stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جزیره نوثرلی

طرح برنهم شیکاگو (۱۹۰۹) - شمال در سمت راست است
جزیره نورثرلی، شبه‌جزیره‌ای مصنوعی است که با مساحت ۹۱ جریب فرنگی (۳۷ هکتار) در طول شهر شیکاگو و در دریاچه میشیگان واقع شده‌است. سایت آسمان‌نما ادلر، جزیره نورثلی را از طریق یک تنگه باریک در امتداد سولیداریتی درایو به سرزمین اصلی متصل می‌کند. این خیابان تحت سلطه مجسمه‌های نئوکلاسیک تادئوش کوشچیوسکو، کارل هاولشک بوروفسکی و کوپرنیکوس است. با تخریب فرودگاه میگزفیلد، جزیره شمالی اکنون بخشی از پردیس موزه است و به پارک تبدیل شده‌است. این شبه‌جزیره هم‌اکنون محل برگزاری کنسرت نیمه موقت، غرفه بانک هانتینگتون، بخشی از محل فرودگاه سابق می‌باشد.
مرد وارد کیهان می‌شود اثر هنری مور مقابل پلانتریوم آدلر
ایده احداث برای جزیره نورثرلی با " طرح شیکاگو " دانیل برنهام آغاز شد که خواستار ایجاد جزیره نورثرلی به عنوان یک پارک دریاچه ای در انتهای شمالی زنجیره ای پنج جزیره ای بین پارک جکسون و خیابان دوازدهم شد. این تنها سازه کنار دریاچه ای بود که بر اساس طرح ۱۹۰۹ برنهام ساخته شد. جزیره نورثرلی انتهای جنوبی بندر شیکاگو (بندر کنونی مونرو) و مرز شرقی بندر برنهام را تشکیل می‌دهد. با رنگ سبز در طرح اصلی مشخص شده‌است، این جزیره باید برای لذت عموم پر از درخت و علف باشد. دنیل برنهام در سال ۱۹۱۲ درگذشت. تا سال ۱۹۱۶، ادوارد اچ بنت ، نویسنده طرح شیکاگو، نوشت که یک مکان حاشیه دریاچه برای فرودگاهی که به منطقه تجاری مرکزی خدمات رسانی می‌کند مناسب‌ترین است. تا سال ۱۹۲۲، ویلیام هیل تامپسون، شهردار شیکاگو، محل فرودگاه مرکزی شهر در جزیره شمالی را توصیه کرد.
ساخت شبه‌جزیره در سال ۱۹۲۱
کار ساخت این شبه جزیره در سال ۱۹۲۰ هنگامی آغاز شد که رای‌دهندگان شیکاگو با صدور اوراق قرضه ۲۰ میلیون دلاری برای ایجاد جزیره شمالی موافقت کردند و ساخت آن تا سال ۱۹۲۵ به پایان رسید. به دلیل رکود بزرگ و جنگ جهانی دوم، فرودگاه پیشنهادی، که بعداً به نام میگزفیلد نامگذاری شد، تا سال ۱۹۴۶ افتتاح نشد.
مدت کوتاهی بعد در سال ۱۹۳۰ پلانتریوم آدلر ساخته شد و در سالهای ۱۹۳۳–۳۴ این جزیره در مرکز جشنهای جهانی " قرن پیشرفت " قرار داشت. ۲۴ قایق پرنده Savoia-Marchetti S55X ایتالیایی با شرکت در نمایشگاه قرن پیشرفت، تحت فرماندهی ژنرال ایتالو بالبو، اولین پرواز تشکیلات فرا اقیانوس اطلس را بین ایتالیا و شیکاگو انجام می‌دهند. فقط از قایق‌های پرنده می‌توان استفاده کرد زیرا شیکاگو هنوز فرودگاه مناسبی در این نزدیکی نداشت، بجز پارک گرانت، که گهگاه به عنوان نوار فرود مورد استفاده قرار می‌گرفت. غول نشر محلی مریل سی. میگز از توصیه‌های قبلی برای تبدیل جزیره شمالی به فرودگاه حمایت کرد، اما ساخت و ساز به دلایل متعددی مانند کمبود بودجه در دوران رکود بزرگ و جنگ جهانی دوم آغاز نشد. ساخت و ساز آغاز نشد تا اینکه پیشنهاد رقابتی برای میزبانی مقر سازمان ملل متحد در این جزیره در سال ۱۹۴۶ از بین رفت. اداره پیشرفت کارها این جزیره را از طریق بزرگراهی در خیابان ۱۲ در سال ۱۹۳۸ به سرزمین اصلی متصل کرد. در این دوره جزیره شمالی مملو از مسیرها و مسیرهای پیاده‌روی و همچنین ساحلی در خیابان دوازدهم بود.
تبدیل از فرودگاه به پارک

