stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ژرفانمایی (گرافیک)
پرسپکتیو ترسیمی

در پرسپکتیو ترسیمی (ریشهٔ لغوی پرسپکتیو «به وضوح دیدن» است) اشیا در صفحه‌ای مسطح چنان‌که دیده می‌شوند ترسیم می‌گردند و نه چنان‌که واقعاً هستند که مانند حاصل کار دوربین عکاسی می‌باشد، در واقع یک نظام هندسی است که اندازه‌ها و فواصل اشیاء و اجسام با مقایسه و چگونگی قرار گرفتن آن‌ها در جلو و عقب یکدیگر به دست می‌آیند.
اندازه، موضع، تقارب متوازی، سایه روشن و بافت از ویژگی‌های این پرسپکتیوها هستند. این نوع پرسپکتیو بنا بر موقعیت ناظر، اندازه و فاصلهٔ او تا موضوع، انواع مختلفی پیدا می‌کند که همه بر این پایه استوار هستند که تمام نقاط موازی هم به نقطه‌ای که روی خط دید قرار می‌گیرد، می‌رسند. شیء جلو، بزرگ‌تر و شیء عقب کوچک‌تر است، نقاط گریز و ناظر در محل خاصی قرار می‌گیرند که به پرسپکتیو معنی و مفهوم می‌دهند.
از روی پرسپکتیو می‌توان محل ناظر را تعیین کرد. برای مثال اگر پرسپکتیو در حالتی باشد که از پایین سوژه را مشاهده کند نمای دید مورچه، اگر از بالا مشاهده کند نمای دید پرنده و اگر در ارتفاع دید انسان باشد در اصطلاح دید ناظر گفته می‌شود.
القای فضا از طریق پرسپکتیو واقعی که بر اساس خطای دید ایجاد می‌شود، محدود به همان زاویه‌ای است که فضا دیده می‌شود. در حالی که چشم ما در حرکت مداوم است و با تغییر مکان، بخش‌های زیادی از یک فضا را به‌طور پیوسته ادراک می‌کند.
پرسپکتیو علمی

آنهایی هستند که با استفاده از سه محور که در بیرون صفحه عمود برهم هستند نشان داده می‌شوند و زوایای α , β , γ در صفحهٔ تصویر هر اندازه‌ای باشند بنا بر قرارداد فرض بر این است که در عالم واقع با هم برابر و ۹۰ درجه هستند لذا o یک کنج قائم فرض می‌شود.
کاربرد این پرسپکتیو بیشتر برای تهیهٔ نقشه‌های فنی و مقاطع دقیق است. از جمله در معماری و طراحی صنعتی. همچنین می‌توان گفت نسبت اندازه‌ها تغییر نمی‌کند و ناظر همه جا حضور دارد.
انواع پرسپکتیو در گرافیک

مقامی:
بدین صورت که هنرمند با توجه به شخصیت سوژه یا اهمیت موضوع فضای بیشتری برای آن در نظر گرفته‌است و ترکیب مورد نظر را بر اساس آن شکل داده، که ساده‌ترین نوع ژرف نمایی است در نقاشی‌های قهوه‌خانه‌ای ایران در شمایل مذهبی همواره پیکره امامان معصوم بزرگتر و تنومند تر از سایر افراد ترسیم شده‌است.
پرسپکتیو با شدت بخشی به کنتراست:
بسیاری ار هنرمندان با ایجاد اختلاف در میزان شدت تاریکی یا نور در سطح دو بعدی عمق و فضا ایجاد کرده‌اند، تراکم تاریکی در پلان اول موجب می‌شود که شبکیه چشم دریافت بیشتری از جسم، به نسبت دیگر اجزا کند و بدین ترتیب عمقی کاذب در سطح القا گردد.
اختلاف رنگ:
دید انسان نسبت به طیف‌های رنگی خالص و شفاف حساسیت بیشتری نشان می‌دهد و این دسته از رنگ‌ها تأثیر بلاواسطه‌ای روی شبکیه چشم دارند، بر عکس به هر میزان از خلوص رنگ کاسته شود یا مثلاً با سفید یا لایه‌های خاکستری ممزوج گردد، روی شبکیه چشم کمتر تأثیر می‌گذارند.
صراحت و ابهام:
صراحت و ابهام در سطح دوبعدی می‌تواند ایجاد عمق نماید بدین معنی که هر قدر شی یا موضوع در تصویر دارای صراحت باشد، جلوتر به نظر می‌آید و به عوض چنانچه از صراحت شکل کاسته شود، دورتر به نظر خواهد آمد.
پرسپکتیو در سینما

