stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
امیرعباس هویدا
نگارخانه

امیرعباس هویدا در دادگاهش، به گفته عباس میلانی، هادی غفاری هم در این جلسه شرکت داشته و در کنار او نشسته بود.
گزارش روزنامه اطلاعات از اجتناب مردم از دفن امیرعباس هویدا در بهشت زهرا
هویدا و همسرش لیلا امامی در ملاقات با سلیمان دمیرل نخست‌وزیر ترکیه و همسرش
اعضای هیأت مدیره شرکت ملی نفت، هویدا نفر چهارم از راست.
هویدای جوان (چپ) به همراه خانواده در بیروت (۱۹۲۹)
نخست‌وزیر امیرعباس هویدا بیش‌تر کالاهای ایرانی را می‌پسندید و راننده نیز نداشت و با پیکان خود به سر کار می‌رفت.
امیرعباس هویدا و همسرش لیلا امامی در خانه مادر هویدا
هویدا در دادگاه انقلاب، در واپسین روز زندگانی‌اش. در کنار او، هادی غفاری هم دیده می‌شود.
هویدا در دادگاه انقلاب. هادی غفاری در سمت چپ عکس به چشم می‌خورد.
پیکر هویدا در سردخانه. جای گلوله بر روی گردنش، مشهود است.
متن دفاعیه هویدا در روزنامه اطلاعات
هویدا در نشریات
مسابقه آواز یوروویژن

| مسابقه آواز یوروویزیون | مسابقه آواز یوروویزیون |
| --- | --- |
نام‌های دیگر: Eurovision ESC
ژانر: مسابقه خوانندگی
سازنده: اتحادیه پخش برنامه‌های اروپایی کمیته موقت به رهبری مارسل بزنسون
بر پایهٔ: جشنواره موسیقی سانرمو
مجری: فهرست مجری‌های مسابقه آواز یوروویژن
آهنگساز: مختلف
کشور سازنده: فهرست کشورها
زبان اصلی: انگلیسی و فرانسوی
شمار قسمت‌ها:  ۶۴ مسابقه  ۹۲ برنامه زنده 
تولید: تولید
مکان تولید: لیست شهرهای میزبان
مدت:  ~۲ ساعت (semi-finals)  ~۴ ساعت (finals) 
تولیدکننده: اتحادیه پخش برنامه‌های اروپایی
توزیع‌کننده: یوروویژن
پخش: پخش
فرمت تصویر:  نسبت تصویر ۵۷۶آی (SDTV) (1956–99)  ۱۶:۹ ۵۷۶آی (SDTV) (1999-اکنون)  ۱۰۸۰آی (HDTV) (2006–تاکنون) 
انتشار اولیه: ۲۴ مه ۱۹۵۶؛ ۶۸ سال پیش (۱۹۵۶-24}})
انتشار: انتشار
نمایش‌های مشابه:  پیش‌نمایش مسابقه آهنگ یوروویژن (بریتانیا: ۱۹۷۱–۱۹۹۴)  نوازندگان جوان یوروویژن (۱۹۸۲–اکنون)  رقصندگان جوان یوروویژن (۱۹۸۵–۲۰۱۷)  مسابقه آواز یوروویژن نوجوانان (2003–present)  مسابقه رقص یوروویژن (۲۰۰۷–۲۰۰۸)  نمایش سیرک جادویی یوروویژن (۲۰۱۰–۲۰۱۲)  «یوروویژن گروه کر» (۲۰۱۷–اکنون)  یوروویژن: اروپا نور بدرخش (۲۰۲۰)  «مسابقه آواز آسیایی یوروویژن» 
پیوندهای بیرونی: پیوندهای بیرونی
Eurovision.tv: Eurovision.tv
وبگاه تولید: وبگاه تولید
نشانه مسابقه آواز یوروویژن
کشورهای شرکت‌کننده در یوروویژن
مسابقهٔ آواز یوروویژن(Eurovision Song Contest,Concours Eurovision de la Chanson) یک مسابقهٔ بین‌المللی موسیقی است که از سال ۱۹۵۶ به صورت سالیانه برگزار می‌شود. طبق قوانین مسابقه، کشورهای فعال عضو اتحادیه پخش برنامه‌های اروپایی امکان شرکت در این مسابقه را دارند.
کشورها آهنگ‌هایی را انتخاب می‌کند که به صورت زنده بر روی تلویزیون اجرا می‌شود و بعد رأی‌گیری انجام می‌شود و بهترین آهنگ مسابقه انتخاب می‌شود. این مسابقه جزو طولانی‌ترین مسابقات جهان شناخته شده است. یوروویژن پربیننده‌ترین مسابقه بعد از مسابقات ورزشی است. از منابع مختلفی نقل قول شده است که در سال‌های اخیر یوروویژنن نزدیک به صد تا پانصد میلیون بیننده بین‌المللی داشته. یوروویژن در کشورهای خارج اروپا مانند مصر، هند، مکزیک، آرژانتین، استرالیا، برزیل، کانادا، چین، کره جنوبی، اروگوئه و … نیز پخش می‌شود. از سال ۲۰۰۰ تاکنون یوروویژن به صورت زنده در اینترنت نیز پخش می‌شود و در سال ۲۰۰۶ بیشتر از ۷۴٬۰۰۰ نفر از ۱۴۰ کشور مختلف این مسابقات را دیدند.
خواننده‌هایی مانند گروه آبا که برندهٔ سوئد در ۱۹۷۴ بود و سلن دیون که سوئیس را در ۱۹۸۸ برنده کرد، به وسیله این مسابقه شهرت جهانی پیدا کردند.
تاریخچه

