stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
تونی برایدینگر

| تونی برایدینگر | تونی برایدینگر |
| --- | --- |
زادهٔ: آنتوانت ماری برایدینگر ۱۴ ژوئیهٔ ۱۹۹۹ ‏(۲۵ سال) سان فرانسیسکو، ایالات متحده آمریکا
Statistics current as of ۷ اکتبر ۲۰۲۴.: Statistics current as of ۷ اکتبر ۲۰۲۴.
تونی برایدینگر (انگلیسی: Toni Breidinger؛ زادهٔ ۱۴ ژوئیهٔ ۱۹۹۹) راننده مسابقه‌ای و مدل اهل ایالات متحده آمریکا است.
خواجه‌اکبر علیجانوف

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 علیونوف در سال ۲۰۱۹:  علیونوف در سال ۲۰۱۹
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Xojiakbar Ulugʻbek oʻgʻli Alijonov
زادروز:  ۱۹ آوریل ۱۹۹۷ ‏(۲۷ سال)
زادگاه:  تاشکند، ازبکستان
قد:  ۱٫۸۰ متر (۵ فوت ۱۱ اینچ)
پست:  مدافع
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  پخته‌کار
شمارهٔ پیراهن:  ۷
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۱۵–۲۰۱۶:   پخته‌کار ۲
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۷– |  پخته‌کار |  ۱۲۵ |  (۶) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۱۶ |  تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال ازبکستان |  ۳ |  (۰) |
| ۲۰۱۸ |  تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال ازبکستان |  ۱۰ |  (۱) |
| ۲۰۱۹– |  تیم ملی فوتبال ازبکستان |  ۳۰ |  (۱) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۵ نوامبر ۲۰۲۳.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۶ اکتبر ۲۰۲۳:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۵ نوامبر ۲۰۲۳.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۶ اکتبر ۲۰۲۳
خواجه‌اکبر علیجانوف (انگلیسی: Khojiakbar Alijonov؛ زادهٔ ۱۹ آوریل ۱۹۹۷) بازیکن فوتبال اهل ازبکستان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پخته‌کار تاشکند اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال، زیر ۲۳ سال و بزرگسالان ازبکستان بازی کرده‌است.
همه دنیا

«همهٔ دنیا» (به فرانسوی: "À Tout le Monde) ترانه‌ای از گروه هوی متال مگادث و یکی از تک‌آهنگ‌های ششمین آلبوم استودیویی آن‌ها با نام یوثاناسیا است که در سال ۱۹۹۵ منتشر شد. بالاد «همهٔ دنیا» توصیف ماتم و اندوه مرگ از دیدگاه مُردگان است. با این وجود پس از انتشارش عموم مردم آن را ترانه‌ای راجع به خودکشی پنداشتند و شبکهٔ ام‌تی‌وی هم به همین دلیل ویدئوی آن را پخش نکرد.
این آهنگ به‌خاطر استفاده از واژه‌های فرانسوی در عنوان و متن، میان آثار مگادث منحصر به فرد است. بخشی از شعر که می‌گوید «به همهٔ دنیا، به همهٔ دوستانم، عاشق‌تان هستم، باید ترک‌تان کنم» به زبان فرانسه سروده شده است.
تیراندازی کالج داوسون

پس از حادثهٔ سال ۲۰۰۶ تیراندازی کالج داوسون مونترآل که طی آن یک دانش آموز کشته و ۱۹ نفر زخمی شدند، مشخص شد ضارب پیش از ارتکاب قتل پیامی را در اینترنت منتشر کرده و در آن از عبارت «A Tout Le Monde» استفاده کرده است. این موضوع باعث شد رسانه‌هایی مانند واشینگتن پست، مترو، نشنال پست، رجینا لیدر پست و تورنتو استار در پوشش خبر حادثه از «مگادث» هم نام ببرند.
دیو ماستین از این اتفاق برآشفت و چند روز بعد خطاب به جمعیت ۷۰۰۰ نفری حاضر در کنسرت گروه در مونترآل گفت که آن مرد لیاقت نداشته یک هوادار مگادث باشد. او عصبانیتش را از این که «آن پسر از آهنگ او استفاده کرده و سعی کرده آن ترانهٔ زیبا را به چیزی زشت و زننده تبدیل کند» ابراز کرد و گفت «همهٔ دنیا» را در مورد مادرش نوشته (که در زمان جوانی ماستین درگذشت).
من در خواب دیدم که او پیشم آمد و گفت دوستت دارم. همهٔ این آهنگ همین است.
موقعیت در جدول‌های فروش

| چارت موسیقی (۱۹۹۵) | بالاترین جایگاه |
| --- | --- |
جدول‌های رسمی فنلاند: ۱۲
جدول راک جریان اصلی مجلهٔ بیلبورد: ۳۱
:
افراد مشارکت‌کننده

