متالورژی در آمریکای پیشاکلمبی
فرهنگ مس قدیمی

همان‌طور که این گفته ممکن است به‌طور گسترده پذیرفته شود، نباید آن را مترادف با کمبود اشیاء فلزی در نظر گرفت، زیرا اشاره می‌کند که مس بومی به خصوص در منطقه دریاچه‌های بزرگ نسبتاً فراوان بود. آخرین دوره یخبندان منجر به شستشوی سنگ‌های مسی شد. پس از عقب‌نشینی یخ، اینها به راحتی برای استفاده در اندازه‌های مختلف در دسترس بودند. مس از قدیم الایام از طریق چکش کاری سرد به اشیاء شکل گرفته‌است (دوره باستانی در منطقه دریاچه‌های بزرگ: ۸۰۰۰–۱۰۰۰ قبل از میلاد). همچنین شواهدی از استخراج واقع ی رگه‌های مس (مجتمع مس قدیمی) وجود دارد، اما در مورد تاریخ‌ها اختلاف نظر وجود دارد.
استخراج بسیار دشوار بود. سنگ چکش ممکن است برای شکستن قطعات کوچک به اندازه کافی برای کار استفاده شده باشد. این فرایند پر زحمت ممکن است با ایجاد آتش در بالای ذخایر و سپس پاشیدن سریع سنگ داغ با آب و ایجاد شکاف‌های کوچک کاهش یابد. این فرایند می‌تواند برای ایجاد ترک‌های کوچک بیشتر تکرار شود.
سپس مس را می‌توان با چکش سرد به شکلی درآورد که باعث شکننده شدن آن می‌شود، یا برای جلوگیری از این اتفاق، در فرایند بازپخت با چکش چکش خورده و حرارت داده می‌شود. سپس جسم نهایی باید با استفاده از ماسه سنگ محلی آسیاب و تیز شود. نوارهای متعددی نیز پیدا شده‌است که احتمالاً نشان دهنده است </link> تجارتی که شکل‌دادن آنها به یک میله نیز به عنوان اثبات کیفیت عمل می‌کند.
به نظر می‌رسد مصنوعات دریاچه بزرگ یافت شده در جنگل‌های شرقی آمریکای شمالی نشان می‌دهد که شبکه‌های تجاری گسترده‌ای در سال ۱۰۰۰ وجود داشته‌است. قبل از میلاد با یافتن جواهرات و تزئینات بیشتر، استفاده از مس برای ابزارها به تدریج کاهش می‌یابد. اعتقاد بر این است که این نشان دهنده تغییرات اجتماعی به یک جامعه سلسله مراتبی تر است. هزاران گودال معدن مس در امتداد ساحل دریاچه دریاچه سوپریور و در جزیره رویال پیدا شده‌است. این گودال‌ها ممکن است تا ۸۰۰۰ مورد استفاده بوده باشند سالها پیش. از این مس استخراج می‌شد و سپس اشیایی مانند نوک نیزه‌های سنگین و ابزار آلات مختلف ساخته می‌شد. همچنین از آن اشیاء هلالی مرموز ساخته شد که برخی باستان شناسان معتقدند اقلام مذهبی یا تشریفاتی هستند. هلال‌ها برای استفاده مفید بسیار شکننده بودند و بسیاری از آنها ۲۸ یا ۲۹ دارند. بریدگی در لبه داخلی، تعداد تقریبی روزهای یک ماه قمری.
فرهنگ مس قدیمی عمدتاً در انتاریو و مینه سوتا شکوفا شد. با این حال حداقل ۵۰ قطعه مسی قدیمی از جمله نوک نیزه و هلال تشریفاتی در مانیتوبا کشف شده‌است. تعداد کمی دیگر در ساسکاچوان، و حداقل یک هلال، در آلبرتا، ۲۰۰۰ مشاهده شده‌است. کیلومترها از موطن خود در انتاریو. به احتمال زیاد این اقلام مسی به‌عنوان کالاهای تجاری به دشت‌ها رسیده‌اند تا افرادی که از فرهنگ مس قدیم به این مکان‌های جدید نقل مکان کنند. با این حال، از یکی از محوطه‌های حفاری شده در شرق منیتوبا، می‌توانیم ببینیم که حداقل برخی از مردم در حال حرکت به سمت شمال غرب بودند. باستان شناسان در محوطه ای در نزدیکی بیست ابزار مسی، سلاح و مواد زائد تولیدی، همراه با قطعه بزرگی از مس خام پیدا کرده‌اند. با این حال قدمت این سایت در
حدود ۴۰۰۰ بود سال‌ها پیش، زمانی که آب و هوای خنک‌تری داشت، زمانی که خط درختان جنگل‌های شمالی به سمت جنوب حرکت کردند. اگرچه اگر این مهاجران در این زمان با متالورژی خود به سمت رودخانه وینیپگ حرکت می‌کردند، ممکن است به سمت دریاچه وینیپگ و سیستم رودخانه ساسکاچوان ادامه دهند.
این فرهنگ مس قدیم هرگز پیشرفت خاصی نداشت و هرگز اصل ایجاد آلیاژها را کشف نکرد. این بدان معناست که بسیاری، اگرچه می‌توانستند اشیاء و سلاح‌های فلزی بسازند، اما همچنان از ابزارهای سنگ چخماق خود استفاده می‌کردند که می‌توانست لبه تیزتری را برای مدت طولانی‌تری حفظ کند. مس بدون آلیاژ به سادگی نمی‌توانست رقابت کند و در روزهای بعدی فرهنگ مس قدیم این فلز تقریباً منحصراً برای اقلام تشریفاتی استفاده می‌شد.
با این حال، این مدل دریاچه بزرگ به عنوان منبع منحصر به فرد مس و فناوری‌های مس که تا حدودی برای بیش از ۶۰۰۰ سال ثابت مانده‌اند، اخیراً مورد انتقاد قرار گرفته‌است، به‌ویژه از آنجایی که به نظر می‌رسد ذخایر دیگر در دسترس مردم آمریکای شمالی باستان بوده‌است، حتی اگر بسیار کوچک‌تر باشد.