stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
احسن اقبال چودری
خانواده و تحصیلات

چودری در ۲۸ مارس ۱۹۵۹ به دنیا آمد. پدربزرگ مادری او چودری عبدالرحمان خان از خاندان راجه‌های پنجابی و عضو مجلس قانونگذاری پنجاب در زمان دولت راج بریتانیا بود. خانواده چودری پس از استقلال هند از انگلستان و تأسیس دو کشور هند و پاکستان از جالاندهار، در پنجاب هند به پاکستان نقل مکان کنند.
مادر او نثار فاطمه عضو مجلس شورای پاکستان بود و در انتخابات عمومی سال ۱۹۸۵ پاکستان به عنوان عضو رزرو شده برای زنان انتخاب شد. همچنین برادرش مصطفی کمال به عنوان رئیس اداره پارک‌های لاهور (PHA) خدمت کرده است. اداره پارک‌های لاهور یک نهاد دولتی منطقه لاهور است که پارک‌ها و مزارع در لاهور را کنترل می‌کند.
اقبال چودری تحصیلات اولیه خود را در کالج سارگوها به پایان برد دریافت کرد. سپس در سال ۱۹۷۶ برای تحصیل در رشته مهندسی مکانیک به دانشگاه مهندسی و فناوری لاهور رفته و در سال ۱۹۸۱ از آنجا با مدرک کارشناسی فارغ‌التحصیل شد. سه سال بعد یعنی سال ۱۹۸۴، اقبال چودری برای ادامه تحصیل به آمریکا رفته و در کالج وارتون دانشگاه پنسیلوانیا تحصیل کرد و وی در سال ۱۹۸۶ مدرک کارشناسی ارشد مدیریت کسب‌وکار را دریافت کرد. او همچنین در کالج دولتی لاهور، دانشگاه جورج تاون و دانشگاه هاروارد نیز حضور داشته است.
فعالیت‌های سیاسی > جماعت اسلامی

چودری به عنوان رئیس اتحادیه دانشجویی دانشگاه مهندسی و فناوری لاهور، سیاست را آغاز کرد و برای مدتی جذب جمعیت اسلامی، شاخه دانشجویی جناح راستی جماعت اسلامی، شد.
ترور نافرجام

در ماه مه ۲۰۱۸، چودری در یک گردهمایی سیاسی در حوزه انتخابیه زادگاهش نارووال ترور شده و مورد اصابت گلوله قرار گرفت و زخمی شد. او برای عمل جراحی از نارووال به لاهور منتقل شد و از این ترور نجات یافت. مهاجم که مشخص شد با تحریک لبیک ارتباط دارد، محل دستگیر شده و در بیانیه پلیس اعلام شد وی اعتراف کرده که چودری به دلیل توهین وی به مقدسات بوده است..
سیاه‌چادر

سیاه‌‌چادر عشایر کوه‌های البرز، ۱۳۱۴ (عکاس: آنه ماری شوارتسنباخ)
سیاه‌چادر نوعی چادر است که از موی بز سیاه و توسط زنان عشایر بافته می‌شود. عشایر در ییلاق و قشلاق مکان‌های معینی برای اقامت دارند که معمولاً در زیر این سیاه‌چادرها زندگی و استراحت می‌کنند. سیاه‌چادرها همواره از موی بز بافته می‌شوند و این به چند دلیل مهم است. اول آنکه موی بز خاصیت بسیار مطلوبی برای حفظ آب در مواقع بارندگی دارد و معمولاً آب باران از جداره آن عبور نمی‌کند. دوم آنکه موی بز در دسترس و ارزان تهیه می‌شود. هر خانواده معمولاً ۲۰ الی ۵۰ رأس بز دارد که از موی بزها برای تهیه سیاه‌چادر استفاده می‌کنند. سومین خاصیت موی بز سبک بودن آن  وصاف بودن نسبت به موی  میش و گوسفندان است و نسبت به چادره‌های برزنتی جمع‌آوری و حمل آن راحت‌تر است. در تابستان در روزهای آفتابی، استراحت کردن در زیر این سیاه‌چادرها لذت‌بخش است.
در تُرکی به مسکن عشایر آلاچیق گفته می‌شود که خود از دو بخش تشکیل می‌شود. بخش بالایی چادر (سقف آن) سیاه‌چادر نام دارد و از موی بز بافته می‌شود. بخش دیگر دیواره جانبی است که چیق (یا چیت) نام دارد و از ترکیب نی و موی بز ساخته می‌شود.
چگونگی بافت سیاه‌چادر

