رزم‌ناو نبرد
جنگ جهانی دوم

نیروی دریایی بریتانیا در طول نبرد نروژ در آوریل ۱۹۴۰ تعدادی رزمناو جنگی مستقر کرد. گنایزناو و شارن‌هورست در طول عملیات لوفوتن با رنوین در آب‌وهوای بسیار بد درگیر شدند و پس از آسیب دیدن گنایزناو دست از درگیری کشیدند. یکی از گلوله‌های ۱۵ اینچی رنوین بدون منفجر شدن به برج کنترل-مدیر گنایزناو نفوذ کرد، کابل‌های الکتریکی و ارتباطی را قطع کرد و فاصله‌یاب‌های ۱۵۰ میلی‌متری (۵٫۹ اینچی) برجک‌های جلویی را از بین برد. با از دست دادن توان الکتریکی، کنترل آتشباری اصلی باید به عقب منتقل می‌شد. گلوله دیگری از رنوین برجک عقب گنایزناو را کوبید. گلوله‌های آلمانی دو بار به کشتی بریتانیایی اصابت کردند، اما نتوانستند آسیب چشمگیری وارد کنند. این رزمناو جنگی، تنها ناو از این نوع بود که از قبل و در حین جنگ جان سالم به در برد.
در سال‌های اول جنگ، ناوهای مختلف آلمانی تا حدی در شکار کشتی‌های تجاری در اقیانوس اطلس موفق بودند. رزمناوهای جنگی متفقین مانند رنوین و ریپالس و نبردناوهای سریع دانکرک و استراسبورگ برای عملیات شکار این ناوهای آلمانی به کار گرفته شدند. مبارزهٔ رودررو زمانی رخ داد که نبردناو بیسمارک و رزم‌ناو سنگین پرینتس اویگن برای حمله به کشتیرانی بریتانیا به‌سوی اقیانوس اطلس شمالی رفتند و در ماه مه ۱۹۴۱ در نبرد تنگه دانمارک توسط هود و نبردناو پرنس آو ولز رهگیری شدند. با انفجار خشاب بر اثر گلوله‌های ۱۵ اینچی بیسمارک، هود نابود شد و فقط سه تن زنده ماندند.
نخستین رزمناو جنگی که در جنگ اقیانوس آرام به عملیات پرداخت، ریپالس بود که هواگردهای اژدرافکن ژاپنی، آن را در شمال سنگاپور در ۱۰ دسامبر ۱۹۴۱ به‌همراه پرنس آو ولز غرق کردند. ریپالس در اولین حمله ژاپن با برخورد یک بمب ۲۵۰-کیلوگرم (۵۵۰-پوند) آسیب جزئی دید و تقریباً از دوتای دیگر گریخت. سرعت و چابکی آن باعث شد از حملات دیگر بمب‌افکن‌های سطح و ۳۳ اژدر نیز بگریزد. آخرین گروه اژدرافکنان از چند جهت مختلف حمله کردند و پنج اژدر به آن برخورد کردند. این ناو به‌سرعت با از دست رفتن ۲۷ افسر و ۴۸۶ خدمه واژگون شد، ۴۲ افسر و ۷۵۴ درجه‌دار را ناوشکن‌های همراه نجات دادند. از دست دادن ریپالس و پرنس آو ولز آسیب‌پذیری کشتی‌های پایگاه بدون پوشش هوایی را در برابر هواپیماها ثابت کرد.
رزمناوهای جنگی ژاپنی کلاس کنگو در بیشتر دوران جنگی خود به‌دلیل سرعت بالا به‌طور گسترده به‌عنوان اسکورت ناوهای هواپیمابر استفاده می‌شدند. تسلیحات دوران جنگ جهانی اول آنها ضعیف‌تر بود و زره ارتقایافته آنها هنوز در مقایسه با نبردناوهای هم‌دوره نازک بود. در ۱۳ نوامبر ۱۹۴۲، در اولین نبرد دریایی گوادالکانال، هیئی با رزمناوها و ناوشکن‌های آمریکایی در محدوده برد سلاح برخورد کرد. کشتی در این تقابل به شدت آسیب دید و ناگزیر توسط کشتی خواهرش کیریشیما کشیده شد. صبح روز بعد هر دو توسط هواپیماهای آمریکایی رصد شدند و کیریشیما مجبور شد که به خاطر حملات هوایی مکرر آن را رها کند. کاپیتان هیئی به خدمه دستور داد که کشتی را پس از آسیب مجدد ترک کنند و هیئی را در اوایل عصر ۱۴ نوامبر غرق کرد. در شب ۱۴/۱۵ نوامبر در خلال دومین نبرد دریایی گوادالکانال، کیریشیما به خلیج آیرون باتوم بازگشت، اما با ناوهای آمریکایی داکوتای جنوبی و واشینگتن روبرو شد. در حالی که کیریشیما نتوانست واشینگتن را شناسایی کند، با داکوتای جنوبی درگیر شد. واشینگتن چند دقیقه بعد در فاصله کوتاهی تیراندازی کرد و به کیریشیما آسیب جدی وارد کرد، برجک‌های عقب آن را کوبید، سکانش را مختل کرد و به زیر خط آب کشتی ضربه زد. جلوگیری از ورود آب شدنی نبود و کیریشیما سه ساعت و نیم بعد واژگون شد.
کنگو با بازگشت به ژاپن پس از نبرد خلیج لیته با اژدر شلیک‌شده از زیردریایی آمریکایی سیلیون در ۲۱ نوامبر ۱۹۴۴ غرق شد. هارونا در شهر کوره ژاپن لنگر انداخته بود که هواپیماهای ناو آمریکایی به پایگاه دریایی آن در ۲۴ و ۲۸ ژوئیه ۱۹۴۵ حمله کردند. در ۲۴ ژوئیه کشتی تنها با یک بمب آسیب جزئی دید، اما در ۲۸ ژوئیه ده‌ها بار مورد اصابت قرار گرفت و در اسکله خود غرق شد. این کشتی پس از جنگ مجدداً شناور شد و در اوایل سال ۱۹۴۶ کنار گذاشته شد.