stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دانشگاه سیدنی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
شعار: Latin: Sidere mens eadem mutato
نوع: دانشگاه تحقیقاتی دولتی
بنیانگذاری شده: ۱ اکتبر ۱۸۵۰؛ ۱۷۴ سال پیش (۱۸۵۰-01}})
موقوفه مالی: ۱٫۸ میلیارد دلار استرالیا (۲۰۱۳)
کارمندان مدیریتی: ۳٬۰۸۱ نفر (۲۰۰۸)
دانشجویان: ۵۲٬۷۸۹ نفر (۲۰۱۴)
کارشناسی: ۳۳٬۵۰۵ نفر (۲۰۱۴)
تحصیلات تکمیلی: ۱۹٬۲۸۴ نفر (۲۰۱۴)
موقعیت: سیدنی، استرالیا ۳۳°۵۳′۱۶″ جنوبی ۱۵۱°۱۱′۱۴″ شرقی﻿ / ﻿۳۳٫۸۸۷۷۸°جنوبی ۱۵۱٫۱۸۷۲۲°شرقی﻿ / -33.88778; 151.18722
پردیس: شهری
وبگاه: sydney.edu.au
دانشگاه سیدنی (به انگلیسی: University of Sydney) یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی در سیدنی واقع در ایالت نیوساوت ولز استرالیا است که در سال ۱۸۵۰ میلادی بنیان‌نهاده شده‌است.
امروزه این دانشگاه با داشتن تنوع در رشته‌های تحصیلی و بهره‌مندی از کادر مجرب و کارآزموده، استادان و محققان، دانشجویان زیادی را از سراسر نقاط دنیا به خود جذب می‌نماید. دانشگاه سیدنی با توجه به قرار گرفتن در شهر زیبا و مدرن سیدنی، توان مالی در زمینه تحقیقاتی بسیار بالا و قرار گرفتن در میان ۵۰ دانشگاه برتر جهان از لحاظ علمی و اعتباری یکی از بهترین دانشگاه‌های استرالیا و حتی جهان بوده و ترکیبی از دانشجویان از حدود ۷۰ کشور جهان در آن مشغول به تحصیل و پژوهش هستند. از جمله رشته‌هایی که در این دانشگاه تدریس می‌شود می‌توان: کشاورزی، تغذیه، منابع طبیعی، هنر، معماری، اقتصاد و بازرگانی، مهندسی، حقوق، پزشکی، دندان‌پزشکی، پرستاری، داروسازی، علوم، دام‌پزشکی و موسیقی را نام برد. این دانشگاه در طول تحصیل خدمات ارزنده‌ای به دانشجویان ارائه می‌نماید و آن‌ها را در امر ادامهٔ تحصیل تشویق می‌کند.

این دانشگاه افتخار آن را دارد که عنوان اولین دانشگاه ساخته شده در استرالیا را داشته باشد. در سال ۱۸۵۰ میلادی (۵۷ سال قبل از انقلاب مشروطه ایران) در ایالت New South Wales واقع در جنوب شرقی استرالیا در شهر سیدنی ساخته شده‌است. این دانشگاه عضو گروه هشت (دانشگاه‌های مطرح استرالیا)، عضو AC۲۱ (شبکه بین‌المللی تعلیم، تحقیق و سازمان‌های صنعتی در آسیا، ایالات متحده و اروپا)، عضو APRU و عضو WUN (شبکه بین‌المللی ۱۶ دانشگاه تحقیقاتی دنیا) می‌باشد.
این دانشگاه در حال حاضر دارای ۹ پردیس بوده و در کل ۱۲ دانشکده در زیر مجموعه خود دارد. اطلاعات دانشجویان خود را با دانشگاه‌های ملبورن و کوینزلند از استرالیا و دانشگاه آکسفورد از بریتانیا مبادله می‌کند. همچنین تجربیات خود را با دانشگاه‌های UCL و ادینبورگ از بریتانیا و دانشگاه هونگ کنگ به اشتراک می‌گذارد. در حال حاضر ۴۵۱۸۲ دانشجو در این دانشگاه مشغول تحصیل می‌باشند که از این تعداد ۳۶۱۹۹ نفر دانشجوی بومی و ۸۹۸۳ نفر دانشجوی بین‌المللی می‌باشند. تعداد ۳۰۵۶ نفر کارمند رسمی در این دانشگاه مشغول کار هستند و همچنین این دانشگاه بیش از ۲۰۰ انجمن دانشجوئی، ۴۰ کلوپ ورزشی و ۳۲۸ آزمایشگاه در حال استفاده دارد.
در سال ۲۰۰۶ از نظر مؤسسه THES جزو ۵ دانشگاه برتر دنیا طبقه‌بندی شده و هم‌اکنون در رده‌بندی مؤسسه QS در رده ۳۸ و در رده‌بندی Times در رده ۵۴ قرار گرفته‌است. ۵ نفر از استادان و فارغ التحصیلان دانشگاه سیدنی تاکنون توانسته‌اند جایزه نوبل را در شاخه‌های مختلف کسب کنند که از این حیث این دانشگاه را نسبت به سایر دانشگاه‌ها در استرالیا بسیار متمایز کرده‌است.
پردیس

