کانون تکواندوکاران ایران
درگیری طرفین در رسانه‌ها

سید علی حق‌شناس در خرداد ۱۳۸۱ در ارتباط با همکاری با فدراسیون تکواندو گفت: «کانون به‌دنبال تقابل و ستیز با هیچ نهادی نیست و نیازی به این‌گونه مسائل ندارد. با فدراسیون تکواندو هم مشکلی نداریم، مگر آن‌که خود، خواهان درگیری باشند. کانون به دنبال اتحاد و وفاق ملی در این ورزش است نه تفرقه و نفاق …
یک عده می‌نشینند و می‌گویند این‌ها فدراسیون را قبول ندارند، مگر می‌شود یک جایگاه رسمی را قبول نداشت؟ از طرفی مگر می‌شود یک سازمان قانونی و به ثبت رسیده را قبول نداشت؟! … تشکیلاتی که توان رقابت نداشته باشد، دست به کارشکنی می‌زند.»
سید محمد پولادگر رئیس فدراسیون تکواندو در تیر ۱۳۸۱ در گفت‌وگو با ایسنا گفت: «وزارت کشور بدون درنظر گرفتن صلاحیت فنی و علمی کانون تکواندوکاران درحقیقت به فدراسیونی موازی اجازه فعالیت داده است.»
وی در این گفت‌وگو اظهار کرد: «برخی با بدعت گذاشتن در تکواندو به دنبال منافع شخصی خود هستند.»
ناصر پورعلی فرد، دبیرکل سابق و نائب رئیس وقت فدراسیون تکواندو نیز گفت: «بحث مهم این است که دیدگاه کُلی نسبت به ورزش چیست؟ آیا یک صنف است یا حزب؟ وقتی مرجعی مجوز تشکیل کانون را می‌دهد، این به سازمان تربیت بدنی لطمه می‌زند … معلوم نیست چطور و از چه راه‌هایی برخی از افراد تیم‌هایی را به خارج اعزام می‌کنند، حتی خود ما در انجام این کار حیرانیم.»
پورعلی فرد در سال ۱۳۹۹ با حکم پولادگر مشاور عالی فدراسیون تکواندو شد.
حق‌شناس در پاسخ به این گفته‌ها، در مصاحبه با ایسنا خواهان انتشار سوابق علمی و فنی رئیس و مسئولان فدراسیون دولتی تکواندو شد و آنان را «غیرمتخصصین تمام‌عیار» نامید. او در این گفت‌وگو، مخالفان کانون را «قانون‌شکن» خواند.
وی در مرداد ۱۳۸۱، برای دومین بار پس از فروردین آن سال، به رئیس فدراسیون دولتی تکواندو درخصوص برخورد قضائی هشدار داد.
در یازدهم مهر ۱۳۸۱ تاپ‌تکواندو (نخستین سبک آزاد تکواندو) تحت پوشش کانون تکواندوکاران اعلام موجودیت کرد.
محمد پولادگر در اولین نشست رسانه‌ای فدراسیون تکواندو در آن سال گفت: «تشکیل سَبکی جدید چه تأثیری در رشد و گسترش تکواندو کشور دارد؟ ضمن این که اتحاد و انسجام موجود در تکواندو را که مهم‌ترین عامل پیروزی است به خطر می‌اندازد. در این راستا، کمیسیون ماده ۱۰ احزاب باید مراحل نظارتی خود را تقویت کرده و در زمینهٔ صلاحیت افراد دقت بیشتری داشته باشد.»
در این کنفرانس رادیو - تلویزیونی، رئیس فدراسیون تکواندو در جمع خبرنگاران در مورد حضور تشکل‌های غیردولتی در تکواندوی کشور تصریح کرد: «از نظر ما اگر این تشکل‌ها قانون‌مند و ضابطه‌دار شوند، از آنان استقبال خواهیم کرد، ولی با درنظر گرفتن روال کنونی، هیچ‌گونه تضمینی نسبت به جلوگیری از بروز مشکلاتی در ساختار ورزش و فدراسیون تکواندو جمهوری اسلامی ایران نمی‌دهیم؛ زیرا تداخل به‌وجود آمده با شرح وظایف مصوب فدراسیون، مانع از نظارت کافی سازمان تربیت بدنی می‌شود. محمدرضا پولادگر خاطرنشان کرد به‌دلایل مختلفی ازجمله برخی مشکلات شخصی با فدراسیون، افرادی جذب این تشکل‌ها شده‌اند.» وی افزود: «در جلسه‌ای که با کمیسیون ماده ۱۰ احزاب وزارت کشور داشتیم، گفتیم یکی از بزرگ‌ترین مشکلاتی که فدراسیون تکواندو ایران دارد، این است که کانون تکواندوکاران شرح وظایف فدراسیون را در اساسنامهٔ خود دارد … صدور گواهی‌نامهٔ مربی‌گری، داوری این‌ها جزو مواردی است که اختلاف ایجاد می‌کند.»
