stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دخالت روسیه در تغییر رژیم
در زمان اتحاد جماهیر شوروی

قبل از سال ۱۹۹۱ اتحاد جماهیر شوروی در چندین دولت عمدتاً در آسیا مداخله کرد و قلمرو تووا را تصاحب کرد و مغولستان را به یک کشور اقماری خود تبدیل کرد.
در طول جنگ جهانی دوم، اتحاد جماهیر شوروی به سرنگونی بسیاری از رژیم‌های دست نشانده آلمان نازی یا امپراتوری ژاپن، از جمله در شرق آسیا و بسیاری از اروپا با پیمان مولوتوف-ریبنتروپ بین آلمان نازی و اتحاد جماهیر شوروی کمک کرد.
این کشور دامنه جغرافیایی اقدامات خود را فراتر از منطقه سنتی عملیات خود گسترش داد. یک مطالعه نشان داد که ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی-روسیه در ۱۱۷ مداخله یا یک مورد از هر ۹ انتخابات خارجی رقابتی در سطح ملی اجرایی از سال ۱۹۴۶ تا ۲۰۰۰ شرکت داشته‌اند و اتحاد جماهیر شوروی/روسیه ۳۶مداخله را به خود اختصاص داده است.
اتحاد جماهیر شوروی منشور ملل متحد متحد را در سال ۱۹۴۵ تصویب کرد، سند حقوق بین‌الملل برجسته، که از نظر قانونی دولت شوروی را به مفاد منشور، از جمله‌بند ۴ ماده ۲، که تهدید یا استفاده از زور را در روابط بین‌الملل ممنوع می‌کند، ملزم می‌کرد، به جز در شرایط بسیار محدود بنابراین، هر ادعای حقوقی که برای توجیه تغییر رژیم توسط یک قدرت خارجی مطرح شود، بار سنگینی را به همراه دارد.
کارت ملی اوکراینی

| پاسپورت شهروند اوکراینی(Паспорт громадянина України) | پاسپورت شهروند اوکراینی(Паспорт громадянина України) |
| --- | --- |
نمونه در سال ۲۰۱۶ میلادی: نمونه در سال ۲۰۱۶ میلادی
گونه: کارت شناسایی
صادرکننده:  اوکراین
تاریخ نخستین صدور: ۲۰۱۶
هدف: پیشرفت
اعتبار:  اوکراین  ترکیه
شرایط احراز: ملیت اوکراینی
انقضاء: ۱۰ سال
در کارت شناسایی اوکراینی یا گذرنامهٔ شهروندان اوکراین (همچنین به عنوان گذرنامه داخلی یا پاسپورت کارت شناخته می‌شود) یک سند هویت صادر شده برای شهروندان اوکراین است. هر شهروند اوکراین در سن ۱۴ سالگی یا مسن تر دارای اقامت دائم در اوکراین باید یک کارت هویت صادر شده توسط دفتر محلی از خدمات مهاجرت امور خارجه اوکراین داشته باشد.
کارت شهروندی اوکراین ۱۰ سال اعتبار دارد تا بعنوان یک مدرک رسمی و دائمی استفاده شود.
کارت هویت فعلی

کارت ملی اوکراینی فعلی، کارت هویت به شکل یک کارت اعتباری به اندازه کارت پلاستیکی با ریزتراشه بدون تماس است که در آن اطلاعات شخصی ذخیره می‌شود. بالای کارت و در گوشه سمت راست، نشان ملی اوکراین، نام کشور - اوکراینو عبارت: گذرنامهٔ شهروندان اوکراین (به اوکراینی و انگلیسی) و پرچم اوکراین به چشم می‌خورد بالای این کارت نماد بین‌المللی برای اسنادهای بیومتریک می‌توان در گوشه بالا سمت چپ دید.
جلوی کارت خرس لیزری سیاه و سفید برجسته تصویر از دارنده امضای خود را و کلیدهای زیر اطلاعات شخصی در هر دو زبان اوکراینی و انگلیسی:
| 0 | 1 |
| --- | --- |
 نام خانوادگی  اولین نام(s)  پدری (در اوکراین)  جنسیت  تاریخ تولد:  ملیت (УКРАЇНА/UKR)  رکورد ندارد.  سند ندارد.  تاریخ انقضای  مالیات دهندگان ندارد.
پشت کارت اطلاعات زیر می‌باشد:
تاریخ صدور
اقتدار
محل تولد
کارت هویت فعلی > ویژگی‌های امنیتی

دیگر از این مجتمع تماس ریزتراشه که دارای طیف وسیع تری از اطلاعات شخصی از اطلاعات قابل مشاهده در جلو یا عقب این کارت اوکراین کارت هویت با استفاده از طیف وسیعی از مدرن تکنیک‌های امنیتی از جمله میکرو-چاپ هولوگرافی عناصر رنگ-تغییر جوهر مطرح چاپ لیزر منبت و اشعه ماوراء بنفش عناصر قابل مشاهده تنها در زیر نور ماوراء بنفش.
تعدادی از شخصی عناصر امنیتی نیز استفاده می‌شود مانند یک هولوگرام بر روی کارت را معکوس است که به‌طور متناوب نمایش یک تصویر از دارنده و تاریخ تولد. دیگر شخصی عناصر امنیتی شامل یک نوار فلزی در حال اجرا در امتداد معکوس از کارت است که به دارنده نام لیزر حکاکی و یک ماشین قابل خواندن منطقه است.
تاریخچه کارت‌های هویت در اوکراین

