stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کانسالیدیتید آر۲وای
مشخصات فنی (R2Y-1)

داده‌ها از Jane's Fighting Aircraft of World War II
ویژگی‌های کلی
خدمه: نامشخص
ظرفیت: ** ۴۸ مسافر
چمدان‌های همراه
۱٬۲۰۰ پوند (۵۵۰ کیلوگرم) محموله پستی
۱۲٬۰۰۰ پوند (۵٬۵۰۰ کیلوگرم) محموله (پس از تعمیر)
طول: ۹۰ فوت ۰ اینچ (۲۷٫۴۳ متر)
پهنای بال: ۱۱۰ فوت ۰ اینچ (۳۳٫۵۳ متر)
ماهی‌واره: دیویس (22% at root to 9.3% at wingtip)
وزن ناخالص:  ۵۶٬۰۰۰ پوند (۲۵٬۴۰۱ کیلوگرم)
بیشترین وزن برخاست:  ۶۴٬۰۰۰ پوند (۲۹٬۰۳۰ کیلوگرم)
پیشرانه هواگرد: ۴ عدد موتور شعاعی پرت اند ویتنی آر-۱۸۳۰ تووین واسپ-۹۴،‏ ۱٬۲۰۰ اسب بخار (۸۹۰ کیلووات)  در هر موتور
عملکرد
سرعت کروز:  ۲۴۰ مایل بر ساعت (۳۸۶ کیلومتر بر ساعت؛ ۲۰۹ گره)
بُرد:  ۴٬۰۰۰ مایل (۳٬۴۷۶ مایل دریایی؛ ۶٬۴۳۷ کیلومتر) در ۲۰۰ مایل بر ساعت (۳۲۲ کیلومتر بر ساعت)
لاکهید کونستلیشن

| لاکهید کونستلیشن | لاکهید کونستلیشن |
| --- | --- |
لاکهید سی-۶۹ کونستلیشن نوع نظامی لاکهید کونستلیشن، نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا: لاکهید سی-۶۹ کونستلیشن نوع نظامی لاکهید کونستلیشن، نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا
کاربری: مسافربری و ترابری
تولیدکننده: لاکهید کورپوریشن
نخستین پرواز: January 9, 1943
معرفی‌شده در: 1943 with USAAF 1945 with TWA
بازنشستگی: 1990s, airline service 1978, military
وضعیت: In very limited service
کاربر اصلی: ترنس ورلد ایرلاینز ایسترن ایرلاینز پان امریکن ورلد ایرویز ایر فرانس
ساخته‌شده: 1943–1958
تعداد ساخته‌شده: 856
توسعه‌یافته از: لاکهید مدل ۴۴ اکسکالیبور
گونه‌ها: لاکهید ال-۰۴۹ کونستلیشن لاکهید سی-۶۹ کونستلیشن لاکهید ال-۶۴۹ کونستلیشن لاکهید ال ۷۴۹ کانستلیشن سوپر کانستلیشن لاکهید ال-۱۰۴۹ لاکهید سی-۱۲۱ کونستلیشن لاکهید ال-۱۲۴۹ سوپر کونستلیشن لاکهید ئی سی-۱۲۱ وارنینگ استار لاکهید ال-۱۶۴۹ استارلاینر
توسعه‌یافته به: لاکهید ایکس‌بی-۳۰ (Unbuilt)
لاکهید کونستلیشن (به انگلیسی: Lockheed Constellation) یک هواپیماى ساختِ لاکهید کورپوریشن در کشور ایالات متحده آمریکا است که در سال ۱۹۴۳–۱۹۵۸ ساخته شد. نخستین استفاده‌کنندهٔ غیرنظامی این هواپیما ترنس ورلد ایرلاینز بوده‌است. این هواپیما برای نخستین بار در ۰۱۹۴۳−۰۱−۰۹ ۹ ژانویه ۱۹۴۳ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
هیئت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان

|   |   |
| --- | --- |
لوگوی رسمی نمایندگی سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما): لوگوی رسمی نمایندگی سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما)
شکل‌گیری: ۲۸ مارس ۲۰۰۲
نوع رکن: Political mission
وضعیت: قطعنامه ۱۹۷۴ شورای امنیت expires 1۷ مارس ۲۰۱۶
وبگاه: http://unama.unmissions.org/
هیئت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان (به انگلیسی: United Nations Assistance Mission in Afghanistan)، اختصاراً یوناما، مجموعه و ائتلاف سیاسی است که در سال ۲۰۰۲ از طرف شورای امنیت به درخواست دولت افغانستان، شکل گرفت.
هدف این مجموعه کمک به دولت و مردم افغانستان برای تثبیت صلح پایدار در این کشور است.
این مأموریت که سالانه مورد بازنگری قرار می گیرد، به مرور زمان تغییر کرده است تا نیازهای کشور را منعکس کند و در 17 مارس 2022، توسط قطعنامه 2626 (2022) شورای امنیت سازمان ملل برای یک سال تمدید شد .
قطعنامه 2626 (2022) از یوناما و نماینده ویژه دبیر کل می خواهد که در چارچوب وظایف خود، به رهبری و هماهنگی تلاش های غیرنظامی بین المللی ادامه دهند.
شورای امنیت همچنین تصدیق کرد که مأموریت تجدید شده یوناما با قطعنامه‌های 1662 (2006), 1746 (2007), 1806 (2008), 1868 (2009), 1917 (2010), 1974 (2011), 2041 (2012), 2096 (2013), 2145 (2014), 2210 (2015), 2274 (2016), 2344 (2017), 2405 (2018), 2460 (2019), 2489 (2019), 2543 (2020), 2596 (2021).
سازمان ملل متحد از سال 1946 که افغانستان به مجمع عمومی پیوست، در منطقه مشارکت داشته است و آژانس هایی از قبیل  یونیسف از سال 1949 در افغانستان فعالیت می کنند.
تاریخچه

اعضای شورای امنیت ملل متحد قطعنامه ۲۰۹۶ را به تاریخ ۱۹ مارس ۲۰۱۳ به اتفاق آرا به تصویب رساندند که طی آن مأموریت یوناما تا مارس ۲۰۱۴ تمدید شد.
اهداف

این ارگان ۱۵ عضوی از برنامه اصلاحات دولت افغانستان تحت عنوان «به سوی خود کفایی: تعهد برای اصلاحات و تجدید همکاری» استقبال نمود که در آن، به هدف بهبود امنیت و ثبات سیاسی، پایداری اقتصادی، توسعه حکومتداری خوب، ترویج حاکمیت قانون و رعایت حقوق بشر بخصوص در ارتباط به حقوق زنان و دختران اولویت‌های استراتیژیک پالیسی برای افغانستان برای دهه تحول را مشخص شده‌است.
توسعه و کمک های بشردوستانه

رکن توسعه توسط رامیز الاکباروف، معاون نماینده ویژه با تمرکز بر توسعه و کمک های بشردوستانه رهبری می شود.
ستون انکشافی یوناما در خدمت یکپارچه سازی بیشتر تلاش های انکشافی در افغانستان ، به ویژه در زمینه ظرفیت سازی و هماهنگی کمک های بشردوستانه از سوی نهادهای بین المللی است. الکباروف همچنین هماهنگ کننده مقیم سازمان ملل متحد برای افغانستان است که مسئول هماهنگی کار تیم کشوری سازمان ملل است.
UNCT در افغانستان شامل 20 آژانس، صندوق و برنامه با دفاتر در افغانستان است:
FAO (سازمان خواربار و کشاورزی))
IFAD (صندوق بین المللی توسعه کشاورزی)
ILO (سازمان بین المللی کار)
IOM  (سازمان بین المللی مهاجرت)
OCHA(دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل)
OHCHR*  (دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر)
UN WOMEN (صندوق توسعه ملل متحد برای زنان)
UNAIDS (برنامه سازمان ملل متحد در مورد اچ آی وی/ایدز)
UNDP (برنامه توسعه ملل متحد)
یونسکو سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد)
UNFPA (صندوق جمعیت ملل متحد)
UN-HABITAT (مرکز ملل متحد برای اسکان بشر))
UNHCR (کمیسیون عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان)
یونسف (صندوق کودکان سازمان ملل متحد)
یونیدو  (سازمان توسعه صنعتی ملل متحد)
یونیتار (موسسه آموزش و تحقیقات سازمان ملل متحد)
UNMAS (سرویس مین زدایی سازمان ملل متحد)
UNODC د(فتر مبارزه با مواد مخدر و جرم سازمان ملل متحد)
UNOPS  (دفتر سازمان ملل برای خدمات پروژه)
WFP (برنامه جهانی غذا)
WHO(سازمان بهداشت جهانی)
*OHCHR با یوناما ادغام شده و تحت هدایت SRSG کار می کند
پانوش‌ها

↑  United Nations Security Council &#32;Resolution&#32; 1401.&#32; S/RES/1401(2002)&#32; 28 March 2008.&#32; Retrieved 2008-04-09.
1 2  «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۷ نوامبر ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۲ دسامبر ۲۰۱۵.
↑  "United Nations Assistance Mission in Afghanistan". YNAMA.
↑  «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۸ دسامبر ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۲ دسامبر ۲۰۱۵.
↑  «نسخه آرشیو شده» (PDF). بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۸ دسامبر ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۶ دسامبر ۲۰۱۵.
↑  YNAMA. "United Nations Assistance Mission in Afghanistan". Archived from the original on 8 December 2015. Retrieved 6 December 2015.
↑  "United Nations Assistance Mission in Afghanistan". Wikipedia (به انگلیسی). 2022-06-26.
شدو خارپشت

