stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ساموئل هانتینگتون (سیاستمدار کنتیکت)
وفات و میراث

هانتینگتون در ۵ ژانویه ۱۷۹۶ در حالی که در خانه‌اش در نورویچ مشغول به کار بود، فوت کرد. آرامگاه او که در ۲۰۰۳ به‌طور گسترده بازسازی شد، در گورستان قدیمی نورویچتاون در پشت عمارت او قرار دارد. بقایای جسد ساموئل و همسرش مارتا در طول پروژه، از خاک بیرون آورده شد و سپس در یک مراسم رسمی در ۲۳ نوامبر ۲۰۰۳، مجدد به خاک سپرده شد.
حومهٔ هانتینگتون، کنتیکت، در ۱۷۸۹ به افتخار او نام‌گذاری شد، اما بعدها زمانی که حومه با شلتون ادغام شد و در ۱۹۱۹ شهری را تشکیل داد، به شلتون تغییر نام داد. او همنام شهرستان هانتینگتون، ایندیانا است. هانتینگتون میلز یک شهر کوچک در شمال شرقی پنسیلوانیا است که نام‌گذاری خود را به افتخار ساموئل هانتینگتون انجام داده‌است.
خانه‌ای که ساموئل در آن متولد و توسط پدرش، ناتانیل در حدود ۱۷۳۲ ساخته شد، هنوز پابرجاست. اکنون این منطقه در محدوده شهر اسکاتلند، کنتیکت قرار دارد. در ۱۹۹۴، خانه و برخی از زمین‌ها با مسئولیت تاریخی محلی، خریداری شد. محل تولد ساموئل هانتینگتون یک مکان تاریخی ملی است.
برادرزاده و پسر خواندهٔ او ساموئل اچ. هانتینگتون به منطقهٔ استان اوهایو نقل مکان کردند، ساموئل اچ. هانتینگتون در گشایش اوهایو نقش داشت و بعدها سومین فرماندار اوهایو شد.
چون، هانتینگتون در زمان تصویب اصول کنفدراسیون، رئیس کنگرهٔ قاره‌ای بود. برخی از زندگی‌نامه‌نویسان غیرمتعارف و گروه‌های مدنی در کنتیکت ادعا می‌کنند که هانتینگتون در واقع اولین رئیس‌جمهور ایالات متحده بوده‌است.
برای مطالعه بیشتر

Gerlach, Larry R. (1977). Connecticut Congressman: Samuel Huntington, 1731–1796. Hartford: Bicentennial Commission. ISBN 0-918676-04-5.
Dreher, George Kelsey (1995). Longer Than Expected. Midland, Texas: Iron Horse Free Press. ISBN 0-9601000-6-7.
محل تولد ساموئل هانتینگتون
پیستون هایپریوتکتیک

سیستم یوتکتیک
در سیستم یوتکتیک زمانی که یک ترکیب آلیاژی در سمت راست نقطهٔ یوتکتیک قرار می‌گیرد آن را هایپریوتکتیک می‌نامند. و اگر در سمت راست نقطهٔ یوتکتیم باشد آن را هایپویوتکتیک می‌نامند.
پیستون هایپریوتکتیک (به انگلیسی: Hypereutectic piston) یک پیستون با موتور درون‌سوز است که از آلیاژ هایپریوتکتیک استفاده می‌کند - یعنی آلیاژ فلزی که دارای ترکیبی فراتر از نقطه یوتکتیک است. پیستونهای هایپروتکتیک از آلیاژ آلومینیوم ساخته شده‌اند که سیلیکون آن بسیار بیشتر از مقدار سیلیکون موجود در محلول آلومینیوم در دمای کار است. آلومینیوم هایپریوتکتیک ضریب انبساط حرارتی کمتری دارد، که به طراحان موتور اجازه می‌دهد تحمل بسیار سخت تری را تعیین کنند.
متداول‌ترین ماده ای که برای پیستون‌های اتومبیل استفاده می‌شود آلومینیوم است، زیرا آلومینیوم وزن سبک، هزینه کم و مقاومت قابل قبولی دارد. اگرچه ممکن است عناصر دیگر در مقادیر کمتری وجود داشته باشند، عنصر آلیاژی نگران کننده در آلومینیوم برای پیستون‌ها سیلیکون است. نقطه ای که در آن سیلیسیم به‌طور کامل و دقیق در دمای کار در آلومینیوم محلول است حدود ۱۲٪ است. سیلیکون بیشتر یا کمتر از این منجر به دو فاز جداگانه در ساختار بلوری جامد فلز می‌شود. این موضوع بسیار رایج است که وقتی به میزان قابل توجهی سیلیسیم بیشتر از ۱۲٪ به آلومینیوم اضافه شود، خصوصیات آلومینیوم به گونه ای تغییر می‌کند که برای اهداف پیستون برای موتورهای احتراق مفید باشد. با این حال، در ترکیب ۲۵٪ سیلیسیم، مقاومت فلز به میزان قابل توجهی کاهش می‌یابد، بنابراین پیستون‌های هایپروتکتیک معمولاً از یک مقدار سیلیکون بین ۱۶٪ و ۱۹٪ استفاده می‌کنند. برای پراکنده کردن ذرات سیلیکون به‌طور یکنواخت در سراسر ماده پیستون، قالب‌های ویژه، ریخته‌گری و تکنیک‌های خنک‌سازی لازم است.
پیستون هایپروتکتیک از پیستون‌های آلومینیومی ریخته‌گری شده رایج استحکام بیشتری دارند و در بسیاری از کاربردها با کارایی بالا استفاده می‌شوند. آن‌ها به اندازه پیستون‌های مصنوعی قدرت ندارند، اما به دلیل ریخته‌گری هزینه بسیار کمتری دارند.
ریخته‌گری، فن شکل‌دادن فلزات و آلیاژها از طریق ذوب، ریختن مذاب در محفظه‌ای به نام قالب و آن‌گاه سرد کردن و انجماد آن مطابق شکل محفظه قالب است. این روش کهن‌ترین فرایند شناخته شده برای بدست آوردن شکل مطلوب فلزات است. اولین کوره‌های ریخته‌گری از خاک‌رس ساخته می‌شدند و لایه‌هایی از مس و چوب به تناوب در آن چیده می‌شد.
مزایا

