stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
هوهانس بجانیان

| هوهانس بجانیان | هوهانس بجانیان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۸ ژانویه [سبک قدیمی: ۱۵ ژانویه] ۱۹۱۵ تفلیس، امپراتوری روسیه
درگذشت: ۱۰ فوریهٔ ۱۹۷۶ (۶۱ سال) ایروان، جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان
ملیت: ارمنستان
محل تحصیل: انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان
شناخته‌شده برای: مجسمه‌سازی
آثار برجسته: مجسمه «پسرک آب‌فروش»  بنای یادبود آلکساندر گریبایدوف
خویشاوندان: فرزندان: داویت بجانیان، آناهید بجانیان
جوایز: 
هوهانس کاراپتی بجانیان (ارمنی: Հովհաննես Կարապետի Բեջանյան؛ زاده ۱۵ ژانویهٔ ۱۹۱۵ – درگذشته ۱۰ فوریهٔ ۱۹۷۶) مجسمه‌ساز اهل ارمنستان بود.
زندگی‌نامه

وی در ۲۸ ژانویه [سبک قدیمی: ۱۵ ژانویه] ۱۹۱۵ در تفلیس در به دنیا آمد و از انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان (۱۹۶۴) فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون نقاش شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۷) شد. وی در ۱۰ فوریهٔ ۱۹۷۶ در سن ۶۱ سالگی در ایروان درگذشت.
نگارخانه

مجسمه «پسرک آب‌فروس»، ایروان
بنای یادبود آلکساندر گریبایدوف، ایروان
بلک‌برن بورلی

| بورلی | بورلی |
| --- | --- |
بلک‌برن بورلی XB287 عکاسی شده در سال ۱۹۶۴.: بلک‌برن بورلی XB287 عکاسی شده در سال ۱۹۶۴.
کاربری: هواگرد ترابری نظامی
تولیدکننده: هواگردسازی بلک‌برن
گروه طراحی: General Aircraft
نخستین پرواز: ۲۰ ژوئن ۱۹۵۰
معرفی‌شده در: ۱۹۵۵
بازنشستگی: ۱۹۶۷
کاربر اصلی: نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا
ساخته‌شده: ۱۹۵۰–۱۹۵۸
تعداد ساخته‌شده: ۴۹
بلک‌برن بی-۱۰۱ بورلی(به انگلیسی: Blackburn B-101 Beverley) یک هواپیمای ترابری سنگین بریتانیایی مربوط به دهه ۱۹۵۰ بود که توسط بلک‌برن و جنرال ایرکرافت ساخته شد و توسط اسکادران‌های فرماندهی ترابری نیروی هوایی سلطنتی از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۷ مورد استفاده قرار گرفت. این هواپیما تنها هواپیمای ترابری زمینی بود که توسط بلک‌برن ساخته شد، شرکتی که عمدتاً جنگنده‌های دریایی می‌ساخت.
مشخصات فنی (بی-۱۰۱)

داده‌ها از Blackburn Aircraft since 1909
ویژگی‌های کلی
خدمه: ۴ (۲ خلبان، اپراتور رادیویی و ناوبر)
ظرفیت:
۹۴ نیرو یا
۷۰ پیاده‌نظام چترباز
طول: ۹۹ فوت ۵ اینچ (۳۰٫۳۰ متر)
پهنای بال: ۱۶۲ فوت ۰ اینچ (۴۹٫۳۸ متر)
ارتفاع: ۳۸ فوت ۹ اینچ (۱۱٫۸۱ متر)
مساحت بال‌ها:  ۲٬۹۱۶ فوت مربع (۲۷۰٫۹ متر مربع)
مقیاس نمایش: 9:1
ماهی‌واره: RAF 34 (اصلاح شده)
وزن خالی:  ۷۹٬۲۳۰ پوند (۳۵٬۹۳۸ کیلوگرم)
بیشترین وزن برخاست:  ۱۳۵٬۰۰۰ پوند (۶۱٬۲۳۵ کیلوگرم)
ظرفیت سوخت:  ۶٬۸۸۰ گالون بریتانیایی (۸٬۲۶۰ گالون آمریکایی؛ ۳۱٬۳۰۰ لیتر)
پیشرانه هواگرد: ۴ عدد موتور ۱۸ سیلندر هوا خنک موتور شعاعی بریستول سنتروس ۱۷۳،‏ ۲٬۸۵۰ اسب بخار (۲٬۱۳۰ کیلووات)  در هر موتور
ملخ‌ها:  ۴-bladed ملخ گام برگشت‌پذیر د هاویلند, ۱۶ فوت ۶ اینچ (۵٫۰۳ متر) diameter
عملکرد
حداکثر سرعت:  ۲۳۸ مایل بر ساعت (۳۸۳ کیلومتر بر ساعت؛ ۲۰۷ گره)
سرعت کروز:  ۱۷۳ مایل بر ساعت (۲۷۸ کیلومتر بر ساعت؛ ۱۵۰ گره) (توصیه شده)
بُرد:  ۱٬۳۰۰ مایل (۱٬۱۳۰ مایل دریایی؛ ۲٬۰۹۲ کیلومتر) در ۸٬۰۰۰ فوت (۲٬۴۰۰ متر) با محموله ۲۹٬۰۰۰ پوند (۱۳٬۰۰۰ کیلوگرم) ; ۱۶۰ مایل (۱۴۰ مایل دریایی؛ ۲۶۰ کیلومتر) با محموله ۵۰٬۰۰۰ پوند (۲۳٬۰۰۰ کیلوگرم)
برد معبر: ۳٬۹۶۰ مایل (۳٬۴۴۱ مایل دریایی؛ ۶٬۳۷۳ کیلومتر) در ۸٬۰۰۰ پوند (۳٬۶۰۰ کیلوگرم) (با محموله ۱٬۰۰۰ پوند (۴۵۰ کیلوگرم))
حداكثر ارتفاع:  ۱۶٬۰۰۰ فوت (۴٬۹۰۰ متر)
نرخ صعود:  ۷۶۰ فوت بر دقیقه (۳٫۹ متر بر ثانیه)
مسافت برخاست تا ۵۰ فوت (۱۵ متر): ۱٬۳۴۰ فوت (۴۰۸ متر)
مسافت فرود از ۵۰ فوت (۱۵ متر): ۹۱۰ فوت (۲۷۷ متر)
Beverley C Mk 1
سکه‌های عرب-ساسانی

