stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پیمان موشک‌های ضد بالستیک
پیشینه

در دهه ۱۹۵۰ و اوایل ۱۹۶۰ آمریکا و شوروی در حال توسعه برنامه موشکی خود برای ساخت موشک بالستیک قاره‌پیما با قابلیت حمل کلاهک بودند. در آن زمان آمریکا برنامه خود را جزئی از برنامه جهانی کاهش خطر حمله هسته‌ای می‌دانست. به همین جهت به همراه کانادا فرماندهی دفاع هوافضای آمریکای شمالی را تأسیس کرد.
تحقیقات آمریکا در اوایل دهه ۱۹۵۰ در پروژه نایک این امکان را می‌داد که با بهینه‌سازی اندک در سیستم موشک‌های آن بتوان به فناوری تولید موشک ضد بالستیک دست یابد. در ابتدا کار بر اساس برد کوتاه و سرعت زیاد (مانند موشک اسپرینت) انجام شد تا بتوان از خود مجمتع‌های استقرار موشک‌های ضد بالستیک دفاع کرد. تا اواسط دهه ۱۹۶۰ هر دو پروژه نایک و اسپرینت امیدبخشی کافی را برای توسعه برنامه و برنامه‌ریزی محدود پروژه ساخت موشک ضد بالستیک به نام سنتینل (به انگلیسی: Sentinel) نشان دادند. در ۱۹۶۷ شوروی نیز برنامه خود بر ساخت این نوع موشک‌ها را اعلام کرد تا در قدرت نظامی در مقابل آمریکا برابر باشد.
توسعه سیستم قابلیت هدف‌گیری مستقل چندگانه به تنها یک موشک قاره‌پیما این امکان را می‌داد که هم‌زمان بتواند تا ۱۰ هدف را مورد حمله قرار دهد. موشک ضد بالستیک می‌توانست امکان برخورد کلاهک‌های موشک بالستیک به هدف را تا حد زیادی کم کند. اما به دلایل اقتصادی جلوی تمام کلاهک‌ها را نمی‌گرفت. زیرا کشور فرستنده فقط کافی بود که یک موشک را بفرستد اما کشور مورد حمله باید هم‌زمان ۱۰ موشک را با قابلیت ردگیری اهداف جداگانه پرتاب می‌کرد و ساخت سیستمی که بتواند جلوی همه کلاهک‌ها را بگیرد هزینه بینهایت زیادی داشت. به همین جهت شوروی اقدام به ساخت موشک سنگین R-36M کرد که می‌توانست تا ۴۰ کلاهک نیز حمل کند که امکان دفاع در مقابل آنرا غیرممکن می‌کرد.
پیمان موشک‌های ضد بالستیک

اولین بار آمریکا در سال ۱۹۶۷ در کنفرانس تابستانی گلاسبرو پیشنهاد این پیمان را داد. مسئله مورد بحث این بود که افزایش توان بالستیک می‌توند باعث ایجاد مسابقه تسلیحاتی شده و یکی از دو طرف بدون اینکه بتواند از ملت خود دفاع کند اولین حمله را آغاز کند. در ابتدا شوروی این پیمان را نپذیرفت. اما پس از آغاز پروژه‌های سنتینل و سیف‌گارد (به انگلیسی: Safegaurd) در نوامبر ۱۹۶۹ حاضر به گفتگوی محدودسازی جنگ‌افزار راهبردی معروف به سالت ۱ شد. در سال ۱۹۷۲ هر دو طرف به توافقی برای محدودسازی توان دفاعی خود رسیدند. بر اساس این پیمان هریک از دو طرف می‌توانستند فقط ۲ پایگاه موشک ضد بالستیک یکی برای پایتخت و دیگری برای موشک‌های قاره پیمای خود داشته باشند.
این پیمان در ۲۶ می ۱۹۷۲ در کنفرانس سران در مسکو بین ریچارد نیکسون و لئونید برژنف امضا شد. مجلس سنای ایالات متحده آمریکا این پیمان را در ۳ آگوست ۱۹۷۲ تصویب کرد.
در سال ۱۹۷۴ یکی از پروتکل‌های پیمان تغییر کرد و تعداد پایگاه‌های موشکی برای طرفین را به یک کاهش داد تا هیچیک از طرفین پایگاه جدیدی نسازند. آمریکایی‌ها این سامانه را در ایالت داکوتای جنوبی و روس‌ها در اطراف مسکو مستقر کردند.
پیمان موشک‌های ضد بالستیک > محدودیت موشک‌ها بر اساس پیمان

