stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آکج

شکارچی اینویت با هارپون در کایاک، خلیج هادسون، حدود ۱۹۰۸–۱۹۱۴
آکِج یک ابزار نیزه‌مانند دراز است که در ماهی‌گیری، وال‌گیری و فوک‌گیری و دیگر شکارهای دریایی به کار می‌رود تا ماهی‌های بزرگ یا پستانداران دریایی بزرگ مثل نهنگ‌ها را بگیرند. این کار با زدن نیزه به جانور هدف و مهار کردن آن با نوک کج نیزه انجام می‌شود و به ماهیگیر اجازه می‌دهد از طناب یا زنجیر متصل به انتهای پرتابه بهره ببرد تا جانور را بگیرد. یک آکج می‌تواند همچنین به عنوان سلاح نیز به کار رود.
تاریخچه

در دهه ۱۹۹۰، تعدادی سر آکج که به عنوان آکج‌های سملیکی یا آکج کاناندا معروف هستند در منطقه کاتاندا در زئیر (اکنون جمهوری دموکراتیک کونگو) یافت شد. به عنوان اولین آکج‌های شناخته‌شده، این سلاح‌ها ۹۰ هزار سال پیش ساخته و استفاده شده‌اند و به احتمالاً زیاد برای نیزه زدن به گربه ماهی بودند. سپس در ژاپن، ماهی‌گیری با نیزه (آکج) در دوران پارینه‌سنگی رایج شد، به ویژه در دوره‌های سولوترئان و مگدالنیان. غار کاسکر در جنوب فرانسه دارای هنر غاری بیش از ۱۶۰۰۰ سال و شامل نقاشی‌های فوک‌ها است که ظاهراً با آکج شکار شده‌اند.
اشاره‌هایی به آکج در ادبیات کهن هست، گرچه در برخی موارد توصیف چندان شامل جزئیات نمی‌شود. یک نمونه اولیه را می‌توان در کتاب مقدس در کتاب ایوب ۴۱:۷ یافت «آیا می‌توانی پوست آن را با آکج‌ها پُر کنی و سر او را با نیزه‌های ماهی‌گیری؟». تاریخ‌نگار یونانی پولیبیوس در کتاب خود به نام تواریخ شکار شمشیرماهی توسط آکج را سر منحنی و جداپذیر توصیف می‌کند. آکج‌های مسی برای هاراپان‌های دریانورد شناخته شده بود. صیادان اولیه در هند شامل مردم مینکوپی ساکنان بومی جزایر هندی آندامن و نیکوبار، که از آکج با طناب‌های دراز برای ماهیگیری از زمان‌های نخستین بهره می‌بردند.
وال‌گیری

آکج دو مجرایی سلاح اولیه برای وال‌گیری در جهان بوده است اما معمولاً تنها در لایه نرم بیرونی نفوذ می‌کرد. از این رو نهنگ معمولاً می‌توانست با تقلا یا دور شدن از سرنیزه فرار کند. این عیب در اوایل قرن نوزدهم با خلق آکج یک مجرایی اصلاح شد، با حذف یکی از مجراها، سر آکج باریک شد و راحت‌تر به ژرفا رخنه می‌کرد. در آرکتیک، مردم بومی از طراحی آکج تعویضی پیشرفته‌تر استفاده کردند. در میانۀ سدۀ نوزدهم، آکج تعویضی توسط لوییس تمپل اصلاح شد توسط آهن. تعویض تمپل رواج بسیار یافت و خیلی زود حرف اول را در وال‌گیری زد.
هرمن ملویل در رومان معروفش موبی دک، دلیل مؤثر بودن این آکج را توضیح داد.
در بیشتر جانوران خشکی دریچه‌هایی در بسیاری از سیاهرگ‌های آن‌ها است که با آن وقتی که زخمی می‌شوند، خون در برخی جهت‌ها فوراً تا اندازه‌ای بسته می‌شود. اما دربارۀ نهنگ چنین نیست. یکی از ویژگی‌هایش این است که ساختاری غیرسوپاپی در عروق خونی دارد، به طوری که وقتی حتی توسط یک نقطه کوچک مثل آکج سوراخ شود، جریان خروجی مرگبار فوراً کل نظام سرخرگی او را تحت تأثیر قرار می‌دهد و وقتی این موضوع با فشار زیاد آب در ژرفای زیاد تشدید می‌شود، زندگی او ممکن است در جریان‌های بی‌وقفه‌ای به بیرون بریزد. اما چنان مقدار خون در او زیاد است و چنان فواره‌های داخلی او دور و متعدد است که او همچنان برای مدت زیادی خون‌ریزی می‌کند، حتی مانند رودخانه‌ای که در خشکسالی جاری است که منبع آن چشمه‌هایی از تپه‌های دوردست و ناشناخته است. (هرمن ملویل، موبی دیک، ۱۸۵۱.).
او همچنین وسیله دیگری را توصیف می‌کند که در زمانش افزونه‌ای ضروری برای آکج بوده‌است:
همه قایق‌های وال دستگاه‌های جالبی حمل می‌کنند که در اصل توسط هندیانی نانتوکت اختراع شده که دراگ خوانده می‌شود (یعنی مهار چتری یا دروگ). دو مربع ضخیم چوبی با اندازه یکسان با هم همبر شده به طوری که، آن‌ها در زاویه درست بافت دانه‌ای همدیگر عبور می‌کنند. یک طناب با طول زیاد به وسط این بلوک وصل شده و انتهای دیگر طناب حلقه می‌شود، می‌توان آن را به آکج وصل کرد. آن عمدتاً در میان نهنگ‌های ترسیده‌است که از دراگ استفاده می‌شود. بیشتر نهنگ‌ها حول شما نزدیک هستند و می‌توانید یکجا شکار کنید. اما نهنگ عنبر هر روز دیده نمی‌شود. اگر دیدید، باید هرچه می‌توانید از آن کشتار کنید؛ و اگر نمی‌توانید همه را یکجا کشتار کنید، باید آن‌ها را زخمی کنید، به طوری که بعداً بتوانید به راحتی آن‌ها را شکار کنید. از این رو، در این مواقع است که این دراگ‌ها به کار می‌آیند (دروگ یا مهار چتری برای کند کردن و خسته کردن وال به کار می‌رود).
ملویل (موبی دک).
آکج‌های انفجاری

