stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
تاریخ تمبر در ایران
دوره‌بندی > قاجار

دولت قاجار در عصر امیرکبیر در راستای سایر اقدامات اصلاحی در زمینه های اقتصادی، اجتماعی و نظامی به پست و تعمیم آن نیز توجه داشت .صورت جدید پست در ایران از زمان قاجاریه به‌وجود آمد که با خدمات و اقدامات امیرکبیر صورت گرفت. شیوه اروپائی پست را از انحصار دولت‌ها خارج کرد و آن را در اختیار عموم مردم قرار داد..تشکیلات رسمی پست ایران به معنای واقعی از سال ۱۲۵۴ ه.ش به وسیله میرزاعلیخان و با همکاری گوستاو ریدرز مستشار اتریشی، تحت عنوان پستخانه ایران تأسیس و شروع به‌کار کرد. یکی از مهمترین رویدادها در تاریخ پست ایران تهیه و تدوین قانون پستی کشور است.مجموعه قوانین پست ایران در  ۴ مرداد ۱۲۹۴ ه.ش به تصویب مجلس شورای ملی رسید.پست در ایران تا پیش از سال 1258 به صورت «اداره» بود و تمامی امور پستی در آن زمان توسط همین اداره صورت می‌گرفت. در پی موفقیت‌های پست در انجام امور کشور، "ناصرالدین شاه قاجار" دستور تاسیس وزارت پست را صادر کرد.ایران در زمان ناصرالدین‌شاه قاجار تنها سه سال پس از تأسیس اتحادیه جهانی پست و با وجود کارشکنی‌های دولت‌های استعماری به عنوان یک دولت مستقل و قدرتمند آسیایی به عضویت این نهاد بین‌المللی درآمد و نخستین تمبر ایران نیز در حدود ۱۰ سال، پیش از عضویت ایران منتشر شد.اتحادیه جهانی پست، ۹ اکتبر ۱۸۷۴ میلادی در شهر «برن» سوئیس تاسیس شد. در سال ۱۹۶۹ میلادی این ‌روز توسط کنگره اتحادیه، روز جهانی پست نام‌گذاری شد. اتحادیه از نظر قدمت، دومین سازمان بین‌المللی در جهان است که در حال حاضر ۱۹۲ کشور عضو آن هستند. ایران نیز شهریور ۱۲۵۶ برابر با سپتامبر ۱۸۷۷ و در زمان ناصرالدین شاه قاجار به عضویت آن درآمد. پیش از عضویت ایران در اتحادیه، تمام نامه‌های پستی صادر شده ایران به سایر کشورها، علاوه بر الصاق تمبرهای پستی ایران، ۸ کوپک تمبر روسی نیز بر روی آنها چسبانده می‌شد و توسط فرستاده مخصوص، به دفتر تبادل پستی روسیه در جلفا منتقل و برای ارسال به خارج از کشور تحویل روس‌ها داده می‌شد.
دوره‌بندی > قاجار > نخستین تمبر ایران

در سال ۱۸۶۵ میلادی (۱۲۴۴ خورشیدی) ناصرالدین شاه قاجار پس از بازگشت از اروپا جمعی را برای ساخت و طراحی تمبر به فرانسه اعزام کرد تا با وزارت پست و تلگراف فرانسه مذاکره کنند.
نخست کلیشه‌هایی توسط شخصی به نام ریستر،(A.M.Riester) برای ساخت تمبر تهیه شد و حتی نمونه‌هایی نیز به چاپ رسید.
سپس آلبرت بار (Albert Barre) نمونهٔ دیگری تهیه کرد که آن را برای تأیید به ایران آورد که این طرح او تصویب شد و نمونه‌هایی از آن تمبر در چهار رنگ بنفش، سبز، آبی و قرمز به ترتیب به بهای ۱، ۲، ۴ و ۸ شاهی
چاپ شدند. طرح این تمبرها نشان رسمی دولت ایران که همان شیر و خورشید که درون دایره‌ای جا گرفته‌اند می‌باشد که گرداگرد آن با زنجیره‌ای با ۸۶ دانه مروارید پوشیده شده‌است و قیمت هر تمبر با حروف فارسی در چهار دایرهٔ کوچک در چهار گوشهٔ آن نوشته‌شده‌است. این نخستین مجموعه از تمبرهای ناصرالدین شاهی است.  [نیازمند منبع]
دوره‌بندی > قاجار > پس از ناصرالدین شاه

