stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
هاینریش ایگناز فرانتس بایبر

| هاینریش ایگناز فرانتس بایبر | هاینریش ایگناز فرانتس بایبر |
| --- | --- |
 پرتره‌ای از هاینریش بایبر:  پرتره‌ای از هاینریش بایبر
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام(های) دیگر: هاینریش بایبر
زاده: ۱۲ اوت ۱۶۴۴ اتریش
درگذشته: ۳ می ۱۷۰۴ پترزفریدوف سالزبورگ
ژانر: موسیقی قرون وسطی
پیشه(ها): ویولونیست، موسیقیدان
امضای هاینریش بایبر
هاینریش ایگناز فرانتس بایبر (زاده ۱۲ اوت ۱۶۴۴، ستراژ پود رالسکم - ۳ مه ۱۷۰۴، زالتسبورگ) یک آهنگساز و نوازنده ویولن بوهمیایی-اتریشی بود. 
بایبر قبل از اینکه به‌طور غیرقانونی کارفرمایش، شاهزاده اسقف پادشاهی لیختن‌اشتاین-کاستلکورن را ترک کند و در سالزبورگ مستقر شود، در گراتس و کرمیه‌رژیژ کار می کرد. او تا پایان عمر در آنجا ماند و بسیاری از موسیقی‌هایش را در آنجا منتشر کرد، اما به گفته منابع ظاهراً به‌ندرت، (برای بعضی از آثار هرگز) تور هایی از کنسرت برای آثارش برگزار می‌کرد.
بایبر یکی از آهنگسازان برتر ویولن در تاریخ این ساز بود.  او همچنین از روشی مخصوصی برای نواختن ویولن استفاده میکرد که به او اجازه می‌داد سخت‌ترین قطعات موسیقی را به‌راحتی اجرا کند. بایبر در میان قطعات دیگر خود، چند اثر اپرا، موسیقی مقدس و موسیقی مجلسی نیز نوشت. او همچنین یکی از اولین قطعات شناخته شده برای تک نوازی ویولن را نوشت، پاساکالیای یادبود سونات های اسرارآمیز. در طول زندگی بایبر، موسیقی او در سراسر اروپا شناخته شده و مورد تقلید همگان بود. در اواخر قرن هجدهم، چارلز برنی، مورخ موسیقی، او را به‌عنوان بهترین آهنگساز ویولن قرن هفدهم انتخاب کرد. در اواخر قرن بیستم، موسیقی بایبر، به‌ویژه سونات‌های اسرارآمیز او، از رنسانس الهام گرفته بود. این قطعه امروزه به‌صورت گسترده اجرا و ضبط می‌شود.
زندگی

بایبر در وارتنبرگ، بوهمیا (اکنون ستراژ پود رالسکم، جمهوری چک) به دنیا آمد. اطلاعات کمی در مورد تحصیلات اولیه او وجود دارد، به‌جز اینکه او ممکن است در یک سالن بدنسازی یسوعی در تروپاو در بوهمیا تحصیل کرده باشد، و اینکه ممکن است توسط یک موسیقیدان محلی در رشته موسیقی تحصیل پرداخته باشد. قبل‌از سال ۱۶۶۸، بایبر در دربار شاهزاده یوهان سیفرید فون اگنبرگ در گراتس کار می‌کرد و سپس توسط اسقف اولوموک، کارل دوم فون لیختن اشتاین-کاستلکورن ، در کرومشرز استخدام شد. همکار بایبر از اوایل دهه ۱۶۶۰، پاول یوزف وژوانوفسکی، به‌عنوان مدیر در آنجا کار می‌کرد. ظاهراً به گفته منابع بایبر از شهرت خوبی برخوردار بوده است و مهارت های ویولن نوازی او بسیار مورد توجه همگان بوده است.
در تابستان ۱۶۷۰ کارل دوم بایبر را به ابسام در نزدیکی اینسبروک فرستاد تا با سازنده ساز مشهور جاکوب استینر برای خرید سازهای جدید مذاکره کند. با این حال، بایبر هرگز به استاینر نرسید و در عوض به استخدام اسقف اعظم سالزبورگ، ماکسیمیلیان گاندولف فون کوئنبورگ، درآمد. از آنجایی که کارل و ماکسیمیلیان با هم دوست بودند، کارفرمای سابق بایبر از هرگونه اقدامی خودداری کرد.
حرفه موسیقایی و اجتماعی او زمانی شکوفا شد که او انتشار موسیقی خود را در سال ۱۶۷۶ در برابر امپراتور لئوپولد یکم بلژیک اجرا کرد (و توسط او جایزه‌ای دریافت کرد) در سال ۱۶۷۷، معاون کاپل‌مایستر در سالزبورگ در سال ۱۶۷۹ و کاپل‌مایستر در سال ۱۶۸۴ شد. 

