stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
عین‌الدین
جمعیت

طبق آمار رسمی سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۲۴۲۳ نفر می‌باشد و تعداد خانوار روستایی در آن ۷۰۶ می‌باشد. طبیعتی بکر و دیدنی دارد.
کوه

کوه‌های اطراف آن و چشمه سارانش آن را دیدنی تر از همسایگان اطرافش کرده‌است.
جغرافیای طبیعی

در دره و کوهپایه قرار گرفته‌است و ارتفاع آن از سطح دریاهای آزاد ۱۶۸۰ می‌باشد. آب و هوای سرد کوهستانی دارد. روخانه‌های ان اوجان چایی و آل آخی می‌باشند.. همسایگان آن قره اوونا، شیرواده، تیکمه داش، قره بابا، زگلوجه، یئیجه(یئنگیجه)، چرزه خون، قوزولو، علی‌آباد و بئچ آباد می‌باشد.
مشاهیر روستا

اهالی روستا می‌گویند که شاعر معروف آذربایجانی خسته قاسم از تبار این روستا و از طایفهٔ خانلی می‌باشند. علماء برجسته این روستا عبارتند از مرحوم دکتر محمود عین الدینی استاد ادبیات دانشگاه تهران ، حجت الاسلام و المسلمین علی اکبر فیض از قضات دیوان عالی کشور، دکتر حسین کوهستانی عین الدین استاد و عضو هئیت علمی دانشگاه تبریز، از شاعران معاصر می‌توان به : برجعلی رزمی عین الدین متخلص به مشفق وحاج صمد عدالتی، حاج علی اشرفی راد، مرحوم محمد هاتفی، ،حسن امینی عین الدین، محمد رضایی متخلص به تنها،یوسف اشرف عین الدین، نصیر شهری متخلص به عشقی و مختار رضایی متخلص به رهگذر،احمد واحدي متخلص به آيدين روشن را نام برد.
زبان

زبان رایج در این روستا، ترکی آذربایجانی می‌باشد
دین

همه مردم روستا مسلمان و شیعه دوازده امامی هستند، نام عین الدین که به معنای "چشم دین" می باشد نمادی از باورهای عمیق مردم این روستا به دین اسلام می باشد. مسجد عظیم،زیبا و با شکوه این روستا که یکی از بزرگترین مساجد استان است، جدیدا بازسازی شده است نیز سمبلی از وحدت و همدلی در میان مردم آن خطّه می باشد.
فرهنگ

ادبیات کتبی آن چندان دیرپا نیست ولی ادبیات شفاهی آن قدمتی دیرینه دارد و از جمله اساطیر آن می‌توان به کوراوغلو، اؤشودؤم آی اؤشؤدؤم، اصلی و کرم، سارای، گؤیچک فاطما، خیدیر، ایممی و … اشاره کرد.
آداب و رسوم

پیشواز و برگزاری مراسم نوروز، خنچهٔ عروس، عروسی‌ها و مراسم عزا، آخیر چرشنبه، ماه محرم و رمضان و مراسمهای دیگر آذربایجانی مشابه مناطق دیگر با تفاوت اندکی در این روستا اجرا می‌گردد. شب چره‌ها و خواستگاری‌ها نیز با اندکی تغییر چون سابق جریان دارند.
آموزش

مدرسه در مقاطع ابتدایی، راهنمایی و دبیرستان هم دخترانه و هم پسرانه وجود دارد. اما گویا برخی رشته‌ها در دبیرستان موجود نیست و دانش اموزان مجبورند در جاهای دیگر ادامهٔ تحصیل بدهند. یکی از برجسته ترین امتیازات این روستا نسبت به روستاهای مشابه در منطقه آذربایجان، تعداد فارغ التحصیلان دانشگاهی این روستای می باشد، تاجایی که  حدود 200 فارغ التحصیل در مقطع کارشناسی ارشد و دکتری در رشته های حقوق، مهندسی کشاورزی، علوم تربیتی، پزشکی و ... امروزه  مشاغل مختلف مانند تدریس در مدارس و دانشگاه ها را به خود اختصاص داده اند.
مکان‌های تاریخی

در نزدیکی کوه اوچوخ داغ منطقه‌ای به نام کؤللر وجود دارد که بقایای یک سکونتگاه باستانی است. گودال‌های تنورمانند و قبرستان و تکه‌های شکستهٔ سفال در این مکان یافت می‌شود. بین اهالی روستا شایع است که اشیای قیمتی و قدیمی بسیاری از آن جا یافته‌اند.
مکان‌های دیدنی

از جاهای دیدنی آن آل دره سی، آل دره سی شرشراسی (آبشار درهٔ آل)، پری جهان اؤلن داغی، کند چایی، گورستان قدیمی نزدیک کوه اوچوک داغ و بسیاری دیگر می‌باشد. از جمله جاهای دیدنی غیر از موارد ذکر شده می‌توان به موارد ذیل اشاره کرد:
آبشار اوچ‌تیره‌لر
آبشار ائیوزگوزه‌سی
آبشار قره‌علم‌خالی
مهرالی‌داغ
قوش‌اوتاران
آق‌داغ
کول‌لر
جهنم‌دره‌سی
داشلی‌بولاغ
باش‌بولاغ
مججی‌بولاغ
غارهای شرشر
تپه لر
صنعت

