stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آویشن

| آویشن به ترکی کهلک یوتی می‌باشد و با کاکوتی متفاوت است | آویشن به ترکی کهلک یوتی می‌باشد و با کاکوتی متفاوت است |
| --- | --- |
آویشن معمولی: آویشن معمولی
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: گیاهان
(طبقه‌بندی‌نشده):: گیاهان گلدار
(طبقه‌بندی‌نشده):: دولپه‌ای‌های نو
(طبقه‌بندی‌نشده):: آستریدها
راسته:: نعناسانان
تیره:: نعناعیان
سرده:: آویشن L.
مترادف: مترادف
 Mastichina Mill.  Serpyllum Mill.  Cephalotos Adans.:  Mastichina Mill.  Serpyllum Mill.  Cephalotos Adans.
آویشن یا گلوفته یا آزربه (نام علمی: Thymes) سرده‌ای از تیره نعناعیان است. آویشن حدود ۳۵۰ گونه دارد. در ایران ۱۴ گونه گیاه معطر و چند ساله دارد. این سرده به مرزنگوش بسیار نزدیک است و در مناطق کوهستانی می‌روید. در برخی از مناطق ایران به آویشن، اوشوم می‌گویند.
تعدادی از گونه‌های آویشن، به عنوان گیاهان آشپزی یا زینتی کشت می‌شوند که به نام زعتر شناخته می‌شوند. معروف‌ترین گونه آویشن، آویشن معمولی نامیده می‌شوند.
کاربرد

در تحقیقی دربارهٔ اثرات گیاهان درمنه، اسطوخودوس و آویشن شیرازی بر روی باکتری‌های سودوموناس آئروژینوزا، استافیلوکوکوس اورئوس و کلبسیلا پنومونیه که در سال ۲۰۱۴ انجام شد، مشاهده شده است که هر ۳ اسانس دارای اثر مهارکننده بر روی باکتری‌های بیماری‌زا هستند؛ اما اسانس گیاه آویشن شیرازی اثر بهتری در مهار باکتری‌ها نسبت به اسانس گیاهان دیگر دارد.
در یک تحقیق که در سال ۲۰۱۲ در مجله تحقیقات علوم پزشکی منتشر شد، محققان به ۱۲۰ دانشجوی دختر، مکمل آویشن (چهار بار در روز) یا ایبوپروفن (سه بار در روز) برای درمان درد پریود دادند. پس از دو ماه درمان، هر دو گروه از زنان سطوح مشابهی از تسکین را گزارش کردند. این نشان می‌دهد که آویشن ممکن است جایگزین مناسبی برای ایبوپروفن با عوارض جانبی کمتر باشد.
همچنین از آویشن در صنایع غذایی (پیتزا، پاستا، ماهی، پنیر، لیکور، ذرت مکزیکی و…)، دارویی، بهداشتی و آرایشی استفاده می‌شود.
خاستگاه

این جنس بومی مناطق معتدل اروپا، شمال آفریقا و آسیا است. آویشن به ویژه در ایران رویش بسیاری دارد که به دلیل تنوع آب و هوایی و موقعیت جغرافیایی و توپوگرافی این کشور است.
گونه‌ها

آویشنیان حدود ۳۵۰ گونه دارد، از جمله:
آویشن اوراسیایی Thymus pannonicus
آویشن پشمی Thymus pseudolanuginosus
آویشن خزنده Thymus praecox
آویشن زیره‌ای Thymus herba-barona
آویشن لیمویی Thymus pulegioides
آویشن معمولی (یا آویشن باغی) Thymus vulgaris
آویشن مورودر Thymus moroderi
سوسنبر Thymus capitatus
ثومون Thymus serpyllum
آویشن دنایی”Thymus Dena”
آویشن در ایران