در سال ۱۶۹۰ بایبر توسط امپراتور با عنوان بایبر فون بایبرن به مقام اشراف رسید.
این آهنگساز در ۳۰ مه ۱۶۷۲ در اقامتگاه تابستانی اسقف، کاخ هلبرون، درست خارج از سالزبورگ ازدواج کرد.  همسر او ماریا وایس دختر یک تاجر، شهروند سالزبورگ، پیتر وایس بود. آنها در طول زندگی خود دارای ۱۱ فرزند شدند که چهار نفر از آنها تا بزرگسالی زنده ماندند. همه فرزندان او از استعداد موسیقی نیر برخوردار بودند. آنتون هاینریش (۱۶۷۹-۱۷۴۲) و کارل هاینریش (۱۶۸۱-۱۷۴۹) هر دو به عنوان نوازنده ویولن در دربار سالزبورگ خدمت کردند. دختران او یعنی ماریا کاسیلیا (متولد ۱۶۷۴) و آنا ماگدالنا (۱۶۷۷-۱۷۴۲) به ترتیب در سانتا کلارا، مرانو و صومعه نونبرگ راهبه شدند. آنا ماگدالنا یک نوازنده ویولن بود و در سال ۱۷۲۷ مدیر گروه کر شد.
در ۳ نوامبر ۱۶۹۲، بایبر توسط اسقف اعظم، یوهان ارنست به عنوان مباشر منصوب شد. سپس نشان خود را دریافت کرد.
بایبر در سال ۱۷۰۴ در سالزبورگ درگذشت. قبر او هم‌اکنون در پترزفریدوف قرار دارد.
بنای یادبود بایبر در زادگاهش، وارتنبرگ
لوح یادبودی در کنار قبر بایبر در پترزفریدوف
دیگو ازکیل آگویر

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادروز:  ۱۱ ژانویهٔ ۱۹۹۳ ‏(۳۱ سال)
زادگاه:  بوئنوس آیرس
قد:  1.87 m
پست:  مهاجم
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  San Miguel
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۰۰۰۰–۲۰۱۱:  Nueva Chicago
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۴ |  Nueva Chicago |  ۱۱ |  (۰) |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۴ |  ← Deportivo Español (قرضی) |  ۳۰ |  (۴) |
| ۲۰۱۵ |  Deportivo Laferrere |  ۶ |  (۰) |
| ۲۰۱۶ |  Unión Santiago |  ۴ |  (۰) |
| ۲۰۱۶ |  Deportivo Armenio |  ۱۱ |  (۰) |
| ۲۰۱۷ |  Deportes Valdivia |  ۱۲ |  (۲) |
| ۲۰۱۷–۲۰۱۸ |  باشگاه فوتبال آرسنال کی‌یف |  ۱۲ |  (۱) |
| ۲۰۱۸ |  Spartaks Jūrmala |  ۹ |  (۰) |
| ۲۰۱۹– |  San Miguel |  ۱۱ |  (۱) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۲ فوریه ۲۰۲۰. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۲ فوریه ۲۰۲۰. 
دیگو ازکیل آگویر (انگلیسی: Diego Ezequiel Aguirre؛ زادهٔ ۱۱ ژانویهٔ ۱۹۹۳) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آرسنال کی‌یف اشاره کرد.
حقوق بشر در ایران پهلوی

خاندان پهلوی از سال ۱۳۰۴ تا ۱۳۵۷ بر ایران حکومت کرد. در این دوره، دو پادشاه، رضاشاه و پسرش محمدرضا پهلوی از پلیس مخفی (بعدها ساواک) برای فرونشاندن مخالفان استفاده کردند. بر اساس یکی از تاریخ‌های نوشته شده در خصوص استفاده از شکنجه توسط دولت در ایران، سوء استفاده از زندانیان طی حکمرانی خاندان پهلوی بسته به زمان متغیر و خاص است.
با وجود این که «تخطی شاه از قانون اساسی» و «پایمال کردن قوانین بنیادین و حقوق ایرانیان» یکی از شکایات و ادعاهای انقلابیون انقلاب ۱۳۵۷ است، یرواند آبراهامیان مورخ سیاسی می‌نویسد:
در حالی که بین ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۹ کمتر از ۱۰۰ زندانی اعدام شدند، بین سال‌های ۱۹۸۱ و ۱۹۸۵ بیش از ۷۹۰۰ نفر اعدام شدند! نظام زندان‌ها متمرکز شد و شدیداً گسترش یافت… زندگی در زندان در جمهوری اسلامی شدیداً بدتر از زمان پهلوی‌ها بود. یکی از بازماندگان هر دوی آنها می‌نویسد که تنها چهار ماه بودن در زندان اسدالله لاجوردی به اندازه چهار سال زندان ساواک سختی داشت. در ادبیات زندان دورهٔ پهلوی، واژگان رایج «بی‌حوصلگی» و «یکنواختی» بود. در ادبیات زندان جمهوری اسلامی این واژگان «ترس»، «مرگ»، «وحشت» و «کابوس» بودند…
حکومت رضاشاه

