stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
بازی تاج‌وتخت (فصل ۶)
تولید > دست‌اندرکاران

همانند فصل پنجم، جرج آر. آر. مارتین برای این فصل نیز فیلم‌نامه‌ای نمی‌نویسد تا بر روی کتاب ششم مجموعه‌اش، بادهای زمستان کار کند. کارگردانان این فصل جرمی پودسوا (قسمت ۱ و ۲)، دنیل سکهایم (قسمت ۳ و ۴)، جک بندر (قسمت ۵ و ۶)، مارک میلود (قسمت ۷ و ۸) و میگل ساپوکنیک (قسمت ۹ و ۱۰) هستند. سکهایم و بندر تاکنون تجربه کارگردانی این مجموعه را نداشته‌اند و بقیه پیش از این تنها دو قسمت از فصل پنجم را کارگردانی کرده‌اند.
تولید > فیلمبرداری

فیلمبرداری فصل ششم از ژوئیه ۲۰۱۵ در بلفاست در ایرلند شمالی، پنیسکولا و خرنا در اسپانیا آغاز شد. لوکشین‌های دیگر فصل ششم قلعه زفرا در گوادالاخارا، پارک طبیعی باردنز ریلز در نابارا، آلکازبا در آلمریا و قلعهٔ سانتا فلورنتینا در بارسلون است.
در اوت ۲۰۱۵ اعلام شد که برای اولین بار از فصل اول تا کنون، هیچ صحنه‌ای در کرواسی فیلمبرداری نخواهد شد. از ابتدای فصل دوم، از شهر دوبروونویک به عنوان لوکیشین فیلمبرداری بارانداز پادشاه استفاده می‌شد.
تولید > انتخاب بازیگر

ایزاک همپستد رایت در نقش برن استارک، کریستین نارن در نقش هودور و الی کندریک در نقش میرا رید پس از غیبت در فصل پنجم، در فصل ششم به سریال بازمی‌گردند. جما ولان نیز پس از غیبت در فصل پنجم، در این فصل در نقش یارا گریجوی باز خواهد گشت.
در قسمت آخر فصل پنجم، «رحمت مادر»، سرنوشت بسیاری از شخصیت‌های اصلی سریال از جمله سانسا استارک، تئون گریجوی، استنیس براتیون، میرسلا براتیون و جان اسنو مشخص نشد. در کامیک‌کان سن دیگو ۲۰۱۵، سوفی ترنر و آلفی آلن تأیید کردند که در فصل ششم حضور دارند و این به این معنی است که شخصیت‌های آن‌ها از پرش از دیوارهای وینترفل جان سالم به در برده‌اند. دیوید ناتر کارگردان قسمت «رحمت مادر» مصاحبه‌ای تأیید کرد که استنیس کشته شده‌است. دیوید بنیاف و دی.بی. وایس مجریان طرح سریال تأیید کردند که میرسلا پس از مسموم شدن توسط الاریا سند مرده‌است.
در ژوئیه ۲۰۱۵، عکس‌هایی از هرینگتون منتشر شد که به همراه بقیه بازیگران برای خواندن دسته‌جمعی فیلم‌نامه‌ها به بلفاست آمده‌است و حدس و گمان‌ها مبنی بر این که شخصیت وی زنده است بالا گرفت. با این حال جوانا رابینسون از ونیتی فر به این نکته اشاره کرد که چارلز دنس هم فصل پیش در بلفاست دیده شد و ما فقط او را در یک قسمت و به عنوان جنازه دیدیم. هرچند در آن موقع، چارلز دنس مدت کوتاهی پس از انتشار تصاویرش علت حضورش بر سر صحنهٔ فیلمبرداری را توضیح داد.
بازیگر کهنه‌کار ماکس فون سیدو، برای بازی در نقش کلاغ سه‌چشم که برن را آموزش می‌دهد انتخاب شد. پیش از این استروان راجر در قسمت آخر فصل چهارم این نقش را ایفا کرده بود. دیوید بردلی نیز در نقش والدر فری به سریال بازگشت و سرنوشت او در قسمت پایانی فصل ششم مشخص گردید. او آخرین بار در قسمت آخر فصل سوم در این نقش ظاهر شده بود.
بازیگران

همچنین ببینید: فهرست شخصیت‌های بازی تاج‌وتخت
پیتر دینکلیج
(تیریون لنیستر)
نیکولای کاستر-والدو
(جیمی لنیستر)
سوفی ترنر
(سانسا استارک)
میسی ویلیامز
(آریا استارک)
ناتالی دورمر
(مارجری تایرل)
کاریس فن هاوتن
(ملیساندر)
بازیگران > اصلی

پیتر دینکلیج در نقش تیریون لنیستر
نیکولای کاستر-والدو در نقش جیمی لنیستر
لینا هیدی در نقش سرسی لنیستر
امیلیا کلارک در نقش دنریس تارگرین
کیت هرینگتون در نقش جان اسنو
ناتالی دورمر در نقش مارجری تایرل
لیام کانینگهام در نقش داووس سی‌ورث
سوفی ترنر در نقش سانسا استارک
کاریس فن هاوتن در نقش ملیساندر
کنلت هیل در نقش وریس
جان بردلی-وست در نقش سمول تارلی
میسی ویلیامز در نقش آریا استارک
ایزاک همپستد رایت در نقش برن استارک
جروم فلین در نقش بران
آلفی آلن در نقش تئون گریجوی / ریک
میکیل هیوزمن در نقش داریو ناهاریس
ناتالی امانوئل در نقش میساندی
هانا موری در نقش گیلی
تام ولاشیا در نقش جاکن هاکار
مایکل مک‌الاتون در نقش روس بولتون
دین-چارلز چپمن در نقش تامن براتیون
بازیگران > مهمان

