stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اقتصاد هنر و ادبیات
بازار آثار هنری > تعیین قیمت

اجزای یک اثر هنری ، مانند سنگ خام ، تیوپ رنگ یا بوم ، به‌طور کلی دارای ارزش بسیار پایین تر از محصولات نهایی مانند مجسمه یا یک نقاشی تمام شده هستند. همچنین میزان کار لازم برای تولید یک محصول دیگر تفاوت قیمت عمده بین آثار هنری را توضیح نمی دهد. به نظر می رسد که این ارزش بیشتر وابسته به خریداران بالقوه و برداشت کارشناسان از آن اثر هنری است. این درک سه عنصر دارد: اول ، ارزش اجتماعی ، یعنی وضعیت اجتماعی خریدار با داشتن آن اثر هنری. بدین ترتیب هنرمند "سرمایه هنری" دارد. دوم ، ارزش هنری ، در مقایسه با آثار معاصر ، یا اهمیت آثار معاصر برای نسل های آینده. سوم ، تاریخچه قیمت کالا ، اگر خریدار برای انتظار خود از قیمت آینده که در آن قیمت ممکن است دوباره کالا را بفروشد (با توجه به ساختار بازار الیگپلیستی) از این موضوع استفاده کند. سه نوع عامل اقتصادی این ارزش ها را تعیین می کنند. متخصصان خاص مانند صاحبان گالری یا مدیران موزه از ارزش اول و اجتماعی استفاده می کنند. کارشناسانی مانند مورخان هنر و استادان هنر از ارزش دوم ، استفاده می کنند. خریدارانی که آثار هنری را به عنوان یک سرمایه خریداری می کنند ، از سومین معیار یعنی تاریخچه قیمت و انتظارات برای افزایش قیمت های آینده استفاده می کنند.
بازار آثار هنری > بازار هنر و سرمایه گذاری

برخی از موسسات بزرگ مالی ، بانک ها و شرکت های بیمه ، نرخ بازده قابل توجهی از سرمایه گذاری در آثار هنری را در دهه 1990 داشته اند. این نرخ همزمان با نرخ بازار بورس ، در اوایل دهه 1990 کاهش نیافته است. این ممکن است یک فرصت متفاوت باشد. جدا از این شواهد مربوط به سرمایه گذاری موفق ، میزان داده های موجود باعث تحریک مطالعه بازار شده است. بسیاری از آثار در مزایده ها فروخته می شوند. بنابراین این معاملات بسیار شفاف است. این امر امکان ایجاد بانکهای اطلاعاتی قیمت را فراهم کرده است که قیمت برخی از کالاها به 1652 باز می گردد. مطالعات تجربی نشان داده است که ، به‌طور متوسط ، بازده آثار هنری کمتر از حقوق صاحبان سهام بوده و نوسانات آن زیاد است. یک مزیت نامشهود از لحاظ لذت بردن از یک اثر هنری می تواند این مسئله را تا حدودی توضیح دهد. با این حال ، قبل از تفسیر ارقام ، باید در نظر داشت که هنر غالباً از بسیاری از انواع مالیات ها معاف است. در سال 1986 ، باومول یک تخمین میانگین بازپرداخت سالانه 0.55 درصد برای آثار هنری را ، در برابر نرخ بازده 2.5 درصد برای دارایی های مالی ، طی یک دوره 20 ساله انجام داد.
صنایع فرهنگی

