stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
روزه
روزه‌داری یهودیان و مسیحیان > روزه‌داری در عهد جدید

بر اساس عهد جدید، فریسیان و پیروان یحیی روزه می‌گرفتند اما شاگردان عیسی روزه نمی‌گرفتند. در انجیل متی آمده‌است:
انجیل متی، باب نهم، آیات ۱۵ تا ۱۸
با این حال عیسی در بیابان، چهل شبانه‌روز روزه گرفت و یحیی تعمیددهنده مکرر روزه می‌گرفت. متی از عیسی نقل کرده‌است که دیو جز به دعا و روزه از جسم انسان بیرون نمی‌رود. اما عیسی روزه ریاکاران را تقبیح می‌کرده‌است.
انجیل متی، باب هفتم، آیات ۱۷ تا ۱۹
روزه‌داری در دین مانوی

مانویان دو نوع روزه داشتند که یکی از آن‌ها دوروز کامل و دیگری از صبح تا غروب بود؛ و بر اساس شواهد نجومی زمانش تعیین می‌گشت. آن‌ها عیدی نیز داشتند که در روز پایانی ماه روزه برگزار می‌شد. در آن روز، تصویر مانی را در دست گرفته و به گناهان خود اعتراف می‌کردند، یک تخت یا کرسی برای مانی خالی می‌گذاشتند. آنان این عید را «بما» می‌نامیدند.
دینداران می‌بایستی روزهای دوشنبه روزه می‌گرفتند. روحانیون مانوی در روز روزه می‌گرفتند و در هنگام غروب با یک وعده از میوه و سبزی روزهٔ خود را باز می‌کردند. نیوشاگان روزهای یکشنبه تا غروب روزه می‌گرفتند و برخلاف روحانیون می‌توانستند گوشت بخورند گرچه ازین کار برحذر داشته می‌شدند.
پنج (گاه شاید هفت) روزه به مدت دو-روز در هر سال برگزار می‌شد.
روزه‌داری در اسلام

مقالهٔ اصلی: روزه (اسلام)
«روزه» در اسلام عبادتی است که انسان برای انجام فرمان خدا از اذان صبح تا اذان مغرب تمام روزهای ماه رمضان از چیزهایی که روزه را باطل می‌کند خودداری نماید. در این دین، بیماران، افراد دارای ضعف که روزه برای آن‌ها ضرر داشته باشد، و همچنین با شرایطی خاص زنان باردار، کهنسالان و مسافرین از گرفتن روزه معاف هستند.
روزه‌داری در آئین بهائی

مقالهٔ اصلی: روزه بهائی
در تقویم بهائی هر سال شامل ۱۹ ماه ۱۹ روز است. آخرین ماه از این سال، شهرالعلاء است که بهائیان در این ماه از طلوع تا غروب خورشید از خوردن و آشامیدن پرهیز کرده و روزه می‌گیرند. در این دین مسافرین (با شرایطی خاص) از گرفتن روزه معاف هستند.
کاربرد پزشکی

اغلب غذا نخوردن نسبت به جراحی یا دیگر اعمالی که نیازمند بی‌حسی هستند، به دلیل ریسک استنشاق ریوی محتوای معدی پس از القای بی‌حسی (یعنی استفراغ کردن و استنشاق استفراغ، که ذات الریه استشاقی خطرناکی را موجب می‌شود) ترجیح داده می‌شود. علاوه بر آن، آزمایش‌های مشخص پزشکی، مانند آزمایش کلسترول یا اندازه‌گیری مشخص گلوکز خون نیازمند چندین ساعت نخوردن است تا یک پایه‌ای استقرار یابد. در مورد کلسترول، اجتناب از نخوردن برای ۱۲ ساعت تمام، بیش اندازه‌گیری تری گلیسیرید را تضمین می‌کند.
نکات

↑  Paul Bragg، ویکی‌پدیای انگلیسی
↑  Intermountain Medical Center، ویکی‌پدیای انگلیسی
کاک‌اولد (رمان)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
ویرایش اول: ویرایش اول
نویسنده(ها): کیران ناگارکار
کشور: هند
زبان: انگلیسی
انتشار: ۱۹۹۷, هارپر کالینز هند
گونه رسانه: چاپی، الکترونیکی
شمار صفحات: ۶۰۹ صفحه
شابک: شابک ‎۹۷۸۸۱۷۲۲۳۲۵۷۳
کاک‌اولد کتابی از نویسنده هندی کیران ناگارکار است که در سال ۱۹۹۷ منتشر شد و سومین رمان اوست. این یک رمان تاریخی است که در پادشاهی راجپوت هند در قرن شانزدهم اتفاق می‌افتد و زندگی ماهاراج کومار را دنبال می‌کند، شخصیتی تخیلی بر اساس شاهزاده ماوار بهوج راج که همسرش میرابای کریشنا را شوهرش می‌داند و از پذیرش باج امتناع می‌کند.
لیم شی هیون

