زنان خلبان خدمات نیروی هوایی
میراث

سوابق برنامه دابلیوآاف‌اس، مانند همه پرونده‌های زمان جنگ، به مدت ۳۵ سال طبقه‌بندی و مهر و موم شدند و مشارکت‌هایشان در تلاش‌های جنگ برای مورخان کمتر شناخته شده و غیرقابل دسترس بود. با این حال، مورخان غیررسمی، مانند وجود داشتند که دفترچه‌ها و بریده‌های روزنامه‌ای را دربارهٔ کارهایی که اعضای دابلیوآاف‌اس انجام داده‌اند و کارهایی که انجام داده‌اند جمع‌آوری می‌کنند.
تلاش‌های اولیه برای به رسمیت شناختن دابلیوآاف‌اس در اوایل دهه ۱۹۷۰ ادامه یافت. از سوی دفتر سناتور بری گلدواتر، که با دابلیوآاف‌اس در طول جنگ جهانی دوم پرواز کرده بود، پشتیبانی وجود داشت. تلاش گلدواتر برای به دست آوردن وضعیت کهنه سرباز دابلیوآاف‌اس با تعصب تکان دهنده در کنگره مواجه شد. به گفته تری امرسون، دستیار قانونگذاری گلدواتر، «با زنان به عنوان افراد غیرشخصی رفتار می‌شد.» در مجلس، نماینده پتسی مینک در ۱۷ می ۱۹۷۲ لایحه ای را برای اعطای وضعیت کهنه سربازان دابلیوآاف‌اس ارائه کرد. نماینده دیگری در مجلس، لیندی بوگز، در حدود سال ۱۹۷۷ لایحه ای را برای اعطای وضعیت نظامی دابلیوآاف‌اس ارائه کرد.
در سال ۱۹۷۵ به رهبری سرهنگ بروس آرنولد، پسر ژنرال هاپ آرنولد، به همراه اعضای بازمانده دابلیوآاف‌اس دوباره گروهی سازماندهی کردند و آنچه را که «نبرد کنگره» نامیدند آغاز کردند. هدف آنها جلب حمایت عمومی و به رسمیت شناختن رسمی دابلیوآاف‌اس به عنوان جانبازان جنگ جهانی دوم بود. در سال ۱۹۷۶، لایحه ای در کمیته امور کهنه سربازان سنا برای اعطای وضعیت نظامی به دابلیوآاف‌اس وجود داشت. این لایحه به خلبانان دابلیوآاف‌اس اجازه می‌دهد از خدمات کهنه سربازان استفاده کنند. در سال ۱۹۷۷، پس از اینکه یک بیانیه مطبوعاتی نیروی هوایی به اشتباه اعلام کرد که نیروی هوایی در حال آموزش اولین زنان برای پرواز با هواپیماهای نظامی برای ایالات متحده است، سوابق دابلیوآاف‌اس باز شد اسنادی گردآوری شد که در طول خدمت آنها نشان داده شد. اعضای WASP تحت نظم و انضباط نظامی قرار گرفتند، مأموریت‌های فوق سری به آنها محول شد و به بسیاری از اعضا پس از انحلال واحدهایشان، روبان خدمات اعطا شد. همچنین نشان داده شد که هلن پورتر، عضو دابلیوآاف‌اس، پس از خدمتش، توسط افسر فرماندهی خود، ترخیص نظامی دریافت کرده‌است.  در طول جلسات استماع در مورد قانون، مخالفت با به رسمیت شناختن نظامی اعضای دابلیوآاف‌اس توسط وزارت امور کهنه‌سربازان ایالات متحده آمریکا، لژیون آمریکایی و کهنه سربازان جنگ‌های خارجی ابراز شد.  وزارت امور کهنه‌سربازان ایالات متحده آمریکا، به رهبری دوروتی ال. استارباک، استدلال کرد که دابلیوآاف‌اس نباید به رسمیت شناخته شود زیرا زنان هرگز مشمول دادگاه نظامی نبودند. این وزارتخانه احساس می‌کرد که اعطای به رسمیت شناختن نظامی دابلیوآاف‌اس «وضعیت ویژه جانبازان را از بین می‌برد و صدمات جبران ناپذیری به مزایای جانبازان وارد می‌کند.»