انتشار تمبر در دوره قاجار پس از تمبرهای ناصرالدین شاه قاجار از سال ۱۲۴۷ تا ۱۲۷۵، توسط مظفرالدین شاه قاجار از سال ۱۲۷۵ تا ۱۲۸۵ ، محمد علیشاه قاجار از سال ۱۲۸۵ تا ۱۲۸۸ و در نهایت احمدشاه قاجار از سال ۱۲۸۸ تا ۱۳۰۴ ادامه داشت.
پس از کشته شدن ناصرالدین شاه، در اوایل سلطنت مظفرالدین شاه، یک هیات بلژیکی برای اداره امور پست ایران استخدام شدند که ریاست آنان با نوز بود و این شخص تا انقلاب مشروطه ایران در خدمت دولت بود و از ریاست پست تهران به تدریج به مقام مدیریت کل پست ایران ارتقا یافت.پس از مظفرالدین شاه قاجار. جانشینش، محمدعلی‌شاه هم که دوره پادشاهی‌اش تنها دو سال بود، چاپ تمبرهایی 50 قَرانی را به هلندی‌ها سفارش داد. .احمدشاه، واپسین شاه قاجار هم تمبرهایی چاپ کرد. نخستین آن‌ها به نام «تمبرهای تاج‌گذاری» آوازه پیدا کرده‌اند و تصویر شاه 12 ساله را نشان می‌دهند. این تمبرها که در هلند چاپ شده بود، چند ماه پس از تاج‌گذاری شاه به تهران رسید. تمبرهای دیگر احمدشاه که بر روی یکی از آن‌ها نشان فروهر و بر روی بسیاری دیگر تصویری از تخت‌جمشید دیده می‌شد و بسیار زیبا بودند.
دوره‌بندی > پهلوی اول از سال ۱۳۰۴

منسوخ شدن تمبر روسی از مرسولات پستی ایران و جایگزین شدن تمبر ایرانی و همچنین به رسمیت شناخته شدن نظام پستی و تمبر ایرانی در جهان، از نخستین نشانه‌های استقلال در گام‌های اولیه خود بود. با به رسمیت شناخته شدن و گسترش تمبر، روند رو به پیشرفت اقتصادی آن نیز ادامه یافت، تا آنجا که در دوره پهلوی اول قوت گرفت. در دوره پهلوی، تمبرهای فراوانی با موضوعات نقوش معماری باستانی ایرانی و تصاویر شاهان هخامنشی و ساسانی، اعلام تغییر نام پرشیا به ایران، ورزش‌های باستانی و بزرگداشت مفاخر و مشاهیر ایرانی به چاپ رسیدند؛ اما بارزترین ویژگی تمبرهای این دوره، اختصاص داشتن آن‌ها به تصاویر شاه و خانواده سلطنتی او بود.روایت برآمدن و برافتادن یک سلسله را از زبان تمبرهای روزگار پهلوی می‌توان شنید؛ حتی پیشتر از آن حکایت برآمدن رضاخان را از قزاقی به سردارسپه و داعیه‌داری برای جمهوری و سرانجام، پادشاهی. تمبرها حکایت دگرگونی روزگار را از چند شاهی و دینار به قران و تومان، مو به‌مو از بَرَند. نقش تمبرهای ایران در دوره پهلوی، عبارت «دولت شاهنشاهی ایران» بود.در زمان پهلوی یکم نزدیک به 300 تمبر چاپ شد، در آن روزگار رادیو تلویزیون وجود نداشت و تمبرها ابزاری بود که می‌توانستند اندیشه‌های سیاسی خود را به در خانه‌های مردم ببرند. یکی از اندیشه‌های دوران پهلوی یکم، نشان دادن کلاه پهلوی به مردم بود زیرا همه روزنامه نمی‌خواندند ولی تمبر را همه می‌دیدند و به‌کار می‌بردند.
دوره‌بندی > پهلوی دوم از سال ۱۳۲۰

پهلوی دوم کوشش کرد نگرشی نو تر داشته باشد و بازنگری بر دیدگاه‌های گذشته را داشته‌باشد بنابراین به بازتاب نگاره بناهایی با معماری ایرانی ـ اسلامی، میراث‌فرهنگی، مردم‌نگاری، نام‌آوران، هنری، طبیعت و … روی تمبرها پرداخت و نزدیک به 900 تمبر به چاپ شد.
محمدرضا شاه پهلوی با وجود بی‌نظمی در ده‌ سال اول حکومت او، تمبرها منعکس کننده درگیری‌های داخلی و خارجی جاری هستند، همچنین مجموعه های یادبودی برای تجلیل از سهم ایران در جنگ جهانی دوم ، دومین سالگرد ملی شدن صنعت نفت ایران ، ازدواج شاه با ثریا اسفندیاری نیز منتشر شد.
دوره‌بندی > جمهوری اسلامی ایران از سال ۱۳۵۸ تاکنون