الکساندر صدیق در نقش دوران مارتل
جما ولان در نقش یارا گریجوی
اوون تیال در نقش آلیسر تورن
یوجین سیمون در نقش لنسل لنیستر
روپرت ونسیتارت در نقش یون رویس
ادی جکسون
ریکی چمپ در نقش فلین
ایان مک‌شین
ماکس فون سیدو در نقش کلاغ سه‌چشم
کریستین نارن در نقش هودور
الی کندریک در نقش میرا رید
دیوید بردلی در نقش والدر فری
قلعه زفرا یکی از لوکیشن‌های فیلمبرداری فصل ششم در اسپانیا
اوش (شهرستان کلوجبورک)

| اوش | اوش |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور:  لهستان
استان: استان اوپوله
شهرستان: شهرستان کلوجبورک
گمینا: گمینا لاسوویتسه ویلکیه
جمعیت: ۶۲
اوش (به لهستانی:  Oś) یک روستا در لهستان است که در گمینا لاسوویتسه ویلکیه واقع شده‌است. اوش ۶۲ نفر جمعیت دارد.
اوش-آویا

اوش-آویا (به انگلیسی: Osh-Avia) یک شرکت هواپیمایی است که در تاریخ ۲۰۰۶ میلادی تأسیس شده است.
دفتر مرکزی اوش-آویا در اوش، قرقیزستان واقع شده‌است و قطب این شرکت هواپیمایی در فرودگاه اوش قرار دارد و به ۲ مقصد، پرواز مستقیم انجام می‌دهد.
اوامر مافوق

متهمان در جلسات دادگاههای نورنبرگ
اوامر مافوق (انگلیسی: Superior orders) که اغلب به عنوان دفاع نورنبرگ شناخته شده می‌شود و یا با عبارت  آلمانی Befehl IST Befehl ( "دستور دستور است") مورد بررسی قرار می‌گیرد نوعی مدافعه در یک دادگاه قانونی است که یک فرد، چه یک عضوی از ارتش ، مجری قانون ، یک نیروی اطفا حریق ، یا غیرنظامیان ، نباید به علت اطاعت از اوامری که توسط یک افسر یا مقام برتر به آنها دستور داده شده است مورد محاکمه قرار بگیرند.
این نوع از مدافعه اغلب به عنوان مکملی برای مسئولیت فرماندهی در نظر گرفته می شود.
اورت راجرز

| اورت راجرز | اورت راجرز |
| --- | --- |
زاده: Everett Mitchell Rogers ۶ مارس ۱۹۳۱ کارول، آیووا
درگذشته: ۲۱ اکتبر ۲۰۰۴ (۷۳ سال) البوکرکی، نیومکزیکو
پیشه: استاد برجسته، پژوهش، آموزگار، مشاور
زبان(ها): زبان انگلیسی
ملیت: ایالات متحده آمریکا
شهروندی: ایالات متحده
تحصیلات: B.S. , دانشگاه ایالتی آیووا M.S. , دانشگاه ایالتی آیووا Ph.D. , دانشگاه ایالتی آیووا
دانشگاه: دانشگاه ایالتی آیووا
کار(های) برجسته: انتشار نوآوری, Communication Technology, A History of Communication Study
تأثیرپذیرفته از: گابریل تارد
همسر(ها): Corinne Shefner-Rogers
فرزند(ان): David Rogers, Everett King
اورت راجرز (انگلیسی: Everett Rogers; ۶ مارس ۱۹۳۱ – ۲۱ اکتبر ۲۰۰۴)، پژوهشگر، آموزگار و یکی از برجسته‌ترین نظریه پردازان و جامعه شناسان اهل ایالات متحده آمریکا بود.
او یک استاد برجسته در وزارت ارتباطات و روزنامه‌نگاری در دانشگاه نیومکزیکو بود.
اولگا پیخیئنکو

| Olga Pikhienko | Olga Pikhienko |
| --- | --- |
کشور: USA
کشور پیشین: Russia (Soviet Union)
زاده: ۱۱ فوریهٔ ۱۹۸۰ ‏(۴۴ سال) ولگوگراد, جمهوری سوسیالیستی فدراتیو روسیه شوروی, Soviet Union
محل زندگی: لس‌آنجلس
رشته: Handbalancing
سرمربی(ها): Sasha Pikhienko
اولگا پیخیئنکو (به انگلیسی: Olga Pikhienko) ژیمناست زادهٔ ۱۱ فوریهٔ ۱۹۸۰ میلادی اهل کشور ایالات متحده آمریکا است.
اوباتا توراموری

