stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
بوئین‌زهرا

| بوئین‌زهرا بویین | بوئین‌زهرا بویین |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: قزوین
بخش: مرکزی
نام(های) پیشین: بویین
مردم: مردم
جمعیت: ۲۰٬۸۲۳ نفر (۱۳۹۵)
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
ارتفاع: ۱۴۱۰ متر
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
شهردار: روح‌الله زارعی
ره‌آورد: پسته،هندوانه و شیرینی‌جات سنتی
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۲۸–۳۴۲۲
شناسهٔ ملی خودرو:  ایران ۸۹ ج
کد آماری: ۱۵۳۷
  بوئین‌زهرا  روی نقشه ایران ۳۵°۵۴′۰۰″شمالی ۴۹°۴۶′۰۰″شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۹۰۰۰°شمالی ۴۹٫۷۶۶۷°شرقی﻿ / 35.9000; 49.7667   :   بوئین‌زهرا  روی نقشه ایران ۳۵°۵۴′۰۰″شمالی ۴۹°۴۶′۰۰″شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۹۰۰۰°شمالی ۴۹٫۷۶۶۷°شرقی﻿ / 35.9000; 49.7667   
 :  
بوئین‌زَهرا شهری در بخش مرکزی شهرستان بویین‌زهرا استان قزوین ایران است. این شهر در جنوب دشت قزوین و در ۵۰ کیلومتری مرکز استان واقع شده است. بوئین‌زهرا در کنار جاده ۳۸ (تهران - تاکستان) قرار گرفته است.
تاریخچه

در فرهنگ جغرافیایی ایران نوشته حسینعلی رزم آرا که در دهه ۳۰ شمسی تألیف شده است دربارهٔ این منطقه اینگونه آمده است که نشان‌دهنده وضعیت این شهر در آن دوران است:بوئین، قصبه‌ای مرکز بخش بوئین تابع شهرستان قزوین است. در ۵۴ کیلومتری جنوب قزوین - در جلگه و دارای آب‌وهوای معتدل - دارای ۲۲۳۵ سکنه شیعه مذهب و ترکی زبان - دارای آب از قنات و رودخانه حاجی عرب - محصولات غلات، چغندر قند و سیب‌زمینی - شغل مردم زراعت و گلیم و جاجیم بافی - دارای راه ماشین رو - ادارات بخشداری، دسته ژاندارمری، بهداری و فرهنگ در این قصبه فعال می‌باشند.
وجه تسمیه

بویین‌زهرا از ترکیب واژگان «بو» (چشمه) «یین» (خدا) «زر و بعدها زرا و زهرا» (مقدس) به معنی «چشمهٔ خدای مقدس» تشکیل یافته و مربوط به ایزدبانوی آناهیتا بوده که معبدی در این منطقه به نام «ناهید» (و بعدها خاتون، بی‌بی، دختر) وجود داشته است.
مشخصات جغرافیایی

شهر بویین زهرا از نظر جغرافیایی در ۵۰ درجه و ۴ دقیقه درازای خاوری و ۳۵ درجه و ۴۶ دقیقه پهنای شمالی و در ارتفاع ۱۲۱۰ متری از سطح دریا قرار دارد. آب و هوای این منطقه؛ معتدل مایل به گرم و خشک است.[نیازمند منبع]
مردم

مردم بومی و ساکنان اصلی شهر بوئین‌زهرا به زبان ترکی آذربایجانی با گویش قزوینی سخن می‌گویند.
اقتصاد

شهرستان بوئین زهرا دارای زمین‌های کشاورزی و باغات بسیاری می‌باشد. از مهم‌ترین محصولات زراعی آن می‌توان به پسته، بادام، گردو، جو و گندم، چغندر قند، میوه‌های سردرختی و نهال که در روستای امیرآباد نو کشت می‌شود نام برد. این شهرستان داری ۴ شهرک صنعتی فعال و نیمه از جمله آراسنج، دانسفهان، شال و سگزآباد می‌باشد. هم چنین این شهرستان دارای مجتمع‌های بزرگ صنعتی مانند شرکت آپاداناسرام (تولید کاشی و سرامیک)، آرین فولاد (تولید مقطعات فلزی و آهن)، پاکنام (بهداشتی و شوینده) و … می‌باشد. متأسفانه در سال‌های اخیر به دلیل عدم توجه مسئولین به تولید ملی، برخی کارخانجات و شهرک‌ها در حالت تعطیل یا نیمه تعطیل به سر می‌برند. [نیازمند منبع] همچنین شهرستان بوئین زهرا دارای بزرگ‌ترین جمعیت دامی (گاو، گوسفند و بز) در استان قزوین و واحدهای بزرگ پرورش مرغ (سیمرغ، آرزوی بهار، دشت ارم و …) و بیش از پنجاه واحد بزرگ و کوچک و پرورش گاو (شیری و پرواری) است.
گردشگری

