stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جونگچون
خانواده

پدر: پادشاه دونگچون
پدربزرگ: پادشاه سانسانگ
همسرها و مسائل مربوط به آنها:
ملکه یوانا ، از قبیله یوانا.
پسر بی‌نام
شاهزاده یاگرو (مرگ ۲۹۲ میلادی)
شاهزاده دالگا، (ارباب استان آنگوک، مرگ ۲۹۲ میلادی) - ظاهری فضیلت‌انگیز داشت که باعث شد او توسط پادشاه بنگسانگ کشته شود.
شاهزاده ایلو (مرگ ۲۸۶ میلادی) – توسط پادشاه سوچون کشته شد.
شاهزاده سوبال (مرگ ۲۸۶ میلادی) – توسط پادشاه سوچون کشته شد.
شاهدخت ناشناس – با میونگریم هولدو از قبیله یوانا در ازدواج کرد.
بانو گوانا (مرگ ۲۵۱)، از قبیله گوانا؛ گفته می‌شود که چهره زیبایی داشت که باعث می‌شد پادشاه بسیار او را مورد لطف قرار دهد، اما در حدود ۲۵۱ کشته شد.
پاولارو

مکان
| پاولارو | پاولارو |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
پاولارو: پاولارو
ناحیه: فریولی ونتزیا جولیا
استان / شهرستان: استان اودینه (UD)
دهستان: Casaso, Dierico, Misincinis, Salino, Ravinis, Chiaulis, Castoia, Villamezzo, Villafuori, Rio, Cogliat, Lambrugno, Tavella, Trelli
مساحت: مساحت
 • کل: ۸۴٫۳ کیلومتر مربع (۳۲٫۵ مایل مربع)
جمعیت (Dec. 2004): جمعیت (Dec. 2004)
 • کل: ۲۸۹۷
 • تراکم: ۳۴/کیلومتر مربع (۸۹/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Paularini
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: ۳۳۰۲۷
پیش‌شماره تلفن: ۰۴۳۳
نمایی از پاولارو
پاولارو (به ایتالیایی: Paularo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان اودینه واقع شده‌است.
خصوصیات

پاولارو ۸۴٫۳ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۸۹۷ نفر جمعیت دارد.
بوناونتور، کبک

مکان در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| Bonaventure | Bonaventure |
| --- | --- |
شهر: شهر
استان:  استان کبک
ناحیه: گاسپزی-ایل-دو-لا-مادلن
منطقه شهری: بونوانتور
مسکونی‌شده: 1760
Constituted: January 1, 1884
حکومت: حکومت
 • شهردار: Serge Arsenault
 • Federal riding: Gaspésie—Îles-de-la-Madeleine
 • Prov. riding: Gaspésie—Îles-de-la-Madeleine
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۰۶٫۹۰ کیلومتر مربع (۴۱٫۲۷ مایل مربع)
 • خشکی: ۱۰۴٫۱۵ کیلومتر مربع (۴۰٫۲۱ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۲٬۷۷۵
 • تراکم: ۲۶٫۶/کیلومتر مربع (۶۹/مایل مربع)
 • Change (2006–11): افزایش۳٫۸%
 • Dwellings: ۱٬۲۹۴
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۴ (EDT)
Postal code(s): G0C 1E0
کد(های) منطقه: 418 and 581
GNBC Code: EQKCG
NTS Map: 022A03
وبگاه: bonaventuregaspesie.com
بوناونتور (به فرانسوی: Bonaventure) شهرکی در منطقه شهری بونوانتور ناحیه گاسپزی-ایل-دو-لا-مادلن در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهرک ۲٬۸۸۹ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۱۰۹٫۲ کیلومتر مربع است.
ونکتمپل

village در 23x15px|border |alt=|link= هند
| Venkatampalle వెంకటంపల్లెVenkatam-palli | Venkatampalle వెంకటంపల్లెVenkatam-palli |
| --- | --- |
village: village
VenkatampalleLocation in Andhra Pradesh, India: VenkatampalleLocation in Andhra Pradesh, India
مختصات: ۱۵°۰۱′شمالی ۷۷°۲۳′شرقی﻿ / ﻿۱۵٫۰۲°شمالی ۷۷٫۳۸°شرقی﻿ / 15.02; 77.38: مختصات: ۱۵°۰۱′شمالی ۷۷°۲۳′شرقی﻿ / ﻿۱۵٫۰۲°شمالی ۷۷٫۳۸°شرقی﻿ / 15.02; 77.38
ایالت: آندرا پرادش
District: Anantapur
Taluka s: Vijrakarur
جمعیت (2001): جمعیت (2001)
 • کل: ۲٬۷۸۲
زبان‌ها: زبان‌ها
 • رسمی: زبان تلگو
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۳۰ (IST)
PIN: 515 832
نسبت جنسی انسانی: 1.07 نر/ماده (جنس)
ونکتمپل (به انگلیسی: Venkatampalle) یک روستا در هند است که در آندرا پرادش واقع شده‌است.
خصوصیات