یک درهم عرب ساسانی متأخر ضرب بیشاپور از دوره فرمانداری حجاج بن یوسف. نام فرماندار به خط کوفی روبه‌روی چهره خسرو دوم قرار دارد و دور سکه با متن شهادتین منقوش است.
تعدادی از سکه‌های عرب ساسانی که از محوطه باستانی استخر و بیستون کشف و امروزه در مؤسسه خاورشناسی دانشگاه شیکاگو نگهداری می‌شوند.
یک سکه عرب ساسانی از دوره عثمان بن عفان که به آن عبارت «بسم الله» اضافه شده‌است.
سکه‌های عرب-ساسانی یا سکه‌های عربی-ساسانی، یک اصطلاح مربوط به سکه‌شناسی است که در ارتباط با سکه‌های مسی و نقره‌ای ضرب‌شده به سبک سکه‌های ساسانی توسط اعراب مسلمان در زمان ورود اسلام به ایران و چند دهه بعد از آن کاربرد دارد. تصاویر روی سکه‌ها بیشتر شامل نقش‌هایی از خسرو دوم، یزدگرد سوم و گاه به ندرت هرمز چهارم می‌شدند.
کاربرد سکه‌های سکه‌های عرب ساسانی در قلمروی سابق شاهنشاهی ساسانی، همزمان بود با کاربرد سکه‌های اصطلاحاً «عرب بیزانسی» در سرزمین‌های سابق امپراتوری بیزانس. برای اخذ الگوی سکه‌های این سرزمین‌ها توسط اعراب مسلمان دلایل متفاوتی ذکر شده‌است. از جمله اینکه به دلیل نیاز به حفظ ثبات اقتصادی، اعراب در ابتدا تمایل چندانی به عوض کردن سکه‌های رایج نداشتند و در ابتدا تنها سعی می‌کردند نوشته‌های عربی را به خط کوفی بر سکه‌ها بیفزایند یا نشان‌های دینی امپراتوری‌های پیشین را از سکه‌ها بزدایند. منطقه پارس (شامل شهرهای بیشاپور، دارابگرد، اصطخر) درکنار آذربایجان ازجمله مهم‌ترین مکان‌های ضرب سکه‌های عرب ساسانی بودند.
تاکنون انبوهی از این گونه سکه‌ها یافت شده‌اند. نخستین بار که از سکه‌های مسی عرب ساسانی نام برده شده در کاتالوگ موزه سلطنتی برلین در سال ۱۸۹۸ میلادی است. در سال ۱۹۲۸ و ۱۹۳۷ نیز شماری از سکه‌های مسی از حفاری در شوش به دست آمد که نخستین مدرک جدی در این زمینه بود. در سال‌های گذشته نیز شماری سکه از روستای دوکوهک شهرستان ارسنجان به دست آمده است.
پیشینه

