stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جام دوستی انگلستان-فرانسه-اسکاتلند
تاریخچه

در افتتاحیه رقابت‌های فرانسه و اسکاتلند، سدان، تولوز، لانس و والنسین همگی از فرانسه برای شرکت در رقابت فرانسه و اسکاتلند مجوز دریافت کردند. کلاید، مادرول، سلتیک و داندی همگی از اسکاتلند به این جام راه یافتند. در ابتدا، ایر یونایتد باید در مسابقه شرکت می‌کرد، اما به دلیل عدم وجود نورافکن کافی در ورزشگاه خود، مجبور به کناره‌گیری شد. جای آنها توسط هیبرنین گرفته شد و این تیم نیز از این سمت کنار کشید زیرا قرار بود یک بازی دوستانه بین تیم منتخب ادینبرو و چلسی در همان تاریخ بازی آنها با سدان برگزار شود. بنابراین سلتیک جایگزین هیبرنین شد.
در افتتاحیه رقابت‌های انگلیس و فرانسه، تیم های شرکت کننده راسینگ، نانت، لو آور و لیل از فرانسه و نیوکاسل یونایتد، لیورپول، بولتون واندررز و میدلزبرو از انگلیس بودند.
برای فصل دوم مسابقات، لو آور، روان، نیم المپیک و استاد رنس برای رقابت از طرف فرانسه در رقابت‌های فرانسه-اسکاتلند انتخاب شدند، در حالی که بوردو، نانسی، لانس و بزیر هرولت در رقابت انگلیس-فرانسه شرکت کردند. سه باشگاه انگلیسی در مسابقات ۱۹۶۲-۶۲ شرکت کردند - ساوت‌همپتون، بلکبرن روورز و دربی کانتی - در کنار یک باشگاه ولزی، کاردیف سیتی. آبردین و لانارک سوم جایگزین کلاید و داندی در رقابت‌های فرانسه-اسکاتلند شدند.
به دلیل اختلاف نظر در مورد زمان برگزاری بازی‌ها، هیچ یک از بازی‌های سلتیک و استاد رنس برگزار نشد.
۱۹۶۰-۶۱ > فرانسه-اسکاتلند

منابع:
| بازی رفت (فرانسه)> تاریخ | بازی رفت (فرانسه)> تیم میزبان | بازی رفت (فرانسه)> نتیجه | بازی رفت (فرانسه)> تیم میهمان | بازی برگشت (اسکاتلند)> تاریخ | بازی برگشت (اسکاتلند)> تیم میزبان | بازی برگشت (اسکاتلند)> نتیجه | بازی برگشت (اسکاتلند)> تیم میهمان | در مجموع> قهرمان | در مجموع> نتیجه |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۵ مرداد ۱۳۳۹ | سدان | ۳–۰ | سلتیک | ۲۶ مهر ۱۳۳۹ | سلتیک | ۳–۳ | سدان | سدان | ۶–۳ |
| ۱۶ مرداد ۱۳۳۹ | تولوز | ۱–۲ | مادرول | ۲۷ مهر ۱۳۳۹ | مادرول | ۴–۱ | تولوز | مادرول | ۶–۲ |
| ۱۶ مرداد ۱۳۳۹ | لانس | ۰–۴ | کلاید | ۵ مهر ۱۳۳۹ | کلاید | ۲–۱ | لانس | کلاید | ۶–۱ |
| ۱۶ مرداد ۱۳۳۹ | والنسین | ۱–۰ | داندی | ۱۶ آذر ۱۳۳۹ | داندی | ۴–۲ | والنسین | داندی | ۴–۳ |
اسکاتلند با ۳ برد و ۱ باخت نسبت به فرانسه، برنده شد.
۱۹۶۰-۶۱ > فرانسه-انگلیس

منابع:
| بازی رفت (فرانسه)> تاریخ | بازی رفت (فرانسه)> تیم میزبان | بازی رفت (فرانسه)> نتیجه | بازی رفت (فرانسه)> تیم میهمان | بازی برگشت (انگلیس)> تاریخ | بازی برگشت (انگلیس)> تیم میزبان | بازی برگشت (انگلیس)> نتیجه | بازی برگشت (انگلیس)> تیم میهمان | در مجموع> قهرمان | در مجموع> نتیجه |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۹ مرداد ۱۳۳۹ | راسینگ | ۲–۳ | نیوکاسل یونایتد | ۶ مهر ۱۳۳۹ | نیوکاسل یونایتد | ۲–۱ | راسینگ | نیوکاسل یونایتد | ۵–۳ |
| ۲۰ مرداد ۱۳۳۹ | نانت | ۰–۲ | لیورپول | ۹ آذر ۱۳۳۹ | لیورپول | ۵–۱ | نانت | لیورپول | ۷–۱ |
| ۲۳ مرداد ۱۳۳۹ | لو آور | ۱–۱ | بولتون واندررز | ۲۴ اسفند ۱۳۳۹ | بولتون واندررز | ۴–۰ | لو آور | بولتون واندررز | ۵–۱ |
| ۲۳ مرداد ۱۳۳۹ | لیل | ۱–۲ | میدلزبرو | ۲۰ مهر ۱۳۳۹ | میدلزبرو | ۴–۱ | لیل | میدلزبرو | ۶–۲ |
انگلیس با ۴ برد و ۰ باخت نسبت به فرانسه، برنده شد.
۱۹۶۱-۶۲ > فرانسه-اسکاتلند

