stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مشکل بدذات
مثال

نمونه های کلاسیک مشکلات بدذات شامل مسائل اقتصادی، زیست محیطی و سیاسی است. مشکلی که برای حل آن نیاز به تعداد زیادی از افراد برای تغییر طرز فکر و رفتارشان است، احتمالاً مشکلی شرورانه است. بنابراین، بسیاری از نمونه‌های استاندارد مشکلات شرورانه از حوزه‌های برنامه‌ریزی و سیاست‌گذاری عمومی می‌آیند. مثال‌هایی از مشکلات بدذات عبارتند از:
چگونه باید به "جنگ علیه تروریسم" بپردازیم؟
توسعه علمی و فناوری چگونه باید اداره شود؟
یک سیاست ملی خوب مهاجرت چیست؟
چگونه می‌توانیم دموکراسی‌های واقعی را از دل رژیم‌های استبدادی بیرون بکشیم؟
چگونه باید با جرم و خشونت در مدارس خود برخورد کنیم؟
سازمان ما چگونه باید در مواجهه با آینده‌ای نامطمئن توسعه یابد؟
در کشور ایران نیز مشکلات متعددی نظیر تحریم‌های اقتصادی گریبان‌گیر ارکان مختلف کشور شده است. تحریم‌های اقتصادی در ایران را می‌توان به عنوان یک مشکل بدذات و شرور در نظر گرفت چون:
این مشکل تعریف دقیق ندارد و از دیدگاه‌های مختلف می‌توان به آن نگاه کرد. برخی ممکن است تحریم‌ها را یک راهبرد سیاسی برای ایجاد فشار بر روی ایران بدانند، در حالی که برخی دیگر ممکن است تحریم‌ها را یک اقدام غیرقانونی و نامشروع علیه حقوق ملت ایران تلقی کنند.
حل این مشکل آسان نیست و به تغییر نگرش و رفتار بسیاری از افراد و سازمان‌ها در سطح جهانی نیاز دارد. تحریم‌ها بر اساس قوانین و توافقات بین‌المللی تصویب و اجرا می‌شوند و برای رفع آن‌ها باید توافق جدیدی بین طرفین برقرار شود. اما هر طرف ممکن است شرایط و منافع خود را در این توافق مطرح کند و این ممکن است به تعارضات و مذاکرات طولانی منجر شود.
این مشکل جدا از مسائل دیگر نیست و به مسائل اقتصادی، سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و امنیتی ایران و جهان مرتبط است. تحریم‌ها تأثیرات منفی بسیاری بر روی اقتصاد و معیشت مردم ایران دارند و باعث افزایش فقر، بیکاری، تورم و ناپایداری می‌شوند. تحریم‌ها همچنین ممکن است روابط ایران با کشورهای دیگر را تحت تأثیر قرار دهند و باعث ایجاد تنش‌ها و بحران‌های منطقه‌ای شوند.
پیش‌زمینه

ریتل و وبر این واژه را در زمینه مشکلات سیاست اجتماعی ابداع کردند، عرصه‌ای که به دلیل فقدان تعریف روشن مشکل و دیدگاه های متفاوت ذی‌نفعان، نمی‌توان رویکرد صرفاً علمی-مهندسی را در آن به کار برد. به گفته آنها:
جستجوی مبانی علمی برای رویارویی با مشکلات سیاست اجتماعی به دلیل ماهیت این مشکلات ناکام خواهد ماند. مشکلات سیاست را نمی‌توان به طور قطعی توصیف کرد. علاوه بر این، در یک جامعه کثرت‌گرا هیچ چیز مانند خیر اجتماعی مسلم وجود ندارد. هیچ تعریف عینی از حقوق صاحبان سهام وجود ندارد. سیاست‌هایی که به مشکلات اجتماعی پاسخ می‌دهند، نمی‌توانند به طور معناداری درست یا نادرست باشند و صحبت از "راه‌حل‌های بهینه" برای این مشکلات بی‌معنی است؛ حتی بدتر از آن، هیچ راه‌حلی به معنای پاسخ‌های قطعی وجود ندارد.
بنابراین مشکلات بدذات نیز با موارد زیر مشخص می شوند:
راه‌حل بستگی به نحوه قالب‌بندی مسئله دارد و بالعکس (یعنی تعریف مسئله به راه‌حل بستگی دارد).
ذی‌نفعان دیدگاه‌های متفاوتی از جهان و چارچوب‌های متفاوتی برای درک مسئله دارند.
محدودیت‌هایی که مشکل در معرض آن است و منابع مورد نیاز برای حل آن در طول زمان تغییر می کند.
مشکل هرگز به طور قطعی حل نمی شود.
اگرچه ریتل و وبر این مفهوم را بر اساس سیاست اجتماعی و برنامه‌ریزی چارچوب‌بندی کردند، اما مشکلات بدذات در هر حوزه‌ای رخ می دهد که شامل ذی‌نفعان با دیدگاه های متفاوت است. با درک این موضوع، رایتل و کونز تکنیکی به نام سیستم اطلاعات مبتنی بر مسئله (IBIS) را توسعه دادند که مستندسازی منطق پشت تصمیم گروهی را به شیوه‌ای عینی تسهیل می‌کند.
یک موضوع تکرارشونده در ادبیات تحقیق و صنعت، ارتباط بین مشکلات بدذات و طراحی است. مشکلات مربوط به طراحی معمولاً بدذات هستند زیرا اغلب به شکل بدی تعریف می‌شوند (راه پیش‌بینی‌شده‌ای ندارند)، ذی‌نفعان با دیدگاه‌های مختلف را درگیر می‌کنند و راه‌حل «درست» یا «بهینه» ندارند. بنابراین مشکلات بدذات را نمی‌توان با استفاده از روش‌های استاندارد (یا شناخته‌شده) حل کرد. آنها خواستار راه‌حل‌های خلاقانه هستند.
راهبردهای مواجهه با مشکلات بدذات

