stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پیمان کیوتو
مواضع کشورها > انگلیس

سیاست انرژی بریتانیای کبیر به‌طور کامل اهدافی برای کاهش دافعات دی‌اکسید کربن را در بر می‌گیرد و به کاهشی مناسب در دافعات ملی بر پایه برنامه‌ای مرحله بندی شده متعهد می‌باشد. بریتانیای کبیر از امضاکنندگان پیمان کیوتو است.
از تاریخ اکتبر ۲۰۰۶ هیچگونه چهارچوب قانونی در داخل بریتانیای کبیر به منظور تضمین نمودن کاهش سال به سال در دافعات دی‌اکسید کربن و گازهای گلخانه‌ای دیگر وجود ندارد. از آن تاریخ بعضی از ۴۱۳ اعضای پارلمان یا در حدود ۳/۲ کل، جنبش Early Day۱۷۸ را امضا نمودند. برای درخواست معرفی لایحه تغییر آب و هوایی که این موضوع را دربردارد، متعهد به ۳٪ کاهش سالیانه در دافعات دی‌اکسید کربن پیشنهاد شده به صورت قانونی می‌گردد. علی‌رغم لایحه محکم طرف سازمان‌های محیطی مانند Big Ask Climate Campaignدوستان زمین و حمایتی گسترده از طرف تمام احزاب این لایحه تبدیل به قانون نشد. با این وجود به نظر می‌رسد دولت به دنبال قرار دادن یک لایحه تغییر اقلیم در سخنرانی افتتاحیه Queen در پارلمان در ماه نوامبر است. این انتظار نیز می‌رود که به فشار بیش از حد از طرف احزاب خودش و احزاب مخالفش و از طرف گروه‌های محیط زیستی دربارهٔ دربرگرفتن تعهد کاهش ۳٪ سالانه در لایحه بی‌توجهی کند.
بریتانیای کبیر در حال حاضر به نظر می‌رسد در مسیر رسیدن به اهداف کیوتو برای سبد گازهای گلخانه‌ای قرار گرفته‌است. با در نظر گرفتن اینکه دولت قادر به ممانعت از افزایش دافعات دی‌اکسید کربن از هم‌اکنون (۲۰۰۶) و دوره بین ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲ می‌باشد. با این حال سطوح دافعات دی‌اکسید کربن خالص سالانه در بریتانیای کبیر در واقع حدود ۲٪ افزایش یافته‌است از زمانی که حزب کارگر تونی بلر در سال ۱۹۹۷ به قدرت رسید. مگر اینکه لایحهٔ تغییر اقلیم در سال ۷–۲۰۰۶ تبدیل به قانون شود و دولت به منظور ممانعت از دافعات در چندین سال آینده دست به اقدامات فوری و مؤثر بزند.
مواضع کشورها > هند

هند در اوت سال ۲۰۰۲ پیمان را امضا و تصویب نمود. از آنجا که هند از چهارچوب پیمان معاف است انتظار می‌رود از پیمان به منظور انتقال تکنولوژی و سرمایه‌های خارجی محدود بهره ببرد، در اجلاس G۸ در ژوئن ۲۰۰۵ نخست‌وزیر هند مان موهان سینگ اشاره کرد که نرخ دافعات سرانه کشورهای در حال توسعه تنها بخش کوچکی از آن چیزی است که در کشورهای توسعه یافته وجود دارد. هند به عنوان کشوری که از اصول «مسئولیت عمومی اما منفک» پیروی می‌کند چنین ادعا دارد که مسئولیت مهم دافعات ممنوع شده در اختیار کشورهای توسعه یافته می‌باشد که در طول مدتی طولانی دافعات را بر روی هم انباشته‌اند.
مواضع کشورها > روسیه

ولادیمیر پوتین در ۴ نوامبر ۲۰۰۴ عهدنامه را تأیید نمود و روسیه رسماً سازمان ملل را از تصویبش در ۱۸ نوامبر ۲۰۰۴ مطلع ساخت. موضوع تصویب روسیه به‌طور خاص در اجلاس بین‌الملل مورد بررسی دقیق قرار گرفت. چرا که این پیمان ۹۰ روز بعد از تصویب روسیه در ۱۹ فوریه ۲۰۰۵ به اجرا درآمد.
رئیس‌جمهور پوتین همراه با کابینه روسیه قبلاً به نفع پیمان در سپتامبر ۲۰۰۴ تصمیم‌گیری کرده بود بر خلاف نظر آکادمی علوم روسیه و وزارت صنعت و انرژی و همچنین مشاور اقتصادی رئیس‌جمهور آندره ایلاریانوف و در قبال حمایت اتحادیه اروپا برای پذیرش روسیه در WTO. همان‌طور که بعد از آن پیش‌بینی می‌شد تصویب در ۲۲ اکتبر ۲۰۰۴ از طرف اعضای پایین مقام و والا مقام مجلس با هیچ مانعی رو به رو نشد.
پیمان کیوتو دافعات را تا در صدی کاهش یا افزایش از سطوع ۱۹۹۰ شان محدود می‌کند. از سال ۱۹۹۰ اقتصاد بیشتر کشورها در اتحاد جماهیر شوروی سابق دچار رکود شد. همان‌طور که دافعات گاز گلخانه‌ای شان کاهش یافت. به همین دلیل روسیه هیچ مشکلی در رابطه با عمل کردن به شرایط کیوتو ندارد چرا که سطوح دافعات جاری اش زیر اهداف تعریف شده می‌باشد.
این مسئله قابل بحث است که آیا روسیه از فروش اعتبارات دافعات به کشورهای دیگر در پیمان کیوتو سود می‌برد یا خیر.
حمایت از پیمان کیوتو