پرزیدنت جیمی کارتر قانون PL95-202، بخش ۴۰۱، قانون بهبود لایحه GI در سال ۱۹۷۷ را امضا کرد، که این خدمات را به عنوان یک دابلیوآاف‌اس برای اهداف برنامه‌هایی که توسط اداره کهنه سربازان اداره می‌شود «وظیفه فعال» در نظر گرفته می‌شود. در سال ۱۹۷۹ برای اعضای سابق دابلیوآاف‌اس گواهینامه ترخیص افتخاری صادر شد در سال ۱۹۸۴، به هر دابلیوآاف‌اس مدال پیروزی جنگ جهانی دوم اهدا شد. همچنین به کسانی که بیش از یک سال خدمت کرده‌اند، مدال روبان تئاتر آمریکایی/ مدال کمپین آمریکایی برای خدماتشان در طول جنگ اهدا شد. بسیاری از مدال‌ها توسط پسران و دختران دریافت کنندگان به نمایندگی از آنها پذیرفته شد.
قانون ۱۹۷۷ به صراحت اجازه دفن دابلیوآاف‌اس‌ها را در آرامستان ملی آرلینگتون نمی‌داد. به این دلیل که گورستان ملی آرلینگتون، برخلاف اکثر گورستان‌های ملی دیگر، توسط ارتش اداره می‌شود، نه وزارت امور کهنه سربازان، و بنابراین وزیر ارتش ایالات متحده آمریکا واجد شرایط بودن دفن آرلینگتون را تعیین می‌کند. دلیل موضع‌گیری ارتش در مورد این موضوع ممکن است فضای به سرعت در حال کاهش در آرلینگتون باشد. اما در سال ۲۰۰۲، ارتش دوباره بررسی کرد و تصمیم گرفت که اعضای مرده را می‌توان در گورستان ملی آرلینگتون دفن کرد. با این حال، در سال ۲۰۱۵، این قانون پس گرفته شد
در سال ۲۰۰۲، دینی بیشاپ پریش، به همراه دخترش برنامه‌ریزی برای موزه ای را آغاز کردند که به بیان داستان دابلیوآاف‌اس‌ها اختصاص داشت. در سال ۲۰۰۵، افتتاحیه بزرگ موزه ملی دابلیوآاف‌اس در جنگ جهانی دوم برای ۲۸ می ۲۰۰۵ برنامه‌ریزی شد، که ۶۲ سالگرد اولین کلاس فارغ‌التحصیلی دابلیوآاف‌اس بود. در کنار نمایش یونیفرم‌ها، وسایل نقلیه و سایر مصنوعات چندین هواپیما وجود داشت. اینها شامل یک هواپیمای بوئینگ استیرمن مدل ۷۵، یک پی‌تی-۱۹ فیرچایلد، یک سسنا ای‌تی-۱۷ بوبکت و یک تی‌بی-۱۳ والیانت بود.
در سال ۲۰۰۹، اعضا به تالار مشاهیر بین‌المللی هوا و فضا در موزه هوا و فضای سن دیگو معرفی شدند.
در ۱ ژوئیه ۲۰۰۹، رئیس‌جمهور باراک اوباما و کنگره ایالات متحده به اعضای دابلیوآاف‌اس مدال طلای کنگره را اعطا کردند. سه نفر از تقریباً ۳۰۰ عضو دابلیوآاف‌اس زنده مانده بودند تا شاهد این رویداد باشند. اوباما در این مراسم گفت: «زنان خلبان خدمات نیروی هوایی شجاعانه به درخواست کشورشان در مواقع ضروری پاسخ دادند و در عین حال مسیری را برای زنان شجاعی که از آن زمان تاکنون خدمات بسیار زیادی به این ملت داده‌اند، باز کردند. هر آمریکایی باید قدردان خدمات خود باشد، و من مفتخرم که این لایحه را امضا کنم تا در نهایت بخشی از شناختی را که به سختی به دست آورده‌اند، به آنها بدهم.» در ۱۰ مارس ۲۰۱۰، بازماندگان ۳۰۰ عضو دابلیوآاف‌اس به ساختمان کنگره آمریکا آمدند تا مدال طلای کنگره را از نانسی پلوسی، رئیس مجلس نمایندگان و دیگر رهبران کنگره دریافت کنند. در روز سال نو در سال ۲۰۱۴، رژه گل رز یک شناور را به نمایش گذاشت که هشت عضو دابلیوآاف‌اس روی آن سوار بودند.