stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
وایکینگ (موتور موشک)

برای موشک ژرفاسنج ساخت ایالات متحده، وایکینگ (راکت) را ببینید.
| 0 | 1 |
| --- | --- |
موتور موشک وایکینگ ۵سی: موتور موشک وایکینگ ۵سی
کشور سازنده: فرانسه
نخستین پرواز: ۱۹۷۹
آخرین پرواز: ۲۰۰۳
طراح: Société Européenne de Propulsion (SEP)
پیشین: None
پسین: Vikas وولکین
وضعیت: Retired
موتور با سوخت مایع: موتور با سوخت مایع
پیش‌ران: دی‌نیتروژن تتراکسید / دی‌متیل‌هیدرازین نامتقارن or UH 25
نسبت مخلوط: ۱٫۷–۱٫۸۶
دوره: Gas-generator cycle
پمپ‌ها: 3 coaxial pumps
پیکربندی: پیکربندی
محفظه: Film-cooled, ablative throat insert
نسبت نازل: 10 (Viking 5C) 30.8 (Viking 4B)
کارایی: کارایی
رانش در خلاء: ۶۹۰–۸۰۵ کیلونیوتن (۱۵۵٬۰۰۰–۱۸۱٬۰۰۰ پوند-نیرو)
رانش در سطح دریا: ۶۱۱–۶۷۸ کیلونیوتن (۱۳۷٬۰۰۰–۱۵۲٬۰۰۰ پوند-نیرو)
نسبت نیرو به وزن: ۸۰–۹۹
فشار محفظه: ۵٫۵ مگاپاسکال (۸۰۰ پوند بر اینچ مربع)
تکانه ویژه (خلاء): ۲٫۷۶–۲٫۹۵ کیلومتر بر ثانیه (۲۸۱–۳۰۱ ثانیه)
تکانه ویژه (سطح دریا): ۲٫۴۳–۲٫۷۹ کیلومتر بر ثانیه (۲۴۸–۲۸۴ ثانیه)
Restarts: Unlimited
Gimbal range: Fixed, swiveled, and gimbaled versions were made
ابعاد: ابعاد
طول: ۲٫۸۷–۳٫۵۱ متر (۹٫۴–۱۱٫۵ فوت)
قطر: ۰٫۹۵–۱٫۷ متر (۳٫۱–۵٫۶ فوت)
مورد استفاده در: مورد استفاده در
Ariane 1 - Ariane 4: Ariane 1 - Ariane 4
منابع: منابع
منابع: 
موتورهای موشک وایکینگ اعضای یک سری موتورهای موشک با سوخت مایع برای مراحل اول و دوم موشک آریان ۱ بودند.
داده‌های فنی

| نسخه | وایکینگ ۲ | وایکینگ 2B | وایکینگ ۴ | وایکینگ 4B | وایکینگ 5C | وایکینگ ۶ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ارتفاع | ۲٫۸۷ متر | ۲٫۸۷ متر | ۳٫۵۱ متر | ۳٫۵۱ متر | ۲٫۸۷ متر | ۲٫۸۷ متر |
| قطر | ۰٫۹۵ متر | ۰٫۹۹ متر | ۱٫۷۰ متر | ۱٫۷۰ متر | ۰٫۹۹ متر | ۰٫۹۹ متر |
| جرم | ۷۷۶ کیلوگرم | ۷۷۶ کیلوگرم | ۸۲۶ کیلوگرم | ۸۲۶ کیلوگرم | ۸۲۶ کیلوگرم | ۸۲۶ کیلوگرم |
| سوخت‌ها | تیتروکسید دینیتروژن و UDMH در نسبت ۱٫۸۶: ۱ | تیتروکسید دینیتروژن و UH به نسبت ۱٫۷۰: ۱ | تیتروکسید دینیتروژن و UDMH در نسبت ۱٫۸۶: ۱ | تیتروکسید دینیتروژن و UH 25 به نسبت ۱٫۷۰: ۱ | تیتروکسید دینیتروژن و UH 25 به نسبت ۱٫۷۰: ۱ | تیتروکسید دینیتروژن و UH 25 به نسبت ۱٫۷۱: ۱ |
| مصرف سوخت | ۲۵۰ کیلوگرم در ثانیه | حدود ۲۷۵ کیلوگرم در ثانیه | حدود ۲۷۵ کیلوگرم در ثانیه | ۲۷۳ کیلوگرم در ثانیه | ۲۴۴ کیلوگرم در ثانیه | حدود ۲۷۵ کیلوگرم در ثانیه |
عملکرد توربین: ۲۵۰۰ کیلو وات، ۱۰۰۰۰   دور دقیقه
| فشار خلأ | 690 KN | ؟ | 713 KN | 805 kN | 758 KN | 750 KN |
| فشار سطح دریا | 611 KN | 643 KN | - | - | 678 KN | ؟ |
| استفاده شده در | آریان ۱ | آریان ۲، ۳ | آریان ۱ | Ariane 2 - 4 | آریان ۴ | PAL (تقویت کننده مایع آریان ۴) |
کاراپت آودیسیان

