stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پروانه همگانی موزیلا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نویسنده: بنیاد موزیلا
واپسین نسخه: ۲٬۰
منتشرکننده: بنیاد موزیلا
تاریخ انتشار: ۳ ژانویه ۲۰۱۲
سازگار با رهنمودهای نرم‌افزار آزاد دبیان: بله
پذیرفته‌شده از سوی بنیاد نرم‌افزار آزاد: بله
پذیرفته‌شده  از سوی پیشگامان متن‌باز: بله
سازگار با گنو: بله
کپی‌لفت: محدود
پیوند از کد با مجوز دیگر: بله
وبگاه: www.mozilla.org/MPL/ 
پروانه همگانی موزیلا (به انگلیسی: Mozilla Public License) یک پروانه نرم‌افزار آزاد مشروح و مفصل است که توسط بنیاد موزیلا نوشته و نگهداری می‌شود. از این پروانه به عنوان پروانه‌ای که هم ویژگی‌های پروانه تغییریافته بی‌اس‌دی و هم ویژگی‌های پروانه جی‌پی‌ال را دارد یاد می‌شود که سعی دارد مشکلات و نگرانی‌های توسعه‌دهندگان نرم‌افزار آزاد و نرم‌افزار انحصاری را تعادل بخشد. این پروانه دو بار مورد بازبینی قرار گرفته‌است و در نسخه آخر آن که ۲٬۰ است، سعی شده تا سادگی پروانه حفظ شود و سازگاری بهتری با دیگر پروانه‌ها داشته باشد. این پروانه که به اختصار به آن ام‌پی‌ال (به انگلیسی: MPL) هم گفته می‌شود، پروانه‌ای است که در موزیلا فایرفاکس، موزیلا تاندربرد و بقیه نرم‌افزارهای بنیاد موزیلا مورد استفاده قرار می‌گیرد اما اخیراً دیگران هم به استفاده از این پروانه روی آورده‌اند، همانند شرکت Adobe که از این پروانه برای نرم‌افزار ادوبی فلکس استفاده کرده و همچنین لیبره‌آفیس که از این پروانه به همراه ال‌جی‌پی‌ال (نسخه ۳) استفاده می‌کند. شرکت‌هایی مانند سان مایکروسیستمز هم از نسخه ۱٬۱ این پروانه برای نوشتن یک پروانه اشتقاقی مثل پروانه توسعه و توزیع مشترک استفاده کرده‌اند.
میلان، کانزاس

مکان
| Milan, Kansas | Milan, Kansas |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location of Milan, Kansas: Location of Milan, Kansas
ایالت: کانزاس
شهرستان: Sumner
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۱۳ مایل مربع (۰٫۳۴ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۱۳ مایل مربع (۰٫۳۴ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۲۲۰ فوت (۳۷۲ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۸۲
 • برآورد (۲۰۱۱): ۸۱
 • تراکم: ۶۳۰٫۸/مایل مربع (۲۴۳٫۶/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: ۶۷۱۰۵
کد منطقه: ۶۲۰
FIPS کد: ۲۰-۴۶۴۵۰
GNIS feature ID: ۰۴۷۰۱۷۷
میلان (به انگلیسی: Milan) شهری در ایالت کانزاس کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۸۲ نفر بوده‌است.
استیگ اندرسون-تویلینگ

استیگ اندرسون-تویلینگ (انگلیسی: Stig Andersson-Tvilling; ۱۵ ژوئیهٔ ۱۹۲۸ – ۲۰ سپتامبر ۱۹۸۹) بازیکن هاکی روی یخ، و بازیکن فوتبال اهل سوئد بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دیورگاردن اشاره کرد.
وادنا، آیووا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= آیووا, 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| Wadena, Iowa | Wadena, Iowa |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location of Wadena, Iowa: Location of Wadena, Iowa
ایالت:  آیووا
شهرستان: شهرستان فایت، آیووا
حکومت: حکومت
 • شهردار: Jared Kent
 • Clerk: Gloria Aylsworth
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۷۴ مایل مربع (۱٫۹۲ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۷۴ مایل مربع (۱٫۹۲ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۸۸۳ فوت (۲۶۹ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۲۶۲
 • برآورد (2012): ۲۶۱
 • تراکم: ۳۵۴٫۱/مایل مربع (۱۳۶٫۷/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 52169
کد منطقه: 563
FIPS code: 19-81570
GNIS feature ID: 0462599
وادنا (به انگلیسی: Wadena) شهری در ایالت آیووا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۲۶۲ نفر بوده‌است.
روار گرونوو