اوکراین برای اولین بار برنامه‌ریزی برای معرفی کارت‌های شناسائی در سال ۲۰۰۴ در دوران ریاست جمهوری لئونید کوچمابا شروع از تولید برنامه‌ریزی شده همزمان با راه اندازی یک واحد جدید دولت جمعیتی ثبت نام کنید. این کارت طراحی شده بودند که شامل یک تراشه تماس - یک عنصر طراحی که منجر به ناخرسندی در بخش‌های خاصی از جامعه است. معرفی برنامه‌ریزی شده از هر دو عناصر این طرح لغو شد توسط رئیس‌جمهور ویکتور Yuschenko در مارس ۱۰، ۲۰۰۵.
بعد از آن در سال ۲۰۰۵ وزارت امور داخلی اوکراین آغاز یک برنامه به معرفی و ID کارت‌های پلاستیکی که برگزار کرده‌اند مالیات و بازنشستگی داده یکپارچه تراشه الکترونیکی است. این طرح شد و بعد از آن کاهش یافته و پس از انتقاد برای داشتن یک سهل انگاری رویکرد به امنیت اطلاعات شخصی توسط شهروندان عادی و اوکراین هلسینکی گروه. مشابه برنامه‌های احیا شد و دوباره در سال 2008 اما موکول به آینده است.
در ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۱ پارلمان اوکراین رای به جای داخلی گذرنامه با کارت شناسایی (اوکراینی: Паспортна картка). این قانون را برای شکل جدید از ID صادر می‌شود از تاریخ ۱ ژانویه ۲۰۱۲. این لایحه را وتو توسط رئیس‌جمهور اوکراین ویکتور یانوکوویچ بر اساس قرار است کاستی در ارائه مناسب اطلاعات شخصی پادمان است.
پس از متعدد تأخیر این لایحه برای ایجاد دولت متحد جمعیتی ثبت نام به تصویب رسید و به قانون امضا شده در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۲. این هموار راه را برای معرفی گذرنامه‌های بیومتریک برای سفر خارجی و جایگزینی گذرنامه‌های داخلی با کارت شناسایی.
در ژوئیه ۱۰، ۲۰۱۵، دولت اوکراین اعلام کرد که گذرنامه‌های داخلی خواهد بود را لغو کرد و با جایگزین کارت شناسایی با شروع از ژانویه 1, 2016. اولین کارت شناسایی صادر شده برای اولین بار متقاضیان در ژانویه ۱۱، ۲۰۱۶.
گذرنامه داخلی قبلی

از سال ۱۹۹۲ تا سال ۲۰۱۶ اوکراین گذرنامه‌های داخلی تنها تولید شده و صادر شده در شکل سنتی گذرنامه جزوه. صرف نظر از حرکت به کارت شناسایی فرمت از سال ۲۰۱۶ تمام سال ۱۹۹۲ سری گذرنامه در حال حاضر معتبر باقی می‌ماند. این گذرنامه‌ها همچنان صادر شده توسط دفاتر خدمات مهاجرت امور خارجه که هنوز است با ارائه تجهیزات برای ضبط مکالمات افراد داده‌های بیومتریک.
۱۹۹۲ سری گذرنامه به حال آبی تیره پوشش و شامل ۱۶ صفحه است. تمام اطلاعات در گذرنامه ثبت شده‌است در زبان اوکراینیبه جز دارنده نام و نام خانوادگی تاریخ و محل تولد و صدور اقتدار که داده می‌شود هر دو در اوکراین و روسیه یا تمبر در مورد فرد و اقامت در جمهوری خودمختار کریمه که نوشته شده می‌تواند تنها در روسی.
اطلاعات موجود در گذرنامه شامل:
| 0 | 1 |
| --- | --- |
 نام خانوادگی  اسم(s)  پدری نام  تاریخ و محل تولد  یک عکس و امضای دارنده:  نام این فرد همسر (در صورت ازدواج)  نام هر فرزند وابسته (کمتر از ۱۶ سال)  واجد شرایط بودن برای خدمت سربازی  ثبت آدرس
یک پاسپورت جدید می‌تواند به دست آمده‌است که اگر یک تغییر در، دارنده نام، شایع‌ترین دلیل برای ازدواج. گذرنامه جدید نیز صادر شده و در مواردی که اصل گذرنامه شده‌است موضوع قابل پوشیدن یا پارگی یا از دست داده شده یا به سرقت رفته‌است.
داخلی گذرنامه بدون استفاده در خارج از اوکراین، به جز برای سفر به بلاروس و روسیه است. برای سفر بین‌المللی، اوکراین می‌تواند درخواست برای گذرنامه برای سفر خارجی است.
یک سال ۱۹۹۲ سری پاسپورت
سیرک سولیل: جهان‌های دورافتاده