اولین تمبر پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران در اسفند ۱۳۵۷ با عنوان بهار آزادی خلق شد و به‌دنبال پیروزی انقلاب، محتوای تمبرها هم رنگ و بوی انقلابی گرفت.پس از انقلاب به جای تمبرهای ویژه جشن‌های 2500 ساله یا تاجگذاری، تمبرهایی به مناسبت اعیاد و مناسبت‌های مذهبی چاپ شد. تمبرهای ویژه هفته وحدت نیز به منظور همبستگی میان مذاهب اسلامی بارها به چاپ رسید. حمایت از جنبش‌های اسلامی دیگر کشورها، همچون انتفاضه فلسطین و قیام مردم افغانستان در این میان جایگاه خاصی دارد.نخستین تمبری که به مناسبت سالروز پیروزی انقلاب اسلامی به مبلغ اسمی ۵ریال توسط شرکت پست جمهوری اسلامی ایران در فروردین ۱۳۵۸ منتشر شده است، تمبرهایی با آیات قرآنی، شعارها و عبارت‌هایی همچون «انا فتحنا لک فتحا مبینا» و...، تصویرهایی از حضور رزمندگان در دوران دفاع مقدس در جبهه، بازگشت امام خمینی(ره) به وطن در سال ۱۳۵۷. بر تمبرهای پس از انقلاب، موضوع شهادت، به صورت گوناگون تصویر شده است؛ از جمله تمبرهای بزرگداشت پیشگامان انقلاب اسلامی و شهدای جنگ تحمیلی و شهیدان نهضت‌های اسلامی سایر کشورها. جنگ تحمیلی و پیامدهای آن نیز موضوع بسیاری از تمبرهاست. برخی از این تمبرها رویدادهای مهم جنگ را بازگو می کند.در 22 سال گذشته 58 قطعه تمبر از  بنيانگذار جمهوري اسلامي ايران توسط شركت پست جمهوري اسلامي ايران منتشر شده است.
طراحان تمبر

از طراحان تمبر ایران میتوان به محمد مهروان نگارگر بزرگ و چهره ماندگار هنر ایران که از دهه چهل به ساخت تمبر های ایران پرداخته اشاره کرد.
تمبرهای انگلیسی استفاده شده در ایران، تا پیش از ۱۲۴۷ خورشیدی
تمبر یادبود تاجگذاری رضاشاه
تمبر مربوط به دوره جمهوری اسلامی
ابودا

| اُبودا | اُبودا |
| --- | --- |
مرکز اُبودا پشت میدان اصلی - مجسمه‌ساز ایمره وارگا: مرکز اُبودا پشت میدان اصلی - مجسمه‌ساز ایمره وارگا
کشور: مجارستان
منطقه: مجارستان مرکزی
شهر: بوداپست
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانی اروپای مرکزی)
وبگاه: obuda.hu
اُبودا یا اوبودا (مجاری: Óbuda; آلمانی: Alt-Ofen; کرواتی: Stari Budim) شهری در مجارستان بود که در ۱۷ نوامبر ۱۸۷۳ با بودا و پست ادغام شد و شهر بوداپست از آن پس رسماً شکل گرفت، امروز جزئی از ناحیهٔ شماره ۳ بوداپست در اُبودا-بکاشمِدْیِر است. پیشوند «اُ» در مجاری به معنای قدیمی، نام شهر را بودای قدیم معنی می‌کند. جزیره اُبودا در کنار این بخش از شهر، امروزه میزبان جشنواره سیگِت و جشنواره‌های دیگر است.
نگارخانه

آمفی‌تئاترِ آکوئینکوم
بقایای آمفی‌تئاتر رومی
بقایای آمفی‌تئاتر رومی
مجسمهٔ تثلیث در میدان روح‌القدس (Szentlélek tér)
پل مونکاش بین جزیرهٔ اُبودا و اسکلهٔ مارگیت (Margit Rakpart)
کنیسهٔ اُبودا
تاریخ یهودیان در استرالیا

تاریخ یهودیان در استرالیا از سال ۱۷۸۸ که انگلیس در استرالیا مستعمره تشکیل داده بود آغاز می‌شود. اگرچه اروپایی‌ها قبل از سال ۱۷۸۸ به استرالیا سفر کرده بودند، اما هیچ مدرکی در مورد ملوانان یهودی در بین خدمه وجود ندارد. اولین یهودیانی که به استرالیا آمده‌اند، در اثر انتقال محکومین به ناوگان بوتانی در سال ۱۷۸۸ با اولین ناوگان مستقر اولین شهرک اروپایی در این قاره، در محل سیدنی کنونی، صورت گرفت.
۹۷٬۳۳۵ استرالیایی بودند که در سرشماری سال ۲۰۱۱ خود را یهودی معرفی کردند، اما تعداد واقعی آنها ۱۱۲٬۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شود. (پاسخ به پرسش در سرشماری اختیاری بود) اکثریت یهودیان اشکنازی هستند، بسیاری از آنها پناهنده یهودی هستند، از جمله بازماندگان هولوکاست که در طول جنگ جهانی دوم و پس از آن وارد شدند. یهودیان حدود ۰٫۵٪ از جمعیت استرالیا را تشکیل می‌دهند.
تاریخ > قرن بیستم

