stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
هولودومور

| 0 | 1 |
| --- | --- |
یک کودک اوکراینی قربانی قحطی مصنوعی ایجاد شده توسط ژوزف استالین: یک کودک اوکراینی قربانی قحطی مصنوعی ایجاد شده توسط ژوزف استالین
نام بومی:  Голодомор
تاریخ: ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۳
مکان: جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین (اوکراین کنونی)
با نام دیگر: هولودومور
سازماندهی توسط: دولت اتحاد جماهیر شوروی و شخص ژوزف استالین
نتیجه: مرگ بین ۲٫۲ تا ۱۰ میلیون اوکراینی
هولودومور (به اوکراینی: Голодомор) یا قحطی بزرگ اوکراین، یک قحطی در جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین واقع در کشور اوکراین کنونی بود که در سال‌های ۱۹۳۲ و ۱۹۳۳ توسط سیاست‌های دولت اتحاد جماهیر شوروی در دوران ژوزف استالین ایجاد شد و منجر به مرگ بین ۲٫۲ تا ۱۰ میلیون شهروند اوکراینی شد.
وضعیت قانونی شناسایی به عنوان نسل‌کشی:   رسماً نسل‌کشی شناخته می‌شود
  رسماً به عنوان پاکسازی قومی محکوم شده است
  رسماً نسل‌کشی شناخته نمی‌شود
گفته می‌شود که استالین این قحطی را برای از بین بردن جمعیت دهقان اوکراین ایجاد کرد تا بدین ترتیب جلوی جنبش میهن‌پرستی اوکراین را بگیرد و آن را سرکوب کند. بسیاری از تاریخ نگاران هولودومور را به عنوان یکی از بزرگ‌ترین نسل‌کشی‌های تاریخ و بزرگ‌ترین کشتار در طول زمان صلح به‌شمار آورده‌اند.
قحطی تصنعی

قبل از هر چیز عوامل سیاسی مسبب این قحطی بودند. هولودومور نه به عنوان یک پدیده تصادفی با منشأ طبیعی یا اجتماعی، بلکه نتیجه به‌کارگیری هدفمند ترور به‌واسطه قحطی، به عبارت دیگر نژادکشی توسط حکومت توتالیتاریستی بود.
نابودی گسترده کشاورزان اوکراین توسط قحطی تصنعی، یک اقدام عمدی تروریستی سیستم سیاسی استالین علیه افراد غیرنظامی، علیه اوکراین به عنوان یک ملت و به‌طور خاص علیه کشاورزان به عنوان یک طبقه بود. در پی آن نه تنها قشر کثیری از کشاورزان و کارفرمایان مرفه و مستقل از دولت، بلکه نسل کاملی از جمعیت کشاورز نابود شدند. بنیادهای اجتماعی ملت، سنن، فرهنگ و هویت معنوی آنها خدشه دار شد. هدف اصلی سازمان دادن قحطی تصنعی، برهم زدن پایگاه اجتماعی اوکراین علیه حکومت کمونیسم و فراهم نمودن کنترل کامل از جانب دولت بر تمامی اقشار جمعیت بود.
در اسناد دفتر سیاسی کمیته مرکزی حزب کمونیسم (بلشویک) اوکراین، شواهدی بر اینکه در پاییز سال ۱۹۳۲ «قطارهای سبزی» جهت تأمین محصولات غذایی مراکز صنعتی روسیه برای تعطیلات اکتبر سازماندهی شده بودند، موجود می‌باشد. از اوکراین نه تنها مواد زراعتی، بلکه حتی خیار ترش، کلم و گوجه را نیز خارج می‌کردند که قطعاً سبب محکومیت مردم به مرگ در اثر قحطی و گرسنگی می‌شدند.
به‌واسطه دستورهای دولت، هرگونه تجارت در مناطق روستانشین ممنوع، عرضه مواد غذایی به روستاها متوقف شد، هرگونه استفاده از غلات جهت پرداخت دستمزد در مناطق، تحت تعقیب قرار می‌گرفت و برای آن مجازات ۱۰ سال زندان و اعدام درنظر گرفته می‌شد و طرح‌های تهیه غله را انجام ندادند، سیستم جریمه‌های طبیعی و حبس کالا به اجرا گذاشته شد. وزن مشخص دانه اوکراین در حجم تهیه غله سراسر اتحادیه شوروی به بیش از یک سوم رسید، و در برخی مناطق از میزان پیش‌بینی شده برای قفقاز شمالی، منطقه مرکزی خاک سیاه، قزاقستان و منطقه مسکو فزونی یافت.
روایت شاهدان

