stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
بلو (گروه موسیقی)
آلبوم‌های دیگر

Remixes - رمیکس‌ها
Best of Blue - بهترین‌های بلو
4Ever Blue - بلو برای همیشه
The Platinum Collection - کلکسیون طلایی
The Collection - کلکسیون
یک گروه پاپ انگلیسی
دیوان‌سالاری آل بویه

دیوان‌سالاری آل بویه یک نظام اداری منسجم، پیچیده و کارآمد بود که با استفاده از وزیران توانمند و دیوان‌های تخصصی، به ادارهٔ امور قلمرو وسیع آل بویه می‌پرداخت و تأثیر قابل توجهی بر نظام‌های اداری بعدی در ایران گذاشت.
حکومت آل بویه یکی از پنج حکومت ایرانی نیمه مستقل در ایران بود که به سلطه گری عرب‌ها در محدوده خود پایان دادند. دیوان سالاری و قدمت آن در ایران به دوران قدیم بر می‌گردد. در مورد دیوان‌هایی که در زمان حکومت آل بویه وجود داشته است منابع مختلف، تعداد متفاوتی بیان کرده‌اند. مهم‌ترین رکن دیوانسالاری آل بویه دیوان وزارت است چون که بعد از شاه، اولین شخص حکومت وزیر بود که وظیفه کارهای دیوانی و حکومتی را او انجام می‌داد. یکی از دلایل ایجاد این دیوان، آگاهی بر دانش فارسی و ادبیات آن بود تا بتوانند در برابر بغداد مسلط تر باشند. دیوان عرض فرماندهی و ساماندهی امور سپاه مثل رسیدگی به وضعیت آذوقه و برطرف کردن نیازهای سربازان، پرداخت کردن مقرری، تهیهٔ اسلحه، ثبت نام سربازان و ثبت ملیت آنها را بر عهده داشت. دیوان خراج؛ این دیوان وظیفه داشت گزارش کارمندان را ثبت کند. همچنین وظیفه داشت خراج، قرض‌ها و وام‌ها را حساب کرده و مقدار آن را مکتوب کند. دیوان سواد، قسمتی از دیوان خراج بود که مسئولیت رسیدگی به کارهای اداری و مالیاتی روستاهای میان فرات و دجله بود.
معرفی آل بویه

خاندان ایرانی نژاد و شیعه مذهب آل بویه از اهالی دیلم و پسر ابوشجاع ماهیگیر بودند. حکومت آل بویه یکی از پنج حکومت ایرانی نیمه مستقل در ایران بود که به سلطه گری عرب‌ها در محدوده خود پایان دادند. اما حتی با پایان دادن به قدرت اعراب همچنان برای مشروعیت بخشیدن به قدرت خود باید از خلیفه در بغداد اجازه و مشروعیت کسب می‌کردند. اطرافیان آن‌ها برای اینکه مشروعیت این خاندان و قدرتشان را حفظ کنند، نیای آن‌ها را به بهرام چوبین یا یزدگرد سوم ساسانی منسوب می‌کنند.
دیوان سالاری آل بویه

اوج قدرت خاندان بویه در زمان عضدالدوله بود. به نظر می‌آید که آل بویه خود خالق تشکیلات اداری نبودند و فقط اداره و کنترل دستگاه حکومتی و اداری بغداد را به دست گرفتند.
شکل‌گیری و توسعه دیوان سالاری در زمان آل بویه > ریشه‌های دیوان سالاری در ایران قبل از اسلام و تأثیر آن بر دیوان سالاری آل بویه

دیوان سالاری و قدمت آن در ایران به دوران قدیم بر می‌گردد به حالتی بوده است که اسامی مکان‌های دولتی در ایران باستان «دیوان» نام داشته است. از دوره باستان می‌توان به امپراتوری هخامنشی اشاره کرد که به چشم و گوش شاه معروف بودند. اقداماتی که خسرو اول ساسانی انجام داد الگوی مناسبی برای حکومت و پادشاهان بعدی بود. تقسیمات اداری دوره ساسانیان زمینه ای برای پیشرفت حکومت‌های مسلمانی بود که با دیوان سالاری و اداره قلمروهای پهناور آشنایی نداشتند.
ساختار دیوان سالاری > بخش‌های اصلی دیوان

