stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
لیک سیتی (کارولینای جنوبی)

مکان
| Lake City, South Carolina | Lake City, South Carolina |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location of Lake City in South Carolina: Location of Lake City in South Carolina
مختصات: ۳۳°۵۲′۴″ شمالی ۷۹°۴۵′۲۲″ غربی﻿ / ﻿۳۳٫۸۶۷۷۸°شمالی ۷۹٫۷۵۶۱۱°غربی﻿ / 33.86778; -79.75611: مختصات: ۳۳°۵۲′۴″ شمالی ۷۹°۴۵′۲۲″ غربی﻿ / ﻿۳۳٫۸۶۷۷۸°شمالی ۷۹٫۷۵۶۱۱°غربی﻿ / 33.86778; -79.75611
ایالت: کارولینای جنوبی
شهرستان: Florence
Settled: ۱۷۳۶
مساحت: مساحت
 • کل: ۴٫۸ مایل مربع (۱۲٫۵ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۴٫۷ مایل مربع (۱۲٫۵ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۹ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۷۵ فوت (۲۳ متر)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۶۴۷۸
 • تراکم: ۱۳۶۴/مایل مربع (۵۲۶٫۶/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: ۲۹۵۶۰
کد منطقه: 843
FIPS code: 45-39310
GNIS feature ID: 1246275
وبگاه: www.lakecitysc.org
لیک سیتی(به انگلیسی: Lake City) شهری در ایالت کارولینای جنوبی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۶٬۶۷۵ نفر بوده‌است.
افراد سرشناس

رونالد مک‌نیر، فضانورد ناسا و فیزیکدان، متولد ۱۹۵۰ در لیک سیتی، کارولینای جنوبی.
غ

حرف غ
غ حرف بیست‌ودوم در الفبای فارسی و حرف نوزدهم در الفبای عربی است. نام این حرف «غَین» است و برای صدای سایشی نرمکامی واکدار که نمادش در الفبای آوانگاری بین‌المللی ⟨ʁ⟩ است به کار می‌رود. همچنین برای صدای انفجاری نرمکامی واک‌دار ⟨ɡ⟩ یا انسدادی ملازی واکدار ⟨ɢ⟩ و ترانویسی حرف لاتین G/g نیز به‌طور گسترده در عربی استفاده می‌شود و می‌تواند در فارسی نیز استفاده شود، همانند واژهٔ «پرتغال».
تلفظ آن در فارسی معیار "غ فارسی "است. صدای آن در عربی و بعضی لهجه‌های فارسی چیزی میان ق و خ است. برخلاف تصور بسیاری، این حرف از حرف‌های اصیل فارسی‌است، به این معنا که تنها برای نوشتن کلمه‌های بیگانه یا وام‌واژه‌ها استفاده نمی‌شود.[۱]
در میان واژه‌های غیرعربی در فارسی بیشتر آن دسته که از زبان سغدی و دیگر زبان‌های ایرانی خاوری به وام گرفته شده این حرف را در خود دارد، مانند: جغد، راغ، فغ، چرغشت و غیره.[۲]در کتاب فرهنگ واژه‌های اوستا این حرف یعنی غ جزو واژه‌های اوستای است. [۳]
چیجوا

مکان در People's Republic of China
| چیجوا 池州市 | چیجوا 池州市 |
| --- | --- |
شهر مرکزی: شهر مرکزی
چیجوا: چیجوا
موقعیت چیجوا در نقشه: موقعیت چیجوا در نقشه
استان: آن‌هوئی
County-level divisions: ۴
Municipal seat: Guichi District (۳۰°۳۸′ شمالی ۱۱۷°۲۸′ شرقی﻿ / ﻿۳۰٫۶۳۳°شمالی ۱۱۷٫۴۶۷°شرقی﻿ / 30.633; 117.467)
حکومت: حکومت
 • شهردار: Chen Qiang (陈强)
مساحت: مساحت
 • کل: ۹۴۲۳ کیلومتر مربع (۳۶۳۸ مایل مربع)
جمعیت: جمعیت
 • کل: ۱۵۵۰۰۰۰
 • تراکم: ۱۶۰/کیلومتر مربع (۴۳۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۸ (China Standard)
کد منطقه: ۵۶۶
License Plate Prefix: 皖R
چیجوا (به لاتین: Chizhou) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در آن‌هوئی واقع شده‌است.
خصوصیات

چیجوا ۹٬۴۲۳ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۵۵۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
لادن ژاوه‌وند

| لادن ژاوه‌وند | لادن ژاوه‌وند |
| --- | --- |
ژاوه‌وند در نشست خبری مغزهای کوچک زنگ‌زده در سی و ششمین جشنواره فیلم فجر، ۱۳۹۶: ژاوه‌وند در نشست خبری مغزهای کوچک زنگ‌زده در سی و ششمین جشنواره فیلم فجر، ۱۳۹۶
زادهٔ: ۱۰ بهمن ۱۳۳۴ ‏(۶۹ سال) تهران، ایران
ملیت: ایرانی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۳۹۶–اکنون
لادن ژاوه‌وند (زادهٔ ۱۰ بهمن ۱۳۳۴) بازیگر ایرانی است. او به خاطرِ سرگذشتِ متفاوتش پیش از ورود به بازیگری مورد توجّه رسانه‌ها در ایران قرار گرفت.
زندگی