الکساندرا اودیوک: بلشویک‌ها پس از انقلاب اکتبر بریگادهای نظامی خاص خودشان را ایجاد کردند که هر بریگاد شامل ۷ نفر بود. این بریگادها واگن‌هایی را که با اسب کشیده می‌شد در روستاها می‌چرخاندند و به مصادره غله و غذای خانه‌های کشاورزان دست می‌زدند. در آن زمان دولت شوروی زمین‌های مالکان که گولاگ نامیده می‌شدند و کارگرانی که روی این زمین‌ها کار می‌کردند را در مزارع به هم پیوسته و اشتراکی متمرکز می‌کردند که کالخوز نامیده می‌شد. محصولات این مزارع را جمع‌آوری و برای صدور به خارج از اوکراین به ایستگاه‌های راه‌آهن منتقل می‌کردند.
اولنا گونچاروک: دوران وحشتناکی بود و مردم ناامید و دست از جان شسته بودند، ما از رفت و آمد در روستا هراس داشتیم، زیرا دهقانان گرسنه بودند و کودکان را شکار می‌کردند. من همسایه ام را به خاطر می‌آورم که دختری داشت. اما بعد دخترش ناپدید شد. ما به خانه او رفتیم و دیدیم سرش از بدن جدا شده است. روستائیانی که از قحطی نجات یافتند کسانی بودند که می‌توانستند در کالخوزها مقداری غذا را از بریگادها مخفی کنند و به خانه ببرند یا مشتی آرد را در آب حل کنند و بنوشند. مردی مأمور جمع‌آوری اجساد قحطی زدگان و انتقال آنها به گورستان بود این مرد مأمور به خانه یک زن رفت و خواست بدن مرده اش را بردارد. اما زن هنوز زنده بود. از مرد خواست که او را نبرد زیرا هنوز زنده است و دارد نفس می‌کشد. اما مرد جواب داد: به هرحال تو خواهی مرد و من نمی‌خواهم فردا دوباره اینجا برگردم.
تئاتر

در فوریه سال ۲۰۲۱ نمایشی به نام هولودومور به نویسندگی علی صفری و کارگردانی رها حاجی زینل در ایران روی صحنه رفت، این نمایش مورد اقبال سفیر کشور اکراین قرار گرفت و برای اجرا در شهر کیف دعوت شد.
ام ایکس‌اس

| ام ایکس‌اس | ام ایکس‌اس |
| --- | --- |
کاربری: آکروجت
تولیدکننده: MX Aircraft
ام ایکس‌اس (به انگلیسی: MX_Aircraft_MXS) یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع آکروجت ساخت شرکت MX Aircraft است.
کازینو کاتالینا

سالن رقص و سالن سینما in آوالون،, جزیره سانتا کاتالینا، کالیفرنیا}، ایالات متحده آمریکا
| کازینو کاتالینا | کازینو کاتالینا |
| --- | --- |
نمای کازینو کاتالینا از سمت بندرگاه آوالون: نمای کازینو کاتالینا از سمت بندرگاه آوالون
fa (in English: Expected satiety): fa
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
گونه: سالن رقص و سالن سینما
سبک معماری: آرت دکو، احیاء مدیترانه ای
شهر یا شهرک: آوالون، جزیره سانتا کاتالینا، کالیفرنیا
کشور: ایالات متحده آمریکا
مختصات: ۳۳°۲۰′۵۶″شمالی ۱۱۸°۱۹′۳۴″غربی﻿ / ﻿۳۳٫۳۴۸۸۷°شمالی ۱۱۸٫۳۲۶۰۱°غربی﻿ / 33.34887; -118.32601
آغاز ساخت: فوریه ۱۹۲۸
گشایش: ۲۹ مه ۱۹۲۹
هزینه ساخت: ۲ میلیون دلار
مالک: کمپانی سانتا کاتالینا آیلند
کازینو کاتالینا (به انگلیسی: Catalina Casino) یک مرکز سرگرمی در آوالون در جزیره سانتا کاتالینا است که در فاصله دوری از سواحل لس آنجلس در کالیفرنیا، ایالات متحده قرار دارد. این کازینو بزرگ‌ترین ساختمان در جزیره بوده و برجسته‌ترین مکان دیدنی است که هنگام ورود به جزیره از سمت سرزمین اصلی، در خلیج آوالون قابل مشاهده است.
این ساختمان بزرگ شامل یک سالن سینما، سالن رقص است که در سابق یک موزه تاریخ و هنر در جزیره بود. کازینو کاتالینا نام خود را از واژه اسپانیایی کازینو گرفته است که به معنای «محل گردهمایی» یا تشکیلاتی است که از آن برای تعاملات اجتماعی و گاهی اوقات نمایش و رقص استفاده می‌شود. برخلاف استفاده رایج انگلیسی از واژه کازینو، این لغت هیچگاه به معنی مکانی برای قمار نبوده است.
برایان، اوهایو

مکان
| Bryan, Ohio | Bryan, Ohio |
| --- | --- |
شهر: شهر
Eastside of Courthouse Square: Eastside of Courthouse Square
نام مستعار: The Fountain City: نام مستعار: The Fountain City
Location of Bryan, Ohio: Location of Bryan, Ohio
ایالت: اوهایو
شهرستان: Williams
حکومت: حکومت
 • شهردار: Douglas Johnson
مساحت: مساحت
 • کل: ۴٫۶ مایل مربع (۱۱٫۸ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۴٫۶ مایل مربع (۱۱٫۸ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۷۶۸ فوت (۲۳۴ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۸٬۵۴۵
 • تراکم: ۱۸۲۱٫۷/مایل مربع (۷۰۳٫۴/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: 43506
کد منطقه: 419
FIPS code: 39-09792
GNIS feature ID: 1048561
وبگاه: http://www.cityofbryan.com/
برایان(به انگلیسی: Bryan) شهری در ایالت اوهایو کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۸٬۵۴۵ نفر بوده‌است.
توماس گروسن

