stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مهرتاج رخشان
زندگی

بدرالدجی در سال ۱۲۶۰ خورشیدی در خانواده‌ای اشرافی در تهران به دنیا آمد. پدرش میرزا محمدباقر رضوی معروف به امام الحکما قاضی و طبیب دربار و مادرش حمیده خانم نام داشت. فقه، عربی، تاریخ و زبان انگلیسی را نزد پدر و مادرش فرا گرفت.
در شانزده سالگی به همراه خواهرش برای آن‌که پدرشان را وادار کنند تا به تحصیلشان در مدرسه رضایت دهد، در منزل علی‌اصغرخان اتابک که از دشمنان پدرشان بود، بَست نشستند. پس از یک ماه امام‌الحکما تسلیم شد. بدرالدجی در کلاس چهارم مدرسه دخترانه آمریکایی تهران پذیرفته شد. او ابتدا با چادر و چاقچور و روبنده به مدرسه می‌رفت، چند سال بعد برای آن‌که از گرفتاری‌های کیلومترها پیاده‌روی از خانه تا مدرسه و گرفتن کتاب و دفتر و مداد و ظرف غذا با چادر و چاقچور رهایی یابد. نوعی لباس شبیه به مانتو امروزی با افزودن یک کلاه طراحی می‌کند. لباس ابتکاری او بلوایی در شهر آفرید و بدرالدجی پس از تهدید متعصبین مذهبی به ترور این لباس را کنار گذارده و به پوشش سنتی خود بازگشت. او سه سال پیش از فارغ‌التحصیل شدن با کمک پدرش مدرسه «ام‌المدارس» را در تهران تأسیس کرد. او و خواهرش در این مدرسه تدریس می‌کردند. با تأسیس مدرسه خواهرش تحصیل را کنار گذاشت ولی بدرالدجی در ۱۲۸۴ یک سال پیش از انقلاب مشروطه از مدرسه فارغ‌التحصیل شد. او برای آن‌که بتواند در جشن فارغ‌التحصیلی مانند دیگر دختران بدون حجاب حاضر شود و سخنرانی کند به دروغ به پدرش گفته بود که اگر چادر بر سر کند به او دیپلم نمی‌دهند.
بدرالدجی، که نام مهرتاج رخشان را برای خود برگزیده بود، پس از فارغ‌التحصیلی به معلمی و مدیریت در مدارس دخترانه ادامه داد. مدتی در اداره «مدرسه شرعیات اصفهان» به صدیقه دولت‌آبادی کمک کرد و «مدرسه ام المدارس» را در اصفهان تأسیس کرد. در مدرسه آمریکایی‌ها که از آن فارغ‌التحصیل شده بود، زبان و ادبیات فارسی را تدریس کرد. سپس مدیر مدارسی در شهرهای انزلی، مشهد، اصفهان، گلپایگان و ملایر شد. وی در گلپایگان در شرایطی که نبض شهر در اختیار نیروهای کاملاً سنتی و محافظه‌کار بود، در ارتقای فرهنگ مردم نقش بسیار مهمی داشت. او همچنین به درخواست وزیر معارف نظام‌نامه‌ای برای مدارس ایران تهیه کرد که در صفحهٔ اول نخستین شماره مجله معارف به چاپ رسید. رخشان نهایتاً در ۱۳۱۱ از ادارهٔ فرهنگ بازنشسته شد. یکی از دلایل بازنشستگی او اختلاف در مورد آموزش درس حفظ الصحه بود که مسئولان آن را درسی بی‌فایده می‌پنداشتند.
رخشان در سال ۱۳۱۱ به دماوند رفت و قصد داشت پرورشگاهی جهت نگاهداری کودکان یتیم و بی‌بضاعت تأسیس کند که موفق نشد. او ۴۲ سال پایانی عمر خود را تنها در باغی به دماوند گذراند. سال‌ها زندگی در انزوا او را به شخصیتی اسرارآمیز نزد اهالی منطقه تبدیل کرده بود. تا حدی‌که بسیاری از عوام این زن کهنسال بی‌کس که به‌ندرت از باغ خارج می‌شد را نوعی جن یا پری می‌دانستند.
حقوق روسپیان