پردیس اصلی دانشگاه سیدنی از سوی دیلی تلگراف و هافینگتن پست در میان ۱۰ دانشگاه زیبای دنیا همچون دانشگاه‌های آکسفورد و کمبریج قرار گرفته‌است. از سال ۲۰۱۶، دانشگاه به منظور احیای مجدد پردیس دانشگاه و افزایش فضای آموزشی برای دانشجویان یک سرمایه‌گذاری بزرگی را شروع کرده‌است.
پردیس خیابان مالت (Mallett): دانشکده پرستاری سیدنی در پردیس خیابان Mallett قرار دارد.
پردیس کامبرلند (Cumberland campus): در این پردیس دانشکده علوم بهداشت که شامل بسیاری از رشته‌ها مانند:فیزیوتراپی، آسیب‌شناسی گفتار، پرتو درمانی، کار درمانی و همچنین علوم ورزش و مدیریت اطلاعات سلامت است.
دانشکده

این دانشگاه شامل ۶ دانشکده و ۳ مدرسه دانشگاه می‌باشد:
دانشکده هنر و علوم اجتماعی
مدرسه کسب و کار دانشگاه سیدنی
دانشکده مهندسی و فناوری اطلاعات
دانشکده علوم بهداشت
دانشکده پزشکی
دانشکده علوم
مدرسه معماری، طراحی و برنامه‌ریزی سیدنی
دانشکده موسیقی
مدرسه حقوق سیدنی
رتبه‌بندی

بر اساس رتبه‌بندی QS در سال ۲۰۱۹ دانشگاه سیدنی در رتبه ۴۲ برترین دانشگاه‌های جهان و برترین دانشگاه در ایالت نیوساوت ولز و سومین دانشگاه ملی می‌باشد همچنین این دانشگاه از لحاظ شهرت دانشگاهی در رتبه ۲۵ دنیا قرار دارد. در رتبه‌بندی موضوعی، این دانشگاه در ۵ رشته درتبه‌های کمتر از ۵۰ را کسب کرده‌است:
رتبه ۱۵ در هنر و علوم انسانی
رتبه ۳۹ در مهندسی و فناوری
رتبه ۱۵ در پزشکی و علوم زندگی
رتبه ۴۳ در علوم طبیعی
رتبه ۱۴ در علوم اجتماعی و مدیریت
در رتبه‌بندی اشتغال فارغ التحصیلان در سال ۲۰۱۹ که توسط مؤسسه QS صورت گرفته‌است این دانشگاه در رتبه ۵ دنیا قرار گرفته‌است. در رتبه‌بندی برترین دانشگاه‌های جهان مؤسسه تایمز در سال ۲۰۱۹ دانشگاه سیدنی استرالیا در رده ۵۹ دنیا و سوم استرالیا قرار دارد.
نگارخانه

دانشگاه سیدنی
هل این ا سل (۲۰۲۰)

هل این ا سل (به انگلیسی: Hell in a Cell) یک رویداد غیر رایگان (Pay-Per-View) در کشتی حرفه‌ای می‌باشد که توسط کمپانی دبلیودبلیوئی برای دو برَند راو و اسمک‌دَون تهیه می‌شود و این دوره‌اش هم در ۲۵ اکتبر ۲۰۲۰ در ام‌وی سنتر شهر اورلاندو ایالت فلوریدا برگزار شد. این پنجمین رویداد تحت عنوان هل این ا سل بود.
زمینه‌سازی

هل این ا سل شامل مسابقاتی بین دشمنی‌های موجود، ماجراهای پیش آمده و استوری‌هایی خواهد بود که پیش از این در برنامه‌های راو یا اسمک داون پخش شده بود. کشتی‌گیرها با توجه به مسابقات یا سری اتفاقاتی که برایشان رخ می‌دهد و تنش را به حد اکثر می‌رساند، نقش منفی یا قهرمان به خود می‌گیرند.
نتایج

| # | نتایج | نوع مسابقه | مدت زمان |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱پ | آر-تروث (c) پیروز در مقابل درو گولاک | مسابقه تک نفره برای کمربند ۲۴/۷ | ۵:۲۵ |
| ۲ | رومن رینز (c) (با همراهی پاول هیمن) پیروز در مقابل جی اوسو | مسابقه من سکوت می‌کنم جهنم درون یک قفس برای قهرمانی یونیورسال دبلیودبلیوئی | ۲۹:۰۶ |
| ۳ | الایس پیروز در مقابل جف هاردی با سلب صلاحیت | مسابقه تک نفره | ۷:۴۹ |
| ۴ | د میز (با همراهی جان ماریسون) پیروز در مقابل اوتیس (صاحب چمدان مانی این د بنک) (با همراهی تاکر) | مسابقه تک نفره برای کیف مانی این د بنک | ۷:۲۸ |
| ۵ | ساشا بنکس پیروز در مقابل بیلی (c) با تسلیم | مسابقه جهنم درون یک قفس برای کمربند زنان اسمک‌داون | ۲۶:۲۹ |
| ۶ | بابی لشلی (c) پیروز در مقابل اسلپجک با تسلیم | مسابقه تک نفره برای کمربند قهرمانی ایالات متحده دبلیودبلیوئی | ۳:۵۱ |
| ۷ | رندی اورتون پیروز در مقابل درو مکینتایر (c) | مسابقه جهنم درون یک قفس برای قهرمانی دبلیودبلیوئی | ۳۰:۳۳ |
 (c) – نشان‌دهنده قهرمان(هایی) است که به میدان می‌روند  پ –  نشان‌دهنده این است که مسابقه در پری–شو :  (c) – نشان‌دهنده قهرمان(هایی) است که به میدان می‌روند  پ –  نشان‌دهنده این است که مسابقه در پری–شو
ترابشریت

