stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سراج‌الدین اوشی
زندگی

نام و نسب کامل او «سراج‌الدین علی بن عثمان بن محمد شهیدی اُوشی فرغانی» ذکر شده است.در اوش، از توابع فرغانه به دنیا آمد. همچنین با لقب «اِمام الحَرَمین» شناخته می‌شده؛ لقبی است ویژهٔ برجستگانی که مجاور مکه شده‌اند. اوشی در اواخر سدهٔ سدهٔ ششم یا اوایل سدهٔ هقتم ق درگذشت.
آثار

قصیدهٔ لامیه یا بدء الأمالی: در توحید است؛ بسیار مشهور و شرح‌نوشته شد. به فارسی و ترکی ترجمه شده است.
الفَتاویٰ السِراجیة: در ۵۶۹ق/ ۱۱۷۳م نگارش آن را پایان برد.
نور السراج
غرر الأخبار و دُرَر الأشعار: چکیدهٔ آن «نصاب الأخبار و تذکرة الأخیار» است، هزار حدیث کوتاه باب‌بندی در صد فصل را دربرمی‌گیرد.
مشارق الأنوار فی شرح نصاب الأخبار لتذکرة الأخبار: نسخه‌ای خطی با عنوان «نصاب الاخبار لتذکر الاخیار فی احادیث النبی المختار» در کتابخانه مرکزی آستان قدس رضوی هست که شبیه به عنوان این اثرِ اوشی است.
شرح منظومة عمر النسفی فی الخلاف: یا مختلف الروایة.
سینگل کویل

۳ پیکاپ سینگل کویل روی یک گیتار فندر استرتوکستر. از راست: پیکاپ نِک(دسته)، پیکاپ میانی و پیکاپ بریج(خرک).
سینگل کویل (به انگلیسی: Single coil) گونه‌ای از پیکاپ‌های الکترومغناطیسی است که در ساخت آن از یک ردیف سیم‌پیچ استفاده شده و معمولاً بر روی گیتار الکتریک و گیتار بیس نصب می‌شود. پیکاپ‌های سینگل‌کویل به نسبت انواع هامباکر، قدرت کم‌تری دارند و در عوض صدای تیزتَر و ضعیف‌تری تولید می‌کنند که بیشتر مناسب سبک‌های راک، جز و بلوز است.
جورج بیوچمپ-یکی از بنیان‌گذاران ریکنباکر- که خود ویلون و گیتار آکوستیک می‌نواخت اولین تلاش‌ها برای ساخت یک قطعهٔ جدید که عمل دریافت امواج حاصل از ارتعاش سیم‌های سازهای زهی و تبدیل آن‌ها به سیگنال‌های قابل شناسایی برای دستگاه‌های پخش را انجام دهد از اواسط دههٔ ۲۰ میلادی آغاز کرد. حاصل تحقیقات او ساخت نمونهٔ اولیهٔ پیکاپ‌های مغناطیسی تک‌سیم‌پیچ بود و کمپانی ریکنباکر در اوائل دههٔ ۱۹۳۰ موفق شد اولین ساز زهی الکتریکی‌اش را به بازار عرضه کند.
امروزه شرکت‌های بزرگ تولیدکنندهٔ گیتار الکتریک مانند فندر و گیبسون با استفادهٔ هم‌زمان از پیکاپ‌های سینگل کویل و هامباکر بر روی گیتارهایشان، امکان تولید صداهایی با جنس متفاوت و مناسب برای نوازندگان سبک‌های مختلف موسیقی را فراهم کرده‌اند.
بلا تار

| بِلا تار | بِلا تار |
| --- | --- |
تار در جشنواره فیلم آفتاب نیمه‌شب، فنلاند، ۲۰۱۲: تار در جشنواره فیلم آفتاب نیمه‌شب، فنلاند، ۲۰۱۲
زادهٔ: ۲۱ ژوئیهٔ ۱۹۵۵ ‏(۶۹ سال) پچ، مجارستان
ملیت: مجار
پیشه: کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده
سال‌های فعالیت: ۱۹۷۱–اکنون
همسر: اگنش هرانیتسکی
در این مقاله از ترتیب غربی/ایرانی نام برای نام و نام‌خانوادگی شخص استفاده شده است.
بِلا تار (مجاری: Tarr Béla زاده ۲۱ ژوئیهٔ ۱۹۵۵) کارگردان مجارستانی و برندهٔ جایزه کشوت است. عمدهٔ فیلم‌های او شامل مضامین هنری و فلسفی هستند.
از همکاران پرتکرار که بلا تار با آن‌ها کار کرده است می‌توان به لاسلو کراسناهورکایی (رمان‌نویس)، میهای ویگ (آهنگساز فیلم)، فرد کلمن (فیلم‌بردار)، اریکا بوک (بازیگر)، و همسرش اگنش هرانیتسکی که گاهی در کارهای آخر او به عنوان کارگردان مشترک نامش برده شده است، اشاره کرد. پس از انتشار آخرین فیلمش اسب تورین که در فهرست «بهترین» فیلم‌های آخر سال بسیاری از منتقدان قرار گرفت، اعلام بازنشستگی قطعی خود را از ساختن فیلم بلند اعلام کرد. در فوریهٔ ۲۰۱۳ او مدرسهٔ فیلمی در سارایوو با نام film.factory تأسیس کرد، و در سال ۲۰۱۶ آن جا را ترک کرد. او از آن زمان برای اولین بار دو فیلم کوتاه را در نمایشگاهی در آمستردام در سال ۲۰۱۷ به نمایش گذاشته است.
زندگی‌نامه

