stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
رسوایی آزار جنسی جیمی ساویل
زمینه

زندگی‌نامه جیمی ساویل،همان‌طور که اتفاق می‌افتد (۱۹۷۴)، حاوی اعترافات متعددی از رفتار جنایتکارانه است، ظاهراً بدون اینکه ساویل به خود متهم شود. وقتی به مطبوعات زنگ می‌زدند به شوخی می‌گفت: «او به من گفت بالای ۱۶ سال دارد.» تحقیقات مطبوعاتی حداقل به سال ۱۹۷۳ منجر به انتشار هیچ اتهام مستقیمی علیه ساویل نشد، اگرچه شایعات همچنان ادامه داشت و سال‌ها به‌طور متناوب در رسانه‌های چاپی ذکر می‌شد.
ساویل کلید موفقیت خود را در برنامه جیمل فیکس بی‌بی‌سی اعلام کرد. او صاحب رایانه نبود، زیرا او ادعا می‌کرد که نمی‌خواست مردم فکر کنند او در حال دانلود کردن پورنوگرافی کودکان است. در مصاحبه ای در سال ۱۹۹۰ برای ایندیپندنت در روز یکشنبه، لین باربر از ساویل در مورد شایعاتی که در مورد علاقه او به "دختران کوچک" می‌پرسد، ساویل گفت:
"دختران جوان مورد بحث به خاطر من دورم جمع نمی‌شوند - به این دلیل است که من افرادی را که دوستشان دارم، ستاره‌ها را می‌شناسند… من هیچ علاقه ای به آنها ندارم.»
در آوریل ۲۰۰۰، ساویل موضوع یک مستند لویی ترو در مجموعه زمانی که لوئیس ملاقات کرد... بود. در آن، تروکس از ساویل دربارهٔ این که او یک پدوفیل است، پرسید. ساویل گفت:
«[ما] در دنیای بسیار خنده‌داری زندگی می‌کنیم. و برای من، به عنوان یک مرد مجرد، راحت‌تر است که بگویم «من بچه‌ها را دوست ندارم»، زیرا این امر باعث می‌شود که بسیاری از افراد خوش اخلاق از شکار خارج شوند… آنها از کجا می‌دانند که من [یک پدوفیل] هستم یا نه؟ از کجا کسی میدونه من هستم؟ هیچ کس نمی‌داند که هستم یا نه. می‌دانم که نیستم."
یک مستند بعدی،لویی تروکس: ساویل، دربارهٔ ناتوانی تروکس در تشخیص ماهیت واقعی ساویل صحبت کرد، که در سال ۲۰۱۶ از بی‌بی‌سی دو پخش شد.
اورلا بری، مجر فتگوی خبری در سال ۲۰۰۷، از ساویل در مورد اتهاماتی که در طول مستند اصلی تروکس پخش شد، پرسید. در سال ۲۰۱۲، بری به یاد آورد که سافیل پاسخ داد: "چه شایعاتی؟" و از اینکه روزنامه نگاران دیگر این موضوع را پیگیری نکرده‌اند ابراز تعجب کرد و گفت: "شاید در انگلیس کمی به او نزدیک تر بودند."
در سال ۲۰۰۷، سافیل بخاطر احتیاط پلیس در مورد ادعای حمله در مدرسه دخترانه مورد تأیید قرار نگرفت. دانکرافت که اکنون بسته شده است، در نزدیکی استاینز، ساری، در دهه ۱۹۷۰، زمانی که او یک بازدیدکننده معمولی بود، مصاحبه کرد. سرویس دادستانی سلطنتی (CPS) توصیه کرد که شواهد کافی برای انجام اقدامات بیشتر وجود ندارد و هیچ اتهامی مطرح نشده است. در سال ۲۰۱۲ گزارش شد که کارکنان مدرسه در آن زمان در مورد این اتهامات بازجویی نشده بودند. یکی از مدیران سابق مدرسه گفت که او توسط ساویل «کلاه سر زده» شده بود، اما برخی از کسانی که این اتهامات را مطرح کردند به عنوان «بزهکار» توصیف کرد.
در مارس ۲۰۰۸ ساویل علیه روزنامه سان که در چندین مقاله او را به کودک آزاری در خانه کودکان جرسی تحقیق دربارهٔ کودک آزاری مرتبط کرده بود، شروع به دادرسی کرد. سافیل بازدید از بالای گارن را تکذیب کرد، اما پس از انتشار عکسی که او را در خانه در محاصره کودکان نشان می‌داد، این کار را اعتراف کرد. پلیس ایالت جرسی گفت که در سال ۲۰۰۸ ادعای حمله ناشایست ساویل به خانه در دهه ۱۹۷۰ مورد بررسی قرار گرفت، اما شواهد کافی برای ادامه کار وجود نداشت.
روزنامه‌نگاری > قرار گرفتن در معرض: طرف دیگر جیمی ساویل

