ورزش معلولین
سازمان و تاریخچه

ورزش سازمان‌یافته برای ورزشکاران دارای معلولیت معمولاً به سه گروه معلولیت گسترده تقسیم می‌شود: ناشنوایان، افراد دارای معلولیت جسمی و افراد دارای معلولیت ذهنی. هر گروه تاریخچه، سازمان، برنامه مسابقات و رویکرد متمایزی نسبت به ورزش دارد.
مسابقات رسمی بین‌المللی در ورزش ناشنوایان با بازی‌های خاموش پاریس در سال ۱۹۲۴ آغاز شد که توسط کمیته بین‌المللی ورزش ناشنوایان (CISS) برگزار شد. این بازی‌ها به المپیک ناشنوایان مدرن تبدیل شدند که توسط CISS اداره می‌شود. CISS بازی‌های جداگانه‌ای برای ورزشکاران ناشنوا بر اساس تعداد آنها، نیازهای ارتباطی ویژه آنها در زمین ورزشی و تعامل اجتماعی که بخش حیاتی ورزش است، برگزار می‌کند.
ورزش برای افراد دارای معلولیت ذهنی در دهه ۱۹۶۰ از طریق جنبش المپیک ویژه آغاز شد. این از مجموعه‌ای از اردوهای تابستانی که توسط یونس کندی شرایور برگزار می‌شد، از سال ۱۹۶۲ آغاز شد. در سال ۱۹۶۸ اولین المپیک ویژه بین‌المللی در شیکاگو برگزار شد. امروزه، المپیک ویژه آموزش و رقابت در رشته‌های مختلف ورزشی را برای افراد دارای معلولیت ذهنی فراهم می‌کند.
در سال ۱۹۸۶، فدراسیون بین‌المللی ورزش برای افراد دارای معلولیت ذهنی (INAS-FID) برای حمایت از مسابقات نخبه برای ورزشکاران دارای معلولیت ذهنی تشکیل شد. این در تضاد با رویکرد مشارکت بیشتر، «ورزش برای همه» المپیک ویژه ایجاد شد. برای مدتی، ورزشکاران دارای معلولیت ذهنی در بازی‌های پارالمپیک شرکت می‌کردند. پس از یک رسوایی تقلب در پارالمپیک تابستانی ۲۰۰۰، جایی که تعدادی از ورزشکاران شرکت‌کننده در مسابقات معلولیت ذهنی معلوم شد که معلول نیستند، ورزشکاران INAS-FID از مسابقات پارالمپیک محروم شدند، اما این ممنوعیت از آن زمان برداشته شد.
ورزش سازمان‌یافته برای افراد دارای معلولیت جسمی در اوایل سال ۱۹۱۱ وجود داشت، زمانی که «المپیاد معلولان» در ایالات متحده آمریکا برگزار شد. یکی از ورزشکاران موفق، والتر ویلیام فرانسیس، یک ولزی بود که قهرمانی دو و میدانی و کشتی را به دست آورد. بعدها، رویدادها اغلب از برنامه‌های توانبخشی توسعه یافتند. پس از جنگ جهانی دوم، در پاسخ به نیازهای تعداد زیادی از اعضای سابق خدمات و غیرنظامیان مجروح، ورزش به عنوان بخش کلیدی توانبخشی معرفی شد. ورزش برای توانبخشی به ورزش تفریحی و سپس به ورزش رقابتی تبدیل شد. پیشگام این رویکرد سر لودویگ گوتمن از بیمارستان استوک مندویل در انگلستان بود. در سال ۱۹۴۸، در حالی که بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ در لندن برگزار می‌شد، او یک مسابقه ورزشی برای ورزشکاران ویلچری در استوک مندویل ترتیب داد. این سرآغاز بازی‌های استوک مندویل بود که هم بازی‌های جهانی IWAS و هم بازی‌های پارالمپیک از آن تکامل یافتند. اولین بازی‌های رسمی پارالمپیک که همزمان نهمین بازی‌های بین‌المللی استوک مندویل بودند ('بین‌المللی' زمانی اضافه شد که پرسنل خدمات هلندی برای اولین بار در سال ۱۹۵۲ در بازی‌ها شرکت کردند) در سال ۱۹۶۰ در رم برگزار شد. دومین، سومین و چهارمین بازی‌های پارالمپیک به‌طور همزمان سیزدهمین، هفدهمین و بیست و یکمین بازی‌های بین‌المللی استوک مندویل بودند.
ورزش معلولان در اواخر دهه ۱۹۶۰ در ایالات متحده از طریق سازمان ورزش معلولان آمریکا (Disabled Sports USA) سازماندهی شد. این سازمان در سال ۱۹۶۷ توسط جانبازان نظامی معلول، از جمله جیم وینترز، برای کمک به توانبخشی سربازان مجروح بازگشته از ویتنام تأسیس شد و در ابتدا انجمن ملی اسکی بازان قطع عضو نام داشت. در سال ۱۹۷۰، هال اولیری مرکز ملی ورزش معلولان (NSCD) را در پارک زمستانی در کلرادو تأسیس کرد. امروزه NSCD دارای ۱۹ مربی معتبر و بیش از ۱۰۰۰ داوطلب است. ورزش معلولان آمریکا به یکی از بزرگ‌ترین سازمان‌های ملی چند ورزشی و چند معلولیتی در ایالات متحده تبدیل شده است که سالانه به بیش از ۶۰ هزار جنگجوی مجروح، جوان و بزرگسال خدمت می‌کند.
