stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ایوان کریلوف
زندگی و آثار

ایوان در ۱۳ فوریه ۱۷۶۹ در مسکو به دنیا آمد اما دوران کودکی او در شهر اورنبورگ و در تِوِر (این شهر از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۹۰ کالینین نام داشت) سپری شد. پدر او یک افسر برجسته ارتش بود که در ۱۷۷۵ از خدمت در ارتش استعفا داد و در ۱۷۷۹خانواده بینوای خود را ترک کرد. ایوان خیلی زود با فقر آشنا شد. نوجوانی بیش نبود که مجبور شد به عنوان کمک دفتردار کار کند. با زندگی در سن پترزبورگ کار دولتی یافت و کارمند خرده پای مجلس شد. او فقدان تحصیل منظم را با یادگیری مستقل ادبیات، ریاضی و زبان‌های فرانسه و ایتالیایی جبران کرد.
در ۱۴ سالگی اپرای کمدی «قهوه جوش» را نوشت که در آن به گونه‌ای زنده، خلق و خوی سرواژهای شهرستانی را بیان می‌کرد. در سال‌های ۱۷۸۸–۱۷۸۶ کمدی «خانوادهٔ مجنون»، «خیالباف در راهرو» و «شیاطین» را که توخالی بودن و فساد اخلاقی دربار پایتخت را استهزا می‌کردند و تراژدی «فیلاملا» که مخالف استبداد بود را خلق نمود.
کریلوف در سال ۱۷۸۹ اقدام به چاپ مجله «پست ارواح» کرد و در آن نوشته‌های هجوی خود را منتشر نمود که با شجاعت عیوب جامعه درباری و سوءاستفاده دستگاه‌های اداری را افشا می‌کرد. کریلوف در فعالیت‌های روزنامه‌نگاری و هم‌چنین در داستان «کاییب» و دیگر نوشته‌های خود همانند ادامه دهنده طنز فرهنگی نوینکوف عمل می‌کرد.
طنز شجاعانه کریلوف موجب نارضایتی کاترین دوم شد. او از فعالیت‌های ادبی منع و چند سالی در شهرستان پنهان شد. در سال ۱۸۰۰–۱۷۹۹ «تراژدی- خنده» که اثری نیش دار ضددولتی بود را نوشت. کریلوف تنها در سال ۱۸۰۶ توانست به سن‌پترزبورگ بازگردد. در سال ۱۸۰۷–۱۸۰۶ کمدی «دکه مد» و «درسی برای دختران» را نوشت که سرسپردگی دربار را به استهزا می‌گرفت و موفقیت بزرگی به همراه داشت. در سال‌های ۱۸۴۱–۱۸۱۲ به عنوان کمک کتابدار در کتابخانه عمومی امپراتوری خدمت کرد. در سال ۱۸۰۹ اولین کتاب افسانه کریلوف به چاپ رسید که سرآغاز فعالیت کاری او به عنوان افسانه‌نویس شد.
نظر دیگران

نیکلای گوگول در مورد افسانه‌های کریلوف را «کتاب خردمندی خود ملت» بیان کرده‌است. اصالت راستین، زبان لایزال و خوش نقشِ به نوبه خود ثروتمند، خلاقیت کریلوف را در اوج پیشرفت افسانهٔ روسی و او را در ردیف سرآمدان جهانی این ژانر قرار دادند.
الکساندر سرگی یویچ پوشکین خصوصیت عمیق ملی افسانه‌های کریلوف را که در «شادی در حیله‌گری عقل، شوخ‌طبعی و استعداد خوش نقش بیان می‌شود» می‌بیند. پوشکین خاطر نشان می‌کند کریلوف بر خلاف پیشینیان خود که در افسانه نکته اخلاقی آموزنده‌ای را رأس کار خود قرار می‌دادند، افسانه‌ای با طنز و با ارزش کمدی خلق کرد.
ویساریون بلینسکی در مورد افسانه «کشاورز و گوسفند» اثر کریلوف می‌نویسد «تصویر شاعرانهٔ یکی از وجوه جامعه، کمدی کوچک، که در آن شخصیت‌های فعال حقیقتاً بی‌اندازه خاص و رعایت شده هستند.» در این باره استعداد راهکار واقع بینانهٔ نویسنده به واقعیت ختم می‌شوند.
ترجمه فارسی

نخستین ترجمه فارسی از آثار ایوان کریلوف با عنوان «حکایات کریلوف» ترجمه گیورگیس آقاسی در سال ۱۳۴۷ توسط انتشارات پدیده منتشر شد. این ترجمه دارای متنی روان و مناسب بزرگسالان و اطفال است.
کتاب «حکایات تمثیلی» اثر ایوان آندریویچ کریلوف توسط بهروز عزبدفتری به فارسی برگردانده شده که در ۲۷۲ صفحه، از سوی نشر نیلوفر منتشر شده‌است.
بنای یادبود ایوان کریلوف در باغ تابستانی (۱۸۵۴–۱۸۵۵)، اثر پیتر کلودت فون رگنسبورگ
فرودگاه کوکورا