در این پیمان تنها به امکان دفاع در برابر موشک‌های بالستیک "استراتژیک" به وسیله موشک‌های ضد بالستیک اشاره شده بدون اینکه تعریف مشخصی از "استراتژیک" داشته باشد. زیرا به خوبی مشخص بود که موشک‌های قاره‌پیما و موشک‌های بالستیک زیردریایی، "موشک‌های استراتژیک" هستند. با اینحال هر دو کشور از تولید و توسعه موشک‌های ضد تاکتیکی ضد بالستیک دست نکشیدند. این موضوع تا زمانی که موشک‌های بالستیک پرتاب شده از زیردریایی نیز به سرعت موشک‌های قاره‌پیما نرسیده بودند مورد اعتراض قرار نگرفت. زیرا معمولاً سرعت موشک زیر آب کمتر از موشک قاره‌پیما است. با این وجود توسعه موشک‌های ضد تاکتیکی ضد بالستیک باز هم ادامه یافت.
پس از اعلام پروژه ابتکار دفاع استراتژیک

در ۲۳ مارس ۱۹۸۳ رونالد ریگان در پاسخ به کنایه "حمله صلح آمیز" یوری آندروپوف، پروژه ابتکار دفاع استراتژیک را معرفی کرد که یک برنامه تحقیقاتی در مورد دفاع موشکی بالستیک بود. نتیجه آن در یک جمله بیان شد: " سازگار با تعهدات ما تحت پیمان موشک‌های ضد بالستیک ".  زیرا آندروپوف گفت بود: این، زمان که آن‌ها (واشینگتن) از بهترین راه برای آغاز جنگ هسته‌ای دست کشیدند. زیرا این کار نه تنها غیر مسئولانه بلکه دیوانگی است.
بدون توجه به مخالفت‌ها ریگان تمام تلاش خود را کرد تا نشان دهد که پروژه ابتکار دفاع استراتژیک راهی برای چانه‌زنی آمریکا نخواهد بود و این کشور تمام تلاش خود را برای توسعه این سیستم می‌کند. این مسئله باعث تهدید شوروی شد زیرا آمریکایی‌ها ممکن بود اولین حمله محتمل را آغاز کنند. از سوی دیگر در صورت قصد شوروی به ورود به رقابت تسلیحاتی، اقتصاد آن فلج می‌شد. حتی تا پایان دهه ۱۹۸۰ مشخص شده بود که پروژه ابتکار دفاع استراتژیک به صورت علمی قابل انجام نیست.
پروژه ابتکار دفاع استراتژیک پیشرفت کرد اما پس از ریاست جمهوری ریگان متوقف شد. اما در ۱۹۹۵ دوباره ادامه یافت.
خروج آمریکا از پیمان

پس فروپاشی کمونیسم کشورهای بلاروس، قزاقستان، روسیه و اوکراین تعهد خود را به پیمان موشک‌های ضد بالستیک اعلام کردند.
در ۱۳ دسامبر ۲۰۰۱ جرج دابلیو بوش به روسیه اعلام کرد که آمریکا ظرف شش ماه آینده از این پیمان خارج خواهد شد. این نخستین بار در تاریخ آمریکا بود که این کشور از تعهد به یک پیمان کنترل تسلیحاتی بین‌المللی خارج می‌شد. این کار باعث تشکیل آژانس دفاع موشکی آمریکا شد.
حامیان خروج از پیمان می‌گفتند که این موضوع باعث افزایش توان دفاعی آمریکا در مقابل حملات هسته‌ای و دولت‌های سرکش می‌شود. هدف از اجرای طرح دفاع ملی موشکی آمریکا ویا آنچه در محافل سیاسی به عنوان طرح سپر دفاع موشکی از آن یاد می‌شود اعلام شد. این تصمیم اعتراض بسیاری از نخبگان سیاسی را بر انگیخت. آنان استدلال می‌کردند که این کار باعث شکست پیمان‌نامه منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای و از دست رفتن امنیت هسته‌ای و گسترش رقابت هسته‌ای می‌شود. همچنین در پی این خروج، آمریکا ممکن بود اولین کشور حمله‌کننده با سلاح هسته‌ای باشد.
در ۲۴ می ۲۰۰۲ روسیه و آمریکا پیمان کاهش تهاجم استراتژیک را امضا کردند. این پیمان، طرفین را به کاهش کلاهک‌های هسته‌ای استراتژیک استقرار یافته بر روی موشک‌ها مجبور می‌کند اما اجباری در مورد کلاهک‌های انبار شده ندارد. همچنین این پیمان هیچگونه مکانیسمی در توضیح چگونگی اجرای مفاد ندارد.
عکس یک رادار مخفی مربوط به پایگاه ضد موشکی در اطراف مسکو. عکس توسط ماهواره جاسوسی در سال ۱۹۶۷ گرفته شده است
جرالد فورد و لئونید برژنف در حال امضای پروتکل پیمان سالت ۱ در ولادی‌وستوک، ۲۳ نوامبر ۱۹۷۴
رونالد ریگان در ۲۳ مارس ۱۹۸۳  هنگام اعلام آغاز پروژه ابتکار دفاع استراتژیک
تصویر[پیوند مرده] مفهومی که چگونگی حمله به یک ماهواره دیگر را نشان می‌دهد. (۱۹۷۴)
جو مورگنسترن

