stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
امید ابراهیمی
آمار باشگاهی

تا تاریخ ۲۰ مرداد ۱۴۰۳
| عملکرد باشگاهی> فصل.ایران | عملکرد باشگاهی> باشگاه.ایران | عملکرد باشگاهی> لیگ.ایران | لیگ> بازی.لیگ | لیگ> گل.لیگ | جام> بازی.جام حذفی | جام> گل.جام حذفی | قاره‌ای> بازی.آسیا | قاره‌ای> گل.آسیا | مجموع> بازی.جمع کل | مجموع> گل.جمع کل |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۰ | شهرداری بندرعباس | آزادگان | ۲۶ | ۷ | ۱ | ۱ | – | – | ۲۷ | ۷ |
| مجموع شهرداری بندرعباس | مجموع شهرداری بندرعباس | مجموع شهرداری بندرعباس | ۲۶ | ۶ | ۱ | ۱ | – | – | ۲۷ | ۷ |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۱ | سپاهان | لیگ برتر | ۲۶ | ۰ | ۴ | ۱ | ۹ | ۱ | ۳۹ | ۲ |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۲ | سپاهان | لیگ برتر | ۳۲ | ۶ | ۱ | ۱ | ۷ | ۰ | ۴۰ | ۷ |
| ۲۰۱۲–۲۰۱۳ | سپاهان | لیگ برتر | ۳۲ | ۸ | ۴ | ۰ | ۸ | ۱ | ۴۴ | ۹ |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۴ | سپاهان | لیگ برتر | ۲۸ | ۴ | ۱ | ۰ | ۶ | ۰ | ۳۵ | ۴ |
| مجموع سپاهان | مجموع سپاهان | مجموع سپاهان | ۱۱۸ | ۱۸ | ۱۰ | ۲ | ۳۰ | ۲ | ۱۵۸ | ۲۲ |
| ۲۰۱۴–۲۰۱۵ | استقلال | لیگ برتر | ۲۸ | ۹ | ۳ | ۰ | – | – | ۳۱ | ۹ |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۶ | استقلال | لیگ برتر | ۲۸ | ۱۰ | ۴ | ۱ | – | – | ۳۲ | ۱۱ |
| ۲۰۱۶–۲۰۱۷ | استقلال | لیگ برتر | ۲۸ | ۷ | ۲ | ۰ | ۷ | ۱ | ۳۷ | ۸ |
| ۲۰۱۷–۲۰۱۸ | استقلال | لیگ برتر | ۲۴ | ۲ | ۴ | ۰ | ۶ | ۰ | ۳۴ | ۲ |
| مجموع استقلال | مجموع استقلال | مجموع استقلال | ۱۰۸ | ۲۸ | ۱۳ | ۱ | ۱۳ | ۱ | ۱۳۴ | ۳۰ |
| ۲۰۱۸–۲۰۱۹ | الاهلی | لیگ قطر | ۲۱ | ۴ | ۰ | ۰ | – | – | ۲۱ | ۴ |
| مجموع الاهلی | مجموع الاهلی | مجموع الاهلی | ۲۱ | ۴ | ۰ | ۰ | – | – | ۲۱ | ۴ |
| ۲۰۱۹–۲۰۲۰ | اوپن | لیگ بلژیک | ۱۸ | ۰ | ۱ | ۰ | – | – | ۱۹ | ۰ |
| مجموع اوپن | مجموع اوپن | مجموع اوپن | ۱۸ | ۰ | ۱ | ۰ | – | – | ۱۹ | ۰ |
| ۲۰۲۰–۲۰۲۱ | الاهلی | لیگ قطر | ۲۲ | ۲ | ۱ | ۰ | – | – | ۲۳ | ۲ |
| مجموع الاهلی | مجموع الاهلی | مجموع الاهلی | ۲۲ | ۲ | ۱ | ۰ | – | – | ۲۳ | ۲ |
| ۲۰۲۱–۲۰۲۲ | الوکره | لیگ قطر | ۱۷ | ۱ | ۱۱ | ۴ | – | – | ۲۸ | ۵ |
| ۲۰۲۲–۲۰۲۳ | الوکره | لیگ قطر | ۱۳ | ۲ | ۰ | ۰ | – | – | ۱۳ | ۲ |
| مجموع الوکره | مجموع الوکره | مجموع الوکره | ۳۰ | ۳ | ۱۱ | ۴ | – | – | ۴۱ | ۷ |
| ۲۰۲۳–۲۰۲۴ | الشمال | لیگ قطر | ۲۱ | ۲ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۲۱ | ۲ |
| ۲۰۲۴–۲۰۲۵ | الشمال | لیگ قطر | ۱ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۱ | ۰ |
| مجموع الشمال | مجموع الشمال | مجموع الشمال | ۲۲ | ۲ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۲۲ | ۲ |
| مجموع آمار | مجموع آمار | مجموع آمار | ۳۶۵ | ۶۳ | ۳۷ | ۸ | ۴۳ | ۳ | ۴۴۵ | ۷۴ |
آمار پاس گل
| فصل | تیم | پاس گل |
| --- | --- | --- |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۱ | سپاهان | ۰ |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۲ | سپاهان | ۱ |
| ۲۰۱۲–۲۰۱۳ | سپاهان | ۰ |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۴ | سپاهان | ۲ |
| ۲۰۱۴–۲۰۱۵ | استقلال | ۱ |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۶ | استقلال | ۳ |
| ۲۰۱۶–۲۰۱۷ | استقلال | ۷ |
| ۲۰۱۷–۲۰۱۸ | استقلال | ۳ |
| ۲۰۱۸–۲۰۱۹ | الاهلی | ۱ |
| ۲۰۱۹–۲۰۲۰ | اوپن | ۱ |
| ۲۰۲۰–۲۰۲۱ | الاهلی | ۰ |
| ۲۰۲۱–۲۰۲۲ | الوکره | ۸ |
| ۲۰۲۲–۲۰۲۳ | الوکره | ۱ |
| ۲۰۲۳–۲۰۲۴ | الشمال | ۱ |
| مجموع | مجموع | ۲۹ |
افتخارات