با رویکرد سنتی که در آن مسائل در مراحل متوالی تعریف، تجزیه، تحلیل و حل می‌شوند، نمی‌توان مشکلات بدذات را حل کرد. دلیل اصلی این امر این است که هیچ تعریف واضحی از  مشکلات شرور وجود ندارد. در مقاله‌ای که در سال ۲۰۰۰ منتشر شد، نانسی رابرتز استراتژی‌های زیر را برای مقابله با مشکلات بذات شناسایی کرد که در سه دسته مقتدرانه، رقابتی و مشارکتی در کنار مدیریت حرفه‌ای سنتی طبقه‌بندی می‌شوند:
راهبردهای مواجهه با مشکلات بدذات > ۱. راهبرد مقتدرانه:

این راهبردها با سپردن مسئولیت حل مشکلات به دست چند نفر، به دنبال رام کردن مشکلات بدذات هستند. کاهش تعداد ذی‌نفعان، پیچیدگی مشکل را کاهش می‌دهد، زیرا بسیاری از دیدگاه‌های رقابتی در ابتدا حذف می‌شوند. در حالی که به نظر می‌رسد این مدل در شرایطی که وضع آشفته است، چیزهای زیادی برای ارائه در موضوع قاطعیت در تصمیم‌گیری دارد، اما اشکال عمده آن این است که برای تشخیص ماهیت مشکل و ابداع یک روش مؤثر به یک رهبر با کیفیت بالا متکی است. با این حال، مشکلات شرور طبیعتاً معمولاً فراتر از ظرفیت شناختی یک ذهن برای تشخیص یا درک هستند، به ویژه اگر از نظر فنی مسائل پیچیده‌ای باشند. به طور معمول، این مشکلات همچنین مستلزم تجزیه و تحلیل متفکرانه، گفتگو و اقدام از سوی ذی‌نفعان متاثر می‌باشد.
راهبردهای مواجهه با مشکلات بدذات > ۲.راهبرد رقابتی:

این استراتژی‌ها سعی می‌کنند با قرار دادن دیدگاه‌های متضاد در برابر یکدیگر، مشکلات بدذات را حل کنند و از طرف‌هایی که این دیدگاه‌ها را دارند، می‌خواهند راه‌حل‌های دلخواه خود را ارائه دهند. مزیت این رویکرد این است که راه حل های مختلف را می توان با یکدیگر سنجید و بهترین را انتخاب کرد. پویایی رقابتی این رویکرد، این پتانسیل را دارد که جستجو برای ایده‌های جدید در مورد مقابله با مشکلات را افرایش دهد. اما خطر ایجاد درگیری شدید بین طرفین وجود دارد که منابع را مصرف می‌کند و راه‌حل‌ها را به تأخیر می‌اندازد.
راهبردهای مواجهه با مشکلات بدذات > راهبرد مشارکتی:

راهبرد سوم به نوعی به نیاز به ورودی‌ها و بینش‌های متعدد را پاسخ می‌دهد: مشاوره عمومی یا مشارکت در تصمیم گیری. دلیل آن در ضرب‌المثلی خلاصه می‌شود که «چند فکر بهتر از یک فکر است». ابزارهای معمول آن شامل انتشار گسترده و دسترسی به اطلاعات است. جلسات عمومی و جلسات کم و بیش رسمی با ارائه کتبی و گزارش های موقت مستلزم کار مشترک بین سازمان های دولتی، خصوصی یا غیرانتفاعی می‌باشد. اما مشکل آن برعکس راهبرد مقتدرانه است، به این معنا که حتی اگر عموم جمعی قادر به کشف و انتقال دانش مربوطه باشند، تردید وجود دارد که بتواند این را در یک گزارش منسجم جمع کند.
نوع دیگری از مواجهه، نوع خاصی از راهبرد مقتدرانه رابرتز است: راهبرد «متخصص»، مشابه راهبرد مقتدرانه می‌باشد با این تفاوت که اساس اقتدار رهبر، دانش تخصصی در مورد دایره مشکل است. تا جایی که تخصص می‌تواند تأثیر بگذارد، ارزش آن نه از توانایی تشخیص مشکل، بلکه از درک اینکه چه سؤالاتی باید پرسیده شود و تحقیقات دنبال شود، ناشی می‌شود. باز هم، این شکل از مداخله از این واقعیت رنج می‌برد که، طبق تعریف، ماهیت مشکل فراتر از توانایی‌های فکری حتی باهوش‌ترین متخصصان است. مهم‌تر از آن، این واقعیت را نادیده می‌گیرد که تخصص فنی تنها نوع قابلیت مورد نیاز نیست. همچنین ظرفیت رهبری، سازماندهی و مدیریت اجرای پاسخ‌ها مورد نیاز است. انتظار داشتن همه این ویژگی‌ها در یک رهبر، درخواست بسیار زیادی است.
ریتل در مقاله خود در سال 1972، به یک رویکرد مشارکتی اشاره می‌کند. رویکردی که تلاش می‌کند افرادی را که تحت تاثیر قرار می‌گیرند را به مشارکت در فرآیند برنامه‌ریزی دعوت کند و آنها فعالانه در فرآیند برنامه ریزی مشارکت دارند. نقطه ضعف رویکرد این است که دستیابی به یک درک مشترک و تعهد برای حل یک مشکل بدذات، یک فرآیند زمان‌بر است. مشکل دیگر این است که، در برخی مسائل، حداقل یک گروه از مردم ممکن است باور مطلقی داشته باشند که لزوماً با سایر باورهای مطلق که گروه های دیگر دارند در تضاد باشد. سپس تا زمانی که یک مجموعه از باورها نسبی شده یا به کلی کنار گذاشته شوند، همکاری غیرممکن می‌شود.
تحقیقات در دو دهه اخیر ارزش تکنیک‌های استدلال به کمک رایانه را در بهبود اثربخشی ارتباطات بین ذی‌نفعان نشان داده است. تکنیک دیالوگ نگاشت برای مقابله با مشکلات بد در سازمان ها با استفاده از رویکرد مشارکتی استفاده شده است. اخیراً، در یک مطالعه چهار ساله در مورد همکاری بین‌سازمانی در بخش‌های عمومی، خصوصی و داوطلبانه، مشخص شد که هدایت دولت به طور انحرافی یک همکاری موفق را تضعیف می‌کند و یک بحران سازمانی ایجاد می‌کند که منجر به فروپاشی یک ابتکار ملی می‌شود.
رابرت کنپ در کتاب «طراحی کامل برای مشکلات بدذات» اظهار داشت که راه‌هایی برای مقابله با مشکلات بدذات وجود دارد:
اولین مورد، تغییر اقدام در مورد مشکلات مهم از «حل» به «مداخله» است. به جای جست‌وجوی پاسخی که به طور کامل یک مشکل را از بین می‌برد، باید تشخیص داد که اقدامات در یک فرآیند مداوم رخ می‌دهند و اقدامات بعدی همیشه مورد نیاز خواهد بود.
ارتباط مشکلات بدذات > روش‌های ساختاربندی مسئله

مقاله اصلی: روش‌های ساختاربندی مسئله
طیف وسیعی از رویکردها به نام روش‌های ساختاربندی مسئله (PSM) در تحقیقات عملیاتی از دهه 1970 برای رسیدگی به مشکلاتی که شامل پیچیدگی، عدم قطعیت و تضاد هستند، توسعه یافته‌اند. PSMها معمولاً توسط گروهی از افراد در همکاری (به جای یک فرد منفرد) برای ایجاد اجماع در مورد یا حداقل برای تسهیل مذاکرات در مورد آنچه باید تغییر کند، استفاده می‌شود. برخی از PSMهای به طور گسترده پذیرفته شده، شامل روش‌شناسی سیستم‌های نرم، رویکرد انتخاب استراتژیک و توسعه و تحلیل گزینه های استراتژیک (SODA) هستند.
مفاهیم مرتبط > آشفتگی‌ها و آشفتگی‌های اجتماعی

راسل ال. آکوف در مورد مشکلات پیچیده به عنوان آشفتگی نوشت: «هر مشکلی با مشکلات دیگر در تعامل است و بنابراین بخشی از مجموعه‌ای از مشکلات به نام سیستمی از مشکلات مرتبط به هم است. من تصمیم می‌گیرم که چنین سیستمی را آشفته بنامم.»
رابرت هورن با تعمیم به آکوف می‌گوید که: «یک آشفتگی اجتماعی مجموعه‌ای از مشکلات به هم مرتبط و آشفتگی‌های دیگر است. پیچیدگی - سیستم‌های سیستم‌ها - از جمله عواملی است که باعث می‌شود پیام‌های اجتماعی در برابر تجزیه و تحلیل و مهم‌تر از آن در برابر حل، مقاومت کنند.»
به گفته هورن، ویژگی های تعیین کننده یک آشفتگی اجتماعی عبارتند از:
بدون دیدگاه «صحیح» منحصربه‌فرد از مشکل.
دیدگاه‌های متفاوت در مورد مشکل و راه‌حل‌های متناقض.
بیشتر مشکلات به مشکلات دیگر مرتبط است.
داده‌ها اغلب نامشخص یا گم شده‌اند.
تضادهای چندگانه ارزشی؛
محدودیت‌های ایدئولوژیک و فرهنگی؛
محدودیت‌های سیاسی؛
محدودیت‌های اقتصادی؛
اغلب تفکر منطقی یا غیرمنطقی یا چندارزشی.
نقاط مداخله ممکن متعدد؛
عواقبی که تصور آن دشوار است.
عدم قطعیت قابل توجه، ابهام؛
مقاومت زیاد در برابر تغییر؛
حل‌کننده(های) مشکل با مشکلات و راه‌حل‌های بالقوه تماس ندارند.
مفاهیم مرتبط > مسائل واگرا و همگرا

