stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
حوزه موشکی وایت سندز
رویدادهای مهم

اولین بمب اتمی (با اسم رمز ترینیتی) در ۱۶ ژوئیهٔ ۱۹۴۵، هفت روز پس از پایه‌گذاری میدان آزمایش وایت سندز، در سایت ترینیتی در نزدیکی مرز شمالی حوزه، به‌طور آزمایشی منفجر شد.
پس از پایان جنگ جهانی دوم، ۱۰۰ موشک آلمانی دوربرد وی-۲ که توسط نیروهای نظامی ایالات متحده مصادره شده‌بودند، به حوزهٔ موشکی وایت سندز آورده شدند. از این تعداد، ۶۷ فروند در سال‌های میان ۱۹۴۶ و ۱۹۵۱ از سایت پرتاب وی-۲ وایت سندز به‌طور آزمایشی پرتاب شدند (به دنبال آن، آزمایش موشک‌های آمریکایی نیز انجام شد که تا به امروز نیز در کنار آزمایش سایر فناوری‌ها ادامه داشته‌است).
شاتل فضایی کلمبیا متعل به ناسا در ۳۰ مارس ۱۹۸۲ به‌عنوان پایانی برای مأموریت اس‌تی‌اس-۳ بر روی نوار نورتروپ در حوزهٔ موشکی وایت سندز فرود آمد. این تنها باری بود که ناسا از حوزهٔ موشکی وایت سندز به‌عنوان محل فرود شاتل فضایی استفاده کرد.
رویدادهای مهم > حادثه‌ها

در ۱۵ مهٔ ۱۹۴۷ درست پس از ساعت ۴ بعد از ظهر، یک موشک وی-۲ که از میدان آزمایش وایت سندز، نیومکزیکو شلیک شد، از مسیر منحرف شد و در ۴ مایلی شمال شرقی الماگوردو، نیومکزیکو فرود آمد.
در ۲۹ مهٔ ۱۹۴۷ در ساعت ۷:۳۲ بعد از ظهر، یک راکت وی-۲ آلمانی که از میدان آزمایش وایت سندز شلیک شد، از مسیر منحرف شد، در بالای یک تپهٔ سنگی در ۳٫۵ مایلی جنوب منطقهٔ تجاری خوارز، مکزیک، منفجر شد و یک دهانه به عمق ۲۴ فوت و عرض ۵۰ فوت را از خود به‌جا گذاشت.
در ۱۱ ژوئیهٔ ۱۹۷۰، نیروی هوایی ایالات متحده یک راکت ژرفاسنج آتنای مجهز به وسیلهٔ نقلیه وی-۱۲۳-دی را از مجتمع پرتاب گرین ریور در یوتا پرتاب کرد. در حالی که هدف مورد نظر آن در داخل حوزهٔ موشکی وایت سندز بود، موشک در عوض به سمت جنوب پرواز کرد و به نقطه‌ای در فاصلهٔ ۱۸۰ تا ۲۰۰ مایلی جنوب مرز مکزیک در صحرای ماپیمی در گوشهٔ شمال شرقی ایالت دورانگوی مکزیک برخورد کرد.
جغرافیا

حوزهٔ موشکی وایت سندز که بزرگ‌ترین تأسیسات نظامی در ایالات متحده است، منطقه‌ای به وسعت تقریبی ۸٬۳۰۰ کیلومتر مربع (۳٬۲۰۰ مایل مربع) را در بر می‌گیرد که شامل بخش‌هایی از پنج شهرستان در جنوب نیومکزیکو است:
شهرستان دونا آنا
شهرستان اوترو
شهرستان سوکورو
شهرستان سیرا
شهرستان لینکلن
جغرافیا > پایگاه‌های نظامی نزدیک

حوزهٔ موشکی وایت سندز از جنوب با مجتمع حوزهٔ مک‌گرگور به وسعت ۲٬۴۰۰ کیلومتر مربع (۶۰۰٬۰۰۰ جریب فرنگی) در فورت بلیس (جنوب شرقی حوضه تولاروزا و در اوترو مسا) دارای مرز مشترک است که این موضوع آن‌ها را به مناطقی پیوسته برای آزمایش نظامی تبدیل می‌کند.
پایگاه نیروی هوایی هالومن از شرق با حوزهٔ موشکی وایت سندز هم‌مرز است.
جغرافیا > شهرهای نزدیک

لاس کروسس، نیومکزیکو در غرب
الماگوردو، نیومکزیکو در شرق
چاپارل، نیومکزیکو در جنوب
ال پاسو، تگزاس در جنوب
جغرافیا > پارک ملی و پناهگاه حیات وحش

مناطق طبیعی تحت حفاظت فدرال زیر در حوزهٔ موشکی وایت سندز قرار دارند:
پارک ملی وایت سندز
پناهگاه ملی حیات وحش سن آندرس
حمل و نقل > بزرگراه‌های اصلی

بزرگراه ۷۰ ایالات متحده از قسمت جنوبی حوزه در جهت غرب به شمال شرقی عبور می‌کند و در طول شلیک‌های آزمایشی در این حوزه، در معرض بسته‌شدن دوره‌ای جاده است.
ان‌ام ۲۱۳ از سمت جنوب از چاپارل، نیومکزیکو وارد محدوده می‌شود و در بزرگراه ۷۰ ایالات متحده خاتمه می‌یابد.
حمل و نقل > فرودگاه‌های نزدیک