بیشتر موتورهای اتومبیل از پیستون‌های آلومینیومی استفاده می‌کنند که در یک سیلندر آهنی حرکت می‌کنند. دمای متوسط تاج پیستون در یک موتور بنزینی در هنگام کار عادی به‌طور معمول حدود ۳۰۰ درجه سلسیوس (۵۷۰ درجه فارنهایت)، و خنک‌کننده ای که در بلوک سیلندر در جریان هست معمولاً روی دمای نزدیک به ۹۰ درجه سلسیوس (۱۹۰ درجه فارنهایت) تنظیم می‌شود آلومینیوم در این محدوده دما بیش از آهن منبسط می‌شود، بنابراین برای قرار گرفتن مناسب پیستون در سیلندر در دمای عملیاتی معمول، پیستون باید در دمای پایین مقداری لق باشد.
در دهه ۱۹۷۰، افزایش نگرانی در مورد آلودگی اگزوز باعث شد تا دولت ایالات متحده آژانس حفاظت از محیط زیست (EPA) را تشکیل دهد، که شروع به نوشتن و اجرای قوانینی کرد که تولیدکنندگان خودرو را ملزم به ایجاد تغییراتی می‌کند که باعث شود موتورهای‌شان آلودگی کمتری تولید کنند. در اواخر دهه ۱۹۸۰، آلودگی اگزوز اتومبیل به طرز محسوسی بهبود یافته بود، اما مقررات دقیق تر، تولیدکنندگان اتومبیل را مجبور به استفاده از پیستون‌های تزریق سوخت کنترل‌شده الکترونیکی و پیستون‌های هایپریوتکتیک کرد. در مورد این پیستون‌ها، این موضوع کشف شد که زمانی که موتور هنگام راه اندازی سرد است، مقدار کمی سوخت بین حلقه‌های پیستون گیر می‌کند. با گرم شدن موتور، پیستون منبسط شده و این مقدار سوخت باقی مانده خارج می‌شود و به هیدروکربنهای سوخته نشده در اگزوز اضافه می‌شد.
با افزودن سیلیکون به آلیاژ پیستون، انبساط پیستون به‌طور چشمگیری کاهش یافت. این به مهندسان اجازه می‌داد فاصله بین پیستون و بوش سیلندر را کاهش دهند. سیلیکون خود کمتر از آلومینیوم منبسط می‌شود. یکی دیگر از مزایای افزودن سیلیکون این است که پیستون سخت‌تر می‌شود و نسبت به تراشیده شدن حساسیت کمتری پیدا می‌کند که می‌تواند هنگامی رخ دهد که یک پیستون نرم آلومینیومی در یک سیلندر نسبتاً خشک یا در دمای عملیاتی بسیار بالا شروع به چرخیدن بکند.
بزرگ‌ترین عیب افزودن سیلیسیم به پیستون‌ها این است که با افزایش نسبت سیلیکون به آلومینیوم، پیستون ترد وشکننده می‌شود. این موضوع باعث می‌شود اگر موتور دچار احتراق زودهنگام یا انفجار شود، پیستون در معرض ترک قرار می‌گیرد.
احتراق زودهنگام وضعیتی است که در آن مخلوط سوخت و هوا در یک موتور توسط یک جرقه زودهنگام مشتعل می‌شود.
این جرقه می‌تواند به دلیل داغ شدن نوک شمع باشد.
آلیاژهای تعویض عملکرد

