stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
میرزا ابوالفضل گلپایگانی
اوایل زندگی

میرزا ابوالفضل در ماه ژوئن یا ژوئیه ۱۸۴۴ در روستایی نزدیک  ایران به دنیا آمد. خانواده او از علمای مذهبی برجسته روستا بودند. پدرش، میرزا محمدرضا شریعتمدار، پیشوای دینی و مادرش شرف النساء با امام جماعت شهر خویشاوندی داشت. ابوالفضل تحصیلات مقدماتی خود را درگذراند و سپس برای ادامه تحصیل به اراک، کربلا و نجف رفت. در سال ۱۸۶۸ برای تحصیل علوم اسلامی در یکی از مدارس دینی شهر اصفهان عازم آنجا شد. یکی از امامان جماعت، سید محمد سلطان العلماء، که از دوستان پدرش بود، اتاقی به او داد. ابوالفضل به مدت سه سال در آنجا ماند و در چندین شاخه علوم اسلامی متبحر شد. پدر ابوالفضل در زمستان ۱۸۷۱ درگذشت و پس از مرگ او، برادران ابوالفضل علیه او دسیسه چیدند و تمام ارث پدرشان را گرفتند.
در اکتبر ۱۸۷۳، میرزا ابوالفضل برای تدریس کلام یا کلام نظری در مدرسه حکیم هاشم، یکی از دانشکده‌های دینی شهر، به تهران دعوت شد. در طول مدت اقامتش در آنجا با شرکت در جلسات درس میرزا ابوالحسن جلوه، یکی از شخصیت‌های برجسته در این زمینه، به فراگیری فلسفه، فلسفه عرفانی و عرفان ادامه داد. او همچنین با دو تن از علمای بودایی که آن‌زمان در تهران بودند، دربارهٔ تاریخ دین گفتگو می‌کرد و در کلاس‌های علمی مدرسه نخبگان دارالفنون که توسط امیرکبیر، وزیر اعظم ناصرالدین شاه تأسیس شده بود، شرکت می‌کرد. میرزا ابوالفضل پس از مدت کوتاهی به ریاست مدرسه حکیم هاشم انتخاب شد.
گرویدن به دیانت بهائی و دستگیری

اولین برخورد میرزا ابوالفضل با بهائیان در اوایل سال ۱۸۷۶ در زمان اقامت وی در تهران بود. ابوالفضل روزی با پارچه‌فروشی بی‌سواد به نام آقا عبدالکریم ملاقات کرد که در مورد مسائل سخت دینی با او گفتگو می‌کرد. با گذشت زمان، ابوالفضل به تیزبینی و ویژگی‌های اخلاقی عبدالکریم پی برد، اما زمانی که سرانجام فهمید عبدالکریم بهائی است و نکاتی که بیان می‌کند، عمدتاً از کتب مقدس بهائی نشأت می‌گیرد مکدر شد. اما ابوالفضل در مورد دیانت بهائی کنجکاو شد و خواستار ملاقات با سایر بهائیان شد. داستانی نیز از مواجهه نعل‌بندی بیسواد که بهائی بود با میرزا ابوالفضل وجود که بر کنجکاوی وی افزود.
در چند ماه بعد، ابوالفضل با برخی از بهائیان برجسته از جمله نبیل اکبر، میرزا اسماعیل ذبیح و آقا میرزا حیدرعلی اردستانی ملاقات کرد. زمانی که در خانه میرزا اسماعیل ذبیح بود، دو اثر از بهاءالله خواند، لوح الرئیس و لوح فؤاد پاشا که حاوی پیشگویی‌هایی دربارهٔ سقوط سلطان عبدالعزیز و وزیرش عالی پاشا و از دست دادن آدریانوپل از دست سلطان بود. او اظهار داشت که اگر وقایعی که در آن آثار آمده رخ دهد، به بهاءالله ایمان خواهد آورد.
چند ماه بعد، زمانی که دقیقاً وقایع پیش‌بینی شده در آن آثار رخ داد، میرزا ابوالفضل دیانت بهائی را پذیرفت و در ۲۰ سپتامبر ۱۸۶۷ بهائی شد. ابوالفضل به محض بهائی شدن، شروع به آموزش دین جدید به دیگران کرد و با انتشار اخباری مبنی بر گرویدن به دین جدید، از مدرسه علمیه برکنار شد. او موقعیت جدیدی به عنوان معلم در مدرسه ای برای کودکان زرتشتی یافت که توسط مانکچی صاحب، پارسی هندی تأسیس شده بود. در دوران تحصیل وی در مدرسه، تعدادی از زرتشتیان از جمله استاد جوانمرد و ملابهرام اختر خاوری به آئین بهائی گرویدند. او در ده سال بعدی که در تهران گذراند به ترویج دیانت بهائی ادامه داد و به میرزا حسین همدانی کمک کرد تا شرحی از تاریخ ادیان بابی و بهائی را در اثری به اسم «تاریخ جدید» به رشته تحریر درآورد. این اثر به سفارش مانکچی صاحب نگاشته شد. میرزا ابوالفضل در تهران سه بار به زندان افتاد. او اولین بار در دسامبر ۱۸۷۶ به زندان افتاد، زمانی که معلوم شد که به دیانت بهائی گرویده‌است. او پس از پنج ماه آزاد شد. وی سپس در سالهای ۱۸۸۲–۱۸۸۳ به مدت ۱۹ ماه همراه با ۵۰ نفر دیگر از بهائیان در تهران زندانی شد، زمانی که کامران میرزا، حاکم تهران، به تحریک سید صادق سنگلجی، یکی از رهبران مذهبی شهر، دستور دستگیری آنها را صادر کرد. سپس در اکتبر ۱۸۸۵ بار دیگر به دستور کامران میرزا شش ماه دیگر زندانی شد.
سفرها