فرودگاه بین‌المللی لاس کروسیز - از ۲۵ ژوئیهٔ ۲۰۰۵، در زمانی که شرکت هواپیمایی وست‌وارد فعالیت خود را متوقف کرد، هیچ پرواز مسافری تجاری منظم و برنامه‌ریزی‌شده‌ای از این فرودگاه انجام نشده‌است. هوانوردی عمومی، گارد ملی ارتش نیومکزیکو (۴ هلیکوپتر یواچ-۷۲ لاکوتا)، چارترهای خصوصی و گشت‌های هوایی غیرنظامی از این فرودگاه استفاده می‌کنند.
فرودگاه بین‌المللی ال پاسو - نزدیک‌ترین فرودگاه به حوزهٔ موشکی وایت سندز با پروازهای تجاری منظم.
بناهای تاریخی ملی

مکان‌های تاریخی ثبت‌شدهٔ واقع‌شده در حوزهٔ موشکی وایت سندز شامل موارد زیر هستند:
سایت ترینیتی: در نوامبر ۱۹۴۴ برای آزمایش هسته‌ای ترینیتی، که در ۱۶ ژوئیهٔ ۱۹۴۵ انجام شد، انتخاب شد. (ثبت‌شده به‌عنوان منطقهٔ تاریخی ملی در ۲۱ دسامبر ۱۹۶۵، ثبت ملی مکان تاریخی در ۱۵ اکتبر ۱۹۶۶).
سایت پرتاب وی-۲ وایت سندز: یک شلیک آزمایشی استاتیک موشک وی-۲ در ۱۵ مارس ۱۹۴۶ انجام شد و نخستین پرتاب موشک وی-۲ توسط ایالات متحده نیز در ۱۶ آوریل ۱۹۴۶ انجام گرفت (ثبت به‌عنوان منطقهٔ مهم در ۳ اکتبر ۱۹۸۵).
عملیات جاری

مرکز آزمایش وایت سندز، که مقر آن در منطقهٔ پست حوزهٔ موشکی وایت سندز قرار دارد، دارای شعبه‌هایی برای سامانه‌های تاکتیکی سرنشین‌دار و تشعشعات الکترومغناطیسی است و آزمایش موشک و عملیات بازیابی حوزه را انجام می‌دهد. سایر عملیاتی که در زمین‌های حوزهٔ موشکی وایت سندز انجام می‌شوند عبارتند از:
مجتمع آزمایش پرواز ابورت برای سکوی ابورت-۱
مجتمع پرتاب وایت سندز ۳۷ که برای آزمایش‌های نایک هرکول ساخته شده‌است
مجتمع پرتاب وایت سندز ۳۸ که برای آزمایش‌های نایک زئوس ساخته شده و از ساختمان کنترل پرتاب آن اکنون برای کنترل شلیک موشک‌های پاتریوت استفاده می‌شود.
«پست اصلی حوزهٔ موشکی وایت سندز» که شامل چندین منطقهٔ کوچک‌تر مانند منطقهٔ مسکونی، زمین گلف، «منطقهٔ نیروی دریایی» و «منطقهٔ فنی» است (یک میدان تیراندازی تفریحی درست در داخل «دروازهٔ ال پاسو» در جنوب حوزه قرار دارد که خارج از محدودهٔ پست اصلی است).
تورها و نمایشگاه‌های موزه حوزهٔ موشکی وایت سندز، که شامل یک موشک وی-۲، که پس از بازسازی در مهٔ ۲۰۰۴ به موزه بازگردانده شد، می‌شود.
تالار مشاهیر وایت سندز، که دارای اعضایی مانند اولین فرماندهٔ حوزه (۱۹۴۵–۱۹۴۷)، سرهنگ هارولد ترنر (پیوسته به تالار مشاهیر در سال ۱۹۸۰) است.
مرکز ۱۹۷۲ وزارت دفاع برای اقدامات متقابل (CCM)، که مهمات هدایت‌شوندهٔ دقیق و سایر دستگاه‌ها را در محیط‌های پادکار الکترونیکی و پادکار اقدامات متقابل ارزیابی می‌کند.
ایستگاه زمینی ناسا در تأسیسات آزمایشی وایت سندز ۱۹۶۳ برای ماهواره‌های ردیابی و بازپخش داده‌ها و ایستگاه زمینی رصدخانه پویایی‌شناسی خورشید با ۲ آنتن به ارتفاع ۱۸-متر (۵۹-فوت).
تأسیسات قلهٔ اسکورای شمالی متعلق به ادارهٔ انرژی هدایت‌شدهٔ آزمایشگاه تحقیقات نیروی هوایی
آموزش

مدارس دولتی لاس کروسیز ادارهٔ مدرسهٔ وایت سندز واقع در مناطق تحت مالکیت حوزهٔ موشکی را بر عهده دارد.
محل انفجار ترینیتی که در سال ۱۹۴۵ انجام شد، به بخشی از حوزهٔ موشکی وایت سندز تبدیل شد.
تلسکوپ‌های نظارتی فضای ژرف الکترواپتیکی زمینی که مأموریت نظارت فضایی را انجام می‌دهند.
صندلی پشته پلی‌پروپیلن

