stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
بادتیبیرا

مکان
| بادتیبیرا | بادتیبیرا |
| --- | --- |
بادتیبیرامحلی در عراق: بادتیبیرامحلی در عراق
مختصات: ۳۱°۴۶′۰۰″ شمالی ۴۶°۰۰′۰۰″ شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۷۶۶۶۷°شمالی ۴۶٫۰۰۰۰۰°شرقی﻿ / 31.76667; 46.00000: مختصات: ۳۱°۴۶′۰۰″ شمالی ۴۶°۰۰′۰۰″ شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۷۶۶۶۷°شمالی ۴۶٫۰۰۰۰۰°شرقی﻿ / 31.76667; 46.00000
بادتیبیرا ( به معنی «دیوار مسگران» یا «دژ آهنگران») که امروزه با نام تل المدینه شناخته می‌شود و بین شطره و تل السنکره (لارسای باستان) در جنوب عراق قرار دارد، شهری باستانی است که نامش در میان شهرهای پیش از طوفان در فهرست پادشاهان سومری آمده است. نام اکدی آن دورگورگوری بود. مورخانی چون ابیدینوس، آپولودور آتنی و بروسوس در یونانی از آن با عنوان Παντιβίβλος (پانتی‌بیبلوس) نام برده‌اند. این نام یادآور نام دیگر این شهر یعنی پاتیبیرا (آبراه آهنگران) است.
اتت، وایومینگ

CDP
| Ethete, Wyoming | Ethete, Wyoming |
| --- | --- |
CDP: CDP
Location of Ethete, Wyoming: Location of Ethete, Wyoming
Ethete, WyomingLocation in the United States: Ethete, WyomingLocation in the United States
مختصات: ۴۳°۱′۵″ شمالی ۱۰۸°۴۴′۳۹″ غربی﻿ / ﻿۴۳٫۰۱۸۰۶°شمالی ۱۰۸٫۷۴۴۱۷°غربی﻿ / 43.01806; -108.74417: مختصات: ۴۳°۱′۵″ شمالی ۱۰۸°۴۴′۳۹″ غربی﻿ / ﻿۴۳٫۰۱۸۰۶°شمالی ۱۰۸٫۷۴۴۱۷°غربی﻿ / 43.01806; -108.74417
ایالت: وایومینگ
شهرستان: شهرستان فرمونت، وایومینگ
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۲٫۴ مایل مربع (۸۳٫۹ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۳۲٫۴ مایل مربع (۸۳٫۹ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۵۳۵۴ فوت (۱۶۳۲ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۱٬۵۵۳
 • تراکم: ۴۸/مایل مربع (۱۹/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۷ (MST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۶ (MDT)
زیپ‌کد: 82520
کد منطقه: 307
FIPS code: 56-25330
GNIS feature ID: 1588336
اتت(به انگلیسی: Ethete) شهری در ایالت وایومینگ کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۵۵۳ نفر بوده‌است.
موقعیت جغرافیایی

موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
Localidades na vizinhança
مجموعه معابد فیله

| 0 | 1 |
| --- | --- |
یونانی باستان: Φιλαί; عربی: فيلة‎; قبطی: ⲡⲓⲗⲁⲕ: یونانی باستان: Φιλαί; عربی: فيلة‎; قبطی: ⲡⲓⲗⲁⲕ
معبد ایزیس از فیله در موقعیت فعلی آن در جزیره آگیلیگا در دریاچهٔ پشت سد اسوان لو: معبد ایزیس از فیله در موقعیت فعلی آن در جزیره آگیلیگا در دریاچهٔ پشت سد اسوان لو
موقعیت در مصر: موقعیت در مصر
مکان: اسوان، استان اسوان، مصر
منطقه: نوبه
مختصات: ۲۴°۱′۱۵″ شمالی ۳۲°۵۳′۲۲″ شرقی﻿ / ﻿۲۴٫۰۲۰۸۳°شمالی ۳۲٫۸۸۹۴۴°شرقی﻿ / 24.02083; 32.88944
گونه: جایگاه مقدس
تاریخ: تاریخ
سازنده: تهارقا یاپسامتیک دوم
ساخته‌شده: قرن ۷ یا ۶ پیش از میلاد
رهاشده: قرن ۶ میلادی
دوره‌ها: دوره سوم میانی مصر یا دوره متاخر مصر باستان تا امپراتوری بیزانس
 سایت میراث جهانی یونسکو:  سایت میراث جهانی یونسکو
نام رسمی: تلاش بین‌المللی برای حفظ یادمان‌های نوبه
گونه: فرهنگی
معیار: i, iii, vi
تاریخ ثبت: ۱۹۷۹(3rd کمیته میراث جهانی)
شماره ثبت: ۸۸
ناحیه: فهرست میراث جهانی در کشورهای عربی
 :  
 :  
مجموعه معابد فیله (انگلیسی: Philae temple complex)، شامل مجموعه معابدی در دریاچهٔ پشت سد اسوان لو، پایین‌رود سد اسوان و دریاچه ناصر در کشور مصر است. اصل این مجموعه معابد در جزیره فیله در نزدیکی نخستین آبشار رود نیل در مصر علیا قرار گرفته بود و با عنوان «مروارید نیل» شناخته می‌شد. پس از ساخت دریاچه اسوان و شکل‌گیری دریاچه ناصر و بالا آمدن آب، این محوطه طی تلاش بین‌المللی برای حفظ یادمان‌های نوبه جابه‌جا شد تا خطر آسیب بیشتر به این یادمان جلوگیری شود.
خوان موسو