| سیرک سولیل: جهان‌های دورافتاده | سیرک سولیل: جهان‌های دورافتاده |
| --- | --- |
کارگردان: اندرو آدامسون
تهیه‌کننده: اندرو آدامسون جیمز کامرون آرون وارنر
نویسنده: اندرو آدامسون
فیلمنامه‌نویس: اندرو آدامسون
بر پایه: سیرک آفتاب
موسیقی: بنوت جوتراس استیون بارتون
فیلم‌بردار: برت ترنبول
تدوین‌گر: سیم اوان-جونز درک وسترولت
شرکت تولید: سیرک آفتاب استودیوهای ریل اف‌ایکس کریتیو
توزیع‌کننده: پارامونت پیکچرز
تاریخ‌های انتشار:  ۲۰ اکتبر ۲۰۱۲ (۲۰۱۲-۱۰-۲۰) (جشنواره بین‌المللی فیلم توکیو)  ۲۱ دسامبر ۲۰۱۲ (۲۰۱۲-۱۲-۲۱) (آمریکا)  
مدت زمان: ۹۱ دقیقه
کشور: آمریکا
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۲۵ میلیون دلار
فروش گیشه: ۳۴٬۱۵۳٬۱۰۱
سیرک سولیل: جهان‌های دورافتاده (انگلیسی: Cirque du Soleil: Worlds Away) فیلمی در ژانر فانتزی به کارگردانی اندرو آدامسون است که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد.
ژاک ویتا

| ژاک ویتا | ژاک ویتا |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۲ آوریل ۱۹۳۴ ‏(۹۰ سال) پاریس، فرانسه
ملیت: فرانسوی
پیشه: تدوین‌گر
ژاک ویتا (فرانسوی: Jacques Witta‎؛ زادهٔ ۲۲ آوریل ۱۹۳۴) تدوین‌گر اهل فرانسه است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به کاترین و شرکا، زمستان ۵۴، ابه پیر، زندگی دوگانه ورونیکا، سه رنگ: آبی، سه رنگ: قرمز و گل‌های هریسون اشاره نمود.
نشان امپراتوری بریتانیا

| نشان امپراتوری بریتانیا | نشان امپراتوری بریتانیا |
| --- | --- |
اهدا توسط   پادشاهی بریتانیا: اهدا توسط   پادشاهی بریتانیا
گونه: نشان شوالیه‌گری
شعار: برای خدا و امپراتوری
شایستگی: بریتانیایی‌ها و هر کسی که موفقیتی برای بریتانیا کسب کرده باشد
اهدا برای: نشان ملی شوالیه‌گری
وضعیت: در حال حاضر اهدا می‌شود
پادشاه: چارلز سوم
استاد بزرگ: شاهزاده فیلیپ، دوک ادینبرو
درجه‌ها: شوالیه صلیب‌دار / بانوی صلیب‌دار (GBE) شوالیه فرمانده / بانوی فرمانده (DBE/KBE) فرمانده (CBE) افسر (OBE) عضو (MBE)
درجه‌های سابق: مدال نشان امپراتوری بریتانیا برای شجاعت مدال نشان امپراتوری بریتانیا برای خدمات شایسته
تقدم: تقدم
بعدی (بالاتر): نشان سلطنتی ویکتوریایی
پیشین (پایین‌تر): متعدد، بستگی به درجه دارد
 روبان نظامی  روبان غیرنظامی:  روبان نظامی  روبان غیرنظامی
ستارهٔ شوالیهٔ عالی صلیب رتبهٔ امپراتوری بریتانیا
والامقامی شاهنشاهی بریتانیا (به انگلیسی: Most Excellent Order of the British Empire) یک رتبهٔ شوالیه‌گری است که در سال ۱۹۱۷، توسط جرج پنجم بنا نهاده شد. این رتبه شامل ۵ درجهٔ نظامی و شهروندی می‌شود.
نشان امپراتوری بریتانیا در ابتدا به نامزدان معرفی شده از بریتانیا، سلطه‌های خودگردان امپراتوری (بعدها مشترک المنافع) و نایب‌السلطنه هند اعطا شد. امروزه، نامزدی از کشورهای مشترک المنافع همچنان ادامه دارد، اما بیشتر این کشور‌ها زمانی که نشان خود را ایجاد کردند، معرفی برای انتصابات نشان امپراتوری بریتانیا را متوقف کردند.
درجه های کنونی

درجه‌ها به‌ترتیبِ نزولیِ ارزش عبارتند از:
شوالیه صلیب‌دار والامقام امپراتوری بریتانیا (GBE) یا بانوی صلیب‌دار والامقام امپراتوری بریتانیا (GBE)
شوالیهٔ فرمانده والامقام امپراتوری بریتانیا (KBE) یا بانوی فرمانده والامقام امپراتوری بریتانیا (DBE)
فرمانده والامقام امپراتوری بریتانیا (CBE)
افسر والامقام امپراتوری بریتانیا (OBE)
عضو والامقام امپراتوری بریتانیا (MBE)
نقد

