stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
هانس کیپنبرگر
رادیکال شدن

کیپنبرگر قبلاً در لایپزیگ به حزب سوسیال دموکرات مستقل پیوسته بود، و هنگامی که این حزب از هم پاشید، او بخشی از جناح طرفدار شوروی بود که به حزب کمونیست تازه تأسیس پیوست. در سال ۱۹۲۲ او به‌طور تمام وقت توسط حزب استخدام شد و بخشی از آنچه یک منبع آن را «دستگاه مخفی» حزب معرفی می‌کند.
در همین حال، او در دانشگاه هامبورگ در سخنرانی‌های مربوط به اقتصاد اجتماعی شرکت کرد، اگرچه مشخص نیست که او به‌طور رسمی به عنوان دانشجو در این دانشگاه ثبت نام کرده باشد.
او یکی از رهبران گروه دانشجویی حزب کمونیست شد و در قیام هامبورگ که در اکتبر ۱۹۲۳ شروع شد، نقش رهبری را ایفا کرد. کیپنبرگر در محلهٔ چپ‌گرای سیاسی شهر بارمبک، گروهی از کارگران را رهبری می‌کرد که توانستند خال‌های کمونیست را در پلیس هامبورگ و واحدهای رایش‌ور بکارند.
او توانست با آموزش‌های نظامی خوبی که می‌داد و نظارت‌های پس از آن، گروه‌های مبارز کمونیست را به عقب براند. با وجود انتخاب شدن به پارلمان منطقه ای هامبورگ در سال ۱۹۲۴، پس از قیام هامبورگ، دادستان عمومی هامبورگ حکم بازداشت کیپنبرگر را صادر کرد. او که به شدت مجروح شد، برای چندین ماه به‌طور غیرقانونی (ثبت نام نشده در شهرداری محلی) در لایپزیک زندگی کرد تا مارس ۱۹۲۴ زمانی که کیپنبرگر به اتحاد جماهیر شوروی گریخت.
زمانی که کیپنبرگر در مسکو زندگی می‌کرد، شخصاً توسط ژنرال یان کارلوویچ برزین در سرویس اطلاعات نظامی شوروی استخدام شد. پس از آن که جمهوری وایمار کسانی را که در قیام هامبورگ شرکت کرده بودند عفو کرد، کیپنبرگر به آلمان بازگشت و به گفته جان کوهلر، "مهمترین رابط بین سرویس مخفی اتحاد جماهیر شوروی و حزب کمونیست آلمان بود که در دوره‌های مختلف تحت حکومت آلمان فعالیت می‌کرد." اسم رمز الکس، آدام و ولف."
منابع در مورد اینکه آیا او در پایان سال ۱۹۲۴ از اتحاد جماهیر شوروی بازگشت و سپس به‌طور غیرقانونی (ثبت نام نشده) در آلمان زندگی یا تا سال ۱۹۲۶ (یا پس از آن) در اتحاد جماهیر شوروی ماند، متفاوت است. همچنین پیشنهاد می‌شود که او در مسکو و همچنین با حضور در آکادمی نظامی، در «دانشگاه کمونیستی اقلیت‌های ملی در غرب» تحصیل کرد. در طول ۱۹۲۴/۱۹۲۵ او هنوز - ظاهراً بدون موفقیت - توسط پلیس هامبورگ در ارتباط با نقشی که در قیام هامبورگ ایفا کرده بود، جستجو می‌شد.
طوفان‌بازان قرمز

در اواخر دهه ۱۹۲۰، کمینترن به کیپنبرگر دستور داد تا یک شاخه شبه نظامی مخفی برای حزب ایجاد کند. در پاسخ، کیپنبرگر یا «واحد دفاع شخصی حزب» را ایجاد کرد.
به گفته جان کوهلر، "کهنه سربازان جنگ جهانی اول به تازه کارها نحوه‌کار با تپانچه، تفنگ، مسلسل و نارنجک دستی را آموزش دادند. این آموزش مخفیانه در حومه کم جمعیت و چوپانی اطراف برلین انجام شد.»
به گفته جان کوهلر، اعضای دفاع از خود حزب (به انگلیسی: Parteiselbstschutz) در جلسات حزب به عنوان جسارت‌کننده خدمت می‌کردند و در نبردهای خیابانی با دشمنان سیاسی در شکستن سرها تخصص داشتند." علاوه بر حزب سوسیال دموکرات آلمان حاکم و واحدهای شبه‌نظامی رایش‌بانر، دشمنان سرسخت دفاع شخصی حزبی، کلاه ایمنی بودند که شاخه مسلح حزب ملی خلق آلمان، تروتسکیست‌ها و «احزاب رادیکال ملی‌گرا» بودند.
به گفته کوهلر، مردان سلبستشوتز کی.پی. دی «همیشه یک میله فولادی، دو فنر فولادی را حمل می‌کردند که با تلسکوپ به لوله‌ای به طول هفت اینچ می‌رفتند، که وقتی گسترش می‌داد به یک سلاح مرگبار چهارده اینچی تبدیل می‌شد. این مبارزان خیابانی اغلب به تپانچه نیز مسلح بودند.
نماینده

