stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مسجد سید
ویژگی‌های وقفنامه

از اصل وقفنامه نسخه‌ای در دست نیست؛ آنچه موجود است سه رونوشت از اصل نسخه وقفنامه است که به سه خط مختلف و در اندازه‌های گوناگون نگارش یافته و تصاویر هر سه در آرشیو اداره اوقاف اصفهان موجود است و از نظر متن کاملاً با یکدیگر مطابقت دارد. یکی از نسخ نزد نواده سید، حجت‌الاسلام حاج سید مهدی شفتی امام جماعت راتب مسجد سید موجود است. این نسخه دارای جلد چرمی شامل هجده برگ و در ۳۵ صفحه ۱۰ سطری به قطع ۱۵ در ۲۰ سانتیمتر است که به خط نسخ حسین طباطبایی در صفر ۱۲۹۰ هـ. ق تنظیم شده و در ابتدا و انتها با اشعاری در مدح سید زینت یافته‌است. مطابق این وقفنامه، وقف مسجد در طول ۱۱ سال در چهار مرحله انجام گرفته‌است:
از ویژگی‌های این وقفنامه، نگارش آن در کمال روانی و خالی بودن نثر آن از هرگونه تکلف و تعقید است. وقفنامه در حضور چند تن از علما از جمله آقا میر محمد مهدی و سید زین العابدین فرزندان سید تنظیم یافته و در پایان نسخه موجود، صحت و مطابقت آن با نسخه اصل، مورد تأیید سید مؤمن فرزند دیگر سید و نیز محمد شفیع خویی قرار گرفته و به مهر آنان مزین گردیده‌است.
همچنین ملاحسین فشارکی در شوال ۱۳۴۱ هـ. ق ضمن تأیید صحت و مطابقت نسخه موجود، میرزا محمد حسین از نوادگان سید را به تولیت مسجد منصوب نموده‌است. قابل ذکر است که مسجد سید دارای موقوفات بسیار از زمان سید و بعد از آن بوده که متأسفانه اکنون جز تعدادی مغازه در اطراف مسجد، از هیچ‌یک از آن موقوفات اثری نیست و به دلیل فقدان تولیت صحیح در سنوات اخیر در جهت احیای مسجد و موقوفات و نیز بازسازی و تعمیر خرابی‌های آن که معلول گذشت زمان و نیز بمباران و موشک باران اطراف مسجد در زمان جنگ ایران و عراق، پیگیری لازم صورت نپذیرفته‌است.
رحمت‌الله فیروزی پوربادی

| رحمت‌الله فیروزی پوربادی> اطلاعات شخصی | رحمت‌الله فیروزی پوربادی> اطلاعات شخصی |
| --- | --- |
زاده: ایران
حزب سیاسی: ]]
پیشه: نمایندهٔ دورهٔ یازدهم مجلس شورای اسلامی
رحمت‌الله فیروزی پوربادی سیاستمدار اصولگرا ایرانی است. وی موفق شد در یازدهمین انتخابات مجلس شورای اسلامی که در تاریخ ۲ اسفند ۱۳۹۸ برگزار شد، با کسب ۱۱ هزار و ۲۵۱ رای از مجموع ۳۰ هزار و ۸۶۶ رای، از حوزه انتخابیه شهرستان نطنز و بخش قمصر از استان اصفهان انتخاب گردد و به مجلس راه یابد. اسفند 99 او در پاسخ به انتقاد به امام جمعه اصفهان برای اعتراض به حق دوچرخه سواری زنان گفته زنان باید جایی دوچرخه سواری کنند که در معرض دید مردان نباشند.
سوابق

مدیرکل حراست سازمان هواپیمایی کشوری
مشاور پارلمانی و بازرس ویژه شرکت فرودگاه ها
بندبال پایین

| بندبال پایین | بندبال پایین |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: خوزستان
شهرستان: دزفول
بخش: بخش مرکزی
دهستان: قبله‌ای
جمعیت: ۳۴۹ نفر (سرشماری ۹۵)
بندبال پایین، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان دزفول در استان خوزستان ایران است.
مردم

مردم این روستا به لری خوزی سخن می گویند و مردم بیشتر کشاورز می باشند.
جمعیت

این روستا در دهستان قبله‌ای قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۳۹ نفر (۲۰۵خانوار) بوده‌است.
منچ

