stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ایرانیان عراق
نهضت تنباکو

نهضت تنباکو در ایران در جریان سفر سوم ناصرالدین شاه به فرنگ و اعطای امتیاز تجارت توتون و تنباکو به کمپانی رژی به مدت پنجاه سال شکل گرفت. نخستین اعتراض‌ها به رهبری روحانیت، توسط سید علی‌اکبر فال اسیری داماد میرزای شیرازی در برابر اقدامات کمپانی رژی از علمای برجسته شیراز آغاز شد. علی‌رغم تمام خشونت‌های حکام، مقاومت مردمی ادامه یافت و قیام مردم شیراز به تبریز، مشهد، اصفهان، تهران و دیگر نقاط ایران گسترش یافت. در اصفهان فشار روزافزون بر علما بسیاری از آنان را وادار به ترک شهر کرد که از آن جمله می‌توان به مهاجرت آقا منیرالدین بروجردی اصفهانی اشاره نمود که شبانه به عراق و نزد میرزای شیرازی هجرت کرده بود.
میرزای شیرازی از علمای ایرانی در شهرسامراء، همان ابتدا به واسطهٔ نامه‌هایی که از علمای ایران دریافت می‌کرد و از طریق اخباری که سید علی اکبر فال اسیری و آقامنیرالدین بروجردی اصفهانی به وی می‌رساندند، از این امتیاز مطلع شده بود. از این رو میرزای شیرازی، هم‌زمان با شروع ناآرامی در تبریز در اول ذیحجه سال ۱۳۰۸ ه‍.ق با ارسال تلگراف مفصلی به شاه، ضمن اشاره به مضار و مفاسد اجازه مداخله خارجی‌ها در ایران به اعطای امتیازات نیز توجه نمود و همه آن‌ها را منافی صریح قرآن، نوامیس الهیه و استقلال ایران خواند.
شاه به تلگرام میرزا پاسخ نداد و برای توجیه اقدامات دولت و ذکر دلایل اعطای امتیاز و مشکلات ناشی از لغو آن، میرزا محمود خان مشیرالوزاره کارپرداز ایران در بغداد را نزد میرزای شیرازی در سامرا فرستاد. مشیرالوزاره ضمن اشاره به ضرورت قرابت با دول بزرگ اروپا برای استخلاص از روسیه تزاری، لزوم تقویت بودجه و قشون و رفع نقائص و کم بودن مالیات‌ها، موهن بودن الغای قرارداد از نظر بی‌اعتبار شمرده شدن امضای پادشاه و …، صراحتاً از ناتوانی دولت در فسخ امتیاز و خسارات هنگفت این اقدام سخن گفت.
با این حال میرزا در پاسخ تمام این تشبثات، تنها بر این نکته تأکید کرد که فقط باید به ملت مسلمان تکیه کرد و
«دولت اگر از عهده جواب بیرون نتوان آید ملت از جواب حسابی عاجز نیست»
و
«اگر دولت از عهده بر نمی‌آید، من به خواست خدا آن را برهم می‌زنم.»
در اواخر ربیع‌الثانی ۱۳۰۹ در تهران شایع شد که حکمی از میرزای شیرازی در باب تحریم استعمال دخانیات صادر و به اصفهان مخابره شده‌است. در اوایل جمادی‌الاولی با رسیدن محمولهٔ پستی به تهران صورتی از حکم درمیان مردم منتشر شد با این توضیح که نسخهٔ اصلی آن را فقط میرزا حسن آشتیانی مشاهده کرده‌است. متن حکم چنین بود:
«بسم‌الله الرحمن الرحیم، الیوم استعمال تنباکو و توتون بِأَیِ نحوٍ کان در حکم محاربه با امام زمان علیه‌السلام است. حرره الاقل محمدحسن الحسینی.»
در نتیجه حکم میرزای شیرازی و مقاومت مردم قرارداد سرانجام شاه در پنجم جمادی‌الثانی ۱۳۰۹ برای اطمینان بیشتر در دستخطی به امین‌السلطان لغو کامل امتیاز را اعلام کرد تا وی به آگاهی علما و مردم برساند.
تأسیس کشور عراق

