stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
عباس عطار

| عباس عطار | عباس عطار |
| --- | --- |
عطار در سال ۲۰۱۴: عطار در سال ۲۰۱۴
زادهٔ: ۲۹ مارس ۱۹۴۴ خاش، سیستان و بلوچستان، ایران
درگذشت: ۲۵ آوریل ۲۰۱۸ (۷۴ سال) پاریس، فرانسه
شناخته‌شده برای: عکاسی خبری
گفتگو با عباس دربارهٔ آژانس مگنوم
عباس عطار (۹ فروردین ۱۳۲۳ – ۵ اردیبهشت ۱۳۹۷) عکاس ایرانی بود.  او دانش‌آموخته رشته مطبوعات و ارتباطات در انگلستان بود و در دهه ۱۹۷۰، به دلیل روزنامه‌نگاری در بیافرا، ویتنام و آفریقای جنوبی و مقالات گسترده خود در مورد ادیان در سال‌های بعد، شناخته شد. وی از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۳، عضو سیپا پرس، از ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۰ عضو گاما بود و در ۱۹۸۱ به مگنوم فوتوز (آژانس عکس مگنوم) پیوست و در ۱۹۸۵ عضو تمام وقت مگنوم شد؛ او همچنین از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۱ رئیس دوره‌ای مگنوم بود.
زندگی‌نامه

سال ۱۹۵۲ به همراه خانواده‌اش، وقتی ده ساله بود، از ایران مهاجرت کرد. در عکسی خانوادگی که بدرقه کنندگان خانواده عطار از او و پدر، مادر و سه برادرش گرفته‌اند عباس ده ساله، دوربین عکاسی بر گردن آویخته است. چهار سال بعد اولین عکس‌هایش را در ۱۴ سالگی، در زمان استقلال الجزایر گرفت. از سال ۱۳۴۹ پس از پایان تحصیلاتش در رشته ارتباطات در بریتانیا حرفه عکاسی را آغاز کرد. در ۲۶ سالگی، عکس‌هایش در مجلات جهان به چاپ رسید؛ عکس‌هایی با قالب سیاسی و اجتماعی. از جنگ‌ها و انقلاب «بیافرا» در آفریقا تا بنگلادش و ویتنام و خاورمیانه و شیلی و آفریقای جنوبی، همراه با روایتی از آپارتاید.
از ۱۳۵۷ تا ۱۳۵۹ «عباس» از پشت دوربین عکاسی‌اش به انقلاب اسلامی ایران نگریست و لحظات به‌یادماندنی ایرانی‌ها را روی کاغذهای عکاسی ماندگار کرد و همان‌طور که خودش گفت برای تاریخ عکس گرفت.
در ۱۹۶۱، پس از آنکه عکس‌هایش جهانی شد، به آژانس عکس «مگنوم» پیوست. تاریخ تأسیس «مگنوم» به ۱۹۴۷ بازمی‌گشت؛ آژانسی که عکاس مشهور فرانسوی «هنری کارتیه برسون» به همراه «رابرت کاپا» و چند عکاس جنگ تشکیل دادند که برای ثبت وقایع سیاسی و اجتماعی جهان گرد هم آمده بودند؛ زمانی که عباس، ۳سال بیشتر نداشت. سال‌ها بعد، یعنی در ۵۴ سالگی (از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۱)، رئیس دوره‌ای آژانس عکس «مگنوم» شد.
یک سال پیش از آنکه او رئیس دوره‌ای آژانس شود، بعد از ۱۷ سال دوری از سرزمینش به ایران بازگشت. دستاورد این سفر، کتابی شد به نام «روزشمار ایران ۲۰۰۲–۱۹۷۱» که علاوه بر عکس‌ها، شامل یادداشت‌های روزانه عباس نیز هست و این یادداشت‌های روزانه در ایام سفر کمک می‌کند تا زیبایی‌شناسی شخصی عکس‌هایش برای بیننده شناسانده و معنی شود.
او از سال۱۹۸۳ تا ۱۹۸۶ به مکزیک سفر کرد و به عکاسی پرداخت. ۱۱ جلد کتابی که تاکنون از او به چاپ رسیده، تنها بخشی از فعالیت‌های سی‌و شش‌ساله او را شامل می‌شود. در پس چهره جدی عباس عطار – که گاهی خشک و بداخلاق به نظر می‌رسد– طنزی شرقی نهفته است.
عباس عطار در ۵ اردیبهشت ۱۳۹۷ به علت بیماری سرطان در سن ۷۴ سالگی در پاریس درگذشت.
گرامی‌داشت در گوگل

در مارس ۲۰۲۴ و به مناسبت هشتادمین سالگرد تولد عباس عطار، گوگل دودل روز ۲۹ مارس به عباس عطار اختصاص یافت.
کتاب‌شناسی