| Mensch ärgere Dich nicht | Mensch ärgere Dich nicht |
| --- | --- |
صفحه بازی: صفحه بازی
طراح: یوزف فریدریش اشمیت
ناشر: اشمیت اشپیله
تاریخ نشر: ۱۹۱۴؛ ۱۱۱ سال پیش (۱۹۱۴-خطا: زمان نامعتبر}})
ژانر: بازی‌های تخته‌ای
بازیکنان: ۲ تا ۴ (۲ تا ۶ در طرف دیگر)
زمان راه‌اندازی: ۱ دقیقه
زمان بازی: حدود ۳۰ دقیقه
تأثیر شانس: بالا (تاس انداختن)
بازه سنی: ۵ سال و بالاتر
مهارت‌ها: شمارش، احتمالات، راهبرد
برنده بازی در نوبت آخر می‌تواند دستورالعمل بازی بعد با حضور خودش را تبیین کند: برنده بازی در نوبت آخر می‌تواند دستورالعمل بازی بعد با حضور خودش را تبیین کند
یک صفحه بازی منچ چوبی. همه مهره‌ها در «خانه» هستند، حالتی که در بازی پیش نمی‌آید.
مِنچ یک ورزش بازی رومیزی آلمانی است که مخترع آن فردی به نام یوزف فریدریش اشمیت است. نام منچ در ایران برگرفته از واژه نخست نام آلمانی این بازی (Mensch ärgere Dich nicht به معنای عصبی نشو مرد) است.
در این بازی با آوردن تاس ۶ بازیکن شانس یکبار تاس زدن به‌عنوان جایزه را دارد. اگر باز هم تاس روی عدد ۶ قرار بگیرد بازیکن شانس خود را تا عدد غیر ۶ امتحان می‌کند. تاس ۶ به بازیکن این امکان و انتخاب را می‌دهد که عدد ۶ را و یا تاس بعدی برای حرکت انتخاب کند و هیچ مانع و محدودیتی برای او ایجاد نمی‌کند.
تاریخ

بازی منچ به سال‌های دور بازمی‌گردد. محل پیدایش این بازی در آلمان بوده‌است.
این بازی توسط 'یوزف فریدریش' اشمیت (۱۹۰۸/۱۹۰۷) ارائه شده‌است.
نام

نام آلمانی این بازی Mensch ärgere Dich nicht است. بازگردان نام آلمانی این بازی به فارسی، چیزی شبیه «عصبانی نشو مرد» یا «عصبانی نشو، رفیق» است.
قوانین

این بازی می‌تواند توسط ۲، ۳، یا ۴ بازیکن انجام شود. (یک بازیکن گوشه‌های صفحهٔ مربوط به بازی). هر بازیکن ۴ مهره خواهد داشت (تعداد کل مهره‌ها ۱۶ خواهد بود) که در ابتدا ۴ مهره در خانه‌های کناری قرار خواهند گرفت و بازیکنان باید مهره‌های خود را به انتهای بازی، یعنی ستون‌های عمودی یا افقی مربوط به خود (هم رنگ) برسانند و برندهٔ بازی فردیست که زودتر از دیگر بازیکنان موفق به تمام کردن مهره‌های خود بشود.
در شروع بازی ابتدا باید ۶ بیاورید یک مهره کاشته و جایزه آن عدد یک مهره دیگر وارد بازی کرده و به جلو رفته.
حرکت در این بازی بر مبنای تاس ریختن است، تعداد تاس ۱ عدد می‌باشد. آوردن عدد ۶ به معنای شروع بازی و در ادامهٔ بازی وارد کردن مهره‌ها خواهد بود، همچنین بعد از رخ دادن عدد ۶، بازیکن می‌تواند یک بار دیگر تاس ریخته و به همین ترتیب ادامه دهد (اصطلاحاً گفته می‌شود جایزه شش). کسی که عدد ۶ می‌آورد و مهره بیرون دارد و یک مهره در خانه شروع دارد نمی‌تواند چند مهره در نقطه شروع بر روی هم قرار دهد. همچنین نقطه شروع جز نقطه‌های امن محسوب می‌شود.با عدد ۶ هم میتوان وارد خانه پایانی شد.
در نظر داشته باشید ک هربار تاس ریختن یک حرکت می‌باشد (هر بار تاس ریختن و ۶ آوردن و دوباره تاس ریختن مجاز است ولی مهره باید اول حرکت ۶ را انجام دهد و بعد حرکت دیگر …) یعنی با ۶ می‌توان وارد خانه پایانی (عمودی) شوید چون که ابتدا حرکت شش باید اجرا شود.
و در بازی چهار نفره گروهی دو به دو یاران باید روبروی هم بنشینند و مهره‌ای یک‌دور کامل رفته و به ۴ خانه رسیده باید مهره داخل بازی را در خانه بکارد و نمی‌تواند دوباره یک دور دیگر برود و ممنوع است.
تصویری از بازی منچ
مشت‌زنی بدون دستکش

