stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
شهرستان زرند
دربارهٔ شهرستان

اهالی شهرستان زرند به زبان فارسی لهجه زرندی (لهجه کرمانی) سخن می‌گویند
شهرستان زرند در شمال غربی استان کرمان واقع شده و ۱۶۵۰ متر از سطح دریا ارتفاع دارد. این شهرستان از نظر آب و هوا با منطقه صحرایی در شمال و منطقه‌ای در نواحی کوهستانی با آب و هوای معتدل مشخص است
عمده فعالیت اقتصادی مردم شهرستان زرند بر دوپایه کشاورزی و صنعت قرار دارد و محصولات مهم آن پنبه ، پسته ، زعفران ، قالی بافی ، غلات  و پته دوزی است.
صنایع زرند را می‌توان به صنایع دستی و صنایع معدنی تقسیم کرد. مراکز استخراج زغال‌سنگ زرند عبارت‌اند از باب نیزو، دره گر، خمرود که زغال سنگ استخراج شده پس از شست و شو در کارخانه زغال شویی از طریق راه‌آهن به کارخانه ذوب آهن اصفهان فرستاده می‌شود.
همچنین، نیروگاه زرند از منابع تولید انرژی این منطقه است.
طی دهه‌های اخیر به جنبه‌های صنعتی این شهرستان اهمیت ویژه‌ای دادند به‌طوری‌که بالغ به۸ کارخانه در زمینه‌ها مختلف احداث شد که می‌توان به کارخانه‌های فولاد سازی، واگن سازی، کک سازی، کنسانتره سنگ آهن، گندله سازی، کارخانه زغال شویی و غیره اشاره کرد.
این شهرستان در زمینه تولید و برداشت پسته پیشرفت‌های قابل توجهی کرده‌است.
رنگ‌های پان‌عربیسم

پرچم انقلاب بزرگ عربی
پرچم آزادی عربی
کشورها و مناطقی که از رنگ‌های پان عربی در پرچم خود استفاده می‌کنند در نقشه با رنگ سبز نشان داده شده است
رنگ‌های پان‌عربی (به عربی: ألوان الوحدة العربية) شامل سرخ، سفید، سیاه و سبز هستند. این رنگ‌ها هر کدام نشان دهنده یک بخش از تاریخ یا یکی از دودمان‌های عربی می‌باشند. در این پرچم از رنگ سیاه نمادی از خلافت عباسیان، سفید نمادی از خلافت بنی امیه، سبز نمادی از خلافت خلافت اموی اندلس و سرخ به عنوان نمادی از خاندان سلطنتی هاشمیون استفاده شده است.
رنگ‌های پان عربی نخستین بار در پرچم انقلاب بزرگ عربی کنار یکدیگر ظاهر شدند، انقلابی که به عنوان بخشی از وقایع جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۶ بر ضد امپراتوری عثمانی روی داد. بسیاری از پرچم‌های کنونی کشورهای عربی بر پایه پرچم انقلاب عربی ایجاد شده است؛ مانند پرچم اردن، سوریه، فلسطین، کویت، امارات، عراق، مصر و صحرای غربی و پرچم سابق اتحاد شش‌ماهه عراق و اردن.
از سال ۱۹۵۰ به بعد برخی از رنگ‌های پان عربی به عنوان رنگ‌های آزادی عرب به شهرت رسیدند. این رنگ‌ها شامل پرچم سه رنگی از سرخ و سفید و سیاه است.
گرومن ای-۶ اینترودر

| گرومن ای-۶ اینترودر | گرومن ای-۶ اینترودر |
| --- | --- |
A-6E Intruder of Attack Squadron 52 (VA-52), c.1980: A-6E Intruder of Attack Squadron 52 (VA-52), c.1980
کاربری: هواگرد تهاجمی
کشور سازنده: ایالات متحده آمریکا
تولیدکننده: گرومن
نخستین پرواز: ۱۹ آوریل ۱۹۶۰
معرفی‌شده در: ۱۹۶۳
وضعیت: بازنشسته
کاربر اصلی: نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا نیروی تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا
تعداد ساخته‌شده: ۶۹۳
هزینه هر فروند: ۴۳ میلیون دلار (۱۹۹۸)
گونه‌ها: نورثروپ گرومن ئی‌ای-۶بی پراولر
ای-۶ اینترودر جنگندهٔ تهاجمی آمریکایی دوموتوره با بال میانه است که توسط شرکت گرومن ساخته شده است. این جنگنده بعدها جای خود را به مک دانل داگلاس اف/ای-۱۸ هورنت داد.
پس از جنگ کره نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا به جنگنده‌ای با قابلیت شلیک مهمات دقیق در مسافت‌ها و شرایط جوی مختلف نیاز داشت و از شرکت گرومن درخواست کرد تا جنگنده‌ای با این شرایط برای نیروی دریایی ایالات متحده بسازد. شرکت گرومن تعداد ۶۹۳ جنگنده به اسم گرومن ای-۶ اینترودر را تحویل نیروی دریایی ایالات متحده داد و این هواپیما در بین سال‌های ۱۹۶۳ تا ۱۹۹۷ در حال سرویس‌دهی به نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا و نیز نیروی تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا بود. طراحی این هواپیما به نحوی صورت گرفته بود که در همهٔ شرایط جوی قادر به حمله باشد.
بازنشستگی

