پرواز شماره ۱۷۵ یونایتد ایرلاینز
پرواز > سوار شدن

دو ساعت قبل از سوار شدن، شحی در ساعت ۰۵:۰۱ با زیاد جراح تماس تلفنی ۵ دقیقه ای گرفت. جراح قرار بود پرواز شماره ۹۳ را از نیوآرک، نیوجرسی، در فاصله‌ای نه چندان دور از برج‌های دوقلو برباید. هدف از این تماس تأیید آمادگی آن‌ها برای انجام عملیات بود. حمزه الغامدی و احمد الغامدی از هتل خود خارج شدند و تاکسی گرفتند تا آنها را به فرودگاه بین‌المللی لوگان در بوستون برساند. آنها ساعت ۰۶:۲۰ به وقت منطقه زمانی شرقی به کانتر یونایتد ایرلاینز در ترمینال C رسیدند و احمد الغامدی دو چمدان را به عنوان بار تحویل داد. هر دو هواپیماربا، با این که دو هفته قبل از حملات، بلیت کاغذی خریده بودند، وانمود می‌کردند که می‌خواهند بلیط بخرند. آنها در پاسخ به سؤالات امنیتی استاندارد با مشکل مواجه بودند، بنابراین مسئول کانتر سؤالات را بسیار آهسته تکرار کرد تا اینکه از پاسخ‌های آنها راضی شد. مروان شحی، یک چمدان را در ساعت ۰۶:۴۵ تحویل بار داد و سایر هواپیماربایان، فایز بنی‌محمد و مهند الشهری، در ساعت ۰۶:۵۳ کارت پرواز خود را گرفتند. بنی‌حماد دو چمدان را تحویل بار داد. هیچ‌یک از هواپیماربایان پرواز ۱۷۵ برای بازرسی بیشتر توسط سیستم پیش‌غربال‌گری مسافر به کمک رایانه (CAPPS) انتخاب نشدند. در همین حین، شحی به تلفنی نزدیک شد و با تلفن همراه محمد عطا تماس گرفت. عطا در حال آماده شدن برای سوار شدن به پرواز شماره ۱۱ امریکن ایرلاینز از ترمینال دیگری در لوگان بود و ۱۷ دقیقه قبل از برخورد هواپیمای شحی به برج جنوبی، هواپیما را به سمت برج شمالی مرکز تجارت جهانی کوباند. مانند گفتگوی قبلی با جراح، هدف از این ارتباط نهایی تأیید این بود که هر دوی آنها آماده ادامه حملات هستند.
شحی و سایر هواپیماربایان بین ساعت 07:23 تا 07:28 سوار پرواز 175 شدند. ابتدا بنی‌حمد سوار شد و در صندلی درجه یک 2A نشست، در حالی که مهند الشهری در صندلی 2B بود. ساعت 07:27، شهی و احمد الغامدی سوار شدند و به ترتیب روی صندلی های کلاس تجاری 6C و 9D نشستند. یک دقیقه بعد، حمزه الغامدی سوار شد و در صندلی 9C نشست.
این پرواز قرار بود ساعت ۰۸:۰۰ به مقصد لس آنجلس حرکت کند. پنجاه و یک مسافر و پنج هواپیماربا از طریق گیت ۱۹ ترمینال C سوار هواپیما شدند. هواپیما در ساعت ۰۸:۱۴، در حالی که پرواز شماره ۱۱ در حال ربوده شدن بود، از باند ۹ بلند شد. در همین زمان، خلبان و کمک خلبان از یک هواپیمای ناشناس پیغام هشداردهنده ای دریافت کردند، که حدس زدند صدای یک هواپیماربا باشد. بعداً معلوم شد که این ارتباط از کابین خلبان پرواز ۱۱ برقرار شده‌است. اگرچه خلبانان ترسیده بودند، اما ترجیح دادند فوراً این مورد را گزارش نکنند، در عوض منتظر بمانند تا برای جلوگیری از استراق سمع، از فرکانس‌های رادیویی مرکز بوستون به فرکانس‌های رادیویی مرکز نیویورک منتقل شوند. در ساعت ۰۸:۳۳، هواپیما به ارتفاع ۳۱۰۰۰ فوتی (۹۴۰۰ متری) رسید، که نقطه‌ای است که خدمات پذیرایی از مسافران معمولاً آغاز می‌شود. کنترلرهای ترافیک هوایی در حالی که به دنبال اطلاعات دربارهٔ موقعیت مکانی پرواز شماره ۱۱ بودند، از خلبانان پرواز ۱۷۵ پرسیدند که آیا می‌توانند هواپیمای ربوده شده را ببینند یا خیر. خدمه در ابتدا نتوانستند هواپیما را پیدا کنند، اما بلافاصله پس از اینکه متوجه شدند پرواز ۱۱ در ارتفاع ۲۹۰۰۰ فوتی (۸۸۰۰ متری) است، پیام خود را اصلاح کردند. سپس مرکز کنترل ترافیک هوایی به خلبانان دستور داد که بچرخند و از پرواز ۱۱ دوری کنند. تا ساعت ۰۸:۴۲، پرواز ۱۷۵ به حریم هوایی مرکز نیویورک منتقل شد و به خلبانان این امکان را داد که پیام مشکوکی را که هنگام بلند شدن از فرودگاه لوگان شنیده بودند را گزارش دهند. ساراچینی به دیو بوتیلیا، کنترلر مسئول پرواز ۱۱، گفت: "به نظر می‌رسد کسی دکمه میکروفون را فشار داده و گفته "همه در صندلی‌های خود بمانید". این آخرین پیام ارسالی از پرواز ۱۷۵ بود.