stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جنگ اطهر
بازیگران

فرامرز قریبیان
غلامحسین لطفی
محمدرضا عالی‌پیام
عزیزالله هنرآموز
فریبا سجادی‌حسینی
اقدس اکبریان
شهره عاطفی
محمود استادمحمد
عبدالله حکمت
شمس‌الدین وهابی
مجید مظفری
رضا جودی
جلال موسوی
مصطفی هاشمی‌طبا
داوود غفاری
اصغر شریفیان
مسعود لاکانی
محمد سخن‌سنج
نوروزی
رضا حاجیان
حمیدیان
سیفی
قلمچی
مهدی فرهادیان
نصرت کریمی
ناصر مکری
مرضیه فرهادیان
علیرضا عالی‌پیام
مجیدرضا عالی‌پیام
عوامل تولید

کارگردان: محمدعلی نجفی
دستیار کارگردان: محمد تراب نیا، نصرت کریمی
نویسنده: محمود استادمحمد
طرح اولیه داستان از: محمدعلی نجفی
تهیه‌کننده: خلیل گنجور
فیلمبردار: اصغر رفیعی جم
دستیار فیلمبردار: علی باقری
عکس: سعید صادقی
تدوین: اصغر رفیعی پور
صدابردار: یورا یوسفی
میکس: یورا یوسفی
سرپرست گویندگان: منوچهر اسماعیلی، ایرج رضایی
چهره پرداز: فرهنگ معیری
تدارکات: هوشنگ دریانی، کریم نبی نژاد
تیتراژ: صادق لباف
ژانر: اجتماعی
سال ساخت: ۱۳۵۸
مدت: ۹۰ دقیقه
رنگ: سیاه و سفید
سید مجتبی هاشمی

| سید مجتبی هاشمی | سید مجتبی هاشمی |
| --- | --- |
فرمانده گروه فداییان اسلام: فرمانده گروه فداییان اسلام
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: سید مجتبی هاشمی قندی ۱۳ آبان ۱۳۱۹ تهران، ایران
درگذشته: ۲۸ اردیبهشت ۱۳۶۴ (۴۴ سال) تهران، ایران
آرامگاه: قطعه ۲۴، بهشت زهرا، تهران
فرزندان: سید مرتضی هاشمی و سید روح‌الله هاشمی
سید مجتبی هاشمی قندی (۱۳ آبان ۱۳۱۹–۲۸ اردیبهشت ۱۳۶۴) چریک ایرانی، نخستین فرمانده کمیته انقلاب مرکزی تهران و بنیانگذار و فرمانده گروه فداییان اسلام در طول جنگ ایران و عراق بود. هاشمی با انجام عملیات‌های چریکی و نامنظم توانست شهر آبادان را از تصرف ارتش عراق دور کند.
هاشمی در ۲۸ اردیبهشت ۱۳۶۴ در مغازه‌اش در خیابان وحدت اسلامی تهران توسط اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران مورد سوء قصد قرار گرفت و کشته شد.
زندگی

سیّد مجتبی هاشمی در سال ۱۳۱۹ در محلهٔ شاهپور تهران (وحدت اسلامی فعلی) دیده به جهان گشود. او فرزند چهارم خانواده‌ای مذهبی و متوسط بود. وی پس از طی دوران تحصیلات متوسطه به ارتش آمد و به دلیل اندام ورزیده و قدرت بدنی قابل توجهی که داشت عضو نیروهای ویژه کلاه سبز شد، اما پس از مدت کوتاهی از ارتش شاهنشاهی خارج و به کار آزاد مشغول شد. در ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ او و چند تن از دوستانش فعالیت داشت و تحت تعقیب و کنترل مأموران پهلوی قرار گرفت. او اقدام به تهیه و توزیع اعلامیه و نوارهای سخنرانی و تصاویر خمینی می‌نمود و در پوشش‌های گوناگون، فعالیت‌های خود را در تمامی شهرهای استان تهران و حتی استان‌های همجوار گسترش داد. در بهمن ۵۷ و همزمان با ورود روح‌الله خمینی به ایران سید مجتبی نیز به عضویت کمیتهٔ استقبال از خمینی درآمد و در آن استقبال، شرکت نمود. ضمن اینکه خود نیز با حضور در میدان‌های مبارزه رو در رو با بقایای رژیم پهلوی، تمام توان خود را صرف پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ نمود.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی در ۲۲ بهمن، او به سرعت نیروهای انقلابی منطقه ۹ را سازماندهی کرده و کمیته انقلاب اسلامی منطقه ۹ را تشکیل داد. پس از شروع وقایع کردستان، هاشمی به همراه عده‌ای از افراد کمیتهٔ منطقه ۹ در پی فرمان بسیج عمومی خمینی عازم غرب کشور شد و در آزادی و پاکسازی آن منطقه شرکت نمود.
جنگ ایران و عراق

چند روز پس از آغاز جنگ ایران و عراق، سید مجتبی هاشمی، به همراه عده‌ای از دوستان و همرزمانش به‌صورت داوطلبانه و مستقل عازم جنوب کشور شد و در مدرسهٔ فداییان اسلام، واقع در شهر آبادان مستقر شد و یک گروه شبه‌نظامی برای انجام جنگ چریکی برای مقابله با تهاجم ارتش بعث عراق در آبادان و خرمشهر به‌وجود آمد که به گروه فداییان اسلام معروف شد که سید مجتبی فرمانده آن بود.
کشته شدن