برگه‌ای کهن از تبلیغ مسابقهٔ مشت‌زنی بدون دستکش (۱۸۸۹).
در تصویر، برگهٔ روزنامه‌ای است که مبارزهٔ کیلرین-سالیوان را نشان می‌دهد. محل مبارزه فقط به عنوان «نزدیک نیواورلئان» ذکرشده، زیرا مکان مبارزات شبه‌قانونی از قبل اعلام نمی‌شد. دارندگان بلیط این نوع از مسابقات، با قطارهای ویژه‌ای که نیواورلئان را به مقصدی مخفی ترک می‌کردند به تماشای این مبارزه بُرده می‌شدند.
مشت زنی بدون دستکش (دست برهنه) یا بوکس خیابانی، ورزش بوکس بدون استفاده از دستکش یا سایر پوشش‌ها برای پنجه است.
تفاوت میان مبارزه خیابانی و یک مسابقهٔ بوکس بدون دستکش این است که بوکس بدون دستکش یک‌سری قوانین پذیرفته‌شده دارد؛ مانند ممنوعیت ضربه به حریف زمین‌افتاده. قوانین رینگ لاندن پرایز اساس بوکس بدون دستکش را برای اکثریت قرن ۱۸ و ۱۹ فراهم کردند.
مشت‌زنی بدون دستکش در قرن بیست و یکم با ترویج BKB (Bare-knuckle boxing) ‏که یک مارکتینگ دارای جواز به همراه دیگر مارکتینگ‌های بزرگ بریتانیا مانند UBKB وارینگتون (ultimate bare-knuckle boxing)‏و انجمن مشت‌زنی با مشت بدون دستکش (BFBA) ‏است، دوباره احیا شده‌است.
تاریخ

به نقل از وقایع‌نگار مشت‌زنی پوجیلیستیکا، نخستین گزارش روزنامه در مورد مسابقه مشتزنی در انگلستان مربوط به سال ۱۶۸۱ است که در آن مرکوری پروتستان ادعا داشت: «دیروز مسابقه بوکس به برکت دوک آلبمارل، بین خدمتکار دوک و یک قصاب برگزار شد. قصاب، همان‌طور که قبلاً بارها انجام داده بود، جایزه را از آن خود کرد. هر چند که مرد کوچکی بود، اما در آن تمرین در انگلستان از همه بهتر بود.»
اولین قهرمان بوکس بدون دستکش انگلستان جیمز فیگ بود که در سال ۱۷۱۹ عنوان قهرمانی را از آن خود کرد و تا زمان بازنشستگی اش در سال ۱۷۳۰، این عنوان را حفظ کرد. قبل از جک باروتون، اولین ایده مشت‌زنی فعلی از جیمز فیگ نشات گرفت، که به عنوان سازمان‌دهنده بوکس پیشرفته شناخته می‌شود. در سال ۱۷۱۹، او یک «بنیاد مشت‌زنی» تأسیس کرد و خود را به عنوان «متخصص در علم شریف دفاع» اعلام کرد تا به بوکسورها استفاده از دست‌ها، شمشیر، و چوب را تعلیم دهد. قهرمانان برجسته عبارت بودند از جک باروتون، الیزابت ویلکینسن، دانیل مندوزا، جم بلچر، هن پیرس، جان گلی، تام کریب، تام اسپرینگ، جم وارد، جیمز برک، ویلیام بندیگو تامپسون، بن کنت، ویلیام پری، تام سیرز و جم میس.
رکورد طولانی‌ترین مسابقه مشت‌زنی بدون دستکش، ۶ ساعت و ۱۵ دقیقه، برای مسابقه بین جیمز کلی و جاناتان اسمیث که در کنار فیری کریک در استرالیا در روز ۳ دسامبر سال ۱۸۵۵ جنگیدند ثبت شده، که اسمیث بعد از ۱۷ راند تسلیم شد.
جنگجوی خیابانی، جم میس، به عنوان دارنده طولانی‌ترین دوران حرفه ای در بین هر مبارزی در تاریخ فهرست شده‌است. او بیش از ۳۵ سال تا ۶۰ سالگی‌اش مبارزه کرد و آخرین مسابقه نمایشی خود را در سال ۱۹۰۹ در سن ۷۸ سالگی ثبت کرد.
بوکس بدون دستکش حرفه‌ای هرگز تحت هیچ قانون فدرال یا ایالتی در ایالات متحده قانونی نبود تا اینکه وایومینگ اولین ایالتی بود که در ۲۰ مارس ۲۰۱۸ آن را قانونی کرد. تا آن تاریخ مهم‌ترین تصویب کننده مشت‌زنی بدون دستکش مجله گزت پلیس ملی بود که در دهه ۱۸۸۰ مسابقات و کمربندهای قهرمانی اراده می‌کرد. گزت پلیس در ۸ ژانویه ۱۸۸۹ آخرین قهرمانی بزرگ سنگین‌وزن جهان مشت‌زنی بدون دستکش بین جان ال. سالیوان و جیک کیلرین را مجاز کرد و سالیوان به عنوان برنده ظاهر شد.
از آن زمان، دیگر مدعیان دارای جواز مسابقات قهرمانی مشت‌زنی بدون دستکش شامل مسابقه ۵ اوت ۲۰۱۱ در کازینو فورت مک داول در رزرویشن نیشن یاواپای در آریزونا هستند. قبیله بومی آمریکا مبارزه بین ریچ استوارت از نیوکسل دلور و بابی گان را مجاز شمرد و گان به عنوان پیروز ظاهر شد. سایر قهرمانان برجسته عبارتند از: تام هایر، یانکی سالیوان، نونپاریل دمپسی، تام شارکی، باب فیتزسیمونز و جان موریسی.
با ظهور تبلیغات معاصرمشت‌زنی بدون دستکش مانند BKFC و BKB، تعدادی از قهرمانان بوکس بدون دستکش مورد تأیید و رسمی شناخته شده تاج گذاری کردند. این شامل هنرمند سابق رزمی ترکیبی جویی بلتران است که قهرمانی سنگین‌وزن BKFC و مسابقات قهرمانی سنگین‌وزن مجله نیشن پلیس گزت را دارد.
فنون