در قرن بیستم که کشور کنونی عراق در سال ۱۹۲۱ سازمان داده شد، وضع ایرانیان در این کشور تازه ایجاد شده در معرض تغییر قرار گرفت. از آن پس اتباع ایرانی دیگر نمی‌توانستند مانند گذشته آسان به عراق بروند. سیاست‌های عرب‌گرایی و ناسیونالیستی عربی به ویژه مانع آمدوشد طبیعی میان ایران و عراق بود. حکومت‌های عراق می‌کوشیدند از نفوذ اتباع ایرانی در آن کشور بکاهند. به همین سبب حکومت‌های عراق خواستند با تصویب قانونهایی حقوق اکتسابی شهروندان ایرانی را به طرق مختلف از میان ببرند. قانون ملیت عراقی مصوب سال ۱۹۲۴ بر سرنوشت همه ایرانیان مقیم عراق و کسانی که منشأ ایرانی داشتند اثر می‌گذاشت. طبق این قانون همه ایرانیان، عراقی محسوب می‌شدند مگر آن که خود تا تاریخ معینی از این امر انصراف بجویند. این قانون تا سال ۱۹۲۸ دو بار تمدید شد. در سال ۱۹۲۷ قانونی به تصویب رسید که استخدام افراد خارجی را منع می‌کرد. در ۱۹۲۹ قانون مدنی عراق اشتغال افراد را در دادگاه‌ها منوط به دانستن زبان عربی کرد. در سال ۱۹۳۵ قانونی به تصویب رسید که خارجیان را از اشتغال به برخی از مشاغل و رشته‌های بازرگانی منع می‌کرد. در واقع بسیاری از این رشته‌ها و مشاغل در دست ایرانیان بود. قانون ۱۹۵۰ در ارتباط با اماکن مذهبی نیز می‌خواست از نفوذ ایرانیان در اماکن متبرکه بکاهد. این قانون کار در اماکن یادشده را فقط به اتباع عراقی اختصاص داد. در آغاز قرن بیستم ۷۵ درصد از جمعیت کربلا ایرانی بودند و نقش بسیار مهمی در رویدادها داشتند. امّا بر اثر قانونهای یادشده این تعداد کاهش یافت و طبیعی بود که در سرشماریها به علت آن که ایرانیان خود را می‌بایست عراقی معرفی کنند شمار عراقیان یعنی کسانی که اتباع عراق به‌شمار می‌آمدند افزایش یافت. رژیم بعث عراق بخصوص در این موارد سختگیری‌ها را شدت بخشید.
اخراج ایرانیان

در اواخر سال ۱۹۷۰ میلادی (۱۳۵۰ شمسی) حکومت بعث عراق به ریاست احمدحسن البکر به بهانه مناقشه جزایر سه‌گانه ایرانی در خلیج فارس و فشار بر حکومت پهلوی دوم که در حال تدارک جشن‌های ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی بود، بیش از ۶۰ هزار نفر از ایرانیان مقیم عتبات (به ویژه کربلا) را با عدم تمدید اقامت ایشان از عراق اخراج کرد. شاه ایران با فرستادن فرح پهلوی به مرز قصرشیرین از آنان به خوبی استقبال کرد و آنها را ایرانیان اصیلی خواند که حاضر به ترک تابعیت ایرانی خود نشدند. در میان اینان تعدادی از مردمان فیلی بودند. در این میان سید محمد حسینی شیرازی که از ایرانیان مخالف حکومت بعثی‌ها بود در حکمی غیابی ازسوی رژیم بعث به اعدام محکوم شد و برادرش سیدحسن به زندان افتاد وی سپس مجبورشد به کویت برود. پس از چند سال سید حسن شیرازی بدست عوامل حکومت بعث عراق در لبنان ترور شد. پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، اهالی کربلا و نجف در موافقت با این انقلاب تظاهراتی برپا داشتند. در آوریل ۱۹۸۰ میلادی و پس از سوءقصد به جان طارق عزیز (که آن هنگام معاون نخست‌وزیر عراق بود) در دانشگاه المستنصریه، حکومت عراق به آن بهانه چهل هزار نفر دیگر از ایرانی‌تبارها یا عراقیانی که اصالت ایرانی داشتند را اخراج کرد. رژیم بعث اموال ایشان را مصادره کرد و دست خالی و پای پیاده در مرزهای ایران رها نمود. روح‌الله خمینی رهبر وقت ایران در پیامی خطاب به مردم ایران در مورد ایشان گفت: «میهمانان عزیزی که به توطئه آمریکا و دست جنایتکار رژیم منحرف بعث از خانه‌های خود آواره شده‌اند و به ایران با وضع اسفناک فجیعی فرستاده شدند، گرامی دارید.» غیر از این ۹ تا ۱۲ هزار از نوجوانان ایشان را از ترس اینکه برای ایران بجنگند به عنوان گروگان در عراق نگاه داشت که البته بعدها همه را در «نگره السلمان» همه کشته شدند. از میان این آوارگان تنها کسانی که پدرهایشان شناسنامه ایرانی داشتند موفق به گرفتن شناسنامه شدند و بسیاری از اهالی پشتکوه از گرفتن شناسنامه بازماندند. در اکتبر سال ۱۹۹۰ مقامات ایران گزارشی دربارهٔ مهاجران عراقی منتشر کردند که تعداد آنان را در نیمه آن سال بیش از یک میلیون نفر اعلام می‌کرد. مقامات کمیساریای عالی پناهندگان بر این تصور بودند که شمار این افراد پانصد هزار نفر است امّا قبول داشتند که اطلاعات دقیقی از تعداد کامل اخراج شدگان در اختیار ندارند و در نتیجه در آمار خود ناچار فقط به پناهندگان توجه داشته‌اند. در سال ۱۹۹۱ هنگامی که جنبش انتفاضه شعبانیه در بصره سرکوب شد بسیاری به زندان افتادند یا به قتل رسیدند. زنان و فرزندان این افراد نخست به کربلا که هسته اصلی قیام مردمی شعبانیه را تشکیل می‌داد گریختند. سپس به مدد فعالان همین جنبش انتفاضه توانستند به ایران بگریزند.
معاودین بدون شناسنامه