در سال ۲۰۰۳، ساندِی تایمز فهرستی از افرادی را منتشر کرد که نشان امپراتوری بریتانیا را رد کرده بودند، از جمله دیوید بووی، جان کلیز، نایجلا لاوسون، الگار هاوارث، ال. اس. لوری، جورج مِلی و جی جی بالارد. به‌علاوه، بالارد مخالفت خود را با سیستم افتخارات ابراز کرد و آن را "یک داستان مضحک" خواند.
این نشان به‌دلیل ارتباط نامش با امپراتوری بریتانیا که اکنون منقرض شده‌است، مورد انتقاد قرار گرفته‌است. بنجامین زفانیا، شاعر بریتانیایی با جامائیکایی و باربادوس تبار، انتصاب به عنوان افسر را در سال ۲۰۰۳ علناً رد کرد. به‌گفته وی، این کار او را به یاد "هزاران سال بی رحمی" می انداخت. او همچنین گفت که "این به من یادآوری می کند که چگونه به مادران پیشینم تجاوز و با پدران پیشینم وحشیانه رفتار شد."
در سال ۲۰۰۴، یک کمیته انتخابی مجلس عوام توصیه کرد نام نشان به «نشان تعالی بریتانیا» تغییر داده شود و درجه فرمانده به معاشر تبدیل شود؛ همانطور که در گذشته گفته می شد این درجه "ارتباط نظامی‌گرایانه" دارد.
نویسنده سی. اس. لوئیس، علیرغم اینکه سلطنت‌گرا بود، برای اجتناب از ارتباط با مسائل سیاسی، از دریافت نشان خودداری کرد.
نگارخانه

رداء شوالیه یا بانوی صلیب‌دار والا مقام امپراتوری بریتانیا (GBE)
جلو و عقب مدال عضو والا مقام امپراتوری بریتانیا (MBE)
نمای نزدیک از ستاره شوالیه یا بانوی صلیب‌دار والا مقام امپراتوری بریتانیا (GBE)
یک رینکن هیل

| برج جنوبی رینکن هیل | برج جنوبی رینکن هیل |
| --- | --- |
در مارس ۲۰۲۱: در مارس ۲۰۲۱
موقعیت در سان فرانسیسکونمایش نقشه سان فرانسیسکویک رینکن هیل (کالیفرنیا)نمایش نقشه کالیفرنیایک رینکن هیل (ایالات متحده آمریکا)نمایش نقشه ایالات متحده آمریکا: موقعیت در سان فرانسیسکونمایش نقشه سان فرانسیسکویک رینکن هیل (کالیفرنیا)نمایش نقشه کالیفرنیایک رینکن هیل (ایالات متحده آمریکا)نمایش نقشه ایالات متحده آمریکا
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
گونه: مسکونی کاندومینیوم
موقعیت: ۴۲۵ خیابان اول سان فرانسیسکو، کالیفرنیا
مختصات: ۳۷°۴۷′۰۹″شمالی ۱۲۲°۲۳′۳۲″غربی﻿ / ﻿۳۷٫۷۸۵۷۷۸°شمالی ۱۲۲٫۳۹۲۱۳۹°غربی﻿ / 37.785778; -122.392139
ارتفاع از سطح دریا: ۳۲ متر (۱۰۵ فوت)
آغاز ساخت: ۱۰ نوامبر ۲۰۰۵
پایان: ۲۰۰۸
گشایش: ۲۰۰۸
هزینه ساخت: ۳۰۰ میلیون دلار آمریکا
بلندی: بلندی
سقف: ۶۴۰ فوت (۲۰۰ متر)
جزئیات فنی: جزئیات فنی
شمار طبقات: بالای زمین: ۶۰  زیر زمین
شمار آسانسورها: ۴
طراحی و ساخت: طراحی و ساخت
معمار: سولومون کوردول بوئنز
توسعه‌دهنده: همکاران غرب شهری
مهندس سازه: مگنوسون کلمنچیک همکاران
پیمانکار اصلی: اجاره بوویس لند
منابع: منابع
| هریسون | هریسون |
| --- | --- |
برج شمالی در آگوست ۲۰۱۵: برج شمالی در آگوست ۲۰۱۵
fa (in English: Expected satiety): fa
نام‌های دیگر: برج شمالی رینکن هیل، برج دو در تپه وان رینکن
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
گونه: کانکس های مسکونی
موقعیت: ۴۲۵ خیابان اول سان فرانسیسکو، کالیفرنیا
مختصات: ۳۷°۴۷′۱۱″شمالی ۱۲۲°۲۳′۳۱″غربی﻿ / ﻿۳۷٫۷۸۶۳۶°شمالی ۱۲۲٫۳۹۲۰۱°غربی﻿ / 37.78636; -122.39201
آغاز ساخت: ۲۰۱۲
پایان: ۲۰۱۴
بلندی: بلندی
سقف: ۵۴۱ فوت (۱۶۵ متر)
جزئیات فنی: جزئیات فنی
شمار طبقات: ۵۰
طراحی و ساخت: طراحی و ساخت
معمار: سولومون کوردول بوئنز
توسعه‌دهنده: سرمایه گذاران اصلی املاک و مستغلات و سرمایه گذاران شهری اقیانوس آرام
پیمانکار اصلی: سازندگان وب کور
منابع: منابع
یک رینکن هیل یک مجتمع مسکونی باشکوه در انتهای تپه رینکن در سانفرانسیسکو ، کالیفرنیا ، ایالات متحده می باشد. این مجموعه که از جانب سلیمان، کوردول، بوئنز و همکار ها طراحی گردیده است و از جانب همکار های غرب شهری رواج پیدا کرده است، از دو آسمان خراش ایجاد گردیده که یک صفه خانه شهری مشترک دارند.
برج مرتفع تر، برج جنوبی رینکن هیل ، در سال ۲۰۰۸ کامل شد و ۶۰ طبقه و ۶۴۱ فوت (۱۹۵متر) بلندی دارد.   برج کم وسعت تر که با اسم برج دو در تپه وان رینکن به بازار ارائه گردیده، در سال ۲۰۱۴ کامل شد و ارتفاع آن به ۵۴۱ فوت (۱۶۵ متر) با ۵۰ طبقه می‌رسد.   برج جنوبی حاوی آسانسورهای با سرعت بالا با ویژگی‌های اختصاصی برای جابجایی ثمر بخش شهروندان و یک مخزن گسترده آب می باشد که برای کمک به آسمان‌خراش در مقابل بادهای شدید و زلزله طراحی شده است. هم آسمان‌خراش‌ها و هم خانه‌های شهری در کل ۷۰۹ واحد مسکونی را دارا می باشد.
تفسیر ها > محل