خوان آگوستین موسو (اسپانیایی: Juan Agustín Musso‎؛ زادهٔ ۶ مهٔ ۱۹۹۴) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است که برای باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید بازی می‌کند.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال آرژانتین بازی می‌کند.
باشگاهی

از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است، می‌توان به راسینگ کلوب، اودینزه و آتالانتا اشاره کرد.
کملوپس

مکان در 23x15px|border |alt=|link= بریتیش کلمبیا, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| کملوپس | کملوپس |
| --- | --- |
شهر: شهر
کملوپس: کملوپس
دورنمای شهر کملوپس: دورنمای شهر کملوپس
  نشان[[ کملوپس|]]:   نشان[[ کملوپس|]]
نام(های) مستعار: Tournament Capital of Canada, The Loops: نام(های) مستعار: Tournament Capital of Canada, The Loops
شعار(ها): سلامتی و ثروت: شعار(ها): سلامتی و ثروت
کملوپسموقعیت کملوپس در نقشهٔ بریتیش کلمبیا: کملوپسموقعیت کملوپس در نقشهٔ بریتیش کلمبیا
مختصات: ۵۰°۴۰′۳۴″ شمالی ۱۲۰°۲۰′۲۷″ غربی﻿ / ﻿۵۰٫۶۷۶۱۱°شمالی ۱۲۰٫۳۴۰۸۳°غربی﻿ / 50.67611; -120.34083: مختصات: ۵۰°۴۰′۳۴″ شمالی ۱۲۰°۲۰′۲۷″ غربی﻿ / ﻿۵۰٫۶۷۶۱۱°شمالی ۱۲۰٫۳۴۰۸۳°غربی﻿ / 50.67611; -120.34083
استان:  بریتیش کلمبیا
منطقه: Thompson Country
ناحیه: Thompson-Nicola District
تأسیس‌شده: ۱۸۱۱
ثبت‌شده: ۱۸۹۳
حکومت: حکومت
 • نوع: Elected city council
 • شهردار: پیتر میلوبار
 • هیئت مدیره: شورای شهر کملوپس
 • مجلس عوام کانادا: شورای شهر کملوپس
 • MLAs: Terry Lake Todd Stone
مساحت: مساحت
 • خشکی: ۲۹۹٫۲۳ کیلومتر مربع (۱۱۵٫۵۳ مایل مربع)
 • کلان‌شهری: ۵۶۶۸٫۶۴ کیلومتر مربع (۲۱۸۸٫۶۷ مایل مربع)
ارتفاع: ۳۴۵ متر (۱۱۳۲ فوت)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • شهر: ۸۵۶۷۸
 • تراکم: ۲۸۶٫۳/کیلومتر مربع (۷۴۲/مایل مربع)
 • کلان‌شهری: ۹۸۷۵۴
 • تراکم کلان‌شهری: ۱۷٫۴/کیلومتر مربع (۴۵/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۸ (PST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۷ (PDT)
Postal code span: V2B to V2E
کد منطقه: 250 / 778 / ۲۳۶
GNBC Code: JAFNW
NTS Map: 092I09
وبگاه: www.kamloops.ca
کملوپس (به انگلیسی: Kamloops) شهری در کانادا است که در استان بریتیش کلمبیا واقع شده است.
شهر کملوپس در محل تلاقی دو شاخه از رودخانه تامپسون نزدیک به دریاچه کملوپس قرار دارد.
این شهر با ۸۵۶۷۸ نفر جمعیت در سال ۲۰۱۱ در لیست ۱۰۰ بزرگترین مناطق شهری در کانادا که نشان دهنده ۴۴ بزرگترین تراکم سرشماری در سراسر کشور است رتبه ۳۷ را دارد.
خصوصیات

کملوپس ۸۵٬۶۷۸ نفر جمعیت دارد و ۳۴۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
خواهرخوانده

شهر علی صبیح خواهرخواندهٔ کملوپس هست.
رودخانه تامپسون.
داریل بویله

| داریل بویله | داریل بویله | داریل بویله | داریل بویله |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
زادهٔ:  ۲۴ فوریهٔ ۱۹۸۷ ‏(۳۸ سال)
قد:  ۶ فوت ۱ اینچ (۱۸۵ سانتیمتر)
وزن:  ۱۹۱ پوند (۸۷ کیلوگرم؛ ۱۳ سنگ ۹ پوند)
پست:  Defence
ضربه‌ها:  Right
تیم در DEL تیم‌های سابق:  EHC München Norfolk Admirals Rockford IceHogs Peoria Rivermen Augsburger Panther
تیم ملی:   آلمان
منتخب ان‌اچ‌ال:  Undrafted
سوابق بازی:  ۲۰۰۸–تاکنون
داریل بویله (آلمانی: Daryl Boyle؛ زادهٔ ۲۴ فوریهٔ ۱۹۸۷) بازیکن هاکی روی یخ اهل کانادا است.
حدشیت