این واژه در سینما، ناظر بر شیوه به نمایش درآمدن اشیا و روابط فضایی آن‌ها با یکدیگر در سطح صاف و تخت پرده است، به این معنی که تماشاگر باید دوری و نزدیکی اشیا و فاصله آن‌ها از یکدیگر را در تصویری که می‌بیند، حس کند. از آنجا که در سینما، تصویر سه بعدی واقعی به تصویری دو بعدی بدل می‌شود، فیلم‌ساز باید برای خلق توهم عمق صحنه و یک فضای سه بعدی، مراقب پرسپکتیو باشد.
هر بیننده‌ای که تصویری را بر پرده سینما می‌بیند، در ذهن خود برای آن عمق قائل می‌شود، چون به این شیوه دیدن عادت کرده‌است، اما فیلم‌ساز علاوه بر آنکه می‌تواند روی تخیل تماشاگر حساب کند، در ضمن باید بکوشد که توهم عمق را در صحنه خلق کند و به آن حال و هوای واقعی بدهد.
پرسپکتیو صحنه و روابط فضایی اشیا عمدتاً به عوامل زیر بستگی دارد:
فاصله دوربین از صحنه

با توجه به فاصله دوربین از صحنه، می‌توان پرسپکتیو صحنه را کم یا زیاد کرد. از طرفی نیز، دوربین متحرک در موازات شخصیت‌ها به صحنه عمق می‌بخشد و در ضمن مستمراً چشم‌انداز تصویر و روابط فضایی اشیا را عوض می‌کند و به این ترتیب نوعی پرسپکتیو تداومی ایجاد می‌کند.
نوع عدسی مورد استفاده

فاصله کانونی عدسی در پرسپکتیو تصویر تأثیری ندارد. این ارتباط ظاهری ناشی از آن است که برای رسیدن به قاب‌بندی یکسان هنگام افزایش فاصله کانونی مجبور به دور کردن دوربین از سوژه خواهیم بود و تغییر پرسپکتیو ناشی از تغییر فاصله از سوژه است نه تغییر فاصله کانونی.
میزان باز بودن دیافراگم

بر اثر تجربه ثابت شده‌است، هر چه دیافراگم دوربین بسته تر باشد، پرسپکتیو تصویر بیشتر می‌شود.
میزان نور

از آنجا که نور زیاد سبب بسته شدن دیافراگم و در نتیجه افزایش پرسپکتیو می‌شود، می‌توان آن را نیز به نوعی در تغییر پرسپکتیو مؤثر دانست. از طرفی نوع نورپردازی تصویر، می‌تواند به نوعی در فضاسازی سه بعدی اثر بگذارد، برای مثال نور پشتی سوژه را از پس زمینه جدا می‌کند و به این ترتیب در سه بعدی بودن تصویر مؤثر واقع می‌شود.
تفاوت پرسپکتیو در گرافیک و معماری

قبل از تشریح کامل موضوع، ابتدا باید تعاریفی از گرافیک و معماری عرضه شود. معماری، هنر و دانش طراحی بناها و سایر ساختارهای کالبدیست. آثار معماری به عنوان نمادهای فرهنگی، سیاسی و اجتماعی یک کشور شناخته می‌شوند و ساختمان‌هایی چون تخت جمشید و اهرام ثلاثهٔ مصر از جملهٔ چنین آثاری محسوب می‌شوند. آثاری که پیوند دهندهٔ مهم خودآگاهی‌های اجتماعی بوده‌اند. شهرها، مذاهب و فرهنگ‌ها از طریق همین یادواره‌ها خود را می‌شناسانند.
و اما گرافیک یا به عبارت کامل تر طراحی گرافیک به‌کارگیری تکنیک‌های مختلف خلق آثار دو بعدی بر روی سطوح مختلف نظیر کاغذ، دیوار، بوم، فلز، چوب، پارچه، نمایشگر رایانه، سنگ و … است که در جهت رساندن پیامی خاص به بیننده انجام می‌پذیرد. یکی از بزرگان این عرصه در تعریف گرافیک می‌گوید: گرافیک یک اثر هنریست که می‌خواهد پیامی را از طریق عناصر بصری در کوتاه‌ترین زمان ممکن به مخاطب برساند.
با این تفاسیر، این دو هنر بر پایهٔ طرح شکل می‌گیرند و نیازمند قواعد و قوانینی در زمینهٔ سنجش و محاسبه می‌باشند. در هنر معماری با برخی از واقعیت‌ها روبه رو هستیم و تفاوت اولیهٔ گرافیک و معماری نیز در همین مورد خلاصه می‌شود. حجم نمایی واقعی هدف نهایی در معماری می‌باشد و ایجاد حجم مجازی در گرافیک اولین وجه تمایز در این دو عرصه است.
نخستین بناهای معماری رنسانس