روار گرونوو (انگلیسی: Roar Grønvold؛ زادهٔ ۱۹ مارس ۱۹۴۶) اسکیت‌باز سرعت، فیزیوتراپیست، بازیکن فوتبال، و سرمربی (فوتبال) اهل نروژ است.
موس و مک‌نیل

| موس و مک‌نیل | موس و مک‌نیل |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
ژانر: پاپ، راک
پیشه: گروه موسیقی
سال‌های فعالیت: ۱۹۷۱–۱۹۷۴
اعضای پیشین: ویلم دیون مگی مک‌نیل
موس و مک‌نیل (به انگلیسی: Mouth & MacNeal) گروه موسیقی دو نفره هلندی بود. آنها در دهه ۱۹۷۰ به موفقیت تجاری دست یافتند. آنها در ۱۹۷۲ با اجرای ترانه “How Do You Do” به صدر جدول موسیقی هلند رسیدند و این ترانه در آمریکا به ده آهنگ برتر و در کانادا به رتبه دوم دست یافت.
این دو هنرمند در مسابقه یوروویژن ۱۹۷۴ نماینده هلند بودند و با ترانه “I See a Star” مقام سوم را کسب کردند. این آهنگ بعدها به یکی از ده ترانه برتر بریتانیا تبدیل شد.
نرکین خندزورسک

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ارمنستان
| نرکین خندزورسک Ներքին ԽնձորեսկԽնձորեսկ Երկրորդ | نرکین خندزورسک Ներքին ԽնձորեսկԽնձորեսկ Երկրորդ |
| --- | --- |
روستا: روستا
استان: سیونیک
حکومت: حکومت
 • دهدار: یرواند مالونتس
مساحت: مساحت
 • کل: ۶٫۱۸ کیلومتر مربع (۲٫۳۹ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۱۶۰ متر (۳۸۱۰ فوت)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۲۷۶
 • تراکم: ۴۵/کیلومتر مربع (۱۲۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (AMT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵ (AMST)
کد منطقه: ؟؟؟ (۳۷۴)
نرکین خندزورسک در سرور تحت شبکه نام‌های جغرافیایی: نرکین خندزورسک در سرور تحت شبکه نام‌های جغرافیایی
نرکین خندزورسک (به ارمنی: Ներքին Խնձորեսկ) یک سکونتگاه مسکونی در ارمنستان است که در استان سیونیک واقع شده‌است. نرکین خندزورسک در ۸۴ کیلومتری شمال شرق کاپان، مرکز استان سیونیک واقع شده‌است.
خصوصیات

نرکین خندزورسک ۶٫۱۸ کیلومترمربع مساحت و ۲۷۶ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع ۱۱۶۰ متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته‌است.
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| سال   | ۱۹۸۹   | ۲۰۰۱   | ۲۰۰۴   |
| جمعیت   | ۱۰۰   | ۱۸۴   | ۲۲۵   |
:
نرت ویندم، مین

مکان
| North Windham, Maine | North Windham, Maine |
| --- | --- |
مکان مختص سرشماری: مکان مختص سرشماری
ایالت: ایالت مین
شهرستان: Cumberland
مساحت: مساحت
 • کل: ۶٫۸ مایل مربع (۱۷٫۵ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۶٫۵ مایل مربع (۱۶٫۹ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۲ مایل مربع (۰٫۶ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۳۰۵ فوت (۹۳ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۴۹۰۴
 • تراکم: ۷۳۰/مایل مربع (۲۸۰/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (Eastern (EST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
کد منطقه: ۲۰۷
FIPS کد: ۲۳-۵۳۶۸۵
GNIS feature ID: ۰۵۷۲۴۲۸
نرت ویندم(به انگلیسی: North Windham) شهری در ایالت مین کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۴٬۹۰۴ نفر بوده‌است.
جین کی جو

