stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
انجیل به روایت متی (باخ)
موومان‌ها > بخش دوم > ۴۹–۴۸. او کارهای نیکی برای همه ما انجام داده‌است. – از روی عشق است که مسیحای من می‌خواهد بمیرد

گفت‌آواز و آریا (سوپرانو)
در اینجا خوانندهٔ سوپرانو در مورد تمام خوبی‌هایی که عیسی انجام داده‌است، آواز می‌خواند: «چگونه نابینایان، افلیجان و دیوانگان را شفا داده و به رنج‌دیدگان و گناه‌کاران خدمت کرده‌است». سوپرانو ادامه می‌دهد: «به غیر از این، هیچ خطایی از او سر نزده‌است»؛ «هیچ». الهی‌دان آلمانی «اِلکه آکسماخر» این دو بند از لیبرتو را («او کارهای نیکی برای همه ما انجام داده‌است» و «جز این، او هیچ خطا و گناهی نکرده‌است») به‌لحاظ شعری، یکی از زیباترین بخش‌های لیبرتوی پیکاندر می‌داند. گفت‌آواز در می مینور - گام شاخصِ «انجیل به روایت متی» - آغاز می‌شود و با سازآرایی و ضرب‌آهنگ آهسته و سست خود، ذهن شنونده را برای موسیقی جُلجُتا که بعداً خواهد شنید، آماده می‌نماید. خوانندهٔ سوپرانو گفت‌آوازش را با آهنگی ملایم در دو ماژور به پایان می‌رساند و سپس یکی از «پرهیجان‌ترین و متفکرانه‌ترین» آریاهای کل این اثر را در لا مینور می‌خواند؛ گامی که عیسی مسیح در آن جان به جان‌آفرین تسلیم می‌کند. پس از یک هیاهوی نهایی از نت‌های نواخته‌شده توسط سازها، یک فلوت و ۲ اُبوا دا کاچا به نواختن آهنگی ملایم در لا مینور می‌پردازند که در این هنگام، آریای «از روی عشق است که …» به پایان می‌رسد. سپس این آرامش موقت توسط خوانندهٔ تِنور (بشارت‌دهنده) شکسته می‌شود، که می‌خواند: «اما [جمعیت] بیشتر هیاهو کردند و گفتند…». ژست موسیقایی نگران‌کننده تِـنور - یک جهش اکتاوی به بالا - راه را برای بازگشت فوگِ تصلیب هموار می‌کند. فوگی که اکنون در مقایسه با آریای مشابه قبلی دربارهٔ تصلیب، دهشت‌انگیزتر شده‌است. فوگ تصلیب دوباره تکرار می‌شود، اما نه در گام دیاتونیک پیشین و اصلی (۴۵بی) که در لا مینور بود؛ بلکه اکنون یک گام بالاتر در سی مینور. همان‌طور که فریدریش اسمنت به‌درستی بیان می‌کند، آریای «از روی عشق است که …» هسته مرکزی و کانون کل این اثر است - «قلب» آن. به گفته اریک چیف، فریدریش اسمنت بود که نخستین بار متوجه شد ۱۰ توربا در قسمتِ دومِ این اثر، آرایش و مجموعه‌ای متقارن را تشکیل می‌دهند: در مرکز این مجموعه، آریای «از روی عشق است که …» قرار دارد که در کنار آن، دو همسرایی «بگذارید به صلیب کشیده شود!» قرار گرفته‌است.
موومان‌ها > بخش دوم > ۵۲–۵۱. رحم کن پروردگارا! این است مسیحای در بند – اگر اشک‌های گونه‌ام

گفت‌آواز و آریا (آلتو)
موومان‌ها > بخش دوم > ۵۴. ای سرِ زخم‌برداشتهٔ آغشته در خون

کُرال
موومان‌ها > بخش دوم > ۵۶–۵۷. آری این کالبد و خون، به میل خود بالای صلیب رفته‌است – بیا، ای صلیب عزیز، این چیزی است که می‌خواهم بگویم

گفت‌آواز و آریا (باس)، در نسخهٔ ۱۷۲۷/۱۷۲۹ به‌جای ویولا دا گامبا، لوت به‌کار رفت.
موومان‌ها > بخش دوم > ۶۰–۵۹. افسوس جُلجُـتا، جلجتای غم‌بار – نگاه کن، عیسی دست‌های خود را دراز کرده تا ما را در آغوش گیرد، پیش آی!

