stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جغرافیای چین
مناطق جغرافیایی > سیچوآن و کوهستان‌های جنوب غربی

سیچوآن
کوهستان‌های جنوب غربی
حوضه سیچوآن منطقه‌ای حاصلخیز و دارای آب و هوای معتدل است که به دلیل قرار گرفتن در میان کوه‌های بلند و رودخانه یانگ‌تسه، از سایر مناطق چین جدا شده و به نوعی خودکفا است. خاک حاصلخیز این منطقه که عمدتاً از رسوبات دریاچه‌های قدیمی تشکیل شده است، امکان کشت چندین محصول متنوع در سال را برای کشاورزان فراهم می‌کند.
حوضه سیچوآن به دلیل موقعیت جغرافیایی و منابع کشاورزی خود، همواره در طول تاریخ مورد توجه بوده و گاه از چین مستقل شده و گاه به آن پیوسته است. این منطقه به دلیل منابع طبیعی غنی مانند چای، ابریشم، گل، گیاهان دارویی و حیات وحش متنوع از جمله پاندا، آهو و ببر، همواره از اهمیت اقتصادی بالایی برخوردار بوده است. امروزه علاوه بر کشاورزی و دامداری، گردشگری نیز به یک صنعت مهم در این منطقه تبدیل شده است. با این حال، ورود سرمایه‌گذاران و توسعه‌دهندگان خارجی به این منطقه از طریق رودخانه یانگ‌تسه، باعث تغییرات سریع در حوضه سیچوان شده است.
منطقه کوهستان‌های جنوب غربی چین، در نزدیکی سیچوان، با توپوگرافی ناهموار و فرسایش یافته، بارندگی فراوان و تنوع قومیتی بالا مشخص می‌شود. تاریخ این منطقه همواره تحت تأثیر این توپوگرافی ناهموار و نزدیکی به کشورهای جنوب شرقی آسیا مانند ویتنام، لائوس، تایلند و میانمار بوده است. تجارت بین این کشورها و مناطق کوهستانی جنوب غربی اغلب غیرقانونی بوده و معمولاً شامل اقلام کوچک با ارزش بالا مانند یشم یا تریاک بوده است.
امروزه، این منطقه علاوه بر دامداری، برای کشت برنج، گندم زمستانه، چای و حبوبات مناسب است. فلات گرمسیری در امتداد مرز ویتنام و لائوس برای کشت کائوچو و موز بسیار مناسب است. استخراج قلع، یکی دیگر از صنایع مهم این منطقه، تنها صنعت منحصر به فردی است که هم سنتی و هم مدرن است. با این حال، کشت و صادرات تریاک، فعالیتی که در نتیجه جنگ تریاک بریتانیا با چین توسعه یافته، از اهمیت بیشتری برخوردار بوده است.
این منطقه سرچشمه رودخانه‌های مهم و متعددی است، از جمله رودهای یانگ‌تسه (جینشا)، مکونگ (لانکنگ)، سالوین (نوژیانگ) و ایراوادی (دولونگجیانگ). این رودخانه‌ها به سمت جنوب جریان دارند و سیستم زیست‌محیطی دره‌های طولانی در عرض‌ها و ارتفاعات مختلفی ایجاد می‌کنند. این تنوع یکی از دلایلی است که این منطقه از جنوب غربی چین از تنوع زیستی و فرهنگی غنی پشتیبانی می‌کند. این منطقه توسط تعدادی از سازمان‌های بین‌المللی حفاظت از محیط زیست به عنوان یک کانون مهم تنوع زیستی جهانی تعیین شده است.
از نظر تاریخی، جنوب غربی چین یک منطقه مرزی دورافتاده بوده است که تنوعی از عشایر بومی در آن ساکن بودند که به‌طور دوره‌ای سکونتگاه‌ها، دام‌ها، کشاورزی و شیوه‌های استفاده از زمین خود را جابه‌جا می‌کردند. این منطقه دارای بیش از ۳۰ گروه قومی است.
مناطق جغرافیایی > منچوری

