stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جنگ داخلی لیبی (۲۰۱۱)

با جنگ داخلی لیبی (۲۰۱۴–۲۰۲۰) اشتباه نشود.
جنگ داخلی لیبی (۲۰۱۱) یا نخستین جنگ داخلی لیبی، از اواسط فوریه ۲۰۱۱، به‌دنبال بالا گرفتن اعتراضات و راهپیمایی‌های خیابانی مخالفان و سپس شورش سراسری علیه حکومت لیبی و رهبر آن، معمر قذافی آغاز شد. ادامه این خشونت‌ها همراه بود با درگیری‌ها و سرکوب‌های شدید که در نهایت در اکتبر ۲۰۱۱ با سرنگونی حکومت معمر قذافی به پایان رسید.
اعتراضات از ۱۳ ژانویه ۲۰۱۱ در این کشور آغاز شد. این اعتراض‌ها و راهپیمایی‌ها از روز ۱۷ فوریه به شکلی گسترده درآمد و به یک شورش سراسری در خاک لیبی تبدیل شد. این شورش‌ها با برخوردهای خونین حاکمیت با مردم معترض همراه شد. این درگیری‌ها به تدریج همه شهرهای لیبی را فرا گرفت؛ و به جنگ‌های شهری و بین شهری، میان مخالفان و هواداران حکومت منجر شد. نیروهای مخالف حکومت، در شهر بنغازی اقدام به تشکیل دولت موقت کردند. مخالفان معمر قذافی از مناطق شرق لیبی حرکت خود را آغاز کرده و به تدریج مناطق مرکزی و غربی لیبی را نیز تحت کنترل خود گرفتند.
شورای امنیت سازمان ملل متحد با تصویب قطعنامه‌ای دارایی‌های معمر قذافی و ده نفر از نزدیکان وی را توقیف کرد و مسافرت آنان به سایر نقاط جهان را محدود ساخت. براساس این قطعنامه، مقرر شد که اقدامات معمر قذافی و نزدیکانش توسط دادگاه کیفری بین‌المللی پیگیری شود. در ۲۷ ژوئن ۲۰۱۱ میلادی دستور بازداشت معمر قذافی صادر شد. با پیشروی‌های مخالفان بیشتر شهرهای شرق کشور و نیمی از شهرهای شمال غربی به کنترل مخالفان درآمد ولی پایتخت لیبی (طرابلس) و چندین شهر دیگر در غرب کشور در دست نیروهای دولتی باقی ماند. در اوایل مارس، نیروهای دولتی شهرهای شرق لیبی از جمله بنغازی و چندین شهر دیگر را مورد هجوم توپخانه‌ای و راکتی قرار دادند. در ۱۷ مارس به در خواست برخی از اعضای شورای امنیت سازمان ملل، قطعنامه ۱۹۷۳ مبنی بر ایجاد یک منطقه پرواز ممنوع بر فراز لیبی به تصویب رسید. ۱۰ عضو از ۱۵ عضو شورای امنیت از تصویب این قطعنامه حمایت کردند. با تصویب این قطعنامه از ۱۹ مارس ۲۰۱۱ میلادی مداخله نظامی کشورهای غربی در جنگ داخلی لیبی توسط نیروهای نظامی ایالات متحده آمریکا، فرانسه و بریتانیا آغاز شد. در این درگیری‌ها که چندین ماه به طول انجامید، برخی از شهرها و مناطق بارها میان نیروهای دولتی و مخالفان، دست به دست شد. در پایان این درگیری‌ها در ۲۰ اوت، عملاً مخالفان قذافی توانستند تقریباً همه شهرهای لیبی به استثنای طرابلس و سرت را در دست خود بگیرند. در ۲۲ اوت، مخالفان معمر قذافی به طرابلس نیز نفوذ کردند و وارد میدان سبز شدند. آن‌ها در ۲۳ اوت، توانستند با گذر از باب‌العزیزیه به محل اقامت معمر قذافی وارد شوند، ولی به رغم آنکه اکثر رسانه‌ها از حضور معمر قذافی و خانواده‌اش در طرابلس خبر می‌دادند، قذافی و خانواده‌اش در طرابلس حضور نداشتند.
سرانجام در ۲۰ اکتبر، شهر سرت آخرین پایگاه معمر قذافی سقوط کرد و معمر قذافی کشته شد. دولت انتقالی، پایان جنگ را اعلام کرد اما همچنان از نیروهای ناتو خواست تا یک ماه دیگر نیز به مأموریت خود در لیبی ادامه دهند.
نقش شبه نظامیانی که در این جنگ درگیر بودند و نقششان در لیبی جدید از مسایل مهم این جنگ است. برخی از آن‌ها پس از سرنگونی حکومت معمر قذافی از خلع سلاح سرباز زده و با دولت جدید همکاری نکرده‌اند. این رویدادها منجر به اقدام دولت جدید مبنی بر انحلال چنین گروه‌هایی شده است. این مسایل لاینحل منجر به بروز دومین جنگ داخلی لیبی شد.
روز خشم خونین