| جو مورگنسترن | جو مورگنسترن |
| --- | --- |
جو مورگنسترن در سال ۲۰۰۸: جو مورگنسترن در سال ۲۰۰۸
زاده: ۳ اکتبر ۱۹۳۲ ‏(۹۲ سال) شهر نیویورک، ایالات متحده
پیشه: منتقد فیلم روزنامه‌نگار فیلم‌نامه نویس
دانشگاه: دانشگاه لیهای
همسر(ها): پایپر لوری (ا. ۱۹۶۲–۱۹۸۲)
فرزند(ان): ۱
 جوایز جایزه پولیتزر برای نقد (۲۰۰۵)  :  جوایز جایزه پولیتزر برای نقد (۲۰۰۵)  
جو مورگنسترن (متولد ۳ اکتبر ۱۹۳۲) نویسنده آمریکایی و منتقد بازنشسته سینما است. او از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۸۳ برای نیوزویک و سپس از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۲۲ برای وال‌استریت جورنال نوشت. او در سال ۲۰۰۵ برنده جایزه پولیتزر برای نقد شد. مورگنسترن همچنین برای تلویزیون نیز نوشته است.
دوران کاری

مورگنسترن از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۸۳ منتقد فیلم نیوزویک بود. در این مدت، او بانی و کلاید را مورد بررسی قرار داد و سپس نظر خود را به طور جدی مورد بازنگری قرار داد تا در شماره بعدی آن را پس بگیرد. این یک فرصت طلایی بازاریابی برای برادران وارنر برای جلب توجه به این فیلم بود، با توجه به این که باعث شد یک منتقد بزرگ سینما نظر خود را در مورد فضایل آن تغییر دهد. از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۸ او ستونی برای لس آنجلس هرالد اگزمینر نوشت.
سوپر انجل

سوپر انجل (انگلیسی: Super angel) یا «ابر فرشته» اصطلاحی بود که در اوایل دهه ۲۰۱۰ برای توصیف سرمایه‌گذاران سرمایه‌گذاری خطرپذیر که زمانی سرمایه‌گذاران فرشته بودند و متعاقباً صندوق‌های سرمایه‌گذاری خطرپذیر کوچک را جمع‌آوری کردند، استفاده می‌شد.
لیست سرمایه گذاران سوپر انجل

| نام صندوق | افراد کلیدی | شرکت‌های انتخاب شده در نمونه کارها |
| --- | --- | --- |
| شرکت‌های کانواس | رِبکا لین پل هسیو | "کلوب وام" |
| ۵۰۰ راه اندازی | دیو مک کلور | SlideShare, CrowdFlower، یودمی |
| شرکت‌های فلیسیس | آیدین سنکوت | مراکی مینت.کامMint.com |
| صندوق فلو گیت | مایک میپلز جونیور، آن میورا کو | چک، دازینت، دیگ، توییتر |
| کلکسیون بنیانگذاران | کاترینا فاک، کریس دیکسون دیوید فرانکل اریک پلی میکا روزن بلوم | اوبر کوپانگ میز تجارت پیل پک، سیټ گیک |
| صندوق بنیانگذاران | پیتر تیل شون پارکر کن هاوری لوک نوسک | گوالا علل، فیس بوک کوانت کاست اسپیس اکس اسپاټیفیاسپوتفی |
| هاریسون متال | مایکل دیرنگ | آدموب لوموسیت آردورکخرس |
| شرکت‌های لرر هیپو ونچرز | کِنِت لِرر، بن لِر |  |
| سرمایه کوچک | کریس ساکا | توییتر بیت لی، اوبر |
| شرکت‌های روشنگر | ماگنس برگمن | صداگر راست پریزی |
| SoftTech VC | جف کلاوی | تپالو ریپلیف |
| فرشته SV | رون کنوی دیوید لی مایک گفاری، براین پوکرنی (سابق) | گوگل پرس جیوس، فیس بوک بازفید پی پالپایل |
| سرمایه رشد | جوشوا کوشنر | وستو |
حد نصاب

تصویر یک چکش قضایی را نشان می‌دهد که معمولاً در جلسات دادگاه‌ها به‌عنوان نمادی از قدرت قضایی و اجرای قانون استفاده می‌شود. این تصویر می‌تواند به عنوان نماد «حد نصاب» استفاده شود که به حداقل تعداد اعضای لازم برای برگزاری یک جلسه قانونی اشاره دارد. در زمینه قوانین و مقررات، حد نصاب برای تصویب قوانین یا تصمیمات مهم در جلسات شوراها و مجالس مختلف ضروری است.
حدِّ نِصاب (به انگلیسی: Quorum) کمینهٔ شمارِ نیازمند (حداقّل تعداد لازم) برای برگزاری یک نشست است. برپایهٔ حد نصاب قانونی، شمار باشندگان یک مجلس شورایی یا هر بنیادی دیگر، باید برابر با نیمی از اعضای آن باشد تا مصوبات آن نشست قانونی گردد.
آرمن موسیسیان