لیم شی هیون (کره‌ای: 임시현؛ زادهٔ ۱۳ ژوئن ۲۰۰۳) ورزشکار تیراندازی با کمان اهل کره جنوبی است. او نماینده کره جنوبی در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ است.
رگبار (فیلم ۱۳۵۱)

| رگبار | رگبار |
| --- | --- |
پوسترِ فیلم: پوسترِ فیلم
کارگردان: بهرام بیضایی
تهیه‌کننده: باربد طاهری
نویسنده: بهرام بیضایی
بازیگران: پرویز فنّی‌زاده پروانه معصومی منوچهر فرید جمشید لایق محمّدعلی کشاورز رقیه چهره‌آزاد پروین سلیمانی حسین کسبیان عبّاس دسترنج مهری ودادیان
موسیقی: شیدا قراچه‌داغی
فیلم‌بردار: باربد طاهری
تدوین‌گر: مهدی رجائیان
توزیع‌کننده: سازمان سینمایی پانوراما
مدت زمان: ۱۲۸ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
رگبار نخستین فیلمِ بلندِ بهرام بیضایی است که سالِ ۱۳۵۰ ساخته شد و بسیار ستایش شد، ولی از لحاظِ تجاری چندان کامیاب نبود. ماجرای فیلم دربارهٔ یک مثلّثِ عشقی در محلّه‌ای فقیرنشین در میانه‌های قرنِ چهاردهمِ هجریِ خورشیدی است.
داستان

آقای حکمتی (پرویز فنی‌زاده)، آموزگار جدید مدرسه‌ای در جنوب شهر، در آغاز ورود به کلاس درس یکی از شاگردانش به نام مسیّب (عباس دسترنج) را از کلاس بیرون می‌کند. عاطفه (پروانه معصومی)، خواهر مسیّب، به اعتراض نزد آقای حکمتی می‌رود و حکمتی به او ابراز علاقه می‌کند. آقا رحیم (منوچهر فرید)، قصاب محله، نیز دل با خواهر مسیّب دارد. از طرف دیگر آقای مدیر (محمدعلی کشاورز) و همسرش (پروین سلیمانی) مایلند دختر خود (فرخنده بارور) را به عقد آقای حکمتی درآورند؛ ولی حکمتی اعتنایی به دختر مدیر ندارد. حکمتی برای پر کردن اوقات فراغتش تصمیم می‌گیرد به تنهایی تالار نمایش ویران و متروک مدرسه را مرمّت کند. چند بار آقا رحیم برای این که آقای حکمتی را از میدان عشق به در کند تهدیدش می‌کند، اما رابطهٔ حکمتی با عاطفه ژرف‌تر می‌شود. تالار نمایش مدرسه با یک برنامهٔ نمایشی افتتاح می‌شود، و پس از آن حکم انتقال حکمتی به او ابلاغ می‌شود، و او به ناچار مدرسه و محله را ترک می‌کند.
ساخت

رگبار با گرفتاری‌های مالیِ فراوان ساخته شد. محمّدعلی فردین و ذکایی بیضایی به بیضایی کمک مالی کردند. فیلم که ساخته شد، بیضایی یادداشتی نوشت و توضیح داد که:
درست روشن نیست که ما چرا رگبار را ساختیم. هیچ نوع حساب و نقشه و نشانه‌ای ساخته شدن این فیلم را تأیید نمی‌کرد. به یک معنی حتی سرمایه‌ای هم برای شروع کار در دست نبود. در حقیقت ما با دست خالی به کاری دست می‌زدیم که تمام شرایط جاری و تمام سینمای عریض و طویل رسمی از قبل آن را نفی می‌کرد. ما گفتیم اگر نشد چیزی از دست نخواهیم داد؛ ولی اگر نمی‌شد چیزی مهم از دست می‌رفت، و آن امید به این بود که کسی قدمی بردارد… ما از همهٔ دوستی‌ها و آشنایی‌ها و امکانات شخصی که داشتیم کمک گرفتیم. از هر کس که قدمی به خاطر ما برداشت متشکریم، و برای هر کس که سدی پیش پای ما گذاشت، یا پوزخندی از دور به ما زد، آگاهی و فرهنگ بیش‌تر آرزو می‌کنیم. ما متأسفیم که به‌خاطر ضعف مالی و غیاب امکانات فنی نتوانستیم بعضی صحنه‌ها را آن‌طور که آرزو داشتیم بسازیم، اما این فقط یک مسئلهٔ تکنیکی است و اصل کار را پنهان نمی‌کند… فیلم رگبار با حداقل سرمایه، با حداقل امکانات، با درگیری‌های مختلفی که تهیه‌کننده‌اش بارها معوق کرد، با قلیل‌ترین گروه فنی در طول پنج ماه، و به کمک حافظه ساخته شده، و در بسیاری موارد کاری غیر از این‌که شد، لااقل در این شرایط و برای این گروه، امکان‌پذیر نبوده‌است. اما از طرف دیگر رگبار با شوق سرشار بسیاری از کارکنان و بازیگرانش به وجود آمد، و تنها ادعایش این است که نخواسته‌است دروغ بگوید.
بیضایی در جایی دیگر به اعتیاد پرویز فنّی‌زاده اشاره می‌کند: «... بعضی از تعطیلات فیلم ما بخاطر این بود که ناچار بودیم (فنی‌زاده) را بخوابانیمش تا ترک کند و این را برای رد فنی‌زاده نمی‌گویم برای رد جامعه‌ای می‌گویم که قدر فنی‌زاده را ندانست و من همیشه به آن جامعه معترضم و کسی هستم که فکر می‌کنم حیف شد فنی‌زاده»
نمایش

