stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
نبرد ترموپیل (۱۹۱ پیش از میلاد)

برای دیگر کاربردها، نبرد ترموپیل (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| ن ب وجنگ‌های سلوکیان و رومیان | ن ب وجنگ‌های سلوکیان و رومیان |
| --- | --- |
 ترموپیل  کوریکوس  یوریمدون  میونسوس  ماگنزیا :  ترموپیل  کوریکوس  یوریمدون  میونسوس  ماگنزیا 
نقشه ای از امپراتوری سلوکی
در آغاز جنگ در سال ۱۹۲ پیش از میلاد ، آنتیوخوس سوم با نیروی کمی از آسیای کوچک عبور کرد و انتظار داشت که کشورهای مختلف منطقه از او به عنوان یک یونانی در مقاومت در برابر هژمونی روم حمایت کنند. با این حال، تنها اتحادیه ایتالویان به نیروهای آنتیوخوس پیوست. ایالات دیگر یا بی‌طرف ماندند یا در کنار رومیان بودند. آنتیوخوس موفق به تصرف برخی شهرهای یونان شد، اما نتوانست تا سال ۱۹۱ پیش از میلاد نیروهایی را از آسیا جمع کند، تا این که یک ارتش بزرگ رومی تحت فرماندهی کنسول مانیوس آسیلیوس گلابریو از ایتالیا عبور کرد و در آنجا مستقر شد.
آنتیوخوس با دانستن اینکه با نسبت ۲ به ۱ ارتش روم نسبت به ارتش سلوکی عملاً رومی‌ها پیروز جنگ هستند، سعی داشت از گذرگاه باریک در ترموپیل به نفع خود استفاده کند و از موضع پیشین دولت-شهرهای یونان در قبال ارتش بسیار بزرگ پارسیان در نبرد ترموپیل استفاده کند (۴۸۰ پیش از میلاد). با این حال، مسیری که ایرانیان در آن زمان برای حمله به یونانیان استفاده کرده بودند، بسیار مشهور بود؛ بنابراین آنتیوخوس با تلاش برای جلوگیری از عقب‌نشینی، سربازان متحد ایتولیایی خود را در تپه‌های بالای گذرگاه مستقر کرد، در حالی که بدنه اصلی ارتش سلوکی خود را در گذرگاه مستقر کرد.
در حالی که نیروهای رومی و سلوکی به بدون وقفه در گذرگاه باریک می‌جنگیدند، دو دسته رومی آماده حمله به نیروهای اتالیون از دو تپه شدند. آسیلیوس گلابریو فرماندهی این نیروها را به دو فرمانده ارشد داد: لوسیوس والریوس فلکوس و مارکوس پورسیوس کاتو، که هر دو در گذشته کنسول بودند. نیروهای فلکوس شکست خوردند، اما کاتو توانست به ایتولیایی‌ها فشار آورده و آن‌ها را شکست دهد و از پشت به اردوگاه سلوکی‌ها حمله کرد. این باعث وحشت در بین نیروهای سلوکی و فرار آن‌ها از میدان شد. منابع رومی ادعا می‌کنند که تقریباً کل ارتش ۱۰٬۰۰۰ نفری سلوکی در میدان نبرد یا طی چند روز تعقیب، کشته، اسیر یا تسلیم شدند، در حالی که رومی‌ها فقط ۲۰۰ نفر را از دست دادند.
نتیجه نبرد پیروزی روم و عقب کشیدن آنتیوخوس از یونان بود (او به افسس در آسیای کوچک بازگشت، جایی که او ارتش جدیدی را به وجود می‌آورد)، در حالی که اتالویی‌ها از صلح تحمیل شده ناراحت بودن.
اتحادیه دو و میدانی آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و کارائیب

| 0 | 1 |
| --- | --- |
بنیان‌گذاری: ۱۹۸۸
گونه: سازمان ورزشی
ستاد: سانتورس، پورتوریکو
اعضا: ۳۱ کشور
زبان رسمی: انگلیسی و اسپانیایی
رئیس: Víctor López
وبگاه: www.athleticsnacac.org
اتحادیه دو و میدانی آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و کارائیب (انگلیسی: North American, Central American and Caribbean Athletic Association) سازمان اداره‌کننده ورزش دو و میدانی در آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و کارائیب است.
این سازمان که در سال ۱۹۸۸ تأسیس شده‌است دارای ۳۱ عضو می‌باشد و مقر آن در شهر سانتورس، پورتوریکو قرار دارد.
مسابقات

