stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
نام طبرستان
واژه‌شناسی و ریشه‌شناسی طبرستان > طبرستان، تور و توران

از آنجا که صورت نوشتاری حرف «ت» در زبان پهلوی به یک گونه بوده است و در الفبای فارسی که مقتبس از الفبای عربی است به دو گونه «ت» و «ط» نوشته شده است؛ و چنان‌که گفتیم، به نظر طبرستان معرب تبرستان است. با این تفاسیر، بایستی به دنبال معنی واژه Tabar باشیم. یک نکته جالب توجه آن است که واژه تبر با معنی ابزار هیزم شکنی، در گویش‌های مختلف به اشکال گوناگون تلفظ و نوشته می‌شود که گویش طبری (مازندرانی) جالب است. به نقل از وب‌سایت دهخدا و معین؛ صورت پهلوی آن «تبرک»، ارمنی «تپر»، کردی «تفر»، «تویر»، بلوچی «تپر»، «توار»، «تفر»، روسی «تپر»، طبری «تور»، مازندرانی کنونی «تُر»، گیلکی «تبر»، فریزندی و نطنزی «تور»، اشکاشمی «تووور»، وخی «تیپار»، زباکی «توار».
در حال حاضر، در گویش طبری (مازندرانی)، تبر هیزم‌شکنی، غالباً «تور» Tur و گاهی «تُر» tor یا تَوِر و تَوَرTavar or Taver خوانده و نوشته می‌شود.
تور (طور)، در لغت‌نامه دهخدا، معانی متفاوت دیگری نیز دارد، که به برخی از آنان اشاره می‌کنیم:
گیاهی باشد ترش مزه که آن را در آش بریزند
دلاور و گرد و پهلوان
دام ماهی
شبکه صیاد. شبکه برای گرفتن طیور
گردش و مسافرت
ولایتی که فریدون به تور داد و به نام او به توران موسوم شده و توران، غیرترکستان بوده است. در قدیم‌الایام پارسیان آن ولایت را، دهستان و ایرانشهر می‌خوانده‌اند، چون به تور داده شد توران خواندند.
ثور: پسر اودن و خدای جنگ در نزد مردم اسکاندیناوی
مرکز ایالت قدیم تورن و ایالت اندر - اِ - لوار کنونی فرانسه که بر ساحل رود لوار و جنوب غربی پاریس واقع است.
نام قدیمی شهری در روسیه که بر کنار رود ولگا واقع است.
همان تورج است.
طور؛ نام کوهی است.
شاهنامه هم واژه تور و ترک را مستقل بکار برده و جدا دانسته است و چنان‌که از سایر معانی مرتبط به تور دانسته شد، هیچ‌کدام اشاره به ترکان و ترکستان نداشتند و طبرستان نشستگاه فریدون و منوچهر بوده است. اما در هر صورت، واژه تور در فرهنگ فارسی و طبری، چه در ماهی‌گیری، و چه در شکار پرندگان و چه در قطع درختان، کاربرد دارد و در شمال ایران این هر سه پیشه وجود داشته است.
یک نکته قابل تأمل دیگر نیز وجود دارد که مرتبط با برداشت‌هایی از طبر مربوط به قلعه و دژ طبرک وجود دارد. صورت واژه طبرک و طبر با توصیفات فوق از واژه طبر و تبر و تَور به معنی قلعک و برج را می‌توان در واژه برج و منار در زبان‌های هند و آریایی به شکل‌های؛ ,kula, Dorrea, torre, Túr, tour, Turris,Tower ٹاور و meenaar و منار و … نزدیک دانست.
یک نکته آن که صورت عربی واژه مناره، به صورت مآذان madhin، می‌باشد که به مازندران نیز نزدیکی دارد.
گویا نام طبرک که به قلعه طبرک موسوم شده، همان معنی منار و برجک را نیز می‌داده است و صورت برخی منارها و برجک‌های طبرستان عموماً، شکلی کلاه گونه و کوهی شکل داشته‌اند.
ناگفته نماند واژه «تور» در زبان تبری به معنای دیوانه می‌باشد. تبرستان یا تورستان می‌تواند با سرزمین توران در ارتباط باشد.
واژه‌شناسی و ریشه‌شناسی طبرستان > طبرستان و طبرسی

