شورلت مونت کارلو
نسل چهارم

Motor vehicle
| نسل چهارم مونت کارلو | نسل چهارم مونت کارلو |
| --- | --- |
: 
دید کلی: دید کلی
تولید: ۱۹۸۰–۱۹۸۷
مدل سال: ۱۹۸۱–۱۹۸۸
مونتاژ: آرلینگتون، تگزاس شهرستان فولتن، جورجیا پونتیاک، میشیگان راموس آریسپه، کواویلا، مکزیک
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
شکل بدنه: دو در کوپه
طرح‌بندی: خودروی موتور جلو-محور عقب
سکو: A-body (1981) G-body (۱۹۸۲–۱۹۸۸)
خودروهای وابسته: بیوک ریگال اولدزموبیل کاتلس سوپریم پونتیاک گرند پریکس
پیشرانه: پیشرانه
موتور: ۳٫۷۵ لیتر (۲۲۹ اینچ مکعب) Chevrolet V6 ۳٫۸ لیتر (۲۳۰ اینچ مکعب) Buick V6 ۴٫۳ لیتر (۲۶۰ اینچ مکعب) 4300 V6 ۴٫۳ لیتر (۲۶۰ اینچ مکعب) LT6 Diesel V6 4.4 L (267 CID) Small-Block V8 5.0 L (305 CID) Small-Block V8 5.7 L (350 CID) LF9 Diesel V8
جعبه‌دنده: سه سرعته اتوماتیک چهار سرعته اتوماتیک
ابعاد: ابعاد
فاصله بین محورها: ۱۰۸٫۰ اینچ (۲٬۷۴۰ میلیمتر)
درازا: ۲۰۰٫۴ اینچ (۵٬۰۹۰ میلیمتر) (LS) ۲۰۲٫۴ اینچ (۵٬۱۴۰ میلیمتر) (SS)
پهنا: ۷۱٫۸ اینچ (۱٬۸۲۰ میلیمتر)
بلندی: ۵۴٫۰ اینچ (۱٬۳۷۰ میلیمتر) (LS) ۵۴٫۹ اینچ (۱٬۳۹۰ میلیمتر) (SS)
وزن خالص: ۳٬۲۱۲ پوند (۱٬۴۵۷ کیلوگرم) (LS) ۳٬۲۳۹ پوند (۱٬۴۶۹ کیلوگرم) (SS)
در سال ۱۹۸۱ نسل چهارم مونت کارلو معرفی شد و در پی آن مونت کارلو به صورت مجدد طراحی گشت و ظاهر و بدنه‌اش به روز رسانی شد. هندلینگ در مونت کارلو به شدت بهبود یافت و جزو بهترین‌ها در کلاس خود بود. سپرها همرنگ بدنه شدند و چراغ‌های عمودی عقب که در نسل‌های اول و دوم مونت کارلو دیده می‌شد دوباره به این خودرو بازگردانده شد. موتورهای قبلی نیز همگی در نسل چهارم در دسترس بودند که شامل یک موتور شش سیلندر ۲۲۹ اینچ مکعبی به صورت استاندارد، موتور هشت سیلندر ۲۶۷ اینچ مکعبی و موتور هشت سیلندر ۳۰۵ اینچ مکعبی می‌شد. گیربکس اتوماتیک، فرمان برقی، ترمزهای دیسکی برقی از امکانات استاندارد بودند. در این سال علاوه بر مدل پایه (Base) و مدل لندو (Landau)، مدل جدیدی به لیست مدل‌های مونت کارلو اضافه شد که مدل توربو نام داشت. مونت کارلوی توربو به همراه موتور شش سیلندر ۲۳۱ اینچ مکعبی توربوشارژ بیوک عرضه می‌شد. مونت کارلوی توربو علاوه برداشتن موتور توربو از نظر ظاهری هم از بقیه مدل‌های مونت کارلو متمایز بود و روی کاپوت جلوی آن یک برجستگی وجود داشت که به آن ظاهر اسپرت‌تری می‌بخشید. در این سال تعداد ۳٬۰۲۷ مونت کارلوی توربو تولید داشت. مونت کارلوی توربو فقط در سال ۱۹۸۱ و به مدت یک سال تولید شد. نسل چهارم مونت کارلو از نظر ظاهر و آیرودینامیک از دیگر همرده‌های ساخت جنرال موتورز مثل بیوک ریگال، اولدزموبیل کاتلس و پونتیاک گرند پریکس برتر بود.
