ازل
خلاص داستان > فصل دوم

یک شرور جدید ظاهر شده‌است که ارتباطات قوی‌تری از رامیز دارد و قدرتمندترین مرد ترکیه محسوب می‌شود: کنان بیرکان (هالوک بیلگینر). همچنین مشخص شد که رامیز و کنان ۳۰ سال پیش دوست صمیمی بودند و به دلیل عشق مشترکشان، سلما (نورهان اوزنن)، به شدت از هم جدا شده بودند. اگرچه رامیز واقعاً عمر/ازل را به عنوان پسرش دوست داشت، یکی از دلایلی که او را بزرگ کرد این بود که یک دست راست خوب و قابل اعتماد ایجاد کند که به او در مبارزه با کنان کمک کند. برای این منظور شروع به آموزش افرادی کرد که انتخاب می‌کرد، اما تا زمانی که عمر را ملاقات نکرد موفق نبود. عمر مرد مناسبی برای رامیز دایی با میل او به انتقام بود.
رامیز کارائسکی مرد شجاعی بود که در سال ۱۹۷۱ به استانبول آمد. او در این سریال با هوش، تجربه زندگی و حفظ رقابت در خط مقدم خود برجسته است. از ویژگی‌های غالب او می‌توان به شخصیت شجاع و صادق او اشاره کرد. او دارای روشنفکری است که در سایر قلدرها رایج نیست. رامیز که با آمدن به استانبول سعی می‌کرد همه‌چیز را با قدرت مچ دست اداره کند، در مدت جدایی از کنان متوجه شد که دانش نیز لازم است و در این بین شروع به پیشرفت کرد. ارزشمندترین دارایی او در زندگی تنها فرزندش دخترش آزاد است که از کشتار کنان جان سالم به در برد.
در فصل دوم بیشتر به گذشته رامیز پرداخته شد و حساب و کتاب او با کنان بیرکان بزرگترین دشمن امروزی‌اش بیان شد.
رامیز کارائسکی با هدف مالکیت استانبول، غازی عینتاب را ترک کرد و در سال ۱۹۷۱ با قطار به استانبول رسید. از همان روز اول به کنان بیرکان که در ایستگاه دچار مشکل شده بود کمک کرد. کنان فرزند یک خانواده ثروتمند بود اما می‌خواست از خانواده دور شود. رامیز از سوی دیگر می‌خواست استانبول را فتح کند. پس از اولین برخورد، کنان شروع به دنبال کردن رامیز کرد.
رامیز این کار را در کنار قلدرهای بزرگی که بر استانبول حکومت می‌کردند آموخت و از آموخته‌هایش علیه آن‌ها استفاده کرد. او ابتدا جای ژیلت احمد را گرفت و سپس دست راست هایراتلی (سائیت دومان) شد، اما به زودی هایراتلی با او به مشکل خورد. او از خونریزی خود در غازی عینتاب که رامیز در آن بود گفت، رامیز کسی بود که از درگیری جان سالم به در برد، بنابراین جنگ سرد آغاز شد. سپس با کمک رامیز، کنان و سلما، کارا جلال را حذف کرد و صحنه‌ای را در محل هایراتلی خلق کرد. در همان زمان خانواده کنان در تلاش بودند تا او را پس بگیرند. او با هایراتلی، که معتقد بود اگر رامیز از معادله حذف شود، کنان بازخواهد گشت، همکاری کرد. در نتیجه وقایع، کنان هایراتلی را کشت. رامیز شروع به پنهان کردن کنان در خارج از شهر کرد.
چهل سال پیش مردی اینجا پیاده شد. یک چمدان در دست، یک چاقو در جیبش، همین. تنها بود، همه دنیا به او می‌گفتند تو نمی‌توانی، می‌گفتند نمی‌توانی وارد اینجا شوی. وارد شد. به او گفتند تو نمی‌توانی اینجا بمانی. ماند. به او گفتند تو یک فقیر روستایی هستی، می‌خواهی خودت به قله این دنیای بزرگ بروی؟ نمی‌توانی. توانست.
در دوره‌ای که کنان مجبور بود مخفی شود، رامیر زمان بیشتری را با سلما که از اولین ملاقات با او دوستش داشت، گذراند و شروع به نزدیک شدن کرد. چون احساس می‌کرد دارد به کنان خیانت می‌کند، کازینو را به او واگذار کرد و به تجارت اسلحه روی آورد. هم احساسات رامیز و هم کنان نسبت به سلما بزرگترین عامل شکاف بین آن‌ها بود. رامیز مدتی از هر دوی آن‌ها دور ماند، زندگی خود را در کنار خانواده سپری کرد، اما نتوانست عشق خود را به سلما فراموش کند.
در زمانی که رامیز با خانواده خود زندگی می‌کرد، سلما زندگی را با کنان آغاز کرد و آنها مقدمات ازدواج را آغاز کردند. رامیز با اجبار سلما متوجه شد که پشت این تصمیم ازدواج چه اتفاقی افتاده است. کنان به سلما تجاوز کرد و او را مجبور به ازدواج کرد. به همین دلیل به عروسی حمله کرد و در درگیری مجروح شد. او می‌خواست سلما را با برادر کنان که قبل از درگیری اسیر شده بود، مبادله کند. وقتی کنان سلما را انتخاب کرد، رامیز برادر کنان، سلیم را کشت و در همان زمان، سلما کنان را مجروح کرد و نزد رامیز فرار کرد.
