stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فهرست فرار خلبانان در طول جنگ سرد
مجارستان

در اوت ۱۹۶۹ خلبان نیروی هوایی مجارستان، سرگرد. یوزف بیرو با میگ-۱۵ خود از پایگاه هوایی تاسزار مجارستان به اودینه ایتالیا فرار کرد. دادگاه نظامی درجهٔ او را سلب کرد و غیابی به جرم خیانت بزرگ به اعدام محکوم کرد.
در ۷ آوریل ۱۹۷۰ یک خلبان نیروی هوایی مجارستان، ستوان یکم ساندور زوبوکی با میگ-۱۵ خود (با شماره سریال ۹۰۷) از پایگاه هوایی تاسزار، مجارستان، به اودینه، ایتالیا فرار کرد. در همان سال دادگاه نظامی درجهٔ او را سلب کرد و غیابی به جرم خیانت بزرگ به اعدام محکوم شد.
اسرائیل

در ۱۳ ژوئیهٔ ۱۹۹۰، ساعت ۴:۳۰ صبح، کاپیتان هاگی موری ۳۳ ساله، بدون اجازه با هواپیمای دورنیر دو ۲۸ از فرودگاه سد دوم حرکت کرد و سعی کرد به سوریه فرار کند. به گفتهٔ منابع عربی، هواپیمای دشمن با برخورد هواپیماهای جنگندهٔ نیروی هوایی سوریه از حریم هوایی سوریه خارج شد. پس از این، موری خودکشی کرد. لاشهٔ هواپیمای مفقود شده در دامنه‌های غربی بلندی‌های جولان در نزدیکی مرز سوریه پیدا شد.
ایران

در ۱۶ اکتبر ۱۹۸۲، کیهان جهان‌فخر، خلبان شرکت هواپیمایی تجاری، پس از فرود هواپیمای بوئینگ ۷۲۷ ایران ایر خود در اتریش، درخواست پناهندگی سیاسی کرد.
در ۱۰ ژوئیهٔ ۱۹۸۳، کاپیتان ایرج فاضلی با یک جت نورثروپ اف-۵ ساخت ایالات متحده در فرودگاهی در وان، یکی از شرقی‌ترین استان‌های ترکیه در مرز ایران فرود آورد. این هواپیما متعلق به پایگاه دوم شکاری در تبریز بود.
در اوایل سال ۱۹۸۴، فراریان ایرانی با یک نورثروپ اف-۵ به عربستان سعودی رفتند (خلبان چند سال بعد به ایران بازگشت). در هر دوی این موارد، جت‌ها چند هفته بعد به ایران بازگشتند.[نیازمند منبع]
در ۳۰ اوت ۱۹۸۴، کاپیتان رحمان نقیب خلبان ایرانی با مک‌دانل داگلاس اف-۴ فانتوم ۲، با شماره سریال ۳–۶۵۵۲ خود به عراق فرار کرد، افسر رهگیری رادار او هم اسیر جنگی شد که بعداً به همراه سایر اسرا آزاد شد.
در ۲۱ ژوئیهٔ ۱۹۸۵، خلبان ایرانی مهدی بابایی و دو نفر از هوانوردان با هلیکوپتر بوئینگ سی‌اچ-۴۷ شینوک سری ۵–۴۰۸۹ ساخت آمریکا به عراق پرواز کردند.
در ۳۱ اوت ۱۹۸۶ یک جنگندهٔ ایرانی گرومن اف-۱۴ تام‌کت که حداقل دارای یک موشک ایم-۵۴ فینیکس اِی بود در عراق فرود آمد. یک سخنگوی ارتش عراق خلبان و افسر سیستم‌های تسلیحاتی (WSO) را سرگرد احمد مراد طالبی و کاپیتان حسن نجفی حبیب‌الله شناسایی کرد. پس از فرود، هواپیما توسط ۲۰ تکنسین آمریکایی محاصره شد،[نیازمند منبع] که از آن و خلبان فراری مراقبت کردند، افسر سیستم تسلیحاتی با فرار مخالفت کرده بود و اسیر جنگی شد، بعداً به همراه سایر اسیران آزاد شد (خلبان هم بعداً در اروپا کشته شد).
در ۲ سپتامبر ۱۹۸۶، ۲ فروند فانتوم اف-۴ ایرانی و یک اف-۱۴ تام‌کت به عراق ربوده شدند.
عراق

