stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فرانکلین، ایندیانا

مکان
| City of Franklin, Indiana | City of Franklin, Indiana |
| --- | --- |
شهر: شهر
Johnson County courthouse in Franklin: Johnson County courthouse in Franklin
  مهر:   مهر
موقعیت در ایالت ایندیانا: موقعیت در ایالت ایندیانا
مختصات: ۳۹°۲۹′۲۳″ شمالی ۸۶°۰۳′۲۴″ غربی﻿ / ﻿۳۹٫۴۸۹۷۲°شمالی ۸۶٫۰۵۶۶۷°غربی﻿ / 39.48972; -86.05667: مختصات: ۳۹°۲۹′۲۳″ شمالی ۸۶°۰۳′۲۴″ غربی﻿ / ﻿۳۹٫۴۸۹۷۲°شمالی ۸۶٫۰۵۶۶۷°غربی﻿ / 39.48972; -86.05667
ایالت: ایندیانا
شهرستان: جانسون
حکومت: حکومت
 • شهردار: Joe McGuiness (ج)
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۳٫۰۱ مایل مربع (۳۳٫۷۰ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱۳٫۰۱ مایل مربع (۳۳٫۷۰ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۷۲۵ فوت (۲۲۱ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۲۳٬۷۱۲
 • برآورد (۲۰۱۲): ۲۳٬۹۵۳
 • تراکم: ۱۸۲۲٫۶/مایل مربع (۷۰۳٫۷/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: ۴۶۱۳۱
کد منطقه: 317
FIPS code: ۱۸-۲۵۴۵۰
GNIS feature ID: ۰۴۳۴۷۶۲
وبگاه: http://www.franklin-in.gov
فرانکلین، ایندیانا (به انگلیسی: Franklin, Indiana) یک شهرک در ایالات متحده آمریکا با جمعیت ۲۳٬۷۱۲ نفر است که در شهرستان جانسون واقع شده‌است.
موقعیت جغرافیایی

موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
Localidades na vizinhança
کشور

نقشه کشورهای جهان
«وطن» و «میهن» به اینجا تغییر مسیر دارند. برای دیگر کاربردها، وطن (ابهام‌زدایی) و میهن (ابهام‌زدایی) را ببینید.
کِشوَر در تقسیمات جهانی، محدوده‌ای از کره زمین است که در آن یک ملت زندگی می‌کنند و آن کشور نیز در سازمان ملل متحد مورد شناسایی قرار گرفته‌است و توسط کشورهای عضو به رسمیت شناخته بشود. کشورها به وسیله مرزهای بین‌المللی از یکدیگر تفکیک می‌گردند و غالباً دارای یک حکومت مرکزی هستند. کشورها در تقسیم‌بندی‌های کوچک‌تر به استان یا ایالت، مرکز استان، شهرستان، مرکز شهرستان، شهر، بخش، مرکز بخش، دهستان، مرکز دهستان و روستا تقسیم می‌شوند. برخی کشورها در استان‌ها یا ایالت‌هایشان دارای حکومت یا فرمانداری مستقل هستند که اصطلاحاً به آنها حکومت خودمختار، ایالت خودگردان یا فرمانداری ایالتی گفته‌می‌شود.[نیازمند منبع]
پذیرش اعضای جدید در سازمان ملل متحد نیاز به تصویب مجمع عمومی دارد و عضویت در سازمان ملل از سال ۱۹۹۱ به بعد مختص کشورهای مستقل است.
برخی از انواع کشورها

