stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
تاریخ طراحی

تاریخ طراحی
تاریخ طراحی (به انگلیسی: Design History) مطالعۀ اشیاء طراحی در زمینه‌های تاریخی و سبکی آن‌هاست. با یک تعریف گسترده، زمینه‌های تاریخ طراحی شامل زمینه‌های اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی، سیاسی، فنی و زیبایی‌شناسی است. تاریخ طراحی همۀ اشیاء طراحی شده اعم از معماری، مُد، صنایع دستی، طراحی داخلی، منسوجات، طراحی گرافیک، طراحی صنعتی و طراحی محصول را هدف مطالعه خود قرار داده‌ است. نظریه‌پردازان طراحی، تکنیک‌های تاریخی را اصلاح می‌کنند و از این جنبه‌ها برای ایجاد تکنیک‌های پیچیده‌تر طراحی استفاده می‌کنند. این امر به عنوان ابزاری برای جنبه‌های آیندۀ بهتر طراحی عمل می‌کند.
تاریخ طراحی باید در واکنش به استقرار فرهنگ مادی، نقد ساختار «قهرمانی» رشتۀ خود را در برگیرد، همان‌ طور که تاریخ هنر باید به فرهنگ بصری پاسخ دهد (اگرچه فرهنگ بصری توانسته است حوزۀ موضوعی تاریخ هنر را از طریق ادغام رسانه‌های تلویزیونی، فیلم و رسانه‌های جدید گسترش دهد). تاریخ طراحی این کار را با تغییر تمرکز خود به سمت اعمال تولید و مصرف انجام داده‌ است. اعمال تولید و مصرف در تاریخ طراحی نتیجه رویکرد مدرنیستی بود که طراحان در قرن نوزدهم در پیش گرفتند. پیشا-سرمایه‌داری و فئودالیسم محرک‌های اصلی مدرنیسم بودند. آن‌ها ویژگی‌های سبکی و زیبایی‌شناسی را که به دلیل نفوذ نخبگان کوچک ثروتمند منحصر به فرد بود، تسهیل کردند.
تاریخچۀ طراحی به عنوان جزئی از دوره‌های تمرین-محور بریتانیایی

تاریخچۀ طراحی همچنین به عنوان جزئی از بسیاری از دوره‌های تمرین-محور وجود دارد.
آموزش و مطالعۀ تاریخ طراحی در برنامه‌های هنر و طراحی در بریتانیا یکی از نتایج شورای ملی مشاورۀ آموزش هنر در دهۀ ۱۹۶۰ میلادی است. از جمله اهداف آن، تبدیل آموزش هنر و طراحی به عنوان یک فعالیت دانشگاهی مشروع بود که در پایان منظری تاریخی از آن معرفی شد. این امر مستلزم استخدام یا «خرید» متخصصانی از رشته‌های تاریخ هنر بود که منجر به شیوه‌ای خاص از ارائه شد: «مورخ‌های هنر به تنها روشی تدریس می‌کردند که مورخان هنر بلد بودند که چگونه آموزش دهند؛ چراغ‌ها را خاموش می‌کردند، پروژکتور اسلاید را روشن می‌کردند، اسلایدهایی از اشیاء هنری و طراحی را نشان می‌دادند، آن‌ها را مورد بحث و ارزیابی قرار می‌دادند و از دانشجویان (هنر و طراحی) می‌خواستند که – بر اساس قراردادهای علمی دانشگاه، مقاله بنویسند.»
بارزترین اثر رویکرد سنتی تاریخ طراحی به صورت متوالی است، که در آن X باعث Y و Y باعث Z می‌شود. این امر پیامدهای آموزشی دارد، زیرا درک این موضوع که ارزیابی مستلزم بازیابی دانش دریافتی مبتنی بر واقعیت است، دانشجویان را به نادیده انگاشتن بحث‌ها در مورد موقعیت‌های پیرامون ایجاد و دریافت طرح و تمرکز بر واقعیت‌های ساده‌ای مانند اینکه چه کسی، چه چیزی را و در چه زمانی طراحی کرده است، می‌کند.
این دیدگاه «قهرمانی/زیبایی‌شناختی» – این ایده که چند طراح بزرگ وجود دارند که باید بدون چون و چرا مورد مطالعه و احترام قرار گیرند – مسلماً دیدگاهی غیر واقعی از حرفه طراحی القاء می‌کند. اگرچه صنعت طراحی در ترویج دیدگاه قهرمانانه از تاریخ شریک بوده‌ است، تأسیس دولت بریتانیا برای مهارت‌های خلاقانه و فرهنگی منجر به درخواست‌ها برای کمتر «آکادمیک» شدن دوره‌های طراحی و هماهنگی بیشتر با «نیازهای» صنعت شده‌ است. تاریخ طراحی، به عنوان جزئی از دوره‌های طراحی، حداقل در بریتانیا در معرض تهدید فزآینده‌ای قرار دارد و استدلال شده‌ است که بقای آن به تمرکز بیشتر بر مطالعۀ فرآیندها و اثرات طراحی بستگی دارد تا زندگی خود طراحان.
در نهایت به نظر می‌رسد که تاریخ طراحی برای دوره‌های مبتنی بر عمل به سرعت در حال تبدیل شدن به شاخه‌ای از مطالعات اجتماعی و فرهنگی است و ریشه‌های تاریخی هنری خود را پشت سر می‌گذارد. این به بحث‌های زیادی منجر شده‌ است زیرا این دو روش رویکردها و فلسفه‌های آموزشی متمایزی را ایجاد می‌کنند.
تاریخچۀ طراحی به عنوان جزئی از دوره‌های تمرین-محور بریتانیایی > بحث دربارۀ شایستگی رویکردهای مختلف برای آموزش تاریخ طراحی در دوره‌های مبتنی بر عمل

