stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دانشجو

دانشجو از در زبان به معنی کسی است که دانش می‌جوید و در اصطلاح، برای نام بردن از محصّلان در سطح تحصیلات دانشگاه و پس از آن به کار می‌رود. در یک نظام آموزش عالی، وقتی یک فرد می‌آموزد که «دیگران چه گفته‌اند و چه کرده‌اند» و برایش می‌گویند که «مسایل پیچیدهٔ یک علم را چگونه حل کرده‌اند» دانشجو است.
در ایران ضوابط و حقوق دانشجو در منشور حقوق دانشجویی نوشته شده‌است.
بازودار

بازودار (به انگلیسی: Armiger) در نشان‌شناسی به شخص حقیقی یا حقوقی گفته می‌شود که حق استفاده از نشان‌های خانوادگی را از طریق وراثت، اعطا، ثبت یا به‌طور پیش‌فرض داراست. به چنین شخصی بازودار گفته می‌شود. یک خانواده یا طایفه نیز می‌تواند بازودار باشد.
ریشه‌شناسی

واژه لاتین armiger به‌معنای «حامل سلاح» است. این واژه در انگلستان قرون وسطای میانه و متأخر به یک ملازم اسب‌سوار شوالیه اشاره داشت که نشان‌های منحصربه‌فرد خود را نیز حمل می‌کرد.
بازودار همچنین به‌عنوان یک لقب لاتین به‌کار می‌رفت و اکنون به‌عنوان یک نام خانوادگی نادر در کشورهای انگلیسی‌زبان یافت می‌شود.[نیازمند منبع]
دوره مدرن

امروزه اصطلاح «بازودار» تنها در حوزه‌های قضایی خاص، مانند کانادا، جمهوری ایرلند، کنیا، آفریقای جنوبی، مالت، اسپانیا و بریتانیا تعریف روشنی دارد؛ جاهایی که نشان‌شناسی توسط دولت یا یک نهاد نشان‌شناسی مانند کالج نشان‌ها (College of Arms)، رئیس نشان‌های کانادا (Chief Herald of Canada)، دادگاه لرد لیون (Court of the Lord Lyon) یا دفتر رئیس نشان‌های ایرلند (Office of the Chief Herald of Ireland) تنظیم می‌شود. یک فرد می‌تواند از طریق اثبات (معمولاً از نسل مستقیم پدری) از شخصی که حق استفاده از یک نشان خانوادگی را دارد، یا از طریق دریافت نشان خانوادگی برای خود، به این حق دست یابد. صرف داشتن نام خانوادگی مشابه با یک بازودار برای برخورداری از این حق کافی نیست. [نیازمند منبع]
استفاده از یک نشان خانوادگی معمولاً تحت محدودیت‌های قانونی است؛ این محدودیت‌ها مستقل از وضعیت حق تکثیر و مستقل از نمایش تصویری یک نشان خانوادگی است. نشان خانوادگی نمایانگر مالک آن است. اگرچه می‌توان آن را آزادانه نمایش داد؛ اما نمی‌توان آن را تصاحب کرد یا به نحوی استفاده کرد که باعث ایجاد سردرگمی یا ضرری برای مالک آن شود. [نیازمند منبع]
در هلند عناوین اشرافی توسط قانون تنظیم می‌شوند. اشراف در سوئد و فنلاند از سال ۱۷۶۲ امتیاز استفاده از کلاه‌خود باز را دارند؛ در حالی که دیگران از کلاه‌خود بسته استفاده می‌کنند. [نیازمند منبع]
در میان اشراف اسپانیا، «بازودار» (armígero) رتبه‌ای پایین و مشخص بود که گروه خاصی از اشراف بدون عنوان به آن تعلق داشتند. در نشان‌شناسی مدرن، اصطلاح blasonado نیز به‌کار می‌رود.
برای مطالعهٔ بیشتر

Coss, Peter R. (1995). "Knights, esquires and the origins of social gradation in England". Transactions of the Royal Historical Society. Sixth Series. Cambridge University Press. pp. 155–78. ISBN 978-0-521-55200-4.
جایزه بزرگ فرانسه ۱۹۸۸