رگبار فروشِ خوبی (مگر در سینما دیانای تهران) نداشت. به گفتهٔ خسرو هریتاش «این فیلم در شرایطی بروی پرده آمد که چند فیلم بازاری همزمان با آن نمایش داده میشد گذشته از این هنگام انتخابات مدارس و دانشگاهها بود و بدین جهت، مقدار زیادی تماشاگر از دست داد بنا بر این عدم موفقیت یک فیلم خوب را نباید ضعف بینش سینمائی کارگردان دانست.»
نمایش > بازیگران

. . . اگر واقعا موفقیتی در ایفای این رل داشته‌ام بمقدار زیاد بخاطر راهنمائی‌های بهرام بیضائی است . . . .
پرویز فنّی‌زاده، ۱۳۵۱
| بازیگر | صداپیشه | نقش |
| --- | --- | --- |
| پرویز فنّی‌زاده | منوچهر اسماعیلی | آقای حکمتی |
| پروانه معصومی | ژاله کاظمی | عاطفه |
| عصمت صفوی |  | مادرِ عاطفه |
| منوچهر فرید | حسین عرفانی | آقا رحیم قصّاب |
| محمّدعلی کشاورز | احمد رسول‌زاده | آقای ناظم |
| جمشید لایق | ابوالحسن تهامی‌نژاد | آقای نوّاب |
| رقیه چهره‌آزاد | مهین بزرگی | خانم ساداتی |
| پروین سلیمانی | آذر دانشی | همسر آقای ناظم |
| حسین کسبیان |  | آرایشگر |
| عبّاس دسترنج | ایرج سنجری | مسیّب |
| مهری ودادیان | سیمین سرکوب | خیّاط |
| محمّد کلاهدوزان | پرویز ربیعی | دبیر ورزش |
| حسین محجوب |  | معلّم |
| رضا بنی‌احمد |  | گاریچی |
| فیروزه لطفی | بدری نوراللهی | خانم معلّم |
| فرخنده بارور | منصوره کاتبی | دختر ناظم |
نمایش > عوامل

مدیرِ فیلم‌برداری: باربد طاهری
دستیاران: جمشید فرهی، قهرمان بیات
مشاورِ کارگردان: احمدرضا احمدی
عکّاس: کامبیز خوش‌بین
با تشکّر از مازیار پرتو
برشِ نسخهٔ منفی: ناصر انصاری
ضبط، تطبیق و ترکیبِ صداها: حسین بدیهی، میرزا گودرزی
سرپرستِ گویندگان: ابوالحسن تهامی‌نژاد
منشیِ صحنه: واروژ کریم مسیحی
امورِ چاپ: ذبیح‌الله غلامی، عبّاس حسینی
امورِ تهیه: حسن زندی، منصور جعفری، محمّدحسین پرتوی
در چشمِ دیگران