شمال شرق چین که با نام تاریخی مَنچوری شناخته می‌شود، منطقه‌ای در شمال شرقی چین است، با زمستان‌های بسیار سرد و یخبندان، و دو تالاب بزرگ شناخته می‌شود. با این حال، منابع طبیعی غنی آن، به ویژه سنگ آهن و زغال سنگ، این منطقه را از نظر اقتصادی برای چین بسیار مهم کرده است. زمستان‌های این منطقه بسیار سرد و تابستان‌های آن گرم است و بارش باران عمدتاً در فصل تابستان رخ می‌دهد.
این منطقه از نظر توپوگرافی متنوع است و شامل کوه‌ها، دشت‌ها و جنگل‌ها می‌شود. کوه‌های خینگان بزرگ در غرب و کوه‌های چانگبای در شرق، دو رشته‌کوه اصلی این منطقه هستند. دشت‌های وسیع نیز در مرکز منچوری قرار دارند که برای کشاورزی بسیار مناسب هستند.
منچوری در قرن هفدهم توسط قوم مانچو فتح شد و سلسله چینگ را در سال ۱۶۴۴ تأسیس کردند. با این حال، تا پایان این سلسله در سال ۱۹۱۱، سرزمین‌های منچوری به روی مهاجران هان باز نشد. پس از آن، بیشتر مهاجران چینی در صنایع موجود و مزارع بزرگ تجاری که عمدتاً سویا و ذرت تولید می‌کردند، مشغول به کار شدند.
امروزه، منچوری مهم‌ترین منطقه چین برای صنایع سنگین است. استخراج زغال سنگ و آهن نیز بخش مهمی از اقتصاد این منطقه را تشکیل می‌دهد. سویا مهم‌ترین محصول کشاورزی منچوری است، اما این منطقه همچنین تولیدکننده محصولات دیگری مانند ذرت خوشه‌ای، جینسینگ، ذرت و ارزن و الوار است.
در مناطق روستایی منچوری، مردم در غارهایی که در صخره‌ها حفر شده‌اند یا در خانه‌های خشتی گلی زندگی می‌کنند، در حالی که در مناطق شهری آپارتمان‌نشینی رایج است. معماری این منطقه تحت تأثیر معماری روسیه قرار دارد.
خانواده‌ها در منچوری عمدتاً هسته‌ای هستند و حمل و نقل در مناطق روستایی با پیاده‌روی، قاطر و اسب انجام می‌شود. غذاهای اصلی مردم این منطقه شامل گوشت و پنیر سویا است.
مناطق جغرافیایی > چینگهای و فلات تبت

منطقهٔ چینگهای
تبت بزرگ، شامل چینگهای
فلات چینگهای-تبت، با ارتفاع متوسط حدود ۴۰۰۰ متر، با آب و هوای سرد و خشک کوهستانی مشخص می‌شود. این منطقه به دلیل نزدیکی به هند و آسیای مرکزی، از نظر فرهنگی و اقتصادی تحت تأثیر چین نبوده و بیشتر به مغولستان و تبت نزدیک است. دامداری و زندگی عشایری در این منطقه رواج دارد و صومعه‌ها از قرن هشتم به بعد، مرکز جامعه بوده‌اند.
چینگهای و تبت همچنان دورافتاده و کم‌جمعیت هستند. دولت چین مهاجرت کشاورزان از مناطق پرجمعیت شرقی به این مناطق را تشویق کرده است. دامداری، تولید پشم و صنایع دستی از جمله فعالیت‌های اقتصادی این منطقه هستند، همچنین طلا و فیروزه نیز از منابع طبیعی این منطقه به‌شمار می‌روند.
استان چینگهای، واقع در فلات تبت، با میانگین ارتفاع بیش از ۳۰۰۰ متر، منطقه‌ای سردسیر و خشک است. این استان به سه ناحیه کوه‌های کیلیان، حوضه کیدام و فلات کینگ نان تقسیم می‌شود. چینگهای از نظر منابع طبیعی بسیار غنی است و دارای ذخایر زیادی از مواد معدنی، گاز طبیعی، نفت و نمک است. این استان همچنین یکی از مناطق مهم دامپروری در چین است و مراتع وسیعی دارد. تنوع زیستی چینگهای نیز قابل توجه است و گونه‌های گیاهی و جانوری زیادی در آن زندگی می‌کنند.
از جاذبه‌های گردشگری این استان می‌توان به جزیره پرندگان، ذخایر طبیعی منگدا، صومعه تاار، کوه آنیماکن، تپه خورشید و ماه و مخزن سد لانگ‌یانگ اشاره کرد. چینگهای با مشکلات زیست‌محیطی مانند فرسایش خاک، کمبود آب و جنگل‌زدایی مواجه است. این استان به عنوان سرچشمه چندین رودخانه مهم، نقش مهمی در حفظ تعادل اکولوژیکی منطقه ایفا می‌کند.
فلات تبت، که با رشته‌کوه‌های عظیم احاطه شده است، منبع اصلی رودخانه‌های آسیای شرقی، جنوب شرقی و جنوبی است. رودخانه‌های سند، سوتلج، گنگ و براهماپوترا از غرب تبت سرچشمه می‌گیرند، در حالی که رودخانه‌های سالوین، مکونگ و یانگ‌تسه از شرق و جنوب این فلات جریان می‌یابند.
در این فلات مرتفع، سه دریاچه بزرگ دانگری یونگ، نام و سیلینگ در شمال غربی لهاسا و دو دریاچه بزرگ دیگر، یامزو یون و پوما یونگ، در جنوب لهاسا قرار دارند. دو دریاچه مجاور، ماپام و لانگا، در نزدیکی مرز نپال واقع شده‌اند. دریاچه ماپام برای بودایی‌ها و هندوها مقدس است.
خاک‌های فلات تبت آبرفتی هستند و اغلب از ماسه‌ای تشکیل شده‌اند که توسط باد به صورت لایه‌ای روی شن و سنگریزه‌ها قرار می‌گیرد. رنگ این خاک‌ها از قهوه‌ای روشن تا خاکستری متغیر است و به دلیل محتوای کم هوموس، معمولاً فقیر هستند.
تبت با داشتن ۱۲۳ گونه جانوری تحت حفاظت و بیش از ۶۰۰۰ گونه گیاهی، از تنوع زیستی غنی برخوردار است. از جمله جانوران و گیاهان کمیاب این منطقه می‌توان به آهوی تبتی، گاومیش وحشی تبتی، قارچ کوردیسپس، و گل نیلوفر برفی اشاره کرد. در جنوب شرقی تبت، دره بزرگ رودخانه یارلونگ تسانگپو قرار دارد که یکی از پنج منطقه بزرگ جنگلی چین با بیش از ۷ میلیون هکتار جنگل بکر است.
تبت همچنین دارای بزرگ‌ترین ذخایر سنگ معدن کروم در چین بوده و از نظر لیتیوم کربنات نیز غنی است. به علاوه، موقعیت جغرافیایی خاص تبت، آن را به منبعی غنی از انرژی زمین‌گرمایی تبدیل کرده است. نیروگاه زمین‌گرمایی یانگ‌باجینگ در نزدیکی لهاسا، بزرگ‌ترین نیروگاه زمین‌گرمایی چین است و ۴۵ درصد از برق مورد نیاز لهاسا را تأمین می‌کند. ارتفاع زیاد تبت، این منطقه را از نظر منابع انرژی خورشیدی نیز بسیار غنی کرده و آن را به یکی از بهترین مکان‌های جهان برای تولید انرژی خورشیدی تبدیل می‌کند.
مناطق جغرافیایی > سین‌کیانگ

