stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دانشگاه تورین

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: دانشگاه تحقیقاتی دولتی
بنیانگذاری شده: ۱۴۰۴؛ ۶۲۱ سال پیش (۱۴۰۴-خطا: زمان نامعتبر}})
دانشجویان: ۶۷٬۰۰۰ نفر (سال تحصیلی ۲۰۰۶-۲۰۰۷)
موقعیت: تورین، استان تورین، ایتالیا
پردیس: محدوده شهری
تعلق ورزشی به: انجمن دانشگاهی اروپایی
وبگاه: www.unito.it
تالار کاخ ریاست دانشگاه تورین
دانشگاه تورین (ایتالیایی: Università degli Studi di Torino یا اغلب به اختصار UNITO) یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی در شهر تورین واقع در منطقه پیمونت شمال غربی ایتالیا است که در سال ۱۴۰۴ میلادی بنیان‌نهاده شده‌است. این دانشگاه یکی از کهن‌ترین دانشگاه‌های اروپا است و همچنان نقش مهمی در پژوهش و آموزش دارد. بر اساس آخرین اطلاعات توسط ANVUR، این دانشگاه به‌طور پیوسته در میان ۵ دانشگاه برتر ایتالیایی رتبه‌بندی شده‌است و سومین رتبه را برای فعالیت‌های پژوهشی در ایتالیا به‌دست آورده‌است.
مشاهیر دانشگاه تورین

جیانی آنیلی : رئیس پیشین شرکت خودروسازی فیات
فرانکو برنابه : بانکدار و مدیر عامل شرکت تلکام ایتالیا
ناتالیا گینزبورگ : نویسنده، فعال ضد فاشیست و سیاستمدار
لوئیجی انیادی : رئيس جمهور دوم جمهوری ایتالیا
جیووانی جیولیتی : نخست وزیر پیشین ایتالیا
لوئیجی فدریکو : نخست وزیر پیشین ایتالیا
جوزپه سارگات : رئیس جمهور پنجم ایتالیا
سزار پولس : منتقد ادبی، شاعر، رمان نویس، مترجم
جماهیری عربی خلق سوسیالیستی عظمای لیبی

جماهیری عربی خلق سوسیالیستی عظمای لیبی نام رسمی و شیوه حکومتی لیبی از ۱۹۷۷ تا ۲۰۱۱ بود.
کنگره عمومی خلق در ۲ مارس ۱۹۷۷ به فرمان رهبر لیبی، معمر قذافی، «ایجاد سلطه مردمی» و جماهیری عربی مردمی سوسیالیستی عظمای لیبی را اعلام کرد. نظام «جماهیری» گرچه در فلسفهٔ سیاسی رسمی حکومت قذافی خاص این کشور بود، تحقق بخش نظریه سوم جهانی بود، که قذافی پیشنهاد داده بود تا بر تمام جهان اعمال شود.
قذافی به عنوان «رهبر» حکومت لیبی تعیین شد و در متون دولتی و مطبوعات رسمی از او به عنوان «پیشوای انقلاب کبیر اول سپتامبر جماهیری عربی مردمی سوسیالیستی عظمای لیبی» یا «رهبر برادرانهٔ انقلاب» یاد می‌شد.
دولت لیبی بیان می‌کرد که جماهیری لیبی یک دموکراسی مستقیم بدون هرگونه حزب سیاسی است و توسط مردم خود از طریق شوراهای محلی مردمی و کمونها اداره می‌شود.
اعتماد (روزنامه)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: روزنامه
قطع: روزانه
صاحب(ان) امتیاز: الیاس حضرتی
مدیر مسئول: الیاس حضرتی
سردبیر: بهروز بهزادی
زبان: فارسی
وبگاه: www.etemadnewspaper.ir www.etemadonline.com
اعتماد یک روزنامهٔ خبری_تحلیلی ایرانی چاپ صبح است که از خرداد ۱۳۸۱ در تهران منتشر می‌شود. مدیر مسئول این روزنامه الیاس حضرتی و سردبیر آن بهروز بهزادی است. در رتبه‌بندی روزنامه‌های ایران بر پایه عملکردشان در بازه نیمه‌ی دوم سال ۱۳۹۴ توسط وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، اعتماد با ۶۷٫۵۴ امتیاز، رتبه یازدهم را به دست آورد. اعتماد روزنامه‌ای نزدیک به جناح اصلاح‌طلبان به شمار می‌رود. این روزنامه دارای صفحات سیاست، دیپلماسی، هنر و ادبیات، اقتصاد، جامعه، اندیشه و ورزش است. ,الکی هست
توقیف و رفع توقیف اعتماد > توقیف اول

