stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جک برد

| جک برد | جک برد |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: Jackie Macpherson
زادهٔ: ۳۱ ژوئیهٔ ۱۹۶۲ ‏(۶۲ سال) بلزهیل
ملیت: بریتانیا
پیشه: گوینده اخبار for BBC Scotland
سال‌های فعالیت: 1980 - present
جک برد (انگلیسی: Jackie Bird؛ زادهٔ ۳۱ ژوئیهٔ ۱۹۶۲) روزنامه‌نگار اهل بریتانیا است.
فقط یک بچه گمشده دیگر

| فقط یک بچه گمشده دیگر | فقط یک بچه گمشده دیگر |
| --- | --- |
کارگردان: جان زاریتسکی
تهیه‌کننده: گلن سارتی جان زاریتسکی
فیلم‌بردار: جان گریفین
تدوین‌گر: گوردن مک‌کلنان
تاریخ‌های انتشار:  ۷ آوریل ۱۹۸۱ (۱۹۸۱-0۴-۰۷)  
مدت زمان: ۹۰ دقیقه
کشور: کانادا
زبان: انگلیسی 
فقط یک بچه گمشده دیگر (انگلیسی: Just Another Missing Kid) فیلمی در ژانر مستند به کارگردانی جان زاریتسکی است که در سال ۱۹۸۱ منتشر شد.
جنگ ضدهوایی

تفنگ ضدهوایی 40 میلی‌متری سوئدی بوفور مشرف بر ساحلی در الجزایر فرانسه که توسط خدمه توپخانه ضدهوایی ایالات متحده سرنشین شده‌است (۱۹۴۳).
جنگ ضدهوایی، ضدهوایی یا نیروهای دفاع هوایی، پاسخ فضای نبرد به جنگ هوایی است که توسط ناتو به عنوان «کلیه اقدامات طراحی شده برای بی اثر کردن یا کاهش اثربخشی عملیات هوایی خصمانه» تعریف شده‌است. این شامل سیستم‌های تسلیحاتی مبتنی بر سطح، زیرسطحی (پرتاب از زیردریایی) و سیستم‌های تسلیحاتی مبتنی بر هوا، سیستم‌های حسگر مرتبط، ترتیبات فرماندهی و کنترل، و اقدامات غیرفعال (مانند بالن‌های رگبار) است. ممکن است برای محافظت از نیروهای دریایی، زمینی و هوایی در هر مکانی استفاده شود. با این حال، برای اکثر کشورها، تلاش اصلی دفاع از میهن بوده‌است. ناتو از دفاع هوایی هوابرد به عنوان ضدهوایی و دفاع هوایی دریایی به عنوان جنگ ضدهوایی یاد می‌کند. دفاع موشکی گسترش دفاع هوایی است، همان‌طور که ابتکارات برای انطباق دفاع هوایی با وظیفه رهگیری هر پرتابه در پرواز است.
در برخی کشورها مانند بریتانیا و آلمان در طول جنگ جهانی دوم، اتحاد جماهیر شوروی و ناتو و ایالات متحده مدرن، هواپیماهای پدافند هوایی و پدافند هوایی زمینی تحت فرماندهی و کنترل یکپارچه قرار گرفته‌اند. با این حال، در حالی که پدافند هوایی کلی ممکن است برای دفاع از میهن (از جمله تأسیسات نظامی) باشد؛ نیروهای میدانی، در هر کجا باشند، دفاع خود را در برابر تهدیدات هوایی فراهم می‌کنند.
تا دهه ۱۹۵۰ اسلحه‌هایی که مهمات بالستیک را از ۷٫۶۲ شلیک می‌کردند. میلی‌متر (۳۰ اینچ) تا ۱۵۲٫۴ میلی‌متر (۶ در) سلاح‌های استاندارد بودند. سپس موشک‌های هدایت‌شونده غالب شدند، مگر در کوتاه‌ترین بردها (مانند سیستم‌های تسلیحاتی نزدیک، که معمولاً از توپ‌های خودکار چرخشی یا در سیستم‌های بسیار مدرن، از انطباق‌های سطح به هوای موشک‌های هوا به هوای کوتاه‌برد استفاده می‌کنند. اغلب در یک سیستم با توپ‌های دوار ترکیب می‌شوند).
سازمان