لیگ برتر
قهرمانی در لیگ برتر فوتبال ایران ۹۰–۱۳۸۹ به همراه تیم سپاهان
قهرمانی در لیگ برتر فوتبال ایران ۹۱–۱۳۹۰ به همراه تیم سپاهان
نایب قهرمانی در لیگ برتر فوتبال ایران ۹۶–۱۳۹۵ به همراه تیم استقلال
جام حذفی
قهرمانی در جام حذفی ۹۲–۱۳۹۱ به همراه تیم سپاهان
نایب قهرمانی در جام حذفی ۹۵–۱۳۹۴ به همراه تیم استقلال
قهرمانی در جام حذفی ۹۷–۱۳۹۶ به همراه تیم استقلال
افتخارات > فردی

برترین هافبک فوتبال ایران ۹۴–۱۳۹۳ در تیم استقلال
برترین هافبک فوتبال ایران ۹۵–۱۳۹۴ در تیم استقلال
برترین هافبک فوتبال ایران ۹۶–۱۳۹۵ در تیم استقلال
برترین هافبک فوتبال ایران ۹۷–۱۳۹۶ در تیم استقلال
تیم منتخب سال ۱۳۹۴ در نوروز فوتبالی
برترین هافبک دفاعی سال ۱۳۹۵ در نوروز فوتبالی
برترین هافبک دفاعی سال ۱۳۹۶ در نوروز فوتبالی
تیم منتخب سال ۱۳۹۶ در نوروز فوتبالی
کفش طلا به عنوان بهترین بازیکن خط میانی ۱۳۹۶
برترین بازیکن سال ۱۳۹۶ فوتبال ایران در برنامه ۹۰
تیم منتخب فصل ۱۵-۲۰۱۴ و ۱۶-۲۰۱۵ و ۱۷-۲۰۱۶ و ۱۸-۲۰۱۷ لیگ برتر خلیج فارس
تیم منتخب جام ملت‌های آسیا ۲۰۱۹ به انتخاب AFC
تیم منتخب لیگ ستارگان قطر در فصل ۲۰۲۰/۲۱
آمار ملی > بازی‌های ملی

| ایران> سال | ایران> بازی | ایران> گل | ایران> پاس گل |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۱۲ | ۳ | ۰ | ۰ |
| ۲۰۱۳ | ۲ | ۰ | ۰ |
| ۲۰۱۴ | ۱ | ۰ | ۰ |
| ۲۰۱۵ | ۱۰ | ۰ | ۱ |
| ۲۰۱۶ | ۴ | ۰ | ۰ |
| ۲۰۱۷ | ۵ | ۰ | ۱ |
| ۲۰۱۸ | ۱۴ | ۰ | ۰ |
| ۲۰۱۹ | ۱۲ | ۰ | ۰ |
| ۲۰۲۱ | ۱ | ۰ | ۰ |
| ۲۰۲۲ | ۳ | ۰ | ۰ |
| ۲۰۲۳ | ۱ | ۰ | ۰ |
| ۲۰۲۴ | ۸ | ۱ | ۰ |
| مجموع | ۶۴ | ۱ | ۲ |
آمار ملی > گل‌های ملی

| شماره | تاریخ | میزبان | بازی ملی | حریف | نتیجه | رقابت |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  ۱ | ۵ ژانویه ۲۰۲۴ | کیش |  ۵۷ |  بورکینافاسو | ۲–۱ | دوستانه |
عملکرد ملی

او در تاریخ ۱۹ آذر ۱۳۹۱ اولین بازی ملی‌ خود را تحت نظر کارلوس کی‌روش در بازی برابر عربستان سعودی در مسابقات فوتبال غرب آسیا ۲۰۱۲ انجام داد. او در تاریخ ۹ دی ۱۳۹۳ توسط کارلوس کی‌روش به ترکیب ایران در جام ملت‌های آسیا ۲۰۱۵ فراخوانده شد و در بازی با سیرالئون برای اولین بار بازوبند کاپیتانی را به بازو بست. امید ابراهیمی در جام جهانی فوتبال ۲۰۱۸ روسیه نیز در سه بازی مرحله گروهی بازی کرد و در بازی اول جام جهانی جزو تیم منتخب هفته جام جهانی قرار گرفت.
وی ۱۹ آبان ۱۴۰۱ در بازی دوستانه برای آمادگی در جام جهانی برابر نیکاراگوئه در دقیقه ۶۸ دچار مصدومیت و تعویض شد، ابراهیمی با این مصدومیت از لیست ۲۵ نفره تیم ملی ایران برای جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲ جا ماند.
عملکرد ملی > جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۳

