جان مک‌کرکن
فعالیت کاری

زمانی که جان مک‌کراکن در سطح بین‌المللی شناخته شد، شروع به ساخت اولین آثار مجسمه‌سازی خود در دوران تحصیل (در مقطع کارشناسی ارشد) در کالج هنر و صنایع دستی کالیفرنیا نمود. همراهان مینیمالیست او در این دوره جان اسلورپ و پیتر شنور و نقاشان تام نوزم، وینسنت پرز و تری استجون، (۱۹۶۴، ۱۹۶۵) بودند. دنیس اوپنهایم نیز که در آن زمان به همان اندازه شهرت داشت، در مقطع کارشناسی ارشد در استنفورد ثبت‌نام کرده بود، و از شرکت‌کنندگان این مقطع از تحصیلات تکمیلی بود. مک کراکن درحالی‌که با بوم‌های سه‌بعدی به آزمایش‌هایی مشغول بود، شروع به تولید اشیاء هنری ساخته‌شده با تکنیک‌ها و مواد صنعتی، تخته سه‌لا، لاک، رزین و رنگ‌دانه کرده و آثار مینیمالیستی با سطوح بسیار بازتابنده و صاف خلق کرد. او تکنیک‌هایی را به‌کار برد که در ساخت تخته‌های موج‌سواری مورد استفاده قرار می‌گرفت. بعدها مک کراکن عضوی از جنبش نور و فضا شد، که شامل افرادی چون جیمز تورل، پیتر الکساندر، لری بل، رابرت ایروین نونی گرویلا و دیگران می‌شود. او در مصاحبه‌هایی که داشته، بیشترین تأثیرات خود را آثار اکسپرسیونیست انتزاعی بارنت نیومن و مینیمالیست‌هایی مانند دونالد جاد، دن فلاوین و کارل آندره ذکر می‌کند.
آثار اولیه خلق‌شده توسط جان مک‌کراکن از آرم شرکت‌ها، مانند لوگوی شرکت شورون الهام گرفته شده بودند. مجسمه‌های او به روابط متقابل موجود بین دنیای مادی و طراحی می‌پردازد.
در سال ۱۹۶۶، مک‌کراکن به فرم مجسمه‌سازی با امضای خود رسید: پلانک، قالب باریک، تک‌رنگی و شکل مستطیلی که با زاویه به دیوار (محل نقاشی) تکیه می‌کند. و هم‌زمان وارد فضاهای سه‌بعدی و فضای فیزیکی می‌شود. او ایده پلانک را در زمانی تصور کرد که هنرمندان در طیف و سبک، جنبه‌هایی از نقاشی و مجسمه‌سازی را در آثار خود ترکیب می‌کردند و بسیاری با سطوح بی‌پالایش و ساده آثار خود را خلق می‌کردند. مک‌کراکن خاطرنشان می‌کند، «من پلانک را بین دو جهان می‌بینم؛ کف نمایان‌گر دنیای فیزیکی اشیاء ایستاده، درختان، ماشین‌ها، ساختمان‌ها، [و] بدن انسان و… و دیوار نشان‌دهنده دنیای تخیل می‌باشد. فضای نقاشی توهم‌گرایانه، [و] فضای ذهنی انسان». مجسمه‌ها از فرم‌های تخته سه‌لای پوشیده‌شده با فایبرگلاس و لایه‌هایی از رزین پلی‌استر تشکیل می‌شدند. درحالی‌که سطح رزین صیقلی و یادآور زیبایی‌شناسی پلانک موج‌سواری جنوب کالیفرنیا در دهه ۱۹۶۰ و فرهنگ Kustom Kar (خودروهای اصلاح‌شده از دهه ۱۹۳۰ تا اوایل دهه ۱۹۶۰ که سبک‌های سفارشی‌سازی آن دوره را دارند) بود، این عنوان از شعارهای تبلیغاتی در مجلات مد گرفته شده‌است. علاوه بر پلانک‌ها، این هنرمند قطعات دیوار و مجسمه‌های مستقل را در اشکال و اندازه‌های هندسی مختلف، از اشکال کوچک‌تر روی پایه‌ها گرفته تا سازه‌های بزرگ، در فضای باز به شکل اهرام، زیگورات، چهاروجهی و گاهی کریستال‌ـ خلق کرد. او با فولاد ضدزنگ و برنز صیقلی نیز کار می‌کرد و گه‌گاه آثاری می‌ساخت که در واقع پلانک‌ها را به عناصر نازک و تکراری که در یک ردیف به دیواری تکیه می‌دادند برش می‌داد.
در آثار مک‌کراکن از رنگ به‌عنوان «ماده» استفاده می‌شد. در این آثار، رنگ‌های ضخیم و پررنگ با پرداخت بسیار صیقلی، نور را به‌صورت منحصربه‌فرد منعکس می‌کنند، و ناظر را به گونه‌ای محسور می‌کنند که اثر را در بعد دیگری می‌بیند. پالت رنگ او شامل صورتی حبابی، زرد لیمویی، یاقوتی کبود و آبنوسی بود، که معمولاً به‌صورت تک‌رنگ استفاده می‌شد. گاهی اوقات استفاده از چندین رنگ، مانند جریان گدازه مذاب، سطح مجسمه را درخشان می‌کرد. مک کراکن معمولاً به‌جای استفاده از رزین یا لاک صنعتی، از رزین‌های دست‌ساز استفاده می‌کرد. در اثری که از لاک دست‌ساز خود مک کراکن استفاده شده، مشخص است که با دقت آن‌ها را رنگ‌کاری کرده‌است.[نیازمند منبع] سطوح تک‌رنگ آثار او به‌دلیل سنباده‌کاری و صیقل دادن شفاف می‌باشند. او همچنین آثاری را از چوب رنگ‌آمیزی‌شده، برنز بسیار صیقلی و فولاد ضدزنگ بازتابنده ساخته‌است.
در سال‌های ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۲، مجموعه‌ای از نقاشی‌های کمتر دیده‌شده را بر اساس ماندالای هندو و بودا ساخت، که برای اولین بار در سال ۲۰۱۱ در کاستلو دی ریوولی به نمایش درآمد. کتابی با عنوان «جان مک کراکن: کتاب طرح» در سال ۲۰۰۸ توسط ردیوس بوکز منتشر شد.
در طول دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰، در دوره‌ای، او وقت خود را به تدریس در دانشگاه نوادا در رنو و لاس‌وگاس و در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا اختصاص داد، مک‌کراکن توجه انتقادی نسبتاً کمی را به خود جلب کرد. نقل‌مکان او و همسرش، گیل بارینگر، در سال ۱۹۸۵ به لس آنجلس، تأثیر زیادی بر آثار، نمایشگاه‌ها، گالری‌ها و شناخت نسل جوان‌تر از او، فروشندگان، و کار هنری او بخشید. مک کراکن از سال ۱۹۹۴ به بعد در سانتافه زندگی می‌کند.