stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
راه‌آهن سراسری ایران
انجام پروژه

در ۲۳ مهر ۱۳۰۶ نخستین کلنگ ساختمان راه‌آهن سراسری در تهران محل کنونی ایستگاه تهران برزمین زده شد و از همان هنگام رسماً ساختمان راه‌آهن از سه نقطهٔ جنوب و مرکز و شمال آغاز شد.
اگرچه پیشینه احداث و بهره‌برداری موفق نخستین راه‌آهن در ایران به دوره قاجار و سال ۱۲۲۷ خورشیدی (۱۸۴۸ میلادی) از رشت به بندر پیربازار و بندر انزلی می‌رسد که بقایای آن همچنان در مسیر رشت به پیربازار با یک لوکوموتیو بخار در محوطه اداره کل بندرها استان گیلان وجود دارد؛ تحقق کامل این آرزوی ملی تا سال ۱۳۰۶ به طول انجامید. قرارداد نقشه‌برداری برای احداث خطوط راه‌آهن با کنسرسیومی متشکل از شرکت آمریکایی یولن و شرکت‌های آلمانی فیلیپ هولتسمان - ویولیوس برگر و زیمنس باواونیون در سال ۱۳۰۶ به بهای هر کیلومتر حداکثر ۳۶۸ تومان بسته شد.
نخستین شرکتی که در کار نقشه‌برداری و ساختمان راه‌آهن سراسری نماینده‌اش را به ایران فرستاد شرکت ساختمانی یولن آمریکا بود. برای اینکه این امر با سرمایهٔ داخلی انجام یابد و از طرفی تحمل هزینهٔ آن برای ملت ایران طاقت‌فرسا نباشد، پیش از آغاز به ساختمان راه‌آهن دولت وقت قانون انحصار قند و شکر و چای را وضع و در نهم خرداد ۱۳۰۴ به تصویب مجلس شورای ملی رسانید. به موجب این قانون مقرر گردید از هر سه کیلو قند و شکر دو ریال، و از هر سه کیلو چای شش ریال مالیات اخذ و درآمد حاصله از آن صرف هزینهٔ ساختمان راه‌آهن سراسری گردد.
از سال ۱۳۰۸ شمسی ۱۹۲۹ کنسرسیومی بین‌المللی با حضور شرکت آمریکایی یولن و چند شرکت آلمانی از جمله بیلفینگر و زیمنس، پروژه را در اختیار گرفتند و بخشی از عملیات ساخت راه‌آهن را آغاز کردند. در سال ۱۳۰۹ ش ۱۹۳۰ و پس از تأخیر در پرداخت هزینه‌ها از سوی ایران، شرکت آمریکایی از ادامهٔ انجام پروژه انصراف داد. در آوریل ۱۹۳۳ ایران قراردادی را با شرکت دانمارکی کمپساکس به امضا رساند. کمپساکس در آن زمان مشغول ساخت‌وساز راه‌آهن در ترکیه بود و رضاشاه توصیهٔ ترکیه در مورد این شرکت را قبول کرد. از طرفی آوردن یک شرکت از یک کشور کوچک هیچ‌گونه خطر سیاسی برای استقلال ایران نداشت. کمپساکس برای اجرای بخش‌های این قرارداد، با ۴۳ شرکت پیمانکاری مختلف از اروپا، ایالات متحدهٔ آمریکا و ایران قرارداد بست. مهندسان کمپساکس عملیات در هر کدام از بخش‌ها را نظارت می‌کردند و عملیات را از دفتر مرکزی تهران هماهنگ می‌کردند. بنابر قرارداد لازم بود کمپساکس خط را تا ماه مهٔ ۱۹۳۹ تکمیل کند. کمپساکس پروژه را زیر بودجه و پیش از موعد مقرر در قرارداد به پایان رساند.
طول این راه‌آهن ۱۳۹۴ کیلومتر بوده و دارای حدود ۲۳۰ تونل و ۴۱۰۰ پل بود. مرتفع‌ترین نقطهٔ این خط‌آهن نیز در غرب اراک است و ارتفاعی معادل ۲۲۰۰ متر بالاتر از سطح دریا دارد.
سیر انجام پروژه > دوره اول: تصویب قوانین و شروع امانی

از بهمن ۱۳۰۴ آغاز و تا بهار ۱۳۰۷ قوانین مرتبط با ساخت راه‌آهن سراسری شامل ساخت، مسیر راه‌آهن، روش تأمین مالی، استخدام کارشناسان خارجی و… به‌تصویب مجلس رسید و کار نقشه‌برداری و عملیات اجرایی در سه جبهه شمال، مرکز و جنوب آغاز شد. پروژه در این مرحله با مدیریت وزارت طرق انجام می‌شد اما پیشرفت کند عملیات، دولت و مجلس را به‌صرافت برگزاری مناقصه و سپردن کار به‌شرکت‌های صاحب تجربه‌انداخت.
سیر انجام پروژه > دوره دوم: قرارداد با پیمانکاران بزرگ