| آرمن موسیسیان | آرمن موسیسیان |
| --- | --- |
وزارت زیرساخت‌های انرژی و منابع طبیعی: وزارت زیرساخت‌های انرژی و منابع طبیعی
دوره مسئولیت ۱۸ آوریل ۲۰۰۸ – ۳۰ آوریل ۲۰۱۴: دوره مسئولیت ۱۸ آوریل ۲۰۰۸ – ۳۰ آوریل ۲۰۱۴
رئیس‌جمهور: سرژ سرکیسیان
نخست‌وزیر: تیگران سارگسیان
پس از: خودش
پیش از: یرواند زاخاریان
وزیر انرژی ارمنستان: وزیر انرژی ارمنستان
دوره مسئولیت ۲۰۰۱ – ۱۸ آوریل ۲۰۰۸: دوره مسئولیت ۲۰۰۱ – ۱۸ آوریل ۲۰۰۸
رئیس‌جمهور: روبرت کوچاریان
نخست‌وزیر: آندرانیک مارگاریانسرژ سرکیسیان
پس از: کارن گالستیان
پیش از: خودش
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳ ژانویهٔ ۱۹۶۲ کاپان، استان سیونیک
درگذشته: ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۵ (۵۳ سال) آلمان
علت مرگ: سرطان
ملیت: ارمنستان
حزب سیاسی: حزب جمهوری‌خواه ارمنستان
محل تحصیل: دانشگاه پلی‌تکنیک ارمنستان
جایزه‌ها:  
آرمن خیکاری موسیسیان (ارمنی: Արմեն Խիկարի Մովսիսյան؛ ۱۳ ژانویهٔ ۱۹۶۲ – ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۵) یک سیاست‌مدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ۲۰۰۱ تا تاریخ ۲۰۱۴ در دولت آندرانیک مارگاریان، دولت اول سرژ سارگسیان و دولت تیگران سارگسیان سمت وزیر انرژی و منابع طبیعی ارمنستان را برعهده داشت.
زندگی‌نامه

وی ۱۳ ژانویهٔ ۱۹۶۲ در شهر کاپان به دنیا آمد و در ۲۱ سپتامبر در سن ۵۳ سالگی بر اثر بیماری سرطان در آلمان درگذشت. وی از دانشگاه پلی‌تکنیک ارمنستان فارغ‌التحصیل شد. موسیسیان همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی شده‌است.
اور درایو (فیلم ۲۰۱۸)

| اور درایو | اور درایو |
| --- | --- |
کارگردان: ایچیرو هاسومی
تهیه‌کننده:  موریاکی کوراموتو  کنزو ایشیگورو  ساتوشی سوزوکی  کازوئاکی کیشیدا  آتسوشی فورویا 
نویسنده: سایاکا کووامورا
بازیگران:  ماساهیرو هیگاشیده  مکنیو آراتا  آئوی موریکاوا  تاکومی کیتامورا  کیتا ماچیدا  جون کانامه  کوتارو یوشیدا 
موسیقی: نائوکی ساتو
فیلم‌بردار: شینیا کیمورا
تدوین‌گر: هیروشی ماتسوئو
شرکت تولید: روبوتو کامینیکیشن
توزیع‌کننده: توهو
تاریخ‌های انتشار:  ۱ ژوئن ۲۰۱۸ (۲۰۱۸-0۶-۰۱) (ژاپن)  
مدت زمان: ۱۰۴ دقیقه
کشور: ژاپن
زبان: ژاپنی 
اور درایو (به انگلیسی: Over Drive) یک فیلم درام ورزشی ژاپنی محصول سال ۲۰۱۸ به نویسندگی سایاکا کووامورا و کارگردانی ایچیرو هاسومی است. ماساهیرو هیگاشیده، مکنیو آراتا، آئوی موریکاوا، تاکومی کیتامورا، کیتا ماچیدا، جون کانامه و کوتارو یوشیدا از بازیگران فیلم هستند. اور درایو در ژوئن ۲۰۱۸، توسط توهو در کشور ژاپن به نمایش درآمد.
کاهش تغییر اقلیم

