stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
تام و جری
تاریخچه > سال ۲۰۰۵

در سال ۲۰۰۵ میلادی جوزف باربرا برای آخرین‌بار یک قسمت کوتاه تام و جری ساخت که نخستین تام و جری او بدون ویلیام هانا بود؛ چون ویلیام هانا در سال ۲۰۰۱ میلادی از دنیا رفت
حواشی

یکی از شخصیت‌های تام و جری به نام «مامی تو شوز» خدمتکار سیاه‌پوستی با لهجه غلیظ ایالت‌های جنوبی آمریکا است که معمولاً از کمر به پایین دیده می‌شود. وجود کفش‌های مامی، توهین‌آمیز و نژادپرستانه انگاشته می‌شود. همچنین در برخی قسمت‌ها کسان یا موقعیت‌هایی هستند که صورت آنها به رنگ سیاه است.
در هنگام بازپخش برخی قسمت‌های نخستین تام و جری در دهه ۱۹۶۰ از تلویزیون آمریکا، شخصیت «مامی تو شوز» در تدوین با شخصیت‌های تازه‌ای توسط تیم جونز جایگزین شد. امروزه قسمت‌هایی که بیشتر از همه توهین‌آمیز دانسته می‌شوند بازپخش نمی‌شوند. از سال ۲۰۱۴ آمازون پرایم پیش از پخش تام و جری، هشدار «تعصب نژادی» نشان می‌دهد.
شخصیت‌ها

| شخصیت | صداپیشه | توضیح |
| --- | --- | --- |
| تام گربه | بیلی بلچر | شخصیت اصلی و دشمن جری |
| جری (موش) | سارا برنر | شخصیت اصلی و دشمن تام |
| اسپایک | بیلی بلچر | یک سگ بولداگ که دوست جری است. |
| مامی تو شوز | لیلیان رندولف | صاحب تام |
| باچ | داز باتلر | گربه ای سیاه رنگ که گاهی دوست و گاهی دشمن تام است. |
| کوییکِر | رد کافی | اردکی کوچولو و دوست جری |
| توفی | فرانکوییس بورن-کاتن و لوسیل بلیس | دختر عمو جری |
| گربه دختر | سارا برنر | معشوقه تام |
| مامان اردک | رد کافی | مادر کوییکِر |
| هِنری | رد کافی | پدر کوییکر |
:
حق تکثیر

امروز حق تکثیر تام و جری در اختیار شرکت برادران وارنر است.
در جهان

از آنجایی که تام و جری دیالوگ زیادی نداشت به راحتی در کشورهای گوناگون پخش می‌شود.
پخش تام و جری از سال ۱۹۶۵ در ژاپن آغاز شد. یک نظرسنجی ملی در سال ۲۰۰۵ که توسط تی‌وی آساهی از گروه‌های سنی نوجوانان تا بالغ‌های ۶۰ ساله انجام شد به تام و جری رتبه ۸۵ام فهرست ۱۰۰ پویانمایی برتر همه سال‌ها را داد.
در سال ۲۰۱۵ (میلادی) در یک نظرسنجی، تام و جری به عنوان محبوب‌ترین کارتون بزرگسالان بریتانیا برگزیده شد.
یک از بازی‌های ویدئویی تام و جری در چین بیش از ۱۰۰ میلیون کاربر دارد.
در سال ۲۰۱۶ (میلادی) مقام‌های ارشد مصر تلاش کردند تام و جری را دلیل افزایش خشونت در خاور میانه معرفی کنند.
سید علی خامنه‌ای رهبر انقلاب اسلامی ایران دستکم دو بار از این پویانمایی برای توصیف روابط ایران و ایالات متحده آمریکا استفاده کرده‌است.
جوایز

پیش از تام و جری، مجموعه پویانمایی‌های سمفونی احمقانه توانسته بود هفت بار جایزه اسکار را از آن خود کند.
جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه (۱۹۴۳، ۱۹۴۴، ۱۹۴۵، ۱۹۴۶، ۱۹۴۸، ۱۹۵۲، ۱۹۵۳)
برکلی، نیوجرسی