در حالی که نیروی دریایی معمولاً مسئول دفاع هوایی خود، حداقل برای کشتی‌ها در دریا هستند، ترتیبات سازمانی برای پدافند هوایی زمینی بین کشورها و در طول زمان متفاوت است.
شدیدترین حالت اتحاد جماهیر شوروی بود، و این مدل هنوز ممکن است در برخی کشورها دنبال شود: این یک سرویس جداگانه بود، همتراز با ارتش، نیروی دریایی یا نیروی هوایی. در اتحاد جماهیر شوروی این Voyska PVO نامیده می‌شد و دارای هر دو هواپیمای جنگنده جدا از نیروی هوایی و سیستم‌های زمینی بود. این به دو بازو تقسیم شد، PVO Strany، سرویس دفاع هوایی استراتژیک مسئول دفاع هوایی میهن، که در سال ۱۹۴۱ ایجاد شد و در سال ۱۹۵۴ به یک سرویس مستقل تبدیل شد، و PVO SV، دفاع هوایی نیروهای زمینی. متعاقباً اینها به ترتیب بخشی از نیروی هوایی و نیروی زمینی شدند.
از سوی دیگر، ارتش ایالات متحده دارای یک شاخه توپخانه دفاع هوایی است که دفاع هوایی زمینی را هم برای میهن و هم برای ارتش در میدان فراهم می‌کند، اما از نظر عملیاتی تحت فرماندهی بخش هوایی نیروی مشترک است. بسیاری از کشورهای دیگر نیز یک شاخه دفاع هوایی در ارتش مستقر می‌کنند. کشورهای دیگر، مانند ژاپن یا اسرائیل، سیستم‌های دفاع هوایی زمینی خود را در نیروی هوایی خود ادغام می‌کنند.
در بریتانیا و برخی از ارتش‌های دیگر، واحد توپخانه هم مسئولیت دفاع هوایی داخلی و هم در خارج از کشور را بر عهده داشته‌است، اگرچه مسئولیت دفاع هوایی جزایر بریتانیا در جنگ جهانی اول با نیروی دریایی سلطنتی تقسیم شده بود. جنگ جهانی دوم هنگ RAF برای محافظت از فرودگاه‌ها در همه جا تشکیل شد و این شامل دفاع هوایی سبک بود. در دهه‌های بعدی جنگ سرد، این شامل پایگاه‌های عملیاتی نیروی هوایی ایالات متحده در بریتانیا بود. با این حال، تمام پدافند هوایی زمینی در سال ۲۰۰۴ از حوزه قضایی نیروی هوایی سلطنتی (RAF) حذف شد. فرماندهی ضدهوایی ارتش بریتانیا در مارس ۱۹۵۵ منحل شد، اما در طول دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ فرماندهی جنگنده RAF موشک‌های دفاع هوایی دوربرد را برای محافظت از مناطق کلیدی در بریتانیا به کار برد. در طول جنگ جهانی دوم، تفنگداران دریایی سلطنتی همچنین واحدهای دفاع هوایی را فراهم کردند. به‌طور رسمی بخشی از سازمان دفاعی پایگاه متحرک نیروی دریایی بود، آنها به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از پدافند هوایی زمینی تحت فرماندهی ارتش به کار گرفته شدند.
واحد اصلی پدافند هوایی معمولاً یک باتری با ۲ تا ۱۲ تفنگ یا پرتاب کننده موشک و عناصر کنترل آتش است. این باتری‌ها، به ویژه با تفنگ، معمولاً در یک منطقه کوچک مستقر می‌شوند، اگرچه باتری‌ها ممکن است تقسیم شوند. این برای برخی از سیستم‌های موشکی معمول است. باتری‌های موشک SHORAD اغلب در سراسر منطقه ای با پرتابگرهای جداگانه چند کیلومتری از هم مستقر می‌شوند. هنگامی که MANPADS توسط متخصصان کار می‌کند، باتری‌ها ممکن است چندین تیم داشته باشند که به‌طور جداگانه در بخش‌های کوچک مستقر شوند. اسلحه‌های پدافند هوایی خودکششی ممکن است به صورت جفت مستقر شوند.
باتری‌ها معمولاً به گردان یا معادل آن دسته‌بندی می‌شوند. در ارتش صحرایی، یک اسلحه سبک یا گردان SHORAD اغلب به یک لشکر مانور اختصاص داده می‌شود. اسلحه‌های سنگین‌تر و موشک‌های دوربرد ممکن است در تیپ‌های پدافند هوایی باشند و تحت فرماندهی سپاه یا بالاتر باشند. پدافند هوایی میهن ممکن است ساختار نظامی کاملی داشته باشد. برای مثال، فرماندهی ضدهوایی بریتانیا، که توسط یک ژنرال کامل ارتش بریتانیا فرماندهی می‌شود، بخشی از ADGB بود. در اوج خود در سال‌های ۱۹۴۱–۱۹۴۲، شامل سه سپاه AA با ۱۲ لشکر AA بین آنها بود.
تاریخ > اولین استفاده