معماری دوره رنسانس از دو اصل اساسی متابعت می‌کرد:
عناصر صوری برگرفته از عهد باستان را بکار می‌برد و از قواعد پرسپکتیو پیروی می‌کرد. عناصر صوری که معماران بکار گرفتند مانند: ستونها، ستونهای تزئینی، سرستونها، پیشانیها و طاقها از روی نمونه‌های عهد باستان و نوشته‌های ویترو ویوس طراحی می‌شدند. از این عناصر بهره می‌گرفتند تا دیوارها و فضا هاتی باز به سهولت در معرض دید قرار بگیرند و نوعی حس پرسپکتیو در داخل ساختمانها به وجود آید. این ساختمانها از حس وحدتی که در ساختارهای کلاسیک وجود داشت بی بهره بودند و در پایان قرن پانزدهم، برامانته و میکل آنژ حس وحدت بیشتری را وارد معماری رنسانس کردند.
عناصر کلاسیک بسیار متفاوت با معماری گوتیک به نظر می‌رسید. نویسندگان رنسانس ساختمانهای گوتیک قرون وسطی را غیرطبیعی می‌دانستند. آن‌ها در این عصر نوعی شیوه ساخت رومی را به کار می‌گرفتند. دیوارها در قرون وسطی جای خود را به پنجره‌های بزرگ با شیشه منقوش داده بودند و بار دیگر به سطوح یکپارچه مبدل شدند. با نمایی از مرر رنگی و با شکلی ساده و بی پیرایه. آن‌ها ساختمانهای خود را طبق اصول رانهای نظری بنا کردند. تفاوتهای فراوانی که ساختمانهای رنسانس را از بناهای قرون وسطی متمایز می‌کرد بیشتر جنبه تزئینی آن بود و به ساختار مربوط نمی‌شد.
پرسپکتیو و شهرسازی

نو آوری شهر سازی دورهٔ رنسانس در استادی کامل بر عوامل اساسی شهر تجلی نمود. در این زمینه «برامانته» و «میکل آنجلو» امکاناتی را یافتند که پیش از آن نا شناخته بود.
دورهٔ رنسانس که از یک جانب به دورهٔ گوتیک (بخاطر داریم که در این دوره روحیهٔ معاونت و همکاری رونق داشت) و از جانب دیگر به دورهٔ باروک (با خصوصیت مطلقه اش) پیوسته‌است دوره‌ای در شهر سازی می‌باشد که را ه را برای زمان‌های آینده هموار ساخت. در قرن پانزدهم کشورهای شمال اروپا کاملاً از دورهٔ گوتیک متأثر بودند اما در ایتالیا وضعیت پیچیده بود. پرسپکتیو نحوهٔ فکری تازه‌ای آفریده و سنت گوتیک هم هنوز زنده بود و در پیشرفت نقشهٔ شهرها و ساختن میدان‌ها تأثیر می‌کرد.
در دورهٔ رنسانس ایجاد ترکیب‌های معماری با حجم‌ها بزرگ و شکل‌دادن به آن‌ها به صورتی نو آموخته شد. کاخ‌ها اغلب جای خانه‌های شخصی، خیابان‌ها و میدان‌ها را گرفتند. معماران دورهٔ رنسانس دیوارهای خارجی قصرها را رو به خیابان گشودند که برای ناظر چشم‌اندازی وسیع برای دیدار جهان به وجود آورد. تأثیر اصول پرسپکتیو در این نو آوری البته مشهود است در دورهٔ گوتیک نسبت به دورهٔ قدیم پنجره‌های بزرگ‌تری در نمای بناها به کار رفت. در هیچ جا به اندازه قصر «فارنزه» در رم نمی‌توان تغییر سطح دیوار بنا را که در دورهٔ رنسانس به‌وجود آمد، مشاهده کرد.
حجم این بنا بیش از ظرفیت زمینی است که بر این بنا اختصاص یافته بود و مثالی از روحیهٔ «فردیت طلبی» این دوره است.
وقتی که «دوناتو برامانته» (۱۵۱۴–۱۴۴۴) خیابان یک کیلومتری «جولیا» را به امر پاپ «جولیوس دوم» در رم آغاز کرد به پیوستگی و یک پارچگی نما ی ساختمان‌ها ی این خیابان نمی‌اندیشید. این نکته از قصد وی برای ساختن کاخ دادگستری رم با گوشه‌ها و برج‌های حجیم، در این خیابان پیدا است. وحدت معماری در خیابان کوتاهی در فلورانس که در آغاز «اوفیتزی» نامیده می‌شد و در آن «جورجو وازاری» بین سال‌های ۱۵۶۰ و ۱۵۷۴ برای خانوادهٔ «مدیچی» که به ثروت هنر پروری در ایتالیا معروف بودند ساختمان‌هایی دیوانی که از راستی حیرت‌انگیز است، ساخته بود مشهود است. «کورنیش» سه طبقهٔ این ساختمان‌ها که به ظرافت به آن‌ها اتصال یافته و خطوط ممتدی می‌سازد با خط دیگری که حد بام این ساختمان‌ها را معلوم می‌دارد و به پیوستگی ادامه می‌یابد، چشم ناظر را به دور هدایت می‌کند و عمقی به خیابان «اوفیتزی» می‌دهد که شاهکاری از عمق در پرسپکتیو به‌وجود می‌آورد.
نگارخانه