مسابقات قهرمانی دو و میدانی آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و کارائیب
زیر ۲۳ سال
مسابقات قهرمانی دو صحرانوردی
مسابقات قهرمانی پیاده‌روی سرعت
مسابقات قهرمانی دو کوهستان
جام رویدادهای ترکیبی پان آمریکن
مسابقات قهرمانی دو و میدانی آمریکای مرکزی و کارائیب
اعضا

| کشور | سازمان |
| --- | --- |
 آنگویلا: Anguilla Amateur Athletic Federation
 آنتیگوآ و باربودا: Athletic Association of Antigua & Barbuda
 آروبا: Aruba Athletic Federation
 باهاما: Bahamas Association of Athletic Associations
 باربادوس: Athletics Association of Barbados
 بلیز: Belize Amateur Athletic Association
 برمودا: Bermuda National Athletics Association
 جزایر ویرجین انگلستان: British Virgin Islands Athletics Association
 کانادا: فدراسیون دو و میدانی کانادا
 جزایر کیمن: Cayman Islands Athletic Association
 کاستاریکا: Costa Rican Athletics Federation
 کوبا: Cuban Athletics Federation
 دومینیکا: Dominica Amateur Athletic Association
 جمهوری دومینیکن: Athletics Federation of the Dominican Republic
 گرنادا: Grenada Athletic Association
 گواتمالا: Guatemalan Athletics Federation
 هائیتی: Haitian Amateur Athletic Federation
 هندوراس: Federación Nacional Hondureña de Atletismo
 جامائیکا: Jamaica Athletics Administrative Association
 مکزیک: Federation of Mexican Athletics Associations
 مونتسرات: Montserrat Amateur Athletic Association
 نیکاراگوئه: Nicaraguan Athletics Federation
 پورتوریکو: Puerto Rican Athletics Federation
 سنت کیتس و نویس: Saint Kitts & Nevis Amateur Athletic Association
 سنت لوسیا: Saint Lucia Athletics Association
 سنت وینسنت و گرنادین‌ها: Team Athletics Saint Vincent & The Grenadines
 السالوادور: Salvadorian Athletics Federation
 ترینیداد و توباگو: National Association of Athletics Administrations of Trinidad & Tobago
 جزایر تورکس و کایکوس: Turks & Caicos Islands Amateur Athletic Association
 ایالات متحده آمریکا: فدراسیون دو و میدانی ایالات متحده آمریکا
 جزایر ویرجین ایالات متحده: Virgin Islands Track & Field Federation
ناحیه ویلسون، شهرستان دویت، ایلینوی

| ناحیه ویلسون، شهرستان دویت، ایلینوی | ناحیه ویلسون، شهرستان دویت، ایلینوی |
| --- | --- |
Township: Township
موقعیت ناحیه ویلسون، شهرستان دویت، ایلینوی در نقشه: موقعیت ناحیه ویلسون، شهرستان دویت، ایلینوی در نقشه
DeWitt County's location in Illinois: DeWitt County's location in Illinois
مختصات: ۴۰°۱۵′۳۸″ شمالی ۸۸°۵۲′۱۷″ غربی﻿ / ﻿۴۰٫۲۶۰۵۶°شمالی ۸۸٫۸۷۱۳۹°غربی﻿ / 40.26056; -88.87139: مختصات: ۴۰°۱۵′۳۸″ شمالی ۸۸°۵۲′۱۷″ غربی﻿ / ﻿۴۰٫۲۶۰۵۶°شمالی ۸۸٫۸۷۱۳۹°غربی﻿ / 40.26056; -88.87139
کشور:  ایالات متحده آمریکا
ایالت:  ایلینوی
ایلینوی: شهرستان دویت، ایلینوی
تأسیس‌شده: ۲ نوامبر ۱۸۵۸
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۴٫۳۶ مایل مربع (۶۳٫۱ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۲۴٫۳۲ مایل مربع (۶۳٫۰ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰۴ مایل مربع (۰٫۱ کیلومتر مربع)  ۰٫۱۶٪
ارتفاع: ۸۰۴ فوت (۲۴۵ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۱۴۹
 • تراکم: ۶٫۱/مایل مربع (۲٫۴/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
ZIP codes: ۶۱۷۲۷, ۶۱۷۳۵, ۶۱۷۴۵, ۶۱۷۵۲, ۶۱۷۷۷
شماره GNIS: ۰۴۲۹۹۴۲
ناحیه ویلسون (به انگلیسی: Wilson Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان دویت واقع شده‌است. ناحیه ویلسون ۱۴۹ نفر جمعیت دارد و ۲۴۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
لوسی‌ین تنی‌یر

| لوسی‌ین تنی‌یر | لوسی‌ین تنی‌یر |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳ مهٔ ۱۸۹۳ مو سنتنیان، فرانسه
درگذشت: ۶ دسامبر ۱۹۵۴ (۶۱ سال) مون‌پلیه، فرانسه
دوره: قرن بیستم
مکتب: ساختارگرایی
علایق اصلی: زبان‌شناسی، نحو
ایده‌های چشمگیر: دستور وابستگی، ظرفیت
 تأثیرگرفته از ویلهلم فون هومبولت، فردینان دو سوسور :  تأثیرگرفته از ویلهلم فون هومبولت، فردینان دو سوسور 
 تأثیرگذار بر Igor Mel'čuk :  تأثیرگذار بر Igor Mel'čuk 
 :  
لوسی‌ین تنی‌یر (به فرانسوی: Lucien Tesniere) (زاده ۱۳ مه ۱۸۹۳ – مرگ ۶ دسامبر ۱۹۵۴) زبان‌شناس فرانسوی و پایه‌گذار دستور وابستگی بود. او از اعضای مکتب پراگ به شمار می‌رفت.
دستور وابستگی

