stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
رودخانه مانانارا

| رودخانه مانانارا | رودخانه مانانارا |
| --- | --- |
موقعیت رودخانه مانانارا در نقشه: موقعیت رودخانه مانانارا در نقشه
مکان: مکان
کشور: ماداگاسکار
ویژگی‌های ظاهری: ویژگی‌های ظاهری
دهانه:  
 • مکان: اقیانوس هند
 • ارتفاع: ۰ متر (۰ فوت)
طول: ۱۵۰ کیلومتر (۹۳ مایل)
اندازهٔ حوضه: ۱۶٬۷۶۰ کیلومتر مربع (۶٬۴۷۰ مایل مربع)
رودخانه مانانارا (به لاتین: Mananara River) یک رود در ماداگاسکار است که در ماداگاسکار واقع شده‌است.
دانشگاه ملی اوتونوما د هندوراس

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: دانشگاه دولتی
بنیانگذاری شده: ۱۹ سپتامبر ۱۸۴۷؛ ۱۷۷ سال پیش (۱۸۴۷-19}})
موقوفه مالی: 5,000,000,000 L ($250ry= هندوراس
کارمندان مدیریتی: ۴۹۸۰
دانشجویان: ۹۵۹۶0 (2018)
پردیس: منطقه شهری
Athletics: 40 varsity teams
شگون‌نما: شیر کوهی
وبگاه: www.unah.edu.hn
دانشگاه ملی اوتونوما د هندوراس (به اسپانیایی: Universidad Nacional Autónoma de Honduras) یک دانشگاه و سازمان در هندوراس است که در تگوسیگالپا واقع شده‌است.
رقص مدرن

مارتا گراهام در ۱۹۴۸
رقص مدرن سبکی از رقص صحنه‌ای غربی است که آزادانه در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم به وجود آمد. این رقص، که زادگاهش آمریکا و آلمان است، واکنشی مستقیم به رقص باله به عنوان پایه رقص صحنه‌ای بود. رقص مدرن از پذیرش اَشکال و جنبه‌های مختلف باله کلاسیک امتناع کرد و حرکت‌های منظم و مدون و ساختار روایی باله را کنار گذاشت. به خاطر تلاش‌های پیشگامان رقص مدرن مانند مارتا گراهام، امروزه رقص مدرن طیف وسیعی از سبک‌ها را، که بسیاری از آن‌ها با استادان و مدارس مشهور و نامدار همراهی می‌شوند، دربرمی‌گیرد. بیش از هزار نوع از رقص مدرن از جمله گراهام و هورتون وجود دارند. در نهایت، رقص پست‌مدرن، شکل‌گرایی رقص مدرن را رد می‌کند و خود شامل عناصری چون هنر اجرایی و بدیهه‌سازی می‌شود.
پیشینه

فهم ساده از تاریخ رقص مدرن، عموماً به این اشتباه منجر می‌شود که این شکل هنری، ردیه یا شورشی علیه باله کلاسیک بوده‌است. بررسی عمیق‌تر در بستر ظهور رقص مدرن نشان می‌دهد که از اوایل دهه ۱۸۸۰، طیف وسیعی از تغییرات اجتماعی و اقتصادی در آمریکا و اروپا اتفاق افتاد که منجر به تغییرات فوق‌العاده‌ای در جهان رقص شد.
در آمریکا، افزایش صنعتی شدن، ظهور طبقه متوسط (که درآمد کافی و وقت آزاد داشت) و نادیده گرفتن بنیان‌های اجتماعی عصر ویکتوریا، در کنار تغییرات گسترده‌ دیگر، منجر به توجه تازه‌ای به سلامتی و آماده‌سازی جسمانی شد. در این فضا بود که «رقص تازه»‌ای ظهور کرد که همان‌قدر که از نارضایتی از باله سرچشمه می‌گرفت، ریشه در تغییر در بنیان‌های اجتماعی داشت. در همین زمان، قهرمانان تربیت بدنی به هموار شدن مسیر رقص مدرن کمک کردند و تمرینات ژیمناستیک، به شکل نقطه آغازی تکنیکی، به زنان جوانی که مشتاق رقصیدن بودند، یاری رساند. همین‌طور کالج‌های زنان، کورس‌های رقص زیباشناسانه را در اواخر دهه ۱۸۸۰ ارائه کردند.
همزمان، رقصنده‌هایی چون ایزادورا دانکن، مود آلن و لویی فولر پیشگام ایجاد شکل‌های جدید و تمریناتی که رقص آزاد یا زیباشناختی برای اجرا نامیده می‌شود، شدند. این رقصنده‌ها دایره بسته پیرامون باله چون حرکات محدود مناسب برای باله را نادیده گرفتند و از پوشیدن کرست و کفش باله، برای رسیدن به آزادی بیشتری در حرکات‌شان، سر باززدند. امیل راس، که همان زمان در مورد ظهور این شکل هنری نوشته می‌گوید:
موسیقی و حرکات بدنی موزون، خواهران دوقلوی هنر هستند که باهم به وجود می‌آیند... امروزه در کارهای هنری ایزادورا دانکن، مود آلن و دیگران، استفاده از شکلی از رقصیدن را می‌بینیم که تلاش می‌کند در حرکت، آن‌چه را استاد موسیقی در ترکیب‌بندی تفسیری‌ خود بیان می‌کند، به تصویر درآورد.
رقص مدرن آمریکایی را می‌توان (تقریبا) به سه دوره تقسیم کرد:
| تاریخ | دوره | هنرمندان برجسته | توضیحات |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۸۸۰-۱۹۲۳ | دوران مدرن متقدم | ایزادورا دانکن، لویی فولر، راس سنت دنیس، تد شاون، النور اندرسون | رقص جدید، آزاد و رمانتیسیسم مدرن می‌تواند نام‌های دیگری برای این دوره باشد. در حالی که عمل هنری به سرعت تغییر می‌کرد، تمایز واضح تکنیک‌های رقص مدرن هنوز پدیدار نشده بود. |
| ۱۹۲۳-۱۹۴۶ | دوران مدرن میانی | مارتا گراهام، دوریس هامفری، کاترین دانهام، چارلز ویدمن, لستر هورتون | بسیاری از رقصنده‌های این دوره به دنبال یافتن هویتی آمریکایی برای حرکت و خلق فرمی هنری که آمریکایی باشد، بودند. آن‌ها همین‌طور تعریف واضح و سیستم‌های آموزش رقص  متمایز را توسعه دادند. |
| ۱۹۴۶-۱۹۵۷ | دوران مدرن متاخر | خوزه لیمون, پرل پریموس, مرس کانینگهام, تالی بیتای, اریک هاوکینز, آنا سوکولف, آنا هالپرین, پل تیلور | این دوره، وضوح در انتزاع و ظهور آوانگارد را در پی داشت و راه را برای پیدایش رقص پست‌مدرن هموار کرد. |
رقص آزاد

