stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فهرست بازیگران ایرانی
ر

رابعه اسکویی (۱۳۴۵)
رابعه مدنی (۱۳۲۰)
رامبد جوان (۱۳۵۰)
رامسین کبریتی (۱۳۴۸)
رامین پرچمی (۱۳۵۲)
رامین راستاد (۱۳۵۱)
رامین کریملو (۱۹۷۸)
رامین ناصرنصیر (۱۳۵۴)
رحمان مقدم (۱۳۱۴)
رحیم روشنیان (۱۲۹۸–۱۳۵۴)
رحیم نوروزی (۱۳۴۶)
رزیتا غفاری (۱۳۵۱)
رزی ملک یونان (۱۹۶۵)
رسول نجفیان (۱۳۳۰)
رضا اخلاقی راد (۱۳۵۸)
رضا ارحام صدر (۱۳۰۲–۱۳۸۷)
رضا آشتیانی (۱۳۴۵)
رضا ایران‌منش (۱۳۴۶)
رضا بابک (۱۳۲۴)
رضا بنفشه‌خواه (۱۳۲۲)
رضا بیک ایمانوردی (۱۳۱۵–۱۳۸۲)
رضا توکلی (۱۳۳۹)
رضا خندان (۱۳۳۲–۱۳۸۹)
رضا داوودنژاد (۱۳۵۹–۱۴۰۳)
رضا رویگری (۱۳۲۵)
رضا ژیان (۱۳۲۸–۱۳۸۱)
رضا شفیع (۱۳۰۹)
رضا شفیعی‌جم (۱۳۵۰)
رضا صابری (۱۳۲۷)
رضا صفایی (۱۳۱۶–۱۳۹۷)
رضا صفایی‌پور (۱۳۲۸)
رضا عطاران (۱۳۴۷)
رضا فاضلی (۱۳۱۴–۱۳۸۸)
رضا فیاضی (۱۳۳۲)
رضا فیض نوروزی (۱۳۳۰)
رضا کرم‌رضایی (۱۳۱۶–۱۳۸۹)
رضا کریمی (۱۳۵۶)
رضا کیانیان (۱۳۳۰)
رضا ناجی (بازیگر) (۱۳۲۱)
رعنا آزادی‌ور (۱۳۶۲)
رفیع حالتی (۱۲۷۸–۱۳۶۰)
رقیه چهره‌آزاد (۱۲۸۶–۱۳۷۳)
روح‌الله مفیدی (۱۳۰۸–۱۴۰۱)
روح‌انگیز سامی‌نژاد (۱۲۹۵–۱۳۷۶)
روح‌انگیز مهتدی (۱۳۲۴)
روشنک صدر (۱۳۳۸–۱۳۶۶)
روشنک گرامی (۱۳۶۲)
رؤیا تیموریان (۱۳۳۸)
رؤیا میرعلمی (۱۳۵۷)
رؤیا نونهالی (۱۳۴۱)
ز

زانیار خسروی (۱۳۶۴)
زری خوشکام (۱۳۲۶-۱۴۰۳)
زکریا هاشمی (۱۳۱۵)
زهرا امیرابراهیمی (۱۳۶۰)
زهرا اویسی (۱۳۶۲)
زهرا داوودنژاد (۱۳۵۴)
زهرا سعیدی (۱۳۳۱)
زهره حمیدی (۱۳۳۶-۱۴۰۳)
زهره صفوی (۱۳۲۱)
زهره فکورصبور (۱۳۵۷–۱۴۰۰)
زهره مجابی (۱۳۳۸)
زیبا بروفه (۱۳۵۴)
ژ

ژاله صامتی(۱۳۵۱)
ژاله علو (۱۳۰۶–۱۴۰۳)
ژرژ هاشم‌زاده (۱۳۴۱)
س

ساحل رز (۱۹۸۵)
سارا بهرامی (۱۳۶۱)
سارا حاتمی (۱۳۸۴)
سارا خوئینی‌ها (۱۳۵۳)
سارا شاهی (۱۹۸۰)
ساره آرین (۱۳۶۰)
ساره بیات (۱۳۵۸)
سارینا فرهادی (۱۳۷۶)
ساعد سهیلی (۱۳۶۶)
ساعد هدایتی (۱۳۳۴)
ساغر عزیزی (۱۳۵۶)
ساقی زینتی (۱۳۴۹)
سام درخشانی (۱۳۵۴)
سام قریبیان (۱۳۵۷)
سام نوری (۱۳۵۳)
سامی تحصنی (۱۳۰۲–۱۳۶۷)
سامیه لک (۱۳۵۹)
ساناز سماواتی (۱۳۵۰)
ساناز کیهان (۱۳۹۰–۱۳۶۱)
سپنتا سمندریان
سپند امیرسلیمانی (۱۳۵۶)
ستاره اسکندری (۱۳۵۳)
ستاره پسیانی (۱۳۶۴)
سجاد افشاریان (۱۳۶۴)
سحر جعفری جوزانی (۱۳۵۷)
سحر دولتشاهی (۱۳۵۸)
سحر زکریا (۱۳۵۲)
سحر قریشی (۱۳۶۶)
سحر ولدبیگی (۱۳۵۶)
سرور نجات‌الهی (۱۳۴۰)
سروش خلیلی (۱۳۱۵–۱۳۸۵)
سروش صحت (۱۳۴۴)
سروش گودرزی (۱۳۵۳)
سعید آقاخانی (۱۳۵۰)
سعید امیرسلیمانی (۱۳۲۱)
سعید پورصمیمی (۱۳۲۲)
سعید پیردوست (۱۳۱۹)
سعید راد (۱۳۲۳-۱۴۰۳)
سعید شیخ‌زاده (۱۳۵۷)
سعید کنگرانی (۱۳۳۳–۱۳۹۷)
سعید نورالهی (۱۳۳۰–۱۳۹۸)
سعید نیک‌پور (۱۳۲۴)
سعید نیوندی (۱۳۰۰–۱۳۶۵)
سلیمه رنگزن (۱۳۲۹)
سمیرا حسن‌پور (۱۳۶۳)
سمیرا سیاح (۱۳۵۲)
سوسن پرور (۱۳۵۴)
سوسن تسلیمی (۱۳۲۸)
سوسن مقصودلو (۱۳۳۶)
سوگل خلیق (۱۳۶۷)
سولماز غنی (۱۳۵۶)
سولماز آقمقانی (۱۳۶۳)
سونیا سنجری (۱۳۶۵)
سهند جاهدی (۱۳۷۵)
سهیلا رضوی (۱۳۳۳)
سیامک احصایی (۱۳۳۶)
سیامک اشعریون (۱۳۲۵)
سیامک اطلسی (۱۳۱۵–۱۴۰۰)
سیامک انصاری (۱۳۴۷)
سیامک صفری (۱۳۴۳)
سیاوش چراغی پور (۱۳۴۲)
سیاوش خیرآبی (۱۳۶۳)
سیاوش طهمورث (۱۳۲۵)
سیاوش مفیدی (۱۳۴۸)
سید جواد رضویان (۱۳۵۳)
سید جواد هاشمی (۱۳۴۴)
سید جواد یحیوی (۱۳۵۳)
سید علی طباطبایی (۱۳۶۲–۱۳۹۴)
سید مهرداد ضیایی
(۱۳۴۸)
سیروس ابراهیم‌زاده (۱۳۱۶)
سیروس گرجستانی (۱۳۲۳–۱۳۹۹)
سیروس میمنت (۱۳۳۹)
سیروس همتی (۱۳۵۱)
سیما تیرانداز (۱۳۴۹)
ش

