stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آتیلا پسیانی
اوایل زندگی و حرفه

آتیلا پسیانی در ۱۰ اردیبهشت ۱۳۳۶ در تهران زاده شد. او فرزند بازیگر جمیله شیخی بود. در دوران کودکی، پدرش حین مأموریتی در بهشهر درگذشت و او به‌همراه مادرش به تهران بازگشت.
پسیانی در ۱۳۴۶ در ده سالگی به همراه مادرش در تمرین تئاتر نمایش حکومت زمان‌خان اثر میرزا آقا تبریزی حضور یافت و با بازیگری آشنا شد. او در این نمایش دو نقش، یعنی ولیعهد شاه قاجار و شاگرد دلاک را بازی کرد. بازیگر این نقش‌ها آن زمان برای اجرا حاضر نشد و به درخواست رکن‌الدین خسروی پسیانی با بداهه‌کاری‌های‌اش به بازیگران این نمایش پیوست. او برای این کار ۲۴۰ تک‌تومانی دستمزد گرفت.
به گفتهٔ پسیانی او در ۱۱ سالگی با دیدن نمایش پژوهشی ژرف و سترگ و نو، در سنگواره‌های دوره بیست و پنجم زمین‌شناسی یا چهاردهم، بیستم، و غیره، فرقی نمی‌کند به این نتیجه رسید که قطعاً در کار نمایش خواهد بود. او در ۱۶ سالگی وارد کارگاه نمایش شد. پسیانی فارغ‌التحصیل دانشکده هنرهای زیبا بود. او در دانشگاه در کلاس‌های افرادی مانند بهرام بیضایی، حمید سمندریان و شمیم بهار شرکت کرد.
نخستین تجربهٔ سینمایی او در سال ۱۳۴۸ در تله‌فیلم گم‌شده‌ای به‌نام آرتیست اثر ابراهیم وحیدزاده بود که ۴۰ ثانیه در آن نقش داشت. او از سال ۱۳۶۳ حضور در تئاتر را با نمایش هفت‌خان رستم آغاز کرد و بازی در سینما را از سال ۱۳۶۰ با فیلم عفریت تجربه کرد. او سال بعد در مرگ سفید حضور داشت که همسرش نیز از بازیگران آن بود. پسیانی برای مدتی از سینما فاصله گرفت و در سال ۱۳۶۵ با طلسم یکی از برجسته‌ترین نقش‌هایش را بازی کرد.
سبک بازیگری

بخشی از پرکاری پسیانی به دلیل بازی او در نقش‌های مکمل، همکاری با طیف متنوعی از سینماگران، بدون ملاک‌های ایدئولوژیک، و چهره منعطفی بود که می‌توانست قالب‌های گوناگون به خود بگیرد. پسیانی طی حدود پنج دهه فعالیت با طیف گسترده‌ای از کارگردانان کار کرد. او با تأسیس گروه تئاتر بازی، جریان‌سازی مطلوبی در تئاتر ایران و روند پیشرفت آن رقم زد. فرزاد مؤتمن پسیانی را بازیگری تکنیکی با تمرکزی بالا در صحنه دانست که قادر بود نقش‌های پیچیده و روانشناختی را به گونه‌ای ادراک‌پذیر بازی کند.
به عقیدهٔ ایرنا، پسیانی، «درگیری درخوری با نقش پیدا می‌کند و در مواجهه با آن، گارد سرسختانه‌ای نمی‌گیرد. به همین دلیل، عمده نقش‌هایی که ایفا کرده، با صمیمیت و راحتی خاصی همراه بوده است که سبب شده تا مخاطب، به آن نزدیک شود.» این ویژگی در شمایل اخلاقی او نیز بود و به همین دلیل در سال‌های ابتدایی حضور خود در بازیگری، همچنان مورد توجه کارگردانان مختلف بود.
زندگی شخصی و مرگ

پسیانی به ندرت با رسانه‌ها گفتگوهای اختصاصی و مصاحبه داشت. آخرین حضور عمومی او مربوط به مراسم بزرگداشتی بود که در ۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۲ برای وی برگزار شد.
پسیانی در سال ۱۳۵۶ با بازیگر فاطمه نقوی آشنا شد و سال بعد با او ازدواج کرد. این دو صاحب دو فرزند بازیگر، ستاره و خسرو شدند. این زوج در سال ۱۳۶۸ گروه تئاتر بازی با هدف توسعهٔ تئاتر تجربی را بنیان‌گذاری کردند.
پسیانی در آبان ۱۴۰۰ در مصاحبه با فریدون جیرانی گفت که ۱۷ سال است که تلویزیون نگاه نمی‌کند و حتی سریال‌های خود را نمی‌بیند. این صحبت‌ها واکنش‌های زیادی از کیهان و اخبار ۲۰:۳۰ تا منتقدان و سریال‌سازان و کاربران فضای مجازی در پی داشت. در نهایت دو روز بعد پسیانی با انتشار پستی در اینستاگرام از همکاران و بینندگان تلویزیون عذرخواهی کرد.
پسیانی در سال‌های آخر زندگی به سرطان مبتلا بود. همزمان با سالروز تولد او مراسم بزرگداشتی برای پسیانی در ۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۲ برگزار شد. در ۲۸ شهریور ۱۴۰۲ اعلام شد که او در بیمارستانی در فرانسه بستری شده است. او بر اثر عوارض بیماری در ۱۴ مهر ۱۴۰۲ در این کشور درگذشت. پیکر او در ۱۹ مهر به ایران بازگردانده شد و روز بعد در قطعه هنرمندان بهشت زهرای تهران دفن شد.
کارنامه هنری > تئاتر

