خودکشی در پل گلدن گیت
زمینه

سطح پل حدود ۲۴۵ فوت (۷۵ متر)بالاتر از سطح آب است. پس از سقوط چهار ثانیه ای، افراد با سرعت حدود ۷۵ مایل در ساعت (۱۲۰ کیلومتر در ساعت) با سطح آب برخورد می‌کنند. بیشتر کسانی که از پل می‌پرند بر اثر ضربه ابتدایی با سطح آب جان خود را از دست می‌دهند. حدود ۵٪ از این افراد از ضربه اولیه جان سالم به در می‌برند اما عموماً در اثر سرمازدگی در آب غرق می‌شوند یا می‌میرند. بیشتر پرش‌های خودکشی از روی پل در سمتی که رو به خلیج است اتفاق افتاده‌است.
شمارش رسمی خودکشی تا سال ۱۹۹۵ ادامه داشت، این آمار به تفکیک اینکه پرش کننده به کدام یک از ۱۲۸ تیر چراغ پل نزدیک‌تر بوده، تنظیم شده‌است. شمارش رسمی در ۵ ژوئن ۱۹۹۵ در پرش ۹۹۷ متوقف شد. فرد خودکشی کننده‍ی شماره ۱۰۰۰، اریک اتکینسون (۲۵)، در ۳ ژوئیه ۱۹۹۵ پرید و در نتیجه، کن هولمز، بازرس کانتی مارین از رسانه‌های محلی خواست تا گزارش تعداد کل پرش‌کنندگان را متوقف کنند. تا سال ۲۰۱۲ تعداد غیررسمی از ۱۶۰۰ فراتر رفت (مواردی که در آن جسد پیدا شد یا شخصی پرش را دید بود) و طبق تحلیل سانفرانسیسکو کرونیکل، خودکشی‌های جدید تقریباً هر دو هفته یک بار اتفاق می‌افتاد. بیشترین خودکشی در یک ماه، در اوت ۲۰۱۳ بود که ۱۰ مورد پرش گزارش شد. برای سال ۲۰۱۳ تعداد کل خودکشی‌ها، ۴۶ نفر بود، البته از ۱۱۸ تلاش دیگر جلوگیری شده بود، بنابراین ۲۰۱۳ بیشترین آمار در یک سال را به خود اختصاص داده بود. آمار اقدام به خودکشی به میزان تقریباً هر دو روز یکبار افزایش یافته‌است. جوانترین مورد شناخته شده مریلین دمونت پنج ساله بود. در سال ۱۹۴۵، به همراه پدرش بر روی پل و به دستور پدرش از روی پل پریده بود و بلافاصله خود پدر به دنبال او پرید.
جهت مقایسه، جنگل آئوکیگاهارا در ژاپن، دارای رکورد یافتن ۱۰۸ جسد در سال ۲۰۰۴ است. آمار میانگین این جنگل کشف پیکر بی جان ۳۰ نفر در سال است. این جنگل دومین مکان در دنیا از نظر میزان خودکشی است.
در سال ۲۰۰۶، ۳۴ مورد خودکشی با پرش از روی پل رخ داد که اجساد آنها کشف شد، علاوه بر چهار پرش که دیده شدند اما اجساد آنها هرگز پیدا نشد، و چندین جسد مشکوک به پرش از روی پل پیدا شد. گشت بزرگراه کالیفرنیا در آن سال ۷۰ نفر را که ظاهراً قصد خودکشی داشتند را از روی پل به بیرون هدایت کرد.
از سال ۱۹۳۷ آمار دقیقی در مورد تعداد خودکشی‌ها یا تعداد کل پرش‌ها وجود ندارد، زیرا بسیاری از آنها شاهدی نداشته‌اند. این‌طور مشهور است که برخی از مردم به‌طور خاص به سانفرانسیسکو می‌آیند و با اتوبوس یا تاکسی به سمت پل می‌روند تا از روی این پل بپرند پلیس گاهی وقت ها اتومبیل‌های اجاره ای رها شده را در پارکینگ پیدا می‌کند که مربوط به این مسافران است. جریان‌های آب زیر پل قوی هستند و برخی از پیکرها به احتمال زیاد بدون دیده شدن به دریا می‌روند.
نسبت مرگ و میر به پریدن تقریباً ۹۸٪ است. تا جولای ۲۰۱۳، تنها ۳۴ نفر از پرش جان سالم به در برده‌اند. کسانی که زنده می‌مانند، ابتدا با زاویه کم خطرتر به آب برخورد می‌کنند، حتی در این شرایط هم شکستگی استخوان یا آسیب‌های داخلی محتمل است. یک زن جوان به نام سارا راتلج برنبام بعد از پریدن جان سالم به در برد، اما دوباره برای پریدن بازگشت و این بار جان باخت. یک مرد جوان در سال ۱۹۷۹ بعد از پریدن جان سالم به در برد، شنا کرد و به ساحل رسید و خود را به بیمارستان رساند. ضربه ابتدایی چند مهره او را دچار آسیب کرده بود.
پروفسور ناتالی جرمیجنکو، به عنوان بخشی از مجموعه هنری «دفتر فناوری معکوس» که متعلق به خودش است، با همکاری شرکت میانگین صنعتی داوجونز، با آمار تعداد پرش‌های شناسایی شده توسط «جعبه‌های خودکشی» توسط دوربین‌های تشخیص حرکت که ادعا کرد زیر پل نصب کرده‌است، یک «شاخص افسردگی» ایجاد کردند. ظاهراً این جعبه‌ها ۱۷ پرش در سه ماه را ثبت کردند که بسیار بیشتر از شمارش رسمی بود. موزه ویتنی، اگر چه این سؤال را مطرح می‌کند که "آیا واقعا فناوری تشخیص خودکشی جرمیجنکو وجود داشته‌است یا خیر؟" اما این پروژه او را در دوسالانه ویتنی خود گنجانده‌است.
کریستا تیپت نویسنده و روزنامه‌نگار آمریکایی پل گلدن گیت را به یک آهن‌ربای خودکشی توصیف می‌کند.