موری اوگای
سرگذشت > فعالیت‌های ادبی اولیه

در تاریخ ۳ ژانویه ۱۸۸۹ (۲۲ میجی)، موری اوگای مقاله‌ای به نام «نقد رمان» را در پیوست روزنامه یومی‌آوریمنتشر کرد و همچنین در همان روز با همکاری برادرش میکی‌تاکه‌جی نمایشنامه «سارامیا، شهردار روستا»را از اسپانیایی به ژاپنی ترجمه و به تدریج در روزنامه یومی‌آوری منتشر کردند. این ترجمه نمایشنامه مورد تحسین توکتومی سوهو قرار گرفت و در ماه اوت همان سال، سوهو که سردبیر مجله کوکومین نو تومو (دوست ملت) بود، مجموعه شعری ترجمه شده توسط اوگای و برادرش به نام «سایه مادر»را در ضمیمه ادبی تابستانی این مجله منتشر کرد. این مجموعه شعر تأثیر زیادی در شکل‌گیری شعر مدرن ژاپنی داشت. همچنین با استفاده از دستمزد ۵۰ ینی که از چاپ مجموعه «سایه مادر» به دست آمده بود، اوگای به همراه تاکه‌جی و دیگر همفکرانش نخستین مجله تخصصی نقد ادبی در ژاپن به نام «شیگارامی سوشی»را تأسیس کردند که از اکتبر ۱۸۸۹ تا اوت ۱۸۹۴ منتشر می‌شد. این مجله به دلیل آغاز جنگ چین و ژاپن در شماره ۵۹ تعطیل شد.
اینگونه، او با ترجمه آثار ادبیات خارجی مانند «شاعر بداهه‌سرا»اثر هانس کریستیان آندرسن و «فاوست»اثر گوته فعالیت‌های روشنگرانه و نقد ادبی خود را با جدیت ادامه داد. همچنین در آن زمان، داستان «زن رقاص» که در آلمان روایت می‌شد، به درخواست توکوتومی سوهو در ژانویه ۱۸۹۰ در مجله کوکومین نو موتو منتشر شد. این رمان اولین اثر برجسته موری اوگای بود که داستان رابطه عاشقانه میان اوتا تویوتارو، دانشجوی حقوق ژاپنی که در برلین تحصیل می‌کند، و یک رقاص آلمانی به نام آلیس را روایت می‌کند. تویوتارو در حالی که تجربیات خود را در یک کشتی به سمت سایگون به یاد می‌آورد، می‌نویسد که او با بورسیه دولتی به آلمان آمده بود و در ژاپن دانش‌آموز نمونه بوده است. اما پس از ملاقات با آلیس، تویوتارو گرفتار شایعاتی از سوی همکاران ژاپنی‌اش می‌شود و در نهایت از سمت دولتی خود برکنار می‌شود. تویوتارو زندگی فقیرانه‌ای را با آلیس ادامه می‌دهد تا اینکه دوست قدیمی‌اش آیزاوا کِنکیچی، که برای مقام دولتی کنت آماکاتا کار می‌کند، به دیدنش می‌آید. پس از توافق برای سفر به روسیه با آیزاوا و کنت، تویوتارو از بارداری الیس باخبر می‌شود. پس از بازگشت تویوتارو، او تصمیم می‌گیرد با کنت آماکاتا به ژاپن بازگردد و آلیس و فرزندشان را ترک کند. آلیس از طریق آیزاوا از نقشه‌های تویوتارو مطلع شده و ناراحت و عصبانی می‌شود. تویوتارو داستان خود را با ابراز کینه از آیزاوا به پایان می‌رساند.
پس از این اثر آثار دیگری مانند رمان کوتاه «اوتاکاتا نو کی» (در مجله شیگارامی سوشی در اوت ۱۸۹۰) و «بون زوکای» (در شماره ۱۲ مجموعه «صد اثر جدید» در ۲۸ ژانویه ۱۸۹۱) را منتشر کرد. پیرامون این سه‌گانه آلمانی، او با ایشیباشی‌نین‌گتسو وارد مناظره شد و همچنین در مجله «شیگارامی سوشی» با انتقاد از تفکر رئالیسم تسوبوچی شویو، بحثی دربارهٔ نظریه ضدرئالیسم به راه انداخت. در حالی که شویو واقع‌گرایی را به‌عنوان بازتاب «واقعیت همان‌گونه که هست» می‌ستود، اوگای به‌عنوان یک نویسنده پیرو جریان ادبی رمانتیک بر اهمیت به تصویر کشیدن ایده‌آل «زیبایی» در کنار واقعیت تأکید داشت. اوگای به دلیل نقدهای فراوانش هم در جامعه ادبی و هم در جامعه پزشکی، از توکیو به کیوشو (کوکورا) تبعید شد. این تبعید باعث شد فعالیت‌های ادبی او برای مدتی کاهش یابد.
در سال ۱۸۸۹ (۲۲ میجی)، به عنوان مدرس آناتومی هنر (دانشی که عمدتاً بر ساختار آناتومیک موجودات زنده، به‌ویژه بدن انسان، تمرکز دارد و برای کاربرد در خلق آثار هنری (عمدتاً هنرهای تصویری) استفاده می‌شود) در مدرسه هنرهای زیبای توکیو (که اکنون دانشگاه هنر توکیو است) منصوب شد. از سپتامبر ۱۸۹۰ به مدت حدود دو سال به عنوان مدرس در مدرسه تخصصی توکیو و در سپتامبر ۱۸۹۲ (۲۵ میجی) به عنوان مدرس زیبایی‌شناسی (نام قدیمی فلسفه هنر) در دانشگاه کیئو مشغول به کار شد. این انتصابات در زمان اعزام به جنگ چین و ژاپن و انتقال به کوکورا لغو شدند.