stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مردم براهویی
خاستگاه

زبان براهویی متعلق به خانوادهٔ زبان‌های دراویدی است. این حقیقت که اقوام دیگری که به زبان‌های دراویدی تکلم می‌کنند اکثراً در جنوب هند ساکن‌اند باعث تردید در مورد خاستگاه قوم براهویی شده‌است. سه نظریه در مورد خاستگاه قوم براهویی در دنیای آکادمیک وجود دارد. یک نظریه این است که براهویی‌ها یک قوم متعلق به اقوام دراویدی هستند و در زمانی که دیگر اقوام دراویدی پراکنده شده‌بودند، توسط اقوام هندوایرانی‌زبان محاصره شدند. نظریهٔ دیگر این است که آنان در قرون ۱۳و ۱۴ از داخل هند به بلوچستان مهاجرت کرده‌اند، و نظریهٔ سوم این است که براهویی‌ها در سال ۱۰۰۰ پ. م از داخل هند به بلوچستان مهاجرت کردند. عدم وجود هرگونه نفوذ فرهنگ ایرانی (اوستایی) در زبان براهویی این فرضیه را تقویت می‌کند.
در زبان براهویی به‌طور عمده از واژه‌های بلوچی (زبان متعلق به ایران غربی)، سندی و پشتو استفاده شده‌است، با این حال براهویی‌ها همبستگی ژنتیکی بالایی با اقوام دراویدی در نسبت به همسایگان هندوایرانی خود ندارند. پگنی و همکارانش نتیجه می‌گیرند که این نشان می‌دهد که براهویی‌ها اگرچه به زبان دراویدی سخن می‌گویند، اما ژنتیک آن‌ها کاملاً توسط اقوام هندوایرانی‌زبان جایگزین شده‌است.
بنا بر نظر تِیت براهویی‌ها در اصل قسمتی از ایل ماماسنی (یا مَمَسنی) بودند که در جنوب‌شرقی پنجگور در جبیری تمرکز و استقرار داشتند. ماماسنیها که اصالتاً لُر هستند، در بلوچستان به «محمد حسنی» معروف‌اند. از تشابه نام براهویی با بعضی طایفه‌های کُرد ساکن در کلات (محل استقرار اولیهٔ براهویی) مانند برادوست یا براخوی، برخی احتمال داده‌اند که براهویی‌ها اصالتی کرد دارند.
تا چندی پیش حدود ۳۰۰ هزار نفر از طایفهٔ براخوی در اطراف کلات زندگی می‌کردند و حکومت مرکزی بلوچستان در دست یکی از تیره‌های آن به نام کمبرانی (= قنبرانی) قرار داشت. به هنگام تحقیقات دایمز در بلوچستان، یک طایفهٔ مهم از کردها در میان براهویی‌ها می‌زیستند. از این رو، براهویی‌های لس‌بیله را «کُرد - گالی» و زبانشان را کُرد- گال می‌نامیدند.
برخی از محققان براهویی‌ها را در اصل همان طایفهٔ کوفچ یا قُفْص ساکن کوه‌های کرمان دانسته‌اند که به قول مقدسی، زبان‌شان نامفهوم و شبیه زبان اهل سِند بوده‌است.
جمعیت

مطابق قدیمی‌ترین برآورد جمعیتی، مردان جنگی قبایل عمدهٔ براهویی حدود ۱۰۳ هزار نفر تخمین زده می‌شدند. در سرشماری ۱۳۱۹ قمری/۱۹۰۱ میلادی، جمعیت براهویی‌های قلمرو امارت کلات ۳۰۰ هزار نفر ذکر شده‌است. در منابع به ۸۶۱ هزار تن براهویی‌زبان در کلات و ۱۸ هزار تن در افغانستان اشاره شده‌است. در ۱۳۷۷ خورشیدی جمعیت عشایری کوچندهٔ براهویی در ایران - که عمدتاً در محدودهٔ شهرستان‌های زابل، زاهدان و بیرجند به‌سر می‌برند - ۳۹۱۷ نفر (۵۸۳ خانوار) بوده‌است.
پراکندگی

طوایف براهویی در مناطق زیر سکونت داشتند و برخی هنوز هم ساکن هستند:
پراکندگی > پاکستان

مراکز عمدهٔ براهویی‌ها در بلوچستان و سند، اطراف کویته، کلات، خاران، خُضدار، نوک‌کندی، دالبندین، پنجگور، تربت و لس‌بیله است.
پراکندگی > افغانستان

گروهی از براهویی‌های نیمه‌ساکن در مسیر رود هلمند (هیرمند) از چهار برجک به طرف مشرق تا شُراوَک و نُوشْکی مسکن‌گزیده‌اند. اینان طول سال را در شراوک زندگی‌می‌کنند و شماری از آن‌ها زمستان را در رودبار و هلمند سفلی می‌گذرانند.
پراکندگی > ترکمنستان