بحث بر سر بهترین راه برای نزدیک شدن به آموزش تاریخ طراحی به دانشجویان تمرین-محور اغلب داغ است. قابل توجه است که بزرگترین فشار برای اتخاذ یک رویکرد «واقع بینانه» (یعنی غیر قهرمانانه و تجزیه و تحلیل تولید و همچنین مصرف طراحی که در غیر این صورت زودگذر تلقی می‌شود) از سوی معلمانی است که این برنامه‌ها را ارائه می‌دهند، در حالی که منتقدان عمدتاً کسانی هستند که تاریخ طراحی را با رویکردی متفاوت‌تر و جغرافیایی‌تر آموزش می‌دهند.
به نظر می‌رسد بزرگترین انتقاد از رویکرد «واقع بینانه» این است که ناشناس بودن را به طراحان تحمیل می‌کند، در حالی که استدلال مخالف این است که اکثریت قریب به اتفاق طراحان ناشناس هستند و این موارد استفاده و استفاده‌کنندگان از طراحی هستند که اهمیت بیشتری دارند.
ادبیات تحقیق نشان می‌دهد که برخلاف پیش‌بینی‌های منتقدان از مرگ تاریخ طراحی، این رویکرد واقع‌ بینانه سودمند است. بالدوین و مک‌لین در دانشگاه برایتون (در حال حاضر به ترتیب در دانشگاه داندی و کالج هنر ادینبورگ) گزارش کردند که ارقام حضور در دوره‌هایی که از این مدل استفاده می‌کردند به طرز چشمگیری افزایش یافته‌ است، و علاقه به این موضوع بهبود یافته است، همانند رِین در سنت مارتین مرکزی. این در مقایسه با میزان حضور کم و نمرات پایین دانشجویان مبتنی بر تمرین که با مدل «مرگ توسط نمایش اسلاید» مواجه هستند مقایسه می‌شود.
تاریخچه طراحی از دیدگاه جهانی

ظهور فرهنگ‌های غربی در قرن نوزدهم میلادی، ایدۀ داشتن تمدن اروپایی را از نظر فرهنگی پیشرفته تسهیل کرد و فرهنگ‌های غیرغربی را با نشان دادن آن‌ها به عنوان فرهنگ‌های بدون تاریخ نادیده گرفت. دیدگاه جهانی تاریخ طراحی به این معنی است که درک تاریخ طراحی از یک زمینۀ جهانی رشد داشته‌ است. این بدان معناست که درک متفاوتی از تاریخ طراحی و تصدیق فرآیندها، تولید و مصرف آن بر اساس زمینه‌های فرهنگی مختلف وجود دارد. این امر از طریق چیزی که جهانی‌سازی نامیده می‌شود انجام شد. یکی از راه‌هایی که این امر را انجام پذیر ساخت، استفاده از دانش مدرنیستی موجود از اروپا و مطابقت دادن فرآیندها، تولید و مصرف با استانداردهای فرهنگ‌های مختلف بود. مشکل این ایده این است که فرض می‌کند تنها یک روایت از تاریخ طراحی با محدود کردن آن به مکان و زمان خاصی وجود دارد. جهانی‌سازی تاریخ طراحی همچنین به معنای رایج کردن سایر اشکال طراحی است که ممکن است در کشورهای غربی به عنوان طراحی به حساب نیاید. این به معنای فراتر رفتن از رویکردهای مدرنیستی و تصدیق اشکال دیگر طراحی غیر از آن‌هایی است که بر اساس درک اروپایی از تولید و مصرف است. چنین شیوه‌هایی تضمین می‌کند که تاریخ طراحی از فرهنگ‌های مختلف به رسمیت شناخته می‌شود و به همان اندازۀ غرب با آن رفتار می‌شود.
جهانی شدن همچنین به این معناست که تاریخ طراحی دیگر تنها از منظر تولید و مصرف نگریسته نمی‌شود، بلکه اکنون در دریچۀ نظریه‌ها، سیاست‌ها، برنامه‌های اجتماعی، نظرات و سیستم‌های سازمانی نیز درک می‌شود. این منظر اجازه می‌دهد تا اذعان کنیم که طراحی نه تنها به محصولات مادی یا سه‌بعدی مربوط می‌شود، بلکه طیف وسیعی از مصنوعات را نیز شامل می‌شود. برخی از این مصنوعات ممکن است درک تاریخ طراحی به عنوان ویژگی‌ای باشد که به انسان تاریخچه‌ای از ایده‌ها در مورد نحوۀ زندگی و تعامل با یکدیگر می‌دهد. جنبه‌هایی مانند کار گروهی، سبک مدیریت و قدردانی از انواع مختلف خلاقیت، همگی نمونه‌هایی از تاریخ طراحی هستند که هنر زندگی و تعامل با یکدیگر را نشان می‌دهند. تنوع به عنوان شکلی از تکنیک طراحی عمل می‌کند که برای تسهیل خلاقیت استفاده می‌شود. داشتن نظرات و دیدگاه‌های متنوع امکان تضاد در نظرات را فراهم می‌کند که همچنین خلاقیت را افزایش می‌دهد و به ایجاد دانش جدید کمک می‌کند. تاریخچۀ طراحی و مطالعات طراحی چینی این رویکرد را با تنوع بخشیدن به رویکرد خود در طراحی اتخاذ کرده‌ است. آن‌ها تمدن‌های چینی را در نظر می‌گیرند که شامل تاریخچۀ هنر، صنایع دستی و فلسفۀ آن و همچنین ترکیب فن‌آوری‌های غربی و ساختارهای بازاریابی است. از سوی دیگر، مکان‌هایی در جنوب آفریقا از تکنیک‌های طراحی به عنوان نوعی ارتباط اجتماعی استفاده کرده‌اند. این نواحی از نقاشی‌های صخره‌ای به عنوان نوعی ارتباط استفاده می‌کردند و این ارتباطات با توسعۀ تابلوها و حروف الفبا شروع به پیشرفت کرد.
موزه‌ها