اولین استفاده پرسپکتیو برای جذب دید بیننده بر روی سر مسیح در نقاشی نقدینه خراج مازاچو
اقتصاد تهران

تهران صاحب ۴۵٪ از صنایع ایران است.
تهران بزرگ‌ترین شهر، پایتخت و کانون اقتصادی ایران است. همچنین این شهر به عنوان پایتخت سیاسی ایران، مشاغل فراوانی در زمینه‌های گوناگون دارد و اولین منطقهٔ صنعتی کشور محسوب می‌شود. فعالیت‌های اقتصادی بین‌المللی نیز با وجود پایتخت بودن، تاریخ و بزرگی تهران نقش چندانی در تعداد شاغل‌های آن ندارد.
بر اساس آمار سال ۱۳۹۵، سهم تهران در کل تولید ناخالص داخلی ایران ۲۱ درصد است و با اختصاص نیمی از بخش صنعت کشور به خود، نقش مهمی در اقتصاد ایران دارد. مقر اصلی شرکت ملی نفت ایران، دومین شرکت بزرگ نفتی جهان در تهران قرار دارد. ایران خودرو نیز به عنوان بزرگ‌ترین خودروساز ایران در تهران کارخانه دارد و مقر اصلی آن نیز در همین شهر است.
جوانان تهران درگرفتن کار و فرصت‌های اقتصادی مشکلاتی دارند. طبق اعلام عیسی فرهادی، فرماندار وقت تهران در سال ۱۳۹۷، نرخ بیکاری تهران ۱۱/۵ درصد است و با توجه به میزان مهاجرت بیکاران به تهران، کاهش آن سخت است.
طبق آمار سال ۱۳۹۴، ردیف مسکن، آب، برق و گاز، با سهمی معادل ۴۹/۹ درصد، بیشترین سهم از متوسط هزینهٔ ناخالص یک خانوار ساکن تهران را به خود اختصاص داده‌است؛ پس از آن نیز ردیف خوراکی‌ها و آشامیدنی‌ها با سهم ۱۵/۷ درصدی قرار دارد.
در فهرست گران‌ترین پایتخت‌های جهان در سال ۲۰۰۸ میلادی، تهران در پلهٔ آخر قرار داشت. تهران همچنین در فهرست گران‌ترین شهرهای دنیا و بر مبنای شاخص هزینه‌های زندگی، در پلّهٔ یکی مانده به آخر جای دارد.
صنعت، تولید و بازرگانی

گام‌های مهم صنعتی شدن تهران در دوران پهلوی اول برداشته شدند. در آن دوران کارخانه‌های سیمان، بلورسازی، چیت‌سازی، شرکت دخانیات ایران و صنایع نظامی در پیرامون تهران ساخته شدند. کارخانه‌هایی در زمینهٔ تجهیزات خودرو، برق و الکترونیک، منسوجات، شکر، سیمان و مواد شیمیایی در این شهر واقع شده‌اند، تهران همچنین بازار بزرگ فرش و محصولات مبلمان در سراسر ایران است. در جنوب حومهٔ تهران نیز یک پالایشگاه نفت به نام پالایشگاه نفت تهران وجود دارد.
در سال ۱۳۹۳ تعداد شرکت‌های ثبت‌شده در ایران از یک میلیون و ۳۰۰ هزار واحد عبور کرد که نیمی از این شرکت‌های ثبت‌شده مربوط به شهر تهران بودند.
شهر تهران در سال ۱۳۹۸ خورشیدی بیش از ۶ هزار دکل مخابراتی داشت.
صنعت، تولید و بازرگانی > کشاورزی

در سال ۱۳۹۵ غلامرضا تقوی، مدیر باغبانی سازمان جهاد کشاورزی اعلام کرد که تهران بزرگترین تولیدکنندهٔ گیلاس و صیفی‌جات گلخانه‌ای در ایران است و محصولات شاخص کشاورزی تهران در بخش گلخانه‌ای، شامل ۵۰۵ هزار تن صیفی‌جات، ۸۵ هزار تن گیلاس، ۳۶۲ هزار تن سیب و ۳۳ هزار تن قارچ خوراکی است.
صنعت، تولید و بازرگانی > مد و پوشاک

همچنین ببینید: مد در تهران
گوناگونی پوشاک چرمی یا پی‌وی‌سی و پلاستیک‌دار در تولیدی‌های پوشاک تهران بسیار بالا بوده‌است. انواع کفش چرم زنانه و بوت‌های بلند زنانه از متریال گوناگون در تهران تولید و به نقاط گوناگون ایران و منطقه صادر می‌شوند. به دلیل نبود رقیب بزرگ داخلی چکمه‌های زنانه وابسته به تولیدی‌های تهران در سراسر ایران یافت می‌شوند.
گردشگری

