stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
وینس مک‌من
زندگی حرفه‌ای

فدراسیون جهانی کشتی: ۱۹۶۹–۷۹
مک‌من اولین بار در ۱۲ سالگی مبلّغ Capitol Wrestling Corporation که پدرش وینسنت جی. مک‌من بود را ملاقات کرد. در آن زمان، وینس علاقه‌مند شد که پا جای پای پدرش در کشتی حرفه‌ای بگذارد و به همین سبب اغلب پدرش را در سفرهایی که به مدیسن اسکوئر گاردن داشت همراهی می‌کرد. مک‌من می‌خواست کشتی‌گیر شود اما پدرش مخالفت می‌کرد؛ با این توضیح که یک مبلّغ نباید در رینگ حاضر شود و باید از کشتی‌گیرها فاصله خود را حفظ کند.
در سال ۱۹۶۸ مک‌من با مدرک تجارت و بازرگانی از دانشگاه East Carolina فارغ‌التحصیل شد و بعد از یک دوره کاری نامعین، او مشتاق بود که یک سمت مدیریتی در تبلیغ فدراسیون جهانی کشتی پدرش برعهده بگیرد اگرچه پدرش از این ایده پسرش مبنی بر ورود به کار استقبال چندانی نکرد. در سال ۱۹۶۹، مک‌من کارش را به عنوان یک گوینده حاضر در رینگ در برنامه WWWF All-Star Wrestling آغاز کرد. در سال ۱۹۷۱، او مسئول بخش کوچکی در ماین شد که اولین کار تبلیغی اش بود. او بعد از جایگزین شدن به جای رِی مورگان گوینده بازی به بازی شد؛ مسئولیتی که او تا سال ۱۹۹۷ معمولاً عهده‌دار بود.
طی دهه ۷۰، مک‌من به عضوی برجسته در سازمان پدرش تبدیل شد و در دهه بعد کارهای پدرش را در سه برابر کردن سندیکای تلویزیونی کمک می‌کرد. او بر تغییر نام سازمان به فدراسیون جهانی کشتی (دبلیودبلیواِف) پافشاری می‌کرد. مک‌من جوان همچنین بانی مسابقه بین محمدعلی کلی و آنتونیو اینوکی در سال ۱۹۷۶ بود. در سال ۱۹۷۹، وینس بعد از اثبات توانایی خود در مدیریت سازمان پدرش بعد از بازنشستگی او، مجموعه ورزشی کیِپ کُلد را خرید که در آن در کنار گویندگی مسابقات کشتی حرفه‌ای به گویندگی مسابقات هاکی و کنسرتها می‌پرداخت. در سال ۱۹۸۰، او رئیس کمپانی شد و تایتان اسپورتس هم به سازمان او پیوست؛ در سال ۱۹۸۲، مک‌من ۳۷ ساله مسئولیت سازمان کاپینتول رسلینگ تایتان را که از املاک پدرش بود (که در مه سال ۱۹۸۴ درگذشت) برعهده گرفت، ضمن اینکه خودش و همسرش لیندا مک‌من کنترل فدراسیون جهانی کشتی را در دست گرفتند.
دهه ۸۰

در زمانی که وینس دبلیودبلیواِف را خریداری کرده بود، کشتی حرفه‌ای به‌صورتی بود که توسط دفاتر منطقه‌ای اداره می‌شد. مبلغان مختلف با هم به نوعی اجماع رسیده بودند که به قلمرو حرفه‌ای یکدیگر تعرض نکنند؛ کمااینکه این رویه دهه‌ها در جریان بود. مک من عقیده دیگری دربارهٔ آینده این صنعت داشت. در سال ۱۹۶۳، دبلیودبلیواِف از National Wrestling Alliance جدا شد که بخش حاکم بر تمام داراییهای منطقه‌ای کشور بود.
او با تبلیغ سازمانش در خارج از محدوده منطقه خود یعنی شمال غرب آمریکا و با بستن قرارداد با سازمان‌های دیگر مانند(American Wrestling Association(AWA شروع به گسترش سازمان خود کرد. در سال ۱۹۸۴، او هالک هوگان را استخدام کرد تا فوق ستاره کاریزماتیک جدید دبیودبیواِف شود و خیلی زود این دو بخاطر سفر به مناطق تحت پوشش رقبای خود و اجرای برنامه در آنجا باعث خشم سازمان‌های همتا شدند. با این حال، مک‌من (که در آن رمان هنوز هم به عنوان گوینده صدای اصلی سازمان بود) با نمایش دادن ستارگان پاپ در بین داستانهای مسابقات، The Rock 'n' Wrestling Connection را خلق کرد. در نتیجه دبلیودبلیواِف ضمن اینکه ام‌تی‌وی این مسابقات را به‌شدت در برنامه خود گنجانده بود، می‌توانست گستره هوادارانش را به عنوان بینندگان ملی جریان اصلی وسیع تر کند. در ۳۱ مارس ۱۹۸۵، او درحالی‌که که تصویرش سرتاسر آمریکا از CCTV پخش می‌شد برگزاری اولین رسلمانیا در مدیسون اسکوئر گاردن را تبلیغ کرد. رسلمانیا یک موفقیت بی چون و چرا بود. به همین سبب، دبلیودبلیواِف خیلی زود یک سروگردن بالاتر از رقبایش قرار گرفت و هالک هوگان هم به یک نماد و الگوی کامل در فرهنگ عام و برای کودکان بدل شد.
در سال‌های آخر دهه ۸۰، مک‌من دبلیودبلیواِف را به صورت یک برند بی‌مانند درآورد که توجه تمام اعضای خانواده‌ها را به خود جلب کرد که شاید قبلاً هیچ توجهی هم به کشتی حرفه‌ای نمی‌کردند. مک‌من با اداره کردن خط داستانی مسابقات پربیننده و تبلیغ این مسابقات زنده در شبکه‌های تلویزیونی غیررایگان(PPV)، جریان درآمد زای نوینی را در پخش تلویزیونی بنا نهاد؛ مفهومی که بعدها به‌طور کامل، برنامه‌سازی مسابقات ویژه در همه ورزشها را متحول ساخت و دبلیودبلیواِف را به یک امپراتوری چندین میلیون دلاری تبدیل کرد. در سال ۱۹۸۷، بنا به گزارشی مک‌من ۹۳۱۷۳ نفر از هواداران را برای رسلمانیای III به مجموعه پونتیاک سیلوردوم کشاند (که «بیشترین جمعیت حاضر در تاریخ برنامه‌های تفریحی ورزشی» نامیده شد)؛ رسلمانیایی که مسابقه اصلی اش بین هالک هوگان و آندره دِ جاینت برگزار شد.
دهه ۹۰، عصر تغییر حالت