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادروز:  ۱۱ مارس ۱۹۷۶ ‏(۴۸ سال)
زادگاه:  وایله, Denmark
قد:  ۱٫۸۳ متر (۶ فوت ۰ اینچ)
پست:  هافبک
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
–:  وایله بلدکلوب
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۹۵–۱۹۹۷ |  وایله بلدکلوب |  ۵۸ |  (۱۰) |
| ۱۹۹۷–۲۰۰۰ |  هامبورگ |  ۵۱ |  (۴) |
| ۲۰۰۰–۲۰۰۴ |  اورتون |  ۱۴۱ |  (۱۱) |
| ۲۰۰۴–۲۰۰۶ |  باشگاه فوتبال رئال مادرید |  ۳۴ |  (۱) |
| ۲۰۰۶–۲۰۰۸ |  سلتیک |  ۲۲ |  (۶) |
| ۲۰۰۷–۲۰۰۸ |  ← اورتون (قرضی) |  ۸ |  (۰) |
| مجموع |   |  314 |  (32) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۹۵ |  Denmark U19 |  ۳ |  (۰) |
| ۱۹۹۶–۱۹۹۷ |  Denmark U21 |  ۱۱ |  (۴) |
| ۱۹۹۸–۲۰۰۶ |  تیم ملی فوتبال دانمارک |  ۶۶ |  (5) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
توماس گروسن (انگلیسی: Thomas Gravesen؛ زادهٔ ۱۱ مارس ۱۹۷۶) یک بازیکن فوتبال اهل دانمارک است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال دانمارک بازی کرده‌است.
تمین

مکان
| تمین تِمین | تمین تِمین |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۲۸°۴۱′۳۸″شمالی ۶۱°۱۰′۰۰″شرقی﻿ / ﻿۲۸٫۶۹۳۷۵°شمالی ۶۱٫۱۶۶۵۵°شرقی﻿ / 28.69375; 61.16655: مختصات: ۲۸°۴۱′۳۸″شمالی ۶۱°۱۰′۰۰″شرقی﻿ / ﻿۲۸٫۶۹۳۷۵°شمالی ۶۱٫۱۶۶۵۵°شرقی﻿ / 28.69375; 61.16655
استان: سیستان و بلوچستان
شهرستان: میرجاوه
بخش: لادیز
دهستان: تمین
جمعیت: ۷۶۲ نفر (سرشماری ۹۵)
معماری صخره‌ای روستای تمین
تمین، روستایی در دهستان تمین بخش لادیز شهرستان میرجاوه استان سیستان و بلوچستان ایران است. مردم این روستا علاوه بر زبان بلوچی به گویش  پارسیوانی
صحبت می کنند که در آن واژه‌های پهلوی و اوستایی وجود دارد. ساکنان تمین مانند سایر نقاط بلوچستان اهل سنت حنفی هستند.اکثریت جمعیت این روستا از طایفه کرد و ولانی و سادات هستند.
فرهنگ و پیشینه

به گفته کارینا جهانی زبان‌شناس و ایران‌شناس سوئدی، استاد دانشگاه اوپسالا و رئیس بخش زبان‌های ایرانی، مردم تمین و دیگر طوایف بلوچ ساکن در کوه تفتان در گذشته پیرو آیین زرتشت بوده و به همین علت گویش پارسیوانی که یکی از گویش های زرتشتی و اوستایی است را حفظ کرده و علاوه بر زبان بلوچی به آن تکلم می کنند.
ایرج افشار در کتاب بلوچستان و تمدن ديرينه آن با اشاره به تعدادی از طوایف بلوچ که هنوز سنت های پیش از اسلام را حفظ کرده و به آن پایبند هستند، از جمله سوگند نال (نوعی سوگند برای اثبات بی گناهی با عبور از آتش) بازمانده از دوران باستان و سیاوش که در میان بلوچ های اطراف تفتان رایج است و علاوه بر به زبان بلوچی به گویش پارسیوانی نیز صحبت می کنند.
موقعیت جغرافیایی

