stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جنگل انالامازاوترا

| جنگل انالامازاوترا> بومگاه | جنگل انالامازاوترا> بومگاه |
| --- | --- |
بومگاه: Analamazaotra Reserve
زیست‌بوم: Forest
مرزها: Andasibe-Mantadia National Park
حیوانات: Indri indri, mouse lemurs, hairy-eared dwarf lemurs
گونهٔ پستانداران: dwarf lemurs, aye-aye, common brown lemurs
جغرافیا: جغرافیا
مساحت: ۷٫۱ کیلومتر مربع (۲٫۷ مایل مربع)
کشور: Madagascar
منطقه: Alaotra-Mangoro
جنگل انالامازاوترا (به لاتین: Analamazaotra Forest Station) یک منطقه حفاظت‌شده در ماداگاسکار است که در آلائوترا-مانگورو واقع شده‌است.
شارل دوم، پادشاه ناوار

| شارل دوم خبیث | شارل دوم خبیث |
| --- | --- |
پادشاه ناوار: پادشاه ناوار
سلطنت: ۶ اکتبر ۱۳۴۹–۱۳۸۷
تاج‌گذاری: ۲۷ ژوئن ۱۳۵۰ Cathedral of Pamplona
پیشین: خوانا دوم
جانشین: شارل سوم
نایب‌السلطنه‌ها:  See list  فیلیپ ششم، پادشاه فرانسه (۱۳۴۹–۱۳۵۰)  ژان دوم، پادشاه فرانسه (۱۳۵۰–۱۳۵۲) 
زاده: ۱۰ اکتبر ۱۳۳۲ اورو، دوک‌نشین نورماندی، فرانسه
درگذشته: ۱ ژانویهٔ ۱۳۸۷ (۵۴ سال) پامپلونا، پادشاهی ناوار (نابارا، اسپانیای امروزی)
آرامگاه: کلیسای جامع پامپلونا
همسر(ان): ژوان والوا، ملکه ناوار (ا. ۱۳۵۲–۱۳۷۳)
فرزند(ان):  ماری، دوشس گاندیا  شارل سوم  پیتر، کنت موراتین  ژوان، ملکه انگلستان 
خاندان: اورو
پدر: فیلیپ سوم، پادشاه ناوار
مادر: خوانای دوم، ملکه ناوار
شارل دوم یا شارل خبیث (۱۰ اکتبر ۱۳۳۲ – ۱ ژانویه ۱۳۸۷)، پادشاه ناوار ۱۳۴۹–۱۳۸۷ و کنت اورو ۱۳۴۳–۱۳۸۷ بود.
علاوه بر پیرنه پادشاهی ناوار، شارل زمین‌های وسیعی در دوک‌نشین نرماندی داشت که از پدرش، کنت فیلیپ اورو و مادرش ملکه خوآنای دوم، ملکه ناوار، که آنها را به عنوان غرامت به دلیل انصراف از ادعاهای خود به تاج و تخت فرانسه، شامپاین و بری را در سال ۱۳۲۸ دریافت کرده بود. به ارث برده بود. همچنین در شمال فرانسه، او اورو، مورتاین، بخش‌هایی از وکسین و بخشی از کنتنکین را در اختیار داشت. شارل در یک مقطع حساس در جنگ صدساله بین فرانسه و انگلیس نقش مهمی داشت و بارها برای پیشبرد برنامه‌های خود طرف‌های خود را تغییر داد. او در سال ۱۳۸۷ به‌طور تصادفی زنده زنده در آتش سوخت.
زندگی > اوایل زندگی

شارل، پسر فیلیپ اورو، و خوانا دوم و در اورو متولد شد.  پدرش پسرعموی اول پادشاه فرانسه فیلیپ ششم بود، در حالی که مادرش، جوآن، تنها فرزند پادشاه سابق فرانسه، لوئی دهم بود. شارل ناوار همان‌طور که دوست داشت اشاره کند «از دو طرف از گل زنبق زاده شده بود»، اما تا آنجا که به سرزمین‌های فرانسوی‌اش مربوط می‌شد، موفق به کسب یک میراث کوچک شد. شارل در دوران کودکی و تا زمانی که در ۱۷ سالگی پادشاه ناوار شد، در فرانسه بزرگ شد، بنابراین احتمالاً در لحظه تاجگذاری خود به زبان رومنس ناوارا تسلط نداشت.
در اکتبر ۱۳۴۹ مادر شارل درگذشت.   و شارل برای ادای سوگند تاجگذاری و مسح شدن، در تابستان ۱۳۵۰ از پادشاهی خود دیدن کرد. برای اولین بار، سوگند به زبانی غیر از لاتین یا اکسیتان یعنی ناوارو-آراگونی که مرسوم بود، خوانده شد. به غیر از بازدیدهای کوتاهی که در ۱۲ سال اول سلطنت خود انجام داد، شارل تقریباً تمام وقت خود را در فرانسه گذراند. او ناوار را اساساً به عنوان منبع نیروی انسانی می‌دانست که با آن می‌توان طرح‌های خود را برای تبدیل شدن به یک قدرت بزرگ در فرانسه پیش برد. او برای مدت طولانی امیدوار بود که ادعای او بر تاج و تخت فرانسه (به عنوان وارث فیلیپ چهارم از طریق مادرش، و کاپتی از طریق پدرش) به رسمیت شناخته شود. با این حال، او نتوانست تاج و تخت را از دست عموزاده‌هایش یعنی پادشاهان دودمان والوآ، که طبق قانون حق اولویت نخستین فرزند از او بزرگتر بودند، بگیرد.
زندگی > قتل شارل دو لا سردا و روابط با ژان دوم (۱۳۵۱–۱۳۵۶)

