بوداگرایی ژاپنی
تاریخ > از سال ۱۹۴۵

در پایان جنگ جهانی دوم، ژاپن حملات هوایی به ژاپن بود که بیشتر شهرها ویران بودند. اشغال ژاپن ایالت شینتو را لغو کرد، آزادی ادیان و جدایی دین از دولت را تأسیس کرد که در سال ۱۹۴۷ بخشی رسمی از قانون اساسی ژاپن شد.
این بدان معنی بود که معابد و مؤسسات بودایی اکنون آزاد بودند که با هر دودمان مذهبی ارتباط برقرار کنند یا اگر اختلافات اعتقادی یا اداری بیش از حد ثابت شود، مستقل شوند. یک مثال زمانی است که معبد هوریو-جی از دودمان هوسو مستقل شد و فرقه شوتوکو خود را ایجاد کرد.
مردم ژاپن از مشارکت بودایی‌ها در کمک و ترویج تلاش‌های جنگ آگاه بودند. به همین دلیل، دودمان بودایی به خاطر فعالیت‌های خود در زمان جنگ دست به توبه زده‌اند. گروه‌های بودایی در جنبش صلح پس از جنگ فعال بوده‌اند.
معابد بودایی در ژاپن پس از جنگ دوران سختی را تجربه کردند. خسارات زیادی برای تعمیر وجود داشت و بودجه کمی برای آن وجود داشت. در دهه ۱۹۵۰، وضعیت به آرامی بهبود یافت، به ویژه برای معابدی که می‌توانستند از گردشگری و سایر راه‌های تأمین بودجه استفاده کنند. با این حال، اصلاحات ارضی پس از جنگ و جمعیت شهری و سیار فزاینده به این معنی بود که معابد هم ساکنان و هم دارایی‌های زمین را از دست دادند.
در دهه ۱۹۶۰، بسیاری از معابد صرفاً بر ارائه خدماتی مانند تشییع جنازه و تدفین متمرکز بودند. در سال ۱۹۶۳، تامامورا تایجو اصطلاح «سوشیکی بوکّیو» (بودیسم تشییع جنازه) را ابداع کرد تا فرمالیسم آیینی بودیسم معبد در ژاپن پس از جنگ را توصیف کند که اغلب از نیازهای معنوی مردم جدا شده بود. ژاپن پس از جنگ شاهد کاهش بودیسم سنتی معبدی بود، به طوری که تقریباً ۱۰۰ سازمان بودایی در هر سال ناپدید شدند. با این حال، حدود ۹۰ درصد از مراسم خاکسپاری ژاپنی‌ها بر اساس آیین‌های بودایی انجام می‌شود.
در طول دوره پس از جنگ، برخلاف بودیسم سنتی معابد، مذهب‌های جدید ژاپنی مبتنی بر بودایی به سرعت رشد کردند، به ویژه جنبش‌های مبتنی بر نیچیرن/لوتوس سوترا مانند سوکا گاکای و ریشو کوسیکای (که امروزه بزرگ‌ترین سازمان‌های بودایی غیر روحانی در تمام ژاپن هستند). Soka Gakkai "... در هرج و مرج ژاپن پس از جنگ به سرعت رشد کرد از حدود ۳۰۰۰ عضو در سال ۱۹۵۱ به بیش از ۸ میلیون عضو در سال ۲۰۰۰، و مدارس، کالج‌ها و دانشگاه و همچنین موسسه‌های فرهنگی تأسیس کرده است.
تحقیقی در مورد علت رشد مؤمنان و افزایش مشارکت در جامعه علت را به نیچیرن آموزه‌های "مسئولیت اجتماعی": "اما در سنت بودیسم نیچیرن، سوره نیلوفر را می‌یابیم که به دیدگاهی از مسئولیت اجتماعی متمایز است. به گفته یک دانشگاهی مؤمنان غیر روحانی بودیسم «... نگاهی جایگزین از ژاپن ارائه می‌دهند که در آن شکل بودیسم آن‌ها شالوده مذهبی یک جامعه صلح‌آمیز، روان‌شناختی و مادی را تشکیل می‌دهد».
در دهه ۱۹۷۰، در طی یک دوره پرشتاب معجزه اقتصادی ژاپن، موجی از جنبش‌های مذهبی جدید به وجود آمد که "مذاهب جدید جدید" ("شین شین شوکیو") نامیده شدند. در حالی که ادیان جدید تمایل به تمرکز بر نیچیرن داشتند، ادیان بودایی "جدید جدید" متأثر از بسیاری از سنت‌های بودایی دیگر هستند. ادیان جدید بودایی عبارتند از آگون شو (مکتب آگاما)، گه‌داتسوکای (انجمن روشنگری، طراحی از شینگون و شینتو)، و شین نیو-ئن (باغ حقیقت). بنابراین، دین مبتنی بر شینگون). اوم شینریکو، بدنام‌ترین این ادیان جدید، فرقه خطرناکی است که مسئول حادثه حمله با گاز سارین در متروی توکیو است.
ژاپن بعد از اشغال همچنین شاهد جنبش‌های فلسفی جدیدی در میان روشنفکران بودایی به نام مکتب کیوتو بود، زیرا توسط گروهی از استادان دانشگاه کیوتو، عمدتاً کیتارو نیشیدا رهبری می‌شد (۱۸۷۰–۱۹۴۵).)، هاجیمه تانابه (۱۸۸۵–۱۹۶۲) و کیجی نیشیتانی (۱۹۰۰–۱۹۹۱). این متفکران از فیلسوفان غربی مانند کانت، هگل و نیچه و اندیشه بودایی برای بیان دیدگاهی جدید استفاده کردند. حوزه فکری دیگری که مورد توجه قرار گرفته است بودیسم انتقادی ("هیهان بوکیو") است که با کشیشان سوتو ذن مانند هاکامایا نوریاکی (متولد ۱۹۴۳) و ماتسوموتو شیرو (متولد ۱۹۵۰) مرتبط است، که برخی از ایده‌های کلیدی را نقد کردند. در ژاپنی ماهایانا (عمدتا طبیعت بودا و روشنگری اصلی) به عنوان ناسازگار با دکترین آناتا بودا. بوداییان منتقد همچنین کاستی‌های اخلاقی بودیسم ژاپنی را بررسی کرده‌اند، مانند حمایت از خشونت ملی گرایانه و تبعیض اجتماعی.