stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
تهاجم آلمان به لهستان
پیشینه روابط آلمان و لهستان

لهستان و حاکمیت جمهوری وایمار در آلمان در دهه ۱۹۲۰ روابط نسبتاً خوبی داشتند. با انعقاد یک پیمان تجاری، آلمان تا سال ۱۹۲۵ به بزرگ‌ترین شریک تجاری لهستان بدل شد که حدود ۵۰ درصد از مجموع تجارت خارجی لهستان با آن انجام می‌گرفت. با این وجود دولت آلمان همچنان از به رسمت شناختن مرزهای لهستان خودداری و با اعلام رسمی و علنی، از تمامی ظرفیت اقتصادی و سیاسی برای بازپس‌گرفتن اراضی از دست‌رفته استفاده می‌کرد. دولت لهستان هم با فهم این مسئله از اواخر دهه ۱۹۲۰ کوشید با ورود به بازارهای دیگر، وابستگی تجاری خود به آلمان را بکاهد.
در ادامه با امضای پیمان عدم تجاوز با شوروی در سال ۱۹۳۲ و به قدرت رسیدن حزب ناسیونال سوسیالیست در آلمان در سال ۱۹۳۳، لهستانی‌ها مجدداً متوجه خطر از طرف همسایه غربی خود شدند. خروج آلمان از جامعه ملل به روشنی نشان‌گر این بود که این کشور قصد زیر پا گذاشتن پیمان ورسای و تهدید مستقیم مرزهای غربی لهستان را دارد. با این وجود دولت آدولف هیتلر در این زمان فعلا سرگرم مسائل داخلی بود و اقتصاد اولویت نخست آن به حساب می‌آمد. در حقیقت حاکمیت جدید آلمان آگاه به قدرت نظامی نسبی لهستان و اتحاد آن با فرانسه بود و می‌دانست هر گونه اقدام تهاجمی عجولانه می‌توانست لهستان و فرانسه را تحریک به یک جنگ پیشگیرانه بکند. از این رو  هیتلر در ابتدا از در عادی‌سازی روابط با لهستان برآمد و دو طرف ماه ژانویه سال ۱۹۳۴ یک پیمان عدم تجاوز ده‌ساله با یکدیگر بستند. لهستان به دنبال آن بود از این فرصت ده‌ساله برای تقویت اقتصاد و قدرت نظامی خود استفاده کند. متعاقبا توافقات اقتصادی نیز حاصل شد.
آماده‌سازی لهستان

با مشاهده باز گذاشته شدن دست آلمان در مسئله چکسلواکی در ماه مارس سال ۱۹۳۸، اعتماد و اطمینان لهستان به وعده‌های فرانسه متزلزل شد. با سلطه آلمان بر تمامی چکسلواکی، لهستانی‌ها شروع به اجرای تمهیدات لازم با اتکا به توان خود کردند. با تنظیم دو طرح بسیج، برآورد می‌شد لهستان قادر به سازمان‌دهی تنها ۳۷ لشکر در مقابل ۷۰ لشکر آلمانی باشد. همین لشکرهای لهستان نیز از منظر نفرات و تجهیزات ضعیف‌تر از لشکرهای طرف مقابل بودند.
بر مبنای تجربیات جنگ جهانی اول و جنگ با شوروی، ستاد کل لهستان در ابتدا اهتمام چندانی برای استحکامات مرزی نداشت. لهستانی می‌پنداشتند به‌جای نبردهای موضعی، روال درگیری آینده عملیات‌های متحرک خواهد بود؛ از این جهت تلاش خود را صرف دفاع ثابت نمی‌کردند. به هر حال لهستانی‌ها قصد داشتند دفاع سفت‌وسختی از شهرهای کلیدی همچون ورشو، بکنند. با این وجود در آغاز دهه ۱۹۳۰ با افزایش تنش‌ها با آلمان، فرماندهی آلمانی لهستان شروع به تجدید نظر در موضوع استحکامات مرزی کرد. پس از انجام طرح‌های مطالعاتی و با مقداری تأخیر، کار ساخت استحکامات مرزی با آلمان، به‌ویژه در ناحیه صنعتی حیاتی سیلزی علیا، نهایتاً از سال ۱۹۳۳ آغاز شد. البته سرعت این کارها تا سال ۱۹۳۵ بسیار کند بود. به هر شکل تا سال ۱۹۳۹ مبلغی بالغ بر ۱۴ میلیون زووتی (۲٫۶ میلیون دلار) صرف این استحکامات شد. با همه این‌ها، با توجه به این که تمرکز استحکامات بر ناحیه سیلزی بود ارتش لهستان امید چندانی به این مواضع که می‌شد به راحتی دور زده شود، نداشت.
وزارت امور نظامی لهستان پیش‌بینی می‌کرد نیروی مهاجم در آینده از تسلیحات شیمیایی استفاده خواهد کرد؛ بنابراین تأکید زیادی بر آماده‌سازی نیروهای لهستانی برای یک نبرد شیمیایی شد. سال ۱۹۲۲ یک مؤسسه تحقیقاتی تسلیحات شیمیایی در ورشو و چهار سال پس از آن یک کارخانه تولیدی در سکارژسکو ایجاد شد. لهستانی‌ها دو گونه سلاح شیمیایی یکی گاز خردل عامل تاول و دیگری گاز فُسژِن عامل تنفس ساختند. تا سال ۱۹۳۱ مجموعاً بالغ بر ۲۱۰ تن از این دو عامل انباشته شد. نیروهای مسلح لهستان از سال ۱۹۳۲ شروع تبدیل این عوامل به سلاح کرد و ۲۷۰۰ گلوله توپ با کالیبرهای ۷۵ و ۱۵۵ میلی‌متر با آن پر شد. صنعت لهستان تا میانه دهه ۱۹۳۰ می‌توانست ماهانه صدها تن از تسلیحات تولید کند؛ البته در عمل تنها مقدار کمی انبار شد. تصمیم بر این بود که از این تسلیحات تنها برای تلافی و صرفاً با مجوز فرماندهی عالی استفاده شود.
آماده‌سازی لهستان > طرح و نیروهای آلمان