در ماه مه ۱۹۲۸ او برای عضویت در رایشتاگ در انتخابات عمومی شرکت کرد. او با وجود دستگیری در جریان مبارزات انتخاباتی موفق بود. او به عنوان یک عضو منتخب رایشتاگ از مصونیت‌های خاصی برخوردار بود و پس از مشخص شدن نتیجه انتخابات، باید آزاد می‌شد. او به عنوان یکی از اعضای حزب کمونیست در حوزه انتخاباتی ۲۹ (لایپزیگ) حضور داشت.
در دوازدهمین کنفرانس حزب، که در سال ۱۹۲۹ در منطقه عروسی مرکزی برلین برگزار شد، کیپنبرگ به عنوان نامزد عضویت در کمیته مرکزی حزب پذیرفته شد. در رایشتاگ تمرکز او بر مسائل دفاعی بود: او عضو کمیسیون نظامی پارلمان بود. او تا سال ۱۹۳۳ به نشستن در رایشتاگ ادامه داد. در خارج از اتاق، او به اصطلاح «گزارش عملیاتی» را ساخت، که در سال ۱۹۲۷ در داخل دستگاه نظامی غیرقانونی حزب ایجاد شد، اما از ۱۹۳۲ آگاهانه از آن جدا شد. این یک ارگان شبه نظامی متشکل از تقریباً ۳۰۰عضو بود که از طرف اتحاد جماهیر شوروی وظایف اقتصادی-جاسوسی را بر عهده می‌گرفتند و همچنین در مورد تحولات اجتماعی، سیاسی و اقتصادی به‌طور کلی در دوره‌ای که تنش فزاینده در آلمان بود گزارش می‌داد. از دیدگاه حزب نازی، «بی بی-رزورت» «خطرناک‌ترین ساختار حزب کمونیست آلمان» بود.
قتل‌های بالوپلاتز > برنامه‌ریزی

در روزهای پایانی جمهوری وایمار، حزب کی.پی. دی سیاست ترور دو افسر پلیس برلین را در انتقام از هر عضو کی.پی. دی کشته شده توسط پلیس داشت.
در ۲ اوت ۱۹۳۱، اعضای کی.پی. دی از رایشتاگ کیپنبرگر و هاینز نویمان از والتر اولبریخت، رهبر حزب در منطقه برلین-براندنبورگ، لباسی دریافت کردند. اولبریخت که از مداخله پلیس و شکست نیومن و کیپنبرگر در پیروی از این سیاست خشمگین شده‌بود، زمزمه کرد: "در خانه در زاکسن، ما مدت‌ها پیش کاری در مورد پلیس انجام می‌دادیم. اینجا در برلین، ما خیلی بیشتر گول نخواهیم زد. به زودی سر پلیس را خواهیم زد.»
کیپنبرگر و نویمان که از سخنان اولبریخت خشمگین شده‌بودند، تصمیم گرفتند پل آنلاف، کاپیتان چهل و دو ساله حوزه هفتم پلیس برلین را ترور کنند. کاپیتان آنلاف، یک بیوه با سه دختر، توسط کی.پی. دی به گونه خوک یا «صورت خوک» ملقب شده‌بود.
به گفته جان کوهلر، «از بین تمام پلیس‌های برلین، قرمزها از آنلاف بیشتر متنفر بودند. حوزه او شامل منطقه اطراف مقر کی.پی. دی بود که آن را به خطرناک‌ترین منطقه در شهر تبدیل کرد. کاپیتان تقریباً همیشه جوخه‌های شورش را رهبری می‌کرد که تجمعات غیرقانونی حزب کمونیست را در هم شکستند.»
در صبح روز یکشنبه ۹ اوت ۱۹۳۱، کیپنبرگر و نویمان آخرین جلسه توجیهی خود را در اتاقی در سالن آبجوی حوصله سر بر به تیم ضربه زدند. اعضای دفاع از خود حزب اریش میلکه و اریش زیمر به عنوان تیراندازان انتخاب شدند. در طول جلسه، مکس ماترن یک تپانچه لوگر را به همکار مکس تونرت داد و گفت: «الان داریم جدی می‌شویم. . . ما می‌خواهیم چیزی به شواینبک بدهیم تا ما را به خاطر بسپارد."
سپس کیپنبرگر از میلکه و زیمر پرسید: "آیا مطمئن هستید که آماده تیراندازی به شواینبکه هستید؟" میلکه پاسخ داد که او بارها کاپیتان آنلاوف را در جریان بازرسی پلیس از مقر حزب دیده‌است. سپس کیپنبرگر به آن‌ها دستور داد تا در یک سالن آبجوی مجاور منتظر بمانند که به آنها اجازه می‌دهد تا بر کل بالوپلاتز مشرف شوند. او همچنین به آنها یادآوری کرد که کاپیتان آنلاف در همه جا توسط گروهبان ارشد ماکس ویلیگ، که کی.پی. دی به او لقب "حصار" داده بود، همراهی می‌کرد. کیپنبرگر نتیجه گرفت: "وقتی شواین بک و هوسر را می‌بینید، از آنها مراقبت می‌کنید."
به میلکه و زیمر اطلاع داده شد که پس از تکمیل ترورها، یک انحراف به فرار آنها کمک خواهدکرد. سپس آنها باید به خانه‌های خود بازمی‌گشتند و منتظر دستورها بیشتر می‌شدند. در آن شب، کاپیتان آنلاف با تظاهرات خشونت‌آمیزی که خواستار انحلال پارلمان پروس بود به بولو-پلاتز فریب خورد. به گفته جان کوهلر، «همان‌طور که اغلب در مورد مبارزه با اس.پی. دی غالب اتفاق می‌افتاد، کی.پی. دی و نازی‌ها در طول مبارزات انتخاباتی پیش از همه‌پرسی، نیروهای خود را با هم ترکیب کرده‌بودند. در مقطعی از این کمپین خاص، جوزف گوبلز، رئیس تبلیغات نازی‌ها، حتی یک سکوی سخنران را با والتر اولبریخت، آژیتاتور کی.پی. دی به اشتراک گذاشت. هر دو حزب خواهان انحلال پارلمان بودند زیرا امیدوار بودند که انتخابات جدید اس.پی. دی، دشمن قسم خورده همه رادیکال‌ها را از قدرت کنار بزند. این واقعیت توضیح داد که چرا جو به ویژه در این یکشنبه بی‌ثبات بود.»
قتل‌های بالوپلاتز > قتل در سینما بابل

