stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
خالو حسین بردخونی
مبارزات خالوحسین > نبرد خالوحسین در جنگ جهانی اول > جنگ دلوار

به دنبال اشغال بوشهر، در ۲۷ رمضان ۱۳۳۳. ق برابر با ۱۷ مرداد ۱۲۹۴. ش (۸ اوت ۱۹۱۵. م) نیروهای انگلیسی با چهار ناو جنگی به دلوار عازم شد.
به دلیل بدی آب وهوا، با چند روز تأخیر، در ۳ شوال/ ۱۳ اوت انگلیسی‌ها عملیات حمله به دلوار را آغاز کردند.
قوای خالوحسین از راه لاور ساحلی و بخش ساحل دریا خود را به دلوار رساندند. آن‌ها درست هنگامی به دلوار رسیدند که جنگ سختی بین نیروهای انگلیسی و تنگستانی‌ها درگرفته بود.
خالوحسین و تفنگچی‌های دشتی بدون درنگ به یاری مجاهدین تنگستانی شتافته و وارد کارزار شدند.
انگلیسی‌ها از دریا با توپ‌های دورزن، مواضع مجاهدین را زیر آتش قرار دادند. تنگستانی و دشتی‌ها ناچار دست به عقب‌نشینی تاکتیکی زده و به مناطق اطراف دلوار پناه بردند. با فرارسیدن شب، نیروهای تنگستانی و دشتی دست به شبیخون علیه انگلیسی‌ها زدند و تلفات به آنان وارد آوردند؛ و انگلیسی‌ها با بر جای گذاشتن ده‌ها نفر کشته و زخمی مجبور به عقب‌نشینی از دلوار و پناهنده شدن به ناوهای مستقر در خلیج فارس شدند.
دراین نبرد میجر «وینتل» (Wintle) فرمانده نیروهای پیاده‌شده در دلوار به دست رئیسعلی دلواری زخمی و ناخدا سوم «تی.ثی.ا. بلومفیلد» (Blomfild) کشته شد.
مبارزات خالوحسین > نبرد خالوحسین در جنگ جهانی اول > جنگ کوه‌کزی

در شب ۲۳ شوال ۱۳۳۳. ق برابر ۱۱ شهریور ۱۲۹۴ ش. (۳ سپتامبر ۱۹۱۵) رئیسعلی دلواری در یک حملهٔ شبانه که به مواضع دشمن (انگلیسی‌ها) در منطقه «تنگک صفر» توسط یکی از خودی‌های خائن از پشت موردهدف گلوله قرار گرفت و شهید شد.
کشته‌شدن رئیسعلی تأثیر ویرانگری بر روحیهٔ خالوحسین گذاشت و خشم او را از بریتانیا و قوای متجاوزش به نهایت رساند. خالو مصمم شد انتقام خون رئیسعلی را از انگلیسی‌ها بگیرد و بی صبرانه منتظر فرارسیدن روز حمله بود.
نقل شده که خالوحسین برای قبولاندن و تحمیل نظر و عقیدهٔ خود به منظور اعتراض به نظر واسموس و جلب پشتیبانی شیخ حسین خان چاهکوتاهی و زائر خضرخان، در فصل تابستان طاقت فرسای اهرم تا تصویب رای و پیشنهادش در آفتاب سوزان روی زمین تفتیده نشست. زیرا واسموس معتقد به جنگ فرسایشی و پارتیزانی بود ولی خالوحسین معتقد به صف‌آرایی در برابر قوای خصم بود سرانجام با اصرار و پافشاری خالو، رای خالوحسین را پذیرفتند.
جنگ در منطقهٔ «کوه‌کزی» نزدیکی بوشهر، واقع شد. در این جنگ برای تصرف بوشهر با تمام نیرو وارد عمل شدند. انگلیسی‌ها نیز با تمام توان رزمی با نیروهای مجاهدین برخاسته و به سختی از خود مقاومت نشان دادند.
مبارزات خالوحسین > نبرد خالوحسین در جنگ جهانی اول > اسارت خالوحسین