| جین کی جو | جین کی جو |
| --- | --- |
جین در سال ۲۰۲۲: جین در سال ۲۰۲۲
زادهٔ: ۲۶ ژانویهٔ ۱۹۸۹ ‏(۳۶ سال) سئول، کره جنوبی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۲۰۱۴–اکنون
نماینده: اف‌ال ئی‌ان‌تی
نام کره‌ای: نام کره‌ای
هانگول: 진기주
هانجا: 秦基周
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Jin Giju
مک‌کیون–ریشاور: Chin Kichu
 :  
جین کی جو (کره‌ای: 진기주؛ زادهٔ ۲۶ ژانویه ۱۹۸۹) بازیگر اهل کره جنوبی است. او با ایفای اولین نقش اصلی خود در مجموعه تلویزیونی بیا و بغلم کن به شهرت رسید و در همان سال او در مجموعه تلویزیونی مبهم و فیلم تحسین شدهٔ جنگل کوچک ایفای نقش کرده است.
فیلم‌شناسی > فیلم

| سال | عنوان | نقش | توضیحات | منابع |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۱۸ | جنگل کوچک | اون سوک |  |  |
| ۲۰۱۸ | زن ناشناس | هه کیونگ | فیلم کوتاه |  |
| ۲۰۲۱ | نیمه‌شب | کیونگ می | انتشار تیوینگ |  |
| ۲۰۲۴ | سرزمین خوشبختی | جو سون جونگ |  |  |
فیلم‌شناسی > مجموعه تلویزیونی

| سال | عنوان | نقش | توضیحات | منابع |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۱۵ | دوباره بیست سالگی | پارک سونگ هیون |  |  |
| ۲۰۱۵ | فوران عشق | ملکه سوهون | ۲ قسمت |  |
| ۲۰۱۶ | یک پایان شاد دیگر | آن سون سو |  |  |
| ۲۰۱۶ | همسر خوب | سونگ هی سو |  |  |
| ۲۰۱۶ | عاشقان ماه | چه ریونگ |  |  |
| ۲۰۱۷ | چهارشنبه ۳:۳۰ بعد از ظهر | سون اون وو |  |  |
| ۲۰۱۸ | مبهم | هان جی وون |  |  |
| ۲۰۱۸ | بیا و بغلم کن | هان جه یی / گیل ناک وون |  |  |
| ۲۰۱۹ | زندگی مخفی منشی من | جونگ گال هی |  |  |
| ۲۰۲۰–۲۰۲۱ | داستان عشق خانگی | لی بیت چه وون |  |  |
| ۲۰۲۲ | دیگه وقت نمایشه | گو سول هی |  |  |
| ۲۰۲۲ | ستاره‌های دنباله‌دار | کیم جین کیونگ | حضور افتخاری (قسمت ۱۱) |  |
| ۲۰۲۳ | اتفاقی دیدمت | بک یون یونگ |  |  |
| ۲۰۲۵ | دبیرستان مخفی | اوه سو آه |  |  |
فیلم‌شناسی > مجموعه اینترنتی

| سال | عنوان | نقش | عنوان |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۲۴ | عمو سام‌شیک | جو یو جین |  |
نصیرالدین همایون

میرزا نصیرالدین بیگ محمد (مارس ۱۵۰۸–۲۲ فوریه ۱۵۵۶ م)، که با نام سلطنتی‌اش همایون شناخته می‌شود، دومین پادشاه امپراتوری مغولی هند یا گورکانیان بود که از سال ۱۵۳۰ تا ۱۵۴۰ و بار دوم از سال ۱۵۵۵–۱۵۵۶ بر قلمرویی که امروزه بخش‌هایی از افغانستان، پاکستان، هند و بنگلادش را شامل می‌شود، حکومت کرد. همایون اما پادشاهی خود را خیلی زود از دست داد و به دربار شاه تهماسب یکم صفوی پناه برد و با کمک صفویان دوباره قلمروی خود را، به علاوه مناطقی دیگر، بدست آورد. هنگام مرگش در سال ۱۵۵۶، امپراتوری گورکانی تقریباً یک میلیون کیلومتر مربع مساحت داشت.
وی فرزند مؤسس این سلسله ظهیرالدین محمد بابر (۱۴۸۳ – ۱۵۳۰ م) و پدر بزرگ‌ترین امپراتور گورکانی جلال الدین محمد اکبر (۱۵۴۲–۱۶۰۵م) بود. او در دسامبر ۱۵۳۰، همایون جانشین پدرش شد و به عنوان پادشاه سرزمین‌های مغول در شبه قاره هند به تخت نشست. همایون هنگامی که به سلطنت رسید ۲۲ سال سن داشت و حاکمی بی تجربه و خام بود. برادر ناتنی‌اش، کامران میرزا کابل و قندهار، شمالی‌ترین بخش‌های امپراتوری پدرش، را به ارث برد. کامران رقیب تلخ همایون تبدیل شده بود.
همایون تاج و تخت مغول را در سال ۱۵۴۰ به شیرشاه سوری باخت، اما ۱۵ سال بعد به کمک صفویان آن را پس گرفت. بازگشت همایون از ایران همراه با گروهی از نجبای بزرگ ایرانی بود و نشانگر تغییرات مهمی در دربار گورکانی بود. خاستگاه آسیای میانه‌ای این سلسله تا حد زیادی تحت تأثیر هنر، معماری، زبان و ادبیات فارسی قرار گرفت. تعداد زیادی سنگ نگاره و هزاران نسخه خطی به زبان فارسی در هند از دوران سلطنت همایون، وجود دارد.
متعاقباً، همایون در دوره بسیار کوتاه حکومت دومش وسعت امپراتوری گورکانی را گسترش داد و میراث قابل توجهی برای پسرش، اکبر، باقی گذاشت.
زمینه

