stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ایشتار

| ایشتار/اینانا | ایشتار/اینانا |
| --- | --- |
 ملکه آسمان  الهه عشق، جنگ و باروری :  ملکه آسمان  الهه عشق، جنگ و باروری 
الهه ایشتار بر روی مهر امپراتوری اکدی، ۲۳۵۰–۲۱۵۰ پیش از میلاد. او با سلاح در پشت خود مجهز شده‌است، کلاه ایمنی شاخدار دارد، پای خود را در حالت غالب بر روی شیری قرار می‌دهد که با افسار محکم شده‌است و ستاره شمش  او را همراهی می‌کند.: الهه ایشتار بر روی مهر امپراتوری اکدی، ۲۳۵۰–۲۱۵۰ پیش از میلاد. او با سلاح در پشت خود مجهز شده‌است، کلاه ایمنی شاخدار دارد، پای خود را در حالت غالب بر روی شیری قرار می‌دهد که با افسار محکم شده‌است و ستاره شمش  او را همراهی می‌کند.
مرکز فرهنگی غالب: اوروک، اکد، نینوا
اقامتگاه: آسمان
نماد: گره قلاب مانند نی، ستاره ایشتار، شیر، روزت، کبوتر
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
والدین:  نانا و نین‌گال (سنت رایج)  آنو یا انلیل (گاهی اوقات) 
خواهر و برادر:  شمش/اوتو (برادر دوقولو)  ارشکیگال (خواهر بزرگ‌تر) 
همسر: تموز, سارگون اکدی, زبابا
فرزندان: احتمالا نانایا
همتایان: همتایان
همتای یونانی: آفرودیته
همتای رومی: ونوس
همتای کنعانی: عشتروت
همتای ایلامی: پینی‌کر
همتای هوری: شاوشکا
همتای مندائی: لیبات
همتای مصری: ایزیس
ایشتار نام یکی از الهه‌های آشوری است. ایشتار (عشتار) همتای اینانای سومری‌ها و مرتبط با الهه سامیان شمال غربی یعنی الهه عشتروت است.
آنونیت، آستارته و آتارسامَین نام‌های دیگری برای ایشتار هستند. در اسطوره‌ها او را ایزدبانوی نشاط عشق می‌دانند.
در اساطیر بابلی ایشتار خدای عشق و باروری نیز هست. 
روزی ایشتار عاشق تموز می‌شود، ولی تموز با حمله یک گراز کشته شده و به دنیای مردگان برده می‌شود، که بابلیان به آن دوزخ نام آرلو می‌دادند و ارشکیگال خواهر حسود ایشتار بر آن تسلط داشت. ایشتار به اندوه سخت گرفتار شد و تصمیم گرفت به آرلو سفر کند و با شستن زخم‌های تموز در یکی از چشمه‌های شفابخش زندگی را به وی بازگرداند. چون ایشتار به آرلو فرو می‌رود، توسط خواهرش زندانی می‌شود. زمین که از وجود او الهام نمی‌گرفت، همۀ هنرها و راه‌های عشق‌ورزی را یکباره فراموش کرد. جمعیت کم شد و خدایان که دریافتند قربانی‌های زمین کاهش یافته پریشان شده و فرمان دادند که ارشکیگال خواهرش ایشتار را آزاد کند و او به فرمان خدایان گردن نهاد؛ ولی ایشتار به بازگشتن زمین جز آنکه تموز را با خود همراه ببرد خرسندی نمی‌داد تا اینکه درخواست وی پذیرفته شد.
ریشه‌شناسی

محققان بر این باورند که اینانا و ایشتار در اصل خدایان جدا و غیر‌مرتبطی بودند، اما در زمان سلطنت سارگون اکد با یک‌دیگر ترکیب شدند و عمدتا به عنوان یک الهه با دو نام متفاوت در نظر گرفته می‌شدند. نام اینانا ممکن است از عبارت سومری «nin-an-ak» به معنای «بانوی بهشت» گرفته شده‌باشد، با این حال علامت میخی برای اینانا (𒈹) لیگاتوری از علائم بانو (به سومری: نین؛ خط میخی: 𒊩𒌆 SAL.TUG2) و آسمان (به سومری: آن؛ خط میخی: 𒀭 AN) نیست. این مشکلات باعث شد که برخی از آشورشناسان اولیه پیشنهاد کنند که ممکن است اینانا در اصل یک الهه نیافراتی بوده باشد که بعدا در پانتئون سومری پذیرفته شده‌است.
ایشتار به عنوان عنصری در نام‌های شخصی از هر دو دوره پیش از سارگونی و پس از سارگونی در اکد، آشور و بابل وجود دارد. این نام از مشتقات سامی است و احتمالا از نظر ریشه‌شناسی با نام خدای مذکر سامی غربی، عثتر، مرتبط است که در کتیبه‌های بعدی از اوگاریت و جنوب عربستان ذکر شده‌است. ممکن است ستاره صبحگاهی به عنوان یک خدای مذکر که بر هنرهای جنگی رهبری می‌کند و ستاره شامگاهی به عنوان یک خدای مونث که بر هنرهای عشق ریاست می‌کند تصور شده‌باشد. در میان اکدی‌ها، آشوری‌ها و بابلی‌ها، نام خدای مذکر در نهایت جایگزین نام همتای مونث او شد، اما به دلیل تلفیق زیاد با اینانا، این خدا به عنوان مونث باقی ماند، اگرچه نام او به شکل مذکر بود.
خاستگاه و توسعه