اجداد براهویی‌ها در سدهٔ ۱۳ و اوایل سدهٔ ۱۴ قمری به‌همراه بلوچ‌ها و افغان‌ها به این منطقه مهاجرت کرده‌اند و اکنون بیشتر در واحهٔ مرو زندگی می‌کنند.
پراکندگی > ایران

براهویی‌های ایران از حوزهٔ بلوچستان به‌ندرت بیرون رفته‌اند و بیشتر در نواحی سراوان، خاش و سیستان پراکنده بوده‌اند. شهر سراوان در قدیم اردوگاه تابستانی براهویی بوده‌است. گزارش‌های مکتوبی دربارهٔ اقامت براهویی‌ها در سیستان در دست نیست و حتی مؤلف جغرافیای نیمروز که کتاب خود را در ۱۲۸۸ قمری تألیف کرده، و شمار طوایف سیستان را ذکر کرده، از براهویی نام نبرده‌است،که بعلت تعصبات قومی طوایف دیگر بوده تا از قدرت گیری طایفه براهویی جلوگیری نمایند اما ۳ دهه بعد، تیت از حضور دو هزار براهویی در سیستان خبر می‌دهد.
براهویی‌ها پس از مهاجرت به سیستان با طایفهٔ قدرتمند سَرْبَندی (در محل به سرابندی شهرت دارند) که خود را با براهویی‌ها از یک تبار می‌دانستند، متحد شدند. این دو گروه قنبر، بنیان‌گذار حکومت کلات را اولین رئیس خود می‌دانند. براهویی‌های نیمه‌چادرنشین ایران تا چندی پیش در سیستان و خاش و زاهدان و ایرانشهر وتا سرحدات مکران زندگی می‌کردند و تنها معدودی از آنها نزدیک زابلو سیستان اقامت داشتند.
براهویی‌های سیستان به دو گروه یکجانشین و کوچنده تقسیم شده‌اند. گروه‌های یکجانشین بیشتر در نواحی دریاچهٔ هامون، در روستاهای حسین‌آباد، لوتک، ده‌امامی (پشت آب)، ده حاج علیم خان، و در مشرق پَلْگَک زندگی می‌کنند و به کشاورزی اشتغال دارند. گروه‌های دام‌دار و کوچنده در همان ناحیه و در لوتک دشت کبوتران، ورمال، دشت میرآخوری، پوزه عدل شاه، گینَکه، اسبی، اَسَک، ریگاوَک، چاه لشکران، چاه الله داد و شیله استقرار دارند. برخی از براهویی‌ها که در مناطقی مثل ورمال و سوردگال (سوردغال) و اطراف شیله هستند، در تمام فصول در سیاه‌چادر به‌سر می‌برند. براهویی‌های دامدار نزدیک به ۳ ماه از سال، معمولاً از نیمهٔ اسفند به مناطق ییلاقی می‌روند. یک گروه از آن‌ها به خاش و منطقهٔ قطارخنجک و جون‌آباد در دامنهٔ کوه تفتان، و گروه دیگر از مسیر سفیدابه به نواحی ییلاقی بیرجند، مثل حسین‌آباد و سربیشه می‌روند. هر دو گروه تا اواخر اردیبهشت در ییلاق توقف دارند.
تشکیلات سیاسی و تقسیمات اجتماعی

در میان براهویی‌ها، کوچک‌ترین واحد اجتماعی «شَلْوار» است. اعضای یک شلوار پدرتبار هستند و نیای مشترک دارند. از مجموع چند شلوار، تیره، و از مجموع تیره‌ها، طایفه شکل می‌گیرد. در این جامعهٔ عشایری واحد دیگری به نام «خِیل» وجود دارد که معمولاً از چند شلوار از یک تیره یا طایفهٔ هم‌تبار یا تیره‌ها و طایفه‌های غیرهم تبار شکل می‌یابد. اعضای خیل با یکدیگر رابطهٔ اقتصادی دارند و نه نَسَبی. خیل فقط به هنگام کوچ فصلی و در عرصهٔ کوچ موجودیت خارجی پیدا می‌کند. شمار اعضای خیل در کوچ‌های مختلف معمولاً متفاوت است. یک طایفه به هنگام کوچ ممکن است به چند خیل تقسیم شود. پاتینجر به ۶ طایفهٔ براهویی اشاره می‌کند که هر یک به ۲۰ تا ۳۰ خیل تقسیم می‌شدند.
هر یک از واحدهای اجتماعی براهویی رئیس یا رهبری دارند که در ردهٔ «شلوار» و تیره «ریش‌سفید» یا «کَماش»، و در ردهٔ طایفه «کدخدا» یا «سردار» نامیده می‌شوند. هر خیل نیز تحت رهبری «سَرخیل» اداره می‌شود. رؤسای طایفه‌های براهویی سیستان اعم از اسکان‌یافته یا کوچنده، عنوان کدخدا داشته‌اند که یک درجه پایین‌تر از سردار و عامل ارتباط سردار و طایفه محسوب می‌شده‌اند.
تقسیم‌بندی ایلی در سازمان سیاسی براهویی‌های ساکن در خارج از ایران با براهویی‌های ایران تفاوت دارد. مثلاً در پاکستان کوچک‌ترین واحد اجتماعی هم‌تبار در قبیلهٔ براهویی «پِرا» نام دارد. پس از آن «شلوار» است و از مجموعهٔ چند شلوار «تَهکُر» شکل می‌گیرد که سرپرست آن از بین کماش‌ها (ریش‌سفیدان شلوارها) انتخاب و «تَهکُری» یا «میر» نامیده می‌شود. از مجموع چند «تهکر» قبیله شکل می‌گیرد و رئیس آن از بین شایسته‌ترین «تهکُری‌ها» به‌عنوان «سردار» انتخاب می‌شود.
تیره‌های براهویی