Township در آمریکا
| Berkeley Township, New Jersey | Berkeley Township, New Jersey |
| --- | --- |
Township: Township
شعار: "From the shores of the Atlantic Ocean to the serenity of the Pine Barrens": شعار: "From the shores of the Atlantic Ocean to the serenity of the Pine Barrens"
Map of Berkeley Township in Ocean County. Inset: Location of Ocean County highlighted in the State of New Jersey.: Map of Berkeley Township in Ocean County. Inset: Location of Ocean County highlighted in the State of New Jersey.
Census Bureau map of Berkeley Township, New Jersey: Census Bureau map of Berkeley Township, New Jersey
ایالت: نیوجرسی
County: Ocean
Incorporated: March 31, 1875
حکومت: حکومت
 • نوع: Faulkner Act (Mayor-Council)
 • شهردار: Carmen F. Amato Jr. (term ends December 31, 2015)
 • Administrator: Fred Ebenau (interim)
 • Clerk: Fred Ebenau (interim)
مساحت: مساحت
 • کل: ۵۵٫۹۹۹ مایل مربع (۱۴۵٫۰۳۶ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۴۲٫۸۶۴ مایل مربع (۱۱۱٫۰۱۷ کیلومتر مربع)
 • آب: ۱۳٫۱۳۵ مایل مربع (۳۴٫۰۱۹ کیلومتر مربع)  ۲۳٫۴۶٪
 • رتبه: 27th of 566 in state 5th of 33 in county
ارتفاع: ۵۶ فوت (۱۷ متر)
جمعیت (2010 Census): جمعیت (2010 Census)
 • کل: ۴۱٬۲۵۵
 • رتبه: 49th of 566 in state 6th of 33 in county
 • تراکم: ۹۶۲٫۵/مایل مربع (۳۷۱٫۶/کیلومتر مربع)
  • رتبه: 388th of 566 in state 20th of 33 in county
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (Eastern (EST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (Eastern (EDT))
زیپ‌کد: 08721
کد(های) منطقه: 732/848
FIPS code: 3402905305
GNIS feature ID: 0882073
وبگاه: http://twp.berkeley.nj.us
برکلی (به انگلیسی: Berkeley Township) شهری در ایالت نیوجرسی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۴۱٬۲۵۵ نفر بوده‌است.
سد درکاه

سد در روستای درکاه در شهرستان بشاگرد استان هرمزگان
| سد درکاه | سد درکاه |
| --- | --- |
موقعیت سد درکاه در ایران: موقعیت سد درکاه در ایران
نام رسمی: سد درکاه
کشور: ایران 
محل: روستای درکاه در شهرستان بشاگرد استان هرمزگان
مختصات: ۲۶°۴۹′۱۰″شمالی ۵۸°۰۲′۰۲″شرقی﻿ / ﻿۲۶٫۸۱۹۴۴۰°شمالی ۵۸٫۰۳۳۹۷۲°شرقی﻿ / 26.819440; 58.033972
گشایش: در حال ساخت
سد و سرریزها: سد و سرریزها
بر روی رود: رودخانه جگین
ارتفاع از پی: ۲۸ متر
طول تاج: ۸۵ متر
عرض تاج: ۳ متر
مخزن: مخزن
حجم کل مخزن: ۱ میلیون متر مکعب
سد درکاه یک سد رسوب گیر در نزدیکی روستای درکاه و شهر گوهران در شهرستان بشاگرد استان هرمزگان است که بر روی رودخانه جگین در بالادست سد جگین احداث شده است. نوع سازه این سد بتنی - وزنی با هسته سنگی است. حجم مخزن این سد بسیار کوچک و فقط یک میلیون متر مکعب بوده و کارایی اصلی آن رسوب گیری می‌تواند باشد. سد درکاه دارای ۲۸ متر ارتفاع از بستر رود، ۸۵ متر طول تاج و ۳ متر عرض تاج می‌باشد.
اهداف ساخت سد

جمشید عیدانی، مدیر عامل شرکت آب منطقه ای هرمزگان درسال ۱۴۰۱ بیان کرد که با ساخت این سد ضمن جلوگیری از ورود رسوبات به مخزن سد جگین و افزایش عمر مفید این سد می‌توان با جمع‌آوری سیلاب‌های مسیل منطقه درکاه و توزیع آن، منبع آب شرب مناسب و پایدار برای روستاهای پایین دست آن تأمین نمود. روستای درکاه با حدود ۲۰۰ خانوار جمعیت در شمالی‌ترین و مرتفع‌ترین بخش حوزه آبریز جگین واقع شده‌است. این ویژگی جغرافیایی سبب شده که بارندگی در این منطقه نسبت به سایر مناطق بشاگرد شدت بیشتری داشته و حتی در فصل تابستان نیز شاهد بارندگی باشیم. عدم قدرت کافی زمین در نگهداشت رطوبت، شیب تند اراضی منطقه و همچنین نبود سازوکار مناسب جهت ذخیره این بارش‌ها سبب شده روان آب حاصله به صورت جریان سیلابی مخرب در مدت زمان کوتاهی از منطقه خارج شود.
ویلیام ویلسون کورکوران

| ویلیام ویلسون کورکوران | ویلیام ویلسون کورکوران |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۷ دسامبر ۱۷۹۸ جورجتاون، DC
درگذشت: ۲۴ فوریهٔ ۱۸۸۸ (۸۹ سال) واشینگتن، دی.سی.
تحصیلات: کالج جرج‌تاون
پیشه(ها): بانک، انسان‌دوستی و کلکسیون شخصی
همسر: Louise Morris (ا. ۱۸۳۵–۱۸۴۰)
فرزندان: ۳
والدین: توماس کورکوران هنا لمون
ویلیام ویلسون کورکوران (William Wilson Corcoran) (زادهٔ ۲۷ دسامبر ۱۷۹۸ – درگذشت ۲۴ فوریه ۱۸۸۸)، بانکدار، انسان‌دوست و گردآورندهٔ آثار هنری اهل ایالات متحده بود. او «نگارخانه هنری کورکوران» را بنیان‌گذاری کرد.
زندگی‌شخصی