رخشان در ۱۳۰۷ در مقاله‌ای در نشریه عالم نسوان پیشنهاد تشکیل خانهٔ امید برای نگهداری و آموزش زنان روسپی را مطرح کرد از نظر او جامعه مقصر اصلی در پدیدهٔ روسپی‌گری بود و همو می‌بایست و می‌توانست سرنوشت قربانیان آن را تغییر دهد. البته طرح او به‌جایی نرسید، اما از اولین نمونه‌های ایرانی توجه به وضعیت روسپیان به عنوان یکی از حاشیه‌ای‌ترین و ستمکش‌ترین بخش‌های جامعه بود. او معتقد بود که برای دفاع از حقوق تمامی زنان باید ابتدا از حقوق آن بخش که از همه بیشتر به حاشیه رانده شده و حقوق آن‌ها منظماً زیر پا گذاشته می‌شود، دفاع کنیم. او برای مثال پیشنهاد کرده بود که دولت دوخت لباس سربازان وظیفه را به این زنان بسپارد و دستمزدی را به آنان بپردازد.
رخشان در سخنرانی خود در دومین کنگرهٔ نسوان شرق (۱۳۱۱ در تهران) نیز به این موضوع اشاره کرده و به پیشنهاد او ماده ۱۷ مرام‌نامهٔ کنگرهٔ بین‌المللی زنان به ضرورت لغو فحشا و بردگی اختصاص یافت. او در سخنرانی خود به این اشاره کرده بود که باید از روسپی‌گری مخفی جلوگیری و روسپی‌گری علنی را در نقاط معلوم محدود کرد.
کشف حجاب

حضور بدون حجاب مهرتاج رخشان در مراسم فارغ‌التحصیلی خود در مدرسه دخترانه آمریکایی و سخنرانی او به دو زبان انگلیسی و فارسی از نخستین نمونه‌های کشف حجاب در تاریخ معاصر ایران است. مدرسه ام‌المدارس او نیز تعطیل شد چون محصلانش به‌جای چادر از لباسی شبیه به مانتو و کلاه امروزی استفاده می‌کردند.
ماجرای نامه‌نگاری میرزاده عشقی

رخشان پس از خواندن نمایشنامه منظوم «کفن سیاه» نامه‌ای برای میرزاده عشقی نویسنده جوان این اثر فرستاده و سکه‌ای عتیقه را به عنوان پـِری (Prix) به وی تقدیم کرده بود. عشقی که ظاهراً تصور کرده بود فرستنده نامه دختری جوان است و پِری را [که واژه‌ای فرانسوی به معنی جایزه است] پَری خوانده بود، در جواب شعری برای او فرستاده بود. این شعر باعث شده بود تا خیلی‌ها تصور کنند عشقی میان او میرزاده عشقی بوده و انزوای دهه‌های پایانی عمر او از آن نشأت گرفته‌است.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| دلبرا! ای که تو را طبعِ هوس‌پرورِ من |  | مهربان کرد که دستی بکشی بر سرِ من |
| سکه‌ای را که پری لطف نمودی برسید |  | ای پری‌روی و پری‌خوی و پری‌پیکرِ من |
| تو خودت نیز پری هستی و بهتر ز پری |  | عوضِ آن پری آن بِهْ که خود آیی برِ من |
| از پری بودنت آن‌قدر به من معلوم است |  | که مرا بینی و خود غایبی از منظرِ من |
| گرچه من سایهٔ تو نیز ندیدم لیکن |  | باز هم کم نشود سایهٔ تو از سرِ من |
شعر

از او حدود هزار بیت شعر به‌جای مانده‌است. از آن‌جمله:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| هرچه می‌پوشم دو چشم از کارِ زشتِ مردمان |  | باز می‌آید به گوشم داستانِ تازه‌ای |
| گر ببندم چشم و گوش و جمله حسِّ ظاهری |  | باز می‌آید به گوش و هوشِ من آوازه‌ای |
| رشوه و طمّاعی و بی‌رحمیِ این جامعه |  | هیچ نَبوَد بر فسادِ کارشان اندازه‌ای |
| گر تو رخشان! می‌توانی با چنین مردم بساز |  | ورنه راهِ خویش بیرون گیر از دروازه‌ای |
دهوک گجران

| دهوک گجران | دهوک گجران |
| --- | --- |
روستا: روستا
دهوک گجران: دهوک گجران
کشور:  پاکستان
ایالت: پنجاب
بخش: ناحیه راولپندی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵ (ساعت رسمی پاکستان)
دهوک گجران (به انگلیسی: Dhok Gujran) یک روستا در پاکستان است که در پنجاب واقع شده‌است.
ماریو دی اولیویرا نتو

| کسب مدال در المپیک> والیبال در بازی‌های المپیک تابستانی | کسب مدال در المپیک> والیبال در بازی‌های المپیک تابستانی | کسب مدال در المپیک> والیبال در بازی‌های المپیک تابستانی |
| --- | --- | --- |
|  |  بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۴  | والیبال در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۴ |
ماریو دی اولیویرا نتو معروف به شاندو (انگلیسی: Xandó) بازیکن سابق تیم ملی والیبال برزیل که توانست مدال نقره المپیک ۱۹۸۴ را از آن خود کند.
درخش سبز

«اشعه سبز» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای رمان ژول ورن، اشعه سبز (رمان) را ببینید. برای فیلم اریک رومر، پرتو سبز (فیلم) را ببینید.