گفت‌آواز و آریا برای آلتو (از گروه کر ۱)، به همراه گفتگویی با کروه کر ۲ ("کجا؟") در همان آریا
موومان‌ها > بخش دوم > ۶۲. آن روزی که باید رهسپار شوم

کُرال
این غیرمعمول‌ترین بخش کروماتیک این آهنگ کُرال است (مسیر [زندگی‌ات] را [به او] بسپار / ای سرِ زخم‌برداشتهٔ آغشته در خون) که در پاسیون یافت می‌شود، و در زمانِ مرگ عیسی به اوج خود می‌رسد. این بخش همچنین نمایان‌گر مرحلهٔ پایانی از تخلیه تدریجی سرکلید در تنظیمات قسمت بعدی این آهنگ است: شماره ۱۵ دارای چهار دیِز (می ماژور)، شماره ۱۷ دارای سه بِمُل (می بمل ماژور)، شماره ۴۴ دارای دو دیِز (ر ماژور)، شماره ۵۴ دارای یک بِمُل (ر مینور) و شماره ۶۲ بدون هرگونه علامت عَرَضی (لا مینور) است.
موومان‌ها > بخش دوم > ۶۵–۶۴. شامگاه که هوا خنک بود – خود را منزه کن، قلب من

گفت‌آواز و آریا (باس)
موومان‌ها > بخش دوم > ۶۷. اکنون سرورمان آرام گرفته‌است

گفت‌آواز برای باس، تنور، آلتو و سوپرانو، به همراه گروه کر ۲ که می‌خوانند شب خوش، عیسای من.
موومان‌ها > بخش دوم > ۶۸. با چشمانی گریان، می‌نشینیم

این اثر با اجرای گروه کر در مقیاس بزرگ به شکل دا کاپو پایان می‌یابد، گروه کر ۱ و ۲ عمدتاً به صورت هماهنگ برای قسمت اول (با چشمانی گریان، می‌نشینیم) می‌خوانند، اما در بخش میانی با هم گفتگویی آهنگین دارند، گروه کر ۲ تکرار می‌کند: (به آرامی استراحت کن، آرام بخواب!)، گروه کر اول جواب می‌دهد: «مزار و سنگ قبر تو برای وجدان‌های مشوش، بالشی آسوده و آرامگاهی برای روح خواهد بود. بسیار خرسند، در آنجا چشم‌ها به خواب فرومی‌روند.» این آخرین کلمات (پیش از بازگشایش) است که توسط خود باخ مشخص شده‌است: p pp ppp (نرم، بسیار نرم، به‌شدت نرم). به‌عبارت دیگر، در این قسمت پایایی، ملودی اندک‌اندک نرم‌تر و آرام‌تر می‌شود؛ چنان‌که گویی در حال فرود است و این نزول تدریجی آهنگ با حال هوای سوگواری برای مرگ مسیح مطابقت دارد و به قول چارلز سنفورد تری گویی «بدن بی‌جان منجی را در گور فرومی‌گذارد.»
مارکوس ریتی موسیقی‌شناس دانشگاه ییل معتقد است باخ این قطعهٔ پایانیِ وداع را همچون یک لالایی آرام تنظیم کرده‌است: یک وزن سه‌تایی آرام، خطوط موسیقیِ روان در سازها و صداها، و بافتی ساده و ترانه‌مانند در بخش آوازی. موسیقی آرام است، نه به این دلیل که شنونده می‌داند تنها دو روز دیگر به یکشنبه عید پاک باقی است، بلکه به این سبب که مرگ مسیح برای آمرزش گناهان بشر لازم بود؛ همان‌طور که در سرود پایانی نیمه اول بدان اشاره شد. همان‌گونه که نخستین موومان انجیل به روایت متی بازگو کرده بود، عیسی به دلیل عشق خالص خود به نوع بشر درگذشت. استفاده از یک لالایی دلنواز و موزون اشاره‌ای است به ادراک و برداشت لوتری از مسئلهٔ مرگ که آن را همچون «خواب» می‌داند، همان‌طور که در پایانِ انجیل به روایت یوحنا بدان تأکید شده بود: «ای استخوان‌های مقدس، در آرامش کامل بخوابید که دیگر زاری نمی‌کنم؛ در آرامش کامل بمانید و مرا نیز به نزد خود بیاورید!» (انجیل به روایت یوحنا، شماره ۳۹) یک منتقد قرن نوزدهمی، این اثر را به عنوان اثری «یأس‌آور… با غم مکرر.» می‌داند. صد البته که به عنوان روایتی از مرگ مسیح، این اثر باید پُر از اندوه باشد. با این حال، این غم و اندوه، و حتی توصیف‌های گاه کاملاً تصویری از عذاب عیسی و زخم‌های خونین او، یک هدف تربیتی را نیز دنبال می‌کنند، زیرا سبب درک شنونده از این مفهوم می‌شود که مصائب مسیح، بیانِ عشقِ الهی است. با آنکه داستان این موسیقی پیش از صبح عید پاک پایان می‌یابد، حال و هوای پایانی این پاسیون باخ آرام است و به‌هیچ‌وجه یأس‌آور نیست.
نمادشناسی

