stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ادوارد پرسکات

| ادوارد پرسکات | ادوارد پرسکات |
| --- | --- |
پرسکات در سال ۲۰۱۵: پرسکات در سال ۲۰۱۵
زادهٔ: ۲۶ دسامبر ۱۹۴۰ گلینز فالز، نیویورک، ایالات متحده
درگذشت: ۶ نوامبر ۲۰۲۲ (۸۱ سال) پرادایس ولی، آریزونا، ایالات متحده
ملیت: ایالات متحده
فعالیت دانشگاهی: فعالیت دانشگاهی
نهاد: دانشگاه ایالتی آریزونا دانشگاه کارنگی ملون بانک فدرال رزرو مینیاپولیس دانشگاه نورت‌وسترن دانشگاه مینه‌سوتا دانشگاه پنسیلوانیا دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا دانشگاه شیکاگو
مکتب یا سنت: اقتصاد کلان کلاسیک نو
دانشگاه: کالج سوارثمور دانشگاه کیس وسترن رزرو دانشگاه کارنگی ملون
تأثیرگذاران: مایکل سی. لاول, جان موت
مشارکت‌ها: Real Business Cycle theory ثبات زمان در سیاست‌های اقتصادی
جوایز: جایزه نوبل اقتصاد (۲۰۰۴)
اطلاعات در آیدیاز / ری‌پک: اطلاعات در آیدیاز / ری‌پک
 :  
ادوارد پرسکات  (به انگلیسی: Edward C. Prescott) (زاده ۲۶ دسامبر ۱۹۴۰ – درگذشته ۶ نوامبر ۲۰۲۲) از برجسته‌ترین اقتصاددان آمریکایی بود. او و فین کیدلند در سال ۲۰۰۴ به خاطر مشارکت علمی‌اشان در اقتصاد کلان پویا: ناسازگاری زمانی سیاست‌های اقتصادی و نیروهای پیشران در پس ادوار تجاری، موفق به دریافت جایزه نوبل اقتصاد شدند.
تولد و تحصیل

ادوارد پرسکات در سال ۱۹۴۰ در گلنزفالز در نیویورک متولد شد. او مدرک لیسانس خود را در سال ۱۹۶۲ از کالج سوارثمور و در رشته‌ی ریاضی دریافت کرد. پرسکات کارشناسی‌ارشد خود را در تحقیق در عملیات مؤسسه تکنولوژی کاس به سال ۱۹۶۰ و دکترای خود را در سال ۱۹۶۷ از دانشگاه کارنگی ملون به پایان رساند.
عملکرد آکادمیک

پرسکات بین سال‌های ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۱ به عنوان استادیار در دانشگاه پنسیلوانیا فعالیت داشته است. او از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۰ به عنوان استادیار، دانشیار و استاد در دانشگاه کارنگی ملون حضور داشته است. او به عنوان استاد بین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۳ در دانشگاه مینه‌سوتا به فعالیت علمی اقدام کرد و از سال ۲۰۰۳ به دانشگاه ایالتی آریزونا پیوست.
نظریات و رویکرد علمی

پرسکات به واسطه فعالیت در حوزه دلالت‌های عقلایی و توسعه تئوری تعادل عمومی دینامیک و تصادفی شناخته شده است. او به طور وسیع از پیشروی رویکرد ادوار تجاری حقیقی به موضوع نوسانات اقتصادی طرفداری کرده است.
آثار علمی

کتاب «روش‌های بازگشتی در اقتصاد پویا» یکی از برجسته‌ترین آثار پرسکات به حساب می‌آید که در سال ۱۹۸۹ توسط انتشارات هاروارد به چاپ رسیده است.
ملت شاد (ترانه)

«ملت شاد» ترانه‌ای است که گروه سوئدی ایس آو بیس برای نخستین آلبوم استودیویی‌شان به همین نام ضبط کرده‌است. اولین بار در سال ۱۹۹۲ در اسکاندیناوی منتشر شد و بعداً دو بار در پادشاهی متحده منتشر شد. نخستین حضور این ترانه در جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا در اکتبر ۱۹۹۳ با شمارهٔ ۴۲ بود و پس از آن، دوازده ماه بعد با شمارهٔ ۴۰ وارد جدول شد. «ملت شاد» در سال‌های ۱۹۹۳ و ۱۹۹۴ در جدول تک آهنگ‌های دانمارک، فنلاند، فرانسه و اسرائیل به شمارهٔ یک رسید. در سال ۲۰۰۸ این ترانه توسط ایس آو بیس برای یک مجموعهٔ ریمیکس بازسازی شد.
دیمیتار دیموف

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Dimitar Dimov Penchev
زادروز:  ۱۳ دسامبر ۱۹۳۷ ‏(۸۶ سال)
زادگاه:  پلوودیف
پست:  مدافع / هافبک
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۵۵–۱۹۶۷ |  Spartak Plovdiv |  ۲۵۵ |  (۸) |
| ۱۹۶۷–۱۹۶۹ |  Dobrudzha Dobrich |  ۴۱ |  (۱) |
| مجموع |   |  ۲۹۶ |  (۹) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۵۹–۱۹۶۲ |  تیم ملی فوتبال بلغارستان |  ۸ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
دیمیتار دیموف (بلغاری: Димитьр Димов Пенчев؛ زادهٔ ۱۳ دسامبر ۱۹۳۷) بازیکن فوتبال اهل بلغارستان بود.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلغارستان بازی کرده‌است.
ملی‌گرایی هزاره

