آنگران هفتم
زندگی‌نامه > جنگ با هاپسبروگ

ماه ژوئن سال ۱۳۷۵ میلادی یک آتش‌بش یک‌ساله میان فرانسوی‌ها و انگلیسی‌ها برقرار شد. این آتش‌بش دسته‌های مزدور نظامی را بی‌کار کرد و آن‌ها دوباره مشغول یاغی‌گیزی و تاراج اراضی فرانسه شدند. برای خلاصی از این شرایط، فرانسوی‌ها به این فکر افتادند که این دسته‌های مزدور را راهی جنگ‌های خارجی کنند. از این رو به آنگران هفتم پیشنهاد شد در پیگیری ادعاهای سرزمینی خود، ۲۵ دسته از این مزدوران را از سراسر فرانسه گردآوری کند و با آن‌ها به جنگ دوک هاپسبورگِ اتریش برود؛ در این صورت پادشاه فرانسه ۶۰٬۰۰۰ لیور از دستمزد آن‌ها و تمامی هزینه‌های این لشکرکشی را می‌پرداخت. آنگران که در خود توانایی مالی لازم برای پیگیری مسقل چنین جنگی را نمی‌دید، این پیشنهاد را پذیرفت. حتی پاپ هم ۵٬۰۰۰ لیور به یکی از دسته‌ها پرداخت تا به همراه آنگران بروند و از اوینیون خارج شوند. این دسته‌ها، با غارت اراضی مسیر خود، بالاخره همراه ماه سپتامبر از فرانسه خارج شدند.
آنگران پیش از ترک وطن، به عنوان وصیت در صورت مرگش در این جنگ، مقدار زیادی از عواید مالی حاصل از تیول مربوط به خود را وقف کرد. او وصیت کرد «هر روز و تا ابد» دو مراسم عشای ربانی در دِیر نوژون-سو-کوسی به خاطر خودش، نیاکانش و جانشینانش برگزار شود. وصایای آنگران، همانند بسیاری دیگر از نوعانش، دقیق و کملا مشخص بود و هیچ‌جایی برای گزینش نمی‌گذاشت. یک‌صد لیور می‌بایست هر سال صرف امورات دِیرنشینان و به‌پا داشتن آیین می‌شد. این پول می‌بایست از اجاره «همیشگی» و مالیات پرداختی از سوی شهرهای خاصی تأمین می‌شد که مقدار آن برای هر یک به شکل دقیق مشخص شده بود. آنگران، همانند هم‌عصران خود، بر روی «همیشگی» و بدون تغییر بودن این درآمدها حساب باز کرده بود.
شوالیه‌ها پیکاردی، آرتوآ، ورماندوآ و اِنو به همراه ملازمان و سربازان خود به دنبال به‌دست آوردن «افتخار» در نبرد با دیگر شوالیه‌ها، در این لشکرکشی با آنگران بودند. خبر این حرکت ۱۰۰ شوالیه توتونیک را نیز از پروس به آن‌جا کشید. تعدادی از شوالیه‌های انگلیسی هم به داماد پادشاه خود پیوستند و چیزی احتمالاً در حدود ۶٬۰۰۰ نفر را هم با خود آوردند. تعداد این انگلیسی‌ها در قیاس با بقیه همراهان آنگران، به اندازه‌ای زیاد بود که رقیبان کل سپاه آنگران را «انگلیسی‌ها» نامیدند. منابع مختلف شمار تمامی سپاهیان را چهل، پنجاه یا حتی صد هزار نفر آورده‌اند که البته بنابر تعداد سرکردگان حاضر برآورد حدود ده هزار نفر منطقی‌تر به نظر می‌آید.
نیروهای گردآمده برای شش هفته در ماه‌های اکتبر و نوامبر منطقه آلزاس را چپاول کردند؛ این درحالی بود که آنگران هنوز هدایت آن‌ها را در دست نگرفته بود. گمان‌های گوناگونی بر چرایی این دیرکرد آنگران آورده شده است. این‌گونه پنداشته می‌شود که او خودخواسته لشکرکشی را به زمستان کشیده است تا با گرفتار کردن دسته‌های مزدور به دشواری‌های این فصل، توان آن‌ها را بفرساید. نمونه‌های همسان دیگری از چنین کاری وجود داشته است.
