stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دانشگاه چولالونگکورن

| 0 | 1 |
| --- | --- |
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
فرا کیائو (نشان دانشگاه چولالونگکورن): فرا کیائو (نشان دانشگاه چولالونگکورن)
نام‌های پیشین: مدرسه رویال پیج کالج خدمات ملکی پادشاه چولالونگکورن
شعار:  ความรู้คู่คุณธรรม (رسمی)  เกียรติภูมิจุฬาฯ คือเกียรติแห่งการรับใช้ประชาชน (غیررسمی)  เสาหลักแห่งแผ่นดิน (بیانیه چشم انداز)  علم با فضیلت (رسمی)  افتخار چولا، افتخار خدمت به مردم است.  ستون پادشاهی (بیانیه چشم انداز) 
شعار به انگلیسی:  Knowledge with Virtue (رسمی)  Honour of Chula is the Honour of Serving the Public (غیررسمی)  Pillar of the Kingdom (بیانیه چشم انداز) 
نوع: ملی
بنیانگذاری شده: ۲۶ مارس ۱۹۱۷ (۱۹۱۷-۰۳-۲۶)
بنیان گذار: پادشاه وجیراوود سیام
رئیس: پروفسور Bundhit Eua-arporn، پی‌اچ‌دی (บัณฑิต เอื้ออาภรณ์)
دانشجویان: ۳۷٬۶۲۶
کارشناسی: ۲۶,۲۰۲
تحصیلات تکمیلی: ۸٬۰۲۹
دکترا: ۲٬۶۲۷
موقعیت: منظقه پاتوم وان، بانکوک، تایلند ۱۳°۴۴′۱۸″شمالی ۱۰۰°۳۱′۵۶″شرقی﻿ / ﻿۱۳٫۷۳۸۳۵۹°شمالی ۱۰۰٫۵۳۲۰۹۷°شرقی﻿ / 13.738359; 100.532097
پردیس: هسته شهر ۲٫۰۹۴۴ کیلومتر مربع (۰٫۸۰۸۷ مایل مربع)
سرود: "ماها چولالونگکورن" ("چولالونگکورن کبیر")
شگون‌نما: درخت باران
تعلق ورزشی به: انجمن آموزش عالی موسسات جنوب شرق آسیا، AUN، APRU، دانشگاه واشینگتن در سن‌لوئیس، آکادمی بین المللی محققان مک دانل
وبگاه: chula.ac.th
دانشگاه چولالونگکورن (به تایلندی: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย) با نام مستعار چولا، یک دانشگاه تحقیقاتی، عمومی و مستقل در بانکوک در تایلند است. این دانشگاه در ابتدا در زمان سلطنت پادشاه چولالونگ کورن به عنوان یک مدرسه برای آموزش سلطنتی و کارمندان دولت در سال ۱۸۹۹ (B.E. ۲۴۴۲) در کاخ بزرگ تایلند تأسیس شد. سپس در سال ۱۹۱۷ به عنوان یک دانشگاه ملی مجددا راه اندازی شد و به عنوان اولین و قدیمی‌ترین مؤسسه آموزش عالی در تایلند محسوب می‌شود. دانشگاه چولالونگکورن یک دانشگاه جامع و پرتحرک است و در بسیاری از نظرسنجی‌ها به عنوان بهترین دانشگاه تایلند از نظر کیفیت دانشجویان، کیفیت تحقیق و کیفیت در موضوعات خاص رتبه‌بندی شده‌است.
رنکینگ

در رتبه‌بندی دانشگاهی کیواس در سال ۲۰۲۳، دانشگاه چولالونگکورن را در رده نخست تایلند و ۲۱۱ جهان قرار گرفته‌است. همچنین در رتبه‌بندی تایمز در سال ۲۰۲۳، این دانشگاه، رتبه ۱۰۰۰-۸۰۱ را در بین دانشگاه‌های جهان از آن خود کرده‌است.
دانشکده‌ها

دانشکده‌های دانشگاه چاولا عبارتند از:
دانشکده علوم بهداشت
دانشکده معماری
دانشکده هنر
دانشکده تجارت و حسابداری
دانشکده هنرهای ارتباطی
دانشکده دندانپزشکی
دانشکده اقتصاد
دانشکده آموزش
دانشکده مهندسی
اسفین (حقوقدانان امور مالی اسلامی)

