stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کنستانتین تسیولکوفسکی
معادلهٔ تسیولکوفسکی

حرکت یک موشک مبتنی بر قانون سوم نیوتون است. طبق این قانون برای هر نیرویی که بر یک جسم معین وارد می‌شود، نیروی دیگری به همان مقدار اما در جهت مخالف به جرم دیگری اثر می‌کند. در مورد موشک، این «جرم دیگر» همان سوخت موشک است. از این رو سوخت موشک را «جرم واکنشی» (Reaction Mass) نیز می‌نامند. تسیولکوفسکی در واقع ایدهٔ وسیلهٔ نقلیه‌ای را در ذهن پروراند که جرم واکنشی خود را هم حمل می‌کند. این وسیله همان موشک است. طرز کار موشک اینچنین است که از یک انتهای آن مدام مواد خروجی به بیرون رانده می‌شود و در نتیجه خودش در جهت مخالف حرکت می‌کند. مادهٔ خروجی معمولاً با سرعت ثابت ( v_{e}) نسبت به موشک، از آن خارج می‌شود. بدون در نظر گرفتن نیروهای خارجی، در نتیجهٔ خروج مقدار معینی سوخت از موشک، سرعت آن به صورت زیر تغییر می‌کند:
\Delta v=v_{e}\ln {\left({\frac {m_{0}}{m_{1}}}\right)}
این همان معادلهٔ تسیولکوفسکی است. در این معادله  m_{0} جرم اولیه (پر از سوخت) و  m_{1} جرم ثانویه (خالی از سوخت) موشک است.
در صورت وجود نیروهای خارجی، باید اثر آن‌ها نیز در این معادله لحاظ شود. مثلاً با وجود جاذبهٔ زمین جملهٔ زیر نیز به معادله اضافه می‌شود:
\Delta v=v_{e}\ln {\left({\frac {m_{0}}{m_{1}}}\right)}-g\Delta t
معادلهٔ تسیولوفسکی بین سرعت موشک در یک لحظهٔ معین، سرعت خروج گازهای حاصل از احتراق نسبت به موشک، جرم موشک و جرم سوخت، یک رابطه ریاضی دقیق برقرار می‌کند.
نقل‌قول‌ها

این جملهٔ معروف از تسیولکوفسکی است که: «زمین گهوارهٔ انسان است، اما هیچ‌کس تا ابد در گهواره نمی‌ماند.»
علاقهٔ او به سفر به فضا تحت تأثیر نویسندگانی مانند ژول ورن بود. او در این مورد نوشت: «تا مدت بسیاری من نیز به موشک مثل بقیه فکر می‌کردم. تنها به عنوان وسیله‌ای برای تفریح و استفاده‌های ناچیز روزانه. یادم نمی‌آید دقیقاً چه بود که مرا به محسبه دربارهٔ حرکت موشک واداشت. احتمالاً اولین بذرهای این فکر توسط آن نویسندهٔ بی نظیر و کبیر، ژول ورن کاشته شدند. او افکار مرا به راه‌های خاصی کشاند و سپس میلی و هوسی از راه رسید و پس از آن نوبت کار ذهن بود».
تسیولکوفسکی دربارهٔ ارزش کارهای علمی خود گفته: «انگیزهٔ اصلی زندگی من پیش بردن بشریت، ولو اندکی، بوده‌است؛ و دقیقاً به همین دلیل است که به چیزهایی علاقه‌مندم که هرگز نان و قدرت به دست نمی‌دهند. اما امیدوارم که شاید زحمات من بتواند به جامعه کوهی از نان و قدرت نامحدود بدهد.»
دانشمند آلمانی هرمان اوبرت که خود از پیشروان دانش موشک و فضانوردی بود، در نامه‌ای به تسیولکوفسکی نوشت: «شما شعله را برافروخته‌اید و ما نمی‌گذاریم که خاموش شود. ما برای تحقق بزرگترین آرزوی بشر تمام سعی خود را خواهیم کرد.»
تسیولکوفسکی در سال ۱۸۶۲
تسیولکوفسکی در کنار ماکت‌های فولادی کشتی هواییاش
طرح اولیه یک فضاپیما اثر تسیولکوفسکی
سپندارمذگان