شاپور قریب (۱۳۱۱–۱۳۹۱)
شادمهر عقیلی (۱۳۵۱)
شان طوب (۱۹۶۳)
شاهد احمدلو (۱۳۵۳)
شاهرخ استخری (۱۳۶۰)
شاهرخ فروتنیان (۱۳۳۵)
شاهرخ مشکین‌قلم (۱۹۶۷)
شاهین جعفرقلی (۱۹۹۷)
شبنم طلوعی (۱۳۵۰)
شبنم فرشادجو (۱۳۵۶)
شبنم قلی‌خانی (۱۳۵۶)
شبنم مقدمی (۱۳۵۱)
شراره دولت‌آبادی (۱۳۴۱)
شراره رخام (۱۳۵۰)
شقایق جودت (۱۳۵۱)
شقایق دهقان (۱۳۵۷)
شقایق فراهانی (۱۳۵۱)
شقایق نوروزی (۱۳۶۳)
شکرخدا گودرزی (۱۳۳۹)
شمسی فضل‌الهی (۱۳۲۰)
شورانگیز طباطبایی (۱۳۳۲)
شهاب حسینی (۱۳۵۲)
شهاب عباسی (۱۳۵۲)
شهاب عسگری (۱۳۲۴)
شهرام حقیقت‌دوست (۱۳۵۱)
شهرام شاه حسینی (۱۳۵۲)
شهرام عبدلی (۱۳۵۵-۱۴۰۱)
شهرام قائدی (۱۳۵۴)
شهربانو موسوی (۱۳۳۹)
شهرزاد عبدالمجید (۱۳۴۸)
شهرزاد کمال‌زاده (۱۳۶۴)
شهره آغداشلو (۱۳۳۱)
شهره سلطانی (۱۳۴۸)
شهلا ریاحی (۱۳۰۵–۱۳۹۸)
شهناز تهرانی (۱۳۳۳)
شهناز شهبازی
شهیار قنبری (۱۳۲۹)
شهین تسلیمی (۱۳۳۴)
شهین خلیلی (۱۳۲۴)
شهین علیزاده (۱۳۳۴)
شیرین بینا (۱۳۴۳)
شیلا خداداد (۱۳۵۹)
شیوا ابراهیمی (۱۳۵۵)
شیوا بلوریان (۱۳۵۸)
شیوا خسرومهر (۱۳۵۰)
شیوا خنیاگر (۱۳۴۶)
شیوا رز (۱۹۶۹)
ص

صابر ابر (۱۳۶۳)
صابر آتشین (۱۳۰۵–۱۳۶۶)
صادق بهرامی (۱۲۸۸–۱۳۶۶)
صالح میرزاآقایی (۱۳۴۹)
صدرالدین حجازی (۱۳۲۷-۱۴۰۳)
صدف عسگری (۱۳۷۶)
صدف طاهریان (۱۳۶۷)
صدیقه کیانفر (۱۳۱۱–۱۳۹۹)
صفا آقاجانی (۱۳۳۵)
صفر کشکولی (۱۳۲۳)
صهبا شرافتی (۱۳۷۷)
صدرعلیمحمدی(۱۳۵۴)
ط

طناز طباطبایی (۱۳۶۲)
طیبه ابراهیم (۱۳۴۶)
طوطی سلیمی (۱۳۳۳–۱۳۹۱)
ع

عارف عارف‌کیا (۱۳۱۹)
عارف لرستانی (۱۳۵۰–۱۳۹۶)
عاطفه رضوی (۱۳۴۷)
عاطفه نوری (۱۳۶۳)
عباس امیری مقدم (۱۳۲۲–۱۳۸۹)
عباس جمشیدی‌فر (۱۳۵۹)
عباس غزالی (۱۳۶۳)
عباس مصدق (۱۳۰۵–۱۳۶۳)
عبدالرضا اکبری (۱۳۳۲)
عبدالعلی همایون (۱۲۹۹–۱۳۸۵)
عبدالله بوتیمار (۱۳۱۲–۱۳۹۰)
عزت‌الله انتظامی (۱۳۰۳–۱۳۹۷)
عزت‌الله مقبلی (۱۳۱۲–۱۳۶۷)
عزت‌الله مهرآوران (۱۳۲۸–۱۴۰۰)
عزت‌الله وثوق (۱۲۹۳–۱۳۷۰)
عسل بدیعی (۱۳۵۶–۱۳۹۲)
عطا صفرپور (۱۳۲۴–۱۳۹۷)
عطاءالله زاهد (۱۲۹۴–۱۳۷۰)
عطیه غبیشاوی (۱۳۴۰)
علا محسنی (۱۳۵۱)
علی ابوالحسنی (۱۳۵۱–۱۳۹۸)
علی‌اصغر گرمسیری (۱۲۹۰–۱۳۷۹)
علی انصاریان (۱۳۵۶–۱۳۹۹)
علی اوجی (۱۳۶۲)
علی تابش (۱۳۰۴–۱۳۷۶)
علی دهکردی (۱۳۴۴)
علی زندی (۱۳۰۲–۱۳۹۸)
علیرام نورایی (۱۳۵۶)
علیرضا استادی (۱۳۵۲)
علیرضا اسحاقی (۱۳۴۶)
علیرضا آقاخانی (۱۳۴۵)
علیرضا اوسیوند (۱۳۳۶)
علیرضا ثانی فر (۱۳۵۱)
علیرضا جاویدنیا (۱۳۳۰)
علیرضا جعفری (۱۳۷۳)
علیرضا خمسه (۱۳۳۱)
علیرضا رئیسی (۱۳۶۰)
علیرضا شجاع‌نوری (۱۳۳۴)
علیرضا کمالی‌نژاد (۱۳۵۷)
علی زاهدی (۱۳۲۸–۱۳۸۴)
علی سلیمانی (۱۳۵۰–۱۴۰۰)
علی شادمان (۱۳۷۵)
علی صادقی (۱۳۵۹)
علی قربان‌زاده (۱۳۵۷)
علی لک‌پوریان (۱۳۴۹)
علی مصفا (۱۳۴۵)
علی میری (۱۳۱۵–۱۳۸۷)
علی نصیریان (۱۳۱۳)
عنایت‌الله شفیعی (۱۳۳۱)
عنایت‌الله بخشی (۱۳۲۴)
غ