برخی از آثار هنری معروف مانند نقاشی مونا لیزا قابل تکرار نیستند (حداقل به معنای خلق نسخه دیگری که از نظر ارزشی معادل آن تلقی شود) ، اما کالاهای فرهنگی بسیاری وجود دارد که ارزش آنها به نسخه تک و منحصر به فرد بستگی ندارد. کتاب ها ، اجراهای صوتی ، فیلم ها بخشی از ارزش خود را از وجود نسخه های زیاد از نسخه اصلی دریافت می کنند. اینها محصولات صنایع بزرگ فرهنگی هستند که عبارتند از صنعت کتاب ، صنعت موسیقی و صنعت فیلم. این بازارها مشخص می شوند با:
عدم اطمینان از ارزش . پیش بینی تقاضای یک کالا (موفقیت در بازار) دشوار است. به عنوان مثال ، در مورد یک فیلم ، حتی اگر طرح فیلم ، مضامین و انتخاب بازیگران با استفاده از گروه های متمرکز و نظرسنجی ها به‌طور گسترده آزمایش شده باشد ، و حتی اگر فیلم از بازیگران محبوب رده آ استفاده کند ، این فیلم ممکن است هنوز یک شکست برای قروش گیشه باشد. از طرف دیگر ، یک فیلم کم هزینه توسط یک کارگردان ناشناس و یک بازیگر ناشناخته می تواند صنعت فیلمسازی را با یک ضربه بزرگ غافلگیر کند. این عدم اطمینان مشخصه یک کالای تجربی مانند فیلم ، نمایش تلویزیونی ، تئاتر موزیکال و کنسرت موسیقی است.
تنوع بی نهایت . شما می توانید بین کالاهای مصرفی متداول برای مثال ماشین ها، با استفاده از شاخصه های آن ها تمایز قائل شوید. به عنوان مثال ، یک هاچ بک را می توان از تعدادی تولید کنندگان با یک لیست از گزینه ها (به عنوان مثال ، دنده اتوماتیک ، استاندارد ، قابل تبدیل و غیره) که نیاز به هزینه های متفاوتی دارد خریداری کرد. بسیاری از کالاهای عمومی به علت شاخصه های محدود به راحتی قابل طبقه بندی هستند. با این وجود کالاهای فرهنگی از ویژگی های بسیار زیادی برخوردار هستند ، که مهمتر از آن ، این ویژگی ها غالباً ذهنی هستند. به عنوان مثال ، یک گروه موسیقی در اوایل دهه 1990 با گیتار برقی می توانست از نظر منتقدین موسیقی به عنوان موسیقی گرانج ، پانک ، موسیقی هوی متال یا آلترناتیو راک در نظر گرفته شود . این امر مقایسه ی محصولات فرهنگی را سخت می کند.
تمرکز بالا در کالاهایی که معامله یا فروخته می شوند . بخش بزرگی از فروش کالاهای فرهنگی از اقلام اندکی است که معروف و پرفروش شده اند.
چرخه عمر کوتاه . اکثر اقلام فرهنگی اندکی پس از معرفی یا تولیدشان فروخته یا معامله می شوند. برخی از کالاهای فرهنگی ، مانند اخبار ، اندکی بعد از پخش ، ارزش بازار کمی دارند و یا اصلا ندارند. البته برخی از محصولات فرهنگی ممکن است فروش خود را برای سالها یا حتی دهه ها حفظ کنند ، مانند تعداد کمی از فیلم هایی که تبدیل به فیلم های کالت می شوند یا به عنوان مثال ، یا برخی از رمان های کلاسیک یا آلبوم هایی که جذابیت های ماندگار دارند.
هزینه های ثابت بالا هزینه های بالایی قبل از معرفی یک اثر هنری جدید یا یک محصول فرهنگی وجود دارد. ساخت فیلم می تواند میلیون ها دلار هزینه داشته باشد؛ با این حال هزینه نهایی ساخت یک نسخه اضافی از DVD ممکن است کمتر از یک دلار باشد.
صنایع فرهنگی > ساختار بازار

صنایع مهم فرهنگی تمایل به ساختار بازار الیگپلیستی دارند . چند شرکت بزرگ بر بازار حاکم هستند و بقیه بازار متشکل از تعداد زیادی شرکت های کوچک است. شرکت های کوچک ممکن است به عنوان یک فیلتر یا به عنوان "دروازه بانان" برای عرضه هنری عمل کنند. یک شرکت کوچک با داشتن یک هنرمند موفق و یا فهرست کیفیت خوب می تواند توسط یکی از شرکت های بزرگ خریداری شود. شهرک های سینمایی بزرگ ، برای تولیدات تلویزیونی و تولید فیلم ، ده ها سال وجود داشته اند. دهه 1990 برخی از ادغامها در این صنعت گسترش یافته و ادغام تولید کنندگان سخت افزاری با ارائه دهندگان محتوا گسترش یافته است. سود پیش بینی شده از هم افزایی و قدرت بازار تحقق نیافته است و از اوایل دهه 2000 میلادی روند سازماندهی در امتداد خطوط بخش هنر وجود داشته است.
اقتصاد میراث فرهنگی

میراث فرهنگی در تولیدات و بناها منعکس شده است. مدیریت و تنظیم موزه ها در این زمینه مورد بررسی قرار گرفته است.
اقتصاد میراث فرهنگی > موزه ها