براهویی‌های کنونی ایران یک طایفهٔ بزرگ متشکل از چند تیره را تشکیل می‌دهند که عمدتاً در سیستان زندگی می‌کنند. مهم‌ترین و پرجمعیت‌ترین تیره‌های براهویی ایران زیرکاری است که بیشتر دام‌دارند و در بلوچستان ایران زندگی میکنند. شاخه‌های رهبری بزرگْ طایفهٔ براهویی نیز از این تیره برمی‌خاستند. تیره‌های یاگی‌زیی (یاغی‌زیی)، موسی‌زیی، جنگی زیی، عیسی زیی،عیدوزهی مستان زیی، رحمت‌زهی وپیری(پیرزهی)و شاهی زیی نیز از تیره‌های دیگر براهویی هستند.
الفنباین این تیره‌ها را با عنوان طایفه در فهرست طوایف براهویی آورده‌است. این تیره‌ها معمولاً پدر تبار هستند و پسوند «زَیی» (به صورت زهی و زایی هم تلفظ می‌شود) نشان از هم‌تباری اعضای هر تیره دارد. این پسوند معمولاً از نسل سوم به دنبالهٔ نام افرادی که تیره به او منسوب می‌گردد، افزوده می‌شود. پرسن در شرح طایفهٔ ماریِ (ماریها به هنگام اقتدار براهویی‌های کلات از بلوچ‌ها جدا شدند و به آن‌ها پیوستند) پاکستان از پسوند اِنی و اَنی به عنوان نسل و فرزندان هم نام می‌برد که پیش از تداول پسوند زیی به دنبال نام افراد افزوده می‌شده‌است. به گفتهٔ پاستنر طوایف براهویی مکران نام و هویت خود را از نام جد خود که غالباً با پسوند زیی همراه است، می‌گیرند، مانند عمر زیی یا محمود زیی؛ برخی نیز مانند محمود حسنی برآنند که نام خود را از نام محل اقامت یا سردار بزرگ طایفه‌شان گرفته‌اند. با این حال تیره‌هایی هستند که خود را براهویی می‌دانند، ولی با براهویی از یک‌تبار نیستند و در حقیقت وابسته به آن‌ها محسوب می‌شوند، مثل لوارزیی که منسوب به براهویی‌اند. در پاکستان به چنین طوایف وابسته‌ای «پلّو شریک» یا «پلّوی» می‌گویند. اگر رؤسای این طوایف در یک منطقه می‌زیستند، «هم پلّه» محسوب می‌شدند که در غم و شادی هم شریک بودند. در سیستان به چنین رابطه‌ای اصطلاحاً «مرگ و زِند» می‌گویند، مثلاً بارانی‌ها با براهویی‌ها «مرگ و زند» دارند، یعنی در مراسم غم و شادی یکدیگر شرکت می‌کنند.
به نظر الفنباین، اصطلاح «طایفهٔ براهویی» بیشتر مفهوم یک موجودیت سیاسی را به ذهن می‌آورد، تا موجودیت قومی. طایفهٔ براهویی ترکیب شکننده‌ای از گروه‌بندی خانواده‌هایی است که به سبب منافع متقابل مانند حقوق چرا، مالکیت گله و گاو و بستگی‌های خونی (که کمتر از موارد دیگر اهمیت دارد) به یکدیگر می‌پیوندند. به‌طور کلی ضوابط بنیادی در پیوستگی طایفه‌های براهویی بر نسب پدر تباری و پیمان سیاسی نهاده شده‌است. بنابر تحقیقات الفنباین، براهویی‌های ایران، افغانستان و پاکستان از ۲۷ طایفه ترکیب یافته‌است که ۸ طایفهٔ آن اصلی، و بقیه طوایف وابسته هستند. بزرگ‌ترین طایفه از طوایف وابسته، مِنْگل بوده‌است که با طایفه‌های‌بِنْگلزیی، بیزَنْجو و مَهْمَسانی (محمدحسنی، احتمالاً ممسنی) بیش از ۸۰٪ جمعیت این گروه را تشکیل می‌دهند. تقریباً ۸۰٪ از جمعیت طوایف اصلی به طایفه‌های قلندرانی، میرواری، قنبرانی و سومالانی متعلق بوده‌اند. الفنباین فهرستی از ۲۷ طایفهٔ براهویی را همراه با محل سکنای آن‌ها در کشورهای مختلف و زبان هر طایفه براساس صورت رسمی متعلق به میراحمدیار، آخرین خان کلات به دست داده‌است.
پیشینهٔ تاریخی