هنگامی که علاقه‌مندان به خودرو می‌خواهند قدرت موتور را افزایش دهند، ممکن است نوعی پروسهٔ القا اجباری به آن اضافه کنند. با فشرده سازی هوا و سوخت بیشتر در هر چرخه ورودی، می‌توان قدرت موتور را به طرز چشمگیری افزایش داد. این امر باعث افزایش گرما و فشار در سیلندر نیز می‌شود.
دمای طبیعی اگزوز موتور بنزینی تقریباً ۶۵۰ درجه سلسیوس (۱٬۲۰۰ درجه فارنهایت) این دما همچنین دمای ذوب اکثر آلیاژهای آلومینیومی است و فقط نفوذ مداوم هوای محیط است که از تغییر شکل و خراب شدن پیستون جلوگیری می‌کند. القا اجباری دمای عملیاتی را در حالی که «تحت فشار» است افزایش می‌دهد، و اگر این گرمای سریع تر از حدی باشد که موتور بتواند آن را خارج کند، دمای افزایش یافتهٔ سیلندر باعث می‌شود که هوا و سوخت مخلوط و در اثر فشار، قبل از وقوع جرقه روشن شود. این یکی از انواع ضربه‌های موتور است که باعث ایجاد یک شوک ناگهانی و افزایش فشار می‌شود، که می‌تواند منجر به خرابی پیستون در اثر خستگی سطح ناشی از شوک شود، که سطح پیستون را می‌خورد.
مقدار سیلیکون آلیاژ پیستون عملکرد "۴۰۳۲" تقریباً ۱۱٪ است. این بدان معنی است که کمتر از یک پیستون فاقد سیلیکون منبسط می‌شود، اما از آنجا که سیلیکون کاملاً در سطح مولکولی آلیاژ شده‌است (یوتکتیک)، شکنندگی آلیاژ کمتر و انعطاف پذیرتر از پیستون‌های استوک هایپریوتکتیک smog (با فشرده سازی کم) است. این پیستون‌ها با آسیب کمتری نسبت به پیستون‌های استوک می‌توانند از انفجار خفیف جان سالم به در ببرند. آلیاژهای ۴۰۳۲ و هایپریوتکتیک ضریب انبساط کمتری دارند و باعث می‌شود پیستون محکمتر در سوراخ سیلندر در دمای مونتاژ متناسب قرار بگیرد.
آلیاژ پیستون عملکردی "۲۶۱۸" کمتر از ۲٪ سیلیسیم دارد و می‌توان آن را به عنوان هایپویوتکتیک توصیف کرد. این آلیاژ قادر است تحت بیشترین انفجار و استفادهٔ نامناسب قرار بگیرد در حالی که کمترین میزان آسیب را متحمل می‌شود. پیستون‌های ساخته شده از این آلیاژ به دلیل متداول‌ترین کاربردشان یعنی استفاده در موتورهای دیزلی تجاری، معمولاً ضخیم‌تر و سنگین تر می‌شوند. هم به دلیل دمای بالاتر از حد نرمال که این پیستون‌ها در کاربردهای معمول خود تجربه می‌کنند و هم ضریب انبساط حرارتی بالاتر به دلیل حاوی بودن مقدار کمتری یسیلیکون که باعث رشد حرارتی بیشتر می‌شود، این پیستون‌ها به یک سوراخ سیلندر بزگتر در دمای مونتاژ نیاز دارند. این منجر به شرایطی می‌شود که به آن "ضربهٔ پیستون" می‌گویند: این حالت زمانی رخ می‌دهد که فاصلهٔ بین دیواره سیلندر تا پیستون به قدری بزرگ باشد که زمانی که پیستون در داخل سیلندر از یک سمت به سمت دیگر حرکت می‌کند به دیوارهٔ سیلندر برخورد می‌کند و صدایی مانند صدای سیلی ایجاد می‌کند. این اتفاق معمولاً به دلیل فرسوده شدن ماشین در طول زمان رخ می‌دهد.
فرایند آهنگری در برابر ریخته‌گری

وقتی پیستون ریخته‌گری می‌شود، آلیاژ آنقدر گرم می‌شود تا مایع شود، سپس در قالب ریخته می‌شود تا شکل اولیه ایجاد شود. پس از خنک شدن و جامد شدن آلیاژ، از قالب خارج شده و مادهٔ ریخته‌گری شدهٔ خشن به شکل نهایی خود تراش داده می‌شود. برای کاربردهایی که به پیستون‌های قوی تری نیاز دارند، از فرایند آهنگری استفاده می‌شود.
در فرایند آهنگری، مادهٔ ریخته‌گری شدهٔ خشن در حالی که هنوز گرم و نیمه جامد است در یک قالب قالب قرار می‌گیرد. از پرس هیدرولیکی برای قرار دادن تکه فلز خشن تحت فشار فوق‌العاده استفاده می‌شود. با این کار تخلخل احتمالی برطرف می‌شود و همچنین دانه‌های آلیاژ محکم تری به هم می‌چسبند نسبت به زمانی که فلز فقط با ریخته‌گری ساده حاصل می‌شود. نتیجه نهایی ماده‌ای بسیار قوی تری است.
پیستون‌های عملکرد پس از ساخت که از متداول‌ترین آلیاژهای ۴۰۳۲ و ۲۶۱۸ ساخته می‌شوند، معمولاً آهنگری شده هستند.
در مقایسه با پیستون‌های آهنگری شدهٔ آلیاژهای ۴۰۳۲ و ۲۶۱۸، پیستون هایپریوتکتیک مقاومت کمتری دارند؛ بنابراین، برای کاربردهایی که در آن‌ها از تقویت‌کننده یا اکسید نیتروژن استفاده می‌شود یا عملکردی که دور در دقیقه آن بالا هست، پیستون‌های آهنگری شده (ساخته شده از هر دو آلیاژ) ترجیح داده می‌شوند. با این حال، پیستون‌های هایپریوتکتیک نسبت به پیستون‌های آهنگری شده انبساط حرارتی کمتری را تجربه می‌کنند. به همین دلیل، پیستون‌های هایپریوتکتیک نسبت به پیستون‌های آهنگری شده نیاز به فاصلهٔ کمتری تا سیلندر دارند و بنابراین در جای خود محکم ترند. این امر باعث می‌شود پیستون‌های هایپریوتکتیک گزینه بهتری برای موتورهای دیزلی باشند، جایی که طول عمر بیشتر از عملکرد نهایی مهم‌تر است. بعضی از وسایل نقلیه از پیستون‌های آهنگری شده در کارخانه استفاده می‌کنند. دوج وایپرز در مدل سال‌های ۱۹۹۲–۱۹۹۹ از پیستون‌های آهنگری شده استفاده کرده و سپس به هایپریوتکتیک روی آورد. آخرین نسل ماشین‌های وایپر (۲۰۱۳–۲۰۱۷) از پیستون‌های آهنگری شده استفاده کردند. همه مدل‌های هوندا اس۲۰۰۰ از پیستون‌های آهنگری شده استفاده می‌کنند. تمام هونداهای مدل S2000 از پیستون‌های آهنگری شده استفاده می‌کنند.
هلن دالیمور