موزه ها که نقش محافظه کارانه ای دارند و نمایشگاه هایی را در اختیار عموم قرار می دهند ، می توانند تجاری یا غیرانتفاعی باشند. در مورد دوم ، چون یک کالا ی عمومی را تأمین می کنند ، مشکلات مربوط به این کالاها را در خود دارند: آیا باید خود تأمین مالی شوند یا یارانه بگیرند؟ یکی از موضوعات خاص عدم تعادل بین ارزش عظیم مجموعه های در موزه ها و بودجه آنهاست. همچنین ، آنها غالباً در مکانهایی (مراکز شهر) قرار دارند که هزینه زمین زیاد است و امکان گسترش آنها را محدود می کند. موزه های آمریکا تنها نیمی از مجموعه خود را به نمایش می گذارند. برخی از موزه های اروپا ، مانند مرکز پمپیدو در فرانسه ، کمتر از 5 درصد از مجموعه خود را نمایش می دهند. جدا از ارائه ی نمایشگاه ها، موزه ها از محصولات مشتق شده ، مانند کاتالوگ ها و کپی آثار هنری ، درآمد کسب می کنند.موزه ها در سطح نامحسوس تری هم تولید می کنند: آنها مجموعه هایی را ایجاد می کنند. از میان بسیاری از قطعات موجود در حوزه عمومی ، آنها بر اساس تخصص خود انتخابی را انجام می دهند ، بنابراین ارزش صرفاً موجود بودن مجموعه را اضافه می کنند.
هدف دوگانه ی حفاظت از آثار و برگزاری نمایشگاه بدیهی است که انتخابی را پیش رو قرار می دهد. از سویی موزه به دلایل حفاظتی ، علاقه به نمایش هرچه کمتر موارد خاص دارد و می تواند تبلیغات کمتر انجام دهد و مخاطب متخصص را برای ارتقاء دانش و پژوهش انتخاب کند. از طرف دیگر ، برپایی نمایشگاه مستلزم نشان دادن آثار اصلی از فرهنگ های مختلف ، برای کسب رضایت از سوی مردم و جذب مخاطبان بیشتر است. هنگامی که دولت در این باره تصمیم گیری کرده است ، استفاده از تئوری قرارداد های اقتصادی با نشان دادن چگونگی استفاده از مشوق ها برای مدیران مختلف برای به دست آوردن نتیجه لازم ، به اجرای این انتخاب کمک می کند.
اقتصاد میراث فرهنگی > بناها و ساختمان ها

بسیاری از کشورها سیستمهایی دارند که از ساختمانها و بناهای تاریخی با اهمیت محافظت می کنند. این ها ساختمان ها یا بناهایی هستند که به نظر می رسد دارای اهمیت فرهنگی هستند یا به عنوان میراث ارزش دارند. صاحبان این بناها کسر مالیات یا یارانه برای ترمیم دریافت می کنند ، در عوض آنها محدودیت های تغییر در ساختمان ها را می پذیرند یا دسترسی عمومی به بناها را فراهم می کنند. ساختمانهایی که غالباً به عنوان میراث فرهنگی طبقه بندی می شوند شامل ساختمانهای پارلمان سابق یا فعلی ، کلیساها ، محوطه ها و خانه هایی است که دارای سبک معماری تاریخی هستند و حتی خانه های نسبتاً معمولی که این خانه در گذشته خانه یک سیاستمدار ، هنرمند یا مخترع مشهور بوده می باشد . ساختمانهایی با این وضعیت معمولاً نمی توانند تخریب شوند. بسته به ماهیت محدودیت های بنا ، مالک فعلی ممکن است اجازه تغییراتی در نمای بیرونی یا داخل ساختمان را بدهد. مطالعات کمی در مورد این موضوع صورت گرفته است.
بازار کار هنرمندان