ای.اف. شوماخر در کتاب خود به نام راهنمای افراد سرگشته بین مسائل واگرا و همگرا تمایز قائل می‌شود. مسائل همگرا آنهایی هستند که راه حل‌های فکرشده به تدریج بر روی یک راه‌حل یا پاسخ همگرا می‌شوند. مسائل واگرا، مسائلی هستند که پاسخ‌های مختلف به نظر می‌رسد هر چه بیشتر توضیح داده می‌شوند، به طور فزاینده‌ای با یکدیگر در تضاد هستند و نیازمند رویکرد متفاوتی است که مستلزم مهارت‌های درجه بالاتری مانند عشق و همدلی است.
مفاهیم مرتبط > مشکلات فوق بدذات

کلی لوین، بنجامین کشور، گریم آولد و استیون برنشتاین تمایز بین «مشکلات بدذات» و «مشکلات فوق بدذات» را در مقاله کنفرانسی در سال 2007 معرفی کردند، که در سال 2012 در مقاله‌ای در ژورنال در علوم سیاست به آن بیشتر پرداخت شد. آنها در بحث خود از تغییرات آب و هوایی جهانی، مشکلات فوق بدذات را با ویژگی‌های اضافی زیر تعریف می کنند:
مهلت زمانی قابل توجهی برای یافتن راه‌حل وجود دارد.
هیچ مقام مرکزی مختص به یافتن راه‌حل وجود ندارد.
کسانی که به دنبال حل مشکل هستند نیز باعث آن می‌شوند.
برخی سیاست‌ها به طور غیرمنطقی مانع پیشرفت آینده می‌شوند.
در حالی که مواردی که یک مشکل بدذات را تعریف می‌کنند به خود مشکل مربوط می‌شوند، مواردی که یک مشکل فوق‌ بدذات را تعریف می‌کنند مربوط به عاملی است که سعی در حل آن دارد. گرمایش جهانی یک مشکل فرابدذات است و نیاز به مداخله برای گرایش به منافع بلندمدت ما نیز توسط دیگران از جمله ریچارد لازاروس مورد توجه قرار گرفته است.
شیلی
تاریخ

مقالهٔ اصلی: تاریخ شیلی
حدود ۱۰ هزار سال پیش، مردم سرخ‌پوست مهاجر در داخل دره‌های حاصلخیز و در امتداد ساحلی که هم‌اکنون شیلی نامیده می‌شود، ساکن شدند. اینکاها امپراتوریشان را تا آنچه امروزه شیلی شمالی خوانده می‌شود گسترش دادند، اما بایر بودن این ناحیه از گسترش اقامت آن‌ها جلوگیری می‌نمود.
در سال ۱۵۲۰ میلادی، فردیناند ماژلان طی تلاشی که برای دور زدن کره زمین داشت، تنگه جنوبی که هم اکنون بنام خود او «تنگه ماژلان» نامیده می‌شود و در ناحیه پاتاگونیا شیلی قرار دارد را کشف و از آن برای ورود به اقیانوس آرام استفاده کرد و بدین ترتیب نخستین اروپایی محسوب می‌شود که پا در سرزمین شیلی گذاشت. دیه‌گو اَلمگرو و گروه اسپانیایی‌ش اروپائیهای بعدی بودند که در سال ۱۵۳۵ از پرو برای جستجو طلا بسمت جنوب وارد سرزمین شیلی شدند که ورودشان نظر به داشتن اطلاعات اشتباه موفق آمیز نبود. پدرو دِ والدیویا دوباره برای تصرف مناطق جنوبی قاره تلاش کرد و در سال ۱۵۴۰ میلادی از صحرای آتاکاما در شمال شیلی عبور کرد. والدیویا شهر سانتیاگو که هم اکنون پایتخت شیلی هست بنا نهاد. در ادامه، بسمت مناطق جنوبی تر شیلی لشکرکشی کرد. شهرهای لاسرنا (۱۵۴۴)، کنسپسیون، شیلی (۱۵۵۰)، والدیویا (۱۵۵۲) را نیز تاسیس کرد. اسم شهر والدیویا از نام او گرفته شده است.
سیاست