امید ابراهیمی در دو بازی دوستانه برای انتخاب بازیکنان دعوت شده به جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۳ در برابر بورکینافاسو و اندونزی به میدان رفت که وی توانست در دیدار با بورکینافاسو گل برتری ایران را به ثمر برسونه که این گل اولین گل امید ابراهیمی با پیراهن تیم ملی فوتبال ایران بود.
امید ابراهیمی در ۳۶ سالگی در لیست نهایی تیم ملی ایران برای جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۳ با هدایت امیر قلعه‌نویی قرار گرفت. وی از پس حذف ایران در مرحله نیمه نهایی در جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۳ از تیم ملی خداحافظی کرد.
خوشحالی بعد از گل ابراهیمی پس از گلزنی به تیم پیکان
امید ابراهیمی در کنار کریم انصاری‌فرد در تمرینات تیم ملی
ایالات فدرال مالایا

ایالات فدرال مالایا (به انگلیسی: Federated Malay States) یک فدراسیون از چهار کشور تحت‌الحمایه در شبه‌جزیره مالایا بود - سلانگور، پراک، نگاری سمبیلان و پاهانگ - که توسط دولت بریتانیا در سال ۱۸۹۶ تأسیس شد، و تا سال ۱۹۴۶ ادامه داشت، تا آنجا که آنها به همراه دو منطقه از شهرک‌های تنگه سابق (مالاکا و پنانگ) و کشورهای مالایای فدرال نشده، اتحادیه مالایا را تشکیل دادند.
اولنلر

مکان
| اولنلر | اولنلر |
| --- | --- |
روستا: روستا
محل : محل 
اولنلر: اولنلر
مختصات: ۳۹°۲۲′ شمالی ۴۴°۴۲′ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۳۶۷°شمالی ۴۴٫۷۰۰°شرقی﻿ / 39.367; 44.700: مختصات: ۳۹°۲۲′ شمالی ۴۴°۴۲′ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۳۶۷°شمالی ۴۴٫۷۰۰°شرقی﻿ / 39.367; 44.700
استان: آذربایجان غربی
شهرستان: ماکو
بخش: بخش مرکزی
دهستان: چایپاسارحنوبی
جمعیت: ۲۰۵ نفر (سرشماری ۹۵)
اولنلر، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان ماکو در استان آذربایجان غربی ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان چایپاسارحنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۱۹ نفر (۴۸خانوار) بوده‌است.
رمزی، مینه‌سوتا

مکان
| Ramsey | Ramsey |
| --- | --- |
شهر: شهر
Ramsey, Minnesota: Ramsey, Minnesota
Ramsey Municipal Center, June 2009: Ramsey Municipal Center, June 2009
Location of the city of Ramsey within Anoka County, Minnesota: Location of the city of Ramsey within Anoka County, Minnesota
مختصات: ۴۵°۱۵′۳۹″ شمالی ۹۳°۲۶′۳۳″ غربی﻿ / ﻿۴۵٫۲۶۰۸۳°شمالی ۹۳٫۴۴۲۵۰°غربی﻿ / 45.26083; -93.44250: مختصات: ۴۵°۱۵′۳۹″ شمالی ۹۳°۲۶′۳۳″ غربی﻿ / ﻿۴۵٫۲۶۰۸۳°شمالی ۹۳٫۴۴۲۵۰°غربی﻿ / 45.26083; -93.44250
ایالت: مینه‌سوتا
شهرستان: شهرستان آنوکا، مینه‌سوتا
حکومت: حکومت
 • شهردار: Sarah Strommen
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۹٫۷۹ مایل مربع (۷۷٫۱۶ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۲۸٫۸۱ مایل مربع (۷۴٫۶۲ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۹۸ مایل مربع (۲٫۵۴ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۸۷۹ فوت (۲۶۸ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۲۳٬۶۶۸
 • برآورد (2013): ۲۴٬۹۳۵
 • تراکم: ۸۲۱٫۵/مایل مربع (۳۱۷٫۲/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 55303
کد منطقه: 763
FIPS code: 27-53026
GNIS feature ID: 0659677
وبگاه: City of Ramsey
رمزی (به انگلیسی: Ramsey) شهری در شهرستان آنوکا ایالت مینه‌سوتا در کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۲۳۶۶۸ نفر بوده‌است.
آوولا

مکان
| اوولا | اوولا |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
Città di Avola: Città di Avola
نمای پانورامیک: نمای پانورامیک
ناحیه: سیسیل
استان / شهرستان: استان سیراکوز (SR)
دهستان: Marina di Avola, Lido di Avola, Avola Antica
حکومت: حکومت
 • شهردار: Luca Cannata (GS)
مساحت: مساحت
 • کل: ۷۴٫۲۷ کیلومتر مربع (۲۸٫۶۸ مایل مربع)
ارتفاع: ۴۰ متر (۱۳۰ فوت)
جمعیت (31 January 2009): جمعیت (31 January 2009)
 • کل: ۳۱٬۶۹۵
 • تراکم: ۴۳۰/کیلومتر مربع (۱۱۰۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Avolesi
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: 96012
پیش‌شماره تلفن: 0931
قدیس پشتیبان: Santa Venera
روز قدیس: Last Sunday in July
وبگاه: وبگاه رسمی
آوولا (به ایتالیایی: Avola) یک کومونه در ایتالیا است که در استان سیراکوز واقع شده‌است.
خصوصیات

آوولا ۷۴٫۲۷ کیلومترمربع مساحت و ۳۱٬۶۹۵ نفر جمعیت دارد و ۴۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ساحل برایتون