روستای تمین در سیستان و بلوچستان واقع است و یکی از مناطقی توریستی و گردشگری تفتان به‌شمار می‌رود. این روستا به دلیل ویژگی‌های خاص و طبیعت دست نخورده‌ای که دارد بسیار مورد توجه گردشگران قرار گرفته است و به منظور دسترسی به آن باید به ۶۵ کیلومتری جنوب غربی میرجاوه بروید. روستای تمین در سیستان و بلوچستان یکی از زیباترین روستاهایی است که در قسمت شمالی قله تفتان و بالاتر از روستای بسیار زیبا و دیدنی لادیز قرار دارد. این روستا سه قسمت دارد که شامل:
جش _ روپس تمین بالا _ تمین مرکزی و تمین پایین می‌شود و هر کدام از آن‌ها در فاصله ۳۰۰ متری از هم واقع شده‌اند؛ روستای تمین در سیستان و بلوچستان از آن روستاهای پرجاذبه در حوزه گردشگری کشور به‌شمار می‌رود.
لازم است ذکر شود که سازمان جهانی گردشگری، اکوتوریسم را نوعی از گردشگری در جهان تعریف کرده است که در آن مسافرت به مناطق طبیعی دست نخورده با اهداف مطالعاتی و بهره بصری از مناظر و جاذبه‌های طبیعی و حیات وحش با توجه به جنبه‌های فرهنگی هم در گذشته و هم در حال صورت می‌پذیرد؛ روستای تمین هم از آن دسته جاذبه‌ها به‌شمار می‌رود اکوتوریستم جذابی دارد و سبب جذب گردشگران زیادی به سمت خود می‌شود.
جمعیت

براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۳۵۳ نفر (۱۶۹۵ خانوار) بوده است.
آب و هوای روستای تمین

با توجه به موقعیت جغرافیایی روستای تمین آب و هوایی خنک و زمستانی دارد و در بیشتر فصل‌های سال می‌توان که شرایط جوی آن معتدل و دلپذیر است. همجواری با کوه تفتان و وجود چشمه‌های جاری، سبب حاصل خیزی و رشد انواع درخت‌ها و میوه‌ها در منطقه تمین شده است. پس می‌توان گفت که هر زمان از سال که خواستید می‌توانید برای بازدید از این روستا بروید.
محصولات کشاورزی

از جمله محصولات کشاورزی که در این روستا کشت می‌شود انجیر، توت، شاه توت، گلابی، انگور، هلو، آلبالو و زرد آلو هستند که این‌ها جزء میوه‌های مناطق گرمسیری به‌شمار می‌رود و میوه‌های مناطق سردسیر آن شامل بادام، پسته و گردو می‌باشد. همچنین از جمله درختان خودرویی که در این روستا رشد می‌کند نیز می‌توان به انجیر کوهی، بنه، ارچن، گز وگواتام (بادام کوهی) اشاره کرد، همچنین صیفی جاتی همچون گندم و جو نیز در این منطقه کاشت می‌شود.
شغل اصلی مردمان تمین در گذشته کشاورزی و دامداری بوده اما حرفه دامداری در تمین طی چند سال گذشته به دلیل کمبود شدید ریزش‌های جوی و تمایل بیشتر عشایر به یکجانشینی و استفاده از امکانات مراکز روستایی نسبت به گذشته کم رنگ شده است.
کوه‌های تمین منابعی غنی و سرشاری از گیاهان دارویی درمنه، کلپوره، اسپنتان، مور، زامبول و درنگ است که در درمان بسیاری از بیماری‌ها در این منطقه کاربرد دارد. از صمغ درخت موسوم به گونجک برای مسائل دندان پزشکی استفاده می‌شود.
قلعه تمین

بنایی با مساحت حدود ۳۰۰۰ مترمربع و ارتفاعی برابر با ۲۵ متر از سطح دره تمین مرکزی بر فراز صخره ای بلند با مصالح بومی قابل مشاهده است که جنس آن از هم سنگ و گل رس نیز ساخته شده است. این قلعهٔ تاریخی قدمتی برابر ۲۵۰ سال دارد و در آن زمان مرکز فرماندهی حاکم این منطقه شاه احمد پدر بزرگ طایفه سید تمین بوده است.
در حال حاضر دیواره‌های قسمت شمالی و حدود ۵۰۰ مترمربع از خود بنا باقی مانده است که نیازمند توجه مسئولان و همین‌طور تلاش و همت مردم بلوچستان است تا از تخریب و نابودی آن جلوگیری شود.
قبرستان تمین

یکی دیگر از جاذبه‌هایی که در روستای تمین در سیستان و بلوچستان می‌توان نام برد، قبرستان باستانی آن است که از جمله آثار ارزشمند و باستانی این روستا محسوب می‌شود. در این قبرستان شما می‌توانید قبرهای چهار گوش ساده به ابعاد تقریبی ۵۰ در ۵۰ در ۷۰/۱ دارد که با سنگ پوشانیده شده‌اند. یکی از نکات قابل توجه این گورستان این است که در بیش از ۶۰٪ قبرهای آن اصل رو به قبله بودن رعایت نشده است و این احتمال را تقویت می‌کند که در این گورها مربوط به بزرگان زرتشتی است. البته شواهد تاریخی همچون هجرت بزرگان اشکانیان (که زرتشتی بودند) به اطراف تفتان در کتب تاریخی ثبت شده است.
چشمه آب معدنی موسی