مقالهٔ اصلی: سیاست در شیلی
مقالهٔ اصلی: سیاست خارجه شیلی
قانون اساسی شیلی در شرایط غیرمعمول و در زمان زمامداری آگوستو پینوشه دیکتاتور سابق نظامی این کشور در سال ۱۹۸۰ تصویب شد. این قانون در سال ۱۹۸۱ جنبه اجرایی به خود گرفت. پس از شکست پینوشه در همه‌پرسی سال ۱۹۸۸ مفادی به این قانون اساسی اضافه شد تا روند تغییرات احتمالی آتی در این قانون اساسی تسهیل شود. در سال ۲۰۰۵ ریکاردو لاگوس رئیس‌جمهوری وقت شیلی مصوبه‌های کنگره شیلی را به عنوان الحاقیه به قانون اساسی این کشور افزود.
بر اساس این تغییرات در قانون اساسی حق انتصاب سناتورها یا انتصاب سناتورهای مادام‌العمر لغو شد. همچنین حق کنار گذاشتن فرمانده نیروهای مسلح شیلی به رئیس‌جمهور این کشور واگذار شد. بر همین مبنا دوره زمامداری رئیس‌جمهوری نیز از شش سال به چهار سال کاهش یافت.
در این نخستین دور انتخابات ریاست جمهوری شیلی در ۱۱ دسامبر ۲۰۰۵ هیچ‌یک از چهار کاندیدای ریاست جمهوری نتوانست ۵۰ درصد آرای لازم برای پیروزی را کسب کند. در دور نیز میچله باچله کاندیدای ائتلاف چپ میانه با سباستیان پینیرا کاندیدای ائتلاف راست میانه به رقابت پرداخت و در نهایت باچلت از این رقابت پیروز خارج شد. باچله در ۱۱ مارس ۲۰۰۶ در مقام ریاست جمهوری شیلی سوگند خورد. این چهارمین انتخاباتی بود که پس از پایان عصر دیکتاتوری پینوشه در شیلی برگزار می‌شد. براساس قانون اساسی، رئیس‌جمهوری شیلی نمی‌تواند چندین دوره پیاپی در انتخابات شرکت کند.
شیلی دارای کنگره دو مجلسی مجلس سنا با ۳۸ نماینده ومجلس نمایندگان با ۱۲۰ عضو است. دوره نمایندگی سناتورها هشت سال و دوره حضور اعضای مجلس نمایندگان در عرصه قانونگذاری چهار سال است. ۲۰ نماینده عضو سنای شیلی از حزب حاکم ائتلاف چپ میانه هستند. حزب حاکم در مجلس نمایندگان شیلی نیز از اکثریت برخوردار است. در مجلس نمایندگان حزب ائتلاف چپ میانه دارای ۶۳ کرسی و حزب ائتلاف راست میانه دارای ۵۷ کرسی است.
قوه قضایی شیلی مستقل عمل می‌کند. این قوه متشکل از یک دادگاه استیناف، دادگاه‌های نظامی، یک دادگاه قانون اساسی و دادگاه عالی است.
نام شیلی

مقالهٔ اصلی: ریشه نام شیلی
نظریات متفاوتی راجع به ریشهٔ کلمهٔ «شیلی» وجود دارد. 
قبل از کشف کامل مناطق جنوبی آمریکا، در زبان بومیان به مناطق جنوبی صحرای آتاکاما چیلی گفته می‌شد. 
پس از آنکه اسپانیایی‌ها نوئوو تولدو و نوئوو کاستیو را تشکیل دادند به شیلی یا گاهی دره شیلی نامیدن این منطقه ادامه دادند.
بر طبق یک نظریه، اینکاها در پرو، که در تسخیر سرزمین آروکانی‌ها شکست خورده بودند، دره آکنکاگوا «شیلی» را با دستکاری در نام یک رئیس قبیله‌ای («کاسیکوئه») که «تیلی» خوانده می‌شد و در زمان تسخیر اینکاها در آن ناحیه حکومت می‌کرد، انتخاب نمودند.
نظریهٔ دیگر به شباهت درهٔ آکنکاگوا با درهٔ کاسما در پرو اشاره می‌کند که در آن یک شهر و دره با نام «شیلی» وجود داشت.
جغرافیا

مقالهٔ اصلی: جغرافیای شیلی
شیلی با مساحت ۷۵۶٬۶۲۶ کیلومتر مربع در غرب آمریکای جنوبی و در سواحل اقیانوس آرام، در همسایگی کشورهای آرژانتین، بولیوی و پرو واقع شده‌است.
به دلیل فاصله میان سرزمین اصلی و جزیره ایستر، شیلی چهار تراز متفاوت تنظیم زمان کشوری با زمان بین‌المللی (UTC) برای آن‌ها استفاده می‌نماید:
سرزمین اصلی از ۴- UTC، و در تابستان از نظام یکساعت جلوتر ۳- UTC استفاده می‌کند.
جزیره ایستر از ۶- UTC، و در تابستان از سیستم یک ساعت جلوتر ۵- UTC استفاده می‌نماید.
تقسیمات اداری

