دوپرگار
اجرام اعماق آسمان

سه خوشه ستاره‌ای باز و یک سحابی سیاره‌نما در محدوده صورت فلکی دوپرگار یافت می‌شوند که همگی با تلسکوپ‌های آماتوری قابل مشاهده هستند. ان‌جی‌سی ۵۸۲۳، که همچنین به عنوان فهرست اجرام کالدول ۸۸ شناخته می‌شود، یک خوشه باز ۸۰۰ میلیون‌ساله است که در فاصله ۳۵۰۰ سال نوری قرار دارد و منطقه‌ای به وسعت ۱۲ سال نوری را در امتداد مرز شمالی این صورت فلکی می‌پوشاند.
با وجود داشتن قدر یکپارچه ۷٫۹، این خوشه با استفاده از روش پرش ستاره‌ای از بتا پرگار یا آلفا قنطورس قابل مشاهده است. این خوشه شامل ۸۰ تا ۱۰۰ ستاره با قدر ۱۰ و کم‌نورتر است که در قطری به اندازه ۱۰ ثانیه قوسی پراکنده شده‌اند. ستارگان روشن‌تر اما اعضای واقعی خوشه نیستند، زیرا به زمین نزدیک‌تر از ستارگان کم‌نورتر هستند.
ان‌جی‌سی ۵۸۲۳ برای ناظر به‌طور متمایزی دیده می‌شود و گاهی به‌عنوان "S" معکوس توصیف شده است، همان‌طور که جان هرشل بیان کرده است. با این حال، این خوشه همچنین به‌عنوان «شکل لاله‌ای» و «جعبه‌ای» توصیف شده است. این خوشه ممکن است با خوشه مشابه ان‌جی‌سی ۵۸۲۲ که در گرگ قرار دارد اشتباه گرفته شود.
در مقایسه، خوشه باز NGC 5715 کم‌نورتر است (قدر یکپارچه ۹٫۸) و ستاره درخشان‌ترین آن تنها قدر ۱۱ دارد و اندازه آن نیز کوچک‌تر (۷٫۰ دقیقه قوسی) است و تنها شامل ۳۰ ستاره است. سومین خوشه باز، Pismis 20، شامل ۱۲ ستاره در قطری به اندازه ۴٫۵ ثانیه قوسی است اما قدر آن مشابه NGC 5823 (۷٫۸) است. این خوشه که در فاصله ۸۲۷۰ سال نوری قرار دارد، نیازمند تلسکوپ آماتوری با دهانه بالای ۳۰۰ میلی‌متر برای مشاهده واضح است.
سحابی سیاره‌نما ان‌جی‌سی ۵۳۱۵ با قدر ۹٫۸، ستاره‌ای مرکزی با قدر ۱۴٫۲ دارد و در فاصله ۵٫۲ درجه غرب-جنوب‌غرب آلفا پرگار واقع شده است. این سحابی تنها در بزرگنمایی‌های بالای ۲۰۰ به‌صورت یک قرص قابل مشاهده است. Bernes 145 یک سحابی تاریک و سحابی بازتابی است که برای اولین بار در کاتالوگ Bernes در سال ۱۹۷۱ فهرست شده است. بخش سحابی تاریک در یک تلسکوپ آماتوری بزرگ به‌راحتی قابل مشاهده است و ابعادی برابر با ۱۲ در ۵ دقیقه قوسی دارد. بخش سحابی بازتابی کوچک‌تر نیاز به ابزار بزرگ‌تر و استفاده از دید جانبی دارد.
صورت فلکی دوپرگار همچنین میزبان کهکشان ESO 97-G13 است که به‌طور عمومی به نام کهکشان دوپرگار شناخته می‌شود. این کهکشان در سال ۱۹۷۷ کشف شد. این کهکشان با قدر ۱۰٫۶ نسبتاً روشن است که برای کهکشان‌های واقع در صورت فلکی نزدیک به راه شیری غیرمعمول است، زیرا نور کم‌رنگ آن‌ها معمولاً توسط گاز و غبار محو می‌شود. این کهکشان مارپیچی کشیده که ابعاد آن ۶٫۹ در ۳٫۰ دقیقه قوسی و قطر آن ۲۶٬۰۰۰ سال نوری است، در فاصله ۱۳ میلیون سال نوری از زمین قرار دارد و ۴ درجه از صفحه کهکشان منحرف شده است. این کهکشان نزدیک‌ترین کهکشان سیفرت به راه شیری است و به همین دلیل میزبان یک هسته کهکشانی فعال است.
Circinus X-1 یک سامانه دوتایی پرتو ایکس است که شامل یک ستاره نوترونی می‌شود. مشاهدات Circinus X-1 در ژوئیه ۲۰۰۷ نشان داد که فواره‌های پرتو ایکس در این سامانه وجود دارد که معمولاً در سیاه‌چاله‌ها یافت می‌شوند.
در فاصله ۱۹٬۰۰۰ سال نوری، تپ‌اختر پی‌اس‌آر بی۱۵۰۹–۵۸ که با نام تپ‌اختر دوپرگار نیز شناخته می‌شود، فواره‌ای به طول ۲۰ سال نوری از قطب جنوبی خود بیرون داده است که به‌وضوح در طیف پرتو ایکس دیده می‌شود. یکی دیگر از بازمانده‌های ابرنواختری در دوپرگار، بازمانده اس‌ان ۱۸۵ است. این ابرنواختر که توسط ناظران چینی در سال ۱۸۵ میلادی ثبت شد، حدود هشت ماه در آسمان شب قابل مشاهده بود. بقایای آن که به‌نام RCW 86 شناخته می‌شود، مساحتی بزرگ‌تر از یک ماه کامل معمولی را می‌پوشاند.
یک ستاره کوتوله سفید در یک سامانه دوتایی نزدیک می‌تواند مواد را از همراه خود جذب کند تا زمانی که واکنش‌های گرماهسته‌ای در آن رخ داده و به شکل یک نواختر منفجر شود. این ستارگان معمولاً بین ۷ تا ۱۶ قدر روشن‌تر می‌شوند. نواختر Circini 1926، که با نام X Circini نیز شناخته می‌شود، در ۳ سپتامبر ۱۹۲۶ با قدر ۶٫۵ مشاهده شد، سپس در سال ۱۹۲۸ بین قدرهای ۱۱٫۷ و ۱۲٫۵ و در سال ۱۹۲۹ به قدر ۱۳ کاهش یافت. نواختر Circini 1995 (BY Circini) در ژانویه ۱۹۹۵ به حداکثر قدر ظاهری ۷٫۲ رسید.
BW Circini یک سامانه دوتایی پرتو ایکس با جرمی کم است که شامل یک سیاه‌چاله با جرمی حدود ۸ برابر جرم خورشید و یک ستاره زیرغول زرد با رده طیفی G0III-G5III است. فوران‌های پرتو ایکس در این سامانه در سال‌های ۱۹۸۷، ۱۹۹۷ و احتمالاً ۱۹۷۱–۷۲ ثبت شده است.