در روزهای ۱۷ و ۱۸ فوریه اوج اعتراضات در بنغازی دومین شهر بزرگ لیبی بود که با پیوستن برخی از نیروهای پلیس و ارتش به معترضان کنترل بخش‌هایی از آن به دست مردم افتاد.
طی دو شب متوالی درگیری در طرابلس، پایتخت لیبی، جنگنده‌های نیروی هوایی لیبی در طرابلس به سوی تظاهرکنندگان شلیک کردند.
فوریه ۲۰۱۱

در روزهای ۱۷ و ۱۸ فوریه، اوج اعتراضات در بنغازی دومین شهر بزرگ لیبی بود که با پیوستن برخی از نیروهای پلیس و ارتش به معترضان کنترل بخش‌هایی از شهر به دست مردم افتاد. در شهر بیضا نیز معترضان با همدستی پلیس‌هایی که به یاری آن‌ها آمده‌اند، دو پلیس را اعدام کردند. گروهی از معترضان هم رئیس یک بیمارستان در حومهٔ شهر بنغازی را به قتل رساندند.
نیروهای امنیتی و تظاهرکنندگان طی دو شب متوالی در طرابلس، پایتخت لیبی نیز با یکدیگر درگیر شدند. به‌دنبال شتاب گرفتن ناآرامی‌ها و گسترش اعتراضات در سراسر لیبی، جنگنده‌های نیروی هوایی لیبی در طرابلس به سوی تظاهرکنندگان شلیک کردند.
در روز ۱۹ فوریه، تیراندازی نیروهای امنیتی لیبی به سوی یک مراسم ترحیم در شهر بنغازی دست‌کم ۱۵ کشته بر جای گذاشت. قربانیان این مراسم در حال سوگواری برای کشتگان درگیرهای اخیر بین معترضان و دولت لیبی بودند. یکی از پزشکان بیمارستان الجله در این شهر به خبرنگار الجزیره گفته بود که ۱۵ جسد و تعداد بیشماری مجروح پس از این تیراندازی به این بیمارستان آورده شده‌اند. به گفتهٔ وی در ۳ روز اخیر این بیمارستان ۴۴ جسد را تحویل گرفته و تمامی کشتگان و مجروحان از غیرنظامیان ۱۳ تا ۳۵ ساله بوده‌اند. پیش از این رویداد دیدبان حقوق بشر شمار کشتگان اعتراضات در ۳ روز اخیر را دست‌کم ۸۴ نفر گزارش کرده‌بود.
محمدعلی عبدالله، از رهبران «جبههٔ ملی برای رهایی لیبی» از مهم‌ترین گروه‌های اپوزیسیون، در ۱۹ فوریه هشدار داد: اگر جامعهٔ بین‌المللی جلوی معمر قذافی را نگیرد در ۴۸ ساعت آینده این کشور به حمام خون تبدیل خواهد شد. وی گفت: حکومت حتی از تأمین نیازهای بیمارستان‌ها برای درمان مجروحان خودداری می‌کند.
معمر قذافی، رهبر لیبی در سحرگاه روز سه‌شنبه ۲۲ فوریه و اندکی پس از نیمه‌های شب به مدت ۲۰ ثانیه در تلویزیون دولتی ظاهر شد و گفت: «من در طرابلس هستم و نه در ونزوئلا». وی همچنین رسانه‌های بین‌المللی را که اخبار مربوط به اعتراضات سراسری در لیبی را پوشش می‌دهند، «سگ» خواند. خلبانان دو هواپیمای جنگنده نیروی هوایی لیبی که دستور بمباران هوایی معترضان را داشتند، با فرود در فرودگاهی در مالت، درخواست پناهندگی کردند. همچنین بسیاری وابستگان دیپلماتیک و سفیران لیبی در سراسر جهان در انتقاد به برخوردهای خونین و خشونت‌آمیز حاکمیت با مردم معترض، از مقام خود کناره‌گیری کردند. از این میان سفارتخانه‌های لیبی در سازمان ملل متحد، لهستان، هند، اندونزی، چین، استرالیا، بنگلادش و مالزی می‌باشند.
معمر قذافی بدون توجه به خواسته‌های معترضان و سربازان و سیاست‌مداران لیبی جهت کناره‌گیری از حکومت، در تلویزیون دولتی اعلام کرد: «قصد ندارم لیبی را ترک کنم و می‌خواهم همین‌جا به عنوان یک «شهید» بمیرم».
فوریه ۲۰۱۱ > بیانیهٔ شورای امنیت