چندین زن مصاحبه کردند گفتند که در دوران نوجوانی توسط ساویل مورد آزار جنسی قرار گرفته بودند. همچنین گفته شد که ساویل از طریق برنامه‌های تلویزیونی Tبالای پاپ‌ها و کلانک، کلیک (۱۹۷۳–۱۹۷۴) و کارهای خیریه خود به دختران نوجوان دسترسی پیدا کرد. همکاران سابق ساویل گفتند که او هیچ تلاشی برای پنهان کردن علاقه خود به دختران از آنها نکرد، در حالی که یکی دیگر گفت که او در حال بوسیدن یک دختر زیر سن قانونی به او وارد شده است. زنی که گفت ساویل در سال ۱۹۷۰، زمانی که او ۱۴ ساله بود، به او تجاوز جنسی کرده است، توضیح داد که در سال ۲۰۰۸ پس از اینکه به او گفته شد که به یک «سیرک رسانه ای» منجر می‌شود، شکایت خود را به پلیس پیگیری نکرده است. بنیانگذار خط کودک، استر رنتزن، مصاحبه‌های ویلیامز-توماس را نشان داد و اظهار داشت: «همیشه شایعاتی وجود داشت که ساویل رفتار جنسی بسیار نامناسبی با کودکان داشت.»
روزنامه‌نگاری > نظرات و تحقیقات بی‌بی‌سی

گزارش‌های روزنامه‌ها ادعا می‌کردند که داگلاس موگریج،کنترل‌کننده رادیو بی‌بی‌سی ۱ در اوایل دهه ۱۹۷۰، از اتهامات علیه ساویل آگاه بود و در سال ۱۹۷۳ درخواست گزارشی کرده بود. درک چینری،کنترل‌کننده رادیو ۱ از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۵، موقعیتی را به یاد آورد که با ساویل روبرو شد و گفت: "من پرسیدم، این همه چیست، این شایعات که ما در مورد تو می‌شنویم، جیمی؟" و او گفت: "اینها همه مزخرف است". دلیلی برای کافر نبود.» مایکل گرید به کانال ۴ نیوز گفت که در طول مدت حضورش در بی‌بی‌سی شایعاتی در مورد ساویل شنیده است، اما ادعاهای سرپوش‌گذاری را «مضحک» توصیف کرد. بی‌بی‌سی گفت هیچ مدرکی مبنی بر اتهامات سوء رفتار یا سوء رفتار واقعی توسط ساویل در پرونده‌هایش یافت نشده است و پنهان‌کاری فعالیت‌های او را رد کرد.
گامباچینی ادعا کرد که ساویل به پلیس رشوه داده است. سر راجر جونز، رئیس سابق کودکان نیازمند گفت بی‌بی‌سی سالانه برای حمایت از کودکان و جوانان محروم می‌کرد که ساویل به دلیل شایعاتی در مورد علاقه نامناسب به دختران جوان از مشارکت منع شده بود. ساویل در سال‌های ۱۹۸۴٬۱۹۸۷ و ۱۹۸۹ قبل از اینکه جونز رئیس‌جمهور شود، در تله‌تون حضور داشت.
میرون جونز، که اولین بار رسوایی را شکست، در فوریه ۲۰۱۵ از بی‌بی‌سی اخراج شد. مکین که در گزارش نیوزنایت نیز نقش داشت، در اوایل سال ۲۰۱۳ بی‌بی‌سی را ترک کرد و اظهار داشت: «زمانی که رسوایی ساویل رخ داد، بی‌بی‌سی سعی کرد آبروی من را لکه‌دار کند». تام گیلز، سردبیر پانوراما که تحقیقات در مورد ساویل را در ۲۲ اکتبر ۲۰۱۲ پخش کرد، در ژوئن ۲۰۱۴ از سمت خود کناره‌گیری کرد و در سال ۲۰۱۵ به عنوان کنترل‌کننده امور جاری به ITV پیوست. کلایو ادواردز که به‌عنوان تدوین‌گر امور جاری بر مستند پانوراما نظارت می‌کرد، از رده خارج شد.
اتهامات بیشتر

