stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
روزی روزگاری در آمریکا
تولید

در دهه ۱۹۶۰، سرجیو لئونه رمان «تبهکاران» هری گری را که نام مستعار هری گولدبرگ بود خوانده بود. پس از پایان فیلمبرداری «یکبار در غرب» در سال ۱۹۶۸، لئونه تلاش‌های بسیاری برای پیدا کردن هری گری کرد. نهایتاً پس از توصیه شدید گری، او با لئونه در یک بار در منهتن دیدار کرد و پس از آن این دو فرد چندین بار با یکدیگر دیدار کردند تا لئونه بتواند از دیدگاه هری گری آمریکا را بهتر درک کند.
لئونه قصد داشت یک سه‌گانه جدید درباره آمریکا که شامل فیلم‌های "یکبار در غرب"، "از دستم برو!" و "روزی روزگاری در آمریکا" می‌شد، راه‌اندازی کند و برای این منظور، پیشنهاد کارگردانی فیلم «پدرخوانده» را از پارامونت رد کرد. عناصری از دو نسخه‌ی اول نوشته‌های نورمن میلر نیز در نهایت فیلم نهایی "روزی روزگاری در آمریکا" به کار گرفته شدند.
فیلمبرداری

فیلمبرداری "روزی روزگاری در آمریکا" در ژوئن ۱۹۸۲ آغاز شد و نهایتاً در آوریل سال بعد به پایان رسید. این فیلم در محل‌های مختلفی در آمریکا، کانادا، ایتالیا و فرانسه با تمرکز در نیویورک تصویربرداری شد.صحنه‌های داخلی اکثراً در استودیوهای سینه‌چیتا در رم فیلمبرداری شدند.
صحنه ساحلی که در آن مکس برنامه خود را برای سرقت از صندوق اعتباری فدرال اعلام می‌کند، در هتل "The Don CeSar" در سنت پیت بیچ، فلوریدا، فیلمبرداری شد. صحنه "ایستگاه مرکزی گرند سنترال" در نیویورک در فلاش‌بک‌های دهه سی صحنه در گار دو نور در پاریس فیلمبرداری شد. صحنه‌های داخلی رستوران شیک که نودلز و دبرا در آن شام می‌خورند، در هتل "Excelsior" در ونیز، ایتالیا، فیلمبرداری شدند.
ویرایش فیلم

به پایان فیلمبرداری، سرجیو لئونه ده ساعت فیلم جمع آوری کرده بود. با همکاری ویرایشگرش، نینو باراگلی، لئونه این مجموعه را به تقریباً شش ساعت کوتاه‌تر کرد و در ابتدا قصد داشت فیلم را به دو بخش تقسیم کرده و منتشر کند. با این حال، تولیدکنندگان به دلیل عدم موفقیت تجاری و انتقاداتی که به فیلم دو بخشی "1900" ساخته برناردو برتولوچی شده بود، این پیشنهاد را رد کردند و لئونه مجبور شد فیلم را بیشتر کوتاه کند. فیلم در ابتدا ۲۶۹ دقیقه (۴ ساعت و ۲۹ دقیقه) بود، اما زمانی که در جشنواره فیلم کن در سال ۱۹۸۴ به صورت خارج از رقابت اکران شد، لئونه آن را به ۲۲۹ دقیقه (۳ ساعت و ۴۹ دقیقه) کوتاه کرد تا توزیع‌کنندگان راضی شوند، که نسخه اروپایی فیلم بود.
موسیقی متن

