stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ترجمه ماشینی
تخمین زدن ترجمهٔ ماشینی

یکی از مسائلی که همواره در زمینه ترجمهٔ ماشینی مورد توجه بوده‌است، روش‌ها و پارامترهای ارزیابی نتایج ترجمه‌است. قدیمی‌ترین روش استفاده از داورهای انسانی برای ارزیابی کیفیت یک ترجمه است. اگرچه ارزیابی توسط انسان زمان‌بر است اما هنوز قابل اطمینان‌ترین راه برای مقایسهٔ سیستم‌های مختلف همانند سیستم‌های مبتنی بر روش‌های آماری و قاعده‌مند است.
ابزارهای ارزیابی خودکار شامل بلو محصول شرکت آی‌بی‌ام(BLEU), نیست(NIST) و متئور(METEOR) می‌باشند. همچنین، دانشگاه بارسلون سیستمی را با نام IQ برای ارزیابی سیستم‌های ترجمه ماشینی ارائه داده‌است که بر اساس چندین روش می‌تواند ارزیابی را انجام دهد. این سیستم ارزیابی به صورت متن‌باز بوده و هر کسی می‌تواند بر اساس نیاز خودش آن را تنظیم نموده و استفاده نماید.
بسنده کردن به ترجمهٔ ماشین بدون ویرایش مجدد آن، این حقیقت را که ارتباطات بوسیلهٔ زبان انسان با مفاهیم نهفته شده در آن است، نادیده می‌گیرد؛ و حقیقت دیگر این است که حتی متون کاملاً ترجمه شده توسط انسان نیز ممکن است خطا و اشتباه داشته‌است. در نتیجه برای اطمینان حاصل کردن از اینکه ترجمهٔ تولید شده توسط ماشین برای انسان مورد استفاده خواهد بود و کیفیت قابل قبولی خواهد داشت، متون ترجمه شده توسط ماشین باید در پایان توسط انسان بازبینی و ویرایش شوند. گرچه، سیستم‌هایی که مبتنی بر روش‌های خاصی از ترجمه ماشینی عمل می‌کنند، بعضاً آزادانه خروجی قابل قبولی را تولید می‌کنند که نیازی به نظارت نهایی انسان ندارد.
فهرست گزیدهٔ منابع

Cohen, J.M. , "Translation", دانشنامه آمریکانا, 1986, vol. 27, pp. ۱۲–۱۵.
Hutchins, W. John (1992). An Introduction to Machine Translation. London: Academic Press. ISBN 0-12-362830-X. Archived from the original on 22 April 2009. Retrieved 10 May 2010. {{cite book}}: Unknown parameter |coauthors= ignored (|author= suggested) (help)
کلود پیرون، Le défi des langues — Du gâchis au bon sens (The Language Challenge: From Chaos to Common Sense), Paris, L'Harmattan, 1994.
هرمی که عمق‌های متفاوت نمایش واسط را نشان می‌دهد. ماشین ترجمه بین زبانی، در نوک هرم است که به دنبال آن ترجمهٔ مبتنی بر انتقال و ترجمه مستقیم آمده‌اند..
این یک تصویر تستی است.
مهدی وکیل

مهدی وکیل (زادهٔ ۱۲۸۶) دیپلمات ایرانی بود. او به مدت ۱۲ سال به عنوان نماینده دائم ایران در سازمان ملل متحد خدمت کرد. آخرین سمت وی سفیر کبیر ایران در واتیکان بود.
او در دورهٔ دوم وزارت علی‌اصغر حکمت (۱۳۳۷) به علت سابقهٔ فرهنگی و آشنایی که با حکمت داشت از وزارت فرهنگ و هنر به وزارت امور خارجه انتقال یافت. بعد از انتقال به وزارت امور خارجه به‌عنوان نماینده دائم ایران در سازمان ملل متحد در نیویورک منصوب شد و ۱۲ سال نمایندهٔ ایران در آن سازمان بود. آخرین سمت وی نیز سفارت در واتیکان (۱۳۵۴ تا ۱۳۵۵) بود. وی داماد رجبعلی منصور (نخست‌وزیر رضاشاه و محمدرضاشاه) بود و حسنعلی منصور (نخست‌وزیر محمدرضاشاه) برادر همسرش بود. مهدی وکیل متعلق به نسل پیش از جنگ جهانی دوم بود لذا زبان اول او فرانسه بود، البته به انگلیسی نیز تسلط کامل داشت. نطق‌های خود را در سازمان ملل متحد بیشتر به فرانسه ایراد می‌کرد و در امور بین‌المللی و سازمان ملل متحد تبحر داشت. او از نسلی کلاسیک بود؛ بسیار مبادی آداب، با شخصیتی رسمی و تجربه کار در جامعه ملل را نیز داشت. شایان ذکر است که مهدی وکیل پس از تأسیس سازمان ملل متحد به دبیرخانه این سازمان پیوست و مدارج ترقی را در این نهاد بین‌المللی تا سمت معاونت دبیرکل طی کرد. مهدی وکیل و تقی نصر دو ایرانی بودند که در آن زمان، در دبیرخانه حائز رتبه D-1 بودند که عملاً معادل پست معاونت دبیرکل به حساب می‌آمد.
زندگی