طرح تهاجم اصلی آلمان شامل دو عنصر می‌شد. عنصر نخست گروه ارتش شمال بود که ارتش‌های سوم و چهارم ورماخت را دربرمی‌گرفت. ارتش سوم از پروس شرقی رو به جنوب یورش می‌برد و ارتش چهارم از بین رودهای بردا و نوتچ به سمت شرق حمله می‌کرد. نیروی مهاجم دوم گروه ارتش جنوب بود که متشکل از ارتش‌های هشتم، دهم و چهاردهم ورماخت می‌شد. دو ارتش هشتم و دهم ورماخت در خط مقدمی بین راویچ و کاتوویتسه رو به شرق و ارتش چهاردهم ورماخت از اسلواکی به سمت شمال در جانب کراکوف حمله می‌کردند.
آلمان در این تهاجم از ۵۶ لشکر و چندین آرایش پشتیبانی دیگر استفاده کرد. بدین شکل ۳۰ لشکر برای محافظت از رایش در مقابل حمله متفقین باقی گذاشته شد.
آماده‌سازی لهستان > نیروهای لهستان

ارتش جمهوری دوم لهستان در ابتدای تأسیس آن ترکیبی از گروه‌های کوچک شبه‌نظامی، نیروهای دفاع محلی و یگان‌های ایجاد شده با کمک دولت‌های خارجی بود. مهم‌ترین این قوا از منظر عددی، نیرویی به فرماندهی ژنرال یوزف هالر بود که در قالب شش لشکر در فرانسه شکل گرفت. بیشتر نفرات این نیرو را افراد لهستانی تشکیل می‌دادند که در جریان جنگ جهانی اول به خدمت ارتش‌های امپراتوری آلمان و امپراتوری اتریش-مجارستان درآمده و در نهایت در جبهه‌های فرانسه و ایتالیا اسیر متفقین شده بودند. قریب به ۲۵ هزار نفر از داوطلبان لهستانی-آمریکایی نیز در کانادا جذب شده و آموزش دیده بودند. ماه فوریه سال ۱۹۱۹ پارلمان لهستان تشکیل نیروی زمینی این کشور را به تصویب رساند. اغلب نفرات این نیرو را قوای لهستانی حاضر در ارتش امپراتوری اتریش-مجارستان تشکیل می‌دادند. انتقال یگان‌های هالر در ماه آوریل همان سال به لهستان و پیوستن نیروهای لهستانی ارتش امپراتوری روسیه به آن، موجب تقویت نیروی زمینی لهستان شد.
همانند آلمانی‌ها، برخی فرماندهان نظامی در لهستان اهمیت سرعت و تحرک در میدان‌های نوین نبرد را درک کرده بودند. با این حال، با توجه به مشکلات اقتصادی، کوته‌نظری رهبران و پایبندی سرسختانه به سنت، لهستان همچنان به شدت به سواره‌نظام جهت دستیابی به این تحرک متکی بود. رهبری نظامی لهستان در زمینه اتخاذ سیاست توسعه ادوات و تاکتیک‌های نیروهای زرهی کندتر از سایر ملل عمل می‌کرد. به هر صورت ظرفیت پایین صنعتی در حقیقت این امکان را از لهستان گرفته بود. لهستان سال ۱۹۳۹ تنها ۵۰ تانک تولید کرد؛ درحالی‌که در همین مدت ۱۱۰۰ تانک از خط تولید در آلمان خارج شدند. سال ۱۹۳۹ بیشتر قوای زرهی لهستان را تانکت‌های دو سرنشین با زرهی سبک و عموماً تسلیحات مسلسل تشکیل می‌دادند. تا سال ۱۹۳۸ تنها دو تیپ تماماً مکانیزه پیاده‌نظام در لهستان وجود داشت که در هر یک دو گردان به تانک‌های سبک ۷تی‌پی مجهز بودند. میانه سال ۱۹۳۹ لهستان سفارش خرید تانک‌های بریتانیایی و فرانسوی را داد که تا پیش از شروع جنگ تنها ۵۰ تانک ر۳۵ از فرانسه و یک تانک ماتیلدا ۱ از بریتانیا دریافت شد.
اوضاع در نیروی دریایی لهستان نیز به همین ترتیب بود. با توجه به شرایط ضعف عددی محرز در مقابل کریگس‌مارینه، بیشتر ادوات نیروی دریایی لهستان پیش از آغاز جنگ، به بریتانیا منتقل شدند. تنها چند زیردریایی، تعداد کمی شناور مین‌ریز، یک ناوشکن و ادوات کوچک دیگری برای دفاع از سواحل و آب‌راه‌های داخلی در لهستان باقی ماندند. نیروی هوایی لهستان با پیش‌بینی حملات هوایی آلمان، روز ۳۰ اوت بیشتر اسکادران‌های تاکتیکی رزمی خود را از پایگاه‌های هوایی پیشین به پایگاه‌های هوایی کوچک و متفرق منتقل کرد.
بسیج نیروهای لهستان