مدافعین عهدنامه کیوتو ادعا می‌کنند که کاهش این دافعات به شدت مهمند. آن‌ها اعتقاد دارند که کربن دی‌اکسید باعث گرم‌شدن جو زمین می‌شود. این نظریه همچنین توسط اسناد تغییر اقلیم اخیر حمایت می‌شود. دولتهای تمام کشورهایی که پارلمان‌هایشان پیمان را به تصویب رسانده‌اند از آن حمایت می‌کنند. در بین مدافعان پیمان کیوتو از همه مهم‌تر اتحادیهٔ اروپا و بسیاری از مؤسسات محیطی هستند. مشاورین علمی اتحادیهٔ اروپا و برخی از کشورها (شامل آکادمی‌های علمی ملی G-۸)همچنین گزارش‌هایی در دفاع از پیمان کیوتو ارائه کرده‌اند. یک روز جهانی عمل به این پیمان برای تاریخ سوم دسامبر ۲۰۰۵ مطرح شد که با مجلس احزاب مونترال هم‌زمان بود. اسناد طرح‌ریزی‌شده توسط مجمع جریانات اجتماعی جهان تأیید شد. گروهی از شرکت‌های کانادایی مهم نیز خواستار اقدام فوری در رابطه با تغییر اقلیم شدند و پیشنهاد کردند که کیوتو تنها قدم اولیه‌است.
در استرالیا اگرچه حمایت مورد توجهی از پیمان با بیش از ۲۲۵۰۰ امضا برای ارائه صلح سبز می‌شود، همچنین گروه‌های ضد کیوتویی با بیش از ۲۰۰۰۰ امضای ارائه شده به دولت وجود دارد
در سوم ژانویه ۲۰۰۶ مونترئال با درخواست گروهی از مردم با هدف جمع‌آوری ۵۰ میلیون امضا در حمایت از پیمان کیوتو و اهدافش تا سال ۲۰۰۸ موافقت نمود، این تاریخ شروع توسط پیمان کیوتو به منظور نشان دادن کاهش ۵ درصدی در دافعات تعیین شد. این درخواست به منظور دادن حمایت مدنی و تصویب به دعوای بین‌المللی ضد گرم‌شدن زمین بر اساس همکاری در سراسر دنیا ارائه شده بود. بسیاری از شهروندان آمریکایی و استرالیایی در حال امضای این در خواست می‌باشند و بنابراین از مواضع رهبرانشان در رابطه با این مسئله انتقاد می‌کنند.
حمایت‌های اساسی در ایالات متحده

در ایالات متحده حداقل یک گروه دانشجویی وجود دارد که هدفش استفاده از علایق دانشجویان به حمایت از فشاریست که بر روی کاهش دافعات به عنوان هدف پیمان کیوتو می‌باشد.
از ۲۰ ژوئن ۲۰۰۶ هفت ایالت شمال شرقی ایالات متحده به سازمان گاز گلخانه‌ای منطقه‌ای (RGGI)پیوسته‌اند، که یک برنامه تجاری و پوششی برای سطح دافعات است.
به نظر می‌رسد که چنین برنامه‌ای به صورت غیر مستقیم فشار دولت فدرال را برای نشان دادن این موضوع که کاهش می‌تواند بدون امضا شدن پیمان کیوتو انجام شود به کار می‌گیرد.
«ایالات شرکت‌کننده»: مین، نیو همپشایر، ورمونت، نیویورک، نیوجرسی، دلاور، کانکتی کات.
«ایالات و مناطق ناظر»: پنسیلوانیا، مریلند، واشینگتن، کلمبیا، استان‌های کانادایی شرقی
«ایالاتی که قبلاً شرکت‌کننده بودند اما اکنون از لیست حذف شده‌اند»: ماساچوست و آیلند رود
از ۱۹ اکتبر ۲۰۰۶٬۳۲۰ شهر ایالات متحده در ۴۶ ایالت بیش از ۵۰ میلیون آمریکایی حمایت گر از کیوتو را معرفی کردند بعد از اینکه گریک نیکلز شهردار سیاتل، واشینگتن شروع به تلاشی ملی برای بدست آوردن شهرهایی در موافقت با پیمان کرد.
شهرهای بزرگ شرکت‌کننده: سیاتل، واشینگتن، نیویورک، لوس انجلس، کالیفرنیا، شیکاگو، سانفرانسیسکو، بوستون، ماساچوست، دنور، کلرادو، لویزانا، نیواورلئان، مینه سوتا، تگزاس، اورگون، پورتلند، پرووینس، آیلند رود، تاکوما، سن خوزه، اوتا، آرکانزاس، فلوریدا، مریلند، مادیسون، ویسکونسین.
«لیست کامل شهرها و شهرداران»:
مخالفان کیوتو

