stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سمنان
تاریخچه

سمنان، در دوران باستان، بخشی از چهاردهمین ایالت تاریخی ورن (ورنه)، از تقسیمات شانزده‌گانه اوستایی بود. بنای اولیه شهر سمنان را به تهمورث دیوبند از پادشاهان پیشدادی نسبت می‌دهند سمنان، در طول دوران امپراتوری هخامنشی پارس، شهر مهم و دارای شکوه و بزرگی بود. پس از حمله اسکندر-که منجر به سقوط امپراتوری هخامنشی و ایجاد امپراتوری سلوکی در ایران شد، منطقه‌ای که سمنان را رهبری می‌کرد، به عنوان کومش، شناخته شد.
آغاز دوران باشکوه‌تر و رونق شهر سمنان، پس از روی کار آمدن امپراتوری اشکانیان بود.
مردم

گویش محلی مردم سمنان، گویش سمنانی است که میان شمار کمی از مردم به ویژه افراد کهن‌سال و قدیمی رواج دارد. زبان سمنانی به علت ویژگی ویژه خود مورد توجه دانشمندان و ایران شناسان بسیار قرار گرفته است. این زبان از زبان‌های ایرانی شاخه شمال باختری است. ایران‌شناسان بسیاری چون پروفسور کریستن سن، هوتوم سیندلر، ویلهلم لیکر، جرج مورگن و استایرن پژوهشهای جامعی دربارهٔ زبان سمنانی انجام داده‌اند. همچنین نزدیک‌ترین زبان به زبان راجی، سمنانی است. گفتنی است اگرچه زبان سمنانی هنوز هم توسط مردم سمنان به کار می‌رود، ولی نسل جدید سمنانی‌ها با وجود فهمیدن آن به این زبان باستانی کمتر سخن می‌گویند.
نام‌گذاری

بارتولد، بر این باور بود که سمنان، همان سرزمینی است که ایزیدور خاراکسی به نام «قومیسینه» از آن، یاد کرده است.
آب و هوا

آب و هوای این شهر در تابستان، گرم و در زمستان، سرد می‌باشد. آب و هوای شهر سمنان، گرم و خشک است. بارندگی‌های این شهر، اکثراً در فصول سرد سال، صورت می‌گیرد و میزان متوسط بارندگی سالانه آن، ۱۴۰ میلی‌متر می‌باشد. متوسط درجه حرارت سالانه ۱۷٫۰۱ درجه سانتیگراد است و این، در حالی است که حداکثر، مطلق حرارت ۴۳٫۵ درجه سانتیگراد و حداقل مطلق ۸٫۴- درجه سانتیگراد، گزارش شده است. همچنین، متوسط تعداد روزهای یخبندان در طول سال در حدود ۴۸ روز است. بادهای کویری و غربی نیز، در آب و هوای سمنان، تأثیر دارند.
عوارض طبیعی

در جنوب سمنان، مناطقی چون دشت کویر، ریگ جن، تپه دلازیان، و تپه‌های میرک دلازیان از مهم‌ترین ویژگی‌های جغرافیایی به‌شمار می‌روند. رودخانه فصلی گل رودبار در شمال غرب این شهر و با سرچشمه گرفتن از رشته کوه‌های البرز و گذر از شهر درجزین به دشت کویر می‌ریزد.
رود گل رودبار از سه کیلومتری باختر مهدی‌شهر سرچشمه گرفته و شاخابه رودهای ده‌صوفیان و شهمیرزاد و کاریزهای روستای درجزین به این رود می‌پیوندند. رود گل رود در شمال سمنان در جایی به نام «آب پخش کن» به ۵ شاخه بخش می‌شود.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۱۸۵٬۱۲۹ نفر (در ۴۹٬۱۲۴ خانوار) بوده است.
| جمعیت تاریخی> سال | جمعیت تاریخی> جمعیت | جمعیت تاریخی> ±% |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۳۵ | ۲۹٬۰۳۶ | —     |
| ۱۳۴۵ | ۳۱٬۰۵۸ | ۷٪+ |
| ۱۳۵۵ | ۳۸٬۷۸۶ | ۲۴٫۹٪+ |
| ۱۳۶۵ | ۶۴٬۸۹۱ | ۶۷٫۳٪+ |
| ۱۳۷۰ | ۷۵٬۱۳۱ | ۱۵٫۸٪+ |
| ۱۳۷۵ | ۹۱٬۰۴۵ | ۲۱٫۲٪+ |
| ۱۳۸۵ | ۱۲۴٬۹۹۹ | ۳۷٫۳٪+ |
| ۱۳۹۰ | ۱۵۳٬۶۸۰ | ۲۲٫۹٪+ |
| ۱۳۹۵ | ۱۸۵٬۱۲۹ | ۲۰٫۵٪+ |
محله‌های قدیم