نیزه‌هایی که در وال‌گیری در ۱۸۸۷ به کار می‌روند، شامل طرح نوینی از مردان وال‌گیر پراوینستاون هستند.
اولین استفاده از مواد منفجره در شکار وال‌ها توسط شرکت دریای جنوبی بریتانیایی در ۱۷۳۷ انجام شد، پس از این که صید افت کرد. یک ناوگان بزرگ اعزام شد که مسلح به آکج‌های شلیک‌شده توسط توپخانه بودند. گرچه اسلحه در کشتن وال‌ها موفق بود، بیشتر صید پیش از گرفتن آن‌ها غرق شدند. با این حال، این سیستم هنوز گاهی استفاده می‌شود و اصلاحات متوالی در دست مخترعان مختلف در طول سدۀ بعدی را به خود دید، شامل ایبرهیم استگهولت در دهه ۱۷۷۰ و جورج مانبی در اوایل سدۀ نوزدهم.
ویلیام کنگرو، که برخی از موشک‌های اول برای استفاده در ارتش بریتانیا ساخت یک آکج وال‌گیری با پیش‌رانه موشکی در دهه ۱۸۲۰ ساخت. پوسته طراحی شده بود تا با تماس منفجر شود و وال را با آکج نیزه بزند. اسلحه به نوبه خود توسط یک طناب به قایق متصل بود و امید بود که انفجار گاز کافی در نهنگ ایجاد کند تا او را برای جمع‌آوری شناور نگه دارد. گروه‌های کنکاش ارسال می‌شدند تا این فناوری نو را امتحان کنند. بسیاری از وال‌ها کشته شدند اما بیشترشان غرق شدند. این دستگاه‌های اولیه، که به آن‌ها نیزه بمبی گفته می‌شد، بسیار برای شکار وال‌های کوهاندار و هونهنگان استفاده شد. یک کاربر برجسته این آکج‌های انفجاری اولیه توماس ولکام رویز در ۱۸۶۵ بود که یک ایستگاه ساحلی در سیدیسفیوردور در ایسلند بنا کرد. افت بهای نفت بعد از جنگ داخلی آمریکا تلاش‌های آن‌ها را به ورشکستگی در ۱۸۶۷ کشاند.
یک نمونه اولیه از آکج انفجاری توسط جیکب نیکولای والسوی که یک نقاش و مخترع نروژی بود، طراحی شد. کاربرد ۱۸۵۱ او توسط وزارت داخلی به دلیل که او وجوه عمومی برای آزمایشاتش گرفته بود رد شد. در سال ۱۸۶۷ یک تولیدکننده آتشبازی دانمارکی با نام گائتانو امیسی یک آکج توپ‌شلیک را امتیاز کرد و در همان سال، جورج ولچ انگلیسی یک آکج نارنجکی را امتیاز کرد که بسیار شبیه ورژنی است که وال‌گیری را در دهه بعدی متحول کرد.
در سال ۱۸۷۰، صاحب‌نام کشتیرانی نروژی سوند فوین آکج و تفنگ وال‌گیری انفجاری مدرن را امتیاز و پیشتازی کرد. فوین روش آمریکایی را در ایسلند مطالعه کرد. طراحی ابتدایی او هنوز مورد کاربرد امروز است. او ناکامی‌های روش‌های دیگر را درک کرد و این مشکلات را در سیستم خود حل کرد. او یک نارنجک تعبیه کرد که درون وال می‌ترکید. این طراحی آکج نیز از یک میله استفاده می‌کند که به سر با یک مفصل قابل جابجایی متصل است. توپ‌های اصلی او سرپر بوده با پدینگ خاصی و همچنین از شکل خاصی از باروت استفاده می‌شده‌است. توپها بعداً با انواع ته‌پر ایمنتر جایگزین شد.
با والگیرهای بخار، این توسعه طلیعه دار وال‌گیری تجاری در عصر مدرن بود. وال‌گیران اروپایی و آمریکایی اکنون مجهز بودند تا گونه‌های سریع‌تر و قدرتمندتر را شکار کنند مانند بزرگ‌باله‌ایان. زیرا بزرگ‌باله‌ایان وقتی می‌مردند غرق می‌شدند، نمونه‌های بعدی آکج‌های انفجاری هو را در جسد جانور تزریق می‌کرد تا آن را شناور نگه دارد.
آکج‌های وال‌گیری امروزی