مکان
| ساحل برایتون | ساحل برایتون |
| --- | --- |
همسایگی در بروکلین: همسایگی در بروکلین
Brighton Beach: Brighton Beach
نمای شرقی در امتداد بلوار برایتون بیچ از زاویه بلوار کُنی آیلند: نمای شرقی در امتداد بلوار برایتون بیچ از زاویه بلوار کُنی آیلند
ایالت: نیویورک
شهر: نیویورک
بخش/شهرستان: بروکلین/کینگز
جمعیت (۲۰۱۴): جمعیت (۲۰۱۴)
 • کل: ۸۰۲۸۵
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۵:۰۰- (EST)
زیپ‌کد: ۱۱۲۳۵
کد ناحیه: ۷۱۸، ۳۴۷، ۹۲۹ و ۹۱۷
ساحل برایتون (به انگلیسی: Brighton Beach) منطقه‌ای در مجاورت اقیانوس در بخش جنوبی از بخش بروکلین شهر نیویورک در امتداد شبه جزیره کُنی آیلند است و تا سال ۲۰۱۴، ۸۰٬۲۸۵ نفر و ۳۴٬۲۰۸ خانوار جمعیت داشته‌است. ساحل برایتون در اوشن پارک‌وی(پارکراه اقیانوس) به غرب، ساحل منهتن در کوربین محل به شرق، خلیج شیپسد در پارکراه بلت (کمربندی) به شمال، و اقیانوس اطلس در امتداد گردشگاه ساحلی ریگلمن به جنوب احاطه شده‌است. این ساحل برای مهاجران روسی زبانش شناخته شده‌است. همچنین به خاطر سواحل اقیانوسی و مجاورتش با پارک‌های تفریحی در کُنی آیلند به‌عنوان مقصد (تفرجگاه) تابستانی ساکنین نیویورک نیز شناخته می‌شود.
تاریخچه > گسترش اولیه

تا اواخر دهه ۱۸۶۰، ساحل برایتون از وسعت کمی برخوردار بود اما مزارع در تپه‌های شنی شکل گرفته بودند. این منطقه با عنوان «قسمت میانی» از گریوسند شناخته می‌شد، تنها شهرک انگلیسی از شش شهرک اصلی در شهرستان کینگز. در اوایل قرن ۱۸، قسمت میانی به ۳۹ تکه شکست، مالکان فرزندان مهاجرنشینان اروپایی الاصل بودند. در دهه ۸۰ قرن هجدهم، اگر شخصی در امتداد ساحل از سی گیت به ساحل منهتن پیاده می‌رفت می‌توانست رده‌بندی کامل استانداردهای زندگی روز از پایین‌ترین تا بالاترین را مشاهده کند.
ویلیام ای انگمن این منطقه را به عنوان استراحت‌گاه در سال ۱۸۶۸ گسترش و رشد داد، هنری سی مورفی و گروهی از تجار در مباحثه‌ای در ۱۸۷۸ آن را به یاد برایتون انگلیس نام نهادند.
تاریخچه > مهاجرت از شوروی

برای یک دوره طولانی، تا پایان قرن بیستم، این منطقه اصلاً با حیثیت و محترم نبود. خیابان‌های کثیف، نرخ تبهکاری بالا، و بسیاری مهاجران غیرقانونی. گرچه همچنان در طول تابستان از اطراف شهر به ساحل برایتون بیچ در کنار اقیانوس اطلس می‌رفتند.
جمع شدن اتحاد شوروی، و در پی آن تغییرات قابل توجه در شرایط اقتصادی و اجتماعی ایالت‌های پس از شوروی(post-Soviet states) باعث شد هزاران شهروند شوروی سابق به ایالات متحده مهاجرت کنند. بسیاری از این مهاجران در اواخر دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ به ساحل برایتون آمدند. ساحل برایتون به دلیل هزینه پایین زندگی هجوم سنگینی از مهاجران را داشت. ساکنان جدید اساساً روسی صحبت می‌کردند، از این رو تعداد زیادی از شرکت‌های، فروشگاه‌ها، رستوران‌ها، کلاب‌ها، دفاتر، بانک‌ها، مدارس و مراکز بازی کودکان به روسی صحبت می‌کنند و کلاً مقصد مشتریان روسی زبان هستند.
این منطقه با سرعت زیادی رشد کرد. با چند متر کوتاه فاصله از اقیانوس یک تئاتر روسی زبان، مستر تئاتر، با بازی هنرمندان ایالات متحده، روسیه و دیگر کشورها ایجاد شد. در اوائل دهه یک قرن بیست و یکم مرکز اقامتی گران‌قیمت اوشنا در ساحل اقیانوس اطلس ساخته شد. بسیاری از تجار ثروتمند روسی، مقامات عالی‌رتبه و مجریان شوی محبوب و مشهور واحدهای تشکیلات اوشنا را خریداری کردند. از این رو، قیمت‌های خانه‌ها در این ناحیه رشد کرد.
از اوائل دهه دوم قرن بیست و یکم، بسیاری از آسیایی‌های مرکزی نیز به ساحل برایتون آمدند.
فرهنگ

