نبردناو بیسمارک
تاریخ خدمت > عملیات راینوبونگ > غرق شدن

با گیر کردن سکان پورت، بیسمارک در یک مسیر دایره‌ای بزرگ در حال حرکت بود و نمی‌توانست از نیروهای تووی بگریزد. با این‌که کمبود سوخت، ناوگان در اختیار بریتانیایی‌ها را کوچک‌تر کرده بود. نبردناوهای کینگ جورج پنجم و رادنی و در کنارشان رزمناوهای سنگین دورستشایر و نورفک، همچنان در دسترس بودند. لوجینز در ۲۱:۴۰ به مرکز فرماندهی پیغام داد: «کشتی غیرقابل مانور. ما تا آخرین گلوله خواهیم جنگید. پاینده باد پیشوا.» روحیهٔ خدمه هر لحظه کاهش می‌یافت، به خصوص وقتی که پاسخ از فرماندهی دریایی به کشتی رسید. درحالی‌که قصد داشت روحیه را تقویت کند تنها وضعیت وخیم فعلی را روشن‌تر می‌کرد. در شروع تاریکی بیسمارک روی شفیلد آتش گشود که شفیلد به سرعت فرار کرد و در دید کم تماس را از دست داد. گروه پنج ناوشکن کاپیتان فیلیپ ویان وظیفه داشتند در طول شب تماس با بیسمارک را حفظ کنند.
در ساعت ۲۲:۳۸ کشتی‌ها با بیسمارک درگیر شدند، نبردناو به سرعت پاسخشان را با توپخانهٔ اصلی داد. پس از شلیک سه آتشبار توانست ناوشکن پیوران واحد نظامی لهستان در غرب را در میان بگیرد. ناوشکن فاصله‌اش را نزدیک کرد تا این‌که پس از یک برخورد نزدیک در فاصلهٔ ۱۲۰۰۰ متری مجبور شد جهتش را عوض کند و دور شود. در طول شب و تا صبح ناوشکن‌های ویان مرتباً به بیسمارک نزدیک می‌شدند و با منور آن را آشکار کرده و چند دوجین اژدر به سویش پرتاب کردند که هیچ‌یک به آن برخورد نکردند. میان ۵:۰۰ تا ۶:۰۰ خدمهٔ بیسمارک تلاش کردند هواپیمای آرادو آر ۱۹۶ کشتی را برای حمل روزنگار جنگی کشتی و فیلم‌های درگیری با هود و سایر مدارک مهم روانه کنند. سومین گلولهٔ پرنس آو ولز به خط بخار پرتابگر هواپیما صدمه رسانده بود و آن را بی‌استفاده کرده بود. خدمه که نتوانستند به این صورت هواپیما را پرتاب کنند به سادگی آن را روی عرشه هل دادند.
پس از شروع روز ۲۷ مه کینگ جورج پنجم حمله را رهبری کرد. رادنی در پی آن در سمت پورت حرکت می‌کرد، تووی قصد داشت مستقیماً به سمت بیسمارک حرکت کند تا به فاصلهٔ ۸ مایلی برسد. در آن نقطه به سمت جنوب می‌چرخید تا کشتی‌هایش را در موازات بیسمارک قرار دهد. در ۰۸:۴۳ دیده‌بان‌های کینگ جورج پنجم بیسمارک را در ۲۳۰۰۰ متری ردیابی کردند. چهار دقیقه بعد دو توپخانهٔ جلویی رادنی، در مجموع شش توپ ۱۶ اینچی آتش گشودند، سپس توپ‌های ۱۴ اینچی کینگ جرج پنجم شروع به شلیک کردند. بیسمارک در ۸:۵۰ با شلیک توپ‌های جلویی خود، حمله را پاسخ داد و دومین آتشبار رادنی را دربرگرفت.
