stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
معماری
ویترویوس: ایستایی، کارایی، زیبایی > ایستایی

ایستایی روشن‌ترین مشخصه از بین سه عبارت ویتروویوس است.
هر بنا بایستی ایستا باشد: وزن خود، بارهای زنده، نیروهای زلزله و باد و دیگر نیروها -که قابلیت تخریب ساختمان را دارند- را مهار کند. انتظار می‌رود یک بنای خوب، ایستایی لازم و کافی را با به کار بردن مصالح و شیوهٔ ساخت مناسب و بدون هدر دادن بی‌مورد منابع تأمین کند.
در نظر ویتروویوس، ایستایی شامل معنای پایداری (به لاتین: Peranitas) نیز بوده است. بناها باید قابلیت عمر طولانی (چندین قرن در برخی موارد) را داشته باشند. این معنا امروز تغییر یافته است. به عنوان مثال بناهای موقتی و قابل جابجایی در بسیاری از موارد، معماری خوب به‌شمار می‌روند. از سوی دیگر به نظر می‌رسد برای سازه‌های موقتی و قابل جابجایی، بایستی معیارهای پایداری جدیدی در نظر گرفت. حتی یک بنای موقتی که تنها یک‌بار مورد استفاده قرار می‌گیرد و سپس تخریب می‌شود باید قابل بازیافت باشد و ازین لحاظ با اصول و محدودیت‌هایی در طراحی مواجه است.
ایستایی یک بنا به مصالح و شیوهٔ ساخت آن بستگی دارد. تفاوتی بنیادین را در ساخت جرزهای باربر به وسیلهٔ روی هم قرار دادن بلوک‌ها (سنگی، خاکی یا مصالح دیگر) و استفاده از قاب‌ها یا اسکلت‌هایی که با عناصر غیر باربر پوشیده می‌شود می‌توان مشاهده کرد. در تاریخ معماری غرب معمولاً روش اول، روش غالب ساخت بوده است. در معماری ژاپنی، معماری چینی و معماری عشایری روش دوم بیش‌تر مشاهده می‌شود.
در ایران، تا پیش از حملهٔ اسکندر و در شیوهٔ معماری پارسی با الهام از معماری تمدن اورارتو شیوهٔ دوم رواج بیش‌تری داشته است، که این را می‌توان در تخت جمشید ناظر بود. از شیوهٔ معماری پارتی به بعد، در دوران ساسانیان با الهام از معماری عیلام و در معماری دوران اسلامی، روش اول تبدیل به روش رایج ساخت‌وساز شد.
در یک رده‌بندی دقیق‌تر می‌توان مصالح ساختمانی را دست‌کم در پنج رده تقسیم کرد. همچنین می‌توان چهار روش بنیادین در ساخت را نام برد.
ویترویوس: ایستایی، کارایی، زیبایی > کارایی

کارایی یک بنا شامل عمل‌کرد (به انگلیسی: Function) و همچنین نقش آن به عنوان پناه‌گاه است. عمل‌کرد یک ساختمان تأثیر عمیقی بر شکل‌گیری فضاهای مختلف و اندازه و ریخت آنان می‌گذارد. نقش پناهگاهی نیز گاه روی جهت‌گیری و شکل ساختمان اثرگذار است، ولی بیش‌ترین اثر آن را در پوستهٔ ساختمان - حد فاصل آن با فضای بیرون- می‌توان مشاهده کرد. نقش پناهگاهی یک ساختمان بر روی سیستم‌های مکانیکی درون ساختمان هم اثرگذاری ویژه‌ای دارد.
مفهوم عمل‌کرد بیش از آن‌که به نظر می‌رسد مورد مناقشهٔ منتقدان بوده است. بحث در مورد عمل کرد گرایی (نظریه‌ای که بیان می‌دارد ریخت یک معماری می‌تواند تنها با توجه به عملکردش ساخته شود) ایدهٔ محوری معماری قرن بیستم بود. در برخی موارد منتقدان پست مدرنیست معماری عمل‌کردگرا را با معماری مدرن یکی دانسته‌اند - و هر دو را رد کرده‌اند-. امروزه عمل کرد گرایی معمولاً یک تفکر ارتجاعی و متعلق به گذشته تلقی می‌شود و حتی گفته می‌شود نمی‌توان بنایی را یافت که تنها با توجه به عملکردش شکل گرفته باشد. با این همه از کتاب‌های راهنمای عمل‌کردگرایی چون اطلاعات معماری نویفرت به وفور در تمرین‌ها و مدارس معماری استفاده می‌شود.
عمل‌کردگرایی در طراحی کارخانه‌ها و خانه‌سازی‌های انبوه اصالت خاصی یافت. در کارخانه‌ها، هدف چیدمان فضاها با توجه به روند تولید، کاهش جابجایی‌ها و در نهایت افزایش بهره‌وری، موجب این اتفاق شد. در مورد خانه‌سازی مسئله، ساخت خانه‌های انبوه، ارزان و باکیفیت بود. با برنامه‌دهی فضا با توجه به عمل‌کرد می‌شد بهینه‌ترین اندازهٔ لازم برای هر اتاق را به دست آورد و بنابر آن خانه‌هایی حداقلی ساخت. با ارزان‌تر شدن هزینه و کاهش مدت زمان ساخت، امکان ساخت خانه‌های بیش‌تر فراهم می‌آمد. این مسئله در میانهٔ دههٔ ۱۹۲۰ - که کمبود خانه یک مشکل حاد بود - مورد توجه معماران اروپا (به ویژه معماران آلمانی) قرار گرفت و باز پس از جنگ جهانی دوم به عنوان یک مسئله مهم مطرح شد. در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ با اُفت نیاز به خانه‌سازی‌های انبوه، عملکرد گرایان به تدریج مورد انتقاد قرار گرفتند. عمدهٔ محورهای انتقاد از عمل‌کرد گراها آثار مخرب روان‌شناختی - و جامعه‌شناختی وقتی که بحث شهرسازی پیش می‌آید- و زیبایی‌شناسی ضعیف این نوع معماری است.
در یک نگاه تاریخی می‌شود گفت عمل‌کرد -با تعاریف مدرنیست‌ها- اثر کمی بر ریخت‌شناسی معماری داشته است. ساختمان‌ها را می‌توان با توجه به عملکردشان به ساختمان‌های مذهبی،  حکومتی،  اقامتی،  تولیدی، آموزشی،  تفریحی و غیرو رده‌بندی کرد؛ ولی نمی‌توان به آسانی پذیرفت که شکل یک ساختمان بر اثر عمل‌کرد آن ساخته می‌شود. یک خانه با نیاز به خوابیدن، پخت‌وپز، ذخیرهٔ غذا و گاهی کار کردن تعریف می‌شود ولی مفهوم خانواده و روابط بین زن و مرد نیز بر ریخت آن تأثیر به سزایی دارد. امروزه این یک اصل پذیرفته شده است که در همهٔ فرهنگ‌ها فضای داخلی خانه، به شکل مردانه یا زنانه است و روابط بین این دو نوع فضا، یک عامل بنیادی در برنامه‌دهی معماری به‌شمار می‌رود.
طبیعت در معماری

