stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آنارشیسم
تاکتیک‌ها > تاکتیک‌های تدریجی

آنارشیست‌ها معمولاً اقدام مستقیم را به کار می‌گیرند. این می‌تواند به شکل برهم زدن و اعتراض به سلسله‌مراتب ناعادلانه بروز یابد، یا به شکل خودمدیریتی زندگی خودشان از طریق ایجاد ضد نهادهایی مانند کمون‌ها و مجموعه‌های غیر سلسله‌مراتبی باشد. تصمیم‌گیری غالباً به شیوه ضد استبدادی انجام می‌شود و همه در هر تصمیم‌گیری حق بیان برابری دارند، رویکردی که به افقیگرایی معروف است. آنارشیست‌های دوران معاصر با جنبش‌های مختلف گرسروت نیز درگیر شده‌اند. این جنبش که کم و بیش مبتنی بر افقی‌گرایی است، گرچه صریحاً آنارشیست نیست، اما برای استقلال شخصی و مشارکت در فعالیت‌های توده‌ای مانند اعتصاب و تظاهرات ارزش قائل است. در مقابل آنارشیسم با آ بزرگ دوران کلاسیک، اصطلاح تازهٔ آنارشیسم با آ کوچک ساخته شده که نشان‌گر عدم تمایل پیروانش به مبنا قرار دادن افکار و اقدامات آنارشیسم دورهٔ کلاسیک و عدم مراجعه به آنارشیست‌های کلاسیک مانند پیتر کروپوتکین و پیر ژوزف پرودون است. این گروه از آنارشیست‌ها ترجیح می‌دهند اندیشه و عمل خود را بر اساس تجربیات شخصی خود معین کنند و بعداً آن را نظریه‌پردازی کنند.
روند تصمیم‌گیری گروه‌های وابستهٔ کوچک آنارشیستی نقش تاکتیکی قابل توجهی دارد. آنارشیست‌ها روش‌های مختلفی را به منظور ایجاد اجماع تقریبی بین اعضای گروه خود، بدون نیاز به رهبر یا گروه رهبری، به کار برده‌اند. یک راه این است که فردی از گروه نقش تسهیل‌کننده را برای کمک به دستیابی به اجماع بدون مشارکت خود در بحث یا ترویج یک نکته خاص ایفا کند. اقلیت‌ها معمولاً اجماع تقریبی را قبول می‌کنند، مگر در مواردی که احساس کنند این پیشنهاد با اخلاق، اهداف و ارزش‌های آنارشیستی مغایرت دارد. آنارشیست‌ها معمولاً برای تقویت خودمختاری و دوستی اعضای خود، گروه‌های کوچک (۵ تا ۲۰ نفره) تشکیل می‌دهند. این نوع گروه‌ها بیشتر اوقات با یکدیگر ارتباط برقرار نمی‌کنند تا شبکه‌های بزرگتر تشکیل دهند. آنارشیست‌ها هنوز هم از اعتصابات پشتیبانی می‌کنند؛ به ویژه اعتصابات گربه‌های وحشی، زیرا این اعتصابات بدون رهبر است و توسط یک سندیکای متمرکز برگزار نمی‌شود.
مانند گذشته، روزنامه‌ها و ژورنال‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند، اما آنارشیست‌ها برای پخش پیام‌هایشان در شبکهٔ جهانی وب آنلاین شده‌اند. آنارشیست‌ها ترجیح به ایجاد وب‌سایت دارند، زیرا مشکلات توزیع و امثال آن، هاست‌های کتابخانه‌های الکترونیکی و سایر درگاه‌ها، را آسان‌تر کرده. آنارشیست‌ها همچنین در تهیهٔ نرم‌افزارهای مختلفی که به صورت رایگان در دسترس هستند، مشارکت دارند. روشی که این هکتیویست‌ها برای توسعه و توزیع کارشان انجام می‌دهد، شبیه ایده‌های آنارشیستی است، به ویژه هنگامی که صحبت از حفظ حریم خصوصی کاربران در برابر نظارت دولت است.
آنارشیست‌ها خود را برای تصرف و بازیابی فضاهای عمومی سازمان می‌دهند. در طی حوادث مهمی مانند اعتراضات و هنگام اشغال اماکن، آن‌ها معمولاً مناطق خودمختار موقت (TAZ) را اداره می‌کنند، فضاهایی که هنر، شعر و سورئالیسم در آن‌ها آمیخته شده و مکان ایدئال آنارشیست‌ها را به نمایش می‌گذارد. همان‌طور که آنارشیست‌ها استدلال می‌کنند، تصرف راهی برای بازیابی فضای شهری از دست سرمایه‌داری، تأمین نیازهای عملی و همچنین اقدام مستقیم مثال‌زدنی است. به دست آوردن فضا آنارشیست‌ها را قادر می‌سازد تا ایده‌هایشان را آزمایش کنند و پیوندهای اجتماعی ایجاد نمایند. این تاکتیک‌ها در حالی به روش آنارشیست‌ها افزوده شده‌اند که همهٔ گروه‌ها نگرش یکسانی نسبت به آن ندارند. در این متصرفات همچنین همراه با اشکال مختلف اعتراض به رویدادها، به صورت کاملاً نمادین، فضای کارناوالسکی تشکیل می‌دهند تا بخشی از تجسم آنارشیست معاصر را روایت کنند.
مسائل کلیدی