بلا تار در شهر پچ به دنیا آمد و در بوداپست بزرگ شد. پدر و مادر او هر دو در تئاتر و صنعت فیلم‌سازی بودند. پدر او طراح صحنه بود و مادرش بیش از ۵۰ سال به عنوان سوفلور در یک تئاتر کار می‌کرد. تار در ۱۰ سالگی توسط مادرش به یک آزمون پذیرش نقش که توسط تلویزیون ملی مجارستان برگزار شده بود، معرفی شد و در آن‌جا موفق به کسب نقش پسر قهرمان داستان در یک اقتباس تلویزیونی از داستان مرگ ایوان ایلیچ اثر تولستوی شد. پس از این نقش، تار به جز ایفای یک نقش کوچک در فیلم فصل هیولاها (۱۹۸۶) به کارگردانی میکلوش یانچو، نقشی را برای بازی به عهده نگرفت. به گفته خودش، در ابتدا او در پی تبدیل شدن به یک فیلسوف بود و فیلم‌سازی را به عنوان یک سرگرمی در نظر گرفته بود. اما پس از ساخت فیلم کوتاه ۸ میلی‌متری‌اش، دولت مجارستان اجازه ورود به دانشگاه را به تار نداد و او به جای آن تصمیم گرفت که به فیلم‌سازی بپردازد.
کارهای نخستین

شروع کار تار در فیلم‌سازی، ساختن فیلم‌های آماتور در ۱۶ سالگی بود. سپس به عنوان سرایدار به کار در خانه ملی فرهنگ و سرگرمی پرداخت. بیشتر کارهای آماتور او مستندهایی بودند دربارهٔ زندگی کارگران و مردم فقیر در مناطق شهری مجارستان. کارهای آماتور بلا تار مورد توجه استودیو بلا بالاژ، نظریه‌پرداز سینما قرار گرفت. این مؤسسه به تار کمک کرد تا نخستین اثر بلند خود با نام آشیانه خانوادگی را در ۲۲ سالگی جلوی دوربین ببرد. تار این فیلم را بدون هیچ بودجه‌ای و با بازیگران غیرحرفه‌ای طی ۶ روز در لوکیشن‌های اصلی جلوی دوربین برد. بازیگران بی هیچ دست‌مزدی و تنها به خاطر دوستی با تار در این فیلم بازی کردند. فیلم به مدرسه بوداپست و مستندساز سبک‌های رایج آن زمان در استودیو بلا بالاژ وفادار بود. سبکی که مبتنی بر حفظ رئالیسم اجتماعی مطلق بر روی صفحه نمایش بود. به عقیده منتقدان نیز این فیلم یک اثر واقع‌گرایی سوسیالیستی بود که از آثار جان کاساوتیس تأثیر گرفته بود. هر چند که تار هرگونه آشنایی با فیلم‌های جان کاساویتس پیش از فیلم‌برداری آشیانه خانوادگی را تکذیب کرد. این فیلم در سال ۱۹۷۹ انتشار یافت و در همین سال جایزه بزرگ جشنواره فیلم مانهایم را از آن خود کرد.
پس از اتمام آشیانه خانوادگی تار تحصیلات خود را در مدرسه هنرهای نمایشی و سینمایی مجارستان آغاز کرد. در سال ۱۹۸۱ بیگانه و در سال بعد از آن مردم پیش‌ساخته را کارگردانی کرد که در ادامه کار پیشین او به همراه تغییرات کوچکی در سبک بود. در فیلم آخر، تار برای نخستین بار از بازیگران حرفه‌ای در نقش‌های اصلی استفاده کرد.
فیلم‌های نخستین بلا تار تا اواسط دهه ۱۹۸۰ به ژانر مستند داستانی تعلق دارند و او با دو فیلم بیگانه (۱۹۸۱) و مردم از پیش ساخته (۱۹۸۲) در پایه‌ریزی این ژانر نقش درخوری داشت. قواعد اصلی سبک مستند داستانی شامل استفاده از بازیگران غیرحرفه‌ای، عدم استفاده از فیلم‌نامه کامل و بداهه‌پردازی در بیان دیالوگ‌ها، و استفاده از دوربین روی دست می‌شد. هدف اصلی فیلم‌سازان این ژانر در وهله نخست هدفی سیاسی در به تصویر کشیدن واقعیت زیر نقاب داستان بود.
تغییر چشم‌گیر کارهای بلا تار از سال ۱۹۸۲ و از اقتباس تلویزیونی مکبث آغاز شد. این فیلم تنها از دو شات تشکیل شده بود. شات اول (پیش از عنوان اصلی) به مدت پنج دقیقه، و شات دوم به مدت ۶۷ دقیقه. نه تنها حساسیت‌های بصری بلا تار از کلوز-آپ‌های خام به سوی مدیوم‌های انتزاعی و لانگ شات‌ها حرکت کرد، بلکه نگرش فلسفی‌اش نیز از رئالیسم ترسناک به سوی چشم‌انداز متافیزیکی بیش‌تر شبیه به آنچه در آثار تارکوفسکی بود، متمایل شد. تار خود را تحت تأثیر راینر ورنر فاسبیندر دانسته است.
کارهای بعدی