کشور جزیره‌ای
کشور مجمع‌الجزایری
کشور محصور در خشکی
کشورهای جهان

| شماره | نام کشور |
| --- | --- |
۱: افغانستان
۲: آلبانی
۳: الجزایر
۴: آندورا
۵: آنگولا
۶: آنتیگوا و باربودا
۷: آرژانتین
۸: ارمنستان
۹: استرالیا
١٠: ایران
۱۱: اتریش
۱۲: جمهوری آذربایجان
۱۳: باهاما
۱۴: بحرین
۱۵: بنگلادش
۱۶: باربادوس
۱۷: بلاروس
۱۸: بلژیک
۱۹: بلیز
۲۰: بنین
۲۱: بوتان
۲۲: بولیوی
۲۳: بوسنی
۲۴: هرزگوین
۲۵: بوتسوانا
۲۶: برزیل
۲۷: برونئی
۲۸: بلغارستان
۲۹: بورکینافاسو
۳۰: بوروندی
۳۱: کامبوج
۳۲: کامرون
۳۳: کانادا
۳۴: کیپ ورد
۳۵: جمهوری آفریقای مرکزی
۳۶: چاد
۳۷: شیلی
۳۸: چین
۳۹: کلمبیا
۴۰: کوموروس (قمر)
۴۱: جمهوری کنگو
۴۲: جمهوری دمکراتیک کنگو
۴۳: کوزوو
۴۴: کویت
۴۵: قرقیزستان
۴۶: لائوس
۴۷: لتونی
۴۸: لبنان
۴۹: لسوتو
۵۰: لیبریا
۵۱: لیبی
۵۲: لیختن‌شتاین
۵۳: لیتوانی
۵۴: لوگزامبورگ
۵۵: مقدونیه شمالی
۵۶: ماداگاسکار
۵۷: مالاوی
۵۸: مالزی
۵۹: مالدیو
۶۰: مالی
۶۱: مالت
۶۲: جزایر مارشال
۶۳: موریتانی
۶۴: موریس
۶۵: مکزیک
۶۶: ایالات فدرال میکرونزی
۶۷: مولدوا
۶۸: موناکو
۶۹: مغولستان
۷۰: مونته‌نگرو
۷۱: مراکش
۷۲: موزامبیک
۷۳: میانمار
۷۴: نامیبیا
۷۵: نائورو
۷۶: نپال
۷۷: هلند
۷۸: نیوزیلند
۷۹: نیکاراگوئه
۸۰: نیجر
۸۱: نیجریه
۸۲: کره شمالی
۸۳: نروژ
۸۴: عمان
۸۵: پاکستان
۸۶: پائولو
۸۷: پاناما
۸۸: پاپوآ گینه نو
۸۹: پاراگوئه
۹۰: پرو
۹۱: فیلیپین
۹۲: کاستاریکا
۹۳: ساحل عاج
۹۴: کرواسی
۹۵: کوبا
۹۶: قبرس
۹۷: چک
۹۸: دانمارک
۹۹: جیبوتی
۱۰۰: جمهوری دومینیکن
۱۰۲: تیمور شرقی
۱۰۳: اکوادور
۱۰۴: مصر
۱۰۵: السالوادور
۱۰۶: گینه استوایی
۱۰۷: اریتره
۱۰۸: استونیا
۱۰۹: اتیوپی
۱۱۰: فیجی
۱۱۱: فنلاند
۱۱۲: فرانسه
۱۱۳: گابون
۱۱۴: گامبیا
۱۱۵: گرجستان
۱۱۶: آلمان
۱۱۷: غنا
۱۱۸: یونان
۱۱۹: گرینلند
۱۲۰: گرنادا
۱۲۱: گواتمالا
۱۲۲: گینه
۱۲۳: گینه بیسائو
۱۲۴: گویان
۱۲۵: هائیتی
۱۲۶: هندوراس
۱۲۷: مجارستان
۱۲۸: ایسلند
۱۲۹: هند
۱۳۰: اندونزی
۱۳۱: ایران
۱۳۲: عراق
۱۳۳: ایرلند
۱۳۴: اسرائیل
۱۳۵: ایتالیا
۱۳۶: جامائیکا
۱۳۷: ژاپن
۱۳۸: اردن
۱۳۹: قزاقستان
۱۴۰: کنیا
۱۴۱: کیریباتی
۱۴۲: لهستان
۱۴۳: پرتغال
۱۴۴: قطر
۱۴۵: رومانی
۱۴۶: روسیه
۱۴۷: روآندا
۱۴۸: سنت کیتس و نویس
۱۴۹: نویس
۱۵۰: سنت لوسیا
۱۵۱: سنت وینسنت
۱۵۲: گرنادین‌ها
۱۵۳: ساموآ
۱۵۴: سن مارینو
۱۵۵: سائوتومه و پرینسیپ
۱۵۷: عربستان سعودی
۱۵۸: سنگال
۱۵۹: صربستان
۱۶۰: سیشل
۱۶۱: سیرالئون
۱۶۲: سنگاپور
۱۶۳: اسلواکی
۱۶۴: اسلوانی
۱۶۵: جزایر سلیمان
۱۶۶: سومالی
۱۶۷: جمهوری آفریقای جنوبی
۱۶۸: کره جنوبی
۱۶۹: اسپانیا
۱۷۰: سریلانکا
۱۷۱: سودان
۱۷۲: سورینام
۱۷۳: سوازیلند
۱۷۴: سوئد
۱۷۵: سوئیس
۱۷۶: سوریه
۱۷۷: تایوان
۱۷۸: تاجیکستان
۱۷۹: تانزانیا
۱۸۰: تایلند
۱۸۱: توگو
۱۸۲: تونگا
۱۸۳: ترینیداد و توباگو
۱۸۵: تونس
۱۸۶: ترکیه
۱۸۷: ترکمنستان
۱۸۸: توالو
۱۸۹: اوگاندا
۱۹۰: اکراین
۱۹۱: امارات متحده عربی
۱۹۲: بریتانیا
۱۹۳: ایالات متحده آمریکا
۱۹۴: اروگوئه
۱۹۵: ازبکستان
۱۹۶: وانوآتو
۱۹۷: واتیکان
۱۹۸: ونزوئلا
۱۹۹: ویتنام
۲۰۰: یمن
۲۰۱: زامبیا
۲۰۲: زیمبابوه
۲۰۳: آنگویلا
۲۰۴: آروبا
۲۰۵: برمودا
۲۰۶: جزایر کوک
۲۰۷: جزایر کوک
۲۰۸: جزایر فارو
۲۰۹: گویان فرانسه
۲۱۰: گوادلوپ
۲۱۱: مارتینیک
۲۱۲: مایوت
۲۱۳: مونتسرات
۲۱۴: کلدونیای جدید
۲۱۵: نیووی
۲۱۶: منطقه خودمختار بوگن‌ویل
۲۱۷: اسرائیل و فلسطین
اقتصاد کشورها