|  جایزه بزرگ فرانسه ۱۹۸۸ |  جایزه بزرگ فرانسه ۱۹۸۸ |  جایزه بزرگ فرانسه ۱۹۸۸ |  جایزه بزرگ فرانسه ۱۹۸۸ |
| --- | --- | --- | --- |
 مسابقه ۷ از ۱۶ مسابقه در مسابقات فرمول یک فصل ۱۹۸۸:  مسابقه ۷ از ۱۶ مسابقه در مسابقات فرمول یک فصل ۱۹۸۸
 :  
جزئیات مسابقه: جزئیات مسابقه
تاریخ:  ۳ جولای ۱۹۸۸
نام رسمی:  Rhône-Poulenc Grand Prix de France
مکان:  پیست پل ریکارد، Le Castellet، فرانسه
مسیر:  امکانات دائمی پیست
طول مسیر:  ۳٫۸۱۳ کیلومتر (۲٫۳۶۹ مایل)
مسافت:  ۸۰ دور، ۳۰۵٫۰۴۰ کیلومتر (۱۸۹٫۵۴۳ مایل)
آب و هوا:  Sunny and hot
پول پوزیشن: پول پوزیشن
| راننده |   آلن پروست |  مک‌لارن-هوندا |  |
زمان:  ۱:۰۷٫۵۸۹
سریع‌ترین دور: سریع‌ترین دور
| راننده |   آلن پروست |  مک‌لارن-هوندا |  |
زمان:  ۱:۱۱٫۷۳۷ در دور ۴۵
سکو: سکو
| اول |   آلن پروست |  مک‌لارن-هوندا |  |
| دوم |   آیرتون سنا |  مک‌لارن-هوندا |  |
| سوم |   میشل آلبورتو |  اسکودریا فراری |  |
  پیشتازان دور الگو:F1Laps1988 :   پیشتازان دور الگو:F1Laps1988 
جایزه بزرگ فرانسه ۱۹۸۸ یک مسابقه موتوری فرمول یک بود که در ۳ ژوئیه ۱۹۸۸ در پیست پل ریکارد، له کسل برگزار شد. این مسابقه هفتمین دور از قهرمانی جهانی فرمول یک در سال بود.
مسابقه ۸۰ دور توسط راننده محلی آلن پروست با رانندگی مک لارن - هوندا پس از شروع از پل پوزیشن برنده شد. آیرتون سنا، هم تیمی برزیلی پروست، در جایگاه دوم و میشل آلبورتو ایتالیایی با فراری در جایگاه سوم قرار گرفتند.
اسکوایر نتورک

| 0 | 1 |
| --- | --- |
ستاد: لس آنجلس
مالکیت: مالکیت
مالک:  هرست کورپوریشن 
تاریخچه: تاریخچه
راه‌اندازی‌شده: ۱ اکتبر ۱۹۹۸؛ ۲۶ سال پیش (۱۹۹۸-01}})
بسته‌شده: ۲۸ ژوئن ۲۰۱۷؛ ۷ سال پیش (۲۰۱۷-28}})
دسترسی: دسترسی
اسکوایر (انگلیسی: Esquire) یک شرکت رسانه ای آمریکا به صورت پولی است ، که در سال ۱۹۹۸ با شراکت هرست کورپوریشن و ان‌بی‌سی یونیورسال تأسیس شد. این شبکه برنامه هایی با محوریت سفر، آشپزی، ورزش و مد را همراه با بازپخش کمدی ها و درام های محبوب پخش کرد.این شبکه در تاریخ (ژوئن 2017) بسته شد.
برج‌های خرقان

| برج‌های دوگانه خرقان | برج‌های دوگانه خرقان |
| --- | --- |
برج‌های خرقان پیش از آسیب‌دیدگی در زلزله: برج‌های خرقان پیش از آسیب‌دیدگی در زلزله
نام: برج‌های دوگانه خرقان
کشور: ایران
استان: قزوین
شهرستان: آوج
بخش: مرکزی
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
نام‌های قدیمی: آرامگاه حدیده‌خاتون و محمد بن موسی‌الکاظم
نوع بنا: برج‌های آجری
سال‌های مرمت: ۱۳۴۷ ۱۳۵۳ ۱۳۶۹ ۱۳۷۰ ۱۳۷۳–۱۳۷۱
کاربری: آرامگاه
دیرینگی: برج قدیمی: ۴۶۰ ق. برابر با ۴۴۶ هجری شمسی برج جدید: ۴۸۶ ق.
دورهٔ ساخت اثر: سلجوقی
بانی اثر: معمار برج قدیمی: محمدبن مکرالزنجانی معمار برج جدید: ابوالمعالی‌بن مکرالزنجانی
مالک فعلی اثر: سازمان میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۳۹۵
تاریخ ثبت ملی: ۲۳ خرداد ۱۳۵۶
  برج‌های دوگانه خرقان  روی نقشه ایران ۳۵°۳۰′۰۹″شمالی ۴۹°۰۰′۱۲″شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۵۰۲۴۵°شمالی ۴۹٫۰۰۳۲۲°شرقی﻿ / 35.50245; 49.00322   :   برج‌های دوگانه خرقان  روی نقشه ایران ۳۵°۳۰′۰۹″شمالی ۴۹°۰۰′۱۲″شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۵۰۲۴۵°شمالی ۴۹٫۰۰۳۲۲°شرقی﻿ / 35.50245; 49.00322   
برج‌های دوگانه خَرَقان دو برج آجری دوره سلجوقی هستند که با فاصله ۲۹ متری از یکدیگر و در فاصله یک کیلومتری روستای حصار از توابع دهستان خرقان غربی در شهرستان آوج استان قزوین منطقه باستانی خرقان قرار دارند. این بنا در ۲۳ خرداد ۱۳۵۶ به شماره ۱۳۹۵ در آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
جزئیات بناها