| سپندارمذگان | سپندارمذگان |
| --- | --- |
سنگ‌نگاره‌ای از دوران ساسانی که بیننده را با یک صحنهٔ عاشقانه بین شاهنشاه بهرام دوم و شهبانو شاپوردختک روبه‌رو می‌کند که جایگاه زن در فرهنگ ایران را به نمایش می‌کشد.: سنگ‌نگاره‌ای از دوران ساسانی که بیننده را با یک صحنهٔ عاشقانه بین شاهنشاه بهرام دوم و شهبانو شاپوردختک روبه‌رو می‌کند که جایگاه زن در فرهنگ ایران را به نمایش می‌کشد.
نام خودمانی: جشن اسفندگان
برپایی توسط:  ایران  تاجیکستان  افغانستان  جمهوری آذربایجان  ازبکستان  کردستان عراق  کانادا (توسط ایرانیان کانادا)  ایالات متحده آمریکا (توسط ایرانیان آمریکا)  اروپا (توسط ایرانیان اروپا)
گونه: جشن‌های ماهانه، جشن های ایران باستان
اهمیت: روز گرامیداشت زن، عشق و امشاسپند سپندارمذ
جشن‌ها: پیشکش  به زنان
تاریخ: ۵ اسفند
تناوب: سالانه
مرتبط با: سپنته آرمیتی
جشن سِپَندارمَذگان یا اِسپَندگان یا اِسفَندارمَذگان یکی از جشن‌های ایران باستان است که در پنجم اسفندارمذ گاه‌شمار یزدگردی، که در‌ تقویم زرتشتیان ایران (تقویم فصلی) مطابق ۲۹ بهمن تقویم هجری شمسی است، برگزار می‌شود. در این روز زرتشتیان زن، زمین، زایندگی، و مادر را گرامی می‌دارند. ابوریحان بیرونی در آثارالباقیه آورده است که «در زمان گذشته ... این روز عید زنان بوده و در این عید مردان به زنان بخشش می‌نمودند».
در گاه‌شماری یزدگردی (ساسانی) و گاه‌شماری اوستایی نو هر ماه ۳۰ روز بوده‌است و ۵ روز به آخر سال اضافه می‌شده‌است. در این تقویم هر روزی از ماه به جای اعداد، اسم مخصوصی دارد و در روزی که اسم ماه و روز با یکدیگر همسان می‌شود جشنی برگزار می‌شود. روز پنجم هر ماه اسپندارمذ نامیده می‌شود و در پنجم ماه اسپندارمذ جشن سپندارمذگان برگزار می‌شود. ابوریحان بیرونی هم در آثار الباقیه از این جشن در روز پنجم اسفندارمذ یاد کرده است. (این روش نامگذاری ۳۰ روز ماه به دلیل داشتن فقط ۳۰ اسم برای روزهای ماه با گاه‌شماری هجری خورشیدی با ماه‌های ۳۱روزه هماهنگی و امکان تعریف ندارد.) با توجه به تغییر ساختار تقویم ایرانی و ۳۱روزه شدن شش ماه نخست سال در گاه‌شماری خورشیدی، زرتشتیان ایران که بیشترشان از تقویم فصلی زرتشتیان پیروی می‌کنند، این جشن را روز پنجم اسفندارمذماه تقویم زرتشتی، مطابق با ۲۹ بهمن هجری شمسی برگزار می‌کنند. در تقویم‌های دیگر زرتشتیان امروز، که قدیمی و شاهنشاهی/رسمی نام گرفته‌اند، این جشن حدوداً در ۲۵ خرداد و ۲۴ تیر هجری شمسی برگزار می‌شود.
بعضی معاصران تاریخ ۵ اسفند هجری شمسی را برای این جشن ترجیح می‌دهند. مثلاً محمد نجاری پژوهشگر مطالعات تطبیقی زنان در هنر و ادبیات، در سخنرانی خود با عنوان سوگ و سورنامه، با استناد به ابوریحان بیرونی و گُردیزی، تاریخ پنج اسفند را در گاه‌شمار زرتشتی درست می‌داند و می‌گوید: «بنا به گفتهٔ ابوریحان اسپندارمَذ ایزد موکل بر زمین و ایزدِ پشتیبان و نگاهبان زنان شوهر دوست و پارسا و درستکار بوده و به همین مناسبت این روز، جشن زنان، نامگذاری و مردم برای گرامیداشت زنان، به ایشان کادو می‌دادند و بخشش می‌کردند. این گزاره را گردیزی نیز در زین الاخبار آورده‌است: از این روی جشن را مردگیران می‌گفتند که زنان به اختیار خویش و با آزادی، شوی و مَرد زندگی خود را برمی‌گزیدند؛ بنابراین در روز پنجم ماه اسفند جشن زنانهٔ «مَردگیران» یا «مژدگیران» که ویژه زنان نام داشته، برگزار می‌شده‌است؛ پس تاریخ درست جشن سپندارمذگان یا اسپندگان یا مردگیران یا مژدگیران، در گاه‌شمار خورشیدی ۵ اسفند خواهد بود.»
واژه اسفند و سپَندارمَذ

واژه فارسی «اسفند» در زبان فارسی امروز، از واژه پارسی میانه (پارسیگ) «سپندارمت-Spandarmat» و اوستایی «سپِنتَه آرمَئی تی-SpentaArmaiti» بر گرفته شده‌است. روز پنجم هر ماه و ماه دوازدهم هر سال در تقویم‌های زرتشتی «سپَندارمَذ» یا «اسفندارمذ» نام دارد که در تقویم هجری شمسی که در سال ۱۳۰۴ معرفی شد به «اسفند» خلاصه شد.
این واژه که در اوستایی «سْپِنـْـتـَه آرَمَئیتی» آمده، نام چهارمین امشاسپند است، از دو بخش «سپِنتَه» یا «سپند» به معنی پاک و مقدس و «آرَمَئیتی» به معنی فروتنی و بردباری تشکیل شده‌است و معنی این دو با هم فروتنیِ پاک و مقدس است. این واژه در پارسی میانه «سپندارمت» و در فارسی «سپندارمذ» و «اسفندارمذ» و «اسفند» شده‌است.
پیشینه