هیچ کشوری تنها یک کالا تولید و مصرف نمی‌کند. هر کشوری مجموعه‌ای از کالاهای تولیدی و مصرفی دارد. بسیاری از کشورها دارای واحد پول ملی هستند، برخی نیز واحد پول یک کشور دیگر را به عنوان واحد پولی کشور خود جایگزین کرده‌اند. کشورهای عضو اتحادیه اروپا نیز واحد پول مشترک خود را دارند.[نیازمند منبع]
مارتقوپی

نمایی از مارتقوپی
مارتقُپی (گرجی: მარტყოფი) روستایی در شهرداری گاردابانی کشور گرجستان است. این روستا در سمت چپ رشته ایالنو و در تنگه رودخانه‌های آلیخِوی و تِوالی جای دارد و ۷۷۰ متر بالاتر از سطح آب‌های آزاد است. این روستا تا گاردابانی ۵۵ کیلومتر فاصله دارد. بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۴، این روستا دارای ۷۳۹۷ نفر جمعیت بوده است. این روستا دارای آثاری متعلق به عصر برنز است.
مارتقوپی در زمان شاه عباس اول، محل جنگی بود که میان گرجی‌های استقلال‌طلب متحد و ارتش امپراتوری صفویان روی داد و منجر به شکست صفویان شد. پس از آن به دلایلی اتحاد گرجی‌ها از بین رفت و این بار در مقابل سپاه جدید و تازه‌نفس صفوی شکست خوردند و بازماندگان آن‌ها به مجازات نابود کردن ارتش امپراتوری صفویان به ایران تبعید شدند.
وزارت جنگ (عربستان سعودی)

وزارت جنگ عربستان سعودی مسئول وحدت ارتش عربستان تحت یک فرماندهی نظامی است و از نظر تاریخی یکی از قدیمی‌ترین نهادهای مرتبط با دولت عربستان به‌شمار می‌رود.
لیست وزرا

۲۰ وزیر شاهزاده که دارای اختیارات بزرگ و نقش عمده‌ای در هدایت کلیه امور مربوط به لشکرکشی‌ها و پادگان‌های نظامی بودند اداره این وزارتخانه را به عهده داشته‌اند.
عبد العزیز بن محمد (۱۷۴۵–۱۷۶۵)
عبدالله بن محمد (۱۷۶۵–۱۷۷۳)
سعود بن عبد العزیز (۱۷۷۳–۱۸۰۳)
عبدالله بن سعود (۱۸۰۳–۱۸۱۴)
فیصل بن سعود (۱۸۱۴–۱۸۱۶)
مشاری بن سعود (۱۸۱۶–۱۸۱۸)
ترکی بن عبدالله (۱۸۱۸–۱۸۲۸)
فیصل بن ترکی (۱۸۲۸–۱۸۳۸)
خالد بن سعود (۱۸۳۸–۱۸۴۱)
عبدالله بن ثنیان (۱۸۴۱–۱۸۴۳)
عبدالله بن فیصل (۱۸۴۳–۱۸۴۵)
جلوی بن ترکی (۱۸۴۵–۱۸۵۰)
سعود بن فیصل (۱۸۵۰–۱۸۶۸)
محمد بن فیصل (۱۸۶۸–۱۸۷۵)
عبد الرحمن الفیصل (۱۸۷۵–۱۸۸۶)
فیصل بن عبد الرحمن (۱۸۸۶–۱۸۸۹)
خالد بن عبد الرحمن (۱۸۸۹–۱۸۹۱)
فهد بن عبد الرحمن (۱۸۹۱–۱۹۰۱)
عبد العزیز آل سعود (۱۹۰۱–۱۹۲۱)
محمد بن عبد الرحمن (۱۹۲۱–۱۹۳۳)
فدراسیون تکواندو جمهوری اسلامی ایران

فدراسیون تکواندو ایران نهادی است که برای اداره امور مربوط به ورزش تکواندو در ایران در سال ۱۳۶۳ (خورشیدی) به ریاست سید مصطفی صفوی تأسیس شد و هم‌اکنون رئیس این فدراسیون هادی ساعی می‌باشد.
تاریخچه (پیش از تشکیل فدراسیون)

در سال 1976انجمن تکواندو نیروهای مسلح (قبل از انقلاب) رسماً فعالیت خود را آغاز کرد. از جمله اقدامات این انجمن می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
شرکت تیم تکواندو نیروی مخصوص (چتر بازان) در دومین دوره مسابقات جهانی تکواندو در اکتبر ۱۹۷۵ و کسب اولین مدال برنز توسط حسین ربیع‌زاده در وزن چهارم
شرکت تیم تکواندو نیروی مخصوص در مسابقات ملبورن استرالیا (۱۹۷۷)
شرکت اولین تیم ملی تکواندو ایران در سومین مسابقات آسیایی تکواندو در هنگ کنگ (۱۹۷۸) و کسب مقام سومی آسیا
شرکت تیم ملی در چهارمین دوره مسابقات جهانی تکواندو در آلمان
در بین سال‌های ۱۳۵۷ تا ۱۳۶۳ فعالیت تکواندو در قالب یکی از سه انجمن عضو فدراسیون ورزشهای رزمی به ریاست آقای مهرآیین شکل گرفت.
رؤسای فدراسیون