نسخهٔ یوثاناسیا:
دیو ماستین: آواز، لید و ریتم گیتار
مارتی فریدمن: لید و ریتم گیتار
دیوید الفسن: باس
نیک منزا: درامز
نسخهٔ پلشتی‌های متحد:
دیو ماستین: آواز، لید و ریتم گیتار
گلن دراور: لید و ریتم گیتار
جیمز لومنزو: باس
شان دراور: درامز
کریستینا اسکابیا: خوانندهٔ مهمان
عشق نابینا است (مجموعه تلویزیونی)

عشق نابینا است (به انگلیسی: Love Is Blind) یک سریال تلویزیونی واقع‌نمای محصول نتفلیکس است که توسط کریس کوئلن است. این سریال اولین‌بار در ۱۳ فوریه ۲۰۲۰ به‌نمایش درآمد. این سریال یک آزمایش اجتماعی را  که در آن مردان و زنان مجرد به دنبال عشق می‌گردند و با یکدیگر نامزد می‌کنند. هر فصل این سریال شامل اپیزودهایی است که در ۳ یا ۴ هفته به نمایش درمی‌آید. این سریال بینندگان زیادی را به دست آورده و اکثراً نقدهای مثبت منتقدان را دریافت کرده است.
تولید > فیلمبرداری

فیلمبرداری از 17 مهر 1397 در آتلانتا ، جورجیا اتفاق افتاد و تا عروسی ها 38 روز به طول انجامید. این زوج در روز 27 مهر به صورت چهره به چهره ملاقات کردند.  ده روز غلاف در استودیوی Pinewood Atlanta در فییتویل تیراندازی شد.  پس از آن که زوج های تازه درگیر شده از غلاف خارج شدند ، فیلمبرداری در منطقه گرند ویلز ریویرا مایا در پلایا دل کارمن ، مکزیک اتفاق افتاد وقتی که همه زوج ها عقب نشینی کردند. روابطی که باعث عقب نشینی دریک مجتمع آپارتمانی در مکزیک شد ، با همدیگر حرکت می کنند.  پس از عقب نشینی ، زوج ها به آتلانتا بازگشتند و به طیف ساختمان آپارتمان بهار ، در آنجا بقیه وقت فیلمبرداری را تا عروسی ها گذراندند.   عروسی ها در دو فضای رویداد به نام های جلوه آتلانتا و املاک  در 24 آبان برگزار شد.
تولید > رهایی

تریلر (عشق نابینا است) در تاریخ 10 بهمن سال 1398 منتشر شد.  با تریلر ، اعلام شد که این سریال ده قسمت در یک برنامه سه هفته ای اکران می شود: پنج قسمت اول در 24 بهمن 1398 ، چهار نفر بعدی در 01 اسفند و فینال در 08 اسفند منتشر شد.
در تاریخ 07 اسفند 1398، نتفلیکس اعلام کرد که اتحاد ویژه در یوتیوب در تاریخ 15 اسفند در دسترس است.
تولید > درگیریهای ناموجود

در مجموع هشت زوج در بین شرکت کنندگان درگیر شدند. علاوه بر شش زوج نمایش داده شده در این سری، زوج های وستلی بائر و لکسی ردپر و رووری نیبربو و دانیل دروین نیز درگیر این نمایش شدند. نیوبورو به مردم گفت: "در حالی که ما در حال آماده شدن برای سفر به مکزیک بودیم ، سریال های نمایش وارد شدند و گفتند:" سلام، ما انتظار داشتیم ممکن است یک یا دو [درگیری] داشته باشیم.نمایش هایی که قبلاً انجام داده ایم، هرگز چنین موفقیت بزرگی نداشته ایم. ما برای ساعت پنج آماده کردیم. سپس هشت درگیری داشتیم ، بنابراین مجبور شدیم افرادی را که می خواهیم دنبال کنیم انتخاب کنیم. تلفن هایمان را پس گرفتیم.آنها با لطفی که داشتن از ما تشکر کردند و گفتند: "با عرض پوزش، ما به اندازه کافی به همه روپوش نداریم ."
پس از مشغله در پوسته محافظ،بائر و پرشگر به مدت سه ماه قبل از شکسته شدن به تاریخ خود ادامه دادند. نیوبورو و دروین پس از درگیری یک هفته طولانی به میامی سفر کردند. آنها پس از بازگشت از سفر، از هم دور شدن و دروین تصمیم گرفت رابطه خود را با یکی دیگر از شرکت کنندگان در نمایش، مت توماس دنبال کند. بعداً توماس و دورین نیز از هم جدا شدند.
پذیرایی

