stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جیمز مرسر
افسر نظامی

در سال ۱۷۵۰، شرکت اوهایو که جورج واشینگتن و پدرش از سرمایه‌گذاران آن بودند، اقدام به تأسیس فروشگاه و انبار مستحکمی در ریدگلی، غرب کوه‌های آپالاچین کردند. با آغاز جنگ میان فرانسه و قبایل سرخ‌پوست این انبار برای مقاصد نظامی مصادره و به فورت اوهایو تبدیل شد. مجلس، سرهنگ جورج واشینگتن را به سمت «مدافع مرزها» منصوب کرد و بنا بر دستور او مجموعه دژهایی در مرزها به منظور محافظت از بازرگانان و ساکنان این مناطق احداث شد. واشینگتن، فورت لودون واقع در وینچستر را به عنوان مقر اصلی خود برگزید. ستوان جورج مرسر که کارش ارزیابی زمین بود از جراحات نبرد فورت نسِسیتی در سال ۱۷۵۴ جان سالم به در برد و به درجه سروانی رسید ولی برادر دیگر، سروان جان فنتون مرسر (۱۷۳۵–۱۷۵۶) در ۸ آوریل ۱۷۵۶ در فورت ادوارد کشته شد و بنا بر سنت جنگ‌های آن دوره پوست سرش را جدا کردند. عده‌ای از این نبرد با نام «نبرد رودخانه کاکاپون» یا «قتل‌عام مرسر» یاد می‌کنند چرا که طی آن ۳۴ نفر از افراد مستقر در دژ کشته شدند و تنها ۶ نفر از آنها توانستند از یورش سرخ‌پوستان بگریزند. جیمز مرسر همچون دو برادر ارشدش، پس از فارغ‌التحصیلی از کالج به دریافت درجه افسری نائل شد.
مرگ و میراث

قاضی جیمز مرسر در تاریخ ۳۱ اکتبر ۱۷۹۳ در دفتر کارش واقع در ریچموند و حدود یک سال پس از مرگ دوست و همکارش در شرکت اوهایو، یعنی جورج میسون، درگذشت. او در ریچموند در کلیسای اسقفی تاریخی سنت جان در ریچموند و در جوار دوست حقوقدانش، ادوارد کارینگتون به خاک سپرده شد.
از آنجاییکه همسرش سال‌ها قبل فوت کرده بود و دو دختر و یکی از پسرانش هنوز به سن قانونی نرسیده بودند، لازم بود تا افرادی به عنوان قیم اداره دارایی‌های او را عهده‌دار شوند. هرچند او در وصیت‌نامه‌ای که درتاریخ ۲۳ می ۱۷۹۱ تنظیم شده بود این موضوع را پیش‌بینی کرده و همسران خواهرانش، مسکو گارنت اهل اسکس و بنجامین هریسون از ریچموند را برای این مسئولیت انتخاب کرده بود ولی آنها علی‌رغم حکم صادره از محکمه شهرستان اسپوتسیلوانیا، از انجام وظایف خود به عنوان قیم سر باز زدند. سرانجام، هر چهار فرزند او به سن بزرگسالی رسیدند ولی هیچ‌یک از پسرانش ازدواج نکردند.
جیمز اوهایو پاتی

پاتی توسط پیکان هندی در ۱۸۲۷ میلادی مجروح شد، برگرفتنه از خود زندگی‌نامه او.
جیمز اوهایو پاتی (James Ohio Pattie) (حدود ۱۸۰۴ میلادی – حدود ۱۸۵۰ میلادی)، مرد کوهستان و نویسنده آمریکایی اهل کنتاکی بود. در میان سال‌های ۱۸۲۴ – ۱۸۳۰ میلادی، پاتی در یک سری تجارت خز و سفرهای اکتشافاتی و تجارتی شرکت نموده و به مناطق غرب و جنوب غرب آمریکا تا مناطق شمالی و مرکزی مکزیک امروزی سفر کرد.
در ۱۸۳۱ میلادی، پاتی با روزنامه‌نگار اهل کنتاکی به‌نام تیموتی فلینت همکاری نموده و داستان سفرهای خود را تحت عنوان روایت شخصی جیمز او پاتی اهل کنتاکی منتشر کرد. «روایت شخصی» به‌خاطر ارایه مشخصات روشن در مورد مناطق جنوب غرب مورد تحسین مورخین قرار گرفته اما راستی یادداشت‌های پاتی مورد مناقشه است. اگرچه ماهیت کلی رویدادهای توصیف‌شده به‌طور گسترده مورد پذیرش قرار دارد، اما احتمالاً پاتی نقش خود در این چنین رویدادها را بیشتر تزیین کرده‌است.
سفرهای اکتشافی > ۱۸۲۴ – ۱۸۲۶ میلادی: رودهای میزوری و هیلا