پولادگر در واکنش به گفته‌های خبرنگاری که فعالیت کانون در سبک سُنتی تکواندو "هیانگ (I.T.F)" پس از سال‌ها و خلق تاپ‌تکواندو به‌مرکزیت ایران را ازجمله نوآوری‌های بزرگ کانون تکواندوکاران ایران دانست، گفت: «کدام نوآوری؟! هیانگ سال‌ها است که مطرود شده است و هیچ نوآوری نیست و یک دکان است، تاپ‌تکواندو هم برای تفرقه است.» او در این نشست خبری تنها راهکار حل مسائل کنونی را کسب مجوز فعالیت از سوی فدراسیون تکواندو دانست.
سه روز پس از کنفرانس پولادگر، اولین دورهٔ تاپ‌تکواندو قهرمانی ایران، انتخابی تیم ملی برگزار شد.
رئیس کانون تکواندوکاران در گفت‌وگوئی اظهار داشت: «اگر قرار باشد نهاد غیردولتی مجوز خود را از بخش دولتی خاص آن کار اخذ نماید، پس نام غیردولتی بی‌معنی می‌شود.» او با اشاره به اصل ۲۶ قانون اساسی و قوانین تابعهٔ آن، شرحی از مراحل اخذ مجوز و وضعیت حقوقی انجمن‌های صنفی را ارائه داد. وی در این گفت‌وگو تصریح کرد: «این آقایان بهتر است به جای ایستادگی در برابر یک تشکل مردمی، فکری عاجل به حال ورزش ایران کنند که سال‌به‌سال حتی از کشورهای هم‌جوار خودمان هم عقب نیفتیم و خصوصی‌سازی که زمینهٔ بالندگی در ورزش کشور است را شروع کنند.» حق‌شناس با کنایه به مهرعلیزاده رئیس وقت سازمان تربیت بدنی که باشگاه پرسپولیس را علیرغم مخالفت‌های اهالی فوتبال، دولتی کرد
و کمیته‌های رزمی زیر نظر تربیت بدنی را منحل ساخت، خاطرنشان کرد: «کانون تکواندوکاران نه یک باشگاه فوتبال است که
به‌راحتی تصاحب شود و نه یک کمیته که بتوان چوب انحلال به آن نواخت.»
علی حق‌شناس، چندی بعد در نشست خبری کانون که به میزبانی خبرگزاری ایسنا برگزار شد، کارشکنی‌های فدراسیون تکواندو در روند کاری کانون تکواندوکاران را بی‌اثر خواند و خواستار بررسی چگونگی هزینه‌کرد بودجهٔ بیت‌المال در این فدراسیون از سوی سازمان بازرسی کل کشور شد. وی وجود هرگونه تداخل در فعالیت‌های کانون و فدراسیون را رَد کرد و تمام فعالیت‌های کانون را در چارچوب اساسنامهٔ مصوب قوه قضاییه ایران و قانون دانست؛ رئیس کانون تکواندوکاران هم‌چنین افزود: «در بحث تعیین صلاحیت‌های افراد علاقه‌مند هستیم، مدارک و سوابق علمی و فنی مسئولان فدراسیون تکواندو در معرض افکار عمومی قرار گیرد؛ در این راستا ما نیز آمادگی خود را در بحث ارائهٔ سوابق خود اعلام می‌داریم.» در این نشست مطبوعاتی، حق‌شناس اظهارنظر در مورد تاپ‌تکواندو را خارج از حیطهٔ صلاحیت مسئولان فدراسیون تکواندو دانست.
با افزایش فعالیت‌های کانون تکواندوکاران در کشور، حملات فدراسیون تکواندو در صدا و سیما و پاسخ‌های کانون در خبرگزاری‌ها و مطبوعات شدت یافت.
محمد پولادگر در ۴ خرداد ۱۳۸۲ بار دیگر با حمله به کانون و سَبک تاپ‌تکواندو به ایسنا گفت: «وزارت کشور بدون استعلام از سازمان تربیت بدنی به آن‌ها مجوز فعالیت داده است» او افزود: «سَبک تاپ تکواندو یک سبک ابداعی است و در هیچ جای دنیا وجود خارجی ندارد، به همین علت و به خاطر تخلفی که شده، فدراسیون، موضوع را از لحاظ قانونی پی‌گیری خواهد کرد.»