پس از پخش مستند آی تی وی، افراد زیادی برای طرح ادعاهایی مبنی بر رفتار ساویل با جوانان مطرح شدند. گفته می‌شود برخی از سوء استفاده‌ها در محوطه بی‌بی‌سی صورت گرفته است. ادعا شد که ساویل حداقل یک پسر و همچنین تعداد زیادی دختر را مورد آزار و اذیت قرار داده است.
ادعاهایی در مورد فعالیت‌های ساویل در بیمارستان‌ها مطرح شد. ادعا شد که او در سال۱۹۷۱ در جریان بازدید از بیمارستان استوک ماندویل و یک دختر هشت ساله در همان بیمارستان که پس از یک عمل جراحی بهبود یافته بود، از یک بیمار ۱۳ساله سوء استفاده جنسی کرد. کارکنان گزارش دادند که او بخش‌ها را جستجو می‌کرد تا بیماران خردسال را مورد آزار و اذیت قرار دهند، و آنها به بیماران بخش کودکان دستور دادند که در طول ملاقات‌هایش خواب خود را تظاهر کنند. سخنگوی بیمارستان گفت که با وجود همکاری با پلیس، هیچ سابقه ای از رفتار نامناسب ساویل نداشته است. بی‌بی‌سی اظهارات یک بازرس بازنشسته پلیس محلی را منتشر کرد مبنی بر اینکه یک پرستار در بیمارستان استوک ماندویل در دهه۱۹۷۰ سوء استفاده ساویل از بیماران را به او گزارش کرده بود و او بارها به مافوق‌هایش در این مورد اطلاع داده بود، اما آنها او را باور نکردند.
یک پرستار سابق گفت که ساویل را دید که یک بیمار آسیب دیده مغزی را در بیمارستان لیدز مورد آزار و اذیت قرار داد و گفت: "او او را بوسید، و من فکر کردم که او یک ملاقات کننده ای است که برای دیدن او آمده است، و او شروع به مالیدن دست‌هایش روی بازوهایش کرد و بعد من این کار را نکردم." راه خوبی برای بیان آن نمی‌دانم، اما او او را آزار می‌دهد."
ساویل یک داوطلب در بیمارستان فوق‌العاده روان‌پزشکی برادمور بزرگسالان بود و در اوت ۱۹۸۸ پس از تعلیق هیئت مدیره آن، به‌عنوان ریاست کارگروه موقت نظارت بر مدیریت بیمارستان منصوب شد. گفته می‌شود که ساویل کلیدهای بیمارستان و دسترسی به اتاق بیماران را داشته است. در یک ادعای جداگانه، یک وکیل گفت که یک موکل توسط ساویل زمانی که او ۱۰ ساله بود در خانه کودکان بالای گارن در جرسی مورد آزار و اذیت قرار گرفته است.
جولی فرناندز که بعدها در برنامه‌های تلویزیونی بی‌بی‌سی ظاهر شد، به یک استودیوی بی‌بی‌سی دعوت شد تا در برنامه جیمل فیکس ظاهر شود. او تجربه‌اش را در یک مصاحبه رادیویی به یاد می‌آورد: «من روی ویلچرم بودم، اما یادم می‌آید که دست‌های [ساویل] همه جا بودند و فقط آن دو، سه، چهار ثانیه را در جاهایی که نباید [...] در یک اتاق شلوغ پر از افراد در یک استودیو بود، بنابراین کاملاً محتاطانه انجام شد و شما متوجه نمی‌شوید که در آن زمان چه اتفاقی می‌افتد، به خصوص زمانی که ۱۴ ساله هستید و اولین باری است که در آن حضور دارید. یک استودیو و شما بسیار هیجان زده هستید. اما به یاد می‌آورم که احساس ناراحتی می‌کردم»
کارولین رابینسون، خواهرزاده ساویل، گفت که او دو بار در گردهمایی‌های خانوادگی مورد آزار جنسی قرار گرفته است. او معتقد بود که برخی از اعضای خانواده از آزار او می‌دانستند اما چشمانش را روی آن بسته بودند.
پلیس و تحقیقات مربوط > عملیات یوتری