از مکان‌های دیدنی بوئین زهرا می‌توان به کاروانسرای شاه عباسی روستای حجیب، کاروانسرای شاه عباسی محمدآباد، بوستان امام علی (آقا امام)، پل شاه عباسی ولد آباد، کاروانسرای محمدآباد، تپه قبرستان قره تپه و خانه صمدی‌ها اشاره کرد.
ترابری

جاده ۳۸ (تهران - تاکستان)
جاده ۴۹ (بوئین زهرا-ساوه)
جاده بوئین زهرا - قزوین
مرکز شهر بوئین زهرا
رم (فیلم ۱۹۷۲)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کارگردان: فدریکو فلینی
تهیه‌کننده: توری واسیل
فیلمنامه‌نویس: برناردینو زاپونی فدریکو فلینی
داستان: فدریکو فلنی برناردینو زاپونی
بازیگران: الیسا مایناردی انیو آنتونلی فئودور شالیاپین دنیس کریستوفر فرانکو چیتی الئونورا جورجی الیوت مورفی کاساندرا پیترسون میمو پُلی آلوارو ویتالی رناتو زیرو فدریکو فلینی آنا مانیانی مارچلو ماسترویانی آلبرتو سوردی گور ویدال مارنه مایتلند لوردانا مارتینز مارچلا دی فولکو
موسیقی: نینو روتا Carlo Savina
فیلم‌بردار: جوزپه روتونو
تدوین‌گر: روجرو ماسترویانی
شرکت تولید: یونایتد آرتیستز Ultra Film
توزیع‌کننده: Ital-Noleggio Cinematografico (Italy) یونایتد آرتیستز
تاریخ‌های انتشار:  ۱۶ مارس ۱۹۷۲ (۱۹۷۲-۰۳-۱۶)  
مدت زمان: ۱۲۸ دقیقه ۱۱۹ دقیقه (Cut edit)
کشور: ایتالیا فرانسه
فروش گیشه: ITL۸۶۹٬۹۰۰٬۰۰۰
رُم (ایتالیایی: Roma) یا رُمِ فلینی (به انگلیسی: Fellini's Roma) فیلمی در ژانر کمدی و درام به کارگردانی فدریکو فلینی است که در سال ۱۹۷۲ منتشر شد.
بازیگران

دنیس کریستوفر
الئونورا جورجی
الیوت مورفی
کاساندرا پیترسون
رناتو زیرو
فدریکو فلینی
آنا مانیانی
مارچلو ماسترویانی
آلبرتو سوردی
گور ویدال
میمو پُلی
انیو آنتونلی
لوردانا مارتینز
مارچلا دی فولکو
۱۸ آذر

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| <<  | آذر | آذر | آذر | آذر | آذر |  >> |
| ش | ی | د | س | چ | پ | ج |
|  |  |  |  |  | ۱ | ۲ |
| ۳ | ۴ | ۵ | ۶ | ۷ | ۸ | ۹ |
| ۱۰ | ۱۱ | ۱۲ | ۱۳ | ۱۴ | ۱۵ | ۱۶ |
| ۱۷ | ۱۸ | ۱۹ | ۲۰ | ۲۱ | ۲۲ | ۲۳ |
| ۲۴ | ۲۵ | ۲۶ | ۲۷ | ۲۸ | ۲۹ | ۳۰ |
۱۴۰۳ خورشیدی: ۱۴۰۳ خورشیدی
۱۸ آذر دویست و شصت و چهارمین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۰۱ روز (۱۰۲ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
رویدادها

۱۳۴۰ - هفت تپه - محمد رضا شاه پهلوی کارخانه قند خوزستان را می گشاید. این کارخانه در روز ۳۰۰ تن قند تولید می نماید.
۱۳۷۰ - معرفی عراق به عنوان آغازگر و متجاوز و مسئول جنگ علیه ایران توسط سازمان ملل متحد.
۱۳۷۶ - برگزاری هشتمین کنفرانس سران کشورهای اسلامی در تهران.
۱۳۸۴ - انجام قرعه‌کشی برای جام جهانی فوتبال ۲۰۰۶.
۱۴۰۰ - حمله افراد ناشناس به گوهر عشقی در راه مزار ستار بهشتی
۱۴۰۳ - سقوط رژیم اسد
زادروزها

۱۲۶۵ - محمد تقی بهار، شاعر، ادیب، نویسنده، روزنامه‌نگار، تاریخ‌نگار و سیاست‌مدار ایرانی
۱۳۲۷ - مسعود جعفری جوزانی، کارگردان و فیلم‌ساز ایرانی
۱۳۲۹ - شهرزاد، یکی از نخستین فیلمسازان زن در ایران
مرگ‌ها