| بازی رفت (اسکاتلند)> تاریخ | بازی رفت (اسکاتلند)> تیم میزبان | بازی رفت (اسکاتلند)> نتیجه | بازی رفت (اسکاتلند)> تیم میهمان | بازی برگشت (فرانسه)> تاریخ | بازی برگشت (فرانسه)> تیم میزبان | بازی برگشت (فرانسه)> نتیجه | بازی برگشت (فرانسه)> تیم میهمان | در مجموع> قهرمان | در مجموع> نتیجه |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۸ مهر ۱۳۴۰ | آبردین | ۲–۰ | لو آور | ۱۶ اردیبهشت ۱۳۴۱ | لو آور | ۲–۵ | آبردین | آبردین | ۷–۲ |
| ۱۶ آبان ۱۳۴۰ | لانارک سوم | ۰–۴ | روان | ۱۹ اردیبهشت ۱۳۴۱ | روان | ۲–۱ | لانارک سوم | روان | ۶–۱ |
| ۱۵ فروردین ۱۳۴۱ | مادرول | ۱–۲ | نیم المپیک | ۱۹ اردیبهشت ۱۳۴۱ | نیم المپیک | ۳–۳ | مادرول | نیم المپیک | ۵–۴ |
فرانسه با ۲ برد و ۱ باخت نسبت به اسکاتلند، برنده شد.
| بازی رفت (انگلیس)> تاریخ | بازی رفت (انگلیس)> تیم میزبان | بازی رفت (انگلیس)> نتیجه | بازی رفت (انگلیس)> تیم میهمان | بازی برگشت (انگلیس)> تاریخ | بازی برگشت (انگلیس)> تیم میزبان | بازی برگشت (انگلیس)> نتیجه | بازی برگشت (انگلیس)> تیم میهمان | در مجموع> قهرمان | در مجموع> نتیجه |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۲ آبان ۱۳۴۰ | ساوت‌همپتون | ۲–۱ | بوردو | ۱۱ اردیبهشت ۱۳۴۲ | بوردو | ۲–۰ | ساوت‌همپتون | بوردو | ۳–۲ |
| ۱۳ آذر ۱۳۴۰ | بلکبرن روورز | ۳–۱ | نانسی | ۱۱ اردیبهشت ۱۳۴۲ | نانسی | ۱–۰ | بلکبرن روورز | بلکبرن روورز | ۳–۲ |
| ۲۲ آذر ۱۳۴۰ | لانس | ۲–۴ | کاردیف سیتی | ۱۶ اسفند ۱۳۴۰ | کاردیف سیتی | ۲–۰ | لانس | کاردیف سیتی | ۶–۲ |
| ۲۲ فروردین ۱۳۴۱ | دربی کانتی | ۱–۰ | بزیر هرولت | ۲۲ اردیبهشت ۱۳۴۱ | بزیر هرولت | ۲–۱ | دربی کانتی | تساوی | ۲–۲ |
انگلیس با ۲ برد و ۱ باخت نسبت به فرانسه، برنده شد (کاردیف سیتی یک تیم ولزی بود اما به عنوان تیمی از انگلیس در مسابقات شرکت کرد).
سروش نصرالهی

سروش نصرالهی(زادهٔ ۱۳۷۱ در تهران، ایران) فوتبالیست ایرانی است که در پست دروازه‌بان فعالیت می‌کند. او فوتبال خود را از سال ۱۳۸۱ در مدرسه فوتبال حمید استیلی و افشین پیروانی آغاز کرد و از همان ابتدا به پست دروازه‌بانی علاقه‌مند شد. پس از آن به تیم سرخ‌پوشان شمیران پیوست و تحت نظر مربیانی همچون حبیب گودرزی و صمد سالک‌زمانی به تمرین پرداخت و توانست مهارت‌های خود را ارتقا دهد.
پس از مدتی، سروش به تیم امید پرسپولیس و سپس نفت آبادان پیوست. او با کمک مدیر برنامه‌های خود به تیم الدحیل قطر منتقل شد؛ اما در این دوره دچار مصدومیت شد که با بیماری مادرش همراه شد و برای مدتی از فوتبال دور ماند.
یکی از نکات برجسته در دوران حرفه‌ای سروش، ثبت رکورد مهار ۴ ضربه پنالتی در یک بازی است که همراه با سیوهای متوالی‌اش، او را به یکی از محبوب‌ترین دروازه‌بان‌ها در قطر تبدیل کرد.
Soroushnasrollahi_2025
سروش نصرالهی با قد ۱۸۲ سانتی‌متر، زیر نظر مربیانی همچون علی کشاورز و امیرحسین نجفی به تمرین پرداخته است. او در حال حاضر در امارات دیده شده و شایعات حاکی از حضور او در لیگ امارات در آینده‌ای نزدیک است. او همچنین در کنار بازیکنانی همچون عبدالعلی چنگیز دیده شده است.
سروش در ۷ سالگی پدر خود و در ۲۸ سالگی مادرش را از دست داد و موفقیت‌های خود را مدیون دعاهای والدینش می‌داند. او از شهرت دوری کرده و به‌ندرت با رسانه‌ها مصاحبه می‌کند. نام او در لیست لژیونرهای ایرانی در سایت‌های مختلف ثبت شده است.
سروش نصرالهی پری، فوتبالیست ایرانی
جان پارک کاستیس