برای سال ۱۹۸۲، تمامی موتورهای قبلی به جز موتور شش سیلندر ۲۳۱ اینچ مکعبی توربوشارژ که مختص مدل توربو بود موجود بودند. دو موتور جدید به لیست موتورها اضافه شدند که هر دو دیزلی بودند، یکی موتور شش سیلندر ۲۶۰ اینچ مکعبی و دیگری هشت سیلندر ۳۵۰ اینچ مکعبی که متعلق به شرکت اولدزمبیل بود. در سال ۱۹۸۲ پلتفرم جدید G-body از سوی شورلت معرفی شد و مونت کارلو از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۸ با این پلتفرم تولید شد.
سال ۱۹۸۳ شورلت در جلوپنجره و داخل کابین اصلاحاتی انجام داد و موتور شش سیلندر ۲۲۹ اینچ مکعبی (۳٫۸ لیتری) موتور استاندارد بود و موتور هشت سیلندر ۳۰۵ اینچ مکعبی (۵٫۰ لیتری) هم قابل سفارش بود. در بهار همین سال، شورلت بعد از ۱۲ سال دوباره مدل محبوب سوپر اسپرت (SS) را احیاء و رونمایی کرد. مدل SS هم از نظر طراحی ظاهری و هم از نظر فنی با مدل پایه مونت کارلو کاملاً متفاوت بود. چراغ‌های جلوی دوتایی مربعی، جلوپنجره مشکی، سپرهای اسپرت عقب و جلو تلفیق شده و همرنگ با بدنه، گلگیرهای متفاوت، رینگ‌های آلومینیومی اسپرت، چراغ‌های عقب متفاوت، باله عقب (Spoiler)، اگزوز دوال و لوگوی SS در گوشه و کنار این خودرو از ویژگی‌های ظاهری مونت کارلو SS هستند. سقف تی تاپ هم قابل سفارش بود. قلب تپنده مدل SS هم یک موتور هشت سیلندر ۵٫۰ لیتری بود که قدرت خوبی برای این خودرو فراهم می‌کرد. سیستم تعلیق اسپرت و یک میل بادامک بلند نیز به این خودرو اضافه شد.
در سال ۱۹۸۴ با توقف تولید شورلت ملیبو، مونت کارلو تنها خودروی دیفرانسیل عقب در سایز متوسط بود. صندلی‌های نیمکتی با محل استراحت دست عرضه می‌شدند و یک نوع صندلی جدید به همراه کنسول وسط قابل سفارش بود. مدل پایه با موتور شش سیلندر ۲۲۹ اینچ مکعبی عرضه می‌شد و موتور هشت سیلندر ۳۰۵ اینچ مکعبی هم قابل سفارش بود. یک موتور دیزلی هشت سیلندر ۳۵۰ اینچ مکعبی هم برای آخرین سال قابل سفارش بود و همه مدل‌ها با گیربکس اتوماتیک سه سرعته عرضه شدند. در این سال ۱۳۶٬۷۸۰ دستگاه مونت کارلو به فروش رفت که از این تعداد ۱۱۲٬۷۳۰ عدد متعلق به مدل پایه و ۲۴٬۰۵۰ عدد هم مربوط به مدل SS بود.
در سال ۱۹۸۵ آپشن سقف تی تاپ (T-Top) پس از یک سال غیبت دوباره در دسترس قرار گرفت و تنوع رنگ‌های مدل SS هم افزایش یافت. در این سال عرضه موتور دیزلی متوقف شد و قدرت باقی موتورهای مونت کارلو افزایش یافت. موتور شش سیلندر ۳٫۸ لیتری که قبلاً موتور استاندارد مونت کارلو بود کنار گذاشته شد و یک موتور شش سیلندر ۴٫۳ جایگزین آن شد. موتور هشت سیلندر ۵٫۰ لیتری هم تقویت و قدرتش افزایش یافت و قابل سفارش بود. گیربکس‌های سه سرعته و چهار سرعته اتوماتیک برای مدل پایه (base) در دسترس بودند ولی مدل مونت کارلو SS ففط با گیربکس چهار سرعته اتوماتیک عرضه می‌شد. در این سال تولید مدل SS افزایش یافت و ۳۵٬۴۸۴ دستگاه مونت کارلوی SS تولید شد. به‌طور کلی ۱۱۹٬۰۵۷ مونت کارلو در سال ۱۹۸۵ تولید و به فروش رفت.
