گیاه‌پارچ‌ها
شرح

گونه‌های گیاه‌پارچ معمولاً از یک سیستم ریشه‌ای کم‌عمق و یک ساقه سرپایی یا بالارونده، اغلب با چندین متر طول تا ۱۵ متر یا بیشتر و معمولاً ۱ سانتی‌متر قطر یا کمتر تشکیل شده‌اند، اگرچه ممکن است در چند گونه ضخیم‌تر باشد مانند گیاه‌پارچ دودندان. از ساقه‌ها، برگ‌های متناوب و شمشیری شکل با تمام حاشیه برگ‌ها بیرون می‌آیند. امتداد نوار میانی (پیچک)، که در برخی گونه‌ها به بالا رفتن کمک می‌کند، از نوک برگ بیرون زده‌است. در انتهای پیچک، پارچ تشکیل می‌شود. پارچ به‌عنوان یک جوانه کوچک شروع می‌شود و به تدریج گسترش می‌یابد و یک تله کروی یا لوله‌ای شکل را تشکیل می‌دهد. این اشکال می‌توانند فلوت شامپاین یا کاندوم مورد استفاده نادرست را تداعی کنند.
تله حاوی مایعی از تولید خود گیاه است که ممکن است آبکی یا چسبناک‌تر باشد و برای غرق کردن طعمه استفاده می‌شود. این مایع حاوی زیست‌بسپار گران‌روکشسان است که ممکن است برای نگهداری حشرات در تله‌های بسیاری از گونه‌ها حیاتی باشد. مایع گران‌روکشسان موجود در پارچ‌ها به‌ویژه در نگهداری حشرات بالدار مؤثر است. راندمان به دام انداختن این سیال، حتی زمانی که به‌طور قابل توجهی توسط آب رقیق می‌شود، بالا باقی می‌ماند، همان‌طور که به ناچار در شرایط مرطوب اتفاق می‌افتد. قسمت پایینی تله شامل غده‌هایی است که مواد مغذی را از طعمه‌های گرفته شده جذب می‌کند. در امتداد قسمت داخلی بالای تله یک پوشش صاف و مومی شکل وجود دارد که فرار طعمه را تقریباً غیرممکن می‌کند.
اطراف ورودی تله ساختاری به نام پریستوم (Peristome) است که لغزنده و اغلب کاملاً رنگارنگ است و طعمه را به خود جذب کرده اما جای پای ناایمنی ارائه می‌دهد. اثربخشی گرفتن شکار در پریستوم در محیط‌های مرطوب بیشتر می‌شود، جایی که تراکم ممکن است باعث ایجاد یک لایه آب نازک بر روی سطح پریستوم شود. سطح لغزنده پریستوم باعث می‌شود حشرات به آب پیمایش یا لغزش و سقوط به داخل پارچ افتند. در بالای پریستوم یک کلاهک وجود دارد. در بسیاری از گونه‌ها این امر مانع از رقیق شدن مایعات درون پارچ توسط باران می‌شود، زیرا سطح زیرین آن ممکن است حاوی غدد شهد باشد که طعمه را جذب می‌کنند.
گونه‌های گیاه‌پارچ معمولاً دو نوع پارچ تولید می‌کنند که به دوشکلی برگ معروف است. تله‌های بزرگ و پایینی که معمولاً روی زمین می‌نشینند در نزدیکی پایه گیاه ظاهر می‌شوند. پارچ‌های بالایی یا هوایی معمولاً کوچکتر و رنگ‌های متفاوتی دارند و دارای ویژگی‌های متفاوتی با پارچ‌های پایینی دارند. پارچ‌های بالایی معمولاً با رسیدن گیاه به بلوغ و بلندتر شدن گیاه شکل می‌گیرند. برای ثابت نگه داشتن گیاه، پارچ‌های بالایی اغلب یک حلقه در پیچک تشکیل می‌دهند و به آن اجازه می‌دهند تا به اطراف تکیه‌گاه نزدیک خود بپیچند. در برخی گونه‌ها مانند گیاه‌پارچ رافلز، طعمه‌های مختلف ممکن است توسط دو نوع پارچ جذب شود. این ریخت‌شناسی متنوع نیز اغلب شناسایی گونه‌ها را دشوار می‌کند.
طعمه معمولاً از حشرات تشکیل شده‌است، اما بزرگ‌ترین گونه‌ها همچون گیاه‌پارچ راجا و گیاه‌پارچ رافلز ممکن است گاهی مهره‌داران کوچکی مانند موش و مارمولک را بگیرند. سوابقی از گیاهان زراعی که پرندگان کوچک را به دام می‌اندازند، ساخته شده‌است. گل‌ها در نژادها در گل‌آذین خوشه‌ای یا به ندرت در پانیک (Panicle) با گل‌های نر و ماده روی گیاهان جداگانه دیده می‌شوند. سه گونه دارای روابط همزیستی با حشره‌خواران درختی هستند که شهد تولید شده توسط گیاه را می‌خورند و در پارچ‌ها مدفوع می‌کنند و مواد مغذی ارزشمندی را فراهم می‌کنند.
گیاه‌پارچ‌ها توسط حشرات گرده‌افشانی می‌شوند، عوامل اصلی آن مگس‌ها (از جمله مگس‌های لاشه، مگس‌ریزه و پشه‌ها)، بیدها، زنبورها و پروانه‌ها هستند. بوی آنها می‌تواند از شیرین تا کپک‌زده یا قارچ مانند باشد. بذر معمولاً در یک کپسول چهار طرفه تولید می‌شود که ممکن است حاوی ۵۰ تا ۵۰۰ بذر توزیع شده در باد باشد که از یک رویان مرکزی و دو بال (در هر طرف یک بال) تشکیل شده‌است (اگرچه گیاه‌پارچ پرویلی متفاوت است).
این جنس از نظر زیست‌شناسی سلولی دیپلوئید است و همه گونه‌های مورد مطالعه دارای تعداد کروموزوم ۲n=۸۰ هستند. تصور می‌شود که این عدد بالا منعکس کننده پالئوپلوئیدی (Paleopolyploidy) است (احتمالاً 8x یا 16x).