stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
بروکلین، آیووا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= آیووا, 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| Brooklyn, Iowa | Brooklyn, Iowa |
| --- | --- |
شهر: شهر
نام مستعار: Brooklyn: Community of Flags: نام مستعار: Brooklyn: Community of Flags
Location of Brooklyn, Iowa: Location of Brooklyn, Iowa
مختصات: ۴۱°۴۳′۵۶″ شمالی ۹۲°۲۶′۳۷″ غربی﻿ / ﻿۴۱٫۷۳۲۲۲°شمالی ۹۲٫۴۴۳۶۱°غربی﻿ / 41.73222; -92.44361: مختصات: ۴۱°۴۳′۵۶″ شمالی ۹۲°۲۶′۳۷″ غربی﻿ / ﻿۴۱٫۷۳۲۲۲°شمالی ۹۲٫۴۴۳۶۱°غربی﻿ / 41.73222; -92.44361
ایالت:  آیووا
شهرستان: شهرستان پاوشیک، آیووا
مساحت: مساحت
 • کل: ۱٫۲۴ مایل مربع (۳٫۲۱ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱٫۲۴ مایل مربع (۳٫۲۱ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۹۱۲ فوت (۲۷۸ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۱٬۴۶۸
 • برآورد (2012): ۱٬۴۵۰
 • تراکم: ۱۱۸۳٫۹/مایل مربع (۴۵۷٫۱/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 52211
کد منطقه: 641
FIPS code: 19-08695
GNIS feature ID: 0454842
وبگاه: http://www.brooklyniowa.com/
بروکلین (به انگلیسی: Brooklyn) شهری در ایالت آیووا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۴۶۸ نفر بوده‌است.
ویک آلدریج

ویکتور آلدریج (Victor Aldridge) (زاده ۲۵ اکتبر ۱۸۹۳ – درگذشت ۱۷ آوریل ۱۹۷۳)، معروف به «مدیر مدرسه هوسیر»، پرتاب‌کننده راست دست آمریکایی در لیگ برتر بیسبال بود که برای تیم‌های شیکاگو کابز، پایرتز پیتسبورگ و نیویورک جاینتز بازی می‌کرد. او به عنوان یک پرتاب‌کننده منحنی عالی، شناخته شده بود. او قبل از دوران حرفه‌ایش، مدیر مدرسه بود، از این رو نام مستعار او شکل گرفت. مهم‌ترین اقدامات او به عنوان یک بازیکن در طول سری جهانی ۱۹۲۵ رخ داد، جاییکه آلدریج بازی‌های دوم و پنجم را به پایان رساند و پیروز شد، او فقط اولین مسابقه فاجعه‌بار را در هفتمین بازی سری جهانی داشته‌است. پس از بازنشستگی از بیسبال، به عنوان سناتور ایالتی در مجمع عمومی ایندیانا مشغول به کار شد. آلدریج یکی از اعضای تالار مشاهیر بیسبال ایندیانا است که در ۲۰۰۷ معرفی شد.
زندگی شخصی

ویک آلدریج در شهرک کوچک کیل، ایندیانا به دنیا آمد و در مدرسهٔ ابتدایی تمپی در کیل، ایندیانا که در فاصلهٔ کوتاهی از خانه‌اش قرار داشت، تحصیل کرد. او در مدرسه ترینیتی اسپرینگز، ایندیانا تحصیل کرد و در آنجا در تیم ترینیتی اسپرینگز، بیسبال بازی کرد. او از ترینیتی اسپرینگز، ایندیانا فارغ‌التحصیل شد. سپس در کالج سنترال نرمال در دانویل، ایندیانا تحصیل کرد. در ۱۹۱۴–۱۹۱۵ او در مدرسه پیا ریج در ترینیتی اسپرینگز، ایندیانا به تدریس پرداخت. او همچنین در مدرسه‌ای در شهرستان میامی ایندیانا تدریس کرد. وی با کلتا بی وادسورس از ایندیان اسپرینگز، ایندیانا ازدواج کرد.
اوایل حرفه