مقالهٔ اصلی: ارتباط انسان با طبیعت در معماری
سه نوع الهام‌پذیری از طبیعت در معماری:
تقلید و الگوپذیری و الهام جویی از طبیعت در معماری به سه شیوه تقسیم می‌شود. هریک از این شیوه‌ها از شیوهٔ قبل خود کامل‌تر و آگاهانه‌تر است و شیوهٔ سوم، شیوه مطلوب و غایی است.
الهام از اشکال طبیعت
الهام‌گیری معنایی از طبیعت
الهام از قواعد طبیعت
طبیعت در معماری > ۱. الهام از اشکال طبیعت

در این روش تنها به تقلید از شکل پرداخته شده و به مبانی و اصول سازه‌ای آن توجه نمی‌شود. به عنوان نمونه لایه‌های زمین منطبق با نیروهایی که به آن وارد می‌شوند، شکل می‌گیرند؛ در حالی که معماران با نادیده گرفتن این نیروها صرفاً وضعیت موجود را برداشت می‌کنند. تبدیل ساختمانی ظاهراً طبیعی به واقعیت، عملی پُرهزینه و در واقع غیرطبیعی است، زیرا طبیعت از قانون حداقل استفاده از انرژی بهره می‌جوید، در صورتی که برای ساختن و زنده نگاه داشتن ساختمانی شبه طبیعی با اشکال نامنظم، باید انرژی بسیار زیادی صرف شود.
طبیعت در معماری > ۲. الهام‌گیری معنایی از طبیعت

استعاره و معنی می‌تواند ما را از دام سطحی‌نگری در امان نگه دارد. کارهای معمارانی که به طبیعت از دید جامع استعاری نگریسته‌اند و ساختمان‌های خود را بر مبنای آن بنا کرده‌اند بهترین الگوی این راهبرد خلاقیت هستند.
طبیعت در معماری > ۳. الهام از قواعد طبیعت

بهترین الهام‌گیری از طبیعت، استفاده از قواعد و قوانین آن است و چون این قواعد، در طبیعت عمومیت دارند، نباید برای بهره‌گیری از آن‌ها، از یک نمونه خاص، الهام گرفت. سازه‌های معماری با بهره‌گیری از این قواعد طبیعی، به طبیعت نزدیک‌تر می‌شوند. حفظ ساختار موجود در مقابل بارها و نیروهای وارد بر آن در پدیده‌های طبیعت، مهم‌ترین فلسفه وجودی سازه آن‌ها است که در سازه‌های طبیعی از روش‌های مختلفی برای مقابله با نیروهای خارجی تهدیدگر استفاده می‌شود. در ادامه به چهار مورد آن اشاره می‌شود.
طبیعت در معماری > ۳. الهام از قواعد طبیعت > ۱–۳ - استفاده حداکثری از تنش‌های کششی و فشاری در سازه‌های خود