باخ در این اثر خود با اعداد بازی می‌کند. به عنوان مثال، مقدار عددی نام خانوادگی او (BACH) برابر با عدد ۱۴ است (B دومین حرف الفبا، A نخستین حرف، C سومین و H هشتمین حرف، که جمع‌شان ۱۴ می‌شود). عدد ۱۴ به‌دفعات در این اثر به‌کار رفته‌است، به‌عنوان نمونه، ۱۴ همسرایی وجود دارد که اشاره با نام آهنگساز است و همچنین ۱۴ اشاره به واژهٔ «قلب» که کمتر درباره‌اش بحث شده‌است. هلموت ریلینگ به اهمیت ۱۴ نت در بیس‌لاین دو گروه کر در همخوانی «به‌راستی که این پسر خدا بود» اشاره نموده و باور دارد این کار مهر تأیید باخ بر درک و دریافت پر فروغی است [دربارۀ حقانیت مسیح] که در ذهن سنتوریون‌ها پس از مصلوب شدن او پدید آمد. گویا عدد ۱۴ آنقدر در ذهن باخ اهمیت داشت که در دورانی که در لایپزیگ زندگی می‌کرد و می‌خواست عضو یک انجمن فرهیختگان شود، دو سال منتظر ماند و آنقدر صبر کرد تا هنگام پیوستن به این انجمن، عضو شمارهٔ ۱۴ آن باشد.
در این اثرِ باخ ۶۸ قطعه موسیقی وجود دارد. علاوه بر ۱۴ هم‌سرایی، ۲۷ پاساژ وجود دارد که در آنها متون انجیلی خوانده می‌شود. عدد ۲۷ احتمالاً اشاره‌ای به تثلیث است (۳ به توان ۳). علاوه بر این، ۲۷ قطعه از متن انجیل که در این اثر آمده، در ۷۲۹ میزان ارائه شده که مجذور عدد ۲۷ است.
همانگونه که پیش‌تر اشاره شد، در یکی از بخش‌های موسیقی که شام آخر را به تصویر می‌کشد، عیسی به یارانش می‌گوید که یکی از شما به من خیانت خواهد کرد. گروه کر، که به‌جای حواریون نقش‌آفرینی می‌کنند، از مسیح ۱۱ بار می‌پرسند: «سرورم، آیا من [آن شخص] هستم؟ آیا من؟» اینکه این پرسش، ۱۱ بار تکرار می‌شود - و نه ۱۲ بار، به تعداد حواریون حاضر - بدین معناست که یهودا کاملاً به گناه خود واقف و از این موضوع آگاه است که رویِ سخنِ عیسی به چه کسی است و در نتیجه سکوت می‌کند.
نمونهٔ بارز دیگری از نمادگرایی را می‌توان در فضای موسیقی یافت: در تمام متن‌هایی که عیسی سخن می‌گوید، به جز آخرین کلمات او، ارکستر سازهای زهی نوایی خوش‌آیند و آرام - چونان هاله‌ای به دور واژگان - کلام مسیح را همراهی می‌کنند و تنها هنگام بیان سخنان پایانی است که سازها نیز ساکت می‌شوند.
این اثر باخ از یک قسمتِ اولِ کوتاه و یک قسمتِ دومِ طولانی‌تر تشکیل شده‌است. باخ با چنین ترکیبی، شکل یک صلیب را در ذهن ایجاد می‌کند: قسمت اول (که کوتاه است) تیرک افقی و قسمت دوم (که طولانی‌تر است) تیرک عمودی صلیب را تشکیل می‌دهند. انکار کردن عیسی توسط پطرس در نقطهٔ تلاقی این تیرک‌های صلیب رخ می‌دهد. دقیقاً در نیمه بخش اول موسیقی، عیسی به پطرس می‌گوید که تو سه بار مرا انکار خواهی کرد و پس از گذشت تقریباً همین اندازه زمان در بخش دوم موسیقی، این انکار پطرس حقیقتاً صورت می‌پذیرد. انواع دیگری از استفاده از نماد صلیب در موسیقی باخ عبارتند از استفاده از دیز (♯) برای متونی که واژهٔ صلیب در آن آمده (Kreuz در زبان آلمانی هم به‌معنای دیِز و هم به‌معنای صلیب است)، یا تجسم یک شکل صلیب‌مانند در موسیقی که قسمت‌های ارکسترال (تیرک افقی) با بخش‌های همسرایی پُراحساسِ گروه کر (تیرک عمودی) تلاقی می‌کنند.
بازخورد