در تاریخ 9 اسفند ، روز بعد از پخش فینال ،(عشق نابینا است) برنامه گرایش شماره یک نتفلیکس  درست چند روز پس از آن شد که نتفلیکس لیست جدیدترین روند صدرنشینی خود را در تاریخ 5 اسفند در وب سایت خود معرفی کرد.
Tricia Crimmins از مشیبل پس از انتشار اولیه آنها در 24 بهمن ، پنج قسمت اول (عشق نابینا است) را مرور کرد. کریمینز با مقایسه آن با زن بی شوهر ، این سریال را " آزمایش واقعیت عجیب تلویزیون که شما اشتیاق داشتید" نامید. او اظهار می دارد که شما هرگز نمی‌دانید که زوج ها بعداً چه کاری انجام خواهند داد ، حتی به سمت محراب در عروسی ، این سریال را "بی ضرر ، سرگرم کننده و رضایت بخش" می کند.
لوسی مانگان از روزنامه گاردین از رتبه 2 از 5 ستاره به عشق نابینا است امتیاز داد و آن را سمی، خشن و تنفر وار، اما بسیار اعتیاد آور خواند. او می گوید که (عشق کور است) میخ نهایی در تابوت بشریت است. با این حال، از نظر واقعیت تلویزیون، اظهار داشت که این خوب است زیرا "از نارضایتی های عاطفی سوءاستفاده می کند، مقدسات را فریب می دهد، خصوصی را با ارزش و عمومی را بی ارزش می کند و آن را به رده های هوشیار تبدیل می کند." با وجود همه اینها، او نمایش را به عنوان یک واقعیت تلویزیونی، واقعیت شبیه به کارشناسی ، توصیه می کند .
کریستن بالدوین از سرگرمی هفتگی این سریال را "بسیار غم انگیز اما پرتحرک" خواند. وی با انتقاد از این سریال گفت: چهار قسمت اول در پوسته محافظ احساس جدید و تازه ای دارد ، اما به محض ورود زوج های درگیر به دنیای واقعی ، این حس فقط یکی دیگر از نمایش های واقعیت بد دوستی تلویزیونی است. بالدوین همچنین این امر را افسرده خواند و با استناد به اینکه داوطلبان همیشه می گفتند ، "اگر الان ازدواج نکنم ، هرگز نمی‌خواهم." به طور کلی ، بالدوین به عشق کور است رتبه C + .
در 05 فروردین 1399 ، عشق کور است برای یک فصل دوم و سوم تمدید شد.
صادق گنجی

| شهید صادق گنجی | شهید صادق گنجی |
| --- | --- |
نشان لیاقت و شایستگی: نشان لیاقت و شایستگی
رئیس خانه فرهنگ جمهوری اسلامی ایران در لاهور پاکستان: رئیس خانه فرهنگ جمهوری اسلامی ایران در لاهور پاکستان
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۴۲ فسا
درگذشته: ۲۸ آذر ۱۳۶۹ لاهور، پاکستان
تحصیلات: فوق لیسانس الهیات
محل تحصیل: دانشگاه شهید مطهری
وبگاه: https://sadeqganji.com
صادق گنجی (۱۳۴۲–۲۸ آذر ۱۳۶۹) رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در پاکستان بود که در سال ۲۸ آذر ۱۳۶۹ ترور شد.
زندگی‌نامه

صادق گنجی در فسا به دنیا آمد و در تحصیلات مقطع راهنمایی را در مدرسه ارشاد برازجان و تحصیلات متوسطه را در دبیرستان شهید بهشتی برازجان گذراند، پس از اتمام دوران دبیرستان راهی تهران شد و در مدرسه عالی شهید مطهری به تحصیل علوم دینی پرداخت. در زمان جنگ با عراق به مدت بیست ماه در جبهه‌های مختلف حضور یافت. مدتی مسئولیت بازرسی اداره عقیدتی سیاسی در نیروی دریایی سپاه پاسداران را داشت و چندماهی در وزارت ارشاد مشغول شد. در سال ۱۳۶۳ ازدواج کرد و صاحب دو فرزند به نام‌های سبحان و نادر گنجی شد. او در سال ۱۳۶۵ در شهر لاهور پاکستان، مسئولیت نمایندگی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران شد.
وی روزهای پایانی مأموریت خود را بعنوان وابسته فرهنگی ایران در لاهور پاکستان می‌گذراند و در آستانه مراسم تودیعی که روز ۲۸ آذرماه ۱۳۶۹ شمسی در لاهور پاکستان توسط شاعران و نویسندگان پاکستانی برپا کرده بودند توسط شاخه نظامی سپاه صحابه جلو درب هتلی که محل برگزاری مراسم تودیع بود ترور شد. گنجی مسئولیت وابسته فرهنگی و مسئول خانه فرهنگ سرکنسولگری ج.ا.ایران در لاهور پاکستان را از سال ۱۳۶۵ تا ۱۳۶۹ بر عهده داشت و در زمان فعالیت در پاکستان از نفوذ زیادی در میان گروه‌های شیعه و سنی برخوردار بود. به دنبال این اقدام تروریستی، هشت متهم از جمله شخصی به نام حق‌نواز دستگیر شدند که پنج تن از آنان در مراحل اولیه دادرسی، حکم تبرئه گرفتند. حق‌نواز به عنوان قاتل صادق گنجی در روز ۱۰ اسفند ۱۳۷۹ به دار آویخته شد.
آثار