این مجتمع در زمینی به ۱٫۳ جریب فرنگی (۰٫۵۳ هکتار) فقره ای در راس کوی رینکن هیل واقع شده است.  این سایت از سمت شمال غربی به خیابان هریسون، از سمت شمال به رمپ خروجی خیابان فرمونت، از سمت شرق به پل خلیج (۸۰ میان ایالتی) و ازسمت  جنوب غربی به رمپ ورودی خیابان نخست محدود می گردد.
تفسیر ها > محل > چراغ آب و هوا

جیفه با به عبارتی تاج برج جنوبی حاوی یک نوار ۲۵ نورافکن ال ای دی می باشد که کل شب روشن می مانند. هر چراغ ال ای دی انرژی اندکی مصرف می کند و ۴۰,۰۰۰ ساعت عمر آن است. از این جیفه ها برای نمایان کردن وضعیت آب و هوا استفاده می شود، درست همانند جیفه های ساختمان برکلی در بوستون. اگر هوای گرم تر پیش بینی شود، جیفه قرمز برق می زند. جیفه آبی به رخ می کشد که هوای سرد به زودی انتظار می رود. رنگ سبز به این مفهوم این می باشد که حداقل ۵۰ درصد احتمال بارندگی وجود دارد.
تاریخ > برج جنوبی

۳ ماه بعد از قبول کردن این پروژه در سانفرانسیسکو، ساخت برج جنوبی با مراسم کلنگ زنی در تاریخ ۱۰ نوامبر ۲۰۰۵ شروع شد. برج جنوبی دومین برج مرتفع در حال ساخت در سانفرانسیسکو بود.
تاریخ > برج جنوبی > حادثه ساختمانی ژوئیه ۲۰۰۶

در تاریخ ۲۱ ژوئیه ۲۰۰۶، یک سقف ساختمانی فلزی نزدیک به ساعت ۱۰:۴۵ صبح (یو تی سی -۷) سرازیر گردید. و ۲نجار و ۲ کارگر آهن بر اثر فروپاشی سازه نزدیک ۳۰ فوت (۲.۵ طبقه) مجروح گردیدند.
تاریخ > برج شمالی

برج شمالی به جای مانده قرار بود بعد از تابستان ۲۰۰۸ آغاز به بنا سازی شود و در سال ۲۰۰۹ کامل شد . در واقعیت، بنا سازی قرار بود در ماه ژانویه ۲۰۰۸  شروع گردد.    سپس، سازنده این چنین سخن گفت که بنا سازی در ماه مارس آغاز می شد، ولی شرکت بنا سازی در آن هنگام منتخب نگردید. بعد از ماه مارس، سازنده اینگونه گفت که بنا سازی در می ۲۰۰۸  شروع می شود. با این شرایط، به دنبال تلاطم مالی جهانی در روز های پایانی تابستان و پاییز ۲۰۰۸  ، توسعه دهندگان این طرح گزارش دادند که ساخت برج دوم به شکل بی پایان موکول گردیده است. با پیشرفت شرایط اقتصادی شهر، ساخت این برج در اکتبر ۲۰۱۲ شروع شد.  نخستین شهروندان آن هم در آگوست ۲۰۱۴ مهاجرت کردند.  برج شمالی سپس به هریسون تغییر اسم داد.
خرده گیری

با انتصاب قیمت کاندو از ۵۰۰,۰۰۰ تا ۲ میلیون دلار، بسیاری از خرده گیران به این نکته اشاره نمودند که مجتمع یک رینکن هیل برای بیشتر سانفرانسیس کایی ها بسیار گران می باشد.   با کل هزینه توسعه نخستین ۲۹۰ میلیون دلار آمریکا، میانگین هزینه توسعه هر واحد با مجموع ۷۰۹ واحد کما بیش ۴۰۹,۰۰۰ دلار آمریکا می باشد. با این شرایط کنونی، توسعه دهنده همکار های غرب شهری در کل ۳۸.۵ میلیون دلار به صندوق هایی همانند صندوق تثبیت جامعه جنوب بازار برای رفع این نگرانی کمک نموده است.
برج جنوبی در روز های میانی ماه جولای ۲۰۰۷
مکان ساخت و ساز و تاور کرین از تاریخ ۱۶ جولای ۲۰۰۶، چند روز پیش از رویداد.
برج شمالی در حال ساخت در ژوئن ۲۰۱۳
موازین