تخمین زده می‌شود که تا سال ۱۹۰۱ بیش از ۱۵۰۰۰ یهودی در استرالیا زندگی می‌کردند. هنگامی که استرالیا در سال ۱۹۰۱ به عنوان یک کشور مستقل تأسیس شد، برخی از بنیانگذاران آن یهودی بودند. از همان ابتدا، یهودیان به عنوان شهروندان برابر با آزادی مشارکت در زندگی اقتصادی و فرهنگی رفتار می‌شدند و نقش مهمی در پیشرفت آنها داشتند. یهود ستیزی، که در اروپای معاصر رایج بود، در استرالیا بسیار نادر بود.
در دوران جنگ جهانی اول، موج دیگری از مهاجران یهودی آمد و هنگامی که نازی‌ها قدرت را در آلمان در سال ۱۹۳۳ به دست گرفتند، بسیاری از یهودیان آلمان به استرالیا آمدند. دولت استرالیا در ابتدا در اجازه ورود بسیاری از یهودیانی که می‌خواستند بیایند مردد بود، اما در سال ۱۹۳۸، ۱۵۰۰۰ ویزا برای «قربانیان ظلم» اختصاص داد. پیش از پایان جنگ جهانی دوم، حدود ۷۰۰۰ یهودی قادر به گرفتن ویزا بودند.
پس از جنگ جهانی دوم، استرالیا سیاست مهاجرتی قبلی خود را که متمرکز بر انگلیس است رها کرد و اجازه مهاجرت تعداد زیادی از مردم از قاره اروپا را داد. تعداد زیادی از یهودیان اروپا، بازماندگان هولوکاست، از اردوگاه‌های آوارگان وارد کشور شدند، اما شیوع یهودستیزی وجود داشت. به عنوان مثال، اتحادیه خدمات برگشتی و گروه‌های دیگر کارتون‌هایی را برای تشویق دولت و وزیر مهاجرت آرتور آ. کالول برای جلوگیری از ورود مهاجران یهودی منتشر کردند.
از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۶۱ جمعیت یهودیان تقریباً از جمعیت ۱۹۳۳ به ۶۱۰۰۰ یهودی ساکن استرالیا افزایش یافت و سه برابر شد. سازمانها در طول جنگ سعی داشتند کودکانی را که تحت تأثیر جنگ قرار گرفته‌اند بیاورند و آنها را اسکان دهند اما فقط پس از پایان جنگ توانستند. دو سازمان کمک کننده به مهاجرت، به ویژه کودکان یتیم ، طرح Save the Children و طرح نگهبان رفاه یهودی بودند که در سالهای پس از جنگ بیش از ۳۱۷ کودک یهودی یتیم را از اروپا آوردند. دختران آورده شده را در یتیم خانه‌ها قرار دادند، در حالی که پسران را در خوابگاه‌ها قرار دادند، جایی که آنها با دیگر بازماندگان هولوکاست زندگی می‌کردند.
در سال ۱۹۴۰ شد ۲۵۰۰ پناهنده پناهنده آلمانی و اتریشی از جمله ۱۷۵۰ پناهندگان یهودی، شناخته شده به عنوان پناهنده، شد همه بلافاصله به اردوگاه در استرالیا ارسال می‌شوند.
تعداد زیادی از مهاجران تازه‌وارد یهودیان ناظر بودند و حضور در مدارس روزانه به‌طور مرتب افزایش می‌یافت. جامعه جدید سفاردی نیز در دوره پس از جنگ ظهور کرد. پیش از این، به دلیل سیاست استرالیای سفید در استرالیا ، یهودیان میزرایی به‌طور کلی اجازه ورود نداشتند. با این حال، به دنبال بحران سوئز در سال ۱۹۵۶، تعدادی از یهودیان مصر اجازه ورود پیدا کردند. طی سالهای بعد، اقداماتی از سوی جوامع یهودی باعث شد تا دولت مواضع قبلی خود را در مورد ورود یهودیان میزراهی کنار بگذارد. در سال ۱۹۶۹، هنگامی که یهودیان عراق مورد آزار و اذیت قرار می‌گرفتند، دولت به یهودیان عراقی که موفق به رسیدن به استرالیا شدند، پناهندگی اعطا کرد.
تاریخ > تاریخ معاصر

"JewishCare" از بزرگترین و قدیمی‌ترین سازمان‌های کمک یهودی استرالیا است که در سال ۱۹۳۵ به عنوان انجمن رفاه یهودیان استرالیا برای کمک به مهاجرت یهودیان از آلمان نازی آغاز به کار کرد. این کشور همچنان در امر کمک به مهاجران و ارائه سایر خدمات رفاهی فعالیت می‌کند.
موزه یهودیان استرالیای جامعه یهودیان در سال ۱۹۸۲ در ملبورن و موزه یهودیان سیدنی در سال ۱۹۹۲ برای بزرگداشت هولوکاست و همچنین «به چالش کشیدن دیدگاه بازدید کنندگان از دموکراسی، اخلاق، عدالت اجتماعی و حقوق بشر» افتتاح شد. در سال ۲۰۱۰، هنگامی که ۲۴۰ استرالیایی به اسرائیل نقل مکان کردند، در مقایسه با ۱۶۵ مورد در سال ۲۰۰۹، مهاجرت از استرالیا به اسرائیل افزایش یافت.
در ۲۷ نوامبر ۲۰۱۶، گزارش سالانه شورای اجرایی یهودیان استرالیا (ECAJ) در مورد یهودستیزی در استرالیا، گزارش داد که در دوره ۱۲ ماهه منتهی به ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۶، ۱۰٪ افزایش در حوادث ضدیهودی در استرالیا شامل تهدید یا اعمال خشونت نسبت به سال گذشته
هنر و فرهنگ