سید مصطفی صفوی (۱۳۶۸–۱۳۶۳)
محمد قمی (۱۳۷۳–۱۳۶۹)
سید مصطفی صفوی (بار دوم) (۱۳۷۵–۱۳۷۳)
مختار کلانتری (۱۳۷۹–۱۳۷۵)
سید محمد پولادگر (۱۴۰۰–۱۳۷۹)
هادی ساعی (۱۴۰۰-اکنون)
سال‌های اقتدار تکواندو ایران در جهان

دهه هشتاد را می‌توان سالهای اقتدار تکواندو ایران دانست و دستاوردهای زیر گواه این مدعاست:
کسب دو مدال طلا، یک نقره و دو برنز در بازیهای المپیک سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۲
کسب عنوان قهرمانی مسابقات جام جهانی در سال ۲۰۰۰ و ۲۰۱۰
کسب عنوان نائب قهرمانی در هفت دوره مسابقات جام جهانی
کسب عنوان نائب قهرمانی در شش دوره مسابقات قهرمانی جهان
کسب عنوان قهرمانی جهان در سال ۲۰۱۱
کسب عنوان نائب قهرمانی در پنج دوره مسابقات قهرمانی آسیا
کسب عنوان قهرمانی در مسابقات قهرمانی آسیا سالهای ۲۰۰۸ و ۲۰۱۰
کسب عنوان نائب قهرمانی درچهار دوره بازیهای آسیایی
کسب عنوان قهرمانی در دو دوره مسابقات دانشجویان جهان و المپیک
کسب عنوان نائب قهرمانی در چهار دوره مسابقات دانشجویان جهان و المپیک
کسب عنوان نائب قهرمانی در چهار دوره مسابقات جهانی پومسه
کسب اولین سهمیه المپیک برای شرکت نخستین بانوان تکواندوکار ایرانی در مسابقات المپیک ۲۰۰۸ پکن توسط سارا خوش‌جمال فکری و ۲۰۱۲ لندن توسط سوسن حاجی پور
انتصاب شش نفر از مسئولین فدراسیون تکواندو جمهوری اسلامی ایران در اتحادیه تکواندو آسیا و از جمله انتخاب آقای سید محمد پولادگر به عنوان نائب رئیس اتحادیه تکواندو آسیا و نائب رئیس کمیته اقتصادی آسیا و رئیس اتحادیه غرب آسیا
سال 1402 نیز نوجوانان افتخار آفریدند:
راه یابی عرفان فتحی شهری، نوجوان تکواندو کار ایرانی به مسابقات جهانی تکواندو
فتحی در دی ماه 1403 برای مسابقات به کشور ژاپن مهاجرت می کند.
طبق مصاحبه 15 آبان، او به همراه 4 نفر در این مسابقات شرکت خواهد کرد.
نفر اول علیرضا محمودی مربی، دوم میثم صادقی کادر فنی تیم، و دو نفر دیگر به احتمال زیاد آقایان ابوالفضل چاحوضی و امیرمحمد یوسفی هستند.
افتخارات فدراسیون

انتخاب به عنوان فدراسیون نمونه کشور در سالهای ۱۳۸۲ و ۱۳۸۴
انتخاب به عنوان فدراسیون برتر در سال ۱۳۸۳ و ۱۳۸۶
انتخاب به عنوان فدراسیون برتر در سال ۱۳۸۵ توسط سازمان تربیت بدنی
انتخاب به عنوان فدراسیون برتر از سوی کمیته ملی المپیک و سازمان تربیت بدنی در سال ۱۳۸۴
اخذ گواهینامه ایزو ۹۰۰۱ توسط فدراسیون تکواندو برای اولین بار در بین فدراسیون‌های ورزشی
فعالیت علمی

برگزاری کلاس در مقطع کاردانی در دانشگاه جامع علمی کاربردی و ارائه مجوز برای مقطع کارشناسی همان دانشگاه از فعالیت‌های علمی این فدراسیون می‌باشد. کمیته پژوهش و تحقیقات فدراسیون تکواندو از سال ۱۳۹۴ به دستور رئیس فدراسیون راه اندازی شد.
ولادیمیر میکلوشفسکی

