stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اکو ولی (فیلم)
تولید

این ️فیلم در مارس ۲۰۲۳ با نویسندگی برد اینگلسبی و کارگردانی مایکل پیرس معرفی شد. این فیلم توسط شرکت‌های اسکات فری پروداکشنز و د والش کامپنی تولید شده و ریدلی اسکات، مایکل پرس، اینگلسبی و کوین جی. والش تهیه‌کنندگی آن را بر عهده دارند. سیدنی سوئینی و جولین مور در این فیلم بازی می‌کنند. در آوریل ۲۰۲۳، دامنل گلیسون هم به جمع بازیگران پیوست. در مه ۲۰۲۴، کایل مک‌لاکلن، فیونا شو و ادموند دونوان هم به بازیگران اضافه شدند.
تصویربرداری اصلی در مه ۲۰۲۳ در نیوجرسی با نام وایلدوِیل آغاز شد و در اواخر ژوئن به پایان رسید. مکان‌های فیلم‌برداری شامل شهرستان هانتردون و شهرستان موریس بودند.
داگلاس ایکس-۳ استیلتو

| X-3 Stiletto | X-3 Stiletto |
| --- | --- |
کاربری: هواگرد آزمایشی
تولیدکننده: شرکت هواپیماسازی داگلاس
طراح: Schuyler Kleinhans، Baily Oswald، و Francis Clauser
نخستین پرواز: ۱۵ اکتبر ۱۹۵۲
بازنشستگی: ۲۳ مه ۱۹۵۶
وضعیت: در موزه ملی نیروی هوایی ایالات متحده از آن نگهداری می‌شود.
کاربر اصلی: نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا کمیته رایزنی ملی هوانوردی آمریکا
تعداد ساخته‌شده: ۱
داگلاس ایکس-۳ استیلتو (به انگلیسی: Douglas X-3 Stiletto) یک هواپیمای جت تحقیقاتی ایالات متحده با بدنهٔ باریک و دماغهٔ بلند و تیز بود. هدف اولیهٔ این هواپیما تحقیق روی طراحی‌های جدید برای پرواز فراصوتی طولانی‌مدت بود. در این هواپیما برای اولین بار از تیتانیم به عنوان مادهٔ اصلی بدنه استفاده شده بود. طول این هواپیما ۲۰/۳ متر و پهنای بال آن ۶/۹ متر است.
هیلر وی‌ایکس‌تی-۸

ماکت وی‌ایکس‌تی-۸ در موزه هیلر
هیلر وی‌ایکس‌تی-۸ (به انگلیسی: Hiller VXT-8) یک طرح بال‌بسته عمودپرواز ساخت هواگردسازی هیلر بود که در واپسین سالهای دهه ۱۹۵۰ میلادی با الهام‌گیری از اسنکما کولئوپتر ساخته شد. این پروژه از مرحله ماکت فراتر نرفت.
زاغمرز

مکان
| زاغمرز | زاغمرز |
| --- | --- |
روستا: روستا
زاغمرز: زاغمرز
مختصات: ۳۶°۴۸′۱۹″شمالی ۵۳°۱۸′۱۱″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۸۰۵۲۴۱۲°شمالی ۵۳٫۳۰۲۹۳۰۳°شرقی﻿ / 36.8052412; 53.3029303: مختصات: ۳۶°۴۸′۱۹″شمالی ۵۳°۱۸′۱۱″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۸۰۵۲۴۱۲°شمالی ۵۳٫۳۰۲۹۳۰۳°شرقی﻿ / 36.8052412; 53.3029303
استان: مازندران
شهرستان: بهشهر
بخش: بخش مرکزی
دهستان: میان کاله
جمعیت: ۵٬۹۳۲ نفر (سرشماری ۱٬۳۹۵) 
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۱۱۳۴۶۱
زاغمرز از توابع بخش مرکزی شهرستان بهشهر در استان مازندران ایران است. طبق سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت زاغمرز از جمعیت ۲۰ شهر در استان مازندران بیشتر است  ولی هنوز یک روستاست که به دلیل حضور شرکت صنعتی دریایی ایران (صدرا)، بندر امیرآباد، نیروگاه سیکل ترکیبی شهید سلیمی نکا، شرکت ملی نفت ایران و شبه جزیره میانکاله و… قطب گردشگری و اقتصادی و تجاری شرق مازندران می باشد. عمده محصولات تولیدی زاغمرز و حومه آن را مرکبات، برنج و هندوانه تشکیل می‌دهد.
جمعیت