سبزدرخش یا پرتو سبز به پدیده نوری گفته می‌شود که در آن تغییر رنگ یک یا دو ثانیه‌ای نور خورشید از رنگ قرمز به رنگ سبز درهنگام طلوع یا غروب خورشید و بروی لبه‌های آن، رخ می‌دهد. برخلاف تصور عامیانه این پدیده به علت خطای چشم نیست. بهترین مکان برای دیدن این پدیده در غروب خورشید در اقیانوس، قرار گرفتن در کوه، در ساحل اقیانوس می‌باشد.
دسته-آ ۱۹۹۹

| 0 | 1 |
| --- | --- |
فصل: 1999
قهرمانان: Druk Pol
→ دسته-آ ۱۹۹۸ دسته-آ ۲۰۰۰ ← : → دسته-آ ۱۹۹۸ دسته-آ ۲۰۰۰ ← 
آمار مرتبط با لیگ دسته-آ بوتان در فصل سال ۱۹۹۹.
بررسی اجمالی

باشگاه فوتبال دروک پول برنده این دوره از مسابقات شد.
ماتیاس بیللن

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادروز:  ۲۹ مارس ۱۹۱۰
تاریخ مرگ:  ۱ ژوئیهٔ ۱۹۸۹ (۷۹ سال)
پست:  مهاجم
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۳۶–۱۹۴۸ |  باشگاه فوتبال اسنابروک |   |   |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۳۶ |  تیم ملی فوتبال آلمان |  ۱ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
ماتیاس بیللن (انگلیسی: Matthias Billen; ۲۹ مارس ۱۹۱۰ – ۱ ژوئیهٔ ۱۹۸۹) بازیکن فوتبال اهل آلمان بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اسنابروک اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلمان بازی کرده‌است.
همه (ترانه لاجیک)

| «همه» | «همه» |
| --- | --- |
تک‌آهنگ لاجیک: تک‌آهنگ لاجیک
تاریخ پخش: ۳۱ مارس ۲۰۱۷
موزیک ویدئو: موزیک ویدئو
ویدئو در یوتیوب: ویدئو در یوتیوب
 :  
«همه» تک‌آهنگی از هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا لاجیک از آلبومی به همین نام است که در ۳۱ مارس ۲۰۱۷ منتشر شد. این ترانه در فیلم نفرتی که تو می‌کاری استفاده شد.
انتولکا (استان لهستان کوچک‌تر)

| انتولکا (استان لهستان کوچک‌تر) | انتولکا (استان لهستان کوچک‌تر) |
| --- | --- |
روستا: روستا
انتولکا (استان لهستان کوچک‌تر): انتولکا (استان لهستان کوچک‌تر)
مختصات: ۵۰°۲۴′۲″ شمالی ۲۰°۶′۹″ شرقی﻿ / ﻿۵۰٫۴۰۰۵۶°شمالی ۲۰٫۱۰۲۵۰°شرقی﻿ / 50.40056; 20.10250: مختصات: ۵۰°۲۴′۲″ شمالی ۲۰°۶′۹″ شرقی﻿ / ﻿۵۰٫۴۰۰۵۶°شمالی ۲۰٫۱۰۲۵۰°شرقی﻿ / 50.40056; 20.10250
کشور:  لهستان
استان: استان لهستان کوچک‌تر
شهرستان: شهرستان میخوف
گمینا: گمینا کشانژ ویلکی
جمعیت: ۳۱۰
انتولکا (استان لهستان کوچک‌تر) (به لهستانی:  Antolka) یک روستا در لهستان است که در گمینا کشانژ ویلکی واقع شده‌است. انتولکا ۳۱۰ نفر جمعیت دارد.
داویده سانتون