آنگران ماه سپتامبر سال ۱۳۷۵ میلادی در نامه‌ای به دوک برابانت، نماینده امپراتور مقدس روم در آلزاس، به تشریح هدف خود پرداخت که شامل پازپس‌گیری بریسگاو، زونگداو و دوک‌نشین کوچک فِرِت می‌شد. در پاسخ به او اطمینان داده شد هیچ دخالتی از جانب امپراتوری در برابر تلاش او در دستیابی به «عدالت» صورت نخواهد گرفت. آنگران همچنین برای اعتباربخشی به کار خود، به ساکنان شهرهای اشتراسبورک و کلمار در آلزاس نوشت هیچ تهدیدی از جانب او متوجه آن‌ها نیست و نمی‌بایست نگران شودند؛ بلکه یاری او در رسیدن به حقش شوند. به این گویه‌ها پاسخی داده نشد؛ چرا که مزدوران زیر پرچم آنگران از پیش در حال غارت اراضی این دو شهر بودند. در این مدت جهل روستا در زونگداو تاراج و ویران شدند. صومعه فرانسیسکن در تان با خاک یکسان شد. اسقف و حاکمان اشتراسبورک ۳٬۰۰۰ فلورین به مزدوران باج دادند با به این شهر حمله نکنند. در ابتدا سرگردگان مزدوران در تلاش بودند به آشفتگی سامان دهند و برخی تقریباً هر روز تعدادی را دار می‌زدند. به هر صورت، برای افرادی که پیش از این به بی‌قانونی خو کرده بودند حتی چنین مجازات‌های شدیدی هم کار گر نبود.
لئوپولت، دوک اتریش در واکنش به این تهاجم راهبرد زمین سوخته را پیش گرفت. او به آلزاسی‌ها فرمان داد هر آنچه را که به دشمن کمک، پناه یا غذا می‌رساند از بین ببرند و خود با دارایی‌هایشان به شهر و قلعه‌های دارای برج و بارو بروند. به دستور لئوپولت روستاها دور افتاده و قلعه‌های با دفاع ضعیف می‌بایست تخریب و به آتش کشیده می‌شدند. این که این فرمان‌ها تا چه اندازه اجرایی شدند کاملاً مشخص نیست.
لئوپولت که نیروی کافی برای تقایل رو در رو با آنگران را نداشت، به قلعه برایزاخ در کرانه راین عقب‌نشینی کرد. او امیدوار بود مقاومت مردم محلی جلوی پیشروی بیشتر مهاجمان را بگیرد. با این حال این مردم که نسبت به حکمرانی هاپسبورگ ناراضی بودند و به آن‌ها تنفر داشتند کار چندانی برای دفاع از لئوپولت در برابر تهاجم آنگران نکردند.
آنگران روز ۱۱ نوامبر سال ۱۳۷۵ در نهایت، همراه ۱٬۵۰۰ نفر به آلزاس رسید و فرماندهی نیرو را در دست گرفت. تا این زمان زمستان فرا رسیده بود و پیش از آن منطقه با غارت‌گیری‌ها کاملاً خالی شده بود. به نقل از فروآسار، در این حال بود که دسته‌های مزدور شروع به سرکشی کردند. آن‌ها با بهانه‌هاییی چون نبود قایق برای گذر از راین و ناآشنایی با راه‌های آن سوی رود، از ادامه حرکت سر باز می‌زدند. آنگران سعی کرد با دادن این وعده که پس از گذر از مناطق کوهستانی به سرزمین‌های پربار خواهند آن‌ها راضی به همکاری کند اما موفق نشد. در این حال پیامی از لئوپولت زسید که حاضر است بخشی از خواسته‌ها او یعنی دوک‌نشین فِرِت را به او بدهد اما آنگران آن را بسیار کوچک دانست و نپذیرفت. آنگران در این میان به این نگرانی افتاد که مزدوران ممکن است به طمع مواجب بیشتر، او را تحویل دوک اتریش بدهند و این که از این اسارت او را نجاتی نخواهد بود. بدین جهت شبانه با لباس مبدل و همراه تنها دو نفر، مخفیانه اردوگاه را ترک کرد و به فرانسه بازگشت. به نقل بارابا تاکمن، این داستان تماماً ساختگی است و آنگران و مزدورانش به پیشروی ادامه داده‌اند. او با خروج از آلزاس، روز ۲۵ نوامبر وارد آراگاو شد و به سمت بازل رفت. نیروهای آنگران برای قدرت‌نمایی سه روز دور بازل چرخیدند تا دیگران را از مقاومت در برابر خود بازدارند. با همکاری اسقف بازل، لشکر بدون درگیری از این شهر گذر کرد.