اینانا برای بسیاری از محققان سومر باستان مشکل ایجاد کرده‌است، زیرا حوزه قدرت او بیش از هر خدای دیگری دارای جنبه‌های متمایز و متناقض است. دو نظریه عمده در مورد منشا او ارائه شده است؛ توضیح اول معتقد است که اینانا نتیجه تلفیق‌گرایی بین چندین خدای سومری با عملکردهایی کاملا متفاوت که قبلا نامرتبط بودند، است. توضیح دوم حاکی از این است که اینانا در اصل یک خدای سامی بود که پس از ساختار کامل پانتئون سومری، وارد پانتئون سومری شده و تمام نقش‌هایی را که هنوز به خدایان دیگر واگذار نشده بود بر عهده گرفته‌است.
در اوایل دوره اوروک (حدود ۴۰۰۰ تا ۳۱۰۰ پیش از میلاد)، اینانا با شهر اوروک مرتبط بود. در این دوره نماد تیرک در سر حلقه‌ای با اینانا ارتباط نزدیکی داشت. گلدان معروف اوروک (که در انباری از اشیا مذهبی دوره اوروک سوم یافت شده‌است) ردیفی از مردان برهنه را نشان می‌دهد که اشیا مختلف از جمله کاسه، ظروف و سبدهای محصولات کشاورزی را حمل می‌کنند و گوسفند و بز را به سمت یک چهره یک زن می‌آورند. حاکم زن در مقابل نماد اینانا ایستاده است، در حالی که مرد جعبه و کاسه‌هایی را در دست دارد، علامت بعدی به خط میخی نشان دهنده ان یا کاهن اعظم معبد است.
در حماسه گیلگمش

انو پدر و انتو مادر آسمانی وی هستند، ایشتار پس از پیروزی گیلگمش و انکیدو، بر هومبابا به سراغ گیلگمش رفته از او می‌خواهد جفت او باشد و نطفه خود را به وی ببخشد. ایشتار بارها و بارها با نشاط عشق بزرگان را به خواری کشیده بود. از همین رو گیلگمش درخواست وی را رد کرده، ننگ‌های ایشتار را به او یادآور می‌شود. ایشتار برآشفته به نزد پدر رفته و به تهدید گاونر آسمانی را از پدر خود گرفته و به نبرد با گیلگمش می‌فرستد. گیلگمش در این نبرد، گاو نر آسمانی را از پای درمی‌آورد و ران گاو را به سوی ایشتار می‌افکند.
ایشتار در سروده‌ها

بدر شاکر السیاب در قصیده‌اش به نام مرحی غیلان، از ایشتار الهام گرفته‌است.
«ایشتر/ ایزدبانوی عشق، دشت‌های عراق را همه
شکوفه و برگ و بار بخشیده‌است، پنداری جان من
در دل خاک سیاه گور، دانه گندمی است و پژواک آوای تو، آب
تو ای آسمان، رستخیز مرا اعلام کردی»
عبدالوهاب بیاتی در قصیده‌اش به نام قصائد حب الی عشتار، از ایشتار الهام گرفته‌است.
«گرمای زایش را از اعماق زمین برمی‌گیرند و در دل زمین ریشه می‌کنند
تا خون را به چشمه‌سارها و آب رودبار را به دریای بی‌کران بازگردانند
و پروانه‌ها را دیگر بار به دشت گل‌های سرخ رهنمون سازند!
چه هنگام ایشتار دیگربار به همراه گنجشک و با پرتو روشنا به این خانه بازمی‌گردد؟!»
«آن‌گاه که ایشتر چنان یکی فرشته در زمین فرود آمد
بسان سرخ‌گلی لرزان
که بادش از سرزمین اساطیر به قهوه‌خانه و بر سنگفرش خیابان‌های مرده، آورده‌است.»
لمیعه عباس عماره نیز در دو قصیده‌اش به نام «أغانی عشتار»: ترانه‌های ایشتر و «نوروز فی أربیل»: نوروز در اربیل، از این الهه، الهام گرفته‌است.
«ایشتر به همه چوپانان تو، عشق می‌ورزد
ای دژ اربیل و ای پرستشگاه ایشتر»
نمود ایشتار در کتاب‌ها