مکان
| حدشیت حدشیت | حدشیت حدشیت |
| --- | --- |
شهر: شهر
حدشیتLocation within Lebanon: حدشیتLocation within Lebanon
مختصات: ۳۴°۱۵′۰۷″ شمالی ۳۵°۵۹′۰۷″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۲۵۱۹۴°شمالی ۳۵٫۹۸۵۲۸°شرقی﻿ / 34.25194; 35.98528: مختصات: ۳۴°۱۵′۰۷″ شمالی ۳۵°۵۹′۰۷″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۲۵۱۹۴°شمالی ۳۵٫۹۸۵۲۸°شرقی﻿ / 34.25194; 35.98528
استان: شمالی لبنان
شهرستان: بشری
ارتفاع: ۱۴۰۰ متر (۴۶۰۰ فوت)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (زمان اروپای شرقی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (ساعت تابستانی اروپای شرقی)
Dialing code: +۹۶۱
حدشیت (به عربی: حدشیت) یک منطقهٔ مسکونی در لبنان است که در استان شمالی لبنان واقع شده‌است.
خصوصیات

حدشیت ۱٬۴۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
میسون بنت بحدل

| میسون بنت بحدل | میسون بنت بحدل |
| --- | --- |
درگذشت: ۷۰۰ میلادی، ۸۰ هجری قمری دمشق، سوریه
همسر: معاویه بن ابی‌سفیان
فرزندان: یزیدعبداللهرمله
والدین: بحدل بن أنيف الکلبی (پدر) أسده بنت أسيد (مادر)
خانواده: بنی کلب
میسون بنت بحدل (به عربی: میسون بنت بحدل) همسر معاویه بن ابی‌سفیان نخستین خلیفه بنی امیه و مادر یزید بن معاویه دومین خلیفه بنی امیه بود. وی اهل قبیله بنی کلب بود که در بیابان شام ساکن بودند.
آنقوزه

| آنقوزه | آنقوزه |
| --- | --- |
آنغوزه، Ferula assa-foetida: آنغوزه، Ferula assa-foetida
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: گیاه
راسته:: کرفس‌سانان
تیره:: چتریان
سرده:: زیره سیاه
گونه:: F. assa-foetida
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Ferula assa-foetida : Ferula assa-foetida 
آنقوزه، آنغوزه،بَلیَدی یا هینگ، گیاهی علفی و چندساله است که ریشهٔ آن کمی کلفت و گوشتی، برگ‌های آن بسیار بریده و غباری، ساقه آن گوشتی و بلندی آن تا ۲ متر است. گل‌های آن به رنگ زرد و به گروه چتر مانند در آخر ساقه پدید می‌آید. آنقوزه در چند سال ابتدایی سن خود ساقهٔ در دید نیست و برگ‌های آن گسترده روی زمین است که در مراتع به نام (حلتیت)، (کماه) و (انگزاکماه) می‌شناسند.
میوهٔ آنقوزه دارای دو تخم به رنگ قهوه‌ایی تیره و سیاه، بیضی کمی پهن و بسیار بدبو است. با تیغ زدن یا قطع ریشه یا قسمت پایین ساقه و یقهٔ گیاه در پایانی بهار، شیرهٔ بسیار بدبو در میانی تابستان بیرون می‌آید که در کنار هوا کم‌کم سفت می‌شود که همان آنغوزه است. آنقوزه در زمین‌های بائر و خشک و آهکی پهنای گرم آسیا می‌روید. بومی استپ‌های ایران و افغانستان است. در ایران؛ در شهرستان کوهسرخ استان خراسان رضوی در روستای دهمیان، بلوچستان و باختری مختلف جنوب ایران، مانند کرمان، راور، سرچهان، آباده، نائین می‌روید. گونه‌های دیگری از گیاه Ferula نیز در ایران می‌رویند که از آن‌ها نیز آنغوزه گرفته می‌شود و به صورت گونه‌های جداگانه یا واریته‌هایی از یک گونه شناخته شده‌اند مانند F.foetida Regel. , F.alliacea Boiss. , F.Kuma و F.Kurdica Pol.
گونهٔ F.foetida در دامغان، بلوچستان، خراسان، شاهرود، میامی و سبزوار و در زرین دشت فارس شناسایی شده و زیر گونه دسته‌ای است که آنغوزهٔ منتن بنام خراسان را می‌دهد.
این گونه را در شهر دیباج و کنار آن (چهارده کلاته و دهستان رودبار) به نام محلی «اشتلغاز» یا «اشترغاز» می‌شناسند و هواداران زیادی در تهیه خوراک‌های سنتی دارد. بوته این گونه در برابر با سایر گونه‌ها، بلندای کمتری داشته و از بو و اسانس بیشتری برخوردار است.
گونهٔ F.alliacea در خراسان و کرمان شناسایی شده‌است.
گونهٔ F.Kurdica در کوه‌های ساوجبلاغ و روستا سولان همدان که کوهی به همین ناموجود داردکماه زار و در آذربایجان غربی زیاد است صمغ آن به اندازهٔ یک باقلاست و بوی Baume de peru می‌دهد بدین سان بوی تند لیمو دارد این گیاه با نام محلی «بی وزا» نامیده می‌شود.
گونهٔ F.Kuma که در بلندای سرشیو، سقز کردستان، بلندی اورامانات، کوه‌های بی بَرسَن و پوکیده، کردستان و همچنین در کهگیلویه و لرستان فراوان است و سبزه‌های پربهایی است و برای چاق کردن اسب و گاو علوفهٔ خوبی است. نام محلی آن «کَما» و «ویه» است.
از دید شکل گیاه گونه‌های بالا خیلی مانند می‌باشند ولی بلندی‌های آن‌ها مختلف است و همچنین در برخی گونه‌ها رنگ گل سفید و رنگ میوهٔ آن زمانی که برسد مایل به سفید، گرد و پهن شبیه سکّه است و خوشبو است. این تیره پایانی که بی وزا گفته می‌شود در کتب طب سنتی انجدان طیب یا انجدان سفید نامبرده می‌شود.
مشخصات آنغوزه

