stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سامانه خنثی‌سازی لیزری مواد منفجره
توسعه

تا پیش از ظهور سیستم زئوس، پرسنل آمریکایی خنثی‌سازی مهمات انفجاری (EOD) باید به مهمات، نزدیک شده و به‌صورت دستی یا با کمک ربات‌ها، اقدام به خنثی‌سازی می‌کردند، اما استفاده از زئوس ارزان‌تر (چند سنت در هر بار شلیک لیزر) و ایمن‌تر از روش سنتی است و این دستگاه، از راه دور و با فاصله‌ای امن، مواد منفجره، مهمات یا مین‌ها را منفجر می‌کند.
لیزرها از نظر تئوری، برای استفاده در انفجار مواد منفجره در سال ۱۹۸۶ مورد ارزیابی قرار گرفتند اما مفهوم خنثی‌سازی لیزری مهمات در سال ۱۹۹۴ با طراحی، توسعه و آزمایش میدانی سامانهٔ مختل‌کنندهٔ مهمات متحرک (MODS) نشان داده شد. MODS از یک نفربر زرهی ام۱۱۳ استفاده می‌کرد. این برنامه توسط نیروی هوایی ایالات متحده در پایگاه نیروی هوایی اگلین (فلوریدا) تأمین مالی شد و سپس به نصب این سیستم در خودروهای هاموی منتهی شد. تکمیل و توسعهٔ زئوس، در سال ۱۹۹۶ آغاز شد و در جنگ افغانستان نیز از آن، استفاده شد.
در اوایل سال ۲۰۰۴، این سیستم به یک لیزر ۱ کیلوواتی ارتقا یافت و سپس در اواخر سال ۲۰۰۴ به یک لیزر فایبرگلس ۲ کیلوواتی، ارتقا یافت. این ارتقا، به‌طور قابل‌توجهی وزن کلی سیستم را کاهش داد (کاهشی در حدود ۲٬۰۰۰ پوند) و افزایش قدرت پرتوی خروجی و در نتیجه، افزایش برد سامانه را باعث شد.
در ژانویهٔ ۲۰۰۵، در کنفرانس IQPC's Directed Energy Weapons در لندن، جرالد ویلسون (یکی از طراحان زئوس)، گفت که این سیستم، بین ۵ ثانیه تا ۴ دقیقه (معمولاً ۳۰ ثانیه) طول می‌کشد تا یک مین را از بین ببرد که این موضوع، به‌معنای سرعت پاکسازی معادل ۲۵ مین یا مواد منفجرهٔ دیگر در ساعت در صورت تجهیز با لیزر ۰/۵ کیلوواتی است.
به‌کارگیری

زئوس در طول تاریخچهٔ آزمایش و استقرار خود، بیش از ۱٬۶۰۰ مورد مهمات از ۴۰ نوع مختلف را با بیش از ۹۸٪ درصد موفقیت حذف کرده‌است.[نیازمند منبع]
در مارس ۲۰۰۳، سامانهٔ زئوس، به مدت ۶ ماه در افغانستان مستقر شد تا توانایی‌های آن در مبارزه با مین‌ها و تله‌های انفجاری و سایر مواد منفجره در یک محیط جنگی، ارزیابی شود. (عملیات آزادی بلندمدت). زئوس در پایگاه هوایی بگرام مورد استفاده قرار گرفت و بیش از ۲۰۰ مهمات (شامل ۵۱ مورد در یک دورهٔ ۱۰۰ دقیقه‌ای) از ۱۰ نوع مختلف را خنثی کرد. در آن زمان، سیستم زئوس، مجهز به یک لیزر ۱/۲ کیلووات بود.
در ۱۶ مارس ۲۰۰۵، زئوس به‌عنوان بخشی از گروه محافظت‌کننده از کاروان‌های نظامی، به عراق اعزام شد تا به فعالیت‌های خنثی کردن مهمات و مواد منفجره در آن‌جا کمک کند. یکی از مهم‌ترین محدودیت‌های این سیستم، عدم توانایی خنثی‌سازی مین‌ها، مواد منفجره و مهمات مخفی‌شده‌است.
این سامانه در حال حاضر به‌عنوان نخستین استفادهٔ عملیاتی از یک سلاح لیزری در میدان جنگ در تاریخ، توسط ارتش ایالات متحده در عراق، استفاده می‌شود.
زئوس در حال خنثی کردن مهمات منفجرنشده
سیلویو لونگ ژونیور