غزل شاکری (۱۳۵۷)
غزل صارمی (۱۳۵۷)
غلامحسین لطفی (۱۳۲۸)
غلامحسین نقشینه (۱۲۸۷–۱۳۷۵)
غلامرضا شهبازی (۱۳۵۲)
غلامرضا طباطبایی (۱۳۱۹–۱۳۸۴)
غلامرضا نیکخواه (۱۳۲۷)
ف

فاطمه گودرزی (۱۳۴۲)
فاطمه معتمدآریا (۱۳۴۰)
فاطمه هاشمی (۱۳۴۷)
فاطیما بهارمست (۱۳۷۵)
فتانه ملک‌محمدی (۱۳۶۸)
فتحعلی اویسی (۱۳۲۴–۱۴۰۰)
فتح اله طاهری (۱۳۳۰–۱۴۰۳)
فخرالدین صدیق‌شریف (۱۳۳۴)
فخرالزمان جبار وزیری (۱۲۹۱–۱۳۸۸)
فخری خوروش (۱۳۰۹–۱۴۰۲)
فرامرز شهنی (۱۳۳۰–۱۳۹۶)
فرامرز قریبیان (۱۳۲۰)
فرانک میرقهاری (۱۳۲۳)
فرج‌الله گل‌سفیدی (۱۳۳۷)
فرحناز منافی ظاهر (۱۳۳۹)
فرخ نعمتی (۱۳۳۰)
فرخ‌لقا هوشمند (۱۳۰۷–۱۳۸۸)
فرخنده فرمانی‌زاده (۱۳۲۹)
فردوس کاویانی (۱۳۲۰–۱۴۰۲)
فرزاد حسنی (۱۳۵۶)
فرزاد فرزین (۱۳۶۰)
فرزان دلجو (۱۳۲۹)
فرزانه تأییدی (۱۳۲۳–۱۳۹۹)
فرزانه کابلی (۱۳۲۸)
فرزانه نشاط خواه (۱۳۳۴)
فرزین محدث (۱۳۵۸)
فرشته جنابی(۱۳۲۷–۱۳۷۷)
فرشته صدرعرفایی (۱۳۴۱)
فرشید زارعی فرد (۱۳۲۹)
فرناز رهنما (۱۳۶۰)
فرنگیس فروهر (۱۳۱۹)
فرود فولادوند (۱۳۲۰)
فروزان (۱۳۱۶–۱۳۹۴)
فرهاد اصلانی (۱۳۴۵)
فرهاد آئیش (۱۳۳۱)
فرهاد قائمیان (۱۳۴۴)
فریبا ترکاشوند (۱۳۵۰)
فریبا جدی‌کار (۱۳۳۸)
فریبا خاتمی (۱۳۲۲)
فریبا کامران (۱۳۴۶)
فریبا متخصص (۱۳۴۰)
فریبا نادری (۱۳۶۳)
فریبرز سمندرپور (۱۳۲۸–۱۳۸۸)
فریبرز عرب‌نیا (۱۳۴۳)
فریدون فرخزاد (۱۳۱۵–۱۳۷۱)
فریده دریامج (۱۳۳۵)
فریده سپاه منصور (۱۳۲۶)
فریده صابری (۱۳۹۶–۱۳۲۷)
فریده نصیری (۱۳۱۷)
فریماه فرجامی (۱۳۳۱)
فقیهه سلطانی (۱۳۵۳)
فلامک جنیدی (۱۳۵۱)
فلورا سام (۱۳۴۴)
فلور نظری (۱۳۴۷)
فهیمه راستکار (۱۳۱۱–۱۳۹۱)
فیروز بهجت محمدی (۱۳۱۵–۱۳۷۸)
ق

قدرت‌الله ایزدی (۱۳۳۵)
قربان نجفی (۱۳۴۷)
ک

کاظم سیاحی (۱۳۵۷)
کاظم هژیرآزاد (۱۳۲۹)
کامبوزیا پرتوی (۱۳۳۴–۱۳۹۹)
کامبیز دیرباز (۱۳۵۴)
کامران تفتی (۱۳۵۸)
کامران فیوضات (۱۳۳۰)
کامشاد کوشان (۱۳۴۱)
کامران ملک مطیعی (۱۳۴۲)
کاوه زاهدی (۱۹۶۰)
کبری امین سعیدی (۱۳۲۹)
کتایون امیرابراهیمی (۱۳۱۸)
کتایون ریاحی (۱۳۴۰)
کریم اکبری مبارکه (۱۳۳۲–۱۳۹۹)
کمند امیرسلیمانی (۱۳۵۲)
کنعان کیانی (۱۳۱۱–۱۳۸۱)
کوروش تهامی (۱۳۵۰)
کیمیا حسینی (۱۳۸۲)
کیکاووس یاکیده (۱۳۴۷)
کیوان محمودنژاد (۱۳۵۷)
کیومرث پوراحمد (۱۳۲۸–۱۴۰۲)
کیومرث ملک‌مطیعی (۱۳۱۵–۱۳۸۹)
کیهان ملکی (۱۳۴۷)
گ