بنا بر اعلام مدیر کمیته امداد شهرستان ایلام تا سال ۱۳۹۵، حدود سه هزار و ۶۰۰ تبعه خارجی فاقد شناسنامه در استان ایلام زندگی می‌کنند که اغلب آن‌ها معاودین عراقی می‌باشند. معاودین در شهر ایلام به‌طور مشخص در محله سرتاف زندگی می‌کنند. از معاودین بدون شناسنامه در استان کرمانشاه آماری در دست نیست. در مرداد ۱۳۹۹ اعلام شد که جمعیت معاودین در استان ایلام در حدود ۱۹۰۰ نفر در قالب ۵۰۰ خانوار است که فاقد شناسنامه هستند. این مردم در شرایطی بسیار سخت زندگی می‌کنند و به دلیل فقر و تنگدستی عمدتاً با کمک‌هایی که از سازمان‌هایی مانند کمیتهٔ امداد دریافت می‌کنند امرار معاش می‌کنند.
چهره‌های سرشناس

| 0 | 1 |
| --- | --- |
 اهالی مذهب و سیاست ابوحنیفه نعمان بن ثابت  سید ابوالقاسم خویی  سید علی سیستانی  حسین بن روح نوبختی  بشار بن برد  علاءالدین سجادی  شهاب‌الدین مرعشی نجفی  محمدهادی معرفت  علی لاریجانی  علی اکبر صالحی  علاءالدین بروجردی  سید محمود هاشمی شاهرودی  صادق لاریجانی  محمدرضا نقدی  علامه یحیی نوری  سید علی شهرستانی  سید علی میلانی  سید مرتضی عسکری  علی اکبر محمودی (برهان):  جعفر سلماسی اولین ورزشکار ایرانی مدال آور المپیک * محسن اراکی میرزا احمد سیبویه  حسین شهرستانی  زین‌العابدین رهنما  سیدجواد شهرستانی  مرتضی قزوینی  سید عماالدین تبریزی  سید مهدی شیرازی  باقر آیت‌الله‌زاده شیرازی  مرتضی آیت‌الله‌زاده شیرازی  سید صادق حسینی شیرازی  سید محمد حسینی شیرازی  عبدالرحمن گیلانی اولین نخست‌وزیر عراق  رشید عالی گیلانی سیاست‌مدار عراقی بود که چند بار نخست‌وزیر پادشاهی عراق  جمیل صدقی زهاوی  حسین شهرستانی
چهره‌های سرشناس > ورزشکاران

نوری خدایاری بازیکن فوتبال در دههٔ ۵۰ و ۶۰
کامل انجینی بازیکن فوتبال
صبیح ساران بازیکن فوتبال
ضیاء قریشی بازیکن فوتبال
لیث نوبری (ناصری) بازیکن فوتبال
عدنان زاهدی بازیکن فوتبال
عبدالعزیز باقرپور بازیکن فوتبال
کربلا از مراکز مهم ایرانیان عراق
میرزای شیرازی تحریم‌کننده تنباکو
آخوند خراسانی
از راست به چپ:عبدالله لاهیجی، میرزا حسین خلیلی طهرانی، آخوند خراسانی
سید ابوالقاسم خویی رهبر انتفاضه شعبانیه در کنار سید علی سیستانی رهبر کنونی شیعیان عراق هر دو از ایرانیان عراق
دیدار اجباری خویی با صدام پس از شکست انتفاضه شعبانیه
باد ویندسهایم

| باد ویندسهایم   | باد ویندسهایم   |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
کشور: آلمان
ایالت: بایرن
منطقه اداری: Mittelfranken
ناحیه: Neustadt a.d.Aisch-Bad Windsheim
تقسیمات: ۱۰ Ortsteile
حکومت: حکومت
 • شهردار: Ralf Ledertheil (SPD)
مساحت: مساحت
 • کل: ۷۸٫۲۶ کیلومتر مربع (۳۰٫۲۲ مایل مربع)
ارتفاع: ۳۲۱ متر (۱۰۵۳ فوت)
جمعیت (۲۰۰۶-۱۲-۳۱): جمعیت (۲۰۰۶-۱۲-۳۱)
 • کل: ۱۲۰۶۱
 • تراکم: ۱۵۰/کیلومتر مربع (۴۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: ۹۱۴۳۸
کدهای شماره‌گیری: ۰۹۸۴۱
پلاک خودرو: NEA
وبگاه: www.bad-windsheim.de
شهر باد ویندسهایم (به آلمانی: Bad Windsheim) در ایالت بایرن در کشور آلمان واقع شده‌است.
هند-آرام