از لفظ طبرسی، چنین برمی‌آید که مردم منسوب به طبرستان یا بخشی از آن، طبرسی خطاب می‌شده‌اند. اما با توجه به گستره زبان عربی، این لقب عام نبوده است و در کتب عرب سده‌های اول اسلامی متداول نبوده است و لفظ طبری بکار می‌رفته است. طبرسی را محتملا بایستی منسوب به طبرس (یا طَوَرس) دانست. البته «سی» در طبرسی نیز ممکن است معانی مختلف داشته باشد. مانند: هفتمین نُت موسیقی، سنگ، سه برابر عدد ده، و در مازندرانی «سی» تپه، کوه تنها، سوی و طرف و … را گویند. اما لقب طَبَرسی عموماً در نزد اشخاص مربوط به حکام و دولت‌های منسوب به ولایات شمالی استفاده شده است و عموماً مربوط به قرون چهارم قمری به بعد است. برخی از علمایی که با لقب طبرسی در پیش از قرن دهم معروف بوده‌اند و همگی آن‌ها به نوعی به طبرستان مرتبط بوده‌اند، شامل؛ علامه برهان‌الدین ابومنصور طبرسی، علامه امین الاسلام طبرسی، ابوالحسن احمدبن محمد الطبرسی، ابی علی الحسن بن قاسم طبرسی، و …
واژه‌شناسی و ریشه‌شناسی طبرستان > دماوند و طبرستان > دماوند و طبرستان و کوه برآمده در میان کوهستان

همچنین دماوند از یک معنی و برداشت دیگر نیز با آن معنی از طبرستان و طبر که کوه معنی می‌دهد، می‌تواند مرتبط باشد.
اگر فرض کنیم نام باوَند Bavand تلفظ دیگری هم داشته باشد، آنچه می‌تواند باشد. وَند vand نحوه گویشی است که بیشتر در منطقه زاگرس رواج داشته است. اما نام باوند منسوب به باو دانسته شده و نه با که با وند، باوند شود. باوند را در زبان‌های دیگر هند و آریایی با همین نوشتار فارسی به صورت باوند bound می‌یابیم. از معانی این صورت نوشتاری، معنی سرحد و مرز و کران دانسته می‌شود؛ و بنابراین اگر همه آنچه گفته‌ایم درست باشد، باوند لقب مرزداران است که البته از زمان کیوس که آن‌هم شاید لقب قومیتی نیز باشد، مرزداران طبرستان و سرحد شمالی بوده‌اند.
نام باوند با دماوند همواره مرتبط بوده است. چنان‌که از نام‌های این کوه، در کنار نام دماوند، نام دنباوند بوده است که در کتب مورخین بدان اشاره شده است.
حال اگر از همین صورت نوشتاری برای دماوند Demavand نیز استفاده کنیم، چه حاصلی خواهد داشت. در صورت نوشتاری هند و آریایی جدید، معانی ذیل جلب توجه می‌کند.
(De mound(the mound/de mound به معنی تپه و برآمدگی و اگر جابجایی حرف د و ت را در میان زبان‌ها و گویش‌ها در نظر بگیریم، چنان‌که در برخی از اسم‌های مشترک مرسوم است (البته این تغییر و جابجایی در حروف، عام نیست، و متناسب با نوع قومیت و آواهای نژادی و .. مکانیزم خاص خود را دارد)، خواهیم داشت.
(De mount(the mount که به معنی کوه و جایگاه رفیع و بلند خواهد بود، و این همان معنی است که از طبر نیز حاصل گردیده بود.
نگارنده در این فصل، تعابیر و معانی مختلف از طبرستان و نام‌های مشهور مرتبط با این خطه تاریخی را بیان نموده است، لیکن از یک واژه، متناسب با کاربردهای آن، یا برداشت‌ها و نگاه‌های مختلف آن قوم، یا اقوام دیگر در تعامل با آنها، معانی متفاوتی برداشت می‌شود. همچنین، هیچ‌کدام از این برداشت‌ها را نمی‌توان رد نمود و البته به‌طور قطعی هم نمی‌توان پذیرفت. لیکن درست‌ترین و نزدیک‌ترین برداشت‌ها از نظر نگارنده بوده‌اند.
ژوزف دو مستر

| ژوزف دو مستر | ژوزف دو مستر |
| --- | --- |
زاده: ۱۷۵۳ شامبری
درگذشته: ۱۸۲۱ تورین
پیشه: سیاستمدار، فیلسوف، مورخ و نویسنده
ملیت: فرانسوی 
ژوزف ماری دو مستر (به فرانسوی: Joseph de Maistre)‏ (۱۷۵۳–۱۸۲۱) سیاستمدار، فیلسوف، مورخ و نویسنده سلطنت‌طلب و ضد انقلاب قرن هجدهم میلادی اهل فرانسه بود. او برادر اگزویه دو مستر، رمان‌نویس مشهور فرانسوی است.
از جملات بسیار مشهور او:
«این فاجعهٔ انقلاب فرانسه، فاجعه‌ای ملّی است. چون ملّی است، پس نقش ملت در آن بسیار مهم است. خونی که از شاه (لویی شانزدهم) بر روی زمین ریخت، صد طوفان از آن بلند خواهد شد و ملت فرانسه باید بدانند که تاوان آن را خواهند داد. از این طوفان‌هائی که از هر قطرهٔ خون او ایجاد خواهد شد، جان سالم به در نخواهند برد.»
ژوزف دومستر از پیروان فلسفه اشراق بود و معتقد بود که حکمرانان به نیابت از خدا حکمرانی می‌کنند.
رایموند آومان