آکج‌های والگیری امروزی متشکل از یک راه‌انداز سوار بر عرشه (عمدتاً یک توپ) هستند و یک پرتابه که یک آکج بزرگ است با یک بار انفجاری که به یک طناب ضخیم متصل است. سرنیزه به گونه شکل گرفته که اجازه می‌دهد تا به لایه‌های ضخیم چربی وال نفوذ کرده و در گوشت جای بگیرد. آن دنده‌های تیز دارد تا آکج به بیرون نلغزد. از این رو با کشیدن طناب با یک موتور، وال‌گیر می‌تواند وال را به کشتی خود بکشاند. پیشرفت اخیر در فناوری اخیر تفنگ نیزه‌ای دستی است. غواصان از تفنگ نیزه‌ای استفاده می‌کنند برای دفاع علیه جانوران دریایی خطرناک. همچنین آن‌ها برای نیزه‌زنی به ماهیان استفاده می‌شوند. تفنگ‌های نیزه‌ای ممکن است توسط گاز فشاری شده یا با ابزار مکانیکی مثل فنرها یا نوارهای کشسان از توان برخوردار شده باشند.
آکج وال‌گیری مدرن
داوباخ (وستروالدکرایس)

| داوباخ (وستروالدکرایس)  | داوباخ (وستروالدکرایس)  |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
کشور: آلمان
ایالت: راینلاند-فالتس
ناحیه: Westerwaldkreis
انجمن شهرداری: Montabaur
حکومت: حکومت
 • شهردار: Raimund Hahn
مساحت: مساحت
 • کل: ۲٫۵۱ کیلومتر مربع (۰٫۹۷ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۹۸ متر (۹۷۸ فوت)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: ۵۶۴۱۲
کدهای شماره‌گیری: ۰۲۶۰۲
پلاک خودرو: WW
وبگاه: www.vg-montabaur.de
داوباخ (به آلمانی: Daubach) یک شهر در آلمان است که در وستروالدکرایس واقع شده‌است.
عباس‌آباد (سرخ‌قلعه)

| عباس‌آباد | عباس‌آباد |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۲۷°۳۹′۱۲″شمالی ۵۸°۰۴′۱۹″شرقی﻿ / ﻿۲۷٫۶۵۳۲۶۳۹°شمالی ۵۸٫۰۷۲۰۲۹۳°شرقی﻿ / 27.6532639; 58.0720293: مختصات: ۲۷°۳۹′۱۲″شمالی ۵۸°۰۴′۱۹″شرقی﻿ / ﻿۲۷٫۶۵۳۲۶۳۹°شمالی ۵۸٫۰۷۲۰۲۹۳°شرقی﻿ / 27.6532639; 58.0720293
کشور: ایران
استان: کرمان
شهرستان: قلعه‌گنج
بخش: سرخ قلعه
دهستان: چهل منی
جمعیت: ۸۵۲ نفر (سرشماری ۹۵)
عباس‌آباد، روستایی در دهستان چهل منی بخش سرخ قلعه شهرستان قلعه‌گنج در استان کرمان ایران است.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۸۵۲ نفر (۲۰۶ خانوار) بوده‌است.
| جمعیت تاریخی> سال | جمعیت تاریخی> جمعیت | جمعیت تاریخی> ±% |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۸۵ | ۸۱۶ | —     |
| ۱۳۹۰ | ۹۴۸ | ۱۶٫۲٪+ |
| ۱۳۹۵ | ۸۵۲ | ۱۰٫۱٪− |
دای‌ماجین

| دای‌ماجین | دای‌ماجین |
| --- | --- |
کارگردان: کیمی‌یوشی یاسودا
تهیه‌کننده: ماساایچی ناگاتا
نویسنده: تتسوئو یاشیدا
بازیگران: میوا تاکادا یوشیهیکو آئویاما
موسیقی: آکیرا ایفوکوبه
فیلم‌بردار: فوجیئو موریتا
تدوین‌گر: هیروشی یامادا
شرکت تولید: دایئی فیلم
توزیع‌کننده: دایئی فیلم
تاریخ‌های انتشار:  ۱۹۶۶ (۱۹۶۶)  
مدت زمان: ۸۶ دقیقه
کشور: ژاپن
زبان: ژاپنی 
دای‌ماجین (به ژاپنی: 大魔神 Daimajin) فیلمی در ژانر فانتزی و جیدای‌گکی است که در سال ۱۹۶۶ اکران شد.
علی الحسن