در این نام ژاپنی، «اوباتا» نام خانوادگی است.
| اوباتا توراموری | اوباتا توراموری |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۴۹۱
درگذشت: ۱۵۶۱
اوباتا توراموری (به ژاپنی: 小畠虎盛 Obata Toramori)؛ (۱۴۹۱ – ۱۵۶۱)؛ یک سامورایی در دوره سنگوکو و یکی از ۲۴ ژنرال تاکدا شینگن بود.
اولزا (استان سیلسیان)

| اولزا (استان سیلسیان) | اولزا (استان سیلسیان) |
| --- | --- |
روستا: روستا
  نشان:   نشان
اولزا (استان سیلسیان): اولزا (استان سیلسیان)
مختصات: ۴۹°۵۷′۱۵″ شمالی ۱۸°۲۰′۲۱″ شرقی﻿ / ﻿۴۹٫۹۵۴۱۷°شمالی ۱۸٫۳۳۹۱۷°شرقی﻿ / 49.95417; 18.33917: مختصات: ۴۹°۵۷′۱۵″ شمالی ۱۸°۲۰′۲۱″ شرقی﻿ / ﻿۴۹٫۹۵۴۱۷°شمالی ۱۸٫۳۳۹۱۷°شرقی﻿ / 49.95417; 18.33917
کشور: لهستان
Voivodeship: استان سیلسیان
فهرست شهرستان‌های لهستان: شهرستان ووجسواف
گمینا: گمینا گوژتسه (استان سیلسیان)
اولین معرفی: 1239
حکومت: حکومت
 • شهردار: Józef Kopystyński
مساحت: ۵٫۶۶ کیلومتر مربع (۲٫۱۹ مایل مربع)
جمعیت: ۱٬۶۹۴
 • تراکم: ۳۰۰/کیلومتر مربع (۷۸۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانی اروپای مرکزی)
کد پستی: 44-353
Car plates: SWD
اولزا (به لهستانی:  Olza) یک روستا در لهستان است که در گمینا گوژتسه (استان سیلسیان) واقع شده‌است. اولزا ۵٫۶۶ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۶۹۴ نفر جمعیت دارد.
اوتو لاش

| اوتو لاش | اوتو لاش |
| --- | --- |
زاده: ۲۵ ژوئن ۱۸۹۳ پشچنا
درگذشته: ۲۹ آوریل ۱۹۷۱ (۷۷ سال) بات گودسبرگ
وفاداری:  امپراتوری آلمان  آلمان نازی
درجه: ارتشبد پیاده‌نظام
جنگ‌ها و عملیات‌ها: جنگ جهانی اول  جنگ جهانی دوم
نشان‌ها: صلیب شوالیه صلیب آهنین
اوتو لاش (آلمانی: Otto Lasch) (۲۵ ژوئن ۱۸۹۳ – ۲۹ آوریل ۱۹۷۱) یکی از فرماندهان ورماخت در جنگ جهانی دوم بود که فرماندهی سپاه ارتش ۶۴ ورماخت را به عهده داشت. او از دارندگان نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین بود.
زندگی‌نامه

اوتو لاش در جنگ جهانی اول خدمت نمود و پس از پایان آن در پروس خاوری جزوی از فرای‌کور بود. در سال ۱۹۳۵ به ورماخت پیوست و در عملیات بارباروسا نقش اساسی را در تصرف ریگا داشت. لاش بعدها به درجه ارتشبد پیاده‌نظام رسید و از نوامبر ۱۹۴۴ به بعد فرمانده کونیگسبرگ در پروس خاوری بود. او به عنوان فرمانده شهر وظیفه داشت که از این منطقه در برابر ارتش سرخ محافظت نماید و نظم شهر را برقرار کند، آن هم در حالی که انبوهی از مردم که در حال فرار از پیشروی شوروی بودند به سمت کونیگسبرگ می‌آمدند.
شهر برای سه ماه در محاصره ۳۶ لشکر از جبهه سوم بلاروس بود و نهایتا لاش با سرپیچی از فرمان هیتلر در ۹ آوریل ۱۹۴۵ شهر را تسلیم نمود و نبرد کونیگسبرگ پایان یافت. هیتلر به این دلیل فرمان غیابی اعدام او را صادر نمود و خانواده لاش که در برلین و دانمارک مستقر بودند به دلیل همدستی خویشاوندی دستگیر شدند.
لاش در شوروی به جرم جنایت جنگی به ۲۵ سال زندان محکوم شد اما در سال ۱۹۵۵ آزاد گشت. او پس از آزادی در بن زندگی می‌کرد و سال ۱۹۷۱ میلادی در این شهر درگذشت.
استیکس (گروه موسیقی)
تاریخچه > تشکیل گروه و سال‌های وودن نیکل (۱۹۷۴–۱۹۶۱)