در ۲۲ فوریه شورای امنیت سازمان ملل متحد در بیانیه‌ای سرکوب معترضان توسط حکومت لیبی را محکوم کرد و خواستار پایان خشونت‌ها در آن کشور شد. این بیانیه در حالی صادر شد که ابراهیم دباشی، معاون سفیر لیبی در سازمان ملل متحد قذافی را به نسل‌کشی متهم کرده و خواستار محاکمهٔ او در دادگاه رسیدگی به جنایات جنگی شده بود. پس از صدور این بیانیه، دباشی از شورای امنیت انتقاد کرده و بیانیهٔ این شورا را ضعیف و ناکافی دانسته است. به گفتهٔ او پس از سخنرانی قذافی، در غرب لیبی حملات واحدهای ارتش وفادار به قذافی علیه غیرنظامیان آغاز شده است.
فوریه ۲۰۱۱ > استعفای وزیر کشور و وزرای کابینه

ژنرال عبدالفتاح یونس، وزیر کشور لیبی - روز سه شنبه از استعفایش خبرداد و از نیروهای مسلح لیبی خواست از اعتراض‌های مردم این کشور علیه معمر قذافی حمایت کنند.
وی طی پیامی که از تلویزیون الجزیره پخش شد، گفت:
من استعفایم را از تمامی وظایف محوله در پاسخ [مثبت] به انقلاب ۱۷ فوریه اعلام می‌کنم. از تمامی نیروهای مسلح می‌خواهم به خواسته‌های مردم جواب مثبت بدهند.
وی که لباس نظامی به تن داشت و پشت یک میز نشسته بود، صمیمیت مردم لیبی را در زمینه دستیابی به خواست‌هایشان تأیید کرده و از مسئولان رده بالای نظامی خواست ندای مردم را بشنوند.
چند روز پیش هم وزیر دادگستری لیبی در واکنش به سرکوب خشونت بار معترضان از مقامش استعفا داد و به صف مخالفان حکومت قذافی پیوست.
سفرای لیبی در کشورهای مختلف جهان از جمله آمریکا چین هند فرانسه مالزی نیز در واکنش به آنچه نسل‌کشی هموطنانشان نامیدند اعلام استعفا کردند.
.
فوریه ۲۰۱۱ > واکنش قذافی

معمر قذافی رهبر کشور لیبی در یک سخنرانی تلویزیونی (در ۱۸ حزیران سال ۲۰۱۱) گفت که
«منصبی در اختیار ندارد که استعفا دهد، زیرا که رهبر انقلاب لیبی است و تا ابد در این مقام باقی خواهد ماند.»
وی همچنین از مردم لیبی خواست که به خیابان‌ها آمده و کشور را از دست شورشیان -که به زعم وی صد نفراند- نجات دهند.
معمر قذافی، رهبر لیبی، در بحبوحه اعتراضات سراسری در حالی که کنترل بخش بزرگی از کشورش را از دست داده، در سخنانی اسامه بن لادن رهبر شبکه القاعده، را بانی خشونت‌های اخیر در لیبی دانست و ادعا کرد که «افراد ناشناس به جوانان لیبی مواد مخدر و قرص‌های روان‌گردان داده‌اند». در طرابلس، پاۈتخت لیبی، سربازان و شبه‌نظامیان آفریقایی وفادار به سرهنگ قذافی در همه جای شهر حضور داشتند. همچنین سازمان ملل متحد توافقنامه‌ای که بر اساس آن عایشه قذافی، تنها دختر رهبر لیبی، سفیر حسن نیت این سازمان شده بود را لغو کرد.
در تاریخ ۲۶ فوریه ۲۰۰۱، شورای امنیت سازمان ملل متحد، معمر قذافی رهبر لیبی، پنج تن از فرزندان او و ده نفر از مشاوران نزدیک او را تحریم کرد. این شورا همچنین خواهان محاکمه معمر قذافی در دیوان بین‌المللی کیفری شد. هر پانزده عضو شورای امنیت در نهایت بر سر ارجاع معمر قذافی به محکمه دائمی جنایت‌های جنگی به توافق رسیدند. بان کی‌مون، دبیرکل سازمان ملل متحد نیز از شورای امنیت خواسته‌بود به سرعت و به‌طور قاطع در برابر سرکوب مخالفان و «نقض جدی حقوق بشر» در لیبی واکنش نشان دهد.
مصطفی محمد عبدالجلیل که در حمایت از اعتراضات از سمت وزارت دادگستری کناره‌گیری کرده بود در شهر بنغازی ریاست دولت موقت را بر عهده گرفت. وی در اولین موضع‌گیری خود معمر قذافی را مسئول جنایت‌های انجام شده دانست. قذافی به همراه چهار پسر خود بنام‌های سیف‌الاسلام، ساعدی، معتصم و خمیس در پادگان نظامی باب‌العزیزه در غرب طرابلس پناه گرفته و از آنجا حرکات نیروهای ضدمردمی را هدایت می‌کردند. از پنج پسر قذافی سیف‌العرب از پدر جدا شده و به انقلابیون پیوسته است. هم‌زمان با تشکیل دولت انتقالی لیبی باراک اوباما خطاب به معمر قذافی از او خواست که سریعاً قدرت را واگذار کند. وی همچنین اظهار داشت:
قذافی، مشروعیت خود را از دست داده است و باید کنار برود. مردم لیبی شایسته نظام سیاسی بهتری هستند.
وزارت خزانه‌داری ایالات متحده آمریکا از مسدود کردن حداقل ۳۰ میلیارد دلار از سپرده‌های بانکی دولت لیبی خبر داد.
معمر قذافی، رهبر لیبی در مصاحبه با کریستین امان‌پور از شبکه ای‌بی‌سی وقوع اعتراضات در طرابلس را رد کرد و گفت که مردم کشورش عاشقش هستند. وی همچنین ادعا کرد که مردم لیبی برای حفاظت از او جان خود را فدا خواهند کرد. او بار دیگر معترضان را اعضای القاعده و افراد تحت نفوذ مواد مخدر خواند و گفت کسی در لیبی مخالف او نیست.
در پی تحریم‌های یک جانبه از سوی سوئیس، ایالات متحده آمریکا و پادشاهی متحده علیه لیبی، کشورهای عضو اتحادیه اروپا با اعمال یک سلسله تحریم علیه لیبی موافقت کردند که شامل تحریم تسلیحاتی و همچنین مسدود کردن دارایی‌های سرهنگ قذافی و اعضای خانواده‌اش می‌شود.
آوریل ۲۰۱۱