در زبان گزی (گزبُرخوار) به «آویشن»، «اوشنوم» و در زبان کردی کرمانشاهی «هه زوه» یا «هه‌زبێ» و در سایر مناطق کردزبان به آن «آنخ» یا «اَزوِه» یا «ازبوله» یا «هه زوه» گفته می‌شود. در زبان بهبهانی به آن «اوریشمک» گفته می‌شود. در زبان ترکی به «کهلیک اوتو» و در زبان لری به خصوص در مناطق بختیاری به این گیاه «اوشوم» و (اِزبوئه) گفته می‌شود. در زبان لری بهمئی به آن «گلوفته» می‌گویند. در زبان مردم رودبار استان گیلان به آن، «پلنگ مشک» می‌گویند و طعم دهنده اصلی غذایی به نام شامی رودباری است. یکی از گونه‌های این گیاه که در مناطق کوهستانی شمال خراسان به وفور یافت می‌شود به زبان کرمانجی «آنخ» نام دارد. در زبان لری دشمنزیاری کهگیلویه به آویشن، اوریشُم گفته می‌شود.
گونه‌های مختلفی از آویشنیان در کوهستان‌های ایران می‌روید. در کتب طب سنتی فارسی با نام «حاشا»، «اوشن» و «صعتر الحمیر» نام برده شده است. در ایران گونه‌های مختلف با اسامی محلی متفاوتی شناخته می‌شوند از جمله در همدان «آزربه»، در اطراف تهران «آویشن یا آویشم»، در طالقان «زروه»، در زبان کردی به آن «جعتری»، «آنوخ» یا «اَزوِه» می‌گویند، و در مناطق ترک‌زبان «کهلیک اوتی» یا «کاکله اوتی»، و در سایر مناطق «صعتر»، «زعتر»، «اوشن»، «اشمه کوهی»، «سی سنبر» و «سوسنبر» نامیده می‌شود.
در شهرستان شیراز و اطراف آن و به‌طور کلی در استان فارس گونه ای با نام آویشن شیرازی (Zataria multiflora) می‌روید که مواد موثره بیشتری داشته و رایحه تند تری دارد. در آذربایجان غربی به‌خصوص مناطق کوهستانی نقده رویش قابل توجهی دارد. در زبان ترکی آذربایجانی به آن کهلیک اوتو (کهلیک = کبک و اوت = گیاه) می‌گویند. برخی آن را به دلیل تشابه اسمی با کاکوتی اشتباه می‌کنند. در حالی که کهلیک اوتو (آویشن)، علی‌رغم تشابه اسمی با کاکوتی از آن متفاوت است. در همدان به آن آذُربه و در کوخرد و همچنین فارغانات هرمزگان به آن اَوشُه درمناطق از کوه تشگرد فارغانات اوشه استکو می‌گویند. در چهارمحال و بختیاری به خصوص در کوهپایه‌های کلار و ناغان (اُورشُم) می‌روید. درخوزستان بهبهان و در جلگه دشتهای میانی استان بوشهر نیز می‌روید و در لریدشتی بوشهری به آن اُوشِوم می‌گویند، این گیاه در نواحی کوهستانی استان سیستان و بلوچستان هم می‌روید و در زبان محلی به آن «ازگند» می‌گویند. ازبوئه اشتباهاً با آویشن اشتباه گرفته می‌شود و نام فارسی آن زوفا می‌باشد. دراستان کهگیلویه و بویراحمد در کوه دنا آویشن دنایی می‌روید که در زبان محلی به آن اوریشم می‌گویند.
کشت آویشن

آویشن به دلیل برگ‌های معطرش کشت می‌شود و به عنوان یک گیاه دارویی در آشپزی مدیترانه ای استفاده می‌شود. خانم مارگارت ایستر در سال ۲۰۰۷ به عنوان مرجع بین‌المللی ثبت ارقام برای این گونه منصوب شد
روش‌های مصرف آویشن

دمنوش آویشن: برای تهیه دمنوش، یک قاشق چای‌خوری آویشن خشک را در یک لیوان آب جوش می‌ریزند و پس از چند دقیقه دمنوش آن تهیه می‌شود.
استفاده در غذاها: آویشن به‌عنوان ادویه در بسیاری از غذاها، سوپ‌ها و سالادها استفاده می‌شود.
بخور آویشن: برای باز شدن مجاری تنفسی، بخور آویشن با آب داغ توصیه می‌شود.
روغن آویشن: روغن آویشن یک اثر تسکین دهنده طبیعی درد دارد. به این ترتیب به کاهش بسیاری از دردهای بدن به ویژه دردهای عضلانی و سردرد کمک می‌کند.
کوتلیاروو

Village در Russia
| Kutliyarovo Кутлиярово | Kutliyarovo Кутлиярово |
| --- | --- |
Village: Village
Kutliyarovoموقعیت روی نقشه باشقیرستانKutliyarovoموقعیت روی نقشه روسیه: Kutliyarovoموقعیت روی نقشه باشقیرستانKutliyarovoموقعیت روی نقشه روسیه
مختصات: ۵۵°۵۷′ شمالی ۵۵°۳۳′ شرقی﻿ / ﻿۵۵٫۹۵۰°شمالی ۵۵٫۵۵۰°شرقی﻿ / 55.950; 55.550: مختصات: ۵۵°۵۷′ شمالی ۵۵°۳۳′ شرقی﻿ / ﻿۵۵٫۹۵۰°شمالی ۵۵٫۵۵۰°شرقی﻿ / 55.950; 55.550
ناحیه‌های فدرال روسیه: باشقیرستان
شهر: شهرستان بورایفسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۰۰
کوتلیاروو (انگلیسی: Kutliyarovo) یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
کوشماناکوو

Village
| Kushmanakovo Кушманаково | Kushmanakovo Кушманаково |
| --- | --- |
Village: Village
Kushmanakovoموقعیت روی نقشه باشقیرستانKushmanakovoموقعیت روی نقشه روسیه: Kushmanakovoموقعیت روی نقشه باشقیرستانKushmanakovoموقعیت روی نقشه روسیه
مختصات: ۵۵°۴۸′ شمالی ۵۵°۱۵′ شرقی﻿ / ﻿۵۵٫۸۰۰°شمالی ۵۵٫۲۵۰°شرقی﻿ / 55.800; 55.250: مختصات: ۵۵°۴۸′ شمالی ۵۵°۱۵′ شرقی﻿ / ﻿۵۵٫۸۰۰°شمالی ۵۵٫۲۵۰°شرقی﻿ / 55.800; 55.250
ناحیه‌های فدرال روسیه: باشقیرستان
شهر: شهرستان بورایفسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۰۰
کوشماناکوو (انگلیسی: Kushmanakovo) یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
کولایوو