حکومت اقتدارگرایانه و دیکتاتوری رضاشاه، در دوره‌ای بود که حکومت‌های اقتدارگرا و دیکتاتوری در جهان رایج و در منطقه متعارف بودند. مطبوعات آزاد، حقوق کارگران و آزادی بیان سیاسی در دوره رضاشاه محدود شدند. روزنامه‌های مستقل غالباً بسته و احزاب ممنوع می‌شدند؛ همه سندیکاها نیز ممنوع بودند و ۱۵۰ سازمان دهنده کارگری بین سال‌های ۱۹۲۷ و ۱۹۳۲ دستگیر شدند.
زور فیزیکی علیه برخی انواع زندانیان (مجرمان معمولی، مظنونان به جاسوسی و کسانی که متهم به نقشه برای شاه کشی بودند) مورد استفاده قرار می‌گرفت. مشخصاً دزدان فلک و مچ‌کشی می‌شدند تا «غارت‌های پنهانشان را لو بدهند». مظنونان به جاسوسی و سوءقصد کتک زده می‌شدند، بی‌خوابی داده می‌شدند و قپانی می‌شدند که گاهی باعث ترک خوردن مفاصل می‌شد. ولی برای زندانیان سیاسی که بیشترشان کمونیست بودند، نبود شکنجه قابل توجه است. دلایل این عدم شکنجه در مورد زندانیان سیاسی، اولاً منع صریح قانونی استفاده از زور فیزیکی برای اخذ اطلاعات، و نیز این بود که کمینترن به دقت امور را زیر نظر داشت، و دولت سعی می‌کرد از تبلیغات منفی خارجی به خصوص از سوی کمینترن جلوگیری کند.
شیوه اصلی فشار حبس انفرادی و محروم سازی از «کتاب، روزنامه‌ها، ملاقات، بسته‌های غذایی و مراقبت پزشکی مناسب» بود. با این که زندانیان سیاسی اغلب به قپانی تهدید می‌شدند به ندرت دچار آن می‌شدند.
حکومت رضاشاه غالباً به نقض آزادی دینی و سرکوب مسلمانان دین دار متهم می‌شد. در یک مورد او تقدس حرم فاطمه معصومه را برای کتک زدن یک روحانی که زنش را به بی‌حیایی متهم کرده بود خدشه دار کرد. رضاشاه قانونی تصویب کرد که همه را ملزم می‌کرد لباس‌های غربی بپوشند (به جز علمای شیعه که در یک آزمون ویژه قبول شده بودند) و معلمان زن را از آمدن به مدرسه با پوشش سر منع کرد. سوگواری محرم به یک روز محدود شد و مساجد ملزم شدند به جای این که عزاداران به‌طور سنتی روی زمین بنشینند، در جریان عزاداری‌ها از صندلی برای سوگواران استفاده کنند.
تا میانه دهه ۱۹۳۰، این فرمان‌ها، مصادره زمین‌های در دست روحانیون و دیگر مشکلات نارضایتی شدیدی در میان روحانیت شیعه در سراسر ایران برانگیخته بود، و پس از این که جمعیتی به حمایت از یک روحانی در حرم امام رضا جمع شده و ابداعات، فساد و مالیات‌های سنگین شاه را محکوم کردند، سربازان فراخوانده شدند. چند دوجین از معترضان کشته و چند صد تن مصدوم شدند.
در پی این واقعه، شاه جلوتر رفت و دستور داد چادر ممنوع شود و همه شهروندان - غنی و فقیر-زنانشان را بدون سرپوش به کارهای عمومی بیاورند.
حکومت محمدرضا پهلوی

محمدرضا پهلوی پس از برکناری پدرش به دست شوروی و بریتانیا در سال ۱۳۲۰ پادشاه شد. زندانیان سیاسی (عموماً کمونیست) از سوی قدرت‌های اشغالگر آزاد شدند و شاه (در آن زمان ولیعهد) دیگر کنترلی بر مجلس نداشت. اما پس از تلاش ناموفق برای سو قصد به شاه در سال ۱۳۲۷، او موفق شد حکومت نظامی اعلان کند، کمونیست‌ها و دیگر مخالفین را به زندان بیندازد و انتقاد از خانواده سلطنتی در مطبوعات را محدود کند.
در پی کودتای به طرفداری از شاه که نخست‌وزیر محمد مصدق را در سال ۱۳۳۲ سرنگون کرد، شاه دوباره مخالفینش را سرکوب کرد و آزادی سیاسی از بین رفت. او جبهه ملی ایران، گروه سیاسی مصدق، را ممنوع و بیشتر رهبران آن را دستگیر کرد. بیش از ۴۰۰۰ کنشگر سیاسی حزب توده (از جمله ۴۷۷ نفر در نیروهای مسلح) دستگیر، و چهل تن اعدام شدند و ۱۴ نفر دیگر زیر شکنجه درگذشتند و بیش از ۲۰۰ نفر به حبس ابد محکوم شدند.
در پی این سرکوب، برای سال‌های متعددی شرایط برای زندانیان سیاسی و مخالفین این حکومت اقتدارگرا نسبتاً خوب بود. «عمده زندانیان توده ای آزاد شدند،» و بقیه زندانیانی که از امضای نامه ابراز پشیمانی خودداری کردند اجازه یافتند پینگ پنگ بازی کنند، از باشگاه ورزشی استفاده کنند، و تلویزیون تماشا کنند.
در دهه ۱۹۶۰، شاه در چارچوب اصلاحاتی که به انقلاب سفید موسوم شدند اصلاحات انتخاباتی ای ارائه کرد که حق رای را به زنان و انتخاب شدن را به غیرمسلمانان اعطا می‌کرد.
یک استثنا برای این دوره آرامش نسبی سه روز شورش بود که از ۱۴ خرداد ۱۳۴۲ پس از بازداشت سید روح‌الله خمینی—از مخالفین اصلی انقلاب سفید—بروز کرد. سربازان بر تظاهرکنندگان در میدان ژاله آتش گشودند.
محمدرضا شاه از منتقدان اعلامیه جهانی حقوق بشر بود و خواهان اصلاح آن برای تاکید بیشتر بر توسعه سیاسی و کاهش دادن حقوق مدنی و سیاسی بود.  او اهمیت آزادی سیاسی را تقلیل می داد و حقوق بشر را به امتیازات اجتماعی و اقتصادی تبدیل می کرد.  به جای این که آزادی های فردی علیه قدرت دولت به کار گرفته شود، حقوق از سوی حکومت و برنامه توسعه آن اهدا می شد.
حکومت محمدرضا پهلوی > کالبدشکافی