مک‌من بعد از سال‌ها تقلا در سایه کشتی قهرمانی جهان(WCW) که متعلق به تد ترنر بود، با ابداع تدابیر و برندی جدید که سرانجام دبلیودبلیواِف را به جایگاه برجسته خود بازگرداند موفق شد نام آن را به عنوان برترین برنامه کشتی در اواخر دهه ۹۰ تثبیت کند. مک‌من بعد از اینکه احساس کرد هواداران نسبت به برنامه اش عیب جویی می‌کنند، خط سیر داستانی مسابقاتش را به حالتی بزرگسالانه تر سوق داد. این مفهوم با عنوان "WWF Attitude" شناخته شد و مک‌ماهون با گرفتن عنوان قهرمانی دبلیودبلیواِف از برت هارت در سروایور سیریز که با نام گندزنی در مونترال معروف است این عصر جدید را آغاز کرد. مک‌من که سال‌ها مالکیت خود را بی‌اهمیت جلوه می‌داد و بیشتر به عنوان گوینده شناخته می‌شد، حالا با شخصیت منفی (هیل) آقای مک‌من(Mr. McMahon) وارد داستانهای مسابقات شده بود؛ شخصیتی که دشمنی تاریخی را با استون کُلد استیو آستین آغاز کرد، چرا که آستین می‌خواست ریاست مک‌من را زیر سؤال ببرد. در نتیجه، دبلیودبلیواِف ناگهان خود را در محبوبیت نزد فرهنگ عام دید که میلیون‌ها بیننده تلویزیونی را به دیدن مسابقات هفتگی راو می‌کشاند و بالاترین رتبه‌ها را در بین برنامه‌های تلویزیونی کابلی به‌دست می‌آورد.
دیگر قراردادهای کاری
در اوایل دهه ۸۰، مک‌من مدت کوتاهی به تبلیغات برای هاکی روی یخ در South Yarmouth ایالت ماساچوست پرداخت. بازیکنان او با نام Cape Cod Buccaneers در ورزشگاه Cape Cod Coliseum بازی می‌کردند و اعضای بنیان‌گذار لیگ هاکی Atlantic Coast محسوب می‌شدند..
کشتی حرفه‌ای

مِستر مک‌من نامی است که وینس در صحنه رینگ با آن حضور میابد که شخصیتیست خودپسند و سهل انگار. این شخصیت بخاطر نفرتی شکل گرفت که طرفداران کشتی بعد از گندزنی در مونترال در سروایوِر سیریز سال ۱۹۹۷ نسبت به وی پیدا کرده بودند.
چندین حالت دیگر هم اجزای جدانشدنی شخصیت مک‌ماهون شدند از جمله عبارت «تو اخراجی!»(به انگلیسی: You're Fired) که با صدای گرفته و خشن از ته حنجره گفته می‌شد و قدم قدرتمندانه(به انگلیسی: Powerwalk)—که نوعی قدم زدن اغراق‌آمیز به سوی رینگ همراه با چرخش بازوها و حرکت دادن سریع سر از سمتی به سمت دیگر در حالتی مغرورانه بود. بنا به گفته جیم کورنت، وینس این حرکت را از یکی از کشتی‌گیرهای مورد علاقه اش در دوران کودکی به نام Dr. Jerry Graham الگو گرفته است. با این حال، The Fabulous Moolah در خودزندگینامه‌اش ادعا می‌کند که این حرکت او از Nature Boy Buddy Rogers برگرفته شده است.
گزارشگر (۱۹۷۱–۱۹۹۷)

