رودولف اشتگمان
ورماخت > جنگ جهانی دوم > نبرد نرماندی

اشتگمان به فرانسه منتقل و روز ۱ مه سال ۱۹۴۴ به فرماندهی لشکر هفتاد و هفتم پیاده‌نظام منصوب شد. این لشکر که ماه ژانویه با ترکیب بقایای دو لشکر پیاده‌نظام تشکیل شده بود، ساختار ضعیفی داشت و بسیاری از نیروهای آن خارجی‌هایی بودند که مقدار وفاداری آن‌ها زیر سؤال بود. این لشکر در مواجهه با تهاجم احتمالی متفقین، در ابتدا مسئول محافظت از ناحیه کائن شد. پس از بازدیدی که فیلدمارشال اروین رومل، فرمانده گروه ارتش ب از آن داشت، لشکر هفتاد و هفتم پیاده‌نظام ضعیف‌تر از آن برآورد شد که بتواند از عهده چنین مسئولیتی مهمی برآید. از این رو لشکر بیست و یکم زرهی جایگزین آن شد. لشکر هفتاد و هفتم پیاده‌نظام در ناحیه کم‌تر در معرض تهدید سن-مالو-سن-بریو در بریتانی قرار گرفت و بدین شکل درگیر تهاجم اولیه متفقین در نرماندی نبود.
در پی پیاده‌سازی متفقین در نرماندی در روز ۶ ژوئن سال ۱۹۴۴، ارتشبد فریدریش دولمان، فرمانده ارتش هفتم، به اشتگمان اطلاع داد آماده حرکت به سمت نرماندهی شود اما قرارگاه رومل با نگرانی از حمله چتربازهای متفقین به بریتانی این حرکت را به تعویق انداخت. رومل که هنگام آغاز نبرد در آلمان بود، پس از بازگشت، تهدید در ناحیه شربورگ را جدی دانست و دستور به انتقال لشکر هفتاد و هفتم پیاده‌نظام را روز ۷ ژوئن به جنوب آن داد. اشتگمان این فرمان را ساعت ۱۰:۱۵ صبح دریافت کرد اما حرکت لشکر او تنها از ساعت ۳ بعد از ظهر آغاز شد. از آن جایی که یگان ترابری موتوریزه‌ای در دسترس نبود، تمامی مسیر می‌بایست به صورت پیاده طی می‌شد. در این مدت هواگردهای متفقین مداوم به آن حمله می‌کردند. یگان‌های جلودار لشکر روز ۱۰ ژوئن خود را به خط مقدم رساندند و روز بعد بیشتر مابقی نیروها نیز به آن‌ها پیوستند. نیروهای اشتگمان با دفاع از ناحیه رود مردره، اجازه ندادند قوای بسیار قدرتمندتر آمریکایی موضع کلیدی آلمانی‌ها در مونتبور را در بزنند. با این وجود آمریکایی‌ها روز ۱۲ ژوئن خط مدافعان را در نواحی جنوبی‌تر شکستند و تا بامداد روز ۱۸ ژوئن خود را در نزدیکی بندر بارنویل به ساحل دریا رساندند. بدین شکل گروه رزمی فون شلیبن ورماخت شامل یگان اشتگمان و سه لشکر دیگر، در شمال شبه‌جزیره کوتانتن به محاصره افتاد. لشکر هفتاد و هفتم پیاده‌نظام با وجود این که پیش از این غیرقابل اتکا تصور می‌شد، تحت هدایت اشتگمان در موقعیت خود مقاومت شدیدی نشان داد. به هر حال با توجه به غیر موتوریزه بودن این لشکر، امکان عقب‌نشینی مؤثر آن در مواجهه با دشمن تماماً موتوریزه، به سمت شربورگ در شمال وجود نداشت. از این رو رومل مجوز اقدام آن به شکستن محاصره به سمت جنوب را صادر نمود. با این حال، فرماندهی عالی این مجوز را لغو کرد و دستور پایداری لشکر در همان مواضع به هر قیمتی داد. در این حال دو سپاه آمریکایی خط محاصره را حفظ می‌کردند. مدتی بعد فرماندهی عالی به اشتگمان اجازه داد در صورت فشار دشمن به شکل محدود به سمت شربورگ عقب بنشیند. به هر صورت اشتگمان با نادیده گرفتن چنین دستوراتی، اقدام برای خروج از محاصره را شروع کرد. این که ارتشبد دولمان در این ارتباط چنین فرمان یا مجوزی داده‌است مشخص نیست. او بعداً این مسئله را انکار نمود.
اشتگمان نیروهای خود را در پنج ستون آرایش داد و تلاش کرد رخنه‌ای در بین خطوط دشمن جهت گریز بیابد یا ایجاد کند. به هر حال برتری عددی و هوایی دشمن این اجازه را به نداد و بیشتر توان لشکر در این میانه از بین رفت. با این حال، اشتگمان سوار بر خودروی فرماندهی استار شده خود سعی در یک‌پارچگی و سازمان لشکر و ادامه حرکت آن به سمت جنوب داشت. در این میانه یک هواگرد آمریکایی خودروی او را در نزدیکی روستای بریکبه شناسایی کرد و با پرواز در ارتفاع پایین، از فاصله بسیار کم مورد هدف قرار داد. چنین گلوله از توپ خودکار ۲۰ میلی‌متری هواگرد به سرلشکر رودولف اشتگمان، از جمله سرش، اصابت کرد و که به مرگ او انجامید. پس از مرگ او، تنها ۱٬۵۰۰ تن از بقایای لشکر با هدایت سرهنگ برنارد باشرر، فرمانده هنگ ۱۰۴۹ گرنادیِر، با بهره‌گیری از مه‌آلود بودن هوا، در نهایت خود را تا شب ۱۹ ژوئن به خطوط خودی رساندند.
اشتگمان با وجود این از دستور فرماندهی عالی سرپیچیده بود، به جهت نجات بقایای لشکر هفتاد و هفتم پیاده‌نظام، پس از مرگ، با تأثیر از روز ۱ ژوئن سال ۱۹۴۴، به درجه سرلشکر ترفیع گرفت.