پسیانی که فعالیت در تئاتر را با پیوستن به «کارگاه نمایش» در سال‌های نخست دهه ۱۳۵۰ آغاز کرد و پس از انقلاب ۱۳۵۷ تا پیش از بیماری در سال‌های پایانی زندگی، یکی از راهبران تئاتر تجربی بود. پسیانی از دهه ۱۳۶۰ خورشیدی به بعد حضور فعالی در عرصه تئاتر ایران داشت که شامل اجراهای جشنواره‌ای و آزاد می‌شد. او با آثار خود در چندین دوره جشنواره تئاتر فجر حضور داشت که از این میان می‌توان به جشنواره فجر سال ۱۳۷۰ اشاره کرد. پسیانی در این دوره واقعه‌خوانی جهاز جادو نوشته محمد چرمشیر را کارگردانی کرد و در کنار آثاری نظیر سایه ماه به کارگردانی انوشیروان ارجمند، مرگ یزدگرد به نویسندگی بهرام بیضایی و کارگردانی گلاب آدینه، دلدار به نویسندگی و کارگردانی حسین نوری، و مال‌کنون به نویسندگی و کارگردانی مریم معترف و عزت‌الله مهرآوران به روی صحنه برد.
جنایت و مکافات (رضا ثروتی)، تالار وحدت، (۱۳۹۸)، (بازیگر)
نام بُرده (علی اصغر دشتی)، ۱۳۹۷
نمی‌تونم راجع بهش حرف بزنیم ۱۳۹۷
طناب (بازیگر) ۱۳۹۷
دیابولیک: رومئو و ژولیت ۱۳۹۵
باغبان مرگ (آروند دشت آرای)، ۱۳۹۵
«باغ آلبالو»؛ ۱۳۹۴ (به‌علاوه بازیگری)
سوراخ ۲۰۱۴
گنگ خواب دیده ۱۳۹۳
«عرق خورشید ٬اشک ماه»؛ ۱۳۹۲
«مخمل آبی»؛ ۱۳۹۲
پروفسور بوبوس (بازیگر و کارگردان) ۱۳۸۹
کشتی شیطان (نویسنده و کارگردان) ۱۳۸۸
«متابولیک»؛ ۱۳۸۷
نمایشنامه‌خوانی «کلاغ و دوچرخه»؛ ۱۳۸۳
نمایشنامه‌خوانی «غلیظ مثل عسل»؛ ۱۳۸۲
«نجوای خاک»؛ ۱۳۸۲
«کالیگولا شاعر خشونت»؛ ۱۳۸۲
«بحرالغرایب»؛ ۱۳۸۲
«بازی در گالری»؛ ۱۳۸۱
«بسه دیگه خفه شو»؛ ۱۳۸۱
گنگ خواب دیده ۱۳۸۰
«قهوهٔ قجری»؛ ۱۳۷۹
«درد دل با سگ»؛ ۱۳۷۹
«رستخیز»؛ ۱۳۷۸
«تبار خون»؛ ۱۳۷۷
«برف سبز»؛ ۱۳۷۷
«اینم از این»؛ ۱۳۷۶
«آبی که مار می‌خورد، زهر می‌شود»؛ ۱۳۷۵
«آبی که گاو می‌خورد، شیر می‌شود»؛ ۱۳۷۵
«بودن یا نبودن»؛ ۱۳۷۳
«فاطمه عنبر»؛ ۱۳۷۳
«بودن یا نبودن»؛ ۱۳۷۲
«آئورا»؛ ۱۳۷۲
«آئورا»؛ ۱۳۷۰
«مجلس تقلید هفت‌خوان»؛ ۱۳۶۹
«ارکستر زنان آشویتس»؛ ۱۳۶۸
نمایشنامه‌خوانی «هرامسا» ۷۰۹/۷۰۵؛ ۱۳۶۸
چهار تک پرده ۱۳۶۷
هفت خوان رستم ۱۳۶۳
کارنامه هنری > سینما