شهر سمنان ۷ محله عمومی و معروف قدیمی دارد به نام‌های:
محله اسفنجان (اِسفَنجان، اِسپَنژان) واقع در جنوب غربی شهر سمنان - محله‌های خصوصی: پهنه، کوچه کلبی‌ها، چوب مسجد، چهارسوق، پای چنار و …
محله لتیبار (لَتیبار) واقع در شمال شرقی شهر سمنان - محله‌های خصوصی: سی سر، دروازه خراسان، پیر نجم الدین و چاپارخانه
محله شاهجو (شاهجوق) واقع در جنوب شرقی شهر سمنان - به این محله و لتیبار، جنبدان می‌گویند.
محله ناسار واقع در مرکز و شمال غربی شهر سمنان - محله‌های خصوصی: عباسیه، کندزه (کهن دژ)، نوابیه، کوچه زنگوله، باغشاه و …
محله زاوغان واقع در ۴ کیلومتری مغرب سمنان در محلات ثلاث
محله کوشمغان (کوشک مغان) واقع در ۴ کیلومتری مغرب سمنان در محلات ثلاث
محله کدیور (کُدیور) واقع در ۴ کیلومتری مغرب سمنان در محلات ثلاث
کوشمغان خود شامل محله ای به نام عمرانکو (عُمرانکو) است و کدیور شامل محله ای به نام ملحی (مِلحی) است.
گردشگری

استان سمنان با بیش از ۷۲۹ گونه جاذبه طبیعی، تاریخی- فرهنگی و انسان‌ساخت، یکی از استان‌های دارای ظرفیت گردشگری در کشور محسوب می‌شود. از مجموع جاذبه‌های موجود در استان، ۸۶/۳۰٪ در شهرستان سمنان، سرخه و مهدی‌شهر و بقیه در سایر شهرستان‌ها توزیع شده‌اند. از سال ۱۳۸۹ به بعد شهرهای سرخه و مهدی‌شهر از شهرستان سمنان جدا شده‌اند، اما در بسیاری از آمارها هنوز با هم آورده می‌شوند. همچنین شهرهای گرمسار و آرادان و نیز شاهرود و میامی، به همین صورت است.
گردشگری > جاذبه‌های تاریخی و باستانی

مقالهٔ اصلی: جاذبه‌های گردشگری شهر سمنان
مهم‌ترین آثار تاریخی سمنان عبارتند از:
مسجد جامع سمنان
مناره مسجد جامع سمنان
مسجد امام سمنان (مسجد شاه یا سلطانی)
مسجد جامع زاوقان سمنان
گرمابه پهنه
دروازه ارگ سمنان
خانه سمنانی‌ها
خانه تدیّن
خانه کلانتر
ساختمان کارخانه نساجی سمنان (ساختمان فعلی شورای شهر)
آب انبار کارخانه نساجی سمنان
برج چهل‌دختران
کاروانسرای سنگی آهوان
کاروانسرای نصف جهان
کاروانسرای شاه سلیمانی آهوان
کاروانسراهای شاه عباسی
مقبره درویش محمود
گورستان سنادره
قلعه‌های سارو
بازار سمنان
بازار شیخ علاءالدوله
گردشگری > موزه‌ها

موزه گرمابه پهنه سمنان
عمارت و باغ امیر سمنان
پارک موزه دفاع مقدس سمنان
موزه هنرهای معاصر شرق کشور
موزه حیات وحش سمنان
موزه سکه سمنان
گردشگری > جاذبه‌های مذهبی

قدمگاه عباس بن علی (تکیه عباسیّه)
بقعه پیغمبران (سام پسر نوح و لام النبی از نوادگان نوح)
امامزاده یحیی بن موسی الکاظم (برادر علی بن موسی الرضا)
امامزاده علی بن جعفر (سمنان)
مصلی بزرگ سمنان (محل برگزاری نماز جمعه)
رسانه‌ها > صدا و سیمای استانی مرکز سمنان

صدا و سیمای مرکز استان سمنان فعالیت خود را ابتدا با نصب دو فرستنده رادیویی به قدرت ۱۰ کیلووات (سمنان) و یک کیلووات (دامغان) در سال ۱۳۵۵ برای رله برنامه‌های شبکه سراسری آغاز نمود که به تدریج بر دامنه و بعد این فعالیت افزوده شد. اولین قدم برای توسعه مرکز در سال ۱۳۶۰ و با تشکیل دفتر خبری در شهر سمنان برداشته شد که وظیفه کسب و انعکاس اخبار استان را به عهده داشت. در حال حاضر تمامی نقاط استان تحت پوشش شبکه‌های سراسری رادیویی و شبکه استانی صدا و شبکه اول، دوم، سوم، چهارم سیما، شبکه خبر و همچنین شبکه استانی سیما می‌باشد.
رسانه‌ها > نشریه‌ها و مطبوعات

روزنامه پیام استان سمنان
هفته‌نامه سمنان امروز
ماهنامه چنته
هفته‌نامه کومه شه
هفته‌نامه هم نظر
هفته‌نامه جوانه امروز
ماهنامه ظفر
ماهنامه چفیه
دانشگاه‌ها