پس از سالنمای خزان در سال ۱۹۸۴، تار که چهار اثر نخست خود را به تنهایی نوشته بود، برای فیلم بعدی خود نفرین به همکاری با لاسلو کراسناهورکایی رمان‌نویس مجارستانی پرداخت. پس از نفرین، تحقق بخشیدن یک اقتباس فکرشده از رمان حماسی کراسناهورکایی تانگوی شیطان بیش از هفت سال زمان برد؛ فیلمی ۷ ساعته که پس از به نمایش درآمدن در سال ۱۹۹۴ تحسین‌های جهانی را برانگیخت. پس از آن تار یک مستند کوتاه ۳۵ دقیقه‌ای با نام سیاحت بر روی دشت را منتشر کرد و سپس تا مدتی سکوت کرد. در سال ۲۰۰۰ فیلم بعدی او هارمونی‌های ورکمایستر با استقبال خوبی از سوی منتقدان و جشنواره‌ها روبه‌رو شد. بسیاری از شات‌ها در این فیلم و فیلم‌های بعدی بلا تار تا یازده دقیقه به درازا می‌انجامند و او ممکن بود گاهی ماه‌ها برای برداشت یک شات وقت صرف کند. دوربین به سرعت پایین می‌آید، به آرامی سُر می‌خورد، و اوج می‌گیرد. دوربین دور شخصیت‌ها می‌چرخد و صحنه به صحنه حرکت می‌کند. در تانگوی شیطان دوربین با گله‌ای از گاوها پیرامون یک روستا تراول می‌کند. یا یک سرمست چاق را که به خاطر افراط در مصرف مشروبات الکلی ناگزیر به ترک خانه شده است دنبال می‌کند. سوزان سانتاگ از تار به عنوان یکی از نجات‌دهندگان سینمای نوین یاد کرده و گفته بود؛ مسرور خواهد شد اگر سالی یک‌بار به تماشای تانگوی شیطان بنشیند.
پس از هارمونی‌های ورکمایستر، تار تصویربرداری فیلم بعدی‌اش مردی از لندن را که اقتباسی از رمان ژرژ سیمنون بود، آغاز کرد. بر اساس برنامه زمان‌بندی‌شده قرار بود این فیلم در جشنواره فیلم کن در ماه مه ۲۰۰۵ به روی پرده بیاید، اما فرایند تولید به دلیل خودکشی هامبرت بالسان تهیه‌کننده فرانسوی فیلم در ۱۰ فوریه ۲۰۰۵ متوقف شد و اختلافاتی میان تهیه‌کنندگان دیگر فیلم بر سر تغییر احتمالی در تأمین هزینه‌های فیلم به وجود آمد. در نهایت مردی از لندن در جشنواره کن سال ۲۰۰۷ به نمایش درآمد و در سال ۲۰۰۸ در سراسر جهان اکران شد. پس از آن تار کار بر روی فیلم اسب تورین را آغاز کرد و گفت که این فیلم دربارهٔ گذشته خودش خواهد بود.
برای سال‌های متمادی هیچ‌یک از آثار تار بر روی دی‌وی‌دی در دسترس نبودند (مگر در ژاپن). تا این‌که نفرین و هارمونی‌های ورکمایستر در قالب دی‌وی‌دی و دو-دیسک در اروپا منتشر شدند. شرکت توزیع‌کننده‌ای که پخش فیلم‌ها را بر عهده داشت مردی از لندن را نیز منتشر کرد. در حال حاضر آثار اولیه و متقدم بلا تار نیز بر روی دی‌وی‌دی در دسترس قرار دارند.
کارهای جانبی