براهویی‌ها در دوره‌ای نسبتاً طولانی - از اواخر دورهٔ صفوی تا اواخر دورهٔ قاجار - یکی از قدرتمندترین گروه‌های حکومت‌گر بلوچستان بوده‌اند. آنان در زمان نادرشاه با تشکیل اتحادیه‌ای از طوایف مختلف، حکومت قسمت عمدهٔ بلوچستان را در دست گرفتند و قدرت بسیار یافتند. در زمان سلطنت شاه‌جهان تیموری حکومتی منسجم و قوی با عنوان خان‌نشین کلات ظهور کرد که اقتدار آن برپایهٔ نظام پیچیدهٔ اتحادیهٔ براهویی (شامل طایفه‌های قمبرانی یا قنبرانی، میرواری، ایلتازیی) و بلوچهای رَند و لاشاری و دهواری‌های کشاورز استوار بود. نخستین رهبر این حکومت شخصی به نام میرواری میراحمدخان یکم بود که قلمرو خود را گسترش داد و به خودمختاری دست یافت. جانشین او میرعبدالله‌خان بر وسعت قلمرو و تثبیت نفوذ براهویی‌ها افزود.
پاتینجر مؤسس دولت براهویی را قنبر، نیای طایفه یا تیرهٔ قنبرانی می‌داند و سایکس قنبر را سرکردهٔ شبانان براهویی دانسته که در اواسط سدهٔ ۱۷ میلادی، به دعوت یکی از راجه‌های هندوستان با افاغنهٔ مهاجم به بلوچستان جنگیدند و پس از شکست افغان‌ها بر منطقه تسلط یافتند و حتی راجه را از حکومت برداشتند و خود مستقلاً زمام امور را در دست گرفتند. مقارن لشکرکشی‌های نادرشاه، عبدالله خان نوادهٔ قنبر در کلات حکومت داشت. نادر حکومت او، و سپس حکومت پسر او نصیر یا ناصرخان را تأیید کرد و به او لقب بیگلربیگی داد. با این‌همه، او بعد از مرگ نادر ادعای استقلال کرد و با احمدخان درّانی حاکم افغانستان به جنگ برخاست، ولی توفیق نیافت و بعد از او محمودخان و سپس مهراب خان حاکم شدند. مهراب خان نخست با نمایندهٔ انگلیس قرارداد همکاری بست، ولی پس از مدتی از تعهد شانه خالی کرد و از کسانی بود که با نیروهایش در ۱۲۵۴ قمری/۱۸۳۹ میلادی در گردنهٔ بولان، همراه با افغانان از پیشروی ارتش انگلیس جلوگیری کرد. انگلیسی‌ها اردویی برای تنبیه او به کلات فرستادند و در جنگی که بین آن‌ها درگرفت، مهراب خان با اتباعش کشته شدند و کلات به تصرف قوای انگلیس درآمد. انگلیسی‌ها ناصرخان دوم را جانشین او کردند و یک نفر انگلیسی را به عنوان مشاور او در نظر گرفتند. وقتی در ۱۲۷۲ قمری/۱۸۵۶ میلادی بین دو کشور ایران و انگلیس جنگ درگرفت، مشاور انگلیسی او به مأموریت بوشهر رفت و ناصرخان توسط مخالفانش مسموم شد و خدادادخان جای او را گرفت. او نیز با انگلیس پیمان مودت بست و ۲۰ سال بر ناحیه‌ای که تا بمپور امتداد داشت، فرمانروایی کرد، تا آنکه بلوچستان تجزیه شد و دولت بریتانیا کلات را جزو امپراتوری هند درآورد و قسمتی از بلوچستان به پاکستان ملحق شد.
تصویری از سال ۱۹۱۰ میلادی از براهویی‌های کویته در پاکستان.
فنگ چونکای

فنگ چونکای (انگلیسی: Feng Chun-kai؛ زادهٔ ۲ نوامبر ۱۹۸۸) دوچرخه‌سوار اهل تایوان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به تیم دوچرخه‌سواری بحرین–مریدا، چمپیون سیستم، و تیم یوای‌ئی امارات اشاره کرد.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده‌است.
ویلیام نلسن

| کسب مدال در المپیک> کشتی آزاد مردان.به نمایندگی از  ایالات متحده آمریکا | کسب مدال در المپیک> کشتی آزاد مردان.به نمایندگی از  ایالات متحده آمریکا | کسب مدال در المپیک> کشتی آزاد مردان.به نمایندگی از  ایالات متحده آمریکا |
| --- | --- | --- |
|  | سنت لوئیس ۱۹۰۴ | مگس وزن |
ویلیام ال. نلسن، کشتی‌گیر آمریکایی دارنده نشان برنز بازی های المپیک تابستانی ۱۹۰۴ بود.
لینک های خارجی