در سال ۱۳۴۱ خورشیدی، ابراهیم پورداود روز پنجم اسفند و جشن اسفندگان را به عنوان «روز پرستار» پیشنهاد داد که پذیرفته شد و در تقویم رسمی نیز ثبت گردید.[نیازمند منبع] پورداوود در این مورد نوشته بود: «در میان جشن‌های بزرگ ایران باستان، سپندارمذگان جشنی است در پنجمین روز از اسفندماه. همین روز شایسته و برازنده است که جشن پرستاران میهن ما باشد». از این روی، روز پنجم ماه دوازدهم (اسفند) یا اسپند، روز «سپندارمذ» یا «اسپندارمذ» نام داشت که جشنی با همین عنوان می‌گرفتند. «سپندارمذگان» یا «اسفندگان» (اسپندگان) روز زن و زمین است.
آیین‌ها

به بیان ابوریحان بیرونی، «اسفندارمذ» ایزد موکل بر زمین و ایزد حامی و نگاهبان زنان پارسا و درست کار بوده. به همین مناسبت این روز، عید زنان به‌شمار می‌رفت. مردم به جهت گرامی داشت، به آنان هدیه داده و بخشش می‌کردند. زنان نه تنها از هدایا و دهش‌هایی برخوردار می‌شدند، بلکه به نوعی در این روز فرمانروایی می‌کردند و مردان باید که از آنان فرمان می‌بردند.
اختلاف در زمان برگزاری

هم‌اکنون زرتشتیان ایران که از تقویم فصلی زرتشتیان پیروی می‌کنند، روز ۲۹ بهمن هجری شمسی، روز سپندارمذ (پنجم) از ماه سپندارمذ در تقویم زرتشتی را روز جشن سپندارمذگان می‌دانند. ولی برخی معاصران سپندارمذگان را ۵ اسفند هجری شمسی برگزار می‌کنند. ریشهٔ این اختلاف در زمان برگزاری از آنجا می‌آید که در گاه‌شماری اوستایی نو هر ماه فقط ۳۰ روز است و هر روز از ماه اسم مخصوصی دارد و جشن سپندارمذگان که برگرفته از گاه‌شمار ایرانیان قدیم دارد در گاه‌شماری هجری خورشیدی (گاه‌شمار رسمی کنونی ایران) با ماه‌های ۳۱روزه امکان تعریف ندارد، چرا که در جشن‌های ماهانه مانند سپندارمذگان باید اسم ماه روز و اسم روز با یکدیگر یکسان باشد ولی در گاه‌شماری هجری خورشیدی با ماه‌های ۳۱روزه اسمی برای روزهای ۳۱ فروردین، ۳۱ اردیبهشت، ۳۱ خرداد، ۳۱ تیر، ۳۱ مرداد و ۳۱ شهریور وجود ندارد.
در تقویم‌های دیگر زرتشتیان، بالاخص زرتشتیان هند که از کبیسه‌گیری تقویم هجری شمسی پیروی نمی‌کنند، بسته به تقویم، تاریخ این جشن، یعنی روز پنجم ماه اسفندارمذ، به حدود ۲۵ خرداد یا حدود ۲۴ تیر هجری شمسی می‌افتد.
در بعضی مناطق ایران که در نسل‌های پیش، زرتشتی بوده و اکنون مسلمان شده‌اند، این مراسم هرساله پنج روز مانده به ماه اسفند، برگزار می‌شود. از این مناطق می‌توان به منطقه پشتکوه استان یزد اشاره کرد که این مراسم به‌ویژه در روستای پندر برگزار می‌شود.[نیازمند منبع]
آیین‌ها و دیگر نام‌ها