Iran, la révolution confisquée, Clétrat, Paris 1980
Retornos a Oapan, FCE Rio de Luz, Mexico 1986
Return to Mexico, W.W.Norton, New York 1992
Allah O Akbar, voyages dans l’Islam militant, Phaidon, London 1994
Allah O Akbar, a journey through militant Islam, Phaidon, London 1994
Viaggio negli Islam del Mondo, Contrasto, Roma 2002
Voyage en chrétientés, La Martiniere, Paris 2000
Faces of Christianity, A.Abrams, New York 2000
Glaube-liebe-hoffnung, Knesebeck, Munchen 2000
IranDiary 1971-2002, Autrement, Paris 2002
IranDiario 1971-2005, Sagiattore, Milano 2006
Abbas, I Grandi Fotografi di Magnum, Hachette, Milano 2005
Sur la Route des Esprits, Delpire, Paris 2005
The children of Abraham, (exhibition catalogue), Intervalles, Paris 2006
In Whose Name?, Thames and Hudson, London 2009
"Ali, le Combat", Editions Sonatines, Paris 2011
"Les Enfants du lotus, voyage chez les bouddhistes", De la Martinière, Paris 2011
نمایشگاه‌ها

1972: Ganvie People, Falomo, Nigeria
1977: Retrospective, Galerie Litho, Tehran; Ce jour là, Galerie FNAC, Paris
1977: Le reportage d'agence, Rencontres de la photographie, Arles
1980: Iran, the revolution, Tehran Museum of Contemporary Art ; Darvazeh Ghar mosque, Tehran; Fundacao Cultural, Rio de Janeiro
1982: Citizen of the Third World, Photographer’s Gallery, London; Open Eye Gallery, Liverpool, G.B.
1983: Retrospective, Consejo de Fotogragia, Mexico
1984: Retrospective, Galerie ARPA, Bordeaux, France
1986: Votez pour Moi, Galerie Magnum, Paris
1991: Retrospective, Imagina, Almeria, Espana
1992: Return to Mexico, Mexico Cultural Center, Paris; Maison pour Tous, Calais
1994: Retornos a Mexico, Centro Nacional de la Fotografia, Mexico
1999: Islamies, Place Royale, Brussels
1999: Islamies, Arab World Institute, Paris
1999: Chrétiens, House of Photography, Moscou
1999: Chrétiens, Eberhardskirche, Stuttgart
1999: Christians, Centre cultural français, Seoul, Korea
2002: Iran, the revolution, The Grey Gallery, New York
2002: Viaggio negli Islam del mondo, Palazzo Vecchio, Firenze, Italia
2002: Visiones de l’Islam, la Caixa, Tarragona, Madrid, Malaga, Orense, Espana
2002: IranDiary, Visa in Perpignan, France
2003: Visiones de l’Islam, la Caixa, Girona, Granada, Pamplona and Palma de Mallorca, Espana
2004: Iran, Haus der Kulturen der Welt, Berlin
2004: Resurgence of Shias, Visa in Perpignan, France
2004: Ya Saddam, Noorderlicht, Leeuwarden, Hollande
2004: Islams, The United Nations, New York
2005: Sur la Route des Esprits, La Chambre Claire, Paris
2006: The Children of Abraham, Nobel Peace Center, Oslo
2006:: Islams and Shias, Vicino/Lontano, Udine, Italia
2007: The Children of Abraham, Groningen and Amsterdam, Holland
2008: The Children of Abraham, Institut Français de Fès, Morocco
2008: Jardin Botanique, Brussels, Belgium
2009: In Whose Name?, Magnum Gallery, Paris
2009: Visa, Perpignan
2009: Gallerie Polka, Paris
2011: Abbas, 45 Years in Photography, National Museum of Singapore
2014: Faces of Christianity, Photography Festival, Guernsey
علی بن جعفر صادق

| علی بن جعفر صادق | علی بن جعفر صادق |
| --- | --- |
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۲۹–۱۳۰ ه‍.ق مدینه، عربستان
آرامگاه: مدینه، سمنان یا قم
علی بن جعفر صادق، یکی از فرزندان جعفر صادق است که به عنوان یکی از مهم‌ترین راویان حدیث در تشیع شناخته می‌شود. وی پنج امام شیعه را درک کرده و از سه تن از آنان نقل حدیث نموده‌است. کتاب مسائل وی، از مصادر کتاب مهم بحارالانوار در نزد شیعیان است.
شاگردان

بیش از چهل راوی از وی نقل روایت کرده‌اند، از جمله آنها:
احمد بن علی بن جعفر (فرزندش)
احمد بن محمد بن ابی‌نصر بزنطی
اسحاق بن محمد بن اسحاق بن جعفر
اسحاق بن موسی بن جعفر (فرزند برادرش)
اسماعیل بن محمد بن اسحاق بن جعفر (فرزند پسر برادرش)
حسن بن علی بن عثمان بن علی بن حسین بن علی بن ابیطالب
حسین بن زید بن علی بن الحسین
حسین بن موسی بن جعفر (پسر برادرش)
عبدالعظیم حسنی
زید بن علی بن الحسین
عبدالله بن حسن بن علی بن جعفر (نواده وی)
عمرکی بن علی بوفکی خراسانی
محمد بن علی بن جعفر (فرزندش)
نصر بن علی جهضیمی
آثار