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 Aumann with بایرن مونیخ در ۲۰۰۹.:  Aumann with بایرن مونیخ در ۲۰۰۹.
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زادروز:  ۱۲ اکتبر ۱۹۶۳ ‏(۶۱ سال)
زادگاه:  آوگسبورگ، آلمان غربی
قد:  ۱٫۸۲ متر (۶ فوت ۰ اینچ)
پست:  دروازه‌بان
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۷۰–۱۹۷۶:  SV Stadtwerke Augsburg
۱۹۷۶–۱۹۸۰:  آگزبورگ
۱۹۸۰–۱۹۸۲:  Bayern Munich
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۸۲–۱۹۹۴ |  بایرن مونیخ |  ۲۱۶ |  (۰) |
| ۱۹۹۴–۱۹۹۵ |  بشیکتاش |  ۴۱ |  (۰) |
| مجموع |   |  ۲۵۷ |  (۰) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۸۴–۱۹۸۵ |  زیر ۲۱ سال آلمان |  ۷ |  (۰) |
| ۱۹۸۹–۱۹۹۰ |  آلمان |  ۴ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
رایموند آومان (به آلمانی: Raimond Aumann) بازیکن فوتبال و دروازه‌بان اهل آلمان است که از سال ۱۹۸۹ میلادی عضو تیم ملی فوتبال آلمان بوده‌است. وی در ۴ بازی ملی حضور داشته است و آخرین بازی ملی خود را در سال ۱۹۹۰ میلادی انجام داد. رایموند آومان در جام جهانی ۱۹۹۰ عضو تیم ملی آلمان بود اما در این مسابقات بازی نکرد.
یادکرد ویکی‌پدیا

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Raimond Aumann». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۶ دسامبر ۲۰۲۴.
| ن ب وترکیب تیم آلمان غربی – قهرمان جام جهانی فوتبال ۱۹۹۰ (سومین عنوان) | ن ب وترکیب تیم آلمان غربی – قهرمان جام جهانی فوتبال ۱۹۹۰ (سومین عنوان) | ن ب وترکیب تیم آلمان غربی – قهرمان جام جهانی فوتبال ۱۹۹۰ (سومین عنوان) |
| --- | --- | --- |
|  ۱ ایلگنر  ۲ روتر  ۳ برمه  ۴ کولر  ۵ اوگنتالر  ۶ بوخوالد  ۷ لیتبارسکی  ۸ هاسلر  ۹ فولر  ۱۰ ماتئس (ک)  ۱۱ میل  ۱۲ آومان  ۱۳ ریدله  ۱۴ برتهولد  ۱۵ باین  ۱۶ اشتاینر  ۱۷ مولر  ۱۸ کلینزمن  ۱۹ پفلوگلر  ۲۰ تون  ۲۱ هرمان  ۲۲ کوپکه  مربی: بکن‌باوئر  |  ۱ ایلگنر  ۲ روتر  ۳ برمه  ۴ کولر  ۵ اوگنتالر  ۶ بوخوالد  ۷ لیتبارسکی  ۸ هاسلر  ۹ فولر  ۱۰ ماتئس (ک)  ۱۱ میل  ۱۲ آومان  ۱۳ ریدله  ۱۴ برتهولد  ۱۵ باین  ۱۶ اشتاینر  ۱۷ مولر  ۱۸ کلینزمن  ۱۹ پفلوگلر  ۲۰ تون  ۲۱ هرمان  ۲۲ کوپکه  مربی: بکن‌باوئر  |  |
دنیس اپستاین

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زادروز:  ۲ ژوئیهٔ ۱۹۸۶ ‏(۳۸ سال)
زادگاه:  کلن
قد:  1.80 m
پست:  هافبک، مهاجم
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  TSG Balingen
شمارهٔ پیراهن:  ۲۶
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  باشگاه فوتبال بایر ۰۴ لورکوزن
:  باشگاه فوتبال کلن
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۵–۲۰۰۷ |  باشگاه فوتبال کلن |  ۲۳ |  (۲) |
| ۲۰۰۷ |  ← باشگاه فوتبال روت‌وایس اسن (قرضی) |  ۵ |  (۱) |
| ۲۰۰۷–۲۰۰۸ |  باشگاه فوتبال کیکرز اوفنباخ |  ۲۱ |  (۰) |
| ۲۰۰۸–۲۰۱۰ |  باشگاه فوتبال ایراکلیس ۱۹۰۸ |  ۵۰ |  (۸) |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۱ |  باشگاه فوتبال المپیاکوس |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۱ |  ← Kerkyra (قرضی) |  ۲۷ |  (۹) |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۳ |  باشگاه فوتبال آترومیتوس |  ۵۶ |  (۲) |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۶ |  باشگاه فوتبال اف‌اس‌وی فرانکفورت |  ۶۳ |  (۶) |
| ۲۰۱۶–۲۰۱۸ |  Kerkyra |  ۵۱ |  (۱۰) |
| ۲۰۱۸–۲۰۱۹ |  باشگاه فوتبال لامیا ۱۹۶۴ |  ۲۴ |  (۲) |
| ۲۰۱۹– |  TSG Balingen |  ۱۸ |  (۲) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۲۰۰۶ |  تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال آلمان |  ۴ |  (۱) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۲:۲۳, ۱۴ آوریل ۲۰۲۰ (UTC). :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۲:۲۳, ۱۴ آوریل ۲۰۲۰ (UTC). 
دنیس اپستاین (انگلیسی: Denis Epstein؛ زادهٔ ۲ ژوئیهٔ ۱۹۸۶) بازیکن فوتبال اهل آلمان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اف‌اس‌وی فرانکفورت، باشگاه فوتبال المپیاکوس، باشگاه فوتبال کلن، باشگاه فوتبال آترومیتوس، باشگاه فوتبال کیکرز اوفنباخ، باشگاه فوتبال ایراکلیس ۱۹۰۸، و باشگاه فوتبال روت‌وایس اسن اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال آلمان بازی کرده‌است.
کارل بنز