موسیقی متن فیلم توسط همکار طولانی مدت سرجیو لئونه، انیو موریکونه ساخته شده است. قطعه "موضوع دبرا" در دهه ۱۹۷۰ برای فیلم دیگری نوشته شده بود، اما رد شد. موسیقی متن این فیلم به خاطر استفاده موریکونه از موسیقی گئورگه زامفیر که با نواختن فلوت‌پان نواخته می‌شود، نیز مشهور است. موسیقی فلوت زامفیر به همین منظور در فیلم "پیکنیک در صخره‌های آویزان" پیتر ویر (۱۹۷۵) هم استفاده شده بود. موریکونه همچنین با خواننده ادا دل اورسو در ساخت موسیقی متن همکاری کرده است.
علاوه بر موسیقی اصلی، فیلم از موسیقی منبع استفاده کرده است که شامل موارد زیر است:
"God Bless America" (نوشته شده توسط اروینگ برلین، اجرا شده توسط کیت اسمیت -۱۹۴۳) - در آغاز فیلم با پخش از یک رادیو در اتاق خواب ایو قرار دارد و به طور مختصر در پایان فیلم هم پخش می‌شود.
"Yesterday" (نوشته شده توسط لنون و مک کارتنی - ۱۹۶۵) - وقتی نودلز برای اولین بار پس از بازگشت به نیویورک در سال ۱۹۶۸، در آینه ایستگاه قطار خود را بررسی می‌کند، نسخه‌ای موزاک از این قطعه پخش می‌شود. همچنین در صحنهٔ گفتگویی بین نودلز و "بیلی" نیز نسخهٔ بدون کلام این آهنگ به طور مختصر پخش می‌شود.
"Summertime" (نوشته شده توسط جورج گرشوین - ۱۹۳۵) - نسخهٔ بدون کلام از آریای از اپرای پورگی و بس به نام "آماپولا" به طور نرم در پس زمینه قطعه‌ای است که نودلز، قبل از رفتن، به "بیلی دبیرستان" توضیح می‌دهد که چرا هرگز نمی‌تواند دوستش را بکشد.
"Amapola" (نوشته شده توسط جوزف لاکاله، ترانه‌های آمریکایی توسط آلبرت گمز - ۱۹۲۳) - در ابتدا یک قطعه اپرایی بود، اما در فیلم، چندین نسخهٔ نوایی از این قطعه نواخته شده است؛ نسخهٔ جازی که در سال ۱۹۱۸ با آن روی گرامافون رقصیده شده است؛ نسخهٔ مشابهی که توسط گروه جاز "فت مو" در سال ۱۹۳۰ در اتاق پنهان نواخته شده است و نسخهٔ رشته‌ای که در تاریخ نودلز با دبرا به همراه است. هر دو نسخه در آلبوم موسیقی فیلم در دسترس هستند.
قطعهٔ سوم از اورچستر La gazza ladra (جواکینو روسینی - ۱۸۱۷) - در صحنهٔ تعویض نوزاد در بیمارستان استفاده شده است.
"Night and Day" (نوشته و خوانده شده توسط کول پورتر - ۱۹۳۲) - در صحنهٔ ساحلی قبل از اینکه بازدیدکنندگان ساحل خبر لغو قانون خشونت‌آمیز را دریافت کنند، توسط گروه جاز اجرا می‌شود و همچنین در مهمانی در خانهٔ "بیلی دبیرستان" در سال ۱۹۶۸ نیز شنیده می‌شود.
"St. James Infirmary Blues" در مراسم خاکسپاری "خاکستری" در اتاق پنهان گروه استفاده شده است. آلبوم موسیقی فیلم در سال ۱۹۸۴ توسط شرکت "مرکوری رکوردز" منتشر شد. در سال ۱۹۹۵ نیز نسخه‌ای ویژه با چهار قطعهٔ اضافی منتشر شد.
انتشار

فیلم "روزی روزگاری در آمریکا" در جشنواره فیلم کن در تاریخ ۲۰ مهٔ ۱۹۸۴ به نمایش درآمد. پس از پخش این فیلم، حضور کنندگان حدود ۲۰ دقیقه به طول انجامید و این واکنش به عنوان یک رکورد شگفت‌انگیز به ثبت رسید. در آن زمان، چنین هیجانی بعد از پخش فیلم در جشنواره کن، معمول نبوده است. در ایالات متحده، نسخهٔ ویرایش شده این فیلم در ۸۹۴ سینما به نمایش درآمد و در طی آن هفته ۲.۴ میلیون دلار فروش داشت. با این حال، با بودجه ۳۰ میلیون دلار، تنها ۵.۳ میلیون دلار فروش کرد و به عنوان یک شکست اقتصادی شناخته شد.
پس از پخش این فیلم، بسیاری از زنان در جشنواره به دلیل دو صحنه تجاوز بسیار خشمگین شدند. یکی از آن‌ها حتی در یک کنفرانس مطبوعاتی با رابرت دنیرو مواجه شد و نظرات شدیدی را دربارهٔ نحوهٔ تصویربرداری فیلم و توصیف آن به‌عنوان «خشونت گرایی آشکار و بی‌احترامانه» ابراز کرد. به‌طور کلی، صحنه‌های تجاوز مورد انتقاد و سؤال قرار گرفت. ریچارد گودن، نویسندهٔ کتابی دربارهٔ لئونه، تصویربرداری او را از تجاوز در جایی که "نشان می‌دهد که بین تصویر و بدن، ارتباطی نیست" دفاع کرد. الیزابت مک‌گورن همچنین ادعای گودن را تأیید کرد و گفت که بازیگران فیلم، هیچ تلاشی برای زیباسازی "جنسیت خشونت آمیز" نداشتند. در کتاب خود، کریستوفر فریلینگ، محقق لئونه، ادعا می‌کند که گروه باند مرکزی فیلم، همگی به شدت با مشکلات روانی دست و پنجه نرم می‌کنند؛ "مانند پسران کوچکی هستند، به تجهیزاتشان علاقمند و نمی‌توانند با زنان واقعی رابطه‌ی درستی برقرار کنند."
نسخه ها > نسخه آمریکا

این فیلم در اکران محدود و برای منتقدان فیلم در آمریکای شمالی نمایش داده شد، جایی که برای کسب رتبه "R" کمی کوتاه شد. دو صحنه تجاوز جنسی و برخی از خشونت های گرافیکی تر در ابتدا کاهش یافت. ملاقات نودلز با بیلی در سال 1968 نیز از بین رفت. این فیلم در چندین نمایش مخفیانه در آمریکای شمالی با استقبال متوسطی مواجه شد. به دلیل این واکنش اولیه مخاطب، ترس از طولانی بودن آن، خشونت گرافیکی آن، و ناتوانی سالن‌ها برای نمایش چندگانه در یک روز، کمپانی لاد تمام صحنه‌ها را قطع کرد و تقریباً 90 دقیقه از فیلم را حذف کرد.
این نسخه گسترده آمریکایی (1984، 139 دقیقه) به شدت با نسخه اروپایی متفاوت بود، زیرا داستان غیر زمانی به ترتیب زمانی بازآرایی شد.
نسخه ها > نسخه اتحاد جماهیر شوروی