دانشگاه سمنان
دانشگاه صنعتی سمنان
پردیس بین‌الملل دانشگاه سمنان
دانشگاه فرزانگان سمنان
علوم پزشکی سمنان
دانشگاه امام حسین پردیس سمنان
دانشگاه شهید عباسپور پردیس سمنان
دانشگاه پیام نور استان سمنان
دانشگاه پیام نور مرکز سمنان
دانشگاه آزاد اسلامی واحد سمنان
دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات سمنان
آموزشکده سما واحد سمنان
دانشگاه فرهنگیان پردیس شهید رجایی سمنان
دانشگاه فرهنگیان پردیس الزهرا سمنان
دانشکده فنی و حرفه ای پسران سمنان
دانشکده فنی و حرفه‌ای دختران نرجس سمنان
مرکز آموزش علمی کاربردی فرهنگ و هنر پویان- دانشگاه هنر پویان
مرکز آموزش علمی کاربردی جهاددانشگاهی سمنان
مرکز آموزش علمی کاربردی جهاد کشاورزی سمنان
مرکز آموزش علمی کاربردی شهرداری سمنان
مرکز آموزش علمی کاربردی فنی و حرفه‌ای سمنان
مرکز آموزش علمی کاربردی هلال احمر استان سمنان
مرکز آموزش علمی کاربردی پالنده‌صاف سمنان
مرکز آموزش علمی کاربردی شرکت تولیدی شیمیایی کلران
مرکز آموزش علمی کاربردی فرماندهی انتظامی استان سمنان
مرکز آموزش علمی کاربردی قوه قضاییه استان سمنان
مؤسسه غیرانتفاعی فضیلت
مؤسسه غیرانتفاعی کومش
مؤسسه غیرانتفاعی رشد دانش
بیمارستان‌ها

شفا وابسته به تأمین اجتماعی
مرکز آموزشی پژوهشی درمانی کوثر
مرکز آموزشی درمانی امیرالمؤمنین
بیمارستان سینا (خصوصی)
بیمارستان خاتم الانبیا
معادن

در اطراف شهر سمنان معادن گچ، نمک، زئولیت، بنتونیت، سلستین و غیره وجود دارند. از موارد مهم منابع زیرزمینی شهر سمنان به چاه نفت خوریان دلازیان در جنوب این شهر می‌توان اشاره نمود.
مواد معدنی موجود در این معادن عبارتند از: سنگ گچ، نمک، سنگ آهن، سنگ لاشه، سنگ آهک، سنگ تزئینی، سنگ چینی، زغال سنگ، سولفات سدیم، میکا، بنتونیت، زئولیت، کائولن، بوکیست، خاک صنعتی، سیلیس، دولومیت، فلدسپات، فیروزه، سلستین، سرب، مرمریت، تراورتن، فلورین و منگنز و….
راه و ترابری

شهر سمنان در ۲۱۶ کیلومتری تهران و در مسیر جاده ۴۴ قرار گرفته و فاصله زمینی آن با آب‌های آزاد خلیج فارس و
دریاچه مازندران (خزر) به ترتیب ۱۶۰۰ و ۴۰۰ کیلومتر می‌باشد. این شهر دارای ۲ فرودگاه است که یکی از آن‌ها نظامی و دیگری تجاری و فعال است، همچنین به راه‌آهن سراسری تهران_مشهد، متصل می‌باشد.
راه و ترابری > جاده‌های شهر سمنان

| ردیف | جاده | شهرستان مقصد | مسیر |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱ | ۳۶۳ | ساری | درجزین، مهدی‌شهر، شهمیرزاد، فولادمحله، کیاسر |
| ۲ | ۴۴ (شرق) | مشهد | دامغان، شاهرود، میامی، سبزوار، نیشابور |
| ۳ | ۳۶ (جنوب) | پایگاه هوایی سمنان | علاء |
| ۴ | ۴۴ (غرب) | تهران | سرخه، آرادان، گرمسار، ایوانکی، شریف‌آباد، پاکدشت |
| ۵ | ۳۶ (شمال) | فیروزکوه | مؤمن آباد، افتر |
:
پایگاه فضایی

سمنان از آغاز دهه ۱۳۹۰ هجری خورشیدی تاکنون مرکز فضایی ایران بوده است. سازمان صنایع هوافضا در ۴۵ کیلومتری جنوب خاوری (شرقی) سمنان دارای پایگاه هوایی و در ۸۰ کیلومتری جنوب خاوری (شرقی) این شهر دارای پایگاه فضایی است، که پرتاب ماهواره سفیر امید و دیگر ماهواره‌ها و موشک‌های دوربرد از این پایگاه و مرکز انجام می‌گیرد. از سال ۱۳۸۷ هجری خورشیدی جاده نظامی راه مواصلاتی سمنان به پایگاه‌های هوا، فضا به بلوار سفیر امید تغییر نام یافت. همچنین پایگاه فضایی سمنان از پانزده خرداد ۱۳۹۱ به نام پایگاه فضایی امام خمینی نیز نامیده می‌شود.
اعضای شورای شهر

مقالهٔ اصلی: شورای اسلامی شهر سمنان
مهدی خراسانیان
مجید نظری
رضا صباغیان
محمد جواد حافظی
حسین گل‌هاشم
عباسعلی طالب بیدختی
منصور صبیری
افراد سرشناس

علاءالدوله سمنانی
مصطفی کواکبیان
جواد عامری
نعمت‌الله نصیری
عبدالرفیع حقیقت
شاپور قریب
سعید چنگیزیان
غلامرضا اعوانی
علاءالدوله سمنانی
مصطفی کواکبیان
جواد عامری
نعمت‌الله نصیری
عبدالرفیع حقیقت
شاپور قریب
سعید چنگیزیان
غلامرضا اعوانی
شهین اعوانی
مریم عمید
محمد صالح حائری مازندرانی
رفعت سمنانی
نصرت‌الله نوح
فریدون عموزاده خلیلی
حسن شاطری
مرتضی مطیعی
سید رضا اکرمی
میثم مطیعی
فرهاد رهبر
سید رحمت‌الله اکرمی
سید ابوالفضل قاضی
حمید قدس
سید طاهر طاهری
سید اشرف جهانگیر سمنانی
ملاعلی سمنانی (حکیم الهی)
سید اسداله شریعت پناهی
محمدعلی بنی‌اسدی
محمد احمدپناهی سمنانی
اسماعیل همتی
محمد فرنود
سید احمد خاتمی
هنر > صنایع دستی