| ISFIN (مشاوران بازارهای اسلامی) | ISFIN (مشاوران بازارهای اسلامی) |
| --- | --- |
دفتر مرکزی: بروکسل، بلژیک
تعداد دفاتر: ۳
زمینه کاری اصلی: شبکه خبرگان مالی اسلامی
افراد کلیدی: PR لوران مارلی، سئو
تاریخ تاسیس: ۲۰۱۱
موسس: لورن ماریلر
وب سایت: وب سایت
http://www.isfin.net: http://www.isfin.net
اسفین (حقوقدانان امور مالی اسلامی) ISFIN یک بستر جهانی برای شرکت‌های حرفه ای و متخصص در امور مالی اسلامی، سرمایه‌گذاری در جهان اسلام و صنعت حلال است. دفتر مرکزی در بروکسل واقع شده‌است. این سازمان در سال ۲۰۱۱ توسط لورن ماریلایر تأسیس شد.
اسفین متخصصان شرکتهای همکار مستقل از بسیاری از کشورها را با پوشش در بیش از ۶۵ کشور هدف جمع‌آوری می‌کند، و این امکان را فراهم می‌کند تا به هر شرکتی توصیه‌های جهانی (اما محلی خاص) را در همه جنبه‌های مالی اسلامی ارائه دهد (سرمایه‌گذاری‌های شرعی و معاملات متعارف سازگار با شرع).
اهداف سازمان اسفین کمک به سرمایه گذاران اسلامی است که در کشورهای غربی سرمایه‌گذاری می‌کنند و سرمایه گذاران غربی که در کشورهای اسلامی سرمایه‌گذاری می‌کنند از جمله مشاوره در مورد ساختار مالیاتی است. اسفین همچنین به دولتهای غربی کمک می‌کند تا مقررات مالیاتی خود را تنظیم کنند تا بتوانند سرمایه‌گذاری اسلامی را در کشورهای خود ترویج دهند.
جوایز

اسفین توسط فایننشال تایمز بعنوان ابتکاری‌ترین پروژه در بخش «استراتژی شرکت» در سال ۲۰۱۲ شناخته و معرفی شد.
شرکتهای همکار (۳۱ اوت ۲۰۱۴)

افشریفت، بلژیک
Anjarwalla & Khanna، کنیا
Appleby، گورنسی
آرنت و Medernach , لوکزامبورگ
آسترس، اوکراین
آزمی و همکاران، مالزی
همکاران Beatow، اسلواکی
بیلژن مجوز حسابداری عمومی با مسئولیت محدود، ترکیه
بنیانی و همکاران، مراکش
بن شبیب و همکاران (BSA)، امارات متحده عربی
بوگا و همکاران، آلبانی، کوزوو
بوردن لادنر گراویس، کانادا
سنگ سقوط شیخ کابینت ، سنگال
Carrillo y Asociados، گواتمالا
CGA- کوتو گراسا و associados، موزامبیک
کواتراکاساس، اسپانیا
De Gaulle Fleurance & Associés، فرانسه
ادواردو ورا کروز آدوگادوس، آنگولا
Estudio Beccar Varella، آرژانتین
فریر، اروگوئه
Guernandt & Danielsson، سوئد
Guerrero, Olivos, Novoa & Errazuriz, شیلی
گوارا و گوتییرز، بولیوی
Hitesh Metah & co، اوگاندا
هاوتوف بوروما، هلند
حسابرسی ILD-99، آلبانی
Intertaxaudit، قبرس
ایرفان و ایرفان، پاکستان
جوریسکورپ، هند
K-Solutions و همکاران، رواندا
کارانوویچ و نیکولیک دوو، مقدونیه شمالی
کنتوادی آدف، نیجریه
Ketenci & Ketenci، ترکیه
شرکت حقوقی ساجیچ، بوسنی و هرزگوین
لنز و استیلین، سوئیس
Maples & Calder، ایرلند
MLGTS , پرتغال
Moreno Ruffinelli & Asociados، پاراگوئه
مورگان و مورگان - وکلای دادگستری، پاناما
Nagy & Trocsanyi، مجارستان
NCTM، ایتالیا
مؤسسه حقوقی اوسی، سوریه
Pellerano & Herrera، جمهوری دومینیکن
پلسنر، دانمارک
همکاران PRK، جمهوری چک
رافائل و همکاران، لبنان
Refalo & Zammit Pace، مالت
گروه مشاوره Revera، بلاروس
RMA SENEGAL، سنگال
ساسلو، عمان
Schoenherr (شرکت حقوقی)، اتریش
Shonubi Musoke & Co، اوگاندا
Simeza , Sangwa & Associates (SSA)، زامبیا
Soemadipradja و طاهر، اندونزی
SyCip Salazar Hernandez & Gatmaitan، فیلیپین
Tassos Papadopoulos همکاران، قبرس
Uteem Chambers، موریس
والوین قانون، نوویس
زالوم و لاسوی، اردن
مکانها