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Carlos Garabet Avedissian
زادروز:  ۷ ژوئن ۱۹۵۹ ‏(۶۵ سال)
زادگاه:  مونته‌ویدئو
تیم ملی: تیم ملی
|  |  تیم ملی فوتبال اروگوئه |   |   |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
| سال‌ها |  تیم |   |   |
۱۹۹۸:  Limón F.C.
۲۰۰۰:  FAS
۲۰۰۲:  Atlético Balboa
۲۰۰۹:  Deportivo Xinabajul
۲۰۱۰–۲۰۱۱:  Cobán Imperial
۲۰۱۲:  Deportivo Mictlán
۲۰۱۴:  تیم ملی فوتبال زنان کاستاریکا (زیر ۲۰ سال)
۲۰۱۵–۲۰۱۶:  تیم ملی فوتبال پورتوریکو
۲۰۱۷:  Sonsonate
کارلوس کاراپت آودیسیان (انگلیسی: Carlos Garabet Avedissian؛ زادهٔ ۷ ژوئن ۱۹۵۹) بازیکن فوتبال ارمنی‌تبار اهل اروگوئه است.
تیم ملی

وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده‌است.
پارلمان لیختن‌اشتاین

ساختمان پارلمان تک مجلسی لیختن‌اشتاین
پارلمان سلطنتی لیختن‌اشتاین ( آلمانی: Landtag des Fürstentums Liechtenstein   ) پارلمان تک‌مجلسی لیختن‌اشتاین است.
صلاحیت ها

شهروندانی که دارای ۱۸ سال سن و اقامت دائم در کشور بوده و حداقل یک ماه قبل از انتخابات در کشور زندگی کرده باشند، واجد شرایط رای دادن هستند و همه واجدین شرایط می توانند برای انتخابات شرکت کنند. گروهی متشکل از حداقل ۳۰ رای دهنده در هر حوزه حق دارند فهرستی از نامزدها را معرفی کنند. با این حال، رای دهندگان فقط می‌توانند از کاندید یک لیست حمایت کنند.
انتخابات

بر اساس قانون اساسی ۱۹۲۱ ، میزان ۱۵ عضو برای مجلس تعیین شد. اصلاحیه قانون اساسی که در همه پرسی سال ۱۹۸۸ تصویب شد، این تعداد را با شروع انتخابات ۱۹۸۹ به ۲۵ عضو افزایش داد. هر یک از ۲۵ عضو برای یک دوره چهار ساله از طریق لیست باز نمایندگی تناسبی از دو حوزه انتخابیه، اوبرلند با ۱۵ کرسی و آنترلند با ۱۰ کرسی انتخاب می‌شوند. در آستانه انتخابات ۸ درصد (که برابر با ۲ کرسی است). آنترلند شامل اشن (لیختن‌اشتاین), گمپرین, ماورن, روگل و شلنبرگ می‌باشد . اوبرلند متشکل از بالزرس، پلانکن ، شان، تریزن، تریزنبرگ و فادوتس است. به شیوه لیست باز مورد استفاده قرار می‌گیرد، نوعی ادغام است که به رای دهندگان اجازه می‌دهد تا به تعداد نامزدهایی که باید تامین شود، رای دهند، همچنین نام ها را از یک لیست حذف و به  لیست دیگری اضافه کنند.
حیفا