در ۲ آوریل ۱۹۶۰، خلبان عراقی، ستوان عبود سلیم حسن، هواپیمای هاوکر هانتر ساخت بریتانیا را به سوریه برد و در آنجا درخواست پناهندگی سیاسی کرد و ادعا کرد که از سلطهٔ کمونیست‌ها در نیروی هوایی فرار کرده‌است.
در ۳۰ نوامبر ۱۹۶۳، ستوان عبدالرحیم السلیم زوهر، خلبان عراقی با پرواز در آسمان ایران در فرودگاهی در باکو، جمهوری آذربایجان شوروی، فرود آمد و به شوروی گریخت. او دلیل فرار خود را عدم تمایل به مشارکت در سرکوب شورشیان کرد عنوان کرد. نوع هواپیمایی که او در آن فرار کرد مشخص نیست اما ممکن است دی هویلند ومپایر باشد. به خلبان پناهندگی سیاسی اعطا شد.
در ۱۶ اوت ۱۹۶۶، کاپیتان عراقی منیر ردفا در نتیجهٔ عملیات الماس موساد، میگ-۲۱ خود را به اسرائیل پرواز داد. دو سال بعد، اسرائیل میگ-۲۱ و دو میگ-۱۷اف خود را برای ارزیابی با نام رمز HAVE DONUT (برای میگ-۲۱) و HAVE DRILL (برای میگ-۱۷) به ایالات متحده داد.
پس از فرار کاپیتان منیر ردفا، حداقل دو خلبان عراقی با جت‌های میگ-۲۱ خود به اردن فرار کردند. اردن به آن‌ها پناهندگی سیاسی داد اما هواپیما را به عراق بازگرداند.
بامداد دوم دی ماه ۱۳۶۰، یک خلبان عراقی از میدان ۸۴ با میگ-۲۳ خود به پایگاه هوایی وحدتی در ایران فرار کرد. او موفق شد به سلامت فرود بیاید و متعاقباً ثابت کرد که منبع اطلاعاتی عالی برای نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران است. با این حال، هواپیما بیش از حد و برای چند ساعت در فضای باز رها شد و بعدازظهر نیروی هوایی عراق حمله‌ای را علیه پایگاه ایرانی انجام داد و هواپیما را با راکت‌های ۶۸ میلی‌متری غیر هدایت‌شونده از بمب‌افکن‌های سوخو-سو۲۰ منهدم کرد.
طی عملیات طوفان صحرا در سال ۱۹۹۱، خلبانان حدود ۱۱۵ تا ۱۴۰ هواپیمای نظامی عراقی به ایران فرار کردند. ایران تمام هواپیماها را مصادره کرد.
اردن

در ۱۲ نوامبر ۱۹۶۲، یک خلبان به عنوان فرمانده کل نیروی هوایی اردن، معرفی شد. سرهنگ دوم سهل محمد حمزه با هواپیمای ترابری نظامی دی هاویلند هرون به جمهوری متحد عربی فرار کرد.
در ۱۳ نوامبر ۱۹۶۲، دو خلبان نیروی هوایی اردن با هواپیمای هاوکر هانتر خود به جمهوری عربی متحده فرار کردند (#804 & #810).
لائوس

در ۱۶ مارس ۱۹۶۳، ستوان چرت سایبری با پرواز نورث امریکن تی-۲۸ ساخت آمریکا به ویتنام شمالی فرار کرد.
در ۱۰ مارس ۱۹۷۶، سوندان مونگاسی از لائوس هواپیمای رصدی سبک سسنا او-۱ برد داگ ساخت آمریکا را در تایلند فرود آورد.
در ۲۴ اوت ۱۹۷۹، خلبان لائوسی، ستوان پرواز جایسین چینجینام داگلاس سی-۴۷ اسکای‌ترین خود را به شمال شرقی تایلند برد و درخواست پناهندگی کرد.
لبنان

در ۳۰ دسامبر ۱۹۸۷، ستوانِ دروزی، ماجد کرامه از نیروی هوایی لبنان، هلیکوپتر آئروسپاسیال غزال ساخت فرانسه را از یک پایگاه نظامی در شمال بیروت به سمت شوف پرواز داد و آن را به شبه نظامیان دروزیِ طرفدار سوریه تحویل داد.
لیبی

اندکی قبل از جنگ لیبی-مصر (۱۹۷۷)، یک خلبان تحت آموزش لیبیایی با اشتوکا رالی کوچک تک موتوره پرواز و به مصر گریخت.
در ۱۱ فوریهٔ ۱۹۸۱، یک خلبان نیروی هوایی لیبی که با یک میگ-۲۳ پرواز می‌کرد به کرت در یونان فرار کرد و از لیبی گریخت. خلبان مدعی شد که دلیل فرارش سوءظن تلاش برای فرماندهی لاکهید سی-۱۳۰ هرکولس لیبیایی حامل ۱۹ افسر ارتش لیبی محکوم به اعدام و پرواز آن‌ها به یونان بوده‌است. این تلاش شکست خورد و مدتی بعد، زمانی که اطلاعات نظامی لیبی از تلاش (شکست خورده) او مطلع شد، او مظنون شد. خلبان بعداً از آکادمی نیروی هوایی یوگسلاوی فارغ‌التحصیل شد. این هواپیما بعداً در ۱۴ فوریه به لیبی بازگردانده شد.
در سال ۱۹۸۷، فرارهای متعددی به مصر رخ داد. ابتدا در ۲ مارس، یک خدمه پنج نفره با یک لاکهید سی-۱۳۰ هرکولسلاکهید سی-۱۳۰ هرکولس به همراه دو تن از افسران درخواست پناهندگی سیاسی کردند. سپس در ۲۹ مارس، سه افسر با یک بوئینگ سی‌اچ-۴۷ شینوک فرار کردند، و در نهایت در ۱۶ ژوئیه سه افسر دیگر، این بار با هلیکوپتر میل-۸ فرار کردند.
موزامبیک