کتاب ترانه‌های عشتار: واکاوی گزیده‌هایی از شعر معاصر عربی، نوشته بهار صدیقی و احمدرضا حیدریان شهری می‌باشد. این کتاب به ترسیم ایماژهایی از ایشتار در شعر معاصر عربی می‌پردازد.
نگارنده در این پژوهش کوشیده‌است تا از میان سرایندگان کشورهای مختلف عربی، برجسته‌ترین و نامدارترین افرادی که در سررزمین خویش، پرچمدار و پیشاهنگ نوپردازی و نوگرایی و طرح اندیشه‌هایی نو یا متفاوت بوده‌اند را مورد بررسی قرار دهد. در برگردان متون ادبی در این پژوهش به زبان فارسی، افزون بر معیار قرار دادن متن در زبان مبدأ، نگارندگان کوشیده‌اند تا ایماژها، استعاره‌ها، همانندسازی‌ها و خیالپردازی‌های پدیدآور عرب زبان در متن اصلی در فرایند ترجمه، در پیشگاه واژگان و بیان، تباه نگردد.
سرایندگانی که زندگی، اندیشه‌ها و سروده‌هایشان در این کتاب مورد توجه قرار گرفته‌است عبارتند از: ۱- جبران خلیل جبران ۲- میخائیل نعیمه ۳- فدوی طوقان
۴- خلیل حاوی ۵- جبرا ابراهیم جبرا ۶- نازک الملائکة ۷- نزار قبّانی ۸- بدر شاکر السیّاب ۹- عبدالوهاب بیاتی ۱۰- لمیعه عباس عماره ۱۱- ادونیس ۱۲- صلاح عبدالصبور ۱۳- احمد عبدالمعطی حجازی ۱۴- امل دنقل ۱۵- محمود درویش ۱۶- حسب الشیخ جعفر ۱۷- فایز خضّور ۱۸- اجود مجبل الخفاجی
دروازه ایشتار در موزه پرگامون برلین
کوزره

قلعه روستای کوزره
کوزَره مرکز دهستان شوردشت ازتوابع بخش شرا شهرستان همدان  که در عرض جغرافیایی ۳۴ درجه و ۴۱ دقیقه و ۵۵ ثانیه و طول جغرافیایی ۴۹ درجه و ۰ دقیقه و ۴۱ ثانیه و ارتفاع ۱۶۳۵ متر از سطح دریا قرار گرفته‌است. این روستا، از شمال به روستای خیرآباد و از جنوب به روستاهای خردمند و عبدالرحیم، از شرق به روستاهای ورکش و خماچین و از غرب به روستای مسلم‌آباد منتهی می‌شود. کوزره در یک منطقه هموار واقع شده‌است که از طرف غرب توسط کوه‌های زاگرس محدود می‌شود. بلندترین قله این رشته کوه «قزل داغ» است. این روستا در ۵۷ کیلومتری جنوب شرق همدان (مرکز شهرستان) و ۲۲ کیلومتری جنوب غرب قهاوند (مرکز بخش شرا) واقع شده‌است.
دربارهٔ وجه تسمیه روستا گفته می‌شود که در قدیم مردم به وجود طلا در قزل داغ معتقد بوده‌اند و وقتی این ماده گران‌قیمت در این مکان جستجو می‌شود و بدست نمی‌آید.وبه همین دلیل نامش کوزره  شده است. حتی یکی از راه‌های روستایی که به همین کوه منتهی می‌شود.
ویژگی‌های جمعیتی

طبق سرشماری عمومی سال ۱۳۹۵روستای کوزره دارای ۵۵۷ خانوار و ۲۰۶۴ نفر جمعیت است که تعداد ۱۰۸۱ نفر مرد و ۹۸۳ نفر زن هستند و ۱۱۳۷ نفر باسواد و تعداد ۶۴۰ نفر بی‌سواد هستند. در اولین سرشماری نفوس و مسکن که سال ۱۳۳۵ انجام شد، روستای کوزره ۸۱۸ نفر جمیعت داشته‌است: ۴۲۴ مرد و ۳۹۴ زن. در آن زمان روستای کوزره تابع بخش وفس (کمیجان) شهرستان اراک بود.
اقتصاد روستا

اقتصاد کوزره بر پایه کشاورزی و دامپروری است. محصولات کشاورزِی آن عبارت‌اند از: گندم، جو، علوفه دامی (یونجه) چغندرقند، سیب زمینی، هندوانه.
اماکن

مساجد
۱. مسجد صاحب الزمان: این مسجد در محل مسجد سابق و در محله بالا در شمال روستا بنا شده و کارهای ساختمانی آن از اوایل دهه ۶۰ آغاز شد. علی‌رغم گذشت بیش از ۳۰ سال از شروع احداث بنا هنوز ساختمان مسجد به‌طور کامل تکمیل نشده‌است. در سال‌های اخیر با کمک‌های خیرین قسمت‌هایی از ساختمان مسجد کامل شده‌است، اما هنوز به کمک خیرین نیاز است.
۲. مسجد امام حسین: این مسجد در جنوب روستا و در ابتدای محله «چوغور محله» واقع شده‌است. عملیات ساختمانی آن از سال ۱۳۸۳ آغاز و در سال گذشته ساختمان اصلی مسجد به بهره‌برداری رسید.
امامزاده
تپه باستانی کوزره