در مورد دیوان‌هایی که در زمان حکومت آل بویه وجود داشته است منابع مختلف، تعداد متفاوتی بیان کرده‌اند. درکتاب تجارب الامم، اسامی دیوان‌ها به شرح زیر است: دیوان سواد، دیوان هزینه، دیوان سپاه، دیوان فارسی و دیوان خاص. در مقاله ایاز کتاب الوزرانام برده است که در ان دیوان‌ها به این ترتیب ذکر شده است: دیوان النفقات، دیوان الاعطا، دیوان الخاصه، دیوان السواد، دیوان المشرق، دیوان الضیاع، دیوان التوقیع، دیوان المغرب، دیوان الجیش، دیوان الخراج، دیوان بیت المال، دیوان المستحدثه، دیوان الدار، دیوان الانشا، دیوان البرید و الخرائط، دیوان زمام الخراج و الضیاع السلطانیه، دیوان الاشراف، دیوان المقبوضات، دیوان المصادرین، دیوان الدار الکبیر. در منابعی که وجود دارد اعدادی که برای دیوان‌ها ذکر شده متفاوت است؛ در کتاب «الوزرا» نام بیست دیوان بیان شده است. همچنین در کتاب تجارب الامم اسامی دیوان‌های سواد، سپاه، هزینه، فارسی و خاص نام برده است که نام سه دیوان هزینه، فارسی و سپاه در هیچ‌یک از کتاب‌های دیگر نیامده است. با تطبیق منابع نتیجه‌گیری می‌شود که «دیوان هزینه، فارسی و سپاه» از قبل وجود نداشته است و از دستاوردهای آل بویه بوده است.
دیوان‌ها > دیوان وزارت

مهم‌ترین رکن دیوانسالاری آل بویه دیوان وزارت است چون که بعد از شاه، اولین شخص حکومت وزیر بود که وظیفه کارهای دیوانی و حکومتی را او انجام می‌داد. شاه به نظرات و دیدگاه‌های وزیر خودش گوش فرا می‌داد و از نصیحت‌های حکومتی استفاده می‌کرد. در دوران تسلط آل بویه بر بغداد، امور سیاسی آن‌ها به کمک دبیران و وزیرانشان انجام می‌گرفت. از ویژگی‌هایی که وزیر باید دارا می‌بود می‌توان به صداقت، شجاعت، سیاست و عدالت اشاره کرد. از جمله تفاوت‌های آل بویه با بقیه در این بود که در این دیوان دو وزیر به‌طور همزمان فعالیت می‌کردند و هر کدام بخشی از امور را در دست داشتند. یکی از دلایلی باعث برهم خوردن صلح در میان دو وزیر می‌شد، مذهب آنان بود که می‌توانست سر منشأ اختلافات باشد. یکی از دلایلی که در ضعف دیوان وزارت آل بویه نقش مهمی داشت، نبودن معیارهای نخستین که در انتخاب وزیر لحاظ می‌شد و معیارهایی مثل وعده‌های وزرا دربارهٔ فروش ان منصب، تمایلات فردی که جای آنان را گرفت.
دیوان‌ها > دیوان فارسی

یکی از دلایل ایجاد این دیوان، آگاهی بر دانش فارسی و ادبیات آن بود تا بتوانند در برابر بغداد مسلط تر باشند. در مقاله ای بیان شده است که با توجه به مطالبی که ابن مسکویه می‌گوید می‌توان نتیجه گرفت که رئیس این دیوان با دیوان‌های دیگر رابطه تنگاتنگی داشته و دارای قدرت زیادی داشته است.
این دیوان در انتخاب وزیر وزارت نقش داشته است اما بعدها به دلیل رشوه و دسیسه‌هایی که ایجاد شد، دیوان فارسی هم دچار فساد و آلودگی شد. این عوامل باعث شد که مقام و اعتبار این دیوان از بین برود و علاوه بر آن به نابودی این دیوان هم منجر شد.
دیوان‌ها > دیوان عرض (جیش)

به رئیس این دیوان عارض می‌گفتند. بعد از مقام وزیر مهم‌ترین مقام را داشت. فرماندهی و ساماندهی امور سپاه مثل رسیدگی به وضعیت آذوقه و برطرف کردن نیازهای سربازان، پرداخت کردن مقرری، تهیهٔ اسلحه، ثبت نام سربازان و ثبت ملیت آنها را بر عهده داشت.
حتی این دیوان هم از تعارضات دور نماند و درگیری و تنش در میان آن به وجود آمد و معضلات درونی حتی به سپاه آل بویه هم نفوذ کرد. از جمله دلایلی که شدت اعتراض سربازان را افزایش می‌داد، کمبودهای مالی و پرداخت نکردن حقوق سربازان بود. در زمان عمیدالجیوش، او برای حل این مشکل «دیوان اشراف» را بنیان گذاشت. رقابت فرماندهان در سلسله مراتب مختلف هم از جمله دیگر دلایل بود. با به وجود آمدن این تعارض‌ها کارکرد سپاه تضعیف شد و به اندازه ای رسید که توانایی رویارویی با دشمنان داخلی را هم نداشت.
دیوان‌ها > دیوان خراج