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Ali Sadiq Al-Hassan
زادروز:  ۴ مارس ۱۹۹۷ ‏(۲۷ سال)
زادگاه:  احساء
قد:  ۱٫۸۲ متر (۵ فوت ۱۱ ۱⁄۲ اینچ)
پست:  هافبک
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  النصر
شمارهٔ پیراهن:  ۱۹
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۸–۲۰۲۰ |  الفتح |  ۴۳ |  (۴) |
| ۲۰۲۰– |  النصر |  ۷۱ |  (۰) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۱۸–۲۰۲۱ |  زیر ۲۳ سال عربستان |   |   |
| ۲۰۲۱– |  عربستان |  ۱۴ |  (۱) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۷ اکتبر ۲۰۲۲.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۳۰ اکتبر ۲۰۲۲:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۷ اکتبر ۲۰۲۲.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۳۰ اکتبر ۲۰۲۲
علی الحسن (عربی: علي الحسن؛ زادهٔ ۴ مارس ۱۹۹۷) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی است که در پست هافبک برای باشگاه فوتبال النصر بازی میکند.
زندگی شخصی

وی برادر عباس الحسن بازیکن فوتبال میباشد.
افتخارات > النصر

سوپرجام فوتبال عربستان : ۲۰۲۰
جام قهرمانان باشگاه‌های عربی :  ۲۰۲۳
سالوادور سالگرو

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Rafael Salvador Salguero González
زادروز:  ۱۰ اوت ۱۹۵۱ ‏(۷۳ سال)
زادگاه:  لیما
پست:  مدافع
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۷۳ |  Melgar |   |   |
| ۱۹۷۴ |  Piérola |   |   |
| ۱۹۷۵–۱۹۸۳ |  باشگاه فوتبال آلیانزا لیما |   |   |
| ۱۹۸۴ |  Diablos Rojos |   |   |
| ۱۹۸۵ |  Juventud La Joya |   |   |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۱۹۷۶–۱۹۸۲ |  تیم ملی فوتبال پرو |  ۱۳ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۵ مه ۲۰۱۶.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۵ مه ۲۰۱۶:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۵ مه ۲۰۱۶.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۵ مه ۲۰۱۶
سالوادور سالگرو (اسپانیایی: Salvador Salguero‎؛ زادهٔ ۱۰ اوت ۱۹۵۱) بازیکن فوتبال اهل پرو بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آلیانزا لیما اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال پرو بازی کرده‌است.
طلاق خوش

| طلاق خوش | طلاق خوش |
| --- | --- |
کارگردان: مارک سندریچ
تهیه‌کننده: پندورا اس. برمن آر. ک. ئو
فیلمنامه‌نویس: جرج ماریون جونیور دوروتی یوست
بر پایه: طلاق خوش اثر دوایت تیلور
بازیگران: جینجر راجرز فرد آستر ادوارد اورت هورتون آلیس بردی بتی گریبل اریک بلور اریک رودس ای. ای. کلایو جیمی اوبری پل پورکازی William Austin
موسیقی: Score: ماکس اشتاینر Songs: (see below)
فیلم‌بردار: David Abel
تدوین‌گر: ویلیام همیلتون
شرکت تولید: آر. ک. ئو
توزیع‌کننده: RKO Radio Pictures
تاریخ‌های انتشار:  ۱۲ اکتبر ۱۹۳۴ (۱۹۳۴-۱۰-۱۲)  
مدت زمان: ۱۰۷ دقیقه
کشور: آمریکا
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: $۵۲۰٬۰۰۰
فروش گیشه: ۱٬۷۷۴٬۰۰۰ دلار
طلاق خوش (انگلیسی: The Gay Divorcee) فیلمی در ژانر موزیکال به کارگردانی مارک سندریچ است که در سال ۱۹۳۴ منتشر شد.
بازیگران

جینجر راجرز
فرد آستر
ادوارد اورت هورتون
آلیس بردی
بتی گریبل
اریک رودس
جیمی اوبری
شورای ملی تصمیم

| شورای ملی تصمیم | شورای ملی تصمیم |
| --- | --- |
سخنگو: شهلا انتصاری- مسعود نقره کار
بنیان‌گذاری: ۱۳ تیرماه ۱۴۰۱
وابستگی ملی: پیمان همکاری
هدف: گذار از جمهوری اسلامی استقرار آزادی، دموکراسی و حقوق بشر در ایران
وبگاه: وبگاه
https://shora.org/: https://shora.org/
سیاست در ایران حزب‌ها انتخابات: سیاست در ایران حزب‌ها انتخابات
شورای ملی تصمیم ایران یک سازمان سیاسی در اپوزیسیون ایران است که برای تغییر نظام سیاسی حاکم بر ایران تلاش می‌کند. رایزنی برای تأسیس این شورا از مرداد ۱۴۰۰ آغاز شد و در ۱۳ تیرماه ۱۴۰۱ با انتشار بیانیه‌ای اعلام موجودیت کرد.
شورای ملی تصمیم در ۴ اسفند ۱۴۰۱ با انتشار اعلامیه‌ای مشترک به همراه شورای مدیریت گذار و حزب مشروطه ایران (لیبرال دموکرات) از تأسیس ائتلافی به نام پیمان همکاری خبر داد.
اهداف شورای ملی تصمیم

