stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اردشیر حسین‌پور
ترور > انعکاس ترور در رسانه‌ها

خبر درگذشت حسین‌پور با تاخیر توسط رسانه‌های ایرانی منتشر شد. برای اولین بار، شش روز پس از درگذشت او واحد مرکزی خبر (وابسته به صداو سیمای جمهوری اسلامی ایران) در ۱ بهمن ۱۳۸۵ خبر آن را منتشر ساخت. این خبرگزاری علت در گذشت وی را «گاز گرفتگی» در خوابگاه استادان دانشگاه شیراز (خوابگاه صدرا) اعلام کرد.
خبر کشته شدن حسین‌پور با «گاز رادیو اکتیو» و «توسط موساد» را نخستین بار مؤسسه استرافور روز ۱۳ بهمن ۱۳۸۵ یعنی ۱۷ روز پس از مرگ او منتشر کرد. این خبر دو روز بعد در هفته‌نامه ساندی‌تایمز هم منتشر شد. سازمان استراتفورد به نقل از منابع آگاه اعلام کرد که اردشیر حسن پور هدف ترور از سوی سازمان موساد بوده‌است. به نوشته این روزنامه‌ها دانشمند ایرانی متهم به همکاری با سپاه پاسداران ایرانی در اجرای ۱۲ پروژه حساس دفاعی در دانشگاه مالک اشتر می‌باشد. روزنامه فیگارو نیز مرگ وی را در نتیجه ترور با استفاده از گاز رادیو اکتیو دانست.
سه روز پس از انتشار گزارش ساندی‌تایمز، خبرگزاری فارس ترور دانشمند هسته‌ای ایران به دست موساد را تکذیب کرد و آن را فضاسازی رسانه‌ای نامید.
رسانه‌های اسرائیلی نیز ضمن بازتاب دادن خبر روزنامه ساندی تایمز نوشتند که او در سال‌های اخیر با دانشگاه صنعتی مالک اشتر همکاری داشته‌است. سپاه پاسداران متهم به همکاری با برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی است. مهدی‌نژاد نوری که به نوشته روزنامه‌های اسرائیل یکی از مقامات سپاه پاسداران و ازجمله افرادی است که بنا به قطعنامه ۱۷۳۷ شورای امنیت باید تحت کنترل باشند، رئیس اردشیر حسن پور در دانشگاه مالک اشتر بوده‌است. به گفته این منابع اسرائیل در سال‌های قبل نیز برخی دانشمندان هسته‌ای عراق را نیز ترور کرده بود. روزنامه فیگارو نیز مرگ وی را در نتیجه ترور می‌داند. به گفته رادیو فردا برخی منابع نیز از احتمال مسموم شدن او در هنگام انجام فعالیت‌های تحقیقاتی در مراکز هسته‌ای خبر داده‌اند
عامل ترور

مقامات ایران ترور وی توسط اسرائیل را تکذیب کرده و گفتند که آمریکا و اسرائیل از اشراف امنیتی قابل توجهی بر ایران برخوردار نیستند. اما روزنامه نیویورک تایمز مسموم شدن او توسط موساد را تأیید کرد.
در آذر ۱۳۹۹ و ۱۴ سال پس از چند روایتی که دستگاه امنیتی ایران دربارهٔ مرگ اردشیر حسین‌پور منتشر کردند، مصطفی معین وزیر وقت علوم دولت خاتمی، در اینستاگرام خود نوشت که آن روایت‌ها دروغ بوده و روایت درست، ترور او «توسط عوامل موساد» بود و ۲۶ دی ۱۳۸۵ اردشیر حسین‌پور، دانشمند هسته‌ای ایران، با «گاز رادیو اکتیو» ترور شد. او همچنین نوشت که در آن زمان «ترور» حسین‌پور «از سوی مقامات تکذیب شد تا سیستم اطلاعاتی زیر سؤال نرود» و علت مرگ او «گاز گرفتگی معمولی» اعلام شد.
محبوبه، خواهر اردشیر حسین‌پور که سال‌هاست در آمریکا زندگی می‌کند، طی مصاحبه‌ای از سناریوی جدیدی گفت که نیروهای سپاه پاسداران برادرش را به خاطر عدم همکاری با آنان کشته‌است. این ادعا با عکس‌العمل وب‌سایت بولتن‌نیوز مواجه شد و آن را یک «ادعای مضحک» خواند.
افتخارات

حسین‌پور در سال ۱۳۸۵ در جشنواره ملی خوارزمی، برگزیده شد. او همچنین برگزیدگی در فدراسیون سوئد و انجمن مخترعان FAI را در کارنامه خود دارد. او در طول حیات علمی خود، توسط سه رئیس‌جمهور ایران، مورد تقدیر قرار گرفت. به گزارش رسانه‌های ایرانی، وی توسط MIT برای تدریس دعوت شده بود اما خود این سمت را نپذیرفت. از حسین‌پور، ۵ اختراع و ۳۵ مقاله علمی بین‌المللی گزارش شده‌است.
سبک (هنرهای تجسمی)

