stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ابتکار صلح عربی
واکنش‌ها > واکنش‌های اسرائیل > بنیامین نتانیاهو

در سال ۲۰۰۷ بنیامین نتانیاهو که در سال ۲۰۰۹ برای دومین بار نخست وزیر اسرائیل شد، این طرح را رد کرد.  وی به وزرای خارجه کشورهای عربی گفت: «خروج دو سال پیش از غزه ثابت کرد که هرگونه عقب نشینی اسرائیل – به ویژه یک جانبه – باعث پیشبرد صلح نمی شود، بلکه پایگاهی برای ترور برای اسلام رادیکال ایجاد می کند».  در سال ۲۰۱۵ او توضیح داد: "این [ابتکار] جنبه های مثبت و جنبه های منفی دارد." وی ضمن اشاره به اینکه وضعیت در ۱۳ سال پس از پیشنهاد توافق تغییر کرده است، تاکید کرد که "ایده کلی - تلاش و تفاهم با کشورهای پیشرو عربی - ایده خوبی است."  با این حال، او با درخواست‌های ابتکار مبنی بر عقب‌نشینی اسرائیل از بلندی‌های جولان و بازگرداندن آوارگان فلسطینی مخالفت کرد.
در سال ۲۰۱۸، نتانیاهو طرح صلح عربی را به عنوان مبنایی برای مذاکره با فلسطینی ها رد کرد.
واکنش‌ها > واکنش‌های اسرائیل > شیمون پرز

در ۲۸ مارس ۲۰۰۲ وزیر امور خارجه وقت شیمون پرز گفت:
اسرائیل هر ابتکاری را که با هدف رسیدن به صلح و عادی‌سازی روابط باشد، مثبت ارزیابی می‌کند. از این نظر، گام سعودی یک اقدام مهم است، اما اگر تروریسم متوقف نشود، ممکن است به شکست بینجامد. البته، نمی‌توانیم جنبه‌های مشکل‌سازی که در اجلاس بیروت مطرح شد و زبان تند و ردکننده برخی سخنرانان را نادیده بگیریم. همچنین واضح است که جزئیات هر طرح صلح باید مستقیماً بین اسرائیل و فلسطینیان مورد بحث قرار گیرد، و برای اینکه این امکان‌پذیر باشد، تشکیلات خودگردان فلسطین باید به تروریسم پایان دهد، که تجلی وحشتناک آن را همین دیشب در نتانیا شاهد بودیم.
در ۱۲ نوامبر ۲۰۰۸، پرز در نشست مجمع عمومی سازمان ملل در مورد گفتگوی بین ادیان، حمایت خود را از این ابتکار تکرار کرد:
ابتکار صلح عرب بیان می‌کند که: "یک راه‌حل نظامی برای این درگیری نمی‌تواند صلح را به ارمغان آورد یا امنیتی برای طرفین فراهم کند." اسرائیل با این فرضیه موافق است. در ادامه، این ابتکار می‌گوید: "یک صلح عادلانه و جامع در خاورمیانه گزینه راهبردی کشورهای عربی است." این راهبرد اسرائیل نیز هست. همچنین ادامه می‌دهد که اهداف آن عبارت‌اند از: "...پایان دادن به درگیری عربی-اسرائیلی، ورود به یک توافق صلح با اسرائیل و تأمین امنیت برای همه کشورهای منطقه. برقراری روابط عادی با اسرائیل در چارچوب یک صلح جامع. متوقف کردن خونریزی بیشتر و فراهم کردن امکان زندگی در صلح و حسن همجواری بین کشورهای عربی و اسرائیل، و فراهم کردن امنیت، ثبات و رفاه برای نسل‌های آینده." این عبارات در ابتکار صلح عرب الهام‌بخش و امیدبخش هستند – یک آغاز جدی برای پیشرفت واقعی.
در کنفرانس سیاست کمیته روابط عمومی آمریکا و اسرائیل (آیپک) در سال ۲۰۰۹، رئیس جمهور شیمون پرز از "چرخش" در نگرش کشورهای عربی نسبت به صلح با اسرائیل همانطور که در ابتکار عربستان منعکس شده است ابراز خرسندی کرد، اگرچه او اظهارات خود را با صلاحیت بیان کرد. وی گفت: "اسرائیل شریکی برای بیان این ابتکار نبوده است. بنابراین لازم نیست با هر کلمه موافقت کند."
با این وجود، اسرائیل به تغییر عمیق احترام می‌گذارد و امیدوار است که به عمل تبدیل شود. پرز افزود: من اعتماد دارم که رهبری پرزیدنت اوباما راه را برای توافق منطقه ای و مذاکرات دوجانبه معنادار هموار خواهد کرد.
«اسرائیل با دست‌های باز ایستاده است و دست‌هایش برای صلح با همه ملت‌ها، با همه کشورهای عربی، با همه مردم عرب باز است». رئیس جمهور اعلام کرد.
پرز گفت: «برای کسانی که هنوز مشت گره کرده اند، فقط یک کلمه برای گفتن دارم: بس است. جنگ بس است. ویرانی بس است. نفرت بس است. اکنون زمان تغییر است.» اسرائیل امروز آماده است تا صلح را نزدیک‌تر کند. امروز."
واکنش‌ها > واکنش‌های اسرائیل > دیگر اظهارات اسرائیل