معدن پوکه دارد که در حال استخراج می‌باشد. خاک چینی دارد که متأسفانه استخراج نشده‌است. مصالح ساختمانی تولید می‌کند.
مشاغل

اکثر مردم روستا کشاورزی می‌کنند و عمده محصولات کشاورزی گندم، جو، سیب زمینی و هویج است و محصولات دیگری از جمله سیب لوبیا و… برداشت می‌شود. عده زیادی راننده کامیون و کشنده هستند. قالیبافی هم در بین مشاغل روستا است که بیشتر در فصل زمستان رواج دارد که البته چند سالی است از رونق افتاده. آرماطور بندی هم از شغل‌های اصلی این روستا به حساب می‌آید ولی به دلیل کم شدن ساخت و ساز در شهرستان بسیاری از آرماطوربندان به شهرهای بزرگ ازجمله کرج رفته و عده‌ای دیگر بیکارند.
مشاغل دیگری هم مانند تدریس در دانشگاه ها و مدارس، مهندسی، پزشکی و...نیز در این روستا رونق بهتری نسبت به روستاهای اطراف و منطقه دارند و این روستا از جمله باسوادترین روستاهای آذربایجان شرقی محسوب میشود.
طبیعت

محصولات کشاورزی عمدهٔ این روستا سیب‌زمینی، هویج، خیار می‌باشد؛ که اخیراً میوه‌هایی نظیر سیب نیز به بار می‌آورند. پرورش ماهی نیز یکی دیگر از منابع درآمد این روستاست و یکی از بزرگترین پرورش ماهی های شهرستان (پرورش ماهی کوهستانی) به مدیریت اهالی این روستا میباشد. بلندترین کوه این روستا قاسم‌داغی می‌باشد. بعد از آن کوه گونئی‌قوزئی در ردیف دوم قرار دارد.
مناطق

اؤلتّی قبیری، مکان چایی، قره تپه، هی هی قوم، گؤل تپه، قاخیتتی، جنگی چیمن، قمیشلی، بؤیؤک یئر، آغ یئر، داشلیقلار، قاشقازمی، قیبلا بولاغی ، سفر یئری و…
محله‌ها

اوتای، بوتای، زگلی کوچه سی، خرمن لر، آلتمیش آلتی یولو، میرزاماحمودکوچه سی، دالی کوچه، کندایچی، چراغ کؤرپیسی، خرمن دالی، یوخاری باش، آشاغا باش بهداری طرفی و …
مشکلات روستا

این روستا با وجود قابلیت‌های بالقوه فاقد کارخانجات صنعتی مهم می‌باشد و کشاورزی مدرن و صنعتی ندارد. سدهای ذخیرهٔ آب ندارد. حتی در مقایسه با مرکز شهرستان دارای زمین‌های مسطح، چاه‌های آب عمیق و نیمه عمیق است که بهترین و مناسب‌ترین موقعیت را برای ایجاد باغ‌های میوه و ساخت اماکن تفریحی در کنار جاده تهران –تبریز ایجاد کرده‌است.
نگارخانه

یکی از کوچه‌های عین الدین
گیاهان میان سنگ ها
قار چیچگی یا قار گولو
قار چیچگی که در ماه اسفند قبل از آمدن بهار می‌روید
غروب آفتاب در عین الدین
سنگواره‌ای در کوه‌های عین الدین
بولاغ اوتی در اطراف یکی از چشمه‌های عین الدین
دره‌ای در عین الدین
زمستان عین الدین
کوه‌های عین الدین
بر فراز عین الدین
لحظات قبل از غروب
زمستان روستا
اسمان زیبا
ابشاری در نزدیکی اوچوخ داغ
نوروز گلی
لحظات قبل از غروب
عین الدین از نمای شمال
ابشاری در روستای عین الدین
انتهای غار پایینی شرشر
ابتدای غار بالایی شرشر
دودی کردن