وی در مدت حضورش در پاکستان چندین اثر از جمله مسیحیت و شیعه در پاکستان، زن در پاکستان، شخصیت‌های پاکستان، احزاب و گروه‌های پاکستان، پاکستان و چگونگی فعالیت آمریکا در این کشور و آموزش و پرورش پاکستان را به چاپ رساند.
وی در کنار زبان‌های انگلیسی و عربی، به اردو نیز تسلط داشت و به این زبان شعر هم می‌گفت.
کاپیتول ایالت اورگن

ساختمان پایتخت ایالت اورگن (Oregon State Capitol) بنایی است که شاخه مقننه دولت ایالت اورگن در آن قرار دارد. معماران بنا عبارتند از
Trowbridge & Livingston
بنای کنونی که سبک آرت دکو دارد در سال ۱۹۳۸ ساخته شد و در سیلم قرار دارد.
این بنا خانه مجلس نمایندگان و سنای ایالت است.
نگارخانه

مجلس سنا
مجلس نمایندگان
ساعد مشکی

| ساعد مشکی | ساعد مشکی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۴۲ گناباد، ایران
ملیت: ایرانی 
محل تحصیل: دانشکده هنرهای زیبا، دانشگاه تهران
پیشه(ها): طراح گرافیک، مدیر هنری و ناشر
ساعد مشکی (متولد سال ۱۳۴۲) طراح گرافیک، مدیر هنری و ناشر ایرانی است.
فعالیت‌های او بر طراحی گرافیک از جمله طراحی هویت سازمانی، پوستر، کتاب و به‌خصوص گرافیک نشر متمرکز است. او معلمی و کار هنری را با هم در ۲۴ سالگی آغاز کرد و دانش‌آموخته رشته طراحی گرافیک از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران است.
ساعد مشکی عضو انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران؛ انجمن بین‌المللی طراحان گرافیک؛ صاحب‌امتیاز و مدیرمسئول نشریه طراحی گرافیک نشان؛ و مدیرمسئول نشر مشکی است.
در سال ۱۳۸۱ او به‌همراه چهار تن از هم نسلانش (رضا عابدینی، بیژن صیفوری، مجید عباسی و علی‌رضا مصطفی‌زاده) گروه رنگ پنجم را به قصد ارتباط میان طراحی گرافیک ایران و جهان راه‌اندازی کرده و نمایشگاه‌های متعددی را در داخل و خارج کشور برگزار کرده‌اند.
آثارش در نمایشگاه‌ها، کتاب‌ها و روزنامه‌های متعددی معرفی شده و جوایزی را برای او به همراه داشته‌اند. از جمله: جایزه دوم طراحی روی جلد و جایزه ویژه خلاقیت از دوسالانه ششم طراحی گرافیک ایران، ۱۳۷۸؛ جایزه اول طراحی روی جلد از دوسالانه هفتم طراحی گرافیک ایران، ۱۳۸۰؛ جایزه مروارید طراحی جمهوری چک، ۱۳۸۱؛ جایزه اول طراحی روی جلد از نخستین دوسالانه طراحی روی جلد تهران، ۱۳۸۲؛ جایزه ویژه آیکوگرادا از دوسالانه ورشو، ۱۳۸۸؛ و جایزه دوم روی جلد و ویژه هیئت داوران از دوسالانه جهان اسلام، ۱۳۸۸.
کیتی‌جین گارساید