کمک‌های بسیاری از یهودیان به هنرهای تجسمی استرالیا صورت گرفته‌است. ژرژ مورا، متولد گونتر موراوسکی در سال ۱۹۱۳ در لایپزیگ، آلمان، از میراث یهودی / لهستانی، در سال ۱۹۳۰ از آلمان به پاریس فرار کرد، سپس در سال ۱۹۴۹ به ملبورن رفت. او گالری تولارنو را در بوهمیان سنت کیلدا در ملبورن تأسیس کرد. این مکان محلی برای نمایشگاه‌های هنر آوانگارد مدرنیست استرالیایی شد. همسرش، میرکا مورا، به یک هنرمند برجسته تبدیل شد. هنرمند طرح لودویگ هرشفلد مک فارغ‌التحصیل و استاد از باوهاوس به عنوان یک «بیگانه دشمن» در یک کشتی به استرالیا تبعید شد. وی در معرفی اصول باهاوس در برنامه‌های درسی هنرهای تجسمی و طراحی در استرالیا تأثیرگذار بود.
یهود ستیزی

از روزهای استقرار اروپاییان در استرالیا، یهودیان از برابری رسمی در برابر قانون برخوردار بوده‌اند و مشمول ناتوانی‌های مدنی یا سایر اشکال ضد یهود با حمایت دولت نبوده‌اند که آنها را از مشارکت کامل در زندگی عمومی کنار بگذارد. یهودیان در علوم، هنر و ادبیات و در دولت دوران استعمار و مشترک‌المنافع همکاری فعال داشته‌اند و تعدادی از آنها به مقامات برجسته دولتی از جمله چندین فرماندار کل رسیده‌اند. با وجود این اخلاق مدارا، استرالیا در زمان جنگ جهانی دوم، پیشنهاد اسکان مجدد پناهندگان یهودی را رد کرد.
مهاجرت یهودیان پس از جنگ در زمانی اتفاق افتاد که یهودی‌ستیزی کاملاً شیوع داشت و لیگ خدمات برگشتی کارتون‌هایی را برای تشویق دولت و وزیر مهاجرت آرتور آ. کالول برای جلوگیری از مهاجران یهودی منتشر کرد. با افزایش تنش در خاورمیانه، با افزایش اقدامات احتیاطی امنیتی، حملات به املاک و موسسات یهودی افزایش یافت. در سال ۱۹۷۵، اسناد ASIO نشان داد که تروریست‌های فلسطینی قصد داشتند شخصیت‌های برجسته یهودی از جمله مایکل الیزور سفیر اسرائیل و ایسی لیبلر و «سخنگویان رژیم صهیونیستی» ایسی لیبلر و سام لیپسکی را بکشند. نخست‌وزیر سابق باب هاوک، «یکی از سرسخت‌ترین حامیان اسرائیل» نیز برای حمله در نظر گرفته شد.
موارد زیادی از فعالیت‌های ضدیهودی در محوطه‌های دانشگاه وجود داشته‌است. به عنوان مثال، مواد ضدیهودی در پنج دانشگاه در مارس ۲۰۱۷ پیدا شده‌است.
تعدادی از سازمان‌ها فعالیت‌های ضدیهودی را دنبال می‌کنند، از جمله شورای اجرایی یهودیان استرالیا که گزارش سالانه ای را برای همه فعالیت‌های ضدیهودی گزارش شده منتشر می‌کند، کمیسیون ضد افترا در ملبورن و واحد ضد افترا در سیدنی. این حوادث شامل حمله به کنیسه‌ها و سخنرانی‌های مختلف با محتوای ضد یهود است.
کنیسه‌ها و تعلقات مذهبی

تا دهه ۱۹۳۰، همه کنیسه‌های استرالیا به‌طور نامی ارتدکس بودند و اکثر رهبران رهبر خاخام پادشاهی انگلستان را تأیید می‌کردند. تا به امروز اکثر قریب به اتفاق کنیسه‌های استرالیا ارتدکس هستند. با این حال، طیف گسترده‌ای از جماعت ارتدوکس، شامل جوامع میزراچی و خبد نیز هستند. همچنین جماعات سفاردی نیز وجود دارد.
تلاشهای کوتاهی برای تأسیس مجامع اصلاحات از اوایل دهه ۱۸۹۰ صورت گرفته بود. با این حال، به رهبری آدا فیلیپس، یک اجتماع پایدار لیبرال، معبد بت اسرائیل در ملبورن تأسیس شد. متعاقباً، یک کنیسه دیگر مرتبط با جنبش اصلاحات، معبد امانوئل، در سیدنی در سال ۱۹۳۸ تأسیس شد. به دنبال این دو اجتماع، تعداد دیگری از کنیسه‌های لیبرال در شهرهای دیگر تأسیس شده‌است.
کنیسه خیابان یورک، سیدنی، دهه ۱۸۴۰
کنیسه بزرگ، خیابان الیزابت، سیدنی، ساخته شده در سال ۱۸۷۸
بازیلیکا لا مرسد، کیتو