Village
| Kulayevo Кулаево | Kulayevo Кулаево |
| --- | --- |
Village: Village
Kulayevoموقعیت روی نقشه باشقیرستانKulayevoموقعیت روی نقشه روسیه: Kulayevoموقعیت روی نقشه باشقیرستانKulayevoموقعیت روی نقشه روسیه
مختصات: ۵۵°۴۶′ شمالی ۵۵°۱۲′ شرقی﻿ / ﻿۵۵٫۷۶۷°شمالی ۵۵٫۲۰۰°شرقی﻿ / 55.767; 55.200: مختصات: ۵۵°۴۶′ شمالی ۵۵°۱۲′ شرقی﻿ / ﻿۵۵٫۷۶۷°شمالی ۵۵٫۲۰۰°شرقی﻿ / 55.767; 55.200
ناحیه‌های فدرال روسیه: باشقیرستان
شهر: شهرستان بورایفسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۰۰
کولایوو (انگلیسی: Kulayevo) یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
فیلمور، یوتا

مکان
| Fillmore, Utah | Fillmore, Utah |
| --- | --- |
شهر: شهر
Utah Territorial Statehouse: Utah Territorial Statehouse
Location of Fillmore, Utah: Location of Fillmore, Utah
مختصات: ۳۸°۵۸′۴″ شمالی ۱۱۲°۱۹′۵۱″ غربی﻿ / ﻿۳۸٫۹۶۷۷۸°شمالی ۱۱۲٫۳۳۰۸۳°غربی﻿ / 38.96778; -112.33083: مختصات: ۳۸°۵۸′۴″ شمالی ۱۱۲°۱۹′۵۱″ غربی﻿ / ﻿۳۸٫۹۶۷۷۸°شمالی ۱۱۲٫۳۳۰۸۳°غربی﻿ / 38.96778; -112.33083
ایالات آمریکا: یوتا
County: Millard
بنیان‌گذاری‌شده: 1851
همنام: میلارد فیلمور
حکومت: حکومت
 • شهردار: Eugene R. Larsen
مساحت: مساحت
 • کل: ۵٫۸ مایل مربع (۱۴٫۹ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۵٫۸ مایل مربع (۱۴٫۹ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۵۱۳۵ فوت (۱۵۶۵ متر)
جمعیت (2000): جمعیت (2000)
 • کل: ۲٬۲۵۳
 • تراکم: ۳۹۰٫۶/مایل مربع (۱۵۰٫۸/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۷ (Mountain (MST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۶ (MDT)
زیپ‌کد: 84631
کد منطقه: 435
FIPS code: 49-25510
GNIS feature ID: 1441039
وبگاه: http://www.fillmorecity.org
فیلمور (به انگلیسی: Fillmore) شهری در ایالت یوتا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۲٬۴۳۵ نفر بوده‌است.
کاشکالوو

Village
| Kashkalevo Кашкалево | Kashkalevo Кашкалево |
| --- | --- |
Village: Village
Kashkalevoموقعیت روی نقشه باشقیرستانKashkalevoموقعیت روی نقشه روسیه: Kashkalevoموقعیت روی نقشه باشقیرستانKashkalevoموقعیت روی نقشه روسیه
مختصات: ۵۵°۴۷′ شمالی ۵۵°۴۴′ شرقی﻿ / ﻿۵۵٫۷۸۳°شمالی ۵۵٫۷۳۳°شرقی﻿ / 55.783; 55.733: مختصات: ۵۵°۴۷′ شمالی ۵۵°۴۴′ شرقی﻿ / ﻿۵۵٫۷۸۳°شمالی ۵۵٫۷۳۳°شرقی﻿ / 55.783; 55.733
ناحیه‌های فدرال روسیه: باشقیرستان
شهر: شهرستان بورایفسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۰۰
کاشکالوو (انگلیسی: Kashkalevo) یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
محور جغرافیایی تاریخ

قلب زمین (به انگلیسی: The Heartland) و (به عربی: قلب الأرض)
مناطقی از زمین هستند که به علت دوری از سواحل اقیانوس‌ها و آبهای آزاد، استعمار و به‌ویژه ناوگان انگلیس توانایی دسترسی به آنجاها را ندارد.
تعریف

نظریه قلب زمین نخست در مقاله «محور جغرافیایی تاریخ» هالفورد جان مکیندر در سال ۱۹۰۴ به 
انجمن سلطنتی جغرافیا ارائه شد.
در این مقاله، مکیندر دامنه تحلیل سیاست جغرافیا محور را گسترش داد تا کل کره زمین را دربر گیرد. او منطقه ای در بر قدیم محاط بر شرق ولگا، جنوب قطب شمال، غرب یانگ تسه و شمال هیمالیا را به عنوان «جزیره جهانی» و «قلب» آن تعریف کرد. با توجه به موقعیت راهبردی و منابع طبیعی، مکیندر به این نتیجه رسید که:
هر آن که «قلب زمین» را فراچنگ آورد، هم او شاه جهان یاشد.
نقشه قلب زمین که توسط مکیندر در سال ۱۹۰۴ منتشر شد.
دریدنوت