شورای «ملی» تصمیم در بیانیۀ اعلام موجودیت خود ۶ هدف را برای خود اعلام کرده و آن‌ها را وجوه هویتی و انگیزۀ تأسیس شورا نام نهاده است:
گذار کامل از جمهوری اسلامی با تکیه به جنبش‌های اعتراضی مردم (گذار خشونت‌پرهیز با حفظ حق دفاع مشروع)
حفظ تمامیت ارضی کشور با تاکید بر نظام غیرمتمرکز
جدایی دین از حکومت
فراخوان عمومی برای تشکیل مجلس مؤسسان
تلاش برای برپایی نظامی دموکراتیک و انتخابی (تعیین نوع حکومت با آرای مردم)
اجرای کامل اعلامیۀ جهانی حقوق بشر و میثاق‌های وابسته به آن با تأکید بر حفظ محیط زیست
اعضای شورای ملی تصمیم

شورای ملی تصمیم اعضای خود را ترکیبی از فعالان سیاسی داخل و خارج کشور اعلام کرده‌است. این شورا ادعا کرده که ۶۷ عضو در داخل ایران دارد که برخی از آن‌ها در زندان‌های جمهوری اسلامی به سر می‌برند. علاوه بر این ۱۰۴ عضو شورا نیز در خارج از ایران به سر می‌برند که اسامی آن‌ها در بیانیۀ اعلام موجودیت عبارت بوده از: آرش آذرخش، سروش آزادی، نوری آل حمزه، شکوفه آذرماسوله، محمدرضا سرهنک آرین، فرح آریا، محمدرضا آشوغ، شهلا انتصاری،  نازنین افشین جم، افشین جم، منصور اُسانلو، کیقباد اسماعیل‌پور، شادی امینی، میترا بابک، عیسی بازیار، گشتاسب باوند، محسن بازرگان، وحید بدیعی، رضا برومند، نیما بهرامی، دیانا بیگلری‌فرد، فرنگیس بیات، حمید بی‌آزار،  بابک بهزادی، فؤاد پاشایی، سعید پورعبدالله، شعله پاکروان، محسن ترکمن، شیرین جهانیان، سپیده حجامی، رضا حسین‌بر، ناهید حسینی، ابراهیم دهواری، عبدارحمان دیه جی، مهدی دیبا، الهام رحیمی، هایده روش، نادر زاهدی، مایا زمانی، فرخ زندی، مریم سلطانی،  سهام سیاوش، ولی شریف‌پور،  رضا طالبی، علی طوطیان،  هنگامه عباسی، محمود عاشوری، حسین عرب، داریوش عمران زاده، پروین فاطمی، رضا فرد، مازیار فرزان، عباس فیض، بیژن قبادی، احد قربانی دهناری، بهروز قربانی، فریبا قربانی،   رسول کناره‌فرد (کمال)، فرامرز کلانتری، منیره کاظمی، مجید کومایش، امیر مرنی، حسن ماسالی، ابوالفضل محققی، سام منتظری، هادی مهرانی، اسفندیار منفردزاده، محمد مهدوی‌فر، محمد مهدوی فر، بهرام معزی، امیر هوشمند ممتاز،   شیوا مقدم، ایرج مرادی،  اسماعیل مرادی، بهرام میرلاشاری، حسن نایب‌هاشم، یعقوب نجاری، مسعود نقره کار،  چنگیز وندچالی، محمدحسین یحیایی، .
طرح تأسیس پارلمان موقت مخالفان

شورای ملی تصمیم در بیانیۀ اعلام موجودیت خود اعلام کرده که برای تأسیس پارلمانی موقت از مخالفان نظام جمهوری اسلامی تلاش می‌کند. هدف از تأسیس این پارلمان ایجاد همبستگی بین همۀ گروه‌هایی خواهد بود که برای دموکراسی و سکولاریسم در ایران مبارزه می‌کنند. شورای ملی تصمیم اعلام کرده که حضور همۀ احزاب، سازمان‌ها، گروه‌ها و شخصیت‌های دموکراسی‌خواه در داخل و خارج کشور را برای تأسیس این پارلمان ضروری می‌داند.
غلامحسین دهقانی

