stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
هدف‌گیری با کمک هوش مصنوعی توسط اسرائیل در نوار غزه
پیشینه فن آوری

هوش مصنوعی برخلاف نامش، توانایی تفکر یا هوشیاری را ندارد. بلکه سیستم‌هایی هستند که برای انجام وظایفی طراحی شده‌اند که معمولاً انسان‌ها با استفاده از توانایی‌های شناختی خود انجام می‌دهند. گاسپل از یادگیری ماشینی استفاده می کند که در آن به هوش مصنوعی مسئولیت تشخیص الگوها در مجموعه داده های گسترده (مانند تصاویر بافت های سرطانی، عکس هایی که حالات چهره را نشان می دهند، یا فیلم های نظارتی اعضای حماس که توسط تحلیلگران انسانی شناسایی شده اند) واگذار می شود و متعاقباً آن الگوها را در داده های جدید جستجو می کند.
منابع اطلاعاتی مورد استفاده گاسپل نامشخص است. با این حال، اعتقاد بر این است که داده های نظارتی گسترده از منابع مختلف را با هم ترکیب می کند. توصیه ها از تشخیص الگو به دست می آیند. فردی که شباهت های کافی را با افراد دیگری که به عنوان جنگجویان دشمن طبقه بندی می شوند نشان می دهد نیز ممکن است به عنوان یک جنگجو تعیین شود. Heidy Khlaaf، مدیر مهندسی AI Assurance در شرکت امنیت فناوری Trail of Bits، توسط NPR هوش مصنوعی در رابطه با مناسب بودن برای این کار مورد اشاره قرار گرفت. او اظهار داشت که «الگوریتم‌های هوش مصنوعی به‌طور دارای نقص ایمنی هستند و نرخ خطای بالایی را در برنامه‌هایی که نیاز به دقت، دقت و ایمنی دارند، نشان می‌دهند». بیانکا باگیارینی، مدرس مرکز مطالعات استراتژیک و دفاعی دانشگاه ملی استرالیا، اظهار داشت که هوش مصنوعی «در محیط‌های قابل پیش‌بینی که در آن مفاهیم عینی، به طور منطقی پایدار و از لحاظ درونی سازگار هستند، مؤثرتر هستند». او چالش تمایز قائل شدن بین جنگجویان و غیر جنگجویان را برجسته کرد، وظیفه ای که حتی انسان ها اغلب برای به انجام رساندن آن تلاش می کنند. خلف تأکید کرد که تصمیمات اتخاذ شده توسط چنین سیستمی کاملاً متکی به داده هایی است که بر اساس آن آموزش دیده است. این تصمیمات از استدلال، شواهد واقعی یا علت و معلول ناشی نمی شوند. بلکه منحصراً بر اساس احتمالات آماری هستند.
گاسپل توسط بخش مدیریت هدف ارتش، که به نام اداره اهداف یا اداره هدف نیز شناخته می شود، استفاده می شود که در سال 2019 در داخل اداره اطلاعات ارتش اسرائیل تأسیس شد. این ابتکار برای پرداختن به مسئله تخلیه گزینه های هدف نیروی هوایی ایجاد شد. کوهاوی این لشکر را «با قابلیت‌های هوش مصنوعی» و متشکل از صدها افسر و سرباز توصیف کرد. گاردین، فراتر از وظایف خود در زمان جنگ، گزارش داد که در سال‌های اخیر به ارتش اسرائیل در جمع‌آوری بانک اطلاعاتی از حدود 30000 تا 40000 شبه نظامی مظنون کمک کرده است. بعلاوه، سیستم‌هایی مانند گاسپل در ایجاد فهرست‌هایی از افرادی که مجاز به ترور تلقی می‌شوند، مؤثر بوده‌اند.
استفاده ۲۰۲۱

کوهاوی لشکر مورد نظر با استفاده از گاسپل را با یک ماشین مقایسه کرد و اظهار داشت که هنگامی که این دستگاه در جریان درگیری در ماه مه ۲۰۲۱ عملیاتی شد، روزانه ۱۰۰ هدف تولید می کرد که ۵۰ مورد از آنها درگیر بودند. این افزایش قابل توجهی را در مقایسه با نرخ قبلی ۵۰ هدف در سال در غزه نشان می دهد. طبق گزارش ارتش، حدود ۲۰۰ مورد از اهداف شناسایی شده توسط اسرائیل در جریان درگیری در غزه از گاسپل بدست آمده است، از مجموع ۱۵۰۰ هدفی که درگیر شده بودند. این رقم شامل اهداف ثابت و متحرک می شود. مؤسسه یهودی برای امنیت ملی آمریکا در گزارش پس از اقدام، مشکلی را شناسایی کرد و بیان کرد که این سیستم اطلاعاتی در مورد هدف مورد نظر دارد، اما فاقد اطلاعات در مورد آنچه نبوده است. این سیستم بطور انحصاری بر داده های آموزشی متکی است، و اطلاعاتی که تحلیلگران انسانی بررسی کرده بودند و تعیین کرده بودند که هدف نیستند، حذف شد و خطر سوگیری وجود داشت. معاون رئیس جمهور ابراز امیدواری کرد که این امر از آن زمان اصلاح شده باشد.