۱۸۷۷: ایزادورا دانکن با انتقال استرس و تکیه‌اش به مرکز بدن یا نیم‌تنه، پاهای برهنه، موهای آزاد و پریشان، پوشش‌های آزاد و راحت و تلفیق شوخی با بیان عاطفی، نیای رقص مدرن محسوب می‌شود. او از هنرهای کلاسیک یونانی، رقص فولک، رقص اجتماعی، طبیعت، نیروهای طبیعی و ورزش‌های تازه آمریکایی چون پرش، دویدن، پریدن، جهش و حرکات ناگهانی، الهام گرفته بود. او معتقد بود باله ورزشی زشت و بی‌معناست. اگرچه او در برهه‌های مختلفی از زندگیش به آمریکا بازگشت اما کار او آن‌چنان‌که باید در آن‌جا دیده نشد. او به اروپا بازگشت و در ۱۹۲۷ در پاریس درگذشت.
۱۸۹۱: لویی فولر (رقاص بورلسک) شروع به آزمودن تأثیری کرد که روشنایی‌های گازی بر لباس‌های ابریشمی‌اش می‌گذاشتند. فولر شکلی از حرکات طبیعی و فن بدیهه‌سازی را که در رابطه با تجهیزات نورپردازی انقلابی او و لباس‌های شفاف ابریشمی‌اش استفاده می‌شد، گسترش داد. او دستگاه‌ها و روش‌های نورپردازی صحنه‌ای‌اش را که شامل استفاده از ژل رنگ و مواد شیمیایی در حال سوختن برای نورافشانی می‌شد و همچنین لباس‌های ابریشم صحنه‌ای حجیم خود را به ثبت رساند.
۱۹۰۵: راس سنت دنیس، که از سارا برنارد و رقاص ژاپنی، سادا یاکو تأثیر پذیرفته بود، برگردان‌هایش را از فرهنگ و اسطوره‌شناسی هندی گسترش داد. اجراهای او، به سرعت محبوب می‌شدند و او تورهای گسترده‌ای برگزار می‌کرد در حالی که مشغول پژوهش در هنر و فرهنگ شرقی بود.
رقص اکسپرسیونیستی و پیشامدرن

در اروپا، ماری ویگمن، فرانسوا دلسارته، امیل ژاک-دالکروز و رودلف ون لابان، نظریه‌های حرکت انسان، بیان و روش‌های آموزشی را توسعه دادند که به پیشرفت رقص مدرن و اکسپرسیونیستی اروپایی انجامید.
۱۸۶۵: امیل ژاک-دالکروز
۱۸۷۹: رودلف ون لابان
۱۹۰۱: کورت جوس
۱۸۸۶: ماری ویگمن
۱۹۰۲: هارالد کراتسبرگ
رقص رادیکال