تصمیم بابر برای تقسیم امپراتوری خود میان دو پسرش در تاریخ هند بی‌سابقه و غیرمعمول بود، اگرچه این کار از زمان چنگیزخان در آسیای مرکزی معمول بود. تیموریان نیز برخلاف بیشتر نظام‌های سلطنتی که تمام قلمروی خود را به ولیعهد واگذار می‌کردند، از سرمشق چنگیز پیروی کردند و تمام پادشاهی را به پسر ارشد واگذار نکردند. اگرچه بر اساس آن سیستم فقط یک بورجیگین می‌توانست ادعای حاکمیت و اقتدار خان را بکند اما هر مرد بورجیگین در یک زیرشاخه معین از حق مساوی برای رسیدن به تاج و تخت برخوردار بود (اگر چه تیموریان از طرف پدری بورجیگین نبودند). در حالی که امپراتوری چنگیز خان پس از مرگش به‌طور مسالمت آمیزی بین پسرانش تقسیم شده بود، بعد از آن زمان تقریباً هر جانشینی یک بورجیگین منجر به برادرکشی شده‌است.
تیمور خود سرزمین‌های خود را بین پیرمحمد، میرانشاه، خلیل سلطان و شاهرخ تقسیم کرده بود که منجر به جنگ داخلی شد.
به محض مرگ بابر، مناطق تحت حکومت همایون از کمترین امنیت برخوردار بود. او فقط چهار سال حکومت کرده بود و همه امرا به همایون به عنوان یک حاکم مشروع نگاه نمی‌کردند. در واقع، پیش از این، هنگامی که بابر در بستر بیماری بود، برخی از اشراف سعی کردند برادر همسرش، مهدی خواجه، را به عنوان حاکم منصوب کنند. اگرچه این تلاش ناموفق بود، اما این نشانه مشکلات پیش رو بود.
اوایل سلطنت

وقتی همایون به سلطنت امپراتوری گورکانی رسید، چند نفر از برادرانش علیه او قیام کردند. برادر دیگر خلیل میرزا (۱۵۰۹–۱۵۳۰) از همایون حمایت کرد اما ترور شد. امپراتور در سال ۱۵۳۸ ساخت مقبره ای را برای برادرش آغاز کرد، اما وقتی همایون مجبور به فرار به ایران شد این سازه هنوز به پایان نرسیده بود. شیر شاه سازه را خراب کرد و پس از مرمت مجدد توسط همایون دیگر کار روی آن انجام نشد.
همایون دو رقیب بزرگ برای سرزمین‌های خود داشت: سلطان بهادر گجراتی در جنوب غربی و شیر شاه سوری (شیر خان) که در امتداد رود گنگ در بیهار در شرق مستقر شده بود. اولین کارزار همایون مقابله با شیر شاه سوری بود. در نیمه راه این حمله همایون مجبور شد آن را رها کند و به گجرات تمرکز کند، جایی که باید با تهدید احمدشاه روبرو می‌شد. همایون پیروز شد و گجرات، مالوا، شامپانر و قلعه بزرگ  ماندو را ضمیمه کرد.
در طی پنج سال اول سلطنت همایون، سلطان بهادر و شیرخان حکومت خود را گسترش و تقویت کردند، اگرچه سلطان بهادر در شرق به دلیل درگیری‌های پراکنده با  پرتغالی با فشار روبرو بود. در حالی که مغول‌ها از طریق امپراتوری عثمانی اسلحه گرم به دست آورده بودند، گجرات بهادر آنها را از طریق مجموعه قراردادهایی که با پرتغالی‌ها منعقد کرده بود، بدست آورده بود و به پرتغالی‌ها اجازه می‌داد جایگاه استراتژیکی در شمال غربی هند ایجاد کنند.
در سال ۱۵۳۵ همایون مطلع شد که سلطان گجرات قصد دارد با کمک پرتغالی‌ها به مناطق مغول حمله کند. همایون لشکری را جمع کرد و به جنگ با بهادر رفت. در عرض یک ماه او قلعه‌های ماندو و شامپانر را تصرف کرد. با این حال، همایون به جای ادامه دادن فتوحات خود، لشکرکشی را متوقف کرد و حکومت خود را در قلمروهای تازه اش تثبیت کرد. در همین حال سلطان بهادر فرار کرد و به پرتغالی‌ها پناه برد. همایون مانند پدرش بابر، از مصرف‌کنندگان مکرر تریاک بود.
شیر شاه سوری

