stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اترک
شاخه‌های اترک

رودخانه اترک با طولی حدود ۵۸۰ کیلومتر را می‌توان از لحاظ طبیعی و جغرافیای سیاسی به سه بخش زیر تقسیم‌بندی نمود. بطوریکه رودخانه‌های کال ایمانی، اینچه، گرماب، خرتوت، سومبار، چندیر، نارلی آجی سو، قره یتیم، کال قره حجن (قره قچان)، کلوقرب (کوله قورپ)، نحیب (نجف)، آق بند و ماسن مهم‌ترین رودخانه‌های تغذیه‌کننده اترک می‌باشند. تقسیم‌بندی کلی رودخانه اترک به صورت زیر می‌باشد:
اترک داخلی:
رودخانه اترک داخلی به عنوان یکی از طولانی‌ترین رودهای ایران، از ارتفاعات نزدیک قوچان از کوه‌های هزار مسجد سرچشمه گرفته که پس از مشروب نمودن دشت‌های قوچان، فاروج، شیروان و بجنورد و ملحق شدن چند شاخهٔ مهم به آن از منطقهٔ رضاآباد می‌گذرد. اترک بالایی که مساحتی حدود ۶۲۱۳ کیلومتر مربع را شامل می‌شود و از منطقهٔ رضاآباد تا قازانقایه را اترک میانی می‌نامند که مساحت حوضه در این قسمت حدود ۱۶۴۱۶ کیلومتر مربع می‌باشد. این رودخانه پس از گذشتن از قازانقایه تا دشت‌های ساحلی دریای خزر به نام اترک سفلی معروف است که مساحت حوضه این قسمت حدود ۸۵۹۷ کیلومتر مربع می‌باشد، که درچات نیز رودخانه سومبار ترکمنستان به آن می‌پیوندد. این رودخانه پس از عبور از بخش اینچه برون بعلت شیب کم زمین، در دشت پخش می‌شود که نتیجه آن تشکیل دریاچه‌هایی نظیر آلاگل، آلماگل و تنگلی بوده که نهایتاً در خلیج حسنقلی (درصورت طغیان) به دریای خزر ملحق می‌شود.
اترک خارجی (رودخانه سومبار ترکمنستان):
سومبار: رود شوری است که از ارتفاعات کپه داغ در ترکمنستان سرچشمه گرفته و از سه شاخه ترکان و چندر و سمبار تشکیل شده‌است. در نزدیکی چات به اترک می‌پیوندد.
اترک مشترک: رودخانه اترک مشترک از ایستگاه هیدرومتری چات در مرز ایران و ترکمنستان شروع شده و به دریای خزر ختم می‌شود؛ آب این رودخانه بعد از عبور از بخش اینچه برون و تنگلی، در حوالی پاسگاه پل توسط سیستم تقسیم آب در دزبل، سهم آب دو کشور مجزا می‌شود که سهم آب ایران توسط کانال به دریاچه آلاگل و سپس به دریا می‌ریزد.
شیرین چای: از رباط و گیفان سرچشمه گرفته و در شرق باش‌قلعه به اترک می‌پیوندد.
حسن قلعه: از حسن قلعه سرچشمه گرفته و در شرق رضاآباد به اترک می‌پیوندد.
سیاست

بخشی از رود اترک در ناحیهٔ چات، پس از اینچه‌برون به موجب قرارداد آخال در سال ۱۸۸۱ مرز رسمی ایران قاجاری و امپراتوری روسیه شد. در سال ۱۹۲۶ به‌موجب قراردادی میان ایران پهلوی و شوروی قرار شد که حداقل ۵۰٪ از آب این رودخانه وارد خاک ترکمنستان شود.
سرچشمۀ رودخانۀ اَترک در روستای یدک قوچان
گورگوسور