نزدیکی ساحل برایتون به سواحل شهر (بلوار برایتون بیچ که به صورت همسو با ساحل کنی آیلند و تفریح‌گاه ساحلی است) و عامل همسایگی که به صورت مستقیم از یک ایستگاه زیرزمینی مترو تأثیر می‌گیرد، این منطقه را به یک مقصد تفریحی پایان هفته‌ای تابستانی محبوب برای ساکنان شهر نیویورک تبدیل کرده‌است.
فرهنگ برایتون بیچ
فروشگاه‌های روسی در برایتون بیچ
بازی تخته نرد در پارک خیابان دوم در سال ۲۰۱۲
یک کتاب‌فروشی روسی زبان زیر خط متروی نیویورک سیتی در بلوار کنی آیلند در ساحل برایتون
ازدحام در ساحل برایتون در یک بعدازظهر تابستانی
ورزش‌های آبی در ساحل برایتون
خانه سازی در ساحل برایتون
آپارتمان‌های شخصی لوکس اوشنا در ساحل برایتون، ساخته شده در اوائل دهه یکم قرن بیست و یکم
همجواری آپارتمان‌ها و خانه‌های شخصی
خیابان ۱۵ام برایتون
تبهکاری

ساحل برایتون توسط حوزه ۶۰ام اداره پلیس شهر نیویورک حفاظت می‌شود. در حوزه ۶۰ از ۱ ژانویه تا ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۴، شکایت‌های ۸ قتل، ۱۶ تجاوز جنسی، ۱۶۸ سرقت، ۲۲۶ حمله جنایی، ۱۲۵ دزدی، ۴۱۷ سرقت بزرگ و ۵۳ سرقت بزرگ از ماشین حمل پول ثبت شد که در مجموع سال ۲۰۱۴ نسبت به سال ۲۰۰۱ کاهش ۱۹٫۱۵ درصدی داشت.
به این منطقه با عنوان منطقه خطر «مافیای روسی» نیز اشاره می‌شود، اگرچه از نظر برداشت عمومی «سیستم تبه کاری سازمان یافته (مافیا) تا حدود زیادی از آنجا دور شده‌است». در دهه ۱۹۷۰، بدنام‌ترین پایه مافیا پتیتو بگ گنگ بود، که به عنوان یک باند سارق برای سندیکاهای (اتحادیه‌های صنفی) تبه کاری روسی در نیویورک خدمت می‌کرد. مرآت بلاگولا یک رئیس گرداننده جرم و جنایت (رئیس مافیا) از برایتون بیچ بود کسی که هر گونه ارتباط با مافیای آمریکایی و مافیای روسی زبان را انکار می‌کند. اولین عنصر اصلی جرائم روسی در ساحل برایتون گروه مافیای روسی بین‌المللی که با عنوان وور وی زاکونه (ورو زکونیا) یا «ووری» بود. اولین رئیس باند جرم و جنایت در ساحل برایتون ایوسی آگرون بود، کسی که جرم و جنایت را در دهه ۷۰ و ۸۰ تا زمان مرگش در ۱۹۸۵ گردانده و کنترل می‌کرد. بعد از فروپاشی اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی سابق در دهه ۹۰ بسیاری از بزهکاران و جنایتکاران روسی نژاد به صورت غیرقانونی وارد ایالات متحده شدند به ویژه ساحل برایتون. در جریان این موج، یک ووری بدنام (وابسته به ورو زکونیا) به نام ویاکسلاو کیریلاویچ ایوانکو (ویچیسلاف کیریوویچ ایوانکوف) وارد ساحل برایتون شد و تا زمان دستگیری‌اش در سال ۱۹۹۵ بر سازمان تبهکاری زیرزمینی ساحل برایتون حکمرانی کرد.
ساکنان برجسته و مهم

ساکنان پیشین و کنونی مهم ساحل برایتون شامل:
جک کربی (۱۹۱۷ تا ۱۹۹۴)، هنرمند کتاب‌های کمدی، آفریننده همکار در کاپیتان آمریکا در اوائل دهه ۱۹۴۰ و چهار شگفت‌انگیز، مردان اکس و هالک افسانه‌ای در دهه ۱۹۶۰.
آلفرد هاروی ورنیکوف، مؤسس کمدی‌های هاروی
لین رُس (نام هنری)، رقاص در تولید اصلی برودوی ۱۹۵۷ داستان کناره غربی.
جروم ورف، رهبر سندیکای کارگری ایالات متحده و رئیس فدراسیون آمریکایی کارفرمایان ایالتی، شهرستانی و شهری (AFSCME) از ۱۹۶۴ تا ۱۹۸۱
نیل سداکا (متولد ۱۹۳۹)، ترانه‌سرا
سرگی کبوزو، بوکسور روسی
لئا بیرز رپ (متولد ۱۹۴۶)، نویسنده، روزنامه‌نگار و نمایشنامه نویس
هاوارد گرین‌فیلد (۱۹۳۶ تا ۸۶)، سرودنویس و ترانه‌سرا
ادی دنیلز، نوازنده ساکسفون و نی
ویلی توکارو (متولد ۱۹۳۴)، خواننده و ترانه‌سرای روسی
گروه توکنز، گروه آوازخوان ۱۹۵۵ در دبیرستان آبراهام لینکلن
دیوید هلندر (۱۹۱۳ تا ۲۰۰۹)، طولانی‌ترین خاخام فعال در آمریکا
مرآت بلاگولا (متولد ۱۹۴۳) رئیس مافیای منطقه در طول دهه ۱۹۸۰
ویاکسلاو کیریلاویچ ایوانکو (۱۹۴۰ تا ۲۰۰۹)، رئیس معروف مافیا
ولادیمیر رزنیکوو، آدمکش روسی-امریکایی، مشهور به قتل بیرون رستوران بدنام اودسا در ۱۹۸۶
نکات