آویگدور لیبرمن وزیر امور خارجه و معاون نخست وزیر اسرائیل در ۲۱ آوریل ۲۰۰۹ گفت که این طرح "پیشنهاد خطرناکی است، دستوری برای نابودی اسرائیل".
زلمان شوال ، سخنگوی حزب لیکود، در مارس ۲۰۰۷ گفت که اسرائیل هرگز بازگشت آوارگانی را که در قبل از ۱۹۶۷ در خاک اسرائیل زندگی می‌کردند، نمی پذیرد و گفت: «اگر ۳۰۰.۰۰۰ تا ۴۰۰.۰۰۰، یا شاید یک میلیون، فلسطینی ها به این کشور حمله کنند، این امر باعث خواهد شد. پایان دولت اسرائیل به عنوان یک کشور یهودی... به همین دلیل ما این کشور را ایجاد نکردیم."  نخست وزیر ایهود اولمرت نیز در آن ماه اظهار داشت که "من هرگز راه حلی را نمی پذیرم که مبتنی بر بازگشت آنها به اسرائیل باشد. این یک موضوع اخلاقی در بالاترین حد است.  اما به طور کلی، اولمرت این ابتکار را یک «تغییر انقلابی» توصیف کرده است.
ببینید، ایده سعودی دارای عناصر مثبت زیادی است، به همین دلیل ما هرگز آن را به‌طور سطحی رد نکرده‌ایم... برعکس، ما گفتیم که این پیشنهاد را تأیید می‌کنیم و وارد گفت‌وگو با سعودی‌ها یا هر کس دیگری – در واقع با تمام جهان عرب – خواهیم شد، اگر آن‌ها در مورد مسئله عادی‌سازی روابط جدی باشند. مسئله این است که زندگی در خاورمیانه به ما آموخته است که نسبت به این نوع اعلامیه‌ها بسیار بدبین و بسیار محتاط باشیم تا زمانی که واقعاً به زبان عربی بیان و عملی شوند.
یوسی آلفر ، مشاور سیاسی و نویسنده و مشاور ارشد سابق ایهود باراک، نخست وزیر اسرائیل، در نوامبر ۲۰۰۸ گفت: "این ابتکار از نظر "بازده" جامعی که به اسرائیل ارائه می‌دهد و در مورد پناهندگان، هم غیبت بی نظیر است. از هر گونه اشاره مستقیم به حق بازگشت و به رسمیت شناختن اینکه توافق اسرائیل با راه حل باید درخواست شود، نشان دهنده پیشرفت عظیمی از روزهای سال ۱۹۶۷ است.
کارولین بی. گلیک ، روزنامه نگار آمریکایی-اسرائیلی، سردبیر روزنامه انگلیسی زبان جروزالم پست، در مارس ۲۰۰۷ گفت که "هیچ شانسی وجود ندارد که ابتکار عربستان صلح را به ارمغان آورد" و آن را "دستورالعملی برای نابودی اسرائیل" نامید.  تزیپی لیونی ، رئیس کادیما ، با توجه به مخالفت سازش ناپذیرش با بازگشت آوارگان فلسطینی ، از آن فاصله گرفته است.  در اکتبر ۲۰۰۸، یووال اشتاینیتز ، عضو کنست لیکود ، که در کمیته امور خارجه و دفاع خدمت می‌کرد، از راه اندازی مجدد ابتکار سال ۲۰۰۷ به عنوان یک اقدام غیرشروع یاد کرد و اظهارات حمایتی ایهود باراک، وزیر دفاع وقت، را "یک ژست سیاسی توخالی" خواند.  در مطالعه اخیر جاشوا تیتلباوم، برای مرکز امور عمومی اورشلیم ، او از اسرائیل می‌خواهد که این طرح را بر اساس نگرش "همه یا هیچ" رد کند و تأکید کرد که صلح واقعی با مذاکره حاصل خواهد شد.
واکنش‌ها > واکنش‌های فلسطینی‌ها

نظرسنجی‌های مردم فلسطین حمایت زیادی از این طرح ایجاد کرده است. حمایت‌ها پس از جنگ غزه اندکی کاهش یافت. با این حال، اکثریت همچنان موافق هستند.
واکنش‌ها > واکنش‌های فلسطینی‌ها > تشکیلات خودگردان فلسطین