نقاشی منظره آبشار (۱۸۵۴)
نقاشی کهنه سربازان (۱۸۸۲)
در هنرهای تجسمی، سبک عبارت است از «... شیوه‌ای متمایز که امکان گروه‌بندی آثار در دسته‌های مرتبط را فراهم می‌کند» یا «... هر روشی متمایز و در نتیجه قابل تشخیص، که در آن یک عمل یا یک مصنوع ساخته می‌شود. یا باید اجرا و ساخته شود». به ظاهر بصری یک اثر هنری اشاره دارد که آن را به آثار دیگر همان هنرمند یا یکی از همان دوره، آموزش، مکان، «مکتب»، جنبش هنری یا فرهنگ باستان‌شناختی مرتبط می‌کند: «مفهوم سبک از دیرباز مطرح بوده‌ است. شیوۀ اصلی مورخ هنر برای طبقه‌بندی آثار هنری؛ او بر اساس سبک، تاریخ هنر را انتخاب و شکل می‌دهد».
سبک اغلب به سبک همگانی یک دوره، کشور یا گروه فرهنگی، گروهی از هنرمندان یا جنبش هنری، و سبک فردی هنرمند در آن سبک گروهی تقسیم می‌شود. تقسیم‌بندی در هر دو نوع سبک اغلب، به «اوایل»، «میانه» یا «متأخر» انجام می‌شود. در برخی از هنرمندان، برای مثال پیکاسو، این تقسیم‌بندی‌ها ممکن است مشخص باشد و به راحتی قابل مشاهده باشد؛ اما در دیگران، آن‌ها نامحسوس‌تر هستند. سبک‌ها معمولاً پویا هستند و در اغلب دوره‌ها همیشه با یک فرآیند تدریجی تغییر می‌کنند، اگرچه سرعت آن‌ها بسیار متفاوت است، به عنوان نمونه از پیشرفت بسیار کند در سبک هنر پیشاتاریخ یا هنر مصر باستان تا تغییرات سریع در سبک‌های هنر مدرن. سبک‌ها اغلب در یک سری از جهش‌ها، با تغییرات نسبتاً ناگهانی و به دنبال دوره‌های توسعۀ کندتر ایجاد می‌شوند.
به نقل از سوزان سانتاگ در مقاله‌‌ی درباره‌ی سبک، صحبت از سبک یکی از راه‌های صحبت از تمامیت یک اثر هنری است. صحبت از سبک مانند دیگر گفتمان‌های مربوط به تمامیت، باید بر استعاره‌ها استوار باشد و استعاره‌ها گمراه‌کننده‌اند. سبک اصل تصمیم‌گیری در یک اثر هنری است. امضای اراده‌ی هنرمند است و از آن‌جا که انسان قادر به اتخاذ مواضع بی‌شمار است،‌ سبک‌های هنری بی‌شماری نیز برای آثار هنری ممکن و قابل‌تصور است. اگر این تصمیمات هنری را از بیرون، یعنی از نظر تاریخی، در نظر گیری، هم‌واره با یک تحول تاریخی مانند اختراع خط، حروف چاپی متحرک، اختراع و تحول سازهای موسیقی و دسترسی به مواد و مصالح تازه در معماری و مجسمه‌سازی همراه است. این برخورد هرچند صحیح و معتبر است، اما مسائل را به نحو اجتناب‌ناپذیری کلی و کلان می‌نگرد.
پس از تسلط بحث آکادمیک در تاریخ هنر در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم میلادی، به اصطلاح «تاریخ هنر سبک» در دهه‌های اخیر مورد حملۀ فزاینده‌ای قرار گرفته‌ است و بسیاری از مورخان هنر اکنون ترجیح می‌دهند تا جایی که می‌توانند از طبقه‌بندی سبک‌شناختی اجتناب کنند.
بررسی اجمالی

سبک های هنری را می‌توانیم بر اساس روش‌های متداول بین هنرمندان یک منطقه یا یک دوره‌ی تاریخی مشخص معرفی کنیم. سبک های هنری متنوع و پراکنده در طول تاریخ هنر، نمایانگر تفاوت‌ها و تغییرات فرهنگی، اجتماعی، و سیاسی در جوامع انسانی هستند. هر اثر هنری در تئوری قابلیت تحلیل بر حسب سبک را دارد. نه دوره‌ها و نه هنرمندان نمی‌توانند از داشتن سبک اجتناب کنند، مگر با بی‌کفایتی کامل، و برعکس نمی‌توان گفت که اشیا یا مناظر طبیعی دارای سبک هستند، زیرا سبک تنها از انتخاب‌های سازنده ناشی می‌شود. این که هنرمند آگاهانه سبک را انتخاب کند یا بتواند سبک خود را شناسایی کند، به سختی مهم است. هنرمندان در جوامع توسعه‌یافتۀ اخیر تمایل دارند که نسبت به سبک خود بسیار آگاه باشند، احتمالاً بیش از حد آگاهانه، در حالی که برای هنرمندان پیشین، انتخاب‌ سبک احتمالاً «تا حد زیادی ناخودآگاه» بوده‌ است.
بیشتر دوره‌های سبک‌شناسی بعداً توسط مورخان هنر شناسایی و تعریف می‌شوند، اما برخی هنرمندان ممکن است سبک خود را تعریف کرده و نام ببرند. اسامی بیشتر سبک‌های قدیمی ابداع مورخان هنر است و برای دست‌اندرکاران آن سبک‌ها قابل درک نبوده‌ است. برخی به عنوان اصطلاحات تمسخرآمیز، از جمله گوتیک، باروک، و روکوکو سرچشمه گرفته‌اند. از سوی دیگر عنوان کوبیسم شناسایی آگاهانه‌ای بود که توسط چند هنرمند ساخته شد؛ به نظر می‌رسد که این کلمه به جای نقاشان، از منتقدان سرچشمه گرفته‌ است، اما به سرعت توسط هنرمندان پذیرفته شد.
هنر غربی، مانند برخی از فرهنگ‌های دیگر، به ویژه هنر چین، تمایل قابل توجهی به احیای سبک‌های «کلاسیک» از گذشته دارد. در تحلیل انتقادی هنرهای تجسمی، سبک یک اثر هنری معمولاً متمایز از شمایل‌نگاری آن تلقی می‌شود که موضوع و محتوای اثر را پوشش می‌دهد، اگر چه برای جاش السنر این تمایز «البته در هیچ مثال واقعی درست نیست؛ اما از نظر لفاظی بسیار مفید بوده‌ است».
سبک فردی