| جان پارک کاستیس | جان پارک کاستیس |
| --- | --- |
پرتره از جان پارک کاستیس اثر چارلز ویلسون پیل، حدود ۱۷۷۴ میلادی: پرتره از جان پارک کاستیس اثر چارلز ویلسون پیل، حدود ۱۷۷۴ میلادی
زادهٔ: ۲۷ نوامبر ۱۷۵۴ کشتزار کاخ سفید، شهرستان نیو کنت، ویرجینیا، آمریکای بریتانیا
درگذشت: ۵ نوامبر ۱۷۸۱ (۲۶ سال) کشتزار التام، شهرستان نیوکنت، ویرجینیا، ایالات متحده آمریکا
علت مرگ: «تب اردو» (تیفوس اپیدمیک یا دیسانتری)
آرامگاه: کوئینز کریک
ملیت: آمریکایی
محل تحصیل: دانشگاه کلمبیا
پیشه: مزرعه‌دار
همسر: الینور کالورت
فرزندان: ۷, شامل: الیزابت پارک کاستیس لا مارتا پارک کاستیس پیتر الینور پارک کاستیس لویس جورج واشینگتن پارک کاستیس
والدین: دانیل پارک کاستیس مارتا واشینگتن جرج واشینگتن (ناپدری)
جان پارک کاستیس (John Parke Custis) (۲۷ نوامبر ۱۷۵۴–۵ نوامبر۱۷۸۱)، مزرعه‌داری آمریکایی بود. وی پسر مارتا واشینگتن و فرزند خوانده جورج واشینگتن بود.
کودکی

جان پارک کاستیس، پسر دانیل پارک کاستیس کشاور ثروتمند مالک تقریباً سه‌صد برده و هزاران جریب زمین و مارتا داندریج کاستیس، به احتمال زیاد در قصر سفید در مزرعه والدینش در رودخانهٔ پامونگی در شهرستان نیوکنت ایالت ویرجینیا متولد شد.
پس از مرگ پدرش در سال ۱۷۵۷ در حدود۱۸۰۰۰ جریب معادل (۷۳ کیلومتر مربع) زمین و تقریباً ۲۸۵ برده سیاه‌پوست تا رسیدن به سن قانونی برای وی به ودیعه گذاشته شد. در ژوئن سال ۱۷۵۹ مادرش با جورج واشینگتن ازدواج کرد. آقا و خانم واشینگتن او و خواهر کوچکترش مارتا (پتسی) پارک کاستیس (۱۷۷۳–۱۷۵۶) را در مونت ورنون بزرگ نمودند. واشینگتن سرپرست قانونی و متولی املاک خانوادهٔ کاستیس شد. به‌محض فوت خواهرش در سال ۱۷۷۳ در سن هفده سالگی، کاستیس یگانه وارث املاک خانواده کاستیس شد. «جکی» که توسط خانواده‌اش به این نام یاد می‌شد، یک کودک آشفته، تنبل «خودمختار» بود که هیچ علاقه‌ای به دورس خود نداشت.
خانواده و کارها