مقالهٔ اصلی: دستور وابستگی
مبانی نظری دستور وابستگی را تنی‌یر نخستین بار در کتاب کم‌حجمی با عنوان «گفتارهایی در نحو ساختاری» (۱۹۵۳) معرفی کرد. شرح مفصل این نظریه در سال ۱۹۵۹ پس از مرگ تنی‌یر در کتاب دیگر او با عنوان «مبانی نحو ساختاری» منتشر شد. این نظریه در اروپا و به ویژه در فرانسه، آلمان و روسیه مورد استقبال زبان‌شناسان قرار گرفت و به تدریج مبدل به یکی از مهم‌ترین نظریه‌های نحو در کار تدوین دستور زبان‌های گوناگون و نیز آموزش زبان به خارجی‌ها شد.
نبرد تربیا

| ن ب و دومین جنگ کارتاژ | ن ب و دومین جنگ کارتاژ |
| --- | --- |
 سرآغاز سگنتوم  عبور از آلپ  رون حملهٔ هانیبال به ایتالیا نبرد تیچینو  نبرد تربیا  دریاچه تراسی‌منا  آگر فالرنوس  جرونیوم  نبرد کانای  نخستین نبرد نولا  دومین نبرد نولا  سومین نبرد نولا  نخستین نبرد بن‌ونتوم  نخستین نبرد تارنتوم  نخستین نبرد کاپوآ  سیلاروس  هردونیا  دومین نبرد بن‌ونتوم  دومین نبرد کاپوآ  دومین نبرد هردونیا  نی‌یومسترو  کانوسیوم  دومین نبرد تارنتوم  گرومنتوم  نبرد متاروس  کروتونا  پو والی نیروی اعزامی روم به ایبریا سیسا  رودخانه ابرو  درتوسا  آپر بائه‌تیس  محاصره کارتاخنا  بائه‌کولا  نبرد ایلیپا  گوادل‌کیویر کمپین‌ها در سیسیل و غرب مدیترانه کورنس  سیراکوز حملهٔ رومی‌ها به شمال شرقی آفریقا یوتیکا  گرت پلاینس  کیرتا  نبرد زاما نبردهای دریایی لیلی‌بیام  کارتیا :  سرآغاز سگنتوم  عبور از آلپ  رون حملهٔ هانیبال به ایتالیا نبرد تیچینو  نبرد تربیا  دریاچه تراسی‌منا  آگر فالرنوس  جرونیوم  نبرد کانای  نخستین نبرد نولا  دومین نبرد نولا  سومین نبرد نولا  نخستین نبرد بن‌ونتوم  نخستین نبرد تارنتوم  نخستین نبرد کاپوآ  سیلاروس  هردونیا  دومین نبرد بن‌ونتوم  دومین نبرد کاپوآ  دومین نبرد هردونیا  نی‌یومسترو  کانوسیوم  دومین نبرد تارنتوم  گرومنتوم  نبرد متاروس  کروتونا  پو والی نیروی اعزامی روم به ایبریا سیسا  رودخانه ابرو  درتوسا  آپر بائه‌تیس  محاصره کارتاخنا  بائه‌کولا  نبرد ایلیپا  گوادل‌کیویر کمپین‌ها در سیسیل و غرب مدیترانه کورنس  سیراکوز حملهٔ رومی‌ها به شمال شرقی آفریقا یوتیکا  گرت پلاینس  کیرتا  نبرد زاما نبردهای دریایی لیلی‌بیام  کارتیا 
نمایی از بنای یادبود نبرد تربیا در جنوب غربی پیاچنتسا - ۲۰۱۸
نبرد تربیا یکی از نبردهای دومین جنگ کارتاژ بود که طی آن سپاه کارتاژ به فرماندهی هانیبال نیروهای جمهوری روم به فرماندهی تایبریوس سمپرونیوس را در دسامبر ۲۱۸ پیش از میلاد در محل رود تربیا در ناحیه پیاچنزا شکست دادند. در این نبرد هر دو سپاه از حدود ۴۰,۰۰۰ سرباز تشکیل شده بودند، اما رومیان به شدت شکست خوردند به طوری که تنها ۱۰,۰۰۰ نفر از ۴۰,۰۰۰ نیروی رومی از میدان نبرد زنده برگشتند.
ناهیدا

| ناهیدا | ناهیدا |
| --- | --- |
ناهیدا، Nahida coenoides: ناهیدا، Nahida coenoides
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: بندپایان
رده:: حشره
راسته:: پروانه‌سانان
تیره:: فلزنقشیان
سرده:: Nahida
گونه:: N. coenoides
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Nahida coenoides : Nahida coenoides 
ناهیدا (نام علمی: Nahida coenoides) نام یک گونه از زیرخانواده فلزنقشیان ریودینینا است.
ناوچه کلاس ریگا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پیشینه: پیشینه
مالک: 
اطلاعات کلی کلاس: اطلاعات کلی کلاس
تکمیل شده:: ۶۸
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
وزن::  1,160 tons (standard)
درازا::  ۹۱ متر (۲۹۹ فوت)
پهنا::  ۱۰٫۲ متر (۳۳ فوت)
آبخور::  ۳٫۱۶ متر (۱۰٫۴ فوت)
سرعت::  28 knots
ناوچه کلاس ریگا (به انگلیسی: Riga-class frigate) یک کلاس از کشتی است که طول آن 91 m می‌باشد.
میلز اسکاتسون

