stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دریای چین شرقی

تصویر ماهواره‌ای از دریای چین شرقی
دریای چین شرقی ( به چینی سنتی: 東海، به چینی ساده: 东海، پین یین: Dong Hai، وید جایلز: Tung Hai) بخشی از آب‌های غربی اقیانوس آرام است که در حدود ۱٬۲۴۳٬۲۰۰ کیلومتر مربع مساحت دارد و در بین کشورهای چین در غرب، تایوان در جنوب و جزایر ریوکو و کیوشو در شرق واقع شده‌است. این دریا از طریق تنگه تایوان به دریای چین جنوبی می‌پیوندد و مشترکاً با آن دریای چین را تشکیل می‌دهد. این دریا همچنین از طریق تنگه کره به دریای ژاپن راه دارد و در شمال خود نیز به دریای زرد باز می‌شود. رود یانگ‌تسه کیانگ به این دریا می‌ریزد و بنادر مهمی که بر کرانه‌های آن واقعند شامل شانگهای، هانگژو، نینگبو، و فوژو در چین و بندر چیلونگ در تایوان می‌شود.
بخش زیادی از دریای چین شرقی کم‌عمق است به‌نحوی که تقریباً سه چهارم آن ژرفایی کمتر ار ۲۰۰ متر (۶۵۰ پا) دارد و میانگین عمق آن تنها ۳۵۰ متر (۱٬۱۴۵ پا) است. بخش‌های عمیق‌تر این دریا در نزدیکی جزایر ریوکیو ژاپن واقع شده‌اند و بخش بزرگی از آن ژرفایی برابر با ۱۰۰۰ متر (۳٬۳۰۰ پا) داشته و حداکثر عمق آن به ۲٬۷۱۶ متر (۸٬۹۱۲ پا) می‌رسد.
دریای چین شرقی از نظر ذخایر ماهی برای ماهیگیری بسیار غنی است. همچنین در نیمهٔ شرقی آن منابع نفت و گاز یافت می‌شود که همین موضوع سبب بروز مناقشه بر سر کنترل منطقه‌ای نیمهٔ شرقی دریای چین شرقی بین چین و ژاپن شده‌است.
پنوئل

تصویر کشتی یعقوب با فرشته در پنوئل، اثر یوژن دلاکروا .
پنوئل (یا پنیل، پنوئل؛ عبری :פְּנוּאֵל) مکانی است که در کتاب مقدس تنخ توصیف شده‌است که در نزدیکی سوکوت، در شرق رود اردن و جنوب رودخانه یابوک در اردن کنونی قرار دارد.
پنوئل در کتاب پیدایش به عنوان محل مبارزه یعقوب با فرشته ذکر شده‌است. در کتاب پادشاهان، از آن به عنوان پایتخت یربعام، اولین پادشاهی شمالی اسرائیل که او آن را مستحکم کرد، یاد شده‌است.
روایت کتاب مقدس

در اینجا یعقوب (پیدایش ۳۲:۲۴–۳۲) "با مردی" ("فرشته" ۱۲:۴) "تا آخر وقت"کشتی گرفت. این رویداد باعث شد که خدا (یا فرشته) نام یعقوب را به «اسرائیل» تغییر دهد (پیدایش ۳۲:۲۸)، که در لغت به معنای «کسی که با خدا سر و دست می‌شکند»، (به معنای واقعی کلمه (دست‌وپنجه نرم کردن با خدا) تفسیر می‌شود. .
ابوالوفا محمد بوزجانی

| ابوالوفا محمد بوزجانی | ابوالوفا محمد بوزجانی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۸ شعبان ۳۲۸[نیازمند منبع] بوژگان، حومهٔ شهر نیل شهر امروزی (در تربت جام)، ربع نیشابور
درگذشت: ۳۸۶ هجری بغداد
ملیت: ایرانی
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): ریاضیات، ستاره‌شناسی (نجوم)
 :  
ابوالوفا محمد بن محمد بن یحیی بن اسماعیل بن عباس بوزجانی (زادهٔ ۳۲۸ قمری، بوژگان – درگذشتهٔ ۳۸۸ قمری، بغداد) ریاضیدان و منجم ایرانی قرن دهم میلادی در دوران طلایی اسلام و عضو دارالحکمه بوده‌است.
وی همچنین در جمع‌آوری جداول سینوس‌ها و تانژانت‌ها در فواصل ۱۵ دقیقه اعتبار دارد. او همچنین توابع سینوس و کسینوس را معرفی کرد، و همچنین روابط متقابل بین شش خط مثلثاتی مرتبط با یک کمان را مورد مطالعه قرار داد. منجمان عرب قرون وسطی در قرن‌های پس از مرگ او کتاب المجست را به‌طور گسترده خوانده بودند. معروف است که او چندین کتاب دیگر نوشته‌است که باقی نمانده‌است
زندگی