بلژیک: بروکسل
مالزی: کوالالامپور
انگلستان: لندن
بو نپ

| بو نپ | بو نپ |
| --- | --- |
زمینه فعالیت: سینما
تولد: ۱۷ آوریل ۱۹۸۹ ‏(۳۵ سال)  لس آنجلس، کالیفرنیا
ملیت:  ایالات متحده آمریکا
پیشه: بازیگر، تهیه‌کننده
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۹-حال
صفحه در وبگاه IMDb: صفحه در وبگاه IMDb
بو نپ (به انگلیسی: Beau Knapp) (زاده ۱۷ آوریل ۱۹۸۹) بازیگر آمریکایی است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در فیلم‌های مردان خوب، قهرمانان از دست رفته و کریپتو اشاره کرد.
تیل‌پرده‌سر

| تیل پرده سر | تیل پرده سر |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: مازندران
شهرستان: تنکابن
بخش: نشتا
دهستان: کترا
جمعیت: ۶۲۱ نفر (سرشماری ۹۵)
تیل پرده سر، روستایی از توابع بخش نشتا شهرستان تنکابن در استان مازندران ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان کترا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۹۸ نفر (۱۵۷خانوار) بوده‌است.
موقعیت جغرافیای روستا در عرض ۳۸ درجه و ارتفاع ۳۵ متری از سطح دریا و در ارتفاع ۸- متری از آب‌های آزاد می‌باشد.
تیل‌پرده‌سر از سوی شمال به دریای خزر، از سوی جنوب به روستای رودپشت، از شرق به روستای آلکله، و از غرب به باغ‌نظر و ولی‌آباد محدود می‌شود.
فاصله روستا تا مرکز بخش ۴ کیلومتر و تا مرکز شهرستان ۵ کیلومتر است.
تیل‌پرده‌سر طبیعتی جلگه‌ای دارد و از سمت رودپشت حالت کوهپایه‌ای منتهی به جنگل دارد. از سوی شمال نیز دارای شیب ملایم مشرف به دریا است.
سیامک پورزند

| سیامک پورزند | سیامک پورزند |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۵ شهریور ۱۳۱۰
درگذشت: ۹ اردیبهشت ۱۳۹۰ (۷۹ سال) تهران
علت مرگ: سقوط از طبقه ششم ساختمان (خودکشی)
شهروندی: ایرانی
پیشه(ها): روزنامه‌نگار و فعال فرهنگی
آثار برجسته: راه‌اندازی مجله هفتگی پیک سینما در سال ۱۳۳۳
همسر(ها): ماندانا زند کریمی   مهرانگیز کار
فرزندان: آزاده، لیلی و بنفشه
خویشاوندان: احمد شاملو (پسرخاله)
سیامک پورزند (۲۵ شهریور ۱۳۱۰– ۹ اردیبهشت ۱۳۹۰) روزنامه‌نگار و کنشگر فرهنگی ایرانی بود. او سابقه چندین بار بازداشت و شکنجه از سوی حکومت ایران را داشت.
نهایتاً وی که به مدت چندین سال در بازداشت و حبس خانگی در شرایط ایزوله شده و در آنچه خود وی «تنهایی مطلق» توصیف می‌کرد بازداشت بود، در اردیبهشت ۱۳۹۰ با پریدن از پنجره اتاقش به زندگی خود پایان داد. وی در طول دوران بازداشت اجازه دیدار با نزدیکان خود را نداشت.
زندگی شخصی

پدر سیامک پورزند از نظامیان عالی‌رتبه و از مبارزان فعال انقلاب مشروطه ایران بود. همسر وی، مهرانگیز کار، نویسنده، حقوقدان و از فعالان حقوق بشر و حقوق زنان است.
مادر و خاله سیامک پورزند که مادر احمد شاملو بود، سال‌های نوجوانی خود را در خارج از ایران گذرانده و به تحصیل، مطالعه و آموزش در امور هنری و از جمله هنرهای نمایشی مشغول بودند. آنها پس از بازگشت به وطن، با وجود تمام موانع، آموخته‌های خود را در اختیار عموم به ویژه فرزندان خود قرار دادند که این مسئله در فعالیت‌های سیامک پورزند در نشریه‌های سینمایی نقش زیادی داشت.
سوابق کاری > پیش از انقلاب