در ۵ آوریل، دیوان بین‌المللی کیفری اعلام کرد «طبق شواهد رزیم قذافی پیش از گسترش اعتراضات از تونس و مصر تصمیم کشتار غیرنظامیان مخالف حکومت را گرفته بود و شلیک به غیر نظامیان تصمیمی بود که پیش از شروع اعتراضات اتخاذ شده بود.»
اوت ۲۰۱۱

مقالهٔ اصلی: نبرد طرابلس (۲۰۱۱)
طی ماه‌ها درگیری‌های داخلی لیبی، چندین بار نیروهای دولتی بعضی شهرهای تحت کنترل مخالفان را تصرف کرده و مجدداً از آن‌ها رانده شدند. در قالب عملیات سپیده دم عروس دریا در ۲۰ اوت، مخالفان توانستند همه شهرهای مذکور را در دست خود بگیرند؛ و تا نزدیکی طرابلس موضع بگیرند هم‌زمان عبدالسلام جلود (نفر دوم حکومت لیبی و نخست‌وزیر قذافی) به مخالفان پیوست.
در سپیده دم این روز نیروهای انقلابی با ورود به شهر طرابلس و تصرف بیشتر بخش‌های وارد آخرین مرحله از نبرد برای حکومت نابودی معمر قذافی شدند. آنان به‌سرعت وارد میدان سبز شدند و در همین روز یکی از تلویزیونهای دولتی را تصرف کردند. آنان پس از ورود به میدان سبز طرابلس نام آن را به میدان شهدا تغییر دادند.
پس از حدود ۴۸ ساعت نبرد در طرابلس، در آخرین ساعت نخستین روز شهریور، نیروهای انقلابی وارد منطقه باب‌العزیزیه شدند و مقر معمر قذافی را تصرف کردند. همچنین مخالفان شهر راس لانوف را تصرف کرده‌اند.
مخالفان قذافی در ضرب‌الاجلی به نیروهای طرفدار وی تا روز شنبه ۱۲ شهریور، فرصت دادند تا تسلیم شوند.
سپتامبر ۲۰۱۱

معمر قذافی در پیامی صوتی گفت که جنگی طولانی در پیش است، وی از مردم لیبی خواست که بر ضد مخالفان بجنگند، وی همچنین افزود:
حتی اگر تمام لیبی در آتش بسوزد، به جنگ ادامه خواهم داد .
در همین حال سران ۶۰ کشور در پاریس در نشستی تحت عنوان «دوستان لیبی» برای آیندهٔ لیبی تصمیماتی همچون کمک در تأمین بودجه و آموزش پلیس این کشور گرفتند.
پلیس بین‌الملل حکم جلب رهبر لیبی، معمر قذافی و فرزندش، سیف‌الاسلام را به اتهام جنایت بر ضد بشریت و به درخواست دادگاه بین‌المللی کیفری صادر کرد.
نیروهای مخالف قذافی پس از مدتی وقفه توانستند مواضعی در نزدیکی شهر سبها را اشغال کنند. در بنی ولید پیشروی خاصی نشده است.
پس از روزها درگیری‌های سنگین، نیروهای شورای انتقالی وارد شهر سرت شدند و به سمت مرکز شهر حرکت کردند.
اکتبر ۲۰۱۱