«چشمه آب معدنی حضرت موسی» است که بر اساس اعتقاد بومیان این منطقه، علت نامگذاری این چشمه فرود آمدن عصای حضرت موسی در این نقطه است. این چشمه‌ها منبع اصلی تأمین آب روستا تمین در سیستان و بلوچستان محسوب می‌شود و خارج شدن آن از دل صخره‌های این منطقه چشم‌انداز بی نظیری را فراهم آورده است.
از خصوصیات بارز این چشمه وجود املاح معدنی زیاد و مفید و همچنین گرم بودن آب آن در زمستان و سرد بودن در تابستان است.
در این روستای یک آسیاب آبی هم با قدمت ۱۵۰ هزار سال وجود دارد که پیشناد می‌کنیم حتماً از آن دیدن کنید. البته لازم است ذکر شود در حال حاضر این آسیاب همچون دیگر آسیاب‌های اطراف تفتان متروک و در حال نابودیست.
چله خانه

در زمان‌های گذشته، مکان‌هایی در ایران وجود داشته به نام چله خانه که مردم مسلمان و با ایمان به مدت ۴۰ شبانه روز به دعا و عبادت می‌پرداختند و غذایشان تنها آب و یک دانه خرما بوده است. مطابق با دیگر مناطق تاریخی در این منطقه در حال حاضر استفاده ای از این مکان نمی‌شود و متروکه و در حال تخریب است..
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۷۶۲ نفر (۲۲۶خانوار) بوده است.
| جمعیت تاریخی> سال | جمعیت تاریخی> جمعیت | جمعیت تاریخی> ±% |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۸۵ | ۴۵۷ | —     |
| ۱۳۹۰ | ۱٬۰۲۳ | ۱۲۳٫۹٪+ |
| ۱۳۹۵ | ۷۶۲ | ۲۵٫۵٪− |
جالب است که جمعیت این روستا در تابستان تا دوبرابر جمعیتش در سایر فصول می‌رسد که دلیل آن بازگشت اهالی روستا که برای کار در زاهدان زندگی می‌کنند است.
ورزشگاه دویچه بانک پارک

| 0 | 1 |
| --- | --- |
والداشتادیون: والداشتادیون
 :  
fa (in English: Expected satiety): fa
نام‌های پیشین: والداشتادیون (۲۰۰۵–۱۹۲۵) کامرتسبانک آرنا (۲۰۲۰–۲۰۰۵)
آدرس: Mörfelder Landstraße 362
مکان: فرانکفورت، آلمان
مختصات: ۵۰°۴′۷″ شمالی ۸°۳۸′۴۳″ شرقی﻿ / ﻿۵۰٫۰۶۸۶۱°شمالی ۸٫۶۴۵۲۸°شرقی﻿ / 50.06861; 8.64528
ترابری همگانی:   ایستگاه ورزشگاه فرانکفورت
مالک: Waldstadion Frankfurt Gesellschaft für Projektentwicklung
گرداننده: Stadion Frankfurt Management GmbH
سوئیت‌های اجرایی: ۸۱
گنجایش: فوتبال: ۵۱٬۵۰۰ (مسابقات لیگ) ۴۸٬۵۰۰ (مسابقات بین‌المللی) فوتبال آمریکایی: ۴۸٬۰۰۰ کنسرت موسیقی: ۴۴٬۰۰۰
ابعاد زمین: ۱۰۵ در ۶۸ متر (۳۴۴٫۵ در ۲۲۳٫۱ فوت)
سطح: چمن
ساخت: ساخت
ساخت: ۱۹۲۵
گشایش: ۲۱ مه ۱۹۲۵
نوسازی: ۱۹۳۷, ۱۹۵۳, ۱۹۷۴, ۲۰۰۵
هزینه ساخت: ۱۵۰ میلیون یورو
معمار: Gerkan, Marg & Partner Max Bögl
استفاده‌کنندگان: استفاده‌کنندگان
باشگاه فوتبال اینتراخت فرانکفورت (بوندس‌لیگا) (۱۹۲۵–تاکنون) Frankfurt Galaxy (NFL Europe) (۱۹۹۱–۲۰۰۷) SV Wehen Wiesbaden (بوندس‌لیگا ۲) (۲۰۰۷) باشگاه فوتبال اف‌اس‌وی فرانکفورت (بوندس‌لیگا ۲) (۲۰۰۸–۲۰۰۹): باشگاه فوتبال اینتراخت فرانکفورت (بوندس‌لیگا) (۱۹۲۵–تاکنون) Frankfurt Galaxy (NFL Europe) (۱۹۹۱–۲۰۰۷) SV Wehen Wiesbaden (بوندس‌لیگا ۲) (۲۰۰۷) باشگاه فوتبال اف‌اس‌وی فرانکفورت (بوندس‌لیگا ۲) (۲۰۰۸–۲۰۰۹)
دویچه بانک پارک  (نام‌های سابق: والداشتادیون، کومرتسبانک آرنا ) ورزشگاهی واقع در شهر فرانکفورت آلمان است که عمدتاً برای فوتبال و فوتبال آمریکایی مورد استفاده قرار می‌گیرد. این ورزشگاه بیش از پنجاه هزار نفر ظرفیت دارد و ورزشگاه خانگی تیم فوتبال اینتراخت فرانکفورت و تیم فوتبال آمریکایی فرانکفورت گلکسی است.
دویچه بانک پارک در سال ۱۹۲۵ با نام والداشتادیون افتتاح شد. در جنگ جهانی دوم از از این ورزشگاه برای مقاصد سیاسی استفاده می‌شد.
در ژوئیه ۲۰۰۵ نام آن به کومرتسبانک آرنا تغییر داده شد.
این ورزشگاه برای جام جهانی ۲۰۰۶ بازسازی شد و میزبان بازی‌هایی از آن جام بود. بازی انگلستان و پاراگوئه، ایران و پرتغال، توگو و کره جنوبی، و هلند و آرژانتین از مرحله گروهی و بازی برزیل و فرانسه از مرحلهٔ یک چهارم نهایی در این ورزشگاه برگزار شدند.
برایروود، داکوتای شمالی

