stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کرگ مور (بازیکن فوتبال, زاده ۱۹۹۴)

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Craig Moore
زادروز:  ۱۶ اوت ۱۹۹۴ ‏(۳۰ سال)
زادگاه:  گلاسگو
قد:  ۵ فوت ۸ اینچ (۱٫۷۳ متر)
پست:  مهاجم
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  Darvel
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۰۳–۲۰۰۹:  باشگاه فوتبال هارت آف میدلوتیان
۲۰۰۹–۲۰۱۱:  باشگاه فوتبال مادرول
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۷ |  باشگاه فوتبال مادرول |  ۲۷ |  (۱) |
| ۲۰۱۳ |  ← Cowdenbeath (قرضی) |  ۱۲ |  (۷) |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۶ |  ← باشگاه فوتبال ایر یونایتد (قرضی) |  ۲۵ |  (۱۴) |
| ۲۰۱۶–۲۰۱۷ |  ← باشگاه فوتبال ایر یونایتد (قرضی) |  ۱۳ |  (۲) |
| ۲۰۱۷–۲۰۲۱ |  باشگاه فوتبال ایر یونایتد |  ۵۵ |  (۲۶) |
| ۲۰۲۱– |  Darvel |   |   |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۹:۵۴, ۲۰ مه ۲۰۲۱ (UTC). :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۹:۵۴, ۲۰ مه ۲۰۲۱ (UTC). 
کرگ مور (انگلیسی: Craig Moore؛ زادهٔ ۱۶ اوت ۱۹۹۴) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال ایر یونایتد و باشگاه فوتبال مادرول اشاره کرد.
سرخپوستان کلاپویا (کالاپویا)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
استر استوتزمن، از بزرگان قبیلهٔ  کالاپویا، دخترانش را در اجرای آوای «استقبال» رهبری می‌کند. ۲۰۰۹: استر استوتزمن، از بزرگان قبیلهٔ  کالاپویا، دخترانش را در اجرای آوای «استقبال» رهبری می‌کند. ۲۰۰۹
کل جمعیت: کل جمعیت
تقریباً ۴۰۰۰: تقریباً ۴۰۰۰
مناطق با جمعیت چشمگیر: مناطق با جمعیت چشمگیر
 ایالات متحده آمریکا   اورگن:  ایالات متحده آمریکا   اورگن
زبان‌ها: زبان‌ها
زبان انگلیسی، قبلاً زبان کالاپیایی: زبان انگلیسی، قبلاً زبان کالاپیایی
کالاپویا (به انگلیسی: Kalapuya) یک گروه قومی بومی آمریکاست که دارای هشت گروه مستقل است که با سه گویش قابل درک متقابل صحبت می‌کنند. وطن سنتی قبایل کالاپویا درهٔ ویلامیت در غرب اورگان غربی امروز در ایالات متحده بود، منطقه ای که از شرق به رشته کوه کَسکیدز، از غرب به رشته کوه ساحل اورگان، از شمال به رودخانه کلمبیا، و در جنوب تا کوه‌های کلاپویا در رودخانهٔ اومپکوا محدود می‌شود.
در حال حاضر، بسیاری از اعضای قوم کالاپویا در سازمان قبایل هم پیمان دایرهٔ بزرگ جامعهٔ اورگن که به تصویب دولت فدرال رسیده ثبت نام کرده‌اند. البته برخی از اعضای ثبت شده متعلق به سازمان قبایل هم پیمان سیلتز هستند؛ زیرا در هر دو مورد، اخلاف یک قبیله اغلب با افراد دیگر از قبایل متفقین ازدواج کرده‌اند، و به‌طور کلی جزو آمار هردو قبیله شمرده می‌شوند. بیشتر فرزندان کالاپویا در محدوده اسکان «حلقهٔ بزرگ»، واقع در شهرستان‌های یَمهیل و پُلک زندگی می‌کنند.
نام

نام اصلی این قبیله با هجی‌های مختلف در زبان انگلیسی ارائه شده‌است. کلاپویا، کالاپویا برخی با حرف انگلیسی «سی» و «ک»، وغیره.
زبان

مردم کالاپویا به لهجه‌های مختلف زبان کالاپویایی سخن می‌گویند. جان وسلی پاول آن را به عنوان بخشی از گروه زبانهای «تَکِلمَن» دانسته‌است. در اوایل قرن بیست و یکم، این زبان‌ها به عنوان زبان‌های سنگی اورگن شناخته می‌شوند.
این مردمان از یک قوم یا یک ملت همگن نبودند بلکه از هشت گروه مستقل تشکیل شده بودند که ارتباط ایشان با استفاده از سه گویش زبانی، قابل درک همگانی، با هم به راحتی زندگی می‌کردند. این هشت گروه به سه گویش متمایز به نام‌های «کالاپویای شمالی»، «کالاپویای مرکزی» و «یونکلا» یا  کالاپویای جنوبی سخن می‌گفتند. این سه گویش از خانوادهٔ زبان «په-نو-تی-انِ اورگن» به‌شمار می‌آیند.
مُبلّغ کاتولیک، فرانسوا بلانشت، معتقد بود که این قبائل با "چهارده یا پانزده گویش مختلف صحبت می‌کردند؛ که در اصل زبان، تفاوت چندانی با هم نداشتند، ولی بیانات یکدیگر را می‌توانستند درک کنند. علاوه بر این، استفاده از اصطلاحات «شینوک» هم در میان  کالاپویاها رواج داشته‌است. اصطلاحات شینوک یک زبان تجاری بود که در میان بومیان آمریکا برای استفاده شخصی و تجارت با اروپاییان گسترش یافت. این اصطلاحات در محدودهٔ سکونت «حلقهٔ بزرگ» مورد استفاده بسیاری واقع شد. قبائل «هم پیمان حلقهٔ بزرگ» آن را به «اصطلاحات شینوک» تغییر نام دادند و توانستند با ایجاد یک برنامه زبان آموزی خاص به روش «غوطه وری» در زبان برای آموزش به کودکانشان آن را در بین قبایل خود رونق دهند.
ساختار اجتماعی