| ولادیمیر میکلوشفسکی | ولادیمیر میکلوشفسکی |
| --- | --- |
Владимир Миклушевский: Владимир Миклушевский
چهارمین فرماندار منطقه پریمورسکی: چهارمین فرماندار منطقه پریمورسکی
دوره مسئولیت ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۴ – ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۷: دوره مسئولیت ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۴ – ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۷
پیش از: آندری تاراسنکو (بازیگری)
فرماندار منطقه پریمورسکی (بازیگر): فرماندار منطقه پریمورسکی (بازیگر)
دوره مسئولیت ۳۱ مه ۲۰۱۴ – ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۴: دوره مسئولیت ۳۱ مه ۲۰۱۴ – ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۴
چهارمین فرماندار منطقه پریمورسکی: چهارمین فرماندار منطقه پریمورسکی
دوره مسئولیت ۱۶ مارس ۲۰۱۲ – ۳۱ مه ۲۰۱۴: دوره مسئولیت ۱۶ مارس ۲۰۱۲ – ۳۱ مه ۲۰۱۴
پس از: سرگئی دارکین
معاون وزیر آموزش و پرورش: معاون وزیر آموزش و پرورش
دوره مسئولیت ۱ سپتامبر ۲۰۰۸ – ۸ اکتبر ۲۰۱۰: دوره مسئولیت ۱ سپتامبر ۲۰۰۸ – ۸ اکتبر ۲۰۱۰
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ولادیمیر ولادیمیرویچ میکلوشفسکی ۱۵ سپتامبر ۱۹۶۷ ‏(۵۷ سال) Sverdlovsk، اتحاد جماهیر شوروی
حزب سیاسی: روسیه متحد
ولادیمیر ولادیمیرویچ میکلوشفسکی (به روسی: Владимир Владимирович Миклушевский؛ زادهٔ ۱۵ سپتامبر ۱۹۶۷)، یک سیاستمدار روسی است که در حال حاضر رئیس دانشگاه پلی تکنیک مسکو از ۲۹ دسامبر ۲۰۱۷ است.
او از ۱۶ مارس ۲۰۱۲ تا ۴ اکتبر ۲۰۱۷ به عنوان فرماندار منطقه پریمورسکی خدمت کرده بود. او یکی از اعضای حزب روسیه متحد است. او دکترای علوم فنی، نویسنده بیش از ۶۰ مقاله علمی است.
در ۸ اکتبر ۲۰۱۰، به دستور ولادیمیر پوتین، نخست‌وزیر روسیه، وی به عنوان رئیس دانشگاه فدرال خاور دور منصوب شد.
در ۲۸ فوریه ۲۰۱۲، پس از استعفای فرماندار سابق سرگئی دارکین، میکلوشفسکی به عنوان سرپرست فرمانداری پریمورسکی منصوب شد.
الکسیوکا (شهرستان بلاگووارسکی، باشقیرستان)

Village
| Alexeyevka Алексеевка | Alexeyevka Алексеевка |
| --- | --- |
Village: Village
Alexeyevkaموقعیت روی نقشه باشقیرستانAlexeyevkaموقعیت روی نقشه روسیه: Alexeyevkaموقعیت روی نقشه باشقیرستانAlexeyevkaموقعیت روی نقشه روسیه
مختصات: ۵۴°۵۱′ شمالی ۵۵°۱۳′ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۸۵۰°شمالی ۵۵٫۲۱۷°شرقی﻿ / 54.850; 55.217: مختصات: ۵۴°۵۱′ شمالی ۵۵°۱۳′ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۸۵۰°شمالی ۵۵٫۲۱۷°شرقی﻿ / 54.850; 55.217
ناحیه‌های فدرال روسیه: باشقیرستان
شهر: شهرستان بلاگووارسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۰۰
الکسیوکا (انگلیسی: Alexeyevka, Blagovarsky District, Republic of Bashkortostan) یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
خط کوفی

الفبای خط کوفی - پانتوگرافی فرای (۱۷۹۹)
یک جلد از کتاب قرآن به خط کوفی این کتاب اینک در موزه بریتانیا قرار دارد.
خط کوفی نام خطی از خطوط اسلامی است که منسوب به شهر کوفه است و گفته می‌شود که در آن جا شکل گرفته و توسعه یافته‌است. پس از سدهٔ سوم هجری با فراگیر شدن خط نسخ و دیگر دبیره‌های نوآوری شده، رفته‌رفته کاربرد خط کوفی کم‌تر شد، تا این که پس از سده پنجم هجری کمابیش کنار گذاشته شد و بیش‌تر کاربرد تزیینی و محدود یافت.
مشخصات

خط کوفی بیشتر متشکل از خطوط مستقیم و زاویه‌دار است و کم‌تر خمیدگی یا دور در آن مشاهده می‌شود، اغلب شیوه‌های نگارش این خط با حرکت‌های عمودی و افقی ممتد و بلندی همراه است. هرچند در نسخه‌های متأخر این خط نقطه‌گذاری و حرکت‌گذاری دیده می‌شود اما در بیشتر متونی که به این خط در سده‌های نخست اسلامی نوشته شده نقطه‌هایی برای نشان دادن واکه‌های کوتاه و نقطه‌هایی برای تفکیک حروف مشابه نیست.
تاریخچه

