تاریخچه ختنه مردان
کشورهای انگلیسی‌زبان > نگرانی‌های پزشکی

جاناتان هاچینسون نخستین پزشکی بود که ختنه را بنا به دلایل پزشکی تبلیغ می‌کرد. او در سال ۱۸۵۵ میلادی، مطالعه‌ای را منتشر کرد که در آن آمار بیماری‌های مقاربتی در یهودیان لندن با غیر یهودیان مقایسه شده‌بود. البته این مطالعه ناقص و غیرقابل اتکا است (پایین‌تر بودن این آمار در یهودیان به احتمال زیاد مربوط به فرهنگ آنان است) در مطالعات او ادعا شده‌بود که مردان ختنه‌شده دربرابر بیماری‌های آمیزشی ایمن‌تر هستند. مطالعه‌ای در سال ۲۰۰۶ میلادی نشان داد ریسک بیماری‌های زخم آتشک و سفلیس در میان مردان ختنه‌شده کم‌تر است.
هاچینسون یکی از سرشناس‌ترین رهبران کمپین ختنه برای دلایل پزشکی بود. او در نوشتاری در مجله پزشکی بریتانیا در سال ۱۸۹۰ میلادی نوشت: «پیش‌پوست جایگاهی برای تجمع آلودگی است و منبعی برای ایجاد حس تحریک است که به خودارضایی منجر می‌شود و به دشواری‌های حفظ پاکدامنی می‌افزاید. نیز ریسک سفلیس در دوران جوانی و ریسک سرطان در دوران پیری را افزایش می‌دهد.» همان‌طور که از این نقل‌قول او پیدا است، او نیز باور داشت ختنه حساسیت آلت‌تناسلی را کاهش می‌دهد. او در مقاله‌ای به نام ختنه به عنوان عاملی پیشگیرانه از خودارضایی در سال ۱۸۹۳ میلادی نوشت: «مایلم باور کنم که ختنه اغلب عادت خودارضایی را درهم می‌شکند و متعاقباً از وسوسه انجام این کار نیز می‌کاهد.»
ناتانیل هکفورد، متخصص اطفال در بیمارستان کودکان شرق لندن، در نوشتاری به نام ختنه به عنوان ابزاری برای درمان مواردی خاص از صرع و رقاصک (۱۸۶۵) نوشت که ختنه در مواردی از بیماری‌های صرع و رقاصک در کودکان جلوگیری می‌کند.
بنابر این ادعاها حتی ختنه کودکان دختر نیز انجام می‌شد. پزشک زایمان، اسحاق بیکر بروون، خانه جراحی زنان لندن را در سال ۱۸۵۸ میلادی تأسیس کرد. بروون در سال ۱۸۶۶ توضیح داد که برداشتن کلیتوریس زنان از چندین بیماری که حاصل خودارضایی هستند، جلوگیری می‌کند ازجمله صرع، خشکی ماهیچه‌ای و شیدایی؛ او مسبب این بیماری‌ها را خودارضایی می‌دانست.
بروون در سال ۱۸۶۶ توسط پزشکانی که ضد ختنه زنان بود مورد انتقاد قرار گرفت. در نوشتاری که در دسامبر همان سال در روزنامه تایمز منتشر شد، از بروون حمایت شد و کار او مورد تجلیل قرار گرفت و ذکر شد که او زنانی که دارای ناکارآمدی‌های ذهنی بوده‌اند را درمان کرده‌است. او همچنین متهم به برداشتن کلیتوریس بدون اطلاع خود بیماران یا خانواده آن‌ها شده‌بود. او در سال ۱۸۶۷ میلادی از انجمن مامایی لندن به دلیل انجم عمل‌های جراحی بدون اجازه بیمار، اخراج شد. ایده‌های بروون بیشتر در آمریکا مورد پذیرش بودند زیرا در آمریکا از ختنه زنان برای درمان بیماری‌های هیستری و پیش‌فعالی جنسی استفاده می‌شد.
لوییس سایا، جراح ارتوپدی در آمریکا، مبلغی سرشناس برای ختنه در آمریکا بود. او در سال ۱۸۷۰ میلادی پسربچه‌ای ۵ ساله را که قادر به صاف کردن پاهایش نبود، مورد بررسی قرار داد. درمان‌های معمول برای کودک جواب نداده بودند، او مشاهده کرد که آلت‌تناسلی این کودک ملتهب است و نتیجه‌گیری کرد که حساسیت پیش‌پوست مانع از این شده که او بتواند پاهایش را صاف کند (واکنش غیرارادی روانی)؛ سایا این کودک را ختنه کرد و او پس از چند هفته بهبود یافت. او پس از این عمل و چندین عمل دیگر به یکی از مبلغین سرسخت ختنه تبدیل شد.
در این دوران پزشکان بیماری‌های مختلفی را به پیش‌پوست نسبت می‌دادند ازجمله: فتق، عفونت‌های مثانه، سنگ کلیه، بی‌خوابی، سوء هاضمه، روماتیسم، صرع، آسم، شب‌ادراری، التهاب کلیه، اختلال نعوظ، سفلیس، دیوانگی و سرطان پوست. بسیاری از این پزشکان خواهان ختنه تمامی مردان جهان به عنوان ابزاری پیشگیری‌کننده، بودند.
پس از مطرح شدن نظریه میکروبی بیماری‌ها اسمگمایی که زیر پیش‌پوست جمع می‌شود غیر بهداشتی تلقی شد و ختنه مردان به راحتی به عنوان راهی برای رعایت بهداشت پذیرفته‌شد. همچنین جامعه آن زمان این کشورها خودارضایی را کاری ناشایست و گناه می‌دانست که زیان‌های روانی و جسمانی به دنبال دارد. یک کتاب پرطرفدار راهنمای والدین رد دهه ۱۸۹۰ میلادی به نام همه‌چیز درمورد کودک، ختنه را به منظور جلوگیری از خودارضایی کودکان پیشنهاد داد. (اگرچه یک نظرسنجی در سال ۱۹۹۲ میلادی توسط لامان نشان داد که مردان بالغ ختنه‌شده بیشتر ممکن است خودارضایی کنند)
در سال ۱۸۵۵ میلادی پس از کشف کوکایین زیرپوستی به عنوان بی‌حس کننده‌ای موضعی توسط ویلیام هاستلد، ختنه برای پزشکان راحت‌تر شد. ساخت ابزارهای مخصوص ختنه نیز این عمل را برای پزشکان آسان‌تر کردو احتمال موفقیت این عمل را بیشتر کرد.