پس از آزادی از زندان در سال ۱۸۸۳، سفرهای گسترده‌ای را در سرتاسر ایران آغاز کرد، به‌ویژه پس از دریافت نامه‌هایی از بهاءالله در سال ۱۸۸۶ که از او خواسته شده بود برای ترویج آیین بهائی سفر کند. اساساً از طریق نوشته‌های او بود که دیانت بهائی به یهودیان ایران عرضه شد که منجر شد تعداد زیادی از آنها به بهاءالله ایمان بیاورند. در سفرهای خود به ایران از کاشان، اصفهان، یزد و تبریز دیدن کرد. در سال ۱۸۸۸ و سه سال پس از آن به عشق آباد، سمرقند و بخارا سفر کرد. حاجی محمدرضا اصفهانی، یکی از بهائیان سرشناس، در دوران حضور در عشق آباد، ترور شد. ابوالفضل در محاکمه قاتلان سخنگوی بهائیان بود و در تفهیم استقلال آئین بهائی از اسلام به دولت روسیه کمک کرد. در سمرقند، تلاش‌های او باعث شد تا دکتر عطاءالله خان به آئین بهائی بگرود، وی اولین بهائی افغان بود.
ابوالفضل در سال ۱۸۹۴ ده ماه را نزد عبدالبهاء در عکا گذراند سپس به قاهره رفت و چندین سال در آنجا اقامت گزید. تلاش‌های او در مصر باعث شد حدود ۳۰ نفر از دانشجویان دانشگاه الازهر که مهم‌ترین دینی در جهان اسلام سنی است به آئین بهائی بگروند. ابوالفضل با نویسندگان و ناشران مجلات نیز دوست شد و مقالات زیادی در مطبوعات مصر نوشت. در سال ۱۸۹۶، زمانی که ناصرالدین شاه در ایران ترور شد، زعیم الدوله، دشمن بهائیان، از شایعه ترور به دست بهائیان استفاده کرد تا بهائیان مصر را قتل‌عام کند. هنگامی که ابوالفضل به دفاع از بهائیان برخاست و اظهار داشت که خود او بهائی است، بهائی بودن وی علنی شد. بعد از آنکه دو کتاب او فرائد و الدرر البهیة در سالهای ۱۸۹۷–۱۹۰۰ منتشر شد، دانشگاه الازهر حکم به کفر ابوالفضل داد.
بین سالهای ۱۹۰۰ و ۱۹۰۴ او به درخواست عبدالبهاء به پاریس و ایالات متحده سفر کرد، جایی که گفتگوها و نوشته‌های او به جوامع نوپای بهائی امکان داد تا اعتماد به نفس و درک روشنی از دین بهائی پیدا کنند. در طول سفر، لورا کلیفورد بارنی، یک بهائی آمریکایی، او را همراهی می‌کرد. در پاریس سخنرانی‌های او توسط آنتون حداد ترجمه شد و بیش از ۳۰ نفر بهائی شدند. سپس در پاییز ۱۹۰۱ به ایالات متحده و به ویژه به شیکاگو، جایی که بزرگ‌ترین جامعه بهائی بود، سفر کرد و تعداد زیادی سخنرانی کرد. سپس در دسامبر ۱۹۰۱، ابوالفضل به واشینگتن دی سی سفر کرد و با بهائیان و عموم مردم گفتگو کرد. او همچنین در این مدت به‌طور مداوم بر روی یک کتاب مقدماتی دربارهٔ دیانت بهائی کار کرد.
ابوالفضل سپس به مدرسه بهائی گرین ایکر در الیوتِ مین سفر کرد و در ژوئیه و اوت ۱۹۰۳ در آنجا ماند و برای حضار بهائی سخنرانی کرد. در سال ۱۹۰۴، عبدالبهاء از ابوالفضل خواست که به خاورمیانه بازگردد، و بهائیان در ۲۹ نوامبر ۱۹۰۴ اجتماع بزرگ خداحافظی را برای او در شهر نیویورک برگزار کردند
سالهای بعد