زاغمرز در دهستان میان کاله قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۵٬۹۳۲ نفر (۱٬۹۰۲ خانوار) بوده‌است.
بلیمپ کلاس ان

| N class | N class |
| --- | --- |
کاربری: کشتی هوایی گشت
تولیدکننده: شرکت هوافضای گود یی‌یر
بازنشستگی: ۱۹۶۲
وضعیت: بازنشسته شد
کاربر اصلی: نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا
ساخته‌شده: ۱۸ فروند
کشتی هوایی کلاس ان (به انگلیسی: N-class blimp) یک کشتی هوایی بادکنکی بود که در آن روزها برای نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا تا نقش آواکس و ابزار ضد زیردریایی را بازی کند. در مجموع ۱۸ فروند از این کشتی هوایی تولید شد.
هیلر وای‌اچ-۳۲

| YH-32 Hornet | YH-32 Hornet |
| --- | --- |
Hiller YH-32 Hornet on display in Seattle's Museum of Flight: Hiller YH-32 Hornet on display in Seattle's Museum of Flight
کاربری: بالگرد آزمایشی
تولیدکننده: هواگردسازی هیلر
نخستین پرواز: ۱۹۵۰
معرفی‌شده در: ۱۹۵۴
کاربر اصلی: نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا
تعداد ساخته‌شده: ۱۸ فروند
هیلر وای‌اچ-۳۲ هورنت (به انگلیسی: Hiller YH-32 Hornet) یک بالگرد ساخت هواگردسازی هیلر بود. این بالگرد دو موتور رم‌جت هرکدام با نیروی ۴۵ اسب بخار و درمجموع ۹۰ اسب بخار داشت. این بالگرد در دهه ۱۹۵۰ میلادی ساخته شد. از این بالگرد تنها ۱۸ فروند ساخته شد که در نیروی دریایی و نیروی زمینی ایالات متحده خدمت کردند.
پرواز در سال ۱۹۵۱
در موزه
مدل تولید شده در سال ۱۹۵۲ که در ارتش خدمت کرد.
کتب اربعه

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نویسنده(ها): شیخ کلینی شیخ صدوق شیخ طوسی
زبان: عربی
گونه(های) ادبی: حدیث‌نگاری
کتب اربعه که از آن به اختصار الاربعه نیز یاد شده است، به مجموعهٔ چهار کتاب حدیثی شیعه گفته می‌شود که توسط سه محدث بزرگ شیعه، شیخ کلینی، شیخ صدوق و شیخ طوسی گردآوری شده و به این دلیل، مورد اعتبار و اعتماد و وثوق سایر علمای شیعه قرار گرفته است. بنابر گزارش‌هایی کتاب پنجمی نیز برای این مجموعه وجود داشته است که به مرور زمان از بین رفته است و تا پیش از آن به این سلسله آثار، کتب خمسه روایی نیز گفته می‌شد. کتب الشیعه الاربعه و کتب اربعه حدیثی از دیگر نام‌های این مجموعه آثار است.
سه مؤلف کتب اربعه، از میان دانشمندان بزرگ شیعه هستند که به محمدون ثلاث — به جهت اشتراک نام محمد در میان آنها — شهرت دارند. این چهار اثر به ترتیب تاریخ نگارش عبارتند از کافی فی علم الدین گردآوری شده توسط محمد بن یعقوب کلینی به سال ۳۲۹ ه‍. ق؛ من لایحضره الفقیه اثر محمد بن علی بابویه به سال ۳۷۲ ه‍. ق، تهذیب الاحکام فی شرح المقنعه و الاستبصار فیما اختلف من الأخبار تألیف محمد بن حسن طوسی تألیف‌شده به تاریخ قرن پنجم می‌باشند.
این آثار چهارگانه، جامعِ مجموعهٔ وسیعی از آثار متقدم روایی می‌باشند. تا پیش از نگارش این گونه آثار، شیعیان به واسطهٔ کتاب‌های تألیف‌شده توسط اصحاب امامان شیعه، به روایات اسلامی دسترسی داشتند. این آثار مورد استناد شیعه، با عنوان «اصل» شناخته می‌شدند. تعداد این اصول، چهارصد عدد گزارش شده و به همین جهت، «اصول اربعمائه» — به معنای اصول چهارصدگانه — نامیده شده است. نمازی شاهرودی، ۶۵ اصل از اصل‌های چهارصدگانه را به عنوان منابع کتب اربعه گزارش کرده است. این اصل‌ها، به علت انتساب قطعی به نویسندگانشان، از اعتبار بالایی نزد شیعه برخوردارند.
اخباری‌ها، تمام روایت‌های کتب اربعه را معتبر می‌دانند و در مقابل، اصولی‌ها، روایت‌هایی را که با اصول اعتبار روایت، سازگاری دارند را معتبر می‌دانند. وجود برخی روایت‌های ضعیف و مجهول یا تعارض در بین روایات در کتب اربعه سبب شد تا برخی از دانشمندان علم حدیث در اعتبار آنها، نقدهایی را مطرح کنند. با این وجود، انتساب کتب اربعه به نویسندگانشان، به اجماع شیعه پذیرفته شده است. با تمام این اختلاف‌ها، این آثار در نزد شیعه از پراهمیت‌ترین آثار روایی محسوب می‌شود که با هدف تسهیل دسترسی به روایت‌های فقهی و اعتقادی صورت گرفته است. تأثیر نگارش این آثار به حدی بود که از قرن پنجم تا دهم هجری، اثری به اهمیت این آثار نگارش نیافت و دانشمندان حدیث، نسبت به استنساخ اصول بی‌رغبت شدند. فقیهان و متکلمان شیعه، در شرح این چهار کتاب، آثار متعددی نوشته‌اند و چند اثر به صورت تجمیع این چهار کتاب به رشته تحریر درآمده است.
پیشینه

