یخچال سیاچن
اختلاف

هر دو کشور هند و پاکستان ادعای حاکمیت بر کل منطقه سیاچن را دارند. در ژوئن ۱۹۵۸، نخستین اکتشاف سازمان زمین‌شناسی هند در یخچال سیاچن انجام شد. این اولین بررسی رسمی هند از یخچال سیاچن توسط سازمان زمین‌شناسی هند پس از ۱۹۴۷ بود که به مناسبت سال ژئوفیزیکی بین‌المللی در ۱۹۵۸ انجام شد. این مطالعه شامل بررسی دهانه پنج یخچال در منطقه لداخ شامل سیاچن، ماموستونگ، چونگ کومدان، کوچیک کومدان و یخچال آکتاش بود. شماره 5Q ۱۳۱ ۰۵ ۰۸۴ برای یخچال سیاچن توسط این اکتشاف اختصاص داده شد. نقشه‌های آمریکا و پاکستان در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ به‌طور مداوم یک خط نقطه‌چین از NJ9842 (شمالی‌ترین نقطه مرزبندی‌شده خط آتش‌بس هند و پاکستان، که به عنوان خط کنترل نیز شناخته می‌شود) تا گذرگاه قراقروم نشان می‌دادند، که هند آن را یک اشتباه نقشه‌نگاری و نقض توافق‌نامه شیملا می‌دانست. در ۱۹۸۴، هند عملیات مگ‌دوت را آغاز کرد، عملیاتی نظامی که به هند کنترل کل یخچال سیاچن، از جمله شاخه‌های آن را داد. بین سال‌های ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۹، درگیری‌های مکرری بین هند و پاکستان رخ داد. نیروهای هندی در عملیات مگ‌دوت، تنها یک روز پیش از عملیات عبابیل پاکستان، بیشتر ارتفاعات مسلط بر رشته‌کوه سالتورو در غرب یخچال سیاچن را تصرف کردند. با این حال، شمار بیشتری از سربازان بر اثر شرایط سخت آب‌وهوایی منطقه جان خود را از دست داده‌اند تا در اثر درگیری‌های نظامی. پاکستان بین سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۰، در عملیات‌های مختلف در نزدیکی سیاچن ۳۵۳ سرباز خود را از دست داد که شامل ۱۴۰ پاکستانی کشته‌شده توسط هندی‌ها و ۲۱۳ پاکستانی کشته شده در بهمن بخش گایاری ۲۰۱۲ بود. از ژانویه ۲۰۱۲ تا ژوئیه ۲۰۱۵، ۳۳ سرباز هندی به دلیل شرایط نامساعد جوی جان باختند. در دسامبر ۲۰۱۵، رائو ایندرژیت سینگ، وزیر دولت هند در امور دفاعی، در پاسخ مکتوبی به لوک سبها اعلام کرد که از زمان آغاز عملیات مگ‌دوت در ۱۹۸۴، در مجموع ۸۶۹ نیروی ارتش هند در یخچال سیاچن بر اثر شرایط آب‌وهوایی و عوامل محیطی دیگر جان خود را از دست داده‌اند. در فوریه ۲۰۱۶، مانوهار پاریکار، وزیر دفاع هند، اظهار داشت که هند سیاچن را تخلیه نخواهد کرد، زیرا کمبود اعتماد به پاکستان وجود دارد و اعلام کرد که از زمان آغاز عملیات مگ‌دوت در ۱۹۸۴، ۹۱۵ نفر در سیاچن جان باخته‌اند. طبق اسناد رسمی، تنها ۲۲۰ سرباز هندی از سال ۱۹۸۴ در منطقه سیاچن بر اثر گلوله دشمن کشته شده‌اند. هر دو کشور هند و پاکستان همچنان هزاران سرباز را در نزدیکی سیاچن مستقر کرده‌اند و تلاش‌ها برای غیرنظامی کردن منطقه تاکنون ناموفق بوده است. پیش از ۱۹۸۴، هیچ‌کدام از دو کشور نیروهای نظامی در این منطقه نداشتند.
علاوه بر حضور نظامی هند و پاکستان، منطقه یخچال سیاچین خالی از جمعیت است. نزدیک‌ترین سکونتگاه غیرنظامی روستای وارشی است که در فاصله ۱۰ مایلی پایین‌دست اردوگاه اصلی هند قرار دارد. این منطقه همچنین بسیار دورافتاده است و تنها راه‌های محدودی برای دسترسی دارد. در سمت هند، جاده‌ها فقط تا اردوگاه نظامی در دزینگرولما (۳۵°۰۹′۵۹″شمالی ۷۷°۱۲′۵۸″شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۱۶۶۳°شمالی ۷۷٫۲۱۶۲°شرقی﻿ / 35.1663; 77.2162) که در فاصله ۷۲ کیلومتری از سر یخچال قرار دارد، امتداد دارند. ارتش هند روش‌های مختلفی برای دسترسی به منطقه سیاچین توسعه داده است. در سال ۲۰۱۲، رئیس ستاد ارتش هند ژنرال بیکرام سینگ اظهار کرد که ارتش هند باید برای مزایای راهبردی در این منطقه باقی بماند و همچنین به این دلیل که «خون زیادی از پرسنل نظامی هند برای سیاچین ریخته شده است». موقعیت‌های زمینی فعلی که برای بیش از یک دهه نسبتاً پایدار بوده است، بدین معنا است که هند کنترل کامل بر روی یخچال ۷۶ کیلومتر (۴۷ مایل) سیاچین و تمامی یخچال‌های انشعابی آن و همچنین تمامی گذرگاه‌ها و ارتفاعات اصلی رشته سالتورو در غرب یخچال، از جمله گذرگاه سیا لا، گذرگاه بیلافوند لا، گذرگاه گیونگ لا و گذرگاه یارما لا (۶٬۱۰۰ متر) دارد. پاکستان کنترل دره‌های یخچالی را در غرب کوه‌های سالتورو دارد. به گفته مجله تایمز، هند در نتیجه عملیات‌های نظامی دهه ۱۹۸۰ در سیاچین بیش از ۱٬۰۰۰ مایل مربع (۳٬۰۰۰ کیلومتر مربع) زمین به دست آورد. هند به‌طور قاطعانه اعلام کرده است که ارتش این کشور تا زمانی که خط موقعیت زمینی واقعی به طول ۱۱۰ کیلومتر ابتدا تأیید، ترسیم و سپس مشخص نشود، از سیاچین خارج نخواهد شد.
توافق‌نامه کراچی ۱۹۴۹ خط تفکیک را تنها تا نقطه NJ9842 با دقت مشخص کرد و در ادامه این توافق‌نامه بیان می‌دارد که خط تفکیک از آن نقطه به سمت شمال تا یخچال‌ها ادامه می‌یابد.
بر اساس موضع هند، خط تفکیک باید تقریباً به سمت شمال در امتداد رشته‌کوه سالتورو در غرب یخچال سیاچین و فراتر از NJ9842 ادامه یابد. مرزهای بین‌المللی که از رشته‌کوه‌ها پیروی می‌کنند، اغلب با دنبال کردن خطوط تقسیم آبراهه‌ها، مانند آنچه در رشته‌کوه سالتورو وجود دارد، ترسیم می‌شوند. با این حال توافق‌نامه شیملا ۱۹۷۲ هیچ تغییری در خط کنترل ۱۹۴۹ در این بخش شمالی ایجاد نکرد.