| کیتی‌جین گارساید | کیتی‌جین گارساید |
| --- | --- |
گارساید با کوئینادرینا، سال ۲۰۰۵: گارساید با کوئینادرینا، سال ۲۰۰۵
نام هنگام تولد: کاترینا جین گارساید
زادهٔ: ۸ ژوئیهٔ ۱۹۶۸ ‏(۵۶ سال) باک‌رز، ریدینگ شرقی یورک‌شر، انگلیس
پیشه‌ها: خواننده ترانه‌پرداز هنرمند تجسمی نویسنده
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۹–۱۹۹۴، ۱۹۹۹–اکنون
فرزندان: ۱
پیشه موسیقی: پیشه موسیقی
ژانر: آلترناتیو راک نویز راک بلوز راک آلترناتیو متال نئوفولک فریک فولک
ساز(ها): صدا کیبرد اتوهارپ
ناشر(ان): وان لیتل ایندیپندنت بلانکو و نگرو راف ترید ایمپریال دوا ای-اند-ام
 :  
کاترینا جین گارساید (به انگلیسی: Katrina Jane Garside؛ زادهٔ ۸ ژوئیهٔ ۱۹۶۸) خواننده-ترانه‌پرداز و هنرمند تجسمی انگلیسی می‌باشد. وی به‌خاطر مشارکت در گروه‌های موسیقی با سبک‌های التقاطی شناخته شده می‌شود که از بین این سبک‌ها می‌توان از نویز راک، آلترناتیو متال، آکوستیک و نئوفولک نام برد و سبک آوازهایی که از زمزمه‌های کودکانه گرفته تا سبک آوازهای ناگوار و خشنی مانند جیغ‌زدن. ایونینگ استاندارد یک‌بار وی را «یکی از ترسناک‌ترین زنان دنیای موسیقی آلترناتیو» خطاب نمود.
گارساید دوران کودکی دوره گردی داشته و به‌دلیل خدمت پدرش در ارتش بریتانیا در چندین مکان مختلف در سرار انگلستان بزرگ شده و بخش مهمی از دوران کودکی خود را در یک یات گذرانده و همراه‌با خانواده‌اش در دریای آزاد سفردریایی داشته‌است. تهیه‌کنندهٔ موسیقی گلین جونز وی را در نوجوانی پیدا کرد که منجر شد گارساید تقریباً یک سال با پسر جونز که ایثن نام داشت،‌ در زمینهٔ موسیقی همکاری داشته باشد. وی بعدها به‌عنوان خوانندهٔ اصلی گروهٔ موسیقی ایندی نویز راک دیزی چینسا که در سال ۱۹۸۹ در لندن با گیتارزن کریسپین گری به‌وجود آورده بود، به شهرت دست یافت.
گارساید در سال ۲۰۰۷ آلبوم انفرادی خودش را تحت عنوان لالایی‌هایی در بیابانی شیشه‌ای منتشر نمود و در همان سال با آهنگساز هکتور زازو در آلبوم مشترک بدنه‌های الکتریکی همکاری کرد سپس برای پروژهٔ آکوستیک مشترک خود با شریک زندگی‌اش گیتارزن آمریکایی کریس وایتینگهام که روبی ثروت نام داشت ترانه‌هایی نوشت و منتشر کرد. روبی ثروت در اواخر سال ۲۰۰۷ نخستین آلبوم استودیویی خود را تحت عنوان شکم‌گو منتشر کرد. گارساید همزمان با این آلبوم یک نمایشگاهٔ هنر تلفیقی برگزار کرد و آن را عزیزم، آن‌ها جسد را پیدا کردند نام‌گذاری کرد، که در گالری ووم واقع در بیرمنگام به نمایش درآمد. سپس روبی ثروت آلبوم‌های بعدی خود را تحت نام‌های از ابر سیاه پرنده‌ای آمد و اوه شک اوه ستاره‌ها را به‌ترتیب در سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۲ منتشر کرد. گارساید و وایتینگهام در این بازهٔ زمانی با فرزندانشان در یک قایق تفریحی جهان را دریانوردی می‌کردند.
روبی ثروت در سال ۲۰۱۷ چهارمین آلبوم خود را تحت عنوان بیبی دارلینگ تاپورو منتشر کرد. گارساید و وایتینگهام بعدها یک گروهٔ موسیقی جدید تحت نام لایر، فلاور تشکیل دادند و اولین آلبوم خود را تحت عنوان شمارشگر گایگر در آوریل سال ۲۰۲۰ منتشر کردند. گارساید طی یک مصاحبهٔ دستاوردهای دوران حرفه‌ای با کونان نوترون پروتونیک ریورسال به‌طور مفصل در رابط با این آلبوم صحبت نموده‌است.
اوایل زندگی