او بعد از انحلال گروه فدائیان اسلام از جبهه‌ها به تهران بازگشت و مغازه لباس‌فروشی‌اش را دوباره دایر کرد. هاشمی، در زمانی که در عملیات ثامن‌الائمه یا شکست حصر آبادان حضور داشت، مورد هدف چندین عملیات ناکام از سوی مجاهدین خلق قرار گرفت. پس از پخش اعلامیه‌هایی که در آن نام سید مجتبی و چند تن دیگر از اعضای فداییان اسلام به نام افرادی که توسط سازمان مجاهدین خلق اعدام خواهند شد، ذکر شده بود، مجاهدین خلق هاشمی را در ۲۸ اردیبهشت ۱۳۶۴ ترور کردند.
گردشگری در باکو

باکو، پایتخت جمهوری آذربایجان در شبه‌جزیره آب‌شوران، در کرانهٔ غربی دریای خزر واقع است. باکو پرجمعیت‌ترین شهر در منطقه قفقاز می‌باشد. این شهر یکی از شهرهای نفتخیز جهان است. جاذبه‌های گردشگری باکو را می‌توان به دو قسمت – قدیمی و مدرن تقسیم کرد.
شهر قدیمی

شهر قدیمی (به ترکی آذربایجانی İçəri şəhər) در ساحل غربی دریای خزر واقع شده‌است و جزو میراث جهانی یونسکو تلقی می‌شود. شهر قدیمی که در میان مردم محلی به عنوان «ایچری شهر» نیز معروف است، فیمابین قرون ۱۱ الی ۱۹ ساخته شده‌است. این منطقه باستانی یکی از قدیمی‌ترین بخش‌های شهر باکو ست. آثار باستانی همچون «قلعه دختر»، کاخ شروان‌شاهان و غیره… در این شهر قدیمی محصور شده با دژها قرار گرفته‌اند.. «ایچری شهر» از زمان پارینه‌سنگی تاکنون محل زندگی انسان‌ها و قومیت‌های مختلفی بوده‌است.
قصر شیروان شاه در قرن ۱۲ میلادی توسط سلسله شیروانی ساخته شده‌است که پس از زلزله در شهرستان شماخی، پایتخت خود را با باکو منتقل کردند.
قلعه دختر یاکو

قلعه دختر (به ترکی آذربایجانی- Qız qalası) یکی از آثار تاریخی باکو می‌باشد که در شهر قدیمی قرار دارد. این قلعه ۳۲ متر ارتقا، ۱۶٫۵ متر عرض و ۶ طبقه دارد. برآورد می‌شود که این اثر باستانی در دو محدوده زمانی قرن ۵ و ۶ (آغاز ساخت مرحله اول) و قرن ۱۲ (مرحله دوم) ساخته شده‌است. هر یک از طبقه‌های قلعه با سنگ‌های تراشیده شده ساخته و با سقف گنبدی شکل پوشانیده شده‌است. قلعه دختر که یکی از نمادهای جمهوری آذربایجان به‌شمار می‌آید، به مراتب بر روی اسکناس‌ها و پول‌های ملی این کشور حک شده‌است. اخیراً برگزاری جشن‌های نوروز در محوطهٔ این قلعه به رسمی تبدیل شده‌است. این قلعه در سال ۱۹۶۰ مرمت و در سال ۱۹۶۴ تبدیل به موزه گردیده‌است.
قلعه دختر در سال ۲۰۰۰ در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده‌است.
برج‌های شعله

آسمان خراش‌های شعله (به ترکی آذربایجانی- Alov qüllələri) مرتفع‌ترین برج‌های باکو، پایتخت جمهوری آذربایجان می‌باشند. این مجتمع آسمان خراش‌ها واجد ۳ برج چند طبقه می‌باشد که بلندترین آنها ۱۹۰ متر ارتقا دارد. مساحت کل این مجموعهٔ برج‌ها ۲۳۵ هزار متر مربع است.
کارهای ساخت و سازی برج‌های شعله فیمابین سال‌های ۲۰۰۷ الی ۲۰۱۳ از سوی یک شرکت آذربایجانی- ترکیه ای "DİA Holding" انجام شده‌است. هر یک از این برج‌ها کاربرد منحصر به فردی دارد. اولین برج کاملاً مسکونی، دومی تماماً هتل و سومی تجاری هستند. نمای این برج‌ها با بهره‌گیری از ۱۰٬۰۰۰ لامپ ال‌ئی‌دی مزین شده‌است که هر شب تصویر آتش یا پرچم آذربایجان بر روی آنها چراغانی می‌شوند.
موزه فرش باکو