اچ‌ام‌اس دریدنوت نیروی دریایی بریتانیا، نخستین دریدنوت جهان
یواس‌اس تگزاس، تنها دریدنوتی که همچنان شناور است. این دریدنوت در سال ۱۹۱۲ به آب انداخته شد و اکنون در کشتی موزه است.
دریدنوت گونهٔ غالب نبردناو در اوایل سده بیستم بود. اچ‌ام‌اس دریدنوت، نخستین از این نوع که سال ۱۹۰۶ به آب انداخته شد، آن‌چنان تأثیری بر پیشرفت کشتی‌های جنگی داشت که نبردناوهای مشابه پس از آن «دریدنوت» و نبردناوهای قبل از آن «پیش‌دریدنوت» نام گرفتند. طراحی دریدنوت از دو جهت انقلاب محسوب می‌شد: «تماماً بزرگ‌توپ» با تعداد بی‌سابقه‌ای توپ با کالیبر بالا و استفاده از پیش‌ران توربین بخار. با تبدیل شدن دریدنوت‌ها به نمادی از قدرت ملی، پدیداری این نبردناوها مسابقه تسلیحاتی بین بریتانیا و آلمان را تجدید کرد. با به آب انداخته شدن هر دریدنوت، توازن قوای دریایی، به صورت آنی تغییر می‌کرد. در نتیجه، در سراسر جهان، رقابت بر سر دریدنوت‌ها تا اوایل جنگ جهانی اول ادامه یافت. طراحی‌های متوالی به سرعت، دریدنوت‌ها را از لحاظ اندازه، تجهیزات، تسلیحات و نیروی پیش‌ران ارتقا می‌دادند. پس از پنج سال، نبردناوهای جدید خود دریدنوت را منسوخ نمودند. این ناوهای قدرتمندتر، «فرا دریدنوت» نامیده شدند. پس از جنگ جهانی اول، اغلب دریدنوت‌های اولیه بر اساس مواد پیمان دریایی واشینگتن کنار گذاشته و اوراق شدند.
اوایل قرن بیستم، منابع بسیار زیادی صرف تولید دریدنوت‌ها گردید، اما تنها یک نبرد بین ناوگان‌های بزرگی از دریدنوت رخ داده‌است. در نبرد یوتلاند در ۱۹۱۶، نیروی دریایی بریتانیا و آلمان در جنگی بدون نتیجه‌ای مشخص، با یکدیگر جنگیدند. به تدریج، پس از جنگ جهانی دوم، زمانی که نبردناوهای دیگر، ویژگی‌های دریدنوت را به ارث بردند و به‌طور خاص پس از معاهدهٔ نیروی دریایی واشینگتن، اصطلاح دریدنوت به کنار گذاشته شد. این اصطلاح برای رزم‌ناو حاصل از انقلاب دریدنوت نیز بکار گرفته می‌شود.
پیش‌زمینه

پیشرفت عظیم فناورانه حاصل از انقلاب صنعتی در سده نوزدهم در زمینه ساخت‌وساز کشتی‌ها امکان به‌کارگیری توپ‌های بزرگ‌تر و بهتر، زره قوی‌تر و سنگین‌تر و موتور بخار سریع‌تر و پرتوان‌تر را فراهم آورد. در نتیجه در طول نیمه دوم این سده قدرت‌های دریایی مختلف نبردناوهای بزرگ‌تر، بهتر و قدرتمندتری با زره سنگین‌تر و توپ‌های هر چه بزرگ‌تر با قابلیت شلیک تا مسافت‌های طولانی‌تر، ساختند.
پیش‌زمینه > تیراندازی برد بلند

دهه ۱۸۹۰ شناورهای ناوگان دریایی بریتانیا در انواع و اندازه‌های مختلف برای انجام رساندن وظایف آن منسوخ و آسیب‌پذیر به حساب می‌آمدند. نیروی دریایی بریتانیا نتوانسته بود به خوبی خود را با انقلاب صنعتی هماهنگ نگاه دارد. آخرین نوآوری در این نیرو جایگزین کردن بادبان با پیش‌ران بخار در حدود ۲۵ سال پیش بود. از آن زمان، با وجود پیشرفت‌های فناورانه در زمینه‌های مختلف، طراحی نبردناوهای بریتانیایی تقریباً بدون تغییر باقی مانده بود.
تسلیحات یکی از مشکلات عمده کشتی‌های جنگی بریتانیایی بود. در این زمان نبردناوهای نیروی دریایی بریتانیا چهار توپ ۱۲ اینچ (۳۰۵ میلیمتر) و دوازده توپ ۶ اینچ (۱۵۲ میلیمتر) داشتند و انتظار می‌رفت بتوانند در برد حداکثر حدود ۲٬۰۰۰ یارد (۱٫۸ کیلومتر) درگیر شوند. با این حال، توپ‌های سنگین حداکثر برد بسیار بیشتری از این مقدار داشتند و مداوما از منظر دقت و نرخ آتش در حال بهبود بودند. به هر صورت برد نبرد با عدم کفایت تجهیزات دید و هدایت محدود بود. افزایش قدرت و برد اژدرها نخستین عامل تلاش برای بهبود برد مؤثر توپ‌ها بود تا برد درگیری به بیش از برد اژدرها برسد. نخستین تمرین‌های آزمایشی آتش دور برد با برد اولیه ۵۰۰۰ تا ۶۰۰۰ یارد (۴٫۵ تا ۵٫۵ کیلومتر) در سال ۱۸۹۸ توسط ناوگان مدیترانه بریتانیا صورت پذیرفت و برای چند سال ادامه پیدا کرد. در پی این تمرینات برد رسمی درگیری در سال ۱۹۰۳ به ۳٬۰۰۰ یارد (۲٫۷ کیلومتر) افزایش یافت. گزارشی در ماه مه سال ۱۹۰۴ توپ‌های بزرگ را در شرایط ایده‌آل تا برد ۸٬۰۰۰ یارد (۷٫۳ کیلومتر) مؤثر دانست.
پیش‌زمینه > کشتی جنگی تماماً بزرگ‌توپ