گراناز موسوی (۱۳۵۴)
گرشا رئوفی (۱۳۱۲–۱۳۸۶)
گریگوری مارک (۱۹۲۵–۲۰۰۷)
گلاب آدینه (۱۳۳۲)
گلاره عباسی (۱۳۶۲)
گلچهره سجادیه (۱۳۳۳)
گلشیفته فراهانی (۱۳۶۲)
گوگوش (۱۳۲۹)
گوهر خیراندیش (۱۳۳۳)
گیتی ساعتچی (۱۳۳۷)
گیتی فروهر (۱۳۰۵–۱۳۷۷)
گیتی قاسمی (۱۳۵۵)
گیتی معینی (۱۳۲۳)
ل

لاچین دربندی
لادن طباطبایی (۱۳۴۹)
لادن مستوفی (۱۳۵۱)
لاله اسکندری (۱۳۵۴)
لاله پورکریم (۱۹۸۲)
لاله صبوری (۱۳۴۸)
لاله مرزبان (۱۳۷۲)
لرتا (۱۲۹۰–۱۳۷۷)
لعیا زنگنه (۱۳۴۴)
لوریک میناسیان (۱۳۲۲–۱۳۸۳)
لونا شاد (۱۳۵۱)
لیلا اوتادی (۱۳۶۲)
لیلا برخورداری (۱۳۵۷)
لیلا بلوکات (۱۳۶۰)
لیلا بوشهری (۱۳۵۴)
لیلا حاتمی (۱۳۵۱)
لیلا زارع (۱۳۵۹)
لیلا فروهر (۱۳۳۷)
لیلی رشیدی (۱۳۵۲)
لیندا کیانی (۱۳۵۹)
ن

نادر رجب‌پور (۱۳۳۱)
نادر سلیمانی (۱۳۴۵)
نادر فلاح (۱۳۵۲)
نادیا دلدار گلچین (۱۳۳۹–۱۳۹۱)
نازنین بنیادی (۱۹۸۰)
نازنین بیاتی (۱۳۶۸)
نازنین فراهانی (۱۳۵۲)
ناصر رحمانی‌نژاد
ناصر طهماسب (۱۳۱۸–۱۴۰۲)
ناصر گیتی‌جاه (۱۳۱۴–۱۳۹۳)
ناصر ملک‌مطیعی (۱۳۰۹–۱۳۹۷)
ناصر ممدوح (۱۳۲۱)
ناصر هاشمی (۱۳۳۵)
ناهید مسلمی (۱۳۳۴)
ندا قاسمی (۱۳۶۶)
ندا مقصودی (۱۳۵۶)
نرسی گرگیا (۱۳۱۷–۱۳۸۵)
نرگس محمدی (بازیگر) (۱۳۶۴)
نسرین خسروانی (۱۳۴۶)
نسرین کهزک (۱۳۳۲)
نسرین مقانلو (۱۳۴۷)
نسرین نصرتی (۱۳۵۵)
نسیم ادبی (۱۳۵۵)
نصرالله رادش (۱۳۴۵)
نصرت‌الله محتشم (۱۲۹۸–۱۳۵۹)
نصرت‌الله وحدت (۱۳۰۴–۱۳۹۹)
نصرت کریمی (۱۳۰۳–۱۳۹۸)
نعمت‌الله گرجی (۱۳۰۵–۱۳۷۹)
نعیمه نظام‌دوست (۱۳۵۳)
نفیسه روشن (۱۳۶۱)
نبی الله پیرهادی (۱۳۳۶)
نگار استخر (۱۳۴۹)
نگار جواهریان (۱۳۶۱)
نگار عابدی (۱۳۴۹)
نگار فروزنده (۱۳۵۷)
نگین صدق‌گویا (۱۳۴۹)
نگین معتضدی (۱۳۶۴)
نوذر آزادی (۱۳۱۷–۱۳۹۹)
نورمحمد ذوالفقاری (۱۳۲۹–۱۴۰۲)
نوری کسرایی (۱۳۳۰–۱۳۹۸)
نوش‌آفرین (۱۳۳۵)
نوید محمدزاده(۱۳۶۵)
نیکو خردمند (۱۳۱۱–۱۳۸۸)
نیکی کریمی (۱۳۵۰)
نیلوفر خوش‌خلق (۱۳۵۱)
نیما بانکی (۱۳۵۲)
نیما رئیسی (۱۳۵۴)
نیما شاهرخ‌شاهی (۱۳۶۰)
نیما شعبان نژاد (۱۳۶۶)
نیما فلاح (۱۳۵۰)
نیوشا ضیغمی (۱۳۵۹)
و

وحید رزاقی (۱۳۴۹)
وحید شیخ‌زاده (۱۳۶۱)
ولی‌الله شیراندامی(۱۳۱۰–۱۳۹۸)
ولی‌الله مؤمنی(۱۳۲۳–۱۳۹۴)
ویدا جوان (۱۳۶۵)
ویدا قهرمانی (۱۳۱۶–۱۳۹۷)
ویشکا آسایش (۱۳۵۱)
ویکتوریا نرسسیان (۱۹۳۷–۲۰۱۸)
وحید شیراوند ۱۳۷۷–۱۳۹۸)
ه

هادی اسلامی (۱۳۱۸–۱۳۷۲)
هادی حجازی فر (۱۳۵۵)
هادی کاظمی (۱۳۵۵)
هانیه توسلی (۱۳۵۸)
هایده حائری (۱۳۳۳)
هدایت هاشمی (۱۳۵۳)
هدی زین‌العابدین (۱۳۶۸)
هدیه بازوند (۱۳۶۶)
هدیه تهرانی (۱۳۵۱)
هرمز سیرتی (۱۳۱۹)
هرمز هدایت (۱۳۲۶)
هستی مهدوی‌فر (۱۳۷۰)
هما خاکپاش (۱۳۳۹)
هما روستا (۱۳۲۳–۱۳۹۴)
همایون (بازیگر) (۱۳۱۶)
همایون ارشادی (۱۳۲۶)
هنگامه حمیدزاده (۱۳۶۷)
هنگامه قاضیانی (۱۳۴۹)
هنگامه مفید (۱۳۳۵)
هوتن شکیبا (۱۳۶۳)
هوشنگ بهشتی (۱۳۰۲–۱۳۷۰)
هوشنگ حریرچیان (۱۳۱۱-۱۴۰۳)
هوشنگ سارنگ (۱۲۹۱–۱۳۴۸)
هومن برق نورد (۱۳۴۸)
هومن سیدی (۱۳۵۹)
ی