ارزیابی‌های مورخان نسبت به عملکرد حقوق بشری شاه مهربانانه‌تر از گزارش‌های هم عصر او بوده است. تخمین زده شده ۳۸۰ (و نه ۱۵٬۰۰۰) تظاهرکننده در تظاهرات‌های خرداد ۱۳۴۲ در ایران کشته شدند، که برخی از آنان مسلح بودند. گزارشی تهیه شده (ولی منتشر نشده) از بنیاد شهید و امور ایثارگران دریافت کل کشته‌شدگان در ستیزهای بین تظاهرکنندگان و نیروهای ارتش/امنیتی شاه در جریان چهارده ماه بین اکتبر ۱۹۷۷ تا فوریه ۱۹۷۹ نه ۶۰٬۰۰۰ بلکه ۲۷۸۱ نفر بوده است. در اشاره به رقم "۶۰٬۰۰۰" کشته، اسپنسر تاکر مورخ نظامی ذکر می‌کند که «رژیم خمینی برای مقاصد پروپاگاندایی میزان تلفات انقلاب را شدیداً بیشتر از آنچه بود اظهار کرد.» تاکر توضیح می‌دهد که اجماع مورخان در خصوص میزان تخمینی تلفات انقلاب ایران (از ژانویه ۱۹۷۸ تا فوریه ۱۹۷۹)، ارقامی بین ۵۳۲ و ۲٬۷۸۱ نفر است.
به جای هزاران نفری که گفته شده مزدوران اسرائیلی شاه در جمعه سیاه در میدان ژاله کشته‌اند، اکنون به نظر می‌رسد ۸۴ نفر توسط سربازانی که ایرانی ولی اهل یک منطقه کردی بودند (کردی حرف می‌زدند نه عبری) کشته شده باشند. بنا به گفته عباس امانت مورخ ایران معاصر:
فعالان روحانی، با پشتیبانی مراجع تقلید قم، از کشتار میدان ژاله برای بی‌رحم و نامشروع تصویر کردن رژیم استفاده کردند. به کمک یک ماشین شایعه پراکنی که در غیاب رسانه‌های قابل اتکا و گزارشگری خبری به‌طور کاملی عملیاتی شده بود، شمار تلفات یا «شهدای» در راه اسلام، به هزاران نفر مبالغه شد، و به سربازانی که بر روی آنان آتش گشوده بودند برچسب مزدوران اسرائیلی زده شد که آورده شده بودند تا انقلاب را خاموش کنند!
تاکر می‌نویسد ۹۴ نفر در جمعه سیاه کشته شدند که از آنها ۶۴ نفر معترض و ۳۰ نفر نیروهای امنیتی بودند. ایران‌شناس ریچارد فولتس، به‌طور مشابه، ذکر می‌کند که ۶۴ نفر در میدان ژاله کشته شدند.
یوهان بویکس، مؤلف فوکو در ایران: ۱۹۷۸–۱۹۷۹، ذکر می‌کند که «به نظر می‌رسد فوکو به این تعداد مبالغه شده تلفات در میدان ژاله، که توسط خود توده‌های انقلابی تبلیغ می‌شد باور داشته که هزاران نفر زخمی شدند، ولی محتمل نیست میزان تلفات بیش از صد کشته بوده باشد.».
پس از انقلاب، پایش داخلی و جاسوسی، استفاده از شکنجه و اظهار ندامت نه تنها برچیده نشد بلکه توسعه یافت. ساواک با یک وزارت اطلاعات بسیار بزرگتر جایگزین شد. مورخ سیاسی یرواند آبراهامیان جمهوری اسلامی ایران را با روسیه استالینیستی، چین مائوییستی و اروپای دوران انگیزیسیون در استفاده سازمان یافته‌شان از شکنجه برای اجبار زندان سیاسی به اظهار ندامت علنی در یک باشگاه مقایسه می‌کند.
حکومت پهلوی حقوق زنان و برخی اقلیت‌ها را گسترش داد. با این که زنان و اقلیت‌های مطلوب با دیگر ایرانیان در محدودیت‌های اعمال شده بر آزادی‌های فردی و سیاسی شان شریک بودند، هر دو گروه شاهد این بودند که حقوق شان برای فرصت برابر تحت این محدودیت‌ها ارتقای بسیار یافت. بی شک مقدار زیادی از استثمار جنسی زنان در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ آن طور که پیروان خمینی معتقدند وجود داشت، ولی همچنین زنان حرکت قابل توجهی به سوی مشاغل و دنیای مالی صورت دادند. اقلیت‌هایی که با شاهد بهبود قابل توجه فرصت‌ها مواجه بودند آنهایی بودند که می‌توان آن‌ها را نمونه‌ها خواند، افرادی در اقلیت‌ها که تحصیلات بهتر و درآمد بیشتر از مسلمان شیعه فارسی‌زبان داشتند. بیشتر آنان اقلیت‌های دینی غیرمسلمان، بهایی، یهودی، مسیحی و زرتشتی بودند.
حقوق غیر مسلمانان