از مهم‌ترین آثار به یادگار مانده از وی، کتاب مسائل علی بن جعفر است که به یکی از مصادر بحارالانوار است. همچنین کتاب‌های دیگری نیز به وی منسوب است.
عکسی از مرقدی منسوب به علی بن جعفر در قم
آیلا دیکمن

| آیلا دیکمن | آیلا دیکمن |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۲۵ مارس ۱۹۴۴ کوتاهیه، ترکیه
درگذشته: ۲۰ اوت ۱۹۹۰ (۴۶ سال) ازمیر،  Turkey
ژانر: موسیقی پاپ
پیشه(ها): Singer
آیلا دیکمن (به ترکی استانبولی: Ayla Dikmen) (۲۵ مارس ۱۹۴۴ کوتاهیا - ۲۰ آگوست ۱۹۹۰، ازمیر) خواننده سبک پاپ ترک بود.
فران کاراسیچ

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 فران کاراسیچ در تمرینات تیم ملی استرالیا ۲۰۱۸ میلادی:  فران کاراسیچ در تمرینات تیم ملی استرالیا ۲۰۱۸ میلادی
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Fran Karačić
زادروز:  ۱۲ مهٔ ۱۹۹۶ ‏(۲۸ سال)
زادگاه:  زاگرب
قد:  ۱٫۸۵ متر (۶ فوت ۱ اینچ)
پست:  مدافع
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال لوکوموتیو زاگرب
شمارهٔ پیراهن:  ۲۶
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  NK Kustosija Zagreb
:  باشگاه فوتبال زاگرب
۲۰۱۲–:  باشگاه فوتبال لوکوموتیو زاگرب
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۵– |  باشگاه فوتبال لوکوموتیو زاگرب |  ۵۵ |  (۴) |
| ۲۰۱۵ |  ← NK Lučko (قرضی) |  ۸ |  (۰) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۱۷– |  Croatia U-21 |  ۸ |  (۲) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۸ مه ۲۰۱۸.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۷ مه ۲۰۱۸:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۸ مه ۲۰۱۸.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۷ مه ۲۰۱۸
فران کاراسیچ (انگلیسی: Fran Karačić؛ زادهٔ ۱۲ مهٔ ۱۹۹۶) بازیکن فوتبال اهل استرالیا است.
مونکنیمی

| مونْکِنیِمی | مونْکِنیِمی |
| --- | --- |
موقعیت مونکنیمی در نقشه: موقعیت مونکنیمی در نقشه
مختصات: : مختصات: 
کشور:  فنلاند
منطقه: اوسیما
زیرمنطقه: هلسینکی بزرگ
شهرستان: هلسینکی
منطقه: غربی
مساحت: مساحت
 • کل: ۴٫۷۴ کیلومتر مربع (۱٫۸۳ مایل مربع)
جمعیت (۱٫۱٫۲۰۱۳): جمعیت (۱٫۱٫۲۰۱۳)
 • کل: ۱۷۳۳۴
 • تراکم: ۳۵۹۰/کیلومتر مربع (۹۳۰۰/مایل مربع)
شماره محله: ۳۰۳
مونْکِنیِمی (به فنلاندی: Munkkiniemi) یک منطقهٔ مسکونی در فنلاند است که در هلسینکی غربی واقع شده‌است. مونکنیمی ۴٫۷۴ کیلومتر مربع مساحت و ۱۷٬۳۳۴ نفر جمعیت دارد.
شوا شل کیسیو

| 0 | 1 |
| --- | --- |
ساختمان مرکزی: ساختمان مرکزی
نوع پیشین: شرکت سهامی عام کابوشیکی گایشا
نماد سهام شرکت: بورس توکیو: ۵۰۰۲ (۱۹۴۹٫۵٫۱۶–۲۰۱۹٫۳٫۲۷)
ISIN: JP3366800005 
صنعت: نفت و گاز
جانشینان: آیدمتسو کوسان
بنا نهاده: ۱۱ آوریل ۱۹۰۰
از بین رفته: ۲۷ مارس ۲۰۱۹ (۲۰۱۹-03-۲۷)
دفتر مرکزی: اودایبا، میناتو-کو، توکیو
محدودهٔ فعالیت: جهانی
محصولات: فراورده‌های پتروشیمی
درآمد: ۲۹٫۵ میلیارد دلار
تعداد کارکنان: ۹۵۳ نفر
مادر: آیدمتسو کوسان
وبگاه: Showa Shell Sekiyu
شوا شل کیسیو (انگلیسی: Showa Shell Sekiyu) شرکت نفت و گاز ژاپنی است، که در سال ۱۹۰۰ تأسیس شد.
طوطی بهشتی