آنغوزه شیره گیاهی است که از تیغ زدن ریشه یا پایین ساقه یا قطع ساقهٔ گیاهان مولد آنغوزه از ناحیهٔ یقه گیاه خارج می‌شود و در طول تابستان به دست می‌آید و برداشت میشود و به دو صورت در بازار عرضه می‌شود. یک نوع را که آنغوزه اشکی گویند بسیار تمیز؛ بدون خاک و خاشاک و مرغوب است رنگ خارجی آن زرد مایل به قرمز یا قهوه‌ای و صاف و شفاف است. از نظر ابعاد، در حد فندق یا کمی بزرگتر یا کوچکتر یا در ابعاد نخود است. رنگ مقطع آن سفید است که در مجاورت هوا به سرعت اکسیده شده و تیره می‌شود؛ و به نوع دیگر که در بازار عرضه می‌شود، توده‌ای گفته می‌شود که با بی‌دقتی جمع‌آوری شده و مخلوط با خاک و خاشاک و برگ است و نامرغوب می‌باشد. طعم آنغوزه گس در بعضی گونه‌ها تلخ و بویی شبیه بوی سیر، متعفن و خیلی تندی دارد.
خواص آنغوزه

اندام دارویی این گیاه صمغی رزینی که از ایجاد برش در بخش‌های بالایی ریشه به‌دست می‌آید است و رزین، اسانس و صمغ، اسید فرولیک و ترکیبات دی سولفید جزو مواد مؤثرهٔ این گیاه می‌باشند. عملکرد دارویی این گیاه ضدنفخ و خلط‌آور است و در درمان‌های سوءهاضمه یا قولنج‌های مربوط به نفخ، التهاب برونشیت، سرفه و اختلالات و ناراحتی‌های عصبی کاربرد دارد.
روش بهره بردن (استفاده) از آنغوزه

روش بهره بردن این گیاه به صورت خوراکی، تنتور و بخور برای کمک به درمان احتقان بینی و برونشیت است. صمغ پودر شده این گیاه روزانه ۰٫۳ تا ۱ گرم در ۳ نوبت و به صورت تنتور نیز ۲ تا ۴ لیتر در روز، تکه‌های ۰٫۲ گرمی به اندازه ۲ تا ۵ دانه در روز
نکات مهم دربارهٔ آنغوزه

لطفاً حتماً برای مصرف تمام گیاهان دارویی با متخصص داروی گیاهی مشورت کنید. آنغوزه را در دوران شیردهی و برای کودکان مصرف نکنید. کومارین‌های موجود در این گیاه ممکن است با داروهای ضد انعقاد تداخل کند. در گزارشی آمده‌است که مصرف ۵۰ تا ۱۰۰ میلی‌گرم این گیاه در افرادی که مشکل عصبی دارند باعث تشنج شده‌است.
مارک بیشوفبرگر

مارک بیشوفبرگر (انگلیسی: Marc Bischofberger؛ زادهٔ ۲۶ ژانویهٔ ۱۹۹۱) ورزشکار اسکی نمایشی اهل سوئیس است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
شهرستان کنگان

| شهرستان کنگان | شهرستان کنگان |
| --- | --- |
موقعیت شهرستان کنگان در استان بوشهر: موقعیت شهرستان کنگان در استان بوشهر
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
کشور:  ایران
استان: بوشهر
مرکز شهرستان: بندر کنگان
سایر شهرها: بنک، بندر شیرینو، بندر سیراف
بخش‌ها: مرکزی، سیراف
سال تأسیس: ۱۳۵۸ خورشیدی
اداره: اداره
فرماندار: غلامحسین زیبا
مردم: مردم
جمعیت: ۱۰۷٬۸۰۱ نفر (۱۳۹۵)
تراکم جمعیت: ۵۷ نفر بر کیلومتر مربع
مذهب: شیعه و اهل سنت
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
مساحت: ۱٬۸۸۹ کیلومتر مربع
داده‌های دیگر: داده‌های دیگر
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۷۷
وبگاه: فرمانداری کنگان
شهرستان کَنگان یکی از شهرستان‌های استان بوشهر در جنوب ایران است. مرکز این شهرستان، شهر بندر کنگان است.
سایت ۲ منطقه ویژه اقتصادی پارس در این شهرستان واقع است.
تقسیمات کشوری