نیروهای دولت انتقالی توانستند پیشروی قابل توجهی در شهر سرت بکنند و دانشگاه و مرکز کنفرانس سرت را به تصرف خود درآوردند. در اطراف بنی‌ولید نیر یک شهر کوچک گرفته شد. تک تیراندازان هوادار معمر قذافی به مقاومت ادامه می‌دهند.
شهر بنی ولید سقوط کرد. نظامیان هوادار دولت انتقالی موفق به تصرف کامل این شهر شدند. سرت هنوز کامل تصرف نشده است.
نیروهای دولت انتقالی لیبی پس از تصرف شهر سرت و شکست نیروهای هوادار حکومت سابق، معمر قذافی رهبر پیشین لیبی و یکی از فرزندان وی، معتصم قذافی را کشتند. پس از این واقعه مردم لیبی در خیابان‌های شهرهای سرت و طرابلس، به جشن و پایکوبی پرداختند.
مصطفی عبدالجلیل، رئیس شورای ملی انتقالی لیبی در مراسمی آزادسازی لیبی و پایان جنگ را اعلام کرد. وی در این مراسم گفت:
شریعت اسلامی منبع قانونگذاری در لیبی خواهد بود و همه قوانین سابق که با شریعت تناقض دارد در نظام جدید لغو شده است.
ناتو رسماً پایان عملیات در لیبی را اعلام کرد.
ژانویه ۲۰۱۲

در ۲۴ ژانویه ۲۰۱۲، نیروهای طرفدار معمر قذافی، شهر بنی‌ولید را به‌طور موقت تصرف کردند.
مخالفان پرچم حکومت پادشاهی لیبی را به عنوان پرچم خود انتخاب کرده و پس از براندازی حکومت قذافی آن را به عنوان پرچم رسمی کشور جایگزین پرچم سبز کردند.
دختری همراه با شعار «لیبی، با قبایل متحد» در بنغازی
تظاهرات شهر بیضاء
فریدریش سوم، امپراتور آلمان

با فریدریش سوم، امپراتور مقدس روم اشتباه نشود.
فْریدریش سوّم (به آلمانی: Friedrich Wilhelm Nikolaus Karl von Preußen) با نام رسمی: فردریش ویلهلم نیکولاس کارل فون پروسِن (زادهٔ ۱۸ اکتبر ۱۸۳۱–مرگ ۱۵ ژوئن ۱۸۸۸) پس از مرگ پدرش ویلهلم یکم امپراتور آلمان در ۹ مارس ۱۸۸۸، برای ۹۹ روز پادشاه پروس و همچنین قیصر آلمان بود پس از مرگ وی نخستین فرزند و جانشین وی ویلهلم دوم قیصر آلمان شد.
زندگی

او یگانه پسرِ ویلهلم یکم بود. نام کامل او پیش از پادشاهی فریدریش ویلهلم نیکلاوس کارل (به آلمانی: Friedrich Wilhelm Nikolaus Karl) بود.
پیش از پادشاهی او در زمینهٔ نظامی فعالیت داشت و در جوانی در جنگ‌ دانمارک-پروس، و  فرانسه و پروس رهبری داشت. با همهٔ کار آزمودگی‌اش در جنگ گفته‌شده که از خونریزی بیزار و انسان دل‌رحمی بوده است.
هنگامیکه در ۱۸۷۱ آلمان متحد شد، پدرش ویلهلم که پادشاه پروس بود، به امپراتوری این سرزمین همبسته رسید. هنگامیکه در ۹ مارس ۱۸۸۸ ویلهلم در نود سالگی درگذشت، از ولایت عهدی فریدریش ۲۷ سال می‌گذشت. ولی او از سرطان حنجره رنج می‌برد و سرانجام هم پس از کوشش‌های ناکام پزشکان در ۱۵ ژوئن همان سال پس از ۹۹ روز پادشاهی درگذشت.
همسر فریدریش سوم، ویکتوریا، بزرگ‌ترین دختر ملکه ویکتوریا فرمانروای بریتانیا بود.
زمانی که ولیعهد بود با سیاست های محافظه‌کارانه صدراعظم اتو فون بیسمارک سر سازش نداشت. او همچنین گرایش‌های لیبرال داشت. او و همسرش ستایندهٔ شاهزاده آلبرت همسر ملکه ویکتوریا و پدر زن فریدریش بودند. به دید او باید مطابق مدل انگلیسی صدر اعظم در برابر پارلمان مسئول می‌بود، نه چون آنِ بیسمارک مسئول در برابر امپراتور. او و همسرش در اندیشهٔ برپایی یک حزب مترقی در آلمان بودند.
با مرگ او پسرش ویلهلم دوم به جانشینی او رسید.
در سال ۱۸۷۵
جیمز ششم و یکم