| طوطی بهشتی | طوطی بهشتی |
| --- | --- |
طوطی بهشتی، Psephotus pulcherrimus: طوطی بهشتی، Psephotus pulcherrimus
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 منقرض‌شده  (IUCN 3.1):  منقرض‌شده  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: طوطی
بالاخانواده:: طوطی‌واران
گونه:: P. pulcherrimus
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Psephotus pulcherrimus : Psephotus pulcherrimus 
طوطی بهشتی یا طوطی پارادایس (نام علمی: Psephotus pulcherrimus) نام یک گونه منقرض‌شده از تیره طوطیان است.
ابدال‌آباد (کوهرنگ)

| ابدال‌آباد | ابدال‌آباد |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۲°۲۵′۳۲″شمالی ۵۰°۱۹′۳۸″شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۴۲۵۵۵۶°شمالی ۵۰٫۳۲۷۲۲۲°شرقی﻿ / 32.425556; 50.327222: مختصات: ۳۲°۲۵′۳۲″شمالی ۵۰°۱۹′۳۸″شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۴۲۵۵۵۶°شمالی ۵۰٫۳۲۷۲۲۲°شرقی﻿ / 32.425556; 50.327222
کشور: ایران
استان: چهارمحال و بختیاری
شهرستان: کوهرنگ
بخش: بخش مرکزی
دهستان: دشت زرین
جمعیت: ۲۶ نفر (سرشماری ۹۵)
ابدال‌آباد (کوهرنگ) روستایی در دهستان دشت زرین بخش مرکزی شهرستان کوهرنگ در استان چهارمحال و بختیاری است.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۲۶نفر (در ۱۴خانوار) بوده‌است.
| جمعیت تاریخی> سال | جمعیت تاریخی> جمعیت | جمعیت تاریخی> ±% |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۸۵ | ۱۰۳ | —     |
| ۱۳۹۰ | ۱۱۰ | ۶٫۸٪+ |
| ۱۳۹۵ | ۲۶ | ۷۶٫۴٪− |
ابدبیان

| ابدبیان | ابدبیان |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۰°۴۹′۴۲″ شمالی ۴۹°۲۲′۱۶″ شرقی﻿ / ﻿۳۰٫۸۲۸۳۳°شمالی ۴۹٫۳۷۱۱۱°شرقی﻿ / 30.82833; 49.37111: مختصات: ۳۰°۴۹′۴۲″ شمالی ۴۹°۲۲′۱۶″ شرقی﻿ / ﻿۳۰٫۸۲۸۳۳°شمالی ۴۹٫۳۷۱۱۱°شرقی﻿ / 30.82833; 49.37111
کشور: ایران
استان: خوزستان
شهرستان: رامشیر
بخش: بخش مرکزی
دهستان: عبدلیه غربی
جمعیت: ۲۵۰ نفر (سرشماری ۹۵)
ابدبیان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان رامشیر در استان خوزستان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان عبدلیه غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۴۱ نفر (۴۲خانوار) بوده‌است.
علی میلانی (بازیگر)

علی (اکبر) میلانی متولد ۲۷ خرداد ۱۳۳۲ بازیگر تئاتر، سینما، تلویزیون و صداپیشه ایرانی است. با وجود ایفای نقش در نمایشها، فیلمها و سریالهای تلویزیونی گوناگون، علاقه اصلی وی به گویندگی و ایفای نقش در نمایشنامه‌های رادیویی است.
زندگی‌نامه

علی‌اکبر میلانی در ۲۷ خرداد سال ۱۳۳۲ در قزوین به دنیا آمد. پدرش حاج محمد میلانی از کسبه خوشنام بازار قزون و مادرش بانویی فرهیخته از خانواده ای خوش ذوق و اهل هنر بود.
فعالیت‌های هنری جدی او از سال ۱۳۵۰ و با حضور در مرکز آموزش تئاتر فرهنگ و هنر قزوین آغاز شد و در این مرکز کلاس‌های بازیگری را زیر نظر رضا محمدی سپری نمود.
طی سال‌های ۱۳۵۱ تا ۱۳۵۶ همکاری با گروه‌های مختلف نمایشی در قزوین و ایفای نقش در نمایش‌هایی همچون: زیادی، حالت چطوره مش رحیم، سفر، استثناء و قاعده، صیادان، قصه غصه لیلا و معدنچیان، تجربه هنری ارزشمندی برای وی به همراه داشت.
از سال ۱۳۵۲ تا ۱۳۵۵ به صورت پاره وقت در مرکز تئاتر قزوین مشغول فعالیت بود. از طرفی برای امرار معاش و باتوجه به در اختیار داشتن مدرک تحصیلی فوق دیپلم در رشته ابزارسازی، در کنار فعالیت‌های هنری، در کارخانه‌های مستقر در شهر صنعتی قزوین مشغول بکار بود.
در سال ۱۳۶۰ به تهران مهاجرت نمود و با ایفای نقش در تئاتر فعالیت‌های هنری خود را جدی تر و حرفه ای تر دنبال نمود. در این دوران و تا سال ۱۳۸۷ در نمایش‌هایی چون پوست شیر، پریون، ساعت مکاشفه، چوبینه، گل و قداره، ایوانف، زائر، مرغابی وحشی، فصل خون و شکار روباه، با هنرمندان بنام آن دوران همکاری نمود. اما با وجود شرایط اقتصادی دشوار آن روزها، همچنان فعالیت در کارخانجات صنعتی برای گذران زندگی ادامه داد. عشق و علاقه بی پایان او به هنر نمایش، با وجود دشواری‌های امرار معاش در نهایت مسیر زندگی وی را به سمت فعالیت جدی و تمام وقت در عرصه هنر رهنمون شد.
علی‌اکبر میلانی از سال ۱۳۷۲ همکاری خود را با رادیو آغاز نمود و ایفای نقش در نمایش نامه‌های رادیویی جذابیت و کشش بیشتری در مسیر هنر برای او به همراه آورد به گونه ای که هم‌اکنون نیز بیشتر زمان فعالیت وی به ایفای نقش در نمایش نامه‌های رادیویی اختصاص دارد.
فعالیت او در تلویزیون نسبت به صحنه تئاتر و استودیوهای رادیویی کوتاهتر و کم دامنه تر بوده‌است. ماحصل فعالیت کوتاه‌تر او در تلویزیون، بازی در تله تئاترهای یک داستان و پشت پرده تخت طاووس و سریال‌های تلویزیونی مسافری از ری، مرگ تدریجی یک رؤیا، گل بارون زده، پهلوانان نمی‌میرند و جلال الدین است که از این میان سریالهای جلال الدین و پهلوانان نمی‌میرند با استقبال بیشتری در میان بینندگان و منتقدان مواجه شده‌اند.
آثار > تئاتر