مبارزات اولیه هیچ قانون نوشته شده‌ای نداشته‌اند. هیچ تقسیم وزن یا تعداد راند و حتی داوری وجود نداشت، در نتیجه مبارزات بسیار بی نظمی به وجود آمد. در سال ۱۷۱۳ در ناتینگهام، گزارش اولیه‌ای از بوکس توسط سر توماس پارکینز بارونت دوم، مالک زمین در روستای بانی، ناتینگهام شایر، از تکنیک‌هایی که روی آن تسلط داشت منتشر شد. این مقاله، صفحه‌ای از راهنمای کشتی و شمشیر بازی او، پروگیمناسماتا: بازی مسافرخانه‌ای یا کشتی‌گیر بغل کورنیش، سیستمی از ضربه با سر، مشت، ضربه زدن به چشم، خفگی، و پرتاب‌های سخت را توصیف می‌کند که امروزه در بوکس شناخته نشده‌است. در نتیجه، هیچ محدودیت تعداد دور برای مبارزه وجود نداشت. زمانی که مردی نمی‌توانست خراشی ایجاد کند، بازنده اعلام می‌شد و مبارزه متوقف می‌شد. علاوه بر درصورتی که این مبارزات توسط آشوب جمعیت، دخالت پلیس، نیرنگ یا رضایت هر دو مبارز به تساوی درهم می‌شکست، به پایان می‌رسید. در حالی که مبارزات می‌توانستند تعداد زیادی راند داشته باشند، مبارزان وانمود می‌کردند که در مقابل ضربات ضعیف حریف آسیب می‌بینند تا از استراحت ۳۰ ثانیه‌ای بین راندها استفاده کنند، در نتیجه راندها در عمل کوتاه بودند.
اگرچه دوران باروتون قوانینی را برای متمدن کردن بوکس به ارمغان آورد، اما حرکات زیادی در این دوره وجود داشت که در بوکس بدون دستکش امروزی غیرقانونی است. تکنیک‌های انقلابی جدیدی نیز وجود داشت که در این مدت تدوین شد. در این مقطع، چنگ زدن مجاز بود و بسیاری استفاده از پرتاب‌های پشت کمر و سوپلکس را ترجیح می‌دادند، هرچند گرفتن زیر کمر غیرقانونی بود. به علاوه دوش‌گیری و فیبینگ، که در آن بوکسور گردن یا موی حریف را می‌گیرد و چندین بار به او ضربه می‌زند، قانونی و قابل استفاده بود. طرز ایستادن سنتی بوکس بدون دستکش برای مبارزه با قلاب زدن و دفاع مشت طراحی شده‌است. ضربات پا نیز در آن زمان در بوکس مجاز بود، ویلیام بندیگو تامپسون در مبارزه با بن کانت متخصص ضربات پا بود، و لنکاشایر نویگیتر در نبرد با تام کریب از ضربه به ساق پا استفاده می‌کرد.
در دوران پوجیلیسم کلاسیک بود که بسیاری از تکنیک‌های مشت‌زنی معروف ابداع شد. ساموئل الیاس اولین کسی بود که مشتی را اختراع کرد که بعدها به نام آپرکات شناخته شد. تام اسپرینگ استفاده از هوک چپ را رایج کرد و تکنیکی به نام «قدم هارلیکوئین» ایجاد کرد که در آن خود را در دسترس حریف خود قرار می‌داد، سپس از مشت حریف به‌طور غریزی اجتناب می‌کرد و همزمان به او مشت می‌زد و اساساً تمارض بوکس را اختراع کرد. دانیل مندوزا مخترع بوکس به سبک اوت باکس است.
فنون > عقب‌نشینی ایرلندی

«عقب نشینی ایرلندی» یک نوع مبارزه سنتی مشت‌زنی بدون دستکش است که در آن بخش مانور دادن در اطراف رینگ حذف می‌شود و فقط جنبه‌های خشن تر مشت زدن و مشت خوردن باقی می‌ماند. این شکل از مبارزه در اواخر قرن نوزدهم در محله‌های زاغه‌نشین ایرلندی آمریکایی در ایالات متحده رایج بود، اما در این جامعه ابتدا با بوکس بدون دستکش و سپس با بوکس عادی تحت الشعاع قرار گرفت.
مشت‌زنی بدون دستکش مدرن > قوانین مدرن