در ساعت هشت آن شب، میلکه و زیمر در حالی که کاپیتان آنلاف، گروهبان ویلیگ و سروان فرانتس لنک به سمت سینمای بابیلون که در گوشه میدان بلوو پلاتز و خیابان قیصر-ویلهلم-استراسه قرار داشت، در آستانه در منتظر ماندند. وقتی به در خانه سینما رسیدند، پلیس‌ها صدای فریاد یک نفر را شنیدند:" شواین بک!"
همان‌طور که کاپیتان آنلاف به سمت صدا چرخید، میلکه و زیمر در محدوده نقطه خالی تیراندازی کردند. گروهبان ویلیگ از ناحیه دست چپ و شکم زخمی شد. با این حال، او موفق شد تپانچه لوگر خود را بکشد و یک مجله کامل به سمت مهاجمان شلیک کرد. کاپیتان فرانتس لنک از ناحیه قفسه سینه مورد اصابت گلوله قرار گرفت و در مقابل در ورودی کشته شد. ویلیگ خزید و سر کاپیتان آنلاف را که دو گلوله در گردن گرفته بود، گرفت. وقتی زندگی اش رو به پایان بود، کاپیتان نفس نفس زد: «ویدرسهن... گروس..."(خیلی طولانی… خداحافظ…).
در همین حال، میلکه و زیمر با دویدن به سالن تئاتر و خروج اضطراری فرار کردند. آنها تپانچه‌های خود را روی یک حصار پرتاب کردند، جایی که بعداً توسط کارآگاهان قتل از جوخه قتل پیدا شدند. میلکه و زیمر سپس به خانه‌های خود بازگشتند.
به گفته کوهلر، «بازگشت در بالوپلاتز، قتل‌ها باعث یک اقدام پلیسی بزرگ شده‌بود. حداقل هزار افسر به میدان ریختند و نبرد خونین خیابانی درگرفت. سنگ و آجر از پشت بام‌ها پرتاب شد. افراد مسلح کمونیست از پشت بام خانه‌های آپارتمانی اطراف تیراندازی کردند. با تاریک شدن هوا، نورافکن‌های پلیس ساختمان‌ها را روشن کردند. افسران با استفاده از میکروفون فریاد زدند: خیابان‌ها را پاک کنید! از پنجره‌ها دور شوید! ما در حال پاسخ دادن به آتش هستیم! در حال حاضر توده‌های مردمی از میدان فرار کرده‌بودند، اما تیراندازی در حالی ادامه داشت که جوخه‌های شورش خانه‌ها را شانه می‌زدند و صدها نفر از ساکنان مظنون به شلیک سلاح را دستگیر می‌کردند. جنگ تا ساعت یک بامداد روز بعد ادامه داشت. علاوه بر دو افسر پلیس، تلفات شامل یک کمونیست بود که بر اثر شلیک گلوله جان باخت و هفده نفر دیگر به شدت مجروح شدند.»
همسر کاپیتان آنلاف سه هفته پیش از آن بر اثر نارسایی کلیه درگذشت. بنابراین، قتل کاپیتان آنلاوف توسط کی.پی. دی، سه دختر آنها را یتیم کرد. دختر بزرگ کاپیتان مجبور شد به شدت در مراسم عروسی برنامه‌ریزی شده خود عجله کند تا خواهرانش را در یتیم خانه نگه‌دارد. کاپیتان فرانتس لنک توسط همسرش به یادگار ماند. گروهبان ارشد ماکس ویلیگ به مدت چهارده هفته در بیمارستان بستری بود، اما بهبودی کامل پیدا کرد و به وظیفه فعال بازگشت. برای قدردانی از شجاعت ویلیگ، پلیس برلین او را به درجه ستوان ارتقا داد.
پس از قتل، این عمل در لیختنبرگر هوف جشن گرفته شد، سالن آبجو مورد علاقه اتحادیه مبارزان جبهه سرخ، جایی که میلکه به خود می‌بالید: "امروز ما شغلی را جشن می‌گیریم که من آن را کشیدم!"
قتل‌های بالوپلاتز > عواقب