هر سیاه‌چادر از چند «لت» تشکیل می‌شود. و هر «لت» نواری بافته شده از موی بز سیاه است. در حقیقت «لت» تکه‌ای از سیاه‌چادر است. زنان «لت»ها را که به شکل یک نوار بافته شده‌اند را به وسیله دستگاهی سنتی در محل زندگی خود می‌بافند. عرض بین ۴۰ تا ۶۰ سانتی‌متر است و طول آن گاه ۶، ۱۰ یا ۱۵ متر است. زنان پس از بافتن «لت»ها آن‌ها را از دو طرف به هم می‌دوزند تا کم کم به شکل سیاه‌چادر در آید.
تقسیم کار مردان و زنان در تهیۀ سیاه‌چادر

وظیفه مردان در بریدن موی بز و همچنین تهیه ابزار و فراهم نمودن کارگاه و همچنین دوختن «لت»ها به هم می‌باشد.
وظیفه زنان شستن، پاک کردن، حلاجی کردن موها، و تاباندن نخ‌ها بطوری که به حالت الیاف در آیند می‌باشد. تمامی مراحل بافتن سیاه‌چادر بر عهده زنان است و مردان هیچ گونه دخالتی در آن ندارند. دختران کوچک نیز مادران خود را در کار بافتن یاری می‌دهند و این فرصتی برای یادگیری و آموختن فنون دوختن سیاه‌چادر توسط مادران است. زنان برای بافتن یک سیاه‌چادر گاه به صورت دسته جمعی کار می‌کنند تا کار بافتن سریع تر به پایان برسد.
اندازه و شکل سیاه‌چادر در بین ایلات مختلف

در بین ایلات و عشایر ایران سیاه‌چادرها با اندازه‌ها و شکل‌های متفاوت بافته می‌شوند. سیاه‌چادرها در کشورهای مختلف بافته می‌شده‌است. فیلبرگ تمامی سیاه‌چادرها در خاورمیانه و آفریقا را در تحقیقی جامع و کامل بررسی نموده‌است.
سیاه‌چادر در میان عشایر سیستان و بلوچستان
شهرستان عرما

مکان در 23x15px|border |alt=|link= یمن
| ناحیه عرما | ناحیه عرما |
| --- | --- |
ناحیه: ناحیه
استان: استان شبوه
جمعیت (۲۰۰۳): جمعیت (۲۰۰۳)
 • کل: ۱۰۱۸۸
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳
ناحیهٔ عرما (به عربی: مدیریة عرماء) یک ناحیه در یمن است که در استان شبوه واقع شده‌است.
ناحیهٔ عرما ۱۰٬۱۸۸ نفر جمعیت دارد.
سانت بیسنک د تریو

مکان در 23x15px|border |alt=|link= کاتالونیا, 23x15px|border |alt=|link= اسپانیا
| Sant Vicenç de Torelló | Sant Vicenç de Torelló |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
  نشان:   نشان
بخش خودمختار:  کاتالونیا
استان: بارسلون
Comarca: Osona
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (زمان)
سانت بیسنک د تریو (به اسپانیایی: Sant Vicenç de Torelló) یک شهرستان در اسپانیا است که در بارسلون واقع شده‌است.
ابوعلی سیمجور

عمادالدوله ابوعلی سیمجور (درگذشتهٔ ۹۹۶) از سپهسالاران خاندان سیمجوریان و فرزند ابوالحسن سیمجور بود. او در سال ۳۸۱ هجری (۹۹۱ میلادی) جانشین پدر شد و امارت خراسان و بخش‌هایی از ماورالنهر را به او سپردند. او که مال و مکنت فراوانی داشت، به رقابت با امیر وقت سامانیان، خود را «امیرالامراءالموید من السماء» نامید و در ۳۸۲ هجری که بغرا خان به بخارا حمله کرد، او حاضر به مساعدت نوح سامانی نشد. برهمین منوال در ۳۸۳ که سبکتکین به خراسان لشکر کشید، نوح سامانی اعتنایی نکرد و ابوعلی شکست خورد و به جرجان پناه برد.
در سال ۹۹۴ پس از اينكه فائق نتوانست جايگزين بغرا خان در بخارا شود و از امير نوح دوم سامانی شكست خورد ابوعلی و فائق ناسازگاری های گذشته را کنار گذاشتند و برای نابودی سامانیان هم‌پیمان شدند. در برابر، امیر از سبکتگین یاری خواست و چون فائق و ابوعلی از همکاری سبکتگین آگاهی یافتند از فخرالدوله دیلمی کمک خواستند. ابوعلی و فائق نزدیک بود جنگ را ببرند ولی  در میانه نبرد دارا بن قابوس به امیر نوح دوم پیوست و ورق برگشت و امیر پیروز گشت و ابوعلی و فائق به گرگان گريختند سپس امیر به بخارا و سبکتگین به هرات رفت و محمود تنها در خراسان (نیشابور) ماند.
در سال ۹۹۵ ابوعلی سیمجور و فائق با نیروهای تازه بازگشتند و محمود را از نیشابور بیرون کردند. سبُک‌تگین با پسرش محمود دیدار کرد و با هم شورشیان را در نزدیکی توس شکست دادند. ابوعلی و فائق به سوی شمال گریختند. فائق به قراخانیان پناه برد. ولی نوح ، بوعلی را بخشید و او را به خوارزم فرستاد. خوارزمشاه که جنوب خوارزم را در جايگاه دست‌نشاندهٔ سامانیان در دست داشت، بوعلی را به زندان انداخت. هر دوی آنها با تاختن فرماندار سامانی شمال خوارزم که از گرگانج آغاز شده‌بود اسیر شدند. فرماندار سامانی شمال خوارزم ، خوارزم جنوبی را پیوست فرمانداری خود کرد و بوعلی را نزد نوح بازگرداند. امیر او را در سال ۹۹۶ نزد سِبُک‌تِگین فرستاد و سپس از سوی غزنویان به‌دار آویخته شد.
آزمایش غیراخلاقی انسانی در ایالات متحده
پاتوژن‌ها، بیماری‌ها و عوامل جنگ بیولوژیکی > اواخر قرن ۱۹