۱۳۷۷ - محمدجعفر پوینده، یکی از قربانیان قتل‌های زنجیره‌ای ایران
۱۳۸۸ - فرامرز پایور، موسیقی‌دان
۱۳۹۰ - میرمحمد تجدد، بازیگر سینما و تلویزیون
۱۳۹۷ - پیام صابری، بازیگر، کارگردان و چهره‌پرداز سینما و تلویزیون ایرانی.
مناسبت‌ها

روز جهانی مبارزه با فساد
بیمارستان امام محمد باقر (قیر)

| بیمارستان امام محمد باقر | بیمارستان امام محمد باقر |
| --- | --- |
جغرافیا: جغرافیا
موقعیت: استان فارس، قیر
سازمان: سازمان
نظام سلامت: درمانی
گونه: عمومی
دانشگاه وابسته: دانشگاه علوم پزشکی شیراز
خدمات: خدمات
شمار تخت‌ها: ۳۳
تاریخچه: تاریخچه
گشایش: ۱۳۸۴
پیوندها: پیوندها
وبگاه: http://ghirkarzinhp.sums.ac.ir/
بیمارستان امام محمد باقر بیمارستانی است درمانی واقع در شهر قیر، استان فارس وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شیراز با ظرفیت ۳۳ تخت فعال که در سال ۱۳۸۴ شمسی تأسیس گردید.
بخش‌های بستری موجود در این بیمارستان عبارتند از: داخلی، اطفال، جراحی عمومی، بخش اورژانس، گوش و حلق و بینی، زنان و زایمان، چشم، زایشگاه و اورولوژی
شهر زنان (فیلم ۱۹۸۰)

| شهر زنان | شهر زنان |
| --- | --- |
کارگردان: فدریکو فلینی
تهیه‌کننده: دنیل توسکان دو پلانتیه
فیلمنامه‌نویس: فدریکو فلینی برناردینو زاپونی برونلو روندی
داستان:  فدریکو فلینی  برناردینو زاپونی  برونلو رندی 
بازیگران: مارچلو ماسترویانی اتوره مانی فیامتا بارالا گابریلا جورجلی مارینا هدمن مارینا کونفالونه آنا پروتسنال مالیسا لونگو لوچانا تورینا ژوزیان تانزیلی میمو پُلی فرانکو دیوجنه  دومینیک لابوریه ماریا تدسکی مارچلا دی فولکو
موسیقی: لوئیس باکالوف
فیلم‌بردار: جوزپه روتونو
تدوین‌گر: روجرو ماسترویانی
شرکت تولید: اپرا فیلم
توزیع‌کننده: گومون
تاریخ‌های انتشار:  ۲۸ مارس ۱۹۸۰ (۱۹۸۰-۰۳-۲۸) (ایتالیا)  ۵ نوامبر ۱۹۸۰ (۱۹۸۰-۱۱-۰۵) (فرانسه)  
مدت زمان: ۱۳۹ دقیقه
کشور:  ایتالیا فرانسه  
زبان: ایتالیایی 
شهر زنان (ایتالیایی: La città delle donne) فیلمی در ژانر فانتزی به کارگردانی فدریکو فلینی است که در سال ۱۹۸۰ منتشر شد.
بازیگران

مارچلو ماسترویانی
اتوره مانی
فیامتا بارالا
گابریلا جورجلی
مارینا هدمن
مارینا کونفالونه
مالیسا لونگو
لوچانا تورینا
ژوزیان تانزیلی
میمو پُلی
فرانکو دیوجنه
دومینیک لابوریه
بریگیته پترونیو
ماریا تدسکی
مارچلا دی فولکو
سد گمال زم

سد در Khjori Kach, وزیرستان جنوبی، خیبر پختونخوا، پاکستان
| سد گمال زم | سد گمال زم |
| --- | --- |
Construction of the Gomal Zam Dam on 2۱ آوریل ۲۰۱۱: Construction of the Gomal Zam Dam on 2۱ آوریل ۲۰۱۱
موقعیت سد گمال زم در مناطق قبیله‌ای فدرالنمایش نقشه مناطق قبیله‌ای فدرالسد گمال زم (پاکستان)نمایش نقشه پاکستان: موقعیت سد گمال زم در مناطق قبیله‌ای فدرالنمایش نقشه مناطق قبیله‌ای فدرالسد گمال زم (پاکستان)نمایش نقشه پاکستان
نام رسمی: گومل زم ڈیم
محل: Khjori Kach, وزیرستان جنوبی، خیبر پختونخوا، پاکستان
مختصات: ۳۲°۵′۵۵″ شمالی ۶۹°۵۲′۵۳″ شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۰۹۸۶۱°شمالی ۶۹٫۸۸۱۳۹°شرقی﻿ / 32.09861; 69.88139
کاربری: Irrigation, power, flood control
وضعیت: Operational
آغاز ساخت: ۲۰۰۱
گشایش: ۲۰۱۱
مالک(ـان): Government of Pakistan
گرداننده(گان): سازمان توسعه آب و برق پاکستان (WAPDA)
سد و سرریزها: سد و سرریزها
گونه سد: Curved gravity, بتن غلطکی
بر روی رود: رود گومل
بلندی: ۴۳۷ فوت (۱۳۳ متر)
طول تاج: ۷۵۸ فوت (۲۳۱ متر)
مخزن: مخزن
حجم کل مخزن: ۱٬۱۴۰٬۰۰۰ جریب فوت (۱٫۴۱ کیلومتر مکعب)
گنجایش فعال: ۸۹۰٬۰۰۰ جریب فوت (۱٫۱۰ کیلومتر مکعب)
گنجایش غیرفعال: ۲۵۰٬۰۰۰ جریب فوت (۰٫۳۱ کیلومتر مکعب)
گونه سد: Curved gravity, بتن غلطکی
نیروگاه: نیروگاه
تاریخ راه‌اندازی: ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۳
توربین‌ها: 2 x ۸٫۷ وات توربین فرانسیس
گنجایش اسمی: 17.4 MW (max. planned)
سد گمال زم (به انگلیسی: Gomal Zam Dam) یک سد وزنی در پاکستان است که در وزیرستان جنوبی واقع شده‌است.
آبرفت