صندلی پلی‌پروپیلن هیلی (۱۹۶۳ میلادی)
صندلی دسته‌دار پلی‌پروپیلن هیلی با پایه اسکی (۱۹۶۷ میلادی)
صندلی‌های روی هم چیده‌شدۀ پلی‌پروپیلن رابین دی (۱۹۶۳ میلادی)
صندلی پُشتۀ پلی‌پروپیلن (به انگلیسی: Polypropylene Stacking Chair) یا پلی‌پروپ (به انگلیسی: Polyprop) یک صندلی است که در فرآیند قالب‌گیری تزریقی با استفاده از پلی‌پروپیلن تولید می‌شود. این طرح توسط رابین دی در سال ۱۹۶۳ میلادی برای اس. هیلی اند کو. طراحی شد. اکنون آنقدر نمادین است که در سال ۲۰۰۹ میلادی به عنوان یکی از هشت طرح در مجموعۀ امضاهای بریتانیایی «طرح‌های کلاسیک بریتانیایی» انتخاب شد.
این یکی از معدود صندلی‌هایی است که پس از گذشت بیش از ۵۰ سال هنوز در حال تولید است و در چهل کشور در سراسر جهان برای مدارس، بیمارستان‌ها، فرودگاه‌ها، غذاخوری‌ها، رستوران‌ها، سالن‌ها، هتل‌ها و همچنین منازل ساخته شده‌ است. این صندلی پرفروش‌ترین صندلی در جهان است.
این صندلی برای اولین بار در رنگ‌های زغالی یا سرخ آتشین با قیمتی کمتر از ۳ پوند در بازار ظاهر شد. صندلی کناری در سال ۱۹۶۵ میلادی برندۀ جایزه شورای طراحی صنعتی (اکنون شورای طراحی) شد.
به طور مختصر دربارۀ هیلی می‌توان گفت، یک صندلی پشتۀ تولید-انبوه ارزان قیمت بود که برای همه مقرون به صرفه بود و تقریباً همه نیازهای صندلی را برآورده می‌کرد. با گذشت زمان در رنگ‌های متنوع و با اشکال مختلف پایه و هماهنگ با اثاث یا لوازم داخلی در دسترس قرار گرفت. این تغییرات شامل سری ای برای کودکان، ساخته شده در پنج اندازه با حفره‌های قابل جداسازی، و پولو با ردیف‌هایی از سوراخ‌های مدور پله پله است که برای استفاده در فضای باز مناسب است.
صندلی و پشتی یک تکه از پلی‌پروپیلن، یک ترموپلاستیک سبک‌وزن با مقاومت در برابر ضربۀ بالا، و روش ساخت قالب‌گیری تزریقی است. پلی‌پروپیلن توسط دانشمند ایتالیایی به نام جولیو ناتا در سال ۱۹۵۴ میلادی اختراع شد.
نمونه‌هایی از صندلی پشتۀ پلی‌پروپیلن ۱۹۷۳ میلادی را می‌توان در کلیسای جامع کلیفتون، بریستول، جایی که برای نشستن در شبستان و جایگاه مقدس استفاده می‌شود، مشاهده کرد.
یادداشت

↑  اصطلاح پُشته برگرفته از لفظ (به انگلیسی: Stacking) به معنی: پشته‌سازی است که نشان‌دهندۀ قابلیت این صندلی‌ها برای روی هم چیدن و پشته کردن آن‌ها است.
صنایع دفاعی اسرائیل

صنایع دفاعی اسرائیل (به انگلیسی: Defense industry of Israel) یک بخش مهم استراتژیک و یک کارفرمای بزرگ و همچنین تأمین کننده اصلی نیروهای دفاعی اسرائیل است. این کشور یکی از صادرکنندگان اصلی تجهیزات نظامی در جهان است که در سال ۲۰۰۷، ۱۰ درصد از این بخش در جهان را به خود اختصاص داد. سه شرکت اسرائیلی که در فهرست سال ۲۰۲۲ انستیتو بین‌المللی پژوهش‌های صلح استکهلم، جزو ۱۰۰ شرکت برتر تولیدکننده تسلیحات و خدمات نظامی در جهان قرار گرفتند: البیت سیستمز، صنایع هوافضای اسرائیل و رافائل هستند. این کشور همچنین با سهم ۲٫۳ درصدی از صادرات جهانی تسلیحات برتر در سال ۲۰۲۳، یک بازیگر اصلی در بازار جهانی تسلیحات است. مجموع قراردادهای تحویل تسلیحات بین سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۱۱ در اوج به ۱۲٫۹ میلیارد دلار رسید. بیش از ۱۵۰ شرکت دفاعی در کشور وجود دارد که در حال فعالیت بوده و در مجموع، سالانه بیش از ۳٫۵ میلیارد دلار درآمد دارند. صادرات تجهیزات دفاعی اسرائیل در سال ۲۰۱۲ به ۷ میلیارد دلار بالغ شد که ۲۰ درصد نسبت به میزان صادرات مرتبط با صنعت دفاع در سال ۲۰۱۱ افزایش داشته است. در پی حمله روسیه به اوکراین، صادرات تسلیحات در سال ۲۰۲۲ به ۱۲٫۵ میلیارد دلار رسید. بخش عمده ای از ارزش صادرات، مربوط به به ایالات متحده و اروپا است. سایر مناطق اصلی که تجهیزات دفاعی اسرائیل را خریداری می‌کنند شامل آسیای جنوب شرقی و آمریکای لاتین است. هند همچنین یک کشور اصلی مربوط به صادرات تسلیحات اسرائیل است و همچنان به عنوان یکی از بزرگ‌ترین بازار تسلیحات اسرائیل در جهان باقی مانده است.
تاریخچه