شخصیت بازی ویدئویی
این مقاله دربارهٔ شخصیت است. برای بازی ویدئویی، شدو خارپشت (بازی ویدئویی) را ببینید.
| شدو خارپشت | شدو خارپشت |
| --- | --- |
شخصیت سونیک خارپشت: شخصیت سونیک خارپشت
اثر هنری برای سونیک ادونچر ۲ (۲۰۰۱) توسط یوجی اوکاوا: اثر هنری برای سونیک ادونچر ۲ (۲۰۰۱) توسط یوجی اوکاوا
نخستین حضور: سونیک ادونچر ۲ (۲۰۰۱)
پدیدآور: تاکاشی ایزوکا شیرو مائکاوا
طراح: کازویوکی هوشینو
صداپیشه:  ژاپنی کوجی یوسا (۲۰۰۱–اکنون)  توشی‌یوکی موریکاوا (فرنچایز لایو-اکشن)   انگلیسی دیوید همفری (۲۰۰۱–۲۰۰۴)  جیسون گریفیت (۲۰۰۴–۲۰۱۰)  کرک تورنتون (۲۰۱۰–اکنون)  ایان هنلین (سونیک پرایم)  کیانو ریوز (فرنچایز لایو-اکشن)  
اطلاعاتِ درون‌داستانی: اطلاعاتِ درون‌داستانی
گونه: خارپشت
جنسیت: نر
وابستگی: تیم دارک (روژ خفاش و ای-۱۲۳ امگا)
خاستگاه: کلنی فضایی آرک
شدو خارپشت (به انگلیسی: Shadow the Hedgehog) شخصیتی است که در سری بازی سونیک خارپشتِ سگا ظاهر می‌شود. او توسط تاکاشی ایزوکا و شیرو مائکاوا خلق شده است و اولین بار در سونیک ادونچرز ۲ (۲۰۰۱) ظاهر شد. در دنیای خیالی سونیک، شدو یک جوجه تیغی سیاه انسان نما است که توسط پروفسور جرالد روباتنیک، یعنی پدربزرگ آنتاگونیست دکتر اگمن خلق شده است. شدو پس از مشاهده مرگ بهترین دوستش ماریا روباتنیک، در ابتدا به دنبال انتقام است، اما بعداً قول می‌دهد که به وعده خود به وی عمل کند و از جهان در برابر خطر محافظت کند. شدو که یک ضدقهرمان است، نیت خوبی دارد اما هر کاری که لازم باشد برای رسیدن به اهدافش انجام می‌دهد و او را در تضاد با سونیک خارپشت قرار می‌دهد.
او ویژگی‌های بسیاری را با سونیک به اشتراک می‌گذارد و کنترل‌های مشابهی را در بازی‌ها دارد، اما با استفاده از وسایل نقلیه و سلاح‌های آتشین متمایز است. ایده شو در طول توسعه سونیک ادونچر (۱۹۹۸) آغاز شد. ایزوکا و مکهوا تلاش کردند او را به عنوان یک شخصیت ظریف و «باحال» که بازیکنان می‌توانند به آن اهمیت دهند، نشان دهند. هدف از سونیک ادونچر ۲ این بود که تنها بازی شدو باشد، اما محبوبیت او در میان طرفداران باعث شد که سونیک تیم او را در سونیک هیروز (۲۰۰۳) به نمایش بگذارد. از آن زمان، شدو در بازی‌های متعدد سونیک از جمله اسپین آف شدو هجهاگ (۲۰۰۵) ظاهر شده است. او همچنین در اقتباس‌های متعدد سونیک، در کامیک‌ها و محصولات تجاری ظاهر شده است.
شدو یکی از محبوب‌ترین شخصیت‌های سونیک است و توسط رکورد جهانی گینس در سال ۲۰۱۱ به عنوان یکی از بزرگ‌ترین شخصیت‌های بازی‌های ویدیویی نامگذاری شد. با این حال، او در میان روزنامه نگاران بازی‌های ویدیویی اختلاف ایجاد کرده است. برخی از او را در بازی سونیک ادونچر ۲ و حفظ سطح او از موضوع سونیک ستایش کردند، اما دیگران از شخصیت تاریک و اندیشه انگیز او انتقاد کردند، به ویژه در بازی‌های بعدی. بازی شدو به‌طور کلی بررسی‌های منفی دریافت کرد، اگرچه فروش خوبی داشت و با گذشت زمان هوادارانی پیدا کرد.
توصیف شخصیت