در ۸ ژوئیهٔ ۱۹۸۱، ستوان آدریانو فرانسیسکو بومبا یک میگ-۱۷ را از ماپوتو به بالای پارک ملی کروگر در آفریقای جنوبی پرواز داد، پس از آن او را رهگیری کردند و برای فرود در پایگاه نیروی هوایی هودسپرویت اسکورت کردند. هنگام فرود، او درخواست پناهندگی سیاسی کرد. این هواپیما بعداً پس از بررسی گسترده، آزمایش پرواز و حضور در یک نمایشگاه هوایی، از طریق زمینی به ماپوتو بازگردانده شد.
هلند

در ۷ مارس ۱۹۶۴، یک مهندس هواپیمای جوان، تئو ون ایجک، از نیروی هوایی هلند ام‌ال‌دی، یک هواگرد گشت دریایی دو موتوره گرومن اس-۲ ترکر را از فرودگاه پایگاه نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا در حال فار مالت ربود و به لیبی پرواز کرد. او سعی داشت به مصر فرار کند، اما سوخت کافی برای رسیدن به مقصد خود در اسکندریه نداشت. او پس از پرواز بر فراز فرودگاه بنینا، در یک باند هوایی کوتاه نزدیک بنغازی فرود آمد. این خلبان سپس از سوی مقامات لیبی پناهندگی سیاسی دریافت کرد، اما یک سال بعد با بازگشت به هلند موافقت کرد و یک سال را در زندان گذراند. پس از آن هواپیما به هلندی‌ها بازگردانده شد.
نیکاراگوئه

در ۱۲ ژوئن ۱۹۷۹، کاپیتان آرمانگل لارا کروز خلبان گارد ملی نیکاراگوئه با سسنا او-۲ اسکای‌مستر فن-۳۲۰ مسلح خود به کاستاریکا فرار کرد.
در ۲۳ دسامبر ۱۹۸۵، خلبان نیروی هوایی ساندینیستا زیر نظر ستوان سالوادور بلانکو لاکایو با هواپیمای ترابری سبک آنتونوف ای‌ان-۲ به کشور همسایه هندوراس فرار کرد.
در ۸ دسامبر ۱۹۸۸، یک خلبان نیروی هوایی ساندینیستا، کاپیتان ادوین استرادا لیوا، با یک هلیکوپتر تهاجمی میل ۲۵ ساخت شوروی به هندوراس فرار کرد.
کرهٔ شمالی

در ۲۸ آوریل ۱۹۵۰، ستوان ۲۴ ساله لی کان سون با پرواز ایلیوشین ایل-۱۰ ساخت شوروی خود به پوسان، کره جنوبی فرار کرد.
در ۲۱ سپتامبر ۱۹۵۳، نو کوم سوک ۲۱ ساله، ستوان ارشد نیروی هوایی خلق کره، طی عملیات مولا با میگ-۱۵ خود به سمت جنوب فرار کرد. با توجه به این‌که این هواپیمای جنگنده در آن زمان بهترین هواپیمای بلوک کمونیست بود، مبلغ هنگفتی در آن زمان یعنی ۱۰۰٫۰۰۰ دلار (کمتر از ۱ میلیون دلار با توجه به تورم ۲۰۲۰) و حق اقامت در ایالات متحده را دریافت کرد. پیشنهاد بازگرداندن میگ نادیده گرفته شد و این هواپیما اکنون در موزه ملی نیروی هوایی ایالات متحده، دیتون، اوهایو به نمایش گذاشته شده‌است.
در ۲۱ ژوئن ۱۹۵۵، کاپیتان خلبان نیروی هوایی کره‌شمالی. لی اون یونگ و ستوان لی یون سونگ با یک هواپیمای آموزشی یاکوولف یاک-۱۸ به سئول، کره جنوبی فرار کردند.
در دسامبر ۱۹۷۰، سرگرد پاک سون کوک، خلبان نیروی هوایی کره شمالی، گمان می‌رود که با میگ-۱۵ به استان گانگوون، کره جنوبی فرار کرده‌است. احتمالاً در حال حاضر او خلبان نیروی هوایی جمهوری کره است.
در ۲۵ فوریه ۱۹۸۳، کاپیتان لی آونگ پیونگ (۲۸ ساله) از نیروی هوایی کره‌شمالی از فرصت تمرین آموزشی برای فرار استفاده کرد و میگ-۱۹ خود را در فرودگاهی در سئول فرود آورد. طبق رویه رایج آن زمان، او در نیروی هوایی کره‌جنوبی کمیسیون دریافت کرد و در نهایت سرهنگ شد و تا زمان مرگش در سال ۲۰۰۲ در آکادمی نیروی هوایی کره‌جنوبی تدریس کرد. او ۱٫۲ میلیارد وون جایزه دریافت کرد.
پاکستان