به گفته جان کوهلر، «کیپنبرگر وقتی به او خبر رسید که گروهبان ویلیگ از تیراندازی جان سالم به در برده‌است، نگران شد. کیپنبرگر نمی‌دانست که آیا گروهبان می‌تواند صحبت کند و مهاجمان را شناسایی کند یا خیر. او به یک دونده دستور داد تا میلکه و زیمر را به آپارتمانش در خیابان بلرمن ۷۴ که تنها چند دقیقه پیاده از محل زندگی آن دو فاصله داشت، احضار کند. وقتی قاتلان رسیدند، کیپنبرگر این خبر را به آنها گفت و دستور داد فوراً برلین را ترک کنند. همسر این نماینده مجلس، تئا، یک معلم مدرسه بیکار و به اندازه شوهرش از اعضای حزب کمونیست بود، قاتلان جوان را تا مرز بلژیک همراهی کرد. مأموران انترناسیونال کمونیست (کمینترن) در شهر بندری آنتورپ به آنها پول می‌دادند و گذرنامه‌های جعلی می‌دادند. آنها سوار بر یک کشتی تجاری به سمت لنینگراد حرکت کردند. وقتی کشتی آنها پهلو گرفت، نماینده دیگری از کمینترن با آنها روبرو شد و آنها را تا مسکو اسکورت کرد.»
آلمان نازی

پس‌زمینه سیاسی با تصرف قدرت نازی‌ها در ژانویه ۱۹۳۳ تغییر کرد. دولت جدید زمان کمی را برای تبدیل آلمان به دیکتاتوری تک حزبی از دست داد. هانس کیپنبرگر یکی از کسانی بود که در جلسه (غیرقانونی) کمیته مرکزی حزب که در کافه گردن بزی در فاصله کمی خارج از برلین در ۷ فوریه ۱۹۳۳ برگزار شد، شرکت کرد. این نشست متعاقباً به عنوان اولین و آخرین جلسه کمیته مرکزی حزب کمونیست در آلمان نازی برگزار شد.
آتش‌سوزی رایشتاگ در پایان فوریه ۱۹۳۳ بلافاصله به کی.پی. دی متهم شد و قبل از پایان سال، شرکت‌کنندگان در نشست گردن بزی و بسیاری دیگر از سیاستمداران فعال حزب کمونیست یا به خارج از کشور گریختند یا دستگیر شدند. ساختار حزب کمونیست متلاشی شد. کیپنبرگر بسیاری از دستگاه‌های شبه نظامی خود را تحت شرایط محرمانه بیشتر به عهده گرفت و حفظ کرد و برخی وظایف مهم انجام شد، اما گشتاپو با این وجود موفق شد به ساختار اطلاعات و ارتباطات او نفوذ کند.
کیپنبرگر که برای اهدافی تحت نام رمز «لئو» فعالیت می‌کرد، در سال‌های ۱۹۳۳ و ۱۹۳۴ به شدت مورد جستجوی گشتاپو قرار گرفت. در همین حال، حزب کمونیست آلمان علیرغم اینکه مجبور بود به صورت زیرزمینی یا به‌طور فزاینده‌ای خارج از پاریس فعالیت کند، اشتهای خود را برای درگیری داخلی از دست نداده بود. دستگیری ارنست تالمان در ۳ مارس ۱۹۳۳ خلاء را در راس حزب ایجاد کرده‌بود. تا جایی که دستگاه شبه نظامی تحت رهبری کیپنبرگر مؤثر باقی ماند، از مخالفان والتر اولبریخت و ویلهلم پیک در مبارزه رهبری دو قطبی فزاینده‌ای که در پی‌داشت حمایت کرد.
دادگاه بالوپلاتز