در ۲۸ شعبان ۳۲۸[نیازمند منبع] در بوژگان از توابع ولایت جام، ربع نیشابور به دنیا آمد. ریاضی را نزد خانواده آموخت و به نیشابور رفت. در سال ۳۴۸ به عراق سفر کرد و تا پایان عمرش در آنجا زندگی کرد.
در عراق به صورت آخرین نمایندهٔ برجستهٔ مکتب ریاضی-نجومی درآمد و به تألیف کتاب‌های مهم خود پرداخت و با همکارانش در رصدخانهٔ بغداد به رصد مشغول شد.
او روش‌های محاسبه‌ای را که بازرگانان، کارمندان دوایر مالیه و مساحان زمین در شرق اسلامی در کارهای روزمرهٔ خود بکار می‌بردند، به نحوه منظم مدون ساخت و همچنین روش‌های متداول را اصلاح کرد و بعضی از روش‌های ناصحیح را نیز مورد انتقاد قرار داد. به عنوان مثال، پس از بیان آنکه مساحان، مساحت هر نوع چهار ضلعی را با ضرب کردن نصف مجموع اضلاع مقابل در یکدیگر بدست می‌آورند، خاطرنشان می‌سازد که این نیز اشتباهی آشکار و غلطی مسلم است.
از کتاب بوزجانی چنین بر می‌آید که دستگاه موضعی عددنویسی ده‌دهی هندی با استفاده از ارقام در میان مردم و تجار سرزمین‌های خلافت شرقی تا مدت‌های طولانی مورد استفاده نبوده‌است. او با توجه به عادت و عرف خوانندگانی که کتاب برای آن‌ها نوشته شده، از استفاده از ارقام کاملاً پرهیز کرده‌است و همهٔ اعداد و محاسبات را، که گاهی بسیار پیچیده‌است، تنها با واژگان بیان کرده‌است.
یکی از کتاب‌های علمی بوزجانی کتاب فیما یحتاج الیه الصانع من الاعمال الهندسه است، که بعد از سال ۳۷۹ نوشته شده‌است.
بسیاری از روش‌های ساختن اشکال دوبعدی و سه‌بعدی که بوزجانی عرضه کرده، اقتباس است از آنچه در آثار اقلیدس، ارشمیدس، هرون اسکندری، تئودوسیوس و پاپوس آمده بوده‌است، اما بعضی از مثال‌ها ابتکاری است. در این اثر بوزجانی، مسائلی نیز راجع به تقسیم یک شکل به اجزایی که شرایط معینی را واجد باشند، آمده‌است.
اثر نجومی بزرگ بوزجانی المجسطی یا الکامل بسیار دنباله‌رو مجسطی بطلمیوس است. ممکن است این اثر که فقط بخشی از آن به‌جای مانده، دقیقاً همان زیج‌الواضع او یا جزئی از آن باشد که بر رصدهای خود و همکارانش مبتنی است. به‌نظر نمی‌آید که زیج باقی‌مانده باشد.
وی مسائل لاینحل هندسه کلاسیک را حل کرد و تحقیقاتی در اصول ترسیمات هندسی نمود که تا امروز هنوز کسی موفق به ارائه راه حل دیگری نشده‌است و از این حیث مسئله ابوالوفا در جهان مشهور است و اولین کسی است که مطالعات دقیقی دربارهٔ کره ماه انجام داد.
کارهای وی در زمینه هندسه کروی با کاربرد در نجوم کروی شگرف بوده‌است.
ریاضیات

قبل از بوزجانی، در مثلثات کروی، تنها وسیلهٔ حل مثلث‌ها قضیهٔ منلائوس راجع به چهارضلعی کامل بود که در کتب اسلامی به قاعدهٔ مقادیر ششگانه موسوم است. بوزجانی با غنی‌تر ساختن ابزار مثلثات کروی، حل مسائل آن را راحت‌تر کرد.
وی قضیهٔ تانژانتها را در حل مثلث قائم‌الزاویهٔ کروی بکار بست و تقدم در اثبات را بیرونی به وی نسبت داده‌است. یکی از اولین اثبات‌های قضیهٔ کلی سینوسها برای حل مثلث‌های غیر قائم الزاویه، توسط بوزجانی ابداع گردید.
بوزجانی واضع اتحاد مثلثاتی بود:
وی هم‌چنین قانون سینوس‌ها را برای مثلثات کروی کشف کرد:
عصر حاضر

برای تجلیل از مقام علمی این دانشمند، دهانهٔ یکی از آتشفشانهای ماه را بوزجانی نام نهاده‌اند.
در سال ۱۳۷۸ همایشی بین‌المللی به منظور شناخت بیشتر وی و خدمات و آثارش در محل تولدش، تربت جام برگزار گردید.
در سال ۱۳۹۴ خورشیدی، جستجوگر گوگل، هزار و هفتاد و پنجمین سالروز تولد بوزجانی را با تغییر نشان خود و گذاشتن تصویری جدید و قرار دادن علامت‌های هندسی و ریاضی گرامی داشت.
زامبوانگا سیبوگای