تپه کوزره مربوط به هزاره اول قبل از میلاد- سده‌های میانه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان همدان، بخش شراء، دهستان شوردشت، روستای کوزره واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۸ اسفند ۱۳۸۷ با شمارهٔ ثبت ۲۵۱۷۰ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
باغ انگور در روستای کوزره
ساختمان امامزاده زبیده خاتون قبل از بازسازی
ساختمان امامزاده زبیده خاتون علیها السلام پس ازبازسازی
کوه‌های مرکزی ایران

تصویر هوایی از کوه‌های ایران (اثر والتر میتل‌هولتسر در ۲۵–۱۹۲۴)
رشته‌کوه مرکزی ایران که با نام‌های کمربند آتشفشانی سهند-بزمان، کمان آذرین سهند-بزمان نیز شناخته می‌شود، رشته‌کوهی است که از سنگ‌های آذرین و آذرآواری بیرونی و درونی تشکیل شده‌است. این رشته‌کوه در شرق کوه‌های زاگرس و موازی با آن قرار دارد و با امتداد شمال غربی-جنوب شرقی از کوه سهند در آذربایجان تا کوه بزمان در بلوچستان در جنوب شرق ایران کشیده شده‌است. این رشته‌کوه عمدتاً در فازهای آتشفشانی و کوه‌زایی دوره ترشیاری و فازهای آتشفشان‌خیزی و پولوتونیک دوره ائوسن تشکیل شده‌است.
کوه‌های مرکزی ایران قله‌های معروفی مانند سهند در استان آذربایجان شرقی، کوه کرکس در استان اصفهان، شیرکوه در استان یزد، جبال بارز، کوه هزار و کوه شاه(لاله زار) در استان کرمان و کوه بزمان در استان سیستان و بلوچستان را در بر می‌گیرد.
موقعیت جغرافیایی

کوه‌های مرکزی ایران از شمال غرب و غرب به رشته کوه‌های زاگرس و از شمال به البرز محدود است و در جنوب آن زمین‌های پست خشک واقع شده و در کرانه‌های شمالی خلیج فارس و دریای عمان ارتفاع آن از سطح دریا به صفر می‌رسد. در مشرق آن دو کویر غیرقابل زیست واقع شده که دشت کویر در شمال و دشت لوت در جنوب واقع است، حاشیه این دو کویر از حوالی کاشان در جنوب تا منطقه بسطام در شمال شاهرود را در بر
می‌گیرد.
کوه‌های مرکزی ایران در امتداد قطر شمال غربی به جنوب شرقی از جنوب استان آذربایجان شرقی شروع شده و تا دامنه‌های باختری کوه بزمان ادامه می‌یابد و در آن‌جا به رشته‌کوه‌های شرقی ایران می‌پیوندد.
طول رشته‌کوه‌های مرکزی ایران حدود ۱۴۶۰ کیلومتر است و عرض آن به‌طور متوسط ۸۰ کیلومتر می‌باشد که در بعضی مناطق گاه به ۴۳۰ کیلومتر (استان کرمان) افزایش می‌یابد و در برخی نواحی به ۳۵ کیلومتر کاهش می‌یابند و در مجموع پهنه‌ایی به وسعت ۱۴۳۰۰۰ کیلومتر مربع را زیر پوشش قرار داده‌است.
بلندترین بخش کوه‌های مرکزی ایران در استان کرمان قرار دارد و کوهستان‌های استان یزد، کاشان و نطنز در مرتبه بعدی قرار می‌گیرند.
مرتفع‌ترین قله فلات مرکزی ایران کوه هزار دارای ۴۵۰۰ متر ارتفاع است.
فلات مرکزی ایران شامل ۳۴٪ از استان کرمان، ۱۸٪ از استان اصفهان، ۱۵٪ استان یزد، ۹٪ استان خراسان، ۶٪ استان مرکزی، ۵٪ استان زنجان، ۵٪ استان سمنان، ۳٪ استان قم، ۲٪ استان همدان و ۱٪ استان هرمزگان می‌شود، که جمعاً ۴۳۲۰۸۴ کیلومترمربع را تشکیل می‌دهد.
زمین‌شناسی

مقالهٔ اصلی: ایران مرکزی
کوه‌های مرکزی ایران در زون ساختمانی ایران مرکزی قرار دارد. از دید زمین‌شناختی و جغرافیایی، ایران مرکزی یکی از تقسیمات اصلی زمین‌شناسی ایران به‌شمار می‌رود و به شکل مثلثی است که از شرق به بلوک لوت، از شمال به رشته‌کوه‌های البرز و از جنوب به منطقه سنندج – سیرجان محدود می‌شود. آذربایجان در شمال غرب ایران مرکزی قرار گرفته‌است. این واحد زمین‌ساختی پیکره اصلی و میانی فلات ایران را پدیدآورده است.
ایران مرکزی سرزمینی یک‌پارچه و همگن نیست، بلکه در نتیجه عملکرد گسل‌ها به صورت قطعاتی جدا با ویژگی‌های زمین‌شناختی متفاوت است. در هر حال، دو ویژگی عمده در این پهنه حاکم است یکی چین‌خوردگی، دگرگونی و پلوتونیسم شدید مزوزوئیک، و دوم، تکاپوی شدید آتشفشانی سنوزوئیک. این دو ویژگی باعث تمایز صفحه ایران مرکزی از صفحه زاگرس شده‌است.
در مجله ساینس دیلی سال ۲۰۱۵، زمین شناسان به نازک شدن پوستهٔ فلات ایران در اثر تحولات هسته زمین اشاره کرده‌اند. نازک شدن لیتوسفر، باعث بالا آمدن آستنوسفر داغ شده و سبب گسترش پوسته زمین می‌شود.
کویرها