ویلیام نلسن در کمیته بین‌المللی المپیک
ویلیام نلسن در Sports Reference
تودریک

این مقاله دربارهٔ ظروف‌پیوتر ساخته شده برای لیبرتی و شرکت است. برای پادشاه پسا-رومی گلایویزینگ، تیودریگ را ببینید.
تودریک (به انگلیسی: Tudric) نام تجاری برای ظروف‌پیوتر است که توسط دبلیو. اچ. هاسلر از بیرمنگام برای لیبرتی و شرکت، لندن ساخته شده‌ است، طراح اصلی آرچیبالد ناکس به همراه دیوید ویزی، الیور بیکر و رکس سیلور است. محدوده‌های طلا و نقره که به نام سیمریک (حرفه‌ای: کومریک) شناخته می‌شدند. لیبرتی در سال ۱۸۹۹ میلادی تولید تودریک را آغاز کرد و تا دهۀ ۱۹۳۰ میلادی ادامه یافت. این طرح‌ها از سبک‌های آر نُوو و احیای سلتیک استفاده می‌کنند و همچنان در بین کلکسیونرها محبوب هستند.
پیوتر تودریک متمایز از سایر پیوترها با کیفیت بهتر، و دارای درصد نقرۀ بالاتری بود. پیوتر به‌ طور سنتی به عنوان «نقرۀ شخص فقیر» شناخته می‌شود.
نگارخانه

بشقاب پیوتر و میناکاری «بوللین» (طرح ۰۴۴)
جوهردان با روکش چکشی معمول (طرح ۰۴۰۴)
جوهردان پیوتر با میناکاری (طرح ۰۱۴۱)
ساعت (طرح ۰۳۶۶)
گلدان (طرح ۰۳۲۳)
گومونگتسه

| گومونگتسه | گومونگتسه |
| --- | --- |
Village: Village
گومونگتسه: گومونگتسه
مختصات: ۵۱°۱۰′ شمالی ۱۹°۲۹′ شرقی﻿ / ﻿۵۱٫۱۶۷°شمالی ۱۹٫۴۸۳°شرقی﻿ / 51.167; 19.483: مختصات: ۵۱°۱۰′ شمالی ۱۹°۲۹′ شرقی﻿ / ﻿۵۱٫۱۶۷°شمالی ۱۹٫۴۸۳°شرقی﻿ / 51.167; 19.483
کشور:  لهستان
استان‌های لهستان: استان ووتسکی
County: شهرستان رادومسکو
گمینا: گمینا گومونگتسه
جمعیت: ۱٬۹۰۰
گومونگتسه (به لاتین: Gomunice) یک روستا در لهستان است که در گمینا گومونگتسه واقع شده‌است. گومونگتسه ۱٬۹۰۰ نفر جمعیت دارد.
دیان پارکینسون

| دیان پارکینسون | دیان پارکینسون |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: Dianna Lynn Batts
زادهٔ: ۳۰ نوامبر ۱۹۴۴ ‏(۷۹ سال) جکسنویل، کارولینای شمالی, ایالات متحده آمریکا
دیگر نام‌ها: Dian Parkinson
دیان پارکینسون (انگلیسی: Dian Parkinson؛ زاده ۳۰ نوامبر ۱۹۴۴) یک مانکن است.
کروما

| 0 | 1 |
| --- | --- |
صنعت: خرده‌فروشی
بنا نهاده: ۹ اکتبر ۲۰۰۶ (۲۰۰۶-10-۰۹)
دفتر مرکزی: بمبئی، هند
محدودهٔ فعالیت: هند
محصولات: لوازم الکترونیکی مصرفی
مادر: گروه تاتا
وبگاه: www.croma.com
کروما (انگلیسی: Cromā) شرکت خرده‌فروشی هندی است، که در سال ۲۰۰۶ توسط گروه تاتا تأسیس شد.
ویزلی پینا گونزالوس