در ژانویه ۲۰۱۱، بلا تار به هیئت مدیره کارگردانان در بنیاد بی‌المللی سینه، سازمانی مردم‌نهاد و ناسودبر برای حقوق بشر جهت آگاهی‌بخشی از طریق سینما پیوست. در ۲۴ ژانویه ۲۰۱۱، بیانیه‌ای از سوی تار دربارهٔ زندانی شدن جعفر پناهی و محمد رسول‌اف در رسانه‌ها منتشر گردید:
فیلم‌سازی و هنر سینما بخش جدایی‌ناپذیری از فرهنگ جهانی بشر است. حمله به فیلم‌سازی، بی‌حرمتی به فرهنگ همه بشریت است. این با هیچ اندیشه، ایدئولوژی و اعتقاد مذهبی‌ای قابل توجیه نیست. دوست، برادر و همکار گرامی ما جعفر پناهی، بر اساس اتهاماتی ساختگی امروز در زندان است. جعفر چیز دیگری مگر همان کاری که ما می‌کنیم را انجام نمی‌داد. صحبت صادقانه و منصفانه در مورد کشور و عزیزان‌مان و نشان دادن هر چیزی که با تحمیل و سخت‌گیری خشن ما را احاطه کرده است. جرم واقعی جعفر آن چیزی است که انجام داده؛ برازندگی و ظرافت، همراه با لبخندی رندانه در چشمان‌اش. جعفر ما را به دوست داشتن قهرمانان‌اش، مردم ایران، واداشت. دست‌آورد او این بود که آن‌ها تبدیل به اعضای خانواده ما شدند. ما نمی‌توانیم او را از دست بدهیم. این مسئولیت مشترک ما است. همان‌طور که علی‌رغم ظواهر، همه ما به یکدیگر تعلق داریم.
تأثیرگذاری

گاس ون سنت بارها از تار به عنوان فردی که تأثیر بزرگی در کارهای اخیر خود داشته، یاد می‌کند که با فیلم جری آغاز شد؛ زمانی که ون سنت شروع به استفاده از برداشت‌های بسیار طولانی بدون وقفه می‌کند.
بلا تار سوژهٔ چندین کتاب و مقاله بوده و سیر تحول فیلم‌سازی وی در کتابی به نام بلا تار، زمان بعد نوشتهٔ ژاک رانسیر چاپ شده است.
نظرات سیاسی

تار منتقد ملی‌گرایی است و در یک مصاحبه در سال ۲۰۱۶ گفته است: «ترامپ مایهٔ شرمساری ایالات متحده است. آقای اوربان مایهٔ شرمساری مجارستان است. مارین لو پن مایهٔ شرمساری فرانسه است و غیره. در نامه‌ای در نزدیکی ورودی نمایشگاه هواداران مهاجرت در مقابل پارلمان مجارستان آویزان شده بود، تار نوشته است: «ما با حرص و آز و جهل بی‌حد و مرز خود این سیاره را به مرز فاجعه رسانده‌ایم. با جنگ‌های وحشتناکی که با هدف سرقت از مردم آنجا راه انداخته‌ایم. [...] ما با قربانیان اعمال خود روبه‌رو هستیم. ما باید این سؤال را بپرسیم: ما که هستیم و هنگامی که برای دور نگه داشتن این افراد حصار می‌کشیم، چه اخلاقی را نمایندگی می‌کنیم.»
فیلم‌شناسی > سینمایی

آشیانه خانوادگی (مجاری: Családi tűzfészek) (۱۹۷۷)
بیگانه (مجاری: Szabadgyalog) (۱۹۸۱)
مردم پیش‌ساخته (مجاری: Panelkapcsolat) (۱۹۸۲)
سالنمای خزان (مجاری: Őszi almanach) (۱۹۸۵)
نفرین (مجاری: Kárhozat) (۱۹۸۸)
تانگوی شیطان (مجاری: Sátántangó) (۱۹۹۴)
هارمونی‌های ورکمایستر (مجاری: Werckmeister harmóniák) (۲۰۰۰)
مردی از لندن (مجاری: A londoni férfi) (۲۰۰۷)
اسب تورین (مجاری: A torinói ló) (۲۰۱۱)
فیلم‌شناسی > تله‌فیلم

مکبث (۱۹۸۲)
فیلم‌شناسی > کوتاه

هتل مگنزیت (به مجاری: Hotel Magnezit) (۱۹۷۸)
سیاحت بر روی دشت (به مجاری: Utazás az alföldön) (۱۹۹۵)
چشم‌اندازهای اروپا (بخش مقدمه) (۲۰۰۴)
فیلم‌شناسی > مستند

زندگی شهر (بخش آخرین قایق) (۱۹۹۰)
بلا تار در سال ۱۹۸۳
تار در حال ارائهٔ فیلمی از هو بو در سال ۲۰۱۸
سرساکشن فرازیر