۱۹۳۰–۱۹۷۰
در طی دهه ۱۹۳۰، تولید مواد منفجره و سلاح‌های کوچک برای پیشگامان نیروهای دفاعی اسرائیل در کارخانه‌های اسلحه‌سازی سری شروع شد. واحدهای یهودی در جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل از جنگ ۱۹۴۹–۱۹۴۷، با به کار گرفتن مسلسل استن، نارنجک، خمپاره‌انداز سبک، جنگ‌افزارهای ضدتانک، شعله‌افکن و مهمات سبک که بیشتر آنها در اسرائیل تولید می‌گردید همراه با ماشین‌آلات مازاد آمریکا که بعد از رخداد جنگ جهانی دوم باقی‌مانده بود، به نبرد پرداختند. پس از استقلال اسرائیل در سال ۱۹۴۸ و جدا شدن از بریتانیا، دولت جدید توانست هواپیما، تانک و توپخانه مازاد بیشتری برای هنگام نبرد وارد کند. صنایع تسلیحات اسرائیل کیفیت ویژه‌ای از ارتقاء و تعمیرات اساسی و بر روی این تجهیزات اعمال کرد. مسلسل یوزی طراحی شده در اسرائیل، از سال ۱۹۵۴ مورد استفاده واقع شد و توسط نیروهای امنیتی و ارتش بسیاری از کشورها به کار گرفته شد و به موفقیت بزرگ در صادرات نائل شود که درآمد مطلوبی را برای صنایع تسلیحاتی اسرائیل به دنبال داشت. معامله تسلیحاتی مصر و چکسلواکی در سال ۱۹۵۵ و جنگ شبه‌جزیره سینا ۱۹۵۶ به اسرائیل انگیزه بیشتری داد تا به تولید سلاح داخلی بپردازد. تصمیم اسرائیل مبنی بر تبدیل شدن به تولیدکننده عمده تسلیحات زمانی اتخاذ گردید که درست قبل از شروع جنگ شش‌روزه در سال ۱۹۶۷، فرانسه به عنوان تأمین کننده اصلی سلاح اسرائیل، مبادرت به وضع ممنوعیت معاملات تسلیحاتی با اسرائیل کرد.
دهه ۱۹۷۰
از میانه دهه ۱۹۷۰ تا اواخر آن، تأمین کنندگان تسلیحات اسرائیلی سهم فزاینده‌ای از تحویل سیستم‌های اصلی تسلیحات به نیروهای دفاعی اسرائیل را در دست گرفتند. این سیستم‌ها شامل قایق موشک‌انداز رشف، هواپیمای جنگنده کفیر، موشک گابریل و تانک مرکاوا بود.
تولیدات داخلی، هزینه‌های ارزی واردات را کاهش داد، مرتبه‌ای از خوداتکایی را در برابر خطر تحریم تسلیحاتی برآورده ساخت و به تطبیق‌سازی طراحی تجهیزات خارجی برای برآورده کردن نیازهای اسرائیل کمک کرد. تمرکز عالی دانشمندان، مهندسان و تکنسین‌های شایسته، زمینه صنایع در حال رشد، ورود منابع دولتی به سوی پژوهش و توسعه نظامی، به گسترش سریع تجهیزات نظامی تولید داخل یاری رساند.
دهه ۱۹۸۰
در سال ۱۹۸۸، بیش از ۱۵۰ شرکت صنایع دفاع و مرتبط با آن (در بخش مقاطعه‌کاری هزاران شرکت دست اندرکار بودند) در سه دسته مالکیتی شامل شرکت دولتی، شرکت خصوصی و شرکت ترکیبی دولتی خصوصی، طبقه‌بندی شدند. شرکت متصدی توسعه تسلیحات که بیشتر با عنوان رافائل معروف است، آژانس اصلی پژوهش و توسعه نظامی است که مسئولیت تعریف پروژه‌های توسعه مربوط به نیازهای مهماتی  واحدهای میدانی نیروی دفاعی اسرائیل را بر عهده دارد.
هوافضا