با احیای دوباره بوکس بدون دستکش در قرن بیست و یکم، تغییرات متعددی در قوانین رینگ لاندن پرایز انجام شد که بوکس بدون دستکش قدیمی را کنترل می‌کرد. علاوه بر این، چندین تغییر از قوانین مارکیز کوئینزبری شکل گرفت. قابل ملاحظه‌تر از همه، شمارش ۱۸ ثانیه برای هر زمین‌خوردن در BKB وجود دارد، اگرچه BKFC از شمارش ۱۰ ثانیه‌ای سنتی استفاده می‌کند. در بیشتر مارکتینگ‌های بوکس بدون دستکش مدرن، قانون سه-زمین-خوردن وجود ندارد و مبارزان نمی‌توانند با زنگ نجات پیدا کنند. مبارزات شامل ۵ راند ۲ دقیقه ای در BKFC و ۷ راند ۲ دقیقه ای در BKB است. یکی از ویژگی‌های متمایزکننده بوکس بدون دستکش مدرن، شمول مشت زدن در حالت کلینچ است که به عنوان «مشت‌زنی کثیف» نیز شناخته می‌شود.
مسابقات قهرمانی بوکس بدون دستکش در قوانین زیر اجرا می‌شود و با سایر مسابقات متفاوت است:
۱. مبارزان مجاز به بستن و چسپ زدن نوار به دور مچ، شست، و وسط دست هستند. هیچ پانسمان یا نواری نمی‌تواند در ۱ اینچ (۲۵ میلی‌متر) پاینی آخرین بند انگشت قرار داشته باشد.
۲. مبارزان پای خود را روی خط می‌گذارند. دو خط به فاصله ۳ فوت (۹۱ سانتی‌متر) در مرکز رینگ-که مبارزان هر دور را آنجا شروع می‌کنند- وجود دارد. پای جلو روی خط قرار می‌گیرد و داور به مبارزان دستور «پنجه زدن» می‌دهد، که نشان‌دهنده آغاز مبارزه/راند است.
مشت تنها ضربه ای است که مجاز است و باید با مشت بسته باشد (بدون لگد، آرنج، زانو یا کول‌گیری).
در دوش‌گیری، مبارز ممکن است با دست باز به بیرون ضربه بزند. اگر در حین دوش‌گیری عدم فعالیت سه ثانیه‌ای وجود داشته باشد، داور مبارزان را جدا می‌کند.
۵. مبارزی که زمین‌می‌خورد ۱۰ ثانیه فرصت دارد تا سرپا شود وگرنه داور مبارزه را متوقف می‌کند. ضربه زدن به جنگنده زمین‌خورده مجاز نیست. هر مبارزی که این کار را انجام دهد، رد صلاحیت خواهد شد. هنگامی که یک جنگنده سرنگون می‌شود، به جنگنده دیگر دستور داده می‌شود که به یک فضای بی‌طرف روانه شود.
۶. اگر مبارزی زخمی شود و خون بینایی مبارز را مختل کند، داور ممکن است تایم اوت اعلام کند و به کاتمن ۳۰ ثانیه فرصت دهد تا خونریزی را متوقف کند. اگر خون قابل کنترل نباشد و خون همچنان مانع دید مبارز شود، داور مبارزه را متوقف کرده و مبارز دیگر پیروز می‌شود.
۷. مبارزات در هر راند دو دقیقه است و هر مبارزه ۳ یا ۵ راند خواهد بود. BKB می‌تواند شامل ۳، ۵ یا ۷ باشد.
۸. لباس: همه مبارزان باید یک محافظ کشاله ران با کاپ، یک محافظ لثه، تنه یا تنه بوکس و کفش بوکس/کشتی داشته باشند. در تاپ داگ روسیه دست اصلاً محافظی ندارد.
۹. از همه مبارزان انتظار می‌رود ۱۰۰٪ تلاش خود را انجام دهند و با روحیه ورزشی کامل رفتار کنند.
جان آتیلا

| جان آتیلا | جان آتیلا |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۱۹۶۹، آنکارا
ژانر: موسیقی عصر نو
سال‌های فعالیت: از ۱۹۹۰ تا کنون
جان آتیلا، (به ترکی استانبولی: Can Atila) آهنگساز و نوازنده و نماینده موسیقی عصر جدید ترکیه در عرصه بین‌المللی است. از او به عنوان ونجلیس ترکیه یاد می‌شود.
زندگی‌نامه

جان آتیلا (متولد ۱۹۶۹، آنکارا)، از پدر و مادری سیاستمدار و مهندس به‌دنیا آمد و در ۱۹۸۰ وارد دانشگاه و هنرستان دولتی حاجت تپه آنکارا شد و در آنجا تحت آموزش نوری چکن و آرگون اوزیوجل که از استاید برجسته موسیقی بودندT قرار گرفت. برای مدتی در مسکو، جایی که پدرش به بخاطر مسائل شغلی ساکن بود، سازهای پیانو و ویولن را به‌صورت تخصصی فرا گرفت. از ۱۹۸۸ به مدت دو سال در گروه ارکستر سمفونیک ریاست جمهوری ترکیه ویولن نواخت. در ۱۹۹۰ پس از به پایان رساندن آموزش لیسانس در زمینهٔ ویولن در هنرستان، شروع به ساختن آهنگ برای فیلمهای سینمایی، مستند، سریال و همچنین نمایشنامه کرد.