| حیفا חֵיפָה‎ حَیْفَا‎ | حیفا חֵיפָה‎ حَیْفَا‎ |
| --- | --- |
شهر: شهر
مرکز شهر و بندر حیفابرج بادبانمرکز جهانی بهائیبرج IECماداتکبت گلیمهادر هاکارملصومعه استلا ماریس: مرکز شهر و بندر حیفابرج بادبانمرکز جهانی بهائیبرج IECماداتکبت گلیمهادر هاکارملصومعه استلا ماریس
  پرچمنشان:   پرچمنشان
نقشه حیفا: نقشه حیفا
Grid position: 145/246 PAL
کشور:  اسرائیل
بخش:  استان حیفا
تاسیس: سده یکم میلادی
حکومت: حکومت
 • شهردار: عینات کالیش روتم
مساحت: مساحت
 • شهر: ۶۳٫۶۶۶ کیلومتر مربع (۲۴٫۵۸۲ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۷): جمعیت (۲۰۱۷)
 • شهر: ۲۸۱٬۰۸۷
 • تراکم: ۴۴۰۰/کیلومتر مربع (۱۱۰۰۰/مایل مربع)
 • شهری: ۶۰۰۰۰۰
 • کلان‌شهری: ۱۰۵۰۰۰۰
وبگاه: www.haifa.muni.il
حیفا (به عبری: חֵיפָה، تلفظ: [ˈχajfa]؛ به عربی: حَیْفَا، تلفظ: حَیفا)  شهری در شمال اسرائیل، مرکز استان حیفا و پس از اورشلیم و تل‌آویو است که در سال ۲۰۲۲ جمعیتی بالغ بر ۲۹۰٬۳۰۶ نفر داشت. شهر حیفا از یک سوی در کرانه دریای مدیترانه و از سوی دیگر در دامنه کوه کرمل واقع شده است.شهر حیفا بخشی از منطقه کلان‌شهری حیفا را تشکیل می‌دهد که سومین منطقه کلان‌شهری پرجمعیت اسرائیل است. این شهر میزبان مرکز جهانی بهائی است و به عنوان یک میراث جهانی یونسکو و مقصدی برای زیارت بهائیان شناخته می‌شود.
حیفا که بر دامنه‌های کوه کرمل ساخته شده، تاریخچه‌ای بیش از ۳٬۰۰۰ سال دارد. قدیمی‌ترین سکونتگاه شناخته شده در این منطقه، تل ابو هوام، یک شهر بندری کوچک بود که در اواخر عصر برنز (قرن ۱۴ قبل از میلاد) تأسیس شد. در قرن سوم میلادی، حیفا به عنوان یک مرکز رنگرزی شناخته می‌شد. در طول هزاره‌ها، منطقه حیفا دست به دست شده و توسط کنعانیان، اسرائیلی‌ها، فنیقی‌ها، آشوری‌ها، بابلی‌ها، پارسیان، حشمونیان، رومی‌ها، بیزانسی‌ها، اعراب، صلیبیون، عثمانی‌ها و بریتانیایی‌ها فتح و حکمرانی شده است. در جریان نبرد حیفا در جنگ ۱۹۴۸ فلسطین، اکثر جمعیت غالباً عرب شهر فرار کردند یا اخراج شدند. در همان سال، این شهر بخشی از کشور تازه تأسیس اسرائیل شد.
از سال ۲۰۱۶، این شهر یک بندر مهم واقع در ساحل مدیترانه‌ای اسرائیل در خلیج حیفا است که مساحتی برابر با ۶۳٫۷ کیلومتر مربع را پوشش می‌دهد. حیفا حدود ۹۰ کیلومتر شمال تل‌آویو قرار دارد و مرکز منطقه‌ای اصلی شمال اسرائیل است. دو مؤسسه آکادمیک معتبر، دانشگاه حیفا و تکنیون - انستیتو فناوری اسرائیل (قدیمی‌ترین و برترین دانشگاه هم در اسرائیل و هم در خاورمیانه) در حیفا قرار دارند. علاوه بر این، بزرگ‌ترین مدرسه K-12 اسرائیل، مدرسه رئالی عبری، نیز در این شهر واقع شده است. این شهر نقش مهمی در اقتصاد اسرائیل ایفا می‌کند. حیفا میزبان متام، یکی از قدیمی‌ترین و بزرگ‌ترین پارک‌های فناوری کشور است. همچنین تا قبل از افتتاح قطار سبک تل‌آویو، حیفا تنها شهر دارای سیستم حمل و نقل سریع زیرزمینی در اسرائیل بود که به نام کارملیت شناخته می‌شود. خلیج حیفا مرکز صنایع سنگین، پالایش نفت و فرآوری شیمیایی است. حیفا قبلاً به عنوان پایانه غربی خط لوله نفت از عراق از طریق اردن عمل می‌کرد. این شهر یکی از شهرهای مختلط اسرائیل است، با جمعیت عرب-اسرائیلی حدود ۱۰٪.
تاریخچه

مقالهٔ اصلی: تاریخ حیفا
شهر حیفا در طول تاریخ توسط امپراتوری‌های قدرتمند و حکومت‌هایی چون فنیقی‌ها، شاهنشاهی ایران، حشمونی‌ها، پادشاهی یهودا، امپراتوری روم شرقی، اعراب مسلمان، صلیبی‌ها، امپراتوری عثمانی، بریتانیایی‌ها و نهایتاً اسرائیل دست به دست شده است.
شهر حیفا از نخستین شهرها در خاورمیانه بود که از طریق وصل شدن به خط راه‌آهن حجاز، متصل به شبکه راه‌آهن ریلی شد.
فرهنگ > هنر و فرهنگ

علی‌رغم تصویرش به عنوان یک شهر بندری و صنعتی، حیفا قطب فرهنگی شمال اسرائیل است. در دهه ۱۹۵۰، شهردار آبا هوشی تلاش ویژه‌ای برای تشویق نویسندگان و شاعران به نقل مکان به این شهر انجام داد و تئاتر حیفا را تأسیس کرد که یک تئاتر رپرتوار و اولین تئاتر شهرداری تأسیس شده در کشور بود. تئاتر اصلی عربی که به جمعیت عرب شمال خدمات می‌دهد، تئاتر المیدان است. سایر تئاترهای شهر شامل مرکز هنرهای نمایشی کریگر و مرکز هنر و فرهنگ راپاپورت هستند. مرکز کنگره میزبان نمایشگاه‌ها، کنسرت‌ها و رویدادهای ویژه است.
ارکستر سمفونیک جدید حیفا، که در سال ۱۹۵۰ تأسیس شد، بیش از ۵٬۰۰۰ مشترک دارد.در سال ۲۰۰۴، ۴۹٬۰۰۰ نفر در کنسرت‌های آن شرکت کردند. سینماتک حیفا، که در سال ۱۹۷۵ تأسیس شد، میزبان جشنواره سالانه بین‌المللی فیلم حیفا در روزهای میانی تعطیلات سوکوت است. حیفا ۲۹ سینما دارد. این شهر یک روزنامه محلی به نام یدیعوت حیفا منتشر می‌کند و ایستگاه رادیویی خود به نام رادیو حیفا را دارد. روزنامه‌های عربی زبان اسرائیلی الاتحاد و المدینه نیز در حیفا مستقر هستند. در دهه ۱۹۹۰، حیفا میزبان جشنواره راک و بلوز حیفا بود که در آن باب دیلن، نیک کیو، بلر و پی جی هاروی حضور داشتند. آخرین جشنواره در سال ۱۹۹۵ با حضور شریل کرو، سوئد و فیث نو مور برگزار شد.
فرهنگ > هنر و فرهنگ > موزه‌ها