مکان در 23x15px|border |alt=|link= فیلیپین
| زامبوانگا سیبوگای | زامبوانگا سیبوگای |
| --- | --- |
استان: استان
جانمای استان زامبوانگای سیبو در نقشه فیلیپین: جانمای استان زامبوانگای سیبو در نقشه فیلیپین
مرکز: ایپیل
 • رتبه: ام
 • رتبه: ام
  • رتبه: ام
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۸+ (PHT)
زبان: زبان تاگالوگ, انگلیسی
زامبوانگای سیبوگای یا زامبوانگای سیبوئی (Zamboanga Sibugay) یکی از استان‌های کشور فیلیپین است. این استان در جنوب این کشور قرار گرفته است و بخشی از جزیره میندانائو به شمار می‌رود.
مرکز این استان شهر ایپیل است. جمعیت آن کمتر از پانصد هزار نفر است. مساحت این استان بیش از سه هزار کیلومتر مربع است .
پلی‌(پی-فنیلن اکسید)

| پلی‌(پی-فنیلن اکسید) | پلی‌(پی-فنیلن اکسید) |
| --- | --- |
دیگر نام‌هاPoly(p-phenylene ether) PPO PPE: دیگر نام‌هاPoly(p-phenylene ether) PPO PPE
شناساگرها: شناساگرها
شماره ثبت سی‌ای‌اس: 25134-01-4
خصوصیات: خصوصیات
فرمول مولکولی: (C8H8O)n
به استثنای جایی که اشاره شده‌است در غیر این صورت، داده‌ها برای مواد به وضعیت استانداردشان داده شده‌اند (در 25 °C (۷۷ °F)، ۱۰۰ kPa): به استثنای جایی که اشاره شده‌است در غیر این صورت، داده‌ها برای مواد به وضعیت استانداردشان داده شده‌اند (در 25 °C (۷۷ °F)، ۱۰۰ kPa)
Infobox references: Infobox references
:   
پلی‌(پی-فنیلن اکسید) Poly (p-phenylene oxide) یا پلی(پی-فنیلن اتر) poly(p-phenylene ether) با نام اختصاری PPE و فرمول شیمیایی (C8H8O)n یکی از پلیمرهای ترموپلاستیک مقاوم در دمای بالا می‌باشد. به دلیل مشکلات در فرآوری، این ماده به ندرت در حالت خالص به کار می‌رود. از این ماده غالباً در ترکیبات با پلی استایرن یا پلی آمیدها استفاده می‌شود. همچنین عنوان اختصاری PPO مختص به انواع رزین‌های پلی فنیلن اترهای تولید شده توسط کمپانی «سابک» (واقع در عربستان سعودی) گفته می‌شود.
تاریخچه

پلی فنیلن اتر در سال 1959 توسط «آلن هی» کشف و در سال ۱۹۶۰ توسط کمپانی «جنرال الکتریک» تجاری شد.
با وجود این که این ماده یکی از ارزان‌ترین انواع پلاستیک‌های مقاوم به دمای بالا می‌باشد، روش‌های فرآوری آن دشوار بوده و مقاومت به ضربه و حرارت آن با گذشت زمان به تدریج افت می‌کند که ترکیب آن با پلی استایرن می‌تواند این معایب را تا حدود زیادی رفت کند. در دهه ۱۹۶۰، PPE اصلاح شده تحت نشان تجاری «نوریل» وارد بازار شد.
خواص

PPE یک پلیمر آمورف با طیف وسیعی از کاربردها می‌باشد. دمای انتقال شیشه ای این پلیمر ۲۱۵ درجه سانتی گراد می‌باشد که این عدد بسته به میزان ترکیب با پلی استایرن می‌تواند متغیر باشد. همچنین از طریق بهینه‌سازی و افزودن پر کننده‌هایی مثل فایبر گلاس (الیاف شیشه) می‌توان خواص این پلیمر را به طریق وسیعی بهبود بخشید. این پلیمر توسط شعله می‌سوزد ولی خاصیت خود اطفائی دارد و پلیمری مات و نسبتاً سبک‌وزن می‌باشد. در تولوئن، کلرو فرم و اتیلن دی کلراید حل می‌گردد.
کاربردها