واکنش‌ها

آنتونیو گوترش ، دبیر کل سازمان ملل متحد، گفت که از گزارش‌ها مبنی بر استفاده اسرائیل از هوش مصنوعی در عملیات نظامی خود در غزه «عمیقاً ناراحت» است و گفت که این عمل غیرنظامیان را در معرض خطر قرار می‌دهد و مسئولیت‌پذیری را مخدوش می‌کند.
مارک اوون جونز، استاد دانشگاه حمد بن خلیفه ، در مورد سیستم هوش مصنوعی گفت: «بیایید واضح بگوییم: این یک نسل کشی با کمک هوش مصنوعی است، و در آینده، نیاز به توقف استفاده از هوش مصنوعی در جنگ وجود دارد.».
بن سائول ، گزارشگر ویژه سازمان ملل، اظهار داشت که اگر گزارش‌های مربوط به استفاده اسرائیل از هوش مصنوعی صحت داشته باشد، «بسیاری از حملات اسرائیل در غزه جنایت جنگی خواهند بود».
میگ-۲۳

| میگ-۲۳ | میگ-۲۳ |
| --- | --- |
میگ ۲۳ام‌ال‌دی نیروی هوایی شوروی: میگ ۲۳ام‌ال‌دی نیروی هوایی شوروی
کاربری: هواگرد جنگنده (سری ام) جنگنده-بمب‌افکن (سری بی)
کشور سازنده:  اتحاد جماهیر شوروی
تولیدکننده: شرکت هواگرد روسی میگ
نخستین پرواز: ۱۰ ژوئن ۱۹۶۷
معرفی‌شده در: ۱۹۷۰
وضعیت: استفاده محدود
کاربر اصلی:  نیروی هوایی شوروی (پیشین)  نیروی هوایی هند(پیشین)  نیروی هوایی عراق (پیشین)  نیروی هوایی سوریه(پیشین)  نیروی هوایی بلغارستان(پیشین)
ساخته‌شده: ۱۹۶۷–۱۹۸۵
تعداد ساخته‌شده: ۵٬۰۴۷
گونه‌ها: میگ-۲۷
میکویان-گورویچ میگ-۲۳ (به روسی: Микоян и Гуревич МиГ-۲۳) (نام ناتو: فلاگر) یک هواپیمای جنگنده مجهز به بال متحرک است، که توسط دفتر طراجی میکویان گورویچ در اتحاد جماهیر شوروی طراحی شده است. این هواپیما یک جنگنده جت نسل سوم در کنار هواپیماهای مشابه شوروی مانند سوخو-۱۷ فیتر است. میگ-۲۳ با برخوردای از رادار آرپی-۲۳ ساپفیر اولین جنگنده ساخت شوروی بود که دارای راداری با قابلیت نگاه به پایین/شلیک به پایین بود ویکی از اولین جنگنده‌های مجهز به موشک‌های فراتر از برد بصری بود. همچنین اولین میگ است که ورودی‌های هوای موتور در دو طرف بدنه قرار دارد. تولید آن در ۱۹۶۹ آغاز و بیش از ۵۰۰۰ فروند از آن ساخته شد. این هواپیما پُرتعدادترین هواپیمای بال متحرک تولیدشده در طول تاریخ است. میگ-۲۳ همچنان در به صورت محدود در حال خدمت در برخی از مشتریان صادراتی قرار دارد.
این طراحی همچنین به عنوان پایه ای برای میکویان میگ-۲۷، که گونه ای اختصاص داده شده برای ماموریت‌های آفندی و حمله به اهداف زمینی بود، مورد استفاده قرار گرفت. در میان بسیاری از تغییرات جزئی، در میگ-۲۷ سیستم رادار دماغه میگ-۲۳ با یک پنل نوری که دارای
لیزر نگارنده و یک دوربین تلویزیونی بود، جایگزین گردید.