در ۲۰ فروردین ۱۳۰۷ قانون «اجازه واگذاری نقشه‌برداری مفصل خط راه‌آهن» تصویب و بر اساس آن قراردادهایی برای نقشه‌برداری کل مسیر از دریای کاسپین تا خلیج فارس و ساخت دو قسمت ۱۵۰ کیلومتری در دو انتهای مسیر با سندیکایی متشکل از سه شرکت آلمانی و یک شرکت آمریکایی منعقد شد. نقشه‌برداری انجام شد و ساخت مسیر از بندر ترکمن تا قائم‌شهر در شمال و بندر امام تا اندیمشک در جنوب در حال انجام بود که سیل در خوزستان و آسیب‌دیدگی مسیر ساخته شده به‌وقوع پیوست، شاه به‌شرکت آمریکایی بدگمان شد و نتیجه آن خلع ید شرکت اولن از پروژه و توقف عملیات در جنوب بود. شرکت‌های آلمانی اما کار خود را در شمال به‌سرانجام رساندند.
سیر انجام پروژه > دوره سوم: بازگشت به‌روش امانی و تأخیر

وزارت طرق و شوارع با استخدام مهندسان خارجی مجدداً مدیریت اجرا را خود بر عهده گرفت. در جنوب کار به مهندس کارول آمریکایی سپرده شد و در شمال مهندسان سوئدی سیودال و پس از او لیندال مسوولیت را به‌عهده گرفتند. در جنوب ضمن تکمیل کارهای باقی‌مانده تا اندیمشک، ساخت مسیر تا ۵۰کیلومتر بعد از آن در دستور کار قرار گرفت و کارهای ساختمانی در شمال در چند قطعه مابین قائم‌شهر و گدوک آغاز شد اما سرعت کار رضایت شاه را فراهم نمی‌کرد. هفت سال از شروع کار راه‌آهن می‌گذشت و فقط ۴۰۰ کیلومتر از مسیر حدفاصل بندر ترکمن تا شیرگاه در شمال و بندر امام تا اندیمشک در جنوب به‌بهره‌برداری رسیده بود و ۱۰۰۰ کیلومتر مسیر دشوار در البرز و زاگرس هنوز باقی‌مانده مانده بود. در این زمان شرکت مجرب کامپاکس وارد شد و اتفاق مهمی را رقم زد.
سیر انجام پروژه > ورود کامپساکس

کنسرسیوم دانمارکی سوئدی کامپساکس مشغول ساخت خط‌آهنی ۱۰۰۰ کیلومتری در ترکیه بود. یورگن ساکسیلد برای انجام مذاکرات نهایی در دوم فروردین ۱۳۱۲ به‌تهران وارد شد و مذاکراتی را با رجب‌علی منصور وزیر طرق آغاز کرد. ایران سه شرط برای واگذاری پروژه گذاشت:
۱. اجرای مسیر باقی‌مانده شمال در حدود ۳۲۰ کیلومتر تا تهران طی چهار سال
۲. اجرای خط جنوب از تهران تا اندیمشک به‌طول حدود ۶۷۵ کیلومتر طی شش سال
۳. قبول جریمه دیرکرد در انجام پروژه به‌میزان ۷۵۰۰۰ ریال به‌ازای هر هفته تأخیر
دو طرف واقف بودند که طی هفت سال گذشته تنها ۴۰۰ کیلومتر از مسیر آن‌هم در بخش آسان آن تکمیل شده و گذاشتن شرط زمانی شش ساله برای ساخت هزار کیلومتر راه‌آهن که مستلزم گذر از دو رشته کوه البرز و زاگرس بود خواسته‌ای بلندپروازانه است. با امضای قرارداد در اول اردیبهشت ۱۳۱۲ کار کامپساکس آغاز شد. نیروهای شرکت به‌تهران و کپنهاگ فراخوانده و دفاتر پروژه در این دو شهر فعال شدند. کار تحویل قطعات در دست ساخت در شمال و جنوب به همراه پیمانکاران فعال به‌کامپساکس انجام شد و همزمان کارهای طراحی فنی و انجام مقدمات برگزاری مناقصه‌های کلان برای انجام خرید اقلام مورد نیاز و واگذاری کار به‌پیمانکاران در حال انجام بود.
سیر انجام پروژه > ورود کامپساکس > شیوه عمل کامپساکس

۱. تشکیل سازمان اداری بسیار کارآمد که علاوه بر ارتباط دقیق با کارفرما، مدیریت متمرکز خود را از دفتر مرکزی در طول ۱۰۰۰ کیلومتر پروژه با قدرت اعمال می‌کرد.
۲. تقسیم ۱۰۰۰ کیلومتر باقیمانده به۴۴ بخش مجزا برای کاهش زمان ساخت و احاطه به‌پروژه
۳. استفاده از شرکت‌های پیمانکاری بزرگ به‌جای پیمانکاران جزء
۴. ایجاد شبکه بهداشتی متشکل از بیمارستان‌های مرکزی و درمانگاه‌های وابسته در طول مسیر و گشت‌های مجهز به‌آمبولانس و نیروی امداد در طول مسیر.
افتتاح