کورکوران در ۲۷ دسامبر ۱۷۹۸ میلادی در جرج تاون در بخش کلمبیا متولد شد. او یکی از ۱۲ فرزند (شش پسر و شش دختر) خانواده بود که شش تن آن‌ها تا دوران جوانی زنده ماندند، پدر وی توماس کورکوران، یک تاجر متوسط بود که دوبار به عنوان شهردار جرج‌تاون انتخاب شد و مادرش هانا لیمون نام داشت. پدر وی متولد ایرلند بود، در ۱۷۸۸ میلادی در جرج تاون ساکن شد و تجارت چرم را آغاز کرد.
ویلیام کورکوران در جرج‌تاون بزرگ شد، در آنجا رشته مطالعات کلاسیک و ریاضی را در مدرسه‌های خصوصی که توسط الکساندر کرک و ریویرند ادیسون بیلت پیش‌برده می‌شد خواند و برای یک سال در کلاس‌های کالج جرج‌تاون، سلف دانشگاه جرج‌تاون است، شرکت کرد. به‌جای ادامه تحصیلات، او به تجارت خانوادگی پیوست و به یک تاجر موفق مبدل شد.
حرفه

کورکوران در عمر ۱۷ سالگی وارد تجارت شد، در یک مغازه خشکبار که دو برادر مالک وی بودند شروع به کار کرد و دو سال بعد شعبه شخصی خودش را باز نمود. برادران کورکوران یک حراج عمده فروشی و تجارت کمیشن را آغاز کردند، اما این تجارت نوپای آن‌ها پس از وحشت ۱۸۱۹ ناکام شد. او در یک تجارت خانوادگی دیگر کار کرد و در ۱۸۲۸ میلادی کنترل یک قسمت بزرگ تجارت املاک و مستغلات ر از پدر خود گرفت.
کورکوران به عنوان منشی در بانک کلمبیا شعبهِ جرج‌تاون استخدام گردیده و بعداً به عنوان مدیر املاک و مستغلات و وام در دومین بانک ایالات متحده در واشینگتن گماشته شد.
در ۱۸۳۷ میلادی، کورکوران یک بنگاه دلالی را در خیابان پنسیلوانیا در جاده پانزدهم تأسیس کرد. او در این کسب‌وکار خود به موفقیت دست یافته و در ۱۸۴۰ میلادی با جرج واشینگتن ریگز، پسر الیشا ریگز، وارد شراکت تجاری شد. شرکت بانکداری خصوصی کورکوران و ریگز از حمایت وزیر خزانه‌داری لوی وودبری لذت می‌برد و پس از این‌که آن‌ها سفته‌های وزارت خزانه‌داری ایالات متحده به ارزش ۵ میلیون دلار را در ۱۸۴۳ میلادی مجدداً به سرمایه‌گذاران به فروش رساندند، شرکت آن‌ها به شکوفایی رسید. در ۱۸۴۵ میلادی، شرکت آن‌ها ساختمان سابقه دومین بانک ایالات متحده که در جاده ۱۵ در خیابان نیویورک موقعیت داشت را خریداری نمود.
در بهار ۱۸۴۷ میلادی، کورکوران و ریگز دو سری اوراق قرضه جنگ مکزیک وزارت خزانه‌داری را به‌طور عمده به سرمایه‌گذاران در داخل و خارج از کشور به فروش رساندند که در این میان درآمد کورکوران ۱ میلیون دلار بود. در ۱۸۵۴ میلادی، کورکوران از شرکت کورکروان و ریگز بازنشسته شد تا روی سرمایه‌گذاری‌های خود در املاک و مستغلات، اعطای اراضی، تسلیحات و خطوط آهن تمرکز نموده و همچنین اشتیاق‌های خود و فعالیت‌های انسان‌دوستی را دنبال نماید.
حرفه > هنر