سیامک پورزند بیش از پنجاه سال در رسانه‌های جمعی به‌ویژه مطبوعات فعالیت کرد. وی کارشناس ارشد امور انتشارات هنری بود و سابقه کار در روابط عمومی وزارت آموزش و پرورش را داشت. وی در سال ۱۳۳۱ کار خود را با روزنامه باختر امروز به مدیریت حسین فاطمی شروع کرد. کار او در این روزنامه به عنوان پژوهشگر و خبرنگار امور شهری، فرهنگی، هنری و پارلمانی تا ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ ادامه داشت و از آن تاریخ به علت دگرگون شدن اوضاع مملکت تا اواسط ۱۳۳۳ فراری، مخفی، بازداشت و غیرفعال بود.
پس از عادی شدن اوضاع، در پائیز سال ۱۳۳۳ مجله هفتگی پیک سینما را تأسیس کرد و نویسندگانی چون پرویز ناتل خانلری، سعید نفیسی، اسماعیل مهرتاش، علی اصغر گرمسیری، محمود عنایت، فریدون رهنما، هوشنگ کاووسی، نصرت کریمی و بسیاری دیگر با این مجله همکاری کردند.
مدیریت برگزاری نخستین جشنواره فیلم‌های ایرانی و فیلم‌های برگزیده کشورهای خارجی در اسفند ۱۳۳۳ و اردیبهشت ۱۳۳۴ به‌طور رسمی با سیامک پورزند بود که زیرنظر رئیس دانشگاه تهران و رئیس وقت اداره کل هنرهای زیبای کشور نیز قرار داشت.
پورزند با همفکری و همراهی پسرخاله خود احمد شاملو در طراحی و عملی ساختن انتشار نشریه کتاب هفته کیهان همت گمارد و مدیریت اجرایی و روابط عمومی و هنری آن را به عهده گرفت که این نشریه تا زمان توقیف به مدت چند سال فعال بود. او همچنین با همفکری و همراهی چند تن از روزنامه‌نگاران، نویسندگان، مترجمان و هنرمندان معتبر کشور و همچنین گروهی از فروشندگان مطبوعات برای برنامه‌ریزی و به وجود آوردن سندیکای نویسندگان، خبرنگاران، مترجمان و عکاسان مطبوعات کشور در سال ۱۳۳۹، سندیکای هنرمندان و متخصصان تأتر و سینما در سال ۱۳۴۰، و اتحادیه فروشندگان جراید در همان سال نقش مؤثری ایفا کرد. وی همچنین از اعضای منتخب هیئت مدیره سندیکای نویسندگان بود.
فراهم ساختن امکانات سفر اولین، دومین و سومین گروه از خوانندگان و نوازندگان معروف ایرانی به خارج از ایران در سال‌های ۱۳۴۱ تا ۱۳۴۴ و ترتیب دادن امکانات اولین و دومین سری از فیلم‌های باارزش ایرانی به خارج از کشور به منظور نمایش در مجامع فرهنگی آمریکا و چند کشور اروپایی و آسیایی و همچنین در محافل ویژه‌ای برای ایرانیان دور از وطن از دیگر تلاش‌های فرهنگی پورزند بود. وی همچنین برای گشودن پرونده‌ای به عنوان ایران و ایرانیان در انجمن روزنامه‌نگاران خارجی مقیم آمریکا و هالیوود تلاش‌های بسیاری کرد. بر همین اساس وی موفق شد برای اولین بار وارد پرونده مذکور شود و و در سال ۱۹۶۹ با شماره ۲۱۳۷ به عضویت هیئت بین‌المللی آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک (اسکار) درآید.
همکاری مستقیم برای برگزاری جشنواره سینمایی سپاس و جشنواره بین‌المللی فیلم ایران در تهران و قبول عضویت در هیئت‌های اصلی برگزارکننده، تدریس در مدارس عالی و اردوهای فرهنگی در سراسر کشور پیرامون امور مطبوعاتی، روابط عمومی و هنرهای نمایشی، و کوشش و همکاری مؤثر جهت ترتیب یافتن سمینارها و میزگردهای هنرهای نمایشی در مدارس عالی، دانشگاه‌ها، مطبوعات و رادیو و تلویزیون از فعالیت‌های سیامک پورزند به‌شمار می‌رود.
سوابق کاری > پیش از انقلاب > سایر فعالیت‌های مطبوعاتی

همکاری مؤثر و مستقیم در انتشار مجله هفتگی ستاره سینما و سردبیری این مجله در زمان‌های مختلف
همکاری مستقیم و مؤثر با نشریه هنر و سینما با مدیریت هوشنگ کاووسی
نویسندگی در زمینه‌های گوناگون و سردبیری مجلات مهر ایران، روشنفکر، سپید و سیاه، اطلاعات ماهانه، رجوانان امروز، بامشاد، خوشه، فردوسی، نگین، امید ایران، رودکی و تأتر و سینما
بیش از ۱۵ سال عضویت در هیئت تحریریه و شورای دبیران روزنامه کیهان (سردبیر سرویس‌های گزارش، اجتماعی، فرهنگی)
مدیریت روابط عمومی مؤسسه کیهان
سوابق کاری > پس از انقلاب

پس از انقلاب سیامک پورزند همکاری‌های دیرینه خود با مطبوعات به‌ویژه کیهان را از دست داد و چند سال در وضعیت نامساعد به سر برد تا اینکه در سال‌های بعد در شرایطی مساعد قرار گرفت و در نتیجه توانست با نشریات مختلف (از جمله مجله گزارش سینما) ارتباط برقرار کرده و با آنها همکاری نماید. وی به همین دلیل توانست در جشنواره‌های تأتر و سینمای بعد از انقلاب شرکت کند. او همچنین سردبیر چند مجله معتبر و موفق بود. از جمله این جراید می‌توان به مجله شفا، مجله فضیلت و نشریه پیام آبادگران اشاره کرد.
سیامک پورزند تا پیش از بازداشت، در انجمن مهندسان راه و ساختمان ایران به عنوان سردبیر و در مجموعه فرهنگی هنری تهران به عنوان مدیر اجرایی و مشاور امور فرهنگی و هنری فعالیت داشت.
وی سعی نمود که این مجموعه را فعال کند و موجبات حضور و رفت‌وآمد جوانان را به آن مجموعه فراهم سازد. او برپایه همین هدف از فعالان حقوق زن و حقوق بشر و تشکل‌های مستقل دعوت کرد تا از سالن‌ها و امکانات مجموعه برای تأمین نظرات خود استفاده کنند. ایجاد کتابخانه و یک مرکز گردهمایی فرهنگی به مسئولیت شهلا لاهیجی از جمله این تلاش‌ها بودند.
بازداشت