دو کشور مهم که در حال حاضر با این پیمان مخالفت می‌کنند ایالات متحده و استرالیا می‌باشند. بعضی متخصصین سیاست مردمی که نسبت به گرم شدن سطح زمین بدبین هستند پیمان کیوتو را به عنوان برنامه‌ای برای کاهش رشد دموکراسی صنعتی جهان و کاهش انتقال ثروت به جهان سوم در آنچه که آن‌ها ادعا می‌کنند ابتکار سوسیالیسم جهانی است برمی‌شمارند. دیگران چنین مباحثه می‌نمایند که به قدر کافی برای منع دافعات گلخانه‌ای پیش نمی‌رود
بسیاری از اقتصادهای محیط زیستی عنصری ضروری برای پیمان کیوتو به‌شمار می‌رفتند. بسیاری، هزینه‌های پیمان کیوتو را بیش از سود آن برآورد می‌کنند. برخی بر این باورند که استانداردهایی که کیوتو تنظیم کرده‌است بیش از حد خوشبینانه هستند، و دیگران آن را قرارداری بسیار نا منصفانه و نارس می‌بینند که تنها مقدار ناچیزی قادر به کاهش گازهای گلخانه‌ای می‌باشد.
به هر حال، این موضوع باید مورد توجه قرار گیرد که این مخالفان متفق‌القول نیستند و اینکه دربرداری تجارت دافعات موجب شده‌است که برخی از اقتصاد دانان پیمان را بپذیرند.
بعلاوه، مجادله‌ای بر سر استفاده سال ۱۹۹۰ به عنوان سال پایه یا عدم استفاده از یک مقیاس سرانه به عنوان مبنا وجود دارد. کشورها در کارایی انرژی در سال ۱۹۹۰ اهداف مختلفی داشتند. به عنوان مثال، جماهیر شوروی سابق، و کشورهای اروپای شرقی کوشش کمی برای حل مشکل داشتند و کارایی انرژی شان در سال ۱۹۹۰ در بدترین سطح خود قرار داشت درست مانند یک سال قبل از سقوط نظان کمونیستی، از سویی دیگر ژاپن به عنوان کشوری که بزرگترین منابع طبیعی را دارا بود باید پیش از بحران نفت ۱۹۷۳کارایی انرژی خود را بهبود می‌بخشید و سطح دافعات آن‌ها در سال ۱۹۹۰ از اکثر کشورهای پیشرفته بهتر بود.
به هر حال، چنین تلاش‌هایی صورت گرفت و از سستی اتحادیه شوروی سابق چشمپوشی شد و حتی توانستند با تجارت دافعات درآمد خوبی کسب کنند. بحثی که هست دربارهٔ استفاده مقیاس سرانه دافعات به عنوان مبنا در پیمان کیوتو است که می‌تواند حس نابرابری بین کشورهای پیشرفته و کشورهای در حال توسعه را کاهش دهد و همچنین می‌تواند ناکارامدی‌ها و کارامدی‌های بین کشورها را آشکار نماید.
تحلیل‌های هزینه-سود

اقتصاددانان تلاش کرده‌اند تا سود خالص کل پیمان کیوتو را از طریق تحلیل‌های هزینه-سود برآورد نمایند. اگر چه این موضوع در ارتباط با هواشناسی است، مخالفت‌هایی در مورد مبهم بودن آن از لحاظ بی‌ثباتی اقتصادی اش وجود دارد.
این موضوع که نظارت بر پیمان کیوتو بیشتر گران است تا عدم نظارت آن یا اینکه پیمان کیوتو سود خالص بسیار زیادی دارد که از هزینه تنظیم ساده گرمایش زمین تجاوز می‌کند، هنوزه نیز دارای تخمینی بسیار کلی می‌باشد. یک مطالعه در طبیعت
| نشان داد که "تن‌ها محاسبه هزینه‌های بیرونی بومی، به‌علاوه هزینه‌های تولیدی، برای شناسایی استراتژی‌های انرژی که با پیمان کیوتو برآورده می‌شود مستلزم خرج کمتری است نه بیشتر.
اخیراً برنامه اجماع کپنهاک در یافته‌است که پیمان کیوتو فرایند گرم شدن زمین را کند کرده‌است، در حالی که سود کلی آن ظاهری است. مدافعان پیمان کیوتو می‌گویند گازهای گلخانه‌ای داخلی با اینکه مقدار کمی تحت تأثیر قرار گرفته‌اند اما در آینده این تأثیر بیشتر خواهد بود و کاهش این گازها عمده تر صورت خواهد گرفت.
همچنین آن‌ها از اعمال اصل احتیاط دفاع می‌کنند. نکته مهم دیگر این است که محدودیت بیش از حد بر روی انتشار کربن ممکن است موجب افزایش بسیار بالایی در هزینه گردد، شورای دفاعیه چنین اظهار داشت. بعلاوه، اصول احتیاطی می‌تواند جوابگوی برخی پی امدهای سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و محیط زیستی باشد.
نرخ تخفیف