در دههٔ ۱۹۵۰ به دلیل نتایج و تأثیرات جنگ جهانی دوم، صدا و سیمای اروپا -بنیان‌گذاری شده در سوئیس- به دنبال ایده‌ای گشت برای دور هم جمع کردن کشورهای اروپایی در «برنامه‌ای سرگرم‌کننده». در ماه ژوئن ۱۹۵۵ در موناکو، کارگردان سوئیسی این ایده را داد که برنامه‌ای جهانی برای موسیقی در بین کشورهای اروپا برگزار شود و کشورهای عضو صدا و سیمای اروپا آن را پخش کنند. این مسابقه شبیه مسابقهٔ «فستیوال موسیقی سانرمو» در ایتالیا بود، ولی آن موقع اینترنت و ماهواره‌ای وجود نداشت که برنامه را پخش کند و به همین دلیل شبکهٔ یوروویژن را ساختند که شبکه‌ای رادیویی با امواج ماکروویو بود.
اولین مسابقه در شهر لوگانو، سوئیس برگزار شد که ۷ کشور شرکت کردند و هر کشور ۲ آهنگ را انتخاب کرد. این سال تنها سالی بود که هر کشور می‌توانست ۲ آهنگ انتخاب کند. در اولین سال یورو ویژن یعنی ۱۹۵۶ میزبان مسابقه یعنی سوئیس برنده این مسابقات اعلام شد.
نحوه مسابقه

نحوه مسابقه در سال‌های اخیر بسیار تغییر کرده است. مسابقه هر سال در کشوری برگزار می‌شود که سال قبل برنده شده است و شبکهٔ میزبان شبکهٔ ملی آن کشور بوده که برنامه را اجرا می‌کند. هر سال ۱ یا چند مجری مسئولیت اجرای برنامه را بر عهده می‌گیرند. در اول، وسط و آخر برنامه اجراهایی وجود دارد که برای سرگرم کردن تماشاچیان بکار برنده می‌شود. در اول مسابقه اولین چیزی که به نمایش در می‌آید آرم شبکه EBU می‌باشد و بعد از آن برنامه شروع می‌شود.
این مسابقه معمولاً در بین ماه‌های اردیبهشت تا خرداد برگزار می‌شود.
کشورهای شرکت‌کننده

کشورهایی که در یورو ویژن شرکت می‌کنند همگی باید عضو فعال صدا و سیمای اروپا باشند.
۵۱ کشور تاکنون حداقل ۱ بار در یورو ویژن شرکت کرده‌اند.
انتخاب نماینده و ترانه

تمامی کشورهای شرکت‌کننده هر سال باید یک آهنگ و یک خواننده را معرفی کنند. خواننده باید حداقل ۱۶ سال سن داشته باشد و آهنگ نباید قبلاً در جایی پخش شده باشد.
بعضی کشورها مستقیماً خودشان نماینده و آهنگ را انتخاب می‌کنند مانند ترکیه و انگلستان. برخی نیز نماینده را انتخاب می‌کنند ولی به مردم یا داوران یا ترکیبی از هر دو اجازه می‌دهند برترین را انتخاب کنند.
نشنال فاینال‌ها یا مسابقات محلی، جایی هستند که آهنگ یا نماینده یا هر دو انتخاب می‌شود. در این روش خواننده باید آهنگ خود را اجرا کند و در تمامی مراحل پیروز گردد تا برندهٔ مسابقات شود. از معروف‌ترین نشنال فینال‌ها می‌توان «ملودی فستیوالن» سوئد یا «ملودی گرند پریکس» دانمارک و نروژ را نام برد. یکی از پیچیده‌ترین نشنال فاینال‌ها نیز نشنال فاینال کشور اوکراین می‌باشد.
رأی‌گیری‌ها