موزهٔ فرش (به ترکی آذربایجانی- Xalça muzeyi) به دستور شمارهٔ ۱۳۰ شورای وزرای جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی به تاریخ ۱۳ مارس سال ۱۹۶۷ به تأسیس رسیده‌است. فیما بین سال‌های ۱۹۶۷-۱۹۹۳ قالی آذربایجانی یا موزهٔ دولتی هنرهای کاربردی مردمی، در بین سال‌های ۱۹۹۳-۲۰۱۴ قالی آذربایجانی یا موزهٔ دولتی هنرهای کاربردی مردمی به نام لطیف کریموف نامیده شده‌است. در سال ۲۰۱۴ نام موزهٔ فرش جمهوری آذربایجان را به خود گرفت. در اولین ساهای تاسیسش، تنها موزه مخصوص به فرش در جهان بود. هدف اصلی از تأسیس موزه اینست که، قالی آذربایجانی مانند یکی از مهمترین اجزاء ارث هنری ملی حفاظت شده و به طور گسترده و جامع مورد برسی قرار گیرد و به توده‌های زیادی تبلیغ بشود.
ونیز باکو

«ونیز باکو» (به ترکی آذربایجانی- Bakı Venesiyası) در بلوار شهر باکو قرار دارد که در سالهای ۱۹۶۰ میلادی بر اساس پروژهٔ «عمر قُچولو» احداش شده‌است. این مکان پس از بازسازی‌های طولانی در سال ۲۰۱۲ میلادی مجدداً افتتاح گردیده‌است. ونیز باکو پس از این بازسازی‌ها نمای جدیدی کسب کرد. تونل‌های آب گسترش یافته، مساحتش تمدید و سیستم نورپردازیش تجدید شده‌است. بخاطر وجود دستگاه‌های تصفیه آب در داخل تونل‌ها، آب ونیز همیشه پاک می‌ماند.
این شهرک دارای ۲ جزیره بزرگ و ۱ تا کوچک می‌باشد. این جزایر توسط پل‌های سنگی زیبایی به هم متصل شده‌اند. افرون بر این، کافه و رستوران‌ها و مکان‌های زیبای بسیاری در این منطقه وجود دارند
کل مساحت ونیز باکو ۱۰۰۰۰ متر مربع است. اینجا برای گشت در داخل ونیز، ۸ فروند قایق آورده شده از ایتالیا وجود دارد که هر یک از آنها ۴ نفره است.
بلوار باکو

بلوار باکو (به ترکی آذربایجانی- Bakı bulvarı) همچننین به عنوان پارک ملی ساحلی نیز شناخته می‌شود. این پارک در سال ۱۹۰۹ به موازات دریای خزر در باکو پایتخت جمهوری آذربایجان تأسیس شده‌است.
بلوار باکو ۲۹ دسامبر سال ۱۹۹۸ امتیاز پارک ملی کسب کرد. بخاطر بزرگی مساحتش پس از پارکی واقع در ساحل رود سن در پاریس، دومین جایگاه را در اروپا به خود اختصاص داده‌است. این پارک در حدود ۳ کیلومتر و ۷۵۰ متر در سواحل جنوبی دریای خزر قرار دارد که از میدان ملی پرچم تا میدان آزادی باکو کشیده شده‌است.
موزه باستان‌شناسی قلعه

موزه باستان‌شناسی قلعه در روستایی، در اطراف باکو قرار دارد که در سال ۲۰۰۸ از سوی بنیاد خیریه حیدر علی اف تأسیس شده‌است. در ۱۰ اکتبر سال ۲۰۰۸ «الهام الی اف» رئیس جمهوری آذربایجان و «مهربان علیوا» همسر ایشان در مراسم افتتاحیهٔ این موزه شرکت کرده‌اند.
در این مجتمع موزه ای سنگ‌نگاره‌ها، سرامیک، لوازم خانگی و تزئینی، اسلحه و سکه‌ها، باقی مانده‌های محل‌های مسکونی باستانی و غیره… که در شبه جزیره آبشوران پیدا شده و به قرون ۳–۲ قبل از میلاد تعلق دارند، به نمایش گذاشته شده‌اند. قصر قلعهٔ متعلق به قرون ۱۰-۱۴ که یکی از ساختمان‌های دخیل این مجموعه می‌باشد، عبارت از یک قله و استحکام است. این قله منتسب به قرون۱۰–۱۴، ۱۳٫۸ متر ارتفاع دارد که به منظور دفاع مورد استفاده واقع می‌شده‌است. در استحکام باقی مانده از قرون ۱۶-۱۸، سکه‌های طلایی، بازوبند زرین و نمونه‌های کاشیکاری منسوب به قرون ۱۰-۱۶ به نمایش گذاشته شده‌اند.
مسجد حیدر باکو

این مسجد با ابتکار و اهتمام الهام علی اف، رئیس جمهوری آذربایجان در سال ۲۰۱۴. به مساحت کل ۱۲ هزار متر مربع احداث شده‌است که دربرگیرندهٔ همه شرایط برای عبادت همزمان چهار هزار نفر می‌باشد. این مسجد نام حیدر علی اف، رهبر ملی جموری آذربایجان را به یدک می‌کشد.
مسجد حیدر دارای چهار مناره به ارتفاع ۹۵ متر می‌باشد و نمای آن طبق سبک معماری منطقه شیروان – آبشرون جمهوری آذربایجان با سنگ‌های خاص تزیین شده‌است.
این مسجد حائز دو گنبد به ترتیب به ارتفاع ۵۵ و ۳۵ متر است. این مسجد بزرگترین مسجد در منطقه قفقاز می‌باشد.
کاخ شیروانشاهان در شهر قدیمی
قلعه دختر
منظره برج‌های شعله از بلوار باکو
فرش‌های آذربایجانی در موزه فرش
ونیز باکو
بلوار باکو
صادق کرده