| موازین | موازین |
| --- | --- |
مکان(ها): رباط، مراکش
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۱–تاکنون
بنیان‌گذاران: منیر ماجدی (Maroc Culture)
وبگاه: www.festivalmawazine.ma
موازین (به معنی ضرب‌آهنگها) یک جشنوارهٔ موسیقی است که همه‌ساله با حضور بسیاری از موسیقی‌دانان بین‌المللی و محلی در رباط مراکش برگزار می‌شود. شرکت حدود ۲٫۵ میلیون نفر در این جشنواره در سال ۲۰۱۳ موجب شد موازین پس از جشنوارهٔ دونااینزل در وین، بزرگ‌ترین جشنوارهٔ موسیقی جهان باشد.
تاکنون موسیقی‌دانان و گروههایی چون ویتنی هیوستون، ماریا کری، راد استوارت، شارل آزناوور، استیوی واندر، آلیشا کیز، شکیرا، جاستین تیمبرلیک، جنیفر لوپز، انریکه ایگلسیاس، کریستینا آگیلرا، ریانا، ریکی مارتین، فارل ویلیامز، ایگی آزیلیا، ویز خلیفا، پیت‌بول، کانیه وست، اسکورپیونز، فرنچ مونتانا، آشر، آویچی، ایکان، دیوید گتا، دی‌جی اسنیک، هاردول، پلاسیبو، د چینسموکرز، مارون ۵, جکسون فایو، شوگابیبز، شیک، اونسنس، کریس براون، لوییس فانسی، برونو مارس، نیک جوناس، استرومای، جیسون درولو، خوانس، لنی کراویتز، د ویکند، کایلی مینوگ، دمی لواتو، الی گولدینگ، استینگ، خولیو ایگلسیاس، انیو موریکونه، لد زپلین، رابرت پلنت، کت استیونز، بی.بی. کینگ، کارلوس سانتانا، لنی کراویتز، التون جان ٫ دیپ پرپل و ایتیز در این جشنواره به اجرای موسیقی پرداخته‌اند.
مرید

در تصوف، یک مرید فردی است که متعهد به روشنگری معنوی از راه سلوک (پیمودن مسیر) زیر نظر یک راهنمای روحانی است که می‌تواند پیر، شیخ یا مرشد نامیده شود. سالک یا پیرو صوفی زمانی مرید نامیده می‌شود که پس از تشرف، با مرشد بیعت یا عهد کرده باشد.
مرشد در ابتدا باید مرید خود را به‌عنوان شاگرد خود بپذیرد. در طول دورهٔ آموزش، مرید معمولاً حین تمرین‌ها و مراقبه‌های معنوی شخصی، رؤیاهایی را تجربه می‌کند. این رؤیاها توسط مرشد تفسیر می‌شوند. یک رسم رایج در میان فرقه‌های صوفیهٔ نخستین این بود که به مرید در بدو شروع یا پس از طی یک سلسله کارهای دشوار و مهم در مسیر رشد عرفانی خرقه یا ردایی می‌دادند. این عمل اکنون چندان رایج نیست.
مریدها اغلب کتاب‌های آموزشی را از مرشد دریافت می‌کنند و اغلب مرشد دوره‌گرد را در سرگردانی خود همراهی می‌کنند. یک تمرین پایه‌ای در تصوف شامل آموزش آرایه‌ای از هفت «نام» است.
مورد نخست عبارت است از تکرار عبارت "لا اله الا الله" به تعدادی بین ۱۲۰۰۰ تا ۷۰۰۰۰ بار در شبانه‌روز. اگر مرشد از پیشرفت مرید راضی باشد، مرید مجاز است با شش نام دیگر ادامه دهد:
الله سه بار؛
هو (ترجمه از عربی: "او هست")
حق (ترجمه از عربی: «حقیقت مطلق») سه بار؛
حی (ترجمه از عربی: «همواره زنده») سه بار؛
قیوم (ترجمه از عربی: "تقویت‌کننده، قیام‌کننده") سه بار؛
قهار (ترجمه از عربی
دبیرستان فردوسی