این روزنامه ۱۰ اسفند ۱۳۸۸ به دستور هیئت نظارت بر مطبوعات به صورت موقت، توقیف شد. علت توقیف «تخلف از حدود مطبوعات» و تکرار و اصرار بر تخلفات قانونی اعلام شد. استناد هیئت نظارت بر مطبوعات به ماده شش  قانون مطبوعات بود که از نشر مطالب الحادی، اشاعه فحشا، تبلیغ اسراف تا ایجاد اختلاف بین قشرهای جامعه، اهانت به دین اسلام و پخش شایعات را در برمی‌گیرد. روزنامه اعتماد چند ماه پیش از توقیف، از سوی معاون مطبوعاتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دولت دهم هشت بار تذکر گرفته‌ بود.
علی مطهری، نماینده دورهٔ هشتم مجلس شورای اسلامی حدود یک ماه بعد از بسته شدن روزنامه اعتماد در رابطه با توقیف آن به محمد حسینی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی دولت دهم تذکر کتبی داد. روزنامه اعتماد در دهم اسفند ۱۳۸۸ دو مطلب دربارهٔ فیلم حادثه حمله به کوی دانشگاه تهران منتشر کرده بود که چندی پیش از شبکه تلویزیونی بی‌بی‌سی فارسی پخش شده بود. این روزنامه در صفحه اول گزارشی را با عنوان «پیشنهاد نمایش فیلم کوی دانشگاه در کمیته حقیقت یاب مجلس» چاپ کرده بود که نظرات نمایندگان مجلس در آن ثبت شده بود.
توقیف و رفع توقیف اعتماد > رفع توقیف و انتشار دوباره

الیاس حضرتی در پاییز سال ۱۳۸۹ خبر داد که این روزنامه رفع توقیف شده و قرار است دوباره منتشر شود. وی در گفتگویی با روزنامه مردم سالاری، گفت که روزنامه اعتماد قبل از شروع سال ۱۳۹۰ مجدداً چاپ خواهد شد. گفتنی است عده زیادی از خبرنگاران اعتماد پس از توقیف این روزنامه در مراجعه به بیمه متوجه شده‌اند که حق بیمه آن‌ها پرداخت نشده‌است.[نیازمند منبع]
روزنامه اعتماد از شنبه ۲۸ خرداد ۱۳۹۰ با صاحب امتیازی و مدیرمسئولی الیاس حضرتی و سردبیری بهروز بهزادی با شعار «بازگشت اعتماد به جامعه»، به روی پیشخوان دکه‌های مطبوعاتی آمد. این در حالی بود که وبگاه این روزنامه علی‌رغم رفع توقیف و انتشار نسخه کاغذی آن همچنان مسدود بود.
توقیف و رفع توقیف اعتماد > توقیف مجدد

دادستان تهران در روز یکشنبه ۲۹ آبان ۱۳۹۰ با ارسال نامه‌ای به وزارت ارشاد این روزنامه را به اتهام نشر اکاذیب و توهین به مقامات دولتی به مدت دو ماه توقیف کرد. این در حالی بود که بنا به گفتهٔ مسئولان، این روزنامه همیشه در چاپ مطالب خود احتیاط کامل داشته و حساسیت‌ها را رعایت می‌کرد. حضرتی دربارهٔ علت توقیف مجدد روزنامه اعتماد گفت:«متن توقیف روزنامه را فرستاده‌اند ولی هنوز به دست ما نرسیده‌است. شفاهی گفتند روزنامه به علت «نشر اکاذیب» توقیف شده‌است. به مورد خاصی اشاره نکردند اما فکر می‌کنم به دلیل مصاحبه با آقای علی‌اکبر جوان فکر و شاید به علت تیتر پنج‌شنبه روزنامه دربارهٔ آقای موسوی و آقای کروبی روزنامه توقیف شده باشد.»
گزارشگران بدون مرز نیز توقیف روزنامه اعتماد و بازداشت کارکنان روزنامه ایران را محکوم کردند.
تذکر

در مرداد ۱۳۹۹، وزارت ارشاد جمهوری اسلامی با ارسال نامه‌ای به روزنامه اعتماد، در رابطه با مصاحبه این رسانه با عمادالدین باقی، دربارهٔ انتشار دیدگاه وی دربارهٔ «حق براندازی» تذکر داد. این مصاحبه ۱۹ تیر ماه ۱۳۹۹ منتشر شد و عمادالدین باقی گفت بحث «حق براندازی» به این معناست که اگر حکومت برخلاف پیمانش با مردم عمل کرد، آیا مردم حق شورش دارند یا ندارند. وی اظهار کرد حسینعلی منتظری در کتاب «دراسات فی ولایت الفقیه» می‌گوید مردم از این حق برخوردارند: «چرا؟ چون اساس نظریه ایشان این است که حکومت دینی چه شکل آن ولایت فقیه باشد یا هر شکلی دیگر و فراتر از آن، هر حکومتی، اساساً قراردادی است؛ یعنی هیچ حکومتی، ودیعه الهی و آسمانی نیست و حق و امتیاز ویژه‌ای برای کسی ایجاد نمی‌کند، بلکه قراردادی است بین مردم با خود که بر اساس آن، اختیاراتشان را به عده‌ای می‌دهند در مورد تنظیم و تنسیق امور.». باقی در این مصاحبه گفت اگر حاکمی و حکومتی خلاف پیمان عمل کرد، مردم مجازند برخلاف پیمانی که بسته‌اند عمل کنند. وی گفته‌است: «اگر آن حاکم چون قدرت دارد، دست به مقابله بزند، از آنجا که این قدرتی که در اختیار دارد، عاریه ای است و در اصل از آن مردم است و حق ندارد از این قدرت علیه مردمی که صاحب آن هستند استفاده کند و مردم حق دارند دست به شورش بزنند و قدرت را از آن بگیرند.». در همان ماه، بهروز بهزادی، جانشین مدیر مسئول و رئیس شورای سیاست‌گذاری روزنامه اعتماد، با انتشار تویتی متن تذکر وزارت ارشاد را منتشر کرده‌است که می‌گوید در جلسه هیئت نظارت بر مطبوعات، محتوای این مصاحبه که به نوعی «تلاش برای ترویج حق براندازی» بود، مشمول تذکر تشخیص داده شد.
همکاری‌ها