| غلامحسین دهقانی | غلامحسین دهقانی |
| --- | --- |
سفیر ایران در بلژیک: سفیر ایران در بلژیک
دوره مسئولیت بهمن ۱۳۹۸ – ۱۸ بهمن ۱۴۰۲: دوره مسئولیت بهمن ۱۳۹۸ – ۱۸ بهمن ۱۴۰۲
رئیس‌جمهور: حسن روحانیسید ابراهیم رئیسی
پس از: پیمان سعادت
پیش از: سید محمدعلی رباط جزی
معاون امور حقوقی و بین‌المللی وزیر امور خارجه: معاون امور حقوقی و بین‌المللی وزیر امور خارجه
دوره مسئولیت ۱ بهمن ۱۳۹۶ – بهمن ۱۳۹۸: دوره مسئولیت ۱ بهمن ۱۳۹۶ – بهمن ۱۳۹۸
گمارنده: محمدجواد ظریف
رئیس‌جمهور: حسن روحانی
پس از: سید عباس عراقچی
پیش از: محسن بهاروند
نماینده دائم ایران در سازمان ملل متحدسرپرست: نماینده دائم ایران در سازمان ملل متحدسرپرست
دوره مسئولیت ۱۸ اسفند ۱۳۹۲ – ۸ بهمن ۱۳۹۳: دوره مسئولیت ۱۸ اسفند ۱۳۹۲ – ۸ بهمن ۱۳۹۳
رئیس‌جمهور: حسن روحانی
پس از: محمد خزاعی
پیش از: غلامعلی خوشرو
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ازنا، لرستان
غلامحسین دهقانی دیپلمات ایرانی است. وی پیشتر سرپرست نمایندگی دائم ایران در سازمان ملل متحد بوده‌است. وی از ۷ آذر ۱۳۹۱ معاون محمد خزاعی بود و از ۶ آذر ۱۳۹۲، معاون کمیسیون خلع سلاح سازمان ملل متحد شد. دهقانی از ۱ بهمن ۱۳۹۶ تا بهمن ۱۳۹۸ به عنوان معاون امور حقوقی و بین‌الملل وزارت امور خارجه فعالیت می‌کرد.
دهقانی پیش از این، دبیر مرجع ملی کنوانسیون سلاح‌های شیمیایی، رئیس اداره معاهدات خلع سلاح و مدیرکل سیاسی بین‌الملل وزارت امور خارجه بود.
موزه پاورهاوس

| 0 | 1 |
| --- | --- |
لوکوموتیو شماره ۱ در سالن توربین پاورهاوس: لوکوموتیو شماره ۱ در سالن توربین پاورهاوس
موقعیت در سیدنی: موقعیت در سیدنی
بنیان‌گذاری: ۱۸۷۹ میلادی
مکان: خیابان هریس، آلتیمو، سیدنی، نیو ساوت ولز، استرالیا
مختصات: ۳۳°۵۲′۴۰″جنوبی ۱۵۱°۱۱′۵۸″شرقی﻿ / ﻿۳۳٫۸۷۷۸۹۸°جنوبی ۱۵۱٫۱۹۹۵۷۳°شرقی﻿ / -33.877898; 151.199573
گونه: موزه علم
بازدیدکنندگان: ۷۵۷٬۱۶۶ (۱۹–۲۰۱۸ میلادی)
مدیر عامل اجرایی: لیسا هاویلا
مالک: دولت ایالت نیو ساوت ولز
دسترسی به ترابری همگانی: اتوبوس: موزه پاورهاوس، خیابان هریس راه‌آهن سبک: مرکز نمایشگاه
وبگاه: powerhousemuseum.com
موزۀ پاورهاوس (به انگلیسی: Powerhouse Museum) شعبهٔ اصلی موزهٔ هنرهای کاربردی و علوم (به انگلیسی: Museum of Applied Arts & Sciences) (اختصاری MAAS) در سیدنی است، بقیه شامل رصدخانهٔ تاریخی سیدنی در تپۀ رصدخانه، و جدیدتر مرکز اکتشاف موزه‌ها در کسل هیل هستند. اگرچه اغلب به عنوان یک موزهٔ علم توصیف می‌شود، اما پاورهاوس دارای مجموعه‌های متنوعی است که شامل انواع فناوری‌ها از جمله هنرهای تزئینی، علم، ارتباطات، ترابری، لباس، مبلمان، رسانه، فناوری کامپیوتر، فناوری فضایی و موتورهای بخار است.
این موزه بیش از ۱۲۵ سال است که در قالب‌های مختلف وجود داشته‌ است، که قبلاً موزهٔ فناوری، صنعتی و بهداشتی نیو ساوت ولز (۱۸۸۲–۱۸۷۹ میلادی) و موزهٔ فناوری (اوت ۱۸۹۳ میلادی - مارس ۱۹۸۸ میلادی) نامیده می‌شد. از سال ۲۰۲۲ میلادی، این مجموعه شامل بیش از ۵۰۰٬۰۰۰ شیء جمع‌آوری شده در ۱۳۵ سال گذشته‌ است، که بسیاری از آن‌ها در مکانی که از سال ۱۹۸۸ میلادی اشغال کرده‌ است، نمایش داده شده یا نگهداری می‌شوند، و برای آن نامگذاری شده است – یک نیروگاه تراموا الکتریکی تبدیل شده در حومهٔ غرب داخلی آلتیمو، که در ابتدا در سال ۱۹۰۲ میلادی ساخته شد و یک مقصد گردشگری شناخته شده و محبوب سیدنی است. ساختمان به سبک-فدراسیون در فهرست میراث ایالتی دولت نیو ساوت ولز ثبت شده‌ است.
ساختمان فعلی، که توسط لایونل گلندنینگ به مناسبت دویستمین سالگرد استرالیا در سال ۱۹۸۸ میلادی طراحی شده، برندهٔ مدال سر جان سولمن برای معماری شد. این شامل یک سیستم بخار مشبک مخصوص نصب شده‌است که از دیگ بخار خانهٔ قدیمی اجرا می‌شود تا ماشین‌های بخار بزرگ و کمیاب مجموعهٔ خود را هدایت کند.
اتوبوس مدرسه