ونکتمپل ۲٬۷۸۲ نفر جمعیت دارد.
رحیم رئیس‌نیا

رحیم رئیس‌نیا (۱۳۱۹ خورشیدی) نویسنده، مترجم و تاریخ‌نگار اهل تبریز است. وی دارای آثار تحقیقی تاریخی و جغرافیایی در ارتباط با آذربایجان بوده و علاوه بر مقالات تحقیقی، بیش از ۴۰ کتاب تألیف و ترجمه در سابقه کاری خود دارد.
او دوران ابتدائی را در تبریز گذرانده و سپس به دانشسرای مقدماتی تبریز وارد شد و در سال ۱۳۳۹ پس از اتمام دوره دانشسرا به عنوان معلم به روستاهای آذربایجان اعزام گردید. همزمان با شغل معلمی، در دانشگاه تبریز در رشته تاریخ و جغرافیا مشغول تحصیل بود و سپس در همان دانشگاه وارد دوره دکترای تاریخ گردید. با نشریه آدینه، ضمیمه ادبی مهد آزادی  همکاری می‌کرد و مدتی نیز مسئول کتابخانه دانشسرا بود. پس از وقوع انقلاب اسلامی به تحقیق و تألیف متون تاریخی همت گماشت.
آثار

بعضی از آثار تألیف و ترجمه وی عبارتند از:
ای‍ران و ع‍ث‍م‍ان‍ی در آس‍ت‍ان‍ه ق‍رن ب‍ی‍س‍ت‍م (سه جلد)
آذرب‍ای‍ج‍ان در س‍ی‍ر ت‍اری‍خ ای‍ران (در سه جلد)
کوراوغلو در افسانه و تاریخ (تحقیق)
آذربایجان، جزء لاینفک ایران
آخرین سنگر آزادی
عُزیر و دو انقلاب
تبریز مه‌آلود (ترجمه، نوشته محمد سعید اردوبادی)
ترک و ترکها
قهر دریا
نهضت‌های آرمانی هم پیوند و بدرالدین
اربابهای آقچاساز (ترجمه، نوشته یاشار کمال)
افسانه آغری (ترجمه، نوشته یاشار کمال)
عقاب کوهستان (ترجمه، نوشته یاشار کمال)
بابک
و مقالات متعدد.
چر لانقوش

مکان
| چر لانقوش | چر لانقوش |
| --- | --- |
روستا: روستا
محل : محل 
چر لانقوش: چر لانقوش
مختصات: ۳۶°۵۲′۴۷″ شمالی ۴۷°۴۲′۱۹″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۸۷۹۷۲°شمالی ۴۷٫۷۰۵۲۸°شرقی﻿ / 36.87972; 47.70528: مختصات: ۳۶°۵۲′۴۷″ شمالی ۴۷°۴۲′۱۹″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۸۷۹۷۲°شمالی ۴۷٫۷۰۵۲۸°شرقی﻿ / 36.87972; 47.70528
استان: زنجان
شهرستان: زنجان
بخش: بخش زنجانرود
دهستان: غنی‌بیگلو
جمعیت: ۱۲۸ نفر (سرشماری ۹۵)
چر لانقوش، روستایی از توابع بخش زنجانرود شهرستان زنجان در استان زنجان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان غنی‌بیگلو قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۰۰ نفر (۴۴خانوار) بوده‌است.نام خانوادگی اکثر اهالی این روستا صادقی میباشد.طایفه حیدرعلی یکی از بزرگترین و اصلی‌ترین طایفه‌های این‌روستا میباشد.
محصولاتی همچون انگور نخود و گندم و لبنیات از تولیدات اهالی روستا میباشد.
کسی که میای ویرایش میکنی لطفا خلاقیت داشته باش و اسکی نرو
با تشکر.
پاکوچک

| 0 | 1 |
| --- | --- |
چهار استخوان پا متعلق به پاکوچک: چهار استخوان پا متعلق به پاکوچک
شمارهٔ کاتالوگ: Stw 573
نام رایج: پاکوچک
گونه‌: جنوبی‌کپی (آسترالوپیتکوس)
سن: ۲٫۲–۳٫۳ میلیون سال پیش
محل کشف: آفریقای جنوبی
تاریخ کشف: ۱۹۹۴
کاشف: رونالد جی کلارک
پاکوچک (به انگلیسی: Little Foot)، (اس تی دبلیو۵۷۳ Stw 573) نام مستعاری برای اسکلت فسیلی نزدیک به کاملی از جنوبی‌کپی (آسترالوپیتکوس Australopithecus) است که در سال‌های ۱۹۹۴–۱۹۹۸ در سیستم غاری استرک‌فونتین، در آفریقای جنوبی یافت شده‌است. نام مستعار «پا کوچک» به این فسیل در سال ۱۹۹۵ داده شد. از ساختار چهار استخوان مچ پا پژوهشگران توانستند اطمینان حاصل کنند که دارندهٔ آن می‌توانسته راه برود. بازیابی استخوان‌ها بسیار دشوار و خسته کننده بود؛ زیرا آنها به‌طور کامل در سنگ‌های بتن مانندی گنجانده شده‌اند. به همین دلیل است که بازیابی و حفاری این سایت حدود ۱۵ سال به درازا کشید تا بتواند کامل شود.
کشف