میرزا ابوالفضل بیشتر سالهای آخر عمر خود را تا زمان مرگش در ۲۱ ژانویه ۱۹۱۴ در قاهره گذراند. در سالهای پایانی زندگی، از بیروت و حیفا دیدن کرد. هنگامی که عبدالبهاء در اوت ۱۹۱۰ از مصر دیدن کرد، ابوالفضل در مصر بود و در اواسط سال ۱۹۱۱ در نزدیکی عبدالبهاء در اسکندریه اقامت گزید. در اواخر سال ۱۹۱۲، ابوالفضل بیمار شد و آقا محمدتقی اصفهانی توانست ابوالفضل را به خانه خود در قاهره منتقل کند و تا زمان مرگش در ۲۱ ژانویه ۱۹۱۴ در آنجا ماند
به گفته موژان مؤمن نوشته‌های ابوالفضل درکی دقیق از جریان‌های فکری مدرن را نشان می‌دهد که در مردی که فقط به زبان‌های شرقی آشنایی داشت، قابل توجه است. وی توانست تعالیم بهائی را در طیف وسیعی از مسائل مختلف به کار گیرد.
به عنوان یک نویسنده

میرزا ابوالفضل در مورد طیف وسیعی از موضوعات بهائی، از جمله مطالب فراوانی در مورد دلایل رسالت بهاءالله نوشت. او پیوسته مورد ستایش شخصیت‌های مرکزی دیانت بهائی و شوقی افندی قرار گرفت. مقالات و نامه‌های او طیف گسترده‌ای را از ارائه دیانت بهائی برای کسانی که دارای پیشینه مسیحی و یهودی هستند، شامل می‌شود. پس از وفات وی، اوراق او، از جمله چندین اثر ناتمام، به عشق آباد، محل زندگی برادرزاده اش برده شد. با این حال، بسیاری از این اسناد در طول انقلاب روسیه گم شدند.
آثار

فراید (جواهرات بی‌همتا): کتابی که در سال ۱۸۹۸ در پاسخ به حمله به کتاب ایقان نوشته شد و در قاهره منتشر شد. این اثر عموماً به عنوان بزرگ‌ترین اثر فارسی میرزا ابوالفضل شناخته می‌شود.
الدرر البهیة (مرواریدهای درخشان): این مجموعه در سال ۱۹۰۰ منتشر شد و مجموعه ای از مقالات در مورد تاریخ دیانت بهائی است. از آنجایی که به زبان عربی نوشته شده بود، مسئول شناخته شدن بهائیان در مصر بود. این اثر توسط بعدها ترجمه شد.
برهان لامع: این مقاله که به همراه ترجمه انگلیسی در سال ۱۹۱۲ در شیکاگو منتشر شد، به سؤالات یک روحانی مسیحی پاسخ می‌دهد.
شرح آیات: این اثر که در سال ۱۸۸۸ نوشته شده‌است، تاریخ پیشگویی‌های ظهور موعود در متون مقدس اسلام، مسیحیت، یهودیت و زرتشتی را مورد بحث قرار می‌دهد.
رساله ایوبیه: در سال ۱۸۸۷ در مورد پیشگویی‌های مربوط به موعود در تورات نوشته شده‌است.
فصل الخطاب: کتاب بزرگی که در سال ۱۸۹۲ در سمرقند نوشته شده‌است. در میان موضوعات خود، روایات شیعه در مورد آزار و اذیت موعود را مورد بحث قرار می‌دهد. این کتاب در پاسخ به حمله یک روحانی شیعه در ادربایجان نوشته شده‌است. هیچ نسخه شناخته شده‌ای از اثر وجود ندارد.
رسالیه اسکندرانیه: این مقاله که همراه با الدرر البهیة منتشر شده‌است، دلایلی برای نبوت محمد از کتاب مقدس مسیحی و یهودی ارائه می‌دهد.
کتاب ابرار: در حالی که در حال حاضر هیچ نسخه خطی از این کتاب موجود نیست، در سایر آثار ابوالفضل به آن اشاره شده و به نظر می‌رسد که به عهد و میثاق در آئین بهائی پرداخته‌است.
الحجج البهائیه: کتابی است که در زمان اقامت در ایالات متحده نوشته شده و به توضیح و دفاع از دیانت بهائی از دیدگاه مسیحیت می‌پردازد.
مجموعه رسائل حضرت ابوالفضل: در سال ۱۹۲۰ در قاهره منتشر شد و شامل ۱۶ نامه و رساله است.
رسائل و رقائم: در سال ۱۹۷۷ در تهران به زبان فارسی منتشر شد و شامل ۲۳ رساله و ۵۹ نامه است.
رساله ای در مورد نسب بهاءالله که به آخرین پادشاه ساسانی یزدگرد سوم می‌رسد. بخشی از این متن توسط ح.م. بالیوزی ترجمه و در کتاب بهائیان برجسته زمان بهاءالله منتشر شده‌است.
یادداشت