او در ۱۲۸۶ متولد شد. تحصیلات ابتدائی و متوسطه را در تهران و تحصیلات عالی را در فرانسه به اتمام رسانید و دکترای حقوق از دانشکدهٔ حقوق و علوم سیاسی پاریس دریافت کرد. وکیل در سال ۱۳۰۶ در وزارت فرهنگ استخدام شد. چندی معلم زبان فرانسه در مدارس متوسطه تهران بود. بعد مترجم ادارهٔ عتیقات و موزه و کتابخانه وزارت فرهنگ گردید. مدتی ریاست ادارهٔ دفتر وزارتی را برعهده داشت تا وابستهٔ افتخاری ایران در بروکسل گردید. پس از بازگشت از بلژیک رئیس اداره تعلیمات عالیهٔ وزارت فرهنگ شد و آنگاه به ریاست دبیرخانه دانشگاه تهران منصوب گردید. در همین سمت چندی تدریس تاریخ دیپلماسی دانشکده حقوق و علوم سیاسی بر عهده او قرار گرفت. از دیگر مشاغل وی رئیس ادارهٔ سرپرستی دانشجویان ایرانی مقیم پاریس بود، سپس مستشار فرهنگی ایران در فرانسه شد و پس از آن به عضویت شورای اقتصادی در سازمان ملل متحد درآمد و در همین زمان از وزارت فرهنگ به وزارت امور خارجه انتقال یافت و به سمت سفیر کبیر و نمایندهٔ دائم ایران در سازمان ملل متحد منصوب گردید. مهدی وکیل به زبان‌های فرانسه، انگلیسی و آلمانی تسلط کامل داشت و هنگام مأموریت در سازمان ملل متحد مورد احترام تمام نمایندگان کشورها بود. آخرین شغل سیاسی مهدی وکیل، سفیر کبیری ایران در واتیکان بود.
دبلیودبلیوئی تی‌ال‌سی (۲۰۱۳)

تی‌ال‌سی: میزها، نردبان‌ها و صندلی‌ها (به انگلیسی: TLC: Tables, Ladders & Chairs) یک رویداد غیر رایگان (Pay-Per-View) در کشتی حرفه‌ای می‌باشد که توسط کمپانی دبلیو دبلیو ای تهیه می‌شود و این دوره‌اش هم در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۳ در مجموعه ورزشی تویوتا سنتر شهر هیوستون ایالت تگزاس برگزار شد. تی‌ال‌سی پنجمین تی‌ال‌سی سالانه و آخرین پی-پر-ویو ۲۰۱۳ بود.
نتایج

| شماره | مسابقه | نوع مسابقه | مدت زمان |
| --- | --- | --- | --- |
| مسابقه آغازین تی‌ال‌سی | فاندانگو (با همراهی سامر رِی) پیروز مقابل دولف زیگلر | مسابقه تک نفره | ۴:۲۱ |
| ۱ | سی ام پانک پیروز مقابل گروه شیلد(دین امبروز، سث رالینز و رومن رینز) | مسابقه با آوانس سه به تک | ۱۳:۴۲ |
| ۲ | ای جی لی (قهرمان کنونی)(با همراهی تامینا اسنوکا) پیروز مقابل ناتالیا | مسابقه تک نفره برای قهرمانی کمربند دیواز | ۶:۳۵ |
| ۳ | بیگ ای لنگستن (قهرمان کنونی) مقابل دیمین سنداو | مسابقه تک نفره برای قهرمانی کمربند بین قاره‌ای | ۶:۲۸ |
| ۴ | کودی رودز و گلداست (قهرمانان کنونی) پیروز مقابل آمریکاییان حقیقی(جک سوئگر و آنتونیو سزارو) مقابل رایبک و کورتیس اکسل مقابل بیگ شو و ری میستریو | مسابقه تگ تیم مرگبار چهار جانبه برای کمربند تگ تیم | ۲۱:۰۵ |
| ۵ | آر-تروث (با همراهی زِیویِر وودز) پیروز مقابل برادوس کلی (با همراهی فانکادَکتیلز (نائومی و کامرون) و تِنسای) | مسابقه تک نفره | ۶:۰۲ |
| ۶ | کوفی کینگستون پیروز مقابل د میز | مسابقه بدون تسلیم | ۸:۰۲ |
| ۷ | خانواده وایت(بری وایت، لوک هارپر و اریک رووان) پیروز مقابل دنیل براین | مسابقه با آوانس سه به تک | ۱۲:۲۴ |
| ۸ | قهرمان دبلیودبلیوئی رندی اورتن پیروز مقابل قهرمان سنگین وزن جهان جان سینا | مسابقه قهرمان مقابل قهرمان میزها، نردبان‌ها و صندلی‌ها برای تعیین تک قهرمان کمربند قهرمانی سنگین وزن جهان و کمربند قهرمانی دبلیودبلیوئی با نام قهرمان دبلیودبلیوئی سنگین وزن جهانِ | ۲۴:۳۶ |
نتایج > مسابقه تگ تیم مرگبار چهار جانبه