پاتی و پدرش، سیلوستر در ژوئن ۱۸۲۴ از سنت لوئیس حرکت نموده و در امتداد رود میزوری سفر نمودند تا با اقوام بومی هندی به تجارت بپردازند. هنگام رسیدن به یک پایگاه نظامی در کونسیل بلوفس در منطقه امروزی آیووا، به پاتی گفته شد که آنها نمی‌توانند بدون مجوز به سفر خود ادامه دهند. به‌جای برگشتن به سنت لوئیس، پدر پاتی تصمیم گرفت تا به کاروان اسب‌های بارکش که توسط سیلوستر پراتی رهبری می‌گردید، بپیوندند. بنابر سابقه نظامی که پدر پاتی داشت، از او دعوت گردید تا رهبری گروه که متشکل از ۱۱۶ مرد و بیش از سه صد اسب و قاطر بود، را بر عهده بگیرد.
این گروه در نوامبر ۱۸۲۵ به سانتا فی رسیده و در آنجا از فرماندار دادخواست نمودند تا اجازه شکار سگ آبی در امتداد رود هیلا به آنها داده شود. درخواست آنها در مرتبه اول رد شد، اما جیمز ادعا نمود که، پس از نجات دادن دختر فرماندار از نزد یک باند محلی در مسکلیروو، مجوز شکار سگ آبی به گروه اعطاء گردید. با این همه، به احتمال زیاد این داستان ساختگی بوده و پاتی‌ها به‌طور غیرقانونی به شکار در امتداد رود هیلا ادامه دادند.
سیلوستر، جیمز و سه راهنما از سانتا فی در امتداد رود ریو گرانده به سمت جنوب سفر نموده و بعد به حرکت خود به سمت غرب تا معادن مس سانتا ریتو ادامه دادند، جاییکه آنها برای مدتی کوتاه برای تهیه تدارکات توقف نمودند. آنها زمستان را مشغول شکار سگ آبی بوده و به سمت غرب تا دوراهی رود سالت در نزدیکی فینیکس امروزی سفر کردند، اما موفقیتی چندانی نداشتند. گروه با خرس‌ها، باندهای کوچک مهاجمین هندی و رفت و برگشت بیماری‌ها و گرسنگی مواجه شدند و تا اوایل ۱۸۲۶ میلادی آنها به خوردن اسب‌های خودشان و همچنین خرس خاکستری روی آورده بودند. در ماه‌های نخستین ۱۸۲۶ به شانس آنها افزوده شده و گروه تا اواخر ماه مارس توانستند صدها خز در امتداد دریا به‌دست بی‌آورند و امیدوار بودند تا پس از به‌دست آوردن اسب‌های بارکش مورد نیاز خود به خانه بازگردند.
در آوریل، پاتی‌ها دوباره به معدن سانتا ریتا بازگشتند، جاییکه مالک معدن کنترل عملیات را به سیلوستر پیشنهاد کرد. پدر پاتی تا ۱۸۲۷ میلادی امور معدن را با دو شریک به‌طور سودآوری به پیش برد و جیمز به تنهایی به شکار مشغول شد.
سفرهای اکتشافی > ۱۸۲۷ – ۱۸۲۸ میلادی: رودهای پکوس، هیلا و کلرادو

هر چند تاریخ‌های که پاتی در مورد سفرهای خود در بهار و تابستان ۱۸۲۷ ارایه می‌نماید، گیج‌کننده و احتمالاً نادرست است، اما او در واقع پس از اینکه به سانتا فی رسید، در تلاشی برای جبران کردن کالاهای از دست رفته خود، یک مسافرت شکار کوتاه‌مدت در امتداد رود پکوس را رهبری کرد.
ارجاعات

↑  Hafen (1966), p. 232
↑  Hafen (1966), pp. 249-250
↑  Batman (1984), p. 8
↑  Batman (1984), p. 20
↑  Coblentz, Stanton A. (1961). The Swallowing Wilderness: The Life of a Frontiersman: James Ohio Pattie. Thomas Yoseloff. pp. 11.
↑  Kroeber (1964), p. 120.
↑  Bechdolt (1930), pp. 125–26
↑  Hafen (1966), pp. 233-234.
↑  Pattie (1831), pp. 50–52.
↑  Batman (1984), pp. 116-118.
↑  Batman (1984), p. 126.
↑  Batman (1984), pp. 129-130.
↑  Pattie (1831), p. 55.
↑  "Santa Rita del Cobre – New Mexico History.org" (به انگلیسی). Retrieved 2020-03-31.
1 2  Pattie (1831), p. 74.
↑  Batman (1984), p. 146.
↑  Batman (1984), p. 147.
↑  Hafen (1966), p. 236.
↑  Batman (1984), p. 148.
↑  Batman (1984), p. 185.
↑  Pattie (1831), p. 81.
↑  Batman (1984), p. 175.
↑  Hafen (1966), p. 239.
↑  Batman (1984), p. 177.
↑  Pattie (1831), p. 100.
↑  Kroeber (1964), pp. 131–32.
1 2  Batman (1984), p. 180.
↑  Pattie (1831), p. 102.
↑  Pattie (1831), p. 115.
زبان‌های تبتی-برمه‌ای