پیش از تحول شخصیت در رینگ وی، مک‌من یک گزارشگر بود. درحالی‌که خارج از برنامه‌های WWF، او خود را علناً مالک کمپانی می‌نامید اما در برنامه‌های خود کمپانی در اواسط دهه ۹۰ این یک موضوع بیان نشده بود.
مِستر مک‌ماهون (۱۹۹۷)

طی سال ۱۹۹۶ و اوایل سال ۱۹۹۷، که مک‌ماهون گزارشگری مسابقات را انجام می‌داد، با مالک دبلیودبلیواِف آشنا شد و توسط او معرفی شد. در ۲۳ سپتامبر ۱۹۹۶، جیم راس در ماندی نایت راو، مک‌ماهون را نه یک گزارشگر بلکه مسئول تمام اتفاقات کمپانی اعلام کرد. به تبع آن، استیو آستین در راو ۲۳ اکتبر، رئیس وقت کمپانی گُریلا مانسون را «فقط یک بازیچه» خطاب کرد و مک‌ماهون را فرد همه‌کاره پشت پرده دانست. ۱۷ مارس 1997 WWF Raw is War را آغاز شکل‌گیری شخصیت مستر مک‌ماهون می‌دانند؛ جاییکه برت هارت در یک مسابقه قفس فولادین برای قهرمانی دبیودبیواِف به سایکو سید باخت و بعد از آن سخنان بسیار تندی علیه مک‌ماهون و مدیریت کمپانی بر زبان آورد. بعدتر مک‌ماهون خواست با او مصاحبه کند اما هارت به او حمله کرد؛ مک‌ماهون زود خودش را مرتب کرد و بعد شروع به دشنام دهی به هارت شد تا اینکه راس و لالِر او را آرام کردند.
در اولین راو پخش شده از مدیسون اسکوئر گاردن، اوون هارت، برادر برت هارت مشغول صحبت در رینگ بود که آستین با پنج نفر پلیس وارد میدان شد؛ آستین ناگهان شروع به حمله به پلیس‌ها شد؛ مک‌ماهون با دیدن این وارد میدان شد تا اعلام کند آستین بخاطر آسیب دیدگی نمی‌تواند مسابقه بدهد (آستین بخاطر ضربه اوون هارت در سامراِسلم از ناحیه گردن دچار شکستگی شده بود) که ناگهان آستین به مک‌ماهون فن تام‌کننده خودش یعنی «اِستُن کُلد اِستانِر» زد و مک‌ماهون را شوکه کرد. این آغاز درگیری مشهور آستین-مک‌ماهون بود.
برت هارت در مسابقه اصلی سروایور سیریز سال ۱۹۹۷ از کمربند WWF خود در برابر دشمن قدیم‌اش شان مایکلز دفاع کرد. در ماه‌های پیش از سروایور سیریز، مک‌ماهون وارد دشمنی با هارت شده بود. مایکلز در مسابقه خود با هارت فن خود هارت یعنی The Sharpshooter را اجرا کرد ولی هارت تسلیم نشد تا اینکه مک‌ماهون وارد قضیه شد و داور را وادار کرد تا زنگ را به صدا دربیاورد و مایکلز را برنده اعلام کند و به هارت گند بزند؛ این اولین بار در پخش برنامه‌های دبیودبیوئی بود که مک‌ماهون به چهره منفی(به انگلیسی: Heel) تبدیل می‌شد. این واقعه بعدتر به «گندزنی مونترال»(به انگلیسی: Montreal Screwjob) معروف شد. بعد از این مک‌ماهون دیگر گزارشگری نکرد (جیم راس را جایگزین خود کرد) و به عنوان چهره منفی یعنی مستر مک‌ماهون، کارش را آغاز کرد.
زندگی شخصی

مک‌من در ۲۶ اوت ۱۹۶۶ در نیو برن، کارولینای شمالی با لیندا مک‌ماهون ازدواج کرد. این دو وقتی لیندا ۱۳ و وینس ۱۶ ساله بودند در کلیسا یکدیگر را برای نخستین بار دیدند. لیندا در کابینهٔ دونالد ترامپ رئیس سازمان کسب‌وکارهای کوچک بود. این دو دو فرزند دارند شین مک‌ماهون و استفانی مک‌ماهون و شش نوه. تریپل اچ داماد آن‌ها و شوهر استفانی است.
تأسیس آلفا اینترتینمنت

مک من درسال ۲۰۱۷ یک شرکت تحت عنوان آلفا اینتر تینمنت تأسیس کرد که درحوزه‌های ورزشی فعالیت می‌کند. درهمین سالها مجله فوربز ثروت مکمن را ۳ میلیارد دلار اعلام کرد و بعد از چندی ثروت او کاهش یافت. شرکت آلفا اینترتینمنت مالک یک المپیاد ورزشی فوتبال می‌باشد که ایکس.اف.ال نام دارد. در پی همه‌گیری ویروس کرونا و ورشکستگی ایکس. اف. ال دواین جانسون بازیگر و کشتی کج کار سابق آن را به مبلغ ۱۵ میلیون دلار خریداری کرد.
مک ماهون در حال اعمال «عشق سخت» به پسر حرامزاده خود، هورنسواگل است.
وینس مک‌من، داماد و پسرش شین مک‌ماهون.
نظریه مرد بزرگ