در دهه ۱۸۸۰، در هاوایی، یک پزشک کالیفرنیایی که در بیمارستان جذامیان کار می‌کرد، به شش دختر زیر ۱۲ سال سیفلیس تزریق کرد.
در سال۱۸۹۵، هنری هیمن، متخصص اطفال شهر نیویورک، عمداً دو پسر معلول ذهنی یکی چهارساله و دیگری شانزده ساله را به عنوان بخشی از یک آزمایش پزشکی به سوزاک مبتلا کرد. مروری بر ادبیات پزشکی اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم بیش از ۴۰گزارش از عفونت‌های تجربی با کشت سوزاک را نشان داد، از جمله مواردی که ارگانیسم‌های سوزاک در چشم‌های کودکان بیمار اعمال می‌شدند.
پزشکان ارتش ایالات متحده در فیلیپین پنج زندانی را به طاعون بوبونیک آلوده کردند و در ۲۹زندانی بری بری ایجاد کردند. چهار نفر از افراد مورد آزمایش در نتیجه فوت کردند. در سال۱۹۰۶، پروفسور ریچارد پی استرانگ از دانشگاه هاروارد عمداً ۲۴ زندانی فیلیپینی را به وبا مبتلا کرد که به نوعی به طاعون بوبونیک آلوده شده بودند. او این کار را بدون رضایت بیماران و بدون اطلاع آنها از کاری که انجام می‌دهد انجام داد. همه افراد بیمار شدند و ۱۳نفر مردند.
پاتوژن‌ها، بیماری‌ها و عوامل جنگ بیولوژیکی > اوایل قرن بیستم

در سال۱۹۰۸، سه محقق فیلادلفیا ده‌ها کودک را در یتیم‌خانه سنت وینسنت در فیلادلفیا، پنسیلوانیا به توبرکولین آلوده کردند که باعث کوری دائمی در برخی از کودکان و ضایعات دردناک و التهاب چشم‌ها در بسیاری دیگر شد. در این مطالعه، آنها از کودکان به عنوان «مواد استفاده شده» یاد می‌کنند.
در سال۱۹۰۹، فرانک کرازیر نولز مطالعه‌ای را در مجله انجمن پزشکی آمریکا منتشر کرد که در آن توضیح داد که چگونه عمداً دو کودک را در یک یتیم‌خانه به مولوسکوم کونتاژیوزوم ویروسی که باعث رشد زگیل مانند می‌شود اما معمولاً به‌طور کامل ناپدید می‌شود پس از شیوع در این بیماری آلوده کرده‌است. یتیم خانه، برای مطالعه بیماری.
در سال ۱۹۱۱، دکتر هیدیو نوگوچی از موسسه تحقیق‌ها پزشکی راکفلر در منهتن، شهر نیویورک به ۱۴۶ بیمار بیمارستانی (که برخی از آنها کودک بودند) عصاره سیفلیس تزریق کرد. والدین برخی از کودکانی که گفته می‌شود در نتیجه آزمایش‌های او به سیفلیس مبتلا شده‌اند، بعداً از او شکایت کردند.
آزمایش سیفلیس تاسکگی ("مطالعه تاسکگی در مورد سیفلیس درمان نشده در مرد سیاهپوست") یک مطالعه بالینی بود که بین سال های۱۹۳۲ و ۱۹۷۲ در تاسکگی، آلاباما، توسط سرویس بهداشت عمومی ایالات متحده انجام شد. در این آزمایش، ۳۹۹مرد سیاهپوست فقیر مبتلا به سفلیس توسط محققان پیشنهاد «درمان» دریافت کردند، آنها به آزمودنی‌های آزمایش نگفتند که مبتلا به سیفلیس هستند و درمان بیماری را به آنها ندادند، بلکه فقط آنها را مطالعه کردند تا پیشرفت را ترسیم کنند. از بیماری در سال ۱۹۴۷،پنی سیلین به عنوان درمان در دسترس قرار گرفت، اما کسانی که این مطالعه را انجام دادند، شرکت کنندگان در مطالعه را از دریافت درمان در جاهای دیگر جلوگیری کردند و به آنها در مورد وضعیت واقعی خود دروغ گفتند تا بتوانند اثرات سیفلیس را بر بدن انسان مشاهده کنند. در پایان مطالعه در سال۱۹۷۲، تنها ۷۴نفر از افراد مورد آزمایش زنده بودند. ۲۸نفر از ۳۹۹مرد اصلی بر اثر سیفلیس فوت کرده بودند، ۱۰۰ نفر به دلیل عوارض مربوطه مرده بودند، ۴۰نفر از همسرانشان مبتلا شده بودند و ۱۹نفر از فرزندانشان با سیفلیس مادرزادی متولد شدند. این مطالعه تا سال۱۹۷۲ تعطیل نشد، زمانی که وجود آن به مطبوعات درز کرد و محققان را مجبور به توقف در مواجهه با اعتراض عمومی کرد.
پاتوژن‌ها، بیماری‌ها و عوامل جنگ بیولوژیکی > دهه ۱۹۴۰