↑  Миллениум_(театр) - ویکی‌پدیای روسی
↑  مافیا#مافیا در آمریکا
↑  Thief in law - دانشنامه انگلیسی ویکی‌پدیا
↑  Vyacheslav Ivankov - مشارکت کنندگان ویکی‌پدیای انگلیسی
نقشه سال ۱۸۷۳ ساحل برایتون
برایتون غربی، بروکلین، حدوداً ۱۸۷۲ تا ۱۸۸۷
تئاتر ملنیوم یا تئاتر اصلی(Master Theater) کنونی
ماریو لومیو

| ماریو لومیو | ماریو لومیو | ماریو لومیو | ماریو لومیو |
| --- | --- | --- | --- |
 تالار افتخارات هاکی، 1997:  تالار افتخارات هاکی، 1997
 :  
زادهٔ:  ۵ اکتبر ۱۹۶۵ ‏(۵۹ سال)
قد:  ۶ فوت ۴ اینچ (۱۹۳ سانتیمتر)
وزن:  ۲۳۵ پوند (۱۰۷ کیلوگرم؛ ۱۶ سنگ ۱۱ پوند)
پست:  Centre
ضربه:  Right
بازی برای:  Pittsburgh Penguins
تیم ملی:   کانادا
منتخب ان‌اچ‌ال:  1st overall، 1984 Pittsburgh Penguins
سوابق بازی:  1984–1997 2000–2006
ستاره ماریو لومیو در پیاده‌روی مشاهیر کانادا
ماریو لومیو (انگلیسی: Mario Lemieux؛ زاده ۵ اکتبر ۱۹۶۵) یک ورزشکار اهل کانادا است.
نگرش سیاسی بهرام بیضایی

پرترهٔ بیضایی، کارِ فخرالدّین فخرالدّینی (۱۳۸۱)

«. . . تو در تآتر سنگلج . . . می‌خواهی بابت این فقر و ظلم و دست و پابریدگی بسانسور، ریش آسمان را بچسبی؟ تا «این» حکومت‌ها در امان بمانند و دیگر قضایا؟ ... آن وزارت‌خانهٔ محترم ازین زیر بال گرفتن روشنفکر جماعت بهترین بل را از حضرت بیضایی گرفته است.»

جلال آل احمد، میانه‌های دههٔ ۱۳۴۰


«آقای بیضائی . . . میداند چگونه مسائل ایران را طرح کند.»

بزرگ علوی، اوایلِ دههٔ ۱۳۷۰


«. . . بیضایی یک هنرمند اجتماعی است، نه یک کارگر هنری احزاب.»

محمّدرضا لطفی، زمستانِ ۱۳۸۶
بهرام بیضایی (زادهٔ ۱۳۱۷) به آرمان‌گرایی و زمانه‌ستیزی نامور بوده است. او عضوِ حزب‌های سیاسی نبوده و از روابطِ روزمرّهٔ قدرتِ حکومتی، از اجرایی و پارلمانی و قضایی و انتخاباتی و نظامی، در ایران و غیر از ایران برکنار مانده است؛ و، با این همه، واکنش‌هایی به امورِ سیاسی نشان داده و موضعِ توجّهِ محافلِ قدرت و نهادهای امنیتی و پژوهشگرانِ حقوق و فلسفه و علومِ سیاسی و مدنی بوده است. نگرشِ سیاسیِ بیضایی سخت تحتِ تأثیرِ اندیشهٔ سیاسیِ فردوسی و تا حدّی هم علی بن ابی‌طالب بوده است؛ و این در کارهای داستانی و غیرداستانیش منعکس است. واکنش‌ها و آرمان‌های سیاسی و اجتماعیِ بیضایی را، روی هم رفته، می‌شود ذیلِ «آزادی‌خواهی» و «دفاع از محیطِ زیست» طبقه‌بندی کرد؛ هرچند نگاهِ جامعش به حال و روزِ ایران هم وجوهِ سیاسیِ بین‌المللیِ پررنگی داشته است. با این حال، فیلم‌هایش کمتر به «ملّی» بودن شناخته می‌شده‌اند.
با آن که بیضایی در کارهای شخصی از مشورتِ حقوقی و وکیل بی‌بهره نبوده، خود شخصاً، اغلب بی‌واسطه و بی آن که نهادی غیر از خودش را نمایندگی کند، خواسته‌هایش را مطرح کرده است.
هرچند نه راست و نه چپ نه در تأیید و نه در طردش یکصدا بوده‌اند، ناقدانی درستی و درستکاریِ بیضایی را کم‌مانند شناخته‌اند. سالِ ۱۳۹۷ «به پاس تلاش فراوان در راه اعتلای فرهنگ ایران» نشانِ عالیِ هنر برای صلح از جشنواره‌ای به همین نام به بیضایی دادند. چند سال پیش‌تر، در ۱۳۹۲، خود دربارهٔ گرایشِ سیاسیش گفته بود:
. . . من خود را سیاسی نمی‌دانم، اما هرگز کسی را هم از برداشت سیاسی آثارم بازنداشته‌ام؛ و مگر شغل من بازداشتن مردم از تفسیر سیاسی است؟ . . .
پیشینهٔ خانوادگی