حدیث‌نگاری در تاریخ اسلام، فراز و نشیب‌های بسیاری را طی کرده است. تا پیش از سدهٔ دوم ه‍. ق، عبارت «تدوین حدیث» مرسوم نبود و از عناوینی چون «تقیید حدیث» یا «کتابت» و «تألیف» استفاده می‌شد. محدثان سنی‌مذهب در قرن اول ه‍. ق، از نگارش حدیث منع می‌شدند یا آن را مکروه می‌دانستند. در مقابل، محدثان شیعه، به روایت‌هایی از پیامبر اسلام استناد می‌کردند که در آنها به نگارش حدیث توصیه می‌شد. سخت‌گیری‌ها در منع روایت، در خصوص روایت‌های فقهی با اغماض همراه بود. در میان شیعیان امامیه، روایاتی گزارش شده است که اولین کتاب‌های مدون حدیثی، متعلق به علی بن ابی‌طالب بوده است که به دستور پیامبر اسلام و به جهت حفظ تعالیم اسلامی برای امامان پس از علی نگارش یافته است. نام این اثر در برخی روایات، «الجامعه» یا «کتاب علی» عنوان شده است. عمر بن عبدالعزیز (۹۹–۱۰۱ ه‍.ق) در قرن دوم هجری به حاکمان ولایت‌های اسلامی دستور داد تا هر حدیث منسوب به پیامبر اسلام را بنویسند. پیش‌تر، شاگردان محمد باقر (۵۷–۱۱۴ ه‍.ق)، به این کار مبادرت کرده بودند که در دوران جعفر صادق با توان بیشتری پی گرفته شد. آقابزرگ تهرانی در کتاب الذریعه، یکصد و هفده اصل را به شاگردان محمد باقر و جعفر صادق منسوب دانسته و نام آنها را ذکر کرده است. به‌تدریج دو مکتب فقهی حدیث‌گرا و عقل‌گرا در میان مذاهب اسلامی شکل گرفت. حدیث‌گراها دربرداشت‌ها و استنباط‌های فقهی خود بیشتر به ظاهر احادیث توجه می‌کردند و احکام استنباطی آنها بر پایهٔ متون قرآن و حدیث استوار بود. در مقابل عقل‌گراها در استنباط احکام شرعی به رأی و قیاس توجه می‌کردند. در این میان، فقه شیعی در ابتدا روایی و بر پایهٔ سماع و نقل حدیث از امامان شیعه استوار بود. حتی شیعیان تا سده‌های پنجم و ششم با واژه و مفهوم اجتهاد مخالفت‌هایی داشتند. روند نگارش حدیث به صورت اصل در تشیع، تا دوران امامت حسن عسکری (مـ ۲۶۰ ه‍.ق) ادامه داشت.
امامان شیعه، همواره شاگردان خود را به نگارش حدیث ترغیب می‌کردند. در این‌باره، محمد باقر، مفضل بن عمر را به نوشتن حدیث توصیه کرد و به او از در پیش بودن روزگاری پرآشوب خبر داد که جز روایت‌های مکتوب، منبع دینی دیگری وجود ندارد. از آن پس، شاگردان امامان شیعه، به‌ویژه اصحاب جعفر صادق، احادیث را مکتوب می‌کردند. در نتیجه ۴۰۰ کتاب حدیثی تألیف شد که بعدها پایهٔ علوم حدیث شیعه را شکل داد. این آثار که در اصطلاح علوم حدیث به آنها «اصل» می‌گویند؛ به جهت تعدادشان، به اصول اربعمائه (به فارسی: اصول چهارصدگانه) مشهورند. اهمیت این اصول، پس از روی‌کار آمدن عباسیان و سخت‌گیری بر علویان بیشتر شد و به این جهت، شیعیان برای جمع‌آوری و کتابت حدیث، انگیزهٔ بیشتری پیدا کردند.
مؤلفان و تألیف کتب