ژاوه‌وند در بهمن ۱۳۳۴ در محله دروازه غاز متولد شد. او در سن ۱۲ سالگی ازدواج کرد و یک سال و چند ماه پس از ازدواج با داشتن یک فرزند، از همسرش جدا شد و پس از جدایی به سمت فروش مواد مخدر رفت. او که از کودکی به همراه پدرش الکل مصرف می‌کرد و از ۱۴ سالگی معتاد شد و سپس تجاربی مانند فروش موادمخدر، مبتلا کردن خواهرها و برادرهایش به مواد مخدّر، زندان و حکم اعدام، ازدست‌دادن فرزند، مرگ هفت‌روزه، ازدست‌دادن خواهر کارتن‌خواب در اثر سرما، اعدام برادر به جرم حمل مواد مخدر، خودکشی‌های نافرجام، ۲۳ سال کارتن‌خوابی و ۱۰۶ مرتبه ترک اعتیاد را پشت‌سر گذاشت. او در سال ۱۳۹۶ با بازی در فیلم مغزهای کوچک زنگ‌زده ساختهٔ هومن سیدی وارد دنیای بازیگری شد.
فیلم‌شناسی > سینما

| سال | عنوان | کارگردان |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۹۶ | مغزهای کوچک زنگ‌زده | هومن سیدی |
| ۱۳۹۷ | آینده | امیر پورکیان |
| ۱۳۹۸ | شنای پروانه | محمد کارت |
| ۱۴۰۰ | غریزه | سیاوش اسعدی |
| ۱۴۰۰ | نعره سکوت | سعید شعبانی |
| ۱۴۰۲ | سال گربه | مصطفی تقی‌زاده |
| ۱۴۰۲ | هفتاد سی | بهرام افشاری |
| ۱۴۰۲ | تگزاس ۳ | مسعود اطیابی |
| ۱۴۰۳ | آنتیک | هادی نائیجی |
فیلم‌شناسی > نمایش خانگی

| سال | عنوان | کارگردان |
| --- | --- | --- |
| ۱۴۰۰ | یاغی | محمد کارت |
| ۱۴۰۱ | بالا | حسن امیری |
| ۱۴۰۲ | نیوکمپ | منوچهر هادی |
| ۱۴۰۳ | غربت | امیر پورکیان |
| ۱۴۰۳ | شام ایرانی | سعید ابوطالب |
| ۱۴۰۳ | دیو و ماه‌پیشونی۲ | حسین قناعت |
ادام کلرمن

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کشور (ورزشی):  استرالیا
زادهٔ: ۲۶ ژوئیهٔ ۱۹۹۰ ‏(۳۴ سال)
وبگاه رسمی: www.adamkellerman.com
تک‌نفره: تک‌نفره
دیگر رقابت‌ها: دیگر رقابت‌ها
دونفره: دونفره
نتایج دونفرهٔ گرند اسلم: نتایج دونفرهٔ گرند اسلم
آزاد استرالیا: )
آخرین به‌روزرسانی: ۹ دسامبر ۲۰۱۱.: آخرین به‌روزرسانی: ۹ دسامبر ۲۰۱۱.
ادام کلرمن (انگلیسی: Adam Kellerman؛ زاده ۲۶ ژوئیهٔ ۱۹۹۰) یک تنیس‌باز اهل استرالیا است.
ناحیه بوکورون

مکان در 23x15px|border |alt=|link= پاراگوئه
| ناحیه بوکورون | ناحیه بوکورون |
| --- | --- |
ناحیه: ناحیه
  پرچمنشان:   پرچمنشان
مختصات: ۲۱°۳۱′ جنوبی ۶۰°۴۲′ غربی﻿ / ﻿۲۱٫۵۱۷°جنوبی ۶۰٫۷۰۰°غربی﻿ / -21.517; -60.700: مختصات: ۲۱°۳۱′ جنوبی ۶۰°۴۲′ غربی﻿ / ﻿۲۱٫۵۱۷°جنوبی ۶۰٫۷۰۰°غربی﻿ / -21.517; -60.700
پایتخت: Filadelfia
تعداد ناحیه‌ها: ۳
مساحت: مساحت
 • کل: ۹۱۶۶۹ کیلومتر مربع (۳۵۳۹۴ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۰۲): جمعیت (۲۰۰۲)
 • کل: ۴۵۶۱۷
 • تراکم: ۰٫۵۰/کیلومتر مربع (۱٫۳/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۰۴ (AST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۰۳ (ADT)
کد ایزو ۳۱۶۶: ISO 3166-2:PY
ناحیه بوکورون (به اسپانیایی: Boquerón department) یک ناحیه در پاراگوئه است که در پاراگوئه واقع شده‌است.
خصوصیات