این دیوان که نام دیگر آن «دیوان استیفا» بود و توسط شخصی به نام مستوفی اداره می‌شد. این دیوان وظیفه داشت گزارش کارمندان را ثبت کند. همچنین وظیفه داشت خراج، قرض‌ها و وام‌ها را حساب کرده و مقدار آن را مکتوب کند. رسیدگی به اوضاع خزانه و هرچیزی که به آن وارد یا خارج می‌شد را باید حساب می‌کرد. جمع‌آوری مالیات نیز از جمله وظایف او بود. از تفاوت‌های دیوان خراج در زمان خلفای عباسی و آل بویه در این بود که عباسیان دیوان خراج را به چند مرکز تقسیم کردند و هر مرکز امور مربوط به خود را به‌طور مستقل انجام می‌داد اما در زمان آل بویه چون بعضی از دیوان‌ها از حکمرانی مرکزی دور بودند هیچ خراجی به خزانه مرکزی پرداخت نمی‌کردند و صوری فقط به حکومت متصل بودند. وزیران آل بویه تلاش زیادی برای برپایی دوباره این دیوان کردند. در اواخر دوره آل بویه، با دادن زمین به نظامیان، دیوان‌ها ضعیف تر از قبل شدند که بیشترین آسیب به دیوان خراج وارد شد.
دیوان‌ها > دیوان سواد

دیوان سواد، قسمتی از دیوان خراج بود که مسئولیت رسیدگی به کارهای اداری و مالیاتی روستاهای میان فرات و دجله بود. این دیوان بسیار مهم بود و نقش مهمی در اقتصاد آل بویه بازی می‌کرد به همین علت بیشتر کارگزاران برای به‌دست آوردن این دیوان با همدیگر رقابت می‌کردند.
شاخص ادراک فساد

نقشه نشانگر کشورها/سرزمین‌ها بر اساس شاخص درک فساد ، ۲۰۲۳



  >۸۰
  ۷۰-۷۹
  ۶۰-۶۹
  ۵۰-۵۹

  ۴۰-۴۹
  ۳۰-۳۹
  ۲۰-۲۹
  ۱۰-۱۹

  <۱۰
  اطلاعاتی در دسترس نیست
شاخص ادراک فساد، ۲۰۱۸
شاخص ادراک از فساد (به انگلیسی: Corruption Perceptions Index) شاخصی است که رتبه فساد در بخش عمومی یک کشور را در میان سایر کشورهای جهان نشان می‌دهد. سازمان شفافیت بین‌الملل، با استفاده از شاخص ادراک فساد، کشورها را برحسب میزان فساد موجود در میان مقامات دولتی و سیاستمداران‌شان رتبه‌بندی می‌کند.
این شاخص که هرساله منتشر می‌شود، مقداری بین ۰ تا ۱۰۰ است که ۱۰۰ نشانه پاکی کامل و ۰ نشانه فساد کامل است. ادراک فساد به‌ وسیله معیارهای تعیین‌شده سازمان جهانی شفافیت بین‌الملل و دانشگاه پاساو در آلمان (Universität Passau) محاسبه می‌شود.
سازمان بین‌المللی شفاف‌سازی در ۱۸۰ کشور جهان دفتر داشته و گزارش‌های سالانه خود را بر پایه معیارهایی از جمله بررسی مدیریت دولتی در کشورها، شرایط دسترسی شهروندان به خدمات عمومی، ساختار حقوقی و قضاییِ حاکم در کشورها و موقعیت بخش خصوصی تهیه می‌کند. مدیر اجرایی سازمان بین‌المللی شفاف‌سازی اعتقاد دارد:
این تنها دولت نیست که مسئول کاهش فساد است. مجلس، نهادهای مدنی، صاحبان مشاغل، رسانه‌ها و حتی شهروندان عادی نیز در کاهش فساد مسئول هستند. از آنجا که فساد برای همه نامطلوب است، مبارزه با آن نیز یک مسئولیت مشترک است.
کتابخانه ماریو دو آندراد

| 0 | 1 |
| --- | --- |
تأسیس: ۱۹۲۵
موقعیت: سائوپائولو، برزیل
گردآوری: گردآوری
شمار: ۳٬۲۰۰٬۰۰۰ مورد
دسترسی و استفاده: دسترسی و استفاده
جمعیت استفاده‌کننده: برای عموم باز است
وبگاه: Official site
نقشه: نقشه
کتابخانه ماریو د آندراد (به پرتغالی: Biblioteca Mário de Andrade ; BMA) بزرگ‌ترین کتابخانه عمومی در شهر سائوپائولو، برزیل است. این کتابخانه که در سال ۱۹۲۵ با اهدای دارایی‌های کتابخانه شهرداری شهر کامارا تأسیس شد، سپس این مرکز به یکی از مهم‌ترین مؤسسات فرهنگی برزیل و همچنین یکی از کتابخانه‌های تحقیقاتی پیشرو در این کشور تبدیل شد. این نام به افتخار ماریو د آندراد یکی از بنیانگذاران مدرنیسم برزیلی نامگذاری شده است. این ساختمان داخل ساختمان آرت دکو در مرکز یک شهر تاریخی قرار دارد که یکی از نمادهای این سبک در آن شهر محسوب می‌شود.
بخش زنجانرود

بخش زنجانرود یا به ترکی «زنگان چایی» یکی از بخش‌های شهرستان زنجان در استان زنجان ایران است. زبان مردم این بخش ترکی آذربایجانی است.
تقسیمات کشوری