در اوت ۱۹۶۱، در سن ۱۲ سالگی، برادران دوقلوی چاک (گیتار) و جان پانوزو (درامز) برای اولین بار همراه با همسایهٔ ۱۴ ساله خود دنیس دی‌یانگ که آکاردئون می‌نواخت و آواز می‌خواند، در حالی که در منطقهٔ روزلند، شیکاگو زندگی می‌کردند، موسیقی نواختند. در نهایت گروه از نام The Tradewinds استفاده کرد. چاک یک سال گروه را برای حضور در مدرسهٔ علوم دینی ترک کرد اما در سال ۱۹۶۴ به گروه بازگشت. تام ناردینی به جای چاک پانوزو در گیتار آورده شده بود، بنابراین وقتی به گروه بازگشت تصمیم گرفت، با گیتار بیس بنوازد. جان پانوزو درامر بود، در حالی که دی‌یانگ از آکاردئون به کیبورد تغییر مسیر داده بود. در سال ۱۹۶۵، نام گروه از Tradewinds به TW4 (There Were 4) تغییر کرد پس از اینکه گروه دیگری به نام Trade Winds در سطح ملی به شهرت رسید. در سال ۱۹۶۶، برادران پانوزو به دی‌یانگ در کالج ایالتی شیکاگو پیوستند و گروه را با اجرا در دبیرستان‌ها و مهمانی‌های برادری در حالی که برای معلمی درس می‌خواندند، حفظ کردند. در سال ۱۹۶۹، پس از جدایی ناردینی، آنها یک دوست دانشگاهی، گیتاریست فولک، جان کورولوسکی، به گروه اضافه کردند. جیمز «جی‌وای» یانگ گیتاریست هارد راک در سال ۱۹۷۰ وارد عرصه شد و TW4 را به یک گروه پنج نفره تبدیل کرد.
در سال ۱۹۷۲، اعضای گروه پس از اینکه توسط یک استعدادیاب در کنسرتی در St. John of the Cross Parish در وسترن اسپرینگ، ایلینوی (زادگاه یانگ) مشاهده شدند، با Wooden Nickel Records قرارداد امضا کردند و تصمیم گرفتند نام جدیدی را انتخاب کنند. چندین پیشنهاد ارائه شد و به گفته دی‌یانگ، نام استیکس به این دلیل انتخاب شد که «تنها موردی بود که هیچ‌یک از ما از آن متنفر نبودیم.»
گروه چهار آلبوم با وودن نیکل منتشر کرد: استیکس (۱۹۷۲)، استیکس ۲ (۱۹۷۳)، افعی در حال قیام است (۱۹۷۳) و مرد معجزه (۱۹۷۴). این آلبوم‌ها شامل راک‌های مستقیم و آمیخته با پروگ راک با تعداد زیادی گیتار، درام، کیبورد، سازهای کوبه‌ای و تکنوازی آوازی بود. آنها پایگاهی از طرفداران خود را در منطقه شیکاگو ایجاد کردند، اما نتوانستند به جریان اصلی نفوذ کنند، اگرچه آهنگ «بهترین چیز» از آلبوم استیکس در ۱۶ سپتامبر ۱۹۷۲ نمودار شد و به مدت ۶ هفته در جدول بیلبورد هات ۱۰۰ ماند و به رتبهٔ ۸۲ رسید. سپس، تصنیف قدرتمند «بانو» (از استیکس ۲)، شروع به کسب مقداری زمان رادیویی، ابتدا در رادیو WLS در شیکاگو در سال ۱۹۷۴ و سپس در سراسر کشور کرد. در بهار سال ۱۹۷۵، نزدیک به دو سال پس از انتشار آلبوم، «بانو» موفق به کسب موقعیت شمارهٔ ۶ در ایالات متحده شد، و استیکس ۲ کمی بعد طلایی شد. بسیاری از منتقدان راک کلاسیک «بانو» را اولین تصنیف قدرتی می‌دانند که دنیس دی‌یانگ را «پدر تصنیف پاور» می‌نامند. با موفقیت «بانو»، یک تک‌آهنگ بعدی در استیکس ۲، «تو عشق نیاز داری» دوباره منتشر شد، اما به سختی توانست ۱۰۰ آهنگ داغ را بشکند.
تاریخچه > سال‌های اولیهٔ ای اند ام رکوردز و اضافه شدن تامی شا (۱۹۷۸–۱۹۷۵)