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Wescley Pina Gonçalves
زادروز:  ۱۵ فوریهٔ ۱۹۸۴ ‏(۴۰ سال)
زادگاه:  Vila Velha، برزیل
پست:  مدافع
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  Vila Nova
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۰۲:  واسکو دوگاما
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۳–۲۰۰۴ |  واسکو دوگاما |   |   |
| ۲۰۰۴–۲۰۰۵ |  باشگاه فوتبال مکابی حیفا |  ۲۶ |  (۰) |
| ۲۰۰۵–۲۰۰۶ |  کورینتیانس |   |   |
| ۲۰۰۶ |  Estrela da Amadora |   |   |
| ۲۰۰۷–۲۰۰۸ |  Juventude |   |   |
| ۲۰۰۸ |  Criciúma |   |   |
| ۲۰۰۹–۲۰۰۹ |  Denizlispor |  ۷ |  (۱) |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۰ |  Ceará |   |   |
| ۲۰۱۰ |  Atlético Goianiense |  ۱ |  (۰) |
| ۲۰۱۰ |  Naútico |  ۱۹ |  (۰) |
| ۲۰۱۱ |  Grêmio Prudente |   |   |
| ۲۰۱۱ |  Naútico |  ۱ |  (۰) |
| ۲۰۱۱- |  Ponte Preta |  ۱۲ |  (۱) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ June 2009. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ June 2009. 
ویزلی پینا گونزالوِس (به پرتغالی: Wescley Pina Gonçalves) مدافع اهل برزیل است که در شهر Vila Velha و در تاریخ ۱۵ فوریهٔ ۱۹۸۴ به دنیا آمده‌است.
ویزلی پینا گونزالوس در تیم‌های فوتبال واسکو دوگاما سابقهٔ حضور دارد.
مرزبانان پایدار پل جلفا

در سوم شهریور سال ۱۳۲۰، با شروع حملات زمینی و هوایی شوروی و انگلیس از نقاط مختلف به ایران، در هنگام تهاجم نیروهای ارتش شوروی از منطقه شمال غرب، سه تن از مرزبانان ایرانی با نام‌های «سرجوخه مصیب ملک محمدی»، «سید محمد راثی هاشمی» و «عبدالله شهریاری» با تعداد بسیار زیادی از لشکر شوروی، به‌صورت داوطلبانه مقابل نیروهای مهاجم بر روی پل آهنی جلفا مقاومت نموده و از خاک میهنشان دفاع کردند.
یادمان سه مرزبان شهید مرز جلفا
ساعت ۴ صبح روز سوم شهریورماه سال ۱۳۲۰ هجری شمسی به سرجوخه ملک محمدی در پاسگاه مرزبانی جلفا در آذربایجان‌شرقی خبر می‌دهند لشکری عظیم از ارتش سرخ شوروی به سوی مرز می‌آید و قصد دارد از «پل آهنی» گذشته و وارد کشور شود.
سرجوخه خبر را به تبریز مخابره می‌کند و از آنجا هم به تهران. از پایتخت دستور می‌آید که پادگان را تخلیه کنید و بدون هیچ مقاومتی اجازه ورود ارتش شوروی را بدهید. سرجوخه جسور خطاب به سربازانش می‌گوید: «هرکسی می‌خواهد، برگردد. من اینجا می‌مانم. می‌خواهم از کشور مقابل اجنبی‌ها دفاع کنم.» سرجوخه مصیب ملک محمدی همراه با سرباز عبدالله شهریاری، سیدمحمد راثی هاشمی و سرباز دیگری هم قسم می‌شوند و می‌مانند.
هنگامی که نخستین نفربر شوروی قصد عبور از پل آهنی را دارد سرباز شهریاری بسوی راننده آن شلیک می‌کند و سرباز روس را از پای درمی‌آورد. درگیری سنگینی بین نیروهای کاملاً مسلح ارتش شوروی و سرجوخه و ۳ سربازش درمی‌گیرد.
در نهایت سرجوخه محمدی همراه با دو سرباز دیگرش عبدالله شهریاری و سید محمد رایی هاشمی زیر آتش شدید توپخانه لشکر ۴۷ شوروی کشته می‌شوند. نفر چهارم برای رساندن خبر ورود لشکر ۴۷ به دستور سرجوخه ملک محمدی ساعتی پیش از کشته شدن سه همرزمش بسوی تبریز رفته بود.
شرح واقعه

هنگامی که متفقین تصمیم به اشغال ایران در جنگ جهانی دوم را می‌گیرند، این سه مرزبان وظیفه پاسداری از پل آهنی راه آهن واقع در مرز جلفا-نخجوان بر عهده داشتند. پس از آن که ارتش شوروی برای ورود به خاک ایران به این پل که عملاً بهترین و آسان ترین محل برای عبور تانک و نفربر از روی رود ارس است، نزدیک می‌شوند مقاومت این سه سرباز ایرانی آغاز می‌گردد.
بی‌خبری از سرنوشت مرزبانان

خانواده‌های این سه ژاندارم ایرانی نزدیک به ۶۰ سال از سرنوشت آنان بی‌خبر بودند. آنها تصور می‌کردند پدرانشان از سوی روس‌ها اسیر شده و در اردوگاه‌های کار اجباری در سیبری زیر فشار کار طاقت‌فرسا از دنیا رفته‌اند تا آنکه در سال ۱۳۸۰ و از طریق یک گزارش خبری صدا و سیما از سرنوشت آنان با خبر گشتند.
یادمان شهدای شهریور ۱۳۲۰