قسمت آبرفتی در معدن بلو ریبون آلاسکا.
آبرُفت یا اِلوویِم (به انگلیسی: Alluvium) در زمین‌شناسی به مواد آواری سستی که توسط رود یا آب‌های جاری دیگر نهشته شده باشد گفته می‌شود. آبرفت به‌طور معمول از مواد و ذرات گوناگونی، از ذرات ریز گل و لای و خاک رس، تا ذرات درشت تر شن و ماسه و سنگریزه تشکیل شده‌است.
به این فرایند بعضی فرایند نهشته شدن رسوب توسط رودخانه، آبرفت‌گذاری (Alluviation) می‌گویند.
آب جاری با مشارکت برف رود (تکه یخ غلتان در رود)، می‌تواند آبرفت نهشته کند. ولی نهشته شدن برف و یخ به تنهایی، آبرفت محسوب نمی‌شود.
آب رودخانه به‌طور ادامه‌دار، از منشأ خود تکه‌های جامدی از سنگ و صخره و گل و لای را برداشته (شویانده) و در تمام طول مسیر خود رها می‌کند. جایی که جریان آب تند تر باشد، تکه‌های جامد بیشتری برداشته می‌شوند تا اینکه رها شوند، و همچنین جایی که جریان آب کندتر باشد، تکه‌های جامد بیشتری رها می‌شوند تا اینکه برداشته شوند. محلی که میزان بیشتری از مواد حمل شده توسط رود رها شوند، مسیل یا محل آبرفت می‌گویند و به آن مواد، آبرفت می‌گویند.
اگر چه رودهای کوچک نیز رسوبات و مواد ته‌نشین ایجاد می‌کنند، ولی در مسیل‌ها و دلتاهای رودخانه‌های بزرگ و پرآب است که میزان قابل توجهی (از لحاظ علم زمین‌شناسی) از رسوبات و مواد ته‌نشین شده یافت می‌شود.
میزان موادی که رودخانه‌های بزرگ حمل می‌کنند، بسیار زیاد است. بسیاری از رودخانه‌ها توسط رنگی که مواد حمل شونده توسط آب رودخانه، به آب آن رود می‌دهند شناخته می‌شوند، مثلاً رودخانه هوانگ هه در چین از لحاظ ادبی به معنی رودخانه زرد رنگ است و همچنین رودخانه میسوری در آمریکا، به گِل آلود بزرگ مشهور است. این گونه برآورد می‌شود که رودخانه میسیسیپی در آمریکا، سالانه ۴۰۶ میلیون تن، و رودخانه هوانگ هه، سالانه ۷۹۶ میلیون تن رسوبات به دریا حمل می‌کنند.
گاهی، آبرفت‌ها حاوی سنگ‌های معدنی با ارزش مانند طلا و پلاتینیوم و همچنین گوهرسنگ‌ها هستند. به محل تمرکز این نوع آبرفت‌ها، در اصطلاح انگلیسی Placer Deposit، به معنی محل ته‌نشینی طلا و جواهرات می‌گویند.
در طول تاریخ، بسیاری از آبگیرهای کم عمق که پر از مواد آبرفتی شده‌اند، که این امر باعث به وجود آمدن زمین‌های بسیار حاصلخیزی شده‌است (خاک آبرفتی، معمولاً حاصلخیز است). مثلاً گل و لایی که سالانه توسط رودخانه نیل در مصر ته‌نشین می‌شود، این امکان را برای مصری‌ها به وجود آورده‌است که آن‌ها از چهار هزار سال پیش، محصولات خود را بدون کمک از هیچ گونه کود مصنوعی پرورش دهند.
علیقلی میرزا اعتضادالسلطنه