این جشن را «جشن برزیگران» هم نامیده‌اند. در روایات داراب هرمزدیار آمده: «در روز اسفندارمد ماه اسفندارمد جشں برزیگرانست جشن عزیز است درین ملک سفند و استرک و شاخ گوسفند و پنبه‌دانه این پنج چیز بآتش کردن و در خانها دود کردن که باری خروستران در اینسال زهرشان کاری نباشد و نیست شوند و در خانه و روی گاو و گوسفند و خروس سرخ کردن و این نوشته خواهد شد بزعفران بکاغذ یا پوست آهو نوشتن بر پشت خانه بند کردن تا در آنسال بیماری در آنخانه خانه نباشد. درین روز نیرنگ سنگ‌ریزه می‌یزند».
هاشم رضی دربارهٔ این روز می‌نویسد: «نخستین جشنی که در این روز [اسپندارمذگان] برگزار می‌شد جشن مردگیران یا مژدگیران بوده است. این جشن ویژهٔ زنان بوده و به مناسبت تجلیل و بزرگداشت‌شان برپا می‌گشت. [...] گردیزی نوشته است از این جهت جشن را مردگیران می‌گفتند که زنان به اختیار خویش و با آزادی، شوی و مرد زندگی خود را برمی‌گزیدند.»
ابوریحان بیرونی در آثارالباقیه می‌نویسد: «وكان فيما مضى [...] هذا اليوم خاصة عيد النساء، وكان الرجال يجودون عليهن وقد بقي هذا الرسم بأصفهان والري وسائر بلدان فهله ويسمى بالفارسية تزديكران [؟]. ويعرف هذا اليوم بكتبة الرقاع، وهو أن العوام يستفون فيه زبيبا وحب رمان مدقوقين، ويقولون: إنه ترياق يدفع مضرة لدغ العقارب، ويكتبون من لدن وقت طلوع الفجر إلى طلوع الشمس هذه الرقية على كواغذ مربعة: بسم الله الرحمن الرحيم أسفندارمذماه اسفندارمذروز بستم رم ورفت زیر وزبر از همه جز ستوران بنام یزدان وبنام جم وأفريدون بسم الله بآدم وحوا حسبي الله وحده وكفى. ويلزقون في هذا اليوم ثلاثة منها على الجدارات الثلاثة من البيت ويتركون جدار البيت المقابل لصدر البيت، ويقولون إذا ألزق على الجدار الرابع شيء من ذلك تحيرت الهوام ولم تجد منفذا ورفعت رءوسها نحو الكوة متهيئة للخروج من البيت». به ترجمهٔ اکبر داناسرشت: «در زمان گذشته [...] این روز عید زنان بوده و در این عید مردان بزنان بخشش می‌نمودند و هنوز این رسم در اصفهان و ری و دیگر بلدان پهله باقی مانده و به فارسی مردگیران میگویند و در این روز افسون می‌نویسند و عوام مویز را با دانه انار می‌کوبند و می‌گویند تریاقی خواهد شد که از زیان گزیدن کژدمها دفع می‌کند و از آغاز سپیده‌دم تا طلوع آفتاب این رقیه (افسون) را بر کاغذهای چهارگوش می‌نویسند و آن افسون این است: بسم الله الرحمن الرحيم اسفندارمذ ماه و اسفندارمذ روز ببستم دم و رفت زیر و زبر از همه جز ستوران بنام یزدان و بنام جم و فریدون بسم الله بآدم و حسبى الله وحده و كفی. در این روز سه تای از این کاغذها را بر سه دیوار خانه می‌چسبانند و دیواری را که مقابل با صدر خانه است خالی می‌گذارند و می‌گویند اگر به دیوار چهارم هم از این کاغذها بچسبانیم هوام و حشرات سرگردان می‌شوند و راهی نمی‌یابند که از آن خارج شوند و سرهای خود را بقصد خروج از خانه بلند می‌کنند.»
کارهای هنری

یسنا خوشفکر، به مناسبت جشن اسفندگان آهنگی را به همین نام خوانده و اجرا کرده‌است.
در این نقش برجسته، شاهنشاه بهرام دوم در حال دریافت حلقه  پادشاهی از یک شخصیت زن به تصویر کشیده شده است که گمان بر این بود که ایزدبانو آردوی سورا آناهیتا باشد. با این حال، پادشاه در حالتی که انتظار می‌رود در حضور یک ایزد باشد، نشان داده نشده است؛ از این‌ رو، احتمال دارد که این زن شهبانو شاپوردختک باشد.
آبرکورن، کبک

Village municipality در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| Abercorn | Abercorn |
| --- | --- |
Village municipality: Village municipality
Location within Brome-Missisquoi Regional County Municipality. : Location within Brome-Missisquoi Regional County Municipality. 
استان:  استان کبک
ناحیه: مونترژی
منطقه شهری: بروم-میسیسکوا
Historic region: Eastern Townships
مسکونی‌شده: ۱۷۹۷
Constituted: June 25, 1929
حکومت: حکومت
 • شهردار: Jean-Charles Bissonnette
 • Federal riding: Brome—Missisquoi
 • Prov. riding: Brome—Missisquoi
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۷٫۰۰ کیلومتر مربع (۱۰٫۴۲ مایل مربع)
 • خشکی: ۲۷٫۲۲ کیلومتر مربع (۱۰٫۵۱ مایل مربع)
 : There is an apparent contradiction between two authoritative sources
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۳۹۱
 • تراکم: ۱۴٫۴/کیلومتر مربع (۳۷/مایل مربع)
 • Change (۲۰۰۶–۱۱): افزایش۶٫۸%
 • Dwellings: ۲۳۸
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۴ (EDT)
Postal code(s): J0E 1B0
کد(های) منطقه: 450 and 579
Access Routes:  Route ۱۳۹  VT ۱۰۵
Census profile: ۲۴۴۶۰۰۵
MAMROT info: 46005
Toponymie info: ۸۸
آبرکورن (به فرانسوی: Abercorn) روستای در منطقه شهری بروم-میسیسکوا ناحیه مونترژی در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این روستا ۳۲۹ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۲۷٫۸۴ کیلومتر مربع است.
کوی دانشگاه تهران

