stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سامسونگ گلکسی آ۱۱
طراحی

ابعاد آ۱۱ نسبت به مدل قبلی کمتر است و وزن ۱۷۷ گرمی آن، ۹ گرم بیشتر از گلکسی آ۱۰ است.
طراحی این گوشی بسیار شبیه به مدل گلکسی آ۱۰ اس به نظر می‌رسد. بالا و دور این گوشی حاشیه نازکی دارد و حاشیه قسمت پایینی آن به میزان قابل توجهی بیشتر است. دوربین پشت هر دو گوشی در بالا سمت چپ قرار دارد و حسگر اثرانگشت هر دو گوشی در پشت دستگاه است اما بریدگی دوربین سلفی بزرگترین تفاوت آ۱۰ اس و آ۱۱ است.
دوربین پشت هر دو گوشی به شکل یک بیضی عمودی است، اما آ۱۱ یک دوربین بیشتر دارد (که در نتیجه عرض بیضی را بیشتر می‌کند) و فلاش دوربین این گوشی نیز از پایین‌ترین بخش به سمت راست بالاترین دوربین انتقال یافته‌است. علاوه بر این، طراحی دوربین سلفی این دو گوشی متفاوت است، دوربین سلفی آ۱۰ اس در یک بریدگی به شکل قطره در وسط بخش بالایی نمایشگر حضور داشت اما دوربین سلفی آ۱۱ به شکل یک حفره در بالا سمت چپ قرار دارد. همچنین در آ۱۱ کلیدهای تنظیم صدا و روشن و خاموش کردن دستگاه در سمت راست قرار دارند، این در حالیست که در آ۱۰ اس کلیدهای تنظیم صدا در سمت چپ بودند.
آ۱۱ با ۴ رنگ متفاوت عرضه شده‌است: سیاه، سفید، قرمز و آبی.
مشخصات > سخت‌افزار

سامسونگ گلکسی آ۱۱ دارای صفحه نمایش پی‌ال‌اس تی‌اف‌تی ۶٫۴ اینچ با رزولوشن ۱۵۶۰ در ۷۲۰ است (اچ‌دی پلاس). این گوشی یک پردازنده مرکزی ۸ هسته‌ای ۱٫۸ گیگاهرتزی دارد، سیستم روی یک تراشه آن اسنپ‌دراگون ۴۵۰ است و حافظه داخلی اش ۳۲ گیگابایت است (که می‌توان با کارت میکرو اس‌دی آن را تا ۵۱۲ یا حداکثر ۵۴۴ گیگابایت ارتقا داد) که با ۲ یا ۳ گیگابایت رم ارائه می‌شود. باتری این گوشی ۴۰۰۰ میلی‌آمپر است و از شارژ سریع ۱۵ واتی پشتیبانی می‌کند.
مشخصات > سخت‌افزار > دوربین

برخلاف گلکسی آ۱۰ که تنها یک دوربین عقب داشت، آ۱۱ در عقب دارای ۳ دوربین است. دوربین اصلی این گوشی یک دوربین ۱۳ مگاپیکسل با لنز واید ۲۸ میلی‌متری، فوکوس خودکار و f/1.8 است، دوربین اولترا واید آ۱۱ یک دوربین ۵ مگاپیکسل با f/2.2 است. علاوه بر این، این گوشی یک سنسور تشخیص عمق ۲ مگاپیکسل با f/2.4 دارد. دوربین سلفی این گوشی ۸ مگاپیکسل و با f/2.0 است.
مشخصات > نرم‌افزار

آ۱۱ به‌طور پیش‌فرض از اندروید ۱۰ با رابط‌کاربری وان یوآی ۲ بهره می‌برد که با توجه به دریافت آپدیت در گوشی‌های قدیمی‌تر سامسونگ می‌توان گفت که این گوشی اندروید ۱۱ و اندروید ۱۲ را نیز با رابط‌کاربری سامسونگ دریافت خواهد کرد.
نمای پشت سامسونگ گلکسی آ۱۱
صومعه درازارک

| Drazark monastery Դրազարկ վանք | Drazark monastery Դրազարկ վանք |
| --- | --- |
دین: دین
وابستگی: کلیسای حواری ارمنی
استان: استان آدانا
منطقه: ناحیه مدیترانه
وضعیت سازمانی یا کلیسایی: Destroyed in 1915
وضعیت: Ceased functioning as a monastery in 1915
مکان: مکان
مکان: 
ایالت: Turkey
معماری: معماری
گونه: Church
سبک: معماری ارمنی
پایان ساخت: 1100 A.D.
صومعه درازارک (انگلیسی: Drazark monastery) یک مجموعه صومعه حواری ارمنی تخریب شده واقع در استان آدانا ترکیه امروزی می‌باشد که در ۲۴ کیلومتری شمال شهر سیس پایتخت تاریخی پادشاهی ارمنی کیلیکیه واقع شده است.
موسیقی رنسانس