ظاهر متداول اتوبوس مدرسه در آمریکای شمالی
یک اتوبوس مدرسه در آمریکای شمالی
اتوبوس مدرسه (انگلیسی: School bus) یک گونه خاص از اتوبوس شهری است که برای ترابری دانش‌آموزان از مسیر مدرسه تا ایستگاه اتوبوس نزدیک به خانه و محله آن‌ها استفاده می‌شود. گونه‌های متفاوتی از اتوبوس مدرسه در سراسر جهان مورد استفاده قرار می‌گیرد اما نمونه‌های نمادین، اتوبوس‌های زرد مدارس ایالات‌متحده و کانادا هستند.
در آمریکای شمالی، اتوبوس‌های مدرسه از گونه‌های دیگر اتوبوس‌ها با توجه به مشخصات ظاهری که توسط دولت فدرال و ایالتی طراحی‌شده و اجباری هستند، متمایز می‌شوند. علاوه‌بر ظاهر و رنگ متمایز آن‌ها، اتوبوس‌های مدرسه مجهز به چراغ‌های هشدار خارجی (برای نشان‌دادن اولویت ترافیک) و چندین دستگاه ایمنی هستند. بنابر گزارش هیئت ملی ایمنی ترابری ایالات متحده، اتوبوس‌های مدرسه با میانگین مرگ ۵ کودک در سال بیش از ۷۰ مرتبه ایمن‌تر از خودروهای شخصی برای رفتن به مدرسه هستند. این گزارش در حالی است که اصولاً، این‌گونه از اتوبوس‌ها به‌طور کلی فاقد کمربند ایمنی هم هستند.
از سال ۱۹۸۶ میلادی و با امضای قانون ایمنی وسایل نقلیه موتوری/تجاری، رانندگان اتوبوس‌های مدارس در سراسر ایالات متحده ملزم به دریافت گواهینامه رانندگی ترانزیت یا CDL شدند. در شرایطی که این‌گونه از گواهینامه‌ها به صورت جداگانه و توسط ایالت‌های مختلف صادر می‌گردند، دست‌کم این اطمینان حاصل می‌گردد که رانندگان همه وسایل‌نقلیه بزرگ (از جمله اتوبوس‌های مدرسه) از سطح آموزش فنی و کیفی مطلوب برخوردار می‌شوند.
فرانسیس اسمیت

| فرانسیس اسمیت | فرانسیس اسمیت |
| --- | --- |
زاده: ۱۷۲۳ انگلستان
درگذشته: ۱۷۹۱ (۶۷−۶۸ سال)
وفاداری:  پادشاهی بریتانیای کبیر
شاخه نظامی:  ارتش بریتانیا
درجه: سرلشکر
جنگ‌ها و عملیات‌ها: جنگ انقلاب آمریکا نبردهای لکسینگتون و کنکورد  نبرد لانگ آیلند 
فرانسیس اسمیت (انگلیسی: Francis Smith؛ 1723 – ۱۷۹۱ (۶۷−۶۸ سال)) فرد نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود.
مهاجرت ال‌جی‌بی‌تی

رژه افتخار آتن ۲۰۰۹
مهاجرت ال‌جی‌بی‌تی به مهاجرت همجنسگرایان، دوجنسگرایان، تراجنسیتی‌ها و افراد کوئیر (ال‌جی‌بی‌تی) به‌طور بین‌المللی یا درون کشوری است، که اغلب برای فرار از تبعیض و بدرفتاری به خاطر گرایش جنسی یا هویت جنسی‌شان انجام می‌شود. در سطح جهانی، بسیاری از افراد ال‌جی‌بی‌تی تلاش می‌کنند که از مناطق تبعیض آمیز به مناطق با روامداری بیشتر بروند.
روند فعلی مهاجرت

کشورهای برجسته به خاطر مهاجرت قابل توجه افراد ال‌جی‌بی‌تی عبارتند از: ایران، عراق، جامائیکا، پاکستان، عربستان سعودی و برزیل.
مهاجران ال‌جی‌بی‌تی اغلب به کانادا، انگلیس و ایالات متحده مهاجرت می‌کنند. در سال ۱۹۹۴، قانون مهاجرت ایالات متحده آزار و اذیت جنسی را به عنوان مبنای درخواست پناهندگی شناخت. باراک اوباما، رئیس‌جمهور آمریکا، به سازمان‌های فدرال دستور داد پناهندگی برای افراد ال‌جی‌بی‌تی تحت تعقیب قانونی را بپذیرند. از سال ۲۰۰۸، [نیازمند به‌روزرسانی است] تنها نروژ، ایسلند، دانمارک، ایالات متحده و سوئیس در زمینه پذیرفتن پارتنر شخص مهاجر تفاوتی بین همجنس‌گرایان و دگرجنس‌گرایان قائل نمی‌شوند.
تعداد افراد ال‌جی‌بی‌تی که به دنبال پناهندگی در ایالات متحده هستند، در حال حاضر معلوم نیست.
روند فعلی مهاجرت > مهاجرت افراد ال‌جی‌بی‌تی خاورمیانه به اسرائیل

