بدون سوتین
مشکلات اجتماعی > واکنش فمینیستی

در طول دهه ۱۹۶۰، تعداد کمی از فمینیست‌ها بدون سینه بند بودن را پذیرفتند. با این حال، اکثر زنان غربی با وجود شکایت از ناراحتی خود همچنان به پوشیدن سوتین ادامه دادند.
در سال ۱۹۶۸ در تظاهرات فمینیستی دوشیزه آمریکا، معترضان به‌طور نمادین تعدادی از محصولات زنانه را در «سطل زباله آزادی» انداختند. اینها شامل سوتین، بود که از جمله مواردی بود که معترضان آن را «ابزار شکنجه زنانه» می‌نامیدند و وسایلی بود که به زعم آنها برای ساختار زنانگی اجباری بود. یک خبر محلی در آتلانتیک سیتی پرس گزارش داد که سوتین‌ها، گن‌ها، مژه‌های مصنوعی، بیگودی‌ها و نسخه‌های مجلات محبوب زنانه در «سطل زباله آزادی» سوختند. اما افراد حاضر گفتند که نه کسی سوتین خود را سوزاند و نه کسی سوتین خود را درآورد. گزارشگر لیندسی ون گلدر قیاسی را بین معترضان فمینیست و معترضان جنگ ویتنام ترسیم کرد که کارتهای پیش نویس خود را سوزاندند و این تشابه بین معترضانی که کارتهای پیش نویس خود را سوزاندند و زنانی که سوتین خود را سوزاندند توسط برخی سازمان دهندگان از جمله رابین مورگان تشویق شد. کارول هانیش بعداً گفت: «رسانه‌ها به قسمت سوتین توجه کردند.» من اغلب می‌گویم که اگر به ما می‌گفتند «کرست سوز»، هر زن در آمریکا می‌دوید تا به ما بپیوندد.
فمینیسم و «سوتین سوزی» در فرهنگ عامه پیوند خورد. در حالی که زنان فمینیست ممکن است به معنای واقعی کلمه، سوتین‌های خود را در آن روز سوزانده باشند یا نه، برخی به نشانه اعتراض از پوشیدن آن خودداری کردند. نویسنده فمینیست بانی جی داو پیشنهاد کرد که ارتباط بین فمینیسم و سوتین سوزی توسط افرادی که مخالف جنبش فمینیستی بودند تشویق می‌شد. «سوتین سوزی» این تصور را ایجاد کرد که زنان واقعاً به دنبال رهایی از تبعیض جنسی نیستند، بلکه تلاش می‌کنند خود را به عنوان موجودات جنسی مطرح کنند. همان‌طور که سوزان جی داگلاس نوشت، ممکن است افراد به این باور برسند که زنان صرفاً سعی می‌کردند «مد روز و جذب مردان» باشند.  برخی از فعالان فمینیست معتقدند که ضدفمینیسم از افسانه سوزاندن سینه بند و موضوع بی سوتین رفتن برای بی‌اهمیت جلوه دادن آنچه معترضان در تظاهرات فمینیستی ۱۹۶۸ میس آمریکا و جنبش فمینیستی به‌طور کلی انجام دادند استفاده می‌کنند. .
نسل قبلی فمینیست‌ها که خواستار سوزاندن کرست‌ها به عنوان گامی به سوی رهایی بودند، پیش‌بینی می‌شد که فمینیست‌ها سوتین خود را بسوزانند. در سال ۱۸۷۳ الیزابت استوارت فلپس وارد نوشت:
پس کرست‌ها را بسوزانید! … نه، نه نهنگ‌ها را نجات نمی‌دهید، دیگر هرگز به استخوان نهنگ نیاز نخواهید داشت. از فولادهای ظالمی که سالیان سال بر سینه و شکم شما مسلط بوده، آتش بسازید و نفس راحتی بکشید، به شما اطمینان می‌دهم که رهایی شما از این لحظه آغاز شده است.
سوزان براون میلر در کتاب زنانگی خود (۱۹۸۴) این موضع را اتخاذ کرد که زنان بدون سوتین باعث شوک و عصبانیت مردان می‌شوند، زیرا مردان «به‌طور ضمنی فکر می‌کنند که صاحب سینه‌ها هستند و فقط آنها باید سوتین‌ها را باز کنند».
نویسنده فمینیست آیریس ماریون یانگ در سال ۲۰۰۵ نوشت که سوتین "به عنوان مانعی برای لمس کردن عمل می‌کند" و یک زن بدون سینه بند " شخصیت زدایی " می‌شود و "نگاه سخت و نوک تیزی را که فرهنگ فالیک به عنوان یک هنجار مطرح می‌کند، از بین می‌برد." از نظر او، نپوشیدن سوتین و سینه‌های زنان اشیایی با شکل ثابت نیستند، بلکه با حرکت زن تغییر می‌کنند و بدن طبیعی را منعکس می‌کنند. یانگ همچنین استدلال کرد که سوتین‌های تمرینی برای تلقین به دختران به این منظور استفاده می‌شود که سینه‌های خود را به عنوان ابزار جنسی در نظر بگیرند و تمایلات جنسی خود را برجسته کنند. او در سال ۲۰۰۷ نوشت که در فرهنگ آمریکایی، سینه‌ها تابع "[c]apitalist, فرهنگ سرمایه‌داری و مردسالار آمریکایی تحت سلطه رسانه‌ها [که] سینه‌ها را قبل از چنین نگاه دوری که یخ می‌زند و مسلط می‌شود، عینیت می‌بخشد. آکادمیک وندی برنز-آردولینو در سال ۲۰۰۷ نوشت که تصمیم زنان برای پوشیدن سوتین با میانجیگری " نگاه مردانه " صورت می‌گیرد.
در مارس ۲۰۱۷، اما واتسون هنرپیشه بدون سینه بند در عکس ونتی فر بود. او مورد انتقاد برخی قرار گرفت که فکر می‌کرد به خاطر حمایت از فمینیسم و پوست نمایی، منافق است. او پاسخ داد: «فمینیسم یعنی دادن حق انتخاب به زنان؛ فمینیسم چوبی نیست که بتوان با آن زنان دیگر را کتک زد. این دربارهٔ آزادی است، دربارهٔ آزادی است، دربارهٔ برابری است. من واقعاً نمی‌دانم که سینه‌های من چه ربطی به آن دارند.»