استیکس پس از تک‌آهنگ موفق دیرهنگام خود، با ای-اند-ام رکوردز قرارداد امضا کرد و آلبوم اعتدال (۱۹۷۵) را منتشر کرد، که فروش خوبی داشت و با آهنگ «لورلی» که به رتبهٔ ۲۷ در ایالات متحده رسید، مهم‌تر از همه، حاوی سرود راک بود. «سوئیت مادام بلو»، که گروه را به رسمیت شناخت و پخش آن را در رادیو اف‌ام در قالب نسبتاً جدید آلبوم راک محور (AOR) به دست آورد. پس از انتقال به ای اند ام، جان کورولوسکی، گیتاریست، ناگهان گروه را ترک کرد. آنها قرار بود در دسامبر ۱۹۷۵ یک تور سراسری را آغاز کنند، پس از جستجوی دیوانه‌وار در آخرین لحظه، گروه تامی شا گیتاریست را به عنوان جایگزین کورولوسکی آورد.
توپ کریستال (۱۹۷۶)، اولین آلبومی که شا را در آن حضور داشت، نسبتاً موفق بود، اما در مجموع ناامیدکننده بود و نتوانست به فروش آلبوم قبلی خود دست یابد. این آلبوم جدیدترین عضو گروه را به نمایش گذاشت، زیرا آهنگ «مادمازل» شا به شمارهٔ ۳۶ رسید.
هفتمین آلبوم استیکس با نام توهم بزرگ در ۷ ژوئیه ۱۹۷۷ منتشر شد و به آلبوم موفقیت‌آمیز آنها تبدیل شد و به گواهی‌نامه پلاتین سه‌گانه رسید. این باعث شد که آهنگ «بیا بادبان دور» نوشته شده توسط دی‌یانگ، در ده مورد برتر در رادیو AOR در سال ۱۹۸۷ به شمارهٔ ۸ رسید. «فریب دادن خودت (جوان عصبانی)» شا، دومین موفقیت رادیویی بود و در همان سال به رتبهٔ ۲۹ رسید.
در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ و اوایل دههٔ ۱۹۸۰، گروه بیشترین موفقیت خود را داشت. با آلبوم قطعات هشت آنها در سال ۱۹۷۸ می‌شد فهمید که گروه در جهتی مستقیم‌تر به سمت هارد-راک حرکت می‌کند و سه تک آهنگ موفق «مرتد» (شمارهٔ ۱۶ در ایالات متحده) و «مرد یقه آبی (شب‌های طولانی)» (شمارهٔ ۲۱ در ایالات متحده) را تولید کرد، به علاوهٔ «برای روز بخوان» که به شمارهٔ ۴۱ رسید.
تاریخچه > آلبوم کیلروی اینجا بود و اولین انحلال (۱۹۸۴–۱۹۸۳)

گروه همچنان با پروژهٔ بعدی خود، کیلروی اینجا بود (۱۹۸۳)، یک آلبوم مفهومی کاملاً تحقق یافتهٔ دیگر، که فرم اپرای راک را در بر می‌گرفت، از دی‌یانگ پیروی کرد. این در آینده‌ای اتفاق می‌افتد که در آن اجرا و نواختن موسیقی راک به دلیل تلاش‌های یک بشارت دهندهٔ کاریزماتیک، دکتر اورت رایتوس، با بازی جیمز «جی‌وای» یانگ، غیرقانونی شده است. کیلروی اینجا بود، دی‌یانگ را در قسمت کیلروی، یک ستارهٔ راک را به ناحق زندانی شده جلوه داد. تامی شا نقش جاناتان چنس را بازی کرد، راکر جوان‌تری که برای آزادی کیلروی و لغو ممنوعیت موسیقی راک می‌جنگد. این جامعهٔ آینده توسط ربات‌ها خدمت‌رسانی می‌شوند. این اتومات‌ها که روبوتس نامیده می‌شوند، کارهای زیادی را انجام می‌دهند و تعدادی از آنها به عنوان نگهبانان زندان کیلروی خدمت می‌کنند.
بخشی از انگیزهٔ داستان کیلروی واکنش گروه به اتهام پشت نقاب بود. این آلبوم شامل آهنگ یانگ «مسمومیت با هوی متال» بود که شامل اشعاری است که به طعنه اتهامات علیه گروه را به سخره می‌گیرد. مقدمهٔ آن عمداً شامل یک پیام عقب مانده، عبارات لاتین، «annuit coeptis» و «novus ordo seclorum» از سمت رو به عقب مهر بزرگ ایالات متحده بود. با اشاره به اعلامیه استقلال ایالات متحده در سال ۱۷۷۶، اینها ترجمه شده است: «Annuit cœptis؛ او (خدا) از تعهدات ما حمایت می‌کند، و Novus ordo seclorum؛ نظم جدید اعصار.» هر دو انتخاب نیز به داستان کیلروی کمک کردند، زیرا تبهکار، یک بشارت دهنده است که به دنبال گسترش چشم‌انداز اخلاقی خود از طریق تظاهرات گسترده است.
آلبوم کیلروی اینجا بود در سال ۱۹۸۳ پلاتینی شد، با دو آهنگ برتر از ده آهنگ نوشته و خوانده شده توسط دی‌یانگ، آهنگسازی مبتنی بر سینث‌سایزر «آقای ربات» (شمارهٔ ۳ ایالات متحده) و تصنیف قدرتمند «اجازه نده تمام شود» (شمارهٔ ۶ ایالات متحده). این آلبوم نامزد بهترین ضبط مهندسی برای مهندس و دوست دیرینه، گری لویزو و مهندسان دیگر در آلبوم ویل راسکاتی و راب کینگزلند، برای بیست و ششمین جایزهٔ گرمی (۱۹۸۳) شد.
در سال ۱۹۸۳ گروه در حمایت از کیلروی اینجا بود یک نمایش صحنه‌ای بلندپروازانه ترتیب داد که شامل نمایش سه آهنگ با استفاده از آهنگ‌های پشتوانهٔ ساز بود، از جمله «آقای ربات» که دی‌یانگ را در حالی که به عنوان یک روبوتو تغییر شکل داده بود، آواز «مسمومیت هوی متال» را می‌خواند. با یانگ در نقش انجیلی دکتر رایتوس که در حال آواز خواندن در حالی که برادران پانوزو به عنوان سرسپردگان او روی صحنه بازی می‌کردند و «آیا قبلاً نبودیم» با شا در نقش جاناتان چنس و دی‌یانگ (در نقش کیلروی در لباس روبوتو) دوتایی کردند. تولید این نمایش مفصل هزینه بر بود و به اندازهٔ تورهای قبلی سودآور نبود.
کیلروی اینجا بود تنش‌های خلاقانه و رقابتی درون گروه را به فراتر از نقطه شکست رساند. این موضوع پس از اجرای نمایش آن سال کیلروی توسط گروه در فستیوال راک Texxas Jam چند گروهی تمام روز که در ورزشگاه کاتن بول در دالاس برگزار شد، تشدید شد. در حالی که در مقایسه با اکثر کارهای دیگر در این برهه، «سخت‌ترین راک‌های» خود را به نمایش گذاشتند، نمایش‌های اجرای کیلروی چندان مورد استقبال قرار نگرفت و اساساً از روی صحنه هو شدند. در پایان تور، شا که سرخورده شده بود، گروه را برای یک حرفهٔ انفرادی ترک کرد.
در سال ۱۹۸۴ گروه اولین آلبوم زندهٔ خود را با نام گرفتار در قانون منتشر کرد. این پروژه دارای یک آهنگ استودیویی به نام «زمان موسیقی» بود که به ۴۰ آهنگ برتر تبدیل شد. این کنسرت نیز با همین عنوان (و در دی وی دی در سال ۲۰۰۷) فیلمبرداری و در سیستم ویدئوی خانگی منتشر شد. در زمان انتشار آلبوم، راه آنها از هم جدا شده بود.
تاریخچه > اصلاحات، آلبوم لبهٔ قرن، دومین انحلال و اصلاح (۱۹۹۶–۱۹۹۰)

