جنبش پیشگیری از بارداری ایالات متحده
پیشرفت‌ها و عقب‌نشینی‌ها (۱۹۲۰–۱۹۴۰) > به‌نژادی و نژاد

همچنین ببینید: نژادپرستی در ایالات متحده آمریکا
پیش از ظهورِ جنبش پیشگیری از بارداری، اصلاح نژاد در اروپا و ایالات متحده محبوبیت زیادی کسب کرده‌بود و این موضوع به‌طور گسترده در مقالات، فیلم‌ها و سخنرانی‌ها مورد بحث قرار می‌گرفت. به‌نژادها احساسات چندگانه‌ای نسبت به پیشگیری از بارداری داشتند: آن‌ها نگران بودند که این امر باعث تشدید تفاوت نرخ تولد میان نژاد «برتر» و «پست‌تر» بشود. اما در عین حال متوجه ارزش این ابزار جهت «بهبود نژاد» نیز بودند. رهبران جنبش پیشگیری از بارداری هیچ‌گاه به‌نژادی را هدف اصلی خود قرار ندادند و به‌جای آن، بر روی آزادی بیان و حقوق زنان تمرکز داشتند؛ اما حدود سال ۱۹۲۰، آن‌ها در اندیشهٔ یافتن دلایل یکسانی برای ایدهٔ به‌نژادی بودند به این امید که با گره‌زدن این موضوع به به‌نژادی، حمایت گسترده‌تری را برای پیشگیری از بارداری به‌دست آورند. با پیوند خوردن ایدهٔ به‌نژادی با جنبش پیشگیری از بارداری از طریق دلایلی همچون مرتبط بودن تولد بیش از حد با فقر و همینطور جرم و بیماری، به‌نژادی توانست به جنبش پیشگیری از بارداری کمک نماید. سنگر دو کتاب در اوایل دههٔ ۱۹۲۰ با نام‌های «زن و نژاد جدید» و «محور تمدن» انتشار داد که به تأیید به‌نژادی می‌پرداختند. سنگر و دیگر طرفداران به‌نژادی به تأیید به‌نژادی منفی — که باززایی افراد «پست» را تقبیح می‌کرد — می‌پرداختند. اما از مرگ آسانی یا به‌نژادی مثبت — که افراد برتر را به باززایی تشویق می‌کرد — حمایتی نمی‌کردند. بسیاری از طرفداران به‌نژادی از حمایت از جنبش پیشگیری از بارداری خودداری کردند، چرا که سنگر، اعتقاد داشت «وظیفهٔ اصلی زن در قبال خودش است، نه در قبال دولت» و بر این اصل پافشاری می‌نمود.
مانند بسیاری از آمریکاییان سفیدپوست، در دههٔ ۱۹۳۰، برخی از رهبران جنبش پیشگیری از بارداری بر این باور بودند که نژاد افرادِ دارای پوست روشن‌تر، برتر از نژاد افرادِ دارای پوست تیره‌تر است. آن‌ها معتقد بودند که سیاه‌پوستان آمریکا عقب‌ماندهٔ ذهنی هستند و در مدیریت سلامت خود نسبتاً ناکارآمد هستند و احتیاج به نظارت خاص سفیدان دارند. به دلیل تسلط و حضور اکثریت سفیدپوست در مقام رهبری و کادر پزشکی، جنبش پیشگیری از بارداری از طرف سیاهان مورد اتهام نژادپرستی قرار گرفت و این شبهه را به‌وجود آورد که پیشگیری از بارداری در مقیاس گسترده به «خودکشی نژادی» بینجامد. این سوءظن‌ها و برداشت‌های بد باعث شد تا برخی از سفیدپوستان این موضوع را به معنی عدم تمایل سیاهان برای پیشگیری از باردای بدانند.
علیرغم این سوءتعبیرات، بسیاری از رهبران آفریقایی-آمریکایی از تلاش جهت عرضهٔ ابزار پیشگیری از بارداری در میان جامعهٔ سیاه‌پوستان آمریکا پشتیبانی کردند. در سال ۱۹۲۹ جیمز اچ.هیوبرت یک مددکار اجتماعی سیاه‌پوست و رئیس سازمان اتحادیه ملی شهری از سنگر درخواست کرد تا یک درمانگاه در هارلم افتتاح کند. سنگر هزینهٔ مالی را از مؤسسه مالی روزنوالد تأمین و درمانگاه را در سال ۱۹۳۰ بازگشایی کرد که کارکنان و پزشکان آن سیاه‌پوستان آمریکایی بودند. این درمانگاه توسط هیئت مشاور ۱۵ نفره‌ای متشکل از پزشکان، پرستاران، روحانیون، روزنامه‌نگاران و مددکاران آفریقایی-آمریکایی هدایت می‌شد. این موضوع در رسانه‌ها و کلیساهای آفریقایی-آمریکایی‌ها انتشار یافت و تاییدهٔ ویلیام دوبوآ، بنیان‌گذار انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان، را دریافت کرد. در اوایل دههٔ ۱۹۴۰ فدراسیون فرزندپروری تنظیم‌شده برنامه‌ای را با نام پروژهٔ نگرو که توسط بخش خدماتی سیاه‌پوستان مدیریت می‌شد، آغاز کرد. مانند درمانگاه هارلم، هدف اصلی دی‌ان‌اس و برنامه‌های آن، بهبود سلامت مادران و نوزادان بود. براساس تجربیاتی که سنگر در درمانگاه هارلم داشت، وی به دی‌ان‌اس پیشنهاد کرد که امکان آن که آمریکاییان سیاه‌پوست از یک پزشک هم‌نژاد خود حرف‌شنوی داشته‌باشند و مشاوره بگیرند بیشتر است، اما رهبران دیگر مخالفت کردند و اصرار داشتند که برای کمک‌رسانی بایستی نیروهای سفید استخدام شوند. اظهارات و اقدامات تبعیض‌آمیزی که توسط رهبران جنبش بین دههٔ ۱۹۲۰ تا دههٔ ۱۹۳۰ انجام می‌شد، باعث ادامهٔ اتهام نژادپرستانه بودن جنبش شد.