مکینتاش پاور
تاریخچه > انتقال به سخت‌افزار استاندارد شده (۱۹۹۵–۱۹۹۹)

هنگامی که مکینتاش پاور معرفی شد، همان اتصالات داخلی و خارجی داخلی سایر مدلهای مکینتاش را شامل می‌شود، که همه آنها (صرفه جویی در ورودی و خروجی صدا) کاملاً اختصاصی بوده یا بیشتر به کامپیوترهای اپل اختصاص دارد. طی پنج سال بعد، اپل جایگزین همه این درگاه‌ها با اتصالات استاندارد جایگزین کرد.
اولین نسل مکینتاش پاور با NuBus ساخته شده بود، اما در پایان سال ۱۹۹۳ مشخص شد که گذرگاه PCI اینتل به قطعه گسترده‌ای تبدیل خواهد شد. موقعیت اپل به عنوان یک پخش کننده نسبتاً کوچک در بازار رایانه‌های شخصی بزرگتر به این معنی بود که تعداد کمی از سازندگان دستگاه در ایجاد نسخه‌های سازگار با NuBus و PCI کارت‌های خود سرمایه‌گذاری می‌کنند. اولین سیستم مبتنی بر PCI قدرت برتر مکینتاش ۹۵۰۰ بود که در مه ۱۹۹۵ معرفی شد. اندکی پس از آن با معرفی خط "Power Surge" از سیستم‌های نسل دوم مکینتاش پاور - مکینتاش پاور ۷۲۰۰، ۷۵۰۰ و ۸۵۰۰ دنبال شد. ۸۵۰۰ و ۹۵۰۰ در حدود PowerPC 604 جدید ساخته شده‌اند و از ۱۲۰ شروع می کنندمگاهرتز بررسی اینفو ورلد از ۸۵۰۰ بهبود سرعت در "مجموعه برنامه‌های تجاری" خود را از ۱۰ دقیقه با ۸۱۰۰/۱۰۰ به ۷:۳۷ برای ۸۵۰۰/۱۲۰ بهبود بخشید. آنها همچنین اشاره کردند که ۸۵۰۰ به‌طور متوسط ۲۴ تا ۴۴ درصد سریعتر از تراشه اینتل پنتیوم با سرعت مشابه کار می‌کند و در کارهای گرافیکی و انتشار به دو برابر افزایش می‌یابد.
انتقال به PCI تا سال ۱۹۹۶ با معرفی مدلهای همه در یک ۵۴۰۰، دسکتاپ ۶۳۰۰/۱۶۰ (که معمولاً به عنوان Performa 6360 به فروش می‌رسید) و mini-tower 6400 ادامه یافت. موفقیت بازار کلون مکینتاش همچنین اپل را بر آن داشت تا ماشین ارزان قیمت خود را با استفاده از قطعات و تکنیک‌های تولید که در آن زمان هم در بازار کلون و هم در بازار دسک تاپ وینتل رایج بود، تولید کند. Power Macintosh 4400 (در آسیا و استرالیا به عنوان ۷۲۲۰ فروخته می‌شود) برای داخلی‌های مورد خود به جای پلاستیک، از ورق فلز خمیده استفاده می‌کرد و دارای منبع تغذیه استاندارد ATX بود.
در کنار انتقال به PCI، اپل انتقال تدریجی را از هارد دیسک‌های SCSI به IDE به عنوان یک اقدام صرفه جویی در هزینه، هم برای خود و هم برای کاربرانی که می‌خواستند هارد دیسک‌های خود را ارتقا دهند، آغاز کرد. مدل‌های پایین رده ۵۲۰۰ و ۶۲۰۰ برای اولین بار از درایوهای داخلی IDE استفاده کردند، اگرچه اتصال SCSI خارجی ۲۵ پین اختصاصی اپل باقی مانده‌است. مدل‌های بژ Power Macintosh G3 آخرین مدل‌هایی هستند که به‌طور استاندارد از درایوهای SCSI استفاده می‌کنند و آخرین مکینتاش بود که دارای اتصال خارجی SCSI بود. هنگامی که Power Macintosh G3 (آبی و سفید) در اوایل سال ۱۹۹۹ معرفی شد، دو درگاه FireWire 400 جایگزین این درگاه شد. Blue و White G3 همچنین آخرین مکینتاش بود که شامل پورت‌های Apple Desktop Bus می‌شود، فناوری اختصاصی ایجاد شده توسط استیو وزنیاک برای اتصال صفحه کلیدها، موش‌ها و دانگل‌های محافظ نرم‌افزاری مانند آنهایی که از آوید تکنولوژی استفاده می‌شود. دو پورت USB نیز در آن گنجانده شده بود و این تنها پورت مکینتاش است که شامل ADB و USB نیز می‌شود.
درگاه دیگری که در این مدت حذف شد، Apple Attachment Unit Interface است. این یک نسخه اختصاصی اتصال استاندارد رابط واحد استاندارد اترنت گسترده برای 10BASE5 اترنت بود که اپل برای جلوگیری از سردرگمی با کانکتور ۱۵ پینی که اپل برای اتصال نمایشگرهای خارجی استفاده کرده بود، ایجاد کرده بود. پورت AAUI برای اتصال به شبکه به یک فرستنده و گیرنده خارجی پر هزینه احتیاج داشت. در اوایل دهه ۱۹۹۰، صنعت شبکه در اطراف اتصال 10BASE-T در حال ادغام بود، و باعث شد اپل این پورت را در اواسط سال ۱۹۹۵ و با Power Macintosh 9500 در کنار AAUI قرار دهد. Power Macintosh G3 پورت AAUI را حذف کرد.
Power Mac G4 (AGP Graphics) در نیمه دوم سال ۱۹۹۹ منتشر شد. این اولین مکینتاش پاوری بود که فقط شامل گسترش داخلی و خارجی استاندارد بود. برای چندین سال پس از آن، تعدادی از اشخاص ثالث دانگل‌هایی را ایجاد کردند که سازگاری معکوس را برای کاربران سیستم‌های جدید مک پاور با سخت‌افزار قدیمی فراهم می‌کند. این شامل شرکت‌هایی مانند Griffin Technology , MacAlly Peripherals , Rose Electronics و بسیاری دیگر است. در برخی موارد، این شرکت‌ها آداپتورهایی را تولید می‌کنند که با طراحی زیبایی مک پاور مطابقت دارد.