Smoked Meat ساندویچ گوشت دودی مونترال، یک غذای معروف در کانادا
آزادماهی کتا chum salmon
دودی کردن، دود دهی یا دودانیدن روند طعم دادن، پخت‌وپز، یا نگهداری مواد غذایی با روش قرار دادن آن در برابر دود حاصل از سوزاندن یا مواد سوختنی، بیشتر چوب است. گوشت و ماهی رایج‌ترین غذاهای دودی هستند، و نیز پنیرها، و تره‌بار، و همچنین با استفاده افزودنی‌هایی در مواد تشکیل دهنده تا نوشیدنی‌هایی مانند ویسکی، آبجو دودی، و چای لپسنگ (چای سیاه چینی) نیز دودی است.
در اروپا، برای دود دادن، چوب درخت و درخت‌چهٔ توسکا چوب سنتی بوده، اما بلوط و راش هم در حال حاضر استفاده می‌شود، (راش به میزان کمتر). در آمریکای شمالی، درخت گردوی آمریکایی، کهور، بلوط، گردو پی‌کان، توسکا، افرا، و درختان میوه جنگلی، مانند سیب، گیلاس و آلو، معمولاً برای دود دهی استفاده می‌شود. علاوه بر چوب، سوخت‌های دیگر نیز می‌توانند به کار گرفته شوند؛ گاهی هم علاوه بر افزودنی‌های طعم دهنده. دود دهی چای چینی که با استفاده از مخلوطی از برنج خام، شکر و چای، گرم می‌شود که در یک تابه یا ووک برای ایجاد دود حرارت داده می‌شود. برخی از تولیدکنندگان ژامبون و بیکن آمریکای شمالی محصولات خود را بر روی چوب‌ذرت در حال سوختن دود می‌دهند. زغال‌سنگ نارس یا تورب را می‌سوزانند تا خشک شود و از آن برای دود دادن مالت جو استفاده می‌شود که برای ساختن ویسکی و برخی از آبجوها به مصرف می‌رسد. در نیوزیلند، از خاک ارهٔ منوکای بومی (درخت چای) یا لپتسپرمم اسکپاریوم معمولاً برای «دود دهی داغ» و تولید ماهی دودی استفاده می‌شود. در ایسلند، کود خشک گوسفند را برای «دود دهی سرد» ماهی، گوشت بره، گوشت گوسفند، و نهنگ به کار می‌برند.
از دیدگاه تاریخی، روستاها در جهان غرب دارای یک ساختمان کوچک (اتاقک) بوده‌اند که دودخانه نامیده می‌شد، که می‌توانستند گوشت را در آن دود داده و ذخیره کنند. این بنا به‌طور کلی به خوبی از ساختمان‌های دیگر روستا جدا بود، یکی به دلیل خطر آتش‌سوزی و نیز به خاطر انتشار دود.
دود دهیِ مواد غذایی آنها را به مواد سرطان‌زای هیدروکربن آروماتیک چندحلقه‌ای آلوده می‌سازد.
پیشینه

دود دادن مواد غذایی شیوهٔ شناخته شده‌ای است که قدمت آن به زمان انسان‌های بدوی غارنشین می‌رسد. از آنجا که این غارها یا کلبه‌های ساده و فاقد دودکش و روزنه‌های تهویه بوده‌اند، این خانه‌ها می‌توانند بسیار دودی بوده‌باشند. انسان‌های اولیه اغلب گوشت را برای خشک کردن آویزان می‌کرده‌اند، و به زودی آنها آگاه شده‌اند که گوشتی که در جای دودآلودی ذخیره شده بوده دارای عطر و طعم متفاوت و بهتری از گوشتی است که به سادگی خشک و نگهداری شده‌باشد. با گذشت زمان این فرایند را با پیش پخت مواد غذایی در نمک یا آب شور درهم آمیختند، و در نتیجه فرایند نگاهداری قابل ملاحظه و مؤثری را از فرهنگ‌های گوناگون یک‌دیگر اقتباس و توسعه دادند که توسط فرهنگ و رسوم در سراسر جهان پراکنده و با هم ترکیب شد. از آنجا که هدف اصلی از دودی کردن نگهداری غذا بود، بشر تا رسیدن به دوران مدرن، دودی کردن را به گونه‌ای «سنگین» انجام می‌داد. مقدار زیادی از نمک در فرایند پخت استفاده می‌شد و زمان آن هم بسیار طولانی، گاهی شامل چند روز از قرار گرفتن در معرض دود و نمک بود.
ظهور حمل و نقل مدرن جابجایی مواد غذایی را در مسافت‌های طولانی آسان‌تر ساخت و نیاز به زمان و مواد شور و کارهای سنگین و از جمله دود دهی را کاهش داد. دودیدن مواد غذایی بیشتر به خاطر افزایش عطر و طعم و نه برای حفظ مواد غذایی ادامه یافت. در سال ۱۹۳۹ یک دستگاه به نام کورهٔ توری در ایستگاه تحقیقات توری در اسکاتلند اختراع شد. این کوره‌ها می‌توانستند دودیدن را با کیفیت یکنواخت و بازده بالا انجام دهند. به زودی در اختیار داشتن این دستگاه به صورت بیاز اولیه برای تمام دست‌اندرکاران تولید در مقیاس بزرگ تجاری مدرن درآمد. اگر چه اصلاحات در روش، و پیشرفت در تکنولوژی، دود دهی مواد غذایی را بسیار آسان‌تر ساخته، گام‌های اساسی لازم برای انجام آن در امروز، در اصل همان است که از صدها اگر نه هزاران سال
پیش باقی مانده‌است.
گونه‌های دود دادن