آنتوان ژان گروس - بناپارت روی پل در آرکول 1801
نظریه شخصیت‌های برجسته نظریه‌ای است که در قرن ۱۹ توسط توماس کارلایل مطرح شد؛ و بر اساس آن تاریخ با توجه به اثر مردان بزرگ یا پهلوانان توضیح داده می‌شود؛ افرادی هستند که تأثیرگذاری بالای تاریخی دارند و دلایل مختلفی می‌تواند داشته باشد. مانند: جذابیت، نفوذ، قدرت کلام و پیشگامی که برخی از مردم به‌ویژه رهبران از آن برخوردارند، هوش و خرد یا توانایی‌های سیاسی.
این نظریه در سال‌های ۱۸۴۰ توسط نویسنده اسکاتلندی توماس کارلایل مطرح و متداول گردید. ولی در سال ۱۸۶۰ هربرت اسپنسر آن را تثبیت کرد که تا کنون باقیست. او گفت که این افراد حاصل اجتماع خود هستند و تأثیرگذاری آن‌ها مدیون شرایط ایجاد شده قبل از آنهاست. در بررسی‌های موجود در کتاب صد (کتاب) نفرات اول تا چهارم تأثیرگذارترین افراد، اول محمد بن عبدالله (پیامبر دین اسلام)، دوم آیزاک نیوتن (ریاضی‌دان و فیزیک‌دان) و سوم عیسی مسیح (پیامبر مسیحیت) و چهارم بودا شناخته شده‌اند.
هلن استلماخ

| هلن استلماخ | هلن استلماخ |
| --- | --- |
Helena Stelmach: Helena Stelmach
هلن استلماخ: هلن استلماخ
زادهٔ: ۱۹۳۱ میلادی  ۱۳۱۰ خورشیدی کراکوف، لهستان
درگذشت: ۲۰۱۷ میلادی  ۵ اردیبهشت ۱۳۹۶ (۸۶ سال) بیمارستان آریامهر، تهران،ایران
علت مرگ: یک دوره بیماری سخت
آرامگاه: گورستان دولاب، تهران
ملیت: لهستانی-ایرانی
دیگر نام‌ها: آمنه نیکپور
شناخته‌شده برای: تنها بازمانده لهستانی‌تبار از جنگ جهانی دوم در ایران
آثار برجسته: «از ورشو تا تهران»
والدین: مادر (متوفی ۱۹۸۳)
هلن استلماخ (لهستانی: Helena Stelmach زاده ۱۹۳۱ میلادی / ۱۳۱۰ خورشیدی  - درگذشته ۲۰۱۷ میلادی / ۵ اردیبهشت ۱۳۹۶) تنها بازمانده لهستانی‌تبار از جنگ جهانی دوم در ایران بود.
زندگی

هلن در شهر کراکوف، لهستان به دنیا آمد. در جنگ جهانی دوم و در فاصله سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۵ هزاران لهستانی به اسارت گاه‌های سرد سیبری تبعید شدند. هلن استلماخ یکی از آن‌ها بود که از اوان کودکی به همراه مادرش به سیبری تبعید شد. آن‌ها نزدیک به دو سال در اردوگاهی در سیبری بودند و پس از گذراندن دوران سخت در سیبری هلن به همراه مادر خود و جمعی دیگر از آوارگان لهستانی به ایران پناه آوردند. از آن پس هلن تمامی این سالیان در ایران زندگی کرد.
اسارت و فرار از کمپ در ایران

به گفته هلن خانواده استلماخ مزرعه‌ای در شرق لهستان داشتند. پس از آغاز جنگ جهانی دوم که حمله آلمان به غرب لهستان را در پی داشت، گروه‌های بسیاری از آوارگان جنگ به مزرعه خانواده استلماخ پناه آوردند.
وی دربارهٔ اسارت و تبعید به سیبری گفت: «نزدیک سپتامبر ۱۹۴۰، نیمه‌های شب، با ماشین سربازی، اهالی روسیه آمدند و گفتند آمده‌ایم شما را بگیریم. ملک ما تقریباً خراب شده بود. گفتند چون پدر تو افسر ارتش بود، شما را به مسکو می‌بریم.» هلن و خانواده اش توسط ارتش سرخ دستگیر و به تبعیدگاه در سیبری برده شدند. پس از گذشت نزدیک به دو سال تبعیدیان را آزاد می‌گذارند که به جاهای دیگر بروند.
هلن از ورودش به ایران گفت: «ایرانی‌ها خیلی محبت داشتند. این گیلک‌ها مرتب کلوچه و کشمش برای لهستانی‌ها می‌انداختند و با دیدن وضع ما همواره گریه می‌کردند. لهستانی‌ها هم گریه می‌کردند. عده‌ای زیاد مردند و آنهایی که زنده ماندند، سوار اتوبوس‌هایی شدند که راننده‌هایشان ایرانی بود. یکی از اتوبوس‌ها در مسیر رشت به تهران در رودخانه سپیدرود سقوط کرد و همه سرنشینان آن کشته شدند. انگار ما فقط برای گریستن و درد کشیدن خلق شده بودیم. امیدمان را اما از دست ندادیم، به ویژه آن که مادرم استوار و مصمم بود تا در برابر رنج‌ها پایداری کند. همه‌مان آرزوی بازگشت به کشورمان را داشتیم. سرانجام با همین اتوبوس‌ها به تهران رسیدیم.»
وی دربارهٔ فرارش از کمپ مخصوص لهستانی‌ها در تهران در سال ۱۳۲۱ خورشیدی که منجر به ماندنش در ایران شد گفت: «مادرم تصمیم گرفت از کمپ فرار کنیم. او به من گفت اگر در ایران بمانیم این امیدواری هست که روزی به ورشو برگردیم…»
کتاب از ورشو تا تهران