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13  Momen, Moojan (2002-03-04). "Abu'l-Faḍl Gulpaygani, Mirza". Archived from the original on 2008-05-13. Retrieved 2007-02-19.
↑  Smith, Peter (2000), "Mírzá Abu'l-Faḍl Gulpáygání, Mírzá Muḥammad", A concise encyclopedia of the Baháʼí Faith, Oxford: Oneworld Publications: 22–23, ISBN 1-85168-184-1.
↑  (Taherzadeh 1984)
↑  Balyuzi, H.M. (1985), Eminent Baháʼís in the time of Baháʼu'lláh (PDF), Oxford, UK: George Ronald, pp. 309–312, ISBN 0-85398-152-3, archived from the original (PDF) on 16 April 2020, retrieved 2 November 2023
گوا گیل

گوا گیل موسیقی‌دان، دی‌جی، برگزارکننده جشن و بازیگر اهل آمریکا است. او یکی از بنیان‌گذاران گوا ترنس و جنبش سایکدلیک ترنس در موسیقی الکترونیک می‌باشد.
زندگی‌نامه

گوا گیل در سال ۱۹۵۱ متولد و در شهر سن رافائل، کالیفرنیا بزرگ شده است. او شاهد تولد جنبش هیپی و اسید راک بوده است و توسط گروه‌های اشتراکی ساختارشکن سگ خانواده و فرزندان چامپلین با این جنبش آشنا شد. زمانی که احساس کرد چشم‌انداز موسیقی سان‌فرانسیسکو دیگر برایش روشن نیست، در سال ۱۹۶۹ آمریکا را ترک کرد، ابتدا به آمستردام هلند رفت و سپس راهی هند شد و در گوا ساکن شد.
نگارخانه

گوا گیل در فیلم سال ۲۰۰۱ آخرین هیپی ایستاده
فیلم‌شناسی جمشید مشایخی

| فیلم‌شناسی جمشید مشایخی  | فیلم‌شناسی جمشید مشایخی  |
| --- | --- |
جمشید مشایخی در آئین نکوداشت‌های هجدهمین جشن سینمای ایران: جمشید مشایخی در آئین نکوداشت‌های هجدهمین جشن سینمای ایران
فیلم: ۱۰۳
جمشید مشایخی (۱۳۱۳ – ۱۳۹۸) بازیگر ایرانی بود. وی برگزیدهٔ ششمین دورهٔ همایش چهره‌های ماندگار و دارای نشان درجه یک فرهنگ و هنر بود. یکی از تماشاخانه‌های تئاتر خاوران تهران به نام اوست.
تسووینار هامبارتسومیان

| تسووینار هامبارتسومیان | تسووینار هامبارتسومیان |
| --- | --- |
سفیر فوق‌العاده و تام‌الاختیار ارمنستان  در ایتالیا: سفیر فوق‌العاده و تام‌الاختیار ارمنستان  در ایتالیا
دوره مسئولیت ژوئیه ۲۰۲۰ – اکنون: دوره مسئولیت ژوئیه ۲۰۲۰ – اکنون
نخست‌وزیر: نیکول پاشینیان
پس از: ویکتوریا باغداساریان
ریاست دپارتمان روابط خارجی  دفتر نخست‌وزیری ارمنستان: ریاست دپارتمان روابط خارجی  دفتر نخست‌وزیری ارمنستان
دوره مسئولیت ۲۰۱۸ – ۲۰۲۰: دوره مسئولیت ۲۰۱۸ – ۲۰۲۰
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۵ ژوئیهٔ ۱۹۷۱ ‏(۵۳ سال) ایروان، ارمنستان
ملیت: ارمنستان
فرزندان: یک دختر
تسووینار سورنی هامبارتسومیان (ارمنی: Ծովինար Սուրենի Համբարձումյան؛ زادهٔ ۵ ژوئیهٔ ۱۹۷۱) یک دیپلمات اهل ارمنستان است که از تاریخ ژوئیه ۲۰۲۰ سفارت جمهوری ارمنستان در جمهوری ایتالیا را برعهده دارد.
زندگی‌نامه

