هارون ولایت به پایین بیندازندشان. شاه عباس و شیخ‌بهایی درباره ساخت کاروانسرا به گفتگو می‌نشینند سپس شاه درباره فرازونشیب‌های روانی و رفتاری خود سخن می‌گوید شاه، شیخ را بابت خواباندن شورش آب و بخش‌بندی آن میان کشاورزان با خردورزی خود، سپاس می‌گوید. شیخ می‌گوید برای کندن آبراه و ریختن آب کوهرنگ به زاینده‌رود باید شتاب کنید. شاه از شیخ می‌خواهد سفارشی بکند شیخ هم او را به مهربانی با مردم فرامی‌خواند. شیخ روز آدینه پس از برگزاری نماز با همراهی دو سوی ستیزه‌گر شورش آب، نامه بخش‌بندی آب را برای همه می‌خواند. میرزا رفیع دوباره نزدیک آبشار به دیدار آن مرد ترسایی می‌رود و از پیروزی‌های پیاپی شیخ بهایی ابراز اندوه می‌کند سپس میرزا رفیع به دیدار درویش نقطویان هم می‌رود. یوسف‌خان (سیامک اطلسی) که سخن‌چین شاه‌عباس در میان نقطویان بود ، شاه را می‌آگاهاند که نقطویان بر پایه برگه‌ای که نام میرزا رفیع وزیر اصفهان هم در آن بود هم‌سوگند شده‌اند که سه رور دیگر شورش کنند. شیخ بهایی و میرعماد حسنی با هم درباره آرامگاه شیخ بهایی سخن می‌گویند؛ میرعماد همچنان از شاه‌عباس گله‌مند است. زمینه گفتگو کم‌کم به ریشه و میهن می‌رسد و شیخ‌بهایی از مهری که به ایران دارد می‌گوید. شیخ کتاب‌هایش را جلد و بسته‌بندی می‌کند گویا پی برده که روزهای پایانی زندگی‌اش است. سپس یادبود های دوره بچگی‌اش از جلوی چشماش می‌گذرد  شیخ می‌میرد و شاه دستور یک هفته سوگواری همگانی در کشور می‌دهد. در پایان نیز سرنوشت میرزا رفیع پنهان و ناشناخته می‌ماند.:  میرزا رفیع در خوراک شام مرد چهره‌پوشیده (داروغه) زهر می‌ریزد و می‌کشدش. نخست وزیر میرزاطالب اردوباری در سیاهچال به دیدن باقر بیگ بازرگان می‌رود و می‌گوید بابت کشتن علی بیک بازرگان و کارهایی که کرده کلانتر می‌تواند هر کاری می‌خواهد با او بکند و هر کیفری که خواست به او بدهد برهان آوردن برای آن کیفر هم با خودش (نخست وزیر). باقر که زندگی خود را در دستان کلانتر می‌بیند می‌گوید آگاهی‌هایی دارم که برایتان ارزشمند است پس شب هنگام به میان راهزنان می‌رود نیروهای علی محمد را به دنبال خود می‌کشاند. سرور راهزنان هنگامی که پی می‌برد کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه است بی‌درنگ باقر بیک بازرگان را می‌کشد و این‌گونه نیروهای علی‌محمد به جایگاه راهزنان می‌تازند و جنگی در می‌گیرد.    میرزارفیع پیکر بی‌جان مرد چهره‌پوشیده (داروغه) را میان شورش آب و زدوخورد مردمان می‌اندازد تا برایش دردسر نشود ولی شیخ‌بهایی درمی‌یابد که این پیکر در پی زدوخورد کشته نشده بلکه پیشتر کشته‌ شده‌بوده. پس شیخ‌بهایی نمی‌تواند پاسخ بی‌بروبرگرد به این پرسش بدهد که دادروغه مزدور چه کسی بوده‌است. نخست‌وزیر طالب‌خان اردوبادی به شاه گزارش می‌دهد که راهزنان از شهرهای عثمانی بودند ولی فرستاده سلطان‌احمد نبودند. شاه عباس دستور می‌دهد از بالای گلدسته هارون ولایت به پایین بیندازندشان. شاه عباس و شیخ‌بهایی درباره ساخت کاروانسرا به گفتگو می‌نشینند سپس شاه درباره فرازونشیب‌های روانی و رفتاری خود سخن می‌گوید شاه، شیخ را بابت خواباندن شورش آب و بخش‌بندی آن میان کشاورزان با خردورزی خود، سپاس می‌گوید. شیخ می‌گوید برای کندن آبراه و ریختن آب کوهرنگ به زاینده‌رود باید شتاب کنید. شاه از شیخ می‌خواهد سفارشی بکند شیخ هم او را به مهربانی با مردم فرامی‌خواند. شیخ روز آدینه پس از برگزاری نماز با همراهی دو سوی ستیزه‌گر شورش آب، نامه بخش‌بندی آب را برای همه می‌خواند. میرزا رفیع دوباره نزدیک آبشار به دیدار آن مرد ترسایی می‌رود و از پیروزی‌های پیاپی شیخ بهایی ابراز اندوه می‌کند سپس میرزا رفیع به دیدار درویش نقطویان هم می‌رود. یوسف‌خان (سیامک اطلسی) که سخن‌چین شاه‌عباس در میان نقطویان بود ، شاه را می‌آگاهاند که نقطویان بر پایه برگه‌ای که نام میرزا رفیع وزیر اصفهان هم در آن بود هم‌سوگند شده‌اند که سه رور دیگر شورش کنند. شیخ بهایی و میرعماد حسنی با هم درباره آرامگاه شیخ بهایی سخن می‌گویند؛ میرعماد همچنان از شاه‌عباس گله‌مند است. زمینه گفتگو کم‌کم به ریشه و میهن می‌رسد و شیخ‌بهایی از مهری که به ایران دارد می‌گوید. شیخ کتاب‌هایش را جلد و بسته‌بندی می‌کند گویا پی برده که روزهای پایانی زندگی‌اش است. سپس یادبود های دوره بچگی‌اش از جلوی چشماش می‌گذرد  شیخ می‌میرد و شاه دستور یک هفته سوگواری همگانی در کشور می‌دهد. در پایان نیز سرنوشت میرزا رفیع پنهان و ناشناخته می‌ماند.