صنایع دستی این شهر عبارت‌اند از:
سفال و سرامیک
دستباف‌ها
پلاس و کرباس
پارچه‌های پشمی
چادرشب‌های ابریشمی و پشمی
نمدمالی
گلیم بافی
قالی بافی
زیور آلات سنتی
خوشنویسی
منبت‌کاری

مسجد جامع سمنان
نمایی از ارگ سمنان در شب
هاینکل هائی ۲۱۹

| هاینکل هائی ۲۱۹ | هاینکل هائی ۲۱۹ |
| --- | --- |
کاربری: جنگنده شبانه
تولیدکننده: هاینکل
نخستین پرواز: ۶ نوامبر ۱۹۴۲
معرفی‌شده در: ۱۹۴۳
کاربر اصلی: لوفت‌وافه
ساخته‌شده: آوریل ۱۹۴۵–۱۹۴۳
تعداد ساخته‌شده: حدود ۳۰۰ فروند
هاینکل هائی ۲۱۹ اوهو (شاه‌بوف) (به آلمانی: Heinkel He 219 Uhu) یک جنگنده شبانه دو موتوره ساخت شرکت هاینکل در آلمان بود که در جنگ جهانی دوم در لوفت‌وافه خدمت کرد. هائی ۲۱۹ نخستین هواگرد نظامی عملیاتی جهان مجهز به صندلی‌پران بود.
طراحی و استفاده

هاینکل هائی ۲۱۹ بنا به درخواست نیروی دفاع شبانه برای یک هواگرد دو موتوره اختصاصی به عنوان جنگنده شبانه طراحی شد. با توجه بی‌علاقگی وزارت هوانوردی رایش به آن، پیش‌نمونه ماه نوامبر سال ۱۹۴۲ به پرواز درآمد. تا ماه آوریل سال ۱۹۴۳ سفارش ۳۰۰ فروند صادر شد. نیروی دفاع شبانه خواهان دریافت ۲٬۰۰۰ فروند بود؛ با این حال تنها ۲۹۴ فروند تا پایان جنگ جهانی دوم تحویل گردید. هائی ۲۱۹ نخستین جنگنده جهان مجهز به صندلی‌پران بود. هائی ۲۱۹ تسلیحاتی قدرتمندی شامل ۶ توپ خودکار ۳۰ میلی‌متری و ۲ توپ خودکار ۲۰ میلی‌متری داشت. این هواگرد همچنین مجهز به آخرین نمونه از رادار بود. اگر به اندازه کافی از آن تولید می‌شد امکان داشت دفاع از رایش در مقابل بمب‌افکن‌های نیروی هوایی بریتانیا بسیار موثرتر باشد. به هر صورت هائی ۲۱۹ خود در آغاز فرایند توسعه دچار برخی مشکلات فنی بود.
مشخصات فنی

هائی ۲۱۹:
خدمه: ۲ نفر
طول: ۱۵٫۵۴ متر
طول بال: ۱۸٫۵ متر
ارتفاع: ۴٫۱ متر
وزن بارگذاری‌شده: ۱۵٬۳۰۰ کیلوگرم
نیرومحرکه: ۲ × موتور وی معکوس ۱۲ سیلندر دایملر-بنتس ۶۰۳گه: هر یک ۱٬۹۰۰ اسب بخار
حداکثر سرعت: ۶۷۰ کیلومتر بر ساعت
سقف پرواز: ۱۲٬۷۰۰ متر
برد: ۲٬۰۰۰ کیلومتر
۶ × توپ خودکار ۳۰ میلی‌متری دو قبضه در ریشه بال‌ها، دو قبضه در برجک کف و دو قبضه در بخش پشتی سقف
۲ × توپ خودکار ۲۰ میلی‌متری در برجک کف
بهترین بابای دنیا

| بهترین بابای دنیا | بهترین بابای دنیا |
| --- | --- |
کارگردان: داریوش فرهنگ
تهیه‌کننده: حسین الهی التفات قربانی
نویسنده: محسن دامادی داریوش فرهنگ
بازیگران: مهدی هاشمی گلاب آدینه مهری ودادیان امید آهنگر باران کوثری عباس مختاری رفیع مددکار فرهاد خان‌محمدی اصغر خندان رحیم متین
موسیقی: بابک بیات
فیلم‌بردار: پرویز ملک‌زاده
تدوین‌گر: علی ژکان
توزیع‌کننده: گروه فیلمسازی همراه
تاریخ‌های انتشار: ۴ دی ۱۳۷۰
مدت زمان: ۷۷ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی
بهترین بابای دنیا سومین فیلم سینمایی داریوش فرهنگ محصول سال ۱۳۷۰ است.
خلاصه فیلم

پسرکی بازیگوش و خیالاتی دایم از سوی پدرش سرزنش و تحقیر می‌شود. او در عالم خیال خود را «زورو» می‌پندارد و با گروهی گنگستر که دزدان دوچرخه هستند، درگیر می‌شوند. روزی او همراه اعضای خانواده به شهربازی می‌رود و به دست گروه گنگسترها دستگیر می‌شود. غیبت او اعضای خانواده را نگران می‌کند و پدر که نسبت به سرنوشت فرزندش نگران شده، در یک بازی خیالی، به همراه گروهی از مردم و افراد پلیس، پس از ماجرایی پر حادثه، مخفیگاه گنگسترها را می‌یابد و پسر را از زندان تخیلاتش نجات می‌دهد.
بازیگران