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 سانتون با اینتر میلان در سال ۲۰۰۹:  سانتون با اینتر میلان در سال ۲۰۰۹
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  داویده سانتون
زادروز:  ۲ ژانویهٔ ۱۹۹۱ ‏(۳۳ سال)
زادگاه:  پورتوماجیوره، ایتالیا
قد:  ۱٫۸۷ متر (۶ فوت ۱ ۱⁄۲ اینچ)
پست:  مدافع چپ
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۹۹–۲۰۰۵:  راوِنا
۲۰۰۵–۲۰۰۸:  اینتر میلان
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۸–۲۰۱۱ |  اینتر میلان |  ۴۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۱ |  ← چزنا (قرضی) |  ۱۱ |  (۰) |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۵ |  نیوکاسل یونایتد |  ۸۲ |  (۱) |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۸ |  اینتر میلان |  ۵۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۸–۲۰۲۲ |  آ.اس. رم |  ۴۲ |  (۰) |
| مجموع |   |  ۲۲۵ |  (۱) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۲۰۰۷ |  زیر ۱۶ سال ایتالیا |  ۴ |  (۲) |
| ۲۰۰۷–۲۰۰۸ |  زیر ۱۷ سال ایتالیا |  ۱۲ |  (۲) |
| ۲۰۰۸ |  زیر ۲۰ سال ایتالیا |  ۲ |  (۰) |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۳ |  زیر ۲۱ سال ایتالیا |  ۱۷ |  (۰) |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۳ |  ایتالیا |  ۸ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۹ سپتامبر ۲۰۲۲. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۹ سپتامبر ۲۰۲۲. 
داویده سانتون (ایتالیایی: Davide Santon؛ زادهٔ ۲ ژانویهٔ ۱۹۹۱) بازیکن سابق فوتبال اهل ایتالیا است.
دوران باشگاهی

سانتون در چهارده سالگی از تیم راونا به سیستم جوانان اینتر پیوست. او قبل از بازی به عنوان دفاع کناری در پست بال بازی می‌کرد. بعد از کمک به اینتر پریماورا در قهرمانی فصل ۲۰۰۷–۲۰۰۶ در فصل ۲۰۰۹–۲۰۰۸ به تیم بزرگسالان فراخوانده شد. خوزه مورینیو برای اولین بار در بازی برابر پاناتینایکوس در لیگ قهرمانان در لیست ۱۸ نفره قرار داد. سانتون در روز ۱۲ ژانویه ۲۰۰۹ برای اولین بار یک بازی را به‌طور کامل برای اینتر انجام داد و چهار روز بعد برابر سمپدوریا برای اولین بار در سری‌آ به میدان رفت. او اولین تجربهٔ اروپاییش را در تساوی خانگی برابر منچستریونایتد در رویارویی مستقیم با کریستیانو رونالدو کسب کرد و او را کاملاً از بازی محو نمود. خود رونالدو گفت: من تحت تأثیر سانتون قرار گرفتم، او واقعاً جوان شگفت‌آور و بازیکن بزرگی است. مورینیو هم شخصیت و تاکتیک‌پذیری سانتون را ستود. پس از آن سانتون ۱۳ بازی را از ابنتدا و دوبازی را به عنوان بازیکن جانشین انجام داد و اولین جامش را بدست آورد. مارچلو لیپی مربی سابق ایتالیا نیز گفته بود که سانتون مرا به یاد پائولو مالدینی جوان می‌اندازد.
در فصل ۲۰۱۰–۲۰۰۹ سانتون اوین بازیش را در هفته سوم برابر پارما انجام داد ولی در بازی‌های ملی مصدوم شد و در ژانویه به میادین بازگشت ولی مصدومیت قبلی باز هم گریبانگیرش شد و او را مجبور به عمل جراحی کرد
تیم ملی

او در سال ۲۰۰۷ برای تیم زیر ۱۶ ساله‌های ایتالیا برابر اسلوونی به میدان رفت و گلزنی کرد. در ۳۱ مارس ۲۰۰۹ در بازی دوستانه برابر هلند برای تی زیر ۲۱ ساله‌ها بازی کرد. در سن ۱۸ سالگی و در تاریخ ۶ ژوئن ۲۰۰۹ برای اولین بار با پیراهن آتزوری در بازی برابر ایرلند شمالی به میدان رفت و تحسین همگان را برانگیخت. لیپی او را برای جام کنفدراسیونهای ۲۰۰۹ دعوت کرد ولی مصدومیت به او اجازه بازی در جام جهانی را نداد.
افتخارات

جام باشگاه‌های اروپا: ۲۰۱۰–۲۰۰۹
سری‌آ: ۲۰۰۹–۲۰۰۸ و ۲۰۱۰–۲۰۰۹
کوپا ایتالیا: ۲۰۱۰–۲۰۰۹
شهرستان اسلاوگورودسکی