دود دادن سرد به عنوان یک تقویت کنندهٔ عطر و طعم در مورد غذاهایی مانند سینهٔ مرغ، گوشت گاو، گوشت خوک، ماهی، حلزون اسکالوپ، و استیک استفاده می‌شود. پیش از دود دادن، نخست به منظور خشکاندن، تشکیل و تقویت یک پوسته ی غشایی بر روی گوشت، آن را آویزان می‌کنند، و پس از آن است که می‌توان دود دادن سرد را برای مدتی که به اندازه کافی (دلخواه) عطر و طعم را جذب کند، آغاز کرد. برخی از مواد غذایی را هم پیش از دود دادن سرد، پخته، کبابی، سرخ کرده، سرخ شده، یا بخارپز می‌کنند. دمای دودخانه برای دود دادن سرد به‌طور معمول بین ۲۰ تا ۳۰ درجهٔ سانتی‌گراد، (۶۸ تا ۸۶ درجه فارنهایت) انتخاب می‌شود. در این درجه حرارت، مواد غذایی دودی عطر و طعم دود را به خود می‌گیرد اما نسبتاً مرطوب باقی می‌ماند. دود دادن سرد غذا را نمی‌پزد. گوشت باید به‌طور کامل پیش از دود دادن سرد، درمان شود.
دود دادن گرم غذاها را در محیطی کنترل شده مانند کوره دود یا دودخانه در معرض دود و گرما قرار می‌دهد. در این روش غذا به‌طور همزمان با گرما پخته شده و با دود طعم و عطر دهی می‌شود. برای اینکار می‌توان مستقیماً از کوره‌های دود استفاده کرد، یا در کوره‌های حرارتی غذا را پخت و در کنار آن، به محیط دود اضافه کرد. مانند دود دادن سرد، محصول ممکن است ابتدا جهت ایجاد یک پوستهٔ محافظ آویزان شده و سپس برای مدت ۱ تا ۲۴ ساعت دود دهی شود. اگر چه مواد غذایی دودی شده اغلب دوباره گرم یا پخته می‌شوند، اما معمولاً برای خوردن بدون پخت دوباره نیز امن هستند. دود دادن گرم عموماً در محدوده ۵۲ تا ۸۰ درجه سانتیگراد (۱۲۶–۱۷۶ °F) رخ می‌دهد. [۶] در این محدوده درجه حرارت، مواد غذایی به‌طور کامل پخته شده، مرطوب باقی مانده و طعم دار هستند. اگر کوره دود به دمای بالاتر از ۸۵ درجه سانتیگراد (۱۸۵ درجه فارنهایت) برسد، مواد غذایی بیش از حد کوچک شده، له شده یا حتی خرد خواهند شد. دود دهی در دماهای بالا از مرغوبیت مواد غذایی نیز می‌کاهد، چون رطوبت و چربی مواد غذایی از بین خواهد رفت.
مواد نگهدارندهٔ غذا

دود یک آنتی‌بیوتیک و آنتی‌اکسیدان است، اما در عمل دود به تنهایی برای نگاهداری مواد غذایی کافی نیست، مگر اینکه از روش‌ها و مواد دیگر نگهدارندهٔ غذا استفاده شود. مشکل اصلی این است که ترکیبات دود تنها از سطح بیرونی مواد غذایی در برابر هجوم خارجی دفاع می‌کند؛ دود در واقع نفوذ چندانی به درون گوشت یا ماهی نمی‌کند. در دوران مدرن، تقریباً تمام دود دادن‌ها به خاطر عطر و طعم آن انجام شده‌است. طعم دهندهٔ دود مصنوعی می‌تواند به عنوان یک مایع به تقلید از عطر و طعم دود دادن خریداری و استفاده شود، اما به تنهایی توان نگهدارندگی آن مواد را ندارد.
در گذشته، دود دادن روش و ابزاری مفید برای نگهداری غذا بود، این کار با درآمیختن با روش‌های دیگر، بیشتر نمک‌زنی یا خشک کردن بود. در برخی موارد، به ویژه در جاهایی که آب و هوای گرم و آفتابی نداشتند، دودی شدن خود به سادگی، یک عارضهٔ جانبی غیرقابل اجتناب از خشک کردن با استفاده از آتش بود. برای برخی از مواد غذایی که به مدت طولانی‌تری برای دودی شدن نیاز داشتند، زمان دود دادن نیز خود به خشک کردن مواد غذایی کمک می‌کرده‌است. خشک کردن، نمک‌سود کردن، یا روش‌های دیگر نگهداری می‌توانند فضای داخل غذاها را برای زندگی باکتریایی نامهربان و نامساعد سازند، در حالی که دودانیدن- برای قسمتِ سطحی آسیب‌پذیر بیرونی یک لایهٔ اضافی حفاظت است. برای ماهی‌های روغنی، دود دادن بسیار مفید است، از آنجا که خواص آنتی‌اکسیدانی آن سبب تأخیر در فاسدشدن چربی سطح آن می‌شود. (چربی داخلی چون در مجاورت اکسیژن قرار ندارد، که همان چیزی است که باعث ترشیدگی می‌شود) برخی از ماهی‌های به شدت شور، با دود دهی بلندمدت را می‌توان بدون نیاز به یخچال برای هفته‌ها یا ماه‌ها نگه داشت. این گونه غذاهای به شدت حفاظت شده معمولاً نیاز است که برای بهتر شدن طعم آنها پیش از سرو شدن آنها مورد نمک‌زدایی: مانند جوشیده‌شدن در آب شیرین قرار گیرند.
Smoked امول fish, endemic to دریاچه بایکال in Russia, on sale at Listyanka market
آاگ گ.۵