آلدریج در بیشتر دوران حرفه ای خود، یک پرتاب‌کننده دوم یا سوم قابل اعتماد بود. او به خاطر توپ منحنی و دقت بالایش، معروف بود. آلدریج با دست راست ضربه می‌زد و توپ پرتاب می‌کرد. او کار حرفه‌ای خود را با امضای قرارداد با ایندیاناپولیس از اتحادیهٔ آمریکا در ۱۹۱۵ آغاز کرد، اما ابتدا برای دنور از لیگ غربی و سپس برای ایری از لیگ مرکزی بازی کرد. او در ۱۹۱۶ برای ایندیاناپولیس بازی کرد و در آنجا برای تیم شیکاگو کابز کشف شد. وی در ۲۸ اوت ۱۹۱۶ به کابز فروخته شد.
آلدریج ۱۹۱۷ و ۱۹۱۸ در شیکاگو کابز بود و در بولپن بازی کرد. در ۱۹۱۷ آلدریج در ۳۰ مسابقه بازی کرد که شش بازی را برد و ۶ بازی را باخت، میانگین دوندگی او ۱۲٫۳ بود و توانست دو سیو به دست آورد. در ۱۹۱۸، قبل از اینکه در سال آخر جنگ‌جهانی اول، به نیروی دریایی ایالات متحده بپیوندد، او فقط سه بازی انجام داد و فقط دوازده نوبت ضربه داشت. پس از بازگشت از جنگ، در لیگ ساحلی اقیانوس آرام برای لس آنجلس آنجلز، وابسته به کابز، بازی کرد. آلدریج در فصل ۱۹۲۲ به کابز بازگشت و سه سال بعد را با مسابقات مداوم برای شیکاگو، بازی کرد. او در ۱۹۲۲، ۱۹۲۳ و ۱۹۲۴ به ترتیب ۳۶، ۳۰ و ۳۲ بازی با ۱۶، ۱۶ و ۱۵ برد در سه فصل برای شیکاگو انجام داد که میانگین دوندگی کسب شدهٔ او به ترتیب ۵۲٫۳، ۴۸٫۳ و ۵۰٫۳ بود. در طول این مدت، پسرش، ویک آلدریج جونیور به‌طور غیررسمی به عنوان حمل‌کنندهٔ چوب‌های بیس‌بال خدمت می‌کرد و حتی یک یونیفرم داشت که از مردخای براون (مربی و بازیکن لیگ برتر بیسبال آمریکایی) هدیه گرفته بود. در ۱۹۲۳ او از یک بازی اخراج شد.
اواخر حرفه

۱۹۲۵ به عنوان اوج حرفه آلدریج ثبت شد. در ۱۹۲۶ او رکورد ۱۰ برد و ۱۳ باخت را با میانگین دویدن ۰۷٫۴ به دست آورد. سال ۱۹۲۷ برای آلدریج بهتر بود. او در پانزده بازی پیروز شد و تنها ۱۰ بازی را باخت و میانگین دویدن او ۲۵٫۴ بود. آلدریج همچنین در سری جهانی ۱۹۲۷ بازی کرد و در دومین بازی این سری با نتیجه ۶–۲ شکست خورد چرا که بیب روث و لو گریگ در چهار بازی رفت و برگشت، نیویورک یانکیز را در مقابل پایرتز هدایت کردند. او هر شش دویدن را در نوبت چوب‌زنی هفت و یک سوم، زمین‌خورد و بازی را ترک کرد. پس از اینکه چندین بازیکن دیگر، مقالاتی برای روزنامهٔ سندیکای کریستی والش با نام شخص دیگری نوشتند، او مقاله‌ای را برای یک روزنامه پیتسبورگ نوشت. آن‌ها به خود می‌بالیدند که این خود آلدریج بوده‌است که آن مقاله را نوشته‌است.
پس از پیروزی مجدد در ۱۵ بازی در ۱۹۲۷، آلدریج انتظار افزایش دستمزد را داشت. اما بارنی دریفوس، مالک پیتسبورگ، او را در ۱۱ فوریه ۱۹۲۸ با برلی گریمز از نیویورک جاینتز معاوضه کرد، و دلیل آن را بالا بردن دستمزد اعلام نکرد، بلکه دلیل آن را به دست آوردن میانگین سرعت ۲۵٫۴ در ۱۹۲۷عنوان کرد. او برای بیشتر سال مقاومت (تمریت برای از فرم خارج نشدن) کرد، اما زمانی که بازگشت، از فرم خارج شده بود و پرتاب توپ ضعیفی داشت. در طول زمانی که آلدریج از ارائه گزارش بازیکنان امتناع می‌کرد، جان مک گراو، مدیر جاینتز، آلدریج را تهدید کرد که دستمزد کمتری دریافت می‌کند و در یک مقطع تلاش کرد تا او را با سینسیناتی ردز مبادله کند. پس از فصلی که رکورد آلدریج چهار برد و هفت باخت با میانگین دویدن ۸۳٫۴ پس از ۱۱۹ چوب‌زنی بود، او به بروکلین داجرز فرستاده شد. با این حال، آلدریج از دادن گزارش بازیکنان خودداری کرد و در عوض از بیسبال بازنشسته شد. آخرین بازی او در ۲۹ اوت ۱۹۲۸ بود.
در مجموع، آلدریج ۱۶۰۱ چوب‌زنی انجام داد، در ۹۷ بازی پیروز شد و ۸۰ بازی را باخت. او ۱۰۲ بازی کامل داشت و میانگین دوندگی او ۷۶٫۳ بود. راجرز هورنسبی گفت که آلدریج یکی از سه نفری بود که بهترین توپ منحنی را که تا به آن زمان دیده بود، داشت توپ منحنی که توسط مجله بیسبال به عنوان یک «منحنی سخت و تیز» توصیف شده بود و یکی از بهترین توپ‌های منحنی در تمام بیسبال بود. او یک پرتاب اسکروبال (بسته به زاویه بازوی پرتاب‌کننده، توپ ممکن است عمل غرق شدن داشته باشد) هم داشت. میانگین ضربه زدن او ۲۹۹٫۰ (۱۳۳ در مقابل ۵۸۱) بود که یک میانگین قابل احترام برای یک پرتاب‌کننده است. او دو هوم ران (ضربه زدن به توپ از روی بیرون زمین) با دویدن داخل ۶۰ زد. آلدریج دو بار در ۱۹۲۲ و ۱۹۲۶ اقدام به استیل ا بیس (دونده به پایگاهی که حقش را ندارد پیش می‌رود) کرد و هر دو بار موفق بود.
پس از حرفهٔ ورزشی