حیفا بیش از یک دوازده موزه دارد. محبوب‌ترین موزه، موزه ملی علوم، فناوری و فضای اسرائیل است که در سال ۲۰۰۴ نزدیک به ۱۵۰٬۰۰۰ بازدیدکننده داشت. این موزه در ساختمان تاریخی تخنیون در محله هدر واقع شده است. موزه هنر حیفا مجموعه‌ای از هنر مدرن و کلاسیک را در خود جای داده و همچنین نمایشگاه‌هایی دربارهٔ تاریخ حیفا دارد. موزه تیکوتین هنر ژاپنی تنها موزه در خاورمیانه است که منحصراً به هنر ژاپنی اختصاص دارد. سایر موزه‌های حیفا شامل موزه پیش از تاریخ، موزه ملی دریانوردی و موزه شهر حیفا، موزه هخت، موزه باستان‌شناسی داگون برای فرآوری غلات، موزه راه‌آهن، موزه مهاجرت مخفیانه و دریایی، موزه صنعت نفت اسرائیل و خانه هنرمندان شاگال است.
به عنوان بخشی از کمپین خود برای آوردن فرهنگ به حیفا، شهردار آبا هوشی ساختمانی در کوه کرمل را در اختیار هنرمند مانه-کاتز قرار داد تا مجموعه یهودیکای خود را که اکنون یک موزه است، در آن جای دهد. خانه و استودیوی سابق هنرمند هرمان استراک اکنون موزه هرمان استراک است. باغ وحش آموزشی حیفا در پارک گان هاعم مجموعه کوچکی از حیوانات از جمله خرس‌های قهوه‌ای سوری را در خود جای داده که اکنون در اسرائیل منقرض شده‌اند. در داخل باغ وحش، مؤسسه زیست‌شناسی خانه پینهاس قرار دارد. در نزدیکی حیفا، در کرمل، "های-بار" ("حیات وحش") شمالی توسط سازمان پارک‌ها و ذخایر اسرائیل اداره می‌شود که هدف آن پرورش و معرفی مجدد گونه‌های منقرض شده از اسرائیل مانند گوزن زرد ایرانی است.
زندگی روزمره > امکانات پزشکی

امکانات پزشکی حیفا در مجموع دارای ۴٬۰۰۰ تخت بیمارستانی است. بزرگ‌ترین بیمارستان، بیمارستان دولتی رامبام است که ۹۰۰ تخت دارد و در سال ۲۰۰۴، ۷۸٬۰۰۰ پذیرش داشته است.مرکز پزشکی بنای زیون و بیمارستان کرمل هر کدام ۴۰۰ تخت دارند. سایر بیمارستان‌های شهر شامل بیمارستان ایتالیایی، بیمارستان الیشا (۱۰۰ تخت)، مرکز پزشکی هورف (۳۶ تخت) و رامات مارپ (۱۸ تخت) هستند. حیفا دارای ۲۰ مرکز سلامت خانواده است. در سال ۲۰۰۴، در مجموع ۱۷۷٬۴۷۸ پذیرش بیمارستانی انجام شده است.
مرکز پزشکی رامبام در طول جنگ دوم لبنان در سال ۲۰۰۶ در خط مستقیم آتش قرار داشت و مجبور شد اقدامات احتیاطی ویژه‌ای برای محافظت از بیمارانش انجام دهد. بخش‌های کاملی از بیمارستان به پناهگاه‌های بزرگ زیرزمینی منتقل شدند.
زندگی روزمره > آموزش و پرورش