یاسمین طباطبایی (۱۳۴۶)
یدالله شادمانی (۱۳۳۷)
یکتا ناصر (۱۳۵۷)
یوسف پشندی (۱۲۹۹–۱۳۸۵)
یوسف تیموری (۱۳۵۵)
یوسف صیادی (۱۳۴۸)
یوسف مرادیان (۱۳۴۹)
یونا تدین (۱۳۸۸)
جاده یک‌طرفه

«جاده یک‌طرفه» نام یکی از پرطرفدارترین تک‌آهنگ‌های مرتضی پاشایی می‌باشد که در سال ۱۳۹۲ منتشر شد.
وی با ترانه «جاده یک طرفه» به سرعت پله‌های شهرت را پیمود. مرتضی پاشایی تنها یک آلبوم رسمی در بازار موسیقی داخل ایران با نام یکی هست منتشر کرده بود. «جاده یک‌طرفه» در زمان انتشارش در رادیو جوان ۲۲ میلیون بار شنیده شد.
ساخت

به گفته مهرزاد امیرخانی (ترانه‌سرای جاده یک طرفه)، تک آهنگ جاده یک طرفه و تک آهنگ قلبم رو تِکراره (با صدای مرتضی پاشایی) در یک شب ساخته شدند اما قلبم رو تکراره، یک سال بعد به انتشار رسید. این تک آهنگ حوالی ساعت ۳ صبح ساخته شد و تمام سازهای استفاده شده درون قطعه را مرتضی پاشایی برای نوازندگان تعیین کرد. به گفته امیرخانی، او و مرتضی پاشایی این آهنگ را بارها و بارها در راه تهران-کرج گوش داده و گریه کردند.
نماهنگ

ساخت نماهنگ این تک آهنگ در سال ۱۳۹۲ به پایان رسید. کارگردانی این موزیک ویدئو را بهمن تیرگان بر عهده داشت. این نماهنگ که در سالنی در برج میلاد ضبط شده بود بارها در زمان حیات و درگذشت مرتضی پاشایی توسط صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش شد. نماهنگ جاده یک طرفه دومین نماهنگ رسمی مرتضی پاشایی در دوران فعالیت اوست.
عوامل

آهنگساز: مرتضی پاشایی
ترانه‌سرا: مهرزاد امیرخانی
تنظیم کننده: مرتضی پاشایی
جوایز

برنده جایزه بهترین قطعه موسیقی پاپ خارج از آلبوم سال ۱۳۹۲ با انتخاب مردمی در دومین جشنواره موسیقی ما
بازخوانی

«جاده یک‌طرفه» علاوه بر مرتضی پاشایی، توسط محمد علیزاده و فرزاد فرزین نیز خوانده و در کنسرت‌هایشان اجرا شده‌است.
ژینوس نعمت محمودی

| ژینوس نعمت محمودی | ژینوس نعمت محمودی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۰۸ خورشیدی تهران، ایران
درگذشت: ۶ دی ۱۳۶۰ (۵۲ سال) زندان اوین، تهران
ملیت: ایرانی
پیشه(ها): هواشناس و جغرافیدان
شناخته‌شده برای: بنیانگذار هواشناسی در ایران
همسر: هوشنگ محمودی
فرزندان: مونا، آیدا و آرتین
ژینوس نعمت محمودی (۱۳۰۸ تهران – ۶ دی ۱۳۶۰ تهران) بنیانگذار هواشناسی در ایران و تهیه‌کننده اطلس جغرافیایی ایران و مدرس دانشگاه بود.
زندگی‌نامه

ژینوس محمودی در سال ۱۳۰۸ در تهران به دنیا آمد. مادرش کمالیه اجزاچی معلم مدرسهٔ تربیت دختران و پدرش جناب نعمت بنیانگذار گراورسازی در ایران بود. ژینوس در نوزده سالگی با هوشنگ محمودی ازدواج نمود و ثمرهٔ این ازدواج دو دختر به نام‌های مونا و آیدا و یک پسر به نام آرتین است.
ژینوس پس از اتمام دوران متوسطه در رشته فیزیک دانشگاه تهران به اخذ درجه لیسانس و در علوم هواشناسی به اخذ درجهٔ فوق لیسانس نائل آمد. قبل از آنکه سازمان هواشناسی در ایران تشکیل شود، ژینوس سرپرست تحقیق و تعلیم علوم جوّی هواشناسی بود و بعد از تشکیل مدرسهٔ عالی هواشناسی، ریاست این مدرسه را عهده‌دار گردید. به علاوه تحقیقات او در هواشناسی دریایی همواره مورد توجه اولیای امور مملکتی بود و در حقیقت می‌توان او را بنیانگذار هواشناسی دریایی، و نخستین زن ایرانی که به ریاست سازمان هواشناسی ایران رسید نامید.
محمودی اطلس هواشناسی ایران را تهیه و تنظیم کرد. او به عنوان نمایندهٔ ایران در کنفرانس‌های بین‌المللی هواشناسی و مبارزه با آلودگی هوا شرکت می‌کرد.
فعالیت در محافل بهائیت

ژینوس به دلیل اعتقاد به مذهب بهایی کار خود را در حکومت مذهبی به روی کار آمده در ایران پس از انقلاب ۱۳۵۷ از دست داد و به همراه همسرش زندگی مخفیانه‌ای را آغاز کرد. وی در این دوران عضو محفل ملی بهائیان ایران بود و در پی آن رئیس «محفل روحانی ملی» شد. او در چندین کمیته ملی بهایی و هم‌چنین «محفل ملی تهران» فعالیت داشت و عضو هیئت معاونت آن بود. او به ملاقات خانواده‌های زندانی بهایی می‌رفت.
بازداشت و اعدام