بازار کار برای هنرمندان به وسیله ی موارد زیر مشخص می شود:
توزیع در آمد بسیار نابرابر  در بازار وجود دارد. گروه کوچکی از هنرمندان نسبت بالایی از کل درآمد را کسب می کنند ، در حالی که متوسط درآمد کم است.
نیروی کار ساختاری بیش از حد وجود دارد. همیشه تعداد زیادی از افراد وجود دارند که علاقه مندند تا به عنوان یک هنرمند کسب درآمد کنند بیشتر از آنکه تقاضا برای هنرمندان و آثار هنری وجود داشته باشد. به عنوان مثال ، گروههای موسیقی ایندی راک جوان بسیار زیادی وجود دارند که نسبت به قراردادهای در دسترس در صنعت ضبط ، در موسیقی مشغول هستند. با توجه به این مازاد نیروی کار ، یک صاحب کلوپ شبانه آنقدر گروههای جوان محلی با درخواست اجرا در کلوپ خود در دسترس دارد که می تواند برای اجرا مبلغ کمی یا ناچیزی را به آنها بپردازد.
بازده نامشهود به کار وجود دارد ، که همچنین "مزایای غیر دارایی" نیز نامیده می شود (این به معنای مزایای غیر مالی ، غیر مزدی است). به عنوان مثال ، یک نوازنده قادر است اوقات خود را صرف ایجاد یک موسیقی زیبا و کار با دیگر افراد خلاق کند ، که بسیار رضایت بخش است. با توجه به این بازده های نامشهود ، هنرمندان اغلب مایل به قبول دستمزد پایین تر از مدرک تحصیلی خود در یک بازار متفاوت هستند. به عنوان مثال ، کار کردن با یک نوازنده مشهور ممکن است مزایای نامشهود زیادی به همراه آورد (به عنوان مثال ، ملاقات و کار با چنین نوازنده ی مشهوری بسیار هیجان انگیز است) که ممکن است یک تهیه کننده موسیقی بتواند سایر نوازندگان را متقاعد کند تا بدون دستمزد یا با دستمزد بسیار کمی با نوازنده ی مشهور شروع به فعالیت کنند.
عدم تفکیک هنرمند و کار . در حالی که برخی از کارگران صنایع فرهنگی ارتباط مستقیمی بین وظایف کاری و هویت خود ایجاد نمی کنند ، برای برخی از انواع هنرمندان مانند نقاشان ، مجسمه سازان و فیلمسازان ، دیدی که آثار هنری یا محصول خلاقانه شان به آنها میبخشد دارای اهمیت است.  اینکه آیا این پدیده رخ می دهد یا خیر بستگی به عوامل مختلفی از قبیل نوع شغل هنری و برداشت افراد دارد. در دهه 2010 ، بسیاری از کارگردانان مشهور فیلم هایی را مشاهده می کنند که مستقیماً با دید هنری آنها در ارتباط است. در حالی که ، یک دستیار کارگردان که صحنه های فیلم های اکشن را مدیریت می کند ممکن است خود را به عنوان یک کارمند در صنعت فرهنگی ببیند ، و ممکن است احساس کند از نظر هنری با فیلمی که در آن مشغول به فعالیت است ، ارتباط هویتی خاصی نداشته باشد.
بازار کار هنرمندان > سیستم ستاره

اصطلاح "سیستم ستاره ای" که توسط شروین روزن ابداع شده است ، برای توضیح اینکه چرا تعداد کمی از هنرمندان و سازندگان موجود در بازار مانند بازیگران مشهور و خوانندگان برتر موسیقی پاپ ، بیشترین درآمد را در کل بخش هنر کسب می کنند ، استفاده می شود. مقاله 1981 روزن ، اقتصاد سوپراستارها را مورد بررسی قرار داد تا مشخص شود که چرا "تعداد نسبتاً کمی از مردم مبلغ هنگفتی پول کسب می کنند و در زمینه ای که در آن فعال هستند حکمفرمایی می کنند". روزن استدلال می کند که در بازار  سوپراستارها ، "اختلافات اندک در استعداد ، به تفاوتهای زیاد در درآمد تبدیل می شود." روزن اظهار داشت که "... ارائه دهندگان استعدادهای بیشتر فقط کمی بالاتر از قیمت استعدادهای پایین تر به دست می آورند ، اما کارهای بیشتری نیز به دست می آورند ؛ درآمد بیشتر آنها از کارهای بیشتر ناشی می شود نه از قیمت های بالاتر".
در صنایع فرهنگی ، عدم اطمینان در مورد کیفیت یک محصول نقش اساسی دارد. مصرف کننده تا زمانی که آن را مصرف نکرده باشد (به عنوان مثال یک فیلم) واقعاً نمی داند که این محصول چقدر خوب است و تهیه کننده با یک عدم قطعیت متداول در صنعت فرهنگی روبرو می شود. مصرف کننده به دنبال اطلاعات درمورد قیمت ، شهرت یا یک نام مشهور روی جلد یا پوستر است. از آنجا که تهیه کننده این مسئله را با استفاده از یک کارگردان معروف ، بازیگر یا خواننده بر روی میزان تقاضا می فهمد ، او آماده است تا مبلغی را برای نامی که نشانه ای از کیفیت (ستاره) محسوب می شود ، بپردازد. در واقع ، نویسندگانی مانند آدلر و گینزبورگ شواهدی را ارائه داده اند که نشان می دهد وضعیت ستاره به‌طور اتفاقی تعیین می شود: در یک مسابقه موسیقی ، نتایج با ترتیب اجراها بسیار مرتبط بود. این ارتباط برای توضیح اینکه چرا عرضه نیروی کار در بخش هنر بیش از حد باقی مانده استفاده شده است: هنرمندان ناموفق به تلاش خود ادامه می دهند ، حتی وقتی که در تجارت متفاوتی کسب درآمد می کنند. بحث دوم ،امکان بازگشت نامحسوس نیروی کار به عرصه هنر برای وضعیت اجتماعی و سبک زندگی است. به عنوان مثال ، حتی یک دی جی پرکار، بیشتر وقت خود را در کلوپ های شبانه و غارنوردی می گذراند ، که برای برخی افراد بازدهی مطلوب محسوب میشود.
بازار کار هنرمندان > ساختار تولید