شارل دوم در سال ۱۳۵۱ به عنوان ستوان سلطنتی در لانگودوک خدمت کرد و فرماندهی ارتشی را بر عهده داشت که پورت-سنت ماری در گارون را در سال ۱۳۵۲ تصرف کرد. در همان سال با ژوان والوآ دختر ژان دوم، پادشاه فرانسه ازدواج کرد.  او به زودی نسبت به پاسبان فرانسه، شارل دو لا سردا، که قرار بود یکی از ذینفعان سلطنت آنگولم باشد، حسادت کرد. شارل ناوار احساس می‌کرد که حق داشتن این سرزمین‌ها را دارد زیرا این سرزمین‌ها به مادرش، ملکه ناوار تعلق داشتند، اما پادشاهان فرانسوی آن‌ها را در ازای مبلغ ناچیزی به عنوان غرامت از او گرفتند.
پس از نزاع علنی با شارل دو لا سردا در پاریس در کریسمس ۱۳۵۳، شارل ترور پاسبان را ترتیب داد که در دهکده l'Aigle (۸ ژانویه ۱۳۵۴)، برادرش فیلیپ، کنت لونگویل، رهبری قاتلان را بر عهده داشت. شارل نقش خود را در این قتل پنهان نکرد و در عرض چند روز با انگلیسی‌ها برای حمایت نظامی علیه پدرزنش، پادشاه ژان دوم، که پاسبان مورد علاقه‌اش بود، علاقه‌مند شد.  ژان دوم در حال آماده شدن برای حمله به قلمرو دامادش بود، اما اتحاد شارل با پادشاه ادوارد سوم پادشاه انگلستان باعث شد ژان در عوض با عهدنامه Mantes در ۲۲ فوریه ۱۳۵۴ با پادشاه ناوار صلح کند. که شارل دارایی خود را افزایش داد و ظاهراً با ژان دوم آشتی کرد. انگلیسی‌ها که برای حمله به فرانسه برای لشکرکشی مشترک با شارل علیه فرانسوی‌ها آماده می‌شدند، احساس می‌کردند که از آنها سوءاستفاده شده‌است: شارل از تهدید اتحاد با پادشاه انگلیس برای گرفتن امتیاز از فرانسوی‌ها استفاده کرده بود.
روابط بین شار و ژان دوم دوباره بدتر شد و ژان در اواخر سال ۱۳۵۴ به قلمروهای شارل در نورماندی حمله کرد، در حالی که شارل با فرستاده ادوارد سوم، هنری گروسمونت، اولین دوک لنکستر، در مذاکرات بی‌ثمر صلح بین انگلیس و فرانسه که در زمستان ۱۳۵۴–۵۵ در آوینیون برگزار شد، حضور داشت. بار دیگر شارل تغییر سمت داد: تهدید تهاجم مجدد انگلیسی‌ها، ژان دوم را مجبور کرد تا توافقنامه آشتی جدیدی با او امضا کند، که در ۱۰ سپتامبر ۱۳۵۵ توسط معاهده والونیا تأیید شد.
این توافق نیز دوام نیاورد. شارل با دوفن دوست شد و گمان می‌رفت که تلاش می‌کند بر دوفن تأثیر بگذارد، و ظاهراً در یک کودتای ناموفق در دسامبر ۱۳۵۵ شرکت داشت که به نظر می‌رسد هدف آن جایگزینی ژان دوم با دوفن بوده‌است.  ژان با انتصاب پسرش به عنوان دوک نورماندی، اوضاع را اصلاح کرد، اما شارل ناوار به مشورت دادن به دوفن ادامه داد که چگونه آن استان را اداره کند.
همچنین شایعاتی در مورد توطئه‌های او علیه پادشاه وجود داشت و در ۵ آوریل ۱۳۵۶ ژان دوم و گروهی از هوادارانش بدون اطلاع قبلی به قلعه دوفن در روآن حمله کردند و شارل ناوار را دستگیر و او را زندانی کردند. چهار نفر از حامیان اصلی او (که دو نفر از آنها از قاتلان شارل د لا سردا بودند) سر بریده و اجساد آنها را از زنجیر آویزان کردند. شارل را به پاریس برده و سپس برای امنیت بیشتر از زندانی به زندان دیگر منتقل کردند.
زندگی > شارل علیه دوفین (۱۳۵۶–۱۳۵۸)