در اتحاد جماهیر شوروی، این فیلم در اواخر دهه 1980 به همراه دیگر فیلم های پرفروش هالیوود مانند دو فیلم کینگ کنگ به نمایش درآمد. داستان به ترتیب زمانی بازآرایی شد و فیلم به دو قسمت تقسیم شد و دو قسمت به صورت فیلم جداگانه نمایش داده شد که یکی شامل صحنه های کودکی و دیگری شامل صحنه های بزرگسالی است. علیرغم تنظیم مجدد، هیچ صحنه حذف عمده ای انجام نشد.
نسخه ها > نسخه بازسازی شده

در مارس 2011 اعلام شد که نسخه اصلی ۲۶۹ دقیقه‌ای لئونه توسط یک آزمایشگاه فیلم در ایتالیا تحت نظارت فرزندان لئونه، که حق توزیع ایتالیایی را به دست آورده بودند، همراه با ویرایشگر صدای اصلی فیلم، فائوستو انسیلایی، بازسازی خواهد شد تا در سال ۲۰۱۲ در جشنواره فیلم کن یا جشنواره فیلم ونیز اکران شود.
این فیلم بازسازی شده در جشنواره فیلم کن 2012 نمایش داده شد، اما به دلیل مسائل حقوقی پیش بینی نشده برای صحنه های حذف شده، زمان بازسازی تنها 251 دقیقه بود.
با این حال، مارتین اسکورسیزی (که بنیاد سینمایی او در بازسازی کمک کرد) اظهار داشت که به فرزندان لئونه کمک می‌کند تا حقوق 24 دقیقه پایانی صحنه‌های حذف شده را برای ایجاد یک بازسازی کامل از نسخه 269 دقیقه‌ای پیش‌بینی شده لئونه به دست آورند. در تاریخ ۳ اوت ۲۰۱۲، گزارش شد که پس از نمایش در جشنواره فیلم کن، فیلم بازسازی شده از چرخه پخش خارج شده و منتظر کارهای بازسازی بیشتر است.
نسخه ها > رسانه خانگی

در امریکای شمالی، یک ویدئوی دو تایی VHS با مدت زمان ۲۲۶ دقیقه در فوریه ۱۹۸۵ و ۱۹۹۱ توسط وارنر هوم ویدئو منتشر شد. نسخه‌ی سینمایی آمریکایی نیز همزمان در فوریه ۱۹۸۵ منتشر شد. یک نسخه‌ی ویژه دو دیسکی با مدت زمان ۲۲۹ دقیقه از فیلم در تاریخ ۱۰ ژوئن ۲۰۰۳ منتشر شد. این نسخه‌ی ویژه در ۱۱ ژانویه ۲۰۱۱ به صورت DVD و Blu-ray بازنشر شد. در تاریخ ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۴، وارنر برادز یک مجموعه Blu-ray و DVD دو دیسکی از بازسازی ۲۵۱ دقیقه‌ای که در جشنواره فیلم کن ۲۰۱۲ نمایش داده شده بود را با نام Extended Director's Cut منتشر کرد. این نسخه قبلا در ایتالیا در تاریخ ۴ سپتامبر ۲۰۱۲ منتشر شده بود.
تفاسیر

فیلم با نودلز که در یک سالن افیون مخفی شده است و از تیراندازان سندیکات در پنهانی نگه داشته می‌شود، آغاز و به همین شکل در سال ۱۹۳۳ به پایان می‌رسد. صحنه‌ی آخر فیلم، نشان دهنده‌ی نودلز در حال لذت بردن از اثرات افیون در مسیریابی خود است. برای همین داستان فیلم را می‌توان به عنوان یک رویای غرق کننده در مواد مخدر درک کرد؛ در این رویا، نودلز گذشته و آینده خود را به یاد می‌آورد. در یک مصاحبه با نوئل سیمسولو در سال ۱۹۸۷، لئونه این تفسیر را تأیید کرد و گفت که می‌توان صحنه‌های مربوط به دهه ۱۹۶۰ را به عنوان رویاهای غرق در افیون نودلز در نظر گرفت.
نوع مبهمی که در پایان فیلم برجسته شده است، نشان دهنده این است که آیا مکس واقعاً پشت کامیون سریعی که در حال خروج است پنهان شده است یا نه؟ جیمز وودز بازیگر نقش مکس، اظهار داشت که نمی‌داند آیا مکس به داخل کامیون رفته است یا نه. این پایانی که به شکل تناقضی است، می‌تواند نشان دهنده‌ی آن باشد که فیلم به صورت یک رویا در ذهن نودلز رخ داده است.
بسیاری از مردم معتقدند که صحنه‌ای که در آن کودکان با فریسبی بازی می‌کنند، قطعه‌ای از یک دنباله است. هرچند راجع به مضمون این صحنه، راستین این است که هدف آن تأیید دهه ۱۹۶۰ است و بیشتر از این معنایی ندارد.
بازیگران