پرونده ای برای وجود ساختاری متفاوت در تولید کالاهای فرهنگی شکل گرفته است. (نگاه کنید به مطالعات موسسات فرهنگی.) یک هنرمند اغلب اثرش را بازنمایی وجودش می داند درحالی که هنرمند معمولی فقط به تولیداتش تا جایی که دستمزدش را تحت تاثیر قرار دهد علاقه دارد. به عنوان مثال نقاشی که آثارش در موزه ها به نمایش گذاشته می شود ممکن است نقاشی هایش را به عنوان بیان هنری اش بنگرد در حالی که یک نقاش صحنه که برای یک کمپانی نمایش های موزیکال کار می کند ممکن است خودش را یک صنعتگر بداند که در ازای ساعاتی که نقاشی می کشد دستمزد دریافت می کند. بر این اساس ممکن است هنرمند در مقابل استفاده ی اثرش توسط موزه یا یک موسسه برای تبلیغات اعتراض کند در حالی که نقاش صحنه ممکن است به باز استفاده ی تبلیغاتی اثرش اعتراضی نداشته و این موضوع را به عنوان یک کار عادی تلقی کند.
الخاندرو پلاتزا،نقاش،هنگام کار روی یک بوم. پس از اتمام، این نقاشی یک کالای منحصر به فرد خواهد بود که هیچ جایگزین دقیقی برای آن وجود ندارد.
بازیگران در حال تمرین دوباره برای یک نمایش در سال 1951. با وجود پیشرفت های بیشمار تکنولوژیکی بین سالهای 1951 تا 2010 ، در دهه 2010 ، باز هم برای اجرای این نمایش به همان تعداد بازیگر نیاز است. به همین دلیل ، محققان استدلال می كنند كه برخی از صنایع فرهنگی مانند سایر صنایع همچون حسابداری و بانكداری ، كارآیی لازم را ندارند. برای مثال این دو صنعت اخیر به دلیل توسعه برنامه های کامپیوتری نیازمند تعداد کارگران بسیار کمتری در دهه 2010 هستند.
هنرهای زیبا مانند نقاشی ها معمولاً در حراجی ها فروخته می شوند.
موزه هنر اوتسوکا در ژاپن.
در بسیاری از کشورها ، بناهای تاریخی مانند کلیساها به عنوان "میراث معماری" در نظر گرفته می شوند و به همین ترتیب در برابر تخریب یا اصلاحات اساسی محافظت می شوند.
شروین روزن اظهار داشت که ستاره های برتر درآمد بالایی دارند زیرا فیلم های آنها نسخه های بیشتری را می فروشند.
نقاشی که بوم هایش در موزه های اصلی نمایش داده شده است و یک نقاش حرفه ای گروه اپرا یا تئاتر ، هر دو نقاش ماهر هستند که برای معیشت نقاشی می کنند. با این حال ، اولی احتمالاً نقاشی های خود را بیشتر جزئی از بیان هنری و هویت خود می داند ، در حالی که دومی احتمالاً بیشتر خود را به عنوان یک صنعتگر مشاهده می کند.
سنت جورج، باربادوس

Parish
| Saint George | Saint George |
| --- | --- |
Parish: Parish
Map of Barbados showing the Saint George parish: Map of Barbados showing the Saint George parish
Largest city: The Glebe
حکومت: حکومت
 • نوع: نظام پارلمانی
 • Parliamentry seats: 2
مساحت: مساحت
 • کل: ۴۴ کیلومتر مربع (۱۷ مایل مربع)
جمعیت (2010 census): جمعیت (2010 census)
 • کل: ۱۹٬۷۶۷
 • تراکم: ۴۵۰/کیلومتر مربع (۱۲۰۰/مایل مربع)
سنت جورج، باربادوس (به لاتین: Saint George, Barbados) یک منطقهٔ مسکونی در باربادوس است.
خصوصیات