| فرودگاه کوکورا 小倉空港 Kokura Kūkō | فرودگاه کوکورا 小倉空港 Kokura Kūkō |
| --- | --- |
یاتا: ندارد ایکائو: ندارد: یاتا: ندارد ایکائو: ندارد
خلاصه: خلاصه
نوع فرودگاه: همگانی
شهر بکار رفته: کیتاکیوشو، فوکوئوکا
مکان:  ژاپن
ارتفاع از سطح دریا: ۱۰ فوت / ۳ متر
فرودگاه کوکورا  (به انگلیسی: Kokura Airport) یک فرودگاه همگانی است که یک باند فرود آسفالت دارد. این فرودگاه در شهر کیتاکیوشو، فوکوئوکا کشور ژاپن قرار دارد و در ارتفاع ۳ متری از سطح دریا واقع شده است.
فرودگاه الکساندارا (اییندیانا)

فرودگاه الکساندارا (اییندیانا) (به انگلیسی: Alexandria Airport (Indiana)) یک فرودگاه همگانی بهره‌برداری هوایی است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۷۹۰ متر است. این فرودگاه در شهر الگزندریا، ایندیانا کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۲۷۴ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
فرودگاه صحرایی بروس

فرودگاه صحرایی بروس (به انگلیسی: Bruce Field) یک فرودگاه همگانی با کد یاتا E30 است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۱۱۹۱ متر است. این فرودگاه در شهر بلینجر، تگزاس کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۵۲۹ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
شوگون‌سالاری کاماکورا

Government of Japan during the Kamakura period (1192–1333)
شوگون‌سالاری کاماکورا (به ژاپنی: 鎌倉幕府 Kamakura bakufu) یا کاماکورا باکوفو، یک دیکتاتوری نظامی در کشور ژاپن بود که به سرکردگی شوگون‌ها اداره می‌شد و از سال ۱۱۸۵ (یا به تعبیری از سال ۱۱۹۲ که به صورت رسمی پذیرفته شد) تا سال ۱۳۳۳ میلادی ادامه پیدا کرد. مرکز سیاسی این دیکتاتوری شهر کاماکورا بود و دوره کاماکورا که یکی از دوره‌های تاریخ ژاپن است، نام خود را از همین شهر به عاریه می‌گیرد. پیش از پایه‌گذاری شوگون‌سالاری کاماکورا، قدرت به صورت عمده در دست امپراتوران و جانشینان آنان بود که آن‌ها نیز از سوی مقام‌های دربار امپراتوری و خاندان‌های آریستوکراتی که با هم در حال رقابت بودند تعیین می‌شدند. امور نظامی هم در اختیار دولت عرفی بود. با این همه، پس از شکست خاندان تایرا در جنگ گنپی، میناموتو نو یوریتومو در سال ۱۱۸۵ بخشی از قدرت را از دست آریستوکرات‌ها به درآورد و با دریافت نشان شوگون در سال ۱۱۹۲، نظام خاصی از حکومت را با سردمداری شوگون‌ها بر پا کرد که به شوگون‌سالاری کاماکورا مشهور شد.
پس از مرگ یوریتومو، خط مستقیم حکمرانی خاندان یوریتومو (خاندان میناموتو یا خاندان گنجی) به دلیل جنگ قدرت بین سامورایی‌هایی که که به شوگون سالاری خدمت می‌کرد و گوکه‌نین نامیده می‌شدند، قطع شد و سپس خاندان هوجو قدرت را به دست گرفت و در نهایت خط حکمرانی از توکوسو که فرزندان مستقیم دومین شیکن هوجو یوشیتوکی، بودند در نهایت به ملازمان خدمتگزار این خاندان، نایکانری‌ها ، منتقل شد و آنها فرمانروای کاماکورا شدند. هنگامی که امپراتور گو-دایگو در فوریه ۱۳۳۳ ارتشی را در کوه سنجو جمع کرد، شوگون‌سالاری کاماکورا هوجو تاکاایه و آشیکاگا تاکائوجی را به عنوان فرمانده کل از طرف کاماکورا برای سرکوب شورش امپراتور اعزام کرد، اما در ۱۰ ژوئن همان سال، هوجو تاکاایه در نبرد، کشته شد و دو روز پس از آن آشیکاگا تاکائوجی علیه شوگون‌سالاری قیام کرد. در ۳۰ ژوئن، نیتا یوشی‌سادا در طی محاصره کاماکورا (۱۳۳۳) به کاماکورا حمله کرد و اوضاع در مدت کوتاهی تغییر کرد و در روز ۴ ژوئیه همان سال شوگون‌سالاری کاماکورا منحل شد. پایه و اساس حکومت سامورایی که توسط شوگون‌سالاری کاماکورا تأسیس شد، توسط شوگون‌سالاری آشیکاگا و شوگون‌سالاری توکوگاوا ادامه پیدا کرد.
پایان دوران هی‌آن