در ۲۰ اوت ۱۹۷۱، در طول جنگ هند و پاکستان در سال ۱۹۷۱، ستوان پرواز ماتیور رحمان، خلبان مربی، تلاش کرد با هواپیمای آموزشی لاکهید تی-۳۳، از نیروی هوایی پاکستان (پی‌ای‌اف) جدا شده و با یک کپی که از طرح عملیاتی (که احتمالاً او از مقر پایگاه هوایی دزدیده بود) نیروهای مسلح پاکستان در عرصه‌های جنوبی، به نبرد جدایی‌طلبان بنگلادش بپیوندد. اما تلاش او توسط. افسر خلبان کارآموز رشید مینهاس خنثی شد
لهستان

در سال ۱۹۴۹، ستوان آرکادیوس کوروبچینسکی با هواپیمای تهاجمی ایلیوشین ایل-۲ (شماره ۳) از پایگاه هوایی نیروی دریایی لهستان در ویتسکو مورسکی به جزیرهٔ گوتلاند در سوئد فرار کرد.
در ۵ مارس ۱۹۵۳، ستوان لهستانی فرانچیسکا کیارتسکی با یک میگ-۱۵بیس (شماره ۳۴۶) - یک جنگندهٔ مدرن ساخت شوروی - از سووپسک (پایگاه نیروی هوایی لهستان) به فرودگاه رونه در جزیرهٔ بورنهولم پرواز کرد. متخصصان هوایی غربی هواپیما را بررسی کردند و چند روز بعد، میگ با کشتی به جمهوری خلق لهستان بازگشت. اما کیارتسکی به ایالات متحده رفت و در آنجا اطلاعات مهمی در مورد هواپیماهای مدرن شوروی و تاکتیک‌های هوایی ارائه کرد.
در ۲۰ می ۱۹۵۳، ستوان زادیسلاو یاژوینسکی از بیست و هشتمین اسکادران جنگنده در اسلوپسک با میگ-۱۵بیس به فرودگاه رونه در جزیره بورنهولم، دانمارک فرار کرد.
در ۲۵ سپتامبر ۱۹۵۶، ستوان زیگموند گوشچینیاک از زگژه پومورسکی با میگ-۱۵بیس (شماره ۱۳۲۷) فرار کرد و (بدون استفاده از تجهیزات فرود) در فرودگاه برنهلم در جزیره بورنهولم فرود آمد.
در ۷ نوامبر ۱۹۵۷، ستوان کوژوخفسکی از اسکادران جنگنده ۳۱ در لاسک با لیم-۲ میگ-۱۵بیس، (شماره ۱۹۱۹) فرار کرد و در نزدیکی هاللاند در سوئد فرود آمد.
در ۱۲ اکتبر ۱۹۵۹، سروان. آندری کرایوسکی، خلبان نیروی هوایی لهستان (اهل لوبلین/رادوم) با همسر باردار و دختر سه ساله خود از باشگاه هوایی گروجونتس فرار کرد و در یک میدان نظامی در نزدیکی Rønne، در جزیره برنهلم فرود آمد.
پرتغال

در ۱۲ مارس ۱۹۶۳، ستوان یکم جاسینتو سوارز ولوزو با هواپیمای آموزشی تی-۶ تگزان خود از مرز موزامبیک - تانگانیکا به دارالسلام خارج شد و از نیروی هوایی پرتغال جدا شد، او در آنجا به جبهه آزادی‌بخش موزامبیک پیوست.
رودزیا

در سال ۱۹۷۷، جوریک گلدواسر، شهردار سابق بولاوایو و از اقوام بری گلدواتر سناتور و کاندیدای ریاست جمهوری آمریکا، با یک هواپیمای شخصی کوچک به بوتسوانا پرواز کرد و درخواست پناهندگی سیاسی کرد.
عربستان سعودی

در ۲ اکتبر ۱۹۶۲ یک هواپیمای دو موتوره فرچیلد سی-۱۲۳  پرووایدر نیروی هوایی عربستان سعودی، مملو از جنگ‌افزار و مهمات ساخت ایالات متحده که گفته می‌شد توسط شاهزاده حسن برای حامیان سلطنتی در یمن فرستاده شده بود، به مصر فرار کرد. سه خدمهٔ آن درخواست پناهندگی سیاسی کردند و به آن‌ها پناهندگی داده شد. خدمه پرواز این هواپیما خلبانان رشاد سیشا مکه، احمد حسین ایکا و مهندس پرواز به نام عمر بودند.
در ۳ اکتبر ۱۹۶۲ دو خلبان عربستان سعودی یک هواپیمای آموزشی نیروی هوایی را در شمال مصر فرود آوردند و درخواست پناهندگی سیاسی کردند. این دومین فرار به این شکل، طی دو روز بود. خلبانان علی الازهاری و عبدالوهاب بودند.[نیازمند منبع]
در ۸ اکتبر ۱۹۶۲ دو هواپیمای نظامی دیگر عربستان سعودی به مصر فرار کردند.[نیازمند منبع]
در ۱۱ نوامبر ۱۹۹۰، یک خلبان نیروی هوایی سلطنتی سعودی با یک جنگندهٔ مک‌دانل داگلاس اف-۱۵ ایگل در جریان عملیات سپر صحرا به سودان فرار کرد.
سومالی

