stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ابراهیم مرادی
انتقام برادر

مرادی پس از بازگشت به ایران در سال ۱۳۰۹ کار فیلم‌برداری برای ساخت فیلم بلندی که بعدها «انتقام برادر» یا «روح و جسم» نام گرفت را در انزلی، آغاز کرد. این فیلم نهایتاً به شکلی ناقص در همان سال در سالن ارمنی‌های شهر رشت به مدت ۵۵ دقیقه به نمایش درآمد.
ویژگی مهم این فیلم ساخت مستقل آن از جریان جاری سینمای آن زمان ایران است که در تهران و هند متمرکز بود. مرادی ساخت و فیلم‌برداری این فیلم را هم‌زمان با فیلم‌برداری آبی و رابی توسط اوانس اوهانیانس، آغاز کرد. اما از آن‌جا که سینما در ایران هنری ناشناخته بود، هیچ‌کس حاضر به کمک مالی به او نشد. چون روند تولید فیلم به شکلی نسبتاً کامل تا سال ۱۳۱۰ طول کشید، فیلم «انتقام برادر» سومین فیلم داستانی ایرانی است که در تهران به نمایش درآمد و از آن‌جا که تاریخ نویسان سینما زمان نمایش یک فیلم را در پایتخت ملاک داوری تاریخی خود قرار می‌دهند، نوشته‌اند مرادی سومین فیلم بلند سینمایی ایران را ساخته است که دارای ابهام است.
بوالهوس

ابراهیم مرادی در سکانس‌های آغازین فیلم بوالهوس که در سال ۱۳۱۳ در لنگرود ساخته شده به بخش‌هایی از آداب و رسوم و فرهنگ توده‌های روستایی شرق گیلان اشاره می‌شود. اما این موضوع با پیگیری داستان عشقی ـ اخلاقی فیلم به بیراهه می‌رود. با این همه بوالهوس نسبت به سایر فیلم‌های مشابه‌اش در آن زمان یعنی حاجی آقا آکتور سینما و دختر لر دارای انسجام و ساختار قوی‌تری است؛ که نشان از استعداد و شناخت بیشتر ابراهیم مرادی نسبت به سینما دارد.
تأسیس مدرسه کودک پا

پس از کناره‌گیری از سینما در سال ۱۳۵۱ مدرسه «کودک پاد» را با هدف کشف کودکان استثنایی و نابغه تأسیس نمود.
تأسیس مدرسه کودک پا > درگذشت

وی در سال ۱۳۵۶ خورشیدی در تهران درگذشت.
فیلم شناسی

۱۳۱۰ انتقام برادر (نویسنده، کارگردان، تهیه کننده، فیلمبردار)
۱۳۱۲ حاجی آقا آکتور سینما (دستیار فیلمبردار)
۱۳۱۳ بلهوس (نویسنده، کارگردان، تهیه کننده، فیلمبردار)
۱۳۳۰ کمرشکن (نویسنده، کارگردان، تهیه کننده، فیلمبردار)
۱۳۳۲ پیوند زندگی (نویسنده، کارگردان، تهیه کننده، فیلمبردار)
۱۳۳۸ گوهر لکه‌دار (نویسنده، کارگردان)
سایر فعالیت‌ها

از فعالیت‌ها و اقدامات ابراهیم مرادی می‌توان به:
تأسیس استودیو جهان‌نما در بندر انزلی در سال ۱۳۰۹
ایجاد و فعال سازی مرکز فیلم‌های خبری در وزارت معارف وقت
تأسیس شرکت «پرس فیلم»
تأسیس «استودیو مرادی»
با وجود اتهام کمونیست بودن، مدت‌ها به عنوان مشاور در سمت‌های حکومتی حضور داشت و حتی یک مدال تقدیر هم از وزیر فرهنگ و معارف وقت دریافت کرد
وی تا آخرین سال‌های عمرش از تلاش برای فیلم‌سازی و تربیت جوانان دست بر نداشت و حتی در ۱۳۳۸ وقتی که شصت ساله بود براساس فیلم‌نامه‌ای نوشتهٔ خودش، فیلم «گوهر لکه‌دار» را کارگردانی کرد. فیلم‌های مرادی اغلب در گیلان اتفاق می‌افتند و او همواره علاقه و الفت خاصی نسبت به زادگاهش داشت
وی در بندر انزلی به تأسیس استودیو جهان‌نما اولین استودیوی هنرپیشگی پرداخت. مرادی به آثار رمانتیک اروپایی و آمریکایی علاقه داشت و در سال ۱۳۱۰ فیلمی با نام انتقام برادر یا «روح و جسم» ساخت و پس از آن نیز فیلمی به نام بوالهوس ساخت که همزمان با فیلم حاجی آقا آکتور سینما روی پرده آمد.
وی یک مخترع خوش فکر هم بود. او علاوه بر این که دوربین فیلم‌برداری‌اش را خود ساخته بود، ادواتی چون «دستگاه زیرنویس گذاری برای فیلم» و «دستگاه صداگذاری فیلم» را نیز در ایران ساخت.
او نشان عالی مدرسه معروف اکول یونیورسال پاریس را کسب کرد.
پس از کناره‌گیری از سینما در سال ۱۳۵۱ مدرسه «کودک پاد» را با هدف کشف کودکان استثنایی و نابغه تأسیس نمود.
ابراهیم مرادی
هوکایدو