ترکیبات PPE به منظور ساخت قطعات سازه ای، الکترونیکی، اجزای اتوموبی و غیره که نیاز به مقاومت بالای در برابر حرارت، پایداری ابعادی و دقت لازم می‌باشند استفاده می‌شوند. از این مواد همچنین در حوزه دارویی برای تولید مواد قابل استریل پلاستیکی استفاده می‌شود. ترکیبات PPE دارای مشخصاتی از قبیل: جذب آب پایین، مقاومت در برابر ضربه بالا و دانسیته پایین می‌باشند.
این پلیمرها به وسیله روش قالب‌گیری تزریقی یا اکستروژن تولید می‌شوند. وابسته به نوع و خواص مطلوب دمای فرآوری از ۲۶۰ الی ۳۰۰ درجه سانتی گراد می‌تواند متغیر باشد. سطح قطعه نهایی را می‌توان رنگ آمیزی یا آبکاری نمود. همچنین این نوع پلیمرها را می‌توان به وسیله حرارت دهی موضعی، اصطکاک یا جوش دهی اولتراسونیک جوش داد. همچنین به وسیله انواع چسب‌ها و حلال‌های هالوژنی می‌توان آن‌ها را چسباند.
از این پلیمر برای تولید غشاهای جداساز هوا به منظور تهیه گاز نیتروژن استفاده می‌شود. برای تولید این غشا PPO به یک غشای فیبری توخالی با یک لایه پشتیبانی متخلخل و یک پوسته بیرونی بسیار نازک چرخانده می‌شود سپس نفوذ اکسیژن از داخل به بیرون و در سراسر پوست نازک بیرونی با شار بسیار زیاد رخ می‌دهد.
از دیگر کاربردهای این پلیمر می‌توان به وسایل و ابزارهای جراحی، قطعات ماشینهای شستشو، لوله‌ها و اتصالات حرارت بالا، پمپها، شیرها و سردوشیها، کابین تلویزیون، قاب کامپیوتر، ماشین‌های صنعتی، اسکلت اصلی داشبورد خودرو، درب باکبنزین، بدنه قیچی الکتریکی، ترمینال ویدئو، پروانه پمپ، بدنه دستگاه‌های کوچک، پوشش آنتن، قاب ابزار دقیق، قطعات عایق مایکروفر، سیستم‌های آب فشان، تانکهای آب داغ، جعبه تقسیم، جعبه فیوز، بدنه موتورهای مدارهای محافظ کوچک، لامپ تصویر تلویزیون. کاربردهای دیگر خودروئی شامل: روکش فرمان، کنسولهای مرکزی، بدنه بلندگو، شبکه و دریچه‌های تهویه، رادیاتور، تانک انبساط، بدنه آینه بغل.
تولید از محصولات طبیعی

فنل‌های طبیعی را می‌توان به صورت آنزیمی پلیمریزه کرد. لاکاز و پراکسیداز با القای پلیمریزاسیون اسید سیرینگیک، پلی (۱٬۴-فنیلن اکسید) حاوی یک اسید کربوکسیلیک در یک انتها و یک گروه هیدروکسیل فنولیک در طرف دیگر را القا می‌کنند.
کارتریج چاپگر ساخته شده از PPE و پلی استایرن؛ این نمونه ای از محصولی است که برای تناسب نیاز به ثبات ابعادی و دقت خوبی دارد.
مارک برنال

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Marc Bernal Casas
زادروز:  ۲۶ مهٔ ۲۰۰۷ ‏(۱۷ سال)
زادگاه:  برگا، اسپانیا
قد:  ۱٫۹۰ متر (۶ فوت ۳ اینچ)
پست:  هافبک
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال بارسلونا
شمارهٔ پیراهن:  28
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۱۱–۲۰۱۳:  برگا
۲۰۱۳–۲۰۱۴:  خیمناستیک منرسا
۲۰۱۴–:  باشگاه فوتبال بارسلونا
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۲۴– |  بارسلونا |  ۳ |  (۰) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۲۳– |  تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال اسپانیا |  ۱۱ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۰۸:۵۷, ۲۰ مه ۲۰۲۴ (UTC).   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۰۴:۱۵, ۳۱ مه ۲۰۲۴ (UTC):  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۰۸:۵۷, ۲۰ مه ۲۰۲۴ (UTC).   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۰۴:۱۵, ۳۱ مه ۲۰۲۴ (UTC)
مارک برنال (انگلیسی: Marc Bernal؛ زادهٔ ۲۶ مهٔ ۲۰۰۷) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال اسپانیا بازی کرده است .
شیوه بازی

برنال یک هافبک چپ پا همه‌کاره است که معمولاً در پست هافبک دفاعی بازی می‌کند، اما در صورت نیاز می‌تواند تهاجمی تر نیز بازی کند. او فیزیک بدنی قوی و مهارت‌های عالی در پاس دادن دارد. او سربالا بازی می‌کند و می‌تواند تحت فشار به خوبی پاس بدهد.
مصدومیت