انتشار جهانی دی‌اکسید کربن در اثر فعالیت‌های بشری (۱۸۰۰–۲۰۰۷).
تلاش برای کاهش تغییرات اقلیمی (به انگلیسی: Climate change mitigation)،
نام مجموعه‌ای از کنش‌ها برای محدود کردن اندازه یا نرخ این‌گونه دگرگونی‌ها به ویژه گرمایش جهانی در درازمدت است. کاهش دگرگونی‌های آب‌وهوایی به‌طور کلی کاهش در دگرگونی‌های بشر ساخته (انسانی) در ایجاد و انتشار گازهای گلخانه‌ای (GHGs) است. کاهش خطر این دگرگونی‌ها را می‌توان با افزایش ظرفیت انباشتگاه‌های کربن، به عنوان مثال؛ از راه ایجاد و احیای جنگل نیز به دست آورد. اجرای سیاست‌های کاهش دگرگونی‌های آب‌وهوایی می‌تواند خطرهای گرم شدن کره زمین در اثر دخالت بشر را به مقدار قابل ملاحظه‌ای کاهش دهد.
در گزارش ارزیابی سال ۲۰۱۴ مجمع بین‌المللی تغییرات آب‌وهوایی (آی‌پی‌سی‌سی IPCC)، آمده‌است: «تلاش برای کاهش دگرگونی‌های آب‌وهوایی مانند یک کالای مورد نیاز عمومی است؛ بنابراین، تغییرات آب و هوایی یک مورد تراژدی برای منابع مشترک است (اشاره به مقالهٔ دهکدهٔ Selsley Common در ۱۸۳۳). دست‌یابی به تغییر مؤثر در کاهش دگرگونی‌های آب‌وهوایی؛ تا زمانی که هر مصرف‌کننده مانند فرد، نهاد، یا کشور در پی منافع خودخواهانه خود به‌طور مستقل اقدام کند، در عمل کارآمد نخواهد بود، همکاری و اقدام جمعی لازم است. از سوی دیگر، برخی از اقدامات انطباقی، ویژگی‌های یک کالای خصوصی را دارند و انجام آن به‌طور مستقیم به افراد، مناطق، یا کشورهای به خصوصی؛ دست‌کم در کوتاه‌مدت، مربوط می‌شود. با این حال، تأمین مالی چنین فعالیت‌های تطبیقی به صورت یک موضوع در خور توجه، به ویژه برای افراد و کشورهای فقیر باقی می‌ماند.»
نمونه‌هایی از این تلاش می‌تواند شامل حذف سوخت فسیلی با گرایش به سوی «منابع انرژی کم کربن» مانند انرژی‌های تجدیدپذیر و هسته‌ای، و گسترش جنگل‌ها و انباشتگاه‌های دیگر کربن برای نگه‌داری مقدار بیشتری از دی‌اکسید کربن جو زمین باشد. استفاده بهره‌ورانه از انرژی می‌تواند به عنوان مثال از راه بهبود عایق‌بندی ساختمان‌ها در این میان نقش مهمی ایفا کند.  یکی دیگر از رویکردهای کاهش دگرگونی‌های آب‌وهوایی، مهندسی آب‌وهوا است.
سینه‌سرخ باگوبو

| سینه‌سرخ باگوبو | سینه‌سرخ باگوبو |
| --- | --- |
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: گنجشک‌سانان
تیره:: مگس‌گیران
سرده:: Leonardina Mearns, 1905
گونه:: L. woodi
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Leonardina woodi (Mearns, 1905): Leonardina woodi (Mearns, 1905)
مترادف: مترادف
 Trichastoma woodi (Mearns, 1905)[نیازمند بازبینی منبع]:  Trichastoma woodi (Mearns, 1905)[نیازمند بازبینی منبع]
سینه‌سرخ باگوبو یا لیکو باگوبو (نام علمی: Leonardina woodi) یک گونه پرنده تک‌نماد است که طبقه‌بندی آن دستخوش چندین تغییر شده است و در حال حاضر به عنوان مگس‌گیران (Muscicapidae) یا مگس‌گیران جهان قدیم طبقه‌بندی می‌شود. این گیاه بومی فیلیپین است که تنها در میندانائو یافت می‌شود.
زیستگاه آن در جنگل‌های کوهستانی نمناک تا ارتفاع ۲۰۳۰ متری از سطح دریا است. این نام از قبیلهٔ باگوبو گرفته شده است.
اطلاعات زیادی دربارهٔ این پرنده به دلیل ماهیت بسیار پنهان آن در دست نیست.
عمدتاً در جنگل‌های نمناک میان‌کوهی و کوهستانی با ارتفاع ۵۰۰ تا ۲۰۰۰ متر یافت می‌شود. این پرنده کم‌ارتفاع است که هرگز به ارتفاع ۵ متر از کف جنگل نمی‌رسد.
گیوی شاهنازاری

| گیوی شاهنازاری | گیوی شاهنازاری |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: گیگوش شاهنازاریان
زادهٔ: ۲۳ دسامبر ۱۹۳۳ تفلیس، گرجستان
درگذشت: ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۴ (۹۰ سال)
محل تحصیل: دانشگاه دولتی تفلیس
پیشه(ها): شاعر و مترجم
جوایز: مدال موسس خورناتسی (۲۰۱۱)
گیوی شاهنازاری (گیگوش شاهنازاریان) (ارمنی: Գիվի Շահնազարի (Գիգուշ Շահնազարյան؛ زادهٔ ۲۳ دسامبر ۱۹۳۳ - ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۴) شاعر و مترجم اهل ارمنستان بود.
زندگی‌نامه

وی در ۲۳ دسامبر ۱۹۳۳ در تفلیس به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی تفلیس فارغ‌التحصیل گشت. وی برنده جوایزی همچون مدال موسس خورناتسی (۲۰۱۱) بود. وی عضو اتحادیه نویسندگان گرجستان بود. وی در ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۴ در سن ۹۰ سالگی درگذشت.
آندرانیک مارگاریان

| آندرانیک مارگاریان | آندرانیک مارگاریان |
| --- | --- |
۱۰ام نخست‌وزیر ارمنستان: ۱۰ام نخست‌وزیر ارمنستان
دوره مسئولیت ۱۲ مه ۲۰۰۰ – ۲۵ مارس ۲۰۰۷: دوره مسئولیت ۱۲ مه ۲۰۰۰ – ۲۵ مارس ۲۰۰۷
پس از: آرام سارگسیان
پیش از: سرژ سارگسیان
رهبر حزب جمهوری‌خواه ارمنستان: رهبر حزب جمهوری‌خواه ارمنستان
دوره مسئولیت ۱۷ دسامبر ۲۰۰۵ – ۲۵ مارس ۲۰۰۷: دوره مسئولیت ۱۷ دسامبر ۲۰۰۵ – ۲۵ مارس ۲۰۰۷
پس از: تشکیل دوباره پست
پیش از: سرژ سارگسیان
رئیس فراکسیون وحدت مجلس ملی جمهوری ارمنستان: رئیس فراکسیون وحدت مجلس ملی جمهوری ارمنستان
دوره مسئولیت ۱۸ ژوئن ۱۹۹۹ – مه ۲۰۰۰: دوره مسئولیت ۱۸ ژوئن ۱۹۹۹ – مه ۲۰۰۰
پس از: تشکیل پست
پیش از: گالوست ساهاکیان
رهبر حزب جمهوری‌خواه ارمنستان: رهبر حزب جمهوری‌خواه ارمنستان
دوره مسئولیت ۲ دسامبر ۱۹۹۷ – ۸ ژانویه ۱۹۹۹: دوره مسئولیت ۲ دسامبر ۱۹۹۷ – ۸ ژانویه ۱۹۹۹
پس از: آشوت ناواساردیان
پیش از: انحلال پست
رئیس هیئت رئیسه حزب جمهوری‌خواه ارمنستان: رئیس هیئت رئیسه حزب جمهوری‌خواه ارمنستان
دوره مسئولیت ۱۹۹۳ – ۲۰۰۵: دوره مسئولیت ۱۹۹۳ – ۲۰۰۵
پس از: سیمون شاهازیزیان
پیش از: انحلال پست
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۲ ژوئن ۱۹۵۱ ایروان
درگذشته: ۲۵ مارس ۲۰۰۷ (۵۵ سال) ایروان
حزب سیاسی: حزب جمهوری‌خواه
فرزندان: تارون مارگاریان
محل تحصیل: دانشگاه پلی‌تکنیک ارمنستان
پیشه: مهندس رایانه
جایزه‌ها:  
آندرانیک ناهاپتی مارگاریان (Անդրանիկ Նահապետի Մարգարյան؛ ۱۲ ژوئن ۱۹۵۱ – ۲۵ مارس ۲۰۰۷) یک سیاست‌مدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ۱۲ مه ۲۰۰۰ تا تاریخ ۲۵ مارس ۲۰۰۷ در سمت نخست‌وزیر ارمنستان را برعهده داشت. مارگاریان همچنین نماینده دوره‌های اول و دوم مجلس ملی جمهوری ارمنستان بوده‌است.
زندگی‌نامه

در ۱۲ ژوئن ۱۹۵۱ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پلی‌تکنیک ارمنستان و دانشگاه دولتی مهندسی ارمنستان فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برنده مدال گارگین نژده و نشان افتخار مسروپ ماشتوتس مقدس شده‌است. در روز ۲۵ مارس ۲۰۰۷ بر اثر حمله قلبی درگذشت و در پانتئون کومیتاس به خاک سپرده شد.
نگارخانه

آندرانیک مارگاریان (نفر سمت چپ)
آرام هوهانیسیان

| آرام هوهانیسیان | آرام هوهانیسیان |
| --- | --- |
نماینده دوره دوممجلس ملی جمهوری ارمنستان: نماینده دوره دوممجلس ملی جمهوری ارمنستان
دوره مسئولیت ۱۹۹۹ – ۲۰۰۳: دوره مسئولیت ۱۹۹۹ – ۲۰۰۳
فراکسیون: -
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۶ مارس ۱۹۶۳ ‏(۶۱ سال) کاپان، شهرستان کاپان، ارمنستان
ملیت: ارمنستان
حزب سیاسی: حزب جمهوری‌خواه ارمنستان
آرام مارتونی هوهانیسیان (ارمنی: Արամ Մարտունի Հովհաննիսյան؛ زادهٔ ۶ مارس ۱۹۶۳) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۹ تا تاریخ ۲۰۰۳ سمت نمایندگی دوره دوم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
زندگی‌نامه