| هلن دالیمور | هلن دالیمور |
| --- | --- |
دالیمور در سال ۲۰۱۵: دالیمور در سال ۲۰۱۵
زادهٔ: ۳۱ اکتبر ۱۹۷۱ ‏(۵۳ سال) ملبورن، ویکتوریا (استرالیا), استرالیا
پیشه: هنرپیشه
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۶-تاکنون
هلن دالیمور (زاده ۳۱ اکتبر ۱۹۷۱) یک هنرپیشه استرالیایی است که به خاطر ایفای نقش گلیندا در نمایش شرور (موزیکال) در تئاتر وست اند شناخته می‌شود.
دالیمور در آکسفورد، انگلستان و سیدنی، استرالیا بزرگ شد. او در مؤسسه ملی هنرهای دراماتیک در سیدنی آموزش دید و در سال ۱۹۹۵ فارغ‌التحصیل شد. او در سال ۲۰۰۲ جایزه مایک والش را دریافت کرد. پدر و مادر دالیمور دانشگاهی هستند و او یک برادر دارد.
چترود

| چترود چترود | چترود چترود |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: کرمان
شهرستان: کرمان
بخش: چترود
نام(های) دیگر: umbrella river
نام(های) پیشین: خیروز، چتروذ
مردم: مردم
جمعیت: ۱۳۰۰۰نفر
آب‌وهوا: آب‌وهوا
میانگین بارش سالانه: ۱۸۹میلیمتر
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۳۴
وبگاه: http://www.chatrood.com
  چترود  روی نقشه ایران ۳۰°۳۵′۵۳″شمالی ۵۶°۵۴′۲۷″شرقی﻿ / ﻿۳۰٫۵۹۸۱°شمالی ۵۶٫۹۰۷۵°شرقی﻿ / 30.5981; 56.9075   :   چترود  روی نقشه ایران ۳۰°۳۵′۵۳″شمالی ۵۶°۵۴′۲۷″شرقی﻿ / ﻿۳۰٫۵۹۸۱°شمالی ۵۶٫۹۰۷۵°شرقی﻿ / 30.5981; 56.9075   
 :  
چَترود شهری درشهرستان کرمان استان کرمان ایران است.
== umbrella river
پیشینه. نام چترود در منابع تاریخی به صورتهای گوناگونی، از جمله جَنْزَروذ، حیروز، جیرود، خبروذ، چتروذ، جیروذ، خمرود و خیرور، ضبط شده‌است (رجوع کنید به اصطخری، ص ۱۶۱؛ مقدسی، ص ۴۶۸؛ حدودالعالم، ص ۱۲۹). ظاهراً نخستین‌بار در سده چهارم، اصطخری (همان‌جا) در ذکر شهرهای کرمان، نام آن را با ضبط جَنزروذ در میان راه زرند ـ بردسیر، در یک مرحله‌ای هر کدام از آنها، آورده‌است. ابن‌حوقل (ص ۳۱۴) نیز نام آن را ذکر کرده‌است. چترود در اواسط سده چهارم، نیز کوچک و کم‌جمعیت بود (حدودالعالم، همان‌جا)، اما در اواخر همان سده، مسجدجامع و بازار داشت و از شهرهای بردسیر (قصبه کرمان) و پر میوه به‌شمار می‌آمد (مقدسی، ص ۴۶۰، ۴۶۲).
تاریخچه