خاطرات هلن استلماخ در کتاب از ورشو تا تهران با قلم همسرش به رشته تحریر درآمد. در این کتاب هلن داستان زندگی خود را اینگونه آغاز می‌کند: «امروز همه چیز برایم تمام شده و تبدیل به یک رؤیا گشته و جز حسرت و آه چیزی از گذشته نمانده‌است. اما می‌توانم داستان آن روزگار را قصه‌وار تعریف کنم».
هلن در این کتاب می‌گوید هنگام تسخیر ورشو، پایتخت لهستان، توسط ارتش سرخ، او و خانواده اش در شهر کوچک «هرودنو» در صد کیلومتری ورشو زندگی می‌کردند. روزی سربازان شوروی آن‌ها را وادار می‌کنند که خانه و زندگی خود را رها کرده و به تبعیدگاه در سیبری بروند. این واقعه در شبی سرد و تاریک از ماه سپتامبر ۱۹۳۹ رخ داد و هلن می‌گوید: «باید آماده حرکت می‌شدیم. ماشین‌ها و کامیون‌های باری نظامی روس‌ها در بیرون خانه منتظر ما بودند و سربازان روس فرصت را تنگ کرده و فریاد می‌زدند که حرکت کنیم. نمی‌دانستیم به کجا و برای چه خواهیم رفت. همه چیز شبیه یک کابوس بود. هزاران سؤال که هرگز برای آن‌ها جوابی وجود نداشت، در سرم می‌پیچید. از خودم می‌پرسیدم آیا دوباره به خانه قشنگی که در آن به دنیا آمده بودم، باز خواهم گشت؟....» در راه نیمی از تبعیدیان می‌میرند و هلن می‌گوید: «همه با خودشان می‌گفتند آن‌هایی که تلف شده‌اند، راحت شدند.»
پدر هلن را دستگیر کردند و اموال خانواده‌اش را به غارت برده‌اند. آوارگان لهستانی را با قطار باری مخصوص حمل حیوانات در هوای ۴۰ درجه زیر صفر به سوی سیبری بردند. هلن و مادرش نزدیک به دو سال در سیبری در بازداشت به‌سر بردند. هلن می‌گوید «ما نام روزها و تاریخ را گم کرده بودیم و از پنجره تاریک و سیاه دود گرفته تنها نور و روشنایی را از بیرون می‌دیدیم… آرزوی همه ما مرگ بود. دلمان می‌خواست قبل از مردن یک وعده غذای گرم می‌خوردیم».
پس از گذشت مدتی تبعیدیان را آزاد می‌گذارند که به جاهای دیگر بروند و فداکاری‌های مادر هلن که با زبان روسی آشنا بود، آن‌ها را نجات می‌دهد. آن‌ها وارد بندر انزلی می‌شوند و سپس به تهران منتقل می‌شوند و در کمپ‌های مخصوص لهستانی‌ها در تهران نگهداری می‌شوند. پس از مدتی صلیب سرخ تصمیم می‌گیرد که مهاجران را به کشورهای دیگر منتقل کند. در این وضعیت هلن و مادرش تصمیم می‌گیرند که از کمپ فرار کنند تا امیدهای بازگشت به لهستان را از دست ندهند.
این تصمیم منجر به ماندگاری هلن در ایران می‌شود. هلن استلماخ می‌نویسد «ایران را دوست دارم. اگر قلبم متعلق به لهستان است، اما تمامی وجودم به کشور ایران وابسته است و خود را یک ایرانی کامل می‌دانم و در وطن‌پرستی از دیگران کمتر نیستم». هلن خاطره آن روزهای تیره جنگ را اینگونه یاد می‌کند: «در این میان سهم ما چه بود و جریمه نابودی میلیون‌ها انسان، فلاکت و خفت ما اسیران لهستانی را چه کسی می‌داد؟»
درگذشت