آمادگی کم لهستان در مقابل تهدید تا حدود زیادی در اثر سیاست خارجی فرانسه و بریتانیا بود که از این کشور می‌خواستند از دست زدن به هر اقدامی که موجب افزایش تنش با آلمان می‌شود، خودداری کند. این دو کشور نگران بودند بسیج نیروهای لهستانی موجب تحریک آلمان به آغاز جنگ شود. بهار سال ۱۹۳۹، داده‌های اطلاعاتی خبر از حرکت ۳۶ لشکر آلمانی به سمت مرزهای غربی لهستان می‌داد. لهستان زیر فشار عدم بسیج نیروها جهت جلوگیری از تحریک آلمان، در مقابل تهدید مسلم، از ماه مارس شروع به اجرای طرح بسیج مخفیانه خود کرد. تحت پوشش رزمایش تابستانی، نیروهای ذخیره از طریق ارسال نامه پستی به خدمت فراخوانده شدند.
اواخر بهار سال ۱۹۳۹، فرانسه و بریتانیا که از بی‌نتیجه بودن سیاست مماشات در مقابل آلمان مطمئن شده بودند، شروع به حمایت نظامی از لهستان کردند. در همین زمان یک پیمان دفاع دو جانبه بین بریتانیا، فرانسه و لهستان به امضا رسید. بر مبنای این تفاوت طرفین متعهد شدند در صورتی که یکی از آن‌ها مورد تهاجم واقع شود دو کشور دیگر بلافاصله در دفاع از آن وارد میدان گردند. بر این مبنا فرانسه وعده داد اگر به لهستان حمله شود، بسیج کامل نیروهای خود را آغاز کند و در عرض ۱۵ روز به شکل همه‌جانبه به آلمان از مرزهای غربی یورش ببرد. بریتانیا نیز پذیرفت اهداف نظامی آلمان را بمباران کند. تصور می‌شد چنین پیمانی دستاورد بزرگی در زمینه دیپلماسی باشد و از اقدامات مهاجمانه آلمان جلوگیری نماید. تمامی این دخالت‌ها در صورت درگیری نظامی کامل قابل اجرا بود. از همین رو لهستان با نگرانی از طفره رفتن بریتانیا و فرانسه از پایبندی به وعده‌ها همانند مسئله چکسلواکی با سلطه آلمان بر بخشی از اراضی آن، سعی کرد با پخش کردن نیروهای اندک خود در حداکثر اراضی ممکن احتمال درگیری را افزایش دهد. برای لهستان با بودجه نظامی بسیار کمتر از آلمان مسلم بود که هیچ امیدی جهت ایستادگی انفرادی آن در مقابل تهاجم همسایه غربی وجود ندارد. تنها امید لهستان در این شرایط دفاع و به تأخیر انداختن حرکت آلمانی‌ها به اندازه‌ای بود که بریتانیا و فرانسه مرزهای غربی آلمان با دفاعی ضعیف را مورد تهاجم قرار دهند؛ اگر این چنین می‌شد لهستانی‌ها مطمئن بودند در مقابل نیروی تقلیل‌یافته آلمان تاب خواهند آورد.
با وجود تجمع نیروهای آلمانی در مرز سابق چکسلواکی و لهستان و با این حال که خود بریتانیا از ۲۳ اوت شروع به بسیج کرده بود، فرانسه و بریتانیا تا ۳۰ اوت از لهستان می‌خواستند دست به بسیج کامل نظامی نزند. با این حال، لهستان در نهایت روز ۳۱ اوت رسماً اعلام بسیج عمومی کرد. حتی در این زمان نمایندگان دیپلماتیک فرانسه و بریتانیا از فرماندهی عالی لهستان خواستند فرمان بسیج عمومی را پس بگیرد. به هر صورت تا روز ۱ سپتامبر لهستان تنها قادر شد نیمی از نیروهایش را بسیج کند و تنها نیمی از این نیروها در شرایط آمادگی رزمی و مستقر در مواضع پیش‌بینی‌شده بودند.
آغاز تهاجم