پوشش ناحیهٔ هند-آرام
هند-آرام (Indo-Pacific) یا گاهی با نام هند-آرام غربی (Indo-West Pacific) یک منطقه در جغرافیای زیستی دریاهای کرهٔ زمین است که آب‌های اقیانوس هند، غرب و مرکز اقیانوس آرام، دریاهای مرتبط میان این دو اقیانوس و در مجموع ناحیهٔ اندونزی را پوشش می‌دهد. اما نواحی معتدل و قطبی اقیانوس‌های هند و آرام همچنین مناطق گرمسیری شرق اقیانوس آرام و طول ساحل‌های قارهٔ آمریکا در سمت اقیانوس آرام در پوشش این ناحیه نیست بلکه یک بوم‌سار متفاوت است.
این نامگذاری بیشتر در زیست‌شناسی دریایی، آبزی‌شناسی و زمینه‌های مانند آن کاربرد دارد چون بسیاری از زیستگاه‌های دریایی به صورت پیوسته از ماداگاسکار تا ژاپن و اقیانوسیه کشیده شده‌اند. یا گاهی برخی گونه‌ها در این محدوده قرار دارند اما در اقیانوس اطلس دیده نمی‌شوند.
در این ناحیه گونه‌های ماهی به فراوانی دیده می‌شود، نزدیک به ۳۰۰۰ گونه که نسبت به دومین منطقهٔ سرشار از گونه‌های ماهی، غرب اقیانوس اطلس، با ۱۲۰۰ گونه بسیار غنی تر است. در این ناحیه نزدیک به ۵۰۰ گونه آب‌سنگ مرجانی است در حالی که در اطلس غربی تنها ۵۰ گونه وجود دارد.
بخش‌بندی

ناحیهٔ هند-آرام به سه بخش غربی، مرکزی و شرقی تقسیم می‌شود.
بخش‌بندی > بخش غربی

پوشش هند-آرام غربی عبارت است از بخش غربی و مرکزی اقیانوس هند شامل ساحل‌های شرق آفریقا، دریای سرخ، خلیج عدن، خلیج فارس، دریای عربی، خلیج بنگال و دریای آندامان همچنین ساحل‌های پیرامون ماداگاسکار، سیشل، کومور، جزایر ماسکارین، مالدیو و مجمع‌الجزایر چاگوس.
بخش‌بندی > بخش مرکزی

هند-آرام مرکزی چندین دریا و بخش ارتباط دهندهٔ اقیانوس هند و آرام را پوشش می‌دهد شامل دریاهای پیرامون اندونزی به جز ساحل شمال غربی سوماترا که در بخش غربی جای دارد، دریای جنوب چین، دریای فیلیپین، ساحل شمال استرالیا و دریاهای پیرامون گینه نو، غرب و مرکز میکرونزی، کالدونیای جدید، جزایر سلیمان، وانواتو، فیجی و تونگا.
بیشترین گوناگونی مرجان‌ها و کرناها در این منطقه دیده می‌شود.
بخش‌بندی > بخش شرقی

هند-آرام شرقی بیشتر جزایر آتشفشانی مرکز اقیانوس آرام تا جزایر مارشال و مرکز و جنوب شرقی پلی‌نزی تا جزیره ایستر و هاوایی را پوشش می‌دهد.
مثلث مرجانی و کشورهای شرکت کننده در طرح مثلث مرجانی
قصه‌ی ماه پنهان

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نویسنده: بهرام بیضایی
شخصیت‌ها: دختر سیاه مسافر مرشد
تاریخ نخستین نمایش: ۱۹ اسفندِ ۱۳۴۳
جای نخستین نمایش: سینما تاج، آبادان
زبان اصلی: فارسی
سبک: نمایش عروسکی (با بازی آدم‌های واقعی)
قصّه‌ی ماه پنهان نمایشنامه‌ای است از بهرام بیضایی که در فروردینِ ۱۳۴۲ نوشته شده. این کار همراهِ دو نمایشنامهٔ دیگر با نام‌های عروسکها (۱۳۴۱) و غروب در دیاری غریب (۱۳۴۱) نمایشنامه‌های سه‌گانه عروسکی بیضایی را تشکیل می‌دهد.
خلاصهٔ داستان

باز هم مرشد بساطی برپا کرده و با عروسک‌هایش نمایشی آغاز کرده. عروسک‌ها عبارتند از سیاه و دختر و مسافر. شب است و مردم شهر همگی خوابند؛ مگر دختر و سیاه. و پهلوان و دیو سال‌هاست که در جنگ با یکدیگرند. امشب هم نبرد – بیرون از صحنه – در جریان است. و بر صحنه که دختر و سیاه در او بیدارند و دلتنگ پهلوانند و دیگران همه خفته، مسافری هم در خواب است که از راه دوری آمده و جادوگری می‌داند. پهلوان و دیو به دست یکدیگر کشته می‌شوند و مردم شهر از پایان گرفتن این جدال کهن شادمانی می‌کنند. ولی دختر اندوهگین است، چراکه عمری چشم به راه پهلوان مانده و دل به او سپرده بوده است. سیاه هم غمگین می‌نماید. مسافر می‌گوید که می‌تواند پهلوان را زنده کند، به شرط آن که دیو نیز با او زنده شود. و اگر آن‌ها از زندگیِ دوباره و جنگ بی‌فرجام ناخشنود بودند می‌تواند باز بمیراندشان. امّا سیاه نمی‌خواهد که به بهای زنده شدن دیو و ادامه یافتن جنگی که سببش معلوم نیست و پایانش نیز دوست دیرینه‌اش را بازیابد. مسافر سبب این مخالفت را عشق سیاه به دختر می‌داند. دختر به زنده شدن پهلوان هرچند با قید حیات دوبارهٔ دیو رضایت می‌دهد. مسافر آن دو را به زندگی باز می‌گرداند و سیاه تا آگاه می‌شود با شمشیری مسافر را می‌کشد. در همین زمان دختر خبر می‌آورد که پهلوان و دیو راضی به زندگی نیستند. امّا اینک تنها کسی که می‌توانست دوباره جان پهلوان و دیو را بگیرد مرده، و آن‌ها مجبورند باز به جنگ بی‌پایان ادامه دهند.
متن