در جنگ کوه‌کزی خالوحسین از خود شجاعت و دلاوری فراوانی نشان داد و ۱۳ نفر از افسران و سربازان انگلیسی را شخصاً کشت. وی در حال نبرد از ناحیه ران و بازو به شدت مجروح شد.
دراین حال فشنگ‌های او نیز به اتمام رسید. با تمام شدن فشنگ به «کمال‌محمد فخرایی»، یکی از تفنگچی‌های همراهش فرمان داد که شال سفیدی بر سر تفنگ کرده و آن را به علامت تسلیم بلند نمایند. انگیسی‌ها بلافاصله با مشاهده پرچم تسلیم به سوی او آمدند. یکی از انگلیسی‌ها، که افسر بود، توسط مترجم از او پرسید: تو فرمانده این عده هستی؟ خالو حسین انکار کرد. افسر انگلیسی به مجرد شنیدن انکار او، عصبانی شده و تپانچه‌اش را از کمر درآورد و به طرف خالو نشانه رفت.
اما مشاهدهٔ خون زیادی که از دست و پای او می‌رفت، آن افسر را از کشتن او منصرف کرد.
بلافاصله پس از جنگ کوه کزی شایعه کشته شدن خالوحسین در جنگ، در سرتاسر جنوب و حتی روزنامه‌های شیراز و تهران انتشار یافت. روزنامه «رعد» به سردبیری «سید ضیاءالدین طباطبائی»، نیز در ستون اخبار داخلی کشور با استناد به تلگراف‌های رسیده از برازجان به وزارت داخله، خبر کشته شدن خالو را منتشر کرد. امااین خبر زود تکذیب شد.
انگلیسی‌ها پس از محاکمه خالوحسین او را به بوشهر بردند و سوار کشتی نظامی‌کردند و به شهر «بصره» انتقال دادند.
پس از چند ماه زندانی خالوحسین در بصره، «کمال میمد» که با خالوحسین در جنگ کوی کزی اسیر شده و به اردوگاه اسراء در جاوه اندونزی منتقل شده بود، به بصره فرستاده شد و به خالوحسین پیوست. به دنبال بازداشت دکتر لیسترمان قنسول آلمان در بوشهر و بازداشت و تبعید ۱۴ نفر از احرار بوشهر و اسارت خالوحسین، مجاهدین «حزب دموکرات فارس» به رهبری «اورعلیقان خان پسیان» در روز دوم محرم ۱۳۳۴ ق. برابر ۱۸ آبان ۱۲۹۴ ش. (۱۰ نوامبر ۱۹۱۵ م) کودتایی در شیراز ترتیب داده و در اولین اقدام «فردیک اکنورد» کنسول بریتانیا در فارس همراه چند نفر زن و مرد انگلیسی را اسیر کردند. انگلیسی‌ها از شنیدن این خبر آشفته شدند و خود را مهیای حمله به اهرم کردند (اسراء در اهرم بودند) ولی بعد از مدتی مذاکراتی بین انگلیسی‌ها و سران تنگستان برای آزادی به‌طور رسمی آغاز شد. مبادلهٔ نهایی اسراء (۲۰ اگوست ۱۹۱۶ میلادی) به انجام رسید.
مبادله اسرا طی قراردادی در تاریخ هفتم اوت ۱۹۱۵. م/ هفتم شوال ۱۳۳۴. ق در محل سر بَسْت چُغادَک به امضای ماژور تریور، قائم مقام کنسول انگلیس در بوشهر، و زایرخضرخان اهرمی (امیر اسلام) و شیخ حسین خان چاه کوتاهی (سالار اسلام) به انجام رسید. از اولین مفاد این قرارداد (صلح نامه) مبادله اسرا و استرداد اسرای تنگستانی و دشتی که در جنگ گرفتار شده بودند، از جمله خالو حسین دشتی و هر کس دیگری که انگلیسی‌ها در اختیار داشتند.
خالوحسین و کمال میمد در خور خان از کشتی پیاده و مورد استقبال سران دشتی و روحانیون محلی و مردم قرار گرفتند و به وطن برگشتند.
مبارزات خالوحسین > مبارزه خالوحسین با دولت مرکزی

خالوحسین با خوانین منطقه در برابر سیاست دولت رضاشاه مبنی بر خلع سلاح جنوب ایران و ایلات و عشایر ایستادگی کرد و بسال ۱۳۰۸ شمسی دست به نبرد مسلحانه با نیروهای ارتش دولت مرکزی زد؛ و از خود سازش نشان نداد.
مبارزات خالوحسین > مبارزه خالوحسین با دولت مرکزی > به زندان افتادن خالوحسین

در سال ۱۳۱۶ ش. مأموران اطلاعاتی و پلیس سیاسی کشور نقشه کودتا علیه رضا شاه را در فارس و جنوب ایران کشف کردند. افسران مقیم دشتی که دل خونی از مخالفت‌ها و رفتار ضد رژیم خالوحسین داشتند بلافاصله دست به کار شدند و پرونده‌ای برای او ساختند و او را به بهانه توطئه علیه امنیت ملی در بردخون بازداشت کرده و به شیراز اعزام و محکوم به زندان کردند.
به دلیل کهولت و سختی فضای زندان، وضع جسمی خالو رو به وخامت رفت و شدیداً بیمار و زمین‌گیر شد. دوستان و آشنایان به «سرهنگ محمدعلی علوی مقدم» روی آوردند. سرهنگ مقدم که از دوستان خالو بود، بالاخره موفق شد نظر مثبت عمال ژریم رضا شاه را مبنی بر آزادی او جلب کند.
سرانجام خالوحسین پس از تحمل ۱۸ ماه زندان در سال ۱۳۱۸. ش از زندان شیراز آزاد و به روستای زاد بومش بازگشت. وی ۷۳ سال از عمرش سپری شده بود.
درگذشت