از آنجا که آنارشیسم فلسفه‌ای است که بسیاری از نگرش‌ها، گرایش‌ها و تفکرات مختلف را در بر می‌گیرد، اختلاف نظر در مورد ارزش‌های معنوی، ایدئولوژیک و تاکتیک‌ها معمول است. این تنوع منجر به استفادهٔ بسیار متفاوت از اصطلاحات یکسان، در میان سنت‌های مختلف آنارشیست شده‌است، که باعث ایجاد نگرانی‌هایی در تعاریف موجود در نظریه آنارشیست شده‌است. سازگاری سرمایه‌داری، ملی‌گرایی و دین با آنارشیسم به‌طور گسترده مورد اختلاف است. به همین ترتیب، آنارشیسم با ایدئولوژی‌های دیگر، مانند کمونیسم، جمع‌گرایی، مارکسیسم و اتحادیه‌های کارگری، روابط پیچیده‌ای دارد. انگیزهٔ آنارشیست‌ها ممکن است اومانیسم، اقتدار الهی، منافع شخصی روشن‌فکرانه، گیاه‌خواری یا دیگر آموزه‌های اخلاقی جایگزین باشد. پدیده‌هایی مانند تمدن، فناوری (به عنوان مثال درون آنارکو-بدوی‌گرایی) و روند دموکراتیک ممکن است در بعضی از گرایش‌های آنارشیستی به شدت مورد انتقاد قرار گرفته و به‌طور همزمان در برخی دیگر مورد ستایش قرار گیرند.
مسائل کلیدی > جنسیت، روابط جنسی و عشق آزاد

از آنجایی که جنسیت و روابط جنسی موجب پویایی جامعهٔ سلسله‌مراتبی می‌شود، آنارشیست‌ها می‌خواهند این پویایی‌ای که نقش‌های جنسیتی به‌طور سنتی تحمیل می‌کنند و نقش آن در سرکوب خودمختاری فرد را بررسی، تحلیل و با آن مقابله کنند.
آنارشیست‌های کلاسیک اغلب در مورد جنسیت بحث نمی‌کردند. تعداد کمی از آنان بودند که احساس می‌کردند یک جامعهٔ آنارشیستی بخواهد به صورت طبیعی در مسائل جنسی پیشوایی کند. با این حال، نگرانی از خشونت جنسی آنارشیست‌هایی مانند بنجامین تاکر را درگیر کرد؛ او با قوانین سن رضایت مخالفت می‌کرد و معتقد بود این امر به نفع مردان درنده تمام می‌شود. یک جریان تاریخی که طی ۱۸۹۰ و ۱۹۲۰ در درون آنارشیسم به وجود آمد و شکوفا شد، عشق آزاد بود. در آنارشیسم معاصر، این جریان در قالب حمایت از آنارشیست‌های چندمهر و کوئیر باقی مانده‌است. مدافعان عشق آزاد مخالف ازدواج بوده و آن را راهی برای تحمیل اقتدار مردان بر زنان می‌دانستند؛ بیشتر به این دلیل که قانون ازدواج قدرت مردان را بسیار مورد پسند قرار می‌داد. مفهوم عشق آزاد بسیار گسترده‌تر بود و شامل انتقادی از نظم مستقر می‌شد که آزادی و لذت جنسی زنان را محدود می‌کند. جنبش‌های عشق آزاد به تأسیس خانه‌های مشترک همت گماشتند، جایی که گروه‌های بزرگی از مسافران، آنارشیست‌ها و دیگر فعالان در کنار هم به بستر می‌رفتند. عشق آزاد ریشه در اروپا و ایالات متحده داشت. با این حال، برخی از آنارشیست‌ها با حسادت ناشی از عشق آزاد دست و پنجه نرم می‌کردند. فمینیست‌های آنارشیست، علیه ازدواج، طرفدار عشق آزاد و حق سقط جنین بودند و برنامه‌های مشابهی داشتند. فمینیست‌های آنارشیست و غیر آنارشیست در موضوع حق رأی اختلاف داشتند، اما با این وجود از یکدیگر حمایت می‌کردند.
در طول نیمه دوم قرن بیستم، آنارشیسم با موج دوم فمینیسم درهم آمیخت و برخی جریان‌های جنبش فمینیستی را رادیکال کرد و تحت تأثیر قرار داد. در آخرین دهه‌های قرن بیستم، آنارشیست‌ها و فمینیست‌ها از حقوق و استقلال زنان، همجنس‌گرایان، کوئیرها و سایر گروه‌های حاشیه‌ای حمایت می‌کردند و برخی از اندیشمندان فمینیست ادغام دو جریان را مطرح ساختند. با موج سوم فمینیسم، هویت جنسی و دگرجنس‌گرایی اجباری موضوع مطالعهٔ آنارشیست‌ها شد و باعث انتقاد پساساختارگرایانه از عادی بودن روابط جنسی شد. با این حال، برخی از آنارشیست‌ها از این طرز تفکر فاصله گرفتند و معتقد بودند که این روش به سمت فردگرایی متمایل شده‌است و به نوبهٔ خود، عامل آزادی اجتماعی است.
مسائل کلیدی > آنارشیسم و آموزش