. . . بحق آغاز یک جنبش اصیل و عالمانه در سینماست و جدا از پشتوانه جایزه جشنواره فیلم تهران خود اثری قابل سنجش و دیدن است.
میهن بهرامی، ۱۳۵۱
بهترین کار در کارنامه‌ی بیضایی همین رگبار است.
محمّدعلی کشاورز
. . . بهرام بیضایی . . . در رگبار یک پیش‌بینی تاریخی کرد. ولی سیاستمداران ترجمه آن را متوجه منافع سیاسی روز کردند. اصولا از لحظه‌ای که شما بخواهید حقیقتی را با واقعیت ترجمه کنید، دچار سیاست می‌شوید. آن زمان هم همین بود و واقعیتی که نام آن را حکومت گذاشته بودند نتوانست پایدار بماند. . . .
فریدون گله، ۱۳۷۸
. . . حال و هوای فیلم من را یاد بهترین چیزهایی انداخت که در فیلم‌های نئورئالیستی ایتالیایی دوست دارم و داستان زیبایی یک قصه باستانی را دارد . . .
مارتین اسکورسیزی، ۱۳۹۲، به ترجمهٔ فارسی
. . . یادم هست سناریویی نوشته بودم به اسم «عشق در کوچه آفتابی بی‌درخت». . . . همان سال آقای بیضایی فیلم «رگبار» را ساخت؛ بدون این که ما با هم در ارتباط باشیم. و من دیدم که فیلم من همان حرفی است که بیضایی زده. دیگر آن سناریو را کنار گذاشتم. . . .
خسرو سینایی، ۱۳۹۴
. . . به نظر من بازی فنی‌زاده در «رگبار» کافی‌ست که نامش را در تاریخ سینما ثبت کند. . . .
پرویز پورحسینی، ۱۳۹۶
حکمتیِ درستکار در میان روابط منحط اجتماعی زمان خود پیوسته در معرض تهدید است. کمترین تاوانی که باید برای تن ندادنش به این روابط بپردازد دربدری و خانه بدوشی است و کمترین پاداشش ضربه ای آگاه کننده است که به آدم‌های منفعل پیرامونش (در اینجا بچه‌ها) می‌زند. فیلم سرشار از تمثیل و استعاره است، به حد اشباع. آن گونه که برخی از این تمثیل‌ها برای تماشاگر به شکل معما در می‌آید.
فریدون رهنما و هژیر داریوش فیلم را پسندیدند و احمد محمود کارِ بیضایی را از لحاظِ بازنماییِ زندگیِ مردمِ معمولی ستود. به نظرِ چارلز فیلیپ ریلی نیز این فیلم «وادارمان می‌کند که ببینیم زندگی عاری از انتخاب برای مردمانی که با وجود تنگدستی، درنده‌خو نیستند، چقدر دردناک است.»
داوود مسلمی رگبار را از بعضی جهات متأثّر از چنین کنند حکایتِ محمّدرضا اصلانی می‌دانسته است و مسعود کیمیایی آن را «چه از نظر فرم و صورت، و چه از نظر محتوا و اندیشه» با خشت و آینهٔ ابراهیم گلستان مربوط. رسول نظرزاده همانندیِ صوریِ رگبار و خشت و آینه را در «قطعه‌قطعه» بودنِ فضاسازی به صورتِ «قصه‌هایی جدا» دیده است.
ترمیمِ کپیِ پوزیتیو

یک نسخهٔ پوزیتیو از این فیلم که نزدِ بیضایی بود با کوششِ بنیاد سینمای جهان به خرجِ مؤسّسهٔ فیلمِ دوحه در سالِ ۲۰۱۱ بازسازی شده و از خطر نابودی نجات یافت. مراحل ترمیم هم به لحاظ فیزیکی و هم از نظر دیجیتالی به زمان زیادی نیاز داشت، چراکه نسخهٔ دیگری در دسترس نبود و نسخهٔ موجود بسیار آسیب دیده بود. مسئولان عملیات ترمیم بیش از ۱۵۰۰ ساعت صرف ترمیم آن کردند.
نسخهٔ ترمیم‌شده در سالِ ۲۰۱۲ در بولونیا (سینما ریترواتو) و سان فرانسیسکو و بعدها در جاهای دیگری (از جمله جشنوارهٔ فیلمِ تلیورایدِ ۲۰۲۳) به نمایش درآمد.
جایزه‌ها

| جشنواره | تاریخِ مراسم | جایزه | نامزد | نتیجه |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| جشنوارهٔ جهانیِ فیلمِ تهران | بهارِ ۱۳۵۱ | جایزهٔ ویژهٔ هیئتِ داوران | بهرام بیضایی | برنده |
| جشنوارهٔ جهانیِ فیلمِ تهران | بهارِ ۱۳۵۱ | بازیگرِ مرد | پرویز فنّی‌زاده | تحسین |
| جشنوارهٔ سینماییِ سپاس | ۳ خردادِ ۱۳۵۲ | بهترین فیلم | باربد طاهری | برنده |
| جشنوارهٔ سینماییِ سپاس | ۳ خردادِ ۱۳۵۲ | بهترین فیلم‌نامه | بهرام بیضایی | برنده |
| جشنوارهٔ سینماییِ سپاس | ۳ خردادِ ۱۳۵۲ | بهترین بازیگرِ نقشِ اوّلِ مرد | پرویز فنّی‌زاده | برنده |
در فرهنگِ عامّه

در رمانِ اضطراب ابراهیم نامِ این فیلم به میان آمده است.
خبرِ نمایش در پاریس در روزنامهٔ اطلاعاتِ ۲۰ فروردینِ ۱۳۵۲
دربارهٔ جایزه‌های جشنوارهٔ سپاسِ ۱۳۵۲ در روزنامهٔ اطلاعاتِ ۵ خردادِ همین سال
بخش پاپی

بخش پاپی یکی از بخش‌های استان لرستان که در جنوب این استان و قسمتی ازآن در شمال خوزستان ایران است. این بخش دربر دارنده سکونت جمعیتی از ایل پاپی می‌باشد. مردم این بخش به زبان لری سخن می‌گویند.
این بخش دارای دهستانهای زیر است:
دهستان چم‌سنگر
دهستان سپیددشت
دهستان تنگ هفت
دهستان کشور
دهستان گریت
دهستان کاکاشرف
این بخش قبل از تقسیمات ارضی شامل قسمت‌های از دورود و الیگودرز و دهستان‌های مازو و قیلاب بخش الوار گرمسیری بوده ولی دولت آن‌ها را جدا از این بخش کرد در آن زمان بزرگ‌ترین منطقه در استان لرستان بوده است.
جمعیت

بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش پاپی در سال ۱۳۸۵ برابر با ۱۷۱۱۱ نفر بوده است که از این میان ۸۸۲۷ نفر مرد و بقیه زن بوده‌اند.
کاراته
تاریخچه

کاراته دارای قدمتی دو هزار ساله‌است و یکی از استادان اولیه و مبتکران این فن «بودی دارما» است که حدود ۵۲۵ سال قبل از میلاد مسیح می‌زیسته‌است. وی که از پیشوایان مذهبی بودایی بود، به تنهایی از ایران باستان به راه افتاد و پس از راهپیمایی چند هزار کیلومتری خود و با پشت سر گذاشتن موانع طبیعی بسیار مشکل موجود در آن زمان به چین رسید و در ایالت هون نان و معبد شائولین اقامت گزید. تعالیم بودیدهاراما شامل تمرینات شدید انضباطی و رعایت پرهیزکاری بود. وی ۹ سال رنج و ریاضت همراه با تفکر و برای این که شاگردانش نیز بتوانند در مقابل ساعت‌های طولانی تفکر و اندیشه تاب مقاومت بیاورند و نیز با زورگویانی که تعالیم مذهبی و مردان دین را سد راه خود می‌دیدند به مبارزه و مقابله برخیزند ۱۸ حرکت تمرینی را ابداع نمود که در حقیقت زیر بنای حرکات کاراته امروزی است.
کاراته امروزی شکل تکامل یافته‌ای از کمپوی چینی (بوکس چینی) که نوعی رشته سنتی در ووشو می‌باشد که در ابتدا اوکیناواته نامیده می‌شد. از هنگامی که حکومت‌های استبدادی در چین سلسله کینک ۱۶۴۴ سلسله ساتسوما در اوکیناوا به منظور جلوگیری از ورزیده شدن مخالفان و نیز تحت کنترل درآوردن مردم قانون منع استفاده از شمشیر را به مورد اجرا گذاشتند و به جمع‌آوری سلاح‌های رزمی اقدام نمودند مردم به سوی آموزش هنر مبارزه با دست خالی روی آوردند که همین امر باعث شکوفایی هرچه بیشتر کاراته شد.
در سال ۱۹۲۱ یکی از بزرگ‌ترین استادان کاراته جزیره اوکیناوا گیچین فونا کوشی ۱۸۶۸–۱۹۵۷ توانست با قدرت و ظرافت تمام کاراته را به ژاپن معرفی نماید و برخی دیگر از هنر جویان که تحت تعلیم بزرگ‌ترین استادان اوکیناوا قرار گرفته بودند، تکنیک‌های سنتی را با یکدیگر ترکیب نموده و سبک‌های متعددی از کاراته را به وجود آوردند.
کاراته در ایران

سال ۱۳۴۲ سال ورود کاراته به ایران توسط سن سی فرهاد وارسته می‌باشد.
سبک‌های کاراته

به‌طور کلی سبک‌های کاراته به دو دسته تقسیم می‌شود:
سبک‌های اصلی؛ مادر یا کنترلی
سبک‌های آزاد یا غیر کنترلی
سبک‌های مهم در کاراته (چهار سبک اصلی کاراته):
شوتوکان، که توسط استاد فقید فوناکوشی که او را به عنوان پایه‌گذار کاراته امروزی می‌شناسند پایه‌گذاری شده‌است.
شیتوریو، (سیستم ناهاته، سیستم شوری‌ته) این سبک توسط کنوا مابونی ایجاد شد.
وادوریو،
گوجوریو
سبک‌های کاراته > سبک‌های اصلی یا کنترلی

شوتوکان، (بنیان‌گذار: گیچین فونا کوشی) در این متد توجه خاصی به نیرو و سرعت ورود آن و مرکز ثقل نیرو می‌شود.
شیتوریو، (بنیان‌گذار: کنوا مابونی) شیتوریو متشکل از دو سیستم «ناها ته» و «شوری ته» در کاراته می‌باشد.
گوجوریو، (بنیان‌گذار: چوجون میاگی) گوجوریو روش سفت و نرم، که در اوکیناوا شکل گرفت و و متعلق به سیستم ناهاته در کاراته می‌باشد.
وادوریو، (بنیان‌گذار: اوتسوکا هیرونوری) وادوریو یعنی: راه صلح، روش صلح، روش صلح جویانه.
سبک‌های کاراته > سبک‌های آزاد

