شگفت‌انگیزان
ساخت > پویانمایی

پس از این که پیکسار پروژه را پذیرفت، از برد درخواست شد که تیم خودش را برای تولید بیاورد. او گروه اصلی را از افرادی دعوت کرد که با آنان روی غول آهنی کار کرده بود. بسیاری از افراد این گروه، از جمله خود برد، هنرمندان ۲ بُعدی بودند که مجبور شدند ۳ بعدی شوند. برد کار با تصویر تولیدشده توسط کامپیوتر را «به طوری شگفت‌انگیز قابل انعطاف» دانست؛ به روشی که انیمیشن سنتی نیست، او توانایی دوربین را برای تغییر آسان زاویه در صحنه «به شکلی فوق‌العاده سازگار» خواند. او کار در پویانمایی رایانه‌ای را «دشوار» و متفاوت از روش سنتی و نرم‌افزار مربوطه را «پیچیده و نه چندان آسان» دانست. برد، فیلمنامه را بدون دانستن محدودیت‌ها یا نگرانی‌های مربوط به عرصهٔ پویانمایی رایانه‌ای نوشت. در نتیجه، این فیلم، پیچیده‌ترین فیلم پیکسار تا آن دوره شد. شخصیت‌های فیلم را نیز تونی فوچیله و تدی نیوتون طراحی کردند که برد آنها را از برادران وارنر با خود آورده بود. برد همچنین بر این باور بود که شگفت‌انگیزان می‌توانست یک فیلم ۲ بعدی خوب نیز باشد.
از دید عضوهای فنی تیم، وجود شخصیت‌های انسانی فیلم مجموعه‌ای از چالش‌های سخت ایجاد کرده بود. داستان برد نیز پر از عناصری بود که در آن دوره پویاسازی‌شان با تصویر تولیدشده توسط کامپیوتر، دشوار بود. همچنین اجرای انسان در پویانمایی به‌طور گسترده‌ای به عنوان سخت‌ترین کار عرصه شناخته می‌شود. به عنوان یک راهکار، پویانماهای پیکسار از قدم زدن خودشان فیلم گرفتند تا حرکت صحیح انسان را دریابند. به هر حال، ساخت مدل‌های کاملاً انسانی به ایجاد یک فناوری تازه برای پویانمایی آناتومی دارای جزئیات، پوشاک، پوست و موی واقع‌بینانهٔ انسان نیاز داشت. اگرچه تیم فنی در شرکت هیولاها (۲۰۰۱) مهارت‌هایی در کار با مو و پوشاک کسب کرده بود، اما پیکسار هیچوقت تا این اندازه برای ساخت جزئیات پوشاک و موی شخصیت‌ها کار و زمان صرف نکرده بود. افزون بر این، برد نیز برای سادگی کارهای فنی، هرگز کوتاه نیامد. جایی که تیم فنی شرکت هیولاها کارگردان پیت داکتر را مجاب کرده بود که برای آسان کردن پویانمایی موهای دختر فیلم، وایولت موهای شخصیت بو از فیلم دیگر پیکسار را داشته باشد، اعلام کرد که شخصیت وایولت باید موهایی بلند داشته باشد تا چهرهٔ او را بپوشاند. در واقع، این بخشی جدایی‌ناپذیر از شخصیتش بود. موهای بلند وایولت که پویاسازی آن بسیار سخت بود، در واپسین دوران تولید فیلم با موفقیت پویاسازی شد. افزون بر این مشکل، پویانماها باید با مشکل نشان دادن مو در زیر آب یا در جریان باد هم کنار می‌آمدند. دیزنی به دلیل همین مشکلات نخست به ساخت فیلم مایل نبود، زیرا می‌پنداشت که یک فیلم لایو اکشن بهتر خواهد بود، اما لستر این موضوع را رد کرد.
شگفت‌انگیزان افزون بر مشکل پویاسازی انسان در تصویر تولیدشده توسط کامپیوتر، بر بسیاری از دشواری‌های دیگر نیز چیره گشت. این داستان از هر کاری که تا آن روز انجام داده بودند، بزرگتر بود؛ چون هم زمان روایت آن طولانی‌تر بود و هم لوکیشن‌های آن چهار برابر قبل بود. ریک سایر، مدیر ناظر فنی اعلام کرد که سخت‌ترین چیز در این فیلم این بود که هیچ کاری سخت‌ترین نبوده‌است و پویانمایی آتش، آب، هوا، دود، بخار و انفجار، همگی چالش‌هایی بودند که افزون بر پویانمایی انسان، با آن‌ها مواجه شدند. ساختار سازمانی این فیلم را نیز نمی‌توان مانند فیلم‌های بلند پیشین پیکسار ترسیم کرد و این به یک شوخی برای تیم تبدیل شده بود. همچنین دربارهٔ ساختار تیم‌ها، سایر اعلام کرد که یک تیم درگیر مدل‌سازی، شیدینگ و نمابندی بود، تیم دیگر به دوربین، نور و جلوه‌های پایانی می‌پرداخت و تیم دیگری با نام «تیم شخصیت» نیز به‌طور دیجیتالی شخصیت‌ها را شکل داد، روی آنان شیدینگ کرد و پوششی برای آنان در نظر گرفت. در سوی دیگر، یک تیم شبیه‌سازی نیز مسئول گسترش فناوری شبیه‌سازی مو و پوشاک بود. دست کم ۷۸۱ شات جلوه‌های دیداری در فیلم وجود دارد که بیشترشان شوخی‌های بصری هستند؛ مانند شکستن پنجره هنگامی که باب با عصبانیت در ماشینش را می‌بندد. افزون بر این، تیم جلوه‌ها مدل‌سازی ابرهای فیلم را، برای نخستین بار، با استفاده از رندرینگ حجمی بهبود بخشید.
پوست شخصیت‌های فیلم از طریق یک فناوری رندرینگ، معروف به «اس‌اس‌ال‌تی» به سطح تازه‌ای از طبیعی‌بودن رسید. اما با مدلسازی انسان، چالش‌ها تمام نشد و برد تصمیم گرفت که در یک شات نزدیک به پایان فیلم، جک-جک نوزاد مجموعه‌ای دگردیسی را تجربه کند و در یکی از پنج شکل دگردیسی، خودش را به گونه‌ای موجود چسبناک تبدیل کند. اما کارگردانان فنی که پیشبینی می‌کردند اجرای این ایده دست کم دو ماه زمان می‌برد و تیم تولید، که وارد مراحل پایانی و بحرانی کارش شده بود، باید برای این کار ساعت‌ها وقت بگذارد، از جان واکر، تهیه‌کنندهٔ فیلم کمک خواستند. واکر نیز پس از مذاکراتی به سختی برد را قانع کرد که از این تبدیل‌شدن پر هزینه بگذرد. برد همچنین پافشاری داشت که استوری‌بردها بلاکینگ حرکات شخصیت‌ها، نورپردازی و حرکت دوربین را مشخص کنند که پیش‌تر به جای استوری‌برد به بخش‌های دیگر واگذار شده بود.
برد بعدتر اقرار کرد که «زانوهای [استودیو] زیر سنگینی [شگفت‌انگیزان] می‌لرزید»، اما این فیلم را «گواهی بر استعداد انیماتورها در پیکسار» خواند، که چالش‌های فیلم را می‌ستودند. او یادآوری کرد، «به‌طور اساسی، من وارد یک استودیوی شگرف شدم، بسیاری از افراد را با این که چه شماری هدیه برای کریسمس می‌خواستم ترساندم و سپس تقریباً هر آنچه را که می‌خواستم دریافت کردم».