در اواسط مارس ۱۹۳۳، پلیس برلین ماکس تونرت، یکی از دیده‌بانان قتل کاپیتان آنلاف و لنک را دستگیر کرد. ظرف چند روز، پانزده توطئه‌گر دیگر در بازداشت پلیس قرار گرفتند. در ۱۴ سپتامبر ۱۹۳۳، روزنامه‌های برلین گزارش دادند که هر پانزده نفر به نقش خود در قتل اعتراف کرده‌اند. حکم دستگیری ده توطئه‌گر دیگر از جمله میلکه، زیمر، اولبریخت، کیپنبرگر و نویمان صادر شد.
جان کوهلر در پاسخ به ادعاهایی مبنی بر اینکه اعترافات تحت شکنجه توسط گشتاپوی نازی به دست آمده‌است، نوشت: «با این حال، همه مظنونان در بازداشت اداره عادی تحقیقات جنایی شهر برلین بودند که بیشتر کارآگاهان آن اعضای اس.پی. دی بودند. برخی از مظنونان توسط مردان نازی دستگیر شده و احتمالاً قبل از تحویل به پلیس مورد ضرب و شتم قرار گرفته‌بودند. در محاکمه میلکه در سال ۱۹۳۳، دادگاه به دفاع از شک و تردید اعطا کرد و تعدادی از اعترافات مظنون را رد کرد.»
در ۱۹ ژوئن ۱۹۳۴، ۱۵ توطئه‌گر به قتل درجه یک محکوم شدند. مایکل کلاوز، ماکس ماترن و فردریش برود سه نفری که مقصرترین آنها شناخته شدند به اعدام محکوم شدند. همدستان آنها از ۹ ماه تا ۱۵ سال حبس به دلیل اعمال شاقه محکوم شدند. حکم کلاوز بر اساس همکاری وی به حبس ابد تبدیل شد. برود خود را در سلولش حلق آویز کرد. در نتیجه، تنها ماترن باقی ماند تا در ۲۲ مه ۱۹۳۵ با سر بریدن اعدام شود.
پاکسازی بزرگ

در چارچوب حملات کوبنده فزاینده اولبریخت، پیک و حامیان آنها به او، در ۱۲ فوریه ۱۹۳۵، دفتر سیاسی حزب کمیسیون تحقیقی را در مورد هانس کیپنبرگر تشکیل داد. در اکتبر ۱۹۳۵، کنگره حزب، تحت شرایط تا حدی عجیب، در بروکسل برگزار شد: اولبریخت و متحدانش رهبری حزب را به دست گرفتند. استعفای دو تن از ستوان‌های قدیمی تالمان، هرمان شوبرت و فریتز شولت، کیپنبرگر را به‌طور واضح در سمت بازنده قرار داد. او در والتر اولبریخت دشمنی قدرتمند و سازش‌ناپذیر را در راس حزب به دست آورده‌بود. اولبریخت از حمایت مسکو برخوردار بود. کیپنبرگر موقعیت خود را در کمیته مرکزی حزب از دست داد و عملیات زیرزمینی شبه نظامی که او رهبری کرده‌بود منحل شد. به او دستور داده شد که از پاریس به مسکو نقل مکان کند و در آنجا کار کارخانه‌ای برای او فراهم شد. منابع در مورد اینکه آیا هنگام نقل مکان به مسکو، هرگز با همسر سابقش، تئا، و دو دخترشان، مارگوت و ژانت، که در ژوئیه ۱۹۳۳ به آنجا مهاجرت کرده بودند، ملاقات کرده‌است یا نه، از زمانی که تئا به عنوان معلم در مسکو کار می‌کرد، سکوت کرده‌اند.
مرگ

در ۵ نوامبر ۱۹۳۵، با شتاب گرفتن گستره پاکسازی بزرگ جوزف استالین، هانس کیپنبرگر و دوست دخترش کریستینا کرف (متولد کریسینا لندروت) در هتل سایوزنایا مسکو (روبروی جاده هتل لوکس) دستگیر شدند. در یک محاکمه محرمانه توسط کمیساریای خلق در امور داخلی، کیپنبرگر به "جاسوسی و مشارکت در یک سازمان تروریستی ضد انقلاب " مجرم اعلام شد. هانس کیپنبرگر در ۳ اکتبر ۱۹۳۷ به پشت سر هدف گلوله قرار گرفت.
زندگی شخصی

هانس کیپنبرگر در سال ۱۹۲۳ با تیا نیماند اهل هامبورگ ازدواج کرد. دختران آنها در سالهای ۱۹۲۴ و ۱۹۲۸ به دنیا آمدند. این ازدواج در سال ۱۹۳۰ به طلاق انجامید پس از یورش به آپارتمانشان در برلین، تئا با عجله بچه‌ها را به مکانی امن در حومه شهر برد و از آنجا از طریق چکسلواکی فرار کردند. تئا در ژوئیه ۱۹۳۳، شش ماه پس از تصرف قدرت توسط نازی‌ها در آلمان، به همراه دخترانشان به مسکو آمد. استاندارد محل اقامت آنها در مسکو، که با دوست تئا کیپنبرگر، تئا بلینگ و تعداد زیادی از مردم مشترک بود، برای بچه‌ها شوکه‌کننده بود. در فوریه ۱۹۳۸ تئا، که در این زمان به عنوان معلم کار می‌کرد، دستگیر شد. یک دادگاه ویژه کمیساریای خلق در امور داخلی او را به حبس طولانی‌مدت در گولاگ محکوم کرد. در سال ۱۹۳۹، تئا کیپنبرگر در یک اردوگاه کار اجباری در سیبری درگذشت.
توانبخشی