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نام: پرچم هزارستان
تناسب: ۴:۷
طرح: سه خط بالای هم: زرد، سفید، آبی
طراح: کامران میرهزار
 :  
ملی‌گرایی هزاره یا ناسیونالیسم هزاره جنبشی است که ادعا می‌کند مردم هزاره قومی بومی منطقه هزارستان افغانستان، ملتی متمایز هستند و مستحق یک ملت و دولت خودمختار هستند. این جنبش این دیدگاه را تبلیغ می‌کند که مسلمانان یک ملت نیستند و وفاداری قومی باید از وفاداری مذهبی پیشی بگیرد، هرچند این دیدگاه توسط هر دو خیزش استقلال هزاره‌جات در دهه ۱۸۹۰ و تبعیض سیستماتیک بسیاری از هزاره‌ها در طول تاریخ در افغانستان با چالش روبرو شده‌است.
مردم هزاره و ملی‌گرایی

ملی‌گرایی هزاره از ریشه‌های زبانی و اجدادی در منطقه هزاره‌جات در مرکز افغانستان امروزی نشأت می‌گیرد.
این جنبش ادعا می‌کند که حمایت قابل توجهی از هزاره‌های مقیم خارج در استرالیا، انگلستان، سوئد، نروژ، ایالات متحده، کانادا و دیگر کشورها دریافت می‌کند. دولت‌های پی در پی افغانستان تحت سلطه پشتون‌ها بارها ادعا کرده‌اند که ملی‌گرایان هزاره از ایران بودجه دریافت کرده‌اند، با وجود این‌که ملی گرایان هزاره مخالف رژیم ایران هستند و در بسیاری از موارد از رژیم تئوکراتیک به‌دلیل تبعیض علیه هزاره انتقاد کرده‌اند. مردم در ایران به گفته آن‌ها، این اتهامات تاکتیک معمول تبلیغاتی است که دولت‌های تحت سلطه پشتون علیه مردم هزاره استفاده می‌کنند.
ملی‌گرایی مدرن هزاره‌ها

ملی‌گرایی هزاره در شکل امروزی خود در قالب قیام‌های هزاره در دهه‌های ۱۸۸۰ و ۱۸۹۰ مستقر در هزاره‌جات، به رهبری هزاره داران و متحدانش آغاز شد. هدف این گروه ایجاد اصلاحات سیاسی قانون اساسی در منطقه هزاره‌جات و پایان استبداد نظامی عبدالرحمان خان از خاندان بارکزی، برای اتحاد نهایی سرزمین هزاره به یک دولت مستقل بود. در سال ۱۹۸۵، همزمان با تشکیل حزب وحدت، روشنفکران هزاره در مزار شریف، سازمانی ملی‌گرا به نام حزب وحدت هزاره تشکیل دادند.
پس از قیام بلخاب به رهبری در سال ۲۰۲۲، احیای ناسیونالیسم هزاره روی داد.
در ۵ اکتبر سال ۲۰۲۳ جمعی از فعالان سیاسی هزاره ساکن در اروپا در پاریس جمهوری دموکراتیک هزارستان را به عنوان یک دولت در تبعید تأسیس کردن و زهرا شریفی بعنوان اولین رئیس جمهور آن انتخاب شد
احزاب و سازمان های ملی گرای هزاره

حزب دموکرات هزاره
ملی‌گراهای مشهور

میر یزدان‌بخش
سلطان‌علی کشتمند
عبدالعلی مزاری
داوود ناجی
عزیز رویش
عباس نویان
احمد بهزاد
زهرا شریفی(اولین رئیس‌جمهور جمهوری دموکراتیک هزارستان)
الیوت ارویت