نمای کلیسای لا مرسد
کلیسای نوئسترا سنورا د لا مرسد (به اسپانیایی: Basilica of Nuestra Señora de la Merced)، یک معبد کاتولیک واقع در مرکز تاریخی شهر کیتو، پایتخت اکوادور است. این اولین کلیسا و مقر مرسدریان در کشور بوده و به همین دلیل عنوان بازیلیکا را یدک می‌کشد.
ساختمان سفید دارای پنج گنبد، یک برج مربع است و با کتیبه‌های اینکا و عربی تزئین شده است. ساخت و ساز در سال ۱۷۰۱ میلادی آغاز شد و برج در سال ۱۷۳۶ به پایان رسید و بازیلیکا در سال ۱۷۳۷ تقدیس شد. معمار آن خوزه جیمی اورتیز بود. محراب اصلی توسط برناردو د لگاردا بین سال‌های ۱۷۴۸ و ۱۷۵۱ تراشیده و ساخته شد قربانگاه پشت سردر اثری از اوایل قرن نوزدهم است. در داخل آن و همچنین در داخل کلیسا، چندین اثر از هنرمند ویکتور میدروس وجود دارد.
کتابخانه این کلیسا یکی از مهم‌ترین کتابخانه‌های تاریخی شهر را هم به دلیل محتوای آن و هم به دلیل وضعیت حفاظتی آن داراست. کتابخانه مرسد در دو طبقه از جناح شمالی صومعه استقرار یافته و از طریق طبقه پایین و همچنین طبقه بالایی دسترسی دارد. قفسه‌های کتاب دیوارهای هر دو طبقه را می‌پوشانند و داخل آن با یک راه پله مارپیچ چوبی حکاکی شده زیبا به هم متصل می‌شوند. بر اساس فهرست نویسی انجام شده در پروژه حفاظت از کتابخانه از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۷، ۲۲۰۰۰ جلد و بیش از ۴۰۰۰۰ رکورد کتابشناختی شمارش شده است.
پروژه حفاظت از کتابخانه مرسدس توسط مؤسسه حفاظت گتی تأمین مالی شد و توسط بنیاد کاسپیکارای کیتو مدیریت شده. مدیر پروژه، مرمت کننده اسناد و کاغذ معروف مارکوس ریوادنیرا سیلوا در منطقه حفاظت شده و آنجل اولئاس در منطقه فهرست نویسی بود.
نگارخانه

Basilica de la Merced در سال ۱۹۱۶
شبستان اصلی
محراب
یک تکرار
نمای دور از باسیلیکا
صومعه صومعه
نظریه انتقادی

نظریهٔ انتقادی جنبشی فکری-فلسفی است که به نقد جامعه و فرهنگ در سرتاسر علوم اجتماعی و انسانی می‌پردازد. آرمانِ این نظریه این است که ساختارهای قدرت را آشکارا به انتقاد بکشد چراکه باور دارد مشکلات اجتماعی، بیشتر ناشی از ساختارهای اجتماعی و مفروضات فرهنگی هستند تا از افراد.
این اصطلاح دارای دو معنای کاملاً مختلف با ریشه‌های متفاوت است. یکی ریشه در جامعه‌شناسی و دیگری ریشه در نقد ادبی دارد که در بخش جامعه‌شناسی و فلسفهٔ سیاسی، اصطلاح نظریهٔ انتقادی با فلسفهٔ نئومارکسیستی و مکتب فرانکفورت توصیف شده است. این نظریه از سوی متفکّران مکتب فرانکفورت ارائه شد و تأثیر شگرفی بر اندیشهٔ سیاسی، جامعه‌شناسی و اندیشهٔ فرهنگی قرن بیستم بر جای گذاشت.
این نظریه در سال ۱۹۳۰ در آلمان ارائه شد. دراین سال ماکس هورکهایمر کتاب کوچکی با عنوان «سرآغاز فلسفهٔ بورژوایی تاریخ» منتشر کرد که دربارهٔ تاریخ فلسفهٔ مدرن بود.
از جمله آثار کلیدی که در بدو تولّد این نظریه نگاشته شده است، مقالهٔ «نظریهٔ سنّتی و نظریهٔ انتقادی» اثر ماکس هورکهایمر است. در این مقاله هورکهایمر در برابر نظریهٔ سنّتیِ مبتنی بر روش‌شناسیِ دکارت، نظریهٔ انتقادی را مطرح می‌کند. این نظریه نشأت‌گرفته از عقاید مارکس است و بر نظریه‌های سنّتی به‌دلیل عدم توجّه به ساختارهای فراگیرتر اجتماعی که دانش از آنان تأثیر می‌گیرد و بر آن‌ها تأثیر می‌گذارد خرده گرفته است.
نگاه اجمالی

