تانه‌گاشیما (تفنگ شمخال)
تاریخ > دوره سنگوکو

بسیاری از ژاپن درگیر جنگ‌های داخلی در طول دوره Sengoku (1467-1603) بود، زیرا اربابان فئودال برای برتری رقابت می‌کردند. اسلحه‌های کبریت در اواسط دوره معرفی شدند و در سال‌های آخر درگیری مورد استفاده گسترده قرار گرفتند و نقش تعیین‌کننده‌ای در میدان جنگ داشتند. در سال ۱۵۴۹، اودا نوبوناگا دستور داد ۵۰۰ اسلحه برای ارتش‌هایش تولید شود، در زمانی که مزایای سلاح‌های گرم نسبت به سلاح‌های سنتی هنوز برای سایر دایمیوها مشکوک بود. با این حال، سلاح گرم جدید در مقایسه با کمان‌های سنتی دارای مزایای بدون شک در برد بود. علاوه بر این، گلوله‌ها می‌توانستند تقریباً به هر زره و سپر نفوذ کنند. ریو سونگ ریونگ، مقام رسمی چوسون، نقل قول کرد:
در تهاجم ۱۵۹۲، همه چیز از بین رفت. در عرض یک دو هفته یا یک ماه شهرها و قلعه‌ها از بین رفت و همه چیز در هشت جهت فرو ریخت. اگرچه [تا حدی] به دلیل وجود یک قرن صلح و عدم آشنایی مردم با جنگ بود که این اتفاق افتاد، اما واقعاً به این دلیل بود که ژاپنی‌ها از تفنگ‌هایی استفاده می‌کردند که می‌توانست به بیش از صدها قدم برسد و همیشه چیزی را سوراخ می‌کرد. می‌زدند که مانند باد و تگرگ می‌آمد و تیر و کمان با آن قابل مقایسه نبود.
اما یک عیب قابل توجه قیمت بالای هر تفنگ و زمان تولید طولانی بود. ریو سونگ ریونگ:
با این حال، ماسک یک ساز بسیار پیچیده‌است و تولید آن بسیار دشوار است. Jixiao Xinshu [نوشته شده توسط Qi Jiguang در سال ۱۵۶۰] می‌گوید که یک ماه برای خسته کردن بشکه بهینه است - یعنی یک تفنگ یک ماه کار یک نفر را قبل از آماده شدن برای استفاده می‌گیرد. سختی و هزینه هم همین‌طور است. در روزهای اخیر، تفنگ‌های استفاده شده توسط ناظر همگی از سلاح‌های ژاپنی گرفته شده‌است. تعداد آنها زیاد نیست و اغلب می‌ترکند و روز به روز کمتر می‌شوند.
ژاپنی‌ها به زودی روی تکنیک‌های مختلف برای بهبود کارایی تفنگ‌های خود کار کردند. آنها تکنیک شلیک تلوتلویی را برای ایجاد باران مداوم گلوله بر روی دشمن توسعه دادند. آنها همچنین لوله‌ها و مهمات با کالیبر بزرگتر را برای افزایش کشندگی توسعه دادند. جعبه‌های محافظ در ظروف لاکی برای قرار گرفتن بر روی مکانیسم شلیک اختراع شدند تا همچنان در هنگام بارندگی شلیک کنند و همچنین سیستم‌هایی برای شلیک دقیق سلاح‌ها در شب با حفظ زوایای ثابت به لطف رشته‌های اندازه‌گیری شده بودند. توسعه دیگر hayago است، یک کارتریج بامبو که برای تسهیل بارگیری سریعتر استفاده می‌شود. یک لوله توخالی که در دو انتها باز بود، هایاگو حاوی باروت، گلوله و گلوله بود. پس از پاره کردن مهر و موم کاغذ لوله در پایین، یک سرباز می‌تواند به سرعت از آن برای ریختن پودر لازم در سلاح خود استفاده کند و قبل از قرار دادن آن روی لوله و استفاده از چکش خود برای پر کردن وات و گلوله به‌طور همزمان در لوله استفاده کند. پس از استفاده، هایاگو را می‌توان برای بسته‌بندی مجدد نگهداری کرد یا دور انداخت.
در سال ۱۵۶۳، قبیله آماگو در استان ایزومو با مجروح شدن ۳۳ نفر از دشمنان خود توسط تانگاشیما، بر طایفه کیکاوا پیروز شد. در سال ۱۵۶۷، تاکدا شینگن اعلام کرد که «از این پس، اسلحه‌ها مهمترین بازوها خواهند بود، بنابراین تعداد نیزه‌ها را در هر واحد کاهش دهید، و توانمندترین مردان خود را اسلحه حمل کنید». اودا نوبوناگا در نبرد آنگاوا (۱۵۷۰) از تانگاشیما استفاده کرد و بار دیگر در نبرد ناگاشینو (۱۵۷۵) علیه طایفه قدرتمند تاکدا، ۳۰۰۰ توپچی به پیروزی در نبرد کمک کردند و هر بار هزار نفر شلیک کردند. آن‌ها در میان رودخانه پنهان شده بودند و از سینه‌ها برای جلوگیری از حملات پیاده‌نظام و سواره نظام دشمن استفاده می‌کردند و در عین حال محافظت می‌شدند. شکست قبیله قدرتمند تاکدا باعث تغییرات دائمی در تاکتیک‌های نبرد شد.
ژاپن چنان مشتاق سلاح‌های جدید شد که احتمالاً از هر کشور اروپایی در تعداد مطلق تولید شده پیشی گرفت. ژاپن همچنین در تهاجم ژاپنی‌ها به کره در سال ۱۵۹۲ از این تفنگ‌ها استفاده کرد که در آن حدود یک چهارم نیروی تهاجم ۱۶۰۰۰۰ نفری توپچی بودند. آنها در ابتدا بسیار موفق بودند و تنها ۱۸ روز پس از فرود در بوسان موفق به تصرف سئول شدند.