مقالهٔ اصلی: گردشگری در تهران
تهران یکی از مهم‌ترین مراکز گردشگری ایران است و این شهر دارای مجموعه‌ای از جاذبه‌های معروف گردشگری است. در سال ۱۳۹۶ اعلام شد که سالانه یک میلیون و ۲۰۰ هزار گردشگر خارجی از تهران بازدید کرده‌اند. بی‌ثباتی منطقهٔ خاورمیانه، سیاست‌های خارجی جمهوری اسلامی ایران و محدودیت‌های داخلی ایران باعث کاهش تعداد گردشگران شده‌است. همچنین کمپین‌ها و تبلیغات منفی برخی دولت‌ها علیه ایران، باعث کمتر شدن تعداد گردشگران خارجی در ایران و تهران شده‌است.
کارخانهٔ ایران خودرو در تهران
گردشگران در یکی از خیابان‌های تهران
دانشگاه گومل

| 0 | 1 |
| --- | --- |
جامعه گومل: جامعه گومل
لوگوی دانشگاه گومل: لوگوی دانشگاه گومل
نام دیگر: GU
شعار به انگلیسی: «دانشگاه در نگاه»
نوع: دانشگاه دولتی
بنیانگذاری شده: ۱۹۷۴؛ ۵۱ سال پیش (۱۹۷۴-خطا: زمان نامعتبر}})
رئیس دانشگاه: فرماندار خیبر پختونخوا
معاون رئیس دانشگاه: پروفسور دکتر شکیب الله
گرداننده: دکتر عامر عطا، مدیر آموزش از راه دور
اعضای هیئت علمی: ۳۳۵ (اساتید ثبت نام شده)
کارمندان مدیریتی: ۳۸۴
دانشجویان: ۲۰۰۰۰
تحصیلات تکمیلی: ۴۸۵
دکترا: ۲۸۹
دیگر دانشجویان: ۳۷
موقعیت: دیره اسماعیل‌خان، پاکستان، ایالت خیبر پختونخوا، پاکستان ۳۱°۴۹′ شمالی ۷۰°۵۵′ شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۸۱۷°شمالی ۷۰٫۹۱۷°شرقی﻿ / 31.817; 70.917
وبگاه: www.gu.edu.pk
دانشگاه گومل (انگلیسی: Gomal University) یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی واقع در دیره اسماعیل‌خان، خیبر پختونخوا، پاکستان است. این دانشگاه که در سال ۱۹۷۴ تأسیس شده است، یکی از قدیمی‌ترین مؤسسات کشور است و یکی از بزرگ‌ترین زمین دانشکده در ایالت خیبر پختونخوا را اشغال می‌کند.
دانشگاه گومل یکی از دانشگاه‌های معتبر پاکستان است که طیف گسترده‌ای از رشته‌ها را در مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا در کنار برنامه‌های مدرک تحقیقاتی در اکثر بخش‌ها ارائه می‌دهد. این دانشگاه شامل چهار دانشکده علوم بود که تأکید زیادی بر دروس طبیعی و علوم پزشکی داشت. دانشگاه گومل وابسته به کمیسیون آموزش عالی و خدمات آزمون ملی است.
این دانشگاه توسط نخست‌وزیر ذوالفقار علی بوتو تأسیس شد و این کمک مالی از جانب نواب الله نواز خان، که منطقه وسیعی از زمین خود را به تأسیس دانشگاه اهدا کرد، پرداخت شد. نواب الله نواز خان صدوزایی نیز در سال ۱۹۷۴ معاون اول دانشگاه گومل بود.
معاون فعلی دانشگاه دکتر افتخار احمد است.
تاریخچه

دانشگاه گومل به عنوان یک دانشگاه رسمی و مختلط تأسیس شد. این دانشگاه دوازدهمین دانشگاه قدیمی از نظر فهرست‌های ارشد HEC است. این دانشگاه توسط نخست‌وزیر ذوالفقار علی بوتو تأسیس شد که دانشگاه گومل را در دیره اسماعیل‌خان، ایالت خیبر پختونخوا تأسیس کرد.
نخست‌وزیر بوتو در ۱ مه ۱۰۷۴ سنگ بنای دانشگاه گومل را گذاشت و سیاست آموزشی خود را در مورد پاکستان با تحصیلات عالی برای مقابله با چالش‌های دنیای مدرن در همه جنبه‌های زندگی مطرح کرد. قابل ذکر است که این کمک‌ها و زمین توسط نواب الله نواز خان که به عنوان معاون اول و مؤسس دانشگاه خدمت می‌کرد، ارائه شد. نوازخان ۱۱۰۰۰ کنال زمین کشاورزی را برای تأسیس دانشگاه اهدا کرد.
قانون شماره X در سال ۱۹۷۴ تأسیس دانشگاه را به عنوان یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی طبقه‌بندی وزارت آموزش و پرورش ارائه می‌کند. دانشکده‌های فیزیک، ریاضی، شیمی و اقتصاد در سال ۱۹۷۴ تأسیس شدند. مدرسه کسب‌وکار و مدرسه ارتباطات جمعی نیز در سال ۱۹۷۴ تأسیس شدند. در سال ۱۹۷۵، گروه داروسازی کلاس‌های خود را آغاز کرد. دانشکده کشاورزی تأسیس شد و در دیماه ۱۹۷۹ کلاس‌های خود را آغاز کرد.
دانشگاهیان > مؤسسه مهندسی و فناوری

