مارتین ون بیورن
دولت جکسون (1829-1837) > انتخابات ریاست جمهوری 1836

رئیس جمهور اندرو جکسون از انتخاب یک دوره دیگر در انتخابات ریاست جمهوری 1836 خودداری کرد، اما با پایان یافتن دوره دوم او در حزب دموکرات همچنان تأثیرگذار باقی ماند.جکسون مصمم بود به انتخاب ون بیورن در سال 1836 کمک کند تا ون بیورن بتواند سیاست های دولت جکسون را ادامه دهد.این دو مرد - «هیکوری قدیمی» کاریزماتیک و «روباه حیله‌گر» کارآمد- شخصیت‌های کاملاً متفاوتی داشتند، اما طی هشت سال حضور با هم به یک تیم مؤثر تبدیل شده بودند.با حمایت جکسون، ون بیورن نامزد ریاست جمهوری در کنوانسیون ملی دموکرات 1835 بدون مخالفت را به دست آورد.دو نام برای نامزدی معاون رئیس جمهور مطرح شد: نماینده ریچارد ام. جانسون از کنتاکی، و سناتور سابق ویلیام سی. ریوس از ویرجینیا.دموکرات های جنوبی و خود ون بیورن، ریوس را به شدت ترجیح می دادند.از طرف دیگر جکسون به شدت جانسون را ترجیح می داد.باز هم، نفوذ قابل توجه جکسون غالب شد، و جانسون دو سوم آرای لازم را پس از آن که سیلاس رایت، سناتور نیویورک، بر ادوارد راکر غیر نماینده غلبه کرد و 15 رای هیئت غایب تنسی را به نفع جانسون به صندوق انداخت، به دست آورد.
رقبای ون بیورن در انتخابات 1836 سه عضو حزب ویگ بودند که ائتلافی سست باقی ماندند که با مخالفت متقابل با سیاست‌های ضد بانکی جکسون پیوند خورد.ویگ‌ها با نداشتن اتحاد حزب یا قدرت سازمانی برای ارائه یک بلیط واحد یا تعریف یک پلتفرم واحد، نامزدهای منطقه‌ای متعددی را به امید ارسال انتخابات به مجلس نمایندگان معرفی کردند.سه نامزد هیو لاسون وایت از تنسی، دانیل وبستر از ماساچوست و ویلیام هنری هریسون از ایندیانا بودند.ویگ‌ها علاوه بر حمایت از پیشرفت‌های داخلی و بانک ملی، سعی کردند دموکرات‌ها را به الغاگرایی و تنش‌های مقطعی گره بزنند و به جکسون به دلیل "اقدامات تجاوزکارانه و غصب قدرت" حمله کردند.
رای دهندگان جنوبی بزرگترین مانع بالقوه برای تلاش ون بیورن برای ریاست جمهوری بودند، زیرا بسیاری از چشم انداز رئیس جمهور شمالی نگران بودند.ون بورن برای جلب حمایت آنها حرکت کرد و به آنها اطمینان داد که با الغا مخالف است و از حفظ برده داری در ایالت هایی که قبلاً وجود داشت حمایت می کند.ون بیورن برای نشان دادن سازگاری در مورد عقایدش در مورد برده داری، رأی قطعی سنا را به لایحه ای داد که نامه های لغو را تحت قوانین ایالتی قرار دهد، بنابراین اطمینان حاصل کرد که گردش آن در جنوب ممنوع خواهد بود.ون بیورن برده داری را غیراخلاقی می دانست اما قانون اساسی آن را تایید می کرد.
ون بیورن با کسب 764,198 رای مردمی، 50.9 درصد از کل و 170 رای انتخاباتی برنده انتخابات شد.هریسون با 73 رای انتخاباتی، وایت 26 و وبستر 14 رای را رهبری کرد.ویلی پرسون منگوم 11 رای انتخاباتی کارولینای جنوبی را دریافت کرد که توسط مجلس قانونگذاری ایالتی اعطا شد.پیروزی ون بیورن ناشی از ترکیبی از ویژگی‌های جذاب سیاسی و شخصی، محبوبیت و تایید جکسون، قدرت سازمانی حزب دمکرات، و ناتوانی حزب ویگ در گردآوری یک نامزد و کمپین مؤثر بود.علیرغم عدم سازماندهی، ویگ ها به هدف خود برای تحمیل انتخابات به مجلس نمایندگان نزدیک شدند، با پیروزی ون بیورن در ایالت تعیین کننده پنسیلوانیا با کمی بیش از 4000 رأی دهنده، که نشان دهنده شکنندگی ائتلاف رأی دهندگان ون بیورن است.منتخبان ریاست جمهوری ویرجینیا به ون بیورن برای ریاست جمهوری رأی دادند، اما به ویلیام اسمیت برای معاون رئیس جمهور رأی دادند و جانسون را با یک رأی انتخاباتی کمتر از انتخاب کردند.مطابق با متمم دوازدهم، سنا جانسون را معاون رئیس جمهور در یک رأی گیری مشروط انتخاب کرد.
انتخابات 1836 نقطه عطف مهمی در تاریخ سیاسی آمریکا بود، زیرا شاهد تأسیس نظام حزب دوم بود.در اوایل دهه 1830، ساختار حزب سیاسی هنوز به سرعت در حال تغییر بود و رهبران جناحی و شخصی همچنان نقش اصلی را در سیاست بازی می کردند.در پایان مبارزات انتخاباتی 1836، سیستم جدید حزب دوم تقریباً کامل شد، زیرا تقریباً هر جناحی توسط دموکرات‌ها یا ویگ‌ها جذب شده بود.