یک مشکل در اندازه‌گیری دقیق هزینه‌ها و سود سیاست‌های مختلف گرمای زمین انتخاب یک نرخ تخفیف مناسب است. در سنجش‌های طولانی مدت مانند سودی که تحت پیمان کیوتو حاصل می‌شود، تغییرات کو چک در نرخ تخفیف، نوسانات بزرگی را در سود خالص حاصل می‌کند. به هرحال، این دشواری‌ها به‌طور کلی برای مقایسه سیاست‌های متناوب بلند مدت صدق نمی‌کند. این به دلیل تغییرات در نرخ تخفیف آن است که به‌طور یکسان سود و هزینه خالص را تعدیل نمی‌کند مگر اینکه توضیحات کافی برای سود و هزینه وجود داشته باشد، آن‌هم هنگامی که رسیدن به یک سناریو بر اساس سود خالص کیوتو از راه‌های سنتی تخفیف دهی دشوار باشد، مثل روش قیمت سایه سرمایه که خودش بحثی است در این باره که البته نرخ تخفیف آن باید پایین‌تر در نظر گرفته شود، در غیر اینصورت نرخ تخفیف بالاتری را برای شرایط حاضر پایه‌گذاری می‌کند. چرایی این موضوع ممکن است قضاوتی به دور از دیدگاه اقتصادی باشد، اما می‌تواند مورد بحث و مطالعه قرار گیرد تا تقسیم منابع را ممکن سازد و اینکه چگونه می‌توان منابع را نسبت به زمان می‌توان تقسیم کرد.
شراکت نامه صلح جویانه آسیا روی آب و هوا و توسعه پاک

شراکت‌نامه صلح‌جویانه آسیا روی آب و هوا و توسعه پاک موافقت نامه ایست بین شش ملت دوستدار صلح آسیا- اقیانوسیه یعنی استرالیا، جمهوری خلق چین، هند، ژاپن، کره شمالی و ایالات متحده آمریکا. این قرار داد در اجلاس ملل آسیای جنوب شرقی در اجلاس منطقه‌ای در تاریخ ۲۸ ژوئیه ۲۰۰۵ (ASEAN) منعقد شد. کشورها اهداف خود را برای کاهش دافعات گازهای گلخانه‌ای به‌طور خصوصی تنظیم کردند اما بدون هیچ مکانیزم اجبار و محدودیتی. برخی حمایت‌کننده‌ها این قرار داد را مکملی برای پیمان کیوتو دانستند ضمن اینکه انعطاف‌پذیری بیشتری داشت اما در زمان بحران بدون این اجبارها و محدودیت‌ها کارایی کمتری داشت و نهایتاً اهداف بدون مذاکره‌اش باعث شد اجلاس خواستار جایگزینی آن به جای پیمان کیوتو شود. (مذاکرات در مونترال در دسامبر ۲۰۰۵ آغاز شده‌است)
نقشه اعضای پیمان کیوتو، که با کشورهای رنگ سبز تیره نشان داده شده‌است، قرارداد را تصویب و امضا کرده‌اند و رنگ زرد نشان دهنده کشورهایی است که پیمان را امضا کرده و در صدد تصویب آن می‌باشند. به ویژه، استرالیا و ایالات متحده آمریکا که پیمان را امضا کرده‌اند اما از تصویب آن سر باز می‌زنند.
دانشگاه کلگری

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پرونده:University of Calgary Logo.svg: پرونده:University of Calgary Logo.svg
نوع: دانشگاه تحقیقاتی دولتی
بنیانگذاری شده: ۲۶ آوریل ۱۹۶۶ (۵۸ سال پیش) (۱۹۶۶-26}})
موقوفه مالی: ۱٫۱۷۶ میلیارد دلار کانادا (۲۰۲۳)
اعضای هیئت علمی: ۱۸۴۸ نفر
کارمندان مدیریتی: ۳۱۱۶ نفر
دانشجویان: ۳۶۳۳۰ نفر
کارشناسی: ۲۸۳۳۰ نفر
تحصیلات تکمیلی: ۸۰۰۰ نفر
موقعیت: کلگری، آلبرتا، کانادا
رنگ آموزشگاه: سرخ، طلایی و سیاه       
وبگاه: www.ucalgary.ca
ورودی دانشکده کسب‌وکار دانشگاه کلگری
دانشگاه کلگری (به انگلیسی: University of Calgary) یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی در شهر کلگری واقع در استان آلبرتا کانادا است که در سال ۱۹۶۶ میلادی تأسیس شده‌است.
برخی از رشته‌هایی که در این دانشگاه تدریس می‌شود عبارتند از: علوم ارتباطات، مهندسی، علوم انسانی، حقوق، بازرگانی، پزشکی، پرستاری، علوم پایه و علوم اجتماعی.
دانش‌آموختگان مشهور