| دبیرستان فردوسی تبریز | دبیرستان فردوسی تبریز |
| --- | --- |
نام: دبیرستان فردوسی تبریز
کشور: ایران
استان: استان آذربایجان شرقی
شهرستان: تبریز
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
نام محلی: فردوسی مدرسه سی
نام‌های قدیمی: مدرسه محمدیه مدرسه متوسطه
کاربری: آموزشی
کاربری کنونی: دبیرستان
دیرینگی: ۱۴۰۱ خورشیدی
دورهٔ ساخت اثر: دوره قاجار
مالک فعلی اثر: آموزش و پرورش جمهوری اسلامی ایران
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۶۱۷۵
تاریخ ثبت ملی: ۷ مهر ۱۳۸۱
اطلاعات بازدید: اطلاعات بازدید
امکان بازدید: بله
| دبیرستان فردوسی> آدرس | دبیرستان فردوسی> آدرس |
| --- | --- |
تبریز، خیابان امام، نرسیده به چهارراه شریعتی، جنب سینما فرهنگیان: تبریز، خیابان امام، نرسیده به چهارراه شریعتی، جنب سینما فرهنگیان
گونه مدرسه: هیئت امنایی
مدیر: دکتر حسن زاده
دبیرستان فردوسی تبریز (مدرسه محمدیه سابق) در خیابان امام خمینی (پهلوی سابق) و در نزدیکی چهارراه شریعتی (شهناز سابق) قرار دارد. این مدرسه تاریخی در اواخر دوره قاجار ساخته شد و در هفتم مهرماه سال ۱۳۸۱ با شمارهٔ ثبت ۶۱۷۵ جزو یکی از آثار ملی ایران شد. این مدرسه پس از دبیرستان البرز دومین مدرسه قدیمی ایران محسوب می شود.
پیشینه

مدرسه محمدیه در ۲۱ صفر ۱۳۳۵ قمری برابر با ۲۶ آذر ماه ۱۲۹۵ خورشیدی با کوشش دکتر عباس ادهم (اعلم‌الملک) نخستین رئیس فرهنگ آذربایجان پس از مشروطیت تأسیس شد. دکتر اعلم‌الملک نخستین بار در ۱۳۳۰ قمری (۱۲۹۰ خورشیدی) با پست ریاست بهداری همراه محمدولی خان تنکابنی (سپهدار اعظم) والی آذربایجان به تبریز آمد و برای یاری به امور فرهنگی، مدرسه فیوضات را دولتی کرده و ماهانه دوهزار ریال کمک خرجی به آن مدرسه اختصاص داد. در این تاریخ ارتش روسیه تزاری به آذربایجان تاخته و پس از اشغال تبریز شمار فراوانی از مشروطه خواهان را کشت و صمدخان شجاع‌الدوله با پشتیبانی ارتش روسیه تزاری فرمانروای آذربایجان شد.
اعلم‌الملک نیز به تهران بازگشت ولی پس از دو سال به همراه محمدحسن میرزا ولیعهد احمد شاه قاجار به تبریز آمد و در صدد تأسیس یک مدرسه دولتی برآمد و برای کمک به مدارس حکمت، رشدیه، تمدن، نوبر با جلب نظر بازرگانان و اشخاص علاقه‌مند عوارضی برای کالاهای تجارتی و امانات پستی و گذرنامه تعیین کرد و در سال ۱۳۳۵ قمری (۱۲۹۵ خوشیدی) مدرسه دولتی محمدیه را به ریاست باقر طلیعه و نظامت میرزا تقی خان رفعت افتتاح کرد.
ابوالقاسم فیوضات دانش آموزان کلاس‌های متوسطه فیوضات را به مدرسه دولتی محمدیه فرستاد و خودش آموزگار ریاضیات در این مدرسه شد و به جز وی طلیعه تدریس عربی، علی خان ادیب خلوط آشتیانی تدریس ادبیات و تاریخ، صالح لقمان ادهم تدریس حقوق و تعلیمات مدنی، علی مجیر مولوی تدریس شیمی و محسن رفعت و تقی رفعت تدریس زبان خارجه را به عهده داشتند.
مدرسه محمدیه در سال نخست تأسیس با چهار کلاس در محله سرخاب در ساختمان میرزا موسی خان امین‌الملک برپا شد. سال دیگر به خانه‌های فرمانفرما در محله ششگلان منتقل شد. مدرسه در سال دوم برپائیش نزدیک به صد تن دانش آموز داشت. با تشویق اعلم‌الملک مدیران مدارس متوسطه شاگردان خود را به این مدرسه فرستادند و خود نیز در آنجا به تدریس پرداخت و سال به سال به شماره کلاس‌ها افزوده شد تا در سال ۱۲۹۸ خورشیدی که یک مدرسه شش کلاسه کامل شد.
اولین گروه فارغ‌التحصیلان در خرداد ۱۲۹۹ هشت تن بودند. در سال ۱۲۹۷ رئیس مدرسه ابوالقاسم فیوضات و ناظم آن عبدالله فریور بود. در سال ۱۲۹۹ فیوضات به ریاست معارف آذربایجان منصوب شد و اسماعیل امیرخیزی معلم ادبیات، رئیس مدرسه شد. در همین سال مدرسه به حیاط صندوقخانه عمارت حرمخانه (فرمانداری امروزی) انتقال یافت و سپس مدرسهٔ متوسطه نامیده شد. سرانجام در سال ۱۳۱۳ مدرسه متوسطه به نام دبیرستان فردوسی نام‌گذاری شد و به جز سه کلاس دورهٔ اول دارای شش کلاس دورهٔ دوم دبیرستان شد. اسماعیل امیرخیزی تا ۳۰ مرداد ۱۳۱۴ رئیس دبیرستان بود. در این مدت دبیرستان از نظر شماره کلاس‌ها و شماره دانش آموزان و چگونگی تحصیل و تدریس پیشرفت کرده بود و امیرخیزی در همان سال رئیس مدرسه دارالفنون تهران شد و به پایتخت رفت.
دوره دوم دبیرستان در سال تحصیلی ۱۹–۱۳۱۸ به ساختمان دانشسرای پسران انتقال یافت و دوره اول در همان مکان اول به نام دبیرستان فردوسی تحت نظر مؤیدی اداره می‌شد، در سال تحصیلی بعد مدرسه پیوسته دانشسرای پسران شد و دوره دوم دبیرستان در همان سال به ساختمان کنونی دبیرستان توحید (پروین سابق) در کوی لیل آباد پیش از احداث خیابان شریعتی (شهناز پیشین) و از شهریور ۱۳۲۰ به محل کنونی دبیرستان در خیابان خمینی (پهلوی پیشین) انتقال یافت.
کتابخانهٔ دبیرستان در سال ۱۲۹۹ شمسی از سوی اسماعیل امیرخیزی تأسیس شد که نخست بیش از هزار و هفتصد جلد کتاب داشت و آزمایشگاه‌ دبیرستان از سال ۱۳۱۲ با واگذاری آزمایشگاه دارالمعلمین تبریز برپا شد که پس از خریدن آزمایشگاه مدرسه امریکاییان در سال ۱۳۲۸ و دبیرستان شوروی‌ در سال ۱۳۲۶ بهسازی شد.
نام و چگونگی نامگذاری