طرح صلح عربی مورد حمایت کامل محمود عباس و تشکیلات خودگردان فلسطین قرار گرفته است که حتی در ۲۰ نوامبر ۲۰۰۸ اقدام به درج آگهی در روزنامه های اسرائیلی برای تبلیغ آن کردند.  تشکیلات خودگردان فلسطین اعلامیه های تمام صفحه ای را به زبان عبری در چهار روزنامه بزرگ اسرائیلی منتشر کرد که متن ابتکار را به طور کامل بازتولید کرد و افزود: «پنجاه و هفت کشور عربی و اسلامی در ازای یک اقدام، روابط دیپلماتیک و روابط عادی با اسرائیل برقرار خواهند کرد. توافقنامه صلح کامل و پایان اشغال».  یک نظرسنجی از نوامبر تا دسامبر توسط مرکز فلسطینی برای تحقیقات سیاست و بررسی در رام الله و موسسه تحقیقاتی هری ترومن برای پیشرفت صلح در اورشلیم نشان داد که تنها 25٪ از اسرائیلی ها تبلیغات را دیده اند و فقط 14٪ واقعاً خوانده اند. آنها
صلح اکنون ژست تشکیلات خودگردان فلسطین را با انتشار تبلیغات خود در مطبوعات فلسطین متقابلاً انجام داد.  محمود عباس پس از اجلاس سال ۲۰۰۷ گفت: «این ابتکار صرفاً به اسرائیل می‌گوید: «سرزمین‌های اشغالی را رها کنید و در دریای صلح زندگی خواهید کرد که از نواکشوت آغاز می‌شود و به اندونزی ختم می‌شود».  صائب عریقات ، مذاکره کننده فلسطینی، حمایت کامل خود را از ابتکار صلح عربی ارائه کرده و در موارد متعدد از اسرائیل خواسته است که از آن حمایت کند.  اخیراً، در بیانیه ای در 19 اکتبر ۲۰۰۸، عریقات گفت که "من فکر می‌کنم اسرائیل باید از سال ۲۰۰۲ [از ابتکار عمل] حمایت می‌کرد. این استراتژیک ترین ابتکار عملی است که از سال ۱۹۴۸ از سوی جهان عرب انجام شده است... من از آنها می‌خواهم. این ابتکار را مجدداً بررسی کنیم و با آن همراهی کنیم زیرا راه صلح را کوتاه می‌کند.»
در آگوست و سپتامبر ۲۰۲۰، تشکیلات خودگردان فلسطین و حماس از توافق عادی سازی اسرائیل و امارات متحده عربی و توافق دیگر با بحرین انتقاد کردند و آنها را "خیانت" به آرمان فلسطین و تضعیف طرح صلح عربی توصیف کردند.
واکنش‌ها > واکنش های اعراب

بسیاری از سیاست گذاران عرب، روسای دولت ها و مفسران از سال ۲۰۰۲ در حمایت از این ابتکار نوشته اند.[نیازمند منبع][ نیاز به نقل از ] ترکی الفیصل ، وزیر امور خارجه عربستان سعودی، اندکی پس از پیروزی باراک اوباما در انتخابات ۲۰۰۸ در واشنگتن پست نوشت. الفیصل اظهار داشت که "دلایلی برای خوش بین بودن وجود دارد" و "بهترین دارویی که تاکنون برای مناقشه اسرائیل و فلسطین تدوین شده است، ابتکار صلح اعراب است". او همچنین این طرح را "بهای گزافی برای صلح" از دیدگاه اعراب خواند.
شش سال پیش، اتحادیه عرب گامی جسورانه در جهت دستیابی به صلحی جامع و پایدار در منطقه ما برداشت. در اجلاس سران اتحادیه عرب در بیروت در سال ۲۰۰۲، ۲۲ کشور به اتفاق آرا طرح ابتکار صلح عرب را تصویب کردند – سندی تاریخی که فرمولی برای پایان دادن نه تنها به مناقشه فلسطین و اسرائیل، بلکه به مناقشه گسترده‌تر و طولانی‌مدت میان اعراب و اسرائیل ارائه کرد، و برای تحقق صلح جمعی، امنیت برای همه و روابط عادی با اسرائیل. این ابتکار تجسم اردوگاه میانه‌رو در جهان عرب و گامی بزرگ در جهت پاسخ‌گویی به نیازهای هر دو طرف، عرب و اسرائیلی، بود. متأسفانه، ابتکار صلح عرب به‌طور جدی توسط دو بازیگری که حمایت و تأیید آن‌ها برای اجرای این طرح حیاتی بود، مورد توجه قرار نگرفت: نه اسرائیل و نه ایالات متحده پاسخی فراتر از اظهارات لفظی ندادند. همچنین کشورهای عربی نیز مقصرند که در توضیح این ابتکار به مردم اسرائیل، که مخاطب اصلی ما هستند، کوتاهی کردند.
علاوه بر این، شش عضو شورای همکاری خلیج فارس در ۲۰ مه طی یک نشست مشورتی که در دمام برگزار شد، حمایت خود را از این ابتکار اعلام کردند.
آندره آزولای ، مشاور یهودی پادشاه مراکش، محمد ششم ، از طرح صلح عربی نیز حمایت کرد. در ۲۸ اکتبر ۲۰۰۸، آقای آزولای در کنفرانسی در تل آویو گفت: "من یک یهودی متعهد هستم." "من یک یهودی عرب هستم. من به پادشاه مراکش توصیه می‌کنم... جریان اصلی عرب، اسرائیل را به عنوان طرف مسئول جلوگیری از صلح می‌بیند، نه اعراب... [طرح صلح] چیزی است که اسرائیلی ها به ده امیدوار بودند. سال‌ها پیش، چه کسی ابتکار عمل را در دست خواهد گرفت و آن را توضیح خواهد داد باید دوباره صبر کرد."
محمد رعد، رئیس بلوک حزب الله در پارلمان لبنان ، طرح صلح را محکوم کرد و گفت: «این گزینه دیگر در جهان عرب و اسلام قابل تبلیغ نیست». شیخ نعیم قاسم رهبر حزب الله نیز اظهارات مشابهی را بیان کرد.
در ژوئن ۲۰۰۹، حسنی مبارک، رئیس جمهور مصر، بر حمایت خود از طرح صلح  تاکید کرد. وی همچنین بیان کرد که حمایت او به معنای به‌رسمیت شناختن حق موجودیت اسرائیل به عنوان یک کشور یهودی نیست زیرا که چنین چیزی به معنای چشم‌پوشی از حق بازگشت فلسطینیان است. میشل سلیمان، رئیس جمهور لبنان نیز سخنان مشابهی را گفت و از جامعه جهانی درخواست کرد تا اسرائیل را به سمت پذیرش طرح صلح سوق دهد. هر دو رهبر به سخنان نخست‌وزیر اسرائیل  بنیامین نتانیاهو پاسخ داده بودند.
واکنش‌ها > حق بازگشت

