برندان مک‌فارلین
زندان ماز – اعتصاب‌های غذا و فرار

مک‌فارلین تلاش نمود، تا با پوشیدن لباس کشیش در ۱۹۷۸ میلادی از زندان ماز فرار نماید. با ناکام شدن این کوشش، وضعیت دستهٔ ویژه از مک‌فارلین سلب گردیده و او به اعتصاب کثیف در بلاک‌های اچ ملحق شد.
لقب وی «بیک» گرفته شده از نام یک شرکت مشهور بیسکویت به‌نام مک‌فارلین لانگ بود، که حالا معروف به یونایتید بیسکویتس است. ریچارد اوراو، که نیز هم‌راه با مک‌فارلین در زندان بوده و نویسنده کتاب مردان پتو: داستانی ناگفته از اعتصاب غذای بلاک‌های اچ است، مک‌فارلین را به عنوان یک فردی که «دارای شش فوت قد و پر از رادمردی» بود و یک «آوازخوان عالی» که «شخصیت‌گیرا» داشت، توصیف نمود. اوراو هم‌چنین بیان داشت که مک‌فارلین از هواداران پر ذوق فوتبال گیلیک بود.
او در جریان اعتصاب غذای ۱۹۸۱ جمهوری‌خواهان که طی آن ۱۰ جمهوری‌خواه درگذشت، افسر فرمانده ارتش موقت جمهوری-خواه ایرلند در زندان ماز بود. او در مارس ۱۹۸۱ میلادی به عنوان افسر فرمانده جانشین بابی ساندز شد. زمانی که پرسیده شد چرا، گفته می‌شود که ساندز پاسخ داد: «چون تو اجازه می‌دهید من بمیرم». او چندی بعد، سال ۱۹۸۱ را چنین توصیف کرد: «احتمالاً بدترین سال زندگی‌ام. علی‌رغم دست‌آوردهای سیاسی، تلفات آن سال همیشه هم‌راه من است».
مک‌فارلین فرار از زندان ماز را رهبری کرد، فرار گروهی ۳۸ زندانی جمهوری‌خواه از زندان ماز در ۱۹۸۳ میلادی که در نتیجه آن یک زندانبان بر اثر ایست قلبی درگذشت. پانزده فراری ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در مجاورت زندان و چهار تن دیگر در اواخر همان روز دست‌گیر شدند، اما ۱۹ تن آن‌ها موفق به فرار شده و سه فراری هرگز دوباره دست‌گیر نشدند. بلافاصله پس از فرار، مک‌فارلین و چند زندانی دیگر یک خانه روستایی دورافتاده در درومور، شهرستان داون را تصرف نموده و اعضای آن را گروگان گرفتند. هرچند وی یک نقشه و قطب‌نما و سایر اقلام ضروری را از این ملک با خود برد، اما به هیچ عضو خانواده، از جمله دو طفل کوچک و یک نوزاد، آسیبی نرسید. او و سایر فراری‌ها به سمت منطقه مرزی ایرلند حرکت نموده و به فرار ادامه دادند.
پس از فرار از زندان، مک‌فارلین فعالیت خود در ارتش جمهوری‌خواه ایرلند را از سر گرفت. در دسامبر ۱۹۸۳، او متهم به ربودن مدیر اجرائی سوپرمارکیت به‌نام دان تایدی، به منظور تأمین مخارج مالی ارتش جمهوری‌خواه ایرلند، گردید. این آدم‌ربایی، بخشی از یک سری آدم‌ربایی‌ها و سرقت‌های مسلحانه‌ای بود، که توسط شورای نظامی ارتش جمهوری‌خواه موقت برای تأمین منابع مالی ارتش، در اوایل دهه ۱۹۸۰ میلادی دستور داده شده بود. زمانی که تایدی داشت دختر ۱۳ ساله خود را به مکتب می‌برد، از طرف آنچه به عقیده او ایست بازرسی نیروهای پولیس ایرلند بود، متوقف گردید. اسلحهٔ بر پیشانی او گرفته شده و در موتر که در حال انتظار بود، افکنده شد. چند روز بعد تصویری از وی به اسوسیتد بریتیش فودز فرستاده شد، متعاقب آن تماسی دریافت گردیده و ربایندگان برای رهایی وی ۵ میلیون پوند ایرلندی درخواست نمودند.
پولیس ایرلند شمالی در نهایت در ۱۶ دسامبر ۱۹۸۳، رد تایدی و رباینده گان وی – همه چهار نفر – را در منطقه دیرادا وود در بالینامور، شهرستان لیتریم پیدا نمود. هنگام تبادل آتش که متعاقب آن تایدی توانست فرار کند، یک کارآموز پولیس و یک سرباز ارتش ایرلند (گاری شیهان و پاتریک کیلی) کشته شدند. آدم‌رباهای که تایدی را ربوده بودند، موفق به فرار شدند.
در ۱۶ ژانویهٔ ۱۹۸۶، مک‌فارلین هم‌راه با یک زندانی فراری دیگر به‌نام جری کیلی در کشور هلند دست‌گیر گردیدند، آن‌ها دوباره به ایرلند شمالی برگشت داده شده و مک‌فارلین بعداً در سال ۱۹۹۷ میلادی به قید التزام از زندان ماز آزاد گردید. در سال ۱۹۹۳ میلادی، او تنها زندانی بود که بیشترین وقت را در زندان ماز گذرانده بود.