| سال | عنوان | کارگردان | نویسنده |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۳۷۸ | گل و قداره | بهزاد فراهانی | برداشت آزاد از داش آکل نوشته صادق هدایت |
| ۱۳۸۷ | شکار روباه | علی رفیعی | علی رفیعی |
| ۱۳۹۰ | مشروطه بانو | حسین کیانی | حسین کیانی |
آثار > سینما

| سال | نام فیلم | کارگردان |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۶۳ | گنج | محسن قصابیان |
| ۱۳۷۹ | مسافر ری | داوود میرباقری |
| ۱۳۸۹ | آقا یوسف | علی رفیعی |
| ۱۳۹۳ | استراحت مطلق | عبدالرضا کاهانی |
| ۱۳۹۳ | عصر یخبندان (فیلم ۱۳۹۳) | مصطفی کیایی |
آثار > تلویزیون

| سال | نام اثر | کارگردان |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۷۴ | تله تئاتر پشت پرده تخت طاووس | محمد رحمانیان |
| ۱۳۷۶ | پهلوانان نمی‌میرند | حسن فتحی (کارگردان) |
| ۱۳۷۹ | مینی سریال مسافر ری (۵ قسمتی) | داوود میرباقری |
| ۱۳۸۵ | سریال مرگ تدریجی یک رؤیا | فریدون جیرانی |
| ۱۳۸۶ | سریال گل بارون زده | عباس رنجبر |
| ۱۳۹۳ | جلال‌الدین (مجموعه تلویزیونی) | شهرام اسدی و آرش معیریان |
شهرستان پولوا

| شهرستان پولوا | شهرستان پولوا |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
  پرچمنشان:   پرچمنشان
کشور: استونی
مرکز: پولوا
حکومت: حکومت
 • فرماندار: Urmas Klaas
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۱۶۵ کیلومتر مربع (۸۳۶ مایل مربع)
جمعیت (ژانویه ۲۰۱۱): جمعیت (ژانویه ۲۰۱۱)
 • کل: ۳۰۷۷۸
 • تراکم: ۱۴/کیلومتر مربع (۳۷/مایل مربع)
قومیت: قومیت
 • مردم استونی: ۹۵٪
 • دیگر: ۵٪
کد ایزو ۳۱۶۶: EE-65
شهرستان پولوا (به استونیایی: Põlva maakond) یکی از شهرستان‌های کشور استونی است.
این شهرستان در سال ۲۰۱۱ میلادی ۳۰٬۷۷۸ نفر جمعیت داشته‌است و مرکز آن شهر پولوا است.
شهرداری‌ها

| رتبه | شهرداری | نوع | جمعیت (2018) | مساحت km2 | تراکم |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | دهستان کانپی | روستایی | ۴٬۸۶۴ | ۵۲۵ | ۹٫۳ |
| 2 | دهستان پولوا | روستایی | ۱۴٬۲۷۳ | ۷۰۶ | ۲۰٫۲ |
| ۳ | دهستان رپینا | روستایی | ۶٬۵۱۸ | ۵۹۱ | ۱۱٫۰ |
نگارخانه

