stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دیوید کولار

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  David Cuéllar Tainta
زادروز:  ۱ نوامبر ۱۹۷۹ ‏(۴۴ سال)
زادگاه:  پامپلونا
قد:  ۱٫۷۰ متر (۵ فوت ۷ اینچ)
پست:  هافبک
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۹۴–۱۹۹۵:  Chantrea
۱۹۹۵–۱۹۹۷:  Athletic Bilbao
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۹۷–۱۹۹۸ |  Basconia |  ۳۲ |  (۲) |
| ۱۹۹۸–۲۰۰۱ |  باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو بی |  ۸۲ |  (۷) |
| ۲۰۰۰–۲۰۰۲ |  باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو |  ۱۴ |  (۰) |
| ۲۰۰۲–۲۰۰۴ |  باشگاه فوتبال الچه |  ۶۲ |  (۴) |
| ۲۰۰۴–۲۰۰۷ |  باشگاه خیمناستیک تاراگونا |  ۹۲ |  (۸) |
| ۲۰۰۷–۲۰۰۸ |  باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو |  ۷ |  (۰) |
| ۲۰۰۸–۲۰۱۰ |  باشگاه فوتبال رئال مورسیا |  ۱۲ |  (۰) |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۰ |  ← Salamanca (قرضی) |  ۲۳ |  (۰) |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۳ |  El Morell |   |   |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۴ |  Reus |  ۲۴ |  (۰) |
| ۲۰۱۴–۲۰۱۵ |  Vilafranca |  ۱۳ |  (۱) |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۸ |  Vila-Seca |   |   |
| مجموع |   |  ۳۶۱ |  (۲۲) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۹۸ |  تیم ملی فوتبال زیر ۱۸ سال اسپانیا |  ۱ |  (۰) |
| ۱۹۹۸ |  تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال اسپانیا |  ۳ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
دیوید کولار (انگلیسی: David Cuéllar؛ زادهٔ ۱ نوامبر ۱۹۷۹) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رئال مورسیا، باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو، باشگاه خیمناستیک تاراگونا، باشگاه فوتبال الچه، و باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو بی اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۸ سال اسپانیا و زیر ۲۰ سال اسپانیا بازی کرده‌است.
توماش پتراشک

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زادروز:  ۲ مارس ۱۹۹۲ ‏(۳۲ سال)
زادگاه:  ریخنوف ناد کنیژنوو
قد:  1.99 m
پست:  مدافع
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال راکو چنتستوخووا
شمارهٔ پیراهن:  ۲
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۲–۲۰۱۵ |  باشگاه فوتبال هرادتس کرالووه |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۲ |  ← SK Hlavice (قرضی) |  ۱۱ |  (۰) |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۴ |  ← SK Roudnice nad Labem (قرضی) |   |   |
| ۲۰۱۴ |  ← FK Kolín (قرضی) |  ۱۴ |  (۱) |
| ۲۰۱۵ |  Flota Świnoujście |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۵ |  SK Převýšov |   |   |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۶ |  FK Slavoj Vyšehrad |  ۱۵ |  (۰) |
| ۲۰۱۶ |  باشگاه فوتبال ویکتوریا ژیژکوف |  ۱۸ |  (۵) |
| ۲۰۱۶– |  باشگاه فوتبال راکو چنتستوخووا |  ۱۳۸ |  (۳۱) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۲۰– |  تیم ملی فوتبال جمهوری چک |  ۳ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۶ مه ۲۰۲۲.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۹ ژوئن ۲۰۲۲:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۶ مه ۲۰۲۲.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۹ ژوئن ۲۰۲۲
توماش پتراشک (چکی: Tomáš Petrášek؛ زادهٔ ۲ مارس ۱۹۹۲) بازیکن فوتبال اهل جمهوری چک است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری چک بازی کرده‌است.
دیوار چهارم

دیوار چهارم
دیوار چهارم مفهومی ناتورالیستی است که اولین بار توسط آندره آنتوان و امیل زولا دربارۀ چگونگی ساختار صحنۀ نمایش مطرح شد.
ریشه

این اصطلاح از تئاتر، جایی که سه دیوار اطراف صحنه را محصور می‌کنند، می‌آید. این در حالی است که یک دیوار چهارم نامرئی به خاطر تماشاگر کنار گذاشته می‌شود. دیوار چهارم صحنه‌ای است که مخاطب درحال تماشای آن است و با آن مانند یک آینه یک طرفه برخورد می‌کند. مخاطب از حضور داستان آگاه است اما داستان از حضور مخاطب آگاه نیست.
آندره آنتوان و دیوار چهارم