خیابان آذرشهر، شماره ۳ (۱۴۰۰، کامبیز صفری)
سه جلد (۱۴۰۰، مهدی اسماعیلی)
سیاه باز (۱۳۹۹، حمید همتی)
سلفی با دموکراسی (۱۳۹۸، علی عطشانی)
سرخ‌پوست (۱۳۹۷، نیما جاویدی)
غلامرضا تختی (۱۳۹۷، بهرام توکلی)
جاده قدیم (۱۳۹۶، منیژه حکمت)
میلیونر میامی (۱۳۹۵، مصطفی احمدی)
آشوب (۱۳۹۴، کاظم راست گفتار)
نگار (۱۳۹۴، رامبد جوان)
کارگر ساده نیازمندیم (۱۳۹۴، منوچهر هادی)
آخرین بار کی سحر را دیدی؟ (۱۳۹۴، فرزاد مؤتمن)
سیانور (۱۳۹۴، بهروز شعیبی)
نیمه شب اتفاق افتاد (۱۳۹۴، [[تینا پاکروان
دلبری (۱۳۹۴۳، سید جلال دهقانی اشکذری)
آتش‌بس ۲ (۱۳۹۳، تهمینه میلانی)
مستانه (۱۳۹۳، محمدحسین فرح بخش)
نازنین (۱۳۹۲، مهدی گلستانه)
نقش نگار (۱۳۹۲، علی عطشانی)
هیچ‌کجا هیچ‌کس (۱۳۹۱، ابراهیم شیبانی)
زندگی خصوصی (۱۳۹۰، محمدحسین فرح بخش) (حضور افتخاری)
خودزنی (۱۳۹۰، احمد کاوری)
پل چوبی (۱۳۹۰، مهدی کرم پور)
تلفن همراه رئیس‌جمهور (۱۳۹۰، علی عطشانی)
یک عاشقانه ساده (۱۳۹۰، سامان مقدم)
در امتداد شهر (۱۳۸۹، علی عطشانی)
سوت پایان (۱۳۸۹، نیکی کریمی)
پیتزا مخلوط (۱۳۸۹، حسین قاسمی جامی)
نقطه بی‌بازگشت (۱۳۸۸، سیروس رنجبر)
تهرون (۱۳۸۸، نادر تکمیل همایون)
سلام بر عشق (۱۳۸۸، اصغر نعیمی)
از رئیس‌جمهور پاداش نگیرید (۱۳۸۷، کمال تبریزی)
دوزخ، برزخ، بهشت (۱۳۸۷، بیژن میرباقری)
سفر مرگ (۱۳۸۷، حسن آقاکریمی)
صداها (۱۳۸۷، فرزاد مؤتمن)
فرزند صبح (۱۳۸۷، بهروز افخمی)
یک وجب از آسمان (۱۳۸۷، علی وزیریان)
موش (۱۳۸۶، شاهد احمدلو)
سه زن (۱۳۸۵، منیژه حکمت)
حس پنهان (۱۳۸۵، مصطفی رزاق کریمی)
پاداش سکوت (۱۳۸۵، مازیار میری)
آتش‌بس (۱۳۸۴، تهمینه میلانی)
چه کسی امیر را کشت؟ (۱۳۸۴، مهدی کرم پور)
شبانه (۱۳۸۴، کیوان علیمحمدی، امید بنکدار)
عروسک فرنگی (۱۳۸۴، فرهاد صبا)
کارگران مشغول کارند (۱۳۸۴، مانی حقیقی)
اسپاگتی در هشت دقیقه (۱۳۸۳، رامبد جوان)
جایی برای زندگی (۱۳۸۳، محمد بزرگ‌نیا)
مجردها (۱۳۸۳، اصغر هاشمی)
برگ برنده (۱۳۸۲، سیروس الوند)
کما (۱۳۸۲، آرش معیریان)
گاهی به آسمان نگاه کن (۱۳۸۱، کمال تبریزی)
گاوخونی (۱۳۸۱، بهروز افخمی)
سفر به فردا (۱۳۸۰، محمدحسین حقیقی)
شام آخر (۱۳۸۰، فریدون جیرانی)
نیمه پنهان (۱۳۸۰، تهمینه میلانی)
آب و آتش (۱۳۷۹، فریدون جیرانی)
آواز قو (۱۳۷۹، سعید اسدی)
ابر و خورشید (۱۳۷۹، محمدحسین حقیقی)
نسل سوخته (۱۳۷۸، رسول ملاقلی پور)
دو زن (۱۳۷۷، تهمینه میلانی)
هیوا (۱۳۷۷، رسول ملاقلی پور)
هفت سنگ (۱۳۷۶، سید عبدالرضا نواب صفوی)
عقرب (۱۳۷۵، گروه کارگردانان)
دیپلمات (۱۳۷۴، داریوش فرهنگ)
شیخ مفید (۱۳۷۴، فریبرز صالح، سیروس مقدم)
در کمال خونسردی (فیلم ۱۳۷۳) (۱۳۷۳، سیامک شایقی)
روز شیطان (۱۳۷۳، بهروز افخمی)
خاکستر سبز (۱۳۷۲، ابراهیم حاتمی کیا)
مسافران (۱۳۷۰، بهرام بیضایی)
دو فیلم با یک بلیت (۱۳۶۹، داریوش فرهنگ)
راز خنجر (۱۳۶۹، محمدحسین حقیقی)
پرواز پنجم ژوئن (۱۳۶۸، علیرضا سمیع آذر)
کشتی آنجلیکا (۱۳۶۷، محمد بزرگ‌نیا)
طلسم (۱۳۶۵، داریوش فرهنگ)
مرگ سفید (۱۳۶۲، حسین زندباف)
عفریت (۱۳۶۰، فرشید فلک نازی)
کارنامه هنری > شبکه نمایش خانگی

| سال | نام مجموعه | نقش | کارگردان |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۴۰۱ | بی‌گناه | فرهنگ کثرتی | مهران احمدی |
| ۱۴۰۱ | آفتاب‌پرست | پلیس | برزو نیک‌نژاد |
| ۱۴۰۰ | مردم معمولی | ایرج جاوید | رامبد جوان |
| ۱۳۹۷ | ممنوعه | یحیی کریمی | امیر پورکیان |
| ۱۳۹۶ | آشوب |  | کاظم راست‌گفتار |
:
کارنامه هنری > برنامه‌ریز