ورودی کوی دانشگاه
کوی دانشگاه تهران که در انتهای خیابان کارگر شمالی جای گرفته‌است، یکی از ۱۳ خوابگاه دانشجویی دانشگاه تهران و بزرگ‌ترین مجموعه خوابگاه دانشجویی در خاورمیانه‌است[نیازمند منبع] که در سال ۱۳۲۴ به دانشگاه تهران واگذار شد و پس از آن نیز گسترش یافته‌است.
کوی دانشگاه تهران از خوابگاه پسران و خوابگاه دختران (خوابگاه فاطمیه) تشکیل می‌شود. کوی دانشگاه، یک مجموعهٔ خوابگاهی بزرگ است که از تعدادی ساختمان یا بلوک ساختمانی تشکیل شده‌است. برخی از این ساختمان‌ها نوساز و جدیدند و برخی نیز از قدمت زیادی برخوردارند.
خوابگاه دختران دارای کتابخانه، مرکز درمانی بهداشتی و مشاوره، زمین ورزش روباز و فروشگاه است. در این خوابگاه حضور و غیاب صورت می‌گیرد و دانشجویان باید در ساعت مشخصی در شب در خوابگاه حضور داشته باشند. ظرفیت اتاق‌ها ۳ نفره است ولی معمولاً ۴ الی ۵ نفر در آن سکونت دارند. سرویس‌های بهداشتی و آشپزخانه‌ها اشتراکی استفاده می‌شود. هر ساختمان دارای سالن مطالعه نیز هست.
ساختمانهای خوابگاه پسران به ترتیب از جنوب به شمال عبارتند از: ساختمان ۲۳، ساختمان ۲۱–۲۰، ساختمان ۱۹–۱۸، ساختمان ۲۲، ساختمان ۱۷–۱۶، ساختمان رسولیان یزدی، ساختمان ۱۵–۱۴، ساختمان کتابخانه و قرائتخانه مرکزی، ساختمان ۴، ساختمان ۳، ساختمان ۵، ساختمان جمالزاده، ساختمان ۷، ساختمان مصلی‌نژاد و ساختمان امام علی و مهم‌تر از همه خوابگاه ۶ که خود دارای یک سلف مجزا است بعلاوه خوابگاه‌های عمید و رمضان نیز به تازگی ساخته شده‌است.
دو خیابان اصلی شمالی-جنوبی و شرقی-غربی خوابگاه پسران در میدان اصلی کوی به هم می‌رسند. در کنار خوابگاه‌های کوی دانشگاه تعداد زیادی ساختمان‌های رفاهی، صنفی و اداری نیز در محوطهٔ کوی وجود دارد. سینما کوی، زورخانهٔ کوی، سالن بدنسازی، کتابخانه و قرائتخانهٔ مرکزی، خانهٔ فرهنگ کوی، سالن غذاخوری، مسجد کوی، پذیرش، نگهبانی، فروشگاه مرکزی، نانوایی، تأسیسات، انبار و دفتر اموال، زمین چمن مصنوعی، سالن ورزش، بهار رایانه (طبقهٔ فوقانی سینما کوی) از معروفترین اماکن غیرخوابگاهی کوی هستند. خوابگاه پسران دارای سه درب برای تردد دانشجویان و کارمندان است. درب اصلی، درب پایین و درب گیشا که نگهبانی کل در کنار درب اصلی مستقر است.
از جمله ساختمان‌های این مجموعه،‌ درمانگاه و رستوران است.
تاریخچه

ساخت این مجموعه به زمان ورود سربازان ارتش متفقین به تهران برمی‌گردد. در آن زمان سربازان آمریکایی در منطقه امیرآباد آن روزگار، اردوگاه تأسیس کردند. پس از خروج سربازان آمریکایی در بیست و سوم آذرماه ۱۳۲۴، دکتر علی‌اکبر سیاسی که رئیس وقت دانشگاه تهران بود از رئیس دولت خواست زمین‌های تخلیه شده این اردوگاه را برای ساخت یک خوابگاه دانشجویی بزرگ در اختیار دانشگاه تهران قرار دهند. در بهمن ۱۳۲۴، حدود ۳۰۰ دانشجو در این خوابگاه اسکان یافتند و تا سال ۱۳۵۵ تعداد این نفرات به بیش از ۲۵۰۰ نفر رسید و مجموعه بناهای آن محدوده به کوی دانشگاه شهرت یافت. پایه اصلی این مجموعه ساختمان، همان امکانی بود که مسئولیت خدمات‌رسانی به نیروهای آمریکایی را بر عهده داشتند؛ یعنی ساختمان‌های خوابگاه، بهداری و تأسیسات. بعدها به‌تدریج ساختمان‌های مناسب‌تری برای اسکان دانشجویان بنا شد و در نهایت برخی از نهادها، موظف شدند بخشی از درآمد خود را صرف ساخت بنا در کوی دانشگاه کنند. نخستین نمونه را هم سازمان شاهنشاهی خدمات اجتماعی در سال ۱۳۲۸ ساخت و تحویل دانشگاه داد. در این میان نام چند خیر سرشناس هم در فهرست بلندبالای سازندگان مجتمع‌های خوابگاهی کوی به گوش می‌خورد؛ چهره‌هایی چون همدانیان، لاجوردی، رسولیان یزدی و فاتح یزدی که ساختمان‌هایی برای اسکان دانشجویان شهرستانی ساختند. بعدها از مدل ساخت بلوک‌ها در این کوی، برای ساختن مجموعه‌های خوابگاهی دانشجویان در شهرهایی چون مشهد و شیراز استفاده شد.
پیشینه یورش نظامی به کوی دانشگاه تهران