راه‌آهن سراسری ایران در سال ۱۳۱۴ بهره‌برداری شد و علی منصور، وزیر راه و شهرسازی وقت، در دوازدهم مرداد ۱۳۱۴ لایحه‌ای برای تشکیل مؤسسه راه‌آهن دولتی کشور به تصویب مجلس شورای ملی رساند تا از یکم مهر ۱۳۱۴ «نگاهداری و به کار انداختن همه اموال و اثاثیه و ابنیه و وسایل‌نقلیه و ساختمان‌های فنی متعلق به خطوط آهن و کشتیرانی دریاچه ارومیه» را به‌عهده بگیرد. ساخت راه‌آهن سراسری ایران در چهارم شهریورماه ۱۳۱۷ به‌پایان رسیده و دو خط شمال و جنوب در ایستگاه راه‌آهن سفیدچشمه اراک در استان مرکزی به یکدیگر متصل و در این روز این راه‌آهن با تشریفات خاصی در این استان رسماً به بهره‌برداری رسید. نخستین قطار راه‌آهن نوین در ایران در دوران رضاشاه پهلوی از شاهی (قائم‌شهر کنونی) تا بندر شاه (بندرترکمن امروزی) در سال ۱۳۰۸ حرکت کرد.
اشغال ایران در جنگ دوم جهانی و استفاده از راه‌آهن

اشغال ایران در جنگ جهانی دوم
این تهاجم دو ماه پس از تهاجم دول محور به اتحاد جماهیر شوروی صورت گرفت. هدف استراتژیک تهاجم تضمین امنیت خطوط تدارکات متفقین به اتحاد جماهیر شوروی بود (به کریدور پارسی مراجعه کنید)، امنیت میادین نفتی ایران، محدود کردن نفوذ آلمان در ایران (رضاشاه از آلمان برای خنثی کردن حوزه نفوذ بریتانیا و شوروی بر ایران استفاده کرده بود). پس از تهاجم، رضاشاه در ۱۶ سپتامبر ۱۹۴۱ از سلطنت کناره‌گیری کرد و به تبعید رفت و پسر خردسالش محمدرضا پهلوی جایگزین او شد. ایران تا سال ۱۹۴۶ تحت اشغال بریتانیا و شوروی باقی ماند.
در سال ۱۹۴۳، ۳۰۰۰۰ آمریکایی به راه اندازی کریدور پارس کمک کردند و ۲۶ تا ۳۴ درصد از تدارکات ارسال شده به اتحاد جماهیر شوروی بر اساس قانون لند-اجاره از طریق ایران ارسال شد. آمریکایی‌ها همچنین با تأیید اینکه به استقلال ایران احترام می‌گذارند، ترس ایران از استعمار این دو قدرت را کاهش دادند. ایالات متحده همچنین کمک‌های Lend-Lease را به ایران تعمیم داد و شروع به آموزش ارتش ایران کرد. آرتور میلسپو وزیر دارایی ایران شد، اما با مخالفت‌های زیادی مواجه شد که سعی در هدایت امور مالی ایران داشتند.
پس از جنگ جهانی دوم

راه‌آهن در سال ۱۹۶۱ از بندر شاه به گرگان گسترش یافت. در سال ۲۰۱۴ اتصال راه‌آهن قزاقستان-ترکمنستان-ایران که بخشی از راه‌گذر بین‌المللی شمال–جنوب، تکمیل و عملیاتی شد، که قزاقستان و ترکمنستان را به ایران مرتبط کرد، و خط آهن جدیدی گرگان را به قزل‌اترک در ترکمنستان متصل کرد. خطوط آهن کشورهای شوروی سابق از ریل‌های روسی ۱٬۵۲۰ mm (4 ft 11 27⁄32 in) استفاده می‌کنند که راه‌آهن ایران را مجبور می‌کند در مرز با ترکمنستان از خدمات تغییر ریل نیاز دارند.
ثبت در فهرست میراث جهانی یونسکو