| زبان‌های تبتی-برمه‌ای | زبان‌های تبتی-برمه‌ای |
| --- | --- |
پراکنش:: آسیای جنوب شرقی، آسیای شرقی، آسیای جنوبی
تبار:: زبان‌های چینی-تبتیزبان‌های تبتی-برمه‌ای
نیا:: Proto-Tibeto-Burman
زیرگروه‌ها::  Bodish, Burmo-Qiangic, Chepangic, Dura, Gongduk, Karbi, Karenic, Kiranti, Lepcha, Lhokpu, Magaric, Mruic، زبان نپال بهاسایی, Nungish, 'Ole, Pyu, Raji–Raute, Sal, Tani (Miric), Tamangic, Tshangla, Tujia, West Himalayish, Zakhring "Naga": Ao, Angami–Pochuri، زبان مانیپوری, Tangkhul, Zeme, Kukish Dubious as TB: Digaro, Hruso, Kho-Bwa, Miji, Midzu, Puroik, Siangic                 
ایزو ۵–۶۳۹: tbq
گلاتولوگ: None
  تبتی   Burmish   کارنی   Rung   Tani   Qiang   Bodo–Garo   Konyak   Naga   زبان مانیپوری   Kukish:   تبتی   Burmish   کارنی   Rung   Tani   Qiang   Bodo–Garo   Konyak   Naga   زبان مانیپوری   Kukish
زبان‌های تبتی-برمه‌ای نام یکی از زیرشاخه‌های خانواده زبان‌های چینی-تبتی است که شامل زبان‌های غیر چینی این خانواده می‌شود. بیش از ۴۰۰ زبان از این خانواده در جنوب شرق آسیا و بخش‌هایی از شرق و جنوب آسیا گویش می‌شوند.
حدود۶۰ میلیون نفر به یکی از زبان‌های تبتی-برمه‌ای سخن می‌گویند که نیمی از آن‌ها به برمه‌ای و ۱۳٪ از آن‌ها به تبتی سخن می‌گویند. نام خانواده از دو زبان گسترده آن یعنی برمه‌ای (بیش از ۳۵ میلیون سخنگو) و تبتی (بیش از ۸ میلیون) آمده‌است. این زبان‌ها همچنین دارای سنت‌های ادبی گسترده‌ای هستند که قدمت آن‌ها به ترتیب به قرون ۱۲ و ۷ می‌رسد.
کیف

برای دیگر کاربردها، کیف (ابهام‌زدایی) را ببینید.
انواع کیف
کیف نوعی نگهدارنده از جنس کاغذ، پارچه یا پلاستیک نازک است که معمولا از سمت بالا باز می شود. کیف ابزار متداولی به شکل ظرفِ غیر سخت است. استفاده از کیف‌ها  به پیش از تاریخِ مکتوب برمی‌گردد.
واژه‌نامه لانگمن در تعریف کیف، این نگهدارنده را ساخته شده از کاغذ،  پارچه یا پلاستیک نازک، که معمولاً از بالا باز می‌شود؛ تعریف می‌کند.
کیف‌ها می توانند در نوع زنانه و مردانه باشد و در جنس‌ها و ابعاد متفاوت تولید شوند. یکی از محبوب‌ترین جنس ها چرم طبیعی و مصنوعی می باشد.
موار

مکان
| موار موار (بندر مهارانی، بندر دراج) (مالایا ) | موار موار (بندر مهارانی، بندر دراج) (مالایا ) |
| --- | --- |
شهر: شهر
  پرچممهر:   پرچممهر
شعار(ها): "Cekap Amanah Dinamik Makmur"  (مالایا ) "Efficient Trustworthy Dynamic Prosperous": شعار(ها): "Cekap Amanah Dinamik Makmur"  (مالایا ) "Efficient Trustworthy Dynamic Prosperous"
موار: موار
مختصات: ۲°۳′۰۰″ شمالی ۱۰۲°۳۴′۰۰″ شرقی﻿ / ﻿۲٫۰۵۰۰۰°شمالی ۱۰۲٫۵۶۶۶۷°شرقی﻿ / 2.05000; 102.56667: مختصات: ۲°۳′۰۰″ شمالی ۱۰۲°۳۴′۰۰″ شرقی﻿ / ﻿۲٫۰۵۰۰۰°شمالی ۱۰۲٫۵۶۶۶۷°شرقی﻿ / 2.05000; 102.56667
State: جوهور (ایالت)
District: Muar
Township: 1885
شهرستان: 2001
حکومت: حکومت
 • District Officer Yang Di Pertua: Tuan Haji Ramlee Bin Haji A. Rahman
مساحت: مساحت
 • کل: ۱٬۳۷۶ کیلومتر مربع (۵۳۱ مایل مربع)
ارتفاع: ۳۶٫۸۸ متر (۱۲۱ فوت)
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • کل: ۳۵۷٬۱۴۸
 • تراکم: ۲۶۰/کیلومتر مربع (۶۷۰/مایل مربع)
 • Demonym: Muarian
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۸ (MST)
 • تابستانی (DST): Not observed
Postal code: 84000
National calling code: 06-95xxxxx to 06-98xxxxx
License plate prefix: Jxx
وبگاه: www.mpmuar.gov.my www.johordt.gov.my/pdmuar
موار (به لاتین: Muar (town)) یک منطقهٔ مسکونی در مالزی است که در جوهور واقع شده‌است.
خصوصیات