در ۷ ژوئیه ۱۹۷۱ در ایروان به دنیا آمد و از دانشکده باستان‌شناسی دانشگاه دولتی ایروان، مدرسه مطالعات سیاسی ایروان و کالج دفاعی ناتو فارغ‌التحصیل شد. وی از سال ۱۹۹۵ در دفتر ریاست جمهوری ارمنستان فعالیت می‌کرد. در بین سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۸ در ریاست دپارتمان روابط خارجی دفتر ریاست جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. در بین سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰ هامبارتسومیان در کابینه نیکول پاشینیان ریاست دپارتمان روابط خارجی دفتر نخست‌وزیری ارمنستان را برعهده داشت.
احمد عبادی

| احمد عبادی | احمد عبادی |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۱۲۸۵تهران، ایران
درگذشته: ۱۷ اسفند ۱۳۷۱ (۸۶ سال)تهران، ایران
ژانر: موسیقی سنتی ایرانی
پیشه: نوازنده، آموزگار موسیقی
ساز(ها): سه‌تار، تار
سازهای اصلی: سازهای اصلی
سه‌تار: سه‌تار
احمد عبادی (زاده ۱۲۸۵ خورشیدی در فراهان – درگذشته ۱۷ اسفند ۱۳۷۱ در تهران) فرزند میرزا عبدالله فراهانی و نوه‌ی علی‌اکبر فراهانی و دایی هوشنگ سیحون، معمار برجسته ایرانی بود.
عبادی یکی از مشاهیر موسیقی ایرانی و از برجسته ترین اساتید معاصر ساز سه‌تار است. هرچند که شهرت وی بیشتر به خاطر مهارت  نوازندگی ساز «سه‌تار» بوده است. عبادی ابداع کننده کوک‌های مختلف در سه‌تار است. وی هنرمندی صاحب سبک و برجسته در عرصه نوازندگی به شمار می رود. او با خوانندگانی مانند غلامحسین بنان و ایرج همکاری داشته است.
سرگذشت

احمد عبادی در سال ۱۲۸۵ در تهران به دنیا آمد و از ۷ سالگی مشق سه‌تار را نزد پدرش شروع کرد. ۱۳ سال بیشتر نداشت که پدرش میرزا عبدالله درگذشت. پس از آن، او مسیر یادگیری سه‌تار را پیش خواهرانش ملوک و مولود و برادرش جواد ادامه داد، پیشرفت او چنان بود که در ۱۸ سالگی می‌توانست به خوبی سه تار بزند. با این که او پسر میرزا عبدالله بود، اما نوازندگی‌اش هیچ شباهتی به نوازنده‌های هم دوره‌اش که عموماً از شاگردان میرزا عبدالله بودند نداشت و با نوازندگی هنرمندان قدیمی‌تر از خودش نیز متفاوت بود. وی در دوره‌ای که سه‌تار به خاطر حجم کمِ صدا رو به فراموشی بود، این ساز را در رادیو معرفی کرد. احمد عبادی با موسیقی‌دانانی همچون رضاقلی‌میرزا ظلی، غلامحسین بنان، حسین قوامی، ایرج، فرامرز پایور، حسن زیرک، حسن کسایی و علی تجویدی همکاری داشت.
سرگذشت > سبک جدید نوازندگی

توجه به مضراب‌های پر و نواختن همراه با واخوان از جمله ویژگی‌های بارز سبک احمد عبادی به شمار می‌رود. در دوره ای که امکان ضبط از رادیو نبود و اجراها کاملاً زنده انجام می‌شد عبادی یک بار وقتی که از دوستانش دربارهٔ نواخته‌های خود پرسید آن‌ها جواب دادند: «گاهی نت‌ها دقیق شنیده نمی‌شوند، تداخل دارند و حالت ناخوشایندی ایجاد می‌کنند». عبادی به فکر حل این مشکل افتاد و در نهایت نوازندگی تک‌سیم را ابداع کرد که سبب تحولی در سه‌تار نوازی شد. مضراب‌های تک‌سیم و دومضراب‌ها از مشخصه‌های بارز سبک وی هستند. از دیگر شاخصه‌های ساز عبادی، بداهه نوازی‌ها و ویبره‌های طولانی و گلیساندو‌های به موقع است.
یکی از کارهای او در نوازندگی سه‌تار، ابداع کوک‌های مختلف در سه‌تار است که در آلبوم «کوک سه‌تار» آن‌ها را عرضه کرده است. پیش از آن نوازندگان عموماً از کوک‌های تار برای سه‌تار استفاده می‌کردند ولی عبادی این رویه را تغییر داد و ثابت کرد بعضی از این کوک‌ها مناسب سه‌تار نیستند و دو نوار به عنوان آموزش کوک سه‌تار منتشر و در آن برای گام‌های مختلف و گوشه‌های مختلف، کوک معرفی کرد. نکته دیگر در نوازندگی عبادی این است که او همیشه و کامل تک سیم نمی‌زد. او به موقع واخوان می‌داد و پرقدرت می‌زد و به موقع تک‌سیم می‌زد که در قطعات ضربی وی مانند ضربی سه‌گاه و چهارگاه و… مشهود است. احمد عبادی مدت‌ها در وزارت پیشه و هنر، موسیقی ایرانی و سه‌تار را تدریس می‌کرد و در جهت معرفی موسیقی ملی ایران، کنسرتهای متعددی در داخل و خارج از کشور از جمله فرانسه، ایتالیا، آلمان و اتریش برگزار کرده بود.
سرگذشت > تدریس موسیقی و شاگردان