پایهٔ کتاب‌های حدیثی شیعه، از قرن سوم به بعد و با استناد به «اصول حدیثی» شکل گرفت. جایی که محدثانی مانند حسین بن سعید اهوازی و برادرش حسن بن سعید، احمد بن محمد برقی (مـ ۲۷۴ ه‍.ق)، سعد بن عبدالله اشعری (مـ ۲۹۹ ه‍.ق)، علی بن مهزیار اهوازی و احمد بن محمد بن حسین قمی با استفاده از اصول اربعمائه، کتاب‌های حدیثی جدیدی نوشتند. این آثار ضعف‌ها و نقص‌هایی داشتند؛ مثلاً تمام ابواب معارف اسلامی را شامل نمی‌شدند و دقت کافی در اصول نقل حدیث نداشتند. اولین کتاب از کتب اربعه را محمد بن یعقوب کلینی (شیخ کلینی) نوشت و نام آن را کافی گذاشت. با فاصلهٔ اندکی، محمد بن علی بن بابویه (شیخ صدوق) کتاب من لایحضره الفقیه و پس از او محمد بن حسن طوسی (شیخ طوسی) دو کتاب تهذیب و استبصار را گردآوری کرد. این سه مؤلف به جهت اشتراک نام محمد، به محمدون ثلاث مشهور شدند. کتاب کافی در سال ۳۲۹ ه‍.ق و سه کتاب دیگر، در دوران سلطهٔ آل بویه نوشته شدند. مجموع این چهار کتاب حدیث، اولین بار در قرن ششم ه‍. ق، «کتب اربعه» یا «الاربعه» خوانده شد. استفاده از این تعبیر، احتمالاً به جهت جایگزینی برای صحاح سته — از آثار حدیثی اهل سنت — در منابع شیعی بود. مهدی انصاری در مقدمهٔ الشافی نام مصطلح برای این چهار کتاب شیعه را «کتب الشیعه الاربعه» گزارش می‌کند. نصیری گزارش می‌کند که علاوه بر این چهار کتاب، کتاب پنجمی با عنوان «مدینة العلم» اثر شیخ صدوق از این سلسله آثار متقن و معتبر محسوب می‌شد و به همین خاطر با عنوان «کتب خمسه روایی» از این پنج کتاب یاد می‌شد که بعدها و پس از مفقود شدن کتاب مدینة العلم، این عنوان به کتب اربعه حدیثی شهرت یافت.
مؤلفان و تألیف کتب > شیخ کلینی

ابوجعفر محمد بن یعقوب بن اسحاق کلینی، از محدثان نامی امامیه است که بین سال‌های ۲۷۰ تا ۲۸۰ ه‍.ق به دنیا آمده است. وی در دوران حیات علمی خود از مشایخ بسیاری نقل روایت می‌کرد. کلینی در مقدمهٔ کتابش، هدف از تألیف کافی را درخواست یکی از برادرانش گزارش می‌کند که قصد تحقیق در علوم دینی را داشته است. کلینی در جایی از کتابش گزارش می‌کند که باب «الحجة» را اندکی گسترش داده است ولی با این حال حق مطلب را ادا نکرده است. او کتاب کافی را با باب «العقل» شروع می‌کند تا مدار ثواب و عقاب را عقل ترسیم کند. کلینی این اثر را در سه بخش کلی «اصول»، «فروع» و «روضه» تدوین کرده است که هر یک مشتمل بر ابواب مختلفی است. ابواب اصول کافی عبارتند از «العقل و جهل، فضل العلم، التوحید، الحجة، الایمان و الکفر، الدعاء، فضل القرآن، العشره، الفی، الانفال، الخمس». در میان ابواب فروع کافی، چند باب از ابواب غیر مربوط به فقه وجود دارد که عبارتند از: «الزی، التجمل، المروة و کتاب الدواجن». با وجود هماهنگی در نظم ابواب فقهی کافی و کتب سی‌گانه حسین بن سعید، احتمالاً کلینی از کتب حسین بن سعید در تنظیم ابواب فقهی کتابش بهره برده است. نجاشی گزارش می‌کند که کلینی، کتاب کافی را در طول ۲۰ سال تنظیم و تألیف کرده است.
مؤلفان و تألیف کتب > شیخ صدوق

ابوجعفر محمد بن علی بن حسین بن موسی بن بابویه قمی که به اختصار شیخ صدوق خوانده می‌شود، از محدثان نامی امامیه است که به سال ۳۸۱ ه‍.ق از دنیا رفته است. وی کتاب من لایحضره الفقیه را پس از تألیف کتاب کافی به دست شیخ کلینی، تألیف کرد. وی این کتاب را به درخواست یکی از بزرگان زمانش به نام ابو عبدالله محمد بن حسن بن اسحاق بن حسن بن اسحاق بن موسی کاظم نگاشته است. شیخ صدوق این کتاب را در موضوع فقه نوشته است و به گفتهٔ خودش چون طالب این کتاب را فردی اهل استفاده دانسته است، کتاب را چنین تدوین کرده است. وی احادیث این کتاب را با حذف سندهای روایت‌ها ضبط کرده است و علت این کار را خلاصه شدن کتابش معرفی می‌کند. وی در جایی از کتاب عنوان می‌کند که هدفش از نگارش این اثر، جمع روایات نبوده و صرفاً قصد داشته است تا فتوایش را بیان کند. او در برخی از موارد در کتابش، سند روایت را به صورت ناقص یا کامل حذف کرده است. در پاره‌ای از روایات، او صرفاً روایت بودن آنچه گزارش می‌کند را با عبارات «فی روایة» و «و روی» می‌رساند و حدیث را به امام مشخصی نسبت نمی‌دهد.
مؤلفان و تألیف کتب > شیخ طوسی

