سرزمین‌های فلسطینی

برای دیگر کاربردها، فلسطین (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| سرزمین‌های فلسطین  | سرزمین‌های فلسطین  |
| --- | --- |
نقشهٔ اسرائیل و مناطق اشغالی: نقشهٔ اسرائیل و مناطق اشغالی
نام(های) اهلیت: مردم فلسطینی و شهرک یهودی‌نشین
بنیان‌گذاری: بنیان‌گذاری
: 
• جنگ شش‌روزه : ۱۹۶۷
 :  
مساحت: مساحت
• کل: ۶٬۲۲۰ کیلومتر مربع (۲٬۴۰۰ مایل مربع) کرانه باختری رود اردن: ۵٬۸۶۰ km۲, (water=دریای مرده: ۲۲۰ km۲), نوار غزه: ۳۶۰ km۲
• آبها (٪): ۳٫۵
جمعیت: جمعیت
• برآورد سال ۲۰۱۲: ۴٬۲۹۳٬۳۱۳
• سرشماری ۲۰۰۷: ۳٬۷۱۹٬۱۸۹
• تراکم: ۶۵۴ بر کیلومتر مربع (۱٬۶۹۳٫۹ بر مایل مربع)
شاخص توسعه انسانی (۲۰۱۰): ۰٫۶۴۵ 97th
واحد پول: دینار اردنa پوند مصرb شکل جدید اسرائیلc (JOD, EGP, ILS)
منطقه زمانی: یوتی‌سی+۲
• تابستان (ساعت تابستانی): یوتی‌سی+۳
پیش‌شماره تلفنی: +۹۷۰d
کد ایزو ۳۱۶۶: PS
دامنه سطح‌بالا: .ps, فهرست دامنه‌های سطح‌بالا
 Notes a b c d a Used in کرانه باختری رود اردن from 1950–present b Used in نوار غزه from 1951–present c Used from 1985–present d +۹۷۲ is also used :  Notes a b c d a Used in کرانه باختری رود اردن from 1950–present b Used in نوار غزه from 1951–present c Used from 1985–present d +۹۷۲ is also used 
کشورهایی که فلسطین را به رسمیت شناخته‌اند.
سرزمین‌های فلسطینی‌ دو منطقه‌ فلسطینی با نام‌های کرانه باختری و نوار غزه هستند که از زمان جنگ شش‌روزه ۱۹۶۷، به دست اسرائیل اشغال شده‌اند.
دیوان بین‌المللی دادگستری از کرانه باختری، شامل بیت‌المقدس شرقی، به عنوان «سرزمین اشغال شده فلسطینی» یاد کرده، و این لفظ به عنوان تعریف قانونی از سوی این دیوان در نظر مشورتی خود در ژوئیه ۲۰۰۴ به کار رفت. این دیوان در نظر مشورتی ژوئیه ۲۰۲۴ خود با عنوان «عواقب قانونی پدید آمده از سیاست‌ها و اقدامات اسرائیل در سرزمین اشغالی فلسطین، از جمله اورشلیم شرقی» نوشت «حوزه سرزمینی-سرزمین‌های فلسطینی اشغال شده از سال ۱۹۶۷ شامل کرانه باختری، اورشلیم شرقی و نوار غزه- 'سرزمین فلطینی اشغال شده'، از نقطه‌نظر قانونی، یک واحد سرزمینی را تشکیل می‌دهند.» لفظ سرزمین اشغال شده فلسطینی بین اکتبر ۱۹۹۹ و دسامبر ۲۰۱۲ از سوی سازمان ملل متحد و دیگر سازمان‌های بین المللی در اشاره به مناطق تحت کنترل تشکیلات خودگردان فلسطین به کار رفت، اما از سال ۲۰۱۲ که فلسطین به عنوان یکی از دولت‌های ناظر غیر عضو سازمان ملل پذیرفته شد، این سازمان منحصراً از نام دولت فلسطین استفاده کرد. اتحادیه اروپا نیز از لفظ «سرزمین اشغال شده فلسطینی» استفاده می‌کند. حکومت اسرائیل و حامیان آن در عوض از برچسب «سرزمین‌های مورد مناقشه» استفاده می‌کنند. نوار غزه و کرانه باختری از زمان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل تا جنگ شش روزه ۱۹۶۷ به ترتیب در اشغال مصر و اردن بودند. اسرائیل کرانه باختری و نوار غزه را در سال ۱۹۶۷ اشغال کرد و از آن زمان کنترل آنها را در دست دارد. در سال ۱۹۸۰، اسرائیل رسماً بیت المقدس شرقی را جذب خود کرد و کل این شهر را به عنوان پایتخت خود اعلام کرد. با این که این گنجاندن هیچگاه به حد الحاق قانونی نرسید، به طور بین المللی محکوم شد و از سوی شورای امنیت سازمان ملل متحد باطل و بی‌اعتبار اعلام شد. تشکیلات خودگردان فلسطین، سازمان ملل متحد، نهادهای بین‌المللی قانونی و بشردوستانه و جامعه بین‌المللی بیت‌المقدس شرقی را به عنوان بخشی از کرانه باختری، و بر این اساس بخشی از سرزمین‌های فلسطینی محسوب می‌کنند. تشکیلات خودگردان فلسطین هرگز بر این ناحیه اعمال اقتدار نکرده، گرچه این شهر بیت الشرق و ساختمان‌های متعدد دیگر آن را به عنوان ابراز منافع اقتدار آن در خود جای داده است. اقتدار اسرائیل بر بیت‌المقدس شرقی از