پس از شکست و اسیر شدن ژان دوم در نبرد پواتیه، شارل در زندان ماند. اما بسیاری از پارتیزان‌های او در Estates General فعالیت می‌کردند، که در خلأ قدرت ایجاد شده در اثر زندانی شدن پادشاه تلاش می‌کرد تا فرانسه را اداره و اصلاح کند، در حالی که بیشتر کشور به هرج و مرج تنزل پیدا کرد. آنها مدام به دوفن فشار می‌آوردند تا او را آزاد کند. در همین حین، برادرش فیلیپ ناوار، با ارتش متجاوز انگلیسی دوک لنکستر همکاری کرده و با نیروهای دوفن در سراسر نورماندی جنگید. سرانجام، در ۹ نوامبر ۱۳۵۷، شارل توسط گروهی متشکل از ۳۰ مرد از آمیان به رهبری ژان دو پیکینی از زندان خود در قلعه آرلو بیرون آمد.  هنگامی که وارد آمیان شد به عنوان یک قهرمان مورد استقبال قرار گرفت و توسط ژنرال املاک به پاریس دعوت شد. او با گروهی بزرگ وارد پاریس شد و «مثل یک پادشاه تازه تاجگذاری شده پذیرایی شد».
او در ۳۰ نوامبر مردم را خطاب قرار داد و شکایات خود را از کسانی که او را زندانی کرده بودند ذکر کرد. اتین مارسل رهبری «تقاضای عدالت برای پادشاه ناوار» را بر عهده داشت که دوفن قادر به مقاومت در برابر آن نبود. شارل خواستار غرامت برای تمام خسارات وارده به قلمروهایش در زمانی که او در زندان بود، عفو بدون شرط برای تمام جنایات خود و حامیانش، و دفن شرافتمندانه برای همکارانش که توسط ژان دوم در روآن اعدام شدند، خواست. او همچنین خواستار دوک‌نشین نرماندی که متعلق به دوفن و کنت‌نشین شامپاین شد که او را به فرمانروایی مؤثر شمال فرانسه تبدیل می‌کرد.
دوفن عملاً ناتوان بود، اما او و شارل هنوز در حال مذاکره بودند که خبر رسید ادوارد سوم و ژان دوم در حال دستیابی به یک توافق صلح هستند. شارل که می‌دانست این فقط به ضرر او تمام می‌شود، تمام زندان‌های پاریس را برای ایجاد هرج و مرج باز و پاریس را ترک کرد تا قدرت خود را در نرماندی تقویت کند.  در غیاب او، دوفن سعی کرد نیروی نظامی خود را جمع‌آوری کند. در همین حال، شارل در ۱۰ ژانویه ۱۳۵۸ برای پیروان اعدام شده خود مراسم تشییع جنازه‌ای رسمی در کلیسای جامع روآن ترتیب داد و عملاً جنگ داخلی را اعلام کرد و یک نیروی ترکیبی انگلیسی-ناواری را علیه پادگان‌های دوفن رهبری کرد.
زندگی > شارل، انقلاب پاریس و ژاکری (۱۳۵۸)

در همین حال پاریس در گیرودار انقلاب بود. در ۲۲ فوریه افسران ارشد نظامی دوفن، مارشال‌های ژان دو کنفلان و روبر د کلرمون توسط گروهی به رهبری اتین مارسل در مقابل چشمان او به قتل رسیدند و دوفن را به یک زندانی مجازی تبدیل کردند و از شارل ناوار دعوت کردند به شهر بازگردد. او در ۲۶ فوریه با یک گروه بزرگ مسلح این کار را انجام داد. دوفن مجبور شد با بسیاری از خواسته‌های سرزمینی شارل موافقت کند و قول دهد که ارتش ثابتی متشکل از هزار نفر را برای استفاده شخصی‌اش تأمین مالی کند.  با این حال، بیماری شارل را از اسکورت دوفن به جلسات درخواستی اشراف در سانلیس و پروون بازداشت، و دوفن به این ترتیب توانست از نگهبانان پاریسی و ناواری خود بگریزد و لشکری از شرق علیه شارل و پاریس انقلابی بگشاید.
اتین مارسل از شارل درخواست کرد تا نزد دوفن شفاعت کند، اما او چیزی به دست نیاورد و سرزمین اطراف پاریس هم توسط نیروهای شارل و هم توسط دوفن شروع به غارت شد. در آخرین روزهای ماه مه، شورش دهقانان ژاکری در شمال پاریس به‌عنوان ابراز خودجوش نفرت از اشراف که فرانسه را تا این حد پایین آورده بود، فوران کرد. اتین مارسل علناً حمایت پاریسی‌ها از ژاکری را اعلام کرد. شوالیه‌های شمال فرانسه که نتوانستند از دوفن کمک بگیرند، از شارل ناوار درخواست کردند تا آنها را علیه دهقانان رهبری کند.
اگرچه او با پاریسی‌ها متحد بود، شارل عاشق دهقانان نبود و احساس می‌کرد مارسل اشتباهی مهلک مرتکب شده‌است. او نتوانست در برابر شانس ظاهر شدن به عنوان رهبر اشراف فرانسوی مقاومت کند و سرکوب ژاکری را در نبرد ملو، ۱۰ ژوئن ۱۳۵۸ و کشتارهای متعاقب آن شورشیان رهبری کرد. او سپس به پاریس بازگشت و یک مناقصه آشکار برای کسب قدرت کرد و از مردم خواست که او را به عنوان «کاپیتان پاریس» انتخاب کنند.
این حرکت، شارل را از حمایت بسیاری از اشراف که از او در برابر ژاکری حمایت کرده بودند، از دست داد، و آنها شروع به رها کردن او و پیوستن به دوفن کردند، در حالی که او سربازان - عمدتاً مزدوران انگلیسی - را برای «دفاع» پاریس به خدمت می‌گرفت، هرچند افرادش اعتصاب می‌کردند. در خارج از شهر، به روستاییان یورش برده و آنان را غارت کردند. شارل که متوجه شد نیروهای دوفن بسیار قوی‌تر از نیروهای او هستند، مذاکراتی را با دوفن آغاز کرد، که اگر بتواند پاریسی‌ها را وادار به تسلیم کند، پیشنهادهای قابل توجهی از پول و زمین به او ارائه کرد. با این حال، آنها به این معامله بین شاهزادگان بی‌اعتماد شدند و به‌طور کامل از شروط خودداری کردند. شارل موافقت کرد که به عنوان کاپیتان آنها بجنگد، اما خواستار اعزام نیروهایش به شهر شد.
خیلی زود شورش‌های ضد انگلیسی در شهر رخ داد و شارل، همراه با اتین مارسل، توسط اوباش مجبور شد تا آنها را علیه پادگان‌های غارتگر در شمال و غرب شهر - علیه مردان خودش - رهبری کند. او آنها را (بدون شک عمدا) به کمین انگلیسی در جنگل نزدیک پل سنت کلود برد و حدود ۶۰۰ پاریسی کشته شدند.
زندگی > شارل تسلیم می‌شود (۶۰–۱۳۵۹)