در سال ۱۹۹۲ با ارائهٔ اولین آلبوم خود به نام "ناخودآگاه" به‌سرعت مورد توجه قرار گرفت و از سوی یک استعدادیاب انگلیسی کشف شد. در سال ۱۹۹۴ پس از انتشار آلبوم دوم خود "موج چرخهاً در انگلستان، ترکیه و هلند به شمار جوایز موسیقی خود در دههٔ ۹۰ میلادی افزود. در سال ۱۹۹۶ استودیوی موسیقی "POeM" را تأسیس کرد و در برخی مجلات هنری با عنوان موسیقی تجسمی (به انگلیسی: visual music) نوشته‌هایش را منتشر نمود.


در سال ۲۰۰۲ به مناسبت صدمین سال وفات آنتون بروکنر برترین اجرای جهانی سمفونی سنت فلوریان (به انگلیسی: St. Florian) اثر آلفرد اشنیتکه را از طرف ارکستر سمفونیک ریاست جمهوری ترکیه اجرا کرد. در مارس ۲۰۰۵ از طرف تشکیلات خود یعنی گروه کر، ارکستر و باله‌ی آنکارا "سوئیت سمفونیک" را در گرامی‌داشت صابیحا گوکچن، اولین خلبان هواپیمای جنگنده در دنیا و دخترخوانده آتاتورک، اجرا نمود.

از سال ۲۰۰۵ آلبوم‌های سه‌گانه عثمانی به نام‌های "کنیزکان و شبها" (۲۰۰۵)، "۱۴۵۳ – به عشق سلاطین" (۲۰۰۶)، و "عشق خرم" را ارائه کرد. کلیپ "عشق خرم" از طرف شبکهٔ تلویزیونی کرال به‌عنوان کلیپ برگزیدهٔ ۲۰۰۸ انتخاب شد.


در سال ۲۰۰۸، آثاری همچون "هشتصد سال گفتار مولانا با نغمه" و "ندای باله" را تهیه کرد و در همان سال در ضیافتی که رئیس جمهور ترکیه به افتخار ملکه انگلستان، الیزابت دوم ترتیب داده بود، به ارائه کنسرت پرداخت. که در مجلهٔ ترکی زبان موسیقی کلاسیک "آندانته" با عنوان "ارکستر تک‌نفره" تیتر شد


در سال ۲۰۰۹ کمال باشار کارگردان تئاتر از سه‌گانهٔ عثمانی جان آتیلا، "عشق خرم" را برگزید و رقصی برای آن تهیه کرد و در شهر لگینسا واقع در لهستان به روی صحنه برد.


با درخواست ساخت موسیقی برای نودمین سال تأسیس "مجلس ملی کبیر ترکیه" طی دو ماه تلاش، سمفونی "رستاخیز" را ارائه داد. این اثر در ماه می ۲۰۰۹ و با گروه ۳۰۰ نفره اجرا گردید.
جوایز

جایزه جشنواره تئاتر آونی دیلّیگیل، ۱۹۹۸
«هنرمند سال» از طرف انجمن هنر Getto 2002
برنده جایزه تئاتر Afife، موفق ترن موسیقی صحنه سال ۲۰۰۴، خرّم غیررسمی
انتخاب «شیرها» به عنوان بهترین موسیقی صحنه در سال ۲۰۰۷
انتخاب «عشق خرم» از سوی شبکهٔ کرال به عنوان کلیپ برتر سال ۲۰۰۸
آلبوم‌ها

عصر طلایی
عشق خرم
به عشق سلاطین – ۱۴۵۳
کنیزکان و شبها
کنکورد (هلند)
OMNI (هلند)
زنده (کنسرت آلبوم هلند)
افسانه‌ها
حماسه نیروهای ملی (موسیقی صحنه)
آلباتروس (موسیقی فیلم)
آتاتورک (موسیقی فیلم)
خیابان (هلند)
موج چرخها (ترکیه – انگلیس – هلند)
ناخوداگاه
ارتباط با مولانا
Hi-story
بازی، سریال، فیلم و موسیقی فیلم مستند

بانوان فرخنده
اوضاع خانهٔ ما
بن‌بست شاشی‌فلک
وصیت
کودکان مرموز
آناتومی یک مرد
نمرود عرش خدایان
بم تلی
خرّم غیررسمی
سلیمان و دیگران
زمین آهن، آسمان مس
سر به هوا
تأثیر فرهنگی مایکل جکسون