طبیعت همواره سعی دارد که تا حد امکان از تنش‌های کششی و فشاری در سازه‌های خود استفاده کند و از تنش‌های خَمشی جز در مواردی که ساختار آن ماهیت لایه‌ای دارد، استفاده نکند. اساساً همه ساختارهای طبیعی بافت لایه‌ای دارند؛ یعنی سطوح و حجم‌های آن‌ها از کنار و روی هم قرار گرفتن لایه‌ها به وجود آمده است. ماهیت لایه‌ای موجب می‌شود تا در فرم‌های طبیعی، فقط عکس‌العمل‌های کششی یا فشاری به وجود آید.
طبیعت در معماری > ۳. الهام از قواعد طبیعت > ۲–۳ - مقاومت در برابر نیروها با انعطاف‌پذیری و تغییر

این روش در سازه‌های طبیعی به وفور مشاهده می‌شود و از انعطاف‌پذیری بالایی برخوردار است. به عنوان مثال بسیاری از پرندگان ترجیح می‌دهند لانه‌های خود را بر روی شاخه‌های نرم و نازک درختان ایجاد کنند، چرا که هر چه شاخه‌ها از انعطاف‌پذیری بیشتری برخوردار باشند؛ احتمال شکستن آن‌ها کم‌تر خواهد بود. چنین رویه‌ای سبب می‌شود که ساختار ضمن صرف مصالح کم‌تر، پاسخ‌گوی مقاومت به گونه بهتری نیز باشد.
طبیعت در معماری > ۳. الهام از قواعد طبیعت > ۳–۳ - فرار از نیرو و جا خالی دادن در برابر آن

این روش نیز یکی از روش‌های مقابله طبیعت در برابر نیروها است؛ و در حقیقت مبنای آن کاستن از مقدار و شدت نیروی وارده است؛ مثلاً درختان در اثر وزش بادهای شدید، با خم شدن خود امکان عبور مقداری از نیروها را از بالای خود می‌دهند و به این ترتیب از میزان نیروی وارده بر تنهٔ آن‌ها کاسته می‌شود.
طبیعت در معماری > ۳. الهام از قواعد طبیعت > ۴–۳ - استفاده از نیروهای مزاحم علیه یکدیگر یا خودشان

درختان در هنگام باد، خم می‌شوند و مقداری از نیروی باد را به شکل انرژی پتانسیل در خود ذخیره کرده و در حرکت‌های رفت و برگشتی، بخشی از این نیرو را خلاف جریان باد، تخلیه می‌کند. قرارگیری شاخه‌های درخت به گونه‌ای است که وزن یک سمت از درخت باعث نگه‌داری سمت دیگر درخت می‌شود و بالعکس. در معماری مشابه این رفتار در ساختار دکل و دهانه اصلی پل آلامیلو اسپانیا طراحی شده توسط کالاتراوا دیده می‌شود. در طراحی و ساخت این پل، تعادل بین دکل و دهانه با تلفیق بر اصول زیبایی شناختی به صورت غیر متقارن برقرار شده است، به گونه‌ای که دکل و دهانه اصلی پل، هر یک عاملی برای نگه‌داری دیگری هستند.
زیگورات نوعی سازه عظیم است که در بین‌النهرین باستان ساخته می‌شد. چغازنبیل مجموعه‌ای باستانی ایلامی در استان خوزستان ایران است. چغازنبیل از معدود زیگورات‌های موجود ساخته شده در خارج از بین‌النهرین است.
سالن کنسرت والت دیزنی در لوس آنجلس، اثر فرانک گری
رنگ آمیزی سقف ایوان اصلی امامزاده علی ابن محمد باقر در روستای مشهد اردهال
رنگ آمیزی سقف زیبای عمارت چهل ستون در اصفهان
گنبدهای رنگی، اقامتگاه ماجرا در جزیره هرمز
تیمچه در قم
ویتروویوس کتاب «در باب معماری» را به امپراتور آگوستوس تقدیم می‌کند.
نمایی از معماری یک امامزاده
مسجد شیخ لطف‌الله
لاکی، واشینگتن

| Lacey, Washington | Lacey, Washington |
| --- | --- |
شهر: شهر
located at (47.026368, -122.807170): located at (47.026368, -122.807170)
کشور:  ایالات متحده آمریکا
ایالات:  واشینگتن
شهرستان: ترستن
Incorporated (شهر): ۵ دسامبر ۱۹۶۶
حکومت: حکومت
 • شهردار: Virgil Clarkson
 • معاون شهردار: Jason Hearn
 • شورای شهر: Jason Hearn
 • مدیریت شهری: Scott Spence
مساحت: مساحت
 • کل: ۴۲٫۷ کیلومتر مربع (۱۶٫۵ مایل مربع)
 • خشکی: ۴۱٫۷ کیلومتر مربع (۱۶٫۱ مایل مربع)
 • آب: ۱٫۰ کیلومتر مربع (۰٫۴ مایل مربع)
ارتفاع: ۶۲ متر (۲۰۳ فوت)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۴۲۳۹۳
 • تراکم: ۱۰۱۹٫۳/کیلومتر مربع (۲۶۳۹٫۹/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۸ (PST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۷ (PDT)
Zip Code: ۹۸۵۱۶
Area code: 360
کد FIPS: ۵۳-۳۶۷۴۵
GNIS feature ID: ۱۵۱۲۳۶۲
وبگاه: 
لاکی (به انگلیسی: Lacey) شهری در شهرستان ترستن ایالت واشینگتن است که در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۴۲۳۹۳ نفر جمعیت داشته است.
حمید لیقوانی

| حمید لیقوانی | حمید لیقوانی |
| --- | --- |
زمینه فعالیت: سینما، تلویزیون
تولد: ۱۳۳۰ (۷۱ سال)  تهران
ملیت: ایرانی
پیشه: بازیگر
صفحه در وبگاه سوره: صفحه در وبگاه سوره
حمید لیقوانی (زاده ۱۳۳۰ تهران) بازیگر سینما و تلویزیون ایران است.
نقش آفرینی