این مجموعه شامل ۲ برج است که برج شرقی از برج غربی قدیمی‌تر است. برج قدیمی که هشت‌ضلعی است، حدود ۱۵ متر ارتفاع و ۱۱ متر قطر دارد.
جزئیات بناها > آجرکاری

گره‌چینی و نقوش هندسی آجرکاری دوره سلجوقی، در این بنا به کمال رسیده‌است.
اجرای آجرکاری این برج‌ها حاکی از مهارت بالای سازندگان آن است و این بنا را یکی از چشمگیرترین بناهای قرن پنجم قمری بدل کرده‌است. در آجرکاری این بنا، شیوه‌ای تازه به کار گرفته شده‌است که بعداً در ساخت بناهای دیگری چون گنبد سرخ مراغه نیز استفاده شده‌است.
تمامی بنا به ضخامت ۶۰ سانتی‌متر با آجرهای ساده به ابعاد ۵×۱۹×۱۹ یا ۵×۲۰×۲۰ سانتی‌متری ساخته شده که روی آن به ضخامت ۲۱ سانتی‌متری آجرکاری تزئینی انجام شده‌است. در برج‌ها حدود ۲۵ نوع آجرکاری تزئینی با طرح‌های مختلف وجود دارد که حصیری، جناغی، خفته‌راسته، گره مربع سرمه‌دان، مربع پای باریک و چهارترنجی از آن جمله هستند.
جزئیات بناها > گنبد

نخستین نمونه گنبدهای نار (پیازی و نیم‌کره) و گنبدهای دو پوسته گسسته (میان‌تهی) در این برج‌ها دیده می‌شود و آن را از نظر پیشتازی در این عرصه مهم می‌کند. از ویژگی‌های بنا حدس زده‌می‌شود که پوسته دوم آن مخروطی‌شکل نیست و دو پوسته آن کاملاً در نیم‌رخ هم قرار ندارند.
از پوسته خارجی گنبد برج قدیمی چیزی باقی‌نمانده‌است اما پوسته داخلی آن سالم است و با انحنا به کمک طاق‌نماها و کاربندی شانزده‌گانه‌ای بالای هشت‌ضلعی بنا قرار گرفته‌است.
جزئیات بناها > کتیبه‌ها

در سردر ورودی برج‌ها در کتیبه‌هایی که در بالای ساقه گنبد قرار دارد اطلاعاتی در مورد سال ساخت و معمار نوشته شده‌است. در کتیبه دوخطی برج قدیمی چنین نوشته شده‌است:
به تاریخ سنه ستین و اربعمائه عمل محمد بن مکی الزنجانی القبه.
که نشان از ساخت بنا در سال ۴۶۰ (قمری) توسط محمد بن مکی زنجانی دارد. کتیبه برج جدید سال ساخت ۴۸۶ به معماری ابوالمعالی بن مکی زنجانی را نشان می‌دهد اما احتمالاً معمار هر دو برج یک نفر بوده‌است.معمار برج شرقی فرد فوق الاشاره بوده ولی معمار برج غربی ابوالمعالی بن محمد مکی الزنجانی القبه بوده که برج غربی در سال ۴۸۶ هجری توسط برادر یا پسر معمار برج شرقی ساخته شده است برج قدیمی در زمان سلطان عضدالدین آلپ ارسلان سلجوقی و برج غربی در دوره سلطنت ابوالمظفر برکیارق سلجوقی احداث شده است
جزئیات بناها > تزئینات داخلی

داخل برج قدیمی نقاشی‌هایی قرار دارد که در نوع خود با ارزش هستند. در این نقاشی‌ها، عقاب نر با چتری به شکل بادبزن با بال‌ها باز و ستاره‌های شش یا هشت‌پر، دو عقاب در مقابل یکدیگر، یا دو عقاب که گردن‌های بلندشان به هم پیچیده دید می‌شود که الهام گرفته شده از پرچم سلجوقیان است. میان دو طاق‌نمای داخل بنا نقش تجریدی درخت انار با دو پرنده در دو طرف‌آن دیده‌می‌شود. تزئینات سطح داخلی گنبد شامل نقوشی تزئینی با تلفیقی از خط کوفی است که در کادرهایی با رنگ سبز و آبی ایجاد شده‌است.
فضای داخلی این برج پوشش گچی و نقاشی دیواری ندارد و دیوارها سراسر آجرچینی ساده دارند. حاشیه گنبد هشت حاشیه پهن با نقوش هندسی دارد که زیر آنها کتیبه‌ای قرآنی به خط کوفی مشاهده می‌شود. ضریح داخل این برج با برج قدیمی هم‌اندازه و بدون تزیینات است اما در حاشیه بالای آن، نام دوازده امام با خط نسخ حکاکی شده‌است.
دفن‌شدگان