تاریخ هنر سنتی همچنین تأکید زیادی بر سبک فردی، که گاهی سبک امضاء یک هنرمند نامیده می‌شود، داشته‌ است: «مفهوم سبک شخصی — این که فردیت را می‌توان به‌ طور منحصر به فرد نه تنها در شیوۀ ترسیم یک هنرمند، بلکه همچنین در ویژگی‌های سبکی نوشتار یک نویسنده بیان کرد (به عنوان مثال) — شاید امری بدیهی از مفاهیم غربی از هویت باشد.». شناسایی سبک‌های فردی به‌ ویژه در انتساب آثار به هنرمندان، که عاملی غالب در ارزش‌گذاری آن‌ها برای بازار هنر است، بیش از همه برای آثار سنت غربی پس از دوران رنسانس است. شناسایی سبک فردی در آثار «اساساً به گروهی از متخصصان در این زمینه موسوم به خبره‌ها اختصاص داده می‌شود»، گروهی که در تجارت هنر و موزه‌ها، اغلب تنش‌هایی میان آن‌ها و جامعۀ مورخان دانشگاهی هنر همراه است.
عوامل بررسی توسط خبره‌گان تا حد زیادی موضوع برداشت‌های ذهنی است که تجزیه و تحلیل آن‌ها دشوار است، اما همچنین به دانستن جزئیات تکنیک و «دست» هنرمندان مختلف بستگی دارد. جیووانی مورلی (۱۸۹۱–۱۸۱۶ میلادی) پیشگام مطالعۀ تشخیصی سیستماتیکِ بررسی دقیق جزئیات کوچک بود که کوتاه‌نویسی و قراردادهای به ندرت آگاهانۀ هنرمندان را برای به تصویر کشیدن، به عنوان مثال، گوش یا دست، در نقاشی‌های اساتید قدیمی غربی آشکار می‌کرد. تکنیک‌های او توسط برنارد برنسون و دیگران پذیرفته شد، و در مجسمه‌سازی و بسیاری از انواع هنرهای دیگر، به عنوان مثال توسط سِر جان بیزلی برای نقاشی گلدان آتیک استفاده شده‌ است. تکنیک‌های شخصی می‌تواند در تحلیل سبک فردی مهم باشد. اگر چه آموزش هنرمندان قبل از مدرنیسم اساساً تقلیدی بود؛ آموزشی با تکیه بر روش‌های فنی، چه به عنوان شاگرد در یک کارگاه یا بعداً به عنوان دانشجو در یک آکادمی، اما همیشه جایی برای تنوع شخصی وجود داشت. ایدۀ «اسرار» فنی که به شدت توسط استادی که آن‌ها را توسعه داده محافظت می‌شود، یک موضوع دیرپای در تاریخ هنر است، از روایت احتمالاً اسطوره‌ای وازاری از یان وان آیک تا عادات پنهانی ژرژ سورا.
با این حال، ایدۀ سبک شخصی مطمئناً به سنت غربی محدود نمی‌شود. در هنر چینی به همان اندازه عمیقاً مورد توجه است، اما به‌ طور سنتی به عنوان عاملی در قدردانی از برخی از انواع هنرها، بالاتر از همه خوشنویسی و نقاشی ادبی، اما نه دیگران، چون پرسلان چینی، تلقی می‌شود. تمایزی که اغلب در هنرهای به اصطلاح تزئینی در غرب دیده می شود. نقاشی چینی همچنین امکان بیان دیدگاه‌های سیاسی و اجتماعی توسط هنرمند را بسیار زودتر از آنچه در غرب به‌ طور معمول مشاهده می‌شود، فراهم می‌کند. خوشنویسی که در جهان اسلام و شرق آسیا نیز به عنوان یک هنر زیبا تلقی می‌شود، عرصۀ جدیدی را در محدودۀ سبک شخصی به ارمغان می‌آورد. آرمان خوشنویسی غربی سرکوب سبک فردی است، در صورتی که گرافولوژی که بر آن تکیه دارد خود را یک علم می‌داند.
ادوارد ادواردز نقاش در حکایت‌های نقاشان (۱۸۰۸ میلادی) می‌گوید: «شیوه قلم‌زنی آقای گینزبرا آنقدر برای خودش عجیب بود که کارش نیازی به امضا نداشت». نمونه‌هایی از سبک‌های شدیداً فردی عبارتند از: هنر کوبیستِ پابلو پیکاسو، سبک پاپ آرتِ اندی وارهول، سبک امپرسیونیستیِ ونسان ون گوگ، نقاشیِ قطره‌ای جکسون پولاک.
شیوه

