نخستین جنگ یهود-روم
دولت موقت یهود > مبارزات گالیله وسپاسیان

پس از شکست گالوس، امپراتور نرون فرماندهی جنگ را به وسپاسیان ، کنسول سابق که یک فرمانده کارکشته و باتجربه  بود سپرد.  به گفته سوتونیوس، این ژنرال که ۵۷ ساله بود "هم به خاطر انرژی اثبات شده اش و هم به این دلیل که خانواده و نام او  به دلاعل نامعلومی ترسی نداشتند" انتخاب شد.   سپس وسپاسیان از طریق زمینی از کورینت به سوریه سفر کرد و  ارتشی را گردآوری کرد که شامل سه لژیون کامل بود، تحت فرماندهی دو نفر باسامی  Macedonica و X Fretensis ، که هر دو در ارمنستان جنگیده بودند و نفر دومی در سوریه مستقر بود. آپولیناریسxv در لشکرکشی ارمنیان نیز شرکت کرده بود. وی توسط یک پسر ۲۷ ساله به نام وسپاسیان تیتوس، از پایگاه خود در اسکندریه به سمت بطلمیاس راهنمایی شد.    نیروهای رومی توسط ۲۳ گروه کمکی و شش گروه سواره نظام که احتمالاً از سوریه آمده بودند تقویت شدند. علاوه بر اینها، نیروهای مورد نیاز، توسط حاکمان محلی تامین می شد: آنتیوخوس چهارم از کوماگنه، آگریپا دوم، و سوهاموس از امسا هر کدام ۲۰۰۰ کماندار پیاده نظام و ۱۰۰۰ سواره نظام داشتند، در حالی که مالخوس دوم از Nabatea۱۰۰۰ سواره نظام و ۵۰۰۰ پیاده اعزام کرد.
وسپاسیان پایگاه اولیه عملیات خود را در آکو-بطلمیاس تأسیس کرد و در اوایل تابستان سال ۶۷ پس از میلاد به آنجا رسید. از این مکان، رومیان حمله خود را علیه شورشیان در جلیل ، جایی که جمعیت قابل توجهی یهودی ها ، عمدتاً در روستاهایی که به راحتی مستحکم بودند، ساکن بودند، آغاز کردند.  مردم Sepphoris - دومین شهر بزرگ یهودیان پس از اورشلیم  با ملاقات با Vespasian در بطلمیاس و تعهد رسمی وفاداری خود به روم، تسلیم رومیان شدند.  در حالی که ژوزفوس ادعا می کند که ارتشی متشکل از  ۱۰۰۰۰۰ نفر را جمع آوری کرده است، این رقم به وضوح اغراق آمیز است.  با این وجود، رومیان با چالشی اساسی در منطقه مواجه بودند.
گابارا در اولین حمله به اسارت رومیان درآمد و همه مردان به دلیل دشمنی با یهودیان و خاطره شکست گالوس کشته شدند.  شهر و روستاهای اطراف به آتش کشیده شد و بازماندگان به بردگی درآمدند.     سپس رومی ها برای حمله به یودفت (Yodefat/Iotapata)،  شهری با جمعیت تخمینی ۷۰۰۰ نفر در آستانه محاصره حرکت کردند.   تقریباً در همان زمان، تیتوس، پسر وسپاسیان، نیرویی را رهبری کرد تا دهکده نزدیک یافیا را نابود کند، جایی که طبق گزارش‌ها، همه ساکنان مرد، به استثنای نوزادان، کشته شدند و نوزادان و زنان به بردگی فروخته شدند.  سرالیس که فرماندهی لژیو پنجم مکدونیکا را بر عهده داشت، برای مبارزه با گروه بزرگی از سامری‌هایی که بر فراز کوه گریزیم ، محل معبد ویران شده‌شان جمع شده بودند، اعزام شد و بسیاری را کشت.
یودفت ، در جلیل، پس از یک محاصره ۴۷ روزه در تابستان ۶۷ به دست وسپاسیان افتاد. ژوزفوس، منبع کلیدی شورش، فرماندهی دفاع را بر عهده داشت و پس از سقوط شهر، طرف را تغییر داد.
شهر یودفت پس از یک محاصره ۴۷وزه سقوط کرد،  که ژوزفوس، که رهبری دفاع از آن را بر عهده داشت، با جزئیات بسیار مستند آن را ثبت کرد. زمانی که رومیان شهر را به تصرف خود درآوردند، همه کسانی را که خود را نشان دادند قتل عام کردند و بقیه را در مخفیگاه شکار کردند.  ژوزفوس تخمین می زند که ۴۰۰۰۰ نفر جان خود را از دست دادند، اگرچه برآوردهای مدرن نشان می دهد که حدود ۲۰۰۰ نفر کشته شدند و ۱۲۰۰ زن و نوزاد اسیر شدند.  حفاری‌ها در یودفت حفری را کشف کردند که حاوی بقایای تقریباً بیست نفر از جمله مردان، زنان و کودکان بود که برخی از آنها شواهدی از مرگ‌های خشونت‌آمیز را نشان می‌داد.   این یافته، در کنار بقایای پراکنده در سراسر سایت، نشان می دهد که پس از ویرانی رومیان، بازماندگان یا یهودیان بازگشته استخوان های دفن نشده را جمع آوری کرده و در آب انبارها و غارها دفن کردند.  علاوه بر این، ده‌ها نوک پیکان و سنگ بالیستا در این مکان کشف شد.
