خاکسپاری در مصر باستان
مومیایی کردن > مراحل مومیایی کردن

برای اینکه فرد متوفی بتواند تا ابد زندگی کند و در مقابل اوزیریس قرار گیرد و در دادگاه خدایان شرکت کند، باید بدنش با مومیایی کردن حفظ می شد تا روح بتواند به جسدش ملحق شود و از زندگی پس از مرگ لذت ببرد. در فرآیند اصلی مومیایی کردن، بدن با از دست دادن آب میان بافتی که برای انجام این کار از ناترون که نوعی نمک طبیعی موجود در وادی ناترون بود، حفظ می‌شد. بدن از هرگونه مایعی تخلیه شد و بدن همراه پوست، مو و ماهیچه‌ها حفظ شد. در طی این فرآیند، کاهنان ویژه‌ای به عنوان مومیایی کننده کار می کردند و جسد متوفی را برای خاکسپاری آماده می کردند.
فرآیند مومیایی کردن برای هر کسی که توانایی مالی آن را داشت در دسترس بود؛ همچنین اعتقاد بر این بود که حتی کسانی که توانایی پرداخت هزینه‌های مومیایی کردن را ندارند، می توانند با خواندن طلسم‌ها و ورد‌های صحیح، از زندگی پس از مرگ لذت ببرند. مومیایی کردن بر حسب میزان ثروت افراد در چند نوع وجود داشت:
گران که همراه با بهترین نوع پارچه کتان، بهترین نوع ناترون‌ها و پرتجربه‌ترین کاهنان مومیایی کننده.
نسبتاً گران که خدمات کمتری نسبت به نوع گران آن وجود داشت.
ساده ترین که شیوه معمول آن بود.
کم هزینه ترین که فقط ضروریات را انجام می‌دادند و توجه خاصی به جزئیات نداشتند.
رایج‌ترین و گران‌ترین روش مومیایی‌سازی به سلسله هجدهم برمی‌گردد. اولین قدم، برداشتن اندام های داخلی و مایعات بدن بود تا بدن پوسیده نشود. مومیایی‌کنندگان، جسد را پس از قرار دادن بر روی تخت، مغز را از طریق فرآیندی به نام «تخلیه جمجمه‌ای» از جمجمه خارج می‌کردند. آنها با وارد کردن یک قلاب بلند فلزی از طریق مجاری بینی، مغز را خارج می‌کردند. تا جایی که می توانستند با مغز را قلاب برمی‌داشتند و باقی‌مانده مغز را با دارو تبدیل به مایع می‌کردند و و از جمجمه تخلیه کردند. آنها مغز را از بدن خارج می‌کردند زیرا فکر می کردند که قلب مرکز همه افکار و احساسات و تصمیم‌هاست و مغز تنها برای پر کردن فضای خالی جمجمه کاربرد دارد.
مرحله بعدی برداشتن اندام‌های داخلی مانند ریه‌ها، کبد، معده و روده‌ها و قرار دادن آن‌ها در کوزه‌های مخصوص با درب‌هایی به شکل سر خدایان محافظ. این چهار سردرب عبارت بودند از چهار پسر هوروس: ایمست، هاپی، دوموتف و قبه‌سنف بود. ایمست در قالب سر انسان بود و از کبد محافظت می کرد. هاپی در قالب سر بابون بود و از ریه ها محافظت می کرد. دوموتف در قالب سر شغال بود و از معده محافظت می کرد. قبه‌سنوف در قالب سر شاهین بود و از روده‌های کوچک و بزرگ محافظت می‌کرد. گاهی اوقات این چهار کوزه را در صندوق کانوپی قرار می دادند و همراه با جسد مومیایی شده دفن می کردند. یک صندوق کانوپی شبیه یک "تابوت مینیاتوری" بود و به طرز پیچیده و زیبایی نقاشی شده بود. مصریان باستان بر این باور بودند که با دفن اعضای بدن متوفی کنار جسدش، ممکن است دوباره به زندگی پس از مرگ بپیوندند. در مواقع دیگر اعضای خارج شده بدن شستشو داده می‌شدند تا تمیز و پاک بشوند و سپس به بدن برمی گشتند. سپس حفره بدن را با شراب(از اتانول موجود در آن برای ضدعفونی کردن استفاده می‌کردند) و مجموعه ای از داروها و ادویه‌ها شستشو می‌دادند. سپس بدن را با گیاهان معطر و ادویه جات پر می‌کردند و آن را می‌دوختند. قلب در بدن می‌ماند، زیرا در تالار داوری در مقابل خدایان، قلب انسان با پر ماعت سنجیده می شد. پس از شستن پوست بدن با شراب برای ضد عفونی کردن آن، بدن را با ناترون می‌پوشاندند. روند بیرون کشیدن آب بدن ۴۰ روز طول می‌کشید.