الیاس حضرتی دوشنبه ۲۷ دی ۱۳۸۹ در گفتگو با روزنامه مردم سالاری، در خصوص خبری که چند روز قبل از آن در برخی رسانه‌های اصلاح طلب[کدام؟] در ایران مبنی بر همکاری محمد قوچانی، سردبیر روزنامه توقیف شده اعتماد ملی، منتشر شده بود این خبر را نه تأیید و نه تکذیب کرد و افزود: «از اعلام جزئیات این همکاری خودداری می‌کنم چون شاید مجدداً برای ما مشکلی به‌وجود آورد».
ابراهیم رها مدت‌ها در اعتماد ستون طنز می‌نوشت که در سال ۱۳۹۰ به نوشتن طنز مطبوعاتی خاتمه داد. علی عالی از ۲۸ خرداد ۱۳۹۰ تا تابستان ۱۳۹۷ دبیر سرویس ورزشی روزنامه اعتماد بود[نیازمند منبع] و در حال حاضر مدیر مسئول ایران ورزشی است. پوریا عالمی نیز از ۲ سال پیش تا به حال[چه زمانی؟] در صفحه آخر روزنامه اعتماد ستون طنز کاناپه را می‌نویسد. در تیر و مرداد ۱۳۹۱ با فشارهایی که هیئت نظارت بر مطبوعات به روزنامه آوردند این ستون به حالت نیمه تعطیل درآمد و هر روز تابلوی راهنمایی و رانندگی کارگران مشغول کار هستند و با توضیح «کاناپه در دست تعمیر است» منتشر شد. از اواسط مرداد ستون طنز کاناپه دوباره راه افتاده و به صورت روزانه در آن طنز سیاسی منتشر می‌شود.
شکایت پزشک قانونی

در مهرماه سال ۱۳۹۲ روزنامه اعتماد دربارهٔ مرگ دختر دانشجوی دانشگاه علوم پزشکی همدان، اظهار کرد که احتمال خودکشی با نظر کارشناس پزشکی قانونی مبنی بر ضربه مغزی پیش از حلق آویز شدن از بین رفته و دیگر احتمال چنین فرضیه‌ای وجود ندارد، اما «هنوز ردپایی از عامل یا عاملان جنایت» پیدا نشده‌است. بعد از این خبر رسانی سرپرست دانشگاه علوم پزشکی همدان گفت: دانشگاه علوم پزشکی همدان به دلیل نشر اکاذیب و تشویش اذهان عمومی از روزنامه اعتماد شکایت کرد.
پس از آن در ۱۰ اسفند ۹۳ دادگاه رسیدگی به این پرونده در شعبه ۷۶ دادگاه کیفری استان تهران به ریاست قاضی سیامک مدیرخراسانی و با حضور اعضای هیئت منصفه مطبوعات برگزار شد و در نهایت هیئت منصفه مطبوعات، متهم را مجرم شناخت و مستحق تخفیف در مجازات ندانست.
تیرگوویشته

مکان در 23x15px|border |alt=|link= رومانی
| تیرگوویشته Târgovişte | تیرگوویشته Târgovişte |
| --- | --- |
مرکز شهرستان: مرکز شهرستان
  مهر:   مهر
تیرگوویشته: تیرگوویشته
مختصات: ۴۴°۵۵′۲۷″ شمالی ۲۵°۲۷′۲۴″ شرقی﻿ / ﻿۴۴٫۹۲۴۱۷°شمالی ۲۵٫۴۵۶۶۷°شرقی﻿ / 44.92417; 25.45667: مختصات: ۴۴°۵۵′۲۷″ شمالی ۲۵°۲۷′۲۴″ شرقی﻿ / ﻿۴۴٫۹۲۴۱۷°شمالی ۲۵٫۴۵۶۶۷°شرقی﻿ / 44.92417; 25.45667
شهرستان: دمبوویتس
حکومت: حکومت
 • شهردار: Cristian Stan
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۷۳۹۶۴
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۲+ (EET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۳+ (EEST)
وبگاه: www.pmtgv.ro
تیرگوویشته (به رومانیایی: Târgovişte) شهری واقع در شهرستان دمبوویتس در کشور رومانی است. جمعیت این شهر ۷۹٬۶۱۰ نفر است. در ارتفاع ۲۸۰ متر از سطح دریا واقع شده‌است.
پارک جی یه