| Slavgorodsky District Славгородский район | Slavgorodsky District Славгородский район |
| --- | --- |
بخش: بخش
fa (in English: Expected satiety)موقعیت شهرستان اسلاوگورودسکی در نقشه: faموقعیت شهرستان اسلاوگورودسکی در نقشه
مختصات: ۵۳°۰′۰″ شمالی ۷۸°۳۵′۰″ شرقی﻿ / ﻿۵۳٫۰۰۰۰۰°شمالی ۷۸٫۵۸۳۳۳°شرقی﻿ / 53.00000; 78.58333: مختصات: ۵۳°۰′۰″ شمالی ۷۸°۳۵′۰″ شرقی﻿ / ﻿۵۳٫۰۰۰۰۰°شمالی ۷۸٫۵۸۳۳۳°شرقی﻿ / 53.00000; 78.58333
کشور: روسیه
واحد فدرال: سرزمین آلتای
بنیان‌گذاری: 1924
Abolished: January 1, 2012
مرکز: اسلاوگورود
مساحت: مساحت
 • مجموع: ۲۰۰۰ کیلومتر مربع (۱۰۰۰ مایل مربع)
جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰): جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰)
 • مجموع: ۱۰۱۵۴
 • تراکم: ۵٫۱/کیلومتر مربع (۱۳/مایل مربع)
 • شهری: ۰٪
 • روستایی: ۱۰۰٪
ساختار شهرداری: ساختار شهرداری
 • عضو شهرداری: Slavgorodsky Municipal District
 • تقسیمات شهرداری: ۰ Urban settlements، ۷ Rural settlements
شهرستان اسلاوگورودسکی (به لاتین: Slavgorodsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در سرزمین آلتای واقع شده‌است.
موش قهوه‌ای

| موش قهوه‌ای | موش قهوه‌ای |
| --- | --- |
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پستانداران
راسته:: جوندگان
تیره:: موشان
زیرخانواده:: نیاموشان
سرده:: موش‌های صحرایی
گونه:: موش قهوه‌ای
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Rattus norvegicus (Berkenhout, 1769): Rattus norvegicus (Berkenhout, 1769)
محدوده زندگی موش قهوه‌ای: محدوده زندگی موش قهوه‌ای
موش قهوه‌ای یا موش نروژی یا خرموش قهوه‌ای یا گِرزِه قهوه‌ای (نام علمی: Rattus norvegicus) یکی از مشهورترین گونه‌های موش‌های صحرایی است که تقریباً در تمام نقاطی که انسان‌ها زندگی می‌کنند به ویژه در شهرها حضور دارد.
بدن این جونده معمولاً ۲۵ سانتی‌متر طول دارد و دمشان نیز تقریباً همین مقدار است. وزن نرشان ۳۵۰ گرم و ماده‌شان ۲۵۰ گرم است. این حیوان در اصل بومی شمال چین است اما همراه انسان به تمام قاره‌های جهان به جز قطب جنوب وارد شده و از این نظر موفق‌ترین پستاندار کره زمین پس از انسان محسوب می‌شود.
موش صحرایی قهوه‌ای از مهم‌ترین گونه‌های مهاجم است که باعث آسیب‌های فراوان اقتصادی و زیست‌محیطی در محیط‌های غیربومی شده‌است. بر اساس تحقیقی که در سال ۲۰۱۰ محققان سوئیسی انجام دادند موش صحرایی قهوه‌ای مخرب‌ترین گونه غیربومی قاره اروپا است. ورود این حیوان به یک منطقه همواره به کاهش سریع جمعیت جوندگان بومی و پرندگان زمینی و دریایی منجر می‌شود و آسیب‌های اقتصادی آن نیز ناشی از تخریب انبارهای مواد غذایی و محصولات کشاورزی است. در این تحقیق گوزن ژاپنی و موسکرات در رتبه‌های بعدی گونه‌های مهاجم قرار گرفته‌اند.
انتوزولا

| انتوزولا | انتوزولا |
| --- | --- |
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: بندپایان
رده:: حشرات
راسته:: پروانه‌سانان
تیره:: زمین‌سنجان
سرده:: انتوزولا کلاود هربولات
انتوزولا یکی از انواع شاپرکها از خانواده زمین‌سنجان است. این حشره توسط کلاود هربولات در سال ۱۹۹۲ توصیف شده است.
فهرست گونه‌ها

Tribe Desmobathrini:
Alex Walker, 1863
Antozola Herbulot, 1992
Apatadelpha Prout, 1910
Brachytrita Swinhoe, 1904
Caledophia Holloway, 1979
Callipotnia Warren, 1899
Celerena Walker, 1862
Conolophia Warren, 1894
Derambila Walker, 1863
Derxena Walker, 1866
Dolerophyle Warren, 1894
Dolichoneura Warren, 1894
Encryphia Turner, 1904
Foveabathra Holloway, 1996
Leptoctenopsis Warren, 1895
Noreia Walker, 1861
Ophiogramma Hübner, 1831
Ozola Walker, 1861
Panagropsis Warren, 1894
Tribe Eumeleini:
Eumelea Duncan [& Westwood], 1841
هولوکاست در فرانسه