بهترین بابای دنیا (۱۳۷۰)
کارنامه هنری > دستیار کارگردان

بوی پیراهن یوسف (۱۳۷۴)
بهترین بابای دنیا (۱۳۷۰)
دو فیلم با یک بلیط (۱۳۶۹)
کارنامه هنری > بازیگردان

سفر به فردا (۱۳۸۰)
هیوا (۱۳۷۷)
بوی پیراهن یوسف (۱۳۷۴)
مسافران (۱۳۷۰)
کارنامه هنری > انتخاب بازیگر

مزرعه پدری (۱۳۸۲)
سفر به فردا (۱۳۸۰)
آژانس شیشه‌ای (۱۳۷۶)
بوی پیراهن یوسف (۱۳۷۴)
کارنامه هنری > دستیار صحنه و لباس

دیپلمات (۱۳۷۴)
جوایز

| سال | نتیجه | - | - | بخاطر فیلم |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۳۸۵ | نامزدشده | تندیس زرین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد | دوره ۱۰ جشن خانه سینما (مسابقه) | چه کسی امیر را کشت؟ |
| ۱۳۸۲ |  | سومین بازیگر نقش مکمل مرد سال | دوره ۱۸ منتخب نویسندگان و منتقدان (بهترین‌های سال) | گاهی به آسمان نگاه کن |
| ۱۳۸۱ | نامزدشده | تندیس زرین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد | دوره ۶ جشن خانه سینما (مسابقه) | شام آخر |
| ۱۳۸۱ | نامزدشده | لوح زرین بهترین بازیگر مرد | دوره ۲ منتخب سایت ایران اکتور (بهترین‌های سال) | آب و آتش |
| ۱۳۸۱ |  | سومین بازیگر نقش مکمل مرد سال | دوره ۱۷ منتخب نویسندگان و منتقدان (بهترین‌های سال) | شام آخر |
| ۱۳۸۰ | پیروز | تندیس زرین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد | دوره ۵ جشن خانه سینما (مسابقه) | آب و آتش |
| ۱۳۸۰ |  | سومین بازیگر نقش مکمل مرد سال | دوره ۱۶ منتخب نویسندگان و منتقدان (بهترین‌های سال) | آب و آتش |
| ۱۳۸۰ | نامزدشده | لوح زرین بهترین بازیگر مرد | دوره ۱ منتخب سایت ایران اکتور (بهترین‌های سال) | نسل سوخته |
| ۱۳۷۹ |  | دومین بازیگر نقش مکمل مرد سال | دوره ۱۵ منتخب نویسندگان و منتقدان (بهترین‌های سال) | نسل سوخته |
| ۱۳۷۹ |  | سومین بازیگر نقش مکمل مرد سال | دوره ۱۵ منتخب نویسندگان و منتقدان (بهترین‌های سال) | هیوا |
| ۱۳۷۹ | نامزدشده | تندیس زرین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد | دوره ۴ جشن خانه سینما (مسابقه) | نسل سوخته |
| ۱۳۷۸ |  | دومین بازیگر نقش مکمل مرد | دوره ۱۴ منتخب نویسندگان و منتقدان (بهترین‌های سال) | دو زن |
| ۱۳۷۸ | نامزدشده | تندیس زرین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد | دوره ۳ جشن خانه سینما (مسابقه) | دو زن |
| ۱۳۷۳ | نامزدشده | سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد | دوره ۱۳ جشنواره فیلم فجر (مسابقه سینمای ایران) | در کمال خونسردی |
| ۱۳۶۵ | نامزدشده | لوح زرین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد | دوره ۵ جشنواره فیلم فجر (مسابقه سینمای ایران) | طلسم |
پسیانی در سی و هفتمین دوره جشنواره فیلم فجر (۱۳۹۷)
بایر آگ