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 لونگ ژونیور در حال تمرین برای آسترا جورجو در ۲۰۱۵:  لونگ ژونیور در حال تمرین برای آسترا جورجو در ۲۰۱۵
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  سیلویو لونگ ژونیور
زادروز:  ۴ ژوئن ۱۹۸۹ ‏(۳۵ سال)
زادگاه:  کرایووا، رومانی
قد:  ۱٫۸۹ متر (۶ فوت ۲ اینچ)
پست:  دروازه‌بان
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  قیصریه‌اسپور
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۰۴–۲۰۰۷:  Universitatea Craiova
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۷–۲۰۱۱ |  Universitatea Craiova |  ۵۷ |  (۰) |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۷ |  آسترا جورجو |  ۱۶۱ |  (۰) |
| ۲۰۱۷– |  قیصریه‌اسپور |  ۰ |  (۰) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۰۷–۲۰۱۱ |  Romania U21 |  ۱۹ |  (۰) |
| ۲۰۱۰– |  رومانی |  ۳ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۰۱۶-۰۷-۲۷.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۰۱۴-۱۱-۱۸:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۰۱۶-۰۷-۲۷.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۰۱۴-۱۱-۱۸
سیلویو لونگ ژونیور (رومانیایی: Silviu Lung Junior؛ زادهٔ ۴ ژوئن ۱۹۸۹) بازیکن فوتبال اهل رومانی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به آسترا جورجو اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده‌است.
او پسر سیلویو لونگ، درواره‌بان سابق تیم ملی فوتبال رومانی است.
دده‌کوی (حمام‌اوزو)

| دده‌کوی (حمام‌اوزو) | دده‌کوی (حمام‌اوزو) |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور:  ترکیه
استان: استان آماسیه
شهر: حمام‌اوزو
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (زمان اروپای شرقی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (ساعت تابستانی اروپای شرقی)
دده‌کوی (به ترکی استانبولی: Dedeköy) یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در حمام‌اوزو واقع شده‌است.
ساوند ترانزیت

| 0 | 1 |
| --- | --- |
 ایستگاه یونین، دفتر مرکزی ساوند ترانزیت از سال ۱۹۹۹:  ایستگاه یونین، دفتر مرکزی ساوند ترانزیت از سال ۱۹۹۹
دید کلی سازمان: دید کلی سازمان
بنیان‌گذاری: ۱۷ سپتامبر ۱۹۹۳ (۱۹۹۳-09-۱۷)
گونهٔ سازمان: تصدی حمل و نقل منطقه‌ای
حوزهٔ قدرت: منطقه متروپلیتین سیاتل
ستاد: ایستگاه یونین 401s. خیابان جکسن سیاتل، واشینگتن، واشینگتن ۴۷°۳۵′۵۵٫۳۲″ شمالی ۱۲۲°۱۹′۴۲٫۶″ غربی﻿ / ﻿۴۷٫۵۹۸۷۰۰۰°شمالی ۱۲۲٫۳۲۸۵۰۰°غربی﻿ / 47.5987000; -122.328500
شعار: «موج سوار»
کارکنان: ۵۹۵
بودجه سالانه: ۱٫۶ میلیارد $ دلار آمریکا (۲۰۱۷)
سازمان اجرایی: پیتر روگف، مدیرعامل
سند کلیدی: کد اصلاح شده واشینگتن بخش ۸۱٫۱۱۲
وبگاه: soundtransit.org
ساوند ترانزیت (انگلیسی: Sound Transit) یا به‌طور رسمی تصدی حمل و نقل منطقه‌ای مرکز پیوجت ساند یک آژانس حمل و نقل عمومی است که در منطقه متروپلیتین سیاتل در ایالت واشینگتن فعالیت می‌کند. این شرکت قطار سبک شهری (لینک لایت ریل) را در سیاتل و تاکوما، ساندر کمیوتر ریل منطقه‌ای، سرویس اتوبوس ساوند ترانزیت اکسپرس و همچنین سیستم مدیریت کرایه منطقه‌ای اورکا کارد اداره می‌کند. در سال ۲۰۱۶ ساوند ترانزیت در مجموع به ۴۲٫۷ میلیون مسافر خدمات حمل و نقل ارائه داد که میانگین ۱۴۳٬۰۰۰ نفر در روزهفته می‌شود.
اندیس قبله بلاغ ۱

| قبله بلاغ ۱> موقعیت | قبله بلاغ ۱> موقعیت |
| --- | --- |
استان: استان قزوین
شهر: حوالی ابهر
مشخصات فنی معدن: مشخصات فنی معدن
مشخصات فنی کانی: مشخصات فنی کانی
فرمول شیمیایی: Cu
نوع کانه: مس طبیعی
پاراژنز: کوپریت
سنگ معدن: سنگ معدن
ژنز: آذرین
سنگ میزبان: آندزیت
شکل: رگه ای
زلزله: زلزله
وضعیت لرزه‌خیزی ناحیه: غیر فعال
نام اندیس: قبله بلاغ ۱
نوع اندیس: فلزی
نام ماده: مس
نوع ماده: فلزی
قبله بلاغ ۱ یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر ابهر استان قزوین قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، مس است.سنگ میزبان این اندیس آندزیت است  در این اندیس، پاراژنز‌های کوپریت یافت می‌شوند.
سیریل کلار

| سیریل کُلار | سیریل کُلار |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۹ دسامبر ۱۹۵۷ پاریس، فرانسه
درگذشت: ۵ مارس ۱۹۹۳ پاریس، فرانسه
ملیت: فرانسوی
سیریل کُلار (فرانسوی: Cyril Collard‎; ۱۹ دسامبر ۱۹۵۷ – ۵ مارس ۱۹۹۳) هنرپیشه، فیلم‌نامه‌نویس، کارگردان فیلم، آهنگساز، موسیقی‌دان و نویسنده اهل فرانسه بود.
از فیلم‌هایی که در آن نقش داشته می‌توان به برای عشق‌هایمان و شب‌های وحشی اشاره کرد.
بیبتاون، اوهایو