آندره آنتوان برای تحقق نظرات ناتورالیستی خود و اميل زولا، در زمينهٔ صحنه آرايی تا بدان جا پيش می‌رود كه مسئلهٔ «دیوار چهارم» را مطرح کرده و می‌گوید که بهترین روش برای صحنه‌آرایی کاملِ یک نمایش آن است که صحنه به طور کامل و بدون توجه به آن‌که تماشاگر در تماشاخانه وجود دارد آرایش شده و زمانی‌که دکور و میزانسن آماده شد، آنگاه کارگردان تصمیم بگیرد که کدام دیوار بهتر است برداشته شود تا تماشاگران نمایش را تماشا کنند.
برتولت برشت و شکستن دیوار ‌چهارم

صحبت‌کردن به شکلی مستقیم و بی‌واسطه با مخاطبان، دیوار چهارم را می‌شکند‌ و توهم واقعی بودن نمایش را از میان می‌برد. برای نم‌ونه در بسیاری از آثار برتولت برشت مانند دایره گچی قفقازی شخصیت «گروشا» درباره کودکی به نام «مایکل» این‌گونه با مخاطبان صحبت می‌کند: «خودم بزرگش کردم، آیا خودم هم باید نابودش کنم؟ نمی توانم.»
نمونه‌ها

برای نمونه می‌توان به الیور هاردی، مهران مدیری و سیامک انصاری اشاره کرد که با نگاه کردن به دوربین طنز کارشان را بیشتر می‌کنند.
در دنیای سینمایی مارول شخصیت ددپول نیز دیوار چهارم را می‌شکند.
تصویری از نمای یک صحنه از بالا
برتولت برشت
خاستگاه ارامنه

قفقاز در قرن دوم قبل از میلاد
موقعیتها در قرن دوم قبل از میلاد
خاستگاه تاریخ ارمنستان یا ریشه ارامنه یا خاستگاه ارامنه (انگلیسی: Origin of the Armenians) از لحاظ قومیتی از ادغام تدریجی اقوام مهاجر هند و اروپایی (قوم آرمن) با اقوام بومی قدیمی تر ساکن در سرزمین کوهستانی ارمنستان مانند هوری‌ها، اورارتویی، لوویان و هایاسا حاصل شده‌است. در نتیجه ارمنیان از همان آغاز در موطن اصلی خود همواره از ادغام اقوام گوناگون پدید آمده‌اند. سرزمین ارمنستان بوسیله کوه‌ها به چندین منطقه مجزا تقسیم می‌شده‌است (مانند منطقه واقع در دره ارس، یا منطقه‌ای که از دغوبایزید تا ارزروم گسترده‌است؛ یا منطقهٔ دریاچه وان و پس از آن)، و این مناطق بسیار بزحمت می‌توانستند با یکدیگر ارتباط بگیرند.
ایالت‌های قلمرو پادشاهی ایبری در طول حکومت پارناواز یکم
ریشه و یافته‌های تمدنی > زوراتس کارر

مقالهٔ اصلی: زوراتس کارر
همچنین ببینید: استون‌هنج
زوراتس کارِر یا کاراهونج «به معنی سنگ‌های قادر»، به لاتین Karahunj , که یک مجموعه از دنیای باستان است در حوالی شهر سیسیان و در استان سیونیک واقع است، این بنا شبیه به، استون‌هنج یادمانی پیشاتاریخی در دشت سالزبری ویلتشر در جنوب انگلستان است، اهمیت ویژه این اثر از این لحاظ است که این امر به اثبات رسیده‌است که مجموعه «زوراتس کارر» ارمنستان در هزاره ششم (پیش از میلاد) بنا شده‌است.
تقویم تاریخی

دوران منتج از پارینه سنگی تا عصر سنگ در ارمنستان با یک سری مناطق مسکونی جلوه می‌کند که تاریخ آن‌ها به دوران بین اواسط هزاره هفتم تا اواسط هزاره پنجم (پیش از میلاد) برمی گردد. هنر کاربرد سنگ در این تاریخ در بین این مردمان به حد تکاملی خود رسیده‌است و ابزارها صیقل داده می‌شوند و در نتیجه تبرهای دسته دار سنگی امکان ساختن وسایل نقلیه نظیر ارابه و قایق را می‌دهند.
سپس در هزاره سوم قبل از میلاد، در اجتماعات پیشرفته تر آن زمان، دوران تشکیل حکومت می‌بود و در نتیجه حکومت مصر و اکد و سومریان، در جلگه‌های دجله و فرات با کتابت و تمدن عالی خود به وجود می‌آیند و تمدن آن‌ها به‌طور وسیع در کشورهای همجوار از جمله سرزمین کوهستانی ارمنستان اثر می‌گذارد. سرزمین کوهستانی ارمنستان در آن زمان سرزمینی است با کوهستان‌های بلند و دژی طبیعی که حصارهای آن از دشت قفقاز جنوبی گرفته تا آناتولی و از دریای سیاه تا دشت میان رودان گسترده‌است. این سرزمین مرتفع و وسیع مرکب بوده‌است از چندین رشته‌کوه، که در میان آن‌ها کوه‌های پونتیک و رشته کوه‌های توروس از همه مهمتر بوده‌اند و همچنین چندین رودهای بزرگی از جمله ارس و دوشاخه رود فرات و مسیر فوقانی دجله در سرزمین این مردمان جریان داشته‌است. از بین قله‌های بلند این سرزمین، بلندترین آن‌ها کوه آرارات بوده‌است.
قوم هوری