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: آکتسینگزلشافت (آگ)
ISIN: DE000BAY0017 
بنا نهاده: ۱۸۶۳
بنیانگذاران: فردریش بایر
دفتر مرکزی: لورکوزن، نوردراین-وستفالن، آلمان
مدیر عامل اجرایی: مارین دکرس
محصولات:  دارو انسان  دارو دام و جانوران  تجهیزات پزشکی  آفت‌کش  علف‌کش  قارچ‌کش  پلیمر  بذر گیاهان تراریخته 
خدمات: اصلاح نژاد گیاهان
درآمد:  ۴۳٫۵۴۵ میلیارد یورو (۲۰۱۹)
سود خالص:  ۴٫۱ میلیارد یورو (۲۰۱۹)
تعداد کارکنان: ۱۱۰،۸۳۸ نفر (۲۰۱۸)
وبگاه: www.bayer.com
بایر آگ (به آلمانی: Bayer AG) شرکت صنایع شیمیایی، داروسازی، تجهیزات پزشکی و زیست‌فناوری چندملیتی آلمانی است، که در سال ۱۸۶۳ توسط فردریش بایر، در بارمن، ووپرتال تأسیس شد. بیشترین شهرت شرکت بایر، به دلیل اختراع داروی آسپیرین، در سال ۱۸۹۷ می‌باشد. این شرکت کماکان به عنوان یکی از بزرگترین تولیدکنندگان دارو و موادشیمیایی در آلمان و جهان، شناخته می‌شود. دفتر مرکزی شرکت بایر، در شهر لورکوزن، آلمان قرار دارد.
سهام بایر در بازار بورس فرانکفورت معامله می‌شود. شرکت بایر همچنین، به عنوان جزئی از شاخص یورو استاکس ۵۰ محسوب می‌شود که دارای ۳ زیرمجموعهٔ اصلی به‌نام داروها (Pharmaceuticals)، سلامت مصرف‌کننده (Consumer Health) و دانش کشاورزی (Crop Science)، همچنین بخشی به‌نام سلامت دام و جانوران (Animal Health) می‌باشد. بخش دانش کشاورزی پیشرو در نوآوری، تولید سموم جدید و ترکیب راه‌حل‌های مختلف برای تولید مواد غذایی با کیفیت بالا جهت مصرف انسان و خوراک جانوران با هدف رویارویی با چالش‌های جهانی در آینده است.
بایر مالک شرکت مونسانتو سابق و باشگاه بایر لورکوزن نیز می‌باشد.
جنگ جهانی دوم

این شرکت به‌همراه ب‌آاس‌اف، جزو شش شرکتی بودند که در هولوکاست نقش گسترده‌ای داشتند؛ همچنین یهودیان و زندانیان دیگری را به‌عنوان برده جهت آزمایش‌های فجیع کشف تأثیر مواد شیمیایی بر روی بدن و روان انسان، همچنین برای کار اجباری، از نازی‌ها خریداری کرده بودند؛ به‌علاوه سایکلون ب توسط بایر آگ برای به‌کارگیری در اتاقک‌های گاز اردوگاه‌های مرگ تولید می‌گردید و به‌همین جهت پس از پایان جنگ جهانی دوم این شرکت‌ها توسط متفقین تصاحب و مصادره گردیدند.
در ایران

شرکت پارس دارو در سال ۱۳۳۹ با نام بایر فارما ایران توسط شرکت آلمانی بایر آگ به عنوان نخستین شعبه یک شرکت چندملیتی دارویی در ایران به بهره‌برداری رسید.
دیو و ماه‌پیشونی

| دیو و ماه‌پیشونی | دیو و ماه‌پیشونی |
| --- | --- |
ژانر: فانتزی، کمدی
سازنده: حسین قناعت
نویسنده: مهرداد کوروش‌نیا
بازیگران: علی صادقی لیلا اوتادی رامین ناصرنصیر حسن پورشیرازی نگین معتضدی ستایش موسوی رابعه اسکویی میرطاهر مظلومی افسانه بایگان محمد مهدی سلطانی سروستانی سوسن پرور آشا محرابی امیرحسین رستمی عسل قرایی الهام جدی گلبرگ محمدی ساحل بکرانی لادن ژافه وند
آهنگساز: آرش قاسمی
کشور سازنده: ایران
زبان اصلی: فارسی
شمار قسمت‌ها: ۱۵
تولید: تولید
تهیه‌کنندهٔ اجرایی: شرکت ویستا مدیا
تهیه‌کننده: مهدی یاری
مکان تولید: مازندران، آمل
فیلم‌برداری: محمد حسن‌پور
مدت: ۴۴–۴۹ دقیقه
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: شبکهٔ نمایش خانگی
انتشار اولیه: ۱۶ اسفند ۱۴۰۱–اکنون
دیو و ماه‌پیشونی نام مجموعهٔ نمایش خانگی ایرانی محصول سال ۱۴۰۱ به کارگردانی حسین قناعت و به تهیه‌کنندگی مهدی یاری است. این سریال در ژانر فانتزی و کمدی ساخته شده‌است. دیو و ماه‌پیشونی دومین سریال ژانر کودک و نوجوان است و بر اساس یکی از افسانه‌های کهن ایرانی به رشتهٔ تحریر درآمده است. اولین قسمت از این سریال روز سه‌شنبه ۱۶ اسفند ۱۴۰۱ از پلتفرم فیلم‌نت و فیلیمو پخش شد. فصل دوم این مجموعه نیز در ۲۳ بهمن ۱۴٠۳ توسط پلتفرم نماوا منتشر شد.
خلاصهٔ داستان > فصل اول

داستان زندگی کیمیاگری با دختر شش ساله‌اش شهربانو و همسر باردارش پرنیان را به تصویر کشیده‌است که در زیرزمین خانه‌اش یک آزمایشگاه دارد و به تولید اکسیر مشغول است و ناگهان یک روز در اثر کشف چند اکسیر جدید توسط فردی ناشناس طلسم می‌شود. ماه‌پیشونی طی اتفاقات عجیب پدر و مادرش را از دست می‌دهد. اما زمانی که می‌فهمد آن‌ها توسط دیوی پلید طلسم شده‌اند، برای نجاتشان دست به کار می‌شود…
خلاصهٔ داستان > فصل دوم