هیچ اشاره‌ای به اجرا یا اهمیت این اثر در خبرنامه‌های محلی یا مکاتبات و خاطرات به‌جامانده از افراد نزدیک به باخ وجود ندارد. گویا انجیل به روایت متی تا حد زیادی توسط معاصران باخ نادیده گرفته شده بود. خارج از شهر لایپزیگ نیز، این اثر را به‌طور کامل نمی‌شناختند تا آنکه در سال ۱۸۲۹ میلادی، فلیکس مندلسونِ بیست ساله نسخه‌ای از آن را در برلین با آکادمی آواز برلین اجرا کرد که با استقبال فراوانی روبرو شد. این اجرای مندلسون تنها نیمی از کلِ اثرِ اصلی را دربر می‌گرفت و با ۱۵۰ خواننده ابتدا در برلین و چند هفته بعد در فرانکفورت اجرا شد. در این اجرا به‌ویژه، آریاها و کُرال‌ها به نفع بخش‌های دراماتیک حذف شدند، و سازبندی جدیدی برای برخی موومان‌ها انجام شد، اما برخلاف اجراهای کارل فریدریش تسلتر، متن آن دوباره بازنویسی نشد. مندلسون یک نسخه از پارتیتور اصلی باخ را در اختیار داشت. جانبخشی دوبارهٔ مندلسون به این اثر، موسیقی باخ و به ویژه آثار بزرگ او را مورد توجه عوام و خواص قرار داد (اگرچه آکادمی آواز برلین اجرای «انجیل به روایت یوحنا» را در سال ۱۸۲۲ تمرین کرده بود).
نسخهٔ ویلیام استرندیل بنت از این پاسیون باخ، یکی از اولین نسخه‌های متعدد این اثر بود (مانند نسخه آدولف برنهارد مارکس و آدولف مارتین شلیزینگر در سال ۱۸۳۰) و آخرین نسخه‌ها هم توسط نیل جنکینز (۱۹۹۷)، نیکلاس فیشر و جان راسل (۲۰۰۸) منتشر شد. نسخه‌ای از این اثر که امروزه معتبر تلقی می‌شود و بیشتر اجراهای امروزی بر اساس آن انجام می‌شود به سال ۱۷۳۶ برمی‌گردد که یکی از زیباترین آثار باخ است و نت‌نویسی دقیق به همراه امضای او در پای دست‌نوشته‌ها و چرک‌نویس‌های به‌جا مانده از آن، حکایت از اهمیت زیادی دارد که خود او برای کار قائل بوده‌است. پس از مرگ باخ، پسرش کارل فیلیپ امانوئل نسخه اصلیِ پارتیتور و دست نوشته‌های متعدد دیگری را به ارث برد که متعاقباً در اختیار موسیقی‌دان، پژوهش‌گر و مجموعه‌دار خصوصی گئورگ پولشائو قرار گرفت. این پارتیتور اکنون متعلق به کتابخانه دولتی برلین است و یکی از ارزشمندترین نسخه‌های خطی اصلیِ این کتابخانه است. ترمیم و نگهداری از این نسخهٔ خطی با استفاده از روش جداسازی کاغذ فرایندی پیچیده و پرهزینه بوده‌است. تحسین، اجراهای مجدد و بررسی آثار باخ تا عصر حاضر ادامه داشته‌است.
بیشترین اجرا از این اثر بزرگ باخ در کشور هلند انجام می‌شود. از سال‌ها پیش در هلند، این رسم به‌وجود آمده که پس از پایان اجرا، به دلیل فضای مذهبی این اثر، حضار کف نمی‌زنند -همانگونه که مردم اصولاً بعد از پایان مراسم مذهبی کلیسا کف نمی‌زنند. دلیل دیگر آن است که در پایان پاسیون، عیسی مسیح می‌میرد و این مرگ جایی برای شور و شعف باقی نمی‌گذارد. با آنکه این سنت در سال‌های اخیر بیش از پیش به چالش کشیده می‌شود، اما هنوز هنگام اجراهای این پاسیون در «کلیساها» وجود دارد: در اجراهای کلیسایی حضار معمولاً پس از اجرا، در سکوت می‌ایستند تا از اجراکنندگان قدردانی کنند.
بازخورد > نیمه دوم قرن هجدهم

انجیل به روایت متی تا حدود سال ۱۸۰۰ تحت سرپرستی و رهبری سردسته گروه آوازخوانان مذهبی کلیسای سنت توماس لایپزیگ اجرا می‌شد. به طور خاص، در سال ۱۷۸۰، یوهان فریدریش دولس، سه تا از پاسیون‌های باخ را اجرا کرد، که احتمالاً شامل «انجیل به روایت یوحنا» و «انجیل به روایت متی» و شاید «انجیل به روایت لوقا» بودند.
بازخورد > قرن بیستم