اگرچه شهردار ریچارد جی دالی به‌طور غیررسمی پیشنهاد تبدیل میدان میگز به پارک در حاشیه دریاچه را ارائه کرد، اما قرارداد اجاره فرودگاه تا سال ۱۹۹۶ (بیست سال پس از مرگ وی) به پایان نمی‌رسید. پسر وی، شهردار ریچارد ام دالی، که متعهد شده بود فرودگاه را تا سال ۲۰۰۶ باز نگه دارد، در نیمه شب، در سال ۲۰۰۳، باند پرواز در میدان میگز را ظاهراً به نام امنیت داخلی به‌طور غیرقانونی پاره‌پاره کرد. برنامه‌هایی برای تبدیل منطقه به فضای سبز و گسترش در محوطه پردیس موزه دنبال شد.
امروزه

در سال ۲۰۰۵، یک مکان کنسرت در فضای باز در قسمت شمالی جزیره شمالی افتتاح شد. در ابتدا چارتر وان پاویلیون نام داشت، در سال ۲۰۱۳ توسعه یافت و به فیرست مریت بانک پاویلون تغییر نام داد و از ژانویه ۲۰۱۷ به نام هانینگتون بانک پاولیون نامگذاری شد.
در دسامبر ۲۰۱۰، منطقه پارک‌های شیکاگو از برنامه چارچوب خود برای جزیره شمالی رونمایی کرد که طی ۲۰ تا ۳۰ سال آینده تکمیل می‌شود. این پارک انواع کاربردها را در طول سال با موضوعات اصلی بوم‌شناسی و آموزش ارائه می‌دهد. صخره ای ساخته می‌شود و پارک به مناطق «منفعل» و «فعال» مربوط به میزان فعالیت‌های انسانی تعیین می‌شود.
در سال ۲۰۱۵، یک پارک ۴۰ هکتاری در قسمت جنوبی جزیره افتتاح شد. این پارک دارای مسیر پیاده‌روی بتنی برای پیاده‌روی و دوچرخه سواری، تالاب و زیستگاه‌های منظره حیات وحش است.
منظور از حفاظت از طبیعت جزیره شمالی احیای محیطی است که در ابتدا در آنجا بود. این پارک جدید اکنون محل زندگی پرندگان مهاجر و حیات وحش طبیعی است. برای محافظت از ساکنان جدید آن، سگ‌ها اجازه ورود به پارک را ندارند.
کیلومتر مسیرهای آسفالت شده هیچگونه نورپردازی برای ایجاد محیط طبیعی تا حد ممکن ندارد. این پارک تا ساعت ۱۱ شب باز است و از سوی حراست پارک توصیه می‌شود چراغ قوه همراه داشته باشید.
این پارک میزبان بسیاری از حیات وحش طبیعی ایلینوی، از جمله پروانه‌های پادشاه و حواصیل است. تالاب ۵ هکتاری پارک پذیرای انواع مختلفی از حیوانات است. بیش از ۱۱۰۰۰ درختچه و ۴۰۰ درخت کاشته شد تا پارک تا آنجا که ممکن است برای این حیوانات دعوت شود.
ساحل جزیره شمالی
به شمال نگاه می‌کند
غرفه بانک FirstMerit
خانه ساحلی خیابان دوازدهم
مجسمه تادئوش کوشیوسکو در جزیره شمالی ، شیکاگو
جعفر صدر

| جعفر صدر | جعفر صدر |
| --- | --- |
نماینده مجلس عراق: نماینده مجلس عراق
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: سید جعفر محمدباقر الصدر ۱۹۷۰ (میلادی) نجف،
ملیت:  عراق
حزب سیاسی: ائتلاف دولت قانون
پیشه: روحانی، حقوق‌دان و سیاستمدار
جعفر محمدباقر الصدر (زادهٔ ۱۹۷۰ در نجف) سیاستمدار، فقیه و حقوقدان شیعه اهل عراق است.
زندگی

جعفر صدر تنها پسر محمدباقر صدر فقیه برجسته عراقی بود که در هنگام اعدام پدرش در زمان حکومت صدام حسین ۱۰ سال سن داشت. پس از آن در حوزه تحصیل کرد، به کسوت روحانیت درآمد و از نزدیکان پسرعموی پدرش سید محمد صدر مرجع تقلید مهم شیعیان عراق شد. سید محمد صدر یک سال پیش از ترورش در سال ۱۹۹۸ او را پنهانی به قم فرستاد تا دفتر نمایندگی‌اش در این شهر را تأسیس کرد اما این دفتر هرگز پا نگرفت و جعفر به لبنان رفت، از لباس روحانیت درآمد و پس از مدتی برای تحصیل در رشتهٔ حقوق به لندن رفت. جعفر صدر پس از بازگشت به عراق در انتخابات پارلمانی ۲۰۱۰ شرکت کرد و به‌جای آن که مانند دیگر نزدیکانش در فهرست جریان صدر قرار گیرد به ائتلاف دولت قانون پیوست و کاندیدای پنجم این ائتلاف در استان بغداد بود و با این که فعالیت سیاسی چندانی نداشت، توانست از بسیاری از سیاست‌مداران شناخته‌شده رأی بیشتری کسب کند و در بین کاندیداهای فهرست خود در ردهٔ دوم قرار گیرد. وی در اولین موضع‌گیری سیاسی خود یک ماه و نیم پیش از انتخابات در مصاحبه‌ای بر جدایی دین از دولت تأکید کرده و با حجاب اجباری مخالفت ورزیده بود.
در مذاکرات جریان‌های شیعه عراقی پس از پایان انتخابات ۲۰۲۱ نام وی به عنوان یکی از کاندیداهای نخست‌وزیری عراق مطرح شد.
چیناس