«شیوه» (به انگلیسی: Manner) یک اصطلاح مرتبط است، که اغلب برای آنچه در واقع تقسیم‌بندی فرعی از تاثیرپذیری از یک سبک، و احتمالاً بر نقاط خاصی از یک سبک یا تکنیک متمرکز است، استفاده می‌شود. در حالی که بسیاری از عناصر سبک دوره‌ای را می‌توان به فرم‌ها یا اشکال مشخص تقلیل داد، که می‌تواند به اندازۀ کافی در نمودارهای-خطی ساده نشان داده شود، «شیوه» بیشتر به معنای سبک و فضای کلی یک اثر، به ویژه آثار پیچیده مانند نقاشی‌هایی که به این راحتی نمی‌توانند مورد تحلیل دقیق قرار گیرند، است. این یک اصطلاح تا حدودی در تاریخ هنر دانشگاهی منسوخ شده است و از به کار بردن آن اجتناب می‌شود، زیرا نادقیق است. هنگامی که از آن استفاده می‌شود اغلب در زمینۀ تقلید از سبک فردی یک هنرمند است، و یکی از سلسله مراتب اصطلاحات محتاطانه یا دیپلماتیک است که در تجارت هنر برای رابطۀ بین یک اثر برای فروش و یک اثر شناخته شده استفاده می‌شود. هنرمند، با «شیوۀ رامبرانت» نشان می‌دهد که رابطه‌ای دور بین سبک کار و سبک خود رامبرانت وجود دارد. «توضیح شیوه فهرست‌نویسی» حراج‌گذاران کریستیز توضیح می‌دهد که «روش …» در کاتالوگ‌های حراجی آن‌ها به معنای: «به نظر ما اثری که به سبک هنرمند اجرا شده اما به تاریخ متأخرتر» است. منریسم (شیوه‌گرایی)، برگرفته از مانیرای ایتالیایی («شیوه») مرحله خاصی از سبک عمومی رنسانس است، اما «شیوه» را می‌توان بسیار گسترده استفاده کرد.
سبک در باستان‌شناسی

در باستان‌شناسی، علی‌رغم تکنیک‌های مدرن مانند تاریخ‌گذاری رادیوکربنی، دوره یا سبک فرهنگی ابزاری حیاتی در شناسایی و تاریخ‌گذاری نه تنها آثار هنری، بلکه همۀ طبقات مصنوعات باستان‌شناسی، از جمله آثار صرفاً کاربردی است (با نادیده گرفتن این سؤال که آیا مصنوعات صرفاً کاربردی وجود دارند یا خیر). شناسایی سبک‌های فردی هنرمندان یا صنعتگران نیز در برخی موارد حتی برای دوره‌های دور مانند هنر عصر یخبندان در پارینه‌سنگی زبرین اروپا پیشنهاد شده‌ است.
همان‌طور که در تاریخ هنر، تحلیل فُرمال مورفولوژی (شکل) مصنوعات فردی نقطه شروع است. این برای ساختن گونه‌شناسی برای انواع مختلف مصنوعات استفاده می‌شود، و با تکنیک پیایه‌بندی، یک تاریخ‌گذاری نسبی بر اساس سبک برای یک سایت یا گروهی از سایت‌ها به دست می‌آید که در آن‌ها نمی‌توان از تکنیک‌های تاریخ‌گذاری مطلق علمی استفاده کرد، به ویژه در مواردی که فقط سنگ، سرامیک یا مصنوعات یا بقایای فلزی در دسترس هستند، که اغلب چنین است. تکه‌های سفال اغلب در مکان‌هایی از فرهنگ‌ها و دوره‌های مختلف بسیار زیاد است، و حتی قطعات کوچک ممکن است با اطمینان از سبک آن‌ها تاریخ‌گذاری شوند. برخلاف روندهای اخیر در تاریخ هنر دانشگاهی، توالی مکاتب تئوری باستان‌شناسی در قرن اخیر، از باستان‌شناسی فرهنگی-تاریخی تا باستان‌شناسی روندگرا و در نهایت ظهور باستان‌شناسی پساروندگرا در دهه‌های اخیر به میزان قابل توجهی از اهمیت باستان‌شناسی کاسته نشده‌است. بررسی سبک در باستان‌شناسی، به عنوان مبنایی برای طبقه‌بندی اشیاء قبل از تفسیر بیشتر.
سبک‌وار