مقالهٔ اصلی: حمله به کوی دانشگاه تهران (۱۸ تیر ۱۳۷۸)
این خوابگاه در سال ۱۳۷۸ پس از برگزاری اعتراضات دانشجویی به توقیف روزنامه سلام توسط دادگاه ویژه روحانیت، شاهد یورش گسترده پلیس و نیروهای لباس شخصی بود؛ که به کشته شدن رسمی یک نفر و زخمی شدن ده‌ها دانشجو و تخریب بخش‌های عمده‌ای از امکانات دانشجویان انجامید. در پی این رویداد، تهران و برخی دیگر از شهرهای ایران تا ۴ روز شاهد بزرگ‌ترین اعتراضات دانشجویی - مردمی پس از انقلاب بود. صدها نفر در این اعتراضات دستگیر شدند. همچنین در سالگرد این رویداد نیز کوی دانشگاه تهران تا چندین سال، شاهد برگزاری اعتراضات دانشجویی بود.
امروزه نیز در روزهای منتهی به سالگرد حمله، این خوابگاه تحت عنوان تعطیلات تابستانی-و چه بسا با اهدافی از جمله پیشگیری از اعتراضات احتمالی- بسته می‌شود.
مقالهٔ اصلی: حمله به کوی دانشگاه تهران (۲۵ خرداد ۱۳۸۸)
در تاریخ ۲۵ خرداد ۱۳۸۸ و در پی اعلام نتایج انتخابات ریاست جمهوری دهم، ناآرامی گسترده دیگری کوی دانشگاه تهران را فرا گرفت؛ که در پی آن خسارات بسیاری به اموال دانشجویان و کتابخانه کوی وارد آمد و طبق آمارهای منتشرنشده‌ای حداقل ۵ نفر از دانشجویان در این درگیری‌ها کشته شدند. این خبر چند روز بعد توسط مدیریت دانشگاه تکذیب شد.
سایت کامپیوتر کوی دانشگاه واقع در ساختمان کتابخانه طبقه دوم نیز با از دست دادن ۴۰ عدد سیستم از مجموع ۷۰ عدد سیستم که در اختیار داشت تبدیل به مرکز خدمات‌رسانی شده‌است که باید پاسخگوی نیاز دانشجویانی باشد که قبلاً با امکانات بیشتر مواجه بودند.
آبخوئلا

مکان
| Abejuela | Abejuela |
| --- | --- |
  پرچممهر:   پرچممهر
بخش خودمختار: آراگون
استان: استان تروئل
فهرست دهستان‌های تروئل: Abejuela
مساحت: مساحت
 • کل: ۸۶ کیلومتر مربع (۳۳ مایل مربع)
جمعیت (2004): جمعیت (2004)
 • کل: ۶۸
 • تراکم: ۰٫۸/کیلومتر مربع (۲/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (زمان)
آبخوئلا (به اسپانیایی: Abejuela) یک شهرستان در اسپانیا است که در استان تروئل واقع شده‌است.
خصوصیات

آبخوئلا ۸۶ کیلومترمربع مساحت و ۶۸ نفر جمعیت دارد.
سرحد (بلوچستان)

سرحدِ بلوچستان به معنای مرزهای شمالی بلوچستان، یکی از دو نواحی بلوچستانِ ایران را شامل می‌شود. سرحد ناحیه‌ای با فلات خشک و مرتفع و کوهستانی در استان سیستان و بلوچستان است که به وسیلهٔ تشکیلات رسوبی، برونزدهای آتشفشانی و درّه‌هایی با ابعاد مختلف بریده شده.
بزرگ‌ترین دره این ناحیه، درّهٔ خاش و بلندترین دامنه کوهستانی این ناحیه کوه تفتان است که از منظر عارضه‌نگاری غالب ناحیه کوه تفتان و آتشفشانی نیمه فعال می‌باشد. ارتفاع زیاد سبب اعتدال ناحیه می‌شود با این حال، اقلیم آن در تابستان‌ها گرم و خشک و در زمستان‌ها سرد و در هر ماه با بارندگی است که متوسط بارندگی آن ۲۷۸ میلی‌متر در سال می‌باشد. امروزه به شهرستان‌های خاش، میرجاوه، زاهدان و نوک آباد (تفتان)، گلشن، سراوان و سیب و سوران و کلیه توابع این ناحیه را سرحدِ بلوچستان می‌گویند.
موقعیت جغرافیایی