جیمز ششم و یکم (جیمز چارلز استوارت؛ ۱۹ ژوئن ۱۵۶۶ – ۲۷ مارس ۱۶۲۵)، با عنوان جیمز ششم از ۲۴ ژوئیه ۱۵۶۷ پادشاه اسکاتلند و با عنوان جیمز یکم از ۲۴ مارس ۱۶۰۳ پادشاه انگلستان و ایرلند به عنوان جزئی از پادشاهی متحد انگلستان و اسکاتلند تا زمان مرگش در ۱۶۲۵ بود. او اولین پادشاه انگلستان از خاندان استوارت‌ها بود. پادشاهی‌های اسکاتلند و انگلستان اگرچه دارای حکومت‌های مستقل با پارلمان، دادگستری و قوانین خود بودند اما هردو تحت فرمانروایی جیمز در یک اتحاد شخصی قرار داشتند.
جیمز فرزند ماری یکم، ملکه اسکاتلند و نواده دختری هنری هفتم پادشاه انگلستان و لرد ایرلند بود و این شرایط او را در نهایت در موقعیتی قرارداد که به هر سه پادشاهی دست پیدا کرد. جیمز در سیزده ماهگی پس از اینکه مادرش مجبور به کناره‌گیری به نفع او شد به پادشاهی اسکاتلند رسید. چهار نایب السلطنه اداره امور را برای رسیدن او به سن قانونی در سال ۱۵۷۸ بر عهده داشتند اگرچه او اداره کامل امور را تا سال ۱۵۸۳ به عهده نگرفت. در سال ۱۶۰۳ او از سوی پارلمان انگلستان وارث الیزابت یکم آخرین پادشاه از خاندان تودور در پادشاهی انگلستان و ایرلند شد که وارثی نداشت. او فرمانروایی خود را در هر سه پادشاهی برای ۲۲ سال تا زمان مرگش در سال ۱۶۲۵ و ۵۸ سالگی ادامه داد و این دوران پس از او به دوره جاکوبین معروف شد. بعد از اتحاد پادشاهی‌ها در سال ۱۶۰۳ او در انگلستان به عنوان بزرگ‌ترین قلمرو مستقر شد و فقط یکبار در سال ۱۶۱۷ به اسکاتلند برگشت و خود را پادشاه بریتانیای کبیر و ایرلند نامید. او مدافع اصلی پارلمان واحد برای انگلستان و اسکاتلند بود. در دوره او استعمار اولستر و استعمار بریتانیایی آمریکا آغاز شد.
پادشاهی جیمز در اسکاتلند با ۵۷ سال و ۲۴۶ روز از تمام پیشینیانش طولانی‌تر بود. او به اکثر اهدافش در اسکاتلند رسید اما در انگلستان با مشکلات بزرگی از جمله توطئه باروت در سال ۱۶۰۵ و مشکلات متعدد با پارلمان انگستان مواجه شد. در دوره سلطنت جیمز دوره طلایی ادبیات و درام الیزابت ادامه پیدا کرد و نویسندگانی همچون ویلیام شکسپیر، جان دان، بن جانسن و سر فرانسیس بیکن به شکوفایی یک فرهنگ ادبی پر رونق کمک کردند. جیمز خود نیز ادیب برجسته‌ای بود و کتاب‌های متعددی مانند قانون حقیقی پادشاهی‌های آزاد (۱۵۹۸) را تألیف کرد. او حامی ترجمه انجیل به زبان انگلیسی بود که بعدها به نام او شهرت یافت. سر آنتونی ولدون ادعا کرد که او به لقب «عاقلترین احمق مسیحیت» نامیده شده، لقبی که تا امروز با شخصیت او مانده‌است. از نیمه دوم قرن بیستم تاریخدانان در مورد شهرت جیمز بازنگری کرده و از او به عنوان یک پادشاه فکور و جدی یاد کردند. او عمیقاً به سیاست صلح متعهد بود و تلاش کرد از درگیر شدن در جنگ‌های مذهبی خودداری کند، خصوصاً در دوره جنگ‌های سی ساله (۱۶۱۸–۱۶۴۸) که قسمت‌های وسیعی از اروپای مرکزی را به نابودی کشید. او همچنین تلاش کرد که از قدرتمند شدن عناصر باز جنگ طلب در پارلمان انگلستان که خواهان جنگ با اسپانیا بودند جلوگیری کند اما موفق نشد.
روابط شخصی

جیمز در طول زندگی روابط نزدیکی با درباریان مرد داشت. درستی این روابط در میان تاریخ‌نگاران مورد بحث است. در اسکاتلند ان موری به‌عنوان معشوقهٔ پادشاه شناخته می‌شد. پس از بر تخت نشستن جیمز در انگلستان، طرز برخورد مسالمت‌آمیز و متوسل به عقل او با رفتار ستیزه‌جویانه، عشوه‌گرانه و شوخ‌آمیز الیزابت به‌طور قابل ملاحظه‌ای در تضاد بود. این رفتار در لطیفهٔ معاصر Rex fuit Elizabeth, nunc est regina Iacobus (الیزابت پادشاه بود، حالا جیمز ملکه است) قابل مشاهده است.
برخی از زندگی‌نامه‌نویسان جیمز به این نتیجه رسیدند که اسمه استوارت، دوک لنوکس؛ رابرت کار، ارل سامرست؛ و جرج ویلیرز، دوک باکینگهام، معشوقه‌های او بودند. جان اوگلندر بیان داشت که هیچ شوهر عاشقی مانند جیمز ندیده که نسبت به همسرش به این اندازه (به‌ویژه با دوک باکینگهام) عشق‌بازی کند. ادوارد پیتون به یاد می‌آورد که پادشاه دوک باکینگهام را به‌عنوان معشوقه می‌بوسد. پس از بازسازی کاخ آپتورپ در نورث‌همپتون‌شر که در سال‌های ۲۰۰۴–۲۰۰۸ انجام شد، گذرگاه پیش‌تر ناشناخته‌ای پیدا شد که اتاق خواب جیمز و دوک باکینگهام را به هم متصل می‌کرد.
برخی از زندگی‌نامه‌نویسان جیمز استدلال می‌کنند که روابط ذکرشده جنسی نبوده‌اند.
آرتور توماس پالین