هوکّایدو در شمال ژاپن، به رنگ سبز تیره.
هوکّایدو (به ژاپنی: 北海道 مسیر دریای شمالی) دومین جزیرهٔ بزرگ کشور ژاپن است. هوکایدو شمالی‌ترین جزیره از چهار جزیره بزرگ ژاپن است و تنگهٔ تسوگارو آن را از جزیرهٔ هونشو جدا می‌سازد. هوکایدو با یک تونل زیرآبی به نام تونل سیکان با هونشو پیوند دارد.
بزرگ‌ترین شهر هوکایدو که مرکز استان هوکّایدو نیز هست شهر ساپورو است. خلیج آنیوا، جزایر هوکّایدو و ساخالین را از یکدیگر جدا می‌کند. گروه کوچکی از ساکنان هوکایدو از قوم آینو، یعنی ساکنان اصلی ژاپن هستند. ژاپنی‌های امروزی بعدها به سرزمین ژاپن وارد شده و قوم آینو را در بیشتر نقاط در خود استحاله کردند. نام پیشین هوکایدو، «اِزو/یِسو/یزو» بود.
از نظر اداری، هوکایدو هم یک استان و هم یک منطقه به‌شمار می‌آید. استان هوکایدو ۸۳۴۵۶٫۳۸ کیلومتر مربع مساحت دارد و در پایان سال ۲۰۰۷ میلادی دارای ۵ میلیون و ۵۹۸۷۷۶ نفر جمعیت بود. با این حساب هوکایدو بزرگ‌ترین استان از نظر مساحت و هفتمین استان از نظر جمعیت در ژاپن است. دومین جزیره بزرگ استان هوکایدو، از نظر ژاپنی‌ها، اتوروفو است با مساحتی برابر با ۳۱۸۵٫۶۵ کیلومتر مربع. شمالی‌ترین نقطه ژاپن در جزیره اتوروفو قرار دارد، البته به دلیل درگیری بر سر مالکیت این جزیره اکنون در دست روس‌ها است. اتحادیه اروپا در سال ۲۰۰۵ به‌طور ناموفق از روسیه خواست تا این جزیره را به ژاپن بازپس دهد.
جغرافیا

مساحت هوکایدو به عنوان دومین جزیره بزرگ ژاپن ۸۳۴۲۳٫۸۴ کیلومتر مربع است (حدوداً به اندازه اتریش). این جزیره از نظر مساحت در رتبه ۲۱ جهان قرار دارد. هوکایدو در شمال بزرگ‌ترین جزیره ژاپن، یعنی هونشو، قرار دارد و هر دو جزیره توسط تونل سیکان به هم متصل می‌شوند.
جزیره هوکایدو در شمال ژاپن و در نزدیکی روسیه (استان ساخالین) واقع شده‌است. هوکایدو دارای خطوط ساحلی در دریای ژاپن (در غرب جزیره)، دریای اختسک (در شمال) و اقیانوس آرام (در شرق) است. مرکز جزیره کوهستانی و دارای فلات‌های آتشفشانی است. هوکایدو دشت‌های پرشماری دارد مانند دشت ایشیکاری با ۳۸۰۰ کیلومتر مربع، دشت توکاچی با ۳۶۰۰ کیلومتر مربع، دشت کوشیرو با مساحت ۲۵۱۰ کیلومتر مربع (بزرگ‌ترین تالاب در ژاپن) و دشت ساروبتسو به مساحت ۲۰۰ کیلومتر مربع.
تنگه تسوگارو هوکایدو را از هونشو (استان آئوموری) جدا می‌کند
؛ تنگه سویا (لا پروس) هوکایدو را از جزیره ساخالین در روسیه جدا می‌کند. تنگه نمورو هوکایدو را از جزیره کوناشیری در جزایر کوریل روسیه جدا می‌کند. حوزه اداری دولتی هوکایدو چندین جزیره کوچکتر از جمله ریشیری، اکوشیری و ربون را در خود جای داده‌است. (ژاپنی‌ها، چندین جزیره از جزایر کوریل را نیز در حوزه هوکایدو به حساب می‌آورند).
بزرگ‌ترین شهر هوکایدو، مرکز این منطقه یعنی ساپورو است. در کنار ساپورو، این جزیره دو شهر اصلی دارد: هاکوداته در جنوب و آساهیکاوا در منطقه مرکزی. از دیگر مراکز مهم جمعیتی می‌توان به روموی، ایوامیزاوا، کوشیرو، اوبیهیرو، کیتامی، آباشیری، واکانای و نمورو اشاره کرد.
در ۲۶ سپتامبر ۲۰۰۳، هوکایدو توسط زمین‌لرزه‌ای به بزرگی ۸ ریشتر و پس از آن پس‌لرزه‌ها و چند ساعت بعد زلزله دیگری به بزرگی ۷ ریشتر لرزید. کانون زمین‌لرزه در حدود ۸۰ کیلومتری شرق سواحل شرقی هوکایدو بود و بر اثر این لرزش چند صد نفر مجروح شدند و یک نفر جان باخت. در ۱۵ نوامبر ۲۰۰۶، هوکایدو زمین‌لرزه دیگری به بزرگی ۸٫۱ ریشتر به‌خود دید که کانون آن در ۳۹۰ کیلومتری شرق ایتوروپ (اتوروفو)، یکی از جزایر کوریل بود. پس از این زمین‌لرزه، سونامی کوچکی در بندر نمورو رخ داد.
جانداران بومی این جزیره عبارتند از اسبچه هوکایدو، خرس قهوه‌ای اوسوری، روباه سرخ ازو، سمندر ازو،
قزل‌آلای دالی واردن، گرگ هوکایدو، سگ هوکایدو، عقاب دریایی استلر و مارمولک معمولی.
از گیاهان بومی هوکایدو نیز می‌توان ادریسی گزنه‌ای، رز چروکیده، کاج نوئل گلن، نراد ساخالین و نوئل سیاه‌تنه را نام برد.
بخش‌ها