در ۱۲ ژوئیهٔ ۱۹۸۸، یک خلبان نیروی هوایی سومالی، به نام سرهنگ احمد محمد حسن با جت جنگندهٔ میگ-۱۷اف خود به جیبوتی فرار کرد و اعلام کرد از دستور بمباران اهداف غیرنظامی در شمال سومالی خودداری می‌کند.
در ۲۹ می ۱۹۸۹، خلبان نیروی هوایی سومالی، سرهنگ محمد شیخ ابراهیم یوسف، با هواپیمای ترابری آنتونوف ای‌ان-۲۶ خود به جیبوتی فرار کرد و درخواست پناهندگی سیاسی کرد.
کرهٔ جنوبی

در سپتامبر ۱۹۴۹، یک خلبان کره‌جنوبی، ستوان یکم پاک یونگ جو، با استینسون ال-۵ خود به کره‌شمالی فرار کرد.
در ۳ دسامبر ۱۹۵۲، یک دانشجوی خلبان ارتش کرهٔ جنوبی، ستوان دوم کوگ یونگ آم، با سسنا ال-۱۹ به شماره (۵۱–۴۷۹۴) خود به پیونگ‌یانگ، کرهٔ شمالی فرار کرد.
در اکتبر ۱۹۵۳، یک خلبان-مدرس کرهٔ جنوبی، کاپیتان کیم سونگ بای با یک هواپیمای جنگندهٔ نورث امریکن پی-۵۱ ماستنگ به کرهٔ شمالی فرار کرد.
در ۲۰ ژانویهٔ ۱۹۵۴، یک خلبان کرهٔ جنوبی، ستوان دوم چوی مای-چونگ با یک هواپیمای تجسس سسنا ال-۱۹ به کره‌شمالی فرار کرد.
اتحاد جماهیر شوروی

در ۹ اکتبر ۱۹۴۸، پیوتر پیروگوف و آناتولی بارسف با پرواز بمب‌افکن توپولف تو-۲، از اتحاد جماهیر شوروی به لینتس، اتریش رفتند مقامات اشغالگر آمریکایی به آن‌ها پناهندگی دادند. بارسف یک سال بعد به اتحاد جماهیر شوروی بازگشت و اعدام شد.
در سال ۱۹۶۱، یک خلبان ارتش شوروی با هواپیمای رهگیر سوخو-۹ خود به آبادان، در ایران پرواز کرد. جزئیات کمی از این حادثه روشن شده‌است، اما هواپیما و خلبان به سرعت توسط افسران بخش فناوری خارجی (اف‌تی‌دی) وزارت دفاع ایالات متحده تحویل گرفته شدند. پس از جداسازی قطعات هواپیمای سوخو-۹ در عرض ۲۴ ساعت، به ایالات متحده منتقل شد، و خلبان اندکی بعد از هواپیما به آمریکا رفت. در ۲۶ مه ۱۹۶۷، ستوان واسیلی ایلیچ اپاتکو با که در آلمان شرقی مستقر بود با میگ-۱۷ خود (به شمارهٔ ۲۵) به آلمان غربی رفت و در میدانی در نزدیکی کیکلینگن، بایرن فرود بسیار موفقی داشت. بلافاصله یک هواپیمای کانادایی سی‌اف-۱۰۴ از فرود آن عکس‌برداری کرد. او از سوی ایالات متحده پناهندگی گرفت.
در ۷ مه ۱۹۷۳، ستوان یوگنی ورونسکی سوخو سو-۷ خود را از آلمان شرقی، جایی که در آن مستقر بود، به آلمان غربی برد و در نزدیکی ولفن‌بوتل ایجکت کرد. لاشهٔ هواپیما به اتحاد جماهیر شوروی بازگردانده شد، اما مقامات آلمانی اجازه دادند ورونسکی در این کشور بماند.
در ۶ سپتامبر ۱۹۷۶، ستوان ویکتور بلنکو با میگ-۲۵پی به فرودگاه هاکوداته در ژاپن پرواز، و فرار کرد. پس از بازرسی توسط بخش فناوری خارجی وزارت دفاع ایالات متحده، میگ-۲۵ در ژاپن رها شد و پس از جداسازی و تجزیه و تحلیل توسط ایالات متحده، قطعات آن به اتحاد جماهیر شوروی بازگردانده شد.
در ۲۰ مه ۱۹۸۹، کاپیتان الکساندر زویف با میگ ۲۹ خود به ترابزون ترکیه فرار کرد. او در کتاب زندگی‌نامهٔ خود با عنوان 'فرار خلبان تاپ‌گان از امپراتوری شوروی' (‎شابک ‎۰−۴۴۶−۵۱۶۴۸−۱)، نوشت، که اتحاد جماهیر شوروی پس از فرار او به سرعت با دولت ترکیه معامله کرد و میگ-۲۹ به اتحاد جماهیر شوروی بازگردانده شد. به گفتهٔ خود زویف، اولین کلماتی که پس از فرار موفقیت‌آمیزش از کابین خلبان خارج شد این بود: "من یک آمریکایی هستم!". او در هنگام فرار مورد اصابت گلوله قرار گرفت و در همان شب با یک هواپیمای آمریکایی سی-۱۳۰ از ترکیه به پایگاه هوایی رامشتاین در آلمان غربی منتقل شد.
سوریه