یکی از مهم‌ترین دستاوردهای حکومت پهلوی، جلوگیری از نقض حقوق غیر مسلمانان در ایران بود.
رضاشاه، پایه‌گذار دودمان پهلوی
محمدرضا پهلوی، دومین پادشاه دودمان پهلوی
محمد مصدق، ایرانی مدافع دموکراسی و نخست‌وزیر سرنگون‌شده ایران در دوره پهلوی
ریاض الصلح

| ریاض الصلح | ریاض الصلح |
| --- | --- |
نخست‌وزیر لبنان: نخست‌وزیر لبنان
دوره مسئولیت ۲۵ سپتامبر ۱۹۴۳ – ۱۰ ژانویه ۱۹۴۵: دوره مسئولیت ۲۵ سپتامبر ۱۹۴۳ – ۱۰ ژانویه ۱۹۴۵
رئیس‌جمهور: بشاره الخوری
پس از: تشکیل پست
پیش از: عبدالحمید کرامی
دوره مسئولیت ۱۴ دسامبر ۱۹۴۶ – ۱۴ فوریه ۱۹۵۱: دوره مسئولیت ۱۴ دسامبر ۱۹۴۶ – ۱۴ فوریه ۱۹۵۱
رئیس‌جمهور: بشاره الخوری
پس از: سعدی المنلا
پیش از: حسین العوینی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۸۹۴ صیدا، لبنان
درگذشته: ۱۷ ژوئیه ۱۹۵۱ (۵۶–۵۷ سال) امان، اردن
حزب سیاسی: جماعت اتحاد و پیشرفت (۱۹۱۶–۱۹۲۰) مستقل (۱۹۲۰–۱۹۳۴) جبهه قانون اساسی (۱۹۳۴–۱۹۵۱)
فرزندان: پنج دختر یک پسر
محل تحصیل: دانشگاه پاریس
تخصص: وکیل
ریاض الصلح (عربی: ریاض الصلح) (زاده ۱۸۹۴ – درگذشته ۱۹ ژوئیه ۱۹۵۱) اولین نخست‌وزیر لبنان بعد از استقلال، در سال ۱۸۹۴ در خانواده‌ای سرشناس از اهل سند در صیدا واقع در جنوب لبنان متولد شد. پدر وی رضا الصلح یک رهبر عربی و فرماندار نبتیه و صیدا بود که در سال ۱۹۱۵ پس از محاکمه توسط عثمانی‌ها به تبعید در آناتولی ترکیه فرستاده شد. ریاض نیز همراه پدرش به این تبعید رفت و تا سال ۱۹۱۸ در آنجا بود. ریاض الصلح نقش مؤثری در جدا شدن لبنان از سوریه ایفا کرد.
فعالیت‌ها

ریاض بعد از پایان جنگ جهانی اول، در دمشق اقامت گزید و در حزب جوانان عرب که یک حزب مخفی بود به فعالیت پرداخت و بعد از اشغال سوریه توسط فرانسه در سال ۱۹۲۰ به مصر رفت. در سال ۱۹۳۵ به لبنان بازگشت و مدتی به عنوان وکیل به کار پرداخت و سپس وارد پارلمان شد. در سال ۱۹۴۳ به منصب نخست‌وزیری رسید و پیشنهاد تغییراتی در قانون اساسی که فرانسوی‌ها برای مقاصد استعماری وضع کرده بودند را داد که مورد تأیید بشاره الخوری رئیس‌جمهور لبنان نیز قرار گرفت. تصویب این تغییرات توسط پارلمان خشم فرانسوی‌ها را برانگیخت و موجب شد که او را دستگیر کنند.
ریاض الصلح دو دوره نخست‌وزیر لبنان بود دوره اول از ۲۵ سپتامبر ۱۹۳ تا ۱۰ ژانویه ۱۹۴۵ بود. او در سال ۱۹۴۳ به‌همراه بشاره الخوری رئیس‌جمهور یک پیمان ملی به‌مثابه چارچوب رسمی برای حل و صل اختلافات مذهبی در لبنان را به‌مورد اجرا گذاشت. بر اساس این پیمان رئیس‌جمهور از مسیحیان، نخست‌وزیر از اهل سنت و رئیس پارلمان از اهل تشیع خواه بود. او همچنین از ۱۴ دسامبر ۱۹۴۶ تا فوریه ۱۹۵۱ مجدداً نخست‌وزیر لبنان شد. وی در این دوره نقش مهمی در اعطای برتری کمیته سیاسی اتحادیه عرب به دولت فلسطین ایفا کرد.
وفات