نظام پولی در ابتدای خلافت راشدین، همانند نظام دارایی حکومت محمد در مدینه بود. آن هم همان شیوه‌ای بود که در زمان جاهلیت و پیش از اسلام نیز رواج داشت. اعراب در پیش از اسلام از درهم ساسانی و سولیدوس بیزانسی در مبادلات تجاری استفاده می‌کردند که محمد نیز آن را رایج ساخت و ابوبکر هم از آن شیوه پیروی کرد. بعد از آن، عمر هم در ابتدای خلافتش از همین شیوه پیروی کرد. ولی در زمان خلافت عمر، هنگامی که دستگاه خلافت با سرزمین‌های دارای نظام پولی ثابت در شام، ایران و مصر روبه‌رو شد، برای انجام تجارت با این سرزمین‌ها، سکه‌های ویژه خلافت ضرب شد.
عمر بر سکه‌های طلا و نقره رایج آن زمان، نقش‌های رومی و ساسانی را باقی گذاشت، ولی واژه «جائز» را به آن‌ها افزود. در سال ۱۸ قمری برابر با ۶۳۹ میلادی، عمر اولین کسی شناخته شد که ضرب سکه در تاریخ اسلام را رایج کرد. نقش‌های سکه‌های ساخت عمر از نقش‌های سکه‌های ساسانی برداشت شده بود، با این تفاوت که به برخی از این سکه‌ها عبارت «الحمد لله»، برخی «لا اله الا الله» و بر گروهی دیگر نیز نام «عُمر» افزوده بود. عثمان ولی به افزودن عبارت‌های «الله اکبر» و «بسم الله» اکتفا کرد. در زمان خلافت امویان، علاوه بر عبارت‌های پیشین، عبارت «محمد رسول‌الله» نیز بر سکه‌ها افزوده شد. خوارج نیز بر سکه‌های تحت‌نظر خود عبارت «لا حکم الا الله» را افزودند.
اگرچه ساسانیان در زمان فرمانروایی خود علاوه بر سکه‌های نقره و مس، دینار طلا نیز نمودند، ولی اعراب مسلمان سکه‌های طلای رومی را مرغوب‌تر از دینارهای ساسانی می‌دانستند؛ به‌طوری‌که زیبایی و درخشندگی سکه‌های طلای رومی در نزد اعراب ضرب‌المثل شده بود. بااین‌حال برخی نویسندگان دینارهایی با سبک ساسانی را منسوب به دوره خلافت معاویه دانسته‌اند.
در سال ۷۹ ق (۶۹۸ م) و در زمان خلافت عبدالملک بن مروان، پس از چند تغییر آزمایشی سرانجام طرح نهایی درهم‌های اسلامی که بدون نقش و تنها همراه کتیبه‌هایی به عربی بودند پذیرفته شد. حجاج بن یوسف در این میان نقش کلیدی در ایجاد و توزیع سکه‌های جدید و تغییر زبان دیوانی شرق خلافت از پهلوی به عربی داشت. ضرب سکه‌های عرب ساسانی تا حدود سال ۸۴ ق (۷۰۳ م) در فارس، کرمان و سیستان ادامه یافت. تاریخ جوان‌ترین سکه عرب ساسانی شناخته شده به حدود سال ۸۵ ق (۷۰۴ م) بازمی‌گردد. اگرچه ممکن است در ضرابخانه‌های واقع در مرزهای شرقی خلافت اسلامی که دسترسی به آن‌ها وجود نداشت، تقلید از مسکوکات عرب ساسانی تا یک سده پس از این تاریخ نیز ادامه یافته باشد.
ویژگی‌ها

سکه‌های عرب ساسانی متأثر از سنت‌های بازمانده از دوران ساسانی در زمینه‌های واژگان، تصویرنگاری و تداوم کاربرد زبان پهلوی برای نوشتن کتیبه‌ها هستند. بیشتر این سکه‌ها درهم نقره‌اند. برروی آن‌ها به‌طور معمول نقشی از پادشاه ساسانی همراه با یک نوشتهٔ اندرزی و آرایه‌های متنوع است. در سمت راست نگاره، نام خلیفه یا والی عرب به خط پهلوی نوشته شده‌است. در پشت سکه‌ها نیز آتشدان زرتشتی همراه با نگهبانان آتش در کنار آتشدان نقش شده‌اند. در سمت چپ نگهبانان، سال صدور بیان شده و در سمت راست، نام محل ضرب به اختصار آمده‌است. تمامی این مشخصه‌ها با سکه‌های نقره‌ای و مسی ساسانی همانند هستند. تفاوت بارز ولی در اضافه شدن نوشته‌های عربی به سکه‌های گونه عرب ساسانی است. سکه‌های عرب ساسانی تقلیدی نیستند، زیرا مطمئناً توسط همان کسانی که در اواخر دوران ساسانی در ضرابخانه‌ها کار می‌کردند، طراحی و ساخته شدند.
درهمی از دوره عبدالملک بن مروان، بدون نقش و دارای کتیبه‌هایی به عربی.
گلدن هیلز، کالیفرنیا

| گلدن هیلز، کالیفرنیا | گلدن هیلز، کالیفرنیا |
| --- | --- |
حوزه سرشماری: حوزه سرشماری
موقعیت گلدن هیلز، کالیفرنیا در نقشه: موقعیت گلدن هیلز، کالیفرنیا در نقشه
کشور:  ایالات متحده آمریکا
ایالت آمریکا:  کالیفرنیا
شهرستان: کرن
حکومت: حکومت
 • Senate: Jean Fuller (ج)
 • Assembly: Jean Fuller (ج)
 • حوزه انتخابیه بیستم و دوم کالیفرنیا: کوین مک‌کارتی (ج)
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۲٫۲۶۶ مایل مربع (۳۱٫۷۷۱ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱۲٫۲۴۹ مایل مربع (۳۱٫۷۲۶ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰۱۷ مایل مربع (۰٫۰۴۵ کیلومتر مربع)  ۰٫۱۴٪
ارتفاع: ۳۹۱۷ فوت (۱۱۹۴ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۸۶۵۶
 • تراکم: ۷۱۰/مایل مربع (۲۷۰/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۸ (PST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۷ (PDT)
زیپ‌کد: ۹۳۵۶۱
کد منطقه: 661
کد FIPS: ۰۶–۳۰۲۸۲
شماره GNIS: ۱۸۶۷۰۲۵
گلدن هیلز (به انگلیسی: Golden Hills) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کرن، کالیفرنیا واقع شده‌است. گلدن هیلز ۳۱٫۷۷۱ کیلومتر مربع مساحت و ۸٬۶۵۶ نفر جمعیت دارد و ۱٬۱۹۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
انگلبرت کمپفر