حیفا میزبان دو دانشگاه معتبر بین‌المللی و چندین داشکده است. دانشگاه حیفا، که در سال ۱۹۶۳ تأسیس شد، در بالای کوه کرمل قرار دارد. این پردیس توسط اسکار نیمایر، معمار برازیلیا و مقر سازمان ملل متحد در نیویورک، طراحی شده است. طبقه بالای برج ۳۰ طبقه اشکول، چشم‌اندازی پانورامیک از شمال اسرائیل ارائه می‌دهد. موزه هخت، با مجموعه‌های مهم باستان‌شناسی و هنری، در پردیس دانشگاه حیفا قرار دارد.
تخنیون - انستیتو فناوری اسرائیل، در سال ۱۹۱۲ تأسیس شد و اولین مؤسسه آموزش عالی شد که زبان تدریس در آن عبری است. این مؤسسه دارای ۱۸ دانشکده و ۴۲ مؤسسه تحقیقاتی است. ساختمان اصلی آن اکنون میزبان موزه ملی علوم، فناوری و فضای اسرائیل، معروف به مداتک است.
مدرسه رئالی عبری در سال ۱۹۱۳ تأسیس شد. این بزرگ‌ترین مدرسه از کلاس تهیه تا دبیرستان در اسرائیل است، با ۴٬۰۰۰ دانش‌آموز در ۷ شعبه در سراسر شهر.
اولین دبیرستان فنی در اسرائیل، بوسمات، در سال ۱۹۳۳ در حیفا تأسیس شد. این مدرسه وابسته به تخنیون بود. به دلیل مشکلات مالی، در سال ۲۰۰۷ بسته شد و بعداً به عنوان بخشی از شبکه موفت، که توسط معلمان علوم از مهاجرت پس از فروپاشی شوروی در دهه ۱۹۹۰ آغاز شده بود، مجدداً تأسیس شد.
سایر مؤسسات آکادمیک در حیفا عبارتند از کالج تربیت معلم گوردون و کالج معلمان مذهبی شاعنان، آکادمی طراحی و آموزش ویزو حیفا،و کالج طراحی تیلتان. کالج مدیریت میخلالا لمینهال و دانشگاه آزاد اسرائیل شعبه‌هایی در حیفا دارند. این شهر همچنین دارای یک کالج پرستاری و مدرسه مهندسی عملی P.E.T است.
در میان مؤسسات آموزش عالی اسرائیل، دانشگاه حیفا بالاترین درصد (۴۱٪) دانشجویان عرب-اسرائیلی را دارد.تخنیون اسرائیل انستیتو فناوری دومین درصد بالا (۲۲٫۲٪) از دانشجویان عرب-اسرائیلی را دارد.
از سال ۲۰۰۶–۰۷، حیفا دارای ۷۰ مدرسه ابتدایی، ۲۳ مدرسه راهنمایی، ۲۸ دبیرستان آکادمیک و ۸ دبیرستان فنی و حرفه‌ای بود. ۵٬۱۳۳ دانش‌آموز در کودکستان‌های شهرداری، ۲۰٬۰۸۱ در مدارس ابتدایی، ۷٬۹۱۱ در مدارس راهنمایی، ۸٬۰۷۲ در دبیرستان‌های آکادمیک، ۲٬۶۴۶ در دبیرستان‌های فنی و حرفه‌ای، و ۲٬۰۶۸ در دبیرستان‌های جامع منطقه‌ای حضور داشتند. ۸۶٪ از دانش‌آموزان در مدارس عبری‌زبان و ۱۴٪ در مدارس عربی تحصیل می‌کردند. ۵٪ در آموزش ویژه بودند. در سال ۲۰۰۴، حیفا دارای ۱۶ کتابخانه شهرداری با ۳۶۷٬۳۲۳ کتاب بود.
دو مدرسه معتبر عربی در حیفا عبارتند از مدرسه ارتدوکس، که توسط کلیسای ارتدوکس یونانی اداره می‌شود، و مدرسه راهبه‌های ناصره، یک مؤسسه کاتولیک. حدود ۷۰٪ از دانش‌آموزان عرب در حیفا (مسیحیان، مسلمانان و دروزی‌ها) در مدارس مسیحی (۶ مدرسه) که در شهر یافت می‌شوند، تحصیل می‌کنند.
زندگی روزمره > ورزش

مکابی حیفا نام تیم فوتبال شهر حیفا است.
مناطق

منطقه پل پاز، در شمال شرقی حیفا واقع شده است.
مناطق > حومه

دروزها در بسیاری از روستاهای اطراف حیفا زندگی می‌کنند.
مناطق > باغ‌های بهائی

باغ‌ها و ساختمان‌های مرکز جهانی بهایی در شهر حیفا واقع شده‌اند. در وسط شهر حیفا و بر دامنه کوه کرمل، مقبره سید علی‌محمد باب قرار دارد.
بیت‌العدل اعظم، عالی‌ترین مقام تصمیم‌گیری در دین بهایی از سال ۱۹۶۳ میلادی، در شهر حیفا مستقر است.
امکانات شهری

متروی حیفا نقش مهمی در ترابری شهر حیفا را برعهده دارد. متروی کابلی حیفا اولین قطار شهری در خاورمیانه بود که در سال ۱۹۵۹ میلادی، به بهره‌برداری رسید.
فرودگاه بین‌المللی حیفا، یکی از فرودگاه‌های بین‌المللی اسرائیل است که در شرق شهر حیفا واقع شده است.
شهرهای خواهرخوانده

