برده‌داری در افغانستان
تاریخ

پس از حمله اعراب به ایران، مناطقی از ایران و افغانستان که اسلام نیاورده بودند، مناطق کافر شمرده شدند و در نتیجه، هدف مشروع یورش و اسارت به عنوان برده به‌شمار می‌رفتند. این یورش‌ها از مناطقی که جمعیت آن مسلمان شده بودند انجام می‌شد. به عنوان مثال دیلم در شمال غربی ایران و منطقه کوهستانی غور در مرکز افغانستان هر دو در معرض حملات بردگانی بودند که از مناطق مسلمان نشین انجام می‌شد.
به بردگی گرفتن اسیران جنگی مشروع تلقی می‌شد. به عنوان مثال، در زمان سرنگونی صفویان (۱۷۲۲–۱۷۳۰)، هزاران نفر به بردگی گرفته شدند و بلوچها به منظور دستگیری مردم و به بردگی کشیدن آنان، به‌طور مرتب به جنوب شرق ایران یورش بردند. قاچاق برده در افغانستان به ویژه در شمال غرب فعال بود، جایی که سالانه ۴۰۰ تا ۵۰۰ برده فروخته می‌شد. در جنوب ایران، والدین فقیر فرزندان خود را به بردگی فروختند و در اواخر سال ۱۹۰۰ میلادی، یورش بردگان توسط سرداران در جنوب ایران انجام می‌شد. بازارهای این اسیران اغلب در عربستان و افغانستان بود. «بیشتر کنیزانی که در خانه‌های اعیان قندهار به عنوان خانه‌داری کار می‌کردند، از ولسوالی‌های دورافتاده قاین آورده شده بودند.»
حاکمان افغانستان معمولاً حرمسرایی با چهار زن رسمی و همچنین تعداد زیادی همسر غیررسمی برای دیپلماسی ازدواج قبیله‌ای علاوه بر زنان برده شده حرمسرا که به نام کنیز و «surati» یا «surriyat» ( معشوقه یا صیغه) که توسط غلام بچه‌ها (خواجه‌گان) محافظت می‌شدند داشتند.
اکثر بردگان به عنوان کارگران کشاورزان، بردگان خانگی و برده‌های جنسی به کار گرفته می‌شدند، در حالی که سایر بردگان در مناصب اداری خدمت می‌کردند. بردگان در افغانستان گونه‌ای از تحرک اجتماعی را برخوردار بودند، به ویژه بردگانی که تحت مالکیت حکومت حاکم بودند. از آنجایی که برخی از جوامع قبیله ای افغانستان به راحتی به تجارت برده نمی‌پرداختند، برده‌داری بیشتر در جوامع شهری رایج‌تر بود. بر اساس برخی منابع، ماهیت غیرمتمرکز قبایل افغان، مناطق شهری بیشتری را مجبور به واردات برده برای جبران کمبود نیروی کار می‌کرد. بیشتر بردگان در افغانستان از ایران و آسیای مرکزی وارد شده بودند.
بر اساس گزارش یک سفرنامه به افغانستان که در لندن در سال ۱۸۷۱منتشر شده (منبع:ژورنال انجمن سلطنتی جغرافیای لندن):
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| « | به نظر می‌رسد که کشوری که بین کابل و آمودریا قرار دارد، در وضعیت بسیار بی‌قانونی قرار دارد؛ برده‌داری مانند همیشه گسترده است و از طریق منطقه هزاره (در پاکستان امروزین)، بدخشان، واخان، تاشکورگان، هنزه و غیره امتداد دارد. یک مردی قوی برده اگر بتواند کار را به خوبی تحمل کند، در بدکشان علیا ارزشی برابر با یکی از سگ‌های بزرگ کشور یا یک اسب تقریباً معادل ۸۰ روپیه دارد. یک کنیز از چهار اسب یا بیشتر با توجه به ظاهرش و غیره ارزش دارد. با این حال، تقریباً همیشه مردان با سگ مبادله می‌شوند. زمانی که من در تبت کوچک (لداخ) بودم، یک برده بازگشته که در ارتش کشمیر بود به اردوگاه من پناه برد. او گفت که از نظر غذا و غیره با او به اندازه کافی خوب رفتار می‌شود، اما او هرگز از صحبت کردن درمورد معاوضه شدنش با یک سگ دست برنمی‌داشت و دائماً در موردش صحبت می‌کرد. {به گفته وی} مردی که او را فروخته بود ظاهراً سگ را حیوان بهتری از او می‌دانسته. در بدخشان پایین و جاهای دورتر، نحوه پرداخت برای بردگان بسیار بهتر بود و پرداخت آن به صورت سکه صورت می‌گیرد. |  » |
در پاسخ به قیام سال‌های ۱۸۸۸–۱۸۹۳ عبدالرحمن خان امیر افغانستان علیه شیعیان مسلمان «جهاد» اعلام کرد. ارتش بزرگ او با شورش در ارزگان که مرکز قیام بود مردم محل را در سال ۱۸۹۳ شکست دادند در این جریان بیش از ۶۰ درصد هزاره‌ها قتل‌عام و برخی از این میان به کشورهای همسایه آواره شدند. به گفته سید عسکر موسوی:[نیازمند منبع] «هزاران مرد، زن و کودک هزاره در بازارهای کابل و قندهار به عنوان برده فروخته شدند، در حالی که برج‌های متعدد سر انسان از شورشیان شکست خورده ساخته شد تا هشداری برای دیگران باشد که ممکن است حاکمیت امیر را به چالش بکشند.» هزاره‌ها در این دوران دارایی‌ها، منازل و مراتع و نیز بخش قابل توجه‌ای از زمین‌های قابل کشت خود را از دست دادند.