در سال ۱۹۷۵، بازی‌های پارالمپیک گسترش یافت و شامل افراد دارای قطع عضو و اختلالات بینایی شد. افراد دارای فلج مغزی از سال ۱۹۸۰ مجاز به رقابت شدند.
از سال ۱۹۸۸، کمیته بین‌المللی المپیک تصمیم گرفت ورزش معلولان (معلولیت‌های جسمی) را تأیید کند و آن را به عنوان بخشی از بازی‌ها بگنجاند: برگزاری بازی‌های پارالمپیک بلافاصله پس از بازی‌های المپیک انجام می‌شود. این برنامه‌ریزی به تقویت علاقه بیشتر به ورزش معلولان کمک می‌کند. تحقیقی که در یک وب‌سایت سوئیسی منتشر شده است، نشان می‌دهد که فدراسیون‌های ورزشی بین‌المللی بیشتری ورزشکاران معلول را نسبت به سایر ورزشکاران مرد یا زن فهرست می‌کنند.
در سال ۲۰۰۶، بازی‌های Extremity برای قطع عضو یا تفاوت اندام برای رقابت در ورزش‌های مخاطره‌آمیز تشکیل شد. کالج پارک اینداستریز، تولیدکننده پای مصنوعی، این رویداد را سازماندهی کرد تا به ورزشکاران قطع عضو مکانی برای رقابت در این ژانر ورزشی به‌طور فزاینده محبوب بدهد که به آن ورزش‌های شدید نیز می‌گویند. این رویداد سالانه که در تابستان در اورلاندو برگزار می‌شود، شامل مسابقات اسکیت بورد، ویک‌بورد، سنگ نوردی، دوچرخه‌سواری در کوهستان، موج‌سواری، موتو کراس و کایاک سواری می‌شود. سازمان‌های مختلفی مانند Paradox Sports برای کمک به توانمندسازی و الهام بخشیدن به افراد معلول از طریق تجهیز و استقبال از آنها در جامعه ورزش‌های شدید پدید آمده‌اند.
همچنین در سال ۲۰۰۶، فدراسیون بین‌المللی فوتبال با صندلی چرخدار برقی (FIPFA) و انجمن فوتبال برقی ایالات متحده (USPSA) برای استانداردسازی قوانین بازی و ترویج یکی از معدود ورزش‌های تیمی رقابتی برای کاربران صندلی چرخدار موتوری - فوتبال با صندلی چرخدار برقی (یا فوتبال برقی) تشکیل شدند.
در سال ۲۰۰۷، گروهی از ورزشکاران، مربیان، داوطلبان و والدین مستقر در سن دیگو از المپیک ویژه جنوب کالیفرنیا جدا شدند تا کنترل محلی بر برنامه‌های ورزشی معلولان را به دست آورند. این گروه - ورزش برای ورزشکاران استثنایی (S4EA) - به افراد دارای معلولیت‌های رشدی در محدوده سنی ۵ سال تا بزرگسالان خدمت می‌کند. S4EA با ترکیب افراد دارای معلولیت و بدون معلولیت، امیدوار است که ورزشکاران شرکت‌کننده از طریق ورزش‌های مشترک و فعالیت‌های تفریحی در جوامع تحت پوشش S4EA با یکدیگر تعامل داشته باشند و پیوندهای دوستی پایدار ایجاد کنند. اگرچه تمرکز این سازمان در درجه اول شهرستان سن دیگو، کالیفرنیا است، S4EA از این پایگاه به برنامه‌های ماهواره‌ای در ونچورا، کالیفرنیا و تموکولا، کالیفرنیا گسترش یافته است.
در حال حاضر، ورزش‌های پارالمپیک توسط کمیته بین‌المللی پارالمپیک، همراه با طیف وسیعی از سازمان‌های بین‌المللی ورزشی دیگر اداره می‌شود.
امروزه فرصت‌های ورزشی زیادی در سراسر ایالات متحده برای اعضای مجروح سرویس‌ها از جمله دوچرخه‌سواری، تیراندازی، تنیس و بسکتبال با ویلچر، دو و میدانی، ورزش‌های آبی تطبیقی و اسکی روی برف وجود دارد. برنامه جنگجویان مجروح ارتش، والیبال نشسته را به اعضای مجروح سرویس‌ها ارائه می‌دهد و برخی از سازمان‌ها علاوه بر خود اعضا، فرصت‌های ورزشی را به خانواده و دوستان اعضای مجروح خدمات نیز ارائه می‌دهند. دو رویداد چند ورزشی به سبک پارالمپیک منحصراً برای پرسنل و جانبازان مجروح، زخمی یا بیمار نیروهای مسلح وجود دارد: بازی‌های جنگجو در ایالات متحده و بازی‌های Invictus که در بریتانیا سرچشمه می‌گیرد.
=ورزش‌ها
ورزش‌های زیادی برای افراد دارای معلولیت‌های مختلف تطبیق داده شده‌اند، و برخی ورزش‌ها نیز به‌طور خاص برای این افراد طراحی شده‌اند، مانند گل‌بال. در هر رشته ورزشی، سطوح مختلفی از رقابت وجود دارد و همه ورزش‌ها در پارالمپیک برگزار نمی‌شوند. بسیاری از افراد دارای معلولیت در خارج از چارچوب مسابقات رسمی به ورزش می‌پردازند.
ورزش‌های معلولان به جامعه کمک می‌کنند تا درک بهتری از معلولیت داشته باشند و به کاهش انگ‌های مرتبط با آن کمک می‌کنند.