یوسفوس گزارش می دهد که به دنبال سقوط یودفت، او و ۴۰ نفر دیگر به یک گودال عمیق پناه بردند. وقتی کشف شدند، تصمیم گرفتند با قرعه کشی خودکشی کنند.  ژوزفوس پس از اینکه در میان دو بازمانده نهایی باقی ماند، ترجیح داد به جای خودکشی، تسلیم رومیان شود.  اندکی بعد، پس از ملاقات با وسپاسیان، ژوزفوس ظهور ژنرال به امپراتور را پیشگویی کرد، که باعث شد وسپاسیان به جای فرستادن او به نرون، جان او را نجات دهد.  پس از سقوط یودفت، وسپاسیان و تیتوس در قیصریه فیلیپی (پانیاس)، پایتخت آگریپا دوم، ۲۰ روز مهلت گرفتند.
هنگامی که عملیات نظامی از سر گرفته شد، طبریه بدون مقاومت تسلیم رومیان شد.  جمعیت شهر که به دو دسته طرفدار شورش و طرفدار روم تقسیم شده بودند،   با نزدیک شدن به ارتش روم، گروه طرفدار روم غالب شدند.  در مقابل، Taricheae ، یک شهر بندری در شمال طبریه، دفاع شدیدی انجام داد اما در نهایت تسلیم شد. به گفته یوزفوس، ساکنان بومی Tarichae در ابتدا نمی خواستند بجنگند، اما هجوم بیگانگان به شهر پس از یک شکست قاطع در خارج از دیوارها برای مقاومت مصمم تر شد.   پس از سقوط آن، شورشیان بازمانده به دریای جلیل رفتند و رومیان را درگیر درگیری‌های دریایی کردند که منجر به خسارات سنگین برای یهودیان شد.  جوزفوس گزارش می دهد که ۶۷۰۰ نفر در Taricheae کشته شدند و دریاچه را با خون و اجسام شناور قرمز رنگ کرد.  پس از آن، وسپاسیان زندانیان محلی را از "خارجی ها" که مسئول تحریک شورش بودند جدا کرد. آنها مجبور شدند در مسیر محافظت شده به طبریه حرکت کنند، جایی که در استادیوم شهر،۱۲۰۰ نفر اعدام شدند.  طبق گزارش ها، شش هزار مرد جوان برای کار در کانال کورنت در یونان فرستاده شدند،   برخی به عنوان هدیه به آگریپا دوم داده شدند و ۳۰۴۰۰ نفر به بردگی فروخته شدند.
لشکرکشی رومیان سپس به گاملا ، شهری مستحکم روی دماغه سنگی شیب دار در جولان جنوبی منتقل شد.   بخشی از قلمرو آگریپا دوم، این شهر در ابتدا به رم وفادار بود، اما بعداً وفاداری خود را تغییر داد و سکه های شورش خود را ضرب کرد.   ژوزفوس که ادعا می‌کردن شهر را دیوار کشیده است،  در واقع تنها به سرعت شکاف‌های بین سازه‌های موجود در امتداد محیط شهر را مهر و موم کرد.  او که اکنون به جای یک فرمانده، اسیر جنگی بود، رومی ها را همراهی کرد و محاصره را از نزدیک ثبت کرد.  یافته‌های باستان‌شناسی در این مکان شامل قطعات مختلف زره رومی، حدود ۱۰۰ پیچ منجنیق، تقریباً 1600 نوک پیکان و نزدیک به ۲۰۰۰ سنگ بالیستا است.   کنیسه گاملا ظاهراً در طول جنگ تغییر کاربری داد و به پناهگاهی برای افراد آواره تبدیل شد، همانطور که با وجود شومینه ها، دیگ های آشپزی و کوزه های ذخیره سازی در نزدیکی دیوار شمالی آن مشخص شد. این اشیاء در زیر سنگ های بالیستا رومی دفن شده اند.  با وجود تلفات سنگین رومیان، شهر در نهایت در اکتبر ۶۷ پس از محاصره تسخیر شد و هرگز اسکان داده نشد.   به گفته یوزفوس، تنها دو زن از این حمله جان سالم به در بردند و بقیه یا خود را به دره انداختند یا توسط رومیان کشته شدند.
رومیان نیز قلعه را در کوه تابور تصرف کردند.  در گوش هالاو ، شهری در گالیله علیا ،  رهبر شورشیان جان گیشالا تلاش کرد تا در مورد تسلیم مذاکره کند، اما در عوض در طی یک مهلت کوتاه شبات که توسط تیتوس اعطا شد، با پیروانش گریخت. وقتی تیتوس بازگشت، شهر تسلیم رومیان شدند .
در سال ۶۸، مقاومت یهودیان در شمال سرکوب شد و وسپاسیان قیصریه ماریتیما را مقر خود کرد و به طور روشمند به پاکسازی خط ساحلی کشور پرداخت و از رویارویی مستقیم با شورشیان در اورشلیم اجتناب کرد. بر اساس اعداد مشکوک یوسفوس، تخمین زده شده است که غلبه روم بر جلیل منجر به کشته شدن ۱۰۰۰۰۰یهودی ها یا فروخته شدن به بردگی شد.