وی دارای مدرک درجه دو هنرمندی معادل فوق لیسانس از شورای ارزشیابی کل کشور است. تجربه آموزشی در گروه هنر ملی به سرپرستی عباس جوانمرد و کارگاه نمایش توسط گروه بازیگران شهر از سال ۱۳۴۹ تا ۱۳۵۴، برگزاری آتلیه نمایش دوره تئاتر آزمایشگاهی و همچنین روش بازیگری «متد آکتینگ» برای سینما و تئاتر زیر نظر اساتیدی چون گیل پیترسن و بهروز گرامیان است و همچنین همزمان طی دوره فیلمسازی در سینمای آزاد وابسته به تلویزیون از ۱۳۵۴ تا ۱۳۵۷ و کارگردانی و بازیگری در تئاتر و سینما، بازی در سینما، کارگردانی فیلم‌های کوتاه و کارگردانی و بازی در تئاتر طراحی صحنه پوستر و بروشور، تدریس بازیگری و داوری از دیگر سوابق وی است.
فیلم‌شناسی

فیل در تاریکی (فیلم)
فصل خون
فیلم‌شناسی > مجموعه تلویزیونی

خروس (مجموعه تلویزیونی)
خانه اجاره‌ای
صید در پی صیاد
آقای همه فن حریف
فصل خون
راه دررو
زن بابا
کارگردانی و بازیگری تئاتر

بازی در نمایش «حسن سنتوری» به کارگردانی «هادی اسلامی»؛ ۱۳۵۱
بازی در نمایش «ساکت» به کارگردانی «جعفر والی»؛ ۱۳۵۲
کارگردانی و بازی در نمایش «آسانسور در مطبخ» نوشته «هارولد پینتر»؛ ۱۳۵۵
کارگردانی و بازی در نمایش «مضرات دخانیات و خودکشی» نوشته «آنتوان چخوف»؛ ۱۳۵۷ – ۱۳۵۶
کارگردانی، طراحی صحنه و طراحی پوستر و بروشور در نمایش «چچه» نوشته «پیراند للو»؛ ۱۳۵۸–۱۳۵۷
بازی در نمایش «حکومت نظامی» به کارگردانی «منیژه محامدی»؛ ۱۳۵۸
بازی در نمایش «نطق باشکوه اسکندر» به کارگردانی «صادق هاتفی»؛ ۱۳۵۹
بازی در نمایش «شوایک در جنگ جهانی دوم» نوشته «برتولت برشت» به کارگردانی «فرهاد مجدآبادی»؛ ۱۳۵۹
کارگردانی، طراحی صحنه و طراحی پوستر و بروشور در نمایش «شب جنایتکاران» نوشته «خوزه ترایانا»؛ ۱۳۶۰
بازی در نمایش «ماجرای کویر طبس» به کارگردانی «عسگر قدس»؛ ۱۳۶۱–۱۳۶۰
بازی در نمایش تلویزیونی «دست‌های آلوده» نوشته «ژان پل سارتر» به کارگردانی «صادق هاتفی»؛ ۱۳۶۲
بازی در نمایش «خیمه شب بازی» به کارگردانی «صادق هاتفی»؛ ۱۳۶۲
بازی در نمایش «کاپیتولاسیون» به کارگردانی «نورالله حسینی نی»؛ ۱۳۶۳ – ۱۳۶۲
کارگردانی نمایش «یه روز که خورشید نباشه» نوشته «کاظم اخوان»؛ ۱۳۶۴
کارگردانی نمایش «شهر آفتاب گردان» نوشته «کاظم اخوان»؛ ۱۳۶۵
بازی و کارگردانی (مشترک با عسگر قدس) در نمایش «هملت»؛ ۱۳۶۵
کارگردانی، طراحی صحنه و طراحی پوستر و بروشور در نمایش «همه عطرهای عربستان» نوشته «فرناندو آرابال»؛ ۱۳۶۷
بازی در نمایش «کبودان و اسفندیار» به کارگردانی «سهراب سلیمی»؛ ۱۳۷۰
بازی در نمایش «هملت» به کارگردانی «قطب‌الدین صادقی»؛ ۱۳۷۱
کارگردانی و طراحی صحنه در نمایش «سیندک» نوشته «ناصر گیاه‌پرور»؛ ۱۳۷۵
کارگردانی و طراحی صحنه در نمایش «نامزد و پدر جان عروس» نوشته «آنتوان چخوف»؛ ۱۳۷۶
کارگردانی نمایش «دو جلاد» نوشته «فرناندو آرابال»؛ تهران، اداره تئاتر، خانه نمایش؛ ۱۳۸۶
مهدی نیکویی