ناحیه بوکورون ۹۱٬۶۶۹ کیلومترمربع مساحت و ۴۵٬۶۱۷ نفر جمعیت دارد.
ورکورگو

مکان
| Vercurago | Vercurago |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
Comune di Vercurago: Comune di Vercurago
Castle: Castle
ناحیه: لمباردی
استان / شهرستان: استان لکو (LC)
دهستان: Somasca
حکومت: حکومت
 • شهردار: Carlo Greppi
مساحت: مساحت
 • کل: ۲٫۱ کیلومتر مربع (۰٫۸ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۲۵ متر (۷۳۸ فوت)
جمعیت (31 December 2010): جمعیت (31 December 2010)
 • کل: ۲٬۸۹۶
 • تراکم: ۱۴۰۰/کیلومتر مربع (۳۶۰۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Vercuraghesi
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: 24030
پیش‌شماره تلفن: 0341
قدیس پشتیبان: St. Gerolamo Emiliani
وبگاه: وبگاه رسمی
ورکورگو (به ایتالیایی: Vercurago) یک کومونه در ایتالیا است که در استان لکو واقع شده‌است.
خصوصیات

ورکورگو ۲٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۸۹۶ نفر جمعیت دارد و ۲۲۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
رستم شاه غازی

برای دیگر افراد دارای لقب شاه غازی، شاه غازی (ابهام‌زدایی) را ببینید.
اسپهبد اسپهبدان، ملک مازندران و گیلانشاه
| شاه غازی رستم | شاه غازی رستم |
| --- | --- |
اسپهبد اسپهبدان، ملک مازندران و گیلانشاه : اسپهبد اسپهبدان، ملک مازندران و گیلانشاه 
مینیاتوری از شاه غازی رستم و اطرافیانش که در موزه فیتزویلیام نگهداری می‌شود.: مینیاتوری از شاه غازی رستم و اطرافیانش که در موزه فیتزویلیام نگهداری می‌شود.
اسپهبد اسپهبدان و ملک مازندران: اسپهبد اسپهبدان و ملک مازندران
سلطنت: ۱۱۴۲–۱۱۶۵
پیشین: علی یکم باوندی
جانشین: حسن یکم باوندی
گیلانشاه: گیلانشاه
سلطنت: ۱۱۵۶–۱۱۶۵
پیشین: بدون مدعی
جانشین: حسن یکم باوندی
زاده: حدود ۱۱۰۵
درگذشته: ۲۳ ژانویه ۱۱۶۵ (۶۰ سال) روستای زریوان، ساری
آرامگاه: مسجد شاه غازی، ساری
همسر(ان): دختر ملکشاه اول
فرزند(ان): گردبازو حسن دختری بی‌نام
دودمان: باوندیان
پدر: علی یکم باوندی
نصیرالدوله شاه غازی رستم، رستم شاه غازی یا رستم چهارم یکی از اسپهبدان شاخهٔ اسپهبدیه باوندیان طبرستان بود. او معروف‌ترین اسپهبد در باوندیان شاخهٔ اسپهبدیه است. شاه غازی رستم در زمان حکومت پدرش، علاءالدوله علی، در نبردهای بسیاری شرکت کرد و شهرت بسیاری یافت؛ چنان‌که در اواخر عمر اسپهبد علاءالدوله، بدون اجازهٔ او به لشکرکشی می‌پرداخت و تصمیمات حکومتی می‌گرفت. پس از مرگ علاءالدوله، برادر شاه غازی، به نام تاج‌الملوک مرداویج، که نزد احمد سنجر، در دربار سلجوقیان می‌زیست، ادعای جانشینی کرد و موجب لشکرکشی ارتش سلجوقی به طبرستان شد. شاه غازی رستم ابتدا به قلعه‌ای گریخت و در آن محاصره شد ولی با طولانی شدن محاصره، سلجوقیان عقب‌نشینی کردند و او مجدداً امور مملکت را به دست گرفت. او با سنجر صلح نمود و ولیعهدش، گردبازو، را به دربار سلجوقی فرستاد. با ترور گردبازو توسط اسماعیلیان، روابط شاه غازی رستم و سلطان سنجر سلجوقی تیره شد. پس از سقوط سلطنت سنجر، به قدرت شاه غازی رستم افزوده شد و او کشورگشایی‌های خود را افزود اما اتحاد او با خوارزمشاهیان علیه قبایل غُز شکست خورد.
شاه غازی در دوران اسپهبدی خود بر قلمرو باوندیان افزود و علاوه بر طبرستان، کومس و گیلان بر جرجان و استرآباد، جاجرم، فیروزکوه، دماوند، ری، بسطام و دامغان نیز تسلط داشت.
به گفته ابن اسفندیار اسپهبد رستم شاه غازی دارای عناوینی چون «اسپهبد کبیر» و «عادل» بود. او از جاجرم خراسان، گرگان، بسطام و دامغان تا حد مغان را در تصرف خود داشت و صاحب گنجینه‌ها و نفایس بسیار بود.
او برخلاف دیگر اسپهبدان باوندی، اهل تسامح نبود و رویکرد متعصبانه‌ای در مذهب داشت. او پیرو تشیع امامیه بود و دشمنی ویژه‌ای با اسماعیلیان داشت و در چند وهله دست به کشتار گستردهٔ آنان زد. رستم برخلاف اسپهبدان پیش از خود، دوران حکومتش را تنها صرف نبردهای داخلی و خارجی و نزاع‌های سیاسی نکرد. شاخصهٔ اصلی حکومت شاه غازی توسعهٔ اقتصادی و فرهنگی قلمروش است، که در سایهٔ امنیت کاذب و رویکرد نظامی شاه غازی به دست آمد. رونق تجارت، ساخت بناهای عام‌المنفعهٔ گوناگون، ساخت مسیرهای تجارت زمینی و دریایی، دعوت از صنعت‌گران و نظامیان خارجی و وجود امنیت در طبرستان، موجب پیشرفت شهرنشینی و شکوفایی اقتصادی در قلمرو شاه غازی شدند؛ چنان‌که او را «مصلح اقتصادی» طبرستان در سده‌های میانه دانسته‌اند.
شاه غازی رستم در ۵۵۸ هجری (۱۱۶۳ میلادی) یا ربیع‌الاول ۵۶۰ هجری (۲۳ ژانویه ۱۱۶۵) درگذشت. از آنجا که ولیعهد نخست او، گردبازو، پیش‌تر توسط اسماعیلیان ترور شده‌بود، پس از رستم، پسر دیگرش علاءالدوله حسن، به مقام اسپهبدی باوندیان دست یافت. حسن رویکرد خشن‌تری نسبت به رستم داشت و موجب قتل بسیاری از درباریان پیشین شد.
پیش‌زمینه