در جلد هشتم فرهنگ جغرافیایی ایران آمده: چترود بخش مرکزی شهرستان کرمان که در ۶۴ هزار گزی شمال کرمان بر سر راه فرعی کرمان به راور واقع شده. جلگه و معتدل است و ۳۰۰۰ تن سکنه دارد. آبش از قنات و چشمه، محصولش انار، پسته، غلات و حبوبات است، شغل اهالی زراعت، مکاری، پیله‌وری و قالی‌بافی بوده و راهش فرعی است دبستان و پاسگاه ژاندارمری دارد. مؤلف مرآت‌البلدان دربارهٔ چترود نویسد: «قریه‌ای است از بلوک سرآسیاب کرمان که در نزدیکی هوتک و هشت فرسخی شمال شرقی کرمان واقع می‌باشد. جائی خوش آب و هواست، باغات مشجر زیاد دارد و انگور و انارش به خوبی ممتاز است. آب این قریه از دو رشته قنات معروف به قنات باقری و از چشمه‌ای است که از کوه معروف به کوه تنگل اسبی جاری است. دارای هزار تن سکنه‌است (تقریباً) و حمام بزرگی دارد که وکیل‌الملک آن را بنا نموده، کاروانسرای خرابه‌ای دارد که از بناهای قدیم است. سه مسجد آباد و یک باب تکیه آباد در آنجا دیده می‌شود. این قریه یازده کارخانه شال‌بافی دارد که مشتمل بر چهل ویک دستگاه است. آسیاهای متعدد از قدیم و جدید متعلق به این قریه‌است. مزرعه اسماعیل‌آباد هم از توابع چترود می‌باشد که خراب بود و آن را مرحوم محمداسماعیل خان وکیل‌الملک آباد کرد.
روستا های آن :سردر،معز آباد،کهنوج،زنگی آباد،رحیم آباد،ده مسعود،پای سیب،بندر،حسین آباد، تیکدر
موقعیت

چترود در ۱۳۲۳ ش یکی از آبادیهای (یا کویر) در شهرستان کرمان و در استان هشتم (کرمان و مکران) محسوب می‌شد (ایران. وزارت کشور. اداره کل آمار و ثبت احوال، ج ۲، ص ۳۸۰). در ۱۳۵۵ ش، چترود دهستان در بخش حومه شهرستان کرمان (ایران. وزارت کشور، ذیل «استان کرمان») (ایران. وزارت کشور. معاونت برنامه‌ریزی و خدمات مدیریت، ص ۸۳). در اسفند ۱۳۷۳، (ایران. قوانین و احکام، ۱۳۷۴ ش، ص ۶۲–۶۳).
آب و هوا و اقلیم

رود فصلی چترود در شمال شهر جریان دارد. آب و هوای شهر معتدل خشک است. میانگین بارش سالانه آن حدود ۱۸۹ میلی‌متر ضبط شده‌است (سازمان هواشناسی کشور، ص ۳۷۰).
چترود در تاریخ خود در جریان حملات غزها، بلوچ‌ها و رخ دادن زمین‌لرزه آسیب‌های فراوانی دیده‌است.
موقعیت علمی، معدنی و صنعتی

معادن فراوان زغال سنگ در پیرامون آن یافت می‌شود (جغرافیای کامل ایران، ج ۲، ص ۹۳۲). طرحی برای احداث کارخانه تولید لاستیک و ماشین آلات سنگین راهسازی نیز در چترود وجود دارد.
الحجز

مکان
| Al hajz | Al hajz |
| --- | --- |
استان‌های یمن: استان صنعا
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳ (Yemen Standard Time)
ال هاجز یک منطقهٔ مسکونی در یمن است که در استان صنعا واقع شده‌است.
تاریخچه ثبت ملی اماکن تاریخی

تاریخچه ثبت ملی اماکن تاریخی در سال ۱۹۶۶ زمانی آغاز شد که حکومت ایالات متحده قانون حفاظت از تاریخ ملی (NHPA) را تصویب کرده و ثبت ملی اماکن تاریخی (NRHP) را ایجاد کرد. از بدو تأسیس، خدمات پارک ملی ایالات متحده (NPS) به عنوان آژانس اصلی ثبت نام تبدیل شد. ثبت از طریق دو سازمان‌دهی مجدد به رشد خود ادامه داد، یکی در دهه ۱۹۷۰ میلادی و دیگری در دهه ۱۹۸۰ و در سال 1978 NRHP به‌طور کامل از خدمات پارک ملی خارج شد، دوباره در سال ۱۹۸۱ به NPS منتقل شد.
سال‌های آغازین

