بوداگرایی ژاپنی
تاریخ > ادو (توکوگاوا)-دوره (۱۶۰۳–۱۸۶۸)

پس از دوره جنگ دوره سنگوکو، ژاپن توسط شوگون‌سالاری توکوگاوا (۱۶۰۰–۱۸۶۸) که کشور را از طریق سیستم فئودالی منطقه‌ای «دایمیو» اداره می‌کرد، دوباره متحد شد. توکوگاوا همچنین ورود اکثر اتباع خارجی به کشور را ممنوع کرد. تنها تاجرانی که به آنها اجازه داده شد هلندی‌ها در جزیره دجیما بودند.
در طول قرن هفدهم، توکوگاوا ایه‌میتسو مجموعه‌ای از اصلاحات را آغاز کرد که به دنبال افزایش کنترل دولت بر مذهب (و همچنین حذف مسیحیت) بود. اصلاحات یمیتسو چیزی را ایجاد کرد که سیستم سر-شاخه ("هون-ماتسو سیدو") و سیستم وابستگی معبد ("جیدان";. "دانگا سیدو") نامیده می‌شود. این سیستم از مؤسسات و وابستگی‌های بودایی از قبل موجود استفاده می‌کرد، اما سعی می‌کرد آنها را تحت کنترل رسمی دولت قرار دهد و همه معابد را ملزم می‌کرد که به یک اصل و نسب شناخته شده دولت وابسته باشند.
رهبران بودایی اغلب با دولت کار می‌کردند و از حکومت خود حمایت مذهبی می‌کردند. برای مثال، راهب ذن تاکوآن سوهو (۱۵۷۳–۱۶۴۵) پیشنهاد کرد که روح توکوگاوا ایه‌یاسو یک کامی (روح الهی) است. او همچنین کتابی در مورد ذن و هنرهای رزمی ("بی‌بندوباری ذهن") خطاب به سامورایی‌ها نوشت. در همین حال، سوزوکی شوسان حتی شوگون توکوگاوا ایه‌یاسو را "شاه مقدس" (شوئو) می‌خواند.
در دوره ادو، مؤسسات بودایی از راه‌های آیینی مختلف، مانند فروش طلسم، نام‌ها و القاب پس از مرگ، دعاها و داروها، بودجه تأمین می‌کردند. زیارت در دوره ادو نیز برجسته بود. بسیاری از معابد و مکان‌های مقدس مانند کوه کویا، کوه کونپیرا و کوه اویاما (ولایت ساگامی) میزبان زائران بودایی و زاهدان کوهستانی در سراسر دوران بودند.
در طول قرن هفدهم، دودمان اوباکو ذن توسط اینگن، یک راهب چینی معرفی شد. اینگن عضو مکتب لینجی در مینگ چین بود. این دودمان که تمرین دوگانه زازن و نمبوتسو را ترویج می‌کرد، بسیار موفق بود و تا اواسط قرن هجدهم بیش از هزار معبد داشت.
در همین حال، نسل جدیدی از واعظان عمومی شروع به تردد در فضاهای عمومی و توسعه اشکال جدیدی از موعظه کردند. اینها شامل راهب سرزمین پاک آنراکوآن ساکودن (۱۵۵۴–۱۶۴۲) است که به عنوان مبتکر راکوگو شناخته می‌شود و «سی سویشو» (می‌خندد تا شما را بیدار کند) نوشته است. مجموعه حکایت‌های طنز. دیگر واعظان دوره‌گرد آن دوران که از داستان‌ها و روایت‌ها استفاده کردند عبارتند از راهب شینگون-ریتسو رنتای (۱۶۶۳–۱۷۲۶) و راهب سرزمین پاک آسای ریوی (مرگ ۱۶۹۱).
هاکوین اکاکو (۱۶۸۵–۱۷۶۸) تأکید زیادی بر آموزش کوان به عنوان ابزار آموزشی اصلی سنت خود داشت و با استفاده از ایده‌هایی از طب چینی و دائوئیسم، آن را با یک تمرین جسمانی ترکیب کرد. هاکوین همچنین از اختلاط ذن و سرزمین خالص انتقاد کرد. نظرهای او در دوره میجی (۱۸۶۸–۱۹۱۲)، زمانی که دارما- وارثان بر مکتب رینزای ژاپن تسلط یافتند.
در طول دوره ادو، رشد بی‌سابقه‌ای در انتشارات چاپی (تا حدی به دلیل حمایت رژیم توکوگاوا) و خلق و فروش آثار چاپی بودایی منفجر شد. راهب تندای تنکای، تحت حمایت یمیتسو، رهبری چاپ «کانون» بودایی (ایسسای کیو یعنی تریپیتاکا بود. همچنین انتشار یک تجدید چاپ با کیفیت بسیار بالا قابل توجه بود.
از «تریپی تاکه» دوران مینگ توسط تتسوگن دوکو، استاد مشهور مکتب اوباکو. بخش مهمی از رونق انتشار کتاب‌های خطبه‌های بودایی به نام «کانگه‌بون» (دانگی-بون) بود.
با حمایت شوگونات، مکتب بودایی نیز در دوره ادو رونق گرفت، و مدارس عمده بودایی نظام‌های جدیدی از مطالعه مکتبی را در حوزه‌های علمیه مدارس خود (دانرین) ایجاد کردند. نمونه‌ها عبارتند از کانتو جوهاچی دانرین در منطقه کانتو، که تحت حمایت خاندان توکوگاوا، که برجسته‌ترین آنها معبد زوجو است. دودمان سرزمین پاک حقیقی یک نظام حوزوی گسترده ایجاد کردند که در نهایت به دانشگاه ریوکوکو تبدیل شد. همچنین رنسانس مطالعات سانسکریت در مکتب شینگون وجود داشت که توسط شخصیت‌هایی مانند جوگون (۱۶۳۹–۱۷۰۲) و جیون سونجا (۱۷۱۸–۱۸۰۴) رهبری می‌شد. در همین حال، محققان در سوتو ذن، به رهبری منزان زویهو (۱۶۸۳–۱۷۶۹) تلاش زیادی برای انتشار و مطالعه آثار دوگن انجام دادند.
همچنین در این زمان جنبشی گسترده در میان بسیاری از فرقه‌های بودایی برای بازگشت به استفاده صحیح از احکام بودایی وجود داشت. چهره‌های متعددی در مدارس اوباکو، شینگون، شینگون ریشو، نیچیرن، جودو شو و سوتو در این تلاش برای تشدید و اصلاح نظم و انضباط اخلاقی بودایی شرکت کردند.