نگاره‌ای از الیوت ارویت، عکاس فرانسوی - ۲۰۱۲
الیوت ارویت (به انگلیسی: Elliott Erwitt) عکاس اهل فرانسه است که در سال ۱۹۲۸ از پدر و مادری روس در پاریس به دنیا آمد. ۱۰ سال اول زندگی خود را در میلان ایتالیا گذراند و دوباره به پاریس بازگشت. در سال ۱۹۳۹ در پی مهاجرت والدین‌اش به ایالات متحده آمریکا رفت و در سال ۱۹۴۷ تبعهٔ امریکا شد. او در لوس‌آنجلس عکاسی خواند و قبل از اینکه در نیویورک به تحصیل در رشتهٔ فیلم‌سازی مشغول شود به عنوان دستیار عکاس در ارتش آمریکا کار کرد.
در سال۱۹۵۰ با رابرت کاپا و ادوارد جین استایکن ملاقات کرد. او همچنین همراه روی استرایکر در پروژهٔ عکاسی‌ای به نام Standard Oil شرکت کرد.
همچنین الیوت ارویت برای چند مجله از جمله Life و Collier به‌صورت آزاد عکاسی می‌کرد و بعضی از عکس‌هایش در نمایشگاه بزرگ استایکن با عنوان The family of man به نمایش در آمد.
الیوت ارویت در سال ۱۹۵۳ به دعوت رابرت کاپا همکاری خود را با گروه مگنوم شروع کرد و گزارش‌هایی تصویری از اروپا وامریکا برای این آژانس تهیه کرد تا این که در سال ۱۹۶۸ برای سه دوره نمایندهٔ مگنوم در نیویورک شد.
چند سال بعد از آن تعدادی از عکاسان مگنوم چند کار تجاری و تبلیغاتی انجام دادند که سبب شد ارویت استعدادش را در زمینه فیلم‌سازی نشان دهد. او دههٔ ۷۰ را به تولید و ساخت تعدادی فیلم بلند، مستند و آگهی تجاری گذراند. از فیلم‌های او می‌توان به مستندهای Beauty Knows No Pain -1971- و Red, White And Blue Grass -1973- اشاره کرد.
ارویت استعداد درخشانی در شکار صحنه‌های جذاب دارد و شوخ‌طبعی‌اش را می‌توان در اغلب عکس‌هایش دید. از وی تعدادی کتاب منتشر شده که از آن میان می‌توان به مجموعه‌ای از عکس‌هایش از سگ‌ها و همچنین عکس‌هایی که در ساحل گرفته اشاره کرد.
نیاندا

| نیاندا | نیاندا |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: Nyanda Janelle Thorbourne
زاده: ۱۵ آوریل ۱۹۷۸ ‏(۴۶ سال) کینگستون، جامائیکا، جامائیکا
ژانر: رگی، دنس‌هال، Reggae fusion
پیشه(ها): خواننده-ترانه‌پرداز
ساز(ها): آواز
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۴ - اکنون
ناشر(ان): Tropic Electric, BlackLion Music, Pink Scorpion
همکاری‌های مرتبط: Brick & Lace, The Kemist، ایکان، ویسین و یاندل، جنیفر لوپز، نیکول شرزینگر، آرش (خواننده), F.eU
وبگاه: www.officialnyanda.com
نیاندا (به انگلیسی: Nyanda Janelle Thorbourne) یک موسیقی‌دان و ترانه‌سرای جامائیکایی است. در فوریه سال ۲۰۱۳، او نخستین تک‌آهنگ خود را با نام «مشکل» منتشر کرد.
وی در آهنگ های سوپرمن(Superma) و مابالا (Ma Bala) با آرش همکاری کرد.
شهرستان الگرنان، بخش کاستر، نبرسکا

| Algernon Township | Algernon Township |
| --- | --- |
Township: Township
Location in Custer County: Location in Custer County
کشور: ایالات متحده آمریکا
State: نبراسکا
County: Custer
مساحت: مساحت
 • کل: ۹۲٫۳۹ مایل مربع (۲۳۹٫۳ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۹۲٫۳۹ مایل مربع (۲۳۹٫۲۹ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰٫۰۱ کیلومتر مربع)  ۰٪
ارتفاع: ۲۲۸۰ فوت (۶۹۵ متر)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۳۳۲
 • تراکم: ۳٫۶/مایل مربع (۱٫۴/کیلومتر مربع)
GNIS feature ID: 0837848
شهرستان الگرنان، بخش کاستر، نبرسکا (به انگلیسی: Algernon Township, Custer County, Nebraska) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در نبراسکا واقع شده‌است.
خصوصیات

شهرستان الگرنان ۲۳۹٫۳ کیلومترمربع مساحت و ۳۳۲ نفر جمعیت دارد و ۶۹۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
امیلیو تریوینی

امیلیو تریوینی (انگلیسی: Emilio Trivini؛ زادهٔ ۵ april ۱۹۳۸&#۱۶۰;(۱۹۳۸-۰۴-۰۵) (۸۶ سال)) ورزشکار روئینگ اهل ایتالیا است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
هوااستخوان

| هوااستخوان محدودهٔ زمانی: کرتاسه پسین، ۸۴ میلیون سال پیش  PreЄ Є O S D C P T J K Pg N  ↓   | هوااستخوان محدودهٔ زمانی: کرتاسه پسین، ۸۴ میلیون سال پیش  PreЄ Є O S D C P T J K Pg N  ↓   |
| --- | --- |
هوااستخوان، Aerosteon: هوااستخوان، Aerosteon
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: خزندگان
بالاراسته:: دایناسور
راسته:: خزنده‌کفلان
زیرراسته:: ددپایان
سرده:: Aerosteon
هوااستخوان (نام علمی: Aerosteon) نام یک گونه از دیگرخزنده‌واران است.
حزب الدعوه اسلامی