این فصل بر اساس داستان‌ها و افسانه‌های کهن ایرانی ساخته شده و ماجراهایی پر از شادی و طنز را برای خانواده‌های ایرانی روایت می‌کند.
تولید و پخش

این مجموعه، محصول موسسهٔ سرو رسانهٔ پارسیان است که پیش از این نیز سریال هشتگ خاله سوسکه را برای گروه سنی کودک و نوجوان تولید کرده بود. فیلیمو برای دومین بار است که سریالی در حوزهٔ کودک تولید و پخش می‌کند. پیش از این، سریال نارگیل نیز از این پلتفرم منتشر شد که با استقبال مخاطبان روبه‌رو شد.
پخش این سریال، از سه‌شنبه ۱۶ اسفند ۱۴۰۱ آغاز شد و در ۱۵ قسمت پخش رسید. پخش فصل دوم از ۲۳ بهمن ۱۴۰۳ از پلتفرم نماوا آغاز شد.
جایزه قلم طلایی آزادی انجمن جهانی مطبوعات

جایزه قلم طلایی آزادی یک جایزه سالانه روزنامه‌نگاری بین‌المللی است که از سال ۱۹۶۱ توسط انجمن جهانی روزنامه‌ها به افراد یا سازمان‌ها اعطا می‌شود. هدف از این جایزه «قدردانی از اقدامات برجسته -کتبی یا عملی- یک فرد، گروه یا مؤسسه در راستای آزادی مطبوعات» است. یکی از اهداف این جایزه «جلب توجه افکار عمومی نسبت به دولت‌های سرکوبگر و روزنامه‌نگارانی که با آن‌ها مبارزه می‌کنند» و ایجاد میزانی از حمایت از روزنامه‌نگاران در برابر آزار و اذیت بیشتر است.
این جایزه هر ساله در مراسم افتتاحیه کنگره جهانی روزنامه و مجمع جهانی سردبیران اهدا می‌شود.
فهرست برندگان ایرانی
فرج سرکوهی - ۱۹۹۹
اکبر گنجی - ۲۰۰۶
احمد زیدآبادی - ۲۰۱۰
نیلوفر حامدی و الهه محمدی - ۲۰۲۳
انجمن حجتیه

آرم انجمن حجّتیه
انجمن حُجّتیّه تشکیلاتی بهائی‌ستیز بود که با تأیید حسین بروجردی و توسط محمود حلبی، با هدفِ از بین بردن دیانت بهائی و تلاش برای «فراهم کردن زمینهٔ ظهور ولی عصر» در زمان پهلوی دوم راه‌اندازی گردید. متمم اساسنامه انجمن حجتیه، که بعد از انقلاب در سال ۱۳۵۸ تهیه شد، هدف انجمن را «از بین بردن کامل امکانات اجتماعی و اقتصادی و تشکیلاتی بهائیت» عنوان می‌کند.
این انجمن که با دریافت کمک‌های مالی از جانب رهبران روحانیت امور خود را سپری می‌کرد روزبه‌روز بر توانائی‌های خود افزود و به شبکه‌ای گسترده و سازمان‌یافته با ۱۲۰۰۰ عضو در سراسر ایران تبدیل شد. در دوران حکومت پهلوی، انجمن حجتیه اعضای خود را از ورود به سیاست منع می‌کرد، با ساواک همکاری داشت و از حمایت حکومت برخوردار بود. در بحبوحه انقلاب بسیاری از اعضای انجمن حجتیه به صف انقلابیون پیوستند و به مناصب بالای حکومتی دست یافتند.
اعضای انجمن حجّتیه در ارعاب، تبعیض، دستگیری و آزار بهائیان نقش به‌سزایی ایفا نمود. به عنوان نمونه، بعد از اینکه محمدعلی رجایی، که سابقه عضویت در انجمن را داشت، به وزارت آموزش و پروش رسید، تمامی معلمان بهائی را از مدارس سراسر ایران اخراج کرد.
اعضای انجمن که با نفوذ در میان بهائیان در دوران حکومت پهلوی، به اطلاعات آماری این جامعه دست یافته بودند، بلافاصله پس از انقلاب، با استفاده از این اطلاعات، در ربودن، دستگیری و اعدام گستردهٔ رهبران بهائی، نقش مؤثری ایفا کردند. علاوه بر این، آن‌ها در تلاش برای فلج کردن زندگی روزمرهٔ بهائیان ایران، از آن زمان تاکنون، فعالیت داشتند.
حلبی این‌گروه را در سال ۱۳۶۲ پس از تهدید روح‌الله خمینی و ایرادِ اتهام خیانت و ارتجاع، منحل نمود. انحلال داوطلبانهٔ این انجمن نه‌تنها فعالیت‌ها و نفوذش را در دستگاه‌های دولتی جمهوری اسلامی تخفیف نداد، بلکه برعکس روند سرکوب بهائیان ایران را پس از انقلاب گسترش بخشید.
انجمن حجّتیه در آموزش رهبران انقلاب ۱۳۵۷ و سازماندهی دولت جمهوری اسلامی در کشور نفوذ بسیار داشت. اعضای انجمن از زمان انحلالش تاکنون در قوهٔ قضائیه، دستگاه‌های امنیتی و دفاتر کارگزینی برای نهادهای حکومتی فعّال بوده‌اند. از شخصیت‌های سیاسی مهم که سابقهٔ عضویت در انجمن، یا همدلی با بهائی‌ستیزی آن داشتند و پس از انقلاب ۱۳۵۷ به مقامات عالی در حکومت جمهوری اسلامی دست یافته‌اند می‌توان به علی خامنه‌ای، علی اکبر ولایتی، محمدعلی رجایی، کمال خرازی، حدّاد عادل، علی‌اکبر پرورش، و جواد ظریف اشاره کرد. بعضی از اعضای بلندپایهٔ سازمان مجاهدین خلق نیز، مانند مهدی ابریشم‌چی، سابقاً عضو انجمن بودند.
با رهبری علی خامنه‌ای، برخی از کسانی که در مشرب سیاسی و اعتقادی خود با انجمن حجّتیه همدلی می‌کردند، مانند مصباح یزدی، به کانون‌های قدرت نزدیک شدند. در زمان ریاست‌جمهوریِ محمود احمدی‌نژاد گمان می‌رفت بین او و انجمن حجّتیه ارتباطاتی وجود دارد. حسین سجادی از اعضای ارشد و هیئت‌مدیرهٔ انجمن در کتابی که در زمان ریاست‌جمهوری احمدی‌نژاد منتشر کرد شخصیت‌سازی‌ها و زمان ظهور را به‌گونه‌ای ترسیم کرد که گویی احمدی‌نژاد از جمله کسانی است که زمینهٔ ظهور امام دوازدهم را فراهم می‌کند.
تاریخچه > زمینهٔ تشکیل انجمن حجّتیه

