مسیحیت پولسی
مقایسۀ آموزه‌های عیسی با آموزه‌های پولس > دیدگاه مسیحیان

در این بخش به مطالب بخش بالا به ترتیب پاسخ داده می‌شود:
برخلاف مطلب ذکر شده در بخش فوق، انجیل، عیسی‌مسیح را تجسّد و تجسّم "کلمه" / "کلمۀ خدا" می‌داند، که "کلمه خداست" که لباس انسان پوشید و در بین انسان‌ها ساکن گردید. در صورتی که انجیل هیچ انسانی را "کلمۀ خدا" نمی‌داند. بله، درست است که کتاب مقدس، شامل کتب عهدقدیم و عهدجدید، از جمله انجیل یوحنا، انسان‌های باایمان و درست‌کار را "فرزندان خدا" می‌خواند، اما همین انجیل یوحنا، عیسی‌مسیح را "پسر یگانۀ خدا" می‌داند و به این ترتیب بین عیسی‌مسیح و ایمان‌داران به خدا تمایز قائل می‌شود. هرچند که توضیح در خصوص الهیات مسیحی که بسیار جامع‌تر از آن است که بتوان در یک بند به آن پرداخت، اما توضیح بسیار مختصر در خصوص مفهوم "کلمه" یا همان "کلمۀ خدا" را شاید بتوان چنین توصیف کرد: الف) هیچ مجموعه‌ای بزرگ‌تر/جامع‌تر/کامل‌تر از خدا وجود ندارد   ==>   نمی‌توان مجموعه‌ای را تصور کرد، که اجماع خدا و جهان باشد، چرا که در غیر این صورت، آن مجموعه (خدا به علاوۀ جهان) بزرگ‌تر/جامع‌تر/کامل‌تر از خدا است   ==>    انجیل می‌آموزد جهان به کلّی در درون و محاط شده توسط "اراده" و یا همان "کلام (کلام خدا) = کلمه (کلمۀ خدا) = سخن (سخن خدا)" است. ب) "کلام (کلام خدا) = کلمه (کلمۀ خدا) = سخن (سخن خدا)" که به مفهوم اراده (ارادۀ خدا) است، مخلوق خدا و به عبارت دیگر قابل انفصال/جدا کردن از خدا نیست، چرا که در این صورت همان‌طور که در بند (الف) ذکر شد، مجموعه‌ای وجود خواهد داشت، که تشکیل شده از خدا به علاوۀ کلمۀ خدا است و در نتیجه بزرگ‌تر/جامع‌تر/کامل‌تر از خدا است    ==>    "کلام خدا = کلمۀ خدا = سخن خدا" خودِ "خدا" است و خدا یکی / واحد / یکتا / یگانه است. نکتۀ قابل توجه این است که تثلیثِ خدای یکتا، بر خلاف باور عموم، در تناقض با یگانگی خداوند نیست بلکه توضیحی از یکتایی خداوند است، که این مقاله به آن نمی‌پردازد. پ) این آموزۀ انجیل و بخش‌های دیگر کتاب مقدس که جهان درون و محاط شده توسط "کلام (کلام خدا) = کلمه (کلمۀ خدا) = سخن (سخن خدا)" است، دقیقاً همان تعلیمی است که خداوند به قلمِ پولس در رسالۀ کولسیان آن را بیان کرده است "زیرا همه چیزها در او (کلمۀ خدا) آفریده شده". از سوی دیگر پولس در تعلیم خود به صورت کاملاً دقیقی یادآور می‌شود که خدا با چشم انسانی دیده نمی‌شود و مسیح "تصویر خدای نادیدنی" است. به این معنی که مسیح تجلی حضور باری تعالی است ولی جسم و پیکر فیزیکی او، صرفاً یک جسم انسانی و در زمرۀ مخلوقانِ خدا=کلمۀ خدا=کلمه قرار دارد. این مجدداً دقیقاً آموزۀ خود عیسی مسیح بود که فرمود "خدا روح است". ت) کلام عیسی‌مسیح در انجیل لوقا و انجیل مرقس را که فرمود "از چه روی مرا نیکو می‌خوانی؟" نباید به اشتباه تفسیر کرد. عیسی‌مسیح تعالیم خود را گاه با سؤال که می‌توانست به یک موضوع تنش‌زا اشاره داشته باشد، بیان می‌کرد. برای مثال، عیسی‌مسیح در پاسخ به زنی که غیریهودی بود و از عیسی‌مسیح طلب شفای دخترش از بیماری را کرده بود، فرمود: "خوب نیست که نان را از فرزندان گرفته جلوی توله سگان انداخت" خواننده اغلب با مشاهدۀ این طرز گفتار عیسی‌مسیح به کلّی شوکه می‌شود. امّا عیسی‌مسیح و نگارندۀ انجیل متوجه بودند که این بیان عیسی‌مسیح به این