بخش زنجانرود
دهستان چایپاره بالا
دهستان زنجان‌رود پایین
دهستان چایپاره پایین
دهستان غنی‌بیگلو
شهر : نیک‌پی
جمعیت

بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش زنجان رود شهرستان زنجان در سال ۱۳۸۵ برابر با ۳۱۰۷۶ نفر بوده‌است.
قیچک

| 0 | 1 |
| --- | --- |
سازهای زهی: سازهای زهی
طبقه‌بندی:  سازهای زهی 
گسترۀ صوتی: گسترۀ صوتی
 وسعت صوتی انواع قیچک:  وسعت صوتی انواع قیچک
سازهای مرتبط: سازهای مرتبط
 رباب :  رباب 
قِـیچَک یا غیژک یکی از سازهای زهی در موسیقی ایرانی است که مانند کمانچه با آرشه نواخته می‌شود. جنس کاسهٔ طنینی قیچک از چوب گردو یا توت بوده و سیم‌های آن فلزی هستند. این ساز دارای قدمت بسیار زیادی است و در موسیقی نواحی  ایران کاربرد فراوانی داشته و دارد. این ساز از نظر نوازندگی شبیه به ویولن‌سل است و حتی در نوع بزرگ‌تر آن که به قیچک بم معروف است، از آرشهٔ ویولن‌سل استفاده می‌شود. همچنین مانند تار دارای دو کاسه است ولی ترکیب آن با تار متفاوت می‌باشد. برای نمونه، دهانه آن برای تشدید صداهایی است که از پشت خرک در کاسهٔ پایین طنین می‌‌افکند.
شکل ساز

شکم ساز از دو قسمت مجزا از یکدیگر تشکیل یافته. قسمت تحتانی کوچک‌تر و به شکل نیم کره است که بر سطح مقطع جلو پوست کشیده شده و خرک ساز روی پوست قرار دارد. قسمت بالایی بزرگ‌تر، مثل چتری روی قسمت پایینی قرارگرفته و هر دو قسمت توسط سطح منحنی از عقب به هم اتصال یافته‌اند و در نتیجه در جلو یا بین دو قسمت، حفره‌ای تشکیل‌شده است. سطح جلویی قسمت بالا، جز در ناحیهٔ وسط که زیر گردن ساز قرارگرفته به‌صورت دو شکاف پهن باز است.
دسته ساز تقریباً در نصف طول خودروی شکم قرارگرفته و نیمهٔ دیگر در بالا به جعبهٔ گوشی‌ها متصل است. دسته فاقد پرده (دستان) است.
خاستگاه

ساز قیچک اساساً محلی است و بیشترین رواج را در نواحی جنوب شرقی ایران و خصوصاً استان سیستان و بلوچستان ، استان کرمان و هرمزگان دارد. در سال‌های اخیر این ساز در شهرهای دیگر نیز استفاده می‌شود. در آن نواحی طبق عقیده و سنت اهالی، برای معالجه امراض به‌کار می‌رود. (نیاز به منابع بیشتر)
قیچک بلوچستان از لحاظ تکنیک اجرایی و ساختمان در شمال و جنوب با تغییراتی همراه است ، برای مثال نوازندگی قیچک در میناب با منطقه سرحد متفاوت است که دلیل آن خاستگاه متفاوت مردمان هر منطقه از موسیقی و ساز است .
این ساز بخش عمده ای از رپرتوآر اجرایی سرزمین بلوچستان را بر عهده دارد ، نکته ای که این ساز را از دیگر آلات موسیقی بلوچستان متمایز می سازد قابلیت های اجرایی آن در موسیقی سازی و توانایی بالا برای همراهی با آواز است .
با توجه به اینکه موسیقی آوازی در این سرزمین های جنوب شرقی ایران از ارجحیت بیشتری نسبت به گونه سازی در میان مردمان برخوردار است همراهی قیچک با آواز موجب شده که این ساز به بخشی جدا نشدنی از موسیقی مردمان بلوچستان تبدیل شود .
گویش مردمان بلوچستان یکی از شاخصه های موسیقی آنها محسوب می شود ، تحریرها با فواصل پرش دار و اجرای پی در پی نغمات در برخی از مقام ها لحن اصلی ساز قیچک را نیز تشکیل می دهد به طوریکه با شنیدن صدای این ساز می توان دریافت که متعلق به بلوچستان است .
موسیقی منطقه بلوچستان دارای شاخصه هایی است که ریشه در نگاه اسطوره ای مردمان این مناطق دارد ، مردمان بلوچستان برای هر مراسمی موسیقی خاص خود را دارند .
قیچک بلوچی از 3 سیم اصلی و 5 سیم هارمونیک تشکیل شده است که با آرشه ای که از موسیقی دم اسب است نواخته می شود.
یکی دیگر از شاخصه های قابل توجه قیچک بلوچستان تکنیک اجرایی این ساز است ، به گونه ای که در زبان علمی موسیقی به آن فلاژوله می گویند ، این اصطلاح به آن معناست که نوازنده به جای فشار دادن سیم بر روی دسته برای تولید نت موسیقایی ، تنها آن را لمس می کند که این مهم قابلیت های منحصر به فردی را برای این ساز مهیا می کند .
در شمال افغانستان نیز قیچک در موسیقی سنتی رواج وسیعی دارد. در ولایات مثل بغلان، کندز و بلخ از قیچک در محافل عروسی و دیگر مراسم خوشی استفاده می‌شود.
انواع قیچک