علاقه آنارشیست‌ها به آموزش، به اولین ظهور آنارشیسم کلاسیک برمی‌گردد. آنارشیست‌ها آموزش صحیح را پایه‌های خودمختاری آینده فرد و جامعه، برای افزایش کمک متقابل، ارزیابی می‌کردند.
|  | آموزش آنارشیستی | آموزش دولتی |
| --- | --- | --- |
| مفهوم | آموزش به عنوان تسلط بر خود | آموزش به عنوان خدمت |
| مدیریت | مبتنی بر جامعه | اجرای دولتی |
| روش‌ها | یادگیری مبتنی بر تمرین | آموزش حرفه‌ای |
| اهداف | عضوی مهم در جامعه بودن | عضوی مولد در جامعه بودن |
نویسندگان آنارشیست، مانند ویلیام گادوین (در عدالت سیاسی) و ماکس اشتیرنر (در بنیان اشتباه در آموزش ما)، هم به آموزش دولتی و هم به آموزش خصوصی حمله کردند و آن را ابزاری می‌دانستند که طبقهٔ حاکم بتواند امتیازات خود را حفظ کند.
در سال ۱۹۰۱، آنارشیست و آزاداندیش کاتالان، فرانسیسکو فرر، اسکولا مدرنا (به معنی مدرسهٔ مدرن) را در بارسلونا تأسیس کرد و آن را مخالف با سیستم آموزش و پرورش موجود، که بیشتر مطالبش توسط کلیسای کاتولیک دیکته می‌شد، دانست. رویکرد مدرسهٔ فرر سکولار بود و رخنهٔ دولت و کلیسا در روند آموزشی را رد می‌کرد. در عین حال به دانش‌آموزان استقلال زیادی در برنامه‌ریزی کار و حضورشان می‌داد. فرر قصد داشت طبقه کارگر را آموزش دهد و صریحاً به دنبال افزایش آگاهی طبقاتی بین دانش‌آموزان بود. این مدرسه پس از آزار و اذیت مداوم دولت، تعطیل شد و بعداً فرر دستگیر شد. با این وجود، ایده‌های او الهام بخش مجموعه‌ای از مدارس مدرن در سراسر جهان شد. لئو تولستوی، آنارشیست مسیحی، که مقالهٔ آموزش و فرهنگ را منتشر کرد، مکتبی مشابه را تأسیس کرد با این اصل بنیادین که «برای تأثیر گذاری آموزش باید آزاد باشد». به همین ترتیب، آ.س. نیل آنچه را که در سال ۱۹۲۱ به مدرسهٔ سامرهیل تبدیل شد، تأسیس کرد و همچنین اعلام کرد که این مدرسه از اجبار عاری است.
آموزش آنارشیستی عمدتاً بر این ایده استوار است که باید به حق کودک برای رشد آزاد و بدون دست‌کاری احترام گذاشته شود و عقلانیت کودکان را به نتیجه‌گیری‌های اخلاقی خوبی برساند. با این حال، در مورد معنای دست‌کاری توافق چندانی در بین چهره‌های آنارشیست وجود ندارد. فرر معتقد بود که تلقین اخلاقی ضروری است و به صراحت به دانش‌آموزان می‌آموخت که برابری، آزادی و عدالت اجتماعی در کنار سرمایه‌داری، همراه با سایر انتقادات به دولت و ملی‌گرایی، امکان‌پذیر نیست.
در اواخر قرن بیستم، نویسندگان آنارشیست معاصر (کالین وارد، هربرت ردک و پل گودمن) انتقاد آنارشیسم از آموزش دولتی را شدت بخشیدند و گسترش دادند. آن‌ها عمدتاً خواهان سیستمی متمرکز بر خلاقیت کودکان بودند، به جای این که توانایی آن‌ها برای رسیدن به حرفه یا شرکتی صرف شود، که مولد چیزهایی برای استفاده در جامعهٔ مصرف‌گرا باشد. آنارشیست‌های معاصر مانند کالین وارد، همچنین استدلال کرده‌اند که آموزش دولتی برای تداوم نابرابری اقتصادی-اجتماعی است.
در حالی که تعداد کمی از مؤسسات آموزش آنارشیستی تا به امروز زنده مانده‌اند، اصول بنیادین مکتب‌های آنارشیست، از جمله احترام به خودمختاری کودک و اتکا به استدلال و نه تلقین به عنوان یک روش آموزشی، در میان مؤسسات اصلی جریان آموزشی موجود گسترش یافته‌اند. جودیت سوئسا سه مدرسه را به صراحت مدارس آنارشیست نام‌گذاری کرد: «فری اسکول سانتاکروز» در ایالات متحده که بخشی از شبکه گسترده‌تری از مدارس آمریکایی-کانادایی است، «کالج یادگیری خودمدیریت شونده» در برایتون انگلیس و «مدرسه پایدیا» در اسپانیا.
مسائل کلیدی > آنارشیسم و دولت

