ویلیام باتلر ییتس
زندگی > تئاتر ابی

در سال ۱۸۹۹، ییتس، لیدی گرگوری، ادوارد مارتین و جورج مور تئاتر ادبی ایرلندی را برای ترویج نمایشنامه‌های ایرلندی تأسیس کردند. آرمان‌های ابی از تئاتر آوانگارد فرانسوی نشأت می‌گرفتند، که به دنبال بیان برتری نمایشنامه‌نویس به جای بازیگر-مدیر بود. آنها به عنوان شعار خود اعلام کردند: "امیدواریم در ایرلند مخاطبی پاک و خلاق پیدا کنیم که برای شنیدن با اشتیاقش به گفتمان و آزادی تجربه کردن که در تئاترهای انگلستان یافت نمی‌شود و بدون آن هیچ جنبش جدیدی در هنر یا ادبیات وجود ندارد، آموزش دیده‌اند. ادبیات می‌تواند موفق شود.» علاقه ییتس به آثار کلاسیک و سرپیچی او از سانسور انگلیسی نیز توسط توری در آمریکا که او بین سال‌های ۱۹۰۳ و ۱۹۰۴ انجام داد، تقویت شد. وی با توقف برای ایراد سخنرانی در دانشگاه نوتردام، تحت تأثیر تولید دانشجویی نمایشنامه ادیپ رکس قرار گرفت. این نمایشنامه در انگلستان ممنوع شد، عملی که او آن را ریاکارانه می‌دانست و به عنوان بخشی از «پوریتانیسم بریتانیایی» محکوم کرد. او این را با آزادی هنری کاتولیک که در نوتردام یافت شد، که اجازه اجرای چنین نمایشی با مضامینی مانند زنای با محارم و جنایت را داده بود، مقایسه کرد و در نهایت مایل به اجرای نمایشی از ادیپ رکس در دوبلین بود.
این گروه حدود دو سال فعال ماند اما ناموفق بود. گروه با همکاری برادران ایرلندی با تجربه تئاتر، ویلیام و فرانک فی، آنی هورنیمن، منشی بدون دستمزد اما مستقلاً ثروتمند ییتس و فلورانس فار بازیگر برجسته وست اند، انجمن تئاتر ملی ایرلند را تأسیس کردند. همراه با سینج، آنها ملکی را در دوبلین به دست آوردند و در ۲۷ دسامبر ۱۹۰۴ تئاتر ابی را افتتاح کردند. نمایشنامه ییتس کاتلین نی هولیهان و نمایشنامه انتشار اخبار لیدی گرگوری در شب افتتاحیه نمایش داده شدند. ییتس تا زمان مرگش با ابی درگیر بود، هم به عنوان عضو هیئت مدیره و هم به عنوان یک نمایشنامه نویس پرکار. در سال ۱۹۰۲، او به راه‌اندازی مطبوعات دان کمک کرد تا آثار نویسندگان مرتبط با جنبش احیا را منتشر کند. این چاپخانه در سال ۱۹۰۴ به مطبوعات کوآلا تبدیل شد و با الهام از جنبش هنر و صنایع دستی، به دنبال یافتن کار برای ایرلندی‌ها در ساخت چیزهای زیبا بود- تولید بیش از ۷۰ عنوان. ۴۸ تا از آنها کتاب‌های خود ییتس است.
ییتس در سال ۱۹۰۹ با شاعر آمریکایی ازرا پاوند ملاقات کرد. پاوند حداقل تا حدی به لندن سفر کرده بود تا با پیرمردی که او را «تنها شاعر شایسته مطالعه جدی» می‌دانست ملاقات کند. کلبه سنگی در جنگل اشدان، با پاوند که اسماً منشی ییتس بود. زمانی که پاوند برای انتشار برخی از اشعار ییتس با تغییرات غیرمجاز خود پاوند در مجله Poetry ترتیبی داد این رابطه شروع دشواری داشت. این تغییرات منعکس کننده بیزاری پاوند از عروض ویکتوریایی بود. تأثیر غیرمستقیم تر، بورس تحصیلی در نمایشنامه‌های نوه ژاپنی بود که پاوند از بیوه ارنست فنولوسا به دست آورده بود، که الگویی برای ییتس برای نمایشنامه اشرافی که او قصد نوشتن داشت ارائه کرد. اولین نمایشنامه او با الگوبرداری از نوه در چاه شاهین بود که اولین پیش نویس آن را در ژانویه ۱۹۱۶ به پاوند دیکته کرد.
ظهور یک جنبش انقلابی ملی گرایانه از صفوف طبقه متوسط روم و طبقه کارگر عمدتاً کاتولیک رومی باعث شد تا ییتس برخی از نگرش‌های خود را مورد ارزیابی مجدد قرار دهد. ییتز در ترفند "عید پاک، ۱۹۱۶" ("همه تغییر کردند، کاملاً تغییر کردند / زیبایی وحشتناکی متولد شد")، ییتس با ناکامی خود در تشخیص شایستگی رهبران خیزش عید پاک، به دلیل نگرشش نسبت به پیشینه‌های معمولی آنها روبرو می‌شود. و زندگی می‌کند. ییتس به لیدی گرگوری و محل سکونتش کول پارک، شهرستان گالوی نزدیک بود. او اغلب از آنجا بازدید می‌کرد و در آنجا سکونت داشت، زیرا آنجا محل ملاقات مرکزی برای افرادی بود که از احیای ادبیات و سنت‌های فرهنگی ایرلندی حمایت می‌کردند. شعر او، "قوهای وحشی در کول" بین سالهای ۱۹۱۶ و ۱۹۱۷ در آنجا سروده شد.
او برای دو کتاب از داستان‌های اساطیری ایرلندی که توسط لیدی گرگوری گردآوری شده بود، مقدمه نوشت: کوچولاین از مویرتمن (۱۹۰۲) و خدایان و مردان مبارز (۱۹۰۴). او در مقدمه دومی نوشت: «در این داستان‌ها نباید انتظار داشت که خطوط حماسی، حوادث متعدد، در یک رویداد بزرگ، مثلاً نبرد برای گاو قهوه‌ای کوایلنی، یا آخرین گردهمایی بافته شده باشد.