تا اوایل دهه ۱۳۴۰، بر اساس نوشته‌های کتیبه‌های روی ضریح‌های چوبی تصور می‌شد که این دو بنا آرامگاه دو امامزاده به نام‌های حدیده‌خاتون و محمد ابن‌موسی‌کاظم از فرزندان موسی‌بن‌جعفر در این بناها دفن شده‌اند.اما در بررسی های استروناخ روشن شد که این برجها آرامگاه دو تن از ترکان سلجوقی به نامهای ابوسعید بیجار پسر سعد و ابومنصور ایلتای‌تی پسر تکین‌اند.
بازسازی

این بنا بارها مرمت شده‌ است. در سال ۱۳۴۷ روستاییان محلی قسمتی از بنا را که بر اثر سیلاب در زیر رسوبات سست قرار گرفته بود به شکل ابتدایی تعمیر کردند. برج‌ها در سال‌های ۱۳۵۳، ۱۳۶۹، ۱۳۷۰ و ۱۳۷۳–۱۳۷۱ مورد مرمت قرار گرفتند.
بازسازی > زلزله

در زلزله بوئین‌زهرا در سال ۱۳۸۱، هر دو برج آسیب قابل توجهی دیدند. با توجه به وضعیت مناسبی که دو برج تا پیش از این داشتند می‌توان گفت که این زلزله یکی از قوی‌ترین زلزله‌های این منطقه در ۹۰۰ سال اخیر بوده‌ است.
یادکرد منابع

↑  عطارزاده، دانشنامه جهان اسلام.
↑  امینی، صدا و سیمای مرکز قزوین.
↑  عطارزاده، دانشنامه جهان اسلام.
↑  عطارزاده، دانشنامه جهان اسلام.
↑  عطارزاده، دانشنامه جهان اسلام.
↑  امینی، صدا و سیمای مرکز قزوین.
↑  امینی، صدا و سیمای مرکز قزوین.
↑  عطارزاده، دانشنامه جهان اسلام.
↑  عطارزاده، دانشنامه جهان اسلام.
↑  امینی، صدا و سیمای مرکز قزوین.
↑  امینی، صدا و سیمای مرکز قزوین.
↑  عطارزاده، دانشنامه جهان اسلام.
↑  عطارزاده، دانشنامه جهان اسلام.
↑  عطارزاده، دانشنامه جهان اسلام.
↑  امینی، صدا و سیمای مرکز قزوین.
↑  عطارزاده، دانشنامه جهان اسلام.
↑  عطارزاده، دانشنامه جهان اسلام.
↑  عطارزاده، دانشنامه جهان اسلام.
↑  عطارزاده، دانشنامه جهان اسلام.
↑  استروناخ و یانگ، دیوید و کایلر (۱۳۴۸). «سه آرامگاه برجی‌از دوران سلجوقی» جلد نخست، ترجمه مجید ورهرام. تهران: مجله بررسیهای تاریخی. صص. ۳۵۴.
↑  معماریان، غلامحسین (۱۳۷۱). ساختمانهای درون‌شهری و برون‌شهری، جلد ۱. تهران: مجله بررسیهای تاریخی. صص. ۲۷۰.
↑  ورجاوند، پرویز (۱۳۴۹). سرزمین قزوین، جلد ۱. تهران. صص. ۳۴۲.
↑  عطارزاده، دانشنامه جهان اسلام.
↑  Walker et al, Geophysical Journal International.
برج‌های خرقان در حال حاضر
مفتش اعظم