افزایش برد درگیری باعث پدیداری مشکلات جدیدی شد. تسلیحات ثانویه ۶ اینچ (۱۵۲ میلیمتر) در چنین بردهای بلندی تاثبر کمتری داشتند. به سرعت درک این مسئله حاصل شد که سامانه شناسایی با استفاده از تعداد زیادی توپ‌های کالیبر یک‌دست بهره‌وری بالاتری دارد. ایده کشتی جنگی «تماماً بزرگ‌توپ» حاصل یک فرایند انقلابی بود که از حدود سال ۱۹۰۰ آغاز شد و در چندین مورد پیش از سال ۱۹۰۵ مطرح گردید. واضح‌ترین بیان عملی این ایده توسط ویتوریو کونیبرتی، مهندس نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا صورت پذیرفت. او در مقاله‌ای تحت عنوان «نوع جدیدی از کشتی زره‌پوش» در سال ۱۹۰۰، نظریه ساخت یک شناور پرسرعت اندازه متوسط با «بزرگ‌ترین تسلیحات ممکن» و محافظت‌شده با صفحات زرهی با ضخامت حداقل ۶ اینچ (۱۵۲ میلیمتر)، را ارائه کرد. کونیبرتی در این مورد تأکید ویژه‌ای بر اهمیت سرعت نهاد. اصلی که کونیبرتی آن را مطرح کرد برای نخستین بار به صورت اولیه در چهار نبردناو سبک و پرسرعت کلاس ویتوریو امانوئله که ساخت آن‌ها از سال ۱۹۰۱ آغاز شد، بروز نمود. به هر صورت دولت ایتالیا با به‌کارگیری کامل این طرح «بلندپروازانه» مخالفت کرد اما کونیبرتی اجازه یافت ایده کلی خود را با بازبینی دولت با عنوان «نبردناو ایده‌آل» منتشر کند. کونیبرتی کشتی مورد نظر را دارای تنها دوازده توپ ۱۲ اینچ (۳۰۵ میلیمتر) (بدون تسلیحات ثانویه کوچک‌تر) دانست و این بار ضخامت زره محافظتی پیشنهادی را به ۱۲ اینچ (۳۰۵ میلیمتر) افزایش داد تا تاب تمامی گلوله‌های انفجاری دشمن جز سنگین‌ترین‌ها را بیاورد. او مجدداً بر لزوم «سرعت بسیار بالا»، بیشتر از هر نبردناو موجود دیگر، تأکید کرد. سرعت پیشنهادی او برای این طرح ۲۴ گره (۴۴ کیلومتر بر ساعت) و وزن کلی ۱۷ هزار تن بود. کشتی مورد نظر کونیبرتی مزیت تاکتیکی سرعت بالا و توپ‌های قدرتمندتر را با یکدیگر ترکیب کرده بود. در این بستر، مزیت اصلی توپ‌های سنگین در بردهای بلند حاصل می‌شد و رسیدن و حفظ بهترین برد با دور و نزدیک شدن از هدف لازمه بهره‌گیری مؤثر از این مزیت بود. توانایی دیکته این برد بدین شکل نیازمند داشتن برتری از منظر سرعت بر دشمن بود. انتشار مقاله کونیبرتی تأثیر عمیقی بر تفکرات دریایی در تمام دنیا گذاشت.
افراد زیاد و متنفذی از جمله در دریاداری بریتانیا و وزارت دریانوردی فرانسه نسبت به این ایده بدبین بودند و آن را مورد تمسخر قرار می‌دادند. به هر حال اثر نظریات کونیبرتی در میان افسران جوان‌تر و دور اندیش‌تر بسیار بیشتر بود. فشار نظرات رادیکال، رشد نظامی‌گری، تهدید جنگ و مسابقه تسلیحاتی همگی در پیشبرد نظریه نبردناو بزرگ‌توپ نقش داشتند. با توجه به شرایط خاص تجربی و تسلیحاتی و بروز مطلوب‌ترین واکنش از طرف آن‌ها، تقریباً همزمان، ایالات متحده و ژاپن تصمیم به عملیاتی کردن تسلیحات یک‌دست بزرگ‌توپ برای نبردناوهای آینده خود گرفتند. این نظریه در جنگ روسیه و ژاپن به صورت عملی در بوته آزمایش قرار گرفت. در نبرد دریایی که روز ۱۰ اوت سال ۱۹۰۴ بین نبردناوهای طرفین در شرق دور به وقوع پیوست، شلیک‌های دور برد توپ‌های ۱۲ اینچ (۳۰۵ میلیمتر) از فواصل ۱۳٬۰۰۰ یارد (۱۱٫۹ کیلومتر) تا ۱۹٬۰۰۰ یارد (۱۷٫۴ کیلومتر) مؤثر واقع افتاد و به آسیب‌دیدگی شدید نبردناو روسی تسارویچ انجامید. دریافت طراحان دریایی از این نبرد این بود که توپ‌های ۱۲ اینچ (۳۰۵ میلیمتر) تنها سلاح تعیین‌کننده در درگیرها خواهند بود و توپ‌های کالیبر متوسط بدون هیچ فایده‌ای تلف‌کننده فضا، وزن و نفراتی هستند که با توپ‌های بزرگ استفاده بهتری از آن می‌توان کرد. به هر صورت هیچ سندی وجود ندارد که نشان دهد امپراتوری روسیه نیز در این زمان برنامه‌ای برای ساخت نبردناوهای تمام بزرگ‌توپ داشته‌است.
پیش‌زمینه > ظهور دریدنوت