پس از اینکه اعضای گروه در اواخر دههٔ ۸۰ شروع به بحث در مورد اتحاد مجدد کردند، به دلیل ضبط دی‌یانگ و انتشار آلبوم انفرادی او، Boomchild، که به فوریه ۱۹۸۹ عقب افتاد، این کار نیز به تعویق افتاد. استیکس سرانجام در سال ۱۹۹۰ اصلاح شد و گلن برتنیک را به عنوان یک گیتاریست جدید معرفی کرد زیرا شا در آن زمان به گروه Damn Yankees متعهد بود.
گروه جدید یک آلبوم به نام لبۀ قرن منتشر کرد که شامل تصنیف دنیس دی‌یانگ به نام «راه را به من نشان بده» که درست قبل از اولین جنگ خلیج فارس تقویت شد. برخی از ایستگاه‌های رادیویی سه آهنگ برتر را ویرایش کردند تا صدای کودکانی را که والدینشان بین سال‌های ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۱ در عربستان سعودی مستقر شده‌اند، شامل شود. این آهنگ در هر دو بیلبورد هات ۱۰۰ و رادیو بزرگسالان معاصر (به انگلیسی: Adult Contemporary) به شمارهٔ ۳ رسید و به‌طور مشخص در ۴۰ آهنگ برتر به مدت ۲۳ هفته و در بزرگسالان معاصر به مدت ۳۱ هفته باقی ماند. با موفقیت عظیم ترانهٔ «راه را به من نشان بده»، استیکس به تعداد انگشت شماری از آثار موسیقی پیوست تا در سه دهه و در چهار دورهٔ ریاست جمهوری مختلف، ۱۰ تک آهنگ برتر را به خود اختصاص دهد.
یک تک‌آهنگ بعدی، «عشق در نگاه اول»، در شمارهٔ ۲۵ در بیلبورد هات ۱۰۰ و شماره ۱۳ در جدول رادیو بزرگسالان معاصر قرار گرفت.
استیکس در بهار و تابستان ۱۹۹۱ در سراسر ایالات متحده تور برگزار کرد اما موفقیت آنها کوتاه مدت بود زیرا در سال ۱۹۹۲ پس از خرید ای اند ام رکوردز توسط پلی‌گرام رکوردز تور کنار گذاشته شد و یک رابطهٔ بیش از پانزده ساله پایان یافت.
گروه یک بار دیگر در سال ۱۹۹۵ متحد شد و گیتاریست تامی شا دوباره به گروه بازگشت تا «بانو» را برای آلبوم Styx Greatest Hits ضبط کند. تاد ساچرمن نوازندهٔ درام پشتیبان جای جان پانوزو را که به دلیل مشکلات کبدی ناشی از سالها نوشیدن بیش از حد مشروبات الکلی نتوانست در آن شرکت کند و در نهایت سال بعد در ۱۶ ژوئیه جان خود را از دست داد، پر کرد.
تور «بازگشت به بهشت» در سال ۱۹۹۶، با عضویت ساچرمن، موفقیت‌آمیز بود. تور اتحاد مجدد، با یک مجموعهٔ زندهٔ دو دیسک مستند شد، آلبوم بازگشت به بهشت در سال ۱۹۹۷، که شامل سه آهنگ جدید استودیویی بود: «در راه من»، «بهشت» (یک تصنیف راک نرم که همچنین در نسخهٔ دیگری در ۱۹۹۶ در آلبوم گوژپشت نوتردام دنیس دی‌یانگ ظاهر می‌شود) و «جان عزیز»، ادای احترام به پانوزوی فقید که در میان طرفداران استیکس به یک فرقهٔ مورد علاقه تبدیل شده بود. بعداً این کنسرت روی دی وی دی مستند شد. آلبوم بازگشت به بهشت در سال ۱۹۹۷ با موفقیت غافلگیرکننده‌ای روبرو شد و به مقام طلا دست یافت و تک آهنگ «بهشت» به‌طور خلاصه در جدول بزرگسالان معاصر در رتبهٔ ۲۷ قرار گرفت. پس از انتشار آلبوم، استیکس تور دیگری را آغاز کرد، این تور به مناسبت بیستمین سالگرد آلبوم توهم بزرگ بود.
تاریخچه > آلبوم دنیای جدید شجاع و خروج دی‌یانگ (۲۰۰۰–۱۹۹۹)