توسعه

جنگنده قبلی پایه نیروی هوایی شوروی و کشورهای پیمان ورشو یعنی میگ-۲۱، سریع و چابک بود، اما به دلیل رادار اولیه، برد کوتاه و توانایی محدود حمل تسلیحات (که در برخی از هواپیماها محدود به یک جفت موشک هوا به هوا با برد کوتاه کا-۱۳/آر-۱۳ ویمپل (ای‌ای-۲ آتول) بود، توانایی‌های عملیاتی محدودی داشت. کار بر روی جایگزینی برای میگ-۲۱ در اوایل دهه ۱۹۶۰ آغاز شد. این هواپیمای جدید باید عملکرد و برد بهتری نسبت به میگ-۲۱ داشته، در حالی که توانایی استفاده از سامانه‌های اویونیکی و جنگ‌افزارهای توانمندتری از جمله موشک‌های فراتربرد بصری (BVR) را می‌داشت. یکی از نکات مهم طراحی عملکرد در برخاست و فرود جنگنده بود. نیروی هوایی اتحاد جماهیر شوروی (VVS) خواستار این شد که هواپیمای جدید به باند کوتاهتری برای برخاست نیاز داشته باشد. همچنین مقرر شد تادر ارتفاع پائین سرعت و کنترل فرآمین هواپیما نسبت به میگ-۲۱ بهبود یابد. مانور پذیری کمتر در اولویت طراحی قرار داشت.
این مفروضات باعث شد که میکویان دو گزینه را در نظر بگیرد: هواپیمای مجهز به موتور جت‌های برخاست (بالابر) (به انگلیسی: Lift jet). و هواپیمای دارای بال‌های متحرک، که توسط مؤسسه مرکزی اروهایروداینامیکس (به روسی: Центра́льный аэрогидродинами́ческий институ́т, ЦАГИ) هم برای طرح‌های جدید و هم برای انطباق طرح‌های موجود توسعه داده شده بود.
اولین گزینه، یک هواپیمای مجهز موتورهای جت برخاست (بالابر) بود، که به عنوان ۰۱–۲۳ معرفی شد که به عنوان میگ-۲۳ پی دی (مخفف (به روسی: подъёмные двигатели) به معنی موتورهای برخاست (بالابر)) نیز شناخته می‌شود، یک هواپیمای دارای بال دلتا با طرحی مشابه با هواپیمای کوچکتر میگ-۲۱ اما با دو موتور جت بالابر در بدنه بود. پرواز اولیه این هواپیما در ۳ آوریل ۱۹۶۷ به انجام رسید، اما به زودی مشخص شد که این پیکربندی رضایت بخش نمی‌باشد، زیرا جت‌های بالابر پس از برخاست و شروع پرواز در هوا به وزن مرده بی فایده‌ای تبدیل شدند. به موازات کاربروی طرح دوم توسط تیمی به رهبری آناتولی. آناتولیوویج آندریوف (به روسی: Анатолий Анатольевич Андре́ев)انجام شد که به تولید نمونه اولیه با بال متحرک ۲۳–۱۱ در سال ۱۹۶۵ منجر شد
نمونه اولیه ۱۱–۲۳ که دارای بال‌هایی متغیر بود که می‌توانستند در زوایای ۱۶و ۴۵و ۷۵ درجه تنظیم شوند و به وضوح امیدوار کننده تر بود.
اولین پرواز این نمونه در ۱۰ ژوئن ۱۹۶۷ (۲۰ خرداد ماه ۱۳۴۶ خورشیدی) توسط خلبان آزمایشی معروف میگ الکساندر واسیلیویچ فدوتوف(به روسی: Алекса́ндр Васи́льевич Федо́тов) به انجام رسید. شش نمونه اولیه پرواز دیگر و دو نمونه اولیه آزمایش استاتیک برای آزمایشهای بیشتر پرواز و سیستم آماده شدند.
همه دارای موتور توربوجت تومانسکی آر-۲۷–۳۰۰ با نیروی رانش ۷۷ کیلونیوتن (۱۷٬۳۰۰ پوند-نیرو) بودند. دستور شروع تولید سری میگ-۲۳ در دسامبر ۱۹۶۷ صادر شد. اولین هواپیمای تولیدی میگ-۲۳اس (نام اختصاص داده شده ناتو Flogger-A) در ۲۱ مه ۱۹۶۹ (۳۱ اردیبهشت ۱۳۴۸ خورشیدی) به خلبانی فدوتوف به پرواز درآمده و وارد خدمت شد.
جنرال داینامیکس اف-۱۱۱ آردوارک و مک‌دانل داگلاس اف-۴ فانتوم ۲ تأثیرگذارترین هواپیماهای غربی بر میگ-۲۳ بودند. با این حال، شوروی یک جنگنده بسیار سبک‌تر و تک موتوره را برای به حداکثر رساندن چابکی آن می‌خواست. اف-۱۱۱ و میگ-۲۳ هر دو به عنوان جنگنده طراحی شده بودند، اما وزن سنگین و پایداری ذاتی اف-۱۱۱ آن را به یک هواپمیای بازدارنده دوربرد تبدیل نموده و آن را از نقش جنگنده دور نگه داشت. اما طراحان میگ-۲۳ هواپیمای مذکور را به اندازه کافی سبک و چابک نگه داشتند تا بتواند در درگیری‌های داگ‌فایت با جنگنده‌های دشمن ایفای نقش نماید.