سرویس پلیس متروپولیتن در ۴ اکتبر ۲۰۱۲ اعلام کرد که فرماندهی تحقیق دربارهٔ سوء استفاده از کودکان، روند ارزیابی ادعاها را رهبری خواهد کرد. تا ۹ اکتبر، پلیس متروپولیتن به‌طور رسمی هشت اتهام علیه ساویل را ثبت کرد، اما اعلام کرد که ۱۲۰ خط تحقیق را دنبال می‌کند و به ۲۵قربانی ادعایی سوء استفاده، عمدتاً دختران بین ۱۳تا۱۶سال رسیدگی می‌کند. این دوره‌ها شامل یک دوره چهار دهه، از۱۹۵۹ تا۱۹۸۰، و در «مقیاس ملی» بودند. یک فرایند تحقیق، معروف به عملیات یوتری، به‌طور مشترک با انجمن ملی پیشگیری از ظلم به کودکان (NSPCC) و سازمان‌های دیگر از جمله بی‌بی‌سی و آی‌تی‌وی راه‌اندازی شد. فرمانده پیتر اسپیندلر، رئیس تحقیقات جنایی تخصصی، گفت: «در این مرحله از آنچه زنان به ما می‌گویند کاملاً واضح است که ساویل یک مجرم جنسی درنده بوده است.»
در ۱۹ اکتبر۲۰۱۲، پلیس متروپولیتن تحقیقات جنایی رسمی را در مورد اتهامات تاریخی سوء استفاده جنسی از کودکان توسط ساویل در طی چهار دهه آغاز کرد. این سازمان بیان کرد که بیش از ۴۰۰خط تحقیقات جداگانه را بر اساس شواهد ۲۰۰شاهد از طریق ۱۴نیروی پلیس در سراسر بریتانیا دنبال می‌کند. فرمانده اسپیندلر گفت: "ما با سوء استفاده‌های ادعایی در مقیاسی بی سابقه روبرو هستیم. مشخصات این عملیات به تعداد خیره کننده ای از قربانیان این امکان را می‌دهد که برای گزارش بهره کشی جنسی که در دوران کودکی آنها رخ داده است، حاضر شوند. جان کامرون از انجمن ملی پیشگیری از ظلم به کودکان گفت که ساویل "یک مجرم جنسی پرکار سازماندهی شده بود که از قدرت، اقتدار و نفوذ خود برای تهیه کودکان و توهین به آنها استفاده کرده است."
در ۲۵اکتبر، پلیس گزارش داد که تعداد قربانیان احتمالی «به سرعت به ۳۰۰نفر نزدیک می‌شود». همچنین گزارش شد که پلیس در حال بررسی ادعاهایی است مبنی بر اینکه سه پزشک در بیمارستان‌هایی که ساویل با آنها در ارتباط بوده‌اند در آزار و اذیت جوانان تحت مراقبت خود دست داشته‌اند.
در ۱۲ دسامبر، فرمانده پیتر اسپیندلر گفت که تحقیقات تکمیل شده است و گزارش عملیات یوتری برای انتشار در اوایل سال ۲۰۱۳ آماده می‌شود. وی گفت که در مجموع ۵۸۹ قربانی ادعایی سوء استفاده در تحقیق حاضر شده‌اند که از این تعداد ۴۵۰ مورد ادعای سوء استفاده از سوی ساویل بوده است. از قربانیان ادعا شده، ۸۲ درصد زن و ۸۰ درصد کودک یا جوان بودند. ۳۱ ادعای تجاوز جنسی توسط ساویل بوده است. فرمانده اسپیندلر گفت: «توهین ساویل در دهه ۷۰ به اوج خود رسید و آنچه ما… نشان خواهیم داد… این است که او چگونه از موقعیت خود در جامعه استفاده کرد… برای جلب رضایت جنسی.»
جاناتان براون، که در ایندیپندنت می‌نویسد، گفت که این گزارش "مردی را فاش کرد که از موقعیت مشهور و کارهای ظاهراً خوش نیت خود برای دسترسی به صدها قربانی جوان آسیب پذیر و آسیب پذیر که ستارگان ضربه خورده بودند، استفاده کرده و در نهایت تجاوز کرده و از آنها بهره کشی می‌کند."."
در مارس ۲۰۱۳، بازرسی پاسبانی اعلیحضرت گزارش داد که ۲۱۴ مورد از شکایت‌هایی که پس از مرگ ساویل علیه ساویل مطرح شده بود، اگر در آن زمان گزارش شده بودند، جرم محسوب می‌شدند. ۱۶ نفر گزارش کردند که توسط ساویل زیر ۱۶ سال مورد تجاوز قرار گرفته‌اند و چهار نفر از آنها زیر ده سال سن داشتند. سیزده نفر دیگر، از جمله چهار کودک زیر ده سال، سوء استفاده جنسی جدی توسط ساویل را گزارش کردند. ده نفر دیگر گزارش دادند که در سن بالای شانزده سال توسط ساویل مورد تجاوز قرار گرفته‌اند.
تحقیقات وزارت بهداشت > یافته‌ها

نتایج تحقیقات توسط هانت در ۲۶ ژوئن ۲۰۱۴ منتشر شد. این گزارش به این نتیجه رسید که ساویل در طی چندین دهه به قربانیان تجاوز جنسی در بیمارستان‌های عمومی پرداخته است. در بیمارستان عمومی لیدز، ۶۰ نفر، از جمله کارکنان و بیماران، اظهار داشتند که توسط ساویل مورد آزار و اذیت قرار گرفته‌اند، سن آنها بین ۵ تا ۷۵ سال است. این گزارش در مورد تعدادی از ناکامی‌های سازمانی که به او اجازه داده بود بدون چالش ادامه دهد. هانت از قربانیان این حملات عذرخواهی کرد و گفت که این یافته‌ها «کشور ما را تا بطن تکان خواهد داد».
گزارش جداگانه‌ای دربارهٔ فعالیت‌های ساویل در بیمارستان استوک ماندویل، که توسط محقق مستقل دکتر آندرولا جانستون تهیه و در ۲۶ فوریه ۲۰۱۵ منتشر شد، نشان داد که او بیش از ۵۰ نفر از جمله کارکنان، بیماران و بازدیدکنندگان را مورد آزار جنسی قرار داده است. یکی بچه ۸ ساله بود. ساویل به تمام قسمت‌های بیمارستان دسترسی کامل داشت. در این گزارش آمده است که در بیمارستان به‌طور گسترده‌ای شناخته شده بود که ساویله یک «آفت جنسی» است و در آن زمان ۱۰ شکایت صورت گرفت، اما هیچ اقدامی صورت نگرفت.
عواقب