سبک‌‌وار (Stylization) و استایلیزه (Stylized) [یا سبک‌سازی (Stylisation) و ایجادسبک (Stylised) به ترتیب در انگلیسی بریتانیایی (غیر-آکسفورد)] معنای مشخص‌تری دارند، به تصاویر بصری اشاره می‌کنند که از روش‌های ساده‌سازی شده برای بازنمایی اشیاء یا صحنه‌هایی استفاده می‌کنند که سعی در نمایش کامل، جامع و دقیق ندارند. ظاهر بصری آن‌ها (تقلید یا «واقع‌گرا») که یک تصویر کلی جذاب یا رسا را ترجیح می‌دهند. از نظر فنی‌تر، «تعمیم تزئینی فیگورها و اشیاء با استفاده از تکنیک‌های مرسوم مختلف، از جمله ساده‌سازی خط، فرم و روابط فضا و رنگ» و مشاهده شده‌ است که «هنر سبک‌وار ادراک بصری را به ساختارهایی از الگو در خط، جزئیات سطح و فضای مسطح کاهش می‌دهد.»
هنرهای باستانی، سنتی و مدرن، و همچنین فرم‌های رایج مانند کارتون یا پویانمایی اغلب از نمایش‌های سبک‌وار استفاده می‌کنند، بنابراین برای مثال، سیمپسون‌ها مانند هنر آفریقایی سنتی، از تصاویر بسیار سبک‌وار استفاده می‌کنند. دو تابلوی پیکاسو که در بالای این صفحه نشان داده شده‌اند، حرکتی را برای نمایش سبک‌تر از پیکر انسان در سبک نقاش نشان می‌دهند، و اسب سپید آفینگتون نمونه‌ای از تصویر بسیار سبک‌وار ماقبل تاریخ از اسب است. نقوش در هنرهای تزئینی مانند برگ نخلی یا اسلیمی اغلب نسخه‌های بسیار سبک‌وار از اجزاء گیاهان هستند.
حتی در هنری که به‌ طور کلی سعی در تقلید یا «رئالیسم» دارد، درجه‌ای از سبک‌سازی اغلب در جزئیات، و به‌ویژه چهره‌ها یا سایر ویژگی‌ها در مقیاس کوچک، مانند افراد یا درختان و غیره در پس‌زمینۀ دور، حتی یک اثر بزرگ، دیده می‌شود. اما این سبک‌سازی نیست که مورد توجه بیننده قرار گیرد، مگر با بررسی دقیق. ترسیمات، پیش‌نمونه‌ها و سایر پیش‌طرح‌هایی که به‌عنوان آثار نهایی برای فروش در نظر گرفته نشده‌اند نیز اغلب سبک‌وار می‌شوند.
«سبک‌وار» ممکن است به معنای پذیرش هر سبکی در هر زمینه‌ای باشد، و در انگلیسی آمریکایی اغلب برای سبک تایپوگرافی نام‌ها استفاده می‌شود، همان‌طور که در «ای‌تی‌اندتی (AT&T) نیز به عنوان ATT و at&t استایلیزه می‌شود»: این یک کاربرد خاص است که به نظر می‌رسد از فرهنگ لغت گریز شده‌ است، اگرچه بسط کوچکی از سایر معانی موجود کلمه است.[نیازمند منبع]
شناسایی کامپیوتری

در آزمایشی در سال ۲۰۱۲ میلادی در دانشگاه فن‌آوری لارنس در میشیگان، یک کامپیوتر تقریباً ۱۰۰۰ نقاشی از ۳۴ هنرمند مشهور را با استفاده از یک الگوریتم توسعه‌یافته، مورد تجزیه و تحلیل قرار داد و آن‌ها را در دسته‌های سبکی مشابه با مورخان هنر انسانی قرار داد. تجزیه و تحلیل شامل نمونه‌برداری از بیش از ۴۰۰۰ ویژگی بصری در هر اثر هنری بود.
چند عنوان

در هنر با توجه به نوع رسانه سبک‌های گوناگونی وجود دارد، برخی هم‌نام هستند و برخی کاملاً مختص همان هنر. معدودی از شناخته‌شده‌ترین آن‌ها عبارتند از:
کلاسیسیسم
نئوکلاسیسیسم
باروک
روکوکو
گوتیک
رُمانتیک‌گرایی (رومانتیسیسم)
واقع‌گرایی (رئالیسم)
دریافتگری (امپرسیونیسم)
هیجان‌نمایی (اکسپرسیونیسم)
ساختگرایی (کانستراکتیویسم)
فوویسم (دَدگرایی)
حجم‌گرایی (کوبیسم)
آینده‌گری (فوتوریسم)
دادا (دادائیسم)
فراواقع‌گرایی (سوررئالیسم)
هنر همگانی (پاپ آرت)
هنر دیدگانی (اُپ آرت)
نوگرایی (مدرنیسم)
کمینه‌گرایی (مینیمالیسم)
فرا-انگاشت (ترانسپرسیونیسم)
دوران‌گری (ورتیسیسم)
راست‌خط‌کاری (پرسیژنیسم)
پسانوگرایی (پست‌مدرنیسم)
ساختارشکنی (دیکانستراکشن)
و...
تزیینات اسلامی قرن چهاردهمی از عاج، با محوریت یک برگ نخلی؛ کتاب اشتیل‌فراگن (مسائل‌سبک) اثر: آلوئیس ریگل (۱۸۹۳ میلادی)، سیر تکامل و انتقال چنین نقوشی را دنبال کرد
تکنیک و سبک بسیار فردی ژرژ سورا، «هیاهو»، ۱۸۹۰–۱۸۸۹ میلادی، موزۀ کرولر-مولر، هلند
نقاشی مسیح در میان پزشکان، که توسط: کریستیز به عنوان «شیوۀ رامبرانت هارمنزون فان راین» فهرست‌بندی شد و در سال ۲۰۱۰ میلادی به قیمت ۷۵۰ پوند فروخته شد
ابزارهای سنگی پارینه‌سنگی بر اساس دوره گروه‌بندی شده‌اند
نمای هوایی بسیار سبک‌وار از اسب سپید آفینگتون ماقبل تاریخ در انگلستان
سینالکو