سرساکشن فرازیر
سرساکشن فرازیر (به انگلیسی: Frazier Suction Tip) برای جمع آوری مقادیر کم از مایعات تجمع یافته (خونابه) مورد استفاده قرار می‌گیرد. این وسیله در انواع مستقیم یا دارای انحنا، کوتاه یا بلند و فلزی یا یکبار مصرف موجود می‌باشد.
مدل فلزی این ابزار از قابلیت استریل مجدد برخوردار بوده و در ست عمومی جراحی موجود می‌باشد.
دانشگاه لوس آندس (کلمبیا)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
Universidad de los Andes: Universidad de los Andes
نوع: Private
بنیانگذاری شده: ۱۶ نوامبر ۱۹۴۸؛ ۷۶ سال پیش (۱۹۴۸-16}})
وابستگی: Nonsectarian
رئیس دانشگاه: Pablo Navas Sanz de Santamaría
اعضای هیئت علمی: 1,457a
کارمندان مدیریتی: 1,910
دانشجویان: 24,653b
کارشناسی: 12,497
تحصیلات تکمیلی: 2,515
دکترا: 276
دیگر دانشجویان: 1,688 (Specialization) 7,677 (Continuing education)
موقعیت: Bogotá، Colombia ۴°۳۶′۰۶″شمالی ۷۴°۰۳′۵۵″غربی﻿ / ﻿۴٫۶۰۱۶۱۳°شمالی ۷۴٫۰۶۵۱۷۳°غربی﻿ / 4.601613; -74.065173
پردیس: Urban ۲۴ جریب فرنگی (۹۷٬۱۲۴٫۶ متر مربع)
نام ورزشی: Uniandes
شگون‌نما: Séneca the Goat
تعلق ورزشی به: Universia, Asociación Colombiana de Universidades
وبگاه: www.uniandes.edu.co
a This is a sum of 581 FTE professors, 105 faculty developing teachers, and 771 tenured professors.: a This is a sum of 581 FTE professors, 105 faculty developing teachers, and 771 tenured professors.
دانشگاه لوس آندس یک دانشگاه تحقیقاتی خصوصی می‌باشد که در سال ۱۹۴۸در مرکز شهر بوگوتا، کلمبیا تأسیس شده‌است. دانشگاه لوس آندس همیشه به عنوان یکی از بهترین دانشگاه‌های کلمبیا محسوب می‌شود و در بین ۱۰ دانشگاه برتر آمریکای لاتین قرار دارد. از سال ۲۰۱۱، ۱۲۸ گروه تحقیقاتی که بیشتر آنها را علوم اجتماعی، ریاضیات، فیزیک و مهندسی تشکیل می‌دادند در این دانشگاه شروع به کار کرده‌اند.تا سال ۲۰۱۷، تعداد این گروه‌ها به ۱۵۳گروه تحقیقاتی افزایش یافته‌است. دانشگاه لوس آندس یکی از معدود دانشگاه‌های کلمبیایی می‌باشد که مجوز رسمی با کیفیت بالا را از وزارت آموزش و پرورش کلمبیا در ماه ژانویه ۲۰۱۵ دریافت کرده‌است. در این دانشگاه ۱۵۹۲۱ دانشجو مشغول به تحصیل می‌باشند که از این میان ۸۵٫۲ درصد از آنها دانشجویان دوره کارشناسی و مابقی را دانشجویان تحصیلات تکمیلی تشکیل می‌دهند.
پردیس

پردیس دانشگاه در مرکز تاریخی بوگوتا واقع شده‌است، منطقه ای که اکثر ساختمان‌های شهری دانشگاه‌ها، بانک‌ها و شرکت‌های بزرگ کلمبیایی، دفاتر اصلی دولت ملی و محلی؛ و انواع مکان‌های دیدنی فرهنگی مانند کتابخانه‌ها، موزه‌ها، تئاترها، مراکز علمی و ادبی و گالری‌های هنری را در بر می‌گیرد.
همچنین پردیس متشکل شده‌است از:
کافه تریا مرکزی و بسیاری از ایستگاه‌های غذائی دیگر در داخل و خارج از محوطه دانشگاه
امکانات ورزشی
خدمات بهداشتی
مناطقی برای استراحت و مطالعه
رتبه‌بندی

براساس رتبه‌بندی مؤسسه QS در سال ۲۰۲۰ دانشگاه لوس آندس در رتبه ۲۳۴ دانشگاه هان جهان قرار گرفته‌است.همچنین در رتبه‌بندی برترین دانشگاه‌های جهان در سال ۲۰۲۰ که مؤسسه تایمز آن را ارائه داده‌است این دانشگاه در رتبه ۸۰۰–۶۰۱ برترین دانشگاه‌های جهان قرار دارد.
بنای یادبود ملاحسین کاشفی

| بنای یادبود ملا حسین واعظ کاشفی | بنای یادبود ملا حسین واعظ کاشفی |
| --- | --- |
بنای یادبود ملا حسین واعظ کاشفی: بنای یادبود ملا حسین واعظ کاشفی
نام: بنای یادبود ملا حسین واعظ کاشفی
کشور: ایران
استان: استان خراسان رضوی
شهرستان: سبزوار
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: بنای یادبود
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۳۵۱۶
تاریخ ثبت ملی: ۲۵ اسفند ۱۳۷۹
بنای یادبود ملا حسین واعظ کاشفی مربوط به دوره پهلوی دوم است و در سبزوار، ضلع جنوبی خیابان شهدا (خواجه نظام الملک) واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۵ اسفند ۱۳۷۹ با شمارهٔ ثبت ۳۵۱۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
نقشه و طرح اثر از محمد اله آبادی است و اجرای آن را انجمن آثار ملی در سال ۱۳۵۲ عهده‌دار شد.
بنای یادبود ملاحسین کاشفی(عکاس سروش قلعه نوی)
بنای داخلی آرامگاه (عکاس سروش قلعه نوی)
اریک گوستاوسون