هرچند کهن‌ترین نمونه‌های باقی‌مانده از قرآن با خط حجازی نگاشته شده‌اند، اما می‌توان کمابیش گفت هم‌زمان با ظهور اسلام، خط کوفی هم شکل گرفت و قرآن با خط کوفی نوشته شد و بعدها با سوادآموزی یاران و شاگردان محمد بن عبدالله این خط بسط یافت.
در نخستین سده‌های اسلامی در پی نیاز به داشتن خطی منزه که بتوان آن را بدون غلط خواند خط کوفی مراحل تکامل را به‌سرعت طی کرد. دبیره عربی و به تبع آن خط کوفی که رسمی‌ترین و سازمان‌یافته‌ترین شیوه نگارش این خط بود، اصلاحات و ابداعاتی را در کم‌تر از دو سده از سر گذراند، تا به خطی کامل برای ثبت قرآن و سایر متون تبدیل شود. البته این تغییرات با مخالفت‌هایی نیز روبه‌رو بود و گروهی معتقد بودند که باید قرآن همچنان به همان شکل زمان محمد نوشته شود. اما سرانجام نیاز شدید به خطی بر اساس قاعده و نظم آسان بر نظر محافظه‌کاران پیروز شد.
در آغاز برای صحیح ادا کردن متون نوشته شده و تشخیص حرکات حروف (زیر و زبر)، نقاطی درشت و مدور را به کار گرفتند که اغلب با رنگ قرمز و گاه سبز، در کنار حروف سیاه درج می‌شد. این ابتکار توسط ابوالاَسوَد دُؤَلی (درگذشت: ۶۹ ه‍.ق) انجام پذیرفت. به این شکل که یک نقطه در بالای حرف به‌جای زبر، یک نقطه در زیر حرف به‌جای زیر، یک نقطه جلوی حرف به‌جای پیش و دو نقطه روی یکدیگر به‌جای تنوین به کار می‌رفت.
با این همه هنوز کوفی برای خواندن بی‌غلط، به‌ویژه برای کسانی که عربی زبان مادری آن‌ها نبود کافی به نظر نمی‌رسید. چراکه هنوز هم تفاوت میان حروف مشابه مانند ب، ت، ث، ج، ح، خ، د، ذ، ر، ز، س، ش، ق، ف و مانند آن‌ها خواندن متن را دشوار می‌کرد. این مشکل با ابتکار «نصر بن عاصم» حل شد که بر روی حروف نقطه‌گذاری کرد و برای تمایز این نقطه‌ها از نقطه‌هایی که پیش از آن برای زیر و زبر به‌کار می‌رفت قرار شد که این نقطه‌ها با دوایر کوچک یا خطوط مورب نازک به رنگ سیاه گذارده شوند، افزون بر این ترتیب حروف نیز دستخوش تغییر شد و حروف الفبا بر مبنای ابتثی (ا، ب، ت، ث،…) منظم شد. سپس «خلیل ابن احمد فراهیدی» (۱۰۰–۱۷۰ ه‍.ق) علائمی را شامل فتحه، ضمه، کسره، سکون، تشدید، مد، همزه و تنوین پیشنهاد کرد. هرچند کتابت قرآن به صورت اولیه و بدون اعراب و اعجام یا با نقطه‌های ابوالاسودی تا سدهٔ ششم نیز کم و بیش به چشم می‌خورد، اما این ابتکارات در سرتاسر سرزمین‌های اسلامی به سرعت همه‌گیر شد.
با گذشت زمان و به‌ویژه پس از سده پنجم هجری کاربرد نوشتاری و کتابت کوفی به خطوط نسخ و محقق واگذار گردید و خط ثلث نیز در کتیبه‌نگاری گوی سبقت را از کوفی ربود.
خط کوفی از حالت ساده و بی‌پیرایهٔ اولیه درآمد و با انواع گل و برگ و تصاویر انسان و حیوان عجین شد و به عنوان عاملی تزیینی رخ نمود. خط کوفی در هنرهای صناعی مانند پارچه‌بافی، شیشه‌گری، فلزکاری، سفالگری، و در معماری و هنرهای وابسته به آن مانند آجرکاری، کاشی‌کاری کاربرد خود را حفظ کرد.
کتابخانه مرکزی آستان قدس رضوی در سال ۱۳۹۸ هشت قلم کوفی را از روی قرآنهای شماره ۱، ۲ ،۶، ۱۳، ۱۶، ۱۵۸۶، ۳۳۸۲ و ۳۵ منتشر کرده‌است
این قرآن‌ها که با خط کوفی بر روی پوست آهو نوشته شده‌اند، منسوب به امام اول، امام دوم، امام سوم، امام چهارم، امام ششم، امام هفتم و امام هشتم شیعیان هستند که در سال ۱۳۹۸ به صورت کامل بازآفریده و احیا شده‌اند
انواع خط کوفی

در طول تاریخ بیش از ۳۰ شیوه نگارشی از خط کوفی ابداع شد. با گسترش اسلام و کشورگشایی مسلمانان خط کوفی در جای خط عمومی اسلام به شرق و غرب سرزمین‌های اسلامی راه یافت و با ورود به هر سرزمینی، این خط تحت تأثیر فرهنگ و تمدن آنجا تغییراتی پذیرفت و به خط محلی آن سرزمین یا شهر مشهور شد. افزون بر آن با گسترش خطوطی چون نسخ و محقق کاربرد کوفی برای نگارش متن قرآن کاهش پیدا کرد و بیشتر برای کتیبه‌های تزیینی در سرلوح کتاب‌ها یا بر روی بناهای مختلف به‌کار رفت. آمیختگی این خط با تزیینات گیاهی و اسلیمی به ویژه در دوران سلجوقی و همچنین ترکیب با معماری و شیوه‌های آجرچینی شیوه‌های بسیار متنوعی را به‌وجود آورد. از این رو تنوع در خط کوفی در بین تمام خطوط جهان بی‌نظیر است.
جالب است که دانشمندی چون ابوجیان توحیدی در اوایل سدهٔ یازدهم میلادی/پنجم هجری هنوز از ۱۲ شکل عمدهٔ خط کوفی یاد می‌کند که بسیاری از آن‌ها نام خود را از مکان‌هایی که در آنجا به‌کار رفته گرفته‌اند.
انواع خط کوفی > تقسیم خط کوفی از نظر شیوهٔ نگارش