استفاده از بالن توسط ارتش ایالات متحده در طول جنگ داخلی آمریکا، کنفدراسیون‌ها را وادار کرد تا روش‌های مبارزه با آنها را توسعه دهند. اینها شامل استفاده از توپخانه، سلاح‌های سبک و خرابکاران بود. آنها ناموفق بودند و سیاست داخلی باعث شد که سپاه بالون ارتش ایالات متحده در اواسط جنگ منحل شود. کنفدراسیون‌ها با بالن‌ها نیز آزمایش کردند.
ترکها اولین عملیات ضدهوایی تاریخ را در طول جنگ ایتالیا و ترکیه انجام دادند. اگرچه فاقد سلاح‌های ضدهوایی بودند، اما اولین کسانی بودند که یک هواپیما را با شلیک تفنگ ساقط کردند. اولین هواپیمایی که در یک جنگ سقوط کرد، هواپیمای ستوان پیرو مانزینی بود که در ۲۵ اوت ۱۹۱۲ سرنگون شد.
اولین استفاده شناخته شده از سلاح‌هایی که به‌طور خاص برای نقش ضدهوایی ساخته شده بودند، در طول جنگ فرانسه و پروس در سال ۱۸۷۰ رخ داد. پس از فاجعه سدان، پاریس محاصره شد و نیروهای فرانسوی در خارج از شهر تلاشی را برای برقراری ارتباط از طریق بالون آغاز کردند. گوستاو کروپ یک تفنگ ۱ پوندی (۳۷ میلی‌متری) اصلاح شده - Ballonabwehrkanone (توپ دفاعی بالن) یا BaK - را در بالای یک کالسکه اسب سوار کرد تا بتواند این بالون‌ها را ساقط کند.
Ballonabwehrkanone توسط Krupp
Ballonabwehrkanone توسط Krupp
Ballonabwehrkanone در کوروت پروس Nymphe 1872.
20 mm Becker-Oerlikon مدل 1917 AA-تفنگ
در اوایل قرن بیستم، بالون یا کشتی هوایی، تفنگ‌ها برای استفاده زمینی و دریایی توجهات را به خود جلب کردند. انواع مختلفی از مهمات پیشنهاد شد، مواد منفجره قوی، آتش زا، زنجیر گلوله، گلوله میله ای و ترکش. نیاز به نوعی ردیاب یا دنباله دود بیان شد. گزینه‌های Fuzing نیز مورد بررسی قرار گرفتند، هر دو نوع ضربه و زمان. پایه‌ها معمولاً از نوع پایه‌ای بودند، اما می‌توانستند روی سکوهای صحرایی باشند. آزمایش‌هایی در بیشتر کشورهای اروپایی در حال انجام بود، اما فقط کروپ، ارهارت، ویکرز ماکسیم و اشنایدر اطلاعاتی را تا سال ۱۹۱۰ منتشر کرده بودند. طرح‌های کروپ شامل اقتباس‌هایی از ۶۵ طرح آنها بود میلی‌متر ۹ پوندی، ۷۵ میلی‌متر ۱۲ پوندی و حتی ۱۰۵ تفنگ میلی‌متری ارهارت نیز ۱۲ پوندی داشت، در حالی که ویکرز ماکسیم یک ۳ پوندی و اشنایدر یک ۴۷ پوندی پیشنهاد کردند. میلی‌متر تفنگ بالون فرانسوی در سال ۱۹۱۰ ظاهر شد، این تفنگ ۱۱ پوندی بود اما بر روی یک وسیله نقلیه نصب شده بود و وزن کل بدون خدمه آن ۲ تن بود. با این حال، از آنجایی که بالون‌ها آهسته حرکت می‌کردند، مناظر ساده بودند. اما چالش‌های هواپیماهای با سرعت بیشتر شناخته شد.
تا سال ۱۹۱۳، تنها فرانسه و آلمان تفنگ‌های صحرایی مناسب برای درگیری با بالن‌ها و هواپیماها و مسائل مربوط به سازماندهی نظامی را توسعه دادند. نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا به زودی اسلحه‌های AA ۳ اینچی QF و QF 4 اینچی AA را معرفی کرد و همچنین دارای "پوم پوم" سریع شلیک سریع ۱ پوندی ویکرز بود که می‌توانست در نصب‌های مختلف استفاده شود.
اولین توپ ضدهوایی ایالات متحده یک طرح مفهومی ۱ پوندی توسط Admiral Twining در سال ۱۹۱۱ برای مقابله با تهدید کشتی‌های هوایی بود که در نهایت به عنوان پایه ای برای اولین توپ ضدهوایی عملیاتی نیروی دریایی ایالات متحده مورد استفاده قرار گرفت: ۳"/۲۳. اسلحه کالیبر.
تاریخ > سالهای بین دو جنگ > جنبه‌های دریایی