سوی جامعه بین‌المللی به رسمیت شناخته نشده، بر این اساس که الحاق یکجانبه این سرزمین در جریان جنگ منافی کنوانسیون چهارم ژنو است. هزینه این اشغال برای اسرائیل در طول چهار دهه (۱۹۶۷–۲۰۰۷) بالغ بر $۵۰ میلیارد تخمین زده شده است. بانک جهانی در سال ۲۰۱۳ تخمین زد هزینه سالانه اشغالگری اسرائیل برای اقتصاد فلسطین $۳٫۴ میلیارد است. در ۱۹۸۸, با قصد سازمان آزادی‌بخش فلسطین (PLO) برای اعلان یک دولت فلسطین شامل بیت‌المقدس شرقی، اردن همه ادعاهای ارضی خود نسبت به کرانه باختری را پس گرفت. در ۱۹۹۳, در پی پیمان‌های اسلو، بخشهایی (مناطق آ و ب) از سرزمین‌های فلسطینی تحت حوزه تشکیلات خودگردان فلسطین قرار گرفتند. اسرائیل همچنان کنترل نظامی کامل و کنترل غیرنظامی ۶۱٪ از کرانه باختری را در اختیار دارد (منطقه ج (کرانه باختری)). پیمان‌های اسلو دسترسی به دریا برای غزه در فاصله ۲۰ مایل دریایی از ساحل را قرار داد. در زمینه درگیری اسرائیل و غزه، تعهد ۲۰۰۲ برلین این را به ۱۲ مایل (۱۹ کیلومتر) کاهش داد. در اکتبر ۲۰۰۶, اسرائیل یک محدودیت ۶ مایلی برقرار کرد، و در پایان جنگ ۲۰۰۸–۲۰۰۹ غزه دسترسی را به ۳ مایل دریایی محدود که فراتر از آن یک منطقه ورود ممنوع وجود دارد. در نتیجه، در سال ۲۰۱۲ بیش از ۳٬۰۰۰ ماهیگیر فلسطینی از دسترسی به ۸۵٪ از نواحی دریایی که در سال ۱۹۹۵ اعطا شده بود محروم شدند. استفاده فلسطینیان از اکثریت دریای مرده ممنوع است، و فلسطینیان از امکان دسترسی به خط ساحلی آن محرومند. اسرائیل در سال ۲۰۰۵ از نوار غزه خارج شد. در سال ۲۰۰۷ افتادن کنترل غزه به دست حماس سرزمین‌های فلسطینی را از نظر سیاسی درگیری فتح و حماس جدا کرد. سازمان فتح عباس تا حد زیادی بر کرانه باختری حکمرانی می‌کرد و به‌طور بین‌المللی به عنوان حکومت (ملی) فلسطین به رسمیت شناخته شد. در سال ۲۰۰۹, سازمان ملل کرانه باختری و نوار غزه را همچنان در اشغال اسرائیل محسوب می‌کرد.
در نوامبر ۲۰۰۲، قطعنامه 67/19 مجمع عمومی سازمان ملل متحد بار دیگر «حق مردم فلسطین برای تعیین سرنوشت شان و استقلال شان در کشور فلسطین در سرزمین‌های فلسطینی اشغال شده از سال ۱۹۶۷» را مورد تأیید قرار داد و تصمیم گرفت «به فلسطین جایگاه دولت ناظر غیر عضو در سازمان ملل متحد» اعطا کند. یک ماه بعد، یک یادداشت قانونی سازمان ملل ترجیح فلسطین به نام دولت فلسطین با رهبری کنونی محمود عباس را به رسمیت شناخت.
ذکر شد که هیچ مانع قانونی برای استفاده از عنوان فلسطین در اشاره به ناحیه جغرافیایی سرزمین‌های فلسطینی وجود ندارد. همچنین توضیح داده شد که مانعی برای تداوم استفاده از لفظ «سرزمین‌های اشغال شده فلسطینی شامل بیت‌المقدس شرقی» یا دیگر لفظ‌هایی که ممکن است توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد به کار روند وجود ندارد. سازمان بین‌المللی استانداردسازی در سال ۲۰۱۳ این تغییر نام را انجام داد. شورای امنیت سازمان ملل همچنان با فلسطین به عنوان یک نهاد غیر حاکم رفتار می‌کند، که از پیوستن فلسطین به عنوان عضو کامل سازمان ملل جلوگیری می‌کند. کابینه اسرائیل بر این موضع بوده‌اند که این ناحیه درگیر اختلاف سرزمینی است.[منبع بهتری نیاز است] حدود این سرزمین‌ها، با این که تابع مذاکرات آینده است، به کرات از سوی تشکیلات خودگردان به عنوان خط سبز مورد تأیید قرار گرفته است. از زمان بیانیه استقلال فلسطین در سال ۱۹۸۸, کشورهای مختلفی دولت فلسطین را به رسمیت شناخته‌اند. این کشور از سوی اسرائیل و بیشتر جهان غرب، از جمله ایالات متحده آمریکا به رسمیت شناخته نشده است.
در سال ۲۰۱۴, فتح و حماس توافق کردند انتخابات برگزار کنند و یک دولت اتحاد توافقی تشکیل دهند.. این حکومت پس از نبرد ۲۰۱۴ اسرائیل و غزه دوام آورد، اما پس از این که رئیس محمود عباس گفت نمی‌تواند در نوار غزه فعالیت کند که ژوئن ۲۰۱۵ منحل شد.