پس از این افتضاح، شارل در خارج از پاریس در کلیسای سن-دنی ماند و شهر را به سرنوشت خود واگذار کرد در حالی که انقلاب خود را به آتش کشید، اتین مارسل کشته شد و دوفن کنترل پاریس را دوباره به دست گرفت. در همین حال، او مذاکراتی را با پادشاه انگلیس آغاز کرد و به ادوارد سوم پیشنهاد کرد که باید فرانسه را بین خود تقسیم کنند: اگر ادوارد به فرانسه حمله می‌کرد و به او کمک می‌کرد تا دوفن را شکست دهد، ادوارد را به عنوان پادشاه فرانسه به رسمیت می‌شناخت و به خاطر سرزمین‌های خود نرماندی، پیکاردی، شامپاین و بری به او ادای احترام می‌کرد. اما پادشاه انگلیس دیگر به شارل اعتماد نداشت و هم او و هم ژان دوم اسیر او را مانعی برای صلح می‌دانستند. در ۲۴ مارس ۱۳۵۹ ادوارد و ژان قرارداد جدیدی در لندن منعقد کردند که به موجب آن ژان با پرداخت باج هنگفتی به فرانسه آزاد می‌شد و بخش‌های بزرگی از خاک فرانسه - از جمله تمام سرزمین‌های فرانسوی شارل ناوار را به ادوارد سوم واگذار می‌کرد. اگر شارل غرامت مناسب (تعریف نشده) را در جای دیگری تسلیم نکند و پیمان صلح را نپذیرد، پادشاهان انگلیس و فرانسه مشترکاً با او جنگ می‌کنند.  با این حال ژنرال املاک از پذیرش معاهده امتناع کرد و از دوفن خواست به جنگ ادامه دهد. در این هنگام ادوارد سوم صبر خود را از دست داد و تصمیم گرفت خودش به فرانسه حمله کند. موقعیت نظامی شارل ناوار در شمال فرانسه تحت حملات نیروهای دوفن در طول بهار رو به وخامت گذاشته بود، و با خبر حمله قریب‌الوقوع ادوارد، شارل تصمیم گرفت که باید با دوفن به صلح برسد. پس از چانه زنی طولانی، دو رهبر در ۱۹ اوت ۱۳۵۹ در نزدیکی پونتوآز ملاقات کردند. در روز دوم، شارل ناوار علناً از تمام خواسته‌های خود برای قلمرو و پول صرف نظر کرد و گفت که چیزی بیش از آنچه در آغاز جنگ داشت نمی‌خواهد و «چیزی جز انجام وظیفه در قبال کشورش نمی‌خواهد». مشخص نیست که آیا او در مواجهه با تهاجم قریب‌الوقوع انگلیس به وطن‌پرستی برانگیخته شده بود یا تصمیم گرفته بود تا زمان مناسب تری برای تجدید مبارزات خود صبر کند.  پس از شکست نسبی کارزار ادوارد در زمستان ۱۳۵۹–۶۰ (دوفن تن به نبرد نداد و سیاست «زمین سوخته» را با مردمی که به دنبال سرپناهی در شهرهای محصور بودند در حالی که انگلیسی‌ها آب و هوای وحشتناک را تحمل می‌کردند، دنبال کرد. پیمان صلح بین ادوارد سوم و ژان دوم در بریتنی به توافق رسید، در حالی که ژان دوم یک صلح جداگانه با شارل ناوار در کاله منعقد کرد. جنایات شارل علیه فرانسه بخشیده شد و تمام حقوق و دارایی‌هایش بازگردانده شد. ۳۰۰ نفر از پیروان او عفو سلطنتی دریافت کردند. در عوض او ادای احترام خود را به ولیعهد فرانسه تجدید کرد و قول داد که به پاکسازی استان‌های فرانسه از گروه غارتگران مزدور انگلیسی-ناواری کمک کند، که در وهله اول مسئول آزادسازی بسیاری از آنها بود.
زندگی > مرگ