جکی در سال ۱۷۷۳ در سن هجده سالگی، نامزدیش را با النور کارلوت دختر بندیکت سوینگیت کالورت و نوه‌های چارلز کارلوت بارون پنجم بال تیمور، به واشینگتن اعلان کرد. جورج و مارتا از انتخاب ازدواج توسط جکی به دلیل جوان بودن این این زوج، خیلی‌ها متعجب شدند. در جریان آن‌سال کاستیس دروس خویش را در کالج کینگ (که بعداً به دانشگاه کلمبیا تغییر کرد) در شهر نیویورک شروع کرد اما بعد از فوت خواهرش فوراً کالج را رها نمود.
کاستیش در سوم فوریه ۱۷۷۴ با النور در خانه خانوادگی‌اش در شهرک مونت آیری ازدواج کرد. عمارت بازسازی شدهٔ آن مرکز پارک ایالت راسارایویل در شهرستان‌ی شاهدخت جورج در مریلند است. این زوج بعد از ازدواج شان در مزرعهٔ قصر سفید مسکن گزین شدند. بیش از دو سال زندگی در قصر سفید، کاستیس مزرعه آبینگدون در شهرستان فیرفکس ایالت ویرجینیا (که اکنون در شهرستان آرلنگتون ویرجینیا قرار دارد)، را خریداری نمود. این زوج درجریان زمستان سال‌های ۱۷۷۹–۱۷۷۸ در آنجا مسکن گزین شدند.
شرایط خرید خانه آبینگدون برای کاستیس خیلی‌ها نامطلوب بود. اشتیاق و بی‌تجربگی وی به رابرت الکساندر مالک آبینگدون، این امکان را فراهم ساخت که در معامله از وی نفع بگیرد و کاستیس ملزم به پرداخت اصل خرید و بهره مرکب در یک دورهٔ ۲۴ ساله شد. بهره مرکب در قیمت خرید مبلغ ۱۲٬۰۰۰ پوندی، کاستیس را ملزم به پرداخت مبلغ ۴۸٬۰۰۰ در جریان ۲۴ سال می‌سازد. برای پرداخت بهره، کاستیس باید سالانه بیش از ۲٬۰۰۰ پوند را در طول مدت این قرارداد پرداخت نماید. بعد از اینکه جورج واشینگتن از شرایط خرید مطلع شد، به کاستیس اطلاع داد که «هیچ ملیکت در ویرجینیا (به استثنای تعداد محدودی تحت مدیریت بهتر) نمی‌تواند بهره ساده را متحمل شوند، پس چگونه بهره مرکب را بر آن وضع شود.»
عملکرد کاستیس در این قضیه و سایر موضوعات، در سال ۱۷۷۸ جورج واشینگتن را ترغیب به نوشتن نامه ذیل نمود: «ترس دارم که جک کاستیس علی‌رغم تذکر و مشورتی که برایش در مورد فروش سریع‌تر از خرید دادم، خود دست ویران کننده املاک خود باشد». فشارهای مالی ناشی از خریداری خانهٔ آبینگدون تا سال ۱۷۸۱ تقریباً سبب ورشکستگی کاستیس شده بود.
براساس یک گزارش، کاستیس در جریان محاصره بوستون در سال‌های ۱۷۷۶–۱۷۷۵ در جمله کارکنان واشینگتن به عنوان مأمور سری در نیروهای بریتانیی در آنجا خدمت کرد.
کاستیس در سال ۱۷۷۸ به عنوان نمایندهٔ شهرستان فیرفکس در مجلس برگس‌ها ویرجینیا انتخاب شد. جورج واشینگتن از عملکرد گزارش شده توسط او در مجلس قانون‌گذاری راضی نبود و به کاستیس چنین نوشت:
تصور نمی‌کنم سناتور جوانی همانند شما که تسلط اندکی بر مباحث سیاسی دارد، بتواند در یک مجلس عمومی متشکل از استعدادهای مختلف و نظریات متفاوت تآثیرگذاری زیادی داشته باشد، اما این اختیار را دارید که وقت‌شناس باشد.
جان و النور دارای هفت فرزند بودند:
دختر بی‌نام (۱۷۷۵–۱۷۷۵) که مدت اندکی پس از تولد فوت نمود.
الیزابت (الیزا) پارک کاستیس (۱۸۳۱–۱۷۷۶) که با یک مهاجر انگلیسی به‌نام توماس لا ازدواج کرد.
مارتا (پیتسی) پارک کاستیس (۱۸۵۴–۱۷۷۷) که با توماس پتر ازدواج نمود.
النور (نیلی) پارک کاستیس (۱۸۵۲–۱۷۷۹) (متولد آبینگدون) که با لارینس لیئوس ازدواج کرد.
دختران دوقلوی بی‌نام (۱۷۸۰–۱۷۸۰) که بعد از سه هفته از تولد فوت نمودند.
جورج واشینگتن (واش) پارک کاستیس (۱۸۵۷–۱۷۸۱) (متولد مونت آیری) که با ماری لی فیتزهاگ ازدواج کرد.
مرگ

در جریان محاصره یورک تاون، کاستیس به عنوان دستیار غیرنظامی واشینگتن خدمت کرد. به هر حال، کاستیس زمانی‌که در یورک‌تاون بود به «تب کمپ» مبتلا شد، یک‌نوع بیماری که اکنون به‌نام تیفوس همه‌گیر یا اسهال خونی یاد می‌شود. کاستیس مدت کوتاهی پس از تسلیمی کارنوالیس، در ۵ نوامبر۱۷۸۱ در شهرستان نیو کنت در التهام ایالت ویرجنیا در خانه سرهنگ بورول باسط برادر زن مارتا واشینگتن، فوت نمود. وی در قطعه زمین خانوادگی‌اش در نزدیکی کوئینز کریک در شهرستان یورک نزدیک ویلیازمزبورگ دفن شد.
با مرگ زودهنگام کاستیس در سن ۲۶ سالگی، بیوه او دو فرزند کوچک خود (النور و جورج) را به مونت ورنون فرستاد تا توسط آقا و خانم واشینگتن بزرگ شوند. در سال ۱۷۸۳ خانم النور با دوید ستارت اهل الکساندریا استان ویرجینیا ازدواج نمود که از وی ۱۶ فرزند دیگر داشت.
اگر چه کاستیس در آبینگدون جایگاه و شهرت خوبی کسب نموده بود، اما موضوعات مالی وی به دلیل قضاوت ضعیف بازرگانی و مالیات ایام جنگ، در وضعیت آشفته و درهم و برهم قرار داشت. بعد از مرگ او در سال ۱۷۸۱ مذاکره تصفیه‌کنندگان املاک کاستیس روی پایان بخشیدن به معامله‌ای که کاستیس از طریق آن آبینگدون را خریداری کرده بود، بیش از یک دهه طول کشید. از آنجائیکه کاستیس بدون نوشتن وصیت فوت نمود، املاک وی تا زمان مرگ بیوه‌اش در سال ۱۸۱۱ به‌طور کامل تسویه نشد. چهار فرزند وی بیش از ۶۰۰ برده به ارث بردند.
بخشی از از املاک آبینگدون در محوطهٔ فرودگاه ملی رونالد ریگان واشینگتن قرار دارد. زمانی‌که کاستیس آبینگدون را خرید، همچنین ملکی را در نزدیکی آن خرید که پس از مرگ وی مزرعه آرلنگتون و بعداً به قبرستان ملی آرلنگتون تبدیل شد.
جان بکستر