| بیبتاون، اوهایو | بیبتاون، اوهایو |
| --- | --- |
محدوده ثبت‌نشده: محدوده ثبت‌نشده
نویسنده لورین مورگان-ریچاردز (در سمت راست) در کودکی با برادرانش در بی‌تاون، اوهایو. آهنگری قدیمی (دیگر ایستاده نیست) در پس زمینه دیده می‌شود.: نویسنده لورین مورگان-ریچاردز (در سمت راست) در کودکی با برادرانش در بی‌تاون، اوهایو. آهنگری قدیمی (دیگر ایستاده نیست) در پس زمینه دیده می‌شود.
مختصات: ۴۱°۱۶′۲۹″ شمالی ۸۱°۵۲′۴۱″ غربی﻿ / ﻿۴۱٫۲۷۴۷۲°شمالی ۸۱٫۸۷۸۰۶°غربی﻿ / 41.27472; -81.87806: مختصات: ۴۱°۱۶′۲۹″ شمالی ۸۱°۵۲′۴۱″ غربی﻿ / ﻿۴۱٫۲۷۴۷۲°شمالی ۸۱٫۸۷۸۰۶°غربی﻿ / 41.27472; -81.87806
کشور: ایالات متحده آمریکا
ایالت آمریکا: اوهایو
شهرستان: شهرستان مدینا، اوهایو
ارتفاع: ۹۴۲ فوت (۲۸۷ متر)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (منطقه زمانی شرقی)
 • تابستانی (DST): EDT
سامانه اطلاعات نام‌های جغرافیایی: ۱۰۴۸۵۰۶
بیبتاون (به انگلیسی: Beebetown) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان مدینا، اوهایو واقع شده‌است. بیبتاون ۲۸۷٫۱۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دهستان کوهگیر

| اطلاعات کلی | اطلاعات کلی |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: قزوین
شهرستان: قزوین
بخش: طارم سفلی
جمعیت: ۲،۸۷۳ نفر (سرشماری ۱۳۸۵)
دهستان کوهگیر نام دهستانی در بخش طارم سفلی شهرستان قزوین، استان قزوین در ایران است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲،۸۷۳ نفر (۷۳۴ خانوار) بوده‌است.
آلسیو مانزونی

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادروز:  ۱۰ آوریل ۱۹۸۷ ‏(۳۷ سال)
زادگاه:  کرما
قد:  1.77 m
پست:  هافبک
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال یو. اس. پرگولیتزه
شمارهٔ پیراهن:  ۸
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۰۰۰۰–۲۰۰۶:  باشگاه فوتبال آتالانتا
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۶–۲۰۰۹ |  باشگاه فوتبال آتالانتا |  ۱ |  (۰) |
| ۲۰۰۷ |  ← باشگاه فوتبال پادوا (قرضی) |  ۱۲ |  (۰) |
| ۲۰۰۷–۲۰۰۸ |  ← باشگاه فوتبال اسپتزیا (قرضی) |  ۱۰ |  (۱) |
| ۲۰۰۹ |  ← باشگاه فوتبال پارما (قرضی) |  ۵ |  (۱) |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۳ |  باشگاه فوتبال پارما |  ۱ |  (۰) |
| ۲۰۱۰ |  ← باشگاه فوتبال برشا (قرضی) |  ۲ |  (۰) |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۱ |  ← AlbinoLeffe (قرضی) |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۲ |  ← باشگاه فوتبال فروزینونه (قرضی) |  ۸ |  (۰) |
| ۲۰۱۲–۲۰۱۳ |  ← Gubbio (قرضی) |  ۸ |  (۰) |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۴ |  Pavia |  ۱۸ |  (۲) |
| ۲۰۱۴–۲۰۱۵ |  باشگاه فوتبال یو. اس. پرگولیتزه |  ۲۹ |  (۳) |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۶ |  Caravaggio |  ۲۵ |  (۱) |
| ۲۰۱۶– |  باشگاه فوتبال یو. اس. پرگولیتزه |  ۸۱ |  (۳) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۲۰۰۳ |  تیم ملی فوتبال زیر ۱۶ سال ایتالیا |  ۴ |  (۰) |
| ۲۰۰۶ |  تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال ایتالیا |  ۱ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۸ سپتامبر ۲۰۱۹. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۸ سپتامبر ۲۰۱۹. 
آلسیو مانزونی (انگلیسی: Alessio Manzoni؛ زادهٔ ۱۰ آوریل ۱۹۸۷) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اسپتزیا، باشگاه فوتبال پارما، باشگاه فوتبال فروزینونه، باشگاه فوتبال برشا، باشگاه فوتبال پادوا، و باشگاه فوتبال آتالانتا اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال ایتالیا و زیر ۲۰ سال ایتالیا بازی کرده‌است.
دریای بالتیک