از ۱۵ تا ۱۷ اوت ۱۹۶۸، خلبانان ۹ فروند میگ-۱۷ سوری و سه فروند میگ-۲۱ پس از شکست کودتا به اردن فرار کردند.
در ۱۴ ژوئن ۱۹۷۶، یک خلبان فلسطینی در نیروی هوایی سوریه، ستوان پرواز محمود مصلح یاسین، با میگ-۲۳ خود به عراق فرار کرد.
در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۹۷۶، کاپیتان احمد عبدالقادر الترمانینی، خلبان سوری و قهرمان «جنگ اکتبر» با جنگندهٔ میگ-۲۱ خود به عراق فرار کرد.
در ۱۱ اکتبر ۱۹۸۹، خلبان سوری، عبدالباسم، میگ-۲۳ام‌ال خود را در اسرائیل فرود آورد.
تایوان

در ۱۲ ژانویهٔ ۱۹۵۵، سرگرد ژائو لانگ با خدمهٔ خود با هواپیمای ترابری سی-۴۶ کماندو به جمهوری خلق چین فرار کرد.
در ۲۳ فوریهٔ ۱۹۵۵، دو دانشجوی نیروی هوایی جمهوری چین با هواپیمای آموزشی پی‌تی-۱۷ فرار کردند.
در ۱۸ مه ۱۹۵۵، خلبان ستوان هوی وی، تلاش کرد تا با ریپابلیک پی-۴۷ تاندربولت خود فرار کند اما درست در گوانگدونگ سقوط کرد.
در ۱۵ اوت ۱۹۵۶، سرگرد گانگ هوانگ، خلبان مربی آکادمی نیروی هوایی جمهوری چین، با هواپیمای آموزشی تی-۶ تگزان خود به شمارهٔ ۱۰۶ به جمهوری خلق چین فرار کرد.
در ۱ ژوئن ۱۹۶۳، تینگ زی زو، خلبان اسکادران ۴۳ نیروی هوایی جمهوری چین، با یک اف-۸۶ سابر به جمهوری خلق چین فرار کرد. او از پایگاه هوایی هسینچو، تایوان بلند شد و در لانگیان، استان فوجیان، چین فرود آمد. این هواپیما اکنون در موزهٔ نظامی انقلاب خلق چین در پکن به نمایش گذاشته شده‌است.
در ۲۶ مه ۱۹۶۹، دو خلبان نیروی هوایی جمهوری چین با هواپیمای آموزشی لاکهید تی-۳۳ شوتینگ‌استار سری ۳۰۲۴ به جمهوری خلق چین فرار کردند. خدمهٔ این هواپیما خلبان مربی وانگ تیان‌مینگ و کادت ژو جینگرونگ بودند. این هواپیما در حال حاضر در موزهٔ نظامی انقلاب خلق چین در پکن به نمایش گذاشته شده‌است.
در ۸ اوت ۱۹۸۱، سرگرد هوانگ ژی چنگ، خلبان مربی، با هواپیمای نورثروپ اف-۵ به شماره سریال ۵۳۶۱ خود به جمهوری خلق چین فرار کرد. او جایزه‌ای معادل ۳۷۰٫۰۰۰ دلار آمریکا دریافت کرد (مبلغ بلافاصله برگشت داده شد) و به عنوان معاون فرمانده یک مدرسهٔ آموزش خلبانی معرفی شد. طبق گفتهٔ دولت چین، او نودمین عضو نیروهای ملی‌گرا بود که از سال ۱۹۴۹ با هواپیما فرار کرد.
در ۲۲ آوریل ۱۹۸۳، لی داوی، با یک هواپیمای دی هاویلند کانادا دی‌اچ‌سی-۲ بیور، از جمهوری چین به جمهوری خلق چین فرار کرد. این هواپیما اکنون در موزهٔ نظامی انقلاب خلق چین در پکن به نمایش گذاشته شده‌است.
در ۴ مه ۱۹۸۶، وانگ شیجو، خلبان هواپیمای تجاری که ادعا می‌کرد با هواپیمای یو-۲ در اسکادران گربۀ سیاه بر فراز چین پرواز کرده‌است، با جت بوئینگ ۷۴۷ خود به چین فرار کرد.
در ۲ نوامبر ۱۹۸۹، خلبان یک فروند نورثروپ اف-۵ نیروی هوایی تایوان (سریال شماره ۵۱۲۰)، به نام لین ژیانشون، ۸۰ کیلومتر داخل استان گوانگدونگ در سرزمین اصلی چین ایجکت کرد؛ جت بدون خلبان سقوط کرد، و بقایای آن در موزهٔ انقلاب خلق چین به نمایش گذاشته شده‌است.
ایالات متحده