تهاجم آلمان به لهستان سپیده‌دم روز ۱ سپتامبر سال ۱۹۳۹ با گلوله‌باران مواضع نیروهای لهستانی در بندر وسترپلاته در دانتیش توسط نبردناو شلسویگ-هولشتاین آغاز شد. آتشبارهای ساحلی پیش از آن که بتوانند پاسخی بدهند، منهدم شدند. نیروهای آلمانی پس از حادثه گلایویتس، بامداد همان روز با گذر از مرز مشترک، قدم در خاک لهستان گذاشتند. این اقدام موجب شروع جنگ جهانی دوم در اروپا شد. تهاجم آلمان به لهستان نخستین مظهر بلیتس‌کریگ، جنگ برق‌آسای نیروهای مکانیزه در جهان بود.
در شمال، یورش اصلی ارتش چهارم ورماخت از طریق جنگل‌های توخولا انجام گرفت. دفاع لهستان در این ناحیه ضعیف بود. در مقابل سه لشکر پیاده‌نظام، یک لشکر زرهی و دو لشکر پیاده‌نظام موتوریزه آلمانی، لهستانی‌ها بیشتر لشکر بیست‌وهفتم پیاده‌نظام و عناصری از تیپ سواره‌نظام پومورسکا را به سمت جنوب در جهت مواضع دفاعی بهتر عقب کشیدند. تنها لشکر نهم پیاده‌نظام و چند یگان سواره‌نظام در مقابل حمله باقی ماند. به هر صورت همین مقدار نیرو توانست مدتی تقریباً تمامی خط خود را حفظ کند و گاهی آلمانی‌ها را عقب براند. با وقوع درگیری‌های شدید تلفات سنگینی به هر دو طرف وارد آمد. به هر صورت لشکر سوم زرهی ورماخت در نهایت توانست پلی بر رود بردا که تنها توسط یک گروهان لهستانی محافظ می‌شد، بیابد و در عرض چند دقیقه تصرف کند. در اقدامی متهورانه، هنگ ۱۸ اولان از تیپ سواره‌نظام پومورسکا نیمی از توان خود را از طریق جنگل‌های انبوه توخولا به پشت سر پیشروی آلمانی‌ها فرستاد. این یگان سواره توانست گروهی از پیاده‌نظام دشمن را غافلگیر کند و با شمشیر به آن حمله ببرد. با فرا رسیدن خودروهای زرهی ورماخت سواران لهستانی زیر آتش مسلسل آن‌ها وادار به عقب‌نشینی شدند. در این درگیری ۲۰ لهستانی از جمله فرمانده هنگ کشته شدند. گزارش خبرنگارانی که روز بعد از این نبردگاه بازدید کردند، موجب پدیداری اسطوره نادرست حمله سواران لهستانی با شمشیر به زره‌پوش‌های آلمانی شد.
عنصر دوم تهاجم شمالی توسط ارتش سوم ورماخت از پروس شرقی نیز در ابتدا موفقیت اندکی داشت. لشکر بیستم پیاده‌نظام لهستان در مواضع دفاعی در نزدیکی مواوا جلوی لشکر یکم پیاده‌نظام ورماخت را گرفت. بدین شکل در روز نخست جز گذرگاه رود بردا، تهاجم شمالی ورماخت مجموعاً دستاوردهای اندک و پیشروی کمی داشت.
در این حال فرماندهی عالی لهستان همچنان در تلاش برای ادامه بسیج نیرو و استقرار آن‌ها در مرز بود.
پایان کارزار

روز ۱۷ سپتامبر با آغاز تهاجم ارتش سرخ از سمت شرق به زودی مشخص شد که طرح دفاع در مرز رومانی هم دیگر بی‌فایده است و دستور عقب‌نشینی همه نیروها به خاک رومانی که در آن زمان بی‌طرف بود صادر گشت. در ۶ اکتبر و پس از شکست در نبرد کوک نیروهای آلمان و شوروی تسلط کامل بر خاک لهستان پیدا کردند و جمهوری دوم لهستان پایان یافت هرچند که لهستان هیچگاه به صورت رسمی تسلیم نگشت.
دو روز بعد در ۸ اکتبر دولت آلمان به صورت رسمی مناطق غربی لهستان را ضمیمه خاک خود و در قسمت باقی مانده دولت عمومی را ایجاد کرد. پس از اشغال کشور به سرعت گروه‌های مقاومت دست به ایجاد دولت زیرزمینی لهستان زدند و دولت لهستان که به غرب فرار کرده بود دولت در تبعید لهستان را تأسیس کرد تا مقاومت ادامه پیدا کند.
توپخانه ضدهوایی لهستان در لویو در سال ۱۹۳۹.
سیاه سوار