مؤسسه مهندسی و فناوری دانشگاه گومل مدرک لیسانس علوم را در رشته‌های مهندسی سیستم‌های تله، الکترونیک و مخابرات و همچنین مدرک کارشناسی ارشد علوم در شبکه‌های مخابراتی را اعطا می‌کند. دانشگاه گومل همچنین مدرک کارشناسی حقوق و مدرک لیسانس را در رشته‌های زیر اعطا می‌کند:
کارشناسی علوم
علوم رایانه
فناوری اطلاعات
مهندسی الکترونیک
مهندسی مخابرات
زیست‌فناوری
در سال ۲۰۰۳، عبدالقدیر خان در ساخت سالنی که به نام او نامگذاری شد به دانشگاه کمک مالی کرد.
دانشگاهیان > دانشکده حقوق دانشگاه گومل

دانشکده حقوق یکی از دانشکده‌های تشکیل دهنده دانشگاه گومل است که به ارتقای آموزش حقوقی اختصاص دارد. کالج حقوق مدرک کارشناسی حقوق را اعطا می‌کند و از ۱۱ عضو هیئت علمی ثبت نام شده در کالج حقوق تشکیل شده است.
دانشگاهیان > دانشکده علوم دامپزشکی گومل

دانشکده علوم دامپزشکی گومل به عنوان مؤسسه دامپروری و علوم دامپزشکی تأسیس شد. این کالج درجات آکادمیک کارشناسی ارشد فلسفه و دکترای دامپزشکی را اعطا می‌کند. این دانشکده زیر نظر وزارت کشاورزی و دامپروری مواد غذایی می‌باشد.
دانشگاهیان > مدارس و گروه‌های تحصیلات تکمیلی

این دانشگاه برنامه‌های کارشناسی ارشد در فیزیک، شیمی، ریاضیات، اقتصاد و علوم زیستی ارائه می‌دهد. تحقیقات در مورد فیزیک در سال ۱۹۷۴ پس از استقلال بخش فیزیک از دانشگاه پیشاور آغاز شد. پیش از این، بخش فیزیک در سال ۱۹۶۸ در کالج دولتی پس از فارغ‌التحصیلی (GPGC) زیر نظر دانشگاه پیشاور تأسیس شد و در سال ۱۹۷۴ به دانشگاه گومل منتقل شد. در همان زمان، دانشمند عبدالقدیر خان به دانشکده تحقیقات به عنوان استاد مدعو پیوست و به‌طور مختصر دروس را تدریس کرد. دانشگاه گومل در حال حاضر تحقیق و توسعه خود را در فیزیک محافظت از پرتو، فیزیک ذرات، فیزیک پلاسما، و فیزیک محاسباتی (و همچنین ادغام مونت کارلو) متمرکز کرده است.
افراز (سازمان)

انجمن فرهنگی افراز ۲۰ شهریور ۱۳۸۰ خورشیدی توسط سیما مشعوف، شروین مشتری‌خواه و علی‌رضا افشاری (و سپس محمد فتحیه) بنیاد گذاشته شد و با گرفتنِ اعتبارنامه از سازمان ملی جوانان از سال ۱۳۸۱ کوشش‌های خود را زیر نام انجمن فرهنگی ایران‌زمین (اَفراز)، با آرمانِ آشناسازی جوانان با فرهنگ و تمدن ایران‌زمین و نیز پاسداری از ارزش‌های فرهنگی و گرامی‌داشت فرهنگ ملی ایرانیان، آغاز کرد. این انجمن با تمدید نشدنِ مجوزش در دوره‌ی دوم ریاست‌جمهوری احمدی‌نژاد برای مدتی در قالب انجمن‌های وابسته به فرهنگسراها فعالیت خود را ادامه داد تا این‌که در ۱۲ مهر ۱۳۹۴ در اداره‌کل ثبت شرکت‌ها و مؤسسات غیرتجاری ثبت و سپس موفق به گرفتن مجوز از استانداری تهران در تاریخ ۲۷ آبان ۱۳۹۴ شد. این سمن یا سازمان مردم‌نهاد در حوزه‌های ایران‌شناسی و ایران‌پژوهی، تقویت هویت ایرانی از راهِ آشناسازی مردم با ریشه‌های فرهنگ ملی ایران، پاسداشت میراث فرهنگی و طبیعی، و بهسازی فرهنگی و اجتماعی فعالیت می‌کند.
ارکان انجمن

