هادریان
امپراتوری (۱۱۷) > تحکیم قدرت

بر طبق آنچه تاریخ آگوستا گفته، هادریان ضمن نامه ای سنا را از بر تخت نشستن خود که از آن چونان "امری از پیش انجام شده"∗ یاد کردْ آگاه نمود و توضیح داد که "شتاب ناشایست∗ سربازان در پذیرش وی به عنوان امپراتور ناشی از این باور بوده که اوضاع و شرایط نمی‌توانست بدون
یک امپراتور باشد".
امپراتور جدید وفاداری لژیون‌ها را با بخشیدن انعام سنتی∗پاسخ گفت و سنا نیز بر تخت نشستن وی را تأیید نمود. کارناوال‌های گوناگون عمومی از سوی هادریان سازمان داده شدند، و «انتصاب الهی»∗ وی توسط خدایان را جشن گرفتند؛ خدایانی که اکنون تراژان نیز جزئی از آنان گشته بود، چرا که هادریان درخواست تقدیس∗ وی را داده بود.
هادریان برای مدتی در شرق باقی ماند و شورش یهودیانی∗ که در دوران حکمرانی تراژان به وقوع پیوسته بود را سرکوب نمود. وی حاکم (استاندار) یهودا یعنی ژنرال برجسته مورویی به نام لوسیوس کوئیتوس را از سِمت فرماندهی گارد حفاظت شخصی مورویی اش برکنار ساخت؛ سپس روانهٔ سرکوبی اغتشاشات∗ در حوضهٔ دانوب گردید. در روم، محافظ∗ دیروز هادریان و فرماندار پرایتوری امروزش یعنی آتیانوس ادعا نمود که توطئه∗ ای که توسط لوسیوس کوئیتوس و سه سناتور برجستهٔ دیگر شامل لوسیوس پوبیلیوس سلسوس∗، اولوس کُرنلیوس پالما فرونتونیانوس∗، و گایوس آویدیوس نیگرینوس∗ طراحی شده بود را کشف نموده‌است. هیچگونه محاکمهٔ علنی∗ برای این چهار تن برگزار نگردید_ آنان محاکمهٔ غیابی∗ گشتند، سپس دستگیر شده و معدوم شدند. هادریان ادعا نمود که آتیانوس به ابتکار شخصی خودش عمل نموده‌است، و با امتیاز سناتوری و درجهٔ کنسولی وی را پاداش داد و تا سال ۱۲۰ به وی حقوق بازنشستگی اعطا نمود.∗ هادریان به سنا اطمینان داد که از هم‌اکنون حق باستانی اش مبنی بر بازخواست∗ و محاکمهٔ [اعضای] خودش را محترم خواهد شمرد.
دلایل این چهار اعدام یادشده در هاله ای از ابهام باقی ماندند. به رسمیت شناختن∗ هادریان به عنوان وارث مشروع ممکن است چنان دیر رخ داده باشد که نتوانسته دیگر مدعیان بالقوه را بازدارد. بزرگترین رقبای هادریان عبارت بودند از نزدیکترین دوستان تراژان، مجرب‌ترین و بزرگترین اعضای شورای امپراتوری∗؛ و هر یک از آنان می‌توانست رقیبی مشروع در [تصدی] منصب سلطنتی باشد و سیاست‌های توسعه طلبانهٔ تراژان را حمایت کند؛ سیاستی که هادریان مصمم به تغییر (کنار گذاشتن) آن بود. یکی از آنان اولوس کُرنلیوس پالما بود، کسی که به عنوان فاتح پیشین العربیة البترائیة∗(Arabia Petraea) می‌توانست جای پایی در خاور برای خود حفظ کند. تاریخ آگوستا، پالما و سومین سناتور معدوم _لوسیوس پوبیلیوس سلسوس (که در ۱۱۳ برای دومین بار به مقام کنسولی برگزیده شده بود)_ را به سان دشمنان شخصی هادریان توصیف می‌کند، کسانی که در انظار عمومی علیه وی سخن رانده بودند. چهارمین [سناتور معدوم] گایوس آویدیوس نیگرینوس بود: کنسول پیشین، روشن اندیش∗، دوست پلینی کوچک، و برای مدتی مختصر حاکم داکیا در بدو زمامداری هادریان. وی شاید رقیب اصلی هادریان در تصرف تاج و تخت بوده‌است؛ سناتوری با رتبه ارشد، والاتبار∗، و قویترین روابط؛ بر طبق تاریخ آگوستا، هادریان انتصاب نیگرینوس به عنوان وارث بلافصل خود را درنظر داشت، پیش از اینکه تصمیم به سر به نیست نمودن وی∗ بگیرد.
به زودی در سال ۱۲۵، هادریان مارسیوس توربو∗ را به عنوان استاندار پرایتوری∗خود منصوب نمود. توربو دوست نزدیک وی بود، چهره ای شاخص در سوارکاری∗، یک قاضی ارشد و پروکوراتور.∗ چون هادریانْ سوارکاران∗ را از هرگونه اقدامی علیه سناتورها منع نمودْ سنا [نتیجتاً] اقتدار قانونی تامه اش بر اعضای خود را حفظ نمود، همچنین به عنوان عالی‌ترین دادگاه تجدیدنظر∗باقی ماند، و [هرگونه ارائه] درخواست تجدیدنظر رسمی به امپراتورْ با توجه به تصمیمات آن (سنا) منع شدند. گرچه این تلاشی بود برای جبران آنچه آتیانوس _چه با اطلاع و چه بدون اطلاع کامل هادریان_ به بار آورده بود، [امّا همچنان] کافی و بسنده نبود؛ خوشنامی هادریان و روابطش با سنا در باقی دوران زمامداری اش به‌طور جبران ناپذیری تلخ شد. برخی منابعْ توسل∗ گاه‌وبیگاه هادریان به شبکه ای از مطلعین [یعنی] فرومنتاری ئی ∗ برای بازجویی سِری∗افراد دارای مقام شامخ اجتماعی از جمله سناتورها و دوستان نزدیکش را گزارش نموده‌اند.