عموی بهرام بیضایی، ادیب بیضایی، روابطِ دورادوری با بعضی نزدیکانِ دربارِ رضا شاه، از محمّدتقی بهار و سعید نفیسی تا دیگرانی، داشت. پدرِ بهرام بیضایی، ذکائی بیضایی، نیز در نیمهٔ دوّمِ دههٔ ۱۳۲۰ به فرهنگستانِ ایران رفت‌وآمد داشت. ولی این مانع نشد از زندانی شدنش (غیرسیاسی) در دوره‌ای. از ذکائی در مدحِ محمّدرضا شاه پهلوی در سالنامه کشور ایران (۱۳۵۲) شعر هست؛ و از ادیب در هجوِ سیّد حسن تقی‌زاده در دیوانش (۱۳۲۷). با این که بهائیانِ ایران اغلب هوادارِ نوگراییِ فرهنگی و اجتماعیِ سکولارِ رضا شاهی بودند (هرچند از آرمان‌های مشروطیت که نزدیکی با خواسته‌های بابیّه داشت دور می‌شد)، داریوش آشوری خبر داده که در خانوادهٔ بهرام بیضایی «یک نوع سیاست‌گریزی تبلیغ می‌شد».
پایگاهِ قدرتِ اجتماعی

عالی‌ترین مقام‌های اداریِ بیضایی سرپرستیِ گروهِ دوّمِ هنرِ ملّی و مدیریتِ گروهِ آموزشیِ نمایش در دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاهِ تهران و عضویت (ناخواسته و نادانسته) در هیئتِ امنای موزهٔ آبگینه و سفالینه در دههٔ ۱۳۵۰ بوده است. در کتابِ جلال آل احمد به روایت اسناد ساواک (۱۳۷۹) بدونِ ذکرِ مدرک این جمله نیز دربارهٔ بیضایی آمده است: «در سال ۱۳۵۶ تقاضای عضویت وی در هیأت امنای مؤسسات آموزش عالی وابسته به وزارت فرهنگ و هنر، مورد موافقت محمدرضا پهلوی قرار گرفت و با حکم وی به این سمت منصوب شد . . . .»
آزادی‌خواهی

هرچند نشود ستایشِ آزادی را مشخّصهٔ اندیشهٔ غالبِ دههٔ ۱۳۴۰ در ایران شمرد، لیبرالیسم، یا دستِ کم صورت‌هایی از لیبرالیسمِ اجتماعی و فرهنگی، در این زمان در ایران نایاب هم نبود: با این که پس از مرگِ علی‌اکبر دهخدا نام‌آوری از حزبِ اجتماعیون اعتدالیون نمانده بود، مجتبی مینوی و محمّدعلی جمال‌زاده و فریدون آدمیّت در اواخرِ دههٔ ۱۳۳۰ کتاب‌هایی دربارهٔ آزادی منتشر کردند. صادق رضازاده شفق جان لاک را و محمود صناعی جان استوارت میل را با ترجمهٔ آثارشان شناساندند. ایرج کریمی حتّی بر این باور بوده که «موضع فیلمسازان ایران - پیش از انقلاب - اساساً موضعی لیبرالی بوده است.» و تورج اتابکی بیضایی را «به تعبیری «لیبرال»» می‌شناخته است. ولی البتّه کتاب‌های ضدّغرب‌گرایانهٔ چپ‌گرایان و اسلام‌گرایان و ملّی‌گرایان و ضدّاستعماریان در آستانهٔ انقلاب و بعدتر نیز خوانندگانِ فراوان‌تری یافت. مشروطیت و آرمان‌های غرب‌گرایانه‌اش رنگ باخت و در اوانِ مرگِ آخرین انقلابیانِ جنبشِ مشروطیت اجتماع دوباره به تدریج حالتِ انقلابی یافت و رهبرِ انقلابی خواست. بیضایی نیز اغلب اهلِ واکنش به گرایش‌های غالب بوده است؛ و از همان آغازِ کارش در دههٔ ۱۳۴۰: مثلاً پرسشِ محرّکِ اوایلِ دورانِ کارش را سال‌ها بعد چنین به عبارت درآورد که «چطور می‌شود که ما همه با استبداد، سانسور و تعصب‌ها مخالفیم ولی خودمان ریشهٔ آن، پرورش‌دهندهٔ آن، و فشردهٔ آنیم؟»
آزادی‌خواهی > نمایش در ایران

نظرِ بیضایی به نمایشِ ایرانی در کتابِ نمایش در ایران (۱۳۴۴) شاملِ مفصّل‌ترین و منسجم‌ترین تبیینِ نگاهِ سیاسیش در قالبِ تاریخِ نمایش همچون پدیده‌ای اجتماعی و آیینی است.
آزادی‌خواهی > عرصهٔ غیرنمایشی > اعتراض به بیداد، نه انتظارِ داد

گرایشِ اعتراضیِ بیضایی از آغازِ کارش کم و بیش ناسازگار بوده با اعتراضِ موعودگرایانه: انتظارِ منجی نزدِ بیضایی پسندیده و در آثارش برانگیزندهٔ همدلی نبوده است.
آزادی‌خواهی > عرصهٔ غیرنمایشی > نوجوانی و جهانِ سوّم‌گرایی