هوکایدو یکی از هشت استان ژاپن است که دارای بخش (支庁 shichō) است. از آوریل ۲۰۱۰، هوکایدو دارای ۹ بخشداری عمومی (総合振興局) و ۵ بخشداری عادی (振興局) است. بخشداری‌ها در هوکایدو بسیاری از وظایفی را انجام می‌دهند که در جاهای دیگر ژاپن برعهده استانداری‌ها است.
نقشه بخش‌های استان هوکایدو:
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
 سوراچیایشیکاریایبوری شیریبشیهیداکااُشیما هیاماکامیکاواروموی سویااختسکتوکاچی کوشیرونمورو (مورد مناقشه)(مورد مناقشه) :  سوراچیایشیکاریایبوری شیریبشیهیداکااُشیما هیاماکامیکاواروموی سویااختسکتوکاچی کوشیرونمورو (مورد مناقشه)(مورد مناقشه) 
دسته‌بندی بخش‌ها و شهرستان‌ها در استان هوکایدو:
اقتصاد

اگرچه برخی از صنایع سبک (به ویژه آسیاب کاغذ و آبجوسازی) وجود دارد، بیشتر جمعیت در بخش خدمات مشغول به کار هستند. در سال ۲۰۰۱، بخش خدمات و سایر صنایع درجه سوم بیش از سه چهارم تولید ناخالص داخلی هوکایدو را تولید کردند. کشاورزی و سایر صنایع اولیه نقش بزرگی در اقتصاد هوکایدو دارند. هوکایدو نزدیک به یک چهارم کل زمین‌های قابل کشت ژاپن را در اختیار دارد. این ناحیه در تولید محصولات کشاورزی از جمله گندم، سویا، سیب زمینی، چغندر قند، پیاز، کدو تنبل، ذرت، شیر خام و گوشت گاو رتبه اول را در ژاپن دارد. هوکایدو همچنین ۲۲ درصد از جنگل‌های ژاپن را با صنعت چوب قابل توجهی تشکیل می‌دهد. این استان همچنین در تولید محصولات دریایی و آبزی‌پروری در ژاپن اول است. متوسط اندازه مزرعه در هوکایدو ۲۶ هکتار برای هر کشاورز در سال ۲۰۱۳ است که تقریباً ۱۱ برابر بزرگتر از میانگین ملی ۲٫۴ هکتاری است.
گردشگری نیز در هوکایدو یک صنعت مهم است، به ویژه در طول تابستان خنک که بازدیدکنندگان از مناطق گرمتر و مرطوب‌تر ژاپن و سایر کشورهای آسیایی جذب فضاهای باز هوکایدو می‌شوند. در طول زمستان، اسکی و سایر ورزش‌های زمستانی گردشگران دیگر و به‌طور فزاینده‌ای بین‌المللی را به جزیره می‌آورند.
استخراج زغال‌سنگ نقش مهمی در توسعه صنعتی هوکایدو با میدان زغال‌سنگ ایشیکاری ایفا کرده‌است. شهرهایی مانند موروران در درجه اول برای تأمین زغال‌سنگ بقیه مجمع الجزایر توسعه یافتند.
آب و هوا