چیناس، سینا یا چیناه (سانسکریت: चीनः (cīna)) قومیتی است که در آثاری از ادبیات هندِ باستان مانند مهاباراتا، منوسمرتی و پورانه‌ها از هزارهٔ نخست پیش از میلاد تا هزاره نخست پس از میلاد نام برده شده‌است.
ریشه‌شناسی

منشأ این نام در سانسکریت معمولاً به دودمانِ چین (Qin یا Tsin یا Chin در نویسه‌گردانی‌های قدیمی‌تر) که از سال ۲۲۱ پیش از میلاد در چین حکم می‌راندند یا به ایالتِ پیشینِ چین که به‌طور سنتی به سدهٔ نهم پیش از میلاد برمی‌گردد، مربوط دانسته می‌شود.
چند پیشنهاد دیگر برای ریشه این واژه وجود دارد. برخی از پژوهش‌گرانِ چینی و هندوستانی، نامِ ایالتِ جینگ (荆) را به عنوان منشأ احتمالی این نام در نظر می‌گیرند حال آنکه نظریه‌های دیگر می‌گویند که این واژهٔ سانسکریت از واژهٔ Zina گرفته شده درون‌نامِ ساکنان یلانگ بوده‌است.
ادبیات بودایی

بر اساس آنچه مایکل ویتزل می‌گوید، متنِ بوداییِ Milindapanho (بنگرید به: Sacred Books of the East, xxxvi, 204)، چیناس‌ها را با سکاها، یاواناها، کامبوجاها و ویلاتاها(؟) و… مرتبط می‌داند و آنان را در و فراتر از تبت غربی/لداخ ساکن می‌داند.
دیگر ادبیات‌ها

ارته‌شاستره که گویا مربوط به بین سدهٔ دوم پیش از میلاد و سدهٔ سوم پس از میلاد است، به ابریشم چینی به عنوان «cinamsuka» (لباس ابریشمی چینی) و «cinapatta» (بستهٔ ابریشم چینی) اشاره می‌کند.
سانموها تنتره از فرهنگ تنترهٔ کشورهای خارجی مانند باهلیکا (باختر)، کیراتا، بوتا (تبت)، سینا، ماها سینا، پهلواها، آیراکا، کامبوجاس، هونا، یاوانا، گاندارا و نپالا سخن می‌گوید.
منوسمرتی، بین سال‌های ۲۰۰ پیش از میلاد و ۳۰۰ پس از میلاد، سقوط چیناس‌ها و همچنین بسیاری از گروه‌های خارجی در هند را اینگونه شرح می‌دهد:
علاوه بر چین و پاراماچین، در Manasollasa نیز اشاره ای به Mahachina وجود دارد که در متن آن به پارچه‌های Mahachina اشاره شده‌است. بنابراین این امکان وجود دارد که واژگان چین احتمالاً به تبت غربی یا لداخ، ماهاچینا به تبت و پاراماچین به سرزمین اصلی چین اشاره می‌شده‌اند.
چیانگ مای

City Municipality در 23x15px|border |alt=|link= تایلند
| Chiang Mai เชียงใหม่ | Chiang Mai เชียงใหม่ |
| --- | --- |
City Municipality: City Municipality
Top left: view of Chiang Mai's east moat; top right: the chedi of Wat Phrathat Doi Suthep; middle left: view from Doi Suthep of downtown Chiang Mai; middle right: Thapae gate; bottom left: aSongthaew share taxi; bottom right: Wat Chiang Man: Top left: view of Chiang Mai's east moat; top right: the chedi of Wat Phrathat Doi Suthep; middle left: view from Doi Suthep of downtown Chiang Mai; middle right: Thapae gate; bottom left: aSongthaew share taxi; bottom right: Wat Chiang Man
Location of the city within استان چیانگ‌مای: Location of the city within استان چیانگ‌مای
Chiang MaiLocation of the city within Thailand: Chiang MaiLocation of the city within Thailand
مختصات: ۱۸°۴۷′۴۳″ شمالی ۹۸°۵۹′۵۵″ شرقی﻿ / ﻿۱۸٫۷۹۵۲۸°شمالی ۹۸٫۹۹۸۶۱°شرقی﻿ / 18.79528; 98.99861: مختصات: ۱۸°۴۷′۴۳″ شمالی ۹۸°۵۹′۵۵″ شرقی﻿ / ﻿۱۸٫۷۹۵۲۸°شمالی ۹۸٫۹۹۸۶۱°شرقی﻿ / 18.79528; 98.99861
استان‌های تایلند: استان چیانگ‌مای
حکومت: حکومت
 • نوع: City municipality
 • شهردار: Tatsanai Puranupakorn
مساحت: مساحت
 • City Municipality: ۴۰٫۲۱۶ کیلومتر مربع (۱۵٫۵۲۷ مایل مربع)
 • کلان‌شهری: ۲۹۰۵ کیلومتر مربع (۱۱۲۲ مایل مربع)
ارتفاع: ۳۱۰ متر (۱۰۲۰ فوت)
جمعیت (۲۰۰۸): جمعیت (۲۰۰۸)
 • City Municipality: ۱۴۸۴۷۷
 • تراکم: ۳۶۸۷/کیلومتر مربع (۹۵۵۰/مایل مربع)
 • کلان‌شهری: ۹۶۰۹۰۶
 • تراکم کلان‌شهری: ۳۱۵٫۴۲/کیلومتر مربع (۸۱۶٫۹/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۷ (تایلند)
Airport: فرودگاه بین‌المللی چیانگ مای
وبگاه: Official website
چیانگ مای (به لاتین: Chiang Mai) یک سکونتگاه مسکونی در تایلند است که در Mueang Chiang Mai واقع شده‌است.
خصوصیات