مفهوم باندها در بین بومیان کَلاپویا، معمولاً متشکل از افرادی است که شامل فامیل‌های وابسته به مردان، همسران آن‌ها و فرزندانشان بود. آن‌ها یک سیستم خویشاوندی «پدر نَسَبی» داشتند. این خویشاوندان در طول سال در یک دهکده ساکن می‌شدند. در فصل زمستان به‌طور تمام وقت در آنجا زندگی می‌کردند. در طول بهار و تابستان، برخی از اعضای ایشان به گروه‌های کوچکتر تقسیم شده و به مناطق دیگر سفر می‌کردند تا غذای فصلی و مواد اولیه سبد بافی را جمع‌آوری کنند. گروه‌ها غالباً یک رهبر یا رئیس واحد داشتند که معمولاً ثروتمندترین فرد گروه بود و می‌توانست مشاجرات را حل کند، بدهی‌های جمعی جامعه را از قبیل آنهایی که از طریق قمار ایجاد می‌شود تسویه نماید، و غذای مهمانی‌ها را تأمین کند.
همچنانکه معمول در بسیاری ار قبائل شمال غربی ایالات متحده در سواحل اقیانوس آرام بود، قوم بومی کلاپویا یک نوع برده داری هم می‌کرد. بردگان خود را از بین سرخپوستان دیگر که معمولاً یا از طریق تجارت یا به عنوان هدیه به آنان تقدیم می‌شد به دست می‌آوردند. این بردگان معمولاً در طی حملات به قبیلهٔ دشمن اسیر می‌شدند. گروه‌های ساکن شمال کَلاپویا، مانند «توآلاتین» و «یَمهیل»، بردهایی را از طریق فتح، یورش به گروه‌های مستقر در ساحل یا جنوب شرقی درهٔ ویلامیت بدست آوردند. بردگان نوعی ثروت محسوب می‌شدند؛ زیرا آن‌ها را برای بدست آوردن کالاهای مورد نظر از جمله مهره و مونجوق، پتو و کانو مورد معامله قرار می می‌دادند. چون کنترل زنان و کودکان نسبتاً راحت تر بود تَمَلّک آنان به مردان ترجیح داده می‌شد.
این بردگان با صاحبان خود زندگی می‌کردند، و در کارهای روزمره مردانه یا زنانه در کنار هم کار می‌کردند. و اموری را چون جمع‌آوری هیزم و حمل آب انجام می‌دادند. غلامان اغلب در ازدواج آزاد بودند. آنها می‌توانستند آزادی خود را از طریق انباشتن اموال خود، یا با پرداخت مبلغی مورد قبول مالک همسر احتمالی آزادی وی را خریداری کنند.
جامعه پدرسالاری کلاپویاها بر اساس ثروت و دارایی شخصی طبقات اجتماعی خود را تقسیم کرده بود. یک طبقه ممتاز شناخته شده، رهبران خاص مذهبی بودند که دارای قدرت فوق طبیعی نبوت و شفا دهی می‌باشند. اعتقاد بر این بود که به‌طور کلی چنان فردی می‌تواند در هر گروهی؛ چه مرد یا زن، آزاد یا برده، یافت شود.
جامعه کَلاپویاها، همانند بسیاری از قبایل بومی ایالات متحده، دارای تقسیم کار بر اساس جنسیت بود. ماهیگیری، شکار و جنگ از مشغلهٔ مردان بود. همچنین ساختن ابزارها و یلم (به انگلیسی: Canoe) از مسئولیت مردان به حساب می‌آمد. کار زنان برای جمع‌آوری گیاهان و تهیه غذاهای اصلی، که اساس رژیم غذائی کلاپویاها، ایجاد اردوگاه‌های موقت، سبدبافی و سایر محصولات صنایع دستی بود. در ماه‌های تابستان، زنان قبیله برای تهیه مواد غذایی برای زمستان فرآوری و تهیه می‌کردند و معمولاً برای انجام این کار در دهکده اصلی می‌ماندند، در حالی که دیگران مواد غذایی را در جاهای دورتر جمع می‌کردند.
ساختار اجتماعی > گروه‌های تاریخی کَلاپویان