شهرستان کنگان شامل ۲ بخش،۴ دهستان و ۴ شهر به شرح زیر است:
تقسیمات کشوری > شهرستان کنگان

| بخش | مرکز بخش | جمعیت بخش ۱۳۹۵ | نام دهستان | مرکز دهستان | جمعیت دهستان ۱۳۹۵ | شهر | جمعیت شهر ۱۳۹۵ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| مرکزی | بندر کنگان | ۸۶٬۱۵۴ نفر | تمبک | قلعه‌میان | ۱۰٬۲۳۵ نفر | بندر کنگان بنک | ۶۰٬۱۸۷ نفر  ۱۴٬۱۲۶ نفر |
| مرکزی | بندر کنگان | ۸۶٬۱۵۴ نفر | حومه | تمبک | ۱٬۶۰۶ نفر | بندر کنگان بنک | ۶۰٬۱۸۷ نفر  ۱۴٬۱۲۶ نفر |
| سیراف | بندر سیراف | ۲۱٬۲۸۸ نفر | طاهری | پرک | ۳٬۸۵۳ نفر | بندر شیرینو بندر سیراف | ۹٬۹۷۶ نفر  ۶٬۹۹۲ نفر |
| سیراف | بندر سیراف | ۲۱٬۲۸۸ نفر | شیرینو | لاورده | ۴۶۷ نفر | بندر شیرینو بندر سیراف | ۹٬۹۷۶ نفر  ۶٬۹۹۲ نفر |
محدوده جغرافیایی و تاریخ کَنگان

از شرق و شمال شرق به شهرستان جم، شمال غرب به شهرستان دیر، جنوب به شهرستان عسلویه در استان بوشهر و از غرب به خلیج فارس منتهی می‌گردد.
بندر کنگان در ۲۵ کیلومتری بندر سیراف (شهر باستانی ایرانی) قرار دارد و در نوشته‌های تاریخی از زمان صفویان به این نام خوانده می‌شود. از محققان تاریخ - جغرافیای خلیج فارس در کتاب از مروارید تا نفت به بررسی بندر کنگان و بندر سیراف در خلیج فارس می‌پردازد؛ و وجه تسمیه بندر کنگان را مرتبط با نام کهن کنگ و کنگ دز می‌داند و بندر کنگان را بندری ایرانی و قدیمی از توابع بندر باستانی سیراف قدیم می‌شمارد که از دوره صفویان در تاریخ ایران و خلیج فارس حیات سیاسی خویش را آغاز کرده‌است.
تاریخچه کنگان

شهرستان کنگان یکی از مناطق به دلیل وجود بنادر کهن تاریخی چون بندر باستانی سیراف از تاریخی کهن برخوردار می‌باشد. حوزه ساحلی خلیج فارس و دریای عمان از دیرباز محل آمد و شد اقوام، قبایل مختلف بوده‌است که از اطراف و اکناف دنیای قدیم –آسیا و آفریقا به قصد تجارت و سیاحت و سیاست به این خطه سفر می‌نموده‌اند، منطقه کنگان نیز از این ویژگی برخوردار بوده‌است و مردان این سامان به لحاظ موقعیت جغرافیایی صیاد و دریانورد بوده‌اند.
میرزا حسن فسایی در کتاب فارسنامه ناصری چنین می‌نویسد: «بلوک کنگان از گرمسیر است فارس از جنوب شیراز است. در ازای آن از نخل تقی تا قریه بنک سیزده فرسخ و پهنای آن از نیم فرسخ نگذرد. این بندر رشد خود را پس از ویرانی سیراف از اوایل قرن بیستم شروع نمود. سرکنسول فرانسه در بندر بوشهر که از کنگان دیدن نموده‌است می‌نویسد: «در بندر کنگان به سال ۱۹۱۱،(۲۵۰) خانوار زندگی می‌کردند که حدود ۲۰۰ نفر از این جمعیت یهودی و تعبیر عرب و عجم (غیر عرب) بوده‌اند و عمده تجار و بازرگانان شهر در این دوره یهودی بوده‌اند. میرزا حسن فسایی در کتاب پیش گفته موقعیت بلوک کنگان و آب و هوای آن را چنین توصیف می‌کند: کنگان محدود از جهات شرق، شمال به بلوک گله دار و از طرف مغرب و جنوب به دریای فارس، هوای این بلوک از ماه ثور تا میزان (اردیبهشت تا مهرماه) گرم و بسیار مرطوب و شکار آن کبک و تیهو و مرغ کبک انجیر است.
بعد از جنگ جهانی دوم و مهاجرت یهودیان به فلسطین، لطمه اقتصادی جدیدی نیز به منطقه وارد گردید و گذشته از کاهش جمعیت و سرمایه هنگفنی نیز خارج گردید. با پیشبرد سیاست‌های جدید رژیم پهلوی در دهه ۴۰ و جایگزینی آرام سرمایه‌داری وابسته به جای اقتصاد کشاورزی شهر کنگان نیز به دوره جدیدی از شهرنشینی و مناسبات اجتماعی-اقتصادی همراه می‌گردد. رشد فیزیکی شهر در این مرحله به صورت خطی و به موازات ساحل انجام می‌پذیرد که خود نشانگر اهمیت صیادی و تجارت خارجی است.
رضا طاهری در کتاب از مروارید تا نفت کنگان را جایگزن خورشیف دوان مغولی می‌داند و می‌نویسد: «ابن بلخی می‌گوید: نجیرم و حورشی (خورشی)، نجیرم شهرکی است و حورشی دهی و جمله از اعمال سیراف است و گرمسیر عظیم است. احتمالاً با توجه به این‌که نجیرم در خورسیف مفظر واقع بوده‌است و خورسیف یا خورشیف یا حورشی، دهی بوده‌است در مسیر سیراف به نجیرم (دیر و بردستان) و در نزدیکی خور بردستان و بین خور شمال بندر کنگان و بَنَک، به این منطقه خورِ سیف مظفر گفته می‌شده‌است. پاول شواتس در بررسی خورشیف می‌نویسد: این سوی سیراف، خورسیف قرار داشت که احتمالاً همان خورشید است. نجیرم در زمان افول سیراف رونق بیش‌تری یافت اما این رونق تا سالیان دراز پایدار نبود و نجیرم که بارانداز و بندر کمکی در کنار سیراف بود و بازارچه و کاروان‌سرا داشت، با تغییر بندر اول ایران از سیراف به کیش و سپس هرمز به بوتهٔ فراموشی سپرده شد. به نظر می‌رسد جایگزین نجیرم در قرن‌های ششم و هفتم هجری، خورسیف یا خورشیف شده‌است. رونق نجیرم در زمان سیراف و آداب فرهنگی و وضعیت اجتماعی آن را می‌توان به عنوان گوشه‌ای از تمدن سیراف بررسی کرد و رونق خورشیف را در بازهٔ تاریخی عصر مغول و ایلخانانان؛ و در دورهٔ صفوی کنگان جایگزین خورشیف شد.»
در دی ماه ۱۳۹۱ عسلویه با عنوان شهرستانی جدید از شهرستان کنگان جدا گردید.
وجه تسمیه

