stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
باترمیلک
فرآوری

باترمیلک فراوردهٔ شیری تخمیری بسیار قدیمی است که نوع سنتی آن در واقع فراوردهٔ جانبی فرایند تولید کره می‌باشد، امروزه اغلب همانند روش تولید ماست‌های نوشیدنی تولید می‌شود.
نوع سنتی باترمیلک به دلیل محتوای بالای یون‌های کلسیم و لیپیدهای فسفرینه اغلب دارای طعم بد و نامطلوب اکسیداتیوی است و بدین جهت امروزه باترمیلک را با افزودن باکتری‌های لاکتیکی به شیر و هم زدن و نگهداری در دمای حدود ۲۵ و سپس خنک کردن تهیه می‌کنند.
واژهٔ آب دوغ در فرهنگ معین

ماستی که درون آن آب ریزند و به صورت دوغ درآورند، ماستی با آب بسیار.
گچ یا آهکی که برای اندودن
احمد مقربی

| تیمسار احمد مقربی | تیمسار احمد مقربی |
| --- | --- |
زاده: مهر ۱۳۰۰ تهران، ایران
درگذشته: ۴ دی ۱۳۵۶ (۵۶ سال) تهران، ایران
وفاداری: ایران
شاخه نظامی: ارتش شاهنشاهی ایران
سال‌های خدمت: ۱۳۵۶–۱۳۲۷
درجه: سرلشکر
نشان‌ها: نشان خدمت (درجهٔ ۱)
عنوان: کارهای جاسوسی
اتهام جزایی: جاسوسی
مجازات‌های جزایی: تیرباران
فعالیت جاسوسی: فعالیت جاسوسی
کشور: اتحاد جماهیر شوروی
سازمان: کاگ‌ب
سال‌های فعالیت: ۱۳۵۶–۱۳۴۴
اسم رمز: مرد
 :  
 :  
احمد مُقَرِّبی (زاده ۱۳۰۰ در تهران – درگذشته ۴ دی ۱۳۵۶ در تهران) سرلشکر نیروی زمینی شاهنشاهی در دوران محمدرضا پهلوی بود. وی در تاریخ ۴ دی ماه ۱۳۵۶ به جرم جاسوسی برای اتحاد جماهیر شوروی اعدام گردید. وی به مدت ۳۰ سال برای کاگ‌ب خدمت می‌کرد و ۱۱ سال به‌طور مستمر با اسم رمز «مرد» با سفارت شوروی در تهران در ارتباط بود. او برادر دکتر مصطفی مقربی بود.
زندگی‌نامه

احمد مقرّبی در سال ۱۳۰۰ در تهران متولد شد. پس از طی تحصیلات ابتدایی و متوسطه وارد دانشکده افسری گردید و با درجه ستوان سومی فارغ‌التحصیل شد. دورۀ مقدماتی و عالی مهندسی را در ایران و دوره فرماندهی و ستاد را در آمریکا گذراند. مقربی پس از انحلال حزب توده و دستگیری اکثر افراد وابسته به حزب، مدت ۷ ماه بازداشت گردیده ولی به علت فقدان مدارک لازم آزاد گردید. سرلشکر مقربی معاونت اداره پنجم و ریاست رکن پنجم ستاد ارتش را بر عهده داشت و در طی سال ها ترقی بسیار کرد و مسئول خرید اسلحه از آمریکا و دیگر کشورهای غربی شد.
دستگیری

در آذرماه ۱۳۵۶ اعلام شد که یک شبکه جاسوسی کا.گ.ب در ایران کشف شده است و سرلشکر مقربی به همراه شخصی به نام کابانف که از افسران جاسوسی سیاسی بود، توسط اداره هشتم ساواک دستگیر شد ولی کابانف چون مصونیت دیپلماتیک داشت آزاد گردید. در روزهای بعد شخصی به نام علی‌نقی ربانی نیز در همین ارتباط دستگیر شد و هر دو نفر به سرعت محاکمه شده و در ۴ دی‌ماه ۱۳۵۶ مطبوعات اعلام کردند که «... حکم دادگاه برای سرلشکر احمد مقربی، که به موجب رأی صادره از دادگاه تجدید نظر به اعدام محکوم گردیده بود، در بامداد امروز اجرا گردید. سرلشکر مقربی، به جرم جاسوسی و دادن اسرار نظامی ایران به عمال بیگانه، در دادگاه نظامی محکوم به اعدام شده بود.» ربانی نیز، پس از تأیید حکم اعدام وی در دادگاه تجدید نظر نظامی در ۲۵ دی ماه ۱۳۵۶، اعدام شد.
نحوۀ کشف ارتباط سرلشکر مقربی و دستگیری وی، همواره حالت معما داشته است و با حدس و گمان‌های چندی همراه بوده، اما کشف ارتباط و دستگیری وی برای حکومت وقت ایران و شوروی دارای اهمیت بسیار بود، چرا که گفته می‌شد سازمان جاسوسی اتحاد جماهیر شوروی یکی از مهمترین نیروهای خود را از دست داده‌است. بنا به گفته کوزیچکین «او بهترین عامل رزیدنسی به حساب می‌آمد و اطلاعات محرمانه‌ای را که واقعاً برای اتحاد شوروی حایز اهمیت بود در اختیار می‌گذاشت.»
منوچهر هاشمی گفته است دستگیری مقربی معاون اداره طرح ارتش، حاصل حدود یک و نیم سال کار اطلاعاتی بر روی او بوده است و ابزارآلات جاسوسی او جزو بروز ترین و قوی ترین وسایل دنیا به شمار می رفته.به گفته هاشمی، مقربی یک ضبط صوت عادی سونی داشته که با داشتن یک آنتن مخصوص کار یک فرستنده را انجام می داده و نیروی های روسیه با نزدیک شدن به خانه او و بدون احتیاج به ملاقات حضوری تمام اطلاعات ضبط شده را به دستگاه خودشان انتقال می دادند.
محمدرضا سعادتی بعد از انقلاب اسلامی در تاریخ ۶ اردیبهشت ۱۳۵۸ هنگام در اختیار گذاشتن پرونده سرلشکر مقربی به ولادیمیر فنسینکو (دبیر اول سفارت شوروی) دستگیر و محاکمه شد.
در رسانه