موضوع اشاره دارد، که برخی یهودیان در دوران عیسی‌مسیح، افراد غیریهودی را "سگ" خطاب می‌کردند. این موضوع را می‌توان در برخی متون در عصر حاضر نیز یافت که همسفره شدن با غیریهودیان ختنه نشده را به همسفره شدن با سگان تشبیه می‌کند. عیسی‌مسیح درواقع با این سؤال، طرز فکر غیرنژادپرستانۀ آن زن غیریهودی را برای شاگردانش و همچنین برای خوانندۀ انجیل آشکار می‌کند، مبنی بر اینکه هرچند که برخی یهودیان، غیریهودیان را با عناوین نژادپرستانه خطاب می‌کردند، امّا آن زن این رفتارِ ناشایست آنان را با یک رفتار نژادپرستانۀ متقابل پاسخ نداد (بدی را با بدی پاسخ نداد) و این یکی از آموزه‌های انجیل است که بدی را تا حد ممکن نباید با بدی پاسخ داد. به همین ترتیب، وقتی عیسی‌مسیح به شخص سؤال کننده فرمود "از چه روی مرا نیکو می‌خوانی؟"، در حقیقت از شخص سؤال‌کننده، شاگردانش و همچنین خوانندۀ انجیل می‌خواهد تا متوجه باشند که اولاً هیچ نیکویی جز خدا نیست. ثانیاً، عیسی‌مسیح هرگز نگفت که مسیح نیکو نیست. به این ترتیب، در واقع بسیاری از الهی‌دانان مسیحی بر این باورند که نگارندۀ انجیل، دقیقاً برعکس مطلب گفته شده در بخش "دیدگاه منتقدان مسیحیت"، در واقع اتفاقاً ذات الهی عیسی‌مسیح را به خواننده می‌رساند.
پولس به هیچ وجه هیچگاه تعلیم نداد که ایمان‌داران مسیحی آزادند هر عملی را انجام دهند، بلکه اشخاصی که اعمال گناه‌آلود مرتکب می‌شوند، وارث ملکوت خدا نخواهند شد. لازم به ذکر است که عیسی‌مسیح همان‌طور که در انجیل‌ متی و انجیل لوقا بر برقرار بودنِ همیشگیِ تورات تأکید نموده، امّا در همین انجیل، احکام تورات را در مواردی تکمیل/تغییر/منسوخ کرد، از جمله در خصوص طلاق. همچنین بر طبق تورات، قربانی‌های مختلف باید سالانه در معبد اورشلیم انجام پذیرد، در حالی که معبد اورشلیم امروزه تخریب شده است و امکان به جا آوردن این احکام وجود ندارد؛ در نتیجه طبیعتاً احکام تورات در این مورد نیز قابل اجرا نیستند. اما طبق آموزۀ خود عیسی‌مسیح و رسولان او، مصلوب شدن عیسی‌مسیح یگانه قربانی‌ای بود که به وقوع پیوست و مسیحیان دیگر نباید احکام قربانی را به جای آورند. پس از دید مسیحیان، اینکه خداوند احکامی را توسط رسولان خود، ازجمله پولس تکمیل/تغییر/منسوخ نماید اشکالی ایجاد نمی‌کند. پولس هیچگاه تورات/شریعت را لعنت نخوانده، بلکه کاملاً برعکس، تورات و احکام آن را مقدس، درست و نیک می‌خواند. پولس خود قانون تورات را لعنت نمی‌خواند، بلکه تأکید می‌کند که کسانی که می‌خواهند با به جا آوردن اعمال شریعت خود رستگار شوند، تحت لعنت شریعن نیز هستند، چرا که هیچ کس نمی‌تواند تمام احکام شریعت تورات را به درستی به جای آورد (برای مثال، سالیان سال است که یهودیان نتوانسته‌اند در اورشلیم قربانی‌های نام برده در تورات را به جای آورند)
ادعای مطرح شده مبنی بر اینکه پولس تعلیم می‌داد که اعمال هیچ تأثیری در نجات و رستگاری ندارند، کاملاً اشتباه است. همان طور که پیش‌تر گفته شد، پولس می‌آموزد اشخاصی که اعمال گناه‌آلود مرتکب می‌شوند، وارث ملکوت خدا نخواهند شد. پولس تعلیم می‌داد، به جا آوردن احکام شرعی بدون ایمان قلبی و عقلی به خدا هیچ است و پشیزی ارزش ندارد، اما این به این معنی نیست که انسان آزاد است هر گناهی مرتکب شود. برای توضیح بیشتر در خصوص نقش اعمال در رستگاری از دیدگاه پولس به این صفحه مراجعه نمایید.