شهرهای خواهرخوانده حیفا:
مارسی (۱۹۶۲)
پورتسموث (۱۹۶۲)
منطقه هکنی لندن (۱۹۶۸)
مانیل (۱۹۷۱)
سان فرانسیسکو (۱۹۷۳)
آلبور (۱۹۷۳)
کیپ‌تاون (۱۹۷۵)
برمن (۱۹۷۸)
نیوکاسل (۱۹۷۹)
آنتورپ (۱۹۸۶)
ماینتس (۱۹۸۷)
دوسلدورف (۱۹۸۸)
روساریو (۱۹۸۸)
اودسا (۱۹۹۲)
شانگهای (۱۹۹۴)
لیماسول (۲۰۰۰)
فورت لادردیل (۲۰۰۲)
ارفورت (۲۰۰۵)
مانهایم (۲۰۰۵)
شنژن (۲۰۱۲)
چنگدو (۲۰۱۳)
شانتو (۲۰۱۵)
باغ‌های بهایی که در اسرائیل به باغ ایرانی معروف هستند، در فهرست میراث فرهنگی جهانی جای دارند.
نیروی هوایی آرژانتین

| نیروی هوایی آرژانتین | نیروی هوایی آرژانتین |
| --- | --- |
بنیان‌گذاری: ۴ ژانویه ۱۹۴۵؛ ۸۰ سال پیش (۱۹۴۵-04}})
کشور:  آرژانتین
گونه: نیروی هوایی
نقش: جنگ هوایی
اندازه: ۱۳٬۸۳۷ نفر ۲۱۷ فروند هواگرد
بخشی از: ارتش آرژانتین
تجهیزات: ۱۳۹ فروند
نبردها:  جنگ فالکلند (مالیوناس)  جنگ خلیج فارس 
وبگاه: www.argentina.gob.ar/fuerzaaerea 
فرماندهان: فرماندهان
فرمانده کل قوا: خاویر میلئی
رئیس ستاد: سرتیپ خاویر ایزاک
نشان: نشان
راندل:  
نشان شناسایی: 
ناوگان هوایی: ناوگان هوایی
جنگنده: لاکهید مارتین ای-۴ای‌آر فایتینگ‌هاوک
شکاری: لاکهید مارتین ای-۴ای‌آر فایتینگ‌هاوک
بالگرد: بل ۴۱۲ بل ۲۱۲ ام‌دی ۵۰۰ آئروسپاسیال اس‌ای ۳۱۵بی لاما میل-۱۷
هواگرد گشت‌زنی: امبرائر ئی‌ام‌بی ۳۱۲ توکانو
هواگرد شناسایی: آی‌ای ۵۸ پوکارا
هواگرد آموزشی: بیچ‌کرفت تی-۳۴ منتور امبرائر ئی‌ام‌بی ۳۱۲ توکانو گروب جی۱۲۰تی‌پی
هواپیمای باری: لاکهید سی-۱۳۰ هرکولس دی هاویلند کانادا دی‌اچ‌سی-۶ توئین اوتر
نیروی هوایی آرژانتین (به اسپانیایی: Fuerza Aérea Argentina) و به اختصار FAA) شاخه هوایی زیرمجموعه ارتش آرژانتین است، که فعالیت خود را از سال ۱۹۴۵ آغاز کرد.
نیروی هوایی آرژانتین در سال ۲۰۱۸ تعداد ۱۳٬۸۳۷ پرسنل نظامی و ۶٬۹۰۰ پرسنل غیرنظامی در اختیار داشت.
فرمانده کل نیروی هوایی آرژانتین (FAA) سرتیپ خاویر ایزاک می‌باشد.
تاریخچه

تاریخچه نیروی هوایی آرژانتین در ۱۰ اوت ۱۹۱۲ (۱۹ مرداد ۱۲۹۱ خورشیدی) با تأسیس «مدرسه هوانوردی نظامی» (به اسپانیایی: Escuela de Aviación Militar) در سرویس هوانوردی ارتش، آغاز شد.
تاریخچه > دوره بین جنگ‌های جهانی اول و دوم

در طی سالهای پس از جنگ جهانی اول، بخش هوایی نیروهای نظامی آرژانتین هواپیماهای مختلفی را از فرانسه و ایتالیا دریافت نمود. در سال ۱۹۲۲، «مدرسه هوانوردی نظامی» به‌طور موقت منحل شد، که منجر به تشکیل گروه "گروه هوانوردی یک" به عنوان یک واحد عملیاتی کردید. در طول سال ۱۹۲۵، «مدرسه هوانوردی نظامی» مجدداً بازگشایی شده، و ("گروه شناسایی سه") ایجاد شد و گروه "گروه هوانوردی یک" مدت کوتاهی پس از آن به عنوان "گروه شناسایی یک" تغییر نام شد.
در سال ۱۹۲۷، «اداره هوانوردی عمومی»، برای هماهنگ‌کردن امور هوانوردی نظامی کشور ایجاد شد. در همان سال،
کارخانه هواپیمای نظامی (اف.ام. ای) FMA که نقش مهمی در صنعت هوانوردی آرژانتین داشت، در کوردوبا تأسیس شد.
با وجود آن، در دهه ۱۹۳۰، آرژانتین هواپیماهای مختلفی را از انگلستان، آلمان و ایالات متحده دریافت نمود.
در سال‌های ۱۹۳۸ الی ۱۹۳۹، قوای هوایی آرژانتین شامل تقریباً ۳٬۲۰۰ پرسنل (شامل حدود ۲۰۰ افسر) بود و تقریباً ۲۳۰ هواپیما را در اختیار داشت. تقریباً ۱۵۰ فروند هواپیما در خدمت ارتش بود که شامل جنگنده‌های دواتین دی.۲۱ و کورتیس پی-۳۶ هاوک، هواپیمای شناسایی برِگه ۱۹، بمب افکن‌های نورثروپ ای-۱۷ و مارتین بی-۱۰، هواپیمای آموزشی نورث امریکن ان‌ای-۱۶، هواپیمای چندمنظوره فوکه-وولف اف‌و ۵۸، هواپیماهای ترابری یونکرس یو ۵۲ و فیرچایلد ۸۲ بود. تقریباً ۸۰ فروند از ۲۳۰ فروند هواپیمای آرژانتین در خدمت نیروی دریایی آرژانتین بودند از جمله سوپرمارین ساوت‌همپتون ،سوپرمارین وارلوس، فیری سیل ،فیری ۳، ووت او۲یو کرسر، کانسالیدیتید پی-۲ وای، کورتیس تی-۳۲ کندور ۲، داگلاس دلفین و گرومن جی۲اف داک بودند.
تاریخچه > جنگ جهانی دوم و سالهای پس از آن