موار ۳۶٫۸۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
یعقوبوو

Selo در Russia
| Yakupovo Якупово | Yakupovo Якупово |
| --- | --- |
Selo: Selo
Yakupovoموقعیت روی نقشه باشقیرستانYakupovoموقعیت روی نقشه روسیه: Yakupovoموقعیت روی نقشه باشقیرستانYakupovoموقعیت روی نقشه روسیه
مختصات: ۵۴°۴۸′ شمالی ۵۴°۳۲′ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۸۰۰°شمالی ۵۴٫۵۳۳°شرقی﻿ / 54.800; 54.533: مختصات: ۵۴°۴۸′ شمالی ۵۴°۳۲′ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۸۰۰°شمالی ۵۴٫۵۳۳°شرقی﻿ / 54.800; 54.533
ناحیه‌های فدرال روسیه: باشقیرستان
شهر: شهرستان بوزدیاکسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۰۰
یعقوبوو (انگلیسی: Yakupovo) یک شهرک در شهرستان بوزدیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
اوریا فارست

| اوریا فارست | اوریا فارست |
| --- | --- |
عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از مریلند حوزهٔ سوم: عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از مریلند حوزهٔ سوم
دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۷۹۳ – ۸ نوامبر ۱۷۹۴: دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۷۹۳ – ۸ نوامبر ۱۷۹۴
پس از: جان فرانسیس مرسر
پیش از: بنجامین ادواردز
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۷۵۶&#۱۶۰;(۱۷۵۶) شهرستان سنت ماری، استان مریلند، آمریکای بریتانیا
درگذشته: ۶ ژوئیهٔ ۱۸۰۵ (۴۹ سال) واشینگتن، دی.سی., ایالات متحده آمریکا
حزب سیاسی: فدرالیست
همسر(ان): ربکا پلتر
اقامتگاه: جورج‌تاون
پیشه: تاجر تنباکو، جنتلمن
اوریا فارست (Uriah Forrest)‏ (۱۷۵۶–۶ ژوئیه ۱۸۰۵ میلادی)، از دولتمردان و رهبران نظامی آمریکایی اهل مریلند بود. فارست در شهرستان سنت ماری در استان مریلند نزدیک لئوناردتاون بدنیا آمد. در اوان کودکیش تنها تحصیلات محدودی در مدرسه دریافت نمود. در خانواده‌ای که او متولد شد سه برادر دیگر داشت و از نسل مستقیم شخصی بود که در ۱۶۰۸ میلادی به جیمزتاون ویرجینیا آمد.
جنگ انقلابی

او در نقش‌های مختلفی در خط مریلند خدمت نمود. از ۱۴ ژانویه ۱۷۷۶ میلادی تا ژوئیه ۱۷۷۶ میلادی به عنوان ستوان یکم در دسته مستقل مریلند متعلق به جان گانبی خدمت نمود. وقتی این دوره اتمام یافت، در گردان سوم اردوی فلایینگ مریلند کاپیتان شد، اودر این موقعیت تا دسامبر ۱۷۷۶ میلادی بود، زمانی که به سرگردی ارتقاء یافت و به سومین هنگ مریلند منتقل شد. او در پی تغییر موقعیت‌های نظامی در نبرد لانگ آیلند نجنگید. برعکس، هنگ اول مریلند که تحت فرماندهی ویلیام اسمالوود («گردان اسمالوود») قرار داشت و سایر واحدهای نظامی که تحت فرماندهی ژنرال جورج واشینگتن قرار داشتند در نبرد شرکت کردند. واحد او تا آوریل ۱۷۷۷ میلادی مجدداً تغییر کرد، هنگامی که به سرهنگ دومی ارتقاء پیدا کرده و در «گردان اسمالوود» تا اوت ۱۷۷۹ میلادی خدمت نمود. او در نبرد جرمن‌تاون زخمی شد و در آن یکی از اندام خود را از دست داد.
در اوت ۱۷۷۹ میلادی، او واحد اسمالوود را ترک گفته و به عنوان سرهنگ دوم به عنوان بخشی از هنگ هفتم مریلند خدمت نمود. او این موقعیت را تا ۲۳ فوریه ۱۷۸۱ میلادی حفظ کرده و سپس استعفا نمود.
او طی خدمت نظامیش جهت دفاع از جزیره سنت جورج در شهرستان سنت ماری در ژوئیه ۱۷۷۶ میلادی و در سایر نبردهای عمده در طول جنگ، همچون نبرد براندی‌وین جنگید. او در هنگ‌های مختلف قبل از استعفا به عنوان حسابرس کل در ارتش قاره‌ای طی ۱۹ فوریه ۱۷۸۱ میلادی خدمت نمود.
سیاست‌های ایالتی