خانواده ساویل «به احترام افکار عمومی» درخواست کردند که سنگ قبر او را از قبرستانی که جسدش در آن دفن شده است، ببرند. شورای شهر اسکاربورو و مدیران جنازه او را «در شب» حذف کردند و به محل دفن زباله فرستادند.
در همان ماه، کافه‌ای در بیمارستان استوک ماندویل، که در ابتدا «جیمی» نام داشت و تابلوی نئونی به شکل امضای ساویل را نشان می‌داد، به «Cafe@WRVS» تغییر نام داد. کانارد ادای احترام به محل دفن ساویل در اسکاربرو را که برای ساعت ۱۵:۰۰ در ۱ اوت ۲۰۱۳ برنامه‌ریزی شده بود، لغو کرد. دانشگاه بدفوردشایر مدرک افتخاری را که در سال ۲۰۰۹ به ساویل اعطا کرده بود، سلب کرد و دانشگاه لیدز دکترای افتخاری را که در سال ۱۹۸۶ به او اعطا کرده بود، لغو کرد. نام ساویل از تالار مشاهیر حذف شد.
سنگ سر سنگ گرانیت سیاه و پرآذین ساویل فقط ۱۹ روز ماندگار شد. در ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۲ رونمایی شد و به دنبال آگاهی از گذشته توهین آمیز، در شب ۹ تا ۱۰ اکتبر ۲۰۱۲، به درخواست خانواده وی «به دلیل احترام» به افکار عمومی و دیگرانی که در گورستان دفن شده بودند، حذف شد.
بونسکی

زنی که در حال ساخت یک منظره سینی ماه کامل است. چاپ چوبی اوکی‌یوئه توسط تویوهارا چیکانوبو در سال ۱۸۹۹
بونسِکی (به انگلیسی: Bonseki) (به ژاپنی: 盆 石) به معنی «سینی سنگ‌ها» می‌باشد. هنر باستانی ژاپنی در ایجاد مناظر کوچک در سینی‌های سیاه با استفاده از شن و ماسه سفید، سنگریزه‌ها و سنگ‌های کوچک است.
از ابزارهای ظریف و کوچک در بونسِکی مانند پر، جاروهای کتان کوچک، الک، قاشق و گوه‌های چوبی استفاده شده‌است. سینی‌ها یا بیضی یا مستطیلی هستند و اندازه آنها تقریباً ۶۰ در ۳۵ سانتی‌متر است. سینی‌های بیضی حاشیه کمی دارند در حالی که مستطیلی‌ها صاف هستند.
صحنه‌های بونسکی اغلب کوه‌ها، سواحل دریا و باغ‌ها را به تصویر می‌کشد. از سنگ‌های کوچک برای نشان دادن کوه‌ها، خطوط ساحلی یا جزایر سنگی که موج‌ها بر آنها می‌شکنند استفاده می‌شود. ساختارهای مینیاتوری مانند خانه‌ها، معابد، پل‌ها و مواردی از این دست معمولاً از مس نقاشی شده ساخته شده و به کار اضافه می‌شوند. به‌طور کلی صحنه‌های بونسِکی بنا به طراحی فقط موقتی هستند. گاهی با استفاده از روش‌های خاصی می‌توان یک صحنه بونسکی را حفظ کرد. این را بونگا (bonga) «عکس سینی» یا سونائی (suna-e) «عکس شن» می‌نامند.
تاریخچه

ریشه‌های بونسکی مشخص نیست اما اعتقاد بر این است که امپراتور تنمو، که در اواسط قرن هفتم سلطنت کرد، از فنون بونسِکی برای توصیف اشیاء طبیعی و مناظر استفاده کرده‌است. همچنین اعتقاد بر این است که تعدادی از باغ‌های کیوتو با استفاده از بونسکی به عنوان نوعی طرح اولیه موقتی برنامه‌ریزی و طراحی شده‌اند.
مقاله «قافیه در یک باغ منظره مینیاتور»، که در حدود سال ۱۳۰۰ توسط راهب ذن ژاپنی کوکان شیرن نوشته شده‌است، اصول زیبایی‌شناسی بونسِکی و خود معماری باغ را تشریح می‌کند.
تحت تأثیر شوگون آشیکاگا یوشیماسا (۱۴۴۳–۱۴۹۰) از نظر زیبایی‌شناسی، بونسِکی در میان اعضای اشراف محبوب شد. یک قرن بعد، سِن نو ریکیو، استاد مشهور مراسم چای، بونسِکی را تمرین کرد و یکی از شاگردان وی، هوسوکاوا تاداوکی، یک مدرسه اختصاص داده شده به بونسکی را با فن‌های ثابت تأسیس کرد. در دوره ادو (۱۸۶۷–۱۶۰۳) با محبوبیت بیشتر این هنر، مدارس بونسِکی تأسیس شد. بونسکی به ویژه در میان بسیاری از بانوان دربار شوگون در توکیوی قدیمی محبوبیت زیادی داشت.
با احیای حکومت سلطنتی، بونسکی به دلیل تأکید بیشتر بر مدرنیته و فرهنگ غربی، به شدت کاهش یافت.
احیای مدرن