بر اساس گزارش‌ها، برنال دچار پارگی رباط صلیبی زانوی چپ شده است و این مصدومیت می‌تواند او را برای مدت طولانی از میادین دور نگه دارد. به حدی که دیگر نتواند در این فصل(2024) به میدان برود.
آکسل باکونتس (موسیقی‌دان)

| آکسل باکونتس | آکسل باکونتس |
| --- | --- |
نام(های) دیگر: Կոկա
زاده: ۲۲ نوامبر ۱۹۴۶ ایروان، جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان
خاستگاه: ارمنستانی
درگذشته: ۱۳ ژانویهٔ ۲۰۱۲ (۶۵ سال) ایروان، ارمنستان
ژانر: جاز
پیشه(ها): موسیقی‌دان
محل تحصیل: کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان
جوایز:  الگو:چهره هنری افتخاری جمهوری ارمنستان
 :  
آکسل واهانی باکونتس (ارمنی: Ակսել Վահանի Բակունց؛  زادهٔ ۲۲ نوامبر ۱۹۴۶ - درگذشته ۱۳ ژانویهٔ ۲۰۱۲) موسیقی‌دان، جاز اهل ارمنستان بود.
زندگی‌نامه

وی در ۲۲ نوامبر ۱۹۴۶ در ایروان به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره هنری افتخاری جمهوری ارمنستان، مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان شده‌است. وی در ۱۳ ژانویهٔ ۲۰۱۲ در سن ۶۵ سالگی در ایروان درگذشت.
میدان انقلاب اسلامی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
میدان انقلاب اسلامی در سال ۱۳۹۹: میدان انقلاب اسلامی در سال ۱۳۹۹
میدان انقلاب اسلامی، میدانی در شهر تهران است که در تقاطع خیابان‌های انقلاب اسلامی، کارگر و آزادی قرار دارد. این میدان یکی از میدان‌های اصلی شهر تهران به‌شمار می‌رود.
به دلیل مرکزیت این میدان، و نیز امکان دسترسی به دیگر مناطق شهر، روزانه افراد بسیاری از این میدان می‌گذرند. این میدان، به دلیل نزدیک بودن به دانشگاه تهران و وجود بیش‌ترین کتاب‌فروشی‌ها و انتشارات در اطراف آن، قلب فرهنگی پایتخت می‌باشد . مراکز فرهنگی مختلف مانند انتشارات و مراکز نشر، دارالترجمه‌ها، اموزشگاه‌های کنکور و زبان و فروشگاه‌های محصولات فرهنگی در این میدان به چشم میخورند. علاوه بر اینها، سینما بهمن در شمال‌شرقی میدان، سینماهای مرکزی، شهر تماشا و پارس در جنوب غربی میدان هستند . همچنین در ضلع شمالی و جنوبی میدان نیز، تعداد زیادی سالن‌های غذاخوری و مغازه‌های فروش ساندویچ و دیگر غذاهای اماده فعالیت می‌کنند. میدان انقلاب یکی از مناطق مهم و حساس در راهپیمایی‌های قبل و بعد از انقلاب ۱۳۵۷ بوده‌ است و در حافظه تاریخی تهرانی‌ها و حتی کل مردم ایران دارای هویت ویژه ای می‌باشد.
فضاسازی شهری

فصل‌نامه علوم شناختی در تحقیقی با عنوان «ارزیابی ترجیحات بصری زنان از فضاهای شهری در تهران»، میدان انقلاب را «نامطلوب‌ترین محیط دیدنی تهران» معرفی کرده بود.
میدان ۲۴ اسفند در سال ۱۳۴۲
میدان انقلاب اسلامی در سال ۱۳۸۶، نماد حجمی سابق در میان میدان
میدان انقلاب اسلامی در سال ۱۳۹۴، نماد گنبدی شکل محصور در بنرهای تبلیغاتی
اپیکور
زندگی > تربیت و تأثیرات