| دوره‌ها، اعصار و جنبش‌های موسیقی کلاسیک غرب> دوران اولیه | دوره‌ها، اعصار و جنبش‌های موسیقی کلاسیک غرب> دوران اولیه |
| --- | --- |
قرون وسطی: ۵۰۰–۱۴۰۰
* آرس کهن: ۱۱۷۰–۱۳۱۰
رنسانس: ۱۴۰۰–۱۶۰۰
دوران قواعد مشترک: دوران قواعد مشترک
باروک: ۱۶۰۰–۱۷۵۰
گالانت: ۱۷۲۰–۱۷۸۰
کلاسیک: ۱۷۳۰–۱۸۲۰
* مکتب مانهایم: ۱۷۴۰–۱۷۷۰
رمانتیک: ۱۷۸۰–۱۹۱۰
قرن بیستم و اوایل دوره قرن بیست‌و‌یکم: قرن بیستم و اوایل دوره قرن بیست‌و‌یکم
عصر مدرن: ۱۸۹۰–۱۹۵۰
جنبش امپرسیونیستی: ۱۸۹۰–۱۹۲۵
جنبش اکسپرسیونیستی: ۱۹۰۸–۱۹۲۵
* دومین مکتب وین: ۱۹۰۰–۱۹۶۰
عصر پست‌مدرن/معاصر: ۱۹۳۰– اکنون
* جنبش مینیمالیستی: ۱۹۶۵– اکنون
ن ب و: ن ب و
موسیقی‌دانان رنسانس
موسیقی رُنِسانس (به انگلیسی: Renaissance music) به موسیقی هنریِ اروپایی، بین سال‌های ۱۴۵۰ تا ۱۶۰۰ میلادی گفته می‌شود (برخی مورخان آغاز رنسانس را از سال ۱۴۰۰ میلادی قرار داده‌اند). دورهٔ رنسانس را عصر نوزایی یا تجدید حیات خلاقیت انسان نیز نامیده‌اند. در این دوره، موسیقی نیز، مانند دیگر هنرها، پیشرفت چشمگیری داشته‌است. با اختراع چاپ، موسیقی رواج بیشتری یافته و بر شمار آهنگسازان و اجراکنندگان افزوده شد. در دورهٔ رنسانس، هم‌ساز با آرمان انسان جهانی، از هر تحصیل‌کرده‌ای انتظار می‌رفت که تعلیم موسیقی دیده باشد؛ چنان‌که بالداساره کاستیلیونه در سدهٔ شانزدهم میلادی در کتاب درباریان می‌نویسد: «درباری‌ای که موسیقی نداند خوشایندِ من نیست.»
کلیسا همچنان حامی مهم موسیقی بود و در این زمان، بر شمار همسرایان کلیسا افزوده شد. با این حال، موسیقی کم‌کم به دربارها انتقال یافت. اشراف و شاهزادگان بر سر تصاحب بهترین آهنگسازان با یکدیگر به رقابت می‌پرداختند و هنگام سفر از قلعه‌ای به قلعهٔ دیگر، موسیقی‌دانانِ خود را نیز به همراه می‌بردند. شمار موسیقی‌دانان درباری از ده تا شصت تن در نوسان بود. موسیقی‌دانان شهر در اجتماع‌ها، مراسم ازدواج و آیین‌های مذهبی به اجرای موسیقی می‌پرداختند. به‌طورکلی، موسیقی‌دانان در این دوره از شأنی والاتر و درآمدی بیش از گذشته برخوردار بودند. ایتالیا به مرکز مهم موسیقی در سدهٔ شانزدهم بدل شده بود و آلمان، انگلستان، و اسپانیا حیات موسیقاییِ پویایی داشتند.
از موسیقی‌دانان معروفِ این دوره می‌توان به ژوسکن د پره، جووانی پیرلوئیجی دا پالِسترینا، تامس ویلکس و تامس مورلی اشاره کرد.
ویژگی‌های موسیقی رنسانس > کلام و موسیقی

در رنسانس نیز، مانند قرون وسطا، موسیقی آوازی نسبت به موسیقی‌سازی از اهمیت بیشتری برخوردار بوده‌است. آهنگسازان رنسانس، موسیقی را برای تعالی بخشیدن به معنا و تأثیر متن به نگارش درمی‌آوردند. جوزپه زارلینو، نظریه‌پرداز موسیقی سده شانزدهم، می‌نویسد: «هنگامی که کلام بیانگر سوگ، درد، دلشکستگی، حسرت و چیزهایی از این گونه است، بگذار هارمونی آکنده از اندوه باشد.» در حالیکه آهنگسازان قرون وسطا، نسبت به تجسم هیجان کلام در موسیقی کم و بیش بی‌تفاوت بودند. اصطلاح نقاشی کلام که اغلب توسط آهنگسازان رنسانس به کار می‌رفته‌است، به معنای بیان موسیقایی تصویرهای ویژه شاعرانه است. برای مثال، گاه ممکن است واژه‌های هبوط از آسمان، با یک خط ملودیک پایین رونده همراه شود و واژهٔ دویدن با زنجیره‌ای از نت‌های تند و چابک به گوش برسد. با این حال، علی‌رغم تأکیدی که بر پیروی موسیقی از حس تصویری متن وجود داشته، موسیقی رنسانس شاید خوددار و آرام به نظر برسد. با آن که در موسیقی رنسانس، احساسات از گسترهٔ پهناوری برخوردار است، اما این احساسات اغلب به شیوه‌ای متعادل، متوازن و بدون تضادهای شدید دینامیک، رنگ‌آمیزی و ریتم بیان شده‌است.
ویژگی‌های موسیقی رنسانس > بافت