| مهدی نیکوییمهدی نیکویی علی‌آبادی | مهدی نیکوییمهدی نیکویی علی‌آبادی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۷۵ روستای بیمور کامفیروزاستان فارس
درگذشت: ۲۵ آبان ۱۳۹۸ شیراز
علت مرگ: اصابت گلوله به پُشت بدن
آرامگاه: روستای بیمور کامفیروزاستان فارس
ملیت: ایرانی
تحصیلات: دانشجوی رشتهٔ حقوق
محل تحصیل: دانشگاه آزاد شیراز
شناخته‌شده برای: کشته شدن در اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران
مهدی نیکویی (زادهٔ ۱۳۷۵ در بیمور کامفیروز – درگذشتهٔ ۲۵ آبان ۱۳۹۸ در شیراز) یکی از کشته‌شدگان اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران بود.
زندگی

مهدی نیکویی علی‌آبادی در سال ۱۳۷۵ در روستای بیمور، بخش کامفیروز از توابع شهرستان مرودشت استان فارس متولد شد. او دانشجوی رشتهٔ حقوق دانشگاه آزاد شیراز بود.
کشته شدن

مهدی نیکویی روز ۲۵ آبان ۱۳۹۸ به همراه گروهی دیگر از مردم در جمع معترضان نزدیک کلانتری گلدشت در خیابان معالی‌آباد شیراز در حال شعار دادن بود که هدف گلولهٔ مستقیم مأموران کلانتری قرار گرفت.
او توسط مردم به بیمارستان کوثر شیراز منتقل شد. پس از ساعاتی فردی با شماره‌ای ناشناس با تلفن همراه عموی وی تماس گرفته و او را از کشته شدن برادرزاده‌اش مطلع کرد. گلوله از پشت به مهدی نیکویی اصابت کرده و از قفسهٔ سینه خارج شده بود. همین امر موجب ایجاد صدمات جدی به ارگان‌های حیاتی و در نهایت جان‌باختن وی شد.
گلوله خوردن او و جان‌باختنش به عنوان اولین کشتهٔ معالی‌آباد شیراز، موجب خشم مردم و خشونت بیشتر از سوی مأموران شد.
پیکر مهدی نیکویی روز ۳۰ آبان ۱۳۹۸ از شیراز به زادگاهش منتقل شد و روز جمعه ۱ آذر ۱۳۹۸، در فضایی امنیتی و با حضور نیروهای لباس‌شخصی، در قبرستان روستای بیمور کامفیروز، به خاک سپرده شد.
حواشی

ویدئویی از دقایق یا ساعاتی پیش از گلوله خوردن مهدی نکویی منتشرشد که نشان می‌دهد او و جمعی دیگر از معترضان کنار آتشی ایستاده‌اند و درحالی‌که دست می‌زنند شعار می‌دهند: «شیرازی بسه دیگه غیرتت‌رو نشون بده» و پس از آن شعار «نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران»
یکی از مهم‌ترین ویدیوهای اعتراضی مربوط به شیراز و منطقه معالی‌آباد، که به سرعت در فضای مجازی منتشر شد، ویدیویی ۲۰ ثانیه‌ای مربوط به تیر خوردن مهدی نیکویی است. در این ویدئو صدای یکی از معترضان شنیده می‌شود که می‌گوید: «شیراز، شلیک نیروی انتظامی به مردم. کلانتری معالی‌آباد داره شلیک می‌کنه به مردم. کلانتری معالی‌آباد مردم رو زده زیر تیر. مردمُ با تیر زدند، مردمُ با تیر زدند، مردم، با تیر زدند…»
مأموران امنیتی تا چند روز از تحویل پیکر مهدی نکویی به خانواده‌اش خودداری می‌کردند.
اطلاعات سپاه در زمان تحویل پیکر، تعهدی مبنی بر عدم انجام مصاحبه از خانوادهٔ مهدی نیکویی گرفتند.
حدود ۵۰ نیروی لباس‌شخصی در مراسم خاکسپاری مهدی نیکویی حضور داشتند و از هرگونه عکس‌بردای و فیلم‌بردای توسط خانواده ممانعت به عمل آوردند. مداح مراسم نیز از سوی اطلاعات سپاه فرستاده شده بود.
روز ۲۱ آذر ۱۳۹۸، پدر مهدی نیکویی، به کلانتری معالی‌آباد شیراز احضار و مورد بازجویی قرار گرفت. به او وعده داده شد که پس از بررسی پرونده و در صورت «اغتشاشگر» نبودن فرزندش به آن‌ها دیه تعلق خواهد گرفت. پدر مهدی نیکویی با رد این درخواست، تنها شناسایی قاتل فرزندش را درخواست کرد.
مراسم چهلم مهدی نیکویی، روز پنج‌شنبه ۵ دی ۱۳۹۸، بر آرامگاه او در روستای بیمور استان فارس برگزار شد.
شرایط روحی مادر مهدی نیکویی بنا به گفته یکی از بستگان خانواده نامساعد است، وی از زمان کشته شدن پسرش چندین بار اقدام به خودکشی کرده‌است. با این وجود پس از مصاحبه یکی از نزدیکان خانواده با رسانه‌ها، نیروهای امنیتی به منزل آن‌ها مراجعه کرده و مجدداً خانوادهٔ نیکویی را تهدید کردند.
لاشک