دو دهه بعد، به دنبال تغییر جهت باد سیاسی، هانس و تیا کیپنبرگر پس از مرگ توسط دادگاه مسکو در ۳۰ سپتامبر ۱۹۵۷ احیا شدند. با این حال، هر دو مرگ آنها و توانبخشی‌های بعدی آنها به‌طور رسمی توسط حزب حاکم فاش نشد، چیزی که در آن زمان به جمهوری دموکراتیک آلمان (آلمان شرقی) تحت حمایت شوروی تبدیل شده بود.
مایکل دوسک

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادروز:  ۱۰ نوامبر ۱۹۵۸ ‏(۶۶ سال)
زادگاه:  نیدروورسباخ
قد:  ۱٫۸۵ متر (۶ فوت ۱ اینچ)*
پست:  مدافع
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۷۹–۱۹۸۸ |  باشگاه فوتبال کایزرسلاوترن |  ۲۱۰ |  (۱۰) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۱۹۸۸–۱۹۹۱:  SV Niederwörresbach
۱۹۹۱–۱۹۹۴:  TuS Tiefenstein
۱۹۹۴–۱۹۹۶:  SV Wittlich
۱۹۹۶–۱۹۹۹:  SC Idar-Oberstein
۱۹۹۹–۲۰۰۱:  1. FC Kaiserslautern II
۲۰۰۱–۲۰۰۷:  باشگاه فوتبال کایزرسلاوترن (youth team supervisor)
۲۰۰۷–۲۰۱۱:  SC Idar-Oberstein
۲۰۱۱–۲۰۱۲:  FK Pirmasens
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
مایکل دوسک (انگلیسی: Michael Dusek؛ زادهٔ ۱۰ نوامبر ۱۹۵۸) بازیکن فوتبال اهل آلمان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کایزرسلاوترن اشاره کرد.
ورود ممنوع ممنوع

| ورود ممنوع ممنوع | ورود ممنوع ممنوع |
| --- | --- |
نویسنده: بهمن معتمدیان، سروش صحت، شقایق دهقان، محراب قاسم‌خانی، محمد طالبیان، نیما حسن‌نیا، حمید برزگر
کارگردان: مهران غفوریان
کشور سازنده:  ایران
زبان اصلی: فارسی
شمار قسمت‌ها: ۱۰۰ قسمت
تولید: تولید
تهیه‌کننده: مهران غفوریان
تدوین‌گر: جلال‌الدین معیریان
مدت: ۴۰ دقیقه ای
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: شبکه پنج
ورود ممنوع ممنوع یک مجموعه تلویزیونی محصول سال ۱۳۸۲ به کارگردانی مهران غفوریان، نویسندگی بهمن معتمدیان، سروش صحت، شقایق دهقان، محراب قاسم‌خانی، محمد طالبیان، نیما حسن‌نیا، حمید برزگر و تهیه‌کنندگی مهران غفوریان می‌باشد که از شبکه تهران پخش شد. این مجموعه در ۱۰۰ قسمت چهل دقیقه ای تهیه شد.
بازیگران

زهرا اویسی
سیامک اشعریون
کیومرث ملک‌مطیعی
مرتضی ضرابی
ملکه رنجبر
منوچهر آذری
مونا داوودنژاد
مهران غفوریان
نورا هاشمی
یوسف تیموری
زنگوله بدبو

| زنگوله بدبو | زنگوله بدبو |
| --- | --- |
زنگوله بدبو، Fritillaria agrestis: زنگوله بدبو، Fritillaria agrestis
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: گیاهان
راسته:: سوسن‌سانان
تیره:: سوسنیان
سرده:: لاله واژگون
گونه:: F. agrestis
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Fritillaria agrestis : Fritillaria agrestis 
زنگوله بدبو (نام علمی: Fritillaria agrestis) نام یک گونه از سرده لاله واژگون است.
جان جان (فیلم ۲۰۲۳)

| جان جان | جان جان |
| --- | --- |
کارگردان: سوجوی گوش
تهیه‌کننده: جی شواکرمانی آکشای پوری شبها کاپور اکتا کاپور
بازیگران: کارینا کاپور جایدیپ اهلاوات ویجی وارما
توزیع‌کننده: نتفلیکس
تاریخ‌های انتشار:  ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۳ (۲۰۲۳-09-۲۱)  
مدت زمان: ۱۳۹ دقیقه
کشور: هند
زبان: هندی 
جان جان (به هندی: Jaane Jaan) یا محبوب (به انگلیسی: Beloved) فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۳ و به کارگردانی سوجوی گوش است. در این فیلم بازیگرانی همچون کارینا کاپور، جایدیپ اهلاوات و ویجی وارما ایفای نقش کرده‌اند.
سعیدآباد (خدابنده)