شدو یک جوجه تیغی سیاه انسان‌نما است که در سری بازی‌های پلتفرمی سونیک خارپشتِ سگا و اسپین‌آف‌های مختلف آن ظاهر می‌شود. او اولین بار در سال ۲۰۰۱ در بازی سونیک ادونچرز ۲ ظاهر شد، یعنی آخرین بازی سونیک که برای کنسول بازی ویدیویی سگا منتشر شد. نقش‌های او در بازی‌ها متفاوت است. برخی از بازی‌های سری اصلی سونیک ادونچرز ۲، قهرمانان سونیک (۲۰۰۳)، و سونیک خارپشت (۲۰۰۶) او را به عنوان یک شخصیت اصلی قابل بازی نشان می‌دهند، و او شخصیت اصلی شدو خارپشت (۲۰۰۵) و یک بسته محتوای قابل دانلود برای نیروهای سونیک (۲۰۱۷) است. دیگر رسانه‌های، مانند بازی سونیک جنریشنز (۲۰۱۱)، او را به عنوان یک شخصیت غیرقابل‌بازی محدود کرده‌اند.
شدو یک ضدقهرمان مرموز، تیزبین و متفکر است. در حالی که هدف نهایی او محافظت از جهان در برابر خطر است، او از انسانیت متنفر است، و هنگامی که هدفی را تعیین می‌کند، هر کاری که لازم باشد را برای انجام آن انجام می‌دهد. این اغلب باعث می‌شود که او بدون فکر کردن به خطرات به کار خود بپردازد و او را با قهرمان سری سونیک خارپشت در تضاد قرار دهد. شدو اگرچه تنهاست، با گنج‌یاب روج و ربات ئی-۱۲۳ اومگا در بازی‌هایی مانند قهرمانان سونیک، سونیک خارپشت (۲۰۰۶) و نیروهای سونیک همکاری می‌کند. شدو در برخی از بازی‌ها با سونیک متحد می‌شود، اما همچنین با دکتر اگمن در سونیک ادونچرز ۲ و شدو خارپشت متحد می‌شود.
شدو شباهت‌های زیادی با سونیک دارد. از نظر بصری، بن استال از گیم‌اسپات، شدو را به عنوان «نسخه ای شیطانی از خود سونیک - از نظر ظاهری مشابه، اما با پوستی تیره‌تر، چشم‌هایی زاویه دار تر، ترسناک تر به جای پوزخند مشهور (علامت تجاری سونیک)» توصیف کرد. جاستین لیپر از گیمزرادار+ گفت که اگر سونیک سوپرمن باشد، پس شدو بتمن وی خواهد بود. شخصیت‌ها در بازی‌ها به‌طور مشابه کنترل می‌شوند، زیرا هر دو مهارت‌ها و توانایی دویدن با سرعت‌های بالا را به اشتراک می‌گذارند. شدو در برخی بازی‌ها ویژگی‌های منحصربه‌فردی دارد، مانند استفاده از سلاح گرم و استفاده از وسایل نقلیه در شدو خارپشت و سونیک خارپشت. او همچنین می‌تواند از «الماس هرج‌ومرج» برای اجرای «Chaos Control» استفاده کند - به او اجازه می‌دهد زمان را تحریف کند - و سلاح‌هایی مانند نیزه ایجاد کند. مانند سونیک، شدو می‌تواند به یک فرم «سوپر» تبدیل شود که به او قدرت‌های ویژه‌ای می‌دهد.
نیکولا مک‌درموت

نیکولا مک‌درموت (انگلیسی: Nicola McDermott؛ زادهٔ ۲۸ دسامبر ۱۹۹۶) ورزشکار پرش ارتفاع زن اهل استرالیا است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
انجمن اورانژ