برخلاف بیشتر حامیان معاصر هنر، کورکوران تنها به آثار اروپایی علاقه نداشت و او یکی از نخستین کلکسیون‌های مهم هنر آمریکایی را گردآوری کرد. تا اواسط دهه ۱۸۵۰ میلادی، تعداد تصاویر و تندیس‌های که او گردآوری کرده بود از عمارت او که در چهارراه لیفایتی واقع بود بیشتر می‌شد، از این‌رو او در ۱۸۵۹ میلادی برجسته‌ترین معمار آن دوران جیمز رنویک را استخدام کرد تا یک نگارخانه به سبک امپراتوری دوم در خیابان پنسیلوانا بسازد.
با این همه، قبل از این‌که کار گالری به اتمام برسد، جنگ داخلی آمریکا آغاز شد و کورکوران که با مناطق جنوبی هم‌دردی داشت، واشینگتن را به مقصد پاریس ترک کرد، جای که داماد او، جرج اوستیس جونیور نمایندهٔ ایالات مؤتلفه آمریکا بود. ساختمان نیمه-کاره که توسط رنویک طراحی شده بود، توسط حکومت ایالات متحده ضبط گردیده و به عنوان یک انبار تأمینی از آن استفاده شد. پس از پایان جنگ، کورکوران به واشینگتن بازگشت؛ کار ساختمان در ۱۸۶۹ میلادی به اتمام رسید و نگارخانه هنری کورکوران در ۱۸۷۴ میلادی افتتاح شد، اما چندی بعد ساختار آن گسترش یافت. یک ساختمان جدید برای نگارخانه هنری و مدرسه تازه‌تاسیس هنری کورکوران (که حالا به‌نام کالج هنرها و طراحی کورکوران یاد می‌شود) توسط معمار معروف آمریکایی ارنیست فلاگ به سبک هنرهای زیبا طراحی گردیده و کار آن در ۱۸۹۷ میلادی، نُه سال پس از مرگ کورکوران، به پایه اکمال رسید. نمای خارجی این ساختمان بازتاب دهنده سبک «نئو-گریک»، شاخه‌ای از سبک هنرهای زیبا، بوده و تلاش صورت گرفته‌است تا با بازتاب دادن علامات مفصل و تزئینی در نمای بیرونی ساختمان، وظایف داخلی آن به نمایش گذاشته شود. نخستین ساختمان نگارخانه کورکوران حالا نگارخانه رنویک است که یک موزه اسمیتسونین می‌باشد.
حرفه > انسان‌دوستی

در ۱۸۵۴ میلادی، پس از این‌که او بازنشسته شد، خود و ثروت قابل ملاحظه‌اش را به هنر و انسان‌دوستی وقف کرد. در ۱۸۴۸ میلادی، کورکوران زمینی به مساحت ۱۵ اکر (۶ هکتار) را برای قبرستان اوک هیل خریداری کرد که منظره راک کریک پارک از آنجا دیده می‌شود. او شرکت قبرستان اوک هیل را تأسیس نمود تا از امور این قبرستان نظارت نماید، شرکتی که توسط لایحه کنگره در ۳ مارس ۱۸۴۹ میلادی رسماً تشکیل گردید. کورکوران هزینه ساخت کلیسای کوچک به سبک معماری نئوگوتیک در قبرستان اوک هیل را پرداخت نمود، کلیسای که معروف به کلیسای کوچک رنویک است. به استثنای موزه اصلی کورکوران (به قسمت پایین مراجعه نمایید)، این تنها ساختمان و نخستین ساختمان («کاخ») در واشینگتن مال در مؤسسه اسمیتسونین بود که رنویک در واشینگتن طراحی شد.
کورکوران همچنین یک صندوق اعانه ۱۰٬۰۰۰ دلاری را برای خریداری هیزم به فقرای جرج تاون تأسیس نمود که توسط انجمن بینیولنت مدیریت می‌گردید. کورکوران همچنین هدایای بسیاری به چندین دانشگاه تقدیم نمود، از جمله دانشگاه جرج واشینگتن، کالج زراعتی مریلند، کالج ویلیام و ماری و دانشگاه واشینگتن و لی. پس از این‌که خانواده جرج واشینگتن نتوانستند ملک ماونت ویرنون وی را نگهدارند و دولت فدرال نیز خریداری آن را رد کرد، کورکوران در راستای خریداری آن همکاری نمود. یکی از همکاران تجاری قدیمی و دوست ویلیام ویلسون کورکوران، جرج پی‌بادی بود.
کورکوران چندین میراث مهم دیگری نیز برای مردم واشینگتن به‌جای گذاشت، از جمله چندین دانشکده دانشگاه کلمبیایی (حالا دانشگاه جرج واشینگتن) و زمین و پرداخت نصف هزینه ساخت آنچه امروزه بنام کلیسای عروج و سنت اگنس (Church of the Ascension and Saint Agnes) یاد می‌شود. کورکوران همچنین رئیس کورپوریشن دانشگاه کلمبیایی (جرج واشینگتن) بود. در اوایل ۱۸۸۳میلادی، کورکوران ترتیبات لازم را انجام داد تا با هزینه شخصی خود، جسد جان هاوارد پین را به ایالات متحده بازگرداند. پین که یک بازیگر، شاعر و نویسندهٔ «خانه! خانه عزیز!» بود، در ۱۸۵۲ به عنوان میلادی قنسول ایالات متحده در بیگِ تونیس خدمت می‌کرد و در آنجا وفات نمود. پین قبل از اینکه در ۱۸۵۰ میلادی برای دومین بار به عنوان قنسول در تونس خدمت نماید، دوست نزدیک کورکوران و شریک تجاری وی جرج دابلیو. ریگز بود.
کورکوران در ۱۸۶۹ میلادی خانه لوئیس برای زنان – که پس از خانم فقید وی نام‌گذاری شده بود – را تأسیس نمود تا از زنان مستمند حمایت و مراقبت نماید. این خانه در ۱۸۷۱ میلادی در خیابان ماساچوست NW، میان جاده‌های پانزدهم و شانزدهم در واشینگتن دی.سی. افتتاح شده و تا ۱۹۴۷ میلادی در آنجا فعالیت داشت؛ ساختمان اصلی در ۱۹۴۹ میلادی منهدم گردید. خانه لوئیس به منطقه کادمن هوز در دیکاتور پلیس در جاده 22 NW منتقل شده و در ۱۹۷۶ میلادی فعالیت آن با خانه آبراهام و لورا لیسنر برای زنان کهنسال مدغم شد. تا ۲۰۲۱ میلادی، خانه لوئیس همواره به عنوان بخشی از خانه لیسنر-لوئیس-دیکسون-هرت فعالیت می‌نمود.
حرفه > برده‌داری