اولین گام برای ایجاد نیروی هوایی (به عنوان شاخه ای جداگانه از نیروهای مسلح) و ایجاد فرماندهی کل هوانوردی که به‌طور مستقیم تحت دستور وزارت جنگ باشد، در ۱۱ فوریه ۱۹۴۴ (۲۱ بهمن ۱۳۲۲ خورشیدی) برداشته شد.
در ۴ ژانویه ۱۹۴۵ (۱۴ دی ۱۳۲۳ خورشیدی) این سازمان بعداً با فرمانی به نیروی هوایی آرژانتین تبدیل شد.
در پایان جنگ جهانی دوم، نیروی هوایی آرژانتین روند نوسازی خود را آغاز نمود. این "عصر طلایی" (تقریباً از ۱۹۴۵ الی ۱۹۵۵) با در دسترس بودن ارز خارجی در آرژانتین، انبوه مهندسان هوافضای بیکار از آلمان، ایتالیا و فرانسه و همراه باارائه آخرین نسل جدید موتورها و سایر قطعات توسط بریتانیا آغاز شد.
خوان پرون در اولین دوره ریاست جمهوری خود، تیم‌هایی از مهندسان اروپایی را به اف.ام. ای، که در آن زمان به عنوان Instituto Aerotécnico "موسسه هواتکنیک" یا I.Ae شناخته می‌شد، آورد تا توسعه فناوری هوایی را ارتقا دهند. تعداد کل نیروهای مؤسسه هواتکنیک" به حدود ۷۵۰ نفر، از جمله دو تیم از طراحان آلمانی (به رهبری کورت تانک معروف) و مهندس فرانسوی امیل دوواتین بود.
در سال ۱۹۴۷، نیروی هوایی آرژانتین ۱۰۰ فروند جنگنده جت گلاستر متئوررا خریداری نمود. هزینه خرید این هواپیماها توسط ایالات متحده به عنوان بازپرداخت بخشی از بدهی خود به آرژانتین بابت مواد خامی که آرژانتین در طول جنگ جهانی دوم برای ایالات متحده فراهم کرده بود، پرداخت گردید. این خرید باعث شد که نیروی هوایی آرژانتین به اولین نیروی هوایی در آمریکای لاتین تبدیل شود که به جنگنده‌های جنگنده جت مجهز شده است. علاوه بر این، چندین بمب افکن آورو لینکلن وآورو لانکاستر را نیز در اختیار گرفت.
نیروی هوایی آرژانتین با افسران سابق لوفت وافه به عنوان مشاورو با تیم‌های اروپایی که پرون به کشور آورده بود، همچنین شروع به توسعه هواپیماهای بومی از جمله نمونه‌های اولیه جنگنده‌های جت
آی. ای ایی. ۲۷ پولکی-۱ و آی ای ایی ۳۳ پولکی-۲ نمود.
این تولیدات به آرژانتین موقعیت اولین کشور در آمریکای لاتین و ششمین کشور در جهان را داد که به تنهایی فناوری جت جنگنده را توسعه داد.
آرژانین هواپیماهای دیگری را نیز تولید نمود که می‌توان به نمونه‌های اولیه هواپیمای آموزشی آی.ای ایی.۲۳ هواپیمای جنگنده دوموتوره آی.ای ایی.۳۰ نیانکو، گلایدر تهاجمی آی.ای ایی.۲۵ مانیکه و هواپیماهای تولید شده از جمله هواپیمای ترابری دو موتوره آی ای ۳۵ اوانکرو، هواپیمای آموزشی پیشرفته آی.ای‌ایی ۲۲ دی‌ال، هواپیمای تهاجمی و بمب افکن سبک دو موتوره
آی.ای‌ایی.۲۴ کالکین نام برد. همچنین راکت و هواپیماهای برای مصارف غیرنظامی همانند اف ام ای آی.ای. ایی ۲۰ ال بویِرو.
تاریخچه > جنگ جهانی دوم و سالهای پس از آن > عملیات در قطب جنوب