برابرِ اساس‌نامه، انجمن دارای سه رکن مجمع عمومی، هیئت‌مدیره و بازرس است. مهم‌ترین رکن انجمن مجمع عمومی است که با حضور همهٔ هم‌وندان یک بار در سال برگزار می‌شود. در مجمع عمومی دربارهٔ مهم‌ترین مسائل انجمن تصمیم‌گیری شده، هم‌چنین گزارش عملکرد هیئت‌مدیره خوانده شده و به پیشنهادها و نقدهای هم‌وندان رسیدگی می‌شود. اعضای هیئت‌مدیره به‌مدت دو سال و بازرس به‌مدت یک‌سال در نشست‌های سالانهٔ مجمع عمومی به‌دستِ هم‌وندان انجمن گزینش می‌شوند. هم‌چنین انجمن دارای شورای عالی است که از هموندان قدیمی، دبیران و بازرسان پیشین انجمن تشکیل یافته و به‌عنوان نهادی نگاهبانِ آرمان انجمن، یاری‌رسانِ هم‌وندان هیئت‌مدیره است. ساختار اجرایی انجمن شامل کارگروه‌هایی است که در راستای هدف‌های انجمن فعالیت می‌کنند. دبیران کارگروه‌ها شورای مرکزی انجمن را تشکیل می‌دهند تا در تصمیم‌سازی و تصمیم‌گیری به مدیرعامل انجمن، که بنا به عرف دبیر انجمن نامیده می‌شود، یاری برسانند. هیئت‌مدیره نمایندهٔ قانونی انجمن بوده و دبیر انجمن (مدیرعامل) بالاترین مقام اجرایی انجمن است و در حدود اختیاراتی که از طرف هیئت‌مدیره و اساس‌نامه به وی واگذار شده‌است نمایندهٔ آن محسوب می‌شود.
در راستای برآورده کردن هدف‌های انجمن، کارگروه‌ها ایجاد شده‌اند. اگرچه برای اجرای فعالیت‌های فرهنگی همسو با این هدف‌ها، امکان تعریف طرح‌های مستقل نیز وجود دارد. در حال حاضر کارگروه‌های فعال انجمن عبارت است از: ایران‌شناسی، گردشگری، هنر، کودک و نوجوان، ادبی، رسانه و کتابخوانی.
برنامه‌های انجمن

انجمن فرهنگی افراز در سال‌های گذشته برنامه‌هایی را در تهران در تالارها (سالن‌ها)، آمفی تئاترها، دانشگاه‌ها، فرهنگسراها، موزه‌ها و کاخ‌ها با همکاری دیگر کانون‌های مردم‌نهاد، نهادهای دانشجویی، دانشگاهی، بنیادهای فرهنگی، مراکز فرهنگی شهرداری‌ها و همچنین سازمان میراث فرهنگی و گردشگری برگزار کرده‌است. این انجمن در جریان درگذشت ریچارد فرای، ایرانشناس آمریکایی، به همراه دیگر انجمنها، بیانیه در خصوص لزوم خاکسپاری او در ایران منتشر کرد. برخی برنامه‌های اجراشدهٔ انجمن عبارت است از:
برنامه‌های انجمن > جشن‌ها

انجمن فرهنگی افراز در اسفندماه ۱۳۸۲ خورشیدی، جشن اسفندگان را، که نکوداشت جایگاه والای بانوان در فرهنگ ایرانی است، شاید برای نخستین‌بار در کشور به صورت گسترده و قانونی در تالار سازمان دانش‌آموزی برگزار نمود و آغازگر حرکت توجه به جشن‌های ایرانی شد. پس از آن در تیرماه ۱۳۸۳ جشن تیرگان را، که جشن پاسداری از فرهنگ جان‌بازی در راه میهن است، به یاد آرش کمانگیر و بابک خرم‌دین در همان تالار برپا نمود که با استقبال بالایی مواجه شد. دیگر جشن‌های برگزار شده، عبارت‌اند از:
اردیبهشتگان ـ ۱۳۸۲،
خردادگان ـ ۱۳۸۳،
نوروز، خردادگان (دانشگاه علوم پزشکی تهران)، دیگان ، اسفندگان ـ ۱۳۸۴،
تیرگان، آبانگان، اسفندگان، نوروز (فرهنگ‌سرای نظامی گنجوی) ـ ۱۳۸۵،
تیرگان، شب چله، نوروز (تالار پورسینای دانشگاه علوم پزشکی تهران) ـ ۱۳۸۶،
تیرگان (دانشکدهٔ دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران) و نوروز (تالار فردوسی دانشگاه تهران) در راستای پشتیبانی از ثبت جهانی نوروز در فهرست میراث فرهنگی و معنوی یونسکو ـ ۱۳۸۷
مهرگان (تالار فردوسی دانشگاه تهران) و نوروز  [به همراه شماری از سمن‌های همسو] (کاخ سعدآباد) ـ ۱۳۸۸
همایش روایت مرزها به شادباشی تیرگان (خانه شهریاران جوان)، مهرگان (سرای محلهٔ خاقانی) و اسفندگان (دانشگاه علم و فرهنگ) ـ ۱۳۸۹،
مهرگان (مرکز مشارکت‌های مردمی ورشو)) و نوروز [به همراه شماری از سمن‌های همسو] (سرای محلهٔ خاقانی)، سده، جشن نیلوفر ـ ۱۳۹۰،
مهرگان (مرکز مشارکت‌های سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران) ـ ۱۳۹۲
یلدا (سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری)- ۱۳۹۴
برنامه‌های انجمن > همایش‌ها