شارل در ۵۴ سالگی در پامپلونا (نابارا، اسپانیای امروزی) درگذشت. مرگ هولناک او در سرتاسر اروپا مشهور شد و اغلب اخلاق‌گرایان به آن اشاره کردند و گاه در تواریخ نسخه‌های خطی روشن به تصویر کشیده شد. بعد از اینکه که برای درمان یک بیماری در باندی آغشته به برندی پیچیده شده بود، یکی از خدمتکاران اشتباهاً بانداژ را روی آتش قرار داد و وی زنده زنده در آنش سوزانده شد. چندین نسخه از داستان وجود دارد که در جزئیات متفاوت است. این روایت انگلیسی فرانسیس بلاگدون در سال ۱۸۰۳ است:
شارل بد که به حدی از بین رفته بود که نمی‌توانست از اندام خود استفاده کند، با پزشک خود مشورت کرد و دستور داد او را از سر تا پا در پارچه کتانی آغشته به براندی بپیچند تا بتواند مانند گونی تا گردن در آن  [کذا] قرار گیرد. شب بود که این دارو تجویز شد. یکی از خادمین زن کاخ، که به دوختن پارچه‌ای که بیمار را در بر می‌گرفت، پس از آمدن به گردن، نقطه ثابتی که قرار بود درز خود را تمام کند، بر اساس عادت گره زد. اما از آنجایی که هنوز انتهای نخ باقی مانده بود، به جای اینکه طبق معمول با قیچی آن را برش دهد، به شمع متوسل شد که بلافاصله تمام پارچه را آتش زد. او که ترسیده بود فرار کرد و پادشاه را رها کرد و او را در قصر خود زنده زنده سوزاندند.
نسخه اخلاقی جان کسل می‌گوید:
او اکنون شصت ساله بود و به دلیل شرارت عاداتش به بیماری انبوهی مبتلا شده بود. برای حفظ گرمای خود، پزشک دستور داد او را در کتانی آغشته به ارواح شراب بپوشانند و تخت او را با تشت زغال داغ گرم کنند. او مدتی در امنیت از مزایای این نسخه منحصر به فرد بهره‌مند شده بود، اما اکنون که بربریت‌های خود را بر نمایندگان پادشاهی خود انجام می‌داد، «به خشنودی خدا یا شیطان»، می‌گوید فرواسارت، «آتش به ملحفه‌های او رسید، و از آن به شخص او رسید، زیرا در ماده بسیار قابل اشتعال بود.» او با ترس سوخته بود، اما نزدیک به دو هفته در وحشتناک‌ترین عذاب‌ها ماندگار شد.
ژان دوم، پادشاه فرانسه، دستور دستگیری شارل بد، پادشاه ناوار را صادر کرد. از تواریخ ژان فرواسارت .
شارل دوم رهبران ژاکری را با سر بریدن اعدام کرد. تصویر از Chroniques de France ou de St Denis , BL Royal MS. 20 C vii, f. 134v، ساخته شده بعد از ۱۳۸۰.
سیارک ۱۸۹۴۹

| کشف | کشف |
| --- | --- |
تاریخ کشف: اوت ۲۵, ۲۰۰۰
ویژگی‌های مداری: ویژگی‌های مداری
مبدأ مه ۱۴, ۲۰۰۸: مبدأ مه ۱۴, ۲۰۰۸
اوج: ۲.۴۵۴۳۹۵۳
حضیض: ۲.۱۴۳۳۴۲۳
خروج از مرکز مداری: ۰.۰۶۷۶۵۳۵
تناوب مداری: ۱۲۷۳.۱۲۱۱۱۷۲
آنومالی متوسط: ۱۸۱.۰۱۹۸۶
انحراف: ۶.۸۵۶۷۱
 :  
سیارک ۱۸۹۴۹ (به انگلیسی: 18949 Tumaneng، نامگذاری:2000QX85) هجده هزار و نهصد و چهل و نهمین سیارک کشف شده‌است که در ۲۵ اوت ۲۰۰۰ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۲۰.۴ است.
دندی سولیسیاوان

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Dendy Sulistyawan
زادروز:  ۱۲ اکتبر ۱۹۹۶ ‏(۲۷ سال)
قد:  ۱٫۷۶ متر (۵ فوت ۹ ۱⁄۲ اینچ) 
پست:  مهاجم
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  Bhayangkara
شمارهٔ پیراهن:  ۲۲
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۱۴–۲۰۱۶:  پرسلا لامونگان
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۶–۲۰۱۷ |  پرسلا لامونگان |  ۳۲ |  (۷) |
| ۲۰۱۷– |  Bhayangkara |  ۱۳۹ |  (۱۸) |
| ۲۰۱۸ |  ← پرسلا لامونگان (قرضی) |  ۱۶ |  (۹) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۲۲– |  تیم ملی فوتبال اندونزی |  ۱۶ |  (۵) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۹ اکتبر ۲۰۲۳.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۷ نوامبر ۲۰۲۳:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۹ اکتبر ۲۰۲۳.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۷ نوامبر ۲۰۲۳
دندی سولیسیاوان (انگلیسی: Dendy Sulistyawan؛ زادهٔ ۱۲ اکتبر ۱۹۹۶) بازیکن فوتبال اهل اندونزی است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال اندونزی بازی کرده‌است.
سید ابوالقاسم