بشری خیالی با جسمی حاصل از فناوری
فراانسان‌گرایی (به انگلیسی: Transhumanism) جنبشی فکری و فرهنگی است که می‌گوید با پیشرفتِ فناوری و افزایش در دسترس بودنِ آن، می‌توان به جلوگیری از افزایشِ سن پرداخت یا به توانمندسازیِ انسان‌ها به لحاظِ توانایی‌هایِ فیزیکی، ذهنی یا روان‌شناختی، دست زد. این مکتبِ فکری، چنین تغییرهایِ بنیادی‌ای در وضعیتِ انسان‌ها را ممکن می‌بیند و آن را هم ضروری و هم خوشایند می‌داند. متفکّرانِ ترابشریت، دربارهٔ مزیت‌ها یا خطرهایِ بالقوهٔ فناوری‌هایِ نوپدیدی که می‌توانند به محدودیت‌هایِ بنیادینِ انسان پایان دهند، مطالعه می‌کنند و همچنین دربارهٔ مسئله‌های اخلاقی‌ای که در گسترش دادن یا استفاده از این فناوری‌ها پیش می‌آید، بحث می‌کنند. آن‌ها پیش‌بینی می‌کنند که انسان‌ها، در نهایت می‌توانند خودشان را به موجودهایی تبدیل کنند که آن‌چنان نسبت به انسان‌هایِ فعلی ارتقاءیافته‌اند که بتوان آن‌ها را پساانسان نامید.
اف‌ام ۲۰۳۰، که در دههٔ ۶۰ میلادی، در دانشگاهِ نیواسکولِ نیویورک، «مفهوم‌هایِ نوین از انسان» خوانده بود، نخستین استادِ آینده‌پژوهی بود که مفهومِ امروزیِ ما از ترابشریت را موردِ معرفی و پیش‌بینی قرار داد. کسانی که از فناوری‌ها، سبک‌هایِ زندگی و جهان‌بینی‌هایی استفاده می‌کردند که باعثِ تراگذری و انتقالِ انسان به پساانسان می‌شوند، توسطِ اف‌ام ۲۰۳۰، ترابشر نامیده شدند. این حرف‌ها، زمینه‌سازِ ماکس مور، فیلسوفِ بریتانیایی شدند که در دههٔ ۹۰ میلادی، آغاز به معرفیِ اصل‌هایِ ترابشریت، به عنوانِ یک فلسفهٔ آینده‌پژوه کرد و طبقهٔ روشنفکری را در کالیفرنیا سازماندهی کرد که در نهایت گسترش یافت و جنبشِ جهانیِ ترابشریت را شکل داد.

تا حدی تحتِ تأثیرِ اثرهایِ اولیهٔ علمی‌تخیلی، نگاهِ ترابشریت‌گرایان از آیندهٔ تراگذشته و انتقال‌یافتهٔ بشریت، موافقان و مخالفانِ بسیاری را طیف‌هایِ فکریِ مختلف برانگیخته است. یکی از منتقدان، فرانسیس فوکویاما، آن را به عنوانِ خطرناک‌ترین ایدهٔ جهان، معرفی کرده است، در حالیکه رونالد بیلی که از طرفدارانِ این ایده است، این جنبش را «دلیرانه‌ترین، شجاعانه‌ترین، انتزاعی‌ترین و آرمانی‌ترین اشتیاقِ بشری» معرفی کرده است.
تاریخچه