کاترینا جین گارساید در ۸ ژوئیهٔ سال ۱۹۶۸ در باکرز، ریدینگ شرقی یورک‌شر، انگلیس به‌عنوان اولین فرزند از بین دو دختر خوانوادهٔ خود چشم بر جهان گشود. با وجود اینکه پدر او در ارتش بریتانیا مشغول بود و خانوادهٔ گارساید نقل مکان می‌کردند، وی اولین سال‌های زندگی خود را در سالزبری، ویلتشر گذراند؛ همچنین پدر او نیز در زمینهٔ موسیقی فعالیت داشت و در گروه‌های محلی لندن نوزاندگی می‌کرد. زمانی که گارساید ۱۱ سال داشت پدرش خانواده را برای زندگی در یک یات ۹.۸ متری (۳۲ فوت) برد و این خانواده به مدت چهار سال از زندگی خود را دریانوردی می‌کردند. گارساید در این‌باره گفته گذراندن نصف سال‌های زندگی‌اش در دریا به او «دیدگاه متفاوتی دربارهٔ چیزها» داده‌است:
شما نقطهٔ مرجعی ندارید پس هرچیزی که می‌دانید وقف چیزی می‌شود، از جمله زمان در مسیرهای طولانی. به‌طرز حیرت‌آوری هرروز یکسان و تکراری است. چیزی برای دیدن وجود ندارد، کسی نیست که با او صحبت کنی. که این رعب‌آور می‌باشد. شما حتی جایی برای پنهان شدن ندارید و به معنای واقعی کلمه در معرض خطر هستید. با این حال هنوز خیلی زیباست زیرا تمام حواس‌پرتی‌ها از بین می‌روند.
در حالی که این خانواده بر روی دریا زندگی می‌کردند، گارساید و خواهر کوچک‌ترش ملانی مقدار چشمگیری از اوقات خود را صرف گوش کردن به نوارهای کاستی که پدربزرگشان به آن‌ها داده بود می‌کردند که بیشترشان نیز آلبوم‌های موسیقی‌متن فیلم‌های موزیکال بودند که از بین آن‌ها می‌توان به موسیقی‌متن فیلم داستان وست ساید اثر لئونارد برنستاین اشاره کرد. همچنین این دو برای گذراندن وقتشان اغلب سکانس‌هایی از موسیقی‌متن فیلم را با عروسک‌های پارچه‌ای بازسازی می‌کردند. از بین این نوارهایی که گارساید به آن‌ها گوش می‌کرد، آلبوم‌هایی از لد زپلین نیز آن‌ها را شامل می‌شوند که به گفته گارساید «واقعاً ایده‌ای از یک داستان را کامل می‌کنند.»
پس از بازگشت این خانواده به انگلیس، پدر گارساید برای کسب درآمد و امرار معاش کردن به خارج از کشور رفت زیرا آن‌ها با «حدود پنجاه پوند» از این سفر دریایی بازگشته بودند. خواهر کوچک‌تر گارساید یعنی ملانی متعاقباً در یک مدرسهٔ شبانه‌روزی ثبت نام کرد و در خوابگاهی که در آن اقامت داشت نوار کاستی را پخش می‌کرد که گارساید داشت «رؤیاها» از فلیتوود مک را همراه با خود آهنگ می‌خواند، تهیه‌کننده و مهندس گلین جونز که درحال دید و بازدید از مدرسه بود و دخترش نیز در این مدرسه ثبت نام کرده بود، این نوار را تصادفی شنید. او که تحت تأثیر آواز خواندن گارساید قرار گرفته بود با وی تماس گرفت و از او خواست تا به پسرش ایثن جونز که تازه شروع به ساختن موسیقی کرده بود بپیوندد. گارساید هم که اخیراً به او بورس تحصیلی داده شده بود تا در یک مدرسهٔ هنری ثبت حضور پیدا کند، ثبت نام خود را لغو نمود و در عوض یک سال با ایثن در استودیوی پدر او همکاری کرد و ترانه‌هایی را نوشت و ضبط کرد که بعداً آن‌ها را اینگونه توصیف کرد: «ناجور و افتضاح... اما می‌دونی؟ ما تازه داشتیم یاد می‌گرفتیم. من و ایثن قرار بود به لس آنجلس برویم و راک‌استار شویم— و بعد همانطور که باید از قبل زمانی که شانزده سالمان بود این طوری تمام می‌شد، همه‌چیز از هم فروپاشیده شد.» وی در پی این رویدادها به لندن نقل مکان کرد و در حالی که به‌دنبال کسب درآمد با خوانندگی بود، به مشاغل عجیب و غریبی مشغول شده بود.
پیشهٔ موسیقایی > ۱۹۸۹–۱۹۹۵: دیزی چینسا