کیوکوشین، (بنیان‌گذار: ماسوتاتسو اویاما) کیوکوشین‌کای، از عناصر مختلفی که نشات گرفته از تجریبات اویاما و سبک‌های دیگر است، به وجود آمد. و اویاما از شاگردان  استاد فونا کوشی است.
گوجوریو: در گوجوریو هر دو گونهٔ مبارزات کنترلی و غیرکنترلی وجود دارد.
جوکای دو کاراته: (بنیانگذار کانچو دهنوی) از سبک‌های ترکیبی کاراته، ترکیبی از کاراته، جودو، بوکس است
کاراته دای دوجوکو (بنیان‌گذار: کانچو تاکاشی آزوما) ترکیبی از سه رشته رزمی، کاراته کیوکوشین، بوکس، جوجیتسو است.
انشین (ساباکی کاراته)(بنیانگذار کانچونینومیا)
جیسن کاراته
سی دوکان کاراته یک سبک کاراته غیر کنترلی
قوانین

کاراته یک هنر رزمی است اما مانند خیلی دیگر از هنرهای رزمی به صورت یک ورزش هم تمرین می‌شود و مسابقات بین‌المللی، جهانی دارد. این مسابقات زیر نظر فدراسیون جهانی کاراته موسوم به WKF برگزار می‌شوند. فدراسیون جهانی سال‌ها است که برای راهیابی کاراته به بازی‌های المپیک تلاش می‌کند و موفق به ورود رشته کاراته در بازی‌های المپیک ۲۰۲۰ شد. یکی از راه‌هایی که به افزایش تماشاگران مسابقات کاراته منجر خواهد شد ساده و قابل فهم شدن قوانین مسابقات برای مخاطبین و تماشاگران عام است. چندی پیش فدراسیون جهانی یک راهنمای تصویری منتشر کرد که به زبان ساده قوانین اصلی مسابقات کاراته را شرح می‌دهد و می‌تواند یک راهنمای ساده برای علاقه‌مندان مسابقات کاراته باشد.
آورانو

مکان
| آورانو | آورانو |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
آورانو: آورانو
ناحیه: پیمونت
استان / شهرستان: استان وربانو-کوزیو-اوسولا (VB)
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۱٫۱ کیلومتر مربع (۸٫۱ مایل مربع)
جمعیت (Dec. 2004): جمعیت (Dec. 2004)
 • کل: ۱۱۰
 • تراکم: ۵٫۲/کیلومتر مربع (۱۴/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: 28050
پیش‌شماره تلفن: 0323
آورانو (به ایتالیایی: Aurano) یک کومونه در ایتالیا است که در استان وربانو-کوزیو-اوسولا واقع شده‌است.
خصوصیات

آورانو ۲۱٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۱۱۰ نفر جمعیت دارد.
جشار

مکان
| جشار | جشار |
| --- | --- |
روستا: روستا
محل : محل 
مختصات: : مختصات: 
استان: کرمان
شهرستان: جیرفت
بخش: بخش جبالبارز
دهستان: سغدر
جمعیت: ۲۴۲ نفر (سرشماری ۹۵)
جشار، روستایی از توابع بخش جبالبارز شهرستان جیرفت در استان کرمان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان سغدر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۷ نفر (۱۰خانوار) بوده‌است.
توماس ادوارد لورنس

| توماس لورنس | توماس لورنس |
| --- | --- |
لورنس در سال ۱۹۱۸: لورنس در سال ۱۹۱۸
نام تولد: توماس ادوارد لورنس
نام(های) دیگر: تی ای شاو، جان هیوم راس
نام(های) مستعار: لورنس عربستان
زاده: ۱۶ اوت ۱۸۸۸ ترمادوگ, کارناروون شایر, ولز
درگذشته: ۱۹ مهٔ ۱۹۳۵ (۴۶ سال) اردوگاه بووینگتن, دورست, انگلستان
مدفن: کلیسای سنت نیکلاس، مورتون, دورست
وفاداری: بریتانیا
شاخه نظامی: نیروی زمینی بریتانیا نیروی هوایی بریتانیا
سال‌های خدمت: ۱۹۱۴–۱۹۱۸ ۱۹۲۳–۱۹۳۵
درجه: سرهنگ سرباز نیروی هوایی
جنگ‌ها و عملیات‌ها:  جنگ جهانی اول انقلاب بزرگ عربی  محاصره مدینه  فتح عقبه  جنگ عقبه  تصرف دمشق  نبرد مگیدو 
نشان‌ها: نشان گرمابه نشان رسته ی ممتازان لژیون دونور (فرانسوی) صلیب نظامی (فرانسوی)
آلما ماتر: دانشکده عیسی، آکسفورد
توماس ادوارد لورنس (به انگلیسی: Thomas Edward Lawrence) (زاده ۱۶ اوت ۱۸۸۸–۱۹ مه ۱۹۳۵) باستان‌شناس، افسر نظامی، دیپلمات و نویسنده بریتانیایی بود.
وی طی جنگ جهانی اول به عنوان رایزن نظامی انگلستان برای رهبران عرب حجاز کار می‌کرد. حجاز در آن زمان تحت تسلط ترک‌های عثمانی بود. عثمانی در جنگ جهانی اول متحد آلمان بود و به همین دلیل دشمن انگلستان محسوب می‌شد. در این دوران، پادشاهی و امارت حجاز در دست شریف حسین بود و سرهنگ «لورنس» نماینده دولت انگلیس در دربار وی بود.
لورنس در عربستان فرهنگ اعراب را مطالعه می‌کرد و نه تنها زبان عربی را به خوبی فرا گرفته بود، بلکه لهجه‌های قبایل مختلف را هم آموخته بود. او از پوشیدن لباس عربی و زندگی مثل مردان قبایل بیابانی احساس غرور می‌کرد و به همین دلیل لقب لورنس عربستان به او داده شد. در مشاهدات لورنس به نکات جالبی در فرهنگ عرب اشاره شده‌است. وی همچنین مدتی بین عشایر لر بختیاری ایران زندگی کرد و با آنها تا خوزستان کوچ کرد.
نبرد عقبه و تضعیف عثمانی