همسر او، هوشنگ محمودی در مرداد ۱۳۵۹ ناپدید شد و خودش در ۲۳ آذر ۱۳۶۰ در منزل یکی از اعضای جامعه بهایی پس از نشست محفل ملی، در حالی‌که پاسداران سپاه خانه را محاصره کرده بودند، بازداشت شد.
خانم محمودی در ۶ دی ۱۳۶۰ (۲۷ دسامبر ۱۹۸۱) در سن ۵۲ سالگی به اتهام جاسوسی در تهران اعدام شد. مقامات هیچگونه اطلاعاتی دربارهٔ دادگاه خانم محمودی به خانواده وی ندادند و هیچ گزارشی از شهود عینی موجود نیست. اما یک سند رسمی از دادستانی کل انقلاب اسلامی مرکز به تاریخ ۷ دی ۱۳۶۰ اعلام می‌کند که خانم محمودی و هفت نفر دیگر از اعضای محفل ملی بهائیان توسط دادگاه انقلاب اسلامی تهران محاکمه شده‌اند. به علاوه مقامات هیچگونه اطلاعاتی دربارهٔ اتهامات محمودی به خانواده وی ندادند. از تاریخ دستگیری تا اعدام ژینوس محمودی ۱۴ روز طول کشید.
در بیانیه دادستانی کل مرکز جمهوری اسلامی، اتهامات وی «توهین به مقدسات اسلام و علماء و مسئولین جمهوری اسلامی ایران، ارتباط با اسرائیل، ملاقات با شخصیتهای خارجی و مسئولین کشورها جهت به فشار گذاشتن دولت جمهوری اسلامی ایران، تماس با رادیوهای بیگانه و ارتباط کدنگاری با بیت العدل در حیفا» عنوان شده است. در متن سند رسمی دادستانی آمده است که: «جرم جاسوسی علیه جمهوری اسلامی و توطئه علیه ملت ایران ثابت و محرز است لذا از مصادیق ــ و ــ مفسد فی الارض و باغی علیه حکومت اسلامی ایران هستند و محکوم باعدام می‌گردند. و کلیه اموالشان مصادره به نفع بنیاد شهدا می‌گردد فقط هر کدام که خانواده در ایران دارند یک خانه برایشان ــ شود ــ در حد معمول متوسط».
گفته شده که او به اتهام جاسوسی تیرباران شده است. پس از اعدام، جسد او به صورت مخفیانه در قطعه‌ای از بهشت زهرای تهران دفن شد و محل دفن بعداً به خانواده او اعلام شد.
برق در ارمنستان

| 0 | 1 |
| --- | --- |
Data: Data
Installed capacity (۲۰۱۲): ۳۲۱۳٫۲ وات
سهم از سوخت فسیلی: ۲۲٫۰۰%
سهم از انرژی تجدیدپذیر: ۴۰٫۱۱%
Average electricity use (۲۰۱۴–۱۵): ۵٬۳۵۲ کیلووات ساعت
Distribution losses (۲۰۱۴–۱۵): ۱۱٫۷۰%
Transmission losses (۲۰۱۴–۱۵): ۱۱٫۷۰%
Consumption by sector  (% of total): Consumption by sector  (% of total)
مسکونی: ۲۴٫۲۰% (۲۰۱۴–۱۵)
صنعتی: ۱۸٫۶۰% (۲۰۱۴–۱۵)
بخش بازرگانی و دولتی: ۱۲٫۵۰ (۲۰۱۴–۱۵)
Institutions: Institutions
Responsibility for regulation: کمیسیون تنظیم مقررات خدمات عمومی ارمنستان
Responsibility for policy-setting: وزارت زیرساخت‌های انرژی و منابع طبیعی
Responsibility for renewable energy: صندوق منابع تجدیدپذیر و بهره وری انرژی ارمنستان
قانون انرژی‌های تجدیدپذیر: قانون ارمنستان در مورد صرفه جویی در انرژی و انرژی های تجدیدپذیر، ۲۰۰۴
تولید برق ارمنستان
برق در ارمنستان (انگلیسی: Electricity sector in Armenia) شامل چندین شرکت فعال در تولید و توزیع برق است. تولید توسط چندین شرکت دولتی و خصوصی انجام می‌شود. در سال ۲۰۲۰ کمتر از یک چهارم انرژی در ارمنستان برق بود. از سال ۲۰۱۶، اکثر تولید برق در این کشور خصوصی شده و تحت مالکیت شرکت‌های خارجی (توسط شرکت‌های روسی و آمریکایی) است که نتیجه قانونی تصویب شده در سال ۱۹۹۸ است که اجازه خصوصی‌سازی تولید و توزیع برق در کشور را می‌دهد. اداره، قوانین دولتی و سیاست این بخش توسط وزارت زیرساخت‌های انرژی و منابع طبیعی ارمنستان انجام می‌شود. تنظیم این بخش توسط کمیسیون تنظیم مقررات خدمات عمومی ارمنستان انجام می‌شود.
ارمنستان هیچ گونه ذخایر سوخت فسیلی ندارد، بنابراین به واردات گاز از روسیه و ایران و واردات سوخت هسته ای از روسیه متکی است که روی هم تقریباً ۶۶ درصد از تولید برق را به همراه دارد. ارمنستان تولیدکننده خالص برق است و از سال ۲۰۱۴ بیش از ۱٫۳ میلیارد کیلووات ساعت برق در سال به ایران، گرجستان و آرتساخ صادر کرده است.
سرمایه‌گذاری‌های بزرگی در بخش برق در ارمنستان در دهه ۲۰۰۰ انجام شده است که شامل ساخت نیروگاه حرارتی ایروان با سیکل ترکیبی ۲۴۷ میلیون دلاری است که در سال ۲۰۱۰ تکمیل شد، دریافت وام ۵۲ میلیون دلاری از بانک جهانی در سال ۲۰۱۵ برای بهبود قابلیت اطمینان توزیع برق در سراسر ارمنستان، و سرمایه‌گذاری ۴۲ میلیون دلاری در سال ۲۰۱۶ توسط شبکه‌های برق ارمنستان برای تعمیر شبکه‌های توزیع برق بود.
در ژوئن ۲۰۱۶، پارلمان ارمنستان قانون «صرفه‌جویی در انرژی و انرژی‌های تجدیدپذیر» را به‌روزرسانی کرد که استفاده از انرژی خورشیدی را در کشور تشویق می‌کند و به کاربران سیستم‌های خورشیدی با ظرفیت ۱۵۰ کیلووات یا کمتر اجازه می‌دهد تا انرژی اضافی خود را به شبکه برق بازگردانند. ولتاژ در ارمنستان ۲۲۰ ولت AC با فرکانس ۵۰ هرتز است. ارمنستان از دوشاخه‌های نوع C و F که مطابق با استاندارد اروپایی هستند، استفاده می‌کند.
ظرفیت نصب شده برای تولید برق