| علیقلی میرزا | علیقلی میرزا |
| --- | --- |
تکچهره علیقلی میرزا (۱۲۷۳ ق.) اثر صنیع‌الملک: تکچهره علیقلی میرزا (۱۲۷۳ ق.) اثر صنیع‌الملک
زاده: ۱۸۱۹ دامغان
درگذشته: ۱۸۸۰
خاندان: قاجاریان
پدر: فتحعلی‌شاه قاجار
اعتضادالسلطنه
علیقلی میرزا اعتضاد السلطنه (۱۱۹۸–۱۲۵۹ خورشیدی) پسر پنجاه و چهارم فتحعلیشاه و عموی محمدشاه بود.
او از ابتدای جوانی وارد خدمات دولتی شد. وی مجذوب ایده‌های دوره روشنگری اروپا بود و در اشاعه آن‌ها در ایران کوشش فراوان کرد. در دوران درخشان دارالفنون اعتضادالسلطنه رئیس مدرسه بود و در ماندگاری و دوام مدرسه نقش کلیدی داشت. همزمان با ریاست مدرسه در سال 1860 وزارت علوم را تأسیس نمود و ۲۲ سال به عنوان اولین وزیر علوم ایران فعالیت کرد.
علاوه بر مسئولیت‌های او به عنوان رئیس دارالفنون و وزیر علوم، در بازه‌های زمانی مختلف وی عهده‌دار مسئولیت‌های دیگری چون خدمت در وزارت صنایع و بازرگانی، معدن، تلگراف، چاپخانه دولتی و فرمانداری ملایر و تویسرکان نیز بوده‌است.
اعتضادالسلطنه کتاب‌های متعددی در زمینه‌های مختلف از تاریخ تا نجوم تألیف نمود، مهم‌ترین تألیف علمی او برداشتی از تئوری‌های نیوتون به زبان فارسی است. او کتابخانه و سالن مطالعه‌ای برای مدرسه سپهدار تأسیس نمود و کتابخانه شخصی خود را در سال ۱۲۴۲ به دارالفنون اهدا نمود. او همچنین مسئول احداث اولین خط تلگراف بین تهران تا زنجان و زنجان تا تبریز بود.
اعتضاد السلطنه عضو گروه ایرانی-فرانسوی‌ای بود که کتاب گفتار در روش دکارت را به فارسی ترجمه کرد، این کتاب در سال ۱۲۴۱ با پشتیبانی وزارت علوم چاپ شد. مترجمان علاوه بر مقدمه، بخشی نیز به کتاب افزودند که تئوری‌های علمی مهم اروپایی به خصوص قوانین نیوتون را به صورت خلاصه شرح می‌داد. او همچنین ناظر روزنامهٔ ملتی، روزنامهٔ ایالتی ایران و روزنامهٔ علمی دولتی ایران بود.
همچنین او نویسنده کتاب فلک السعاده بود. او رسمیت اعتقاد به سعد و نحس از طریق نجوم را لغو کرد و گام بزرگی در مبارزه با خرافات برداشت.
آراکسیا گاسپاریان

| آراکسیا گاسپاریان | آراکسیا گاسپاریان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۴ اکتبر ۱۹۲۶ آرماش، شهرستان آرارات، شهرستان آرارات
درگذشت: ۲۸ فوریهٔ ۲۰۰۱ (۷۴ سال)
ملیت: ارمنستان
محل تحصیل: دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان
پیشه: علوم پرورشی
سال‌های فعالیت: –
جوایز:    (۲)     
آراکسیا هامبارتسومی گاسپاریان (ارمنی: Արաքսյա Համբարձումի Գասպարյան؛  زادهٔ ۲۴ اکتبر ۱۹۲۶ - درگذشته ۲۸ فوریهٔ ۲۰۰۱) کارشناس علوم پرورشی اهل ارمنستان بود.
زندگی‌نامه

وی در ۲۴ اکتبر ۱۹۲۶ در روستای آرماش به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان (۱۹۴۸) فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان کار سوسیالیست، نشان پیش‌کسوت کار، آموزگار شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۲، نشان لنین (۱۹۶۰ و ۱۹۷۸) و مدال کارگر ممتاز شده است. وی در ۲۸ فوریهٔ ۲۰۰۱ در سن ۷۴ سالگی درگذشت.
حسین مهربان