| 0 | 1 |
| --- | --- |
گونه: نوشابه غیر الکلی
تولید کننده: سینالکو اینترنشنال
خاستگاه: آلمان
آغاز تولید: ۱۹۰۲؛ ۱۲۳ سال پیش (۱۹۰۲-خطا: زمان نامعتبر}})
وبگاه: www.sinalco.com
سینالکو (به آلمانی: Sinalco) نام تجاری گونه‌ای از نوشیدنی‌های غیر الکلی است که در سال ۱۹۰۲ به بازار عرضه شده و اکنون در بیش از چهل کشور دارای بازار فروش است. سینالکو قدیمی‌ترین نام تجاری نوشابه در اروپا است. شرکت سینالکو اینترنشنال، در دویسبورگ آلمان تولید می شود.
علی اسماعیلی قوچانی

| Ali Akbar Esmaelei Ghoochani | Ali Akbar Esmaelei Ghoochani |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: علی اکبر اسماعیلی قوچانی
زادهٔ: ۱۳۲۳ قوچان، ایران، ایران
ملیت:  ایران
شناخته‌شده برای: خوشنویسی
آثار برجسته: جوامع الحکم، خودآموز خوشنویسی، کلک خوشنویسی در چهل حدیث رضوی، کلک خوشنویسی در مقام معلم، تنزیل نور، تجلی هنر، کلیات حافظ، کتابت بزرگ‌ترین قرآن جهان، مفاتیح الجنان
سبک: ثلث ، نسخ ، نستعلیق ، شکسته نستعلیق ، دیوانی جلی و خفی ، رقعه ، توقیع ، رقاع ، محقق ،ریحان ، کوفی 
علی اکبر اسماعیلی قوچانی (زادهٔ ۱۳۲۳ خورشیدی، در قوچان - خراسان رضوی) معروف به خطاط هفت قلم ، هنرمند خوش‌نویس ایرانی است.
زندگی

علی اکبر اسماعیلی قوچانی، فرزند اسماعیل در سال ۱۳۲۳ شمسی در خراسان رضوی شهرستان قوچان دیده به جهان گشود. وی دوران تحصیل ابتدایی و دبیرستان را در قوچان گذرانید و نزد استاد عبدالحسین توفیقی در زادگاهش یادگیری هنر خوشنویسی را شروع کرد.
عشق و علاقه فراوان به خوشنویسی وی را عازم تهران کرد و تا سال ۱۳۵۵ هجری شمسی در تهران سکونت داشت و در محضر استادان بزرگ همچون سید حسن میرخانی معروف به سراج الکتاب و مؤسس انجمن خوشنویسان ایران (نستعلیق)، استاد معصومی معروف به نجفی زنجانی (ثلت و نسخ)، استاد ابراهیم بوذر در اقلام مختلف خطوط: نستعلیق، ثلث و نسخ را به‌غایت فرا گرفت.
استاد اسماعیلی قوچانی در سال ۱۳۴۵ اولین شعبه انجمن خوشنویسان ایران در بین شهرستانهای کشور را، در قوچان تأسیس کرد.
وی سالها به نوشتن بزرگ‌ترین قرآن جهان پرداخت که کتابت آن در سال 1395 پایان یافت و این قرآن در موزه شخصی وی واقع در شهر مشهد نگهداری می‌شود و صفحاتی از آن در نمایشگاه بین‌المللی مشهد ۲۰۱۷ رونمایی شد.
عکس‌هایی از کتابت
این اثر نفیس و ارزشمند بیش از ۶۰۰ صفحه با تذهیب طلاکاری شده به ابعاد هر صفحه ۲۵۰ در ۱۷۰ سانتیمتر، قابل شستشو و وزن هر صفحه سه و نیم کیلوگرم می‌باشد.
تاکنون نمایشگاه‌های زیادی از آثار وی در شهرهای مشهد، تهران، رامسر، ساری، گرگان، گناباد، طبس، کلات نادر و بیرجند و کشورهایی همچون بلغارستان و پاکستان، انگلستان (لندن-۱۳۵۴) برگزار شده است.
همچنین در نمایشگاهی که به مناسبت نکوداشت استاد سید حسن میرخانی در مجتمع امام رضا (ع) مشهد برگزار شده بود آثاری از ایشان و همچنین سرمشق‌هایی از استاد حسن امیرخانی با قدمت حدود ۶۰ سال به نمایش درآمد.
نشان‌ها