| انگلبرت کمپفرEngelbert Kaempfer | انگلبرت کمپفرEngelbert Kaempfer |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۶ سپتامبر ۱۶۵۱ لمگو، آلمان
درگذشت: ۲ نوامبر ۱۷۱۶
ملیت: آلمانی 
پیشه(ها): پزشک و جهانگرد
انگلبرت کمپفر (به آلمانی: Engelbert Kaempfer) (زادروز ۱۶ سپتامبر ۱۶۵۱ – درگذشته ۲ نوامبر ۱۷۱۶) پزشک و طبیعی‌دان اهل آلمان بود که به واسطهٔ سفر جهانگردی‌اش به روسیه، ایران، هند، آسیای شرقی و ژاپن در بین سال‌های ۱۶۸۳ تا ۱۶۹۳ مشهور است. او دربارهٔ این مسافرت‌ها دو کتاب نیز نوشته‌است. یکی از این کتاب‌ها با نام سفرنامه کمپفر توسط کیکاووس جهانداری به فارسی ترجمه شده‌است.
زندگی‌نامه

انگلبرت کمپفر در ۱۶ سپتامبر ۱۶۵۱ در لمگو (آن روزگار، شهری در امپراتوری مقدس روم) به دنیا آمد. پدرش یوهانس کمپفر از کشیشان این شهر بود. کمپفر پس از اتمام تحصیلات مقدماتی در شهرهای لمگو، هاملن، لونبورگ و لوبک در هفده سالگی برای اولین بار به هلند سفر کرد و در دانتسیگ (گدانسک کنونی) پس از پایان تحصیلات دبیرستانی به دانشگاه رفت و به تحصیل فلسفه، تاریخ و زبان‌های خارجی جدید و قدیم پرداخت. پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۶۷۴ در کراکوف به تحصیل ادامه داد و در سال ۱۶۷۶ در ورشو با محمد حسین باقر ایلچی، فرستاده دربار ایران در لهستان آشنا شد.

کمپفر چهار سال انتهایی دوران تحصیل خود را در سال ۱۶۸۱ در کونیگسبرگ در پروس به تحصیل طب و علوم طبیعی پرداخت و پس از آن به سوئد مهاجرت کرد. از اگوست ۱۶۸۲ در اوپسالا و استکهلم زندگی می‌کرد و با حقوقدان معروف ساموئل فن پفندورف آشنا شد. در آن زمان کارل یازدهم پادشاه سوئد در تدارک اعزام هیئتی به دربار شاه ایران برای ایجاد روابط تجاری و تشویق شاه ایران به مبارزه علیه ترکان عثمانی بود. بنا بر توصیه پفندورف، کمپفر به عنوان پزشک و منشی همراه هیئتی که ریاستش بر عهده لودویک فابریتیوس بود، به دربار شاه سلیمان اعزام شد. فابریتیوس در زمینه تجاری مصمم بود ابریشم ایران را از مسیر روسیه به اروپا بیاورد و آن را در بازارهای اروپا عرضه کند.
ورود به ایران

کمپفر در دهم ژوئن در مراسمی رسمی که برای تسلیم اعتبارنامه سفیر سوئد به تزار روسیه تشکیل شده‌بود، شرکت کرد. این زمان مصادف بود با حکومت دو شاهزاده جوان روسی به نام‌های ایوان و پتر. هیئت نمایندگی پس از از آن پایتخت روسیه را ترک کرده و توسط کشتی از طریق رود ولگا به سوی دریای خزر روانه و در هفتم نوامبر ۱۶۸۳ به آستراخان وارد شدند.

کمپفر از ابتدای سفر خود به نوشتن سفرنامه خود به زبان آلمانی مشغول بود. این کتاب که به صورت سفرنامه تنظیم شده‌است، اکنون در موزه بریتانیا در شهر لندن نگهداری می‌شود. سفیر سوئد و هیئت همراهش در هشتم نوامبر همان سال برای دیدار شاه ایران آستراخان را ترک کرد. در این سفر سفرای کشورهای روسیه و لهستان نیز این هیئت را همراهی می‌کردند. آن‌ها در هفدهم دسامبر به شماخی، مرکز شروان که در آن زمان بخشی از خاک ایران بود رسیدند. یک ماه به انتظار اذن ورود از سوی دربار ایران در اصفهان بودند، سرانجام پس از آن که این اجازه صادر شد به سوی پایتخت حرکت کردند.
ورود به ایران > میدان نفتی باکو

کمپفر منطقه نفت‌خیز باکو را از نزدیک مشاهده نمود و شرح مفصلی دربارهٔ وضع جغرافیایی و اقتصادی منطقه ای که آن را (میدان آتشهای ابدی ) میخواند نوشت.
ورود به ایران > حرکت بسمت اصفهان