اخراج یهودیان در جریان به‌صف کشیدن مارسی، ۲۳ ژانویه ۱۹۴۳
هولوکاست در فرانسه به اذیت و آزار، تبعید و نابودی یهودیان و مردم کولی میان سالهای ۱۹۴۰ و ۱۹۴۴ در فرانسه اشغالی، کلانشهر فرانسه ویشی، و در آفریقای شمالی فرانسه تحت کنترل ویشی در جریان جنگ جهانی دوم گفته می‌شود. این اذیت و آزار، از سال ۱۹۴۰ آغاز شد و با تبعید یهودیان از فرانسه به اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها در آلمان نازی و لهستان اشغالی به اوج خود رسید. اخراج‌ها و تبعیدها از سال ۱۹۴۲ آغاز شدند و تا ژوئیه ۱۹۴۴ به طول انجامیدند. از ۳۴۰٬۰۰۰ یهودی ساکن کلانشهر فرانسه درون خاک اروپا در سال ۱۹۴۰، بیش از ۷۵٬۰۰۰ نفر به اردوگاه‌های مرگ تبعید شدند؛ مکان‌هایی که در آن‌ها حدود ۷۲٬۵۰۰ نفر کشته شدند. حکومت ویشی و پلیس فرانسه در به صف کشیدن یهودیان شرکت داشتند. اگرچه بیشتر یهودیان اخراج شده جان خود را از دست دادند، اما میزان جان‌به‌در بردن جمعیت یهودیان در فرانسه تا ۷۵ درصد بود که یکی از بالاترین میزان‌های بقا در اروپا به‌شمار می‌رفت.
پیش‌زمینه

در تابستان سال ۱۹۴۰، حدود ۷۰۰٬۰۰۰ یهودی در سرزمین‌های تحت حاکمیت فرانسه زندگی می‌کردند؛ از این تعداد ۴۰۰٬۰۰۰ تن در الجزایر فرانسه، که در آن هنگام بخشی جدایی‌ناپذیر از فرانسه به‌شمار می‌رفت، و در دو ناحیه تونس و مراکش تحت‌الحمایه فرانسه زندگی می‌کردند. فرانسه متروپل در دوره میان‌دوجنگ حدود ۱۵۰٬۰۰۰ نفر شهروند یهودی داشت. همچنین، فرانسه میزبان جمعیت زیادی از یهودیان خارجی بود که از آزار و اذیت در آلمان فرار کرده بودند. تا سال ۱۹۳۹، به دلیل امتناع ایالات متحده و انگلستان از پذیرفتن پناهندگان یهودی دیگر پس از کنفرانس اوین، جمعیت یهودیان آن کشور به ۳۳۰٬۰۰۰ نفر افزایش یافت. پس از اشغال بلژیک و هلند در سال ۱۹۴۰، فرانسه میزبان موج جدیدی از مهاجران یهودی بود و جمعیت یهودیان در بالاترین سطح خود به ۳۴۰٬۰۰۰ نفر رسید.
با اعلام جنگ جهانی دوم، فرانسویان یهودی مانند دیگر هموطنان خود در ارتش فرانسه بسیج شدند و مانند سال ۱۹۱۴ تعداد قابل توجهی از یهودیان خارجی در هنگ‌های داوطلبان خارجی ارتش نام‌نویسی کردند. پناهجویان یهودی گریخته از آلمان با عنوان بیگانگان دشمن مورد توقیف قرار گرفتند. به‌طور کلی، جمعیت یهودیان فرانسه به توانایی فرانسه در دفاع از آنها در برابر اشغالگران اطمینان داشتند، اما برخی، به ویژه از آلزاس و نواحی موزل، از ژوئیه ۱۹۴۰ به بعد به سوی غرب و مناطق اشغال نشده گریختند.
آتش‌بس ۲۲ ژوئن ۱۹۴۰، که میان رایش سوم و دولت مارشال فیلیپ پتن امضا شد، حاوی بندهای مشخصا ضدیهودی نبود، اما در عین حال نشان می‌داد که آلمانی‌ها قصد داشتند نظم نژادی موجود در آلمان که از سال ۱۹۳۵ به آن سو شکل گرفته بود را به فرانسه متروپل و سرزمین‌های بیرون از آن گسترش دهند. بر اساس این آتش‌بس، تنها بخشی از فرانسه متروپل توسط آلمان اشغال شد. از شهر ویشی، حکومت مارشال پتن دولت فرانسوی (l'État français) جدیدی را در جنوب فرانسه و بخش‌های الجزایر فرانسه، همچنین سرزمینهای فرادریایی فرانسه مانند مراکش، تونس، هندوچین، شام و غیره اداره می‌کرد. رژیم ویشی امپراتوری خود را بخشی جدایی‌ناپذیر از فرانسه اشغال‌نشده می‌دید، و از آنجا که باور به آن داشت که امپراتوری ادامهٔ سرزمین فرانسه متروپل است، قوانین ضدیهودی را به آن مناطق نیز گسترش داد.
تاریخچه > از آتش‌بس تا تهاجم به ناحیه آزاد