مکان
| Briarwood, North Dakota | Briarwood, North Dakota |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location of Briarwood, North Dakota: Location of Briarwood, North Dakota
State: داکوتای شمالی
شهرستان: Cass
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۱۵ مایل مربع (۰٫۳۹ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۱۵ مایل مربع (۰٫۳۹ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۹۰۶ فوت (۲۷۶ متر)
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • کل: ۷۳
 • برآورد (2011): ۷۵
 • تراکم: ۴۸۶٫۷/مایل مربع (۱۸۷٫۹/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 58104
کد منطقه: 701
FIPS code: 38-09320
GNIS feature ID: 1037277
برایروود(به انگلیسی: Briarwood) شهری در ایالت داکوتای شمالی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۷۳ نفر بوده‌است.
آیووری

| آیووری | آیووری |
| --- | --- |
Ivory in April 2018: Ivory in April 2018
نام تولد: Lisa Mary Moretti
زاده: ۲۶ نوامبر ۱۹۶۱ ‏(۶۳ سال) اینگلوود، کالیفرنیا
محل زندگی: San Juan Island، واشینگتن، ایالات متحده آمریکا
آلما ماتر: دانشگاه کالیفرنیای جنوبی
کشتی‌گیری حرفه‌ای: کشتی‌گیری حرفه‌ای
نام(های) رینگ: Ivory Lisa Moretti Nina Tina Ferrari Tina Moretti
قد: ۵ ft ۵ in (۱٫۶۵ m)
وزن: ۱۳۵ پوند (۶۱ کیلوگرم)
معرفی: سیاتل
مربی: Mando Guerrero
آغاز: ۱۹۸۶
بازنشستگی: ۲۰۰۶
امضا: امضا
آیووری (انگلیسی: Ivory؛ زادهٔ ۲۶ نوامبر ۱۹۶۱) کشتی‌گیر کشتی حرفه‌ای و مربی اهل ایالات متحده آمریکا است. او بیشتر به خاطر حضورش در کمپانی دبلیودبلیوئی شناخته‌ می‌شود. او همچنین برنده ۳ دوره کمربند قهرمانی زنان دبلیودبلیوئی شده است. در سال ۲۰۱۸ او در تالار شهرت دبلیودبلیوای حضور داشت.
میکل‌آنژ