شیلی به ۱۵ منطقه تقسیم می‌شود، که هریک تحت ریاست مدیر منصوب شده از سوی رئیس‌جمهوری اداره می‌شود. هر ناحیه نیز به استان‌هایی با فرمانداران استانی تقسیم می‌شود، که فرمانداران نیز توسط رئیس‌جمهور تعیین می‌گردند. نهایتاً هر استان به شهرداریهایی تقسیم می‌گردد، که اغلب به شهرداری‌ها عنوان کمونا را نسبت می‌دهند و هر شهرداری یک شهردار و چند مشاور برای خود دارد، که به عنوان "concejales" از سوی ساکنان آن نقاط انتخاب می‌شوند.
برای هر ناحیه یک نام و یک عدد رومی، از سمت شمال به جنوب منظور شده‌است. کلاً، اعداد رومی بیش از اسم این نواحی مورد استفاده قرار می‌گیرند. تنها مورد استثناء در ناحیه‌ای است که سانتیاگو قرار دارد و برای آن "RM" در نظر گرفته شده‌است، که بیانگر «رخیون متروپلیتانا»، یا «ناحیه پایتختی» است.
در سال ۲۰۰۵، کنگره شیلی اصلاحیه‌ای از تصویب گذارند تا دو ناحیه جدید یکی در شمال در اطراف شهر آریکا، و یکی در بخش مرکزی جنوب حوالی والدیویدیا (ناحیه آکا از رودخانه‌ها) ایجاد شود. با قرار دادن اعداد رومی XIV و XV در اسامی این استان‌ها، هردو ناحیه ترتیب اعداد جغرافیایی که از شمال به جنوب تنظیم شده بود را برهم زدند. تصور بر این است که نام رسمی آن‌ها جایگزین نام حاوی عددشان شود.
| تقسیمات کشوری شیلی> منطقه | تقسیمات کشوری شیلی> جمعیت | تقسیمات کشوری شیلی> مساحت (km2) | تقسیمات کشوری شیلی> تراکم | تقسیمات کشوری شیلی> مرکز | تقسیمات کشوری شیلی>  | تقسیمات کشوری شیلی>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| منطقه آریکا و پاریناکوتا | ۲۲۴ ۵۴۸ | ۱۶ ۸۷۳٬۳ | ۱۳٬۴۰ | آریکا |  |  |
| منطقه تاراپاکا | ۳۲۴ ۹۳۰ | ۴۲ ۲۲۵٬۸ | ۷٬۸۳ | ایگیگه |  |  |
| منطقه آنتوفاگاستا | ۵۹۹ ۳۳۵ | ۱۲۶ ۰۴۹٬۱ | ۴٬۸۲ | آنتوفاگاستا |  |  |
| منطقه آتاکاما | ۲۸۵ ۳۶۳ | ۷۵ ۱۷۶٬۲ | ۳٬۸۱ | کوپیاپو |  |  |
| منطقه کوکیمبو | ۷۴۲ ۱۷۸ | ۴۰ ۵۷۹٬۹ | ۱۸٬۶۷ | لاسرنا |  |  |
| منطقه والپارایزو | ۱ ۷۹۰ ۲۱۹ | ۱۶ ۳۹۶٬۱ | ۱۱۰٬۷۵ | والپارایسو |  |  |
| منطقه کلان‌شهری سانتیاگو | ۷ ۰۳۶ ۷۹۲ | ۱۵ ۴۰۳٬۲ | ۴۶۱٬۷۷ | سانتیاگو |  |  |
| منطقه ا هیگینز | ۹۰۸ ۵۴۵ | ۱۶ ۳۸۷ | ۵۴٬۹۶ | رانکاگوا |  |  |
| منطقه مائوله | ۱ ۰۳۳ ۱۹۷ | ۳۰ ۲۹۶٬۱ | ۳۴٬۴۹ | تالکا |  |  |
| منطقه نوبله | ۴۸۰ ۶۰۹ | ۱۳ ۱۷۸٫۵ | ۳۶٫۴۷ | شیلان، شیلی |  |  |
| منطقه بیوبیو | ۱ ۵۵۶ ۸۰۵ | ۲۳ ۸۹۰٬۲ | ۱۱۲٬۰۸ | کنسپسیون، شیلی |  |  |
| منطقه آرائوکانیا | ۹۳۸ ۶۲۶ | ۳۱ ۸۴۲٬۳ | ۳۰٬۰۶ | تموکو |  |  |
| منطقه لوس ریوس | ۳۸۰ ۱۸۱ | ۱۸ ۴۲۹٬۵ | ۲۰٬۸۸ | بالدیبیا |  |  |
| منطقه لوس لاگوس | ۸۲۳ ۲۰۴ | ۴۸ ۵۸۳٬۶ | ۱۷٬۰۶ | پوئرتو مونتت |  |  |
| منطقه آیسن | ۱۰۲ ۳۱۷ | ۱۰۸ ۴۹۴٬۴ | ۰٬۹۵ | کویهایکیو، شیلی |  |  |
| منطقه ماژلان و جنوبگان شیلی | 165 593 | 132 297,2(1) | ۱٬۲۶ | پونتا آرناس |  |  |
| شیلی | ۱۷ ۳۷۳ ۸۳۱ | 756 102,4(2) | ۲۳٬۲۴ | سانتیاگو |  |  |
 (1) Including the Chilean Antarctic Territory, its surface reaches 1 382 554,8 km2 (2) Including the Chilean Antarctic Territory, its surface reaches 2 006 360 km2:  (1) Including the Chilean Antarctic Territory, its surface reaches 1 382 554,8 km2 (2) Including the Chilean Antarctic Territory, its surface reaches 2 006 360 km2
تقسیمات اداری > سانتیاگو