هوکایدو به عنوان سردترین منطقه ژاپن، تابستان‌های نسبتاً خنک و زمستان‌های یخی/برفی دارد. بیشتر جزیره در منطقه آب و هوای قاره‌ای مرطوب طبقه‌بندی می‌شود. از آنجایی که این جزیره درست در شرق اوراسیا قرار دارد، با وجود اینکه در کنار اقیانوس واقع شده، آب و هوای آن قاره‌ای است، یعنی تابستان‌های گرم و زمستان‌های سرد دارد. به‌ویژه در غرب هوکایدو در زمستان برف زیادی می‌بارد. این امر ناشی از هوای خشک بسیار سرد از آسیا است که بر روی آب نسبتاً گرم اقیانوس جریان دارد و آن را مرطوب و ناپایدار می‌کند و توسط کوه‌های جزیره به بالا می‌فرستد.
میانگین دمای اوت بین ۱۷ تا ۲۲ درجه سانتی‌گراد است، در حالی که میانگین دمای ژانویه در محدوده ۱۲- تا ۴- درجه سانتی‌گراد قرار دارد؛ در هر دو مورد بسته به ارتفاع و فاصله از اقیانوس، دما در سمت غربی جزیره کمی گرمتر از سمت شرقی است. بالاترین دمای ثبت‌شده در هوکایدو تاکنون ۳۹٫۵ درجه سانتی‌گراد در ۲۶ مه ۲۰۱۹ است.
بخش شمالی هوکایدو با بارش برف قابل توجهی در زیست‌بوم تایگا قرار دارد. بارش برف به‌طور گسترده‌ای از ۱۱ متر در کوه‌های مجاور دریای ژاپن تا حدود ۱٫۸ متر در سواحل اقیانوس آرام متغیر است. این جزیره معمولاً برف و بوران‌های محلی دارد که باعث ایجاد توده‌های برفی طولانی‌مدت می‌شود. مجموع بارش از ۱۶۰۰ میلی‌متر در کوه‌های ساحل دریای ژاپن تا حدود ۸۰۰ میلی‌متر (کمترین در ژاپن) در ساحل دریای اختسک و مناطق پست داخلی و تا حدود ۱۱۰۰ میلی‌متر در سمت اقیانوس آرام متغیر است.
به‌طور کلی کیفیت بالای برف پودری و کوه‌های متعدد در هوکایدو، آن را به منطقه‌ای محبوب برای ورزش‌های زمستانی تبدیل کرده‌است. بارش برف معمولاً در ماه نوامبر به‌طور جدی شروع می‌شود و پیست‌های اسکی معمولاً بین دسامبر و آوریل فعالیت می‌کنند.
هوکایدو آب و هوای زمستانی خود را در جشنواره برفی ساپورو جشن می‌گیرد. در طول زمستان، عبور از دریای اختسک اغلب توسط تکه‌یخ‌های بزرگ پیچیده می‌شود. همچنین بادهای شدیدی که در طول زمستان رخ می‌دهد، اغلب سفرهای هوایی و فعالیت‌های دریایی را فراتر از سواحل شمالی هوکایدو متوقف می‌کند. بندرها در اقیانوس آرام و دریای ژاپن عموماً در تمام طول سال عاری از یخ هستند، اگرچه بیشتر رودخانه‌ها در طول زمستان یخ می‌زنند. برخلاف سایر جزایر اصلی ژاپن، هوکایدو معمولاً تحت تأثیر فصل بارانی ژوئن-ژوئیه قرار نمی‌گیرد و کمبود نسبی رطوبت و هوای تابستانی معمولاً گرم و ملایم، آب و هوای آن را برای گردشگران دیگر نقاط ژاپن جذاب می‌کند.
نگارخانه

ساپورو
آساهیکاوا
هاکوداته
کوشیرو
اوبیهیرو
کیتامی
ایوامیزاوا
آباشیری
واکانای
نمورو
روموی
ناهمواری‌های هوکایدو.
یک فرد آینو. آینوها بومیان اصلی ژاپن هستند.
کشتزاری بزرگ در دشت توکاچی.
روباه سرخ ازو، بومی هوکایدو.
ابتکار صلح عربی

ابتکار صلح عربی ( عربی: مبادرة السلام العربية؛ عبری: יוזמת השלום הערבית‎) که به ابتکار عربستان (عربی: مبادرة السعودية؛ عبری: היוזמה הסעודית‎) نیز معروف است یک پیشنهاد ۱۰ جمله‌ای برای پایان دادن به درگیری اسرائیل و اعراب است که توسط اتحادیه عرب در سال ۲۰۰۲ در اجلاس سران بیروت تایید شد و در اجلاس ۲۰۰۷ و ۲۰۱۷ اتحادیه عرب مجددا تایید شد.  این ابتکار صلح پیشنهاد می‌کند که در ازای عقب‌نشینی کامل اسرائیل از سرزمین‌های اشغالی (شامل کرانه باختری، غزه، بلندی‌های جولان و لبنان) و با امکان مبادله اراضی بین اسرائیل و فلسطین عادی‌سازی روابط جهان عرب با اسرائیل صورت گیرد. این طرح مبادله اراضی بین اسرائیل و فلسطین، «حل و فصل عادلانه» مشکل آوارگان فلسطینی بر اساس قطعنامه ۱۹۴ سازمان ملل و تأسیس یک کشور فلسطینی با پایتختی اورشلیم شرقی را در بر می‌گیرد. یک روز پیش از انتشار این طرح کشتار روز پسح به دست حماس در ۲۷ مارس ۲۰۰۲ رخ داد که این طرح را تحت تاثیر قرار داد.
از سوی دیگر تشکیلات خودگردان فلسطین به رهبری یاسر عرفات بی‌درنگ این طرح را پذیرفت.  جانشین او محمود عباس نیز از این طرح حمایت کرد و رسماً از رئیس‌جمهور وقت آمریکا باراک اوباما خواست تا آن را به عنوان بخشی از سیاست خاورمیانه‌ای خود در برگیرد.  گزارش‌های اولیه نشان از آن داشت که حزب اسلام‌گرای حماس‌ و دولت منتخب نوار غزه دچار اختلاف شده است،  در حالی که گزارش‌های بعدی نشان می‌دهد که حماس نیز طرح صلح را پذیرفته بود. دولت اسرائیل تحت رهبری آریل شارون این ابتکار را به عنوان طرحی که حتی آغاز گفتگو را فراهم نمی‌کند رد کرد  زیرا اسرائیل را ملزم به عقب‌نشینی به مرزهای قبل از ژوئن ۱۹۶۷ می‌کرد.  در سال ۲۰۱۵ بنیامین نتانیاهو نخست‌وزیر اسرائیل، اعلام کرد که درباره حمایت خود از این طرح مردد است،  اما در سال ۲۰۱۸، آن را به عنوان مبنایی برای مذاکرات آتی با فلسطینیان نپذیرفت و رد کرد.
طرح > پیش درآمد اجلاس بیروت ۲۰۰۲

