سفر اکتشافی آمونسن به قطب جنوب
پیامدها > چشم‌انداز تاریخی

حضور آمونسن و ویستینگ بر عرشهٔ کشتی هوایی نورج در ۱۲ مه سال ۱۹۲۶ باعث شد تا تبدیل به اولین مردانی شوند که توانستند هر دو قطب شمال و جنوب را مشاهده نمایند.
بقایای بازمانده از کشتی ماود، در کمبریج بی، نوناووت (کانادا) که آمونسن با کمک آن توانست آب‌های قطبی شمال را کاوش کند
با شروع جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴، آغاز رانِش به نقطه مرکزی قطب شمال از جانب آمونسن — که سفر اکتشافی قطب جنوب به عنوان مقدمه و پیش‌زمینه‌ای برای آن در نظر گرفته می‌شد — تا ژوئیه ۱۹۱۸ به تعویق افتاد. پس از آن، وی با کشتی ماود، عزیمت کرد و ۷ سال آینده را در آب‌های قطب شمال، به سیاحت پرداخت. کشتی ماود، با وجود آنکه بر روی نقطهٔ مرکزی قطب شمال جغرافیایی رانِش نکرد، اما در جریانِ رقابت تنگاتنگِ کاوش شمالگان، چهارمین کشتی‌ای است که توانسته از راه‌گذر دریایی شمال عبور نماید. پیش از آن، آدولف اریک نوردنسکیولد، در قالب مأموریت اکتشافی وگا و همچنین، یخ‌شکن‌های روسی تایمیر و وایگاش، توانسته بودند که از مسیر موصوف، عبور نمایند. آمونسن در سال ۱۹۲۳، مأموریت اکتشافی را ترک کرد. سال‌های باقیمانده از زندگی وی، عمدتاً به اکتشاف‌های هوایی قطبی اختصاص یافت. در ۱۲ مه سال ۱۹۲۶، همراه با لینکلن الزورت و اومبرتو نوبیل و به وسیلهٔ کشتی هوایی نورج، بر فراز نقطهٔ مرکزی قطب شمال پرواز کرد. ویستینگ نیز در این سفر، همراه آمونسن بود. حضور این دو سیاح در عرشهٔ این کشتی هوایی باعث شد تا تبدیل به اولین مردانی شوند که توانسته‌اند هردو قطب شمال و جنوب را مشاهده نمایند. در سال ۱۹۲۸، آمونسن، در حالی که تلاش می‌کرد تا اومبرتو نوبیلِ مفقودشده از آخرین سفر اکتشافی‌اش را بیابد، با کشتی هوایی خود در دریاهای میان نروژ و اسپیتس‌برگن ناپدید شد.
آمونسن برنامه‌اش را برای رانش در میان رانه‌یخ‌های قطبی شمال، با ۴ مردی که همراه او به نقطهٔ مرکزی قطب جنوب رسیده بودند، در میان گذاشت. بیولاند و هاسل پیشنهاد وی را رد کردند. در حقیقت، این دو نفر، در هیچ ماجراجویی قطبی دیگری شرکت نجستند. برخلاف این دو نفر، هانسن و ویستیگ، این پیشنهاد را پذیرفتند. هنگامی که آمونسن، مأموریت اکتشافی را ترک کرد، ویستینگ رهبری آن را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۳۶، ویستینگ به عنوان کاپیتان کشتی فِرام در آخرین سفرش به اسلو انتخاب شد. کشتی موصوف، پس از این سفر، بازنشسته و تبدیل به کشتی‌موزه شد. یوهانسن که پس از بازگشت از سفر قطبی جنوب، در سروسامان دادن به زندگی عادی‌اش ناکام مانده بود، منزوی و به دور از ارتباط با سایرین ماند. او از مباحثه دربارهٔ تجربیات یا اختلافات خودش با رهبر گروه [آمونسن] خودداری کرد و به زندگی پر از افسردگی و تنگدستی افتاد. سرانجام، در ۴ ژانویه سال ۱۹۱۳، هنگامی که در اقامتگاه خودش در اسلو حضور داشت، با شلیک اسلحه به زندگی‌اش خاتمه داد.
افسانه‌ها و اسطوره‌های ایجادشده پیرامون اسکات، تا ربع قرن مانده به پایان سدهٔ بیستم ادامه داشت و سپس، هنگامی که مشخص شد شکست گروه مکتشف انگلیسی، تا اندازهٔ زیادی نتیجهٔ اشتباهات خود رهبر گروه [اسکات] بوده است، این افسانه‌ها و اسطوره‌ها عوض شد و جای خودش را به «اشتباه‌کار قهرمان» داد. استفانی بارچفسکی — مورخ فرهنگی — اظهار می‌دارد: «این تجسم‌سازی جدید، به اندازهٔ تعریف و تجسم قبلی که او را فراتر از هر نقدی می‌دانست، استدلالی غلط و سفسطه‌آمیز است.» در اوایل سدهٔ بیستم، مورخان تاریخی، توضیحات منطقی‌تری برای مصائب اسکات ارائه کرده‌اند و همین موضوع باعث شد تا از میزان انتسابِ بی‌کفایتی به وی کاسته و بر میزان نیکیِ شهرتش افزوده گردد. توجه مجدد به اسکات، دستاوردهای آمونسن را نیز برجسته کرده است. بارچفسکی در این زمینه می‌نویسد: «آمونسن و مردانش به دلیل تلفیقی از چند چیز از جمله، برنامه‌ریزی عالی، تجربه و تعامل طولانی با سگ‌های سورتمه، اسکی و در نهایت، پایداری و استقامت بدنی چشمگیر توانستند به قطب برسند.» دایانا پرستون در گزارش خود از سفر اسکات اشاره می‌کند: «اساس موفقیت آمونسن، به خوبی قابل برشمردن است. او [آمونسن] بر روی هدفی واحد که همانا رسیدن به قطب بود، تمرکز داشت؛ در حالی که اسکات، گوئی اجبار داشت که ادعاهای رقبای مکتشف قطبی را در کنار دانش علمی برای رسیدن به قطب، با یکدیگر تطبیق دهد.» او در ادامه خاطرنشان می‌کند: «آمونسن، یک حرفه‌ای عمل‌گرا و با تجربه بود، با دقت برنامه‌ریزی کرد و تمام درس‌هایی را که در سفرهای قطبی شمال فرا گرفته بود، به کار بست .. به طور انحصاری، بر وسایل حمل و نقل آزمایش‌شده تکیه داشت و بدون احساس عاطفی، از کاراک (پتانسیل) غذایی آنها بهره‌برداری می‌کرد؛ به طور مشابه، در مدیریت مردانش نیز، کارآمد و بی‌عاطفه بود.» ایستگاه قطب جنوب آمونسن–اسکات — پایگاه علمی ایالات متحده در قطب جنوب که در سال ۱۹۵۷ میلادی تأسیس شد — برای گرامیداشت یاد و خاطرهٔ این دو مکتشف پیشگام قطبی، به نام آنها منتسب شد. در مقاله‌ای که ۱۰۰ سال پس از سفر آمونسن منتشر شد، محققان ادعا کردند که چادر و پرچم‌های برافراشته‌شده توسط گروه آمونسن در حدود فاصلهٔ ۱ دقیقهٔ عرض جغرافیایی شمال قطب جنوب، در زیر ۱۷ متر (۵۶ فوت) یخ مدفون شده‌اند.