دام نامرئی (۱۳۵۷)
سرخی (ایل)

متن موربایل سُرخی یکی از ایلات کوهمره ای ساکن منطقه کوهمره سرخی است.
زبان

ایل سرخی به زبان کوهمره ای صحبت می‌کنند.
طوایف ایل

ایل سرخی شامل ۶ طایفه است که از نسل ۶ برادر به همین نام اند: ناصرو، بُگی، دهدار، جهین (جیحون)، شکره و جبارزار. نام این طایفه در گویش محلی «سُهری» است و در دهه‌های اخیر به «سُرخی» معروف شده است.
پراکندگی

این طایفه در منطقه کوهمره سرخی زندگی می‌کند.
طبق برخی پژوهش‌ها، طایفه سرخی از کهن‌ترین طوایف ایرانی است و قدمت آن به دوره ساسانی می‌رسد. عبدالله شهبازی، مردم‌شناس و پژوهشگر ایلات و عشایر ایران، در کتاب مقدمه‌ای بر شناخت ایلات و عشایر معتقد است که طایفه کنونی سرخی همان طایفه «سهرکی» است که نام آن در متون اولیه اسلامی ذکر شده و در «رم دیوان» اقامت داشته است. (بنگرید به: رموم فارس).
مرکز استقرار طوایف شش‌گانه سرخی در دوره آل بویه در قلعه سهری بود. بقایای این قلعه باستانی در نزدیکی فیروزآباد موجود است.
آخرین کلانتر طایفه سرخی حبیب‌الله شهبازی (۱۲۹۵–۱۳۴۳)(از طایفه ناصرو) بود که به علت شورش علیه حکومت پهلوی در مهر ۱۳۴۳ در شیراز تیرباران شد.
کلانترهای طایفه:
ملا شهباز سرخی
مهدی خان سرخی
مسیح الله سرخی
سرمست خان
ملا باباخان سرخی
درویش المقدادی

| درویش المقدادی | درویش المقدادی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۸۹۸ طیبهٔ بنی صعب، ولایت بیروت، امپراتوری عثمانی
درگذشت: ۱۴ مارس ۱۹۶۱ (۶۳ سال) بیروت، لبنان
ملیت: عثمانی-فلسطینی
شهروندی: امپراتوری عثمانی (۱۸۹۸–۱۹۱۸)  سرپرستی فلسطین (۱۹۲۰–۱۹۴۷)  پادشاهی عراق (دههٔ ۱۹۲۰–۱۹۵۸)
محل تحصیل: دانشگاه آمریکایی بیروت
پیشه(ها): تاریخ‌نگار، استاد دانشگاه، فعال سیاسی
سال‌های فعالیت: ۱۹۲۲–۱۹۶۱
درویش عبدالقادر المقدادی (۱۸۹۸ – ۱۴ مارس ۱۹۶۱) تاریخ‌نگار، استاد دانشگاه و فعال سیاسی فلسطینی بود. او در عراق زیست و از دوستان ساطع الحصری بود و پس از اخذ تابعیت عراق در آموزش و پرورش عراق مشغول به کار شد. او چندین انجمن ملی در آنجا تأسیس کرد و در تأسیس یک گروه سیاسی نام «منهج قومی» مشارکت داشت. او در سال ۱۹۴۱ با جنبش رشید علی الکیلانی همدردی و از آن حمایت کرد، از سوی مقامات قیمومت بریتانیا از عراق اخراج شد.
زندگی و پیشه