هلن استلماخ پس از گذراندن یک دوره بیماری سخت صبح روز سه شنبه ۵ اردیبهشت در بیمارستان مصطفی خمینی در تهران درگذشت؛ و طبق وصیت خود در کنار مزار مادرش امیلیا در گورستان دولاب و در جوار هموطنان لهستانی خود به خاک سپرده شد.
لاس (نویسنده)

| لاس | لاس |
| --- | --- |
نام اصلی: لوئیزا آصلانیان
زاده: ۲ اکتبر ۱۹۰۶ تبریز، ایران
درگذشته: ۲۸ ژانویهٔ ۱۹۴۵ (۳۸ سال) آلمان
پیشه: نویسنده، فعال اجتماعی، عضو مقاومت فرانسه
ملیت:  ارمنی
همسر(ها): آرپیار آصلانیان
لوئیزا آصلانیان (اصلانیان) (به ارمنی: Լուիզա Ասլանյան) با نام ادبی لاس (به ارمنی: ԼԱՍ)؛ زادهٔ ۱۹۰۶ - درگذشته ۱۹۴۵) نویسندهٔ ارمنی-فرانسوی بود.
زندگی‌نامه

وی در شهر تبریز به دنیا آمد و در همان‌جا نیز تحصیل نمود. در سال ۱۹۲۳ به پاریس نقل مکان نمود. وی یکی از کنشگران مقاومت فرانسه بود و در سال ۱۹۴۴ به همراه شوهرش، آرپیار آصلانیان دستگیر شد و به وسیلهٔ نازی‌ها به اردوگاه برده شده و در سال ۱۹۴۵ در دوره کشته شد. بسیاری از دستنوشته‌ها و دفترچه خاطرات او به وسیلهٔ نازی ضبط گردید.
اتحادیه‌میهنی (لیختن‌اشتاین)

لوگو تا اوت ۲۰۲۴
اتحادیه میهنی ( آلمانی: Vaterländische Union, VU ) یک حزب سیاسی لیبرال-محافظه کار در لیختن‌اشتاین است.  اتحادیه میهنی یکی از دو حزب سیاسی اصلی، همراه با حزب سلطنتی - محافظه‌کار شهروندان مترقی (FBP) در لیختن‌اشتاین است. اتحادیه میهنی نسبتاً لیبرال‌تر از حزب دیگر است که از سلطنت مشروطه حمایت می‌کند. این حزب  از حکومت مردم سالار بیشتر حمایت می‌کند. در حال حاضر توسط توماس زویفل‌هوفر رهبری می‌شود و دارای ده کرسی در پارلمان ۲۵نفره لیختن‌اشتاین است.
امپراطور جهنم

| اِمپراطور جهنم | اِمپراطور جهنم |
| --- | --- |
کارگردان: پرویز شیخ طادی
تهیه‌کننده: محمد خزاعی
نویسنده: پرویز شیخ طادی
بازیگران: علی نصیریان الیزابت دبس علی‌رام نورایی صبا کمالی محمد کاسبی عنایت شفیعی فرزین محدث اسماعیل خلج فرخ نعمتی مهدی فقیه کوروش زارعی
موسیقی: محمدرضا علیقلی
فیلم‌بردار: فرشاد گل‌سفیدی
تدوین‌گر: احسان شیبانی
کشور: ایران
زبان: فارسی
اِمپراطور جهنم فیلمی به کارگردانی و نویسندگی پرویز شیخ طادی و تهیه‌کنندگی محمد خزاعی ساخته سال ۱۳۹۵ است. این فیلم در سی و ششمین دوره جشنواره فیلم فجر رونمایی شد.
این فیلم در بخش رقابتی جشنواره فیلم فجر سال ۱۳۹۵ پذیرفته نشد و به دنبال آن محمد خزاعی (تهیه‌کننده) و پرویز شیخ طادی (کارگردان) در نامه‌ای خطاب به حجت‌الله ایوبی ـ رئیس سازمان سینمایی ـ انصراف خود را از شرکت در جشنوارهٔ فیلم فجر اعلام کردند.
داستان

ریاض جنگجوی کهنه‌کار توبه می‌کند خونی بریزد و چون آتشفشانی خاموش به گوشه‌ای می‌خزد. برای آتش‌افروزی مجدد او، به یک شوک قوی نیاز است و آن تعرض به گلجان تنها عشق و امید زندگی اوست. آتش ریاض شعله‌ور شده و خون‌ها می‌ریزد. غافل از اینکه بازیگر یکه‌تاز نمایشی پرماجرا گردیده است.
بازیگران

علی نصیریان
فرخ نعمتی
علی‌رام نورایی
فرزین محدث
صبا کمالی
کوروش زارعی
جمشید شاه‌محمدی
مارسل بارنا

| مارسل بارنا | مارسل بارنا |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۵ اکتبر ۱۹۸۱ بارسلون، اسپانیا
ملیت: اسپانیایی
مارسل بارنا (کاتالونیایی: Marcel Barrena؛ زادهٔ ۱۵ اکتبر ۱۹۸۱) کارگردان فیلم، تدوین‌گر و فیلم‌نامه‌نویس اهل اسپانیا است.
او برای نخستین فیلمش «چهار فصل» که یک فیلم کمدی رمانتیک بود، برندهٔ جایزه گائودی شد.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به ۴۷، ۱۰۰ متر اشاره نمود.
بوسوست