کورکوران حد اقل یک برده به‌نام ماری داشت. در دهه ۱۹۳۰ میلادی، جرج پی‌بادی به کورکوران به عنوان کسی که در تجارت برده دخیل است، اشاره کرد. با این حال، کورکوران حداقل در یکی از نامه‌های خود به همسرش، نسبت به طرفداران لغو نظام برده‌داری اظهار هم‌دردی نموده و ماری و چهار فرزند جوان وی را در ۱۸۴۵ میلادی آزاد کرد. در ۱۸۵۱ میلادی، کورکوران برای کمک به خریداری آزادی برده‌های که پس از هشت سال فرار از برده‌داری دوباره دستگیر و برده شده بودند، کمک مالی فراهم نمود.
زندگی شخصی

در ۱۸۳۵ میلادی، کورکوران با لوئیس موریس (۱۸۱۸ – ۱۸۴۰ میلادی) که دختر کمودور چارلز موریس (۱۷۸۴ – ۱۸۵۶ میلادی) و خواهر بزرگتر رابرت مورای موریس (۱۸۲۴ – ۱۸۹۶ میلادی) بود، فرار نموده و باهم ازدواج کردند. قبل از این‌که همسر و در عمر جوانی در ۲۱ نوامبر ۱۸۴۰ وفات کند، آن‌ها سه فرزند داشتند، اما تنها یک تن آن‌ها زنده ماند و بزرگ شد:
هریت لوئیس کورکوران (۱۸۳۶ – ۱۸۳۷)، در دوران نوزادی وفات کرد.
لوئیس موریس کورکوران (۱۸۳۸ – ۱۸۶۷)، کسی که در ۱۸۵۹ میلادی با جرج ایوستیس جونیور (۱۸۲۸ – ۱۸۷۲) ازدواج کرد.
چارلز موریس کورکوران (۱۸۴۰ – ۱۸۴۱)، در دوران نوزادی وفات کرد.
پس از مرگ همسرش در ۱۸۴۰ میلادی، کورکوران تصمیم گرفت تا دوباره ازدواج نکند. او به تاریخ ۲۴ فوریه ۱۸۸۸ در واشینگتن دی.سی. درگذشت و در قبرستان اوک هیل به خاک سپرده شد.
کورکوران به پوتوماگِ لاج شماره ۵ ماسون‌های آزاد و پذیرفته شده (Free and Accepted Masons) در جرج‌تاون پیوسته و در ۲۶ ژوئیه ۱۸۲۷ به ماستر مسون ترفیع نمود.
زندگی شخصی > زادگان

کورکوران، از طریق دخترش لوئیس که زنده ماند، پدربزرگ ویلیام کورکوران ایوستیس (۱۸۶۲ – ۱۹۲۱) و لوئیس ماری ایوستیس هیتچاک (۱۸۶۷ – ۱۹۳۴) بود و هیتچاک در ۱۸۹۱ میلادی با توماس هیتچاک (۱۸۶۰ – ۱۹۴۱) ازدواج کرد.
زندگی شخصی > میراث

بانک کورکوران که به‌طور مشترک در ۱۸۴۰ میلادی بنیان‌گذاری شده بود تا ۲۰۰۵ میلادی تحت نام ریگز بانک فعالیت داشت و در همین سال توسط پی‌ان‌سی بانک خریداری شد. نگارخانه هنری کورکوران در واشینگتن دی.سی. یکی از قدیمی‌ترین موزه‌های شخصی آمریکا بود که روی هنر آمریکایی تمرکز داشت، این نگارخانه در ۲۰۱۴ میلادی منحل شد، کلکسیون هنری آن به نگارخانه ملی هنر اهدا و ساختمان آن (شامل مدرسه هنرها) به دانشگاه جرج واشینگتن در واشینگتن دی.سی. منتقل گردید. یکی از جاده‌ها در محله فلکه دوپونت در ناحیه کلمبیا میان جاده Q و جاده R در NW، یک بلاک دورتر از جاده ریگز، به افتخار کورکوران نام‌گذاری شده‌است. محله کورکوران در مینیاپولیس، مینه‌سوتا که از شمال با جاده ایست لیک، از جنوب با جاده ایست ۳۶ام، از شرق با خیابان هیاواتا و از غرب با خیابان سیدار هم‌مرز است، نیز به افتخار ویلیام کورکوران نام‌گذاری شده‌است. تپه کورکوران در رشته کوه‌های سیرا نیوادا در کالیفرنیا نیز پس از او نام‌گذاری گردیده‌است.
ویلیام کورکوران در ۱۸۶۷
پرتره اثر ویلیام اولیور استون
آل (افسانه)