بر اساس گزارش آژانس بین‌المللی انرژی در سال ۲۰۱۵، تولید برق در ارمنستان از سال ۲۰۰۹ به نزدیک به ۸۰۰۰ گیگاوات ساعت افزایش یافت، اما همچنان زیر سطح ۱۹۹۰ باقی مانده است. همچنین در سال ۲۰۱۵ ارمنستان بیش از دو برابر بیشتر از سال ۲۰۰۹ گاز طبیعی مصرف کرده است
ارمنستان فاقد منبع انرژی فسیلی است و به شدت به تولید برق از یک نیروگاه هسته ای و نیروگاه‌های برق آبی متکی است و از سوخت‌های فسیلی وارداتی برای راه اندازی نیروگاه‌های حرارتی استفاده می‌کند. انرژی خورشیدی و تولید انرژی بادی تنها بخش کوچکی از کل تولید برق است.
از مجموع ۳۲۱۳٫۲ مگاوات ظرفیت نصب‌شده در ارمنستان، بخش عمده‌ای از تولید برق از نیروگاه هسته‌ای متسامور با ۳۸٪، ۳۳٪ از نیروگاه‌های برق‌آبی، ۲۲٪ از نیروگاه‌های گازسوز و باقی‌مانده ۷٪ از سایر منابع تجدیدپذیر تأمین می‌شود. ارقام مشابهی از گزارش‌های منتشرشده توسط شبکه‌های برق ارمنستان به‌دست آمده است؛ برای دوره زمانی ۰۱٫۰۱٫۲۰۱۲ تا ۳۰٫۰۶٫۲۰۱۷، توزیع کلی تأمین برق به شرح زیر بود: هسته‌ای - ۳۵٫۸٪، برق‌آبی - ۳۵٫۶٪، گاز فسیلی - ۲۸٫۵٪.
ظرفیت پایه برق توسط نیروگاه هسته‌ای متسامور تأمین می‌شود، در حالی که تنظیم بار روزانه توسط هر دو سد برق‌آبی سوان-هرازدان و سد برق‌آبی آبشار وروتان انجام می‌شود. نیروگاه‌های مذکور منابع اصلی تولید انرژی داخلی هستند، در حالی که نیروگاه‌های سوخت فسیلی به گاز وارداتی وابسته‌اند.
انرژی هسته ای

نیروگاه هسته‌ای ۳۸٪ از برق ارمنستان را از طریق یک رآکتور هسته‌ای فعال، واحد ۲ نیروگاه هسته‌ای متسامور، تأمین می‌کند. این رآکتور از نوع WWER-440 با تقویت‌های اضافی ضد زلزله است. این نیروگاه در سال ۱۹۷۶ ساخته شد و تنها نیروگاه هسته‌ای در منطقه قفقاز جنوبی است. با این حال، پس از زلزله اسپیتاک در سال ۱۹۸۸، فعالیت این نیروگاه متوقف شد و این یکی از دلایل بحران انرژی ارمنستان در دهه ۱۹۹۰ بود. واحد دوم نیروگاه هسته‌ای متسامور در اکتبر ۱۹۹۵ دوباره راه‌اندازی شد و به دوران «سال‌های تاریک و سرد» پایان داد.
در حالی که ارمنستان تنها مالک این نیروگاه است، شرکت روسی United Energy Systems (UES) NPP متسامور را مدیریت می‌کند. سوخت هسته ای باید از روسیه وارد شود. مدرنی‌سازی نیروگاه هسته‌ای متسامور برای سال ۲۰۱۸ برنامه‌ریزی شده است که بهبود ایمنی و افزایش ظرفیت نصب‌شده به میزان ۴۰–۵۰ مگاوات را به همراه خواهد داشت.
ارمنستان همچنین در حال بررسی امکانات رآکتورهای مدولار کوچک است که به آن کشور انعطاف‌پذیری می‌دهد و این امکان را فراهم می‌کند تا یک نیروگاه هسته‌ای جدید را در مدت زمان کوتاهی بسازد. پیش از این گزارش شده بود که ارمنستان به دنبال یک راکتور جدید با ظرفیت ۱۰۶۰ مگاوات در سال ۲۰۲۶ است.
ارمنستان یک واحد هسته‌ای VVER-440 طراحی‌شده توسط شوروی را در نیروگاه متسامور راه‌اندازی کرده است که بیش از ۴۰٪ از نیازهای انرژی کشور را تأمین می‌کند. اتحادیه اروپا و ترکیه نگرانی‌هایی دربارهٔ ادامه فعالیت این نیروگاه ابراز کرده‌اند. وزیر انرژی ارمنستان اعلام کرده است که یک مطالعه امکان‌سنجی به ارزش ۲ میلیارد دلار برای ساخت یک نیروگاه هسته‌ای جدید با ظرفیت ۱۰۰۰ مگاوات به‌طور مشترک با روسیه، ایالات متحده و آژانس بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA) انجام خواهد شد. روسیه موافقت کرده است که این نیروگاه را بسازد و در ازای آن مالکیت اقلیتی از آن را دریافت کند. علاوه بر این، ایالات متحده نیز تعهد خود را برای کمک به ارمنستان در انجام مطالعات اولیه اعلام کرده است.
یادداشت ها

↑  Figure is the combined transmission and distribution loss.
↑  Figure is the combined transmission and distribution loss.
چینژوو