مسئلهٔ رودررویی روحانیون شیعه با بهائیان در ایران، موضوع مرتبطی با انجمن حجّتیه و تاریخ ایجاد و ادامهٔ فعالیت‌های آن تا به امروز است. از ابتدای تولد پرحادثهٔ دین بابی/بهائی در میانهٔ قرن نوزدهم، و با گسترش آن در سرزمین ایران، سرکوب پیروانش بخشی از تاریخ ایرانیان گشته است. در دورهٔ حکومت قاجار (۱۱۶۴ تا ۱۳۰۴) کشتارها و عملیات ضدبابی معمولاً هم‌زمان با بحران‌های ولایتی یا مملکتی رخ می‌داد. و بابی‌ها (و بعداً بهائی‌ها) را قربانی می‌کردند تا کوتاهی‌های دولت و نفوذ اقتصادی و سیاسی اروپاییان را پنهان سازند. در اصل، جلب توجه مردم به‌شرارت‌های «فرقهٔ ضاله» عامل استحکام روابط میان دولت قاجار و علما بوده است. در دوران محمدرضا شاه پهلوی نیز، حسین بروجردی، یگانه مرجع تقلید شیعیان از تمام نیروی خود برای مبارزه با بهائیت بهره گرفت و کوشید از نظر تبلیغاتی نیز به تبیین و تثبیت مسئلهٔ امام زمان بپردازد. مُبَلِغان بهائی این‌نظر را تبلیغ می‌کردند که منجی منتظَر شیعیان ظهور کرده و پس از او هم پیامبری جدید ظاهر شده است که تعالیم نوینی نظیر حذف طبقهٔ روحانیت، و تخفیف احکام شرعی اسلام آورده که موافق با افکار علمای دین و روحانیون نبوده و نیست. هردو گروه، شیعه و سنی، اسلام را آخرین دین خدا می‌دانند و اینکه یک دین جدید بتواند ادعای وراثت اسلام را داشته باشد از نظر طبقهٔ روحانیت ابداً امکان‌پذیر نیست. حجّتیه به‌دنبال دفاع از موقعیت شیعه، از طریق مراجعه به متون اسلامی و بهائی بود. حساسیت حلبی نسبت به این موضوع از یک‌تجربهٔ شخصی سرچشمه می‌گرفت. «جمعیت‌های مؤتلفهٔ اسلامی» مشهد که در سال ۱۳۳۰ خورشیدی تشکیل شده بود، برای مبارزه با بهائیان دو نفر — محمود حلبی و عباس علوی — را مأمور تحقیق و بررسی در خصوص فعالیت‌های بهائیان و نفوذ در میان آنان کردند. در این میان عباس علوی که دوست و هم‌کلاسی محمود حلبی بود به دین بهائی گرایش یافت و به آن پیوست. این موضوع زنگ خطری را برای حلبی به صدا درآورد؛ و او با کنار گذاشتن تحصیلات و مطالعات معمول، وقت خود را وقف مطالعهٔ تاریخ بهائی و متون اصلی آن کرد؛ تا یک پاسخ جامع اسلامی برای مسئلهٔ بهائیت بیابد، و اندیشهٔ تأسیس یک «انجمن» محافظ را در ذهن بپروراند، زیرا از دیدگاه وی بهائیان، مسلمانانی بدعت گذارند. در حالی‌که دین بهائی این‌نظریه را صریحاً رد کرده و خود را دیانتی مستقل می‌داند.
تاریخچه > علل بهائی‌ستیزی