طراحی > جنگ‌افزارها

جنگ‌افزارهایی که میگ-۲۳ قادر به استفاده از آن قرار می‌گرفت، با توسعه مدل‌های جدید دچارتغییرات شدند. گونه اولیه تولیدی این جنگنده یعنی میگ-۲۳اس، مجهز به سامانه کنترل آتش اس-۲۱ بود که از میگ-۲۱اس/اس‌ام به میراث مانده بود. رادار این هواپیما بر اساس رادار آرپی-۲۲ اس‌ام‌ساپفیر-۲۱ طراحی شده بود و به سامانه دید بازتابنده ای‌اس‌پی-پی‌اف-دی-۲۱ مجهز بود و می‌توانست تنها چهار موشک هوا به هوای آر-۱۳/کی-۱۳ (ای‌ای-۲ آتول) (معمولا دو موشک با هدایت آشیانه‌یابی فروسرخ (IR) و دو موشک با سامانه آشیانه‌یابی راداری نیمه‌فعال (SAHR)را به همراه یک قبضه توپ خودکارگریازیف شیپونوف گش-۲۳را به همراه داشته باشد. در نقش حمله به اهداف زمینی و عملیات آفندی، جنگنده‌های میگ-۲۳ می‌توانستند دو موشک هوا به سطح با هدایت رادیویی خا-۲۳ (ای‌اس-۷ کِری)، دو تا چهار غلاف حامل راکت یوبی-۱۶ با راکت اس-۵، راکت اس-۲۴ یا حداکثر ۲٬۰۰۰ کیلوگرم (۴٬۴۰۰ پوند) انواع بمب را حمل کنند. گونه میگ-۲۳ در سال ۱۹۷۱، که مجهز به رادار ساپفیر-۲۳ ال و سامانه جستجو و ردیابی فروسرخ (IRST) تی‌پی-۲۳ بود می‌توانست موشک فراتر از برد بصری آر-۲۳ (ای‌ای-۷ آپکس)، البته فقط نوع آر-۲۳آر باآشیانه‌یابی راداری نیمه‌فعال را شلیک نماید. با این حال، رادار ساپفیر-۲۳ ال غیرقابل اعتماد در نظر گرفته شده و فاقد قابلیت نگاه به پایین/شلیک به پایین بود.
میگ-۲۳ ام، گونه نهایی از نسل اول این جنگنده، مجهز به رادار بهبود یافته ساپفیر-۲۳ دی با توانایی نگاه به پایین/شلیک به پایین بود و می‌توانست یک جفت موشک آر-۲۳ (از انواع آر-۲۳آر SARH یا آر-۲۳تی IR) و یک جفت موشک آر-۶۰ (ای‌ای-۸) را به همراه داشته باشد. پس از هواپیمای شماره ۳۲۰۱، پرتابگر دو ریلی APU-60-2 معرفی شد که به میگ-۲۳ ام اجازه می‌داد چهار موشک آر-۶۰ را حمل نماید.میگ ۲۳ می‌تواند تا ۳٬۰۰۰ کیلوگرم (۶٬۶۰۰ پوند) بمب و موشک حمل کند و از هواپیمای شماره ۳۷۰۱ به بعد می‌تواند موشک‌های هوا به سطح خا-۲۳ و خا-۲۳ام را شلیک نماید. در نهایت، همه جنگنده‌های میگ-۲۳ ام نیروی هوایی شوروی توانایی نصب یک بمب هسته‌ای را از طریق یک آداپتور ویژه در زیر بدنه، بمب آران-۲۴ به قدرت تخریب معادل با ۱۰ کیلو تن تی‌ان تی یا آران-۳۰ به قدرت تخریب معادل با ۳۰ کیلو تن تی‌ان تی کیلوتنی داشتند.
در نسل دوم میگ-۲۳ام‌ال، یک سیستم تسلیحاتی جدید اس‌یووی-۲ام‌ال به هواپیما اجازه می‌داد هر دو نوع موشک آر-۲۳ را به‌طور همزمان حمل کند. بارگیری معمولی آر-۲۳آر در پایلون نصب شده در راسته بال و آر-۲۳تی در پایلون نصب شده در قسمت ثابت بال بود.