| دریای بالتیک | دریای بالتیک |
| --- | --- |
یک نقشه از ناحیهٔ دریای بالتیک: یک نقشه از ناحیهٔ دریای بالتیک
موقعیت: اروپا
مختصات: ۵۸° شمالی ۲۰° شرقی﻿ / ﻿۵۸°شمالی ۲۰°شرقی﻿ / 58; 20
گونه: دریا
درون‌شارش‌های کلان: دائوگاوا، کمیجوکی، رود نمان، رود نوا، اودر، ویستولا، رود لول، رود ناروا، رود تورنه
برون‌شارش‌های کلان: تنگه دانمارک
حوضهٔ آبریز: ۱٬۶۴۱٬۶۵۰ کیلومتر مربع (۶۳۳٬۸۴۰ مایل مربع)
کشورهای حوضه: ساحلی: دانمارک، استونی، فنلاند، آلمان، لتونی، لیتوانی، لهستان، روسیه، سوئد غیر ساحلی: بلاروس، جمهوری چک، نروژ، اسلواکی، اوکراین
بیشترین درازا: ۱٬۶۰۱ کیلومتر (۹۹۵ مایل)
بیشترین پهنا: ۱۹۳ کیلومتر (۱۲۰ مایل)
مساحتِ رو: ۳۷۷٬۰۰۰ کیلومتر مربع (۱۴۶٬۰۰۰ مایل مربع)
میانگین ژرفا: ۵۵ متر (۱۸۰ فوت)
بیشترین ژرفا: ۴۵۹ متر (۱٬۵۰۶ فوت)
حجم آب: ۲۱٬۷۰۰ کیلومتر مکعب (۱٫۷۶×۱۰۱۰ جریب فوت)
زمان ماند: ۲۵ سال
طول کرانه۱: ۸٬۰۰۰ کیلومتر (۵٬۰۰۰ مایل)
جزیره‌ها: ابروکا، آئگنا، Archipelago Sea Islands (جزایر الند), برنهلم، Dänholm, Ertholmene، فالستر، Fårö، فهمارن، گوتلاند، Hailuoto، هیدنزی، هیوما، Holmöarna، کاساری، Kesselaid، کیهنو، Kimitoön, Kõinastu, Kotlin, Laajasalo, Lauttasaari، لیدینگو، Ljusterö، لولند، Manilaid, Mohni, Møn، موهو، Poel, Prangli, Osmussaar، اولاند، Replot، روهنو، روگن، سارما، Stora Karlsö، سیومنلینا، Suur-Pakri and Väike-Pakri, Ummanz، یوزدوم، Väddö، Värmdö، Vilsandi، وورمسی، Wolin
جاهای مسکونی: کپنهاگ، گدانسک، گدنیا، هلسینکی، کالینینگراد، کیل، کلایپدا، لوبک، لولئو، اولو، فنلاند، ریگا، روستوک، سن پترزبورگ، استکهلم، تالین، تورکو
۱ درازای ساحل سنجش خوش‌تعریفی نیست.: ۱ درازای ساحل سنجش خوش‌تعریفی نیست.
دریای بالتیک (به انگلیسی: Baltic Sea) دریایی در شمال اروپا است که بین شبه‌جزیره اسکاندیناوی (در سواحل سوئد و دانمارک)، فنلاند، روسیه، کشورهای حوزه بالتیک (استونی، لتونی، لیتوانی)، لهستان و آلمان قرار دارد.
دریای بالتیک، شاخه‌ای از اقیانوس اطلس شمالی است که از عرض جغرافیایی جنوب دانمارک تا نزدیکی مدار قطب شمال امتداد یافته و شبه‌جزیره اسکاندیناوی را از سایر نقاط قاره اروپا جدا می‌کند.
دریای بالتیک از طریق تنگه‌های باریک دانمارک به اقیانوس اطلس متصل می‌شود و به دلیل همین ارتباط محدود، آب آن شوری کمتری نسبت به اقیانوس دارد. این ویژگی باعث می‌شود که بخش‌های شمالی آن در زمستان یخ بزند. آب دریای بالتیک عمدتاً نیمه‌شور است، اگرچه در بخش غربی دریای بالتیک به دلیل تبادل آب با اقیانوس اطلس و دریای شمال، شوری و اکسیژن بیشتری مشاهده می‌شود.
دریای بالتیک که بزرگ‌ترین پهنه آب لب‌شور در جهان است، نیمه بسته و نسبتاً کم‌عمق است و برای دانشمندان بسیار مورد توجه است، در حالی که برای مورخان، هسته اقتصادی اتحادیه هانزا، گروه تجاری بزرگ قرون وسطایی بنادر شمال اروپا را نشان می‌دهد. نام‌های فراوانی که در زبان‌های گوناگون برای این دریا به‌کار می‌رود گواهی بر جایگاه راهبردی آن به عنوان محل تلاقی بسیاری از کشورها است.
دریای بالتیک از نظر تاریخی و فرهنگی اهمیت بسیاری دارد و برای قرن‌ها به عنوان یک مسیر حیاتی تجاری و ارتباطی بین کشورهای اطراف خود عمل کرده است. امروزه نیز این دریا همچنان نقش مهمی در اقتصاد و حمل و نقل منطقه بازی می‌کند، اما با چالش‌هایی نظیر آلودگی و صید بی‌رویه نیز مواجه است.
جغرافیای فیزیکی