دشت کویر و دشت لوت در مرکز این فلات قرار دارند. مرکز و بخشی از مشرق فلات ایران پوشیده از صحرایی خشک و بی آب و علف است که از لحاظ شدت دما صحرای آفریقا را به خاطر می‌آورد.
وجود بیابان‌های نمکی یادگار اقیانوس تتیس در فلات ایران است.
رومن گریشمن در کتاب خود دربارهٔ ایران، موقعیت فلات ایران را در دوران بارانی یخبندان وورم، و بعد از آن به ترتیب زیر خلاصه می‌کند:
تحقیقات جدید زمین‌شناسی نشان داده‌است که در زمانی که قسمت اعظم سطح اروپا به وسیله
یخچال‌ها پوشیده شده بود، فلات ایران یک مرحله بارانی را داشته‌است که حتی دره‌های مرتفع نیز در زیر آب قرار داشته‌است. قسمت مرکزی فلات که امروزه یک کویر و شوره‌زار بزرگ است، در آن زمان یک دریاچه وسیع (دریاچه بارانی) یا یک دریای داخلی بوده‌است که رودخانه‌ها از کوه‌های مرتفع به آن می‌ریخته‌اند.
کوه‌ها

کوه‌های مرکزی ایران به دو دسته تقسیم می‌شوند:
ارتفاعات پراکنده
کمربند ارومیه – دختر
کوه‌ها > ارتفاعات پراکنده

مهم‌ترین رشته‌کوه‌ها و ارتفاعات پراکنده فلات مرکزی ایران عبارتند از:
کوه‌های جغتای در شمال سبزوار
کوه‌های چهل تن در شمال کاشمر و تربت حیدریه
- رشته ارتفاعات بین طبس و کرمان شامل:
کوه‌های نیزار
کوه مرغوب
کوه پلوار با ارتفاع ۴۲۲۹ متر در استان کرمان
رشید کوه در جنوب دشت کویر
کوه دربید در شمال شرق یزد
کوه یخاب در جنوب دریاچه نمک در خراسان جنوبی
کوه‌ها > کمربند ارومیه – دختر

فعالیت آتشفشانی در ایران مرکزی به نام کمربند آتشفشانی ارومیه – دختر یا آتشفشان‌های سهند – بزمان به صورت رشته کوه‌هایی از آذربایجان (سهند و سبلان) تا بزمان – تفتان در بلوچستان امتداد دارد. این کمربند همان‌طور که اشاره شد ۱۷۰۰ کیلومتر طول و با عرض ۱۰۰ کیلومتر به موازات منطقه رورانده زاگرس گسترش دارد. این کمربند جایگاه اصلی معادن مس کشور می‌باشد.
این کمربند دربرگیرنده رشته کوه‌هایی هستند که در امتداد قطر بزرگ کشور از شمال غرب به جنوب شرق کشیده شده‌اند. شکل‌گیری این کمربند مرتبط با تکوین کمربند کوه‌زایی زاگرس است. این کمربند در شمال به زاگرس متصل می‌شود و در جنوب به آتشفشان تفتان می‌پیوندد و از این طریق به پهنه مکران و رشته کوه‌های شرق ایران متصل است.
کوه جوپار
-۴۱۵۰ متر در استان کرمان
شیرکوه
- ۴۰۵۰ متر در استان یزد
کوه نشانه بحرآسمان ساردوئیه
- ۳۸۸۶ متر در استان کرمان
کوه کرکس
- ۳۸۷۰ متر در استان اصفهان
کوه خَبر
- ۳۸۵۶ متر در استان کرمان
کوه باغ بالا
- ۳۷۷۳ متر در استان کرمان
جبال بارز
- ۳۷۵۰ متر در استان کرمان
کوه محمدآباد
- ۳۵۹۲ متر (منبع شماره ۶)
آب و هوا

کوه‌های مرکزی ایران نیز مانند کوه‌های شرقی، تقریباً بایرند. نواحی مرتفع این کوه‌ها به علت ارتفاع نسبتاً زیاد، دارای آب و هوای کوهستانی است. به علت اختلاف دما بین این کوهستان با دشت‌های مجاور، بادهای محلی مختلفی در نواحی مرکزی ایران تولید می‌شود. رطوبت اندکی که به دلیل ارتفاع زیاد، از جریان‌های غربی یا جنوبی دریافت می‌شود به اعتدال نسبی هوا در نواحی مرتفع و کوهپایه‌ها کمک می‌کند و موجب اسکان مردم و تشکیل روستاها و شهرهای مختلف در دامنه‌ها و کوهپایه‌های این کوه‌ها شده‌است.
مهاجرت از فلات مرکزی