اجلاس سران اتحادیه عرب که پس از جنگ شش روزه برگزار شد و طی آن اسرائیل بخش‌های وسیعی از سرزمین‌های عربی را اشغال کرد که قطعنامه خارطوم در اول سپتامبر ۱۹۶۷ مشخص کرده بود که شامل «سه نه» بود که قرار بود پس از آن نقطه مرکز تمام روابط اسرائیل و اعراب باشد: بدون توافق صلح، بدون به رسمیت شناختن دیپلماتیک، و بدون مذاکره. قطعنامه ۲۴۲ شورای امنیت سازمان ملل متحد که خواستار عادی‌سازی اسرائیل با کشورهای عربی و عقب‌نشینی اسرائیل از سرزمین‌های اشغال‌شده در جریان جنگ بود، در ۲۲ نوامبر ۱۹۶۷ تصویب شد و با رد اولیه اکثر کشورهای عربی برابر شد. ابتکار صلح یک تغییر عمده از موضع سال ۱۹۶۷ بود.
مانند بیشتر طرح‌های صلح که پس از سال ۱۹۶۷ ارائه شدند این طرح نیز بر اساس قطعنامه ۲۴۲ شورای امنیت سازمان ملل متحد صادر شده بود. پس از اجلاس صلح خاورمیانه در جولای ۲۰۰۰ در کمپ دیوید که با شکست پایان یافت و انتفاضه دوم در سپتامبر ۲۰۰۰ آغاز شد. دولت بوش در پاییز ۲۰۰۲ به شدت تلاش کرد تا در دوران انتفاضه آتش‌بس موقت برپا کند تا فرصتی برای نشست بیروت فراهم کند. اما نتوانست به توافق دست یابد.  با این حال، حضور آنتونی زینی، مذاکره‌کننده آمریکایی در اسرائیل به آرامش در درگیری‌ها در دو هفته پیش از نشست سران انجامید.  در این دوره، دولت بوش امیدوار بود که توجه را از بحران خلع سلاح عراق که بعدا به حمله سال ۲۰۰۳ به عراق تبدیل شد، جلب کند.
برخی از خبرنگاران در مورد چشم‌انداز این اجلاس تردید داشتند. رابرت فیسک غیبت حسنی مبارک از مصر و ملک عبدالله پادشاه اردن را این چنین توضیح داد: «آنها می‌توانند بوی یک موش مرده را از راه دور حس کنند.»
در ۱۴ مارس، شای فلدمن در ساعت خبری پی‌بی‌اس با جیم لرر بیان کرد که «امید کمی وجود دارد که مذاکرات آغاز شود یا مذاکرات در نهایت در به دست آوردن یک نتیجه مذاکره بین دو طرف موفق شود.»  با این حال، توماس فریدمن، ستون‌نویس برنده جایزه پولیتزر در فوریه ۲۰۰۲ با ولیعهد عربستان سعودی ملاقات کرد و او را تشویق کرد که پیشنهاد صلح را ارائه دهد.
طرح > اجلاس ۲۰۰۲ > اعلامیه