رقصندگان رادیکال اروپا، متأثر از رکود بزرگ و تهدید روزافزون فاشیسم در اروپا، کوشیدند با دراماتیزه کردن بحران‌های اقتصادی، اجتماعی، نژادی و سیاسی زمانه خود، آگاهی‌بخشی کنند.
۱۸۹۳: هانیا هولم یکی از شاگردان ماری ویگمن و مربی مدرسه ویگمن در درسدن، با معرفی تکنیک ویگمن، نظریه‌های لابان در باب پویایی مکانی و بعدها، تکنیک‌های خودش به رقص مدرن آمریکایی، مدرسه رقص ویگمن را در ۱۹۳۱ در نیویورک بنیان گذاشت (که بعدها در ۱۹۳۶ به استودیوی هانیا هولم مبدل شد)؛ طراح رقصی ماهر و هنرمندی که اولین جشنواره رقص آمریکایی در کالج بنینگتون (۱۹۳۴) را بنیان گذاشت.
۱۹۱۰: آنا سوکولف از شاگردان مارتا گراهام و لوییس هورست کمپانی رقص خود را حوالی سال ۱۹۳۰ ایجاد کرد. با ارائه دراماتیک تصاویر معاصر، ترکیب‌های وی عموماً انتزاعی و اغلب آشکارکننده طیف کاملی از تجارب انسانی بود که تنش و ناهمبستگی زمان با حقیقت حرکات انسانی را بازتاب می‌داد.
۱۹۰۸: خوزه لیمون در سال ۱۹۴۶، پس از تحصیل و اجرا با دوریس همفری و چارلز ویدمن، کمپانی خودش را به همراه همفری به عنوان مدیر هنری بنیان گذاشت. تحت نظارت همفری بود که لیمون رقص مخصوص به خودش، پاوان مور (۱۹۴۶) را ساخت. طراحی‌های رقص لیمون و تکنیکش، تأثیر عمیقی بر رقص معاصر داشته‌است.
۱۹۱۹: مرس کانینگهام هنرجوی سابق باله و اجراکننده رقص با مارتا گراهام، اولین برنامه انفرادی‌اش در نیویورک را به همراه جان کیج در سال ۱۹۴۴ اجرا کرد. کانینگهام با تأثیرپذیری از کیج و استقبال از ایدئولوژی مدرنی که از فرایندهای پست‌مدرن استفاده می‌کرد، شانس خلق رویه‌ها و حرکات ناب برای طراحی رقص با تنکنیک‌هایش را به تمام تکنیک‌های رقص قرن بیستم معرفی کرد. او پایه‌های رقص پست‌مدرن را با آثار غیرخطی، بدون اوج و انتزاع روانی خود ایجاد کرد. در این آثار، هر یک از عناصر به خودی خود رساست و ناظر (در قسمت‌های بسیاری) آنچه را با آن مرتبط است، معین می‌کند.
۱۹۰۹: اریک هاوکینز یکی از شاگردان جرج بالانچین که به اولین رقصنده مرد و منفرد در کمپانی رقص مارتا گراهام مبدل شد. در ۱۹۵۱، به زمینه تازه‌ای از حرکت‌شناسی علاقه‌مند شد و به این ترتیب، مدرسه خودش را افتتاح کرد و تنکنیک رقص خودش (تکنیک هاوکینز) را که پیشرو در جسمانی‌ترین تکنیک‌های رقص است، گسترش داد.
۱۹۳۰: پل تیلور یکی از هنرجویان مدرسه موسیقی جولیارد که مدرسه رقص کالج کنتیت به حساب می‌آمد، بود. در سال ۱۹۵۲، اجرایش در جشنواره رقص آمریکایی، توجه بسیاری از طراحان رقص بزرگ را برانگیخت. وی با اجرا کردن در کمپانی‌های رقص مرس کانینگهام، مارتا گراهام و جرج بالانچین (به همین ترتیب)، کمپانی رقص پل تیلور را در ۱۹۵۴ بنیان نهاد. استفاده از حرکات و ژست‌های روزمره و ایدئولوژی مدرنیسم، از ویژگی‌های طراحی‌های رقص اوست. از اعضای سابق کمپانی او می‌توان به تویلا ثارپ، لورا دین، دان ووگونر و سنتا درایور اشاره کرد.
۱۹۱۰: آلوین نیکلاس از شاگردان هانیا هولم بود. استفاده او از ابزارهای چندرسانه‌ای در کارهایی چون ماسک‌ها، ابزارهای صحنه و موبایل‌ها (۱۹۵۳)، توتم (۱۹۶۰) و شمارش معکوس (۱۹۷۹)، با کار دیگر طراحان رقص ناهمخوان بود و مطابقت نداشت. او با قرار دادن رقصنده‌هایش در در فضاهای تنگ و لباس‌هایی با صدا و طراحی‌های پیچیده، توجه‌اش را بر وظایف بدنی برای غلبه بر موانعی که سر راه آن‌ها قرار گرفته، متمرکز می‌کرد. دیدگاه او این بود که رقصنده مثل هنرمندی نیست که می‌خواهد خودش را بیان کند. بلکه به عنوان استعدادی است که می‌تواند خصوصیات فیزیکی فضا و حرکت را وارسی و جستجو کند.
رقص پیشامدرن در آمریکا