نیک باستروم معتقد است که پیشینه تعالی طلبی در گذشته حداقل به حماسهٔ گیلگمش و مفاهیمی مانند آب زندگانی یا اکسیر حیات و سایر تلاش‌های اسطوره‌ای برای دوری از پیری و مرگ بازمی‌گردد. نیچه در نگرش فلسفی خود مفهوم ابرانسان را توصیف می‌کند که از دید او غایتی برای بشر است. در این رابطه که آیا مفهوم ابرانسان نیچه با پساانسان یکسان است اختلاف نظر وجود دارد. زیرا تأکید ابرانسان نیچه بر مفهوم خودشکوفایی است و نه الزاماً دگرگونی با استفاده از فناوری. علی‌رغم این موضوع برخی از فلاسفه ترابشریت نظیر ماکس مور و استفان لورنز سورنر بشدت تحت تأثیر افکار نیچه قرار دارند. ایده‌های اولیه ترابشریت برای اولین بار در سال ۱۹۲۳ میلادی توسط جان هالدین، زیست‌شناس تکاملی و متخصص ژنتیک در مقاله‌ای با عنوان «دایدالوس: علم و آینده» مطرح شد. در این مقاله هادلین از مزایایی بسیار بزرگ کنترل بیولوژی انسانی به کمک ابزار علمی و ژنتیک سخن می‌گوید. او پیش‌بینی می‌کند که در آینده برای یک جامعه ثروتمند که از انرژی فراوان و پاکیزه استفاده می‌کند، بکارگیری ژنتیک جهت ایجاد افراد بلند قدتر، سالم‌تر و باهوش‌تر امری پیش پا افتاده خواهد بود. مقاله او برخی محافل علمی و افکار عمومی را تحت تأثیر قرار داد. جان دزموند برنال، بلورشناس از کمبریج در مقاله‌ای با عنوان «جهان، گوشت و شیطان» در سال ۱۹۲۹ دیدگاهایی در مورد استعمار سیارات در فضا، ارتقاء توانایی جسمی از طریق ایمپلنت‌های بیولوژیک و همچنین پیشرفت‌های ذهنی ناشی از دستاوردهای علوم اجتماعی و روان‌شناسی منتشر کرد. از آن زمان تاکنون این موارد از جمله ایده‌های رایج در باورهای ترابشری بوده است.
اما بسیاری جولیان هاکسلی زیست‌شناس را به عنوان بنیان‌گذار ترابشریت می‌شناسند. او در سال ۱۹۵۷واژه ترابشریت را در عنوان مقاله‌ای بکار برد. البته این واژه قبلاً در مقاله‌ای از فیلسوف کانادایی، ویلیام لایت هال استفاده شده بود. هاکسلی در مقاله خود می‌نویسد:
تابحال زندگی انسانی، همانگونه که هابز آن را توصیف کرده است 'کثیف، زننده و کوتاه ' بوده است. اکثریت انسان‌ها (اگر در دوران جوانی نمرده باشند) در زندگی خود دشواری و بدبختی را تجربه کرده‌اند… با دلایلی منطقی می‌توانیم باور داشته باشیم که چنین پهنه‌ای از فرصت‌ها وجود دارد و محدودیت‌های کنونی و ناامیدی‌های خسته‌کننده وجودی ما می‌تواند از میان برداشته شود… نوع بشر اگر بخواهد می‌تواند خود را ارتقاء دهد، نه فقط به صورت گاه‌وبیگاه… شخصی در جایی به نوعی و شخصی در جایی دیگر به نوعی دیگر… بلکه تمامیت آن به عنوان جامعه بشری.
در سال‌های دهه ۱۹۶۰ میلادی در ژاپن، پیروان سبک معماری متابولیسم، اعلامیه‌ای را منتشر کردند که هدف آن 'تشویق به توسعه متابولیک جامعه' از طریق طراحی و فناوری‌های جدید بود. در 'فصل ماده و انسان' این اعلامیه، نوبورو کاوازوئه اعلام می‌دارد که:
بعد از دهه‌ها، با پیشرفت سریع فناوری ارتباطات، هر انسانی از گیرنده امواج مغزی برخوردار خواهد شد که گوش وی جاسازی شده است. این گیرنده می‌تواند مستقیماً و دقیقاً آنچه را که انسان فکر می‌کند به دیگران انتقال دهد و برعکس. در چنین شرایطی دیگر ضمیر مستقل و منفردی وجود نخواهد داشت، آنچه خواهد بود اراده نوع بشر است به عنوان یک کل.
تاریخچه > هوش مصنوعی و تکینگی فناوری

مفهوم تکینگی فناوری یا ظهور فوق‌العاده سریع هوش ابرانسانی برای اولین بار توسط ریاضی‌دان و رمزگشای انگلیسی، اروین جان گود در سال ۱۹۶۵ میلادی پیشنهاد شد:
تصور کنید که یک ماشین ابرهوشمند، ماشینی باشد که بتواند از تمامی توانایی‌های ذهنی یک انسان، هر چقدر هم که باهوش باشد، فراتر رود. از آنجایی که طراحی خود ماشین نیز یکی از این فعالیت‌های ذهنی‌ست، آن ماشین ابر هوشمند می‌تواند ماشین بهتری طراحی کند؛ بنابراین بدون تردید از آن پس شاهد یک انفجار هوشمندی خواهیم بود و هوش انسانی به سرعت عقب خواهد ماند. به همین دلیل می‌توان گفت که اولین ماشین ابرهوشمند، آخرین اختراعی خواهد بود که نیاز است آن را بسازیم.
به گفته ماروین مینسکی، دانشمند علوم رایانه، ارتباط بین انسان و هوش مصنوعی از دهه ۱۹۶۰ میلادی آغاز گشت. در طی دهه‌های بعد، این شاخه با پیدایش متفکرین با نفوذی همچون هانس موراوک و ریموند کرزویل توسعه پیدا کرد، که در مرز فضاهای فنی مرتبط و تفکرات فلسفی آینده نگرانه ترابشریت در تکاپو بودند. او در سال ۱۹۷۳ کتابی با عنوان «جناح بالا، مانیفست آینده‌گرایی» منتشر کرد. رابرت اتینگر (پدر سرمازیستی) در سال ۱۹۷۲ در کتابی با عنوان از «انسان به ابرانسان» مفاهیم و ویژگی‌های ترابشریت را تشریح نمود.
تاریخچه > رشد ترابشریت