| میکل آنجلو بوناروتی | میکل آنجلو بوناروتی |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: میکل آنجلو دی لودوویکو بوناروتی سیمونی
زادهٔ: ۶ مارس ۱۴۷۵ کاپرزه در نزدیکی آرتزو، جمهوری فلورانس، ایتالیای کنونی
درگذشت: ۱۸ فوریهٔ ۱۵۶۴ (۸۸ سال) رم، ایالات پاپی، ایتالیای کنونی
آرامگاه: فلورانس
ملیت: ایتالیایی
دیگر نام‌ها: ایل دیوینو (خداگونه)
تحصیلات: دومنیکو گرلاندایو
شناخته‌شده برای: هنر رنسانس
آثار برجسته: پیه تا (پایان یافته در ۱۴۹۹) داوود (پایان یافته در ۱۵۰۴) نقاشی سقف پرستشگاه سیستین (پایان یافته در ۱۵۱۲) موسی (پایان یافته در ۱۵۱۶)  واپسین داوری (پایان یافته در ۱۵۴۱)
سبک: تکلف گرایی
جنبش: رنسانس والا، رنسانس
همسر: ندارد
شریک(های) زندگی: توماسو دی کاوالیری (مرد) چکینو دی براچی (مرد)
فرزندان: ندارد
والدین: لودوویکو دی لئوناردو (پدر) فرانچسکا دی نری (مادر)
امضاء: امضاء
میکل‌آنجلو دی لودوویکو بوئوناروتی سیمونی (به ایتالیایی: Michelangelo di Lodovico Buonarroti Simoni) شناخته‌شده به عنوان میکل‌آنژ (به فرانسوی: Michel-Ange) (زاده ۶ مارس ۱۴۷۵ - درگذشتهٔ ۱۸ فوریهٔ ۱۵۶۴)، نقاش، پیکرتراش، معمار و چکامه‌سرای ایتالیایی رنسانس والا∗ و زادهٔ جمهوری فلورانس بود که اثری شگرف بر گسترش هنر غربی داشت. استعدادهای چند جانبهٔ هنری‌اش چنان بود که از سوی خیلی از بزرگ‌ترین هنرمندان معاصر خودش و نیز برخی از بزرگ‌ترین هنرمندان تاریخ، وی را در کنار فلورانسیِ دیگری یعنی لئوناردو داوینچی غالباً به عنوان یکی از نامزدهای الگوی مثالی یک همه‌چیزدان∗ در نظر می‌گیرند.
شماری از آثار هنری میکل آنژ در زمینه نقاشی، پیکرتراشی و معماری در میان نام‌آورترین آثار هنری که وجود دارند، به ثبت رسیده‌اند. آثار هنری وی در زمینه‌های نامبرده تعداد شگرفی دارند؛ با نگاه به فزونی تعداد نامه‌های بازمانده، شرح حال‌ها و مستندات تاریخی، وی برترین هنرمند سده شانزدهمی است که در موردش مستنداتی تاریخی وجود دارند. دو عدد از شناخته شده‌ترین آثارش، پیئتا∗ و داوود∗، را پیش از سن سی‌سالگی خلق کرده‌بود. به رغم این که او احترام اندکی برای نقاشی قائل بود، دو تا از تأثیرگذارترین فرسکوها در تاریخ هنر غرب یعنی صحنه‌هایی از آفرینش (بر سقف پرستشگاه سیستین در رم) و واپسین داوری∗ (بر روی دیوارهایش) را خود آفریده بود. طراحی کتابخانه لورنزی∗ توسط وی، کاری پیشرو در معماری تکلف‌گرا∗ بود. در سن ۷۴ سالگی، وی به عنوان معمار کلیسای سن پیترو، جانشین آنتونیو دا سانگالو∗ گردید تا پایانه غربی کلیسا و نیز گنبد آن با انجام برخی تغییرات، با معماری وی (البته پس از مرگش) به اتمام برسد.
میکل آنجلو (آنژ) نخستین هنرمند غربی بود که زندگی‌نامه‌اش در دوران زندگی‌اش به رشته تحریر درآمد. در حقیقت، دو زندگی‌نامه از وی در طول حیاتش نوشته‌شدند. در یکی از آنان که نگارنده اش جورجو وازاری∗است، ادعا شده که آثار هنری میکل آنژ از آثار هر هنرمند زنده یا مُرده‌ای فراتر رفته‌اند و «نه تنها در یک هنر برجسته می‌باشند، بلکه در تمامی سه هنر نامبرده نیز.»
میکل آنژ در طول زندگی‌اش اغلب «ایل دیوینو» (به ایتالیایی: Il Divino) به معنای خداوار یا خداگونه خوانده می‌شد. معاصران وی اغلب فره و شکوهش را می‌ستودند. تلاش‌هایی که توسط هنرمندانِ پس از او برای تقلید فراورده‌های هنری‌اش به عمل آمدند، به سبک بسیار شخصی تکلف‌گرایی منتج شدند که خود جنبش بزرگ بعدی در تاریخ هنرِ پس از رنسانس والا بود.
زندگی > زندگانی اولیه، ۱۴۷۵–۱۴۸۸

میکل آنژ در ۶ مارس ۱۴۷۵ در کاپرزه که اکنون با عنوان کاپرزه میکلانجلو شناخته می‌شود، زاده شد؛ شهرستانی کوچک در والتیبرنیا، در نزدیکی آرتزو، توسکانی. برای چندین نسل، خانواده اش خُرده بانکدارانی در فلورانس بودند اما بانک ورشکسته شد و پدرش، لودُویکو دی لئوناردو بوناروتی سیمونی∗، برای مدتی کوتاه یک سِمت حکومتی در کاپرزه را دارا شد. زمانی که میکل آنژ زاده شد، پدرش دادرس کاپرزه و پودستا∗ی ناحیه کیوزی دلا ورنا∗ بود. مادر میکل آنژ نیز فرانچسکا دی نری دل مینیاتو دی سیه نا∗ نام داشت. بوناروتی‌ها ادعا می‌کردند که شاخه‌ای از خاندان ماتیلدای توسکانی∗ هستند—ادعایی که هنوز اثبات نگردیده‌است، اما میکل آنژ بدان معتقد بود.
چند ماه پس از تولد میکل آنژ، خانواده به فلورانس بازگشت، جایی که در آنجا رشد کرد. در طول مدتی که مادرش از بیماری طولانی مدت در رنج بود، و سپس مرگ وی در ۱۴۸۱، میکل آنژ با یک پرستار و همسرش که یک سنگ‌تراش بود، در شهرستان ستینیانو∗ زندگی نمود؛ جایی که پدرش صاحب یک معدن سنگ مرمر و مزرعه‌ای کوچک بود. آنجا بود که وی علاقه و عشقی به مرمر به‌دست آورد. چنان‌که جورجو وازاری از وی نقل قول می‌کند:
" اگر چیز خوبی در نهاد من وجود داشته باشد، به خاطر این است که من در فضای پیچیدهٔ ایالت شما، آرتزو، زاده شده‌ام. در کنار شیر پرستارم که دریافت می‌داشتم، مهارتِ به کارگیری مغار و چکش را نیز فراگرفتم، چیزی که با آن آثار هنری‌ام را ساختم."
زندگی > شاگردی، ۱۴۸۸–۱۴۹۲