تنها ده نفر از ۲۲ رهبر دعوت‌شده به اجلاس سران اتحادیه عرب در ۲۷ مارس در بیروت لبنان شرکت کردند.  افرادی که شرکت نکردند کسانی مانند یاسر عرفات رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین، حسنی مبارک رئیس جمهور مصر و ملک عبدالله پادشاه اردن در آن شرکت نکردند.  علیرغم فشارهای آمریکا و اروپا دولت آریل شارون به عرفات گفته بود که در صورت رفتن به اجلاس اجازه بازگشت نخواهد داشت.  عدم مشارکت باعث شد، تیم پالمر، گزارشگر شرکت پخش استرالیایی، این اجلاس را «عقیم» بخواند.
اعضای اتحادیه عرب طرح صلح را در ۲۷ مارس به اتفاق آرا  تایید کردند. این طرح یک پیشنهاد جامع برای پایان دادن به کل درگیری اعراب و اسرائیل را در بر می‌گرفت.  در بخش مربوط به این موضوع این طور آمده است:
(الف) عقب‌نشینی کامل از سرزمین‌های اشغالی عربی، شامل بلندی‌های جولان سوریه، تا خط ۴ ژوئن ۱۹۶۷ و سرزمین‌های هنوز اشغال‌شده در جنوب لبنان؛ (ب) دستیابی به یک راه‌حل عادلانه برای مشکل پناهندگان فلسطینی که مطابق با قطعنامه شماره ۱۹۴ مجمع عمومی سازمان ملل متحد توافق شود؛ (پ) پذیرش ایجاد یک دولت مستقل و دارای حاکمیت فلسطینی در سرزمین‌های اشغال‌شده از ۴ ژوئن ۱۹۶۷ در کرانه باختری و نوار غزه با قدس شرقی به عنوان پایتخت آن.

در مقابل، کشورهای عربی اقدامات زیر را انجام خواهند داد: (الف) پایان دادن به درگیری عربی-اسرائیلی، امضای یک توافق‌نامه صلح با اسرائیل و تحقق صلح برای تمامی کشورهای منطقه؛ (ب) برقراری روابط عادی با اسرائیل در چارچوب این صلح جامع.
عبدالله ولیعهد عربستان سعودی در روز تصویب این طرح در سخنرانی خود در اتحادیه عرب گفت:
با وجود تمام آنچه اتفاق افتاده و آنچه ممکن است در آینده رخ دهد، مسئله اصلی در قلب و ذهن هر فرد در امت عربی اسلامی ما، بازگرداندن حقوق مشروع در فلسطین، سوریه و لبنان است... ما به برداشتن سلاح برای دفاع از خود و جلوگیری از تجاوز ایمان داریم. اما همچنین به صلح زمانی که بر پایه عدالت و انصاف است و به درگیری پایان می‌دهد، ایمان داریم. تنها در چارچوب یک صلح واقعی است که روابط عادی میان مردم منطقه شکوفا می‌شود و به منطقه اجازه می‌دهد که به جای جنگ، به توسعه بپردازد. با توجه به موارد فوق و با پشتیبانی شما و یاری خداوند متعال، پیشنهاد می‌دهم که اجلاس سران عرب ابتکار عملی واضح و یکپارچه را به شورای امنیت سازمان ملل ارائه دهد که بر دو مسئله اساسی استوار باشد: روابط عادی و امنیت برای اسرائیل در مقابل عقب‌نشینی کامل از تمام سرزمین‌های اشغالی عربی، به رسمیت شناختن یک دولت مستقل فلسطینی با قدس شریف به عنوان پایتخت آن، و بازگشت پناهندگان.
این ابتکار به قطعنامه ۱۹۴ مجمع عمومی سازمان ملل اشاره دارد که بر بازگشت آوارگان فلسطینی به اسرائیل تاکید دارد.   در یک عبارت مصالحه‌ای، بیان می‌کند که اتحادیه از هرگونه حل و فصل مذاکره بین اسرائیل و فلسطینی ها حمایت می کند و اصطلاح «حق بازگشت» را ذکر نمی‌کند.
طرح > اجلاس ۲۰۰۲ > مقاومت در برابر قله

اگرچه این ابتکار به اتفاق آرا به تصویب رسید، اما بحث‌هایی در مورد برخی مسائل وجود داشت. رهبران اجلاس با مخالفت شدید دولت سوریه مواجه شدند که اصرار داشت به فلسطینیان اجازه دهد تا مقاومت مسلحانه را دنبال کنند.  این سازمان همچنین با استفاده از اصطلاح «عادی‌سازی» مخالفت کرد و تاکید کرد که چنین پیشنهادی برای اسرائیل بیش از حد سخاوتمندانه است و اسرائیل لایق چنین چیزی نیست.  از سوی دیگر دولت لبنان ابراز نگرانی کرد که برخی از پناهندگان فلسطینی تلاش خواهند کرد که در همان لبنان باقی بمانند و این چیزی است که لبنان به شدت با آن مخالف است.
طرح > اجلاس ۲۰۰۲ > کشتار عید فصح