| پارک جی یه | پارک جی یه |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۵ نوامبر ۱۹۹۵ ‏(۲۹ سال) سئول، کره جنوبی
تحصیلات: دانشگاه زنان دونگ‌دوک
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۲۰۱۴–اکنون
نماینده: Film It Su Da
نام کره‌ای: نام کره‌ای
هانگول: 박지예
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Bak Ji-ye
مک‌کیون–ریشاور: Pak Chiye
 :  
پارک جی یه (کره‌ای: 박지예؛ زادهٔ ۱۵ نوامبر ۱۹۹۵) بازیگر اهل کره جنوبی است. او به خاطر ایفای نقش در به یاد بیاور هاری و قلب‌ها و هاری شناخته می‌شود.
فیلم‌شناسی > مجموعه تلویزیونی

| سال | عنوان | نقش | منابع |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۱۷ | دوران جوانی |  |  |
| ۲۰۱۸ | معشوقه |  |  |
| ۲۰۲۰ | از برامس خوشت میاد؟ | فلوت |  |
| ۲۰۲۱ | بازرس مخفی سلطنتی و جوی | کوت دان یی |  |
فیلم‌شناسی > مجموعه اینترنتی

| سال | عنوان | نقش | منابع |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۱۸ | به یاد بیاور هاری | هاری کو |  |
| ۲۰۱۹ | به هر حال سالگرد | کیم وان |  |
| ۲۰۲۰ | قلب‌ها و هاری | هاری کو |  |
| ۲۰۲۰ | خاطرات یوتیوب من | هاری کو |  |
| ۲۰۲۱ | نقل مکان به بهشت | کارمند بانک |  |
| ۲۰۲۱ | دکتر مغز | می نا |  |
آریوبرزن (ساتراپ فریگیه)

برای دیگر کاربردها، آریوبرزن (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| آریوبرزن | آریوبرزن |
| --- | --- |
وفاداری: شاهنشاهی هخامنشی
سال‌های خدمت: ۳۶۲ پیش از میلاد
درجه: ساتراپ فریگیه هلسپونت (هخامنشی) حاکم کیوس
جنگ‌ها/عملیات‌ها: شورش بزرگ ساتراپ‌ها
فرزندان: مهرداد
آریوبرزن ساتراپ فریگیه هلسپونت بود.
سواره‌نظام دودمان هخامنشی فریگیه هلسپونت به پیاده‌نظام سبک‌اسلحه یونانی حمله می‌کند "، تابوت‌دان چاناق‌قلعه، اوایل قرن چهارم پیش از میلاد.
آریوبرزن (به پارسی باستان: 𐎠𐎼𐎡𐎹𐎠𐎲𐎼𐏀𐎠𐎴؛ نویسه‌گردانی: *Aryābr̥zans؛ زبان یونانی باستان: Ἀριοβαρζάνης؛ نویسه‌گردانی: Ariobarzánēs)، (مرگ: مصلوب شده در ۳۶۲ پ. م)، که گاه به نام آریوبرزن یکم کیوس نیز شناخته می‌شود، ساتراپ فریگیه هلسپونت، فرمانده نظامی و رهبر شورش نافرجام ساتراپ‌های آسیای صغیر علیه اردشیر دوم بود. او اولین فرمانروای شناخته شده از فرمانروایان شهر کیوس بود، که در نهایت پادشاهان پونتوس در قرن سوم پیش از میلاد از آنجا برآمدند.
آریوبرزن حاکم شهر کیوس احتمالاً پسر فارناباز دوم، از دودمان فارناکیان بود، که از سال‌های ۴۷۰ پیش از میلاد حاکم داسکیلیون در فریگیه هلسپونت بودند. کیوس در نزدیکی داسکیلیون واقع شده‌است و ظاهراً سهمی از دارایی‌های خانوادگی آریوبرزن بوده‌است.
یکی از پیشینیان آریوبرزن (خویشاوندی) به نام میتراداتس (احتمالا مهرداد، ساتراپ کاپادوکیه) بود. باستان‌شناس والنر جودیچ ادعا می‌کند که آریوبرزن پسر مهرداد بوده‌است، اما برایان سی. مک گینگ این فرزندخواندگی خاص را رد می‌کند. ظاهراً هیچ منبع کلاسیکی خود آن‌ها را پسر و پدر نمی‌نامد، و این فرزندخواندگی بازسازی بعدی بر اساس جانشینی است.
حکومت