| کارل بنزکارل فریدریش بنز | کارل بنزکارل فریدریش بنز |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۵ نوامبر ۱۸۴۴ مولبورگ، کارلسروهه
درگذشت: ۴ آوریل ۱۹۲۹ (۸۴ سال) لادنبورگ
علت مرگ: بیماری برونشیت
آرامگاه: آرامگاه لادنبورگ
ملیت: آلمانی
محل تحصیل: مؤسسه فناوری کارلسروهه
پیشه(ها): مهندس خودرو و طراح پیشرانه
سال‌های فعالیت: از سال ۱۸۶۴ تا ۱۹۲۹
شناخته‌شده برای: اختراع خودروی بنزین سوز
آثار برجسته: طراحی و ساخت بنز پتنت موتور واگن بنیانگذاری مرسدس بنز
همسر: برتا رینگر
فرزندان: ۱_آیگن ۱۸۷۳ ۲_ریچارد ۱۸۷۴ ۳_کلارا  ۱۸۷۷  ۴_تیده  ۱۸۸۲   ۵_اِلن   ۱۸۹۰
امضاء: امضاء
کارل فریدریش بنز (به انگلیسی: Carl Friedrich Benz)(زادهٔ ۲۵ نوامبر ۱۸۴۴ - درگذشتهٔ ۴ آوریل ۱۹۲۹) مهندس خودرو و طراح موتور خودرو بود که به دلیل اختراع خودروی بنزین‌سوز و بنیان‌گذاری شرکت مرسدس بنز مشهور است.
پرسنل کارخانه بنز اند سی در مانهایم.
شرکت او بنز و سی - مستقر در مانهایم - اولین کارخانه خودروسازی جهان و بزرگ‌ترین کارخانه در آن زمان بود.  در سال۱۹۲۶ با دایملر موتورن گزلشافت ادغام شد و دایملر-بنز را تشکیل داد ، که مرسدس بنز را در میان مارک های دیگر تولید می کند.
بنز به طور گسترده به عنوان "پدر ماشین"،  و همچنین "پدر صنعت خودرو" در نظر گرفته می شود.
او در مولبورگ در کارلسروهه به دنیا آمد و در لادنبورگ چشم از جهان فروبست.
آغاز زندگی

کارل در ۲۵ نوامبر ۱۸۴۴ در کارلسروهه از یک رابطهٔ غیررسمی بدنیا آمد. کارل بنز با نام اصلی کارل فردریش مایکل وایلانت متولد شد، در مولبورگ، اکنون یک منطقه از کارلسروهه، بادن-وورتمبرگ، که بخشی از آلمان مدرن است، از ژوزفین وایلانت و یک راننده لوکوموتیو، یوهان گئورگ بنز، که چند ماه بعد با او ازدواج کرد. طبق قوانین آلمان، این کودک با ازدواج قانونی والدینش بنز و وایلانت نام «بنز» را به دست آورد. هنگامی که او دو ساله بود، پدرش بر اثر ذات الریه درگذشت ، [۵] و نام وی به یاد پدرش به کارل فردریش بنز تغییر یافت.
مادرش علی‌رغم زندگی در فقر، تلاش کرد تا آموزش خوبی به او بدهد. کارل در مدرسه محلی گرامر در کارلسروهه تحصیل می‌کرد و دانش آموز ولخرجی بود. در سال ۱۸۵۳، در سن نه سالگی او در لیسه با گرایش علمی شروع به کار کرد. وی در سال ۱۸۶۰ به تحصیل در دانشگاه پلی تکنیک در کارلسروهه روی آورد.او در دانشگاه درسی درباره ماشین michine انتخاب کرد و تحت نظر فردیناند ردنباخر تحصیل کرد.
زندگی حرفه ای