| سیاه سوار | سیاه سوار |
| --- | --- |
ملیت: ایرانی
پیشه: فرمانده نظامی ساسانی
دوره: ساسانیان و خلفای راشدین
سیاه سوار یا سیاه اسواری یک نجیب زاده ایرانی از مردم بلوچ اهل مکران بود.
او فرمانده گروهی از اسواران سپاه شاهنشاهی ساسانی بوده که در جریان حمله اعراب به ایران به مسلمانان پیوست تا از ساسانیان انتقام جنگ های پیشین بلوچ و ساسانی را در در جریان شورش بلوچان علیه ساسانیان در البرز کوه را بستاند. 
گرچه هیچ سند و مدرک مستدلی برای این ادعا نیست ولی برخی نیز انگیزه او را پس از پیوستن به سپاه اعراب بر پذیرفتن دین اسلام معرفی کردند اما به عقیده تعداد دیگری از مورخان او پس از پیوستن به اعراب همچنان بر مذهب و دین خویش که زرتشتی بود باقی ماند. از دلایل اثبات این مدعا می توان به نامگذاری نوادگان او تا سه نسل بعد از وی به نام های زرتشتی و ایرانی اشاره کرد. کسانی که از ایران به اعراب می گرویدند پس از مسلمان شدن نامها و القاب عربی انتخاب می کردند اما سیاه و نوادگانش این روند را حداقل برای سه نسل انجام ندادند این بدان معنی ست که هدف آنها از پیوستن به اعراب خیانت و جنگ علیه ساسانی ها برای گرفتن انتقام اجداد شان بوده است که در گذشته علیه پادشاهی ساسانی شورش کرده بودند.
زندگینامه

سیاه سوار اهل مکران یا بلوچستان بود.  در جریان حمله اعراب به ایران، پادشاه ساسانی یزدگرد سوم (ح. ۶۳۲–۶۵۱) ۳۰۰ نفر را زیر نظر سیاه سوار به دفاع از شوشتر فرستاد. در جریان محاصره شوشتر (۶۴۱-۶۴۲)، سیاه سوار و افرادش به اعراب پیوستند.
گرویدن به اسلام

عده ای از مورخان دلیل اصلی گرویدن سیاه سوار و یگان اسواران به اسلام را کسب ثروت و قدرت می دانند اما طبق نظر دیگر مورخان این نظر چندان درست نمی نماید چه آنکه پیش از اسلام همانطور که پیش از این آمد خود سیاه سوار دارای جایگاه بسیار بلند در دربار ساسانی بوده و مشخصا یگان اسواران آنگونه که همه مورخان اتفاق نظر دارند همیشه متشکل از اشراف و نجیب‌زادگان ایرانی بوده که طبعا از هر جهت دارای بلندترین جایگاه‌ها و بیشترین ثروت بوده‌اند. بنابراین تصمیم آنها برای مسلمان شدن را باید در چیز دیگری جست، بیشترین گمان بر این است که وی انتقام نسل کشی بلوچ ها توسط انوشیروان ساسانی در البرز کوه بگیرد که به نقل از شاهنامه فردوسی شدت کشتار و نسل کشی بسیار زیاد بوده و پیر و جوان و زن و بچه همگی به قتل رسیدند.
چنانکه گویند : پس از اینکه مدائن به دست مسلمانان فتح شد یزدگرد ،شاه ایران٬ هفتاد یا سیصد و یا هزار نفر از سرداران ایرانی را به رهبری سپه سالار بزرگ خود ،سیاه سوار، تحت عنوان یگان اسباران و یا همان اسواران برای محافظت از شوش به آن سامان گسیل داشت.
اما اهالی شوش پیشتر با مسلمانان صلح کرده بودند. سیاه سوار بناچار میان «هرمز» و «شوش» اردو زد.فرمانده سپاه پارس «سیاه سوار» افسرانی که زیر فرمان او بودند جمع کرد و گفت:«همه‌تان می دانید آنگونه که پیشینیان گفته اند اینها(مسلمانان) بر این مملکت غالب خواهند آمد و در قصرهای شاهی اصطخر اسب های خویش را می بندند.آن وقت است که خواهید فهمید این سخن چقدر صحیح بوده است.اکنون درباره بهبود آینده خودتان بیاندیشید.همه گفتند:«ما همه تابع نظر تو هستیم» او گفت:«هر کس عهده دار زیر دستان و خاصان خویش است.رأی من بر این است که همه باید اسلام را بپذیریم و مانند آنان مسلمان شویم».
سپس همه آنها با اینکه با یزدگرد پیمان فرمانبرداری بسته بودند خلاف وعده خود  بر این نظر توافق کردند ک مسلمان شوند و سرداری از میان خویش بنام «شیرویه» را برای گفتگو با ابوموسی اشعری که فرماندهی مسلمانان را عهده دار بود به اردوگاه مسلمانان روانه کردند.
شیرویه پیغام را بدین شرح رساند:‌
‌ما به دلخواه خود حاضریم مسلمان شویم اما با رعایت این چهار شرط:
۱-ما در میان شما خواهیم آمد و با قوم عجم مقابله می کنیم اما با عربها نخواهیم جنگید.
۲-چنانچه از اعراب کسی علیه ما به جنگ برخاست حفاظت ما بر شماست.
۳-سهم ما از بیت المال به قدر سهمیه ای باشد که به اشراف و سرداران عرب داده می شود.
۴-این عهدنامه باید مورد تایید خلیفه قرار گیرد.
ابوموسی گفت:«آنگونه که ماییم شما نیز خواهید بود دیگر چه نیازی به چنین عهدنامه و چنین شرایطیست؟» اما گروه اعزامی سیاه سوار، این سخن را نپذیرفت.ابوموسی موضوع را کتبا به اطلاع خلیفه رساند و عمر ، خلیفه دوم مسلمانان گفت : آنچه می گویند بپذیرید.به‌دنبال تکمیل این عهدنامه تمام یگان اساوره به رهبری «سیاه سوار» به اسلام گرویدند.
در فتوح البلدان علاوه بر چهار شرط یاد شده دو شرط دیگر نیز در این عهدنامه آمده است.
۱-به ما اختیار داده شود در هر شهری که خود برمیگزینیم زندگی کنیم
۲-از قبایل شما (عربهای مسلمان) با هر قبیله ای که دلخواه ما باشد، پیمان برادری ببندیم.
طبق این دو شرط نیز آن‌ها تصمیم گرفتند در بصره ساکن شده و با بنی تمیم در جنوب عراق متحد شدند. با این حال، داستان مسلمان شدن آنها به احتمال زیاد نادرست است، زیرا با گذشت ۱۵ سال، هنوز برخی از اعضا با نام های خالص زرتشتی فارسی میانه ظاهر می‌شوند، مانند ماه آفریدن،ważěđ،اردشیر|منده|ماهان|. از آن پس دیگر از سیاه یاد نمی‌شود. پسرش یزید بن سیاه اسواری(شکل مخفف شده و بلوچی شده آن: وازد|ważěđ) راه پدر را در سرسپردگی به عربان و  اساوره ادامه داد.
در فرهنگ عامه