چهار استخوان مچ پا در سال ۱۹۸۰ جمع‌آوری شد ولی این استخوان‌ها در میان بسیاری از استخوان‌های دیگر پستان‌داران ناشناخته ماندند. تنها پس از سال ۱۹۹۲، با ابتکار فیلیپ توبیاس، صخرهٔ بزرگی را در آن غار ترکاندند که آن حاوی تجمع غیرمعمولی از فسیل بود. فسیل‌های بازیافت شده از غار جمع‌آوری گردید و توسط رونالد جی کلارک؛ دیرینه‌انسان‌شناس، مورد بررسی دقیق قرار گرفتند.
در سال ۱۹۹۴ هنگامی که رونالد جی کلارک سرگرم بررسی جعبه‌های موزه که برچسب «میمون بَرّ قدیم» داشتند و حاوی قطعات فسیلی بودند، بود چندین فسیل را شناسایی کرد که به روشنی و بی‌تردید (انسان‌تبار hominin) بودند. او چهار استخوان پای چپ را درشت (قاپ، ناوسان، میخی و کف‌پایی نخست) را شناخت که به احتمال زیاد همه متعلق به یک فرد بود. این قطعات از غار (سیلبربرگ Silberberg)؛ یک غار بزرگ درون مجموعه غاری استرک‌فونتین به دست آمده‌است. آن‌ها متعلق به سردهٔ (جنوبی‌کپی Australopithecus) هستند توصیف و فهرست شده و به عنوان (اس تی دبلیو۵۷۳ Stw 573) طبقه‌بندی شده‌اند.
با توجه به ماهیت ریزنقش استخوان‌ها، آن‌ها «پاکوچک» نامیده شدند.
نام پاکوچک بعد از آن به این اسکلت گفته شد که کشف استخوان‌های کف پایش نشان داد این موجود روی دو پا راه می‌رفته‌است. این اسکلت در مرحله اول در سال ۱۹۹۵ به عنوان گونه Australopithecus africanus تشخیص داده شد اما با کشف سرش در ۱۹۹۸ مشخص شد که ویژگی‌های آن، هر چند با ویژگی‌های جنس آسترالوپیتکوس همخوان است اما احتمالاً متعلق به گونه‌ای ناشناخته و پیش از این دیده نشده از این جنس است.
اکنون کلارکس این اسکلت را متعلق به یک گونه منحصر به فرد از آسترالوپیتسی‌ها به نام Australopithecus Prometheus می‌داند. تعیین سن این‌گونه به دلیل فقدان لایه‌های آتشفشانی در محل دشوار بود و نخستین حدس‌ها چیزی بین ۳ تا ۳٫۵ میلیون سال را تخمین زدند. اما در نهایت سن‌یابی با رادیوایزوتوپ در سال ۲۰۱۵ سن پاکوچک را ۳٫۶۷ میلیون سال تعیین کرد.
طبقه‌بندی

محل کشف بقایای پاکوچک
پرتغال
نام

واژه پرتغال از نام رومی-سلتی شهر پورتوس کاله (Portus Cale) آمده است. ویلا نوا د گایا امروزی در دهانه رود دورو در شمال پرتغال در مکان آن قرار دارد. نام شهر از ترکیب واژه لاتین portus به معنای بندر و واژه کاله آمده که ریشه آن ناشناخته است. یک توضیح اصلی این است که کاله نام دیگر مردم کاسترو بود که به نام‌های کالائیسی، گالائیسی یا گالائیسیا نیز شناخته می‌شدند و در شمال غرب ایبری ساکن بودند. نام‌های کاله و کالائیسی ریشه نام‌های گایا در (ویلا نوا د گایا) و گالیسیا هستند.
یک فرضیه دیگر پیشنهاد می‌کند کاله مشتقی از واژه سلتی برای بندر است که در ایرلندی caladh یا در گیلیک اسکاتلندی cala نامیده می‌شود. برای این توضیح نیاز است که زبان رومی منطقه سلتی Q باشد در حالی که سلتی P است. گرچه برخی از پژوهشگران باور دارند زبان‌های سلتی یک ریشه دارند و واژگانی همچون کاله، گال، گایا، کالائیس، گالاتیا، گالیسیا، گیلیک، گائل، گائول، ویلز، والونیا و غیره همگی یک ریشه سلتی مشترک دارند.
یک فرضیه دیگر پیشنهاد می‌کند که کالا نام یک الهه سلتی بود (مقایسه کنید با Cailleach گیلیک). برخی پژوهشگران فرانسوی معتقدند ممکن است پرتغال از Portus Gallus به معنای بندر گال‌ها یا سلت‌ها آمده باشد.
تاریخ