ناحیه سرحد واقع در شمال بلوچستان ایران و از غرب به کوه‌های جبال بارز در استان کرمان، از شرق به کوه‌های نواحی واشک خاران و ناحیه چاغی در پاکستان، از جنوب به ناحیه مکران در استان سیستان و بلوچستان و از شمال به ناحیه سیستان در استان سیستان و بلوچستان محدود می‌شود.
ناحیه سرحد شامل شهرستان خاش در جنوب و جنوب غربیِ ناحیه، که به منطقه مکران منتهی می‌شود، شهرستان سراوان در جنوب شرق ناحیه، شهرستان تفتان (نوک آباد) در مرکزِ ناحیه و شهرستان زاهدان در شمالِ ناحیه منتهی به مرز سیستان قرار دارند.
حاکمیت در تاریخ معاصر

منطقه سرحد قبل از معاهده و مرزبندی گلد اسمیت در سال ۱۸۷۱ که موجب جداسازی بلوچستان ایران از اراضی خانات کلات و اهدا به ایران قاجاری شد،به صورت یک ایالت با نام «ایالت سرحد» با مرکزیت خاش تابع و جزء اراضی حکومت کنفدراسیونی خانات کلات بود که توسط قبایل بلوچ اداره می‌شد. بعد از قرار داد گلد اسمیت و اهدای بلوچستان ایران به قاجار باز هم سرحد با مرکزیت خاش به صورت قبایلی توسط قبایل بلوچ اداره می‌شد.
مقالهٔ اصلی: پیشینه تقسیمات کشوری ایران § تغییرات تدریجی استان‌های دهگانه
بعد از فتح بلوچستان ایران توسط رضا شاه سرحد تابع دولت پهلوی شد و به همراه مکران در تقسیمات سال ۱۳۱۶ جزء استان هشتم استان کرمان و بلوچستان قرار گرفتند. به ترتیب استان کرمان و بلوچستان شامل شهرستان‌های ۱ـ کرمان ۲ـ بم ۳ـ بندرعباس ۴ـ خاش بود که خاش مرکزیت کل بلوچستان را بر عهده داشت. و در آن زمان زاهدان به صورت روستایی با نام دزآپ از توابع شهرستان خاش بود.
سپس در سال ۱۳۲۵ و ۱۳۲۶ با جدا شدن و شهرستان شدن زاهدان مرکزیت بلوچستان از خاش به زاهدان منتقل شد و برای اولین بار ایده فرمانداری کل با نام «فرمانداری کل بلوچستان» با مرکزیت زاهدان ایجاد گشت که شامل استان سیستان و بلوچستان فعلی می‌شد.
فرمانداری در این نوع تقسیم، ابتدا مستقل از استانداری بود، ماده ۲ مصوبه تغییر کرد و به جای کلمه «والی» عبارت «فرماندار کل» که هم ردیف با استاندار بود قرار گرفت.
حوزهٔ بلوچستان با نام «فرمانداری کل بلوچستان» مرکب از ۳ فرمانداری تابعه سراوان، ایرانشهر و چابهار با مرکزیت زاهدان تحت نظر یک مأمور عالی‌رتبه به نام والی از طرف مرکز (تهران) اداره می‌شد. ضمن آن که زابل هم از استان نهم جدا و به بلوچستان الحاق شد
طولی نکشید که در سال ۱۳۳۶ فرمانداری کل بلوچستان به «استان بلوچستان و سیستان» تبدیل شد و مرکزیت آن در زاهدان قرار داشت. نام استان بلوچستان و سیستان در اوایل دوره جمهوری اسلامی به سیستان و بلوچستان تغییر یافت.
نواحی بلوچستان

ناحیه سرحد (شامل زاهدان تا انتهای خاش و سراوان) به همراه ناحیه مکران (شامل ایرانشهر تا چابهار) نواحی بلوچستان ایران در استان سیستان و بلوچستان هستند که سرحد در شمال مکران قرار دارد و با نام سرحدِ بلوچستان شناخته می‌شود. سیستان (شامل زابل،زهک و نیمروز) در شمال بلوچستان است.اینان در اصل روایتگر مرزهای شمالی و انتهایی بلوچستان است که به زهک سیستان منتهی می شود.
جاذبه‌های تاریخی و گردشگری