موقعیت سین‌کیانگ در نقشه چین
نقشه ناهمواری‌های سین‌کیانگ
سین‌کیانگ (ترکستان شرقی)، بزرگ‌ترین استان چین، منطقه‌ای وسیع و متنوع از نظر جغرافیایی است که در شمال غربی این کشور قرار دارد. سین‌کیانگ سرزمینی از بیابان‌ها، کوه‌ها و واحه‌هاست که بیشتر آن را حوضه تاریم تشکیل می‌دهد. این حوضه عمدتاً پر از بیابان خشک تکله‌مکان است و کوه‌های بلند، مانند کونلون شان در جنوب، قراقروم در غرب، و تیان شان در شمال، آن را احاطه کرده‌اند.
دو حوضه اصلی در سین‌کیانگ وجود دارد: حوضه جونگار در شمال و حوضه تاریم در جنوب. حوضه تاریم، که بیشتر آن را بیابان خشک و خشن تکله‌مکان تشکیل می‌دهد، توسط رشته کوه‌های کونلون در جنوب، قراقروم در غرب و تیان شان در شمال احاطه شده است. حوضه جونگار در مقایسه با حوضه تاریم، رطوبت و پوشش گیاهی بیشتری دارد.
کوه‌های تیان شان، که به معنی «کوه‌های آسمانی» است، سین‌کیانگ را به دو بخش شمالی و جنوبی تقسیم می‌کنند. قله چوگوری یا کی۲، دومین قله بلند جهان، در رشته‌کوه قراقروم در غرب سین‌کیانگ قرار دارد.
آب و هوای سین‌کیانگ قاره‌ای و خشک است. تابستان‌ها بسیار گرم و زمستان‌ها بسیار سرد هستند. به دلیل دور بودن از دریا و وجود کوه‌های بلند، بارندگی در این منطقه بسیار کم است.
رودخانه‌های اصلی سین‌کیانگ، ایلی، تاریم و ایرتیش هستند. رودخانه تاریم، طولانی‌ترین رودخانه داخلی چین، در بیابان تکله‌مکان جریان دارد و در نهایت به دریاچه‌های نمک می‌ریزد.
سین‌کیانگ در طول تاریخ، پیوند مهمی در جاده ابریشم بوده است و مردمان ساکن در واحه‌های اطراف حوضه تاریم، ارتباط نزدیکی با ایران و فرهنگ‌های اسلامی خاورمیانه داشته‌اند. اویغورها، بزرگ‌ترین اقلیت سین‌کیانگ، عمدتاً مسلمان و از نظر قومیتی و زبانی ترک هستند و تاریخ اقتصادی آن‌ها بیشتر با شهرهای تجاری و تجارت جاده ابریشم گره خورده است تا شیوه‌های آبیاری شرق چین.
امروزه، سین‌کیانگ به دلیل منابع غنی نفتی خود اهمیت دارد، اگرچه بیابان تکله‌مکان برای کشاورزی بسیار خشک است. با وجود محدودیت‌های حمل و نقل ریلی، گردشگری در این منطقه دورافتاده به دلیل مناظر طبیعی و گنجینه‌های باستان‌شناسی در حال رشد است.
دشت شمال چین.
محل فلات لس در نقشه چین
محل مغولستان داخلی در نقشه چین
حوضه آبریز رود یانگ‌تسه
شمال شرق چین، از نظر تاریخی معروف به منچوری.
اختلافات ارضی و مرزی