قصّه‌ی ماه پنهان در فروردینِ ۱۳۴۲ نوشته شد. بیضایی در سالِ ۱۳۴۱ عروسکها و غروب در دیاری غریب را نوشته بود، و بدین ترتیب قصّه‌ی ماه پنهان سوّمین نمایشنامهٔ عروسکیِ بیضایی است. در پاییزِ ۱۳۴۲ قصّه‌ی ماه پنهان همراهِ آن دو نمایشنامهٔ عروسکیِ دیگر در کتابِ سه نمایشنامه‌ی عروسکی چاپ شد. چاپِ دوّمِ این کتاب بهارِ سالِ ۲۵۳۷ به تاریخِ شاهنشاهی در انتشاراتِ نگاه منتشر شد. صورت بازنگری‌شده‌ای از قصّه‌ی ماه پنهان در جلدِ یکُمِ دیوان نمایش (۱۳۸۲) چاپ شده است؛ و همین متن در زمستانِ ۱۳۹۴ باز با دو نمایشنامهٔ عروسکیِ دیگر به صورتِ کتابِ سه نمایشنامه‌ی عروسکی به وسیلهٔ انتشاراتِ روشنگران و مطالعات زنان طبع شد.
بیضایی در مقاله‌ای نوشته است که در تابستانِ ۱۳۲۹ یا ۱۳۳۰ در کوی دوره‌گردی با جامهٔ محلّی و با جعبه‌ای حمایل دیده است که بر بامش دو عروسک زن و مردِ رنگینِ اسب‌سوار بوده. او خیال می‌کند که عروسک‌های نمایشنامه‌های عروسکی و غیرعروسکیش ممکن است از این دیدارِ کودکانه ملهم بوده باشد.
در چشمِ دیگران

جلال آل احمد این نمایش را سخت نکوهیده و پس از اشارتی به تأثّرِ بیضایی از نمایش مشرق‌زمین، که فی حدّ ذاته می‌پسندد، می‌نویسد:
اما مطلب اساسی در این است که حضرت بیضایی درین نمایش دوم دارد خباثت ظلم روی زمین را به آسمان تحویل میکند. . . . پس من و تو چکاره‌ایم؟ پس یعنی شانه خالی کردن؟ یا دهن‌کجی؟ یا ادای خیام؟ ... هیچکدام. بلکه احساس زبونی. و این حد اعلای اعتراف روشنفکر جماعت! . . . حضرت بیضائی ایضاً باید بداند که بر مبنای وجود ذیجود خویشتن «جهان» را ساختن و دیدن − یعنی ادای میخ طویلهٔ خر ملا نصرالدین را درآوردن. گذشته ازینکه اینجا آدمیزادها باندازهٔ کافی قضا و قدری هستند من و تو دیگر نمک این آش را نیفزاییم.
بیضایی به این گفتهٔ آل احمد واکنشی نشان نداد، و دوستی آل احمد و بیضایی تا هنگام مرگ آل احمد برقرار بود؛ تا سرانجام حدود پنجاه سال پس از نوشتهٔ آل احمد، بیضایی در گفتگویی با ماهنامهٔ اندیشه پویا به سال ۱۳۹۲ در پاسخ پرسش علیرضا اکبری، درک و فهم آل احمد از نمایشنامه‌اش را یگانه و نیندیشیده شمرد و داوری در این معنی را به تماشاکنان و خوانندگان نمایشنامه واگذاشت.
نمایش

قصّه‌ی ماه پنهان نخستین بار در ۱۹ اسفندِ ۱۳۴۳ با غروب در دیاری غریب توسّطِ گروهِ هنر ملّی و به کارگردانیِ عبّاس جوانمرد در سینما تاجِ آبادان به نمایش درآمد. در این نمایش بیضایی مدیرِ صحنه بود و بازیگران عبارت بودند از:
| بازیگر | نقش |
| --- | --- |
حسن خیّاط‌باشی: مرشد
نصرت پرتوی: دختر
حسین کسبیان: سیاه
عبّاس جوانمرد: مسافر
سال ۱۳۴۴ (دوّم و سوّم ژوئنِ ۱۹۶۵) همین گروه همین دو نمایش را در جشنوارهٔ تئاترِ ملل در تماشاخانهٔ سارا برناردِ پاریس نمایش داد. از دیگر نمایش‌های مهمِّ این دو نمایشنامه سپس‌تر در بهارِ ۱۳۵۵ در تالارِ ۲۵ شهریورِ تهران بوده است.
به زبان‌های دیگر