گروه‌های کَلاپویان (با تشخیص زبان) عبارتند از:
-کلاپویای شمالی:
«توآلاتین»، معروف به «اَتفالاتی»، در امتداد رودخانهٔ توآ-لاتین
یمهیل، در امتداد رودخانهٔ یمهیل
-کلاپویای مرکزی:
آهانتچویوک (به انگلیسی: Ahantchuyuk)، در امتداد رودخانهٔ پودینگ (به انگلیسی: Pudding River)
لاکیآمیوت، در امتداد رودخانهٔ لاکیآمیوت
سانتیام، در امتداد پایینی رودخانهٔ سانتیام در نزدیکی لبنان امروزی
چِپِنِفا، در امتداد رودخانهٔ مِریز، نزدیک کرولیس، اورگن در ایالت اورگن
چِمافو، در امتداد «مادی کریک» رود گِلی (در کَلاپویای مرکزی)
سانکوپی، در امتداد رودخانهٔ کالاپویا
موهاک، در امتداد رود موهاک (توجه: این گروه هیچ ارتباطی به آن قبیلهٔ موهاک که به زبان ایروکوئی صحبت می‌کنند و در نیویورک و کانادا ساکنند ندارد)
چافان
چِلامِلا، در امتداد رودخانه لانگ تام
واینفِلی، در امتداد رودخانه‌های موهاک، مک کنزی، و دو شاخهٔ ساحل ویلامیت.
-یونکالا:
یونکالا، در امتداد رودخانهٔ آمپکوا.
در توصیف سرخپوستان دره ویلامت در سال ۱۸۴۹، جوزف لین، فرماندار زمان، در مورد جمعیت قبائل، تخمین‌های زیر را ارائه داد:کلاپویا (۶۰ نفر)؛ توآلاتین (۶۰ نفر)؛ یام هیل (۹۰ نفر)؛ و لوکامواِس (۱۵ نفر).
تاریخ

بر اساس شواهد موجود، تا زمانی که خلاف آن ثابت شود؛ تصور بر این است که مردم کَلاپویا از جنوب دره ویلامیت به سمت شمال مهاجرت کردند و ساکنان قبلی را از آنجا بیرون رانده و به وطن تاریخی خود در درهٔ ویلامیت وارد شده‌اند.
این مردمان در دره ویلامیت ساکن شدند و مناطق خاصی را در امتداد رودخانه‌های ویلامیت، آمپکوا، و مک کنزی اشغال کردند. مردانشان به شکار حیوانات و ماهیگیری پرداخته، زنان و اطفالشان به جمع‌آوری خشکبار، انواع توت‌های وحشی، انواع میوه‌ها، و ریشه‌های خوراکی پرداختند. مردان این قبیله از سنگ‌های آتش فشان سلسله کوه‌های شرقی برای ساختن ابزارهای نوک تیز مانند سر تیر و نیزه استفاده می‌کردند.
بر اساس مدارک و دفاتر خاطرات پژوهشگران اعتقاد بر این است که قبل از تماس باافراد تازه‌وارد چون کاوشگران سفیدپوست، بازرگانان و مبلغین مذهبی اروپائی، جمعیت کالاپویا حدود ۱۵۰۰۰ نفر بوده‌است. رابرت بوید برای کل سالهای ۱۸۰۵ تا پایان دهه ۱۸۲۰ کل جمعیت کلاپویان را بین ۸۷۸۰ تا ۹۲۰۰ نفر تخمین می‌زند.
ورود پژوهشگران جغرافیائی، بازرگانان و مبلغین مذهبی سفیدپوست که وارد منطقه شدند، سبب شیوع اسفناک بیماریهای عفونی اروپائیان مانند مالاریا، آبله، و سایر بیماری‌های واگیری، در بین بومیان منطقه شد. این بیماری‌ها اختصاص به اروپایی‌ها و آمریکایی‌ها داشت. اما سرخپوستان آمریکایی در برابر آنها مصونیت نداشتند و در نتیجه با سرعت بالایی بدان‌ها مبتلا شده از بین می‌رفتند. برخی گزارش‌ها حکایت از روستاهایی خالی از سکنه می‌کنند که شهادت به مرگ و میر شگفت‌انگیز این شیوعات می‌دهند. بلانشت در سال ۱۸۳۹ گزارش کرد که بیماریها «[آنها] را به جمعیت بسیار کوچکی تهدید کرده که بیشتر و بیشتر کاهش می‌یابند.»
جوزف لین، فرماندار سرزمین اورگن، تا سال ۱۸۴۹، جمعیت باقیمانده کلاپویان را فقط ۶۰ نفر حساب کرده که در وخیم‌ترین شرایط محیطی زندگی می‌کردند. تحقیقات معاصر تعداد افراد مختلف کلاپویا را در این فاصله نزدیک به ۶۰۰ نفر تخمین می‌زند.
تاریخ > معاهدات با ایالات متحده