همچنین ببینید: اورارتو و زبان هوری
هوری‌ها، در کوه‌های ارمنستان ریشه داشته و از آنجا پدیدار شده‌اند. زبان اصلی آنان، اینک از میان رفته، اما گفته می‌شود ممکن است که با زبان‌های گرجی و قفقازی خویشاوند باشد. مقالات بسیاری نیز از مجلات علمی شناخته شده پیوستگی میان زبان‌های هوری- اورارتویی و ارمنی را ثابت کرده‌اند. مردم هوری- اورارتویی به زبان قفقازی شمال شرقی سخن می‌گفته‌اند. دانش‌پژوهی‌ها نشان می‌دهد که زبان اورارتویی به زبان هوریانی شبیه است و زبان ماننایی نیز از زبان هوریانی انشقاق یافته‌است. هوری‌ها و اورارتوها در شرق آناتولی ساکن بودند، برپایهٔ دیدگاه دیاکونوف (دیرین- زبان‌شناس) نیز، عنوان شده‌است که گویش هوریانی به زبانی اورارتویی بسیار شبیه است. دیاکونوف از زبان گوتی را نیز به عنوان زیرگروه زبان هوریانی یاد می‌کند که با زبان‌های مانا خویشاوند بودند.
زبان‌های قفقازی به برخی زبان‌های هندواروپایی نزدیک هستند.
برخی از دانشمندان، حتی شماری بسیاری از دیگر اقوام این ناحیه را مانند مانا، لولوبی، و گوتی به عنوان طوایف یا زیرمجموعه‌های قوم هوری دسته‌بندی می‌کنند. همهٔ این اقوام به هر روی به ترتیبی با هوری‌ها و اورارتوها در طول تاریخ خویشاوند شده‌اند.
از آثاری که به زبان سومری و اکدی و هوریانی در دست است چنین برآورد می‌شود که در کوهپایه‌های غربی زاگروس و آن جایی که بعدها ماد غربی را تشکیل شد، قبایل هوریان و لولوبیان و کوتیان و ظاهراً قبایل دیگری که با ایلامیان قرابت داشتند، زندگی می‌کرده‌اند. مشخص شده‌است قبایلی که به زبان هوریانی سخن می‌گفتند، در هزاره دوم قبل از میلاد در بین‌النهرین شمالی و تا حدی در سوریه و، چنان‌که از برخی نام‌های امکنه و اشخاص بر می‌آید، در سراسر سرزمین کوهستانی ارمنستان پراکنده بودند.
هوری‌ها خود فاقد یک امپراتوری بوده‌اند اما مشخص شده‌است که بیش تر جمعیت پادشاهی میتانی (۱۴۰۰–۱۵۵۰ پ. م) را همین هوری‌ها تشکیل می‌دادند.
پیدایش و نام ارمنی

