stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مردم گدئو
سیاست

علاوه بر سیستم بااله، پیش از تسخیر توسط امپراتوری اتیوپی در دهه ۱۸۹۰، مردم گدعو در یک فدراسیون متشکل از سه منطقه به نام ساسروگو یا "سه روگا" زندگی می‌کردند. این سه روگا، شامل سوبهو، ریبوتا و ریکوتا، تحت رهبری یک آبا گدا مشترک بودند که نقش آن مشابه با منصب اورومو بود. این مقام هر هشت سال در طی مراسمی که آن هم بااله نامیده می‌شد، به نسل بعدی سپرده می‌شد. بر اساس سنت‌های گدعو، تمامی مناصب رهبری از آبا گدا در بالاترین سطح تا مقام هیتیشا در مراسم بااله تعیین می‌شد، در حالی که نقش‌های خاص به قبایل یا زیرقبایل معین اختصاص داشت.
سیاست > مرزبندی‌های جدید و اختلافات محلی

در جریان ترسیم مرزهای جدید میان واحدهای اداری منطقه مردمان، قومیت‌ها و ملت‌های جنوبی (SNNPR) و اورومیا در دوران دولت انتقالی اتیوپی، بسیاری از اراضی که در اصل به گوجی اورومو تعلق داشت، از جمله مجتمع قبیله‌ای قالما در ونگو، به SNNPR واگذار شد. مردم محلی گوجی اورومو از این تصمیم ناراضی بودند و به دفتر نخست‌وزیر وقت درخواست تجدیدنظر دادند، اما درخواست آنها مورد قبول قرار نگرفت. این موضوع منجر به درگیری‌های خشونت‌آمیز میان گوجی و گدعو در ورادای هاگره ماریام در آوریل-مه ۱۹۹۵ شد. ارتش فدرال برای پایان دادن به درگیری‌ها مداخله کرد، اما خود به هدف حملات نیروهای گوجی تبدیل شد.
سیاست > درگیری‌های گدعو و اورومو

از سال ۲۰۱۸، درگیری میان گوجی اورومو و مردم گدعو در زون گدعو موجب شد اتیوپی بالاترین تعداد جابه‌جایی داخلی جمعیت در جهان را در آن سال به ثبت برساند. تنها در سال ۲۰۱۸، ۴۵۰۰۰ نفر جدیداً مجبور به ترک خانه‌های خود شدند.
پادشاه خوک‌ها

| پادشاه خوک‌ها | پادشاه خوک‌ها |
| --- | --- |
پوستر تبلیغاتی: پوستر تبلیغاتی
هانگول: 돼지의 왕
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Dwaejiui Wang
 :  
ژانر: درام جنایی معمایی
بر پایهٔ: پادشاه خوک‌ها اثر یون سانگ هو
توسعه‌دهنده: تیوینگ (برنامه‌ریزی تولید)
نویسنده: تاک جه یونگ
کارگردان: کیم ده جین
بازیگران: کیم دونگ ووک کیم سونگ کیو چه جونگ آن
موسیقی از: جون سه جین (مووی کلوزر)
کشور سازنده: کره جنوبی
زبان اصلی: کره‌ای
شمار قسمت‌ها: ۱۲
تولید: تولید
تهیه‌کننده‌ها: جانگ جونگ دو کیم کیونگ کیو
مدت: ۴۰ دقیقه
تولیدکننده‌ها: استودیو دراگون هیدن سیکوئنس
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: تیوینگ
انتشار اولیه: ۱۸ مارس ۲۰۲۲ (۲۰۲۲-03-۱۸) – ۲۲ آوریل ۲۰۲۲ (۲۰۲۲-04-۲۲)
وبگاه: وبگاه
پادشاه خوک‌ها (کره‌ای: 돼지의 왕؛ انگلیسی: The King of Pigs) یک مجموعه اینترنتی محصول کره جنوبی در سال ۲۰۲۲ با بازی کیم دونگ ووک، کیم سونگ کیو و چه جونگ آن است. این مجموعه از ۱۸ مارس ۲۰۲۲ در تیوینگ منتشر شد.
مایکل ارینگتون

| مایکل ارینگتون | مایکل ارینگتون |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳ مارس ۱۹۷۰ ‏(۵۴ سال) اورنج، کالیفرنیا
ملیت: ایالات متحده آمریکا
مایکل ارینگتون (انگلیسی: Michael Arrington؛ زادهٔ ۱۳ مارس ۱۹۷۰) یک وبلاگ، و کارآفرینی اهل ایالات متحده آمریکا است.
کورت هوگو اشنایدر

| کورت هوگو اشنایدر | کورت هوگو اشنایدر |
| --- | --- |
زاده: ۷ سپتامبر ۱۹۸۸ ‏(۳۶ سال)
خاستگاه: Blue Bell, Pennsylvania، ایالات متحده آمریکا
ژانر: پاپ، acoustic، سینث‌پاپ
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۸–اکنون
ناشر(ان): Mud Hut Digital, NoodleHouse, Sh-K-Boom
همکاری‌های مرتبط: Sam Tsui، Tiffany Alvord، Megan Nicole، Matisse، Husky، ویکتوریا جاستیس، ماکس اشنایدر، کیکه پلامر، Alex Goot،  Chrissy Costanza
کورت هوگو اشنایدر (انگلیسی: Kurt Hugo Schneider؛ زادهٔ ۷ سپتامبر ۱۹۸۸) یک موسیقی‌دان اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
روزی روزگاری یک شهر کوچک