| جان بکستر | جان بکستر |
| --- | --- |
قاضی دادگاه‌های مداری ایالات متحده برای مدار ششم: قاضی دادگاه‌های مداری ایالات متحده برای مدار ششم
دوره مسئولیت ۱۳ دسامبر ۱۸۷۷ – ۲ آوریل ۱۸۸۶: دوره مسئولیت ۱۳ دسامبر ۱۸۷۷ – ۲ آوریل ۱۸۸۶
گمارنده: Rutherford B. Hayes
پس از: Halmor Hull Emmons
پیش از: هوول ئی. جکسون
سخنگوی خانه نمایندگان کارولینای شمالی: سخنگوی خانه نمایندگان کارولینای شمالی
دوره مسئولیت ۱۸۵۲ – ۱۸۵۴: دوره مسئولیت ۱۸۵۲ – ۱۸۵۴
پس از: James C. Dobbin
پیش از: Samuel P. Hill
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: John Baxter ۵ مارس ۱۸۱۹ شهرستان رادرفورد، کارولینای شمالی
درگذشته: ۲ آوریل ۱۸۸۶ (۶۷ سال) هات اسپرینگز، آرکانزاس
آرامگاه: قبرستان اولد گری ناکسویل، تنسی
حزب سیاسی: ویگ (قبل از 1854) اتحاد مشروطه (1860–1864) دموکرات (1864–1872) جمهوری‌خواه لیبرال (1872–1876) جمهوری‌خواه (1876–1886)
تحصیلات: حقوق خوانی
جان بکستر (John Baxter) (زادهٔ ۵ مارس ۱۸۱۹ – درگذشتهٔ ۲ آوریل ۱۸۸۶)، وکیل و حقوقدان آمریکایی بود که از سال ۱۸۷۷ تا ۱۸۸۶، به عنوان قاضی مداری ایالات متحده در حوزهٔ ششم خدمت کرد. او پیشتر عضو حزب ویگ و در چندین دوره در مجلس عوام کارولینای شمالی خدمت کرده بود، از جمله پیش از نقل مکان به ناکسویل، ایالت تنسی برای امور وکالت، در یک دوره رئیس این مجلس بود.
بکستر در آستانهٔ جنگ داخلی آمریکا با موضوع تجزیه طلبی به مخالفت پرداخت و نماینده‌ای در اجلاس تنسی شرقی بود که درصدد ایجاد ایالتی مجزا و همسو با اتحادیه در تنسی شرقی برآمد. او بعدها به خاطر دفاع از اعضای اتحادیه که در دادگاه‌های کنفدراسیون متهم شده بودند، سوگند وفاداری به کنفدراسیون خورد. او در زمان جنگ از چندین عضو شرکت‌کننده در توطئهٔ آتش‌زدن پل تنسی شرقی و حادثهٔ تعقیب بزرگ لوکوموتیو دفاع کرد. بکستر در سپتامبر ۱۸۶۱، در انتخابات کنگرهٔ کنفدراسیون شکست خورد. در اواسط سال ۱۸۶۲، او دوباره حامی اتحادیه شد.
بکستر در سال ۱۸۶۴، از نامزد دموکرات ریاست‌جمهوری، جورج بی مک‌کللن حمایت کرد، اما در نهایت به حزب جمهوری‌خواه پیوست. در سال ۱۸۷۰، او نماینده‌ای در کنگرهٔ قانون اساسی ایالتی بود که قانون اساسی فعلی ایالت تنسی را تدوین کرد.
اوایل زندگی