بابلیان ساتراپ‌نشین ارمنستان را منطقه «اوراشطو» و «اورالط» [Oralt] می‌نامیدند و پارسیان مردم آن را «آرمینا» می‌خواندند. که بر سنگ نوشته داریوش در شوش و نیز در نقش رستم به صورت «اررمن» آمده‌است.
نام ارمنستان در متون یونانی نیز به گونه‌های «ارمنیا» و مردم آنجا «ارمنیوی» [Armenioi] آمده‌است. گزنفون از ارمنستان و مردم آن به صورت «ارمنیون» یاد کرده‌است. هرودت و استرابون ارمنیان را «ارمنییوی» [Armenion] آورده‌اند.
نام «ارمنیا» نخستین بار در سطر ۱۵ ستون اول متن پارسی کتیبه داریوش اول بر کوه بیستون آمده‌است. در متن عیلامی کتیبه مزبور نام این سرزمین به صورت «هارمی نویا» و در متن آرامی «اررط» آمده‌است. موسس خورناتسی نام ارمنیا را با نام «آرام» مربوط می‌داند.
محققان «اوراشطو» را نیز همان اورارتو دانسته‌اند، در کتیبه‌های آشوری که به خط میخی است، این نام به صورت اورارتو آمده‌است. در کتاب مقدس به صورت آراراط آمده‌است، دولت اورارتو به نام «پادشاهی وان» نیز نامیده می‌شده. حکومت آشور همواره تلاش می‌کرده‌است اقوام ساکن اورارتو را به تابعیت خود درآورد و حکومت‌های خرد در اورارتو را متلاشی سازد.
در مورد پیدایش و نام "ارمنی", موسی خورنی در کتاب خود این گونه می‌نویسد که «ملت ارمنی بخاطر نام هایک سردودمان ارمنیان خود را «های» می‌نامد اما نامی که دیگر اقوام بر آنان بکار می‌برند یعنی «آرمن» یا «ارمن» از نام «آرام» یکی از اخلاف هایک اخذ گردیده‌است.». وی به نقل از گذشتگان می‌نویسد که آرام در پیکارها، پیروزی فراوان کسب کرد و از محدوده ارمنستان فراتر رفت. از این رو دیگر اقوام سرزمین ارمنستان را به نام او نامیده‌اند که یونانیان آن را «آرمن» و ایرانیان و سوریاییان «آرمنیک» می‌نامند. گیراگوس گاندزاکه‌تسی نیز می‌نویسد که مردم ارمنستان به سبب رشادتهای آرام، «ارمن» نامیده شده‌اند. در سنگ‌نبشته‌های «هیتی» اطلاعات خوبی از این نام ذکر شده‌است.
ملت‌ها و کشورهای دیگر نیز از دیر باز تاکنون ارمنیان و ارمنستان را با تلفظ‌های مختلف کلمهٔ «آرمن» شناخته و می‌شناسند. آنان این کشور را (آرمِنیا، آرمانی، آرمینا، ارمنستان، آرمِنین، اِرمنستان) و به اسامی ای دیگر نامیده و ملت ارمنی را نیز (آرامان، آرمینیان، آدمیانین، آرمِنیر، اِرمَنی و اَرمنی) خوانده‌اند. در نوشته‌های مؤلفان عهد اسلامی چون بلاذری، دینوری، یعقوبی و ابن خردادبه نام این سرزمین «ارمینیه» آمده‌است، گمان می‌رود که صورت معرب «ارمینیا» بوده باشد.
در نوشته‌های عهد ساسانی و پس از آن نام «ارمن» مشهود است، در کتیبه شاپور یکم بر کعبه زرتشت نام فرزند ارشدش هرمزد اردشیر با عنوان «بزرگ ارمنان شاه» آمده‌است.
ارمنستان اولیه یا اورارتو

سرزمین اورارتو که در متون باستانی به نام «خالدی» در تورات «پادشاهی وان یا آرارات» و در اسناد آشوری «بیاینیلی» نیز آمده‌است، تقریباً همان حیطه جغرافیایی ارمنستان امروزی به اضافه ناحیه وان را در بر می‌گرفت. آنچه به یقین دربارهٔ ارمنستان اولیه یا سرزمین اورارتو شناخته شده، این است که در این خطه مردمی هنرمند و مبارز می‌زیستند و مجموعه ای از اجتماعاتی بودند که در مقابل تهاجمات سهمگین آشوری‌ها ایستادگی کردند و در بسیاری از مواقع موجبات شکست آنان را فراهم آوردند. از فنونی که اورارتوییان را از اقوام مجاور هم عصر خود ممتاز می‌کرد، مهارت آن‌ها در ساختن شبکه‌های آبیاری و آب‌بندها بود.
بنا بر آنچه موسی خورنی تاریخ‌نگار، فیلسوف، مترجم و نویسنده ارمنی نگاشته‌است، در جنگ‌های میان دو دولت اورارتو و آشور، ارمنیان همواره متحدی به نام مادها داشته‌اند و روابط بسیار نزدیک و محکمی نیز میان آن‌ها برقرار بوده‌است. یرواند یکم ساکاواکیاتس، پادشاه ارمنستان، مطیع دولت ماد بود، او به هنگام جنگ بخشی از نیروهای نظامی خود را در اختیار ایشتوویگو قرار می‌داد.
نبردهای ارامنه و آشور

حکومت آشور در طول تاریخ باستان پیوسته تلاش می‌کرد اقوام ساکن اورارتو را به تابعیت خود درآورد و حکومت‌های کوچکتر واقع در اورارتو را متلاشی سازد. بعنوان مثال سپاهیان اورارتو که همان ارامنه امروزی بوده‌اند، در نبردی تاریخی از سارگون دوم شکستی بسیار سخت خوردند و تعدادی بسیاری از آنها کشته و قتل‌عام گشتند.
هایک بزرگ بنیان‌گذار ملت آرمن در کنار آرامگاه بل و نقشه کنار آن منطقه دریاچه وان و کوه آرارات، با کشتی نوح را نشان می‌دهد
آن‌ها که فردا را می‌سازند