| 0 | 1 |
| --- | --- |
اثر فیودور داستایفسکی: اثر فیودور داستایفسکی
کشور: امپراتوری روسیه
زبان: روسی
گونه: شعر، مثل، داستان فلسفی، داستان در داستان
شمار صفحات: ۲۲
«مفتش اعظم» یک داستان در داستان است که در برادران کارامازوف، رمان فیودور داستایفسکی، از زبان یکی از شخصیت‌ها به نام ایوان کارامازوف، نقل شده‌است. این قسمت از رمان بیانگرِ طغیان ایوان کارامازوف علیه دنیایی است که خدا ایجاد کرده‌. در دوره‌ای که داستایفسکی این بخش را می‌نوشت، نامه‌هایی را برای سردبیرش ارسال می‌کرد که تصویری از اهداف ایدئولوژیک و هنری او ارائه می‌دهند.
چاپ رمان همزمان با ناآرامی و ترور (از جمله ترور ناموفق رئیس پلیس مخفی و تزار) در روسیه بود؛ داستایفسکی و تورگنیف نماد دو رویکرد به مناظرهٔ بزرگی بودند که در میان قشر تحصیل‌کرده و در واکنش به این فضا در جریان بود. به همین علت، دو بخش از رمان، اهمیت ویژه‌ای پیدا کرد؛ یکی بخش «شورش» ایوان و دیگری، افسانه مفتش اعظم. داستایفسکی را (در کنار نیچه) می‌توان نقطه اوج سنت رمانتیکی در نظر گرفت که به خدا معترضند و جانب انسانیت رنج‌دیده را می‌گیرند. برادران کارامازوف بیانی کلاسیک از موضوعی است که از زمان یادداشت‌های زیرزمینی ذهن داستایفسکی را به خود مشغول کرده بود؛ ناسازگاری عقل و ایمان مسیحی. این تضاد در کتاب‌های ۵ و ۶ در جایگاه مرکز ایدئولوژیک رمان قرار می‌گیرد. داستایفسکی کل کتاب را پاسخی به مفتش اعظم دانسته‌است.
در مفتش اعظم، تفسیر متفاوتی از روایت سه وسوسهٔ مسیح توسط شیطان می‌شود. مفتش اعظم خداناباور است و اعترافات او و تصویری که از مسیح ارائه ‌می‌دهد، نقشی محوری دارد. مفتش، بازگوکنندهٔ نظر نهایی داستایفسکی دربارهٔ مسیح است. این قضاوت بر مبنای دیدگاهی عمیق به طبیعت انسان شکل گرفته‌است: هیچ الهامی، انسان را فراتر از حدودش نمی‌برد. انسان هیچگاه نمی‌تواند «آزاد» باشد زیرا از زندگی سه انتظار بزرگ دارد و تنها در صورت برآوردن آنان قادر به بقا است. این سه نیاز (معجزه، راز و اقتدار) مانع از «آزادی» انسان است.
رنه ولک معتقد است مسیح استدلال مفتش اعظم را نمی‌پذیرد: او به تنها صورتی پاسخ می‌دهد که مذهب می‌تواند به خداناباوری پاسخ دهد؛ با سکوت و بخشش. مفتش با بوسهٔ آرام تکذیب می‌شود. بلافاصله پس از آن، آلیوشا ایوان را می‌بوسد، خداناباوری او را می‌بخشد و «طغیان» او را با شفقت پاسخ می‌دهد. ایوان این موضوع را درک می‌کند و شادمانه می‌گوید: «این، سرقت ادبی است. از شعر من آن را ربودی».
زوسیما جوهرهٔ دیدگاه‌های اجتماعی-اخلاقی خود داستایفسکی است، او تلاش کرد از طریق زوسیما نگرش جایگزینی نسبت به زندگی و مشکل رنج بشریت ارائه دهد. داستایفسکی راهبان روسی را کسانی می‌دانست که «تصویر مسیح را پاک و بی‌آلایش نگاه می‌دارند». دنیای مدرن «حکمرانی آزادی» و «تکثیر امیال» را اعلام کرده است، اما چنین وجود بی‌نظمی تنها می‌تواند به «انزوا و خودکشی معنوی» در میان ثروتمندان؛ و یا به حسادت و قتل در میان فقرا بینجامد. در دیدگاه داستایفسکی «آزادی» به معنای تسلط و سرکوب امیال خود بود و نه رهایی از تمامی محدودیت‌های برآورده کردن آنان.
زمینه