دبیرستان فردوسی نخست دبیرستان محمدیه نام داشت که سپس نام محمدیه کنار گذاشته شد و چندی مدرسهٔ متوسطه تبریز نامیده شد تا اینکه در سال ۱۳۱۳ همزمان با جشن هزاره فردوسی بود این دبیرستان، فردوسی نامیده شد.
مدیران و آموزگاران

برخی از مدیران و آموزگاران نخستین این دبیرستان:
میرزا باقر طلیعه (معمم، مجتهد و روزنامه‌نگار)
میرزا تقی رفعت (از بنیانگذاران شعر نو در ایران و ناشر مجله ادبی تجدد)
محمدعلی خان تربیت (از شخصیت‌های تراز اول انقلاب مشروطه و از ادبا و مورخان ایران معاصر)
اسماعیل امیرخیزی (از پیشروان انقلاب مشروطه و از نزدیکان ستارخان و مدیر دارالفنون تهران در دهه ۱۳۱۰ شمسی)
فهرست مدیران پس از عبدالله فریور:
محمود ابوالضیاء از تاریخ ۲۷ مهر ماه ۱۳۲۲ تا دی ماه ۱۳۲۴
عبدالحسین فائقی از دی ماه ۱۳۲۴ تا اواخر آذر ماه ۱۳۲۵
سید تقی میرفخرایی از اسفند ۱۳۲۵ تا مهر ماه ۱۳۲۸
بدر ایرانی از ۱۷ مهر ماه ۱۳۲۸ تا شهریور ۱۳۲۹
هاشم فرهنگ از شهریور ۱۳۲۹ تا شهریور ۱۳۳۱
مسعود رضوانی از ۱۹ شهریور ۱۳۳۱ تا اسفند ۱۳۳۲
محمود اصفهانی زاده از اسفند ۱۳۳۲ تا شهریور ۱۳۳۹
اسماعیل شایا از ۱۳۳۹ تا ۱۳۴۹ به مدت ده سال
پس از مدیریت اسماعیل شایا از سال ۱۳۴۹ تا سال ۱۳۸۴ به ترتیب علیزاده افشار، علیائی، کریم صدق روحی، جعفر کمالی، یوسف اسماعیلی حسینی، کاظم فائقی، رسول براهنی، آقاجان حصاری، مرتضایی، حسن‌زاده و علی‌اکبر رحمان‌پور و مرتضی جوادی و رنجی مدیر دبیرستان فردوسی بودند.
دانش‌آموختگان

از دانش‌آموختگان برجسته این مدرسه:
ساموئل خاچیکیان (بنیانگذار سینمای وحشت در ایران)
پروفسور فرید (پدر جغرافی ایران)
دکتر سید محمدحسین مبین (پزشک جذامیان ایران)
عباس علوی استاد و پژوهشگر برجسته دانشگاه پنسیلوانیا آمریکا
محمد حسین بهجت تبریزی متخلص به شهریار
غلامعلی رعدی آذرخشی (ادیب شاعر و نویسنده معاصر ایرانی)
دكتر جعفر دادمنش (از بزرگان رشته دندانپزشكي ايران)
دكتر كاظم عدادي ابراهيمي (از پيشكسوتان پزشكي كودكان)
دکتر محمد حسن لطفی تبریزی (مترجم آثار فلسفی)
شهرام دبیری اسکوئی ( رییس شورای شهر تبریز )
دكتر ابراهيم پاد (حقوقدان،قاضي دادگستري و استاد حقوق جزا)
يدالله مفتون اميني(شاعر معاصر ايراني)
غلامرضا قاسمي ( از فرماندهان نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران در جنگ ایران و عراق و دارای درجه تیمساری)
دکتر حسن عشايري (پزشک و استاد دانشگاه علوم پزشکي ايران)
نظام الدين دانشور (شيميدان)
مهندس تیمور لکستانی (پدر برق ايران)
موسی غنی‌نژاد (اقتصاد دان)
دکتر مهدی قالیبافیان (پدر بتن ایران)