میلز اسکاتسون (انگلیسی: Miles Scotson؛ زادهٔ ۱۸ ژانویهٔ ۱۹۹۴) دوچرخه‌سوار اهل استرالیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به وانتی–گروپ گوبر و تیم بی‌ام‌سی اشاره کرد.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال برنز شده‌است.
ناوچه کلاس سن

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پیشینه: پیشینه
مالک: 
اطلاعات کلی کلاس: اطلاعات کلی کلاس
طرح شده:: ۶
تکمیل شده:: ۷
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
وزن::  700 tonnes
درازا::  146 ft 4 in
پهنا::  37ft 2 in
عمق نگهداری کشتی::  18 ft
ناوچه کلاس سن (به انگلیسی: Seine-class frigate) یک کلاس از کشتی است که طول آن 146 ft 4 in می‌باشد.
نجات یافته

نجات‌یافته (الفهید اگرل)
نجات‌یافته (ادوارد باند)
نجات ژنتیک

نجات ژنتیک (به انگلیسی: Genetic rescue)، به‌عنوان یک راهبرد برنامه‌ریزی‌شده برای بازگرداندن تنوع ژنتیک، و کاهش انقراض در جمعیت‌های کوچک، جداشده و اغلب هم‌خون طراحی شده‌است. این توجیه از طریق جابجایی نوعی «نجات جمعیتی» و مهاجرت، به جمعیت انواع می‌افزاید تا از انقراض احتمالی آن‌ها جلوگیری کند. نجات جمعیتی، ممکن است شبیه نجات ژنتیک باشد، زیرا هر دو تعداد جمعیت و یا تناسب سیستم جمعیتی را افزایش می‌دهند. این هم‌پوشانی معنا باعث شده‌است که برخی از پژوهشگران تعریف دقیق‌تری را برای هر نوع نجات در نظر بگیرند که «ارزیابی و مستندسازی ژنتیکی پیش و پس از انتقال» را شرح می‌دهد. هر نمونه‌ای از نجات ژنتیک به وضوح موفقیت‌آمیز نیست و تعریف کنونی نجات ژنتیک این امر را الزامی نمی‌کند که این فرآیند به یک نتیجه موفق منجر شود. برخلاف تعریف مبهم، نجات ژنتیک با موفقیت‌های دریافت‌شدهٔ بسیار، مثبت تلقی می‌شود.
ناز (سرده)

| ناز (سرده) | ناز (سرده) |
| --- | --- |
ناز، Sedum: ناز، Sedum
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: گیاهان
راسته:: خاراشکن‌سانان
تیره:: گل‌نازیان
سرده:: Sedum
ناز، ابرون (نام علمی: Sedum) نام یک سرده از تیره گل‌نازیان است.
گایوس ماریوس