عبادی شاگردان بسیاری تربیت کرد که از میان آن‌ها مهربانو توفیق، بهنام وادانی، بهداد بابایی و سید خلیل عالی‌نژاد را می‌توان نام برد. او در رادیو نیز فعالیت می‌کرد و صفحه‌ها و کاست‌های زیادی ضبط کرد از جمله: صفحه آواز شور همراه با رضاقلی‌میرزا ظلی، همچنین تکنوازی‌ها و بداهه‌نوازی‌ها و همراهی با نوازندگان و خوانندگان مختلف. همنوازی‌های او با غلامحسین بنان، ایرج و محمدرضا شجریان آثار فراوانی را در قالب برنامه گل‌ها به جا گذاشته است. یکی از برنامه‌های شاخص او از مجموعه گلها، یک شاخه گل شماره ۴۲۸ است. از او همچنین اجراهایی با شهرام ناظری داشته است که برخی از آن‌ها به بصورت دیداری یا شنیداری در دسترس است. چند اثر محفلی نیز از او و شجریان به یادگار مانده است.
سرگذشت > خصوصیات اخلاقی و منش

همه شاگردانش از قلب مهربان عبادی حکایت می‌کنند. او فردی معتقد و دین‌دار بود، قبل از ساز زدن وضو می‌گرفت و در روزهای عزاداری و درگذشت امامان شیعه دست به ساز نمی‌زد. داریوش پیر نیاکان می‌گوید: «به همین دلیل است که می‌بینیم اکثر نوازنده‌های هم‌دوره من، که در زمان استاد عبادی شاگرد بودند و سازشان سه‌تار نبود، سه‌تار را به عنوان ساز دوم خود انتخاب کردند و به آن گرایش پیدا کردند، می‌توان به آقایان حسین علیزاده و پرویز مشکاتیان و پیرنیاکان و سید خلیل عالی‌نژاد اشاره کرد. آن‌طور که برخی نقل می‌کنند.»
سرگذشت > آثار منتشرشده

آلبوم تک‌نوازی سه‌تار (انتشارات ماهور) و چکاوک (مؤسسهٔ فرهنگی هنری رنگین‌کمان) از جمله آثار منتشرشده اوست.
مرگ

وی در اواخر عمر به سرطان روده دچار شد و پس از یک دورهٔ بیماری در سال ۱۳۷۱ درگذشت. آرامگاه وی در امامزاده طاهر واقع شده است.
شهرام ناظری جوان و احمد عبادی
آرامگاه احمد عبادی در امام‌زاده طاهر کرج
مزار عبادی در کرج
فلز درهم‌تنیده (مجموعه تلویزیونی)

| فلز درهم‌تنیده | فلز درهم‌تنیده |
| --- | --- |
ژانر:  کمدی اکشن  پسا-آخرالزمانی 
بر پایهٔ: فلز درهم‌تنیده اثر سونی اینتراکتیو انترتینمنت
توسعه‌دهنده:  مایکل جاناتان اسمیت  رت ریس  پال ورنیک 
بازیگران:  آنتونی مکی  استفانی بیاتریز  توماس هیدن چرچ  ویل آرنت  ساموآ جو 
سازنده موسیقی متن:  لئو بیرنبرگ  Zach Robinson 
کشور سازنده: ایالات متحده آمریکا
زبان اصلی: انگلیسی
شمار فصل‌ها: ۱
شمار قسمت‌ها: ۱۰
تولید: تولید
تهیه‌کننده‌های اجرایی:  مایکل جاناتان اسمیت  رت ریس  پل ورنیک  آنتونی مکی  ویل آرنت  مارک فورمن  جیسون اسپایر  کیتائو ساکورایی  پیتر پرینسیپاتو  اسد قزلباش  کارتر اسوان  هرمن هولست 
فیلم‌برداری: James McMillan
مدت: ۲۳–۳۲ دقیقه
تولیدکننده‌ها:  Wicked Deed  Resse Wernick Productions  Make It with Gravy  Inspire Entertainment  Electric Avenue  Artists First  پلی‌استیشن پروداکشنز  یونیورسال تلویژن  سونی پیکچرز تلویژن 
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: پیکاک
انتشار اولیه: ۲۷ ژوئیه ۲۰۲۳ (۲۰۲۳-07-۲۷) – تاکنون (تاکنون)
فلز درهم‌تنیده (به انگلیسی: Twisted Metal) یک مجموعه تلویزیونی کمدی اکشن پسا آخرالزمانی آمریکایی است که توسط رت ریس، پال ورنیک و مایکل جاناتان اسمیت ساخته شده است. این مجموعه بر اساس فرانچایز بازی ویدیویی به همین نام توسط سونی اینتراکتیو اینترتینمنت ساخته شده است. آنتونی مکی، استفانی بئاتریز، توماس هدن چرچ، ویل آرنت و ساموآ جو را از جمله بازیگران این مجموعه هستند. این مجموعه تلویزیونی نیم ساعته در مورد راننده‌ای است که در حالی که توسط غارتگران تعقیب می‌شود، تلاش می‌کند تا یک بسته را تحویل دهد.
داستان