آل یا زائوترسان موجودی خیالی-افسانه‌ای است. در باور عامه، موجودی است که اگر زن تازه‌زا را تنها بگذارند، سراغش می‌آید و به او آزار یا آسیب می‌رساند.
آل در زبان ترکی به معنای خرید است ، اما در این مقاله و عموما وقتی کلمه آل استفاده میشود منظور همان موجود افسانه ای است.
آل یک گونه از موجودات اهریمنی در باور مردمان قفقاز، ایران، آسیای میانه و بخش‌هایی از جنوب روسیه است.
در باورهای سنتی، نقش آل‌ها در تولید مثل انسان‌هاست به همین دلیل آنها را اهریمن وضع حمل یا زایمان می‌دانند.
آلها در مناطق گوناگون دارای نامهای مختلفی هستند مثلاً در ارمنستان به «آلک»، در میان کردها به «اُل»، در افغانستان و تاجیکستان به «هال» یا «خال»، در کشورهای ترک‌زبان آسیای میانه به «آلباستی» یا «آلماستی» و در میان مردم کشمیر و بدخشان به «هالماستی» و در میان لرها به «آل و یال». جملاتی از این دست «یال بزنت مار بزنت عقرب گیجال بزنت» نشان از حضور آل در فرهنگ عامه می‌باشد.
در فرهنگ مردم لر هم وجود آلها با عبارات رایجی مانند «آل برده» و «الهی آل ببردت» به چشم می‌خورد.
در روایات ارمنی، آلها قلب و شش زن درحال زایمان، زن آبستن و زنی تازه زایمان کرده (زائو) را می‌دزدند وسبب مرگ او می‌شوند. آنها همچنین با آسیب رساندن به جنین در زهدان مادر سبب سقط جنین می‌شوند.
آلها نوزادان زیر چهل روز را دزدیده و اقدام به تعویض آنها با بچه خود یا بچه جن می‌کنند. (مانند الفها در باورهای ژرمنی).
آلها نیز مانند انسانها داری دو جنس زن و مرد هستند.
ماهیت وجودی آلها

در بسیاری از منابع خبر از وجود قومیت‌هایی با ماهیت انسانی گزارش گردیده که دلالت بر وجود جماعتی از زنانی دارد که در دوران‌هایی زندگانی بر مبنای وحشی زیستی و غارت‌گری دارد که با نام آل شناخته می‌شده‌اند. در این منابع، محل سکونت اصلی آلها، جلگه‌های بین رودخانه دون و دریای سیاه تا سرزمین قفقاز و آتروپاتن قدیم درج شده است. در برخی منابع از زنانی جنگ جو و سرکش به نام آمازون یاد کرده‌اند که تقریباً در همان منطقه سکونت داشتند. در کتاب مشیرالدوله آمده است: «زنان آمازون در جلگه‌ای موسوم به تمیس سیر در کنار ترمودون سکنی داشتند و ملکه این مردم تالس تریس نام، بر تمامی مردمانی که از کوه‌های قفقاز تا رود فازریون کنونی منتشر بودند، سلطنت می‌کرد.»
داستان زنان آمازون بسیار مفصل و خواندنی است. نویسندگان پیش از میلاد اغلب در آثار خود از آن‌ها یاد کرده‌اند. نوشته‌های آن‌ها گویای آن است که آمازون‌ها گروهی از آل‌ها بوده‌اند و صرفاً به دلیل این که یک پستان داشتند (به شوند اینکه با دست راست تیراندازی کنند پستان راست را می‌سوزاندند) از سوی یونانی‌ها موسوم به صفت آمازون شدند که طبعاً در بین آریایی‌ها به همان نام اصلی، یعنی آل نامیده می‌شدند. این زنان جنگاور و مهیب، در تاخت و تاز، جنگ‌ها و آوارگی‌های قوم خود یعنی آلان یا آل سهیم بودند؛ و بعید نیست که دسته‌های انبوهی از آن‌ها به جنوب قفقاز سرازیر شده و بدواً و مدت‌ها به صورت مهاجرانی آواره تا به کادوسیه و آتروپاتن رسیده و در آن جاها زندگی کرده‌اند و بعدها در نتیجه تصادماتی با بومیان، سرکوب و طرد شده‌اند اما تهاجمات پنهانی و جنگ و گریزهایشان شاید به حکم قانون نزاع بقا ادامه یافته و تدریجاً چهره‌ای افسانه‌ای یافته‌اند. از این رو محتمل است که (آله ژن = زن آل) افسانه‌ها، همان زن‌های آل تاریخی باشند که یونانی‌ها آن‌ها را آمازون خوانده‌اند. در برخی منابع مطالبی آمده که نشان می‌دهد زنان آل را ساورومات نیز نامیده‌اند. دیاکونوف می‌نویسد، «ساورومات‌ها قومی بودند که زنان بر آن حکومت می‌کردند و کاهنان و جنگاورانشان زنان بودند.» این زنان سلحشور یعنی ساورومات را هرودوت از بازماندگان آمازون‌ها می‌دانسته.
ماهیت وجودی آلها > چگونگی راهیابی آلهای تاریخی قفقاز به افسانه‌ها