علاوه بر مهمات دیگر (از جمله یک بمب هسته ای)، میگ-۲۳ ام‌ال همچنین می‌تواند دو غلاف توپ ۲۳ میلی‌متری UPK-23-250 را بر روی پایلون‌های زیر بال حمل نماید. از سال ۱۹۸۱، میگ-۲۳ ام‌ال می‌توانست موشک‌های بهبود یافته آر-۲۴آر/تی ویمپل را حمل نماید. آخرین گونه نوع جنگنده، میگ-۲۳ ام‌ال‌دی، همچنین می‌تواند موشک‌های بهبود یافته آر-۲۴آر/تی را علاوه بر یک جفت غلاف راکت بی۸ام۱ ۲۰ برای شلیک راکت‌های اس-۸، موشک هوا به سطح خا-۲۳/خا-۲۳ام یا یک بمب هسته ای آران-۲۰ یا آران-۴ حمل نماید.میگ-۲۳ ام‌ال‌دی قادر به حمل حداکثر ۲٬۰۰۰ کیلوگرم (۴٬۴۰۰ پوند) بود، با بارگیری استاندارد شامل چهار بمب چندمنظوره۵۰۰ کیلوگرمی (۱٬۱۰۰ پوندی) فاب-۵۰۰ یا بمب ناپالم ZAB-500 بود. پیکربندی‌های دیگر برای حمل تجهیزات شامل شانزده بمب ۱۰۰ کیلوگرمی (۲۲۰ پوند) فاب-۱۰۰ که روی چهار قفسه اجکتور حمل می‌شد، چهار بمب ۲۵۰ کیلوگرمی (۵۵۰ پوند) فاب-۲۵۰، یا دو بمب خوشه ای آربی‌کی-۵۰۰ بود.
طراحی > اتاقک خلبان

اتاقک خلبان میگ-۲۳ نسبت به جنگنده‌های قبلی ساخت اتحاد جماهیر شوروی پیشرفته تر در نظر گرفته می‌شد زیرا از نظر طرح بندی ارگونومیک تر بود. با این حال، خلبان آن در مقایسه با هواپیماهای مدرن‌تر با کنترل‌های نصب شده بروی HOTAS، باز هم حجم کار بالایی داشته و مجبور بود سوئیچ‌ها و گیج‌ها را کنترل کند. پانل نشانگرهای پرواز دارای یک نوار سفید بود تا به عنوان کمک بصری برای مرکز کردن فرمان کنترل در شرایط خارج از کنترل عمل نماید. برای جلوگیری از تجاوز خلبان از زاویه حمله ۱۷ درجه، فرمان کنترل دارای یک «قطع کننده بند انگشتی» بود که با نزدیک شدن به حد مجاز به بند انگشت خلبان ضربه می‌زد.
در میگ-۲۳ دید اتاقک خلبان نیز تا حدودی ضعیف بود، اگرچه دید مستقیم در مقایسه با میگ-۲۱ برتر بود.
به‌طور خاص، دید به سمت عقب ضعیف بود، تا حدی به دلیل صندلی پران که دور سر خلبان پیچیده شده بود، که خلبان را مجبور می‌کرد برای نگاه کردن به پهلو یا پشت به جلو خم شود. برای کمک به نگاه به پشت خلبان، کابین خلبان با یک آینه یا پریسکوپ تعبیه شده در ریل میانی کاناپی تعبیه شده بود، مشابه آنچه در میگ ۱۷ وجود داشت. با عمق میدان به شدت وسیع، پریسکوپ نمای واضحی از پشت هواپیما ارائه می‌کرد، اما میدان دید وسیعی نداشت.
صندلی پران کی‌ام-۱ در میگ-۲۳، با در نظر گرفتن شرایط کاری در ارتفاع و سرعت بسیار زیاد ساخته شده و دارای رکاب پا، مهار شانه، قلاب لگنی، و سیستم ۳ چتر نجات می‌یاشد. درگیر کردن صندلی پران ممکن است زمان زیادی طول بکشد، زیرا خلبانان باید پاهای خود را در رکاب قرار می‌دادند، فرمان کنترل را رها نموده، دو دسته ماشه را گرفته، فشار می‌دادند و آنها را بلند می‌کردند. اولین چتر نجات، به اندازه یک دستمال بزرگ، از یک میله تلسکوپی بیرون می‌آمد که از پشتی بالای صندلی بیرون می‌آمد. در نظر گرفته شده بود تا به چرخش صندلی پران به سمت جریان تند هوا و تثبیت آن در مسیر پروازی که آن را به بالا و سکان عمودی هواپیما می‌برد، کمک نماید. با جدا شدن اولین چتر و میله از صندلی، یک چتر نجات بزرگتر به کار افتاد تا سرعت صندلی پران را کاهش داده و امکان بازشدن چترنجات اصلی را فراهم آورد. در صورت درگیر شدن در ارتفاعات پایین، صندلی شامل یک عنصر فشارسنج است که به ضامن چترنجات اجازه می‌دهد تا سریعتر عمل نماید. یکی از کمبودهای صندلی پران کی‌ام-۱ این بود که یک صندلی پران صفر-صفر نبود - حداقل به سرعت ۹۰ گره برای عمل کردن نیاز داشت.
