فهرست میراث جهانی در نروژ
میراث جهانی

یونسکو سایت‌ها را با ده معیار فهرست می‌کند. هر ورودی باید حداقل یکی از معیارها را داشته باشد.
میراث فرهنگی یونسکو: *
میراث طبیعی یونسکو: †
میراث طبیعی و فرهنگی یونسکو (ترکیبی):  ‡
سایت‌های فراملی: †
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| # | نگاره | نام | موقعیت (استان‌های نروژ) | سال ثبت | شماره ثبت | معیارها | شرح | منبع |
| ۱ |  | کلیسای چوبی اورنس* | سون او فیوردانه | ۱۹۷۹ | ۵۸ | (i)(ii)(iii) | کلیسا در روستای اورنس، سون او فیوردانه، نروژ است. این بنا در سده دوازدهم و سیزدهم ساخته شده‌است و عناصری از سنت وایکینگ‌ها را از کلیسای پیش از سده یازدهم در برمی گیرد و مصالح آن تماماً از چوب و الوار می‌باشد. این کلیسا ترکیبی از هنر سلتیک ، سنت‌های وایکینگ‌ها و معماری رمانسک است و از این رو فرهنگ نوردیک قبل از مسیحیان و مسیحیت قرون وسطایی را پیوند می‌زند |  |
| ۲ |  | بریگن* | هوردالاند | ۱۹۷۹ | ۵۹ | (iii) | بندر تاریخی بریگن شهری در سواحل نروژ غربی مجموعه ای از ساختمان‌های تجاری میراث هانزا است که در ضلع شرقی بندر ووگن در شهر بریگن، نروژ قرار دارد. شهر برگن حدود سال ۱۰۷۰ میلادی در بین مرزهای تیسکیبریگن ساخته شد و تیسکبریگن به مرکز فعالیت‌های تجاری بازرگانان در نروژ تبدیل شد. امروزه، بریگن موزه‌ها، فروشگاه‌ها، رستوران‌ها و بارها را در خود جای داده‌است. |  |
| ۳ |  | روروس* | سور تروندلاگ | ۱۹۸۰ | ۵۵ | (iii)(iv) | شهر معدنی روروس که برگ‌شتادن نیز نامیده می‌شود، در طول تاریخ به‌دلیل وجود معادن مس در آن، شناخته‌شده بود. این شهر به‌همراه شهر کونگسبر، تنها دو شهری در نروژ هستند که تاریخاً به‌عنوان «شهرهای معدنی» تعیین شده‌اند. امروزه نیز ساکنان روروس همچنان در همان ساختمان‌ها و محل‌های سده‌های ۱۷ و ۱۸ میلادی زندگی و کار می‌کنند. روروس حدود ۸۰ خانهٔ چوبی دارد که اکثر آن‌ها دارای حیاط هستند و بسیاری از حصارهای حیاط‌ها از دوران قرون وسطی باقی مانده‌اند. این شهر در جنگ اسکونه توسط سوئدهای تخریب شد که دوباره بازسازی شد. |  |
| ۴ |  | حجاری‌های سنگی آلتا* | فینمارک | ۱۹۸۵ | ۳۵۲ | (iii) | از زمان کشف اولین سنگ‌نگاره‌ها در سال ۱۹۷۳، بیش از ۶۰۰۰ حکاکی با قدمت حدود ۴۲۰۰ پیش از میلاد تا ۵۰۰ قبل از میلاد در چندین مکان در اطراف آلتا یافت شده‌است. بزرگترین محلی که کشف شده‌است در جیپمالوکاتا در حدود ۵ کیلومتری آلتا وجود دارد و حاوی هزاران اثر حک شده مجزا است و به موزه‌ای در فضای باز تبدیل شده‌است. این سنگِنگاره‌ها شکار، ماهیگیری، مسافرت با قایق و همچنین نمادها و آئین‌ها را نشان می‌دهد. |  |
| ۵ |  | وگویان* | نوردلاند | ۲۰۰۴ | ۱۱۴۳ | (v) | ساکنان این جزیزه‌ها ماهیگیر، کشاورز و پرورش دهنده اردک خالّدار بودند. مردم برای اردک‌هایی که هر بهار به اینجا می‌آمدند پناهگاه و لانه ساختند و در طول فصل پرورش از آنها محافظت می‌شد. این سنت هنوز در دوران مدرن حفظ شده‌است. منظر فرهنگی شامل دهکده‌های ماهیگیری، اسکله‌ها، انبارها، مناظر کشاورزی، فانوس دریایی و چراغ‌ها است |  |
| ۶ |  | هلال ژئودزی اشترووه* | فینمارک | ۲۰۰۵ | ۱۱۸۷ | (ii)(iii)(vi) | نام زنجیره‌ای از مثلث‌بندی‌های مساحانه‌ای است که از هامرفست در نروژ تا دریای سیاه کشیده شده‌است. این هلال از ده کشور از جمله سوئد، فنلاند، روسیه، استونی، لتونی، لیتوانی، بلاروس، مولداوی و اوکراین می‌گذرد و بالغ بر ۲۸۲۰ کیلومتر را در بر می‌گیرد و نخستین نصف‌النهار با دقت اندازه‌گیری‌شده‌است. بانی این هلال فریدریش گئورگ ویلهلم فون اشترووه دانشمند آلمانی-روس است که میان سال‌های ۱۸۱۶ تا ۱۸۵۵ میلادی به انجام رسید. این هلال در زمان طراحی از دو کشور اتحادیه سوئد-نروژ و امپراتوری روسیه می‌گذشت. |  |
| ۷ |  | آبدره‌های نروژی غرب† (آبدره گیرانگر و نوریریورد) | موره او رومسدال و سون او فیوردانه | ۲۰۰۵ | ۱۱۹۵ | (vii)(viii) | آبدره‌های نروژی غرب نام مشترک دو آبدره، آبدره گیرانگر و نوریریورد در نروژ است. این دو منطقه، گرچه نسبتاً دور، دارای آب و هوایی بسیار مشابه هستند، که یک انتقال بین آب و هوای اقیانوسی و قاره است. آبدره گیرانگر در ناحیه مور جنوبی در استان موره اوگ رومسدال و نوریریورد  در سون او فیوردانه واقع شده‌است. |  |
| ۸ |  | میراث صنعتی رویکان نوتودن* | تلمارک | ۲۰۱۵ | ۱۴۸۶ | (ii)(iv) | این میراث در در شهرستان وستفولد و تله‌مارک، نروژ است که برای محافظت از چشم‌انداز صنعتی اطراف دریاچه هدالسفاتنت و دره وستفجوردالن ایجاد شده‌است که شامل شرکت نورسک هیدرو برای تولید کلسیم نیترات و کودهای حاوی نیتروژن با استفاده از فرایند بیرکلند-اید در مرکز پوشش گیاهی می‌باشد. این مجموعه همچنین شامل نیروگاه‌های برق آبی، راه‌آهن، خطوط انتقال، کارخانه‌ها و اسکان کارگران و مؤسسات اجتماعی در شهرهای نوتودن و ریوکان است. |  |