| گایوس ماریوس | گایوس ماریوس |
| --- | --- |
سردیس وی در مونیخ، موزهٔ گلیپتوتک. البته اخیراً فیلیپو کوارلی مدعی شده که سردیس متعلق به لوسیوس کورنلیوس شیپیو آسیاتیکوس می‌باشد.: سردیس وی در مونیخ، موزهٔ گلیپتوتک. البته اخیراً فیلیپو کوارلی مدعی شده که سردیس متعلق به لوسیوس کورنلیوس شیپیو آسیاتیکوس می‌باشد.
کنسول و تریبونوس پلبیس: کنسول و تریبونوس پلبیس
متصدی: متصدی
آغاز به کار  به عنوان تریبونوس پلبیس: ۱۱۹ق. م به عنوان کنسول: ۱۰۷ ق. م   ۱۰۴ تا ۱۰۰ق. م (پنج مرتبه)   ۸۶ق. م: آغاز به کار  به عنوان تریبونوس پلبیس: ۱۱۹ق. م به عنوان کنسول: ۱۰۷ ق. م   ۱۰۴ تا ۱۰۰ق. م (پنج مرتبه)   ۸۶ق. م
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۵۷ ق. م آرپینو، جمهوری روم
درگذشته: ۱۳ ژانویه ۸۶ رم، جمهوری روم
حزب سیاسی: پوپولارس
همسر(ان): ژولیا (عمه ژولیوس سزار)
فرزندان: گایوس ماریوس جوانتر
گایوس ماریوس (انگلیسی: Gaius Marius؛ زاده ۱۵۷ پیش از میلاد درگذشته ۱۳ ژانویه ۸۶ پیش از میلاد) یک ژنرال و سیاستمدار جمهوری روم بود. وی فاتح جنگ‌های کیمبری∗ و یوگورتی∗ بود؛ منصب کنسولی را هفت مرتبه تصاحب کرد که بی‌سابقه بود. وی همچنین به خاطر اصلاحات ماریان∗ در ارتش روم شناخته شده‌است. وی در مرکز تلاش‌ها برای تغییر جهت بنیادین از رویکرد «دهقان سرباز»∗ اواسط جمهوری به رویکرد «سرباز حرفه ای»∗ اواخر جمهوری داشت؛ همچنین پیلوم∗ را بهبود داد، و تغییراتی وسیع در ساختار لجستیک ارتش روم ایجاد کرد.
به سبب پیروزی‌هایش در جنگ‌های کیمبری عنوان «سومین مؤسس روم» را کسب کرد. زندگی و حرفه‌اش نقشی اساسی در گذار روم از جمهوری به امپراتوری داشت؛ چرا که با گسست از نمونه‌های سابق، که با طبقه آریستوکرات جمهوری روم همکاری داشتند، نظام سربازانی ایجاد کرد که نه به جمهوری بلکه به فرماندهان خود وفادار بودند. وی به جناح پوپولارس در مقابل اپتیمات‌های لوکیوس کورنلیوس سولا کمک کرد. وی در جریان هفتمین دورهٔ کنسولی اش در سال ۸۶ق. م به مرگ طبیعی مُرد.
اصلاحات نظامی

در سال‌های پیش از ماریوس، جنبش فزایندهٔ محبوبی برای تقسیم اراضیِ ثروتمندان میان فقیرها وجود داشت. اصلاحات مزروعی برادران گراکی برپایه خدمت وظیفه عمومی رومی بنا نهاده شده بود؛ که کسانی از طبقهٔ پنجم اقتصادی جامعه که جواز دارایی∗شان کمتر از حداقلِ تعیین شده می‌بود را از خدمت معاف می‌کرد. یکی از بحث‌های اساسی این اصلاحات مزروعی همانا بازسازی نیروی انسانی لژیون‌ها بود.
با وجودی که گراکی‌ها تلاش نمودند رضایت خُرده زمینداران∗ را جلب کنند قانون ارضی آنان تنها به میزان کمی توانست کمبود رو به تزاید نیروی انسانی را ــ که مجال بروز به قانون مذکور داده بود ــ جبران کند. ظاهراً حداقل دارایی لازم برای جواز خدمت نظامی طبقات پنجم اقتصادی جامعه (حداقل مقداری که یک شخص را مشمول خدمت نظام وظیفه می‌کرد) از ۱۱٬۰۰۰ به ۳٬۰۰۰ سسترتیوس∗کاهش یافت؛ و کنسولها عملاً در ۱۰۹ قبل از میلاد (ق. م) مجبور شدند محدودیت‌های تحمیل شده از سوی گایوس گراکوس بر خدمت وظیفه را تعلیق کنند.[نیازمند منبع] در ۱۰۷ ق. م به خاطر جنگ بر ضد ژوگورتا به ماریوس اختیار داده شد که شرط جواز خدمت را نادیده بگیرد و باز هم، با تهدید کیمبری‌ها به وی آزادی عمل دیگری نیز دادند.
پس از تهدیدی که کیمبری‌ها ایجاد کردند، نیاز به نیروی انسانی حادتر شد. زیرپاگذاشتن موقتی شرط دارایی بدل به یک نیاز دائمی برای مقابله با دشمنان روم شد. نیاز ماریوس و معاصرینش به سربازان سبب جهشی مثال زدنی از ارتش‌های برپایهٔ رویکرد «دهقان سرباز∗» اواسط جمهوری به سوی سربازگیریِ باز∗شد؛ بنابراین، به زودی لژیون‌های رومی از شهروندان فقیری تشکیل شدند که آینده [ی زندگی] آنان پس از پایان خدمت تنها در صورتی تأمین می‌شد که ژنرال آنان به تقسیم اراضی [ــِـ تصرف شده] و پرداخت دستمزد آنان اقدام کند. همین تکیه بر مردان تهی دست سبب شد سربازان نه به سنا یا مردم روم بلکه (قویاً) به ژنرال‌های خود وابسته شوند، کسانی که همچون دوست، رفیق، خیرخواه، و سرپرست سربازان دیده می‌شدند.
ماریوس در دوران کنسولی پیاپی خود، بر سازمان آموزشی و لجستیکی مردانش نظارت می‌کرد. به جای استفاده از خدمه و ملتزمین∗، ماریوس سربازان را وادار کرد سلاح‌ها، پتوها، البسه و جیره غذایی∗خود را حمل کنند. همین سبب شد به سربازان رومی آن زمان لقب «قاطرهای ماریوس»∗ بدهند. وی همچنین پیلوم∗ را بهبود داد، به طوری که پس از زخمی کردن دشمن دیگر قابل استفاده نبود. باوجودی که ماریوس به خاطر بسیاری از اصلاحات نظامی در زمان خودش شناخته شده‌است امّا شواهدی دال بر این ادعا وجود ندارد که وی کسی بوده که واحد تاکتیکی ارتش را از maniple∗ به cohort∗ تغییر داده باشد.
یادداشت