| بازنده | کشتی‌گیر | تیم | بازاننده | فن اجرا شده | زمان |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | رایبک | رایبک و کورتیس اکسل | گلداست | با فن roll-up پین شد |  |
| ۲ | آنتونیو سزارو | آمریکاییان حقیقی | بیگ شو | بعد از یک ضربه کی. اُ. پانچ پین شد |  |
| ۳ | ری میستریو | ری میستریو و بیگ شو | کودی رودز | بعد از یک ضربه Cross Rhodes پین شد |  |
| برندگان: | کودی رودز و گلداست (قهرمانان تگ تیم) |  |  |  |  |
قهرمان

مسابقه اصلی این دوره بین دو اسطوره دبلیودبلیوئی برگزار گردید که در یک طرف رندی اورتن دارنده کمربند WWE و در جبهه مقابل جان سینا دارنده کمربند سنگین وزن جهان قرار داشت که در نهایت این رندی اورتن بود که در یک مبارزه حساس و تماشایی توانست بر سینا غلبه کند و قهرمان قهرمانان شود.
پسایند

شب بعد در راو، رووسا(تریپل اچ و استفنی مک‌ماهون) داخل رینگ رفتند تا یکی شدن قهرمان دو کمربند یعنی رندی اورتن را جشن بگیرند، ولی جان سینا اعلام کرد که گفته بود اگر قهرمان شود اولین مسابقه‌اش برای دفاع از دو کمربند را با دنیل براین خواهد داد و از اورتن هم خواست که همین کار را بکند. اورتن اجتناب کرد ولی رووسا گفتند که او باید در مسابقه‌ای بدون عنوان مقابل براین قرار بگیرد که در نهایت براین بخاطر ضربه غیرقانونی(Low Blow) که اورتن مقابل داور به او زد پیروز مسابقه شد. اورتن پس از آن هم به کتک زدن براین ادامه می‌داد که جان سینا وارد شد و او را از رینگ بیرون انداخت تا وضع براین را بررسی کند اما ناگهان دوباره اورتن وارد شد و به سینا آر. کِی. اُ زد و با هر دو عنوان بر فراز آن دو ایستاد.
بیگ شو و ری میستریو مقابل قهرمانان تگ تیم یعنی کودی رودز و گلداست قرار گرفتند که یک مسابقه بدون عنوان بود؛ شو و میستریو بر آن‌ها پیروز شدند.
فاندانگو و دولف زیگلر هم در راو همان شب مقابل هم قرار گرفتند که زیگلر با یک فن رُل-آپ پیروز مسابقه شد.
یک مسابقه دهنده ی WWE
دختر بچه‌ای که پایین لین زندگی می‌کند

| دختر بچه‌ای که پایین لین زندگی می‌کند | دختر بچه‌ای که پایین لین زندگی می‌کند |
| --- | --- |
انگلیسی: The Little Girl Who Lives Down the Lane
 :  
کارگردان: نیکلاس گسنر
بازیگران: جودی فاستر مارتین شین آلکسیس اسمیت مورت شومن اسکات جکوبی
فیلم‌بردار: رنه ورزیر
توزیع‌کننده: آسترال آمریکن اینترنشنال پیکچرز
تاریخ‌های انتشار:  مه ۱۹۷۶ (۱۹۷۶-۰۵)  
مدت زمان: ۹۱ دقیقه
کشور: کانادا فرانسه ایالات متحده
زبان: انگلیسی 
دختر بچه‌ای که پایین لین زندگی می‌کند یا دختر کوچکی که پایین کوچه زندگی می‌کند (به انگلیسی: The Little Girl Who Lives Down the Lane) فیلمی محصول سال ۱۹۷۶ و به کارگردانی نیکلاس گسنر است. در این فیلم بازیگرانی همچون جودی فاستر، مارتین شین، آلکسیس اسمیت، مورت شومن و اسکات جکوبی ایفای نقش کرده‌اند.
داستان

رین جیکوبز (جودی فاستر) دختری آرام و گوشه‌گیر ۱۳ ساله در خانه خود در شهری ساحلی در نیوانگلند با آرامش زندگی می‌کند. هر زمان که صاحبخانهٔ کنجکاو آن‌ها (آلکسیس اسمیت) از رین در مورد پدرش پرس‌وجو می‌کند، او مودبانه ادعا می‌کند که پدرش برای کار در شهر است. اما زمانی که فرانک (مارتین شین)، پسر مرموز و سرسخت صاحبخانه، رین را تنها نمی‌گذارد، او با پسر مهربان همسایه ماریو (اسکات جکوبی) همکاری می‌کند تا راز تاریک خانوادگی‌اش را که او برای خودش نگه داشته‌است، حفظ کند.
بازیگران