در ۱۷۸۰ میلادی، لایحه‌ای در هر دو خانه نمایندگان و سنای مجمع کل مریلند گذرانده شد که مرتبط با حراج اموال وفادارماندگان در ایالت بود. فارست یکی از سه مأمور عالی‌رتبه‌ای ای بود که چنین اموالی را حراج می‌کرد، سایر این مأموران ویلیام پاکا و کلمنت هالیدی بودند. او در فوریه ۱۷۸۱ میلادی برای آن منصب صلاحیت یافت و در ژوئیه نیز استعفا داد.
بعد از جنگ او از شهرستان سنت ماری به لندن سفر کرد و در آنجا تا ۱۷۸۶ میلادی اقامت گزید و سپس به جورج‌تاون بازگشت. او در ۱۷۸۳ میلادی به مریلند بازگشت تا تجارت صادرات در جورج‌تاون را برقرار سازد. درن تجارت شرکای او بنجامین استودرت و جان مورداک بودند و سپس به لندن بازگشت. او «شریک مقیم فارست، استادرت و مورداک» بود.
در ۱۸۷۴ میلادی، فارست به عنوان عضو اصلی «جامعه سینسیناتی» در ایالت مریلند پذیرفته شد. هنگامی که از بنیان آن اطلاع یافت گفت:
من نمی‌توانم احساساتم را در رابطه با قرائت اساسنامه جامعه سینسیناتی که برای اولین بار امروز صورت پذیرفت بیان کنم… گرچه که در میان شما که با ۳۰۰۰ مایل اقیانوس از هم جدا شده‌اید و برده تجارت هستید، کسی نیست که احساس علاقه بیشتری نسبت به من برای آن تعداد شجاعانی که تا آخرین لحظات دوام آوردند داشته باشد.
فارست در دوره‌های مختلفی در خانه نمایندگان مریلند انتخاب شد و خدمت کرد: ۱۷۸۱ تا ۱۷۸۳ میلادی، ۱۷۸۶ تا ۱۷۸۷ و ۱۷۸۷ تا ۱۷۹۰ میلادی. همچنین عضوی از سنای مریلند از ۱۷۹۶ تا ۱۸۰۰ و قاضی دادگاه ایالتی از ۱۷۹۹ تا ۱۸۰۰ میلادی بود.
او در اکثر دهه ۱۷۸۰ میلادی نماینده شهرستان سنت مری و سپس نماینده شهرستان مونتگومری در آنجا بود. در سنای مریلند نیز از سواحل غربی مریلند نمایندگی نمود.
همچنین او به عنوان مراقبت کنندهٔ اموال و پول‌های منطقه کلیسایی سنت اندروز در شهرستان سنت مری (۱۷۸۲–۱۷۸۳ میلادی) و دادگستر در شهرستان مونتگومری (۱۷۹۹–۱۸۰۰) بود. او صاحب پنج برده سیاه در ۱۷۹۰ بود که تا ۱۸۰۱ میلادی به نه برده افزایش یافت. در ۱۸۰۰ میلادی به دلیل خدمات نظامیش، حکم زمینی به او تعلق گرفت. با این حال هیچ‌گاه آن زمین را اشغال نکرد و خالی ماند.
سیاست فدرال

فارست در سیاست با نمایندگی مریلند در کنگره قاره‌ای در ۱۷۸۷ میلادی نیز فعال بود. توماس جفرسون بعداً طی نامه‌ای از پاریس در ۳۱ دسامبر به او گفت که تنظیم‌کنندگان اساسنامه را تأیید می‌کند، اما دغدغه‌هایی نیز در رابطه با کشت «بذرهای خطر» داشت، چرا که فکر می‌کرد حکام بعد از او «به اندازه آنها صادق» خواهند بود.
فارست بعداً همان سال سناتور ایالات متحده شد. تمام افرادی که نامزد شدند همچون او بعداً فدرالیست شدند. او از چارلز کارول در دومین و سومین رأی شماری با فاصله تعداد معدودی رأی باخت.
در ۱۷۹۲ میلادی برای خانه نمایندگان ایالات متحده در حوزه سوم مریلند به عنوان «کاندیدای طرفدار مدیریت» شرکت کرد. این فدرافیست در مقابل ویلیام دورسی ضد فدرال با اختلاف ۶۶۹ میلادی برنده شد. اکثر آرای او از افراد شهرستان مونتگومری مریلند می‌آمد که تقریباً صد تا بیش از شهرستان فردریک مریلند بود، شهرستان‌هایی که بخش‌هایی از ناحیه سوم را تشکیل می‌دادند. او از مارس ۱۷۹۳ تا نوامبر ۱۷۹۴ میلادی به عنوان نماینده خدمت کرده و سپس استعفا داد. طی دوران خود در این صمت، ۷۹٫۶ درصد از آرای حضور و غیابی را از دست داد که «بسیار بدتر از میانه ۱۳ درصدی سوابق ثبت شده کل دوران نمایندگانی است که در ژوئن ۱۷۹۴ میلادی خدمت می‌کنند».
او با باقیماندن به عنوان «دوست و میزبان جورج واشینگتن،» نقش خویش را در حزب فدرالیست و سیاست ملی مستحکم ساخت. با این حال هنوز هم توماس جفرسون که بعداً دموکرات-جمهوری‌خواه شد را برای شامی در ۱۷۹۰ میلادی در سفرش برای دیدن «آبشارهای کوچک رودخانه پوتوماک» میزبانی کرد.
فارست در ۱۷۹۵ میلادی به عنوان یک تیمسار سرتیپ از تیپ چهارم شبه‌نظامیان مریلند مأموریت یافت و از ۱۷۹۵ تا ۱۸۰۱ میلادی نیز سرلشکر بخش اول شبه‌نظامیان مریلند شد. این مسئله مانع از عدم درگیریش در سیاست ملی شد. در دسامبر ۱۷۹۷ میلادی به جیمز مک‌هنری مکاتبه کرد و موفقیت‌هایش را در منتخب کردن جیمز لوید برای سنای ایالات متحده خاطرنشان ساخت، عملی که خلأ ناشی از استعفای جان هنری را پر کرد.
درگیری در تأسیس واشینگتن DC