در بریتانیا، دریدنوت محصول افکار متعددی بود که توسط دریابد جان فیشر که مدتی فرمانده کل نیروی دریایی بریتانیا بود، تجمیع و محقق شد. در این راه، فیشر از سه کشتی کلاس اینوینسیبل نیروی دریایی بریتانیا با توپ‌های ۳۰ سانتی‌متری که به نخستین رزم‌ناو بدل گشت، به عنوان «کشتی‌های جنگی بزرگ آینده»، متأثر بود. در این کشتی‌های جنگی به قیمت کاهش محافظت، توان آتش و سرعت بالا مد نظر بودند.
ساخت > امپراتوری ژاپن

امپراتوری ژاپن کار ساخت نخستین نبردناو تمام بزرگ‌توپ خود را در زرادخانه دریایی کوره از ماه مارس سال ۱۹۰۵، بسیار قبل‌تر از شروع کار بریتانیایی‌ها بر روی دریدنوت، آغاز کرد. ژاپن تا این زمان تنها اقدام به ساخت شناورهای سبک کرده بود و تمامی نبردناوهای آن را کشورهای خارجی ساخته بودند. طرح ژاپنی‌ها برای این نبردناو با توپ‌های ۱۲ اینچ (۳۰۵ میلیمتر)، در تعداد و آرایش تسلیحات، تقریباً دقیقا مشابه طراحی کونیبرتی بود. این تسلیحات به صورت چهار جفت در چهار برجک دو لول و چهار برجک تک‌لول قرار می‌گرفتند. تسلیحات تمام بزرگ‌توپ این نبردناو سه برابر سنگین‌تر از تسلیحات نبردناوهای موجود پیشین بود و هر طرف آن ۵۰ درصد توان آتش بیشتری داشت. سرعت ۲۰ گره (۳۷ کیلومتر بر ساعت) پیش‌بینی‌شده برای آن نیز دست کم ۲ گره (۳٫۷ کیلومتر بر ساعت) سریع‌تر از سریع‌ترین نبردناو موجود بود. تنها در قسمت زره با کمربند ۹ اینچ (۲۲۹ میلیمتر) با ایده‌آل‌های مطرح‌شده توسط کونیبرتی مطابقت نداشت.
به هر حال، سه ماه پس از آغاز ساخت، جنگ با امپراتوری روسیه به پایان رسید و ژاپن وضعیت مالی بدی داشت. ادوات پیش‌ران با تأخیر از ایالات متحده دریافت شد و تنها چهار توپ ۱۲ اینچ (۳۰۵ میلیمتر) تأمین گردید. در نتیجه به جای هشت توپ ۱۲ اینچ (۳۰۵ میلیمتر) پشت کشتی از ده توپ ۱۰ اینچ (۲۵۴ میلیمتر) استفاده گشت. با وجود این که نبردناو آکی همچنان از توان آتش بالایی برخوردار بود اما یک‌نواختی بنیادین تسلیحاتی که نقطه قوت اصلی طرح بود، از آن گرفته شد. در عمل امپراتوری ژاپن با گرفتاری به انواع مشکلات و اختلالات در زمینه ساخت‌وساز، نتوانست آکی را زودتر از سال ۱۹۱۱، بسیار بعدتر از رقیبان خود، تکمیل کند. در این هنگام نیز این نبردناو یک «دریدنوت» کامل به حساب نمی‌آمد و «نیمه‌دریدنوت» خوانده شد.
امپراتوری ژاپن برای نخستین بار سال ۱۹۱۲، کاواچی را با دوازده توپ ۱۲ اینچ (۳۰۵ میلیمتر) و کمربند ۱۲ اینچ (۳۰۵ میلیمتر)، کاملاً منطبق ایده کونیبرتی، ساخت.
ساخت > ایالات متحده