سید ابوالقاسم ممکن است نام یکی از افراد زیر باشد:
سید ابوالقاسم خویی
سید ابوالقاسم خوانساری
سید ابوالقاسم لاهیجی
سید ابوالقاسم دهکردی
سید ابوالقاسم کاشانی
سید ابوالقاسم نباتی
شترک (مشهد)

| شترک (مشهد) | شترک (مشهد) |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۶°۱۹′۱۰″ شمالی ۵۹°۴۳′۲۴″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۳۱۹۴۴°شمالی ۵۹٫۷۲۳۳۳°شرقی﻿ / 36.31944; 59.72333: مختصات: ۳۶°۱۹′۱۰″ شمالی ۵۹°۴۳′۲۴″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۳۱۹۴۴°شمالی ۵۹٫۷۲۳۳۳°شرقی﻿ / 36.31944; 59.72333
کشور: ایران
استان: خراسان رضوی
شهرستان: مشهد
بخش: بخش مرکزی
دهستان: کنویست
جمعیت: ۳۳۱۵ نفر (سرشماری ۹۵)
شترک (مشهد)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مشهد در استان خراسان رضوی ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان کنویست قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۲۱۹ نفر (۳۰۳خانوار) بوده‌است.
دنزا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: سرمایه‌گذاری مشترک
صنعت: صنعت خودروسازی
بنا نهاده: مه ۲۰۱۰
دفتر مرکزی: شنژن، گوانگ‌دونگ، چین
محدودهٔ فعالیت: چین
محصولات: خودرو
مالک: خودروسازی بی‌وای‌دی (۵۰٪) دایملر آگ (۵۰٪)
وبگاه: www.denza.com
دنزا (انگلیسی: Denza) شرکت خودروسازی چینی است، که در سالر۲۰۱۰ تأسیس شد.
سن-ژورژ-سور-موز

| Saint-Georges-sur-Meuse | Saint-Georges-sur-Meuse |
| --- | --- |
شهر بلژیک: شهر بلژیک
کشور: بلژیک
منطقه: والونیا
Community: French Community
استان: استان لیژ
ناحیه: شهرستان ورم (بلژیک)
حکومت: حکومت
 • شهردار: Francis Dejon
 • Governing party/ies: ENSEMBLE
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۰٫۹۰ کیلومتر مربع (۸٫۰۷ مایل مربع)
جمعیت (1 January 2016): جمعیت (1 January 2016)
 • کل: ۶٬۵۸۲
 • تراکم: ۳۱۰/کیلومتر مربع (۸۲۰/مایل مربع)
کد پستی: 4470
پیش‌شماره: 04
وبگاه: www.saint-georges-sur-meuse.be
نقشهٔ سن-ژورژ-سور-موز : نقشهٔ سن-ژورژ-سور-موز 
شهر سن-ژورژ-سور-موز (به فرانسوی: Saint-Georges-sur-Meuse) در شهرستان ورم (بلژیک)  در استان لیئژ  در منطقه فدرال والوون در کشور بلژیک واقع شده‌است.
سینه‌سفیدها

| سینه‌سفیدها | سینه‌سفیدها |
| --- | --- |
سینه‌سفیدها: سینه‌سفیدها
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: سلیم‌سانان
تیره:: ماهی‌گیرک
سرده:: Uria
سینه‌سفیدها (نام علمی: Uria)، نام یک سرده از تیره ماهی‌گیرک است.
گونه‌ها

سینه‌سفید نوک‌قلمی  Uria aalge
سینه‌سفید نوک‌کلفت  Uria lomvia
جربیل مهتر مصری

| جربیل مهتر مصری | جربیل مهتر مصری |
| --- | --- |
جربیل مهتر مصری، Gerbillus pyramidum: جربیل مهتر مصری، Gerbillus pyramidum
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: گوشتی‌بالگان
راسته:: جوندگان
تیره:: موشان
سرده:: Gerbillus
گونه:: pyramidum
جربیل مِهتر مصری (نام علمی: Gerbillus pyramidum) نام یک گونه از زیرخانواده جربیل است.
سیلانو

| سیلانو | سیلانو |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
سیلانو: سیلانو
Panorama of Sillano: Panorama of Sillano
سیلانوموقعیت سیلانو در  Italy: سیلانوموقعیت سیلانو در  Italy
مختصات: ۴۴°۱۴′ شمالی ۱۰°۱۸′ شرقی﻿ / ﻿۴۴٫۲۳۳°شمالی ۱۰٫۳۰۰°شرقی﻿ / 44.233; 10.300: مختصات: ۴۴°۱۴′ شمالی ۱۰°۱۸′ شرقی﻿ / ﻿۴۴٫۲۳۳°شمالی ۱۰٫۳۰۰°شرقی﻿ / 44.233; 10.300
کشور: ایتالیا
ناحیه: توسکانی
استان / شهرستان: استان لوکا (LU)
مساحت: مساحت
 • کل: ۶۲٫۲ کیلومتر مربع (۲۴٫۰ مایل مربع)
ارتفاع: ۷۳۵ متر (۲۴۱۱ فوت)
جمعیت (Dec. 2004): جمعیت (Dec. 2004)
 • کل: ۷۶۷
 • تراکم: ۱۲/کیلومتر مربع (۳۲/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: ۵۵۰۳۰
پیش‌شماره تلفن: ۰۵۸۳
سیلانو (به ایتالیایی: Sillano) یک کومونه در ایتالیا است که در استان لوکا واقع شده‌است. سیلانو ۶۲٫۲ کیلومتر مربع مساحت و ۷۶۷ نفر جمعیت دارد و ۷۳۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دهه ۱۸۴۰ (میلادی)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
سده:: سده ۱۸ - سده ۱۹ - سده ۲۰
دهه:: ۱۸۱۰  ۱۸۲۰  ۱۸۳۰  ۱۸۴۰  ۱۸۵۰  ۱۸۶۰  ۱۸۷۰ 
سال:: ۱۸۳۷ ۱۸۳۸ ۱۸۳۹ - ۱۸۴۰ - ۱۸۴۱ ۱۸۴۲ ۱۸۴۳
دهه ۱۸۴۰ (میلادی) صد و هشتاد و چهارمین دهه تقویم میلادی است.
درگذشتگان