سید محمد پولادگر در ۱۱ مرداد ۱۳۸۲ در برنامهٔ زندهٔ تلویزیونی «ورزش از شبکه دو» که با موضوع کانون تکواندوکاران، پخش شد، اظهار داشت: «با دادن مجوز به کانون، فدراسیونی در برابر فدراسیون دولتی ایجاد شده است؛ این‌ها سَبکی را هم با ذوق و سلیقهٔ خود ابداع کرده‌اند که هیچ وجود خارجی ندارد، خودشان هم معترفند که بوکس آمریکایی را با تکواندو تلفیق کرده‌اند و این در ورزش‌های رزمی خطرناک است … بدعتی در ورزش کشور در حال شکل‌گیری است …؛ اما نکتهٔ مهم این‌جا است که با اعطاء مجوز به این گروه، عملاً حاکمیت دولت بر ورزش کشور از بین رفته و این خطر برای امنیت ملی است … حتی معاون رئیس‌جمهور و رئیس سازمان در نامه‌ای خواستار لغو مجوز آنان شده، اما هیچ ترتیب‌اثری به این درخواست داده نشده است … این را باید به حساب مظلومیت ورزش کشور گذاشت که مرجعی سیاسی مجوز فعالیت ورزشی می‌دهد.»
در مرداد ۱۳۸۲، نمایش تلویزیونی اختصاصی علیه کانون تکواندوکاران تهیه و از شبکه خبر سیما پخش گردید. غلامحسن ذوالقدری سرمربی وقت تیم ملی و فرد نزدیک به محمد پولادگر در این برنامه با حمله به کانون و تاپ‌تکواندو گفت: «کانون بهتر است با فدراسیون همکاری کند و هماهنگ باشد … رشته‌ای مَن‌درآوردی که دارای هیچ سازمان یا ارگان خارجی نیست که ما بتوانیم وابسته به آن باشیم و مدارج یا مدارک بین‌المللی را از جایی که این تاپ‌تکواندو به آن وابسته است اخذ کنیم، نباید فعالیت کند.»
تاپ‌تکواندو در سال ۱۳۸۳، سازمان مستقل بین‌المللی شد.
بهزاد خداداد در برنامهٔ شبکهٔ خبر با حملهٔ مستقیم به رئیس کانون تکواندوکاران گفت: «من بشخصه، کانون تکواندو را به رسمیت نمی‌شناسم و اهمیتی هم برایش قائل نیستم … واقعاً بعد از بیش از سی سال فعالیت مستمرِ فدراسیون تکواندو، یک‌ساله، یک شخصی آمده و برای خودش یک کانونی تشکیل داده و هنرجویان تکواندو را بنا به دلایلی، به سمت خودش کشانده، حالا مادی، به سَمت خودش کشیده، و این‌ها را از فدراسیون تکواندو دور کرده و برده‌اند در کانون تکواندو. این‌ها، سفرهایی هم که می‌روند، مدال‌های ما بچه‌های ملی‌پوش را زیر سؤال می‌برند، یا حتی فعالیت‌های مستمر و سرمایه‌گذاری‌های فدراسیون تکواندو را زیر سؤال می‌برند.»
هادی ساعی در این برنامهٔ تلویزیونی اظهار داشت: «اگر بیایند، درب و آغوش باز فدراسیون به رویشان باز است و کسی هم جلوی کارشان را نمی‌گیرد … این‌ها تیم ملی تاپ‌تکواندو را هم تشکیل داده‌اند! مگر می‌شود یک کشور دو تا تیم ملی داشته باشد در یک رشتهٔ ورزشی! … باید زودتر جلوی این قضیه گرفته شود تا فدراسیون و ملی‌پوشان و مربیان با خاطری آسوده به مسابقات جهانی (۲۰۰۳) و المپیک آتن (۲۰۰۴) بروند، اگر تمرکز فدراسیون از بین برود، ما مسلماً در این رقابت‌ها ضربه می‌خوریم.»
تیم ملی تاپ‌تکواندو، آذرماه ۱۳۸۲ پس از نخستین دورهٔ قهرمانی ایران و اردوهای ملی به مسابقات برون‌مرزی کیک‌بوکسینگ اعزام شد.
سید حسن زاهدی قهرمان اسبق تکواندوی جهان، همراه با پولادگر با شرکت در برنامهٔ اختصاصی زندهٔ تلویزیونی دیگری در شبکه یک  صدا و سیما با نام «دیدار در وقت اضافه» که بازهم بدون دعوت و حضور نمایندهٔ کانون تکواندوکاران برگزار شد، بیان کرد: «این مسئله یک معظل بزرگ در ورزش مملکت شده است که برای حل این مشکل، کانون نباید مقاومت کرده و به‌طور حتم باید تحت نظارت فدراسیون تکواندو درآید.» زاهدی، چندی بعد دبیرکل فدراسیون تکواندو شد.
علی حق‌شناس در برابر سخنان محمد پولادگر بیان داشت: «خطر برای امنیت ملی را وام‌دار بیگانه بودن و سنگ فدراسیون‌های خارجی را بر سینه زدن می‌دانیم. با ارائهٔ تاپ‌تکواندو، عدم وابستگی ایران در ورزش‌های رزمی به بیگانگان را به اثبات رساندیم.»