صنایع هوافضای اسرائیل (اختصاری IAI)(به عبری: תע"א) سازنده اصلی در بخش هوافضا و هوانوردی اسرائیل است که سیستم‌های هوایی را برای کاربردهای نظامی و غیرنظامی تولید می‌کند. در سال ۲۰۰۷، ۱۶۰۰۰ کارمند داشت. صنایع هوافضای اسرائیل به‌طور کامل تحت مالکیت دولت اسرائیل قرار دارد.
اسرائیل به عنوان پیشروترین صادرکننده پهپاد در جهان مطرح است. بر اساس گزارش انستیتو بین‌المللی پژوهش‌های صلح استکهلم، شرکت‌های دفاعی اسرائیل بالغ بر ۴۱ درصد از کل پهپادهای صادر شده در سال‌های ۲۰۰۱–۲۰۱۱ را در اختیار خود داشت.
برای مطالعه بیشتر

Katz, Yaakov; Bohbot, Amir (2017-01-31). The weapon wizards: how Israel became a high-tech military superpower. St. Martin's Press. ISBN 1-250-82247-5.
مسلسل یوزی طراحی اسرائیل، در بسیاری از کشورها به کار گرفته شد و به موفقیت بزرگ در صادرات نائل گردید.
تانک مرکاوا Mk 4M
جت جنگنده کفیر IAI
هارون ۱، هواپیمای بدون سرنشین که توسط صنایع هوافضای اسرائیل ساخته شده و توسعه یافت.
آکیتا (سگ)

آکیتا اینو (ژاپنی: 秋田犬) یکی از نژادهای سگِ بزرگ جثه است و اصالتش به مناطق کوهستانی شمال ژاپن برمی‌گردد. در حال حاضر دو گونه جداگانه از این سگ در دنیا وجود دارد: گونه ژاپنی که معمولاً به نام آکیتا اینو شناخته می‌شود و گونه آمریکایی که به آکیتا یا آکیتای آمریکایی معروف است.
سگ آکیتا پوشش موهایی دولایه و کوتاه دارد و از این نظر به نژادهای اشپیتز شمالی مثل ژرمن شپرد یا سگ هاسکی سیبری شباهت دارد.
آکیتا سگی قدرتمند، مستقل و سلطه‌گر است؛ با غریبه‌ها ارتباط خوبی ندارد اما عاشق صاحبش و اعضای خانواده است. در تمام کشورها به جز ایالات متحده، دو گونه آمریکایی و ژاپنی آکیتا دو نژاد جداگانه در نظر گرفته می‌شوند؛ با این‌حال، در ایالات متحده آمریکا اغلب این دو به عنوان گونه‌های متفاوت از یک نژاد شناخته می‌شوند.
مشخصات

آکیتا، سگ شجاع، و خانواده گرا و قوی است. سگ‌های آکیتا دارای غرایز قوی نگهبانی و حفاظتی و ارضی هستند. آکیتا سگی آرام، بزرگ و قدرتمند است که می‌تواند تهدید آمیز باشد. بعضی از آن‌ها آرام هستند و برخی از آن‌ها پرخاشگر، بنابراین نژاد همیشه باید در اطراف کودکان نظارت شود.
آکیتا روشن و حساس است، اما او همچنین مستقل، لجباز، و غالب است، بنابراین در اوایل آموزش ممکن است شمارا به عنوان رهبر نپذیرد، با این حال، با صبر و پشتکار، آکیتا به دلیل هوش خود، بسیار تربیت شدنی است. آنها نیاز متوسطی به ورزش دارند و باید روزانه مقداری ورزش کنند. آکیتا بخشی از خانواده شما خواهد بود، یک حامی وفادار با فداکاری بی نظیر است که اغلب مورد استفاده خانم‌ها قرار می‌گیرد چون این سگ حامی بی نظیر صاحب خود است.
ویژگی‌های ظاهری

وزن در نرها: ۵۴–۳۴ کیلوگرم در ماده‌ها: ۵۰–۳۴ کیلوگرم
ارتفاع در نرها: ۷۱–۶۶ سانتی‌متر و در ماده‌ها: ۶۶–۶۱ سانتی‌متر
آکیتا می‌تواند در رنگ‌های مختلفی از جمله سفید خالص، قرمز، کنجدی و بریندل (دارای موی خاکستری یا زرد مایل به قهوه ای که راه راه یا لکه‌های پر رنگی داشته باشد) دیده می‌شود.
در آکیتای ژاپنی (به استثنای آنهایی که دارای نژاد خالص سفید سفید هستند) موهای سفید روی پوزه، گردن، سینه، بدن و در دم دیده می‌شود. اما آکیتای آمریکایی معمولاً دارای یک «ماسک سیاه» است، بدین معنی که پوزه اش سفید نیست.
علاوه بر این، تنها آکیتا آمریکایی دارای رنگین کمان pinto است؛ یعنی همان راه راه‌های خاکستری رنگ تنوع در ظاهر و شیوه‌های پرورش آکیتا منجر به ایجاد دو نژاد جداگانه ژاپنی Akita Inu و آکیتای آمریکایی شد.
آکیتا سگ با هیبت و عضلانی با سرهای بزرگ مثلثی است. آن‌ها یک پوزه کوتاه و گوش نوک تیز دارند. آنها بلندقد بلند و دارای گردن ضخیم و عضلانی هستند. پوشش مویی آن‌ها پر از شکاف است و در انواع مختلفی از رنگها و الگوها هستند که هر کدام برای استاندارد AKC قابل قبول هستند، هر چند رنگ روشن‌تر، بهتر است. در زیر پوشش پشمی کوتاه آن‌ها لایه ای صاف و متراکم و ضخیم وجود دارد که هنگام ریختن مو و پشم آن‌ها این لایه نقش حفاظتی را ایفا می‌کند.
جدول خصوصیات رفتاری و ظاهری سگ آکیتا
مراقبت و نگهداری