لاشک
| لاشک | لاشک |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: مازندران
شهرستان: نوشهر
بخش: کجور
دهستان: زانوس‌رستاق
جمعیت: ۷۸۶ نفر (سرشماری ۹۵)
لاشک روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان زانوس‌رستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۱۴ نفر (۸۳ خانوار) بوده است.
مردم لاشک از قومیت طبری هستند و به زبان طبری به گویش کجوری که به گویش مردم شهرستان نور و چالوس شباهت دارد صحبت می‌کنند.
بقیعه درویش

بقعه تاریخی درویش امیر، متعلق به قرن پنجم هجری قمری، در نزدیکی کندلوس و روستای لاشک کجور واقع شده و در وضعیت نابسامانی قرار دارد. این بنا به دلیل نبود بودجه کافی و حفاری‌های غیرمجاز، در آستانه فروپاشی است.
ارمنی‌های گرجستان

ارمنی‌های گرجستان اقلیت قومی ساکن در گرجستان هستند؛ که به (ارمنی Վիրահայեր به لاتین Virahayer)، آن‌ها گروه اقلیتی بزرگ در گرجستان با ۵٪ جمعیت می‌باشند.
جمعیت ارمنی عمدتاً در تفلیس، و ناحیه سامتسخه-جاواختی که مرز جنوبی با ارمنستان را تشکیل می‌دهد ساکن هستند. آمار رسمی گرجی ارمنی‌های جاواخک را ۵۴٪ جمعیت این منطقه اعلام نموده‌است. در آبخازیا نیز ارمنیان دومین گروه بزرگ قومی بعد از گرجی‌ها را تشکیل می‌دهند.
تاریخ

پیشینه ارمنیان در گرجستان به دوران باستان می‌رسد. آنان بیشتر در سرزمین‌های خاوری گرجستان سکونت داشتند که پادشاهی ایبری خوانده می‌شد. در سده یازدهم میلادی پس از سقوط پادشاهی دودمان باگراتونی در ارمنستان، ارمنیانی که به گرجستان روی آورده بودند در حیات سیاسی، نظامی و اقتصادی گرجستان نقش مؤثری به عهده گرفتند و در فرایند اتحاد گرجستان و آزادسازی قفقاز از سلطه ترکان سلجوقی نقشی مؤثر داشتند. مهاجرت ارمنیان به گرجستان که در سده‌های چهاردهم تا هجدهم میلادی همچنان ادامه داشت، در دهه سوم سده هجدهم میلادی دامنه گسترده‌تری یافت. تا نیمه‌های سده نوزدهم میلادی در بسیاری از شهرها بیشتر سکنه ارمنی بودند.
در سده‌های هجدهم و نوزدهم، تجار ثروتمند ارمنی از قبیل جواهر فروشان مشهور و کارخانه داران نفتی، سرمایه‌گذاری کلانی در تجارت گرجستان نموده و به ساخت مراکز فرهنگی و مدارس کمک نمودند. تعداد ارمنی‌ها به‌طور تصاعدی افزایش یافت به گونه‌ای که تفلیس پایتخت این کشور برای ارمنیانی که از خارج به گرجستان آمده بودند برای ارمنی‌های شرقی یا به زبان ارمنی «آرولاهایر» در اوائل سده نوزدهم تبدیل به یک مرکز واقعی شد چنان‌که استانبول نیز مرکز فرهنگی ارمنی‌های غربی یا به زبان ارمنی «آرومداهایر» شده بود.
در سال‌های ۱۸۲۹ و ۱۸۳۰ میلادی در پی انعقاد پیمان آدریاناپل (۱۸۲۹)، قریب ۵۸٬۰۰۰ ارمنی از ارزروم و نواحی شرقی عثمانی اسکان یافتند. این گروه در شهرهایی چون آخالتسیخه و آخالکالاکی مستقر شدند. مهاجرت ارمنیان به گرجستان در سال‌های ۱۸۹۴ تا ۱۸۹۶ میلادی به سبب قتل‌عام‌های گسترده در ارمنستان غربی ابعاد وسیع تری یافت.
معماری