در مقایسه با کشورهای خاورمیانه، اسرائیل دارای سیاستهای حمایتی بیشتر از ال‌جی‌بی‌تی است و درخواست پناهندگی ال‌جی‌بی‌تی را می‌پذیرد. اسراییل کنوانسیون و پروتکل مربوط به وضعیت پناهندگان در سال ۱۹۵۱ را تصویب کرد که به لحاظ نظری به هر کسی که با «ترس و واهمه و آزار و اذیت» شناخته می‌شود حمایت می‌کند و اخراج پناهندگان را به کشوری که زندگی آنها در آن تهدید شده‌است، ممنوع می‌کند. این سیاست به صراحت توسط اسرائیل دنبال نمی‌شود، اما مهاجران ال‌جی‌بی‌تی فلسطینی به جوامع ال‌جی‌بی‌تی اسرائیلی پذیرفته شده‌اند، در حالی که ازدواج همجنس (در کشورهای دیگر) به‌طور رسمی به رسمیت شناخته می‌شود، اما در اسرائیل قانونی نیست. به عنوان یک نتیجه، مهاجرت افراد ال‌جی‌بی‌تی از دیگر کشورهای خاورمیانه به اسرائیل دیده شده‌است. تل آویو در سال ۲۰۱۰ توسط مجله بیرون به عنوان «پایتخت همجنس‌گرای خاورمیانه» نامیده شد.
روند فعلی مهاجرت > نپال و فیلیپین

خانواده‌های بیشتر مهاجران ال‌جی‌بی‌تی از نپال و فیلیپین، شیوه زندگی شخص مهاجر را تأیید نمی‌کنند اما پرداخت‌های نقدی، (یعنی زمانی که فردی که مهاجرت کرده‌است پول به خانواده خود در نپال و فیلیپین ارسال می‌کند) اختلافات مربوط به جنسیت و / یا عدم انطباق جنسیتی را کمتر کرده‌است.
روند فعلی مهاجرت > موانع پناهجویان و مهاجران ال‌جی‌بی‌تی

در ایالات متحده، قضات و مقامات مهاجرت مهم می‌دانند که همجنسگرایی باید به لحاظ اجتماعی قابل ملاحظه باشد تا ادعای آزار و شکنجه جنسی یک درخواست پناهجویی قابل قبول باشد. علاوه بر این، همجنسگرایی باید یک ویژگی دائمی، ذاتی و پایدار باشد تا توسط مقامات مهاجرتی ایالات متحده مورد قبول قرار گیرد.
روند فعلی مهاجرت > موانع برای پناهجویان و پناهندگان ال‌جی‌بی‌تی

پناهندگان، که توسط کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد (UNHCR) تعریف شده‌است، افرادی هستند که به "به خاطر یک ترس معقول و به علت نژاد، مذهب، ملیت، عضویت در یک گروه اجتماعی خاص یا عقاید سیاسی، مورد آزار و اذیت قرار بگیرند از کشور خانه خود خارج یا به دلیل ترس، یا کاملاً امکان بازگشت را از دست داده‌اند و نمی‌خواهند خود را از حمایت از کشور خانه خودشان بهره‌مند سازند". پناهجویان ال‌جی‌بی‌تی کسانی هستند که به خاطر جنسیت یا گرایش جنسیتی مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرند و نمی‌توانند در کشور خود حمایت بیابند. افراد می‌توانند از طریق چندین راه به پناهندگی دسترسی پیدا کنند: آنها می‌توانند در سازمان ملل درخواست کنند، می‌توانند از کشور مورد نظر خود از طریق ویزا بازدید کنند و پس از ورود به کشور، به دفتر نمایندگی دولت وضعیتشان را گزارش دهند. هنگامی که یک ادعا ثبت می‌شود، کشور مورد نظر واجد شرایط بودن برای پناهندگی را بررسی می‌کند. جلساتی برای تعیین واجد شرایط بودن و مناسب بودن متقاضی برگزار می‌شود که می‌تواند ادعاهای آنان را به مشکل دچار کند.
رژه پراید در اورشلیم
شووکرا

| شووکرا Шовкра | شووکرا Шовкра |
| --- | --- |
Selo: Selo
شووکرانمایش نقشه داغستانشووکرانمایش نقشه روسیه: شووکرانمایش نقشه داغستانشووکرانمایش نقشه روسیه
مختصات: ۴۲°۰۸′ شمالی ۴۷°۰۷′ شرقی﻿ / ﻿۴۲٫۱۳۳°شمالی ۴۷٫۱۱۷°شرقی﻿ / 42.133; 47.117: مختصات: ۴۲°۰۸′ شمالی ۴۷°۰۷′ شرقی﻿ / ﻿۴۲٫۱۳۳°شمالی ۴۷٫۱۱۷°شرقی﻿ / 42.133; 47.117
کشور: روسیه
ناحیه‌های فدرال روسیه: داغستان
شهر: شهرستان لاکسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۰۰
شووکرا (به لاتین: Shovkra) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در شهرستان لاکسکی واقع شده‌است.