در اواخر سال ۱۳۲۴ ش. خالوحسین دچار بیماری گشت.
چندین ماه با مرگ دست به گریبان بود تا سرانجام در ۷ شعبان ۱۳۶۵ ه‍.ق برابر با ۱۷ تیر ۱۳۲۵ ش (۸ ژوئیه ۱۹۴۶ م) به هنگام ظهر در سن ۸۰ سالگی درگذشت.
پیکر خالوحسین به نجف منتقل شد و در مقبره وادی السلام به خاک سپرده شد.
پس از مرگ خالوحسین شاعران و مرثیه سرایان اشعار و مراثی فراوانی سرودند از جمله قطعه شعری از سید بهمیار متخلص به مفتون وجود دارد.
خالو حسین در طول زندگی خود چهار بار ازدواج کرد که حاصل این ازدواج‌ها، هفت پسر و پنج دختر می‌باشد.
نام پسرانش عبارتند از: ابوالقاسم، اسماعیل، علی، رضا، عبدالعلی، محمد و غلامرضا. نام دخترانش نیز عبارت است از: شهربانو (بانی)، کلثوم، سکینه، فاطمه و معصومه.
همرزمان

نام تعدادی از همرزمان، شهدا، اسرا و مجروحین منطقه دشتی در جنگ بین‌الملل اول در رکاب خالو حسین بردخونی:
ملا حسین حاجی میدری از اهالی مل‌سوخته
حیدر میرزا کمال خالدی از اهالی بردخون
عبدالله محبوب از اهالی بردخون
علی محمد کاظمیان از اهالی بردخون
ملک زایر محمد از اهالی ملاسالمی
علی محمد فخرو از اهالی تل سنگ
غلام حیدر جمالی از اهالی گزخون
حیدر محمدعلی فولادی از اهالی بردخون
محمد علی حاج قنبر از اهالی بردخون
عبدالله عباس خسروی از اهالی بردخون
خسرو مشهدی زایر قاسم خسروی از اهالی بردخون کهنه
حسین حاج علی میدری از اهالی مل‌سوخته
علی حاجی فرزند غلام از اهالی درود احمد
محمد فرید فریدونی از اهالی خرگونه
محمد احمد از اهالی تل سنگ
محمد علی محمد حسین عابدی از اهالی چاه‌پهن
قنبر که در خدمت علی زایر سالم فولادی بوده از اهالی بطانه
ملا حسین حاج میرزا مؤمنی از اهالی دمیگز
عبدالله احمدی از اهالی گلزنی
میرزا آخوند ملا قاسم فخرایی
زایر اسماعیل احمدی
حسین احمد
ملا حسین حاجی
حاج قاسم احمدی
رئیس عالی محمودی
حاج محمد بردستانی
سید حسین عزیزی
حاج غلام زاید سالم فولادی ساکن درود احمد
حاجی زایر سالم فولادی ساکن درود احمد
حیدر حسین محمد فولادی ساکن درود احمد
محمد اسماعیل فخرایی و همراهان از جم و ریز (که عده‌ای از آنان شهید شدند)
محمد فرید گنخکی
محمد احمدی
اسدالله خالدی
حاج حسین قایدی
حاج قاسم بردستانی
غلامرضا مشهدی فخرایی ساکن مل‌گنزه.
از جمله همرزمانی که از روستای دوراهک به تشویق و پشتیبانی زایر علی مختار، با خالوحسین همراه شدند:
ابوالحسن محمدعلی
مشهدی نصرا… حسن درویش
مشهدی قاسم زایر حاجی
علی حاجی احمد
مشهدی عبد ا.. حسین عبدالنبی
ملا محمدتقی حسن درویش
زایر قاسم مصیب
زایر حسن محمدعلی و…
مجروحین:
حاج فخرالدین پولادی
محمد عبدالله فولادی
حاجی زایر محمد
علی حاجی
زایر محمد فخرایی
محمد عابدی ساکن مل‌گنزه
سریال دلیران تنگستان

نقش خالوحسین را در مجموعه تلویزیونی دلیران تنگستان، شهروز رامتین بازی کرده و صدای شهروز ملک‌آرایی بر روی آن گذاشته شده‌است.
پانویس‌ها و منابع