به‌طور کلی شیوه‌های نگارش خط کوفی را می‌توان به دو شیوه یا شاخه بزرگ مشرقی و مغربی تقسیم کرد:
کوفی مغربی
خط کوفی مغربی خطی است مشتق شده از کوفی قدیم، کهن‌ترین نمونه از این نوع خط مربوط به اواخر سدهٔ سوم هجری است که به شیوهٔ قیروانی نوشته شده‌است. خط قیروانی ظاهری هندسی دارد و به‌ویژه به حالت مستطیل و زاویه‌دار نوشته می‌شود. از میان شاخه‌های خط کوفی مغربی، خط تونسی نزدیک‌ترین آن‌ها به شیوه‌های خط مشرقی این خط است. اختلافی که بین کوفی مشرقی و مغربی وجود دارد در دو عامل خلاصه می‌شود، یکی در طرز نوشتن دو حرف «ف و ق» و عامل دوم در به کار گرفتن ردیف الفبایی.
خط کوفی مغربی را می‌توان بر اساس سرزمینی که در آن رواج داشته به این شیوه‌ها تقسیم کرد:
قیروانی (اندلسی، قرطبی، فاسی) منسوب به قیروان که اکنون در تونس واقع است و سایر شهرهای آن منطقه
تونسی - منسوب به تونس
جزائری - منسوب به الجزائر
سودانی - منسوب به سودان
کوفی شرقی
خط کوفی شرقی یا مشرقی خود به سه دسته قابل تفکیک است:
اصیل عربی (شامل مکی، مدنی، کوفی، بصری، شامی، مصری و دیگر انواع آنها)
ایرانی (که به آن پیرآموز یا قیرآموز هم گفته‌اند)
مختلط (که ترکیبی از شیوه نگارش ایرانی و شیوه‌های عربی است)
انواع خط کوفی > تقسیم خط کوفی شرقی از نظر تزیینات

خط کوفی به‌ویژه آنچه که در شرق سرزمین‌های اسلامی و بیش از همه در ایران و آسیای مرکزی رواج داشته از نظر تزییناتی که یافته بسیار متنوع و متفاوت است. با این وجود آن را می‌توان به سه گروه کلی تقسیم کرد:
۱. ساده:خطی تحریری که بیشتر برای کتابت قرآن به کار می‌رفت.
تزیینی: که شامل گونه‌های مختلفی نظیر گل و برگ دار، گره دار، مشبک، مصور، مزین و … بود.
کوفی بنایی: برای کتیبه نگاری و تزیین بناها بکار گرفته شد و تماماً از سطح تشکیل می‌شد و هیچ دوری نداشت. خط کوفی بنایی به جهت خوانایی به سه سطح آسان، متوسط و مشکل طراحی می‌شود که گونهٔ مشکل آن از دو بخش مثبت و منفی تشکیل می‌شود و هر دو بخش آن قابل خواندن است.
کوفی ساده (محرر)

خط کوفی ساده یا تحریری همان شیوه قدیمی است که در سده‌های اولیه اسلامی به‌ویژه در دوره امویان بیشتر برای کتابت قرآن به‌کار می‌رفته‌است هرچند مواردی از کاربرد تزیینی این خط نیز به‌چشم می‌خورد و نمونه‌هایی از آن را می‌توان بر روی مسکوکات اموی یا در کتیبه مسجد ابن طولون در شهر قاهره متعلق به نیمه دوم سده سوم هجری دید.
کوفی ساده یا محرر را به دو شیوه تقسیم کرده‌اند:
سادهٔ خالص
سادهٔ ایرانی
کوفی تزیینی