ابتکار صلح عربی که در اجلاس سران عرب در بیروت در مارس ۲۰۰۲ به تصویب رسید اصولی را برای توافق در مناقشه اسرائیل و اعراب ارائه کرد و به مشکل پناهندگان فلسطینی اشاره کرد. بخش مربوطه در تصمیمات خود در این مورد مقرر داشته است: «باید توافق کرد که راه حلی عادلانه و مورد موافقت برای مشکل آوارگان فلسطینی مطابق با قطعنامه ۱۹۴ پیدا شود» و «رد همه اشکال بازگشت فلسطینی‌ها که با شرایط ویژه کشورهای میزبان عرب در تضاد است.»
مرکز روابط عمومی اورشلیم می گوید که با رد کردن «حق بازگشت به میهن» (توطین به عربی) یا اسکان مجدد پناهندگان در هر کشور عربی، ابتکار صلح عربی اساساً هر پناهنده‌ای را مجبور می‌کند که تنها گزینه‌اش رفتن به خود اسرائیل باشد. به گفته همین مرکز، کشورهای عربی در این مورد در بیانیه نهایی که همراه با ابتکارشان صادر شده، زبان صریح‌تری استفاده کرده‌اند و این ابتکار هر گونه راه حلی را که شامل "اسکان مجدد فلسطینی‌ها خارج از خانه‌هایشان" باشد، رد کرده است. به نظر مرکز امور عمومی اورشلیم، این بدان معناست که ابتکار صلح عربی با نگه‌داشتن هر گونه جمعیت پناهنده فلسطینی در لبنان، سوریه یا اردن مخالف است؛ همچنین تصور نمی‌کند که پناهندگان فلسطینی در یک دولت فلسطینی در کرانه باختری و غزه اسکان مجدد یابند.
وضعیت فعلی