قراردادهای منعقد شده در سال‌های ۱۸۵۱ و ۱۸۵۴ تا ۱۸۵۵ در اورگان اثرات کلی در زندگانی اعضای قبیلهٔ کلاپویا گذارده‌است. معاهدات ۱۸۵۱ که توسط شخصی به نام اَنسون دارت که سرپرست امور بومیان بود انجام شد. این معاهده هرگز به تصویب مجلس سنا نرسید. معاهدات دیگر در سال ۱۸۵۵ توسط جانشین دارت، به نام جوئل پالمر بر قرار شد. معاهدات ۱۸۵۴–۱۸۵۵ بتصویب مجلس رسیده به مرحله اجراء درآمد.
این سرخپوستان در جلسات مذاکرات با مأمورین دولت ایالات متحده شرکت کردند. رؤسای قبیلهٔ کلاپویا، اَلکواِما و تیآکان، با بیاناتی واضح تمایل شدید خودر ا به ماندن در قلمروی اجدادی خود که در دماغهٔ رودخانه سانتیام است در ۱۲ آوریل ۱۸۵۱، در شورای معاهدهٔ سانتیام در شامپوگ، منطقه اورگن اعلام داشتند.
قبایل اومپکوآ و کلاپویان که ساکنین درهٔ اومپکوآ بودند سرزمین‌های خود را در سال ۱۸۵۴ در معاهدهٔ نهر کلاپویا در اورگان به ایالات متحده دادند.
در معاهده ای با کلاپویا و غیره، در دیتون، اورگان (۲۲ ژانویه ۱۸۵۵)، کَلاپویا و سایر قبایل درهٔ ویلامت تمام منطقه زیرآب زنی رودخانهٔ ویلامیت را به ایالات متحده واگذار کردند.
تاریخ > دوران انتقال به محدوده‌های اسکانی

بیشتر سرخپوستان کَلاپویا به محدوده‌های اسکانی به نام رزرویشن (منطقه اختصاصی سرخپوستی) و آژانس حلقهٔ بزرگ (گرَند راوند) منتقل شدند. برخی از آنها به محدودهٔ سیلِتز (در آن زمان، معروف به رزرویشن سرخپوستان ساحلی) در قسمت مرکزی ساحل اقیانوس آرام در اورِگن، محدودهٔ چشمه‌های آبگرم در شرق کوه‌های کَسکِید در شهرستان‌های فعلی واسکو و جفرسون، یا یَکِما رزرویشن در جنوب ایالت واشینگتن انتقال یافتند. در ابتدا منطقهٔ اختصاصی اجتماع گرند راندی در سال ۱۸۵۵ به عنوان محدودهٔ موقت قرار داشت، و به نام ذخیره گاه رودخانه یمهیل، یا ذخیره گاه دره یمهیل نامیده شد. با دستورالعمل اجرایی رئیس‌جمهور وقت جیمز بیوکنن در سال ۱۸۵۷ رسماً به عنوان اجتماع کرند راندی تغییر نام یافت و تأسیس شد.
با انتقال اعضای حداقل ۲۷ قبیله به گراند روند (حلقه بزرگ قبایل هم پیمان)، زندگی در این رزرو دشوار بود. برخی از این قبایل از دشمنان تاریخی یکدیگر بودند. در سالهای اولیه، این منطقه توسط وزارت جنگ ایالات متحده اداره می‌شد زیرا قبلاً با این قبایل جنگیده بود، همچنان بر امور سرخپوستان در سراسر کشور نظارت داشت. قلعهٔ یمهیل برای نظارت بر امور سرخپوستان تأسیس شد. بعداً مدیریت آنان به عهدهٔ اداره امور سرخپوستان و سرانجام به دفتر امور بومیان در وزارت کشور منتقل شد.
کشیش بلژیکی آدرین کروکت مبلغ کاتولیک روم در اجتماع گرند راندی زندگی می‌کرد و کلیسای سنت مایکل را تأسیس نمود. در اواخر قرن نوزدهم کلیسای کاتولیک روم با تأیید ایالات متحده مدرسه ای را در آنجا تأسیس کرد. این یک مدرسه شبانه‌روزی درون رزرو بود، که در آن کودکان از قبایل دیگر گاهی با زور برداشته می‌شدند و در طول سال تحصیلی دور از خانواده و فامیل در مدرسه می‌ماندند. بعداً بسیاری از کودکان به مدارس شبانه‌روزی سرخپوستان در خارج از محوطهٔ مجتمع گرند راندی مانند مدرسهٔ شبانه‌روزی بومیان چِماوا در سِیلم اورگن فرستاده شدند. بیشتر کودکان مهارت‌های روستایی مانند آهنگری، کشاورزی، خیاطی و غیره را آموختند که یه نظر طراحان دروس برای زندگی آینده آنان در رزرویشن مهم می‌نمود.
بهداشت و مراقبت‌های بهداشتی در این رزرو ضعیف، و مرگ و میر بسیار بود. در دهه ۱۸۵۰در مجموع ۱۰۰۰ نفر به آنجا منتقل شده بودند. تا سال ۱۹۰۰، فقط حدود ۳۰۰ نفر در آنجا زنده ماندند.
تاریخ > حذف و ترمیم