سال ۱۳۸۶ مراسم تجلیل از ۱۴ نفر از گنجینه‌های هنرهای فراموش شده کشور در بخش هفت قلم خوشنویسی توسط رئیس فرهنگستان هنر
دریافت نشان همای هنر در سال 96 توسط وزیر وقت سازمان میراث فرهنگی و گردشگری ایران
دارای نشان درجه یک استادی انجمن خوشنویسان ایران
آثار > تألیفات

خودآموز خوشنویسی، تعلیمی نوع در خطوط نستعلیق، ثلث و نسخ.
کلک خوشنویسی در چهل حدیث رضوی.
کلک خوشنویسی در مقام معلم.
از علی (ع) آموز اخلاص عمل
نقطه رمز و راز بسم الله
آفتاب حسن
تنزیل نور.
تجلی هنر.
هفت قلم خوشنویسی.
آموزش خط نوآموزان.
عهد و پیمان
زیارت عاشورا و دعای علقمه.
مفاتیح الجنان.
آموزش خوشنویسی به روشی نو
معلم خوبیها
آموزش خط ثلث
کلام جاویدان پیامبر اعظم
کتاب جوامع الحکم به خط نستعلیق و ثلث چاپ هندوستان.
کلیات حافظ با چهل و پنج تابلو نفیس به خط ثلث، ترکیبی از ۵۴۵ صفحه؛ و ده‌ها عنوان دیگر …
آثار > آثار فاخر

کتابت بزرگترین و نفیس‌ترین قرآن جهان.
ابداع آموزش به سبک تک حروف و اتصالات ( قبل از به وجود آمدن نرم افزارهای تایپ خوشنویسی در کتاب خودآموز خوشنویسی / چاپ اول 1362 که تا 50 نوبت به چاپ رسیده است )
کتیبه های درب باب القبله حرم مطهر امام حسین علیه السلام
کتیبه مسجد امام علی علیه السلام ( مرکز اسلامی اروپا . هامبورگ . آلمان )
کتیبه صحن قدس ( حرم مطهر امام رضا علیه السلام )
علی حیدری مکری

| علی حیدری مکری | علی حیدری مکری |
| --- | --- |
نماینده دوره ششم، هفتم، نهم، یازدهم و دوازدهممجلس شورای ملی: نماینده دوره ششم، هفتم، نهم، یازدهم و دوازدهممجلس شورای ملی
حوزه انتخاباتی: مهاباد
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
ملیت: ایرانی
پیشه: سیاستمدار
علی حیدری مکری از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره‌های ششم،  هفتم،  نهم،  یازدهم و  دوازدهم بعنوان نماینده مهاباد در مجلس شورای ملی حضور داشت.
علی آذرگین

"علی آذرگین" (زادهٔ ۶ شهریور ۱۳۰۶ در تهران – درگذشتهٔ ۲۷ آبان ۱۳۸۷) هنرمند، نقاش معاصر، مشاور هنری مطبوعات و انتشارات در زمینه طراحی و نقاشی و از استادان دانشکده هنرهای زیبای تهران بود.
زندگی‌نامه

علی آذرگین، در سال ۱۳۰۶ خورشیدی در تهران متولد شد. برای مدتی خانواده اش به بادکوبه مهاجرت نمود. در بازگشت، وی تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در بندرانزلی سپری کرد و پس از چند سال نقاشی در کارگاه شخصی، به تهران رفت تا هنر نقاشی را به صورت آکادمیک دنبال کند. وی در رشته نقاشی دانشکده هنرهای زیبا، به عنوان شاگرد اول مقطع کارشناسی (لیسانس) فارغ‌التحصیل شد و با کمک بورسیه تحصیلی به اتریش رفت.
در وین با جدیت به ادامه تحصیل پرداخت و پس از دریافت مدرک فوق لیسانس به ایران بازگشت و تحصیلات خود را در دوره دکتری در دانشکده هنرهای زیبا در تهران با دفاع از رساله خود با موضوع «نقوش و طرح‌های جوراب‌های تالشی» به پایان رساند. هم چنین به عنوان استاد دانشکده هنرهای زیبا دعوت و مشغول به کار شد.
ازدواج

علی آذرگین در هنگام اقامت و تحصیل در اتریش، با هنرمند اتریشی یوتا آذرگین آشنا شده و این آشنایی به ازدواج منجر می‌شود. یوتا آذرگین، در زمینه صفحه آرایی و تصویرگری کتاب کودک و نوجوان فعالیت داشت. آهوی گردن دراز، بزی که گم شد و راز کلمه‌ها از جمله کتاب‌هایی است که توسط وی تصویر سازی شده‌است.
بر اساس سوابق سازمان شهرداری‌ها، وی در امور طراحی و نقاشی، همکار دائمی مجله شهرداری‌ها و اداره انتشارات سازمان شهرداری‌های ایران بود.
درگذشت

آذرگین در اردیبهشت سال ۱۳۵۶ خورشیدی در سانحه رانندگی در مسیر تهران - اصفهان، به کما رفت. مصدومیت شدید و عوارض سانحه مانع ادامه فعالیت و خلق آثار جدید توسط او شد و مشکلات فراوانی برای وی به وجود آورد. سرانجام در بیست و هفتم آبان‌ ۱۳۸۷ خورشیدی در تهران درگذشت و در آرامستان تهران -بهشت زهرا- به خاک سپرده‌شد.
آثار