دانش‌نامهٔ فلسفهٔ استنفورد، میان «نظریه انتقادی» به عنوان محصول چندین نسل از فیلسوفان آلمانی و نظریه پردازان اجتماعی مکتب فرانکفورت و هر رویکرد فلسفی که به دنبال رهایی انسان است و فعالانه برای تغییر جامعه تلاش می‌کند و ادعای انتقادگری دارد، تمایز قائل می‌شود. (و این تمایز را با نگارشِ عنوان «نظریهٔ انتقادی» با حروف بزرگ لاتین یا حروف کوچک نشان می‌دهد) رویکردهای فلسفی در این تعریفِ گسترده‌تر، شامل نظریه انتقادی نژاد، فمینیسم و اَشکال پسااستعمارگرایی است.
ماکس هورکهایمر برای نخستین بار، نظریهٔ انتقادی را در مقاله ۱۹۳۷ خود یا نام «نظریه سنتی و انتقادی»، به عنوان یک نظریه اجتماعی که معطوف به نقد و تغییر جامعه به‌عنوان یک کل است، تعریف کرد. این، برخلاف نظریه سنتی است که تنها معطوف به درک یا توضیحِ وضعیت است. هورکهایمر که می‌خواست نظریه انتقادی را به عنوان شکلی رادیکال و رهایی‌بخش از فلسفه مارکسیستی متمایز کند، هم مدلِ علم ارائه‌شده توسط پوزیتیویسمِ منطقی نقد کرد و هم آنچه را که او و همکارانش به عنوان «پوزیتیویسم و اقتدارگراییِ پنهان مارکسیسم ارتدوکس و کمونیسم» می‌شناختند. او نظریه‌ای که به دنبال «رهایی انسان‌ها از شرایطی که ایشان را به بردگی می‌کشد» را انتقادی توصیف کرد. نظریه انتقادی شامل یک بعد هنجاری است که یا جامعه را اساس برخی از نظریه‌های کلی ارزش‌ها یا هنجارها نقد می‌کند یا آن را بر اساس ارزش‌های مورد حمایت خود به نقد می‌کشد. به‌طور قابل توجهی، نظریه انتقادی نه تنها ساختارهای قدرتِ اجتماعی را مفهوم‌سازی و نقد می‌کند، بلکه مدلی مبتنی بر تجربه را برای پیوندِ جامعه به موضوعِ انسانی ایجاد می‌کند. از جاه‌طلبی‌های جهانیِ سنت دفاع می‌کند، اما این کار را در چارچوب خاصی از تحقیقات اجتماعی-علمی و تاریخی انجام می‌دهد.
مفاهیم اصلی نظریه انتقادی این است که باید:
به کلیت جامعه در ویژگی تاریخی آن معطوف شد (یعنی چگونگی پیکربندی آن در یک مقطع زمانی خاص)
بهبود درک جامعه با ادغام همهٔ علوم اجتماعی اصلی، از جمله جغرافیا، اقتصاد، جامعه‌شناسی، تاریخ، علوم سیاسی، مردم‌شناسی و روان‌شناسی
«پست‌مدرنیسم|نظریهٔ انتقادی پسامدرن» هم یکی دیگر از محصولات اصلی نظریه انتقادی است. تجزیه و تحلیل هویت‌های فرهنگی برایِ به چالش کشیدنِ ساختارهای دوران مدرن مانند فراروایت‌ها، عقلانیت و حقایق جهانی از اهداف این نظریه است. این نظریه می‌کوشد مشکلات اجتماعی را سیاسی بکند و آن‌ها در برابر زمینه‌های تاریخی و فرهنگی قرار بدهد، تا این مشکلات را در فرایند جمع‌آوری و تحلیل داده‌ها دخیل کند و یافته‌های آنها را نسبی کند.
نگاه اجمالی > کانت

انتقادی‌نامیدن این نظریه، الهامی است از امانوئل کانت در نقد عقل محض و از مارکس که می‌گفت سرمایه‌داری با «نقد اقتصاد سیاسی» حاصل می‌شود.
در ایده‌آلیسم استعلایی کانت، نقد به معنای بررسی و تعیین حدود اعتبار یک قوه، نوع یا مجموعه‌ای از دانش است که به‌ویژه با محاسبه محدودیت‌های مفاهیم بنیادی و غیرقابلِ فروکاستِ آن نظامِ دانش حاصل می‌شود. مفهوم نقد کانت با واژگونی باورهای نادرست، جزمی و اثبات‌ناپذیرِ فلسفی، اجتماعی و سیاسی همراه است. نقد عقل او شامل نقد عقاید الاهیاتی و متافیزیکی جزمی بود و با افزایش استقلال اخلاقی و نقد روشنگرانه خرافات و اقتدار غیرعقلانی در هم آمیخت. دلیل اینکه بسیاری از محافل «رئالیست انتقادی» او را نادیده گرفته‌اند این است که انگیزه فوری کانت برای نوشتن نقد عقل محض، پرداختن به مشکلات ناشی از تجربه‌گرایی شکاکانه دیوید هیوم بود که در حمله به متافیزیک، از عقل و منطق استفاده می‌کرد تا بر ضد شناخت‌پذیری استدلال کند. کانت، به‌کارگیری ادعاهای متافیزیکی پیشینی را به عنوان یک الزام مطرح کرد چون اگر قرار است چیزی شناخت‌پذیر باشد، باید بر اساس انتزاعات متمایز از پدیده‌های درک‌پذیر استوار شود.
نگاه اجمالی > مارکس