استیون هارپر، نخست‌وزیر کانادا
رابرت تریسک، فضانورد کانادایی
جیمز گاسلین، دانشمند علوم کامپیوتر و مهندس کامپیوتر کانادایی
کریستینا گرووز، ورزشکار کانادایی
خلیل شهبازی، از اعضای هیات علمی دانشگاه صنعت نفت
الکس دایر (بازیکن فوتبال، زاده ۱۹۶۵)

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Alexander Constantine Dyer
زادروز:  ۱۴ نوامبر ۱۹۶۵ ‏(۵۹ سال)
زادگاه:  فورست گیت
قد:  ۵ فوت ۱۱ اینچ (۱٫۸۰ متر)
پست:  مدافع
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۸۲–۱۹۸۳:  باشگاه فوتبال واتفورد
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۸۳–۱۹۸۷ |  باشگاه فوتبال بلکپول |  ۱۰۸ |  (۱۹) |
| ۱۹۸۷–۱۹۸۸ |  باشگاه فوتبال هال سیتی |  ۶۰ |  (۱۴) |
| ۱۹۸۸–۱۹۹۰ |  باشگاه فوتبال کریستال پالاس |  ۱۷ |  (۲) |
| ۱۹۹۰–۱۹۹۳ |  باشگاه فوتبال چارلتون اتلتیک |  ۷۸ |  (۱۳) |
| ۱۹۹۳–۱۹۹۵ |  باشگاه فوتبال آکسفورد یونایتد |  ۷۶ |  (۶) |
| ۱۹۹۵ |  باشگاه فوتبال لینکولن سیتی |  ۱ |  (۰) |
| ۱۹۹۵–۱۹۹۶ |  باشگاه فوتبال بارنت |  ۳۵ |  (۲) |
| ۱۹۹۶–۱۹۹۷ |  اف سی. میا |  ۰ |  (۰) |
| ۱۹۹۷–۱۹۹۸ |  باشگاه فوتبال هادرزفیلد تاون |  ۱۲ |  (۱) |
| ۱۹۹۸–۲۰۰۰ |  باشگاه فوتبال نوتس کانتی |  ۸۰ |  (۶) |
| ۲۰۰۰–۲۰۰۱ |  باشگاه فوتبال کینگستونیان |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۰۱ |  هیز |  ۱ |  (۰) |
| مجموع |   |  ۴۶۹ |  (۶۳) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۲۰۱۷:  باشگاه فوتبال ولینگ یونایتد
۲۰۱۷:  باشگاه فوتبال وایت‌هاوک
۲۰۱۹–۲۰۲۰:  باشگاه فوتبال کیلمارنوک (caretaker)
۲۰۲۰–۲۰۲۱:  باشگاه فوتبال کیلمارنوک
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
الکس دایر (انگلیسی: Alex Dyer؛ زادهٔ ۱۴ نوامبر ۱۹۶۵) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال چارلتون اتلتیک، باشگاه فوتبال کریستال پالاس، باشگاه فوتبال هال سیتی، باشگاه فوتبال بارنت، باشگاه فوتبال بلکپول، باشگاه فوتبال آکسفورد یونایتد، باشگاه فوتبال لینکولن سیتی، باشگاه فوتبال هادرزفیلد تاون، باشگاه فوتبال کینگستونیان، و باشگاه فوتبال نوتس کانتی اشاره کرد.
دانشگاه عبری اورشلیم