سریال دربارهٔ جان دو، یک شیر فروش پرحرف است که توسط زنی مرموز و خردمند، وظیفه پیدا می‌کند تا بسته‌ای را تحویل دهد. او در این راه باید با غارتگران و یک مأمور بزرگراه نیز مقابله بکند.
بازیگران

آنتونی مکی در نقش جان دو (John Doe)
استفانی بیاتریز در نقش کوآیت
ساموآ جو در نقش سوئیت توث
ویل آرنت در نقش صداپیشه سوئیت توث
توماس هیدن چرچ در نقش مأمور استون (Agent Stone)
آنتونی کریگن در نقش کالیپسو
انتشار

تمام ده قسمت این سریال در تاریخ ۲۷ ژوئیه ۲۰۲۳ توسط پیکاک منتشر شد.
نظرات

این سریال با واکنش متوسطی از سوی منتقدان روبرو شد.
هنوز سرنوشت این سریال دربارهٔ فصل دوم مشخص نشده.
موئوهیمه

| موئوهیمه | موئوهیمه |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۶۰۸
درگذشت: ۱۷ مارس ۱۶۸۳ (۷۵ سال)
ملیت: ژاپن
همسر: ایشیکاوا مونه‌تاکا
فرزندان: ایشیکاوا مونه‌هیرو ایشیکاوا مونه‌نوبو ایشیکاوا ساداهیرو چیوتسوروهیمه کوهوکوهیمه
والدین: داته ماسامونه اویاما-نو-کاتا
خویشاوندان: داته مونه‌نوبو (برادر) داته مونه‌تاکا (برادر)
خانواده:  خاندان داته  Ishikawa clan
موئوهیمه (به ژاپنی: 牟宇姫 Muuhime); 1608 – ۱۷ مارس ۱۶۸۳) یکی از اعضای خاندان داته و همسر ایشیکاوا مونه‌تاکا و دختر داته ماسامونه اهل ژاپن بود.
تنب کوچک

| 0 | 1 |
| --- | --- |
fa (in English: Expected satiety)  75km 50miles تنب کوچکfaجزیره تنب کوچک در خلیج همیشه فارس : fa  75km 50miles تنب کوچکfaجزیره تنب کوچک در خلیج همیشه فارس 
جغرافیا: جغرافیا
مکان: خلیج پارس ۲۶°۱۴′ شمالی ۵۵°۰۸′ شرقی﻿ / ﻿۲۶٫۲۳۳°شمالی ۵۵٫۱۳۳°شرقی﻿ / 26.233; 55.133
مساحت: ۲٫۱ کیلومتر مربع (۰٫۸۱ مایل مربع)
بیشترین ارتفاع: ۱۱۵ متر (۳۷۷ پا)
بلندترین نقطه: تپه زهرا
کشور: کشور
 ایران:  ایران
تقسیمات کشوری: تقسیمات کشوری
استان: هرمزگان
بخش: تنب
اطلاعات زمانی: اطلاعات زمانی
منطقه زمانی: رسمی ایران
جزیره تنب کوچک جزیره‌ای ایرانی در خلیج فارس و از نقاط دیدنی استان هرمزگان است.
جزایر تنب بزرگ و کوچک، دو جزیره ایرانی در آب‌های نیمه شرقی و نیمه شمالی خلیج فارس هستند و در گذشته به «جزیره تنب»، «جزیرة تنبو» و «نَبیو تنب» معروف بودند، ولی از نیمه دوم قرن چهاردهم، «تنب بزرگ» و «تنب کوچک» خوانده می‌شوند. تنب، واژه‌ای تنگستانی به معنای «تپه» است.
جغرافیا

این جزیره با مساحت ۲ تا ۲٫۵ کیلومتر در جنوب بندرلنگه و در غرب تنب بزرگ واقع شده است. فاصله این جزیره تا بندرلنگه پنجاه کیلومتر تا رأس الخیمه نودودو کیلومتر و تا تنب بزرگ حدود سیزده کیلومتر است. این جزیره ایرانی مثلثی شکل و در ۱۵ کیلومتری (۸ مایلی) غرب جزیره تنب بزرگ قرار دارد. فاصله آن تا مرکز استان هرمزگان، شهر بندرعباس از طریق دریا حدود ۱۶۹ کیلومتر (۱۰۵ مایل) می‌باشد. نزدیک‌ترین بندر ایرانی به این جزیره بندر خمیر و بندر لنگه با ۷۵ کیلومتر فاصله است. بزرگ‌ترین ضلع جزیره ۱٫۹ کیلومتر و مساحت آن حدود ۲٬۱ کیلومتر مربع است و مرتفع‌ترین نقطه آن از سطح دریا ۳۵ متر ارتفاع دارد؛ که به آن تپه زهرا گفته می‌شود.
در این جزیره استحکامات و تجهیزات نظامی ایرانی مستقر می‌باشد. خاک آن از نوع شنی و در برخی مناطق صخره‌ای است.
تنب کوچک دارای یک اسکله و فرودگاه کوچکی است که کاربرد نظامی دارد.
اهمیت جزیره