مقالهٔ اصلی: باوندیان
باوندیان دودمانی از نوادگان شاهان ساسانیان بودند که تبارشان به قباد ساسانی و پسر بزرگش، کیوس، می‌رسد. کیوس به علت گرایش به آیین مزدک، از ولیعهدی بازماند و پس از به حکومت نشستن برادرش، انوشیروان، علیه او شورید و شکست خورد. باو، نوهٔ کیوس، بعدها در زمان حمله اعراب به ایران و گریز یزدگرد سوم به سوی شرق، از همراهان او بود. وی در این مسیر از یزدگرد جدا شد تا به زیارت آتشکده کوسان در گرگان برود و در آنجا خبر مرگ یزدگرد را شنید و از آن پس در آتشکده مقام یافت. باو چندی بعد به درخواست مردم حکومت را پذیرفت و سلسلهٔ باوندیان را بنیان نهاد. دودمان باوندی میان سال‌های ۴۵ تا ۷۵۰ هجری (۶۶۵–۱۳۴۹ میلادی) کمابیش بر بخش‌هایی از طبرستان و گیلان حکومت داشتند. در این دوران، که در حدود هفتصد سال بوده‌است، سه بار حکومت باوندیان فرو پاشید و بر همین اساس حاکمان این سلسله را به سه شاخه تقسیم می‌کنند.
پیش‌زمینه > روابط شاخهٔ اسپهبدیه با سلاجقه

شاخهٔ دوم باوندیان به اسپهبدان شهرت دارند، اسپهبدان با پذیرش دین اسلام دوران جدیدی را در حیات سیاسی طبرستان شروع کردند. این شاخه در فاصلهٔ سال‌های ۴۶۶ تا ۶۰۶ هجری قمری (۱۰۷۴–۱۲۱۰ میلادی) معاصر با سلجوقیان، بر نواحی گسترده‌ای در طبرستان، گیلان، ری و قومس حکومت داشتند ولی تداوم حیاتشان به حفظ رابطه با سلاطین ترک‌تبار گره خورده بود و پیش از شاه غازی رستم حکومتی مستقل نبوده و تحت انقیاد سلجوقیان قرار داشتند.
سلجوقیان در زمان سلطنت ملکشاه منطقه‌ای وسیع از هندوکوش تا آناتولی و از آسیای مرکزی تا خلیج فارس را به قلمرو خود افزودند، ولی پس از قتل ملکشاه و وزیرش، خواجه نظام‌الملک در سال ۴۸۵ هجری (۱۰۹۲ میلادی)، امپراتوری سلجوقی افول کرد. به این ترتیب از زمان اسپهبد حسام‌الدوله شهریار باوندیان توانایی سرپیچی از برخی فرمان‌های سلطان محمد سلجوقی را پیدا کردند. از زمان حسام‌الدوله شهریار پایتخت باوندیان به شهر ساری منتقل شده‌بود و اسپهبدان شاخهٔ اسپهبدیه همگی شیعه اثنی عشری (امامیه) بودند و از مذهب تشیع پاسداری می‌کردند. در این دوره با کاهش قدرت سلاجقه، خوارزمشاهیان و اسماعیلیان تدریجاً قدرت بیشتری می‌یافتند.
در قرون پنجم و ششم هجری تشیع امامیه در حال گسترش در طبرستان بود و خلافت عباسیان قصد مقابله با این جریان را داشت؛ لذا می‌کوشید به راه‌های مختلف با اسپهبدان باوندی، که حامی این مذهب بودند، مقابله کند و سلجوقیان را برای رسیدن به این هدف حمایت می‌کرد. سلجوقیان نیز نوعی مشروعیت بر پایهٔ شریعت را مبنای کار خود قرار داده بودند و امام غزالی سلطان را دارای موهبتی از سوی خدا می‌داند و او را سایهٔ خدا بر مردم می‌داند. در دورهٔ سلجوقی تمایلات «ضد شیعی» افزایش یافته و سختگیری‌های مذهبی فزون می‌یابد، به‌طور مثال خواجه نظام‌الملک در سیاست‌نامه می‌نویسد «نکند خدای ناکرده در سلطنت ترکان سلجوقی به رافضیان میدان بدهند».
نام و القاب