در اواسط قرن بیستم، سیاست دولت فدرال همچنان در مسیر ادغام بومیان آمریکایی در فرهنگ اروپائی الاصل خود بود. کنگره معتقد بود که برخی قبایل آماده ورود به جامعه آمریکای اروپائی الاصل می‌باشند و زمان خاتمه روابط ویژه آن‌ها با دولت رسیده‌است. روابط خاص همه گروه‌ها و قبایل نوادگان کَلاپویا در سال ۱۹۵۴ همراه با سایر قبایل اورگان غربی با تصویب «قانون خاتمه حقوق بومیان اورگن غربی در سال ۱۹۵۴ میلادی» پایان یافتند. این قانون رابطه خاص آنها را با دولت فدرال پایان داد. تحت اقدامات خاتمه نهایی، دولت بیشتر زمین‌های رزرو را فروخت، خدمات خود را حذف کرد و آخرین اسامی اعضای قبیله‌ها را در ادارهٔ ثبت احوال کنگره در سال ۱۹۵۶ وارد کرد.
در اواخر قرن بیستم، کَلاپویا و دیگر اعضای قبایل متفق با سازماندهی گروهشان به اشاعهٔ فرهنگ بومی خود در آمریکا تصمیم گرفتند. دولت فدرال ایالات متحده در سال ۱۹۷۷ قبایل متفقین سیلِتز را دوباره به رسمیت شناخت، و در سال ۱۹۸۳ به کسانی که بخشی از قبایل متفقین جامعهٔ گراند روند اورگن بودند نیز قومیتشان را بازگرداند.
ازدواج‌های بسیاری بین اعضای کَلاپویا با فرزندان قبایل همسایه شان انجام شده‌است. امروز تعداد بسیاری از ۴۰۰۰ نوادگان کَلاپویا در کنفدراسیون جامعه گراند روندهٔ اورگن ثبت نام کرده‌اند. در حال حاضر، این جامعه در تلاش است که یک زبان مشترک بومی را که در گذشته، مدتها، برای تجارت بین قبایل گوناگون استفاده می‌شد، و اکنون به «شینوک واوا» معروف است با استفاده از متد غوطه وری تدریس زبان احیاء کند. آنها در تولید زبان مادری موفق بوده‌اند و در حال گسترش برنامه تا کلاس هشتم هستند.
مطالعات بیشتر

https://www.adyannet.com/fa/news/12791
https://cafecatharsis.ir/19799/قسمت‌هایی-از-سخنرانی-زیبای-رئیس-قبیلۀ/
https://wisgoon.com/pin/25859304/
https://www.filemarket.org/downloads/تحقیق-در-مورد-سرخپوست
حکاکی یک مرد کلاپویا، از تصویرگری آآلفرد توماس آگیت، دهه ۱۸۴۰
مُنبّت کاری یک بومی کَلاپویان توسط یک کاشف اولیه.
لوسیندرا جکسون، قبیله یونکالا، کالاپویا، حدود ۱۹۱۲ میلادی
تلورید جیوه

| Mercury telluride | Mercury telluride |
| --- | --- |
نام‌گذاری اتحادیه بین‌المللی شیمی محض و کاربردیMercury telluride: نام‌گذاری اتحادیه بین‌المللی شیمی محض و کاربردیMercury telluride
دیگر نام‌هاMercuric telluride mercury(II) telluride: دیگر نام‌هاMercuric telluride mercury(II) telluride
شناساگرها: شناساگرها
شماره ثبت سی‌ای‌اس: 12068-90-5 Y
پاب‌کم: 82914
شمارهٔ ئی‌سی: 235-108-9
جی‌مول-تصاویر سه بعدی: Image 1
 SMILES [Te]=[Hg] :  SMILES [Te]=[Hg] 
 InChI InChI=1S/Hg.Te :  InChI InChI=1S/Hg.Te 
خصوصیات: خصوصیات
فرمول مولکولی: HgTe
جرم مولی: 329.19 g/mol
شکل ظاهری: near black cubic crystals
چگالی: 8.1 g/cm3
ساختار: ساختار
ساختار بلوری: اسفالریت cF8
گروه فضایی: F-43m No. 216
به استثنای جایی که اشاره شده‌است در غیر این صورت، داده‌ها برای مواد به وضعیت استانداردشان داده شده‌اند (در 25 °C (۷۷ °F)، ۱۰۰ kPa): به استثنای جایی که اشاره شده‌است در غیر این صورت، داده‌ها برای مواد به وضعیت استانداردشان داده شده‌اند (در 25 °C (۷۷ °F)، ۱۰۰ kPa)
 Y (بررسی) (چیست: Y/N؟):  Y (بررسی) (چیست: Y/N؟)
Infobox references: Infobox references
:   
تلورید جیوه (به انگلیسی: Mercury telluride) با فرمول شیمیایی HgTe یک ترکیب شیمیایی است که جرم مولی آن 329.18 g/mol می‌باشد. شکل ظاهری این ترکیب، بلورهای مکعبی سیاه است.
سارا هیل

| سارا هالی | سارا هالی |
| --- | --- |
زاده: ۲۴ اکتبر ۱۷۸۸ نیوپرت، نیوهمپشایر
درگذشته: ۳۰ آوریل ۱۸۷۹ (۹۰ سال)
پیشه: Poet, editor, author
سارا هالی (انگلیسی: Sarah Hale؛ ۲۴ اکتبر ۱۷۸۸ – ۳۰ آوریل ۱۸۷۹) یک شاعر اهل ایالات متحده آمریکا بود.
کرگ تامسون