دریای بالتیک در گوشهٔ شمالی خود توسط خلیج بوتنی، در گوشهٔ شمال شرقی توسط خلیج فنلاند و در گوشهٔ شرقی خود توسط خلیج ریگا محصور شده است. همچنین دریای بالتیک شمالی بین ناحیهٔ استکهلم در سوئد، جنوب غربی فنلاند و استونی واقع شده است. حوضه‌های آبخیز گوتلاند غربی و شرقی نیز بخش عمده‌ای از دریای بالتیک مرکزی را تشکیل می‌دهند. طول دریای بالتیک ۱۶۰۰ کیلومتر و عرض میانگین آن ۱۹۳ کیلومتر می‌باشد و میانگین عمق این دریا ۵۵ متر است.
با احتساب کاتگات، دریای بالتیک مساحتی حدود ۴۱۲٬۵۰۰ کیلومتر مربع (بدون کاتگات حدود ۳۹۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع) و حجمی حدود ۲۱٬۶۰۰ کیلومتر مکعب دارد. حداکثر عمق آن ۴۵۹ متر و عمق متوسط آن ۵۲ متر است.
دریای بالتیک را توسط کانال دریای سفید–بالتیک به‌طور مصنوعی به دریای سفید و توسط کانال کیل به دریای شمال متصل کرده‌اند.
ریشه‌شناسی و نامگذاری

تاسیتوس، تاریخ‌نگار رومی، این دریا را «دریای سوئبی» نامید، به یاد قوم ژرمنی سوئبی. بطلمیوس نیز آن را «اقیانوس سرمتی» نامید، به خاطر قوم ایرانی‌تبار سرمتی. اما اولین بار آداموس برمنزیس، تاریخ‌نگار آلمانی قرن یازدهم، از نام «دریای بالتیک» استفاده کرد.
در مورد ریشه نام بالتیک چند نظر وجود دارد:
نظریه شکل کمربندی: که می‌گویید ممکن است بالتیک از کلمه آلمانی "belt" به معنی "کمربند" آمده باشد، چون این دریا مانند کمربندی از میان سرزمین‌ها می‌گذرد و تا یونان امتداد می‌یابد. یا شاید به خاطر دو تنگه دانمارک به نام "the Belts" باشد. برخی هم می‌گویند از واژه لاتین "balteus" به معنی "کمربند" گرفته شده است.
نظریه جزیره بالتیکا: شاید نام جزیره‌ای افسانه‌ای به نام "Baltia" یا "Balcia" که در نوشته‌های پلینیوس آمده، روی نام‌گذاری دریا تأثیر گذاشته باشد. این جزیره هم ممکن است نامش از "belt" آمده باشد و به معنی "نزدیک کمربند دریا، تنگه" باشد.
نظریه رنگ سفید: یک احتمال دیگر این است که نام از ریشه هندواروپایی "*bʰel" به معنی "سفید، روشن" گرفته شده باشد، مثل نام‌گذاری دریاهای سیاه و سرخ بر اساس رنگ. این ریشه در زبان‌های لیتوانیایی، لتونیایی و اسلاوی به معنی «سفید» وجود دارد،
بر این اساس، یک فرضیه مرتبط می‌گوید که این نام از طریق یک زبان‌های بالتیک مانند لیتوانیایی از این ریشه هندواروپایی سرچشمه گرفته است.
نظریه باتلاق: شاید نام با رنگ‌های باتلاق مرتبط باشد، چون در برخی زبان‌های اروپایی ریشه مشابهی برای آب و مواد مرتبط با آن وجود دارد که ممکن است در اصل به رنگ باتلاق اشاره می‌کرده است (مثل کلمه نیا-اسلاوی "*bolto" به معنی "باتلاق").
نظریه دریای محصور: یک توضیح دیگر این است که نام در اصل به معنای "دریای محصور، خلیج" بوده، در مقابل دریای آزاد.
تاریخ > شکل‌گیری اولیه