‎
| ن ب ودهه‌ها و سال‌ها | ن ب ودهه‌ها و سال‌ها |
| --- | --- |
۱۷۹۰:  ۱۷۹۹  ۱۷۹۸  ۱۷۹۷  ۱۷۹۶  ۱۷۹۵  ۱۷۹۴  ۱۷۹۳  ۱۷۹۲  ۱۷۹۱  ۱۷۹۰ 
۱۸۰۰:  ۱۸۰۹  ۱۸۰۸  ۱۸۰۷  ۱۸۰۶  ۱۸۰۵  ۱۸۰۴  ۱۸۰۳  ۱۸۰۲  ۱۸۰۱  ۱۸۰۰ 
۱۸۱۰:  ۱۸۱۹  ۱۸۱۸  ۱۸۱۷  ۱۸۱۶  ۱۸۱۵  ۱۸۱۴  ۱۸۱۳  ۱۸۱۲  ۱۸۱۱  ۱۸۱۰ 
۱۸۲۰:  ۱۸۲۹  ۱۸۲۸  ۱۸۲۷  ۱۸۲۶  ۱۸۲۵  ۱۸۲۴  ۱۸۲۳  ۱۸۲۲  ۱۸۲۱  ۱۸۲۰ 
۱۸۳۰:  ۱۸۳۹  ۱۸۳۸  ۱۸۳۷  ۱۸۳۶  ۱۸۳۵  ۱۸۳۴  ۱۸۳۳  ۱۸۳۲  ۱۸۳۱  ۱۸۳۰ 
۱۸۴۰:  ۱۸۴۹  ۱۸۴۸  ۱۸۴۷  ۱۸۴۶  ۱۸۴۵  ۱۸۴۴  ۱۸۴۳  ۱۸۴۲  ۱۸۴۱  ۱۸۴۰ 
۱۸۵۰:  ۱۸۵۹  ۱۸۵۸  ۱۸۵۷  ۱۸۵۶  ۱۸۵۵  ۱۸۵۴  ۱۸۵۳  ۱۸۵۲  ۱۸۵۱  ۱۸۵۰ 
۱۸۶۰:  ۱۸۶۹  ۱۸۶۸  ۱۸۶۷  ۱۸۶۶  ۱۸۶۵  ۱۸۶۴  ۱۸۶۳  ۱۸۶۲  ۱۸۶۱  ۱۸۶۰ 
۱۸۷۰:  ۱۸۷۹  ۱۸۷۸  ۱۸۷۷  ۱۸۷۶  ۱۸۷۵  ۱۸۷۴  ۱۸۷۳  ۱۸۷۲  ۱۸۷۱  ۱۸۷۰ 
۱۸۸۰:  ۱۸۸۹  ۱۸۸۸  ۱۸۸۷  ۱۸۸۶  ۱۸۸۵  ۱۸۸۴  ۱۸۸۳  ۱۸۸۲  ۱۸۸۱  ۱۸۸۰ 
۱۸۹۰:  ۱۸۹۹  ۱۸۹۸  ۱۸۹۷  ۱۸۹۶  ۱۸۹۵  ۱۸۹۴  ۱۸۹۳  ۱۸۹۲  ۱۸۹۱  ۱۸۹۰ 
۱۹۰۰:  ۱۹۰۹  ۱۹۰۸  ۱۹۰۷  ۱۹۰۶  ۱۹۰۵  ۱۹۰۴  ۱۹۰۳  ۱۹۰۲  ۱۹۰۱  ۱۹۰۰
سیکلوترون اورسی

Synchrocyclotron d'Orsay
سیکلوترون اورسی یکی از سیکلوترون هاست که در اورسی حومه پاریس واقع شده است. از اشعه X تولید شده از آن برای آزمایش‌های مختلف استفاده می‌کنند. اشعه X حاصل از سیکلوترون اورسی را می‌توان در زمینه‌های تحقیقاتی مختلف نظیر بررسی آینه‌ها در اپتیک به کار برد. نیز می‌توان از آن جهت طیف‌سنجی فلورسانس استفاده کرد.
آینه‌ها در اپتیک انواع مختلف دارند که آینه‌های چند لایه‌ای یکی از انواع آینه‌هاست. برخورد اشعه X با سطح آینه‌های چند لایه‌ای سبب تغییر انعکاس پذیری این آینه‌ها می‌شود. علت این تغییر در انعکاس پذیری آینه‌های چند لایه‌ای تغییر ساختمانی آنهاست که در اثر دیفراکسیون براگ ایجاد می‌شود.
سیگرید شائومان

| سیگرید ماریا شائومان Sigrid Maria Schauman | سیگرید ماریا شائومان Sigrid Maria Schauman |
| --- | --- |
شائومان در۱۹۰۱: شائومان در۱۹۰۱
زادهٔ: ۲۴ دسامبر ۱۸۷۷ چوهوئیف
درگذشت: ۲۲ فوریهٔ ۱۹۷۹ (۱۰۱ سال) هلسینکی
شناخته‌شده برای: نقاش، منتقد هنری
جوایز: مدال شاهزاده یوجین
سیگرید ماریا شائومان (زادهٔ ۲۴ دسامبر ۱۸۷۷ در چوهوئیف، استان خارکف، امپراتوری روسیه [ اوکراین کنونی] - درگذشته ۲۲ فوریه ۱۹۷۹ در هلسینکی، فنلاند) هنرمند و منتقد هنری فنلاندی بود.
پیشینه