مهدی هاشمی
امید آهنگر
گلاب آدینه
باران کوثری
مهری ودادیان
عباس مختاری
رفیع مددکار
اصغر خندان
رحیم متین
فرهاد خان‌محمدی
جهانگیر مشرفی
محمود رضاخانی
محمود شمس
مهدی کاشانیان
شاهین قربانی
رامین الهی
شاهرخ قربانی
پیمان الهی
ستاره پسیانی
محمد نصر
حسن عباسی
ایمان سیفی
علی طرلان‌دخت
ژان لوئی

| ژان لوئی | ژان لوئی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۵ اکتبر ۱۹۰۷
درگذشت: ۲۰ آوریل ۱۹۹۷
ژان لوئی (انگلیسی: Jean Louis; ۵ اکتبر ۱۹۰۷ – ۲۰ آوریل ۱۹۹۷) یک هنرمند اهل فرانسه بود. لوئی قبل از آمدن به هالیوود، در نیویورک برای هتی کارنگی که یک کارآفرین مد بود کار می‌کرد. او از سال ۱۹۴۴ تا ۱۹۶۰ به عنوان طراح اصلی برای کلمبیا پیکچرز کار می‌کرد.
در سال 1937، یک سال پس از مهاجرت لویی به ایالات متحده، او کت و شلوار کارنگی را طراحی کرد، کت و شلواری که به نمادی در دنیای مد تبدیل شد.
کت و شلوار کارنگی یکی از اولین مدهایی بود که به عنوان یک برند آمریکایی بسیار مورد پسند قرار گرفت و کت و شلوار بلند و دامن مدادی بلند آن توسط چندین بازیگر زن و زنان جامعه در آن زمان پوشیده شد.
ژان لوئی پس از آمدن به هالیوود، در سال ۱۹۴۴، به عنوان طراح اصلی برای کلمبیا پیکچرز (Columbia Pictures) کار کرد. او در این شرکت تا سال ۱۹۶۰ به عنوان طراح لباس‌های فیلم‌ها و همچنین دکوراسیون صحنه‌های فیلم‌ها فعالیت می‌کرد. ژان لوئی در زمینهٔ طراحی لباس‌های فیلم‌هایی مانند «گانگستر» (Gangster)، «خون آشام در حالت آرام» (The Quiet Man)، «مالتیز فالکون» (The Maltese Falcon) و «طلا و مشک» (Gold and the Girl) شهرت دارد.
حدود شصت طرح او در فیلم ها ظاهر شد و در نهایت نامزد 13 جایزه اسکار شد.
برخی از فیلم‌های او عبارتند از: ستاره‌ای متولد می‌شود، کشتی احمق‌ها، از اینجا تا ابدیت، کاملا مدرن میلی، و او برای طرح‌هایش در کادیلاک طلای جامد در سال 1956 برنده جایزه اسکار شد.
گزیده فیلم‌شناسی

از اینجا تا ابدیت
ستاره‌ای متولد شده‌است
گیلدا
چشم‌وگوش‌بسته
محاکمه در نورنبرگ
کشتی احمق‌ها
مردی از شرق
آن روز نفرین‌شدهٔ تسویه‌حساب
فیلم‌های نامزدهای اسکار

۱۹۵۰ - متولد دیروز
۱۹۵۲ - ماجرای ترینیداد
۱۹۵۳ - از اینجا تا ابدیت
۱۹۵۴ - باید برای شما اتفاق بیفتد
۱۹۵۴ - ستاره ای متولد شد
۱۹۵۵ - ملکه زنبور
۱۹۵۶ - کادیلاک طلای جامد؛ برنده شد
۱۹۵۷ - پال جوی
۱۹۵۸ - بل، کتاب و شمع
۱۹۶۱ - قضاوت در نورنبرگ
۱۹۶۱ - خیابان عقب
۱۹۶۵ - کشتی احمقان
۱۹۶۶ - گمبیت
۱۹۶۷ - میلی کاملاً مدرن
یواس‌اس سالوت (ای‌ام-۲۹۴)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پیشینه: پیشینه
مالک: 
آب‌اندازی::  ۱۱ نوامبر ۱۹۴۲
آغاز کار::  ۶ فوریه ۱۹۴۳
اعزام::  ۴ دسامبر ۱۹۴۳
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
وزن::  795 tons
درازا::  ۱۸۴ فوت ۶ اینچ (۵۶٫۲۴ متر)
پهنا::  ۳۳ فوت (۱۰ متر)
آبخور::  ۹ فوت ۹ اینچ (۲٫۹۷ متر)
سرعت::  ۱۵ گره (۲۷٫۸ کیلومتر بر ساعت)
یواس‌اس سالوت (ای‌ام-۲۹۴) (به انگلیسی: USS Salute (AM-294)) یک کشتی بود که طول آن ۱۸۴ فوت ۶ اینچ (۵۶٫۲۴ متر) بود. این کشتی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
وزارت جهاد سازندگی

