فوجیوارا نو میچیناگا
شغل > حکومت به عنوان میدو کانپاکو

میچیناگا در طول زندگی‌اش، «میدو کانپاکو» نامیده می‌شد، عنوانی که به نام محل سکونتش، میدو، اشاره دارد.
روش اصلی که از طریق آن رهبران فوجیوارا قدرت خود را حفظ کردند، از طریق کنترل حاکمیت، معمولاً از طریق پیوندهای زناشویی بود. میچیناگا به ویژه در این زمینه موفق بود و چهار دخترش با امپراتوران ژاپن ازدواج کردند. اگرچه امپراتور ایچیجو قبلاً یک ملکه یا به نام تیشی داشت، میچیناگا او را ملکه کوگو کرد و اولین دخترش، امپراتریس شوشی نیز با او به عنوان ملکه چوگو با امپراتور ازدواج کرد. این اولین باری بود که یک امپراتور به‌طور همزمان دو ملکه داشت. «چوگو»، حداقل به‌طور غیررسمی، از این دو رتبه بالاتر بود. زمانی که تیشی در اثر زایمان در سال ۱۰۰۱ مرد، نفوذ میچیناگا بر ایچیجو مطلق بود.
فوجیوارا نو کنشی، دختر دوم میچیناگا، با امپراتور سانجو امپراتور بعدی ازدواج کرد. ایچیجو و شوشی دو پسر داشتند که هر دو امپراتورهای آینده بودند، و دختر سوم و چهارم میچیناگا با آنها ازدواج کردند: پسر بزرگ ایچیجو، امپراتور گو-ایچیجو با دختر سوم ازدواج کرد، فوجیوارا نو ایشی (امپراتریس)؛ و پسر دوم ایچیجو، امپراتور گو-سوزاکو با دختر ششم، فوجیوارا نو کیشی (همسر گو-سوزاکو) ازدواج کرد.
میچیناگا با ایجاد اتحاد با خاندان‌های جنگجوی قدرتمند، به ویژه خاندان میناموتو (یا به‌طور خاص تر سیوا گنجی) قدرت خود را بیشتر تقویت کرد، همان‌طور که با این واقعیت که هر دو همسرش میناموتو بودند نشان داد. میناموتو نو یوری‌میتسو و میناموتو نو یورینوبو دو فرمانده اصلی او بودند: آنها وفادار و مؤثر بودند تا جایی که دشمنانشان آنها را «سگ‌های دونده» فوجی‌وارا نامیدند. حمایت این جنگجویان قدرتمند به این معنی بود که میچیناگا می‌تواند دشمنانش را با خشونت تهدید کند، چیزی که آنها قادر به پاسخگویی به آن نبودند - حتی اگر میچیناگا بخواهد به آنها حمله کند.
واضح است که میچیناگا تمام شخصیت‌های مهم امپراتوری زمان خود را کنترل یا تحت تأثیر قرار داده است. به همین دلیل بود که میچیناگا هرگز رسماً عنوان کانپاکو (نایب‌السلطنه امپراتور بزرگسال) را نداشت - او قبلاً دارای قدرتی بود که این عنوان داشت. برتری میچیناگا در زمان حیاتش با این واقعیت نشان می‌دهد که در سال ۱۰۱۱ به او امتیاز رفت و آمد به دربار با گاری گاو داده شد. (در طول دوره هی‌آن در ژاپن، این وسیله نقلیه رایج برای اشراف بود، اما قبل از دوره هی آن، به عنوان «وسیله نقلیه امپراتور» تعیین شد (حتی پس از دوره هی آن، فقط امپراتور مجاز به سوار شدن به گاری گاو با کالسکه اختصاصی «کالسکه فرشته با تزئینات ققنوس در پشت بام». بود) در همان سال، پسر دوم ایچیجو، آتسوناری، به عنوان ولیعهد معرفی شد. پسر ارشد امپراتور سانجو، آتسواکیرا، از قبل وارث چنین عنوانی بود، اما میچیناگا از موقعیت قدرتمند خود استفاده کرد تا ولیعهد را مجبور به استعفا کند. میچیناگا برای جلوگیری از دشمنی آتسواکیرا، پنجمین دخترش، کانشی را به ازدواج او درآورد.
در طول سلطنت امپراتور سانجو به عنوان امپراتور، او و میچیناگا اغلب با هم درگیر می‌شدند. در نتیجه، میچیناگا تلاش کرد تا امپراتور سانجو را برای بازنشستگی تحت فشار قرار دهد. در سال ۱۰۱۶ او سرانجام موفق شد. برای مدتی بین سال‌های ۱۰۱۶–۱۰۱۷ در دوران خردسالی امپراتور گو-ایچیجو میچیناگا به عنوان سشو (نایب‌السلطنه امپراتور کودک) حکومت می‌کرد. او برای مدت کوتاهی (۱۰۱۷–۱۰۱۸) در ماه پایانی ۱۰۱۷ صدراعظم شد و در ماه دوم سال بعد استعفا داد. یک ماه پس از استعفا، او همچنین از سمت سسشو به نفع فوجیوارا نو یوریمیچی، پسر بزرگش استعفا داد. او در سال ۱۰۱۹ در معبد هوجو-جی که خود ساخته بود راهب شد. او نام دارما «گبوکان» (行観) را  انتخاب کرد که بعداً به «گیوکاکو» Gyōkaku (行覚) تغییر یافت.