| صادق کُرده | صادق کُرده |
| --- | --- |
کارگردان: ناصر تقوایی
تهیه‌کننده: مهدی میثاقیه
نویسنده: ناصر تقوایی
بازیگران: سعید راد محمدعلی کشاورز عزت‌الله انتظامی آتش خیر گیتی فروهر حمیدرضا خسروی جلال پیشواییان عزت‌الله رمضانی فر کاظم روشن‌ضمیر فرامرز محمودی منوچهر احمدی میرمحمد تجدد اسماعیل داورفر دلیله نمازی باقر صحرارودی نصرالله حاج طاهری نوروزی فریدون نریمان علی دلگرام
موسیقی: هرمز فرهت
فیلم‌بردار: نصرت‌الله کنی
تدوین‌گر: عباس گنجوی
تاریخ‌های انتشار: ۱ آذر ۱۳۵۱
مدت زمان: ۱۱۰ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
صادق کُرده فیلمی درام، جنایی به نویسندگی و کارگردانی ناصر تقوایی محصول سال ۱۳۵۱ است.
خلاصه داستان

صادق (سعید راد)، مشهور به صادق کُرده، در مسیر جادهٔ اندیمشک به اهواز با همسرش (آتش خیر) قهوه‌خانه‌ای را اداره می‌کند. شبی در غیاب صادق یکی از دوستان او که رانندهٔ کامیون است به قهوه‌خانه می‌آید و پس از هتک حرمت از همسر صادق ناخواسته او را به قتل می‌رساند. رئیس پاسگاه (محمدعلی کشاورز) و سرگروهبان ولی‌خان (عزت‌الله انتظامی)، پدر زن صادق، درصدد دستگیری قاتل برمی‌آیند؛ اما صادق برای گرفتن انتقام از قاتل همسرش کشتار رانندگان کامیون را آغاز می‌کند. سرگروهبان ولی‌خان از سوی رئیس پاسگاه مأمور می‌شود تا به پروندهٔ قاتل راننده‌ها رسیدگی کند. او وقتی یقین حاصل می‌کند که قاتل راننده‌ها کسی جز دامادش نیست سکوت می‌کند. رئیس پاسگاه سرگروهبان را تحت فشار قرار می‌دهد، و روزی که قرار است صادق برای دیدن فرزندش و گرفتن هزار تومان پول، برای عبور از مرز آبی، به خانهٔ پدر همسرش برود، در محاصرهٔ ژاندارم‌ها قرار می‌گیرد و از پا درمی آید.
بازیگران

سعید راد
محمدعلی کشاورز
عزت‌الله انتظامی
عزت‌الله رمضانی فر
عوامل فیلم

ناصر تقوایی، کارگردان
محمد تهامی‌نژاد، دستیار کارگردان
ناصر تقوایی، نویسنده
مهدی میثاقیه، تهیه‌کننده
نصرت‌الله کنی، مدیر فیلمبرداری
هادی مشکوت، عکس
عباس گنجوی، تدوین
هرمز فرهت، آهنگساز
رضا قویدل، صدابردار
روبیک منصوری، صدابردار
واروژ، صدابردار
امیرحسین حامی، صدابردار
سعید مظفری، سرپرست گویندگان
گفتگویی با تقوایی دربارهٔ فیلم در روزنامهٔ اطّلاعاتِ ۱۲ شهریورِ ۱۳۵۱
وارتان گریگوریان

| وارتان گریگوریان Վարդան Գրիգորեան | وارتان گریگوریان Վարդան Գրիգորեան |
| --- | --- |
در سال ۲۰۱۰: در سال ۲۰۱۰
۱۲مین رئیس بنیاد کارنگی: ۱۲مین رئیس بنیاد کارنگی
دوره مسئولیت ژوئن ۱۹۹۷ – آوریل ۲۰۲۱: دوره مسئولیت ژوئن ۱۹۹۷ – آوریل ۲۰۲۱
پس از: David A. Hamburg
۱۶مین رئیس دانشگاه براون: ۱۶مین رئیس دانشگاه براون
دوره مسئولیت آوریل ۱۹۸۹ – ژوئن ۱۹۹۷: دوره مسئولیت آوریل ۱۹۸۹ – ژوئن ۱۹۹۷
پس از: Howard Swearer
پیش از: E. Gordon Gee
۹مین رئیس کتابخانه عمومی نیویورک: ۹مین رئیس کتابخانه عمومی نیویورک
دوره مسئولیت ۱ ژوئیه ۱۹۸۱ – ۱ دسامبر ۱۹۸۹: دوره مسئولیت ۱ ژوئیه ۱۹۸۱ – ۱ دسامبر ۱۹۸۹
پس از: Richard W. Couper
پیش از: Timothy S. Healy
23rd Provost of دانشگاه پنسیلوانیا: 23rd Provost of دانشگاه پنسیلوانیا
دوره مسئولیت ژانویه ۱۹۷۹ – اکتبر ۱۹۸۰: دوره مسئولیت ژانویه ۱۹۷۹ – اکتبر ۱۹۸۰
پس از: Eliot Stellar
پیش از: Benjamin S. Shen (سرپرست)
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۸ آوریل ۱۹۳۴ ۱۹ فروردین ۱۳۱۳ تبریز، دودمان پهلوی (ایران)
درگذشته: ۱۵ آوریل ۲۰۲۱ (۸۷ سال) ۲۶ فروردین ۱۴۰۰ نیویورک، ایالات متحده آمریکا
شهروند: ایالات متحده آمریکا
ملیت: ارمنی
همسر(ان): کلر آر. گریگوریان
فرزندان: داره ای. گریگوریان، رافی گریگوریان، واهه گریگوریان
اقامتگاه: نیویورک
محل تحصیل: دانشگاه استنفورد
تخصص: تاریخ‌نگار، آموزگار و انسان‌دوست
جایزه‌ها: نشان ملی انسانیت (۱۹۹۸) نشان افتخار آزادی رئیس‌جمهوری (۲۰۰۴)
وارتان گریگوریان (به ارمنی: Վարդան Գրիգորեան) (زاده ۸ آوریل ۱۹۳۴ در تبریز – درگذشته ۱۵ آوریل ۲۰۲۱ در نیویورک) دانشگاهی، آموزگار و مورخ ارمنی-آمریکایی زاده ایران بود. وارتان گریگوریان خود را «شهروند جهان» می‌دانست.
آغاز زندگی