جودی فاستر در نقش رین جیکوبز، دختری که به تنهایی زندگی می‌کند.
کانی فاستر، خواهر ۲۱ ساله جودی، در نقش بدلی ذکرنشده در تیراژ از جودی در یک صحنهٔ برهنهٔ کوتاه ظاهر می‌شود.
مارتین شین در نقش فرانک هالت، پسر صاحبخانهٔ رین.
آلکسیس اسمیت در نقش خانم کورا هالت، مادر فرانک هالت و صاحبخانه رین.
مورت شومن در نقش افسر ران میگلیوریتی، افسر پلیسی که اغلب به دیدار رین می‌رود.
اسکات جکوبی در نقش ماریو، برادرزاده افسر میگلیوریتی که با رین دوست می‌شود.
بازخورد

در وبگاه راتن تومیتوز، ٪۹۳ از ۱۴ بررسی منتقدین مثبت است و این فیلم میانگینِ امتیاز ۷٫۳/۱۰ را در اختیار دارد. این فیلم در متاکریتیک که از میانگین وزنی استفاده می‌کند، بر اساس نظر ۵ منتقدین امتیاز ۵۳ از ۱۰۰ را کسب کرده که نشان‌گر «نقدهای مختلط یا متوسط» است.
الیمینیشن چیمبر (۲۰۲۳)

اتاق حذف یا الیمینیشن چیمبر (به انگلیسی: Elimination Chamber) یک رویداد غیر رایگان در کشتی حرفه‌ای است که توسط کمپانی دبلیودبلیوئی برای دو برند راو و اسمک‌داون تهیه می‌شود و این دوره‌اش هم در ۱۸ فوریه ۲۰۲۳ در مجموعه ورزشی بِل سنتر در شهر مونترال در کشور کانادا برگزار شد. این سیزدهمین رویداد برگزار شده با نام الیمینیشن چیمبر بود.
در این رویداد پنج مسابقه برگزار شد. در مسابقه اصلی، رومن رینز، سمی زین را شکست داد تا هر دو کمربند یونیورسال و دبلیودبلیوئی را حفظ کند.
در مسابقه اتاق حذف (الیمینیشن چیمبر) مردان، که انحصاری برند راو بود، آستین تئوری برنده شد و کمربند ایالات متحده را حفظ کرد. در مسابقه الیمینیشن چیمبر  زنان نیز آسکا برنده شد و حق مسابقه برای کسب کمربند زنان راو در برابر بیانکا بلر در رسلمانیا ۳۹ را کسب کرد.
همچنین در یک مسابقه تک نفره، بابی لشلی توانست براک لزنر را با صلب صلاحیت (دیسکوالیفیکیشن) شکست دهد.
زمینه‌سازی

المینیشن چمبر شامل مسابقاتی بین دشمنی‌های موجود، ماجراهای پیش آمده و استوری‌هایی خواهد بود که پیش از این در برنامه‌های را و اسمَک‌دَون پخش شده بود. کشتی‌گیرها با توجه به مسابقات یا سری اتفاقاتی که برایشان رخ می‌دهد و تنش را به حداکثر می‌رساند، نقش منفی یا قهرمان به خود می‌گیرند و در این رویداد به مسابقه و رقابت می‌پردازند.
نتایج

| # | مسابقه | نوع مسابقه | مدت زمان |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱ | آسکا پیروز در مقابل لیو مورگان، نیکی کراس، راکل رودریگز، ناتالیا و کارملا | مسابقه الیمینیشن چیمبر برای به دست آوردن حق مسابقه برای کمربند زنان راو دبلیودبلیوئی در رسلمانیا ۳۹ | ۱۹:۳۰ |
| ۲ | بابی لشلی پیروز در مقابل براک لزنر با صلب صلاحیت | مسابقه تک نفره | ۴:۴۵ |
| ۳ | ادج و بث فینیکس پیروز در مقابل جاجمنت دی (فین بلر و ریا ریپلی) (با همراهی دامینیک میستریو) | مسابقه تگ تیم ترکیبی زن و مرد | ۱۳:۵۰ |
| ۴ | آستین تئوری (c) پیروز در مقابل ست رالینز،جانی گارگانو، ‌برانسون رید، دیمین پریست و مونتز فورد | مسابقه الیمینیشن چیمبر برای قهرمانی کمربند ایالات متحده دبلیودبلیوئی | ۳۱:۳۰ |
| ۵ | رومن رینز (c) (با همراهی پاول هیمن) پیروز در مقابل سمی زین | مسابقه تک نفره برای قهرمانی هر دو کمربند یونیورسال و دبلیودبلیوئی | ۳۲:۲۰ |
 (c) – نشان‌دهنده قهرمان(هایی) است که به میدان می‌روند :  (c) – نشان‌دهنده قهرمان(هایی) است که به میدان می‌روند
نتایج > مسابقه الیمینیشن چیمبر مردان برای کمربند ایالات متحده