سیستم رای‌گیری در این چند سال اخیر خیلی تغییر کرده است اما یکی از چیزهایی که ثابت مانده است که به نام آراء یوروویژم مشهور است، این است که کشورها به ۱۰ کشور برتر آرائی از ۱ تا ۷، ۸، ۱۰ و ۱۲ می‌دهند؛ و ۱۲ بالاترین رای از هر کشور می‌باشد.
آراء ترکیبی از آراء مردم و داوران هست. داوران هر کشور معمولاً بهترین‌های آن کشور در موسیقی و هنر هستند. مردم نیز می‌توانند به نمایندگان مورد علاقهٔ خود رای دهند اما نمی‌توانند به کشور خودشان رأی دهند.
افرادی آرائ هر کشور را ارائه می‌کنند که توسط شبکهٔ کشور قبلاً تعیین شده است و معمولاً افراد به نامی برای این کار استفاده می‌کنند.
شرکت در یوروویژن:   حداقل یک بار شرکت کرده است   هیچ وقت شرکت نکرده است، و می‌توانست شرکت کند   نماینده  انتخاب شد اما بعد استفاء داد
لیز آسیا اولین برنده ESC، مهمان ویژه در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۰۸ در بلگراد، صربستان، ۲۲ می ۲۰۰۸.
دام‌پزشکی

یک دام‌پزشک در حال نمونه‌گیری از شتر در یمن
دامپزشکی شاخه‌ای از پزشکی است که به شناخت، پیش‌گیری، تشخیص و درمان آسیب‌ها و بیماری‌های جانوران با تمرکز ویژه بر بیماری‌های مشترک بین انسان و جانور می‌پردازد. همچنین نظارت بر مراحل تولید و تضمین سلامت فرآورده‌های جانوری، دامپروری و آسازیستی جانوران از جمله امور مرتبط با دامپزشکی است.
در زبان فارسی، در گذشته از کلمات بیطار، ستورپزشک و ستوران‌پزشک نیز برای توصیف دام‌پزشک استفاده شده است تا اینکه فرهنگستان ایران کلمهٔ «دام‌پزشک» را به شکل رسمی پیشنهاد کرد. در زبان انگلیسی، واژه veterinary برای نخستین بار توسط توماس براون در سال ۱۶۴۶ به کار گرفته شد.
تاریخچه

ریشه‌های علم دامپزشکی را می‌توان هم‌دوره با پیدایش دام‌داری تا انقلاب نوسنگی دنبال کرد، یافته‌های باستان‌شناسان از عمل جراحی جمجمه روی جانوران در آن دوره حکایت دارد.
با رواج اهلی‌سازی جانوران، دامپزشکی اهمیت بیشتری یافت. در لوح حمورابی (۲۲۰۰ سال پیش از میلاد) به ارزش کار فردی که به معالجه گاو وسایر جانوران می‌پرداخته اشاره شده است. بعد از سقوط امپراطوری روم و تا حدود قرن سیزدهم میلادی، اسناد کلی راجع به دامپزشکی وجود دارد. در قرون وسطی اطلاعاتی در مورد دامپزشکی از هند و ایران وجود دارد.
با موافقت لوئی پانزدهم، شورای دولتی پادشاهی قانون تأسیس مدارس دام‌پزشکی را در تاریخ ۴ اوت ۱۷۶۱ تصویب نمود و در تاریخ ۱۰ ژانویه ۱۷۶۲ اولین مدرسه دام‌پزشکی دنیا توسط کلاودی بورگلا در شهر لیون فرانسه تأسیس شد. در سال ۱۷۶۶ مدرسه دام‌پزشکی دیگری در مزون آلفورت (پاریس) تأسیس شد. سپس تا قبل از سال ۱۸۰۰ به‌طور متوالی مدارس دامپزشکی در وین، تورین، کپنهاک، پادوآ، هانور، لایپزیک، بولونیا، ناپل، برلین، مونیخ، میلان، لندن و مادرید تأسیس شدند.
تاریخچه > دامپزشکی کهن در ایران

در سفرنامه فیثاغورث آمده است که زرتشت از فن دام‌پزشکی و درمان جانوران اطلاع داشته است. در کتاب اوستا می‌توان نکات متعددی دربارهٔ پرورش جانوران و روش درمان بیماری‌های دام مشاهده کرد. در این کتاب برای اولین بار به طبقه‌بندی جانوران برمی‌خوریم. مسئولیت پرورش و درمان بیماری‌های جانورانی چون اسب، گاو، گوسفند، شتر، سگ، و پرندگان به عهده دام‌پزشکان بوده است و دام‌پزشکان بدین جهت دارای مقامی ارجمند و با ارزش بوده‌اند.
علاوه بر این چون اسب در ارتش ایران باستان نقش بسیار ارزنده و مهمی داشته است، لذا دام‌پزشکانی که عهده‌دار تربیت، پرورش و درمان بیماری‌های آن‌ها بوده‌اند، مقامی بسیار والا داشتند. چنان‌که رئیس اداره دام‌پزشکی ارتش در زمان داریوش دارای مقام سپهبدی و فرماندهی دسته سواره نظام بوده است. فن دام‌پزشکی در حدود ۵۰۰ سال بعد از میلاد مسیح در ایران به صورت علمی و کلاسیک درآمده است. باید توجه داشت هدف از تربیت مدرسه دام‌پزشکی در آن زمان درمان اسبان ارتش بوده است لذا احتیاج به داشتن افراد متخصص و کاردان زیاد بوده و دام‌پزشکان در آن زمان به نگارش کتبی تحت عناوین پرورش اسب، فن سوارکاری، درمان بعضی از بیماری‌های غیر عفونی و عفونی و چگونگی استفاده از اسب در جنگ اقدام نموده‌اند.
مهم‌ترین وظیفه دام‌پزشک در ایران بعد از اسلام درمان و جلوگیری از بیماری اسبان بود که از دو جنبه جهاد و انجام فریضه حج اهمیت فوق‌العاده داشت. در ایران در تمام سده‌های بعد از اسلام دام‌پزشکی در مدارس و جایگاه‌های خاصی تدریس می‌شد.
روز دام‌پزشکی