Municipality در 23x15px|border |alt=|link= کاتالونیا, 23x15px|border |alt=|link= اسپانیا
| بوسوست | بوسوست |
| --- | --- |
Municipality: Municipality
بوسوست: بوسوست
The village of Bossòst, next to the Garona river.: The village of Bossòst, next to the Garona river.
  پرچمنشان:   پرچمنشان
بوسوستLocation in Spainنمایش نقشه استان لریدابوسوستبوسوست (کاتالونیا)نمایش نقشه کاتالونیابوسوستبوسوست (اسپانیا)نمایش نقشه اسپانیا: بوسوستLocation in Spainنمایش نقشه استان لریدابوسوستبوسوست (کاتالونیا)نمایش نقشه کاتالونیابوسوستبوسوست (اسپانیا)نمایش نقشه اسپانیا
مختصات: ۴۲°۴۷′۸″ شمالی ۰°۴۱′۳۱″ شرقی﻿ / ﻿۴۲٫۷۸۵۵۶°شمالی ۰٫۶۹۱۹۴°شرقی﻿ / 42.78556; 0.69194: مختصات: ۴۲°۴۷′۸″ شمالی ۰°۴۱′۳۱″ شرقی﻿ / ﻿۴۲٫۷۸۵۵۶°شمالی ۰٫۶۹۱۹۴°شرقی﻿ / 42.78556; 0.69194
بخش خودمختار:  کاتالونیا
استان:  استان لریدا
Comarca:  دره آران
حکومت: حکومت
 • Alcalde: Amador Marqués Atés (2015) (UA)
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۸٫۲ کیلومتر مربع (۱۰٫۹ مایل مربع)
ارتفاع: ۹۲۴ متر (۳۰۳۱ فوت)
جمعیت (۲۰۱۸): جمعیت (۲۰۱۸)
 • کل: ۱٬۱۱۰
 • تراکم: ۳۹/کیلومتر مربع (۱۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانی اروپای مرکزی)
Postal code: ۲۵۵۵۰
Official language(s): زبان اکسیتان (گویش آرانی), زبان کاتالان و زبان اسپانیایی
سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن: اقلیم اقیانوسی
وبگاه: www.bossost.es
بوسوست (به اسپانیایی: Bosost) یک منطقهٔ مسکونی در اسپانیا است که در دره آران واقع شده‌است. بوسوست ۲۸٫۲ کیلومتر مربع مساحت دارد ۹۲۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
غلامعلی افروز

| غلامعلی افروزاستاد ممتاز | غلامعلی افروزاستاد ممتاز |
| --- | --- |
زادهٔ: ۵ آذر ۱۳۲۹ ه. ش تهران
ملیت: ایرانی
شهروندی: ایران
تحصیلات: دکترای روان‌شناسی و آموزش کودکان استثنایی
محل تحصیل: دانشگاه ایالتی میشیگان
پیشه(ها): استاد دانشگاه، روان‌شناس
آثار برجسته: استاد ممتاز دانشگاه تهران، رئیس سازمان نظام روان‌شناسی و مشاورهٔ جمهوری اسلامی ایران، رئیس دانشگاه تهران، مشاور وزیر آموزش و پرورش، رئیس دانشکده روان‌شناسی دانشگاه تهران
جوایز: چهره ماندگار
غلامعلی افروز (متولد ۵ آذر ۱۳۲۹)، چهره ماندگار روان شناسی ایران، استاد ممتاز دانشگاه تهران و روان‌شناس ایرانی، عضو شورای سازمان پژوهش و برنامه‌ریزی آموزشی ایران و بنیان گذار و رئیس سابق سازمان نظام روان‌شناسی و مشاوره است. او مدتی ریاست دانشگاه تهران و مدتی نیز ریاست دانشکده روان‌شناسی دانشگاه تهران را بر عهده داشت. ایشان یکی از برگزیدگان چهارمین دوره جایزه علمی علامه طباطبایی بنیاد ملی نخبگان در سال 1393 می باشند.
زندگی

در مهر ۱۳۴۸ وارد دانشگاه تهران شد و در بهمن ۱۳۵۱ با رتبهٔ اول در مقطع کارشناسی رشتهٔ روان‌شناسی فارغ‌التحصیل شد. در اواخر سال ۱۳۵۲ با استفاده از بورس تحصیلی دانشگاه تهران، دورهٔ کارشناسی ارشد و دکتری روان‌شناسی و آموزش کودکان استثنایی را در دانشگاه ایالتی میشیگان گذراند و به عنوان نخستین فارغ‌التحصیل ایرانی در این رشته در دانشگاه میشیگان، موفق به اخذ مدرک دکتری شد.
در سال ۱۳۷۱ به درجهٔ استادی نائل شد و در سال ۱۳۷۳ به عنوان استاد نمونهٔ دانشگاه‌های کشور انتخاب شد. وی در سال ۲۰۰۸ برای پژوهش دربارهٔ نشانگان داون برندهٔ جایزهٔ سازمان بهداشت جهانی شد. افروز در سال ۱۳۸۸ به عنوان اولین استاد ممتاز دانشگاه تهران برگزیده شد. او در سال‌های اول پس از انقلاب، مدتی به عنوان کاردار سفارت ایران در انگلستان فعالیت می‌کرد. وی سابقه چند سال ریاست سازمان آموزش و پرورش استثنائی کشور را دارد.
فعالیت‌های علمی