جنگ جهانی اول جنگی بود که در آن جنگ هوایی شکوفا شد، اما به حدی بالغ نشده بود که تهدیدی واقعی برای نیروهای دریایی باشد. فرض غالب این بود که چند اسلحه دریایی با کالیبر نسبتاً کوچک می‌توانند هواپیماهای دشمن را فراتر از بردی که ممکن است انتظار آسیب وجود داشته باشد، نگه دارند. در سال ۱۹۳۹، پهپادهای کنترل‌شونده رادیویی به تعداد زیادی در دسترس نیروی دریایی ایالات متحده قرار گرفتند که امکان آزمایش واقعی تری از مجموعه‌های ضدهوایی موجود در برابر اهداف واقعی پرواز و مانور را فراهم کرد. نتایج به میزان غیرمنتظره ای هشیار کننده بود. ایالات متحده هنوز از اثرات رکود بزرگ بیرون می‌آمد و بودجه برای ارتش بسیار اندک بود به حدی که ۵۰٪ پوسته‌های مورد استفاده هنوز پودر ذوب شده بودند. نیروی دریایی ایالات متحده متوجه شد که بخش قابل توجهی از گلوله‌های آن از نوع انفجاری یا انفجاری درجه پایین (انفجار ناقص مواد منفجره موجود در پوسته) است. تقریباً همه کشورهای بزرگی که در جنگ جهانی دوم شرکت داشتند، در توسعه هواپیما سرمایه‌گذاری کردند. هزینه تحقیق و توسعه هواپیما ناچیز بود و نتایج آن می‌توانست بزرگ باشد. جهش عملکرد هواپیماهای در حال تکامل آنقدر سریع بود که سیستم کنترل آتش HAC بریتانیا منسوخ شده بود و طراحی جانشینی برای تشکیلات بریتانیا بسیار دشوار بود. الکترونیک به عنوان عاملی برای سیستم‌های ضدهوایی مؤثر عمل می‌کند و هم ایالات متحده و هم بریتانیای کبیر صنعت الکترونیک رو به رشدی داشتند. در سال ۱۹۳۹ پهپادهای رادیویی کنترل شده برای آزمایش سیستم‌های موجود در سرویس بریتانیا و آمریکا در دسترس قرار گرفتند. نتایج با هر معیاری ناامید کننده بود. پهپادهای مانور سطح بالا عملاً در برابر سیستم‌های AA کشتی مصون بودند. پهپادهای آمریکایی می‌توانند بمباران غواصی را شبیه‌سازی کنند که نشان دهنده نیاز شدید به توپ‌های خودکار است. ژاپن در سال ۱۹۴۰ گلایدرهای برقی را به عنوان هواپیماهای بدون سرنشین معرفی کرد اما ظاهراً قادر به شیرجه زدن بمب نبود. هیچ مدرکی مبنی بر استفاده از قدرت‌های دیگر از پهپادها در این برنامه وجود ندارد. ممکن است باعث دست کم گرفتن تهدید و دید متورم از سیستم‌های AA آنها شده باشد.
سیستم‌های جنگی AA > دفاع ضد پهپاد

سیستم دفاعی ضد پهپاد (AUDS) سیستمی برای دفاع در برابر هواپیماهای بدون سرنشین نظامی است. طرح‌های مختلفی با استفاده از لیزر، تفنگ‌های توری و توری هوا به هوا، پارازیت سیگنال، و جک کردن با استفاده از هک در حین پرواز توسعه یافته‌اند. سامانه‌های دفاعی ضد پهپاد علیه پهپادهای داعش در جریان نبرد موصل (۲۰۱۶–۲۰۱۷) مستقر شده‌اند.
روش‌های جایگزین برای مقابله با پهپادها شامل استفاده از تفنگ ساچمه ای در فاصله نزدیک و برای پهپادهای کوچکتر، آموزش عقاب‌ها برای ربودن آنها از هوا است. مهم است که به خاطر داشته باشید که این فقط بر روی پهپادهای نسبتاً کوچک و مهمات پرسه زن (که «پهپادهای انتحاری» نیز نامیده می‌شود) کار می‌کند. UCAVهای بزرگتر مانند MQ-1 Predator را می‌توان مانند هواپیماهای سرنشین دار با اندازه‌ها و مشخصات پروازی مشابه سرنگون کرد (و اغلب نیز سرنگون می‌شود).
ساختارهای نیرو

بیشتر ارتش‌های غربی و کشورهای مشترک المنافع، پدافند هوایی را صرفاً با خدمات سنتی ارتش (یعنی ارتش، نیروی دریایی و نیروی هوایی)، به عنوان یک بازوی جداگانه یا به عنوان بخشی از توپخانه، ادغام می‌کنند. به عنوان مثال، در ارتش بریتانیا، پدافند هوایی بخشی از بازوی توپخانه است، در حالی که در ارتش پاکستان، در سال ۱۹۹۰ از توپخانه جدا شد تا یک بازوی جداگانه برای خود تشکیل دهد. این برخلاف برخی از کشورهای (عمدتاً کمونیستی یا کمونیستی سابق) است که در آن‌ها نه تنها مقرراتی برای دفاع هوایی در ارتش، نیروی دریایی و نیروی هوایی وجود دارد، بلکه شاخه‌های خاصی وجود دارد که فقط به دفاع هوایی قلمرو می‌پردازند، برای مثال، PVO شوروی Strany. اتحاد جماهیر شوروی همچنین دارای یک نیروی موشکی استراتژیک مجزا بود که مسئول موشک های بالستیک قاره‌پیما بود.
ساختارهای نیرو > نیروی دریایی