کارل در سال ۱۸۶۴ به عنوان کمک مکانیک در کارخانه فنی کارلسروهه استخدام شد. بعدتر در ۱۸۶۶ به عنوان نقشه‌کش و مهندس طراح در شرکت «مسرز شوایزر» در مانهایم استخدام شد؛ و در سال ۱۸۶۸ طراحی یک موتور در «مسرز بن کیزر» در «پی فورژیم» را انجام داد.
کارل در سال ۱۸۷۱ کارگاه صنعتی «کارل بنز و اوت ریتر» را در «مانهایم» تأسیس کرد؛ و در سال ۱۸۷۲ شرکت را به نام کارخانه ذوب آهن کارل بنز تغییر نام داد.
کارل در ۱۸۷۸ آغاز بکار بر روی اولین موتور ۲ زمانه را در شب سال نو انجام داد.
در سال ۱۸۸۲ شرکت را به «شرکت نفتی مانهایم» تغییر نام داد و برای مدت کوتاهی کناره‌گیری موقت کرد.
در سال ۱۸۸۳ کمپانی «بنز و سی» را در «مانهیم» تأسیس کرد.
در سال ۱۸۸۶ اولین ماشین بنزینی جهان با سه چرخ با استفاده از یک موتور تک سیلندر چهارزمانه با توان ۰٫۶۹ اسب بخار (حدود ۴۹۲ وات) با حداکثر سرعت ۲۵۰ دور بر دقیقه (۱۶ کیلومتر بر ساعت) را ساخت.
در ۲۹ ژانویه سال ۱۸۸۶ وی درخواست ثبت اختراع خود را برای تولید یک ماشین ۳ چرخه با سوخت بنزین اعلام نمود. در سوم ژوئیه وی با ماشین سه چرخ در سطح شهر حرکت کرد.
در ۲۹ فوریه ۱۸۸۶ اولین خودروی مدرن جهان توسط مهندس کارل بنز ساخته شد.
در سال ۱۸۸۸ کارل بنز اولین گواهینامه رانندگی جهان را دریافت کرد. در همان سال همسر بنز اولین رانندگی طولانی مدت با ماشین را از شهر مانهایم (Mannheim) به شهر زادگاهش فورتزهایم (Pforzheim) به مسافت ۱۰۴ کیلومتر و به مدت ۱۲ ساعت و ۵۷ دقیقه با موفقیت به پایان رساند.
در سال ۱۸۹۳ نخستین خودروی چهار چرخ که دارای اکسل بود را تولید کرد.
کارل در سال ۱۸۹۵ اولین اتوبوس را ساخت، کمی بزرگتر از نمونه‌های سواری بود و تقریبا ۷ یا ۸ مسافر حمل میکرد و در آلمان بین ۳ شهر شروع به تردد کرد.
کارل در سال ۱۸۹۶ موتور تخت یا باکسر را اختراع کرد.در این نوع موتور زاویه بین پیستونها داخل سیلندر ۱۸۰ درجه میباشد و موتور ۱۸۰ درجه نیز نامیده میشود. این نوع موتور هنوز هم در خودروهایی مانند پورشه  سوبارو ویا موتور سیکلت همچون هارلی دیویدسون مورد استفاده قرار میگیرد.
در سال ۱۹۰۳ کارل بنز از شرکت «بنز و سای» (Benz & Cie. AG) علی‌رغم موفقیت چشمگیر شرکت انصراف داد.
در سال ۱۹۰۵ کارل به لادنبرگ نقل مکان کرد.
در سال ۱۹۰۶، شرکت «کارل بنز و پسران» را در لادنبورگ تأسیس کرد.
در سال ۱۹۲۶–۱۹۰۴، کارل به عنوان عضو افتخاری شرکت «بنز وسای» انتخاب شد.
در سال ۱۹۱۲، وی از عضویت در شرکت «کارل بنز و پسران» کناره‌گیری کرد.
در سال ۱۹۲۹–۱۹۲۶، کارل به عنوان عضو اصلی شرکت دایملر بنز «ای جی» انتخاب شد.
ازدواج

کارل در سال ۱۸۷۲ با «برتا رینگر» ازدواج کرد.
مدرک تحصیلی

در سال ۱۹۱۴ مدرک دکترای افتخاری از سوی داشنگاه فنی کارلسروهه به کارل اعطا شد.
در سال ۱۹۲۸ مدرک «بادن استیت» به او اعطا شد.
افتخارات