| آن‌ها که فردا را می‌سازند | آن‌ها که فردا را می‌سازند |
| --- | --- |
کارگردان: آکیرا کوروساوا کاجیرو یاماموتو هیدئو سکیگاوا
تهیه‌کننده: تومویوکی تاناکا سوجیرو موتوکی
نویسنده: یاساکو یاماگاتا کاجیرو یاماموتو
بازیگران: سوسومو فوجیتا هیدکو تاکامینه ماسایوکی موری تاکاشی شیمورا ماسائو شیمیزو
موسیقی: نوبورو ایتو
فیلم‌بردار: تاکه‌ئو ایتو تای‌ایجی کانکورا میتسوئو میئورا
توزیع‌کننده: توهو
تاریخ‌های انتشار: ۱۹۴۶
مدت زمان: ۸۲ دقیقه
کشور: ژاپن
زبان: ژاپنی 
آن‌ها که فردا را می‌سازند (به ژاپنی: 明日を作る人々 Asu o tsukuru hitobito) فیلمی ژاپنی محصول سال ۱۹۴۶ به کارگردانی آکیرا کوروساوا، هیدئو سکیگاوا و کاجیرو یاماموتو است. این فیلم برای نشان دادن هدف کارگران تولید شده است. اتحادیه در استودیوهای فیلم توهو، در حالی که نیروهای متفقین جنگ جهانی دوم تشکیل اتحادیه‌ها را به عنوان بخشی از فرآیند دموکراتیزاسیون در طول اشغال ژاپن پس از جنگ جهانی دوم تأیید کردند. کوروساوا بعداً این فیلم را محکوم کرد و آن را فیلمی ساخته شده توسط کمیته نامید که در آن او تنها یک هفته درگیر بود و از ذکر آن در زندگی نامه خود خودداری کرد. از بازیگران آن می‌توان به هیدکو تاکامینه، ماسایوکی موری و تاکاشی شیمورا اشاره کرد.
دیگو بوتین

دیگو بوتین (اسپانیایی: Diego Botín‎؛ زادهٔ ۲۵ دسامبر ۱۹۹۳) قایقران قایق بادبانی اهل اسپانیا است.
خوش‌بال کروپ

| خوش‌بال کروپ | خوش‌بال کروپ |
| --- | --- |
خوش‌بال کروپ، Euptera aurantiaca: خوش‌بال کروپ، Euptera aurantiaca
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: بندپایان
رده:: حشره
راسته:: پروانه‌سانان
تیره:: فرچه‌پایان
سرده:: خوش‌بال‌ها
گونه:: E. aurantiaca
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Euptera aurantiaca : Euptera aurantiaca 
خوش‌بال کروپ (نام علمی: Euptera aurantiaca) نام یک گونه از سرده خوش‌بال‌ها است.
تپه قلعه کوچک چورس

| تپه قلعه کوچک چورس | تپه قلعه کوچک چورس |
| --- | --- |
نام: تپه قلعه کوچک چورس
کشور: ایران
استان: استان آذربایجان غربی
شهرستان: شهرستان چایپاره
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: تپه، قلعه
دیرینگی: دوره صفوی
دورهٔ ساخت اثر: دوره صفوی، دوره قاجار
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۸۷۵۵
تاریخ ثبت ملی: ۱۰ خرداد ۱۳۸۲
تپه قلعه کوچک چورس مربوط به دوره تیموریان - دوره صفوی - دوره قاجار است و در بخش مرکزی شهرستان چایپاره در روستای چورس واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۰ خرداد ۱۳۸۲ با شمارهٔ ثبت ۸۷۵۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
الکساندر میتروویچ (سیاستمدار)

| الکساندر میتروویچ | الکساندر میتروویچ |
| --- | --- |
President of the Federal Executive Council acting: President of the Federal Executive Council acting
دوره مسئولیت ۲۰ دسامبر ۱۹۹۱ – ۱۴ ژوئیه ۱۹۹۲: دوره مسئولیت ۲۰ دسامبر ۱۹۹۱ – ۱۴ ژوئیه ۱۹۹۲
رئیس‌جمهور: برانکو کوستیچ (Acting)
پس از: آنته مارکویچ
پیش از: Position abolished
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۴ اوت ۱۹۳۳
درگذشته: ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۲ (۷۹ سال) بلگراد
حزب سیاسی: Socialist Party of Serbia (SPS)
الکساندر میتروویچ (انگلیسی: Aleksandar Mitrović؛ ۴ اوت ۱۹۳۳ – ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۲) سیاست‌مدار اهل صربستان بود. وی از ۲۰ دسامبر ۱۹۹۱ تا ۱۴ ژوئیه ۱۹۹۲ نخست‌وزیر یوگسلاوی بود.
الکساندر میتروویچ در ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۲، در سن ۷۹ سالگی درگذشت.
ارتش (فیلم ۱۹۴۴)