دو سال بعد، در سال ۱۹۹۹، گروه اولین آلبوم استودیویی جدید خود را پس از تقریباً یک دهه منتشر کرد: دنیای جدید شجاع. اما پس از آن، به دلیل بیماری، دی‌یانگ نتوانست به تور متعهد شود، بنابراین لارنس گوان، یک پیانیست کلاسیک، که به عنوان یک بازیگر انفرادی در سونی کانادا به موفقیت پلاتینیوم دست یافته بود، جایگزین او شد. آهنگ انفرادی گوان در سال ۱۹۸۵ «یک ذهن جنایتکار» در لیست مجموعه تورهای آنها گنجانده شد و تا دههٔ ۲۰۱۰ اجرا می‌شد.
چاک پانوزو نوازندهٔ بیس در سال ۱۹۹۹ به دلیل مشکلات سلامتی مربوط به مبارزه با اچ آی وی/ایدز کنار گذاشته شد. «بیرون آمدن عمومی» او در سال ۲۰۰۱ در ضیافت سالانهٔ کمپین حقوق بشر، با حضور جیمز «جی‌وای» یانگ برای حمایت رخ داد.
در ۹ ژوئن ۲۰۰۰، استیکس با گروه آرئی‌او اسپیدواگن در آمفی تئاتر ریورپورت ظاهر شد. یک قطعهٔ ضبط شدهٔ ۲ سی دی از کنسرت با عنوان Arch Allies: Live at Riverport منتشر شد، با یک دیسک از مجموعهٔ هر گروه و هر دو دیسک با اجرای دو گروه که در نسخه‌های جام «مرد یقه آبی» از استیکس و «رول با تغییرات» از آرئی‌او همکاری می‌کردند، به پایان رسید. هر گروه همچنین مجموعه خود را به‌عنوان یک آلبوم جداگانه با آهنگ‌های اضافی منتشر کرد: نسخهٔ استیکس در لبۀ رودخانه: زنده در سنت لوئیس بود.
اعضای گروه

| 0 | 1 |
| --- | --- |
 اعضای فعلی جیمز «جی‌وای» یانگ – گیتار، بک خواننده و خوانندهٔ اصلی، کیبوردهای گاه به گاه (۱۹۸۴–۱۹۷۲، ۱۹۹۱–۱۹۹۰، ۱۹۹۵–اکنون)  چاک پانوزو – بیس، گاه به گاه بک خواننده (۱۹۸۴–۱۹۷۲، ۱۹۹۱–۱۹۹۰، ۱۹۹۵–اکنون؛ از سال ۱۹۹۹ کنسرت کامل اجرا نمی‌کند)  تامی شا – گیتار، خوانندهٔ اصلی و پشتیبان، گاه به گاه ماندولین و بانجو (۱۹۸۴–۱۹۷۵، ۱۹۹۵–اکنون)  تاد ساچرمن – درامز، سازهای کوبه‌ای، گاه به گاه بک خواننده (۱۹۹۵–اکنون)  لارنس گوان – کیبورد، خوانندهٔ اصلی و پشتیبان، گیتار آکوستیک گاه به گاه (۱۹۹۹–اکنون)  ویل ایوانکوویچ – گیتار، بک خواننده، ماندولین و کیبورد گاه به گاه (۲۰۲۱–اکنون؛ نوازندهٔ پشتیبان، مهمان، و تهیه‌کننده ۲۰۲۱–۲۰۱۵)  تری گوان – بیس، بک خواننده (۲۰۲۴–اکنون):  اعضای پیشین جان «جی‌سی» کورولوسکی – گیتار، خوانندهٔ اصلی و پشتیبان، کیبورد (۱۹۷۵–۱۹۷۲؛ درگذشت ۱۹۸۸)  دنیس دی‌یانگ – کیبورد، خوانندهٔ اصلی و بک خواننده (۱۹۸۴–۱۹۷۲، ۱۹۹۱–۱۹۹۰، ۱۹۹۹–۱۹۹۵)  جان پانوزو – درامز، سازهای کوبه‌ای، بک خواننده گاه به گاه (۱۹۸۴–۱۹۷۲، ۱۹۹۱–۱۹۹۰؛ درگذشت ۱۹۹۶)  گلن برتنیک – گیتار، بک خواننده و خوانندهٔ اصلی (۱۹۹۱–۱۹۹۰، ۲۰۰۳–۱۹۹۹)؛ بیس (۲۰۰۹–۱۹۹۹)  ریکی فیلیپس – بیس، بک خواننده، گیتار گاه به گاه (۲۰۲۴–۲۰۰۳)
ترانه‌شناسی > آلبوم‌های استودیویی