در سال ۱۹۱۴ طراح صحنه و کارگردان هنری بریتانیایی ادوارد گوردون کریگ تصمیم به نخستین صحنه‌پردازی و اجرای این اثر بزرگ گرفت اما به سبب وقوع جنگ جهانی اول این پروژه به سرانجام نرسید. پس از جنگ در سال ۱۹۲۱ آهنگساز و رهبر ارکستر نامدار ایتالیایی فروچو بوزونی تصمیم به اجرای مشابهی گرفت، اما معتقد بود آریاها باید تا حد زیادی برای این منظور حذف شوند، زیرا آنها «بی جهت تأخیر می‌اندازند و [...] در اجرای موسیقی وقفه ایجاد می‌کنند.» او هر صحنه از پاسیون را در دو سطح طراحی کرد تا بتواند چندین رویداد را به‌طور همزمان ارائه کند، با یک منبر و میز خطابه در مرکز و یک ایوانک گوتیکی در دو طرف برای گروه کر.
در سال ۱۹۳۰، نویسندهٔ سوئیسی ماکس ادوارد لیبورگ طرح‌هایی را برای صحنه‌پردازی دو پاسیون بزرگ باخ ارائه و منتشر کرد که قرار بود در سه سطح اجرا شوند؛ ولی هیچ‌یک از این طرح‌ها محقق نشدند.
گزیده‌هایی از این اثر در برنامه تلویزیونی آمریکایی اومنیباس در ۳۱ مارس ۱۹۵۷ در قسمت «موسیقی یوهان سباستیان باخ» اجرا شد. مجری و مفسر برنامه لئونارد برنستاین بود، که این اثر را به عنوان «آن کار باشکوهی که علاقهٔ شخصی خودم به باخ را سبب شد» معرفی کرد.
انجیل به روایت متی در اجراهای صحنه‌ای و نمایشی هم اجرا شده‌است. به طور معمول، در این اجراها، همه اجراکنندگان لباس‌های روزمره و معمولی بر تن دارند، ارکسترها روی صحنه یا سکویی می‌نوازند، و تک‌خوانانی که بدون نت و با مراجعه به محفوظات‌شان در حافظه می‌خوانند، و کلمات به شکلی موقر و ملودراماتیک تنها با یک صحنه‌آرایی مختصر اجرا می‌شوند. از سوی دیگر جرج بلنچین این اثر را در سال ۱۹۴۳ با رهبری هنرمند سرشناسی چون لئوپولد استوکوفسکی روی صحنه برد. از دیگر اجراهای قابل توجه روی صحنه می‌توان به بازآفرینی انگلیسی آن توسط جاناتان میلر در سال ۱۹۹۷ اشاره کرد.
باله هامبورگ در سال ۱۹۸۱ در اپرای ایالتی هامبورگ اجرایی از «انجیل به روایت متی» را که توسط جان نیومایر خلق و طراحی شده بود، ارائه کرد که طراحی رقص آن، «جریان‌ساز» محسوب می‌شود. این اجرا چندین بار تکرار شده‌است، از جمله در سال ۱۹۸۳ در آکادمی موسیقی بروکلین واقع در نیویورک و اپرای لس آنجلس در سال ۲۰۲۲. اجرای اپرای لس آنجلس شامل «۴۲ رقصنده، شش خواننده، دو گروه کر، و دو ارکستر مجلسی با صدایی توانمند و پرطنین» بود.
تلاش‌های پراکنده‌ای در دهه ۱۹۸۰ برای بازگرداندن چارچوب مذهبی برای اجرای پاسیون صورت پذیرفت که فراگیر نشد.
بازخورد > قرن بیست و یکم

اجراهای متاخر این اثر شامل بازآفرینی لیندی هیوم در سال ۲۰۰۵ برای جشنواره بین‌المللی هنر پرث است که مجدداً در سال ۲۰۱۳ برای اپرای کوئینزلند با حضور هنرمندانی چون لئیف آرون-سولین، سارا مک‌لیور و توبیاس کل اجرا شد و همچنین اجرای پیتر سلرس در سال ۲۰۱۰ با فیلارمونیک برلین به رهبری سایمون رتل و با حضور هنرمندانی چون با مارک پدمور، کامیلا تیلینگ، ماگدالنا کوژنا، تُپی لهتیپو، کریستیان گیرهاهر و توماس کواستهوف است.
بازنویسی

همخوانی پایانی (با چشمانی گریان، می‌نشینیم) در سال ۱۹۲۵ توسط شارل-ماری ویدور به عنوان بخشی از یک مجموعهٔ ۶ قطعه‌ای به نام «یادبود باخ» برای تک‌نوازی اُرگ، رونویسی شد.
درزبند

برخی آب‌بندها و درزبندها۱. اُ-رینگ
# واشر فیبری
# درزبندهای مقوایی (کاغذی)
# درزبند سرسیلندر
درزبند یا گَسکِت (به انگلیسی: Gasket) یا به نادرستی پولک آب‌بندی، آب‌بندی مکانیکی است که برای پر کردن فضای میان دو جسم برای جلوگیری از نشت بکار می‌رود. درزبندها را معمولاً از راه برش دادن در صفحه‌های لاستیکی، فلزی، نمدی، مقوایی، فایبرگلاسی، سیلیکونی یا بسپاری می‌سازند.
درزبندهای مربوط به کاربردهای ویژه ممکن است حاوی آزبست هم باشند.
انواع درزبند (واشر)