آلدریج پس از پایان دوران بازیش، در دانشکده حقوق وورهیس شرکت کرد و از ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۸ در سنای ایالت ایندیانا مشغول به کار بود. او اولین بار در ۴ نوامبر ۱۹۳۶ به عنوان یک دموکرات انتخاب شد. او قبل از حرفه بیسبال خود، به عنوان یک مدیر مدرسهٔ تمام وقت، مشغول به کار بود. به همین دلیل به او لقب «مدیر مدرسه هوسیر» دادند.
آلدریج در ۷۹ سالگی در تره هاوت درگذشت و در قبرستان نیوترینیتی اسپرینگز در ترینیتی اسپرینگز، ایندیانا به خاک سپرده شد. او در ۱۹ ژانویه ۲۰۰۷ به عنوان صد و سی و یکمین عضو تالار مشاهیر بیسبال ایندیانا معرفی شد. نوه‌های دختری او؛ مری ترنر و پسر بزرگتر، ویک آلدریج سوم، از طرف او این جایزه را دریافت کردند.
ماریلا رودوویچ

ماریا آنتونینا رودوویچ (لهستانی: Maria Antonina Rodowicz؛  زادهٔ ۸ دسامبر ۱۹۴۵) معروف به ماریلا رودوویچ (لهستانی: Maryla Rodowicz؛ ‏ [maˈrɨla rɔˈdɔvit͡ʂ])، خواننده، گیتاریست و بازیگر لهستانی است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به خانواده جایگزین و سرگذشت استاد تواردوفسکی اشاره نمود.
ترانه شناسی

۱۹۷۰ - Żyj mój świecie (دنیای من را زندگی کن)
۱۹۷۲ - Wyznanie (اعتراف)
۱۹۷۲ - Maryla Rodowiczová (چکسلواکی)
۱۹۷۴ - Rok (سال)
۱۹۷۴ - Maryla Rodowicz (آلمان شرقی)
۱۹۷۶ - Sing-Sing (آواز بخوان)
۱۹۷۸ - Wsiąść do pociągu (سوار قطار شو)
۱۹۷۹ - Cyrk nocą (سیرک در شب)
۱۹۸۱ - Święty spokój (آرامش خاطر)
۱۹۸۳ - Марыля Родович (مارلا رودوویچ، شوروی)
۱۹۸۴ - Był sobie król (یک پادشاهی بود)
۱۹۸۶ - Gejsza nocy (گیشای شب)
۱۹۸۷ - Polska Madonna (مدونای لهستانی)
۱۹۹۱ - Full (کامل)
۱۹۹۱ - Absolutnie nic (کاملاً هیچ)
۱۹۹۴ - Marysia Biesiadna
۱۹۹۵ - Złota Maryla (ماریلای طلایی)
۱۹۹۷ - Tribute to Agnieszka Osiecka. Łatwopalni (ادای احترام به اگنی‌یشکا اُشی‌یِتسکا واتوُپالنی)
۱۹۹۸ - Przed zakrętem (پیش از خمیدگی)
۱۹۹۹ - Karnawał 2000 (کارناوال ۲۰۰۰)
۲۰۰۰ - Niebieska Maryla (ماریلای آبی، آلبوم زنده)
۲۰۰۱ - 12 najpiękniejszych kolęd (۱۲ تا از زیباترین ترانه های کریسمسی، آلبوم کریسمس)
۲۰۰۲ - Życie ładna rzecz (زندگی چیز خوبی هست)
۲۰۰۴ - Maryla i przyjaciele (ماریلا و دوستان)
۲۰۰۳ - Největší hity (بهترین آهنگ های محبوب، جمهوری چک)
۲۰۰۵ - Kochać (عشق)
۲۰۰۸ - Jest cudnie (این فوق‌العاده است)
۲۰۱۰ - 50
۲۰۱۱ - Buty 2 (کفش ها ۲)
۲۰۱۷ - ...Ach świecie (هی دنیا ...)
فیلم شناسی

منابع:
فیلم شناسی > فیلم ها

| سال | عنوان | نقش | توضیحات |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۶۸ | سورتمه سواری | خودش |  |
| ۱۹۷۰ | کوچک | خودش |  |
| ۱۹۷۷ | قلاب | خودش |  |
| ۱۹۸۰ | قیطان طلاکاری شده | خودش | شوی تلویزیونی |
| ۱۹۸۸ | آقای کلکس در فضا | لینلا کارملو دو بازار |  |
| ۱۹۹۵ | سرگذشت استاد تواردوفسکی | اَگنیِشکا |  |
| ۱۹۹۶ | ماریلا | خودش | فیلم مستند |
| ۲۰۰۹ | داستان واقعی گربهٔ چکمه پوش | ملکه | دوبله شده به زبان لهستانی |
| ۲۰۲۱ | ماریلا. من تو را خیلی دوست داشتم | خودش | فیلم مستند |
:
فیلم شناسی > سریال ها

| سال | عنوان | نقش | توضیحات |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۹۹-۲۰۰۹ | خانوادهٔ جایگزین | اورشولا | ۹۸ قسمت |
| ۱۹۹۹ | طایفه | خودش | قسمت ۲۹۱ |
| ۲۰۰۹ | پرستار کودک | خودش | قسمت «قرار اول» |
| ۲۰۱۱ | باب‌اسفنجی شلوار‌مکعبی | جادوگر | فصل هفتم، قسمت ۱۴۱ «نفرینِ هکس»  دوبله شده به لهستانی |
:
فورت اگلتورپ، جورجیا