ایران در سال ۱۳۹۶ پرونده ثبت راه‌آهن سراسری را به یونسکو تحویل داد. در آن زمان کارشناسان یونسکو نظرات و اصلاحاتی را روی این پرونده وارد کردند. این پرونده در سال ۲۰۱۹ در کمیته میراث جهانی یونسکو بررسی و با نظر اصلاحی کارشناسان، برگشت داده شد و یک سهمیه ایران برای ثبت آثار در فهرست میراث جهانی یونسکو از دست رفت. پرونده راه‌آهن قرار بود پس از اصلاح در اجلاس سال ۲۰۲۰ دوباره بررسی شود که با دنیاگیری ویروس کرونا این اجلاس به سال ۲۰۲۱ موکول شد. سرانجام در چهل و چهارمین اجلاس کمیته میراث جهانی یونسکو که مرداد ۱۴۰۰ به صورت مجازی در شهر فوجوی کشور چین برگزار شد، پس از اعمال اصلاحاتی و شفاف‌سازی برخی بندهای این پرونده، راه‌آهن ایران در فهرست آثار جهانی یونسکو ثبت شد. ایران در سال ۲۰۲۱ با دو پرونده راه‌آهن سراسری و روستاهای اورامانات (در استان کردستان) در کمیته میراث جهانی یونسکو شرکت کرده بود که درنهایت راه‌آهن سراسری ایران، بررسی و باوجود ایرادهای کارشناسان ایکوموس (شورای بین‌المللی بناها و محوطه‌ها)، به‌عنوان بیست و پنجمین اثر میراث فرهنگی ملموس ایران در فهرست جهانی یونسکو ثبت شد. این اثر طولانی‌ترین راه‌آهن ثبت شده در فهرست میراث جهانی یونسکو، نخستین اثر میراث صنعتی ایران در این فهرست و بیست و پنجمین اثر ثبت‌شده از ایران در این فهرست جهانی است.
برپایه گزارش یونسکو، راه‌آهن ۱۳۹۴ کیلومتری شمال-جنوب که ساخت آن در سال ۱۹۲۷ آغاز و در سال ۱۹۳۸ (۲۷ مرداد ۱۳۱۷) تکمیل شد، یک همکاری موفق میان دولت وقت ایران و ۴۳ پیمانکار و شرکت از کشورهای گوناگون بود. به‌گفته یونسکو، گستره و مهندسی این پروژه با سختی‌های خاص، به‌ویژه مناطق کوهستانی قابل توجه است، چراکه در این مسیر ۱۷۴ پل بزرگ، ۱۸۶ پل کوچک و ۲۲۴ تونل وجود دارد و دولت وقت ایران به جای استقراض یا تحویل کنترل پروژه به خارجی‌ها، از راه درآمدهای مالیاتی این پروژه را به سرانجام رساند. این راه‌آهن که دریای خزر را به مناطق جنوب‌غربی کشور در خلیج فارس وصل می‌کند، در مسیر خود از دو منطقه کوهستانی بزرگ گذشته و از روی پل‌ها، رودها، بلندی‌ها، جنگل‌ها و دشت‌ها عبور می‌کند که در مسیر آن چهار اقلیم مختلف آب‌وهوایی وجود دارد. مسیر راه‌آهن سراسری ایران نه‌تنها از حیث تکنیک و کیفیت ساخت، بلکه از بعد گردشگری و برخورداری از مناظر و جاذبه‌های طبیعی ویژه در جهان حائز اهمیت است و به همین دلیل، یونسکو در اجلاس چین به جهانی‌شدن این مسیر مملو از جاذبه‌های طبیعی، بناها و پل‌ها و ایستگاه‌ها و تأسیسات و حتی لوکوموتیوهای تاریخی رای داد.
ایستگاه‌ها در زمان تأسیس

ایستگاه راه‌آهن بندر شاپور
ایستگاه راه‌آهن اهواز
ایستگاه راه‌آهن اندیمشک
ایستگاه راه‌آهن دورود
ایستگاه راه‌آهن فوزیه (فرعی)
ایستگاه راه‌آهن اراک
ایستگاه راه‌آهن قم
ایستگاه راه‌آهن تهران
ایستگاه راه‌آهن گرمسار
ایستگاه راه‌آهن پل سفید
ایستگاه راه‌آهن ساری
ایستگاه راه‌آهن شاهی
ایستگاه راه‌آهن بندر شاه
رضاشاه پهلوی درحال سفت‌کردن آخرین پیچ راه‌آهن سراسری در ایستگاه سفیدچشمه اراک
پل ریلی کلانتری در شهرستان سوادکوه
ورزشگاه متروپولیتانو

| 0 | 1 |
| --- | --- |
واندا: واندا
یوفا : یوفا 
fa (in English: Expected satiety): fa
نام کامل: ورزشگاه وَندا متروپولیتانو
مکان: مادرید، اسپانیا
مختصات: ۴۰°۲۶′۱۰″ شمالی ۳°۳۵′۵۸″ غربی﻿ / ﻿۴۰٫۴۳۶۱۱°شمالی ۳٫۵۹۹۴۴°غربی﻿ / 40.43611; -3.59944
مالک: مادرید (بخش خودمختار) (۱۹۹۲–۲۰۰۲) مادرید (۲۰۰۲–۲۰۱۷) باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید (۲۰۱۷–اکنون)
گرداننده: اتلتیکو مادرید
گنجایش: ۶۷٬۷۰۳  (بعد از بازسازی)
ابعاد زمین: ۱۰۵ × ۶۸ متر
سطح: چمن طبیعی
ساخت: ساخت
آغاز ساخت: ۱۹۹۰
ساخت: ۱۹۹۰–۹۳
گشایش: ۶ سپتامبر ۱۹۹۴
نوسازی: ۲۰۱۷
بسته شدن: ۲۰۰۴
هزینه ساخت: € ۴۵ میلیون (۱۹۹۴) € ۲۴۰ میلیون (۲۰۱۷)
استفاده‌کنندگان: استفاده‌کنندگان
اتلتیکو مادرید (۲۰۱۷–اکنون): اتلتیکو مادرید (۲۰۱۷–اکنون)
نمایی از بیرون ورزشگاه
ورزشگاه متروپولیتانو، که با نام تجاری ریاض ایر متروپولیتانو نیز شناخته می‌شود، ورزشگاه فوتبالی است که در شهر مادرید در کشور اسپانیا قرار دارد. این ورزشگاه از زمان سال ۲۰۱۷، محل انجام بازی‌های خانگی تیم فوتبال اتلتیکو مادرید است. این ورزشگاه جزو ورزشگاه‌های ۴ ستاره یوفا است. گنجایش این ورزشگاه ۶۷٬۷۰۳ نفر است این ورزشگاه متعلق به شهرداری مادرید است که فینال لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۱۹ نیز در این ورزشگاه برگزار شد که لیورپول موفق شد ۲ بر صفر تاتنهام را شکست داده و فاتح چمپیونزلیگ شود
یارا فان کرخوف