درویش عبدالقادر المقدادی در روستای طیبه بنی صعب، ناحیهٔ طولکرم، سنجق نابلس، ولایت بیروت، امپراتوری عثمانی در سال ۱۸۹۸ به دنیا آمد. خانوادهٔ او در روستا به نام حاج ابراهیم معروف هستند، درویش لقب «مقدادی» را به این دلیل انتخاب کرد که این خانواده از نسل مقداد بن الاسود صحابی‌اند. تحصیلات ابتدایی خود را در دانشکدهٔ اسلامی و دانشگاه آمریکایی بیروت گذراند، او در رشته تاریخ، ادبیات و جامعه‌شناسی تحصیل کرد و در سال ۱۹۲۲ فارغ‌التحصیل شد.
او به عنوان معلم در دارالمعلمین دولتی در قدس (۱۹۲۲–۱۹۲۵) منصوب شد، سپس از آن استعفا داد زیرا مقامات قیمومیت بریتانیا به او اجازه تشکیل یک گروه پیشاهنگی به نام خالد بن الولید را ندادند. وی برای تدریس در دانشکدهٔ اسلامی که توسط مجلس اعلای اسلامی تأسیس شده بود، جابجا شد و یک سال تحصیلی را در آنجا گذراند. سپس در سال ۱۹۲۷ فلسطین را به مقصد عراق ترک کرد تا در دانشکده‌های معلمان بغداد و موصل تدریس کند و با همکاری دوستش ساطع الحصری در اصلاح نظام آموزشی، توسعهٔ آن و تحمیل نظام فتوت در مدارس عراق فعالیت کرد. او چندین انجمن ملی مانند انجمن «پیشگامان» در موصل و انجمن «جوال» در بغداد را تأسیس کرد و و در تأسیس یک گروه سیاسی شامل الحصری، سامی شوکت و دیگران به نام «منهج قومی» مشارکت داشت.
او در سال ۱۹۲۹ به فلسطین بازگشت و در انقلاب آن سال شرکت کرد و با تحریک و دعوت به مبارزه با بریتانیایی‌ها، دستگیر و زندانی شد. سپس با قرار وثیقه آزاد شد و به عراق بازگشت و به‌طور غیابی به زندان محکوم شد. او در بغداد دائماً با متفکران و فعالان ملی‌گرا در تماس بود. در سال ۱۹۳۵ با آنها باشگاه المثنی را تأسیس کرد. در سال ۱۹۳۶ برای تکمیل تحصیلات به برلین رفت، اما وقوع جنگ جهانی دوم او را از رسیدن به هدفش بازداشت، بنابراین به بغداد بازگشت و در دانشگاه آن به تدریس پرداخت و ریاست گروه‌های فتوت عراق را بر عهده گرفت. هنگامی که جنبش رشید علی الکیلانی به وجود آمد، درویش مقدادی از آنها خواست تا از او حمایت کنند. هنگامی که الکیلانی شکست خورد، مقامات بریتانیا او را در عراق دستگیر کردند و به زندان نقرة السلمان انداختند و چهار سال در آنجا گذراند، سپس به بازداشتگاهی در نزدیکی قدس منتقل شد. در سال ۱۹۴۶ آزاد شد و به عنوان مدیر دفتر عربی در قدس و عضوی از پروژهٔ ساختمان‌سازی عربی منصوب شد.
پس از نکبت ۱۹۴۸ به دمشق نقل مکان کرد و به عنوان مدیر تاریخ دانشگاه آن منصوب شد. سپس به عنوان مدیر ادارهٔ آموزش کویت (۱۹۵۰–۱۹۵۲) و  دستیار مدیر آن (۱۹۵۳–۱۹۶۱) انتخاب شد.
درویش المقدادی در کویت به بیماری لاعلاجی مبتلا شد، از این رو برای درمان به لندن رفت، اما در حالی که از بهبودی ناامید شده بود به بیروت بازگشت و در شب ۱۴ مارس ۱۹۶۱ درگذشت. پیکرش در الاوزاعی به خاک سپرده شد و در بغداد، طولکرم و کویت مراسم یادبودی برای وی برگزار شد.
بزرگداشت

در شهر طیبه در روز ۶ دسامبر ۲۰۱۸ مراسم بزرگداشتی برای او از سوی شهرداری در سالن تئاتر برگزار شد. شعاع منصور، شهردار طیبه از ماندگار شدن نام این مؤرخ در خیابان مجاور خانه قدیمی‌اش در محله شرقی خبر داد.
زندگی شخصی

همسرش ربیحة الدجانی (۱۹۲۴–۲۰۲۰) بود.
آثار

از وی تعدادی کتاب، مقاله و پژوهش در موضوعات مختلف ملی، تاریخی، آموزشی و اجتماعی از خود به جای گذاشته است. از جمله عناوین عربی کتاب‌های او:
المنهج القومي العربي: ۱۹۲۵.
تاريخننا: به اشتراک با اکرم زعیتر، ۱۹۳۵
تاريخ الأمة العربية: ۱۹۳۶
بين جاهليتين: نمایش‌نامه، ۱۹۶۷
تاريخ الكويت وآثارها
کمارجیو