| سعیدآباد (خدابنده) | سعیدآباد (خدابنده) |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۵°۵۱′۳۹″ شمالی ۴۸°۴۵′۱۰″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۸۶۰۸۳°شمالی ۴۸٫۷۵۲۷۸°شرقی﻿ / 35.86083; 48.75278: مختصات: ۳۵°۵۱′۳۹″ شمالی ۴۸°۴۵′۱۰″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۸۶۰۸۳°شمالی ۴۸٫۷۵۲۷۸°شرقی﻿ / 35.86083; 48.75278
کشور: ایران
استان: زنجان
شهرستان: خدابنده
بخش: بخش مرکزی
دهستان: خرارود
جمعیت: ۸۷ نفر
سعیدآباد (خدابنده)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان خدابنده در استان زنجان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان خرارود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۷ نفر (۲۲خانوار) بوده‌است.
کرافت‌کلوب

| کرافت‌کلوب | کرافت‌کلوب |
| --- | --- |
کرافت‌کلوب در ۲۰۱۵: کرافت‌کلوب در ۲۰۱۵
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام(های) دیگر: In Schwarz
خاستگاه: کمنیتس، آلمان
ژانر:  ایندی راک  رپ راک  گاراژ راک 
سال‌های فعالیت: 2010–اکنون
ناشر(ان): ورتیگو رکوردز
اعضا: فلیکس کومر  Karl Schumann Till Brummer (Till Kummer) Steffen Israel (Steffen Thiede) Max Marschk
وبگاه: kraftklub.to
کرافت‌کلوب (آلمانی: Kraftklub) یک گروه موسیقی راک/ایندی راک آلمانی است.
آلبرتو اورزان

آلبرتو اورزان (به ایتالیایی: Alberto Orzan) بازیکن فوتبال و اهل ایتالیا است که از سال ۱۹۵۶ میلادی عضو تیم ملی فوتبال ایتالیا بوده و در ۴ بازی ملی حضور داشته‌است. او در بازی‌های ملی‌اش گلی به ثمر نرساند.
آلبرتو اورزان آخرین بازی ملی خود را در سال ۱۹۵۷ میلادی انجام داد.
سرکلاته خراب‌شهر

| سرکلاته خراب شهر سرکلا | سرکلاته خراب شهر سرکلا |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۷°۰۶′۰۸″شمالی ۵۴°۱۹′۰۱″شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۱۰۲۳°شمالی ۵۴٫۳۱۷۰°شرقی﻿ / 37.1023; 54.3170: مختصات: ۳۷°۰۶′۰۸″شمالی ۵۴°۱۹′۰۱″شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۱۰۲۳°شمالی ۵۴٫۳۱۷۰°شرقی﻿ / 37.1023; 54.3170
کشور: ایران
استان: گلستان
شهرستان: کردکوی
بخش: مرکزی
دهستان: چهارکوه
بنیان‌گذاری: قبل از اسلام
جمعیت: ۳۰۶۰ نفرطبق سرشماری سال۲۰۰۶
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۱۷۳۴۳۵
شغل عمده کشاورزی، دامداری و اخیراً باغ هلو و شلیل می‌باشد. زمینهایش از کوهپایه تا نزدیک دریا است.: شغل عمده کشاورزی، دامداری و اخیراً باغ هلو و شلیل می‌باشد. زمینهایش از کوهپایه تا نزدیک دریا است.
سرکلاته خراب شهر، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان کردکوی در استان گلستان ایران که در ۱۲ کیلومتری جنوب غربی شهر کردکوی و ۳۹ کیلومتری شهر گرگان قرار دارد.
این روستا از شمال به جاده ساری ـ گرگان از شرق به روستای سالیکنده، از جنوب به اراضی جنگلی و از جنوب غرب به روستای کارکنده محدود می‌شود. همچنین روستای سرکلاته از سطح دریا ۱۱۰متر ارتفاع دارد و تحت تأثیر اقلیم کوهپایه‌ای و خزری آب و هوای آن معتدل است و فاصله اندکی با دریای خزر دارد.(حدود۶/۵کیلومتر)
این روستا دارای پیشینه ای بسیار غنی می‌باشد و دارای منطقه ای باستانی به نام خرابشهر(شهر باستانی تمیشه) در مجاورت خود است. همچنین این روستا به دلیل دارا بودن زمینهای کشاورزی جلگه ای خیل عظیمی از مهاجران را در خود جای داده‌است. شغل اکثر مردمان این روستا کشاورزی و دامپروری است. همچنین این روستا از جاذبه های طبیعی و تاریخی و فرهنگی زیادی برخوردار است که مهم ترین آنها عبارت اند از: آبشار بزبنه، آبشار لاملیچ، آبشار پرشگاه، آبشار سنگ کومه، آبشار انجیل سره، آبشار منزولک ، قلعه باستانی نارنج قلعه و دختر قلعه، دیوار تمیشه، کوره آجر پزی عهد ساسانی متعلق به دیوار تمیشه ، بقایای شهر باستانی تمیشه، قنات های مربوط به عهد طاهریان ، امامزاده قاسم خرابشهر، امامزاده چهارکوه و ... .
جمعیت