نام «شاه غازی رستم» تلفیقی از فارسی و عربی است. عبارت «شاه» عنوان فارسی فرمانروایان است و عبارت «غازی» در عربی به معنای جنگجو است. لقب وی نیز «نصیرالدوله» به معنای «پیروزی حکومت» است. رشیدالدین وطواط در نامه‌ای که از سوی خوارزمشاه به رستم نگاشته، او را «اسپهبد اسپهبدان و مالک مازندران» خوانده‌است.
رابطه با اسماعیلیان

از جمله ویژگی‌های رستم سوم، دشمنی سخت وی با اسماعیلیان بود. سوءقصد اسماعیلیه به جان شاه غازی در دوران ولیعهدی او، را آغازی بر این دشمنی دانسته‌اند. شاه غازی در زمان شاهزادگی خود، دو بار مورد حمله قرار گرفت. اولین این حملات به سبک حملات اسماعیلی‌ها در محلهٔ مسجد زنگوی ساری رخ داد و رستم از آن جان سالم به در برد و فرد ضارب سریعاً به قتل رسید. بار دیگر در جنگل ولیکان آمل در حال شکار بود که هنگامی که آب می‌نوشید، دو نفر از نوکران اسماعیلی مذهبش با زوبین به پهلویش زدند و او به زمین افتاد. ضارب به خیال این که شاه غازی را کشته‌اند، به دیگر نوکران حمله کرد و نهایتاً هر دو تن کشته شدند ولی شاه غازی پس از چند ماه درمان، سلامتش را بازیافت و پدرش میان بینوایان آذوقه و پول پخش نمود. عده‌ای از مورخان این سوء قصد را توطئهٔ مخالفان رستم شاه غازی در جهت تهدید و ترعیب او می‌دانند؛ چنان‌که سال‌ها بعد و پس از قتل ولیعهد رستم به دست اسماعیلیان بود که این دشمنی شدت یافت. به ریشه‌های این دشمنی باید تلاش اسماعیلیان برای گسترش قلمرو خود و چیرگی بر ارتفاعات طبرستان را نیز افزود که خواه‌ناخواه به رقابت و گاه پیکار با علاءالدوله، پدر رستم، نیز می‌انجامید. شاه غازی از همان ایام حکومت علاءالدوله برای مقابله با اسماعیلیان تلاش داشت و با نابود کردن آن‌ها در دژهایی چون رکوند و کیسلیان بر آتش دشمنی دامن زد. اسماعیلیان نیز اقدام به ترور کردند ولی شاه غازی به رغم آن که دو بار زخم برداشت، هر بار از مهلکه گریخت.
شاه غازی به خاطر گرفتاری‌های خارجی و داخلی، مدتی فرصت سرکوب اسماعیلیان را نیافت ولی پس از فارغ شدن از آن درگیری‌ها، مجدداً به نبرد با اسماعیلی‌ها پرداخت. چنان‌که گفته‌اند تنها در یک روز دستور داد تا ۱۸۰۰۰ اسماعیلی را در سلسله کوه رودبار گردن زدند و از سرهایشان مناره ساختند. اسماعیلیان به انتقام این کشتار گردبازو، پسر و ولیعهد شاه غازی، را در حمام دربار سنجر غافلگیر کردند و کشتند. پس از قتل گردبازو دشمنی کینه‌توزانه شاه غازی با اسماعیلیان شدت گرفت و او شخصاً حملات متعدد به قلاع اسماعیلی را رهبری کرد. بنابر گزارش ابن اثیر در ۵۵۲ هجری (۱۱۵۷ میلادی) به محاصرهٔ دژ الموت پرداخت و یحتمل پس از آن بود که به دژ گردکوه یورش برد. هنگام محاصرهٔ طولانی گردکوه حاکم جوین به تحریک اسماعیلیان از موقعیت سوء استفاده کرده و به قلمرو شاه غازی تجاوز کرد. سپس شاه غازی رستم هزار درهم، که خراج دیلمستان بود، را به دفع اسماعیلیان اختصاص داد و در ایالت‌هایی که اسماعیلیان پنهانی رفت‌وآمد داشتند، کسانی را با مستمری منظم اجیر کرد تا آن‌ها را نابود کنند. اسماعیلیان در اثر این حملات پیاپی رو به زوال رفتند ولی این دشمنی‌ها، که شاه غازی تا زمان مرگش آن را ادامه داد، هیچ نتیجه‌ای برای باوندیان دربر نداشت و تنها موجب افول تدریجی قدرتشان شد. شاه غازی در نامه‌ای به محمد بزرگ امید، امام اسماعیلیان الموت، نوشته‌است:
زندگی کافر بدگوهر، ملعون اعور، مخذول اکبر، محمد نومید، در زمین دراز مباد و ایزد او را هالک و قرین او مالک کناد. پوشیده نیست که ایزد ـ عز و علا ـ کشتن کفار و ملاحده سبب نجات مؤمنان و مسلمانان گردانیده‌است و بزرگ‌تر نعمتی و عظیم‌تر منتی خدای را — تبارک و تعالی — بر ما آنست که بواسطهٔ شمشیر ما دمار از دیار شما برآرد.
اوضاع اقتصادی