اعتراض به دولت و نهادهای آن شرط لازم در آنارشیسم است. آنارشیست‌ها دولت را ابزاری برای سلطه می‌دانند و معتقدند که وجود حکومت، صرف نظر از گرایش‌های سیاسی، نامشروع است. به جای این که افراد بتوانند جنبه‌های زندگی خود را کنترل کنند، گروه قلیلی از نخبگان تصمیمات اساسی می‌گیرند. اقتدار در نهایت صرف نظر از باز یا شفاف بودن این قدرت، فقط به طبقهٔ حاکمه تعلق دارد، زیرا همچنان توانایی مجبور کردن مردم را دارند. یک استدلال دیگر آنارشیستی علیه دولت‌ها، این است که افراد تشکیل‌دهندهٔ یک دولت، حتی نوع‌دوست‌ترین افراد در بین مقامات، به ناچار بایستی دنبال کسب قدرت بیشتر باشند و این منجر به فساد می‌شود. آنارشیست‌ها این تفکر را که دولت ارادهٔ جمعی مردم است، به دلیل متمایز بودن طبقهٔ حاکم از بقیهٔ جامعه، یک افسانهٔ غیرقابل تحقق می‌دانند.
نگرش‌های خاص آنارشیست نسبت به دولت متفاوت است. رابرت پائول ولف معتقد بود که تنش بین اقتدار و خودمختاری به این معنی است که دولت هرگز نمی‌تواند مشروع باشد. باکونین دولت را «به مثابه اجبار و سلطهٔ با زور، که در صورت امکان در لفافه است، اما در صورت لزوم غیر متعارف و آشکار می‌شود» توصیف کرده. ا. جان سیمونز و لسلی گرین که به آنارشیسم فلسفی گرایش داشتند، معتقد بودند که اگر دولت با اجماع اداره شود، می‌تواند مشروعیت داشته باشد؛ اگرچه آن‌ها این امر را بعید می‌دانستند. عقاید در مورد چگونگی الغای دولت نیز متفاوت است.
مسائل کلیدی > آنارشیسم و هنر

ارتباط بین آنارشیسم و هنر در دوران کلاسیک آنارشیسم، بسیار عمیق بود؛ به ویژه در میان جریان‌های هنری که در آن دوره در حال پیشرفت بودند، مانند فوتوریست‌ها، سورئالیست‌ها و غیره. در ادبیات، آنارشیسم بیشتر با آخرالزمان جدید و جنبش نئو-رمانتیسم مرتبط بود. در موسیقی، آنارشیسم با سبک‌هایی از موسیقی، مانند پانک، همراه بوده‌است. آنارشیست‌هایی مانند لئو تولستوی و هربرت رید استدلال کردند که مرز بین هنرمند و غیر هنرمند، و آنچه هنر را از یک عمل روزمره جدا می‌کند، ساختاری است که در اثر بیگانگی ناشی از سرمایه‌داری ایجاد می‌شود و از زندگی شاد انسان جلوگیری می‌کند.
سایر آنارشیست‌ها از هنر به عنوان وسیله‌ای برای دستیابی به اهداف آنارشیستی حمایت، یا از آن استفاده می‌کردند. کریس روبه در کتاب خود شکستن طلسم: تاریخچه فیلمسازان آنارشیست، گریلاهای نوار ویدئویی و نینجاهای دیجیتال، ادعا می‌کند که «شیوه‌های تحریک شده توسط آنارشیسم، به‌طور فزاینده‌ای فعالیت‌های ویدیویی مبتنی بر جنبش را ساختار می‌بخشد». در طول قرن بیستم، بسیاری از آنارشیست‌های برجسته (من‌جمله پتر کروپوتکین، اما گلدمن، گوستاو لانداور و کامیلو برنری) و نشریاتی مانند آنارشی دربارهٔ موضوعات مربوط به هنر می‌نوشتند.
سه ویژگی همپوشانی، هنر را برای آنارشیست‌ها مفید ساخته‌است. هنر می‌تواند نقد بر جامعهٔ موجود و سلسله‌مراتب را به تصویر بکشد و به عنوان ابزاری پیش‌ساخته، برای انعکاس جامعهٔ ایدئال آنارشیسم استفاده شود و حتی همچون اعتراضات، تبدیل به ابزاری برای اقدام مستقیم شود. هنر از آنجا که هم احساسات و هم عقل را به خود درگیر می‌کند، می‌تواند انسان را کاملاً مجذوب خود کند و تأثیر مهمی داشته باشد. در قرن نوزدهم، نئو امپرسیونیسم جنبشی با زیبایی زیست‌محیطی و یک نمونه از درک آنارشیستی بود که به سوی سوسیالیسم نیل می‌کرد. به‌طور مثال، در نقاشی درختان شاه‌بلوط در اوسنی (Les chataigniers a Osny) که نقاش آنارشیست، کامی پیسارو، کشیده‌است، آمیختگی هماهنگ زیبایی‌شناختی و سوژهٔ اجتماعی، ایدهٔ آنارشیستی را ارجح جلوه می‌دهد.
نشر دف