خط کوفی تزیینی بر خلاف نوع ساده و تحریری که تابع اصول و قواعد معینی در نگارش حروف می‌باشد، هیچ قاعده مشخصی ندارد و کاربرد تزیینی به‌کلی شکل حروف را دستخوش تغییر می‌کند.
مشکل اساسی کوفی تزیینی در تمامی شعبات فراوانش، خواندن آن است؛ که به سبب افراط در جنبه تزیینی، این خط پیچیده و مشکل‌خوان شده‌است تا جایی که حتی برای قرینه‌سازی و ایجاد فضای مطلوب تزیینی، در شکل حروف تصرف کرده و به نقاشی و رسامی متوسل شده‌اند، گاه حروف در میان انبوهی از شاخ و برگ و گل یا تزیینات هندسی قرار می‌گیرد چنان‌که در نظر اول نوشته به صورت توده‌ای از گل و گیاه جلوه می‌کند. این خط دارای انواع گوناگونی است که برخی از آن‌ها عبارتند از:
مشجر
این شیوه تزییناتی ابتدایی و کم‌کار دارد. در این روش سر یا انتهای حرکات عمودی و برخی حروف مانند «ن» و «و» مانند شاخه‌های درختان، شاخه شاخه شده‌است. قدیمی‌ترین نمونه این خط در مسجد نایین قابل مشاهده است.
مورق (برگ‌دار)
در این شیوه فضای خالی بین حروف و کلمات با شاخه‌ها و برگ‌ها پر می‌شود. معروف‌ترین شکل این نوع خط کوفی تزیینی با گل و بوته‌های برگ‌دار تزیین یافته‌اند. شاید زیباترین نمونه کوفی تزیینی مورق کتیبه‌های مسجد سلطان حسن در قاهره باشد.
مزهر (گل‌دار)
در این خط حروف و کلمات با گل و برگ شبیه به تذهیب زینت داده می‌شود در حقیقت در همان نیمه دوم قرن سوم هجری، کوفی با نقوش اسلیمی مخطوط شد و با خطوط اولیه تفاوت پیدا کرد این تحول در قرن پنجم هجری به حد نهایی خود رسید.
مظفر (ناخنی)
در این شیوه علاوه بر تزیین فواصل بین حروف و کلمات با گل و شاخ و برگ گیاهان، خود کلمات و حروف نیز تزیین می‌شوند.
معشق (درهم پیچیده یا گره‌دار)
در این شیوه افزون بر گل و برگ در لابه‌لای خطوط حروف عمودی بسیار بلند کشیده می‌شوند و بر دربالا با هم گره خورده ترکیبی شبیه به نقوش هندسی اسلامی پدیدمی‌آورند. به این شیوه متعقد یا گره‌دار نیز می‌گویند.
موشح (مصور)
در این شیوه جنبه تزیینی به‌طور کامل بر خط غلبه دارد و شکل هندسی حروف و تزیینات نقاشی شده درهم آمیخته شده و هم در خط و هم در فاصله بین نوشته‌ها و به اصطلاح زمینهٔ حروف، تزیینات یا گره‌های متنوع و پُرکاری به چشم می‌خورد. انبوه تزیینات آمیخته با خط موجب دیرخوانی و سخت‌خوانی خط کوفی موشح می‌گردد. نمونهٔ کامل خط کوفی موشح در داخل آرامگاه پیر علمدار در دامغان مربوط به اوایل سده پنجم هجری می‌توان دید.
کوفی بنّایی (معقلی)
مقالهٔ اصلی: خط بنایی
خط بنّایی یا مَعْقِلی نوعی خط کوفی زاویه‌دار به‌شمار می‌رود که براساس خانه‌های شطرنجی طراحی می‌شود و از ترسیم اشکال هندسی مانند مربع، لوزی، مستطیل و خطوط موازی و متقاطع حاصل می‌شود. این خط دارای زوایای قائمه‌است که به‌طور کلی یک طرح کامل هندسی را ایجاد می‌کند. به نظر می‌رسد این خط در پی تکامل شیوه‌های آجرچینی و در پی تکامل آجرکاری و کاشی‌کاری پدید آمده‌است. انواع خط کوفی مَعْقِلی در کتیبه بناها در دوران‌های مختلف به ویژه در دوره‌های سلجوقی، تیموری و صفوی به کار برده شده و نمونه‌های بسیار از این دست در بناهای شهرهای مختلف وجود دارد یکی از بهترین نمونه‌های آن در مسجد گوهرشاد مشهد به چشم می‌خورد. کوفی بنایی یا مَعْقِلی که خود به سه نوع آسان، متوسط و مشکل تقسیم می‌شود و دارای نام‌های منجر، مربعی یا مستطیلی متداخل است.
نگارخانه

دست‌نوشته‌ای از آیات ۱۰ و ۱۱ سورهٔ «فتح» به خط کوفی.
دست‌نوشته‌ای از آیات ۸۵ تا ۸۸ سورهٔ «انعام» به خط کوفی.
قرآن به خط کوفی که زرنویسی شده‌است.
پرچم عراق (۲۰۰۸)
خط کوفی بر روی پرچم ایران (۱۹۸۰)
نگاره بالا آیه‌هایی از سوره فتح که در دوران عباسیان به خط کوفی خوشنویسی شده‌است. این اثر مربوط به قرون هشتم و نهم میلادی است.
خط کوفی اولیه مربوط به سدهٔ اول یا دوم هجری/هفتم یا هشتم میلادی
قرآن آبی، بخشی از سوره فاطر، کوفی ساده بر روی پوست، سدهٔ ۱۰ یا ۱۱ م
برگی از قرآن متعلق به سده ۴ هجری قمری
این آیات بر روی پوست به خط کوفی نوشته شده‌اند. نقاط حروف به رنگ‌های آبی، نارنجی، سبز و قرمز هستند.
خط کوفی معقلی گنجانده شده در دو مربع به خط احمد شمس‌الدین قره‌حصاری
قرآن رضوی بازآفرینی قرآن شماره ۱۵۸۶ کتابخانه آستان قدس رضوی منسوب به علی بن موسی الرضا
کوفی مغربی؛ برگی از قرآن؛ بخشی از سورهٔ مائده؛ مربوط به سدهٔ ۱۱ م.
برگی از قرآن؛ کوفی به شیوهٔ ایرانی؛ علائم نقطه‌گذاری و زیر و زبر به شیوه ابوالاسود و خلیل فراهیدی قابل رویت است.
کتیبه‌ای به خط کوفی ساده بر مسجد ابن طولون در شهر قاهره؛ ۲۶۵ ه‍.ق / ۸۷۹ م
کوفی تزیینی مورق یا برگ‌دار؛ عبارت بسم الله الرحمن رحیم در آغاز یک کتیبه؛ مسجد سلطان حسن در قاهره
کوفی تزیینی معشق یا گره‌دار در منار جام در افغانستان
خط کوفی بنّایی یا مَعْقِلی، ترسیم از روی کتیبه‌ای در اصفهان، سورۀ اخلاص، (شروع از گوشهٔ چپ به سمت بالا) بسم الله الرحمن الرحیم، قل هو الله احد، الله الصمد، لم یلد ولم یولد، ولم یکن له کفوا احد.