در طول سال ۱۹۵۲، نیروی هوایی با استفاده از داگلاس سی-۴۷ مجهز به اسکی، تأمین پایگاه‌های علمی قطب جنوب را آغاز نمود. پیش از این، رئیس‌جمهور خوآن پرون، برای تحقق این هدف، گروه‌های ویژه قطب جنوب (FATA, Fuerzas de Tareas Antárticas) را ایجاد نموده بود.
در سال ۱۹۷۰، نیروی هوایی استفاده از هواپیماهای سی-۱۳۰ هرکولس را در قطب جنوب آغاز کرد. طبق گزارش‌ها، هواپیمای ویژه ریاست جمهوری
فوکر اف۲۸ فلوشیپ اولین جتی بود که در سال ۱۹۷۳ در پایکاه آرژانتین در قطب جتوب فرود آمد.
از دهه ۱۹۷۰، هواپیماهای دی‌اچ‌سی-۶ توئین اوتر نیز مستقر شدند و نیروی هوایی عملیات فراقطب جنوب را در اکتبر ۱۹۷۳ آغاز نمود.
این ماموربت منجر به اولین پرواز سه قاره ای، فرا قطب جنوب در تاریخ شد که یک سی-۱۳۰ هرکولس بین ریوگالگوس، پایگاه هوایی مارامبیو، کرایست‌چرچ در نیوزلند و کانبرا در استرالیا پرواز کرد.
تاریخچه > جنگ جهانی دوم و سالهای پس از آن > مدرن سازی (سالهای ۱۹۶۰–۱۹۷۰)

در طی سالهای ۱۹۶۰، هواپیماهای جدید از جمله جت‌های جنگنده اف-۸۶ سیبر و داگلاس ای-۴ اسکای‌هاوک عمدتاً برای حملات به اهداف زمینی به ناوگان نیروی هوایی آرژنتین اضافه شدند. در طول سالهای دهه ۱۹۷۰، نیروی هوایی خود را به هواپیماهای رهگیر میراژ ۳، جنگنده‌های چند منظوره آی‌ای‌آی نشر (دَگر) و هواپیماهای باری  سی-۱۳۰ هرکولس مجهز نمود. یک هواپیمای ضد شورش به نام پوکارا نیز به تعداد قابل توجهی ساخته و مورد استفاده قرار گرفت. نیروی هوایی FAA همچنین نقش مهمی در کودتای ۱۹۷۶ داشت که منجر به دیکتاتوری نظامی در آرژانتین شد که تا سال ۱۹۸۳ ادامه یافت.
تاریخچه > بعد از جنگ (سالهای ۱۹۸۳ الی ۲۰۰۳)

پس از جنگ، بریتانیا تحریم تسلیحاتی را بر آرژانتین اعمال کرد.
با این حال، ایالات متحده آمریکا ۳۶ فروند ای-۴ای‌آر فایتینگ‌هاوک را به آرژانتین فروخت، که نسخه ای بازسازی شده و ارتقا یافته از ای-۴ اسکای‌هاوک است. سایر تجهیزات خریداری شده توسط آرژانتین عبارتند از: ۲۳ فروند اووی-۱ موهاوک مازاد ارتش ایالات متحده آمریکا، ۲ فروند  سی-۱۳۰ بی و یک فروند لاکهید ال-۱۰۰.
آرژانتین توسعه هواپیماهای کاملاً جدید را آغاز کرد، از جمله اف.ام.ای آی.ای-۶۳ پامپا، جنگنده اس.ای.آی.ای-۹۰، و متعاقباً تبدیل موشک کندور به یک موشک بالستیک میان برد.از این میان، تنها پامپا با موفقیت توسعه یافت.
در سال ۱۹۹۴، رئیس‌جمهور کارلوس منم به خدمت اجباری نظامی پایان داده و به زنان اجازه خدمت نظامی را نیز داد.
تاریخچه > حمایت از مأموریت‌های صلح‌بانی سازمان ملل

نیروی هوایی آرژانتین FAA در ماموریت‌های صلح‌بانی سازمان ملل متحد شرکت داشته است. در سال ۱۹۹۴ گروهی را به قبرس اعزام نمود. و همچنین بالگردهای بل ۲۱۲ در در هائیتی مستقر شدند.
تاریخچه > اوایل قرن بیست و یکم

در اوایل سال ۲۰۰۵، هفده سرتیپ، از جمله رئیس ستاد ارتش، سرتیپ کارلوس رُوده، توسط رئیس‌جمهور وقت آرژانتین نستور کیرشنر در پی رسوایی مربوط به قاچاق مواد مخدر از طریق فرودگاه بین‌المللی اِسیسا اخراج شدند. کیرشنر به نقص در سیستم‌های امنیتی فرودگاه‌های آرژانتین، که توسط پلیس ملی هوانوردی، سپس شاخه‌ای از نیروی هوایی (سازمانی که بعداً جای خود را به پلیس امنیت فرودگاه(به اسپانیایی: Policía de Seguridad Aeroportuaria, "PSA") مستقل امروزی داد) نظارت می‌شد، و سرپوش گذاشتن بر این رسوایی استناد می‌نمود.