در ۱۹۱۵، راس سنت دنیس به همراه همسرش تد شاون، کمپانی رقص دنیشاون را بنیان نهاد. در حالی که سنت دنیس مسئول اکثر کارهای خلاقانه بود، شاون به تدریس تکنیک و ترکیب‌بندی می‌پرداخت. مارتا گراهام، دوریس هامفری و چارلز ویدمن همه شاگردان و اعضای کم‍پانی را تشکیل می‌دادند. در جستجوی جذب مخاطبان بیشتر برای کارشان، ایزادورا دانکن، لویی فولر و راس سنت دنیس در سراسر اروپا سفر کردند. کار فولر نیز در خارج از اروپا مخاطبان زیادی نیافت. پس دنیس به آمریکا بازگشت تا کارش را در آن‌جا پی بگیرد.
مارتا گراهام اغلب به عنوان مادر حرکت مدرن رقص صحنه‌ای در قرن بیستم شناخته می‌شود. او باله را بیش از اندازه یک‌سویه می‌دید: اروپایی، ام‍پریالیستی و غیرآمریکایی. او در ۱۹۱۶ به مدرسه دنیشاون رفت و ‍س از آن در ۱۹۲۳ به نیویورک نقل مکان کرد؛ جایی که او در کمدی‌های موزیکال و سالن‌های موسیقی به اجرا پرداخت و روی طراحی رقص خودش کار کرد. او تکنیک رقص خودش را که به مفهوم انقباض و آزاد کردن متصل است، توسعه داد. در تکنیک‌های گراهام، او از شاگردانش می‌خواهد احساس کنند. احساس کردن، داشتن حس پرقدرتی از آگاهی از زمین خوردن است در حالی که در همان زمان، در سراسر بدن احساس قدرت وجود داشته باشد و به مخاطبان منتقل شود. سهم اصلی او در رقص تمرکز بر مرکز بدن (برخلاف تأکید باله بر اندام)، هماهنگی بین تنفس و حرکت و ارتباط رقصنده با زمین است.
۱۹۲۳: گراهام مدرسه دنیشاون را ترک کرد تا خودش به صورت انفرادی در فولیس دهکده گرینویچ کار کند.
۱۹۲۸: همفری و ویدمن نیز دنیشاون را ترک گفتند تا مدرسه خودشان و کمپانی همفری-ویدمن را راه‌اندازی کنند.
۱۹۳۳: شاون گروه رقص مردان تد شاون را بنیان گذاشت و پایگاه رقصندگان مردش را در مزرعه جیکوب پیلو در بکت، ماساچوست بنا کرد.
رقصندگان پیشامدرن، پس از آمیختن تکنیک‌ها و روش‌های ترکیبی آموزگاران‌شان، روش‌ها، ایدئولوژی و تکنیک‌های رقصی خودشان را توسعه دادند که همان‌ها، پایه‌های رقص مدرن شدند:
مارتا گراهام و لوئیس هورست
دوریس هامفری و چارلز ویدمن
هلن تامیریس- او در «جریان آزاد» (ایرنه لویسون) و باله (میشل فوکین) آموزش دیده بود، مدت کوتاهی شاگرد ایزادورا دانکن بود اما تأکید او بر بیان شخصی و حرکت تغزلی‌اش را نمی‌پسندید. تامیریس معتقد بود که هر رقصی باید معانی رسای خودش را خلق کند و چنان نباشد که انگار،  یک سبک یا روش منحصر به فرد توسعه‌یافته‌است. او به عنوان یک طراح رقص، کارهایش را بر اساس فضاهای آمریکایی که هم در رقص صحنه‌ای و هم در تئاتر موزیکال کاربرد داشت، ساخته است.
لستر هورتون- او کالیفرنیا را برای کار برگزید (۳۰۰۰ مایل دورتر از نیویورک که مرکز رقص مدرن به حساب می‌آمد) و رویکرد خودش را که از رقص بومیان آمریکا و جاز مدرن بهره می‌گرفت، توسعه داد. تکنیک رقص هورتون (تکنیک لستر هورتون) بر رویکردی مبتنی بر کل بدن شامل انعطاف‌پذیری، قدرت، هماهنگی و آگاهی بدن تأکید می‌کند تا به آزادی در بیان، مجال نمودار شدن بدهد.
رایج‌ شدن رقص مدرن در آمریکا