↑  عکس/تندیس خالو حسین در بردخون و نظر نوه خالو حسین در این خصوص بایگانی‌شده  در ۳ مارس ۲۰۱۴ توسط Wayback Machine پایگاه خبری نجیرم
↑  http://rch.ac.ir/article/Details/6251
↑  انتشار کتاب مبارزات خالوحسین دشتی به قلم عبدالکریم مشایخی بایگانی‌شده  در ۵ آوریل ۲۰۱۴ توسط Wayback Machine پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی
↑  کتابچه: خالوحسین بردخونی، سید قاسم یاحسینی، بوشهر، اداره کل فرهنگ وارشاد اسلامی استان بوشهر، چاپ اول، ۱۳۷۲.
↑  اسناد جنگ جهانی اول در جنوب ایران: مرحله اول: 1333-1334 هجری قمری/1915-1916 میلادی، نوشته کاوه بیات، نشر همسایه مرکز بوشهرشناسی: بوشهر، چاپ اول 1376.
1 2  سایت نسیم جنوب، خالو حسین افتخار دشتی، حجت‌الاسلام محمد فولادی
↑  دوراهک و دلیران تنگستان بایگانی‌شده  در ۱۷ فوریه ۲۰۱۲ توسط Wayback Machine وبسایت دوراهک
خالوحسین بردخونی، سید قاسم یاحسینی، بوشهر، اداره کل فرهنگ وارشاد اسلامی استان بوشهر، چاپ اول، ۱۳۷۲.
رئیس‌علی دلواری و نهضت تنگستانی‌ها در شعر شاعران، عبدالمجید زنگویی، تهران، انتشارات ارمغان، چاپ اول، ۱۳۷۷.
جنبش جنوب ایران، «جلد اول»، احمد دشتی، قم، هفته نامهٔ خلیج فارس، چاپ اول، ۱۳۷۹.
بندر دیر نگینی بر ساحل خلیج فارس، عبدالحسین بحرینی نژاد، جلد اول، قم، انتشارات نورالنور، چاپ اول، ۱۳۸۲.
سایت نسیم جنوب، خالو حسین افتخار دشتی، حجت‌الاسلام محمد فولادی
دیرشناسی
بوریدی

مکان در 23x15px|border |alt=|link= پاپوآ گینه نو
| بوریدی Boridi | بوریدی Boridi |
| --- | --- |
روستا: روستا
ناحیه: ناحیه پاپوآ
استان: استان مرکزی
منطقه: منطقه کائیروکو-هیری
فرمانداری محلی: فرمانداری محلی روستایی کوئیاری
ارتفاع: ۵ متر (۱۶ فوت)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۱۱۵
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +
بوریدی یکی از روستاهای استان مرکزی، واقع در کشور پاپوآ گینه نو است.
درو کری

| درو کری | درو کری |
| --- | --- |
نام شناسنامه‌ای: Drew Allison Carey
زاده: ۲۳ مهٔ ۱۹۵۸ ‏(۶۶ سال)
عرصه فعالیت‌: Stand-up, television, film
ملیت: ایالات متحده آمریکا
سال‌های فعالیت: 1991–present
ژانرها: تئاتر بداهه
آثار برجسته: نمایش درو کری Drew Carey's Green Screen Show Host of: Whose Line Is It Anyway? The Price Is Right Power of 10 Drew Carey's Improv-A-Ganza
وبگاه: drewcarey.com
درو کری (انگلیسی: Drew Carey؛ زادهٔ ۲۳ مهٔ ۱۹۵۸) یک هنرپیشه، و خواننده اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به ژپتو، ربات‌ها، نمایش درو کری، سر مخروطی‌ها اشاره کرد.
حاج مصورالملکی اصفهانی