اریک گوستاوسون (به سوئدی: Erik Gustavson) (زاده ۱۹۵۵) کارگردان و تهیه کننده نروژی است. در سال ۱۹۷۴ به عنوان دستیار فیلم بردار شروع به کار کرد، و پس از آن مدتی فیلمبردار بود تا سال ۱۹۸۱ که خود کار کارگردانی را آغاز کرد. او هفت فیلم را کارگردانی کرده است، که از این میان سه فیلم در سالن‌های سینمایی متعددی به نمایش گذاشته شده‌اند: هرمان، تلگرافچی (برگرفته از رمان رویاپردازها اثر کنوت هامسون)، و دنیای صوفی. فیلم تلگرافچی در چهل سومین جشنواره فیلم برلین شرکت کرد. علاوه بر این فیلم‌ها، گوستاوسون بیش از چهارصد فیلم تبلیغاتی ساخته است. او همچنین، در توضیح فیلم ساختن، مقالات زیادی نوشته و مستندهایی ساخته است و در سه کشور نروژ، کوبا، و آرژانتین به تدریس می‌پردازد. فیلم گوستاوسون در سال ۱۹۸۵ توانست در هفت مورد نامزد جایزه آماندا شود که در سه مورد برنده شد.
بنارود

| بنارود | بنارود |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: زنجان
شهرستان: طارم
بخش: بخش مرکزی
دهستان: درام
جمعیت: ۳۸ نفر (سرشماری ۹۵)
بنارود، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان طارم در استان زنجان ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان درام قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۲۵نفر (۸خانوار) بوده‌است.
سرحد (فیلم ۱۹۸۷)

| سرحد(Checkpoint) | سرحد(Checkpoint) |
| --- | --- |
کارگردان: پرویز صیاد
تهیه‌کننده: پرویز صیاد
نویسنده: پرویز صیاد
بازیگران: پرویز صیاد هوشنگ توزیع مری آپیک مارشال منش
موسیقی: احمد پژمان
فیلم‌بردار: Michael J. Davis
تدوین‌گر: پرویز صیاد
مدت زمان: ۹۱ دقیقه
کشور: امریکا
زبان: فارسی
سرحد (نام انگلیسی: Checkpoint) نام فیلمی درام ساختهٔ پرویز صیاد پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران است.  این فیلم دومین اثر پرویز صیاد در خارج از ایران و آخرین ساختهٔ سینمایی او به شمار می‌رود.
خلاصهٔ داستان

موضوع این فیلم که از یک اتفاق واقعی نشأت گرفته، داستان دانشجویان ایرانی با پیشینه‌های فکری و اعتقادی مختلف است که در یک تور آخر هفته در زمان اشغال سفارت آمریکا در تهران از دیترویت به وینزر در کانادا رفته‌اند. در زمان برگشت از کانادا، روادید این دانشجویان برای برگشت به خاک امریکا معلق شده، اجازهٔ رد شدن از مرز پیدا نمی‌کنند. این موضوع باعث درگیری میان آن‌ها در اتوبوس می‌شود.
دربارهٔ فیلم

پرویز صیاد موفق شد پس از چهار سال با درآمدهای حاصل از فرستاده، این فیلم را بسازد. اما این فیلم نتوانست موفقیت فرستاده را کسب کند و به پایان راه صیاد در سینما تبدیل شد. از نظر صیاد فیلم‌های این‌چنینی که با بودجه‌های اندک و مستقل تهیه می شدند توانایی نمایش در سینماهای زنجیره‌ای را نداشتند و باید منتظر خودنمایی در جشنواره‌های مطرح سینمایی و مراکز معتبر فرهنگی می‌ماندند تا پس از آن توسط رسانه‌های مختلف خریداری شوند. از نظر صیاد پس از فرمان ارتداد و دستور قتل سلمان رشدی توسط سید روح‌الله خمینی، رهبر ایران، جشنواره‌های سینمایی در مورد فیلم‌هایی که به توصیف و انتقاد از بنیادگرایی اسلامی و اسلام افراطی می‌پرداخت دچار حساسیت و ترس شده و شدیداً محافظ‌کار گشته بودند. در نتیجه، از نمایش فیلم سرحد خودداری کردند. از طرفی اکثر جشنواره‌های مطرح سینمایی به نوعی با وزارت ارشاد اسلامی ایران و بنگاه سینمایی فارابی کنار آمده بودند و فیلم‌هایی در مخالفت با جمهوری اسلامی را پخش نمی‌کردند.
اردوگاه کار اجباری داخائو