بکستر، پسر ویلیام و کاترین (لی) بکستر، در شهرستان رادرفورد، ایالت کارولینای شمالی چشم به جهان گشود. پدرش، ویلیام، کشاورزی «مقتصد و ثروتمند» توصیف شده که در سال ۱۷۸۹ از ایرلند شمالی مهاجرت کرده بود. جان در ابتدا به عنوان تاجر در کارولینای جنوبی مشغول به کار شد، اما از آن رضایت نداشت، از این‌رو، به خواندن حقوق روی آورد و در سال ۱۸۴۱، در کانون هیئت وکلا پذیرفته شد. او در آغاز در شهرستان رادرفورد به حرفهٔ وکالت مشغول شد و سپس در سال ۱۸۴۵، به شهرستان هندرسون، ایالت کارولینای شمالی نقل مکان کرد.
بکستر از لحاظ سیاسی با حزب در حال رشد ویگ همسو بود. در سال ۱۸۴۴، او عضو هیئت گزینش نامزد ریاست‌جمهوری، هنری کلی بود. فعالیت‌های سیاسی او شامل ده سال خدمت به عنوان عضو مجلس شورای ایالتی کارولینای شمالی بود که به سه دورهٔ مجزا تقسیم می‌شد. اولین دوره از سال ۱۸۴۲ تا ۱۸۴۳، به نمایندگی از شهرستان رادرفورد، سپس از سال ۱۸۴۶ تا ۱۸۴۸ و در نهایت از سال ۱۸۵۲ تا ۱۸۵۷، به نمایندگی از شهرستان هندرسون بود. او رئیس مجلس در سال ۱۸۵۲ بود.
بکستر در پایان آخرین دورهٔ خود در مجلس، در صدد جستجوی فرصت‌های بیشتر، در آنسوی کارولینای شمالی غربی برآمد. به توصیهٔ الیور پری تمپل، وکیل و عضو حزب ویگ، بکستر به ناکسویل، ایالت تنسی که در دامنهٔ کوه‌های گریت اسموکی قرار داشت، نقل مکان کرد. تمپل بعدها یادآور شد که اولین مباحثهٔ بکستر در دادگاه ناکسویل «آنقدر سلیس و مستدل بود که او را بی‌درنگ به یکی از رهبران کانون هیئت وکلای ناکسویل تبدیل کرد».
تمپل در توصیف شیوهٔ اجرای دادگاه‌های بکستر اظهار داشت که او بی‌درنگ از حقایق کلیدی پرونده استفاده کرده و نکات جزئی یا بی‌اهمیت را نادیده می‌گرفت. او تنها در صورتی تسلیم رویهٔ قضایی می‌شد که به حمایت و تأیید پرونده‌اش کمک می‌کرد. تمپل نوشته‌است، اگرچه بکستر چندان اهل کتاب و مطالعه نبود، با این حال، از قوهٔ درک «چشمگیری» برخوردار بود که «نکته‌سنج و منطقی» بود. با شروع جنگ داخلی، درآمد بکستر از وکالت، او را به یکی از ثروتمندترین مردان ناکسویل تبدیل کرد.
جنگ داخلی

در فوریه ۱۸۶۱، بکستر یکی از نامزدهای حامی اتحاد شهرستان ناکس برای رسیدگی به طرح پیشنهاد تجزیه طلبی در نشست ایالتی بود. او به همراه تمپل و رهبران سابق حزب ویگ از جمله ویلیام جی براونلو، هورس مینارد و جان ندرلند، برای جلب حمایت از موضوع اتحاد، در این منطقه فعالیت کردند. تمپل بعدها نوشت که هیچ‌کس در تنسی به اندازهٔ بکستر «رفتاری تند و تیز در محکومیت موضوع تجزیه طلبی و رهبران آن نداشت».
در ژوئن ۱۸۶۱، در جلسهٔ اجلاس تنسی شرقی در گرینویل، بکستر به همراه تمپل، براونلو و مینارد از نمایندگان شهرستان ناکس بودند. این اجلاس که دقیقاً بعد از آنکه تنسی به جدایی رأی داد، تشکیل شد، از کنگرهٔ ایالتی درخواست کرد که به تنسی شرقی اجازه دهد تا از ایالت تنسی جدا شده و ایالتی مجزا و همسو با اتحادیه تشکیل دهد. بکستر در برابر تعدادی از قطعنامه‌های پیشنهادی از سوی توماس ای آر نلسون زبان به اعتراض گشود که تهدید می‌کرد، در صورت رد درخواست‌های این اجلاس از سوی کنگره، متوسل به زور خواهد شد. بکستر از قطعنامه‌های مطرح‌شده از سوی تمپل که مسالمت‌آمیزتر بودند، حمایت کرد که در نهایت به تصویب رسیدند.
در ژوئن ۱۸۶۲، تمپل و بکستر از دوازده سرباز اتحادیه به دلیل شرکت در عملیات چریکی معروف به «تعقیب بزرگ لوکوموتیو» یا یورش اندروز، در دادگاه نظامی در ناکسویل دفاع کردند. از این دوازده نفر، هفت نفر پیش از انتقال زندانیان به چاتانوگا، محاکمه شدند. تمپل و بکستر ادعا کردند که این مهاجمان در اصل از نفرات ارتش اتحادیه بودند، نه جاسوس یا خرابکار، از این رو باید همانند اسیر جنگی با آنها رفتار شود. هر هفت نفر آنها مجرم شناخته شده و به اعدام محکوم گشتند.
زمانی که نیروهای اتحادیه در سپتامبر ۱۸۶۳، ناکسویل را اشغال کردند، بکستر به عنوان هوادار اتحادیه، عضو انجمن پشتیبانی تنسی شرقی شد که به اعضای اتحادیه که از سوی کنفدراسیون آسیب دیده بودند، کمک می‌کرد. بکستر در انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۱۸۶۴، با اعلامیهٔ آزادی بردگان از سوی لینکلن مخالفت و از جورج بی مک‌کلن حمایت کرد. این موضوع، خشم براونلو را که با جمهوری‌خواهان رادیکال همسو شده بود، برانگیخت و هر دو نفر آنها در طی سال‌های بعد، در ستون‌های روزنامه، یکدیگر را مورد انتقاد شدید قرار می‌دادند.
فعالیت‌های پس از جنگ