علی‌رغم تولید بدنه‌های جدید هواپیما در سری شماره‌های 164XXX (BuNo) کمی قبل و بعد از جنگ خلیج فارس، که با برنامه تعویض بال‌های بدنه‌های قدیمی تقویت شده بود، هواپیماهای A-6E و KA-6D در اواسط دهه ۱۹۹۰ به سرعت از خدمت خارج شدند. این اقدام در راستای کاهش هزینه‌های نیروی دریایی آمریکا و توسط دفتر وزیر دفاع انجام شد تا تعداد انواع مختلف هواپیماها در ناوگان هوایی ناوهای هواپیمابر و گروه‌های هوایی تفنگداران دریایی آمریکا کاهش یابد.
قرار بود ای-۶ اینترودر با مک‌دانل داگلاس ای-۱۲ اونجر ۲ جایگزین شود، اما آن برنامه به دلیل هزینه‌های بیش از حد لغو شد. هواپیمای اینترودر برای چند سال دیگر در خدمت باقی ماند تا اینکه بازنشسته شد و جای خود را به گرامن اف-۱۴ تام‌کت مجهز به سیستم سامانه هدف‌گیری فروسرخ در شب داد. این هواپیما نیز به نوبه خود با بوئینگ اف/ای-۱۸ سوپر هورنت در نیروی دریایی آمریکا و مک‌دانل داگلاس اف/ای-۱۸ هورنت دو نفره در نیروی تفنگداران دریایی آمریکا جایگزین شد. در دهه ۲۰۱۰، برنامه هواپیمای بدون سرنشین نظارتی و حمله‌ای ناوپایه (Unmanned Carrier-Launched Airborne Surveillance and Strike) قرار بود یک هواپیمای بدون سرنشین برای نقش حملات دوربرد به عنوان جانشین اینترودر تولید کند، اما این ابتکار به مرور زمان اولویت‌های خود را به ماموریت‌های سوخت‌رسانی تغییر داد. آخرین هواپیماهای اینترودر در ۲۸ فوریه ۱۹۹۷ بازنشسته شدند.
بسیاری از اعضای سازمان دفاعی آمریکا و به ویژه هوانوردی دریایی، عقلانیت تغییر به یک نیروی ضربتی با برد کوتاه‌تر بر اساس ناوپایه، همانند «هورنت» و «سوپرهورنت» را در مقایسه با هواپیماهای نسل قدیمی‌تر مانند «اینترودر» و «تام‌کت» زیر سؤال بردند. با این حال، در دسترس بودن تانکرهای بوئینگ کی‌سی-۱۳۵ استراتوتانکر و مک‌دانل داگلاس کی‌سی-۱۰ اکستندر که برای سازگاری با هواپیماهای تاکتیکی نیروی دریایی، تفنگداران دریایی و ناتو در تمام درگیری‌های اخیر اصلاح شده بودند، توسط برخی تصمیم‌گیرندگان ارشد در وزارت دفاع به عنوان عاملی برای کاهش نیاز به توانایی سوخت‌گیری هوایی مستقل در ناوگان هوایی ناوهای هواپیمابر و برد مستقل در میان هواپیماهای ضربتی ناوپایه در نظر گرفته شد. اگرچه اینترودر نمی‌توانست با سرعت یا توانایی نبرد هوایی اف-۱۴ یا اف/ای-۱۸ رقابت کند، اما برد و ظرفیت بارگذاری آن همچنان توسط هواپیماهای جدیدتر ناوگان بی‌رقیب باقی مانده است.
در زمان بازنشستگی، چندین بدنه بازنشسته ای-۶ که در انتظار تعویض بال‌ها در تأسیسات نورثروپ گرامن در فرودگاه سنت آگوستین، فلوریدا بودند، بعداً در سواحل شهرستان سنت جانز، فلوریدا غرق شدند تا یک صخره مرجانی مصنوعی به نام "Intruder Reef" ایجاد کنند. هواپیماهای باقی‌مانده که با بال‌های جدید مجهز شده بودند و تولیدات بعدی (مانند سری BuNo 164XXX) که برای موزه‌ها یا نمایش‌های ثابت غیرپروازی تعیین نشده بودند، در مرکز ذخیره‌سازی AMARG در پایگاه نیروی هوایی دیویس–مونتهن، آریزونا ذخیره شدند.
نیو دراپ

ترانهٔ ۲۰۲۴ دان تولیور
| «نیو دراپ»> ترانه دان تولیور.از آلبوم روانی هاردستون | «نیو دراپ»> ترانه دان تولیور.از آلبوم روانی هاردستون |
| --- | --- |
تاریخ پخش: ۱۴ ژوئن ۲۰۲۴ (۲۰۲۴-06-۱۴)
ژانر:  هیپ هاوس  آراندبی 
زمان: ۳:۳۷
ناشر: کاکتوس جک آتلانتیک
ترانه‌نویس(ها): کالب تولیور وزلی گلس سایمون کریستنسن روبی میچل دیلن کلری-کرل اسکاتی کلمن
تهیه‌کننده(ها): ویزی سایمون دز رایت کلمن
موزیک ویدئو: موزیک ویدئو
«نیو دراپ» در یوتیوب: «نیو دراپ» در یوتیوب
 :  
«نیو دراپ» (به انگلیسی: New Drop) ترانه‌ای از رپر و خوانندهٔ آمریکایی دان تولیور می‌باشد که در ۱۴ ژوئن سال ۲۰۲۴ از سوی کاکتوس جک و آتلانتیک رکوردز به‌عنوان قطعه‌ای از چهارمین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان روانی هاردستون منتشر گردید. این ترانه چند ماه پس از انتشار به محبوبیت در سطح جریان اصلی دست یافت زیرا در پس‌زمینهٔ کلی از ویدئوهای سکوی برخط ویدئو تیک‌تاک پخش می‌شد.
آبراهام بوگاردوس