| اردوگاه کار اجباری داخائو | اردوگاه کار اجباری داخائو |
| --- | --- |
اردوگاه کار اجباری آلمان نازی: اردوگاه کار اجباری آلمان نازی
سربازان آمریکایی از ورودی اصلی اردوگاه کار اجباری داخائو اندکی پس از آزادی آن در ۱۹۴۵ نگهداری می‌کنند: سربازان آمریکایی از ورودی اصلی اردوگاه کار اجباری داخائو اندکی پس از آزادی آن در ۱۹۴۵ نگهداری می‌کنند
موقعیت داخائو در آلمان: موقعیت داخائو در آلمان
دستگاه مختصات جغرافیایی: ۴۸°۱۶′۰۸″ شمالی ۱۱°۲۸′۰۷″ شرقی﻿ / ﻿۴۸٫۲۶۸۸۹°شمالی ۱۱٫۴۶۸۶۱°شرقی﻿ / 48.26889; 11.46861
مکان: بایرن علیا، آلمان جنوبی
ساخته شده توسط: آلمان نازی
اداره شده توسط: اس‌اس (SS)
استفادهٔ اصلی: زندان سیاسی
دورهٔ فعالیت: مارس ۱۹۳۳ – آوریل ۱۹۴۵
انواع زندانیان: زندانیان سیاسی، لهستانی‌ها، یهودیان، همجنسگرایان، شاهدان یهوه، کشیشان کاتولیک، کمونیستها، رومانیایی‌ها
تعداد زندانیان: بیش از ۱۸۸٬۰۰۰ (برآورد شده)
تعداد کشته: ۴۱۵۰۰ (بر اساس وبسایت داخائو)
آزاد شده توسط: نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا
وبگاه: kz-gedenkstaette-dachau.de
دروازه ای که از آن وارد اردوگاه اسرا می شد حاوی شعار Arbeit macht frei (کار آزاد می کند) است.
هاینریش هیملر (ردیف جلو، کنار زندانی) در بازدید از اردوگاه کار اجباری داخاو، ۱۹۳۶
نمایی از اتاق گاز اردوگاه کار اجباری داخاو
اردوگاه کار اجباری داخائو (به آلمانی: KZ Dachau) از بزرگ‌ترین اردوگاه‌های کار اجباری آلمان نازی بود که توسط رژیم نازی در سال ۱۹۳۳ در ۱۶ کیلومتری شمال مونیخ در نزدیکی شهر داخائو در ایالت بایرن آلمان ساخته شد.
زندانیان در ترس دائمی از رفتار وحشیانه و بازداشت‌های ترور‌آمیز زندگی می‌کردند، از جمله سلول‌های ایستاده، شلاق زدن، به اصطلاح آویزان کردن از درخت یا تیر، و ایستادن در حالت خبردار برای مدت‌های بسیار طولانی. بیش از ۳۰٬۰۰۰ نفر از یهودیان، لهستانی‌ها، روس‌ها، و بسیاری از کشورهای دیگر در این اردوگاه به قتل رسیدند.
این اردوگاه ۱۲۳ اردوگاه فرعی نیز داشت.
تاریخچه > تأسیس

پس از تصرف باواریا در ۹ مارس ۱۹۳۳، هاینریش هیملر، که در آن زمان رئیس پلیس مونیخ بود، شروع به صحبت با مدیریت یک کارخانه متروکه باروت و مهمات کرد. او از این محل بازدید کرد تا ببیند آیا می‌توان از آن برای اسکان زندانیان تحت حفاظت استفاده کرد. اردوگاه تمرکز داخائو در ۲۲ مارس ۱۹۳۳ با ورود حدود ۲۰۰ زندانی از زندان اشتادلهایم در مونیخ و زندان لاندسبرگ (جایی که هیتلر در دوران حبس خود «نبرد من» را نوشته بود) افتتاح شد. هیملر در روزنامه «مونشنر نویسته ناخریشتن» اعلام کرد که این اردوگاه می‌تواند تا ۵۰۰۰ نفر را در خود جای دهد و آن را به عنوان «اولین اردوگاه تمرکز برای زندانیان سیاسی» توصیف کرد که برای بازگرداندن آرامش به آلمان استفاده می‌شود.
این اردوگاه به اولین اردوگاه تمرکز منظم تبدیل شد که توسط دولت ائتلافی حزب کارگر ملی سوسیالیست آلمان (حزب نازی) و حزب ملی خلق آلمان (منحل شده در ۶ ژوئیه ۱۹۳۳) تأسیس شد.
شاهدان یهوه، همجنس‌گرایان و مهاجران پس از تصویب قوانین نورنبرگ در سال ۱۹۳۵ که تبعیض نژادی را نهادینه کرد، به داخائو فرستاده شدند. در اوایل سال ۱۹۳۷، اس‌اس با استفاده از نیروی کار زندانیان، ساخت مجموعه‌ای بزرگ را آغاز کرد که قادر به نگهداری ۶۰۰۰ زندانی بود. ساخت و ساز رسماً در اواسط آگوست ۱۹۳۸ به پایان رسید. مخالفان سیاسی بیشتر و بیش از ۱۱،۰۰۰ یهودی آلمانی و اتریشی پس از الحاق اتریش و سودتنلند در سال ۱۹۳۸ به این اردوگاه فرستاده شدند. صدها نفر از سینتی و کولی در سال ۱۹۳۹ به اردوگاه فرستاده شدند و بیش از ۱۳،۰۰۰ زندانی از لهستان در سال ۱۹۴۰ به این اردوگاه اعزام شدند. نمایندگان کمیته بین‌المللی صلیب سرخ در سال‌های ۱۹۳۵ و ۱۹۳۸ از این اردوگاه بازدید کردند و شرایط سخت آن را مستند کردند.
تاریخچه > کار اجباری