| گورگوسور محدودهٔ زمانی: کرتاسه پسین، ۷۶٫۶ تا ۷۵٫۱ میلیون سال پیش  PreЄ Є O S D C P T J K Pg N  ↓   | گورگوسور محدودهٔ زمانی: کرتاسه پسین، ۷۶٫۶ تا ۷۵٫۱ میلیون سال پیش  PreЄ Є O S D C P T J K Pg N  ↓   |
| --- | --- |
اسکلت گورگوسور در موزه کودکان ایندیاناپولیس: اسکلت گورگوسور در موزه کودکان ایندیاناپولیس
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: خزندگان
بالاراسته:: دایناسورها
راسته:: خزنده‌کفلان
زیرراسته:: ددپایان
بالاخانواده:: †بیدادگرخزنده‌ریختان
تیره:: †بیدادگرخزندگان
زیرخانواده:: †آلبرتوسوریان
سرده:: †گورگوسور
گونه:: G. libratus†
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Gorgosaurus libratus (لارنس لامبی، ۱۹۱۴): Gorgosaurus libratus (لارنس لامبی، ۱۹۱۴)
مترادف: مترادف
 Laelaps incrassatus (ادوارد درینکر کوپه، ۱۸۷۶)  Gorgosaurus sternbergi (بارنوم براون، ۱۹۲۳):  Laelaps incrassatus (ادوارد درینکر کوپه، ۱۸۷۶)  Gorgosaurus sternbergi (بارنوم براون، ۱۹۲۳)
گورگوسور (نام علمی: Gorgosaurus) مارمولک مخوف یک سرده منقرض‌شده از دایناسورهای ددپا گوشت‌خوار متعلق به خانواده بیدادگرخزندگان (تیرانوسارید) است که در طول دوران کرتاسه پسین (کامپانین) و بین ۷۶٫۶ تا ۷۵٫۱ میلیون سال پیش در غرب آمریکای شمالی زندگی می‌کرد. این سرده شامل تنها یک گونه شناخته شده با نام گورگوسور لیبراتوس است که سنگواره‌های آن در ایالت کانادایی آلبرتا و ایالت آمریکایی مونتانا کشف شده‌است. دیرینه‌شناسان گورگوسور را تنها گونه نماد سرده خودش می‌دانند. چند گونه نیز به اشتباه به سرده گورگوسور نسبت داده شده‌اند.
مانند بسیاری از تیرانوساریدهای شناخته شده، «گورگوسور» یک دوپا درنده بزرگ بود، اندازه طولی ۸–۹ متر (۲۶–۳۰ فوت) و در حدود ۲ تا ۳ وزن داشت. ده‌ها دندان بزرگ و تیز آرواره‌هایش را پوشانده بودند، در حالی که اندام‌های جلویی دو انگشتی نسبتاً کوچک بودند. گورگوسور ارتباط خویشاوندی بسیار نزدیکی با آلبرتوسور دارد و با نسبتی دورتر با تیرانوسور خویشاوند است. میان گورگوسور و آلبرتوسور به غیر از چند تفاوت ظریف در شکل دندان‌ها و استخوان‌های جمجمه تفاوت خاص دیگری وجود ندارد و برخی متخصصان گورگوسور لیبراتوس را گونه اولیه سرده آلبرتوسور می‌دانند که در این صورت گورگوسور صرفاً مترادف یا گونه جوان‌تر آلبرتوسور خواهد بود.
گورگوسور در دشت‌های سیلابی زندگی می‌کرد. این گورگوسور یک شکارچی رأس هرم بود که شاخ‌چهرگانها و اردک‌منقاران را شکار می‌کرد. این جانور در برخی مناطق آمریکای شمالی با تیرانوسارید بزرگ دیگری به نام داسپلتوسور همزیستی داشت. اگرچه این حیوانات تقریباً هم اندازه بودند، شواهدی مبنی بر تفاوت کنام بین این دو وجود دارد. «گورگوسور» بهترین تیرانوساروس در تاریخ فسیلی است که از ده‌ها نمونه شناخته شده‌است. این بقایای فراوان به دانشمندان این امکان را داده‌است که رشدشناسی، تاریخ زندگی و سایر جنبه‌های بیولوژی آن را بررسی کنند.
توصیف

گورگوسور دایناسور گوشت‌خوار بزرگ و درشت‌اندامی بود که حدود ۸ تا ۹ متر طول و تا حدود ۲٫۵ تن وزن داشت. نسبت به اندازه بدن جمجمه گورگوسور بزرگ بود و به حدود ۹۹ سانتی‌متر می‌رسید. آرواره گورگوسور نیز بزرگ و قدرتمند بود و تعداد دندان‌های آن در فک بالا بین ۲۶ تا ۳۰ دندان و در فک پایین بین ۳۰ تا ۳۴ دندان بوده‌است. دست‌های این دایناسور کوچک بودند و بیش از دو انگشت نداشتند در مقابل پاها بلند و قوی بودند و به جانور امکان می‌دادند تا با سرعت قابل‌توجه‌ای بدود.
نگارخانه

مقایسه اندازه بدن با انسان
نگاره‌ای از پیکر گورگوسور
اسکلت نمونه نابالغ در سال ۱۹۲۰
اسکلت نمونه بالغ در سال ۱۹۲۳
فسیل یافت‌شده در حالت مرگ
فسیل در درون سنگ
هانس استروبری

| هانس استروبری | هانس استروبری |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱ ژانویهٔ ۱۹۵۷ ‏(۶۷ سال)
ملیت:  سوئد
محل تحصیل: دانشگاه صنعتی چالمرز
پیشه: کارآفرین
شناخته‌شده برای: مدیر عامل اجرایی الکترولوکس
هانس استروبری، (به سوئدی: Hans Stråberg) (زاده ۱ ژانویه ۱۹۵۷) کارآفرین، بازرگان و مدیر ارشد اجرایی سوئدی است، که در حال حاضر به‌عنوان مدیر عامل اجرایی شرکت الکترولوکس فعالیت می‌کند.
کاکتوس