| 0 | 1 |
| --- | --- |
The Orange Order logo: The Orange Order logo
The Orange Order flag, incorporating the colour orange, the purple star of the Williamites and the صلیب سنت جورج: The Orange Order flag, incorporating the colour orange, the purple star of the Williamites and the صلیب سنت جورج
نام برگرفته از: King ویلیام سوم
بنیان‌گذاری: ۱۷۹۵
محل تأسیس: لاکگل، شهرستان آرما
گونه: Fraternal order
ستاد: بلفاست، ایرلند شمالی
مکان: بریتانیا (mainly Northern Ireland and اسکاتلند); جمهوری ایرلند، the هلند، ایالات متحده آمریکا، other اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع (especially کانادا، استرالیا و نیوزیلند)
Grand Master: Edward Stevenson
نظم نارنجی (انگلیسی: Orange Order)موسسه وفادار نارنجی، که معمولاً با عنوان «نظم نارنجی» شناخته می‌شود، یک نظم برادرانه پروتستان در ایرلند شمالی است. همچنین دارای شعبه هایی در جمهوری ایرلند، اسکاتلند و در سراسر کشورهای مشترک‌المنافع و ایالات متحده است. نظم نارنجی در سال ۱۷۹۵ در دوره ای از درگیری‌های فرقه ای پروتستان - کاتولیک در شهرستان آرماگ تأسیس شد، به عنوان یک برادری به سبک ماسونی قسم خورده برای حفظ صعود پروتستان. این پادشاه توسط Grand Grand Lodge of Ireland، که در سال ۱۷۹۸ تأسیس شده‌است، هدایت می‌شود. نام آن ادای احترام به پادشاه پروتستان هلندی متولد ویلیام از نارنجی است، که ارتش پادشاه کاتولیک جیمز دوم را در جنگ ویلیامیت-ژاکوبیت (۱۶۸۸) شکست داد. -۱۶۹۱) این نظم بیشتر برای راهپیمایی‌های سالانه خود شناخته شده‌است، بزرگترین آنها در تاریخ ۱۲ یا ۱۲ ژوئیه (دوازدهم) برگزار می‌شود.
نظم نارنجی یک سازمان اتحادیه محافظه کار محافظه کار است، با پیوندهایی به وفاداری اولستر. این کمپین در سال ۲۰۱۴ علیه استقلال اسکاتلند کارزار کرد. [۶] این حکم خود را مدافع آزادی‌های مدنی و مذهبی پروتستان می‌داند، در حالی که منتقدین این نظم را فرقه گرایی، پیروزمند بودن، و برتری گرایی متهم می‌کنند. به عنوان یک جامعه دقیق پروتستان، غیر پروتستان‌ها را به عنوان اعضای نمی‌پذیرد مگر اینکه آنها به اصول نارنجی گرایی تبدیل شده و به آن پایبند باشند و پروتستان‌هایی را که با کاتولیک‌ها ازدواج کرده‌اند قبول نکند. اگرچه بسیاری از راهپیمایی‌های نارنجی بدون حادثه هستند، اما راهپیمایی‌هایی که از طریق محله‌های ملی‌گرایی کاتولیک و ایرلندی انجام می‌شود بحث‌برانگیز است و اغلب به خشونت منجر شده‌است
نبرد مسکو

نبرد مسکو (به آلمانی: Schlacht um Moskau) (به روسی: битва под Москвой) به مجموعه‌ای از نبردها که در بازهٔ زمانی ماه اکتبر سال ۱۹۴۱ تا ماه ژانویه سال ۱۹۴۲ در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم در شعاع ۳۰۰ کیلومتری مسکو، پایتخت و بزرگ‌ترین شهر شوروی و خط مقدمی به عرض ۷۰۰ کیلومتر رخ داد گفته می‌شود.
مسکو یکی از اهداف کلیدی سیاسی و نظامی طرح عملیاتی بارباروسا به حساب می‌آمد. این نبرد پس از کسب پیروزی‌های بزرگ اولیه در جریان تهاجم آلمان به شوروی، با ادامه یورش گروه ارتش مرکز ورماخت، به فرماندهی فیلدمارشال فدر فن بک، در قالب عملیات بارباروسا، از روز ۲ اکتبر سال ۱۹۴۱ به سمت شرق به منظور سلطه بر مسکو، علیه جبهه‌های غربی، بریانسک و ذخیره شوروی آغاز شد. ورماخت قصد داشت با اجرای عملیات تایفون، مسکو را از دو طرف شمالی و جنوبی در محورهای کالینین و تولا به کمک نیروهای زرهی به محاصره درآورده و تصرف کند. در جریان پیشروی اولیه، نیروهای آلمانی مقادیر زیادی از نیروهای ارتش سرخ شوروی را در دو ناحیه جداگانه در نبرد ویازما–بریانسک به محاصره درآورده و منهدم نمودند. با این حال، در ادامه با افزایش مقاومت ارتش سرخ و آغاز بارش‌های پاییزه (راسپوتیتسا) و گل‌آلود شدن جاده‌های محدود و عموماً خاکی روسیه که امکان پیشروی و تحرک مناسب را از نیروهای زرهی آلمانی می‌گرفت، پیشروی ورماخت که از پیش دچار مشکلات عدیده تدارکاتی بود، با اختلال شدیدی مواجه و در نهایت در روز ۳۰ اکتبر متوقف گشت. پیگیری تهاجم آلمانی‌ها پس از دو هفته از ۱۵ ماه نوامبر با فرا رسیدن زمستان و یخ بستن سطح جاده‌ها که امکان پیشروی را برای یگان‌های موتوریزه و زرهی مجدداً فراهم می‌آورد، بسیار کند پیش رفت و در نهایت با برخورد به خطوط دفاعی متعدد شوروی و افزایش هر چه بیشتر مقاومت مدافعان، در چند ده کیلومتری مسکو برای بار دیگر متوقف شد. در پی این شرایط، ارتش سرخ با بسیج نیروهای ذخیره و انتقال چندین لشکر از خاور دور و سیبری، از ۵ دسامبر ضد حمله گسترده‌ای برای رفع خطر از مسکو را آغاز کرد که نهایتاً دشمن را ۱۰۰ تا ۲۵۰ کیلومتر از حومه پایتخت عقب راند. با ناکامی در این نبرد، فرماندهی عالی آلمان جهت کوتاه‌تر کردن خط مقدم دستور به عقب‌نشینی گروه ارتش مرکز به سمت غرب داد.
این حوادث نقطه عطفی در تحولات میدانی جنگ جهانی دوم بود و برای نخستین بار از سال ۱۹۳۹، با مغلوب شدن در دروازه‌های مسکو، افسانه شکست‌ناپذیری ورماخت را از بین رفت و کوشش آن برای ساقط ساختن حاکمیت شوروی در عملیات بارباروسا و پایان دادن به جنگ در سال ۱۹۴۱ بی‌نتیجه ماند. متعاقب این نبرد، چندین تن از فرماندهان عالی‌رتبه آلمانی از جمله فیلدمارشال والتر فن براوخیچ، فرمانده نیروی زمینی، از مقام خود عزل شدند.
پیش‌زمینه > اهمیت و جایگاه مسکو