قلمرو چین به عنوان سرزمین مادری برای بسیاری از گروه‌های قومی و نژادی مختلف در این کشور تعریف شده است. با این حال، نحوه تعریف این قلمرو در بین گروه‌های قومی متفاوت است. در رابطه با چینی‌های هان، سرزمین مادری توسط مرزهای ملی که کم و بیش در سطح بین‌المللی پذیرفته شده‌اند، تعریف شده است. دلیل این امر این است که چینی‌های هان بزرگ‌ترین جمعیت و از نظر سیاسی بیشترین نفوذ را نسبت به سایر جمعیت‌های قومی در چین دارند. برای جمعیت چینی‌های هان، قلمرو کشور توسط مناطق تبت، مغولستان داخلی، منچوری و استان سین‌کیانگ که غربی‌ترین سرزمین چین است، تعریف می‌شود. قلمرو چین دومین کشور بزرگ از نظر مساحت زمین است و همچنین طولانی‌ترین مرز زمینی ترکیبی را در جهان دارد. با این حال، بسیاری از گروه‌های قومی دیگر در چین وجود دارند که تعاریف خاص خود را در مورد قلمرو چین دارند.
یکی از گروه‌های مردم در چین تبتی‌ها هستند. تبتی‌ها و سرزمین تبت از سوی دولت چین هان بخشی از چین محسوب می‌شوند و قلمرو تبت نیز بخشی از این کشور است. با این حال، بسیاری از تبتی‌ها مخالف هستند و اعتراض می‌کنند و همچنین برای آزادی در حال حاضر تجمع می‌کنند. برای این جمعیت قومی، قلمرو تبت بخشی از چین محسوب نمی‌شود و بنابراین به عنوان یک قلمرو چینی تعریف نمی‌شود. با این حال، دولت چین همچنان تبت را قلمرو چین می‌داند که نشان‌دهنده اختلاف در تعریف قلمرو چین بین دو گروه قومی است.
گروه دیگری از مردم که در تعریف قلمرو اختلاف نظر دارند تایوانی‌ها هستند. مردم تایوان در جزیره تایوان ساکن هستند و از نظر سیاسی کاملاً متفاوت هستند زیرا مردم تایوان دارای اقتصاد سرمایه‌داری بازار آزاد هستند در حالی که دولت سرزمین اصلی چین یک اقتصاد دولتی کمونیستی را به کار می‌گیرد. در تعریف قلمرو بین تایوان و چین اختلاف نظر وجود دارد زیرا دولت چین ادعای مالکیت بر تایوان را دارد در حالی که برخی از مردم تایوان معتقدند که آنها یک کشور مستقل و کاملاً مستقل از دولت سرزمین اصلی چین هستند. این اختلافات منجر به جنجال‌های بین‌المللی شده است زیرا بسیاری از کشورها مانند ایالات متحده آمریکا رسماً حاکمیت تایوان را به رسمیت نشناخته‌اند.
اختلافات ارضی و مرزی > آسیای مرکزی

مرزهای چین بیش از ۲۰۰۰۰ کیلومتر (۱۲۰۰۰ مایل) مرز زمینی مشترک با تقریباً تمام کشورهای سرزمین اصلی شرق آسیا دارد و در چندین نقطه مورد مناقشه بوده است. در بخش غربی، چین بخش‌هایی از منطقه ۴۱۰۰۰ کیلومتر مربع (۱۶۰۰۰ مایل مربع) کوه‌های پامیر را که منطقه‌ای از قله‌های کوهستانی بلند و دره‌های پوشیده از یخچال‌های طبیعی است که مرزهای افغانستان، پاکستان، اتحاد جماهیر شوروی سابق و چین در آسیای مرکزی به هم می‌رسند، ادعا کرد. در شمال و شرق این منطقه، برخی از بخش‌های مرز در سال ۱۹۸۷ نامشخص باقی ماند. مرز ۶۵۴۲ کیلومتری (۴۰۶۵ مایلی) با اتحاد جماهیر شوروی منبع اصطکاک مداوم بوده است. در سال ۱۹۵۴، چین نقشه‌هایی را منتشر کرد که بخش‌های قابل توجهی از قلمرو سیبری شوروی را به عنوان قلمرو خود نشان می‌داد. در شمال شرقی، اصطکاک مرزی با اتحاد جماهیر شوروی باعث ایجاد وضعیت پرتنشی در مناطق دورافتاده مغولستان داخلی و هیلونگجیانگ در امتداد بخش‌هایی از رود آرگون، رود آمور و رود اوسوری شد. هر دو طرف نیروها را جمع کرده بودند و در این منطقه اتهامات تحریک مرزی را رد و بدل کرده بودند. میخائیل گورباچف، رهبر شوروی، در سخنرانی سپتامبر ۱۹۸۶ در ولادی‌وستوک، موضع آشتی‌جویانه‌تری را در مورد مسائل مرزی چین و شوروی به چینی‌ها ارائه کرد. در سال ۱۹۸۷، دو طرف مذاکرات مرزی را که پس از حمله شوروی به افغانستان در سال ۱۹۷۹ قطع شده بود، از سر گرفتند (به روابط چین و شوروی مراجعه کنید). اگرچه مسئله مرز تا اواخر سال ۱۹۸۷ حل نشده باقی ماند، چین و اتحاد جماهیر شوروی توافق کردند که ابتدا بخش شمال شرقی را در نظر بگیرند. در اکتبر ۲۰۰۴، چین توافق‌نامه‌ای را با روسیه در مورد تعیین حدود کل مرز ۴۳۰۰ کیلومتری (۲۷۰۰ مایلی) خود امضا کرد که مدت‌ها مورد اختلاف بود.
اختلافات ارضی و مرزی > مرز جنوبی