در سال۱۹۴۱، در دانشگاه میشیگان، ویروس شناسان توماس فرانسیس، جوناس سالک و سایر محققان عمداً با اسپری کردن ویروس در مجرای بینی، بیماران در چندین مؤسسه روانی میشیگان را با ویروس آنفولانزا آلوده کردند. فرانسیس پیتون روس، مستقر در مؤسسه راکفلر و سردبیر مجله پزشکی تجربی، در مورد این آزمایش‌های به فرانسیس نوشت:
اگر مقاله خود را در جای دیگری غیر از مجله پزشکی تجربی منتشر کنید، ممکن است شما را از دردسر نجات دهد. ژورنال دائماً تحت نظارت ضد حیات گرایان است که در بیان این واقعیت که شما برای آزمایش‌های خود از انسان‌های یک نهاد دولتی استفاده کرده‌اید تردیدی ندارند. اینکه آزمون‌ها کاملاً موجه بودند، ناگفته نماند.
روس از دهه۱۹۳۰، زمانی که احیای جنبش ضد حیات گرایی فشار را علیه آزمایش‌های انسانی خاص افزایش داد، به دقت مقالاتی را که منتشر می‌کرد، زیر نظر داشت.
در سال ۱۹۴۱، دکتر ویلیام سی بلک یک نوزاد دوازده‌ماهه را با تبخال تلقیح کرد که «به عنوان داوطلب پیشنهاد شد». او تحقیق‌ها خود را به مجله پزشکی تجربی ارسال کرد که این یافته‌ها را به دلیل روش‌های تحقیق مشکوک اخلاقی مورد استفاده در مطالعه رد کرد. روس این آزمایش را «سوء استفاده از قدرت، نقض حقوق یک فرد، و غیرقابل بخشش» خواند زیرا بیماری پس از آن پیامدهایی برای علم داشت. این مطالعه بعداً در مجله پیدی اکترس منتشر شد.
مطالعه مالاریا در زندان استیت ویل یک مطالعه کنترل شده از اثرات مالاریا بر روی زندانیان زندان استیت ویل در نزدیکی جولیت، ایلینوی بود که از دهه ۱۹۴۰ شروع شد. این مطالعه توسط دپارتمان پزشکی (اکنون دانشکده پزشکی پریتزکر) در دانشگاه شیکاگو با همکاری ارتش ایالات متحده و وزارت امور خارجه ایالات متحده انجام شد. در محاکمه نورنبرگ، پزشکان نازی سابقه آزمایش مالاریا را به عنوان بخشی از دفاع خود ذکر کردند. این مطالعه به مدت ۲۹ سال در زندان استیت ویلادامه یافت. در تحقیق‌ها مرتبط از سال۱۹۴۴ تا۱۹۴۶، دکتر آلف آلوینگ، نفرولوژیست و استاد دانشکده پزشکی دانشگاه شیکاگو، عمداً بیماران روان‌پزشکی در بیمارستان دولتی ایلینوی را مبتلا به مالاریا کرد تا بتواند درمان‌های تجربی را روی آنها آزمایش کند.
در مطالعه‌ای در سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸ در گواتمالا، محققان آمریکایی از روسپی‌ها برای آلوده کردن زندانیان، بیماران مجنون و سربازان گواتمالایی به سیفلیس و سایر بیماری‌های مقاربتی استفاده کردند تا اثربخشی پنی‌سیلین را در درمان بیماری‌های مقاربتی آزمایش کنند. آنها بعداً سعی کردند افراد را با «تلقیح‌های مستقیم ساخته شده از باکتری سیفلیس که در آلت تناسلی مردان و روی ساعدها و صورت‌هایی که کمی ساییده شده بود یا در موارد معدودی از طریق سوراخ‌های ستون فقرات ریخته می‌شد» آلوده کنند. تقریباً ۷۰۰نفر به عنوان بخشی از این مطالعه (از جمله کودکان یتیم) آلوده شدند. این مطالعه توسط خدمات بهداشت عمومی، مؤسسه ملی بهداشت، دفتر بهداشتی بهداشت پان آمریکن (در حال حاضر سازمان بهداشت پان آمریکایی سازمان جهانی بهداشت) و دولت گواتمالا حمایت شده‌است. این تیم توسط جان چارلز کاتلر رهبری می‌شد که بعدها در آزمایش‌های سیفلیس تاسکگی شرکت کرد. کاتلر این مطالعه را در گواتمالا انتخاب کرد زیرا اجازه انجام آن در ایالات متحده را نداشت. در سال ۲۰۱۰، زمانی که این تحقیق فاش شد، ایالات متحده رسماً از گواتمالا به دلیل این تحقیق‌ها عذرخواهی کرد. شکایتی علیه دانشگاه جان هاپکینز، بریستول مایرز اسکوئیب و بنیاد راکفلر به اتهام دخالت در این مطالعه آغاز شده‌است.
پاتوژن‌ها، بیماری‌ها و عوامل جنگ بیولوژیکی > دهه ۱۹۵۰