مقالهٔ اصلی: تاریخ پرتغال
لوسیتانیا یکی از استان‌های روم
تئودوریک یکم پادشاه ویزیگوت‌ها
کنت‌نشین پرتغال
بازپس‌گیری اندلس
امپراطوری پرتغال
نام نخست پرتغال، پورتو-کاله بود و آن نام شهر کوچکی بود واقع در کنار رودخانه دورو که در زمان‌های قدیم شکوه و رونقی خاص داشت و ناحیه اطراف این شهر (اوپورتوی کنونی) سرزمین پرتغالی (Terra portucalense) نامیده می‌شد.
رومیان در این سرزمین آیین مسیحیت را جایگزین پرستش خدایان قدیم ساختند. این دین حتی در دوره خلفای اسلامی بر پرتغال نیز همواره باقی و برجا بود.
ویریاتوس رهبر قوم جنگاور لوسیتانی با افراد خود به پاسگاه‌های رومیان حمله کرده و با این عمل خود نظر و توجه دنیای متمدن آن روز را به خویش معطوف داشت. نجبا و اشراف مسیحی در بحبوحه قدرت دولت اسلامی، یعنی در آن زمان که سپاهیان اسلام تا سواحل رود دوئرو پیش رفته بودند، با آنها دست و پنجه نرم می‌کردند. آلفونسو هانریکوس، نبردهای ملی را متمرکز ساخت و دولت پرتغال را بنیان نهاد و خود اولین سلطان آن شد (۱۱۴۰م). پادشاهانی که پس از وی به سلطنت رسیدند در راه تحقق وحدت کشور کوشش بسیار به‌عمل آوردند و سرزمین پرتغال را مستحکم ساختند. از جمله این سلاطین سانچوی مستعمره‌گیر، آلفونسوی دوم، معروف به چاق، دینیژ کشتکار و پدروی ستمگر هستند.
تاریخ > روزگار دریانوردی

بیش از چهارصد سال قبل، دریانوردان پرتغالی راه‌های دریایی گوناگونی را کشف و بر روی نقشه ثبت کردند. همین راه‌ها بود که سنگ اول بنای امپراتوری مستعمراتی عظیم پرتغال را بنیان نهاد.
در بین مردانی که در سده‌های میانه برای تبدیل پرتغال به یک ملت بزرگ دریانورد کمک کرده‌اند باید شاهزاده هانری دریانورد (۱۳۹۵–۱۴۶۰ م) را نام برد. وی، به جای آنکه به زندگی اشرافی و درباری بپردازد، گروهی از بهترین اخترشناسان، ریاضیدان و دریانوردان روزگار را گرد خود جمع کرد تا به پژوهش و بررسی جهان‌های نادیده‌ای که در ورای تمدن غرب قرار داشت، بپردازند.
کوشش‌های او منجر به این شد که دریانوردان پرتغالی از دماغه بوژادور در سواحل آفریقا بگذرند و پرتغال چنان ثروت و قدرتی پیدا کند که مدت‌ها پس از مرگ او باقی بماند.
در دوره‌ای که در تاریخ پرتغال به‌عصر زرین شهرت دارد، اکتشافات جغرافیایی مهمی به‌عمل آمد. بارتولومئو دیاز تا دماغه امید نیک. یعنی جنوبی‌ترین نقطه قاره آفریقا پیش راند (۱۴۸۷م). پس از وی واسکو دو گاما بزرگ‌ترین کاوشگر پرتغالی، راه‌های دریایی هند و شرق را پیدا کرد. شبکه عظیم راه‌های دریایی پرتغال موجب آن شد که این دولت پایگاه‌هایی در ایران، سیلان، چین، ژاپن، و سایر قسمتهای جهان به‌دست‌آورد. جنگ شاه عباس با پرتغالی‌ها جنگی بود که دست آنها را از تنگهٔ هرمز کوتاه کرد. این عصر زرین تا زمانی که یکی از پادشاهان اسپانیا پرتغال را تسخیر کرد، ادامه یافت.
تسلط اسپانیا بر پرتغال ۶۰ سال به طول انجامید. سرانجام پرتغالی‌ها در ۱۶۴۰م استقلال خود را بازیافتند و دگربار اقدامات سریعی به‌منظور تحکیم پایه‌های سیادت دریایی، که در مدت تسلط اسپانیایی‌ها تا حدی به دست انگلیسی‌ها و هلندی‌ها افتاده بود، به‌عمل آوردند. در همین دوره است که پرتغالی‌ها سرزمین گسترده و پر ثروت برزیل را کشف کردند و آن را مستعمره خویش ساخته قهوه و شکر و برنج و الماس آن را به کشور خود بردند.
روزگار معاصر