در تاریخ ۱۶ ژوئیه ۱۹۵۱ هنگامی که از اردن عازم بازگشت به لبنان بود مورد سوء قصد قرار گرفت و کشته شد.
خانواده

دخترش موانا الصلح با شاهزاده طلال بن عبدالعزیز ازدواج کرد. از این سوی ریاض الصلح، پدربزرگ مادری شاهزادگان خالد بن طلال آل‌سعود، ولید بن طلال آل‌سعود و ریما بنت طلال آل‌سعود است.
آرتور ژمیفسکی

| آرتور ژمیفسکی | آرتور ژمیفسکی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۰ آوریل ۱۹۶۶ ‏(۵۸ سال) رادزمین، لهستان
ملیت:  لهستانی
پیشه: هنرپیشه
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۴ تا کنون
همسر: پائولینا پتریکات-زِمیه‌فسکا
جوایز: 
آرتور ژِمیفسکی (لهستانی: Artur Żmijewski؛ زادهٔ ۱۰ آوریل ۱۹۶۶) بازیگر اهل لهستان است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به خبرچینان – پدران و دختران، خبرچینان، در بادیه و بیابان، خون بی‌گناه، خیوکا، ما همه مسیح هستیم، در خوشی و سختی، تلخ و شیرین، فرار، وضعیت تملک، درهم‌شکستن محدودیت‌ها، حوزه استحفاظی ۱۳، کارول: مردی که پاپ شد، پدر متیو، کاتین، دوچرخه پدرم و قضاوت درباره فراچیشکا کووسا اشاره کرد.
پشمیسواف سادوفسکی

| پشمیسواف سادوفسکی | پشمیسواف سادوفسکی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۸ مارس ۱۹۷۵ ‏(۴۹ سال) خاینووکا، لهستان
ملیت: لهستانی
محل تحصیل: مدرسه ملی فیلم ووچ
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۷-اکنون
همسر: آگنیشکا وارخولسکا
فرزندان: ۳
پشمیسواف سادوفسکی (لهستانی: Przemysław Sadowski؛ ‏ تلفظ لهستانی: [pʂɛˈmɨswaf]؛ ‏ زادهٔ ۱۸ مارس ۱۹۷۵) بازیگر اهل لهستان است. وی دانش‌آموختهٔ مدرسه ملی فیلم ووچ است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به بدون پنهان‌کاری، در بادیه و بیابان، کرکس، مدار بسته، خودِ زندگی، شمش‌سازان، موج جرم و جنایت، نشانه‌گذاری‌شده، ۲ ایکس‌ال، فقط عاشقم باش، لندنی‌ها، یولیا به خانه برمی‌گردد، قانون حقیقی، طایفه، در خوشی و سختی، ماگدا ام.، دهن‌به‌دهن و هتل ۵۲ اشاره نمود.
دختری از پستو

| دختری از پستو | دختری از پستو |
| --- | --- |
پوستر فیلم: پوستر فیلم
کارگردان: بودو کوکس
بازیگران: وویچیخ متسفالدوفسکی پیوتر گوئوواتسکی
تاریخ‌های انتشار:  ۱۴ آوریل ۲۰۱۳ (۲۰۱۳-04-۱۴)  
مدت زمان: ۹۰ دقیقه
کشور: لهستان
زبان: لهستانی 
دختری از پستو (لهستانی: Dziewczyna z szafy) یک فیلم کمدی-درام لهستانی به کارگردانی بودو کوکس است که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد.
گزیدهٔ بازیگران

پیوتر گوئوواتسکی
وویچیخ متسفالدوفسکی
اریک لوبوس
الگا بووانچ
ماگدالنا پوپوافسکا
وویچیخ کالاروس
زندگی ما

