روزالبا کاریرا
زندگی‌نامه

کاریرا در ونیز متولد شد. پدرش آندره کاریرا، یک وکیل، و مادرش آلبا فورستی بود که در زمینه گل‌دوزی و توری (پارچه) فعالیت داشت. روزالبا همراه مادر و خواهرانش به صنعت توری‌بافی و سایر صنایع دستی مشغول بود. دلایل تأسیس استودیوی شخصی‌اش به عنوان یک هنرمند همچنان ناشناخته است. یکی از اولین زندگی‌نامه نویس‌های او، پیر-ژان ماریته، پیشنهاد داد که زمانی که صنعت توری شروع به افول کرد، کاریرا مجبور شد راه جدیدی برای تأمین معیشت خود و خانواده‌اش پیدا کند.
محبوبیت مصرف انفیه فرصتی برای او ایجاد کرد. کاریرا شروع به نقاشی مینیاتور (تذهیب) برای در جعبه‌های انفیه و به عنوان اشیاء مستقل کرد. او یکی از اولین نقاشانی بود که از عاجی به جای پاپیه به عنوان پشتیبان برای مینیاتورها استفاده کرد. به زودی او شروع به تولید پرتره‌های پاستلی کرد. بازدیدکنندگان برجسته خارجی از ونیز، مانند دیپلمات‌ها و پسران جوان اشراف که در سفر بزرگ خود بودند، آثار او را می‌خواستند. پرتره‌های دوره اولیه او شامل آثار ماکسیمیلیان دوم، پادشاه بایرن، فردریک چهارم، «هنرمند و خواهرش نانیِتا» (آفیچی) و آگوست دوم، پادشاه لهستان بود که یک مجموعه بزرگ از پاستل‌های او را خریداری کرد.
تا سال ۱۷۰۰، کاریرا شروع به نقاشی مینیاتور کرده بود و در سال ۱۷۰۳ نخستین پرتره‌های پاستلی خود را به پایان رساند. در سال ۱۷۰۴، او به عنوان Accademico di merito توسط آکادمی سن لوکا روم منصوب شد، عنوانی که برای نقاشان غیر رومی محفوظ بود.
بین سال‌های ۱۷۲۰ و ۱۷۲۱، کاریرا در پاریس کار کرد، جایی که آثارش با استقبال زیادی مواجه شد. در پاریس، او مهمان پی‌یر کروازه، هنرمند و مجموعه‌دار بزرگ بود. او ژان-آنتوان واتو، تمام خانواده سلطنتی و اشراف فهرست پادشاهان فرانسه و فیلیپ دوم، دوک اورلئان را نقاشی کرد و به انتخاب آکادمی سلطنتی نقاشی و مجسمه‌سازی درآمد. برادر شوهرش، نقاش آنتونیو پله‌گرینی، که به همسرش آنجلا متأهل بود، همان سال در پاریس بود و توسط جان لا، یک سرمایه‌دار اسکاتلندی و ماجراجو، استخدام شد تا سقف سالن بزرگ در ساختمان جدید بانک او، هتل دو نوور را نقاشی کند.
خواهر دیگر کاریرا، جیووانا، و مادرش نیز او را به فرانسه همراهی کردند. هر دو خواهر، به‌ویژه جیووانا، به او در نقاشی صدها پرتره‌ای که از او خواسته شده بود کمک کردند. این کار به این دلیل بود که او مسئولیت زیادی برای تأمین مالی خانواده‌اش به عهده داشت. دفتر خاطرات کاریرا از این ۱۸ ماه در پاریس بعداً توسط عاشق وفادارش، آنتونیو زانتی، ابی ویانیلی در سال ۱۷۹۳ منتشر شد. همچنین مکاتبات گسترده‌اش منتشر گردیده است.
در مدت زمان کوتاهی که در پاریس سپری کرد، آثار کاریرا در شکل‌گیری ذائقه‌های جدید اشرافی در دربار و به تبع آن در میان پاریسی‌ها مؤثر بود. دیگر هنر فقط به نیازهای سلطنت اختصاص نداشت. او سبک آزاد، حس رنگ و جذابیت خود را در سبک روکوکو وارد کرد که به آن ارتباط نزدیکی داشت و به زودی بر هنرها تسلط یافت. علیرغم موفقیت‌هایش در پاریس، او در سال ۱۷۲۱ به خانه‌اش در کانال بزرگ در ونیز بازگشت. کاریرا با همراهی خواهرش جیووانا به مودنا، پارما و وین سفر کرد و با استقبال گرم حاکمان و دربارها روبرو شد.
در سال ۱۷۳۰، کاریرا سفر طولانی‌تری به دربار سلطنتی وین، تاریخ اتریش، داشت. در آنجا، امپراتور کارل ششم به حامی او تبدیل شد و کاملاً متعهد به حمایت از آثارش شد و مجموعه‌ای بزرگ از بیش از ۱۵۰ پاستل او را جمع‌آوری کرد. در عوض، کاریرا به امپراتریس آموزش هنری رسمی داد. آثار کاریرا که در آنجا خلق شد، بعدها به اساس مجموعه بزرگ در گالری آثار استادان قدیمی در درسدن تبدیل شد.
پس از مرگ خواهرش جیووانا در سال ۱۷۳۸، کاریرا دچار افسردگی شدید شد که با از دست دادن بینایی‌اش در سال‌های بعد (چشم‌های او ممکن بود به دلیل نقاشی مینیاتور در جوانی آسیب دیده باشد) تشدید شد. او دو عمل جراحی ناموفق آب‌مروارید را انجام داد اما در نهایت بینایی خود را به‌طور کامل از دست داد. او از همه خانواده‌اش پیشی گرفت و آخرین سال‌های عمر خود را در خانه‌ای کوچک در منطقه دورسودورو در ونیز سپری کرد، جایی که در سن ۸۴ سالگی درگذشت.