| آبراهام بوگاردوس | آبراهام بوگاردوس |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۹ نوامبر ۱۸۲۲ شهرستان داچس، نیویورک
درگذشت: ۲۲ مارس ۱۹۰۸ بروکلین
ملیت: ایالات متحده آمریکا
نقاش آمریکایی آشر براون دوراند (۱۸۶۹) اثر آبراهام بوگاردوس
آبراهام بوگاردوس (انگلیسی: Abraham Bogardus; ۲۹ نوامبر ۱۸۲۲ – ۲۲ مارس ۱۹۰۸) یک داگرئوتایپیست و عکاس آمریکایی بود که در طول زندگی حرفه‌ای خود حدود ۲۰۰۰۰۰ داگرئوتایپ ساخت.
او در جریان عمل داگرئوتایپ توسط نیویورکی جورج دبلیو پروش را آموزش دید، و در سال ۱۸۳۹ دوربینی برای ساموئل اف.بی مورس ساخت. بوگاردوس یک استودیو و گالری در ۳۶۳ خیابان برادوی نیویورک در سال ۱۸۴۶ افتتاح کرد و در این کار بسیار موفق بود.
او در سال ۱۸۶۸ در تأسیس انجمن ملی عکاسی که به مدت پنج سال رئیس آن بود، کمک کرد. او در اواخر دهه ۱۸۳۰ به عنوان منشی در یک فروشگاه کالاهای خشک کار می‌کرد و در سال ۱۸۴۵ یک نقاشی را در موسسه آمریکایی به نمایش گذاشت.
از سال ۱۸۴۷ تا ۱۸۵۲، او به عنوان داگرئوتیپیست در خیابان گرینویچ شماره ۲۱۷ ثبت شد. محل سکونت او از سال ۱۸۴۹ تا ۱۸۵۱ در نیوآرک، نیوجرسی بود و بین سال‌های ۱۸۵۱ تا ۱۸۵۲ به خیابان گروو، شهر نیویورک بازگشت. او موفق شد یک گالری شعبه را در ۱۲۶ خیابان واشینگتن، نیوآرک، در سال ۱۸۴۹ ایجاد کند، که در سال ۱۸۵۰ به خیابان کلینتون، نیوآرک، ۸ منتقل شد. در سال ۱۸۵۱ گالری او در شهر نیویورک به خیابان گرینویچ شماره ۲۲۹ منتقل شد و گالری قدیمی روت در ۳۶۳ برادوی در سال ۱۸۶۲ بازسازی شد. او در سال ۱۸۶۹ ضمن حفظ استودیویش در ۳۶۳ براودی، استودیوی جدیدی را در ۱۱۵۳ برادوی افتتاح کرد.
در سال های ۱۸۷۱ تا ۱۸۷۳، او با دانیل و دیوید بندان، برادران اهل بالتیمور، مریلند، در ۱۱۵۳ برادوی در نیویورک همکاری داشت. در سال ۱۸۷۳، بوگاردوس داگرئوتیپ‌هایی از طرح اسکناس را برای شرکت آمریکایی بانک اسکناس تولید کرد.
تصویر پرزیدنت چستر آ. آرتور (۱۸۸۰) توسط بوگاردوس
بوگاردوس در سال ۱۸۸۴ در زمان بازنشستگی، در عکاسی فیلادلفیا آگهی داد: «در هنگام بازنشستگی از حرفه عکاسی، پس از سی و هشت سال حضور مداوم در این شهر، مؤسسه شناخته شده خود را برای فروش عرضه می‌کنم. شهرت گالری، آنقدر شناخته شده است که نیاز به یک کلمه نظر دارد، موجودی نگاتیوهای ثبت شده بسیار ارزشمند است، که شامل تعداد زیادی از مشتریان معمولی، و همچنین تعداد زیادی از مردان برجسته، روسای جمهور، سناتورها و غیره است و سفارشات دائمی برای آنها انجام می‌شود. این عکس‌ها با لنزهای درجه یک «بلین» و «لوگان» گرفته شده است.»
او در سال ۱۹۰۸ در خانه خود در خیابان مدیسون ۲۴۶ در بروکلین، نیویورک درگذشت.
کارگاه نمایش