مکان
| Fort Oglethorpe, Georgia | Fort Oglethorpe, Georgia |
| --- | --- |
شهر: شهر
Fort Oglethorpe, GA, viewed from the Chickamauga and Chattanooga National Military Park: Fort Oglethorpe, GA, viewed from the Chickamauga and Chattanooga National Military Park
نام مستعار: Ft. O: نام مستعار: Ft. O
Location in Catoosa County and the state of جورجیا: Location in Catoosa County and the state of جورجیا
مختصات: ۳۴°۵۶′۴۴″ شمالی ۸۵°۱۴′۴۴″ غربی﻿ / ﻿۳۴٫۹۴۵۵۶°شمالی ۸۵٫۲۴۵۵۶°غربی﻿ / 34.94556; -85.24556: مختصات: ۳۴°۵۶′۴۴″ شمالی ۸۵°۱۴′۴۴″ غربی﻿ / ﻿۳۴٫۹۴۵۵۶°شمالی ۸۵٫۲۴۵۵۶°غربی﻿ / 34.94556; -85.24556
ایالت: جورجیا
Counties: Catoosa, Walker
Incorporated (city): 1949
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۳ مایل مربع (۳۳٫۷ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱۳ مایل مربع (۳۳٫۷ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۷۳۲ فوت (۲۲۳ متر)
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • کل: ۹٬۲۶۳
 • تراکم: ۵۳۳٫۸/مایل مربع (۲۰۵٫۹/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (Eastern (EST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: 30742
کد منطقه: 706
FIPS code: 13-30956
GNIS feature ID: 0331756
وبگاه: www.fortogov.com
فورت اگلتورپ، جورجیا (به انگلیسی: Fort Oglethorpe, Georgia) یک شهر در ایالات متحده آمریکا با جمعیت ۹٬۲۶۳ نفر است که در جورجیا واقع شده‌است.
موقعیت جغرافیایی

موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
Localidades na vizinhança
بخش منجوان

مکان
| Minjavan District بخش منجوان | Minjavan District بخش منجوان |
| --- | --- |
بخش: بخش
منظره بهاری مزارع اطراف عاشقلو.: منظره بهاری مزارع اطراف عاشقلو.
منظره زمستانی روستای بازسازی شده گرمناب.
بخش منجوان (Minjavan District) یکی از بخش‌های شهرستان خداآفرین در استان آذربایجان شرقی ایران است. مرکز این بخش، شهر عاشقلو است.
تقسیمات کشوری

بخش منجوان
دهستان دیزمار شرقی،
دهستان منجوان شرقی
دهستان منجوان غربی
شهر: عاشقلو
جمعیت

بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۶، جمعیت بخش ۱۲۹۹۳ نفر در ۲۹۴۸ خانوار می‌باشد. یک آمارگیری اخیر (سال ۱۳۹۰) جمعیت را ۱۲۵۲۴ نفر اعلام کرده‌است که در ۷۹ روستا ساکن هستند. بعلاوه، تعداد ۲۲ روستا نیز تاکنون از جمعیّت خالی شده‌اند.
تاریخچه

لغت‌نامه دهخدا، با استناد به جلد چهارم فرهنگ جغرفیایی ایران، دربارهٔ وضعییت بخش منجوان در اواخر دهه ۱۳۲۰ شمسی اینگونه می‌نویسد، منجوان یکی از دهستانهای دوگانهٔ بخش خداآفرین شهرستان تبریز است. این دهستان در قسمت شمال باختری اهر واقع و از شمال به رودخانهٔ ارس، از جنوب به دهستان حسن‌آباد و میشه پاره، از مشرق به دهستان کیوان و از باختر به دهستان دیزمار خاوری و رودخانهٔ ارس محدود می‌باشد. هوای آن درقسمت شمال گرمسیر و در قسمت جنوب معتدل مایل به گرمی است. اکثر آبادیهای این دهستان از رودخانه‌های کلیبر، قره سو و ایلفنا استفاده می‌کنند. این دهستان از ۶۳آبادی کوچک و بزرگ تشکیل شده و جمعیت آن در حدود ۸۴۶۴ تن است. قرای مهم آن عبارتند از: ستن، عاشقلو، داش‌باشی و جانانلو.
در منابع مکتوب به منجوان چندان اشاره‌ای نشده‌است. تنها مورد مهم به شکایت نامه است که اهالی به وزیر کشور نوشته‌اند. مرکز اسناد مجلس خلاصه نامه را به شرح زیر منتشر کرده‌است، نامه اهالی منجوان (از دهستانهای تبریز) به مجلس شورایملی در خصوص شکایت از عبداله خان محمد خانلو و بستگانش که پس از وقایع شهریور ۱۳۲۰ به‌طور مسلحانه اموال مردم را غارت کرده، آنان را به قتل رسانده‌اند، درخواست جلوگیری از اینگونه اقدامات را دارند و نامه رئیس مجلس شورایملی به وزارت کشور و جوابیه وزیر کشور محمد سروری در این خصوص.
هیئت وزیران طی مصوبه تاریخ ۱۳/۹/۸۹ تأسیس بخش منجوان به مرکزیت شهر عاشقلو را تصویب کرد.
ام۵۰ ریزینگ