| ترتیب حذف‌شدن | کشتی‌گیر | ترتیب وارد شدن | حذف‌شده توسط | حرکت | زمان |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | برانسون رید | ۵ | مونتز فورد | پین | ۱۸:۰۰ |
| ۲ | جانی گارگانو | ۱ | دیمین پریست | پین | ۲۳:۰۵ |
| ۳ | دیمین پریست | ۴ | مونتز فورد | پین | ۲۵:۰۰ |
| ۴ | مونتز فورد | ۶ | آستین تئوری | پین | ۲۷:۴۵ |
| ۵ | ست رولینز | ۲ | آستین تئوری | پین | ۳۱:۳۰ |
| برنده | آستین تئوری | ۳ |  |  |  |
نتایج > مسابقه الیمینیشن چیمبر زنان

| ترتیب حذف‌شدن | کشتی‌گیر | ترتیب وارد شدن | حذف‌شده توسط | حرکت | زمان |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | نیکی کراس | ۴ | راکل رودریگز | پین | ۱۱:۴۰ |
| ۲ | لیو مورگان | ۲ | ناتالیا و آسکا | تسلیم فنی | ۱۶:۴۰ |
| ۳ | ناتالیا | ۱ | کارملا | پین | ۱۷:۲۵ |
| ۴ | راکل رودریگز | ۳ | کارملا و آسکا | پین | ۱۸:۲۵ |
| ۵ | کارملا | ۵ | آسکا | تسلیم فنی | ۱۹:۲۵ |
| برنده | آسکا | ۶ |  |  |  |
آنگلا مرکل
دوره کودکی و نوجوانی

آنگلا مرکل با نام آنگلا دوروتئا کاسنر در سال ۱۹۵۴ در شهر هامبورگ در آلمان غربی زاده شد. پدرش، هورست کاسنر (۱۹۲۶ تا ۲۰۱۱، نام خانوادگی پیشین اش: کازمیرچاک) نام داشت که یک کشیش لوتری اهل برلین و مادرش هرلیند کاسنر (۱۹۲۸ تا ۲۰۱۹ با نام خانوادگی پیشین ینچ) معلم زبان انگلیسی و لاتین و اصالتاً اهل گدانسک در لهستان بود که در آن زمان ایالت آزاد دانتسیگ نام داشت و بخشی از پروس در جمهوری وایمار بود. او همچنین یک برادر و خواهر جوانتر از خود با نام‌های مارکوس و ایرنه نیز دارد. مرکل در دوره کودکی و نوجوانی خود در بین هم‌قطاران با نام مستعار کاسی شناخته می‌شد که کوتاه‌شدهٔ نام خانوادگی‌اش کاسنر است.
خانواده آنگلا مرکل دارای پیشینه‌ای آلمانی و لهستانی هستند. پدربزرگ پدری او لودویگ کاسنر (با نام تولد لودویگ ماریان کازمیرچاک) یک پلیس آلمانی با اصالت لهستانی بود که در جنبش‌های استقلال‌طلبانه لهستان در اوایل قرن بیستم شرکت داشت. او با مادربزرگ مرکل، مارگارت، یک زن آلمانی اهل برلین ازدواج کرد و در برلین به‌عنوان پلیس مشغول به کار شد. در سال ۱۹۳۰ او نام خانوادگی لهستانی خود را که کازمیرچاک بود آلمانی کرد و به کاسنر تغییر داد. پدربزرگ مرکل از خانواده مادری، ویلی ینچ یک سیاستمدار اهل دانتسیگ بود. مادربزرگش گرترود آلما، دختر شهردار البلنگ در لهستان فعلی بود. از اواسط دهه ۹۰ میلادی، مرکل آزادانه در مورد ریشه‌های لهستانی خانواده خود صحبت کرده‌است و خود را یک چهارم لهستانی می‌داند. با این‌حال بحث‌ها در مورد ریشه‌های لهستانی وی بعد از انتشار زندگی‌نامه‌اش در سال ۲۰۱۳ شدت پیدا کردند.
دین نقش اصلی را در مهاجرت خانواده مرکل از آلمان غربی به آلمان شرقی ایفا کرد. پدربزرگ و مادربزرگ پدری مرکل کاتولیک بودند که در زمان کودکی پدرش تماماً به مذهب لوتری گرویدند. پدر مرکل در دانشگاه هایدلبرگ و دانشگاه هامبورگ در رشته الهیات لوتری تحصیل کرد و در سال ۱۹۵۴ هنگامی که آنگلا فقط سه‌ماهه بود، پیشوایی یک کلیسا در کوییتزوو در ایالت براندنبورگ در آلمان شرقی به او پیشنهاد شد که پذیرفت. خانواده او به آلمان شرقی مهاجرت کردند و در تمپلین سکنی گزیدند و مرکل در آنجا در فاصله ۹۰ کیلومتر (۵۶ مایل) از شمال برلین شرقی بزرگ شد.
مرکل در سال ۱۹۶۸ به عضویت انجمن جوانان آزاد آلمانی (FDJ) درآمد که یک جنبش تحت حمایت حزب حاکم کمونیست، حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان بود. عضویت در این انجمن در آن زمان اجباری نبود؛ اما وارد شدن به دوره‌های آموزش عالی برای کسانی که عضو این انجمن نبودند دشوارتر بود. او در مراسم سکولار و دولتی رسیدن به سن بلوغ (Jugendweihe) شرکت نکرد، با اینکه شرکت در این مراسم امری عادی در آلمان شرقی به حساب می‌آمد، به جای آن، او در مراسم تأیید که یک رسم مسیحی برای نوجوانان بود شرکت کرد. در این زمان مرکل در چندین دوره‌های آموزشی مارکسیسم لنینیسم شرکت کرد و صرفاً حائز نمره‌ای شد که برای قبولی در امتحان‌های آن کافی بود. مرکل بعدها در مورد زندگی در دوره آلمان شرقی اظهار داشت: زندگی در آلمان شرقی به‌طور کلی ساده بود، چون بر چیزهایی که وجود داشتند نمی‌توانستید به سادگی تأثیرگذار باشید.
تحصیلات