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
زاده:  ۲۰ ژوئن ۱۹۷۲  اسکاتلند
پیشه دیگر:  داور، وکیل
داخلی: داخلی
| سال‌ها |  لیگ |  |  |
|  |  لیگ برتر فوتبال اسکاتلند -۲۰۰۲ |  |  |
کرگ تامسون (به انگلیسی: Craig Thomson) (زاده ۲۰ ژوئن ۱۹۷۲) داور اهل فوتبال اسکاتلند است.
وی از سال ۲۰۰۲ میلادی در لیگ برتر فوتبال اسکاتلند قضاوت کرده و در سال ۲۰۰۳ وارد لیست داوران فیفا شده‌است، اولین قضاوت بین‌المللی وی دیدار تیم ملی فوتبال ایرلند شمالی و تیم ملی فوتبال نروژ در تاریخ ۱۸ فوریه ۲۰۰۴ میلادی در ورزشگاه ویندسور پارک شهر بلفاست بوده‌است.
تامسون برای قضاوت در جام ملت‌های اروپا ۲۰۱۲ انتخاب شده‌است.
کراوت‌راک

| کراوتراک | کراوتراک |
| --- | --- |
ریشه‌های سبکی: اکسپریمنتال راک، سایکدلیک راک، پراگرسیو راک، جز، الکترونیک
ریشه‌های فرهنگی: اواخر دههٔ ۱۹۶۰، اویل دههٔ ۱۹۷۰ آلمان غربی
سازهای معمول: گیتار، گیتار بیس، سازهای کلیدی، سینث‌سایزر، درامز
فرم‌های مشتق‌شده: موسیقی رقص الکترونیک، امبینت، عصر نو، پست-پانک، موسیقی اینداستریال، نوئه دویچه وله، پست-راک، سینث‌پاپ
حلقه‌های منطقه‌ای: حلقه‌های منطقه‌ای
مکتب برلین، مکتب دوسلدورف: مکتب برلین، مکتب دوسلدورف
سایر مطالب: سایر مطالب
اسپیس راک، آرت راک: اسپیس راک، آرت راک
کراوتراک (به آلمانی: Krautrock) نوعی موسیقی تلفیقی از راک و الکترونیک است که در اواخر دهه ۱۹۶۰ در آلمان غربی ایجاد شد. این سبک توسط رسانه‌های انگلیسی زبان مورد توجه قرار گرفت و به این وسیله به شهرت رسید. پس از آن، رسانه‌های آلمان، نام «کراوتراک» را بر روی تمامی گروه‌هایی که در اواخر دهه ۶۰ و اوایل دهه ۷۰ میلادی در آلمان غربی فعالیت می‌کردند گذاشتند. در حالی که خارج از آلمان بسیاری از گروه‌های اکسپریمنتالی که اغلب (اما نه همیشه) از سینث‌سایزر و سازهای الکترونیک استفاده می‌کردند به عنوان بخشی از جنبش کراوتراک در نظر گرفته شدند.
در ابتدا رسانه‌های انگلیسی زبان از این نام برای اشاره به موسیقی زمان خود و نه نوع موسیقی مخصوص به یک منطقه، سبک یا جنبش استفاده می‌کردند و این در حالی بود که موسیقی بسیاری از گروه‌های کراوتراک، شباهتی به موسیقی گروهی دیگر نداشت. جان پیل، دی‌جی بی‌بی‌سی به گسترده شدن استفاده از واژه کراوتراک برای گروهایی که خارج از آلمان فعالیت می‌کردند کمک بسیاری کرد.
موسیقی کراوتراک کم‌تر شباهتی به بلوز و راک اند رول سنتی که در آن زمان در ایالات متحده و انگلستان رایج بود داشت. کراوتراک به تکامل موسیقی الکترونیک و موسیقی امبینت کمک شایانی کرد و باعث شد تا زمینه برای تولد سبک‌های جدیدی مانند پست پانک، آلترنیتیو راک و موسیقی نیو ایج فراهم آید. از گروه‌های برجسته کراوتراک می‌توان به کن، آمن دل ۲، اش را تمپل، فاوست، پوپول وه، کلاستر، تنجرین دریم، کلاوس شولتز، نئو! و کرافت‌ورک اشاره کرد.
در آلمان شرقی، همزمان با محبوبیت کراوت‌راک، موسیقی اُست‌راک پا به عرصه وجود نهاد.
تلورید تنگستن (IV)