قایق‌ها و کشتی‌های کوچک‌تر معمولاً دارای مسلسل یا توپ‌های سریع هستند، که اغلب برای هواپیماهای کم‌پرواز می‌توانند مرگبار باشند، اگر به یک توپ رادار کنترل شده توسط رادار برای دفاع نقطه‌ای متصل شوند. برخی از شناورها مانند ناوشکن‌ها و رزمناوهای مجهز به Aegis به اندازه هر سیستم دفاع هوایی زمینی تهدیدی برای هواپیماها هستند. به‌طور کلی، هواپیماها باید با کشتی‌های نیروی دریایی با احترام رفتار کنند، اما عکس آن نیز به همان اندازه صادق است. از ناوگروه هواپیمابر به‌خوبی دفاع می‌شود، زیرا نه تنها معمولاً از کشتی‌های زیادی با تسلیحات دفاع هوایی سنگین تشکیل شده‌اند، بلکه می‌توانند جت‌های جنگنده را برای گشت‌زنی هوایی رزمی در بالای سر به پرواز درآورند تا تهدیدات هوایی ورودی را رهگیری کنند.
کشورهایی مانند ژاپن از شناورهای مجهز به SAM خود برای ایجاد محیط دفاع هوایی بیرونی و پیکت راداری در دفاع از جزایر اصلی خود استفاده می‌کنند و ایالات متحده نیز از کشتی‌های مجهز به Aegis خود به عنوان بخشی از سیستم دفاع موشکی بالستیک Aegis در منطقه استفاده می‌کند. دفاع از قاره ایالات متحده
برخی از زیردریایی‌های مدرن، مانند زیردریایی‌های نوع ۲۱۲ نیروی دریایی آلمان، مجهز به سیستم‌های موشکی زمین به هوا هستند، زیرا هلیکوپترها و هواپیماهای جنگی ضد زیردریایی تهدیدهای مهمی هستند. موشک ضدهوایی زیرسطحی پرتاب شده برای اولین بار توسط دریاسالار عقب نیروی دریایی ایالات متحده، چارلز بی. مومسن، در مقاله ای در سال ۱۹۵۳ مورد استفاده قرار گرفت.
ساختارهای نیرو > نیروی دریایی > پدافند هوایی لایه ای

پدافند هوایی در تاکتیک‌های دریایی، به ویژه در یک گروه حامل، اغلب حول یک سیستم از لایه‌های متحدالمرکز با ناو هواپیمابر در مرکز ساخته می‌شود. لایه بیرونی معمولاً توسط هواپیمای حامل، به‌ویژه هواپیمای AEW&C همراه با CAP ارائه می‌شود. اگر مهاجم بتواند به این لایه نفوذ کند، لایه‌های بعدی از موشک‌های زمین به هوای حمل‌شده توسط اسکورت حامل می‌آیند. موشک‌های دفاع منطقه ای مانند استاندارد RIM-67 با برد تا 100 nmi و موشک‌های دفاع نقطه ای مانند RIM-162 ESSM با برد تا 30 nmi. در نهایت، تقریباً هر کشتی جنگی مدرن مجهز به تفنگ‌های کالیبر کوچک، از جمله CIWS است که معمولاً یک تفنگ گاتلینگ کنترل‌شده با رادار با کالیبر ۲۰ تا ۳۰ میلی‌متری است که قادر به شلیک چندین هزار گلوله در دقیقه است.
ساختارهای نیرو > ارتش

ارتش‌ها معمولاً دارای دفاع هوایی در عمق هستند، از سیستم‌های دفاع هوایی قابل حمل انسان (MANPADS) مانند RBS 70، Stinger و Igla در سطوح نیروی کوچکتر تا سیستم‌های دفاع موشکی سطح ارتش مانند آنگارا و پاتریوت. اغلب، سامانه‌های موشکی دوربرد در ارتفاع بالا هواپیماها را مجبور می‌کنند در سطح پایین پرواز کنند، جایی که توپ‌های ضدهوایی می‌توانند آنها را پایین بیاورند. علاوه بر سیستم‌های کوچک و بزرگ، برای پدافند هوایی مؤثر باید سیستم‌های میانی وجود داشته باشد. اینها ممکن است در سطح هنگ مستقر شوند و متشکل از جوخه‌های سکوهای ضدهوایی خودکششی باشند، خواه توپ‌های ضدهوایی خودکششی (SPAAG)، سیستم‌های پدافند هوایی یکپارچه مانند Tunguska یا همه‌کاره سطحی. سکوهای موشک به هوا مانند Roland یا SA-8 Gecko.
در سطح ملی، ارتش ایالات متحده از این نظر غیرمعمول بود که در درجه اول مسئول دفاع هوایی موشکی قاره ایالات متحده با سیستم‌هایی مانند پروژه نایک بود.
ساختارهای نیرو > نیروی هوایی

دفاع هوایی توسط نیروهای هوایی معمولاً توسط جت‌های جنگنده حامل موشک‌های هوا به هوا ارائه می‌شود. با این حال، اکثر نیروهای هوایی ترجیح می‌دهند دفاع پایگاه هوایی را با سیستم‌های موشکی زمین به هوا تقویت کنند، زیرا آنها اهداف ارزشمندی هستند و مورد حمله هواپیماهای دشمن قرار می‌گیرند. علاوه بر این، برخی از کشورها تصمیم می‌گیرند که تمام مسئولیت‌های دفاع هوایی را زیر نظر نیروی هوایی قرار دهند.
ساختارهای نیرو > پدافند هوایی منطقه