افتخار اختراع اولین خودروی مدرن به کارل بنز، یکی از بنیان‌گذاران مرسدس بنز، نسبت داده می‌شود.
اتومبیل کارل بنز ۱۸۸۵
موتور اولین نمونه بنز
۲۹ فوریه ۱۸۸۶ تاریخ تولد اولین خودروی جهان توسط مهندس کارل بنز
کارل بنز در ۲۵ سالگی. ۱۸۶۹.
نمونه موتور دوزمانه کارل بنز ساخته شده در بنز اند سی.
مجوز رسمی برای بهره برداری از بنزپتنت موتور واگن در جاده های عمومی که در 1اوت 1888 صادر شده. اولین گواهی نامه رانندگی جهان.
برتا رینگر در ۲۱ سالگی، سال۱۸۷۰.
بزرگ‌پنجه

| بزرگ‌پنجه | بزرگ‌پنجه |
| --- | --- |
بزرگ‌پنجه، Megalonyx: بزرگ‌پنجه، Megalonyx
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پستانداران
بالاراسته:: شگفت‌بندان
راسته:: کرک‌داران
زیرخانواده:: Megalonychinae
سرده:: انقراض
بزرگ‌پنجه (نام علمی: Megalonyx) نام یک گونه از تیره بزرگ‌پنجگان است.
رود ژلچا

| رود ژلچا | رود ژلچا |
| --- | --- |
مکان: مکان
کشور: روسیه
ویژگی‌های ظاهری: ویژگی‌های ظاهری
دهانه:  
 • مکان: دریاچه پیپوس
 • مختصات: ۵۸°۱۸′۴۰″ شمالی ۲۷°۴۰′۴۴″ شرقی﻿ / ﻿۵۸٫۳۱۱۱۱°شمالی ۲۷٫۶۷۸۸۹°شرقی﻿ / 58.31111; 27.67889
 • ارتفاع: ۳۰ متر (۹۸ فوت)
طول: ۱۰۷ کیلومتر (۶۶ مایل)
اندازهٔ حوضه: ۱٬۲۲۰ کیلومتر مربع (۴۷۰ مایل مربع)
ویژگی‌های حوضه: ویژگی‌های حوضه
توالی: الگو:RLake Peipus
رود ژلچا (انگلیسی: Zhelcha) یک رودخانه در استان پسکوف کشور روسیه است.
اتو بولته

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Otto Bülte
زادروز:  ۴ سپتامبر ۱۸۸۶
زادگاه:  وینیگشتدت
تاریخ مرگ:  Unknown
پست:  هافبک
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۰۳–۱۹۱۱ |  باشگاه فوتبال آینتراخت برانشوایگ |   |   |
| ۱۹۱۱–۱۹۱۴ |  BFC Preussen |   |   |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۱۰ |  تیم ملی فوتبال آلمان |  ۱ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
اتو بولته (انگلیسی: Otto Bülte; ۴ سپتامبر ۱۸۸۶ – Unknown) بازیکن فوتبال اهل آلمان بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آینتراخت برانشوایگ اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلمان بازی کرده‌است.
یادکرد ویکی‌پدیا

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Otto Bülte». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۲۲.
براندون اسکلنار

| براندون اسکلنار | براندون اسکلنار |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۶ ژوئن ۱۹۹۰ ‏(۳۴ سال) داور، نیوجرسی، آمریکا
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۲۰۱۱ - اکنون
براندون اسکلنار (به انگلیسی: Brandon Sklenar) (زاده ۲۶ ژوئن ۱۹۹۰) یک بازیگر آمریکایی است که بیشتر برای بازی در فیلم‌های معاون، میدوی، با ما به پایان می‌رسد، رهایی و خدمتکار شناخته می‌شود. او همچنین برای بازی در نقش اسپنسر داتون در سریال وسترن ۱۹۲۳ شناخته شده است.
اسکلنار در شمال نیوجرسی به دنیا آمد و بزرگ شد. پدر و مادر او بروس فیکینز و فرانسین اسکلنار هستند. مادرش اصالتاً چکسلواکی است.
الیاس ابوچابکا

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Elias Abouchabaka
زادروز:  ۳۱ مارس ۲۰۰۰ ‏(۲۴ سال)
زادگاه:  برلین
قد:  1.84 m
پست:  هافبک
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال ویتوریا گیماریش
شمارهٔ پیراهن:  ۷۷
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۰۰۰۰–۲۰۱۰:  Berolina Mitte
۲۰۱۰–۲۰۱۵:  باشگاه فوتبال هرتابرلین
۲۰۱۵–۲۰۱۸:  باشگاه فوتبال لایپزیگ
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۸–۲۰۲۰ |  باشگاه فوتبال لایپزیگ |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۸–۲۰۲۰ |  ← باشگاه فوتبال گروتر فورث (قرضی) |  ۲ |  (۰) |
| ۲۰۱۸–۲۰۲۰ |  ← Greuther Fürth II (قرضی) |  ۳۲ |  (۶) |
| ۲۰۲۰– |  Vitória Guimarães B |  ۶ |  (۰) |
| ۲۰۲۰– |  باشگاه فوتبال ویتوریا گیماریش |  ۱ |  (۰) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۲۰۱۵–۲۰۱۶ |  Germany U16 |  ۱۰ |  (۴) |
| ۲۰۱۷ |  تیم ملی فوتبال جوانان آلمان |  ۱۶ |  (۸) |
| ۲۰۱۸ |  تیم ملی فوتبال جوانان آلمان |  ۴ |  (۰) |
| ۲۰۱۸ |  تیم ملی فوتبال جوانان آلمان |  ۲ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۳ ژانویه ۲۰۲۱. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۳ ژانویه ۲۰۲۱. 
الیاس ابوچابکا (انگلیسی: Elias Abouchabaka؛ زادهٔ ۳۱ مارس ۲۰۰۰) بازیکن فوتبال اهل آلمان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال گروتر فورث اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Germany national under-16 football team، جوانان آلمان، جوانان آلمان، و جوانان آلمان بازی کرده‌است.
فهرست معماران ایرانی