موزهٔ طراحی، لندن، بریتانیا.  وبگاه رسمی.
موزهٔ وی‌اندای، لندن، بریتانیا.  وبگاه رسمی.
موزۀ طراحی ملی کوپر هویت، موزهٔ اسمیتسونیان، نیویورک، ایالات متحدۀ آمریکا.  وبگاه رسمی.
مردم مند

| 0 | 1 |
| --- | --- |
موسیقی دانان مندی در سال ۱۹۳۶: موسیقی دانان مندی در سال ۱۹۳۶
مناطق با جمعیت چشمگیر: مناطق با جمعیت چشمگیر
۲٬۱۰۸٬۲۳۲  سیرالئون (بو، بونته، مویمبا، پوجهون، کنما، کایلهون، ناحیه غربی) ۴۶٬۴۱۳ لیبریا : ۲٬۱۰۸٬۲۳۲  سیرالئون (بو، بونته، مویمبا، پوجهون، کنما، کایلهون، ناحیه غربی) ۴۶٬۴۱۳ لیبریا 
زبان‌ها: زبان‌ها
منده • انگلیسی • کریو: منده • انگلیسی • کریو
دین: دین
اسلام ۶۸٪ • مسیحیت ۳۰٪ • سنتی ۲٪: اسلام ۶۸٪ • مسیحیت ۳۰٪ • سنتی ۲٪
قومیت‌های وابسته: قومیت‌های وابسته
وای، گبندی، گولا، کلید، لوکو و لوما : وای، گبندی، گولا، کلید، لوکو و لوما 
مندها یا به عبارتی دیگر مندی‌ها یکی از دو گروه قومی عظیم در سیرالئون هستند، که همسایگان آنان، مردم تمنه، این قوم گسترده‌ترین گروه قومی سیرالئون است. مندی‌ها اغلب در استان جنوبی و استان شرقی این کشور پیدا می‌شوند. این قوم اغلب در حوزه کشاورز و شکارچی مهارت دارند. برخی از شهرهای بزرگ سیرالئون که مندها در آنجا مشغول زندگی می‌باشند، مانند بو، کنما، کایلاهون و مویمبا است.
مانند اغلب کشورهای آفریقایی، احزاب سیاسی سیرالئون بیشتر به گروه‌های قومی ویژه ای معقده گردیده شده و این حزب‌ها تحت سلطه قوم مندی‌ها از یک سو با قوم تمنه و متحدان سیاسی دیرینه آنان، مردم لیمبا، از سوی دیگر قرار دارند. مندی‌ها اغلب حامی حزب مردم سیرالئون تحت عنوان (اس ال پی پی) می‌باشند، در حالی که قوم تمنه و لیمبا به حزب کنگره همه مردم تحت عنوان (ای پی سی) وابسته است.
المپیک تابستانی جوانان ۲۰۱۰

| 0 | 1 |
| --- | --- |
لوگوی رسمی المپیک «روحیه جوانی»: لوگوی رسمی المپیک «روحیه جوانی»
شعار: روحیه جوانی (چینی: 青年精神� تامیلی: இளைஞர் ஆவி مالایی: Semangat Pemuda) Blazing the Trail (چینی: 开路先锋� تامیلی: ட்ராக் எரியும் مالایی: Terik Jejak Yang)
رویدادها: ۲۰۱ در ۲۶ ورزش
مکان اصلی: بندرگاه فلوت‌مارینا (سکوی شناور مارینا)
تابستانی: تابستانی
۲۰۱۴ نانجینگ ←: ۲۰۱۴ نانجینگ ←
زمستانی: زمستانی
۲۰۱۲ اینسبروک ←: ۲۰۱۲ اینسبروک ←
المپیک تابستانی جوانان ۲۰۱۰ که صورت رسمی با عنوان بازی‌های المپیک تابستانی جوانان ۲۰۱۰ سنگاپور (به انگلیسی: Singapore 2010 Youth Olympic Games) یاد می‌شود و مختصراً آن را به عنوان YOG یاد می‌کنند، رویداد چندورزشی بین‌المللی برای جوانان بود که در دولت‌شهر سنگاپور از ۱۴ الی ۲۶ اوت ۲۰۱۰ انجام شد. این رویداد اولین رویداد المپیک تابستانی جوانان بود و قرار است که هر چهار سال یکبار همانند بازیهای المپیک اجرا شود. در تعداد ۳٬۵۳۱ ورزشکار بین سنین ۱۴ الی ۱۸ از ۲۰۴ کمیسیون ملی المپیک در ۲۰۱ رویداد و ۲۶ ورزش با یکدیگر مسابقه دادند. تصمیم برای میزبانی سنگاپور در ۲۱ فوریه ۲۰۰۸ بعد از رأی‌گیری در بین ۱۰۵ عضو کمیته بین‌المللی المپیک اعلام شد.
اولین مدال طلای این مسابقات به جوان ۱۸ ساله ژاپنی «یوکا ساتو» (به انگلیسی: Yuka Sato) در رشته تریاتلون داده شد. اولین مدال سنگاپور به عنوان میزبان در این مسابقات مدال برنز بود که توسط جوان ۱۷ ساله، «داریل تان» (به انگلیسی: Daryl Tan) در رشته تکواندو اخذ شد. بزرگترین مدال‌هایی که سنگاپور به دست آورد، دو مدال نقره توسط «رینر نگ» در شنا و «ایزابل لی» در تنیس روی میز در تاریخ‌های ۱۸ و ۲۳ اوت بودند. برای رویداد ترکیب شده کمیته بین‌المللی المپیک، اولین مدال طلا به تیم اروپا ۱، شامل «یانا اگورین» از روسیه و «مارکو فیچرا»، «کامیلیا مونسینی»، «لئوناردو آفده»، «آلبرتا سنتوچیو» و «ادواردو لوپری» از ایتالیا، که رقابت‌های تیمی را در شمشیربازی برنده شده بودند اعطا شد.
ایران در این مسابقات با به دست آوردن ۲ مدال طلا، ۲ نقره و ۱ برنز رتبه ۲۶ را در میان ۸۴ کشور شرکت‌کننده کسب کرد. تیم فوتبال دختران ایران نیز که پس از انقلاب برای نخستین بار در یک تورنومنت بین‌المللی شرکت می‌کرد چهارم شد.
باشگاه فوتبال سانتا کروز

Football club
باشگاه سانتاکروز یکی از باشگاه‌های فوتبال برزیلی واقع در رسیفی، پرنامبوکو است.
این باشگاه در سال ۱۹۱۴ تأسیس شده‌است.
افیون توده‌ها

کارل مارکس
«دین افیون توده‌هاست» جمله‌ای از کارل مارکس، فیلسوف، جامعه‌شناس، نویسنده و اقتصاددان آلمانی است که از عبارت اصلی "Die Religion … ist das Opium des Volkes" در کتاب نقد فلسفه حق هگل استفاده می‌کند.
متن جمله

مارکس در نقد فلسفه حق هگل انتقاد خود را به مذهب اینگونه بیان می‌کند:
«این انسان است که مذهب را می‌آفریند و مذهب نیست که انسان را می‌آفریند و در واقع مذهب خودآگاهی و عاطفهٔ انسانی است که یا هنوز خود را نیافته یا آن که تاکنون خود را دوباره گم کرده‌است. البته انسان موجودی انتزاعی نیست که خارج از جهان لمیده باشد، بلکه انسان در رابطه با جهان بشر، حکومت و جامعه است. این حکومت و این جامعه است که مذهب یعنی جهان آگاهی وارونه را می‌سازد. زیرا که جهان وارونه است و مذهب، تئوری عمومی این جهانست، خلاصه‌ای از دائرةالمعارف آنست، شکل عامه پسند منطق آنست، جوهر شرف معنوی آنست، شور و حرارت آنست، تأیید اخلاقی آنست، مکمل تشریفاتی آنست، بنیان کلی تسلی و توجیه آنست. مذهب تحقق افسانه‌ای ذات انسانی است، زیرا سرشت بشری دارای واقعیت حقیقی نیست؛ بنابراین مبارزه علیه مذهب، مبارزهٔ مستقیم علیه آن جهانی است که عطر معنوی آن، مذهب می‌باشد. فقر مذهب ضمن آن که بیان فقر واقعی است، در عین حال اعتراض علیه فقر واقعی نیز می‌باشد.
مذهب، آهِ شکسته در گلوی محرومان رنج‌دیده و ریشخند دنیای سنگ‌دلی است که زائیدهٔ روح بی‌جان شرایط اجتماعی می‌باشد. دین افیون توده‌هاست.
مذهب به مثابه خوشبختی تخیلی مردم است و از بین بردنش به مثابه مطالبهٔ خوشبختی واقعی آن هاست. مطالبهٔ کنار گذاشتن خیال پردازی‌ها در مورد کیفیت آنست، مطالبهٔ کنار گذاشتن کیفیتی است که به خیالبافی‌ها احتیاج دارد؛ بنابراین نقد بر مذهب، نطفهٔ نقد برزخی است که جلوهٔ قدس آن، مذهب است.
نقد، گل‌های سیالی زنجیرها را پر پر کرده‌است، نه به خاطر آن که انسان زنجیر خشک و کسل کننده‌ای را حمل کند، بلکه به خاطر آن که زنجیر را به دور افکند و گل‌های زنده را بچیند. نقد بر مذهب، انسان را از اشتباه بیرون می‌آورد تا به این ترتیب فکر کند، عمل نماید، واقعیت خود را همچون انسانِ از اشتباه بیرون آمده و بر سر عقل آمده‌ای ترسیم نماید و به این ترتیب به گِرد خود و به گِرد خورشید واقعی خویش بچرخد. تا زمانی که انسان به گِرد خود بچرخد، مذهب فقط خورشید تخیلی‌ایست که به گِرد انسان می‌چرخد؛ بنابراین وظیفهٔ تاریخ است که بعد از آن که حقیقتِ آخرت از میان رفت، حقیقتِ دنیا را مطرح سازد. وظیفهٔ فلسفه – که در خدمت تاریخ قرار دارد – این است که بعد از برملا شدن اَشکال مقدس از خود بیگانگی انسان، در وهلهٔ اول از خود بیگانگی را در اَشکال نامقدس آن افشا نماید. به این ترتیب نقد به آسمان مبدل به نقد زمین، نقد مذهب تبدیل به نقد بر حقوق و نقد الهیات مبدل به نقد بر سیاست می‌گردد.»
واکنش‌ها

از جمله کسانی که به این عبارت واکنش نشان داده‌اند، می‌توان به ولادیمیر لنین، چارلز کینگزلی و آرنولد ریوج اشاره کرد.
مادلین مری اهر، متفکر بی‌خدای آمریکایی در واکنشی طنزآمیز به این جمله گفت: «مارکس اشتباه می‌کرد، دین افیون توده‌ها نیست؛ بلکه این بیس‌بال است که افیون توده‌هاست.»
آداماس

| آداماس | آداماس |
| --- | --- |
پوستر تبلیغاتی: پوستر تبلیغاتی
هانگول: 아다마스
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Adamaseu
 :  
ژانر: فانتزی عاشقانه
نویسنده: چوی ته کانگ
کارگردان: پارک سونگ وو
بازیگران: جی سونگ سو جی هه لی سو کیونگ
کشور سازنده: کره جنوبی
زبان اصلی: کره‌ای
شمار قسمت‌ها: ۱۶
تولید: تولید
تولیدکننده‌ها: استودیو دراگون Mays Entertainment
توزیع‌کننده: تی‌وی‌ان
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: تی‌وی‌ان
انتشار اولیه: ۲۷ ژوئیه ۲۰۲۲ (۲۰۲۲-07-۲۷) – ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۲ (۲۰۲۲-09-۱۵)
وبگاه: وبگاه
آداماس (به کره‌ای: 아다마스; لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Adamaseu) یک مجموعه ی تلویزیونی کره جنوبی با بازی جی سونگ، سو جی هه و لی سو کیونگ است. این مجموعه از ۲۷ ژوئیه تا ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۲، روزهای چهارشنبه و پنجشنبه ساعت ۲۲:۳۰ (کی‌اس‌تی) از تی‌وی‌ان برای ۱۶ قسمت پخش شد. همچنین برای استریم در دیزنی پلاس در مناطق منتخب در دسترس است.
بازیگران > اصلی

جی سونگ در نقش وو شین / سو هیون
سو جی هه در نقش اون هه سو
لی سو کیونگ در نقش کیم سو هی
ویس (باوی)

| ویس | ویس |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: خوزستان
شهرستان: باوی
بخش: بخش ویس
سال شهرشدن: ۱۳۷۶
مردم: مردم
جمعیت: ۱۵٬۳۱۲ نفر (۱۳۹۵)
شناسهٔ ملی خودرو:  ایران
کد آماری: ۲۳۰۹
  ویس  روی نقشه ایران ۳۱°۲۹′۰۴″شمالی ۴۸°۵۲′۳۹″شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۴۸۴۵۲۹۳۳°شمالی ۴۸٫۸۷۷۳۹۶۳۳°شرقی﻿ / 31.48452933; 48.87739633   :   ویس  روی نقشه ایران ۳۱°۲۹′۰۴″شمالی ۴۸°۵۲′۳۹″شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۴۸۴۵۲۹۳۳°شمالی ۴۸٫۸۷۷۳۹۶۳۳°شرقی﻿ / 31.48452933; 48.87739633   
 :  
ویس شهری از توابع شهرستان باوی است، که میان دو شهر شیبان و ملاثانی، در استان خوزستان، در جنوب غربی ایران واقع شده است.
در سال ۱۳۷۶ روستاهای ویس و مویلحه از توابع شهرستان اهواز در هم ادغام و به شهر تبدیل شده و به عنوان شهر ویس شناخته‌شدند. در سال ۱۳۸۹ با تاسیس شهرستان باوی، ویس از شهرستان اهواز جدا شده و به عنوان شهری از توابع شهرستان باوی به شمار آمد.
افراد سرشناس

مهدی قمشی
رحیم قمیشی
سمفونی سفید، شماره ۱: دختر سفید

| دختر سفید | دختر سفید |
| --- | --- |
هنرمند: جیمز مک‌نیل ویسلر
سال: ۱۸۶۲–۱۸۶۱
گونه: نقاشی رنگ روغن
موضوع: دریافتگری
ابعاد: ۲۱۵ cm × ۱۰۸ cm (۸۵ اینچ × ۴۳ اینچ)
مکان: نگارخانه ملی هنر آمریکا، واشینگتن دی.سی.
سمفونی سفید، شماره ۱ (به انگلیسی: Symphony in White, No. 1: The White Girl) که با نام دختر سفید هم شناخته می‌شود، یک نقاشی رنگ روغن اثر جیمز مک‌نیل ویسلر است. این نقاشی زنی تمام قد را نشان می‌دهد که در مقابل پرده‌ای بژ روی قالیچه‌ای از پوست گرگ ایستاده و یک شاخۀ گل سوسن در دست دارد. تقریباً تمام این نقاشی با سفید رنگ‌بندی شده است. جوئنا هفرنن، معشوقه نقاش، مدل این اثر بود. با این که نقاشی در ابتدا دختر سفید عنوان داشت، ویسلر بعداً آن را سمفونی سفید، شمارهٔ ۱ نامگذاری کرد. انتخاب چنین عنوان انتزاعی نشان می‌دهد که ویسلر قصد داشته بر فلسفه‌اش یعنی «هنر از برای هنر» تأکید کند.
ویسلر این نقاشی را در زمستان ۶۲-۱۸۶۱ میلادی خلق کرد؛ اما بعداً دوباره به آن بازگشت و تغییراتی روی آن انجام داد. هم آکادمی سلطنتی هنر و هم سالن پاریس این نقاشی را رد کردند؛ ولی تالار ردشدگان آن را در سال ۱۸۶۳ پذیرفت. این نمایشگاه همچنین نقاشی مشهور ادوار مانه با نام ناهار در چمنزار را به نمایش گذاشت و این دو اثر در کنار هم توجه زیادی را به خود جلب کردند. دختر سفید به شکل بارزی نمایانگر تأثیر انجمن برادری پیشارافائلی است که ویسلر در همان زمان با اعضای آن در ارتباط بود. به تفسیر منتقدان هنری، این نقاشی هم تمثیلی از معصومیت و از دست دادن آن و هم تلمیحی مذهبی به مریم باکره است.
نقاش و مدل

جیمز مک‌نیل ویسلر در سال ۱۸۳۴ میلادی در ایالات متحده آمریکا متولد شد. پدرش جرج واشینگتن ویسلر مهندس راه‌آهن بود. خانوادۀ آنها در سال ۱۸۴۳ به سنت پترزبورگ روسیه نقل مکان کرد و جیمز در آنجا آموزش نقاشی دید. او پس از مدتی اقامت در انگلستان، در سال ۱۸۵۱ به آمریکا برگشت تا به آکادمی نظامی ایالات متحده در وست‌پوینت بپیوندد. ویسلر در سال ۱۸۵۵ به اروپا برگشت و مصمم بود تا خود را وقف نقاشی کند. او ابتدا در پاریس ساکن شد، اما در سال ۱۸۵۹ به لندن نقل مکان کرد و بیشتر باقی عمرش را همان جا گذراند. ویسلر در لندن با دانته گابریل روزتی و اعضای دیگر انجمن برادری پیشارافائلی آشنا شد و به شدت تحت تأثیر آنان قرار گرفت.
ویسلر در لندن با مدلی به نام جوئنا هفرنن آشنا شد و بعدها او را به عنوان معشوقه برگزید. رابطهٔ آنها «ازدواجی بدون مراسم مذهبی» توصیف شده است. ویسلر تا سال ۱۸۶۱ از او به عنوان مدل نقاشی‌هایش استفاده می‌کرد. نقاشی ووپینگ، بعد از آن که ووپینگ در سال ۱۸۶۰ در لندن، محل زندگی ویسلر، باز شد از آن جمله بود؛ هرچند نقاشی تا سال ۱۸۶۴ کامل نشد. این اثر یک زن و دو مرد را در بالکنی مشرف به رودخانه نشان می‌دهد. به نقل از خود ویسلر، زن حاضر در آن نقاشی یک فاحشه بود. به نظر می‌رسد هفرنن تأثیری عمیق بر ویسلر داشته؛ تا جایی که فرانسیس سیمور هادن، شوهر خواهر ویسلر، به خاطر حضور نافذ هفرنن در خانواده دعوت شام آنها در زمستان ۶۴-۱۸۶۳ را رد کرد.
ترکیب‌بندی و تفسیر

«زنان سفیدپوش» درون‌مایه‌ای بود که ویسلر در  (سمت راست) و  (سمت چپ) به آن بازگشت.
در ابتدا، ویسلر به‌طور کامل از واقع‌گرایی که نقاشی در فرم اصلی‌اش نشان می‌داد راضی نبود؛ این مسئله‌ای بود که او به گردن تأثیر کوربه بر خودش در آن زمان می‌انداخت. او بعداً در بین سال‌های ۱۸۶۷ و ۱۸۷۲ نقاشی را بازسازی کرد تا به آن بیان روحانی بیشتر ببخشد. به رغم این که کار روی این نقاشی پیش از نخستین ملاقات ویسلر و روزتی شروع شده بود، تأثیر پیشارافائلی بر روی آن کاملاً مشهود است. این نقاشی آزمایش اولیه‌ای بود در رنگ سفید بر روی رنگ سفید؛ زنی ایستاده با لباس سفید روبه‌روی پس زمینه‌ای سفید. این رنگ‌بندی موضوعی بود که ویسلر باز با دو نقاشی دیگر با عنوان‌های سمفونی سفید، شماره ۲: دختر سفید کوچولو در ۱۸۶۴ و سمفونی سفید، شماره ۳ در سال‌های ۱۸۶۵ تا ۱۸۶۷ به آن بازگشت. تخته‌نگاره دراز و باریک است و وضع بدن مدل و شکل لباسش بیشتر بر ماهیت عمودی نقاشی مؤکد است. نگاه مستقیم زن به بیننده، بی‌باک و تقریباً ستیزه‌جویانه است و ویژگی‌هایش بسیار فردی است. هیلتون کرامر منتقد هنری، در تک‌چهره‌های ویسلر جذبه و آمیزه‌ای از فن و مهارت‌های مشاهده‌ای متصور بود که تابلوهای منظرهٔ رادیکال او آن را کم داشت.
ویسلر به خصوص در اواخر دوران حرفه‌اش، از این فکر که نقاشی‌اش باید معنایی فراتر از آنچه روی بوم دیده می‌شود بنماید، بدش می‌آمد. او را از حامیان اصلی فلسفهٔ «هنر از برای هنر» می‌شناسند. نظر او دربارهٔ نقاشی دختر سفید و انکار ارتباط آن با رمان ویلکی کالینز به نام زن سفیدپوش یکی از نشانه‌های این موضوع است. از آنجا که منتقدان انگلیسی نقاشی را تصویرگری پنداشتند، به نسبت همکاران فرانسوی که نقاشی را یک خیال‌پردازی غیر واقعی و شاعرانه می‌دیدند، رضایت کمتری ابراز کردند. یک منتقد انگلیسی با ارجاع به رمان ویلکی کالینز، نقاشی دختر سفید را چنین خواند: «یکی از ناقص‌ترین نقاشی‌هایی که تا به حال دیده‌ایم.» چون گالری خیابان برنرز از نام «زن سفیدپوش» برای نقاشی استفاده کرده بود، منتقدان از کمبود شباهت نقاشی با قهرمان رمان ناامید شدند. ویسلر که خودش حتی رمان را هم نخوانده بود، از این مقایسه دلخور شد. حدود ده سال بعد، او این نقاشی را سمفونی سفید، شمارهٔ ۱ نامگذاری کرد؛ همان‌گونه که یکی از منتقدان فرانسوی در زمان نمایش نقاشی در پاریس، آن را سمفونی سفید (به فرانسوی: Symphonie du blanc) نامیده بود. او می‌خواست با این قیاس موسیقایی، بیشتر بر فلسفهٔ خود که «ترکیب‌بندی اصل کار است، نه موضوع.» تأکید کند. همچنین احتمال دارد که نام این نقاشی الهام گرفته از شعری از تئوفیل گوتیه شاعر فرانسوی در سال ۱۸۵۲ با نام سمفونی در ماژور سفید (به فرانسوی: Symphonie en Blanc Majeur) باشد.
انزجار خود ویسلر از تلاش برای تحلیل معنای آثارش، منتقدان نسل‌های بعد را از این کار منصرف نکرد. کاستاناری در این نقاشی نمادهایی از معصومیت از دست رفته دید. این درون‌مایه را منتقدان جدیدتر گرفته‌اند. تاریخ‌نگار هنر ارنست وین کراون نیز اثر را فراتر از مشق فرمالیستی می‌پندارد و در نقاشی «گرایشی معمایی، گویا و حتی اروتیک» می‌یابد. او به تباین حاضر در تصویرپردازی اشاره می‌کند. گل سوسن سفید بیانگر معصومیت و باکرگی و سر گرگ وحشی بر قالیچه، نماد از دست دادن معصومیت است. بریل شلوسمن، از دیدگاه نقد ادبی گریزهایی به مدونای هنر مذهبی در اثر می‌بیند. از نظر شلوسمن قالیچهٔ زیر پای زن ابری است که مریم مقدس معمولاً در حالت ایستاده بر آن دیده می‌شود و گرگ نیز شیطان است که زیر پاشنهٔ او له شده.
واژه‌نامه

↑  George Washington Whistler
↑  Francis Seymour Haden
↑  George du Maurier
↑  Jules-Antoine Castagnary
↑  The Shrew Tamed
↑  Ann Gilbert
↑  Catherine Walters
↑  Berners Street
↑  The Woman in White
↑  Lisa Peters
↑  Harris Whittemore
↑  Ernest Wayne Craven
↑  Beryl Schlossman
خودنگاره‌ای از جیمز مک‌نیل ویسلر در سال ۱۸۵۸ و در سن جوانی که نگاره دختر سفید را کشید.
نقاشی ناهار در چمنزار اثر ادوار مانه در سال ۱۸۶۳ در تالار ردشدگان بلوایی به پا کرد؛ اما توجهات به نقاشی دختر سفیدپوشِ ویسلر حتی عظیم‌تر بود.
فیصل یکم

فیصل بن حسین بن علی الهاشمی (به عربی: فیصل الأول بن الحسین بن علی الهاشمی؛ ۲۰ مه ۱۸۸۵ – ۸ سپتامبر ۱۹۳۳) ملقب به ملک فیصل اول از ۲۳ اوت ۱۹۲۱ تا زمان مرگش در سال ۱۹۳۳ پادشاه عراق بود. او یکی از اعضای خاندان هاشمی و یکی از رهبران شورش بزرگ اعراب در طول جنگ جهانی اول بود. او از مارس تا ژوئیه ۱۹۲۰ به عنوان پادشاه پادشاهی عربی سوریه خدمت کرد تا اینکه توسط فرانسوی‌ها اخراج شد.
فیصل، سومین پسر حسین بن علی، امیر اعظم و شریف مکه، در مکه به دنیا آمد و در استانبول بزرگ شد. او از سال ۱۹۱۶ تا ۱۹۱۸، با کمک بریتانیا، نقش مهمی در شورش اعراب علیه امپراتوری عثمانی ایفا کرد. او به تشکیل یک دولت عربی در سوریه مستقر در دمشق کمک کرد و هیئت عربی را در کنفرانس صلح پاریس در سال ۱۹۱۹، رهبری کرد. در سال ۱۹۲۰، کنگره ملی سوریه، فیصل را به عنوان پادشاه اعلام کرد و ادعای فرانسه مبنی بر قیمومیت بر سوریه را رد کرد. در پاسخ، فرانسه چند ماه بعد به سوریه حمله کرد، پادشاهی را از بین برد و فیصل را مجبور به تبعید کرد.
در اوت ۱۹۲۱، به دنبال تصمیم کنفرانس قاهره (۱۹۲۱)، انگلیسی‌ها فیصل را پادشاه پادشاهی جدید عراق اعلام کردند که توسط بریتانیا اداره می‌شد. فیصل در طول سلطنت خود، اتحاد بین سنی و شیعه را تقویت کرد تا وفاداری به پان عربیسم را در سراسر جهان عرب تشویق کند و پان عربیسم را در هدف ایجاد یک کشور عربی که شامل عراق، سوریه و بقیه هلال حاصلخیز باشد، ترویج دهد. در سال ۱۹۳۲ با پایان قیمومیت بریتانیا بر عراق و ورود این کشور به جامعه ملل، او ریاست استقلال عراق را برعهده داشت. فیصل در سال ۱۹۳۳ در برن سوئیس در سن ۴۸ سالگی بر اثر سکته قلبی درگذشت و پسر بزرگش غازی جانشین وی شد.
اوایل زندگی

فیصل در سال ۱۸۸۵ در مکه، امپراتوری عثمانی (در عربستان کنونی) به دنیا آمد. او سومین پسر حسین بن علی، شریف اعظم مکه بود. فیصل در قسطنطنیه بزرگ شد و رهبری را از پدرش آموخت.