به گفته حبیب الله نوبخت شیرازی سراینده منظومه شاهنامه نوبخت سیاه سوار پیش از ورود به دربار ساسانیان در مکران که همواره موطن اصلی بلوچ ها بوده روزگار می گذرانده اما به واسطه و معرفی هرمزان ،حاکم اهواز، سیاه سوار از مکران به پایتخت نزد شاه برای خدمت به سپاه امپراتوری ساسانی خوانده می شود.
نوبخت از زبان هرمزان هنگامی که الطاف خود را برای سیاه سوار بر می شمارد چنین می سراید:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| تو بودی بلوچی نشسته به راغ |  |    نه چشمت جهان دیده بود و نه باغ |
| تنت رنجه از باد سوزان هند |  |      دو دیده پر از خون چو دریای سند |
| پریشان و درویش و بی قوت و زاد |  |  فروبسته مژگان ز خاشاک و باد |
| ز مکران من آوردمت پیش شاه |  |    نهادم بسر ترگ و بر ترگ ماه |
در این هنگام سیاه سوار نیز در تشکر از هرمزان و اعتراف به الطاف او چنین می گوید:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| خود ایدر گواه تو باشد سیاه |  |    که دارد تن و جان و هستی ز شاه |
| سخن های نغز تو بی کم و کاست |  |  گواهی دیم سر بسر بود راست |
| چنان چون بگفتی بلوچی بدم |  |    که هرگز نبد آگهی از خودم |
| دوی بودم اندر بیابان و راغ |  |     که جز ماه در شب نبودم چراغ |
| خوراکم گیاه و شکارم هژبر |  |      سرم را هوا سایبان بود و ابر |
| سریرم زمین تکیه گاهم به سنگ |  |  یکی زندگانی سراسر به تنگ |
توانایی های او در جنگاوری و دلاوری او مورد توجه و تحسین همگان قرار گرفته و او به بالاترین مقام های دربار و سپاه ساسانیان میرسد.
نوبخت درباره دلاوری های او چنین می سراید:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| چنان شد که روزی به نزدیک شاه |  |    شگفتی بسی گفته شد از سیاه |
| که در جنگ دارد دل شیر و ببر |  |     به نیرو برآرد دمار از هژبر |
| چو شمشیر خود بر کشید از نیام |  |    نماند پلنگ دمان را کنام |
| به تنها کند کار یک لشکری |  |         هنر های او را سزد دفتری |
پایان جنگ و بازگشت