او در ۲۴ دسامبر ۱۸۷۷ در چوگویف، در استان خارکف امپراتوری روسیه (اوکراین کنونی)، به دنیا آمد. وی دختر ژنرال فردریک والدمار شائومان و الین ماریا شائومان بود. مادر او دختر اسقف پوروو فنلاند بود. پس از زندگی در رادوم، لهستان، شائومان‌ها در سال ۱۸۸۵ به فنلاند بازگشتند. در سال ۱۸۹۹ سیگرید تحصیلات خود را در مدرسه طراحی هنر انجمن فنلاند در هلسینکی زیر نظر کارل یان و هلنه شارفبک آغاز کرد. در سال ۱۹۰۱ او برای اولین بار در یک نمایشگاه گروهی در آتنئوم شرکت داشت.
منتقد هنری

در سال ۱۹۲۰ شائومان کار خود را در روزنامه داگنس پرس به عنوان منتقد هنری آغاز کرد و این همکاری تقریباً ۳۰ سال به طول انجامید او در طی این مدت بیش از ۱۵۰۰ نقد هنری، مصاحبه و گزارش را منتشر کرد.
یکصدسالگی

ضعف بینایی این نقاش مانع از ادامه کار هنری‌اش در اواخر دهه ۱۹۶۰ شد. جشن یکصدسالگی او در آموس رکس برگزار شد ودر همان سال، مدال شاهزاده یوگن توسط پادشاه سوئد به دلیل مشارکت‌های هنری‌اش به او اعطا شد.
سینه‌سرخ‌های دیگرگون

| سینه‌سرخ‌های دیگرگون | سینه‌سرخ‌های دیگرگون |
| --- | --- |
سینه‌سرخ‌های دیگرگون، Heteromyias: سینه‌سرخ‌های دیگرگون، Heteromyias
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: گنجشک‌سانان
تیره:: سینه‌سرخ‌های استرالزی
سرده:: Heteromyias
سینه‌سرخ‌های دیگرگون (نام علمی: Heteromyias) نام یک سرده از تیره سینه‌سرخ‌های استرالزی است.
۱۰۴۷ (میلادی)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
سده:: سده ۱۰ - سده ۱۱ - سده ۱۲
دهه:: ۱۰۱۰  ۱۰۲۰  ۱۰۳۰  ۱۰۴۰  ۱۰۵۰  ۱۰۶۰  ۱۰۷۰ 
سال:: ۱۰۴۴ ۱۰۴۵ ۱۰۴۶ - ۱۰۴۷ - ۱۰۴۸ ۱۰۴۹ ۱۰۵۰
| 0 | 1 |
| --- | --- |
گاه‌شماری ایرانی: ۴۲۵–۴۲۶
گاه‌شماری میلادی: ۱۰۴۷ MXLVII
گاه‌شماری اتیوپیایی: ۱۰۳۹–۱۰۴۰
گاه‌شماری ارمنی: ۴۹۶ ԹՎ ՆՂԶ
گاه‌شماری اسلامی: ۴۳۸–۴۳۹
گاه‌شماری ایگبو: ۴۷–۴۸
گاه‌شماری آشوری: ۵۷۹۷
گاه‌شماری بربری: ۱۹۹۷
گاه‌شماری بنگالی: ۴۵۴
گاه‌شماری بهائی: −۷۹۷ – −۷۹۶
گاه‌شماری بودایی: ۱۵۹۱
گاه‌شماری بیزانسی: ۶۵۵۵–۶۵۵۶
گاه‌شماری جوچه: نامعلوم
گاه‌شماری چینی: 丙戌年 (آتش سگ) ۳۷۴۳ یا ۳۶۸۳     — تا — 丁亥年 (آتش خوک) ۳۷۴۴ یا ۳۶۸۴
گاه‌شماری خورشیدی تایلندی: ۱۵۹۰
گاه‌شماری دیسکوردیان: ۲۲۱۳
گاه‌شماری ژاپنی: Eishō ۲ (永承２年)
گاه‌شماری ژولینی: ۱۰۴۷ MXLVII
گاه‌شماری سنتی برمه‌ای: ۴۰۹
گاه‌شماری عبری: ۴۸۰۷–۴۸۰۸
گاه‌شماری قبطی: ۷۶۳–۷۶۴
گاه‌شماری کره‌ای: ۳۳۸۰
گاه‌شماری مینگو: ۸۶۵ پیش از گاه‌شماری جمهوری چین 民前۸۶۵年
گاه‌شماری هولوسن: ۱۱۰۴۷
گاه‌شماری‌های هندو: 
 - ویکرم سموت: ۱۱۰۳–۱۱۰۴
 - شاکا ساموات: ۹۶۹–۹۷۰
 - کالی یوگا: ۴۱۴۸–۴۱۴۹
از تاریخ پیدایش رم: ۱۸۰۰
سال سلطنت انگلیس: نامعلوم
این جعبه:  نمایش بحث ویرایش: این جعبه:  نمایش بحث ویرایش
۱۰۴۷ (میلادی) هزار و چهل و هفتمین سال تقویم میلادی است.