| دید کلی سازمان | دید کلی سازمان |
| --- | --- |
بنیان‌گذاری: ۱۳۶۲
سازمان پیشین: جهاد سازندگی
برچینش: ۱۳۷۹
سازمان پسین: وزارت جهاد کشاورزی
وزارت جهاد سازندگی از وزارتخانه‌های دولت جمهوری اسلامی ایران بود، که در سال ۱۳۶۲ تأسیس شد و در پی ادغام با وزارت کشاورزی در سال ۱۳۷۹ منحل گردید و امروزه همچنان فعالیت خود را در قالب وزارت جهاد کشاورزی ادامه می‌دهد.
پیشینه شکل‌گیری نهاد جهاد سازندگی به ۴ ماه پس از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ بازمی‌گردد، که در تاریخ ۲۷ خرداد ۱۳۵۸ با فرمان روح‌الله خمینی؛ رهبر وقت جمهوری اسلامی ایران، با هدف تأمین نیازهای اولیه به روستاها، آغاز به کار کرد.
تاریخچه

نهاد جهاد سازندگی در روز ۷ آذر ۱۳۶۲ طی طرحی در ۳ فصل شامل: اهداف، وظایف و مقررات عمومی در ۱۱ ماده و ۵ تبصره با تأیید مجلس شورای اسلامی به وزارتخانه جهاد سازندگی تبدیل شد. این طرح ۱۰ روز بعد به تأیید شورای نگهبان رسید. وزارت جهاد سازندگی به کمیته‌های مختلف با شرح وظایف مختلف تقسیم شد، که مهم‌ترین آن‌ها عبارتند از:
کمیته فرهنگی
کمیته عمران و فنی
کمیته کشاورزی
کمیته بهداشت و درمان
کمیته پشتیبانی مناطق جنگی
کمیته صنایع
دوره‌های زمانی

۲۷ خرداد ۱۳۵۸ تشکیل نهاد جهاد سازندگی به فرمان بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران
۲۷ شهریور ۱۳۵۸ اساسنامه طرح جهادسازندگی روستاها تصویب شد.
۸ آذر ۱۳۶۲ قانون تشکیل وزارت جهادسازندگی و پیوستن عمران روستایی و عشایری به جهاد
۲۷ شهریور ۱۳۶۴ هماهنگی بین وزارت‌خانه‌های جهادسازندگی و صنایع
۲۵ دی ۱۳۶۴ هماهنگی بین وزارت‌خانه‌های جهادسازندگی و وزارت نیرو
۱۶ آذر ۱۳۶۵ هماهنگی بین وظایف وزارت‌خانه‌های جهادسازندگی و راه و ترابری
۳۰ شهریور ۱۳۶۶ پیوستن شیلات و آبزیان به وزارت جهادسازندگی
۱۹ اردیبهشت ۱۳۶۷ هماهنگی بین وظایف وزارت‌خانه‌های جهادسازندگی و بهداشت و درمان
وزرا

وزیران جهاد سازندگی که در فاصله سالهای ۱۳۶۲ تا ۱۳۷۹ صدارت این وزارتخانه را برعهده داشتند.
بیژن نامدار زنگنه: از ۱۳۶۲ تا ۱۳۶۷
غلامرضا فروزش: از ۱۳۶۷ تا ۱۳۷۶
محمد سعیدی‌کیا: از ۱۳۷۶ تا ۱۳۷۹
سهیل بیرقی

| سهیل بیرقی | سهیل بیرقی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۴ مهر ۱۳۶۵ (۳۵ سال) شهرضا، ایران
ملیت: ایرانی
تحصیلات: دانش‌آموخته مهندسی صنایع تولید صنعتی
پیشه: کارگردان فیلم‌نامه‌نویس تهیه‌کننده
سال‌های فعالیت: ۱۳۸۴–اکنون
امضاء: امضاء
سهیل بیرقی (زادهٔ ۲۴ مهر ۱۳۶۵) کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده اهل ایران است. فیلم‌های من، عرق سرد و عامه‌پسند ساخته‌های این کارگردان جوان هستند. او فعالیت در سینما را با دستیار کارگردانی در سال ۱۳۸۴ آغاز کرد و پس از یک دهه فعالیت به عنوان برنامه‌ریز و دستیار کارگردان در آثار متعدد سینمایی، اولین فیلم بلند سینمایی خود را به نام من کارگردانی کرد. بیرقی همچنین سابقهٔ کارگردانی و نمایشنامه‌نویسی تئاتر را نیز در کارنامه خود دارد.
زندگی‌نامه