یادمان و مزار این مرزبانان توسط سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری ایران و استانداری آذربایجان شرقی در اسفند ۱۳۸۹ در نقطه صفر مرزی با جمهوری آذربایجان پس از بازسازی، رونمایی شده است.
یادمان سه مرزبان در مرز جلفا
گومون بریتیش

لوگو شرکت در دهه ۱۹۱۰ و ۱۹۲۰
سینما گومون استیت سابق در کیلبرن، لندن، تأسیس در ۱۹۳۷
گومون بریتیش (انگلیسی: Gaumont British) یک شرکت تولید و پخش فیلم سینمایی در کشور بریتانیا است.
این شرکت که زیرمجموعه شرکت گومون فرانسه محسوب می‌شده در سال ۱۸۹۸ میلادی تأسیس شده اما در سال ۱۹۲۲ به صورت مستقل به فعالیت ادامه داده و سپس در سال ۱۹۲۷ با شرکت فیلم‌سازی آیدیال ادغام شده است.
فیلم‌شناسی

۳۹ پله
خانم ناپدید می‌شود
مرد آران
مردی که زیاد می‌دانست
اولین مردان در ماه
خیانت ملی
همیشه‌سبز
تونل
پیروزی
پایان خوش
هفت گناهکار
نبرد
معادن شاه سلیمان
جمعه سیزدهم
نبرد
سگ باسکرویل
تروبرد
دیکتاتور
پزشک
توماس جی. سارجنت

| توماس جی>  سارجنت | توماس جی>  سارجنت |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۹ ژوئیهٔ ۱۹۴۳ ‏(۸۱ سال) پاسادینا، کالیفرنیا
ملیت: ایالات متحده آمریکا
فعالیت دانشگاهی: فعالیت دانشگاهی
زمینه: اقتصاد کلان،  monetary economics
نهاد: انستیتو هوور، دانشگاه استنفورد دانشگاه نیویورک
دانشگاه: دانشگاه کالیفرنیا، برکلی،  (کارشناسی هنر) دانشگاه هاروارد،  (پی‌اچ‌دی)
تأثیرگذاران: روبرت امرسون لوکاس جان میوت
جوایز: NAS Award for Scientific Reviewing (2011)  جایزه نوبل اقتصاد (۲۰۱۱)
اطلاعات در آیدیاز / ری‌پک: اطلاعات در آیدیاز / ری‌پک
 :  
توماس جی. سارجنت (انگلیسی: Thomas J. Sargent؛ زاده ۱۹ ژوئیهٔ ۱۹۴۳) یک اقتصاددان اهل ایالات متحده آمریکا است.
تخصص وی در زمینه‌های اقتصاد کلان، اقتصاد پولی و سری‌های زمانی اقتصادسنجی است. در سال ۲۰۱۴ او در زمینه تعداد ارجاعات به مقاله‌های نوشته شده در رتبه چهاردهم میان دیگر اقتصاددانان قرار گرفت. سارجنت در سال ۲۰۱۱ موفق به کسب نوبل اقتصاد به همراه کریستوفر ای. سیمزشد، به دلیل ”تحقیقات تجربی بر روی پدیده علت و معلولی در اقتصاد کلان"
تحصیلات

سارجنت تحصیلات دبیرستان خود را در دبیرستان مونروویا گذراند. مدرک کارشناسی خود را در دانشگاه کالیفرنیا برکلی در سال ۱۹۶۴ اخذ و مدال دانشجوی ممتاز دوره را کسب کرد و در سال ۱۹۶۸ دوره دکترای خود را در دانشگاه هاروارد، زیر نظر جان ار. مایر به اتمام رساند. سارجنت و سیمز در هاروارد در دوره دکترا همکلاسی بودند. وی پس از اخذ دکترا به تدریس در دانشگاه‌های پنسیلوانیا(۱۹۷۱–۱۹۷۰) دانشگاه مینه سوتا(۱۹۸۷–۱۹۷۱) دانشگاه شیکاگو(۱۹۹۸–۱۹۹۱) دانشگاه استنفورد(۲۰۰۲–۱۹۹۸) و دانشگاه پرینستون(۲۰۰۹) پرداخت و هم‌اکنون در سمت استادی دانشکده اقتصاد دانشگاه نیویورک از سال ۲۰۰۲ فعالیت می‌کند. او از سال ۱۹۷۶ یکی از اعضای جامعه اقتصاددانان سنجی است. در سال ۱۹۸۳ سارجنت به عضویت آکادمی ملی علوم و آکادمی هنر و علوم آمریکا درآمد. همچنین وی از سال ۱۹۸۷ عضو ارشد مؤسسه هوور در دانشگاه استنفورد، عضوی از هیئت مشورتی مؤسسه تحقیقات اقتصادی پن در دانشگاه پنسیلوانیا و استاد ممتاز دانشکده اقتصاد دانشگاه مدیریت سنگاپور از سال ۲۰۱۳ است.
ییلان، هیلونگجیانگ