با کاهش فاصله، توپخانهٔ دوم کشتی‌ها هم به نبرد پیوستند. نورفک و دورستشایر نزدیک شدند و توپ‌های ۸ اینچی خود را شلیک کردند. در ۰۹:۰۲ یک گلولهٔ ۱۶ اینچی از رادنی به روبنای (Superstructure) جلویی بیسمارک برخورد کرد، چندصد نفر را کشت و به توپ‌های جلویی آسیب جدی وارد کرد. طبق گفته‌های بازماندگان، این برخورد احتمالاً لیندمن و لوجینز و باقی خدمهٔ پل فرماندهی را کشت. توپخانهٔ اصلی در این لحظه از کار افتاده بود، با این حال در ۰۹:۲۷ توانست آخرین آتشبار خود را انجام دهد. یکی از گلوله‌های بیسمارک در ۲۰ فوتی دماغهٔ جلویی رادنی فرود آمد و تیوب‌های اژدر استاربوردش را از کار انداخت. این نزدیک‌ترین برخوردی بود که بیسمارک توانست به رقبایش بزند. ایستگاه اصلی کنترل توپ‌ها به سرعت تخریب شد، ستوان فون مولن‌هایم در کنترل عقبی کنترل آتش توپخانهٔ عقب را در اختیار گرفت. او توانست سه آتشبار انجام دهد تا این‌که برخورد یک گلوله دایرکتور توپ و ابزارآلاتش را تخریب کرد. او دستور شلیک مستقل توپ‌های فعال باقی‌مانده را داد، اما در ۰۹:۳۱ همگی چهار توپخانهٔ اصلی خنثی شده بودند.
در ساعت ۱۰:۰۰ دو نبردناو تووی بیش از ۷۰۰ آتشبار اصلی شلیک کرده بودند، خیلی از آن‌ها از فاصلهٔ خیلی نزدیک بودند، بیسمارک که به ویرانه‌ای تبدیل شده بود از دماغه تا انتها در آتش می‌سوخت. بیسمارک دچار فرورفتگی ۲۰ درجه به سمت پورت شده بود و پشتش در آب فرورفته بود. رادنی به فاصلهٔ ۲۷۰۰ متری و برد نقطه خالی برای توپ‌هایش نزدیک شد و به کوبیدن بدنهٔ آسیب‌دیدهٔ کشتی ادامه داد. تووی نمی‌توانست اعلام آتش‌بس کند مگر این‌که آلمانی‌ها تغییر پرچم دهند یا آشکار شود که در حال ترک کشتی هستند.  رادنی دو اژدر از لولهٔ سمت پورت خود شلیک کرد و یک برخورد گزارش شد. بر پایهٔ ادعای لودویک کندی این ادعا "اگر درست باشد تنها مورد در تاریخ است که یک نبردناو، نبردناوی دیگر را با اژدر هدف قرار داده‌است".
افسر یکم هانس اولز به تمامی خدمهٔ مستقر در عرشهٔ پایینی دستور ترک کشتی را داد. او به خدمهٔ موتورخانه دستور باز کردن درهای ضدآب کشتی و آماده کردن مواد انفجاری عقب‌نشینی شوند. گرهارد یوناک، افسر سرمهندس به نفراتش دستور داد خرج تخریبی را با فیوز ۹ دقیقه‌ای تنظیم کنند، اما از آنجا که سیستم ارتباط داخلی خراب شده بود پیغامبری را برای تأیید دستور غرق کشتی فرستاد. پیغامبر هیچ‌گاه بازنگشت و یوناک خرج را روشن کرد و به خدمه‌اش دستور ترک کشتی را داد. یوناک و همراهانش درحالی‌که در راه بالا رفتن از طبقات مختلف بودند صدای انفجار خرج را شنیدند. در همان زمان اوئلز با شتاب در حال حرکت در کشتی و دستور به خدمه برای ترک پست‌هایشان بود. پس از رسیدن به عرشه، انفجار بزرگی او و حدود صد نفر دیگر را به کشتن داد.