| روزی روزگاری یک شهر کوچک | روزی روزگاری یک شهر کوچک |
| --- | --- |
هانگول: 어쩌다 전원일기
معنای لفظی: Accidental Country Diary
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Eojjeoda Jeon-won-ilgi
 :  
ژانر: کمدی رمانتیک
بر پایهٔ: Accidental Country Diary اثر پارک ها مین
توسعه‌دهنده: کاکائو انترتینمنت
نویسنده: بک اون کیونگ
کارگردان: کوان سوک جانگ
بازیگران: جوی چو یونگ وو بک سونگ چول جونگ سوک یونگ
موسیقی از: مون سونگ نام
کشور سازنده: کره جنوبی
زبان اصلی: کره‌ای
شمار قسمت‌ها: ۱۲
تولید: تولید
تهیه‌کنندهٔ اجرایی: کیم مین جی
تهیه‌کننده‌ها: چوی سه جونگ چوی کیونگ سوک
تولیدکننده: کاکائو انترتینمنت
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: کاکائو تی‌وی
انتشار اولیه: ۵ سپتامبر ۲۰۲۲ (۲۰۲۲-09-۰۵) – ۲۸ سپتامبر ۲۰۲۲ (۲۰۲۲-09-۲۸)
وبگاه: وبگاه
روزی روزگاری یک شهر کوچک (انگلیسی: Once Upon a Small Town؛‏ کره‌ای: 어쩌다 전원일기) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۲۲ به کارگردانی کوان سوک جانگ و با بازی جوی، چو یونگ وو، بک سونگ چول و جونگ سوک یونگ است. این مجموعه بر پایه یک وب ناول اثر پارک ها مین است. این مجموعه از ۵ تا ۲۸ سپتامبر ۲۰۲۲، روزهای سه‌شنبه و چهارشنبه ساعت ۱۹:۰۰ (کی‌اس‌تی) از کاکائو تی‌وی پخش شد. این مجموعه همچنین برای استریم در نتفلیکس در مناطق منتخب قابل دسترسی است.
تیلا دان

| تیلا دان | تیلا دان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۸ دسامبر ۱۹۹۶ ‏(۲۸ سال) نیو جرسی، ایالات متحده آمریکا
ملیت:  آمریکایی
پیشه(ها): هنرپیشه، کمدین، معلم
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۲ تا کنون
تیلا دان (انگلیسی: Teala Dunn) یک هنرپیشه سینما و تلویزیون اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۲ تا کنون مشغول فعالیت هنری بوده است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به قانون و نظم: واحد قربانیان ویژه اشاره نمود.
کریستین دولک

| کریستین دولک | کریستین دولک |
| --- | --- |
زادهٔ: ۳۱ اوت ۱۹۸۱ لانگ بیچ، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا
درگذشت: ۶ فوریهٔ ۲۰۱۷ (۳۵ سال) هانتینگتون بیچ، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا
دیگر نام‌ها: ForBiddeN
قد: ۱٫۶۸ m (۵ ft ۶ in)*
کریستین دولک (انگلیسی: Christine Dolce؛ زاده ۳۱ اوت ۱۹۸۱) یک مانکن اهل ایالات متحده آمریکا
است.
آفریدگان پرومتئوس

| آفریدگان پرومتئوس | آفریدگان پرومتئوس |
| --- | --- |
اثر: لودویگ فان بتهوون: اثر: لودویگ فان بتهوون
پرومتئوس: پرومتئوس
شمارهٔ اثر: اُپوس ۴۳
سبک: دورهٔ کلاسیک
شکل: بالت
آفرینش: ۱۸۰۱ (۱۸۰۱)–۱۸۰۱:  وین
اجرا: ۲۸ مارس ۱۸۰۱ (۱۸۰۱-03-۲۸):  وین
موومان‌ها: ۲ پرده (یک اورتور + ۱۶ قطعه)
سازبندی: ارکسترال
نخستین اجرا: نخستین اجرا
مکان: سالن بورگ‌تئاتر، وین
آفریدگان پرومِتِئوس (آلمانی: Die Geschöpfe des Prometheus) اپوس ۴۳، یک بالت اثر لودویک فان بتهوون است که در سال ۱۸۰۱، به دنبال یک لیبرتو که توسط «سالواتوره ویگانو» (طراح رقص و آهنگساز ایتالیایی) نوشته شده‌بود، ساخته شده‌است. این باله در ۲۸ مارس ۱۸۰۱ در سالن بورگ‌تئاتر در وین به نمایش درآمد و ۲۸ اجرا داشت. همچنین این اثر در ۱۴ ژوئن ۱۸۰۸، در «تاتر پارک» نیویورک به نمایش درآمد که یکی از اولین آثار کاملِ بتهوون است که در ایالات متحده آمریکا اجرا شد. همچنین این اثر تنها باله از ساخته‌های بتهوون است.
تاریخچه