وارتان گریگوریان در ۱۹ فروردین ۱۳۱۳ در تبریز از پدر و مادری ارمنی زاده شد. هنگامی که وارتان شش سال داشت مادر ۲۶ ساله او به دلیل سینه‌پهلو درگذشت. پدر وارتان در شرکت نفت ایران و انگلیس در شهر آبادان کار حسابداری می‌کرد و بیشتر اوقات دور از خانه بود. از همین رو بزرگ کردن وارتان و خواهرش بر عهده مادربزرگ مادری آنها افتاد.
تحصیل

وارتان گریگوریان تحصیلات ابتدایی را در مدرسه مموریال تبریز به پایان رساند. او وقت آزاد خود را در کتابخانه آمریکایی تبریز می‌گذراند. سپس با پیشنهاد کنسولگری آن هنگام فرانسه در تبریز و با پشتیبانی یکی از کسبه محلی (عینک‌ساز) برای دریافت گذرنامه، برای تحصیلات متوسطه به لبنان رفت. پدر وارتان موافق رفتن او از ایران نبود. وارتان گریگوریان در هنگام تحصیل در کالج ارمنیان بیروت با زبان‌های فرانسوی و انگلیسی نیز به خوبی آشنا شد. پس از پایان تحصیلات با توصیه رئیس وقت جامعه کمک به ارمنیان در لبنان تصمیم به ادامه تحصیل در ایالات متحده آمریکا گرفت. او درخواست پذیرش برای تحصیلات تکمیلی را به دو دانشگاه استنفورد و دانشگاه کالیفرنیا، برکلی فرستاد و موفق به گرفت پذیرش از هر دو دانشگاه شد. به دلیل آنکه نامه پذیرش استنفورد را زودتر دریافت نموده بود این درخواست را پذیرفت.
وارتان گریگوریان هنگامیکه می‌خواست از لبنان به آمریکا برود در فرودگاه نیویورک بلیتش به سانفرانسیسکو را گم کرد. او تلاش کرد که موضوع را به مأمور بلیت توضیح دهد اما آن مأمور در آغاز با خواسته وارتان مخالفت کرد. اما پس از مدتی نظر مأمور تغییر کرد و پاکت خالی بدون بلیت وارتان را مُهر زد ولی به او گفت تا در هنگام توقف و پیش از رسیدن به مقصد از هواپیما خارج نشود تا کسی متوجه موضوع نشود. وارتان گریگوریان همیشه خود را مدیون آن مأمور فرودگاه می‌دانست که با کمک خود زندگی وارتان را دگرگون کرد. او بعدها تلاش کرد آن مأمور را پیدا کند اما موفق نشد. در عوض تلاش کرد تا با آوردن خاطره آن مأمور در کتاب خود از وی سپاسگزاری کند.
وارتان در سال ۱۹۵۶ وارد دانشگاه استنفورد شد و در سال ۱۹۶۴ دکترای خود را در رشته‌های تاریخ و علوم انسانی در این دانشگاه به پایان رساند. عنوان پایان‌نامه وی «سنت‌گرایی و مدرنیسم در افغانستان» بود.
زندگی حرفه‌ای

