تلویزیون
تلویزیون سیاه و سفید > معیار نسبت‌ها

«معیار نسبت» به اندازه‌گیری‌های افقی به عمودیِ تصویر گفته می‌شود. تلویزیون‌هایی که به‌طور مکانیکی اسکن می‌شدند، نخست، توسط جان لوگی برد در سال ۱۹۲۶ با معیار نسبت ۷٫۳، مورد استفاده قرار گرفتند که در جهت سرو شانه یک شخص در مشاهده نمای نزدیک بود.
بیشتر سیستم‌های تلویزیونی اولیه از اواسط دهه ۱۹۳۰ به این طرف، همان معیارِ نسبت به میزان ۴:۳-که برای تطابق با معیار آکادمی در فیلم‌های سینمایی آن زمان استفاده می‌شد-انتخاب کرده بودند؛ این معیارِ نسبت به‌قدر کافی، مربع‌شکل بود که به‌آسانی در اطراف لامپ اشعه کاتدی نمایشگرهای CRT-که می‌توانست با فناوری، تولید و ساخت آن زمان، تهیه شود-استفاده شود. (فناوری CRT امروزی به تولیدکنندگان امکان می‌دهد که لامپ‌های خیلی پهن‌تر و صاف‌تر-که تکنولوژی‌های صفحه تخت آن را به‌طور ثابت خیلی عمومی و رایج‌تر کرده و محدودیت‌های تکنیکی معیار نسبت را ندارد-تولید کنند). سرویس تلویزیونی BBCاز لامپ‌های بیشتر مربع‌مانند ۵:۴ معیار نسبت از سال ۱۹۳۶ به 3 April ۱۹۵۰ موقعی که به معیار نسبت ۴:۳ سویچ می‌شود استفاده می‌کند؛ این کار، مشکلات چندانی ایجاد نمی‌کرد؛ چون بیشتر دستگاه‌های تلویزیون‌های آن زمان از لامپ‌های گرد و دایره‌ای‌شکل-که به‌راحتی با معیار نسبت ۴:۳ هنگام تغییر ارسال سیگنال‌ها تنظیم می‌شدند-استفاده می‌کردند.
در دهه ۱۹۵۰ استودیوهای فیلم به‌سمت صفحه پهن، تمایل ورزیدند و معیار نسبت‌هایی مانند سینما اسکوپ تلاش کرد که محصولات تولیدی‌اش را از برنامه‌های تلویزیونی دور نگه‌دارد؛ هر چند در اوایل، این کار فقط یک حیله بود؛ ولی صفحه پهن هنوز فرمت انتخاب امروزی است و معیار نسبت مربع‌شکل فیلم‌ها به‌ندرت دیده می‌شوند. بعضی افراد می‌گویند که صفحه پهن، واقعاً یک ایراد بزرگ دارد و آن اینکه اشیای بلند را به‌صورت سراسرنما نشان می‌دهد. بعضی دیگر می‌گویند که مشاهده طبیعی بیشتر از بلندی سراسرنما است؛ پس، نمایشگرهای صفحه‌پهن برای چشم، مناسب هستند.
سوییچ و تغییر به سیستم‌های تلویزیونی دیجیتالی، به‌عنوان فرصتی برای تغییر فرمت تلویزیونی از معیار نسبت قدیمی ۴:۳ (۱٫۳۳:۱) به معیار نسبت ۱۶:۹ (تقریباً ۱٫۷۸:۱) استفاده شد؛ این شیوه، تلویزیون‌ها را قادر می‌سازد که به معیار نسبت صفحه پهن مدرن یا سینما-که معیار نسبتی از ۱٫۶۶:۱ از ۱٫۸۵:۱ تا ۲٫۳۵:۱ دارند-نزدیک‌تر شوند. دو متد برای حمل و انتقال محتویات صفحه پهن وجود دارد؛ آن که برای استفاده، بهتر است، فرمت صفحه‌پهن آنامورفیک نامیده می‌شود؛ این فرمت، خیلی مشابه تکنیک استفاده‌شده برای فریم فیلم صفحه‌پهن در داخل فریم فیلم ۱٫۳۳:۱٫۳۵ میلی‌متری است. تصویر در هنگام ضبط، به‌طور افقی فشرده می‌شود و سپس در هنگام پخش، دوباره باز و گسترده می‌شود. فرمت ۱۶:۹ صفحه‌پهن آنامورفیک اولین فرمتی بود که توسط پخش تلویزیون PALPlus اروپایی معرفی شد و کمی بعد در «صفحه پهن» DVD, ATSC، سیستم تلویزیون با کیفیت بالا(HDTV) از فرمت صفحه پهن، بدون فشردگی افقی یا بازشدن دوباره استفاده می‌کند.
امروزه «صفحه پهن» از تلویزیون به محاسبه‌گرها و رایانه‌ها جایی که کامپیوتر رومیزی و کامپیوترهای کیفی به‌طور عمومی مجهز به نمایشگرهای صفحه پهن می‌باشند. بعضی شکایات دربارهٔ اختلال معیار نسبت تصویر فیلم به‌دلیل نرم‌افزار پخش بعضی از DVDها-که این معیار نسبت را در نظر نگرفته‌اند-وجود دارد؛ اما این فقط یک چیز فرعی برای کیفیت نرم‌افزار پخش DVDها است. به علاوه، نمایشگر صفحه پهن کامپیوتر رومیزی و کامپیوتر کیفی در معیار نسبت ۱۶:۱۰ هم از نظر اندازه فیزیکی و هم در تعداد پیکسل‌ها (و نه در معیار نسبت ۱۶:۹ تلویزیون‌های مورد استفاده، که باعث پیچیدگی بیشتر می‌شود) می‌باشند. این نتیجه، فرضیه یکسان مهندسان کامپیوتر نمایشگر صفحه‌پهن کامپیوتر است که مردم مشاهده محتویات در معیار نسبت ۱۶:۹ در رایانه خود را بر ناحیه‌ای از صفحه-که با کنترل‌های پخش معکوس شود، نوار وظایف و دستورها که مانع مشاهده محتویات تمام صفحه می‌شود-ترجیح می‌دهند.