^ . Cimbric wars
^ . Jugurthine wars
^ . marian reforms
^ . farmer soldier
^ . professional soldier
^ . pilum
^ . property qualification
^ . smallholders
^ . sesterce یا sestertius سکّه رایجی در جمهوری روم بود.
^ . open recruitment
^ . baggage train به عده ای از ملتزمین و مستخدمین می‌گویند که وظیفهٔ حمل اثاث و بار جنگی سربازان در طول قشون کشی را دارند.
^ . rations
^ . Marius' mules
^ . pilum در روم باستان نوعی زوبین بود که بدنه ای محکم اما نوک نرمی داشت و این سبب می‌شد پس از زخمی کردن دشمن قابل استفادهٔ دوباره نباشد.
^ . واحدی از ارتش روم باستان بود که از ۱۲۰ نفر تشکیل می‌شد.
^ . واحدی از ارتش روم باستان بود که ده تای آن (در مجموع ۵٬۰۰۰ نفر) یک لژیون را تشکیل می‌داد.
^ . ambrones
^ . tigurini
^ . Aquae sextiae
^ . Claudius Marcellus
^ . Teutobod
^ . Sequani
^ . Heinrich Leutemann
^ . Battle of Vercelae
^ . Battle of Raudian Plain
آنچه سردیس ماریوس نامیده می‌شود، هنر رومی سدهٔ یکم قبل از میلاد، بازسازی و مرمت توسط الکساندر تریپل، هم‌اکنون در موزه‌های واتیکان.
نقشه حرکت کیمبری‌ها و توتون‌ها (رنگ سبز: پیروزی/ رنگ قرمز: شکست)
نام اثر به فارسی: زنان توتونی در حال دفاع از گاری؛ ۱۸۸۲، اثر هاینریش لویتمان∗. (برخلاف آنچه نگارندهٔ اثر نامیده، این تصویر به وضوح زنان را در حال کُشتن شیرخوارگان خود و اقدام به خودکشی نشان می‌دهد).
ناوچه کلاس آمیتیست

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پیشینه: پیشینه
مالک: 
اطلاعات کلی کلاس: اطلاعات کلی کلاس
تکمیل شده:: ۵
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
وزن::  ۱٬۹۳۴ تن بزرگ (۱٬۹۶۵ تن)
درازا::  ۲۲۰ فوت (۶۷٫۱ متر)
پهنا::  ۳۷ فوت (۱۱٫۳ متر)
آبخور::  ۱۸ فوت (۵٫۵ متر)
سرعت::  ۱۲–۱۳ گره (۲۲–۲۴ کیلومتر بر ساعت؛ ۱۴–۱۵ مایل بر ساعت)
ناوچه کلاس آمیتیست (به انگلیسی: Amethyst-class corvette) یک کلاس از کشتی است که طول آن ۲۲۰ فوت (۶۷٫۱ متر) می‌باشد.
کوکو شنل