یارا فان کرخوف (انگلیسی: Yara van Kerkhof؛ زادهٔ ۳۱ مهٔ ۱۹۹۰) اسکیت‌باز سرعت اهل پادشاهی هلند است.
ناسادیا سوکتا

ناسادیا سوکتا
"چه‌کسی واقعاً می‌داند؟
چه‌کسی آن را جار خواهد زد؟
از چه روی ایجاد شد؟ دلیل این آفرینش چیست؟
خدایانی که پس از آن آمدند، با آفرینش این جهان.
پس چه کسی می‌داند از چه روی برخاسته‌است؟"
ریگ‌ودا, ۱۰:۱۲۹-۶
1500-1200 قبل از میلاد، نمونه صفحه نسخه خطی ریگودا v، سانسکریت، دواناگری
ناسادیا سوکتا که با نام سرود آفرینش نیز شناخته می‌شود، ۱۲۹امین سرود از ماندالای دهم ریگ‌ودا است(۱۰:۱۲۹). موضوع آن مرتبط با کیهان‌شناسی و سرآغاز جهان است.
بیوتیت

| بیوتیت | بیوتیت |
| --- | --- |
برشی از بیوتیت: برشی از بیوتیت
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
رده‌بندی: کانی
فرمول شیمیایی (بخش تکراری): ‎K(Mg,Fe++)۳(AlSi۳O۱۰)(F,OH)۲‎
ویژگی‌ها: ویژگی‌ها
رنگ: قهوه‌ای تیره، سبز مایل به قهوه‌ای، زرد و سفید
رَخ: رخ یک وجهی
شکستگی: ورقه‌ای
سختی موس: ۲٫۵ تا ۳
جلا: شیشه‌ای
رنگ خاکه: بی‌رنگ
وزن مخصوص: ۲٫۸–۳٫۴
کاربرد: در دی الکتریک،
بیوتیت یا میکای سیاه از کانی‌های سیلیکاتی از گروه میکاها است. بیوتیت از عناصر آهن، منیزیم، اکسیژن، هیدروژن و سیلسیم تشکیل شده‌است که به وسیلهٔ یون پتاسیم با پیوند ضعیفی در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند. عنصر آهن موجود در بیوتیت بیشتر از سایر میکاهاست بدین جهت به آن میکای آهنی نیز گفته می‌شود. بیوتیت دارای درجه سختی بین ۲٫۵ تا ۳ می‌باشد. و در الکترونیک در ساخت دی الکتریک کاربرد دارد. این کانی در سنگ‌های آذرین و دگرگون شده زیاد است.
ابتسام الصمادی

| ابتسام الصمادی | ابتسام الصمادی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۹۵۵ جاسم، استان درعا، سوریه
ملیت: سوری
محل تحصیل: دانشگاه دمشق
پیشه(ها): شاعر، دانشگاهی، سیاستمدار
اِبتِسام اسماعیل الصَّمادی (۱۹۵۵) شاعر و دانشگاهی سوری است. او در جاسم، استان درعا متولد شد و دورهٔ ابتدایی و راهنمایی را در بیروت خواند و سپس برای تکمیل تحصیلات خود به سوریه رفت. او از دانشگاه دمشق، گروه انگلیسی فارغ‌التحصیل شد، سپس برای تکمیل تحصیلات تکمیلی به بیروت بازگشت. نوشتن را از سنین پایین شروع کرد. او از دانشگاهیان دانشگاه دمشق در گروه زبان و ادبیات انگلیسی است. وارد سیاست شد و عضو هشتمین دورهٔ مجلس خلق سوریه شد. او مجموعه‌های شعر منتشر کرده است و صاحب سالن فرهنگی «سه شنبه» است.
زندگی و پیشه