ریزینگ مدل ام۵۰
ام۵۰ ریزینگ(به انگلیسی: M50 Reising) مسلسلی ساخت شرکت آمریکایی هرینگتن و ریچاردسن بود. این اسلحه در ۱۹۴۰ به دست یوجین ریزینگ طراحی شده‌بود. در جریان جنگ جهانی دوم دو مدل ام۵۰ و سپس ام۵۵ این اسلحه -که دارای قنداقی تاشو بود- به‌کار گرفته‌شد. ۱۰۰هزار قبضه از این تفنگ سفارش داده‌شد و به دست تفنگداران دریایی آمریکا، نگهبانان ساحلی آمریکا و نیروی دریایی آمریکا به خدمت گرفته شد و تعدادی از این سلاح برای کانادا و شوروی و چند کشور درگیر دیگر با نیروهای محور در حال نبرد بودند فرستاده‌شد.
مسلسل ریزینگ از ۱۹۴۱ تا ۱۹۵۳ توسط ارتش ایالات متحدهٔ آمریکا به کار گرفته‌می‌شد.
کشورهای استفاده‌کننده از مسلسل ریزینگ

کانادا
ایسلند
اتحاد جماهیر شوروی
ایالات متحده آمریکا
بریتانیا
مجتبی شاکری

| مجتبی شاکری | مجتبی شاکری |
| --- | --- |
عضو شورای اسلامی شهر تهراندوره چهارم: عضو شورای اسلامی شهر تهراندوره چهارم
دوره مسئولیت ۱۲ شهریور ۱۳۹۲ – ۳۱ مرداد ۱۳۹۶: دوره مسئولیت ۱۲ شهریور ۱۳۹۲ – ۳۱ مرداد ۱۳۹۶
اکثریت: ۱۳۰٬۲۶۹ (۵٫۸۰٪)
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲۶ دی ۱۳۳۷ ایران
ملیت: ایرانی
حزب سیاسی: دبیرکل جمعیت جانبازان انقلاب اسلامی، اصولگرایان
دیگر عضویت‌های سیاسی: خدمتگزاران آبادانی و پیشرفت
محل تحصیل: دانشگاه تهران، دانشگاه امام حسین
وبگاه: مجتبی شاکری
مجتبی شاکری عضو چهارمین دوره شورای شهر تهران (۱۳۹۲ تا ۱۳۹۶) بوده است. وی در انتخابات آن دوره در فهرست خدمتگزاران آبادانی و پیشرفت قرار داشت. او علی‌رغم سابقه حضور در هیئت مؤسس و شورای مرکزی جمعیت ایثارگران انقلاب اسلامی در حال حاضر سمت دبیرکل جمعیت جانبازان انقلاب اسلامی را پس از سردار محمداسماعیل کوثری عهده‌دار است.
مجتبی شاکری متولد ۱۳۳۷ تهران (محله فرح آباد) در دو رشته پژوهشگری جامعه‌شناسی و حقوق قضایی، مقطع کارشناسی را طی کرد و در ادامه، کارشناسی ارشد را در رشته مطالعات استراتژیک به پایان برد.
پیش از انقلاب از اعضاء گروه توحیدی صف بود که توسط شهید عالیمرتبه محمد بروجردی اداره می‌شد. وی پس از نایل شدن به مقام جانبازی (از ناحیه دو دست و نابینایی دو چشم) در مسئولیت‌های پژوهشی و مشاوره در بنیاد جانبازان، ایفای وظیفه کرد. تشکیل گروه جانبازان در بنیاد برای مبارزه با تهاجم فرهنگی، به همراه تنی چند از فرهیختگان جانباز (با انجام سخنرانی، نگارش مقاله، برگزاری سمینار، جلسات نقد و تولید نشریة خبری) از جمله تلاشهای فرهنگی بود که وی از سال ۷۱ آن را دنبال می‌کرد. شاکری دورة کارگاه داستان‌نویسی را در سال ۷۱ با اساتیدی چون محمدرضا سرشار، ناصر ایرانی، محسن سلیمانی، مرحوم امیرحسین فردی، مصطفی رحماندوست و… به همراه تنی چند از قلمداران جانباز گذراند و از نیمه سال ۷۴ مدیریت دفتر هنر و ادبیات ایثار بنیاد جانبازان را عهده‌دار شد.
۳۰ اثر خلق شده رمان، مجموعه داستان و کتاب‌های حاصل از نشست نویسندگان با چهره‌های پرحادثه، بخشی از رهاوردهای این مقطع زمانی (تا پایان سال۸۰)بود. داوری بخش فیلم‌نامه جشنوارة فیلم وحدت، طی ۲سال متوالی از دیگر فعالیت‌های اوست. افتتاح دفتر هنر و ادبیات سازمان بسیج دانشجویی، برگزاری چند دوره کارگاه داستان‌نویسی و تولید ۲۰ عنوان کتاب در کنار برگزاری هفتگی حلقة نقد و سه دوره داوری بخش داستان و خاطره، یادواره‌های ششم، هفتم و هشتم نکوداشت شهدا و جلوه‌های ایثار دانشجوی کشور در مقطع ۴ ساله (تا پایان سال۸۴) را نیز می‌توان نام برد.
عضویت در شورای طرح و برنامه گروه معارف شبکه دو، اتاق فکر برنامه دیروز، امروز و فردا در شبکه سه و اتاق فکر شبکه قرآن سیما و همچنین شورای راهبردی مرکز سیمافیلم برای کارشناسی طرح‌ها و فیلمنامه‌ها و ارزیابی برنامه‌های تولیدی را می‌توان بر موارد بالا افزود.
حضور در کمیسیون چاپ و نشر بنیاد شهید و امور ایثارگران برای داوری نهایی آثار پژوهشی، ادبی و هنری و بالاخره مسئولیت پذیرفتن در سیما فیلم برای پی‌افکندن سازکار علمی، برای دست‌یابی به آثار برتر داستان و رمان برای خلق فیلم‌نامه و تولید تلویزیونی سریال‌ها بر این مبنا در کنار تشکیل کارگاه فیلمنامه‌نویسی با موضوع انقلاب، تازه‌ترین وضعیت فعالیت فرهنگی هنری ایشان است.
آخرین مسئولیت وی تا پیش از حضور در دوره چهارم شورای شهر تهران، مشاور فرهنگی بنیاد شهید و امور ایثارگران، مشاور رئیس مرکز سیمافیلم و مدیریت بخش اقتباس مرکز سیمافیلم می‌باشد.
محمود سیف‌الدین الایرانی