سالواتوره ویگانو تعهد داشت اثری را برای اجرا در حضور ماریا ترزا شهبانوی اتریش در «تاتر وین» ارایه دهد و از موضوعی به‌نام پرومتئوس به‌عنوان تمثیل استفاده کند.
از آنجا که وی برای این اثر و اجرای آن اهمیت زیادی قائل بود، تصمیم گرفت از بتهوون بخواهد که به جای او این طرح را آهنگسازی کند. بتهوون این کار را پذیرفت و آنرا در دو پرده تصنیف کرد، به گونه‌ای که شامل یک اورتور، پانزده قطعه و یک فینال است.
طرح باله

این باله تمثیلی از داستانی افسانه‌ای به‌نام پرومتئوس است که برای آفرینش انسان از گل، آتش را از زئوس دزدیده‌است. پرومتئوس بشر را در جهل می‌دید و می‌خواست ایده‌های علمی و هنری خود را به انسان‌ها معرفی کند و این امر با افکار بتهوون همخوانی داشت که حامی عصر روشنگری در آن زمان بود. پرومتئوس دو مجسمه ساخت و با آتشی که ربوده بود، به آنها جان داد. او آفریدگان خود را به آپولون خدای هنر معرفی کرد و آنان را نزد وی فرستاد تا زیبایی‌شناسی و فنون هنری را به آنها بیاموزد. همچنین به آریون و اورفئوس برای آموزش موسیقی، به ملپومنه و تالیا برای آموزش تراژدی و کمدی فرمان داد که این کار را انجام دهند. سپس آنان با ترپسیکور ملاقات می‌کنند تا با رقص روستایی همراه با پن آشنا شوند و در ادامه، دیونیسوس به آنها رقص قهرمانانه می‌آموزد. اما سرانجام با دستور زئوس، پرومتئوس به جرم سرقت آتش محکوم و در کوه قاف زنجیر شد و سرانجام عقابی قلب او را درید.
محتوا و قطعات

بتهوون برای این افسانه یک اورتور و ۱۶ قطعه تصنیف کرده که اورتور آن از معروفیت بیشتری برخوردار است. این اورتور را به سبک ایتالیایی بیشتر نزدیک می‌دانند و آن را به آثار روسینی تشبیه می‌کنند و این در حالی است که هنگام خلق این اثر توسط بتهوون، روسینی فقط ۸ سال داشت. به گفتهٔ «لوئیز لاک‌وود» (موسیقی‌دان و بتهوون‌شناس آمریکایی)، موسیقی بتهوون برای این باله «آسان‌تر و سبک‌تر از دیگر موسیقی‌های سالنِ کنسرت است». به همین دلیل این اثر در سال‌های ۱۸۰۱ و ۱۸۰۲ بارها اجرا شد و بتهوون را بر آن داشت تا با عجله به انتشار یک تنظیم جدید از آن برای پیانو بپردازد تا از محبوبیت اولیهٔ این اثر بیشترین بهره را ببرد. بتهوون بعدها موومان چهارم از سمفونی شماره ۳ و «واریاسیون‌های قهرمانانه» برای پیانو را بر اساس تم اصلی یکی از شماره‌های این باله (شماره ۱۶)، بنا کرد.
نمایشِ باله شامل دو پرده است که پس از اورتور و مقدمه، این شماره‌ها اجرا می‌شوند که پردۀ اول شامل ۳ شماره است:
پوکو آداجیو
آداجیو - آلگرو کن بریو
منوئه
پردۀ دوم شامل ۱۳ شمارهٔ دیگر است:
ماستوسو - آندانته
آداجیو - آندانته کواسی آلگرتو
اون پوکو آداجیو - آلگرو
گراوِ
آلگرو کن بریو - پِرِستو
آداجیو - آلگرو مولتو
پاستورال
آندانته
ماستوسو
آلگرو
آندانته - آداجیو
آنداتینو - آداجیو
فینال
این باله مستلزمِ استفاده از چنگ و کرباست در میان سازهای ارکسترال است، سازهایی که بتهوون به‌ندرت برای آنها پارتیتور می‌نوشت.
یادداشت

↑  Salvatore Viganò
↑  Park Theatre
↑  Carl Traugott Riedel
↑   Leila Storch
↑  William McColl
↑  Anita Cummings
↑  Lewis Lockwood
↑  Eroica Variations
پرترهٔ بتهوونِ جوان (۱۸۰۱)، اثرِ کارل تراوگُت ریدل.
تاریخ آلبانی