اردن و مصر به‌عنوان نمایندگان اتحادیه عرب برای دیدار با رهبران اسرائیل و ترویج ابتکار انتخاب شدند. این کشورها به‌خاطر این انتخاب شدند که مصر و اردن تنها کشورهای عربی هستند که روابط دیپلماتیک با اسرائیل دارند. وزیر امور خارجه اردن عبدالله خطیب وزیر امور خارجه اردن و احمد ابوالغیط وزیر امور خارجه مصر با ایهود اولمرت نخست وزیر سابق اسرائیل، تزیپی لیونی وزیر امور خارجه و ایهود باراک وزیر دفاع در ۲۵ ژوئیه ۲۰۰۷ در اورشلیم دیدار کردند که برای نخستین بار بود که اسرائیل با یک مقام رسمی از اتحادیه عرب را پذیرفت.
اتحادیه عرب همچنین نامه‌ای رسمی به اوباما رئیس جمهور منتخب فرستاد که توسط شاهزاده سعود الفیصل وزیر خارجه عربستان امضا و از طریق یک دستیار به اوباما تحویل داده شد. سخنگوی اتحادیه عرب توضیح داد:
این نامه موضع ما را در مورد این درگیری توضیح می‌دهد و بر روی پیشنهاد صلح عربی تمرکز دارد. این یک دولت جدید است. مهم است که ما پیگیری کنیم و این دولت مسئولیت‌های خود را بر عهده بگیرد. دولت جدید ممکن است مشغول مسائل دیگری باشد، اما ما معتقدیم که تمرکز بر روی درگیری عربی-اسرائیلی اهمیت زیادی دارد.
در نوامبر ۲۰۰۸ ساندی تایمز گزارش داد که باراک اوباما رئیس جمهور منتخب ایالات متحده، قصد دارد از این طرح حمایت کند و به محمود عباس در جریان سفر ژوئیه ۲۰۰۸ خود به خاورمیانه گفت: «اسرائیلی ها دیوانه خواهند بود که این طرح را نپذیرند. صلح را با جهان اسلام از اندونزی تا مراکش به آنها بدهید."  اوباما پس از اینکه رئیس‌جمهور شد به العربیه گفت: «شاید با برخی جنبه‌های این پیشنهاد موافق نباشم ولی نیاز به شجاعت زیادی داشت... که چیزی به این اندازه مهم مطرح شود.»
جورج میچل فرستاده ویژه ایالات متحده در خاورمیانه، در مارس ۲۰۰۹ اعلام کرد که دولت اوباما قصد دارد این ابتکار را در سیاست خاورمیانه‌ای خود "ادغام" کند.
همچنین در مارس ۲۰۰۹ گزارش شده بود که وزارت امور خارجه ایالات متحده در حال آماده‌سازی طرحی برای بازاریابی ابتکار عمل به اسرائیلی‌ها است و سندی را منتشر خواهد کرد که به نکات مثبتی که کشورهای عربی تحت این ابتکار عمل توافق کرده‌اند، اشاره می‌کند. این گزارش مشخص کرد که هدف این است که "ابتکار صلح عربی را به جزئیات آن تقسیم کنیم و آن را به عنوان یک چارچوب صرفاً نظری رها نکنیم."
در ۶ مه ۲۰۰۹ روزنامه عربی‌زبان القدس العربی لندن گزارش داد که بنا به درخواست رئیس جمهور ایالات متحده باراک اوباما، اتحادیه عرب در حال حاضر در حال تجدید نظر در ابتکار عمل است تا اسرائیل را به پذیرش آن تشویق کند. برای موافقت با آن بازنگری‌های جدید شامل غیرنظامی‌کردن دولت آینده فلسطین و همچنین سلب حق بازگشت فلسطینیان به اسرائیل است. بر اساس این اصلاحات بخشی از آوارگان به کشور آینده فلسطین منتقل می‌شوند و بقیه در سایر کشورهای عربی تابعیت خواهند شد.
در ۳۰ آوریل ۲۰۱۳ اتحادیه عرب مجدداً ابتکار صلح عربی را با شرایط به‌روزشده تأیید کرد که توافقنامه صلح اسرائیل و فلسطین باید بر اساس راه‌حل دو کشور بر اساس مرزهای ۴ ژوئن ۱۹۶۷ باشد و امکان مبادله‌های زمینی جزئی بین سرزمین‌های با ارزش برابر و مورد توافق دوجانبه بین اسرائیل و فلسطین در آن وجود داشت.
فلسطین‌ ها از توافق صلح اسرائیل-امارات متحده عربی و توافق عادی‌سازی روابط بحرین-اسرائیل که در سپتامبر ۲۰۲۰ امضا شد انتقاد کرده‌اند. زیرا می‌ترسند این اقدامات باعث تضعیف طرح صلح عربی شود و اقدام امارات متحده عربی را «خیانت» تلقی کنند.
لینک های خارجی

"Official translation submitted to the United Nations of the full text of the Arab Peace Initiative, March 28, 2002". Retrieved January 30, 2024.
"Version communicated to the media of the full text of the Arab Peace Initiative, March 28, 2002". Archived from the original on October 17, 2008. Retrieved January 5, 2009.
The Arab Peace Initiative: Why Now?, Gabrielle Rifkind, Oxford Research Group, November, 2008
الگو:Foreign relations of Saudi Arabia
عبدالله و دیگر اعضای خاندان سلطنتی سعودی صریحاً از این طرح حمایت کردند.
علیرغم حمایت وی از این طرح، مقامات اسرائیلی عرفات را به دلیل ناتوانی در توقف خشونت انتفاضه دوم در طول نشست سرزنش کردند.
بنیامین نتانیاهو ، نخست وزیر اسرائیل معتقد است "ایده کلی - تلاش برای رسیدن به تفاهم با کشورهای پیشرو عربی - ایده خوبی است" و همچنین خاطرنشان کرد که "وضعیت در خاورمیانه از زمانی که برای اولین بار پیشنهاد شد تغییر کرده است."
محمود عباس گفت این ابتکار می‌تواند "دریایی از صلح را ایجاد کند که از نواکشوت آغاز می‌شود و به اندونزی ختم می‌شود".
کیم هه سوک