| حزب دعوت اسلامی | حزب دعوت اسلامی |
| --- | --- |
رهبر: نوری مالکی
بنیان‌گذاری: ۱۹۵۷ میلادی
مرام سیاسی: شیعه اسلام‌گرایی  محافظه‌کاری ملی‌گرایی
وبگاه: وبگاه
www.al-daawa.org: www.al-daawa.org
سیاست در عراق حزب‌ها: سیاست در عراق حزب‌ها
حزبُ الدَّعوَة اسلامی (به عربی: حزب الدعوة الإسلامية) یا حزب دعوت اسلامی سازمان سیاسی اسلام‌گرای شیعه در عراق است که در سال ۱۹۵۷ توسط سیدمرتضی عسگری و شاگردان و پیروان محمدباقر صدر تأسیس شد. این حزب ابتدا با هدف یک جنبش مذهبی اصلاح‌طلب پدیدار شد که به ترویج ارزش‌های اسلامی و مقابله با سکولاریسم می‌پرداخت. در دههٔ ۱۹۷۰ با افزایش جذابیت یافتن این حزب در بین جوانان و شخصیت‌های مذهبی و سرکوب آن از سوی حکومت حزب بعث، الدعوه به جریانی انقلابی تبدیل شد که به مقاومت مسلحانه در برابر حکومت بعثی می‌پرداخت. دشمنی حزب الدعوه و حکومت صدام حسین پس از قتل محمدباقر صدر رهبر معنوی این جنبش در سال ۱۹۸۰ به اوج خود رسید.
این حزب پس از براندازی حکومت صدام در سال ۲۰۰۳ توسط ائتلاف ضد ترور به یکی از مهم‌ترین احزاب سیاسی عراق تبدیل شد، به طوری که حیدر العبادی و نوری المالکی و ابراهیم الجعفری سه نخست‌وزیر قبلی کشور عراق همگی از اعضای این حزب بوده‌اند.
حزب الدعوه از پشتیبانان مخالفان اسلام‌گرای حکومت شاهنشاهی ایران بود و پس از وقوع انقلاب در ایران مورد حمایت نظام جمهوری اسلامی ایران قرار گرفت و در جریان جنگ ایران و عراق به انجام عملیات‌های مسلحانه علیه حکومت صدام اقدام می‌کرد. حمایت ایران از این حزب و روابط نزدیک آنان با یکدیگر تاکنون نیز ادامه یافته‌است.
از نظر ایدئولوژیک حزب الدعوه بر مبنای نظرات صدر فقط معتقد به نقش نظارتی علما در چک کردن قوانین برای اطمینان از عدم تضاد با دین است که شباهت به قانون اساسی مشروطه ایران دارد و از این نظر به نظریه ولایت فقیه مخصوصا ولایت مطلقه معتقد نیست و با جمهوری اسلامی تفاوت اساسی دارد.
این حزب در ۸ ژوئیه ۱۹۸۲ در دجیل اقدام به ترور صدام حسین کرد که ناموفق بود و منجر به کشتار دجیل شد.در سال ۱۳۶۶ مجدداً آنها اقدام به ترور صدام حسین کردند که باز هم ناموفق بود.
تأسیس

پس از قیام ۱۹۲۰ شیعیان عراق ضد استعمار انگلیس و نافرجام ماندن این اقدام سیاسی، تفکر عدم دخالت در امور سیاسی در بیشتر محافل شیعی تقویت یافت و راه برای فعالیت جریان‌های ملی‌گرا و مارکسیستی هموارتر شد. اما بهره‌مندی شیعیان عراق از تجربهٔ جنبش اخوان المسلمین مصر و ایجاد فضای باز سیاسی پس از کودتای ۱۳۳۷ش / ۱۹۵۸م به رهبری عبدالکریم قاسم و انقراض پادشاهی در عراق زمینه را برای فعالیت‌های حزبی و شکل‌گیری تشکل‌های اسلامی در این کشور فراهم کرد.
هر چند پیش از آن یعنی در اواخر ۱۳۳۵ش / ۱۹۵۶م اندیشهٔ تشکیل حزب شیعی شکل گرفته بود و سید مهدی حکیم، فرزند سید محسن حکیم، با جمعی از همفکران خود مانند سید محمد حسین فضل‌الله، عبدالصاحب دُخَیل، سلیمان یحفوفی، طالب رفاعی و محمد صادق قاموسی چگونگی تشکیل حزب شیعی را بررسی کردند. سید مهدی حکیم با جلب نظر سید محمد باقر صدر، نشست‌های متعددی برای فراهم کردن مقدمات تأسیس حزب برگزار کرد.
منابع مختلف تاریخ تأسیس حزب الدعوة الاسلامیة را بین سال‌های ۱۳۳۵ش / ۱۹۵۶ تا ۱۳۳۸ش / ۱۹۵۹، در نشستی در کربلا یا نجف دانسته‌اند، اما حزب تاریخ رسمی تأسیس خود را ۲۰ مهر ۱۳۳۶ / ۱۲ اکتبر ۱۹۵۷ اعلام کرده‌است. در این نشست سید محمد باقر صدر، سید محمد باقر حکیم، محمدصادق قاموسی و ۴ تن دیگر شرکت داشتند. در تابستان ۱۳۳۷ش/۱۹۵۸ به توصیهٔ سید محمدباقر صدر، سید مرتضی عسکری (متوفی ۱۳۸۶ش) از بغداد نیز به حزب الدعوة پیوست. نشست بعدی مؤسسان حزب الدعوة چند ماه پس از کودتای ۲۳ تیر ۱۳۳۷ / ۱۴ ژوئیه ۱۹۵۸، در کربلا برگزار شد، که در آن سید محمدباقر صدر، سید مرتضی عسکری، سید محمدمهدی حکیم و محمدصادق قاموسی به شورای رهبری برگزیده شدند.
اهداف