وی در چندین کار هنری به عنوان روان‌شناس تربیتی نظارت و همکاری داشته و صاحب تألیفات گوناگون در زمینه روان‌شناسی و تعلیم و تربیت می‌باشد که برخی از آن‌ها عبارتند از: «روان‌شناسی و تربیت کودکان و نوجوانان»، «روان‌شناسی تربیتی کاربردی»، «روان‌شناسی کودکان استثنایی»، «روان‌شناسی کودکان عقب ماندهٔ ذهنی»، «روان‌شناسی اختلالات رفتاری»، «اصول مشاورهٔ والدین کودکان استثنایی» و...، فعالیت در وزارت آموزش و پرورش به عنوان مشاور وزیر، تدریس در دانشگاه و عضویت در شورای عالی جوانان، از دیگر فعالیت‌های فرهنگی افروز می‌باشد.
نادره (هنرپیشه هندی)

| نادره | نادره |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: فلورانس حزقیال نادره
زادهٔ: ۵ دسامبر ۱۹۳۲ بغداد، عراق
درگذشت: ۹ فوریهٔ ۲۰۰۶ (۷۳ سال) بمبئی، هند
ملیت: هندی
پیشه: هنرپیشه
سال‌های فعالیت: ۱۹۵۲ تا ۲۰۰۱
نادره (انگلیسی: Nadira; ۵ دسامبر ۱۹۳۲ – ۹ فوریهٔ ۲۰۰۶) یک هنرپیشه عراقی‌الاصل اهل هند بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به آمر اکبر آنتونی، پاکیزه، جنون، آقای ۴۲۰، آرزو، غرور، صیاد، عشق زور ندارد، جولی، آنجا که عشق یافت می‌شود، به خاطر شما، من عاشق بهار هستم، بمبئی تاکی، آشانتی، قلب من، بی‌بازگشت به تو و گورو اشاره کرد.
زبان یزغلامی

| یزغلامی، یزگلامی | یزغلامی، یزگلامی |
| --- | --- |
زبان بومی در: تاجیکستان
شمار گویشوران: ناشناخته (۴۰۰۰ اشاره‌شده ۱۹۹۴)
تبار: زبان‌های هندواروپایی  زبان‌های هندوایرانیزبان‌های ایرانیایرانی شرقیپامیرییزغلامی، یزگلامی
سامانه نوشتاری: ندارد
کدهای زبان: کدهای زبان
ایزو ۳–۶۳۹: yah
زبان‌شناسی: 58-ABD-f
یزغُلامی یا یزگُلامی نام زبانی ایرانی از شاخهٔ پامیری‌است که پیرامون یازده هزارتن گویشور دارد که امروزه عمدتاً در کرانهٔ رود یزغلام در ولایت مختار کوهستان بدخشان در تاجیکستان می‌زیند. یزغلامی در کنار زبان شغنانی زیرشاخهٔ شغنانی-یزغلامی را از زبان‌های پامیری می‌سازند. امروزه تقریباً همهٔ گویشوران یزغلامی به هر دو زبان یزغلامی و فارسی تاجیکی چیره‌اند.
یزغلامی دو لهجهٔ عمده دارد که گویشوران بدان در دو ارتفاع متفاوت از زمین می‌زیند، اختلاف لهجه جزئی بوده و در حد تفاوت واژگان است. زبان ازمیان‌رفتهٔ ونجی بدین زبان نزدیک بوده‌است. دیگر زبان‌های پامیری اختلاف‌های نمایانی با یزغلامی دارند. به جز تفاوت زبانی، یزغلامی‌زبانان برخلاف دیگر همسایگان ایرانی‌زبان پامیریشان پیرو آیین اسماعیلیان هم نیستند.
شله زرد

شله زرد یک دسر سنتی ایرانی است که به دلیل وجود زعفران، زردرنگ است و روی آن را دارچین و خلال بادام و خلال پسته می‌ریزند. شله‌زرد عموماً به یک طریق پخته می‌شود و به‌خصوص از آن در ماه رمضان برای صرف افطار استفاده می‌شود.
عموماً مردم این دسر را به ژله تشبیه می‌کنند.
خاستگاه این دسر از زمان حکومت ابراهیم خان ظهیرالدوله در کرمان است که مبدع این دسر است
از مواد تشکیل‌دهندهٔ این دسر می‌توان به برنج، شکر، زعفران، گلاب، هل، مغز پسته یا بادام، دارچین و روغن یا کره اشاره کرد.
از آنجاکه این دسر بیشتر در ایام مذهبی طبخ و توزیع می‌شود، روی آن را با پاشیدن دارچین منقوش به عبارات و اسامی مذهبی می‌کنند.
شله زرد در سال ۲۰۲۳ در جایگاه نخست برترین پودینگ‌ها در وب‌سایت TasteAtlas (مرجع بین‌المللی معرفی غذاها) قرار گرفت.