در آوریل ۱۹۶۶، شش ماه قبل از ایجاد ثبت ملی اماکن تاریخی، برنامه‌های تحقیقاتی تاریخ خدمات پارک ملی به عنوان بخشی از یک طرح کلی به نام «عملیات ۶۶» در دفتر رابرت ام اوتلی، مورخ ارشد NPS، در واشینگتن دی سی متمرکز گردید. در ۱۵ اکتبر ۱۹۶۶، قانون حفاظت تاریخی، ثبت ملی اماکن تاریخی و دفاتر حفاظت تاریخی دولتی مربوطه را ایجاد کرد. در ابتدا ثبت ملی شامل آن دسته از نشانه‌های تاریخی ملی بود که قبل از ایجاد ثبت اختصاص داده شده بودند. همچنین سایر مکان‌های تاریخی در سیستم پارک ملی. تصویب این قانون که در سال ۱۹۸۰ میلادی اصلاح شد، نشان دهنده اولین باری است که ایالات متحده یک سیاست حفاظتی تاریخی گسترده داشت. در حالی که ثبت ملی، حفاظت خاصی از املاک فهرست شده ارائه نمی‌کند، آژانس‌های فدرال را ملزم می‌کند که تأثیر فعالیت‌ها را بر ساختمان‌ها و املاک فهرست شده یا واجد شرایط برای فهرست در NRHP ارزیابی کنند. قانون سال ۱۹۶۶ آن سازمان‌ها را ملزم می‌کرد تا با همکاری SHPO و یک آژانس مستقل فدرال، شورای مشورتی حفاظت تاریخی (ACHP) برای مقابله با اثرات نامطلوب فعالیت‌های فدرال بر حفاظت از تاریخی کار کنند.
یکی دیگر از ادارات داخلی، خدمات پارک ملی، تجربه قبلی نظارت بر بررسی ساختمان‌های تاریخی آمریکا (۱۹۳۳) و بررسی نواحی تاریخی مجاز در سال ۱۹۳۵ را داشت. به همین دلیل، به دلیل این واقعیت که خدمات پارک قبلاً املاک تاریخی متعددی را در پارک‌های ملی مدیریت می‌کرد، NPS انتخاب منطقی برای رهبری برنامه جدید حفاظت تاریخی بود. برای دربرگیری ثبت ملی جدید اماکن تاریخی، خدمات پارک ملی، تحت مدیریت جورج ب هارتزوگ جونیور، یک بخش اداری به نام دفتر باستان‌شناسی و حفاظت تاریخی (OAHP) را ایجاد کرد. این بخش بر چندین برنامه منابع فرهنگی موجود، شامل بررسی نواحی تاریخی، بخش تاریخ Utley و بررسی ساختمان‌های تاریخی آمریکا و همچنین NRHP جدید و صندوق حفاظت تاریخی نظارت داشت. هارتزوگ OAHP را با ایجاد برنامه ثبت ملی که توسط قانون ۱۹۶۶ الزامی شده بود، متهم کرد. ارنست کانالی اولین مدیر دفتر بود و او بود که مشاهده کرد که حفاظت از تاریخ آمریکا باید انجام شود، «با مشاوره و کمک آگاهانه سازمان‌های حرفهٔ و رشته‌های علمی که مستقیماً با این فعالیت مرتبط هستند، مثل تاریخ، معماری و باستان‌شناسی». در OAHP بخش‌های جدیدی برای رسیدگی به ثبت ملی ایجاد شد. اولین محافظت کننده رسمی ثبت، ویلیام جی مورتاگ، مورخ معماری بود.
در اولین سال‌های ثبت، در اواخر دهه ۱۹۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰ میلادی، سازمان ضعیف بود و SHPO کوچک و کم‌کار و بودجه اندک داشت. در واقع، پول اندک بود، اما هنوز هم بودجه برای صندوق حفاظت تاریخی تأمین می‌شد تا کمک‌های بلاعوض را به صاحبان املاک فهرست شده، ابتدا در خانه موزیم‌ها و ساختمان‌های سازمانی، اما بعداً در ساختارهای تجاری نیز ارائه کند. در این دوره زمانی، SHPO حتی اگر می‌خواست، زمان کمی برای کار بر روی برنامه‌ریزی جدی داشت. تقاضاهای نجات املاک تاریخی و ساختن سازمان‌ها از پایه، بیشتر منابع اولیه اداره دولتی را مصرف می‌کرد. در نتیجه، نه ادارات حفاظت از تاریخ ایالتی و نه OAHP واقعاً برنامه‌ریزی را جدی نگرفتند. در سال ۱۹۶۹ کانالی به چارلز لی، یک افسر حفاظت تاریخی ایالتی از کارولینای جنوبی گفت: «یک یا دو پاراگراف در مورد هر یک از این عناوین بنویس و نام آن را «طرح اولیه حفاظت تاریخی کارولینای جنوبی» بگذار. اگر کمی هم منطقی بود، من تأیید می‌کنم و شما می‌توانید برای پروژه‌های خشت و مصاله خود اقدام کنید».
سازمان‌دهی مجدد

در سال ۱۹۷۳ میلادی، برنامه‌های تاریخ NPS وابسته به سیستم پارک‌های ملی ایالات متحده و ثبت ملی به‌طور رسمی به دو «اداره کمکی» طبقه‌بندی شدند که عبارت بودند از: اداره کمکی باستان‌شناسی و حفاظت تاریخی (ADAHP) و اداره کمکی حفاظت تاریخی پارک (ADPHP). اداره کمکی باستان‌شناسی و حفاظت تاریخی با آن دسته از منابع فرهنگی که خارج از سیستم پارک‌های ملی قرار داشتند، سروکار داشت. ADAHP شامل کمک‌های مالی، ثبت ملی، سروی‌های تاریخی، معماری و بخش‌های خدمات میان سازمانی خدمات پارک می‌شد. از سوی دیگر، ADPHP عمدتاً با منابع مرتبط داخلی با NPS سروکار داشت. ADPHP شامل بخش تاریخ، باستان‌شناسی و معماری تاریخی می‌شد.
برنامه تشویقی

