هیستری زنانه
تاریخ اولیه

به دلیل نگهداری مایع جنسی، قلب و نواحی اطراف آن در یک ترشح بیمارگونه و مرطوب غرق می‌شوند: این به ویژه در مورد زنان شهوتی‌تر صدق می‌کند که به لذت‌جویی تمایل دارند، زنانی پرشور که بسیار مشتاق به تجربه لذت‌های جسمی هستند؛ اگر او از این نوع باشد، هیچ کمکی نمی‌تواند او را تسکین دهد مگر اینکه والدینش را به یافتن شوهر برای او توصیه کنند. پس از این کار، رابطه جنسی قوی و پرتوان مرد می‌تواند جنون او را کاهش دهد.
تاریخچه تشخیص هیستری به زمان‌های باستان برمی‌گردد. این تاریخچه به حدود ۱۹۰۰ سال قبل از میلاد در مصر باستان مربوط می‌شود، جایی که اولین توصیف‌های هیستری در بدن زنان در پاپیروس کاهون ثبت شده است. در این فرهنگ، تصور می‌شد که رحم قادر است بر بخش‌های زیادی از بدن تأثیر بگذارد، اما "هیچ دلیلی برای دیدگاه خیالی وجود ندارد که مصریان باستان معتقد بودند که انواع شکایات بدنی به دلیل رحم متحرک و سرگردان است". در این زمان، مشکل پزشکی افتادگی رحم نیز شناخته شده بود.
در یونان باستان، رحم سرگردان در رساله‌های زنان در مجموعه هیپوکراتیک، "بیماری‌های زنان"، توصیف شده است که به قرن‌های ۵ و ۴ قبل از میلاد برمی‌گردد. در دیالوگ تیمائوس افلاطون، رحم زن به موجود زنده‌ای تشبیه شده که در سراسر بدن زن سرگردان است و "مسیرها را مسدود می‌کند، تنفس را مختل می‌سازد و باعث بیماری می‌شود". آراتائوس کاپادوکیه نیز رحم را به عنوان "یک حیوان درون یک حیوان" توصیف کرده است (با احساسی کمتر، "یک موجود زنده درون یک موجود زنده") که با سرگردانی در بدن زن، فشار به سایر ارگان‌ها وارد می‌کند و علائم را ایجاد می‌نماید.
درمان استاندارد برای این "خفگی هیستریک" استفاده از رایحه درمانی بود، که در آن بوهای خوش زیر ناحیه تناسلی زن و بوهای بد در نزدیکی بینی قرار می گرفت. تصور می‌شد که بخور دادن بدن با رایحه‌های خاص می‌تواند رحم را به مکان طبیعی‌اش در بدن زن بازگرداند. بوهای ناخوشایند که به بینی اعمال می‌شدند، می‌توانستند رحم را به سمت پایین هدایت کنند و عطرهای خوشایند در ناحیه تناسلی می‌توانستند آن را جذب کنند. همچنین، می‌توانستند با ایجاد عطسه، رحم را به مکان صحیحش بازگردانند.
مفهوم "رحم سرگردان" پاتولوژیک بعداً به عنوان منبع اصطلاح هیستری در نظر گرفته شد، که از واژه یونانی مرتبط با رحم، ὑστέρα (هیسترا) نشأت می‌گیرد، هرچند که واژه هیستریا در پزشکی یونان باستان وجود ندارد: "این اسم در این دوره استفاده نمی‌شود".
تیماوس همچنین استدلال کرد که رحم زمانی که با یک مرد پیوند نمی‌خورد یا فرزندی به دنیا نمی‌آورد،  "غمگین و بدبخت" است؛ بنابراین، شرکت در رابطه جنسی به عنوان یک درمان پذیرفته شده بود.
در متون هیپوکراتیک، طیف وسیعی از زنان مستعد ابتلا بودند – به ویژه زنان بی‌فرزند – اما گالن در قرن دوم، زنان بی‌فرزند را حذف کرد و گروه آسیب‌پذیرترین را "بیوه‌ها، و به ویژه کسانی که قبلاً قاعدگی منظم داشتند، باردار شده بودند و مشتاق به برقراری رابطه جنسی بودند، اما اکنون از همه این‌ها محروم بودند" دانست (در مورد قسمت‌های آسیب‌دیده، ۶.۵). او همچنین انکار کرد که رحم می‌تواند "مانند یک حیوان سرگردان از یک مکان به مکان دیگر حرکت کند". درمان‌های او شامل درمان با عطر و رابطه جنسی بود، اما همچنین شامل مالیدن پمادها به نواحی خارجی دستگاه تناسلی بود؛ این کار باید توسط ماماها انجام می‌شد، نه پزشکان.
در حالی که بیشتر نویسندگان طب بقراط، احتباس خون قاعدگی در رحم را به عنوان یک مشکل کلیدی می‌دیدند، برای گالن، احتباس "بذر زنانه" حتی جدی‌تر بود. این اعتقاد وجود داشت این بذر که نازک‌تر از بذر مردانه است و می‌تواند در رحم نگه‌داشته شود. هیستری به عنوان "بیماری بیوه‌ها" شناخته می‌شد، زیرا این تصور رایج بود که مایع جنسی زنانه اگر از طریق اوج‌گیری یا رابطه جنسی منظم آزاد نشود، به سم تبدیل می‌شود. اگر بیمار متأهل بود، این امر می‌توانست از طریق رابطه جنسی با همسرش انجام شود.