| 0 | 1 |
| --- | --- |
لوگو نشر دف: لوگو نشر دف
نوع: انتشارات
بنا نهاده: ۱۳۸۱
بنیانگذاران: حمیدرضا شعبانی
دفتر مرکزی: تهران
محدودهٔ فعالیت: کتب دانشگاهی و عمومی
نشر دف یک مؤسسه انتشاراتی گزیده کار در امر تولید کتاب در ایران است که در سال ۱۳۸۰ تأسیس شده و نام این انتشارات در نخستین آثار منتشره‌اش، به‌عنوان پروژه‌هایی جریان‌ساز و مهم، در زمینهٔ چاپ و انتشار کتب دارویی با رویکرد داروسازی بالینی (مراقبت‌های دارویی)، و در سال‌های بعد کتب عمومی و همچنین برگزاری جایزهٔ ادبی بهمن مطرح است. از مهم‌ترین آثار چاپ‌شدهٔ این انتشارات (در حوزه علوم دارویی) می‌توان به کتاب‌های راهنمای رسمی (GMP) ایران که مرجع استانداردسازی صنایع غذا و داروی کشور است، همچنین در حوزه عمومی آثار درخور توجهی چون کتاب‌های تولستوی و مرگ، بهار مصدق، کهن‌الگوهای یونگی و ده سال با هملت و… اشاره کرد.
زمینهٔ فعالیت

آثار این مؤسسه را می‌توان در دو بخش الف) تولید به سفارش و ب) تولیدات مستقل به صورت زیر خلاصه کرد:
آثار تولید به سفارش طی توافق‌هایی با:
دفتر نمایندگی سازمان ملل در تهران به‌منظور تولید پکیج آموزشی مدیران سازمان محیط زیست ایران، و دفتر تغییرات آب و هوای این سازمان
توافق با انجمن داروسازان بالینی، مرکز پژوهش‌های داروخانه ۱۳ آبان و دانشکده داروسازی دانشگاه تهران برای تدوین و تألیف ده‌ها عنوان کتاب‌های پایه به‌منظور تغییر رویکرد رشته‌های «داروسازی محض» به داروسازی بالینی در دانشگاه‌های کشور.
تهیه و تدوین کتب پایه برای استانداردسازی صنایع غذا و دارویی کشور (که مدیران سازمان غذا و دارو ایران به قصد عضویت در کنوانسیون بازرسی دارویی (PIC/S)، با توافق با نشر دف تولید کرده‌اند)
قرداد با کانون زبان ایران برای به‌روزرسانی کتاب‌ها و منابع آموزشی بزرگ‌ترین مؤسسه آموزش زبان کشور
کتب عمومی، هنری و ادبی مستقل، برخي از مهمترين آثار اين نشر عبارتند از:
تولستوی و مرگ: شامل تحلیل و تفسیر اندیشهٔ مرگ در آثار تولستوی با نگاهی به داستان مرگ ایوان ایلیچ (به همراه متن کامل داستان)
ملال جدول‌باز: (رمان کوتاه) از ایرج کریمی
بهار مصدق (گزینه گفتارهای دکتر محمد مصدق)، (برگرفته از نامه‌ها، خاطرات مکتوب، نطق‌ها، سخنرانی‌ها و…)
پریدخت (دفتر نخست:شامل پنجاه و دو نامه عاشقانه)
ده سال با هملت (از یادداشت‌های روزانه تا متن فیلمنامه)
کهن‌الگوهای یونگی (در حوزه دانش میان‌‎رشته‌‎ای و از معدود کتاب‌های منتشرشده در این حوزه به زبان فارسی، با عنوان فرعی: از خودآگاه یونگ تا ناتمامیت گودل)
سرگذشت من (زندگینامه مریلین مونرو، به همراه ناگفته‌ها و فیلم‌شناخت کامل آثار او)
ترجمه‎ هاي هدايت (مشتمل بر تمام ترجمه‌های صادق هدايت از سال ۱۳۰۲ تا سال ۱۳۲۹)
خشونت و تقدس اثر رنه ژيرار ترجمه بيژن كريمي (پژوهشي در باب اديان كهن، تراژدي و اسطوره و بررسي رابطه خشونت و تقدس)
کتابفروشی نشر دف در سال ۱۳۹۴ تأسیس شد و طی قریب به پنج سال، بیش از ششصد جلسه و نشست عمومی با عناوین گوناگون و با حضور شخصیت‌های علمی، هنری، ادبی و فرهنگی برگزار کرده‌است. به گفته مدیران نشر و کتابفروشی، همه جلسات در اصل دو هدف را دنبال می‌کنند: گرم کردن بازار فرهنگ و به تبع آن، افزایش لذت و سهم دانایی در جامعه…
پرچم گابن

| 0 | 1 |
| --- | --- |
تناسب: ۳:۴
پذیرفته‌شده: ۹ اوت ۱۹۶۰
طرح: سه نوار افقی هم‌اندازهٔ سبز، زرد و آبی
 :  
پرچم گابن در تاریخ ۹ اوت ۱۹۶۰ پذیرفته شد. این پرچم سه رنگ دارای تناسب تقریبی ۳:۴ بوده و از ۳ نوار افقی هم‌اندازهٔ سبز (در بالا)، زرد (در میان) و آبی (در پایین) تشکیل شده است.
نمادشناسی