در ۱۹۲۷ روزنامه‌ها به صورت مرتب، بخش‌هایی را به نقد‌ رقص کسانی چون والتر تری و ادوین دنبی اختصاص دادند. منتقدینی که اجراها را از زاویه یک متخصص حرکت بررسیدند؛ به جای آن‌که آن‌ها را از نظرگاه یک بیننده تئاتر یا شنونده‌ موسیقی ببینند. سیستم آموزشی رقص مدرن را در کالج‌ها و دانشکده‌ها پذیرفت؛ ابتدا به عنوان بخشی از تربیت بدنی و سپس به عنوان هنر اجرایی. بسیاری از استادان کالج در مدرسه تابستانی رقص که در ۱۹۳۴ و در کالج بنینگتون افتتاح شد، آموزش دیدند.
اگنس دمیل به عنوان بخشی از برنامه بنینگتون نوشت:
آن‌جا ترکیب خوبی از همه‌جور هنرمند، موسیقیدان و رقصنده بود. همین‌طور شاخص بود به این دلیل که مسئولیت هماهنگی رزرو سری کنسرت‌های کالج در تمام قاره آن‌جا قرار داشت. از قید و بند مدیریت انحصاری بزرگ که اولویت‌شان مشتری‌های اروپایی بودند، رها بود. برای اولین بار، رقصندگان آمریکایی استخدام می‌شدند در سراسر کشور تور برگزار کنند و این آغاز ثمربخشی کار کالج بود.
امروزه، رقص مدرن می‌رود که در سراسر جهان محبوب شود. کمپانی‌های باله رقص مدرن را نه فقط در کلاس‌های آموزشی، بلکه در اجراهایشان هم شرکت می‌دهند. رقص مدرن از معدود گونه‌های هنری است که به آزادی در بیان اجازه‌ بروز می‌دهد و به همین علت از محبوبیت زیادی برخوردار شده‌است. توانایی آزاد کردن خود هنگام رقص، کیفیتی است که در اغلب اَشکال رقص وجود ندارد. با رقص مدرن، دیگر مرزی وجود ندارد؛ فرد به سادگی حول احساس‌اش می‌رقصد و این‌چنین است که شکل فوق‌العاده‌ای از هنر پدید می‌آید.
ایزادورا دانکن در ۱۹۰۳
رقصنده‌ای در مدرسه لابان در برلین به سال ۱۹۲۹.
مارتا گراهام و برترام راس در ۱۹۶۱. عکس از کارل وان وکتن
هانس لی‌جدال

هانس لی‌جدال (انگلیسی: Hans Liljedahl; ۷ آوریل ۱۹۱۳ – ۹ نوامبر ۱۹۹۱) ورزشکار ورزش تیراندازی اهل سوئد بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
جکسون هیل، ایندیانا

| جکسون هیل، ایندیانا | جکسون هیل، ایندیانا |
| --- | --- |
محدوده ثبت‌نشده: محدوده ثبت‌نشده
موقعیت جکسون هیل، ایندیانا در نقشه: موقعیت جکسون هیل، ایندیانا در نقشه
Jackson HillSullivan County, Indiana: Jackson HillSullivan County, Indiana
مختصات: ۳۹°۱۰′۰۶″ شمالی ۸۷°۲۱′۴۳″ غربی﻿ / ﻿۳۹٫۱۶۸۳۳°شمالی ۸۷٫۳۶۱۹۴°غربی﻿ / 39.16833; -87.36194: مختصات: ۳۹°۱۰′۰۶″ شمالی ۸۷°۲۱′۴۳″ غربی﻿ / ﻿۳۹٫۱۶۸۳۳°شمالی ۸۷٫۳۶۱۹۴°غربی﻿ / 39.16833; -87.36194
کشور:  ایالات متحده آمریکا
ایالت: ایندیانا
شهرستان: شهرستان سولیوان، ایندیانا
Township: Hamilton
ارتفاع: ۱۶۶ متر (۵۴۵ فوت)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (منطقه زمانی شرقی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: ۴۷۸۷۹
کد(های) منطقه: 812، 930
کد FIPS: ۱۸–۳۷۶۰۲
شماره GNIS: ۴۳۶۸۹۰
جکسون هیل (به انگلیسی: Jackson Hill) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان سولیوان، ایندیانا واقع شده‌است. جکسون هیل ۱۶۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ریزوند علیاکبر

برای دیگر کاربردها، ریزوند (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| ریزوند علی اکبر | ریزوند علی اکبر |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۴°۲۶′۴۵″ شمالی ۴۵°۵۴′۲۲″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۴۴۵۸۳°شمالی ۴۵٫۹۰۶۱۱°شرقی﻿ / 34.44583; 45.90611: مختصات: ۳۴°۲۶′۴۵″ شمالی ۴۵°۵۴′۲۲″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۴۴۵۸۳°شمالی ۴۵٫۹۰۶۱۱°شرقی﻿ / 34.44583; 45.90611
کشور: ایران
استان: کرمانشاه
شهرستان: سرپل ذهاب
بخش: بخش مرکزی
دهستان: بشیوه و پاطاق
جمعیت: ۱۶۰ نفر
ریزوند علی اکبر، روستایی از توابع دهستان بشیوه و پاطاق بخش مرکزی شهرستان سرپل ذهاب در استان کرمانشاه ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان بشیوه و پاطاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۶۰ نفر (۴۰خانوار) بوده‌است.
چشمه گنجینه

چشمه گنجینه از جمله چشمه‌های شهرستان رستم در استان فارس است.
این چشمه از جاذبه‌های گردشگری شهرستان رستم به شمار می‌رود.
هرتسل روزنبلوم

| هرتسل روزنبلوم | هرتسل روزنبلوم |
| --- | --- |
زاده: ۱۴ اوت ۱۹۰۳ کونس، امپراتوری روسیه (لیتوانی کنونی)
درگذشته: ۱ فوریهٔ ۱۹۹۱ (۸۷ سال) تل‌آویو، اسرائیل
نام(های) دیگر: هرتسل وردی
پیشه: روزنامه‌نگار، نویسنده و سیاست‌مدار
ملیت: اسرائیلی
دلیل سرشناسی: از امضاکنندگان منشور استقلال اسرائیل
هرتسل روزنبلوم (به عبری: הרצל רוזנבלום) همچنین مشهور به هرتسل وردی (۱۴ اوت ۱۹۰۳ - ۱ فوریه ۱۹۹۱)، روزنامه‌نگار، نویسنده و سیاست‌مدار اسرائیلی و از امضاکنندگان منشور استقلال اسرائیل بود.
زندگی‌نامه