به سمت شرق از بوتان و شمال رود برهماپوترا (یارلونگ زانگبو جیانگ) منطقه وسیعی قرار دارد که توسط هند کنترل و اداره می‌شود اما مورد ادعای چینی‌ها است. این منطقه توسط خط مک‌ماهون بریتانیا، که در سال ۱۹۱۴ به عنوان مرز چین و هند در امتداد هیمالیا ترسیم شد، مشخص شد. هند این مرز را می‌پذیرد و چین آن را رد می‌کند. در ژوئن ۱۹۸۰، چین اولین اقدام خود را در بیست سال گذشته برای حل اختلافات مرزی با هند انجام داد و پیشنهاد کرد که هند منطقه آکسای چین در جامو و کشمیر را در ازای به رسمیت شناختن خط مک‌ماهون توسط چین به چین واگذار کند. با این حال، هند این پیشنهاد را نپذیرفت و رویکرد بخشی به بخش را برای حل این مشکل ترجیح داد. در ژوئیه ۱۹۸۶، چین و هند هفتمین دور مذاکرات مرزی خود را برگزار کردند، اما پیشرفت چندانی در حل اختلاف نداشتند. هر طرف، اما در درجه اول هند، به اتهامات تجاوز طرف مقابل به خاک خود ادامه داد. بیشتر مرز کوهستانی و نظامی‌شده با هند هنوز مورد مناقشه است، اما پکن و دهلی نو متعهد شده‌اند که با بحث در مورد بخش میانی کم‌مشکل‌ترین بخش، به حل و فصل اختلافات بپردازند. هند واگذاری زمین‌های پاکستان به چین را در توافق‌نامه مرزی ۱۹۶۴ به رسمیت نمی‌شناسد.
مسئله مرز چین و برمه در ۱ اکتبر ۱۹۶۰ با امضای پیمان مرزی چین و برمه حل و فصل شد. اولین بازرسی مشترک از مرز در ژوئن ۱۹۸۶ با موفقیت به پایان رسید.
هند: در ۱۵ مه ۲۰۱۵، آقای لی از چین و آقای نارندرا مودی از هند در جریان سفر مودی به چین در تالار بزرگ خلق مذاکراتی را انجام دادند. این دو رهبر دربارهٔ اختلافات مرزی که در سال ۱۹۱۴ آغاز شد، زمانی که بریتانیا هنوز هند را کنترل می‌کرد و با تبت توافقنامه‌ای را امضا کرد که خط مک‌ماهون را به عنوان مرز بالفعل بین هند و چین تبدیل کند، گفتگو کردند، هرچند چین این توافق را رد کرده بود. هر دو کشور ادعاهای مختلفی نسبت به سرزمین‌های مورد مناقشه مانند منطقه تبت جنوبی زانگنان داشتند که بخشی از ایالت آروناچال پرادش در هند محسوب می‌شود. تاکنون تنها مذاکراتی انجام شده و هیچ راه حلی ارائه نشده است و تنش‌ها همچنان رو به افزایش است زیرا هر کشور به افزایش نفوذ منطقه‌ای خود ادامه می‌دهد.
اختلافات ارضی و مرزی > دریاها

چین درگیر یک اختلاف پیچیده با مالزی، فیلیپین، ویتنام و احتمالاً برونئی بر سر جزایر اسپراتلی (نانشا) در دریای جنوبی چین است. «بیانیه ۲۰۰۲ در مورد رفتار طرفین در دریای جنوبی چین» تنش‌ها را کاهش داد، اما به یک کد الزام‌آور قانونی رفتار مورد نظر چندین کشور متخاصم نرسید. چین همچنین جزایر پاراسل (شیشا) را که مورد ادعای ویتنام نیز می‌باشد، کنترل می‌کند و ادعایی را نسبت به جزایر سنکاکو (دیائویو) تحت اداره ژاپن در دریای چین شرقی مطرح می‌کند.
دریای جنوبی چین: در ۱۶ ژوئن ۲۰۱۱، دولت چین یکی از بزرگ‌ترین کشتی‌های گشت‌زنی خود را به نام هایشون-۳۱ که دولت چین آن را معمول توصیف می‌کند، فرستاد. این کشتی از جزایر پاراسل و اسپراتلی عبور می‌کند و از سواحل مالزی به فیلیپین می‌رود. ویتنام، چین، فیلیپین، تایوان، برونئی و مالزی همگی ادعاهای متناقضی نسبت به جزایر اسپراتلی دارند، در حالی که پکن و هانوی بر سر جزایر پاراسل اختلاف دارند. هانوی یک راه حل چندجانبه بین کشورهای آسیایی پیشنهاد کرده است، اما چین می‌گوید که ترجیح می‌دهد جداگانه با تک تک کشورها مذاکره کند.
اختلافات ارضی و مرزی > امنیت مرزی