سهیل بیرقی در ۲۴ مهر ۱۳۶۵ در شهرضا به دنیا آمد. او فعالیت فرهنگی و هنری خود را در ۱۲ سالگی با نوشتن داستان و متن برای نشریات مختلف آغاز نمود. اولین داستان کوتاه چاپ‌شده از وی در ۱۵ سالگی و در ماهنامهٔ فرهنگی و هنری هفت مورد توجه ویژه قرار گرفت. او همچنین اولین فیلمنامه بلند سینمایی خود را در سن ۱۶ سالگی نوشت که برای ساخت توسط کارگردانی حرفه ای از سینمای آن روز، انتخاب شد؛ اما میل او به مستقل عمل کردن در تولید و خلق اثر، آن فیلمنامه را نافرجام گذاشت و بیرقی را به سمت تولید و کارگردانی متون و داستان‌های خود، سوق داد. علاقه‌مندی او به سینما در ۱۸ سالگی موجب شد تا بیرقی اولین تجربه فیلمسازی‌اش را با ساخت فیلم کوتاه از یکی از داستان‌های کوتاهش به دست بیاورد.
کشش او به سینما موجب شد که او رشتهٔ مهندسی صنایع را رها کند تا فعالیت رسمی سینمایی خود را با دستیاری کارگردان و برنامه‌ریزی در فیلم‌های سینمایی از سال ۱۳۸۴ به مدت یک دهه آغاز کند. او در این مدت با کارگردانانی نظیر واروژ کریم‌مسیحی، رسول صدرعاملی، حسن فتحی، عبدالرضا کاهانی و بهرام توکلی همکاری کرد.
او در سال ۱۳۹۱ به سراغ تئاتر رفت و تئاتر چاله را که خود نویسندهٔ آن بود با بازی اندیشه فولادوند، عمار تفتی و عاطفه نوری کارگردانی کرد و در تماشاخانهٔ «موزهٔ زمان» به مدت ۴۵ شب به صحنه برد. این نمایش در شهرهای مختلف داخل و خارج از ایران نیز اجرا شد.
نگاه کارگردان

سهیل بیرقی از معدود کارگردانان ایرانی است که بدون حمایت هیچ ارگان یا تشکیلاتی، تماماً «مستقل» فیلم می‌سازد.
شخصیت اصلی فیلم‌های بیرقی زن‌هایی تنها هستند که بدون پشتوانهٔ اجتماعی، برای دستیابی به اهدافشان که حق طبیعی و انسانی آنهاست، می‌جنگند. در مسیر احقاق این حق، قهرمانان داستان در برابر انسان‌های دیگر و سیستم قرار می‌گیرند و همین رویارویی فرد در برابر سیستم و ضد جریان بودن قهرمان، از تم‌های تکرارشوندهٔ آثار اوست.
مسئلهٔ دیگری که دستمایهٔ داستان‌های بیرقی قرار می‌گیرد، «قدرت» است که روابط، عواطف و مناسبات بین انسان‌ها را نشانه می‌گیرد. اختیارات انسان‌ها در خواسته‌شان تعیین‌کننده است و این مسیر تا جایی پیش می‌رود که هر فرد از قدرتش علیه دیگری استفاده می‌کند.
همچنین کاراکترهای فیلم‌های بیرقی با مسائل منفعلانه برخورد نمی‌کنند؛ بلکه با تمام وجود برای رسیدن به حقوقشان فارغ از هر نتیجه و عواقبی که ممکن است حاصل شود، مبارزه می‌کنند.
قهرمان‌های زن در داستان‌های بیرقی و همچنین انتخاب موضوعات مرتبط با زنان، همیشه شائبهٔ فمینیستی بودن آثار او را رقم زده‌است. جریان مخالف فمینیسم بارها به آثار او لیبل فمنیستی زده‌اند و جالب اینکه جریانات فمنیستی آثار او را ضد زن می‌دانند؛ زیرا یکی دیگر از تم‌های تکرار شونده در آثار و داستان‌های او، اقدامات «زن علیه زن» است. بیرقی در این باره گفته‌است:
من هیچ‌وقت تصمیم نمی‌گیرم برای زنان فیلم بسازم یا متعلق به مکتب و «ایسم» خاصی باشم. هیچ‌وقت نه برای زنان نه علیه زنان فیلم نساخته‌ام. هیچ‌وقت نمی‌خواهم قشری را تمجید کنم یا آن را تخریب کنم. من از زمانهٔ خودم وام و از آن ایده می‌گیرم. اگر این فیلم برای تماشاگری این حس را ایجاد کرده که یک قشر تخریب شده، او می‌داند و دنیای خودش اما من فقط خواستم راوی سالمی باشم.
این مضمون مشترک در سه فیلم اول بیرقی در کنار سبک مینیمال کارگردانی، و همچنین نگارش فیلمنامه‌ها بر مبنای خرده‌پیرنگ و شکستن قواعد کلاسیک، باعث ایجاد یک سه‌گانه تریلوژی در آثار او شده‌است که به عنوان سه فیلم نوآر زنانه، از آنها یاد می‌شود. البته سهیل بیرقی در این باره تأکید دارد که سه‌گانه‌اش بدون طراحی و برنامه‌ریزی شکل گرفته و این مسیر خودبه‌خودی کاملاً غریزی رقم خورده‌است.
همچون قهرمانان درون فیلم‌ها، خود آثار نیز ضد جریان بدنه سینما حرکت می‌کنند. فیلم‌هایی که هم پرمخاطب بوده‌است و هم مورد بحث خواص جامعه قرار می‌گیرد و همیشه پیشنهاد تازه‌ای به جریان اصلی سینما ارائه می‌کند
کارگردانی سینما > من (۱۳۹۴)