بر اساس اساسنامهٔ حزب الدعوة که بعدها در سال ۱۳۶۰ش/۱۹۸۱ تدوین شد، دعوت مردم به اسلام برای اعضا واجب شرعی است و ایجاد جامعه‌ای اسلامی با همهٔ ویژگی‌های آن و در همهٔ سطوح اجتماعی و جایگزین کردن قوانین مبتنی بر شریعت اسلام به جای قوانین وضعی بشری از اهم اهداف حزب است. بنا بر اساسنامه، این اهداف با ایجاد تغییر در آحاد مسلمانان و اصلاح تدریجی فرد و جامعه از لحاظ روحی و اخلاقی، بازگشت به آموزه‌های اصیل اسلامی و زدودن افکار و اندیشه‌های غربی، ایجاد دولت اسلامی به عنوان مقدمه‌ای برای برپایی دولت فراگیر اسلامی، آزادسازی سرزمین‌های اسلامی از سیطرهٔ استعمار و ضمیمه کردن آن‌ها به دولت اسلامی و دعوت مردم به اسلام در همهٔ نقاط جهان تحقق می‌یابد.
حزب الدعوة در اساسنامه اش، خط مشی خود را انقلابی اعلام کرد و تحقق اهداف حزب را در چهار مرحله دانست:
مرحلهٔ تغییر: در این مرحله اعضای حزب با تغییر در اندیشه و سلوک خود تعالی می‌یابند تا بتوانند به هدایت و ارتقای سطح آگاهی مردم بپردازند.
مرحلهٔ سیاسی: حزب با دو شیوهٔ سیاسی و مسلحانه با رژیم بعثی حاکم به مقابله برمی‌خیزد.
مرحلهٔ انقلابی: در این مرحله، هدف اصلی براندازی رژیم بعثی حاکم از طریق مبارزهٔ مسلحانه و تشکیل حکومت اسلامی است.
مرحلهٔ حاکمیت: در این مرحله حزب باید ارکان نظام اسلامی را تشکیل دهد و احکام شریعت اسلامی را به اجرا درآورد و بر اجرای آن نظارت کند. در این مرحله شکل حکومت و ساختار آن بر اساس شریعت اسلامی و تأمین منافع مسلمانان است. همچنین در این مرحله، قانون اساسی مُلهَم از شریعت اسلامی تدوین می‌شود.
ایدئولوژی حزب

ایدئولوژی سیاسی الدعوه متأثر از محمد باقر صدر است که در سال ۱۹۷۵ در کتاب نظام سیاسی اسلامی، چهار اصل را برای حکومت اسلامی مطرح کرد که به فقها نقش نظارتی می‌دهد و به قانون اساسی مشروطه ایران شبیه است و از آنجائیکه به ولی فقیه نقش محوری نمی‌دهد با قانون اساسی جمهوری اسلامی تفاوت دارد. نزدیکی به ایران  باعث دودستگی درون حزب و جدایی دو گروه شد.
ایدئولوژی حزب > اصول چهارگانه

حاکمیت مطلق از آن خداست.
هرچند پایه و اساس قانون اصول دین است مقام مقننه می‌تواند هر قانونی را که مخالف با دین نباشد وضع کند.
مردم بعنوان جانشین خداوند بر روی زمین صلاحیت وضع و اجرای قانون دارند.
فقیهی که مرجعیت دینی دارد نماینده اسلام است و با تأیید قانون و تنفیذ به آنها مشروعیت می‌بخشد.
پس از عضویت در حزب، باید با حزب با قسم خوردن بیعت کرد.
ایدئولوژی حزب > حزب الدعوه و ولایت فقیه

در اساسنامهٔ حزب دربارهٔ ولایت فقیه آمده‌است که چنانچه امت اسلامی، فقیه جامع‌الشرایطی مانند سید روح‌الله خمینی را قبول داشته باشد، ولایتش بر حزب نیز اعمال می‌شود و حزب نباید از نظرات وی عدول کند. در مواردی که ولی فقیه حکمی صادر نکرده باشد، رهبری حزب باید به احکام شورای فقهی حزب رجوع کند که متشکل از ۳ تا ۷ مجتهد یا کارشناس امور فقهی است که از سوی کنگرهٔ عمومی حزب انتخاب می‌شوند. این شورا حداقل باید یک مجتهد داشته باشد.
ایدئولوژی حزب > انشقاق بین طرفداران ولایت فقیه و طرفداران ولایت جمهور

