قصیده داغگاه
متن قصیده

متن قصیده مطابق تصحیح محمد دبیر سیاقی به صورت زیر است:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| چون پرند نیلگون بر روی پوشد مرغزار |  | پرنیان هفت رنگ اندر سر آرد کوهسار |
| خاک را چون نافِ آهو مشک زاید بی‌قیاس |  | بید را چون پرّ طوطی برگ روید بی‌شمار |
| دوش وقت نیم‌شب بوی بهار آورد باد |  | حبّذا بادِ شمال و خرّما بوی بهار |
| باد گویی مُشکِ سوده دارد اندر آستین |  | باغ گویی لعبتانِ ساده دارد در کنار |
| ارغوان لعلِ بدخشی دارد اندر مرسله |  | نسترن لؤلؤی لالا دارد اندر گوشوار |
| تا برآمد جام‌های سرخ مل بر شاخ گل |  | پنجه‌های دست مردم سر فروکرد از چنار |
| باغ بوقلمون لباس و راغ بوقلمون نمای |  | آب مروارید رنگ و ابر مروارید بار |
| راست پنداری که خلعت‌های رنگین یافتند |  | باغ‌های پرنگار از داغگاه شهریار |
| داغگاه شهریار اکنون چنان خرّم بود |  | کاندرو از نیکویی حیران بماند روزگار |
| سبزه اندر سبزه بینی، چون سپهر اندر سپهر |  | خیمه اندر خیمه بینی، چون حصار اندر حصار |
| سبزه‌ها با بانگ رود مطربان چرب‌دست |  | خیمه‌ها با بانگ نوش ساقیان می‌گسار |
| هر کجا خیمه‌ست خفته عاشقی با دوست مست |  | هر کجا سبزه‌ست شادان یاری از دیدار یار |
| عاشقان بوس و کنار و نیکوان ناز و عتاب |  | مطربان رود و سرود و می‌کشان خواب و خمار |
| روی هامون سبز چون گردون ناپیدا کران |  | روی صحرا ساده چون دریای ناپیدا کنار |
| اندر آن دریا سماری وان سماری جانور |  | وندر آن گردون ستاره وان ستاره بی‌مدار |
| هر کجا کهسار باشد آن سماری کوه‌بر |  | هر کجا خورشید باشد آن ستاره سایه‌دار |
| معجزه باشد ستاره ساکن و خورشیدپوش |  | نادره باشد سماری که‌بر و صحراگذار |
| بر در پرده‌سرای خسرو پیروزبخت |  | از پی داغ آتشی افروخته خورشیدوار |
| برکشیده آتشی چون مطرد دیبای زرد |  | گرم چون طبع جوان و زرد چون زرّ عیار |
| داغ‌ها چون شاخ‌های بسّد یاقوت رنگ |  | هر یکی چون ناردانه گشته اندر زیر نار |
| ریدکان خواب‌نادیده مصاف اندر مصاف |  | مرکبان داغ‌ناکرده قطار اندر قطار |
| خسرو فرّخ سیر بر بارهٔ دریا گذر |  | با کمند شصت‌خم در دشت چون اسفندیار |
| اژدهاکردار پیچان در کف رادش کمند |  | چون عصای موسی اندر دست موسی گشته مار |
| همچو زلف نیکوان خردساله تاب‌خورد |  | همچو عهد دوستان سالخورده استوار |
| کوه‌کوبان را یگان اندر کشیده زیر داغ |  | بادپایان را دوگان اندر کمند افکنده خوار |
| گردن هر مرکبی چون گردن قمری بطوق |  | از کمند شهریار شهرگیر شهردار |
| هر که را اندر کمند شصت بازی درفکند |  | گشت داغش بر سرین و شانه و رویش نگار |
| هرچه زین‌سو داغ کرد از سوی دیگر هدیه داد |  | شاعران را با لگام و زایران را با فسار |