خودنگارهٔ مصورالملکی، ۱۳۳۸
محمدحسین مصورالملکی معروف به حاج مصورالملکی (۱۲۶۸–۱۳۴۸. ش) طراح، نقاش، نگارگر، تذهیب‌کار، قلمدان‌ساز و شاعر بلندآوازهٔ اصفهانی بود که در نقاشی و مینیاتور به اوج کمال رسید. حاج مصورالملکی به شیوه‌های مختلف نقاشی آشنایی کامل داشت. علاوه بر مینیاتور و طراحی و قلم‌گیری و تشعیر و تذهیب، تابلوهای رنگ روغن و نقشه‌های بسیار زیبای فرش هم می‌ساخت. او حاج میرزا آقا امامی را پیش‌کسوت و هنرمند واقعی دانسته و مینیاتورهای رستم شیرازی و محمود فرشچیان را ستوده است.
مصورالملکی از اولین مرمت کنندگان نقاشی‌های چهل‌ستون در دهه ۲۰ شمسی بود و گفته می‌شود که وی تنها بر روی تابلوهای بالای طره در تالار اصلی کار کرده است.
تاریخ هنر ایران، شاهد ظهور هنرمندان بزرگی است که هر یک نقش خاصی در پیشبرد و تحولات هنر این سزرمین و تمدن کهن آن داشته‌اند. حاج مصور الملکی یکی از آن‌هاست. او  زمانی پا به عرصه هنر نهاد که مکتب هنر نگارگری ایرانی راه سقوط را می‌پیمود و فرنگی‌سازی که در عهد صفویه آغاز شده و با قاجاریه گسترش یافته بود، عرصه‌های مختلف زندگی، به‌ویژه دربار و بخشی از زندگی روزمره مردم را دربرگرفته بود.
با نفوذ فرنگی‌سازی، ابعاد نگارگری ایرانی که سرشار از اصول و مبانی خاص و مشحون از رازها و رمزهایی بود که با سامان‌دهی رنگ نقش و تصویر، طبیعت و خیال تحقق می‌یافت، مورد تجدیدنظر قرار گرفت و کمابیش زبان و بیان فرنگی، رنگ‌های چرک، قلم‌گیری بدون ابهام، هنر غرب و حتی موضوعاتی متفاوت پا به صحنه گذاشت. مصور الملکی زمانی پا به عرصه نقاشی نهاد که به قول خودش، دوباره توجه به دنیای نگارگری و زیباشناسی آن رواج یافته بود؛ اما مصور الملکی، در پی سامان‌دادن سبک خاص و فردی خود بود.
شخصیت هنری او، ترکیبی از وفاداری به میراث فرهنگی، هنری و ملی‌مذهبی ایرانی یا نوعی توجه به فنون هنری مغرب‌زمین و دل‌سپاری به نگارگری خیال‌انگیز سراسر تاریخ هنر ایرانی، همراه با تقلید از طبیعت و واقعیت بود.
خداوند توان و اراده خاصی به حاج‌مصورالملکی عنایت کرده و شاید گوشه‌ای از صفت خلاقیت خود را به او هدیه کرده بود؛ چون حاج مصور الملکی فی‌البداهه کار می‌کرد و در تمام لحظات می‌توانست تصویر خلق کند.
تبار

او در یک خانواده هنرمند به دنیا آمد و ریشهٔ این هنر موروثی در خانوادهٔ وی تا دورهٔ صفوی دنبال می‌شود. او فرزند محمد حسن نقاش و نوهٔ زین‌العابدین نقاش و نبیرهٔ محمد کریم نقاش بود. اما مقام هنری هیچ‌کدام از آنان به درجهٔ استادی حاج مصور الملکی نمی‌رسد.
زندگی نامهٔ مصور الملکی