| گابریل بونور «کوکو» شنلکوکو شنل | گابریل بونور «کوکو» شنلکوکو شنل |
| --- | --- |
شنل در ۱۹۲۰: شنل در ۱۹۲۰
زادهٔ: ۹ اگوست ۱۸۸۳ سومور، من-ا-لوآر، فرانسه
درگذشت: ۱۰ ژانویهٔ ۱۹۷۱ (۸۷ سال) پاریس، فرانسه
آرامگاه: لوزان، سوئیس
ملیت: فرانسوی
پیشه: طراح مد پیشتاز
شناخته‌شده برای: بنیانگذار شرکت تجاری شنل لباس سیاه کوتاه شنل شماره ۵
جوایز: (Neiman Marcus Fashion Award (۱۹۵۷
گابریل بونور «کوکو» شنل (به فرانسوی: Gabrielle Bonheur "Coco" Chanel) معروف به افسانه مُد (زادهٔ ۱۹ اوت سال ۱۸۸۳ – درگذشته ۱۰ ژانویه ۱۹۷۱)، یک طراح مد پیشتاز فرانسوی بود که مواردی همچون توجه به رویکرد فلسفه مدرن، الهام گرفتن از مدل‌های لباس مردانه، و دنباله روی از طراحی‌هایی که در عین سادگی لوکس و گران‌قیمت بودند، از وی چهره‌ای مهم در عرصهٔ مد در قرن بیستم پدید آورد. کوکو شنل زنی بود که چهره مد را برای همیشه تغییر داد.
زندگینامه او در فیلمی به نام کوکو قبل از شنل بر اساس رمانی به نام شنل و دنیایش ساخته شده است.
او بنیانگذار شرکت معروفی به‌شمار می‌رود که با نام تجاری شنل شناخته می‌شود. ارزش نام تجاری شنل در حال حاضر میلیاردها پوند است. با گذشت نزدیک به یک قرن از آغاز فعالیت کوکو شنل، شنل شماره پنج هنوز معروفترین عطر دنیاست.
نفوذ و تأثیر فوق العادهٔ شنل در عرصهٔ مد به حدی بود که نام وی، به عنوان تنها فرد فعال در زمینه خیاطی و دوزندگی، در فهرست یکصد نفر مهم‌ترین افراد دنیا در قرن بیستم ثبت گردد.
شایعاتی در مورد فعالیت‌های شنل در زمان اشغال فرانسه توسط آلمان در جنگ جهانی دوم به وجود آمد و وی به دلیل نزدیک بودن به اشغالگران آلمانی برای تقویت حرفه خود مورد انتقاد قرار گرفت: یکی از رابطان شنل دیپلمات آلمانی، بارون هانس گونتر فون دینکللاژ بود. پس از جنگ، شنل در مورد رابطه خود با فون دینکللاژ مورد بازجویی قرار گرفت، اما با میانجیگری چرچیل از وی به عنوان همکاری با آلمانی‌ها رفع اتهام شد. پس از چندین سال زندگی در سوئیس بعد از اتمام جنگ، او به پاریس بازگشت و خانه مد خود را احیا کرد. در سال ۲۰۱۱، هال واژان کتابی راجع به شنل بر اساس اسناد تازه فاش شده منتشر کرد و فاش کرد که وی مستقیماً با سرویس اطلاعاتی نازی همکاری داشته‌است. یک مأموریت در اواخر سال ۱۹۴۳ برای او این بود که برای پایان دادن به جنگ، پیش‌نویس قرارداد صلح المانها را به وینستون چرچیل نخست‌وزیر بریتانیا تحویل دهد.
افتتاح فروشگاه

همه موفقیت ش‍گرف شنل از یک مغازه کلاه فروشی آغاز شد. شنل به کمک یکی از طرفداران مرد خود که کمک مالی قابل توجهی به او کرد و ارتباطات اجتماعی فراتر از مسیر حرفه او را برای او فراهم کرد، توانست در سال ۱۹۱۳ نخستین فروشگاه خود را در پاریس افتتاح کند. پس از آن با فروش کلاه‌ها و تأسیس شعبه محدودی از لباس، در شهر دیگری از دیوویل فروشگاه‌های شنل گسترش یافت، مشتریان اختصاصی یافت و به سرعت لباس‌های ورزشی و راحتی کاربردی او موفقیت بسیار زیادی پیدا کرد. بیشتر لباس‌های شنل از پارچه‌های کش باف تهیه می‌شد، پارچه‌ای که انتخاب آن هم غیرمعمول و غیرعادی بود و هم الهام بخش بود. پیش از اینکه این طراح استفاده از پارچه‌های کشباف را شروع کند، این نوع پارچه معمولاً در لباس‌های زیر مردانه استفاده می‌شد. شنل در سال‌های نخستین فعالیت خود در حرفه طراحی، به خاطر موقعیت مالی وابسته و نامناسب خود، پارچه‌های کش‌باف را به دلیل قیمت پایین آن خریداری و استفاده می‌کرد. ویژگی‌ها و کیفیت این پارچه باعث شد تا شنل پس از اینکه در کار خود موفق شد و شغل او سودآور و پردرآمد شده بود، بازهم استفاده از آن را ادامه دهد. این پارچه به خوبی تزئین می‌شد، تا می‌خورد، چین می‌خورد و با طرح‌های شنل که ساده، کاربردی و اغلب الهام گرفته از لباس‌های مردانه بود -خصوصاً یونیفورم‌هایی که در زمان شروع جنگ جهانی در سال ۱۹۱۴ رایج بود- مناسب و هماهنگ بود.
سبک شنل

