بنیاد ملی بونسای
تاریخچه

در سال ۱۹۷۶، کشور ژاپن برای دویستمین سالگرد ایالات‌متحده، ۵۳ درخت بونسای را به آمریکا هدیه داد. این درختان توسط انجمن بونسای نیپون و با کمک مالی بنیاد ژاپن انتخاب شدند. درختان به انجمن بونسای پوتوماک رسیدند و داوطلبان با کارکنان درختکاری ملی ایالات‌متحده کار کردند تا درختان را در شرایط نمایشی نگه دارند. در سال ۱۹۷۹، جانت لانمن با دکتر جان کریچ، مدیر درختکاری ملی، در مورد امکان افزودن بونسای آمریکایی به موزه صحبت کرد. دکتر کریچ این ایده را به معلم معروف بونسای ماریون گیلنسوان پیشنهاد کرد. یک نهاد مستقل از مقامات بونسای برای بررسی مجموعه‌های خصوصی بونسای، احتمالاً به‌عنوان بخشی از یک مجموعه ملی، تعیین شد. این مقامات بونسای کمیته ملی بونسای نامیده می‌شدند. در سال ۱۹۸۲، کمیته ملی بونسای به بنیاد ملی بونسای (NBF) تغییر یافت. ان‌بی‌اف افرادی را از سراسر کشور به‌عنوان مدیر استخدام کرد، با اعضای اولین هیئت مدیره فردریک بالارد، ملبا تاکر، لری رگل، ماریبل بالندونک و اچ ویلیام مریت. ماریان اورلاندو به‌عنوان مدیر اجرایی و جمع‌آوری کمک‌های مالی اصلی برای ان‌بی‌اف خدمت کرد. ماریون گیلنسوان به‌عنوان اولین رئیس ان‌بی‌اف منصوب شد (فردریک بالارد از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۶ دومین نفر و فلیکس بی لافلین از سال ۱۹۹۶ تاکنون سومین نفر خواهند بود).[نیازمند منبع]
در سال ۱۹۸۶، در ده سالگی هدیه ژاپن، بنیاد ملی بونسای اعلام کرد که غرفه بونسای آمریکا را تکمیل خواهد کرد تا مجموعه‌ای از بونسای‌های آمریکای‌شمالی را به‌نمایش بگذارد. این امر در ۱ اکتبر ۱۹۹۰ زمانی که غرفه بونسای آمریکایی به دو استاد بونسای آمریکایی تقدیم شد به واقعیت تبدیل شد. مرکز آموزشی یوجی یوشیمورا (Yuji Yoshimura) یک فضای کار و یک کلاس درس است. غرفه آمریکای شمالی جان ناکا (John Naka) فضای نمایشی برای مجموعه بونسای آمریکای‌شمالی را فراهم می‌کند.
با کمک‌های مالی جامعه بونسای، موزه ملی بونسای و پنجینگ در اوایل دهه ۱۹۹۰ رشد زیادی کرد. کنسرواتوار گرمسیری کانشیرو (به نام «پاپا» کانشیرو، پدر بونسای هاوایی) در سال ۱۹۹۳ برای درختان ظریف اضافه شد. یک گلخانه پشت صحنه نیز برای درختان در حال توسعه اضافه شد. گالری نمایشگاه ماری ئی مورس (Mary E. Mrose) در سال ۱۹۹۶ تکمیل شد و درگاه ان‌بی‌اف سه سال بعد راه‌اندازی شد.
بیداری روح: مجموعه سنگهای مشاهده ملی (۲۰۰۰) اولین کتاب منتشر شده توسط بنیاد ملی بونسای شد. سال بعد ان‌بی‌اف از اولین مسابقه گلدان بونسای آمریکای‌شمالی برای هنرمندان سرامیک حمایت کرد، حماسه بونسای: چگونه مجموعه دویست ساله به آمریکا آمد را منتشر کرد، توسط مدیر سابق درختکاری ملی ایالات‌متحده، دکتر جان کریچ، و ترجمه‌ای به انگلیسی از جنگل، صخره‌کاری و بونسای صنوبر ایزو (Rock Planting & Ezo Spruce Bonsai) توسط استاد ژاپنی بونسای سابورو کاتو را منتشر کرد.
با بودجه قابل توجه ان‌بی‌اف، در سال ۲۰۰۳ حیاط فوقانی ماریا وانزانت و دروازه ورودی اچ ویلیام مریت به باغ قدم‌زدن ژاپنی خانواده کاتو (Kato) اختصاص داده شد. ان‌بی‌اف همچنین در آن سال به یک سازمان عضویت تبدیل شد که توسط حقوق سالانه و همچنین با کمک‌های مالی پشتیبانی می‌شود. سپس تعدادی از انجمن‌های بونسای، گروه‌های مرتبط و افراد به عضویت آن درآمدند. ان‌بی‌اف، همراه با درختکاری ملی ایالات‌متحده و انجمن بونسای پوتوماک، میزبان پنجمین کنوانسیون جهانی بونسای فدراسیون جهانی دوستی بونسای در واشینگتن دی‌سی در اواخر ماه مه ۲۰۰۵ بود. همچنین در آن سال، کتاب طرح جان ناکا و مجموعه مقالات سمپوزیوم بین‌المللی بونسای و در مورد سنگ‌های نما (که در برگزار شد ۲۰۰۲) هر دو توسط ان‌بی‌اف منتشر شدند. تکمیل باغ خانواده رز و سنگفرش حیاط پایین با بودجه ان‌بی‌اف انجام شد.
در سال ۲۰۱۱، کمپین برای غرفه ژاپنی: یک هدیه تجدید شده برای جمع‌آوری بودجه برای بازسازی و بهبود غرفه‌ای که در طول سال‌ها در اثر قرار گرفتن در معرض عناصر آسیب دیده بود، تأسیس شد. در طول سال‌ها، منابع مالی نیز در مواردی برای خرید گلدان‌های منتخب از ژاپن برای برخی از درختان این مجموعه و مجلات جدید و کتاب‌های مرجع تاریخی از ژاپن برای کتابخانه موزه استفاده شده است.