| کمارجیو | کمارجیو |
| --- | --- |
سانسکریت: कुमारजीव چینی سنتی: 鳩摩羅什 چینی ساده‌شده: 鸠摩罗什: سانسکریت: कुमारजीव چینی سنتی: 鳩摩羅什 چینی ساده‌شده: 鸠摩罗什
زادهٔ: ۳۴۴ میلادی کوچا
درگذشت: ۴۱۳ میلادی (سن ۶۸–۶۹) چانگ‌آن
ملیت: دودمان جین شرقی
پیشه(ها): بهکشو، محقق، ترجمه، و فیلسوف
شناخته‌شده برای: ترجمه متون بودایی نوشته شده در زبان سانسکریت به زبان چینی، مؤسس مکتب سانلون بودیسم مهایانه
کمارجیو (سانسکریت: कुमारजीव، آوانگاری: Kumārajīva، ت. «موجودات جوان»؛ چینی سنتی: 鳩摩羅什، چینی ساده‌شده: 鸠摩罗什، پین‌یین: Jiūmóluóshí، وید جایلز: Chiu1 mo2 lo2 shih2؛ ۳۴۴ – ۴۱۳ میلادی (سن ۶۸–۶۹)) مترجم، مبلغ و نویسنده اهل دودمان جین شرقی بود. کوماراجیوا به عنوان یکی از بزرگ‌ترین مترجمان بودیسم چینی شناخته می‌شود. به گفته لو چنگ، رجمه‌های کمارجیو از نظر تکنیک ترجمه یا درجه وفاداری بی‌نظیر هستند.
بانو بایرون

| بسیار محترمبانو بایرون | بسیار محترمبانو بایرون |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: آن ایزابل میل‌بانک
زادهٔ: ۱۷ مهٔ ۱۷۹۲ کانتی دورام
درگذشت: ۱۶ مهٔ ۱۸۶۰ (۶۷ سال) لندن
آرامگاه: گورستان کنسال گرین
ملیت: پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند
عنوان: بارونس ونتورث
همسر: لرد بایرون (ا. ۱۸۱۵–۱۸۱۶)
فرزندان: ایدا لاولیس
والدین: سر رالف میل‌بانک، بارون ششم هان. جودیت نوئل
آن ایزابلا نوئل بایرون، یازدهمین بارونس ونتورث و بارونس بایرون (née میلبنک؛ ۱۷ مه ۱۷۹۲ – ۱۶ مه ۱۸۶۰)، که با لقب آنابلا و معمولاً با نام بانو بایرون شناخته می‌شود، یک اصلاح‌گر آموزشی و نیکوکار بود که اولین مدرسه صنعتی در انگلستان را بنیان نهاد و یک فعال ضد برده‌داری برجسته بود. او با شاعر مشهور، جرج گوردون بایرون، که بیشتر با نام لرد بایرون شناخته می‌شود، ازدواج کرد و کمتر از یک سال بعد از او جدا شد و با وجود قوانینی که در آن زمان حضانت فرزندان را به‌طور انحصاری به پدران واگذار می‌کرد، حضانت دخترشان آدا لاولیس را نزد خود نگه داشت.
خاطرات بانو بایرون، که پس از مرگش توسط هریت بیچر استو منتشر شد، نگرانی‌های او درباره ادعای رابطه نامشروع میان لرد بایرون و خواهر ناتنی‌اش را آشکار کرد. این رسوایی ناشی از گمانه‌زنی‌های بانو بایرون باعث تسریع تصمیم لرد بایرون برای ترک انگلستان و بازگشت به مدیترانه شد، جایی که او در سال ۱۸۱۰ زندگی کرده بود.
دخترشان، آدا، به‌عنوان یک ریاضیدان با چارلز ببیج، پیشگام علم رایانه، همکاری می‌کرد و به‌عنوان نخستین برنامه‌نویس در تاریخ شناخته می‌شود.
نام‌ها و خانواده

بانو بایرون با نام اصلی آن ایزابلا میلبنک متولد شد و تنها فرزند سِر رالف میلبنک، ششمین بارونت و همسرش بانو جودیت نوئل (۱۷۵۱–۱۸۲۲) بود که خواهر توماس نوئل، وایکانت ونتورث محسوب می‌شد.
تنها خواهر یا برادر بازمانده پدرش، الیزابت لمب، وایکانتس ملبورن بود که به‌عنوان یک میزبان سیاسی تأثیرگذار شناخته می‌شد. فرزندان او، که پسرعمو و دخترعموهای آن به شمار می‌رفتند، شامل موارد زیر بودند:
محترم پنیستون لمب (۱۷۷۰–۱۸۰۵)
ویلیام لمب وایکنت ملبورن (۱۷۷۹–۱۸۴۸)
فردریک لمب، سومین وایکانت ملبورن (۱۷۸۲–۱۸۵۳)
محترم جورج لمب (۱۷۸۴–۱۸۳۴)
امیلی لمب، کنتس کاپر (۱۷۸۷–۱۸۶۹)
هریت لمب (۱۷۸۹–۱۸۰۳)
تنها عموی بازمانده مادرش، فرزندی قانونی نداشت، اما پیش از ازدواج صاحب پسری شد که او را به نام خودش، توماس نوئل، نامگذاری کرد. این پسر بعدها به حرفه روحانیت روی آورد.
چند ماه پس از ازدواج آن با لرد بایرون، دایی مادری او درگذشت. بانو میلبنک و پسرعمویش، لرد اسکارسدیل، به طور مشترک املاک او را به ارث بردند. خانواده پس از آن، نام خانوادگی نوئل را به جای میلبنک برگزیدند.
لرد ونتورث هم مقام وایکانت داشت و هم عنوان بارون. پس از مرگ او، مقام وایکانتی از بین رفت و عنوان بارونی میان بانو میلبنک و لرد اسکارسدیل در حالت تعلیق قرار گرفت. پس از درگذشت آن‌ها، این عنوان به بانو بایرون منتقل شد و او به‌طور مستقل به بارونس ونتورث تبدیل شد؛ بااین‌حال، او هرگز از این عنوان استفاده نکرد. او نامه‌هایش را با عنوان «اِی. آی. نوئل بایرون» امضا می‌کرد و وصیت‌نامه‌اش را با نام «بارونس نوئل-بایرون» نوشت. دنیا او را با نام «بانو بایرون» می‌شناخت و دوستان و خانواده‌اش او را با لقب «آنابلا» صدا می‌زدند.
مریان، کارولینای شمالی