مقالهٔ اصلی: من (فیلم ۱۳۹۴)
بیرقی اولین فیلم بلند سینمایی‌اش به نام من را در سال ۹۴ و در میانهٔ ۲۸ سالگی‌اش ساخت. این فیلم توانست به عنوان یک فیلم اول موفق، هم در جشنواره‌ها و هم در اکران، ظاهر شود. لیلا حاتمی در یک بازی‌گری متفاوت نظر بسیاری از مخاطبان و منتقدان را به فیلم جلب کرد. حاتمی در این فیلم نقش یک کارچاق‌کن حرفه‌ای را بازی می‌کند که با دور زدن قانون، کار مردم را راه می‌اندازد. فیلمنامهٔ بدیع و سبک داستان‌گویی تازهٔ فیلم (بر اساس خرده‌پیرنگ) توسط منتقدان مورد تحسین قرار گرفت. بیرقی در کارگردانی این فیلم از جهت نگاه تازه و توانایی‌اش در هدایت بازیگران و کاراکتر زن، مورد تحسین قرار گرفت.
این فیلم با مخالفت‌ها و محدودیت‌هایی در اکران مواجه شد. صداوسیما به دلیل پخش تیزر فیلم از شبکه‌ی جم، از پخش آن خودداری کرد. تهیه‌کننده‌ی فیلم گفت اصلاً از تبلیغات شهری و مطبوعات استفاده نکرده‌اند و تمام تبلیغات فیلم از طریق فضای مجازی بوده. همچنین اکران فیلم در مشهد و در قالب جشنواره‌ی فیلم فجر لغو شد.
امیر جدیدی، مانی حقیقی و بهنوش بختیاری از دیگر بازیگران این فیلم هستند.
کارگردانی سینما > عرق سرد (۱۳۹۶)

مقالهٔ اصلی: عرق سرد (فیلم ۱۳۹۶)
عرق سرد دومین فیلم سینمایی بیرقی است که در سال ۹۶ ساخته شد. داستان فیلم دربارهٔ افروز اردستانی، کاپیتان تیم ملی فوتبال ایران است که شوهرش به او اجازهٔ بازی در مسابقات خارجی را نمی‌دهد و ممنوع‌الخروجش می‌کند. بازی‌گری باران کوثری نیز، در نقش یک فوتبالیست، توجه بسیاری را به فیلم جلب کرد.
شباهت این داستان به ملی‌پوش‌های زن فراوانی که در این سالها توسط همسرشان از رفتن به مسابقات خارجی منع شده بودند، بحث‌برانگیز شد.
صداوسیما از پخش تیزر این فیلم نیز خودداری کرد (مشابه کاری که با فیلم قبلی بیرقی، من، کرده‌بود) و دلیل آن را ممنوع‌التصویر بودن باران کوثری دانست. نقش امیر جدیدی در فیلم «مجری صداوسیما» است و این باعث انتقاد خبرنگار صداوسیما در نشست خبری شد.
همچنین بر خلاف سنت هرسالۀ شبکه سه و برنامۀ هفت، عرق سرد در این برنامه مورد بررسی قرار نگرفت.[نیازمند منبع]
هنگامی که اکران عمومی عرق سرد آغاز شد، حوزه‌ی هنری بدون اعلام قبلی پخش عرق سرد را در ۹۷ سالن وابسته به خود متوقف کرد و اکران فیلم با کمتر از ۴۰ سینما ادامه پیدا کرد.
همچنین جلوی اکران مردمی فیلم در مشهد و با حضور عوامل، بدون ذکر دلیل گرفته شد.
پس از پخش این فیلم‌تلاش‌هایی برای اصلاح قانون گذرنامه و تسهیل خروج زنان از کشور انجام شد که به دلیل مخالفت‌هایی به تصویب نرسید.
در کنار باران کوثری، امیر جدیدی، لیلی رشیدی، هدی زین‌العابدین و سحر دولتشاهی نیز در این فیلم بازی می‌کنند.
کارگردانی سینما > عامه‌پسند (۱۳۹۸)

مقالهٔ اصلی: عامه‌پسند (فیلم)
عامه‌پسند نام سومین فیلم سهیل بیرقی است که در سال ۹۸ ساخته شد و سه‌گانهی او دربارهٔ زنان را کامل می‌کند. پس از لیلا حاتمی و باران کوثری که نماینده‌ای از زن ایرانی در دههٔ ۵۰ و ۶۰ بودند، فاطمه معتمدآریا به نمایندگی از نسل زنان ایرانی دههٔ ۴۰، در این فیلم حضور دارد؛ زنی که در بحران میانسالی و بطالت بعد از جدایی از همسرش تصمیم به ساخت زندگی در شهری کوچک می‌گیرد. مسئله اصلی فیلم، تأیید او از سمت محیط اطرافش و عرف جامعه است. هوتن شکیبا و باران کوثری دیگر بازیگران این فیلم هستند.
لحن ساده و مینیمال فیلم و داستان‌گویی بیرقی با حرکت در جزئیات، مورد توجه قرار گرفت. هنگام اکران جشنوارهٔ فجر، درخشش فاطمه معتمدآریا در نقش اصلی فیلم و همچنین شیوهٔ پرداخت فیلم به مشکلات و تنهایی‌های او در مواجهه با جامعهٔ اطرافش، به چشم منتقدان آمد.
برخی منقتدان ابهام ساختاری فیلم و روشن نبودن روابط علت و معلولی را از ایرادات فیلم دانستند.
اکران عمومی عامه‌پسند به علت اعمال محدودیت‌های کرونایی در کشور، به تعویق افتاده است.
تهیه‌کنندگی

سهیل بیرقی از سال ۹۸ با فیلم «عامه‌پسند»، در کنار کارگردانی و نویسندگی فیلم، تهیه‌کنندگی سینما را به‌طور رسمی آغاز کرد. او در همین راستا در سال ۱۴۰۰ «دفتر فیلم الف» (Alef Pictures) را با انگیزهٔ ساختن فیلم‌های مستقل، تأسیس و راه‌اندازی نمود.[نیازمند منبع]