ابتصام اسماعیل الصَّمادی در سال ۱۹۵۵ (یا در برخی منابع ۱۹۵۶) در جاسم، استان درعا، سوریه، از مادری لبنانی و پدری سوری به دنیا آمد. او تحصیلات ابتدایی و متوسطهٔ خود را در بیروت به پایان رساند، سپس مدرک لیسانس ادبیات انگلیسی را از دانشگاه دمشق گرفت و از سال ۱۹۸۶ در آنجا به تدریس زبان انگلیسی پرداخت.به تحصیل در رشتهٔ ادبیات انگلیسی ادامه داد و دارای مدرک دکترا از دانشگاه نیس فرانسه است. وی در دوران دانشجویی مسئولیت کمیتهٔ فرهنگی دستگاه‌های اجرایی را بر عهده داشت. او ده سال در دانشکدهٔ پزشکی بشری در دانشگاه دمشق سخنرانی کرد، شش سال نیز در دانشکدهٔ دندانپزشکی تدریس داشت، سپس در مؤسسه پزشکی به تدریس پرداخت و در دههٔ ۲۰۱۰ مدرس گروه ادبیات گروه زبان انگلیسی بود.
الصمادی به عنوان نمایندهٔ هشتمین دورهٔ مجلس خلق سوریه و عضو کمیتهٔ زنان اتحادیه بین‌المجالس وارد سیاست شد و در سال ۲۰۰۶ به عضویت کمیته زنان انتخاب شد.او به عنوان یک نمایندهٔ برجستهٔ مجلس ظاهر شد و ریاست «انجمن دوستی سوریه و هلند» را بر عهده گرفت و مسئولیت دفتر اروپا و مدیترانه را بر عهده داشت. او همچنین سرپرست ریاست دانشگاه دمشق (۱۹۸۱–۲۰۱۲)، عضو اتحادیهٔ نویسندگان عرب، صاحب سالن سه شنبه و عضو مجمع اندیشهٔ عرب در امان، اردن، است. الصمادی همچنین عضو اتحادیهٔ نویسندگان و روزنامه‌نگاران عرب در فرانسه، مؤسس و عضو هیئت امنای دانشگاه قاسیون سوریه و عضو افتخاری اتحادیهٔ نخبگان و دانشگاهیان عراق است. او مقالاتی در روزنامه‌های عربی می‌نویسد، به ویژه در روزنامهٔ قطری «الشرق»، ستونی به نام «توت شامی» دارد. الصمادی از حامیان انقلاب ۲۰۱۱ سوریه بود و در موضع‌گیری‌هایش، در کنار مردم سوریه و در برابر حکومت بشار اسد ایستاد.
جوایز

او در مجامع و جشنواره‌های شعر عرب حضور برجسته ای دارد و در بیش از یک کشور عربی و گردهمایی ادبی از او تجلیل شده است. الصمادی برندهٔ جوایز ادبی عربی و سوری بسیاری شد و در نظرسنجی خبرگزاری شعر عرب برای سال ۲۰۰۸–۲۰۰۹ به عنوان یکی از سه شاعر برتر جهان عرب معرفی شد. از جمله جوایزی که برنده شده است:
جایزهٔ عکاظ
جایزهٔ سندیکای معلمان
جایزهٔ عبدالرزاق عبدالواحد، ۲۰۲۱: نفر اول، برای قصیدهٔ «أللا أحد».
جایزه تولیولا، ایتالیا، ۲۰۲۴: از گرفتن این جایزه به خاطر آنچه همبستگی ایتالیا با اسرائیل در جنگ غزه نامید، امتناع کرد.
آثار

از او مجموعه‌های شعری منتشر شده است که عناوین عربی آن‌ها عبارت‌اند از:
سفيرة فوق العادة: ۱۹۹۰.
هي وانا وشؤون أُخر ۱۹۹۵.
حبيبات الألماس: دست‌ننوشته
ماسٌ لها: ۲۰۰۲.
بكامل ياسمينها: ۲۰۰۵.
حاسّة الشام: ۲۰۱۷.
تعالَ نطير المدى: مجموعه شعری برای کودکان.
والشوق شأنك: ۲۰۲۲.
جاءنا طير الحمام: مجموعه شعری برای کودکان، ۲۰۲۲.
النيل يشبه‌ها: مجموعه مقالات چاپ‌نشده
ریکاردو سا پینتو

ریکاردو مانوئل آندره سیلوا سا پینتو (به پرتغالی: Ricardo Manuel Andrade e Silva Sá Pinto؛ زادهٔ ۱۰ اکتبر ۱۹۷۲ در پورتو، پرتغال) مهاجم فوتبال سابق و سرمربی اهل پرتغال است.
او از همان دوران بازی، به خاطر روحیه جنگنده‌اش شناخته می‌شد، تا جایی که در دوران حضورش در اسپورتینگ، هواداران باشگاه به او لقب «ریکاردو شیردل» دادند. سا پینتو در دوران بازی‌اش ۲۳۰ بازی در لیگ برتر پرتغال انجام داد و ۵۱ گل به ثمر رساند؛ ا. هچنین به مدت دو سال نیز برای رئال سوسیداد در لالیگا اسپانیا بازی کرده‌است.
سا پینتو به همراه تیم ملی پرتغال در دو دوره جام ملت‌های اروپا یعنی در جام ملت‌های اروپا ۱۹۹۶ و جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۰ حضور داشت و در یورو ۲۰۰۰ به مقام سوم رسید. وی دوران مربی‌گری خود را در سال ۲۰۱۲ با اسپورتینگ آغاز و پس از آن در ۱۱ کشور خارجی کار کرده‌است.
عملکردِ باشگاهی