هیئت سوئد در چهارده ژانویه ۱۶۸۴ شماخی را ترک کرد، پس از گذراندن یک ماه به رشت و بعد از آن به قزوین رسیدند و پس از توقفی کوتاه قزوین را ترک کرده و بعد از گذشتن از ساوه، قم، کاشان و نطنز بالاخره در ۲۹ مارس ۱۶۸۴، یک هفته پس از نوروز ۱۰۹۶ هجری به اصفهان وارد شدند. 
آنها همزمان با مرگ شاه عباس دوم و به تخت نشستن شاه سلیمان (شاه صفی دوم) وارد ایران شدند. از این رو توضیحی از ایران زمان سابق و شرحی از انتخاب و سلطنت شاه جدید ارائه داده‌است. مدت اقامت او در اصفهان بیست ماه بود و در این مدت به بازدید از نقاط مختلف شهر و تماس با طبقات مختلف مردم پرداخت و از مشاهداتش یادداشت برداشت. اسامی کوه‌ها و ارتفاعات را ضبط نمود و اسامی بناهای مهم از جمله مدارس، کاروانسراها و… را ذکر کرد. او در این مدت توانست بخش اول کتابی را که دربارهٔ گیاهان ایران نوشته بود تکمیل کند. از جمله یادداشت‌های کمپفر شرح کامل مشاغل و مناسب و سلسله مراتب اداری کارمندان و کارکنان درباری و کشوری ایران در قرن هفده میلادی است.
«انگلبرت کمپفر»، پزشک و گردشگر آلمانی که در زمان به تخت‌نشستن شاه سلیمان‌صفوی به ایران آمده است، در سفرنامه‌اش مشاهدات خود را این‌چنین بیان می‌کند: «شاه سلیمان هر روز بعدازظهر به محض کاسته‌شدن از گرمای هوا، به مقصد باغ هزار جریب سوار بر اسب در چهارباغ گردش می‌کرده است. دراین گردش، تمام امرا و بزرگان در التزام رکاب شاه بوده‌اند و در خصوص امور مملکت با ایشان صحبت می‌کرده‌اند.
همچنین شاه عریضه‌های رعیت را شخصا دریافت می‌کرد و به مشکلات و خواسته‌های آنها رسیدگی می‌کرد. به دستور شاه، روزهای چهارشنبه هر هفته، ‌چهارباغ و باغ‌های سلطنتی به زنان اختصاص یافته بود.» این روایت در «تاریخ عباسی» نوشته «جلال الدین محمدبن عبدالله منجم یزدی» نیز آورده شده است: «مقارن با شانزدهم صفر 1018 هجری قمری، به خاطر اشرف رسید که زنان از صحبت و سیر در چهارباغ محروم‌اند و صلاحیت، مانع آمدن آن جمع می شود. حکم جهان مطاع شد که روز چهارشنبه، سیر چهارباغ و پل به زنان تعلق داشته باشد. مقرر شد که اگر مردی در حوالی ‌این محل واقع شود، به خانه بیاویزند.»
آموزش زبان فارسی

کمپفر برای کسب اطلاعات دست اول نیاز به تماس مستقیم با مردم داشت. به همین دلیل از بدو ورود به اصفهان مشغول فراگرفتن دو زبان فارسی و ترکی شد. کسی که بیش از همه به او در این امر یاری رساند کشیشی بنام رافائل دومان (به فرانسوی: Raphael du Mans) بود که  ۳۸ سال از اقامتش در اصفهان می‌گذشت. رافائل برای کمک به کمپفر یک کتاب دستور زبان ترکی و کتابی دربارهٔ ایران نوشت .
کمپفر به واسطه آشنایی به زبان و فرهنگ ایرانیان، اعتبار و محبوبیت خاصی میان مردم و درباریان پیدا کرد.  آنچنان که شاه سلیمان از او در مذاکره با نمایندگان اروپایی به عنوان مترجم دربار بهره می‌جست.
خروج از ایران، سال‌های ۱۶۸۵ تا ۱۶۹۴

پس از گذشت بیست ماه از توقف در اصفهان، کمپفر از وجود یک اسکادران کشتی هلندی در خلیج فارس اطلاع یافت. از خدمت در سفارت سوئد کناره‌گیری کرد و در دسامبر ۱۶۸۴ با شخصی به نام فان هوی‌فل (به هلندی: Van Heuvel) که رئیس شرکت هلندی و مقیم اصفهان بود قرارداد بست تا به عنوان پزشک کشتی هلندی به سفرهای تحقیقاتی خود به سوی هندوستان ادامه دهد.

تا پس از گذشت یک سال از امضای قرار داد، کمپفر همچنان در اصفهان بود، سرانجام در ۲۱ نوامبر ۱۶۸۵ از راه تخت جمشید و شیراز به سمت خلیج فارس حرکت کرد. کمپفر در این مسیر از شهر باستانی دارابگرد دیدن کرد و یادداشت‌هایی در مورد نقش برجسته داراب که موضوع آن پیروزی شاپور اول بر امپراتوری روم می‌باشد برداشت. کمپفر در ۱۷۱۲ میلادی در لمگو، نتیجه تحقیقات و مشاهدات خود در دارابگرد را در کتابی با عنوان آسیای شگفت‌انگیز (به لاتین: Amonitates extoticae) منتشر نمود.