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نشان رسمی کارگاه نمایش: نشان رسمی کارگاه نمایش
تاریخچه: تاریخچه
تأسیس: ۱۴ خرداد ۱۳۴۸
انحلال: ۱۳۵۷
-: -
متن پایین جعبه: متن پایین جعبه
ن ب و: ن ب و
کارگاه نمایش تشکلی تئاتری است که در ۱۴ خرداد سال ۱۳۴۸ به پیشنهاد رضا قطبی که می‌خواست محیطی آزاد برای تئاتر به وجود بیاورد، و با همیاری ایرج انور، بیژن صفاری، بیژن مفید، آربی اوانسیان، داوود رشیدی و عباس نعلبندیان تأسیس شد. کارگاه زیر نظر رادیو تلویزیون ملی ایران به مدیریت بیژن صفاری بود اما اداره امور کارگاه برعهده عباس نعلبندیان بود. نعلبندیان به عنوان نویسنده، مدیر داخلی و عضو شورا در کارگاه نمایش مشغول به کار شد. کارگاه نمایش از اواسط مرداد سال ۱۳۴۸ کار خود را با نمایش ادیپ شهریار اثر سوفوکل به کارگردانی شهرو خردمند و پژوهشی ژرف و سترگ … به نویسندگی عباس نعلبندیان و کارگردان آربی اوانسیان آغاز کرد. کارگاه نمایش با هدف «کمک به نویسندگان، بازیگران، کارگردانان و طراحان برای خودآزمایی‌ها و تجربه‌هایی خارج از محدودیت‌های متداول حرفهٔ نمایش» آغاز به کار کرد و بسیاری از بازیگران و علاقه‌مندان تئاتر در این کارگاه تجربه اندوخته‌اند.
اعضاء کارگاه نمایش،  نوروز ۱۳۵۲، عکس از بهمن جلالی
از جلو و از راست:

- ردیف اول: بیژن مفید(نویسنده، کارگردان و بازیگر)، خسرو شکری(سرایدار)، محمد نوازی( بازیگر)، بیژن صفاری(سرپرست کارگاه نمایش، آرشیتکت، نقاش و طراح)، فریدون آو(نقاش و طراح)، علیرضا مجلل(بازیگر)، محمد شریفی(سرایدار)، ولی کشاورز(سرایدار)

- ردیف دوم: هوشنگ توکلی(بازیگر)، نسرین رهبری(بازیگر)، فریده سپاه منصور(بازیگر)، صدرالدین زاهد(بازیگر)، سوسن تسلیمی(بازیگر)، لرتا هایراپطیان(بازیگر)، پرویز پورحسینی(بازیگر)، محمدباقر غفاری(بازیگر)

- ردیف سوم: فردوس کاویانی(بازیگر)، جمیله ندایی(بازیگر)، رضا رویگری(بازیگر)، شهناز صاحبی(بازیگر)، فریدون یوسفی(بازیگر)، فهیمه راستکار(بازیگر)، مهین جهانبگلو(تجدّد) (نویسنده)، آربی اُوانسیان(کارگردان و طراح)
 
- ردیف چهارم: محمدمهدی ستوده (مدیر تهیه)، اکبر رحمتی(بازیگر)، شاهرخ الهی (مدیر تهیه)، مرتضی اردستانی(بازیگر)، محمد ژیان(بازیگر و دستیار مدیر داخلی کارگاه نمایش)، میترا قمصری(منشی کارگاه نمایش و بازیگر)

- ردیف آخر: رضا قاسمی(نویسنده و بازیگر)، رضا ژیان(بازیگر)، شکوه نجم آبادی(بازیگر)، عباس نعلبندیان(نویسنده و مدیر داخلی کارگاه نمایش)، علی جاویدان(بازیگر)، اسماعیل خلج(نویسنده، کارگردان و بازیگر)
کارگاه نمایش، با گروهی متشکل از بازیگران جوان و پویا و کارگردانی آوانگارد کسانی چون آربی اُوانسیان موج جدیدی در اجراهای تئاتری دههٔ پیش از پیروزی انقلاب به وجود آورد. عباس نعلبندیان نیز در بطن این حرکت تحول‌ساز سهم عمده‌ای داشت.
شهناز صاحبی و رضا رویگری در مقابل در ورودی کارگاه نمایش
گروه‌های کارگاه نمایش

