زنان در موسیقی لاتین

گلوریا تروی (تصویر) و آلخاندرا گوزمان اولین زنانی بودند که در تاریخ ۲۴ ساله جدول آلبوم‌های لاتین برتر، آلبوم مشترک شماره یک را در سال ۲۰۱۷ داشتند.
زنان سهم چشمگیری در موسیقی لاتین داشته‌اند، سبکی که پیش از ورود کریستف کلمب، کاوشگر ایتالیایی، به آمریکای لاتین در سال ۱۴۹۲ و آغاز استعمارگری اسپانیا در قاره آمریکا وجود داشته است. نخستین موسیقی‌دانان مردم بومی قاره آمریکا بودند؛ صدها قومیت در سراسر قاره که اشعارشان «بازتابی از کشمکش، زیبایی، درد و فقدانی است که ویژگی شرایط انسانی است.» جوامع بومی برای زنان در موسیقی جایگاهی قائل بودند و آنان، همچون مردان، فرصت‌های برابر برای آموزش، اجرا، خوانندگی و رقص داشتند. پژوهش‌های موسیقی‌شناسی قومی روی فلوت‌های ساخته‌شده از سفال، استخوان حیوانات و نی که از امپراتوری اینکا به‌جا مانده، نشان می‌دهد که زنان با گستره صوتی وکال بالا ترجیح داده می‌شدند. زنان در جوامع بومی از پایگاه اجتماعی برابر با مردان برخوردار بودند، آموزش می‌دیدند و همان فرصت‌های موسیقایی را داشتند، تا زمانی که کلمب در اواخر سده پانزدهم به قاره رسید.
مهاجران اروپایی ایدئولوژی‌های پدرسالارانه و شاه نر را به قاره آوردند و اندیشه برابری زنان و مردان را جایگزین کردند. آنان موسیقی بومی را با «بربریت» و موسیقی اروپایی را با «تمدن» برابر دانستند. موسیقی‌دانان زن، به دلیل تاریخ برده‌داری (که به افزایش جمعیت برده‌داری در آفریقا انجامید)، بیشتر دارای پوست تیره بودند و جامعه معاصر، موسیقی را به‌عنوان یک حرفه کم‌ارزش جلوه می‌داد. موسیقی لاتین تحت تأثیر آفریقا قرار گرفت و سنکپ، ضرب‌آهنگ و کال اند ریسپانس در آن نقش پررنگ‌تری یافتند، درحالی‌که استقرار اروپاییان هارمونی و فرم آواز دِسیمَ اسپانیایی را معرفی کرد.
از زمان دوران پیش از ضبط موسیقی، موسیقی لاتین تحت سلطه مردان بوده است و نمونه‌های اندکی از ترانه‌سرایان زن، تهیه‌کنندگان موسیقی، مدیران اجرایی صنعت موسیقی و مروجان موسیقی زن وجود دارد. زنان به آموزش موسیقی دسترسی نداشتند؛ برنامه‌های آموزشی موسیقی وجود نداشت و هنجارهای فرهنگی مشارکت زنان را دلسرد می‌کرد. موسیقی لاتین عمدتاً با حضور مردان همراه بود؛ آنان با تبعیض علیه زنان، نقش آن‌ها را به خوانندگی یا رقص محدود کرده و مانع از فعالیتشان به‌عنوان نوازنده، ترانه‌سرا، آهنگساز، تنظیم (موسیقی) و مدیر اجرایی می‌شدند. با این حال، هنرمندان زن در زیرشاخه‌های موسیقی لاتین، همچون سلنا، جنی ریورا، جنیفر لوپز، ایوی کوئین، خولیتا ونگاس و الی گوئرا، حضور زنان در این سبک‌ها را تقویت کرده‌اند. آنان با شکستن موانع، موسیقی لاتین و برداشت‌های عمومی دربارهٔ تمایلات جنسی زنانه، جنسیت و مادینگی را بازتعریف کرده‌اند. ویولتا پارا، خواننده فولکلور اهل شیلی، در آثار خود به روابط ناموفق دگرجنس‌گرایانه پرداخته و بر ناتوانی مردان در تعهد به یک زن تأکید کرده است.
زنان در سالسا (موسیقی) به‌طور چشمگیری در این صنعت کم‌نمایش هستند، به‌طوری‌که به‌جز سیلیا کروز، زنان کمی با ظهور این سبک مرتبط بوده‌اند. برای نمونه، در مستند بریتانیایی سالسا: موسیقی پاپ لاتین در شهرها (۱۹۸۵)، کروز یکی از معدود خوانندگان زنی است که در آن ذکر شده است.
خوانندگان زن لاتین در بیلبورد (مجله) و جدول موسیقی به‌طور قابل‌توجهی در مقایسه با همتایان مرد خود حضور کمتری دارند. قالب‌های رادیویی بیشتر به سبک‌هایی می‌پردازند که توسط مردان محبوب و هدایت شده‌اند، مانند رگیتون و موسیقی منطقه‌ای مکزیکی، و همین امر باعث شده که زنان در جدول موسیقی لاتین بیلبورد دوره‌هایی را بدون حضور تجربه کنند. آخرین خواننده زنی که موفق به کسب رتبه اول در جدول شد، سوفیا ریس بود که ترانه مشترک او سولو یو در سال ۲۰۱۶ به یک دوره پنج‌ساله نبود زنان در جدول ایرپلی پاپ لاتین پایان داد. یک سال پیش از آن، در جدول ترانه‌های داغ لاتین، طی ۲۲ هفته هیچ ترانه‌ای از زنان دیده نشد. ریس نسبت به این نابرابری ابراز نگرانی کرده و اشاره کرده است که ۹۰ درصد اجراکنندگان در مراسم جوایز موسیقی لاتین مرد هستند. دیگر خوانندگان زن، مانند چیکی ریورا، کاهش حضور زنان در موسیقی لاتین را به جنسیت‌گرایی برنامه‌ریزان رادیویی نسبت داده‌اند. الکساندرا لیوتیکوف، مدیر اجرایی موسیقی لاتین، معتقد است که این کاهش ناشی از نبود همکاری‌های زنان است. موسیقی لاتین همچنان تحت سلطه مردان است و صنعت موسیقی با «رویه‌های تبعیض‌آمیز» مانع از فعالیت هنرمندان زن در عرصه ضبط موسیقی می‌شود. در ۵ مارس ۲۰۲۳، کارول جی نخستین زنی شد که با یک آلبوم کاملاً اسپانیایی به نام مانیا نا سر آ بونیتو در صدر جدول آلبوم‌های بیلبورد ۲۰۰ قرار گرفت و رکوردی تاریخی به ثبت رساند.