وارتان گریگوریان می‌خواست برای آموزش در دبیرستان به بیروت بازگردد اما گرفتن بورس تحصیلی از بنیاد فورد بورسیه برای آموزش و توسعه مناطق خارجی راه زندگی او را تغییر داد. پس از آن، در دانشگاه ایالتی سان فرانسیسکو، دانشگاه تگزاس در آستین و دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا به آموزش پرداخت. وارتان گریگوریان از سال ۱۹۷۴ در دانشگاه پنسیلوانیا در تگزاس به عنوان بنیان‌گذار رئیس گروه هنر و علوم کار کرد و در آن دانشگاه بود که روش‌های استخدام و جذب بودجه را آموخت.
وی همچنین پیشینه تدریس در کالج سانفرانسیسکو (۱۹۶۲–۱۹۶۸)، دانشیار دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس (برای مدتی کوتاه)، دانشگاه تگزاس در آستین (که در سال ۱۹۷۲ لقب استادی خود را از همان‌جا دریافت نمود) و دانشگاه پنسیلوانیا را دارد.
گریگوریان از ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۹ ریاست کتابخانه عمومی نیویورک را برعهده داشت که در آن دوران موفق به پایدار کردن مالی این نهاد و بازیابی اهمیت فرهنگی آن شد. او با این کار، در نیویورک و سراسر آمریکا به چهره‌ای سرشناس بدل شد.
وارتان پس از آن از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۷ ریاست دانشگاه براون در ایالت رود آیلند را بر عهده داشت. او در بازیابی مالی این دانشگاه نیز کامیاب بود و در یک کارزار پنج ساله ۵۳۴ میلیون دلار درآمد جذب کرد. او مقدار وقف را از ۴۰۰ میلیون دلار به یک میلیارد دلار رساند و بورسیه‌های دوره کارشناسی را دو برابر کرد. همچنین ۲۷۰ عضو هیئت علمی تازه استخدام کرد ۹۰ عنوان استادی تازه تعریف کرد و ساختمانی برای زندگی دانشجویان ساخت.
وارتان گریگوریان از سال ۱۹۹۷ تا هنگام مرگ عنوان ریاست بنیاد کارنگی را بر عهده داشت. وی در این مدت، کارزارهای بسیاری برای آموزش، مهاجرت، صلح و امنیت جهانی به راه انداخت.
درگذشت

وارتان گریگوریان در روز ۱۵ آوریل ۲۰۲۱ پس از بستری شدن در بیمارستان درگذشت.
نوشته‌ها

کتاب ظهور افغانستان مدرن: سیاست‌های اصلاحی و مدرنیزاسیون ۱۹۴۰–۱۸۸۰
جوایز

نشان ملی انسانیت (۱۹۹۸)
نشان افتخار آزادی رئیس‌جمهوری (۲۰۰۴)
ریاست کمیسیون رئیس‌جمهوری برای اعطای بورسیه کاخ سفید (۲۰۰۹)
جوایز از بسیاری کشورهای دیگر از جمله ارمنستان، فرانسه، ایتالیا، اتریش، و پرتغال
وارتان گریگوریان. سال ۲۰۱۰.
گریگوریان به همراه هیلاری کلینتون وزیر امور خارجه و حامد کرزی در مراسم اهدای هدیه بنیاد کارنگی به مردم افغان
سلمان سالک

| سلمان سالک | سلمان سالک |
| --- | --- |
تصویر سلمان سالک تارنوازنده تار و سه تار، آهنگساز: تصویر سلمان سالک تارنوازنده تار و سه تار، آهنگساز
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۶ دی ماه ۱۳۵۹
ژانر: موسیقی سنتی ایرانی
ساز(ها): تار و سه تار
سازهای اصلی: سازهای اصلی
تار: تار
استاد(ها): محمدرضا لطفی، داریوش طلایی، ارشد تهماسبی، کیوان ساکت، مجید کیانی
وبگاه: salmansalek.com
سلمان سالک متولد ۱۳۵۹ در شهر گرگان. مدرس موسیقی در دانشگاه، نوازنده تار و سه تار، آهنگساز و پژوهشگر در زمینه مبانی نظری موسیقی ایرانی می‌باشد.
فارغ‌التحصیل رشته موسیقی از دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران. کارشناسی ارشد نوازندگی تار از دانشگاه هنر تهران. وی برای آشنایی با رشته اتنوموزیکولوژی به مدت دو ترم در سال ۲۰۰۸ – ۲۰۰۹ برای تحصیل به فرانسه رفت و در دانشگاه paris 8 زیر نظر خانم sandrin lonc مشغول شد.
دانش‌آموخته تار نزد اساتید محمدرضا لطفی، داریوش طلایی، ارشد تهماسبی و کیوان ساکت
همچنین نزد مجید کیانی ردیف میرزاعبدالله را نواخته و در دانشگاه تهران و دانشگاه هنر نزد اساتید آنجا به تحصیل موسیقی پرداخته‌است.
آلبوم‌های منتشر شده

آلبوم زندان شب یلدا: به آهنگسازی سلمان سالک و خوانندگی وحید تاج
رهرو، بداهه نوازی تار
آلبوم گوهرِ جان: به آهنگسازی سلمان سالک، تنظیم عباس آزاد و خوانندگی وحید تاج
آلبوم شور: بداهه نوازی تار
آلبوم از دیار آفتاب: موسیقی محلی کرمان، فارس و خراسان با تنظیم سلمان سالک و خوانندگی حمید زید آبادی
آلبوم خروشان: گذاری در شیوه تار نوازی درویشخان با نوازندگی سلمان سالک
آلبوم راست پنجگاه بر اساس مقام راست با اجرا و روایت سلمان سالک
کنسرتها