| کیم هه سوک | کیم هه سوک |
| --- | --- |
کیم در نوامبر ۲۰۲۴: کیم در نوامبر ۲۰۲۴
زادهٔ: ۳۰ دسامبر ۱۹۵۵ ‏(۶۸ سال) بوسان، کره جنوبی
محل تحصیل: کره جنوبی
پیشه: کره جنوبی
سال‌های فعالیت: ۱۹۷۵–اکنون
فرزندان: ۲
نام کره‌ای: نام کره‌ای
هانگول: 김해숙
هانجا: 金海淑
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Gim Hae-suk
مک‌کیون–ریشاور: Kim Haesuk
 :  
کیم هه سوک (کره‌ای: 김해숙؛ زادهٔ ۳۰ دسامبر ۱۹۵۵) بازیگر اهل کره جنوبی است.
فیلم‌شناسی > مجموعه اینترنتی

| سال | عنوان | نقش | منابع |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۲۳–۲۰۲۴ | موجود گیونگ‌سونگ | خانم ناوول |  |
| ۲۰۲۴ | آقای پلانکتون | بوم هو جا |  |
کتاب

| سال | عنوان | توضیحات |
| --- | --- | --- |
| ۲۰۰۵ | مادر ستارگان هالیو: داستان کیم هه سوک | شرح حال |
:
زبان مایتهیلی

| مایتهیلی | مایتهیلی |
| --- | --- |
मैथिली, 𑒧𑒻𑒟𑒱𑒪𑒲: मैथिली, 𑒧𑒻𑒟𑒱𑒪𑒲
زبان بومی در: هندوستان، نپال
منطقه: بیهار، جارکند، بخش‌هایی از بنگال غربی در هندوستان؛ ترائی در نپال
شمار گویشوران: ۳۴٫۷ میلیون  (۲۰۰۰)
تبار: هندواروپایی  زبان‌های هندوایرانیزبان‌های هندوآریاییشاخهٔ خاوریمایتهیلی
سامانه نوشتاری: تیرهوتا
وضعیت رسمی: وضعیت رسمی
زبان رسمی در: در هشتمین پیوست قانون اساسی هند در ایالت بیهار؛ در نپال
کدهای زبان: کدهای زبان
ایزو ۱–۶۳۹: bh (بیهاری)
ایزو ۲–۶۳۹: mai
ایزو ۳–۶۳۹: mai
زبان مایتهیلی (मैथिली, 𑒧𑒻𑒟𑒱𑒪𑒲, Maithilī) زبان ساکنان دو منطقهٔ مایتهیلای نپال و مایتهیلای هندوستان می‌باشد. این دو منطقه در برگیرندهٔ بخش‌هایی از ایالت‌های بیهار، جارکند و بنگال غربی در هند و جنوب خاوری نپال می‌باشد. در نپال، میتهیلی دومین زبان پرگویشور می‌باشد.
مایتهیلی یک زبان هندوآریایی است و در شاخهٔ خاوری این زبان‌ها جای‌دارد. نام این زبان از نام میتهیلا که یک سرزمین باستانی بوده مشتق شده‌است. همچنین میتهیلی یکی از نام‌های سیتا -چهرهٔ سرشناس اسطوره‌های هندو- است.
پیغور

| پیغو | پیغو |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۷°۲۵′۳″ شمالی ۵۷°۲۸′۱۶″ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۴۱۷۵۰°شمالی ۵۷٫۴۷۱۱۱°شرقی﻿ / 37.41750; 57.47111: مختصات: ۳۷°۲۵′۳″ شمالی ۵۷°۲۸′۱۶″ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۴۱۷۵۰°شمالی ۵۷٫۴۷۱۱۱°شرقی﻿ / 37.41750; 57.47111
کشور: ایران
استان: خراسان شمالی
شهرستان: بجنورد
بخش: بخش مرکزی
دهستان: باباامان
جمعیت: ۵۶۷ نفر (سرشماری ۹۵)
پیغور، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بجنورد در استان خراسان شمالی ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان باباامان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۹۶ نفر (۱۴۰خانوار) بوده‌است.
محمد بن مسافر