محمدحسین مصورالملکی در سال ۱۲۶۹ شمسی در اصفهان متولد شد. پانزده ساله بود که جنگ بین مشروطه‌خواهان و طرفداران استبداد رخ داد و اصفهان دچار هرج و مرج و ناامنی شد و در همین زمان پدر خود را از دست داد و ناگزیر مسئولیت خانواده را بر دوشش افتاد و کار پدر را در ساختن قلمدان دنبال کرد تا مخارج زندگی خانواده را تأمین کند. سپس به تذهیب و نقاشی رنگ و روغن پرداخت.
جدادش پشت‌درپشت نقاش بودند. پدرش گاه به مزاح می‌گفت توی رگ‌های ما خون نیست، رنگ است و معتقد بود دنیا جز ترکیب رنگ نیست.
مصورالملکی به این نتیجه رسید که اگر بخواهد هنرمندی ویژه شود، باید با تجربه ­های هنریِ غرب نیز آشنا شود. در ابتدای سلطنت رضا شاه از طریق روسیه، لهستان و بلژیک، به پاریس رفت و مدت شش ماه در فرانسه اقامت نمود. در آنجا با آرتور پوپ (که در این زمان مشغول نگارش کتاب معروفش دربارهٔ هنر ایران بود) و همسرش آشنا شد. آرتور پوپ از او تقاضا نمود در تصویرسازی کتابش او را یاری دهد. مصورالملکی هم پذیرفت و هر روز ساعت‌ها به این کار اشتغال داشت. از این رو هنگام بازگشت به ایران حس می‌کرد راه خود را یافته است.
مصورالملکی در گرته ­برداری، طراحی، نقاشی و باز اجراییِ نقوشِ ایرانی، که بخش ­های تصویریِ کتاب ­های آرتور پوپ بودند، نقشِ مهمی داشت. او در 38 سالگی در بسیاری از تکنیک ­های طراحی و نقاشی و دسته ­های نقاشی و صنایع ­دستی و قالی، چیره ­دست شده بود. راز موفقیت او در تسلط کامل بر طراحی بود. او طراحی را هنری مستقل می ­دانست و این نظر در ایران، سخنی تازه بود. او سال 1958 میلادی مدال طلای نمایشگاه بین ­المللی بروکسل را دریافت کرد. مدال طلای تاج­گذاری جرج پنجم و ملکه انگلستان را نیز دریافت کرد. روزولت (رییس جمهور امریکا) وینیستون چرچیل (نخست وزیرِ انگلستان)، چیانک کای شک (رییس جمهورِ چین)، از جمله سران کشورهایی بودند که هنر او را ستوده ­اند. همچنین، 20 اردیبهشت 1349 خورشیدی دکترای افتخاری دریافت کرد. نشریه سازمان یونسکو ـ که برای نخستین بار، مصورالملکی را به جامعه هنری اروپا معرفی کرد ـ نوشته است: «او بزرگترین نقاش ایران است؛ اگر شهرتش به غرب راه نیافته، بدان خاطر است که مصورالملکی دلبسته زادگاه خویش، اصفهان است و کمتر از این شهر قدم بیرون گذاشته است».
مصورالملکی حدود سال 1331 خورشیدی در مدرسه اُرت کلیمی ­ها و سپس در کالج انگلیسی اصفهان و نیز در هنرستانِ هنرهای زیبای اصفهان به آموزش نقاشی و نگارگری پرداخت. از شاگردان او: یرواند نهاپتیان، یسایی شاجانیان، شکرالله صنیع ­زاده، محمدتقی ذوفن، امیر هوشنگ جزی ­زاده و بسیاری دیگر بودند که حتی برخی از آنها غیر ایرانی (امریکایی، ژاپنی و...) بودند. ولی با وجود آن که هنرمندی چیره ­دست و نامدار بود، به خوبی نمی ­توانست هنرش را آموزش دهد و بیشتر به صورت شفاهی راهنمایی می ­کرد؛ شاید دست راستش که بر اثر سانحه ­ای، کم ­توان شده بود، دلیلی بر این ماجرا بوده.
حاج‌مصورالملکی به شیوه‌های مختلف نقاشی آشنایی کامل داشت. علاوه‌بر مینیاتور، طراحی، قلم‌گیری، تشعیر و تذهیب تابلوهای رنگ‌روغن و نقاشی‌های بسیار زیبای فرش هم می‌ساخت. او هنگامی که مشغول تهیه و پخت روغن کمان یکی از ملزومات نقاشی‌اش بود،  دچار سوختگی و براثر  آن به لرزش دست دچار شد که تا آخر عمر آزارش می‌داد.
بعد از مدتی استاد سکته کرد و دست راستش فلج شد. ده‌ سال بعد در تاریخ 24دی ماه 1346 شمسی بدرود حیات گفت و در تخت‌فولاد اصفهان دفن شد.
آثار

از حاج مصورالملکی تابلوهای متعددی برجای مانده است اما او خود از میان همهٔ آثارش، به تابلو تخت جمشید عشق می‌ورزید. او با این تابلو در نمایشگاه جهانی بروکسل برنده شد و جایزه گرفت. او برای ترسیم این تابلو نفیس و بی‌نظیر، سال‌ها به تماشا و کاوش پرداخت و از دانستنی‌های دو باستان‌شناس و حفار معروف در تخت جمشید به نام‌های «مستر ریچاردز» و «هرتسفلد» آلمانی استفاده کرد. او علاوه بر ساختمان معظم تخت جمشید، چهار هزار چهره در این تابلو به تصویر کشیده است. خود او معتقد است فرق میان کاخ تخت جمشید و تابلو او در این است که: «آن ویران شده ولی این سالم است». همان زمان خواستند تابلو را به مبلغ ده میلیون تومان خریداری نمایند ولی او با وجود بضاعت کم، از فروش آن خودداری کرد و به فرزندانش نیز وصیت نمود که از آنجایی که این اثر هنری دارای ارزش ملی است آن را عزیز بدارند و به فروش نرسانند. او می‌گفت: «جهت به تصویر کشیدن این تابلو به مرحله‌ای رسیدم که تمام ذهنم انباشته از تخت جمشید بود. حتی قدم‌های سنگین سربازان جاویدان را روی سنگفرش‌ها می‌شنیدم. ارابه‌ها را با چرخ‌های زمخت و کوچکشان که در حرکت بودند و طنین سم اسب‌ها را که در هیاهوی ارابه‌ها محو می‌شد؛ می‌شنیدم، در چشم‌انداز آپادانا، باغ‌هایی را که در متن کم رنگ و غبارآلود، به چشم می‌خورد، همه را حس می‌کردم.»
از تابلوهای معروف دیگر او، صحنهٔ جنگ بین‌الملل دوم است که جنبهٔ جهانی دارد.
از آثار معروف و ارزندهٔ دیگرش، تابلوهای نفیس زیر را می‌توان نام برد:
تابلو سعدی (با مضمون «در حال که من این سخن بگفتم دامن گل بریخت و در دامنم آویخت»)
تابلو چوگان بازی در میدان نقش جهان
تابلوی شیخ صنعان و دختر ترسا
تابلو بنای کاخ چهلستون و مجلس پذیرایی شاه عباس از ولی محمدخان فرمانروای ترکستان
تابلو صلح حیوانات که از کارهای آخر اوست
و بسیاری تابلوهای دیگر
شعر