هواگرد «آاگ گ.۵»، محصول امپراتوری آلمان
آاگ گ.۵ (به انگلیسی: AEG G.V) یک هواگرد ساخت کارخانهٔ آاگ در کشور امپراتوری آلمان است که در سال ۱۹۱۸ ساخته شد. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما لوفت‌اشترایت‌کرفته بوده‌است.
تاریخ کرمان در دوره قاجار

کرمان، با این وجود که موقعیت جغرافیاییش در پیرامون پادشاهی قاجار قرار داشت، مرکز وقایع مهم متعددی در این دورهٔ مهم انتقالی در تاریخ ایران بود. کرمان از نظر سیاسی هرگز به خوبی در حکومت قاجار ادغام نشد. اداره این ولایت، اخذ مالیات، زمینداری، تجارت و نهادهای مذهبی در سیطرهٔ خانوارهای نخبگان محلی بود که در عین حال دسترسی به منصوبین قاجار در آنجا را در انحصار خود داشتند. به هر روی، کرمان از نظر اقتصادی در خط مقدم تغییرات مرتبط با جذب شدن ایران در ساختارهای اقتصادی جهانی بود. نخبگان کرمانی ارتباطات جامعهٔ خود با تجارت خارجی را، خصوصاً از راه سرمایه‌گذاری در کشاورزی تجاری و تولید فرش بسیار تشدید کردند. این تغییرات اقتصادی در کنار گسترش زمینداری و کنترل اداری بر مناطق روستایی توسط نخبگان شهری، به تحکیم یک اقتصادی ترکیبی منطقه‌ای پیرامون شهر کرمان کمک کرد.
کرمان، تا دهه‌های ۱۸۹۰ و ۱۹۰۰، سرچشمه‌ای از تلاطمات رادیکال ملی گرایانه و مشروطه طلبانه شده بود و روشنفکران و فعالان کرمانی در گردهم‌آوری یک ائتلاف انقلابی علیه استبداد قاجار در آستانهٔ انقلاب مشروطه نقشی کلیدی ایفا کردند. این جنبش علیه فرمانروایی پدرشاهانهٔ قاجارها تا حدی از طریق پیوندهای قوی با خاندان‌های سرشناس محلی رشد کرد، و هنگامیکه نهادهای مشروطه شروع به به چالش گرفتن اقتدار این خانواده‌ها در حکومت محلی کردند، جنبش مشروطه در کرمان رو به افول رفت. تا جنگ جهانی دوم، کرمان در جریان بازی بزرگ روسیه و انگلستان در آسیای مرکزی و ایران، به طور کامل در منطقهٔ نفوذ بریتانیایی‌ها قرار داشت و متعاقباً در جریان جنگ توسط پلیس جنوب اشغال شد.
آلباتروس ای‌ال۱۰۱

| آلباتروس ای‌ال۱۰۱ | آلباتروس ای‌ال۱۰۱ |
| --- | --- |
کاربری: هواگرد آموزشی
تولیدکننده: آلباتروس فلوکتسایک‌ورک
نخستین پرواز: ۱۹۳۰
تعداد ساخته‌شده: ۷۱
آلباتروس ای‌ال۱۰۱ (به انگلیسی: Albatros_Al_101) یک هواگرد از نوع هواگرد آموزشی ساخت شرکت آلباتروس فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد آلباتروس ای‌ال۱۰۱ نخستین پروازش را در ۱۹۳۰ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۷۱ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
فابینگ

Medical condition
| فابینگ - Phubbing | فابینگ - Phubbing |
| --- | --- |
تخصص: روان‌شناسی
طبقه‌بندی و منابع بیرونی: طبقه‌بندی و منابع بیرونی
[ویرایش در ویکی‌داده]: [ویرایش در ویکی‌داده]
فابینگ (به انگلیسی: Phubbing) عملی است که باعث می‌شود افراد در محیط‌های اجتماعی یا خانوادگی به جای توجه به دیگران به تلفن خود نگاه کنند. مطالعات بسیاری نشان داده‌اند که فابینگ به روابط اجتماعی افراد آسیب می‌زند و کودکان را به افسردگی دچار می‌کند.
Phubbing اصطلاحی است که به عنوان بخشی از آزمایش زبانی توسط دیکشنری مک کواری برای بیان عادت بدخلقی به دلیل تلفن همراه توصیف می‌شود.
تعریف