معاون امور جنگل سازمان جنگل‌ها و مراتع کشور در گفتگو با خبرگزاری مهر تأکید می‌کند: به دلیل گرم شدن هوا و تغییرات اقلیمی جهان و همچنین حفر غیرکارشناسی تعداد زیادی چاه در فلات مرکزی، مهاجرت اکولوژیک به شمال ایران و شمال زاگرس اتفاق افتاده‌است و همین مسئله باعث شده که برای حفظ سطح ایستایی فعلی تلاش برای نگهداری پوشش زاگرس و البرز بیشتر مورد توجه قرار بگیرد. با توجه به مشکلات آبخوان داری که در کشور وجود دارد مردم در برخی شهرهای فلات مرکزی ایران در سال ۹۵ با کمبود آب مواجه بودند.
فلات مرکزی ایران
نمایش کمربند ارومیه دختر
کمیل بن زیاد

| کمیل بن زیاد عربی: کُمیل بن زیاد، آوانگاری: کمیل نخعیعربی: النخعی | کمیل بن زیاد عربی: کُمیل بن زیاد، آوانگاری: کمیل نخعیعربی: النخعی |
| --- | --- |
اسم خطاطی: اسم خطاطی
زادهٔ: ۷ یا ۱۲ (پیش از هجرت) یمن
درگذشت: ۸۳ قمری (۹۰ سالگی) کوفه
آرامگاه: کوفه، عراق ۳۲°۰۰′۲۵″ شمالی ۴۴°۲۰′۱۹″ شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۰۰۶۹۴°شمالی ۴۴٫۳۳۸۶۱°شرقی﻿ / 32.00694; 44.33861
ملیت: یمنی
شناخته‌شده برای: صحابه علی بن ابی‌طالب و دعای کمیل
کمیل بن زیاد نخعی یمانی یا کمیل نخعی (زادهٔ ۷ (پیش از هجرت) یا ۱۲ (پیش از هجرت)، درگذشتهٔ ۸۳ قمری) ازبزرگان قبیلهٔ نخع یکی از قبایل یمن و پسر زیاد بن نهیک است.  او از یاران علی بن ابی‌طالب و حسن بن علی، و نیز از بزرگان تابعین و یکی از هشت عابد و زاهد معروف کوفه در زمان خود بوده‌است.
مدرک دقیقی راجع به احوال کمیل در سال ۳۶ هجری در دست نیست. کمیل در سال ۳۹ هجری فرماندار علی بن ابی‌طالب در شهر هیت بوده، از جمله اتفاقات آن دوران نامه علی به کمیل پیرامون آنچه در زمان این فرماندار اتفاق افتاد. هنگامی که کمیل خبردار شد که یاران معاویه به فرماندهی سفیان بن عوف قصد یورش به هیت را دارند، به خیال اینکه آن‌ها در قرقیسا هستند، بدون اجازهٔ علی بن ابی‌طالب پنجاه نیروی مسلح را برای دفاع در شهر گذاشت و خود و یارانش به‌سوی آنجا حرکت کرد، سپاهیان معاویه از فرصت استفاده و به هیت حمله کردند. علی بن ابی‌طالب در نامه‌ای او را به‌خاطر این کار سرزنش کرد. این نامه با شمارهٔ ۶۱ در نهج‌البلاغه آمده‌است.
کمیل بن زیاد از یاران نزدیک علی بن ابی‌طالب بود. وی راجع به کمیل می‌گوید: تو از یاران سِرّ من هستی.
حضور کمیل در جنگ‌ها

- کمیل در جنگ صفین حضور داشت
- او در جنگ نهروان حضور داشت.
- کمیل در جنگ دیرالجماجم میان حجاج بن یوسف ثقفی (کارگزار مشهور امویان در عراق) و عبدالرحمان بن اشعث کِندی (از رجال سیاسی و نظامی امویان و فرماندهِ سپاه امویان در سیستان که با ادعای خلافت بر علیه عبد الملک بن مروان شورش کرده بود), در لشکر عبدالرحمان ابن اشعث حضور داشت. حجاج سپاه خود را به مقابله با کمیل بن زیاد فرستاد. راجع به کم و کیف حضور او در این جنگ نقل شده :کمیل در نبرد دلیری می‌کرد و دیگران به او اعتماد و اطمینان داشتند. دستهٔ سواره‌نظام وی دستهٔ سوار قاریان نام داشت که در برابر حملهٔ حریفان به‌خوبی مقاومت می‌کردند و در هنگام حمله با تمام توان خود می‌جنگیدند و به این دلیل مشهور بودند.
- به گفتهٔ ابن اثیر، مدتی قبل از جنگ جمل (که در تاریخ جمادی‌الاول سال ۳۶ رخ داد)، به علی بن ابی‌طالب گزارش داده شد که عایشه و طلحه و زبیر همدست شده‌اند و آهنگ خروج علیه حکومت وی را دارند. علی بن ابی‌طالب مردم مدینه را در جریان قرار داد و آن‌ها را به مقابله با دشمن فراخواند، ولی آنان سستی کردند. در این هنگام علی بن ابی‌طالب کمیل را نزد عبدالله بن عُمر فرستاد تا از او درخواست یاری نماید، که او نیز همکاری خود را مشروط به همراهی مردم مدینه نمود.
آثار