چیانگ مای ۴۰٫۲۱۶ کیلومترمربع مساحت و ۱۴۸٬۴۷۷ نفر جمعیت دارد و ۳۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
خواهرخوانده

شهرهای اوئوزو، تویاما، استان سایتاما، کون‌مینگ و هاربین خواهرخوانده‌های چیانگ مای هستند.
فردی مرکوری

| فردی مرکوری | فردی مرکوری |
| --- | --- |
مرکوری هنگام اجرا با کوئین در سال ۱۹۷۷: مرکوری هنگام اجرا با کوئین در سال ۱۹۷۷
نام هنگام تولد: فرخ بلسارا
زادهٔ: ۵ سپتامبر ۱۹۴۶ شهر سنگی زنگبار، سلطان‌نشین زنگبار
درگذشت: ۲۴ نوامبر ۱۹۹۱ (۴۵ سال) لندن، انگلیس
علت مرگ: برونکوپنومونی ناشی از ایدز
ملیت: بریتانیایی
دیگر نام‌ها:  فردی بلسارا  لری لورکس 
پیشه‌ها:  خواننده  ترانه‌نویس  تهیه‌کنندهٔ موسیقی 
سال‌های فعالیت: ۱۹۶۹–۱۹۹۱
شریک‌های زندگی:  ماری اوستین (۱۹۷۰–۱۹۷۶)  جیم هاتن (۱۹۸۵–۱۹۹۱) 
پیشه موسیقی: پیشه موسیقی
ژانر: راک
ساز(ها):  آواز  کیبورد 
ناشر(ان):  کلمبیا  پالیدور  ئی‌ام‌آی  پارلفون  هالیوود 
همکاری‌های مرتبط:  کوئین  مونتسرات کابایه 
 :  
امضاء: امضاء
فرِدی مرکوری (انگلیسی: Freddie Mercury، با نام تولد فرخ بلسارا؛ ۵ سپتامبر ۱۹۴۶ – ۲۴ نوامبر ۱۹۹۱) خواننده، ترانه‌نویس و تهیه‌کنندهٔ موسیقی بریتانیایی بود که عمدتاً به عنوان خوانندهٔ اصلی گروه موسیقی راک کوئین شناخته می‌شود. اجراهای پرشور او بر روی استیج و گسترهٔ آوازی چهار اکتاوی‌اش و مرگ زودهنگامش به دلیل ابتلا به بیماری ایدز در سن ۴۵ سالگی، با خاطره‌های به جا مانده از موسیقی راک بریتانیا در دهه‌های ۷۰ و ۸۰ میلادی گره خورده است.
مرکوری همچنین به عنوان یک مجری روی صحنه، به خاطر داشتن یک شخصیت متظاهرانه و خودنمایانه و همین‌طور به خاطر داشتن صدایی قوی و رسا شناخته می‌شود. گرایش جنسی مرکوری از دیگر مسائل حاشیه‌ساز او بود. مرکوری به عنوان یک آهنگساز، برخی از ترانه‌های موفق و پرفروش کوئین از جمله «بوهمین راپسودی»، «ملکه قاتل»، «کسی برای عاشق شدن»، «منو الان متوقف نکن»، «مجنون کوچکی که به آن عشق می‌گویند» و «ما قهرمانیم» را نوشته است. مرکوری علاوه بر فعالیت‌هایش در گروه کوئین، به شکل انفرادی هم فعالیت می‌کرد و گه‌گاهی هم به عنوان تهیه‌کننده یا موسیقی‌دان مهمان (پیانو و آوازخوانی) برای هنرمندان دیگر به فعالیت می‌پرداخت. او به علت برونکوپنومونی که به خاطر بیماری ایدز گرفتار آن شده بود، در ۲۴ نوامبر ۱۹۹۱ و تنها یک روز پس از آنکه به صورت عمومی اعلام کرد که مبتلا به ایدز شده است، درگذشت.
مرکوری در زنگبار و در خانواده‌ای با ریشهٔ پارسی به دنیا آمد. تا اواسط دوره نوجوانی در همان زنگبار و همین‌طور در هندوستان زندگی و رشد کرد. در سال ۱۹۹۲ و پس از مرگ وی، جایزه بریت را به خاطر کمک‌های برجسته‌اش به موسیقی بریتانیا دریافت کرد و کنسرت بزرگداشت فردی مرکوری هم در استادیوم ومبلی در لندن برگزار شد. در سال ۲۰۰۱ مرکوری به همراه دیگر اعضای گروه کوئین به تالار مشاهیر راک اند رول، در سال ۲۰۰۳ به تالار ترانه‌نویسان مشهور، در سال ۲۰۰۴ به تالار مشاهیر موسیقی بریتانیا وارد شد، و گروه کوئین هم در سال ۲۰۰۲ ستاره‌ای در پیاده‌رو شهرت هالیوود دریافت کرد. همچنین در سال ۲۰۰۲، در نظرسنجی بی‌بی‌سی تحت عنوان انتخاب ۱۰۰ بریتانیایی کبیر، مرکوری در جایگاه ۵۸ قرار گرفت. در سال ۲۰۰۵، در یک نظرسنجی که توسط بلندر و MTV2 برگزار شد، مرکوری به عنوان برترین خوانندهٔ مرد همه دوران‌ها انتخاب شد. در سال ۲۰۰۸، نویسندگان رولینگ استونز، مرکوری را در جایگاه ۱۸ در فهرست ۱۰۰ خواننده برتر همه دوران‌ها قرار دادند. در سال ۲۰۰۹، در یک نظرسنجی توسط کلاسیک راک، مرکوری به عنوان برترین خواننده راک همه دوران‌ها انتخاب شد. آل‌میوزیک مرکوری را به عنوانی «یکی از بزرگ‌ترین سرگرمی‌سازان راک همهٔ اعصار» که «دارای یکی از برترین صداها در زمینهٔ موسیقی است»، توصیف کرد.
زندگی حرفه‌ای > خوانندگی