شرکت در فستیوال آندلس در کشور الجزایر سال ۲۰۱۲
کنسرت در تالار وحدت به نفع زلزله زدگان کرمانشاه ۱۳۹۶
کنسرت گروه مهربانی به آهنگسازی و سرپرستی سلمان سالک و آواز حسین علیشاپور در تالار وحدت ۱۳۹۱
کنسرت مظفر شفیعی به سرپرستی سلمان سالک در فرهنگسرای ارسباران 1387
اجرای سلمان سالک و وحید تاج در نمایشگاه دستها و سطرهای مهربان با حضور سیدمحمد خاتمی
کنسرت بداهه نوازی در فرهنگستان هنر ۱۳۹۴
کنسرت به یاد استاد محمدرضا لطفی تالار رودکی ۱۳۹۳
کنسرت موسیقی عامیانه به سرپرستی سلمان سالک تالار رودکی ۱۳۹۸
کنسرت رقص واخوانها به آهنگسازی سلمان سالک و رهبری احمدرضا اسماعیلی در تالار رودکی ۱۳۹۶
اجرای اسماءالحسنی با تار
تألیفات

کتاب دستگاه‌ها و آوازها دوجلد در زمینه مبانی نظری موسیقی ایرانی
کتاب موسیقی شناخت؛ تلخیص و بازنویسی موسیقی کبیر فارابی
کتاب شرح مولانا مبارکشاه بر ادوار
سوابق مدیریتی

رئیس هیئت مدیره مؤسسه فرهنگی هنری آوای مهربانی از سال ۱۳۸۰ تا کنون
مدیر مسئول آموزشگاه موسیقی زروان از سال ۱۳۹۰ الی ۱۳۹۸
مدیرعامل مؤسسه فرهنگی هنری نوای مانای میهن با موضوع فعالیت برگزاری کنسرت و انتشار آلبومهای صوتی و تصویری موسیقی ۱۳۹۳ الی ۱۳۹۹
مؤسس و مدیرعامل شرکت خنیاگران آواساز با موضوع فعالیت تهیه تولید آلات، قطعات و لوازم موسیقی ۱۳۹۷ الی ۱۳۹۹
هیولای درون

| هیولای درون | هیولای درون |
| --- | --- |
کارگردان: خسرو سینایی
نویسنده: خسرو سینایی
بازیگران: داوود رشیدی شهلا میربختیار اسماعیل محمدی احمد کاشانی
موسیقی: خسرو سینایی
فیلم‌بردار: اسماعیل امامی
تدوین‌گر: روح‌الله امامی
شرکت تولید: بخش فرهنگی بنیاد مستضعفان
تاریخ‌های انتشار: ۲۱ شهریور ۱۳۶۳
مدت زمان: ۱۲۶ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
هیولای درون فیلمی به کارگردانی و نویسندگی خسرو سینایی محصول سال ۱۳۶۲ است.
خلاصه داستان

مرد غریبه‌ای (داوود رشیدی) با نام مستعار دکتر، وارد روستایی می‌شود و در خانه‌ای ییلاقی (واقع در مراء شهرستان دماوند) سکنی می‌گزیند. سوء ظن اهالی روستا برانگیخته می‌شود. دکتر که در پی فرصت است تا از کشور خارج شود، در خانه روستایی، گذشته و افکار پریشان خود را مرور می‌کند. سال‌ها پیش در ارتباط با یک حزب سیاسی بر ضد نظام سلطنتی فعالیت می‌کرده‌است، بعد دستگیر شده و زیر شکنجه ندامت نامه نوشته و به خدمت سازمان امنیت درآمده است. برای ترفیع مقام دستور اعدام بسیاری از مخالفان را صادر کرده و همسرش(شهلا میربختیار) را به مقام‌های بالادست خود واگذار کرده‌است. همسر مرد که خودکشی کرده، دائم چون روح ظاهر می‌شود و او را می‌آزارد. اهالی روستا که او را زیر نظر دارند عقیده دارند که شیطان در جسم مرد حلول کرده و برای نجاتش بایستی او را نزد زنی کولی ببرند. مرد امتناع می‌کند و بیش از پیش در انزوا فرومی‌رود تا به سرحد جنون و مرگ کشیده می‌شود.
بازیگران

داوود رشیدی
شهلا میربختیار
اسماعیل محمدی
احمد کاشانی
مهری مهرنیا
جاماسب فره‌وشی
محمد ابهری
فرشید فرشود
فریده مالکی
عباس مختاری
بهرام یازرلو
حسن عرب
مریم اعیان منش
علی خان باصری
جلال الدین معیریان
مهدی صادقی
یاسمین سینایی
سمیرا سینایی
مهدی احمدی
زنجیرهای ابریشمی

| زنجیرهای ابریشمی | زنجیرهای ابریشمی |
| --- | --- |
کارگردان: حسن کاربخش
تهیه‌کننده: محسن رویگری
نویسنده: نعمان حسن کاربخش
بازیگران: شهلا میربختیار منیژه دلدارگلچین  آزیتا لاچینی سوگند رحمانی
موسیقی: فریدون شهبازیان
فیلم‌بردار: مسعود صدیق
تدوین‌گر: هوشنگ نیک‌پور
تاریخ‌های انتشار: ۱۳۶۴
مدت زمان: ۹۰ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
زنجیرهای ابریشمی فیلمی به کارگردانی حسن کاربخش و نویسندگی نعمان و حسن کاربخش محصول سال ۱۳۶۴ است.
خلاصه فیلم