به‌طور عمده، بافت موسیقی رنسانس پلی فونیک است. یک نمونه کرال از موسیقی این دوره، دارای چهار، پنج یا شش خط آوازی است. تقلید میان خطوط آوازی رایج است. در موسیقی سبک، مانند موسیقی رقص، بافت هوموفونیک نیز، با توالی آکوردها، به کار رفته‌است. کیفیت صوتی موسیقی رنسانس در مقایسه با موسیقی قرون وسطایی پرتر و غنی‌تر است. به‌کارگیری محدودهٔ صوتی باس برای نخستین بار در این دوره، وسعت صوتی را به بیش از چهار اکتاو گسترش داد. این تأکید نو بر خط ملودی باس، هارمونی غنی تری را پدیدآورد. پیشتر، در قرون وسطا، آهنگسازان توجه چندانی به تأثیر هارمونیک کلی نداشتند. اما در این دوره، آهنگسازان با در نظر داشتن خط‌های ملودیک جداگانه، به آکوردها نیز می‌اندیشیدند. از نظر صوتی موسیقی رنسانس کیفیتی ملایم و آرام دارد، زیرا آکوردهای کنسونانت و پایدار، مطلوب و مورد پسند شمرده می‌شدند؛ تریادها اغلب شنیده می‌شوند اما آکوردهای دیسونانس چندان اهمیتی ندارند. موسیقی کرال دورهٔ رنسانس نیازی به همراهی ساز نداشت. به همین دلیل، اغلب از این دوره به عنوان عصر زرین موسیقی کرالِ آ کاپلا (بی همراهی ساز) نام برده شده‌است. با این همه، سازها اغلب با خط‌های آوازی همراه می‌شدند. سازها، گاه با مضاعف کردن خط‌های آوازی سبب تقویت آن‌ها می‌شدند، یا خط آوازخوانی غایب را می‌نواختند. در موسیقی کرال دورهٔ رنسانس، خط‌های اجرایی که تنها و فقط ویژهٔ اجرای سازها ساخته شده باشند کمیاب است.
ویژگی‌های موسیقی رنسانس > ریتم و ملودی

در موسیقی رنسانس، به دلیل استقلال ریتمیکِ فراوانِ هر خط ملودیک، ریتم اغلب جریانی هموار و آرام دارد و نه ضرباهنگی واضح و مشخص. هنگامی که یک آوازخوان در آغاز خط ملودیک خود است، آوازخوانانِ دیگر شاید از نیمهٔ خط ملودیک خود نیز گذشته باشند؛ بنابراین هر آوازخوان می‌باید ریتم جداگانه‌ای را نگه دارد که سبب می‌شود اجرای آواز در موسیقی رنسانس هم‌زمان لذت انگیز و چالش‌برانگیز باشد. اما خواندن الگوهای زیر و بم در این ملودی‌ها آسان است. ملودی، اغلب همسو با گام (بالارونده یا پایین‌رونده) و با پرش‌هایی اندک حرکت می‌کند.
موسیقیِ مذهبی در دوره رنسانس

موتت و مس از اصلی‌ترین فرم‌های موسیقی مذهبی رنسانس هستند. هر دو، سبک مشابهی دارند، اما مس اثری طولانی‌تر است. موتت و مسِ دورهٔ رنسانس، اثرهایی پلی فونیک و کرال هستند. موتت مبتنی بر یک متن مقدس لاتین که با متن‌های مورد استفاده در مس معمول تفاوت دارد و مسِ این دوره از پنج بخش کایریه، گلوریا، کرِدو، سانکتوس و آگنوس دِیی تشکیل می‌شود. از معروف‌ترین موسیقیدانان مذهبی رنسانس می‌توان به ژوسکن د پره و پالسترینا اشاره کرد. موتت آوه ماریا… ویرگو سِرِنا (سلام بر مریم… دوشیزهٔ باوقار) از ژوسکن د پره و مس پاپ مارسلوس اثر پالسترینا از آثار مذهبی معروف این دوره به‌شمار می‌روند.
موسیقی غیر مذهبی در دوره رنسانس > موسیقی آوازی