در زمان‌های اخیر، بونسکی شاهد احیای مجددی بوده‌است زیرا گروه‌های جدید همچنان با حفظ ظرافت‌های سنتی خود، فنون هوسوکاوا (Hosokawa) را بهبود می‌بخشند. یکی از این گروه‌ها «توکیو کویوکای» (Tokyo Kuyo-Kai) از مدرسه هوسوکاوا است. توکیو کویوکای گروهی از دانشجویان دبیران متأخر مدرسه هوسوکاوا است. طبق گروه توکیو کویو-کای، شی بونسکی نه در تکمیل صحنه است و نه در حفظ آن.
توکیو کویو-کای اظهار داشت:
«اهمیت بونسِکی احساس آرامش و رضایت شما از ایجاد یک صحنه بونسِکی است و نه نتیجه کار.»
بونسِکی در سینی بیضی و طرح کوه فوجی
یک هنرمند در حال طراحی بونسِکی
پتروفاک

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: شرکت عمومی محدود
ISIN: GB00B0H2K534 
صنعت: نفت و گاز
بنا نهاده: ۱۹۸۱
دفتر مرکزی:  لندن، انگلستان
محدودهٔ فعالیت: جهانی
افراد کلیدی: ایمان اسفاری (مدیرعامل)
محصولات: نفت خام محصولات پتروشیمی
خدمات: خدمات مهندسی نفت و گاز 
درآمد:  ۶٫۳ میلیارد دلار (۲۰۱۲)
تعداد کارکنان: ۱۴٫۰۰۰ نفر (۲۰۱۱)
وبگاه: www.Petrofac.com
پتروفاک (به انگلیسی: Petrofac) شرکت خدمات نفت و گاز بریتانیایی و چندملیتی است، که در سال ۱۹۸۱ در بندر جرسی، بریتانیا تأسیس شد. اکنون دفتر مرکزی این شرکت در شهر لندن قرار دارد.
دفاتر بین‌المللی پتروفاک در شهرهای آبردین، چنای، بمبئی و شارجه مستقر می‌باشند. این شرکت همچنین دارای بیش از ۲۰ دفتر خدماتی در کشورهای مختلف است.
بخشی از سهام شرکت پتروفاک در بازار بورس اوراق بهادار لندن مبادله می‌شود، همچنین این شرکت جزو فهرست اف‌تی‌اس‌تی ۱۰۰ است.
بیمارستان رستمانی

بیمارستان گاو بندی با نام جدید 'بیمارستان رُستَمانی واقع در بخش مرکزی شهرستان گاوبندی ('پارسیان) در استان هرمزگان واقع در جنوب ایران است. این بیمارستان در شهر گاوبندی واقع شده و بیمارستانی خیریه و درمانی است .بیمارستان رُستَمانی یک بیمارستان تخصصی دولتی در شهر پارسیان (نام پیشین: گاوبندی) در  غرب استان هرمزگان در جنوب ایران است که زیرنظر دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان فعالیت می‌کند و از سال ۱۳۸۱ فعالیت خود را آغاز کرده‌است.
قرارگرفتن شهر پارسیان در محور اتصال استان‌های بوشهر، هرمزگان و فارس به پارس جنوبی باعث شده تا  اهالی شهرها و روستای اطراف و نیز کارکنان پارس جنوبی هم برای دریافت خدمات بهداشتی و درمانی به بیمارستان رستمانی مراجعه کنند.
تاریخچه

بیمارستان ۶۴ تخت‌خوابی رستمانی در تاریخ ۲۲ بهمن ماه ۱۳۸۱ با همت دو خیر به نام‌های حاج عبدالله رستمانی و حاج عبدالواحد رستمانی با صرف هزینه‌ای بالغ بر ۵۰ میلیارد ریال با تمامی تأسیسات و تجهیزات پزشکی به بهره‌برداری رسید. [نیازمند منبع]
بخش‌ها

بیمارستان رستمانی دارای بخش‌های عمومی همچون اورژانس، درمانگاه، دیالیز، سی‌سی‌یو، ان آی‌سی‌یو، کودکان، زنان، داخلی، اورتوپدی، چشم‌پزشکی، گوش و حلق و بینی، قلب، اورولوژی، سی‌تی‌اسکن، سونوگرافی و رادیولوژی دیجیتال  و نیز بخش‌های جراحی عمومی، زنان و زایمان، کودکان، داخلی است.
دارا بودن  هفده واحد مسکونی ویلایی مجهز و همچنین مهمان‌سرای مردانه و زنانه ویژه همراهان بیمار و تجهیزات پیشرفته پزشکی پیشرفته در بخش‌های مختلف از دیگر امکاناتی است که به گفته مسئولان این بیمارستان نمونه آن در کمتر بیمارستان دولتی در سطح کشور وجود دارد.
در مرداد ۱۳۹۴ از سوی وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی بیمارستان رستمانی پارسیان بر اساس شاخص‌های سلامت مادر و نوزاد و ترویج زایمان طبیعی و اجرای استانداردهای جهانی موفق به کسب عنوان «بیمارستان دوستدار مادر» شد. در مهرماه ۱۳۹۴ هم این بیمارستان به همراه کودکان بندرعباس به عنوان مجریان برتر برنامه ارتقاء کیفیت هتلینگ در کشور شناخته شدند.
تخصصها وبخش‌های موجود در این بیمارستان عبارت‌اند از:
داخلی
جراحی .
بخش داخلی
زنان و زایمان
کودکان
منبع