لیلا زنی است تنها که به دنبال ناگواری های بسیار تعادل روانی خود را از دست می دهد و تصمیم به خودکشی می گیرد. یک مددکار اجتماعی به نام فرشته با پی بردن به زندگی گذشته و فهمیدن ناراحتی های روحی او با کوشش فراوان موفق می شود او را با زندگی آشتی دهد.
بازیگران

شهلا میربختیار
منیژه دلدارگلچین
آزیتا لاچینی
سوگند رحمانی
آیدا محمودیه
مونا رویگری
مهرنوش مقدم
شمس کاظمی
پریدخت اقبال‌پور
حسین نصرآبادی
احمد آقالو
ملیحه نظری
محسن محمودیه
اصغر دمیرچی
صدرالدین حجازی
تورال احمد

| تورال احمد | تورال احمد |
| --- | --- |
زاده: ۹ مه ۱۹۸۳ باکو، آذربایجان شوروی، اتحاد جماهیر شوروی
علت سرشناسی: بازیگر
جایزه(ها): نشان یادبود جوایز "۸۸۰ سالگی نظامی گنجوی (۱۱۴۱–۲۰۲۱)"
تورال محمود اوغلو احمد (ترکی آذربایجانی: Tural Mahmud oğlu Əhməd) (۹ مه ۱۹۸۳، باکو) — بازیگر، صداپیشه و خوانندهٔ اهل کشور جمهوری آذربایجان است.
مویساکولا

| مویساکولا | مویساکولا |
| --- | --- |
  پرچمنشان:   پرچمنشان
کشور:  استونی
شهرستان:  شهرستان ویلیاندی
حکومت: حکومت
مساحت: مساحت
 • کل: ۲٫۳ کیلومتر مربع (۰٫۹ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۸۲۵
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (EET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (EEST)
مویساکولا (به استونیایی: Mõisaküla) یکی از شهرهای کشور استونی است.
این شهر در سال ۲۰۱۱ میلادی ۸۲۵ نفر جمعیت داشته است.
گروه فرهنگی خوارزمی

گروه فرهنگی خوارزمی در سال ۱۳۳۹ توسط پرویز شهریاری و چهار نفر دیگر تأسیس شد که اغلب آنان فوت شده‌اند مانند امامی و ازگمی ولی به تدریج افراد دیگری هم به خوارزمی پیوستند.
پرویز شهریاری پس از مدتی از گروه فرهنگی خوارزمی جدا شد.
گروه فرهنگی خوارزمی به همراه گروه فرهنگی هدف، ارامنه و زرتشتیان اعضای اصلی انجمن ملی مدارس هماهنگ با ریاست احمد بیرشک را تشکیل می‌دادند.
ریاست احمد بیرشک بر این انجمن تا سال ۱۳۵۸ ادامه داشت.
پیش از انقلاب اسلامی، این گروه اقدام به برپایی نمایشگاه‌های متعدد نقاشی دان‍ش آم‍وزان در رده‌های سنی ۵ تا ۱۶ سال می‌کرد.
اولین کلاس کنکور در ایران در گروه فرهنگی خوارزمی شکل گرفت.
گروه فرهنگی خوارزمی دارای انتشاراتی بود که از آن جمله می‌توان از کتاب‌های زیر یاد کرد:
م‍ع‍م‍اری ای‍ران‍ی‌ منتشر شده در سال ۱۳۴۶،
م‍س‍ای‍ل م‍س‍اب‍ق‍ات ری‍اض‍ی (از ک‍ن‍ک‍وره‍ای ری‍اض‍ی ات‍ح‍اد ش‍وروی :)ش‍ام‍ل م‍س‍ائ‍ل ج‍ب‍ر، ح‍س‍اب، ه‍ن‍دس‍ه و م‍ث‍ل‍ث‍ات ب‍ا ح‍ل و ج‍واب‌ منتشر شده در سال ۱۳۴۷
تست‌های کنکوربا جواب: علوم تجربی: شامل: فیزیک - شیمی - زیست‌شناسی منتشر شده در سال ۱۳۶۲
رخدادهای پیش از انقلاب

در ۱۷ مهر ۱۳۵۷ تعدادی از دانش‌آموزان دختر گروه فرهنگی خوارزمی واقع در چهار راه پهلوی ضمن تجمع در مدرسه و خودداری از رفتن به
کلاس درس و دادن شعار و تهدید دانش‌آموزان دیگر تکلیف می‌نمایند به خاطر همبستگی با دانش آموزان دیگر مدارس، همگی بایستی لباس سیاه بپوشند و گرنه لباس آن‌ها را پاره خواهند کرد.
پس از انقلاب اسلامی

مدرسه‌های خوارزمی پس از انقلاب با نام‌های دیگر به کار خود ادامه داد:
دبیرستان شهید دکتر مفتح واقع در خیابان دانشگاه: در سال ۱۳۵۹ مرتضی ادیب یزدی رئیس این دبیرستان شد. پس از آن ادیب یزدی مسوول آموزش اداره زندان‌ها شد. اوایل سال ۵۸ هسته مرکزی انجمن اسلامی مدرسه تشکیل شد. این دبیرستان امروزه به شکل هیئت امنایی اداره می‌شود.
دبیرستان شهید مطهری واقع در جعفرآباد تجریش