| محمود سیف‌الدین الایرانی | محمود سیف‌الدین الایرانی |
| --- | --- |
الایرانی در مصاحبه با تلویزیون اردن، دهۀ ۱۹۶۰: الایرانی در مصاحبه با تلویزیون اردن، دهۀ ۱۹۶۰
زادهٔ: ۱۹۱۲ یافا، ولایت بیروت، امپراتوری عثمانی
درگذشت: ۳۱ مهٔ ۱۹۷۴ (۶۲ سال) امان، اردن
ملیت: عثمانی-فلسطینی
شهروندی: امپراتوری عثمانی (۱۹۱۲–۱۹۲۰) سرپرستی فلسطین (۱۹۲۰–۱۹۴۸)   ادارۀ اردنی کرانۀ باختری (۱۹۴۸–۱۹۷۴)
پیشه(ها): داستان‌نویس، روزنامه‌نگار، منتقد ادبی، مترجم
همسر: مریم قاسم
فرزندان: روشن، سیف‌الدین، سِری‌الدین، مِی، رَنده
محمود سیف‌الدین الایرانی (۱۹۱۲ – ۳۱ مه ۱۹۷۴) داستان‌نویس، روزنامه‌نگار و منتقد ادبی فلسطینی بود. او در یافا به دنیا آمد و تحصیلات ابتدایی و متوسطهٔ خود را در دانشکدهٔ الفریر به پایان رساند. در دههٔ ۱۹۳۰ در نویسندگی در روزنامه‌ها و مجلات فلسطین و لبنان فعال شد. در سال ۱۹۳۵ هفته‌نامهٔ «الفجر» را در یافا به اشتراک با عارف العزونی منتشر کرد. او در اوایل دههٔ ۱۹۴۰ به اردن رفت و در آموزش و پرورش و روزنامه‌نگاری کار کرد، در چند شغل دولتی مشغول به کار شد. او به جنبش نقد ادبی عربی کمک کرد و در زمینهٔ داستان کوتاه شهرت رسید. محمود سیف‌الدین الایرانی از پیشگامان داستان‌نویسان کوتاه در فلسطین و اردن به‌شمار می‌رود. علاوه بر این که داستان‌نویس بود، در فن مقاله‌نویسی، پژوهش ادبی، نقد و شعر نیز آثاری نگاشت، اما مقامِ داستان‌نویسی او بر مقام نقد و پژوهشگری و شاعری او غلبه کرد. انجمن نویسندگان اردن در ادای احترام به او، جایزه‌ای را با نام «جایزهٔ الایرانی در خلاقیت داستانی» در سال ۱۹۸۵ برپا ساخت.
زندگی و پیشه