مانوئل دی آریاگا نخستین رئیس‌جمهور نخستین جمهوری پرتغال
جنگ استعماری پرتغال
انقلاب میخک
در آغاز سده نوزدهم آتش جنگ سراسر اروپا را فراگرفت. در ۱۸۰۷ م نیروهای فرانسه از مرزهای پرتغال عبور کرده مقاومت مردم این سرزمین را در هم شکستند و به لیسبون هجوم آوردند. در مدت اشغال پرتغال به دست فرانسوی‌ها پایتخت به برزیل انتقال یافت. پس از شکست ناپلئون، خاندان سلطنتی و دولت به لیسبون بازگشت. برزیل هم استقلال یافت.
پرتغال در سده نوزدهم غالباً دچار بی‌ثباتی سیاسی بود. امپراتوری پرتغال در آفریقا تثبیت شد، هر چند این کشور در رقابت برای استعمار آفریقا توان دستیابی به سرزمین‌های بیشتر را نداشت. رژیم پرتغال پس از انقلاب خونین ۱۹۱۰ م که منجر به سرنگون کردن رژیم استبدادی آن کشور شد، به یک حکومت جمهوری مبدل شد، ولی جمهوری پرتغال نیز بی‌ثبات بود و در ۱۹۲۶ نظامیان قدرت را در دست گرفتند.
در ۱۹۳۲ ژنرال «آنتونیو اولیویرا سالازار» یک حکومت دیکتاتوری را که از فاشیسم ایتالیایی الهام می‌گرفت در پرتغال برپا داشت. دیکتاتوری سالازار مانند دیکتاتوری فرانکو در اسپانیا متکی به ارتش و اقتدار اخلاقی کلیسای پرتغال بود. سالازار هرگونه تحول و پیشرفت اجتماعی در درون کشور را سد کرد و از سوی دیگر جنبش‌های ملی در مستعمرات پرتغال را سرکوب کرد. او پس از سقوط فاشیسم در آلمان نیز توانست بر مسند قدرت باقی بماند و آمریکا و حتی اروپای زخم دیده از فاشیسم، از بیم نفوذ کمونیست‌ها در پرتغال و اسپانیا، این دو ژنرال متحد هیتلر را حمایت کردند تا بر قدرت باقی بمانند و با موج سقوط فاشیسم از صحنه حذف نشوند. آنها بتدریج به دیکتاتورهای مصلح پرتغال و اسپانیا مشهور شدند. البته روی امواج خونی که در هر دو کشور از انقلابیون و نیروهای مترقی براه انداخته بودند. سالازار، دیکتاتور پرتغال، به همراه ژنرال فرانکو در اسپانیا، آخرین بازمانده‌های دوران سلطه فاشیسم بر بخش مهمی از اروپا بودند.
در ۱۹۷۴ کودتای نظامی چپگرای روی داد که رهبران آن به مستعمرات آفریقایی استقلال دادند (۱۹۷۴ تا ۱۹۷۵) و در آغاز کوشیدند تا نظامی مارکسیستی بر کشور تحمیل کنند؛ ولی انتخابات در ۱۹۷۶ چپ افراطی را قاطعانه کنار زد. پرتغال انتقال از دیکتاتوری به دموکراسی را به اجرا گذاشت و دولت غیرنظامی بار دیگر استقرار یافت و این کشور در عین حال با از دست رفتن مستعمرات و عضویت در جامعه اروپا (از ۱۹۸۶) اتحاد نزدیکتری با دیگر ملل اروپا یافت.
چشم‌اندازی از بندرگاه قدیمی و مرکز شهر پورتو
سیاست

این کشور تا ۵ اکتبر ۱۹۱۰ رژیم پادشاهی داشت ولی با گریز پادشاه به برزیل این کشور دارای جمهوری شد.
در ژوئن ۲۰۱۱ سوسیال دموکرات‌ها توانستند در انتخابات، سوسیالیست‌های تحت رهبری ژوزه سوکراتس نخست‌وزیر وقت پرتغال را که از سال ۲۰۰۵ زمام قدرت را در این کشور در دست داشتند شکست دهند.
نخست‌وزیر پرتغال پس از شکست حزب حاکم سوسیالیست در انتخابات با پذیرش مسئولیت این شکست از رهبری حزب استعفا داد.
نخست‌وزیر کنونی پرتغال آنتونیو کوشتا می‌باشد که در سال ۲۰۱۵ با ائتلاف احزاب چپگرا موفق به تشکیل دولت گردید.
شیوه حکومتی پرتغال، دموکراسی پارلمانی است و این کشور جمهوری نیز هست که رئیس‌جمهور آن برای دوره‌های پنج‌ساله از سوی مردم انتخاب می‌شود. رئیس‌جمهوری کنونی پرتغال مارسلو ربلو ده سوزا است که او را در سال ۲۰۱۶ برگزیدند.
مجلس جمهوری، قوهٔ مقننهٔ پرتغال است که از ۲۳۰ نماینده تشکیل شده است.
در خردادماه ۹۶ در پی آتش‌سوزی در جنگل‌های مرکز این کشور دست‌کم ۶۱ نفر جان خود را از دست داده‌اند و ده‌ها نفر دیگر نیز مصدوم شدند. در آن ماه در چندین منطقه پرتغال دمای هوا به بیش از ۴۰ درجه سانتی‌گراد رسید که نزدیک به ۶۰ مورد آتش‌سوزی در جنگل‌های این کشور در پی داشت. اما این آتش‌سوزی یک قربانی سیاسی نیز داشت. کونستانکا اوربانو دسوزا، وزیر کشور پرتغال ناگزیر به استعفا شد. خشم پایتخت نشینان پرتغالی موجب شد که مردم به خیابان‌های لیسبون بریزند و خواستار استعفای تمامی وزرای کابینه شوند.
سیاست > قانون و عدالت کیفری