پدافند هوایی منطقه، دفاع هوایی یک منطقه یا مکان خاص، (برخلاف دفاع نقطه‌ای)، از لحاظ تاریخی توسط هر دو ارتش (مثلاً فرماندهی ضدهوایی در ارتش بریتانیا) و نیروی هوایی (هوایی ایالات متحده) عملیاتی شده‌است. CIM-10 بومارک فورس). سامانه‌های پدافند منطقه‌ای برد متوسط تا بلند دارند و می‌توانند از سامانه‌های مختلف دیگر تشکیل شده و در یک سامانه پدافند منطقه‌ای شبکه شوند (در این صورت ممکن است از چندین سامانه برد کوتاه تشکیل شده باشد تا به‌طور مؤثر یک منطقه را پوشش دهد). نمونه ای از دفاع منطقه ای، دفاع از عربستان سعودی و اسرائیل توسط باتری‌های موشکی پاتریوت MIM-104 در طول جنگ اول خلیج فارس است که هدف آن پوشش مناطق پرجمعیت بود.
تاکتیک > تحرک

اکثر سیستم‌های دفاع هوایی مدرن نسبتاً متحرک هستند. حتی سیستم‌های بزرگ‌تر معمولاً روی تریلرها نصب می‌شوند و طوری طراحی شده‌اند که نسبتاً سریع خراب یا راه‌اندازی شوند. در گذشته، همیشه اینطور نبود. سیستم‌های موشکی اولیه دست و پاگیر بودند و به زیرساخت‌های زیادی نیاز داشتند. خیلی‌ها را اصلاً نمی‌شد جابه‌جا کرد. با تنوع پدافند هوایی تأکید بسیار بیشتری بر تحرک شده‌است. اکثر سیستم‌های مدرن معمولاً یا خودکششی هستند (یعنی اسلحه‌ها یا موشک‌ها روی یک کامیون یا شاسی ردیابی نصب می‌شوند) یا یدک‌کشی می‌شوند. حتی سیستم‌هایی که از اجزای زیادی تشکیل شده‌اند (حمل‌کننده/برپاکننده/پرتابگر، رادارها، پست‌های فرماندهی و غیره) از نصب شدن بر روی ناوگان وسایل نقلیه سود می‌برند. به‌طور کلی، یک سیستم ثابت را می‌توان شناسایی، حمله و نابود کرد، در حالی که یک سیستم سیار می‌تواند در مکان‌هایی که انتظار نمی‌رود ظاهر شود. پس از درس‌هایی که در جنگ ویتنام بین ایالات متحده و ویتنام آموخته‌اند، سیستم‌های شوروی به ویژه بر تحرک تمرکز می‌کنند. برای اطلاعات بیشتر در مورد این بخش از درگیری، راهنمای SA-2 را ببینید.
تاکتیک > دفاع هوایی در مقابل سرکوب پدافند هوایی

اسرائیل و نیروی هوایی آمریکا به همراه اعضای ناتو تاکتیک‌های مهمی را برای سرکوب پدافند هوایی توسعه داده‌اند. سلاح‌های اختصاصی مانند موشک‌های ضد تشعشع و اطلاعات الکترونیکی پیشرفته و پلت‌فرم‌های متقابل الکترونیکی به دنبال سرکوب یا نفی اثربخشی یک سیستم دفاع هوایی مخالف هستند. این یک مسابقه تسلیحاتی است. همان‌طور که پارازیت، اقدامات متقابل و تسلیحات ضد تشعشع بهتر توسعه می‌یابد، سیستم‌های SAM با قابلیت‌های ECCM و توانایی ساقط کردن موشک‌های ضد تشعشع و سایر مهمات که به سمت آنها یا اهدافی که از آنها دفاع می‌کنند، بهتر می‌شوند.
یوهو سونیلا

| یوهو سونیلا | یوهو سونیلا |
| --- | --- |
نخست وزیر فنلاند: نخست وزیر فنلاند
دوره مسئولیت ۲۱ مارس ۱۹۳۱ – ۱۴ دسامبر ۱۹۳۲: دوره مسئولیت ۲۱ مارس ۱۹۳۱ – ۱۴ دسامبر ۱۹۳۲
رئیس‌جمهور: پر اویند سوینهوفوود
پس از: پر اویند سوینهوفوود
پیش از: تویوو میکائیل کیویماکی
دوره مسئولیت ۱۷ دسامبر ۱۹۲۷ – ۲۲ دسامبر ۱۹۲۸: دوره مسئولیت ۱۷ دسامبر ۱۹۲۷ – ۲۲ دسامبر ۱۹۲۸
رئیس‌جمهور: لاوری کریستیان رلاندر
پس از: واینو تانر
پیش از: اسکاری مانتره
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۶ اوت ۱۸۷۵ لیمینکا، فنلاند
درگذشته: ۲ اکتبر ۱۹۳۶ (۶۱ سال) هلسینکی، فنلاند
حزب سیاسی: حزب مرکزی فنلاند
یوهو سونیلا (انگلیسی: Juho Sunila؛ ۱۶ اوت ۱۸۷۵ – ۲ اکتبر ۱۹۳۶) یک سیاست‌مدار اهل فنلاند بود.
پالتان