آنگلا مرکل زبان روسی را در مدرسه آموخت و در دوره تحصیل خود حائز چندین جایزه برای تسلط به زبان روسی و ریاضیات شد. او بهترین دانش‌آموز در درس‌های زبان روسی و ریاضیات بود و دوره دبیرستان خود را با معدل ۱ که بهترین معدل محسوب می‌شود به پایان رساند و در بین سال‌های ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۸ در رشته فیزیک در دانشگاه کارل مارکس لایپزیگ تحصیل کرد. پس از پایان دوره تحصیلات دانشگاهی، به مرکل پیشنهاد شد که به‌عنوان استادیار در دانشکده مهندسی دانشگاه خود مشغول به کار شود. پیش‌شرط استخدام در این سمت این بود که او به‌طور مرتب فعالیت‌های همکاران خود را به اشتازی گزارش دهد. مرکل با این بهانه که به اندازه کافی برای همکاری با اشتازی رازدار نیست این شرط را نپذیرفت.
مرکل در بین سال‌های ۱۹۷۸ تا ۱۹۹۰ در مؤسسه مرکزی شیمی‌فیزیک آکادمی علوم برلین در منطقه آدلرزهوف برلین به‌کار و تحصیل مشغول بود. او و همسرش ابتدا در محله میته در برلین ساکن شدند و مرکل سمت دستیار انجمن جوانان آزاد آلمان را عهده‌دار شد. به گفته همکاران سابق‌اش، او در این دوره بنا به مقتضای کاری‌اش، به‌طور علنی به تبلیغ مارکسیسم می‌پرداخت. مرکل این ادعا را تکذیب کرده و گفته که کارش در این دوره محتوای فرهنگی داشته و در زمینه‌های مانند خرید بلیت تئاتر یا هماهنگی برای بازدید سیاستمداران فعالیت می‌کرد. او اضافه کرد: من می‌توانم صرفاً بر حافظه‌ام متکی باشم؛ اگر مشخص شود که چیزی متفاوت بوده، من فقط می‌توانم از کنارش بگذرم.
بعد از اینکه مرکل درجه دکتری (Dr. rer. nat.) خود را در زمینه شیمی کوانتومی در ۱۹۸۶ دریافت کرد، به‌عنوان یک محقق مشغول به کار شد و چندین مقاله به چاپ رساند. او در این زمان توانست در یک کنفرانس در آلمان غربی حضور پیدا کند و همچنین در یک دوره چند هفته‌ای آموزش زبان در دونتسک در جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین حضور پیدا کرد.
آنگلا در سال ۱۹۷۳ در دانشگاه لایپزیگ به تحصیل فیزیک پرداخت و در سال ۱۹۷۸ به پایان رساند. او در دانشگاه با اولریش مرکل، دانشجوی فیزیک آشنا شد و در ۱۹۷۷ پس از ازدواج با او، نام خانوادگی خود را از «کاسنِر» به «مِرکِل» تغییر داد. او در سال ۱۹۸۶ در رشته شیمی‌فیزیک دکترا گرفت. وی در سال ۱۹۸۸ در مرکز آکادمی علوم با همسر دوم خود، یواخیم زاور (Joachim Sauer) آشنا شد. آن‌ها پس از مدتی با هم ازدواج کردند. آنگلا مرکل که از دو ازدواج خود فرزندی نداشته‌است، با فرزندان همسر دوم خود که حاصل ازدواج قبلی او هستند، زندگی‌می‌کند.
فعالیت سیاسی > آغاز

او در جوانی با اینکه به کمونیسم اعتقاد نداشت، به شاخه جوانان حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان پیوست. در آن‌زمان برنامه‌های سیاسی تلویزیون آلمان غربی را پنهانی تماشا می‌کرد.
به هنگام انقلاب‌های ۱۹۸۹ وارد عرصه سیاسی آلمان شد و در سال‌های پایانی دولت کمونیستی آلمان شرقی، در اعتراضات خیابانی شرکت فعالی داشت و به عضویت حزب تازه‌تأسیس «بیداری دموکراتیک» (به آلمانی: Demokratischer Aufbruch) درآمد. او در زمان فروپاشی دیوار برلین، سخن‌گوی این حزب بود.
فعالیت سیاسی > ورود به دولت