برگزاری همایش‌های تاریخی و پژوهشی و بزرگداشت‌های نام‌آوران، بزرگان و نمادهای فرهنگی ایران زمین، از جمله: فردوسی (۱۳۸۶)، مولوی (۱۳۸۶ و ۱۳۸۸) و شاملو (۱۳۸۵)، جنگ چالدران (۱۳۸۶)، تن‌پوش‌های ایرانی با همکاری سازمان میراث فرهنگی و گردشگری (۱۳۸۷) و همایش جزایر خلیج فارس از نگاه اسناد (۱۳۹۰) در همایش‌های انجمن افراز، استادان و پژوهشگران بنام کشور به سخنرانی دربارهٔ موضوع همایش پرداخته‌اند.
برنامه‌های انجمن > نشست‌های ماهانه

انجمن فرهنگی افراز در چهار سال نخستِ راه‌اندازی (۸۴–۱۳۸۱)، هر ماه استادی را دعوت می‌کرد تا دربارهٔ گوشه‌ای از فرهنگ و تاریخ ایران‌زمین به سخنرانی بپردازد. این نشست‌ها در دو فرهنگ‌سرای سرو (بانو) در شمال بوستان ساعی و نظامی‌گنجوی در بوستان نظامی گنجوی برگزار می‌شد. عنوان برخی از این سخنرانی‌ها چنین است: تاریخ تجزیهٔ ایران (هوشنگ طالع)، ایران فرهنگی (ناصر تکمیل همایون)، لزوم تشکیل اتحادیهٔ ایران (داوود هرمیداس باوند)، آیین مهر یا آموزش و پرورش در ایران باستان (نوربخش رحیم‌زاده)، وحدت ملی (پرویز ورجاوند)، دانش در ادبیات فارسی (سرفراز غزنی)، توانایی‌های زبان فارسی (حسین وحیدی)، نگاهی به تاریخ معاصر (انور خامه‌ای)، جشن‌های ایرانی (توران شهریاری)، چگونگی تدوین شاهنامه (فریدون جنیدی)، خلع‌ید از شرکت نفت انگلستان (عبدالرضا هوشنگ مهدوی)، اشغال ایران در شهریور ۱۳۲۰ (رضا کرمانی)، تاریخ فرهنگ ایران (ابوطالب میرعابدینی)، آزادی آذربایجان (رحیم زهتاب‌فرد)، هویت ملی (هوشنگ گودرزی)، منابع تاریخ ایران (مرتضی ثاقب‌فر)، ایران چه حرفی برای گفتن دارد؟ (محمدعلی اسلامی ندوشن)، اقبال لاهوری و ایران (محمد بقایی ماکان)، سعدی؛ فردوسی ثانی (اصغر دادبه)، دادگستری در ایران (محمدرضا جلالی نائینی)، نمادها در شاهنامه (میرجلال‌الدین کزازی)، دشواری‌های مطالعهٔ تاریخ ایران (تورج دریایی)، انتقال فرهنگ ایرانی از راه زبان فارسی (محمدعلی سجادیه)، جشن مهرگان (اردشیر خورشیدیان)، تأثیر جهانی شدن بر فلات ایران (پرویز امام‌زاده‌فر)، آذربایجان و ناسیونالیسم ایرانی (کاوه بیات)، یگانگی فرهنگی ایرانیان و ارمنیان (احمد نوری‌زاده) و دارالفنون و امیرکبیر (علی رهبر). از دیگر نشست‌ها می‌توان به کتاب اسطوره‌شناسی پهلوانان ایرانی (شروین وکیلی)(دی‌ماه ۱۳۸۹)، تاریخ هخامنشیان دانشگاه خرونینگن (مرتضی ثاقب‌فر)(اردیبهشت ۱۳۹۰) و لیلی‌های لیبرال (عبدالحمید ضیایی)(خرداد ۱۳۹۰) اشاره نمود.