هرچند که صدای صحبت کردن فردی مرکوری در محدودهٔ باریتون بود، او اغلب آهنگ‌هایش را در محدودهٔ تنور خوانده است. محدودهٔ آوازی او از bass low F (F2)‎ تا soprano high F (F6)‎ بوده است. او می‌توانست تا tenor high F (F5)‎ بلت بزند. سوپرانوی اسپانیایی، مونتسرات کاباله، که یک آلبوم هم با مرکوری منتشر کرده است، دربارهٔ صدای مرکوری اینچنین نظر داده است: «فرق مرکوری با تقریباً همهٔ دیگر ستاره‌های راک در این است که او صدایش را می‌فروشد». او در ادامه اظهار می‌دارد که:
«تکنیک‌های او در آوازخوانی متحیرکننده بود. او مشکل تمپو نداشت. با یک حس نافذ ریتمی آواز می‌خواند، پلیسمنت آوازِ او بسیار خوب بود و او می‌توانست بدونِ زحمت و به شکل غیرمحسوس از یک رجیستر به رجیستر دیگر برود. او همچنین استعداد موسیقایی عالی داشت. ترتیب قطعات موسیقی او ظریف، خوشایند، شیرین، انرژی‌زا و محکم بود.»
با ادامه یافتن دوران فعالیت گروه کوئین، او به‌طور فزاینده‌ای در حین اجراهای زنده، بالاترین نت‌ها را تغییر می‌داد و اغلب آن‌ها را با نت دوم، سوم و چهارم هارمونیزه می‌کرد. گفته شده مرکوری «خام‌ترین گرهک تارهای صوتی را داشته و هرگز هیچ‌گونه آموزش رسمی آوازخوانی ندیده است».
زندگی حرفه‌ای > آهنگ‌سازی