تا سال ۱۹۷۶ میلادی مشوق‌های مالیاتی تقریباً برای ساختمان‌های ثبت ملی وجود نداشت. قبل از سال ۱۹۷۶، قانون مالیات فدرال، ساخت و ساز جدید را به جای استفاده مجدد از سازه‌های موجود، گاهی اوقات تاریخی را ترجیح می‌داد. پس از سال ۱۹۷۶، کود مالیاتی برای ارائه مشوق‌های مالیاتی تغییر یافت که حفظ اموال تاریخی مولد درآمدزا را ترویج می‌کرد. مسئولیت حصول اطمینان از این‌که فقط بازسازی‌های که شخصیت تاریخی یک ساختمان را حفظ می‌کنند واجد شرایط مشوق‌های مالیاتی فدرال هستند بر عهده خدمات پارک ملی است. دارایی‌ها و مکان‌های فهرست‌شده در ثبت و همچنین آن‌های که به عنوان ملکیت‌های سهیم در یک منطقه تاریخی محلی در نظر گرفته می‌شوند «تأیید شده توسط سرویس پارک» باشند، واجد شرایط دریافت مزایای مالیاتی فدرال شدند.
صاحبان املاک فهرست شده در فهرست ملی اماکن تاریخی می‌توانند واجد شرایط دریافت ۲۰ درصد اعتبار مالیاتی سرمایه‌گذاری برای «بازسازی تأیید شده سازه‌های تاریخی تأیید شده درآمدزا» باشند. بازسازی می‌تواند به صورت تجارتی، صنعتی یا رهایشی برای اجاره باشد. برنامه مشوق‌های مالیاتی توسط برنامه مشوق‌های مالیاتی حفاظت از تاریخ فدرال اداره می‌شود که به‌طور مشترک توسط خدمات پارک ملی، SHPO، خدمات درآمد داخلی مدیریت می‌گردند. گذشته از ۲۰ درصد اعتبار مالیاتی، برنامه مشوق مالیاتی ۱۰ درصد اعتبار مالیاتی برای بازسازی به صاحبان ساختمان‌های غیر تاریخی و غیررهایشی ساخته شده قبل از سال ۱۹۳۶ ارائه می‌کند.
مشوق مالیاتی ۲۰ درصد دارای بندهای بسیار خاصی است که نشان می‌دهد چه زمانی می‌توان آن را تطبیق کرد. این اعتبار می‌تواند برای «هر پروژهٔ که وزیر داخله یک بازسازی تأیید شده از یک بنای تاریخی تأیید شده را تعیین کند» استفاده شود.
NHPA هیچ تمایزی بین املاک فهرست‌شده در فهرست ملی اماکن تاریخی و آن‌های که به‌عنوان نشانه‌های تاریخی ملی در رابطه با شرایط مشوق‌های مالیاتی یا کمک‌های مالی تعیین شده‌اند، قائل نشده‌است. این از سوی نویسندگان قانون سال ۱۹۶۶ میلادی عمدی بود، تجربه گذشته نشان داده بود که مقوله‌های مهم باعث می‌شوند که پایین‌ترین مقوله قابل مصرف شود. اساساً، این امر باعث شد که نشانه‌ها به چیزی بیش از «نوار افتخار» ثبت ملی اماکن تاریخی کاهش یابند.
جورج بی. هارتزوگ جونیور، سرپرست پارک خدمات ملی از ۸ ژانویه ۱۹۶۴ تا ۳۱ دسامبر ۱۹۷۲.‏
طردگرایی

طردگرایی (exclusionist)، ایدئولوژی و عمل سیاسی حذف افراد از اجتماع است، به ویژه در زمینه ناسیونالیسم قومی، نژادپرستی، یا بیگانه هراسی.
و طرفدار محرومیت دیگران از برخی امتیازات است.
مجتبی حیدرپناه

| مجتبی حیدرپناه | مجتبی حیدرپناه |
| --- | --- |
ملیت: ایرانی
تحصیلات: کارشناسی نقاشی، دانشکده هنر و معماری دانشگاه یزد
پیشه(ها): کارتونیست، تصویرساز، نقاش، طراح و انیماتور
شناخته‌شده برای: نقاشی
مجتبی حیدرپناه (زادهٔ ۱۷ فروردین ۱۳۶۹، آباده) هنرمند کارتونیست، تصویرساز و طراح کاراکتر ایرانی است که به خاطر فعالیت‌های مطبوعاتی و همچنین جوایز بین‌المللی که کسب کرده‌است، شناخته می‌شود. اون به مدت دو ترم در دانشکده هنر و معماری دانشگاه یزد  در درس خلاقیت و نقاشی دیجیتال مشغول به تدریس بود.
او که فارغ‌التحصیل رشتهٔ نقاشی دانشکده هنر دانشگاه یزد است، در یک دهه فعالیت خود توانسته‌است جوایز فستیوال‌های کارتون کشورهای ایران، آرژانتین، ایتالیا، برزیل، اسلواکی و ترکیه به دست آورد.
حیدرپناه بیشتر با مجموعه کارتون‌هایی با نام عنوان «گارد ویژه» شناخته می‌شود. او در این مجموعه آثار، شخصیت افراد ملقب به گارد ویژه را در ارتباط با آثار هنری یا خود هنرمند به نمایش می‌گذارد. از این مجموعه، اثر «متفکر» در سی و هفتمین دوره جشنواره بین‌المللی آیدین دوغان، مقام سوم را به دست آورد.
همچنین اثر هنری خم‌شدن چراغ خیابان از این هنرمند، از سال ۲۰۱۹ به عنوان میم در میان کاربران اینترنت استفاده می‌شود.
زندگی شخصی

