کارآفرینی اجتماعی
تعریف مدرن

مفهوم کارآفرینی اجتماعی در دهه 1980 ظهور کرد و از آن زمان تاکنون شتاب بیشتری به دست آورده است.  با وجود این، پس از دهه ها تلاش برای یافتن زمینه مشترک برای تعریف این مفهوم، اجماع حاصل نشده است.[8]  ماهیت پویایی شی و کثرت عدسی مفهومی مورد استفاده محققان، گرفتن آن را غیرممکن کرده است، تا جایی که محققان آن را با جانور اسطوره ای مقایسه کرده اند.[9]
محققان پیشینه‌های متفاوتی دارند که باعث ایجاد اختلاف زیادی در مفهوم‌سازی می‌شود.  اینها باید با توجه به تمرکز داده شده و چارچوب مفهومی فرض شده توسط محقق در 5 خوشه معنی مرتب شوند.  اولین گروه از نویسندگان بر شخصیت کارآفرین تمرکز می کنند که تعریف اصلی است.  جی جی دیز استدلال می کند که کارآفرینی اجتماعی نتیجه و ایجاد یک رهبر خلاق و مبتکر است.[10]
کارآفرینان اجتماعی می‌توانند طیف وسیعی از انواع شغل و زمینه‌های حرفه‌ای را شامل شوند، از مددکاری اجتماعی و توسعه جامعه تا کارآفرینی و علوم محیطی.  به همین دلیل، تشخیص اینکه چه کسی یک کارآفرین اجتماعی است دشوار است.  دیوید بورنشتاین به دلیل استراتژی‌های خلاقانه و غیرسنتی که بسیاری از کارآفرینان اجتماعی از آن استفاده می‌کنند، حتی اصطلاح «نوآور اجتماعی» را به جای کارآفرین اجتماعی به کار برده است.[11]  برای تعریف روشن‌تر از آنچه کارآفرینی اجتماعی مستلزم آن است، لازم است که کارکرد کارآفرینی اجتماعی از سایر بخش‌های داوطلبانه و فعالیت‌های خیریه‌محور جدا شود و مرزهایی که کارآفرینان اجتماعی در آن فعالیت می‌کنند، مشخص شود.[12]  برخی از محققان از محدود کردن این اصطلاح به بنیانگذاران سازمان‌هایی حمایت کرده‌اند که عمدتاً به درآمد کسب شده (به معنای درآمدی که مستقیماً از طریق پرداخت به مصرف‌کنندگان به دست می‌آید) متکی هستند، نه درآمد حاصل از کمک‌های مالی یا کمک‌های بلاعوض.  دیگران این را به کار قراردادی برای مقامات دولتی تعمیم داده اند، در حالی که برخی دیگر شامل کمک های مالی و کمک های مالی هستند.
کارآفرینی اجتماعی در جامعه مدرن شکلی نوع دوستانه از کارآفرینی را ارائه می دهد که بر منافعی که جامعه ممکن است به دست آورد تمرکز دارد.[13]  اگر رفتار یا انگیزه های شخصی نوع دوستانه باشد، به جای خود، به خوشبختی و رفاه دیگران اهمیت می دهد.[14]  به بیان ساده، کارآفرینی زمانی به یک تلاش اجتماعی تبدیل می شود که سرمایه اجتماعی را به گونه ای تغییر دهد که بر جامعه تأثیر مثبت بگذارد.[15]  این به عنوان سودمند در نظر گرفته می شود زیرا موفقیت کارآفرینی اجتماعی به عوامل بسیاری مرتبط با تأثیر اجتماعی بستگی دارد که مشاغل سنتی شرکت ها در اولویت قرار نمی گیرند.  کارآفرینان اجتماعی مشکلات اجتماعی فوری را تشخیص می‌دهند، اما همچنین به دنبال درک زمینه وسیع‌تر موضوعی هستند که رشته‌ها، زمینه‌ها و نظریه‌ها را در بر می‌گیرد.  به دست آوردن درک بیشتر از چگونگی ارتباط یک موضوع با جامعه به کارآفرینان اجتماعی اجازه می دهد تا راه حل های نوآورانه ای توسعه دهند و منابع موجود را بسیج کنند تا بر جامعه جهانی بزرگتر تأثیر بگذارند.  برخلاف کسب‌وکارهای سنتی شرکت‌های بزرگ، سرمایه‌گذاری‌های کارآفرینی اجتماعی به جای حداکثر کردن سود، بر حداکثر کردن سود در رضایت اجتماعی تمرکز دارند. هم سازمان های خصوصی و هم دولتی در سراسر جهان ابتکارات میلیارد دلاری برای توانمندسازی جوامع و افراد محروم داشته اند.  چنین حمایت‌هایی از سوی سازمان‌های جامعه، مانند آژانس‌های کمک‌رسان دولتی یا شرکت‌های خصوصی، ممکن است ایده‌های نوآورانه را برای دستیابی به مخاطبان بزرگ‌تر تسریع کند.
افراد برجسته مرتبط با کارآفرینی اجتماعی عبارتند از اختر حمید خان پاکستانی و بنگلادشی محمد یونس، رهبر کارآفرینی اجتماعی در جنوب آسیا.  یونس بنیانگذار بانک گرامین بود که مفهوم اعتبار خرد برای حمایت از نوآوران در کشورهای در حال توسعه متعدد در آسیا، آفریقا و آمریکای لاتین را آغاز کرد.[17]  او به خاطر تلاش هایش جایزه صلح نوبل را دریافت کرد.  دیگران، مانند شهردار سابق ایندیاناپولیس، استفان گلداسمیت، با استفاده از بخش خصوصی برای ارائه خدمات شهری به تلاش‌های اجتماعی در سطح محلی پرداختند.[18]