او در ۱۳ اکتبر ۱۷۹۰ میلادی، یکی از «مالکین اصلی» زمینی بود که برای شهر واشینگتن گرفته شده بود. از آنجا که جورج‌تاون یک بندرگاه بود، پیشنهاد تاجران جورج‌تاون پیشرو پذیرفته شد که می‌گفتند: «شهر فدرال پیشنهاد شده بر زمین مقابل جورج‌تاون در طرف مقابل راک کریک باشد». فارست سندی را امضا کرد که می‌گفت:
ما امضاء کنندگان در اینجا توافق داریم بر … فروش و واگذاری اسناد رسمی کافی که در هر صورت باید تحت هدایت ژنرال واشینگتن یا هر فرد دیگری که تحت نظر او کنش می‌کند قرار گیرد و بر این اساس اوست که باید تعیین کند که این اسناد منطقی و دقیق هستند یا خیر و در رابطه با زمین‌هایی که ما در حومه جورج‌تاون تحت تملک داریم، برای استفاده در «شهر فدرال»، با این فرض که در حومه مذکور به یک میزان باید تأمین شود، تصمیم‌گیری نماید.
همان‌طور که باب آرنبک نوشته‌است، فارست از مالکین بزرگ زمین شد که به خریداری زمین در منطقه می‌پرداخت و به دلال دیگر، جیمز گرینلیف و در نهایت به دولت می‌فروخت. تمامی دلالان شامل بنجامین استادرت، رابرت موریس و جان نیکولسون از آن توافقنامه سلامت بیرون آمدند و با فارست علیه سایر صاحبان زمین توطئه می‌چیدند. در نهایت ۱۵ صاحب زمین با واشینگتن در رابطه با «دادن زمین به دولت برای ایجاد پایتخت جدید فدرال، یعنی واشینگتن» مذاکره کرده و در ۱۷۹۲ میلادی، فارست و جیمز ویلیام زمینی را خریدند که نشنال مال از ایالت مریلند شده و سپس آن را به دولت فدرال فروختند.
بعداً در ۱۷۹۱ میلادی، فارست به عنوان شهردار شهرک جورج که اکنون به جورج‌تاون شناخته می‌شود خدمت کرد، هنگامی که جورج واشینگتن با صاحبان زمین در خانه‌اش ملاقات کرد تا در رابطه با خرید زمین مورد نیاز جهت ساخت پایتخت جدید مذاکره کند. این ملاقات در ۲۹ مارس توسط صاحبان زمین جورج‌تاون، کارلسبرگ همچون واشینگتن برگزار شد که در آن موافقت کردند تا «نصف زمین‌هایشان در ناحیه فدرال ده مایل مربعی که به تازگی طراحی شده بود فروخته و از این رو پایتخت جدیدی را برای ایالات متحده آمریکا ایجاد نموده» و پیر لوفان هم بعدها نقشه شهر واشینگتن را ترتیب نمود.
نینیان بیل در ۱۷۹۶ میلادی، «سراشیبی که مشرف بر پایتخت جدید بود را به پیتر کازاناو فروخت»، سپس کازاناو را طی دو ماه به اوریا فارست فروخت «که آن را سال بعد به ایزاک پولوک فروخت». فرد اخیر نیز سپس «آن را به ساموئل جکسونی که برش زیادی داشت معامله کرد» و سپس جوزف نورس که ثبت‌کننده در خزانه‌داری ایالات متحده بود، تحت شش اداره ریاست جمهوری «آن مسکن معمولی را به عنوان یکی از دو جناح متقارن عمارت پالادین فدرال تغییر کاربری داد و آن را بلوو (Bellevue) نامید». همچنین فارست در ایجاد «شرکت پل جرج‌تاون، بانک کلمبیا و شرکت بیمه متقابل جورج‌تاون» نقش کلیدی داشت.
زندگی شخصی

در ۱۱ اکتبر ۱۷۸۹ میلادی در سن ۴۳ سالگی، فارست با ربکای زمین‌دار که از یک خانواده ثروتمند بود ازدواج کرد. خانواده ربکا عمیقاً درگیر سیاست ایالت بود و خود ربکا در کشتزار ساترلی بدنیا آمد. آنها هفت فرزند داشتند.
اواخر زندگی