در این پرچم رنگ سبز نماد جنگل‌ها و منابع طبیعی کشور، رنگ زرد نماد خط استوا (که از میان گابن می‌گذرد) و همچنین نشانگر خورشید و رنگ آبی نماد دریاست.
پرچم‌های دیگر

پرچم گابن ۱۹۵۹-۱۹۶۰
پرچم رئیس‌جمهور گابن
مریم مقدم

| مریم مقدم | مریم مقدم |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۷ بهمن ۱۳۴۸ ‏(۵۴ سال) تهران، ایران
ملیت: ایرانی
پیشه(ها): بازیگر، نویسنده، کارگردان و مستندساز
سال‌های فعالیت: ۱۳۷۲–اکنون
همسر: بهتاش صناعی‌ها
مریم مقدم (زاده ۲۷ بهمن ۱۳۴۸) بازیگر، فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان سینما و تلویزیون اهل ایران است که با نقش‌آفرینی در فیلم بلندی‌های صفر، در سال ۱۳۷۲ برای اولین‌بار به سینمای ایران معرفی شد.
زندگی‌نامه

مریم مقدم زاده ۱۳۴۸ در تهران است. وی در سوئد ابتدا در رشته علوم سیاسی تحصیل کرد ولی به دلیل علاقه‌اش به کارگردانی، تحصیل در رشته علوم سیاسی را ناتمام رها کرد و به کارگردانی تغییر رشته داد. وی فارغ‌التحصیل از مدرسه بین‌المللی هنرهای نمایشی گوتبرگ در سوئد بوده و از سال ۱۳۸۴ تا ۱۳۹۰ بازیگر تئاتر ملی سوئد بوده است. کتاب «سه روز با برگمان» و «ضحاک» را به فارسی ترجمه کرده است. بازی در سینما را از سال ۱۳۷۲ با «بلندی‌های صفر» به کارگردانی حسینعلی لیالستانی آغاز کرد. سپس در فیلم‌های سینما، سینماست (۱۳۷۵) و چریکه هورام (۱۳۷۸) و مجموعه تلویزیونی با من بمان بازی کرد. وی مقیم سوئد است.[نیازمند منبع]
فیلم‌شناسی > سینمایی

| سال | عنوان | نقش | کارگردان |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۳۷۲ | بلندی‌های صفر | مهتاب | حسینعلی لیالستانی |
| ۱۳۷۶ | سینما سینماست |  | سید ضیاءالدین دری |
| ۱۳۷۸ | چریکه هورام |  | فرهاد مهران‌فر |
| ۱۳۸۱ | سکوت بین دو فکر |  | بابک پیامی |
| ۱۳۸۳ | مواجهه |  | سعید ابراهیمی‌فر |
| ۱۳۹۱ | پرده | ملیکا | جعفر پناهی، کامبوزیا پرتوی |
| ۱۳۹۳ | احتمال باران اسیدی | مهسا اقبالی | بهتاش صناعی‌ها |
| ۱۳۹۵ | برگ جان |  | ابراهیم مختاری |
| ۱۳۹۶ | موریانه |  | مسعود حاتمی |
| ۱۳۹۸ | قصیده گاو سفید | مینا | بهتاش صناعی‌ها |
| ۱۴۰۳ | کیک محبوب من |  | بهتاش صناعی‌ها |
فیلم‌شناسی > سینمایی > کارگردانی

دیپلماسی شکست‌ناپذیر آقای نادری، به کارگردانی مریم مقدم و بهتاش صناعی‌ها (۱۳۹۴)
کیک محبوب من، به کارگردانی مریم مقدم و بهتاش صناعی‌ها (۱۴۰۳)
فیلم‌شناسی > تلویزیونی

Fallet (سوئد)
با من بمان (حمید لبخنده، ۱۳۸۰)
چهارگاه (بیژن میرباقری، ۱۳۹۶)
جوایز

| جشنواره | قسمت | نامزد | نتیجه | جایزه |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| سی و سومین جشنواره فیلم فجر (نگاه نو) | بهترین فیلم‌نامه | مریم مقدم - بهتاش صناعی‌ها | برنده | دیپلم افتخار بهترین فیلم‌نامه اصلی |
| جشنواره سینما حقیقت (هنر و تجربه) | بهترین فیلم | مریم مقدم - بهتاش صناعی‌ها | برنده | تندیس بهترین فیلم |
| جشن دنیای تصویر | بهترین مستند سال | مریم مقدم - بهتاش صناعی‌ها | برنده | تندیس بهترین مستند |
| جشنواره فیلم پراگ | بهترین فیلم مستند | مریم مقدم - بهتاش صناعی‌ها | برنده | تندیس بهترین مستند |
| «سودای سیمرغ» سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر | نامزدهای بهترین نقش اصلی زن | مریم مقدم | نامزدشده | - |
| «سودای سیمرغ» سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر | نامزدهای بهترین فیلم‌نامه | مریم مقدم-بهتاش صناعی‌ها- مهرداد کورش‌نیا | نامزدشده | - |
| چهاردهمین جشن بزرگ منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران | بهترین بازیگر نقش اول زن | مریم مقدم | نامزد شده | - |
گرلینده کالتنبرونر