پس از ورود ویرایش‌های میگ-۲۳ در سال ۱۹۷۱، نمایشگر راداری رو به پائین با صفحه‌نمایش جلو-سری(HUD)/هدف‌گیری اسلحه ASP-23D جایگزین شد، که اطلاعات رادار بروی آن نشان داده می‌شد. این سامانه در میگ-۲۳ام‌ال به ASP-17ML به روز رساتی شد. از آنجایی که اطلاعات رادار باید روی شیشه ترکیبی HUD قرار می‌گرفت، مقدار فضای قابل اسکن به صفحه نمایش نسبتاً نازک محدود می‌شد. این امر مستلزم آن بود که جنگنده بسیار نزدیک به ارتفاع هدف و بسیار جلوتر از آن برای بلند شدن پرواز می‌کرد، که به دستورالعمل‌های رهگیری کنترل‌شده زمینی (GCI) نیاز داشت. خلبانان اسرائیلی که با جنگنده‌های میگ-۲۳ به غنیمت گرفته شده پرواز می‌کردند، استفاده از آن را نسبتاً آسان می‌دانستند.
طراحی > سطوح کنترل پرواز

میگ-۲۳ یکی از اولین هواپیماهای ساخت شوروی بود که دارای بال‌هایی با هندسه متغیر بود. بال‌ها با استفاده از یک اهرم کوچک در زیر دریچه گاز در اتاقک خلبان به صورت هیدرولیکی کنترل می‌شدند. سه زاویه رفت و برگشت اصلی برای بالها وجود داشت که توسط خلبان برای سطوح مختلف پرواز تعیین می‌شد. اولی، با بال‌های کاملاً باز شده در زاویه ۱۶ درجه، هنگام پرواز با سرعت ۰٫۷ ماخ یا کمتر از آن یا هنگام برخاست و فرود استفاده می‌شد. قرار دادن بالها در زاویه میانی ۴۵ درجه برای مانورهای اولیه جنگنده، و همچنین کروز با سرعت بالا یا انجام رهگیری در ارتفاع پایین مورد استفاده قرار گرفت. حرکت دادن بالها به سمت رو به عقب کامل در زاویه ۷۲ درجه برای ایجاد رهگیری در ارتفاع بالا یا پرواز کوتاه مدت با سرعت بالا در ارتفاعات پایین اختصاص داشت.
بالها مجهز به شهپر نبودند، اما از اسپویلرها برای کنترل غلت زدن در زمانی که بالها در زاویه ۱۶ درجه و ۴۵ درجه بودند استفاده می‌کردند. علاوه بر اسپویلرها، در بال‌ها فِلَپ و هوازه تعبیه شده‌اند تا قابلیت برخاست و فرود در باند کوتاه را به جنگنده بدهند. اگرچه یک گیج در اتاقک خلبان وجود داشت که موقعیت بالها، زمانی که آنها در حرکت بودند، و حد ماخ برای هر موقعیت را نشان می‌داد، هیچ چیزی وجود نداشت که نشان دهد موقعیت بهینه بال برای شرایط پرواز در جریان چیست.
دو دم شهپردار(به انگلیسی: tailerons) تاب خوردن و غلت زدن هواپیما را کنترل می‌کردند، در مورد دوم، زمانی که بال‌ها به‌طور کامل به عقب جمع نشده بودند، با سطوح کنترل بال کار می‌کنند. علاوه بر یک پایدارکننده عمودی بزرگ (که چتر ترمز را برای فرود نیز ذخیره می‌کرد)، میگ-۲۳ دارای یک باله شکمی برای بهبود پایداری جهت در سرعت‌های بالا بود. در زمان برخاست و فرود، وقتی ارابه فرود کشیده شد، باله حالت لولایی به طرفین داشت تا از برخورد آن به زمین جلوگیری نماید.
با شروع مدل ۱۹۷۱، سطح بال‌های میگ-۲۳ (معروف به سری ۲) ۲۰ درصد افزایش یافت که لازم بود موقعیت‌ها زاویه بالها به ۱۸ درجه، ۴۷ درجه و ۴۰ دقیقه و ۷۴ درجه و ۴۰ دقیقه تغییر کند (اگرچه برای راحتی، نشانگرهای کابین خلبان و برچسب اصلی حفظ می‌شدند). یک بسط دندان سگ شکل بروی لبه حمله اضافه شد اما نوارهای لبه جلو برای ساده‌سازی ساخت حذف شدند. با این حال ثابت شد که این موضوع مشکلات پایداری میگ-۲۳ را در زاویه حمله بالا تشدید نموده و برخاست و فرود را دشوارتر می‌کند. طراحی قطعی بال سری ۳، که با میگ-۲۳ام معرفی شد، ابعاد سری ۲ را حفظ کرد، اما هوازه اضافه شد.
تقویت محور بال در میگ-۲۳ام‌ال‌دی امکان افزودن موقعیت بال چهارم در ۳۳ درجه را فراهم نمود که هدف آن کاهش شعاع چرخش و امکان کاهش سرعت در طی داگ فایت بود. با این حال، با بال‌ها در موقعیت ۳۳ درجه، کنترل میگ-۲۳ام‌ال‌دی بسیار دشوارتر بود و از شتاب ضعیف رنج می‌برد. حرکت بالها به این موقعیت در درجه اول برای خلبانان مجرب میگ-۲۳ در نظر گرفته شده بود، در حالی که دستورالعمل‌های رزمی همچنان بر موقعیت ۴۵ درجه تأکید داشتند.