مقالهٔ اصلی: دیزی چینسا
گارساید در سال ۱۹۸۹ در پاسخ به آگهی یک روزنامه توسط گیتارزن کریسپین گری گروهٔ دیزی چینسا را به‌وجود آورد. نوازندهٔ بیس ریچارد آدامز و طبل‌زن کانادایی وینس جانسون نیز به این گروه پیوستند. دیزی چینسا به‌دلیل اجراهای زندهٔ پرسر و صدا به‌سرعت معروف شد، و شکل ظاهری گارساید «تصویر گوتیکی از یک توتیای خیابانی که در دردلاک‌هایش گل‌های مرده درهم آمیخته شده‌اند» توصیف شد. یک روزنامه‌نگار ناشناس در یکی از مقاله‌های خود برای مجلهٔ باست که در آن به نقد و بررسی یکی از کنسرت‌های این گروه در سال ۱۹۹۱ می‌پرداخت نوشته بود: «کیتی‌جین گارساید درهرصورت یا نیاز جدی به کمک از جوانب روان‌پزشکی دارد یا سزاوار دریافت جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر زن می‌باشد.»
این گروه به‌منظور تبلیغ آلبوم قبل از انتشار با هول و مادهانی در بریتانیا تور برگزار نمود و مطبوعات بریتانیا گارساید را با خوانندهٔ اصلی هول یعنی کورتنی لاو مقایسه کردند. لاو نیز از قرار معلوم در سال ۱۹۹۱ گارساید را «یکی از دخترررای آشوبگر حقیقی» نامید و اعتراف کرد شدیداْ از زیبایی‌شناسی گارساید الهام گرفته می‌باشد. گارساید هیچ‌گاه با این جنبش که در شمال غربی آرام سرچشمه می‌گرفت، هم‌دست نشد.
دیزی چینسا در سال ۱۹۹۲ الونتین را منتشر کرد که تنها آلبوم کامل آن‌ها قبل از جدا شدن گارساید از گروه در سال ۱۹۹۳ می‌باشد. ترانهٔ «پولتو دوست داشته باش» از این آلبوم می‌آید که محبوب‌ترین تک‌آهنگ گروه است؛ آن‌ها این ترانه را در سال ۱۹۹۲ به‌طور زنده در نمایش تلویزیونی بریتانیایی کلمه اجرا نمودند. «پولتو دوست داشته باش» در فوریهٔ سال ۱۹۹۲ در جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا به‌رتبهٔ ۲۶ دست یافت.
وی پس از اینکه دیزی چینسا را ترک کرد از ملاء عام و صحنهٔ موسیقی ناپدید گردید و به انزوا کشانیده شد، و در آن زمان در لیک دیستریکت اقامت می‌داشت. گارساید که خود را منزوی و گوشه‌گیر توصیف می‌کرد بعدها اظهار می‌داشت که «من واقعاْ می‌توانم هرکجا باشم و این فرق زیادی ایجاد نمی‌کند، پس من لزوماْ درمورد کشوری که در آنجا چشم بر جهان گشودم و در آن زندگی کردم اطلاعات زیادی در دست ندارم.» به‌دلیل برخوردار بودن گارساید از هیستریونیک‌های جنون‌آمیزش روی صحنه و رفتارهای عجیب و غریبش در مصاحبه‌ها، شایعاتی مبنی بر اینکه وی تسلیم یک بیماری روانی شده، منتشر شدند. وی سال‌های بعد اعتراف کرد که در آن برههٔ زمانی از یک فروپاشی عصبی رنج می‌برده. وی بعدها در ریگ بک تاریخی که یک آسایشگاهٔ بدنام برای هنرمندان و کولی‌واران است، به زندگی پرداخت.
وی در نگاهی به گذشت اظهار نظر می‌کرد که اگر از دیزی چینسا جدا نمی‌شد، «من می‌مردم... چون هیچوقت آهنگ‌های [دیزی چینسا] را خودم نمی‌نوشتم هرگز نمی‌توانستم اندازه کافی تقدیم کنم، به‌قدر کافی جایی برسم. من نمی‌توانستم در کلمات و اشعار خون‌ریزی کنم— فقط می‌توانستم در اجراها خون بریزم، و این به‌معنای، حمله‌کردن به [خودم] بود.»
گارساید زمانی که در لیک دیستریکت اقامت داشت، شروع کرد به نوشتن ترانه‌های خودش، و با گروهٔ موسیقی اینداستریال تست دیپارتمنت در آلبوم تمامیت (۱۹۹۵) همکاری نمود.
پیشهٔ موسیقایی > ۱۹۹۷–۲۰۰۷: کوئینادرینا

مقالهٔ اصلی: کوئینادرینا
گارساید تا اواخر دههٔ ۱۹۹۰ قصد برگشت به صنعت موسیقی را نداشت تا اینکه به لندن بازگشت و گیتارزن سابق کریسپین گری با وی تماس گرفت؛ این دو در سال ۱۹۹۹ یک گروه با نام کوئینادرینا تشکیل دادند، کوئینادرینا در دههٔ بعدی به‌طور کلی چهار آلبوم استودیویی منتشر نمود: تاکسیدرمی (۲۰۰۰)، مرا بنوش (۲۰۰۲)، قصاب و پروانه (۲۰۰۵) و جن. گارساید طی مراحل اولیهٔ کوئینادرینا بین سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲ برای مدت کوتاهی در ولز اقامت نمود.
وی در سال ۲۰۰۳ در ترانهٔ «آخرین برگ روی درخت» از آلبومی از گروهٔ موسیقی مینوس تحت عنوان هالدور لاکسنس همکاری کرد.
کوئینادرینا پس از ضبط آلبوم زنده در آی‌سی‌ای که شامل ترانه‌هایی که این گروه در سال ۲۰۰۵ در مؤسسه هنرهای معاصر به‌طور زنده اجرا کرده بودند می‌شد، دو آلبوم دیگر نیز منتشر نمود؛ یکی یه اسب چوبی برون که یک آلبوم تلفیقی متشکل از چهار قطعهٔ آزمایشی منتشر نشده می‌بود و یکی دیگر نیز جن که آخرین آلبوم آن‌ها قبل از منحل شدن در سال ۲۰۰۹ بود.
گارساید در این بازهٔ زمانی مجموعه‌ای از ترانه‌های خانگی خود را در یک آلبوم تحت عنوان لالاشواری/لالایی‌هایی در بیابانی شیشه‌ای قرار داد که در سال ۲۰۰۶ منتشر گردید. مکمل این آلبوم مجموعه‌ای فیلم‌های کوتاهٔ ساخته شده توسط خود گارساید می‌باشد.
پیشهٔ موسیقایی > ۲۰۰۸–اکنون: روبی ثروت و لایر، فلاور