در کارگاه نمایش سه گروه تشکیل شد.
گروه تئاتر کوچه
گروه تئاتر تجربی (شهرو خردمند و ایرج انور)
گروه بازیگران شهر
گروه تاتر اهریمن (آشور بانی پال) (نیازمند مرجع)
«گروه بازیگران شهر» به سرپرستی آربی اوانسیان، گروهی بود که عباس نعلبندیان هم در آن فعالیت می‌کرد. سه گروه دیگر هم توسط ایرج انور و شهرو خردمند، اسماعیل خلج و آشور بانی‌پال بابلا اداره می‌شد و افرادی مانند محمد صالح‌علاء در کارگاه اجراهایی داشتند. دومین نمایشی که در کارگاه اجرا شد نمایش «پژوهشی ژرف و سترگ و نو در سنگواره‌های دوره بیست و پنجم زمین‌شناسی یا چهاردهم، بیستم و … فرقی نمی‌کند» از عباس نعلبندیان و به کارگردانی آربی اوانسیان بود. عباس نعلبندیان در سال ۱۳۴۸ به عنوان مدیر و عضو شورا در کارگاه نمایش مشغول به کار شد. در دوره مدیریت او بیش از ۵۰ اثر در کارگاه نمایش اجرا شد و خود او در این سال‌ها چندین نمایشنامه و قصه نوشت و آثاری را هم به زبان فارسی ترجمه کرد.
کارگاه نمایش ساختمانی اجاره‌ای هشتادمتری داشت دارای شش-هفت اتاق به آدرس چهار راه یوسف‌آباد (تقاطع جمهوری و حافظ کنونی) خیابان شاه (جمهوری کنونی) کوچه کلانتری پلاک ۲۷۱ که پیش از آن کلاس‌های خانم جانبازیان در آن برگزار می‌شد. گشایش کارگاه در پی جشن‌های هنر شیراز بود. در بروشورهای کارگاه هدف تأسیس آن کمک به نویسندگان بازیگران، کارگردانان و طراحان برای خودآزمایی و تجربه‌هایی خارج از محدودیت‌های متداول حرفه نمایش عنوان شده‌است. پس از اجرای نمایش‌های «شهر قصه» بیژن مفید و «پژوهش ژرف و …» عباس نعلبندیان جمعی اساسنامه اولین هسته تئاتر تجربی ایران را آماده کردند. در آغاز گشایش کارگاه بیژن صفاری به سمت دبیر شورا، آربی اوانسیان، عباس نعلبندیان و ایرج انور به‌عنوان اعضای شورا به مدیریت کارهای نمایشی پرداختند. فریدون رهنما و خجسته کیا نیز در تأسیس گارگاه نقش مهم و راهبردی داشتند. کارگاه در مدت ده سال فعالیت خود حدود هفتاد اجرا نگارش بیست و چهار نمایشنامه و تعدادی برنامه‌های فرهنگی نظر نمایشگاه نقاشی اجرای موسیقی نمایش فیلم و شرکت در جشنواره‌های بین‌المللی تئاتر را در کارنامه داشت. کارگاه در سال ۵۷ آخریش نمایش خود را به نام «چاه» نوشته داود دانشور به کارگردانی رضا قاسمی را به روی صحنه برد. کارگاه نمایش در آخرین سال‌های فعالیت خود بر اثر فضای ملتهب سال‌های ۱۳۵۶ و ۱۳۵۷ و جدایی برخی از اعضایش با رکود مواجه شد و بر اثر انتقادها و حسادت‌های دیگر گروه‌های تئاتری و فضای حاصل از انتقلاب از ادامه کار بازماند.
نمایش‌ها

عبارتند از:
| نام اثر | پدیدآورنده اثر | سال اجرا | کارگردان |
| --- | --- | --- | --- |
| ادیپ | سوفوکل | ۱۳۴۸ | شهرو خردمند و ایرج انور |
| ادیپوس در کلونوس | سوفوکل | ۱۳۴۸ | ایرج انور |
| پنج نمایشنامه کوتاه | ساموئل بکت | ۱۳۴۹/۱۳۵۰ | آربی اوانسیان |
| پرومته | آشیل | ۱۳۴۹–۱۳۵۰ | سهیل سوزنی |
| بانویی می‌میرد | یوکیو میشیما | ۱۳۵۰ و ۱۳۵۲ | آشوربانی پال بابلا |
| پرومتوس در بند | آیخیلوس | ۱۳۵۰ | عباس نعلبندیان |
| راهبه‌ها | ادوارد و مانه | ۱۳۵۰–۱۳۵۱ | مصطفی دالسی |
| معلم من پاهای من | هاندکه | ۱۳۵۰–۱۳۵۲ | آربی اوانسیان |
| یک قطعه برای گفتن | هاندکه | ۱۳۵۰–۱۳۵۳ | آربی اوانسیان |
| جان نثار | بیژن مفید | ۱۳۵۱ | بیژن مفید |
| باغ آلبالو | آنتون چخوف | ۱۳۵۱ | آربی اوانسیان |
| روزهای خوش | ساموئل بکت | ۱۳۵۱ | آربی اوانسیان |
| مروارید | جان استاین‌بک | ۱۳۵۱ | مریم خلوتی |
| مناجات و دو جلاد | فرناندو آرابال | ۱۳۵۱ | ایرج انور |
| نجات‌یافته | ادوارد باند | ۱۳۵۱ | مریم خلوتی |
| شب جنایتکاران |  | ۱۳۵۱ | هوشنگ آزادی‌ور |
| چهره‌های سیمون ماشار | برتولت برشت | ۱۳۵۱ | سعید سلطان‌پور |
| آخرین نوار کراپ | ساموئل بکت | ۱۳۵۲ | هوشنگ رحیمی |
| ترس و نکبت رایش سوم | برتولت برشت | ۱۳۵۲ | بیژن مفید |
| جادهٔ باریک به شمالی دور | ادوارد باند | ۱۳۵۲ | مریم خلوتی |
| ماه در کایلنامو می‌درخشد | شون اوکیسی | ۱۳۵۲ |  |
| همان‌طور که بوده‌ایم | آرتور آدامف | ۱۳۵۲ | آربی اوانسیان |
| قوی تر | یوهان استریندبرگ | ۱۳۵۲ | آشوربانی پال بابلا |
| انسان، حیوان و تقوا | لوئیجی پیراندلو | ۱۳۵۳ | آربی اوانسیان |
| ایولف کوچک | هنریک ایبسن | ۱۳۵۳ | آربی اوانسیان |
| کالیگولا | آلبر کامو | ۱۳۵۳ | آربی اوانسیان |
درباره عباس نعلبندیان؛ نابهنگامی یک غریب‌ آشنای ابدی== منابع ==
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  تنهایی، یاد اوج‌های پوستر در ایران.
↑  لازاریان، دانشنامه ایرانیان ارمنی، ۴۲۵.
1 2  گروه تحقیق و پژوهش سینما، ارامنه و سینمای ایران، ۱۲۲.
1 2 3  بی‌بی‌سی فارسی، یادی از عباس نعلبندیان؛ راوی روایت‌های متروک.
↑  ایران تئاتر، یاد ایام/ این هفته: آربی آوانسیان.
↑  تئاتر ایران در گذر زمان - کارگاه نمایش از آغاز تا پایان. به کوشش ستاره خرم‌زاده اصفهانی.
↑   http://www.aryanews.com/News/120170529120251243/عباس-نعلبنديان،-مَردِ-ممنوع. پارامتر |عنوان= یا |title= ناموجود یا خالی (کمک)[پیوند مرده]
↑   (PDF) http://ensani.ir/file/download/article/20101119102309-ماخذشناسي.pdf. پارامتر |عنوان= یا |title= ناموجود یا خالی (کمک)
«یادی از عباس نعلبندیان». توانا.
«شکل‌گیری «کارگاه نمایش» محصول شرایط بود/ مشکلات تئاتر ایران از دوره نوشین تا امروز یکی است». ایلنا.
https://www.facebook.com/1493794420898084/photos/a.1497320167212176/1864588053818717/?type=1&theater. پارامتر |عنوان= یا |title= ناموجود یا خالی (کمک)
«تئاتر ایران در گذر زمان: کارگاه نمایش: از آغاز تا پایان (۱۳۵۷ – ۱۳۴۸)».[پیوند مرده]
قاسمفر، مهرداد. «سوسن تسلیمی: وضعیت اقتصادی بازیگران ایران اسفبار است». رادیو فردا.
خاکی‌نژاد، بهزاد. «ناشنیده‌های «کارگاه نمایش»». دنیای اقتصاد.
«با صدرالدین زاهد از کارگاه نمایش تا 38 سال زندگی در فرانسه».
تنهایی، آرش. «اوج‌های پوستر در ایران - کارگاه نمایش».
«یادی از عباس نعلبندیان؛ راوی روایت‌های متروک». بی‌بی‌سی فارسی.
ماه نهاوند