دریای بالتیک، با سواحل شنی سفید و صخره‌های بلند، یادگاری از دوران یخبندان اخیر است. این دریا در ابتدا یک دریاچه عظیم آب شیرین بود که با ذوب شدن یخچال‌ها، سرانجام به دریای شمال راه یافت و با ورود آب شور، به دریای بالتیک امروزی تبدیل شد.
دریای بالتیک در یک فرورفتگی باستانی در بستر سنگی بلورین شکل گرفته است. حوضه فعلی دریای بالتیک در طول میلیون‌ها سال در نتیجه فرآیندهای زمین‌شناسی تکامل یافته است. برخی از اولین رسوبات به دلیل چندین عصر یخبندان فرسایش یافته‌اند.
در طول و پس از دوره ذوب یخچال‌ها، حوضه دریای بالتیک به‌طور متناوب یک دریاچه آب شیرین و یک حوضه آب لب شور بوده است.
حدود ۱۸ هزار سال پیش، با گرم شدن آب و هوا، دریاچه یخی بالتیک در لبه صفحه یخی در حال عقب‌نشینی قاره شروع به شکل‌گیری کرد. سطح آب این دریاچه یخی بسیار بالاتر از سطح اقیانوس بود. دریای بالتیک برای چند هزار سال یک حوضه آب لب‌شور مانند امروز بوده است. با این حال، حتی در این مدت نیز دستخوش تغییراتی شده است. زمین بالا آمده، سطح دریا در برخی نقاط کاهش یافته و ارتباط با دریای شمال ضعیف شده است به طوری که کاهش شوری وجود داشته است.
در آینده، اگر بالا آمدن زمین ادامه یابد و سطح دریا به‌طور قابل توجهی افزایش نیابد، خلیج بوتنی در منطقه کوارکن بسته خواهد شد. این اتفاق تقریباً در ۲۰۰۰ سال آینده رخ خواهد داد. در این زمان، ارتباط آبی بین دریای بوتنی و خلیج بوتنی بسته خواهد شد و دومی به بزرگ‌ترین دریاچه داخلی اروپا، یعنی دریاچه بوتنی تبدیل خواهد شد.
تاریخ > دوران کلاسیک

در زمان امپراتوری روم، دریای بالتیک با نام‌های Mare Suebicum یا Mare Sarmaticum شناخته می‌شد. تاسیتوس در کتاب‌های «آگریکولا» و «ژرمنیا» که در سال ۹۸ میلادی نوشته شده‌اند، دریای سوئبی (Mare Suebicum)، که به نام قبیله سوئبی نامگذاری شده بود، را در طول ماه‌های بهار به عنوان دریایی با آب لب‌شور توصیف می‌کند که یخ آن شکسته و تکه‌های آن در اطراف شناور می‌شوند. سوئبی‌ها در نهایت به سمت جنوب غربی مهاجرت کردند و به‌طور موقت در منطقه راینلند در آلمان امروزی ساکن شدند، جایی که نام آنها در منطقه تاریخی معروف به شوابن باقی مانده است. جوردانس در اثر خود، گتیکا، این دریا را دریای ژرمنی نامید.
تاریخ > سده‌های میانه

در اوایل قرون وسطی، بازرگانان نورس (اسکاندیناویایی) یک امپراتوری تجاری در اطراف بالتیک ایجاد کردند. بعدها، نورس‌ها برای کنترل بالتیک علیه قبایل وند ساکن در ساحل جنوبی جنگیدند. نورس‌ها همچنین از رودخانه‌های روسیه برای مسیرهای تجاری استفاده می‌کردند و در نهایت راه خود را به دریای سیاه و جنوب روسیه پیدا کردند. این دوره تحت سلطه نورس به عنوان عصر وایکینگ‌ها شناخته می‌شود.
از زمان عصر وایکینگ‌ها، اسکاندیناوی‌ها به دریای بالتیک Austmarr ("دریاچه شرقی") می‌گفتند. "دریای شرقی" در Heimskringla ظاهر می‌شود و Eystra salt در Sörla þáttr ظاهر می‌شود. ساکسو گراماتیکوس در Gesta Danorum نام قدیمی‌تری را ثبت کرد، Gandvik، که -vik در نورس باستان به معنای "خلیج" است، که نشان می‌دهد وایکینگ‌ها به درستی آن را به عنوان یک ورودی دریا می‌دانستند. شکل دیگری از این نام، "Grandvik"، که حداقل در یک ترجمه انگلیسی از Gesta Danorum تأیید شده است، احتمالاً یک اشتباه املایی است.
علاوه بر ماهی، دریا همچنین کهربا را فراهم می‌کند، به ویژه از سواحل جنوبی آن در مرزهای امروزی لهستان، روسیه و لیتوانی. اولین ذکر ذخایر کهربا در سواحل جنوبی دریای بالتیک به قرن دوازدهم بازمی‌گردد. کشورهای هم‌مرز نیز به‌طور سنتی الوار، قطران چوب، کتان، شاهدانه و خز را با کشتی از طریق بالتیک صادر می‌کردند. سوئد از اوایل قرون وسطی آهن و نقره استخراج شده در آنجا را صادر می‌کرد، در حالی که لهستان دارای معادن نمک گسترده بود و هنوز هم دارد؛ بنابراین، دریای بالتیک مدت‌هاست که توسط کشتی‌های تجاری زیادی پیموده شده است.
سرزمین‌های ساحل شرقی بالتیک از آخرین مناطقی در اروپا بودند که به مسیحیت گرویدند. این اتفاق در نهایت در طول جنگ‌های صلیبی شمالی رخ داد: فنلاند در قرن دوازدهم توسط سوئدی‌ها، و آنچه اکنون استونی و لتونی هستند در اوایل قرن سیزدهم توسط دانمارکی‌ها و آلمانی‌ها (برادران لیوونی شمشیر). شوالیه‌های تتونیک کنترل بخش‌هایی از سواحل جنوبی و شرقی دریای بالتیک را به دست گرفتند، جایی که آنها کشور رهبانی خود را تأسیس کردند. لیتوانی آخرین کشور اروپایی بود که به مسیحیت گروید.
از جنگ جهانی دوم تاکنون