همچنین نخستین تصاویر نقاشی‌شده از کعبه زرتشت در سفرنامه‌هایی که توسط جهانگردان اروپایی قرن هفدهم از جمله کمپفر نوشته شده، به دست ما رسیده‌است. کمپفر بود که برای اولین بار فرض آتشکده و آتشگاه بودن این بنا مطرح کرد و پس از وی جیمز موریه و رابرت کر پورتر در اوایل سدهٔ نوزدهم این دیدگاه را قوت بخشیدند.

کمپفر حین عبور از تخت جمشید قسمتی از کتیبه‌های آن را رونویسی کرد. پس از توماس هاید که برای اولین بار از اصطلاح خط میخی، علی‌رغم تردید در این که این نشانه‌ها یک سیستم خطی هستند، برای این گونه خط استفاده کرده بود، این انگلبرت کمپفر بود که در سال ۱۷۱۲ این اصطلاح را به‌طور جدی به کار برد. کمپفر در سفرنامه‌اش اطلاعات بیشتری دربارهٔ این محوطه باستانی می‌دهد.

هر چند کمپفر مایل بود هر چه سریع‌تر به هندوستان برسد، اما بنا بر دستور روسای هلندی خود مجبور بود در نواحی گرم جزیره هرمز و بندرعباس بماند. او در نوشته‌های خود از این توقف اجباری شکایت بسیار کرده‌است. توقف کمپفر در این محل از ۲۸ دسامبر ۱۶۸۵ تا ۳۰ ژوئن ۱۶۸۸ به طول انجامید.

پس از خروج از ایران، کمپفر به هندوستان، جاوه و پس از آن ژاپن می‌رود و در اواخر سال ۱۶۹۴ به آلمان بازمی‌گردد. کمپفر در ژاپن هم تحقیقات جالبی انجام داده و از مشاهدات خود گزارش‌های مفصلی نوشته‌است. بسیاری او را در زمره ژاپن‌شناسان متقدم جای داده‌اند.

کمپفر امیدوار بود پس از بازگشت به آلمان دست‌نوشته‌های خود دربارهٔ سفرهای مشرق‌زمین به چاپ برساند اما به دلیل مشکلات متعددی سال‌ها موفق به انجام آن نشد تا سرانجام در سال ۱۷۱۲ توانست پس از هفده سال سفرنامه‌اش را چاپ کند و چهار سال پس از انتشار سفرنامه‌اش در تاریخ ۲۴ اکتبر ۱۷۱۶ در سن ۶۵ سالگی درگذشت.
سفرنامه کمپفر

کمپفر سفرنامه خود را که به زبان آلمانی نوشته بود، به زبان ادبی لاتین برگرداند و مطالبی از دلاواله، تاورنیه و شاردن به آن افزود. او در مقدمه این کتاب نوشته‌است:
«نوشته‌های من، کار یک نویسنده پشت‌میزنشین و فانتزی‌نویس نیست، بلکه من آنچه را می‌نویسم که یا تازگی دارد یا آن که پیشینیان آنها را به‌طور کامل ننوشته‌اند، به عنوان یک مسافر محقق راه دیگری برای من غیر از دقت کامل در آنچه می‌دیدم و برای ما تازگی داشت موجود نبود.»
سفرنامه کمپفر پس از گذشت هفده سال از مراجعت کمپفر به میهنش در ۱۷۱۲ در شهر لمگو در نهصد صفحه به چاپ رسید. این کتاب شامل پنج جلد است. جلد اول و چهارم آن به تمامی و بخش‌های زیادی از جلد دوم و سوم این کتاب مختص به ایران است. کمپفر در جلد دوم این کتاب مطالب جالبی دربارهٔ نواحی مازندران و باکو آورده‌است که در آن زمان برای مردم دنیا کاملاً تازگی داشت. در این جلد راجع به تخت جمشید، شاهان هخامنشی و آرامگاه سعدی، حافظ و منار شاخ گوزن اصفهان مطالبی نوشته شده‌است. او در کتاب سوم تلاش کرده‌است در مورد عقاید مردم ایران و تجربیات آن‌ها در علم پزشکی اطلاعاتی به خواننده بدهد.

کمیابی و کلمات سخت لاتین سفرنامه کمپفر باعث شد این کتاب پرارزش سال‌ها در کتابخانه‌ها بدون استفاده مانده، کم‌کم از یاد برود. تا کارل مایر لمگو (به آلمانی: Karl Meier - Lemgo) با صحبت دربارهٔ کمپفر و ترجمه بخش‌هایی از سفرنامه، باعث معرفی این ایران‌شناس معروف آلمانی شد. از آنجا که کمپفر در این اثر خود اغلب اصطلاحات ایرانی را به خط فارسی یادداشت کرده‌بود و خواندن آن برای کسانی که به خط و زبان فارسی آشنایی نداشتند به سختی ممکن بود، کارل مایر لمگو تنها توانست هشتاد صفحه از جلد اول کتاب را به زبان آلمانی ترجمه و منتشر کند.

