ویکتور گوستاو بلود
حرفه

در سال ۱۸۶۸، بلود در شرکت «محصولات شیمیایی» مشغول به فعالیت شد. این شرکت، یک شرکت شیمیایی کوچک در بروکلین، نیویورک، در امتداد کانال خلیج گوانوس بود. او در آنجا به مطالعهٔ ساخت مواد شیمیایی و تهیهٔ دارو پرداخت. در سال ۱۸۷۳، بلود به پومروی، اوهایو، مرکز تولید نمک در امتداد رودخانهٔ اوهایو رفت. او به شرکت اوکس و راثبون در پارکرسبورگ، ویرجینیای غربی ملحق شد که فعالیتش تولید اسید سولفوریک برای تقطیر برم در منطقه بود. این کارخانه در سمت جنوبی رودخانهٔ لیتل کاناها یکی از شاخه‌های رودخانهٔ اوهایو واقع شده بود. در سال ۱۸۷۵، اوکس از شرکت رفت و بلود منافع او را تصاحب کرد. در آن زمان بود که شرکت، به نام بلود و راثبون شناخته می‌شد. خط تولید به سولفات‌های آهن، نیترات آهن، نمک‌های قلع، مواد ثابت‌کننده و سایر مواد شیمیایی مورد استفاده در صنعت نساجی توسعه یافت. آشنایی بلود با صنعت نساجی به ایدهٔ تولید رنگ‌های آنیلین برای افزایش سوددهی انجامید. در آن زمان، بیشتر رنگ‌ها از آلمان وارد می‌شد. تنها دو شرکت تولیدکنندهٔ رنگ در ایالات متحده وجود داشت. بلود تصمیم گرفت آنیلین را با نیترات کردن بنزن برای تشکیل نیتروبنزن و به‌دنبال آن احیا تولید کند. یکی از مشکلاتی که با آن روبه‌رو بود، تصفیهٔ بنزن از روغن‌های قیر سبک بود که کارخانه‌های تقطیر قطران زغال‌سنگ و کارخانه‌های گاز در بشکه عرضه می‌کردند. او که ستون تقطیر در اختیار نداشت، از یک پوستهٔ دیگ قدیمیِ متصل به سیم‌پیچ متراکم، استفاده کرد، اما کیفیت بنزن پایین بود.
او سپس با کارشناس تقطیر، جیمز آ. موفت، مدیر شعبهٔ شرکت استاندارد اویل پارکرزبورگ در کمدن، رایزنی کرد. موفت متقاعد شد که تولید رنگ می‌تواند سودآور باشد و بنابراین در شرکت بلراد و راثبون سرمایه‌گذاری کرد. برای تولید رنگ، شرکت جداگانه‌ای به نام محصولات آنیلین آمریکایی راه‌اندازی شد. پایه‌گذاران شرکت جدید، تجربهٔ اندکی در زمینهٔ ساخت رنگ داشتند، بنابراین به مطالعهٔ متون آلمانی پرداختند. پولی برای خرید تجهیزات جدید باقی نمانده بود، پس به‌ناچار از تجهیزات اسقاطی‌ای استفاده کردند که از ضایعات شرکت استاندارد اویل به دست می‌آوردند. به جای یک نیتراتور چدن سنگین، یک پوستهٔ دیگ قدیمی با ظرفیت ۱۰۰۰ گالن (۳۷۸۵ لیتر) با محوری مرکزی متشکل از پاروهای آهن ورزیده افقی نصب شد. دریچه‌ای که جریان اسید را به داخل نیتراتور تنظیم می‌کرد از طریق یک سیم چند صد فوتی به کار گرفته می‌شد. اپراتور به‌طور دوره‌ای به حد کافی به نیتراتور نزدیک می‌شد تا دماسنج را بخواند و به محل ایمنی بازگردد. خنک‌سازی با جاری‌شدن آب سرد چشمه روی بالا و کناره‌های نیتراتور انجام شد و واکنش در محدودهٔ پنج درجه فارنهایت نگه داشته می‌شد. این رویه منجر به ۷۰۰۰ تا ۸۰۰۰ پوند (۳۱۷۵ تا ۳۶۲۸ کیلوگرم) نیتروبنزن در هر دسته می‌شد. در سال ۱۸۸۳، او در بالتیمور به‌عنوان شیمیدان و تولیدکنندهٔ محصولات شیمیایی بر سر زبان‌ها افتاد و تصمیم گرفت روش‌های متداول در کارخانه‌های شیمیایی را بهبود ببخشد. بلود با تکیه بر مهارت‌های خود، پیشرفت‌های شگرفی در کسب‌وکار مواد شیمیایی به‌ویژه در روش‌های رنگرزی پارچه‌های پنبه‌ای کسب کرد و میان سال‌های ۱۸۹۰ و ۱۸۹۵، ۱۵ یا ۲۰ حق ثبت اختراع را برای فرایندهای شیمیایی خود به دست آورد که یکی از مهمترین آن‌ها فرایندش برای رنگرزی «آفتاب سریع» سایه‌های ماندگار است.
در سال ۱۹۰۶، بلود شرکت محصولات آب آوالون و شرکت برقی و تولیدی پاتاپسکورا راه‌اندازی کرد. او هزینهٔ ساخت سد بلود را پرداخت کرد که یک سد برق آبی روی رودخانهٔ پاتاپسکو بود که به‌عنوان نیروگاه تولید برق برای شرکت تولیدی و برق پاتاپسکو عمل می‌کرد. این اقدام، خدمتی برای تأمین برق برای کتونسویل، مریلند و نواحی اطراف آن بود. سد بلود به‌عنوان اولین سد هیدروالکتریک شناخته شده در نوع خود در کشور بود. او همچنین اولین بانک ملی کتونسویل را راه‌اندازی کرد و به‌مدت ۱۰ سال معاون آن بانک بود. بلود در سال ۱۹۰۸ به ریاست این بانک برگزیده شد. او راه‌آهن بالتیمور، کتونسویل و الیکات سیتی الکتریک را طراحی کرد و به سازماندهی بانک ملی شهر بالتیمور در سال ۱۹۱۰ کمک کرد و یکی از مدیران آن شد. عملکرد بلود در سایر روابط شغلی موجب معروفیتش شد و دیگران را ترغیب کرد تا او در هیئت‌مدیرهٔ شرکتشان حضور داشته باشد.
او در خانهٔ خود در کتونسویل، مریلند دیده از جهان فروبست.