مرکل در سال ۱۹۹۰، معاون سخن‌گوی نخستین دولت دموکراتیک جدید در آلمان شرقی پیشین شد. او پس از اتحاد آلمان به آلمان غربی رفت و در آنجا به عضویت حزب محافظه‌کار اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان درآمد. در ۱۸ مارس ۱۹۹۰ وی از ایالت مکلنبورگ فورپومرن به مجلس فدرال آلمان (بوندستاگ) راه یافت و قائم‌مقام سخن‌گوی دولت شد. با توجه هلموت کوهل (صدراعظم وقت آلمان) به او، در ۱۸ ژانویه ۱۹۹۱ به عنوان وزیر زنان و جوانان و در سال ۱۹۹۴ به عنوان وزیر محیط زیست، حفظ طبیعت و امنیت رآکتورها مشغول به کار شد. وی تا سال ۱۹۹۸ که به قدرت گرفتن حزب سوسیال دموکرات آلمان به رهبری گرهارد شرودر انجامید، در این مقام بود. بعد از آن برای ائتلاف با سوسیال-دموکرات‌ها برای حکومت در بعضی از ایالات تلاش کرد که به نتیجه‌ای نرسید.
فعالیت سیاسی > رهبری حزب

پس از شکست اتحادیه دموکرات مسیحی در انتخابات ۱۹۹۸، مرکل دبیرکل این حزب شد و در سال ۱۹۹۹ پس از رسوایی پرداخت‌های مالی غیرمجاز در این حزب که به برکناری رهبر وقت این حزب ولفگانگ شویبله انجامید به رهبران حزب خود از جمله هلموت کوهل پشت کرد و در سال ۲۰۰۰ به عنوان نخستین زن در تاریخ حزب دموکرات مسیحی آلمان، به رهبری این حزب برگزیده‌شد.
با این حال در سال ۲۰۰۲ ادموند اشتویبر دبیرکل اتحادیه سوسیال-مسیحی بایرن که در پارلمان با اتحادیه دموکرات مسیحی متحد بود، کاندیدای صدراعظمی دو حزب متحد شد. این دو حزب با رهبرانشان (مرکل و اشتویبر) بارها گرهارد شرودر و سوسیال دموکرات‌ها را به عناوین مختلف سیاست‌های اقتصادی غلط، افزایش بدهی‌های کشور و مهم‌تر از همه، تعداد زیاد بیکاران سرزنش می‌کردند. با این حال، اتحاد آن‌ها بار دیگر در سال ۲۰۰۲، بیشتر به‌خاطر سیاست‌های آن‌ها دربارهٔ جنگ عراق از ائتلاف قرمز-سبز به رهبری گرهارد شرودر و یوشکا فیشر شکست خورد.
با افزایش بدهی‌ها و بیکاران کشور در سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴، فشار بر شرودر و متحدانش بیشتر شد، تا آنجا که اتحادیه دموکرات مسیحی در سایر ایالت‌های آلمان به پیروزی رسید. سوسیال دموکرات‌ها و شرودر برای جبران این شکست‌ها پیشنهاد به‌عقب‌کشاندن انتخابات پارلمانی در سال ۲۰۰۵ را دادند، تا محبوبیتشان میان مردم را به رقبای خود ثابت کنند. در حالی که کارشناسان امیدی به سوسیال دموکرات‌ها نداشتند.
فعالیت سیاسی > پیروزی در انتخابات

در انتخابات بوندس‌تاگ در سال ۲۰۰۵ مرکل خود را نامزد صدراعظمی از طرف دو حزب متحد کرد. برخلاف انتظار همه، اتحادیه دموکرات مسیحی رأی بالایی آورد به‌طوری‌که اتحادیه دموکرات مسیحی‌ها و سوسیال مسیحی‌های بایرن یا سوسیال دموکرات‌ها هیچ‌کدام به تنهایی نتوانستند اکثریت پارلمانی را به‌دست بیاوردند. احزاب کوچکتر مانند حزب سبزهای آلمان (اتحاد ۹۰/سبزها) یا دمکرات‌های آزاد که به‌طور سنتی شرکای ائتلافی احزاب بزرگ هستند، این‌بار هیچ‌کدام به میزان کرسی موردنیاز برای ائتلاف با احزاب بزرگتر دست نیافتند. به این ترتیب ائتلاف دمکرات مسیحی‌ها و اتحادیه سوسیال-مسیحی بایرن مجبور شدند برای اداره کشور با سوسیال دموکرات‌ها ائتلاف بزرگ تشکیل دهند. بر طبق مذاکرات ائتلاف بزرگ، سوسیال دموکرات‌ها به صدراعظمی مرکل و کناره‌گیری شرودر از سیاست رضایت دادند به شرط این‌که ۸ وزارت‌خانه بزرگ در دستان آن‌ها باقی بماند. به این صورت آنگلا مرکل نخستین زن صدراعظم کشور آلمان معرفی شد.
به این ترتیب، مرکل به‌عنوان رئیس اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان و نخستین زن صدراعظم در تاریخ آلمان، دولت ائتلافی با حزب همپیمانش اتحادیه سوسیال-مسیحی بایرن (CSU) و حزب سوسیال دموکرات آلمان (SPD) را تا سال ۲۰۰۹ رهبری کرد. این ائتلاف پس از دو ماه مذاکره در پی انتخابات فدرال آلمان در ۲۰۰۵ تشکیل شد. پس از انتخابات فدرال در سال ۲۰۰۹ و خروج سوسیال دموکرات‌ها از دولت، مرکل دولت ائتلافی جدید را با مشارکت حزب دموکرات آزاد تشکیل‌داد.
فعالیت سیاسی > دوره‌های بعدی