مجتبی، ششمین فرزند غلامحسین حیدرپناه، مشهور به حسین منبت‌کار، یکی استادان منبت‌کاری آباده است. او در دوران کودکی با مطالعهٔ هفته نامهٔ گل‌آقا با کارتون آشنا شد و به‌طور خودآموز تصویرسازی را آغاز کرد و اولین جایزهٔ کارتون خود را در سال ۱۳۸۷ از جشنواره استانی کارتون نان و هنر استان فارس دریافت کرد.
میم خم شدن چراغ خیابان

میم خم شدن چراغ خیابان، اثر هنرمند ایرانی مجتبی حیدرپناه، برای اولین بار در سال ۲۰۱۹ در اینستاگرام هنرمند منتشر شد. این تصویر دیجیتالی از چراغ خیابانی که به سوی خانه‌ای خم شده است، به سرعت توجه زیادی را جلب کرد و به یک پدیده اینترنتی تبدیل شد. طنز بصری منحصر به فرد این میم باعث شد تا کاربران زیادی آن را به اشتراک بگذارند و در وبسایت‌های مختلف ساخت و انتشار میم منتشر کنند. به این ترتیب، چراغ خیابان خم شده به نمادی از واکنش‌های غیرمنتظره و طنز سورئال تبدیل شد و جایگاه خود را در فرهنگ اینترنتی پیدا کرد.
فعالیت حرفه‌ای

فعالیت حرفه‌ای حیدرپناه با شروع تحصیل در رشتهٔ نقاشی در دانشکده هنر و معماری دانشگاه یزد آغاز شد. برخی از کتاب‌هایی که توسط او تصویرسازی شده‌اند توسط انتشارات هوپا، انتشارات مبتکران و نشر گاندو منتشر شده‌اند. حیدرپناه همچنین از سال ۱۳۹۸، مدیریت هنری مجموعهٔ آی‌قصه را برعهده دارد. این مجموعه قصه‌های کودکانهٔ فارسی را به صورت مستمر در پلتفرم‌های آنلاین و همچنین در نسخه‌های چاپی به صورت سراسری منتشر می‌کند.
حیدرپناه در این سال‌ها توانسته‌است بیش از ۵۰ جایزه ملی و بین‌المللی در رشته کارتون را کسب کند. او همچنین در حوزهٔ مطبوعات نیز فعال بوده‌است و با نشریات قانون، همشهری، شهرآرا، آفتاب یزد، جام جم، اصفهان امروز، اصفهان نیمروز، مجله طنز و کاریکاتور خط خطی همکاری داشته‌است.
سبک و روش

می‌توان گفت حیدرپناه با تسلط به دو دنیای تصویرگری و کاریکاتور به قلمرو جدیدی وارد شده‌است. آثاری که در نگاه نخست به یک پلان منحصر می‌شوند، ولی مفاهیم هر تصویر می‌توانند تا پلان‌های بعدی در ذهن مخاطب امتداد داشته باشند. کارتون‌های حیدرپناه نسبت به آثار دیگر این حوزه، شاعرانه‌تر به نظر می‌رسند؛ شیوه‌ای که می‌توان آن را تصویرگری مفهومی نامید.
آثار مجتبی حیدرپناه ترکیبی است از کاریکاتور و تصویرسازی. تصاویری که شرحی نیاز ندارند چرا که مانند یک فیلم کوتاه داستانی پرمفهوم را روایت می‌کنند. تکنیک این آثار تمام دیجیتال است اما کاملاً شبیه یک اثر رنگ روغن یا اکرلیک است و هنرمند این شباهت را برای بالا بردن گویایی اثر ایجاد می‌کند. فضاهای مه‌آلود و خاکستری آثار او، بیننده را به دقت و تفکر وامی‌دارد و حسی سینمایی به آثار می‌بخشد.
این هنرمند کارتونسیت، در مصاحبه با سایت ایران‌کارتون، در مورد نحوهٔ اجرای آثارش می‌گوید:
«به دو شکل کار می‌کنم، هم دیجیتال و هم دستی که با اکرلیک معمولاً کار دستی‌ام را انجام می‌دهم؛ ولی بیشتر اجرای اولم به شکل دیجیتال است. با این وجود سعی می‌کنم طوری کار کنم که آثارم حس اجرای دستی را داشته باشد. به خاطر همین امکان دارد اجرای کارهایم یک تا دو روز وقت ببرد و گاهی هم از روی کار دیجیتالم اجرای دستی کار می‌کنم که البته لذتش دو برابر است.»