مجازات اعدام در پرتغال در سال ۱۸۶۷ لغو شده است. حکم اعدام تا سال ۱۹۷۶ و تنها در زمان جنگ و در موارد معدود در پرتغال صادر می‌شد. مجازات اعدام در دوران آنتونیو ده الیویرا سالازار (۱۹۲۶ ۱۹۷۴) یک بار هم اجرا نشده است. قانون اساسی، که در دوره حکومت نظامیان چپ‌گرا در پرتغال تدوین شد، مجازات حبس ابد را هم منع کرده است. طولانی‌ترین مجازات زندان در این کشور ۲۵ سال است.
پرتغال همین‌طور به‌خاطر جرم‌زدایی از مواد مخدر در سال ۲۰۰۱ نیز شناخته می‌شود و اولین کشوری است که دست به چنین اقدامی زده است. در پرتغال، از در اختیار داشتن تمام ماده‌های مخدری که مصرف آنها در دیگر کشورهای توسعه‌یافته ممنوع است مانند حشیش، کوکائین، هروئین و ال‌اس‌دی، جرم‌زدایی شده است. در حالی که داشتن مواد جرم نیست، قاچاق (حمل و نقل) آن و در اختیار داشتن بیش از مقدار مورد نیاز برای «مصرف شخصی در ۱۰ روز» جرم بوده و می‌تواند با مجازات‌هایی همچون زندان و جریمه مواجه شود. مصرف این نوع از مواد (به جز ماری‌جوآنا) برای رده سنی ۱۶ تا ۱۸ سال ممنوع است. پس از جرم‌زدایی در پرتغال، آمار ابتلای به اچ‌آی‌وی در سال ۲۰۰۹ تا ۵۰ درصد، کاهش یافته است.
در ۳۱ مه ۲۰۱۰، پرتغال ششمین کشور اروپایی و هشتمین کشور در جهان شد که ازدواج همجنس‌گرایان را در سراسر کشور مجاز شمرد. این قانون از ۵ ژوئن ۲۰۱۰ به اجرا گذاشته شد.
جغرافیا

مقالهٔ اصلی: جغرافیای پرتغال
برج بلم
قلعه سائو جورج
کاخ پنا
اقلیم‌های پرتغال
پرتغال کشوری است کوچک که در حاشیه غربی شبه جزیرهٔ ایبری یعنی پایین‌ترین بخش جنوب غربی اروپا قرار دارد.
این سرزمین را می‌توان دنباله فلات مرتفع مرکزی اسپانیا دانست که هرچه به طرف دریا پیش می‌رود، ارتفاعش کم و کمتر می‌شود. سواحل غربی و جنوبی آن را اقیانوس اطلس فرا گرفته و در شرق آن کشور اسپانیا قرار دارد.
پرتغال از مشرق و شمال به اسپانیا محدود است. مساحت پرتغال ۹۲٬۲۱۲ کیلومتر مربع است؛ یعنی کم و بیش اندازه مجارستان یا اردن. طول این کشور، از شمال به جنوب، ۶۳۰ کیلومتر و حداکثر عرضش ۲۱۷ کیلومتر است. طول خطوط ساحلی آن، در مغرب از رود مرزی مینیو در شمال تا تخته‌سنگ‌های ساحلی و پرتگاه‌های مرتفع دماغه سنن وینسنت ۶۴۰ کیلومتر است، و در جبهه جنوبی، از این دماغه تا دهانه رود گوادیانا ۱۶۰ کیلومتراست. کلیه بندرگاه‌های عمده در مغرب کشور قرار دارند.
جزایر مادیرا و آزور در اقیانوس اطلس به ترتیب حدود ۱۰۰۰ کیلومتر و ۱۲۰۰ کیلومتر در سمت جنوب غربی با سرزمین اصلی فاصله دارد. رودهای مهم پرتغال، تاگوس (ریو تژو)، دورو، رود گوادیانا و بلندترین نقطه سرزمین اصلی قله استرلا با ۱۹۹۳ متر ارتفاع است. پرتغال آب و هوایی معتدل دارد که در شمال مرطوب‌تر و در جنوب و نواحی دور از دریا خشک‌تر و گرم‌تر است.
در پس جلگه‌ای ساحلی در شمال رود تاگوس ناحیه مرتفعی قرار دارد که در مرکز آن رشته‌کوه اصلی کشور یعنی سرا دا استرالا قرار دارد و فلاتی عریض در شمال شرق ادامه گسل مسستای اسپانیا است. در جنوب رود تاگوس زمین پست پرفرازونشیبی وجود دارد.
بیشتر رشته‌کوه‌های پرتغال در شمال رود تاگوس ممتد است. این رشته‌کوه‌ها را می‌توان امتداد کوه‌های پیرنه دانست که از اسپانیا بدانجا کشیده شده‌اند. بر ارتفاعات همین رشته‌ها است که روزگاری قبایل سلتی ایبری ـ لوسیتانی‌ها ـ دژها و استحکاماتی بنا نهادند و گله‌های بز و گوسفند خود را در آن می‌چرانیدند و در عین حال با هم دست و پنجه نرم می‌کردند. در نواحی مرکزی تپه‌هایی وجود دارد پوشیده از جنگل‌های کاج، که در سده‌های گذشته برای متوقف ساختن توده‌های ریگ روان کاشته شده است.
از این جنگل‌ها استفاده‌های دیگری هم می‌شود، و آن تهیه الوار برای ساختن کشتی‌هایی است که در کارخانجات کشتی‌سازی اوپورتو و لیسبون ساخته می‌شود.
عمده‌ترین رودهای پرتغال رود تاگوس و رود دوئرو می‌باشند که هر دو از خاک اسپانیا سرچشمه می‌گیرند. تاگوس در دشت حاصلخیزی جاری است که محل پرورش دام است (بیشتر گاوهایی که برای مسابقات گاوبازی آماده می‌شوند، از این دشت است). لیسبون بزرگ‌ترین شهر پرتغال و پایتخت آن، نزدیک دهانه این رود قرار دارد.
دوئرو رودی است پرجوش و خروش که در دره‌های عمیق جریان یافته و تاکستان‌های نواحی کوهستانی اوپورتو را که دومین شهر بزرگ پرتغال است مشروب می‌سازد. قایق‌های موسوم به رابلوس با بادبان‌های سیاه یا قهوه‌ای، در تمام ساعات روز در شاخه‌های این رود رفت‌وآمد می‌کنند.
شهر لیسبون، پایتخت، بیش‌ترین ثروت کشور پرتغال را در خود ذخیره کرده و از شهرهای مهم اتحادیهٔ اروپا به‌شمار می‌آید؛ به‌طوری که ۴۵ درصد از کل تولیدات کشور به این ناحیه اختصاص دارد. شهر لیسبون قطب سیاسی پرتغال بوده و دولت این کشور در این شهر مستقر شده است.
جغرافیا > تقسیمات کشوری