با رواج بیشتر قیچک، با حمایت وزارت فرهنگ و هنر وقت ساختمان و کوک آن تکمیل و تنظیم شد و سه گونه قیچک تکمیل‌تر به نام‌های قیچک سوپرانو (به طول ۵۶٫۵ سانتی‌متر)، قیچک آلتو (۶۳ سانتیمتر) و قیچک باس به همان نسبت بزرگ‌تر ساخته‌اند. وسعت هریک از این انواع حدود سه اکتاو است. قیچک سوپرانو سازی است که قابلیت تکنوازی و همنوازی هر دو را حائز است ولی دو نوع دیگر (آلتو و باس) بیشتر به منظور همنوازی در ارکستر به کار می‌رود. آرشهٔ قیچک، پس از استاندارد سازی، عیناً همان آرشه ویولن است.
سازندگان و نوازندگان قیچک

از نوازندگان به نام این ساز می‌توان به دین محمد زنگشاهی و حسین فرهادپور
و از سازندگان به نام این ساز می‌توان به محمدرضا ایلدار ژاله و حسین قلمی اشاره کرد.
آب پری

آبشار آب پری، اسفند ۹۲
پری او یا آب پری رویان منطقه‌ای گردشگر پذیر و خوش آب و هوا است که در استان مازندران و در فاصله ۱۷ کیلومتری شهر رویان، نزدیکی شهر نور واقع شده است. منطقهٔ آب پری دارای آبشاری به همین نام است. در آب پری درختان با فاصلهٔ کم از یکدیگر قرار دارند و بیشتر مناطق بکر و دست نخورده مانده است. این ناحیه همسایه کجور و یوش می‌باشد. آبشار آب پری در کنارهٔ جاده قرار گرفته است. این آبشار، شباهت چندانی به آبشار ندارد زیرا قسمتی از سنگ‌های کوه در اثر رانش زمین در شیب تند کوه جمع شده‌اند و آب کمی از لابه‌لای این سنگ‌ها در جریان است. با این حال گردشگران پرشماری در روزهای تعطیل و تعطیلات آخر هفته به این محل می‌آیند. اختلاف درجه حرارت این ناحیه با هوای شهر رویان تقریباً ۱۰ درجه سانتی‌گراد است. درختان جنگلی در مناطق کم ارتفاع‌تر و درختان کاج در نقاط بلندتر دیده می‌شوند.
آبشار آب پری در بین راه رویان به گلندرود واقع است. نام تبری (مازندرانی) آن «پری او» است که توسط فارسی زبانان به آب پری برگردانده شده است. از آنجایی که نام‌های خاص ترجمه نمی‌شوند، بهتر آن است که این آبشار با نام واقعی خود یعنی «پری او» نامیده شود. همچنان که در نزدیکی این آبشار «اسپی او» به معنی آب سفید واقع شده و به همین نام تابلویی در آنجا نصب شده است.
داود رسولیان

| داود رسولیان | داود رسولیان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۴۱ تهران
ملیت:  ایران
فرزندان: هدیه رسولیان
فریدون رسولیان (زاده ۱۳۴۱ در تهران) بازیگر و مجری جلوه‌های ویژه فیلم است.
زندگینامه

داود رسولیان سال ۱۳۴۱ در تهران زاده شد. وی فارغ‌التحصیل رشته سینما از دانشکده سینما تئاتر دانشگاه هنر است.
جوایز

تندیس زرین چهارمین دوره جشن خانه سینما (۱۳۷۹) در بخش بهترین جلوه‌های ویژه برای فیلم سهراب
سیمرغ بلورین بهترین جلوه‌های ویژه برای فیلم به کبودی یاس
فیلم شناسی > بازیگر

۱ - لوکوموتیوران (۱۳۷۹)
۲ - خط آتش (۱۳۷۳)
۳ - پناهنده (۱۳۷۲)
۴ - پرواز در نهایت (۱۳۶۹)
۵ - بلمی به سوی ساحل (۱۳۶۴)
۶- ماجرای نیمروز
فیلم شناسی > مجری طرح