غار پلومباس در نزدیکی تیرانا که یکی از سکونت‌گاه‌های انسان‌های دوران پارینه‌سنگی میانی بوده‌است.
آلبانی دارای تمدن و فرهنگ دیرینه و کهنی است. شواهد و مدارک بی‌شمار کشف شده از دوران نوسنگی، آلات و ابزار سنگی مورد استفاده قرارگرفته که متعلق به ۱۰۰۰۰ سال تا ۱۰۰۰۰۰ سال پیش بوده‌است. شواهد استقرار فرهنگی مهمی در دوره جدید عصر حجر و دوره سوم عصر حجر که بین ۲۰۰۰ سال تا ۶۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح دلالت می‌کند.
تاریخ‌نویسان آلبانی بر این باورند که آلبانی‌ها از قوم ایلیری هستند که از اروپای مرکزی به سرزمین ایلیریا، وسیع‌تر از آلبانی کنونی شامل اسلوونی، مقدونیه، مونته‌نگرو و بخشی از شمال یونان مهاجرت کرده‌اند. این سرزمین در طول تاریخ حیات زندگی خود همواره تحت تسلط نیروهای خارجی از رومی‌ها گرفته تا امپراتوری عثمانی بوده و دوره تسلط حکومت عثمانی از سال۱۹۱۲-۱۳۸۲ بوده است.
در سال ۱۹۱۲ آلبانی به استقلال رسید. اسماعیل پاشا، احمد زوغو، انور خوجه و رامیز علیا از رهبران این کشور تا قبل از برگزاری انتخابات برای تعیین رهبر و رئیس جمهور بودند. در سال ۱۹۹۱ اولین انتخابات پارلمانی برگزار و حزب کارگر که به حزب سوسیالیست تغییر نام یافته بود در این انتخابات اکثریت آراء را کسب کرد. فاتوس نانو رئیس دولت و رامیز عالیا رئیس جمهور آلبانی انتخاب شدند. از سال ۱۹۹۱ تشکیلات حکومتی کشور آلبانی از سه قوه مقننه، مجریه و قضائیه تشکیل شده است.
نیاکان

نیاکان آلبانیایی‌ها را قوم هندواروپایی ایلیری تشکیل می‌دهند، بعضی‌ها معتقدند که ایلیری‌ها حدود ۲۵۰۰ سال پیش از اروپای مرکزی و مشخصاً آلمان کنونی به ایلیریا شامل منطقه‌ای چند بار وسیعتر از آلبانی کنونی مهاجرت کردند. تاریخ آلبانی نشان می‌دهد که در اوایل هزاره دوم قبل از میلاد در ایلیریا مردمانی زندگی می‌کرده که آن‌ها را قوم ایلیری می‌نامیم، گسترده جغرافیایی ایلیریا بسیار وسیعتر از آلبانی کنونی بوده‌است و اسلوونی، کرواسی، مونته‌نگرو و مقدونیه و یونان شمالی را شامل می‌شده‌است. در نقاط دیگر بالکان از جمله هرزگوین و مونته‌نگرو، ایلیری‌ها در مقابل مهاجمان روم و اسلاو عقب‌نشینی کردند و عمدتاً ایلیری‌ها در منطقه کنونی آلبانی ماندگار شدند. فرهنگ ایلیریایی‌ها بسیار قدیمی و از زمان سنگی متکامل شده‌است این فرهنگ در سرزمین آلبانی تا دوره برنز حدود سال ۲۰۰۰ پیش از میلاد مسیح بوده‌است. در طی سده‌های پیاپی، اندیشه، آداب و رسوم ایلیری با مسیحیت و اسلام در آلبانی پیوند خورده‌است.
دوره یونانی‌ها و رومی‌ها

منطقه آلبانی از دیرباز، مورد توجه قدرت‌های بزرگ بود. نخست، یونانیان در دوران پیش از ظهور مسیحیت به این منطقه حمله کردند و منطقه را تحت سلطه خود درآوردند. ایلیری‌ها در مناطق جنوبی و حاشیه دریای آدریاتیک، از یونانی‌ها شکست خوردند. یونانی‌ها، مستعمرات خود از جمله شهرهای اپیدامنوس و آپولونیا (جنوب آلبانی) را در سده هفتم پیش از میلاد بنا کردند. مبارزه ایلیری‌ها با یونانی‌ها در آب‌های دریای آدریاتیک سده‌ها ادامه داشت. دزدان دریایی ایلیر، مانع از برقراری امنیت و نظم مطلوب یونانی بودند.
کشور آلبانی در دوره‌های بعد، حوزه نفوذ قدرت‌های بزرگ شد. این منطقه زمانی جزو مستعمرات امپراتوری روم غربی بود و درگیری و رقابت میان دو امپراتوری روم غربی و شرقی، بارها سرنوشت منطقه را تغییر داد. با این وجود ایلیری‌ها توانستند در مقابل حملات و تجاوزات امپراتوری‌های غربی و شرقی، اسلاوها و نهایتاً ورود ترکان عثمانی به این سرزمین، هویت تاریخی خویش را حفظ کنند. مهم‌ترین خطر آلبانی از ناحیه اسلاوها بود که از سوی امپراتوری روم شرقی حمایت می‌شدند.
حملات اسلاوها با پشتیبانی کنستانتینوپول در سده‌های ۷ تا ۹ میلادی رخ داد و به نابودی و تخریب فرهنگی و تمدنی روم کاتولیک منجر گردید. اسلاوها، به تخریب فرهنگی و تمدنی و کشتار ایلیری‌ها پرداختند. در نتیجه این حملات پیاپی، بسیاری از آلبانیایی‌ها به مناطق کوهستانی رفتند.
در سده‌های یکم و دوم پیش از میلاد، حکومت ایلیر تحت فشار شدید رومی‌ها بود، ایلیری‌ها بخش بزرگی از قلمرو خود را در هرزگوین و مونته‌نگرو از دست دادند. در سال ۱۶۸ ق. م مقر پادشاهی ایلیر در اسکودار به دست رومیان تسخیر شد و بدین ترتیب، حکومت طولانی رومی‌ها بر سرزمین کنونی آلبانی آغاز شد و تا ۴ سده بعدی ادامه داشت. رومی‌ها مستعمرات و پادگان‌های نظامی ایجاد کرده و به لاتینی‌سازی، شهرهای کناره دریای آدریاتیک پرداختند. مانوی‌گری یکی از عناصر فرهنگ شرقی بود که از طریق رم وارد آلبانی گردید. عناصر مانوی تأثیر برجسته‌ای در کلیسای بوگومیل داشتند و احتمال آن نیز است که مجموع قوانین کهن ایلیری بر مبنای قوانین و دستورهای مانوی تدوین شده باشد.
دوره عثمانی