یک بمب‌گذار انتحاری ۳۰ اسرائیلی را در نتانیا در همان روز آغاز به کار این ابتکار کشت.   حماس مسئولیت این حمله را بر عهده گرفت و شیخ احمد یاسین رهبر حماس گفت که این حمله «پیامی به نشست سران کشورهای عربی فرستاد تا تأیید کند که مردم فلسطین به مبارزه برای سرزمین و دفاع از خود بدون توجه به اقدامات دشمن ادامه می‌دهد.»  اتحادیه عرب گفت که فکر نمی‌کند عاملان این بمب‌گذاری آن را برای منحرف‌کردن نشست بیروت برنامه‌ریزی کرده باشند.
تشکیلات خودگردان فلسطین این حمله را محکوم کرد. عرفات دستور دستگیری شبه‌نظامیان مرتبط با حماس، جهاد اسلامی و گردان‌های شهدای الاقصی را شخصا صادر کرد.  علیرغم این موضوع آریل شارون عرفات را نیز مسئول این حمله دانست.
سخنگوی دولت اسراییل گفت: «هیچ مذاکره‌ای زیر آتش‌باران انجام شدنی نیست».  یکی دیگر از سخنگویان دولت رانان گیسین گفت که اسرائیل به پیگیری آتش‌بس ادامه خواهد داد. اما احساس کنیم تمام گزینه‌ها برای دستیابی به چنین آتش‌بسی از دست رفته است، که در این صورت البته تمام اقدامات لازم را برای دفاع از شهروندان خود را انجام خواهیم داد.»
کشتار روز پسح و همچنین عملیات دیوار دفاعی به تشدید انتفاضه دوم انجامید و به تزلزل این طرح کمک کرد.   این خشونت‌ها سبب شد شورای امنیت سازمان ملل متحد در ۳۰ مارس قطعنامه ۱۴۰۲ شورای امنیت را به اتفاق آرا صادر کند که در آن همه طرف‌ها انتقاد شده بود:
ابراز نگرانی شدید از وخامت بیشتر اوضاع، از جمله بمب‌گذاری‌های انتحاری اخیر در اسرائیل و حمله نظامی علیه مقر رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین،

از هر دو طرف می‌خواهد فوراً به یک آتش‌بس معنادار برسند؛ خواستار خروج نیروهای اسرائیلی از شهرهای فلسطینی، از جمله رام‌الله، می‌شود؛ و از طرفین می‌خواهد که به طور کامل با فرستاده ویژه، زینی، و دیگران همکاری کنند تا طرح کاری امنیتی تنیت را به عنوان نخستین گام به سوی اجرای توصیه‌های کمیته میچل پیاده‌سازی کنند، با هدف از سرگیری مذاکرات برای یک حل و فصل سیاسی.
طرح > پذیرش مجدد در نشست سال ۲۰۰۷ ریاض

به استثنای لیبی، همه رهبران ۲۲ کشور عضو اتحادیه عرب از ۲۸ مارس تا ۲۹ مارس ۲۰۰۷ در اجلاس دو روزه سران در ریاض پایتخت عربستان سعودی شرکت کردند  این طرح توسط تمامی اعضا به استثنای نماینده حماس که در آن زمان اسماعیل هنیه و نخست وزیر وقت تشکیلات خودگردان فلسطین بود تایید شد. وی به طرح رای ممتنع داد.  در مقابل محمود عباس رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین به طرح رای مثبت داد.  خود ابتکار در طول تصویب مجدد بدون تغییر باقی ماند.  تا آستانه اجلاس اعضا حاضر به بررسی تغییر بخشی از آن نشده بودند.  عمرو موسی، رئیس اتحادیه عرب، گفت که درگیری اسرائیل و فلسطین بر سر دوراهی قرار دارد که "یا به سمت صلح واقعی حرکت می‌کنیم یا شاهد تشدید اوضاع هستیم".
ملک عبدالله در جریان این اجلاس، اشغال عراق توسط ایالات متحده را محکوم کرد. سخنان او ممکن است در پاسخ به سخنان کاندولیزا رایس وزیر امور خارجه ایالات متحده باشد که از جهان عرب خواسته بود تا «آغازکننده تماس با اسرائیل» باشند.  وی همچنین خواستار این شده بود که رژیم صهیونیستی محاصره غزه را پایان دهد و گفت: «باید هر چه سریعتر به محاصره ناعادلانه تحمیل‌شده بر مردم فلسطین پایان داده شود تا روند صلح در فضایی به دور از ستم و زور حرکت کند. دولت‌های آمریکا و اسرائیل پیش از آغاز اجلاس به شدت به کشورهای عربی فشار می‌آوردند تا حمایت خود از حماس را قطع کنند.
بان کی‌مون دبیرکل سازمان ملل متحد در این اجلاس شرکت کرد و گفت: «ابتکار صلح اعراب یکی از ارکان روند صلح است... [این] سیگنالی می‌فرستد که اعراب برای دستیابی به صلح جدی هستند.»  رهبر سیاست خارجی اتحادیه اروپا خاویر سولانا روند کار را مشاهده کرد و حمایت اتحادیه اروپا از این تصمیم را ابراز کرد و گفت که «ناتوانی در مقابله با چالش‌های امروز خاورمیانه را در خطر از دست دادن قطار توسعه انسانی و اقتصادی قرار خواهد داد.»  وی همچنین تاکید کرد که این ابتکار به عنوان یک پیشنهاد برای مذاکرات بیشتر به جای اولتیماتوم «آن را بگیر یا بگذار» برای هر دو طرف عمل کرد.
صائب عریقات، رئیس مذاکرات در سازمان آزادی‌بخش فلسطین از پذیرش هر چیزی غیر از پیش نویس اجلاس سران خودداری کرد و هرگونه مذاکره‌ای را که بتواند آن را تغییر دهد رد کرد.  در مقابل سعود الفیصل وزیر امور خارجه عربستان گفت که اعضا باید «به تحولات جدید توجه داشته باشند که مستلزم اضافات و پیشرفت در هر چیزی است که ارائه می‌شود»
طرح > پیاده‌سازی