در دوره رنسانس، موسیقی آوازیِ غیر مذهبی به شدت محبوب شد. توسعهٔ چاپ آثار موسیقی از عوامل یاری رسانندهٔ گسترش موسیقی بود. به این ترتیب هزاران مجموعهٔ منتخبِ آوازی در دسترس دوستداران آن قرار گرفت. موسیقی، سرگرمی مهم زمان فراغت بود و از هر تحصیل کرده‌ای انتظار می‌رفت که بتواندسازی بنوازد و خط موسیقی بخواند. چنان‌که تامس مورلی، آهنگساز عصر الیزابت، دربارهٔ ناتوانی خود از مشارکت در اجرای موسیقیِ پس از شام، می‌نویسد: «پس از صرف شام، کتابچه‌های موسیقی (مطابق رسم معمول) بر میزها قرار داده شد. بانوی خانه، یک خط آوازی را به من داد و مشتاقانه خواست آن را بخوانم. اما پس از عذر و بهانه‌های بسیار، هنگامی که با اکراه اعتراف کردم که نمی‌توانم، همه شگفت زده شدند. آری، برخی با یکدیگر نجوا می‌کردند و می‌پرسیدند چگونه بار آمده‌ام.»
موسیقی غیر مذهبی دورهٔ رنسانس، برای گروه‌هایی از تکخوان‌ها یا برای تکخوان با همراهی یک یا چند ساز به نگارش درآمده و نقاشی کلام (تصویرگری موسیقایی متن) در آن معمول بود. تقلید از صداهای طبیعی، مانند صدای پرندگان و هیاهوی خیابان برای آهنگسازان لذت بخش بود. در قطعهٔ مشهور جنگ، اثر کلمان ژانکن (حدود ۱۵۶۰ – ۱۴۸۵)، آهنگساز به گونه‌ای درخشان و زنده به تقلید صداهای میدان نبرد، ضربه‌های طبل و غریو شیپورها پرداخته‌است. موسیقی غیر مذهبی، بیش از موسیقی مذهبی دارای دگرگونی‌های سریع حالت بود. مورلی به یک آهنگساز چنین توصیه کرده‌است: «شما می‌باید در موسیقی مانند باد مواج باشید، گاه جسور و سرکش، گاه آرام و سر به زیر، گاه با وقار و سنگین؛. و هرچه تنوع بیشتری را بنمایانید، محبوب تر خواهید بود.»
موسیقی غیر مذهبی در دوره رنسانس > موسیقی آوازی > مادریگال دورهٔ رنسانس

مادریگال گونه‌ای مهم از موسیقی آوازی غیر مذهبی دورهٔ رنسانس است که برای چندین تکخوان و مبتنی بر یک شعر کوتاه که اغلب مضمون عاشقانه دارد نوشته می‌شود. مادریگال، مانند موتت، بافت‌های هوموفونیک و پلی فونیک را با هم می‌آمیزد، اما نقاشی کلام و هارمونی‌های نامتعارف بیشتر در آن به کار گرفته می‌شود. آغاز پیدایش مادریگال به حدود ۱۵۲۰ میلادی در ایتالیا بازمی‌گردد. لوکا مارنتسیو (۱۵۹۹–۱۵۵۳) و کارلو جزوالدو از مادریگال نویسان معروف در ایتالیا بودند. با چاپ یک جلد از مادریگال‌های ترجمه شدهٔ ایتالیایی در لندن در ۱۵۸۸ جوششی ناگهانی در نگارش مادریگال توسط آهنگسازان انگلیسی ایجاد شد و تا حدود سی سال، ساخت مادریگال انگلیسی و دیگر آثار غیر مذهبی آوازی به‌طور پیوسته و بی‌وقفه ادامه یافت. عصر الیزابت (۱۶۰۳–۱۵۳۳) و ویلیام شکسپیر (۱۶۱۶–۱۵۶۴) نه تنها عصر زرین ادبیات انگلیسی، بلکه عصر درخشان موسیقی در انگلستان نیز به‌شمار آمده‌است. جنبش هنری در هر دو زمینه، از ایتالیا آغاز شده بود. هرچند مادریگال انگلیسی نسبت به مادریگال ایتالیایی سبکبال‌تر و شوخ تر است و ملودی و هارمونی آن ساده‌تر است. از مادریگال‌های معروف دوره رنسانس، آنگاه که وستا پایین می‌آمد، اثر تامس ویلکز، یکی از بهترین آفرینندگان مادریگال انگلیسی است.
موسیقی غیر مذهبی در دوره رنسانس > موسیقی آوازی > بالهٔ دورهٔ رنسانس (فا-لا)

گونه‌ای دیگر از موسیقی آوازی غیر مذهبی دورهٔ رنسانس باله (یا فا-لا) است که آوازی همراه با رقص برای چندین تکخوان بوده‌است. باله ساده‌تر از مادریگال است و بر خلاف بسیاری از نمونه‌های موسیقی رنسانس، بافت آن بیشتر هوموفونیک بود. ملودی اصلی آن را زیرترین خط آوازی اجرا می‌کرد. هر بند از شعر آواز، موسیقی یکسانی داشت و هجاهای فا-لا (تلفظ هجاها و نه نت‌های فا و لا) به عنوان برگردان شعر به کار می‌رفت. بالهٔ رنسانس نیز مانند مادریگال از ایتالیا سرچشمه گرفت و از حدود ۱۵۹۵ تا ۱۶۲۰ در انگلستان شکوفایی و رواج فراوان داشت. بالهٔ اکنون ماه گل چیدن است اثر تامس مورلی (۱۶۰۳ – ۱۵۵۷) -آهنگساز انگلیسی که بیشتر به سبب مادریگال‌هایش شهرت دارد- یکی از باله‌هایی است که اجرای آن بیشتر رایج و معمول بوده‌است.
موسیقی غیر مذهبی در دوره رنسانس > موسیقیِ‌سازی