در مارس ۱۹۶۲، سرباز ارتش ایالات متحده گروهبان. BJ Keesee با یک پایپر پی‌ای-۲۴ کومانچی به کوبا فرار کرد.
در ژوئیهٔ ۱۹۶۳، روبرتو راموس میکلنا، خلبان آمریکایی، با یک بیچ‌کرفت تی-۳۴ منتور به کوبا فرار کرد.
در ۲۱ مه ۱۹۶۷، سرگرد ریچارد هاروود پیرس، که در جنگ ویتنام، مدال ستاره برنز دریافت کرده بود، با افشای اطلاعات سری ارتش ایالات متحده، با یک هواپیمای سبک سسنا ۱۵۰ به کوبا فرار کرد. پیرس در کوبا پناهندگی گرفت.
ونزوئلا

در ۲۶ ژوئن ۱۹۷۳، خلبان نیروی هوایی ونزوئلا. کاپیتان آریستیدس گونزالس سالازار و یکی از خدمه گروهبان به نام کارلوس رامیرز مادرو، با بمب‌افکن انگلیش الکتریک کانبرا، به کوبا فرار کرد.
ویتنام جنوبی

در ۲۷ فوریهٔ ۱۹۶۲، خلبان ویتنام جنوبی، ستوان نگوین ون کو، پس از شکست در تلاش برای کودتا، با داگلاس ای-۱ اسکایریدر خود (Bu 134485) به کامبوج فرار کرد.
در ۷ نوامبر ۱۹۷۳، خلبان ویتنام جنوبی، ستوان هو دوی هانگ، با یک هلیکوپتر بل یواچ-۱ ایروکوای، ساخت ایالات متحده به شماره سریال ۶۰۱۳۹ به ویتنام شمالی فرار کرد.
در آوریل ۱۹۷۵، دو خلبان ویتنام جنوبی با یک هلیکوپتر بل یواچ-۱ به ویتنام شمالی فرار کردند.
در ۸ آوریل ۱۹۷۵، یک افسر نیروی هوایی جمهوری ویتنام، کاپیتان نگوین تان ترونگ، کاخ ریاست‌جمهوری را در سایگون بمباران کرد و با نورثروپ اف-۵ خود به ویتنام شمالی فرار کرد.
یوگسلاوی

در ۱۳ سپتامبر ۱۹۵۳، یک خلبان نیروی هوایی، ستوان نیکولا یاکشیچ، تاندربولت P-47D خود را به ایتالیا برد و پس از فرود در پایگاه هوایی آویانو، درخواست پناهندگی سیاسی کرد. مقامات فرودگاه به نقل از او گفتند که «آزادی» را انتخاب کرده‌است.
زیمبابوه

در ۳۰ ژوئن ۱۹۸۸، یک خلبان نیروی هوایی زیمبابوه، ستوان پرواز گری کین، هلیکوپتر بل ۴۱۲ خود را در تلاشی ناموفق برای نجات مأموران ادعایی آفریقای جنوبی از زندان، دزدید.
ایلیوشین ایل-۲۸ در موزه نیروی هوایی جمهوری چین در سال ۲۰۱۱ به نمایش گذاشته شد.
هملین، کانزاس

مکان
| Hamlin, Kansas | Hamlin, Kansas |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location of Hamlin, Kansas: Location of Hamlin, Kansas
مختصات: ۳۹°۵۴′۵۸″ شمالی ۹۵°۳۷′۳۹″ غربی﻿ / ﻿۳۹٫۹۱۶۱۱°شمالی ۹۵٫۶۲۷۵۰°غربی﻿ / 39.91611; -95.62750: مختصات: ۳۹°۵۴′۵۸″ شمالی ۹۵°۳۷′۳۹″ غربی﻿ / ﻿۳۹٫۹۱۶۱۱°شمالی ۹۵٫۶۲۷۵۰°غربی﻿ / 39.91611; -95.62750
ایالت: کانزاس
شهرستان: Brown
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۰۹ مایل مربع (۰٫۲۳ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۰۹ مایل مربع (۰٫۲۳ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۹۹۱ فوت (۳۰۲ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۴۶
 • برآورد (۲۰۱۱): ۴۶
 • تراکم: ۵۱۱٫۱/مایل مربع (۱۹۷٫۳/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
FIPS کد: ۲۰-۲۹۷۰۰
GNIS feature ID: ۰۴۷۲۷۷۰
هملین (به انگلیسی: Hamlin) شهری در ایالت کانزاس کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۴۶ نفر بوده‌است.
شیخعلی میرزا