د. علی، بن معیوف، حسن،. (العلاج فی محافظة هرمزجان و دول الخلیج)  ج۱. چاپ وانتشار سال ۱۹۹۸ میلادی.
اکدام، سیرهان

Village در 23x15px|border |alt=|link= ترکیه
| Akdam | Akdam |
| --- | --- |
Village: Village
استان: استان آدانا
District: جیحان
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (EET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (EEST)
اکدام، سیرهان (به لاتین: Akdam, Ceyhan) یک  Köy  در ترکیه است که در استان آدانا واقع شده‌است.
نوپسرها سودوفلاوینتوم

| نوپسرها سودوفلاوینتوم | نوپسرها سودوفلاوینتوم |
| --- | --- |
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: بندپایان
رده:: حشرات
راسته:: قاب‌بالان
زیرراسته:: سوسک‌های همه‌چیزخوار
تیره:: سوسک‌های شاخک‌دراز
سرده:: Nupserha
گونه:: N. pseudoflavinotum
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Nupserha pseudoflavinotum Breuning, 1950: Nupserha pseudoflavinotum Breuning, 1950
نوپسرها سودوفِلاوینتوم یک گونه سوسک از خانوادهٔ سوسک‌های شاخک‌دراز است. استفان فون برونینگ در سال ۱۹۵۰ این گونه را توصیف و بررسی کرد.
پاول کرینگتون

| پاول کرینگتون | پاول کرینگتون |
| --- | --- |
قاضیه دادگاه عالی ویرجینیا: قاضیه دادگاه عالی ویرجینیا
دوره مسئولیت ۲۴ دسامبر ۱۷۸۸ – ۳۰ ژوئیه ۱۸۰۷: دوره مسئولیت ۲۴ دسامبر ۱۷۸۸ – ۳۰ ژوئیه ۱۸۰۷
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۶ مارس ۱۷۳۳ شهرستان شارلوت، مستعمره ویرجینیا
درگذشته: ۲۳ ژوئن ۱۸۱۸ (۸۵ سال) شهرستان هالیفکس، ویرجینیا
همسر(ان): مارگارت رید، پریسیلا سیمز
پیشه: وکیل، قاضی، سیاستمدار
پاول کرینگتون (Paul Carrington) (زادهٔ ۱۶ مارس ۱۷۳۳ – ۲۳ ژوئن ۱۸۱۸)، وکیل دادگستری، قاضی و سیاست‌مدار اهل ویرجینیا بود. وی قبل از اینکه به عنوان دادرس دادگاه استیناف ویرجینیا (حالا دیوان عالی ویرجینیا) انتخاب گردد، به عنوان عضو مجلس ایالتی ویرجینیا و مریلند (House of Burgesses) خدمت می‌کرد. در ۱۷۸۸ میلادی، وی یکی از نمایندگان در کنوانسیون تصویب ویرجینیا بود و به نفع تصویب قانون اساسی ایالات متحده رأی داد.
بهزاد اشتیاقی

| بهزاد اشتیاقی | بهزاد اشتیاقی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲ آذر ۱۳۲۱ محله راه‌آهن، تهران
درگذشت: ۲۱ خرداد ۱۴۰۳ (۸۱ سال) رشت
ملیت: ایرانی
پیشه: بازیگر
همسر: فرشته مهبان (هوشمند)
فرزندان: بهاره، آزاده، و آتنا
خویشاوندان: رضا هوشمند (پدر زن) فرخ‌لقا هوشمند (مادر زن)
بهزاد اشتیاقی (۲ آذر ۱۳۲۱ – ۲۱ خرداد ۱۴۰۳) بازیگر، نویسنده، نقاش، مدل، و کارگردان تلویزیونی ایرانی بود.
زندگی و فعالیت هنری