| آرتور توماس پالین | آرتور توماس پالین |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۶ اکتبر ۱۹۱۶ ‏(۱۰۸ سال)
درگذشت: ۲۰۰۶
پیشه(ها): شیمیدان و باکتری‌شناسی
شناخته‌شده برای: The Palin System of Water testing
آرتور توماس پالین (انگلیسی: Arthur Thomas Palin; ۱۶ اکتبر ۱۹۱۶ – 2006) شیمیدان و باکتری‌شناس بریتانیایی بود. دلیل اصلی شهرت وی سیستم پالین جهت آزمون آب است.
جوخواه

| جوخواه | جوخواه |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: خراسان جنوبی
شهرستان: طبس
بخش: بخش مرکزی
دهستان: منتظریه
جمعیت: ۱۰۲۹ نفر (سرشماری ۹۵)
جوخواه، jokhah روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
جمعیت

این روستا مرکز دهستان منتظریه است و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۹۰۸ نفر (۲۳۷ خانوار) بوده‌است.
از عمده محصولات تولیدی این روستا گندم جو وپنبه می‌باشد.
هم‌چنین نقاط دیدنی این روستا قلعه‌های قدیمی با نام رباط و قلعه ۶ برجی می‌باشد که قدمت باستانی دارد و از دیدنی‌های مهم روستا می‌باشد. از دیگر اماکن دیدنی موارد ذیل می‌باشد که در جدول زیر بیان شده‌است:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ۱- قلعه کهنه جوخواه | بالای ۱۰۰ سال | طبس – جوخواه – ۱۵کیلومتر |
| ۲- آب انبار قلعه جوخواه | ۲۵۰ سال | طبس – جوخواه-۱۵کیلومتر |
| ۳- مزار جوخواه | ۷۰۰ سال | طبس – جوخواه-۱۵کیلومتر |
| ۴- رباط جوخواه | ۳۵۰ سال | طبس – جوخواه-۱۵کیلومتر |
| ۵- حمام ده قدیم جوخواه | معاصر | طبس –جوخواه-۱۵کیلومتر |
| ۶- مسجد قدیم جوخواه | معاصر | طبس –جوخواه-۱۵کیلومتر |
از دیگر جاذبه‌ها:
کال جنی است که در فاصله ۱۰ کیلومتری شرق روستا و در پای کوه‌های شتری قرار دارد که به همت مردمان این دهستان آب از طرف کوه به سمت روستاهای پایین دست (روستای تشکانان) سرازیر می‌شود. از دیگر جاذبه‌های همین مسیر رسیدن آب به صورت چشمه قنات است که فقط در کال جنی دیده می‌شود. بدین صورت که آب روان کال جنی از طریق چشمه وارد چاهک‌ها (چهک‌ها) شده و در کناره کال جنی به مسیر خود ادامه می‌دهد و از زیر زمین توسط رشته چاهایی که به صورت قنات هست به سمت روستاهای پایین سرازیر می‌شود. در قدیم در مسیر راه به استخری می‌رسید که به آن استخر شاعر می‌گفتند که در کنار آن نیز کافه ای در مسیر جاده ایجاد شده بود که به آن نیز کافه شاعر می‌گفتند واین وجه تسمیه شاعر به دلیل شاعر محلی به نام ابوالقاسم آتش افروز بوده که شعر به گویش محلی بیان نموده‌ است.
مراسم حمل نخل جوخواه
المنت فشنگی