رابرت دنیرو (دیوید آرونسون)
جیمز وودز (مکس برکویچ)
الیزابت مک‌گاورن (دبورا گلی)
تیوزدی ولد (کارول)
تریت ویلیامز (جیمز کانوی اودانل)
جیمز هایدن (پتسی گلدبرگ)
جو پشی (فرانکی می‌نالدی)
لری رپ (مو گلی چاقالو)
دنی آیلو (وینست آیلو)
ویلیام فورسایت (فیلیپ استین)
برت یانگ (جو می‌نالدی)
دارلن فلوگل (ایو)
داچ میلر (ون لیندن)
رابرت هارپر (شارکی)
ریچارد برایت (جو جوجه)
جنیفر کانلی (کودکی دبورا)
اُلگا کارلاتوس زنی در سینما.
دوبله فارسی فیلم روزی روزگاری در آمریکا  مدیر دوبلاژ: امیر هوشنگ زند  گویندگان: چنگیز جلیلوند، ناصر طهماسب، پرویز ربیعی، امیرهوشنگ زند، تورج مهرزادیان، کریم بیانی، میرطاهر مظلومی، سعید شیخ زاده، سینا زند، مهسا عرفانی، نادر کی مرام، ابراهیم شفیعی، محمدرضا مومنی
زنان بازنده هستند

| زنان بازنده هستند | زنان بازنده هستند |
| --- | --- |
کارگردان: لیست فلیسیانو
فیلمنامه‌نویس: لیست فلیسیانو
بازیگران: لورنزا ایزو برایان کریگ کریسی فیت سیمو لیو استیون باوئر لایزا ویل کرانستون جانسون الخاندرا میراندا شالیم اورتیز  لینکلن بونیلا
موسیقی: فردریک ویدمان
توزیع‌کننده: مکس (رسانه اینترنتی)
تاریخ‌های انتشار:  ۱۶ مارس ۲۰۲۱ (۲۰۲۱-03-۱۶) (SXSW)  ۲۵ اکتبر ۲۰۲۱ (۲۰۲۱-10-۲۵)  
مدت زمان: ۸۴ دقیقه
کشور: ایالات متحده
زبان: انگلیسی 
زنان بازنده هستند (به انگلیسی: Women Is Losers) فیلمی محصول سال ۲۰۲۱ و به کارگردانی لیست فلیسیانو است. در این فیلم بازیگرانی همچون لورنزا ایزو، برایان کریگ، کریسی فیت، سیمو لیو، استیون باوئر، لایزا ویل، کرانستون جانسون، الخاندرا میراندا، شالیم اورتیز و لینکلن بونیلا ایفای نقش کرده‌اند.
تپه لوسلان

| تپه لوسلان | تپه لوسلان |
| --- | --- |
نام: تپه لوسلان
کشور: ایران
استان: استان قزوین
شهرستان: شهرستان قزوین
بخش: بخش مرکزی شهرستان قزوین
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: تپه
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۵۷۲۳
تاریخ ثبت ملی: ۲۵ خرداد ۱۳۸۱
تپه لوسلان مربوط به اواخر است و در استان قزوین، شهرستان قزوین، بخش مرکزی، روستای گرکین واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۵ خرداد ۱۳۸۱ با شمارهٔ ثبت ۵۷۲۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
دیدسمتیل‌سیتالوپرام