کشور پرتغال به هفت ناحیه و دو منطقه خودمختار (عبارت از مجمع‌الجزایرها) بخش شده است. این کشور همچنین شامل هیجده استان است که در زیر مشخص شده‌اند.
لیسبون
لیریا
سانتاری
ستوبال
بژا
فارو
اوورا
Portalegre
Castelo Branco
Guarda
Coimbra
Aveiro
Viseu
Bragança
Vila Real
پورتو
براگا
Viana do Castelo
اقتصاد

انرژیاس دی پرتغال
پرتغال تلکام
جرونیمو مارتینز
صنایع عمده پرتغال عبارت است از ماهیگیری، شراب‌سازی و مصنوعات چوب پنبه‌ای و غذای آماده و ساردین. کشتیهای ماهیگیری آنان برای صید ماهی تا سواحل نیوفاوندلند (یکی از ایالت‌های کانادا) و ایسلند پیش می‌روند و حداکثر بهره‌برداری را از دریا به عمل می‌آورند. شراب را در سرداب‌های کارخانجات شراب‌سازی در اوپورتو نگهداری می‌کنند تا کهنه شود. امروز قسمت عمده چوب‌پنبه‌ای که در جهان مصرف می‌شود از درختان چوب‌پنبه‌ای که در جنوب رود تاگوس می‌روید، به دست می‌آید.
در سال ۲۰۱۱ دولت پرتغال مقاومت زیادی در برابر وام خارجی کرد، اما سرانجام اذعان کرد که نتوانسته به اهداف سال ۲۰۱۰ برای کاهش کسری بودجه دست یابد.
ماه مارس ۲۰۱۱ دولت اقلیت سوسیالیست به‌دنبال شکست طرح ریاضتی اقتصادی‌اش در پارلمان استعفا داد.
در حالی که اعتصاب‌های عمومی در اعتراض به طرح ریاضت اقتصادی دولت پرتغال رایج‌اند اما پرتغال برای دریافت کمک‌های بین‌المللی برای پرداخت بدهی‌های خود ناچار است کسری بودجه خود را شدیداً کاهش دهد.
در سال ۲۰۱۴، پرتغال رسماً اعلام کرد که از بحران اقتصادی خارج شده است. همچنین دولت میانه‌گرا که در نوامبر سال ۲۰۱۵ به قدرت رسید، اعلام نمود که بودجه سال ۲۰۱۶ را بدون در نظر گرفتن ریاضت اقتصادی تدوین می‌نماید.
مردم