گاهی برای اشاره به درزبند از کلمه پولک یا به فنگلیش واشر استفاده می‌شود اما پولک در اصل وسیله‌ای است که برای توزیع بار پیچ و مهره‌ها به کار می‌رود.
پولک‌ها در آببندی صنایع مختلف کاربرد زیادی دارد و انواع متفاوتی بر حسب اندازه، جنس، ساختار و … تقسیم می‌شود. پولک‌های آببندی بسته به نوع جنس عبارت است از؛ پولک کلینگریت یا همان پولک نسوز(Non-Metallic/Compressed Gasket)، پولک لاستیکی(Rubber Gasket)، پولک تفلونی (Ptfe gasket)، پولک فیبری (phenolic sheet gasket)، پولک کربنی یا گرافویل(Geraphoil Gasket)، پولک گرافیتی(graphite gasket)، پولک نمدی(felt industrial gasket)، پولک ویکتوری یا ویکتوریا(vegetable fiber gasket)، پولک چوب پنبه(Rubber Cork gasket) و …(مهرگان نسوز)
عموماً پولکها بر اساس ساختار به دسته‌های زیر تقسیم می‌شوند:
پولک صفحه‌ای
ارزان‌ترین و پر مصرف‌ترین نوع پولک می‌باشد که تشکیل شده از صفحه‌ای از جنس معمولاً آزبست یا فیبر یا جنس‌های مشابه که به شکل و اندازه مناسب بریده شده و بین دو سطح مورد درزبندی قرار می‌گیرد.
پولک جامد
پولکی مشابه پولکهای صفحه‌ای است که دارای کیفیت و مرغوبیت بیشتری می‌باشد.
پولک با حلقه فلزی
این نوع پولک پر مصرف‌ترین نوع پولک در صنعت می‌باشد. نوعی پولک می‌باشد که با استفاده از حلقه‌های فلزی ساخته شده است که ما بین آن‌ها با مواد پر کن مانند گرافیت پر می‌شود. جنس حلقه‌های فلزی بستگی به نوع ماده‌ای که درزبندی می‌شود دارد.
پولک سیلیکونی نواری
از این نوع پولک در تابه‌های دو طرفه برای پخت غذای بدون آب و روغن به نام چفل ساخت کشور کره جنوبی استفاده شده است که اولین اختراع در نوع خود محسوب می‌گردد.
پولک سرسیلندر
برای جلوگیری از اختلاط آب و روغن در موتور به کار می‌رود.
استاندارد

استاندارد مورد استفاده در صنایع نفت و گاز و مخازن تحت فشار برای واشرها ASME B۱۶٫۲۰ می‌باشد که توسط انجمن مهندسان مکانیک آمریکا تهیه و تدوین شده است.
نوار درزگیر

نوار درزگیر یک ابزار مفید و کاربردی است که در صنایع مختلف برای جلوگیری از نشت، عایق‌بندی و افزایش دوام استفاده می‌شود. نوار درزگیر، نواری از جنس پی‌وی‌سی یا مواد دیگر است که برای پر کردن فضای خالی بین دو قطعه و جلوگیری از نشت مایعات و گازها استفاده می‌شود. این نوارها در صنایع مختلف، از جمله ساختمان‌سازی، خودروسازی و تجهیزات صنعتی کاربرد دارند.
نوار درزگیر > انواع نوار درزگیر

نوار درزگیر PVC: این نوع نوار درزگیر معمولاً از جنس پلی وینیل کلراید (PVC) ساخته می‌شود و با توجه به مقدار نرم‌کننده‌ای که به آن اضافه می‌شود، می‌تواند سفت یا انعطاف‌پذیر باشد.
بست‌های روکش‌دار: این بست‌ها در تأسیسات ساختمانی استفاده می‌شوند و دارای روکشی از جنس EPDM یا NBR هستند.
روکش شیلنگ: این روکش‌ها از جنس سیلیکون ساخته می‌شوند و در برابر حرارت، اشعه ماوراء بنفش و عوامل خارجی مقاوم هستند.
نوار درزگیر درب و پنجره: این نوارها برای عایق‌بندی درب و پنجره‌های UPVC و آلومینیومی استفاده می‌شوند و از نفوذ هوا، صدا، آب و گرد و غبار جلوگیری می‌کنند.
نوار درزگیر صنعتی: این نوارها در صنایع مختلف برای جلوگیری از نشت در اتصالات استفاده می‌شوند و می‌توانند از جنس فلز، لاستیک، تفلون یا مواد کامپوزیت باشند.
نوار درزگیر دور درب خودرو: این نوارها از جنس PVC یا اسفنج ساخته می‌شوند و برای آب‌بندی درب‌های خودرو استفاده می‌شوند.
نوار درزگیر درب ضد سرقت و درب چوبی: این نوارها مقاومت بالایی در برابر اشعه ماوراء بنفش و ازن دارند و برای عایق‌بندی درب‌های ضد سرقت و چوبی استفاده می‌شوند.
نوار درزگیر > ویژگی‌های نوار درزگیر