میناموتو نو یوریتومو، ۱۱۹۲–۱۱۹۹
میناموتو نو یوریتومو، اولین شوگون از شوگون‌سالاری کاماکورا، به دلیل تأسیس دولت سامورایی که تا پایان دوره ادو ادامه داشت، شناخته شده است. مادر او یورا گوزن نام داشت که از نسل خاندان فوجیوارا است. میناموتو نو یوریتومو خوش قیافه، باهوش و در توان نظامی عالی بود، بنابراین از سنین جوانی از اطرافیانش انتظارات زیادی داشت. با این حال، در سن ۱۲ سالگی، در اولین نبرد خود، شورش هیجی، از تایرا نو کیوموری شکست خورد. سال بعد، او به تبعید (مجازات تبعیدی که مجرمان را به مناطق یا جزایر دورافتاده می‌فرستد) محکوم شد و به هیروگا کوجیما در ولایت ایزو (شبه‌جزیره ایزو فعلی در استان شیزوئوکا) فرستاده شد و حدود ۲۰ سال را در آنجا سپری کرد. در آن زمان تبعید مجازاتی سنگین در نظر گرفته می‌شد، اما میناموتو نو یوریتومو نسبتاً آزادانه در ولایت ایزو زندگی می‌کرد. دلیل این امر این بود که مردم شرق ژاپن از جمله ولایت ایزو اساساً از خاندان گنجی حمایت می‌کردند. میناموتو نو یوریتومو با حمایت اطرافیانش به تحصیل ادامه داد و در حالی که در صفوف خود خاندان‌های قدرتمند شرق ژاپن را که مخالف خاندان تایرا (خاندان هیکه) بودند به خدمت گرفت، به دقت به دنبال فرصت‌ها بود. ۲۰ سال پس از تبعید، در سال ۱۱۸۰، شاهزاده موچی‌هیتو، پسر امپراتور گوشیراکاوا، ارتشی را برای «سرنگونی هیکه» تشکیل داد، و میناموتو نو یوریتومو نیز با استفاده از این موقعیت، سامورایی‌ها را گرد هم آورد و از ولایت ایزو و ولایت ساگامی (استان کاناگاوا کنونی)، ارتش تشکیل داد و از هیروگا کوجیما فرار کرد. اگرچه در نبرد اول شکست خوردند، اما سپس به سمت کاماکورا، «سرزمین اجدادش» حرکت کرد. پس از آن، میناموتو نو یوریتومو نبرد شدیدی با خاندان تایرا انجام داد و موفق شد خاندان تایرا را در نبرد دان نو اورا به انقراض بکشاند. در سال ۱۱۹۲ (کنکیو ۳)، او توسط دربار امپراتوری به سمت سی تایشوگون منصوب شد و شوگون سالاری را در کاماکورا تأسیس کرد. میناموتو نو یوریتومو، که اولین کاماکورا-دونو (ارباب کاماکورا) شد، قدرت سیاسی واقعی را از دربار امپراتوری به دست گرفت و شوگو (حفظ نظم عمومی و اعمال قدرت پلیس) و جیتو (جمع‌آوری و پرداخت مالیات سالانه) را در کشور تأسیس کرد. علاوه بر این، او سامورایی-دوکورو، ماندوکورو و مونچو-جو را برای تقویت نظام شوگونی راه اندازی کرد.
فهرست شوگون‌ها و شیکن‌ها

| دوره | ترتیب | زمان حکمرانی | شوگون | ترتیب | شیکن | توضیح |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| شوگون خاندان گنجی | یکم | ۱۱۹۹–۱۱۹۲ | میناموتو نو یوریتومو |  | نیست |  |
| شوگون خاندان گنجی | دوم | ۱۲۰۳–۱۲۰۲ | میناموتو نو یوری‌ایه |  | نیست |  |
| شوگون خاندان گنجی | سوم | ۱۲۱۹–۱۲۰۳ | میناموتو نو سانه‌تومو | (۱) | هوجو توکیماسا (اشتغال ۱۲۰۵–۱۲۰۳) |  |
| شوگون خاندان‌های سکه | چهارم | ۱۲۴۴–۱۲۲۶ | کوجو یوریتسونه | (۲) | هوجو یوشیتوکی (اشتغال ۱۲۲۴–۱۲۰۵) |  |
| شوگون خاندان‌های سکه | پنجم | ۱۲۵۲–۱۲۴۴ | کوجو یوریتسوگو | (۳)   (۴) | هوجو یاسوتوکی (اشتغال ۱۲۴۲–۱۲۲۴) هوجو تسونه‌توکی (اشتغال ۱۲۴۶–۱۲۴۲) |  |
| شاهزاده شوگون | ششم | ۱۲۶۶–۱۲۵۲ | شاهزاده مونه‌تاکا | (۵)   (۶)   (۷) | هوجو توکی‌یوری (اشتغال ۱۲۵۶–۱۲۴۶)  هوجو ناگاتوکی (اشتغال ۱۲۶۴–۱۲۵۶)  هوجو ماسامورا (اشتغال ۱۲۶۸–۱۲۶۴) |  |
| شاهزاده شوگون | هفتم | ۱۲۸۹–۱۲۶۶ | شاهزاده کوره‌یاسو | (۸)   (۹) | هوجو توکیمونه (اشتغال ۱۲۸۴–۱۲۶۸)  هوجو ساداتوکی (اشتغال ۱۳۰۱–۱۲۸۴) |  |
| شاهزاده شوگون | هشتم | ۱۳۰۸–۱۲۸۹ | شاهزاده هیساآکی | (۱۰) | هوجو موروتوکی (اشتغال ۱۳۱۱–۱۳۰۱) |  |
| شاهزاده شوگون | نهم | ۱۳۳۳–۱۳۰۸ | شاهزاده موریکونی | (۱۱)   (۱۲)  (۱۳)  (۱۴)  (۱۵)  (۱۶) | هوجو مونه‌نوبو (اشتغال ۱۳۱۲–۱۳۱۱)  هوجو هیروتوکی (اشتغال ۱۳۱۵–۱۳۱۲) هوجو موتوتوکی (اشتغال ۱۳۱۶–۱۳۱۵)  هوجو تاکاتوکی (اشتغال ۱۳۲۶–۱۳۱۶)  هوجو ساداآکی (اشتغال ۱۳۲۶) هوجو موریتوکی (اشتغال ۱۳۳۳–۱۳۲۶) |  |
:
وقایع > کشته شدن میناموتو نو یوری‌ایه