ابوجعفر محمد بن حسن طوسی که به شیخ طوسی شناخته می‌شود، در سال ۳۸۵ ه‍.ق به دنیا آمده و به سال ۴۶۰ ه‍.ق از دنیا رفته است. شیخ طوسی با وجود اینکه همچون دو مؤلف دیگر از کتب اربعه، فقیه بوده است اما آثارش کمتر رنگ و بوی فتوا به خود گرفته است. در دوران حیات علمی شیخ طوسی، شبهه‌ای دامن‌گیر مذهب شیعهٔ امامیه بود؛ بر اساس این شبهه، با وجود باور شیعیان امامیه به عصمت امامان و هماوردی سخنان آنان با وحی، اما تعارض‌هایی در احادیث صادر شده از امامان شیعه دیده می‌شد. شیخ طوسی در مقام پاسخ به این شبهات، دو کتاب تهذیب الاحکام و الاستبصار را نگاشت. به عبارتی تنها هدف شیخ طوسی از نگارش این دو اثر، یک مبحث کلامی بوده است. از همین رو عابدی معتقد است که مقایسهٔ این دو اثر با دیگر آثار فقهی شیخ طوسی، اشتباه است. شیخ طوسی در این دو اثر، روایاتی که اعتبار بیشتری داشته‌اند را در ابتدای باب و روایاتی که مرجوح هستند را در انتهای باب ذکر می‌کند.
| فهرست کتب اربعه> نام اثر.نام اثر | فهرست کتب اربعه> نام مؤلف.نام مؤلف | فهرست کتب اربعه> تاریخ نگارش.تاریخ نگارش | فهرست کتب اربعه> حجم اثر.باب‌ها | فهرست کتب اربعه> حجم اثر.حدیث‌ها | فهرست کتب اربعه> توضیحات.وجه تسمیه | فهرست کتب اربعه> توضیحات.شرح اثر | فهرست کتب اربعه> منبع.منبع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| کافی کلینی کافی فی علم الدین | محمد بن یعقوب کلینی رازی | ۳۲۹ | ۳۵ | ۱۶۱۱۹ | نام کتاب از مقدمهٔ کلینی بر کتابش مأخوذ است. در مقدمهٔ اثر و علت نگارش کتاب، آمده است: «انک تحب ان یکن عندک کتاب کاف یجمع فیه فنون علم الدین.» همچنین عبارت منسوب به حجت بن الحسن که پس از دیدن کتاب گفته‌اند: «کافی کاف لشیعتا» در شهرت این نام تأثیر بسزایی گذاشته است. | کتاب کافی شامل سه بخش کلی «اصول»، «فروع» و «روضه» می‌باشد. کلینی در این اثر، روایات را به ترتیب اعتبارِ بیشتر به کمتر نقل کرده است. تألیف این اثر حدود ۲۰ سال زمان برده است. |  |
| الفقیه من لایحضره الفقیه | محمد بن علی بابویه قمی | ۳۷۲ | ۵۶۶ | ۵۹۶۳ | در مقدمهٔ کتاب آمده است که شریف ابوعبدالله نعمت به شیخ صدوق گوید: «زکریا رازی کتابی به نام من لایحضره الطبیب دارد… دوست دارم کتابی در حلال و حرام بنگاری» به این منظور، شیخ صدوق نام کتابش را من لایحضره الفقیه نامید. | صدوق روایات این کتاب را تماماً معتبر می‌داند و در مقدمهٔ کتاب به فتوا دادن بر اساس روایات کتابش اذعان دارد. همچنین وی در مقدمهٔ کتاب، از نهایت دقتش در نگارش کتاب یاد می‌کند. در تألیف این اثر تنها به مصدر حدیث اشاره شده و در انتهای کتاب، نویسنده طریق خویش را به مصادر بیان می‌کند. در تعداد روایات این اثر اختلافی وجود دارد. |  |
| تهذیب الاحکام تهذیب الاحکام فی شرح المقنعه | محمد بن حسن طوسی | ۴۱۳ | ۳۹۳ | ۱۳۵۹۰ | — | طبق مقدمهٔ اثر، شیخ طوسی کتاب استادش شیخ مفید را که با نام الرساله المقنعه شناخته می‌شود، اصل کتاب خویش قرار داده است و اقدام به شرح و طرح‌ریزی کتاب کرده است. مؤلف در این اثر سند روایات را کوتاه ذکر کرده و در پایان کتاب، سند کامل را بیان کرده است. |  |
| الاستبصار الاستبصار فی ما اختلف من الاخبار | محمد بن حسن طوسی | قرن پنجم | ۹۲۶ | ۵۵۱۱ | — | شیخ طوسی در این اثر سعی در حل اختلافات و معضلات در روایات نموده است. او در این اثر نیز همچون اثر قبلی خود، سند کامل روایات را در پایان کتاب متذکر شده است. |  |
اهمیت و اثرگذاری