در سال ۱۹۸۶ مونت کارلو با چهار مدل متفاوت عرضه شد. موتورها مشابه سال قبل بودند. مدل پایه (base) که در واقع با نام اسپرت کوپه (Sport Coupe) عرضه می‌شد که برای آخرین سال تولید شد. آینه‌های بقل جدیدی که بر روی کوروت و کامارو نیز دیده می‌شد در این سال به مونت کارلو اضافه شد. در این سال مدل جدیدی از مونت کارلو معرفی شد که به LS معروف بود و نامش مخفف عبارت Luxury Sport بود. این مدل سپرهای عقب و جلوی متفاوت، چراغ‌های جلو و عقب متفاوت، جلوپنجره جدید و متفاوت، رینگ‌های آلموینیومی جدید و نوارهای کروم رنگ کشیده شده از جلو تا عقب خودرو از ویژگی‌های مدل LS هستند. در نمای عقب شکاف و بریدگی بین سپر و صندوق از بین رفته بود که اصطلاحاً به آن ناچ (Notch) می‌گویند. چراغ‌های عقب نیز به گونه‌ای تغییر یافته بودند که از کنار ماشین قابل مشاهده بودند.
مدل جدیدی هم به نام مونت کارلو اروکوپ (Aerocoupe) معرفی شد که در واقعی نسخه‌ای از مدل SS بود. شورلت این مدل را برای شرکت در مسابقات نسکار طراحی کرده بود. در این مدل در شیشه عقب خودرو یک شیب و انحنای تند ایجاد شد و از طول صندوق نیز کاسته شد و یک باله عقب تخت و متفاوت در لبه صندوق نصب شد که سبب بهبود قابل توجه از نظر آیرودینامیک شد. این خودرو به تعداد بسیار محدود و فقط ۲۰۰ عدد از آن توسط شورلت ساخته شد و مورد توجه مجموعه‌داران خودرو است.
در سال ۱۹۸۷ مدل پایه اسپرت کوپه کنار رفت و دو مدل LS و SS به حیات خود ادامه دادند. مدل سوپر اسپرت (SS) نیز خود با دو نسخه اروکوپ (Aerocoupe) و ناچبک (Notchback) عرضه می‌شد. مدل LS به همراه پیشرانه استاندارد شش سیلندر ۴٫۳ لیتری عرضه شد که قدرت آن نسبت به قبل افزایش یافته بود. این پیشرانه به همراه گیربکس اتوماتیک سه سرعته عرضه می‌شد. موتور دیگر هشت سیلندر ۵٫۰ لیتری بود که با گیربکس چهار سرعته اتوماتیک عرضه می‌شد، البته این گیربکس بر روی موتور شش سیلندر هم قابل سفارش بود.
در سال ۱۹۸۷ تعداد ۷۹٬۰۴۵ مونت کارلو تولید شد که از این تعداد ۳۹٬۷۹۴ متعلق به مدل LS و ۳۹٬۲۵۱ عدد مونت کارلو نیز با نشان SS عرضه شد.
اروکوپ که در سال ۱۹۸۶ به تعداد محدود تولید شده بود، تولید آن در این سال به دلیل تقاضای بازار و محبوبیت این مدل افزایش یافت و ۶٬۰۵۲ عدد از آن به تولید رسید. مدل اروکوپ فقط در سال‌های ۱۹۸۶ و ۱۹۸۷ و به مدت محدود دو سال تولید شد.
سال ۱۹۸۸ آخرین سال تولید نسل چهارم مونت کارلو بود و همچنین آخرین سالی بود که مونت کارلو به عنوان یک خودروی دیفرانسیل عقب تولید شد و فقط ۳۰٬۱۷۴ دستگاه مونت کارلو تولید و روانه بازار شد و پس از آن مونت کارلو پس از حدود ۱۹ سال تولید مداوم، به دلیل برنامه شورلت برای تولید و رونمایی از مدل جدیدی به نام لومینا متوقف شد. البته مونت کارلو پس از هشت سال دوباره در سال ۱۹۹۵ احیاء شد.