ماه نهاوند یا ماد نهاوند (نیز ماه بصره یا ماه البصره) نامی است برای یکی از مناطق تاریخی و باستانی غرب ایران.
ماه نهاوند بخشی از سرزمین بزرگ پهله در غرب و مرکز ایران بوده‌است. در یادداشت‌های دهخدا آمده‌است که ابن الندیم از قول عبداﷲ بن المقفع گفته‌است که ماه نهاوند یکی از پنج ناحیه پهله (فهله) است. سرزمین پهله از دوره مادها شناخته شده بوده‌است و نواحی متعددی داشته‌است که ماه نهاوند یکی از آنها بوده‌است.
حوادث تاریخی

شهرت تاریخی ماه نهاوند بیشتر به خاطر وقوع آخرین نبرد سپاه ایران و اعراب موسوم به جنگ نهاوند بوده‌است. جنگ نهاوند، در روز پنجم ربیع الاول سال بیست ویکم هجری، بین سپاه ایران در پادشاهی یزدگرد سوم و اعراب اتفاق افتاد و منجر به سقوط امپراتوری ساسانی و تسلط اعراب بر ایران شد. اعراب مسلمان، جنگ نهاوند را فتح‌الفتوح نامیدند.
آل ابی دلف در سده سوم هجری حکومتی محلی وابسته به خلفای عباسی در کرج ابی دلف در ناحیه ای بین اراک، بروجرد و شازند ایجاد کردند و حکومت آنان به‌طور تقریبی منطقه ماه نهاوند را در بر می‌گرفت. این حکومت خراجگزار بصره بود و به این ترتیب نام ماه نهاوند به ماه بصره (ماه البصره) تغییر یافت. ابودلف عجلی حاکم این ناحیه آتشکده بروجرد را مسجدی قدیمی نامید («هذا مسجدالعتیق») و مسجد جامع را در نیمه اول قرن سوم هجری تأسیس کرد و منبری در آن بنا کرد. به این ترتیب بروجرد که پس از حمله اعراب و شکست ایرانیان در جنگ نهاوند ویران و کم رونق شده بود مرکزیت یافت و به شهری پر رونق تبدیل شد.
شهرها و نواحی

ماه نهاوند دارای دو قصبه نهاوند و بروجرد بوده‌است و بروجرد و نهاوند دو نقطه شهری مهم آن بوده‌اند.
ماه نهاوند ولایت یا استانی بوده که بخش بزرگی از غرب ایران کنونی شامل مناطقی از شرق تا قم و از جنوب شرقی تا حدود اصفهان و از جنوب و جنوب غربی تا لرستان شامل بوده‌است (سبک‌شناسی ج ۱ حاشیه ص ۲۶. به نقل از لغت‌نامه دهخدا).
وضعیت اقتصادی و اجتماعی