سیامک پورزند در سال ۱۳۷۹ پس از ماجرای کنفرانس برلین بازداشت.
نیروی انتظامی در سال ۱۳۸۱ ده‌ها نفر از روشنفکران، روزنامه نگاران، مدیران وبگاه‌های خبری و وبلاگنویسان نظیر آیدین آغداشلو، هوشنگ گلمکانی، نوشابه امیری، هوشنگ اسدی، معصومه سیحون، بهرام بیضایی، یونس شکرخواه، فرهاد بهبهانی، کاوه گلستان، ناصر زرافشان و بهروز غریب‌پور را به اداره اماکن نیروی انتظامی احضار و به بازجویی از ایشان پرداخت. برخی نیز همچون سیامک پورزند ماه‌ها در بازداشت بودند. پلیس بازداشتگاه ویژه‌ای در میدان جوانان تهران در اختیار قاضی مرتضوی قرار داد تا به بازجویی از دستگیرشدگان بپردازد. احمد مسجد جامعی وزیر فرهنگ و کانون نویسندگان به این بازداشت‌ها اعتراض کردند.محمدباقر قالیباف، فرمانده وقت نیروی انتظامی چند هفته بعد از این بازداشت‌ها به رسانه‌ها اعلام کرد که این افراد به ترویج ابتذال فرهنگی مشغول بوده‌اند و یک شبکه گسترده توزیع فیلم‌های مبتذل را تشکیل داده بودند که از آنها بیش از سیزده هزار سی‌دی مبتذل کشف شده است. این متهمان با نشریات سینمایی از جمله گزارش فیلم و سینما جهان ارتباط داشتند و اکثراً بر اساس اعترافات سیامک پورزند احضار و بازداشت شده بودند. سیامک پورزند مسئول مجتمع فرهنگی تهران و همسر مهرانگیز کار بود که با تعدادی از روزنامه‌های دوم خردادی هم ارتباط داشت.
محمدباقر قالیباف در سال ۱۳۸۱ دربارهٔ دستگیری سیامک پورزند گفت: «پورزند یکسری فعالیت‌های ضدفرهنگی داشته که در چارچوب نظام اسلامی نبود و وی به واسطه ارتباطاتی که همسر سابق وی و دخترش با رضا پهلوی دارند، اطلاعات داخل کشور را در اختیار رضا پهلوی قرار می‌داده است به طوری که موضوع با آقای خاتمی به عنوان رئیس شورای امنیت ملی مطرح شد.»
بنا بر گزارش‌ها وی در یکی از بازداشتگاه‌های مخفی مجموعه‌ای از نهادهای امنیتی که در آن سال‌ها با عنوان کلی «دستگاه اطلاعات موازی» علیه جنبش اصلاح‌طلبی، دولت محمد خاتمی و روشنفکران و هنرمندان فعالیت می‌کردند، ماه‌ها در سلول انفرادی، شکنجه‌های جسمی و روحی را تحمل کرد.
سیامک پورزند پس از نزدیک به یک سال که به کلی از حق داشتن وکیل و دیدار با خانواده و همچنین همسرش مهرانگیز کار محروم بود در نهایت وادار به اعتراف اجباری شد.
وی پس از آن در دادگاهی غیرعلنی محاکمه و به یازده سال زندان محکوم شد. اما مدتی بعد به علت وخامت حال او که در ۷۱ سالگی همچنان در بازداشت بود به بیمارستان منتقل و تحت تدابیر امنیتی به خانه‌اش منتقل شدو ممنوع‌الخروج بود.
در اسفند ۱۳۸۲ و در جریان بازداشت شماری از نویسندگان و منتقدان سینمایی سیامک پورزند بار دیگر بازداشت و به زندان اوین منتقل شد.
شکنجه

او در زندان به شدت بیمار شده بود و پس از نامه‌نگاری خانواده و درخواست دولت‌های اروپایی به وی مرخصی دادند. اما پس از چهار ماه، قاضی ظفرقندی او را به زندان اوین منتقل کرد. او در ۱۳۸۳ به حمله قلبی دچار شد و به بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان مدرس تهران رفت.
بعد از درمان، او با کفالت نامه و اجبار به ارسال گزارش هفتگی به مسئولان زندان، به حبس خانگی فرستاده شد. پس از بازگشت اطرافیان وی متوجه شکستگی دنده‌هایش شدند. او از رفتن به حمام ترس داشت و گفت ساعت‌ها زیر آب داغ نگه داشته می‌شد. او تا آخر عمر نتوانست با همسر و دخترش دیدار کند و تنها دختر او توانست در سال ۲۰۰۵ و تا ۱۰ روز با پدرش دیدار کند. دخترش در این مدت تهدید و بازجویی شد.
مرگ