مسکو به عنوان پایتخت سیاسی و اقتصادی از اهمیت بسیار بالایی برای شوروی برخوردار بود. مسکو نقطه اتصال مرکزی شبکه ریلی، جاده‌ای و هوایی تمام قسمت اروپایی شوروی به حساب می‌آمد. حفظ مسکو نه تنها اهمیت سیاسی زیادی برای شوروی داشت بلکه تأثیر بسزایی در زمینه عملیاتی و راهبردی می‌گذاشت. از دست رفتن این شهر ارتباطات و هماهنگی بین نیروهای شوروی را با پیچیدگی و اختلال عمده‌ای مواجه می‌کرد. بدین ترتیب شوروی می‌بایست به هر قیمتی مسکو را زیر سلطه خود نگاه می‌داشت. از این رو به نظر می‌رسد همانند اتفاقی که برای جبهه غربی شوروی در نبرد بیاویستوک–مینسک افتاد، با امید به این که تمرکز اصلی ورماخت بر نواحی دونتس و قفقاز، مراکز حساس صنعتی و منابع شوروی در جنوب، قرار نخواهد گرفت و با پیش‌بینی پیگیری تهاجم ورماخت با حرکت به سمت پایتخت شوروی در مرکز، قصد اصلی رهبر شوروی در عدم صدور به موقع فرمان عقب‌نشینی، قربانی کردن جبهه جنوب غربی شوروی در نبرد کی‌یف، جهت خریدن زمان برای تقویت دفاع مسکو و استقرار نیروهای ذخیره راهبردی در اطراف آن بوده‌است.
آماده‌سازی و طرح‌ریزی آلمان > طرح عملیاتی آلمان

طرح عملیاتی ۱۸ اوت سال ۱۹۴۱ ستاد کل نیروی زمینی آلمان جهت تهاجم به مسکو، تشکیل دو جناح شمالی و جنوبی را به منظور حمله به ترتیب از شرق بلیی و ناحیه توروپتس پیش‌بینی کرده بود. در این طرح نیروهای مرکز خط مقدم که شامل تنها ۱۰ لشکر پیاده‌نظام می‌شدند، اساساً در حالت تدافعی باقی می‌ماندند. بر این مبنا، نتیجه عملیات توسط جناحین قدرتمند تهاجم حاصل می‌شد. این که پس از رخنه در خط دفاعی دشمن، یگان‌های متحرک به پیشروی به سمت شرق ادامه بدهند و مسکو را از شمال و جنوب به محاصره درآوردند یا زودتر به سمت داخل چرخش نمایند تا تمرکز نیروهای قدرتمندی از دشمن را منهدم کنند، بستگی به چگونگی پیشرفت حمله داشت. این طرح نیرویی شامل ۴۲ لشکر پیاده‌نظام، ۱ لشکر سواره‌نظام و ۱۲ و نیم لشکر متحرک بدین منظور پیش‌بینی کرده بود.
آماده‌سازی و طرح‌ریزی آلمان > طرح عملیاتی آلمان > فرمان پیشوا