اندکی پس از حرکت همایون به سمت گجرات، شیر شاه سوری فرصتی را یافت تا کنترل آگرا را از دست مغولان خارج کند. او به امید محاصره سریع و قاطع پایتخت مغول شروع به جمع‌آوری ارتش خود کرد. با شنیدن این خبر نگران کننده، همایون به سرعت نیروهای خود را به آگرا برگرداند و به بهادر اجازه داد تا به راحتی مناطقی را که اخیراً همایون تصرف کرده بود، دوباره بدست آورد. با این حال، در فوریه ۱۵۳۷، بهادر در یک نقشه معیوب برای ربودن نایب السلطنه پرتغال که در یک درگیری با پرتغالی‌ها شکست خورد، کشته شد.
در حالی که همایون موفق به محافظت از آگرا در برابر شیر شاه شده بود، دومین شهر امپراتوری،  گائور پایتخت «ولایت بنگال» شد، غارت شد. سربازان همایون هنگام تلاش برای گرفتن چونار، قلعه ای که پسر شیر شاه اشغال کرده بود، کار را به تأخیر انداختند تا نیروهای خود را دربرابر حمله از عقب محافظت کنند. ذخیره غلات در گائوری، بزرگ‌ترین انبار در امپراتوری، تخلیه شد و همایون وقتی آنجا حاضر شد جاده‌های پر از اجساد را نظاره کرد. ثروت عظیم بنگال تخلیه شده و به شرق برده شده بود و به شاه یک خسارت جنگی قابل توجهی وارد کرد.
شیر شاه به شرق عقب نشست اما همایون او را تعقیب نکرد. در عوض خود را به مدت طولانی در حرمسرا حبس کرد و مشغول عیاشی و سرگرمی خود به تجملات شد. هندال، برادر ۱۹ ساله همایون، با کمک به برادرش و پشتیبانی از او موافقت کرد، اما موقعیت خود را در آگرا رها و عقب‌نشینی کرد و در آنجا خود را سلطان خواند. وقتی همایون بهلول، مفتی بزرگ تا او را قانع کند؛ اما کشته شد. هندل در مسجد جامع به نام خود خطبه خواند.
برادر دیگر همایون، هندل، ظاهراً برای کمک به همایون از مناطق خود در پنجاب بیرون آمد. با این حال، بازگشت وی به خانه انگیزه‌های خیانت آمیز داشت زیرا قصد داشت ادعایی را برای امپراتوری به ظاهر در حال فروپاشی همایون مطرح کند. وی واسطه ای برای معامله با هندال قرار داد به شرطی که برادرش در ازای دریافت سهمی در دولت جدید، که کامران پس از برکنار کردن همایون ایجاد می‌کرد، دست از تمام شورش‌ها و خیانت‌ها بکشد.
در ژوئن ۱۵۳۹ شیر شاه در نبرد چاوسا در ساحل گنگ، در نزدیکی بوکسار، با همایون ملاقات کرد. این نبرد به یک جنگ سنگری تبدیل شده بود که در آن هر دو طرف زمان زیادی صرف کندن سنگرها و موقعیت‌ها کرده بودند. قسمت عمده ارتش مغول، مانند توپخانه، اکنون بی حرکت بود و همایون تصمیم گرفت با استفاده از محمد عزیز به عنوان سفیر، در مذاکرات شرکت کند. همایون موافقت کرد که اجازه دهد شیر شاه بر بنگال و بیهار حکمرانی کند، اما فقط به عنوان ولایات اعطا شده توسط و از حاکمیت کامل برخوردار نباشد. این دو فرمانروا همچنین برای نجات وجه خود معامله ای انجام دادند: سربازان همایون در حال حمله به افراد شیر شاه هستند که نیروهایش پس از آن با ترس ساختگی عقب‌نشینی می‌کنند. بدین ترتیب افتخار، ظاهراً، برآورده خواهد شد.
شیر شاه سوری > در آگرا