در ۱۷۹۰ میلادی، خانواده فارست کنار بنجامین استودرت، از دوستان فارست زندگی می‌کردند که شریک تجاری او و اهل مریلندر جنوبی بود. فارست در ۱۷۹۴ میلادی، فارست خانه‌ای نزدیک واشینگتن DC ساخت که به آن روزدیل می‌گفت. این خانه شباهت نزدیکی به سبک معماری ماونت ورمون داشت که توسط ساختمان‌های سنگی که در دهه ۱۷۴۰ میلادی ساخته‌شده بودند احاطه شده بود.
این خانه که قاب بزرگی داشت در چهارک شمالغربی واشینگتن DC واقع شده بود. در سال‌های بعد این خانه را «قدیمی‌ترین خانه‌های واشینگتن» در نظر می‌گرفتند. این خانه برای خانواده و خصوصاً ربکا و فرزندانشان آرامش‌بخش بوده و «از زندگی شهری بسیار شلوغ جورج‌تاون» و «جنگ قریب‌الوقوع» نجات می‌داد. طی آن سالیان، این خانه و زمین‌هایش به عنوان «مرکز بحث‌های سیاسی و تفریحات اجتماعی» عمل کرده به طوری که «جشن شام بزرگی برای رئیس‌جمهور آدامز» در ۱۸۰۰ میلادی در آنجا میزبانی شد. در مجموع، فارست چندین نامه به واشینگتن، جفرسون، آدامز، بنجامین فرانکلین و الکساندر هملیتون بین سال‌های ۱۷۸۰ و ۱۸۰۴ میلادی تبادل نمود.
فارست در ۱۷۹۶ میلادی «روزدیل» را به رهن گذاشت تا وام‌هایی برای ایالت مریلند بدست آورده و اقتصاد ناحیه را تقویتت کند، اما در ۱۸۰۲ میلادی دچار ورشکستگی شد و چنین شد که باجناقش فیلیپ بارتون کی رهن را پذیرفت. سپس «کی» استفاده مادام العمری فارست از املاک را تأیید نمود. همچنین فارست اواخر عمرش در یک موقعیت دولتی محلی خدمت نمود. از ۱۸۰۰ تا زمان مرگش در ۱۸۰۵ میلادی به عنوان متصدی دفتری دادگاه مداری ناحیه کلمبیا خدمت نمود.
فارست در ۶ ژوئیه ۱۸۰۵ میلادی در سالن پذیرایی خانه کشاورزی روزدیل فوت کرد و در زمین خاکسپاری پرسبیترین در واشینگتن DC به خاک سپرده شد. بقایای او بعدها نبش قبر شده و مجدد در قبرستان تپه لوت به خاک سپرده شد.
فارست در زمان مرگش آنگونه که توسط بایگانی‌گر اکنون بازنشسته شدهٔ «بایگانی‌های ایالت مریلند»، ادوارد سی. پاپنفیوز خاطرنشان گشته، صاحب حدود «۱۶۸۰ جریب فرنگی در شهرستان‌های آلگانی، سنت ماری و مونتگومری و ناحیه کلمبیا به علاوه حدود ۱۵۰ تا در ناحیه کلمبیا» بوده‌است.
میراث

پس از مرگش، ملک او «دچار بلای بدهی شده بود» و تقریباً به «بدهی‌ها و مرافعات» باخت، اما برای سال‌های مدیدی در خانواده باقی ماند.
قبل از مرگش در ۵ سپتامبر ۱۸۴۳ میلادی در «روزندیل»، ربکا برای مستمری بیوگان از طریق دولت فدرال برای خدمات نظامی شوهرش تشکیل پرونده داد. در تشکیل پرونده او در سپتامبر ۱۸۳۸ میلادی به عنوان مقیم جورج‌تاون توصیف شد که با فارست در ۱۷۸۹ میلادی ازدواج کرد و گفته شده که فارست در نبرد برندی‌واین جنگیده‌است. جدا از پول مستمری که به ربکا به میزان ۶ هزار دلار در سال اختصاص یافت، نسل او در سال‌های متمادی پس از آن به دنبال همان رویه بوده و می‌خواستند از حرفه نظامی فارست آگاهی بیشتری پیدا کنند. اسناد مستمری ربکا بعدها مبدل شد به «اسناد ربکا فارست (بیوه اوریا فارست)، ۱۸۳۸–۱۸۴۳» که در جامعه تاریخی واشینگتن DC نگهداری می‌شود.
اوایل قرن ۱۹ میلادی، خانه او شرف بر رودخانه پوتوماک بود که فارست از حدود ۱۷۹۰ تا ۱۷۹۴ میلادی زیست و سپس به خانه ویلیام ماربری تبدیل شد که به دلیل پرونده دادگاه عالی او با عنوان «ماربری در مقابل مدیسون» شناخته می‌شود. این خانه در دسامبر ۱۹۹۲ میلادی مبدل به سفارت اوکراین در واشینگتن DC شد.
بعدها، نوه دختری او به نام آلیس گرین نیز در روزندیل زندگی کرد. او با «دان آنجل ماریا دو ایتوربید ایی هوارت» ازدواج کرد که «شاهزاده امپراطوری مکزیک و دانشجوی دانشگاه جورج‌تاون بوده» و پسری به نام دان آگوستین، شاهزاده ایتوربید داشت که از نسل امپراطوری ماکسیمیلیان اول اهل مکزیک و شاهزاده امپراطوری اول و دوم مکزیک بود که فارست پدر پدربزرگش بود. ملک او بعدها مبدل به مرکز منابع طبیعی روزندیل شد.
اخیراً طرفداران حق آرای ناحیه کلمبیا، به نمایندگی فارست از مریلند در خانه نمایندگان ایالات متحده ارجاع داده‌اند، چرا که او در مرزهای واشینگتن DC زندگی کرده‌است.
سی.ام. مایو در ۲۰۱۰ میلادی رومان تاریخی-تخیلی نوشت با عنوان «آخرین شاهزاده امپراطوری مکزیک» که براساس «داستان واقعی کودک نوپای نیم-آمریکایی آگوستین دو ایتوربید ایی گرین نوشته شده بود که نوه نوه پسری فرماندار اسبق مریلند، جورج پلتر و نوه پسری قهرمان جنگ انقلابی ژنرال اوریا فارست بود».
پلی‌کربنات
خواص پلاستیک‌های پلی کربنات