دعای خضر یکی از دعاهایی است که علی، امام اول شیعیان، به کمیل آموخت.  چون این دعا توسط امام اول شیعیان  به کمیل آموخته شد این دعا به دعای کمیل مشهور گردیده است .
کتاب از قبیله خوبان، ترجمهٔ مجید مسعودی، نوشتهٔ اوست.
راوی حدیث

کمیل بن زیاد از راویان حدیث به حساب می‌آید. او از علی، امام اول شیعیان، خلیفه دوم، عبدالله بن مسعود، ابو هریره، عبدالله بن عمر و عثمان بن عفان روایت نقل کرده‌است.
عباس بن ذریح، عبدالله بن یزید صهبانی، عبدالرحمن بن عابس، ابواسحاق سبیعی، اعمش، عبدالرحمن ابن زیاد محدثانی هستند که از کمیل روایت نقل کرده‌اند.
مرگ

با قدرت گرفتن عبدالملک مروان، حجاج بن یوسف ثقفی به عنوان فرمانروای کوفه منصوب شد. وقتی حجاج به کوفه آمد، به تعقیب و کشتار اصحاب علی بن ابیطالب پرداخت.
کمیل بن زیاد در ۹۰ سالگی و در سال ۸۳ قمری توسط حجاج بن یوسف ثقفی دستگیر و کشته شد و جسدش را در سرزمین ثویّه منطقه‌ای در اطراف کوفه دفن کردند.
در ورودی مزار کمیل بن زیاد
کوه ایمئون

منطقه کوه ایمئون با سرزمین‌های بلغارستانی باستانی به گفته آکادمی سورن تی ارمیان. بازسازی نقشه اصلی «آشخارهاتسویتس» آسیای مرکزی
کوه ایمئون (انگلیسی: Mount Imeon) نامی باستانی برای مجموعه رشته‌کوه‌های آسیای مرکزی است که هندوکش، پامیر و تین شان کنونی را شامل می‌شود که از رشته‌کوه‌های زاگرس در جنوب غربی تا رشته‌کوه آلتای در شمال شرقی و رشته‌کوه‌های کونلون، قره‌قروم و هیمالیا در جنوب شرقی امتداد پیدا می‌کند. این اصطلاح توسط دانشمندان دوره هلنیستی به عنوان «کوه ایمائوس» استفاده می‌شد و ریشه‌شناسی غیریونانی و پیش از دوران اسکندر مقدونی داشته‌است.
جغرافیا

شرح مفصلی از قلمرو کوهستانی و مردم آن در فهرست جغرافیایی ارمنستان «آشخارهاتسویتس» توسط آنانیا شیراکاتسی در قرن هفتم پس از میلاد (یا احتمالاً توسط موسی خورنی در قرن پنجم) نوشته شده‌است.
جمعیت

[lبه گزارش «آشخارهاتسویتس» در قلمرو آسیای مرکزی در غرب ایمئون در دوران باستان، پانزده ملیت قدیمی صنعتگر و بازرگان سکونت داشت:
ایمئون جنوبی (به ارمنی Emavon): هندوکش؛
ایمئون جنوب شرقی: بدخشان و پامیر؛
ایمئون شمالی: رشته‌کوه آلای و رشته‌های تین شان واقع در شمال دره فرغانه.
شمال شرقی ایمئون: بخش مرکزی و شرقی تین شان
این کوه‌ها در شرق با سرزمین‌های چین، از جنوب با هند، از غرب با آریا (منطقه اطراف هرات امروزی که در نقشه ارمیان با عنوان «آریا» مشخص شده‌است) و در شمال غربی با خوارزم همسایه بودند.
سیستم کوهستانی توسط بخشی از جاده ابریشم منتهی به غرب از یارکند به تاشکورگان در شرق پامیر (که توسط بطلمیوس ذکر شده‌است و در نقشه آشخارهاتسویتس نیز نشان داده شده‌است) می‌گذرد، سپس از طریق دالان واخان و بدخشان به شهر بزرگ باستانی می‌رسد. باله (بلخ). یک جاده ابریشم شمالی جایگزین از کاشغر به دره علی علیا می‌رود و سپس از رشته‌کوه آلای گذشته و وارد دره فرغانه می‌شود.
کوه ایمئون به خاطر ذخایر لاجورد در غرب بدخشان که در نقشه شیراکاتسی نشان داده شده‌است، مشهور می‌باشد. معادن سر سنگ اکنون هزاران سال است که لاجورد تولید می‌کنند و تمدن‌های باستانی مصر، بین‌النهرین، هند و روم را تأمین می‌کنند و هنوز هم بهترین لاجورد جهان را تولید می‌کنند. مارکو پولو، ماجراجوی ونیزی، در سال ۱۲۷۱ در طول سفر معروف خود به چین، از معادن بازدید کرد و جاده ابریشم را دنبال کرد تا از طریق واخان از کوه‌ها عبور کند.
به گفته آشخارهاتسویتس، در قلمرو آسیای مرکزی در غرب ایمئون در دوران باستان پانزده ملت صنعتگر و بازرگان قدیمی حاکم بودند: ماساگت‌ها، بلغارها، خوارزمی‌ها («هروزمیکی») و … و در آن چهل و سه قبیله کوچ‌نشین از جمله هپتالیان و خیونان ساکن شده بودند. به غیر از آنانیا شیراکاتسی، تاریخ‌نگاران دیگر در اواخر باستان و قرون وسطی اولیه مانند آگاثیاس از میرین، تئوفیلاکت سیموکاتا، و میکائیل سریانی کوه ایمئون را به‌عنوان سرزمین اولیه بلغارهای باستان - جایی که پادشاهی باستانی بالهرا در آن قرار داشت، معرفی می‌کنند.
افتخارات