زندانیان اردوگاه تمرکز داخائو در اصل قرار بودند به عنوان نیروی کار اجباری برای یک کارخانه مهمات‌سازی و گسترش اردوگاه خدمت کنند. این اردوگاه به عنوان یک مرکز آموزشی برای نگهبانان اس‌اس-توتن‌کوپف‌فربانده استفاده می‌شد و الگویی برای سایر اردوگاه‌های تمرکز بود.
اردوگاه حدود ۳۰۰ متر در ۶۰۰ متر به شکل مستطیل بود. ورودی زندانیان با دروازه‌ای آهنی با شعار «کار آزاد می‌کند» (Arbeit macht frei) تأمین شده بود. این شعار بازتاب تبلیغات نازی بود که اردوگاه‌های تمرکز را به عنوان اردوگاه‌های کار و بازآموزی معرفی می‌کرد. این هدف اصلی آنها بود، اما تمرکز به زودی به استفاده از کار اجباری به عنوان روشی برای شکنجه و قتل تغییر یافت. شعار اصلی روی دروازه‌ها باقی ماند.
همچنین ببینید: پروپاگاندا در آلمان نازی
از سال ۱۹۳۸، روند پذیرش تازه‌واردان در Schubraum انجام می‌شد، جایی که زندانیان باید لباس‌ها و دارایی‌های خود را تحویل می‌دادند. آلبرت تایس، یکی از زندانیان سابق لوکسامبورگی، درباره این اتاق گفت: «در آنجا همه لباس‌هایمان را از ما گرفتند. همه چیز باید تحویل داده می‌شد: پول، حلقه، ساعت. اکنون کاملاً برهنه بودیم».
تاریخچه > اردوگاه پس از عملیات بارباروسا

بیش از ۴۰۰۰ اسیر جنگی شوروی توسط گارد فرمانده داخائو در میدان تیراندازی اس‌اس واقع در هبرتس‌هاوزن، دو کیلومتری اردوگاه اصلی، در سال‌های ۱۹۴۱-۱۹۴۳ به قتل رسیدند. اس‌اس از اصطلاح کنایه‌آمیز «رفتار ویژه» (Sonderbehandlung) برای این اعدام‌های جنایتکارانه استفاده می‌کرد. اولین اعدام‌های اسرای جنگی شوروی در میدان تیراندازی هبرتس‌هاوزن در ۲۵ نوامبر ۱۹۴۱ انجام شد.
پس از سال ۱۹۴۲، تعداد زندانیان نگهداری شده در اردوگاه بیش از ۱۲،۰۰۰ نفر بود. داخائو در ابتدا در سال ۱۹۳۳ کمونیست‌ها، سوسیالیست‌های برجسته و دیگر «دشمنان دولت» را نگه می‌داشت، اما با گذشت زمان، نازی‌ها شروع به فرستادن یهودیان آلمانی به اردوگاه کردند. در سال‌های اولیه زندان، به یهودیان اجازه مهاجرت به خارج از کشور داده می‌شد، به شرطی که «داوطلبانه» اموال خود را برای افزایش خزانه عمومی هیتلر واگذار کنند. پس از الحاق اتریش و انحلال چکسلواکی، شهروندان هر دو کشور تبدیل به زندانیان بعدی داخائو شدند. در سال ۱۹۴۰، داخائو پر از زندانیان لهستانی شد که تا زمان آزادسازی رسمی داخائو، همچنان اکثریت جمعیت زندانیان را تشکیل می‌دادند.
در ماه‌های آخر جنگ، شرایط در داخائو وخیم‌تر شد. همانطور که نیروهای متفقین به سمت آلمان پیشروی می‌کردند، آلمانی‌ها شروع به انتقال زندانیان از اردوگاه‌های تمرکز نزدیک جبهه به اردوگاه‌های مرکزی‌تر کردند. آنها امیدوار بودند از آزادسازی تعداد زیادی از زندانیان جلوگیری کنند. حمل و نقل از اردوگاه‌های تخلیه شده به طور مداوم به داخائو می‌رسید. پس از روزها سفر با غذا و آب کم یا بدون آن، زندانیان ضعیف و خسته، اغلب نزدیک به مرگ می‌رسیدند. اپیدمی‌های تیفوس در نتیجه ازدحام بیش از حد، شرایط بهداشتی ضعیف، تدارکات ناکافی و وضعیت ضعیف زندانیان به یک مشکل جدی تبدیل شد.
به دلیل انتقال‌های مکرر از جبهه، اردوگاه دائماً بیش از حد شلوغ بود و شرایط بهداشتی زیر حد کرامت انسانی بود. از اواخر سال ۱۹۴۴ تا روز آزادسازی، ۱۵،۰۰۰ نفر جان خود را از دست دادند، که حدود نیمی از کل زندانیان نگهداری شده در داخائو بودند. پانصد اسیر جنگی شوروی با جوخه آتش اعدام شدند.