آرشیتکت‌های ایرانی به عنوان معمار شناخته می‌شوند.
در فرهنگ فارسی معین، معمار به این صورت معنی شده است:
طراح و سازنده بنا
عمارت‌کننده، تعمیرکننده
رتبه‌ای در فراماسونری
کلمات سنتی بنا، مهندس، استاد، و عمله در مراجع معماری اسلامی استفاده می‌شود.
گرچه بسیاری از محققان، معمار را به لحاظ تاریخی به عنوان آرشیتکت نمی‌شناسد، ولی آنها موافقند که مسئولیت‌های آنها با هم همپوشانی گسترده دارند. این دو واژه در این لیست یکسان در نظر گرفته شده‌اند.
لیست به ترتیب زمانی و انتخاب دهه‌های اسلامی بر اساس سوابق موجود است. اطلاعات کمی از استادان متعدد معماری که برخی از شگفتی‌های اولیه جهان اسلام و قبل از اسلام ایران را ساخته‌اند وجود دارد. کاخ بیشاپور، فیروزآباد، پرسپولیس، شوش، یا بسیاری دیگر از بناهای باستانی دیدنی و جذاب از ایران بزرگ ساخته شده است که هیچ سابقه‌ای از نام معمار آنها وجود ندارد و فقط خرابه‌ای از آنچه آنها ساخته‌اند باقی‌مانده.
بسیاری از ساختارهایی که امروز باقی مانده احتمالاً بیش از یک معمار بر روی آنها کار کرده است. در لیست زیر برای هر کار تنها معروف‌ترین آنها ذکر شده است. این لیست شامل نام سازندگان آنها با تاریخ دقیق ساختمان‌های نسبت داده شده است.
پیش از اسلام

اِپسای: حرم مطهر بیشاپور، ۲۷۱ میلادی
شیدا: یک استاد افسانه‌ای که سازنده کاخ ساسانی هفت گنبد بهرام گور با توجه به شاعر نظامی گنجوی بود.
چهار قرن اول در دوره اسلامی

ماشاءالله ابن اثری: طراحی و نقشه‌کشی بغداد.
نوبخت اهوازی: طراحی و نقشه‌کشی بغداد.
قرن ۱۳ میلادی

مسلم: سازنده کاروانسرای سنگ بست در خراسان در ۱۲۰۲ میلادی
محمد ریگی: سازنده میل رادکان در قوچان در ۱۲۰۳ میلادی
احمد بن مکر مرندی: سازنده آرامگاه کیکاووس در ۱۲۱۹ میلادی
سعید بن جعفر البنا: سازنده یک قلعه در فیروزآباد فارس
محمد بن احمد بن علوی: سازنده مسجد جامع بونفت در یزد در ۱۲۳۴ میلادی
استاد زین الدین ابو رشید: سازنده حصار خلج در باکو در ۱۲۳۴ میلادی
استاد عنایت الله نظام الدین معمار اصفهانی: سازنده گنبد سبز در کرمان در ۱۲۴۲ میلادی
محمد بن محمد بن عثمان البنا طوسی: سازنده مدرسه سرچالی در قونیه در ۱۲۴۲ میلادی
نظام الدین بن استاد علی بن علی بن نجار: سازنده امامزاده سید جعفر در دامغان در ۱۲۶۴ میلادی.
بدرالدین تبریزی: سازنده آرامگاه مولانا در قونیه در ۱۲۷۳ میلادی.
زین عابدین معمار: سازنده مسجد جامع ارومیه در ۱۲۷۶ میلادی.
استاد علی بن حسین علی بن غازی: سازنده مقبره شیخ یوسف سروستانی در استان فارس در ۱۲۸۰ میلادی.
محمد حسین المهندس البنا دامغانی: سازنده برج کاشانه بسطام در ۱۲۹۹ میلادی.
قرن ۱۴ میلادی