اکنون باید دید که آلهای یاد شده به صورت موجوداتی اسرار آمیز که همیشه در خفا و کمین هستند، چگونه وارد زندگی و فرهنگ برخی قوم‌ها به‌خصوص اقوام شمال غرب فلات ایران و بسیاری مناطق دیگر شده‌اند. آل تاریخی که دست کم از دوران مادها تا یورش مغولان گوشهٔ پر ماجرایی از تاریخ جوامع ماوراء قفقاز را اشغال کرده‌اند، بارها به سرزمین‌های جنوبی سرازیر شده‌اند (گاه با تاخت و تاز و غارت و گاه نیز به عنوان آواره و پناهنده) زیستن به صورت مخفی و مخوف، در حاشیهٔ زندگی اهالی، بیشتر موافق وضعیت اخیر یعنی آوارگی و از هم پاشیدگی زندگیشان می‌باشد. در این بین این آلهای آواره و اکثراً مؤنث در کوره بیابان‌ها و جنگل‌ها به صورت مخفیانه زندگی کردند که در این گذر با چهره‌هایی نا خوشایند و ژولیده از غارت‌های شبانه روستاها و دیرها گذران زندگی می‌کردند. مهم‌ترین شاخصه این نوع زندگیه تنها و بی همسری، رو آوردن به دختر بچه دزدی در بسیاری روایات است که در این داستان‌ها آورده شده این زنان حتی به زنان باردار حمله‌ور گردیده و نوزاد در جنین مادران را به طرز وحشیانه‌ای از رحم خارج کرده و میرباییدند؛ و اینکه برای این آلان فقط فرزند مؤنث ارزش داشته و فرزند ذکور را از بین می‌بردند، شاید بر این مبنا باشد که نژادی و جنسی از خود را فقط مورد قبول داشتند و دختر بچه‌ها را در نزد خود و به رسم خود پرورش می‌دادند. در برخی منابع نخستین یورش آلان‌ها به صفحات جنوب قفقاز و ارس که شرح آن در نوشته‌ها آمده است، بار اول در حدود ۷۵ م در عهد پادشاهی بلاش اول و بار دوم در سال ۱۳۰ م در زمان پادشاهی بلاش دوم، رخ داده است و در مواردی بسیار در دوران‌های دیگر به سرزمین ایران به صورت پراکنده حمله‌ور شده یا مهاجرت کرده‌اند.
اجزای بدن و صورت آلها بر اساس افسانه‌ها

اجزای بدن وصورت آلها بدین سان توصیف شده است: بینی گِلی، چشمانی آتشین، موهایی ژولیده و نامرتب، دندانهایی آهنین با نیشهایی به جلو آمده مانند گراز وحشی و پستانهایی آویزان مانند پیرزنها.
بنابر باورهای کهن، آلها پس از دزدیدن قلب و شش زن و زمانی که دیگر زن زنده نمانده است، اقدام به فرار و عبور از اولین آب جمع شده در یک جا یا اولین منبع آب می‌کنند.
طلسمهای مانع آل، مانند دیگر طلسمها برای دیگر شیاطین است.
این طلسمها شامل افسون، دعا، اشیای فلزی، سیر و پیاز و جلوگیری کردن از رسیدن آل به آب است.
در ایران آلها به شکل پیرزنی لاغر و استخوانی با بینی گِلی وصورتی سرخ به همراه سبدی حصیری برا ی شش و جگرهای دزدیده شده تصویر شده است.
در آسیای میانه، آلها چنین روایت شده‌اند: موجوداتی چاق و زشت و پیرزنانی پرمو با پستان‌های آویزان به همراه سبدی پشمی که جگر و شش‌های قربانیان را درون آن قرار می‌دهند.
برطبق بسیاری از روایات خاور نزدیک، خدا یک آل را برای همسری آدم یا اولین بشر آفرید امّا آدم فانی و خاکزاد با آل که از جنس آتش است، ناسازگار بود. این آغاز و ریشهٔ دشمنی آلها با حوا وهمه دختران اوست.
چاقوی آل‌ها