لورنس در سال ۱۹۱۶ با متحد کردن قبایل عرب ساکن حجاز از سمت صحرا به بندر عقبه در شمال دریای سرخ حمله کرد و با پیروزی در این جنگ در میانه جنگ جهانی اول تسلط عثمانی بر دریای سرخ را از بین برد.
تخریب خط آهن حجاز

مقالهٔ اصلی: خط آهن حجاز
در طول جنگ جهانی اول، بخشی از مسیر خط حجاز که توسط عثمانی برای اتصال دمشق به فلسطین ساخته شده بود توسط توماس ادوارد لورنس، تخریب و نابود شد.
مرگ

لورنس پس از یک تصادف با موتورسیکلت خود، شش روز در حالت کما بود و در تاریخ ۱۹ مه ۱۹۳۵ میلادی در اردوگاه بووینگتن انگلستان درگذشت.
وینستون چرچیل و ادوارد مورگان فورستر در مراسم خاکسپاری وی حضور داشتند.
در فرهنگ عامه

زندگی‌نامه وی با عنوان «هفت رکن حکمت» (به انگلیسی: The Seven Pillars of Wisdom) اثر مهم وی به‌شمار می‌رود، که در آن راجع به تجربیات خود در عراق می‌گوید.
فیلم لورنس عربستان، که در آن پیتر اوتول نقش لورنس را بازی می‌کند، براساس زندگی توماس ادوارد لورنس، در سرزمین حجاز ساخته شده‌است.
جستار شخصیت‌های مشابه

گرترود بل
آن لمبتون
کاکل داران

Tribe of birds
| کاکل داران | کاکل داران |
| --- | --- |
مونال هیمالیا (Lophophorus impejanus): مونال هیمالیا (Lophophorus impejanus)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
حوزه:: یوکاریوت ها
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: ماکیان سانان
تیره:: قرقاولیان
کاکل داران(لاتین:lophophorini)،گروهی از پرندگان خانواده قرقاولان است که در سراسر آسیا یافت می شود.
معصومه سهراب

| معصومه سهراب | معصومه سهراب |
| --- | --- |
کودکان در کودکستان مهر در دوره زمانی ۱۳۳۲–۱۳۳۴ آموزش نقاشی روی بوم: کودکان در کودکستان مهر در دوره زمانی ۱۳۳۲–۱۳۳۴ آموزش نقاشی روی بوم
زادهٔ: ۲۳ آبان ۱۳۰۴ کوچه سهراب، خیابان پاریس، تهران، ایران
درگذشت: مهر ۱۳۸۳ (۷۹ سال)
ملیت: ایرانی
پیشه(ها): آموزگار، کارشناس و پژوهشگر مسائل آموزشی و تربیتی
شناخته‌شده برای: یکی از پایه‌گذاران کودکستان مهر و مجتمع آموزشی مهران
همسر: یحیی مافی
والدین: عبدالوهاب سهرابفخرالتاج ثقفی
معصومه (فرنگیس) سهراب (۲۳ آبان ۱۳۰۴ – مهر ۱۳۸۳) آموزگار، کارشناس و پژوهشگر مسائل آموزشی و تربیتی و یکی از پایه‌گذاران کودکستان مهر و مجتمع آموزشی مهران بود. روش و رویکرد آموزشی و پرورشی او و همسرش یحیی مافی در مجتمع آموزشی مهران که آمیختی از پداگوژی دوران یا علم تعلیم و تربیت روز و تجربه‌های بومی بود، این دو شخصیت را از سرآمدان آموزش و پرورش خلاق ایران در سدهٔ کنونی قرار داده‌است. سهراب از یک سو سنت آموزشگری را از پیشینیان و استادانی چون جبار باغچه‌بان و محمدباقر هوشیار آموخت و از سوی دیگر به سبب پیوندی که با نظام کودکستانی آمریکا از طریق مأمور به خدمت در ایران پس از جنگ جهانی دوم برای او به‌وجودآمد، با دانش و برنامه کودکستان‌های پیشرو در جهان آن روز آشنا شد. معصومه سهراب و یحیی مافی کتاب ارزشمند تجربه های مدرسه داری را بر اساس خاطرات و تجربه های بدست آمده از مجتمع آموزشی مهران، نوشته اند.
زندگی و خانواده