هرچند در دوره رنسانس موسیقیِ‌سازی هنوز شأن و اهمیت موسیقی آوازی را نداشت، اما کم‌کم بر اهمیت آن افزوده می‌شد. نوازندگان، بنا به رسم معمول، به نواختن موسیقی متناسب با آواز یا به همراهی آوازخوانان می‌پرداختند. موسیقی‌سازی حتی تا دهه‌های نخست سدهٔ شانزدهم به میزان زیادی از موسیقی آوازی گرفته می‌شد. گروه‌های سازی، قطعه‌های پلی فونیک آوازیی را می‌نواختند که اغلب در چاپ آن‌ها چنین اشاره‌ای آمده بود: برای خواندن یا نواختن با ساز. کلاوسن، ارگ و لوت سازهایی بودند که توسط تکنوازان برای اجرای تنظیم‌های سادهٔ‌سازی از آثار آوازی به کار برده می‌شدند. به هر حال، در سده شانزدهم، موسیقی‌سازی هر چه بیشتر از قید الگوهای آوازی رها شد و آثاری که ویژهٔ ساز به نگارش درآمده باشند بیشتر شد. آهنگسازان، در نگارش موسیقی برای ارگ یا لوت، بهره‌گیری از توانایی‌های ویژهٔ این سازها را آغاز کردند و فرم‌های خالصِ سازی، مانند تم و واریاسیون، را گسترش دادند. این‌گونه آثارسازی بیشتر برای رقص که تفریح محبوب دورهٔ رنسانس بود، به نگارش درمی‌آمدند. موسیقی رقص توسط گروه نوازندگان یا تکنوازانی مانند کلاوسن یا لوت اجرا می‌شد. از موسیقی رقص، گنجینه‌ای غنی که در سدهٔ شانزدهم به چاپ رسیده بر جا مانده‌است. موسیقیدانان رنسانس میان سازهای قوی و نافذ که مناسب فضای باز بودند، مانند انواع ترومپت و شاوم (سازی دو زبانه و نیایِ اُبوا) و سازهای ملایم و خانگی، مانند انواع لوت و رکوردر (نوعی فلوت قدیمی)، تمایز قائل بودند. در دورهٔ رنسانس، صدای سازها نسبت به آنچه امروزه از آن‌ها می‌شنویم، هموارتر و کمتر درخشان بوده‌است. رکوردرها و ویول‌ها (سازهای زهی-آرشه‌ای) از مهمترین سازهای دورهٔ رنسانس بودند. آهنگسازان رنسانس در قطعات خود سازها را مشخص نمی‌کردند. ممکن بود یک اثر با رکوردرها، ویول‌ها یا بسته به سازهای در دسترس با چندین ساز مختلف اجرا شود. در دورهٔ رنسانس، ارکستر تثبیت شده به معنای امروزی وجود نداشت. از بزرگترین موسیقیدانان غیر مذهبی رنسانس می‌توان تامس ویلکز، تامس مورلی و آندرا گابریلی را نام برد.
هیل ولی

| هیل ولی | هیل ولی |
| --- | --- |
نمای هیل ولی در یونیورسال استودیو: نمای هیل ولی در یونیورسال استودیو
نوع: شهر
افراد برجسته: مارتی مک‌فلای امت براون بیف تنن
اولین حضور: بازگشت به آینده (۱۹۸۵)
هیل ولی (به انگلیسی: Hill Valley) شهری تخیلی در سری فیلم‌های بازگشت به آینده است. در این سه‌گانه چهار زمانه مختلف از این شهر (۱۸۸۵، ۱۹۵۵، ۱۹۸۵ و ۲۰۱۵) را مشاهده می‌کنیم.
نان سوپ

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نان سوپ در رستورانی در تورین ایتالیا: نان سوپ در رستورانی در تورین ایتالیا
نام‌های جایگزین: گریسینی
گونه: نان
خاستگاه: ایتالیا
مواد اصلی: آرد، آب، مخمر
  رسانه: نان سوپ:   رسانه: نان سوپ
نان سوپ (انگلیسی: Breadstick) یا گریسینی (grissini) نوعی نان ترد و بیسکویتی ایتالیایی است که به حالت میله ای درست شده و همراه با سوپ سرو می‌شود. نان‌های «گریسینی» اولین بار در منطقه پیمونت ایتالیا درست شدند. البته در آمریکای شمالی نوعی نان سوپ نرم هم محبوبیت دارد.
این نان می‌تواند انواع مختلفی داشته باشد، از نان‌های ترد و خشک گرفته تا نان‌های نرم و لطیف. در بسیاری از فرهنگ‌ها، نان سوپ بخشی جدایی‌ناپذیر از وعده‌های غذایی است و به عنوان یک غذای جانبی و سیرکننده در کنار سوپ سرو می‌شود.
گاهی اوقات نان سوپ به قطعات کوچک خرد شده و داخل سوپ ریخته می‌شود تا غلظت و طعم آن را افزایش دهد. در برخی موارد هم نان سوپ به صورت تست شده و با کره یا روغن زیتون طعم‌دار می‌شود.
این نان ترد را معمولاً با ادویه‌ها و سبزی‌های مختلف طعم دار می‌کنند. از سیر، زیره، ریحان، جعفری، کنجد، نمک دریا درشت، خشخاش، پنیر پارمزان، تخم کتان و رزماری می‌توانید برای طعم دار کردن نان گریسینی استفاده کنید.
این نان را به حالت کشیده و بلند مانند مداد باریک یا درشت یا به اندازه سیگار برگ فرم می‌دهند و به همراه پیش غذاها سرو می‌کنند.
تاریخچه