تاریخچه کاربری > اتیوپی

در طی جنگ داخلی اتیوپی، جنگنده‌های میگ-۲۳ که توسط اتحاد جماهیر شوروی در اختیار دولت دِرگ منگیستو هایله ماریام درگ داده شده بود، به شدت توسط نیروی هوایی اتیوپی علیه گروهی از چریک‌های شورشی که در طول جنگ داخلی اتیوپی با دولت می‌جنگیدند مورد استفاده قرار گرفتند. بر اساس گزارش دیده‌بان حقوق بشر در سال ۱۹۹۰، حملات، اغلب با استفاده از ناپالم یا فسفر و مهمات خوشه‌ای، نه تنها علیه شورشیان، بلکه علیه جمعیت غیرنظامی (هم در اریتره و هم در اتیوپی) و کاروان‌های بشردوستانه به شکلی عمدی انجام می‌شد.
حنگنده‌های میگ-۲۳ اتیوپیایی در طول جنگ مرزی با اریتره از مه ۱۹۹۸ تا ژوئن ۲۰۰۰ در مأموریت‌های حمله زمینی و ضربتی مورد استفاده قرار گرفتند، حتی اهدافی را در فرودگاه در شهر اسمره، پایتخت اریتره در چندین نوبت هدف قرار دادند.
ادعا شده است که سه فروند میگ-۲۳بی‌ان نیروی هوایی اتیوپی توسط جنگنده‌های میگ-۲۹ نیروی هوایی اریتره سرنگون شدند
در ۲۹ نوامبر ۲۰۲۰، یک فروند میگ-۲۳ نیروی هوایی اتیوپی در جریان جنگ تیگرای در نزدیکی ابی ادی، در ۵۰ کیلومتری غرب مکله سقوط کرد. تصاویر غیرقابل اعتمادی از خلبان پس از گرفتن توسط
جبهه آزادی‌بخش خلق تیگرای منتشر شد و ادعا کرد که آن را ساقط کرده‌اند و خلبان را با کلاه پروازی Zsh-7 خود (که در ابتدا برای سوخو-۲۷ و میگ-۲۹ در نظر گرفته شده بود)، لباس پرواز، کتابچه راهنمای انگلیسی میگ-۲۳ و محل سقوط با قطعات فلزی سوخته شده را نشان می‌دادند.
تاریخچه کاربری > سودان

از سال ۱۹۸۷ دولت سودان کمک‌های نظامی گسترده‌ای از جمله ۱۲ فروند میگ-۲۳ام‌اس و یک فروند میگ-۲۳یوبی را از دشمن سابق خود، لیبی دریافت کرد. جنگنده‌های مذکور به سرعت در سال ۱۹۸۸ در طول دومین جنگ داخلی سودان وارد خدمت جنگ علیه نیروهای دفاع مردمی سودان جنوبی (SPLA) شدند. تعدادی از این جت‌ها یا بر اثر شلیک پدافند زمینی از بین رفته یا به علت سوانح سقوط کردند. تا سال ۱۹۹۰، لیبی مستشاران نظامی خود را از سودان خارج کرد و چهار فروند جت میگ-۲۳ باقی مانده در انبار قرار گرفتند. از سال ۲۰۱۰، سودان با کمک تکنسین‌های روسیه، بلاروس و اتیوپیایی با، شروع به بازسازی جت‌های میگ-۲۳ خود به صورت محلی کردو تصاویر جت‌های تازه رنگ آمیزی شده و بازسازی شده در فضای مجازی منتشر شد. یک فروند از جنگنده‌های مذکور در سال ۲۰۱۶ در حین آزمایش پرواز سقوط کرد و آتش گرفت.
تاریخچه کاربری > سوریه > نبرد بر علیه اسرائیل (از سال ۱۹۷۳)

اولین جنگنده‌های میگ-۲۳ در آوریل ۱۹۷۴ به سوریه تحویل داده شد. فرایند عملیاتی کردن میگ-۲۳ پیچیده و دشوار بود، زیرا کیفیت ساخت جنگنده‌ها پایین و غیرقابل اعتماد بوده و مدارک مستندات فنی لازم برای آنها در دسترس نبود. تا پایان سال، تا ۱۳ فروند میگ-۲۳ سوریه از بین رفته بودند.اولین جنگنده‌های مبگ-۲۳ که شاهد جنگ بودند، انواع صادراتی با محدودیت‌های زیادی بودند. در مقایسه با میگ-۲۱، این هواپیما از نظر مکانیکی پیچیده و گران بود و همچنین چابکی کمتری داشت. اولین گونه رهگیر که به نیروی هوایی سوریه صادر شد، میگ-۲۳ ام‌اس بود، مجهز به سیستم تسلیحاتی مشابه جنگنده‌های میگ-۲۱ قدیمی بود و رادار آن به ویژه در برابر اقدامات پادکار الکترونیکی (ECM) آسیب‌پذیر بود، که اسرائیلی‌ها به ویژه در آن دارای مهارت بودند.