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  حسین مهربان
زادروز:  ۱۲ مه ۱۹۹۶
زادگاه:  مشهد، ایران
پست:  مهاجم
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  مس رفسنجان
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۱۱–۲۰۱۳:  تبلیغات آثار مشهد
۲۰۱۳–۲۰۱۴:  ابومسلم خراسان
۲۰۱۴:  مهرام مشهد
۲۰۱۴:  پدیده
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۴–۲۰۲۱ |  پدیده |  ۱۱۱ |  (۱۷) |
| ۲۰۲۱–۲۰۲۳ |  فجر سپاسی |  ۴۹ |  (۹) |
| ۲۰۲۳–۲۰۲۴ |  مس رفسنجان |  ۱۳ |  (۰) |
| ۲۰۲۴- |  هوادار |  ۰ |  (۰) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۲۰۱۱–۲۰۱۳ |  نوجوانان ایران |  ۷ |  (۱) |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۵ |  جوانان ایران |  ۴ |  (۱) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۷ شهریور ۱۴۰۳. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۷ شهریور ۱۴۰۳. 
حسین مهربان (زاده ۲۳ اردیبهشت ۱۳۷۵) یک بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال هوادار بازی می‌کند.
وی در تیم ملی فوتبال نوجوانان ایران و تیم ملی فوتبال جوانان ایران بازی کرده‌است.
کیک فنجانی‌ها طعم خشونت می‌دهند

۲۰۰۸ آلبوم چندآهنگهاز جفری استار
کیک فنجانی‌ها طعم خشونت می‌دهند (به انگلیسی: Cupcakes Taste Like Violence) دومین ئی‌پی از خواننده-ترانه‌پرداز، چهره‌پرداز و مدل جفری استار می‌باشد که در ۹ دسامبر سال ۲۰۰۸ منتشر گردید.
جوخانگ

| جوخانگ | جوخانگ |
| --- | --- |
آوانویسی(های) تبتی تبتی: ཇོ་ཁང། آوانویسی(های) چینی پین‌یین: Dàzhāosì: آوانویسی(های) تبتی تبتی: ཇོ་ཁང། آوانویسی(های) چینی پین‌یین: Dàzhāosì
جوخنگ با میدان برخور روبروی آن: جوخنگ با میدان برخور روبروی آن
دین: دین
وابستگی: بودیسم تبتی
فرقه: Gelug
الوهیت: گوتاما بودا; خانه مورد احترام‌ترین مجسمه در تبت
مکان: مکان
مکان: Barkhor، لاسا، منطقه خودمختار تبت
کشور: China
معماری: معماری
سبک: ویهارا، تبتی، نپالی
بنیان‌گذار: سونگتسن گامپو
بنیان‌گذاری: 7th century
 سایت میراث جهانی یونسکو:  سایت میراث جهانی یونسکو
نام رسمی: Jokhang Temple Monastery
بخشی از: قصر پوتالا
معیار ثبت: فرهنگی: (i), (iv), (vi)
شمارهٔ ثبت: ۷۰۷ter-۰۰۲
تاریخ ثبت: ۱۹۹۴
تمدید ثبت: ۲۰۰۰, ۲۰۰۱
مساحت: ۷٫۵ هکتار (۸۱۰٬۰۰۰ فوت مربع)
منطقه حائل: ۱۳۰ هکتار (۱۴٬۰۰۰٬۰۰۰ فوت مربع)
مختصات: ۲۹°۳۹′۱۱″ شمالی ۹۱°۲′۵۱″ شرقی﻿ / ﻿۲۹٫۶۵۳۰۶°شمالی ۹۱٫۰۴۷۵۰°شرقی﻿ / 29.65306; 91.04750
موقعیت جوخانگ در تبتنمایش نقشه تبتجوخانگ (چین)نمایش نقشه چین: موقعیت جوخانگ در تبتنمایش نقشه تبتجوخانگ (چین)نمایش نقشه چین
 :  
جوخانگ (انگلیسی: Jokhang) (الفبای تبتی: ཇོ་ཁང།
، چینی: 大昭寺�) یا صومعه کویکانگ، یا زوگ‌لاگ‌کانگ به‌عنوان «قلب لاسا» شناخته می‌شود. جوخانگ شامل یک معبد بودایی، مجموعه معبد و یک صومعه متعلق به مکتب گلوگ است. این معبد در میدان بارخور واقع شده و حدود سال ۶۴۰ میلادی توسط پادشاه سونگتسن گامپو ساخته شد تا مجسمه جوو میک‌یو دورجه، یک مجسمه از بودای اکشوبه، که توسط ملکه نپالی‌اش بریکتی به تبت آورده شده بود، در آن جای گیرد. مجسمه دیگری، جوو شاکیامونی، که توسط ملکه چینی‌اش از دودمان تانگ، ونچنگ آورده شده بود، در حال حاضر در معبد نگهداری می‌شود، درحالی‌که جوو میک‌یو دورجه در راموچه در لاسا قرار دارد.
هنرمندان و صنعتگران بسیاری از نپال و هند در طراحی و ساخت اولیه معبد جوخانگ مشارکت داشتند. حدود قرن چهاردهم، این معبد با صومعه واجراسانا در هند مرتبط شد. در قرن هجدهم، امپراتور چیان‌لونگ از دودمان چینگ، پس از تهاجم گورخاهای نپالی به تبت در سال ۱۷۹۲، ورود نپالی‌ها به این معبد را ممنوع کرد و معبد به مکان عبادتی مختص تبتی‌ها تبدیل شد.
در جریان انقلاب فرهنگی چین در تبت، گارد سرخ در سال ۱۹۶۶ به معبد جوخانگ حمله کرد و برای یک دهه هیچ عبادتی در آن انجام نشد. در زمان توسعه لاسا توسط چینی‌ها، میدان بارخور در مقابل معبد مورد تصرف قرار گرفت. بازسازی معبد جوخانگ از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۰ انجام شد. در سال ۲۰۰۰، معبد جوخانگ به‌عنوان بخشی از میراث جهانی یونسکو و به‌عنوان توسعه‌ای از قصر پوتالا که از سال ۱۹۹۴ به ثبت رسیده بود، به این فهرست افزوده شد.
معبد جوخانگ که به‌عنوان «قلب معنوی شهر» و مقدس‌ترین معبد در تبت شناخته می‌شود، در مرکز یک شبکه قدیمی از معابد بودایی در لاسا قرار دارد. این معبد نقطه کانونی فعالیت‌های تجاری در شهر است و یک مارپیچ از خیابان‌ها از آن منشعب می‌شود. معبد جوخانگ ۱٬۰۰۰ متر (۳٬۳۰۰ فوت) از قصر پوتالا فاصله دارد. میدان بارخور، میدان بازار در مرکز لاهسا، مسیر ویژه‌ای برای زیارتگران به دور معبد دارد (که حدود ۲۰ دقیقه طول می‌کشد). میدان بارخور با چهار سنگی sankang (دستگاه‌های بخور) مشخص شده است که دو عدد از آنها در مقابل معبد و دو عدد در پشت معبد قرار دارند.
نام‌شناسی