ایالات متحده، همانند امپراتوری ژاپن، دست کم شش ماه پیش از آغاز رسمی پروژه طراحی دریدنوت در بریتانیا، کار بر روی نخستین نبردناو تمام بزرگ‌توپ خود را آغاز کرد. در ابتدا طرحی ترکیبی از توپ‌های ۱۲ اینچ (۳۰۵ میلیمتر) و ۱۰ اینچ (۲۵۴ میلیمتر) در نظر آمریکایی‌ها بود. برجک‌های دو لول در جلو و عقب و دو برجک تک‌لول در هر طرف قرار می‌گرفت. بعداً، منطبق بر ایده فنی طرح، تصمیم بر استفاده تمام از توپ‌های ۱۲ اینچ (۳۰۵ میلیمتر) گرفته شد. با این حال وزن تسلیحات یک طرف نبردناو حاصل از این طراحی که کلاس میشیگان نام گرفت، از دیگر نبردناوهای از پیش موجود با تسلیحات ترکیبی در جهان، بیشتر نبود و در حقیقت کمتر از کلاس کانزاس، کلاس پیشین نبردناو ایالات متحده، بود. طراحی نهایی این مسئله را مرتفع ساخت. در این طراحی از هشت توپ ۱۲ اینچ (۳۰۵ میلیمتر) در چهار برجک دو لول، همگی در خط مرکز کشتی، استفاده شد. یک جفت از توپ‌ها در جلو و عقب در جایگاهی بالاتر از جفت دیگر بود.
برنامه برای ساخت دو نبردناو از کلاس میشیگان اوایل سال ۱۹۰۵ به تصویب کنگره ایالات متحده رسید. بدین شکل این کشتی‌ها را می‌توان نخستین نبردناوهای تمام بزرگ‌توپ نوع دریدنوت دانست که مطرح شدند و به تأیید رسیدند و بعداً طبق برنامه تکمیل گشتند.
ساخت > بریتانیا

بریتانیایی‌ها سال ۱۹۰۳ برنامه‌ای برای یک کشتی تمام بزرگ‌توپ پر سرعت، تا حدود زیادی منطبق بر ایده‌آل‌های کونیبرتی، ایجاد کردند. بدین منظور دو طراحی ارائه گشت که در نخستین مورد از شانزده توپ ۱۰ اینچ (۲۵۴ میلیمتر) و در دومین مورد از هشت توپ ۱۲ اینچ (۳۰۵ میلیمتر) استفاده می‌شد. توپ دیگری جز توپ‌های سبک با نرخ آتش بالا برای مقابله با حملات نزدیک قایق‌های اژدرافکن، در این برنامه گنجانده نشد. این کشتی می‌بایست سرعت و برد زیادی می‌داشت تا بتواند برد درگیری را به صورت طبیعی در فواصل بالا تعیین و علاوه بر دور ماندن از گزند اژدرهای دشمن، به نحو احسن از مزیت تسلیحات خود استفاده نماید. زره کشتی در محافظت از برجک‌ها و کمربند اصلی ۱۲ اینچ (۳۰۵ میلیمتر) بود.
مشخصات جزئی طرح به شکل محرمانه توسط فیشر ماه ژوئیه سال ۱۹۰۴ به بزرگ‌دریابد ویلیام پالمر، لرد نخست دریا ارائه شد و مورد تأیید او قرار گرفت. فیشر روز ۲۱ اکتبر همان سال به جایگاه لرد نخست دریا منصوب گشت. کار دفتر ساخت‌وساز نیروی دریایی بریتانیا برای طراحی این نبردناو از اوایل ماه نوامبر آغاز شد. جان هارپر ناربت، یکی از طراحان نیروی دریایی بریتانیا، چهار طرح کلی بدین منظور با هشت یا دوازده توپ ۱۲ اینچ (۳۰۵ میلیمتر) ارائه نمود. در این طرح‌ها بر باقی ماندن وزن کشتی در محدوده قابل قبول تأکید گردید که البته با توجه به نیاز به سرعت بالا و زره سنگین دشوار به نظر می‌رسید. از این رو به‌کارگیری هر دو موتور توربین و موتور رفت و برگشتی پیشنهاد گشت. ناربت روز ۲۶ نوامبر طرح‌های دیگری را نیز مطرح ساخت که این بار همگی از هشت توپ ۱۲ اینچ (۳۰۵ میلیمتر) استفاده می‌کردند. تمامی طرح‌های بعدی دارای دوازده توپ ۱۲ اینچ (۳۰۵ میلیمتر) بودند. روز ۲۲ دسامبر کمیته طراحی ۱۶ نفره‌ای به ریاست فیشر جهت بررسی طرح‌های مختلف ارائه شده تشکیل گردید. نخستین جلسه این کمیته روز ۳ ژانویه سال ۱۹۰۵ برگزار شد. با تسلط ایده توپ‌های ۱۲ اینچ (۳۰۵ میلیمتر) بر بحث‌های طولانی، چندین چینش مختلف، از جمله برجک‌های بالای یکدیگر، برای تسلیحات مطرح گردید. حتی سخن از تسلیحات ترکیبی ۱۲ اینچ (۳۰۵ میلیمتر) و ۹٫۲ اینچ (۲۳۴ میلیمتر) به میان آمد. در نتیجه عدم حصول توافق همگانی در چارچوب محدودیت وزنی ۱۸٬۰۰۰ تن، در نهایت به طرحی میانه دست یافته شد.
دریدنوت، نبردناو مورد نظر بریتانیایی‌ها، با وجود این که تنها ده توپ سنگین داشت، همچنان توان آتش یک طرف آن صد درصد بیشتر از هر نبردناو موجود بود. ضخامت ۱۲ اینچ (۳۰۵ میلیمتر) کمربند زرهی مقداری کمتر از ایده‌آل کونیبرتی بود. شبکه‌بندی درون بدنه به همان اندازه ایده کلی رادیکال به حساب می‌آمد. سینه‌گاه بلند منحصر به فرد این کشتی آن را از نبردناوهای پیشین متمایز می‌ساخت.
کار ساخت اچ‌ام‌اس دریدنوت روز ۲ اکتبر سال ۱۹۰۵ آغاز و شناور پس از ۱۹ هفته ساخت‌وساز در کارخانه کشتی‌سازی پورتسموث، روز ۱۰ فوریه سال ۱۹۰۶ به آب انداخته شد.
دریدنوت یک موفقیت بزرگ برای بریتانیا به حساب می‌آمد و آغازگر عصر جدیدی در توسعه نبردناوها بود. نام این نبردناو بر تمامی کشتی‌های جنگی هم نوع متعاقب نهاده گشت که "نبردناو دریدنوت" یا به اختصار "دریدنوت" نام گرفتند. با طراحی دریدنوت بریتانیا به «فضای تنفس قابل‌توجه» در مسابقه تسلیحاتی با سایر قدرت‌ها از جمله آلمان و ایالات متحده دست یافت. درحالی آلمان نخستین دریدنوت خود را در ماه ژوئن سال ۱۹۰۷ ساخت که بریتانیا تا آن زمان سه دریدنوت در اختیار داشت. تا هنگام آغاز جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ کار ساخت بیست دریدنوت در بریتانیا و سیزده دریدنوت در آلمان به پایان رسید.
یک نمونه دریدنوت در سال 1906-1907
احتلام (ترانه اودتاری و نیمستار)