وقتی همایون به آگرا بازگشت، متوجه شد که هر سه برادرش در آنجا هستند. همایون بار دیگر نه تنها برادرانش را به دلیل توطئه علیه او عفو کرد، بلکه حتی هندل را نیز به دلیل خیانت آشکارش بخشید. شیر شاه سوری و نیروهایش بتدریج و کم‌کم به آگرا نزدیک می‌شد. این تهدید جدی برای کل خانواده بود، اما همایون و کامران درمورد چگونگی ادامه کار اختلاف داشتند. کامران پس از آنکه همایون از حمله سریع به دشمن در حال نزدیک شدن امتناع ورزید، عقب‌نشینی کرد و در عوض ساخت ارتش بزرگتری را به نام خود انتخاب کرد.
هنگامی که کامران به لاهور بازگشت، همایون، به همراه دیگر برادرانش عسکری و هندل، برای دیدار با شیرشاه در ۲۰۰ کیلومتری شرق آگرا در نبرد کانوج در ۱۷ مه ۱۵۴۰ حرکت کردند. همایون کاملاً شکست خورد. او به آگرا بازگشت و چون شیر شاه در تعقیب او بود، همایون از آنجا به دهلی و سپس به لاهور رفت. بنیانگذاری امپراتوری کوتاه مدت سوری توسط شیر شاه، به پایتختی دهلی، منجر به تبعید همایون به مدت ۱۵ سال در دربار شاه طهماسب اول، پادشاه صفوی شد.
شیر شاه سوری > در لاهور

چهار برادر در لاهور متحد شدند، اما هر روز اطلاع می‌یافتند که شیر شاه نزدیکتر می‌شود. هنگامی که به سرهند رسید، همایون سفیری را فرستاد با این پیام که «من تمام هندوستان را برای تو گذاشته‌ام (یعنی سرزمین‌های شرق پنجاب، شامل بخش اعظم دره گنگ). لاهور را رها کن و بگذار که سرهند مرز بین من و تو باشد». شیر شاه، پاسخ داد: «من کابل را رها کردم. تو باید به آنجا بروی». امیر کابل، کامران میرزا، برادر همایون بود که بعید بود حاضر به تحویل هیچ‌یک از مناطق خود به برادرش باشد. در عوض، کامران به شیر شاه نزدیک شد و پیشنهاد داد که وی در عوض دادن بخشی بزرگی از پنجاب، علیه برادرش و به طرفداری از شیر شاه قیام کند. شیر شاه کمک او را رد کرد و معتقد بود که نیازی به این کار نیست، هرچند به زودی خبر این پیشنهاد خیانت آمیز به لاهور رسید و از همایون خواستند که کامران را فرا بخواند و او را بکشد. همایون با استناد به آخرین سخنان پدرش، بابر، از این کار سرباز زد: «علیه برادران خود کاری نکنید، هرچند که آنها شایسته آن هستند.»
شیر شاه سوری > عقب‌نشینی بیشتر