جنت عدن است گویی کشور مازندران
در حریم حرمت اسپهبد اسپهبدان
_مهجوری، تاریخ مازندران. ص ۱۸۶
در دوران حکومت سلجوقیان بر ایران رشد اقتصادی بر پایهٔ تجارت در جهان اسلام گسترش یافت و توجه دولت مرکزی به تجارت موجب توجه بیشتر دولت‌های محلی به این مسئله شد. طبرستان در ناحیه‌ای قرار داشت که مناطق مرکزی و جنوبی ایران را از طریق دریای خزر به شرق اروپا و جنوب سیبری متصل می‌کرد و راهی بازرگانی برای تجارت پوست، برده و ابریشم بود. در هنگام سلطنت رستم شاه غازی مازندران، که دارای ساختاری روستایی و بر پایهٔ کشاورزی بود، متحول شد و فعالیت‌های اقتصادی بر پایهٔ داد و ستد منجر به گسترش شهرنشینی در این مناطق گشت. انتقال پایتخت باوندیان از شهر کوهستانی فریم به شهر جلگه‌ای ساری و وسوسهٔ افزایش درآمدهای مالیاتی و تأثیر جوامع همسایه از دلایل حرکت باوندیان به سوی این تحول بودند.
دوران حاکمیت شاه غازی رستم، هرچند با دور شدن از باورها و هنجارهای باوندیان نخستین و حتی ساختارهای سیاسی و اقتصادی رایج نزد حکومت‌های محلی این ناحیه همراه بود، اما دورانی از رونق و شکوفایی اقتصادی را برای مردم طبرستان به همراه داشت؛ به‌طوری‌که می‌توان دوران حکومت وی را «عصر طلایی» حکومت باوندیان دانست. اقدامات شاه غازی در عرصه‌های سیاسی، اقتصادی و مذهبی شدیداً از رویکرد نظامی او تأثیر می‌پذیرفت. نظامی‌گری از یک سو به حکومت او مشروعیت می‌بخشید و از سوی دیگر با امنیت کاذبی که با ارعاب در قلمروش فراهم کرد، تغییرات و اصلاحاتی را خواسته یا ناخواسته به بافت اجتماعی و اقتصادی ناحیه تحمیل کرد. هرچند این تحولات در داخل طبرستان در جهت مشروعیت بخشیدن به پایه‌های لرزان حاکمیت شاه غازی صورت پذیرفت؛ اما ابعاد اجتماعی و اقتصادی آن بر حیات و معیشت مردم ناحیه تأثیر به سزایی داشت. از دیگر دلایل احتمالی رفاه اقتصادی و پیشرفت فرهنگی حکومت شاه غازی طولانی‌تر بودن این برهه و ضعف سلاطین ترک‌تبار بوده باشد.
شاه غازی در نخستین اقدام اقتصادی خود مالیات سه سال را بخشید تا اثرات نامطلوب جنگ برطرف شوند. سپس با در پیش گرفتن سیاست ارعاب و خشونت، امنیت و در نتیجه تجارت و بازرگانی را افزایش داد. شاه غازی و اطرافیان او توجه ویژه‌ای نسبت به توسعهٔ شهرنشینی و مشاغل شهری داشتند و توسعهٔ شهر ساری و گسترش بازار، اصناف و رواج تجارت در نتیجهٔ اقدامات ایشان صورت پذیرفت. به‌طور مثال مرزبان لارجان افرادی اهل حرف از هند، روم، مصر و شام در کهرود ساکن کرد یا تشکیل گارد ویژهٔ رستم، که متشکل از روس‌ها و ترک‌ها بود، موجب افزایش دکان‌ها و قصابی‌ها شد. رشد اقتصادی در داخل طبرستان موجب افزایش مبادلات و توسعهٔ بازرگانی با خارج از مرزها شد. رستم ناوگان تجارت دریایی تشکیل داد و نمایندگان تجاری به مناطقی از اصفهان و ری گرفته تا گیلان، خوارزم، بغداد و مکه فرستاد. او بر تولید برخی محصولات کشاورزی نیز سرمایه‌گذاری کرد و به دستور او کاشت نیشکر افزایش یافت و حتی کارگاه‌های تولید نیشکر در مناطق دیگر، همچون خوزستان، تأسیس شد تا سود بیشتری حاصل شود. علاوه بر شکر و نبات، روغن، حصیر و برنج از دیگر تولیدات صادراتی طبرستان در این عصر بوده‌اند. شاه غازی شخصاً صاحب غالب ثروت به دست آمده از این بازرگانی‌ها بود، به گونه‌ای که ابن اسفندیار او را نخستین اسپهبد باوندی که صاحب بارگاه و تخت بوده، معرفی کرده‌است و ثروتش را با دارایی خسرو پرویز مقایسه می‌کند.
اوضاع اقتصادی > تجارت دریایی