میناموتو نو یوری‌ایه، ۱۲۰۲–۱۲۰۳
میناموتو نو یوری‌ایه، دومین شوگون از شوگون‌سالاری کاماکورا، در سال ۱۱۸۲ به عنوان پسر ارشد اولین شوگون، میناموتو نو یوریتومو، و همسرش، ماساکو هوجو، به دنیا آمد. میناموتو نو یوری‌ایه سه سال پس از نقل مکان میناموتو نو یوریتومو به کاماکورا متولد شد؛ بنابراین، میناموتو نو یوری‌ایه دوران کودکی خود را با دریافت برکات بسیاری از اطرافیان خود سپری کرد. میناموتو نو یوری‌ایه که با دقت به عنوان یک «ارباب کاماکورا متولد شده» بزرگ شده بود، در شکار آنقدر ماهر بود که در سن ۱۲ سالگی توانست به یک آهو تیر بیاندازد و حتی «استاد بی نظیر هنرهای رزمی در تاریخ» نامیده شد. در سال ۱۱۹۹ (سال دهم کنکیو)، پدرش، میناموتو نو یوریتومو، به‌طور ناگهانی درگذشت. میناموتو نو یوری‌ایه، که به عنوان ارباب بعدی کاماکورا بزرگ شده بود، طبق برنامه‌ریزی موفق به ریاست خانواده شد و دومین شوگون شد، اما در این زمان مشکلی به وجود آمد. میناموتو نو یوری‌ایه تنها ۱۸ سال داشت. برخلاف پدرش، میناموتو نو یوریتومو، که مهارت‌های سیاسی بسیار خوبی از خود نشان می‌داد، نگهبانان مسن‌تر به تدریج از میناموتو نو یوری‌ایه، که هنوز جوان بود و مهارت‌های سیاسی نداشت، بسیار ناراضی شدند. سیستم فئودالی شوگون‌سالاری کاماکورا گوئون (حمایت‌های مختلفی که اربابان به خدمتگزاران در جامعه فئودالی می‌دادند) و هوکو (خود را وقف ملت و دربار کردن. به نوبه خود، به وقف خود به یک ارباب فئودالی یا ارباب خاص نیز اشاره دارد) است. پدرش، میناموتو نو یوریتومو، سرزمینی را به عنوان لطف و گوئون به گوکه‌نین‌هایی که در جنگ فعال بودند تقسیم کرد. گوکه‌نین به عنوان خدمتگزار شوگون خدمت می‌کرد و در مواقع اضطراری در کنار میناموتو نو یوریتومو قرار می‌گرفت. در آن زمان، نیروهای مخالف علیه شوگون‌سالاری کاماکورا نه تنها در داخل شوگون سالاری بلکه در دربار امپراتوری نیز فعال شدند و حوادثی رخ داد که در آن مقام‌های شوگون سالاری که در دربار امپراتوری بودند اخراج شدند. اگر این وضعیت حل نمی‌شد، نه تنها میناموتو نو یوری‌ایه نمی‌توانست به عنوان شوگون به کار خود ادامه دهد، بلکه خطر فروپاشی خود شوگون‌سالاری کاماکورا وجود داشت؛ بنابراین، دستیاران نزدیک میناموتو نو یوری‌ایه سیستم شورای ۱۳ نفره را ابداع کردند. سیستم شورای ۱۳ عضوی سیستمی بود که در آن ۱۳ ملازم تأثیرگذار سیاست سیاسی شوگون‌سالاری کاماکورا را تعیین می‌کردند. هدف از تشکیل چنین سیستمی این بود که به جای اینکه میناموتو نه یوری‌ایه به تنهایی سیاست را اداره کند، که نمی‌توانست اعتماد حافظان خود را جلب کند، با دعوت از ملازمان ناراضی برای مشارکت در اداره شوگون‌سالاری، تداوم شوگون‌سالاری کاماکورا را حفظ کند. در نتیجه، سیستم شورای ۱۳ نفره موفق شد از فروپاشی شوگون‌سالاری کاماکورا جلوگیری کند. با این حال، در نتیجه این، توانایی کاماکورا-دونو در اعمال قدرت کاهش یافت. به این ترتیب پایه‌های «حکومت موروثی» که بعداً توسط خاندان هوجو انجام شد، به تدریج به وجود آمد.
وقایع > جنگ جوکیو