دانشمندان شیعه، کتب اربعه را به جهت اهمیت، با صفاتی چون «دعائم الدین»، «دعائم الایمان»، «عماد الاسلام»، «مرجع الفقها»، «مدار الشیعه»، «سند المذهب» و «اصول الحدیث» یاد کرده‌اند. شیخ مفید در شرح تصحیح الاعتقاد، کتاب کافی را پرفایده معرفی کرده است. به اعتقاد وی، کلینی به اصول اربعمائه دسترسی داشته است. سید حسین بروجردی در مقدمهٔ جامع الاحادیث از تدوین و تجمیع اصول اربعمائه توسط طبقهٔ ششم راویان در عصر علی بن موسی الرضا یاد می‌کند. بروجردی، ثمرهٔ تلاش این گروه از راویان را، کاهش تعداد اصول حدیثی از چهارصد کتاب، به چند کتاب اصلی می‌داند؛ چهارصد کتابی که منبع شیخ کلینی، شیخ صدوق و شیخ طوسی در تألیف کتاب‌هایشان بوده است. این مطلب را مامقانی در تنقیح المقال و تستری در قاموس الرجال گزارش کرده‌اند. انصاریان، هدف از تألیف کتب اربعه را تسهیل دسترسی به روایت‌های فقهی و اعتقادی می‌داند. میرزا حسین نوری نیز در خاتمهٔ کتاب مستدرک الوسائل، اهمیت کتب اربعه را در گروی جامعیت و شمول عمدهٔ احادیث در موضوع فروع دین می‌داند. محمدطاهر بن محمدحسین قمی در وصف اعتبار و اهمیت کتب اربعه چنین سروده است:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| دین را کتب أربعه چون جان باشد |  | اینچار، چهار رکن ایمان باشد |
| هنگام جهاد نفس اینچار کتاب |  | چار آینهٔ صاحب عرفان باشد |
فیض کاشانی در اجازهٔ نقل روایتش به مجلسی، کتب اربعه را از کتاب‌های محوری در زمینهٔ روایات در عصر خود عنوان کرده است. امیر شرف‌الدین، حسین خوانساری، شیخ بهایی، شهید ثانی و ملا احمد نراقی نیز کتب اربعه را منابعی اصولی و محوری در تشیع دانسته‌اند. انصاری، کتب اربعه را در زمینه‌هایی غیر از احادیث فقهی و اعتقادی نیز بااهمیت توصیف کرده است و استفاده از این منابع چهارگانه در هر زمینهٔ علمی را دلیل توجه و ارجاع دانشمندان به این اثر می‌داند.
به عقیدهٔ انصاری، از قرن پنجم تا دهم هجری، اثری به دقت و جامعیت کتب اربعه نوشته نشد. انصاری یکی از علت‌های این فاصلهٔ زمانی را «فترت تدوین حدیث» می‌خواند. با تألیف کتب اربعه، به مرور از رغبت دانشمندان حدیث در استنساخ اصول کاسته شد و بسیاری از کتاب‌های حدیثی متروک شدند. در آتش‌سوزی کتابخانهٔ کرخ بغداد که در سال ۴۴۷ ه‍.ق روی داد، بسیاری از کتاب‌های اصول به کلی از بین رفت. یکی از انگیزه‌های نویسندگان کتب اربعه، وجود تعارض‌ها در احادیث، مبارزه با جریان انحرافی غلات و تحریف احادیث بود. اما پس از تدوین آثار شیخ طوسی و شیخ صدوق و با تلاش‌های سید مرتضی و شیخ مفید پروندهٔ نابسامانی‌های عصرِ متقدمانِ شیعه در احادیث، بسته و تدوین کتاب‌های کلامی و فقهی در بین دانشمندان شیعه رایج شد. یکی از اقدامات نویسندگان کتب اربعه، عدم گزارش توقیع‌های منسوب به حجت بن الحسن بود. امینی پس از گزارش نقدهایی به شیعه از جانب اهل سنت مبنی بر اعتماد و اعتقاد به توقیع‌های امام غایب، پیامد عدم گزارش این توقیع‌ها در کتب اربعه را، عدم اعتبار توقیع‌ها از منظر فقه و همین‌طور عدم خرده‌گیری بر شیعه به جهت استناد به امامی غایب می‌داند.
اهمیت و اثرگذاری > آثار مبتنی بر کتب اربعه

کتاب مُنْتقی الجُمان فی الاحادیث الصحاح و الحسان  اثری روایی از حسن بن زین‌العابدین عاملی (مشهور به صاحب معالم) است که به بررسی انتقادی کتب اربعه پرداخته است. کتاب وسائل الشیعه اثر شیخ حر عاملی نیز بر پایهٔ کتب اربعه تدوین شده است. کتاب الوافی اثر ملامحسن فیض کاشانی به تجمیع کتب اربعه با حذف مکررات و اضافه نمودن شرح‌هایی بر روایات به نگارش درآمد. کتاب وافی با هدف جمع‌آوری روایات با موضوع علوم قرآنی از کتب اربعه و غیر آنها تألیف شده است. الشافی دیگر اثر فیض کاشانی است که با هدف ترتیب و شرح کتب اربعه نگارش یافته است و به نوعی تلخیص و منتخبی از کتاب الوافی می‌باشد. موضوع شافی، احادیث اخلاقی و اعتقادی است. فیض با توجه به کتب اربعه، نوادر الاخبار را نیز برای تکمیل این کتاب‌ها و با هدف جمع‌آوری احادیث غیرمنقول در کتب اربعه نگاشته است. علی نمازی شاهرودی نیز اثری با عنوان الاعلام الهادیة الرفیعه فی اعتبار الکتب الاربعه را در تعریف، توضیح و بیان اعتبار کتب اربعه به نگارش درآورده است.
عنوان‌ها و ویژگی‌های انحصاری کتب اربعه