«احتلام» (به انگلیسی: WET DREAMS) ترانه‌ای از رپر و خوانندهٔ آمریکایی اودتاری به‌همراهٔ رپر آمریکایی نیمستار می‌باشد که در ۲۱ ژوئن سال ۲۰۲۳ از سوی آرتیست پارتنر گروپ منتشر گردید.
زمینه

این ترانه در ۱۷ مارس سال ۲۰۲۳ تحت عنوان «عشق و هوس» منتشر شد، اما بعداً به یک سری دلایل نامشخص حذف گردید. سپس مجدداً در ۲۱ ژوئن سال ۲۰۲۳ با نام «احتلام» منتشر گردید و این بار حاوی یک ورس بود که رپر آمریکایی نیمستار آن را می‌خواند.
دست‌اندرکاران

اعتبارات از تیدال گرفته‌شده است.
اودتاری – تهیه‌کننده، آهنگساز، ترانه‌نویس
نیمستار – آهنگساز، ترانه‌نویس
جدول‌ها

| جدول (۲۰۲۳) | بالاترین جایگاه |
| --- | --- |
ترانه‌های رقص/الکترونیک ایالات متحده (بیلبورد): ۴۶
تاریخچهٔ انتشار

| منطقه | تاریخ | فرمت‌ | نسخه | ناشر | م>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| گوناگون | ۱۷ مارس ۲۰۲۳ | دانلود دیجیتال استریمینگ | «عشق و هوس» | اودتاری رکوردز |  |
| گوناگون | ۲۱ ژوئن ۲۰۲۳ | دانلود دیجیتال استریمینگ | «احتلام» | آرتیست پارتنر گروپ |  |
| گوناگون | ۲۸ اوت ۲۰۲۳ | دانلود دیجیتال استریمینگ | احتلام (ریمیکس اودکور) | آرتیست پارتنر گروپ |  |
| گوناگون | ۱ فوریهٔ ۲۰۲۴ | دانلود دیجیتال استریمینگ | احتلام (عاشق نیستم) | آرتیست پارتنر گروپ |  |
| گوناگون | ۲۳ ژانویهٔ ۲۰۲۵ | دانلود دیجیتال استریمینگ | احتلام (عشق و هوس) | آرتیست پارتنر گروپ |  |
زیرساخت حریم خصوصی و احراز هویت شبکه محلی بی‌سیم

استاندارد ملی چینی برای شبکه‌های محلی بی‌سیم
زیرساخت احراز هویت و حریم خصوصی شبکه‌های محلی بی‌سیم (WAPI) یک استاندارد ملی چینی برای شبکه‌های محلی بی‌سیم (GB 15629.11-2003) است. اگرچه ادعا می‌شود که با تقلید از وای-فای طراحی شده‌است، اما سازگاری آن با پروتکل امنیتی مورد استفاده در استاندارد شبکه بی‌سیم آی‌تریپل‌ئی ۸۰۲٫۱۱ که توسط آی‌تریپل‌ای توسعه یافته، محل اختلاف است. به دلیل دسترسی محدود به این استاندارد (تنها یازده شرکت چینی به آن دسترسی داشتند)، این موضوع در کانون یک اختلاف تجاری بین آمریکا و چین قرار گرفت. پس از آن، استاندارد به ایزو ارائه و رد شد. در سال ۲۰۱۰ مجدداً به ایزو ارائه شد، اما در تاریخ ۲۱ نوامبر ۲۰۱۱ و پس از پس گرفته شدن توسط چین، به‌عنوان یک پروژه لغو گردید.