پس از پایان مراسم تشییع جنازه سانه‌تومو، ماساکو از طرف خود پیام رسان به کیوتو فرستاد تا از پسر امپراتور بازنشسته گوتوبا به عنوان شوگون استقبال کند. امپراتور بازنشسته امتناع کرد و گفت: «انجام چنین کاری ژاپن را به دو بخش تقسیم می‌کند.» دومین شیکّن هوجو یوشیتوکی به برادر کوچکترش هوجو توکیفوسا سرباز داد تا به کیوتو برود و دوباره سعی کرد برای حرکت شاهزاده به شرق مذاکره کند، اما امپراتور بازنشسته نپذیرفت. یوشیتوکی تصمیم گرفت از درخواست برای فرستادن یک شوگون از خانواده امپراتوری صرف نظر کند و فوجیوارا نو یوریتسونه را از پنج خاندان نایب‌السلطنه به عنوان شوگون بپذیرد. توکیفوسا بایوریتسونه به کاماکورا بازگشت. یوریتسونه هنوز یک کودک دو ساله بود و ماساکو، که از او مراقبت می‌کرد، عنوان شوگونی را به‌عهده گرفت و «آما شوگون» (به معنی شوگون راهبه) نام گرفت. آزوما کاگامی با هوجو ماساکو به عنوان ارباب کاماکورا از مرگ سانه‌تومو در سال ۱۲۱۹ تا مرگ ماساکو در در سال ۱۲۲۵ میلادی رفتار می‌کند.
در سال ۱۲۲۱، درگیری بین امپراتور بازنشسته گوتوبا که مایل به بازگرداندن قدرت امپراتوری بود و شوگون سالاری، عمیق‌تر شد و امپراتور بازنشسته سرانجام تصمیم گرفت به ایگا میتسوسوئه، (محافظ کیوتو از طرف شوگون‌سالاری) حمله کند و ارتشی تشکیل دهد جنگ جوکیو. امپراتور بازنشسته فرمانی به فرمانداران و رهبران ولایت‌های ژاپن صادر کرد تا هوجو یوشیتوکی را دستگیر کنند. سامورایی‌ها هنوز از دربار امپراتوری ترس زیادی داشتند و دست نشاندگان کاماکورا با شنیدن خبر تشکیل ارتش توسط امپراتور بازنشسته متزلزل شدند. در این هنگام ماساکو یک سخنرانی تاریخی ایراد کرد:
همه، لطفاً قلب‌هایتان را یکی کرده و به وصیت و کلام آخر من گوش کنید. پس از آنکه یوریتومو (بنیان‌گذار شوگون‌سالاری کاماکورا)، دشمن دربار ژاپن، (میناموتو نو یوشیناکا و خاندان تایرا) را نابود کرد و یک دولت سامورایی در کانتو ایجاد کرد، موقعیت رسمی شما (سامورائی‌ها) ارتقا پیدا کرد و درآمد شما به میزان قابل توجهی افزایش یافت. آن زمان که شما در خدمت خاندان تایرا بودید، با پای برهنه برای انجام کار اجباری تا کیوتو می‌رفتید، اما در حال حاضر نیازی به انجام کار در کیوتو ندارید و در زندگی‌تان به خوشبختی و رفاه رسیده‌اید. این‌ها همه به لطف یوریتومو است. دین شما به او بالاتر از کوه و عمیق‌تر از دریا است. اما اکنون این دین فراموش شده و کسانی ظاهر شدند که توسط امپراتور و امپراتور بازنشسته فریب خورده‌اند و قصد دارند ما را نابود کنند. خواست من اینست که کسی که برای نام خود به عنوان سامورایی احترام قائل است، فوجیوارا هیده‌یاسو و میئورا تانه‌یوشی (که هر دو جنگجوی اصلی در سمت دربار بودند) را شکست دهد و نسبت به سه نسل از شوگون‌سالاری کاماکورا ادای دین را بجا آورد. اگر کسی در میان شما طرفدار دربار است، ابتدا من را بکشد، سپس کاماکورا را بسوزاند و سپس به کیوتو برود.
این سخنرانی بر سامورایی‌ها تأثیرگذار بود و موجب تقویت انگیزه جنگیدن در بین آنها شد. ارتش شوگون سالاری به ارتش بزرگی متشکل از ۱۹۰۰۰۰ سواره نظام افزایش یافت. امپراتور بازنشسته گو-توبا کاملاً به کارآمدی فرمان خود باور داشت، و از آنجا که انتظار نداشت ارتش شوگونی چنین عظیم شود، ناامید شده بود. ارتش درباری در نقاط مختلف شکست خورد و ارتش شوگون کیوتو را اشغال کرد. امپراتور بازنشسته گوتوبا دستور خود برای دستگیری یوشیتوکی را پس گرفت و عملاً تسلیم شد و به جزایر اوکی تبعید شد.
دلایل فروپاشی