چهار کشتی انگلیسی در مجموع ۲۸۰۰ گلوله به بیسمارک شلیک و ۴۰۰ برخورد به ثبت رساندند ولی همچنین در غرق کردن بیسمارک با توپ ناتوان ماندند. در حدود ۱۰:۲۰، درحالی‌که دچار کمبود سوخت بودند تووی به رزمناو دورستشایر دستور غرق بیسمارک با اژدر را داد و نبردناوهایش را به پشت در سمت پورت فرستاد. دورستشایر چهار جفت اژدر به سمت استاربورد بیسمارک شلیک کرد؛ که یکی از آن‌ها برخورد کرد. دورستشایر سپس به سمت پورت چرخید و اژدر دیگری شلیک کرد که برخورد کرد. زمانی‌که این حملهٔ اژدری به وقوع می‌پیوست کشتی از قبل در حال فرورفتن در آب بود، به‌طوری‌که بخشی از عرشه زیر آب رفته بود.  به‌نظر می‌رسد که آخرین اژدر ممکن است روی ابرساختار سمت پورت بیسمارک منفجر شده باشد، که در آن زمان زیر آب بود. حدود ۱۰:۳۵، بیسمارک به پورت مایل شده و به آرامی از عقب شروع به غرق شدن کرد و در ۱۰:۴۰ از سطح ناپیدا شد. بعضی از بازماندگان گزارش دادند که کاپیتان لیندمن را ایستاده به حالت خبردار در دماغهٔ کشتی در هنگام غرق شدن مشاهده کرده‌اند. یوناک که در هنگام واژگون شدن کشتی را ترک کرد مشاهده کرد که سمت استاربورد زیر آب کشتی هیچ صدمه‌ای نخورده‌است. فون مولن‌هایم-رچبرگ هم چنین ارزیابی را گزارش داد ولی احتمال داد که سمت پورت کشتی که در آن موقع زیر آب بود صدمهٔ قابل توجهی خورده باشد. حدود ۴۰۰ مرد اکنون در آب بودند. دورستشایر و ناوشکن اچ‌ام‌اس مائوری وارد شدند و برای بالا کشیدن بازماندگان طناب‌هایشان را پایین بردند. در ۱۱:۴۰ کاپیتان دورستشایر دستور خاتمهٔ عملیات نجات را پس از مشاهدهٔ چیزی که تصور می‌شد یک او-بوت باشد صادر کرد. دورستشایر ۸۶ نفر و مائوری ۲۵ نفر را تا آن زمان که صحنه را ترک کردند نجات داده بودند. یک او-بوت کمی بعد به بازماندگان رسید و سه نفر را پیدا کرد. یک کرجی آلمانی دو نفر دیگر را نجات داد. یکی از افرادی که توسط انگلیسی‌ها نجات داده شده بود در اثر زخم‌هایش روز بعد مرد. از خدمهٔ ۲۲۰۰ نفری بیسمارک فقط ۱۱۴ نفر زنده ماندند.
بیسمارک در ورماخبریچ (گزارش نیروهای مسلح آلمان) سه بار در عملیات راینوبونگ یاد شد. اولین موردی از نبرد تنگهٔ دانمارک بود، دومین بار خلاصه‌ای از تخریب کشتی بود، و سومین بار ادعای اغراق شده‌ای بود که بیسمارک یک ناوشکن انگلیسی را غرق کرده و پنج هواپیما را سرنگون کرده‌است. در ۱۹۵۹، سی‌اس فارستر رمانش به نام آخرین نه روز بیسمارک را منتشر کرد. این کتاب توسط فیلم سینمایی بیسمارک را غرق کنید! که یک سال بعد منتشر شد اقتباس شد. جهت افزودن جلوه‌های دراماتیک، فیلم بیسمارک را در حال غرق کردن یک ناوشکن و دو هواپیما نشان می‌دهد، اتفاقی که هیچگاه به وقوع نپیوسته بود. در همان سال جانی هورتون آهنگ بیسمارک را غرق کنید را منتشر کرد.
نمای سه‌بعدی نبردناو بیسمارک در نبرد رینوبانگ
بیسمارک در بندر هامبورگ
بیسمارک در کارآزمایی؛ فقدان فاصله‌یاب که هنوز نصب نشده بود قابل توجه است.
بیسمارک در عکسی که در بالتیک از روی پرینتس اویگن و در ابتدای عملیات راینوبونگ گرفته شده‌است.
عکش شناسایی هوایی که توسط افسر پرواز مایکل ساکلینگ گرفته شده، بیسمارک را لنگر انداخته در نروژ نشان می‌دهد
بیسمارک از روی عرشهٔ پرینتس اویگن پس از نبرد تنگهٔ دانمارک
بیسمارک در حال آتش‌کردن توپخانهٔ اصلی خود در جریان نبرد
ناو هواپیمابر آرک رویال با گروهی از سوردفیش‌ها در پرواز بر فرازش
یک سوردفیش از آرک رویال بعد از حملهٔ پرتاب اژدر به بیسمارک
رادنی در حال شلیک به بیسمارک
اچ‌ام‌اس دورستشایر در حال از آب گرفتن بازماندگان