سرانجام پروفسور والتر هینتس که در سال‌های ۱۹۳۶–۱۹۳۵ در دانشگاه برلین مشغول تدریس بود، کتاب کمپفر را به عنوان ماده درسی برای رشته ایران‌شناسی انتخاب و به ترجمه آن به آلمانی اقدام کرد. او تا بهار سال ۱۹۳۸ با همراهی عده بی‌شماری از همکارانش در دانشگاه گوتینگن روی ترجمه خام کار کرد و موفق به ترجمه کتاب به زبان آلمانی ساده و روان شد. در سفرنامه کمپفر به اصطلاحات اداری و قوانین ایران در عهد صفویه برمی‌خوریم که به دو زبان فارسی و ترکی نوشته شده‌اند. به همین دلیل برگرداندن این اصطلاحات به زبان آلمانی کار ساده ای نبوده‌است.
نامه‌ها و مکاتبات

آثار کمپفر همیشه مورد توجه جدی ژاپن‌شناسان و متخصصان ادبیات و فرهنگ آلمانی دوره باروک قرار داشته‌است. پس از ویرایش جدید آثار کمپفر کتاب‌های «شرح ژاپن» (به انگلیسی: Heutiges Japan) در دو جلد و نامه‌های کمپفر در یک جلد در سال ۲۰۰۱ میلادی منتشر شده‌است. مجموعه مکاتبات کمپفر مشتمل بر ۱۸۲ نامه است. در این میان پنجاه نامه به زمانی اختصاص دارد که کمپفر ساکن اصفهان بوده یا در بندرعباس اقامت داشته. این نامه‌ها اغلب از طرف کمپفر نوشته شده‌اند و معلوم نیست که به مقصد نیز رسیده‌اند یا نه. بعضی از این نامه‌ها هم خطاب به کمپفر نوشته شده‌اند. برای مثال در میان این مکاتبات به نامه شخصی به اسم داوود خان به تاریخ جمادی‌الاول ۱۰۹۷ قمری برمی‌خوریم که موضوعش اهدای یک نسخه «شیرازنامه» به کمپفر است. چند طرح مکاتبه رسمی به شاه سلیمان هم در میان این نامه‌ها پیدا می‌شود که به لاتین نوشته شده‌اند.
نقاشی‌های کمپفر

کمپفر هنگام اقامت در ایران و ژاپن نقاشی‌های دقیقی کشیده بود تا در انتشار کتب خود از آن‌ها استفاده کند. برای چاپ این نقاشی‌ها ناچار بود آن‌ها رو بر روی لوحه‌های مسی کلیشه نماید که تهیه آن مستلزم وقت زیادی بود. به همین دلیل یادداشت‌های او سال‌ها گوشه‌ای تلنبار شده و رو به نابودی می‌رفت. او در نامه‌ای که خطاب به یکی از دوستانش به این موضوع اشاره می‌کند که مدت دو سال است چاپ کتابش به دلیل مشکل تهیه کلیشه به تأخیر افتاده و هنوز نتیجه آن معلوم نیست.

سوای نقاشی‌هایی که از خود کمپفر به یادگار مانده‌است، در بعضی موارد او دست‌نوشته‌هایش را با نقاشی‌های دقیقی تکمیل کرده‌است که نگارگران ایرانی می‌کشیدند. از آن جمله می‌توان به کارهایی که نگارگر ایرانی، جانی پسر بهرام ملقب به فرنگی‌ساز کشیده‌است، اشاره کرد. نقاشی‌های جانی فرنگی‌ساز در موزه بریتانیا نگهداری می‌شود.
نقاشی‌های کمپفر > تصویری از شاه سلیمان

انگلبرت کمپفر سه تصویر از شخصیت‌های تاریخی ایران به یادگار گذاشته‌است. تصویری از امیر تیمور، شمایلی از شیخ صفی‌الدین اردبیلی و تصویری از شاه سلیمان صفوی.

کمپفر دربارهٔ شاه سلیمان می‌نویسد:
هیکل و رفتار او نجیبانه است، سلیمان دارای قد متوسط، استخوان‌بندی ظریفی است. در کودکی صورت گردی داشته، اما اکنون چهره‌اش باریک و لاغر شده‌است. پوست پریده‌رنگ او بسیار ظریف و روشن است. پیشانی بلند او باز به نظر می‌رسد، سلیمان از مادر چرکسی خود چشم‌های درشتی به ارث برده که با آنها با حرارت و دوستانه نگاه می‌کند. بینی‌اش ظریف، لبانی پر، ابروانی کم پشت اما صاف و یک ریش رنگ‌کرده نوک‌تیز دارد. آهسته صحبت می‌کند اما دارای صدایی مردانه است. او سر را همیشه بالا نگاه داشته و با وقار راه می‌رود، آهسته اسب می‌راند و اغلب حین اسب‌سواری به اطراف نگاه کرده و مردم را از نظر می‌گذراند.
نقشه‌های پیمایش‌شده