اولین همایش رسمی که عنوان ترابشریت را بر خود داشت در اوایل دهه ۱۹۸۰ در دانشگاه کالیفورنیای لس آنجلس برگزار شد که به نوعی به مرکز تفکرات ترابشریت تبدیل شده بود. در آن همایش، اف‌ام ۲۰۳۰ یک سخنرانی با عنوان «راه سوم، ایدئولوژی آینده‌گرایی» ارائه کرد. در محل نمایشگاه ای زد تی وی ناتاشا ویتا مور فیلمی ساخته خود به اسم گسست را به نمایش درآورد که موضوع آن فراتر رفتن انسان از محدودیت‌های بیولوژیک خود و گذر جاذبه زمین به سوی فضا بود. پس از آن ویتا مور و اف‌ام ۲۰۳۰ شروع به برگزاری گردهمایی‌هایی در مورد ترابشریت در لس آنجلس کردند که در آن دانشجویان کلاس‌های اف‌ام ۲۰۳۰ و طرفداران تولیدات هنری ویتا مور شرکت می‌کردند. در سال ۱۹۸۲ ویتا مور بیانیه هنرهای ترابشری را تدوین کرد و شش سال بعد از آن نمایشی تلویزیونی با اسم ترانس ستتری آپدیت را تولید کرد که تعداد بینندگان آن به بیش از صد هزار نفر رسید.
در سال ۱۹۸۶ اریک درکسلر کتابی با عنوان موتورهای خلقت: عصر پیش روی فناوری نانو را منتشر کرد. در این کتاب او در مورد چشم‌انداز فناوری نانو و سازنده‌های مولکولی به بحث پرداخت. او همچنین انستیتو غیرانتفاعی فورسایت را با هدف تحقیق در مورد فناوری نانو راه‌اندازی کرد. به عنوان اولین مرکز غیرانتفاعی تحقیقات، حمایت و انجام عمل سرمازییستی، دفتر بنیاد افزایش طول عمر الکور در کارولینای جنوبی تبدیل به مرکزی مورد علاقه برای آینده گرایان شد. در سال ۱۹۸۸ ماکس مور و تام مارو اولین شماره مجله‌ای به نام مجله اکستروپی را منتشر کردند. در سال ۱۹۹۰ مور دکترین ترابشریت خود را ایجاد کرد که برداشتی بود از مبانی اکستروپی. این دکترین به نوعی مبانی و تعاریف مدرن ترابشریت را پایه‌ریزی کرد:
ترابشریت، مجموعه‌ای از فلسفه‌هاست که تلاش دارد ما را به سوی شرایط ابرانسانی هدایت کند. ترابشریت دارای وجوه مشترک زیادی با بشریت است از جمله احترام به علم و منطق و تعهد به پیشرفت و ارزشمندی وجودی بشر (یا ترابشر)... . اما ترابشریت با بشریت از جهاتی نیز متفاوت است از جمله در پیش‌بینی و به رسمیت شناختن تحولات بنیادین در طبیعت زندگی انسانی و فرصت‌های موجود ناشی از علوم و فناوری‌های مختلف…
در سال ۱۹۹۲ مور و مارو انستیتو اکستروپی را راه‌اندازی کردند. هدف از تأسیس این انستیتو تسهیل ارتباط بین آینده گرایان و کمک به ایده پردازی در ساختارهای میمی (واحدهای بنیادی نظری) از طریق برگزاری همایش‌ها و همچنین ایجاد انجمنهای اینترنتی بود که در آن طرفداران ترابشریت دیدگاه‌های خود را در زمینه فرهنگ مجازی و روان‌شناسی سایبری به اشتراک بگذارند. در سال ۱۹۹۸ نیک بوستروم و دیوید پیرس انجمن جهانی ترابشریت را پایه‌گذاری کردند. سازمانی غیردولتی که تلاش می‌کرد ترابشریت را به عنوان موضوعی مشروع در تحقیقات علمی و سیاست‌های عمومی بگنجاند. این انجمن بعدها به سازمان "هیومنیتی +" تغییر نام یافت. در سال ۲۰۰۲ این انجمن تدوین جدیدی از بیانیه ترابشریت منتشر کرد. در بخش پرسش و پاسخی که توسط این انجمن تهیه شده بود، دو تعریف رسمی از ترابشریت به چشم می‌خورد:
۱- جنبشی فرهنگی و روشنفکری که هدف آن خواست و ممکن‌سازی بهبود شرایط بنیادین انسان با استفاده از خرد است، خصوصاً با توسعه استفاده از فناوریهایی که اثرات افزایش سن را از میان می‌برند و توانایی‌های ذهنی، جسمی و روانی انسان را گسترش می‌دهند.
۲- مطالعه تأثیرات، فرصت‌ها و خطرات بلقوه فناوری‌هایی است که ما را قادر می‌سازند بر محدودیت‌های بنیادین انسانی غلبه کنیم، و همچنین مطالعه موضوعات اخلاقی مرتبط با توسعه و استفاده از چنین فناوری‌هایی.
انتقادهای وارد شده به ترابشریت