| 0 | 1 |
| --- | --- |
گرلینده کالتنبرونر در ژوئیه ۲۰۱۵: گرلینده کالتنبرونر در ژوئیه ۲۰۱۵
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
ملیت: اتریشی
زاده: ۱۳ دسامبر ۱۹۷۰ ‏(۵۴ سال) اتریش
شغل: کوهنورد، پرستار آموزش‌دیده
وبگاه: www.gerlinde-kaltenbrunner.at/en/
اطلاعات صخره‌نوردی: اطلاعات صخره‌نوردی
شناخته‌شده برای: نخستین زن صعودکننده به ۱۴ قله هشت‌هزارمتری به سبک آلپی و بدون اکسیژن و باربر
گرلینده کالتنبرونر (به انگلیسی: Gerlinde Kaltenbrunner) کوهنورد اتریشی است. او در اوت ۲۰۱۱، پس از ادورن پاسابان، به عنوان دومین زنی که توانسته به ۱۴ قله هشت‌هزارمتری صعود کند، معرفی شد. او نخستین زنی است که این ۱۴ قله را بدون اکسیژن و کمک باربر، فتح کرده است. او در سال ۲۰۱۲ جایزه معتبر کاشف سال را از نشنال جئوگرافیک دریافت کرد.
کوهنوردی

علاقه او به کوهنوردی از سنین پایین رشد کرد و او در ۱۳ سالگی، تورهای صعود ورزشی را کامل کرد. او همچنان که آموزش پرستاری را در وین پی می‌گرفت، به افزایش مهارت‌هایش با تمرین در تورهای مختلف اسکی، صخره‌نوردی و یخ‌نوردی می‌پرداخت. در ۳۲ سالگی، از نانگا پاربات چهارمین قله هشت‌هزارمتری خود، بالا رفت و پس از آن، تصمیم گرفت به صورت تمام‌وقت به کوهنوردی بپردازد.
کوهنوردی > هشت‌هزار متری‌ها

او به همراه ادورن پاسابان، یکی از دوزنی است که تاکنون موفق به فتح تمام قله‌های بالای هشت‌هزار متر شده است. او تمام این قله‌ها را بدون اکسیژن فتح کرده و از این بابت، او اولین زنی است که توانسته چنین کند. «اوه اون-سان» مدعی شد که او، اولین زنی است که توانسته تمام ۱۴ قله را فتح کند. با این‌همه، ادعای اوه اون-سان، با توجه به مناقشه بر سر صعودش به کانگچنجونگا رد شد و این افتخار به ادورن پاسابان و پس از او، به کالتنبرونر رسید.
۱۹۹۸ – چو ایو
۲۰۰۱ – ماکالو
۲۰۰۲ – ماناسلو
۲۰۰۳ – نانگا پاربات
۲۰۰۴ – آناپورنا
۲۰۰۴ – گاشربروم ۱
۲۰۰۵ – شیشاپانگما
۲۰۰۵ – گاشربروم ۲
۲۰۰۶ – کانگچنجونگا
۲۰۰۷ – برود پیک
۲۰۰۸ – دهالاگیری
۲۰۰۹ – لهوتسه
۲۰۱۰ – کوه اورست
۲۰۱۱ – کی۲
کالتنبرونر در ۱۲ جولای ۲۰۰۷، برود پیک را به همراه پاسابان فتح کرد. او اول مه ۲۰۰۸، دهالاگیری را فتح کرد؛ چنان‌که پاسابان نیز چنین کرد. در این زمان، هر دوی آن‌ها، برای این‌که اولین زن صعودکننده به هر ۱۴ قله باشند، تلاش می‌کردند. در ۶ اوت ۲۰۱۰، فردریک اریکسون به کالتنبرونر پیوست تا باهم کی۲ را فتح کنند. او در حین صعود، ۱۰۰۰ متر سقوط کرد و درگذشت. کالتنبرونر که شاهد سقوط او بود، صعودش را ناتمام رها کرد.
او پیش از آن صعود، شش مرتبه برای فتح کی۲ تلاش کرده بود. او بالاخره در ۲۳ اوت ۲۰۱۱، در تلاش هفتم برای صعود به کی۲، به موفقیت دست یافت و صعودش به ۱۴ قله را کامل کرد. نشنال جئوگرافیک از این صعود حمایت می‌کرد و گزارش نفس‌گیری از صعود حماسی او از دیواره شمالی کی۲، منتشر کرد.
برایان پلات

