دنباله‌دار کوهوتک

| 0 | 1 |
| --- | --- |
دنباله‌دار کوهوتک تصویر در ۱۱ ژانویه ۱۹۷۴ توسط کاوشگر مارینر گرفته شده: دنباله‌دار کوهوتک تصویر در ۱۱ ژانویه ۱۹۷۴ توسط کاوشگر مارینر گرفته شده
کشف: کشف
کاشف: Luboš Kohoutek
تاریخ کشف: ۱۸ مارس ۱۹۷۳
طبقه‌بندی: طبقه‌بندی
تلفظ: ‎/koʊˈhuːtɛk/‎ ko-HU-tek ‎/koʊhoʊtɛk/‎ ko-ho-tek
نام‌های متداول: 1973f, 1973 XII
ویژگی‌های مداری: ویژگی‌های مداری
مبدأ ۲۴ دسامبر ۱۹۷۳ (روز ژولیوسی ۲۴۴۲۰۴۰٫۵): مبدأ ۲۴ دسامبر ۱۹۷۳ (روز ژولیوسی ۲۴۴۲۰۴۰٫۵)
Observation arc: 1.24 years (594 observations)
اوج: ۹۸۰۰۰ واحد نجومی (inbound) 3700 AU (outbound)
حضیض: 0.1424249 AU
خروج از مرکز مداری: 0.999997 (inbound) 0.99992 (outbound)
تناوب مداری: ≈11 million yr (inbound) ≈ 80 thousand yr (outbound)
انحراف: ۱۴٫۳۰۴۲۶°
طول گره صعودی: ۲۵۸٫۴۸۹۵۳°
هنگام helion: 28 December 1973
شناسه perihelion: ۳۷٫۷۹۷۶۱°
کمینه فاصله تقاطع مداری زمین: ۰٫۰۲۹۰۴۳ یکای نجومی (۴٫۳۴ میلیون کیلومتر)
ویژگی‌های فیزیکی: ویژگی‌های فیزیکی
میانگین قطر: ۴٫۲ کیلومتر (۲٫۶ مایل)
سپیدایی: 0.67
قدر ظاهری: –3 (1973 perihelion) 0 (peak for ground observers)
قدر مطلق (H): 5.8 (total) 9.5 (nucleus)
 :  
دنباله‌دار کوهوتک (انگلیسی: Comet Kohoutek) (به‌طور رسمی C/1973 E1 و قبلاً 1973 XII و 1973f)[c] دنباله‌داری است که در اواخر سال ۱۹۷۳ از نزدیکی خورشید عبور کرد. پیش‌بینی‌های اولیه در مورد اوج درخشندگی دنباله‌دار نشان می‌داد که این دنباله‌دار پتانسیل تبدیل شدن را دارد که یکی از درخشان‌ترین دنباله‌دارهای قرن بیستم باشد که توجه عموم و رسانه‌ها را به خود جلب کرد و نام «دنباله دار قرن» را به جای نام «دنباله‌دار» به خود اختصاص داد. هرچند کوهوتک نسبتاً درخشان شد، اما در نهایت این دنباله‌دار بسیار کم‌نورتر از پیش‌بینی‌های خوش‌بینانه بود: قدر ظاهری آن تنها به ۳- رسید (برخلاف پیش‌بینی‌های قدر تقریبی ۱۰-) و فقط برای مدت کوتاهی قابل مشاهده بود، و به سرعت تاریک‌تر شد. تا پایان ژانویه ۱۹۷۴ قابلیت دیده‌شدن با چشم غیرمسلح را از دست داد.
این دنباله‌دار توسط لوبوش کوهوتک در رصدخانه هامبورگ در ۱۸ مارس ۱۹۷۳ کشف شد و به نام او نامگذاری شد. کوهوتک در جستجوی دنباله‌دار بیلا بود و به‌طور اتفاقی دنباله‌دار همنام او را در جریان بررسی صفحات عکاسی آن شی متفاوت کشف کرد. این دنباله‌دار بیشتر از هر دنباله‌دار پیشین دورتر از خورشید کشف شد. روش‌های مرسوم برای پیش‌بینی روشنایی دنباله‌دار منجر به پیش‌بینی‌های سخاوتمندانه درخشندگی دنباله‌دار کوهوتک در اواخر سال ۱۹۷۳ و آغاز سال ۱۹۷۴ شد که منجر به انتظارات زیادی در محافل علمی و عموم مردم شد. دنباله‌دار کوهوتک در ۲۸ دسامبر ۱۹۷۳ به حضیض زمین رسید. اگرچه این دنباله‌دار در آن زمان در درخشان‌ترین حالت خود بود، اما تنها می‌توانست توسط ابزارهای علمی و فضانوردان در اسکای‌لب رصد شود. برای بیشتر ناظران زمینی، کوهوتک زمانی که از تابش خیره کننده خورشید در ژانویه ۱۹۷۴ بیرون آمد، تنها به قدر ۰ رسید. در اواخر همان ماه به سرعت از حد قابل رؤیت با چشم غیرمسلح محو شد و آخرین بار در نوامبر ۱۹۷۴ مشاهده شد. تبلیغات، نام کوهوتک با «ناامیدی تماشایی» مترادف شد.
به دلیل تشخیص زودهنگام و ویژگی‌های منحصر به فرد آن، دارایی‌های علمی متعددی به رصد کوهوتک در طی سال‌های ۱۹۷۳–۱۹۷۴ در منظومه شمسی اختصاص داده شد که کوهوتک را به مطالعه‌شده‌ترین دنباله‌دار در آن زمان تبدیل کرد. یافته‌های به دست آمده به‌طور قابل توجهی درک دنباله‌دار را افزایش داد. شناسایی مولکول‌های بزرگ‌تر و پیچیده‌تر ناشی از کوهوتک در کنار گونه‌های شیمیایی مرتبط اما ساده‌تر، این فرضیه را تأیید کرد که دنباله‌دارها از مولکول‌های بزرگ‌تری تشکیل شده‌اند که به محصولات ساده‌تر تجزیه می‌شوند. حضور قابل توجه گازها و پلاسمای بیرون رانده شده از کوهوتک از فرضیه دیرینه «گلوله برفی کثیف» در مورد ترکیب هسته‌های دنباله‌دار پشتیبانی می‌کند. کشف آب، [e] متیل سیانید، هیدروژن سیانید و سیلیکون در کوهوتک نخستین باری بود که چنین گونه‌های شیمیایی در دنباله‌داری مشاهده می‌شد. نمایش بی‌نظیر آن، فرضیات دیرینه در مورد منحنی نور دنباله‌دارهای مشابهی را که وارد منظومهٔ شمسی داخلی می‌شوند را، به چالش می‌کشد.
مدار بسیار غیرعادی کوهوتک قبل از حضیض آن در سال ۱۹۷۳ نشان می‌دهد که این دنباله‌دار ممکن است در اوایل شکل‌گیری منظومهٔ شمسی شکل گرفته باشد یا ممکن است از یک سامانه سیاره‌ای متفاوتی سرچشمه گرفته باشد. دوره مداری آن ممکن است در ابتدا حدود چندین میلیون سال بوده باشد، یا ظهور آن در سال ۱۹۷۳ ممکن است اولین سفر آن به درون منظومه شمسی باشد. شعاع متوسط هسته آن ۲٫۱ کیلومتر (۱٫۳ مایل) است.