مرکوری ۱۰ ترانه از ۱۷ ترانه‌ای که در آلبوم برترین آثار گروه کوئین قرار دارد را نوشته است: حماسه کولی، هفت دریای ری، ملکه قاتل، پسر از مد افتاده، یکی برای دوست داشتن، ما قهرمانیم، مسابقه دوچرخه‌سواری، الان جلومو نگیر، مجنون کوچکی که به آن عشق می‌گویند و بازی رو انجام بده.
مهم‌ترین جنبهٔ ترانه‌نویسی او، محدودهٔ وسیع ژانرهایی است که استفاده کرده است که برخی از آن‌ها عبارتند از راکیبلی، پراگرسیو راک، هوی متال، گاسپل، و دیسکو. او در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۸۵ شرح داده است «من متنفرم از اینکه یک کار رو دوباره و دوباره و دوباره انجام بدم. من دوست دارم ببینم که الان توی موسیقی، فیلم و تئاتر چه خبره و بعدش همه اون‌ها رو با هم ترکیب کنم». مرکوری در مقایسه با بسیاری از آهنگ‌سازان محبوب، تمایل به نوشتن ترانه‌های پیچیده داشت. برای مثال، حماسه کولی یک ساختار نامدور دارد و از تعداد زیادی آکورد تشکیل شده است. او همچنین شش ترانه در آلبوم کوئین دو را نوشته است که چندین تغییر کلیدی و اساس پیچیده دارند. از سوی دیگر، ترانهٔ مجنون کوچکی که به آن عشق می‌گویند تنها تعداد کمی آکورد دارد. علی‌رغم این حقیقت که مرکوری اغلب هارمونی‌های خیلی پیچیده می‌نوشت، خود ادعا کرده است که به سختی می‌توانست موسیقی بخواند. او بیشتر آهنگ‌هایش را بر روی پیانو می‌نوشت و از طیف گسترده‌ای از علامت‌های کلید مختلف استفاده کرده است.
زندگی حرفه‌ای > به عنوان مجری

مرکوری به خاطر اجراهای زنده‌اش شهرت داشت و به همراه گروه کوئین، در کشورهای زیادی به اجرای کنسرت پرداخته است که اکثراً در استادیوم‌ها برگزار می‌شدند. او سبک اجرایی بسیار نمایشی از خود نشان داد که عمدتاً با مشارکت گسترده‌ای از سوی حضار همراه بود. یکی از نویسندگان The Spectator او را چنین توصیف کرده است: «خواننده‌ای که تماشاگرانش را می‌شوراند، شادمان می‌کند و با حالات پرتجمل خود آن‌ها را جادو می‌کند». دیوید بویی که در کنسرت بزرگداشت فردی مرکوری به خوانندگی پرداخته و همچنین ترانه‌ای به نام تحت فشار را هم با گروه کوئین ضبط کرده است، دربارهٔ شیوه اجرای مرکوری چنین می‌گوید: «در بین همه مجری‌های تئاتری راک، مرکوری از بقیه جلوتر است. او از مرزها فراتر رفت؛ و البته من همیشه مردانی که لباس تنگ می‌پوشند را تحسین می‌کنم. من فقط یک بار او را در کنسرت دیدم و همان‌طور که درباره‌اش می‌گفتند، او یقیناً مردی بود که می‌توانست هواداران را در مشتش نگه دارد». برایان می، گیتاریست گروه کوئین دربارهٔ مرکوری می‌گوید که مرکوری «می‌توانست کاری کند که آخرین نفری که در دورترین نقطه استادیوم قرار گرفته هم احساس بودن بکند».
یکی از مشهورترین اجراهای مرکوری در سال ۱۹۸۵ با گروه کوئین در لایو اید بود، که در حین این اجرا، کل ۷۲٫۰۰۰ جمعیت موجود در استادیوم یکصدا با هم آواز می‌خواندند، کف می‌زدند و موج می‌دادند. از این کنسرت به عنوان یکی از برترین کنسرت‌ها در تاریخ موسیقی راک یاد می‌شود. این کنسرت در یک برنامهٔ تلویزیونی به نام «برترین کنسرت‌ها» پخش شد. یکی از منتقدان در بررسی این کنسرت در سال ۲۰۰۵ نوشت «آنهایی که فهرست‌هایی تحت عنوان برترین خوانندگان راک را گردآوری می‌کنند و جایگاه‌های بالا را به میک جگر، رابرت پلنت و غیره اختصاص می‌دهند، همگی مرتکب گناه بزرگی شده‌اند. فردی، با آن اجرای لگام گسیخته‌اش در لایو اید، به آسانی رب‌النوع همه آنهاست».
مرکوری در طی دوره فعالیتش، حدود ۷۰۰ کنسرت را در بسیاری از کشورهای دنیا با گروه کوئین اجرا کرد. یکی از جنبه‌های قابل توجه کنسرت‌های کوئین، مقیاس بزرگ آن‌ها بود. او یک بار گفت که «ما سیسیل ب دومیل راک اند رول هستیم، همیشه می‌خواهیم کارهای بزرگ و بهتری انجام دهیم». گروه کوئین اولین گروهی بود که در استادیوم‌های آمریکای جنوبی به اجرای کنسرت می‌پرداخت، و رکورد جهانی را از نظر تعداد شرکت‌کنندگان در سال ۱۹۸۱ در مورامبی استادیوم در سائو پائولو شکست. در ۱۹۸۶ کوئین در پشت پرده آهنی و در جلوی یک جمعیت ۸۰٫۰۰۰ نفری در بوداپست، به اجرا پرداخت که این کنسرت، بزرگ‌ترین کنسرت راکی بود که در اروپای شرقی برگزار می‌شد. آخرین اجرای مرکوری با کوئین در ۹ اوت ۱۹۸۶ در نب‌ورد پارک انگلیس بود که گفته می‌شود به صورت تخمینی حدود ۱۶۰٬۰۰۰ نفر حضار در آن شرکت داشتند. مرکوری در آخرین اجرای خود بر روی صحنه، که در انتهای آن ترانهٔ خداوند ملکه را حفظ کند اجرا شد، در حالی که یک ردای بلند پوشیده بود و تاجی زرین را در بالا نگه داشته بود، با جمعیت خداحافظی کرد.
زندگی حرفه‌ای > نوازندگی