شیوه زندگی خود شنل، اندیشه و تصورات او را در این مورد که زنان مدرن دنیا چگونه باید نگاه کنند، عمل کنند و لباس بپوشند، نیرو بخشید و تقویت کرد. هیکل لاغر پسرانه او و مدل موی کوتاه و پوست برنزه او، همچنین زندگی فعال و استقلال مالی او به یک ایدئال و آرمان بدل شد. شنل در تمام دوران فعالیت خود، در بسته‌بندی و بازاریابی گرایش و سبک شخصی خود موفق بود و در سرتاسر قرن بیستم، به یک داور عالی و برجسته ذوق و سلیقه زنان تبدیل شد.
تمایلات و توجهات پر حرارت و احساساتی این طراح، الهام بخش طرح‌های او بود. آپارتمان و لباس او با رنگ‌های محبوب او یعنی رنگ مایه‌هایی از رنگ بژ، مشکی و سفید مطابقت داشت. عناصری از مجموعه هنری و علاقه‌های تئاتری او نیز زمینه‌ها و موضوعاتی را برای مجموعه‌های او فراهم آورد. پس از آنکه شنل در یک مجلس بالماسکه مانند تصویر یکی از نقاشی‌های جین آنتونی وتیو (Jean-Antoine Watteau) حضور یافت، آن طرح را در یک لباس زنانه به کار برد.
او از میان دوستان خود، یک مهاجر روسی را استخدام کرد تا در کارگاه قلاب دوزی و تزئینات او کار کند و طرح‌هایی را برای خصوصیات سخت گیرانه او خلق کند.
شنل در طول دهه ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ به فعالیت خود ادامه داد تا بتواند لباس‌های موفقی را برای زنان خلق کند. در سال ۱۹۲۶، مجله آمریکایی وگو «پیراهن مشکی کوتاه» شنل را به فورد تشبیه کرد و به محبوبیت و شهرت نسبتاً جهانی او در فشن اشاره کرد. در حقیقت این نوع پیراهن که مناسب استفاده در روز و شب بود، هم به طرح و بخشی اصلی در مجموعه فصل‌های بعدی شنل بدل شد و هم به عنوان لباسی کلاسیک در پوشش زنان قرن بیستم پذیرفته شد. این طراح در طرح‌های روز خود، از پارچه‌های ابریشمی نازک و توری طرح دار رنگارنگ زنانه نیز استفاده می‌کرد.
مجموعه لباس‌های شب به شکل خطی باریک و بلند بود که شنل به استفاده از آن شهرت داشت، البته او از تور، نوار و عناصر زینتی نیز در آن‌ها ترکیب می‌کرد، که ظاهر کلی لباس را رومانتیک، دلچسب و زیبا می‌ساخت.
بازگشت مجدد شنل به فشن

شنل علی‌رغم موفقیت بسیار زیاد خود، هنگامی که فرانسه در سال ۱۹۳۹ به آلمان اعلام جنگ کرد، سالن خود را تعطیل کرد. سایر سالن‌های خیاطی زنانه فرانسه را ترک کردند، اما شنل جنگ پاریس و آینده نامعلوم خود را تحمل کرد. به دنبال پایان خصومت‌ها و حل برخی از مشکلات شخصی، شنل دریافت که نمی‌تواند زمان را به بطالت و بیکاری بگذراند. او موفقیت اولیه کریستین دیور و غالب شدن نظریه «نگاه جدید» او در دوره پس از جنگ را مشاهده کرد. هنگامی که بسیاری از افراد اهمیت و احترام دیور به زنانگی و نمایش دامن‌های پف کرده و حجیم و کمرهای باریک او را تحسین کردند؛ شنل احساس کرد که طرح‌های او دیگر نه مدرن هستند و نه برای زنان آزادی که با پذیرفتن نقش‌های فعال اجتماعی جنگ را سپری کرده بودند، مناسب است. او درست همانند زمان جنگ جهانی اول، به تقویت و تجدید نیروی فشن زنان مشغول شد.
او در این تلاش با چالش‌هایی مواجه بود: تأمین سرمایه، فراهم آوردن و جمع کردن کارمندان جدید، جستجوی پارچه‌های جدید و در سن هفتاد سالگی با نسل جدید طراحان رقابت کردن. مجموعه بازگشت و رجعت شنل، در سال ۱۹۵۳ آغاز به کار کرد. اگرچه این کار یک موفقیت مهم و شاخص نبود، اما شنل استقامت به خرج داد. او در مدت سه فصل توانست از احترام و اعتبار جدیدی برخوردار بشود.
او نمونه‌های قدیمی و کلاسیک خود را به شکل امروزی و مطابق روز درآورد، طرح‌های فاستونی و راه راه مردانه کلاسیک را بازسازی کرد، تا اینکه جمعیتی از زنان ثروتمند و افراد مشهور دوباره به سالن نمایشگاه او روی آوردند. کت دامن شنل، تهیه شده از پارچه فاستونی، با دامن کوتاه و بالاتنه بدون یقه تزئین شده با نوار و دکمه‌های طلایی، جیب‌های وصله شده و یک زنجیر طلایی که در حاشیه دوخته شده بود و از شانه‌ها آویزان بود؛ به نشانه و نماد نسل جدید تبدیل شد. شنل بار دیگر کیف‌های زنانه، جواهرات و کفش‌ها را به بازار عرضه کرد که در فصل‌های بعدی با موفقیت بسیاری همراه شد.
سالهای پایانی زندگی

طبق گفته ادموند چارلز روس، شنل در اواخر زندگی مستبد و بسیار تنها شده بود. در سالهای آخر او گاهی با ژاک چازوت و محرم خود لیلو مارکوند همراه بود. همچنین یکی از دوستان وفادار او Aimée de Heeren برزیلی بود که چهار ماه در سال در پاریس در هتل نزدیکی به اسم موریس زندگی می‌کرد. رقبای سابق او خاطرات خوشی از ملاقات او با دوک وستمینستر نقل کرده‌اند. آنها غالباً در مرکز پاریس قدم می‌زدند.