سانتیاگو که به سانتیاگوی شیلی هم معروف است پایتخت و بزرگ‌ترین شهر شیلی و یکی از بزرگ‌ترین شهرهای آمریکای جنوبی است. سانتیاگو در ۱۲ فوریه ۱۵۴۱، با نام «سانتیاگو در محدوده جدید» توسط پدرو دو والدیویا پایه‌گذاری شد. مراسم بنیان‌گذاری بر روی تپه هولین (که سپس تپه سانتا لوسیا نام‌گذاری شد) برگزار شد. والدیویا مکان سانتیاگو را به دلیل اقلیم معتدلش و این که به آسانی می‌شد از آن دفاع نمود، برگزید. رودخانه ماپوچو به دو شاخه تقسیم شده که بعدها در جریان پایین رود به هم مجدداً می‌پیوندند و یک جزیره ایجاد می‌کنند.
بیشتر جمعیت سانتیاگو از نسل اروپایی سفید و اسپانیایی هستند. پس از اسپانیایی‌ها شامل مهاجران متصدی دولتی، آلمانی‌ها، سوئیسی، و انگلیسی‌ها اند. پس از آن‌ها ایتالیایی‌ها، ایرلندی‌ها و مهاجران کروات قرار می‌گیرند. ساکنان مرکب دورگه اروپایی و آمریندیانی بخش عمده‌ای از جمعیت را تشکیل می‌دهند.
این شهر در اثر رشد اقتصادی، به‌طور فزاینده‌ای از سوی کشورهای دیگر در آمریکای لاتین پذیرای مهاجرت است. بسیاری از پرویی‌ها، بولیویایی‌ها، آرژانتینی‌ها و اکوادوری‌ها در سانتیاگو زندگی می‌کنند.
مردم

جمعیت این کشور حدود ۱۹٫۱ میلیون نفر است. شیلی یک کشور نسبتاً یک‌دست از لحاظ جمعیت است و بیشتر جمعیت آن غالباً اسپانیایی‌تبار بوده و دارای درجات مختلفی از آمیزش با بومیان سرخ‌پوست هستند.
حدود ۸۵ درصد از جمعیت کشور در نواحی شهری زندگی می‌کنند. ۴۰ درصد آن‌ها در منطقهٔ کلان‌شهری سانتیاگو ساکن هستند. رشد جمعیت شیلی با نرخ حدود ۰٫۹۷ درصد در میان کشورهای آمریکای لاتین پایین است. پس از اروگوئه و کوبا در رده سوم قرار دارد.
مردم > فلسطینیان شیلی

شیلی پس از جهان عرب و فلسطین بزرگ‌ترین جامعه فلسطینی را در خود دارد. در اواخر سده ۱۹ میلادی امپراتوری عثمانی دچار افول بود. بنابراین ساکنان آن درگیر بحران اقتصادی بودند. از سوی دیگر، امپراتوری عثمانی نخستین جنبش ناسیونالیستی عرب در این منطقه را سرکوب کرده بود. بنابراین قاره آمریکا سرزمینی آزاد و تازه با فرصت‌های تازه و دور از تنش بود. شمار زیادی از فلسطینیان از راه زمینی خود را به اروپا رساندند و بعد با کشتی به بوئنوس آیرس در آرژانتین رفتند. اما بسیاری از آنها در بوئنوس آیرس نماندند و به شیلی رفتند. بین سال‌های ۱۸۸۵ تا ۱۹۴۰ بین ۸ تا ۱۰ هزار عرب در شیلی زندگی می کردند که نیمی از آنها فلسطینیان ساکن بیت‌لحم، بیت جالا، و بیت ساحور بودند. جنگ جهانی اول، فروپاشی امپراتوری عثمانی، جنگ جهانی دوم، و تاسیس اسرائیل باعث موج‌های دیگر مهاجرت فلسطینیان به شیلی شد. در سال نخست، قشر خاصی از نخبگان و طبقه بالای جامعه شیلی به فلسطینیان روی خوش نشان نمی‌دادند. زیرا فکر می‌کردند مهاجران فلسطینی به جامعه کمک نخواهند کرد و افرادی جاه‌طلب و از لحاظ جنسی بی‌بندوبار هستند. این افراد مهاجران فلسطینی را طرد می‌کردند و آنها را «تُرک» صدا می‌زدند که واژه‌ای توهین‌آمیز بود.
فلسطینیان در آغاز دستفروشان خیابانی بودند. ولی بعد وارد کسب و کارهای کوچک شدند و سپس در دهه ۱۹۳۰ سهم بزرگی در رونق صنعت پارچه بافی پیدا کردند. پس رهایی شیلی از دیکتاتوری در دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ و رقابت فشرده چین، فلسطینیان شیلی ثروت خود را در فعالیت‌های مالی، املاک و زمین، کشاورزی، شراب‌سازی، کشاورزی، خوراک، و مطبوعات سرمایه‌گذاری کردند.
فلسطینیان شیلی پس از بیش از ۱۰۰ سال رابطه خود با فلسطینیان خاورمیانه را حفظ کرده‌اند.
زبان