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: دانشگاه تحقیقاتی دولتی
بنیانگذاری شده: ۲۴ ژوئیه ۱۹۱۸ میلادی
موقوفه مالی: ۵۱۵٫۴ میلیون دلار (۲۰۱۸)
بودجه: ۸۰۲٫۴ میلیون دلار (۲۰۱۸)
کارمندان مدیریتی: ۲۵۰ نفر
دانشجویان: ۲۳۲۰۰ نفر
کارشناسی: ۱۲۵۰۰ نفر
تحصیلات تکمیلی: ۵۰۰۰ نفر
دکترا: ۲۲۰۰ نفر
موقعیت: بیت المقدس، فلسطین
وبگاه: www.huji.ac.il
مرکز بین‌المللی دانشجویی فرانک سیناترا در دانشگاه عبری اورشلیم و درخت یادبود سه دانشجوی کشته‌شده در بمب‌گذاری ۳۱ ژوئیه ۲۰۰۲ توسط فلسطینیان انتحاری
مراسم افتتاحیه دانشگاه، ۱۹۲۵
نمایی از برج یادمان و بخشی از دانشکده‌های دانشگاه عبری اورشلیم بر روی تپه اسکوپوس در بخش شرقی اورشلیم. در پائین تپه، دیوار حایل قرار دارد که محله‌های فلسطینی را از محله‌های اسرائیلی جدا می‌کند.
ساختمان دانشکده پزشکی، پردیس بیمارستان حداسه عین کرم
دانشگاه عبری اورشلیم (به عبری: האוניברסיטה העברית בירושלים) یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی در شهر اورشلیم اسرائیل و در بالای تپه‌ای به‌نام کوه اسکوپوس است که در ژوئیه سال ۱۹۱۸ میلادی به‌طور مشترک توسط آلبرت اینشتین و حییم وایزمن بنیان‌گذاری شد و در آوریل سال ۱۹۲۵ میلادی به‌طور رسمی گشایش یافت. این دانشگاه دومین دانشگاه قدیمی اسرائیل پس از تخنیون است و ۳۰ سال پیش از تأسیس رسمی کشور اسرائیل گشایش یافته‌است. دانشگاه عبری اورشلیم، یکی از هشت دانشگاه اصلی اسرائیل و جزو صد دانشگاه برتر جهان است. اعضای نخستین هیئت‌علمی دانشگاه عبری اورشلیم عبارت بودند از آلبرت اینشتین، زیگموند فروید، مارتین بوئبر، حییم بیالیک و حییم وایزمن.
بیشتر شهرت دانشگاه عبری اورشلیم بخاطر تحقیقات اساسی است که در زمینهٔ رشته‌های مذاهب و علوم پایه‌ای انجام گرفته‌است. گردآوری بزرگ‌ترین مجموعه تحقیقات یهودی در جهان از جمله کارهای دانشگاه عبری اورشلیم است. شماری از تاریخ‌نویسان، فلاسفه، دانشمندان و برندگان جوایز نوبل از جمله گرشام شوئلم، مارتین بوئبر، مایکل رابین، دانیل کاهنمن، یشایاهو لیبوویتس، دیوید گراس، ساهارون شلاه و روبرت اوئمان از استادان دانشگاه عبری اورشلیم بوده و هستند.
آلبرت اینشتین که خود از پایه‌گذاران و از اولین اعضای هیئت علمی دانشگاه عبری بود، پیش از مرگ همه مدارک و تحقیقات علمی و غیر علمی خود و حق کپی‌رایت آن‌ها را به دانشگاه عبری اورشلیم بخشید.
بسیاری از سیاست‌مداران گذشته و حال اسرائیل از جمله موشه کاتساو (رئیس‌جمهور ایرانی‌تبار آن) و همچنین چهار نخست‌وزیر، شامل ایهود اولمرت نخست‌وزیر سابق و قائم‌مقام وی و رئیس دیوان عالی اسرائیل از جمله دانش‌آموختگان دانشگاه عبری اورشلیم می‌باشند.
دانشجویان و دانشکده‌ها

هم‌اکنون دانشگاه عبری اورشلیم در حدود ۲۳٬۲۰۰ دانشجو دارد. دانشکده‌های این دانشگاه عبارتند از:
انواع دانشکده‌های علوم مهندسی
دانشکده هنرهای زیبا
دانشکده علوم کامپیوتر
دانشکده علوم دینی و فلسفه
دانشکده عالی سیاسی
دانشکده علوم پزشکی و مرکز درمانی هداسا
دانشکده عالی تربیت معلم
دانشکده علوم انسانی
دانشکده اقتصاد
دانشکده علوم کشاورزی - رخووت
رتبه‌بندی‌ها

بر اساس رتبه‌بندی دانشگاه‌های جهان، دانشگاه عبری برترین دانشگاه در اسرائیل است، در مجموع بین ۱۰۱ تا ۱۵۰ بهترین دانشگاه در جهان، بین ۳۰۱ تا ۴۰۰ در فیزیک، بین ۲۰۱ تا ۳۰۰ در علوم کامپیوتر و بین ۵۱ تا ۷۵ در تجارت/اقتصاد قرار دارد.
در سال ۲۰۲۱، رتبه‌بندی شانگهای و مرکز رتبه‌بندی دانشگاه‌های جهان، دانشگاه عبری را در رتبه اول اسرائیل در «رتبه‌بندی دانشگاه‌های جهان» قرار دادند (رتبه ۹۰ بر اساس رتبه‌بندی شانگهای و رتبه ۶۴ در جهان طبق مرکز رتبه‌بندی دانشگاه‌های جهان).
دانشگاه عبری به طور مداوم به عنوان بهترین دانشگاه اسرائیل در ریاضیات و در میان بهترین‌های جهان رتبه‌بندی می‌شود. این دانشگاه در سال ۲۰۱۷ به عنوان یازدهمین مؤسسه برتر در ریاضیات در سراسر جهان، در سال ۲۰۱۸ نوزدهمین، در سال ۲۰۱۹ بیست و یکمین و در سال ۲۰۲۰ بیست و پنجمین رتبه‌بندی شد.
محیط داخلی دانشگاه

دانشگاه عبری اورشلیم از آغاز به صورت یک دانشگاه مدرن و زیبا طراحی و ساخته شد. کوچه‌های باریک میان دانشکده‌های مختلف که با سنگ‌های سفید فرش شده‌است. همچنین پارک گیوات راس در داخل کمپ دانشگاه از محیطی آرام برخوردار است.
همچنین کتابخانه ملی و بین‌المللی کلیمی که بزرگ‌ترین منبع کتاب‌ها و تاریخ قوم یهود را شامل می‌شود، متعلق به این دانشگاه است.
انستیتوی ترومن

انستیتو ترومن مرکزی تحقیقاتی در دانشگاه عبری اورشلیم است که به روایت جمله‌ای که بر روی ساختمانش نوشته شده، برای «ایجاد صلح» بین اعراب و اسرائیل تأسیس شده‌است.
گفتنی است که بر روی دیوارهای داخلی ساختمان انستیتوی ترومن، تصاویر جنگ‌های بین اعراب و اسرائیل و تلاش‌هایی که برای پایان دادن به آن صورت گرفته‌است، خودنمایی می‌کنند. تأکید فراوان تصاویر بر پیمان کمپ دیوید در پی دیدار جیمی کارتر رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده آمریکا با رئیس‌جمهور وقت مصر، انور سادات و رئیس‌جمهور وقت اسرائیل، مناخیم بگین و توافق آنان مبنی بر صلح میان اعراب و اسرائیل در توافق کمپ دیوید است.
استادان برجسته

شائول شاکد، بزرگ‌ترین متخصص زبان پهلوی و فرهنگ باستانی ایران در جهان
الداد پاردو، ایران‌شناس
امنون نتصر، ایران‌شناس و استاد تاریخ یهود.
لئو آری مئیر، شرق‌شناس برجسته و استاد تاریخ هنر، هنر اسلامی و هنر ایرانی
موشه زیمرمَن، تاریخ‌نگار و پژوهش‌گر برجسته در حوزه هولوکاست
لوئیز گاتمان، جامعه‌شناس و آماردان
مایکل رابین، علوم کامپیوتر و ریاضی‌دان
آوی ویگدرسون، علوم کامپیوتر و ریاضی‌دان
دانیل کاهنمن، اقتصاددان و برنده جایزه نوبل اقتصاد در سال ۲۰۰۲ میلادی
دیوید گراس، فیزیک‌دان و برنده جایزه نوبل فیزیک در سال ۲۰۰۴ میلادی
روبرت اوئمان، اقتصاددان و برنده جایزه نوبل اقتصاد در سال ۲۰۰۵ میلادی
افرائیم هالوی، مدیر سابق موساد
آهارون کاتزیر، شیمی‌دان
گرشام شوئلم، فیلسوف و استاد عرفان یهودیت
سرور سرودی، استاد فرهنگ و ادبیات فارسی معاصر
مارتین بوبر، استاد مذاهب و فلسفه ادیان
حییم تادمور، استاد اشورشناسی و فلسفه
آدولف آبراهام هالوی فرائنکل، ریاضی‌دان
جولیو راکاه، فیزیک‌دان و ریاضی‌دان
س.ایزهار، شاعر و استاد تربیت معلم
یهودا بوئبر، تاریخ‌دان هولوکاست
یعقوب تالمون، تاریخ‌دان
آموس ترسکی، روان‌شناس
زیو استرنهیل، استاد علوم سیاسی
روت لارنس، ریاضی‌دان
یهوشا بارهیلیل، زبان‌شناس
جرج موس، تاریخ‌دان
دیوید آشری، استاد ادبیات باستانی یونان و رم
ساهارون شلاه، ریاضی‌دان
نوریت پیلد الهانین، تربیت معلم
موردخای نیسان، جامعه‌شناس
آهارون باراک، استاد قانون و رئیس سابق دیوان عالی اسرائیل
الایزر شوئید، استاد تاریخ یهودیت
ایهود نتزر، باستان‌شناس
جاشوا پراویر، تاریخ‌دان
یشایاهو لیبویتز، بیولوژیست
ایلان لیندن‌اشتراوس، ریاضیدان
دیوید فلاسر، استاد تاریخ مسیحیت و یهود
یووال نوح هراری، استاد تاریخ و فلسفه
دانش‌آموختگان مشهور

برندگان جایزهٔ نوبل: دیوید گراس، دانیل کاهنمن، هارون سیشانوور، افرام هرشکو و عادا یونات
رئیس‌جمهوران اسرائیل: یتسحاق ناوون و موشه کاتساو
نخست وزیران اسرائیل: ایهود باراک، آریل شارون، ایهود اولمرت
بازیگران: ناتالی پورتمن
پارک دانشجویان دانشگاه عبری اورشلیم
داوید بن گوریون در آئین گشایش دانشکده پزشکی دانشگاه عبری اورشلیم در سال ۱۹۴۹ م.
سازمان ماهواره مخابراتی اروپا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
  اعضای کنونی سازمان ماهواره مخابراتی اروپا:   اعضای کنونی سازمان ماهواره مخابراتی اروپا
کوته‌نوشت: EUTELSAT IGO
بنیان‌گذاری: ۱۹۷۷
گونه: سازمان دولتی بین‌المللی
ستاد: پاریس، فرانسه
اعضا: ۴۹
وبگاه: www.eutelsatigo.int/en/
سازمان ماهواره مخابراتی اروپا (اختصاری EUTELSAT IGO) یک سازمان دولتی بین‌المللی است که ۴۹ کشور عضو آن هستند. دفتر مرکزی آن در پاریس فرانسه است. کار سازمان ماهواره مخابراتی اروپا پاسداری از حق استفاده از بسامدهای رادیویی و موقعیت‌های مداری است که به طور جمعی از سوی اتحادیه بین‌المللی مخابرات به کشورهای عضو داده می‌شود. سازمان ماهواره مخابراتی اروپا بر کنش‌های شرکت سهامی خاص یوتل‌ست (اختصاری Eutelsat S.A.) نظارت می‌کند تا مطمئن شود که کنش‌های این شرکت با معاهده سازمان ماهواره مخابراتی اروپا سازگار است. سازمان ماهواره مخابراتی اروپا نقش فعالی در جامعه مخابراتی جهانی دارد و بازیگر کلیدی در بخش ماهوارههای بازرگانی است.
تاریخ

سازمان ماهواره مخابراتی اروپا در سال ۱۹۷۷ (میلادی) به طور موقت توسط ۱۷ کشور اروپایی عضو کنفرانس اروپایی مدیریت مخابرات و پست پایه‌گذاری شد. آرمان آن تامین زیرساخت ماهواره‌ای برای کشورهای اروپایی برای خدمات مخابراتی گسترده بود. معاهده پایه‌گذار سازمان ماهواره مخابراتی اروپا در ژوئیه ۱۹۸۲ (میلادی) به امضا گذاشته شد و در ۱ سپتامبر ۱۹۸۵ (میلادی) اجرایی شد.
ماموریت اصلی سازمان ماهواره مخابراتی اروپا طراحی، توسعه، ساخت، عملیات، و نگهداری از بخش فضایی خدمات مخابرات همگانی در اروپا بود. سازمان ماهواره مخابراتی اروپا کار خود را با تامین ظرفیت بخش فضایی برای خدمات صوتی-تصویری و مخابراتِ پایه آغاز کرد و به تندی کار خود را به بخش خدمات تلویزیون دیجیتال، تلویزیون آنالوگ، آگاهی‌دهی رادیویی، مخابرات بازرگانی، ارتباطات چندرسانه‌ای، پیام‌رسانی و جانمایی در قاره‌های اروپا، خاورمیانه، آفریقا، آسیا، و آمریکا گسترش داد.
به دنبال خصوصی‌سازی بخش مخابرات در اروپا، اعضای سازمان ماهواره مخابراتی اروپا در مه ۱۹۹۹ (میلادی) تصمیم به بازسازی آن گرفتند. در ۲ ژوئیه ۲۰۰۱ (میلادی) همه دارایی‌ها، بدهی‌ها، و کنش‌های سازمان ماهواره مخابراتی اروپا به شرکت سهامی خاص یوتل‌ست منتقل شدند. شرکت سهامی خاص یوتل‌ست با همین آرمان در پاریس پدید آمد. با پذیرش همه کشورهای عضو، معاهده اصلی سازمان ماهواره مخابراتی اروپا، متمم اساس‌نامه شرکت سهامی خاص یوتل‌ست شد و از نوامبر ۲۰۰۲ (میلادی) تا زمان بی‌پایان، اجرایی شد.
بین سازمان ماهواره مخابراتی اروپا و شرکت سهامی خاص یوتل‌ست توافقی برای استفاده از نام EUTELSAT وجود دارد. هنگامی که نام یوتل‌ست با حروف بزرگ EUTELSAT یا به شکل EUTELSAT IGO نوشته می‌شود به منظور سازمان ماهواره مخابراتی اروپا و هنگامی که با حروف کوچک Eutelsat یا به شکل Eutelsat Group یا Eutelsat S.A. نوشته می‌شود به معنی شرکت سهامی خاص یوتل‌ست است. آرمان این کار، جلوگیری از اشتباه است.