از پایان جنگ جهانی دوم، کشورهای مختلف، از جمله اتحاد جماهیر شوروی، بریتانیا و ایالات متحده، سلاح‌های شیمیایی را در دریای بالتیک دفع کرده‌اند که نگرانی‌هایی را در مورد آلودگی محیط زیست ایجاد کرده است. امروزه، ماهیگیران گاهی اوقات برخی از این مواد را پیدا می‌کنند: آخرین گزارش موجود از کمیسیون هلسینکی خاطرنشان می‌کند که چهار صید در مقیاس کوچک از مهمات شیمیایی که تقریباً ۱۰۵ کیلوگرم مواد را تشکیل می‌دهند در سال ۲۰۰۵ گزارش شده است. این کاهش از ۲۵ حادثه است که نشان دهنده ۱۱۱۰ کیلوگرم مواد در سال ۲۰۰۳ است. تاکنون، دولت ایالات متحده از افشای مختصات دقیق محل‌های غرق شدن کشتی‌ها خودداری کرده است. بطری‌های در حال پوسیدگی، گاز خردل و سایر مواد را نشت می‌کنند و به آرامی بخش قابل توجهی از دریای بالتیک را مسموم می‌کنند.
پس از سال ۱۹۴۵، جمعیت آلمانی از تمام مناطق شرق خط اودر-نایسه اخراج شدند و جای آنها را مهاجران جدید لهستانی و روسی گرفتند. لهستان بیشتر ساحل جنوبی را به دست آورد. اتحاد جماهیر شوروی با استان کالینینگراد، که بخشی از پروس شرقی با جمعیت آلمانی بود، دسترسی دیگری به بالتیک پیدا کرد. کشورهای بالتیک در ساحل شرقی توسط اتحاد جماهیر شوروی ضمیمه شدند. سپس بالتیک بلوک‌های نظامی مخالف را از هم جدا کرد: ناتو و پیمان ورشو. سوئد بی‌طرف، پس از حوادث مربوط به زیردریایی‌های سوئدی، سلاح‌هایی را برای دفاع از آب‌های سرزمینی خود توسعه داد. این وضعیت مرزی، تجارت و سفر را محدود کرد. این وضعیت تنها پس از فروپاشی رژیم‌های کمونیستی در اروپای مرکزی و شرقی در اواخر دهه ۱۹۸۰ پایان یافت. فنلاند و سوئد به ترتیب در سال‌های ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴ به ناتو پیوستند و باعث شدند دریای بالتیک تقریباً به‌طور کامل توسط اعضای این اتحاد احاطه شود. چنین ترتیبی از ماه مه ۲۰۰۴ و پس از الحاق کشورهای بالتیک و لهستان برای اتحادیه اروپا نیز وجود داشته است. مناطق ساحلی باقی مانده غیر ناتو و غیر اتحادیه اروپا متعلق به روسیه هستند: منطقه سن پترزبورگ و برون‌بوم کالینینگراد.
طوفان‌های زمستانی از ماه اکتبر در منطقه شروع می‌شوند. این طوفان‌ها باعث غرق شدن کشتی‌های متعددی شده‌اند و به مشکلات شدید نجات مسافران کشتی M/S استونی در مسیر از تالین، استونی به استکهلم، سوئد، در سپتامبر ۱۹۹۴ کمک کردند که جان ۸۵۲ نفر را گرفت. لاشه کشتی‌های قدیمی‌تر مبتنی بر چوب مانند واسا به خوبی حفظ می‌شوند، زیرا آب سرد و لب‌شور بالتیک برای کرم کشتی مناسب نیست.
پیوستن فنلاند و سوئد به ناتو در سال‌های ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴ به ترتیب، باعث شد برخی این دریا را «دریاچه ناتو» بنامند، زیرا همه کشورهای اطراف دریای بالتیک به جز روسیه عضو ناتو شده بودند.
سیل‌های ناشی از طوفان