در سال ۱۹۵۰، برای انجام شبیه‌سازی یک حمله جنگی بیولوژیکی، نیروی دریایی ایالات متحده مقادیر زیادی از باکتری سراشیا که در آن زمان بی‌ضرر تلقی می‌شد را در طول پروژه ای به نام عملیات اسپری دریا روی شهر سانفرانسیسکو اسپری کرد. تعداد زیادی از شهروندان به بیماری‌های شبه ذات‌الریه مبتلا شدند و حداقل یک نفر در نتیجه آن جان باخت. خانواده فرد فوت شده از دولت به دلیل سهل انگاری فاحش شکایت کردند، اما یک قاضی فدرال در سال ۱۹۸۱ به نفع دولت رای داد. آزمایشهای سراتیا حداقل تا سال ۱۹۶۹ ادامه یافت.
همچنین در سال ۱۹۵۰، دکتر جوزف استوکس از دانشگاه پنسیلوانیا به‌طور عمدی ۲۰۰زن زندانی را به هپاتیت ویروسی مبتلا کرد.
از دهه۱۹۵۰ تا۱۹۷۲، کودکان ناتوان ذهنی در مدرسه ایالتی ویلوبروک در استاتن آیلند، نیویورک، عمداً به هپاتیت ویروسی مبتلا شدند تا تحقیق‌های که هدف آن کمک به کشف واکسن بود. از سال۱۹۶۳ تا۱۹۶۶، سائول کروگمن از دانشگاه نیویورک به والدین کودکان دارای معلولیت ذهنی قول داد که فرزندانشان در ازای امضای فرم رضایت برای اقداماتی که به ادعای او «واکسیناسیون» است، در ویلوبروک ثبت نام کنند. در حقیقت، این روش‌ها شامل آلوده کردن عمدی کودکان به هپاتیت ویروسی با تغذیه آنها با عصاره ساخته شده از مدفوع بیماران مبتلا به این بیماری بود.
در سال ۱۹۵۲، چستر ام ساوتام، محقق موسسه اسلون-کترینگ، سلول‌های سرطانی زنده را که به سلول‌های هلا معروف هستند، به زندانیان زندان ایالت اوهایو و بیماران سرطانی تزریق کرد. همچنین در اسلون کترینگ، به ۳۰۰زن سالم سلول‌های سرطانی زنده بدون اینکه به آنها گفته شود تزریق شد. پزشکان اظهار داشتند که در آن زمان می‌دانستند که ممکن است باعث سرطان شود.
در سال۱۹۵۳، دکتر فرانک اولسون و چند تن دیگر از همکارانش ناآگاهانه به عنوان بخشی از آزمایش سیا، پروژه ام‌کی‌اولترا، ال اس دی مصرف کردند. اولسون ۹روز بعد پس از سقوط از پنجره هتل در شرایط مشکوک جان خود را از دست داد.
سانفرانسیسکو کرونیکل،۱۷دسامبر۱۹۷۹، ص. ۵ ادعای کلیسای ساینتولوژی را گزارش کرد که سیا یک آزمایش جنگ بیولوژیکی در فضای باز را در سال۱۹۵۵ در نزدیکی تامپا، فلوریدا، و جاهای دیگر در فلوریدا با باکتری سیاه سرفه انجام داد. گفته می‌شود که این آزمایش، عفونت‌های سیاه سرفه را در فلوریدا سه برابر کرده و به بیش از یک هزار مورد رسانده و باعث افزایش مرگ و میر ناشی از سیاه سرفه در این ایالت از یک به ۱۲مورد نسبت به سال گذشته شده‌است. این ادعا در تعدادی از منابع متأخر ذکر شده‌است، اگرچه اینها هیچ مدرک حمایتی دیگری اضافه نکردند.
در طول دهه ۱۹۵۰، ایالات متحده یک سری آزمایش‌های میدانی را با استفاده از سلاح‌های حشره‌شناسی (EW) انجام داد. عملیات خارش بزرگ، در سال ۱۹۵۴، برای آزمایش مهمات مملو از کک‌های آلوده (Xenopsylla cheopis) طراحی شد. در می ۱۹۵۵، بیش از ۳۰۰۰۰۰ پشه غیر آلوده (پشه تب زرد) بر فراز بخش‌هایی از ایالت جورجیا در ایالات متحده رها شدند تا مشخص شود آیا پشه‌های پرتاب شده از هوا می‌توانند زنده بمانند و وعده‌های غذایی را از انسان بگیرند یا خیر. آزمایش‌های پشه به عنوان عملیات بزرگ وزوز شناخته می‌شد. ایالات متحده در حداقل دو برنامه آزمایشی ای دبیلیو دیگر، عملیات ضربه زدن و عملیات اول ماه مه، مشارکت داشت.
پاتوژن‌ها، بیماری‌ها و عوامل جنگ بیولوژیکی > دهه ۱۹۶۰