۱ - تارهای نامریی (۱۳۷۶)
فیلم شناسی > جلوه‌های ویژه میدانی

۱ - پایان‌نامه (۱۳۸۹)
۲ - صدای پای من (۱۳۸۹)
فیلم شناسی > مسئول جلوه‌های ویژه

۱ - ستاره‌های سربی (۱۳۸۱)
۲ - شب برهنه (۱۳۸۰)
۳ - سهراب (۱۳۷۸)
۴ - باد و شقایق (۱۳۷۶)
۵ - راز مینا (۱۳۷۵)
۶ - فرار از جهنم (۱۳۷۵)
۷ - مردی شبیه باران (۱۳۷۵)
۸ - جهنم سبز (۱۳۷۴)
فیلم شناسی > جلوه‌های ویژه

۱ - آمین خواهیم گفت (۱۳۸۹)
۲ - گل‌چهره (۱۳۸۹)
۳ - ازدواج در وقت اضافه (۱۳۸۸)
۴ - بدرود بغداد (۱۳۸۸)
۵ - به کبودی یاس (۱۳۸۷)
۶ - تلافی (۱۳۸۶)
۷ - شب حورا (۱۳۸۶)
۸ - فرزند خاک (۱۳۸۶)
۹ - مخمصه (۱۳۸۶)
۱۰ - روز برمی آید (۱۳۸۵)
۱۱ - گوشواره (۱۳۸۵)
۱۲ - وقتی همه خواب بودند (۱۳۸۴)
۱۳ - ازدواج به سبک ایرانی (۱۳۸۳)
۱۴ - زن زیادی (۱۳۸۳)
۱۵ - باج خور (۱۳۸۲)
۱۶ - تارا و تب توت فرنگی (۱۳۸۲)
۱۷ - شکلات (۱۳۸۲)
۱۸ - صبحانه‌ای برای دونفر (۱۳۸۲)
۱۹ - ملاقات با طوطی (۱۳۸۲)
۲۰ - عروس خوش قدم (۱۳۸۱)
۲۱ - آقای رئیس جمهور (۱۳۷۹)
۲۲ - دفتری از آسمان (۱۳۷۸)
۲۳ - تارهای نامریی (۱۳۷۶)
۲۴ - مرد عوضی (۱۳۷۶)
۲۵ - مرد نامرئی (۱۳۷۴)
۲۶ - خلع سلاح (۱۳۷۳)
۲۷ - پاییز بلند (۱۳۷۲)
۲۸ - پناهنده (۱۳۷۲)
۲۹ - راننده سفیر (۱۳۷۲)
۳۰ - عبور از تله (۱۳۷۲)
۳۱ - یاران (۱۳۷۲)
۳۲ - عیالوار (۱۳۷۱)
۳۳ - گریز (۱۳۷۱)
۳۴ - اوینار (۱۳۷۰)
۳۵ - گل‌ها و گلوله‌ها (۱۳۷۰)
۳۶ - پرواز در نهایت (۱۳۶۹)
۳۷ - زندان دیو (۱۳۶۹)
۳۸ - مجنون (۱۳۶۹)
۳۹ - بلمی به سوی ساحل (۱۳۶۴)
۴۰ - زندان دوله تو (۱۳۶۳)
۴۱ - سرباز کوچک (۱۳۶۳)
۴۲ - نینوا (۱۳۶۲)
فیلم شناسی > انفجار

۱ - دیده بان (۱۳۶۷)
مریم پالیزبان

| مریم پالیزبان | مریم پالیزبان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۵ مهر ۱۳۶۰ ‏(۴۳ سال) ارومیه، ایران
ملیت: ایرانی
تحصیلات: دکترای فلسفه و علوم انسانی
محل تحصیل: دانشگاه فرای برلین
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۳۸۱-اکنون
آثار برجسته: آیدا در فیلم نفس عمیق
جوایز: کاندید دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر زن برای فیلم نفس عمیق
مریم پالیزبان (۱۵ مهر ۱۳۶۰، ارومیه) بازیگر سینما و تئاتر و شاعر اهل ایران است.
زندگی

مریم پالیزبان دارنده دکترای فلسفه و علوم انسانی با گرایش مطالعات تئاتری از دانشگاه فرای برلین (Freie Universität Berlin) و فارغ‌التحصیل رشته هنرهای نمایشی از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران است. وی از سال ۱۳۷۸ در حوزهٔ شعر و تئاتر شروع به فعالیت کرد و در نخستین تجربهٔ بازیگری خود در سینما با فیلم نفس عمیق کاندید بهترین بازیگر زن از جشنواره فیلم فجر شد. از دیگر تجربه‌های او در حوزهٔ بازیگری می‌توان به فیلم‌های لرزاننده چربی و لانتوری اشاره کرد.
مریم پالیزبان از محققان مرکز تحقیقات مطالعات فرهنگ و ادبیات برلین (ZFL) بوده و دورهٔ فوق دکترای خود را در مطالعات مذهبی با گرایش مطالعات تئاتری از دانشگاه بوخوم در کالج کِته هامبورگر (Käte Hamburger Kollegs) گذرانده است. تألیفات و سخنرانی‌های وی به زبان‌های آلمانی، انگلیسی و فارسی در حوزهٔ مطالعات فرهنگی و گرایش بینارشته‌ایست. رسالهٔ دکترای او با عنوان ابعاد نمایشی قتل در سال ۲۰۱۶ به زبان آلمانی به چاپ رسیده است که به موضوع آیین و نمایش خشونت در حوزه مطالعات تئاتری، به‌خصوص تعزیه می‌پردازد.
در حوزهٔ اجرایی تئاتر، فعالیت‌های وی بیشتر بر تئاتر آزمایشی و تجربی تمرکز داشته و در پروژه‌های مختلف نمایشی در آلمان و سایر کشورهای اروپایی حضور داشته است. آخرین تجربهٔ تئاتری وی در مقام بازیگر، نمایش زمستان /داخلی/خانه‌ی عروسک است که در بهمن و اسفند سال ۱۳۹۸ در ایران به روی صحنه رفته است.
حجاب