رضا طاهری در کتاب از مروارید تا نفت، کنگان را از دو واژه کنگ به اضافه آن پسوند مکانی می‌داند و معتقد است کنگ مقدس‌ترین شهر اسطوره‌ای زرتشتیان و آریایی‌ها می‌باشد که سیاوش درخشان آن را در کناره کوه و دریا ایجاد کرد. کلمه کنگ وشهر کنگ بارها وبارها در اوستا و دینکرد و مورد استفاده قرار گرفته‌است ویکی از آشناترین کلمات ایرانی -آریایی می‌باشد. فردوسی می‌گوید: هر آن کو ندیدست کنگ / نخواهد که آید به گیتی درنگ. بر این اساس نام کنگان برگرفته از شهر اسطوره‌ای کنگ است که این کلمه نیز در ادبیات کهن به معنای فرو رفتگی خشکی در آب می‌باشد. گفته می‌شود کنگان در بین چندین خور (باریکه‌های آب دریا) محصور بوده‌است.
یا بنا به گفته محمدعلی سدیدالسلطنه وگنگ رودخانه مقدس در هندوستان است- «کنگاو» از لغات با ریشه سانسکریت است که در پی مهاجرت اولین شعبه آریائی‌ها که در هزاره‌های قبل از میلاد از شمال دریای خزر به سمت جنوب سرازیر شدند، در منطقه رایج شده و در آثار ایلامی‌ها که حکومتی مقتدر در جلگه خوزستان تشکیل داده بودند نیز دیده شده‌است.
بناهای تاریخی شهرستان کنگان

چشمهٔ بی‌بی حبش :چشمهٔ بی‌بی حبش سال‌ها پیش به وجود آمده‌است
قدیمیان این شهر یعنی کنگان می‌گویند که مردم در آن زمان (تخم مرغ) را به داخل آن چاله پرتاب می‌کردند و بعد از سال‌ها از آنجا آب فوران کرد و آن چشمه به وجود آمد و درسال ۹۹ کار بازسازی آن تمام شد و مردم از آن پس می‌توانند برای تفریح به آن مکان بروند.
کوه‌ها:کنگان کوه‌های نسبتا مرتفعی را داراست، که گروه‌های کوه‌نوردی استفادهٔ خوبی از آن‌ها دارند و همچنین دره‌ای به نام (تنگ سیله‌ی) دارد که دامپروران آنجا ساکن و دام‌های خود را به چرا می‌برند، از جمله حسن پورها و ملکی‌ها آنجا اقامت دارند.
اسکله یا ساحل:کنگان ساحل بسیار زیبایی دارد که مسافران از آن ساحل دیدن می‌کنند و همچنین گردشگران زیادی را جذب خود کرده‌است همین‌طور مردم بومی (ساکن شهر) هم به دیدن و گاهی در فصل تابستان به شنا می‌روند.
قابلیت‌های اقتصادی