فارناباز دوم، ساتراپ فریگیه هلسپونت، پسر فارناک دوم، نشان می‌دهد که در اواخر قرن پنجم قبل از میلاد، زمانی که فارناباز اخیراً به این مقام رسیده بود، حکومت و سرزمین‌های خود را میان پسرانش (برادرانش) تقسیم کرد.
مهرداد، ساتراپ کاپادوکیه، احتمالاً یکی از این برادران بوده‌است. آریوبرزن نیز ممکن است یکی از آن برادران باشد.
آپیان یکی از منابع کلاسیک نقل می‌کند که آریوبرزن از شاخه‌ای فرعی از خاندان پادشاه بزرگ ایران داریوش بزرگ بود.
به احتمال زیاد او همان آریوبرزن است که در حدود سال ۴۰۷ پ.م. فرستاده ایران در دولت‌شهرهای یونان بوده و دوستی آتن و اسپارتا را پرورش داده‌است. در سال ۴۰۵ پیش از میلاد آریوبرزن سفیران آتنی را پس از سه سال بازداشت به دستور کوروش کوچک به شهر دریایی خود کیوس در میسیا هدایت کرد. آریوبرزن در اواخر قرن پنجم پیش از میلاد به عنوان حاکم زیر نظر ساتراپ در آناتولی نام برده می‌شد. سپس ظاهراً توسط خود فارناباز دوم (احتمالاً برادر بزرگتر) در هنگام عزیمت به دربار ایران برای ازدواج با آپاما، دختر اردشیر دوم، به عنوان ساتراپ فریگیه و اسپاردا منصوب شد؛ بنابراین آریوبرزن ساتراپ فریگیه هلسپونت در شمال غربی ترکیه کنونی شد. فارناباز تا دهه ۳۷۰ پیش از میلاد به خوبی زندگی کرد و در سلطنت ایران مناصب بالاتری نسبت به ساتراپی فریگیه به دست آورد. آریوبرزن در ۳۸۸ پیش از میلاد به آنتالکیداس کمک کرد.
سفارت دلفی (۳۶۸ پ. م)

به نظر می‌رسد که در سال ۳۶۸ پیش از میلاد هنوز برخی از مناصب عالی را در دربار ایران داشته‌است، زیرا می‌بینیم که او ظاهراً از طرف پادشاه در آن سال سفارتی را به رهبری فیلیسکوس ابیدوس به دولت‌شهرهای یونان باستان فرستاده‌است. هم فیلیسکوس و هم آریوبرزن، و نیز سه تن از پسرانش، شهروند آتن شدند، افتخاری قابل توجه که نشان دهنده خدمات مهمی است که به دولت شهر ارائه شده‌است.
آریوبرزن که توسط دیودور ساتراپ فریگیه هلسپونت و کرنلیوس نپوس ساتراپ لیدی، ایونیا و فریگیه نامیده می‌شود، در سال ۳۶۲ پ. م علیه اردشیر دوم شاه هخامنشی قیام کرد.
دموستن از آریوبرزن و سه پسرش می‌گوید که اخیراً شهروند آتن شده‌اند.
در سال بعد دوباره از او یاد می‌کند و می‌گوید که آتنیان تیموتئوس را به کمک او فرستادند. اما هنگامی که سردار آتنی دید که آریوبرزن در حال شورش آشکار علیه شاه است، از کمک به او خودداری کرد.
شورش بزرگ ساتراپ‌ها

مقالهٔ اصلی: شورش بزرگ ساتراپ‌ها
هنگامی که پسر دیگر فارناباز، آرتاباز دوم فریگیه خواست ساتراپی را از برادرش (یا عمویش) بازپس گیرد، آریوبرزن نپذیرفت. در نهایت، در حدود سال ۳۶۷ پیش از میلاد، آریوبرزن در شورشی علیه اردشیر دوم، شاه هخامنشی، به داتامش، ساتراپ کاپادوکیه و کیلیکیه پیوست. اردشیر در مقابل، وادفرداد، ساتراپ لیدیه را فرمان به فرونشاندن این شورش داد و او توانست آریوبرزن را از بخش بزرگی از ساتراپی‌اش بیرون راند. اما آریوبرزن که روابط خوبی با دولت‌شهرهای یونانی داشت مورد حمایت آنان قرار گرفت و یونانیان در سال ۳۶۵ پ. م ۳۰ کشتی و ۸٬۰۰۰ سرباز مزدور را در اختیار او قرار دادند. آریوبرزن به پاس این کمک، شهرهای سستوس و کریتوت در تراکیه خرسونسوس (شبه‌جزیرهٔ گالیپولی) را به یونانیان تقدیم داشت و آنان نیز شهروندی آتن را به او و سه پسرش اعطا کردند.
در ۳۶۴ پ. م مهرداد، یکی از پسران آریوبرزن، هراکلیه را که مهم‌ترین شهر یونانی در کرانهٔ دریای سیاه بود به اشغال خود درآورد و دیری نپایید که تمامی آسیای کوچک علیه اردشیر دوم سر به شورش برداشت. حتی وادفرداد، ساتراپ لیدیه که پیشتر شورش آریوبرزن را فرونشانده بود در سال ۳۶۲ پ. م به او پیوست. ماسول، ساتراپ کاریا (برای مدتی کوتاه)، یرواند یکم، ساتراپ ارمنستان و داتامش، ساتراپ کاپادوکیه از جمله دیگر ساتراپ‌هایی بودند که به شورش آریوبرزن پیوستند. این شورشیان همچنین توسط برخی از دولت‌شهرهای یونان حمایت می‌شدند و پادشاه اسپارتی آگسیلائوس دوم با یک نیروی مزدور به کمک آنها می‌آمد. تئوس، فرعون مصر (از دودمان سی‌ام مصر) نیز به حمایت از ساتراپ‌های شورشی پرداخت و به همراه اسپارت، کمک‌های قابل توجهی برای آنان فرستاد. آریوبرزن در سال ۳۶۶ پیش از میلاد در محاصره آدرامیتیون از سوی ماسول و وادفرداد مقاومت کرد، تا اینکه آگسیلائوس دربارهٔ عقب‌نشینی محاصره کنندگان مذاکره کرد. با وجود این، شورش ساتراپ‌ها در زمستان سال ۳۶۳–۳۶۲ پیش از میلاد شکست خورد و آریوبرزن با خیانت پسرش مهرداد به او، دستگیر و اعدام شد.
دودمان فارناکیان