این نمایشنامه به قلم ژیزل کاپوشینسکی به انگلیسی درآمده و با ترجمهٔ انگلیسی نمایشنامه‌های عروسکی دیگرِ بیضایی و نیز نمایشنامه‌هایی از دیگران در کتابی در امریکا چاپ شده است:
Beyza'i, Bahram. "The Story of the Hidden Moon." Modern Persian Drama: An Anthology. Translated & introduced by Gisèle Kapuscinski. Lanham: University Press of America. 1987. ISBN 0-8191-6579-4
ترجمهٔ فرانسوی علی‌اصغر سروش از این نمایشنامه هنوز به صورت کتاب منتشر نشده است.[نیازمند منبع]
غلامعلی حداد عادل
اوایل زندگی و تحصیلات

غلامعلی مشهد محمدعلی حداد در ۱۹ اردیبهشت ۱۳۲۴ در خیابان ری تهران به دنیا آمد. او بعدها نام خانوادگی خود را به حداد عادل تغییر داد. پدربزرگ او در دوران سلطنت ناصرالدین‌شاه برای تعمیرات ماشین دودی بین تهران و شهرری استخدام شد و به همین جهت به حداد معروف بود. غلامعلی کودکی را در یکی از مناطق پایین شهر به نام «پای خط» گذراند و دبستان را در مدرسه عمومی بندار رازی در خیابان لرزاده طی کرد. برای دبیرستان به مدرسه علوی رفت و در آنجا زیر نظر علامه کرباسچیان تعلیمات دینی دید. او در سال ۱۳۴۲ از دبیرستان علوی فارغ‌التحصیل شد. در سال‌های ۱۳۴۵ و ۱۳۴۷ لیسانس و فوق لیسانس خود را در رشته فیزیک از دانشگاه‌های تهران و پهلوی دریافت کرد. بین سال‌های ۱۳۴۵ تا ۱۳۴۷ او در دانشگاه پهلوی و از ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۰ در دانشگاه ملی ایران فیزیک درس می‌داد. در سال ۱۳۵۱، کارشناسی ارشد فلسفه را از دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران دریافت کرد. دروس دوره دکتری فلسفه در دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران را در سال ۱۳۵۳ به پایان برد. در این دوران به دلیل تحصیل فلسفه نزد نصر که استاد مذهبی فلسفه آن زمان دانشگاه تهران بود، مورد توجه سیدحسین نصر واقع شده و در دفتر وی به فعالیت مشغول می‌شود. در دهه ۱۳۴۰ از شاگردان احمد فردید بود. بین ۱۳۵۱ تا ۱۳۵۷ در دانشگاه صنعتی آریامهر به تدریس فلسفه، تاریخ علم و تاریخ فلسفه غرب و تاریخ فلسفه اسلامی پرداخت. در سال ۱۳۶۴ از پایان‌نامه دکتری فلسفه تحت عنوان «نظر کانت دربارهٔ مابعدالطبیعه» دفاع کرد. او از ۱۳۶۴ تاکنون به تدریس فلسفه غرب در دانشگاه تهران اشتغال دارد.
فعالیت‌های سیاسی > پیش از انقلاب

حداد عادل در ۱ شهریور ۱۳۵۰ زمانی که مدرس فیزیک دانشگاه ملی بود، جزو ۴۴ نفر وابسته به نهضت آزادی به‌شمار می‌رفت که به همراه برادرش مجید حداد عادل به جرم تلاش برای خرابکاری در جشن‌های ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی دستگیر شد و ۶۶ روز زندانی بود. این گروه اولین بیانیه خود را در زندان به عنوان بیانیه نهضت مجاهدین خلق ایران منتشر کردند و پس از خروج از زندان، در آذر همان سال، بنای اولیه تشکیل سازمان مجاهدین خلق ایران را گذاشتند. لطف‌الله میثمی در گفتگو با حسین دهباشی در مجموعهٔ تاریخ شفاهی ایران می‌گوید غلامعلی حدادعادل در آن ماجرا اشتباهی دستگیرشده و در واقع این برادر او مجید حدادعادل بوده که با مجاهدین خلق در ارتباط بوده، اما مأموران ساواک او را به همراه برادرش و دو تن دیگر با این تصور که این‌ها اعضای یک خانه‌تیمی هستند دستگیر کرده‌بودند.
فعالیت‌های سیاسی > پس از انقلاب

با پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ حداد عادل در معاونت وزارت ارشاد وقت به فعالیت مشغول شد. از دیگر مسئولیت‌های وی در این دوران، شورای مدیریت صداوسیما بود. کمی بعد از آن وی به وزارت آموزش و پرورش رفت و در آنجا نیز از سال ۱۳۶۱ تا ۱۳۷۲ ابتدا مشاور و بعد معاونت این وزارت خانه را بر عهده گرفت. از اقدامات مهم دوران مدیریت وی در آموزش و پرورش و ریاست وی بر سازمان پژوهش و برنامه‌ریزی آموزشی (۱۳۶۲–۱۳۷۲)، تغییر تمام کتب درسی زمان پهلوی، در ظرف سه سال و راه‌اندازی مرکز المپیادهای علمی بود.
او که بعد از انقلاب سال ۵۷ همواره مواضع اصول‌گرایانه داشته برای نمایندگی مجلس ششم کاندید شد و در جریان بازشماری آرای تهران به جای علیرضا رجایی به این مجلس راه یافت. شورای نگهبان اعلام کرده بود که صندوق‌هایی که مخدوش بودن آن از نظر شورای نگهبان به اثبات رسیده است و با معیارهای شورای نگهبان تأیید کردنی نیست، باید ابطال شود. برای همین تصویب اعتبارنامه حدادعادل نزدیک به شش ماه طول کشید. بعد از انجام رأی‌گیری‌ها اعتبارنامه حدادعادل تأیید شد. حدادعادل رئیس فراکسیون اقلیت در مجلس ششم شد.[نیازمند منبع]
او در مجلس هفتم پس از انتخاب شدن به عنوان منتخب اول مردم تهران در انتخابات هیئت رئیسه با ۱۹۶ رای در مقابل ۵۵ رای حسن سبحانی به پیروزی رسید. در این مجلس و در جریان انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۴، شورای نگهبان صلاحیت مصطفی معین، نامزد حزب مشارکت و مجاهدین انقلاب، و محسن مهرعلیزاده، اصلاح‌طلب مستقل را رد کرد. حدادعادل به رهبری نامه‌ای نوشت و درخواست کرد که ایشان شورای نگهبان را به توسیع دایره نامزدهای واجد شرایط توصیه کند. این درخواست با تأیید رهبری و تأیید صلاحیت این دو نفر همراه شد.[نیازمند منبع]
حدادعادل در مجلس هشتم، رئیس کمیسیون فرهنگی بود و بازی ریاست را به علی لاریجانی واگذار کرد. در جریان انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۸۸ در تلویزیون ایران با یک سؤال خطاب به میرحسین موسوی گفت «دوست عزیز اگر بنا به تقاضای شما انتخابات باطل گردد و دوباره رای‌گیری شود و فرضاً شما پیروز شوید و این بار رقیب شما آقای احمدی‌نژاد تقاضای ابطال انتخابات کند، تکلیف چیست؟ این چرخه تا کی می‌تواند ادامه داشته باشد؟»[نیازمند منبع]
از دیگر اقدامات او در مجلس هشتم می‌توان به وساطت او برای عدم استیضاح وزیر کار بر سر انتصاب سعید مرتضوی به ریاست سازمان تأمین اجتماعی اشاره کرد. حداد پیغام آورد که مرتضوی قول شرف داده که کنار برود، نمایندگان هم امضای استیضاح را پس گرفتند. اما مرتضوی زیر قولش زد و کنار نرفت. محمود احمدی‌نژاد رئیس‌جمهور وقت با حضور در مجلس گفت، دولت هیچ تعهدی نداده است و مرتضوی نیز که صبح به احترام جلسه شب گذشته‌اش به سازمان تأمین اجتماعی نرفته بود، از بعد از ظهر بر سرکار حاضر شد.[نیازمند منبع]
در جریان انتخابات هیئت رئیسه مجلس نهم غلامعلی حدادعادل از سوی فراکسیون اصولگرایان مجلس و علی لاریجانی نیز از طرف رهروان ولایت به عنوان رئیس پیشنهادی مجلس نهم انتخاب و معرفی شدند. در نهایت علی لاریجانی با کسب ۱۷۳ رأی از مجموع ۲۷۵ آرای مأخوذه به سمت رئیس موقت مجلس نهم برگزیده شد. غلامعلی حدادعادل هم صد رأی منتخبان مجلس را از آن خود کرد.
حداد عادل در انتخابات مجلس دهم، در جایگاه سی و یکم در تهران قرار گرفت و پس از چهار دوره موفق به راهیابی به مجلس شورای اسلامی نگردید.[نیازمند منبع]
دربارهٔ دیدگاه‌های تخصصی حداد عادل می‌توان به دفاع او از خصوصی‌سازی آموزش و پرورش یاد کرد. وی معتقد است آموزش و پرورش ذیل اصل ۴۴ قانون اساسی و نه اصل ۴۳ قانون اساسی معنا دارد و ضرورت دارد قید غیرانتفاعی از روی مدارس غیردولتی برداشته شود تا بدین طریق سرمایه‌های مردمی به سمت آموزش و پرورش سرازیر شود.
تأسیس مدارس غیرانتفاعی فرهنگ