از تابستان ۱۹۴۰، اتو آبتس، سفیر آلمان در پاریس، خلع ید از خانواده‌های ثروتمند یهودی را ترتیب داد. رژیم ویشی نخستین اقدامات ضدیهودی را کمی پس از مقامات آلمانی در پاییز ۱۹۴۰ انجام داد. در ۳ اکتبر ۱۹۴۰، ویشی مجموعه ای از قوانین ضدیهودی را با عنوان Statut des Juifs («احکام دربارهٔ یهودیان») برای حل مسئله یهودیان در مناطق تحت کنترل خود به اجرا گذاشت. ماده ۹ احکام بیان می‌داشت که این قانون در مورد متصرفات فرانسه در الجزایر، مستعمره‌های آن، و مناطق تحت‌الحمایه تونس و مراکش نیز اعمال می‌شود. احکام اکتبر ۱۹۴۰ توسط رافائل آلیبر تهیه شدند. مطابق سندی که در سال ۲۰۱۰ به اطلاع عموم رسید، پتن خود سخت‌گیری‌هایی اضافی به متن حکم افزود. «احکام دربارهٔ یهودیان» تعریف «یهودی» را از قوانین نورنبرگ اتخاذ کرد، حقوق شهروندی یهودیان را سلب نمود و آنها را از بسیاری از مشاغل اخراج کرد. این حکم همچنین یهودیان را از کار در برخی مشاغل (از جمله آموزش، روزنامه‌نگاری، وکالت و غیره) منع می‌کرد. در همین حال، قانونی مصوب ۴ اکتبر ۱۹۴۰ توقیف یهودیان خارجی را در اردوگاه‌های توقیفی در جنوب فرانسه از جمله در گرس پیش‌بینی می‌کرد. کاروان‌های یهودیان اخراج شده از مناطق فرانسه، از جمله ۶۵۰۰ یهودی که در طی عملیات بورکل (Bürckel) از آلزاس-لورن اخراج شده بودند، به این توقیف‌شدگان پیوستند.
در جریان عملیات بورکل، یوزف بورکل و روبرت واگنر بر اخراج یهودیان به مناطق اشغال‌نشده فرانسه از مناطق مسکونی خود و نیز مناطقی از آلزاس-لورن که در تابستان ۱۹۴۱ به خاک آلمان ضمیمه شده بودند، نظارت داشتند. تنها آن یهودیانی که در ازدواج مختلط بودند، اخراج نشدند. در شب ۲۲ تا ۲۳ اکتبر ۱۹۴۰، پیش از اخراج، به ۶۵۰۰ یهودی متأثر از عملیات بورکل حداکثر دو ساعت اخطار داده شد. ۹ قطار حامل یهودیان اخراج شده «بدون هیچ هشداری به مقامات فرانسه» – که از پذیرش آنها راضی نبودند – به خاک فرانسه وارد شدند. اخراجی‌ها اجازه نداشتند که هیچ دارایی با خود ببرند و دارایی‌هایشان توسط مقامات آلمانی مصادره می‌شد. وزیر امور خارجه آلمان، یواخیم فون ریبنتروپ، به شکایت‌های متعاقب دولت ویشی در مورد اخراج‌ها واکنشی «بسیار کند» نشان داد. در نتیجه، یهودیان اخراج شده در عملیات بورکل در شرایطی سخت توسط مقامات ویشی در اردوگاه‌های گرس، ریوسالت و میل مورد بازداشت قرار گرفتند، در حالی که مقامات منتظر فرصتی برای بازگرداندن آنها به آلمان بودند.
کمیساریای عمومی امور یهودیان، که توسط دولت ویشی در مارس ۱۹۴۱ ایجاد شده بود، بر توقیف دارایی‌های یهودیان نظارت داشت و تبلیغات ضدیهودی را سازمان می‌داد. در همان حین، آلمانی‌ها آغاز به جمع‌آوری اطلاعات یهودیان در مناطق اشغالی کردند. دومین Statut des Juifs به تاریخ ۲ ژوئن ۱۹۴۱ به این جمع‌آوری اطلاعات در سراسر کشور جنبه قانونی داد. از آنجا که نشان زرد ستاره داوود در مناطق اشغال‌نشده اجباری نشده بود، این اطلاعات زمینه را برای انجام اقدامات آتی و شناسایی و اخراج یهودیان در آینده فراهم می‌کردند. در مناطق اشغالی، به دستور آلمانی‌ها پوشیدن ستاره زرد برای همه یهودیان بالای ۶ سال در ۲۹ مه ۱۹۴۲ اجباری شد.
تاریخچه > اردوگاه درانسی