| ییلان، هیلونگجیانگ 宜蘭市 | ییلان، هیلونگجیانگ 宜蘭市 |
| --- | --- |
Town: Town
ییلان، هیلونگجیانگLocation in Heilongjiang: ییلان، هیلونگجیانگLocation in Heilongjiang
مختصات: ۴۶°۱۹′۳۲″ شمالی ۱۲۹°۳۴′۰۵″ شرقی﻿ / ﻿۴۶٫۳۲۵۵۶°شمالی ۱۲۹٫۵۶۸۰۶°شرقی﻿ / 46.32556; 129.56806: مختصات: ۴۶°۱۹′۳۲″ شمالی ۱۲۹°۳۴′۰۵″ شرقی﻿ / ﻿۴۶٫۳۲۵۵۶°شمالی ۱۲۹٫۵۶۸۰۶°شرقی﻿ / 46.32556; 129.56806
کشور: People's Republic of China
استان: هیلونگ‌جیانگ
بخش: هاربین
County: Yilan
ارتفاع: ۹۶ متر (۳۱۶ فوت)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۸ (China Standard)
Postal code: 150000
کد منطقه: 0451
ییلان، هیلونگجیانگ (به لاتین: Yilan) یک شهرک در جمهوری خلق چین است که در Yilan County واقع شده‌است. ییلان ۹۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ویزمشاید

| ویزمشاید   | ویزمشاید   |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
کشور: آلمان
ایالت: راینلاند-فالتس
ناحیه: Ahrweiler
انجمن شهرداری: Adenau
حکومت: حکومت
 • شهردار: Johannes Wirz
مساحت: مساحت
 • کل: ۵٫۶۰ کیلومتر مربع (۲٫۱۶ مایل مربع)
ارتفاع: ۵۱۲ متر (۱۶۸۰ فوت)
جمعیت (2012-12-31): جمعیت (2012-12-31)
 • کل: ۲۵۲
 • تراکم: ۴۵/کیلومتر مربع (۱۲۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: 53534
کدهای شماره‌گیری: 02691
پلاک خودرو: AW
وبگاه: www.adenau.de
ویزمشاید (به آلمانی: Wiesemscheid) یک شهر در آلمان است که در اهرویلر واقع شده‌است. ویزمشاید ۲۶۵ نفر جمعیت دارد.
مغالطه توسل به زور

مغالطه توسل به زور یا (بهانگلیسی: Appeal to Force) یا (به لاتین:Argumentum ad baculum) به معنای بهره برداری از زور و خشونت بجای استدلال ورزی است؛ که می تواند توسط افراد و دولت ها مورد استفاده قرار گیرد و صدماتی ببار آورد.
الگوی منطقی

استدلال X نادرست است.
نادرست دانستن استدلال  X باعث آسیب می شود.
بنابراین استدلال X درست است.
نمونه ها

نمونه ۱:
دزدی کردن درست است و اگر این را قبول نکنید و انجام ندهید کشته خواهید شد.
نمونه ۲:
کارفرما از کارمند خود،درخواست نادرست و نابجایی دارد و تهدید کرده است که اگر کارمند از انجام آن خودداری کند؛او را اخراج خواهد کرد.
ادسون کاریکوا

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Edson Guilherme Mendes dos Santos
زادروز:  ۴ ژوئن ۱۹۹۷ ‏(۲۷ سال)
زادگاه:  ریو دو ژانیرو
قد:  ۱٫۷۸ متر (۵ فوت ۱۰ اینچ)
پست:  هافبک
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال کوریتیبا
شمارهٔ پیراهن:  ۸۰
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۱۷:  Tigres do Brasil
۲۰۱۷–۲۰۱۸:  باشگاه ورزشی اینترناسیونال
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۹ |  Tombense |  ۱۹ |  (۳) |
| ۲۰۱۹ |  Rio Claro |  ۳ |  (۰) |
| ۲۰۲۰ |  Portuguesa |  ۸ |  (۰) |
| ۲۰۲۰ |  Treze |  ۱۳ |  (۰) |
| ۲۰۲۱– |  Azuriz |  ۱۱ |  (۱) |
| ۲۰۲۱– |  ← باشگاه فوتبال کوریتیبا (قرضی) |  ۱ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۹ اوت ۲۰۲۱. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۹ اوت ۲۰۲۱. 
ادسون کاریکوا (انگلیسی: Edson Carioca؛ زادهٔ ۴ ژوئن ۱۹۹۷) بازیکن فوتبال اهل برزیل است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کوریتیبا اشاره کرد.
فرودگاه دوروخوو

فرودگاه دوروخوو (به انگلیسی: Dorokhovo) یک فرودگاه نظامی است که یک باند فرود بتن دارد و طول باند آن ۲۵۰۰ متر است. این فرودگاه در شهر بژتسک کشور روسیه قرار دارد و در ارتفاع ۱۴۳ متری از سطح دریا واقع شده‌است.