پس از آن که فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان جهت تسهیل عملیات در حوالی کی‌یف، با صدور فرمانی روز ۳۰ اوت تمامی یگان‌های گروه ارتش مرکز را که از رود دسنا عبور کرده بودند، تحت فرمان گروه ارتش جنوب قرار داد، هیتلر همان روز به والتر فون براوخیچ، فرمانده کل نیروی زمینی، اطلاع داد که توان گروه ارتش مرکز نبایست برای عملیات در اوکراین به کار گرفته شود بلکه می‌بایست به منظور عمل در جهت مسکو آماده گردد. در این زمان هیتلر معتقد بود آلمان در صورتی می‌تواند شوروی را شکست دهد که مسکو را در سال ۱۹۴۱ تسخیر نماید. روز ۵ سپتامبر هیتلر با احضار هالدر برنامه خود جهت تهاجم به مسکو را با او در میان گذاشت. پیشوا اظهار داشت این تهاجم می‌بایست در عرض ۸ تا ۱۰ روز آینده آغاز شود و گروه ارتش شمال با ارسال یک لشکر زرهی و دو لشکر موتوریزه به گروه ارتش مرکز، از آن پشتیبانی کند. هیتلر همچنین خواهان چرخش گروه زرهی ۲ به سمت شرق پس از پایان نبردهای اوکراین شد.
روز ۶ سپتامبر هیتلر در همراهی با دیدگاه فرماندهی عالی نیروی زمینی در پیگیری درگیری‌های اوکراین با حرکت به سمت مسکو، با صدور فرمان شماره ۳۵ پیشوا تهاجم بزرگ دیگری به سمت شرق توسط گروه ارتش مرکز را برای اواخر ماه سپتامبر کلید زد. این فرمان از نیروهای آلمانی می‌خواست در مدت زمان محدود پیش از رسیدن زمستان، مدافعان مسکو را منهدم کنند و به سمت این شهر پیش بروند. بر مبنای این فرمان گروه ارتش مرکز می‌بایست با اجرای تهاجم در جهت کلی ویازما، «گروه ارتش تیموشنکو» را پیش از عقب‌نشینی منظم آن به سمت مسکو، با تمرکز نیروهای قدرتمند زرهی در جناحین از دو طرف به محاصره درمی‌آورد و منهدم می‌کرد. طبق فرمان پیشوا پس از انهدام بدنه اصلی نیروهای «گروه تیموشنکو»، گروه ارتش مرکز شروع به تعقیب نیروهای دشمن در محور مسکو می‌کرد. هیتلر همچنین در این فرمان از گروه ارتش شمال خواست نیروهای دشمن در ناحیه لنینگراد را به گونه‌ای به محاصره درآورد که حداکثر تا ۱۵ سپتامبر میزان قابل توجهی از نیروهای موتوریزه و ناوگان یکم هوایی جهت عملیات در بخش مرکزی جبهه در دسترس باشند.
هیتلر و هالدر تصور می‌کردند همچنان امکان اجتناب از جنگ زمستانه وجود دارد و این تهاجم بزرگ در نهایت شوروی را به زیر خواهد کشید. این برای نخستین بار در تهاجم به شوروی بود که آلمانی‌ها نیروهای اصلی خود شامل بیشتر یگان‌های زرهی و هوایی جبهه شرقی را تنها در یک جهت یعنی محور مسکو متمرکز می‌نمودند. ادبیات فرمان پیشوا نشان‌گر این بود که برای نخستین بار احساس می‌شد فرصت پایان دادن به جنگ پیش از فرا رسیدن زمستان در حال اتمام است. همچنین بر اساس این فرمان خود مسکو هدف قلمداد نمی‌شد بلکه نیروهای مدافع آن که از سمت آلمانی‌ها آخرین نیروی قابل توجه ارتش سرخ به حساب می‌آمدند، مد نظر بودند.
آماده‌سازی و طرح‌ریزی آلمان > طرح عملیاتی آلمان > طرح فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان

فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان ۱۰ سپتامبر بر مبنای فرمان پیشوا، فرمانی به منظور «ادامه عملیات‌ها» از جانب خود صادر کرد. این فرمان اهمیت «انهدام گروه ارتش تیموشنکو» را تقلیل داد و ادامه حرکت به سمت مسکو را منوط به «تکمیل محاصره» و «اطمینان از انهدام نیروهای دشمن» دانست. این فرمان با گسترش مقیاس فرمان پیشوا، استفاده از یگان‌های متحرک و لشکرهای پیاده‌نظام را برای حمله مستقیم به مسکو پیش‌بینی می‌کرد. بر این اساس گروه زرهی ۲ و ارتش دوم ورماخت نیز به سمت شمال شرقی یورش می‌بردند و اریول را تصرف می‌کردند. بدین ترتیب بیشتر نیروهای ارتش دوم ورماخت از فرایند انهدام محاصره ناحیه کی‌یف جدا می‌شدند تا همراه گروه زرهی ۲، محور سوم تهاجم به مسکو را مستقل از نیروهای حوزه ویازما، ایجاد و از جناح راست مابقی نیروها محافظت کنند. با ابراز نگرانی فیلدمارشال فدر فون بک، فرمانده گروه ارتش مرکز، از امکان درگیر ماندن نیروهای زرهی در عملیات‌های مناطق تحت محاصره، هالدر به وضوح ابراز داشت توصیف اهداف در این فرمان‌ها نباید خیلی جدی گرفته شود و در پیشروی به سمت مسکو اختلال ایجاد کند.
پیوست شماره ۱ به فرمان فرماندهی عالی نیروی زمینی، علاوه بر قرارگاه فرماندهی یک سپاه به همراه دو لشکر پیاده‌نظام، قرارگاه فرماندهی یک سپاه موتوریزه را همراه دو لشکر زرهی و دو لشکر پیاده‌نظام موتوریزه از گروه ارتش جنوب به گروه زرهی ۲ منتقل کرد. گروه ارتش شمال هم موظف به انتقال قرارگاه فرماندهی گروه زرهی ۴ به همراه قرارگاه فرماندهی سه سپاه، پنج لشکر زرهی و دو لشکر پیاده‌نظام موتوریزه به گروه ارتش مرکز شد. دو لشکر زرهی که از آلمان در راه منطقه عملیاتی بودند، نیز بعداً به نقطه اصلی تهاجم ملحق می‌گشتند.
آماده‌سازی و طرح‌ریزی آلمان > طرح عملیاتی آلمان > طرح عملیاتی تایفون