سیاست شاه غازی سبب رشد و رونق تجارت دریایی از مسیر طبرستان شد. از این دوره تجار مسلمان به همراه کالاهایشان برای رفتن به سرزمین خزرها از گرگان و طبرستان عبور می‌کردند. برخی نیز از سواحل طبرستان سوار بر کشتی شده و در اتل، شهر بندری خزران، پیاده می‌شدند و از آنجا سوار بر قایق به سرزمین‌های اروپای شرقی به ویژه سرزمین بلغارها می‌رفتند.
به دستور شاه غازی رستم باوندی ۴۰۰ کشتی ساخته و وارد دریای خزر شد. این امر سبب رونق گردن سفر دریایی در این دریا شد زیرا پیش از آن کشتی‌های کمی در دریای خزر بودند و تجارت در این دریا اکثراً در تملک خزرها بود. افزایش روابط تجاری بین سرزمین‌های حاشیهٔ خزر سبب پیوند سیاسی و فرهنگی مردمان ساکن اطراف این دریاچه هم شد و در مواردی پیمان‌های منطقه‌ای بین حکومت‌های محلی اطراف آن به ویژه در برابر هجوم ترکان منعقد شد که باوندیان نیز در آن حضور داشتند.
در دربند و آبخاز جنگی بر پا شد که هدف آن گسترش قلمرو و تسلط بر راه‌های تجاری دریایی و زمینی طرفین درگیر بود. در این میدان حاکم شروان و دربند، که مورد حمایت سلجوقیان بود، مورد هجوم روس‌ها و خزرها قرار گرفت. در این جنگ فرمانروایان سرزمین‌های حاشیهٔ دریای خزر برای حفظ موجودیت سیاسی و اقتصادی خود علیه مهاجمان متحدانه جنگیدند و رستم شاه غازی نیز در این اجتماع حضور داشت.
اوضاع نظامی

عدم حمایت اکابر مازندران از شاه غازی در نبردهای آغاز دوران سلطنت او با برادرش، وی را به ضعف نظامی و ناتوانی در تأمین امنیت قلمروش آگاه ساخت. بی‌اعتمادی شاه غازی از نیروهای محلی مازندران وی را مجاب به استفاده از اجیران بیگانه کرد. ظاهراً شاه غازی از ابتدای جنگ با بزرگ مالکان به استفاده از هستهٔ نظامی غلامان غیربومی نظر داشت. او پس از فتح استرآباد، برای از سر راه برداشتن برادرش، تاج الملوک مرداویج، یک غلام روس به نام سنقر سرخ را برگزید. او به دلیل بی‌اعتمادی به سربازان وطنی یا شاید به تقلید از خلفای عباسی، مردانی از گیل و دیلم را با دادن مبالغی از سی تا هزار دینار اجیر نمود و به ۵۰۰ نفر از اهالی گیل سپر، پرچم و شمشیر داد. همچنین دستور داد ۴۰۰ غلام زرخرید ترک را در ساری اسکان داده، گفت فقط می‌توانند در همین شهر ازدواج کنند و به هریک از آن‌ها روزانه ۱۰ من نان و ۲ من گوشت می‌داد. او گارد ویژه‌ای از ترک‌ها و روس‌ها را در ساری مستقر کرد. این شیوه به تبعیت از شاه غازی تا پایان عصر باوندیان ادامه یافت.
روش سیاسی شاه غازی رستم شیوه‌ای خشن و نظامی بود که — علی‌رغم توسعهٔ اقتصادی — نارضایتی نخبگان سیاسی را در پی داشت. خورشید مامطیری، از دانشمندان و شاعران دربار اسپهبد شاه غازی رستم، اشعاری به زبان طبری دارد. وی در این شعر، فضای فکری دوران شاه غازی و خشونت وی پس از نبرد با استندار رویان، کیکاووس، را انعکاس داده‌است:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| تدبیر کرده‌ای کاری کی کوشک بسوجن |  |  او که سی کوشک پرنده تا بلوجن |
| تون کشور بدین کهون اورجن |  |  تدبیر کرده کاری دیر هارموجن |
اوضاع مذهبی