پرتره شیخعلی میرزا، اثر نقاش ناشناس، دوره قاجار
شیخعلی میرزا ملقب به شیخ‌الملوک پسر نهم فتحعلی‌شاه قاجار بود که مدت بیست و شش سال حکومت ملایر و تویسرکان را به عهده داشت.
شیخعلی میرزا در شیراز متولد شد و چون مادرش مریم بیگم خانم دختر شیخعلی‌خان زند و از سلسله زندیه و اصالتاً منسوب به ملایر بود، در سال ۱۲۲۴ قمری به حکومت ملایر منصوب شد و تا مرگ فتحعلی‌شاه به مدت مدت ۲۶ سال در آن سمت به جای ماند. همچنین برادر صلبی او محمودمیرزا نیز در همین دوران حکومت نهاوند را بر عهده داشت. شیخعلی میرزا همچنین در جنگ‌های ایران و روسیه فرماندهی جبهه قبه و بادکوبه را به عهده داشت، ولی کاری از پیش نبرد.
دوران حکومت

وزارت شیخعلی میرزا در حکومت ملایر نخست با خانلر خان زند (پسر علیمرادخان زند) بود ولی از آن جا که هر از چندگاه میان شیخعلی میرزا و برادرش محمدعلی میرزا دولتشاه که حاکم کرمانشاه بود، درگیری‌هایی رخ می‌داد و خانلرخان هربار مجبور بود میان آن‌ها صلح برقرار کند، از وزارت استعفاء داده و فتحعلی‌شاه مهرعلی‌خان قاجار را به جای او به وزارت ملایر منصوب کرد. مهرعلی‌خان که شخصی کارآمد و آگاه بود، به امور مالی و حکومتی ملایر سامان داد و تا حدی از زیاده‌روی‌های شیخعلی میرزا جلوگیری کرد.
منطقه غرب ایران در طول دهه ۱۲۴۰ قمری، صحنه زد و خورد شاهزادگان حاکم بود. در این جنگ‌ها شیخعلی میرزا با برادرانش محمدتقی میرزا حسام‌السلطنه (حاکم بروجرد و چاپلق و سیلاخور) محمود میرزا (حاکم نهاوند) و برادرزاده‌اش محمدحسین میرزا حشمت‌الدوله وارد منازعه شد. در این جنگ‌ها شیخعلی میرزا با حشمت‌الدوله و محمود میرزا علیه حسام‌السلطنه هم‌پیمان بودند.
بناها

شیخعلی میرزا در ملایر چندین بنا برپا کرد. از جمله باغ جنّت و مسجد جامع شیخ الملوک.
در نگاه دیگران

ملک‌ایرج میرزا پسر فتحعلی‌شاه، دربارهٔ شیخعلی میرزا می‌نویسد:
«شاهزاده از مردم ملایر زن‌های متعدد داشت می‌خانه و خرابات برپا کرده بودند و روز شنبه بایستی با ساز و نواز بروند می‌خانه… در زبان ایشان لکنت زیاد بود. خود را «شیر عراق» نام نهاده بودند.»
و همچنین می‌نویسد که شیخعلی میرزا به آزار و اذیت مردم ملایر و شیخ‌الاسلام شهر می‌پرداخت تا خراج هنگفتی را که سالی هشتادهزار تومان بود به او پرداخت کنند. به همین خاطر در اواخر سلطنت فتحعلی‌شاه ملایریان به اصفهان رفتند و به سید محمدباقر شفتی شکایت بردند و او شکایت مردم را به گوش فتحعلی‌شاه رسانید. شاه به سید محمدباقر شفتی سپرد که مراقب اعمال و رفتار شاهزاده باشد و او نیز «ملا احمد خراسانی» را از شاگردان خود به ملایر فرستاد تا هم به ترویچ شرعیات بپردازد و هم بر امور حکومت شاهزاده نظارت کند.
بازماندگان

شیخعلی میرزا صاحب چهل و هفت فرزند بود که بیست و شش تن پسر و بیست یک تن دختر بودند. از جمله:
نظرعلی‌میرزا، حاکم تویسرکان، که مادرش از نوادگان نادرشاه افشار بود.                                                                                                                                محمدصادق میرزا از دختر توشمال کریم رییس ایل پیرحیاتی
احمد میرزا (از دختر حاتم خان بیات)
الب‌ارسلان میرزا ملقب به سالار که مادرش از ارمنی‌های گرجستان بود. دختری داشت به نام زینت‌السلطنه معروف به «سالاری» که با ناصرالدین‌شاه قاجار ازدواج کرد.
قزل‌ارسلان میرزا (از مادر الب‌ارسلان میرزا)
سلطان‌سنجر میرزا (از مادر الب‌ارسلان میرزا)
محمدرحیم میرزا (از مادر احمد میرزا)
دختری که با حاج‌عیسی خان بیگلربیگی قاجار ازدواج کرد و صاحب شش پسر و سه دختر شد
دختر دیگر با میرزا فخرالدین ازدواج کرد و صاحب دو پسر شد
شیخعلی میرزا دختری هم به نام «گوهرالملوک» داشته که عمارت گوهرالملوک در کنار قصر بهشت‌آئین که از بناهای شیخ‌الملوک بود، به او منسوب است.