مایکل جکسون در کاخ سفید در واشینگتن دی سی، به همراه رئیس‌جمهور ایالات متحده رونالد ریگان و بانوی اول نانسی ریگان، مه ۱۹۸۴
خوانندهٔ آمریکایی مایکل جکسون (۱۹۵۸–۲۰۰۹)، ملقب به «سلطان پاپ»، را یکی از شاخص‌ترین چهره‌های فرهنگی قرن بیستم و یکی از موفق‌ترین و تأثیرگذارترین سرگرمی‌سازها دانسته‌اند. دستاوردهای وی در زدودن تبعیض جنسیتی در موسیقی عامه‌پسند ایالات متحده نقش داشت و دوره‌ای از چندگانگی فرهنگی و ادغام را ایجاد کرد که نسل‌های بعدی هنرمندان از آن پیروی کردند. نفوذ وی به الهام بخشیدن به روند مد و افزایش آگاهی از اهداف اجتماعی در سراسر جهان گسترش یافت.
جکسون در سال ۱۹۶۹ به‌عنوان خواننده اصلی جکسون فایو (گروهی که با برادران بزرگترش تشکیل شد) به یک ستاره کودک تبدیل شد. کنگره ایالات متحده آمریکا این گروه را به دلیل مشارکت در فرهنگ جوانان ایالات متحده به رسمیت شناخت، و جکسون مورد استقبال عموم مردم ایالات متحده قرار گرفت تا جایی که از زمان شرلی تمپل در دهه ۱۹۳۰، توانایی ایجاد یک ستاره کودک وجود نداشت.  در اوایل دهه ۱۹۸۰، جکسون به یک شخصیت مسلط در فرهنگ مردمی و اولین سرگرم‌کننده آفریقایی-آمریکایی تبدیل شد که دارای طرفدار متقاطع قوی در تلویزیون موسیقی (ام‌تی‌وی) بود. موزیک ویدئوهای وی، از جمله ویدئوهای «بزن به چاک»، «بیلی جین» و «تریلر» از آلبوم تریلر در سال ۱۹۸۲، به دلیل شکستن موانع نژادی و تبدیل رسانه به فرم هنری و ابزار تبلیغاتی، شناخته شده‌اند. محبوبیت این ویدئوها باعث شهرت کانال تلویزیونی ام‌تی‌وی شد. نتیجۀ موفقیت جکسون در این زمان، نجات صنعت موسیقی در اواخر دهۀ ۱۹۷۰، رکود اقتصادی و ایجاد انقلابی در آن زمان با آغاز تمرکز بر بازاریابی آلبوم‌های پرفروش و ارائه ویدیو بود.
جکسون از طریق فیلم‌ها و اجراهای زنده خود، رقص‌های خیابانی را به محبوبیت رساند و آثارش به ویژه مون‌واک، مردم سراسر جهان را به خود جلب کرد. وی به دلیل نقشش در گسترش رقص میان مخاطبان جهانی و تأثیرگذاری قابل مقایسه با نمادهای رقص مانند فرد آستر و سامی دیویس جونیور شناخته شده‌است. فیلم‌های تریلر با زیبایی‌شناسی که از سنت فیلم موزیکال گرفته شده‌، زیرمجموعه‌ای از طراحان رقص را به‌دنبال داشت و دیگر هنرمندان پاپ به دنبال تولید فیلم‌های تبلیغاتی پیچیده رقص‌محور بودند. در دهه ۱۹۸۰، خصوصیات شخصی و تغییر شکل ظاهری جکسون منشأ جذابیت روزنامه‌نگاری تبلوید شد، پدیده‌ای که به اتهامات کودک آزاری علیه او در سال ۱۹۹۳ منجر شد. این عجایب و جنجال‌ها باعث الهام‌بخشیدن به تعداد زیادی آثار هنری دیگر شد که در نمایشگاه ۲۰۱۸ مایکل جکسون: روی دیوار در گالری ملی پرتره لندن به نمایش درآمد.
جکسون طیف وسیعی از موضوعات را تحت تأثیر قرار داد، از مطالعاتِ افراد مشهور گرفته تا فرهنگ بصری، مطالعات جنسیتی و جنسی، و موارد دیگر که ارتباط مستقیمی با حرفه او ندارند. طبق مطالعه‌ای که در ژورنال مطالعات پان آفریقایی در سال ۲۰۱۰ منتشر شد، تأثیر جکسون در دانشگاه با اشاره به او در ادبیات مربوط به ارتباطات جمعی، روانشناسی، پزشکی، مهندسی و شیمی گسترش یافت. شورای انگلیس، نام جکسون را در فهرست «۸۰ لحظه‌ای که جهان را شکل داد» ثبت کرد و از مایکل جکسون به عنوان یکی از شخصیت‌هایی که فرهنگ عامه را تغییر داد نام برد.
مشکاپشت

| مشکاپشت | مشکاپشت |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: گیلان
شهرستان: خمام
بخش: بخش مرکزی
دهستان: کته‌سرخمام
جمعیت: ۱۴۱ نفر (سرشماری ۹۵)
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۱۳
مشکاپشت، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان خمام در استان گیلان ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان کته‌سرخمام قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۳۵ نفر (۸۰خانوار) بوده‌است.
رحیم پور بردباری

| رحیم پور بردباری | رحیم پور بردباری |
| --- | --- |
نماینده دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی: نماینده دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
ملیت: ایرانی
پیشه: نماینده مجلس شورای ملی
رحیم پور بردباری سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی بعنوان نماینده تهران از استان تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
جان بیسلی گرین