سنت جورج ۴۴ کیلومترمربع مساحت و ۱۹٬۷۶۷ نفر جمعیت دارد.
باربارانو ویچنتینو

مکان
| باربارانو ویچنتینو | باربارانو ویچنتینو |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
باربارانو ویچنتینو: باربارانو ویچنتینو
ناحیه: ونتو
استان / شهرستان: ویچنزا (VI)
دهستان: Ponte di Barbarano, San Giovanni in Monte
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۹٫۶۰ کیلومتر مربع (۷٫۵۷ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۵۱ متر (۴۹۵ فوت)
جمعیت (۲۸ فوریه ۲۰۰۷): جمعیت (۲۸ فوریه ۲۰۰۷)
 • کل: ۴٬۲۹۳
 • تراکم: ۲۲۰/کیلومتر مربع (۵۷۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Barbaranesi
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: 36021
پیش‌شماره تلفن: 0444
وبگاه: وبگاه رسمی
باربارانو ویچنتینو (به ایتالیایی: Barbarano Vicentino) یک کومونه در ایتالیا است که در استان ویچنزا واقع شده‌است.
خصوصیات

باربارانو ویچنتینو ۱۹٫۶۰ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۲۹۳ نفر جمعیت دارد و ۱۵۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
باردلو

مکان
| Bardello | Bardello |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
Comune di Bardello: Comune di Bardello
ناحیه: لمباردی
استان / شهرستان: استان وارزه (VA)
مساحت: مساحت
 • کل: ۲ کیلومتر مربع (۱ مایل مربع)
جمعیت: جمعیت
 • کل: ۱٬۲۱۸
 • تراکم: ۶۱۰/کیلومتر مربع (۱۶۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: 21020
پیش‌شماره تلفن: 0332
باردلو (به ایتالیایی: Bardello) یک کومونه در ایتالیا است که در استان وارزه واقع شده‌است.
خصوصیات

باردلو ۲ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۲۱۸ نفر جمعیت دارد.
ایوان مخوف

ایوان چهارم واسیلیوویچ (به انگلیسی: Ivan IV Vasilyevich، به روسی: Иван IV Васильевич؛ ۲۵ اوت ۱۵۳۰ – ۲۸ مارس ۱۵۸۴) مشهور به ایوان مخوف، شاهزاده بزرگ مسکو از سال ۱۵۳۳ و تزار تمام روسیه از ۱۵۴۷ تا زمان مرگش در سال ۱۵۸۴ میلادی بود. او از تاثیرگذارترین فرمانروایان تاریخ روسیه بود و نخستین پادشاه روسیه بود که با لقب «تزار» تاج‌گذاری کرد.
در زبان روسی به او لقب «گروزنی» داده‌اند که به معنای قدرتمند و بی‌رحم است، که در فارسی آن را «مخوف» ترجمه نموده‌اند. ایوان در مقام شاهزادگی اعظم شاهد تغییرات بسیاری بود که او را از زمامداری یک ایالت به کنترل حکومتی کوچک و سپس یک قدرت منطقه‌ای تبدیل نمود و در سال ۱۵۴۷، به عنوان نخستین تزار خود را «تزار تمام روسیه» نامید. سلطنت ۳۷ ساله ایوان منجر به تبدیل شدن روسیه از یک دولت قرون وسطایی به یک امپراتوری تحت فرمان یک تزار شده بود؛ اما هزینه‌های طولانی مدت زیادی برای مردم و اقتصاد این کشور داشت.
اوایل زندگی

ایوان چهارم بزرگ‌ترین پسر واسیلی سوم از همسر دومش النا گلینسکایا و نوه ایوان سوم و سوفیا پالایولوژینا بود. او پس از مرگ پدرش در سه سالگی جانشین او شد. گروهی از اصلاح‌طلبان حول ایوان جوان متحد شدند و او را در سال ۱۵۴۷ و در سن ۱۷ سالگی به عنوان پادشاه روسیه تاج‌گذاری کردند و او حکومت بر شاهزاده‌نشین مسکو و قلمروی آن روزگار روسیه را دست گرفت. او خود را جانشین امپراتورهای بیزانس می‌دانست که یک سده پیش توسط امپراتوری عثمانی منقرض شده بود. او می‌خواست کشورش را از زیر سایه اشغال مغول‌ها که موجب عقب‌ماندگی روسیه شده بود، بیرون آورده و ترقی دهد.
سلطنت