از زمان پدر هوجو تاکاتوکی، هوجو ساداتوکی، نشانه‌های فروپاشی حکومت شوگونی مشهود بود. به دلیل دو حمله مغول (نبرد بون‌ای و نبرد کوآن)، زندگی گوکه‌نین‌ها فقیرانه شده بود. علاوه بر این، دولت شوگون به دلیل درگیری شیموتسوکی در سال ۱۲۸۵ و شورش هیزنمون در سال ۱۲۹۳ بی‌ثبات شد. در سال‌های آخر زندگی ساداتوکی، زندگی او کاملاً آشفته بود و تقریباً هر روز مهمانی‌های شرب مشروب برپا می‌کرد. ساداتوکی در مهر ۱۳۱۱ در حالی که از سبک زندگی نابسامان خود رنج می‌برد چشم از جهان فروبست. پس از آن، امپراتور گو-دایگو ایده «حکومت مستقیم امپراتور» را مطرح کرد و دو بار علیه شوگون‌سالاری شورش کرد. که منجر به حادثه شوچو (۱۳۲۴) و شورش گنکو شد. با این حال، حمله گودایگو به شوگون سالاری با شکست مواجه شد و او به جزایر اوکی تبعید شد. از همان زمان، نارضایتی از شوگون سالاری در نقاط مختلف افزایش یافت و شتاب فروپاشی آن بیشتر شد. در سال ۱۳۳۳ تعداد ارتش نیتتا یوشی‌سادا در حمله او به شوگون سالاری ابتدا تنها ۱۵۰ نفر بود. اما در طول راهپیمایی، لشکری از گوکه‌نین‌ها به ارتش او پیوستند و تعداد آنها بسیار زیاد شد. در منابع دلیل فروپاشی اغلب به دلیل سوء مدیریت هوجو تاکاتوکی نسبت داده می‌شود. گفته می‌شود که تاکاتوکی هر روز وقت خود را وقف جنگ سگ‌ها و دنگاکو (جشن) می‌کرد و به سیاست اهمیت نمی‌داد. با این حال، حکومت نادرست تاکاتوکی در منابع تاریخی ثانویه در دوره بعدی نوشته شده است و ممکن است به قصد تحقیر او نوشته شده باشد. دلایل سقوط شوگون‌سالاری عبارتند از بی‌ثباتی سیاسی، فعالیت‌های امپراتور گو-دایگو برای سرنگونی شوگون سالاری، عدم پاسخگویی به تغییرات آب و هوایی، نفوذ اقتصاد پولی و ظهور آکوتو (گروه‌های شرور). با این حال، دلیل قطعی هنوز ناشناخته است. جنبش فروپاشی در پیوند با کیوتو و کیوشو رخ داد و نهادهای شوگون سالاری، روکوهارا تاندای و چینزی تاندای نیز فروپاشیدند.
ساختار شوگونی > گوئون و هوکو

وجود شوگون‌سالاری کاماکورا بر پایه سامورایی‌ها، به ویژه در منطقه کانتو استوار بود. این سامورایی‌ها با تبدیل شدن به ملازمان کاماکورا-دونو (= شوگون) به عضویت شوگون‌سالاری کاماکورا درآمدند. سامورایی‌هایی که تابع کاماکورا-دونو شدند گوکه‌نین نامیده می‌شدند.  رابطهٔ بین سامورایی‌ها و شوگون در دوره کاماکورا بر پایه اصلی به نام پاداش-خدمت بود که  سیستم «سیستم گوکه‌نین» نیز نامیده می‌شود و دو طرف با منافع متقابل به هم گره خوردند. سامورایی‌ها در عوض خدمت به شوگون حفظ مالکیت اراضی‌شان تأمین می‌شد و در صورتی که در نبردها می‌توانستند اراضی جدیدی را تصرف کنند، مالکیت اراضی جدید را نیز به دست می‌آوردند. در مقابل دریافت چنین پاداشی آنها می‌بایست به شوگون وفادار می‌ماندند و پیرو امر وی در جنگ‌ها شرکت می‌کردند و در تأمین هزینه‌های جنگ سهیم می‌شدند. همچنین در صورت انجام یک خدمت برجسته و مهم زمین‌های تازه یا مقام و مناصبی بلندپایه به سامورایی‌ها داده می‌شد.
ساختار شوگونی > گوئون و هوکو > گوئون

به اهدای پاداش توسط کاماکورا-دونو اشاره دارد که مالکیت قلمرو گوکه‌نین را تضمین می‌کند یا زمین جدید را به عنوان پاداش اهدا می‌کرد.
ساختار شوگونی > گوئون و هوکو > هوکو

به خدمت نظامی و بار اقتصادی که گوکه‌نین در راه خدمت به کاماکورا-دونو متحمل می‌شد، اشاره دارد. به‌طور خاص، خدمت نظامی در مواقع اضطراری مانند حمله مغول
ساختار شوگونی > سیستم شغلی