جزیره تنب کوچک به همراه جزایر تنب بزرگ و ابوموسی در عمیق‌ترین قسمت‌های خلیج فارس و در داخل دو کریدور رفت و برگشت طرح تفکیک تردد بین‌المللی کشتی‌ها واقع شده‌اند. این مسئله باعث شده تا این جزایر از نظر ژئوپلیتیکی و استراتژیکی اهمیت ویژه‌ای به دست آورند؛ زیرا بخش مهمی از نفت خام مورد نیاز جهان از میان این جزایر می‌گذرد. در هر چند دقیقه یک نفت کش حامل نفت خام از آب‌های این جزایر عبور می‌کند. اگر به این تعداد، کشتی‌های تجاری نیز اضافه شود، در این صورت فشردگی ترافیک در میان جزایر مذکور به خوبی روشن می‌شود.
استقبال شیخ محمد القاسمی، حاکم شارجه از فرماندهان ارتش ایران در ناو آرتمیس در روز بازگشت جزایر تنب و بوموسا به ایران- آذر ۱۳۵۰/۱۹۷۱.
پروانه‌ای در باد

| پروانه ای در باد | پروانه ای در باد |
| --- | --- |
کارگردان: عباس رافعی
تهیه‌کننده: عباس رافعی
نویسنده: عباس رافعی
بازیگران: فریبرز عرب‌نیا شقایق فراهانی مجید مشیری محمدرضا نجفی
موسیقی: فردین خلعتبری
فیلم‌بردار: محمدرضا سکوت
تدوین‌گر: حسین زندباف
توزیع‌کننده: تصویر دنیای هنر (پخش خانگی)
تاریخ‌های انتشار: بهمن ۱۳۸۲ (جشنواره فجر)
کشور: ایران
زبان: فارسی
پروانه‌ای در باد نام فیلمی به تهیه‌کنندگی و کارگردانی عباس رافعی است که در سال ۱۳۸۲ ساخته شد.
عباس رافعی نویسندگی این فیلم را نیز به عهده دارد.
داستان فیلم

آیدا پس از ده سال حبس، عفو می‌شود و به سراغ پدرش می‌رود تا تنها دخترش، سحر را که پیش اوست ببیند، اما پدرش می‌گوید که نادر، شوهر آیدا، سحرا را با خودش برده‌است. آیدا باری یافتن نشانی نادر، نزد امیر می‌رود؛ ولی …
بازیگران

فریبرز عرب نیا
شقایق فراهانی
مجید مشیری
محمدرضا نجفی
حمام ترکی (نقاشی)

نقاشی حمام ترکی، ۱۸۶۲
حمام ترکی نام یک تابلوی نقاشی با مضمونی اروتیک یا شهوانی است که در سال ۱۸۶۲ میلادی، توسط ژان اُگوست دومینیک اَنْگْر ترسیم شده‌است. اَنگْر که در موقع ترسیم حمام ترکی ۸۲ سال داشت، در این تابلو تعداد زیادی زن برهنه را که در یک حرمسرا گرد هم آمده‌اند، نشان داده‌است. نسخهٔ اصلی این نقاشی، که خود انگر آن را تهیه کرده بود، در یک کادر مستطیل‌شکل قرار داشت، امّا بعدها و در سال ۱۸۶۳، هنرمند آن را به فرم توندو (tondo) [نوعی سبک هنری در نقاشی و مجسمه‌سازی، که طی آن، تابلوی نقاشی یا مجسمه را در کادری مدور قرار می‌دهند و آن را تزئین می‌کنند]، یعنی به وضعیت کنونی آن تبدیل کرد.
محتوای شهوانی این اثر، قصد دامن زدن به یک رسوایی را ندارد و در مقام مقایسه، گفته می‌شود که این اثر با تابلوی معروف ادوار مانه، یعنی ناهار در چمنزار (که آن هم در سال ۱۸۶۳ نقش شده و بی‌آنکه شهوت را تحریک کند، به نمایش علنی بدن برهنهٔ یک زن پرداخته‌است)، قابل قیاس است. این تابلوی هنری، بخش اعظم دوران وجود خود را در کلکسیون‌ها و مجموعه‌های خصوصیِ مربوط به افراد مختلف سپری کرده، اما در حال حاضر در موزهٔ لوور در پاریس قرار دارد.