پروفسور فرانسیس فوکویاما درسال ۲۰۰۴ در Foreign Policy ترابشریت را خطرناک‌ترین ایده جهان معرفی کرد. او این ایده را جنبش رهایی بخش عجیبی می‌داند که به چیزی کمتر از رهایی نوع بشر از محدودیت‌های زیست شناختی راضی نیست. افراد دیگری نیز وجود دارند که اعتقاد دارند که طرفداران ترابشریت زیست‌شناسی تکاملی را درست نفهمیده اند: از میان بردن بیماری (حتی اگر ممکن باشد) با جلوگیری از پیری یکی نیست. انسانها طوری طراحی شده‌اند که بعد از منتقل کردن ژن‌هایشان می‌میرند یعنی بدن انسان مهم نیست. در نهایت ژن‌ها مهم هستند و تغییر رفتار ژن‌ها خیلی سخت تر از مقابله با بیماری است.
منطقه ویژه اقتصادی چین

مناطق ویژه اقتصادی چین (SEZs) به مناطق ویژه اقتصادی واقع در سرزمین اصلی چین گفته می‌شود. دولت چین در مناطق ویژهٔ اقتصادی سیاست‌های اقتصادی و انعطاف‌پذیر (بیشتر گرایش به بازار آزاد) اجرا می‌کند. این سیاست‌ها اجازه می‌دهد تا مناطق ویژهٔ اقتصادی از یک سیستم مدیریت اقتصادی برخوردار باشند که برای شرکت‌های خارجی و داخلی به منظور فعالیت اقتصادی نسبت به دیگر مناطق سرزمین اصلی چین جذاب تر است. در مناطق ویژهٔ اقتصادی «... تجارت داخلی و خارجی و سرمایه‌گذاری بدون مجوز دولت مرکزی چین در پکن انجام می‌شود.» مناطق ویژهٔ اقتصادی «مشوق‌های مالی و کسب و کارانه ای را برای جذب سرمایه‌گذاری خارجی و فناوری» پیشنهاد می‌کنند.
فهرست سمفونی‌های یوزف هایدن

فهرست سمفونی‌های یوزف هایدن یوزف هایدن (۱۷۳۲–۱۸۰۹)، آهنگساز دورهٔ کلاسیک، ۱۰۶ سمفونی تصنیف کرد. از این میان، ۱۰۴ سمفونی با شمارهٔ اختصاصی مشخص شده‌اند. در سال ۱۹۰۸ اِوسِبیوس ماندوتسِوسکی ۱۰۴ سمفونی هایدن را، که در آن زمان شناخته‌شده بودند، به ترتیبِ زمانِ تصنیف فهرست کرد. در دهه‌های پس از آن، در زمان‌بندیِ سمفونی‌ها ـ به‌ویژه در سمفونی‌های اولیه ـ اشتباهات متعددی راه یافت؛ اما فهرستِ ماندوتسِوسکی به‌طور گسترده رواج یافت. سپس آنتونی فان هوبوکن فهرستی از آثار هایدن تدوین کرد و فهرستی را که ماندوتسِوسکی از سمفونی‌های هایدن ترتیب داده بود، با عدد رومیِ "I" متمایز کرد (مثلاً سمفونی شماره ۳۴ را به صورت "Hob. I/34" ذکر کرد). همچنین، در آن دوره، دو سمفونی دیگر کشف شد (که به‌ترتیب با حروف "A" و "B" و با ذکرِ «غیرِماندوتسِوسکی» مشخص می‌شد). بدین ترتیب، شمارِ مجموعهٔ سمفونی‌های هایدن به ۱۰۶ رسید.
سمفونی‌ها > سمفونی‌های ۱–۲۰

شماره ۱ در رِ ماژور (تصنیف‌شده در سالِ ۱۷۵۹)
شماره ۲ در دو ماژور‏ (میانِ سال‌های ۱۷۵۷ تا ۱۷۶۱)
شماره ۳ در سُل ماژور‏ (۱۷۶۰–۱۷۶۲)
شماره ۴ در رِ ماژور‏ (۱۷۵۷–۱۷۶۱)
شماره ۵ در لا ماژور‏ (۱۷۶۰–۱۷۶۲)
شماره ۶ در رِ ماژور (صبح) (۱۷۶۱)
شماره ۷ در دو ماژور (ظهر) (۱۷۶۱)
شماره ۸ در سُل ماژور (غروب) (۱۷۶۱)
شماره ۹ در دو ماژور (۱۷۶۲)
شماره ۱۰ در رِ ماژور‏ (۱۷۵۷–۱۷۶۱)
شماره ۱۱ در می بِمُل ماژور‏ (۱۷۶۰–۱۷۶۲)
شماره ۱۲ در می ماژور (۱۷۶۳)
شماره ۱۳ در رِ ماژور (۱۷۶۳)
شماره ۱۴ در لا ماژور‏ (۱۷۶۱–۱۷۶۳)
شماره ۱۵ در رِ ماژور‏ (۱۷۶۰–۱۷۶۳)
شماره ۱۶ در سی بِمُل ماژور‏ (۱۷۵۷–۱۷۶۱)
شماره ۱۷ در فا ماژور‏ (۱۷۵۷–۱۷۶۳)
شماره ۱۸ در سُل ماژور‏ (۱۷۵۷–۱۷۶۴)
شماره ۱۹ در رِ ماژور‏ (۱۷۵۷–۱۷۶۱)
شماره ۲۰ در دو ماژور (۱۷۶۲)
سمفونی‌ها > سمفونی‌های ۲۱–۴۰