وی در یک خانواده یهودی در شهر کاوناس، لیتوانی متولد شد. بخاطر یهودستیزی در لیتوانی، مجبور به مهاجرت به اتریش شد. تحصیلات خود را در دانشگاه وین در رشته اقتصاد و حقوق، تا درجه دکترا ادامه داد. در سال ۱۹۳۵ میلادی به قیمومیت بریتانیا بر فلسطین مهاجرت کرد.
وی یکی از امضاکنندگان منشور استقلال اسرائیل بود و نقش مهمی در تشکیل کشور اسرائیل داشت. در هنگامی که نوبت وی برای امضای منشور استقلال بود، داوید بن گوریون از وی خواست تا به جای استفاده از نام «روزنبلوم»، از نام عبری «وردی» به عنوان نام فامیل استفاده کند و وی نیز با این نام، منشور استقلال اسرائیل را امضا کرد. هرتسل روزنبلوم، بعدها نام فامیل خود را، رسماً به «وردی» عوض کرد.
وی به مدت ۳۵ سال، در روزنامه یدیعوت اخرونوت، به روزنامه‌نگاری اشتغال داشت. در زمان سردبیری وی، یدیعوت اخرونوت به پرتیراژترین روزنامه عبریزبان چاپ اسرائیل مبدل شد.
هرتسل روزنبلوم در تاریخ ۱ فوریه ۱۹۹۱ در شهر تل‌آویو درگذشت.
تصویری از سنگ آرامگاه هرتسل روزنبلوم و همسرش در تل‌آویو.
میناء زاید

| میناء زاید> موقعیت | میناء زاید> موقعیت |
| --- | --- |
کشور: امارت ابوظبی
موقعیت: ابوظبی
مختصات: ۲۴°۵۱′۰۰″ شمالی ۵۴°۳۶′۰۰″ شرقی﻿ / ﻿۲۴٫۸۵۰۰۰°شمالی ۵۴٫۶۰۰۰۰°شرقی﻿ / 24.85000; 54.60000
مشخصات: مشخصات
افتتاح: ۱۹۷۲
مدیریت: Abu Dhabi Ports
مالکیت: Abu Dhabi Ports
مساحت: 535 hectares of which 41 were previously occupied by the container terminal
Native name: میناء زاید (Arabic)
آمار و اطلاعات: آمار و اطلاعات
تناژ حمل بار سالانه: 900 000 ton
تارنما Abu Dhabi Ports: تارنما Abu Dhabi Ports
مینا زاید
میناء زاید (به عربی: میناء زاید) یک منطقهٔ مسکونی در امارات متحده عربی است که در ابوظبی واقع شده‌است.
میرجلال پاشایف

| میرجلال پاشایف | میرجلال پاشایف |
| --- | --- |
میرجلال پاشایفمیرجلال پاشایف: میرجلال پاشایفمیرجلال پاشایف
نام اصلی: Mir Cəlal Paşayev
زاده: ۱۲۸۷ خورشیدی - ۱۹۰۸ میلادی روستای اندبیل (خلخال) واقع در شهرستان خلخال در استان اردبیل
محل زندگی: اندبیل، باکو 
درگذشته: ۱۹۷۸
آرامگاه: باکو
زمینه کاری: نویسنده
میرجلال پاشایف (به ترکی آذربایجانی:Mir Cəlal Paşayev) (زادهٔ ۱۲۸۷ خورشیدی/۱۹۰۸ میلادی در روستای اندبیل خلخال واقع در استان اردبیل، درگذشت ۱۹۷۸ در باکو) نویسنده و منتقد ادبی آذربایجانی بود.
او پدربزرگ مهربان علیوا بانوی اول جمهوری آذربایجان می‌باشد. جالب اینست که بستگان آنها هنوز هم در روستای اندبیل سکونت دارند
میرجلال پاشایف در سال ۱۹۳۵ از دانشکده زبان‌شناسی آذربایجان دانش‌آموخته شد و در سال ۱۹۴۷ دکترای زبان‌شناسی خود را دریافت نمود.
او به عنوان استاد ادبیات در دانشگاه دولتی باکو تدریس می‌نمود.
میرجلال پاشایف حدود ۹۰سال پیش در سن ۱۶سالگی به شهر باکو مهاجرت کرد و به مدت ۲۵سال رئیس دانشکده ادبیات باکو بود.
او در ۲۸ سپتامبر ۱۹۷۸ در باکو درگذشت.
بازدید سفیر جمهور آذربایجان از زادگاه وی در اندبیل خلخال

در اردیبهشت ۱۳۸۹ سفیر  کشور آذربایجان در تهران به مدت سه روز از روستای اندبیل خلخال زادگاه وی بازدید و وعده ساخت یک باب مدرسه در آن روستا رو نمود.
بزرگداشت