مقالهٔ اصلی: روبی ثروت
در سال ۲۰۰۷ گارساید مدت کوتاهی پس از منتشر شدن آخرین آلبوم کوئینادرینا تحت عنوان جن، با یک گیتارزن آمریکایی اهل هاوایی یعنی کریس ویتینگهام یک گروهٔ موسیقی دونفره به‌نام روبی ثروت به‌وجود آورد، وی ویتینگهام را زمانی که او داشت روی سکوی قطار متروی لندن به اجرا می‌پرداخت ملاقات نمود. گارساید درمورد رویارویی با ویتینگهام گفته «بعد از اینکه روی زمین زانو زدم و چون همه‌چیز در هم آمیخته و تنیده [شده بود]  برای مداخله دعا می‌کردم. من نیاز به یک مداخلهٔ کیهانی داشتم— و در واقع، اتفاق هم افتاد، همون روز. من اون رو پیدا کردم و وی در همه‌چیز فوق‌العاده است.»
روبی ثروت در نوامبر سال ۲۰۰۷ اولین آلبوم خود را تحت عنوان شکم‌گو منتشر نمود. این پروژه برخلاف سبک متال و نویز راک کوئینادرینا، اثیری‌تر است و بیشتر به آواز متکی می‌باشد و بخش عمده‌ای از ترانه‌های این پروژه با گیتار آکوستیک همراه‌است. این آلبوم با تحسین روبه‌رو شده و منتقدان این اثر را با آثار پی‌جی هاروی و مزی استار مقایسه نموده‌اند.
آلبوم مشترک گارساید و آهنگساز فرانسوی هکتور زازو تحت عنوان بدنه‌های الکتریکی سال بعد از سوی سیگنیچر رکوردز منتشر گردید. روبی ثروت نیز متعاقباْ ئی‌پی تور را در سال ۲۰۰۹ منتشر کرد که اثرهنری‌ای که روی جلد آلبوم بود، دست‌ساز می‌بود، پس از این نیز از ابر سیاه پرنده‌ای آمد (۲۰۰۹) منتشر گردیده شد. روبی ثروت در این برههٔ زمانی در سطح بین‌المللی تور برگزار می‌کرد و اوپنینگ اکت راسپوتینا در ایالات متحده نیز خودشان بودند.
آن‌ها در سال ۲۰۱۲ سومین آلبوم خودرا تحت عنوان اوه شک اوه ستاره‌ها منتشر نمودند که بسته‌بندی محدود با کتابی از سنگ‌نگاره‌ها، آثار هنری گارساید و همچنین اشعار دست‌نویس می‌بود. این گروه در آوریل همان سال بر روی صفحهٔ رسمی فیس‌بوک خود اعلام نمودند درحال ضبط یک پروژهٔ جدید هستند. قطعهٔ جدید آن‌ها با نام «آتش‌های مخفی» در سال ۲۰۱۴ بر روی سومین آلبوم تلفیقی جفری لی پیرس تحت عنوان محورها و سوکت‌ها منتشر شد.
گارساید در نوامبر سال ۲۰۱۶ از انتشار نسخهٔ محدود کتابی با نام لبهٔ فرسودهٔ نجواگر متشکل از ۳۴ شعر خبر داد. روبی ثروت در نوامبر سال ۲۰۱۷ چهارمین آلبوم استودیویی خود را تحت عنوان بیبی دارلینگ تاپورو منتشر نمود. گارساید در اکتبر سال ۲۰۱۸ یک مصاحبهٔ وسیع و فراخ با وایس داشت و در آن اظهار می‌داشت که او و ویتینگهام هنوز با فرزندانشان در آیونا اقامت دارند و اخیراْ یک سفر دریایی بزرگ به سراسر جهان را به‌پایان رسانده‌اند.
گارساید و ویتینگهام در آوریل سال ۲۰۲۰ تحت نام لایر، فلاور که پروژهٔ موسیقی جدیدشان است، یک آلبوم کامل با نام شمارشگر گایگر منتشر کردند.
دیگر آثار > هنر تجسمی

گارساید در سال ۲۰۰۷ یک نمایشگاهٔ هنری میکس مدیا در گالری ووم، بیرمنگام با نام عزیزم، آن‌ها جسد را پیدا کردند برگزار نمود که شامل مجموعه‌ای عکس‌ها، فیلم و سایر آثار بصری می‌بود.