این طرح خواستار ایجاد یک کمیته ویژه متشکل از بخشی از کشورهای عضو مرتبط با اتحادیه عرب و دبیرکل اتحادیه عرب برای پیگیری تماس های لازم برای جلب حمایت از این طرح در همه سطوح، به ویژه از سوی ایالات متحده آمریکا، سازمان ملل متحد، شورای امنیت سازمان ملل متحد، ایالات متحده آمریکا، فدراسیون روسیه، کشورهای مسلمان و اتحادیه اروپا. این کمیسیون ویژه همچنین هیئت‌هایی از مصر و اردن را به نمایندگان جهان عرب در برداشت.
واکنش‌ها > واکنش‌های آمریکا

در ابتدا این ابتکار با حمایت مشتاقانه دولت بوش مواجه شد. به گفته آری فلیشر سخنگوی بوش «رئیس‌جمهور از ایده‌های ولیعهد در مورد عادی‌سازی کامل اعراب و اسرائیل پس از دستیابی به توافقنامه صلح جامع ستایش کرد.»  اگرچه رئیس جمهور بعداً تأکید کرد که این امر تنها با توقف حملات تروریستی علیه اسرائیل قابل اجرا است.
جانشین او باراک اوباما از ابتکار در اولین روزهای ریاست جمهوری خود، با روحیه، اما نه از جزئیات آن حمایت کرد. وی در مصاحبه‌ای با شبکه العربیه در ۲۷ ژانویه ۲۰۰۹ گفت:
به پیشنهاد ملک عبدالله عربستان سعودی نگاهی بیندازید. ممکن است با تمام جنبه‌های این پیشنهاد موافق نباشم، اما این که او جرأت کرد چیزی به این مهمی را مطرح کند، نشان از شجاعت بزرگی دارد. فکر می‌کنم که در سراسر منطقه ایده‌هایی وجود دارد که چگونه می‌توانیم به دنبال صلح باشیم.
جورج میچل ، فرستاده ویژه ایالات متحده در آن زمان در خاورمیانه، در مارس ۲۰۰۹ اعلام کرد که دولت پرزیدنت باراک اوباما قصد دارد این ابتکار عمل را در سیاست خاورمیانه ای خود «ادغام» کند.
واکنش‌ها > واکنش‌های اسرائیل

مقامات اسرائیلی پاسخ های مختلفی از مثبت، خنثی و منفی داده‌اند.   هنگامی که این طرح در سال ۲۰۰۲ منتشر شد، دولت اسرائیل این طرح را رد کرد،  به این دلیل که منجر به بازگشت تعداد زیادی از پناهندگان فلسطینی به اسرائیل می‌شود.  اسراییل در مورد مسائل «خط قرمز» اظهار داشت که در مورد آنها مصالحه نخواهد کرد.
بی‌بی‌سی نیوز اعلام کرد که پذیرش مجدد در سال ۲۰۰۷ نسبت به ابتکار اولیه ۲۰۰۲ واکنش حمایتی‌تری را از سوی دولت به همراه داشت، که در نهایت پس از اولین پیشنهاد، "رد شد... بلافاصله".  شیمون پرز در دیدار با رهبران عرب در مجمع جهانی اقتصاد در اردن در ماه مه ۲۰۰۷ گفت که دولت او پیشنهاد متقابلی را ارائه خواهد کرد.  سخنگوی وزارت خارجه اسرائیل گفت: اسرائیل هیچ علاقه‌ای به رکود ندارد و متأسفانه اگر ابتکار اعراب آن را بپذیرد یا آن را ترک کند، دستور رکود خواهد بود.  در اکتبر ۲۰۰۸، گزارش شد که دولت اسرائیل در حال بررسی پیشنهاد سعودی است و ایهود باراک، وزیر دفاع، مجدداً پیشنهاد متقابلی را پیشنهاد کرد.  اما تاکنون هیچ دولت اسرائیل هیچ پیشنهاد متقابل رسمی ارائه نکرده است.
از نظر افکار عمومی گروه تحقیقاتی آکسفورد گزارش کرده است که نگرش‌ها بین کسانی که هرگز درباره آن نشنیده‌اند و کسانی که حتی یک کلمه از آن را باور ندارند متفاوت است. یک نظرسنجی در نوامبر تا دسامبر ۲۰۰۸ توسط مرکز فلسطینی تحقیقات سیاست و بررسی در رام‌الله و موسسه تحقیقاتی هری‌اس‌ترومن برای پیشبرد صلح در اورشلیم نشان داد که تنها ۳۶ درصد از اسرائیلی‌ها از این طرح حمایت می‌کنند.  نظرسنجی انگوس رید گلوبال مانیتور در ژوئن ۲۰۰۸ نشان داد که حدود ۶۷ درصد از فلسطینی‌ها و ۳۹ درصد از اسرائیلی‌ها از آن حمایت می‌کنند.