ایشان ، طبع شعر هم داشتند و این قطعه را بر وزن اشعار حماسی حکیم ابوالقاسم فردوسی جهت تابلو جنگ نادر و محمد شاه هندی سروده است:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| چو کافور گون شد شبه موی من  |  |  ز غم تاخت پیری سپه سوی من |
| سپاهی ز اندیشه کردم روان  |  |  سوی نادر و جنگ هندوستان |
| چو پشت من از بار پیری شکست  |  |  قلم بر گرفتم به پیری به دست |
| بر این جنگ نادر به پرداختم  |  |  به پیری همه جنگ را ساختم |
| به پیری سر من سر جنگ داشت  |  |  جوان بود و بر جنگ آهنگ داشت |
| بسی رنج بردم بر این کار من  |  |  که نامم بماند بر این انجمن |
| شود پاک چون نقشم از روزگار  |  |  همین نقش ماند ز من یادگار |
| پس از من نظر هر که کردی بر این  |  |  کند بر روانم هزار آفرین |
درگذشت

حاج مصور الملکی هنگامی که مشغول تهیه و پختن «روغن کمان»، یکی از ملزومات نقاشی‌اش بود دچار سوختگی شد و بر اثر آن به لرزش دست دچار گردید که تا آخر عمرش او را آزار می‌داد. بعد از مدتی استاد دچار سکته شد و دست راست او فلج گردید.
محمد حسین مصورالملکی در 24 دی 1356 خورشیدی (صفر 1398 قمری / ژانویه 1978 میلادی) درگذشت و در گورستان تخت فولاد (تکیه لسان ­الارض) به خاک سپرده شد.
خانه حاج مصورالملکی

خانه حاج مصورالملکی که محل سکونت و زندگی او بوده از خانه‌های قدیمی و دیدنی اصفهان به‌شمار می‌آید که در
خیابان آیت اله کاشانی، کوی محله نو در شهر اصفهان قرار دارد و خاطره این هنرمند را زنده می‌کند.
این خانه شامل فضاهای متنوع و زیبائی است که در چهار سوی به حیاط مستطیل شکل قرار گرفته است. در ابتدای ورود به خانه جبهه جنوب شرقی بنا پایدار می‌گردد. این جبهه شامل تالاری است که شاه‌نشین آن به ارتفاع دو طبقه در میانه دو اتاق گوشوار قرار گرفته است. این تالار با تزئینات گچبری رنگی، آینه کاری و مقرنس، زیباترین فضای خانه است. در گوشه جنوبی خانه حوضخانه‌ای به شکل صلیب به ارتفاع دو طبقه قرار دارد. در میانه این حوضخانه حوضی ۸ گوشه قرار دارد و بر فراز آن نورگیر زیبائی تعبیه شده است. این حوضخانه با تزئینات متنوع گچبری و مقرنس، به زیبائی بنا می‌افزاید.
در شمال غربی خانه مجموعه دیگری است که شامل تالاری کم ارتفاع و شاه‌نشینی زیبا و مهتابی وسیعی در طبقه دوم با ایوانی کم عمق و ستون‌دار در انتهای این مهتابی می‌باشد. جبهه‌های شمال شرقی و جنوب غربی خانه نیز دارای یک تالار در وسط و دو اتاق سه دری در طرفین می‌باشند. نماهای پیرامون حیاط شامل تزئینات آجرکاری در بالا و ازاره سنگی حجاری شده در پائین دیوارها هستند. ورودی اصلی خانه دارای سردر و هشتی مشترک با خانه‌های مجاور است که پس از عبور از دو دالان به حیاط مرتبط می‌شود در مقابل تالار جبهه جنوب شرقی حوض بزرگی وجود دارد که از سنگ ساخته شده است.
علاوه برآنکه خانه مصورالملکی موزه‌ای از صنایع دستی است و با آینه کاری‌ها، پنجره‌های آلت‌بری و شیشه‌های رنگین دم طاووسی، نقاشی‌های دیواری و درهای مزین از شاهکارهای هنری دوران قاجار به‌شمار می‌رود.
چگونگی زیستن وی