شماره ۲۱ در لا ماژور (۱۷۶۴)
شماره ۲۲ در می بِمُل ماژور (فیلسوف) (۱۷۶۴)
شماره ۲۳ در سُل ماژور (۱۷۶۴)
شماره ۲۴ در رِ ماژور (۱۷۶۴)
شماره ۲۵ در دو ماژور (میانِ ۱۷۶۱ و، به احتمالِ قوی‌تر، ۱۷۶۳)
شماره ۲۶ در رِ مینور (سوگواری) (۱۷۶۸، و شاید ۱۷۶۹)
شماره ۲۷ در سُل ماژور (هِرمانشتِد) (احتمالاً پیش از ۱۷۶۰)
شماره ۲۸ در لا ماژور (۱۷۶۵)
شماره ۲۹ در می ماژور (۱۷۶۵)
شماره ۳۰ در دو ماژور (آلِه‌لویا) (۱۷۶۵)
شماره ۳۱ در رِ ماژور (هورن‌سیگنال) (۱۷۶۵)
شماره ۳۲ در دو ماژور (میانِ ۱۷۵۷ و ۱۷۶۳، احتمالاً ۱۷۶۱/۱۷۶۰)
شماره ۳۳ در دو ماژور (۱۷۶۱/۱۷۶۰، یا ۱۷۶۳–۶۵)
شماره ۳۴ در رِ مینور (۱۷۶۶–۱۷۶۵)
شماره ۳۵ در سی بِمُل ماژور (۱۷۶۷)
شماره ۳۶ در می بِمُل ماژور (نیمهٔ نخستِ دههٔ ۱۷۶۰)
شماره ۳۷ در دو ماژور (۱۷۵۸–۱۷۵۷)
شماره ۳۸ در دو ماژور (پژواک) (میانِ ۱۷۶۵ و ۱۷۶۹، احتمالاً ۱۷۶۸)
شماره ۳۹ در سُل مینور (طوفان دریایی) (۱۷۶۸/۱۷۶۷)
شماره ۴۰ در فا ماژور (حدودِ ۱۷۶۳)
سمفونی‌ها > سمفونی‌های ۴۱–۶۰

شماره ۴۱ در دو ماژور (۱۷۶۹–۱۷۶۸)
شماره ۴۲ در رِ ماژور (حدودِ ۱۷۷۱)
شماره ۴۳ در می بِمُل ماژور (مِرکوری) (حدودِ ۱۷۷۱)
شماره ۴۴ در می مینور (صبح) (۱۷۷۲)
شماره ۴۵ در فا دیِز مینور (بدرود) (۱۷۷۲)
شماره ۴۶ در سی ماژور (۱۷۷۲)
شماره ۴۷ در سُل ماژور (واروخوانه) (۱۷۷۲)
شماره ۴۸ در دو ماژور (ماریا تِرِزا) (۱۷۶۹/۱۷۶۸)
شماره ۴۹ در فا مینور (اشتیاق) (۱۷۶۸)
شماره ۵۰ در دو ماژور (۱۷۷۳ و ۱۷۷۴)
شماره ۵۱ در سی بِمُل ماژور
شماره ۵۲ در دو مینور
شماره ۵۳ در رِ ماژور (باشکوه)
شماره ۵۴ در سُل ماژور
شماره ۵۵ در می بِمُل ماژور (مدیر مدرسه)
شماره ۵۶ در دو ماژور
شماره ۵۷ در رِ ماژور
شماره ۵۸ در فا ماژور
شماره ۵۹ در لا ماژور (آتش)
شماره ۶۰ در دو ماژور (پریشان)
سمفونی‌ها > سمفونی‌های ۶۱–۸۱

شماره ۶۱ در رِ ماژور
شماره ۶۲ در رِ ماژور
شماره ۶۳ در دو ماژور (خرّم سلطان)
شماره ۶۴ (زمانه تغییر کرده)
شماره ۶۵ در لا ماژور
شماره ۶۶ در سی بِمُل ماژور
شماره ۶۷ در فا ماژور
شماره ۶۸ در سی بِمُل ماژور
شماره ۶۹ در دو ماژور (لاودون)
شماره ۷۰ در رِ ماژور
شماره ۷۱ در سی بِمُل ماژور
شماره ۷۲ در رِ ماژور
شماره ۷۳ در رِ ماژور (شکار)
شماره ۷۴ در می بِمُل ماژور
شماره ۷۵ در رِ ماژور
شماره ۷۶ در می بِمُل ماژور
شماره ۷۷ در سی بِمُل ماژور
شماره ۷۸ در دو مینور
شماره ۷۹ در فا ماژور
شماره ۸۰ در رِ مینور
شماره ۸۱ در سُل ماژور
سمفونی‌ها > سمفونی‌های پاریس: ۸۲–۸۷

شماره ۸۲ در دو ماژور (خرس) (۱۷۸۶)
شماره ۸۳ در سُل مینور (مرغ) (۱۷۸۵)
شماره ۸۴ در می بِمُل ماژور (به نام خدا) (۱۷۸۶)
شماره ۸۵ در سی بِمُل ماژور (ملکه) (۱۷۸۵)
شماره ۸۶ در رِ ماژور (۱۷۸۶)
شماره ۸۷ در لا ماژور (۱۷۸۵)
سمفونی‌ها > سمفونی‌های ۸۸–۹۲