مارکس به روشنی مفهوم نقد را به نقد ایدئولوژی گستراند و آن را با عمل انقلاب اجتماعی پیوند زد؛ همان‌طور که در بخش یازدهم تزهای خود دربارهٔ فویرباخ می‌گوید: «فیلسوفان، جهان را از روش‌های گوناگون، تنها تفسیر کرده‌اند. نکته، تغییرِ آن (جهان) است.»
نگاه اجمالی > آدورنو و هورکهایمر

یکی از ویژگی‌های متمایز نظریه انتقادی، همان‌طور که تئودور آدورنو و ماکس هورکهایمر در کتابِ دیالکتیک روشنگری (۱۹۴۷) توضیح دادند، دوگانگی در مورد «منبع» یا بنیانِ «نهایی سلطه اجتماعی» است؛ دوگانگی‌ای که موجب بدبینی نظریه انتقادیِ نو در مورد امکان رهایی و آزادی انسان شد. این دوگانگی ریشه در شرایط تاریخی‌ای داشت که در اثر در آن، اشکالی تازه از سلطه اجتماعی مانند نازیسم، سرمایه‌داری دولتی، و صنعت فرهنگ پدید آمدند که نمی‌توانستند به اندازه کافی با شرایط جامعه‌شناسی مارکسیستیِ سنتی توضیح داده شوند.
برای آدورنو و هورکهایمر، مداخله دولت در اقتصاد عملاً تنش سنتی بین «روابط تولید» مارکسیستی و «نیروهای مولد مادی» جامعه را زدوده بود. بازار (به عنوان یک مکانیسمِ «ناخودآگاه» برای توزیع کالا) با برنامه‌ریزی متمرکز جایگزین شده بود.
برخلاف پیش‌بینی مارکس در «مقدمه‌ای بر نقد اقتصاد سیاسی»، این تغییر به «عصر انقلاب اجتماعی» منجر نشد، بلکه به «فاشیسم» و «تمامیت‌خواهی» منجر شد. برای آدورنو و هورکهایمر، این پرسش مطرح شد که چگونه می‌توان تداوم ظاهری سلطه در غیاب تناقضی که بر اساس نظریه انتقادی سنتی منشأ خود سلطه بود را توضیح داد.
نگاه اجمالی > هابرماس

در دهه ۱۹۶۰، یورگن هابرماس، یکی از طرفداران نظریه اجتماعی انتقادی،, در کتابِ «دانش و علایق انسان»، بحثِ معرفت‌شناسی را با بازشناسیِ دانش انتقادی بر اساس اصولی که آن را از علوم تجربی یا علوم انسانی متمایز می‌کرد، ارتقا داد. هرچند هابرماس با اندیشهٔ آدورنو و هورکهایمر در کتاب «دیالکتیک روشنگری» موافق نیست اما با این دیدگاه موافق است که در قالب عقلانیت ابزاری، دوران مدرنیته نشان‌دهنده دور شدن از رهایی روشنگری و به حرکت سوی شکل نوینی از بردگی است. در آثار هابرماس، نظریهٔ انتقادی از ریشه‌های نظری خود در ایدئالیسم آلمانی فراتر رفت و به عمل‌گرایی آمریکایی نزدیک‌تر شد.
ایده‌های هابرماس در مورد رابطه بین مدرنیته و عقلانی‌شدن تأثیر ماکس وبر است. هرچند معرفت‌شناسی او به‌طور گسترده مارکسیستی باقی مانده اما او بیشترِ عناصرِ برگرفته از ایدئالیسم آلمانی هگلی در نظریه انتقادی را منحل کرد. شاید دو ایدهٔ تأثیرگذار او، مفاهیم حوزه عمومی و کنش ارتباطی باشند که تا اندازه‌ای به عنوان واکنشی به چالش‌های جدید پساساختاری یا به اصطلاح «پسامدرن» در برابر گفتمان مدرنیته هستند. هابرماس، مکاتبات منظمی با ریچارد رورتی داشت و شاید حس قوی‌ای از عمل‌گراییِ فلسفی در اندیشه او احساس شود که اغلب مرزهای بین جامعه‌شناسی و فلسفه را درمی‌نوردد.