Former municipalities of Põlva County, prior to the 2017 administrative reform.
ریوند (کوه)

| کوه رِیْوَند | کوه رِیْوَند |
| --- | --- |
نام: کوه رِیْوَند
کشور: ایران
استان: خراسان رضوی
شهرستان: نیشابور
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
نام‌های دیگر: پشته گشتاسبان
نام‌های قدیمی: کوه رَئِوَنْت
دیرینگی: تاریخ باستان
  کوه رِیْوَند  روی نقشه ایران ۳۶°۳۳′شمالی ۵۸°۱۸′شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۵۵°شمالی ۵۸٫۳۰°شرقی﻿ / 36.55; 58.30   :   کوه رِیْوَند  روی نقشه ایران ۳۶°۳۳′شمالی ۵۸°۱۸′شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۵۵°شمالی ۵۸٫۳۰°شرقی﻿ / 36.55; 58.30   
رِیوَنْد (به اوستایی: رَئِوَنْت) به معنای «دارندهٔ جلال و شکوه و فروغ»؛ نامِ قدیم کوهستان بینالود در جبههٔ شمالی نیشابور یا شاخه‌ای از متفرعات آن؛ کهن‌ترین متنی که از این کوه نام برد، دفترِ یشت‌های کتاب «اوستا» ست و در بخش «زامیادیشت»، از این کوه به نام «رئونت» و در «بندهش» به نام «ریوند» یاد شده‌است. رشته‌کوه بینالود به طول ۱۲۵ کیلومتر، با جهت شمال غربی به جنوب شرقی، در حوزه شمالی دشت نیشابور قرار گرفته و حائل طبیعی بین شهرستان‌های نیشابور و مشهد است. جای‌هایی همچون آتشکده آذر برزین‌مهر، دریاچه ریوند و دریاچه سوور که در نسک‌های کیش مزدیسنا از آنها یاد شده؛ در بررسی‌ها و گزارش‌هایی که توسط ایران‌شناسان فراهم گردیده، در این کوهستان و متفرعات آن، جانمایی گردیده‌اند.
در اوستا

اوستا کهن‌ترین نوشتار ایرانیان و کتاب کیش زرتشت است. نام کوه ریوند، در بند ششم «زامیادیشت» از دفتر «یشت‌ها» ی اوستا) در میان کوه‌هایی که پس از کوه هرئیتی (یا البرز) از زمین برخاستند -و پروردگار، آنان را بهره پیشوایان و رزمیان و برزیگران نمود- آمده‌است. بر اساس گفتار متن پهلوی «بندهش»؛ در بالای ریوند، آذر برزین‌مهر قرار دارد. همچنین نام کوه ریوند، در بند نهم (روز نهم= آذر روزِ) دو «سیروزه» کوچک و بزرگ، و در بند ششم «آتش بهرام نیایش» از «پنج نیایش» دفتر «خرده‌اوستا» (یکی از بخش‌های اوستا) آمده و از آن در کنار چند آذر و ایزد دیگر یاد شده و بر آنان، ستایش و نیایش و خوشنودی و آفرین خوانده‌است: «ای آذر اهوره‌مزدا! کوه ریوند مزداآفریده، فرّکیانی مزداآفریده، آذر اهوره‌مزدا، ای آذر اَشَوَن ارتشتاران! ای ایزد نریوسنگ، آذر نافه شهریاری! شما را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین». گمانی نیست که یادکرد نام ریوند در نیایش‌ها و دعاهای «خرده‌اوستا»، به این خاطر است که آتشکده آذر برزین‌مهر در آنجا بوده.
در متون پهلوی > ریوند خراسان

در «بندهش»، از متون پهلوی کیش زرتشت؛ همچون اوستا نام ریوند در میان کوه‌هایی آمده‌است که در آغاز آفرینش، از البرز فراز رُستند. بنا بر گفته بندهش، تعداد این کوه‌ها ۲۲۴۴ بوده‌است.؛ بندهشُ این کوه‌ها را با عبارت «کوه‌های نیکوفره ناگذرا»، توصیف نموده. بندهش، جای‌گاه کوه ریوند را در خراسان نشان می‌دهد و درباره‌اش چنین می‌گوید: او را ریوندی این است که «رایومند» (شکوهنده) است. در دنباله، سخن از کوهی بنام «زیبد» به میان می‌آید که در نه فرسنگی غرب کوه ریوند (یا «پشته گشتاسبان») قرار دارد.
در متون پهلوی > خانه برزین‌مهر

«آذر برزین‌مهر» یکی از سه آتشکده بزرگ ایران پیش از اسلام و از آنِ تولیدکنندگان کشاورز بوده‌است. متن پهلوی «گزیده‌های زادسپرم»، جایگاه آذر برزین‌مهر را بر «گریوه (=کوهِ) ریوند» نشان می‌دهد و «بندهش» تصریح می‌نماید: ریوند، خانه آذر بُرزین‌مهر است.
در متون پهلوی > پشته گشتاسبان

