نرما مریک اسکلارک
حرفه

پس از دریافت مدرک، اسکلارک نتوانست در شرکتهای معماری کار پیدا کند، بنابراین از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۴ در دپارتمان کارهای عمومی نیویورک مشغول به کار شد. اسکلارک که از کار چهار ساله خود به توقعات بیجا از او راضی نبود، تصمیم گرفت در آزمون معماری شرکت کند زیرا احساس می‌کرد شغلش توانایی‌هایش را به چالش نمی‌کشد. در نتیجه، او اولین زن آفریقایی-آمریکایی در نیویورک بود که در سال ۱۹۵۴ مجوز فعالیت معماری دریافت کرد. در عرض یک سال پس از دریافت مجوز، او در اسکیدمور، اوینگز و مریل استخدام شد که از حد انتظارات او در دست داشتن و به چالش کشیدن مهارت‌های او فراتر رفت. اسکلارک در حالی که به مدت پنج سال در SOM کار می‌کرد، شغل دومی را انتخاب کرد و «دوره‌های معماری عصرانه را در کالج جامعه شهر نیویورک تدریس کرد» تا خرج دو فرزندش را بدهد و مادرش را در مسئولیت‌های خانوادگی کمک کند.
در سال ۱۹۶۰، اسکلارک سمت اولین معاون رئیس زن در شرکت گروئن و همکاران را در لس آنجلس پذیرفت و به مدت دو دهه در آنجا کار کرد. او در حین کار در شرکتی که یک جهش بزرگ در حرفه او بود، تبعیض‌هایی را در محیط کار تجربه کرد. به عنوان یک نماینده مدرن که به وسیله نقلیه دسترسی نداشت، رئیس اسکلارک او را به خاطر تأخیر او در کار سرزنش می‌کرد، با این که همکار مرد سفیدپوست او مسئولیت رانندگی را بر عهده داشت و هر روز باعث دیر شدن آنها می‌شد. در نتیجه، او خودرویی برای خود خرید تا به این رفتار ناعادلانه پایان دهد.
دو سال بعد، اسکلارک اولین معمار زن آفریقایی آمریکایی شد که در سال ۱۹۶۲ در کالیفرنیا مجوز فعالیت دریافت کرد. چهار سال پس از دریافت مجوز، او همچنین اولین شف معمار زن آفریقایی آمریکایی گرون شد. در گرون، نقش اسکلارک شامل نظارت بر کارکنانی بود که او استخدام کرده بود و در عین حال در پروژه‌های بزرگ دیگر به‌طور همزمان همکاری می‌کرد. این پروژه‌ها شامل کالیفرنیا مارت، مرکز طراحی اقیانوس آرام، مرکز خرید فاکس هیلز، تالار شهر سن برناردینو، معبد لئو بک و سفارت ایالات متحده آمریکا در توکیو بود. با وجود اینکه او یک معمار بود، «اسکلارک به جای معمار طراحی به عنوان مدیر پروژه خدمت کرد، اگرچه همراه با سزار پلی به عنوان معمار طراح در سفارت ایالات متحده در توکیو نام او ثبت شده‌است.» در زمان دوران حرفه ای او به عنوان یک معمار، رایج بود که زنان در کارشان به رسمیت شناخته نمی‌شدند، زیرا این یک حوزه مسلط مردانه بود که بر تصویر آنها از خود متمرکز بود. هر زمان که مشتری به یک معمار معرفی می‌شد، حضور و نام یک معمار زن اغلب مخفی نگه داشته می‌شد تا کسب و کار ادامه یابد.
در سال ۱۹۸۰، پس از جدایی از شرکت گرون، اسکلارک اولین زن سیاهپوستی بود که پس از اینکه اولین زن آفریقایی آمریکایی در سال ۱۹۵۹ بود، به عنوان عضو مؤسسه معماران آمریکا (AIA) انتخاب شد.
از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۵، او همچنین در شرکت ولتون بکت کار کرد و در آنجا به عنوان مدیر پروژه ساخت و ساز ۵۰ میلیون دلاری برای ایستگاه ترمینال یک در فرودگاه بین‌المللی لس آنجلس فعالیت کرد. ترمینال یک در ژانویه ۱۹۸۴ درست در زمانی که «میلیون‌ها گردشگر برای المپیک تابستانی می‌آمدند» تکمیل شد. با گذشت سالها، بازسازی‌ها افزایش یافت.
پس از ولتون بکت در سال ۱۹۸۵، اسکلارک کار خود را توسعه داد و در آنجا همراه با با مارگوت سیگل و کاترین دایموند شرکت خودشان را تأسیس کردند. این شرکت در آن زمان بزرگ‌ترین شرکت تحت مالکیت زنان بود. سیگل، اسکلارک و دایموند پیشنهادهایی را در مورد پنج پروژه ارائه کردند و هر پنج تا برنده شدند، رکوردی کع پیش از این بی‌سابقه بود. اسکلارک به امید اینکه دوباره روی پروژه‌های بزرگتر کار کند، شرکت را در سال ۱۹۸۹ ترک کرد. او به معلمی بسیاری از زنان جوانی که آرزو داشتند معمار شوند ادامه داد، روی طراحی مال آمریکا کار کردند، و تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۹۲، به عنوان مدیر به انجمن Jon Jerde پیوست.
پس از بازنشستگی، اسکلارک توسط فرماندار برای خدمت در هیئت معماران کالیفرنیا منصوب شد و چندین سال به عنوان رئیس شورای ملی اخلاق AIA خدمت کرد.</ref> رئیس سابق AIA دربارهٔ او گفت: «او قادر به انجام هر کاری بود. او معمار کامل بود.» او با درک اینکه تبعیض نقش مهمی در زمینه معماری به عنوان یک زن و آمریکایی آفریقایی‌تبار بازی می‌کند، مصمم باقی ماند و راهی را برای زنان جوان آینده هموار کرد تا همین کار را انجام دهند.