او در ۹ اردیبهشت ۱۳۹۰ در تهران درگذشت. لی‌لی پورزند، دختر سیامک پورزند، در گفتگو با رادیو فردا اعلام کرد، پدرش روز جمعه در اعتراض به وضعیت خود، به زندگی‌اش پایان داده است. مرگ او انعکاس زیادی در ایران و جهان داشت.
مهرانگیز کار همسر سیامک پورزند گفت:
صبح روز ۹ اردیبهشت، مردی در آستانه ۸۰ سالگی، خود را از ششمین طبقه ساختمانی که همه می‌پنداشتند خانه‌اش است، اما زندانش بود، به سقف خیابان سپرد. به جان آمده بود از ستم ستمگران و نمی‌توانست مختصر راه باقی‌مانده تا مرگ طبیعی را در آن زندان انتظار بکشد. نامش سیامک پورزند بود و زندگی پر نشیب و فرازی را پشت سر داشت. جرمش این بود که «اسرار هویدا می‌کرد». بلند بلند فکر می‌کرد و بسیار کسان، حق او می‌دانستند که در چنگال مجانین تازه به دوران رسیده مچاله بشود.
مرگ > شکایت از جمهوری اسلامی ایران و  خامنه‌ای

مهرانگیز کار همسر سیامک پورزند و دخترانش آزاده پورزند و بنفشه زند در سال ۲۰۱۹ در دادگاه فدرال حوزه واشینگتن، دی.سی. از جمهوری اسلامی ایران و سید علی خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی ایران شکایت کردند. در این شکایت مطرح شده است که سیامک پورزند تحت شکنجه فیزیکی و روحی شدید مجبور به اعترافات اجباری شده، و شکنجه او تا مرگ ایشان ادامه داشته است. او از زمان دستگیری تا مرگ به‌عنوان یک گروگان برای تحت فشار گذاشتن مخالفان و دگراندیشان و در خارج نگه داشتن مهرانگیز کار از ایران استفاده شده است. خواهان پرونده ادعا کرده‌اند که سیامک پورزند به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم و به‌صورت فراقضایی توسط مأموران جمهوری اسلامی ایران به قتل رسیده است.
در ۸ مهر ۱۴۰۱ دادگاه فدرال طی حکمی جمهوری اسلامی را محکوم به شکنجه کردن و گروگان‌گیری سیامک پورزند کرد. طی این حکم رفتار جمهوری اسلامی ایران و مأموران امنیتی ایران در زمان دستگیری و بازجویی و اعتراف اجباری را نمونه بارز شکنجه خواند و این رفتار غیرانسانی را محکوم کرد. همچنین این حکم تأیید کرد که سیامک پورزند یک گروگان سیاسی بوده که دستگیری و شکنجه ایشان برای محدود کردن کنشگری‌های مهرانگیز کار و دیگر فعالان سیاسی بوده است. طی این حکم ایران محکوم به پرداخت مجموع ۳۴٬۸۰۶٬۱۲۶ دلار غرامت جبرانی و غرامت تنبیهی به شاکیان این پرونده می‌باشد. علی هریسچی در مریلند آمریکا وکیل این پرونده بود.
نکاح عرفی

با ازدواج عرفی یا هم‌باشی اشتباه نشود.
ازدواج عرفی عربی: الزواج العرفی) که در عصر حاضر در میان برخی از مسلمانان؛ به‌ویژه گردشگران عرب کشورهای حوزه خلیج‌فارس مرسوم شده، نکاحی است که در مراجع قانونی دولتی ثبت نمی‌شود. این نوع از ازدواج نیازی به شاهد (که در ازدواج رسمی عقدنامه را امضا می‌کنند) ندارد.
ازدواج شرعی اما غیرقانونی