| ارتش | ارتش |
| --- | --- |
کارگردان: کیسوکه کینوشیتا
تهیه‌کننده: کنیچیرو یاسودا
نویسنده: تادائو ایکدا (فیلمنامه) شوهی هینو (داستان اصلی)
بازیگران: چیشو ریو کینویو تاناکا
فیلم‌بردار: یوشیو تاکتومی
شرکت تولید: شوچیکو
تاریخ‌های انتشار:  ۱۹۴۴ (۱۹۴۴)  
مدت زمان: ۸۷ دقیقه
کشور: ژاپن
زبان: ژاپنی 
ارتش (انگلیسی: Army) فیلمی است که در سال ۱۹۴۴ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به چیشو ریو و کینویو تاناکا اشاره کرد.
جوهری هروی

ابراهیم بن محمد باقر جوهری هروی یا جوهری هراتی (درگذشته ۱۲۵۳قمری) ملقب به افصح‌الشعراء نویسنده کتاب طوفان البکاء فی مقاتل الشهداء از جملهٔ معروفترین مقاتل مورد استفادهٔ عامه در سدهٔ ۱۳ و اوایل سده ۱۴ بود.
از او هم‌چنین یک دیوان، یک بحر طویل، و کتابی به نام امامت به‌جا مانده‌است.
جوهری در هرات زاده شد. مقدمات علوم را در آنجا فراگرفت و پس از مدت‌ها گشت‌وگذار سال‌ها در قزوین سکونت گزید، و مورد نوازش رکن‌الدوله فرزند فتحعلی‌شاه و حاکم صایین‌قلعه واقع شد و به دربار شاهنشاهی راه یافت. شش سال در خدمت رکن‌الدوله بود و ضمن مدح او، به قصیده‌گویی و غزل‌سرایی پرداخت و از او لقب افصح‌الشعرا گرفت. وی به تشویق ملامحمد صالح و آقاصالح خانبان، از فضلا و اعیان قزوین، طوفان‌البکاء را دربارهٔ مصائب اهل بیت، در مدت دو سال نوشت. در پایان طوفان‌البکاء، تاریخ خاتمه آن را ۱۲۵۰ ذکر کرده‌است.
در اواخر عمر بود که به اصفهان رفت و به خدمت حجت‌الاسلام سید محمد باقر شفتی درآمد و به ذکر سختی کشیدن‌های اهل بیت مشغول گردید، وی به سال ۱۲۵۳ قمری در اصفهان درگذشته و در گورستان آب‌بخشان از توابع بیدآباد به خاک سپرده شد، در موقع تسطیح گورستان جزو زمین دبستان تبریزی قرار گرفت و حاج أبوالقاسم تاجر تبریزی بانی ساختمان مدرسه، قبر او را خراب نکرد و برای او بقعه‌ای بنا کرد و درب آن را در کوچه مجاور قرار داد هم‌اکنون این کوچه به نام کوچهٔ جوهری ثبت شده‌است.
طوفان البکاء

طوفان البکاء فی مقاتل الشهداء از معروف‌ترین مقتل‌های فارسی و به نثر و نظمی روان و استوار است. طوفان البکاء فی مقاتل الشهداء از جملهٔ معروفترین مقاتل مورد استفادهٔ عامه در سدهٔ ۱۳ و اوایل سده ۱۴ بوده که به نام جوهری نیز مشهور بوده‌است. این کتاب مشتمل بر یک مقدمه و ۱۴ آتشکده و هر آتشکده در چند شعله و یک خاتمه در احوال مؤلف می‌باشد، مؤلف آن را به نام آقا صالح خانبان تألیف نموده‌است و در انتهای کتاب آورده‌است که روز سه شنبه ۲۱ ذی القعده ۱۲۵۰ قمری از تألیف آن فارغ شده‌است.
بحر طویل

بحر طویل جوهری شامل ۸ بند، بند اول و دوم در حمد پروردگار، بند سوم در نعت پیامبر، بند چهارم، در مدح علی، بند ششم و هفتم و هشتم در وصف خود.
اندیس خاک صنعتی نیاق