جوخانگ (الفبای تبتی: ཇོ་ཁང།
، چینی: 大昭寺�)، یا Ra sa 'phrul snang gtsug lag khang, یا صومعه کویکانگ، یا زوگ‌لاگ‌کانگ (الفبای تبتی: གཙུག་ལག་ཁང༌།, Wylie: gtsug-lag-khang, ZYPY: Zuglagkang
 یا Tsuklakang)، به‌عنوان «قلب لاسا» شناخته می‌شود.
نام باستانی معبد جوخانگ «رسا ترولناگ تسوکلخانگ» (خانه اسرار یا خانه علم مذهبی) بوده است. زمانی که شاه سونگتسن گامپو معبد را ساخت، پایتخت او به نام «رسا» یا بزها شناخته می‌شد، زیرا بزها برای جابجایی خاک در زمان ساخت آن استفاده می‌شدند. پس از مرگ شاه، شهر به لاهسا (مکان خدایان) تغییر نام داد. در ادامه، معبد به نام جوخانگ (خانه جوا) شناخته شد که برگرفته از تصویر اصلی معبد، یعنی جوا میکیو دورجی است، و همچنین به نام دازهاو در زبان چینی (صومعهٔ افتخار بزرگ) شناخته می‌شود. معبد جوخانگ همچنین با نام‌های تسوگلاگ‌خانگ، صومعه کوئیکانگ، تسوگلاخانگ (کلیسای جوا شاکیامونی) و تسوگلاخانگ نیز شناخته می‌شود.
معماری

معبد جوخان مساحتی به اندازه ۲٫۵۱ هکتار (۶٫۲ جریب فرنگی) را پوشش می‌دهد. هنگامی که این معبد در قرن هفتم ساخته شد، دارای هشت اتاق در دو طبقه بود که برای نگهداری متون مقدس و مجسمه‌های بودا در نظر گرفته شده بودند. معبد دارای کف‌های سنگ‌فرش شده، ستون‌ها و چارچوب‌های در و حکاکی‌هایی از چوب بود. در دوران امپراتوری تبت، درگیری‌هایی بین پیروان مذهب بودیسم و مذهب بون بومی وجود داشت. تغییرات در حکمرانی دودمانی بر معبد جوخان تأثیر گذاشت؛ بعد از سال ۱۴۰۹، در دوران دودمان مینگ، بهبودهایی در معبد انجام شد. طبقه دوم و سوم تالار بودا و ساختمان‌های ضمیمه در قرن یازدهم ساخته شدند. تالار اصلی معبد، تالار بودای چهارطبقه است.
معبد دارای جهت‌گیری شرقی-غربی است و به سمت نپال در غرب، به احترام پرنسس بهریکوتی، قرار دارد. همچنین، در اصلی معبد به سمت غرب قرار دارد. جوخان بر روی یک محور قرار دارد که با دروازه‌ای قوسی شروع می‌شود و سپس تالار بودا، یک گذرگاه محصور، دالان‌ها، حیاط‌ها و خوابگاه برای لاماها (راهب‌ها) قرار دارند. در داخل ورودی چهار «پادشاه محافظ» (چوکیانگ) قرار دارند، که دو تای آن‌ها در هر طرف هستند. مهم‌ترین معبد در طبقه همکف است. در طبقه اول نقاشی‌های دیواری، اقامتگاه‌های راهبان و اتاق خصوصی برای دالای لاما وجود دارد، و اقامتگاه‌ها و عبادتگاه‌ها در چهار طرف معبد قرار دارند. معبد از چوب و سنگ ساخته شده است. معماری آن از سبک بودیسم تبتی با تأثیراتی از چین، طراحی ویهارا هند و نپال پیروی می‌کند. سقف معبد با کاشی‌های طلاکاری و برنز، مجسمه‌ها و آلاچیق‌های تزئین‌شده پوشیده شده است.
کتاب‌شناسی