| Tungsten(IV) telluride | Tungsten(IV) telluride |
| --- | --- |
دیگر نام‌هاtungsten ditelluride: دیگر نام‌هاtungsten ditelluride
شناساگرها: شناساگرها
شماره ثبت سی‌ای‌اس: 12067-76-4
خصوصیات: خصوصیات
فرمول مولکولی: WTe2
جرم مولی: 439.04 g/mol
شکل ظاهری: gray crystals
چگالی: 9.43 g/cm3 solid
دمای ذوب: 1020 °C  
ساختار: ساختار
ساختار بلوری: دستگاه بلوری راست‌لوزی oP12
گروه فضایی: Pmn21 No. 31
خطرات: خطرات
طبقه‌بندی ئی‌یو: not listed
به استثنای جایی که اشاره شده‌است در غیر این صورت، داده‌ها برای مواد به وضعیت استانداردشان داده شده‌اند (در 25 °C (۷۷ °F)، ۱۰۰ kPa): به استثنای جایی که اشاره شده‌است در غیر این صورت، داده‌ها برای مواد به وضعیت استانداردشان داده شده‌اند (در 25 °C (۷۷ °F)، ۱۰۰ kPa)
 Y (بررسی) (چیست: Y/N؟):  Y (بررسی) (چیست: Y/N؟)
Infobox references: Infobox references
:   
تلورید تنگستن(IV) (به انگلیسی: Tungsten(IV) telluride) با فرمول شیمیایی WTe۲ یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن 439.04 g/mol می‌باشد. شکل ظاهری این ترکیب، بلورهای خاکستری است.
زانکت مارتین ایم سولمتال

| Sankt Martin im Sulmtal | Sankt Martin im Sulmtal |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
Sankt Martin im Sulmtalموقعیت در اتریش: Sankt Martin im Sulmtalموقعیت در اتریش
مختصات: ۴۶°۴۵′۰۰″ شمالی ۱۵°۱۸′۰۰″ شرقی﻿ / ﻿۴۶٫۷۵۰۰۰°شمالی ۱۵٫۳۰۰۰۰°شرقی﻿ / 46.75000; 15.30000: مختصات: ۴۶°۴۵′۰۰″ شمالی ۱۵°۱۸′۰۰″ شرقی﻿ / ﻿۴۶٫۷۵۰۰۰°شمالی ۱۵٫۳۰۰۰۰°شرقی﻿ / 46.75000; 15.30000
کشور: اتریش
ایالت: اشتایرمارک
ناحیه: Deutschlandsberg
حکومت: حکومت
 • شهردار: Franz Silly (ÖVP)
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۹٫۱۷ کیلومتر مربع (۱۵٫۱۲ مایل مربع)
ارتفاع: ۳۳۳ متر (۱۰۹۳ فوت)
جمعیت (۱۱ دی ۱۳۹۴): جمعیت (۱۱ دی ۱۳۹۴)
 • کل: ۱٬۷۸۱
 • تراکم: ۴۵/کیلومتر مربع (۱۲۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (CEST)
کدهای پستی: ۸۵۴۳, ۸۴۴۳, ۸۵۲۲, ۸۵۴۲, ۸۵۴۴, ۸۵۵۱
پیش‌شماره‌ها: +۴۳ ۳۴۶۵, ۳۴۵۷
پلاک خودرو: DL
وبگاه: www.st-martin-i-s.at
زانکت مارتین ایم سولمتال (به آلمانی: Sankt Martin im Sulmtal) یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در دویچلندسبرگ واقع شده‌است. زانکت مارتین ایم سولمتال ۳۹٫۱۷ کیلومتر مربع مساحت دارد ۳۳۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
خواهرخوانده

شهر کرپه خواهرخواندهٔ زانکت مارتین ایم سولمتال هست.
آککائین

| آککائین Аккаин | آککائین Аккаин |
| --- | --- |
روستا: روستا
آککائیننمایش نقشه باشقیرستانآککائیننمایش نقشه روسیه: آککائیننمایش نقشه باشقیرستانآککائیننمایش نقشه روسیه
مختصات: ۵۴°۱۶′ شمالی ۵۴°۱۴′ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۲۶۷°شمالی ۵۴٫۲۳۳°شرقی﻿ / 54.267; 54.233: مختصات: ۵۴°۱۶′ شمالی ۵۴°۱۴′ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۲۶۷°شمالی ۵۴٫۲۳۳°شرقی﻿ / 54.267; 54.233
کشور: روسیه
ناحیه‌های فدرال روسیه: باشقیرستان
شهر: شهرستان بلبیفسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۰۰
آککائین (به لاتین: Akkain) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
زندرسهاوزن

| زندرسهاوزن   | زندرسهاوزن   |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
کشور: آلمان
ایالت: تورینگن
ناحیه: Kyffhäuserkreis
تقسیمات: ۱۲
حکومت: حکومت
 • شهردار: Joachim Kreyer (CDU)
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۱۴٫۳۶ کیلومتر مربع (۴۴٫۱۵ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۰۸ متر (۶۸۲ فوت)
جمعیت (۲۰۰۶-۱۲-۳۱): جمعیت (۲۰۰۶-۱۲-۳۱)
 • کل: ۲۴۵۳۲
 • تراکم: ۲۱۰/کیلومتر مربع (۵۶۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: ۹۹۷۰۱–۹۹۷۰۶
کدهای شماره‌گیری: ۰۳۶۳۲
پلاک خودرو: KYF
وبگاه: www.sondershausen.de
زندرسهاوزن (به آلمانی: Sondershausen) شهری در ایالت تورینگن در کشور آلمان است.
مانامی تاناکا

