فریدریش پاشن
زندگی‌نامه

فردریش پاشن، «احتمالاً بزرگ‌ترین طیف‌نگار تجربی زمان خود» در خانواده‌ای لوتری متشکل از افسران مکلنبورگ، در سال ۱۸۶۵متولد شد.
پاشن پس از پایان تحصیلات متوسطه خود در شورین، تحصیلات دانشگاهی خود را در سال ۱۸۸۴ در استراسبورگ آغاز کرد، جایی که به گروه شاگردان اطراف آگوست کوندت، کاریزماتیک ترین و تأثیرگذارترین استاد فیزیک در آلمان، که اتفاقاً اهل مکلنبورگ نیز بود، پیوست.
پس از دو سال در استراسبورگ، پاشن به مدت یک سال در دانشگاه برلین تحصیل کرد، سپس مدرک دکتری خود را در سال ۱۸۸۴ گرفت. چهار پژوهش دکتری پاشن که توسط کوندت به او پیشنهاد شد، "قانون پاشن" را ایجاد کرد. یکی از اولین و مهمترین آنها این بود : ولتاژ جرقه فقط به حاصل ضرب فشار گاز در فاصله بین الکترودها بستگی دارد.
از اکتبر ۱۸۸۸ تا آوریل ۱۸۹۱، پاشن آخرین دستیار ویلهلم هیتورف در مؤسسه فیزیک آکادمی کاتولیک مونستر بود. با توجه به  امکانات تجربی موجود، طی دو سال هفت مقاله در مورد انواع تحقیقات پتانسیل های الکترولیتی منتشر کرد. هیترف در سال ۱۸۹۰ بازنشسته شد.
در عید پاک ۱۸۹۱، پاشن دستیار تدریس هاینریش کایزر در مؤسسه فیزیکی شد. پاشن در این سمت تا عید پاک ۱۹۰۱ادامه داد و پس از عزیمت کایزر در ۱۸۹۴، زیر نظر کنراد دیتریچی خدمت کرد.
در سال ۱۹۰۸، مؤسسه به طور قابل توجهی بزرگ شد تا تعداد فزاینده‌ای از دانش‌آموزان پیشرفته، از جمله بسیاری از دانشجویان خارجی را در خود جای دهد. در سال ۱۹۱۹ کرسی فیزیک “بن” را به عنوان جانشین کایسر پذیرفت. اما او در اوایل سال ۱۹۲۰ تسلیم شد زیرا متقاعد شده بود که در نتیجه اوضاع سیاسی و مهمتر از همه اقتصادی، این حرکت به ضرر کار تحقیقاتی او خواهد بود.
در آخرین روزهای ژوئیه ۱۹۱۴، فعالیت در مؤسسه پاشن به طور ناگهانی متوقف شد. با شروع جنگ جهانی دانشجویان آلمانی و کارکنان مؤسسه  فعالیت خود را ترک کردند و دانشجویان خارجی از مرز سوئیس فرار کردند. به نظر می رسد که پاشن خود کمترین تمایلی برای شرکت در جنگ نداشته است. در تابستان ۱۹۱۵، با کمک تکنسین مجردی که از ارتش فراخوانده شده بود، پاشن دوباره به کار کردن روی سری نیلز بور، پرداخت.
پس از جنگ، فعالیت طیف‌سنجی در مؤسسه پاشن به سرعت افزایش یافت. در طول شش سال قبل از خروج او در سال ۱۹۲۴، توبینگن بدون شک مهمترین مرکز طیف سنجی اتمی در آلمان بود، در زمانی که این تکنیک بسیار مهم برای پیشرفت فیزیک اتمی نظری بود.از جمله موفقیت های برجسته پاشن مرتب کردن طیف خطی نئون - تقریباً ۱۰۰۰خط - به سری های طیفی بود.
در ژوئیه 1924، پاشن مشتاق بود که آن پاییز و زمستان را در ایالات متحده بگذراند. او دومین فیزیکدان آلمانی (بعد از سامرفلد) بود که از زمان جنگ، مقام استادی را در آنجا دریافت کرد. اما در سپتامبر، پاشن پیشنهاد ریاست Physikalisch-Technische Bundesanstalt را قبول کرد و به برلین بازگشت. بازگرداندن تحقیقات پایه به عنوان کارکرد اصلی موسسه. در این تلاش او به دلیل محدودیت های بودجه، و محدودیت های خود پاشن به عنوان مدیر و سیاستمدار، موفقیت بسیار محدودی داشت. پس از سپری کردن تقریباً یک سال در این پست، او اعلام کرد که خوشحال خواهد شد که به یک صندلی دانشگاه بازگردد. با این حال، او همچنان در این سمت باقی ماند و به تدریج یک آزمایشگاه طیف سنجی برای ادامه خط تحقیقات قبلی خود ساخت. پاشن به عنوان استاد افتخاری در دانشگاه برلین در مورد برخی موضوعات در طیف سنجی یا اپتیک فیزیکی به مدت دو ساعت در هفته هر ترم سخنرانی می کرد. او به‌عنوان عضو آکادمی برلین (از ژوئیه ۱۹۲۵) و کمیته‌ها و کمیسیون‌های مختلف، و به‌عنوان رئیس Physikalisch-Technische Bundesanstalt (۱۹۲۵–۱۹۲۷)، نقش برجسته‌ای – البته نه نقشی کلیدی – در حیات علمی پرنشاط داشت.
او در سال ۱۹۲۸ نشان رامفورد را از انجمن سلطنتی لندن دریافت کرد.
پست پاشن، بالاترین پستی که یک فیزیکدان تجربی آلمانی می‌توانست آرزوی آن را داشته باشد، مورد علاقه یوهانس استارک بود. بلافاصله پس از تصرف قدرت توسط نازی ها، استارک خود را به آن منصوب کرد، که از اول ماه مه ۱۹۳۳ آغاز شد. در نوامبر ۱۹۴۳ خانه‌اش و تمام دارایی‌هایش در یک بمباران آتش گرفت. پاشن سپس به پوتسدام نقل مکان کرد و در آنجا که به دلیل محرومیت های پس از جنگ ضعیف شده بود، دراثر ذات الریه در اوایل سال ۱۹۴۷ درگذشت.
منحنی‌های پاشن بدست‌آمده برای هلیوم، نئون، آرگون، هیدروژن و نیتروژن به دست‌آمده از بیان ولتاژ شکست
خطوط طیفی هیدروژن