مقالهٔ اصلی: دودمان فارناکیان
حکمرانان دودمان فارناکیان و زمان خدمتشان به ترتیب عبارتند از:
فارناک یکم (۵۵۰–۴۹۷ پیش از میلاد)
آرتاباز یکم (۴۸۰–۴۵۵ پ.م.)
فارناباز یکم (۴۵۵–۴۳۰ پ.م.)
فارناک دوم (۴۳۰–۴۲۲ پ.م.)
فارناباز دوم (۴۲۲–۳۸۷ پ.م.)
آریوبرزن (۴۰۷–۳۶۲ پ.م.)
آرتاباز دوم (۳۸۹–۳۲۹ پ.م.)
فارناباز سوم (۳۷۰–۳۲۰ پ.م.)
آرسیتس (- پ.م.) آخرین ساتراپ ایرانی فریگیه هلسپونت
دوس، نبراسکا

Village
| Deweese, Nebraska | Deweese, Nebraska |
| --- | --- |
Village: Village
Deweese, seen from the east: Deweese, seen from the east
Location of Deweese, Nebraska: Location of Deweese, Nebraska
مختصات: ۴۰°۲۱′۱۵″ شمالی ۹۸°۸′۲۲″ غربی﻿ / ﻿۴۰٫۳۵۴۱۷°شمالی ۹۸٫۱۳۹۴۴°غربی﻿ / 40.35417; -98.13944: مختصات: ۴۰°۲۱′۱۵″ شمالی ۹۸°۸′۲۲″ غربی﻿ / ﻿۴۰٫۳۵۴۱۷°شمالی ۹۸٫۱۳۹۴۴°غربی﻿ / 40.35417; -98.13944
ایالت: نبراسکا
شهرستان: شهرستان کلی، نبراسکا
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۱۳ مایل مربع (۰٫۳۴ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۱۳ مایل مربع (۰٫۳۴ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۶۹۰ فوت (۵۱۵ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۶۷
 • برآورد (2012): ۶۶
 • تراکم: ۵۱۵٫۴/مایل مربع (۱۹۹٫۰/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 68934
کد منطقه: 402
FIPS code: 31-12945
GNIS feature ID: 0828702
دوس(به انگلیسی: Deweese) شهری در ایالت نبراسکا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۶۷ نفر بوده‌است.
آوگورو

مکان در 23x15px|border |alt=|link= قبرس
| آوگورو Αυγόρου | آوگورو Αυγόρου |
| --- | --- |
شهر: شهر
Avgorou: Avgorou
آوگوروموقعیت در نقشه قبرس: آوگوروموقعیت در نقشه قبرس
مختصات: ۳۵°۲′۸″ شمالی ۳۳°۵۰′۲۱″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۰۳۵۵۶°شمالی ۳۳٫۸۳۹۱۷°شرقی﻿ / 35.03556; 33.83917: مختصات: ۳۵°۲′۸″ شمالی ۳۳°۵۰′۲۱″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۰۳۵۵۶°شمالی ۳۳٫۸۳۹۱۷°شرقی﻿ / 35.03556; 33.83917
ناحیه: ناحیه فاماگوستا
جمعیت (۲۰۰۱): جمعیت (۲۰۰۱)
 • کل: ۴٬۰۰۲
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۲+ (EAT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۳+ (EEST)
پیش‌شماره تلفن: ۳۵۷+
شهر آوگورو (به روسی: Αυγόρου) در ناحیه فاماگوستا در کشور قبرس واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۴٫۱۷۷ نفر است.
لوئی آنتوان دو سن-ژوست

