بوداگرایی ژاپنی
تاریخ > دوره موروماچی (۱۳۳۶–۱۵۷۳) و دوره آزوچی–مومویاما (۱۵۷۳–۱۶۰۳) > بودیسم اواخر قرون وسطی (۱۳۳۶–۱۴۶۷)

در این دوره، «مدارس کاماکورا» جدید به توسعه خود ادامه دادند و شروع به تثبیت خود به عنوان سنت‌های منحصر به فرد و جداگانه کردند. با این حال، همان‌طور که دیل و راپرت اشاره می‌کنند، «بیشتر آنها در حومه قدرت نهادی بودایی و به نوعی گفتمان در این دوره باقی ماندند.» آنها همچنین اضافه می‌کنند که تنها «از اواخر قرن پانزدهم به بعد بود که این دودمان به‌طور فزاینده ای مرکز اعتقاد و عمل بودایی ژاپنی را اشغال کردند». تنها استثنا رینزی ذن است که پیش از این (قرن سیزدهم) به شهرت رسید. در همین حال مکاتب و دودمان «قدیمی» به روشهای خود به رشد خود ادامه دادند و تأثیرگذار باقی ماندند.
استقلال مدارس جدید از مدارس قدیمی به یکباره اتفاق نیفتاد. در واقع، مکاتب جدید برای مدتی تحت تأثیر اعتقادی و سیاسی مکاتب قدیم باقی ماندند. به عنوان مثال، اوهاشی توشیو تأکید کرده است که چگونه در این دوره، فرقه جودو عمدتاً به عنوان یک فرقه فرعی یا شاخه موقت تندای دیده می‌شد. علاوه بر این، همه راهبان فرقه‌های قدیمی با فرقه‌های جدید مخالف نبودند.
در دوران اوج قرون وسطی، قدرت سیاسی غیرمتمرکز بود و مجموعه‌های عبادتگاه-معبد اغلب برای نفوذ و قدرت با یکدیگر رقابت می‌کردند. این مجموعه‌ها اغلب زمین و عمارت‌های متعدد را کنترل می‌کردند و همچنین نیروهای نظامی راهبان جنگجو را حفظ می‌کردند که از آنها برای نبرد با یکدیگر استفاده می‌کردند. در این دوره، فرهنگ مطالعه و یادگیری بودایی به رشد و بالندگی ادامه داد.
علاوه بر این، اگرچه در آن زمان مدارس و دودمان بودایی مستقل متعددی وجود داشت، بسیاری از راهبان منحصراً به یک دودمان تعلق نداشتند و در عوض برای تحصیل و یادگیری در معابد و حوزه‌های علمیه مختلف سفر می‌کردند. این تمایل به تمرین در چندین مدرسه یا دودمان «شوشو کنگاکو» نامیده شد. در دوران قرون وسطی به دلیل افزایش تحرک اجتماعی که بسیاری از راهبان از آن لذت می‌بردند بسیار برجسته تر شد.
هر دو شوگونات کاماکورا (۱۱۹۲–۱۳۳۳) و شوگون‌سالاری آشیکاگا (۱۳۳۶–۱۵۷۳) از "فرهنگ پنج کوه" ("گوزن جیستسو سیدو") حمایت و حمایت کردند. ') از رینزی ذن. این سنت رینزای ذن بر ده معبد "پنج کوه" (پنج در کیوتو و پنج در کاماکورا) متمرکز بود. علاوه بر آموزش مراقبه زازن، آنها همچنین مطالعاتی را در بودیسم باطنی و برخی از اشکال هنری مانند خوشنویسی و شعر دنبال کردند. یکی از شخصیت‌های اولیه رینزای انی بنئن (۱۲۰۲–۱۲۸۰)، یک راهب عالی‌رتبه و تأثیرگذار بود که در نندای و شینگون آغاز شد. او سپس برای مطالعه ذن به چین سفر کرد و بعداً توفوکو-جی را تأسیس کرد.
اعتبارنامه تندای و شینگون چهره‌های رینزای مانند انی نشان می‌دهد که ذن اولیه تباری کاملاً جدا از سایر مکاتب قدیمی نبوده است. در واقع کدهای رهبانی ذن شامل روش‌هایی برای «پرستش بودا، تشییع جنازه، مراسم یادبود ارواح نیاکان، غذا دادن به ارواح گرسنه، ضیافت‌هایی که توسط اهداکنندگان حمایت می‌شود، و خدمات چای که به برجسته کردن سلسله مراتب اداری و اجتماعی کمک می‌کند.»
رینزای قرون وسطایی نیز توسط یک سری از استادان چینی که در طول سلسله سونگ به ژاپن آمدند، مانند ایسان ایچینی (۱۲۴۷–۱۳۱۷) نیرومند شد. ایسان بر علاقه ژاپنی‌ها به ادبیات، خوشنویسی و نقاشی چینی تأثیر گذاشت. ادبیات ژاپنی پنج کوه (گوزان بونگاکو) این تأثیر را منعکس می‌کند. یکی از شاگردان او موسو سوسه‌کی، استاد ذن، خوشنویس، شاعر و طراح باغ بود که توسط امپراتور گو-دایگو عنوان «معلم ذن ملی» را دریافت کرد. شاعران راهب ذن سه‌سون یوبای و کوکان شیرن نیز زیر نظر Issan تحصیل کرد. شیرن همچنین مورخی بود که تاریخ بودایی را گنکو شاکوشو نوشت.
دربار سلطنتی و خانواده‌های نخبه پایتخت نیز هنرهای کلاسیک چینی را که در پنج معبد کوهستانی رینزای تدریس می‌شد، مطالعه کردند. خانواده‌های شوگونال حتی معابد ذن را در کاخ‌های مسکونی خود ساختند. پنج معبد کوهستانی همچنین برنامه چاپ خود را ("Gozan-ban") برای کپی و انتشار انواع مختلفی از ادبیات که شامل سوابق استادان ذن، نوشته‌های شاعران تانگ کلاسیک کنفوسیوس، فرهنگ لغت چینی، آثار مرجع، و متون پزشکی بود، ایجاد کردند.
همچنین در این دوره است که دودمان واقعی پرستش کامی «شینتو» در مجتمع‌های معابد بودایی شروع به رشد کردند، دودمان‌هایی که پایه‌ای برای شینتو نهادینه‌شده دوره‌های بعد شدند. بودایی‌ها به توسعه نظریه‌هایی در مورد رابطه بین کامی و بوداها و بودیساتواها ادامه دادند. یکی از این ایده‌ها، "گونکن" ("تجلی موقت")" پرستش کامی را به عنوان اشکال آشکار بوداها ترویج کرد. گروهی از راهبان تندای در کوه هیئی در عین حال فکر "هونگاکو" را در پرستش خود از کامی گنجانده‌اند. ساننو، که در نهایت به عنوان منبع یا "زمینه اصلی" ("هونجی") همه بوداها در نظر گرفته شد (در نتیجه تئوری قدیمی "هونجی سویجاکو" که بودا را به عنوان "" هونجی" می‌دانست). این ایده را می‌توان در کار راهب هیئی سونشون (۱۴۵۱–۱۵۱۴) یافت.