| 0 | 1 |
| --- | --- |
داده‌های بالینی: داده‌های بالینی
کد ATC: None
وضعیت قانونی: وضعیت قانونی
وضعیت قانونی:  uncontrolled 
داده‌های فارماکوکینتیک: داده‌های فارماکوکینتیک
نیمه‌عمر حذف: ۱۰۰ ساعت
شناسه‌ها: شناسه‌ها
 نام آیوپاک (RS or S)-1-[3-aminopropyl]-1- (4-fluorophenyl)-1,3-dihydroisobenzofuran-5-carbonitrile :  نام آیوپاک (RS or S)-1-[3-aminopropyl]-1- (4-fluorophenyl)-1,3-dihydroisobenzofuran-5-carbonitrile 
شمارهٔ سی‌ای‌اس: ۶۲۴۹۸-۶۹-۵ Y
کم‌اسپایدر: ۲۳۹۳۵۹۲۸ N
UNII: ZE9YVI4ZEE
CompTox Dashboard (EPA): DTXSID30168066 
داده‌های فیزیکی و شیمیایی: داده‌های فیزیکی و شیمیایی
فرمول شیمیایی: C18H17FN2O۱
جرم مولی: ۷۰۰۲۲۹۶۳۴۵۰۰۰۰۰۰۰۰۰♠۲۹۶٫۳۴۵ g·mol−1
مدل سه بعدی (جی‌مول): Interactive image
 SMILES c1cc(ccc1[C@]2(c3ccc(cc3CO2)C#N)CCCN)F :  SMILES c1cc(ccc1[C@]2(c3ccc(cc3CO2)C#N)CCCN)F 
 InChI InChI=1S/C18H17FN2O/c19-16-5-3-15(4-6-16)18(8-1-9-20)17-7-2-13(11-21)10-14(17)12-22-18/h2-7,10H,1,8-9,12,20H2/t18-/m0/s1 N Key:RKUKMUWCRLRPEJ-SFHVURJKSA-N N :  InChI InChI=1S/C18H17FN2O/c19-16-5-3-15(4-6-16)18(8-1-9-20)17-7-2-13(11-21)10-14(17)12-22-18/h2-7,10H,1,8-9,12,20H2/t18-/m0/s1 N Key:RKUKMUWCRLRPEJ-SFHVURJKSA-N N 
 NY (این چیست؟)  (صحت‌سنجی):  NY (این چیست؟)  (صحت‌سنجی)
دیدسمتیل‌سیتالوپرام(به انگلیسی: Didesmethylcitalopram) یک متابولیت فعال داروی ضدافسردگی سیتالوپرام (راسمیک) است. دیدسمتیل‌اس‌سیتالوپرام یک متابولیت فعال از داروی ضد افسردگی اس‌سیتالوپرام، انانتیومر S سیتالوپرام است. مانند سیتالوپرام و اس‌سیتالوپرام، دیدسمتیل‌سیتالوپرام و دیدسمتیل‌اس‌سیتالوپرام به عنوان یک مهارکننده انتخابی بازجذب سروتونین (SSRI) عمل می‌کنند و مسئول برخی از اثرات درمانی ترکیب والد خود است.
پورتا نیگرا

| پورتا نیگرا | پورتا نیگرا |
| --- | --- |
پورتا نیگرا از زاویه شمالی: پورتا نیگرا از زاویه شمالی
fa (in English: Expected satiety): fa
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
گونه: دروازه شهر
سبک معماری: معماری روم باستان
موقعیت: تری‌یر، آلمان
مختصات: ۴۹°۴۵′۳۵″ شمالی ۶°۳۸′۳۸″ شرقی﻿ / ﻿۴۹٫۷۵۹۷۲°شمالی ۶٫۶۴۳۸۹°شرقی﻿ / 49.75972; 6.64389
آغاز ساخت: 170 میلادی
 سایت میراث جهانی یونسکو:  سایت میراث جهانی یونسکو
نام رسمی: Roman Monuments, Cathedral of St. Peter and Church of Our Lady in Trier
گونه: Cultural
معیار: i, iii, iv, vi
تاریخ ثبت: 1986 (10th کمیته میراث جهانی یونسکو)
شماره ثبت: 367
Region: فهرست میراث جهانی یونسکو
 :  
 :  
پورتا نیگرا (انگلیسی: Porta Nigra، کلمه لاتین به معنای دروازه سیاه) یک دروازه رومی در شهر تری‌یر آلمان است. کمیته میراث جهانی یونسکو در ۱۹۸۶ پورتا نیگرا را یک میراث جهانی اعلام کرد.
شایان شیروش

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- |
نام کامل: شایان شیروش
تیم ملی: ایران
شهروندی: مهاباد
زاده: 19 فروردین 1378 مهاباد
شهر خانگی: مهاباد
تحصیلات: فوق لیسانس
پیشه: مستند سازی و روابط عمومی
سال‌های فعالیت: 1389 الی 1402
قد: ۱۷۸ سانتیمتر (۵ فوت ۱۰ اینچ)
وزن: ۶۸ کیلوگرم (۱۵۰ پوند؛ ۱۰ سنگ ۱۰ پوند)
دیگر دلبستگی‌ها: مستند سازی و کارگردانی  فیلم ، نجاتگر صلیب سرخ و هلال احمر
ورزشی: ورزشی
کشور: ایران
لیگ: لیگ کشوری ووشو 2017
باشگاه: میانه
مربی‌گری: دو و میدانی
فینال‌های جهانی: مدال طلا مسابقات جهانی سامسون ، ترکیه 2016 مدال طلا در مسابقات جهانی 2016
شایان شیروش (زادهٔ ۱۹ فروردین ۱۳۷۸ مهاباد) و ساکن شهرستان مهاباد آذربایجان غربی، ووشوکار و تالوکار ایرانی است. شیروش در مسابقات ووشو قهرمانی جوانان جهان موفق به کسب مدال طلا در بخش چانگ چوان ودائو شو شد. وی همچنین در بخش جین شو با نمره ۹٫۲۵ بعد از ورزشکار ترکیه ای مدال طلا را از آن خود کرد. وی همچنین در مسابقات کشوری در ترکیب تیم میانه موفق به کسب مدال شد و در جایگاه نخست این مسابقات ایستاد.
در عرصه ووشو