| محمد بن مسافر | محمد بن مسافر |
| --- | --- |
قلمرو حاکمان دیلمی پس از نابودی حکومت علویان طبرستان و گیلان:   محمد بن مسافر   ماکان کاکی   بازماندگان جستانیان   مرداویج زیاری (پررنگ: ابتدای سال ۳۱۹ ه‍.ق - کم‌رنگ: پایان سال ۳۱۹ ه‍.ق): قلمرو حاکمان دیلمی پس از نابودی حکومت علویان طبرستان و گیلان:   محمد بن مسافر   ماکان کاکی   بازماندگان جستانیان   مرداویج زیاری (پررنگ: ابتدای سال ۳۱۹ ه‍.ق - کم‌رنگ: پایان سال ۳۱۹ ه‍.ق)
سلطنت: ۳۰۶ تا ۳۳۰ ه‍.ق
پیشین: سلسله تأسیس شد
جانشین: مرزبان بن محمد (حاکم اصلی) وهسودان بن محمد (نایب‌السلطنه مرزبان، گماشتهٔ مرزبان در دیلم و سپس آذربایجان)
زاده: نامعلوم
درگذشته: ۳۴۱ ه‍.ق دیلم
پدر: اسوار
محمد بن مسافر یا ابن اسوار که به اشتباه احمد بن مسافر نیز خوانده شده، مؤسس سلسلهٔ سلاریان بود که از سال ۳۰۶ تا ۳۳۰ ه‍.ق بر دیلم و طارم حکومت کرد. در حالی که سرداران دیلمی قدرت خود را در مرکز و غرب ایران گسترش می‌دادند، او علیه جستانیان (حاکمان وقت دیلم) شورش کرد و پس از پیروزی، حکومت دیلم را به‌دست گرفت. وی بعدتر مرداویج را به شورش تحریک کرد که به تأسیس سلسلهٔ زیاری و سقوط اسفار شیرویه منجر شد.
شرایط سیاسی و اوضاع خلافت در شمال ایران و «انتقال قدرت از علویان به دیلمیان» در ابتدای قرن چهارم، شرایط مناسبی را برای قدرتمند شدن محمد بن مسافر مهیا کرد. محمد بن مسافر در دههٔ اول قرن چهارم، پس از قتل جستان سوم به دست علی دیلمی، به خونخواهی جستان قیام کرد و با علی جنگید و سرانجام او را به قتل رساند. پس از علی، برادر و برادرزادهٔ علی با وی درگیر شدند و پس از ۹ سال جنگ، محمد بن مسافر پیروز شد. او دیلم را فتح کرد و جستانیان را به سمت مناطق جلگه‌ای گیلان راند.
در سال ۳۱۶، اسفار شیرویه الموت را از محمد بن مسافر گرفت و سپس وی را در شمیران محاصره کرد. او مرداویج را برای مذاکره فرستاد؛ اما حین مذاکره، محمد بن مسافر مرداویج را به شورش علیه اسفار تحریک کرد و وعدهٔ حمایت به او داد. مرداویج این پیشنهاد را پذیرفت و اتحاد محمد بن مسافر با مرداویج و ماکان کاکی، اسفار را شکست داد و اسفار کشته شد. از زمان مرگ اسفار شیرویه تا سال ۳۳۰، محمد به تحکیم قدرت خود در طارم و مناطق اطراف مشغول بود. او فرمانروایی عاقل و کاردان ولی در عین حال بی‌رحم و بداخلاق بود و همین مسئله اطرافیانش را به ستوه آورد و موجب شد در سال ۳۳۰ پسرانش او را زندانی کنند و قدرت را در دست بگیرند.
بعدتر، وقتی آل بویه فرزند و جانشین محمد، سالار مرزبان را دستگیر کردند، سرداران سپاه محمد بن مسافر را از حبس آزاد کردند و به اردبیل بردند. بدین‌ترتیب محمد مجدداً به قدرت رسید؛ ولی او این بار نیز طوری با زیردستانش بدرفتاری کرد که سپاهیانی که او را به قدرت رسانده بودند، تصمیم داشتند وی را بکشند. محمد بن مسافر به طارم بازگشت و مجدداً دستگیر شد. پس از این، از سرنوشت او اطلاع خاصی در دست نیست، ولی به نظر می‌رسد در سال ۳۴۱ ه‍.ق در زندان، به مرگ عادی فوت شد. به نظر می‌رسد وی و خاندانش ابتدا به دست داعی صغیر به مذهب زیدی روی آوردند، ولی بعدتر اسماعیلی شدند. پایتخت محمد بن مسافر قلعهٔ شمیران بود.
زمانه و پیش‌زمینه

همچنین ببینید: میان‌دوره ایرانی
زمانه و پیش‌زمینه > اوضاع کلی خلافت عباسی و ایران

در اواسط قرن سوم هجری، خلافت عباسی با جنبش‌های استقلال‌طلبانه‌ای مواجه شد که ضعف سیاسی او را در پی داشت. این جنبش‌ها در میان ایرانیان، که از قبل منتظر فرصتی برای شورش بودند، با ظهور دولت‌های سامانیان، صفاریان و زیاریان به اوج رسید. همچنین اوایل قرن چهارم هجری در شمال ایران جنبش‌های گوناگونی علیه خلیفه آغاز شد که جنبش اسفار شیرویه، ماکان کاکی، مرداویج و آل بویه از این دسته‌اند. قدرت متمرکز خلافت شروع به کاهش کرده بود و ماجراجویان جاه‌طلب، جنگ‌سالاران و رهبران نظامی در جای‌جای قلمرو اسلامی شورش می‌کردند و با یکدیگر رقابت می‌کردند. ایران وحدت سیاسی خود را از دست داده بود و به مجموعه‌ای از پادشاهی‌های بی‌ثبات مبدل شده بود. هیچ صلحی نمی‌توانست دوام بیاورد. بسیاری از مراکز شهری مانند نیشابور، مرو، بخارا، ری، همدان، قزوین و اصفهان بارها مورد حمله قرار گرفتند و تخریب شدند و ساکنانشان تحت محاصره، گرسنگی، تاراج و کشتار قرار گرفتند. در میان مردمی که عناصر ایرانی داشتند، همچون کردها، دیلمی‌ها و گیل‌ها جنبش‌ها تداوم داشت.
مع‌الوصف، مقام خلیفه هنوز در سرزمین‌های سنی‌مذهب قداست و احترام گذشتهٔ خود را حفظ کرده بود و دولت‌ها مجبور به پذیرش خلافت بودند تا مقام خود را مشروعیت بخشند. اما بزرگترین چالش برای وجههٔ مذهبی خلیفه، علویان شیعه بودند که ادعای خلافت داشتند. در قرن نهم میلادی (دوم و سوم هجری) دیلمی‌ها که به تازگی اسلام را، حداقل در ظاهر، پذیرفته‌بودند، تحت تأثیر حاکمان زیدی علویان طبرستان قرار گرفتند و احتمالاً در واکنش به سیاست‌های امویان، با شیعیان حس همدردی یافتند. آن‌ها ابتدا به عنوان مزدور، در اواخر قرن نهم و اوایل قرن دهم میلادی در سرزمین‌های شرقی اسلام، در ارتش خلفا و جنگ‌سالاران ظاهر شدند و به عنوان مبارزانی سرسخت و شجاع شهرت یافتند.
زمانه و پیش‌زمینه > اوضاع محلی