محمود سیف‌الدین الایرانی او در سال ۱۹۱۲ یا ۱۹۱۴ در محلهٔ العجمی در یافا، سنجق غزه، ولایت بیروت، امپراتوری عثمانی، از پدری ایرانی‌تبار از شهر اصفهان و مادری عرب به دنیا آمد. خانواده‌اش به قدس نقل مکان کردند، اما پس از مدتی به یافا بازگشتند. محمود از هشت سالگی تحصیلات ابتدایی را از مدرسهٔ دانشکدهٔ الفریر در یافا در سال ۱۹۲۰ شروع کرد. تحصیلات متوسطه را در سال ۱۹۲۹ به پایان رساند که فرصتی به او داد تا با تسلط بر دو زبان انگلیسی و فرانسوی، علاوه بر زبان عربی، زبان مادری خود، فارغ‌التحصیل شود.
پس از فارغ‌التحصیلی، الایرانی به مدت پنج سال به عنوان کارمند در دولت فلسطین کار کرد و سپس در سال ۱۹۳۵ استعفا داد. در این دوره، پیوندهای محکم دوستی میان او و گروهی از شخصیت‌های برجستهٔ مصر به وجود آمد که برجسته‌ترین آنها عبارت بودند از: ابراهیم عبدالقادر المازنی، محمود تیمور، محمد حسین هیکل، سلامه موسی، عباس العقاد، ابراهیم ناجی، علی محمود طه و دیگران.
الایرانی به نویسندگی روی آورد و مشارکت کوشایی در حیات ادبی داشت. مقالاتی در روزنامه‌های فلسطینی مانند: «الدفاع»، «الجامعة الفلسطینیة»، «فلسطین»؛ در مجلات فلسطینی مانند: «الشباب»، «اللهب»، «الرائد»؛ مجلات مصری مانند: «المقتطف»، «الثقافة»، هفته‌نامهٔ «السیاسة» و دیگر مجلات مانند «الطلیعة» و «الطریق» بیروت، منتشر کرد. در سال ۱۹۳۵ مجله‌ای هفتگی به نام «الفجر» در یافا با همکاری عارف العزونی منتشر کرد که دوام چندانی نداشت و پنجاه شماره از آن صادر شد.او در سال ۱۹۳۷ اولین مجموعه داستان کوتاه خود را با عنوان «آغاز پایان» (به عربی: أول الشوط) منتشر کرد و به داستان‌های خود شماری مقالات از نویسندگان جهان افزود.
او حدود ده سال از عمر خود را صرف خواندن ادبیات جهان کرد، آثار نویسندگان بسیاری را خواند، مانند: پیر کورنی، ژان راسین، مولیر، آلفونس دو لامارتین، ژان ژنه، آندره ژید، آناتول فرانس، ویکتور هوگو، مارسل پروست، آلفرد دو موسه، آندره مالرو، آلبر کامو و دیگران. علاوه بر این، از قرآن که الهام‌بخش و کمک‌دهندهٔ او بود، آموخته بود. همچنین کتاب‌های تاریخی عربی مانند آثار ابن مقفع، کلیله و دمنه، الادب الکبیر و الادب الصغیر، کتب الجاحظ، العقد الفرید، الاغانی، الکامل فی التاریخ و سمط اللآلی والمزهر فی علوم اللغة را خواند و از آن‌ها بهره گرفت.
در اوایل دههٔ ۱۹۴۰، تنش بین عرب‌ها و یهودیان در یافا افزایش یافت و حکومت قیمومیت شروع به اعمال خشونت نمود و محمود الایرانی در آن زمان احساس خستگی و ناامیدی برای وطن خود کرد. او چاپخانه ای را که در اختیار داشت برای آماده شدن برای عزیمت به امان، اردن، فروخت. در امان، به عنوان معلم و مدیر مدارس متوسطه، مدیر آموزش ویژهٔ وزارت آموزش و پرورش و سرپرستی سردبیری مجلهٔ «رسالة المعلم» مشغول به کار شد. در اوایل دههٔ ۱۹۶۰، محمود ایرانی با هزینه سازمان بین‌المللی برای تخصص در امور یونسکو به پاریس اعزام شد.پس از بازنشستگی، در سال ۱۹۷۱ به عنوان مشاور فرهنگی وزارت رسانهٔ اردن منصوب شد و سرپرستی سردبیری مجلهٔ «افکار» را بر عهده داشت.
محمود الایرانی مقالات متعددی نوشت و به جنبش نقد ادبی و برخی مطالعات ادبی در مورد برخی از شخصیت‌های فرهنگی در اندیشهٔ اروپایی کمک کرد. اما شهرت او مدیون فعالیتش در عرصهٔ داستان‌نویسی است. در نقد ادبیات، او از جمله کسانی بود که در کنار برخی از نویسندگان فلسطینی مانند عبدالله مخلص، نجاتی صدقی و عارف العزونی با رویکردی جامع و نزدیک به فلسفهٔ نقد، بر نقد ادبی تأثیر مستقیم داشت.
زندگی شخصی