در ۶ مارس ۱۹۶۳ در کاپان به دنیا آمد و از دانشگاه پلی‌تکنیک ارمنستان فارغ‌التحصیل شد.
پرنسس کوچک (فیلم ۱۹۹۵)

| پرنسس کوچک | پرنسس کوچک |
| --- | --- |
کارگردان: آلفونسو کوارون
تهیه‌کننده: مارک جانسون Amy Ephron
فیلمنامه‌نویس: Mary Claire Helldorfer ریچارد لاگراونیس الیزابت مارگارت چندلر
بر پایه: پرنسس کوچک اثر فرانسس هاجسون برنت
بازیگران: النور برون لیام کانینگهام ونسا لی چستر لیزل پریتسکر سیمونز Alison Moir Arthur Malet کمیلا بل تیلور فرای وینسنت شیاولی
موسیقی: پاتریک دویل
فیلم‌بردار: امانوئل لوبزکی
تدوین‌گر: Steven Weisberg
شرکت تولید: بری لوینسون
توزیع‌کننده: Warner Bros. Family Entertainment
تاریخ‌های انتشار:  ۱۰ مه ۱۹۹۵ (۱۹۹۵-۰۵-۱۰)  
مدت زمان: ۹۷ دقیقه
کشور: آمریکا
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۱۷ میلیون دلار
فروش گیشه: ۱۰٬۰۱۵٬۴۴۹ دلار
پرنسس کوچک (انگلیسی: A Little Princess) فیلمی آمریکایی در سبک درام به کارگردانی آلفونسو کوارون است که در سال ۱۹۹۵ منتشر شد. این فیلم را در ایران با نام سارا کورو می‌شناسند.
موضوع فیلم

دختری جوان بنام «سارا» که پدرش در هند مرده، مجبور به رفتن به یک مدرسه شبانه‌روزی می‌شود…
بازیگران

لیزل سیمونز در نقش «سارا کرو»، دختر کاپیتان کرو
النور برون در نقش «خانم مینچین»
لیام کانینگهام در نقش «کاپیتان کرو» و شاهزاده راما
ونسا لی چستر در نقش «بکی»، خدمتکار خانم مینچین که در اتاق زیر شیروانی مدرسه زندگی می‌کند
کمیلا بل در نقش «جِین»
تیلور فرای در نقش «لاوینیا»
وینسنت شیاولی در نقش «آقای بارو»
ریچل بلا در نقش «بتسی»
کتاب اصلی

این فیلم برگرفته از کتاب سارا کورو، شاهزاده کوچک اثر فرانسیس هاجسن برنت است.
فوویانگوسور

| فوویانگوسور محدودهٔ زمانی: کرتاسه پیشین | فوویانگوسور محدودهٔ زمانی: کرتاسه پیشین |
| --- | --- |
فوویانگوسور، Phuwiangosaurus: فوویانگوسور، Phuwiangosaurus
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: خزنده‌چهرگان
راسته:: خزنده‌کفلان
تیره:: نمگت‌خزندگان
سرده:: Phuwiangosaurus
گونه:: P. sirindhornae
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Phuwiangosaurus sirindhornae : Phuwiangosaurus sirindhornae 
فوویانگوسور (نام علمی: Phuwiangosaurus) نام یک گونه از کلاد نوخزنده‌پایان است.
ملکه بدجنس (دیزنی)

| ملکهٔ بدجنس | ملکهٔ بدجنس |
| --- | --- |
ملکه و آینهٔ جادویی: ملکه و آینهٔ جادویی
نخستین حضور: سفیدبرفی و هفت کوتوله
پدیدآور: والت دیزنی و جو گرانت (طراحی) آرت ببیت (انیمیشن) برادران گریم (افسانهٔ اصلی در سال ۱۸۱۲)
ایفاگر: ان فرانسین (موزیکال) جین کرتین (۵۰ مین سالگرد تلویزیون) واریوس(دنیای روی یخ دیزنی) اولیویا وایلد (پرترهٔ رؤیایی دیزنی عکس‌ها) لانا پاریلا (روزی روزگاری) جولیا رابرتس (ای آینه‌ای آینه) شارلیز ترون (سفیدبرفی و شکارچی) کتی ناجیمی (فرزندان) گل گدوت (سفیدبرفی ۲۰۲۵)
صداپیشه: لوسیل لا لاورن (فیلم اصلی) النور آدلی (۱۹۴۹–۱۹۵۳) جون فوری (Disney on Parade) جانت والدو (۱۹۷۴) ادا رایس مارتین (۱۹۹۰) لوئیس چمیس (۱۹۹۲–۲۰۰۱) سوزان بلیکسلی (۲۰۰۱–اکنون)
اطلاعاتِ درون‌داستانی: اطلاعاتِ درون‌داستانی
لقب: ملکهٔ بدجنس، ملکهٔ شرور، ملکه گریمهیلد، ملکه شیطانی، جادوگر، جادوگر شرور، جادوگر پیر، ملکه جادوگر، ملکه تاریکی (روزی روزگاری)، عفریتهٔ پیر
گونه: انسان
جنسیت: زن
پیشه: ملکه، افسونگر
همسر: پادشاه (مرده)
فرزند: سفیدبرفی (دخترناتنی) ایوی (دختر، در فرزندان) هنری میلز (پسر، در روزی روزگاری)
ملکهٔ بدجنس (به انگلیسی: Evil Queen) یک شخصیت خیالی خودشیفته و بدجنس در انیمیشن «سفیدبرفی» محصول شرکت والت دیزنی در سال ۱۹۳۷ است.
او صاحب یک آینهٔ جادویی است که که ملکه را زیباترین فرد روی زمین می‌نامد.
این شخصیت بر اساس شخصیتی به همین نام ساخته شده‌است.
ترا (بلاک چین)

