چارلز فوربس رنه دو مونتالمبرت
حرفه

سال‌های اولیه زندگی مونتالمبرت در انگلستان سپری شد، جای که او عمدتاً توسط پدربزرگش بزرگ شد. پدربزرگش گرچه پروتستان بود، اما او را تشویق به پیروی از دین پدرش کرد. در سال ۱۸۱۹ میلادی، در «لیسه بوربن» و «کالج سن باربه» در پاریس تحصیل کرد. در سال ۱۸۲۹ میلادی، او یکی از همکاران مجله «مخبِر» بود. وی در سپتامبر و اکتبر ۱۸۳۰ میلادی، به ایرلند سفر کرد و در آن‌جا با «دانیل اوکانل» ملاقات کرد. وقتی فهمید که «مجلس عوام» ، «لایحهٔ رهایی ایرلند» را تصویب کرده، او در فکر کمک به هدفی بود که اوکانل با نوشتن تاریخ ایرلند برای آن تلاش می‌کرد.
چارلز دو مونتالمبرت، در هنگام مرگ پدرش در سال ۱۸۳۱، کم‌تر از بیست و پنج سال سن داشت؛ بنابراین خیلی جوان بود و نمی‌توانست به عنوان همتای پدر بر تخت بنشیند؛ اما حقوق دیگری برای او محفوظ ماند. این امر همراه با فعالیت ادبی و فکری‌اش، او را به فردی با اهمیت تبدیل کرد. او یک لیبرال به معنای انگلیسی بود و با رژیم جدید فقط در خصوص مسائل مذهبی مخالف بود. چارلز سیاست میانگین طلایی لوئی فیلیپ را تأیید می‌کرد. او آرزو داشت کلیسا را از کنترل دولت رها کند و در همین راستا به انحصار آموزش عمومی حمله کرد. در پی این اقدام، موقعیت پادشاهی مستحکم شد. این طرح اخیر برای اولین بار زمانی که مونتالمبرت به‌طور رسمی به تدریس بدون جواز متهم شد، مورد توجه عموم قرار گرفت. او مدعی حق محاکمه توسط همتایان خود شد و دفاعی قابل توجه با قصد اعتراض عمدی در سال ۱۸۳۲ میلادی انجام داد.
از سوی دیگر، او فکر می‌کرد که کلیسا نباید سرسختانه با ایده‌های جدید مخالفت کند. او مشتاقانه وارد برنامه‌های دوستانش، لامنه و «لاکور» شده بود و در روزنامه «آینده»‏ با آن‌ها همکاری کرد. او به‌ویژه در «آینده»، با مبارزات خود به نفع آزادی برای ایرلند و لهستان برجسته شد و به دلیل همین کار تبریکاتی را از سوی ویکتور هوگو و آلفرد دو وینی دریافت کرد. در سال ۱۸۳۱ میلادی به فکر رفتن به لهستان و پیوستن به شورشیان آنجا افتاد. او در راه اندازی کتابخانه لهستان در پاریس و انجمن ادبی مرتبط با آن برای «مهاجرت بزرگ» به فرانسه نقش داشت.
حزب اولترامونتانه با جسارت مونتالمبرت و دو دوستش که بعدتر به رم رفتند، به هیجان درآمد. آن‌ها نتوانستند اقداماتی را که کوریا روم علیه «آینده» انجام داد، کم اثر کنند. دکترین‌های آن در دو «بخشنامه پاپ» ، با عناوین «Mirari vos» در ۱۸۳۲ میلادی و «Singulari Nos» در ۱۸۳۴ میلادی محکوم شدند و مونتالمبرت نیز تسلیم شد. وی در سال ۱۸۳۵ وارد مجلس نمایندگان شده و شایستگی‌اش به زودی او را به شهرت رساند. او بر لیبرالیسم اولیه خود تمرکز کرد و در سال ۱۸۴۸ میلادی شاهد پایان حکومتی بود که همیشه نسبت به آن حالت خصمانه‌ای داشت. در سال ۱۸۴۸ میلادی عضو مجلس نمایندگان شد. او ابتدا به حمایت از ناپلئون سوم تمایل داشت، اما به زودی با سیاست‌های او بیگانه شد. مونتالمبرت تا سال ۱۸۵۷ میلادی در مجلس ماند و در همان سال مجبور شد بازنشسته شود و به زندگی خصوصی‌اش بازگردد. او هنوز به عنوان مخالف سرسخت امپراتوری شناخته می‌شد. در همین حال، عقاید لیبرالی چارلز، از او یک دشمن آشتی ناپذیر در میان اولترامونتانیست‌ها ساخته بود. «لویی ویلیو» در مقاله خود با عنوان «جهان مذهبی» با او مخالفت کرد. در سال ۱۸۵۵ میلادی، مونتالمبرت با زنده کردن مقالهٔ مروری که مدتی انتشار آن متوقف شده بود، در «مخبر» به آن‌ها پاسخ داد. او از این کار برای مبارزه با حزب ویلیو و لیبرال‌های چپ افراطی بررسی دو جهان استفاده کرد.
در یک کنگره مشهور کاتولیک در مالینز بلژیک در سال ۱۸۶۳ میلادی، مونتالمبرت دو سخنرانی طولانی در مورد لیبرالیسم کاتولیک ارائه کرد. او هم‌چنین از حامیان سرسخت استقلال آموزش از دولت بود:
من نمی‌خواهم از سوی دولت مجبور شوم آنچه را که معتقد است درست باور کنم؛ زیرا دولت، قاضی حقیقت نیست. با این حال، دولت موظف است از من در عمل به حقیقتی که انتخاب می‌کنم محافظت کند؛ یعنی انجام اعمال دینی که آن‌ها را قبول دارم. این همان چیزی است که آزادی دینی را در دولت مدرن تشکیل می‌دهد، که دولت آزاد موظف است نه تنها برای هر شهروند خاص، بلکه برای گروه‌هایی از شهروندانی که برای اظهار و تبلیغ عقیده خود به هم پیوسته‌اند، احترام بگذارد و امنیت آن‌ها را تضمین کند؛ یعنی برای موسسات، انجمن‌ها و کلیساها.
چارلز علاقه زیادی به آغازگران امپراطوری لیبرال داشت. او ارتباط خود را با «پره هیاسینت لویسون» و «لامنیس» داشت قطع کرد و همان‌طور که انتظار می‌رفت، تسلیم شورا شد. این آخرین سقوط او بود. مونتالمبرت به دلیل حمایت از آزادی مذهبی در آموزش، به‌طور فزاینده‌ای از نظر سیاسی منزوی شد و از سوی کلیسا به دلیل دیدگاه‌های لیبرال خود به حاشیه رانده شد.
شارل دو مونتالمبرت در سال ۱۸۷۱ میلادی درگذشت.