| زندگی ما | زندگی ما |
| --- | --- |
کارگردان: دانیله لوکتی
فیلمنامه‌نویس: دانیله لوکتی ساندرو پترالیا  استفانو رولی
بازیگران: رائول بووا الیو جرمانو ایزابلا راگونزه  استفانیا مونتورسی لوکا زینگارتی جورجو کولانجلی آوا لی احمد حفیان
تاریخ‌های انتشار:  ۱۴ مه ۲۰۱۰ (۲۰۱۰-0۵-۱۴) (جشنواره فیلم کن)  ۲۱ مه ۲۰۱۰ (۲۰۱۰-0۵-۲۱) (ایتالیا)  
مدت زمان: ۹۳ دقیقه
کشور: ایتالیا فرانسه
زبان: ایتالیایی 
هزینهٔ فیلم: ۶٫۲ میلیون یورو
فروش گیشه: ۳ میلیون یورو
زندگی ما (ایتالیایی: La nostra vita) فیلمی کمدی-درام است که در سال ۲۰۱۰ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به رائول بووا، الیو جرمانو، و لوکا زینگارتی اشاره کرد.
الیو جرمانو موفق شد برای بازی در این فیلم جایزهٔ بهترین بازیگر نقش اول مرد را مشترکاً با خاویر باردم در جشنواره فیلم کن از آنِ خود کند.
لیو شیا

| لیو شیا | لیو شیا |
| --- | --- |
刘霞: 刘霞
زادهٔ: ۱ آوریل ۱۹۶۱ ‏(۶۳ سال) پکن
ملیت: چینی
پیشه(ها): شاعر، نقاشی، عکاس
همسر: لیو شیائوبو (ا. ۱۹۹۶–۲۰۱۷)
لیو شیا (چینی: 刘霞؛ زادهٔ ۱ آوریل ۱۹۶۱) نقاش، شاعر و عکاس چینی است. لیو از زمانی که همسرش، لیو شیائوبو، در سال ۲۰۱۰ برندهٔ جایزه صلح نوبل شد تا ۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۱۸ که به او اجازه داده شد تا برای درمان به آلمان سفر کند در حبس خانگی بود.
مورسنگ‌چشم کاکل‌سیاه

| مورسنگ‌چشم کاکل‌سیاه | مورسنگ‌چشم کاکل‌سیاه |
| --- | --- |
Male: Male
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
Missing taxonomy template (fix):: Sakesphorus
گونه:: Template:Taxonomy/SakesphorusS. canadensis
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Template:Taxonomy/SakesphorusSakesphorus canadensis (Linnaeus, 1766): Template:Taxonomy/SakesphorusSakesphorus canadensis (Linnaeus, 1766)
مترادف: مترادف
 Lanius canadensis Linnaeus, 1766:  Lanius canadensis Linnaeus, 1766
مورسنگ‌چشم کاکل‌سیاه (نام علمی: Sakesphorus canadensis) یک پرنده گنجشک‌سان در زیرتیرهٔ Thamnophilinae از تیرهٔ مورچه‌مرغان (Thamnophilidae)، «مورچه‌مرغ‌های نمادین» است. در مناطق گرمسیری آمریکای جنوبی در ترینیداد، کلمبیا، ونزوئلا، گویان، برزیل و پرو یافت می‌شود.
پارک جی یونگ (بازیگر)

| پارک جی یونگ | پارک جی یونگ |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۵ ژانویهٔ ۱۹۶۹ ‏(۵۵ سال) جونجو، استان جولا شمالی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۰–اکنون
نام کره‌ای: نام کره‌ای
هانگول: 박지영
هانجا: 朴志暎
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Bak Ji-yeong
مک‌کیون–ریشاور: Pak Chiyŏng
 :  
پارک جی یونگ (کره‌ای: 박지영؛ زادهٔ ۲۵ ژانویه ۱۹۶۹) بازیگر اهل کره جنوبی است. او در مجموعه‌های تلویزیونی همچون زنی که هنوز قصد ازدواج دارد (۲۰۱۰)، فراری از چوسان (۲۰۱۳)، حسادت آشکار (۲۰۱۶)، عاشقان ماه (۲۰۱۶)، و سرآستین قرمز (۲۰۲۱) حضور پیدا کرده‌است.
فیلم‌شناسی > مجموعه تلویزیونی

| سال | عنوان | نقش | شبکه | توضیحات |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۰۰ | عشق مرد سخت | به سانگ ران | کی‌بی‌اس |  |
| ۲۰۰۱ | تئاتر شرقی | به کو جا | کی‌بی‌اس |  |
| ۲۰۰۳ | عشق کامل |  | اس‌بی‌اس |  |
| ۲۰۰۴ | سرزمین | مادر ایمی | اس‌بی‌اس |  |
| ۲۰۰۸ | چطوری؟ | کیم یونگ ئه | ام‌بی‌سی |  |
| ۲۰۱۰ | زنی که هنوز قصد ازدواج دارد | چوی سانگ می | ام‌بی‌سی |  |
| ۲۰۱۱ | رومنس تاون | اوه هیون جو | کی‌بی‌اس |  |
| ۲۰۱۳ | فراری از چوسان | ملکه مون‌جونگ | کی‌بی‌اس |  |
| ۲۰۱۴ | اشک بهشت | یو سو کیونگ | ام‌بی‌ان |  |
| ۲۰۱۶ | حسادت آشکار | بانگ جا یونگ | اس‌بی‌اس |  |
| ۲۰۱۶ | عاشقان ماه | ملکه یو | اس‌بی‌اس |  |
| ۲۰۱۷ | دروغگو و معشوقه‌اش | یو هیون جونگ | تی‌وی‌ان |  |
| ۲۰۱۷ | نجاتم بده | کانگ اون شیل | اوسی‌ان |  |
| ۲۰۱۷ | تحریف | چا یون سو | اس‌بی‌اس |  |
| ۲۰۱۸ | تابه عشق | چا سول جا | اس‌بی‌اس |  |
| ۲۰۱۹ | دکتر کارآگاه | گونگ ایل سون | اس‌بی‌اس |  |
| ۲۰۱۹ | وی‌آی‌پی | ها ته-یونگ | اس‌بی‌اس |  |
| ۲۰۲۰ | وقتی که زیباترین بودم | کیم یون دا | ام‌بی‌سی |  |
| ۲۰۲۱ | دراما فستا – Off Route | کانگ کیونگ ئه | جی‌تی‌بی‌سی | درام تک قسمتی |
| ۲۰۲۱ | گمشده | آه ران | جی‌تی‌بی‌سی |  |
| ۲۰۲۱ | سرآستین قرمز | بانوی دربار جو | ام‌بی‌سی |  |
:
جولیا دمپسی