در ادبیات شفاهی کرمان، آل بعد از بریدن جگر زن حامله آن را در جوی آب می‌شوید تا بخورد. به محض خورده شدن جگر، زن حامله خواهد مرد.
در اکثر خانواده‌های قدیمی یکی از مردان کهنسال در جوانی خود به آل در حال بردن یا شستن جگر برخورد کرده است. آل به نهیب جمله‌ای مانند (نقل قول از داستان روایت شده): «چه کار می‌کنی؟ برو این جگر را از هر کجا برداشتی بگذار سر جایش پتیاله» می‌ترسد و فرار می‌کند و چاقوی خود را به جا می‌گذارد.
این چاقو تیغه‌ای آبی رنگ دارد و هیچ وقت تیزی خود را از دست نمی‌دهد. در تمامی داستان‌ها راوی ادعا می‌کند که این چاقو را تا چند سال اخیر در اختیار داشته است.
فیلم‌ها و بازی‌ها با موضوع آل

در سال ۱۳۸۸ فیلمی به نام آل به کارگردانی بهرام بهرامیان بر پایه همین موضوع، ساخته شد. این فیلم در ژانر وحشت و محصول ایران است و بیش از هشتاد درصد آن در ارمنستان فیلم‌برداری شده است. همچنین قرار بود بازی ویدیویی آل نیز بر پایه داستان فیلم در سال ۱۳۸۹ ساخته شود.
پانویس‌ها و منابع

Wikipedia contributors, "Al (folklore)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Al_(folklore)&oldid=303104784 (accessed July 20, 2009).
↑  دانشنامه ایران و اسلام، ج 1، ص173
↑  تاریخ ماد، دیاکونوف، ص410
↑  ایران باستان، ص 2460
↑  تاریخ کادوسها، علی عبدلی، فصل فرهنگ و باورها، نشر فکر روز
↑  «بهرام بهرامیان: «آل» فیلم هراس و دلهره است». سینمای ما. ۹ بهمن ۱۳۸۸. بایگانی‌شده از اصلی در ۴ مارس ۲۰۱۰. دریافت‌شده در ۱۴ بهمن ۱۳۸۸.
↑  «بازی رایانه‌ای «آل» بهار ۸۹ و با حضور بازیگران اصلی کلید می‌خورد». فارس. ۳۰ دی ۱۳۸۸. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۴ اکتبر ۲۰۱۴. دریافت‌شده در ۱۴ بهمن ۱۳۸۸.
| ن ب وموجودات افسانه‌ای ایرانی | ن ب وموجودات افسانه‌ای ایرانی |
| --- | --- |
افسانه‌های عمومی:  ازمابهتران  اژدها  اشوزوشت  آل  آنزو  بختک  پری  جهله به گند  خر سه پا  دوال‌پا  دیو  دیو سپید  دیوهای کماله  رُخ  زار  زوال  سیاه‌مجد  سیمرغ  سیمرغ اسب‌تنه  شاه پریان  ششه  شیردال  عنقا  عوج بن عنق  غول  فولادزره  ققنوس  گاو بالدار  گلیم‌گوش  لولوخورخوره  مردآزما  مردخوار  مرغ آمین  ملمداس  نسناس  ننه‌سرما  همزاد  هیولا 
افسانه‌های دریای پارس:  اکوان دیو  ام منداس  انشرتو  بابای دریا  بوسلامه  پری دریایی  جزیره متحرک  جن زیرآبی  خرچنگ عجیب  عروس دریایی  گاوماهی  مادر دریا  ماهی آدمخوار  منتیل پو  هیولای قنات 
| ن ب واساطیر ارمنی | ن ب واساطیر ارمنی |
| --- | --- |
مکان های مقدس: آراگاتس ·  کوه آرارات ·  کوه نمرود ·  زوراتس کارر
باورها و مراسم: جشن‌ها (ناواسارد ·  وارداوار  ·  دیاراندآراج  ·  باریگندان  ·  ماتاغ)
خدایان: آرامازد ·  آرای زیبا ·  آستقیک ·  آناهید ·  اسپاندارامت ·  تیر ·  سال نو ·  نانه ·  واهاگن ·  هایک
سایر خدایان, ایزدبانوان و ارواح: آل ·  دورک آنگق ·  اژدها
قهرمانان: آرای زیبا ·  هایک
معابد:  معبد گارنی
جابر خالد جابر الصباح

شیخ جابر الخالد الجابر الفاضل الصباح (۲۵ نوامبر 1944 -)، نظامی، دیپلمات و سیاستمدار کویتی است.
او رئیس ستاد ارتش کویت در سال ۱۹۹۲ بود. فرمانده نیروهای کویت در عملیات آزادسازی کویت در سال ۱۹۹۱، سپس سفیر کویت در عربستان سعودی (۱۹۹۸–۲۰۰۱) و در نهایت وزیر کشور کویت (۲۰۰۷–۲۰۱۱) از جمله مناسب او بوده‌است.
بنی عزیز

مکان در 23x15px|border |alt=|link= الجزایر
| بنی عزیز | بنی عزیز |
| --- | --- |
شهرداری: شهرداری
استان: استان سطیف
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
بنی عزیز (به عربی: بنی عزیز) یک شهرداری در الجزایر است که در استان سطیف واقع شده‌است.