مقاومت در برابر نشت: نوار درزگیر از نشت مایعات و گازها جلوگیری می‌کند.
عایق‌بندی: نوار درزگیر به عنوان عایق حرارتی و صوتی عمل می‌کند.
مقاومت در برابر عوامل خارجی: نوار درزگیر در برابر نور خورشید، فشار باد، رطوبت و سایر عوامل خارجی مقاوم است.
انعطاف‌پذیری: نوار درزگیر انعطاف‌پذیر است و به راحتی در محل مورد نظر نصب می‌شود.
دوام: نوار درزگیر دوام بالایی دارد و برای مدت طولانی قابل استفاده است.
نوار درزگیر > کاربردهای نوار درزگیر

ساختمان‌سازی: نوار درزگیر در ساختمان‌سازی برای عایق‌بندی درب و پنجره، لوله‌ها و اتصالات استفاده می‌شود.
خودروسازی: نوار درزگیر در خودروسازی برای آب‌بندی درب‌ها، شیشه‌ها و سایر قطعات استفاده می‌شود.
تجهیزات صنعتی: نوار درزگیر در تجهیزات صنعتی برای جلوگیری از نشت در اتصالات و لوله‌ها استفاده می‌شود.
مانوئل گارسیا (بازیکن فوتبال، زاده ۱۹۸۸)

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Juan Manuel García
زادروز:  ۸ ژوئیهٔ ۱۹۸۸ ‏(۳۶ سال)
زادگاه:  روساریو، سانتا فه
قد:  ۱٫۸۸ متر (۶ فوت ۲ اینچ)
پست:  دروازه‌بان
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  Deportes Santa Cruz
شمارهٔ پیراهن:  ۱۶
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۷ |  باشگاه فوتبال روساریو سنترال |  ۴۲ |  (۰) |
| ۲۰۱۶ |  ← باشگاه فوتبال جیمناسیا لاپلاتا (قرضی) |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۷–۲۰۱۸ |  Deportes Antofagasta |  ۱۳ |  (۰) |
| ۲۰۱۷–۲۰۱۸ |  ← باشگاه فوتبال اتلتیکو هوراکان (قرضی) |  ۱ |  (۰) |
| ۲۰۱۸ |  Racing de Córdoba |  ۶ |  (۰) |
| ۲۰۱۹ |  San Luis |  ۷ |  (۰) |
| ۲۰۲۰ |  Deportes Recoleta |  ۱۸ |  (۰) |
| ۲۰۲۱– |  Deportes Santa Cruz |  ۴ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۵ مارس ۲۰۲۱. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۵ مارس ۲۰۲۱. 
مانوئل گارسیا (انگلیسی: Manuel García؛ زادهٔ ۸ ژوئیهٔ ۱۹۸۸) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال روساریو سنترال اشاره کرد.
امنیت سامانه اطلاعات خودکار

در مخابرات، امنیت سامانه اطلاعات خودکار دربرگیرنده معیارها و بازرسی‌هایی است که از محرمانگی، یکپارچگی و در دسترس بودن اطلاعات پردازش شده و ذخیره شده توسط سامانه اطلاعات خودکار اطمینان پیدا می‌کند. افشای غیر مجاز، تغییر یا تخریب ممکن است اتفاقی یا عمدی باشد.
امنیت سامانه اطلاعات خودکار شامل در نظر گیری همه عملکردها، خصوصیات و ویژگی‌های سخت‌افزار رایانه و نرم‌افزار می‌شود. این عملکردها، خصوصیات و ویژگی‌ها، شامل روش‌های عملیاتی، روش پاسخگویی؛ کنترل دسترسی در تأسیسات مرکزی رایانه، رایانه راه دور و امکانات ترمینال رایانه، محدودیت‌های مدیریتی؛ ساختارها و دستگاه‌های فیزیکی مانند رایانه، خطوط تراگسیل، منابع توان الکتریکی؛ بازرسی‌های پرسنل و مخابراتی لازم برای تأمین حد قابل قبولی از ریسک سامانه اطلاعات خودکار و داده و اطلاعات موجود در سامانه می‌شود. همچنین امنیت سامانه اطلاعات خودکار شامل مجموع پادمان‌های امنیتی لازم برای فراهم‌آوری حد قابل قبولی از حفاظت از سامانه اطلاعات خودکار و داده به کار گرفته شده در آن می‌شود.
در مبحث امنیت اطلاعات، امنیت سامانه اطلاعات خودکار، هم تراز امنیت رایانه در نظر گرفته می‌شود.
آب شیرین

برای روستاهایی با نام آب‌شیرین، آب‌شیرین (ابهام‌زدایی) را ببینید.
سیاره زمین از دیدگاه فضاپیمای آپولو ۱۷.

