اردوگاه کار اجباری برگن-بلزن
گواه های شخصی از اردوگاه

کمدین بریتانیایی مایکل بنتین، که در آزادسازی اردوگاه شرکت داشت، این را در مورد برخوردش با بلزن نوشت:
میلیون‌ها کلمه در مورد این اردوگاه‌های وحشت نوشته شده است، بسیاری از آنها توسط زندانیان آن مکان‌های باورنکردنی. من تلاش کرده‌ام، بدون موفقیت، آن را از دیدگاه خودم توصیف کنم، اما کلمات نمی‌آیند. برای من بلزن نهایت کفر بود.
شائول لدانی، که در سن ۸ سالگی در اردوگاه بود و بعدها از کشتار مونیخ در المپیک تابستانی ۱۹۷۲ جان سالم به در برد، به یاد می‌آورد:
من دیدم که پدرم توسط اس‌اس کتک خورد و بیشتر خانواده‌ام را در آنجا از دست دادم... یک معامله باج‌گیری که آمریکایی‌ها تلاش کردند ۲۰۰۰ یهودی را نجات داد و من یکی از آنها بودم. من واقعاً وارد اتاق گاز شدم، اما بخشیده شدم. خدا می‌داند چرا.
توصیف اردوگاه کار اجباری، سرگرد دیک ویلیامز، یکی از اولین سربازان بریتانیایی که وارد اردوگاه شد و آن را آزاد کرد، گفت: «این مکان شریر و کثیفی بود؛ جهنم روی زمین.»
سربازان بریتانیایی دنیس نوردن و اریک سایکس، که بعدها کمدین‌های محبوبی شدند، در سال ۱۹۴۵ اندکی پس از آزادسازی به اردوگاه برخوردند. سایکس بعدها نوشت:
«وحشت‌زده، مبهوت، منزجر – پیدا کردن کلماتی برای بیان احساساتمان وقتی به تحقیر برخی از زندانیان که هنوز به وطن بازنگشته بودند نگاه می‌کردیم، دشوار است. آنها در یونیفرم‌های نازک و راه‌راه خود نشسته بودند، ساختارهای استخوانی که می‌توانستند بین ۳۰ تا ۶۰ سال سن داشته باشند، با چشمان مرده و ناامید به جلو خیره شده بودند و قادر به احساس هیچ گونه تسکینی از آزادی خود نبودند.»
سرهنگ دوم مروین ویلت گونین DSO:
اندکی پس از ورود صلیب سرخ بریتانیا، اگرچه ممکن است هیچ ارتباطی نداشته باشد، مقدار بسیار زیادی رژ لب رسید. این اصلاً چیزی نبود که ما مردان می‌خواستیم، ما برای صدها و هزاران چیز دیگر فریاد می‌زدیم و نمی‌دانم چه کسی درخواست رژ لب کرده بود. خیلی دوست دارم بفهمم چه کسی این کار را کرده است، این اقدام نبوغ، درخشش ناب و خالص بود. باور دارم هیچ چیز بیشتر از رژ لب برای آن زندانیان انجام نداد. زنان بدون ملحفه و لباس شب در رختخواب دراز کشیده بودند اما با لب‌های قرمز ارغوانی، آنها را می‌دیدید که با چیزی جز پتو روی شانه‌هایشان پرسه می‌زدند، اما با لب‌های قرمز ارغوانی. زنی را دیدم که روی میز کالبدشکافی مرده بود و در دستش تکه‌ای رژ لب را گرفته بود. بالاخره کسی کاری کرده بود که آنها دوباره فرد شوند، آنها کسی بودند، دیگر فقط شماره‌ای که روی بازو خالکوبی شده بود نبودند. بالاخره آنها می‌توانستند به ظاهر خود اهمیت دهند. آن رژ لب شروع به بازگرداندن انسانیت آنها کرد.
بلسن کشف شد توسط دریک سینگتون (۱۹۴۶):
قرن بیستم تاکنون نمونه‌ای ترسناک‌تر از شر جمعی انسانی نسبت به اردوگاه کار اجباری بلزن تولید نکرده است، نقطه سیاهی که به ارتش بریتانیا افتاد تا آن را اشغال کند. این کتاب داستان شخصی اولین افسر بریتانیایی است که در آزادسازی وارد اردوگاه شد و آخرین کسی که پس از اقامت پنج ماهه آنجا را ترک کرد. نویسنده و دو نفر از N.C.O. های او بین خود پنج زبان صحبت می‌کردند، بنابراین آنها فرصت‌های بی‌نظیری برای کشف آنچه زندانیان، مردان، زنان و کودکان تجربه و احساس می‌کردند، داشتند. شری که اردوگاه‌های کار اجباری را تولید کرد به طور کامل افشا شده است، و در اینجا نیز رکوردی از نحوه برخورد با مشکلات روانی و پزشکی، و همچنین مسائلی پیچیده مانند تدارکات، رفاه و توانبخشی یافت می‌شود.
آزادسازی اردوگاه کار اجباری بلزن - یک حساب شخصی توسط لئونارد برنی (سابق) سرهنگ دوم لئونارد برنی R.A. T.D. (۲۰۱۵)
اما وقتی با ۶۰,۰۰۰ نفر مرده، بیمار و در حال مرگ مواجه می‌شوید چه باید بکنید؟ ما در ارتش بودیم تا جنگی را بجنگیم و دشمن را شکست دهیم. ما در این کار خوب بودیم، چون در ده ماه گذشته در جنگ بودیم، اما هیچ‌کدام از ما تجربه‌ای در برخورد با وضعیت بلزن نداشتیم و همه ما کم و بیش از دیدن مناظر دیده شده دچار تروما شده بودیم. خودم، اگرچه یک «افسر ارشد» بودم، تنها چند روز قبل ۲۵ ساله شده بودم. بیشتر مردانی که برای مقابله با آن فاجعه انسانی فرستاده شدند در اواخر نوجوانی یا اوایل بیست سالگی بودند، حتی جوان‌تر از من. آنچه ناگهان با آن مواجه شدیم فراتر از درک هر کسی بود.