همایون تصمیم گرفت که به عقب‌نشینی ادامه دهد. وقتی حاکم هندو رائو مالدئو راثور با شیر شاه سوری علیه امپراتوری مغول متحد شد، او و ارتشش از بیابان ثار و اطرافش عبور کردند. در بسیاری از گزارش‌ها، همایون ذکر می‌کند که چگونه او و همسر باردارش در گرمترین وقت سال باید از صحرا عبور کنند. جیره آنها کم بود و غذای کمی داشتند. حتی نوشیدن آب یک مشکل اساسی در صحرا بود. هنگامی که اسب حمیده بانو مرد، هیچ‌کس به ملکه (که اکنون هشت‌ماهه باردار بود) اسبی را قرض نمی‌داد، بنابراین همایون اسب خود را قرض داد و در نتیجه شش کیلومتر (چهار مایل) سوار شتر شد، اگرچه خالد بیگ سپس به او پیشنهاد عبور از راه کوه را داد. همایون بعدها از این لحظه به عنوان پایین‌ترین نقطه زندگی خود یاد کرد. همایون خواست که برادرانش، هنگام بازگشت دوباره به سند، به او ملحق شوند. در حالی که هندل میرزا عصیانگر قبلی وفادار ماند و به او دستور داده شد که به برادرانش در قندهار بپیوندد. در عوض کامران میرزا و عسکری میرزا تصمیم گرفتند به سروسامان دادن به اوضاع کابل بپردازند. این یک شکاف نهایی در خانواده بود. همایون به سمت سند حرکت کرد زیرا انتظار داشت از امیر سند، حسین عمرانی، که خود او را منصوب کرده بود و بیعت خود را مدیون او بود، کمک دریافت کند. همچنین، همسرش حمیده از رفتن به سند استقبال می‌کرد. او دختر یک خانواده پیر معتبر (پیر یک پیشوای مذهبی اسلامی بود) پارسی الاصل بود که مدتها در سند اقامت داشتند. در مسیر رفتن به دربار امیر، همایون مجبور شد سفر را قطع کند زیرا همسر باردارش حمیده قادر به سفر بیشتر نبود. همایون به حاکم هندوی شهر واحه آمارکوت (بخشی از استان سند) پناه برد.
رانا پراساد رائو در آمارکوت از همایون در خانه اش استقبال کرد و چندین ماه آنها را پناه داد. در خانه این نجیب‌زاده هندو راجپوت بو که حمیده بانو، اکبر، امپراتور آینده را در ۱۵ اکتبر ۱۵۴۲ به دنیا آورد. تاریخ تولد کاملاً مشخص شده بود زیرا همایون با منجم خود مشورت و موقعیت سیارات را دقیق بررسی کرده بود. کودک وارثی بود که مدتها مورد انتظار همایون سی و چهار ساله و پاسخ بسیاری از دعاهایش بود. اندکی پس از تولد، همایون و مهمانی‌هایش آمرکوت را به مقصد سند ترک کردند و اکبر را که هنوز در کودکی آماده سفر طاقت فرسایی نبود، پشت سر گذاشتند. وی بعداً توسط عسکری میرزا به فرزندی پذیرفته شد.[نیازمند منبع]
برای تغییر، همایون در شخصیت مردی که به او امید بسته‌است فریب نخورد. امیرحسین عمرانی، حاکم سند، از حضور همایون استقبال کرد و به همایون وفادار بود همان‌طور که در برابر ارغون‌های شورشی از پدرش بابر حمایت کرد. همایون وقتی در سند بود، در کنار امیرحسین عمرانی، اسب و سلاح جمع کرد و اتحادهای جدیدی تشکیل داد که به بازپس‌گیری سرزمین‌های از دست رفته کمک کرد. سرانجام همایون توانست ده‌ها طایفه سندی و بلوچ را در کنار لشکر مغول خود جمع کرد و سپس به طرف قندهار و بعداً کابل لشکر کشید، هزاران نفر دیگر در کنار او جمع شدند زیرا همایون به‌طور مداوم خود را به عنوان وارث برحق تیموری اولین امپراتور مغول، بابر معرفی می‌کرد.
عقب‌نشینی به کابل

پس از اینکه همایون از لشکرکشی‌هایش در ایالت سند فارغ شد، همراه با ۳۰۰ شتر (عمدتا وحشی) و ۲۰۰۰ بار غلات، پس از عبور از رود سند در ۱۱ ژوئیه ۱۵۴۳، با آرزوی بازیابی مجدد مغول و سرنگونی سلسله سوری، برای پیوستن به برادرانش در قندهار به راه افتاد. از جمله قبایلی که با همایون بیعت کرده بودند، لگاری، مگسی، ریند و بسیاری دیگر بودند.
در قلمرو کامران میرزا، هندل میرزا پس از امتناع از خواندن خطبه به نام کامران میرزا، در کابل در بازداشت خانگی قرار گرفت. همان موقع به برادر دیگر وی، عسکری میرزا، دستور داده شد که ارتش را جمع کند و به سمت همایون حرکت کند و او را اسیر کند. وقتی همایون خبر نزدیک شدن ارتش متخاصم را دریافت کرد، تصمیم گرفت که با آنها مقابله نکند و در عوض به جای دیگری پناه برد. اکبر در اردوگاه نزدیک قندهار پشت سر گذاشته شد، چون ماه دسامبر بود، و بیش از حد سرد و خطرناک بود تا کودک نوزاد ۱۴ ماهه را در راهپیمایی از طریق کوه‌های هندوکش شرکت دهد. عسکری میرزا اکبر را به داخل شهر برد و او را به همسران کامران و عسکری میرزا را برای تربیت او می‌دهد. نام همسر کامران میرزا، سلطان بیگم، در اکبرنامه به چشم می‌خورد.
بار دیگر همایون به طرف قندهار که تحت سلطه برادرش کامران میرزا بود، رو کرد، اما هیچ کمکی دریافت نکرد و مجبور شد به شاه ایران پناهنده شود.
پناهندگی در ایران