مرکوری در زمان کودکی‌اش در هندوستان، تا سن نه سالگی آموزش رسمی پیانو دید. بعدها وقتی که در لندن زندگی می‌کرد، گیتار را آموخت. او اغلب موسیقی گیتارمحور را می‌پسندید. هنرمندان محبوبش در آن زمان‌ها د هو، بیتلز، جیمی هندریکس، دیوید بووی و لد زپلین بودند. او اغلب نسبت به نوازندگی خود در هر دو مورد پیانو و گیتار، خودکوچک‌پندار بود و از اوایل دهه ۱۹۸۰ به بعد، شروع به استفادهٔ گسترده از نوازندگان کیبورد مهمان، هم برای کوئین و هم برای حرفهٔ انفرادی خود کرد. قابل توجه‌ترین این نوازندگان مهمان، فرد مندل بود (یک موسیقی‌دان کانادایی که برای پینک فلوید، التون جان و سوپرترمپ هم کار کرده) که او را برای اولین پروژه انفرادی خود به خدمت گرفت و از ۱۹۸۵ به بعد، با مایک موران (در استودیو) و اسپایک لی (در کنسرت) به همکاری پرداخت و بیشتر کارهای مرتبط با کیبورد را به آن‌ها می‌سپرد.
مرکوری در بسیاری از ترانه‌های معروف کوئین پیانو نواخته است که ملکه قاتل، حماسه کولی، ما قهرمانیم، یکی برای دوست داشتن، و منو الان متوقف نکن از آن جمله هستند. او از پیانوهای بزرگ کنسرتی استفاده می‌کرد و گه‌گاهی هم از آلات موسیقی نظیر هارپسیکورد استفاده می‌کرد. از ۱۹۸۰ به بعد، مرکوری به‌طور مکرر از سینث‌سایزر در استودیو استفاده می‌کرد. گیتاریست کوئین، برایان می اظهار داشته است که او توانایی‌های خودش در پیانو را باور نداشت و خیلی کم به نواختن می‌پرداخت چرا که می‌خواست در روی صحنه به اطراف قدم بزند و مخاطبان را سرگرم کند. هرچند که او آثار زیادی برای گیتار نوشته است، با این حال، تسلط ابتدایی و اندکی بر روی این ساز داشت. ترانه‌هایی همانند جنگ عفریتی و مجنون کوچکی که به آن عشق می‌گویند بر روی گیتار ساخته شده‌اند. در ترانه دوم، مرکوری هم در استودیو و هم بر روی صحنه گیتار آکوستیک می‌نوازد.
زندگی شخصی > روابط

مرکوری در اوایل دهه ۱۹۷۰، یک رابطه طولانی‌مدت با ماری اوستین داشت که او را از طریق برایان می ملاقات کرده بود. او برای چندین سال با اوستین به‌طور مشترک در وست کنزینگتون زندگی کرد. با این حال در اواسط دهه ۱۹۷۰، مرکوری رابطه عاشقانه‌ای هم با یک مرد آمریکایی که مدیر اجرایی موسیقی در شرکت الکترا رکوردز بود، برقرار کرد. در دسامبر ۱۹۷۶، مرکوری دربارهٔ گرایش جنسی‌اش با اوستین حرف زد که نتیجه آن پایان رابطه عاشقانهٔ او با اوستین بود. مرکوری از خانهٔ مشترکی که با اوستین داشتند به خیابان دوازدهم استنفورد تراس در کنزینگتون کوچ کرد و برای اوستین هم‌خانه‌ای در همان حوالی خرید. با این حال، مرکوری و اوستین برای سال‌ها دوستان نزدیک یکدیگر ماندند و مرکوری اغلب از اوستین به عنوان تنها دوست واقعی خود یاد می‌کرد. در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۸۵، مرکوری دربارهٔ اوستین گفت که «اکثر معشوقه‌های من ازم پرسیدند که چرا اون‌ها نمیتونن جای ماری [اوستین] رو بگیرن، این کاملاً غیر ممکنه، تنها دوستی که من داشتم ماری هست و من کس دیگه‌ای رو نمی‌خوام. از نظر من، او همسر عرفی من بود. از نظر من، این رابطه یک جور زناشویی بود. ما هم دیگه رو باور داشتیم، همین برام کافیه». او همچنین چندین ترانه در مورد اوستین سروده است که از جمله قابل ذکرترین آن‌ها می‌توان به عشق زندگی من اشاره کرد. آخرین خانهٔ مرکوری، به نام گاردن لژ، کاخی با معماری گرجستانی دارای ۲۸ اتاق بود که در یک باغ مانیکورکاری‌شده قرار دارد و حول آن را دیواری آجری بلند فرا گرفته است. این خانه که در منطقه کنزینگتون لندن قرار دارد، پس از مرگ مرکوری، به اوستین رسید. مرکوری در وصیت‌نامه‌اش، خانه‌اش را به جای شریک زندگی آن هنگامش، جیم هوتون، برای ماری اوستین به ارث گذاشته است و در اینباره گفته است که «تو همسر من بودی و به هر حال این خانه برای توست». مرکوری همچنین پدرخواندهٔ پسر ارشد اوستین بود که ریچارد نام دارد.
مرکوری در اوایل و اواسط دههٔ ۱۹۸۰، یک رابطه عاشقانه با باربارا ولنتین، هنرپیشه زن اتریشی برقرار کرد که در نماهنگ زندگی سختی است هم هنرنمایی کرده است. در سال ۱۹۸۵، او یک رابطه طولانی‌مدت دیگر با آرایشگری به نام جیم هوتون (زاده ۱۹۴۹، درگذشت ۲۰۱۰) آغاز کرد. هوتون که در سال ۱۹۹۰ نتیجه آزمایش ایدزش مثبت بود، در شش سال آخر زندگی مرکوری با او زندگی کرد و در هنگام بیماری به پرستاری از او پرداخت و در هنگام مرگ مرکوری هم در بالین او حاضر بود. هوتون ادعا کرده است که مرکوری در حین مرگش، حلقه ازدواجی که هوتون به او داده بود را دست کرده بود. هوتون در یک ژانویه ۲۰۱۰ بر اثر ابتلاء سرطان درگذشت.
زندگی شخصی > رابطه با کنی اورت