مکان
| Marion, North Carolina | Marion, North Carolina |
| --- | --- |
شهر: شهر
  نشان رسمی Marion, North Carolinaمهر:   نشان رسمی Marion, North Carolinaمهر
شعار: "Where Main Street Meets the Mountains": شعار: "Where Main Street Meets the Mountains"
Location of Marion, North Carolina: Location of Marion, North Carolina
مختصات: ۳۵°۴۰′۵۹″ شمالی ۸۲°۰′۲۱″ غربی﻿ / ﻿۳۵٫۶۸۳۰۶°شمالی ۸۲٫۰۰۵۸۳°غربی﻿ / 35.68306; -82.00583: مختصات: ۳۵°۴۰′۵۹″ شمالی ۸۲°۰′۲۱″ غربی﻿ / ﻿۳۵٫۶۸۳۰۶°شمالی ۸۲٫۰۰۵۸۳°غربی﻿ / 35.68306; -82.00583
ایالت: کارولینای شمالی
شهرستان: شهرستان مک‌داول، کارولینای شمالی
تاسیس‌شده: 1844
حکومت: حکومت
 • شهردار: Steve Little
مساحت: مساحت
 • کل: ۵٫۶ مایل مربع (۸٫۸ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۵٫۶ مایل مربع (۸٫۸ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۴۰۴ فوت (۴۲۸ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۸٬۰۷۵
 • تراکم: ۱۴۴۱٫۹/مایل مربع (۹۰۲٫۶/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کدs: 28737, 28752
کد منطقه: 828
FIPS code: 37-41420
GNIS feature ID: 1013324
وبگاه: http://www.marionnc.org/
مریان (به انگلیسی: Marion) شهری در ایالت کارولینای شمالی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۷٬۸۳۸ نفر بوده‌است.
بیکینی

برای دیگر کاربردها، بیکینی (ابهام‌زدایی) را ببینید.
زنی با پوشش بیکینی
بیکینی (به انگلیسی: bikini) لباس شنای دوتکهٔ زنانه‌ای است که قطعهٔ بالاتنه‌اش مثل سینه‌بند پستان‌ها را می‌پوشاند و قطعهٔ پایین‌تنه‌اش از پشت نشیمنگاه و از جلو شرمگاه را مستتر می‌کند، ولی ناف و دیگر قسمت‌های بدن برهنه می‌مانند. اندازهٔ بالاتنه و پایین‌تنهٔ بیکینی در گونه‌های مختلف آن متفاوت است: برخی گونه‌های بیکینی پستان‌ها، ناحیه تناسلی، و نشیمنگاه را کاملاً می‌پوشانند؛ گونه‌های دیگر طرح‌های اجمالی‌تری دارند و ممکن است تنها هاله پستان و ناحیهٔ تناسلی را فقط تا تپه ونوس بپوشانند.
در مهٔ ۱۹۴۶، طراح مد فرانسوی ژاک هایْم لباس شنای دوتکه‌ای را طراحی کرد و نام آن را «اتم» گذاشت. اتم مانند دیگر لباس‌های شنای معاصر خود ناف را می‌پوشاند. طرح هایْم نتوانست توجه چندانی را به خود جلب کند. در ژوئیهٔ همان سال، طراح لباس فرانسوی لویی رآر از طرح لباس شنای دوتکهٔ خود پرده‌برداری کرد که از اتم کوچکتر بود. رآر نام «بیکینی» را برای طرح خود از نام آب‌سنگ حلقوی بیکینی در اقیانوس آرام برگرفت که ایالات متحده آمریکا در آن‌جا به سلسله‌ای از آزمایش‌های هسته‌ای دست زده بود. بیکینی، از آنجا که ناف و بخش عمدهٔ نشیمنگاه را برهنه می‌گذاشت، شرم‌آور قلمداد می‌شد و رآر نتوانست مانکنی را برای نمایش طرح بدن‌نمایش راضی کند، و ازین رو رقصندهٔ برهنهٔ کازینو د پاریس را برای عرضهٔ طرحش در نمایشگاه لباس‌های شنا استخدام کرد.
پذیرش عام بیکینی به‌سبب طرح لخت و جنجالی‌اش فرایندی آهسته بود. برخی کشورها نیز پوشیدن بیکینی را در سواحل و دیگر اماکن عمومی ممنوع کردند. محبوبیت و مقبولیت این لباس شنا پس از آن گسترش یافت که ستارگان سینمایی چون بریژیت باردو، راکل ولچ، و اورزولا اندرس آن را در فیلم‌های سینمایی پوشیدند و با آن در عکس‌های گلامور ظاهر شدند.
تا میانهٔ دههٔ ۱۹۶۰، طرح مینیمالیستی بیکینی در اغلب کشورهای غربی هم به عنوان لباس شنا و هم به عنوان لباس زیر جا افتاده بود. در اواخر قرن بیستم هم استفاده از آن به عنوان لباس ورزشی در ورزش‌هایی چون والیبال ساحلی و بدن‌سازی رواج یافت و و از قِبَل آن هم صنایعی جانبی چون موزدایی بیکینی و برنزه‌سازی بیکینی سر برآورده‌اند. در بازار گونه‌های مختلفی از بیکینی وجود دارد که برخی از آنها عبارتند از مونوکینی، میکروکینی، تانکینی، تریکینی و اسکرتینی. عبارت بیکینی مردانه نیز گاه برای اشاره به مایوهای اسلیپ استفاده می‌شود و گونه‌های متنوعی از لباس‌های زیر مردانه و زنانه با عنوان لباس زیر بیکینی به بازار عرضه شده‌اند.
ریشه‌شناسی واژه‌ها