با حمله اعراب به ایران و تشکیل حکومت‌های محلی وابسته به آنان، نام ماه نهاوند به ماه بصره تغییر یافت. علت این امر این بود که مالیات این ناحیه برای حاکمان عرب در بصره فرستاده می‌شد. ابن جعفر در اوایل قرن چهارم هجری قمری در ذکر ماه بصره مشتمل بر بروجرد و نهاوند، میزان خراج این ناحیه را ۴٬۸۰۰٬۰۰۰ درهم ذکر کرده‌است که نزدیک به سه برابر خراج همدان در همان زمان بوده‌است.
مارهای زهرآگین

مامبای سیاه به سرعت کارکرد زهرش شناخته شده‌است و در صورت تهدید به سرعت تهاجمی می‌شود.
مارهای زهرآگین یا مارهای سمی به گونه‌هایی از مارها گفته می‌شود که توانایی تولید زهر داشته و از آن زهر در کشتن و هضم طعمه یا دفاع از خود استفاده می‌کنند. کفچه‌ماران، گرزه‌ماران، دشنه‌ماران و برخی از قمچه‌ماران از مهم‌ترین مارهای سمی هستند. حدود یک چهارم از مجموع گونه‌های مارها سمی هستند. ماری بومی استرالیا به نام تایپان غربی دارای سمی‌ترین زهر در میان تمامی مارهای سمی است.
غلط مصطلح

اغلب گفته می شود که مارهای زهری، سمی هستند. اما سم و زهر یکسان نیستند. سموم باید بلعیده، استنشاق یا جذب شوند، در حالی که زهر باید با وسایل مکانیکی به بدن تزریق شود.
مارهای پشت‌تیغه‌ای هم سمی و هم زهری هستند چرا که این مارها وزغ های سمی را می خورند و سم آن ها جدا شده و در غدد نوکال مارها ذخیره می شود.
بریتانی اوکانل

| بریتانی اوکانل | بریتانی اوکانل |
| --- | --- |
زادهٔ: ۶ دسامبر ۱۹۷۲ ‏(۵۲ سال) پانوراما سیتی، لس آنجلس
ملیت: آمریکایی
دیگر نام‌ها: Brittany O'Connall, Brittany O'Connel, Brittany, Britanny Morgan, Brittany O'Cannel, Brit O'Connell, Brittany O'Conner, Britany O'Connell, Britanny O'Connell, Brittany O'Conell
قد: ۵ ft ۰ in (۱٫۵۲ m)
بریتانی اوکانل (انگلیسی: Brittany O'Connell؛ زادهٔ ۶ دسامبر ۱۹۷۲) نام هنری بازیگر پورنوگرافی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی کار در فیلم‌های پورنوگرافی را در سال ۱۹۹۲ آغاز کرد. وی در اواخر دهه نود میلادی خود را بازنشسته کرد و دوباره در سال ۲۰۰۸ به این کار بازگشت.
پنجره‌های باز

| پنجره‌های باز | پنجره‌های باز |
| --- | --- |
کارگردان: ناچو ویگالوندو
تهیه‌کننده: مرسدس گامیرو
نویسنده: Nacho Vigalondo
بازیگران:  الیجا وود  ساشا گری  نیل مسکل  تراوانته رودز  ائوخنیو میرا  خائیمه اولیاس  خولیان بیاگران 
موسیقی: خورخه مگاز
توزیع‌کننده: آلیانس فیلمز
تاریخ‌های انتشار:  ۱۰ مارس ۲۰۱۴ (۲۰۱۴-03-۱۰) (جنوب از جنوب غربی)  ۴ ژوئیه ۲۰۱۴ (۲۰۱۴-07-۰۴) (Spain)  ۷ نوامبر ۲۰۱۴ (۲۰۱۴-11-۰۷) (United States)  
مدت زمان: 100 دقیقه
کشور:  Spain  United States 
زبان:  انگلیسی  اسپانیایی  فرانسوی 
پنجره‌های باز (انگلیسی: Open Windows) یک فیلم تکنو تریلر به کارگردانی ناچو ویگالوندو می باشد که در آن  الیجا وود و ساشا گری بازی می کنند.
اساسنامه حزب کمونیست چین

اساسنامه حزب کمونیست چین (به چینی: 中国共产党章程) سند اصلی و آیین‌نامه حزب کمونیست چین است و دارای ۵۳ ماده می‌باشد. محتوای آن به تشریح برنامه حزب و همچنین ساختار سازمانی و نمادهای حزبی آن می‌پردازد و محنصراً کنگره ملی حزب کمونیست چین قادر به اصلاح آن است.
پیشینه

اساسنامه فعلی حزب کمونیست چین در دوازدهمین کنگره ملی حزب کمونیست چین در سپتامبر ۱۹۸۲ به تصویب رسید. با توجه به تغییر وضعیت و وظایف، در برخی از ماده‌های سیزدهمین کنگره ملی در نوامبر ۱۹۸۷ و در برنامه عمومی و برخی از ماده‌های چهاردهمین کنگره ملی در اکتبر ۱۹۹۲ تجدید نظرهایی صورت گرفت و و چند بازنگری در برنامه عمومی در شانزدهمین کنگره ملی حزب کمونیست چین در نوامبر ۲۰۰۲ انجام شد.
در مارس ۲۰۰۴، سه تخصیص در اساسنامه نوشته شد. تغییرات و اضافات جدیدی در نوزدهمین کنگره ملی حزب کمونیست چین در اکتبر ۲۰۱۷ و در بیستمین کنگره ملی آن در اکتبر ۲۰۲۰ ایجاد شد.
مفاد