| خاک صنعتی نیاق> موقعیت | خاک صنعتی نیاق> موقعیت |
| --- | --- |
استان: استان قزوین
شهر: حوالی قزوین
فاصله: فاصله
فاصله تا فرودگاه: ۱۵۰ کیلومتر
فاصله تا راه‌آهن: ۱۵ کیلومتر
فاصله تا نزدیک‌ترین شهر: ۱۵ کیلومتر
فاصله تا نزدیک‌ترین روستا: ۱ کیلومتر
فاصله تا مرکز استان: ۱۵ کیلومتر
مشخصات فنی معدن: مشخصات فنی معدن
پتروگرافی: ۲
نوع کانه: مونت موریونیت
پاراژنز: ایلیت - ژیپس
سنگ معدن: سنگ معدن
ژنز: رسوبی آتشفشانی
سنگ میزبان: توف سبز کرج
سن سنگ میزبان: ائو- الیگومیوسن
شکل: توده ای
زلزله: زلزله
وضعیت لرزه‌خیزی ناحیه: فعال
نام اندیس: خاک صنعتی نیاق
نوع اندیس: غیرفلزی
نام ماده: خاک صنعتی
نوع ماده: غیر فلزی
خاک صنعتی نیاق یک اندیس غیرفلزی است که در حوالی شهر قزوین استان قزوین قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، خاک صنعتی است.سنگ میزبان این اندیس توف سبز کرج است و دیرینگی آن به دوران ائو- الیگومیوسن می‌رسد. در این اندیس، پاراژنز‌های ایلیت - ژیپس یافت می‌شوند.
دیلی کالیفورنین

| 0 | 1 |
| --- | --- |
فوریه، شماره ۳، ۲۰۱۷: فوریه، شماره ۳، ۲۰۱۷
نوع: نشریه دانشجویی
قطع: روزنامه قطع بزرگ
صاحب(ان) امتیاز: انتشارات مستقل دانشجویی برلکی، آی‌ان‌سی. ، آی‌ان‌سی.
سردبیر: سارا هریس
مدیر ویراستاری: آماندا برادفورد
مدیر اخبار و طراحی: الکساندر هونک
نویسندگان: ۴۰۱
بنیان‌گذاری: ۱۸۷۱
زبان: انگلیسی
دفتر مرکزی: خیابان هرست ۲۴۸۳ برکلی، کالیفرنیا، کالیفرنیا ۹۴۷۰۹ ایالات متحده آمریکا
شمارگان: ۱۰,۰۰۰
وبگاه: dailycal.org
دیلی کالیفورنین (دیلی کال) (به انگلیسی: The Daily Californian (Daily Cal))، یک روزنامه مستقل است که توسط دانشجویان اداره شده و وابسته به دانشگاه کالیفرنیا، برکلی و جامعه پیرامون آن است. روزنامه نسخه چاپی خود را در طول سال تحصیلی چهار بار در هفته در روزهای دوشنبه، سه شنبه، پنجشنبه و جمعه و هفته ای دو بار در تابستان منتشر می‌کند. با این حال، از ابتدای شیوع ویروس کرونا، روزنامه دیلی کالیفورنین روزهای پنجشنبه، هفته ای یک بار یک روزنامه چاپ می‌کند. روزنامه کالیفورنین دیلی که در سال ۱۸۷۱ تأسیس شد، یکی از قدیمی‌ترین روزنامه‌ها در ساحل غربی و یکی از قدیمی‌ترین روزنامه‌های دانشگاهی در آمریکا است. تیراژ فعلی آن حدود ۱۰,۰۰۰ عدد برای یک دانشگاه تقریباً ۴۵,۰۰۰ نفری است.
قفسه دیلی کال در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی
در ۱۶ اکتبر سال ۲۰۰۶ میلادی، دیلی کالیفورنین اولین وبلاگ رسمی خود با عنوان دِ دیلی کلوگ را راه‌اندازی کرد. این وبلاگ رسمی، محتوایی در زمینهٔ زندگی روزمره محصلین داشت و به جمع‌آوری نکاتی مختلف از رویدادهای زندگی دانشجویان برکلی و دانشگاه مربوط می‌پرداخت. سرانجام، در تاریخ ۲۵ اوت سال ۲۰۰۸ نیز روزنامه دیلی کالیفورنین اعلام کرد به دلیل کاهش هزینه‌های این روزنامه از بابت درآمدهای تبلیغاتی و همچنین افزایش هزینه‌های چاپ، تنها در روزهای چهارشنبه اقدام به انتشار روزنامه چاپی (کاغذی) خواهد داشت و این در حالی است که پیش‌تر، ترتیب چاپ روزنامه، ۴ بار در هفته و در روزهای دوشنبه، سه شنبه، پنجشنبه و جمعه چاپ بود.
فارغ التحصیلان برجسته