در سال۱۹۶۳٬۲۲ بیمار مسن در بیمارستان بیماری‌های مزمن یهودی در بروکلین، شهر نیویورک، توسط چستر ام ساوتام، که در سال ۱۹۵۲ همین کار را با زندانیان زندان ایالتی اوهایو انجام داده بود، سلول‌های سرطانی زنده تزریق کردند تا راز را کشف کنند. نحوه مبارزه بدن سالم با هجوم سلول‌های بدخیم. مدیریت بیمارستان تلاش کرد این مطالعه را پنهان کند، اما هیئت صدور مجوز پزشکی نیویورک در نهایت ساوتام را به مدت یک سال به صورت مشروط قرار داد. دو سال بعد، انجمن سرطان آمریکا او را به عنوان معاون خود انتخاب کرد.
از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۹، به عنوان بخشی از پروژه خطر کشتی و دفاع (SHAD)، ارتش ایالات متحده آزمایش‌هایی را انجام داد که شامل اسپری کردن چندین کشتی آمریکایی با عوامل مختلف جنگ بیولوژیکی و شیمیایی بود، در حالی که هزاران نفر از پرسنل نظامی ایالات متحده در کشتی‌ها بودند. به پرسنل این آزمایش‌ها اطلاع داده نشد و هیچ لباس محافظی به آنها داده نشد. مواد شیمیایی آزمایش شده بر روی پرسنل ارتش ایالات متحده شامل گازهای عصبی وی‌ایکس و سارین، مواد شیمیایی سمی مانند سولفید کادمیوم روی و دی‌اکسید گوگرد و انواع عوامل بیولوژیکی بود.
در سال ۱۹۶۶، ارتش ایالات متحده باسیلوس آتروفائوس را به عنوان بخشی از یک آزمایش میدانی به نام مطالعه آسیب‌پذیری مسافران مترو در شهر نیویورک برای حمله مخفیانه با عوامل بیولوژیکی، در تونل‌های سیستم متروی شهر نیویورک آزاد کرد. سیستم متروی شیکاگو نیز مورد آزمایش مشابهی توسط ارتش قرار گرفت.
آزمایش‌های تشعشعهای انسانی

محققان در ایالات متحده هزاران آزمایش پرتوی انسانی را برای تعیین تأثیر تشعشعهای اتمی و آلودگی رادیواکتیو بر بدن انسان، به‌طور کلی بر روی افرادی که فقیر، بیمار یا ناتوان بودند، انجام داده‌اند. بیشتر این آزمایش‌ها توسط ارتش ایالات متحده، کمیسیون انرژی اتمی یا سایر سازمان‌های دولتی فدرال ایالات متحده انجام، تأمین مالی یا نظارت شده‌است.
این آزمایش‌ها شامل طیف گسترده‌ای از تحقیق‌ها، شامل مواردی مانند تغذیه با مواد غذایی رادیواکتیو به کودکان ناتوان ذهنی یا مخالفان وظیفه‌شناسی، قرار دادن میله‌های رادیوم در بینی دانش‌آموزان،انتشار عمدی مواد شیمیایی رادیواکتیو در شهرهای ایالات متحده و کانادا، اندازه‌گیری اثرات سلامتی ناشی از ریزش رادیواکتیو آزمایش بمب هسته ای، تزریق مواد شیمیایی رادیواکتیو به زنان باردار و نوزادان، و تابش بیضه‌های زندانیان، از جمله موارد دیگر.
اطلاعات زیادی در مورد این برنامه‌ها طبقه‌بندی شده و مخفی نگه داشته شد. در سال۱۹۸۶، کمیته انرژی و بازرگانی مجلس نمایندگان آمریکا گزارشی با عنوان خوکچه هندی هسته ای آمریکایی منتشر کرد.: سه دهه آزمایش پرتو بر روی شهروندان ایالات متحده. در دهه۱۹۹۰، گزارش‌های ایلین ولسوم در مورد آزمایش تشعشعهای برای آلبوکرک تریبون باعث ایجاد کمیته مشورتی آزمایش‌های تشعشعهای انسانی با دستور اجرایی رئیس‌جمهور بیل کلینتون برای نظارت بر آزمایش‌های دولتی شد.نتایج را در سال۱۹۹۵ منتشر کرد. ولسوم بعداً کتابی به نام پرونده‌های پلوتونیوم نوشت.
آزمایش‌های تشعشعهای انسانی > آزمایش‌های ید رادیواکتیو