پس از جنگ، بکستر به آماده‌سازی درخواست عفو برای مؤتلفین سابق کمک کرد. هرچند، در همان زمان، او برای برکناری اعضای مؤتلفین سابق از هیئت امنای دانشگاه تنسی شرقی تلاش می‌کرد.
در ژانویه ۱۸۷۰، بکستر نمایندهٔ شهرستان ناکس در کنگره شد که این کنگره، قانون اساسی فعلی ایالت تنسی را بنا نهاد. بکستر در این کنگره، هم رئیس کمیتهٔ منشور حقوق و هم کمیتهٔ استیضاح بود و در کمیته‌های قوانین پایدار، مدارس دولتی و نظام قضایی خدمت کرد. کمیتهٔ منشور حقوق، بند اول (اعلامیهٔ حقوق) قانون اساسی را تدوین کرد. بکستر مادهٔ الحاقی برای تعیین مالیات ثابت سرانه را پیشنهاد داد.
در سال ۱۸۷۲، بکستر از حزب جمهوری‌خواه لیبرال حمایت کرد. هرچند با حمایت از رادرفورد بی هیز برای ریاست جمهوری در سال ۱۸۷۶، با حزب اصلی جمهوری‌خواه همسو شد.
وفات

بکستر در ۲ آوریل ۱۸۸۶، در هات اسپرینگز، ایالت آرکانزاس درگذشت و در گورستان اولد گری در ناکسویل به خاک سپرده شد.
خانواده

برادر بکستر، الیشا بکستر، از سال ۱۸۷۲ تا ۱۸۷۴، فرماندار آرکانزاس بود. پسرش، لوئیس تی بکستر (زادهٔ ۱۸۵۲- درگذشتهٔ ۱۹۲۷)، تاجری سرشناس در نشویل و کاندیدی شکست‌خورده در انتخابات فرمانداری تنسی در سال ۱۸۹۰ بود. پسر دیگرش، جورج دبلیو بکستر (زادهٔ ۱۸۵۵- درگذشتهٔ ۱۹۲۹)، برای مدت کوتاهی در سال ۱۸۸۶ به عنوان فرماندار محلی وایومینگ خدمت کرد. بکستر چهار بار ازدواج کرد.
سرای‌ده

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| سرای‌ده | سرای‌ده |
| --- | --- |
سرای‌ده: سرای‌ده
مختصات: ۳۷°۵۱′۴۱″ شمالی ۴۵°۳۳′۵۰″ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۸۶۱۳۹°شمالی ۴۵٫۵۶۳۸۹°شرقی﻿ / 37.86139; 45.56389: مختصات: ۳۷°۵۱′۴۱″ شمالی ۴۵°۳۳′۵۰″ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۸۶۱۳۹°شمالی ۴۵٫۵۶۳۸۹°شرقی﻿ / 37.86139; 45.56389
استان‌های ایران: استان آذربایجان شرقی
شهرستان‌های ایران: شهرستان اسکو
بخش (تقسیمات کشوری): بخش ایلخچی
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان جزیره
جمعیت (2024): جمعیت (2024)
 • کل: ۲٬۲۳۶
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
سرای‌ده یا سرای یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در جزیره اسلامی بخش ایلخچی شهرستان اسکو واقع شده است. این روستا ۲۲۳۶ نفر جمعیت دارد.
کلارکسویل، آیووا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= آیووا, 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| Clarksville, Iowa | Clarksville, Iowa |
| --- | --- |
شهر: شهر
Downtown Clarksville: Downtown Clarksville
Location of Clarksville, Iowa: Location of Clarksville, Iowa
مختصات: ۴۲°۴۶′۵۸″ شمالی ۹۲°۴۰′۱۱″ غربی﻿ / ﻿۴۲٫۷۸۲۷۸°شمالی ۹۲٫۶۶۹۷۲°غربی﻿ / 42.78278; -92.66972: مختصات: ۴۲°۴۶′۵۸″ شمالی ۹۲°۴۰′۱۱″ غربی﻿ / ﻿۴۲٫۷۸۲۷۸°شمالی ۹۲٫۶۶۹۷۲°غربی﻿ / 42.78278; -92.66972
ایالت:  آیووا
شهرستان: شهرستان باتلر، آیووا
مساحت: مساحت
 • کل: ۱٫۳۷ مایل مربع (۳٫۵۵ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱٫۳۳ مایل مربع (۳٫۴۴ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰۴ مایل مربع (۰٫۱۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۹۴۲ فوت (۲۸۷ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۱٬۴۳۹
 • برآورد (2012): ۱٬۴۳۴
 • تراکم: ۱۰۸۲٫۰/مایل مربع (۴۱۷٫۸/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 50619
کد منطقه: 319
FIPS code: 19-13755
GNIS feature ID: 0455441
کلارکسویل (به انگلیسی: Clarksville) شهری در ایالت آیووا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۴۳۹ نفر بوده‌است.
جان آرمسترانگ سنیور