مسجد جامع مکی زاهدان یکی از بزرگ‌ترین مساجد اهل سنت در جهان
کوه تفتاناز مشخصات عمده این ناحیهٔ کوهستانی، درّه‌های عمیق است که کوه تفتان در مرکز آن واقع شده است. ظاهر اکثر مناطق ناحیهٔ سرحد، خشک و کوهستانی است امّا دامنه‌های تفتان را می‌توان تا حدودی استثناء گرفت که حاصل آبی است که با آب شدن برف‌ها در قلّهٔ تفتان در تابستان سرسبز شده است.
روستای تمندان یکی از زیباترین و سرسبزترین روستاهای بلوچستان که در کوه پایه کوه تفتان قرار گرفته و از تمام خاک‌های بلوچستان حاصلخیزی بیشتری دارد که میوه معروف آن زرد آلوی خاصش است. احتمال وجود شهر یا محوطه باستانی عظیمی در این کوه پایه‌های تفتان داده می‌شود چرا که یکی از بهترین بوم سازگان‌های کشور محسوب می‌شود و بی تردید یکی از سکونت گاه‌های انسان‌های ادوار گذشته بوده است.
کوه پنج انگشت خاش
قلعه حید آباد
ایرندگان
روستای تمندان
قلعه ایرندگان
سرو زربین سنگان
روستای سنگان در فاصله ۴۵کیلومتری شهرستان خاش یکی از زیباترین و سرسبزترین روستاهای سرحد است که به دهکده یاقوت قرمز (انار) معروف هست. از دیگر جاهای دیدنی سنگان به درخت کهنسال می‌توان اشاره کرد که قدمتی بالغ بر چندین هزار سال دارد و هنوز هم استوار و سرسبز است.
آبشارها متعدد و باغات انار زیبایی منحصر به‌فردی به این منطقه بخشیده است.
گنبد ۲۰۰ ساله روستای زیارت (هیتوک) در سراوان
موزه زنده سفال کلپورگان تنها موزه زنده سفال جهان است که قدمت هفت هزار ساله دارد. آنچه توجه جهانیان را به سفال کلپورگان جلب کرده، ساخت سفال بدون استفاده از چرخ سفالگری است به گونه ای که تمام سفالینه‌ها با روش‌های سنتی ابتدایی و توسط زنان بلوچ انجام می‌شود.
سفال کلپورگان
قلعه دزک
کوه مهرگان
مسجد جامع دزک از مساجد اولیه و مربوط به اوایل اسلام در این منطقه است که بیش از ۱۴۰۰ سال است که در این مسجد نماز جماعت اقامه می‌شود.
مسجد جامع سرجو
تپه کلاتک
تپه کلاتک بخشان
تپه روباهک
تپه ککی
تپه شاه مردان
سنگ نگاره‌های گشت سنگ نگاره‌های گشت، مربوط به هزاره اول قبل از میلاد است مناطق کوهستانی و دره‌های فراوان اطراف گُشت، زیستگاه‌های کهن بلوچستان را به نشان می‌گذارند. قدمت بعضی از آنها در کوه‌های اطراف گُشت به ۱۲۰۰۰ سال قبل می‌رسد که نشان از تاریخ کهن، هنر کهن منطقه گُشت است.
سنگ نگاره‌های سراوان بزرگ‌ترین نگارخانه سنگی در ایران: مهم‌ترین و بیشترین محل قرارگیری سنگ نگاره‌ها در محدوده مناطق شهرستان را «کوه مهرگان»، «دره کندیک»، «دره شیر و پلنگان»، «دره درو»، «دره هلی»، «کوه تونان» در سب و سوران و نقاشی‌های صخره ای «پیرگوران» و همچنین شامل روستای ناهوک، سنگ نگاره‌های «سر دشت ناهوک»، «دره نگاران» و «گشت» اشاره کرد. مهم‌ترین این سنگ نگاره‌ها که بر روی کوه‌های منطقه سردشت دردره ای بنام دره نگاران در محدوده روستای ناهوک واقع شده است و بر اساس بررسی‌های تاریخی و کارشناسی‌های باستان‌شناسی مربوط به دره شکار مربوط به ده هزار سال پیش است.
سنگ نگاره‌های دره نگاران ناهوک :دره نگاران» مجموعه ای کم‌نظیر از نقش و نگار کنده شده بر روی سینه سنگ‌ها و صخره‌ها است که نظر هر بیننده ای را به خود جلب می‌کند. در این محل انبوهی از نقوش اصیل و قابل مطالعه وجود دارد که با توجه به تعداد زیاد نقش و نگار آن را از جمله باستان شناسان اعلام کرده‌اند که توجهی به مجموعه نقوش دره نگاران مشخص می‌کند که مهاجران و مهاجمان در هزاره قبل از میلاد مسیح به این سرزمین وارد شده‌اند.
تاریخچه

امان‌الله جهانبانی در سال ۱۳۰۸ منطقهٔ سرحد و نواحی اطراف آن را دزدآب(دزآپ) و خاش (واش) ذکر می‌کند که حدود ۵۰۰۰ نفر جمعیت داشته است. وی در کتاب خاطرات خود، جمعیت سرحد را شامل طوایف بلوچ با بیشترین درصد جمعیتی ذکر می‌کند.