داستایفسکی برای نوشتن برادران کارامازوف سه سال زمان گذاشت، نخستین بخش آن در اول فوریه سال ۱۸۷۹ در پیام‌آور روسیه چاپ شد. در آوریل ۱۸۷۸، پسر سه ساله داستایفسکی به نام آلیوشا، در اثر حمله صرع درگذشته، سپس داستایفسکی به صومعه مشهوری در روسیه رفته بود. او یادداشت‌های منسجمی در مورد پیرنگ و تکنیک‌های روایی برادران کارامازوف از مدتها پیش آماده کرده بود. در آنان اثرگذاری فریدریش شیلر مشهود است، حضور تاثیر ژرژ ساند نیز دیده می‌شود. تاثیر مرگ آلیوشا در گفته‌های ایوان «رنج نالازم کودکان خردسال و دشواری آشتی با خواستهٔ خدا به دلیل عذابشان» و در مرکز زندگی و احساسات داستایفسکی قرار می‌گیرد.
در نوامبر ۱۸۷۸، دو کتاب نخست از رمان آماده شد و داستایفسکی برای چاپ آن به دیدار لیوبیموف در مسکو رفت.
زمانی که داستایفسکی قسمت کتاب ۵ از بخش ۲ را در برادران کارامازوف می‌نوشت در استارایا روسا اقامت گزید. این قسمت از رمان شامل طغیان ایوان کارامازوف علیه دنیایی که خدا ایجاد کرده‌ و افسانهٔ مفتش اعظم است. در این دوران، او بسیار فشرده کار می‌کرد. برای جلوگیری از سوء تفاهم‌هایی که ممکن است منجر به اعتراض و شاید سانسور شود، هر بخش را که برای سردبیر خود لیوبیموف ارسال می‌کرد، همراه با نامهٔ توضیحی بود. این نامه‌ها تفسیری از خود درباره اهداف ایدئولوژیک و هنری او ارائه می‌دهند که در مجموعه آثار او منحصر به فرد است.
اولین قسمت برادران کارامازوف در ۱ فوریه ۱۸۷۹ منتشر شد. چند روز پس از آن، ترور یکی از صاحب منصبان خارکوف صورت گرفت. در ماه مارس، رئیس پلیس مخفی که به تازگی منصوب شده بود در مرکز سنت پترزبورگ ترور شد. در ماه آوریل تزار در حالی که به قدم زدن صبحگاهی مشغول بود، هدف ترور ناموفق قرار گرفت. عامل ترور در ماه مِه به دار آویخته شد. در چنین فضای قتل و آشوبی بود که رمان داستایفسکی نوشته و خوانده شد.
در همین فضا بود که داستایفسکی و تورگنیف همراه با یکدیگر در جلسات قرائت و ضیافت‌ها شرکت کردند تا نمایندهٔ طرفین مناظرهٔ بزرگی باشند که در روح و قلب همهٔ روس‌های تحصیل‌کرده روی داد: از یک سو، تزاریسم استبدادی که نمی‌خواهد ذره‌ای از اقتدار خود کم کند و از سوی دیگر، اشتیاق به قانون اساسی لیبرال و غربگرا که امکان مشارکت بیشتر مردم در امور دولتی را فراهم کند.
جایگاه در رمان

برادران کارامازوف بیانی کلاسیک از موضوعی است که از زمان یادداشت‌های زیرزمینی ذهن داستایفسکی را به خود مشغول کرده بود: ناسازگاری عقل و ایمان مسیحی. در زمان نوشتن برادران کارامازوف این ناسازگاری بیش از گذشته (نسبت به دهه۱۸۶۰) در مرکز فرهنگ روسیه قرار گرفته بود. داستایفسکی این فرصت را فراهم می‌دید که خواسته دیرینه خود را به اجرا درآورد و این تضاد را محور یک اثر اصلی قرار دهد. داستایفسکی پیش از آن، همین کار را با ماتریالیسم و فایده‌گرایی در یادداشت‌های زیرزمینی، با نیهیلیسم در جنایت و مکافات و با بی‌اخلاقی انقلابی باکونین در جن‌زدگان انجام داده بود. این تضاد در کتاب‌های ۵ و ۶ در جایگاه مرکز ایدئولوژیک رمان قرار می‌گیرد. این بخش شامل شورش ایوان بر خدای یهودی-مسیحی و در حمایت از انسان رنج‌کشیده است. در افسانه مفتش اعظم کیفرخواستی علیه خود مسیح بیان می‌شود به این دلیل که بار اراده آزاد بر نوع بشر بسیار سنگین‌تر از تحمل است. در پاسخ، موعظه زوسیما مبنی بر لزوم ایمان به خدا و جاودانگی به عنوان تنها تضمین عشق به همنوع  قرار دارد که خواسته مسیح است. این تعارض با عبارتهای کاملا مذهبی بیان می‌شود و در واقع، با مشکل دیرینه تئودیسه در ارتباط است که از زمان سفر ایوب در سنت غربی الهام‌بخش بوده است. این موضوع در سراسر رمان نیز دیده می‌شود.
داستایفسکی در یادداشتی پس از پایان کتاب نوشت که نه فقط موعظه زوسیما بلکه کل کتاب پاسخی به مفتش اعظم است. در سرآغاز، برادران کارامازوف به آنا داستایوسکایا تقدیم شده و پس از آن عبارتی از انجیل یوحنا آمده است. داستایفسکی در مقدمه‌ای که بر کتاب نوشته، قهرمان اصلی داستان را آلیوشا می‌داند. پس از ذکر این نکته که ممکن است به نظر برسد آلیوشا اصلا انسان بزرگی نیست و کار خاصی انجام نمی‌دهد، به این موضوع اشاره می‌کند که ادامه‌ای را در نظرش دارد. او رمان اول (برادران کارامازوف) را تنها یک لحظه از زندگی قهرمانش در جوانی می‌داند. او رمان دوم را کتاب اصلی و شامل کردار قهرمانش در زمانه فعلی می‌داند.
دو رویکرد اصلی به مفتش اعظم وجود دارد. گروهی این بخش از رمان را متنی مستقل یا مبنایی برای موعظه در نظر می‌گیرند. گروهی دیگر، تلاش می‌کند آن را در کتاب ادغامی مجدد کند. ولادیمیر نابوکوف روایت زوسیما را جزئی از داستان می‌داند که با حذفش نقصی در روایت ایجاد نمی‌شود بلکه برعکس به ساختار آن انسجام و تعادل بیشتری می‌دهد. در مقابل، مفتش اعظم را کلید راهیابی به دنیای داستایفسکی می‌دانند.
در برادران کارامازوف قتل فیودور کارامازوف، جنایتی همگانی تصویر می‌شود. ایوان به صورت‌های مختلف در این مسیر تاثیرگذار است (هر چند عملا اسمردیاکف است که قتل را انجام داده است). روایتگر با خم و معکوس کردن زمان به اثری توهم‌آور دست می‌یابد. در سرلوحهٔ کتاب، عبارتی از انجیل یوحنا آمده است: «آمین، آمین، به شما می‌گویم، اگر دانه گندم در خاک نیفتد و نمیرد، تنها می‌ماند؛ اما اگر بمیرد بارِ بسیار می‌آورد». تلقیح ایوان با بخشش، به واسطهٔ بوسیده شدنش توسط آلیوشا است که از مسیح در افسانه مفتش اعظم سرقت ادبی شده است. شیطان نمی‌تواند شک‌های ایوان را برطرف کند؛ تنها آنها را تشدید می‌کند؛ زیرا شیطان خود ایوان یا حداقل بخشی از او است. شیطان، خِرد ایوان است.
جایگاه در رمان > کتاب ۵ تا ۶