| لویی آنتوان دو سن ژوست | لویی آنتوان دو سن ژوست |
| --- | --- |
لویی آنتوان دو سن ژوست: لویی آنتوان دو سن ژوست
زادهٔ: ۲۵ اوت ۱۷۶۷ دسیزه
درگذشت: ۲۸ ژوئیه ۱۷۹۴ (۲۶ سال) پاریس
ملیت: فرانسوی
شهروندی: فرانسوی
محل تحصیل: دانشکدهٔ حقوق رنس (faculté de droit de Reims)
پیشه(ها): نمایندهٔ کنوانسیون، عضو کمیته نجات خلقی، کمیسار نظامی، رئیس کنوانسیون
سال‌های فعالیت: ۱۷۹۲–۱۷۹۴
شناخته‌شده برای: از رهبران سیاسی و نظامی انقلاب فرانسه
آثار: قطعاتی از موسسات جمهوری (۴–۱۷۹۳)
حزب سیاسی: ژاکوپن
مجازات‌های جزایی: اعدام با گیوتین
وبگاه: http://www.antoine-saint-just.fr
لوئی آنتوان لئون دو سن ژوست (به فرانسوی: Louis Antoine Léon de Saint-Just) (متولد ۲۵ اوت ۱۷۶۷–۲۸ ژوئیه ۱۷۹۴) انقلابی، سیاستمدار فرانسوی در دوران انقلاب کبیر فرانسه و دوره مشهور به دوره ترور (وحشت) است.
او جوان‌ترین عضو کنوانسیون (مجمع ملی فرانسه در دوران انقلاب کبیر) بود، عضو مونتانیاردها و از طرفداران اعدام لوئی شانزدهم آخرین پادشاه دودمان بوربون، گفته می‌شود سخنرانی وی در کنوانسیون در رأی مجمع به اعدام لوئی شانزدهم نقش مؤثری داشته است.
پس از آن سن ژوست جزء هیئت پنج نفره‌ای شد که مسئول تنظیم قانون اساسی ۱۷۹۳ بودند.
بعد از تنظیم و تصویب قانون سال ۹۳ وی به عضویت کمیته نجات خلقی درآمد.
او دوست صمیمی ماکسیمیلیان روبسپیر رئیس کمیته نجات خلقی در دوران ترور بود  و در تصمیم‌گیری‌های مهم و اعدام اشخاص مشهوری چون ژاک ابر و ژرژ دانتون نقش بسزائی داشته است.
وی به عنوان یکی از کمیسارهای کمیته نجات خلقی به ارتش راین پیوست. به همراه فیلیپ لوبا (یکی دیگر از نمایندگان کنوانسیون) به فعالیت پرداخت. برخی احیای ارتش را در جبهه از نتایج انضباط سختی که اعمال نمود می‌دانند.
در ۱۹ فوریه ۱۷۹۴ به عنوان رئیس کنوانسیون انتخاب شد و احکام وانتوز را به تصویب رسانید. به موجب این احکام قرار بود اموال مهاجران اشرافی به نفع سان کلوت‌ها (پابرهنگان) (به فرانسوی: Sans-culottes) مصادره و بین ایشان توزیع گردد. با این حال به دلیل وخامت اوضاع این احکام هرگز اجرایی نشدند.
بعد از مدتی سن ژوست به بلژیک اعزام شد تا بر ارتش شمال نظارت داشته باشد. در ۲۶ ژوئن ۱۷۹۴ نبرد فلوروس اتفاق افتاد و به پیروزی ارتش انقلابی فرانسه انجامید. این نبرد منجر به عقب‌نشینی نیروهای اتریشی گشت و نقطه عطفی در جنگ اتحادیه اول بحساب می‌آید.
با پیروزی ارتش فرانسه عده زیادی ادامه ترور را غیرضروری دانستند.
اصرار روبسپیر بر ادامه دوره ترور منجر به واقعه نهم ترمیدور (یکی از ماه‌های تقویم انقلاب فرانسه به معنی ماه گرم) شد.
در جریان واقعه نهم ترمیدور کنوانسیون دستور دستگیری روبسپیر و هم رزمان اصلی وی (سن ژوست، کوتون، آگوستن روبسپیر و لوبا) را صادر نمود.
حکم اعدام در ۲۸ ژوئیه ۱۷۹۴ در میدان انقلاب و با گیوتین اجرا شد. به هنگام مرگ حدوداً بیست و شش سال و یازده ماه داشت.
سن ژوست به دلیل جوانی، تقوای سیاسی و بی اعتنایی اش به منافع مادی لقب «ملک مقرب انقلاب» (l'Archange de la Révolution) و به سبب پیگیری‌هایش در اجرای احکام ترور به «فرشته مرگ» (L'Archange de la Terreur) معروف شده بود.
ابتدای زندگی > اُرگن (Organt)