آکیتاها نیاز به مراقبت ویژه بهداشتی ندارند. حمام‌ها باید هر دو یا سه ماه یکبار داده شود، در صورتی که سگ دوست دارد در گل بازی کند استحمام بیشتری نیاز دارد.
ناخن‌ها باید یکبار در ماه کوتاه شود.
آکیتاها دو یا سه بار در سال ریزش مو کامل دارند. برس زدن روزانه یا هفتگی می‌تواند مقدار ریزش ان را در خانه کاهش دهد و موی ان را نرم و قابل کنترل نگه دارد.
چون آکیتاها پوست حساسی دارند باید از همان زمان تولگی برس زدن را مداوم انجام دهید تا از مشکلات پوستی در امان بمانند.
هاچیکو سگی از نژاد اکیتا و اسطورهٔ وفاداری

داستان هاچی داستانی واقعی و زیباست از سگی از نژاد آکیتا. از این داستان فیلمی با نام «هاچی: داستان یک سگ» تهیه شده‌است.
در نوامبر سال ۱۹۲۳، در اوداتهٔ ژاپن سگ نری از نژاد آکیتا متولد شد. او را در سن ۲ ماهگی با قطار به محل زندگی جدیدش در توکیو فرستادند.
اما سفر او در ایستگاه شیبوئی به پایان رسید؛ چرا که قفس حمل او از قسمت باربری قطار جدا می‌شود و آدرسی که او باید به آن فرستاده می‌شد، گم می‌شود پروفسور یوئن استاد دانشگاه کشاورزی کسی بود که او را پیدا کرد و به خانه اش برد.
دانشگاهی که او در آن تدریس می‌کرد کمی از محل زندگی اش فاصله داشت و به همین جهت او مجبور بود هر روز به ایستگاه قطار شیبوئی برود تا به محل کار و تدریسش برسد.
پروفسور یوئن برای او قلاده ای ساخت که روی این قلاده عدد ۸ به ژاپنی نوشته شده بود. این عدد در زبان ژاپنی هاچی نامیده می‌شود. از آن جا بود که این سگ هاچی نام گرفت. آن‌ها هر روز صبح آماده می‌شدند و با هم تا ایستگاه قطار می‌رفتند. اما هاچی همراه با وفایی بود. هاچیکو در این سال‌ها متوجه شده بود که پروفسور راس ساعت ۴ به ایستگاه قطار می‌رسد. پس تصمیم می‌گیرد هر روز در این ساعت روبروی ایستگاه قطار منتظر صاحب و یارش باشد …
او هر روز راس ساعت ۴ مقابل ایستگاه قطار بود تا پروفسور یوئن بازگردد. اما در سال ۱۹۲۵ پروفسور یوئن در حالی که در دانشگاه مشغول تدریس بود، سکتهٔ مغزی کرد و در گذشت …
روزی که پروفسور یوئن از دنیا رفت، هاچی ۱۸ ماهه بود. در روزهای بعد از مرگ او هاچی هر روز راس ساعت ۴ خود را به مقابل در ایستگاه قطار می‌رساند؛ تا شب منتظر می‌ماند و بعد به خانه برمی‌گشت. بعد از مدتی هاچی خانه اش را ترک کرد. خانهٔ جدید هاچی زیر یک قطار فرسوده در شهر بود آوازهٔ هاچی در شهر و حتی کشور پیچید. در همه جای ژاپن صحبت از این سگ بود. صحبت از عشق و وفاداری به صاحبش!
۹ سال راس ساعت ۴ به ایستگاه آمد تا شاید این بار یوئن از سفر برگردد. تا این که در ۸ ماه مارس ۱۹۳۴ هاچی زمانی که۱۱ سال و ۴ ماه سن داشت جانش را از دست داد. برای آن که جای خالی هاچی را پر کنند یاد بودی از او در مقابل ایستگاه قطار در سال ۱۹۳۵ ساخته شد.
این تندیس در خلال جنگ جهانی دوم تخریب شد اما مجدد در سال ۱۹۴۷ بازسازی شد. در سال ۱۹۴۶ هم تندیسی از هاچی و پروفسور یوئن در روبروی محل تولد هاچی یعنی شهر اوداته ساخته شده تا یاد آن‌ها و عشق آن‌ها برای همیشه در خاطره‌ها بماند.
آموزش