سا پینتو متولد پورتو است و اولین بازی رسمی خود را برای تیم شهرش، سالگیروش، انجام داد. نخستین بازی رسمی سا پینتو در لیگ برتر پرتغال به تاریخ ۳۰ اوت ۱۹۹۲ در باخت ۲–۰ خارج از خانه مقابل فارنسی، جایی که وی به عنوان یار تعویضی در نیمه دوم وارد زمین شد، به ثبت رسید.
در فصل ۹۵–۱۹۹۴ سا پینتو به اسپورتینگ پیوست و پس از درخشش در این تیم مورد توجه رئال سوسیداد در لالیگا قرار گرفت و در ژوئیه ۱۹۹۷ قراردادی چهار ساله به ارزش ۴۰۰ میلیون پزوتا امضا کرد اما قبل از انجام اولین بازی خود با یک سال محرومیت جهانی مواجه شد. اولین بازی رسمی سا پینتو برای باشگاه جدیدش که با گلزنی وی نیز همراه شد، تساوی خانگی ۳–۳ مقابل رئال اویدو در ۳۰ اوت ۱۹۹۸ انجام شد.
پس از ۷۰ بازی و شش گل در اسپانیا، سا پینتو به اسپورتینگ بازگشت، جایی که شش سال دیگر در آنجا بازی کرد؛ در این مقطع هرچند مصدومیت‌های فراوان، برایش دردسر بزرگی بود ولی در نهایت توانست به بازوبند کاپیتانی تیم دست پیدا کند. در فصل ۰۷–۲۰۰۶، او به سرژیو کونسیسائو، ملی‌پوش پرتغالی در استاندارد لیژ پیوست و همان‌جا در حوالی ۳۵ سالگی کفش‌هایش را آویخت.
عملکردِ ملّی

او توانست خیلی زود به لباس تیم ملی زیر ۲۱ سال پرتغال برسد تا همراه این تیم نائب قهرمان مسابقات جام ملت‌های اروپا زیر ۲۱ سال ۱۹۹۴ شود.
سا پینتو ۴۵ بازی ملی برای پرتغال انجام داده که ۲۵ بازی مربوط به دوران حضور وی در اسپورتینگ و ۲۰ بازی برای رئال سوسیداد است، وی در مجموع ۱۰ گل ملی در کارنامه دارد. اولین بازی او برای تیم ملی بزرگسالان پرتغال در ۷ سپتامبر ۱۹۹۴ در برد ۲–۱ مقابل ایرلند شمالی در بلفاست بود که در آن گل دوم را برای تیمش به ثمر رساند. او علاوه بر بازی در جام ملت‌های اروپا ۱۹۹۶ که در نخستین بازی گروه D آن تک گل پرتغال را در جریان تساوی ۱–۱ مقابل دانمارک به ثمر رساند، در جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۰ نیز بازی کرده‌است و ۶ گل نیز در جریان مقدماتی آن به ثمر رسانده، از جمله هت‌تریک مقابل لیختن‌اشتاین در جریان برد ۸ گله مقابل این تیم که در ۹ ژوئن ۱۹۹۹ در کویمبرا به ثبت رسید.
آخرین حضور سا پینتو در عرصه ملی به پیروزی ۶–۰ مقابل قبرس در مرحله مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۲ مورخ ۶ ژوئن ۲۰۰۱ برمی‌گردد. مصدومیت مانع از حضور او در فهرست نهایی برای این جام جهانی شد.
عملکرد مربیگری > سال‌های ابتدایی (۲۰۰۹–۲۰۱۲)

در اوایل نوامبر ۲۰۰۹ عملکرد ضعیف پائولو بنتو، سرمربی وقت اسپورتینگ، موجب اعمال تغییراتی در ساختار باشگاه شد و علاوه بر اخراج سرمربی، سا پینتو نیز به اسپورتینگ بازگشت و جایگزین هم‌تیمی سابقش، پدرو باربوسا به عنوان مدیر ورزشی شد؛ هرچند حضور وی در این سمت چندان طولانی نشد و وی در ۲۱ ژانویه ۲۰۱۰، به دنبال درگیری فیزیکی با لیدسن، بازیکن باشگاه، در رختکن تیم، پس از برد خانگی ۴–۳ مقابل مافرا در جام حذفی سریعاً استعفای خود را تقدیم کرد.
سا پینتو اولین تجربه مربیگری خود را در سال ۲۰۱۰ و به عنوان دستیار پدرو کاشینیا در باشگاه لیریا آغاز کرد و پس از یک دوره حضور در تیم زیر ۲۱ سال اسپورتینگ، وی در ۱۳ فوریه ۲۰۱۲ به عنوان سرمربی تیم اصلی منصوب و جایگزین دومنیگوس اخراجی شد.
هرچند در پایان آن فصل اسپورتینگ رتبه‌ای بهتر از چهارم کسب نکرد و فینال جام حذفی را نیز واگذار کرد ولی مسئولان باشگاه در ۲۵ مه ۲۰۱۲ قرارداد جدیدی به مدت دو سال با سا پینتو منعقد کردند. با این حال، در ۴ اکتبر، پس از باخت ۳–۰ خارج از خانه مقابل ویدتون مجارستان (با هدایت هم تیمی سابقش در تیم ملی، پائولو سوزا) در آن فصل لیگ اروپا، او از سرمربی‌گری اسپورتینگ برکنار شد.
عملکرد مربیگری > سال‌های خارج از کشور (۲۰۱۳–۲۰۱۹)