دو بخش «شورش» ایوان و افسانه مفتش اعظم از جنبه ایدئولوژیکی اهمیت بسیار دارند. داستایفسکی را (در کنار نیچه) می‌توان نقطه اوج سنت رمانتیکی در نظر گرفت که معترض به خدا هستند و جانب انسانیت رنج‌دیده را می‌گیرند. بسط شخصیت ایوان در سه فصل (از جمله مفتش اعظم)، جایگاه نمادین او را افزایش می‌دهد. با وجود منطقی بودن ایوان (و آگاهی به بی‌معنا بودن زندگی)، او به زندگی عشق می‌ورزد. دیدار دوستانه دو برادر در پیش‌زمینه فصل ۳ قرار دارد و در آن روشن است که ایوان اعتقادی به خدا ندارد.
جایگاه در رمان > کتاب ۵ تا ۶ > کتاب ۵ > شورش

دیدار دوستانهٔ دو برادر، پیش‌نمای فصل ۳ است. گفتگوی ایوان و آلیوشا پیش‌درآمد فصل «شورش» است که در آن حملهٔ قدرتمندی به خدا و جهانی که او خلق کرده است، می‌شود. در دیدگاه ایوان، احکام مسیحیت مبدل به وظیفه و اجبار می‌شود و در تضاد با طبیعت بشری قرار می‌گیرد. ایوان با بیان جزئیات کیفرخواستِ خدا، طوماری از جنایات را می‌گشاید که داستایفسکی از منابع گوناگون استخراج کرده است. تمرکز او بر شکنجه کودکان بی‌پناه و بی‌گناه، آلیوشا را کاملا مضطرب می‌کند. ایوان وجود این همه رنج و بدبختی در جهان را از نظر احساسی غیرقابل تحمل و از فکری غیرقابل درک می‌داند. ایوان «هماهنگی جهانی» در آینده را رد می‌کند و ناعادلانه می‌داند. شدت درگیر بودن ایوان در میان عدالت انتقام‌جویانه «عقلانی» از یک سو، و تعالی بخشش جهانی از سوی دیگر، با تاکید داستایفسکی آشکار می‌شود. ایوان موقتا موفق می‌شود در ایمان آلیوشا خلل وارد کند.
جایگاه در رمان > کتاب ۵ تا ۶ > کتاب ۵ > افسانه