وی در کنار ووشو در حوزه هنری و امدادی فعالیت می‌کند. او کارگردان سه فیلم با نام های(کودک کار، حمایت از کالای ایرانی، فرهنگ خشونت) و یک مستند (مانور زلزله) است و مانند بسیاری از ورزشکاران در رشته تالو، شیروش نیز دارای پس زمینه‌ای در رشته ژیمناستیک است. وی تا ۸ سالگی در رشته ژیمناستیک فعالیت داشته و از طریق یکی از دوستانش با ووشو آشنا گردیده. او از ۸ سالگی در رشته ووشو فعالیت می‌کند و در سال ۲۰۱۰ اولین مدال خود، مدال نقرهٔ کشوری را بر گردن آویخت. در سال ۲۰۱۶ اولین مدال طلای خود را در مسابقات قهرمانی جهان برگردن آویخت و روی سکوی قهرمانی ایستاد.
هلال احمر

شایان شیروش، نجاتگر و داوطلب هلال احمر به مدت ۱۰ سال فعالیت به صورت داوطلبانه را دارد.
از جمله مسابقات امدادی او می توان به امدادگر هلال احمر که در سال ۱۳۹۷ مقام اول کشوری را در حوزه امدادی در ترکیب تیمی اشاره کرد.
قهرمان دوربین به دست

او در طول فعالیت های خود مشغول به ساخت مستند ، فیلم کوتاه و… بوده. همراه مردم در شرایط سخت آب و هوایی ، بلاهای طبیعی ، کمک و یاری رساندن به افراد آسیب دیده در هر شرایطی حضور داشته است.
آیسلبن

| آیسلبن   | آیسلبن   |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
کشور: آلمان
ایالت: زاکسن-آنهالت
ناحیه: Mansfeld-Südharz
تقسیمات: ۶
حکومت: حکومت
 • شهردار: Jutta Fischer (SPD)
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۴۳٫۸۱ کیلومتر مربع (۵۵٫۵۳ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۱۴ متر (۳۷۴ فوت)
جمعیت (۲۰۰۸-۱۲-۳۱): جمعیت (۲۰۰۸-۱۲-۳۱)
 • کل: ۲۶۱۹۰
 • تراکم: ۱۸۰/کیلومتر مربع (۴۷۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: ۰۶۲۹۵
کدهای شماره‌گیری: ۰۳۴۷۵
پلاک خودرو: MSH, EIL, HET, ML, SGH
وبگاه: www.eisleben.eu
| میراث جهانی یونسکو | میراث جهانی یونسکو |
| --- | --- |
معیار ثبت: Cultural: iv, vi
شمارهٔ ثبت: ۷۸۳
تاریخ ثبت: ۱۹۹۶ (طی نشست 20th)
آیسلبن شهری در ایالت زاکسن آنهالت آلمان است. از دلایل شهرت این شهر این است که هم زادگاه و هم مرگ‌گاه مارتین لوتر بوده‌است.
پاکسازی قومی ارمنی‌ها از قره‌باغ کوهستانی

آذربایجان در ۱۹ تا ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۳ حمله نظامی را به منطقه مورد مناقشه قره‌باغ کوهستانی آغاز کرد که با تسلیم جمهوری آرتساخ و انحلال نیروهای مسلح آن پایان یافت. قبل از این حمله، جمهوری آرتساخ که در سطح بین‌المللی به عنوان بخشی از آذربایجان شناخته می‌شد، اما توسط ارمنی‌های بومی اداره می‌شد، جمعیتی نزدیک به ۱۲۰۰۰۰ نفر داشت. در مواجهه با تهدید نسل‌کشی و پاکسازی قومی آذربایجان، تقریباً کل جمعیت قره‌باغ کوهستانی، تا پایان سپتامبر ۲۰۲۳ گریختند. این جابجایی گسترده مردم توسط کارشناسان بین‌المللی به عنوان جنایت جنگی یا جنایت علیه بشریت توصیف شده‌است. در حالی که دولت آذربایجان و مقامات آن به ساکنان دربارهٔ امنیت آنها اطمینان دادند و بر قصد آنها برای ادغام مجدد جمعیت ارمنی تأکید کردند، شک و تردید زیادی پیرامون این اطمینان‌ها وجود داشت، که ناشی از سابقه اثبات‌شده آذربایجان در زمینه اقتدارگرایی و سرکوب جمعیت ارمنی آن بود.
اتهامات نسل‌کشی و پاکسازی قومی