کمپفر علاوه بر نقاشی، در طول سفرهایش در ایران نقشه‌های پیمایش‌شده و طرح‌هایی از باغ‌های اصفهان و دیگر شهرهای ایران تهیه کرد که ما را با باغچه‌های تک‌تک باغ‌هایی که امروزه به کلی از بین رفته‌اند آشنا می‌کند. در میان این نقشه‌ها به دورنمای مشهوری با عنوان (به انگلیسی: Planographia sidiregia) برمی‌خوریم که دولت‌خانه اصفهان را به تصویر کشیده‌است. این دورنما که اکنون در کتابخانهٔ بریتانیا محفوظ است از قدیمی‌ترین نقشه‌هایی است که از دولت‌خانهٔ اصفهان به دست آمده‌است.
نگارخانه

باکو
شماخی
الفبای ژاپنی
مرد و زن ایرانی اثر جانی پسر بهرام
زن گرجی و هندی
زن رومی و زرتشتی
زن عرب و ارمنی
مرد رومی و هندی
مربی در حال تماشای رقابت بین دو کشتی گیر
کتاب‌شناسی

disputatio medica inauguralis - 1694
Amoenitates Exoticae - 1712
the history of japan - 1727
De Beschryving van Japan - 1777-79
میدان نقش‌جهان، اصفهان به قلم کمپفر
تاجگذاری شاه سلیمان به قلم کمپفر
پل‌های اصفهان در عهد شاه سلیمان صفوی، کمپفر
تصویر شیخ صفی‌الدین اردبیلی ، شاه سلیمان با تاج و لوازم تاجگذاری و تیمورلنگ.
تپه ولازجرد

| تپه ولازجرد | تپه ولازجرد |
| --- | --- |
نام: تپه ولازجرد
کشور: ایران
استان: استان قزوین
شهرستان: شهرستان تاکستان
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: تپه
دیرینگی: دوران‌های تاریخی پس از اسلام
دورهٔ ساخت اثر: دوران‌های تاریخی پس از اسلام
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۲۶۲۷
تاریخ ثبت ملی: ۲۵ اسفند ۱۳۷۸
تپه ولازجرد مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان تاکستان، روستای ولازجرد واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۵ اسفند ۱۳۷۸ با شمارهٔ ثبت ۲۶۲۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
ماکسیمیلیانو د لا کروس

در این مقاله،  نام خانوادگی اول یا پدری است. نام خانوادگی دوم یا مادری نیز  است.
| ماکسیمیلیانو دِ لا کروس | ماکسیمیلیانو دِ لا کروس |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: ماکسیمیلیانو ریکاردو دِ لا کروس رِفینو
زادهٔ: ۱۱ مارس ۱۹۷۶ ‏(۴۸ سال) مونته‌ویدئو، اروگوئه
ملیت: اروگوئه‌ای
پیشه(ها): بازیگر، طنزنویس، مجری
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۱–اکنون
همسر: باربارا
فرزندان: کاندلا و سانتینو
والدین: کاچو د لا کروس (پدر)
ماکسیمیلیانو دِ لا کروس (اسپانیایی: Maximiliano de la Cruz‎؛ زادهٔ ۱۱ مارس ۱۹۷۶) بازیگر، طنزنویس و مجری اهل اروگوئه است. وی از سال ۱۹۹۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به انجمن برف اشاره کرد.
وی بابت مشارکت‌های هنری-فرهنگی‌اش برندهٔ جوایز متعددی شده است.
ناکاجیما کی-۱۱

| ناکاجیما کای-۱۱ | ناکاجیما کای-۱۱ |
| --- | --- |
کاربری: پیش‌نمونه هواپیمای جنگنده
تولیدکننده: شرکت هواپیمای ناکاجیما
نخستین پرواز: ۱۹۳۴
کاربر اصلی: IJA Air Force
تعداد ساخته‌شده: ۴
ناکاجیما کای-۱۱ (به انگلیسی: Nakajima_Ki-11) یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع پیش‌نمونه هواپیمای جنگنده ساخت شرکت شرکت هواپیمای ناکاجیما است. هواگرد ناکاجیما کای-۱۱ نخستین پروازش را در ۱۹۳۴ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۴ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
آلت نری

این مقاله دربارهٔ آلت تناسلی نر در همهٔ جانوران است. برای انسان، آلت مردانه را ببینید.
«چل» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای روستایی با نام چِل، چل (نور) را ببینید.
آلت نری یک فیل آسیایی
میمون وِروِت دارای آلت تناسلی‌ سرخ و کیسه بیضه‌ٔ‌ (اسکروتوم) آبی است.
آلت نَری، نَره، آلت مردانه، کیر یا دودول اندامی جنسی در جانوران (به ویژه پستانداران) نر است که برای آمیزش جنسی و ادرار کردن به کار می‌رود. این اندام به همراه بیضه‌ها در پایین بدن، دستگاه تناسلی نرینه را تشکیل می‌دهند. آلت نری در بسیاری از جانوران مهره‌دار و بی‌مهره وجود دارد؛ ولی در همهٔ گونه‌های جانوری نرها دارای آلت نری نیستند و در مواردی هم که نر دارای آلت نری است، این آلت‌ها لزوماً یکسان و شبیه به یکدیگر نیستند.