رشته کوه ایمئون در جزیره اسمیت در جزایر شتلند جنوبی، قطب جنوب به نام کوه ایمئون نامگذاری شده‌است.
کبالت

کان‌سنگ کبالت.
کُبالت (به انگلیسی: Cobalt) یک عنصر شیمیایی با نماد Co و عدد اتمی ۲۷ است. مانند نیکل، کبالت در پوسته زمین فقط به صورت ترکیبات شیمیایی یافت می‌شود، به جز رسوبات اندکی که در آلیاژهای آهن متوریک طبیعی وجود دارد. کبالت خالص که توسط گدازگری احیائی تولید می‌شود، فلزی سخت، براق، و خاکستری-نقره ای است.
از رنگدانه‌های آبی پایه کبالت (آبی کبالت) از زمان‌های بسیار قدیم برای جواهرات و رنگ‌ها، و دادن رنگ متمایز آبی به شیشه استفاده می‌شده‌است، اما بعداً تصور می‌شد که این رنگ به دلیل بیسموت فلزی شناخته شده باشد. معدنچیان مدت‌ها بود که از نام سنگ معدن کوبولد برای برخی از مواد معدنی تولیدکننده رنگدانه‌های آبی استفاده می‌کردند. این نامگذاری به این دلیل بود که دارای فلزات شناخته شده کمی بودند و هنگام ذوب شدن آنها بخارات سمی آرسنیک تولید می‌شد. در سال ۱۷۳۵ مشخص شد که چنین سنگ معدنی قابل تبدیل به فلز جدید (کشف برای اولین بار از زمان باستان) است و در نهایت این سنگ معدن کوبولد نامگذاری شد.
امروزه، بخشی از کبالت تولید شده در جهان به‌طور خاص از کبالتیت (CoAsS) تولید می‌شود. این عنصر معمولاً بیشتر به عنوان محصول جانبی استخراج مس و نیکل تولید می‌شود. کمربند مس در جمهوری دموکراتیک کنگو (DRC) و زامبیا بیشترین تولید جهانی کبالت را به همراه دارد. تولید جهانی در سال ۲۰۱۶ برابر ۱۱۶۰۰۰ تن متریک (طبق منابع طبیعی کانادا) بود و DRC فقط بیش از ۵۰٪ را به خود اختصاص داد.
کبالت در درجه اول در باتری‌های یون لیتیوم و در ساخت آلیاژهای مغناطیسی، مقاوم در برابر سایش و مقاومت بالا استفاده می‌شود. ترکیبات سیلیکات کبالت و آلومینات کبالت(II) (CoAl2O4، آبی کبالت) به شیشهها، سرامیکها، جوهرها، رنگها و لعابها یک رنگ آبی متمایز می‌دهند. کبالت به‌طور طبیعی تنها به عنوان یک ایزوتوپ پایدار، کبالت-۵۹ ظاهر می‌شود. کبالت-۶۰ یک رادیوایزوتوپ تجاری مهم است که به عنوان یک ردیاب رادیواکتیو و برای تولید پرتوهای گاما انرژی بالا استفاده می‌شود.
کبالت مرکز فعال گروهی از کوآنزیم‌ها به نام کوبالامین است. ویتامین B12، معروف‌ترین نمونه از این نوع، یک ویتامین ضروری برای همه حیوانات است. کبالت به شکل غیرآلی نیز ریز مغذی باکتری‌ها، جلبک‌ها و قارچ‌ها است.
سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده ذخایر جهانی کبالت را ۷۱۰۰۰۰۰ متریک تن تخمین زده‌است. در حال حاضر جمهوری دموکراتیک کنگو (DRC) 63% از کبالت جهان را تولید می‌کند. اگر توسعه برنامه‌ریزی شده توسط تولیدکنندگان معدن مانند Glencore Plc طبق انتظار انجام شود، این سهم بازار ممکن است تا سال ۲۰۲۵ به ۷۳٪ برسد. انرژی جدید مالی بلومبرگ تخمین زده‌است که تقاضای جهانی تا سال ۲۰۳۰ می‌تواند ۴۷ برابر بیشتر از سال ۲۰۱۷ باشد.