مکان در 23x15px|border |alt=چین|link=چین چین
| چینژوو / یامچوو 钦州市 · Ginhcouh Si | چینژوو / یامچوو 钦州市 · Ginhcouh Si |
| --- | --- |
شهر در سطح ولایت: شهر در سطح ولایت
Qinzhou government buildings: Qinzhou government buildings
موقعیت چینژوو در نقشه: موقعیت چینژوو در نقشه
استان/منطقه: منطقه خودمختار گوانگشی ژوانگ
واحدهای تقسیماتی تابعه: ۲ منطقه ۲ شهرستان
مرکز اداری: منطقه چینبئی
مساحت: مساحت
 • شهر در سطح ولایت: ۵۲۵۰ کیلومتر مربع (۲۰۳۰ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۲ متر (۳۹ فوت)
جمعیت (۲۰۰۴): جمعیت (۲۰۰۴)
 • شهر در سطح ولایت: ۳۴۴۰۰۰۰
 • تراکم: ۶۶۰/کیلومتر مربع (۱۷۰۰/مایل مربع)
 • کلان‌شهری: ۹۴۴۰۰۰
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۸ (China Standard)
Postal code: ۵۳۵۰۰۰
کد منطقه: ۰۷۷۷
کد پیشوند پلاک خودرو: 桂N
وبگاه: qinzhou.gov.cn
چینژوو و یا به کانتونی یامچوو (به ژوانگ: Ginhcouh Si)(به چینی: 钦州市، به پین‌یین: Qīnzhōu Shì، تلفظ کانتونی: Jam1zau1 si5) یک شهر در سطح ولایت در جمهوری خلق چین است که در منطقه خودمختار گوانگشی ژوانگ واقع شده‌است.
زبان روزمرهٔ مردم این شهر،‌ کانتونی می باشد.
خصوصیات

چینژوو ۵٬۲۵۰ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۴۴۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
۹۰٪ جمعیت شهر را مردم هان (قومیت چینی)و ۱۰٪  را مردم ژوانگ تشکیل می دهند.
اولکساندر لیاشکو

| اولکساندر لیاشکو | اولکساندر لیاشکو |
| --- | --- |
Олександр Ляшко: Олександр Ляшко
نخست‌وزیر اوکراین: نخست‌وزیر اوکراین
دوره مسئولیت ۹ ژوئن ۱۹۷۲ – ۱۰ ژوئیه ۱۹۸۷: دوره مسئولیت ۹ ژوئن ۱۹۷۲ – ۱۰ ژوئیه ۱۹۸۷
پس از: ولودیمیر شچربیتسکی
پیش از: ویتالی ماسول
Member of the کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی: Member of the کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی
دوره مسئولیت ۱۹۶۱ – ۲۵ آوریل ۱۹۸۹: دوره مسئولیت ۱۹۶۱ – ۲۵ آوریل ۱۹۸۹
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۲ ژانویهٔ ۱۹۱۶
درگذشته: ۹ اکتبر ۲۰۰۲ (۸۶ سال) کی‌یف
آرامگاه: Baikove Cemetery، کی‌یف
ملیت: اتحاد جماهیر شوروی
حزب سیاسی: حزب کمونیست اتحاد شوروی (۱۹۴۲–۱۹۹۱)
جایزه‌ها: قهرمان کار سوسیالیست
امضا: 
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری: اتحاد جماهیر شوروی
درجه: ستوان
جنگ‌ها/عملیات‌:  جنگ جهانی دوم نبرد قفقاز 
اولکساندر لیاشکو (اوکراینی: Олександр Павлович Ляшко؛ ۱۲ ژانویهٔ ۱۹۱۶ – ۹ اکتبر ۲۰۰۲) سیاست‌مدار اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی از ۹ ژوئن ۱۹۷۲ تا ۱۰ ژوئیه ۱۹۸۷ نخست‌وزیر جمهوری اوکراین شوروی بود.
اولکساندر لیاشکو در ۹ اکتبر ۲۰۰۲، در سن ۸۶ سالگی درگذشت.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، قهرمان کار سوسیالیست، و نشان پرچم سرخ کار شده‌است.
هریهواری وریوکا

| هریهواری وریوکا | هریهواری وریوکا |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳ دسامبر ۱۸۹۵
درگذشت: ۲۱ اکتبر ۱۹۶۴ کی‌یف
ملیت: امپراتوری روسیه
هریهواری وریوکا (اوکراینی: Григорій Гурійович Верьовка؛ ۱۳ دسامبر ۱۸۹۵ – ۲۱ اکتبر ۱۹۶۴) رهبر (موسیقی)، آهنگساز، و مربی موسیقی اهل امپراتوری روسیه بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه ملی شوچنکو، نشان پرچم سرخ کار، و نشان لنین شده‌است.
المپیک زمستانی ۱۹۹۴

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نشانی المپیک زمستانی ۱۹۹۴: نشانی المپیک زمستانی ۱۹۹۴
مکان: لیلهامر، نروژ
شعار: آتشی در قلب شما (نروژی: Se ilden lyse)
کشورها: ۶۷
ورزشکاران: ۱٬۷۳۷ (۱٬۲۱۵ مرد، ۵۲۲ زن)
رویدادها: ۶۱ در ۶ ورزش (۱۲ رشته)
افتتاحیه: ۱۲ فوریهٔ ۱۹۹۴
اختتامیه: ۲۷ فوریهٔ ۱۹۹۴
افتتاح‌کننده: هارالد پنجم پادشاه نروژ
پایان‌دهنده: خوان آنتونیو سامارانش رئیس کمیته بین‌المللی المپیک
مشعل: شاهزاده هوکون
ورزشگاه: لیسگاردزباکن
زمستانی→ ۱۹۹۲ آلبرت‌ویل۱۹۹۸ ناگانو ←  تابستانی→ ۱۹۹۲ بارسلون۱۹۹۵ آتلانتا ←  پارالمپیک زمستانی ۱۹۹۴: زمستانی→ ۱۹۹۲ آلبرت‌ویل۱۹۹۸ ناگانو ←  تابستانی→ ۱۹۹۲ بارسلون۱۹۹۵ آتلانتا ←  پارالمپیک زمستانی ۱۹۹۴
بازی‌های المپیک زمستانی ۱۹۹۴ (به انگلیسی: XVII Olympic Winter Games) در شهر لیلهامر، نروژ از ۱۲ تا ۲۷ فوریه ۱۹۹۴ برگزار شد.
در این دوره از بازی‌ها روسیه با ۱۱ طلا، ۸ نقره و ۴ برنز مقام اول این رقابت‌ها را به دست آورد. کشور میزبان با ۱۰ طلا، ۱۱ نقره و ۵ برنز با یک پله صعود نسبت به دوره قبل دوم شد. ایالات متحده آلمان با ۹ طلا، ۷ نقره و ۸ برنز مقام سوم را کسب کرد. تیم ایران نیز در این دوره از بازی‌ها شرکت نکرده است.