کنی اورت، دی‌جی رادیو، اولین بار مرکوری را در سال ۱۹۷۴ هنگامی که او برای یک برنامه صبحگاهی در Capital London دعوت کرده بود، ملاقات کرد. آن دو به عنوان دو تن از خودنماترین و محبوب‌ترین هنرمندان بریتانیایی، ویژگی‌های مشترک فراوانی داشتند و بلافاصله تبدیل به دوستان نزدیکی برای یکدیگر شدند. اورت نقشی اساسی در موفقیت اولیه کوئین ایفا کرد. در سال ۱۹۷۵، مرکوری با یک نسخه از تک‌آهنگ حماسه کولی نزد اوت رفت. اورت که در ابتدا به عنوان یک محرم شک داشت که یک ایستگاه رادیویی پیدا شود که حاضر به پخش این ترانهٔ بیش از ۶ دقیقه‌ای باشد، به مرکوری در آن لحظه چیزی نگفت و ترانه را بر روی گردونه گرامافون گذاشت و پس از اینکه آن را شنید، به شور آمد و گفت: «فراموشش کن، این ترانه برای قرن‌ها یک ترانهٔ شماره یک خواهد بود». در حالی که Capital Radio به صورت رسمی این ترانه را نپذیرفته بود، اما اورت بی‌وقفه راجع به ترانه‌ای صحبت می‌کرد که خودش آن را شنیده بود، اما نمی‌توانست آن را پخش کند، تا اینکه ترانه به صورت «اشتباهی» شروع به پخش شدن می‌کند و اورت اظهار می‌دارد که «وای! از دستم دررفت!». خیلی زود شنوندگان با تلفن به کاپیتال هجوم آوردند و می‌خواستند بدانند که این ترانه کی منتشر خواهد شد. اورت در یک روز این ترانه را ۳۶ بار پخش کرد.
رابطهٔ آن دو در دههٔ ۷۰ صمیمی‌تر شد، اورت رایزن و مشاور مرکوری شد و مرکوری هم محرم راز اورت شده بود و به او کمک می‌کرد تا گرایش جنسی خودش را بپذیرد. در سرتاسر اوایل دههٔ ۱۹۸۰، آن دو همجنس‌گرایی‌شان را کاوش می‌کردند، و همین‌طور مواد مخدر را هم تجربه کردند، هرچند که آن‌ها هیچ‌وقت عاشق و معشوق نبودند، اما آن‌ها به‌طور منظم با هم به شب‌نشینی می‌پرداختند. در سال ۱۹۸۵، آن‌ها بر سر استفاده و سهمشان از مواد مخدر دچار مشاجره و اختلاف شدند. Audrey Lee "Lady Lee" Middleton که زندگی‌نامهٔ اورت را نوشته بود، در کتاب خود فاش کرد که اورت یک دگرباش جنسی است. اورت این کتاب را مورد نکوهش قرار داد. اما مرکوری در مشاجره بین لی و اورت، طرف اورت را گرفت که این باعث شد رابطهٔ آن‌ها حتی بیشتر به سردی گراید. در سال ۱۹۸۹ که وضع سلامتی هر دو آن‌ها رو به وخامت گذاشته بود، آن‌ها دوباره دوستی با هم را از سر گرفتند و اختلافات را کنار گذاشتند.