مهار اغتشاش
تأثیرات روانی بر معترضان و افسران پلیس

در  جوامع  امروزی،  اعتراضات  و  شورش‌ها  به  بخش  جدایی‌ناپذیر  زندگی  اجتماعی  و  سیاسی  تبدیل  شده‌اند.  مردم  برای  ابراز  نارضایتی  خود  از  سیاست‌های  دولت،  بی‌عدالتی‌های  اجتماعی،  یا  سایر  مسائل،  به  خیابان‌ها  می‌آیند  و  صدای  اعتراض  خود  را  به  گوش  مسئولان  می‌رسانند.  اما  این  اعتراضات  همیشه  به  صورت  مسالمت‌آمیز  باقی  نمی‌مانند  و  گاهی  به  خشونت  و  درگیری  با  نیروهای  امنیتی  می‌انجامند.  در  چنین  شرایطی،  استفاده  از  تاکتیک‌های  مهار  اغتشاش  و  سرکوب  اعتراضات  توسط  پلیس،  علاوه  بر  پیامدهای  فیزیکی،  می‌تواند  تأثیرات  روانی  عمیقی  بر  سلامت  روان  معترضان  و  همچنین  افسران  پلیس  داشته  باشد.
افزایش  اعتراضات  در  سال‌های  اخیر،  منجر  به  افزایش  خشونت  از  سوی  مجریان  قانون  شده  است.  استفاده  از  گلوله‌های  لاستیکی،  ماشین‌های  آب‌پاش،  گاز  اشک‌آور  و  سایر  روش‌های  مهار  اغتشاش،  نه  تنها  باعث  ایجاد  جراحات  و  صدمات  فیزیکی  در  معترضان  می‌شود،  بلکه  می‌تواند  تأثیرات  روانی  طولانی  مدتی  مانند  اختلال  استرس  پس  از  سانحه  (PTSD)،  اضطراب  و  افسردگی  را  در  آنها  ایجاد  کند.    مطالعات  نشان  داده‌اند  که  قرار  گرفتن  در  معرض  خشونت  پلیس  و  تجربه  سرکوب  و  خفقان،  می‌تواند  باعث  بروز  مشکلات  روانی  جدی  در  افراد  شود.
انجمن  بهداشت  عمومی  آمریکا،  خشونت  پلیس  را  به  عنوان  یکی از «مسائل  بهداشت  عمومی» معرفی  کرده  است  و  بر  ضرورت  مطالعه  اثرات  روانی  ناشی  از  شورش‌ها  و  مهار  اغتشاشات  تأکید  کرده  است.  این  مطالعات  نشان  می‌دهند  که  تأثیرات  روانی  شورش‌ها  و  سرکوب  اعتراضات،  نه  تنها  گریبان‌گیر  معترضان،  بلکه  دامن‌گیر  افسران  پلیس  نیز  می‌شود.
یکی  از  نمونه‌های  بارز  که  به  دلیل  اثرات  روانی  ناشی  از  واکنش  شدید  پلیس،  مورد  مطالعه  قرار  گرفته  است،  اعتراضات  ضد  لایحه  استرداد  در  هنگ  کنگ  است.   در  جریان این  اعتراضات،  پلیس  هنگ  کنگ  با  شدت  و  خشونت  بی‌سابقه‌ای  با  معترضان  برخورد  کرد  و  از  مقادیر  زیادی  گاز  اشک‌آور  و  گلوله‌های  لاستیکی  برای  متفرق  کردن  آنها  استفاده  کرد.  طبق  گزارش‌ها،  پلیس  بیش  از  ۱۶۰۰۰  کپسول  گاز  اشک‌آور  علیه  معترضان  استفاده  کرد  که  منجر  به  ایجاد  مشکلات  تنفسی  و  سایر  عوارض  جسمی  در  بسیاری  از  آنها  شد.    اما  علاوه  بر  آسیب‌های  جسمی،  این  سرکوب  خشن  تأثیرات  روانی  عمیقی  نیز  بر  معترضان  گذاشت.  یک  نظرسنجی  نشان  داد  که  ۲۵.۷٪  از  جمعیت  هنگ  کنگ  در  پی  این  اعتراضات  دچار  افسردگی  شده‌اند  و  ۹.۱٪  به  خودکشی  فکر  کرده‌اند.
یافته‌های  مشابهی  در  جریان بهار  عربی  در  مصر  نیز  به  دست  آمده  است.  در  این  دوران،  دانش‌آموزان  مدارسی  که  در  نزدیکی  میدان  تحریر  (محل  شورش‌های  گسترده)  قرار  داشتند،  میزان  افسردگی  بالاتری  را  تجربه  می‌کردند.   همچنین،  در  فرانسه،  مشخص  شد  که  معترضان  جلیقه  زرد  که  با  خشونت  پلیس  مواجه  شده  بودند،  ۱.۵۴٪  احتمال  بیشتری  برای  تجربه  علائم  افسردگی  شدید  داشتند  و  ۲.۵۸  برابر  بیشتر  احتمال  داشت  علائم  نشان‌دهنده  PTSD  را  نشان  دهند.
به  طور  کلی،  مطالعات  نشان  می‌دهند  که  افرادی  که  درگیر  شورش‌ها  بودند  یا  فقط  در  مناطق  تحت  تأثیر  شورش‌ها  زندگی  می‌کردند،  می‌توانند  ۴  تا  ۴۱  درصد  افزایش  PTSD  را  تجربه  کنند.  این  یافته‌ها  اهمیت  رسیدگی  به  سلامت  روان  افراد  در  جوامع  درگیر  شورش  و  ناآرامی  را  نشان  می‌دهد.
عوامل  خطر  که  می‌توانند  مشکلات  سلامت  روان  ناشی  از  شورش‌ها  را  تشدید  کنند  عبارتند  از:
وضعیت اقتصادی-اجتماعی پایین‌تر
جنسیت زن
قرار گرفتن قبلی در معرض خشونت
استفاده بیش از حد از رسانه‌های اجتماعی
عدم حمایت خانواده و دوستان
درگیری‌های شخصی مداوم