در ۱۳ آوریل ۱۹۷۴، پس از تقریباً ۱۰۰ روز تبادل توپخانه و درگیری در امتداد بلندی‌های جولان، بالگردهای سوری کماندوها را برای حمله به پست دیده‌بانی اسرائیل در جبل شیخ منتقل نمودند. این امر تقریباً یک هفته باعث درگیری شدید در هوا و زمین شد. در ۱۹ آوریل ۱۹۷۴، سروان المصری، در حال پرواز با یک میگ-۲۳ام‌اس در یک مأموریت آزمایشی تسلیحاتی، گروهی از جنگنده‌های اف-۴ئی نیروی هوایی اسرائیل را مشاهده کرد و پس از شلیک سه موشک، دو فروند از آنها را ساقط کرد. او قصد داشت با شلیک توپ به اف-۴ دیگری حمله کند، اما با
آتش خودی از یک سامانه موشک پدافندی سرنگون شد. با توجه به این موفقیت، ۲۴ فروند از گونه رهگیر میگ-۲۳ام‌اس، و همچنین تعداد مشابهی از گونه آفندی میگ-۲۳ بی‌ان، در طول سال بعد به سوریه تحویل داده شد. در سال ۱۹۷۷، سوریه بین ۲۸ تا ۳۰ فروند میگ-۲۳ ام‌اف خریداری نمود و تحویل آنها در سال ۱۹۷۸ آغاز شد.
در بین سالهای ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۵، جنگنده‌های میگ-۲۳ ام‌اف، میگ-۲۳ام‌اس و میگ-۲۳ بی‌ان در نبردهای سوریه بر فراز لبنان مورد استفاده قرار گرفتند. در ۲۶ آوریل ۱۹۸۱، سوریه ادعا کرد که دو هواپیمای ای-۴ اسکای هاوک اسرائیلی که به اردوگاهی در صیدا حمله می‌کردند توسط دو میگ-۲۳ ام اس سرنگون شدند.
با این حال، اسرائیل هیچ گونه تلفات هواپیما در این حادثه را گزارش نکرده است و هیچ گونه تلفات هواپیما در آن تاریخ گزارش نشده است.
مورخ روسی ولادیمیر ایلین می‌نویسد که سوری‌ها ۶ فروند میگ-۲۳ ام اف، ۴ فروند میگ-۲۳ ام اس و ۱۴ فروند میگ-۲۳ بی ان را در ژوئن ۱۹۸۲ از دست دادند. یک جنگنده دیگر میگ-۲۳ در ژوئیه از دست رفت.
اسرائیلی‌ها همچنین مدعی شدند که دو فروند میگ-۲۳ را در سال ۱۹۸۵ سرنگون کرده‌اند که سوری‌ها آن را تکذیب می‌کنند. به‌طور کلی، ۱۱ الی ۱۳ نوع جنگنده میگ-۲۳ نیروی هوایی سوریه از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۵ در نبرد هوایی از دست رفتند. اسرائیل فقط از دست دادن یک پهپاد بی‌کیوام-۳۴ را تأیید می‌کند که توسط یک میگ-۲۳ ام‌اف سوریه در ۶ ژوئن ۱۹۸۲ سرنگون شد.
در ۱۱ اکتبر ۱۹۸۹، یک فروند میگ-۲۳ام‌ال‌دی سوری به خلبانی باسم عادل به اسرائیل گریخت و در پایگاه هوایی مگیدو فرود آمد. این هواپیما متعاقباً توسط مرکز آزمایش پرواز نیروی هوایی اسرائیل به پرواز درآمد و اکنون در موزه نیروی هوایی اسرائیل در
پایگاه هوایی هاتزریم به نمایش گذاشته شده است.
در اوایل دهه ۲۰۰۰، پهپادهای اسرائیلی به‌طور منظم مأموریت‌های شناسایی را بر فراز لبنان انجام می‌دادند، اما گاهی اوقات به حریم هوایی سوریه نیز وارد می شدندانجام می‌دادند. جنگنده‌های میگ-۲۳ سوری اغلب در پاسخ به حالت اسکرامبل (به سرعت به پرواز درمی‌آمدند) درآمده و بنا بر گزارش‌ها، آنها چندین پهپاد را از ژوئیه ۲۰۰۱ سرنگون کرده‌اند. در واقع، بین سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶، سالانه ۱۰ پهپاد اسرائیلی بر فراز سوریه سرنگون می‌شد.