طرح مایوهای دوتکه در اروپای دوران قدیم نیز بوده‌است، ولی طرح امروزی آن در ۵ ژوئیه ۱۹۴۶ در شهر پاریس به نمایش عمومی درآمد. طراح این مایوهای دوتکه مهندس مکانیکی اهل فرانسه به نام لویی رآر بود که نام طرح خود را از نام آب‌سنگ حلقوی بیکینی در اقیانوس آرام برگرفت. بیکینی نامی است که استعمارگران آلمانی بر این آب‌سنگ حلقوی گذارده بودند و خود نویسه‌گردانی نام آن در زبان مارشالی است. چهار روز پیش از رونمایی از این مایوهای دوتکه، آمریکا، برای اولین بار در زمان صلح، به آزمایشی هسته‌ای دست زد. این آزمایش، که در آب‌سنگ حلقوی بیکینی انجام گرفت، به عملیات تقاطع موسوم است. رآر امیدوار بود شیوهٔ تحریک‌آمیز طراحی مایوهایش، همچون ترکیدن بمب هسته‌ای در بیکینی، «بازخورد فرهنگی و تجاری انفجاری» ایجاد کند.
در سال ۱۹۶۴، رودی گرنریچ با پسین‌سازی از واژه بیکینی، واژه مونوکینی را برای مایوی یک‌تکه‌ای خود انتخاب کرد. پیشوند بی (‎-bi) در زبان لاتین به معنی «دو» و پیشوند مونو (-mono) به معنی «یک» است.
بعدها طرح‌های دیگری چون تانکینی و تریکینی این اشتقاق معکوس را ادامه دادند. با گذر زمان، «خانوادهٔ ـکینی‌ها» (نامی که ویلیام سفایر بر آن‌ها گذاشت)، که دربرگیرندهٔ «خواهران ـینی» (نامی که اَن کول بر آن‌ها گذاشت) هم می‌شود، به طیفی گسترده از مایوها تبدیل شد که مونوکینی (یا یونیکینی یا نوموکینی)، سیکینی، تانکینی، کمیکینی، هیکینی (یا هیپکینی)، مینی‌کینی، فِیْس‌کینی، بورکینی، و میکروکینی از نمونه‌های آنند. لغت‌نامه‌نویس انگلیسی سوزی دنت در گزارش زبان انتشارات دانشگاه آکسفورد (چاپ ۲۰۰۳) مشاهده و پیگیری ابداعات جدیدی چون باندوکینی و کم‌کینی را امری مهم می‌داند.
بیکینی، که بدواً نشان تجاری ثبت‌شده‌ای برای رآر بود، امروزه یک نشان تجاری عام است.
تاریخچه > جهان باستان

باستان‌شناس انگلیسی جیمز ملارت در توصیف جامهٔ الهه مادر در چتل‌هویوک (از آثار دورهٔ مس‌سنگی در ترکیهٔ امروزی، مربوط به حدود ۰۵۶۰۰ ۵۶۰۰ (پ.م)) آن را به بیکینی تشبیه می‌کند. در این تندیس الهه مادر بر روی دو پلنگ نشسته‌است و جامه‌ای شبیه بیکینی بر تن دارد. پیشینهٔ لباس شنای دوتکه را ولی باید در جهان یونانی رومی پی گرفت. بر روی کوزه‌ها و نقاشی‌هایی مربوط به ۰۱۴۰۰ ۱۴۰۰ (پ.م)، زنان ورزشکار با جامه‌هایی بیکینی‌مانند به تصویر کشیده شده‌اند. در موزائیکی باقی‌مانده از سدهٔ چهارم میلادی مربوط به کف «ویلا رومانا دل‌کازاله» واقع در جزیره سیسیل ایتالیا، زنانی جوان در پوششی بیکینی‌مانند در حال وزنه‌برداری، پرتاب دیسک، و دویدن به تصویر کشیده شده‌اند. این موزاییک که مربوط به دورهٔ آزار بزرگ (۲۸۳ تا ۳۰۵ میلادی) می‌شود، تصویرگر ده زن جوان است که به شکلی آناکرونیستیک «دختران بیکینی‌پوش» نام گرفته‌اند. در دیگر یافته‌های باستان‌شناسی رومی طرح‌هایی از ونوس در پوششی مشابه دیده می‌شود؛ از آن جمله می‌توان به تصاویر ونوس بیکینی‌پوش یافته شده در «کازا دلا ونرهٔ» پمپئی،
در تبلینوم خانه جولیا فلیکس،
و در یکی از میان‌تالارهای باغ ویا دلابوندانزا اشاره کرد.
تاریخچه > طرح‌های پیشرو