استاد علی حاجی السنایی السمنانی: سازنده مسجد فرومد جاجرم در خراسان در ۱۳۱۹ میلادی.
محمد شاه نقاش: سازنده آرامگاه پیر بکرام در اصفهان در ۱۳۰۲ م.
سید علی شاه: سازنده گنبد سلطانیه در شهر زنجان از میراث جهانی یونسکو در ۱۳۰۳ م.
مسعود کرمانی: سازنده محراب امامزاده ربیه خاتون در اشترجان، اصفهان، در ۱۳۰۶ م.
حیدر یابدر: سازنده محراب مسجد جامع اصفهان در ۱۳۱۰ م.
احمد بن محمد بن البنا: سازنده مسجد جامع اشترجان، اصفهان، در ۱۳۱۴ م.
محمد بن حسن بن ابیطالب مهندس بنا الدامغانی و برادرش حاجی: سازنده آرامگاه بایزید بسطامی در ۱۳۲۳ م.
استاد محمد بن جمال احمد: سازنده برج دوزل نزدیک تبریز.
ابو طالب دامغانی: سازنده امامزاده جعفر در اصفهان در ۱۳۲۴ م.
محمد بن عمر الشیخ: سازنده ایوان شمالی مدرسه امامی در اصفهان در ۱۳۲۴ م.
علی قزوینی: سازنده مسجد جامع ورامین در ۱۳۲۱ م.
علی بن ابراهیم: سازنده مسجد تجنگ، یزد، ۱۳۲۸ م.
استاد آقاجان بن دماوندی: سازنده امامزاده عبدالله در دماوند در ۱۳۲۹ م.
حاجی محمد البنا ساووجی: سازنده کاروانسرای سین در شهر اصفهان در ۱۳۳۰ م.
خواجه حسین بن سیف الدین محمود بن تاج خواجه: سازنده مسجد جامع مرند در ۱۳۳۹ م.
فلکی تبریزی: سازنده ارگ علیشاه در ۱۳۳۷ م.
مفاخیر النجار استاد حسن بن جمال احمد شیر گیر: سازنده امامزاده قاسم ازنا در ۱۳۳۷ م.
سید علی امیر حسین البخاری: سازنده بقعه میر محمد در جزیره خارک در ۱۳۳۹ م.
شکرالله: سازنده مسجد جامع کرمان، در ۱۳۴۸ م.
استاد شمس الدین: سازنده آرامگاه شوجوک بیگا، خواهر تیمور لنگ در سمرقند در ۱۳۷۰ م.
خواجه حسین شیرازی: سازنده مزار خواجه احمد یسوی در قزاقستان در ۱۳۹۶ م.
استاد شیرازی معمار: سازنده کاروانسرای دهبید در فارس در ۱۳۸۴ م.
استاد عارف بن استاد موسی جبال: سازنده امارت حاجی شیخله در شیروان در ۱۳۸۴ م.
قرن ۱۵ میلادی

محمد بن محمود اصفهانی: سازنده گور امیر، آرامگاه تیمور لنگ، در سمرقند در ۱۴۰۳ میلادی.
سید علی بن سید کمال الدین بنا آملی: سازنده برج سلطان زین الابدین در ساری در ۱۴۰۶ م.
قوام الدین شیرازی: سازنده مسجد گوهرشاد در سال ۱۴۱۷ م.
حسن جعفر استاد معمار باشی: سازنده آرامگاه امامزاده عبدالله در بافق.
محمد بن غدیر با نام مستعار آجر تراش: سازنده درب مسجد شاه (اصفهان) در ۱۴۲۷ م.
پاشا بن بکشاه جمشید: سازنده عمارت شاه بالو در روستای آهو دشت ناتل رستاق در ۱۴۳۵ م.
استاد حاجی احمد: سازنده قلعه غار خالر دربند در ۱۴۳۷ م.
شیرازی خواجه محمود حاج زین جامع: سازنده مزار شیخ احمد جام جم در خراسان در ۱۴۳۹ م.
ابدلغدیر اصفهانی: سازنده مسجد دباغ خانه در آنکارا در ۱۴۴۳ م.
استاد حسن بن علی حسین بنا آملی: سازنده سه ساختار موجود روستای کجور در حدود ۱۴۴۳ م.
استاد قیس الدین شیرازی: سازنده مسجد جامع خرگرد در خراسان در ۱۴۴۳ م.
حیدر نفجی: سازنده خانقاه نصرآباد اصفهان در ۱۴۴۵ م.
شمس الدین محمد تبریزی: سازنده مسجد شاه (مشهد) در ۱۴۵۱ م.
استاد شمس الدین ابن نصرالله مطهری: سازنده امامزاده سلطان محمد طاهر در بابل در ۱۴۷۰ م.
محمد بن محمود بسطامی: سازنده مسجد سرخان در بسطام در ۱۴۷۷ م.
حسین بن علی بن احمد لاهیجانی: سازنده مقبره سمام در گیلان در ۱۴۷۸ م.
درویش نورالدین: سازنده آرامگاه امامزاده علی در شکرناب نزدیک قزوین در ۱۴۷۹ م.
محمد روانی قزوینی: او و حاج عباس بن محمود قزوینی هر دو سازنده پل دختر در میانه در استان قزوین در ۱۴۸۳ م.
یعقوب رویانی: سازنده پل رودخانه سیم در لاهیجان و همچنین پل رودخانه پلور در شمال شرقی دماوند در ۱۴۸۶ م.