در حقوق مدنی ایران ازدواج‌های دائمی که طرفین پس از جاری شدن صیغه عقد برای ثبت آن در دفاتر ثبت اسناد رسمی اقدام نکنند به لحاظ شرعی، معتبر هستند اما قانونی نیستند و برای زوج مجازات در پی دارد.در ماده (۲۰) قانون حمایت از خانواده ۱۳۹۱ ثبت نکاح دائم در دفاتر اسناد رسمی ازدواج یا ازدواج و طلاق الزامی است و در ماده (۲۱) ثبت نکاح موقت در یکی از شرایط باردار شدن زوجه، توافق طرفین و شرط ضمن عقد الزامی است. با توجه به اینکه از یک سو عدم ثبت ازدواج موقت در ماده (۶۴۵) قانون مجازات اسلامی جرم انگاری نشده‌است و از سوی دیگر شرط تحقق رابطه نامشروع موضوع ماده (۶۳۷) این قانون، عدم علقه زوجیت بین زن و مرد است، در صورتی که دادگاه وجود علقه زوجیت را بر اساس اظهار طرفین برقرار بداند، ازدواج معتبر است و رابطه جنسی مشمول حکم رابطه نامشروع نخواهد بود.
ازدواج شرعی یک زن ایرانی با مرد بیگانه نیز غیرقانونی محسوب می‌شود و ضرورت دارد قبل از ازدواج به وزارت کشور مراجعه و مجوز لازم برای ثبت این ازدواج اخذ شود؛ تنها در این صورت است که زنی که با مرد بیگانه ازدواج کرده، پس از ازدواج از حقوق قانونی برخوردار خواهد بود و با معضل بدون شناسنامه ماندن فرزندانش مواجه نخواهد شد.
تیم دوچرخه‌سواری نووو نوردیسک

تیم دوچرخه‌سواری نووو نوردیسک (انگلیسی: Team Novo Nordisk) یک تیم دورچه‌سواری در کشور ایالات متحده آمریکا است.
این تیم که در سال ۲۰۰۸ تأسیس شده در تورهای قاره‌ای دوچرخه‌سواری شرکت می‌کند.
اسلام در ترکمنستان

مسجدی در روستای نخور ترکمنستان
اسلام در ترکمنستان با وجود آزادی ادیان و عدم تعریف دین رسمی در این کشور، دین غالب است. بیشتر مسلمانان این منطقه اهل سنت هستند. مسلمانان این کشور در دوران حکومت کمونیست شوروی بر این منطقه، در تنگنا قرار داشتند و از اجرای رسوم مذهبی، منع می‌شدند.
آمار

بر اساس گزارش مرکز تحقیقات پیو که در سال ۲۰۰۹ میلادی منتشر شده است، ۹۳.۱ درصد از جمیعت کشور ترکمنستان را مسلمانان این کشور تشکیل داده‌اند. اکثر این مسلمانان سنی مذهب هستند و در بین آنان شیعیان وجود دارند.
تاریخ

ورود اسلام به این منطقه، همزمان است با دست یابی مسلمانان و اعراب به این کشور و اتصال آن به خراسان. این ماجرا در دوران خلافت عمر بن خطاب رخ داد و مأمور این فتح، احنف بن قیس بود. دستیابی به سرزمین‌های دیگری در طخارستان و نواحی شمالی رود جیحون نیز در دوران خلافت عثمان بن عفان صورت گرفت. با دستیابی اعراب بر این منطقه، امیر بن احمد مرو، ولایت در این سرزمین را عهده‌دار شد و اعراب برای سکونت به این منطقه وارد شدند. با این حساب، اسلام در اوایل قرن اول هجری، در این منطقه تثبیت شد. مسلمانان آزادانه در این منطقه به فعالیت خود ادامه دادند اما پس از قدرت گرفت جماهیر شوروی، همه اعتقادات مذهبی به عنوان خرافات قلمداد شد و توسط حکومت کمونیستی حاکم بر منطقه، مورد هجمه  حمله قرار گرفت. در این دوران خفقان، اکثر مدارس مذهبی تعطیل و مراسمات دینی ممنوع اعلام شد. مساجد نیز در این دوره به تعطیلی کامل درآمدند. در این دوران یک هیئت رسمی از مسلمانان برای رسیدگی به امور مسلمانان در آسیای میانه تاسیس شد که مقر و دفتر مرکزی آن، در تاشکند قرار داشت. بیشتر اهتمام این هیئت، تبلیغ فعالیت‌های اسلامی و تقویت و اعتلاء اهداف مسلمانان بود. با سختگیری حکومت کمونیست شوروی، اما برخی آداب و رسوم اسلامی همچنان توسط مسلمانان ترکمنستان اجرا می‌گردد، مواردی چون آداب دفن و ختنه کردن مردان. با این وجود، آداب و رسوم اسلامی بیشتر در مناطق روستایی و به عنوان یک سنت قومی و قبیله‌ای آزادانه اجرا می‌گردید. پس از استقلال ترکمنستان، رهبران مذهبی بر سر کار آمدند و هیئتی قضایی از درون مسلمانان شکل گرفت. با گذشت زمان، مدارس مذهبی فعالیت خود را شروع کردند و به تدریس زبان عربی، قرآن، حدیث و تاریخ اسلام پرداختند. با این وجود، دولت حاکم در ترکمنستان، بر ماهیت سکولار خود پافشاری دارد و از آزادی اعتقادات مذهبی در این کشور، دفاع می‌کند.
سیطره عمر بن خطاب بر منطقه در سال ۶۴۴ میلادی (اوج قدرت خلیفه)
سگ ولگرد (داستان کوتاه)