علی نمازی در الأعلام الهادیة الرفیعة، وجود احادیث سهو النبی در بین روایت‌های کتب اربعه را یکی از ایرادات گرفته‌شده بر کتب اربعه می‌داند. ایراد دیگری که نمازی آن را گزارش می‌کند؛ بیان برخی روایات از افرادی غیر از چهارده معصوم و وجود روایات صادر شده در شرایط تقیه، می‌باشد.
عنوان‌ها و ویژگی‌های انحصاری کتب اربعه > کافی اثر شیخ کلینی

مقالهٔ اصلی: کتاب کافی
کافی به عنوان اولین کتاب از کتب اربعه، در سخت‌ترین و بحرانی‌ترین وضعیت فکری و اعتقادی شیعه نگارش شد. محمدباقر مجلسی، این کتاب را جامع می‌داند. به عقیده فیض کاشانی، شمول روایت‌های اعتقادی، فقهی و اخلاقی در این اثر، سبب شد تا کافی، نسبت به سه کتاب دیگر کتب اربعه، بی‌نظیر توصیف شود. کلینی برای جمع‌آوری و تکمیل این کتاب، ۲۰ سال وقت صرف کرد که نشانهٔ دقت مؤلف در تألیف این اثر می‌باشد. دیگر ویژگی خاص این اثر، وجود روایت‌های ثلاثیات در متن کتاب است. به جهت عنوان‌دهی دقیق و موجز باب‌ها و تشخیص آسان توضیحات کلینی از متن اصلی روایت، این کتاب به «اضبط کتب اربعه» مشهور است. مؤلف برای حل تعارض روایت‌های کتاب، از سه طریقِ عرضهٔ احادیث بر قرآن، عرضهٔ احادیث بر سنت قطعیه و مخالفت با عامه استفاده کرده است. بر همین اساس، شوشتری معتقد است، اگر یکی از روایات متعارض در کتاب کافی گزارش شده باشد، طرف راجح و معتبر از دیدگاه کلینی است؛ بنابراین، گزارش دو روایت متعارض توسط کلینی، نشانهٔ توقف او در تشخیص طرف راجح و صحیح می‌باشد. این اثر متشکل از سه بخش «اصول»، «فروع» و «روضه» است. در انتساب بخش پایانی یا «روضه» به کلینی، گمانه‌زنی‌هایی وجود دارد. در این باره، نجاشی، بخش «روضه» را جزئی قطعی از کتاب کافی می‌داند. در میان کتب اربعه، تنها کتاب کافی سندِ روایت را در ابتدای هر حدیث، آورده است. بقیهٔ کتاب‌ها، این سند را به جهتِ اختصار و زیبایی، در انتهای کتاب و به صورت «گزارشِ طریقت مؤلف تا راوی» ذکر کرده‌اند.
وجود روایت‌های ضعیف در متن کتاب، از جمله معایبی است که بر کتاب کافی، گرفته می‌شود. این روایات ضعیف، شامل نقل روایت با سند مرسل، روایت مجهول، مهمل، غالی و نقل روایت از راویان ضعیف است. از همین رو ابوالقاسم خویی با اشاره به تصریح کلینی در مقدمهٔ کتاب کافی، معتقد است که منظور کلینی از تصریح به اعتبار کتابش، نمی‌تواند به معنای وثاقت تمام راویان کتاب باشد؛ چرا که در این اثر از افراد مجهول و ضعیف، نقل روایت صورت گرفته است. هاشم معروف الحسنی، تعداد ۵۰۷۸ حدیث از مجموع احادیث کافی را صحیح، ۱۴۴ روایت را حسن، ۱۱۲۸ حدیث را موثق یا قوی و ۹۴۵۸ حدیث را ضعیف می‌داند. وجود ضعف متنی در برخی از روایات کافی، عیب دیگر این اثر به‌شمار می‌آید که با وجود تعداد کم آنها، نشانهٔ نفوذ جریان غلو در کتاب‌های اصول می‌باشد. قدیمی‌ترین نسخه مربوط به کتاب کافی، متعلق به سال ۶۷۵ ه‍.ق است که به خط علی بن ابی المیامین علی بن احمد بن علی و در کتابخانه آستان قدس رضوی نگاهداری می‌شود.
عنوان‌ها و ویژگی‌های انحصاری کتب اربعه > من لایحضره الفقیه اثر شیخ صدوق