سا پینتو در ۱۸ مارس ۲۰۱۳ به عنوان سرمربی ستاره سرخ بلگراد، باشگاه مطرح صربستانی، منصوب شد. و در هشت بازی اولی که در سوپر لیگ صربستان هدایت این تیم را بر عهده داشت، پیروز شد اما در ۱۹ ژوئن بر اثر اختلاف نظر با هیئت مدیره از سمت خود استعفا داد. از اکتبر ۲۰۱۳ تا فوریه ۲۰۱۵ وی در سوپر لیگ یونان فعالیت کرد و هدایت دو تیم او.اف. آی و آترومیتوس را بر عهده داشت.
سا پینتو در ژوئن ۲۰۱۵ به پرتغال و پایتخت آن بازگشت و با امضای قراردادی دو ساله، به جای لیتو ویدیگال، سرمربی بلننسس شد. با این حال، در ۱۵ دسامبر، پس از شکست ۴–۳ خارج از خانه مقابل آکادمیکا و ناکام ماندن از راهیابی به مرحله گروهی لیگ اروپا ۱۶–۲۰۱۵، از سمت خود استعفا داد.
در ۲۹ می ۲۰۱۶، سا پینتو به عنوان سرمربی باشگاه الفتح عربستان منصوب شد. در ۱۱ ژوئن ۲۰۱۷، طی دور دوم حضور در آترومیتوس یونان، پس از کسب مقام هشتمی و حتی با وجود اینکه با قرارداد جدیدی موافقت کرده بود، راهی استاندارد لیژ بلژیک شد؛ علیرغم اینکه او در ابتدا عملکرد ضعیفی در لیگ بلژیک داشت، اما نهایتاً در سال اول خود، تیمش را به کسب قهرمانی جام حذفی بلژیک و همچنین نایب قهرمانی نهایی لیگ برتر رساند، و در ۲۰ می ۲۰۱۸ این باشگاه را ترک کرد.
در اوت ۲۰۱۸، سا پینتو پس از امضای قراردادی سه ساله با لگیا ورشو، به عنوان سرمربی جدید این تیم معرفی و راهی لیگ برتر لهستان شد. وی در آوریل سال بعد، در حالی که تیمش فقط یک امتیاز از لگیا گدانسک صدرنشین کمتر داشت و در رده دوم بود، سه هفته مانده به پایان لیگ، به دلیل مشکلات مالی تیم لهستانی کنار گذاشته شد.
عملکرد مربیگری > بازگشت به پرتغال (۲۰۲۲–۲۰۱۹)

در ۳ ژوئیه ۲۰۱۹، سا پینتو به کشورش بازگشت و با عقد قراردادی دو ساله هدایت براگا را بر عهده گرفت. او در این تیم نیز کارنامه‌ای خوب را تقریباً از خود بر جای گذاشت، صدرنشینی جدول مسابقات در لیگ اروپا و صعود به فینال جام حذفی پرتغال از موفقیت‌های او در براگا بود و در حالی که در جایگاه ششم جدول لیگ قرار داشت از این تیم جدا شد.
سا پینتو در ۱۳ اکتبر ۲۰۲۰ هدایت تیم واسکو دا گاما را بر عهده گرفت و قراردادی را تا پایان فصل امضا کرد.
او در ۲۹ دسامبر با تیمی که در منطقه سقوط از لیگ قرار داشت، به دلیل کسب نتایج نامطلوب از هدایت این تیم برکنار شد.
در ۲۰ ژانویه ۲۰۲۱، سا پینتو با قراردادی دو و نیم ساله با تیم گازی عینتاب‌اسپور در سوپر لیگ ترکیه به موافقت رسید. او در ماه مه این باشگاه را به دلیل نتایج ضعیف و اختلاف با رئیس ثروتمند باشگاه ترکیه ای ترک کرد و از بازیکنانش و مدیر ورزشی ماریوس سومودیکا انتقاد کرد.
سا پینتو در ۷ ژانویه ۲۰۲۲، سومین مربی فصل موریرنز شد.
او پس از پیروزی ۴–۱ مقابل ویزلا، تیم را به مقام شانزدهم رساند. اما در پلی آف صعود/ سقوط پس از شکست مجموع ۱–۲ مقابل کاوز اسپورتز به لیگ دسته یک سقوط کرد. او پس از ۱۵ روز محرومیت و ۲۸۰۵ یورو جریمه به دلیل تحریک طرفداران تیم مقابل پس از بازی ویزلا، بازی‌های پلی آف را به دلیل محرومیت از دست داد. چند روز بعد، قرارداد او به پایان رسید.