بزرگ‌ترین کارخانه سیمان کشور با نام ساروج کنگان با ظرفیت روزانه ۶۰۰۰ تن در کنگان و در حدود ۱۲ کیلومتری شهر کنگان قرار دارد.[نیازمند منبع]
پیشینه اقتصادی مردم کنگان کشاورزی و ماهیگری و بازرگانی دریایی بوده‌است. رضا طاهری دربحث لنج (که در صفحه لنج‌ها ویکی‌پدیا نیز آمده‌است) به گونه لنج‌ها و کارایی آن‌ها ضمن برشمردن لنج‌ها و شناورهای دریایی در بندر کنگان و بنادر جنوب استان بوشهر به شیوه‌های دریانوردی و ماهی گیری اشاره می‌کند.
امروزه شهرستان کنگان محل اجرای بخش عظیمی ازپارس جنوبی است. سایت کنگان که بزرگی آن ۲ برابر سایت عسلویه (پارس جنوبی) است در شهرستان کنگان قرار دارد.[نیازمند منبع]
مردم

سرکنسول فرانسه در بندر بوشهر که از کنگان دیدن نموده است می نویسد: «در بندر کنگان به سال ۱۹۱۱، (۲۵۰) خانوار زندگی می کردند که حدود ۲۰۰ نفر از این جمعیت یهودی و تعبیر عرب و عجم (لر و فارس) بوده اند و عمده تجار و بازرگانان شهر در این دوره یهودی بوده اند.
همچنین محل سکونت بعضی از مردمان لر لیراوی در شهرستان کنگان میباشد که به دلایل خاصی از جمله شغل، تحصیل و… از شهرستان های اطراف به بندر کنگان مهاجرت کردند و الان در بندرکنگان ساکنند.
شفافیت محدوده شیرینو

حدود جغرافیایی شهرستان کنگان در ضلع جنوبی توسط زهرا احمدی، مدیرکل تقسیمات کشوری به استانداری بوشهر و دستگاه‌های مرتبط ابلاغ شد. بر این اساس، حوزه شهرستان کنگان بیش از ۶ کیلومترِ طول [از سمت حوزه صنایع مستقر در این منطقه] تثبیت یافت.
حدود جغرافیایی شهرستان کنگان پس از ۱۳ سال مسکوت بودن مشخص و واحدهای پتروشیمی و صنعتی زیر در محدوده جغرافیایی شهرستان کنگان و شهر شیرینو قرار گرفتند.
| شرکت‌ها |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| شرکت پتروشیمی بوشهر [فاز ۱ و ۲] | شرکت پتروشیمی کاویان | شرکت پتروشیمی سبلان | شرکت پتروشیمی آپادانا | شرکت پتروشیمی هنگام | شرکت پتروشیمی دماوند انرژی |
| شرکت پتروشیمی مرجان | شرکت پتروشیمی لاوان | شرکت پتروشیمی پارس گلایکول (پارس فنل سابق) | شرکت سپهر مکران | شرکت مهر پترو کیمیا | شرکت پتروشیمی هرمز |
| شرکت پتروشیمی کیان | شرکت پتروشیمی آرین متانول | شرکت پتروشیمی رایان پلیمر پویا | شرکت تقویت فشار خط اتیلن غرب | شرکت فراسکو | فاز ۲ بندر پتروشیمی پارس |
| آب شیرین‌کن نور ویژه | شرکت پتروشیمی مهر | [بخشی از] شرکت پتروشیمی دنا | [بخشی از] شرکت پتروشیمی کیمیای پارس خاورمیانه |  |  |
جمعیت

طبق آمار سال ۱۳۸۵ جمعیت شهرستان کنگان ۹۵٬۱۱۳ نفر بوده که ۴۰٬۷۹۳ نفر در بخش مرکزی شهرستان کنگان و ۵۴٬۳۲۰ نفر در بخش عسلویه ساکن بوده‌اند.

طبق آخرین سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ شهرستان کنگان ۱۷۰٬۷۷۴نفر بوده که ۱۰۵٬۱۹۰نفر در بخش مرکزی و ۶۵٬۵۸۴نفر در بخش عسلویه ساکن بودند. در دیماه ۱۳۹۱ با انتزاع بخش عسلویه از شهرستان کنگان و استقلالش در قالب شهرستان عسلویه، طبق برآورد جمعیت بخش مرکزی سابق در سال ۹۰ جمعیت شهرستان کنگان ۱۰۵٬۱۹۰نفر احتساب می‌شود.