سی تایشوگون (کاماکورا-دونو)
رئیس و رهبر شوگون‌سالاری کاماکورا. در دوره نسل اول یوریتومو، رهبر خانواده سامورایی به حساب می‌آمد، اما زمانی که شوگون خاندان گنجی پس از سه نسل از بین رفت، این خاندان شروع به پذیرش اعضای نسل دوم خاندان‌های سکه و خانواده امپراتوری کرد و تبدیل به یک پوسته ظاهری صرف شد.
شیکن دستیار شوگون (کاماکورا-دونو) در شوگون‌سالاری کاماکورا بود. شیکن به تدریج اقتدار شوگون را به خود اختصاص داد و عملاً رئیس شوگون‌سالاری کاماکورا شد. شیکن توسط خاندان هوجو به ارث می رسید، اما بعدها، حتی پس از اینکه رئیس خانواده توکوسو، سمت شیکن را به یکی از اعضای خانواده خود واگذار کرد، رئیس خانواده توکوسو همچنان به قدرت واقعی خود ادامه داد.
رنشو،  موقعیتی که در کنار یا همتراز با شیکن است.
هیوجوشو بالاترین نهاد تصمیم‌گیری سیاست شوگون‌سالاری بود. پس از مرگ یوریتومو، سیستم شورای ۱۳ نفره، که سیستم مدیریتی شوگون‌سالاری مبتنی بر شورایی از ملازمان ارشد بود، توسعه و تأسیس شد. با پیشروی دیکتاتوری توکوسو، این شورا  اهمیت خود را از دست داد.
یوری‌آیشو، در ابتدا، یک جلسه خصوصی با ریاست خانواده توکوسو بود، اما با پیشرفت دیکتاتوری توکوسو، اساساً به بالاترین مرجع تصمیم‌گیری تبدیل شد و جایگزین هیوجوشو شد.
هیکیتسوکه شو، مسئول رسیدگی به دعاوی مطرح شده به شوگون‌سالاری بود. نتایج جلسه به بازبینان ارسال می شد و آنها تصمیم می گرفتند.
سامورایی-دوکورو، نهادی که رهبری گوکه‌نین‌ها را بر عهده داشت.
ماندوکورو، این اداره مسئول امور عمومی دولت و امور مالی شوگون‌سالاری بود.
مونچو-جو، مسئول امور عملی مربوط به دعاوی مطرح شده به شوگون‌سالاری بود.
شوگو
جیتو
کیوتو شوگو بعد تبدیل شدن به روکوهارا تاندای ، در اصل، مأموریت او برقراری ارتباط و هماهنگی با دربار امپراتوری بود، اما پس از جنگ جوکیو، مأموریت روکوهارا تاندای نظارت بر دربار امپراتوری و رهبری گوکه‌نین منطقه سایگوکو (چندین منطقه در غرب ژاپن) شد.
کمیسیون دفاع غرب بعد تبدیل شدن به  چینزی تاندای سازمانی که توسط شوگون‌سالاری در دوره کاماکورا برای نظارت بر منطقه غربی (کیوشو) تأسیس شد. صلاحیت آن رسیدگی به امور اداری، دعاوی (محاکمه‌ها) و امور نظامی بود.
ازو دایکان، گمان می‌رود بر مشاغل مختلف مرتبط با ازو (امروزه استان هوکایدو در شمال ژاپن) نظارت داشته است.
ساختار شوگونی > مقر حکومت

| نام مکان | دوره زمانی | شخص انتقال دهنده |
| --- | --- | --- |
| اوکورا گوشو در کاماکورا | ۱۱۲۵ ～ ۱۲۸۰ | میناموتو نو یوریتومو |
| اوتسونومیازوشی در کاماکورا | ۱۲۳۶ ～ ۱۲۲۵ | شیکن هوجو یاسوتوکی  رنشو هوجو توکیفوسا |
| واکامیا اوجی باکوفو در کاماکورا | ۱۳۳۳ ～ ۱۲۳۶ | شیکن هوجو یاسوتوکی |
شجره‌نامه > گاهشماری