مراسم بزرگداشت صدمین سالروز تولد میرجلال پاشایف روز ۱۰ نوامبر در مقر سازمان یونسکو برگزار گردید.
مهربان علیوا همسر رئیس‌جمهور آذربایجان، و رئیس بنیاد حیدر علی‌اف و سفیر حسن نیت سازمان‌های یونسکو و ایسسکو در این مراسم سخنرانی کرد.
آثار

میرجلال پاشایف صدها داستان کوتاه نوشته و بیش از ۷۰ کتاب چاپ کرده‌است. او همچنین در نگارش مجموعهٔ سه جلدی تاریخ ادبیات آذربایجان (۱۹۵۷–۱۹۶۰) همکاری داشته‌است. برخی از آثار مشهور او عبارتند از:
Dirilan Adam - ۱۹۳۶
Bir Ganjin Manifesti - ۱۹۳۸
Yolumuz Hayanadir - ۱۹۵۷
Yashidlar - 1984
چاپ تمبر یادبود میر جلال پاشایف در آذربایجان
خورشیدگرفتگی ۲۷ فوریه ۲۰۸۲

خورشیدگرفتگی ۲۷ فوریه ۲۰۸۲ (به انگلیسی: Solar eclipse of February 27, 2082) یک خورشیدگرفتگی از نوع خورشیدگرفتگی حلقه‌ای است. این خورشیدگرفتگی در تاریخ ۲۷ فوریه ۲۰۸۲ میلادی (‎۹ اسفند ۱۴۶۰ خورشیدی) روی خواهد داد که زمان اوج آن، ساعت ۱۴:۴۷:۰۰ به‌وقت ساعت هماهنگ جهانی است. مدت زمان و طول این خورشیدگرفتگی ۸ دقیقه و ۲۱ ثانیه خواهد بود.
ناتالیا توبیاس

| ناتالیا توبیاس | ناتالیا توبیاس |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۲ نوامبر ۱۹۸۰ سروف
ملیت: اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی
ناتالیا توبیاس (اوکراینی: Наталія Вікторівна Тобіас؛ زادهٔ ۲۲ نوامبر ۱۹۸۰) دونده دو نیمه‌استقامت اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
ناتالیا تابینا

ناتالیا تابینا (انگلیسی: Natalia Taubina) یک فعال حقوق بشر و مدیر مرکز تحقیقات روسیه در زمینه حقوق بشر و بنیاد جامعه مدنی است. ناتالیا رئیس بخش قضاوت عمومی است که به قربانیان سوء استفاده پلیس کمک می‌کند. او جایزه آلیسون دس فورگس، دیده‌بان حقوق بشر و همچنین به خاطر فعالیت فوق‌العاده‌اش جایزه حقوق بشر رابرت اف. کندی را دریافت کرده‌است.
ناتالیا ترافیماوا

ناتالیا ترافیماوا (انگلیسی: Nataliya Trafimava؛ زادهٔ ۱۶ ژوئن ۱۹۷۹) بازیکن بسکتبال زن اهل بلاروس بود. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ و ۲۰۱۶ شرکت کرده‌است.
رودخانه مانامپاترانا

| رودخانه مانامپاترانا | رودخانه مانامپاترانا |
| --- | --- |
مکان: مکان
کشور: ماداگاسکار
منطقه: آتسیمو-آتسینانانا
شهر: Farafangana
ویژگی‌های ظاهری: ویژگی‌های ظاهری
دهانه: اقیانوس هند
 • مکان: Farafangana، آتسیمو-آتسینانانا
 • مختصات: ۲۲°۴۹′۱۰″ جنوبی ۴۷°۴۹′۰۰″ شرقی﻿ / ﻿۲۲٫۸۱۹۴۴°جنوبی ۴۷٫۸۱۶۶۷°شرقی﻿ / -22.81944; 47.81667
 • ارتفاع: ۰ متر (۰ فوت)
رودخانه مانامپاترانا (به لاتین: Manampatrana River) یک رود در ماداگاسکار است که در ماداگاسکار واقع شده‌است.
نیکولا یووویچ

نیکولا یووویچ (انگلیسی: Nikola Jovović؛ زادهٔ ۱۳ فوریهٔ ۱۹۹۲) یک بازیکن والیبال اهل صربستان است. 
وی در حال حاضر عضو تیم ملی والیبال صربستان و باشگاه والی میلان است.
گرهارد ویتفانگ

گرهارد ویتفانگ (انگلیسی: Gerhard Wiltfang; ۲۷ آوریل ۱۹۴۶ – ۱ ژوئیهٔ ۱۹۹۷) سوارکار اهل آلمان بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
دامیان آلبیل