ارمنیان آثار معماری با ارزشی در گرجستان از خود باقی گذاشتند و تفلیس دارای آثار ارزشمندی از معماری است که توسط ارمنیان برجسته در سده‌های گذشته ساخته شده‌اند. تعدادی از ساختمان‌ها که توسط ارمنیان بانفوذ ساخته شده‌اند و برخی از بناهای جذاب تاریخی را در بر می‌گیرند در تفلیس وجود دارند.
برای نمونه می‌توان خانه زیبای «ملیک آزاریانتس» در تفلیس در خیابان اصلی موسوم به «خیابان روستاولی» را نام برد.
گنبدهای کلیساهای ارمنی در تمامی قسمت‌های شهر قابل رویت هستند ولی ناقوس‌هایشان چندین سال است که بی صدا مانده‌اند. در آغاز سده بیستم سی کلیسای ارمنی در تفلیس وجود داشت.
کلیسای ارمنی «نوراشن» که یک بنای معماری از سال ۱۷۰۱ میلادی بوده نابود شده‌است. دیوارهای نوراشن که به معنی ساختمان جدید بود از سوی نقاش «هوناتان هوناتانیان» که نقاش «ایراکلی دوم» پادشاه گرجی بود تزئین شد اما هم‌اکنون روبه پوسیدگی و تباهی نهاده‌است.
جنگ ارمنستان و گرجستان ۱۹۱۸

این جنگ یک جنگ مرزی در ۱۹۱۸ میلادی بین جمهوری دموکراتیک گرجستان و اولین جمهوری ارمنستان بر سر قسمت‌هایی از استان‌های مورد اختلاف استان لوری، جاواخک و مارنئولی که از لحاظ تاریخی سرزمین‌های دو فرهنگی ارمنی و گرجی محسوب می‌شدند رخ داد. در پایان جنگ جهانی اول تعدادی از این سرزمین‌ها از سوی عثمانی اشغال شدند وقتی آن‌ها آن جا را ترک کردند هم ارمنیان و هم گرجی‌ها مدعی کنترل آن‌ها شدند. این خصومت‌ها ادامه داشت تا اینکه معاهده آتش‌بس بریتانیایی امضا شد که به موجب آن قسمت مورد اختلاف مارنئولی تحت اداره مشترک ارمنی و گرجی درآمد و این وضعیت تا تأسیس حکومت شوروی در ارمنستان در سال ۱۹۲۰ ادامه یافت.
پس از سقوط حکومت گرجستان و تسلط حکومت شوراها در ژوئیه ۱۹۲۱ میلادی با تصمیم دفتر مرکزی حزب کمونیست قفقاز، بخش آخالکالاک و دیگر مناطق ارمنی‌نشین جاواخک به گرجستان واگذار شد. تحت حاکمیت گرجستان شوروی، جاواخک از نظر اداری به دو بخش آخالکالاک و بوگدانوفکا تقسیم شد.
ارمنیان در گرجستان شوروی

بعد از تأسیس جمهوری سوسیالیستی گرجستان شوروی و با وجود تأسیس جمهوری سوسیالیستی ارمنستان شوروی، اکثر ارمنی‌ها تصمیم به ماندن و بهره‌مندی از کامیابیهای معقول زندگی به غیر از آزادی‌های مذهبی را نمودند. چنان‌که دولت کمونیست فعالانه اکثر کلیساهای ارمنی و بناهای فرهنگی را ملی اعلام کرد و آزادی‌های مذهبی جمعیت ارمنی متوقف شدند. در نتیجه این اقدام ده‌ها کلیسا بسته شدند و تنها دو کلیسا به فعالیت خود ادامه دادند.
ارمنیان در جمهوری گرجستان

ارمنیان از تأسیس جمهوری گرجستان به امید شرایط زندگی بهتر بعد از فروپاشی حکومت شوروی استقبال نمودند؛ ولی وضعیت اقتصادی و به ویژه اجتماعی برای ارمنیان گرجستان مطلوب نبود. یکی از بزرگ‌ترین مشکلات عدم امکان ارمنیان گرجستان در استفاده از زبان خود در زندگی عمومی می‌باشد. سیاست‌های کنونی زبانی دولت بسیار خشن است و متهم به براندازی حقوق سابق اقلیت‌ها و استفاده از ارمنیان و روسها از زبانشان و کلاً محدودکننده دسترسی آن‌ها به مشاغل و آموزش و پرورش می‌باشد.
روبرت کوچاریان اصرار به یادگیری زبان گرجی از سوی ارمنی‌های گرجستان کرده‌است زیرا برای ورود در جامعه گرجی اساسی است.
او اعتقاد داشت که:
«ارمنی‌های این منطقه از گرجستان باید به فکر یادگیری زبان گرجی باشند به عوض اینکه فکر کنند که چگونه بتوانند زبان ارمنی را جایگزین آن کنند. بدون دانستن زبان گرجی، ارمنی‌ها در گرجستان مشاغل دولتی مهم و بزرگی نخواهند یافت و نمی‌توانند کسب و کار موفقیت‌آمیزی داشته باشند.»
تفلیس تنها سه مدرسه و دو کلیسای فعال ویژه ارمنیان دارد.
ارمنی‌های تفلیس