برای دیگر کاربردها، کاکتوس (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| کاکتوس محدودهٔ زمانی: ۳۵ تا ۰ میلیون سال پیش  PreЄ Є O S D C P T J K Pg N     ائوسن پسین تا اکنون | کاکتوس محدودهٔ زمانی: ۳۵ تا ۰ میلیون سال پیش  PreЄ Є O S D C P T J K Pg N     ائوسن پسین تا اکنون |
| --- | --- |
انواعی از کاکتوس‌ها: انواعی از کاکتوس‌ها
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
فرمانرو:: گیاهان
کلاد:: نهان‌دانگان
کلاد:: دولپه‌ای‌های نو
راسته:: میخک‌سانان
تیره:: Cactaceae ژوسیو
زیرخانواده‌ها: زیرخانواده‌ها
 کاکتوس‌واران  کاکتوس‌های بالشتی  انجیری‌واران  Pereskioideae:  کاکتوس‌واران  کاکتوس‌های بالشتی  انجیری‌واران  Pereskioideae
کاکتوس‌های کاشته‌شده در باغ‌های گیاه‌شناسی سنگاپور
بسیاری از کاکتوس‌ها مانند این انجیر تیغی، دارای خار هستند.
کاکتوس گیاهی است، از تیره کاکتوسان (Cactaceae)، متعلق به راسته گیاهی میخک‌سانان که گیاهانی گوشتی و دارای خار هستند. خانوادهٔ کاکتوس‌ها شامل حدود ۱۲۷ سرده و ۱۷۵۰ گونه شناسایی‌شده هستند. این گیاهان، از رده دولپه‌ای‌های جداگلبرگ و بسیار مقاوم به کم‌آبی و خشکی به‌شمار می‌آیند. با وجود این‌که برخی از کاکتوس‌ها بومی مناطق مرطوب هستند، بسیاری از آن‌ها در مناطق گرم و خشک، از جمله در بیابان آتاکاما، یکی از خشک‌ترین نقاط دنیا نیز رشد می‌کنند.
کاکتوس‌ها با تیره‌های دیگر دولپه‌ای‌ها، تفاوت کلی دارند، زیرا ساقه این گیاهان بسیار ضخیم و از حالت استوانه‌ای خارج و برگ‌ها نیز شکل اصلی خود را از دست داده و به صورت خار و تیغ‌های کوچکی درآمده‌اند.
کاکتوس طی فصول مرطوب یا به هنگام توفان‌های ناگهانی آب ذخیره کرده و آن را طی ماه‌های خشک به مصرف می‌رساند. بیشتر کاکتوس‌ها ریشه‌های عمیقی داشته و ساقه شبکه‌مانند آن به عنوان منبع ذخیره آب عمل می‌کند. ساقه کاکتوس توسط تیغ‌هایی محافظت می‌شود. کاکتوس‌ها برگ‌های خیلی کوچکی داشته یا اصلاً برگ ندارند. و ممکن است به جای برگ، دارای تیغ باشند. بیشتر کاکتوس‌ها ریشه‌های عمیقی دارند.
تقریباً همهٔ کاکتوس‌ها، گیاهانی گوشتی هستند، در صورتی‌که همه گیاهان گوشتی، از خانوادهٔ کاکتوس‌ها نیستند. به قسمت‌های برآمده و توپی‌شکل در سطح کاکتوس‌ها توپچه (آرئول) گفته می‌شود. خارها، گل‌ها و ساقه‌های جانبی کاکتوس از روی توپچه می‌روید. اگر یک گیاه گوشتی دارای توپچه باشد، کاکتوس است؛ و اگر دارای این برجستگی‌ها نباشد، کاکتوس نیست.
کاکتوس‌ها، در بسیاری از مناطق شمالی، مرکزی و جنوبی قاره آمریکا از پاتاگونیا در جنوب، تا بخش‌هایی از غرب کانادا در شمال این قاره، به‌طور طبیعی رویش دارند. تنها یک گونهٔ کاکتوس، به‌طور طبیعی، در مناطقی از قاره آفریقا و در سری‌لانکا نیز یافت می‌شود. کاکتوس‌ها امروزه در بسیاری از مناطق گرم و خشک جهان توسط انسان‌ها کاشته و پراکنده شده‌اند. کاکتوس‌ها در ایران تنها چند گونه بومی وجود دارد با این وجود کاکتوس هایی از سرزمین های آمریکای جنوبی و استرالیا به ایران آورده شدند و به سرعت در مناطق بیابانی ایران پراکنده شدند. در کشور ما، کاکتوس های کوچک به عنوان گیاه زینتی مورد استفاده قرار می‌گیرد و طرفداران زیادی دارد.
مورفولوژی

۱۵۰۰ تا ۱۸۰۰ گونه کاکتوس، عمدتاً در یکی از دو گروه "دسته کاکتوس‌هاً قرار می‌گیرند: انجیر تیغی (زیرخانوادهٔ انجیری‌واران) و "cactoids" (زیرخانوادهٔ کاکتوس‌واران). بیشتر اعضای این دو گروه به راحتی به‌عنوان کاکتوس قابل تشخیص هستند. آن‌ها دارای ساقه‌های آب‌دار گوشتی هستند که اندام‌های اصلی فتوسنتزکننده هستند. آن‌ها برگ‌های غیرموجود، کوچک یا موقت دارند. همچنین گل‌هایی با تخمدان دارند که در زیر کاسبرگها و گلبرگ‌ها قرار داشته و غالباً در یک قسمت گوشتی فرورفته‌اند (بخشی از ساقه که قسمت‌های گل از آن رشد می‌کنند). همه کاکتوس‌ها توپچه (آرئول) دارند. شاخه‌های کوتاه بسیار تخصصی با میان‌گره‌های بسیار کوتاه که باعث تولید خارها، شاخه‌های طبیعی و گل می‌شوند.
بقیه کاکتوس‌ها فقط در دو جنس کاملاً متفاوت قرار می‌گیرند، کاکتوس‌های گل‌سرخی (پرسیکا) و کاکتوس‌واران.
هر توصیف از کاکتوس‌ها به‌طور کلی باید استثنائاتی را برای آن‌ها ایجاد کند. گونه‌های پرسکیا از لحاظ ظاهری به دیگر درختان جنگل‌های گرمسیری شباهت دارند. هنگام بلوغ، آنها دارای ساقه‌های چوبی هستند که ممکن است با پوست و برگ‌هایی با ماندگاری طولانی پوشانده شود که ابزار اصلی فتوسنتز کننده را فراهم می‌کند. گلهای آنها ممکن است دارای تخمدان‌های برتر (یعنی بالاتر از نقاط اتصال کاسبرگ و گلبرگ) و آئرول‌هایی باشند که برگهای بیشتری تولید می‌کنند. دو گونه از کاکتوس‌واران، کروی شکل، کوچک و دارای برگ‌های برجسته در رأس ساقه هستند.
عادت رشد

کاکتوس‌ها طیف گسترده‌ای از انواع عادات رشد را نشان می‌دهند، که تقسیم آن‌ها به دسته‌های مشخص و تعریف‌شده، بسیار دشوار است اما در مجموع می‌توان آن‌ها را به دسته‌های کلی زیر تقسیم کرد:
عادت رشد > کاکتوس‌های درختی

این دسته از کاکتوس‌ها، می‌توانند با تولید ساقه‌های جانبی، ظاهری مانند درخت داشته باشند. معمولاً آنها دارای یک تنه کم و بیش چوبی‌شده هستند که بر روی آن شاخه‌های زیادی وجود دارد. در تیره پرسکیا شاخه‌ها با برگ پوشانده می‌شوند، بنابراین ممکن است گونه‌های این تیره به عنوان کاکتوس شناخته نشوند. در بیشتر کاکتوس‌های دیگر، شاخه‌ها به‌طور معمول کاکتوس مانند هستند اما فاقد برگ یا پوست می‌باشند و با خار پوشیده شده‌اند، مانند کاکتوس خرطومی. بعضی از کاکتوس‌ها ممکن است به اندازه درخت شوند اما بدون شاخه باشند، مانند نمونه‌های مسن کاکتوس بشکه غول یا Echinocactus platyacanthus. کاکتوس‌ها همچنین ممکن است به عنوان درختچه توصیف شوند، در این نوع کاکتوس‌ها چندین ساقه از زمین رشد می‌کنند یا ساقه‌های جانبی از ساقه‌های بسیار پایین و نزدیک به زمین روی ساقه اصلی رشد می‌کنند. مانند کاکتوس لوله‌ای.
عادت رشد > کاکتوس‌های ستونی

کاکتوس‌های کوچک‌تر را می‌توان ستونی توصیف کرد. آن‌ها از ساقه‌های قائم و استوانه‌ای شکل تشکیل شده‌اند که ممکن است منشعب شوند یا نشوند (بدون تقسیم شدن کاملاً واضح شاخه‌ها از تنه). تعریف مرز بین تنه و شاخه در فرم‌های ستونی و فرم‌های درخت‌مانند یا درختچه‌ای دشوار است. به عنوان مثال نمونه‌های کوچک و جوان کاکتوس پیرمرد، ستونی و تک‌ساقه هستند، در حالی که نمونه‌های بزرگتر و مسن‌تر ممکن است ساقه‌های جانبی به وجود بیاورند و مانند درخت شوند. در برخی موارد، «ستون‌ها» ممکن است افقی باشند تا عمودی. به عنوان مثال، گونهٔ کاکتوس شیطان خزنده (Stenocereus eruca) دارای ساقه‌های خزنده‌ای است که در سطح زمین رشد می‌کنند و در فواصل بین توپچه‌ها ریشه می‌دهند.
عادت رشد > کاکتوس‌های کروی

کاکتوس‌هایی که یا ساقه ندارند یا ساقه بسیار کوتاه دارند را می‌توان کروی توصیف کرد که معمولاً از ساقه‌های کوتاه و گلوله‌ای تشکیل شده‌اند. کاکتوس‌های کروی ممکن است منفرد باشند مانند Ferocactus latispinus یا ساقه‌های آن‌ها به صورت خوشه‌هایی درآیند که می‌توانند برجستگی‌های بزرگی ایجاد کنند. همه یا برخی از ساقه‌های یک خوشه ممکن است دارای یک ریشه مشترک باشند.
عادت رشد > اشکال دیگر

کاکتوس‌های دیگر، ظاهر کاملاً متفاوتی دارند. در مناطق گرمسیری، بعضی از آن‌ها به عنوان گیاه رونده جنگلی و گیاه هوازی (اپی‌فیت) رشد می‌کنند. ساقه‌های آن‌ها به‌طور معمول به شکل پهن سازگار شده‌اند و از نظر ظاهری تقریباً برگ‌مانند هستند و خارهای کمتری دارند یا حتی هیچ خاری ندارد. برگ‌های کاکتوس‌های رونده می‌تواند بسیار طویل باشد. در یک نمونه از اسپندارهای جنگلی فاصله از ریشه تا دورترین ساقه به طول ۱۰۰ متر گزارش شده‌است. کاکتوس‌های اپی‌فیتیک یا هوازی، مانند کاکتوس‌های حصیری یا کاکتوس‌های تعطیلات، اغلب به سمت پایین آویزان می‌شوند و در بالای درختان و روی شاخه درختان رشد می‌کنند و توده‌های متراکم تشکیل می‌دهند.
ظاهر فعلی کاکتوس‌ها نتیجه یک روند سازگاری طولانی و دشوار با محیطی خشک و سخت است. اعتقاد بر این است که اجداد خانواده کاکتوس برای اولین بار در اواخر میانه‌زیستی و ابتدای ترشیاری پدید آمدند، دوره‌ای که گسترش فراوان گیاهان گلدار از ویژگی‌های آن است.
در پاسخ به دگرگونی‌ها در شرایط آب و هوایی و به‌ویژه کاهش دوره به دوره میزان بارش، دسته‌ای از گیاهان در سراسر مناطق گرمسیری جنوب قاره آمریکا آغاز به ذخیره آب در ساقه‌های خود کردند و این ساقه‌ها شکلی «گوشتی» به خود گرفتند. این گیاهان در ابتدا تفاوت آن‌چنانی با دیگر گیاهان برگ‌دار نداشتند و گوشتی‌شدن بخش‌هایی از تنه و ساقه آن‌ها روندی تدریجی داشت. کاکتوس‌های خانواده امروزی کاکتوس‌های گل‌سرخی (پرسکیا) بیشترین شباهت را به آن کاکتوس‌های اولیه دارند.
فرگشت کاکتوس‌ها فرایندی پیچیده از سازگاری بوده‌است که گوشتی‌شدن هدفمند بخش‌هایی از این گیاهان و تبدیل شاخه‌ها به توپچه از نمونه‌های آن است. توپچه در کاکتوس همان شاخه‌های پیشین هستند و خارهای کاکتوس نیز همان برگ‌ها هستند. کاکتوس برای زنده ماندن در مناطق بسیار خشک، در کنار انباشت آب در ساقه خود، به مرور شاخه‌هایش را به صورت توپچه‌ای کوچک درآورده و برگ‌هایش نیز برای دارا بودن از کم‌ترین سطح تعرق، شکل خار به‌خود گرفتند. تنه گیاه هم رفته‌رفته کوتاه‌قدتر و توپی‌تر شده‌است.
در دوره‌های بعد زمین‌شناختی، فشار صفحه‌های قاره‌ای باعث شد تا رشته‌کوه آند در امتداد غربی آمریکای جنوبی ارتفاع بگیرد و در نتیجه آب‌وهوای بسیاری از مناطق، دوباره مرطوب شود و این امر باعث مرگ و انقراض بسیاری از کاکتوس‌های خشکی‌پسند شد. برخی از گونه‌های کاکتوس اما توانستند دوباره خود را با شرایط جدید تطبیق دهند و خارهای آن‌ها امروزه شکل پهن‌تر و برگ‌مانند دارد اما برگ واقعی نیست. تیره‌هایی چون کاکتوس‌های تعطیلاتی، کاکتوس‌های حصیری و کاکتوس‌های ارکیده‌ای از نمونه‌های این دسته از کاکتوس‌ها هستند. به خاطر جدایی قاره آمریکا از دیگر قاره‌های جهان، رویش کاکتوس‌ها تا زمان حاضر به همین قاره محدود مانده بود.
طبقه‌بندی

چهار زیرخانواده کاکتوس‌ها
کاکتوس‌ها به چهار زیرخانواده تقسیم می‌شوند. بزرگ‌ترین زیرخانواده کاکتوس‌واران نام دارد که ۹ تبار را در خود جای داده‌است. چهار زیرخانواده کاکتوس عبارتند از:
کاکتوس‌های گل‌سرخی (Pereskioideae)
انجیری‌واران (Opuntioideae)
کاکتوس‌های بالشتی (Maihuenioideae)
کاکتوس‌واران (Cactoideae)
کاکتوس‌های گل‌سرخی در واقع کاکتوس‌هایی هستند که کاملاً داری برگ می‌باشند و از نظر ظاهری تا حدودی مانند گل‌های رز رونده می‌باشند با این تفاوت که آن‌ها از خانواده کاکتوس‌ها و دارای توپچه (آرئول) هستند.
انجیری‌واران کاکتوس‌هایی هستند که دارای برگ‌های موقتی هستند که در جوانه‌های نوظهور دیده می‌شوند و به سرعت و بر اثر افزایش سن و کمبود رطوبت، می‌ریزند. در کاکتوس‌واران، برگی مشاهده نمی‌شود.
نگارخانه

ژیمینو رنگی روی میرتلو
چاکلت روی پایه نقره ای
پایه نقره ای
آستریاس لاک پشتی
دم روباهی روی اپونتیا
تفرو جئو
تفرو الکساندری
انواع مامیلاریا ، ژیمینو، آستروفیتوم، آریوسیز، فروکاکتوس ، نئوپرتریا و...
کاکتوس کاملا خشک شده
جلیل صفربیگی

| جلیل صفربیگی | جلیل صفربیگی |
| --- | --- |
زاده: ۳ بهمن ۱۳۵۳ ایلام، استان ایلام
محل زندگی: ایلام 
تخلص: واران
پیشه: شاعر
زمینه کاری: ادبیات
ملیت: ایرانی
دوره: جمهوری‌ اسلامی
دلیل سرشناسی: اثر گذاری بر رباعی
جلیل صفربیگی (۳ بهمن ۱۳۵۳، ایلام - ) شاعر، نویسنده و مترجم زبان کردی، معاصر اهل ایران است.
زندگی

جلیل صفربیگی دانش‌آموخته و دارای مدرک کارشناسی ریاضی است. وی هم‌اکنون معلم و به تدریس ریاضی اشتغال دارد. اشعار او غالباً در قالب‌های رباعی و شعر سپید است. از صفربیگی تا کنون بیش از ۳۰ عنوان کتاب شعر، ترجمه، گردآوری و تحقیق منتشر شده‌است.
آثار > شعر

چرا پرنده نباشم، (مجموعه شعر سپید)، انتشارات اکنون، تهران، ۱۳۸۷
شکلکی برای مرگ، نشر فراگاه، کرج، ۱۳۸۲
و، (مجموعه رباعی)، نشر فراگاه، کرج، ۱۳۸۲
هیچ ، انتشارات هنر سبز، تهران- (چاپ اول) - نشر سپیده باوران (چاپ چهارم) مشهد - ۱۳۸۳
انجیل به روایت جلیل، (چاپ اول مولف) چاپ سوم (سپیده باوران مشهد)۱۳۸۳
کم‌کم کلمه می‌شوم، (تا چاپ ششم نشر برگ آذین - ایلام) چاپ نهم سپیده باوران مشهد
سونات بلوط، چاپ اول شاملو مشهد - چاپ سوم - سپیده باوران مشهد۱۳۸۹
اونویسی، برگ آذین (چاپ اول) - سپیده باوران (چاپ سوم)
عاشقانه‌های یک زنبور کارگر، شعر سپید - نشر نوح نبی - چاپ سوم - ۱۳۸۹
شترها از فینیقیه شیشه آورده‌اند - شعر سپید - نشر فصل پنجم - تهران - ۱۳۸۹
گاوصندوق بر پشت مورچه کارگر - نشر سپیده باوران - مشهد ۱۳۹۰ - چاپ سوم
نت‌های تنهایی - سپیده باوران -  مشهد - ۱۳۹۱ - چاپ دوم
شین - سپیده باوران - مشهد - ۱۳۹۲ - چاپ دوم
بی تنها - فصل پنجم - شعر سپید - ۱۳۹۲
اپرای گوسفندی (شعر طنز) - فصل پنجم - ۱۳۹۲
۱۲۰*۷۰*۱۸۰ - فصل پنجم ۱۳۹۲
هزج - فصل پنجم - تهران - ۱۳۹۲
شیر و خورشید_سپیده باوران_مشهد_۱۳۹۸_مجموعه شعر مذهبی
آثار > گزیده شعر

واران، نشر تکا - ۱۳۸۵ (چاپ پنجم)
هشت چارانه، (گزیده رباعی با مقدمه و انتخاب سید علی میرافضلی) - ۱۳۹۱ - فصل پنجم - تهران - (چاپ سوم)
کش دادن مرگ ،(گزیده رباعی و دوبیتی طنز - به مقدمه و انتخاب محمد علی مومنی) - فصل پنجم - تهران ۸۱
الیمایس ،(دفتر اول شعرهای جلیل صفربیگی) - فصل پنجم تهران - ۱۳۹۲ (چاپ دوم)
هزج مثمن اخرب مکفوف مجبوب، (گزیده رباعی - به انتخاب فرهاد شاهمرادیان) - سپیده باوران - مشهد
آثار > ترجمه

تو کنار آتشی من برف پارو می‌کنم، (ترجمه دوبیتی‌های کردی فرهاد شاهمرادیان)، نشر برگ آذین- ایلام ۱۳۸۹ - (چاپ دوم)
جیبم پر از رد پاست، (ترجمه شعرهای کوتاه فرهاد شاهمرادیان)، فصل پنجم - ۱۳۹۲
بودای کرد، (ترجمه شعرهای حسین شکربیگی)، فصل پنجم - ۱۳۹۲
عکس یادگاری با مرگ، (ترجمه شعرهای سامان بختیاری)، فصل پنجم ۱۳۹۲
زمان به نام شهیدان سرود می‌خواند، (گزینه شعر دفاع مقدس ایلام)، داستان سرا - شیراز - ۱۳۸۵
هفت وادی تشنگی، (گزیده شعر عاشورایی ایلام)، سوره مهر - ۱۳۸۵
بلوط‌های جوان ،(گزیده شعرجوان ایلام)، برگ آذین - ۱۳۸۷
آثار > تحقیق

عرش شعر، (داستان‌هایی از عنایات اهلبیت به شعرا)، برگ آذین - ۱۳۸۹
آثار > نقدهای دیگران