او هم‌چنین خواهان توضیح مقامات ورزش ایران در مورد حضور یک خارجی (کره‌ای) [شین چال کانگ] در رأس کمیتهٔ فنی فدراسیون تکواندوی ایران و مناسبات پشت پردهٔ آن شد.
جواد مشیری دبیرکل وقت کانون تکواندوکاران در واکنش به مصاحبهٔ غلامرضا ابراهیمی دبیرکل وقت فدراسیون تکواندو با هفته‌نامهٔ رزم‌آور در ۱۳۸۲/۰۵/۰۴ که خواهان انتقاد سازنده از سوی کانون تکواندوکاران و گرفتن مجوز این نهاد از فدراسیون تکواندو شده بود، در ۱۳۸۲/۰۵/۱۱ به رزم‌آور گفت: «آقایانی که دَم از انتقاد سازنده می‌زنند، لطفاً بگویند انتقاد سازنده، ارائهٔ بخشنامه‌هایی از سوی یک مسئول است که در آن بدترین تهمت‌ها و هتک حرمت‌ها وجود دارد؟! آقایان فکر کرده‌اند، کانون یک مدرسه است و فدراسیون یک وزارتخانه!»
محمدرضا پولادگر در ۱۷ مرداد ۱۳۸۲ در برنامهٔ تلویزیونی شبکه خبر گفت: «علاوه بر این‌که اساسنامهٔ تأیید شدهٔ این‌ها، با شرح وظایف فدراسیون‌ها مصوب هیئت وزیران یکی است، این آقایان حتی از اساسنامهٔ خودشان هم پا را فراتر گذاشته‌اند، و تخلفات بسیار بسیار فراوانی حتی از اساسنامهٔ خودشان دارند، ما دو سال است تخلفات این‌ها را گزارش می‌دهیم؛ ازجمله عنوان جعلی فدراسیون غیرانتفاعی است که مرتباً در روزنامه‌ها و جراید از آن استفاده می‌کنند …، به‌عنوان عضو کوچکی از جامعهٔ ورزش از مسئولین استدعا می‌کنم، اجازه ندهند ارزش‌های ورزش ما توسط افرادی با اهدافی کاملاً مشخص و بَیِّن از بین برود.»
کانون تکواندوکاران پس از اظهارات رئیس فدراسیون دولتی تکواندو که هم‌زمان با برگزاری دومین دورهٔ مسابقات تکواندو قهرمانی ایران بود، در نشریات و جراید اعلام کرد: «تکواندوی ایران در سیطرهٔ اولین فدراسیون غیرانتفاعی ورزش کشور».
درحالی که پولادگر در برنامهٔ ورزش و مردم از احتمال تحت پوشش قرار گرفتن سازمان‌های غیردولتی زیر نظر سازمان تربیت بدنی سخن گفت، علی حق‌شناس در ۲۵ مرداد ۱۳۸۲ در گفت‌وگویی با رَد این موضوع، محسن مهرعلیزاده معاون رئیس‌جمهور و رئیس وقت سازمان تربیت بدنی را به کارشکنی علیه نهادهای مدنی ورزش متهم و وی را به برخورد قضائی تهدید و تصریح کرد: «با کارشکنان در هر منصب و موقعیت قانوناً برخورد می‌کنیم.» او افزود: «این آقایان مسئول ورزش کشور که به ظاهر با ارائهٔ طرح‌های جامع به دنبال خصوصی‌سازی هستند، در عمل برای یک تشکل مردمی مشکل ایجاد می‌کنند. مانده‌ایم با این حجم کارشکنی قسم حضرت عباس را باور کنیم یا دم خروس را.»
علی حق‌شناس در واکنش به گفته‌های محمد پولادگر در برنامهٔ زندهٔ ۱۳۸۲/۰۵/۳۱ «ورزش از نگاه دو» که در آن از احتمال مذاکره و حل‌وفصل اختلافات بین کانون و فدراسیون سخن گفت، در ۱۳۸۲/۰۶/۰۱ در گفت‌وگو با ایسنا بیان کرد: «فدراسیون تکواندو راه هرگونه تعامل را مسدود کرده است.» وی خاطرنشان کرد: «بسیار علاقه‌مند هستیم تا مسئولی که صلاحیت فنی اعضاء کانون را به زیر سؤال می‌برد، تنها یکی از سوابق قهرمانی و مربی‌گری خود را در معرض افکار عمومی قرار دهد، سازمان تربیت بدنی نیز باید در زمینهٔ حضور افراد غیرمتخصص در رأس فدراسیون تکواندو پاسخ‌گوی جامعهٔ ورزش باشد.»