همایون از قلمروی گورکانی، با ۴۰ مرد و همسرش بیگا بیگم و همراهانش با راهپیمایی طولانی از طریق کوه‌ها و دره‌ها، به ایران آمد و در دربار صفویان پناهنده شد. از جمله رنج‌هایی که آنها در طول راهپیمایی کشیدند این بود که مجبور بودند با گوشت اسب جوشیده شده در کلاه خود سربازان، زندگی کنند. این سختی‌ها، تا رسیدن آنها به هرات، ادامه داشت. با این حال پس از ورود به هرات، دوباره توانستند طعم زندگی راحت را بچشند. هنگام ورود به شهر، از سوی محافظان سلطنتی مورد استقبال قرار گرفتند و از آنها با غذاها و لباس مجلل پذیرایی شد. به آنها اقامتگاه‌های خوبی داده شد و جاده‌ها قبل از ورود آنها تمیز و پاکیزه شده بودند. شاه طهماسب، برخلاف خانواده خود همایون، از وی و همراهانش استقبال کرد، و با او به عنوان یک مهمان سلطنتی رفتار کرد. در هرات همایون به گشت و گذار پرداخت و از دیدن آثار هنری و معماری ایرانی شگفت زده شد: بیشتر اینها، کارهای سلطان تیموری حسین بایقرا و مادربزرگش، شاهزاده خانم گوهرشاد آغا، بود؛ بنابراین او توانست شاهکارهای نیاکان و خاندان خود را از نزدیک ببیند و آنها را تحسین کند.
وی با کار مینیاتوریستهای ایرانی آشنا شد و کمال الدین بهزاد با دو دانش آموز خود را به دیدار همایون رفت. همایون از کار آنها شگفت زده شد و از آنها پرسید که اگر توانست حاکمیت هندوستان را بدست آورد آیا برای او کار می‌کنند: آنها موافقت کردند. با این همه، همایون حتی تا ژوئیه، حدود شش ماه پس از ورود وی به ایران، با شاه ملاقات نکرد. پس از طی مسیری طولانی از هرات، این دو در قزوین دیدار کردند و در آنجا جشن و مهمانی بزرگی برای این مراسم برگزار شد. دیدار این دو پادشاه در یک نقاشی دیواری معروف در چهل ستون در اصفهان به تصویر کشیده شده‌است.
شاه اصرار کرد که همایون مذهب خود را از سنی به شیعه تغییر دهد و سرانجام همایون پذیرفت تا خود و چند صد همراهش را زنده نگه دارد. اگرچه آنها در ابتدا با تغییر مذهب مخالف بودند، اما آنها می‌دانستند که با این پذیرش ظاهری تشیع، شاه طهماسب در نهایت آماده می‌شود تا حمایت قابل توجه تری از همایون ارائه دهد."}}</ref> وقتی کامران میرزا، برادر همایون، پیشنهاد داد قندهار را در ازای همایون، مرده یا زنده، به ایرانیان واگذار کند، شاه طهماسب قبول نکرد. در عوض شاه جشنی برای همایون برپا کرد با ۳۰۰ خیمه، یک فرش شاهنشاهی ایرانی، ۱۲ گروه موسیقی و "انواع گوشت ها". در آن جشن شاه اعلام کرد که همه اینها، و ۱۲۰۰۰ سوار زبده از آن او برای هدایت حمله به برادرش کامران خواهند بود. تمام خواسته‌های شاه طهماسب این بود که اگر نیروهای همایون پیروز می‌شدند، قندهار از آن او شود.