از سوی پدر به خانواده سهراب پیوند داشت که خاستگاه شان سده اصفهان بود و نیاکان شان به کار پزشکی و طبابت سنتی می‌پرداختند. پدر بزرگش حکیم ابوتراب سهراب یا ابوتراب جراح باشی یکی از حکیمان توانای دوره ناصری بود که با خانواده از سده اصفهان به تهران کوچید. او نه تنها طبابت که جراحی هم می‌کرد. حضور حکیم ابوتراب در تهران، عاملی شد که پسرش عبدالوهاب که روزگاری بعد پدر معصومه سهراب شد، به مدرسه طب دارالفنون برود و زیر دست استادانی که بیشتر فرانسوی بودند، طب و پزشکی نوین را بیاموزد. دکتر عبدالوهاب سهراب، در دوره پرآشوب جنگ جهانی اول با فخرالتاج ثقفی ازدواج کرد. فخرالتاج ثقفی دختر مهندس مجدالسلطان ثقفی یکی از اولین مهندسان ایرانی دانش‌آموخته دارالفنون بود که در پل‌سازی و سد سازی دست داشت. یکی از ساخته‌های فکر او در آخرین سال‌های فرمانروایی سلسله قاجار، سد فریمان بود. فخرالتاج ثقفی از اندک دخترانی بود که در آن زمان به مدرسه‌های دخترانه می‌رفتند و علیرغم مخالفت‌های گسترده سنت گرایان با آموزش دختران، به سبب روشن اندیشی خانواده توانست در سال ۱۲۹۸ دوره ابتدایی را از مدرسه دخترانه تربیت البنات یا تربیت به پایان برساند. فخرالتاج دوره‌های آموزش موسیقی را نزد استادان صاحب نام روزگار گذراند و از نوازندگان تار بود.
معصومه سهراب در بیست و سوم آبان ماه ۱۳۰۴ در خانه‌ای در کوچه سهراب، خیابان پاریس تهران به دنیا آمد. او سه خواهر و یک برادر دیگر داشت که همگی پس از او به دنیا آمدند و در عرصه فرهنگ ایران فعال بودند. برادرش ابوتراب سهراب که نام پدربزرگ را برخود داشت از مترجمان صاحب نام و توانا در زمینه فلسفه و علم بود و و ترجمه فارسی بسیاری از کتاب‌های فلسفی نیچه و برخی از اندیشه مندان آلمان از کارهای اوست.
آموزش و تجربه اندوزی

معصومه (فرنگیس) دوره ابتدایی را در دبستان نوباوگان و دوره اول دبیرستان را در دبیرستان فرانسوی زبان ژاندارک گذراند. از همین دوره علاقه به نقاشی در او آشکار شد. ابتدا به صورت پراکنده و زمانی بعد در کارگاه هنری جعفر پتگر که از نقاشان صاحب نام آن دوره بود، نقاشی را آموخت. همزمان به آغاز جنگ جهانی دوم و در سن نوجوانی پدرش را از دست داد و مسئولیت سرپرستی آن‌ها برعهده مادرش افتاد. مرگ پدر برای او و خواهران و برادرش ضایعه‌ای سخت بود، با این همه با کوشش‌های مادرش توانستند بر این وضعیت سخت چیره شوند و به ادامه تحصیل بپردازند.
از این دوره تا زمان ازدواج او همواره کار و آموزش را پیوسته انجام می‌داد. زمانی در دانشسرای مقدماتی دختران آموزش دید، آن گاه در مدرسه ایران که یکی از مدارس پیشگام دختران در آن زمان بود، به تدریس و تجربه اندوزی زیر نظر بانو جهانبانی که از فرهنگیان برجسته دوران بود، پرداخت. همچون توران میرهادی در این دوره از آشنایی با دکتر محمدباقر هوشیار بهره برد و توجه اش به علوم تربیتی جلب شد. در سال ۱۳۲۹ برپایه گرایش‌های اعتقادی همسو که هردو داشتند با یحیی مافی ازدواج کرد. همفکری در امور سیاسی سرانجام به کار گسترده در عرصه فرهنگ و آموزش و پرورش ایران ادامه یافت. در دهه ۱۳۳۰ او از حلقه همکاران نشریه روان‌شناسی و تربیتی سپیده فردا مانند لیلی ایمن، آذر رهنما، توران میرهادی و دکتر محمدباقر هوشیار قرار گرفت و آموزش و پرورش خلاق و ادبیات کودکان دو محور عمده زندگی اش شد.