در عملیاتی در سال ۱۹۴۹ به نام «گرین ران»، کمیسیون انرژی اتمی ایالات متحده (انجمن کنسرواتوارهای اروپا) ید-۱۳۱ و زنون-۱۳۳ را در جو نزدیک سایت هانفورد در واشینگتن منتشر کرد که ۵۰۰٬۰۰۰ جریب فرنگی (۲٬۰۰۰ کیلومتر مربع) را آلوده کرد. منطقه ای شامل سه شهر کوچک.
در سال ۱۹۵۳، انجمن کنسرواتوارهای اروپا تحقیق‌ها متعددی را در دانشگاه آیووا در مورد اثرات سلامتی ید رادیواکتیو در نوزادان و زنان باردار انجام داد. در یک مطالعه، محققان بین ۱۰۰تا ۲۰۰میکروکوری (۳٫۷ تا ۷٫۴ مگابکرل) به زنان باردار دادند. از ید-۱۳۱، برای بررسی جنین‌های سقط شده زنان در تلاش برای کشف اینکه ید رادیواکتیو در چه مرحله و تا چه اندازه از سد جفت عبور می‌کند. در مطالعه دیگری، آنها به ۲۵نوزاد تازه متولد شده (که کمتر از ۳۶ ساعت سن داشتند و وزن آنها بین۵٫۵ تا ۸٫۵ پوند (۲٫۵ تا ۳٫۹ کیلوگرم)) ید-۱۳۱، چه به صورت خوراکی یا از طریق تزریق، تا بتوانند مقدار ید را در غده تیروئید خود اندازه‌گیری کنند، همان‌طور که ید به آن غده می‌رود.
در یک مطالعه دیگر اتحادیه، محققان کالج پزشکی دانشگاه نبراسکا ید-۱۳۱ را به ۲۸نوزاد سالم از طریق لوله معده تغذیه کردند تا غلظت ید را در غدد تیروئید نوزادان آزمایش کنند.
در سال۱۹۵۳، انجمن کنسرواتوارهای اروپا از مطالعه ای حمایت کرد تا کشف کند که آیا ید رادیواکتیو بر نوزادان نارس متفاوت از نوزادان ترم تأثیر می‌گذارد یا خیر. در این آزمایش، محققان بیمارستان هارپر در دیترویت به ۶۵نوزاد نارس و ترم با وزن۲٫۱ تا ۵٫۵ پوند (۰٫۹۵ تا ۲٫۴۹ کیلوگرم) خوراکی ید-۱۳۱ تجویز کردند.
در آلاسکا، از اوت۱۹۵۵، انجمن کنسرواتوارهای اروپا در مجموع ۱۰۲بومی اینویت و سرخپوستان آتاپااسکانی را انتخاب کرد که برای مطالعه اثرهای ید رادیواکتیو بر بافت تیروئید، به ویژه در محیط‌های سرد، مورد استفاده قرار می‌گرفتند. در طی یک بازه زمانی دو ساله، به افراد آزمایش دوزI-131 داده شد و نمونه‌هایی از بزاق، ادرار، خون و بافت تیروئید از آنها جمع‌آوری شد. هدف و خطرات دوز ید رادیواکتیو، همراه با جمع‌آوری نمونه‌های مایع و بافت بدن برای افراد مورد آزمایش توضیح داده نشد، و انجمن کنسرواتوارهای اروپا هیچ مطالعه بعدی برای نظارت بر اثرهای درازمدت سلامتی انجام نداد.
در آزمایشی در دهه۱۹۶۰، بیش از ۱۰۰شهروند آلاسکایی به‌طور مداوم در معرض ید رادیواکتیو قرار گرفتند.
در سال۱۹۶۲، سایت هانفورد دوبارهI-131 را منتشر کرد و افراد آزمایشی را در مسیر خود قرار داد تا تأثیر آن را بر آنها ثبت کند. انجمن کنسرواتوارهای اروپا همچنین داوطلبان هانفورد را برای خوردن شیر آلوده بهI-131در این مدت استخدام کرد.
آزمایش‌های تشعشعهای انسانی > آزمایش‌های اورانیوم