در بهار سال ۲۰۱۲ فرهنگ لغت Macquarie استرالیا و آژانس تبلیغاتی McCann گروهی از متخصصان زبان را گرد هم آوردند تا بر پدیده‌ای رایج در عصر تلفن‌های هوشمند نامی بگذارند. آن‌ها این پدیده را فابینگ 'Phubbing' لقب دادند و آن را چنین تعریف کردند: "عمل نادیده گرفتن کسی که با شما صحبت می‌کند با توجه و نگاه کردن به تلفن همراه خود" یا "عمل خنثی کردن روابط شخصی در یک محیط اجتماعی با نگاه کردن به تلفن به جای توجه به دیگری ".
بنا به تعریف، 'Phubbing' عملی است که باعث می‌شود افراد در محیط‌های اجتماعی یا خانوادگی به جای توجه به دیگران به تلفن خود نگاه کنند. یا به عبارت ساده‌تر: «بی‌اعتنایی به دیگران با نگاه کردن به تلفن همراه».
سهام رشد

در امور مالی، سهام رشد (انگلیسی: Growth stock)، سهمی از یک شرکت است که جریان نقدی مثبت قابل توجه و پایداری ایجاد می‌کند و انتظار می‌رود درآمد و سود آن با نرخ سریع‌تری نسبت به شرکت متوسط در همان صنعت افزایش یابد. یک شرکت در حال رشد معمولاً دارای نوعی مزیت رقابتی (یک محصول جدید، یک اختراع پیشگام، توسعه در خارج از کشور) است که به آن اجازه می‌دهد تا با رقبا مقابله کند. سهام‌های رشد معمولاً سود سهام کمتری پرداخت می‌کنند، زیرا شرکت‌ها معمولاً بیشتر سود انباشته را در پروژه‌های سرمایه‌بر سرمایه‌گذاری مجدد می‌کنند.
معیارها

تحلیلگران با تقسیم درآمد خالص یک شرکت به میانگین حقوق صاحبان سهام، بازده حقوق صاحبان سهام (ROE) را محاسبه می‌کنند. برای اینکه به عنوان یک سهام رشد طبقه‌بندی شوند، تحلیلگران عموماً انتظار دارند که شرکت‌ها به بازدهی ۱۵ درصد یا بالاتر از حقوق صاحبان سهام دست یابند. CAN SLIM روشی است که سهام رشد را شناسایی می‌کند و توسط ویلیام اونیل، دلال بورس و ناشر Investor's Business Daily ایجاد شده است. در امور مالی دانشگاهی، مدل سه‌عاملی فاما-فرنچ به نسبت‌های دفتری به بازار (نسبت‌های B/M) برای شناسایی سهام رشد در مقابل سهام ارزش متکی است. برخی از مشاوران پیشنهاد می‌کنند که نیمی از سبد سهام را با استفاده از رویکرد ارزش و نیمی دیگر را با استفاده از رویکرد رشد سرمایه‌گذاری کنند.
غواص مقدس (ترانه)

«غواص مقدس» عنوان اولین تک‌آهنگ گروه هوی متال دیو است. این آهنگ در آلبوم ای‌پی غواص مقدس منتشر شد و توانست در جدول مین‌استریم راک مقام ۴۰ را از آن خود کند. همچنین این قطعه به یکی از محبوب‌ترین آهنگ‌های دیو مشهور است.

«غواص مقدس» ()
قطعه «غواص مقدس» از  منتشر شده در سال ۱۹۸۳
در سال ۲۰۰۹ ترانه «غواص مقدس» در جدول برترین‌های راک تلویزیون وی‌اچ۱ در رده ۴۳ قرار گرفت.
ویدئو

ویدئویی که برای این آهنگ تهیه شد توسط آرتور الیس کارگردانی شد. در این ویدئو، دیو نقش یک انسان وحشی را بازی می‌کند که در میانه یک شهر در حال سقوط است. در ابتدا او دو نفر را با شمشیر خود می‌کشد اما آن‌ها به جای جان دادن تبدیل به موش می‌شوند. بعدها او با آهنگری آشنا می‌شود و آن آهنگر شمشیر او را دوباره می‌سازد.
اجراهای مجدد