سیل‌های ناشی از طوفان معمولاً زمانی رخ می‌دهند که سطح آب بیش از یک متر بالاتر از حد معمول باشد. در وارنِمونده حدود ۱۱۰ سیل از سال ۱۹۵۰ تا ۲۰۰۰ رخ داده است، به‌طور میانگین کمی بیش از دو سیل در سال.
رویدادهای سیل تاریخی عبارت بودند از سیل همه مقدسین در سال ۱۳۰۴ و سایر سیل‌ها در سال‌های ۱۳۲۰، ۱۴۴۹، ۱۶۲۵، ۱۶۹۴، ۱۷۸۴ و ۱۸۲۵. اطلاعات کمی در مورد وسعت آنها وجود دارد. از سال ۱۸۷۲، سوابق منظم و قابل اعتمادی از سطح آب در دریای بالتیک وجود دارد. بالاترین آن سیل سال ۱۸۷۲ بود که آب به‌طور متوسط ۲٫۴۳ متر بالاتر از سطح دریا در وارنمونده و حداکثر ۲٫۸۳ متر بالاتر از سطح دریا در وارنمونده بود. در آخرین سیل‌های بسیار شدید، میانگین سطح آب در سال ۱۹۰۴ به ۱٫۸۸ متر بالاتر از سطح دریا، در سال ۱۹۱۳ به ۱٫۸۹ متر، در ژانویه ۱۹۵۴ به ۱٫۷۳ متر، در ۲ تا ۴ نوامبر ۱۹۹۵ به ۱٫۶۸ متر و در ۲۱ فوریه ۲۰۰۲ به ۱٫۶۵ متر رسید.
کشورهای پیرامون دریای بالتیک

لیتوانی
لتونی
استونی
سوئد
آلمان
روسیه
فنلاند
لهستان
دهستان کوهین

| اطلاعات کلی | اطلاعات کلی |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: همدان
شهرستان: کبودرآهنگ
بخش: مرکزی
مرکز دهستان: کوهین
جمعیت: ۸٬۱۰۹
کوهین، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان کبودراهنگ در استان همدان ایران.
جمعیت

براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن۸٬۱۰۹ نفر (۲٬۰۴۶ خانوار) بوده‌است.
روباه و سگ تازی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نویسنده(ها): دانیل پی. منیکس
تصویرگر(ها): جان شونهر
کشور: ایالات متحده، کانادا
زبان: زبان انگلیسی
انتشار: ۱۱ سپتامبر ۱۹۶۷ (۱۹۶۷-۰۹-۱۱) (E.P. Dutton)
ناشر: ای.پی دوتون
گونه رسانه: چاپی (گالینکور)
شمار صفحات: ۲۵۵ صفحه (چاپ اول)
شماره اوسی‌ال‌سی: ۲۰۴۷۸۱۶
«روباه و سگ تازی» (انگلیسی: The Fox and the Hound) رمانی است از نویسنده مطرح آمریکایی دانیل پی. منیکس که کار تصویرنگاری آن را جان شونهر به انجام رسانده. ماجرای این رمان، شرحِ زندگیِ یک روباه سرخ به نام تود می‌باشد که توسط یک انسان در اولین سال از زندگی‌اش پرورش یافته و کوپر که یک سگ از نژادِ بلودهاند می‌باشد که متعلق به یک شکارچی محلی است.
رمان برندهٔ جایزه کتاب حیوانات دوتون در سال ۱۹۶۷ گردید. که در ادامه مُنجر به چاپ آن در ۱۱ سپتامبر همان سال توسط انتشارات ای.پی دوتون گردید. این کتاب در سال ۱۹۶۷ در زمرهٔ آثار برگزیدهٔ کتابخوانانِ ریدرز دایجست قرار گرفت. پس از آن موفق به ربودن جایزهٔ ادبی آتنیوم گردید. منتقدان نیز استقبال خوبی از این اثر ادبی داشتند. آنها جزئیات و سبک نوشتن منیکس را تحسین نمودند. شرکت والت دیزنی، حقوق مربوط به ساخت فیلم برای رمان را همان زمان که برندهٔ جایزهٔ دوتون گردید خریداری نمود هر چند تا سال ۱۹۷۷ به مرحله تولید نرسید.
سیلتی‌تنیز

| سیلتی‌تنیز | سیلتی‌تنیز |
| --- | --- |
Сілетітеңіз: Сілетітеңіз
نمایی از دریاچه از دید سنتینل-۲: نمایی از دریاچه از دید سنتینل-۲
سیلتی‌تنیزLocation in قزاقستان: سیلتی‌تنیزLocation in قزاقستان
موقعیت: استان پاولودار استان قزاقستان شمالی
گونه: حوضه بسته
درون‌شارش‌های کلان: سیلتی
کشورهای حوضه: قزاقستان
مساحتِ رو: ۷۷۷ کیلومتر مربع (۳۰۰ مایل مربع)
بیشترین ژرفا: ۳٫۲ متر (۱۰ فوت)
حجم آب: ۱٫۵ کیلومتر مکعب (۰٫۳۶ مایل مکعب)
ارتفاع سطح: ۶۴ متر (۲۱۰ فوت)
سیلتی‌تنیز (به قزاقی: Siletiteniz) یک دریاچه در قزاقستان است که در استان پاولودار واقع شده‌است.
سبزقبای حبشی

| سبزقبای حبشی | سبزقبای حبشی |
| --- | --- |
سبزقبای حبشی، Coracias abyssinicus: سبزقبای حبشی، Coracias abyssinicus
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: سبزقباسانان
تیره:: سبزقبا
سرده:: سبزقباهای رنگین
گونه:: C. abyssinicus
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Coracias abyssinicus : Coracias abyssinicus 
سبزقبای حبشی (نام علمی: Coracias abyssinicus) نام یک گونه از سرده سبزقباهای رنگین است.