| پالتان | پالتان |
| --- | --- |
شهر: شهر
پالتان: پالتان
پالتانLocation in Maharashtra, India: پالتانLocation in Maharashtra, India
مختصات: ۱۷°۵۹′شمالی ۷۴°۲۶′شرقی﻿ / ﻿۱۷٫۹۸°شمالی ۷۴٫۴۳°شرقی﻿ / 17.98; 74.43: مختصات: ۱۷°۵۹′شمالی ۷۴°۲۶′شرقی﻿ / ﻿۱۷٫۹۸°شمالی ۷۴٫۴۳°شرقی﻿ / 17.98; 74.43
کشور:  هند
ایالت: مهاراشترا
فهرست بخش‌های هند: بخش ستارا
حکومت: حکومت
 • نوع: Municipal corporation
 • نهاد: Municipal council
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۰٫۲۸ کیلومتر مربع (۳٫۹۷ مایل مربع)
ارتفاع: ۵۶۸ متر (۱۸۶۴ فوت)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۵۲۱۱۸
 • تراکم: ۵۱۰۰/کیلومتر مربع (۱۳۰۰۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Phaltankar
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۳۰ (زمان استاندارد هند)
PIN: ۴۱۵۵۲۳
کد تلفن: ۰۲۱۶۶
پلاک خودرو: MH11
نسبت جنسی انسانی: Male 1000 / Female 986 نر (جنس)/ماده (جنس)
agm: agm
پالتان (به انگلیسی: Phaltan) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش ستارا واقع شده‌است. پالتان ۱۰٫۲۸ کیلومتر مربع مساحت و ۵۲٬۱۱۸ نفر جمعیت دارد و ۵۶۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پاروس

| پاروس Πάρος | پاروس Πάρος |
| --- | --- |
پاروسموقعیت در منطقه  : پاروسموقعیت در منطقه  
مختصات: ۳۷°۵′ شمالی ۲۵°۹′ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۰۸۳°شمالی ۲۵٫۱۵۰°شرقی﻿ / 37.083; 25.150: مختصات: ۳۷°۵′ شمالی ۲۵°۹′ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۰۸۳°شمالی ۲۵٫۱۵۰°شرقی﻿ / 37.083; 25.150
کشور: یونان
ناحیه: استان اژه جنوبی
مساحت: مساحت
 • شهرستان: ۱۹۶٫۳ کیلومتر مربع (۷۵٫۸ مایل مربع)
بیشترین ارتفاع: ۷۲۴ متر (۲۳۷۵ فوت)
کمترین ارتفاع: ۰ متر (۰ فوت)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • شهرستان: ۱۳۷۱۵
 • تراکم شهرستان: ۷۰/کیلومتر مربع (۱۸۰/مایل مربع)
جامعه: جامعه
 • جمعیت: ۶۰۵۸ (۲۰۱۱)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۲:۰۰+ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۳:۰۰+ (ساعت تابستانی)
کد پستی: ۸۴۴ ۰۰
تلفن: ۲۲۸۴۰
پلاک خودرو: EM
وبگاه: www.paros.gr
پاروس (به لاتین: Paros) یک جزیره در یونان است.
این جزیره در مرکز دریای اژه قرار دارد.
فصل برداشت: نور امید

| فصل برداشت: نور امید | فصل برداشت: نور امید |
| --- | --- |
توسعه‌دهنده(ها): شرکت تابت
کارگردان(ـان): تاکا مائکاوا ماسارو یشیکا یشیاکی ایواساوا
هنرمند(ان): سانائه مائکاوا ساکی امایزومی
آهنگساز(ان): تسوکاسا تاوادا
سری: داستان فصل‌ها 
سکو(ها): آی‌اواس اندروید مایکروسافت ویندوز نینتندو سوئیچ پلی‌استیشن ۴ 
ژانر(ها): بازی شبیه‌سازی زندگی farming simulation game 
حالت(ها): بازی ویدئویی تک‌نفره 
فصل برداشت: نور امید (به انگلیسی: Harvest Moon: Light of Hope) یک بازی نقش‌آفرینی شبیه‌سازی مزرعه است که شرکت تابت برای کنسول‌های مختلف ساخته‌است. این بازی در تاریخ ۱۴ نوامبر ۲۰۱۷ برای رایانه‌های شخصی، در تاریخ ۲۹ مه ۲۰۱۸ برای پلی‌استیشن ۴ و سوئیچ، و در ۲۶ سپتامبر ۲۰۱۸ برای آی‌اواس و اندروید منتشر شد.
شیوهٔ بازی