۱۱۸۰ (سال چهارم جیشو) - یوریتومو ارتشی را در ولایت ایزو، جایی که تبعید شده بود، تشکیل داد تا خاندان تایرا را نابود کند. (ایجاد رابطه ارباب و ملازمی بین یوریتومو و سامورایی‌های محلی)
در همان سال، یوریتومو وارد کاماکورا شد و در عمارت اوکورا گوشو اقامت گزید. (تأسیس پایگاهی در کاماکورا)
در همان سال یوریتومو سامورایی-دوکورو (تأسیس سازمان کنترل سامورایی‌ها) تأسیس کرد.
۱۱۸۳ (سال دوم جوئی) - دربار امپراتوری دریافت خراج سالانه از اربابان در استان‌های شرقی را به یوریتومو واگذار می‌کند (صدور اعلامیه جوئی: دربار امپراتوری به‌طور غیر مستقیم حق کنترل زمین را به رسمیت می‌شناسد).
۱۱۸۴ (سال سوم جوئی) - یوریتومو کومونجو  (که بعداً به ماندوکورو تغییر نام داد) و مونچو-جو (تأسیس نهادهای اداری و قضایی) را تأسیس کرد.
۱۱۸۵ (سال اول بونجی) - خاندان تایرا سقوط می‌کند (ناپدید شدن نیروهای رقیب سامورایی).
در همان سال، یوریتومو توسط دربار امپراتوری تأیید شد تا شوگو و جیتو را تأسیس کند (منشور امپراتوری بونجی: ارتش، نیروی انتظامی و حقوق کنترل زمین به‌طور رسمی به رسمیت شناخته شده است).
۱۱۸۹ (سال پنجم بونجی) - یوریتومو میناموتو نو یوشیتسونه و خاندان اوشو فوجیوارا را که او را مخفی کرده بودند نابود کرد (سامورایی‌ها را از سراسر کشور بسیج کرد و نیروهای سامورایی را که می‌توانستند رقابت کنند را حذف کرد).
۱۱۹۰ (سال اول کنکیو) - یوریتومو به عنوان فرمانده ارشد کونوئه (بالاترین درجه افسر نظامی در سیستم ریتسوریو) منصوب شد و فرمان‌هایی شامل ۱۷ ماده در مورد حفظ نظم عمومی (سه ماده جنایی اصلی: ارتش، نیروی انتظامی و کنترل زمین) ایجاد کرد).
۱۱۹۲ (سال سوم کنکیو) - یوریتومو به عنوان سی تایشوگون منصوب شد.
۱۲۲۱ (سال سوم جوکیو) - ارتش به رهبری خاندان هوجو در جنگ جوکیو طرف امپراتور بازنشسته امپراتور گو-توبا را شکست داد (به دست گرفتن کنترل کل کشور، به ویژه استان‌های غربی را کامل کرد و دربار امپراتوری را تحت کنترل گرفت).
میناموتو نو یوریتومو بنیان‌گذار شوگون‌سالاری کاماکورا
فرودگاه سیرکل هات اسپرینگز

فرودگاه سیرکل هات اسپرینگز (به انگلیسی: Circle Hot Springs Airport) یک فرودگاه همگانی بهره‌برداری هوایی با کد یاتا CHP است که یک باند فرود شن دارد و طول باند آن ۱۱۱۳ متر است. این فرودگاه در کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۲۹۱ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
فرودگاه صحرایی برندزینو لاو فیلد

فرودگاه صحرایی برندزینو لاو فیلد (به انگلیسی: Ernest A. Love Field) (به زبان بومی: Ernest A. Love Field) یک فرودگاه همگانی بهره‌برداری هوایی با کد یاتا PRC است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۲۳۲۱ متر است. این فرودگاه در شهر پرسکت، آریزونا کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۱۵۳۸ متری از سطح دریا واقع شده است.
فرانک بیدارت

| فرانک بیدارت | فرانک بیدارت |
| --- | --- |
زاده: ۲۷ مهٔ ۱۹۳۹ ‏(۸۵ سال) بیکرزفیلد، کالیفرنیا
پیشه: شاعر، استاد
ملیت: ایالات متحده آمریکا
دانشگاه: دانشگاه کالیفرنیا، ریورساید دانشگاه هاروارد
کار(های) برجسته: گلدن استیت (۱۹۷۳) آرزو (۱۹۹۷) غبار ستاره (۲۰۰۵)
 جوایز Bollingen Prize in Poetry (2007) National Book Award (2017) جایزه پولیتزر برای شعر (۲۰۱۸)  :  جوایز Bollingen Prize in Poetry (2007) National Book Award (2017) جایزه پولیتزر برای شعر (۲۰۱۸)  
فرانک بیدارت (انگلیسی: Frank Bidart؛ زادهٔ ۲۷ مهٔ ۱۹۳۹) شاعر و استاد اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در سال ۲۰۱۸ برنده جایزه پولیتزر برای شعر شد.
فصل شیطان

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کارگردان: لاو دیاز
نویسنده: Lav Diaz
فیلمنامه‌نویس: لاو دیاز
بازیگران: Piolo Pascual Shaina Magdayao Angel Aquino Pinky Amador
تاریخ‌های انتشار:  ۲۰ فوریه ۲۰۱۸ (۲۰۱۸-0۲-۲۰) (شصت و هشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین)  
مدت زمان: ۲۳۴ دقیقه
کشور: فیلیپین
زبان: فیلیپینی 
فصل شیطان فیلمی در ژانر موزیکال به کارگردانی لاو دیاز است که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد.
فرانک بی باک

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کارگردان: فیلیپ کافمن
تهیه‌کننده: فیلیپ کافمن
نویسنده: فیلیپ کافمن
فیلمنامه‌نویس: فیلیپ کافمن
بازیگران: جان ویت
موسیقی: Meyer Kupferman
فیلم‌بردار: بیل باتلر
تدوین‌گر: Luke Bennett Aram Boyajian
شرکت تولید: Jericho Productions
توزیع‌کننده: Trans American Films
تاریخ‌های انتشار:  ۲۹ آوریل ۱۹۶۷ (۱۹۶۷-۰۴-۲۹) (جشنواره بین‌المللی فیلم کن)  
مدت زمان: ۸۳ دقیقه
کشور: آمریکا
زبان: انگلیسی 
فرانک بی باک (انگلیسی: Fearless Frank) یک فیلم به کارگردانی فیلیپ کافمن است که در سال ۱۹۶۷ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به جان ویت اشاره کرد.