ریشهٔ نفرتِ سوزانِ روحانیت شیعه نسبت به دین بهائی، زاده از نهضت بابیه، را می‌توان در عنوان «باب» — به‌معنی رابط بین مسلمین و امام غایب شیعیان دانست — سیدعلی محمد شیرازی (ملقب به باب) با چنان عنوانی در سال ۱۲۶۰ ه‍.ق اعلان ظهور دین جدیدی کرد و اعلام نمود که به‌زودی پیامبر دیگری نیز ظاهر خواهد شد. امّا علمای اسلام ادّعای باب را به چالش کشیدند، مبارزه‌ای که عاقبت به‌اعدام وی در ۲۸ شعبان ۱۲۶۶ قمری (۱۸۵۰میلادی) انجامید. بسیاری از بهائیان تحصیل‌کرده — به سبک غربی — و معمولاً در تجارت و حرفه‌های مختلف متبحر بودند. همهٔ اینها آنها را هدف تعصبات دینی و ضدغربی قرار می‌داد. به‌گفتهٔ عباس میلانی دلایل دیگری هم در تعصب وسواس‌گونهٔ بعضی از شیعیان برای مبارزه با بهائیت وجود دارد. از جمله: پیام صلح بهائیان در مقابل استفادهٔ روزافزون اسلام‌گرایان از خشونت؛ وعدهٔ بهائیان مبنی بر برابری جنسیتی در مقابل دینی که زن‌ستیزی از دیرباز برایش شیوهٔ زندگی بوده است و بالاخره این آموزهٔ بهائی که بر اصل پژوهش شخصی و مستقل در مسائل اعتقادی و دینی را تأکید کرده و اعتقاد موروثی و اجباری را رد می‌کند، فرزندانی که از والدین بهایی متولد می‌شوند حق دارند در آستانهٔ بلوغ (پانزده‌سالگی) شخصاً تصمیم به پذیرش یا عدم پذیرش این دین بگیرند. این نوع ایمان برخلاف مذهبی حکومتی است که تغییر مذهب را یک جنایت مرگبار دانسته و مجازات چنان عملی را اعدام می‌داند. ترکیب نکات فوق مجموعه‌ای آشکار از تضادهای خیره‌کننده‌ای را ایجاد می‌کند که منجر به تحجّر تشیعِ سنتی می‌شود. در مقابل، دین بهائی، منادیِ مدرنیته و اصلاحات مستلزم آن می‌باشد، از جمله اینکه «اعتقاد دینی» امری است خصوصی، و بستگی به درک شخص از مفهوم مقدس دارد.
تاریخچه > پایه‌گذار انجمن حجّتیه

محمود ذاکرزادهٔ تولائی معروف به‌حلبی محمود حلبی بنیان‌گذار این سازمان یک اسلامگرای بنیادگرا، فرزند غلامرضا در ۱۷ شهریور ۱۲۷۹ در شهر مشهد متولد شد و قریب به‌یک قرن زیست. محمود حلبی افکار مهدویت و مراسم خاصی را ترویج می‌کرد. از جمله وی هر سال جشن تولد مهدی را بر پا می‌نمود. در این جشن مردم قفس‌های قناری خود را برای تزئین حسینیه‌ای که محل برگزاری این جشن بود می‌آوردند. او به‌تماس روزانه خود با امام زمان اشاره می‌کرد، و به دلایلی مخالف خمینی و ادعای امامت وی بود. حلبی در سال ۱۳۳۰ در جریان آمادگی برای انتخابات هفدهمین دورهٔ پارلمان ایران از فعالان و تاثیرگذاران نهضت ملی در خراسان بود، و در تشکیل یک ائتلاف انتخاباتی بین تشکل‌های مذهبی نقش مؤثری ایفا نمود. در این ائتلاف محمدتقی شریعتی، محمود حلبی، و عابدزاده، شخصیت‌های مرکزی برای جذب نمایندگی از طبقات مذهبی روشنفکر، و روحانی، و بازاری بودند. شریعتی و کانون نشر حقایق اسلامی میزبان این ائتلاف شد و تقویت کنندهٔ آن‌هم عابدزاده بود که بازاریان را همراه خود داشت. اما در این ائتلاف اختلاف به‌وجود آمد و محمود حلبی شبانه مشهد را به‌قصد تهران ترک نمود. وی قبل از این جریان، و هم‌زمان با فعالیت‌های سیاسی، به‌فعالیت‌های مذهبی هم مشغول و نسبت به‌رشد و گسترش بهائیان بی‌توجه نبود. بر سرِمنبر می‌رفت و علیه بهائیان سخن‌رانی می‌کرد. امّا رنجوری، کهولت و ناتوانی‌های مرتبط با سکتهٔ مغزی در سال ۱۳۵۹ ش. (۱۹۸۰) او را در منزل جدیدش در منطقهٔ زعفرانیهٔ تهران خانه نشین نمود، تا سرانجام در سن ۹۸ سالگی در شامگاه جمعه ۲۶ دی ۱۳۷۶ خورشیدی بر اثر بیماری قلبی در تهران درگذشت، و بنا بر وصیتش در جوار مرقد شیخ صدوق، ابن‌بابویه، به خاک سپرده شد.