اساسنامه حزب متشکل از مقدمه‌ای با عنوان «برنامه عمومی» و ۱۱ فصل با ۵۳ ماده است.
فصول آن به قرار زیر است:
عضویت
نظام سازمانی حزب
سازمان‌های حزبی مرکزی
سازمان‌های حزبی محلی
سازمان‌های حزبی سطح یکم
مقامات حزب
دیسیپلین حزب
ارگان‌های حزب برای بازرسی انضباطی
گروه‌های اعضای اصلی حزب
رابطه بین حزب و اتحادیه جوانان کمونیست چین
نشان و پرچم حزب
اصل سازمانی که سیستم سیاسی جمهوری خلق چین را به حرکت در می آورد سانترالیسم دموکراتیک است. در درون نظام، ویژگی دموکراتیک مستلزم مشارکت و ابراز عقیده درباره موضوعات کلیدی سیاست از سوی اعضا در تمام سطوح سازمان حزب است و این بستگی به روند مداوم مشاوره و تحقیق دارد. ویژگی تمرکزگرا ایجاب می‌کند که سطوح سازمانی زیردست از دستورات سطوح برتر پیروی کنند. هنگامی که بحث به بالاترین سطح رسید و تصمیمات مربوط به سیاست اتخاذ شد، همه اعضای حزب موظف به حمایت از کمیته مرکزی هستند.
اساسنامه حزب کمونیست چین بر نقش حزب در ترویج دموکراسی سوسیالیستی، توسعه و تقویت نظام حقوقی سوسیالیستی و در تحکیم عزم عمومی برای اجرای برنامه نوسازی تأکید می‌کند.
پیوند بیرونی

| ن ب وفهرست دبیرکل‌ها و رئیسان حزب کمونیست چین | ن ب وفهرست دبیرکل‌ها و رئیسان حزب کمونیست چین | ن ب وفهرست دبیرکل‌ها و رئیسان حزب کمونیست چین |
| --- | --- | --- |
| رئیسان |  چن دوژیو  مائو تسه‌تونگ  هوآ گوئوفنگ  هو یائوبانگ  |  |
| دبیر کل حزب کمونیست چین |  چن دوژیو  ژیانگ ژونگفا  بو گو  ژانگ ونتیان  هو یائوبانگ  جائو تسیانگ  جیانگ زمین  هو جینتائو  شی جین پینگ  |  |
محمدحسین حلیمی

| محمدحسین حلیمی | محمدحسین حلیمی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۴ اسفند ۱۳۱۹ همدان، ایران
ملیت:  ایران
پیشه(ها): نقاش، طراح گرافیک
محمدحسین حلیمی (زاده ۲۴ اسفند ۱۳۱۹، همدان) نقاش، طراح گرافیک، استاد دانشگاه تهران، عضو پیوسته فرهنگستان علوم و از چهره‌های ماندگار است.
زندگی

محمدحسین حلیمی در سال ۱۳۱۹ درشهر همدان به دنیا آمد. وی در یک خانواده سنتی و مذهبی چشم به جهان گشود و از هفت سالگی نزد پدر بزرگش میرزا غلامحسین اسلامبوالچی که در انواع علوم و فنون وارد بود پرورش یافت. پس از ورود به مدارس جدید و اتمام دوره دانشسرای مقدماتی همدان و اخذ مدرک متوسطه در رشته ادبیات فارسی به معلمی پرداخت. او در دانشکده هنرهای زیبا در رشته نقاشی به تحصیل پرداخت. سپس به منظور ادامه تحصیل و کسب اطلاعات جدید عازم فرانسه شد. وی با ورود به دانشکده هنرهای تزیینی پاریس (آردکو) و همچنین در دوره فوق لیسانس هنرهای تجسمی دانشگاه سوربن تجربیات تازه‌ای را شروع کرد. ابتدا از دوره فوق لیسانس رشته گرافیک (کمونیکاسیون ـ ویزوئل) فارغ‌التحصیل شد، پس از آن فوق لیسانس هنرهای تجسمی و بعد دکترای سیکل سوم را در زمینه زیبایی‌شناسی و علوم هنر از دانشگاه سوربن در سال ۱۳۶۰ به اتمام رساند و بلافاصله به ایران مراجعه کرد و به تدریس در دانشکده هنرهای زیبا پرداخت. او استاد بازنشسته هنرهای تجسمی و عضو هیئت علمی دانشگاه تهران، پردیس هنرهای زیبا است.
کتاب «اصول و مبانی هنرهای تجسمی» تألیف، محمد حسین حلیمی، در دوره دوازدهم کتاب سال جمهوری اسلامی ایران از طرف وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به عنوان «کتاب سال» برگزیده شد و در سال ۱۳۸۲ محمدحسین حلیمی به عنوان یکی از «چهره‌های ماندگار» معرفی گردید.