An, Caidan (2003). Tibet China: Travel Guide. 五洲传播出版社. ISBN 978-7-5085-0374-5.
Barnett, Robert (2010). Lhasa: Streets with Memories. Columbia University Press. ISBN 978-0-231-13681-5.
Barron, Richard (10 February 2003). The Autobiography of Jamgon Kongtrul: A Gem of Many Colors. Snow Lion Publications. ISBN 978-1-55939-970-8.
Brockman, Norbert C. (13 September 2011). Encyclopedia of Sacred Places. ABC-CLIO. ISBN 978-1-59884-655-3.
Buckley, Michael (2012). Tibet. Bradt Travel Guides. ISBN 978-1-84162-382-5.
Dalton, Robert H. (2004). Sacred Places of the World: A Religious Journey Across the Globe. Abhishek. ISBN 978-81-8247-051-4.
Davidson, Linda Kay; Gitlitz, David Martin (2002). Pilgrimage: From the Ganges to Graceland : an Encyclopedia. ABC-CLIO. ISBN 978-1-57607-004-8.
Dorje, Gyurme (2010). Jokhang: Tibet's Most Sacred Buddhist Temple. Edition Hansjorg Mayer. ISBN 978-5-00-097692-0.
Huber, Toni (15 September 2008). The Holy Land Reborn: Pilgrimage and the Tibetan Reinvention of Buddhist India. University of Chicago Press. ISBN 978-0-226-35650-1.
Jabb, Lama (10 June 2015). Oral and Literary Continuities in Modern Tibetan Literature: The Inescapable Nation. Lexington Books. ISBN 978-1-4985-0334-1.
Klimczuk, Stephen; Warner, Gerald (2009). Secret Places, Hidden Sanctuaries: Uncovering Mysterious Sites, Symbols, and Societies. Sterling Publishing Company, Inc. ISBN 978-1-4027-6207-9.
Laird, Thomas (10 October 2007). The Story of Tibet: Conversations with the Dalai Lama. Grove Press. ISBN 978-0-8021-4327-3.
Mayhew, Bradley; Kelly, Robert; Bellezza, John Vincent (2008). Tibet. Ediz. Inglese. Lonely Planet. ISBN 978-1-74104-569-7.
McCue, Gary (1 March 2011). Trekking Tibet. The Mountaineers Books. ISBN 978-1-59485-411-8.
Perkins, Dorothy (19 November 2013). Encyclopedia of China: History and Culture. Taylor & Francis. ISBN 978-1-135-93569-6.
Powers, John (25 December 2007). Introduction to Tibetan Buddhism. Snow Lion Publications. ISBN 978-1-55939-835-0.
Representatives, Australia. Parliament. House of (1994). Parliamentary Debates Australia: House of Representatives. Commonwealth Government Printer.
Service, United States. Foreign Broadcast Information (1983). Daily Report: People's Republic of China. National Technical Information Service.
von Schroeder, Ulrich. 2001. Buddhist Sculptures in Tibet. Vol. One: India & Nepal; Vol. Two: Tibet & China. (Volume One: 655 pages with 766 illustrations; Volume Two: 675 pages with 987 illustrations). Hong Kong: Visual Dharma Publications, Ltd. شابک ‎۹۶۲-۷۰۴۹-۰۷-۷
von Schroeder, Ulrich. 2008. 108 Buddhist Statues in Tibet. (212 p. , 112 colour illustrations) (DVD with 527 digital photographs mostly of Jokhang Bronzes). Chicago: Serindia Publications. شابک ‎۹۶۲-۷۰۴۹-۰۸-۵
برای مطالعهٔ بیشتر

Vitali, Roberto. 1990. Early Temples of Central Tibet. Serindia Publications. London. شابک ‎۰−۹۰۶۰۲۶−۲۵−۳. Chapter Three: "Lhasa Jokhang and its Secret Chapel." Pages ۶۹–۸۸.
طرح مجموعه از سفر به لهاسا و تبت مرکزی اثر سارات چاندرا داس، ۱۹۰۲
فضای داخلی معبد
نماز و سجده سنتی در مقابل جوخنگ