سون کوان
اوایل سلطنت

در اوایل سلطنت سون کوان، دولت وو به دلیل کارآمدی خود شناخته شده بود، زیرا سون در عمل به توصیه‌های صحیح و تفویض اختیارات به افراد مناسب مهارت نشان داد. به عنوان مثال، او به درستی به لو ژون و ژوگه جین وفادار اعتماد کرد، به طوری که یک مهر امپراتوری تکراری ساخت و آن را نزد لو ژون گذاشت. هر زمان که با امپراتور شو، لیو شان یا نایب السلطنه ژوگه لیانگ مکاتبه می‌کرد، ابتدا نامه را به لو ژون می‌رساند (چون پست لو در نزدیکی مرز شو قرار داشت) و سپس اگر به نظر لو نیاز به تغییراتی بود، او در این نامه تجدید نظر می‌کرد. نامه و سپس آن را با مهر امپراتوری سون مهر می‌کرد. علاوه بر این، لو ژون و ژوگه جین مجاز به هماهنگی اقدامات خود با شو بدون تأیید قبلی امپراتوری بودند. سون کوان با مقامات بلندپایه خود مانند دوستان رفتار می‌کرد و آنها را مطابق با آنها خطاب می‌کرد (با نام‌های محترمانه) و بر همین اساس آنها تمام تلاش خود را صرف حفظ وو کردند. او همچنین می‌دانست که مقاماتی که به آنها اعتماد دارند چه نقشی دارند. برای مثال، در سال ۲۲۵، هنگام انتخاب صدراعظم، در حالی که مقامات کلیدی همگی به ژانگ ژائو احترام زیادی می‌گذاشتند و می‌خواستند او صدراعظم شود، سون کوان نپذیرفت، با این استدلال که در حالی که او بسیار به ژانگ احترام می‌گذارد، یک صدراعظم باید به همه امور ایالتی رسیدگی کند. ژانگ در عین توانایی، چنان عقاید محکمی داشت که مطمئناً همیشه با سان کوان و سایر مقامات در تضاد خواهد بود. او همچنین بارها از لو فان حمایت کرد، حتی اگر لو فان زمانی که جوان بود، عادات نادرست خرج کردن خود را به سون تسه اطلاع داده بود، زیرا فهمید که لو این کار را تنها به دلیل وفاداری به سون تسه انجام داد.
در سال‌های ۲۲۴ و ۲۲۵، سائو پی دوباره به وو حمله کرد، اما هر بار نیروهای وو می‌توانستند وی‌ها را با سهولت دفع کنند - آنقدر راحت که سائو پی این نظر را بیان کرد: «بهشت یانگ تسه را برای تقسیم شمال و جنوب ایجاد کرد.» با این حال، سون کوان خودش به همان اندازه در تلاش برای انجام حملات بزرگ به وی ناموفق بود. به عنوان مثال، پس از مرگ سائو پی در سال ۲۲۶، سون کوان به فرماندهی جیانگشیای وی حمله کرد، اما به محض رسیدن نیروهای کمکی وی مجبور به عقب‌نشینی شد. با این حال، در اواخر همان سال، زمانی که ژنرالش لو دای توانست جنگسالار شی هوی (士徽) را شکست دهد، توانست کنترل مؤثر خود را بر استان جیائو افزایش دهد و به استقلال مؤثری که قبیله شی داشتند پایان داد. علاوه بر این، چندین پادشاهی مستقل در کامبوج مدرن، لائوس، و ویتنام جنوبی همگی به مناطقی از وو تبدیل شدند.
تنها پیروزی بزرگی که وو بر وی در این دوره داشت، در سال ۲۲۸ به دست آمد، زمانی که با تأیید سون کوان، ژنرال او ژو فانگ وانمود کرد که دارد تسلیم وی می‌شود پس از اینکه وانمود کرد که توسط سون کوان بارها مجازات شده‌است. این باعث فریب ژنرال وی سائو ژیو شد که ارتش بزرگی را برای حمایت از ژو فانگ رهبری کرد. او وارد تله ای شد که توسط ژو فانگ و لو سون تنظیم شده بود و متحمل ضررهای بزرگی شد، اما توسط جیا کوی از نابودی کامل نجات یافت.
در سال ۲۲۹، سون کوان خود را امپراتور اعلام کرد، که تقریباً به اتحاد با شو لطمه زد، زیرا بسیاری از مقامات شو این را نشانه خیانت به سلسله هان می‌دانستند که شو ادعا می‌کرد که جانشین قانونی آن است. با این حال، ژوگه لیانگ با پایان دادن به این اتحاد مخالفت کرد و در واقع آن را با یک معاهده رسمی در اواخر همان سال تأیید کرد، که در آن دو ایالت متعهد شدند که از یکدیگر حمایت کنند و اگر بتوانند وی را به‌طور مساوی تقسیم کنند. بعداً در همان سال، سون کوان پایتخت خود را از ووچانگ به جیانیه منتقل کرد و ولیعهد خود سون دنگ را با کمک لو ژون، مسئول بخش‌های غربی وو شرقی باقی گذاشت.
مجسمه سون کوان.
نقاشی دیواری ارابه‌ها و سواره نظام، از مقبره داهوتینگ (打虎亭漢墓) از اواخر سلسله هان شرقی (۲۵–۲۲۰ پس از میلاد)، واقع در ژنگژو، هنان
پرتره سون کوان از سانکای توهوی