اعتقاد بر این است که نان سوپ در سال ۱۶۴۳ میلادی بوجود آمده است. در آن زمان، یک راهب فلورانسی نانی بلند و «به نازکی استخوان» را توصیف کرد که در لانزو تورینزه، شهری در خارج از تورین، پخته می‌شد. با این حال، روایت‌های سنتی می‌گویند که این نان در قرن هفدهم در منطقه پیمونت  توسط نانوائی به نام آنتونیو برونرو از تورین اختراع شد. هدف از تهیه این نان، ایجاد غذایی بود که هضم آن برای دوک ویکتور آمادئوس دوم ساووی که در کودکی مشکلات گوارشی داشت، راحت‌تر باشد.
سرو کردن

در رستوران‌های ایتالیایی، نان سوپ اغلب به عنوان پیش غذا، به ویژه در شکل سنتی خود، همراه با یا به جای نان که معمولاً با همه وعده‌های غذایی ارائه می‌شود، سرو می‌شود. همچنین می‌توان آنها را با موادی مانند پروشوتو ترکیب کرد. به نظر می‌رسد در رستوران‌های ایالات متحده هم وضعیت به همین منوال است. در برخی موارد یا مناطق، ممکن است نان سوپ‌ها بزرگتر از اندازه مداد و به جای سفت بودن، نرم باشند.
در حالی که گریسینی‌های سنتی ساده هستند، در دهه‌های گذشته تولیدکنندگان صنعتی طعم‌ها و شکل‌های دیگری را هم ارائه کرده‌اند. به عنوان مثال می‌توان به زیره، پنیر، مرزنگوش و کنجد، و همچنین گریسینی با بلورهای نمک روی سطح آن اشاره کرد. اینها اغلب به شکل گریسینی‌های نازک سنتی نیستند، بلکه نسخه‌های بزرگتر و ضخیم‌تری هستند که برای ترکیب با مواد و طعم‌های دیگر مناسب‌ترند.
در بسیاری از رستوران‌های آمریکای شمالی، نان سوپ‌ها نرم هستند و اغلب هنگام سرو به عنوان پیش غذا، با کره، سیر و پنیر پوشانده می‌شوند. به عنوان دسر، می‌توان روی آنها را با دارچین، شکر و یخ‌چینه تزئین کرد.
نان سوپ‌های خشک و آماده را می‌توان در فروشگاه‌ها به عنوان یک میان‌وعده سریع یا پیش غذای خانگی، شبیه به کراکر، پیدا کرد. در ایتالیا اغلب آنها را به تنهایی به عنوان میان‌وعده مصرف می‌کنند، اما در ایالات متحده معمولاً با نوعی سس، مانند پنیر، سرو می‌شوند.
دستور پخت دیگری برای نان سوپ به نام "rosquilletas" در والنسیا وجود دارد.
گریسینی خانگی نپخته روی سینی فر، مزه‌دار شده با گیاهان معطر
نان سوپ نرم و پهن در سبد
گریسینی در ظرف مخصوص برای سرو بر سر میز
مایکروسافت آفیس ۲۰۱۹