این روستا در دهستان چهارکوه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۲۰۰ نفر (۷۶۹خانوار) بوده‌است.
تا پایان ۱۳۹۹ احتمالا جمعیت مقیم روستا از مرز ۵۰۰۰ نفر عبور کرده است.
همچنین خیل عظیم جمعیت غیر مقیم روستا در شهرهای تهران، گرگان، کردکوی، بندرگز، بهشهر، اصفهان حضور دارند
مردم روستای سرکلاته به زبان طبری سخن می‌گویند، مسلمان و پیرو مذهب شیعه جعفری هستند.[نیازمند منبع]
خرابه های شهر تاریخی تمیشه

امروزه در کنار روستای سرکلاته خراب‌شهر آثار تاریخی شهر  تمیشه که از شهر های تاریخی و مهم خطه طبرستان بوده،پیداست است.این روستا امروزه در تقسیمات کشوری از توابع شهرستان کردکوی واقع در استان گلستان بوده و از شمال غربی و غرب به خرابه های تاریخی تمیشه محدود می باشد. چارلز فرانسیس مکنزی که در دوره قاجار از شمال ایران دیدن کرده و خرابه‌های شهر تمیشه را دیده بود آورده است:« خرابه شهر (تمیشه)،مانند سایر عمارت های مخروبه کتیبه ای نداشت.آثار دیوار و خندقی به چشم می خورد و مقداری آجر و سفال در جنگل وجود داشت ، ولی تاریخچه آن در اعماق زمان پنهان است و شاید هیچگاه آشکار نشود».به گفته ابن اسفندیار تمیشه در دوران اسپهبدان دابویی طبرستان،نشستگاه ولیعهد طبرستان بود و پس از مرگ اسپهبد دادمهر ، فرزندش خورشید که کودکی خردسال و ولیعهد وی بود به تمیشه رفت و عموی وی فرخان کوچک که حکومت طبرستان به وی تفویض شده بود تا رسیدن خورشیده به سن بلوغ در قصر اصفهبدان در ساری بر طبرستان شهریاری کرد.
شهر باستانی تمیشه در سال ۱۳۸۰ به شماره ۴۷۵۴ و دیوار تمیشه و متعلقات آن به شماره ۴۷۵۵در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده اند.
زندگی سگی (فیلم ۱۹۵۰)

| زندگی سگی | زندگی سگی |
| --- | --- |
کارگردان: ماریو مونیچلی استنو
تهیه‌کننده: کلمنته فراکاسی کارلو پونتی
نویسنده: سرجو آمیدی آلدو فابریتسی روجرو ماکاری ماریو مونیچلی
بازیگران: آلدو فابریتسی جینا لولوبریجیدا دلیا اسکالا تامارا لیس مارچلو ماسترویانی انتسو ماجو نیتا دوور آلدو جوفره برونو کورلی میکله مالاسپینا تینو اسکوتی لیدیا آلفونسی پینا پیووانی ادواردو پاسارلی
موسیقی: نینو روتا
فیلم‌بردار: ماریو باوا
تدوین‌گر: ماریو بونوتی
تاریخ‌های انتشار:  ۲۸ سپتامبر ۱۹۵۰ (۱۹۵۰-0۹-۲۸)  
مدت زمان: ۱۰۸ دقیقه
کشور: ایتالیا
زبان: ایتالیایی 
زندگی سگی (ایتالیایی: Vita da cani) فیلمی ایتالیایی در سبک کمدی به کارگردانی ماریو مونیچلی و استنو است که در سال ۱۹۵۰ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به آلدو فابریتسی، جینا لولوبریجیدا و مارچلو ماسترویانی اشاره کرد.
قلات (تاکستان)

| قلات (تاکستان) قالات | قلات (تاکستان) قالات |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۶°۱۵′۱۴٫۴″ شمالی ۴۹°۳۰′۴۴٫۶″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۲۵۴۰۰۰°شمالی ۴۹٫۵۱۲۳۸۹°شرقی﻿ / 36.254000; 49.512389: مختصات: ۳۶°۱۵′۱۴٫۴″ شمالی ۴۹°۳۰′۴۴٫۶″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۲۵۴۰۰۰°شمالی ۴۹٫۵۱۲۳۸۹°شرقی﻿ / 36.254000; 49.512389
کشور: ایران
استان: قزوین
شهرستان: تاکستان
بخش: بخش مرکزی
دهستان: قاقازان غربی
جمعیت: ۳۴۴ نفر (سرشماری ۹۵)
پیش‌شمارهٔ تلفن: 02858
قلات (تاکستان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تاکستان در استان قزوین ایران است.
توضیحات

این روستا در دهستان قاقازان غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۷۶ نفر (۱۵۳خانوار) بوده‌است.
این روستا در ۶۰ کیلومتری مرکز استان قزوین و در محور مواصلاتی آزادراه قزوین-رشت و آزادراه قزوین-زنجان قرار دارد. شغل مردم این روستا دامداری و کشاورزی می‌باشد.
محصولات کشاورزی آن شامل گندم، جو، عدس و… است
همچنین این روستا دارای باغهای انگور زیبایی می‌باشد
اب و هوای این روستا در زمستان سرد و در تابستان خنک است.