آتن
موتیلنه
ساموس
کولوفون
لامپساکوس
نقشهٔ یونان و شهرهای مرتبط با زندگی اپیکور
در ماه فوریهٔ ۳۴۱ پیش از میلاد، اپیکور در جزیره‌ای به نام ساموس، که از قلمروهای آتنی‌ها در اژه بود، زاده شد. والدین او، نئوکلس و چائرستراته، زادهٔ آتن بودند و پدرش شهروند آتن محسوب می‌شد. سال‌های رشد اپیکور مصادف با اواخر دوران کلاسیک یونان است. سه سال پیش از تولد اپیکور، افلاطون درگذشته بود و در هفت‌سالگی او اسکندر مقدونی موفق به عبور از داردانل و ورود به قلمرو هخامنشیان شد. اپیکور به عنوان یک کودک از آموزش معمول یونان باستان برخوردار بود. از این رو، بنا بر دیدگاه نورمن ونتورث د ویت، «این غیرقابل تصور است که او توانسته باشد از آموزش افلاطونی هندسه، دیالکتیک و بلاغت گریخته باشد» این را می‌دانیم که اپیکور احتمالاً به مدت هفت سال، توسط یک افلاطونی سامی‌تبار به نام پامفیلوس آموزش دید. بنا بر آنچه در نامه به منوسئوس و دیگر آثار باقی ماندهٔ اپیکور یافته شده، به احتمال قریب به یقین، او در علم بلاغت آموزش وافری یافت. پس از درگذشت اسکندر مقدونی، پردیکاس ساکنان مهاجر آتنی را از جزیرهٔ ساموس اخراج کرد و به کولوفون، در سواحل غربی ترکیهٔ امروزی، فرستاد. اپیکور پس از پایان دورهٔ خدمت سربازی خود، به خانواده‌اش در آنجا محلق شد. او تحت تعلیم نوزیفانس، که از پیروان مکتب دموکریت، و سپس مکتب پیرهون بود، قرار گرفت. اپیکور شیوهٔ زندگی وی را تحسین کرد.
آموزه‌های اپیکور شدیداً تحت‌تأثیر فیلسوفان پیشین، به ویژه دموکریتوس، است. در عوض اپیکور در چندین مورد دربارهٔ جبرگرایی دیدگاهی متفاوت از پیشینیان داشت و آنان را «سردرگم» می‌دانست و تأثیر پذیرفتن خود از آن‌ها را شدیداً انکار می‌کرد. او اصرار داشت که «خودآموز» است. بنا بر گفتهٔ د ویت، تعلیمات اپیکور همچنین تأثیر مکتب کلبیون، که معاصر آن بوده، را بروز می‌دهد. زمانی که اپیکور برای تمرین‌های نظامی، در قلمرو آتن به سر می‌برد، دیوژن کلبی هنوز در قید حیات بود و امکان ملاقات این دو وجود دارد. همچنین شاگرد دیوژن کلبی به نام کراتس تبس (ح. 365 – ح. ۲۸۵ پ‌م)، هم‌عصر با او بوده‌است. اپیکور آرای کلبیون در زمینهٔ صداقت را پذیرفت، اما «گستاخی و ابتذال» آنان را مورد نکوهش قرار داد و معتقد بود صداقت باید همراه با ادب و مهربانی باشد. اپیکور این دیدگاه را با نویسندهٔ معاصر طنز، مناندر، به اشتراک گذاشت.
نامهٔ منوسئوس که احتمالاً اثر اولیهٔ اپیکور است، به سبک فصیحی شبیه به بلاغت آتنی ایسوکراتس (۴۳۶–۳۳۸ پیش از میلاد) نوشته شده‌است، ولی در آثار بعدی اپیکور، او علناً از روش روشن‌فکرانهٔ ریاضیات اقلیدس بهره برده‌است. معرفت‌شناسی اپیکور به میزان نامشخصی، تحت‌تأثیر باورهای ارسطو (۳۸۴–۳۲۲ پ‌م) بود که باور اساسی عقل افلاطونی را رد می‌کرد و در عوض از طبیعت و شواهد تجربی به عنوان منابع آگاهی بشر از جهان، نام می‌برد. در سال‌های فعالیت اپیکور دانش یونان دربارهٔ بقیه جهان به دلیل گسترش هلنیسم در خاور نزدیک و ظهور دیادوخوی، افزایش یافته بود. نتیجتاً فلسفهٔ اپیکور از جهان‌بینی شامل‌تر و جهانی‌تری نسبت به پیشینیانش برخوردار بود زیرا هم از اقوام غیر یونانی و هم از یونانیان شناخت داشت. شاید او به نوشته‌های گم‌شدهٔ مورخ و مردم‌شناس، مگاستنس، که در زمان سلوکوس یکم (حکمرانی در ۳۰۵–۲۸۱ پ‌م) نوشته شده‌بود، دسترسی داشت.
زندگی > تدریس حرفه‌ای