وقار و سکوت دائمی این هنرمند، انسان را بی‌اختیار  مجذوب خود می‌کند؛ بدون اینکه آدم جرئت نزدیک‌شدن به حریم آرامش و صفای اورا داشته باشد؛ ولی درست عکس این احساس در باطن او جلوه‌گر است؛ بدین معنی که اگر به او نزدیک شوید و سؤالی بپرسید، با خوش‌رویی و آرامش مطلقی شما را می‌پذیرد.
هنوز غنچه شخصیتی‌اش نشکفته بود که نسیم زودرس به سراغ او آمد؛ نسیمی که ابتدا آرام و شادی‌بخش و روح نواز بود و بعد هرچه غنچه شکوفاتر می‌شد، نسیم توفانی‌تر و حادتر؛ تا جایی که سراسر وجودش مبدل به توفان و در این شور و هیجان محو شد. این توفان هنری است که او لایق‌تر و مبرزترین نماینده آن است.
این هم یک نوع رئالیسم است؛ رئالیسمی که می‌کوشد افکار و مضامین جدیدتری را در قالب‌های قدیم بریزد؛ قالب‌هایی که به‌سوی نابودی است. حاج‌مصورالملکی به سه‌قاره اروپا، آسیا و آفریقا سفر کرده است.
به‌جز نقاشی، استاد شعر را دوست می‌داشت و آواز را هم می‌پسندید. تاج‌اصفهانی به حاج‌مصورالملکی این‌گونه می‌گویند که موسیقی و شعر و نقاشی سه‌برادرند که پدرشان ذوق است، اولین برادر منم ودو برادر دیگر تو هستی.
نظر یونسکو

گر شهرت مصور الملکی به غرب راه نیافته، بدان خاطر است که دلبستگی عجیبی به زادگاه خویش، اصفهان، دارد و کمتر از این شهر قدم به بیرون می‌گذارد. مطبوعات خارجی تاکنون فراوان درباره او اظهارنظر کرده‌اند.
ازجمله نشریه سازمان فرهنگی یونسکو نوشته است که اوبزرگ‌ترین نقاش ایران است ودر مقاله‌ای که به معرفی استاد اختصاص داده، به تلاش‌های او در زمینه خلق تابلو «تخت‌جمشید» که یکی از ماندگارترین آثار هنری ایران است اشاره کرده و نوشته است: «او برای خلق تابلو تخت‌جمشید، بارها 400 کیلومتر فاصله اصفهان تا تخت‌جمشید راطی کرد، با وسواس و دقت روی خرابه‌های این شهر شاهانه، دانه‌دانه سنگ‌ها، ستون‌ها وپله‌ها را معاینه کرد و سرانجام در ورای تخت‌جمشید، در مرز تخیل خویش و واقعیت، مناظر تخت‌جمشید مقصود خود را یافت و طرح تابلوی بزرگ خود را پیاده کرد.»
نقاشی میدان نقش جهان اثر محمدحسین مصورالملکی
بوریاباف (بروجرد)

village در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| Buryabaf بوریاباف | Buryabaf بوریاباف |
| --- | --- |
village: village
استان‌های ایران: استان لرستان
شهرستان‌های ایران: شهرستان بروجرد
بخش (تقسیمات کشوری): بخش مرکزی شهرستان بروجرد
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان همت‌آباد
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۱۹۰
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
بوریاباف روستایی است از توابع شهرستان بروجرد در استان لرستان. این روستا در دهستان همت‌آباد در بخش مرکزی این شهرستان قرار دارد.
جمعیت

بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بوریا باف در سال ۱۳۸۵ برابر با ۱۹۰ نفر بوده‌است که از این میان ۹۴ نفر مرد و بقیه زن بوده‌اند. این روستا ۴۸ خانوار دارد.
ابرویی قفقازی

ابرویی قفقازی
ابرویی قفقازی (نام علمی: Ophrys caucasica) (به ارمنی: Sardakir mexvakir، Սարդակիր Մեղվակիր) (به ترکی آذربایجانی: خاری بولبول، Xarıbülbül) (به گرجی: ფუტკრის-დედა، put'k'ris-deda) یک گیاه گل‌دهنده از سردهٔ ابرویی است. این گیاه بومی قفقاز است و در مناطق متعددی در ارمنستان، آذربابجان، گرجستان و روسیه یافت می‌شود.
پراکنش کلی این گونه به گفته دلفورگ، از توده‌های ساحلی شمال شرق آناتولی، از ترابزون در غرب تا دریای خزر در شرق است.