درک و فهم گویش شیلیایی زبان اسپانیایی برای بیگانگان دشوار است. علت آن حذف هجاهای آخر و اصوات 's' در واژه‌ها، تلفظ بسیار نرم برخی از حروف بیصدا و سطوح بالای کاربرد کلمات عامیانه، به ویژه در نواحی سانتیاگو و اطراف آن است.
مردم شیلی همچنین نسبت به اسپانیایی‌زبانان سایر کشورهای همسایه سریعتر صحبت می‌کنند. این عوامل همگی دست به دست هم می‌دهند تا گویش شیلیایی از نظر دیدارکنندگان تازه‌وارد به این کشور، حتی گویشوران حرفه‌ای زبان اسپانیایی، دشوار باشد.∗
فرهنگ و نمادهای ملی

مقالهٔ اصلی: فرهنگ شیلی
گل ملی کوپیهو (" لاپاجریا روزاً، لاله کوهی شیلی)، در جنگلهای جنوبی شیلی می‌روید.
نشانهای ملی این کشور دو نوع جانور ملی را ترسیم می‌نمایند: کرکس («والچر گریفوس»، یک پرنده بسیار بزرگ که در کوهستان‌ها زندگی می‌کند) و هوئمول
(«هیپوکاملوس بیسولکوس»، یک گوزن دم سفید که نژادش در خطر است). در این مورد همچنین یک جمله اسطوره‌ای وجود دارد «Por la razón o la fuerza» («با حق یا به زور» یا «با منطق یا با زور»).
دین

در سال ۲۰۱۵، ۵۵٪ جمعیت بالای ۱۵ سال شیلی کاتولیک، ۳۵٪ آگنوستیک و لائیک، ۱۳٪ پروتستان و ۷٪ پیروان دیگر ادیان گزارش شده‌است.
اقتصاد

مقالهٔ اصلی: اقتصاد شیلی
بخش مالی شیلی سریعتر از حوزه‌های دیگر اقتصاد طی چند سال اخیر پیشرفت نموده‌است؛ قانون اصلاح بانکداری که در سال ۱۹۹۷ به تصویب رسید دامنه فعالیت مجاز خارجی را برای بانک‌های شیلی گسترش داد. دولت شیلی در سال ۲۰۰۱ آزادی بیشتری را در بازارهای سرمایه پیاده نمود. مردم شیلی از ابزارهای مالی جدیدی برخوردار شده‌اند همچون وام‌های سرمایه‌گذاری مسکن، معاملات سلف و حقوق خرید و فروش ارز، کارگزاری (مقاطعه کاری)، لیزینگ، و کارت‌های اعتباری. ارائه این محصولات جدید نیز همراه با کاربرد فزاینده از ابزار سنتی همچون وام‌ها و کارت‌های اعتباری بوده‌است. سیستم پرداخت خصوصی مقرری شیلی، با دارائی‌های حدود ۵۴ میلیارد دلار در پایان سال ۲۰۰۴، به منبع مهمی از دارایی سرمایه‌ای برای بازار سرمایه تبدیل شده‌است.
شیلی یکی از بهترین نرخهای اعتباری (+ S&P A) را در بین کشورهای آمریکای لاتین حفظ نموده‌است. دولت به بازپرداخت قروض خارجی خود ادامه می‌دهد. قروض مرکب خارجی بخش‌های دولتی و خصوصی در پایان سال ۲۰۰۴، تقریباً ۵۰ درصد کل تولید ناخالص ملی را تشکیل می‌داد- که بر اساس استانداردهای آمریکای لاتین رقم پایینی است.
مجموع صادرات شیلی در سال ۲۰۲۰ حدود ۶۹٫۷ میلیارد دلار و واردات آن حدود ۶۹٫۶ میلیارد دلار بوده‌است.
بر اساس براوردها در سال ۲۰۱۹ میزان تولید ناخالص داخلی برپایه قدرت خرید معادل ۴۵۹ میلیارد دلار و برپایه نرخ دلار معادل ۲۸۲ میلیارد دلار بوده‌است.