امنیت و استحکام مرزهای چین بسته به موقعیت بخش مورد نظر مرز متفاوت است. این به دلیل ماهیت مرزها و همچنین جغرافیای فیزیکی کشور است. چین قلمرو وسیعی دارد، تقریباً به اندازه ایالات متحده آمریکا، اما توزیع واقعی جمعیت بسیار نامتناسب است. شصت درصد از جمعیت در سواحل شرقی چین زندگی می‌کنند که تنها ۲۲ درصد از قلمرو آن است در حالی که ۷۸ درصد دیگر که در داخل کشور قرار دارند، کم‌جمعیت هستند و اقلیت‌های قومی مانند تبتی‌ها، قزاق‌ها، اویغورها، و دیگر گروه‌های مسلمان چینی در آن زندگی می‌کنند. بسیاری از این گروه‌ها وفاداری کمی به دولت مرکزی چین دارند یا اصلاً ندارند و این موضوع به امنیت متشنج مرزهای چین می‌افزاید. به ویژه مناطق سین‌کیانگ و تبت جنبش‌های جدایی‌طلب قوی را در خود جای داده‌اند.
تبت: بسیاری از تبتی‌ها اعتراض می‌کنند و فعالانه از دالایی لاما که در تبعید در آنچه او «تبت خودمختار» می‌نامد، زندگی می‌کند، حمایت می‌کنند. مقامات چینی او را به ترویج استقلال تبت متهم می‌کنند و به او اجازه ورود به کشور را نمی‌دهند وگرنه با دستگیری مواجه خواهد شد. در ماه مه ۲۰۱۸، یک فعال تبتی معروف به تاشی وانگ‌چوک به دلیل ابراز نگرانی از اینکه فرهنگ تبتی توسط دولت چین در حال نابودی است، به ۵ سال زندان محکوم شد. عفو بین‌الملل این حکم را «فراتر از پوچ» محکوم کرد، اما آزادی او هنوز در سال ۲۰۲۱ اعلام شده است.
سین‌کیانگ: در منطقه سین‌کیانگ، جدایی‌طلبان اویغور برای ترویج استقلال دست به اقدامات خشونت‌آمیز زده‌اند. این مسلمانان چینی از مناطق همجوار در آسیای مرکزی و ترکیه هم از نظر سیاسی و هم از نظر اقتصادی حمایت کرده‌اند. با این حال، بسیاری از این تلاش‌ها توسط مقامات چینی متوقف شده است. منطقه سین‌کیانگ با مهاجرت گسترده مردم هان مواجه است، اما اویغورها هنوز ۸ نفر از ۱۹ میلیون نفر جمعیت را تشکیل می‌دهند. در آگوست ۲۰۱۸، یک هیئت حقوق بشر سازمان ملل متحد به «گزارش‌های معتبری» استناد کرد مبنی بر اینکه بیش از یک میلیون نفر در این منطقه در مراکز مبارزه با افراط‌گرایی در سین‌کیانگ نگهداری می‌شوند، اما مقامات چینی ادعا کردند که تنها اویغورهای «افراط‌گرای مذهبی» تحت آموزش مجدد و اسکان مجدد هستند.
روابط چین و روسیه: چین و اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۵۰ اتحاد خود را امضا کردند و بر روابط کمونیستی خود که به دهه ۱۹۲۰ بازمی‌گشت، بنا کردند. در پی شکاف چین و شوروی در دهه ۱۹۶۰ و به مدت ۲۵ سال پس از این شکاف، مرز بین چین و روسیه یکی از غیردوستانه‌ترین مرزهای جهان بود. در یک نقطه، بیش از «یک و نیم میلیون سرباز مسلح به سلاح هسته‌ای» در دو طرف مرز مستقر شدند. روابط در اواسط دهه ۱۹۸۰ بهبود یافت، اما این به دلیل کاهش قدرت روسیه و تهدید دولت چین بود.
به دلیل تاریخ باستانی چین و موقعیت مرکزی آن در جغرافیای آسیا، این کشور توسط دشمنان بالقوه و بسیاری از رقابت‌های پیچیده احاطه شده است. دولت برای حفظ هویت و مرزهای ملی خود، خط باریکی را بین تسلط و همکاری بازی می‌کند. با این حال، با توجه به ماهیت جغرافیای سیاسی آنها، مرزها بسیار متغیر هستند و اختلافات در مناطق مختلف مرز همچنان ادامه دارد.
تاجیکستان: در ۱۳ ژانویه ۲۰۱۱، کشور تاجیکستان موافقت کرد که زمین را به دولت چین واگذار کند. پارلمان تاجیکستان به تصویب معامله‌ای در سال ۱۹۹۹ برای واگذاری ۱۰۰۰ کیلومتر مربع زمین در رشته کوه دورافتاده پامیر رأی داد که به گفته چینی‌ها، اختلاف مرزی یک قرنی را به‌طور کامل حل کرد. چین بزرگ‌ترین سرمایه‌گذار در اقتصاد تاجیکستان به ویژه در بخش‌های انرژی و زیرساخت است.
دوشس (فیلم)

