پیکیا پاستوریس
مقایسه با سایر سیستم‌های بیان ژن

در تحقیقات زیست‌شناسی مولکولی استاندارد، باکتری اشریشیا کلی پرمصرف‌ترین ارگانیسم برای تولید دی ان ای و پروتئین نوترکیب است. این مسئله به خاطر سرعت رشد سریع، سرعتِ خوبِ تولید پروتئین و شرایط رشدِ آسانِ ای. کلای است. بیان پروتئین در ای. کلای معمولاً به چند دلیل نسبت به پیکیا پاستوریس سریع تر است: سلول های ای. کلای شایسته (به انگلیسی: competent) می‌توانند به صورت یخ زده ذخیره شوند و بلافاصله قبل از استفاده گرم شوند، در حالی که سلول‌های پیکیا باید بلافاصله قبل از استفاده، تولید شوند. بازدهِ بیان در پیکیا بین کلونی (به انگلیسی: clones)های مختلف متنوع است و معمولاً برای بیان پروتئین قبل از اینکه یک تولید کنندهٔ خوب پیدا شود نیازاست تا تعدادِ زیادی از کلونی‌ها غربالگری شوند. دفعات القا ی بهینهٔ پیکیا معمولاً به چند روز می‌رسد در حالی که در ای. کلای بازده بهینه معمولاً در چند ساعت از القا به دست می‌آید. مزیت برتر پیکیا به ای. کلای این است که پیکیا قادر به گلیکوزیلاسیون (به انگلیسی: glycosylation)و تشکیل پیوندهای دی سولفیدی (به انگلیسی: disulfide) در پروتئین هاست. این بدین معناست که در مواردی که احتیاج به پیوندهای دی سولفیدی است، ممکن است ای. کلای پروتئینی را تولید کند که به اشتباه تا خورده باشد که این پروتئین معمولاً نامحلول و غیرفعال است.
ساکارومایسس سرویزیه ی به خوبی مطالعه شده نیز به عنوان یک سیستم بیان با مزیت‌های مشابه پیکیا نسبت به ای. کلای استفاده می‌شود. با این حال پیکیا در آزمایشگاه و تنظیماتِ صنعتی دو مزیت اصلی نسبت به ساکارومایسس سرویزیه دارد:
اولاً، پیکیا همانگونه که در بالا اشاره شد، میتیلوتروف است بدین معنی که می‌تواند با الکل سادهٔ متانول به عنوان منبع انرژی اش رشد کند - پیکیا می‌تواند به سادگی در سوسپانسیونِ سلول در محلول‌های قوی متانول که بیشتر میکرواُرگانیسم‌های دیگر را می‌کشد، تکثیر یابد، سیستمی که از نظر راه اندازی و نگهداری آسان است.
دوما، پیکیا می‌تواند تا تراکم سلولی بسیار بالایی رشد کند و می‌تواند تحت شرایط ایده‌آل تا نقطه ای که سوسپانسیونِ سلول عملاً یک خمیر است، تکثیر یابد. از آنجایی که بازده پروتئین از بیان در یک میکروب تقریباً برابر با پروتئین تولید شده در هر سلول و تعداد سلول هاست، می‌توان به مقدار زیادی در هنگام تولید مقادیر بالایی از پروتئین بدون استفاده از تجهیزاتِ گران‌قیمت، از پیکیا استفاده کرد.
در مقایسه با سایر سیستم‌های بیان مثل سلول‌های اِس 2 (S2) از مگس سرکه (به انگلیسی :Drosophila melanogaster) یا سلول تخمدانِ نوعی موش چینی (به انگلیسی: Chinese hamster ovary cell)، پیکیا معمولاً محصول بهتری می‌دهد. ردههٔ سلولی از اُرگانیسم‌های چند سلولی معمولاً به محیط کشتی غنی و پیچیده از جمله اسید آمینه، ویتامین و عامل رشد، احتایج دارند. این محیط کشت به طور قابل توجهی هزینهٔ تولید پروتئین‌های نوترکیب را افزایش می‌دهد. به علاوه، به دلیل اینکه پیکیا می‌تواند در محیط کشت شامل تنها یک منبع کربن و یک منبع نیتروژن رشد کن، برای کاربردهای نشانه گذارییِ ایزوتوپی مثل پروتئین ان ام آر (به انگلیسی: protein NMR) مناسب است. هرچند، تعدادی از پروتئین‌ها برای تا خوردگیِ مناسب، احتیاج به چاپرونین (به انگلیسی: chaperonins) دارند؛ بنابراین ، پیکیا قادر به تولید پروتئین‌هایی که برای آنها در میزبان چاپرون مناسبی وجود ندارد، نمی‌باشد. در سال ۲۰۰۶ یک گروه تحقیقاتی موفق به تولید سویه ای شد که اریتروپوئیتین (به انگلیسی :Erythropoietin) را در فرم طبیعی گلیکوزیلهٔ خود تولید می‌کند. این امر با تعویض آنزیم‌های مسئولِ گلیکوزیلاسیون نوع قارچی، با همولوگِ پستانداران، به دست آمد؛ بنابراین تغییر الگوی گلیکوزیلاسیون اجازه داد تا پروتئین به طور کامل دارای عملکرد باشد.