ماجرای این بازی در یک روستای بندری اتّفاق می‌افتد و هدف آن احیای فانوس دریایی روستا است. مانند اکثر بازی‌های مجموعهٔ فصل برداشت و داستان فصل‌ها، بازیکن قادر به کشاورزی و پرورش دام است. علاوه بر آن، بازیکن می‌تواند ازدواج کند، بچّه‌دار شود، به اهالی روستا کمک کند یا حیواناتش را خریدوفروش کند.
پادشاهان (فیلم فرانسوی ۲۰۱۷)

| پادشاهان | پادشاهان |
| --- | --- |
کارگردان: دنیز گامزه ارگوون
تهیه‌کننده:  چارلز گیلیبرت 
نویسنده: دنیز گامزه ارگوون
بازیگران:  هلی بری  دنیل کریگ 
موسیقی: نیک کیو
فیلم‌بردار: دیوید چیزالت
تدوین‌گر: ماتیلد ون دو مورتل
توزیع‌کننده: اورچرد
تاریخ‌های انتشار:  ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۷ (۲۰۱۷-09-۱۳) (جشنواره فیلم تورنتو)  ۲۷ آوریل ۲۰۱۸ (۲۰۱۸-0۴-۲۷) (ایالات متحده)  
مدت زمان: ۸۶ دقیقه
کشور: فرانسه بلژیک آمریکا
زبان: انگلیسی 
فروش گیشه: ۹۱۰ هزار دلار
پادشاهان (به انگلیسی: Kings) یک فیلم درام انگلیسی زبان فرانسوی محصول سال ۲۰۱۷ به نویسندگی و کارگردانی دنیز گامزه ارگوون با بازی هلی بری و دنیل کریگ است.
داستان

میلی دانبار (هلی بری) یک مادر مجرد با هشت فرزند خوانده در لس‌آنجلس جنوبی است. همسایه او، اوبی، تنها مرد سفیدپوست محله است. آنها با هم یک تیم بعید را در جریان شورش‌های رادنی کینگ تشکیل می‌دهند.
انتشار

این فیلم اولین نمایش جهانی خود را در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو ۲۰۱۷ در ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۷ انجام داد. این فیلم در طول سه روز به عنوان بخشی از جشنواره بین‌المللی فیلم استکهلم که در نوامبر ۲۰۱۷ برگزار شد به نمایش درآمد. این فیلم در جشنواره فیلم تورینو در ایتالیا نمایش داده شد و قبل از افتتاحیه تا بهار ۲۰۱۸.
تولید

ارگوون زمانی که در سال ۲۰۰۶ از مدرسه فیلم فارغ التحصیل شد، شروع به کار بر روی فیلم کرد او سه سال طول کشید تا فیلمنامه را بنویسد زیرا برای تحقیق در لس آنجلس جنوبی رفت و آمد می‌کرد. در سال ۲۰۱۱، او به کارگاه Cinéfondation در جشنواره فیلم کن دعوت شد و در آنجا با آلیس وینوکور آشنا شد. پس از تلاش برای یافتن تهیه‌کنندگان و تامین کنندگان مالی برای این پروژه، او به جای نوشتن با وینوکور و کارگردانی موستانگ ادامه داد که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد و نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی زبان شد. موفقیت موستانگ در نهایت به او اجازه ساخت این فیلم را داد.
فیلمبرداری اصلی در ۲۷ دسامبر ۲۰۱۶ در لس آنجلس آغاز شد. فیلمبرداری تا اواسط فوریه ۲۰۱۷ به طول انجامید.
بازخوردها

در وب‌سایت جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز، این فیلم بر اساس ۳۸ نقد، ۱۳٪ تأیید و میانگین امتیاز ۳٫۵ از ۱۰ را دارد. اجماع انتقادی این وب‌سایت می‌گوید: «پادشاهان دارای نیت خوب، بازیگران با استعداد و مبنایی برای یک داستان باورنکردنی مبتنی بر واقعیت هستند؛ متأسفانه، فیلم چیزی بیش از یک فرصت از دست رفته نیست.» در متاکریتیک، این فیلم بر اساس ۱۶ منتقد، میانگین وزنی ۳۴ از ۱۰۰ را دارد که نشان‌دهنده «بررسی‌های عموماً نامطلوب» است.
قطعنامه ۲۹ شورای امنیت

| قطعنامهٔ شمارهٔ ۲۹  (سازمان ملل متحد) | قطعنامهٔ شمارهٔ ۲۹  (سازمان ملل متحد) |
| --- | --- |
تاریخ: ۱۲ اوت {{{year}}}
نوبت جلسه: ۱۹۰
موضوع: پذیرش اعضای جدید در سازمان ملل متحد
رأی‌گیری: ۱۱ موافق بدون مخالف بدون ممتنع
نتیجه: تصویب
اعضای شورای امنیت: اعضای شورای امنیت
اعضای دائم:  جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲)  فرانسه  بریتانیا  ایالات متحده آمریکا  اتحاد جماهیر شوروی
اعضای غیر دائم:  استرالیا  بلژیک  برزیل  کلمبیا  لهستان  سوریه
قطعنامه ۲۹ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۲ اوت ۱۹۴۷ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ پذیرش اعضای جدید در سازمان ملل متحد است. این قطعنامه طی نشست ۱۹۰ام با ۱۱ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.