در دورهٔ زندگی اپیکور فلسفهٔ غالب در آموزش عالی، مکتب افلاطون بود. مخالفت اپیکور با افلاطونیسم، بخش بزرگی از آموزه‌های او را تشکیل می‌دهد. بیش از نیمی از چهل مورد آموزه‌های بنیادین اپیکور، در تضاد مستقیم با افلاطون‌گرایی هستند. در حدود ۳۱۱ پ‌م، اپیکور که نزدیک به سی سال سن داشت، تدریس در موتیلنه را آغاز کرد. حوالی همین ایام زنون رواقی، بنیان‌گذار مکتب رواقی‌گری، که بیست و یک ساله بود، وارد آتن شد؛ اما او در آن ایام مباحثی که منجر به تشکیل مکتبش شده را آغاز نکرده‌بود. گرچه متون متأخر همچون نوشتاری در قرن یکم پیش از میلاد از راوی رومی، سیسرون، مکتب‌ها اپیکوری و رواقی را رقیب یکدیگر معرفی می‌کند، اما به نظر می‌رسد که این رقابت پس از مرگ اپیکور رخ داده‌است.
بیان عقاید اپیکور منجر به نزاع در موتیلنه شد و او مجبور به ترک شهر شد. او پس از بازگشت از آتن در ۳۰۶ پ‌م، مکتب خود را در شهر لامپساکوس دایر کرد؛ جایی که تا هنگام مرگ در آن زیست. در این شهر بود که مکتب خود را به نام باغ (κῆπος) بنا نهاد، چراکه محل برگزاری جلساتش باغی بود که تقریباً در نیمهٔ راه جایگاه برگزاری دو مکتب فلسفی رواق مسقف و آکادمی افلاطون بود. باغ بیش از یک مکتب صرف بود؛ «جامعه‌ای متشکل از متفکران و هم‌فکران و یک روش خاص زندگی بود.» از معروف‌ترین اعضا و شاگردان اولیهٔ این مکتب هرمارخوس، سرمایه‌گذار ایدومنئوس، لئونتئوس و همسرش ثمیستا، طنزپرداز کولوتس، ریاضی‌دان پلیائنوس، و مترودروس جوان را می‌توان نام برد و در زندگی‌نامهٔ او که توسط دیوژن لائرتیوس نوشته شده، فهرست زنانی که شاگرد او بودند، من‌جمله لئونشن و نیکیدیون، آمده‌است. بنا بر نقل سنکای جوان در ۲۱اُمین رساله از رساله‌های اخلاقی به لوسیلیوم، بر سردر باغ این نوشته نصب بود: «ای میهمان تو در اینجا شاد و خرم خواهی زیست؛ زیرا در اینجا کمال و خیر اعلی است»
طبق گفته‌های دیسکین کلای، اپیکور هر ساله زادروز خود را با طبخ خوراک‌های مرسوم جشن می‌گرفت و او را «قهرمان مؤسس» باغ (heros ktistes) می‌نامیدند. او مقرر داشت که هر سال در تاریخ مشخصی (دهم ماه گاملیون) برایش جشن تولد بگیرند. جوامع اپیکوری به برپایی این سنت ادامه دادند، اپیکور را «ناجی» (soter) خود می‌نامیدند و از او به عنوان یک قهرمان تجلیل می‌کردند. این احتمال وجود دارد که فرقهٔ قهرمان اپیکور گونه‌ای دین مدنی از باغ را به وجود آورده باشند. در هر حال، به نظر می‌رسد فرقهٔ قهرمان اپیکور، همچون فرقهٔ خودش، به خاطر سنگینی مفاهیم و تفاسیر فلسفی به وجود آمده پس از مرگ اپیکور، از بین رفت. اپیکور هیچ وقت ازدواج نکرد و فرزند شناخته‌شده‌ای ندارد. یحتمل او گیاه‌خوار بوده‌است.
زندگی > مرگ

دیوژن لائرتیوس گزارش داده که بنا بر نقل شاگرد و جانشین اپیکور، هرمارخوس، او در سال ۲۷۰ پ‌م و در سن ۷۲ سالگی، بر اثر سنگ مثانه، آرام و دردناک درگذشت. علی‌رغم وجود درد بسیار، اپیکور روحیهٔ شاد خود را حفظ نمود و به تدریس ادامه داد.
این احتمال وجود دارد که رسالهٔ ایدومنئوس، که بسیار مختصر است، مرگ اپیکور را بیان کرده‌باشد و دیوژن لائرتی آن را در پنجمین کتابش، زندگی و عقاید فیلسوفان برجسته گنجانده باشد. میزان صحت این نامه نامشخص است و ممکن است یکی از طرفداران اپیکور این داستان جعلی را، برای تقابل با نقدهای زیادی که علیه اپیکور وجود داشت، نوشته باشد.
این نامه را در روزی برای شما نوشتم که برای من مبارک است؛ و آن هم آخرین روز زندگی من است؛ زیرا من به ناتوانی دردناکی در ادرار کردن، و همچنین اسهال خونی، دچار شده‌ام. چنان دردآور است که هیچ چیز نمی‌تواند به دردهای من بیافزاید. اما شاد بودن ذهن من، که از یادآوری همهٔ تأملات فلسفی من ناشی می‌شود، متعادل‌کنندهٔ این همه مصائب است. از شما می‌خواهم که مراقب فرزندان متودوروس باشید، این مرد جوان به من نشان داده، به روشی که شایستهٔ تحسین است، به فلسفه می‌پردازد.
اگر این مطلب معتبر باشد، تأیید کنندهٔ این باور است که اپیکور حتی در بحبوحهٔ درد و مصائب خود می‌تواند تا آخر شادمان زندگی کرد. همچنین این مطلب می‌تواند نشان‌دهندهٔ نگرانی ویژه‌اش برای خوشبختی کودکان باشد.
تعالیم