پس از پایان فتوحات و بازگشت سپاهیان ابوموسی به بصره، اسواران نیز همراه آنان به بصره وارد شدند. آنان در اولین اقدام خواستند تا با ازد حلیف شوند؛ اما قبل از انجام این کار پرسیدند: نسب کدام یک از قبایل بصره به پیامبراسلام نزدیک‌تر است؟ گفتند: بنوتمیم. پس اسواران قبیله ازد را رها کردند و به قبیله بنوتمیم پیوستند. سپس ناحیه‌هایی را برای خود انتخاب کردند تا در آن ساکن شوند و حتی نهر آبی که به نام اساوره معروف شد، نیز برای خود حفر کردند.
حسن تقی‌پور

| حسن تقی‌پور | حسن تقی‌پور |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۶ بهمن ۱۳۱۹ لاهیجان، ایران
درگذشت: ۱۷ فروردین ۱۴۰۲ (۸۲ سال) لاهیجان، ایران
تحصیلات: لیسانس زبان و ادبیات فرانسه
پیشه(ها): شاعر، آهنگساز، نوازنده تار و سه تار
سال‌های فعالیت: ۱۳۳۵–۱۴۰۲
حسن تقی‌پور (۱۶ بهمن ۱۳۱۹ – ۱۷ فروردین ۱۴۰۲) شاعر و آهنگساز ایرانی بود‌.
زندگی‌نامه

حسن تقی‌پور ۱۶ بهمن ۱۳۱۹ در لاهیجان متولد شد. پدرش مردی عارف مسلک بود و در نواختن تار مهارت داشت. نوای تار پدرش انگیزه‌ای بود برای یادگیری و پرداختن به موسیقی اصیل ایرانی، علاوه بر پدر دایی‌اش که به زیبایی تار می‌نواخت برایش مشوقی در راه فراگیری تار بود. به گفته او، مادرش با سر دادن لالائی‌های دلنشین بر گهواره برادران و خواهران کوچکتر اولین معلم موسیقی او بوده.
فعالیت موسیقی

حسن تقی‌پور در سال ١٣٣۵ موسیقی را با یک فلوت لاکی آغاز کرد و از سال ١٣٣٨ ساز تار را به دست گرفت و در همان سال بهترین نوازنده تار بین دانش‌آموزان استان گیلان شناخته شد و مورد تشویق هنرمندان استان قرار گرفت. او قبل از پایان دوره متوسطه دو شعر و آهنگ ساخت. اولین شعر و آهنگش را در سال ١٣٣٩ به‌نام مو ایسام دریا کنار ساخت که در سال ١٣۴۲ با صدای ناصر مسعودی در برنامه ۵۶ گل‌های صحرایی رادیو تهران و سپس با صدای منصور فانی در رادیو رشت اجرا شد. دومین شعر و آهنگش به‌نام لاجونه هوا قشنگه با صدای فریدون پوررضا اجرا شد. اشتغال در بانک کشاورزی و تحصیل در رشته زبان و ادبیات فرانسه سبب بروز وقفه نسبتا طولانی در فعالیت‌های هنری او شد. وی در عرصه موسیقی تا زمان مرگ‌ ٣٣ آهنگ ساخته که جز در سه مورد کلیه اشعار را خودش سروده است. تعدادی از آن‌ها را فریدون پورضا اجرا کرد. حسن تقی‌پور نخستین سرآینده شعر محلی شرق گیلانی برای رادیو بوده است. در سال ١٣٧٧ آهنگ و شعر کشتی‌گیر با صدای فریدون پوررضا در صدا و سیمای گیلان اجرا شد و در جشنواره سال ١٣٧٨ زیباکنار برنده لوح افتخار و جایزه بهترین شعر محلی کشور شد. همچنین شعر و آهنگ دومبلاسکنی و چوما واکونیم نیز با صدای هوشنگ حقیقت‌طلب که در رادیوی گیلان اجرا شدند، از آثار اوست.
آثار

حسن تقی‌پور در طول فعالیت هنری خود حدود ۳۳ اثر ساخت که اکثر این اشعار با گویش شرق گیلانی و چندمورد هم با لهجه رشتی بوده‌اند.
لاجون هوا قشنگه
گول انار
پیشکش عروس (بگذرانین اوی بگذرانین)
بیشیم تماشا بوکون (نرگس)
ماه خانم
خوش خبر
چین کونه ستاره
شیرین تر از جانی
مو ایسم دریا کنار
کشتی‌گیر
بی‌قرارم ای خدا (نی لبک چوپان)
یکته بزا مو گب نزام
دومبلاسکنی
چایی باغ
کاشف السلطنه
چوما واکونیم
یاد جوونی
خوشکا بو پرنده
ستاره (با صدای اصغر حیدری)
زهره (با صدای مرتضی جهانی)
درگذشت