مریم پالیزبان از بازیگران زنی بود که در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران به نشانه همراهی با زنان ایرانی، حجاب از سر برداشت.
کتاب‌شناسی

م‍ن ای‍ن ج‍ا ن‍ی‍س‍ت‍م. ت‍ه‍ران: م‍اه ری‍ز، ۱۳۸۰. شابک ‎۹۶۴-۷۰۴۹-۸۷-۰
خواب‌های من هر روز صبح با دیدن تو تعبیر می‌شوند. تهران: بن‌گاه‏، ۱۳۹۱. شابک ‎۹۷۸-۶۰۰-۵۲۶۸-۱۶-۴
حذفیات یتیم. تهران: پایان، ۱۳۹۹. شابک ‎۹۷۸-۶۰۰-۵۷۴۲-۴۴-۲
فیلم‌شناسی

| سال تولید | نام فیلم | کارگردان | نقش |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۳۹۴ | لانتوری | رضا درمیشیان | مریم |
| ۱۳۹۱ | لرزاننده چربی | محمد شیروانی |  |
| ۱۳۸۲ | نفس عمیق | پرویز شهبازی | آیدا |
جوایز

۱۳۸۱- نامزد سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول زن از بیست و یکمین جشنواره فیلم فجر برای بازی در فیلم نفس عمیق.
۱۳۸۲- نامزد جایزهٔ بهترین بازیگر نقش اول زن در پنجمین جشن خانهٔ سینما برای بازی در فیلم نفس عمیق.
آب مطلق
آب مطلق

به آبی که خالی از اضافات دیگر و بدون آمیختگی با چیزهای دیگر باشد آب مطلق گفته می‌شود. در دین اسلام یکی از شروط برای پاک‌کنندگی آب مطلق بودن آن است. مخالف آن آب مضاف است.
در فقه شیعه آب را بر دو قسم می‌دانند. آب مطلق و آب مضاف. آب مطلق همان ابی است که بدون تقیید و اضافه می‌توان به آن عنوان آب داد. آب دریا، آب چشمه، آب چاه به صورت مطلق اب هستند.
اقسام آب مطلق

اقسام اب مطلق در فقه از این قرار اند:
آب کُر
آب قلیل
آب جاری
آب باران
آب چاه
احکام فقهی

تمام اقسام آب مطلق ذاتاً پاک و پاک‌کننده چیزهای آلوده شده به نجس (مزیل خبث)‌اند. با آب مطلق می‌توان وضو گرفت و غسل کرد. درفقه اهل سنت نیز آب برای پاکسازی از نجاست و گرفتن وضو و غسل است. از نظر عالمان اهل سنت، آب مطلق آبی است که به اسم دیگری اضافه نشده باشد. هر گاه آب را به جایی نسبت بدهیم که اگر آب را از آن جا خارج کنیم بتوانیم به آن فقط عنوان آب دهیم همان آب مطلق است.
منطقه یکم دریایی امامت نداجا

| منطقه یکم دریایی امامت | منطقه یکم دریایی امامت |
| --- | --- |
کشور:  ایران
وفاداری: نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران
رسته: ارتش جمهوری اسلامی ایران
گونه: نیروی دریایی
نقش: یگان رزمی
اندازه: منطقه دریایی
بخشی از: نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران
پادگان/ستاد: بندرعباس، استان هرمزگان
نبردها: جنگ ایران و عراق
فرماندهان: فرماندهان
فرمانده: دریادار دوم قادر وظیفه
جانشین فرمانده: دریادار دوم جلیل مقدم
نیروهای منطقه یکم دریایی نداجا در حال اجرای رزمایش به‌مناسبت سالگرد جنگ ایران و عراق در سال ۱۳۹۵
منطقه یکم دریایی امامت نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران یکی از چهار منطقه دریایی زیرمجموعه نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران است، که ستاد فرماندهی آن در بندرعباس، استان هرمزگان مستقر می‌باشد. هم‌اکنون دریادار دوم قادر وظیفه فرماندهی منطقه یکم دریایی ارتش را برعهده دارد.
آب زندگانی

