بی‌نام (آلبوم)
انتشار و انتقادات

درحالی که مردم و هواداران، خود را برای انتشار آلبوم بی‌نام (قمارباز) در مورخه سه‌شنبه ۳ دی‌ماه آماده کرده بودند، ساعت ۵ صبح روز دوشنبه دوم دی ماه، بی‌نام در سایت «مدیا فایر» برای دانلود رایگان گذاشته شد و تلاش‌های چند ساعته تیم تولید اثر برای حذف آن نتیجه بخش نشد تا سرانجام حوالی ساعت ۱۷ دوشنبه دوم دی ماه نسخه رسمی دیجیتالی آلبوم از طریق بیپ تونز منتشر شد؛ نسخه‌های فیزیکی نیز فردای همان روز سه شنبه، ۳ دی، منتشر شدند.
صدرالدین حسین خانی (مدیرعامل شرکت ایران گام) که نسخه فیزیکی آلبوم «بی‌نام» تحت امتیاز این شرکت روانه بازار موسیقی شده، در گفتگویی با سایت «موسیقی ما» گفت: «من صاحب اثر نیستم. پخش این آلبوم را مجموعه ایران گام انجام داده‌است و برسر یک تیراژ مشخص توافق کرده‌ایم. خود ما هم از دیروز (۲ دی) که این حواشی رخ داد، با گروه تهیه‌کنندگان اثر درگیریم که چطور پیش از انتشار رسمی نسخه فیزیکی آلبوم، فروش نسخه اینترنتی آغاز شده و این ماجرای لو رفتن آلبوم هم که متأسفانه صحت داشت و ضربه بدی به فروش اثر و صاحبان اثر خواهد زد.»
حسین خانی افزود: «آلبوم فقط و فقط در اختیار صاحبان اثر بوده و هیچ راه دیگری برای لو رفتن آن وجود نداشته و ندارد. ما به عنوان مجموعه ای که قرار است انحصار توزیع و فروش نسخه فیزیکی را در اختیار داشته باشیم، هیچوقت که خودزنی نمی‌کنیم. محسن چاوشی حدود دو میلیون نفر در صفحات شخصی خود دنبال کننده دارند، ولی نسخه فیزیکی و دیجیتالی اثر هر کدام فقط سه الی چهار هزار نسخه فروش داشته!»
مجله دیجی‌کالا، در نقد و بررسی اختصاصی اش، «بی‌نام» را آلبومی نامید که در آن تکرار بی‌حاصل شده و حال و هوایی در مخاطب زنده نمی‌کند. صوفیا نصراللهی، خبرنگار دیجی کالا نوشت: «اگر در آلبوم «ابراهیم» اعتماد به نفس چاوشی باعث تأثیر مثبت روی وجه‌های مختلف قطعات موسیقی شده بود حالا به نظر می‌رسد یکه‌تاز بودنش کمی کار دستش داده‌است؛ به نظر می‌رسد در این آلبوم جای خالی تنظیم‌های بهروز صفاریان یا فرشاد حسامی به شدت حس می‌شود. احتمالاً اگر چاوشی مثل آلبوم‌های قبلی فقط چند قطعه را تنظیم می‌کرد و سلیقهٔ دیگری هم دخیل بود خروجی دلنشین‌تر و حرفه‌ای‌تر از کار درمی‌آمد. در حال حاضر فضای ملودی‌ها بی‌دلیل شلوغ و پرسروصداست و ترکیب سازبندی‌ها به دل نمی‌نشیند.»
ایراد دیگری که اکثر شنوندگان آلبوم از آن در فضای مجازی گرفتند، بی کیفیت بودن لاین‌های صوتی و واضح نبودن صدای محسن چاوشی و تنظیم قطعات است که البته این ایراد، به میکس و مسترینگ کار برمیگردد.
روزنامه خراسان در شماره ۲۰۲۷۶ خود نوشت: «محسن چاوشی نشان داده رگ خواب ترکیب صدای خود و اشعار مولانا و سعدی را به خوبی به دست آورده‌است. شاید هم از تکرار خود با مولانا خسته شده، به همین دلیل، میل سعدی کرده‌است و با استفاده از موسیقی ترنس، شکل جدیدی از خواندن اشعار او را ارائه داده. موضوعی که شاید به مذاق قدیمی ترها خوش نیاید اما پل جدیدی برای پیوند نسل جدید با شاعران کلاسیک باشد. حضور سازهای فولکلور در «بی‌نام» اتفاق تازه و تحسین‌برانگیزی است. نی انبان نوازی‌های محسن شریفیان، سرپرست گروه لیان به قطعه‌های ریتمیک آلبوم، مانند «قند منی» هویت داده‌است. همچنین صدای سازهای کردی تنبور و دیوان و همچنین باقلاما، ساز اصیل آذری‌ها، توسط سید محمد کاظمی جاسمی بیشتر از گیتار الکتریک عادل روح‌نواز که در چند آلبوم قبلی چاوشی به یک عنصر همیشگی تبدیل شده بود، به گوش می‌خورد.»
خراسان در ادامه اضافه کرد: «این‌طور به نظر می‌آید که این آلبوم به پای آلبوم‌های قبلی چاوشی نرسیده اما او نسبت به آلبوم‌های منتشر شده امسال، جلوتر از دیگر خوانندگان ایستاده‌است»
دربارهٔ تکراری بودن قطعات این آلبوم نیز نظراتی عنوان شد که از جمله آنها می‌توان به مقاله‌ای که در روزنامه ایندیپندنت فارسی منتشر شد که در آن آورده‌است: «چاوشی صدای بمِ پخته‌ای دارد و توانسته هویت صدایش را در همان محدوده بسیار معینی که می‌خواند، حفظ کرده و آن را به برندی برای خود تبدیل کند. اما این محدودیت سبب شده‌است تا تنوع از کار ستانده شود و برخی از کارها تکراری به نظر برسند با یک خط ملودی ثابت. شعر مولانا به خودی خود دارای وزن و ریتم معینی است و آهنگساز می‌بایست علاوه بر وزن آشکاری که این ابیات دارد، به سراغ وزن‌های پنهان آن هم برود و خوانشی متفاوت‌تر از وزن آشکار از اثر داشته باشد.»