قیمت پایین‌تر نسبت به شیشه و پلی کربنات
۱۷ برابر مقاومت بیشتر نسبت به شیشه در برابر ضربه
۹۲ درصد خاصیت عبور نور
میزان شفافیت بیشتر نسبت به شیشه
غیرقابل زرد شدن یا تغییر رنگ در اثر آفتاب
برش آسان
سطح براق
موجود در انواع رنگ‌ها و اندازه‌های مختلف با عرض ۴۸ اینچ تا ۱۰۸ اینچ و طول ۷۲ اینچ تا ۱۹۲ اینچ
قابل بازیافت
۲۵۰ برابر مقاومت بیشتر در برابر ضربه نسبت به شیشه‌ها
۳۰ برابر قوی تر از ورق‌های اکریلیک
موجود بودن انواع مختلف ورق‌های پلی کربنات ضد گلوله
استحکام و سختی بیشتر
موجود بودن در انواع گریدهای مختلف
سطح پایین اشتعال پذیری
مقاوم در برابر تراشه‌های اسیدی
مقاوم در برابر تراشه‌ها و سایر مواد شیمیایی مانند ورق‌های بنزینی
احتمال ترک خوردگی پایین
استفاده راحت و خم نمودن آسان
موجود بودن در انواع اندازه‌ها از عرض ۳۸ اینچ تا ۷۵ اینچ و طول از ۷۸ اینچ تا ۱۵۰ اینچ
تاریخچه پلی کربنات

پلی کربنات اولین بار در سال ۱۸۹۸میلادی توسط آلفرد آینهورن، دانشمند آلمانی شاغل در دانشگاه مونیخ کشف شد. پس از ۳۰ سال تحقیقات آزمایشگاهی، تحقیقات در سال ۱۹۵۳میلادی بسیار مورد توجه قرار گرفته شد، زمانی که هرمان شنل در بایر در اوردینگن آلمان اولین پلی کربنات را به ثبت رساند. نام تجاری «ماکرولون» در سال ۱۹۵۵میلادی برای آن به ثبت رسید.
در سال ۱۹۵۳میلادی و یک هفته پس از اختراع در بایر، دانیل فاکس در جنرال الکتریک در شنکتادی، شهر نیویورک، بیک پلی کربنات شاخه دار را سنتز کرد. هر دو شرکت در سال ۱۹۵۵میلادی برای ثبت اختراعات خود اقدام کردند و توافق کردند که به شرکتی که اولویت ندارد مجوز این فناوری داده شود.
اولویت ثبت اختراع به نفع بایر حل شد و بایر تولید تجاری را با نام تجاری ماکرولون در سال ۱۹۵۸میلادی آغاز کرد. جنرال الکتریک تولید را با نام Lexan در سال ۱۹۶۰میلادی آغاز کرد و در سال ۱۹۷۳میلادی بخش مربوط به این متریال را ایجاد کرد.
پس از گذشت سال‌ها در تاریخ ۱۹۷۰میلادی، رنگ پلی کربنات قهوه ای اصلی به «شیشه شفاف» تغییر یافت.
صرفه اقتصادی پلی کربنات

از جمله مزیت‌های پوشش پلی کربنات به جای شیشه هزینه کمتر ونیز وزن سبک‌تر آن می‌باشد. همچنین مقاومت بالای آن نسبت به پلاستیک باعث تقاضای روزافزون آن به عنوان پوشش در صنعت گلخانه گردیده‌است. پوشش پلی کربنات اغلب جهت پوشش قسمت‌های جلو، عقب و نیم دایره‌های مربوط یا کناره‌ها و سقف گلخانه درصورت تقاضای مشتری درنظرگرفته می‌شود. ورق‌های پلی کربنات جایگزین مناسبی برای شیشه بوده و باعث صرفه جویی در انرژی می‌شوند. بطوری‌که در تابستان از ورود گرما به داخل جلوگیری کرده و در زمستان مانع خروج و هدر رفتن گرمای داخل می‌شوند.