در مونولوگ ایوان، جهانی که خدا آفریده است با همان اخلاقیاتی رد می‌شود که مسیح به جهان آورده است: عشق و شفقت. آلیوشا در پاسخ به چالش ایوان، «فراموش کردن» مسیح را یادآوری می‌کند. ایوان در مقابل، شعر منثوری را بیان می‌کند که خود سروده است. افسانه مفتش اعظم روایتی در سه سطح است: داستایفسکی نویسنده، روایتگر خیالی و خود ایوان. به عنوان مقدمه، ایوان به بررسی مختصر سایر شعرهای مشابه می‌پردازد. شعر ایوان در قرن شانزدهم و در اسپانیا روی می‌دهد. در سیاه‌ترین روزهای تفتیش عقاید، مسیح دوباره ظاهر می‌شود. روز گذشته در سویل یکصد مرتد سوزانده شده‌اند. همه مردمان با شگفتی او را می‌شناسند. او نابینایی را بینا می‌کند و دختری را مرده است به زندگی برمی‌گرداند. مفتش اعظم دستور بازداشت و زندانی کردن او را می‌دهد. در طول مواجهه این دو، مسیح حتی یک کلمه نمی‌گوید. مونولوگ مفتش اعظم مابین متهم کردن مسیح و تبرئه خود در نوسان است. مفتش در تلاش است کار مسیح را «تصحیح» کند. او با آشکار کردن منشا بدبختی بشریت این کار را انجام می‌دهد: بار اراده آزاد.
جایگاه در رمان > کتاب ۵ تا ۶ > کتاب ۶

شورش ایوان و افسانه در میان دو دیدار با اسمردیاکف قرار دارند. کتاب ۶ «راهب روسی» روایت زندگی و آموزه‌های زوسیما است. زوسیما جوهرهٔ دیدگاه‌های اجتماعی-اخلاقی خود داستایفسکی است و شرح زندگی او نقش مهمی در ساختار رمان دارد. داستایفسکی تلاش کرد از طریق زوسیما نگرش جایگزینی نسبت به زندگی و مشکل رنج بشریت ارائه دهد — نگرش پذیرش آرام سرنوشت انسانی که برخاسته از اعتقاد به رحمت همه‌جانبه خدای مهربان است. منتقدان نظر خیلی مساعدی به کتاب ۶ نداشته‌اند؛ زیرا آن را پاسخی مستقیم به افسانه مفتش اعظم یافته‌اند. مفسران توجه کافی به این سخن داستایفسکی نکرده‌اند که «همهٔ رمان پاسخی» به ایوان و افسانه است.
داستان‌های کتاب ۶ به سبکی خاص روایت می‌شوند. نخستین، داستان برادر بزرگتر زوسیما است که جزئیات سالهای اولیه زندگی زوسیما را روشن می‌کند. تاثیر سفر ایوب بر او در این بخش آمده است. نخستین داستان با آلیوشا و دومین داستان با دیمیتری مرتبط است. در این داستان، زوسیما در دوئلی شرکت اما از آتش کردن خودداری می‌کند. داستان سوم «مهمان مرموز» با ایوان در ارتباط است. هر سه داستان زوسیما، تنها روایت زندگی او نیست بلکه دربارهٔ سه برادران کارامازوف نیز است. هر داستان مسیرهایی را نشان می‌دهد که همه (از جمله ایوان) در باقیماندهٔ کتاب برای رد افسانه مفتش اعظم او طی خواهند کرد.
پس از روایت‌های زوسیما فصل «مکالمات و پندها» قرار دارد که در آن داستایفسکی به برخی از ایده‌های محبوب در نزد خود پرداخته است. از رهبانیت و راهبان روسی در برابر منتقدان متعددشان دفاع می‌شود. داستایفسکی راهبان روسی را کسانی می‌دانست که «تصویر مسیح را پاک و بی‌آلایش نگاه می‌دارند». دنیای مدرن «حکمرانی آزادی» و «تکثیر امیال» را اعلام کرده است، اما چنین وجود بی‌نظمی تنها می‌تواند به «انزوا و خودکشی معنوی» در میان ثروتمندان؛ و یا به حسادت و قتل در میان فقرا بینجامد. به آنها حقوقشان داده شده اما ابزار برآورده کردن خواسته‌هایشان نشان داده نشده است.
زوسیما تضاد مابین زندگی این جهانی، که همه چیز را فدای خواسته‌های روزافزون خود می‌کند، و رژیم راهبان، که تشکیل‌شده از «اطاعت، روزه و نماز» است، را نشان می‌دهد. در دیدگاه داستایفسکی «آزادی» به معنای تسلط و سرکوب امیال خود بود و نه رهایی از تمامی محدودیت‌های برآورده کردن آنان. چنین زندگی‌ای همراه با کنترل بر خود برای او تنها «راه حقیقی و واقعی آزادی» بود.