تاریخ تحول بیکینی
تنپوش‌های گشاد از دههٔ اول قرن بیستم
آنت کلرمن مد لباس شنای بدن‌نما را شروع کرد، ۱۹۰۹
جین وایمن در لباس شنایی با پاها و شکم عریان، ۱۹۳۵
از آنجا که مسیحیان اروپایی شنا و حمام در فضای باز را امری ناپسند می‌انگاشتند، تا قرن هجدهم نیاز چندانی به جامهٔ شنا یا حمام نداشتند. در این قرن لباس‌هایی گشاد و آستین‌بلند از جنس فلانل یا پشم برای حمام کردن پدیدار شد که شبیه تنپوش خواب زنانه بود، تا زیر قوزک پا می‌آمد، و پوشیدگی و حجب فرد را حفظ می‌کرد.
در سال ۱۹۰۷، پلیس بوستون شناگر و هنرپیشهٔ استرالیایی آنت کلرمن را در ساحل آن شهر به‌سبب به‌تن کردن لباس شنایی یک‌تکه، بدن‌نما، تنگ، و بدون آستین دستگیر کرد. این نمونهٔ مایو، که از گردن تا شست پای فرد را می‌پوشاند، نخست در انگلستان عرضه شد و تا سال ۱۹۱۰ به‌عنوان لباس شنای زنانه در اروپا پذیرفته شده‌بود.
در سال ۱۹۱۳، کارل جنتزن اولین مایوی دوتکهٔ زنانه را درست کرد. رقابت‌های شنای زنان برای نخستین بار در المپیک ۱۹۱۲ استکهلم انجام گرفته بود و جنتزن با الهام از آن مایویی چسبان طراحی کرد که تکهٔ پایینی آن شلوارک و تکهٔ بالایی آن پیراهنی آستین‌کوتاه بود.
در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، الگوی رفتاری عامه از «تن به آب زدن» به «آفتاب گرفتن» تغییر شکل داد و این سبب شد از ملاحظات عملکردی در طراحی مایوها کاسته و به زیور و زینت‌شان عنایت بیشتری شود. در دههٔ ۱۹۲۰، در ساخت لباس شنای چسبان از نخ ریون استفاده می‌شد، ولی دوام آن‌ها در مقابل خیس شدن کافی نبود. جرسی و ابریشم نیز گاه در ساخت مایو به کار می‌رفتند. تا دههٔ ۱۹۳۰، سازندگان مایو خط گردن پشت لباس را پایین کشیده، آستین‌ها را حذف، و بغل‌ها را تنگ کرده بودند. با ابداع پارچههای جدید، مخصوصاً لاتکس و نایلون، در دههٔ ۱۹۳۰، لباس‌های شنا وجب‌به‌وجب تنگ‌تر شدند و بندهایی به شانه افزوده شد تا بتوان با پایین کشیدنشان بدن را برنزه کردن کرد.
در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰، میزان برهنگی میان‌تنه و شکم در لباس‌های شنای زنانه افزایش یافت. در فیلم هالیوودی سه نفر با یک کبریت، که در سال ۱۹۳۲ اکران شد، از لباس شنایی دوتکه‌ای استفاده شد که میان‌تنهٔ برهنه را به نمایش می‌گذاشت. با اکران پرواز به ریو در سال ۱۹۳۳،  دولورس دل ریو اولین بازیگر مشهور هالیوودی شد که با لباس شنای دوتکه‌ای بر پردهٔ سینما حاضر شد.
مجله‌های نوجوانان در اواخر دههٔ ۱۹۴۰ و در دههٔ ۱۹۵۰ نیز طرح‌های مشابهی از لباس‌هایی با میان‌تنهٔ برهنه را چاپ می‌کردند. با این حال، مد میان‌تنهٔ برهنه مختص سواحل و رویدادهای غیررسمی بود و پوشیدن این البسه در ملأ عام نافی نزاکت قلمداد می‌شد. مهر تأیید هالیوود بر این مد با فیلم‌های چون دختر نپتون (اکران ۱۹۴۹) زده شد، که در آن استر ویلیامز لباس‌هایی با عناوین کنایه‌آمیز جنسی بر تن می‌کند.
مساعی جنگی در دوران جنگ جهانی دوم نیازمند مقادیر زیادی پنبه، ابریشم، نایلون، پشم، چرم، و لاستیک بود. در آمریکا در ۱۹۴۲، هیئت تولیدات جنگی با صدور مقررات L-85 استفاده از نخ طبیعی در تولید پوشاک را محدود کرد و خواستار کاهش ۱۰ درصدی استفاده از نخ در لباس‌های شنای زنانه شد. تولیدکنندگان لباس شنا برای پوشاندن جامهٔ عمل به این مقررات حاشیه‌ها و دیگر منضمات لباس‌ها را حذف کردند و همزمان تولید لباس‌های شنای دوتکه با میان‌تنهٔ برهنه را افزایش دادند. بااین‌وجود تقاضای خرید لباس‌های شنا زوال یافت، چرا که، به ویژه در اروپا، رغبت چندانی برای تفریح در سواحل نبود.
تاریخچه > طرح مدرن