آکیتا به نسبت سایر نژادها نیاز به تمرین برای آموزش دارد. او از بسیاری از نژادهای دیگر دستورهای جدید را آهسته‌تر می‌آموزد. شما باید دقت و صبر بیشتری در هنگام آموزش او خرج کنید.
سگ آکیتا یک سگ بسیار دوست داشتنی و باهوش است، بطوریکه در رتبه‌بندی که در زمینه زیرکی بین نژادهای مختلف سگ صورت گرفته‌است، نژاد آکیتای ژاپنی رتبه ۵۴ را کسب کرده‌است.
این نکته بازگو کننده این است که آموزش و پرورش این سگ کار چندان دشواری نیست و شما به‌راحتی توانایی این را خواهید داشت که سگ خود را پرورش دهید و دستورهای خود را (اعم از ساکت باش، بشین، بیا، و…) به آن آموزش دهید.
ریزش مو

ریزش موی آکیتا بسیار زیاد است.
نظافت آکیتا

برای اینکه موهای آکیتا ریزش شدیدی دارد، روزانه نیاز به برس زدن او ضروری می‌باشد.
آکیتای کوچک ژاپنی در کنار مادرش
آکیتای سفید نر
زنان در اتریش

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پرتره آدل بلوخ باوئر اول توسط گوستاو کلیمت، ۱۹۰۷: پرتره آدل بلوخ باوئر اول توسط گوستاو کلیمت، ۱۹۰۷
شاخص نابرابری جنسیتی: شاخص نابرابری جنسیتی
ارزش: ۰٫۰۶۹ (۲۰۱۹)
رُتبه: ۱۴ از ۱۶۲
مرگ مادر (در هر ۱۰۰٬۰۰۰): ۳
سهم زنان در دولت‌ها: 39.3% (2020)
زنان بالای ۲۵ سال با آموزش متوسطه: ۹۸٫۹٪[مردان: ۹۹٫۴٪]
زنان کارمند و شاغل: ۵۵٫۱۶٪ [مردان: ۸۲٫۷٪]
گزارش جهانی فاصله جنسیتی: گزارش جهانی فاصله جنسیتی
ارزش: ۰٫۷۷۷ (۲۰۲۱)
رُتبه: ۲۱ از مجموعِ ۱۴۴
موقعیت حقوقی زنان در اتریش از اواسط دهه ۱۹۷۰ بهبود یافته‌است. با توجه به حقوق زنان، اولویت در اتریش به جای داشتن حقوق برابر، بر رفتار برابر با هر دو جنس است؛ بنابراین، زنان اتریشی از تلاش دولتشان برای جبران نابرابری‌های جنسیتی خاص سود می‌برند. با این حال، مفهوم نقش‌های سنتی، تحت تأثیر مذهب کاتولیک رومی در اتریش، هنوز در جامعه اتریش رایج است.
رای

اولین تلاش‌ها برای بهبود مشارکت سیاسی زنان در طول انقلاب ۱۸۴۸ توسط انجمن زنان دموکراتیک وین انجام شد، اما عمر این انجمن کوتاه مدت بود.
مبارزه برای حق رای دوباره با تشکیل انجمن عمومی زنان اتریش در سال ۱۸۹۳ آغاز شد.
حق رای زنان در سال ۱۹۱۹ پس از فروپاشی سلطنت هابسبورگ به زنان داده شد.
ازدواج

مانند سایر کشورهای اروپایی، ازدواج به‌طور سنتی بر اساس اختیارات قانونی شوهر بر زن بود. تا اواخر دهه ۱۹۷۰، آزادی زنان متأهل به‌طور قانونی محدود بود. اتریش تجاوز جنسی زناشویی را در سال ۱۹۸۹ غیرقانونی اعلام کرد. اتریش یکی از آخرین کشورهای غربی بود که زنا را در سال ۱۹۹۷ جرم زدایی کرد. در سال ۲۰۰۴ تجاوز زناشویی به یک جرم دولتی تبدیل شد، به این معنی که می‌توان آن را حتی در صورت عدم شکایت همسر، با رویه‌هایی شبیه به تجاوز جنسی به افراد غریبه، توسط دولت تحت پیگرد قانونی قرار داد.
در سال‌های اخیر، روش‌های جدیدی برای زندگی پدیدار شده‌است، با افزایش زندگی مشترک مجردان جوانان بیشتری روش‌های سنتی را زیر سؤال می‌برند. در مطالعه ارزش‌های اروپایی (EVS) در سال ۲۰۰۸، درصد پاسخ‌دهندگان اتریشی که با این ادعا موافق بودند که «ازدواج یک نهاد منسوخ است» ۳۰٫۵٪ بود و تا سال ۲۰۱۲، ۴۱٫۵٪ از کودکان خارج از ازدواج متولد شدند. نرخ باروری کل ۱٫۴۶ کودک/زن (تا سال ۲۰۱۵)، است که کمتر از نرخ جایگزینی ۲٫۱ درصد است.
کار