فهرست گروه‌ها و هنرمندانی که این آهنگ را مجدداً اجرا کردند به صورت زیر است:
پت بون، در آلبوم یک حس متالی:نه بیشتر آقای بچه خوشگل با همکاری رانی جیمز دیو به عنوان صدای همخوان.
گروه متال‌کر کیل‌سویچ انگیج، این آهنگ را به صورت اجرای مجدد در آلبوم گردآوری شده ولتاژ بالا!:یک پیشینه کوتاه برای راک ضبط کرد.
گروه فولک متال اوتیگ این آهنگ را به صورت دوباره نوازی و اجرای زنده ضبط کرده‌است.
گروه فنلاندی الاکلایست نسخه‌ای از این آهنگ را در سبک هامپا در آلبوم Humppamaratooni منتشر ساخته است.
گروه سام ۴۱ این آهنگ را به صورت اجرای مجدد با گیتار آکوستیک برای برنامه‌ای در ام‌تی‌وی اجرا کرده‌است.
چیلدرن آو بادم در ریف ابتدایی ترانه «سقوط» در اجرای زنده از «غواص مقدس» الهام گرفته‌است. این ترانه را می‌توان در آلبوم سال‌های هرج و مرج پرده محراب یافت.
گروه سانز آو باچر نیز این آهنگ را در کنسرتی نواختند.
تینیشز دی نیز قسمتی از «غواص مقدس» را در اجرای زنده‌ای اجرا کرده‌است.
هولی‌هل در چندین اجرای زنده این آهنگ را اجرا کرده‌است.
بلوم اونت فوس ها ۱۳۹

| بلوم اونت فوس ها ۱۳۹ | بلوم اونت فوس ها ۱۳۹ |
| --- | --- |
کاربری: هواگرد ترابری، نامه‌بر، شناسایی و مین‌روب
تولیدکننده: بلوم اونت فوس
نخستین پرواز: اکتبر ۱۹۳۶
کاربر اصلی: لوفت‌هانزالوفت‌وافه
تعداد ساخته‌شده: ۳ فروند
گونه‌ها: بلوم اونت فوس ب‌فا ۱۴۲
بلوم اونت فوس ها ۱۳۹ (به آلمانی: Blohm & Voss Ha 139) یک هواگرد چهار موتوره ترابری و شناسایی آب‌نشین ساخت کارخانه بلوم اونت فوس در آلمان بود که نخستین پرواز خود را سال ماه اکتبر سال ۱۹۳۶ به انجام رساند.
طراحی و تولید

شرکت هواپیمایی لوفت‌هانزا سال ۱۹۳۵ درخواستی برای یک هواگرد آب‌نشین برای خدمات پستی فرا اقیانوس اطلس خود ارائه کرد. این هواگرد می‌بایست قادر به نشست و برخاست در آب‌های متلاتم، پرواز با منجنیق و همچنین قابلیت حمل دست کم ۵۰۰ کیلوگرم محموله برای مسافت ۵۰۰۰ کیلومتری در پایاسیر ۲۵۰ کیلومتر بر ساعت می‌بود. هامبورگر فلوک‌تسویک‌باو، شرکت تابعه بلوم اونت فوس، چند مطالعه طراحی در این رابطه به انجام رساند. یکی از این پروژه‌ها با عنوان پ.۱۵ سفارش تولید سه پیش‌نمونه را دریافت کرد. برای این طراحی موتور دیزل اختصاصی یونکرس یومو ۲۰۵ توسعه یافت که حدودا ۲۵ درصد مصرف سوخت کمتری نسبت به نمونه‌های بنزینی مشابه داشت.
نخستین پیش‌نمونه با عنوان ها ۱۳۹ فا۱ نخستین پرواز خود را در فصل پاییز سال ۱۹۳۶ به انجام رساند.
پیش‌نمونه سوم با عنوان ها ۱۳۹ب مقداری بزرگ‌تر و سنگین‌تر بود و در اواسط سال ۱۹۳۸ تولید گردید. این هواگرد برای وظایف شناسایی اصلاح گشت. بدین منظور دماغه طولانی‌تری برای جای‌گرفتن دیده‌بان در آن جایگزین و برای تعادل‌بخشی سطوح عمودی دم بزرگ‌تر گردید. یک جایگاه مسلسل ام‌گه ۱۵ به دماغه و یک دریچه در سقف اتاقک برای یک مسلسل دیگر افزوده شد. مسلسل سقف را بیسیم‌چی به‌کارمی‌گرفت. امکان شلیک دو مسلسل ام‌گه ۱۵ دیگر از دریچه کف وجود داشت. این هواگرد با عنوان ها ۱۳۹ب/او در شکل جدید نخستین بار روز ۱۹ ژانویه سال ۱۹۴۰ به کمک منجنیق کشتی فریزنلانت، شناور پشتیبانی لوفت‌هانزا، به پرواز درآمد.
تاریخچه عملیاتی