استیکس (۱۹۷۲)
استیکس ۲ (۱۹۷۳)
افعی در حال قیام است (۱۹۷۳)
مرد معجزه (۱۹۷۴)
اعتدال (۱۹۷۵)
توپ کریستال (۱۹۷۶)
توهم بزرگ (۱۹۷۷)
قطعات هشت (۱۹۷۸)
سنگ بنا (۱۹۷۹)
تئاتر بهشت (۱۹۸۱)
کیلروی اینجا بود (۱۹۸۳)
لبۀ قرن (۱۹۹۰)
دنیای جدید شجاع (۱۹۹۹)
سیکلوراما (۲۰۰۳)
نظریۀ انفجار بزرگ (۲۰۰۵)
ماموریت (۲۰۱۷)
سقوط تاج (۲۰۲۱)
آلبوم‌های چند پلاتینی متوالی

از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۱، استیکس چهار آلبوم متوالی منتشر کرد که گواهی مولتی-پلاتینیوم را دریافت کردند، برای حداقل ۲ میلیون واحد فروخته شده توسط انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده: توهم بزرگ (۱۹۷۷)، قطعات هشت (۱۹۷۸)، سنگ بنا (۱۹۷۹) و تئاتر بهشت (۱۹۸۱).
در دوره‌ای که این آلبوم‌ها در چارت قرار گرفتند، تنها گواهینامه‌های انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده برای طلا (۵۰۰۰۰۰ عدد فروخته شده) و پلاتین (۱ میلیون) بود. جوایز چند پلاتینیوم در اواخر اکتبر ۱۹۸۴ معرفی شدند. به دنبال این تحول، شرکت‌های ضبط رکوردهای فروش محبوب‌ترین هنرمندان خود را به حسابداران ارائه کردند تا به آستانه‌های جدید دست یابند. استیکس سه آلبوم سه‌گانه پلاتینیوم؛ توهم بزرگ (۱۹۷۷)، قطعات هشت (۱۹۷۸) و تئاتر بهشت (۱۹۸۱)، و یک آلبوم دو پلاتین؛ سنگ بنا (۱۹۷۹) را در همان تاریخ، ۱۴ نوامبر ۱۹۸۴ به دست آورد. ارقام کامل و دقیق فروش تاریخی آلبوم‌های ضبط شده به راحتی در دسترس عموم نیست، اما گواهینامه‌ها که در سایت انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده یافت می‌شود، نشان می‌دهد که شاهکاری که گروه در واقع به دست آورد، اولین گروهی بود که چهار بار متوالی جایزه دریافت کرد. آلبوم‌های پلاتینیوم که سه تا از آن‌ها رتبه‌بندی بهتری نسبت به دوبل پلاتین دارند. استیکس در ۲۳ اوت ۲۰۰۵ آلبوم دیگری با دو پلاتین به نام Greatest Hits (Volume I) به دست آورد.
استیکس در یک عکس تبلیغاتی در سال ۱۹۸۳
اجرای استیکس در سال ۲۰۰۹
اووی اجاریا

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 اجاریا در حال بازی برای باشگاه فوتبال رنجرز در ۲۰۱۸:  اجاریا در حال بازی برای باشگاه فوتبال رنجرز در ۲۰۱۸
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Oviemuno Dominic Ejaria
زادروز:  ۱۸ نوامبر ۱۹۹۷ ‏(۲۶ سال)
زادگاه:  سات‌ارک، England
قد:  ۶ فوت ۰ اینچ (۱٫۸۳ متر)
پست:  هافبک، هافبک
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال ردینگ
شمارهٔ پیراهن:  ۱۴
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۰۵–۲۰۱۴:  باشگاه فوتبال آرسنال
۲۰۱۴–۲۰۱۶:  باشگاه فوتبال لیورپول
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۶–۲۰۲۰ |  باشگاه فوتبال لیورپول |  ۲ |  (۰) |
| ۲۰۱۸ |  → باشگاه فوتبال ساندرلند (قرضی) |  ۱۱ |  (۱) |
| ۲۰۱۸ |  → باشگاه فوتبال رنجرز (قرضی) |  ۱۴ |  (۱) |
| ۲۰۱۹–۲۰۲۰ |  → باشگاه فوتبال ردینگ (قرضی) |  ۵۲ |  (۴) |
| ۲۰۲۰– |  باشگاه فوتبال ردینگ |  ۳۳ |   |
تیم ملی: تیم ملی
| ۲۰۱۶–۲۰۱۷ |  تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال انگلستان |  ۷ |  (۲) |
| ۲۰۱۸ |  تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال انگلستان |  ۱ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۰۸:۳۵, ۶ آوریل ۲۰۲۱ (UTC). :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۰۸:۳۵, ۶ آوریل ۲۰۲۱ (UTC). 
اووی اجاریا (انگلیسی: Ovie Ejaria؛ زادهٔ ۱۸ نوامبر ۱۹۹۷) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لیورپول اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ و ۲۱ انگلستان بازی کرده‌است.