مطلوب است که هیچ سندی که به آزمایش با انسان اشاره می‌کند و ممکن است تأثیر نامطلوبی بر افکار عمومی داشته باشد یا منجر به شکایت‌های قانونی شود،منتشر نشود. اسنادی که چنین کارهایی را پوشش می‌دهند باید به عنوان «محرمانه» طبقه‌بندی شوند.
۱۷ آوریل ۱۹۴۷ یادداشت کمیسیون انرژی اتمی از سرهنگ هیوود جونیور به دکتر فیدلر در آزمایشگاه ملی اوک ریج در تنسی
بین سال‌های۱۹۴۶ تا۱۹۴۷، محققان دانشگاه روچستر اورانیوم۲۳۴ و اورانیوم۲۳۵ را در دوزهای۶٫۴ تا۷۰٫۷ میکروگرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن به شش نفر تزریق کردند تا بررسی کنند که کلیه‌های آنها چقدر اورانیوم را قبل از آسیب‌دیدگی تحمل می‌کند.
بین سال‌های۱۹۵۳ و۱۹۵۷، در بیمارستان عمومی ماساچوست، دکتر ویلیام سویت در آزمایشی به یازده بیمار لاعلاج، کما و نیمه کماتوز اورانیوم تزریق کرد تا، از جمله، قابلیت حیات آن به عنوان یک درمان شیمی‌درمانی در برابر تومورهای مغزی را تعیین کند. اما یکی از بیماران (یکی با تشخیص اشتباه بود). دکتر سویت، که در سال۲۰۰۱ درگذشت، اظهار داشت که رضایت از بیماران و نزدیکانش گرفته شده‌است.
آزمایش‌های تشعشعهای انسانی > آزمایش‌های پلوتونیوم

از ۱۰ آوریل ۱۹۴۵ تا ۱۸ ژوئیه ۱۹۴۷، به هجده نفر به عنوان بخشی از پروژه منهتن پلوتونیوم تزریق شد. دوزهای تجویز شده از ۹۵ تا ۵۹۰۰ نانوکوری متغیر بود.
آلبرت استیونز، مردی که به اشتباه سرطان معده تشخیص داده شده بود، در سال ۱۹۴۵ برای «سرطان» خود در مرکز پزشکی یوسی سانفرانسیسکو «درمان» دریافت کرد. دکتر جوزف گیلبرت همیلتون، پزشک پروژه منهتن که مسئول آزمایش‌های انسانی در کالیفرنیا بود، بدون رضایت آگاهانه، پلوتونیم-۲۳۸ و پلوتونیوم-۲۳۹ را به استیونز تزریق کرد.. استیونز هرگز سرطان نداشت. جراحی برای برداشتن سلول‌های سرطانی در از بین بردن تومور خوش‌خیم بسیار موفقیت‌آمیز بود و او ۲۰سال دیگر با پلوتونیوم تزریق شده زندگی کرد. از زمانی که استیونز پلوتونیم-۲۳۸ بسیار رادیواکتیو دریافت کرد، دوز انباشته‌شده او در طول عمر باقی‌مانده‌اش بالاتر از هر کسی بود: ۶۴سیورت به آلبرت استیونز و هیچ‌یک از بستگانش گفته نشد که او هرگز سرطان نداشته‌است. آنها به این باور رسیدند که «درمان» تجربی مؤثر بوده‌است. بقایای سوزانده شده او به‌طور مخفیانه توسط مرکز ملی آزمایشگاهی آرگون برای رادیوبیولوژی انسانی در سال۱۹۷۵ بدون رضایت بستگان بازمانده به دست آمد. برخی از خاکسترها به مخزن ملی بافت رادیوبیولوژی انسانی در دانشگاه ایالتی واشینگتن[۲] منتقل شد، که بقایای افرادی را که با رادیو ایزوتوپ‌ها در بدنشان مرده‌اند نگهداری می‌کند.
به ۳بیمار در بیمارستان بیلینگز در دانشگاه شیکاگو پلوتونیوم تزریق شد. در سال۱۹۴۶، به شش کارمند یک آزمایشگاه متالورژی شیکاگو آب آلوده به پلوتونیوم۲۳۹ داده شد تا محققان بتوانند نحوه جذب پلوتونیوم در دستگاه گوارش را بررسی کنند.
یک زن هجده ساله در بیمارستانی در شمال ایالت نیویورک که در انتظار درمان برای اختلال غده هیپوفیز بود، پلوتونیوم تزریق شد.