| جان آرمسترانگ | جان آرمسترانگ |
| --- | --- |
هیچ تصویر شناخته شده‌ای از جان آرمسترانگ سنیور وجود ندارد.: هیچ تصویر شناخته شده‌ای از جان آرمسترانگ سنیور وجود ندارد.
عضو کنگره قاره‌ای: عضو کنگره قاره‌ای
دوره مسئولیت ۱۷۷۹ – ۱۷۸۰: دوره مسئولیت ۱۷۷۹ – ۱۷۸۰
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳ اکتبر ۱۷۱۷ بروکبورو، فرمانا، ایرلند
درگذشته: ۹ مارس ۱۷۹۵ (۷۷ سال) کارلیسل، پنسیلوانیا، U.S.
همسر(ان): Rebecca Lyon  (ا. ۱۷۴۷)
فرزندان: جیمز آرمسترانگ جان آرمسترانگ جونیور
والدین: جیمز آرمسترانگ جین کمپبل
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری:  بریتانیای کبیر  ایالات متحده آمریکا
خدمت/شاخه:  شبه نظامیان پنسیلوانیا  ارتش قاره‌ای
درجه: سرتیپ (ارتش قاره‌ای) سرلشکر (شبه‌نظامیان پنسیلوانیا)
جنگ‌ها/عملیات‌: جنگ هفت‌ساله:  •  نبرد کیتانینگ  •  سفر اکتشافاتی فوربس انقلاب آمریکا:  •  نبرد براندی‌وین  •  نبرد شهرک آلمانی
جان آرمسترانگ (John Armstrong) (زادهٔ ۱۳ اکتبر ۱۷۱۷ – درگذشتهٔ ۹ مارس ۱۷۹۵)، مهندس عمران و سرباز آمریکایی بود که به عنوان سرتیپ در ارتش قاره‌ای و به عنوان سرلشکر در شبه‌نظامیان پنسیلوانیا در جریان جنگ انقلاب آمریکا خدمت کرد. وی همچنین نماینده پنسیلوانیا در کنگره قاره‌ای بود. شهرستان آرمسترانگ در ایالت پنسیلوانیا به افتخار وی نام‌گذاری شده است.
اوایل زندگی

آرمسترانگ در ۱۳ اکتبر ۱۷۱۷ در بروکبورو، شهرستان فرمانا در کشور ایرلند به‌دنیا آمد و والدین وی که نام آنها معلوم نیست در ۱۷۰۴ میلادی باهم ازدواج نموده بودند. او یکی از احتمالاً ۱۵ فرزند خانواده بود و برخی برادران/خواهران وی عبارت از: مارگاریت آرمسترانگ (۱۷۳۷ – ۱۸۱۷ میلادی) که با کشیش جرج دوفیلد (۱۷۳۲ – ۱۷۹۰ میلادی) ازدواج نمود و ریبیکا آرمسترانگ (۱۷۳۸ – ۱۸۲۸ میلادی) که با جیمز تورنر (۱۷۳۷ – ۱۸۰۳ میلادی) ازدواج کرد.
جان قبل از اینکه با برادر زن خود، جان لیون در حدود ۱۷۴۰ میلادی به پنسیلوانیا مهاجرت نماید، آموزش‌های خود را در ایرلند به اتمام رسانده و مهندس عمران شد.
حرفه

آرمسترانگ به عنوان نقشه‌بردار خانواده پن که مالک انحصاری مستعمره پنسیلوانیا بود، به این ایالت آمد. در ۱۷۵۰ میلادی، او نخستین نقشه یا طرح شهرک کارلایل در پنسیلوانیا را تهیه نموده و یکی از نخستین ساکنین آن بود. چندی بعد او به عنوان نقشه‌بردار شهرستان جدیدالتاسیس کامبرلند گماشته شد.
حرفه > جنگ هفت‌ساله

او در ۱۷۵۶ میلادی، سفر اکتشافی کیتانینگ را هدایت کرد. در ۱۷۵۸ میلادی، سرهنگ آرمسترانگ نیروی ۲٬۷۰۰ نفری ایالتی پنسیلوانیا را در سفر اکتشافی فوربز رهبری نمود، سفری که با نزدیک شدن آنها، فرانسوی‌ها مجبور شدند، قلعه دوکویسنی را تخلیه نموده و آنرا منفجر نمایند. در این سفر اکتشافی، آرمسترانگ با یکی دیگر از فرماندهان ارتش ایالتی پنسیلوانیا، جرج واشینگتن، دوست نزدیک شد.
جیمز اسمیت در مورد این سفر در خزان ۱۷۶۳ چنین نوشت، «من تحت فرماندهی ژنرال آرمسترانگ به نبرد ساسکوهانا علیه هندی‌ها رفتم. در این مسیر، ما شهرک‌های دلاور و مونسی در سمت غربی ساسکوهانا را به آتش کشیدیم و غلات آنها را تخریب نمودیم».