در طرح بازبینی شده ستاد گروه ارتش مرکز با اسم رمز «عملیات تایفون» که ۱۶ سپتامبر صادر شد، درحالی‌که فرمان پیشوا دو محور تهاجم با گروه‌های زرهی ۳ و ۴ را پیش‌بینی نموده بود، سه گروه زرهی در سه محور تهاجم را صورت می‌دادند. بر این اساس علاوه بر عملیات گروه زرهی ۳ در جناح شمالی و گروه زرهی ۴ در بخش مرکزی، گروه زرهی ۲ نیز با افزوده شدن به طرح عملیاتی، در جناح جنوبی، از شوستکا در جنوب غربی از راه اریول به سمت مسکو پیش می‌رفت. تهاجم این یگان امکان ایجاد محاصره عمده دیگری علیه نیروهای ارتش سرخ در ناحیه بریانسک را فراهم می‌آورد. در صورت موفقیت، این عملیات هر سه جبهه در حال دفاع ارتش سرخ از مسکو را از بین می‌برد و این شهر را کاملاً بدون دفاع می‌ساخت.
بر اساس طرح گروه ارتش مرکز، گروه‌های زرهی ۳ و ۴، به ترتیب تحت هدایت عملیاتی ارتش‌های نهم و چهارم، در ابتدا می‌بایست نیروهای شوروی را در منطقه ویازما به محاصره درمی‌آوردند تا یک شکاف در جبهه غربی ارتش سرخ ایجاد و بزرگراه اصلی مسکو پاکسازی شود. بر این مبنا، در جناح شمالی، ارتش نهم و گروه زرهی ۳ می‌بایست در مواضع دشمن در بین بزرگراه و ناحیه بلیی رخنه کرده و به سمت خط‌آهن ویازما–رژف پیش می‌رفتند. حمله اصلی این جناح متوجه خولم بود. یگان‌های متحرک در جانب شرقی رود دنیپر به سمت بزرگراه غرب ویازما چرخش می‌کردند. جناحین داخلی این دو ارتش می‌بایست حملات سازمان‌یافته‌ای ترتیب می‌دادند و دشمن را با یورش‌هایی با اهداف محدود، جهت جلوگیری از عقب‌نشینی آن‌ها درگیر نگاه می‌داشتند. در جناح جنوبی، ارتش دوم ورماخت علاوه بر مشارکت در محاصره بریانسک، می‌بایست از جناح جنوبی ارتش چهارم ورماخت حفاظت و به سمت سوخینیچی و مشچوفسک پیشروی می‌کرد. این ارتش در صورت فراهم بودن شرایط، موظف بود ناحیه شهری و صنعتی بریانسک را با یک حمله غافلگیر کننده تصرف کند. گروه زرهی ۲ در همکاری با ارتش دوم، می‌بایست از طریق ناحیه بریانسک در جانب شمال شرقی به سمت تولا یورش می‌برد. همچنین جناح چپ این نیرو می‌بایست با چرخش به جانب شمال، در همکاری با ارتش دوم ورماخت، نیروهای دشمن را در خم رود دسنا منهدم می‌کرد. در نهایت، ارتش‌های دوم، چهارم و نهم ورماخت مسئول پاکسازی مناطق تحت محاصره بودند.
آخرین کنفرانس با اهمیت در این ارتباط روز ۲۴ سپتامبر در قرارگاه گروه ارتش مرکز در اسمولنسک برگزار شد. مهم‌ترین خروجی این کنفرانس تصمیم بر آغاز تهاجم گروه زرهی ۲ تحت امر گودریان دو روز پیش از مابقی نیروهای گروه ارتش مرکز بود تا این یگان بتواند هر چه سریع‌تر به راه‌های مناسب بین بریانسک و اریول برسد. روز ۲۶ سپتامبر گروه ارتش مرکز با جمع‌بندی طرح خود در یک فرمان عملیاتی، اهداف اختصاصی هر یک از ارتش‌ها را با آن‌ها ابلاغ نمود.