ایوان در سال‌های اولیه سلطنت خود با گروهی از اصلاح‌طلبان موسوم به «شورای برگزیده» حکومت کرد و مجمع جدیدی نیز به نام «زمسکی سوبور» را تأسیس کرد. او همچنین در سال ۱۵۵۰ قوانین حقوقی روسیه مورد بازنگری قرار داد و اصلاحاتی از جمله عوامل خودگردانی محلی و همچنین تأسیس اولین ارتش دائمی روسیه به نام سپاه استرلتسی را ارائه کرد. ایوان در چندین نبرد تاتارهای ولگا را شکست داد، خانات قازان و آستراخان را فتح کرد و قلمرو روسیه را به میزان قابل توجهی گسترش داد.
ایوان پس از تثبیت قدرتش، خود را از شر مشاوران شورای منتخب خلاص و جنگ لیوونی را آغاز کرد که روسیه را ویران و منجر به از دست رفتن مناطق لیوونی و اینگریا شد؛ اما به او اجازه داد تا یکه‌سالاری بیشتری بر اشرافیان روسیه داشته باشد. او با استفاده از اولین پلیس سیاسی تاریخ روسیه به نام «اپریچنیکی»، دست به پاکسازی‌های شدید زد. سال‌های بعدی سلطنت ایوان با قتل‌عام نووگورد در ۱۵۷۰ و سوزاندن مسکو توسط تاتارها در سال ۱۵۷۱ رقم خورد.
ایوان به دنبال پیشرفت‌های علمی در کشورش بود و تلاش‌هایی نیز مانند واردات اولین ماشین چاپ به روسیه را انجام داد. او همچنین فرایند‌هایی را آغاز کرد که برای قرن‌ها ادامه داشتند از جمله تعمیق ارتباطات با سایر کشورهای اروپایی به ویژه انگلستان، نبردهایی علیه امپراتوری عثمانی، و فتح آهسته سیبری.
ایوان چهارم به شدت مذهبی بود و از طرفداران کلیسای ارتدوکس بوده‌است و دستور داد که تمام مخالفان کلیسای روسیه را در استخری از آب یخ بریزند تا همگی زجرکش شوند. در ادامه، او گروهی از قزاق‌ها را به جنگ خانات سیبیر فرستاد و با شکست دادن آنان، سیبری نیز به خاک روسیه پیوست. با این حال، ایوان چهارم از خانات تاتار کریمه شکست سختی خورد و خان تاتار کریمه بی‌وقفه قلمروی او و حتی شهر مسکو را مورد تهدید قرار می‌داد. ایوان در تلاش برای گشودن دروازه‌های غرب و دریای بالتیک به روی روسیه نیز با ناکامی مواجه شد.
ایوان چهارم از اواسط سلطنتش به دلیل خیانت بسیاری از بویارها دچار بدبینی شد و دست به قتل و کشتار‌های بسیار زد. او ۱۲ هزار نفر از بویارها را از بین برد و زمین‌های آن‌ها را تصاحب کرد. پس از کشتار هزاران بویار، دستور داد اهالی شهر نووگورد در شمال مسکو که شورش کرده بودند را در رودخانه غرق کنند. جنون مرگ‌بار او تا جایی پیش رفت که پسر بزرگش را نیز به ضرب چوب‌دستی کشت.
از دیگر وقایع دوران پادشاهی ایوان ایجاد تشکیلات پلیس مخفی به نام اپریچنینا بود که به مدت هفت سال میان سال‌های ۱۵۶۵ تا ۱۵۷۲ دوام داشت و نهایتاً توسط خود وی منحل شد.
سرانجام ایوان مخوف در سن ۵۵ سالگی و در روز ۱۸ مارس ۱۵۸۴ میلادی در مسکو، درحالی که مشغول بازی شطرنج بود، بر اثر سکته قلبی درگذشت و در پی مرگش روسیه برای چندین دهه دچار آشوب و هرج و مرج گردید.
ارزیابی

منابع معاصر گزارش‌های متفاوتی از شخصیت پیچیده ایوان چهارم ارائه می‌دهند. او به عنوان فردی باهوش و مؤمن توصیف می‌شود، اما همچنین مستعد اختلال‌هایی چون پارانویا، خشم و شیوع فصلی بی‌ثباتی ذهنی بود که با افزایش سنش بدتر می‌شدند. او به دنبال ترقی و مدرن کردن روسیه بود؛ اما تا زمان مرگش هم موفق نشد روسیه را به یک کشور پیشرفته تبدیل کند.
تاریخ‌دانان اتفاق نظر دارند که او در یک حمله خشمناک، پسر ارشد و وارث خود، ایوان ایوانویچ را به قتل رساند؛ همچنین ممکن است باعث سقط آخرین فرزندش نیز شده باشد. همه‌ اینها باعث شد که پسر کوچک‌ترش فیودور یکم که از نظر سیاسی بی‌تاثیر بود، تاج و تخت را به ارث ببرد. مردی که حکومتش و مرگ بدون فرزند وراثش، مستقیماً به پایان دودمان روریک و آغاز عصر مشکلات روسیه منجر شد.
ایوان مخوف
بارسوم

