پوآرو (مجموعه تلویزیونی)
تولید

کلایو اکستن با همکاری برایان ایستمن اقتباسی برای قسمت اول و آزمایشی سریال نگاشتند و سپس با کمک هم، هشت قسمت اول سریال را نوشته و تهیه کردند. این دو پس از سال ۲۰۰۱، گروه سازندهٔ سریال را ترک کردند و به تهیهٔ سریال تلویزیونی «رزماری و تایم» پرداختند. میشل باک و دیمین تیمر که شرکت تولید ماموت اسکرین را پایه‌گذاری کرده بودند، جای آنها را گرفته و به تولید دوبارهٔ سریال پوآرو ادامه دادند. قسمت‌هایی که از سال ۲۰۰۳ پخش شد، دچار تغییرات اساسی ساختاری در شیوهٔ بیان و نمایش سریال شدند.
شوخ‌طبعی و طنزی که در قسمت‌های قبلی وجود داشت، اندک‌اندک کم‌رنگ شد و سریال، حالت یک درام جدی را به خود گرفت و مؤلفه‌های بحث‌برانگیز و پُرحرارتی در آن به‌کار رفت که در داستان‌های آگاتا کریستی وجود نداشت. درون‌مایه‌های همچون سوءمصرف مواد مخدر، سکس، سقط جنین و همجنس‌گرایی و تمایل به تصویرسازی سرشتی از این جمله بودند که به کرات مورد استفاده واقع شد. تغییراتی نیز در فیلم‌نامه داده شد تا شخصیت‌های زن را، دلسوزتر یا قهرمانانه‌تر نشان دهد که این موضوع، در تضاد با بی‌طرفی جنسیتی آگاتا کریستی در رمان‌هایش بود.
سبک بصری قسمت‌های بعدی نیز به همین ترتیب متفاوت بود و به‌ویژه، رنگ و مایهٔ تیره‌تری داشت. مکان‌ها و دکورهای بی‌پیرایه و ساده یا آرت دکو، که در قسمت‌های اولیهٔ سریال به‌طور گسترده‌ای مورد استفاده قرار گرفته بود، در قسمت‌های جدیدتر کنار گذاشته شد و صحنه‌آرایی مجلل و پر زرق و برق به کار رفت. (تجسم و خلاصهٔ آن، خانه بزرگتر و مجلل‌تر پوآرو بود).
لوگوی سریال دوباره طراحی شد (سکانس کامل آغازین از فصل ۶ در سال ۱۹۹۶ دیگر مورد استفاده واقع نشده بود)، و موسیقی اصلی و اولیهٔ سریال، اگرچه همچنان مورد استفاده بود، اما معمولاً در پس‌زمینه صحنه‌ها و با تنظیمی محزون و غم‌بار اجرا شد؛ چرا که قرار بود اقتباس‌های داستانی، به همان اندازه حزن‌انگیز، تیره و روان‌شناختی باشد. با این حال، در سکانس‌های پایانی مربوط به قسمت‌های جشن هالووین، ساعت‌ها و حماقت مرد مرده از تنظیمی شاد و سرزنده از سازهای زهی استفاده شد. در روایت‌های فلش‌بک در قسمت‌های آخر، به میزان فراوانی از لنزهای چشم‌ماهی، رنگ‌های درهم‌ریخته و جلوه‌های بصری مختلف استفاده شد.
در فصل‌های ۹ تا ۱۲، هیو فریزر، فیلیپ جکسون و پولین مورن حضور نداشتند. اینها در تمامی قسمت‌های دیگر (به‌جز فصل ۴ که پولین مورن را نداشت) نقش‌آفرینی کرده بودند. در فصل ۱۰ (سال ۲۰۰۶) زوئی وانامیکر در نقش یک رمان‌نویس جنایی خیره‌سر و غیرعادی، آریادنی اولیور و همچنین دیوید یلاند در نقش «جُرج»، پیش‌خدمت معتمد پوآرو، معرفی شدند. شخصیت جرج در رمان‌های اولیهٔ آگاتا کریستی وجود داشت، اما در اقتباس‌های ساخته شده در این سریال، تعمداً کنار گذاشته شده بود تا شخصیت «خانم لِمون» معرفی و برجسته شود. معرفی شخصیت‌هایی که وانامیکر و یلاند بازی می‌کردند و نبودن شخصیت‌های اصلی دیگر، همسو با داستان‌های اقتباسی در فیلم‌نامه بود. هیو فریزر و دیوید یلاند در دو قسمت پایانی سریال دوباره ظاهر شدند (چهار قدرت بزرگ و پرده) و فیلیپ جکسون و پولین مورن تنها در اقتباس چهار قدرت بزرگ حضور یافتند. زوئی وانامیکر نیز در اقتباس فیل‌ها به یاد می‌آورند و حماقت مرد مرده نقش‌آفرینی نمود.
کلایو اکستن ۷ رمان و ۱۴ داستان کوتاه را برای سریال اقتباس نمود، از جمله قتل به ترتیب الفبا و قتل راجر آکروید که با نقدهای ناهمسان و متضادی از سوی منتقدان مواجه شد. آنتونی هوروویتس یکی دیگر از نویسندگان پُرکار و خلاق این مجموعه بود و ۳ رمان و ۹ داستان کوتاه آگاتا کریستی را برای سریال اقتباس نمود. نیک دی‌یر نیز ۶ رمان را اقتباس کرد. کمدین و رمان‌نویس بریتانیایی مارک گیتیس نویسندگی سه قسمت را به عهده داشت و همچون پیتر فلانری و کوین الیوت، به‌عنوان بازیگر میهمان در برخی قسمت‌ها نقش‌آفرینی نمود. ایان هالارد که یکی از نویسندگان اقتباس چهار قدرت بزرگ در کنار مارک گیتیس بود، در آن بازی نمود و البته در جشن هالووین نیز هنرنمایی نمود که مارک گیتیس  به‌تنهایی آن را نوشته بود.
عمارتِ فلورین کورت در چارترهاوس اسکوئر لندن به عنوان محل زندگی و دفتر کار خیالی هرکول پوآرو به نام «وایت‌هِـوِن مَـنشِـنز» به‌کار رفت. آخرین قسمتی که قرار بود فیلم‌برداری شود، حماقت مرد مرده بود که در ژوئن ۲۰۱۳ در عمارت گرین‌وی (خانهٔ واقعی آگاتا کریستی) صورت گرفت و در ۳۰ اکتبر ۲۰۱۳ پخش شد. در این سریال، برای بسیاری از مکان‌ها و ساختمان‌هایی که در قسمت‌های مختلف آن نمایش داده شدند، از نام‌های غیر واقعی استفاده شد.