حسن تقی‌پور ۱۷ فروردین ۱۴۰۲ براثر کهولت سن در‌گذشت.‌ وی در زمان خودش پیش از اینکه از کار افتاده شود در زمینه موسیقی فعال بود، از نوازندگان خوب تار بود و از پدر و دایی خود موسیقی را آموخته بود و بعد به‌صورت آکادمیک هم آن را دنبال کرده بود. وی تعداد زیادی اثر دارد که در زمان خودش از رادیو و تلویزیون پخش می‌شد.
رحمان اسداللهی

| رحمان اسداللهی | رحمان اسداللهی |
| --- | --- |
رحمان اسداللهیرحمان اسداللهی: رحمان اسداللهیرحمان اسداللهی
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: رحمان اسداللهی
زاده: ۱۳۳۰ تهران، ایران
ژانر: موسیقی آذربایجانی
ساز(ها): قارمان
سال‌های فعالیت: نوازنده و آهنگساز
همسر(ها): اکرم تباری
رحمان اسداللهی از نوازندگان ساز قارمان می‌باشد. در سال ۱۳۳۰ در خانواده‌ای با اصالتی از شهر اردبیل در تهران خیابان چهارراه استانبول متولد گردید.
مراحل یادگیری گارمون

وی ساز قارمان را نزد مادرش آموخت. نوازندگی این ساز به صورت خانوادگی از جد و پدربزرگ و دایی به مادرش منتقل گردیده‌است.
در سن ۱۸ سالگی به همراه برادرش وحیداسداللهی جهت استخدام در رادیو تست نوازندگی دادند که مورد تأیید علی تجویدی، همایون خرم قرار گرفت.
در سال ۱۳۶۳ به آلمان مهاجرت نمود. طی مصاحبه‌های متعدد اذعان داشته ساخت و نوازندگی قارمان در اردبیل و باکو رواج پیدا کرده بود و این ساز از بیش از ۱۰۰ سال پیش در اردبیل رواج داشته‌است. وی نوازندگی ساز قارمان را از اساتید اردبیل و تهران آموخته‌است.
بیماری سرطان آرواره

بعلت ابتلا به سرطان آرواره تمام حنجره و بخش مهمی از گردنش را از دست داده‌است. او هم‌اکنون در ایالت کالیفرنیا آمریکا زندگی می‌کند و به اتفاق برادرش وحید اسداللهی سرپرست گروه موسیقی آذربایجانی تلویزیون ایران می‌باشد.
«بعد از سرطان احساس می‌کنم زنده ماندنم باید معنایی داشته باشد. باید تا زنده هستم همه قطعات موسیقی آذربایجانی را که بعضی از آنها صدها سال قدمت دارند، جمع‌آوری کنم و با گارمون اجرا کنم.»
«آرزوی من این است که روزی در ایران برای بیماران سرطانی کنسرت برگزار کنم.»
«اینجا یادگرفتم که به جای حرف زدن و دائماً دنبال تمجید و تعریف بودن، سرم را بیندازم پایین و اگر می‌توانم کاری بکنم. در ایران که بودم، بسیار می‌دیدم آدم‌هایی را که صبح تا شب حرف می‌زدند اما یک آجر روی آجر نگذاشته بودند. دوران این چیزها گذشته. من اگر روزی به ایران بازگردم، در چمدانم این وجدان کار کردن را با خودم می‌برم.»
«مهم نیست که چه قدر درس خوانده‌اید و چند سال دانشگاه رفته‌اید. مواجه شدن با مرگ چیزی از جنس تجربه است نه دانش. بعد از سرطان همه باورها و جهان بینی من عوض شد.»
بلویدیر، نبراسکا

Village در 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| Belvidere, Nebraska | Belvidere, Nebraska |
| --- | --- |
Village: Village
Downtown Belvidere: C Street, looking north: Downtown Belvidere: C Street, looking north
Location of Belvidere, Nebraska: Location of Belvidere, Nebraska
مختصات: ۴۰°۱۵′۱۲″ شمالی ۹۷°۳۳′۲۶″ غربی﻿ / ﻿۴۰٫۲۵۳۳۳°شمالی ۹۷٫۵۵۷۲۲°غربی﻿ / 40.25333; -97.55722: مختصات: ۴۰°۱۵′۱۲″ شمالی ۹۷°۳۳′۲۶″ غربی﻿ / ﻿۴۰٫۲۵۳۳۳°شمالی ۹۷٫۵۵۷۲۲°غربی﻿ / 40.25333; -97.55722
ایالت: نبراسکا
شهرستان: شهرستان تیر، نبراسکا
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۴۸ مایل مربع (۱٫۲۴ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۴۸ مایل مربع (۱٫۲۴ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۴۹۶ فوت (۴۵۶ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۴۸
 • برآورد (2012): ۴۷
 • تراکم: ۱۰۰٫۰/مایل مربع (۳۸٫۶/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 68315
کد منطقه: 402
FIPS code: 31-04160
شماره GNIS: 0827316
بلویدیر(به انگلیسی: Belvidere) شهری در ایالت نبراسکا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۴۸ نفر بوده‌است.