نقد سامان بختیاری بر شترها از فینیقیه شیشه آورده‌اند ، روزنامه اطلاعات ،اول شهریور ۹۰[پیوند مرده]
نقد علی رضا عباسی بر سونات بلوط ، روزنامه شرق ، دوشنبه ۲۳ خرداد ۹۰[پیوند مرده]
نقد سید مهدی موسوی بر مجموعه او نویسی[پیوند مرده]
نگاهی به مجموعه شعر(عاشقانه‌های یک زنبور کارگر) ، علیرضا عباسی ، روزنامه شرق ، ۱۳۸۹/۷/۱۷[پیوند مرده]
گذری بر مجموعه رباعی کم‌کم کلمه می‌شوم ، فرامرز محمدی پور[پیوند مرده]
برای کوه نوشتم اوووو ، حسین دیلم کتولی[پیوند مرده]
درنگی در مجموعه رباعی او نویسی ، بهروز سپدنامه[پیوند مرده]
نقد داوود ملک‌زاده بر مجموعه رباعی ، انجیل به روایت جلیل[پیوند مرده]
نقد حبیب‌الله بخشوده بر مجموعه او نویسی [پیوند مرده]
نقد  انسیه موسویان بر مجموعه کم‌کم کلمه می‌شوم[پیوند مرده]
نقد دکتر زهرا پیشرفت بر مجموعه کم‌کم کلمه می‌شوم[پیوند مرده]
نقد رجب بذرافشان بر مجموعه رباعیات جلیل صفربیگی[پیوند مرده]
نقد سالار عبدی بر مجموعه سونات بلوط[پیوند مرده]
نقد عبدالصابر کاکایی بر مجموعه سونات بلوط[پیوند مرده]
سونیک و شوالیه سیاه

بازی ویدئویی ۲۰۰۹
| سونیک و شوالیهٔ سیاه | سونیک و شوالیهٔ سیاه |
| --- | --- |
جلد هنری نسخهٔ آمریکای شمالی: جلد هنری نسخهٔ آمریکای شمالی
توسعه‌دهنده(ها): سونیک تیم
ناشر(ها): سگا
کارگردان(ـان): تتسو کاتانو
تهیه‌کننده(ها): تتسو کاتانو
طراح(ـان): موریو کیشیموتو
برنامه‌نویس(ـان): ماکیکو نیشیمورا
هنرمند(ان): یوشیتاکا میورا
نویسنده(ها): شیرو مائکاوا
آهنگساز(ان): جون سنوئه یوتاکا مینوبه ریچارد جیکس هاوارد دروسین تامی تالاریکو
سری: سونیک خارپشت
سکو(ها): وی
تاریخ(های) انتشار: آمریکای شمالی: ۳ مارس ۲۰۰۹ JP/AUS: ۱۲ مارس ۲۰۰۹ اروپا: ۱۳ مارس ۲۰۰۹
ژانر(ها): پرشی، هک اند اسلش
حالت(ها): تک‌نفره، چندنفره
سونیک و شوالیهٔ سیاه (به انگلیسی: Sonic and the Black Knight) یک بازی پرشی توسعه‌یافته توسط سونیک تیم می‌باشد که توسط سگا در سال ۲۰۰۹ به‌عنوان بخشی از مجموعهٔ سونیک خارپشت برای وی منتشر گردید. این بازی پس از سونیک و راز حلقه‌ها (۲۰۰۷) دومین و آخرین بازی از مجموعهٔ سونیک استوری‌بوک می‌باشد.
اسبک (جانور)

| اسبک (جانور) | اسبک (جانور) |
| --- | --- |
اسبک (جانور)، Hippidion: اسبک (جانور)، Hippidion
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پستانداران
راسته:: تک‌سم‌سانان
تیره:: اسبیان
سرده:: انقراض
اسبک (جانور) (نام علمی: Hippidion) نام یک سرده از تیره اسبیان است.
توماس ترزیان

| توماس ترزیان | توماس ترزیان |
| --- | --- |
زاده: ۲۱ اکتبر ۱۸۴۰ کنستانتینوپل، امپراتوری عثمانی
درگذشته: ۸ فوریهٔ ۱۹۰۹ (۶۸ سال)
پیشه: شاعر، نمایش‌نامه‌نویس، و استاد دانشگاه
ملیت: ارمنی
تحصیلات: کالج موراد-رافائلیان در ونیز
پدر و مادر: پدر ارمنی و ایتالیایی
توماس هاکوبی ترزیان (ارمنی: Թովմաս Հակոբի Թէրզեան؛ زاده ۲۱ اکتبر ۱۸۴۰ – درگذشته ۸ فوریه ۱۹۰۹) یک شاعر، نمایش‌نامه‌نویس، و استاد دانشگاه ارمنی‌تبار اهل امپراتوری عثمانی بود.
زندگی

توماس ترزیان از پدری ارمنی و مادری ایتالیایی به دنیا آمد. پس از حضور در مدرسه محلی مخیتاریست، وی در کالج موراد-رافائلیان در «جزیره سن لازار» در ونیز، ایتالیا حاضر شد جایی که وی از آنجا در سال ۱۸۵۸ فارغ‌التحصیل شد.
شهرستان ایله، قزاقستان

| Ile Іле ауданы ىلە اۋدانى Илийский район | Ile Іле ауданы ىلە اۋدانى Илийский район |
| --- | --- |
منطقه: منطقه
کشور: قزاقستان
استان: استان آلماتی
شهر مرکزی: اوتگن باتیر
تاسیس‌شده: 1969
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۰۰۰ مایل مربع (۷۸۰۰ کیلومتر مربع)
جمعیت (2013): جمعیت (2013)
 • کل: ۱۹۱٬۸۹۷
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۶ (East)
شهرستان ایله، قزاقستان (به قزاقی: Іле ауданы، ىلە اۋدانى) یک شهرستان در قزاقستان است که در استان آلماتی واقع شده‌است.
خصوصیات