آدام راپورت (۱۹۹۲) - سردبیر بون اپتایت از ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۰
مکس بوت(۱۹۹۲) - ستون‌نویس و نویسنده محافظه کار
دارین بل (۱۹۹۳) - کاریکاتوریست تحریریه برنده جایزه پولیتزر برای گروه نویسندگان واشینگتن پست و ویژگی‌های پادشاه
دیوید بروک (۱۹۸۳) - بنیانگذار مدیا مستر برای آمریکا
وارینگتون کلسکوت (۱۹۴۱–۴۲) - نقاش و چاپگر
جان آر. امشویلر (۱۹۷۲) - خبرنگار ارشد ملی روزنامه وال‌استریت جورنال
رون فیمریت (۱۹۴۹) - طنزپرداز، مورخ، نویسنده و نویسنده ورزش که بیشتر بخاطر کار ۳۴ ساله خود به عنوان روزنامه‌نگار در اسپورتس ایلاستریتد شناخته می‌شود
مارگریت هیگینز (۱۹۴۱) - خبرنگار جنگ و برنده جایزه پولیتزر
کارل کاستن (۱۹۳۸) - برنده جایزه هنرمند اکسپرسیونیست انتزاعی
دیوید لازاروس (۱۹۸۳) - ستون‌نویس تجارت و مصرف‌کننده در لس آنجلس تایمز. پیش از این، ستون‌نویس برنده جایزه برای سان فرانسیسکو کرونیکل
کریستین میلر (۱۹۹۲) - برنده جایزه پولیتزر و برنده گزارشگر تحقیق، نویسندگی و خبرنگاری جنگ در پروپابلیکا
جاناتان ای. راجرز (۱۹۶۷) - مدیرعامل/رئیس تی‌وی‌وان، رئیس سابق شبکه‌های کشف و گزارشگر اسپورتس ایلاستریتد و نیوزویک
میکل سیلور (۱۹۸۸) - ستون نویس ان‌اف‌ال برای ان‌اف‌ویزور؛ پیش از این، نویسنده برنده جایزه اسپورتس ایلاستریتد برای ان‌اف‌ال، نویسنده داستان بازی سوپر بول مجله به مدت ۱۲ سال مستقیم از ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۶ و نویسنده مشترک کتاب‌های جری رایس، دنیس رادمن، کورت وارنر و ناتالی کاگلین
هنری تی. وینستین (۱۹۶۶) - گزارشگر برنده جایزه لس آنجلس تایمز
جان وینر (۱۹۶۶) - بنیانگذار رولینگ استون
امامزاده سید حسین

| حسین | حسین |
| --- | --- |
ضریح امامزاده سید حسین: ضریح امامزاده سید حسین
مدفن: کازرون
پدر: امیر بن ابراهیم بن زین العابدین
امامزاده سید حسین بن امیر بن ابراهیم بن زین العابدین معروف به امامزاده سید حسین، نتیجه علی بن حسین است که آرامگاهش در بخش مرکزی کازرون قرار گرفته‌است.تولیت کنونی آستان مقدس امامزاده سیدحسین بن امیر، اکنون به دست  حجت الاسلام والمسلمین صبوراست که به حکم حوزه علمیه امام صادق (ع)به این منصب رسیده‌است.
موقعیت

آرامگاه وی در شمال شهر بیشاپور در کازرون واقع شده‌است.
اهمیت و جایگاه

امامزاده سید حسین از دیرباز مورد توجه مردم فارس بوده‌است و به عنوان سومین امامزاده مورد توجه در استان فارس بعد از حرم احمد ابن موسی و سید علاءالدین حسین به شمار می‌آید که مردم اعتقاد زیادی به آن دارند و برای نذورات و گرفتن حاجات به زیارت این امامزاده روی می‌آورند، و به خاطر وجود چشمه سار و باغات به سیاحت و گذراندن تفریحات آخر هفته و ایام تعطیل در جوار این امامزاده می‌پردازند. براساس دارای موقعیت ویژه‌است و جمعیت قابل توجهی از شهرها و استان‌های همجوار به زیارت این امامزاده روی می‌آورند.
به گفته رضایی، رئیس اداره بقاع و اماکن متبرکه فارس دو مرکز رصدخانه در امامزاده سیدحسین کازرون و امامزاده پیرمراد استهبان راه اندازی خواهد شد. با توجه به استقبال گسترده مردم از مرکز رصدخانه سید علاءالدین حسین شیراز امسال در دو امامزاده شاخص استان رصدخانه راه اندازی می‌شود. وی بیان داشته که خرید تجهیزات این رصدخانه‌ها از خارج از کشور منعقد شده و در ابتدا با اعتبار اولیه ۲۵ میلیون تومان تلسکوپ خریداری می‌شود.
توضیح

وجود چشمه‌های فراوان که مشهورترین آن‌ها سر آب اردشیر است و همچنین باغ‌های مرکبات زیبا و سرسبز در اطراف آن، این مکان را به یک مکان زیارتی و سیاحتی تبدیل کرده‌است. امامزاده سیدحسین در نوروز ۱۳۸۹ بیش از ۱۵۰ هزار نفر مسافر پذیرفت.
امامزاده سیدحسین هم‌اکنون در حال بازسازی است و امکاناتی همچون سالن اجتماعات، آمفی تئاتر، درمانگاه، زائرسرا، ساختمان اداری، پارک، زمین ورزشی، چای خانه و فضای سبز برای آن در نظر گرفته شده‌است.
مناظر اطراف امامزاده سید حسین