در اسفند ۱۳۶۲ / اواخر فوریه ۱۹۸۴ کنگرهٔ عمومی حزب برگزار شد. در این کنگره منصب فقیه الدعوة از اساسنامهٔ حزب حذف و به جای آن شورای فقها به ریاست سید کاظم حائری و عضویت محمد مهدی آصفی و محمدعلی تسخیری تشکیل شد. اما پس از مدتی بین شورای فقها و اعضای رهبری حزب اختلاف افتاد. سید کاظم حائری معتقد بود که شورای فقها باید رهبری حزب را در دست داشته باشد، اما اعضای رهبری، شورا را صرفاً مرجعی برای حل تناقض قوانین با مسائل دینی می‌دانستند.
در ۱۱ دی ۱۳۶۶ / اول ژانویهٔ ۱۹۸۸ کنگره تهران برپا شد و اکثریت به لغو شورای فقها رأی دادند. سپس اعضای موافق بقای شورای فقهی به رهبری سید کاظم حائری از حزب منشعب شدند و حزب الدعوة الاسلامیة – المجلس الفقهی را تأسیس کردند که بعداً به حزب الدعوة الاسلامیة ولایة الفقیه تغییر نام داد. در نتیجهٔ این اختلافات، محمد آصفی در کنگرهٔ عمومی حزب در ۱۳۶۸ش / ۱۹۸۹ از سخنگویی حزب کناره‌گیری کرد و اعضای حزب ضمن حذف منصب سخنگو، به جای آن دفتر سیاسی را تشکیل دادند که شامل ۳ سخنگو می‌شد: علی ادیب در ایران، ابراهیم جعفری در لندن و نوری مالکی در سوریه.
بمب‌گذاری سفارت عراق در لبنان

۱۵ دسامبر ۱۹۸۱ حزب دعوه سفارت عراق در بیروت لبنان را به وسیله یک خودروی بمب‌گذاری شده توسط راننده انتحاری ابومریم هدف حمله قرار داد، طی این حمله سفارت عراق با خاک یکسان شد و ۶۱ نفر از جمله عبدالرزاق لفته سفیر عراق در لبنان کشته و ۱۱۰ نفر زحمی شدند، در این حمله بلقیس الراوی همسر عراقی شاعر سوری نزار قبانی که کارمند بخش فرهنگی سفارت بود نیز کشته شد. مرگ بلقیس تأثیر فراوانی بر شعر نزار قبانی گذاشت و بخش زیادی از اشعار او برای بلقیس الراوی سروده شده‌اند، نزار قبانی قصیده بلقیس را پس از این حادثه برای او می‌سراید:
و عرب‌ها روزی خواهند دانست / که پیامبری را کشتند پیامبری را کشتند/ پیامبری را کشتند پیامبری را کشتند.
ساختار تشکیلاتی حزب

رهبر کل (القیادة العامة) بالاترین منصب در ساختار تشکیلاتی حزب الدعوة است. شمار اعضای رهبری کل ۷ تن است که هر ۲ سال یک بار از سوی کنگرهٔ عمومی حزب انتخاب می‌شوند. اعضای رهبری کل از میان خود یک تن را به ریاست برمی‌گزینند. هر یک از اجزای تشکیلاتی حزب حلقه نام دارد. پایین‌ترین حلقه ۵ عضو دارد که داعیه (دعوت کننده) نامیده می‌شوند و زیر نظر دعوت کنندهٔ ناظر (داعیهٔ مشرف) فعالیت می‌کنند. ناظر هر حلقه رابط میان حزب و اعضای حلقهٔ خود است. کمیتهٔ محله (لجنة المحلة) بر فعالیت چند حلقه در محدودهٔ جغرافیایی مشخص نظارت می‌کند. کمیته‌های محله زیر نظر کمیته منطقه (لجنة المنطقه) فعالیت می‌کنند که اعضای آن را رهبری اقلیم (قیادة الاقلیم) برمی‌گزیند. رهبری اقلیم را نیز کنگرهٔ اقلیمی دعوت (مؤتمر الدعوة الاقلیمی) برمی‌گزیند. اعضای رهبری اقلیم و رهبری کل هر ۲ سال یک بار انتخاب می‌شوند و با یکدیگر در ارتباطند. کنگرهٔ اقلیمی الدعوة، متشکل از مسئولان حزب در هر اقلیم، بالاترین ساختار حزبی در هر اقلیم است که سالانه برگزار می‌شود.
کنگرهٔ عمومی

کنگرهٔ عمومی الدعوة (مؤتمر الدعوة العام) هر سال یک بار و گاهی در موارد اضطراری برگزار می‌شود و در آن مسئولان حزبی اقلیم‌های مختلف شرکت می‌کنند. مهم‌ترین وظایف کنگره عبارتند از:
انتخاب رهبری کل
تدوین سیاست‌ها و خط مشی‌های عمومی حزب
تعدیل در اساسنامهٔ حزب با موافقت دو سوم اعضا و موافقت شورای فقهی
بررسی استعفای اعضای رهبری کل و انتخاب جانشین برای آنان
نامگذاری

در اوایل ۱۳۳۸ش / ۱۹۵۹، حزب الدعوة، نخستین کنگرهٔ خود را محرمانه در کربلا با حضور ۱۶ تن از اعضای حزب برگزار کرد، که در آن اوضاع سیاسی و مسائل تشکیلات سازمانی حزب بحث و بررسی شد و سید محمد باقر صدر این حزب را الدعوة الاسلامیة نام نهاد.
کناره‌گیری سید محمدباقر صدر از حزب