مقالهٔ اصلی: من لایحضره الفقیه
من لایحضره الفقیه، یکی از آثار شیخ صدوق در موضوع نقل احادیث فقهی است. به گفتهٔ صدوق، در تدوین این اثر از یازده اثر روایی استفاده شده است که همگی معتبرند. سه اثر الرحمه اثر محمد بن عبدالله اشعری، جامع اثر ابن ولید و شرایع تألیف ابن بابویه (پدر شیخ صدوق)، مهم‌ترین منابع صدوق در تألیف این اثر بوده‌اند. شیوهٔ صدوق در ترتیب نقل احادیث، بیان روایت جامع در ابتدای هر باب و بیان احادیث مفصل در ادامهٔ باب بود. همچنین مؤلف در بیان برخی روایات، تقطیع یا توضیح را پیش گرفته است. در این اثر، علاوه بر احادیث، از آیات قرآن، توضیح روایت و بیان فتوای مؤلف به جهت تألیف کتابی فقهی — و نه صرفاً روایی — استفاده شده است. بر خلاف کتاب کافی، در این اثر، احادیث متعارض نقل نشده و در صورت نقل تعارض، شیوهٔ رفع تعارض آن بیان شده است. در بین روایت‌های فقهی این اثر، برخی احادیث اعتقادی و علل احکام شرعی، به مناسبت آمده است. کتاب من لایحضره الفقیه، مورد توجه عالمان، محدثان و محققان شیعه بوده است و برخی چون سید محمدمهدی بحرالعلوم آن را برتر از سایر کتب اربعه، از جمله کافی می‌دانند. ابن غضائری از وجود نامه‌هایی به خط حسن عسکری در نزد شیخ صدوق گزارش می‌کند.
صدوق در مقدمهٔ کتابش، احادیث نقل شده در من لایحضر را معتبر می‌داند؛ اما کلام وی مبنی بر اعتماد به سخنان استادش در اعتبار روایت‌ها و اعتماد کامل بر اعتبار کتاب‌های مرجع مورد استنادش، مورد انتقادهایی قرار گرفته است. صدوق، طریق خویش را در این اثر، به ۳۷۹ مشیخه گزارش می‌کند اما بجز ۱۲۰ تن از مشیخه‌های خود، از سایر آنان نامی به میان نمی‌آورد. ۵۰ تن از راویانی که صدوق از آنان نقل گزارش کرده است، اصل یا کتابی نداشته‌اند تا صدوق از آنها استخراج حدیث کند. دیگر نقاط ضعف این اثر، فتواهای شاذ و نادر شیخ صدوق، عدم تشخیص توضیحات نویسنده از اصل روایت، وجود ۲۰۵۵ روایت مرسل — نزدیک به یک سوم کتاب — و نقل از ۵۰ راوی ضعیف می‌باشد. قدیمی‌ترین نسخه این اثر متعلق به سال ۵۷۴ ه‍.ق است که به نام دستنویس یزدی و در کتابخانه وحید ذوالفقاری نگاهداری می‌شود.
عنوان‌ها و ویژگی‌های انحصاری کتب اربعه > تهذیب اثر شیخ طوسی

مقالهٔ اصلی: تهذیب الاحکام
تهذیب الاحکام یکی از آثار روایی شیخ طوسی است. ویژگی اصلی این کتاب، دسترسی نویسندهٔ آن به کتابخانه‌های بزرگی چون کتابخانهٔ سید مرتضی و کتابخانهٔ محله کرخ بغداد می‌باشد که سبب شد تا شیخ طوسی بتواند، روایات ناشناخته در میان منابع را جمع‌آوری کند. در این اثر، همچون من لایحضر الفقیه، احادیث متعارض گزارش شده‌اند که نشانهٔ عمق و اعتبار این اثر می‌باشد. طوسی این اثر را بر مبنا و ترتیب کتاب المقنعهِ شیخ مفید نوشته و در آن، احادیث ابتدایی هر باب را بر احادیث انتهای باب، ترجیح داده است. طوسی به جهت رعایت اختصار در کتاب، احادیث را با سندی معلق می‌آورد و در انتهای کتاب، طریقهٔ خود به هر راوی را به‌طور کامل گزارش می‌کند. بیشتر احادیث این اثر در موضوع فقه می‌باشند و نسبت به کافی و من لایحضره الفقیه، شامل احادیث فقهی بیشتری است. ارائهٔ نسبتاً کامل از آرای موافق و مخالف احکام شرعی مورد اختلاف، از ویژگی‌های این اثر است. وجود احادیث ضعیف، ضعف در بیان وجوه حل تعارض بین روایات متعارض، بیان دلایل غیرمحکم برای برخی ادعاها و وقوع خطا و تحریف در نقل سند و متن برخی روایات، از جمله معایب این اثر به‌شمار می‌آید. از کتاب تهذیب الاحکام، نسخه‌های نادری وجود دارد که قدیمی‌ترین آنها نسخه اصلی کتاب به خط مؤلف است که در اختیار نوادگان او قرار داشته است.