| دوشس The Duchess | دوشس The Duchess |
| --- | --- |
پوستر فیلم: پوستر فیلم
کارگردان: سال دیب
تهیه‌کننده: گابریل تانا مایکل کان
نویسنده: زندگی‌نامه: آماندا فورمن فیلم‌نامه: جفری هتچر
بازیگران: کیرا نایتلی رالف فاینس هایلی اتول شارلوت رمپلینگ دومینیک کوپر
توزیع‌کننده: پارامونت ونتاژ بی‌بی‌سی فیلمز Pathé
تاریخ‌های انتشار:  ۵ سپتامبر ۲۰۰۸ (۲۰۰۸-09-۰۵) (بریتانیا)  
مدت زمان: ۱۱۰ دقیقه
کشور: پادشاهی متحده
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۱۳٫۵ میلیون پوند استرلینگ
دوشس (به انگلیسی: The Duchess) فیلمی از سال دیب و در سال ۲۰۰۸ در بریتانیا ساخته شده‌است. فیلم برگرفته از زندگی جورجیانا کاوندیش، دوشس دوآن‌شایر که آماندا فورمن، زندگی‌نامه‌نویس آمریکایی در کتابی با همین نام نوشته و منتشر کرده‌است.
داستان فیلم

ماجرای فیلم دربارهٔ زندگی جورجیانا کاوندیش، دوشس دوآن‌شایر (۷ ژوئن ۱۷۵۷–۳۰ مارس ۱۸۰۶) پس از ازدواجش (زمانی که هنوز ۱۷ ساله بیشتر ندارد) با دوک دوآن شایر در ۷ ژوئن ۱۷۷۴ است. هدف دوک از این ازدواج تنها آن است که از جورجیانا دارای فرزند پسری شود تا وارث اموالش شود. چون جورجیانا دخترزا است، با سردی و از سر ناچاری همخوابگی‌ها و خیانت‌های دوک را تاب می‌آورد و دم نمی‌زد، تا آنجا که می‌پذیرد با معشوقه شوهرش زیر یک سقف زندگی کند.

دوشس در اجتماع درخششی شایان توجه دارد. شیوه لباس پوشیدنش و وابستگیش به قمار بسیار جلب توجه می‌کند. به سبب آشنایی و برخورد با افراد در محافل، به اندیشه‌های حزب ویگ گرایش می‌یابد؛ و به هنگام رفت‌وآمد با آدمهای سرشناس با چارلز گری، نماینده پارلمان که سرانجام به پست نخست‌وزیری می‌رسد، آشنا و سخت دلباخته‌اش می‌شود.
پیرامون فیلم

این فیلم با همکاری و به هزینه شرکت «بی‌بی‌سی فیلمز» و شرکت فیلم‌سازی Pathé تهیه و ساخته شده‌است. پخش جهانی فیلم را پارامونت ونتاژ بر عهده دارد.
بازیگران

کیرا نایتلی
رالف فاینس
هایلی اتول
شارلوت رمپلینگ
دومینیک کوپر
سایمن مک‌برنی
جوایز

جایزه اسکار بهترین طراحی لباس برای مایکل اوکانور
جایزه آکادمی فیلم بریتانیا برای بهترین طراحی لباس برای مایکل اوکانور
جایزه ستلایت برای بهترین طراحی لباس
ویدئو به‌درخواست