چشمه جوانی، نقاشی ۱۵۴۶ توسط لوکاس کراناخ بزرگ
مینیاتور ایرانی که خضر و اسکندر را در حال تماشای آب زندگی در حال احیای یک ماهی شور هستند
«آب حیات» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای دیگر کاربردها، آب حیات (ابهام‌زدایی) را ببینید.
آب زندگانی یا آب حیات، چشمه‌ای است که در روایات و متون دینی آمده است و گفته می‌شود هر کس از آن بنوشد جوانی خود را بازمی‌یابد و پیر نمی‌شود. داستان‌های مربوط به آب زندگانی هزاران سال است در نقاط گوناگون جهان بازگو شده و در گیلگمش، نوشته‌های هرودوت (پنج سده پیش از میلاد) و اسکندرنامه و داستان‌های جنگ‌های صلیبی نیز دیده می‌شود. در داستان‌ها به آن آب زندگی، آب جاودانگی، آب جوانی، و آب بقا هم گفته‌اند. بر طبق افسانه‌ها چشمهٔ آب حیات بین رودهای دجله و فرات در سرزمین ظلمت قرار دارد
در روایات‌های اسلامی نیز نام سه تن آمده است که در پی آب زندگانی رفته‌اند.
دو تن از ایشان از آن آشامیده و زندگی جاودان یافته‌اند و یکی ناکام بازگشته است: الیاس، خضر و ذوالقرنین.
چشمه جوانی، چشمه‌ای افسانه‌ای، ظاهراً جوانی را به هر کسی که در آن آب می‌نوشد یا حمام می‌کند بازمی‌گرداند. داستان‌های چنین چشمه‌ای هزاران سال در سراسر جهان بازگو شده است، که در نوشته‌های هرودوت (قرن پنجم قبل از میلاد)، در داستان‌های عاشقانه اسکندر (قرن سوم پس از میلاد)، و در داستان‌های پریستر جان (اوایل جنگ‌های صلیبی، یازدهم) ظاهر شده است (قرن دوازدهم میلادی). داستان‌های آب‌های مشابه نیز در میان مردم کارائیب در دوران اکتشاف (اوایل قرن شانزدهم) برجسته بود. آن‌ها از قدرت ترمیم کننده آب در سرزمین افسانه‌ای بیمینی صحبت کردند. بر اساس این افسانه‌های فراوان، کاوشگران و ماجراجویان به دنبال چشمه گریزان جوانی یا راه حل دیگری برای پیری بودند که عموماً با آب‌های جادویی مرتبط است. این آب‌ها ممکن است یک رودخانه، چشمه یا هر منبع آبی دیگری باشد که گفته می‌شود روند پیری را معکوس می‌کند و هنگام بلعیدن یا حمام کردن، بیماری را درمان می‌کند.
این افسانه به ویژه در قرن شانزدهم، زمانی که با کاشف اسپانیایی خوان پونس د لئون، اولین فرماندار پورتوریکو مرتبط شد، برجسته شد. ظاهراً پونس د لئون هنگام سفر به فلوریدا در سال ۱۵۱۳ در جستجوی چشمه جوانی بود. در افسانه‌ها آمده است که بومیان آمریکا به پونس دو لئون گفتند که چشمه جوانی در بیمینی است.
چشمهٔ جوانی در غرب

در میان غربیان به آب حیات، چشمهٔ جوانی می‌گویند. این اندیشه در سده‌های میانه رواج شدیدی داشته است. با کشف ایالت فلوریدا توسط پونس دولئون اسپانیایی، این اندیشه رونق بیشتری گرفت چنان‌که خود لئون نیز به دنبال این چشمه می‌گشت.
هرودوت از فواره‌ای حاوی نوع خاصی از آب در سرزمین ماکروبی‌ها یاد می‌کند که به ماکروبی‌ها طول عمر استثنایی آنها می‌بخشد.
سپس ایکتیوفاگید به نوبه خود از پادشاه در مورد مدت زندگی و رژیم غذایی مردمش سؤال کرد و به آنها گفته شد که اکثر آنها صد و بیست سال عمر کردند، در حالی که برخی حتی از آن سن فراتر رفتند - آنها گوشت آب پز می‌خورند. و جز شیر چیزی ننوشیدند. هنگامی که ایکتیوفاگی‌ها از تعداد سال‌ها شگفت زده شدند، آنها را به چشمه ای برد و در آنجا پس از شستن، گوشت خود را براق و براق یافتند، گویی در روغن غسل کرده باشند - و بویی از چشمه می‌آمد. از بنفشه‌ها گفتند آب آنقدر ضعیف بود که هیچ چیز در آن شناور نمی‌شد، نه چوب و نه ماده سبک‌تر، اما همه به ته می‌رفتند. اگر روایت این چشمه درست باشد، استفاده مداوم آنها از آب آن است که عمر آنها را طولانی می‌کند.