مکان در 23x15px|border |alt=|link= جمهوری آذربایجان
| بارسوم | بارسوم |
| --- | --- |
شهرستان: شمکیر
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (AZT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵ (AZT)
بارسوم (به لاتین: Barsum) یک روستا در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان شمکیر واقع شده‌است.
افراد برجسته

یپرم‌خان ارمنی زاده ی  ۱۸۶۸ میلادی ( از افراد تأثیر گذار در جنبش مشروطه ایران )
پنکورت، کبک

مکان در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| Pincourt | Pincourt |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location within Vaudreuil-Soulanges Regional County Municipality.: Location within Vaudreuil-Soulanges Regional County Municipality.
استان:  استان کبک
ناحیه: مونترژی
منطقه شهری: وودروی-سولانژ
Constituted: January 1, 1950
حکومت: حکومت
 • شهردار: Yvan Cardinal
 • Federal riding: Vaudreuil-Soulanges
 • Prov. riding: Vaudreuil-Soulanges
مساحت: مساحت
 • کل: ۷٫۱۰ کیلومتر مربع (۲٫۷۴ مایل مربع)
 • خشکی: ۷٫۵۴ کیلومتر مربع (۲٫۹۱ مایل مربع)
 : There is an apparent contradiction between two authoritative sources
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۱۴٬۳۰۵
 • تراکم: ۱٬۸۹۶٫۷/کیلومتر مربع (۴۹۱۲/مایل مربع)
 • Change (2006–11): افزایش۲۷٫۸%
 • Dwellings: ۵٬۳۲۰
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۴ (EDT)
Postal code(s): J7V, J7W
کد(های) منطقه: 514 and 438
Access Routes:  A-۲۰
وبگاه: www.villepincourt.qc.ca
پنکورت (به فرانسوی: Pincourt) شهرکی در منطقه شهری وودروی-سولانژ ناحیه مونترژی در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهرک ۱۰٬۹۶۰ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۸٫۳۶ کیلومتر مربع است.
مناقشه‌ها پیرامون اختلال کم‌توجهی-بیش‌فعالی

علیرغم بی‌خطری و اثربخشی آنها در درمان علائم ADHD, استفاده از متیل فنیدات و سایر داروهای محرک اغلب محل بحث است.
علی‌رغم ماهیت علمی ثابت شده اختلال کم توجهی - بیش فعالی (ADHD)، هم تشخیص و هم درمان آن، از دهه ۱۹۷۰ محل مناقشه بوده‌است. این بحث بین پزشکان، معلمان، سیاست گذاران، والدین و رسانه‌ها وجود دارد که آیا ADHD در محدوده طبیعی رفتار است یا این که ADHD یک وضعیت ژنتیکی است. از دیگر زمینه‌های مناقشه می‌توان به استفاده از داروهای محرک در کودکان، روش تشخیص و امکان تجویز افراطی اشاره کرد. در سال ۲۰۰۹، مؤسسه ملی بهداشت و مراقبت‌های عالی، ضمن تأیید این مناقشه، بیان می‌کند که درمان‌ها و روش‌های تشخیص فعلی بر اساس دیدگاه غالب در منابع آکادمیک است.
تفاوت نرخ تشخیص بیماری در کشورهای مختلف، ایالت‌های درون یک کشور، نژادها یا قومیت‌ها، به این علت است که برخی عوامل دیگر به غیر از وجود علائم ADHD در تشخیص بیماری نقش دارند، اگرچه شیوع ADHD در سطح بین‌المللی ثابت است. Federation of ADHD 2021" برخی از جامعه شناسان ADHD را نمونه ای از پزشکی سازی رفتار غیر عادی می‌دانند، یعنی تبدیل مسئله غیر پزشکی عملکرد در مدرسه به یک مساله پزشکی. اکثر سیستم‌های درمانی و سلامت، ADHD را به عنوان یک اختلال واقعی، و حداقل در تعداد کمی از افراد با علائم شدید می‌پذیرند. در میان جوامع پزشکی، بحث عمدتاً بر تشخیص و درمان تعداد بسیار بیشتری از افراد با علائم خفیف متمرکز است.