شیشه هنری

گلدان شرکت شیشه سازی New England، ۱۸۸۶–۱۸۸۸، در شیشه دمیده شده "Peach Blow"، با رنگ مینای طلایی.
هنر شیشه زیرمجموعه‌ای از شیشه‌کاری هنری است که طیف وسیعی از هنرهای ساخته شده از شیشه را در بر می‌گیرد. شیشه‌کاری هنری معمولاً فقط به قطعات ساخته شده از اواسط قرن نوزدهم اشاره دارد، و معمولاً به قطعاتی اطلاق می‌شود که صرفاً به عنوان مجسمه‌سازی یا هنرهای تزئینی بدون هیچ کارکرد مفید اصلی، مثل کاربرد به عنوان ظرف نوشیدنی، ساخته شده‌اند. البته شیشه‌های رنگی تغییرات دمایی را به حداقل می‌رسانند، و کاسه‌ها نیز ممکن است در روزمره مورد استفاده قرار بگیرند.
این اصطلاح بیشتر در مورد شیشه‌های آمریکایی استفاده می‌شود، جایی که این سبک هنری «نتیجه منطقی تقاضای آمریکایی‌ها برای تنوع و تازگی در قرن نوزدهم است و با فرمی استادانه و الهام گرفتن از طرح‌های خارجی مشخص می‌شود»، اما همیشه در بالاترین کیفیت اجرایی نیست. از گذشته تا به حال، علاقهٔ زیادی به جلوه‌های رنگی پیچیده و شیشه‌های میناکاری‌شده و رنگ‌شده وجود داشته است. برای مورخان هنر، مرحلهٔ «شیشه‌کاری هنری» جایگزین «دورهٔ درخشان» دکوراسیون سنگین ویکتوریایی شد و به نوبه خود در حدود سال ۱۹۰۰ با شیشه کاری هنرهای نو جایگزین شد، اما این اصطلاح ممکن است هنوز برای اهداف بازاریابی برای اشاره به محصولات معاصر استفاده شود. در واقع سبک «دورهٔ درخشان» که بر بلورتراشی متکی بود، تا حدود سال ۱۹۱۵ و مدتی پس از آن ادامه یافت.
شیشه گاهی با مواد دیگر ترکیب می‌شود. فرایند ساخت آنها شامل شیشه‌هایی است که در کوره قرار داده شده‌اند تا مذاب آنها به شکل قالب درآید، دمیدن در شیشه‌ها ،ساب‌پاشی کردن شیشه، شیشه‌کاری با فویل مسی، شیشه میناکاری شده و حکاکی شده نیز از دسته فرآیندهای تولید شیشه است. به‌طور کلی این اصطلاح محدود به قطعات نسبتاً مدرنی است که توسط افرادی ساخته می‌شوند که خود را هنرمندانی می‌دانند که شیشه‌کاری را انتخاب کرده‌اند و هم طراحی می‌کنند و هم قطعات خود را به عنوان هنرهای زیبا می‌سازند، نه به مانند صنعتگران و شیشه‌گران سنتی، که اغلب قطعاتی تولید می‌کنند که توسط دیگران طراحی شده. هر چند قطعات آنها قطعاً ممکن است کمی هنری نیز باشند. شیشه استودیویی اصطلاح دیگری است که اغلب به شیشه‌های مدرن با قطعات دست‌ساز که برای اهداف هنری استفاده می‌شود، اطلاق می‌شود. شیشه‌های هنری در سال‌های اخیر محبوبیت زیادی پیدا کرده‌اند و بسیاری از هنرمندان به دلیل کار ارزشمند خود در این زمینه به شهرت رسیده‌اند. در نتیجهٔ امر، کالج‌های بیشتری دوره‌هایی را در زمینه شیشه‌کاری ارائه می‌دهند.
در اوایل سدهٔ بیستم، شیشه‌های هنری معمولاً توسط گروه‌هایی از کارگران در کارخانه ساخته می‌شد به این صورت که آنها هزاران پوند (یکای اندازه‌گیری جرم) شیشه را از کوره‌های شیشه‌پزی می‌گرفتند. این شکل از شیشه‌های هنری، که تیفانی و استوبن در ایالات متحده، گاله در فرانسه و هویا کریستال در ژاپن، رویال لیردام کریستال در هلند و اورفورس و کوستا بودا در سوئد شاید شناخته شده‌ترین آنها هستند، از سیستم کارخانه‌ای رشد کرده‌اند. به صورتی که تمام قطعات شیشه‌ای با دست یا قالب توسط کارگران دمیده می‌شدند.
گلدان شیشه‌ای فاوریل لوییس کامفورت تیفانی
از گذشته بیشتر شیشه‌های هنری عتیقه در کارخانه‌ها ساخته می‌شدند، به ویژه در بریتانیا، ایالات متحده و بوهم (واقع در جمهوری چک امروزی)، جایی که اقلام مطابق استاندارد یا «الگو» ساخته می‌شدند. به نظر می‌رسد این برخلاف این ایده است که شیشهٔ هنری متمایز است و مهارت فردی را نشان می‌دهد. با این حال، اهمیت دکوراسیون – به ویژه در دورهٔ ویکتوریایی – به این معنی بوده که بسیاری از هنرها به طراح دکور مربوط می‌شده. امروزه هر گونه فرضی مبنی بر اینکه اقلام کارخانه‌ای لزوماً توسط ماشین ساخته شده‌اند، نادرست است. تا حدود سال ۱۹۴۰، بیشتر فرآیندهای مربوط به ساخت شیشه‌های هنری تزئینی با دست انجام می‌شده است.