ویدئو به‌درخواست (VOD وی او دی Video on demand) سیستم‌هایی هستند که به کاربران اجازه می‌دهند محتواهای صوتی یا تصویری را هر زمان که خودشان خواستند گوش/تماشا کنند. در این سیستم کاربران مجبور نیستند برنامه‌ها را در زمان پخش سراسری تماشا کنند. فناوری IPTV اغلب به همین منظور و برای اینکه VOD را به تلویزیون‌ها و کامپیوترهای شخصی بیاورد مورد استفاده قرار می‌گیرد.
سیستم‌های VOD تلویزیونی می‌توانند محتویات را از طریق یک دستگاه گیرنده دیجیتال تلویزیون (به انگلیسی: STB: Set-Top Box)، یک کامپیوتر یا دستگاه‌های دیگر، استریم (stream) کرده و به کاربر این اجازه را می‌دهد تا به صورت آنی محتویات را تماشا کند یا آن‌ها را روی کامپیوتر، دستگاه‌های ضبط دیجیتال ویدئو (که دستگاه شخصی ضبط ویدئو نیز نامیده می‌شوند) یا پخش‌کننده‌های قابل‌حمل دانلود کند تا هر زمان که تمایل داشت، آن را تماشا کند. اغلب ارائه‌دهندگان تلویزیون کابلی یا مخابراتی، استریم VOD را به کاربران عرضه می‌کنند که هم شامل محتویات رایگان و هم محتویات pay-per-view (پرداخت به ازای تماشا) می‌باشد. در این سرویس کاربر یک فیلم یا برنامه تلویزیونی را انتخاب و خریداری می‌کند و برنامهٔ مورد نظر همان لحظه روی تلویزیون کاربر پخش می‌شود. حتی کاربر می‌تواند آن را روی یک دستگاه ضبط ویدئو ذخیره، یا روی کامپیوتر شخصی‌اش دانلود کرده و در زمان دلخواه تماشا کند، اما به شرط رعایت حق نشر (کپی رایت) و عدم انتشار آن.
تلویزیون اینترنتی که از اینترنت استفاده می‌کند یکی از انواع VOD است که علاقه‌مندان زیادی پیدا کرده‌است. همچنین می‌توان از طریق اپلیکیشن‌های دسکتاپ مانند آی‌تونز به VOD دسترسی پیدا کرد.
برخی از شرکت‌های هواپیمایی نیز VOD را به عنوان سرگرمی حین پرواز به مسافران خود ارائه می‌دهند. این سرویس از طریق صفحه نمایش‌های شخصی تعبیه شده در پشت یا دسته صندلی‌ها یا دستگاه‌های پخش قابل‌حمل ارائه می‌شوند. برخی از سرویس‌های VOD مانند نت‌فلیکس از یک مدل آبونمان استفاده می‌کنند که بر اساس آن کاربران با پرداخت ماهانه حق اشتراک می‌توانند به یک بسته از محتویات این سرویس دسترسی داشته باشند. دیگر سرویس‌ها هم از یک مدل مبتنی بر تبلیغات استفاده می‌کنند که در آن دسترسی به محتوا برای کاربران رایگان است و درآمد اصلی این پلتفرم‌ها به فروش تبلیغات متکی است.
توسعه اولیه

توسعهٔ VOD نیازمند مذاکرات جامعی به منظور به دست آوردن مدلی تجاری است که هم در خدمت تولیدکنندگان محتوا و ارائه‌دهندگان خدمات تلویزیونی باشد و هم محتوای جذابی را برای تماشاگران و مخاطبان ارائه دهد. فاکتورهای اصلی در شناسایی اعتبار اقتصادی مدل VOD شامل نرخ خرید فیلم‌های VOD، هالیوود و همچنین درآمدهای اپراتور تلویزیونی می‌باشد.
ارائه‌دهندگان خدمات کابلی تلویزیونی، VOD را به عنوان بخشی از بسته‌های آبونمان دیجیتال ارائه کردند که تا سال ۲۰۰۵ به مشترکان خدمات کابلی اجازه می‌دادند تا تنها به نسخه‌های هنگام درخواست (on-demand) دسترسی داشته باشند، نسخه‌هایی از محتوا که پیش‌تر در آبونمان‌های خطی (linear distribution) ارائه می‌شدند. در این بسته‌ها برنامه‌های «فیلم جایزه» و «مازاد» به جای تمام اپیزودهای برنامه‌های تلویزیونی، قرار می‌گرفتند.
کاربری

دانلود کردن و استریم کردن ویدئو در سیستم‌های هنگام درخواست، تمام امکانات دستگاه‌های پخش قابل حمل و پخش‌کننده‌های DVD را در اختیار کاربران قرار می‌دهد. برخی از سیستم‌های VOD که برنامه‌ها را روی هارد دیسک ذخیره کرده و از روی آن پخش می‌کنند، از یک حائل (buffer) حافظه استفاده می‌کنند تا به کاربر این امکان را بدهند ویدئوها را به سرعت جلو یا عقب کند.
حتی این امکان وجود دارد که سرورهای ویدئو را روی شبکه‌های محلی (LAN) قرار داد. در این حالت سرعت سرور بسیار افزایش می‌یابد. سرورهای استریم ویدئو را می‌توان از طریق WAN در اختیار جامعهٔ بزرگتری قرار داد، که در این حالت سرعت سرور کمتر خواهد شد. سرویس‌های دانلود VOD در منازلی که به مودم‌های کابلی یا اتصالات DSL مجهز شده باشند، کارایی بالایی دارند. سرورهای سرویس‌های سنتی VOD کابلی و مخابراتی معمولاً در یک مرکز کنترل مشخص قرار می‌گیرند تا به بخش خاصی از بازار، و همچنین مراکز کابلی در بازارهای بزرگتر خدمت‌رسانی کنند. در دنیای مخابرات، این سرورها یا در دفاتر مرکزی قرار دارند یا در مکان جدیدالتأسیسی به نام دفتر مرکزی ویدئو (VHO).