لایهٔ یخ قطبی جنوبگان (قطب جنوب) در پایین نگاره ۶۱ درصد از آب شیرین، یا ۱٫۷ درصد از کل آب بر روی کره زمین را در بر می‌گیرد. این آمار نشان دهنده کمبود آب شُرب در سیاره زمین است.
آب شیرین (به معنای آب تازه) به آب املاح‌زدایی شده گفته می‌شود. آبی است که درصد املاح نمکی غیر حل شدنی آن بسیار کم و گوارا باشد. آب شیرین از مهم‌ترین منابع تجدیدپذیر است. این منبع، برای زنده ماندن بسیاری از جانداران از جمله انسان، از لحاظ تأمین نیاز به آب و همچنین کشاورزی، بسیار پراهمیت و حیاتی است. باید توجه داشت که در این گفتار، آب شیرین و آب آشامیدنی دارای مفاهیم‌ جداگانه‌ای از یکدیگر هستند. آب آشامیدنی آبی شیرین است و آب پر از املاح و شوری که در دریاها، دریاچه‌ها، اقیانوس‌ها و دیگر گودال‌های بسیار بزرگ آبی یافت می‌شود حتی برای برخی حیوانات غیرقابل شرب است. آب شیرین مملو از ریزاندامگان و به عبارتی آلوده است.
تعریف عددی

آب شیرین به آبی گفته می‌شود که کمتر از ۰٫۰۵ در هر ۱۰۰ واحد، املاح نمکی غیر حل شدنی داشته‌باشد.
منابع طبیعی

آب شیرین به‌طور طبیعی در سطح زمین و عمدتاً در یخچال‌های کوهستانی و قطبی شمالگان و جنوبگان به صورت لایه‌های یخ ذخیره شده‌اند. دریاچه‌های آب شیرین، رودخانه‌ها، آبگیرها، نهرها، و جریان آب‌های زیرزمینی از دیگر منابع آب شیرین شمرده می‌شوند. منبع نامحدود و پایدار آب شیرین، بخار آب موجود در جو است که به صورت باران و برف و تگرگ بر زمین می‌ریزند.
پیدایش

آب شیرین نخستین بار به صورت آب باران نزدیک به ۴ میلیارد سال پیش در منطقه جک‌هیلز در استرالیای غربی بر زمین بارید.
هدر رفت

منابع آب شیرین تنها ۳٪ از کل منابع آب بر روی کرهٔ زمین را تشکیل می‌دهد که تقریباً ۱٫۸٪ آن در جنوبگان است. با این وجود، در سراسر جهان، بسیاری آب شیرین را به راحتی هدر می‌دهند. بر اساس اعلام سازمان ملل متحد حدود ۱٫۲ میلیارد نفر از مردم جهان (۱۸ درصد جمعیت جهانی) از کمبود یا فقدان دسترسی به آب شیرین، رنج می‌برند. امروز بسیاری از مناطق جهان با توجه به سرعت رشد جمعیت و افزایش روزافزون در مقدار آبی که مردم استفاده می‌کند با دشواری‌هایی روبرو هستند. شوربختانه انتظار می‌رود که رشد این دشواری ادامه خواهد داشت. پیامدهای کمبود آب تأثیر در بهداشت عمومی و چرخه‌های تولید کشاورزی در آینده خواهد بود.
دیمیتری خخلف

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Dmitri Valeryevich Khokhlov
زادروز:  ۲۲ دسامبر ۱۹۷۵ ‏(۴۸ سال)
قد:  ۱٫۸۹ متر (۶ فوت ۲ ۱⁄۲ اینچ)
پست:  هافبک
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  دینامو مسکو (reserves manager)
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
–:  باشگاه فوتبال کوبان کراسنودر
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۹۲–۱۹۹۴ |  زسکا مسکو |  ۶۵ |  (۱۴) |
| ۱۹۹۳–۱۹۹۶ |  زسکا مسکو |  ۶۲ |  (۱۵) |
| ۱۹۹۷ |  Torpedo-Luzhniki Moscow |  ۳۳ |  (۹) |
| ۱۹۹۷–۱۹۹۹ |  پی‌اس‌وی آیندهوون |  ۶۰ |  (۹) |
| ۱۹۹۹–۲۰۰۳ |  رئال سوسیداد |  ۱۰۱ |  (۱۴) |
| ۲۰۰۳–۲۰۰۵ |  لوکوموتیو مسکو |  ۶۸ |  (۱۱) |
| ۲۰۰۶–۲۰۱۰ |  دینامو مسکو |  ۱۳۰ |  (۱۱) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۹۶–۲۰۰۵'"`UNIQ--ref-۰۰۰۰۰۰۰۰-QINU`"' |  تیم ملی فوتبال روسیه |  ۵۳ |  (۶) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۲۰۱۱–۲۰۱۲:  دینامو مسکو (assistant)
۲۰۱۲–:  دینامو مسکو (reserves)
۲۰۱۲:  دینامو مسکو (caretaker)
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۸:۲۶, ۲۸ نوامبر ۲۰۱۰ (UTC). :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۸:۲۶, ۲۸ نوامبر ۲۰۱۰ (UTC). 
دیمیتری خاخلاو (روسی: Дми́трий Вале́рьевич Хохло́в؛ زادهٔ ۲۲ دسامبر ۱۹۷۵) یک بازیکن فوتبال اهل روسیه است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال روسیه بازی کرده‌است.