المنت فشنگی ۱۲۰ وات
المنت فشنگی یا کارتریجی (به انگلیسی:cartridge heater) نوعی المنت حرارتی لوله ای شکل و سنگین است که همانند المنت‌های گرمایی در فرایند گرم کردن صنعتی استفاده می‌شود؛ همچنین از این نوع المنت حرارتی معمولاً برای گرم کردن قطعات فلزی که درون آن‌ها سوراخ‌هایی تعبیه شده استفاده می‌شود. این المنت‌ها بهترین انتخاب برای ایجاد حرارت بالا هستند.
این المنت معمولاً بصورت سفارشی و با توجه به اینکه تراکم (چگالی) وات مرتبط با کاربرد موردنظر داشته باشد، تولید می‌شود. برای مثال طرح‌های متراکم قادر به رسیدن به چگالی وات تا ۵۰ وات بر سانتی‌متر مکعب هستند؛در حالی که برخی از طراحی‌های ویژه با درجه حرارت بالا می‌توانند به ۱۰۰ وات بر سانتی‌متر مربع برسند.
المنت فشنگی یکی از اقلام صنعتی می‌باشد که کاربرد بسیاری در صنایع دارد و سبب ایجاد حرارت می‌شوند؛ به‌طور کلی می‌توان گفت هر مکانی که در آن حرارت ایجاد می‌شود یا هر وسیله ای که نیاز به ایجاد حرارت دارد حتماً در ساختار آن از المنت استفاده شده‌است. به همین دلیل وجود این المنت باعث شده‌است که نیازهای بسیاری از جمله انتقال سریع حرارت، کاهش هزینه‌های صنایع، استهلاک پایین تا حدودی برطرف شود. هم چنین به دلیل حمل و نقل آسان و قیمت پایین، باعث انقلابی در صنایع مربوطه شده‌است و کارایی آن‌ها را دو چندان کرده‌است.
المنت‌های فشنگی کارتریج فابریک آلمان – فرانسه – تایوان ازنوع استیل و قطر ۴ میل تا قطر ۲۰ میل طول 2.5cm تا طول 70cm مخصوص دستگاه‌های بسته‌بندی و قالبهای پت – صنایع پلاستیک – سیستمهای هاترانر – تجهیزات پزشکی – سطح المنت‌ها به ما اجازه می‌دهد. که در شرایط فشرده حتی به دمایی بالغ بر ۷۰۰ درجه سانتیگراد برسیم.
کاربردها

در هنگام استفاده از این المنت نباید نگران بود چرا که ایمنی در آن بسیار بالا است و هیچ گونه احتمال آسیب رساندن نخواهد داشت. پوشش اطراف المنت از جنس استیل می‌باشد که این امر سبب جلوگیری از زنگ زدن خواهد شد. پایین بودن قطر المنت فشنگی، بدین معنی که به دلیل دارا بودن قطر پایین باعث می‌شود نسبت به حرارتی که ایجاد می‌کند فضای کمتری اشغال کند. یکی دیگر از ویژگی‌هایی که باعث شده‌است کاربرد المنت فشنگی را افزایش دهد، مقاومت آن نسبت به ضربه و حرارت می‌باشد. با توجه به اینکه داخل المنت فشنگی سیم‌ها دور هسته ای از جنس سرامیک هستند، باعث افزایش درجه حرارت می‌شود. در ساخت این المنت‌ها از فولاد ضدزنگ استفاده شده‌است. ضدزنگ بودن المنت باعث می‌شود که در شرایط خاصی که رطوبت محیط بالا است یا داخل مخازنی که با آب پر شده‌اند بتوان از آن استفاده نمود. شاید بتوان گفت مهم‌ترین مزیت و ویژگی المنت فشنگی، سرعت انتقال حرارت آن در محیط‌های فشرده و غلیظ است؛ یعنی المنت فشنگی بهترین انتخاب برای بالا بردن حرارت در سیالات تراکم ناپذیر است و می‌تواند دمای این سیالات را در کمترین زمان افزایش داده و ویسکوزیته سیال را کاهش دهد.
استفاده از این نوع المنت برای موارد زیر نیز متداول است:
پروژه‌های مستلزم چگالی توان بالا
تنظیم دمای هوا در داخل دستگاه‌هایی که در معرض چگالش قرار دارند (برای مثال، پنل‌های کنترل
حرارت دادن به مایعات)
ساخت قالب‌های لاستیکی یا پلاستیکی
ساخت چسب‌های تفنگی
گرمایش مخازن
ساخت ابزار علمی و پزشکی
میله‌های آب‌بندی
طیف‌سنج جرمی
سلول‌های سوختی
اجسام نیمه هادی
پرینترهای سه بعدی
جوش و گرمایش پلاستیک
ابزار اندازه‌گیری سنسور
استخراج (اکستروژن)
ریخته‌گری
تولید و پردازش مواد غذایی
کمپرسورهای HVAC
المنت تورپیدو برای قالب‌گیری‌های تزریقی
المنت فشنگی شاید بیشترین میزان انتقال گرمایی را داشته باشد. چون به علت روکشی که دارند می‌توانند توان حرارتی زیادی ایجاد کنند. دمای این نوع المنت می‌تواند حتی به بیش از ۸۰۰ درجه سانتی گراد نیز برسد. به همین دلیل از این المنت عموماً برای ایجاد گرمای مقطعی استفاده می‌شود. هم چنین حرارت نقطه ای این المنت قدرت بسیار بالایی دارند و به همین دلیل می‌توان از آن‌ها جهت ذوب کردن نیز استفاده شود؛ نحوه کار به این صورت است که المنت در داخل این تجهیزات و سوراخ‌ها قرار می‌گیرد و حرارت را با کمترین خطا و به صورت مستقیم منتقل می‌کند.
ساختار

به‌طور کلی می‌توان ساختار المنت فشنگی را به ۷ قسمت اصلی تقسیم کرد:
سیم پیچ حرارتی
عایق
غلاف
درزگیر
ترمینیشن
نوعی سیم سربی
تراکم (چگالی وات)