جمهوری‌خواهی
توسعه تاریخی جمهوری‌خواهی > جمهوری‌خواهی روشنگری > کورسیکا

اولین جمهوری از جمهوری‌های روشنگری که در قرن هجدهم در اروپا تأسیس شد، در جزیره کوچک دریای مدیترانه کورس رخ داد. اگرچه کورس مکانی بعید برای عمل به عنوان آزمایشگاهی برای چنین آزمایش‌های سیاسی بود، اما تعدادی از عوامل را ترکیب کرد که آن را منحصر به فرد کرد: سنت دموکراسی روستایی. تأثیرات فرهنگی متنوعی از دولت شهرهای ایتالیا، امپراتوری اسپانیا و پادشاهی فرانسه که آن را به روی ایده‌های رنسانس ایتالیا، اومانیسم اسپانیایی و روشنگری فرانسوی باز گذاشت. و موقعیت ژئوپلیتیکی بین این سه قدرت رقیب که به خلأهای مکرر قدرت منجر شد که در آن رژیم‌های جدیدی ایجاد می‌شد و ایده‌های جدید مد روز را آزمایش می‌کرد.
از دهه ۱۷۲۰، این جزیره یک سری شورش‌های کوتاه مدت اما مداوم علیه حاکم فعلی خود، ایالت-شهر ایتالیایی جنوا را تجربه می‌کرد. در دوره اولیه (۳۶–۱۷۲۹) اینها صرفاً به دنبال بازگرداندن کنترل امپراتوری اسپانیا بودند. زمانی که این امر غیرممکن شد، پادشاهی مستقل کورس (۱۷۳۶–۱۷۴۰) به دنبال آرمان روشنگری مبنی بر یک سلطنت مشروطه مکتوب اعلام شد. اما این تصور افزایش یافت که سلطنت با قدرت مهاجم تبانی کرده‌است، گروهی رادیکال تر از اصلاح طلبان به رهبری پاسکواله پائولی برای بازنگری سیاسی در قالب یک جمهوری مشروطه و پارلمانی با الهام از ایده‌های رایج روشنگری تلاش کردند.
فلسفه حاکم بر آن هر دو از متفکران برجسته آن روز، به ویژه فیلسوفان فرانسوی مونتسکیو و ولتر و نظریه‌پرداز سوئیسی ژان ژاک روسو الهام گرفته شده‌است. نه تنها شامل یک پارلمان ملی دائمی با مجالس مقننه با دوره معین و انتخابات منظم بود، بلکه در آن زمان به شکلی رادیکال‌تر، حق رای عمومی مردان را معرفی کرد و تصور می‌شود که این اولین قانون اساسی در جهان است که به زنان این حق را می‌دهد. رأی دادن ، حق رأی زنان نیز ممکن است وجود داشته باشد. همچنین اصول روشنگری را به حوزه‌های دیگر، از جمله اصلاحات اداری، تأسیس دانشگاه ملی در کورته، و تأسیس ارتش دائمی مردمی گسترش داد.
جمهوری کورسی به مدت پانزده سال از ۱۷۵۵ تا ۱۷۶۹ دوام آورد و در نهایت به دست ترکیبی از نیروهای ژنوایی و فرانسوی افتاد و به عنوان استان پادشاهی فرانسه ادغام شد. اما این اپیزود به عنوان نمونه اولیه جمهوری‌خواهی مشروطه روشنگرانه در سراسر اروپا طنین انداز شد و بسیاری از برجسته‌ترین مفسران سیاسی آن روز آن را آزمایشی در نوع جدیدی از حکومت مردمی و دموکراتیک تشخیص دادند. تأثیر آن به ویژه در میان فیلسوفان روشنگری فرانسوی قابل توجه بود: اثر معروف روسو در مورد قرارداد اجتماعی (۱۷۶۲: فصل ۱۰، کتاب دوم) در بحث خود در مورد شرایط لازم برای یک حاکمیت مردمی کاربردی اعلام کرد که «هنوز یک کشور اروپایی وجود دارد. می‌تواند قوانین خود را وضع کند: جزیره کورس، شجاعت و استقامتی که آن مردم شجاع با آن آزادی خود را بازیافته و به خوبی از آن دفاع کرده‌اند، سزاوار این است که یک مرد خردمند به او بیاموزد که چگونه آنچه را که به دست آورده‌است حفظ کند. من احساس می‌کنم که روزی آن جزیره کوچک اروپا را شگفت زده خواهد کرد .»؛ در واقع روسو داوطلب شد تا دقیقاً این کار را انجام دهد و پیش نویس قانون اساسی را برای استفاده پائولی ارائه کرد. به همین ترتیب، ولتر در Précis du siècle de Louis XV (1769: فصل LX) تأیید کرد که " شجاع را می‌توان در بسیاری از جاها یافت، اما چنین شجاعتی فقط در میان مردمان آزاد ". اما نفوذ جمهوری کورسی به عنوان نمونه ای از مردمی مستقل که برای آزادی می‌جنگیدند و این قانون اساسی را در قالب یک جمهوری روشنفکر به رسمیت می‌شناسند، در میان رادیکال‌های بریتانیای کبیر و آمریکای شمالی حتی بیشتر بود، جایی که از طریق یک جمهوری متداول شد. گزارشی از کورسیا، توسط جیمز باسبول، مقاله‌نویس اسکاتلندی. جمهوری کورسی ده سال بعد بر انقلابیون آمریکایی تأثیر گذاشت: پسران آزادی، مبتکران انقلاب آمریکا، پاسکال پائولی را الهام‌بخش مستقیم مبارزه خود علیه بریتانیایی‌ها اعلام کردند. پسر ابنزر مکینتاش به افتخار او پاسکال پائولی مکینتاش نامیده شد و کمتر از پنج شهرستان آمریکایی به همین دلیل پائولی نامیده شده‌اند.