در سال ۲۰۰۱ میلادی، با تصمیم اتحادیه جهانی دام‌پزشکی، آخرین شنبهٔ ماه آوریل (در تقویم میلادی) به عنوان روز جهانی دام‌پزشکی انتخاب شد. هر ساله برای این روز شعار خاصی در جهت تببین اهداف سازمان‌های دام‌پزشکی انتخاب می‌شود. در سال ۲۰۲۱، این روز در تاریخ ۲۴ آوریل با شعار «پاسخ دام‌پزشکان به دنیاگیری کووید-۱۹» گرامی داشته شد. روز جهانی دام‌پزشکی در سال ۲۰۲۰ نیز روز شنبه ۲۵ آوریل بود و شعار انتخاب شده برای آن سال «محافظت از محیط زیست برای بهبود سلامت جانوران و انسان» در نظر گرفته شد.
در ایران، حسن تاج‌بخش روز ۱۴ مهر را به نام گوش (ایزد نگهبان چهارپایان) به عنوان روز ملی دام‌پزشکی انتخاب کرده است.
دانشکده‌های دام‌پزشکی ایران

دکتری عمومی دامپزشکی ۲۲۴ واحد دارد و تقریباً ۷ سال طول می‌کشد تا دانشجو بتواند در این رشته فارغ‌التحصیل بشود. (کاردانی دامپزشکی هم ۷۸ واحد را شامل می‌شود که شامل دروس پایه و تخصصی و بالینی و کارآموزی بالینی است و بین دو تا سه سال طول می‌کشد که در سال اول دانشجویان با علوم پایه دامپزشکی و پرورش دام و طیور، در سال دوم بیماری‌های بالینی، اصول جراحی مقدماتی و در سال آخر کارآموزی بالینی را انجام خواهند داد) و در دکترای دامپزشکی در سه سال اول تحصیل دروس علوم پایه آموزش داده می‌شود و پس از گذراندن ۱۲۷ واحد درسی آزمون علوم پایه یا پره انترنی دامپزشکی برگزار می‌شود و دانشجویان بعد از گذراندن این آزمون وارد دوره کلینیکال یا انترنی می‌شوند و طی دوره انترنی دروس بالینی نظیر اصول معاینه، جراحی، رادیولوژی، کارآموزی، کارورزی و… گذرانده می‌شوند. معمولاً در بین واحدهای دروس بالینی دوره‌های کارورزی در نظر گرفته می‌شود. و پس از ارائه پایان‌نامه فارغ‌التحصیل شده و به درجه دکتری عمومی دامپزشکی یا DVM نائل می‌شوند.
دانشجویان رشته‌های دامپزشکی سال آخر تحصیل وارد کلینیک می‌شوند و تنها رشته‌ای است که دانشجویان پس از دو سال آزمون «علوم پایه» را می‌گذراند و در صورت موفقیت می‌توانند ادامه تحصیل دهند؛ پس از گذراندن سال چهار نیز آزمون «پیش درمانگاهی» برای دانشجویان رشته‌های دامپزشکی برگزار می‌شود و این آزمون ملاک ادامه تحصیل دانشجویان در ترم‌های بعد است. از این‌ رو دانشجویان این رشته باید همواره باید در حال مطالعه باشند و اطلاعات آنان بر اساس جدیدترین یافته‌های علمی باشد.
دانشکده‌های دامپزشکی ایران به دو دسته دانشگاه‌های دولتی و واحدهای دانشگاه آزاد اسلامی تقسیم‌بندی می‌شوند.
دانشکده‌های دامپزشکی دانشگاه‌های سراسری شامل: تهران، شیراز، شهرکرد، سمنان، تبریز، رازی کرمانشاه، مشهد، اهواز، باهنر کرمان، ارومیه، خرم‌آباد و زابل می‌باشند. دانشکده‌های دامپزشکی واحدهای دانشگاه آزاد اسلامی شامل دانشکده‌های واحدهای علوم و تحقیقات تهران، تبریز، کرج، ارومیه، سنندج، شهرکرد، بابل، گرمسار، شبستر، کازرون، شوشتر و بافت می‌باشد.
رشته‌های دکتری تخصصی دامپزشکی شامل دوره‌های دستیاری و PhD، در برخی از دانشگاه‌های دولتی و واحدهای دانشگاه آزاد اسلامی شامل تهران، کرج، تبریز و ارومیه ارائه می‌شود.
کلاودی بورگلا
محمد بن سلیم