تسلط عثمانی‌ها در تاریخ آلبانی طولانی‌ترین دوران استیلای حکومت خارجی بر این سرزمین است. پس از رومی‌ها، حکومت عثمانی یکی از اثرگذارترین قدرت‌های دوران تاریخ بر آلبانی می‌باشد تا قرن چهاردهم که هیچ کشوری نتوانسته بود به دلیل کوهستانی بودن برخی از مناطق مسکونی آلبانیایی بر آن‌ها سیطره و نفوذ کند، عثمانی‌ها موفق شده‌بودند بر آن مناطق دسترسی پیدا نمایند و یک حکومت مرکزی مورد علاقه خود مستقر سازند که کاملاً با آداب و رسوم قبیله‌ای مردم تفاوت داشت.
بسیاری از روشنفکران مسیحی یا روشنفکران مسلمان لاییک، با هدف ایجاد جامعه‌ای متمایز با جامعه عثمانی آلبانی، توجه زیادی به قهرمانان و شخصیت‌های مسیحی کردند. ضدیت با عثمانی به عنوان بیگانگان و متجاوزان، به طرح ادبیات ضد دینی یا مسیحیایی منجر شد. دولت کمونیستی آلبانی نیز در سال ۱۹۶۸، اسکندربیگ را قهرمان ملی اعلام کرد. اسکندربیگ قهرمان آلبانیایی است که در کودکی اسلام آورد و در دربار سلطان مراد دوم تربیت شد. سلطان بعدها او را به دلیل شجاعت و شایستگی‌های نظامی، به مقام بیک رسانید و فرماندهی قشون نظامی را بدو سپرد ولی اسکندربیک به آلبانی بازگشت و دوباره به مسیحیت گروید و نام گیرگی کاستریوتی را برگزید.
اسکندربیگ به مدت ۲۵ سال علیه عثمانی جنگید. هدف او، آزادسازی آلبانی بود. پرچم وی به رنگ سرخ با دو عقاب سیاه‌رنگ، از قدیمی‌ترین نشان‌های ایلیری بود. جمله او معروف است که خطاب به مردم گفت: «من برای شما آزادی نیاوردم، من آن را اینجا در میان شما یافتم.» او از حمایت دولت‌های مسیحی و نیز، ناپل، مجار و پاپ برخوردار بود و جزو نیروهای صلیبی مورد حمایت پاپ در بالکان شمرده می‌شد. تنها بعد از مرگ اسکندربیگ بود که راه برای عثمانی‌ها باز شد و آن‌ها توانستند منطقه را به تصرف کامل خود درآورند.
اسکندربیگ، از نظر مسیحی‌ها و مسلمان‌ها، قهرمان راستین آلبانی است. وی از مهم‌ترین شخصیت‌های کاتولیک است. توافق مسلمانان و مسیحیان آلبانی بر اسکندربیگ، نشانه خوبی برای شناخت روحیه ملی آلبانیایی‌ها است، چراکه، اکثریت جامعه آلبانی، عثمانی‌ها را متجاوز می‌دانند.
پس از آن‌که دولت عثمانی با زوال مواجه شد، دولت مستقل آلبانی در سال ۱۹۱۲ میلادی، و کلیسای ارتدوکس آلبانی به صورت مستقل اعلام موجودیت کرد. مجمع کشورهای بالکان متشکل از بلغارستان، صربستان، یونان و مونته‌نگرو که در سال ۱۹۱۲ م. (۱۲۹۱ خورشیدی) به‌وجود آمده‌بود پس از نبرد با عثمانی‌ها تا حوالی تنگه‌های بسفر و داردانل پیشروی داشتند. پس از شکاف میان کشورهای عضو مجمع کشورهای بالکان روسیه به امید دست یافتن بر تنگه‌های یادشده به صربستان قول داد تا از حق آن کشور برای دستیابی به سواحل آدریاتیک حمایت نماید. اما، اتریش که مخالف دستیابی صربستان به این دریا بود به شدت باتحقق چنین پدیده‌ای مخالفت کرد و بدین‌گونه بحرانی دیگر روابط بین‌الملل را تهدید نمود.
در سال ۱۹۱۳ م برای حل این بحران، کنفرانسی در لندن تشکیل شد که در آن به دلیل توافق دو قدرت اصلی وقت اروپا، آلمان و انگلستان، تصمیم گرفته شد که با تشکیل کشور جدید آلبانی، دست صربستان از دریا کوتاه شود و درعوض اراضی محدودی در بالکان به آن کشور داده شد، و بدین‌گونه کشور کوچک آلبانی در بخش غربی بالکان و ساحل شرقی دریای آدریاتیک پدید آمد.
آلبانی این استقلال را بیشتر مدیون کشورهایی چون ایتالیا و مقدونیه‌است که نمی‌خواستند صربستان قوی شود زیرا در آن زمان صربستان تلاش داشت بخش‌هایی از آلبانی را تحت تسلط خود درآورد.
پس از استقلال آلبانی تحت حمایت امپراتوری آلمان قرار گرفت و به همین دلیل در جنگ جهانی اول کشورهای فرانسه، مونته‌نگرو، صربستان، اتریش و ایتالیا آن را تا پایان جنگ تصرف کردند.
آلبرتو باچله