بخش دوم فرآیند مومیایی کردن، ۳۰ روز طول می‌کشید. این زمانی بود که فرد متوفی به یک موجود نیمه الهی تبدیل می شد و هر آنچه از قسمت اول در بدن باقی می ماند حذف می شد. برای ضد عفونی کردن بدن از شراب استفاده می‌کردند و سپس روغن می‌ریختند. این روغن ها برای اهداف تشریفاتی و همچنین برای جلوگیری از شکستن اندام ها و استخوان ها در حین پیچیده شدن بود. بدن گاهی اوقات با رزین طلایی رنگ می شد تا جسد در برابر باکتری ها و حشرات محافظت بشود. علاوه بر این، مصریان اعتقاد داشتند که موجودات آسمانی گوشتی از طلا دارند. سپس،در حالی که یک کاهن دعا می‌خواند و بخور می‌ساخت و عود را می‌سوزاند، جسد را در کتانی که به صورت نوار بریده شده بود، با تعویذی خاص می‌پوشاندند. نوارهای کتان را با استفاده از صمغ به بدن می‌چسبانند این نوارهای کتان، بدن را در برابر عوامل مختلفی محافظت می‌کرد و بسته به میزان ثروت خانواده متوفی، می‌توانستند آن را با نقاب و زیورآلات تزئینی آن را تزئین کنند. مراقبت‌های ویژه‌ای به از سر، دست ها، پاها و اندام تناسلی می شد، زیرا مومیایی هایی که مربوط به اواخر پادشاهی مصر هستند، در این نواحی، پوشش و محافظتی بیشتر انجام دادند. مومیایی‌ها از طریق برچسب‌های کوچک چوبی که معمولاً به دور گردن متوفی بسته می‌شدند شناسایی شدند. روند ۷۰ روزه این مراسمات می‌تواند به اوزیریس و طول مدت زمانی که ستاره شباهنگ در آسمان غایب است، اشاره داشته باشد.
گزینه نسبتاً گران برای مومیایی کردن که مخصوص افراد ثروتمند مصری بود شامل برش در حفره شکم یا برداشتن اندام های داخلی نیست بلکه در عوض مومیایی‌ کنندگان روغن درخت سرو را به بدن تزریق می‌کردند که از خروج مایعات از بدن جلوگیری می‌کرد. سپس جسد را برای چند روز مشخص در ناترون می‌گذاشتند. سپس روغن از بدن خارج شد و به همراه آن اندام های داخلی مانند معده و روده ها که توسط روغن سرو به حالت مایع درآمدند، بیرون می‌آمد. گوشت جسد در ناترون حل شد و تنها از بدن متوفی پوست و استخوان باقی می‌ماند سپس بقایای آن به خانواده بازگردانده می شود. ارزان‌ترین و ابتدایی‌ترین روش مومیایی، که اغلب توسط فقرا انتخاب می‌شد، شامل پاکسازی اندام‌های داخلی متوفی و ​​سپس قرار دادن جسد در ناترون به مدت ۷۰ روز بود. سپس جسد به خانواده تحویل داده شد.