عبدالله مؤمنی
زندگی‌نامه > فعالیت‌های دانشجویی

مهم‌ترین دوران فعالیت سیاسی عبدالله مؤمنی حضورش به عنوان فعال دانشجویی در تشکیلات تحکیم وحدت و ریاست دفتر تحکیم وحدت و سخنگویی ادوار تحکیم وحدت بوده‌است. او در سال ۱۳۷۵ عضو این تشکیلات شده بود.
عبدالله مؤمنی در دوره دوم ریاست جمهوری خاتمی، در کنار سایر فعالان دانشجویی تشکیلات تحکیم نقش مهمی در برخی تغییرات کلان در سیاست‌های دفتر تحکیم داشت. اگر تا پیش از آن تحکیم و جریانات دانشجویی به عنوان حامیان رئیس جمهور و مجلس اصلاح‌طلب عمل می‌کردند، بعد از اتفاقات کوی دانشگاه در سال ۱۳۷۸ کم‌کم این ایده رشد کرد که باید جریانات دانشجویی کاملاً از قدرت کنار بکشند و سعی کنند تا جنبه انتقادی خود را حتی نسبت به اصلاح‌طلبان حفظ کنند.
در دوره فعالیت عبدالله مؤمنی دفتر تحکیم وحدت رسماً از جبهه دوم خرداد خارج شد و اعلام نمود که با توجه به ناسازگاری ماهیت جریان دانشجویی که جریانی منتقد قدرت باید باشد و به‌دنبال سهم خواهی سیاسی از ساختار سیاسی نباشد و در جهت عمل به کارویژه‌های انتقادی و مستقل دانشجویی از جبهه دوم خرداد خارج می‌شود.
دفتر تحکیم که تا نیمه دوم دهه هفتاد با مشارکت در انتخابات ها و معرفی کاندیدا و لیست انتخاباتی نقشی شبه حزبی داشت و عضو تشکل‌ها و گروه‌های موسوم به خط امام که بعدتر با عضویت در جبهه اصلاحات نقش و کارکردی شبیه احزاب و گروه‌های سیاسی داشت؛ اما با شروع رویکردهای انتقادی در طی سالیان پس از دوم خرداد ۱۳۷۶ در خصوص این نوع رویکرد حزبی و سیاسی دفتر تحکیم؛ عملاً در طی سالهای ۱۳۸۰ بدین سو این رویکرد و کارکرد حزبی برای جنبش دانشجویی کنار گذاشته شد و ضمن حمایت از اصلاحات دموکراتیک کنش‌های دفتر تحکیم وحدت با حفظ فاصله انتقادی یا نیروهای موجود در ساختار حکومت و مرزبندی با نگرش‌های صرف معطوف به قدرت بسمت استراتژی‌های نوین نقد قدرت و دوری از حاکمیت سمت و سوی رویکردهایش را تنظیم نمود.
جراحی در ساختار ایدئولوژیک دفتر تحکیم در دوره‌ای صورت گرفت که مؤمنی نقش برجسته‌ای در فراکسیون مدرن آن داشت. نتیجه این تغییرات باعث شد که شکاف و انشقاق عمیقی در درون تحکیم و بین نیروهای آن ایجاد شود. همچنین این رویکرد تازه باعث شد که کلا رابطه تحکیم با نهادهای قدرت در ایران تغییر کند. اگر تا پیش از آن همواره دفتر تحکیم در مهمانی‌های بیت رهبری نماینده‌ای داشت و کمتر عضوی از آن به زندان یا نهادهای قضایی احضار می‌شد، بعد از این سال‌ها همه چیز تغییر کرد. حمایت اصلاح‌طلبان از طیف سنتی و نزدیک به حکومتِ تحکیم وحدت باعث شد که اختلافات بنیادینی بین برخی نیروهای مدرن در جنبش دانشجویی همچون عبدالله مؤمنی با اصلاح‌طلبان ایجاد شود. و از دیگر سو با قطع رابطه تحکیم وحدت و بیت رهبری، موج دستگیری و احضار فعالان دانشجویی آغاز شد.
عبدالله مؤمنی در جمع‌بندی از عملکرد هشت ساله اصلاحات و خاتمی براین باور بوده که اصلاح‌طلبان درون ساختار بر ایدهٔ اصلاح از درون اصرار دارند ولی با توجه به اینکه ما آن را برای تحقق اصلاحات و دموکراتیک کردن ساختار قدرت کارآمد نمی‌دانستیم و رویکرد اصلاح بیرون از ساختار را از طریق تقویت جامعه مدنی و اصلاحات جامعه محور طرح نمودیم.
آنها معتقد بودند با حضور در انتخابات و به دست گرفتن دولت می‌توانند مسیر اصلاحات را ادامه دهند و تقویت نهادهای مدنی را فراهم کنند و در کل دولت محور بودند ولی ما به رویکرد بیرون از ساختار از طریق اصلاحات جامعه‌محور و تغییرات جامعه مدنی معتقد بودیم و می‌گفتیم از طریق توجه به زیرساخت‌های جامعه و ساماندهی مطالبات اجتماعی و ایجاد سازمان‌های مدنی برای رهبری جمعی حرکت اصلاحی می‌شود حکومت را وادار به پذیرش اصلاحات کرد. از این جهت معتقد بودیم ابتدا باید به جامعه برگردیم و پیوند خود را با جامعه برقرار کنیم و بازیابی اعتماد عمومی را فراهم کنیم و بعد وارد سازوکار انتخابی شویم.
به نظرم انتخاباتهای سالهای ۷۶–۸۴ نشان داد که ایدهٔ اصلاح از درون نمی‌تواند برای اصلاحات کارساز باشد، شیوه‌های اصلاح از درون برای اقناع و به صحنه کشیدن مردم برای حمایت از اصلاح‌طلبان و همچنین تغییرات اساسی دموکراتیک مدنظر اصلاح‌طلبان در ساختار قدرت کارساز نیست.