| 0 | 1 |
| --- | --- |
جهت عقربه‌های ساعت از سمت چپ بالا: مایکروسافت ورد، مایکروسافت اکسل، مایکروسافت اوت‌لوک و مایکروسافت پاورپوینت: جهت عقربه‌های ساعت از سمت چپ بالا: مایکروسافت ورد، مایکروسافت اکسل، مایکروسافت اوت‌لوک و مایکروسافت پاورپوینت
توسعه‌دهنده(ها): مایکروسافت
انتشار اولیه: ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۸ (ایالات متحده آمریکا), ۱ اکتبر ۲۰۱۸ (بریتانیا), ۶ اکتبر ۲۰۱۸ (هند)
سیستم‌عامل: ویندوز ۱۰، ویندوز سرور ۲۰۱۹، مک‌اواس سیرا
پلت‌فرم: آی‌ای-۳۲، X86-64، معماری آرم، برنامه کاربردی وب
در دسترس به: ۱۰۲ زبان
فهرست زبان‌ها کامل (۴۰) : انگلیسی، عربی، بلغاری، چینی (ساده شده)، چینی (سنتی)، کرواتی، چک، دانمارکی، هلندی، استونی، فنلاندی، فرانسوی، آلمانی، یونانی، عبری، هندی، مجارستانی، اندونزیایی، ایتالیایی، ژاپنی، قزاق، کره ای، لاتین، لیتوانیایی، مالایی (لاتین)، نروژی بوکملل، لهستانی، پرتغالی (برزیل)، پرتغالی (پرتغال)، رومانیایی، روسی، صربی (لاتین، صربستان)، اسلواکی، اسلوونیایی، اسپانیایی، سوئدی، تایلندی، ترکی، اوکراینی، ویتنامی  جزئی (۵۱): (بنگلادش)، بنگلا (هند بنگالی)، باسک (باسک)، بلاروس، بوسنی (لاتین)، کاتالان، داری، فیلیپینی، گالیسی، گرجی، گجراتی، ایسلندی، ایرلندی، کانادهای، خمر، کیسهواحیلی، کنکنی، قرقیزستان، لوگزامبورگ، مقدونیه (FYRO مقدونیه)، مالایی، مالتی، موری، مارتاتی، مغولی (سیریلیک)، نپالی، نروژی نینورسک، ادیا، فارسی (فارسی)، پنجابی (گورموحی)، کوچهوایی، اسکاتلندی، صربی (سیریلیک، بوسنی و هرزگوین)، صربستان (سیریلیک، صربستان)، سندی (عربی)، سینهالا، تامیل، تاتار (سیریلیک)، تلوگو، ترکمن (لاتین)، اردو، اویغور، ازبک (لاتین)، والنسیا، ولز : فهرست زبان‌ها کامل (۴۰) : انگلیسی، عربی، بلغاری، چینی (ساده شده)، چینی (سنتی)، کرواتی، چک، دانمارکی، هلندی، استونی، فنلاندی، فرانسوی، آلمانی، یونانی، عبری، هندی، مجارستانی، اندونزیایی، ایتالیایی، ژاپنی، قزاق، کره ای، لاتین، لیتوانیایی، مالایی (لاتین)، نروژی بوکملل، لهستانی، پرتغالی (برزیل)، پرتغالی (پرتغال)، رومانیایی، روسی، صربی (لاتین، صربستان)، اسلواکی، اسلوونیایی، اسپانیایی، سوئدی، تایلندی، ترکی، اوکراینی، ویتنامی  جزئی (۵۱): (بنگلادش)، بنگلا (هند بنگالی)، باسک (باسک)، بلاروس، بوسنی (لاتین)، کاتالان، داری، فیلیپینی، گالیسی، گرجی، گجراتی، ایسلندی، ایرلندی، کانادهای، خمر، کیسهواحیلی، کنکنی، قرقیزستان، لوگزامبورگ، مقدونیه (FYRO مقدونیه)، مالایی، مالتی، موری، مارتاتی، مغولی (سیریلیک)، نپالی، نروژی نینورسک، ادیا، فارسی (فارسی)، پنجابی (گورموحی)، کوچهوایی، اسکاتلندی، صربی (سیریلیک، بوسنی و هرزگوین)، صربستان (سیریلیک، صربستان)، سندی (عربی)، سینهالا، تامیل، تاتار (سیریلیک)، تلوگو، ترکمن (لاتین)، اردو، اویغور، ازبک (لاتین)، والنسیا، ولز 
نوع: نرم‌افزار اداری
مجوز: نرم‌افزار مشروط
وبگاه: products.office.com/en-us/get-started-with-office-2019
مایکروسافت آفیس ۲۰۱۹ یک مجموعه نرم‌افزار اداری است که پس از مایکروسافت آفیس ۲۰۱۶ توسط شرکت مایکروسافت منتشر شده‌است. این مجموعه در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۸ برای سیستم عامل‌های ویندوز ۱۰ و مک‌اواس در دسترس عموم قرار گرفته‌است. برخی از ویژگی‌هایی که قبلاً تنها برای مشترکین آفیس ۳۶۵ قابل استفاده بود، در این نسخه موجود است.
تاریخچه

در تاریخ ۲۷ آوریل ۲۰۱۸ مایکروسافت پیش‌نمایش تجاری مایکروسافت آفیس ۲۰۱۹ را برای ویندوز ۱۰ و در ۱۲ ژوئن ۲۰۱۸ یک پیش نمایش برای مک‌اواس منتشر کرد.
ویژگی‌های جدید نسبت به نسخه ۲۰۱۶

مایکروسافت آفیس ۲۰۱۹ شامل بسیاری از ویژگی‌های که قبلاً از طریق آفیس ۳۶۵ قابل دسترس بود، است. دیگر ویژگی‌های جدید در این نسخه، بهبود ویژگی‌های رایانش با قلم، ویژگی‌های انیمیشنی جدید در مایکروسافت پاورپوینت شامل ویژگی‌های مورف و بزرگنمایی، فرمول‌ها و نمودارهای جدید در مایکروسافت اکسل برای تجزیه و تحلیل داده‌ها می‌باشد.
مایکروسافت وان‌نوت از این مجموعه حذف شده‌است و با مایکروسافت وان‌نوت موجود در برنامه‌های کاربردی ویندوز ۱۰ جایگزین شده‌است. البته امکان نصب مایکروسافت وان‌نوت نسخه ۲۰۱۶ به صورت یک انتخاب اختیاری در این نسخه وجود دارد.
برای کاربران مک‌اواس، ویژگی‌هایی مثل حالت فوکوس به ورد، نقشه‌های ۲ بعدی به مایکروسافت اکسل و ویژگی‌های مورف، پشتیبانی از اس‌وی‌جی و خروجی با وضوح ۴کی به پاورپوینت اضافه شده‌است.
سیستم مورد نیاز

مایکروسافت آفیس ۲۰۱۹ تنها بر روی سیستم‌عامل‌های ویندوز ۱۰، ویندوز ۱۱، ویندوز سرور ۲۰۱۹ یا مک‌اواس سیرا نصب و اجرا می‌شود. نصب نرم‌افزارهای شرکت مایکروسافت از طریق سایت مایکروسافت امکان‌پذیر است، اما مجموعه آفیس از سال ۲۰۱۸ برای کاربران مک‌اواس از طریق فروشگاه مک اپ قابل دسترس است.
پیمان آپامئا