تحلیلگران سیاسی مختلف به همراه ساکنان قره باغ بر این باورند که هدف اصلی آذربایجان از حمله، پاکسازی قومی است. لوئیس مورنو اوکامپو، دادستان دادگاه کیفری بین‌المللی، هشدار داد که شرایطی مشابه نسل‌کشی ارمنی‌ها در حال شکل‌گیری است و بیان کرد که محاصره آذربایجان ناقض ماده دوم ج از کنوانسیون نسل‌کشی ۱۹۴۸ است و «به عمد بر ایجاد شرایط زندگی گروهی برای تخریب فیزیکی آن به‌طور کلی یا جزئی اعمال می‌شود». ، و این تهاجم ماده دوم الف و ماده دوم ب را نقض می‌کند. او هشدار داد که کم‌تحرکی جامعه بین‌المللی می‌تواند آذربایجان را جسور کند و آنها را آگاه کند که عواقب قابل توجهی برای ارتکاب نسل‌کشی نداشته باشند. اوکامپو همچنین با انکار علی‌اف دربارهٔ تلاش برای پاکسازی قومی مقابله کرد و خاطرنشان کرد که علی‌اف اغلب ارمنستان را «آذربایجان غربی» می‌خواند و اعلام می‌کرد که «ارمنستان کنونی سرزمین ماست». اوکامپو در مصاحبه‌ای بعد از اینکه همه ارمنی‌ها از قره‌باغ کوهستانی رانده شده بودند، اعلام کرد که این یک نسل‌کشی است، در حالی که ایالات متحده و دیگر مراقبان بین‌المللی را به نادیده‌گرفتن عمدی خطر نسل‌کشی برای اجتناب از تعهد به جلوگیری از نسل‌کشی متهم کرد.".
کارشناسان حقوقی بین‌المللی، پریا پیلای و ملانی اوبراین، استاد مدعو در دانشگاه مینه‌سوتا و رئیس انجمن بین‌المللی دانشمندان نسل‌کشی، این آوارگی جمعی را جنایت جنگی یا جنایت علیه بشریت توسط آذربایجان توصیف کردند. این توصیف مبتنی بر محیط اجباری ایجاد شده‌است، ابتدا از طریق محاصره و متعاقباً حمله، که منجر به نسل‌کشی بالقوه هویت متمایز ارمنی‌های آرتساخ می‌شود. دیوید شفر، اولین سفیر ایالات متحده برای عدالت کیفری جهانی، نوشت که ارمنی‌های قره‌باغ کوهستانی پاکسازی قومی شدند و پس از نهایی شدن وضعیت خود در دادگاه کیفری بین‌المللی، ارمنستان می‌تواند برای تحقیقات دیوان کیفری بین‌المللی و سیاسی آذربایجان درخواست کند. و رهبران نظامی را می‌توان به صلاحیت دادگاه بین‌المللی کیفری کشاند. اتهامات پاکسازی قومی آذربایجان توسط نیکول پاشینیان، نخست‌وزیر ارمنستان، پارلمان اروپا، وزارت امور خارجه قبرس، شورای روابط خارجی مطرح شدند.
مقامات باکو اتهامات مربوط به جنایات جنگی را رد کرده و در پاسخ از ارمنی‌ها خواستند در منطقه بمانند. منابع گزارش دادند که آذربایجان نقشه‌ای را برای تغییر نام خیابانی در استپاناکرت، پایتخت قره‌باغ کوهستانی، به نام یکی از محرکان اصلی نسل‌کشی ارمنی‌ها، انور پاشا، منتشر کرده‌است. آذربایجان طی یک پرونده در دیوان بین‌المللی دادگستری این موضوع را مورد مناقشه قرار داد و گفت: «هیچ خیابانی در خانکندی تغییر نام نداده‌است». در حالی که نماینده USAID گفت که آنها از «گزارش‌های نگران کننده خشونت علیه غیرنظامیان» آگاه هستند و از کسانی که از «خشونت، محرومیت و ترس از زندگی تحت حکومت آذربایجان» فرار کرده‌اند، شهادت جمع‌آوری می‌شود. در ۵ اکتبر، پارلمان اروپا پیشنهاد مشترکی برای قطعنامه ارائه کرد که در آن بیان می‌کرد که فرار ارمنی‌ها از قره باغ «به منزله پاکسازی قومی» است و حمله نظامی آذربایجان «نقض فاحش حقوق بشر و قوانین بین‌المللی» است.
واکنش‌های بین‌المللی

در پاسخ به بحران انسانی، تعدادی از کشورها متعهد شدند که به پناهندگان ارمنی کمک کنند، از جمله ایران که ۵۰ تن کمک به ساکنان اجباری آواره آرتساخ اهدا کرد، بریتانیا با ۱ میلیون پوند و اتحادیه اروپا با تعهد ۵ میلیون یورو. سامانتا پاور، رئیس USAID، همراه با یوری کیم، دستیار موقت وزیر امور خارجه آمریکا در امور اروپا و اوراسیا، برای بازدید از مردم آسیب‌دیده وارد ارمنستان شد و ۱۱٫۵ میلیون دلار کمک بشردوستانه را متعهد شدند. پاور گفت که "بسیاری از کسانی که وارد شده بودند، به گفته پزشکان در صحنه، از "سوء تغذیه شدید" رنج می‌بردند. در ۲۸ سپتامبر، USAID یک تیم واکنش کمک در بلایای طبیعی را برای کمک به هماهنگی واکنش بشردوستانه ایالات متحده به منطقه فرستاد. قبرس اعلام کرد که آماده ارائه کمک‌های بشردوستانه به ارمنی‌های آواره شده‌است و در حال بررسی راه‌هایی برای میزبانی تعدادی از پناهندگان ارمنی در صورت لزوم است.
ارمنستان از دیوان بین‌المللی دادگستری درخواست کرد تا حکم فوریه ۲۰۲۳ خود را تأیید کند که به آذربایجان دستور می‌دهد عبور آزاد از کریدور لاچین را تضمین کند و «از همه اقدامات مستقیم یا غیرمستقیم به منظور هدف قرار دادن جابجایی ارمنی‌های قومی باقی‌مانده در منطقه خودداری کند».
دوج وایپر