محمد بن سلیم (انگلیسی: Mohammed Ben Sulayem؛ زادهٔ ۱۲ نوامبر ۱۹۶۱) راننده رالی، و کارآفرین اهل امارات متحده عربی است.
او هم‌اکنون ریاست فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی یا فیا را به عهده دارد.
او یک راننده سابق رالی است و یکی از موفق‌ترین رانندگان مسابقات قهرمانی رالی خاورمیانه است که ۱۴ عنوان قهرمانی را در این مسابقات به دست آورده است. در سال ۲۰۰۵، او به عنوان رئیس سازمان موتورسواری امارات منصوب شد و نماینده امارات متحده عربی در فیا بود. در سال ۲۰۰۸، به عنوان نایب رئیس ورزش و عضو شورای جهانی ورزش‌های موتوری فیا انتخاب شد. او نقش کلیدی در سازماندهی اولین جایزه بزرگ ابوظبی در سال ۲۰۰۹ داشت. در سال ۲۰۱۲، او از اعضای بنیان‌گذار و رئیس شورای عربی تورینگ و باشگاه‌های خودرو فیا بود. در دسامبر ۲۰۲۱، او به عنوان رئیس فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی (فیا) منصوب شد و جانشین ژان تاد شد.
در سپتامبر ۲۰۲۴، او به عنوان سفیر سازمان ملل متحد برای گردشگری پایدار در دسته ورزش منصوب شد تا از تلاش‌های او در ادغام ابتکارات پایداری در موتورسواری جهانی قدردانی شود.
اوایل زندگی و تحصیلات

او در ۱۲ نوامبر ۱۹۶۱ در دبی، ایالات متصالح (اکنون امارات متحده عربی) به دنیا آمد. وی در دانشگاه آمریکایی در واشنگتن دی. سی. به تحصیل در رشته بازرگانی پرداخت و با مدرک کارشناسی فارغ‌التحصیل شد.
حرفه‌ی شغلی

در سال ۲۰۰۵، او به عنوان رئیس سازمان موتورسواری امارات و نماینده امارات متحده عربی در فیا منصوب شد. در سال ۲۰۰۸، به عنوان نایب رئیس ورزش و عضو شورای جهانی ورزش‌های موتوری فیت انتخاب شد و نقش کلیدی در سازماندهی اولین جایزه بزرگ ابوظبی در سال ۲۰۰۹ داشت. در سال ۲۰۱۲، او از اعضای بنیان‌گذار و رئیس شورای فرعی فیا، شورای عربی تورینگ و باشگاه‌های خودرو بود.
در ژوئن ۲۰۱۳، به عنوان رئیس کارگروه توسعه ورزش‌های موتوری جدید منصوب شد که توسط فیا برای تهیه یک برنامه ده ساله برای توسعه جهانی ورزش تأسیس شده بود. در دسامبر ۲۰۲۱، او به عنوان رئیس فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی منصوب شد و جانشین ژان تاد شد.
مالزی