| آلبرتو باچله | آلبرتو باچله |
| --- | --- |
ژنرال آلبرتو باچله، چپ‌گرای تبعیدی است که در جریان حکومت دیکتاتوری خونین شیلی تا حد مرگ شکنجه شد: ژنرال آلبرتو باچله، چپ‌گرای تبعیدی است که در جریان حکومت دیکتاتوری خونین شیلی تا حد مرگ شکنجه شد
نام تولد: آلبرتو آرتورو میگل باچله مارتینز
زاده: ۲۷ آوریل ۱۹۲۳ سانتیاگو
درگذشته: ۱۲ مارس ۱۹۷۴ (۵۰ سال) سانتیاگو
وفاداری: شیلی
شاخه نظامی: نیروی هوایی
درجه: سرتیپ
آلبرتو باچله (انگلیسی: Alberto Bachelet; ۲۷ آوریل ۱۹۲۳ – ۱۲ مارس ۱۹۷۴) ژنرال سرتیپ نیروی هوایی شیلی بود. او به دنبال مخالفت با کودتای ۱۹۷۳ شیلی که توسط ژنرال آگوستو پینوشه صورت گرفت، زندانی شد و برای چندین ماه تاحد مرگ وی را شکنجه کردند تا اینکه در سال ۱۹۷۴ بر اثر بیماری قلبی درگذشت. دختر او میچل باچله برای دو دوره رئیس‌جمهور شیلی شد.
زندگی‌نامه

باچله در سانتیاگو در یک خانواده شیلیایی متولد شد پدرش آلبرتو باچله براندت و مادرش مرسدس مارتینز بینیملیس بود.
فعالیت

در ۱۹۴۰ وارد خدمت نظام وظیفه شد و با گرفتن بورس تحصیلی از دانشکده هوایی کاپیتان مانوئل آوالوس پرادو، همراه با گوستاو لی وارد ارتش شدند. با انتخاب فرمانده هنگ توپخانه ضدهوایی هیل، سرهنگ لوئیس اسوالدو پوکسیو گیسن. لی و باچله به ترتیب افسران، یکی در شعبه مدیریت و دیگری در شعبه هوایی شدند.
در سال ۱۹۶۲، در زمان ریاست جمهوری خورخه الساندری رودریگز، باچله را به عنوان سفیر نظامی در سفارت شیلی در واشینگتن، دی.سی.، ایالات متحده آمریکا، منصوب کرد. در سال ۱۹۷۲، هنگامی که سالوادور آلنده به قدرت رسید او را به عنوان دبیر دفتر تأمین ملی و بازاریابی (DINAC) منصوب کرد، شغلی که مجبور بود آخرین وضعیت عرضه و قیمت‌ها (JAP) را تغییر دهد.
در طول سال ۱۹۷۳، ژنرال باچله در بخش حسابداری نیروی هوایی شیلی (FACH) مشغول خدمت بود. هنگامی که او با کودتای ۱۱ سپتامبر به ریاست فرمانده آگوستو پینوشه مواجه شد با آن به مخالفت پرداخت و مورد حمایت سایر فرماندهان از جمله گاستوو لی قرار گرفت، او در همان روز ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۳در دفتر وزارت دفاع بازداشت شد. اگر چه همان شب آزاد گردید، اما در ۱۴ سپتامبر به خانه‌اش یورش کرده و دوباره او را بازداشت کردند.
او در آکادمی نیروی هواییFACH محبوس شد، مدیر کل آن، فردی به بنام سرهنگ فرناندو ماتئی (ماتئی بعداً هرگونه دخالتش را در بازجویی و مرگ باچله منکر شده واظهار داشته بود که در هنگام کودتا او در لندن به سر می‌برده و مشغول کار خود به عنوان وابسته هوایی بوده است و در دسامبر ۱۹۷۳ به شیلی بازگشته. او مدعی شده بود که تنها رئیس اسمی آکادمی بوده و فقط یک بار در فوریه سال ۱۹۷۴از آن بازدید کرده، که توسط گوستاو لی در دفتر شخصی او بوده و تحت کنترل سرفرماندهی پینوشه قرار داشته است). در این محل، باچله تحت بازجویی و شکنجه توسط رفقای ارتشی خود قرار گرفت. سپس او را به بیمارستان آکادمی نیروی هوایی FACH منتقل کردند. باچله در نامه ای که به پسرش آلبرت که در استرالیا زندگی می‌کرد، نوشته است:
من در نقطه ای از درون شکستم، اما به لحاظ اخلاقی سرشار از خود گام برمی‌داشتم
هیچگاه از کسی نفرت ندارم، همیشه در ذهنم بود که انسان شگفت‌انگیزترین پدیده خلقت است و باید مورد احترام قرارگیرد، اما از جانب هنرجویان و رفقایم در نیروی هوایی که بیست سال همدیگر را می‌شناختیم، با من مثل یک جنایتکار یا سگ رفتار می‌کردند.
او در اکتبر سال ۱۹۷۳ تحت بازداشت خانگی قرار گرفت، اما در ۱۸ دسامبر برای سومین بار دستگیر شد و همراه با چندین افسر در نیروی هوایی، متهم به «خیانت» در رزمایش حمل و نقل در نیروی هوایی بخش آراو ال ۱–۷۳ که یک پروسه در نیروی هوایی شناخته می‌شود، شدند.
مرگ