برپایه متون پهلوی، در ماجرای گرویدن گشتاسب به دین زرتشت است که سرگذشت بُرزین‌مهر با کوه ریوند، پیوند می‌یابد. چنین که: این آذر، از آغاز آفرینش تا پیش از این رویداد، در جهان می‌وزید و جهان را پاسبانی می‌کرد تا اینکه زرتشت پیامبر، برای دعوت گشتاسب به دین، چیزها و نشانه‌های زیادی را آشکارگی نمود و یکی از آنها بُرزین‌مهر بود. سرانجام؛ گشتاسب، دین پذیرفته و این آتش را بر کوه ریوند، به دادگاه (آتشکده) نشانید (=قرار داد)؛ از این روی، این کوه را «پشته گشتاسبان» می‌نامند.
در متون پهلوی > دریاچه ریوند

در متون پهلوی از کوهی به نام «سِپَندیار» یا «سپندیاد»، در کنار و مُشرِف بر دریاچه‌ای به نام «ریوند» سخن رفته‌است؛پورداود و اوشیدری، جای سپندیاد را در محیط ریوند دانسته و بهزادی، آن را از متفرعات و شاخه‌های کوه ریوند برشمرده است.
در متون پهلوی > همسایگی سوور

«سوور»، بر پایه متون اساطیری پهلوی و کیش مزدیسنا؛ نام یکی از چند دریاچه‌ای است که پس از حمله اهریمن به آب و دفاع آب، پدیدار گشت. چنان‌که در «گزیده‌های زادسپرم» آمده: آذر برزین‌مهر در نزدیکی این دریاچه، قرار دارد. «بندهش»، آگاهی دیگری دربارهٔ این دریاچه به دست داده و جای آن را در ابرشهربوم (نیشابور) بر سر کوه توس (بینالود) نشان می‌دهد. و چنان‌که در متون دینی زرتشتی آمده: آذر برزین‌مهر بر کوه ریوند قرار دارد.
جغرافیای ریوندکوه

آگاهی‌های موجود در متون پهلوی کیش زرتشت از جمله: «بندهش» و «گزیده‌های زادسپرم»، جای کوه ریوند را در حدود و نزدیکی نیشابور (ابرشهر پیشین) نشان می‌دهد و همچنین نوشتارها، پژوهش‌ها و گزارش‌های ایران‌شناسان، پژوهشگران تاریخ، کیش زرتشت و زبان‌های باستانی ایران؛ بر این مهم، تصریح می‌نماید. در جدول زیر، به عنوان نمونه؛ نام شماری از دانشمندان و پژوهشگران (به همراه منبع دسترسی به دیدگاه‌های آنان) آمده‌است:
| نام پژوهشگر | منبع |
| --- | --- |
اوشیدری، جهانگیر: دانشنامه مزدیسنا
بحرانیان، حمیده: واژه‌نامه اعلام جغرافیایی باستانی
برونر، سی (C. Brunner): دانشنامه ایرانیکا
بهار، مهرداد: بندهش
بهزادی، رقیه: بندهش هندی
بویس، مری (Mary Boyce): زردشتیان
پورداود، ابراهیم: یسنا؛ بخشی از کتاب اوستا
تفضلی، احمد: دانشنامه ایران
دوستخواه، جلیل: اوستا؛ کهن‌ترین سرودها و متنهای ایرانیان
جنیدی، فریدون: پایتخت‌های ایران
چوکسی، جمشید (Jamsheed K. Choksy): دایرةالمعارف دین
راشد محصل، محمدتقی: گزیده‌های زادسپرم
رجبی، پرویز: آذر و آذرگان
شهزادی، رستم: واژه‌نامه پازند
فره‌وشی، بهرام: فرهنگ زبان پهلوی
قلی‌زاده، خسرو: فرهنگ اساطیر ایرانی بر پایه متون پهلوی
لانگلوا، و (Charles-Victor Langlois): ایران در زمان ساسانیان
هوفمان، جی (G.Hffmann): ایران در زمان ساسانیان
چنان‌که در منابع گوناگون تصریح شده: آذر برزین‌مهر، بر کوه ریوند در نزدیک و در جبهه شمالی یا شمال غربی نیشابور قرار داشته‌است. «بینالود»، نام معاصر کوهستانی است گسترده در جبهه شمالی دشت نیشابور؛ این کوهستان بلندبالا و ستبرپیکر، دارای روند شمال غربی- جنوب شرقی می‌باشد، بلندترین قله‌های خراسان در آن قرار گرفته‌اند و به «بام خراسان» مشهور است. از این روی، کوهستان بینالود را همان کوه شکوهنده که در «اوستا» به نام «رئونت»؛ و در «بندهش»، به نام «ریوند» از آن یاد شده، می‌دانند. اما برخی ایرانشناسان، به‌طور خاص؛ رشته‌ای از ارتفاعات بینالود را که روستای برزنون (بورزنی) و معدن فیروزه در آنجا قرار دارد را ریوندکوه دانسته و محل آذربرزین‌مهر معرفی کرده‌اند. و ایران‌شناسانی همچون هوتوم-شیندلر، مارکوارت نیز جایگاه آذربرزین‌مهر در روستای ریوند نیشابور و بر فراز تپه‌ای به همین نام (=ریوند) دانسته‌اند. نوشته‌های جغرافی‌نویسان قدیم دربارهٔ قریه ریوند (بر پایه شواهد متون تاریخی: واقع در جبهه شمال غربی نیشابور؛ در ابتدای مسیر جاده نیشابور به اسفراین)، معدن فیروزه در منطقه ریوند نیشابور، از قرائن تاریخی این دیدگاه می‌باشند.
زبان آبخازی