در سال ۹۰ این شهرستان از کمترین نرخ بیکاری در استان بوشهر برخوردار بوده و جمعیتش با ۸۵ درصد افزایش نسبت به سال ۸۵ بیشترین افزایش جمعیت در سطح استان بوشهر را داشته‌است. همچنین طبق سرشماری اخیر در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهرستان به ۱۰۷۸۰۱ نفر رسیده‌است که طبق این آمار ۸۰۵۵۶ خانوار در این شهرستان ساکن می‌باشند و سومین شهرستان پرجمعیت استان بوشهر می‌باشد.
بابل (دولت‌شهر)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
Bābilim: Bābilim
دروازه بازسازی‌شده شهر بابل معروف به دروازه ایشتار در موزه پرگامون، برلین: دروازه بازسازی‌شده شهر بابل معروف به دروازه ایشتار در موزه پرگامون، برلین
موقعیت در خاور نزدیکموقعیت روی نقشه خاور نزدیکبابل (دولت‌شهر) (عراق)موقعیت روی نقشه عراق: موقعیت در خاور نزدیکموقعیت روی نقشه خاور نزدیکبابل (دولت‌شهر) (عراق)موقعیت روی نقشه عراق
نام دیگر:  عربی: بابل Babil  اکدی: 𒆍𒀭𒊏𒆠 Bābili(m)  سومری: 𒆍𒀭𒊏𒆠 KÁ.DIG̃IR.RAKI  آرامی: 𐡁𐡁𐡋 Babil  زبان یونانی: Βαβυλών Babylṓn  عبری: בָּבֶל‎ Bavel  پارسی باستان: 𐎲𐎠𐎲𐎡𐎽𐎢 Bābiru  عیلامی: 𒀸𒁀𒉿𒇷 Babili  کاسی: Karanduniash 
مکان: استان بابل، حله، عراق
منطقه: میان‌رودان
مختصات: ۳۲°۳۲′۱۱″ شمالی ۴۴°۲۵′۱۵″ شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۵۳۶۳۹°شمالی ۴۴٫۴۲۰۸۳°شرقی﻿ / 32.53639; 44.42083
بخشی از: مرکز امپراتوری بابل
مساحت: ۹ کیلومتر مربع (۳٫۵ مایل مربع)
تاریخ: تاریخ
ساخته‌شده: حدود ۱۸۹۴ پیش از میلاد
رهاشده: ح. 1000 میلادی
فرهنگ‌ها: اکدی، اموری، کاسی، آشوری، کلدانی، هخامنشی، هلنی، پارتی، ساسانی
اطلاعات بیشتر: اطلاعات بیشتر
باستان‌شناسان: هرمزد رسام، روبرت کولدوی
وضعیت: ویرانه
مالکیت: عمومی
 سایت میراث جهانی یونسکو:  سایت میراث جهانی یونسکو
نام رسمی: Babylon
معیار: فرهنگی: (iii), (vi)
تاریخ ثبت: جلسه چهل و سومین کمیته میراث جهانی یونسکو، ۲۰۱۹
شماره ثبت: 278
State Party:  عراق
منطقه: فهرست میراث جهانی یونسکو در کشورهای عربی
 :  
 :  
بابِل (به زبان اکدی: باب‌ایلو، به بابلی کهن: بابیلیم، به عبری: باوِل یا بابل בָּבֶל، به یونانی: Βαβυλών به فارسی باستان: بابیروش 𐎲𐎠𐎲𐎡𐎽𐎢𐏁 (Bābirauš))، یکی از نامدارترین شهرهای دوران باستان بود. این شهر از اوایل هزاره دوم پیش از میلاد تا اوایل هزاره اول پیش از میلاد، پایتخت تمدن بابل در جنوب میانرودان (بین‌النهرین) و در سده هفتم و ششم پیش از میلاد که هنگام اوج شکوه و جلال آن محسوب می‌شد، پایتخت امپراتوری بابل نو (کلده) بود.
در ۵۳۹ پیش از میلاد، بابل توسط کوروش بزرگ بنیانگذار شاهنشاهی هخامنشی در ایران، فتح شد و پس از آن، مرکز ثروتمندترین ساتراپ این امپراتوری بود. به نقل از هرودوت تاریخ‌نگار یونانی، بابل در این زمان باشکوه‌ترین شهر جهان بود. معروف است که باغ‌های معلق بابل یکی از عجایب هفت‌گانه جهان باستان متعلق به این شهر بود. در سال ۳۳۱ پیش از میلاد، شهر به دست اسکندر مقدونی اشغال شد که تصمیم داشت آن را پایتخت قلمروی خود کند. اسکندر در همین شهر و در قصر نبوکدنصر دوم از دنیا رفت. بابل در زمان سلوکیان، با احداث شهر بزرگ سلوکیه به عنوان پایتخت این امپراتوری و انتقال ساکنان بابل به آن شهر، اهمیت پیشین خود را از دست داد. بقایای ویران شده این شهر امروزه در استان بابل در شهر حله عراق کنونی، حدود ۸۸ کیلومتری جنوب بغداد، واقع شده است.
نام

لغت یونانی بابیلون Βαβυλών از لغت اکدی Bab-ili (باب-اله) گرفته شده است. این لغت به معنای دروازه خدا یا دروازه به سمت خدا است. واژه بابل نوشتاری نادرست از واژه بابئیل است است که از دوبخش (باب:به معنای در یا دروازه) و (ئیل که به معنای خدا) می‌باشد، همانند بسیاری از واژگان سامی همچون اسرائیل (اسرا به معنی بنده و ئیل به معنی خدا)، جَبرَئیل (مرد خدا)
در عهد عتیق نیز به بابل اشاره شده است. در کتاب آفرینش (۱۱:۹) لغت بابل به معنی گیج شده از لغت بیلبل בלבל به معنای گیج کردن گرفته شده است. در عهد عتیق آمده است که به دلیل گمراهی بندگان، خدا زبان واحد مردم را به هفتاد زبان در بابل تبدیل کرد و از این رو مردم در صحبت کردن با یکدیگر گیج شدند.