داستان کوتاهاثر صادق هدایت
«سگ ولگرد» داستان کوتاهی از صادق هدایت، نویسندهٔ ایرانی است که نخستین بار در سال ۱۳۲۱ با هفت داستان دیگر در مجموعه‌ای به همین نام در تهران منتشر شد. داستان آن دربارهٔ یک سگ اصیل اسکاتلندی به نام پات است که پس از گم کردن صاحبش، سرگردان شده و از انسان‌ها آزار می‌بیند. پات سگی معمولی نیست؛ او در آرزوی بازگشت به دوران کودکی است و در ته چشم‌هایش روحی انسانی دیده می‌شود.
هدایت بیشترِ داستان‌های مجموعهٔ سگ ولگرد را پیش از ۱۳۲۰ نوشته بود، ولی به خاطر ممنوع‌القلم بودن چاپشان مقدور نبود. پس از اشغال ایران در جنگ جهانی دوم در شهریور ۱۳۲۰، با الغای سانسور دولتی، «سگ ولگرد» نیز امکان انتشار یافت. «سگ ولگرد» داستانی کنایی و نمادین است که از زاویهٔ دید دانای کل روایت می‌شود. نقّادان آن را داستانی اگزیستانسیالیستی به‌شمار آورده‌اند و، با بعضی دیگر از داستان‌های هدایت مانند «زنده‌به‌گور» و «تاریک‌خانه»، از آن دسته روان‌داستان‌هایش دانسته‌اند که به شیوهٔ واقع‌گرایی نوشته شده است. روان‌شناسان و افسانه‌شناسان و اخلاقیّون و دانشمندان اجتماعی و فلسفی دربارهٔ «سگ ولگرد» سخن‌ها گفته‌اند. پژوهشگران ادبیات این داستان را با داستان‌های دیگری از زبان‌های دیگر هم سنجیده‌اند.
صادق چوبک و احمد شاملو از سخنورانی هستند که با تأثّر از «سگ ولگرد» آثاری آفریده‌اند. «سگ ولگرد» به چندین زبان نیز ترجمه و منتشر شده است.
تاریخچه > نگارش

امروزه تاریخ نگارش داستان کوتاه «سگ ولگرد» و هفت داستان دیگرِ مجموعهٔ سگ ولگرد مشخص نیست، اگرچه به‌گفتهٔ محمد بهارلو، این داستان‌ها احتمالاً در خلال سال‌های ۱۳۱۴ تا ۱۳۲۰ نوشته شده‌اند.
هدایت در دو نامه به مجتبی مینوی و پروفسور یان ریپکا که چند اثر او را به چکی ترجمه کرده است، تلویحاً به نوشتن این داستان‌ها اشاره می‌کند. او در نامه‌ای از بمبئی به لندن به تاریخ ۲۳ بهمن ۱۳۱۵ خورشیدی به مینوی نوشته است: «تقریباً ۲۰ نوول و یک تآتر و یک «بوف کور» و دو سه سفرنامهٔ حاضر چاپ دارم.» نوشتهٔ مشابهی در نامه‌ای که دو هفته قبل از آن در ۹ بهمن ۱۳۱۵ خورشیدی به یان ریپکا نوشته بوده به چشم می‌خورد: «چند سفرنامه و تقریباً ۲۰ نوول حاضر چاپ دارم اما هنوز وسایل چاپ آن‌ها میسر نیست.» به‌گفتهٔ برادران هدایت، عیسی و محمود، صادق هدایت از سال ۱۳۱۴ خورشیدی به مدت پنج تا شش سال ممنوع‌القلم بوده و وزارت معارف و ادارهٔ شهربانی از او تعهد کتبی گرفته بوده‌اند که در ایران اثری را منتشر نکند. اشارهٔ هدایت به میسر نبودن «وسایل چاپ» نیز به دلیل ممنوع‌القلم بودن او بوده است. با این وجود، کم‌تر از یک سال پس از شهریور ۱۳۲۰، با برچیده‌شدن بساط سانسور دولتی، مجموعه‌داستان سگ ولگرد امکان انتشار پیدا می‌کند.
هدایت در نامه‌های خود به مینوی و ریپکا از نوشتن علویه خانم، افسانهٔ آفرینش، «میهن‌پرست» و ترجمهٔ کارنامهٔ اردشیر پاپکان، شکند گمانیک ویچار، گجستهٔ ابالیش و زند وهومن یسن نام برده است. از این آثار، تنها «میهن‌پرست» در مجموعهٔ سگ ولگرد چاپ شده و بقیه به‌صورت مستقل یا در کنار دیگر آثار هدایت چاپ شده‌اند. به گفتهٔ محمد بهارلو مشخص نیست که آیا هشت داستان مجموعهٔ سگ ولگرد جزو بیست «نوول حاضر چاپ» بوده‌اند یا اینکه هدایت بعدها پاره‌ای از این هشت داستان را نوشته و در کتاب سگ ولگرد گنجانده است.