| زبان آبخازی | زبان آبخازی |
| --- | --- |
آبخازی: آبخازی
Аҧсуа бызшәа; аҧсшәа: Аҧсуа бызшәа; аҧсшәа
زبان بومی در: آبخازستان
قومیت: مردم آبخازی
شمار گویشوران: ناشناخته (۱۱۳۰۰۰ اشاره‌شده 1993)
تبار: زبان‌های قفقازی شمال غربی  زبان‌های آبازیزبان آبخازی
گویش‌ها: آبخازی بزیبی سدزی                 
سامانه نوشتاری: الفبای سیریلیک ، الفبای آبخازی همچنین: لاتین, الفبای گرجی, الفبای فارسی-عربی
وضعیت رسمی: وضعیت رسمی
زبان رسمی در: آبخازستان; جمهوری خودگردان آبخاز, گرجستان
کدهای زبان: کدهای زبان
ایزو ۱–۶۳۹: ab
ایزو ۲–۶۳۹: abk Abkhazian
ایزو ۳–۶۳۹: abk  Abkhazian
گلاتولوگ: abkh1244  (Abkhazian)
زبان آبخازی زبان ساکنان بومی جمهوری آبخاز(جزو کشور گرجستان) است. این زبان جزو زبان‌های قفقازی و گروه قفقازی شمالی می‌باشد.
بیشتر آبخازها در جمهوری آبخاز زندگی می‌کنند که ۵۰.۷ درصد کل جمعیت جمهوری آبخاز را تشکیل می‌دهند. تعدادی از آبخازها در کشورهای خاورمیانه و عمدتاً ترکیه زندگی می‌کنند.
ساختار

زبان آبخازی به دو لهجه تقسیم می‌شود: آبژو و بزیب که عمدتاً به جهت خصوصیات آوایی از یکدیگر قابل تمیزند. نخستین مطالعهٔ جامع و علمی دربارهٔ زبان آبخازی توسط محقق و قفقازشناس نامی پ.ک.اوسلار انجام شده‌است. علاوه بر آن، او مؤلف اولین دستور زبان آبخازی است که حتی امروز قابل استفاده است.
این زبان تعداد زیادی حروف بی‌صدا دارد که جمعاً ۶۵ حرف بی‌صدا با گذاشتن نشانه‌های اضافی بر روی حروف یا ترکیب چند حرف، در نوشتن به کار برده می‌شود.
تاریخچه

در سال ۱۸۶۲م اوسلار خطی برای زبان آبخازی ابداع کرد که بر مبنای الفبای سیریلیک بود و شیوهٔ نگارش آن بر پایه گویش بزیب استوار شده بود. کتاب درسی مجزا و ترجمه‌ای از کتب مذهبی نیز طی دورهٔ گسترش زبان آبخازی، یعنی اواخر سده ۱۹م و اوایل سده ۲۰م منتشر شد. زبان نوشتاری آبخازی، پیش از انقلاب اکتبر، کمتر توسعه یافته بود و فقط توسط معدودی از افراد باسواد، به کار برده می‌شد.
پس از برقراری حکومت شوروی در آبخازیا، کوشش‌های زیادی در بهبود بیشتر زبان ادبی، خط ملی و نیز معرفی و به کارگیری آن در فضاهای مختلف زندگی فرهنگی و اقتصادی مردم به عمل آمد. در سال ۱۹۲۸م در کنفرانس آبخاز-آدیگه تصمیم گرفته شد که خط لاتینی به کار برده شود. در نتیجه، خط لاتین برای مدت ۱۰ سال به کار برده می‌شد. از سال ۱۹۳۸م تا ۱۹۵۴م، آبخازها برای نوشتن از خط گرجی استفاده می‌کردند و سپس مجدداً الفبای سیریلیک جایگزین آن شد. در دورهٔ حکومت شوروی، زبان ملی آبخاز توسعه بسیار یافته و به حد کمال رسید.
هم اکنون این زبان در رادیو و تلویزیون، مدارس، تعلیمات متوسطه در مؤسسه تعلیم و تربیت دانشگاه سوخومی، تئاتر، انتشارات متعدد سیاسی-اجتماعی و داستان‌نویسی به کار برده می‌شود. توسعه زبان آبخازی مرهون فعالیت‌ها و آثار نویسندگانی چون گولیا، چانبا، گوگونیا، پاکاس خیری، شین کوبا، خاشبا، تاربا و دیگران است.
آنیارا مونیوس

آنیارا مونیوس (اسپانیایی: Anniara Muñoz‎؛ زادهٔ ۲۴ ژانویهٔ ۱۹۸۰) بازیکن والیبال زن اهل کوبا است.