نخستین نمونه‌های معاشرتِ بیضایی با رجالِ سیاسی را در اواخرِ دههٔ ۱۳۳۰ می‌شود سراغ گرفت: او همراهِ دوستانی چون داریوش آشوری به خانهٔ خلیل ملکی و دفترِ مجلّهٔ علم و زندگی رفت‌وآمد داشت. با این همه، چنین نمی‌نماید که فعالیتِ سیاسی در حزبِ نیروی سوّم یا جامعهٔ سوسیالیست‌های نهضتِ ملّیِ ایران داشته بوده. همایون کاتوزیان به یاد آورده که بیضایی در جلساتِ چهارشنبه‌ها دربارهٔ هنر در خانهٔ ملکی می‌بوده و داریوش آشوری خبر داده که او در دفترِ مجلّه هم فیلم نمایش می‌داده و، با این که با ملکی بر سرِ مهر بوده، کارِ حزبی نمی‌کرده است. آنچه از بیضایی در مجلّهٔ علم و زندگی چاپ شده نیز همین را تأیید می‌کند: مثلاً مقالهٔ «سینمای هند» (۱۳۴۰). ولی، در عین حال که گفته شده بیضایی «در کلیشه‌های چپ و راست هم‌دوره‌ای‌هایش در دهه ۴۰ گرفتار نشد»، بوده‌اند ناقدانی که رگه‌ای سوسیالیستی در آثارِ این دوره‌اش سراغ کرده‌اند؛ و، با این همه، به عبارتِ داریوش آشوری «بیضایی می‌خواست هنرمند آزاد باشد و چیزی بر او دیکته و فرموله نشود» و، از این لحاظ و از این رو، «از تعریض‌ها و طعنه‌های روشنفکران زمانه برکنار نبود.» یک گزارشِ ساواک در دههٔ ۱۳۴۰ آورده که بیضایی از پایانِ دههٔ ۱۳۳۰ از سیاسیّونِ نزدیک به خلیل ملکی فاصله گرفته است. حتّی در اسفندِ ۱۳۴۳ مقاله‌ای تند علیهِ ابرِ زمانه و ابرِ زُلفِ محمّدعلی اسلامی ندوشنِ متأثّر از سوسیالیست‌های معتدلی چون جواهر لعل نهرو و برتراند راسل منتشر کرد که نمایشنامه‌ای سراسر سیاسی در تشریحِ نمادینِ اوضاعِ چپِ سوسیالیستی و راستِ لیبرال و جهانِ سوّم بود. زمستانِ سالِ بعد محمّدرضا شاه پهلوی به تماشای پهلوان اکبر می‌میرد نشست؛ آن هم در حالی که، علی‌رغم کوشش‌های وزارتِ فرهنگ و هنر، متنِ بیضایی برای نمایش در حضورِ شاه سانسور نشده بود. بر خلافِ گرایشِ یکسره ضدّسیاسیش در انتقاد از نمایشنامهٔ اسلامی ندوشن، سالِ ۱۳۴۵ بیضایی معترضِ برتولت برشت شد که چرا در ترس و نکبتِ رایشِ سوّم بلاهای بزرگ‌تری را نشان نداده که نازی‌ها بر سرِ «خونهای مورد حمله‌ی نژاد برتر» آوردند؛ هرچند کلاوس آدلر، مدیرِ تئاترِ مؤسّسهٔ فرهنگیِ آلمان در تهران، این داوری را از بی‌خبریِ بیضایی از تاریخِ آلمانِ نازی و نشناختنش برشت را دانست، نه از گرایشِ سیاسیش. با این همه، انتقادِ اساسیِ بیضایی از کارنامهٔ چپ، دستِ کم چپ در ایرانِ دورهٔ پهلوی، را بعدها دیگرانی چون مهدی تدیّنی به رسمیت و اصالت شناختند.
. . . وزیر وقت هم که داماد شاه بود همیشه این اعتراض را داشت؛ می‌گفت شما کار خودتان را می‌کنید، برای مملکتتان کاری نمی‌کنید. یک دفعه فقط یک کار فرمایشی-دستوری دادند که ۵–۶ نویسنده روی سپاه دانش کار کنیم. بیضایی، ساعدی، رادی، من، صیاد و یک آقای دیگری به نام «جو ذوالریاستین» . . . . آن‌ها پولی به ما دادند که سپاه دانش را مطالعه کنیم و الهام بگیریم و یک نمایشنامه بنویسیم. هیچ‌کدام هم ننوشتیم! . . .
علی نصیریان، ۱۳۹۴
آزادی‌خواهی > عرصهٔ غیرنمایشی > آزادیِ بیان و کانونِ نویسندگان

گفت‌وشنودهای بیضایی در احضارهایش به ساواک نیز غیر از خواهشِ عمومیِ آزادی چیزی، چون وابستگی‌ای جناحی و مرامی، نشان نمی‌دهد. بیضایی در ۱۳۴۷ از پایه‌گذارانِ کانونِ نویسندگانِ ایران بود که حسّاسیتِ حکومتیِ شدیدی برانگیخت؛ ولی، با وجودِ نامه‌نگاری‌هایی دربارهٔ آزادیِ بعضی نویسندگان از زندانِ سیاسی و امنیتی، سندی منتشر نشده که نشان دهد بیضایی علیهِ حکومتِ خانوادهٔ پهلوی مبارزهٔ فعّال می‌کرد. حتّی هنگامی که در شب‌های شعرِ گوتهٔ ۱۳۵۶ می‌توانست، هم‌نوا با بیشترِ سخنرانان، به سانسورِ حکومتی اعتراض کند، وجاهتِ سیاسی را فروگذاشت و از خودِ مستمعان تنزّه طلبید و به ریشه‌های اجتماعیِ سانسور پرداخت و توده‌های مردم را مقصّرِ اصلیِ عدمِ آزادی و امکانِ تحقّقش شمرد. محمود دولت‌آبادی به یاد می‌آورده که حوالیِ میانهٔ قرن از بیضایی شنیده «مردم حافظه تاریخی ندارند.»