اکثر زنان در اتریش شاغل هستند، اما بسیاری از آنها به صورت پاره وقت کار می‌کنند. در اتحادیه اروپا، تنها هلند زنان بیشتری دارد که پاره وقت کار می‌کنند. مانند سایر مناطق آلمانی زبان اروپا، هنجارهای اجتماعی در مورد نقش‌های جنسیتی کاملاً محافظه کارانه هستند. در سال ۲۰۱۱، خوزه مانوئل باروسو، رئیس وقت کمیسیون اروپا بیان کرد: «آلمان، و همچنین اتریش و هلند، باید به نمونه کشورهای شمالی نگاه کنند. و جویندگان کار با مهارت پایین وارد نیروی کار شوند».
در اوایل دهه ۱۹۹۰، بیشتر ترافیک عابران پیاده و حمل و نقل عمومی در وین توسط زنان تشکیل می‌شد. ایوا کیل نمایشگاه «Who Owns Space Public – زندگی روزمره زنان در شهر» را در سال ۱۹۹۱ سازماندهی کرد. این نمایشگاه، همراه با یک نظرسنجی در سال ۱۹۹۹ که توسط اداره زنان شهر انجام شد، نشان داد که زنان، به‌طور کلی، مقصدهای متنوع تری دارند و بیش از مردان در شهر به اقدامات ایمنی در سفر نیاز دارند. این موارد منجر به تغییر در برنامه‌ریزی شهری وین شد. برخی از تغییرات اعمال شده توسط شهر شامل تعریض پیاده‌روها و افزودن پل‌های روگذر عابر پیاده در مناطق خاص است.
زیرساخت

وین پروژه Frauen-Werk-Stadt را آغاز کرد، پروژه ای برای تولید مجتمع‌های مسکونی است که توسط معماران زن به‌طور خاص برای پاسخگویی به نیازهای زنان طراحی شده‌است. این مجتمع‌ها به راحتی به وسایل حمل و نقل عمومی و همچنین امکانات موجود در سایت مانند مهدکودک‌ها و داروخانه‌ها دسترسی دارند. پس از موفقیت وین در اجرای این طرح تلاش‌های مشابهی با تأکید فراوان بر کمک به زنان انجام شد.
تغییرات زیرساختی باعث افزایش قابل توجه ترافیک عابران پیاده شد. در نتیجه، خیابان‌ها مملو از شاهدان جنایات احتمالی بود. این امر باعث کاهش میزان جرایم جزئی ارتکابی در فضاهای عمومی شد.
لیندا مک داول استدلال کرد که چنین تلاش‌هایی نتیجه معکوس دارند و در جهت تعمیق مبارزات طبقاتی موجود در مکان‌هایی مانند وین عمل می‌کنند. بحث اصلی مک داول این است که این تلاش‌ها به اندازه کافی دقیق نبودند تا هم حقوق زنان و هم فقر را در نظر بگیرند.
خداداد قبادی

| خداداد قبادی | خداداد قبادی |
| --- | --- |
نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ اقلید در مجلس شورای اسلامی: نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ اقلید در مجلس شورای اسلامی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۳۶ خورشیدی اقلید،  ایران
تحصیلات: فوق‌لیسانس مدیریت
پیشه: نمایندهٔ دورهٔ ششم مجلس شورای اسلامی نمایندهٔ دورهٔ پنجم مجلس شورای اسلامی
خداداد قبادی (زادهٔ ۱۳۳۶ در اقلید) نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ اقلید در دورهٔ ششم مجلس شورای اسلامی بوده‌است. وی پیش‌تر در دورهٔ پنجم نیز عضو این مجلس بود.
اوزگه گورل

| اوزگه گورل | اوزگه گورل |
| --- | --- |
تولد: ۵ فوریهٔ ۱۹۸۷ ‏(۳۷ سال)  استانبول، ترکیه، سیلیوری
ملیت: ترکیه
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۲۰۱۰— اکنون
شریک(های) زندگی: سرکان چای اوغلو
اوزگه گورل (ترکی استانبولی: Özge Gürel؛ زاده ۵ فوریه ۱۹۸۷) بازیگر زن سینما و تلویزیون ترکیه است. او بیشتر به‌خاطر بازی در سریال فصل گیلاس شناخته می‌شود.
زندگی حرفه ای

او در منطقه سیلیوری به دنیا آمده‌است. او تا زمان اتمام دبیرستان در سیلیوری زندگی کرد. او از بخش تجارت بین‌الملل دانشگاه بیکنت انصراف داد و در دروس بازیگری و سپس در مدیریت بازیگری شرکت کرد. او کار بازیگری خود را با شخصیت زینب در سریال دخترم کجاست آغاز کرد. بعداً او در مجموعه‌های تلویزیونی
حریم سلطان بازی کرد. در سال ۲۰۱۴ او به عنوان بازیگر اصلی مجموعه تلویزیونی فصل گیلاس شناخته شد و در این سریال نقش اویکو آجار را بازی کرد. این سریال باعث ایجاد رابطه عاشقانه بین او و سرکان چای اوغلو شد. این دو چند سالی هست که رابطه عاشقانه  بسیار خوبی با هم دارند. در سال ۲۰۱۷، او نقش اصلی را در مجموعه تلویزیونی ستاره‌های شاهد من ایفا کرد. سپس در سریال ماه کامل نقش نازلی پونار را بازی کرد. در سال‌های ۲۰۱۸–۲۰۱۹ در سریالی به نام زوج طلایی شخصیت نیلوفر را بازی کرد.در سال ۲۰۱۹ او چهره تبلیغاتی شرکتی به نام پنتی شد. در سال ۲۰۲۰، او با همبازی سابق خود جان یامان در سریال آقای اشتباه به بازی پرداخته‌است.