پیشینه حضور ارمنیان در تفلیس به سده ششم میلادی می‌رسد. در سده نهم میلادی، در دوران حکومت اعراب در آسیای صغیر به سبب پناهنده شدند ارمنیان منطقه ساسون در دوران حکومت عرب‌ها در آسیای صغیر، جمعیت ارمنی تفلیس افزایش یافت. محمد بن جریر طبری می‌نویسد که در ۸۵۳ میلادی در دفاع از شهر در برابر حمله اعراب، ارمنیان نیز شرکت داشتند. پس از انقراض حکومت دودمان باگراتونی به سبب وضعیت نامطلوب حاکم، شمار ارمنیان در تفلیس افزایشی محسوس یافت. اما تا اواخر سده‌های میانی وجود جامعه بزرگی از ارمنیان گزارش نشده‌است.
ژوزف تورنفور، گیاه‌شناس و جهانگرد مشهور فرانسوی که از تفلیس دیدن کرده بود از بیست هزار جمعیت تفلیس ۱۴۵۰۰ نفر را ارمنی ذکر کرده‌است. ارمنیان تفلیس در دربار و امور حکومتی کشور مناصب مهمی را در اختیار داشتند. در دربار گرجستان پزشکان، آموزگاران، کاتبان، نقاشان و موسیقی دانان ارمنی بسیاری خدمت می‌کردند. «خاندان اشرافی تومانیان» به‌طور موروثی اداره دیوان حکومتی را بر عهده داشتند. «خاندان بهبوتیان» نیز به اداره امور شهر می‌پرداختند.
در سده نوزدهم میلادی جمعیت تفلیس با مهاجرت ارمنیان به این شهر افزایش یافت. در ۱۸۴۰ میلادی جمعیت ارمنی تفلیس ۱۹۰۴۰ نفر و در ۱۸۴۴ میلادی ۲۹۳۰۴ نفر بود. در همین سال ۲۱ کلیسای ارمنی با ۶۵ روحانی و خادم کلیسا در تفلیس دایر بوده‌است. در پایان سده نوزدهم و آغاز سده بیستم میلادی ۶۲ درصد از مراکز تجارت و تولید تفلیس از آن ارمنیان بود. در ۱۸۴۱ میلادی نخستین شهردار تفلیس ایزمیریان بود.
تاریخ ارمنیان و چگونگی پراکندگی آن‌ها در تفلیس بسیار مهم است. بعد از فتح این منطقه توسط روسها، ارمنی‌هایی که از آذار و اذیت امپراطوری عثمانی به این منطقه فرار کرده بودند باعث جهش در جمعیت ارمنی این منطقه شدند، به گونه‌ای که جمعیت آن‌ها به ۴۰٪ کل جمعیت شهر رسید تعدادی از شهرداران و طبقه تجار ارمنی بوده و قسمت عمده قدیمی شهر از سوی ارمنی‌ها ساخته شد تا همین اواخر در همسایگی «آولابار» و ناحیه عرض رودخانه به شدت از ارمنیان پر شده بود اما این آمار در دو دهه اخیر تغییر عمده‌ای کرده‌است. بنابر سرشماری ۱۹۵۹ میلادی ارمنیان تفلیس ۲۱/۳ درصد، در ۱۹۷۰ میلادی ۱۶/۹ درصد و در ۱۹۷۹ میلادی ۱۴/۵ درصد جمعیت شهر ۷۶۷٬۱۵۲ را تشکیل می‌دادند. در ۲۰۰۳ میلادی حدود ۱۵۰ هزار ارمنی در تفلیس سکونت داشتند.
ستیز در تخریب و تخصیص کلیساهای ارمنی

از میان ۲۹ کلیسای ارمنی در آغاز سده بیستم تنها دو تا از آن‌ها مشغول به کارند یکی کلیسای گئورگ مقدس (تفلیس) در بخش قدیمی ارمنی‌نشین شهر و دیگری کلیسای اچمیادزین (تفلیس) در آولابار (که یک منطقه گرجی است) بقیه آن‌ها یا نابود شده یا تبدیل به کلیساهای گرجی شده‌اند در شانزده نوامبر ۲۰۰۸ بر اساس مباحثات کشیش گرجی کاوشهای سازمان یافته‌ای در اطراف کلیسای نوراشن مقدس صورت گرفت که در طی آن سنگ قبرهای پیشینیان هنر ارمنی که در حیاط کلیسا دفن شده بودند برداشته شدند.
ارمنی‌های سامتسخه-جاواختی

ارمنی‌ها اکثریت جمعیت در این منطقه را تشکیل می‌دهند اتحادیه دموکراتیک متحد ارمنی‌ها محلی «جاواخک برای جاواخک» در محدوده گرجستان یک استقلال محلی را پیشنهاد کرده‌است. این امر افزایش احساسات ضد ارمنی در گرجستان را نتیجه داده زیرا برای گرجیها یادبود تقاضای استقلال برای آبخاز، اوستیای جنوبی و آجارستان را که گرجستان آن‌ها را مرزهای تاریخی خود در نظر می‌گیرد تداعی می‌کند با وجود این گفته می‌شود که خواست ارمنی‌های جاواخک تفاوت و فاصله زیادی با خواست سایر مناطق دارد.
خط لوله نفتی «باکو تفلیس جیحان» و «خط لوله گاز طبیعی قفقاز جنوبی» که از طریق این منطقه می‌گذرد با مخالفت‌هایی از سوی ارمنی‌های محلی مواجه شده‌است، و همچنین «خط آهن قارص آخالکالاک باکو» که ارمنستان را جدا می‌کند.