د سیسترز آو مرسی
تاریخچهٔ گروه > سال‌های اولیه (۱۹۸۳–۱۹۸۰)

د سیسترز آو مرسی در سال ۱۹۸۰ توسط گری مارکس و اندرو الدریچ در لیدز انگلستان تشکیل شد تا تمایل آنها را برای شنیدن صدای خود در رادیو برآورده کند. گروه در اولین سال فعالیت خود، گروه‌های مختلفی را پشت سر گذاشت. یکی از ترکیب‌های اولیه شامل کیت فولر خواننده و کلر شیرزبی نوازندهٔ کیبورد بود که الدریچ را در درام و مارکس را در گیتار همراهی می‌کردند. پس از انحلال این خط، فقط مارکس و الدریچ درگیر بودند و هر دو نیز وظایف آوازی را بر عهده گرفتند. در طول این مدت، جان لنگفورد در گروه کیبورد می‌نواخت، اما به دلیل اینکه به ندرت در تمرین حاضر می‌شد، آن را ترک کرد.
در پایان سال ۱۹۸۰، تک‌آهنگ «Damage Done/Watch/Home of the Hit-men» ضبط و منتشر شد. در تک‌آهنگ، مارکس از طریق یک تقویت کنندهٔ تمرینی، گیتار می‌نواخت و الدریچ با درام‌هایی بود که از لنگفورد خریده بود. این دو نفر هرکدام روی یک آهنگ نوشتند و خواندند: الدریچ در «Damage Done»، مارکس در «Watch». نام گروه تحت تأثیر فیلم مک‌کیب و خانم میلر (۱۹۷۱) ساخته رابرت آلتمن بود، که آهنگ لئونارد کوهن «Sisters of Mercy» از آلبوم ترانه‌های لئونارد کوهن را به نمایش می‌گذاشت، «زیرا [خودمان را] کاپیتان‌های صنعت می‌خوانیم، چندان خنده‌دار نبود».
گروه مجدداً با کریگ آدامز در بیس جمع شد، در حالی که نوازندگی الدریچ با یک دستگاه درام جایگزین شد و او را مجبور به تمرکز روی آواز کرد. دستگاه درام، دکتر اولانچ (به انگلیسی: Doktor Avalanche) نامگذاری شد و همهٔ جانشینان متعدد آن، این نام را حفظ کردند. الدریچ مسئولیت نوشتن اشعار، دکتر اولانچ برنامه‌نویسی و تولید موسیقی را بر عهده گرفت، در حالی که مارکس و (گاه گاهی) آدامز موسیقی را می‌نوشت.
این به چیزی تبدیل شد که عموماً به عنوان اولین ترکیب گروه واقعی سیسترز شناخته می‌شود. این کار با تجسم دکتر/الدریچ/مارکس/آدامز از گروه شروع شد که در اوایل سال ۱۹۸۱ یک کنسرت در سالن رایلی اسمیت ساختمان اتحادیه دانشگاه لیدز اجرا کردند. از آنجایی که هیچ‌کس نمی‌تواند تاریخ دقیق آن را به خاطر بیاورد، برای اهداف تاریخی، گروه و طرفداران اغلب سالگرد کنسرت ۱۶ فوریه ۱۹۸۱ را در کالج آلکوین، یورک که دومین کنسرت گروه بود جشن می‌گرفتند. با این حال، گروه در این مدت از طریق دو عضو چهارم را طی کرد: گیتاریست‌های تام اشتون و دیو همفری. بعداً در سال ۱۹۸۱، بن گان به عنوان دومین گیتاریست سیسترز استخدام شد. باریتون مالیخولیک الدریچ، بیس تپندهٔ کریگ آدامز، ضرب آهنگ دکتر آوالانچ و گیتار روان مارکس، گروه را به موفقیت اولیهٔ زیرزمینی هدایت کردند. در سال ۱۹۸۲، گروه آهنگ «Body Electric" b/w "Adrenochrome» را برای ناشر CNT ضبط کرد.
تک‌آهنگ‌های گروه به‌طور منظم در نمودارهای مستقل بریتانیا نمایش داده می‌شد؛ در برخی از مجلات مستقل مختلف بریتانیا به آهنگ هفته تبدیل شدند. جان اشتون از گروه the Psychedelic Furs اولین کلاسیک «آلیس» را تولید کرد. EP Reptile House نمونهٔ دیگری از کارهای اولیهٔ سیسترز است و ترانه‌سرایی در حال بلوغ الدریچ را نشان می‌دهد (که همهٔ سازها را نوشته، تولید کرده و [بر اساس گزارش‌ها] می‌نوازد).
اجراهای زندهٔ آنها دارای نسخه‌های جلد بسیاری بود: در میان آنها، ترکیبی متشکل از «Sister Ray» (توسط ولوت آندرگراوند)، «Ghostrider» (توسط Suicide) و «Louie Louie» (نوشتهٔ ریچارد بری) به یک قطعهٔ اصلی تبدیل شدند. تنها چهار مورد از آنها، استوجز «۱۹۶۹»، «Gimme Shelter» از رولینگ استونز، «Emma» از Hot Chocolate و «کوبیدن بر در بهشت» باب دیلن، در نهایت ضبط و در آلبوم سیسترز منتشر شدند (همه به عنوان طرف دوم).
در اواخر سال ۱۹۸۳، پس از تک‌آهنگ بسیار موفق «معبد عشق»، گروه قراردادی را با شرکت ضبط بزرگ وارنر امضا کرد. در همان زمان گان در فضایی تلخ از گروه رفت. گان اظهار داشت که با مسیری که الدریچ گروه را انتخاب می‌کند موافق نیست، که به گفتهٔ گان، این گروه به عنوان یک شوخی با لباس‌های جدی راک اند رول شروع شد، اما در نهایت تبدیل به یک رویه شد. گان همچنین درگیری‌های شخصیتی با الدریچ را دلیل جدایی خود ذکر کرد.