شهرستان ایله ۷٬۸۰۰ کیلومترمربع مساحت و ۱۹۱٬۸۹۷ نفر جمعیت دارد.
هواره المقطع

| هواره المقطع | هواره المقطع |
| --- | --- |
  مهر:   مهر
کشور: مصر
استان: استان فیوم
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۱۸۴۵۰
هواره المقطع (عربی: هوارة المقطع) یکی از روستاهای تابع مرکز فیوم در استان فیوم در مصر می‌باشد. برحسب سرشماری سال ۲۰۰۶ تعداد ساکنان در روستای هواره المقطع ۱۸۴۵۰ نفر بوده‌است که ۹۶۵۱ نفر مرد و ۸۷۹۹ نفر زن بوده‌اند.
هرم هواره

در این روستا یک هرم وجود دارد که فرعون مصر آمنمهات سوم بعد از انهدام و نابودی هرم اولش که در دهشور بنا و برپا کرده بود این هرم را در این محل بنا نمود. هرم دوم وی نیز از خشت (آجر) پخته ساخته شده‌است که به وسیلهٔ سنگهای الجیری از بیرون پوشیده شده‌است. ارتفاع این هرم بالغ بر ۵۸ متر و طول هر ضلع آن ۱۰۵ متر می‌باشد. دانشمند باستان‌شناس انگلیسی به نام بتری در سال ۱۸۸۹ موفق شد که بداخل هرم رفته و به اتاق دفن فرعون دست پیدا کند، وی در این محل یک تابوت پیدا کرد که از مجموعه ای از سنگهای بزرگ کوارتز ساخته شده بود و وزن آن برابر با ۱۱۰ تن بود، ولی دزدان و سارقان توانستند که به این محل برسند از طریق بازکردن یک مسیر در سقف و هر چیز مهم و گرانبهایی که در این محل بود را به سرقت ببرند. این هرم را فرعون آمنمهات سوم از خاندان دوازدهم فراعنه در این محل بنا نمود. منطقه حول این هرم نیز دارای آثار تاریخی دیگری می‌باشد منجمله مقبره ملکه نفروبتاح (که در سال ۱۹۵۶ کشف شد) و بقایای قصر اللابرنت و قبرستان‌هایی از دوره پیش‌تر و قدیمی‌تر بورتریهات الفیوم آن را کشف کرده بود.
کاخ هزارتو

این کاخ، پرستشگاه آمنمهات سوم است که در منطقه هواره در جنوب شرق شهر فیوم قرار دارد. فرعون آمنمهات یک پرستشگاه سوگواری پیوسته به هرم هواره ساخت که شامل ۱۲ تالار بود که همه آن‌ها مسقف بودند، شش تالار در جنوب و شش تالار در شمال همگی پیوسته به دهلیزها و اتاق‌های دیگر که دارای دو در رودرروی هم می‌باشند. کل این ساختمان را یک دیوار احاطه کرده بود که طول آن ۲۸۳ متر و عرض آن برابر با ۱۵۸ متر می‌باشد. در این پرستشگاه دو نوع اتاق وجود داشته‌است که نصف آن‌ها در پایین‌تر از سطح زمین و نصف دیگر آن‌ها بالای سطح زمین بوده‌است، تعداد آنها بیش از ۳۰۰ اتاق بوده‌است. اتاق‌های پایینی جایگاه آرامگاه خود فرعون و مومیایی تمساح‌های مقدس بوده‌است. در حال حاضر از این اثر تاریخی چیزی جز بعضی از ستون‌های طبقه بالایی برجا نمانده‌است، طبقه پایینی نیز تاکنون کشف نشده‌است.
مقبره شاهزاده نفروبتاح

حدوداً یک و نیم کیلومتر قبل از هرم بالای کانال دریای یوسف یکه مقبره وجود دارد که از سنگ الجیری ساخته شده‌است و در داخل آن یک تابوت ساخته شده از گرانیت وجود داشت که به قسمت هیئت آثار تاریخی منتقل شده‌است، در این مقبره همچنین یک سینی و تعدادی قربانی و سه ظرف از نقره خالص و همین‌طور گردنبند قیمتی شاهزاده نفروبتاح دختر فرعون آمنمهات سوم پیدا شده‌است.
هرم هواره
سنتز کوری–هوس

سنتز کوری–هوس (به انگلیسی: Corey–House synthesis) (که با نام واکنش کوری–پوسنر، وایتسایدز–هوس (به انگلیسی: Corey–Posner, Whitesides–House reaction) نیز شناخته می‌شود) یک واکنش شیمیایی در شیمی آلی است که در آن یک لیتیم دی‌آلکیل کوپرات با یک آلکیل هالید واکنش می‌دهند و یک آلکان جدید، یک لیتیم هالید و یک ترکیب آلی مس دار را به وجود می‌آورند. این واکنش به‌طور مشترک توسط چهار شیمیدان به نام‌های جرج ام. وایتسایدز، الیاس کوری، گری پوسنر و هربرت هوس مورد مطالعه و بررسی قرار گرفته است.
لاکتات دهیدروژناز A

لاکتات دهیدروژناز A (انگلیسی: Lactate dehydrogenase A) یک آنزیم است که در انسان توسط ژن «LDHA» کدگذاری می‌شود و یکی از مونومرهای لاکتات دهیدروژناز که خود نوعی آنزیم تترامر (چهار زنجیره‌ای) است. زیرواحدِ دیگر لاکتات دهیدروژناز، لاکتات دهیدروژناز B نام دارد.