ابوالهول توسط مصرشناس و عکاس جان بیسلی گرین، حدود سال ۱۸۵۳
جان بیسلی گرین (۱۸۳۲– نوامبر ۱۸۵۶) مصرشناس آمریکایی متولد فرانسه و یکی از اولین عکاسان مستند باستان‌شناسی بود. او در سن ۲۴ سالگی درگذشت. به دلیل مرگ زودهنگامش، کار پیشگامانه او به سرعت فراموش شد. اولین کار مهم گرین در سال ۱۹۸۱ منتشر شد.
زندگی‌نامه

گرین، پسر یک بانکدار آمریکایی بود و در لو آور به دنیا آمد و بعداً در شماره ۱۰ لاگرانژ باتلیه در منطقه ۹ پاریس زندگی کرد.
گرین دو علاقه را درهم آمیخت: فناوری جدید عکاسی و کشف مصر باستان. او از فرایند منفی کاغذ مومی که از گوستاو لوگره آموخته بود، استفاده کرد. گرین پس از مرگ پدرش در سال ۱۸۵۰ توانست هزینه اولین سفر خود به مصر را در سال ۱۸۵۴ تأمین کند.
وی یکی از اعضای بنیانگذار انجمن عکاسی فرانسه بود که در ۱۵ نوامبر ۱۸۵۴ تاسیس شد. در همان سال، او عکس‌هایش از سفرش را تحت عنوان «نیل: بناهای تاریخی، مناظر طبیعی، اکتشافات عکاسی» منتشر کرد.
در الجزایر، در سفر دوم خود در اواخر سال ۱۸۵۵ و اوایل  ۱۸۵۶ او از عملیات کاوش در آرامگاه بزرگ سلطنتی موریتانی در این کشور، تحت سرپرستی  لوئیس-آدرین بربروگر، عکس گرفت.
درگذشت

شیفتگی جان بیسلی گرین با شرق کوتاه مدت بود. گرین در قاهره، احتمالاً بر اثر بیماری سل، در سن ۲۴ سالگی درگذشت.
نمایشکاه

موزه هنرهای مدرن سانفرانسیسکو میزبان نمایشگاهی با عنوان «نشانه ها و عجایب: عکس‌های جان بیسلی گرین» (۳۱ اوت ۲۰۱۹–۵ ژانویه ۲۰۲۰) بود.
نگارخانه

رامسس دوم - ۱۸۵۳
حفاری‌های نزدیک ابوالهول (۱۸۵۳)
کنستانتین، الجزایر (حدود ۱۸۵۵)
آبشار ال اوریت، تلمسن، الجزایر (۱۸۵۶)
آرامگاه سلطنتی موریتانیا ۱۸۵۶
تبس، دهکده قزیره (۱۸۵۳)
کاخ رامسس، ورودی دادگاه دوم (۱۸۵۴)
باغبانی علمی

با پرورش گل‌های زینتی اشتباه نشود.
کشتزارهای عمودی در اسپانیا
پرورش گل و گیاه، گُل‌کاری، گل‌پروری یا باغبانی علمی (به انگلیسی: Horticulture) شاخه‌ای از کشاورزی است که با هنر، علم، فناوری و تجارت پرورش گیاه در باغ و گلخانه سروکار دارد، و شامل کاشت گیاهان دارویی، سبزیجات، میوه، مغزدانه‌ها، دانه‌ها، جوانه‌ها، قارچ‌ها، جلبک، گل‌های زینتی، جلبک‌های دریایی، و محصولات غیرغذایی مانند علف و درختان و گیاهان معطر است. باغبانی علمی همچنین به حفاظت گیاهان، ترمیم چشم‌انداز، طراحی باغ و چشم‌انداز، ساخت‌وساز، تعمیر و نگهداری و درختکاری هم می‌پردازد. در مقایسه با علم کشاورزی، باغبانی شامل تولید گیاهان زراعی و دامداری نمی‌شود.
باغبانان علمی دانش و مهارت‌های خود و فناوری‌ها را مورد استفاده قرار می‌دهند تا گیاهانی را برای غذای انسان و استفاده‌های غیرغذایی و کاربردهای شخصی و نیازهای اجتماعی تولید کنند. کار آن‌ها شامل تکثیر و کاشت گیاه با هدف بهبود رشد گیاه، محصول، کمیت، ارزش غذایی، مقاومت در برابر حشرات، بیماری‌ها، و استرس‌های محیطی است. آن‌ها به‌عنوان باغبان، تولیدکننده، درمانگر، طراح و مشاوران فنی در بخش موادغذایی و غیرغذایی باغبانی علمی کار می‌کنند.
ریشه‌شناسی

واژه horticulture از روی واژه agriculture مدل‌سازی شده‌است، و از واژه لاتین hortus به معنی باغ و کلمهcultūra «کاشت» از واژه cultus قسمت سوم colō به معنی من می‌کارم گرفته شده‌است. Hortus با کلمه انگلیسی yard (در معنای زمین همراه با یک ساختمان) هم‌ریشه است و همچنین واژه قرضی باغ (garden) است.