| فخر دولت بوالمظفّر شاه با پیوستگان |  | شادمان و شادخوار و کامران و کامگار |
| روز یک نیمه کمند و مرکبان تیزتک |  | نیم دیگر مطربان و بادهٔ نوشین‌گوار |
| زیرها چون بیدلان مبتلی نالنده سخت |  | رودها چون عاشقان تنگدل گرینده زار |
| خسرو اندر خیمه و بر گرد او گرد آمده |  | یوز را صید غزال و باز را مرغ شکار |
| این‌چنین بزم از همه شاهان کرا اندر خورست |  | نامهٔ شاهان بخوان و کتب پیشینان بیار |
| ای جهان‌آرای شاهی کز تو خواهد روز رزم |  | پیلِ آشفته امان و شیرِ شرزه زینهار |
| کارزاری کاندر او شمشیر تو جنبنده گشت |  | سربه‌سر کاریز خون گشت آن مصاف کارزار |
| مرغزاری کاندرو یک ره گذر باشد تو را |  | چشمهٔ حیوان شود هر چشمه‌ای زان مرغزار |
| کوکنار از بس فزع داروی بی‌خوابی شود |  | گر برافتد سایهٔ شمشیر تو بر کوکنار |
| گر نسیم جود تو بر روی دریا بروزد |  | آفتاب از روی دریا زر برانگیزد بخار |
| ور سموم خشم تو برابر و باران درفتد |  | از تف آن ابر آتش گردد و باران شرار |
| ور خیال تیغ تو اندر بیابان بگذرد |  | از بیابان تا به حشر الماس برخیزد غبار |
| چون تو از بهر تماشا بر زمینی بگذری |  | هر بنایی زان زمین گردد بنای افتخار |
| تیغ و جام و باز و تخت از تو بزرگی یافتند |  | روز رزم و روز بزم و روز صید و روز بار |
| روز میدان گر تو را نقاش چین بیند به رزم |  | خیره گردد شیر بنگارد همی جای سوار |
| گرد کردن زرّ و سیم اندر خزینه نزد تو |  | ناپسندیده‌تر از خون قنینه است و قمار |
| دوستان و دشمنان را از تو روز رزم و بزم |  | شانزده چیزست بهره وقت کام و وقت کار |
| نام و ننگ و فخر و عار و عزّ و ذل و نوش و زهر |  | شادی و غم، سعد و نحس و تاج و بند و تخت و دار |
| افسر زرّین فرستد آفتاب از بهر تو |  | همچنان کز آسمان آمد علی را ذوالفقار |
| کردگار از ملک گیتی بی‌نیازست ای ملک |  | ملک تو بود اندرین گیتی مراد کردگار |
| گر نه از بهر عدوی تو ببایستی همی |  | فخر تو از روی گیتی برگرفتی نام عار |
| ور بخواهی برکنی از بن سزا باشد عدو |  | اختیار از توست چونان کن که خواهی اختیار |
| شاعران را تو زجدّان یادگاری زین قبل |  | هر که بیتی شعر گوید نزد تو یابد قرار |
| تا طرازندهٔ مدیح تو دقیقی درگذشت |  | ز آفرین تو دل آکنده چنان کز دانه نار |
| تا به وقت این زمانه مر ورا مدت نماند |  | زین سبب چون بنگری امروز تا روز شمار |
| هر نباتی کز سر گور دقیقی بردمد |  | گر بپرسی زآفرین تو سخن گوید هزار |
| تا نگردد باد خاک و ماه مهر و روز شب |  | تا نگردد سنگ موم و سیم زر و لاله خار |
| تا کواکب را همی فارغ نبیند کس ز سیر |  | تا طبایع را همی افزون نیابند از چهار |
| بر همه شادی تو بادی شادخوار و شادمان |  | بر همه کامی تو بادی کامران و کامگار |
| بزم تو از ساقیان سرو قد چون بوستان |  | قصر تو از لعبتان قندلب چون قندهار |