پس از جنگ جهانی دوم، و همزمان با نخستین تابستان بدون جنگ در اروپا پس از سال‌ها، طراحان فرانسوی بر آن بودند که مدهایی مطابق با حال‌وهوای اروپای نجات‌یافته به بازار معرفی کند. پارچه هنوز کالایی کمیاب بود و در ۱۹۴۶، دو طراح فرانسوی، ژاک هایْم و لویی رآر، تقریباً همزمان لباس‌های شنای دوتکه را طراحی کردند تا صنعت لباس شنا را احیا کنند.‌هایم طرح لباس شنای دوتکهٔ خود را، که آن را «اتم» (کوچک‌ترین ذرهٔ شناخته‌شدهٔ ماده) نامیده بود، در پاریس عرضه کرد و گفت که اتم «کوچک‌ترین لباس شنای جهان است.» اتم، با اینکه از لباس‌های شنای دوتکهٔ دههٔ ۱۹۳۰ کوتاه‌تر بود، هنوز ناف را می‌پوشاند.
اندکی بعد، لویی رآر لباس شنای دوتکهٔ خود را با عنوان «بیکینی» طراحی کرد.
رآر در مشاهداتش در ساحل دریافته بود که زنان برای بهتر کردن شکل برنزه در آفتاب‌گیری‌هایشان لبه‌های لباس شنا را به سمت بالا تا می‌کنند.
رآر طرح خود را در نمایشگاه لباس‌های شنایی عرضه کرد که در استخر عمومی محبوبی در پاریس به نام پی‌سین مولیتور برگزار می‌شد. زمان این نمایشگاه چهار روز پس از نخستین آزمایش سلاح هسته‌ای پس از جنگ بود. اخبار مربوط به این آزمایش، که در آب‌سنگ حلقوی بیکینی انجام شد، روزنامه‌ها را پر کرده بود و رآر امیدوار بود طرح او نیز بهره‌ای از این پوشش خبری ببرد.
«بیکینی» رآر موجزتر از «اتم» هایم بود و شامل دو مثلث پارچه‌ای به عنوان سوتین و دو مثلث پارچه‌ای هم برای پوشاندن تپه ونوس و نشیمنگاه می‌شد که با بند به هم متصل شده بودند.
از آنجا که رآر نتوانست مانکنی را برای نمایش طرح بدن‌نمایش راضی کند،
رقصندهٔ برهنه ۱۹ سالهٔ کازینو د پاریس به نام میشلین برناردینی را استخدام کرد.
رآر همچنین اعلام کرد که بیکینی، با تنها ۳۰ اینچ مربع (۱۹۰ سانتی‌متر مربع) پارچه، «کوچکتر از کوچک‌ترین لباس شنای جهان است.»
به گفتهٔ رآر «بیکینی مثل بمب [اتم] کوچک است و مهلک.»
منتقد مد دایانا وریلند هم بیکینی را «بمب اتم مد» توصیف کرد. پس از رونمایی از بیکینی، برناردینی ۵۰٬۰۰۰ نامه دریافت کرد که بسیاری از آن‌ها از سوی مردان بودند.
مطبوعات به شکلی گسترده به عکس‌های برناردینی در بیکینی و گزارش رویداد پرداختند. اینترنشنال هرالد تریبیون به تنهایی ۹ گزارش دربارهٔ رویداد چاپ کرد.
فیگارو هم نوشت:
«مردم در آرزوی لذت سادهٔ دریا و آفتاب بودند. برای زنان، پوشیدن بیکینی نماد نوعی آزادی دوباره بود. بیکینی ربطی به جذبهٔ جنسی نداشت، بلکه مراسمی بودن برای بزرگداشت آزادی و بازگشت به لذت زندگانی.»
«اتم» هایم به حس نزاکت اجتماعی دههٔ ۱۹۴۰ نزدیک‌تر بود، ولی در نهایت طرح رآر توانست توجه عامه را جلب کند. با اینکه طرح هایْم قبل از طرح رآر در سواحل پوشیده شد و در اوایل فروش بیشتری هم داشت، نام بیکینی برای لباس شنای دوتکه رواج یافت و ماندگار شد. با پیدایش طرح‌های رقیب، رآر اعلام کرد که تنها لباس شنایی را می‌توان بیکینی واقعی داشت که «بتوان آن را از حلقهٔ ازدواج رد کرد.» اولین بیکینی‌های مدرن از پنبه و ژرسه تولید شدند.