بهزاد اشتیاقی در ۲ آذر ۱۳۲۱ در محله راه‌آهن تهران زاده شد.  او در دوران جوانی مدل مجله وُگ یکی از سرشناس‌ترین مجلات مد بود. وی به مدت دو سال نیز در لندن فیلم‌های تبلیغاتی ساخت. پس از آن به ایران بازگشت و به ساخت برنامه در سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران پرداخت. وی در دهه ۱۳۵۰ خورشیدی با بازی در سریال آقای مربوطه به شهرت رسید. اشتیاقی علاوه بر بازیگری، کارگردانی و نویسندگی سریال را نیز بر عهده داشت.
او همچنین پیش از انقلاب در حال ساخت یک مجموعه تلویزیونی ۹۰ قسمتی به نام هشتمین سفر سندباد بود که بیش از ۵۰ قسمت آن نیز آماده پخش شده بود اما وقوع انقلاب ۱۳۵۷ مانع پخش این مجموعه شد.
وی پس از انقلاب ۱۳۵۷ از تلویزیون کنار گذاشته شد. او هشت فیلمنامه برای سینما و تلویزیون نوشت که هرگز موفق به ساخت آنها نشد. بنابراین به نقاشی روی آورد.
خانواده

همسر او فرشته هوشمند بود. رضا هوشمند و فرخ‌لقا هوشمند پدر و مادر او بودند. فرشته هوشمند در دوران تحصیل از نام مستعار «فرشته مهبان» برای ثبت نام در مدرسه استفاده می‌کرد. زیرا می‌ترسید اگر مدیر مدرسه بفهمد او بازیگر است او را اخراج کند که البته هرگز چنین نشد.
دختر آنها آتنا اشتیاقی نوازندهٔ ویولنسل و کنترباس است.
درگذشت

بهزاد اشتیاقی در ۲۱ خرداد ۱۴۰۳ در ۸۲ سالگی در شمال ایران درگذشت. اشتیاقی روز بعد در رشت محل سکونتش به خاک سپرده شد.
روان‌درمانی آزگزیده

روان‌درمانی آزگُزیده (به انگلیسی Eclectic Psychotherapy) گونه ای از روان‌درمانی است که در آن بالینگر از بیش از یک رویکرد درمانی و راهبردها و تکنیک آنها استفاده می‌کند. استفاده از رویکردهای متفاوت بر پایهٔ اثربخشی اثبات شدهٔ آنها در زمینه مشکل بیمار خواهد بود نه صرفاً دیدمان و نظریهٔ پشت هر درمان. منظور از آزگزینش (Eclect) یا آزگزین گرایی (Eclecticism) وارد کردن عناصر، راهبردها، فنون و … از رویکردهای مختلف در یک رواندرمانی بدون داشتن ملاحظات نظری و دیدمانی و محدود کردن دست درمانگر به چارچوب‌های نظری است.
پیش زمینه

در تاریخ روانشاسی بالینی، بسیاری از رویکردهای درمانی به گونهٔ خوداتکا ساخته شدند. رواندرمانی آزگزینشی که از چندین رویکرد استفاده می‌کند سعی بر این دارد تا با استفاده از چندین رویکرد از رسیدن به دوراهی‌های انتخاب میان دو رویکرد اثربخش پیش‌گیری کند.
واژهٔ «آزگزینش» در سال ۱۹۷۰ در نتیجهٔ کارهای پاول واچتل و همکاران، برای دیگر پژوهندگان برجسته شد. واچتل با معرفی رویکردهای آزگزینشی به عنوان رویکردهایی مجزا، از پیشبرد رویکردهای درمانی نوینی حمایت می‌کرد که می‌توانستند با تکیه بر نقاط قوت چندین رویکرد مشکلات بیماران را حل کنند و نقاط ضعف درمان‌های دیگر را پوشش دهند.
درمانگر ممکن است در یک گرایش دیدمانی به ویژه آموزش دیده باشد ولی می‌تواند با افزودن روش‌ها و راهکارهای دیگر به رویکرد اولیهٔ خود به سمت رویکردهای آزگزینشی دیگر حرکت کند. راه دیگر این است که یک درمانگر می‌تواند از همان آغاز به صورت آزگزینشی آموزش داده شود. روان‌درمانگران در حال آموزش معمولاً با روش‌ها و دیدمان‌های مختلفی آشنا می‌شوند.
دسته‌بندی

همهٔ گونه‌های رواندرمانی که در زیر فهرست شده‌اند، شکل‌های گوناگونی از رواندرمانی آزگزیده هستند یا آزگزینش به عنوان روش بنیادین در آنها به کار بسته شده است. تصمیم به استفاده یا عدم استفاده از هر یک از این گونه‌ها می‌تواند بر اساس سلیقهٔ درمانگر، بیمار یا میزان اثربخشی آنها برای مشکل در دستور کار باشد.
دسته‌بندی > کوتاه

رواندرمانی آزگزیدهٔ کوتاه (Brief Eclectic Psychotherapy) همان‌طور که از نامش بر می‌آید، رواندرمانی کوتاه مدتی است که از آزگزینش در آن استفاده می‌شود. از رایج‌ترین درمان‌های این گونه استفاده از رفتاردرمانی شناختی و درمان روان‌پویشی است. این درمان‌ها معولاً کوتاه هستند و اغلب تعداد نشست‌ها یا جلسات درمانی به شانزده جلسه یا کمتر محدود می‌شود.