پیش از شاه غازی دیگر اسپهبدان باوندی نیز پیرو تشیع بوده‌اند ولی مذهب دقیقشان قابل تشخیص نیست و نمی‌دانیم نخستین اسپهبد باوندی که به تشیع امامیه گروید مشخص نیست. اسپهبدان پیش از شاه غازی رستم همواره اهل تسامح مذهبی بوده‌اند، اما او برخلاف پیشینیان خود مذهب را در سیاست ادغام کرد. رستم پیش از رسیدن به قدرت نیز با علوم و فقه آشنا بود. در حالی که تا پیش از ۵۱۳ هجری اختلافی میان اسماعیلیه و باوندیان گزارش نشده، از این تاریخ با توجه به سیاست‌های سنجر سلجوقی، اسماعیلیان تجاوزهایی به قلمرو باوندیان داشتند و به تبلیغ آیین خود در طبرستان پرداختند. درگیری میان شاه غازی رستم با اسماعیلیان به ترور ولیعهد او انجامید. گردبازو پس از مرگ «شهید» نامیده شد و او را در حرم علی بن موسی الرضا دفن کردند. شاه غازی پس از این واقعه برای انتقام گرفتن تا آخر عمر به آزار و قتل اسماعیلیان می‌پرداخت. او سادات و علمای تشیع امامیه را در دستگاه سیاسی خود منزلت داد و بر مسند قدرت نشاند. با این حال گزارشی از وساطت و میانجی‌گری میان شیعیان و شافعیها توسط شاه غازی رستم در درگیری مذهبی میان مردم استرآباد وجود دارد که ابن اثیر در آن حمایت شاه غازی از اهل سنت در برابر شیعیان امامیه را مطرح کرده و دلیل آن را «تعدی» اهل تشیع دانسته است. شاه غازی به سبب پای‌بندی شدید به تشیع یا به نشانه مخالفت با اسماعیلیان، سکه و خطبه به نام صاحب‌الزّمان کرده بود و خود را نایب او می‌دانست. ولی چنین سکه‌ای از دوران رستم شاه غازی پیدا نشده‌است. تنها سکهٔ پیدا شده دیناری از سال ۵۵۱ یا ۵۵۲ هجری و بدون محل ضرب است. از دلایل مبارزه شاه غازی با اسماعیلیه این موارد را برشمرده‌اند: جلوگیری از نفوذ اسماعیلیه در قلمرو باوندیان، اختلافات مذهبی با آنان و جلوگیری از تهمت‌هایی مبنی بر همکاری شیعیان امامی و اسماعیلی، به دست آوردن مشروعیت در جهان اسلام، دسترسی به خزائن و غنیمت‌های اسماعیلیان.
مرگ

دیو سپید سر ز دماوند کن برون،
کاندر زمانه رستم مازندران نماند
ای پرده‌دار، پرده فرو هل که بار نیست
بر تخت رستم بن علی شهریار نیست.
در باب تاریخ مرگ شاه غازی اختلاف است. برخی گفته‌اند که وی در ۵۵۸ هجری (۱۱۶۳ میلادی) درگذشته‌است. حال آنکه ابن اثیر پیکار او را با تنکز را در ۱۱۶۳ و کوشش‌هایش را برای بازپس گرفتن دامغان و بسطام در ۵۵۹ هجری (۱۱۶۴ میلادی) یاد کرده و مرگ او را آشکارا در یکم ربیع‌الاول ۵۶۰ هجری (۲۳ ژانویه ۱۱۶۵) دانسته‌است. در تاریخ طبرستان دربارهٔ مرگ شاه غازی داستانی آمده‌است: او تازه به شصت سالگی رسیده بود که در روز نوروز، همراه سابق‌الدین قزوینی و «ابو حارب لاریجان» نزد سپاهیانش رفت و امر کرد برایش چوگان آوردند؛ ضربه‌ای به توپ زد و گفت: «آه، شصت سال! نمی‌دانم برای مرگ یا بیماری آماده‌ام یا نه؟» سپس دستهٔ چوگان را انداخت و از میان سپاهیان رفت و از همان روز بیمار شد. شاه غازی رستم در فروردین ۵۵۸ هجری در روستای زریوان، در یک فرسنگی ساری، درگذشت و او را در محلهٔ گاوپوستی (که بعدها به محلهٔ شاه غازی معروف شد) دفن کردند.
پس از مرگ شاه غازی رستم پسرش، علاءالدوله حسن، که بیمار بود، به ساری آمد. او خبر مرگ اسپهبد رستم را پنهان نگهداشت و با اعلام خبر با شورش ایتاق، که از متحدان رستم بود، مواجه شد و در نبردی او را شکست داد. پس از آن نیز دیگر نزدیکان پدر من‌جمله «کیکاوس ناصرالملک»، عمویش «حسام‌الدوله شهریار»، سپهسالار «سابق‌الدین قزوینی» را کشت. سیاست‌های حسن خشن‌تر از پدرش بود و مردم بدان لقب «چوب حسنی» داده بودند. خشونت حسن کار را به جایی رساند که مردم به فرزند و ولیعهدش، گردبازو، روی آوردند ولی گردبازو از بیماری درگذشت و او دست به کشتار مردم زد تا آن که غلامانش او را در خواب کشتند. با درگذشت شاه غازی رستم، اسپهبدان باوند دیگر نتوانستند استقلال خود را بازیابند.