او در ۱۳ مارس ۱۹۷۴ پس از یک حمله قلبی در زندانی در سانتیاگو در گذشت، محل درگذشت وی همان مکانی بود که توسط همکاران خود در FACH مورد بازجویی قرار گرفته بود.
خانواده

او با یک باستان‌شناس به نام انجلا جریا گومز ازدواج کرد، و صاحب دو فرزند، آلبرتو و میچل باچله شد. میشل بعدها نخستین زن رئیس‌جمهور شیلی شد.
برندون هاردستی

| برندون هاردستی | برندون هاردستی |
| --- | --- |
هاردستی در 2008: هاردستی در 2008
نام هنگام تولد: Brandon Allan Hardesty
زادهٔ: ۱۳ آوریل ۱۹۸۷ ‏(۳۷ سال) بالتیمور
ملیت: ایالات متحده آمریکا
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۶–اکنون
شناخته‌شده برای: بازیگری، کارگردانی
اطلاعات اینترنت: اطلاعات اینترنت
نام(های) مستعار وب: ArtieTSMITW
میزبانی وب: یوتیوب
 :  
وبگاه: 
برندون هاردستی (انگلیسی: Brandon Hardesty؛ زادهٔ ۱۳ آوریل ۱۹۸۷) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به پای آمریکایی: کتاب عشق، باکی لارسون: ستاره مادرزاد و بارت یک اتاق دارد اشاره کرد.
مایکل کول

| مایکل کول | مایکل کول |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: Sean Michael Coulthard
زادهٔ: ۸ دسامبر ۱۹۶۶ ‏(۵۸ سال) سیراکیوس، نیویورک
ملیت: ایالات متحده آمریکا
محل تحصیل: دانشگاه سیراکیوس
پیشه: روزنامه‌نگار
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۸–اکنون
کارفرما(ها): CBS Radio (1988–1997) دبلیودبلیوئی (1997–present) گروه تی‌کی‌او (2023–present)
همسر: Yolanda Coulthard (ا. ۱۹۸۷)
فرزندان: ۲
کشتی‌گیری حرفه‌ای: کشتی‌گیری حرفه‌ای
نام(های) رینگ: Michael Cole Sir Michael Cole
قد: ۵ ft ۹ in (۱٫۷۵ m)
وزن: ۱۷۶ پوند (۸۰ کیلوگرم)
معرفی: آمینیا
آغاز: ۱۹۹۷
 :  
مایکل کول (انگلیسی: Michael Cole؛ زادهٔ ۸ دسامبر ۱۹۶۶) روزنامه‌نگار و گزارشگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به دبلیودبلیوئی راو، اسمکداون، و آقای بروکس اشاره کرد.
ریون رایلی

| راون رایلی | راون رایلی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۶ سپتامبر ۱۹۸۶ ‏(۳۸ سال) فینیکس، آریزونا، ایالات متحده آمریکا
قد: ۵ ft ۴ in (۱٫۶۳ m)
وبگاه: ravenriley.com
راون رایلی ندی سلیمان (انگلیسی: Raven Riley؛ زاده ۲۱ دسامبر ۱۹۹۰) یک بازیگر پورنوگرافی در اصل از موصِل عراق
است.
الکس دی