| فدراسیون مالزی Persekutuan Malaysia مالزی | فدراسیون مالزی Persekutuan Malaysia مالزی |
| --- | --- |
   پرچم    نشان ملی  :    پرچم    نشان ملی  
شعار: نیرومندی در یک‌پارچگی است: شعار: نیرومندی در یک‌پارچگی است
سرود: کشور من : سرود: کشور من 
پایتخت و بزرگترین شهر: کوالا لامپور ۳°۰۸′ شمالی ۱۰۱°۴۲′ شرقی﻿ / ﻿۳٫۱۳۳°شمالی ۱۰۱٫۷۰۰°شرقی﻿ / 3.133; 101.700
زبان(های) رسمی: زبان مالایی و زبان انگلیسی
دین(ها) : اسلام (دین رسمی)
حکومت: پادشاهی مشروطه فدرال
• • سلطان • نخست‌وزیر : ابراهیم بن المرحوم سلطان اسکندر انور ابراهیم
 :  
مساحت: مساحت
• کل: ۳۳۰٬۸۰۳ کیلومتر مربع (۱۲۷٬۷۲۴ مایل مربع) (۶۶)
• آبها (٪): ۰٬۳
جمعیت: جمعیت
• سرشماری : ۳۴٬۱۱۲٬۴۰۰ (۴۲ ام)
• تراکم: ۹۸ بر کیلومتر مربع (۲۵۳٫۸ بر مایل مربع) (۱۱۰)
واحد پول: رینگیت (MYR)
• تابستان (ساعت تابستانی): +۸
پیش‌شماره تلفنی: ۶۰
کد ایزو ۳۱۶۶: MY
دامنه سطح‌بالا: .my
مالزی (به مالایی: Malaysia) با نام رسمی فدراسیون مالزی (به مالایی: Persekutuan Malaysia) کشوری در جنوب شرقی آسیا و پایتخت آن کوالا لامپور است. سازمان‌های دولتی و وزارت‌خانه‌های این کشور در شهر جدید پوتراجایا (پایتخت اداری) واقع شده است. مالزی عضو سازمان ملل متحد و اتحادیه کشورهای همسود است. این فدراسیون شامل سیزده ایالت در جنوب شرقی آسیا است. نام «مالزی» زمانی انتخاب شد که فدراسیون مالایا؛ سنگاپور، صباح و ساراواک یک اتحادیه متشکل از ۱۴ ایالت را تشکیل دادند. در سال ۱۹۶۵ سنگاپور از مالزی جدا شد و به کشوری مستقل تبدیل گردید. مالزی دربردارنده دو ناحیهٔ جغرافیائی است و دریای جنوبی چین این دو را از هم جدا می‌کند: شبه‌جزیره مالزی یا مالزی غربی که بر روی شبه‌جزیره مالایی قرار دارد و از شمال با تایلند مرز خشکی دارد و از طریق جادهٔ شوسهٔ جوهور از جنوب با سنگاپور پیوند دارد. این کشور دربردارندهٔ شاه‌نشین‌های جوهور، کداح، پاهنگ، نگری سمبیلان، کلانتان، پراک، سلانگور، پرلیس و ترنگانا بوده و دو ایالت آن را فرمانداران ملاکا و پنانگ و دو منطقهٔ فدرال پوتراجایا و کوالالامپور سرپرستی می‌کنند. بورنئوی مالزی یا مالزی شرقی که بخش شمالی جزیره بورنئو را دربردارد، هم‌مرز با اندونزی و پادشاهی برونئی است. مالزی شرقی دربردارندهٔ ایالات صباح و ساراواک و حوزهٔ فدرال لابوآن است. اگرچه از دیدگاه سیاسی مالزی را بیشتر مالایی‌ها سرپرستی می‌کنند؛ اما جمعیت جدید مالزیایی با وجود اقلیت‌های چینی و هندی، یک‌دست نیست. سه حزب اصلی تشکیل دهندهٔ ناسیونال باریسان، هریک وابستگی خود را به یکی از گروه‌های نژادی کاسته است. تنها تنش مهم دیده‌شده در این کشور؛ از زمان استقلال آن تا کنون، شورش‌های نژادی ۱۳ می در آستانهٔ مبارزهٔ انتخاباتی و بر سر درگیری‌های نژادی بوده است. با این همه، مالزی الگویی از هماهنگی نژادی شمرده می‌شود.
آشنایی با کشور مالزی

کشور مالزی در دریای چین جنوبی واقع شده است؛ مقصدی با سواحل مرجانی و ماسه‌ای که سیل عظیمی از توریست‌ها را به سمت خود می‌کشاند. مالزی با تنوعی از فرهنگ‌ها و پایتختی مدرن، حقیقتاً هم به لحاظ مناظر طبیعی و هم به لحاظ شهروندان، کشوری منحصربه‌فرد می‌باشد.
با انتخاب کشور مالزی به عنوان مقصد تحصیلی خود، زیبایی‌های این کشور را ورای جنگلهای انبوه و بارانی باستانی، پارک‌های ملی و سواحل باشکوه آن خواهید یافت.
شهرهای مالزی نیز شگفت‌انگیز هستند، از بازارهای رنگارنگ و متنوع گرفته تا مساجد مسلمانان، معابد بودایی‌ها و زیارت‌گاه‌های هندوها که اغلب همه در کنار هم قرار دارند؛ شما را محصور می‌کنند. جالب است بدانید؛ مالزی میزبان فستیوال‌های زیادی است که هرساله به مناسبت‌های فرهنگی، باستانی و مدرن برگزار می‌شوند.
مالزی به عنوان یکی از باثبات‌ترین سیاست‌های جهان، از نظر نفوذ اقتصادی در منطقه، بعد از سنگاپور رتبهٔ دوم را دارد؛ اما به‌لحاظ سبک زندگی ارگانیک‌تر است.
نیمی از کشور مالزی که در جنوب شبه‌جزیره قرار دارد و هم‌مرز تایلند است، مالزیِ شبه‌جزیره‌ای نامیده می‌شود. بهترین دانشگاه‌های مالزی با بالاترین رتبه‌بندی و همچنین متنوع‌ترین و رنگارنگ‌ترین مناطق شهری، در این بخش شبه‌جزیره‌ای مالزی قرار دارند.
نیم دیگر آن، بورنئوی مالزیایی نام دارد که دارای جزیره‌ای مشترک با اندونزی است. بورنئوی مالزیایی نسبت به مالزی شبه‌جزیره‌ای، آرام‌تر است و سبک زندگی در آن منزوی، اصیل و جنگلی است.
تاریخ