شماره ۸۸ در سُل ماژور (۱۷۸۷)
شماره ۸۹ در فا ماژور (۱۷۸۷)
شماره ۹۰ در دو ماژور (۱۷۸۸)
شماره ۹۱ در می بِمُل ماژور (۱۷۸۸)
شماره ۹۲ در سُل ماژور (آکسفورد) (۱۷۸۹)
سمفونی‌ها > سمفونی‌های لندن: ۹۳–۱۰۴

شماره ۹۳ در رِ ماژور (۱۷۹۱)
شماره ۹۴ در سُل ماژور (شگفتی) (۱۷۹۱)
شماره ۹۵ در دو مینور (۱۷۹۱)
شماره ۹۶ در رِ ماژور (معجزه) (۱۷۹۱)
شماره ۹۷ در دو ماژور (۱۷۹۲)
شماره ۹۸ در لا بِمُل ماژور (۱۷۹۲)
شماره ۹۹ در می بِمُل ماژور (۱۷۹۳)
شماره ۱۰۰ در سُل ماژور (نظامی) (۱۷۹۳–۱۷۹۴)
شماره ۱۰۱ در رِ ماژور (ساعت) (۱۷۹۳–۱۷۹۴)
شماره ۱۰۲ در لا بِمُل ماژور (۱۷۹۴)
شماره ۱۰۳ در می بِمُل ماژور (ضرباتِ طبل) (۱۷۹۵)
شماره ۱۰۴ در رِ ماژور (لندن) (۱۷۹۵)
سمفونی‌ها > سایر سمفونی‌ها

همچنین، فهرست هوبوکن چهار اثر دیگر در فرم «سمفونی» را در ردیفِ "Hob I" شامل می‌شود:
Hob. I/105 در سی بِمُل ماژور (۱۷۹۲)، که غالباً با نام سمفونی کنسرتانته برای ویولن، ویولنسل، اُبوا و فاگوت شناخته می‌شود.
Hob. I/106 در رِ ماژور (۱۷۶۹؟)، که تنها یک موومان آن باقی مانده‌است. از این اثر گاه به‌عنوان اوورتوری برای اثری دیگر از هایدن به نام زنان ماهی‌گیر اجرا می‌شود.
Hob. I/107 در سی بِمُل ماژور (۱۷۵۷–۱۷۶۰)، که غالباً با شماره از آن یاد نمی‌شود و آن را با نام «سمفونی الف» نیز می‌شناسند.
Hob. I/108 در سی بِمُل ماژور (۱۷۵۷–۱۷۶۰)، که غالباً با شماره از آن یاد نمی‌شود و آن را با نام «سمفونی ب» نیز می‌شناسند.
به این ترتیب، تعداد «سمفونی»های هایدن معمولاً ۱۰۶ می‌شود.
پرترهٔ یوزف هایدن، اثر تامس هاردی، نقاش بریتانیایی، ۱۷۹۱
کسوت اسپشیال

| کسوت اسپشیال | کسوت اسپشیال |
| --- | --- |
کاربری: مسابقه‌ای
تولیدکننده: هواپیمای دست‌ساز
طراح: Tom Cassutt
نخستین پرواز: ۱۹۵۴
هزینه هر فروند: approximately $2020 to build in ۱۹۷۱
کسوت اسپشیال (به انگلیسی: Cassutt_Special) یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع مسابقه‌ای ساخت شرکت هواپیمای دست‌ساز است. هواگرد کسوت اسپشیال نخستین پروازش را در ۱۹۵۴ میلادی انجام داد.
طراح این هواگرد، Tom Cassutt بود.
وجیه‌الله فرد مقدم

| وجیه‌الله فرد مقدم | وجیه‌الله فرد مقدم |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۲۴ تهران
درگذشت: ۱۷ فروردین ۱۳۹۲
ملیت: ایرانی
تحصیلات: معادل دکتری
پیشه: انیماتور
وجیه الله فرد مقدم (زادهٔ ۱۳۲۴ در تهران – درگذشتهٔ ۱۷ فروردین ۱۳۹۲در تهران) کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس و انیماتور ایرانی بود.
مقدم دارای مدرک درجه یک هنری از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی (معادل دکتری) بود.
عبدالله علیمراد در مورد او گفته‌است: «مقدم خلاق بود و پنجه توانایی در طراحی و نقاشی داشت، عاشق انیمیشن بود، پرشور بود، خوش زبان و بزله گو و ما از مصاحبت با او لذت می‌بردیم».
آثار > فیلم پویا نمایی

مزاحم‌ها (برندهٔ دیپلم افتخار جشنوارهٔ فیلم‌های دانشجویی اسپانیا)
تقلید
جورجورک
بازگشت
در کنار هم
با هم
لالایی عاشورا
یار هم
در کنار هم
لی‌لی لی‌لی حوضک
زنده مرد و قولش (کسب دیپلم افتخار از جشنواره بین‌المللی فیلم رشد)
در سال ‍۱۳۹۳ آثار مقدم در بخش ویژه یادمان درنهمین جشنواره بین‌المللی پویانمایی کانون مرور شد.