تا ماه مارس سال ۱۹۳۷ دو هواگرد نخست به لوفت‌هانزا تحویل داده شد و در مسیر هوایی بین اورتا در آزور تا نیویورک به‌کارگرفته شد.
اواخر سال ۱۹۳۹ سه هواگرد ها ۱۳۹ و خدمه آن‌ها جذب لوفت‌وافه، نیروی هوایی رایش سوم شدند.
نمونه سوم به اسکادران ۱ گروه هواگردهای ساحلی ۴۰۶ تحویل داده شد تا در جریان کارزار نروژ وظایف ترابری و شناسایی قطبی به انجام رساند. دو پیش‌نمونه دیگر هم تغییرات مشابهی کردند و در نروژ عموما در قالب جناح ۲ ترابری برای انتقال تدارکات به یگان‌های زمینی در نواحی دور افتاده مورد استفاده قرار گرفتند.
کمبود قطعات یدکی فعالیت این هواگردها را با اختلال مواجه می‌ساخت. به هر صورت نمونه سوم سال ۱۹۴۲ با عنوان ها ۱۳۹ب/ام‌اس برای وظایف مین‌روبی مجددا اصلاح گردید. یک حلقه بزرگ مغناطیس‌کاهی از دماغه تا نوک بال‌ها و دم هواگرد کشیده شد. هیچ گزارشی از تحویل این هواگرد به یک یگان عملیاتی مین‌روبی وجود ندارد.
هر سه هواگرد در نهایت اوراق شدند.
مشخصات فنی

طول: ۱۹.۵ متر
طول بال: ۲۷ متر
ارتفاع: ۴.۸ متر
مساحت بال: ۱۱۷ متر مربع
وزن خالی: ۱۰۳۶۰ کیلوگرم
حداکثر وزن هنگام برخاستن: ۱۷۵۰۰ کیلوگرم
نیرومحرکه: چهار موتور دیزل یونکرس یومو ۲۰۵سی: ۶۰۰ اسب بخار (۴۴۷ کیلووات)
حداکثر سرعت: ۳۱۵ کیلومتر بر ساعت
پایاسیر: ۲۶۰ کیلومتر بر ساعت
حداکثر ارتفاع: ۳۵۰۰ متر
حداکثر برد: ۵۳۰۰ کیلومتر
ها ۱۳۹ب/او: ۴ × مسلسل ام‌گه ۱۵
بلوم اونت فوس ها ۱۳۹
آلباتروس سی. ۱۳

| آلباتروس سی>  ۱۳ | آلباتروس سی>  ۱۳ |
| --- | --- |
کاربری: هواپیمای جنگنده دو سرنشینه
تولیدکننده: آلباتروس فلوکتسایک‌ورک
نخستین پرواز: ۱۹۱۷
تعداد ساخته‌شده: ۱
آلباتروس سی. ۱۳ (به انگلیسی: Albatros_C.XIII) یک هواگرد از نوع  هواپیمای جنگنده دو سرنشینه ساخت شرکت آلباتروس فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد آلباتروس سی. ۱۳ نخستین پروازش را در ۱۹۱۷ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۱ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
غلامحسین صدیقی

| غلامحسین صَدیقی | غلامحسین صَدیقی |
| --- | --- |
وزیر کشور: وزیر کشور
دوره مسئولیت تیر ۱۳۳۱ – ۲۸ مرداد ۱۳۳۲: دوره مسئولیت تیر ۱۳۳۱ – ۲۸ مرداد ۱۳۳۲
پادشاه: محمدرضا پهلوی
نخست‌وزیر: محمد مصدق
پس از: انتخاب‌الملک رام
پیش از: فضل‌الله زاهدی
وزیر پست و تلگراف و تلفن: وزیر پست و تلگراف و تلفن
دوره مسئولیت ۲۰ آذر ۱۳۳۰ – ۱۴ تیر ۱۳۳۱: دوره مسئولیت ۲۰ آذر ۱۳۳۰ – ۱۴ تیر ۱۳۳۱
نخست‌وزیر: محمد مصدق
پس از: یوسف مشار
پیش از: سیف‌الله معظمی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۲ آذر ۱۲۸۴ تهران، ایران
درگذشته: ۹ اردیبهشت ۱۳۷۰ (۸۵ سال) تهران، ایران
آرامگاه: گورستان ابن بابویه
حزب سیاسی: جبهه ملی ایران
همسر(ان): فرح‌انگیز مفتاح
فرزندان: آفرین، نیکو، حسین
پیشه: استاد دانشگاه سیاستمدار
غلامحسین صَدیقی (۱۲ آذر ۱۲۸۴ – ۹ اردیبهشت ۱۳۷۰) معروف به دکتر صدیقی سیاستمدار ایرانی بود که در فاصله سال‌های ۱۳۳۰ تا ۱۳۳۲ در دولت نخست‌وزیری محمد مصدق به‌عنوان وزیر پست، تلگراف و تلفن (در دولت اول) و وزیر کشور و نایب نخست‌وزیر (در دولت دوم)  فعالیت کرد. او مبدا علم جامعه‌شناسی در ایران و بنیان‌گذار مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی است. وی استاد دانشگاه تهران و عضو هیئت امنای بنیاد فرهنگ ایران نیز بود. روز ۱۲ آذر به نام روز علوم اجتماعی و دکتر صدیقی نامگذاری شده است. در سال ۱۳۷۲ به افتخار او یادنامه‌ای با عنوان همه هستی‌ام نثار ایران توسط پرویز ورجاوند منتشر شد.