سومین دوره صدراعظمی مرکل پس از انتخابات فدرال ۲۰۱۳ آغاز شد که در آن اتحادیه دموکرات مسیحی ۴۱٪/۵ از کل آرا را به‌دست‌آورد. اما هم‌پیمانانش در حزب دموکرات‌های آزاد در این دوره از انتخابات از ورود به بوندس‌تاگ بازماندند و در نتیجه مرکل دولتی ائتلافی با سوسیال دموکرات‌ها تشکیل‌داد.
مرکل در روز ۲۰ نوامبر ۲۰۱۶ بار قصد نامزدی خود را برای شرکت در انتخابات فدرال آلمان در سپتامبر ۲۰۱۷ اعلام کرد. او پس از پیروزی در این انتخابات برای چهارمین بار به صدر اعظمی آلمان رسید. با پایان این دوره، او دارای طولانی‌ترین دوره صدر اعظمی آلمان می‌شود.
سیاست مرکل

او را سیاست‌مداری غیرقابل پیش‌بینی، مرموز، بی‌رحم، و عمل‌گرا می‌خوانند. دربارهٔ مرکل و در واقع سیاست کنونی حزب او گفته می‌شود که او گرایش سنتی آلمان به فرانسه که پایه تشکیل یک اتحادیه اروپای قدرتمند است را می‌شکند و مانند تونی بلر و مارگارت تاچر بیشتر گرایش به نزدیکی با آمریکا دارد.[نیازمند منبع] این برای اتحادیه اروپا مسئله مهمی است وگرنه در زمینه سیاست‌های اقتصادی، اختلاف احزاب بزرگ حاکم در اروپا بسیار کم شده‌است. از او به عنوان مارگارت تاچر قرن بیست و یک یادمی‌شود.[نیازمند منبع]
آنگلا مرکل رهبر دفاکتو اتحادیه اروپا خوانده شده‌است و مجله فوربز دو بار او را دومین شخص قدرتمند جهان نامید که بالاترین رتبه‌ای است که یک زن تاکنون بدان رسیده‌است.
مرکل در سال ۲۰۱۵ از سوی مجله تایمز به عنوان شخصیت سال برگزیده شد و این نشریه او را صدراعظم دنیای آزاد نامید. وی از روز ۲۶ مارس ۲۰۱۴ رکورد طولانی‌ترین دوره تصدی دولت را در بین سران کشورهای عضو اتحادیه اروپا از آن خود کرده‌است. همچنین وی در سال ۲۰۱۶ برای دهمین سال به عنوان قدرتمندترین زن دنیا از سوی مجله فوربز برگزیده‌شد.
در سال ۲۰۰۷ مرکل ریاست شورای اروپا و گروه هشت را به عهده داشت و دومین زنی بود که به این مقام برگزیده می‌شد. او همچنین نقشی کلیدی در پیمان لیسبون و اعلامیه برلین ایفا کرد. تقویت پیمان تجاری و سرمایه‌گذاری ترنس-آتلانتیک از اولویت‌های مرکل در تجارت خارجی بوده‌است. وی همچنین نقشی تعیین‌کننده در مدیریت بحران اقتصادی اروپا داشت و از وی به عنوان تصمیم گیرنده اصلی در حل بحران یادمی‌شود. در سیاست‌های داخلی آلمان، اصلاحات سیستم خدمات درمانی، مشکلات مربوط به آینده توسعه بخش انرژی و همچنین سیاست‌های درهای باز برای سیل مهاجران در سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ از عمده‌ترین مسائلی بود که مرکل و دولتش را درگیر کرد.
در مورد حذف سلاح‌های اتمی در آلمان، مرکل، مشارکت انحصاری آلمان را رد و شرط آن را همراهی دیگر کشورهای عضو ناتو اعلام کرده‌است.
دوشنبه ۶ آوریل آنگلا مرکل اظهار داشت یکی از آموزه‌های پاندمی کرونا این است که آلمان و اروپا باید وابستگی خود به تجهیزات حفاظتی برای کادر درمانی را کاهش دهند. وی بحران ویروس کرونا را «بزرگ‌ترین آزمون برای اتحادیه اروپا» از زمان تأسیس آن خواند. مرکل تأکید کرد که به نفع تمامی اعضای اتحادیه است، در این روزهای سخت یکدیگر را تقویت کنند. وی اضافه کرد برای بقای اتحادیه تنها پیروزی بر ویروس کرونا مهم نیست بلکه بازسازی اقتصاد و جبران خسارت‌های ناشی از کرونا نیز حائز اهمیت است.