مقالهٔ اصلی: تاریخ مالزی
اولین بار پرتغالی‌ها شبه جزیره مالایا را کشف کرده سپس برای حکومت به این جزیره تمرکز کردند، مدتی بعد بریتانیایی‌ها وارد عمل شده و این کشور را تصرف کردند. در طول استعمار بریتانیا روز به روز تجارت در جزیره رونق پیدا می‌کرد.
اولین پادشاهی مالزی که بر بندرهای شهرهای ساحلی حکومت می‌کرد در قرن ۱۰ میلادی تشکیل شد. این پادشاهی شامل لنگ کاسوکا، لمبابوجانگ، کداح، برآس، گانگانگارا در پراک و پان پان در کلانتن می‌باشند.
شبه جزیره مالزی اولین بار در سال ۱۵۰ پس از میلاد در کتابی از بطلمیوس ثبت شد. بطلمیوس نام «Aurea Chersonesus» را به آن داد که به معنای «شبه جزیره طلا» است.
شواهدی از سکونت انسان در شبه جزیره مالزی از ۴۰۰۰۰ سال پیش وجود دارد! اولین ساکنان این منطقه مردم چین و هند امروزی بودند. پس از دوران استعمار پرتغالی‌ها، هلندی‌ها، بریتانیایی‌ها نوبت به اشغال ژاپنی‌ها رسید. مالزی سرانجام در سال ۱۹۶۳ جایگاه خود را به عنوان یک کشور مستقل به دست آورد. امروزه کسانی که با ویزای مسافرتی مالزی قدم به این کشور می‌گذارند هیچ رد و اثری از استعمار را نمی‌بینند.
دوره معاصر

در حدود ۸۰ سال پیش این جزیره به استقلال خود حرکت می‌کرد تا اینکه بریتانیایی‌ها از جزیره بیرون رفتند. سپس فدراسیون مالزی با دربر گرفتن صباح، برونئی، سنگاپور و شبه‌جزیره مالایی تشکیل شد، ولی برونئی و سنگاپور به راه خود رفتند و از فدراسیون خارج شدند. هم‌اکنون سنگاپور و برونئی دو کشور جداگانه‌اند.
دولت و سیاست > حکومت سلطنتی دوره‌ای

مالزی پس از استقلال از انگلیس در سال ۱۹۵۷، حکومت سلطنتی دوره‌ای را پذیرفت. بر اساس قانون اساسی مالزی، پادشاه، از میان ۹ سلطان ایالت‌های مختلف مالزی از ۱۳ ایالت، به‌طور دوره‌ای و برای مدت ۵ سال انتخاب می‌شود. در چهار ایالت دیگر که سلطان ندارند، بالاترین مقام رسمی، فرمانداران انتصابی هستند که آن‌ها نیز با ترتیب خاصی انتخاب شده و مقام تشریفاتی و اختیارات رسمی سلاطین را دارا می‌باشند. پادشاه در مالزی در ظاهر دارای اختیارات و وظایف تشریفاتی است ولی در عمل بر بسیاری از امور دخالت داشته و حتی قدرت انحلال مجلس را نیز دارا می‌باشد.
پادشاه در مقام فرماندهی کل نیروهای مسلح کشور دارای اختیاراتی رسمی بوده است و به عنوان بالاترین مقام کشور، تنفیذ نخست‌وزیر (پس از انتخاب شدن وی از طریق پارلمان) و توشیح پیشنهاد انحلال مجلس یا عدم قبول آن را بر عهده دارند. انتصاب قضات دادگاه فدرال و دادگاه‌های عالی از جمله معدود وظایف پادشاه است. تصمیمات پارلمان نیز به سمع و نظر شاه می‌رسد ولی وی اجازه اظهار نظر ندارد. انحلال مجلس هم از معدود اختیارات پادشاه محسوب می‌شود. قوه قانونگذاری مالزی متشکل از دو مجلس سنا و مجلس نمایندگان است که ۴۰ نفر از ۶۹ عضو مجلس سنا را پادشاه انتخاب می‌نماید.
دولت و سیاست > دولت و سیاست