کنان در مقابل همه دارایی رامیز را در طول این سال‌ها گرفت و فرزندانش را کشت و او را به زندان انداخت. از طرفی رامیز سال‌ها از کنان پنهان می‌کرد که بچه دارد. کنان و رامیز اگرچه دشمنان همیشگی بودند، اما تا آخرین لحظه به عشق و احترام یکدیگر ادامه دادند. رامیز عمر، یعنی ازل را آماده کرد تا پس از سال‌ها دوباره قوی‌تر مقابل کنان بایستد.
رامیز همچنین به ازل قول داده بود: «اگر زودتر بروم، تو آنچه را که لازم است انجام می‌دهی»، در قسمت شصت و یکم سریال، دخترش آزاد طبق نقشه‌ای که چنگیز آتای کشیده بود، ربوده شد. پس از آن تصمیم گرفت برای آخرین بار با کنان بیرکان تسویه حساب کند. در این جدال اگرچه او توانست از درگیری مسلحانه همراه ازل بایراکتار با افراد کنان جان سالم به در ببرد، اما به دلیل عدم استفاده از جلیقه ضدگلوله جان خود را از دست داد. در حالی که دخترش آزاد زنده مانده بود، با تماشای استانبول برای آخرین بار با ازل که او را به عنوان پسرش می‌دید، از سریال خداحافظی کرد.
من وقتی تو را برای اولین بار دیدم عمر، تو را برای اینکه برایم بمیری انتخاب نکردم خواهرزاده، انتخابت کردم تا وقتی میروم همراهی‌ام کنی پسرم
در قسمت شصت و هشتم سریال، ازل با نقشه‌ای بی‌نقص با همکاری چنگیز، علی و عیشان، کنان را کشت و رامیز و کنان را دوباره به هم رساند.
همانطور که فصل دوم و آخر به سمت پایان نهایی پیش می‌رود، طرح به سرعت جلو می‌رود و شخصیت‌های اصلی تقریباً در هر قسمت از بین می‌روند. در قسمت آخر (۷۱) تنها بازمانده‌ها ازل، عیشان، پسر کوچکشان جان، مادر و پدر ازل، علی، همسرش (دختر رامیز) آزاد، پسر بچه‌شان با نام مستعار «تفو» (به یاد دست راست و دوست عزیز درگذشته علی نامگذاری شده است)، باده (عاشق کوتاه مدت ازل) و شبنم بیوه توفیک هستند. ازل که پس از به پایان رسیدن انتقامش می‌خواست دوباره عمر باشد، به کمک علی شروع به تغییر رفتار و شخصیت خود می‌کند. او دوباره مانند عمر رفتار می‌کند و لباس می‌پوشد و به دیدن پدر و مادر خود می‌رود. با وجود اینکه عیشان علاقه دارد دوباره با عمر باشد، او ابتدا علاقه خود به عیشان را انکار می‌کند و می‌خواهد با باده باشد، اما وقتی رویای خود را برای باده تعریف می‌کند، باده می‌گوید که در رویایی که ازل تعریف می‌کند، باده جایی ندارد و به جای او عیشان است. همچنین ازل وقتی حرف‌های پسرش جان به دختر مورد علاقه‌اش را می‌شنود که می‌گوید «عشق غیرممکن وجود ندارد»، به این درک می‌رسد که برای عمر شدن باید عیشان را دوست داشته باشد. ازل (عمر) و عیشان دوباره به هم رسیدند، اما چنگیز که دیوانه‌وار حسودی می‌کرد، به عیشان تجاوز کرد و نزدیک بود او را بکشد و به پلیس گزارش داد که ازل این کار را انجام داده است. در حالی که عیشان در بیمارستان در وضعیت وخیمی قرار داشت، اعلام کرد که این چنگیز بود که با او این کار را کرد، نه ازل. در همین حین ازل و علی چنگیز را پیدا کردند و او را کشتند. ازل سپس به بیمارستان بازگشت و پزشکان گفتند که عیشان تنها چند ساعت دیگر زنده است. او می‌خواست در آغوش عمر بمیرد.
در یک پایان مبهم و متافیزیکی، ازل و عیشان در قطار سفر می‌کنند، در حالی که عیشان با چشمان بسته و مرده به نظر می‌رسد. ازل سپس مقداری مایع از حلقه‌ای می‌نوشد که رامیز به او دستور داده بود «هرگز دستش نیندازد» (یعنی آنچه داخل آن است را ننوشد) مگر اینکه برای زندگی جدید آماده باشد. چشم های ازل هم بسته می‌شود و به عیشان می‌گوید که با او خواهد بود و بهار منتظر آن‌هاست. دوربین سایر مسافران قطار، دوستان و خانواده درگذشته عمر و عیشان، از جمله رامیز، بهار و برادر کوچکتر ازل، مرت را نشان می‌دهد.
در صحنه پایانی مرد جوانی سوار بر موتور سیکلت به فانوس دریایی نزدیک می‌شود و به نگهبان می‌گوید: آمدم پدرم را ببینم. وقتی از مرد جوان خواسته شد خود را معرفی کند، می‌گوید که او جان اوچار، پسر عمر است. وقتی او به در نزدیک می‌شود، دوربین سایه مردی را نشان می‌دهد که در را باز می‌کند و با ژست سرش را می‌خاراند، درست مثل عمر/ازل. مخاطب شروع به تعجب می‌کند که واقعاً چه اتفاقی افتاده است: آیا ازل با عیشان در آن قطار مرد یا زنده ماند؟ آیا مایع داخل حلقه سمی بود؟ صحنه قطار واقعی بود یا خیالی؟