حدادعادل مؤسس ۱۲ مدرسه غیرانتفاعی فرهنگ در تهران است. این مدارس اولین مدارسی بودند که به‌طور تخصصی به آموزش علوم انسانی می‌پرداختند.
از مجموعه مدارس فرهنگ تهران پنج مدرسه غیرانتفاعی زیر نظر حداد عادل تأسیس شده و خانواده او در حال حاضر مدیریت آن‌ها را برعهده دارند.
دبیرستان دخترانه فرهنگ در خیابان الهیه
دبستان پسرانه مهر فرهنگ در خیابان ظفر
دبستان دخترانه فرهنگ در اتوبان صدر
دبیرستان پسرانه فرهنگ در خیابان سید خندان
هنرستان پسرانه فرهنگ
قدیمی‌ترین ساختمان مدارس فرهنگ متعلق به دبیرستان پسرانه این مدرسه واقع در خیابان سید خندان کوچه پیشداد است. این مدرسه در سال ۱۳۷۱ تأسیس شده و ساختمان بعدی متعلق به دبیرستان دخترانه فرهنگ واقع در خیابان فرشته، خیابان چناران، کوچه یاسمن است که در سال ۱۳۷۲ تأسیس شده است. افرادی نظیر زهرا حداد عادل و فاطمه داوودی همسر فریدالدین حداد عادل از جمله دانش آموزان دوره یک مدرسه دخترانه فرهنگ بوده‌اند. هم‌اکنون آزاده حداد عادل و فرید حدادعادل مدیریت مدارس فرهنگ را برعهده دارند. فرزند دامادش مجتبی خامنه‌ای در دبستان مهر فرهنگ درس می‌خواند.
تأسیس مدارس غیرانتفاعی فرهنگ > اظهارات همسر حداد عادل در مورد علت تأسیس مدارس فرهنگ

طیبه ماهروزاده همسر حداد عادل در آبان ۱۳۹۸ در برنامه تلویزیونی زاویه گفت:
با تأسیس مدارس غیرانتفاعی مخالف بودم، اما خودم به عنوان مؤسس، مدرسه‌ای راه اندازی کردم؛ زیرا پسرم می‌خواست به رشته علوم انسانی برود و'ما نیز به دنبال مدرسه‌ای بودیم که محیط آن سالم باشد، اما پیدا نشد چرا که مدارس برای رشته علوم انسانی، دانش‌آموزان ضعیف را جذب می‌کردند.
این سخنان موجب شد که ماهیت راه اندازی و فعالیت مدارس فرهنگ در کشور به چالش کشیده شود.
منتقدان این عمل را حرکتی برای موروثی کردن تسلط طبقه حاکم بر مردم دانستند. مازیار خسروی روزنامه‌نگار و فعال رسانه‌ای نوشت: «فاجعه‌بارترین بخش سخن همسر حدادعادل این نیست که برای گل‌پسرش مدرسه غیرانتفاعی ساخته؛ همسرش ۴۰ سال در تدوین کتاب‌های درسی نقش داشته و از پرنفوذترین‌های آموزش و پرورش است، اما می‌گوید مسوولیتی در برابر وضع موجود ندارد. فاجعه اصلی این است. بزرگواران مسوولیت هیچ چیز را نمی‌پذیرند.»
عبدالرضا داوری فعال رسانه‌ای نوشت: «موضوع اظهارات خانم ماهروزاده همسر جناب حداد عادل، فراتر از تأمین امکانات تحصیلی برای فرزندش است. او با نهادینه کردن آموزش اختصاصی و پرهزینه‌ای که محدود به فرزندان فرادستان باشد، به‌دنبال بازتولید طبقه حاکم در عصر جانشینی و تثبیت ریشه‌های کاست قدرت است.» محمد مساعد روزنامه‌نگار و فعال رسانه‌ای نوشت: «مسئله اصلی این نیست که مدارس حدادعادل بر زمین‌های مصادره‌ای یا مفت خَر شده از اموال عمومی بنا شده‌اند. مسئله اصلی این است که این مدارس همین حالا مشغول تربیت «صاحبانِ آینده» ما رعایا هستند و ترسی از نمایش این «نابرابریِ برنامه‌ریزی‌شده» هم ندارند.»
وحید اشتری فعال رسانه‌ای معتقد است: «همسر آقای حداد عادل یک فرد نیست. یک ژانر است. یک ژانر رایج از مدیران جمهوری اسلامی که بعد از انقلاب سرکار آمدند. به جای اینکه مشکل کشور را حل کنند تا جامعه بهره‌مند شود چنان دنبال حل کردن مشکل خودشان رفتند و سفره شان را از مردم جدا انداختند که انگار همه چیز هنوز دست ساواک است.»
تأسیس مدارس غیرانتفاعی فرهنگ > اطلاعاتی از یک مدرسه دخترانه فرهنگ

بنا به نوشته سایت عدالت خواهان ایران شهریه مدرسه دخترانه فرهنگ الهیه که دانش آموزان کلاس هفتم الی دوزادهم در سال ۱۳۹۷–۱۳۹۸ از ۱۷ میلیون تومان   شروع و به ۲۵ میلیون تومان می‌رسد. زمان تحصیل در این مدرسه از 7 صبح تا 3 بعد از ظهر و در تمامی روزهای هفته به غیر از چمعه می باشد  از مدرسان این می توان به حورا صدر همسر سید علی خمینی، دختر و عروس خامنه و و خود حداد عادل اشاره کرد.