از سنی اندک سن ژوست شیفتگی خاصی نسبت به ادبیات نشان داده بود، و در طول مدت اقامتش در دارالتادیب از وقتش برای سرودن شعری طولانی استفاده کرد. در نهایت این اثر بیش از دو سال بعد، در ماه مه ۱۷۸۹ درست در اوایل شروع انقلاب، به صورت بی‌نام منتشر شد. در نتیجه سن ژوست بیست و یک ساله با ارگن، شعری در بیست بند (در صفحهٔ عنوان این اثر به واتیکان تقدیم شده است و به همین دلیل گاهی با عنوان (Organt au Vatican) شناخته می‌شود) تأثیر خودش را به آشوب اجتماعی زمانه منتقل کرد. شعر مذکور فانتزی حماسی قرون وسطایی است و جستجوی آنتوان ارگن جوان را روایت می‌کند. ارگن فضایل انسان بدوی را می‌ستاید، بی بند و باری و استقلالش را تحسین می‌کند؛ در حالی که تمام مشکلات حال حاضر را نتیجهٔ نابرابری در ثروت و قدرت می‌داند. این اثر به تقلید از آریوستو نوشته شده بود، اعلانی نابالغ که از افراطی‌گری سیاسی خود سن ژوست در آینده خبر می‌داد. همچنین این اثر که با هجوی بی‌رحمانه و رویدادهای شهوت‌انگیز مفتضح پر شده بود؛ حمله‌ای بی تردید بر رژیم سلطنتی، نجبا، و کلیسا بود.
در نظر معاصران، ارگن نوعی شهوترانی نوظهور بود و به سرعت ممنوع گشت. با وجود ممنوعیت ارگن، مأموران سانسور که سعی کردند تا آن را مصادره نمایند؛ فهمیدند که چند نسخه رونوشت در جاهای مختلف موجود هستند. شعر مذکور به خوبی به فروش نرفت و معلوم شد که ضرری مالی برای مؤلف شده است. سلیقهٔ عموم برای ادبیات در ابتدای انقلاب تغییر کرده بود و سن ژوست هم همراه با آن تغییر کرد. وی نوشته‌های آتی خود را وقف مقالاتی زینت نیافته در باب تئوری سیاسی و اجتماعی نمود. نام دومین تلاش ادبی سن ژوست (Arlequin Diogène) بود که نمایشنامه‌ای تک پرده‌ای و شبانی (pastoral) است. بخش جالب این نمایش عبارتی است که شاید بازتابی از نظر سن ژوست راجع به عشق باشد:
«عشق هیچ چیزی جز آرزویی عبث نیست، قلبی بزرگ که هیچ معنایی ندارد.»
در حالی که آرزوهای قبلی اش در مورد شهرت ادبی و حقوقی انجام نشده ماندند، سن ژوست تمرکز خودش را معطوف به هدف واحد فرماندهی انقلابی کرد.
آغاز فعالیت انقلابی

در تاریخ ۱۴ ژوئیه ۱۷۸۹ مردم پاریس به زندان باستیل حمله کردند. سن ژوست در آن موقع در پاریس بود و این واقعه را مشاهده نمود. برای دور ماندن از آزار و اذیت‌های پلیس (به خاطر مطالب کتابش اُرگن) مجبور شد که با دوستانش پنهانی زندگی کند و در انتهای ماه ژوئیه به پاریس برگشت.
ساختار قدرت سنتی بلرنکور به واسطهٔ رویدادهای ۱۷۸۹ تغییر شکل یافته بود. سردفتردار ژل، که سابقاً رهبر بی چون و چرای شهری بود، توسط گروهی از اصلاح گران که از طریق چند نفر از دوستان سن ژوست، از جمله شوهر خواهرش لوئیز، هدایت می‌شدند به چالش کشیده شد. تلاش‌های ایشان تا سال ۱۷۹۰ زمانی که بلرنکور اولین انتخابات شهرداری آزاد خود را برگزار کرد به موفقیت نرسید. تحت اختیار و کنترل مجمع قانونگذاری ملی، ساختار جدید گزینش‌گری به دوستان سن ژوست اجازه داد تا واجد مقاماتی نظیر شهردار، منشی و شوهر خواهر سن ژوست هم رئیس گارد ملی محلی شوند. سن ژوست بیکار با وجود اینکه به سن قانونی و صلاحیت‌های مالیاتی نرسیده بود اجازه پیدا کرد تا به گارد ملحق شود.
سن ژوست به سرعت انضباط گرایی بی رحمانه‌ای که بعدها بابت آن معروف شد را به نمایش گذاشت. در عرض چند ماه افسر فرمانده شد، و به درجهٔ نائب سرهنگ (سرهنگ دوم) رسید. در گردهم آیی‌های محلی حاضران را با شور میهن پرستانه و قوهٔ تشخیصش منقلب می‌ساخت: در داستانی که به کرات نقل شده، سن ژوست انجمن شهرداری را با بردن دستش به درون شعله‌های یک جزوهٔ ضدّ-انقلابی در حال سوختن به گریه آورد، و سوگند وفاداری خودش به جمهوری را اعلام کرد. این ماجرا در مارس ۱۷۹۰ اتفاق افتاد.
وقتی که می‌خواست عضو مجمع گزینش گر ناحیه خودش بشود هم پیمانان قدرتمندی داشت و نامه نگاری با رهبران مشهور انقلاب نظیر کامیل دمولن را آغاز نمود. در اواخر سال ۱۷۹۰ میلادی برای اولین بار به ماکسیمیلیان روبسپیر نامه‌ای نوشت و از او خواست تا دادخواستی محلی را در نظر بگیرد. نامهٔ مذکور مملو از بهترین ستایش‌ها بود و این‌طور شروع می‌شد:" شما، که از کشور متزلزل ما در برابر سیلاب استبداد و توطئه مراقبت می‌کنید؛ شمایی که من می شناسمتان، همان طور که خدا را می‌شناسم، فقط به سبب معجزاتش…" در طول نامه نگاری‌هایشان این دو نفر "دوستی عمیق و مرموزی" را بسط دادند "که تا روزی که مردند، ادامه پیدا کرد."