مقالهٔ اصلی: مردم پرتغال
بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۱ جمعیت این کشور بالغ بر ۱۰٫۳۵۵٫۸۲۴ نفر بود که ۵۲٪ آن زن و ۴۸٪ آن مرد بود. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این جمعیت به ۱۰٬۵۶۲٬۰۰۰ رسید که ۳۳۲٫۱۳۷ نفر آنها مهاجرین قانونی بودند.
پرتغال از نظر قومی کشوری یک‌دست است و نزدیک به ۹۷ درصد از مردم آن را پرتغالیان تشکیل می‌دهند. در تمامی کشور زبان پرتغالی رایج است و تنها در روستاهای پیرامون «میراندا دو دورو» گویشی از زبان آستوری به نام می‌راندی صحبت می‌شود که آن هم از گویش‌های رومی‌تبار است. گویش می‌راندی در پرتغال به عنوان یک زبان اقلیتی رسمیت دارد. بیشتر جمعیت پرتغال کاتولیک رومی هستند.
امید به زندگی در پرتغال برای مردان، ۷۴/۶ سال و برای زنان ۸۱/۳۶ سال است. در حدود ۰/۴ درصد از مردم این کشور در سال ۲۰۰۱ میلادی به ویروس اچ‌آی‌وی مبتلا بودند که جمعیتی در حدود ۲۲ هزار نفر را شامل می‌شد. هرچند در این کشور دین رسمی تعیین نشده است، ۸۴٫۵ درصد از مردم آن کاتولیک و پیرو کلیسای رم هستند. زبان رسمی آن پرتغالی است.
بخش اعظم جمعیت پرتغال در کشتزارها، تاکستان‌ها، و جنگل‌ها کار می‌کنند و کار روزانه در مزارع پایه و اساس تفریحات و سرگرمی‌ها و حتی جشنها و اعیاد آنان است.
پایتخت پرتغال شهر لیسبون است که ۵۴۵٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد. پورتو با ۲۳۸٬۰۰۰ نفر و براگا با ۱۸۹٬۰۰۰ نفر جمعیت بزرگ‌ترین شهرهای پرتغال هستند.
فرهنگ

دست‌نوشته‌هایی که در بعضی صومعه‌های پرتغال وجود دارد متضمن ماجراها و افسانه‌های کهن و دیرینی است. این افسانه‌ها که مدرک و مبنای چکامه‌های حماسی پرتغال به‌شمار می‌رود، اکنون کلاً وارد تاریخ گذشته این کشور شده است.
ادبیات پرتغال
فوتبال در پرتغال
فرهنگ کاتولیک
پارلمان کشور پرتغال
مارسلو ربلو دی سوسا بیستمین رئیس‌جمهور پرتغال و روبرتا متسولا رئیس پارلمان اروپا
ناحیه‌های پرتغال. شامل مناطق شمالی، مرکزی، لیسبوا، آلنتیژو، آلگاروه، مادیرا و آزور.
استان‌های پرتغال
مناطق پرتغالی‌زبان جهان.
مجسمه ابن قسی اندلسی در شهر مرتولا، پرتغال
خروس بارسلوس نماد فرهنگی پرتغال
میشل دو مونتنی

| میشل دو مونتین | میشل دو مونتین |
| --- | --- |
میشل دو مونتین: میشل دو مونتین
زادهٔ: ۲۸ فوریه ۱۵۳۳ پریگور، جنوب غربی پادشاهی فرانسه
درگذشت: ۱۳ سپتامبر ۱۵۹۲ (۵۹ سال) شاتو دو مونتین، پادشاهی فرانسه
دیگر نام‌ها: میشل ایکم دو مونتین
محل تحصیل: کلژ دو فرانس دانشگاه تولوز
پیشه: نویسنده
شناخته‌شده برای: فلسفه غرب
مکتب: شک‌گرایی فلسفی
آثار برجسته: افکار عمومی
دوره: فلسفه رنسانس
امضاء: امضاء
میشل دُ مُنتِین (به فرانسوی: Michel de Montaigne)‏ (۲۸ فوریه ۱۵۳۳ – ۱۳ سپتامبر ۱۵۹۲) یکی از تأثیرگذارترین نویسندگان و فیلسوفان دورهٔ رنسانس بود.
او فیلسوف و حکیم اخلاقی بود و در خاندانی اشرافی زاده شده بود.
زندگی

وی در سال ۱۵۳۳ به دنیا آمد. سیزده سال دادستان و چهار سال نیز شهردار شهر بوردو بود. وی همچنین به سفارت برای شاهزادگان محلی نیز می‌پرداخت. وی در طول حیاتش صاحب شش فرزند شد که پنج تن از آنان در نوزادی از دنیا رفتند. وی در سال ۱۵۹۲ به دلیل عوارض سنگ کلیه درگذشت.
میشل دو مونتنی، نویسندهٔ دورهٔ رنسانس، کتابخانه‌اش را با کتاب‌هایی پر کرده بود که به او در گذر از مرزهای تعصب کمک می‌کردند. در آن کتابخانه، کتاب‌های تاریخ، سفرنامه‌ها، گزارش‌های مبلغان مسیحی و ناخداها، ادبیات دیگر ملل و کتاب‌های مصور همراه با تصاویری از قبایلی وجود داشت که به شکل عجیبی لباس پوشیده بودند.
از طریق این کتاب‌ها، مونتنی می‌توانست مشروعیت بخش‌هایی از وجودش را اثبات کند که در آن اطراف (محل زندگی‌اش) هیچ شواهدی دال بر اثباتشان وجود نداشت؛ و به وسیلهٔ این کتاب‌ها می‌توانست از احساس بیگانگی خود با خصایص اقوام و ملت‌های گوناگون بکاهد.
مونتنی مخاطبانش را دعوت می‌کند که با مسافرت به کشورها، در عالم واقع و در خیال، تعصبات محلی و تفرقه‌های حاصل از آن‌ها را با هویت‌های نامحدودتری در قالب شهروندان جهان معاوضه کنند.