| الکس دی | الکس دی |
| --- | --- |
Alex Day in 2009: Alex Day in 2009
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام هنگام تولد: Alex Richard George Day
نام(های) دیگر: Nerimon
زاده: ۸ آوریل ۱۹۸۹ ‏(۳۵ سال)
خاستگاه: هورنچورچ، منطقه هیورینگ لندن
ژانر: سینث‌پاپ، موسیقی فولکلور، acoustic، موسیقی الکترونیک
پیشه(ها): Musician, singer-songwriter, YouTube creator, writer
ساز(ها): Vocals, guitar, یوکللی، bass, keyboard, drums, سنتور آپالاشی
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۶–اکنون
همکاری‌های مرتبط: Chameleon Circuit, Sons of Admirals
وبگاه: alexday.ninja
الکس دی (انگلیسی: Alex Day؛ زادهٔ ۸ آوریل ۱۹۸۹) موسیقی‌دان اهل بریتانیا است. وی از سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
آتش‌سوزی زندان اوین

| 0 | 1 |
| --- | --- |
تاریخ: ۱۵ اکتبر ۲۰۲۲ (۲۰۲۲-10-۱۵)
مکان: زندان اوین، اوین، تهران، ایران
کشته‌ها: حداقل ۸ زندانی
آسیب‌دیده‌ها: ۶۱+
آتش‌سوزی زندان اوین و حوادث مرتبط با آن، در شب ۲۳ مهر ۱۴۰۱ در زندان اوین و در میانه خیزش ۱۴۰۱ ایران روی داد. به گزارش مرکز رسانه قوه قضاییه ایران در این حادثه چهار زندانی کشته و ۶۱ نفر مجروح شدند. در روزهای بعد از آتش‌سوزی ۴ نفر دیگر از مجروحان نیز درگذشتند که تعداد کلی کشته‌شدگان را به ۸ نفر رساند.
پیش‌زمینه

مقالهٔ اصلی: زندان اوین
زندان اوین در شمال غرب تهران واقع شده‌است. در گذشته بخش اعظم زندانیان را زندانیان سیاسی و عقیدتی تشکیل می‌دادند، ولی در سال‌های اخیر مجرمان عادی نیز در این زندان نگهداری می‌شوند. در زمان آتش‌سوزی تعداد زیادی روزنامه‌نگار، کنشگر سیاسی، فعال محیط زیستی و هنرمند در زندان اوین در حبس بودند. کمی پیش از حادثه اوین، در اثر حمله زندانبانان در زندان سنندج تعدادی از زندانیان زخمی شدند و در زندان لاکان رشت درگیری‌های گسترده‌ای روی داد.
بنابر گزارش اطلس زندان‌های ایران ساختار بندهای زندان اوین در طول زمان تغییر کرده‌است. در حال حاضر بندها ۳۲۵ (روحانیت)، ۴ (بدون حکم قطعی و قرنطینه)، ۶ (خدماتی)، ۷ (اغلب مالی)، ۸ (احکام قطعی)، ۲۴۰، ۲۴۱، ۲۰۹، ۲الف و بند نسوان در زندان اوین وجود دارند.
در زمان آتش‌سوزی بخش زیادی از بازداشت‌شدگان اعتراضات سراسری ۱۴۰۱ ایران در اوین بودند. به علت تعداد زیاد معترضان بازداشتی، علاوه بر دو بند ۲۰۹ اطلاعات و ۲الف سپاه پاسداران، بسیاری از دستگیرشدگان در سالن‌های بند ۲۴۰ نگهداری می‌شدند. برخی دیگر نیز به بند ۶ منتقل شدند.
درگیری و آتش‌سوزی > روایت‌های حکومتی

چندین ساعت پس از این حادثه مقام‌های حکومت ایران روایت‌های ضد و نقیض ارائه کردند. در ابتدا قوه قضاییه جمهوری اسلامی آتش‌سوزی را به «درگیری بین تعدادی از زندانی‌ها با محکومیت مالی و سرقت» نسبت داد که در جریان «یک کارگاه کارآفرینی» اتفاق افتاده‌است. با فاش‌شدن هویت یکی از کشته‌شدگان به نام حسین جزی، غلامحسین محسنی اژه‌ای، رئیس این قوه، «عوامل دشمن» را به دست داشتن در این آتش‌سوزی متهم کرد و همچنین محمدجعفر منتظری، دادستان کل کشور، این آتش‌سوزی را اقدامی «برنامه‌ریزی‌شده» و از «داخل خود زندان» عنوان کرد.
تیم‌های خبری اعزامی از سوی شبکه خبر صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران در حالی که از سوی محسن منصوری، استاندار تهران و شماری از مقامات ارشد نهادهای زندان ایران همراهی می‌شدند، مدعی شدند درگیری میان خود زندانیان بند جرایم مالی سبب این حریق شده‌است. خبرگزاری رسمی جمهوری اسلامی، ایرنا، به نقل از «یک مقام امنیتی» به «درگیری» زندانیان با زندان‌بانان اشاره کرد و نوشت گروهی از زندانیان «انبار لباس زندان را به آتش کشیده‌اند.»
اخبار ضد و نقیضی دربارهٔ رفتن تعدادی از زندانیان روی میدان مین در تپه‌های شمال زندان اوین منتشر شد. این خبر را نخستین بار، خبرگزاری فارس، وابسته به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، منتشر کرد اما شرق آن را تکذیب کرد.