Motor vehicle
| دوج وایپر | دوج وایپر |
| --- | --- |
دوج وایپر ای‌سی‌آر اکستریم: دوج وایپر ای‌سی‌آر اکستریم
دید کلی: دید کلی
شرکت: کرایسلر (۱۹۹۲–۱۹۹۸) دایملر آ گ (۱۹۹۸–۲۰۰۷) کرایسلر (۲۰۰۷–۲۰۱۰) کرایسلر (۲۰۱۳–۲۰۱۴) گروه فیات کرایسلر (۲۰۱۴–۲۰۱۷)
تولید: ۱۹۹۱-۲۰۱۰ ۲۰۱۳-۲۰۱۷
مونتاژ: ایالات متحده: دیترویت، میشیگان (Mack Avenue Engine Complex؛ ۱۹۹۱–۱۹۹۵) (Conner Avenue Assembly؛ ۱۹۹۶–۲۰۱۷)
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
کلاس: خودروی اسپورت (اس)
شکل بدنه: ۲ در لیفت‌بک کوپه ۲ در کانورتیبل (تا سال ۲۰۱۰)
طرح‌بندی: موتور طولی موتور وسط خودروی محور عقب
پیشرانه: پیشرانه
موتور: Odd firing 8.0 L (488.1 cu in) - 8.4 L (512.5 cu in) Viper V10
جعبه‌دنده: ۶ سرعته دستی
SRT-10
دوج وایپر (به انگلیسی: Dodge Viper) یکی از مدل‌های محبوب خودروهای گروه اس‌آرتی است.
نگارخانه

دوج وایپر مدل SRT-10 ده سیلندر دارد
الیویا هاسی

| الیویا هاسی | الیویا هاسی |
| --- | --- |
هاسی حدود دههٔ ۱۹۷۰: هاسی حدود دههٔ ۱۹۷۰
نام هنگام تولد: اولیویا اوسونا
زادهٔ: ۱۷ آوریل ۱۹۵۱ بوئنوس آیرس، آرژانتین
درگذشت: ۲۷ دسامبر ۲۰۲۴ (۷۳ سال) بربنک، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا
ملیت:  انگلستان
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۶۴–۲۰۱۸
همسر(ها): دین پال مارتین (ا. ۱۹۷۱–۱۹۷۸) آکیرا فوسه (ا. ۱۹۸۰–۱۹۸۹) دیوید گلن آیزلی (ا. ۱۹۹۱)
فرزندان: ۳، شامل ایندیا آیسلی
وبگاه: oliviahussey.com
امضاء: امضاء
الیویا هاسی (انگلیسی: Olivia Hussey؛ زادهٔ ۱۷ آوریل ۱۹۵۱ – درگذشتهٔ ۲۷ دسامبر ۲۰۲۴) بازیگر انگلیسی زادهٔ آرژانتین بود. وی از سال ۱۹۶۴ میلادی تا سال ۲۰۱۸ میلادی، مشغول فعالیت بود.
بخشی از فیلم‌شناسی

رومئو و ژولیت (۱۹۶۸)
افق گمشده (۱۹۷۳)
کریسمس سیاه (۱۹۷۴)
مرگ بر روی نیل (۱۹۷۸)
گربه و قناری (۱۹۷۹)
ویروس (۱۹۸۰)
هدف آسان (۱۹۸۲)
بالاتر از جنگ (۱۹۹۰)
عیسی ناصری (۱۹۷۷)
دزد دریایی (۱۹۷۸)
آیوانهو (۱۹۸۲)
جواهرفروشی (۱۹۸۸)
روانی ۴ (۱۹۹۰)
آن (۱۹۹۰)
پینکی و برین (۱۹۹۸)
سوپرمن: مجموعه پویانمایی (۱۹۹۹)
فضای مرکزی (۲۰۰۵)
ایرانی (هند)

ایرانی نام گروهی از زرتشتیان ایرانی‌تبار هند و پاکستان است که در زمان قاجار از ایران به شبه قاره هند مهاجرت کردند. گروه ایرانی، با پارسیان هند که پس از حمله اعراب از ایران به هند کوچیدند تفاوت دارند.
گروه قومی ایرانی چنانکه ملک الشعرای بهار در سبک شناسی گفته است برخلاف باور عموم مردم نه در زمان حمله مسلمانان بلکه پس از حمله مغول از ایران به هند مهاجرت کرد و هم‌اینک نیز از دیدگاه فرهنگی و زبانی نزدیکی آن‌ها بیشتر با زرتشتیان شهرهای یزد و کرمان است. هنوز شماری از گروه ایرانی به گویش دری زرتشتیان یزد و کرمان صحبت می‌کنند.
نام خانوادگی بسیاری از خانواده‌های این گروه «ایرانی» است و رستوران‌ها و چایخانه‌های ایرانی‌ها از شهرت برخوردار است. چایخانه‌های آن‌ها در هند به نام کافه ایرانی شهرت دارد.
گروه قومی ایرانی بیشتر در هندوستان در بمبئی و در پاکستان بیشتر در کراچی و لاهور زندگی می‌کنند.