دستگیری یهودیان در فرانسه در سال ۱۹۴۰ برای افراد تکی آغاز شد و با به‌صف کشیدن‌های عمومی در سال ۱۹۴۱ ادامه یافت. نخستین حمله (rafle) در ۱۴ مه ۱۹۴۱ انجام شد که در جریان آن یهودیان دستگیر شده، که همگی مرد و خارجی بودند، در نخستین اردوگاه‌های انتقالی در پیتی‌ویه و بن-لا-رولاند در لوآره مورد بازداشت قرار گرفتند (در کل ۳٬۷۴۷ مرد). دور دوم، میان ۲۰ تا ۱ ژوئیه ۱۹۴۱، منجر به دستگیری ۴۲۳۲ یهودی فرانسوی و خارجی شد که به اردوگاه درانسی منتقل شدند.
اخراج‌ها از فرانسه اما در ۲۷ مارس ۱۹۴۲ آغاز شد، هنگامی که نخستین کاروان از پاریس به سمت آشویتس حرکت کرد. زنان و کودکان نیز هدف حمله قرار می‌گرفتند؛ برای نمونه در جریان به‌صف‌کشیدن ول دیو در ۱۶ تا ۱۷ ژوئیه ۱۹۴۲، که در آن ۱۳٬۰۰۰ یهودی توسط پلیس فرانسه دستگیر شدند. در مناطق اشغالی، پلیس فرانسه در عمل توسط مقامات آلمانی کنترل می‌شد. آنها اقداماتی را که آلمانی‌ها ضد یهودیان دستور می‌دادند، اجرا می‌کردند و در سال ۱۹۴۲، یهودیان غیر فرانسوی ساکن اردوگاه‌های توقیفی را به آلمانی‌ها تحویل دادند. آنها همچنین به اعزام ده‌ها هزار نفر از آن اردوگاه‌ها به اردوگاه‌های مرگ در لهستان اشغالی، از راه درانسی، یاری رساندند.
در مناطق اشغال‌نشده، از اوت ۱۹۴۲، یهودیان خارجی که به اردوگاه‌های پناهندگان در جنوب غربی فرانسه، در گورس و دیگر جاها تبعید شده بودند، دوباره دستگیر و به مناطق اشغالی تبعید شدند و از آنجا نیز به اردوگاه‌های پاکسازی در آلمان و لهستان فرستاده شدند.
تاریخچه > از تهاجم به منطقه آزاد تا ۱۹۴۵

پس از تهاجم به فرانسه در نوامبر ۱۹۴۲، مقامات آلمانی مسئولیت آزار و اذیت یهودیان را به‌طور فزاینده ای بر عهده گرفتند، در حالی که مقامات ویشی تحت فشار افکار عمومی ناچار شدند به روش حساس‌تری عمل کنند. با این حال در این دوره، میلیس، یک نیروی شبه‌نظامی فرانسوی که با الهام از ایدئولوژی نازی شکل گرفته بود، به شدت در به‌صف‌کشیدن یهودیان برای اخراج دست داشت. در این هنگام تعداد کاروان‌های اخراجی توسط آلمانی‌ها افزایش یافت. آخرین کاروان از اردوگاه درانسی، در ۳۱ ژوئیه ۱۹۴۴، درست یک ماه پیش از آزادسازی پاریس، آن را ترک کرد.
در الجزایر فرانسه، ژنرال آنری ژیرو و بعدها شارل دو گل، حکومت دولت در تبعید فرانسه ارائه شهروندی دوژور به یهودیان را در ۲۰ اکتبر ۱۹۴۳ از سر گرفت.
پیامدها

حدود ۷۵٬۰۰۰ یهودی به اردوگاه‌های کار اجباری و مرگ نازی‌ها تبعید شدند و ۷۲٬۵۰۰ نفر از آنها درگذشتند، اما ۷۵ درصد از حدود ۳۳۰٬۰۰۰ یهودی ساکن در سال ۱۹۳۹ در فرانسه متروپل از تبعید نجات یافتند و از هولوکاست جان سالم به در بردند، که خود یکی از بالاترین میزان‌های بقا در اروپا به‌شمار می‌رود. فرانسه دارای سومین پرشمارترین تعداد شهروندانی است که به آن‌ها عنوان درستکار در میان ملل اعطا شده‌است، جایزه ای که به «غیر یهودیانی که طبق والاترین اصول بشریت رفتار کردند و جان خود را برای نجات یهودیان در طول هولوکاست به خطر انداختند» تعلق می‌گیرد.
نمایشگاهی ضدیهودی با عنوان یهود و فرانسه، در پاریس، ۱۹۴۱
زنان یهودی در پاریس تحت اشغال در حالی که نشان زردرنگ بر لباس خود گذاشته‌اند، ژوئن ۱۹۴۲