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Damián Gonzalo Albil
زادروز:  ۹ فوریهٔ ۱۹۷۹ ‏(۴۵ سال)
زادگاه:  لوماس ده سامورا
قد:  ۱٫۸۲ متر (۶ فوت ۰ اینچ)*
پست:  دروازه‌بان
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۰–۲۰۰۴ |  باشگاه اتلتیکو ایندپندینته |  ۱۹ |  (۰) |
| ۲۰۰۴–۲۰۱۲ |  باشگاه فوتبال استودیانتس |  ۴۹ |  (۰) |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۱ |  ← باشگاه ورزشی سن لورنسو آلماگرو (قرضی) |  ۹ |  (۰) |
| ۲۰۱۲–۲۰۱۴ |  باشگاه فوتبال اتلتیکو تیگره |  ۱۳ |  (۰) |
| ۲۰۱۴–۲۰۱۶ |  Ferro |  ۳۴ |  (۰) |
| ۲۰۱۶ |  Central Córdoba (SdE) |  ۶ |  (۰) |
| ۲۰۱۶–۲۰۱۸ |  باشگاه اتلتیکو ایندپندینته |  ۱ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
دامیان آلبیل (انگلیسی: Damián Albil؛ زادهٔ ۹ فوریهٔ ۱۹۷۹) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال استودیانتس، باشگاه اتلتیکو ایندپندینته، باشگاه فوتبال اتلتیکو تیگره، و باشگاه ورزشی سن لورنسو آلماگرو اشاره کرد.
جیمسون دلامینی

| جیمسون دلامینی | جیمسون دلامینی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۵ اوت ۱۹۳۲
درگذشت: ۵ ژوئن ۲۰۰۸
ملیت: اسواتینی
جیمسون دلامینی (انگلیسی: Jameson Mbilini Dlamini؛ زاده ۵ اوت ۱۹۳۲ – درگذشته ۵ ژوئن ۲۰۰۸) سیاستمدار اهل اسواتینی بود. وی نخست‌وزیر سابق اسواتینی بود.
عصام حمد سالم

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادگاه:  عراق
پست:  هافبک
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۹۱–۱۹۹۲ |  الکرخ |   |   |
| ۱۹۹۶–۱۹۹۷ |  الخور والدخیره |   |   |
| ۱۹۹۷–۲۰۰۳ |  الزورا |   |   |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۹۶–۲۰۰۰ |  تیم ملی فوتبال عراق |  ۹ |  (۱) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۲۰۱۶:  Zakho
۲۰۱۶–:  الزورا
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
عصام حمد سالم (انگلیسی: Essam Hamad Salem؛ زادهٔ) یک ورزشکار است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به الزورا، الکرخ، و تیم ملی فوتبال عراق اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده است.
دانشگاه ملی ازبکستان

| 0 | 1 |
| --- | --- |
Mirzo Ulug'bek nomidagi Oʻzbekiston Milliy Universiteti: Mirzo Ulug'bek nomidagi Oʻzbekiston Milliy Universiteti
نوع: دانشگاه دولتی
بنیانگذاری شده: 1918
رئیس دانشگاه: Maraximov Avazjon Rahimovich
دانشجویان: بیش از ۱۰۰۰۰ نفر
موقعیت: تاشکند، ازبکستان
پردیس: داخل شهر
وبگاه: www.nuu.uz
دانشگاه ملی ازبکستان قدیمی‌ترین و بزرگ‌ترین دانشگاه ازبکستان است. این دانشگاه دوازده دانشکده دارد. این دانشگاه در سال ۱۹۱۸ با نام دانشگاه مردمِ ترکستان با ۱۲۰۰ نفر دانشجو بنیان‌گذاری شد. در سال ۱۹۲۰ با نام دانشگاه دولتی ترکستان نامیده شد و در سال ۱۹۲۳ نامش به دانشگاه دولتی آسیای مرکزی دگرگون شد. این نام تا پایان دههٔ ۱۹۵۰ بر روی این دانشگاه ماند. در سال ۱۹۶۰، نام آن به دانشگاه دولتی تاشکند لنین دگرگون شد. با استقلال یافتن ازبکستان این دانشگاه، دانشگاه ملی ازبکستان نامیده شد.
در طول جنگ جهانی دوم، بسیاری از دانشگاهیان از نقاط غربی اتحاد جماهیر شوروی به آسیای مرکزی، بخصوص بخاطر ساختِ اروپایی گونهٔ تاشکند و تعداد زیاد روس زبانان این شهر، به این شهر رفتند. گروهی از استادهای دانشگاه در اعتراض به اینکه از تاشکند منتقل شدند اعتصاب کردند. این دانشگاه دوازده دانشکده دارد.
فارغ التحصیلان نامور

الیور کریموف
رشید قدیروف
مایمول احسن خان
جهانگیر ممدوف
ولادیمیر واپنیک، توسعه دهندهٔ از ماشین بردار پشتیبان
کیم یانگ دائه

کیم یانگ دائه (انگلیسی: Kim Yong-dae؛ زادهٔ ۱۱ اکتبر ۱۹۷۹) یک بازیکن فوتبال اهل کره جنوبی است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال کره جنوبی کره جنوبی کره جنوبی بازی کرده‌است.
خلبان آزمایش

لئون لامارتین، نخستین خلبان آزمایش
خلبان آزمایش (به انگلیسی: test pilot) به خلبانی می‌گویند که با هواپیماهای نو و تغییریافته پرواز می‌کند تا برآیند به‌دست‌آمده ارزیابی و بررسی شوند. خلبان آزمایش می‌تواند برای نیروهای نظامی یا شرکت‌های خصوصی کار کند.