در ۱۳۳۹ش / ۱۹۶۰، دولت عراق از فعالیت‌های حزب الدعوة به رهبری سید محمدباقر صدر آگاه شد. پس از آن حکیم به عنوان مرجع تقلید شیعیان عراق که به فعالیت حزبی مراجع تقلید اعتقاد نداشت، از سید محمدباقر صدر و فرزندانش سید مهدی و سید محمدباقر حکیم خواست که از فعالیت در حزب و انتساب به یک جریان خاص سیاسی بپرهیزند. آنان درخواست وی را پذیرفتند و از حزب الدعوة کناره‌گیری کردند. پس از کناره‌گیری آنها، سید مرتضی عسکری رهبر حزب الدعوة شد، اما در ۱۳۴۲ش / ۱۹۶۳ سید محسن حکیم مأموریتی تبلیغی به وی محول کرد و از همین رو وی از عضویت حزب استعفا داد و محمدهادی سُبَیتی به رهبری آن برگزیده شد.
حمایت از قیام ۱۵ خرداد ایران

پس از قیام پانزده خرداد ۱۳۴۲ / ۵ ژوئن ۱۹۶۳ در ایران، حزب الدعوة با صدور بیانیه‌ای از آن حمایت کرد و هنگامی که خمینی به عراق تبعید شد و در ۱۳ مهر ۱۳۴۴ / ۱۵ اکتبر ۱۹۶۵ از ترکیه وارد کاظمین شد مورد استقبال برخی از اعضای حزب قرار گرفت.
دستگیری اعضاء حزب

پس از ریاست جمهوری عبدالرحمان عارف در ۱۳۴۵ش / ۱۹۶۶ و ایجاد فضای باز سیاسی، نفوذ حزب در سراسر عراق، به ویژه در دانشگاه‌ها، افزایش یافت؛ اما با قدرت یافتن جناح افراطی حزب بعث و ریاست جمهوری احمد حسن البکر در ۱۳۴۷ش / ۱۹۶۸، فعالیت احزاب و گروه‌های اسلام‌گرای شیعی، از جمله حزب الدعوة، محدود شد و بسیاری از فعالان سیاسی دستگیر و زندانی شدند. در مرداد – شهریور ۱۳۵۰ / سپتامبر ۱۹۷۱، رژیم بعث عبدالصاحب دخیل نفر دوم حزب الدعوة را دستگیر کرد و پس از شکنجه به قتل رساند. یک سال بعد، رژیم بعث محمد صالح ادیب، مسئول شاخهٔ کربلا و چند تن دیگر را نیز دستگیر کرد، اما محمدهادی سبیتی و محمدمهدی آصفی، مسئول شاخهٔ نجف، از عراق گریختند.
آن‌گاه اعضای برجستهٔ حزب در عراق و لبنان برای فعالیت مجدد در عراق، اعضای جدید رهبری را به ریاست عارف بصری انتخاب کردند، اما در ۲۶ تیر ۱۳۵۳ / ۱۷ ژوئیه ۱۹۷۴ عارف بصری و شماری از اعضای رهبری دستگیر و پس از محکومیت در دادگاهی فرمایشی، در ۴ دی ۱۳۵۳ / ۲۵ دسامبر ۱۹۷۴ در بغداد اعدام و برخی دیگر نیز به حبس ابد محکوم شدند.
رهبری کل

در ۱۳۵۴ش / ۱۹۵۷، رهبری جدید حزب شامل عدنان سلمان کعبی، مهدی عبد مهدی و ابراهیم مالک دوباره در عراق شکل گرفت، که به کمیتهٔ عراق (لجنة العراق) معروف شد. این کمیته با رهبر سابق حزب محمد هادی سبیتی که در اردن مستقر بود، تماس گرفت. سبیتی یکی از اعضا به نام علی کورانی، مسئول شاخهٔ حزب در لبنان، را به عضویت در رهبری کل حزب تعیین کرد. این دو تن در کنار سید مرتضی عسکری، سید کاظم حائری و محمدمهدی آصفی رهبری کل (القیادة العامة) حزب را تشکیل دادند.
حمایت از انقلاب اسلامی ایران

در مهر – آبان ۱۳۵۷ / اکتبر ۱۹۷۸ حزب الدعوة طی بیانیه‌ای حمایت کامل خود را از انقلاب اسلامی ایران اعلام کرد. محمد مهدی آصفی به پاریس رفت و ضمن دیدار با خمینی پشتیبانی حزب را از ایشان به اطلاع وی رساند.
انتفاضهٔ ۱۷ رجب