| جولیا دمپسی | جولیا دمپسی |
| --- | --- |
تصویری از جولیا دمپسی در ژورنال پرستاری آمریکا، ۱۹۲۵: تصویری از جولیا دمپسی در ژورنال پرستاری آمریکا، ۱۹۲۵
زادهٔ: ۱۴ مارس ۱۸۵۶ سالامانکا، نیویورک، ایالات متحده آمریکا
درگذشت: ۲۹ مارس ۱۹۳۹ (۸۲ سال) راچستر، مینه‌سوتا، ایالات متحده آمریکا
ملیت: آمریکایی
دیگر نام‌ها: خواهر روحانی مری جوزف
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): پرستاری
محل کار: بیمارستان سنت مریز
 :  
جولیا دمپسی (انگلیسی: Julia Dempsey؛ ‏ ۱۴ مارس ۱۸۵۶ – ۲۹ مارس ۱۹۳۹) مشهور به «خواهر مری جوزف» یک خواهر روحانی و پرستار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی که تحصیلات دانشگاهی نداشت و پرستاری را به‌صورت تجربی از باتجربه‌ترین پرستار شهر آموخته بود، خیلی زود سرپرستار و دستیار جراحی ویلیام جیمز مِـیو (یکی از بنیان‌گذاران مایو کلینیک) شد. «حتی بدون آموزش رسمی، او یک پرستار عالی بود. مِـیو خاطرنشان کرد که قضاوت بالینی جراحی او با هر مرد پزشکی برابر است و خواهر مری در بین تمام دستیارانش رتبه اول را داشت.» خواهر مری جوزف تا سال ۱۹۱۵ دستیار او باقی ماند. او از سال ۱۸۹۲ مدیر خدمات پرستاری (مترون) بیمارستان بود و «مدرسه آموزشی بیمارستان سنت مری برای پرستاران» را در سال ۱۹۰۶ بنیان نهاد.
امروزه نام او در علم پزشکی به‌خاطر گره‌های خواهر مری جوزف ماندگار شده که گرهک‌های قابل لمسی اطراف ناف است که در نتیجهٔ متاستاز سرطان در شکم یا لگن خاصره پدیدار می‌شوند. او توجه ویلیام جیمز مِـیو را به این برآمدگی‌ها جلب کرد و این جراح مقاله ای در مورد آن در سال ۱۹۲۸ منتشر کرد. سرانجام نام این خواهر روحانی در سال ۱۹۴۹ توسط جراح بریتانیایی هنری همیلتون بیلی بر روی این توده‌ها گذاشته شد و تا به امروز به همین نام شناخته می‌شود.
کتاب‌شناسی

Ogilvie, Marilyn & Harvey, Joy, eds. (2000). The Biographical Dictionary of Women in Science: Pioneering Lives From Ancient Times to the mid-20th Century. Vol. 1: A-K. New York, NY: Routledge. ISBN 0-415-92039-6.
سلطانه آیت حمو

سلطانه آیت حَمّو (زادهٔ ۲۱ مهٔ ۱۹۸۰) دوندهٔ دو نیمه‌استقامت مغربی است که در ۸۰۰ متر تخصص دارد. او نماینده کشورش در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۴ بود و همچنین در مسابقات جهانی دو و میدانی و مسابقات دو و میدانی داخل سالن جهان شرکت کرده است. او همچنین برندهٔ مدال طلا در چندین رویداد مهم از جمله بازی‌های مدیترانه‌ای ۲۰۰۱، بازی‌های جهانی نظامی ۲۰۰۳، بازی‌های پان عرب ۲۰۰۷ و بازی‌های فرانکفونی ۲۰۰۹ بوده است.
او در سال ۲۰۰۸ به دلیل از دست دادن سه آزمایش دوپینگ، یک سال از ورزش دو و میدانی محروم شد. او خواهر آمینه آیت حمو، یکی دیگر از ورزشکاران موفق مراکشی در دوی نیمه‌استقامت است.