در سال ۱۳۲۵ خورشیدی، نقاشی سیاه قلم آذرگین از چهره ابوریحان بیرونی دانشمند نام‌دار ایرانی بر روی تمبر پستی چاپ شده‌است.
همین تصویر در سال ۱۳۵۹ خورشیدی، بر روی تمبر پستی که به مناسبت هجرت پیامبر اسلام منتشر شد، برای دومین بار مورد استفاده قرار گرفته‌است.
در سال ۱۳۶۹ شرکت پست جمهوری اسلامی ایران، ۱۶ قطعه تمبر پستی به مناسبت «کنگره جهانی بزرگداشت فردوسی» را در چاپخانه بانک مرکزی ایران چاپ و منتشر کرد. این تمبرها که بی‌دندانه‌اند و هر قطعه از آن‌ها اندازه‌ای برابر با ۷۵×۶۰ میلی‌متر دارد؛ که تا کنون بزرگ‌ترین تمبرهای ایران به‌شمار می‌روند. بر روی یکی از این تمبرها تابلوی نقاشی پرتره «حکیم ابوالقاسم فردوسی» اثر علی آذرگین که در موزه آرامگاه فردوسی نگهداری می‌شود؛ مورد استفاده قرار گرفت.
بنابر اسنادی که در آرشیو ملی ایران نگهداری می‌شود؛ آذرگین در دهه سی خورشیدی تابلوی پرتره احمد قوام‌السلطنه را نقاشی نموده‌است؛ همچنین در دهه ۵۰ خورشیدی، نخست‌وزیری وقت پرتره‌هایی از خانواده سلطنتی ایران را به وی سفارش داده‌است.
کمسیون مطالعه آرم اختصاصی شهرداری‌های کشور

علی آذرگین در سال ۱۳۳۸ خورشیدی، به نمایندگی از سازمان اتحادیه شهرداری‌های شاهنشاهی ایران، برای ارائه مشاوره فنی، به عضویت کمسیون مطالعه آرم (نشان واره) اختصاصی شهرداری‌های کشور درآمد. در این کمیسیون گروهی از ایرانشناسان و هنرمندان برجسته ایرانی و غیر ایرانی هم‌چون محمد نصر، علی اکبر بینا، محمدتقی مصطفوی، هوشنگ سیحون، یحیی ذکاء، اسدالله نامدار، آندره گدار، ناصر عامری، محسن مقدم، سپهبد امان‌الله جهانبانی، فتح‌الله جلالی و عبدالخالق رومانوسکی دوبنچا به مطالعه، بررسی و طراحی نشان‌واره‌های انحصاری شهرداری‌های ایران مشغول بودند.
بازآفرینی آثار

الهام قلانی دانش‌آموخته نقاشی و گرافیک «نخستین نشان واره‌های اختصاصی شهرداری‌های ایران» را براساس عکس‌های تهیه شده ازسوی سازمان صنایع دستی ایران، سربرگ‌ها و چند اثر باقی مانده از رومانوسکی، بین سال‌های ۱۳۹۳ تا ۱۳۹۷ خورشیدی بازآفرینی نمود.
نمایشگاه‌ها

آثار این هنرمند در چندین نمایشگاه گروهی داخلی و خارجی، نمایش درآمده‌است. از جمله:
نمایشگاه مناظر بندرانزلی در حاشیه نمایشگاه صنایع دستی گیلان در کاخ سفید در سال ۱۳۳۶ خورشیدی.
نمایشگاه نقاشی و مجسمه (میراث معاصر).
نمایشگاه آثار هنرمندان معاصر در نگارخانه جم.
نمایشگاه دو قرن هنر طراحی در ایران.
نمایشگاه پیشگامان هنرهای معاصر ایران.
تجلیلی بر پیشکسوتان تجسمی.
رزی وارد

| رزی وارد | رزی وارد |
| --- | --- |
 :  
نام اصلی: نوارت مانولیانՆուարդ Մանուելյան
زمینه فعالیت: سینما
تولد: ۲۲ نوامبر ۱۹۲۳  استانبول، ترکیه
مرگ: ۱۴ ژانویهٔ ۲۰۱۲ (۸۸ سال)  نوی-سور-سن، فرانسه
ملیت: ارمنی‌های فرانسه
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۴۹–۲۰۱۲
همسر(ها): Pierre Badel (۱۹??-۲۰۱۲; مرگش)
رزی وارد (ارمنی: Ռոզի Վարդ; فرانسوی: Rosy Varte‎; زاده ۲۲ نوامبر ۱۹۲۳ – درگذشته ۱۴ ژانویهٔ ۲۰۱۲) بازیگر فرانسوی ارمنی‌تبار بود. از سال ۱۹۴۹ تقریبا در ۱۰۰ فیلم سینمایی و تلویزیونی حضور یافت.
زندگی و پیشه

با نام اصلی نوارت مانوئلیان (فرانسوی: Nevarte Manouelian‎) در استانبول، ترکیه به دنیا آمد و در کودکی به فرانسه مهاجرت کرد.