آنژ به‌عنوان یک پسر جوان به فلورانس فرستاده‌شد تا زیر نظر فرانچسکو دا اوربینو∗ که یک اومانیست بود، دستور زبان بخواند. اما نشان داد که اشتیاقی به مدرسه ندارد و ترجیح می‌دهد نقاشی‌ها را از کلیساها کپی کرده و با دیگر نقاشان همکاری کند.
شهر فلورانس در آن زمان بزرگترین مرکز هنر و آموزش در ایتالیا بود. هنر توسط سینوریه(Signoria) یا شورای شهر، اصناف بازرگانی، و حامیان ثروتمندی چون مِدیچی و همکاران بانکی‌شان حمایت می‌شد. رنسانس، که نوزایش پژوهش‌های کلاسیک و هنر بود، تولد خود را به این شهر مدیون است. در بدو سده پانزدهم معماری به نام فیلیپو برونلسکی∗ روی بازمانده‌های ساختمان‌های کلاسیک در رم پژوهش کرده و دو کلیسای سن لورنتسو و سانتو اسپیریتو∗ را آفریده بود که تجسم بخش اصول معماری کلاسیک بودند. پیکرتراشی به نام لورنتسو گیبرتی∗ برای پنجاه سال در تلاش بود تا درهای برنزین تعمیدگاه فلورانس∗ را بیافریند؛ درهایی که بعدها توسط میکل آنژ «درهای بهشت»∗ توصیف شدند. طاق‌های بیرونی کلیسای اورسان میشل∗ شامل یک گالری از آثار هنری بودند که همگی توسط ستوده‌ترین پیکرتراشان فلورانس آفریده شدند: دوناتلو، گیبرتی، آندره آ دل وروکیو∗ و نانی دی بانکو∗. درون کلیساهای بزرگتر نیز با فرسکوهایی (اکثراً به سبک اواخر قرون وسطایی اما همچنین در سبک بدو رنسانسی نیز) پوشانده شده بودند که توسط جیوتو آغازیده شده و توسط مازاتچو در مصلای برانکاچی ادامه داده شدند؛ همان دو نفری که میکل آنژ آثارشان را پژوهیده و در نگاره‌های خود از آنان الگوبرداری کرد.
در هنگامهٔ بچگی میکل آنژ، یک تیم نقاشان از فلورانس به واتیکان فراخوانده شدند تا دیوارهای کلیسای سیستین را بیارایند. در میان آنان دومنیکو گیرلاندایو∗ نیز حضور داشت که استادی در زمینه نگارگری فرسکو، پرسپکتیو، طراحی فیگور و پرتره بود و همچنین وی بود که بزرگترین کارگاه در فلورانس را داشت. در ۱۴۸۸، در سن سیزده سالگی، میکل آنژ به شاگردی گیرلاندایو درآمد. سال بعد، پدر وی گیرلاندایو را قانع ساخت که به میکل آنژ به عنوان یک هنرمند دستمزد بپردازد، اتفاقی که برای یک چهارده ساله نادر بود. هنگامی که در ۱۴۸۹، لورنتسو دِ مِدیچی، حاکم دوفاکتوی فلورانس، از گیرلاندایو خواست که دو تا از بهترین شاگردان خود را بفرستد؛ گیرلاندایو نیز میکل آنژ و فرانچسکو گراناچی∗ را فرستاد.
از ۱۴۹۰ تا ۱۴۹۲، میکل آنژ در آکادمی اومانیستی که خاندان مِدیچی با خط مشی فکری نوافلاطونی آن را ساخته بودند، حضور یافت. آنجا بود که کارهایش و چشم‌اندازش زیر نفوذ بسیاری از برجسته‌ترین فیلسوفان و نویسندگان روز، از جمله مارسیلیو فیچینو، جووانی پیکو دلا میراندولا و پولیتسیانو∗ قرار گرفت. در همین زمان، میکل آنژ نقش‌برجسته‌های مَدونا (۱۴۹۰–۱۴۹۲) و نبرد سانتورها (۱۴۹۱–۱۴۹۲)∗ را آفرید، که دومی بر پایهٔ زمینه‌ای به پیشنهاد پولیتسیانو و به درخواست لورنتسو د مِدیچی ساخته شد. میکل آنژ همچنین مدتی با برتولدو دی جووانی∗ تندیسگر نیز کار کرد. زمانی که هفده سال سن داشت، یکی از همشاگردی‌هایش به نام پیترو توریجیانو∗ وی را از ناحیه بینی مجروح کرد و فرجام این شد که زشتی ای در صورت وی برجا گذاشت که در پرتره‌های میکل آنژ دیده می‌شود.