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  برایان پلات
زادروز:  ۵ آوریل ۲۰۰۰ ‏(۲۴ سال)
زادگاه:  ولندام، هلند
قد:  ۱٫۸۴ متر (۶ فوت ۰ اینچ)*
پست:  مدافع
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال ولندام
شمارهٔ پیراهن:  ۳
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  ولندام
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۷–۲۰۲۰ |  جونگ ولندام |  ۵۰ |  (۲) |
| ۲۰۱۹– |  ولندام |  ۱۰۷ |  (۱) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۸ ژانویه ۲۰۲۵. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۸ ژانویه ۲۰۲۵. 
برایان پلات (زاده ۵ آوریل ۲۰۰۰) یک بازیکن فوتبال اهل هلند است. وی برای باشگاه فوتبال ولندام بازی می‌کند.
کالین لین

کالین لین (به انگلیسی: Colleen Lanne) (زادهٔ ۱۸ اوت ۱۹۷۹) شناگر اهل ایالات متحده آمریکا است.
پرچینک

| پرچینک | پرچینک |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: مازندران
شهرستان: قائم‌شهر
بخش: مرکزی
دهستان: کوهساران
جمعیت: ۶۱ نفر (سرشماری ۹۵)
پرچینک، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان قائم‌شهر در استان مازندران ایران. و از سمت شمال و شرق به جنگلهای شهرستان ساری, و از غرب به روستای ریکنده و از سمت جنوب به روستای سیدابوصالح متصل است
جمعیت

این روستا در کوهساران قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۰۳نفر (۲۹خانوار) بوده‌است.
کالیتا ایر

کالیتا ایر (به انگلیسی: Kalitta Air) یک شرکت هواپیمایی با کد یاتا K4 است. دفتر مرکزی کالیتا ایر در میشیگان، ایالات متحدهٔ آمریکا واقع شده‌است و قطب این شرکت هواپیمایی در فرودگاه بین‌المللی لیبرتی نیوآرک، فرودگاه بین‌المللی جان اف کندی، فرودگاه بین‌المللی تد استیونز انکوریج، فرودگاه بین‌المللی هنگ کنگ و فرودگاه بین‌المللی بحرین قرار دارد و به ۲۵ مقصد، پرواز مستقیم انجام می‌دهد.
مقصدهای پروازی

بگرام - میدان هوایی بگرام
قندهار - میدان هوایی بین‌المللی قندهار
بوئنوس آیرس - فرودگاه بین‌المللی مینیسترو پیستارینی
فرودگاه بین‌المللی بحرین
بروکسل - فرودگاه بروکسل
لیژ - فرودگاه لیژ
مدئین - فرودگاه بین‌المللی خوزه ماریا کوردوا
قاهره - فرودگاه بین‌المللی قاهره
لایپزیگ - فرودگاه لایپزیگ/هال
فرودگاه بین‌المللی هنگ کنگ
فرودگاه بین‌المللی بن گوریون
دهلی - فرودگاه بین‌المللی ایندیرا گاندی
باری (ایتالیا) - فرودگاه باری
ریگا - فرودگاه بین‌المللی ریگا
آمستردام - فرودگاه اسخیپول آمستردام
کراچی - فرودگاه بین‌المللی جناح
خاباروفسک - فرودگاه خاباروفسک ناوی
کی‌یف - فرودگاه بین‌المللی بوریسپیل
فجیره - فرودگاه بین‌المللی فجیره
شارجه - فرودگاه بین‌المللی شارجه
انکوریج - فرودگاه بین‌المللی تد استیونز انکوریج
بوستون - فرودگاه بین‌المللی لوگان
شیکاگو - فرودگاه بین‌المللی اوهر شیکاگو
سینسینتی، اوهایو - فرودگاه بین‌المللی سینسیناتی/کنتاکی شمالی
کلمبوس، اوهایو - فرودگاه بین‌المللی ریکن‌بیکر
هونولولو - فرودگاه بین الملی هونولولو
ایندیاناپولیس - فرودگاه بین‌المللی ایندیاناپلیس
لس آنجلس - فرودگاه بین‌المللی لس‌آنجلس
Kailua-Kona - فرودگاه بین‌المللی کونا
میامی، فلوریدا - فرودگاه بین‌المللی میامی
نیوآرک، نیوجرسی - فرودگاه بین‌المللی لیبرتی نیوآرک
نیویورک - فرودگاه بین‌المللی جان اف کندی
Oscoda - فرودگاه اسکودا-وورتس‌اسمیت
Panamá - فرودگاه بین‌المللی توکامن
فرودگاه نیروی هوایی سلطنتی میلدنهال
پرچم گینه بیسائو

پرچم گینهٔ بیسائو
پرچم گینه بیسائو با تناسب ۱:۲ و به‌دنبال استقلال این کشور در ۲۴ سپتامبر ۱۹۷۳ پذیرفته شد. این پرچم از دو نوار افقی هم‌اندازهٔ زرد در بالا و سبز در پایین و یک نوار عمودی سرخ رنگ در بخش اهتزاز پرچم تشکیل شده‌است که ستاره‌ای پنج‌پر و سیاه رنگ در میان این نوار قرمز قرار دارد. طرح این پرچم تا حد زیادی از طرح پرچم غنا گرفته شده و در آن رنگ‌های پان‌آفریقایی همراه با ستاره‌ای سیاه به نشانهٔ آفریقا استفاده شده‌است.