| مانامی تاناکا | مانامی تاناکا |
| --- | --- |
田中 真奈美: 田中 真奈美
زادهٔ: ۲۱ نوامبر ۱۹۸۹ ‏(۳۴ سال) استان هیروشیما
ملیت: ژاپن
پیشه: صداپیشگی در ژاپن
سال‌های فعالیت: ۲۰۱۰–اکنون
نماینده: Production Baobab
مانامی تاناکا (انگلیسی: Manami Tanaka؛ زادهٔ ۲۱ نوامبر ۱۹۸۹) صداپیشه اهل ژاپن است. وی از سال ۲۰۱۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
تنگرمه

| تنگرمه | تنگرمه |
| --- | --- |
روستا: روستا
خطای لوآ در پودمان:Location_map در خط 421: Malformed coordinates value.: خطای لوآ در پودمان:Location_map در خط 421: Malformed coordinates value.
مختصات: : مختصات: 
کشور: ایران
استان: فارس
شهرستان: اوز
بخش: مرکزی
دهستان: بیدشهر
جمعیت: کمتر از ۳ خانوار (سرشماری ۹۵)
تنگرمه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان اوز در استان فارس ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان بیدشهر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
ماکسدورف

| ماکسدورف  | ماکسدورف  |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
کشور: آلمان
ایالت: راینلاند-فالتس
ناحیه: Rhein-Pfalz-Kreis
انجمن شهرداری: Maxdorf
حکومت: حکومت
 • شهردار: Werner Baumann (CDU)
مساحت: مساحت
 • کل: ۷ کیلومتر مربع (۳ مایل مربع)
ارتفاع: ۹۵ متر (۳۱۲ فوت)
جمعیت (2012-12-31): جمعیت (2012-12-31)
 • کل: ۶٬۹۶۱
 • تراکم: ۹۹۰/کیلومتر مربع (۲۶۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: 67133
کدهای شماره‌گیری: 06237
پلاک خودرو: RP
ماکسدورف (به آلمانی: Maxdorf) یک شهر در آلمان است که در راین-پفلاتس-کرایس واقع شده‌است. ماکسدورف ۶٬۹۹۸ نفر جمعیت دارد.
خواهرخوانده

شهر لنویک خواهرخواندهٔ ماکسدورف هست.
مامورو ۴۶۱۳

| کشف | کشف |
| --- | --- |
تاریخ کشف: ژوئیه ۲۲, ۱۹۹۰
ویژگی‌های مداری: ویژگی‌های مداری
مبدأ مه ۱۴, ۲۰۰۸: مبدأ مه ۱۴, ۲۰۰۸
اوج: ۳.۴۷۰۴۹۴۶
حضیض: ۱.۸۵۶۲۶۷۰
خروج از مرکز مداری: ۰.۳۰۳۰۴۱۱
تناوب مداری: ۱۵۸۷.۶۲۶۳۹۲۷
آنومالی متوسط: ۳۵۲.۲۹۱۸۰
انحراف: ۶.۶۵۲۷۵
 :  
سیارک ۴۶۱۳ (به انگلیسی: 4613 Mamoru، نامگذاری:1990OM) چهار هزار و ششصد و سیزدهمین سیارک کشف شده‌است که در ۲۲ ژوئیه ۱۹۹۰ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۱٫۸۰ است.
ببخشید، سرنخی ندارم

| 0 | 1 |
| --- | --- |
The show's panel (including guest panellist Jeremy Hardy, top middle) with host Jack Dee (bottom row, left) in 2010.: The show's panel (including guest panellist Jeremy Hardy, top middle) with host Jack Dee (bottom row, left) in 2010.
ژانر: Comedy panel game
مدت زمان اجرا: 30 minutes
کشور: United Kingdom
زبان: English
ایستگاه اصلی: BBC Radio 4
شبکه رادیویی: BBC Radio 4 Extra
مجری: Humphrey Lyttelton (1972–2007) Jack Dee (2009–present)
ستاره: Tim Brooke-Taylor Barry Cryer گریم گاردن Willie Rushton (1974–1996) Colin Sell Various guests (see list)
سازنده: The I'm Sorry I'll Read That Again team
تهیه‌کننده: Various (see list)
محل ضبط برنامه: Various
تاریخ پخش: ۱۱ آوریل ۱۹۷۲ (۱۹۷۲-04-۱۱) (except 1988 and 2008) - اکنون
شمار فصل‌ها: ۶۷
موسیقی آغازین: "The Schickel Shamble" by ران گودوین
وبگاه: The ISIHAC team's official website The official BBC website
ببخشید، سرنخی ندارم (انگلیسی: I'm Sorry I Haven't a Clue) یک برنامه کمدی رادیویی از بی‌بی‌سی است. این برنامه ۶۷ قسمت و مدت پخش هر قسمت نیم ساعت بود.