مقالهٔ اصلی: اپیکوریسم
تعالیم > معرفت‌شناسی

اپیکور و پیروان او دیدگاه معرفت‌شناسی گسترده‌ای داشتند که در رقابت با دیگر مکتب‌ها موجود گسترش یافته بود. اپیکور رساله‌ای به نام قانون (Κανών) نوشت و در آن روش‌های تحقیق و نظریهٔ دانش خود را توضیح داد. از این کتاب حال نسخه‌ای باقی نمانده‌است، و حتی متن دیگری که به‌طور کامل و واضح معرفت‌شناسی اپیکوری‌ها را تبیین کند، وجود ندارد و تنها بر حسب نوشته‌های نویسندگان متفرقه می‌توان آن را بازسازی کرد. اپیکور یک تجربه‌گرای سرسخت بود. او معتقد بود که حواس تنها منابع قابل اتکای بشر برای آگاهی از محیط هستند. او ایدهٔ افلاطون، که «برهان» یا «استدلال» را فارغ از حواس، منبعی قابل اعتماد برای دریافت دانش می‌دانست، نفی می‌کرد. همچنین با پیرهونی‌ها و آکادمیک شک‌گرایی به تلخی مخالفت می‌کرد، زیرا آن‌ها معتقد بودند که نه تنها توانایی احساس‌ها برای اثبات صحت اطلاعات دربارهٔ جهان کفایت نمی‌کند، بلکه حتی ممکن است شناخت و دانستن دربارهٔ کل عالم غیرممکن باشد.
اپیکور می‌گفت حواس پنج‌گانه هیچ‌گاه انسان را فریب نمی‌دهند بلکه ممکن است به اشتباه تفسیر شوند. اپیکور معتقد بود هدف از دانش و آگاهی یافتن بایستی کمک به نیل بشر به آتاراکسیا باشد. او چنین تدریس می‌کرد که آگاهی انسان، بیش از این که ذاتی و فطری باشد، از تجربه حاصل می‌شود و می‌پذیرفت که حقیقت اساسی چیزهایی که یک شخص درک کرده، برای سلامت اخلاقی و معنوی یک فرد، ضروری است. در نامه به پیتوکلس، او اذعان می‌کند که «اگر فردی با شواهد صریح برگرفته از حس‌های خود مبارزه کند، هرگز قادر نخواهد بود آسودگی واقعی را به اشتراک گذارد.» اپیکور حس درونی که دلیلش را نمی‌دانیم را منبعی غائی برای امور اخلاقی قلمداد می‌کرد و می‌گفت احساس شخص خواه درست یا غلط باشند، در هر حال نسبت به مسائل انتزاعی، قوانین سخت‌گیرانه مدون و حتی خود استدلال، راهنمای بسیار دقیق‌تری هستند.
اپیکور اذعان داشت که هر جمله‌ای که مستقیماً مغایر با ادراک انسان نباشد امکان صدق دارد. با این وجود، هر چیزی که خلاف تجربهٔ شخص باشد را هم می‌توان نادرست دانست. اپیکوری‌ها اغلب از تجربه‌های روزمره برای اثبات استدلالشان دربارهٔ موارد به اصطلاح «غیرقابل تصور» استفاده می‌کردند، این شامل هر چیزی که انسان نمی‌تواند درک کند می‌شد، مانند حرکت اتم‌ها. در راستای این اصل عدم تناقض، اپیکورییان معتقد بودند که رخدادهای جهان طبیعی ممکن است علل متعددی داشته باشند که همگی به یک اندازه ممکن و محتمل هستند. لوکرتیوس در من‌باب طبیعت چیزها شعری دارد که می‌گوید:
به علاوه گاه مواردی وجود دارد،

که تنها یک دلیل معین ندارند؛

بلکه واقعیت‌های گوناگونی هست که یکی از بین‌شان صادق است: هان، اگر جوینده‌ای،

از دورادور لاشهٔ بی‌جان کسی پیداست،

آنست که دلایل مرگش را تماماً برشماری.

دلایل مرگش را این گونه می‌توان نام برد:

بر شواهد گو بایست هلاک شده باشد، ولی نه با فولاد،

نه توسط سرما، و نه حتی با زهر و مرض،

لیکن چیزی همچون اینان بر سرش آمده.

ما می‌دانیم — گرچه موارد متعددی را برشمرده‌ایم.
اپیکور شدیداً به ارائهٔ توضیحات طبیعت‌گرایانه به ازای موارد مذهبی علاقمند بود. در نامه به پیتوکلس او چهار توضیح طبیعی احتمالی برای وجود رعد و برق، شش راه گوناگون برای توجیه وجود نور، سه‌تا برای برف، سه مورد برای ستاره‌های دنباله‌دار، دو راه برای رنگین‌کمان، دو تا برای زلزله و… را برشمرده‌است. اکنون همه این توضیحات نادرست شناخته شده‌اند، اما آن‌ها گامی مهم در تاریخ علم بودند، زیرا اپیکور سعی داشت با استفاده از توضیحات طبیعی، پدیده‌های طبیعت را تبیین کند، نه این که به خلق داستان‌هایی از خدایان و قهرمانان اسطوره‌ای متوسل شود.