در پی دستگیری سید محمد باقر صدر در ۲۲ خرداد ۱۳۵۸ / ۱۲ ژوئن ۱۹۷۹، حزب الدعوة تظاهرات گسترده‌ای در سراسر عراق برپا کرد که در نتیجهٔ آن صدها تن دستگیر شدند. این قیام به انتفاضهٔ ۱۷ رجب معروف شد. رژیم بعث ۱۲۰۰ تن از بازداشت شدگان را محاکمه کرد که ۸۶ تن از آن‌ها به اعدام محکوم شدند. سرکوب قیام سبب شد حزب الدعوة خط مشی مسلحانه را در پیش گیرد. این حزب شاخهٔ نظامی خود را تأسیس کرد که چند تن از رهبران حزب بر آن نظارت داشتند.
پس از دستگیری یا متواری شدن برخی از رهبران حزب به خارج از عراق، عبدالامیر منصوری در خرداد – تیر ۱۳۵۸ / ژوئن ۱۹۷۹ با ساماندهی دوبارهٔ حزب، رهبری آن را بر عهده گرفت.
انتقال مرکز فعالیت به ایران

با به قدرت رسیدن صدام حسین در عراق در ۲۵ تیر ۱۳۵۸ / ۱۶ ژوئیه ۱۹۷۹، روند سرکوب حزب شدت گرفت. واکنش حزب در پیش گرفتن مبارزهٔ مسلحانه بود. رژیم صدام اعضای حزب را دستگیر و صدها تن از آنان را پس از محاکمه‌های فرمایشی اعدام کرد. در چنین اوضاعی، حزب الدعوة مرکز فعالیت خود را به ایران منتقل کرد. محمد مهدی آصفی در تابستان ۱۳۵۸ش / ۱۹۷۹ به ایران آمد. او و سایر رهبران حزب تصمیم گرفتند ساختار تشکیلاتی حزب را بازسازی کنند و رهبری حزب را از فردمحوری که در محمد هادی سبیتی متجلی می‌شد، خارج کنند. بنا بر این، شورای مرکزی حزب با عضویت محمدهادی سبیتی، علی کورانی، محمدمهدی آصفی، سید مرتضی عسکری و سید کاظم حائری (فقیه الدعوة) شکل گرفت. سبیتی و همفکرانش این توافق را ضد خود دانسته، با آن مخالفت کردند که بی‌نتیجه بود.
پس از مذاکراتی میان رهبران حزب الدعوة و مسئولان ایرانی، اردوگاهی نظامی در نزدیکی اهواز به نام اردوگاه شهید صدر به این حزب اختصاص یافت. این اردوگاه مهم‌ترین مرکز آموزشی حزب الدعوة در ایران بود که در آن حدود ۷۰۰۰ نیروی نظامی آموزش می‌دیدند. این نیروها پس از آغازِ «جنگ عراق با ایران» ضد نیروهای عراقی جنگیدید. در ۱۳۵۹ش / ۱۹۸۰ محمدمهدی آصفی سخنگوی رسمی حزب شد.
کشته شدن سید محمد باقر صدر و بنت الهدی

رژیم بعث در ۱۹ فروردین ۱۳۵۹ / ۸ آوریل ۱۹۸۰ سید محمد باقر صدر و خواهرش بنت الهدی را پس از دستگیری و شکنجه در بغداد کشت.
بدین ترتیب، حزب الدعوة رهبری معنوی و یکی از مؤسسان خود را از دست داد. در خرداد – تیر ۱۳۵۹ / ژوئن ۱۹۸۰ پس از دستگیری علی ناصر محمود، رئیس حزب در عراق، تشکیلات رهبری در عراق از هم پاشید. پس از آن با نظارت رهبری حزب در ایران، اعضای رهبری جدید شاخهٔ عراق انتخاب شدند. در بهمن – اسفند ۱۳۵۹ / فوریهٔ ۱۹۸۱ انتخابات طبق آیین نامهٔ جدید برای انتخاب ۱۲ عضو شورای عالی رهبری برگزار شد. سبیتی، کورانی و همفکرانش که مخالف اجرای آن بودند، انتخابات را تحریم کردند. سید کاظم حائری، محمد مهدی آصفی، محمد صالح ادیب، ابراهیم جعفری و حسن شُبّر از کسانی بودند که انتخاب شدند. در ۱۹ اردیبهشت ۱۳۶۰ / ۹ مه ۱۹۸۱ محمد هادی سبیتی، رهبر سابق حزب در اردن دستگیر و پس از تحویل به حکومت عراق اعدام شد.
اختلاف در حزب الدعوة

حزب در ۱۳۶۰ش / ۱۹۸۱ کنگرهٔ عمومی را در تهران برگزار کرد. در این کنگره، کمیته‌ای ۱۲ نفره برای تدوین اساسنامهٔ حزب تشکیل شد. این کمیته پیش‌نویس اساسنامه را تدوین کرد، که به تصویب رهبری حزب رسید. اعضای شاخهٔ بصره که از هواداران محمدهادی سبیتی - رهبر سابق حزب – بودند و با اعضای رهبری حزب در ایران اختلاف داشتند، در این کنگره شرکت نکردند. در نتیجه، اختلافات میان این دو طیف افزایش یافت. در تیر – مرداد ۱۳۶۱ / ژوئیه ۱۹۸۲ شاخهٔ نظامی حزب پس از سوء قصد ناموفق به صدام حسین در شهر دُجَیل، کشف شد و ۱۱۷ تن از اعضای آن اعدام یا زندانی شدند.