زندگی با مایکل جکسون
خلاصهٔ مستند

زندگی با مایکل جکسون، با سکانسی شروع می‌شود که در آن مارتین بشیر، دربارهٔ چگونگی متقاعد کردن جکسون برای پذیرفتن مصاحبه‌ها، صحبت می‌کند.
در ادامه، مکان مصاحبه به مزرعه نورلند (Neverland Ranch) تغییر می‌کند. در این سکانس، جکسون دربارهٔ موسیقی اش توضیح می‌دهد که، او ابتدا متن ترانه‌ها را می‌نویسد نه موسیقی و آهنگ آن‌ها را؛ چون «موسیقی به خودی خود ساخته می‌شود.» جکسون توضیح می‌دهد که او در هنگام رقصیدن، خود بخشی از موسیقی می‌شود.
جکسون در ادامه می‌گوید که احساس می‌کند «پیتر پن» است و اینکه مزرعهٔ نورلند را با الهام از داستان پیتر پن ساخته‌است.
سپس قسمتی از اجراهای گروه جکسون فایو نمایش داده می‌شود. در این قسمت جکسون با یادآوری کودکی اش و پدرش که با کمربندی در دست او و برادرانش را تمرین می‌داد، اظهار می‌کند که از پدرش خیلی می‌ترسد و برای همین است هیچ‌گاه دست روی فرزندان خود بلند نکرده‌است.
بعد از نورلند، مکان مصاحبه به هتل چهار فصل، در کالیفرنیا، تغییر می‌کند. در این سکانس او دربارهٔ زندگی عشقی اش، تغییرات چهره و فرزندانش صحبت می‌کند. او با یادآوری دوران فعالیتش با جکسون فایو، می‌گوید که، برادرانش با طرفدارانشان عمل جنسی انجام می‌دادند، بعضی اوقات در همان اتاقی که جکسون در آن خواب بود. آن‌ها به جکسون دستور می‌دادند که در آن هنگام خود را به خواب بزند.
وقتی بشیر از جکسون سؤال می‌کند که آیا او دوست دختری داشت یا نه، جکسون با یادآوری دختری به نام تتوم اُنیل، می‌گوید که آن دختر می‌خواست با او رابطه جنسی برقرار کند ولی جکسون عقب می‌کشد چون خجالت می‌کشید.
هنگامی که صحبت از تغییرات چهره‌اش می‌شود، جکسون هرگونه سفید کردن پوستش، گذاشتن گونه، بزرگ کردن لب‌ها و عمل چشم‌هایش را رد می‌کند. او می‌گوید که در نوجوانی از آکنه رنج می‌برد و این که پدرش همیشه بینی او را مسخره می‌کرد.
در ادامه، بشیر، فرزندان جکسون؛ که همگی ماسکی بر چهره داشتند؛ را ملاقات می‌کند.
جکسون فاش می‌کند که او نه تنها کودکان یتیم و بیمار را به مزرعه خود دعوت می‌کند، بلکه به آن‌ها اجازه می‌دهد که در تخت او بخوابند، در حالی که خود روی زمین می‌خوابید.
وقتی از او پرسیده شد: از این همه محبتی که در قبال کودکان انجام می‌دهد به دنبال چیست؟ جکسون پاسخ می‌دهد: «شادی و سرور». او در ادامه می‌گوید که از کودکان الهام می‌گیرد.
بعد از این اظهارات، بشیر می‌گوید که او از وسواس فکری جکسون نسبت به کودکان معذب است و این که احساس می‌کند جکسون در گفتن بعضی از ابعاد زندگی‌اش صادق نبوده‌است.
در آخرین مصاحبه‌ها (ژانویه ۲۰۰۳، آخرین مصاحبه که سکانس آن در میامی بود)، بشیر دوباره از تغییرات چهره او سؤال می‌کند. جکسون با ناراحتی و رنجیدگی می‌گوید که او فقط دو عمل جراحی، روی بینی خود انجام داده‌است.
در ادامه، بشیر دربارهٔ اظهاری که پسر جکسون، پرینس، کرد (پرینس به بشیر گفت: من مادری ندارم) سؤال می‌کند. جکسون توضیح می‌دهد که دبی رو (همسر دومش) این فرزندان را به عنوان هدیه‌ای برای او به دنیا آورد زیرا او به شدت مایل بود که پدر شود.
بشیر از هویت مادر بلنکت (فرزند سومش) سؤال می‌کند، جکسون در پاسخ گفت که تولد فرزندش در نتیجهٔ لقاح مصنوعی از سلول‌های اسپرم خود او بوده‌است.
بشیر در ادامه مکرراً این سؤال را از جکسون می‌کند که چرا اجازه می‌دهد کودکان به اتاق خواب او بیایند. جکسون در دفاع از خود اظهار می‌کند چنین کاری غیرطبیعی نیست و اینکه خیلی از بچه‌ها از جمله فرزندان خانواده کالکین (مثل مکالی کالکین) در تخت او خوابیده‌اند و قرارهای خواب مطلقاً جنبهٔ جنسی نداشتند.
جکسون توضیح می‌دهد که او به این دلیل با خانوادهٔ شاکی که او را در سال ۱۹۹۳ متهم به سواستفادهٔ جنسی از کودکان کردند در خارج از دادگاه به توافق رسید که نمی‌خواسته درگیر یک قضیه طولانی مدت شود.