نقشه آسیای کوچک پس از معاهده آپامئا، با دستاوردهای پرگامون (آبی روشن) و رودس (سبز روشن)
«معاهده آپامئا» یک پیمان صلح بود که در سال ۱۸۸ پیش از میلاد بین جمهوری روم و آنتیوخوس سوم، فرمانروای امپراتوری سلوکی منعقد شد و به جنگ روم و سلوکی پایان داد. این معاهده پس از پیروزی رومیان در نبرد ترموپیل (در ۱۹۱ پیش از میلاد) و نبرد ماگنزیا (در ۱۹۰ پیش از میلاد) و پس از پیروزی نیروی دریایی روم و رودیان بر نیروی دریایی سلوکی در نبرد دریایی میونسوس انجام شد.
شرایط معاهده

به گفته آپیان این معاهده، آنتیوخوس سوم را موظف می‌کرد که اروپا و کل آسیا را در غرب کوه‌های توروس رها کند. او مجبور شد تمام فیل‌های جنگی را که در اختیار داشت تسلیم کند و به منظور تحت کنترل نگه داشتن رعایای خود به دوازده کشتی جنگی محدود شد، اما در صورت حمله به او اجازه ساخت بیشتر داشت. آنتیوخوس از استخدام مزدوران «شمال توروس» (یعنی از سرزمین‌هایی که به تازگی به متحدان رومی پرگامون و رودس واگذار شده) و پذیرش فراریان از همان منطقه منع شد. آنتیوخوس مجبور شد بیست گروگان بدهد که کنسول روم آنها را انتخاب می‌کرد. گروگان‌ها به جز پسر آنتیوخوس، باید هر سه سال عوض شوند.
در آینده، او هیچ فیل جنگی نگهداری نخواهد کرد و هزینه جنگ کنونی را که به حساب او متحمل شده‌است، ۵۰۰ تالنت کمترین و ۲۵۰۰ تالنت بیشترین زمانی که سنای روم معاهده را تصویب کرد، بپردازد و ۱۲۰۰۰ دیگر را به صورت قسط سالانه به طول دوازده سال، به رم تحویل داده شود. او همچنین مجبور شد تمام اسیران و فراریان را به دشمنان خود و به یومنس دوم پادشاه پرگامون، هر آنچه از دارایی‌هایی که با توافق با آتالوس اول پدر یومنس به دست آورده بود، تسلیم کند.
روم کنترل بخش بزرگی از آسیای صغیر را به یومنس سپرد. آنتیوخوس منطقه کیلیکیه را حفظ کرد، در حالی که بیشتر لیکیه و کاریا بخشی از مستعمره رودیان شدند. پادشاهان هلنیستی عموماً برای تمام عمر خود هر معاهده‌ای را که امضا کرده بودند به دلیل افتخار می‌پذیرفتند. از سوی دیگر، وارثان آنها احساس افتخار نمی‌کردند که معاهدات امضا شده توسط اسلاف خود را بپذیرند. به نظر می‌رسد که شرایط دریایی این معاهده به حالت تعلیق درآمده است، اما سایر شرایط باقی مانده‌است.
این معاهده که در آپامئا در فریگیه رسمیت یافت، به رومیان اجازه داد تا هژمونی سیاسی خود را تا شرق دریای مدیترانه گسترش دهند. اما در این زمان قدرت روم هنوز غیرمستقیم بود و روم به ظرفیت خود برای متحد شدن با قدرت‌های درجه دوم مانند پرگامون و رودس وابسته بود.
نفوذ بعد

روم از تهدید یک جنگ مجدد استفاده کرد تا قدرت سلوکی را از استقرار مجدد خود در منطقه بازدارد. در جنگ ششم سوریه، روم اصرار داشت که سلوکیان پس از اشغال بیشتر مصر و قبرس در سال ۱۶۸ پیش از میلاد، امپراتوری بطلمیوسی را رها کنند. پادشاه سلوکی آنتیوخوس چهارم با اکراه پذیرفت. پولیبیوس در تاریخ خود گزارش می‌دهد که در اواخر سال ۱۶۲ پیش از میلاد، یک هیئت رومی از انطاکیه بازدید کرد و از این معاهده به عنوان بهانه‌ای استفاده کرد تا فیل‌های جنگی سلوکی را از پا درآورد و کشتی‌های سلوکی را به عنوان ناقض شرایط معاهده نابود کند.
ناحیه پیمان نامه
متروی آلماتی

متروی آلماتی (قزاقی: Алматы метрополитені; روسی: Алматинский метрополитен) یک شبکهٔ قطار شهری در شهر آلماتی، پرجمعیت‌ترین شهر کشور قزاقستان است. خط اول این شبکه پس از حدود ۲۳ سال عملیات ساخت‌وساز، سرانجام در ۱ دسامبر ۲۰۱۱ میلادی افتتاح شد. در ۱۸ آوریل ۲۰۱۵ میلادی نیز ۲٫۹-کیلومتر (۱٫۸-مایل) و ۲ ایستگاه جدید به شبکه اضافه شد.
شبکهٔ متروی آلماتی پس از متروی تاشکند در کشور ازبکستان، دومین شبکهٔ مترو در آسیای مرکزی و شانزدهمین در شوروی سابق محسوب می‌شود.