گرچه زیدیان در طبرستان و دیلم طرفداران بسیاری پیدا کرده بودند ولی پس از دو یا سه نسل علویان طبرستان و گیلان از شعارهای عدالت‌طلبانهٔ نخستین خود عدول کردند و کنار رانده شدند. این اوضاع زمینه را برای قیام اشرافی که نسب خود را به ساسانیان می‌رساندند، فراهم نمود. این منطقه نیاز به حکومتی داشت که هر دو قشر شیعیان و زرتشتیان را اقناع کند. این در حالی بود که میان فرزندان ناصر کبیر و داعی صغیر اختلاف روی داده بود و در اردوگاه علویان دو دستگی وجود داشت. افول اقتدار مستقیم خلافت در شمال‌غرب فلات ایران و ظهور قدرت‌های محلی چون حکام ساجی در آذربایجان باعث شد که بسیاری از سران کوه‌نشین به سربازانی جویای نام و مدعیان حکومت تبدیل بشوند. از طرف دیگر درگیری داعی صغیر با سامانیان و کشمکش میان داعیان علوی و مخالفان گیلی و دیلمی آنها، مرگ ناصر کبیر در سال ۳۰۴ و مهم‌تر از اینها، خروج یوسف بن ابی‌الساج از ری، بستر قدرت‌گیری محمد را فراهم کردند. در دیگر سو، قتل داعی صغیر و فرار ماکان کاکی از ری، باعث تحول جدیدی در ساختار قدرت سیاسی شمال ایران شد؛ این تحول موجب شد قدرت دیلمی‌ها در مرکز و غرب ایران توسعه پیدا کند. مورخان، از این تحول با عنوان «انتقال قدرت از علوی‌ها به دیلمی‌ها» یادکرده‌اند. در میان تمام این قدرت‌های نوظهور، سه برادر بویی از دیلم موفق‌ترین بودند. خاندان‌های دیلمی که از ابتدا تا میانهٔ قرن چهارم هجری تأسیس شدند، عبارتند از سلاریان، فیروزانیان، زیاریان و آل بویه. کسروی، تمام این خاندان‌ها را به تعبیر خود «نهال‌های جدیدِ درختِ پوسیدهٔ جستانیان» دانسته‌است. در حالی که این سلسله‌های جدید دیلمی تأسیس می‌شدند، سلسلهٔ جستانی رو به انحطاط و ضعف می‌رفت. پس از اسلام آوردن اکثریت مردم دیلم توسط داعیان علوی، جستانیان در جنگ‌های علویان با سامانیان، و حتی در کشمکش‌های داخلی میان آنها شرکت می‌کردند که این مسئله باعث تضعیف آنها شد.
زمانه و پیش‌زمینه > پیشینه طایفهٔ سلاریان در دیلم

سلاریان، از زمان دور در میان دیلمی‌ها خاندان مشهوری بودند، ولی نفوذ و قدرت سیاسی نداشتند؛ تا زمانی که قلعهٔ شمیران را تصرف کردند. آنها در مدت شکل‌گیری قدرتشان، به نام «لنکریان» شهرت داشتند. در دو قرن اول هجری، تنها سلسلهٔ شناخته‌شدهٔ دیلمی برای اعراب، جستانیان بود که سلاریان تحت نفوذ آنها بودند. ظاهراً در آن دوره در دیلم، حداقل دو طایفه با دو زبان یا لهجهٔ متفاوت حضور داشتند؛ طایفهٔ جستانیان و طایفه‌ای که سلاریان از میانشان برخاستند. از سلاریان، به این دلیل که در کوه‌ها و قلاع دورافتاده دیلم زندگی می‌کردند، اطلاعات خاصی در دست نیست. مقدسی نیز در مکتوبات خود از یک خاندان اشرافی دیلمی، موسوم به «سالاروند» نام برده‌است.