ترا یک پروتکل بلاک چین(زنجیره بلوک) و پلتفرم پرداخت است که برای استیبل کوین های الگوریتمی استفاده می شود. این پروژه در سال 2018 توسط Terraform Labs ایجاد شد، استارت آپی که دو کوون و دانیل شین آن را پایه گذاری کردند. بیشتر به خاطر استیبل کوین ترا و ارز دیجیتال دارایی ذخیره‌ای مرتبط با آن به نام LUNA شناخته می‌شد.
| 0 | 1 |
| --- | --- |
توسعه‌دهندگان: Terraform Labs
انتشار اولیه: ۲۴ آوریل ۲۰۱۹
وب‌سایت: terra.money
در ماه مه 2022، بلاکچین ترا پس از فروپاشی استیبل‌کوین TerraUSD (UST) و LUNA به‌طور موقت متوقف شد، رویدادی که در عرض یک هفته نزدیک به ۴۵ میلیارد دلار از ارزش بازار را از بین برد. در 21 ژانویه 2024، این شرکت اعلام ورشکستگی کرد.
طراحی

ترا یک بلاکچین است که از استیبل‌کوین‌های متصل به ارزهای فیات برای تقویت یک سیستم پرداخت استفاده می‌کند. برای اجماع، بلاکچین ترا از طراحی مشترک اثبات سهام (Proof-of-Stake) بهره می‌برد.  چندین استیبل‌کوین بر پایه پروتکل ترا ساخته شده‌اند،  از جمله TerraUSD که پیش از فروپاشی آن در ماه مه 2022، سومین استیبل‌کوین بزرگ از نظر ارزش بازار بود.  بلاک چین Terra دارای یک اکوسیستم کاملاً عملیاتی از برنامه های غیرمتمرکز (یا DApps) مانند Anchor، Mirror و Pylon است که از زیرساخت استیبل کوین‌ ترا استفاده می کند. ترا مجموعه‌ای از استیبل‌کوین‌های الگوریتمی است که بر اساس ارزهایی که به آن‌ها متصل بودند نام‌گذاری شده‌اند، برای مثال، TerraUSD (UST) به دلار آمریکا متصل بود. LUNA به عنوان دارایی اصلی پشتوانه برای ترا عمل می‌کرد و همچنین به عنوان توکن حاکمیتی برای رأی‌گیری کاربران در مورد پیشنهادهای جامعه ترا استفاده می‌شد. استیبل‌کوین‌های UST توسط دلار آمریکا پشتیبانی نمی‌شدند؛ بلکه برای حفظ اتصال خود از یک مدل پیچیده به نام "تعادل سوزاندن و ضرب" طراحی شده بودند. این روش از یک سیستم دو توکنی استفاده می‌کرد که در آن یک توکن (UST) باید پایدار بماند، در حالی که توکن دیگر (LUNA) برای جذب نوسان ها طراحی شده بود. پروتکل Anchor یک پروتکل وام‌دهی و قرض‌گیری بود که بر روی زنجیره ترا ساخته شده بود. سرمایه‌گذارانی که UST را در پروتکل Anchor سپرده‌گذاری می‌کردند، بازدهی ۱۹.۴۵٪ دریافت می‌کردند که از ذخایر ترا پرداخت می‌شد.  به دلیل چنین بازدهی بالا، برخی از منتقدان این نگرانی را مطرح کردند که مدل استیبل کوین Do Kwon می تواند مانند یک « طرح پانزی عظیم» عمل کند.    Mirror Protocol یکی دیگر از پروژه های زنجیره ای ترا بود که مشتق های مالی را طراحی و ارائه کرد که برای "انعکاس" سهام سنتی فهرست شده طراحی شده بود.