ازدواج محمود الایرانی در سی سالگی بود که با دختری از خانواده‌ای از حیفا به نام مریم قاسم ازدواج کرد و آن هم در اوایل سال ۱۹۴۱ یعنی همان سالی که عازم اردن شد. از او سه پسر و دو دختر داشت: روشن، سیف‌الدین، سری‌الدین، مِی و رَندَه. الایرانی اقرار کرده که ثبات و آرامش زیادی را مدیون اوست که فضای خوبی برای ادامهٔ کار ادبی برای او فراهم کرد. او مرتب برای همسرش کتاب می‌خواند و او با دقت به صحبت‌های او گوش می‌داد، اغلب با حضور در کنار او و شریک شدن در فضای خانه به او کمک می‌کرد. در سال ۱۹۶۲، او مجموعه داستان کوتاه خود را به نام «چه قیمت کمی» (به عربی: ما أقل الثمن) به او اهدا کرد و در تقدیم‌نامه، عشق خود را به وی و تأثیرش بر زندگی‌اش را بیان نمود.
درگذشت

الایرانی در ۳۱ مه ۱۹۷۴ در امان، اردن، درگذشت.
آثار

او در سال ۱۹۶۹ مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه ترجمه شده از داستان‌نویسان جهان را با عنوان «داستان‌هایی از غرب و شرق» (به عربی: أقاصيص من الغرب والشرق) منتشر کرد. تلاشی برای نوشتن نمایشنامه کرد. او همچنین در زمینه ترجمه از زبان‌های دیگر نیز به ترجمهٔ داستان‌ها و متون نمایشی پرداخت و داستان‌های کوتاه خود را به صورت متن‌های نمایشی به نام «نقاب‌ها» (به عربی: الأقنعة) به چاپ رساند که در سال ۱۹۷۵ روی صحنه نمایش داده شد، سپس در جشنواره هنرهای نمایشی دمشق در سال ۱۹۷۶ ارائه شد. از جمله عناوین عربی آثار داستانی او:
أول الشوط: ۱۹۳۷
مع الناس: ۱۹۵۶
ما أقل الثمن: ۱۹۶۲
متى ينتهي الليل: ۱۹۶۴
أصابع في الظلام: ۱۹۷۲
ماشین یادگیری منطقی

ماشین یادگیری منطقی (به انگلیسی: Logic Learning Machine)، یکی از روش‌های یادگیری ماشین بر اساس ایجاد قوانین قابل فهم است. LLM یک روش پیاده‌سازی شده کارآمد از الگوی شبکه عصبی سوئیچینگ (SNN) است، این شیوه توسط مارکو موسلی، پژوهشگر ارشد در مرکز تحقیقات ملی ایتالیا (CNR-IEIIT) در جنوا توسعه یافته‌است.
LLM در بخش‌های مختلف بسیاری، از جمله زمینه پزشکی (طبقه‌بندی بیماران ارتوپدی، تجزیه و تحلیل ریز آرایه DNA و همچنین سیستم‌های پشتیبانی تصمیم‌گیری بالینی)، خدمات مالی و مدیریت زنجیره غذایی استفاده شده‌است.
تاریخچه

شیوه شبکه عصبی سوئیچینگ در دهه ۱۹۹۰ برای غلبه بر مشکلاتی که رایج‌ترین روش‌های یادگیری ماشین داشتند، به وجود آمد. مخصوصاً، روش‌های جعبه سیاه، مانند پرسپترون چندلایه و ماشین بردار پشتیبان که دقت خوبی داشتند اما نمی‌توانستند درک عمیقی از پدیده مورد مطالعه در اختیار قرار دهند. ازطرف دیگر، روش درختان تصمیم‌گیری به خوبی قابلیت توصیف پدیده را داشتند اما اغلب دارای خطا بودند. شبکه‌های عصبی سوئیچینگ با به‌کارگیری جبر بولین توانست مجموعه ای از قوانین قابل فهم بساز تا عملکرد بهتری داشته باشد. در سال ۲۰۱۴، یک نسخه کارآمد از شبکه عصبی سوئیچینگ در مجموعه Rulex با نام Logic Learning Machine توسعه و پیاده‌سازی شد. همچنین، یک نسخهِ LLM آن به مشکلات رگرسیون اختصاص داده شده.
نگاه جامع

مانند دیگر روش‌های یادگیری ماشین، LLM از داده‌ها برای ساختن مدلی که توانایی پیش‌بینی درست رفتارهای آینده را دارد استفاده می‌کند. LLM در ابتدا با به کار گرفتن یک جدول شامل یک متغیر هدف (خروجی) و تعدادی ورودی شروع می‌کند و مجموعه ای از قوانین را برای برگرداندن مقدار خروجی  y متناسب با ورودی داده شده ایجاد می‌کند. این قانون به صورت زیر نوشته شده‌است:
بدین صورت که نتیجه شامل مقدار خروجی است اما مقدمه شامل یک یا چند شرط از ورودی‌ها است. با توجه به نوع داده ورودی، شروط متفاوتی می‌توانند ایجاد شود:
برای متغیرهای طبقه‌بندی شده، مقدار ورودی باید در یک زیرمجموعه معین باشد :  x_{1}\in \{A,B,C,...\} .
برای متغیرهای مرتب شده، شرط به صورت یک نابرابری یا یک بازه نوشته می‌شود:  x_{2}\leq \alpha  یا  \beta \leq x_{3}\leq \gamma
بنابراین، قانون احتمالی بدین شکل است: