فلزمایع
مشخصات

فلزمایع که توسط آتاکان پکر ساخته شده‌است، حاوی اتم‌هایی با اندازه‌های بسیار متفاوت است. آنها یک مخلوط متراکم با حجم آزاد کم را تشکیل می‌دهند. بر خلاف فلزات کریستالی، هیچ نقطهٔ ذوب آشکاری وجود ندارد که در آن ویسکوزیته به‌طور ناگهانی کاهش یابدا. Viterloy بیشتر شبیه شیشه‌های دیگر عمل می‌کند، زیرا ویسکوزیته آن به‌تدریج با افزایش دما، کاهش می‌یابد. در دمای بالا، به صورت پلاستیکی رفتار می‌کند و اجازه می‌دهد تا خواص مکانیکی تقریباً به راحتی در طول ریخته‌گری کنترل شود. ویسکوزیته از حرکت اتم‌ها به اندازه کافی، برای تشکیل یک شبکهٔ منظم جلوگیری می‌کند؛ بنابراین ماده حتی پس از شکل‌گیری توسط گرما، خواص آمورف خود را حفظ می‌کند.
آلیاژها دارای دمای نرم‌شدن نسبتاً پایینی هستند که امکان ریخته‌گری شکل‌های پیچیده را بدون نیاز به پرداخت، فراهم می‌کند. خواص مواد بلافاصله پس از ریخته‌گری، بسیار بهتر از فلزات معمولی است. معمولاً فلزات ریخته‌گری دارای خواص بدتری نسبت به فلزات آهنگری یا کارکرده هستند. آلیاژها همچنین در دماهای پایین (۴۰۰ درجه سلسیوس (۷۵۲ درجه فارنهایت) برای اولین فرمولاسیون) می‌توانند قالب‌گیری شوند. حجم آزاد کم نیز باعث انقباض کم در هنگام خنک‌شدن می‌شود. به همه این دلایل، فلزمایع را می‌توان با استفاده از فرآیندهای مشابه ترموپلاستیک‌ها به شکل‌های پیچیده درآورد، که باعث می‌شود فلزمایع جایگزینی بالقوه برای بسیاری از کاربردهایی شود که معمولاً از پلاستیک استفاده می‌شود.
فلزات مایع به دلیل ساختار غیر کریستالی (بی‌شکل) خود، سخت‌تر از آلیاژهای تیتانیوم یا آلومینیوم با ترکیب مشابه هستند. زیرکونیوم و تیتانیومی که پایه‌های اساسی آلیاژهای فلزمایع هستند، استحکام تسلیم بیش از ۱۷۲۳ مگاپاسکال، یعنی حدوداً دو برابر استحکام آلیاژهای تیتانیوم کریستالی معمولی (Ti6Al4V ~ ۸۳۰ مگاپاسکال است) و تقریباً استحکام فولادهای با استحکام بالا و برخی مواد کامپوزیت حجیم مهندسی‌شده را به دست آوردند (استحکام کششی برای لیستی از مواد رایج را مشاهده کنید). با این حال، روش‌های ریخته‌گری اولیه، نقص‌های میکروسکوپی را معرفی کردند که مکان‌های عالی برای انتشار ترک بودند که منجر به شکننده‌بودن Viterloy مانند شیشه شد. این دسته‌های اولیه اگرچه قوی بودند، اما به راحتی در هنگام ضربه می‌شکستند. روش‌های جدیدتر ریخته‌گری، تنظیمات مخلوط‌های آلیاژی و سایر تغییرات این امر را بهبود بخشیده‌است.
نبود مرزهای دانه به استحکام تسلیم بالا (و در نتیجه انعطاف‌پذیری) نشان داده شده کمک می‌کند. در یک نمایش، یک کره فلزی که روی فولاد آمورف افتاده بود، به‌طور قابل توجهی طولانی‌تر از همان کره فلزی که روی فولاد کریستالی افتاده بود، منعکس شد.
فقدان مرز دانه در شیشه‌های فلزی، باعث می‌شود که خوردگی مرز دانه‌ای وجود نداشته باشد، که یک مشکل رایج در آلیاژهای با استحکام بالا که توسط سخت‌شدن بارش و فولادهای زنگ نزن حساس‌شده تولید می‌شوند، می‌باشد؛ بنابراین، آلیاژهای فلزمایع، هم به دلیل ساختار مکانیکی و هم به دلیل عناصر به کار رفته در آلیاژ آن، عموماً در برابر خوردگی مقاوم‌تر هستند. ترکیب سختی مکانیکی، الاستیسیته بالا و مقاومت در برابر خوردگی، فلزمایع را در برابر سایش مقاوم می‌کند.
اگرچه در دماهای بالا، تغییر شکل پلاستیک به‌راحتی رخ می‌دهد، تقریباً هیچ‌کدام در دمای اتاق، قبل از شروع شکست فاجعه‌بار رخ نمی‌دهد. این امر، کاربرد مواد را در کاربردهایی که قابلیت اطمینان به ماده در آنها حیاتی است، محدود می‌کند؛ زیرا خرابی قریب‌الوقوع مشهود نیست. این ماده همچنین مستعد خستگی فلز با رشد ترک است. یک ساختار کامپوزیت دو فاز با ماتریس آمورف و یک تقویت‌کننده فاز کریستالی دندریتی شکل‌پذیر، یا یک کامپوزیت زمینه فلزی تقویت‌شده با الیاف مواد دیگر می‌تواند این عیب را کاهش داده یا حتی از بین ببرد.