سازمان حکومتی در مالزی نسبتاً الگوبرداری از سازمان پارلمانی سیستم وست مینستر، یا به عبارتی میراث حکومت امپراتوری بریتانیا است. اما در عمل، بیشتر قدرت در شاخهٔ اجرائی دولت متمرکز می‌شود تا بخش مقننهٔ آن، و قوهٔ قضائیه در اثر حملات مداوم دولت در دورهٔ ماهاتیر تضعیف شد. از زمان کسب استقلال در سال ۱۹۵۷، مالزی توسط یک ائتلاف چند نژادی تحت عنوان ناسیونال باریسان (قبلاً یک اتحاد بوده) اداره شده است.
مجلس مالزی شامل یک مجلس نمایندگان (Dewan Rakyat) (یعنی «خانه ملت») و یک مجلس سنا یا (Dewan Negara) (یعنی خانه کشور) می‌باشد. مجلس ۲۱۹ عضوی نمایندگان از طریق هیئت‌های تک عضوی موکلانی انتخاب شده‌اند که اعضای آن برای حداکثر یک دوره ۵ ساله برگزیده می‌شوند. قدرت قانونگذاری بین قانونگذاران فدرال و ایالتی تقسیم می‌شود. تمام ۷۰ سناتور آن برای مدت ۳ سال متصدی امور وکالت خود هستند؛ که ۲۶ نفر از آن‌ها از سوی مجامع ایالتی، ۲ نفر به نمایندگی از منطقهٔ فدرال کوالالامپور، یعنی ۱نفر از حوزه‌های فدرال لابوآن و پوتراجایا، و ۴۰ نفر باقی نیز توسط شاه منصوب می‌گردند. انتخابات پارلمانی مالزی دست کم یکبار در هر ۵ سال برگزار می‌شود، که آخرین انتخابات عمومی آن در مارس ۲۰۰۴ برگزار شده است. سن رأی‌دهندگان باید از ۲۱ به بالا باشد تا بتوانند برای اعضای مجلس نمایندگان و نیز بیشتر ایالات و نیز مجمع قضائی ایالتی رأی بدهند. رأی دادن اجباری نیست.
قدرت اجرایی در اختیار کابینهٔ مالزی (هیئت دولت) به ریاست نخست‌وزیر است؛ و قانون اساسی مالزی تأکید می‌کند که نخست‌وزیر باید عضو مجلس سفلای پارلمان مالزی باشد که بنابر نظر حاکم عالی می‌تواند به گروه اکثریت در مجلس دستور دهد. کابینه از میان اعضای دو مجلس انتخاب می‌گردد و مسئول ادارهٔ آن مرجع نیز می‌باشد. همچنین دولت مالزی در تلاش است که میزبانی جام جهانی ۲۰۳۰ را کسب کند.
دولت‌های ایالتی با ریاست وزرای عالی (Menteri Besar در ایالات مالایایی یا Ketua Menteri در ایالاتی که حاکمان موروثی ندارند) با شوراهای ایالتی (Dewan Undangan Negeri) و با رأی شاهان و فرمانداران آن‌ها برگزیده می‌شوند.
تقسیمات کشوری

مالزی دارای ۱۳ ایالت است و هر ایالت دارای یک سر وزیر است و اکثر ایالت‌ها دارای «پادشاه» هستند.
جغرافیا

کشور مالزی در جنوب شرقی آسیا واقع شده و از لحاظ جغرافیائی از دو قسمت کاملاً جدا تشکیل شده. میان ۱ تا ۷ درجه عرض شمالی و ۱۰۰ تا ۱۱۹ درجه طول شرقی قرار دارد.
کــداح
پنانگ
کلانتان
ترنگانو
پـراک
سلانگور
نگاری سمبیلان
ملاکا
جوهور
پاهانگ
لابوآن
کوالالامپور
پوتراجایا
مالزی غربی
مالزی شرقی
دو بخش متمایز مالزی از طریق دریای چین جنوبی از یکدیگر جدا شده‌اند، که هردو بخش غربی شبه جزیره مالزی و شرق مالزی، دارای منظرهٔ بسیار مشابهی از دشت‌های مرتفع ساحلی هستند که اغلب از تپه‌ها و کوهستان‌های جنگلی انبوه پوشیده شده که مرتفع‌ترین آن، کوه کینابالو به ارتفاع ۴٬۹۵۲ متر بر روی جزیرهٔ بورنئو قرار دارد. آب و هوای محلی، استوایی بوده که مشخصهٔ آن بادهای موسمی سالانه است که (در ماه‌های آوریل و اکتبر) در جنوب غرب و (از اکتبر تا فوریه) در شمال غرب می‌وزد.
تانجونگ پی آی، که در ایالت جنوبی جوهور قرار دارد، جنوبی‌ترین نقطه قارهٔ آسیا می‌باشد.
تنگهٔ مالاکا که بین سوماترا و شبه جزیرهٔ مالزی قرار دارد، به شکل بحث‌برانگیزی مهم‌ترین مسیر کشتیرانی جهان محسوب می‌شود.
پوتراجایا، مرکز اداری جدیدالتاسیسی برای دولت فدرال مالزی است که تا حدی در نظر دارد از تراکم فزاینده داخل پایتخت مالزی، کوالالامپور بکاهد. کوالالامپور به عنوان مقر پارلمان و علاوه بر آن مرکز بازرگانی و مالی کشور باقی می‌ماند. دیگر شهرهای اصلی آن عبارتند از پنانگ جرج تاون، ایپوه، جوهور باهرو، کوچینگ، کوتا کینابالو، الور ستار، کوتاباهارو و شهر مالاکا.
آب و هوای مالزی

تغییرات آب و هوای مالزی بسیار ناچیز است و آب و هوای مالزی در روز، حدود ۳۰ درجه سانتی گراد تغییر می‌کند. در کشور مالزی به خاطر باران‌های فراوان در تمام سال رطوبت زیادی وجود دارد مخصوصاً در فصل‌های گرم سال آب و هوای مرطوب را بیشتر حس می‌کنید. اگر دلتان باران می‌خواهد باید خودتان را به سواحل شرقی کشور مالزی برسانید تا شاهد شدیدترین بارندگی‌ها از اواخر نوامبر باشید.