stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
رادار دوگا
خواندن بیشتر

Headrick, James M. (1 July 1990). "Looking over the horizon (HF radar)". IEEE Spectrum. 27 (7): 36–39. doi:10.1109/6.58421.
Headrick, James M.; Skolnik, Merrill I. (1 January 1974). "Over-the-Horizon radar in the HF band". Proceedings of the IEEE. 62 (6): 664–673. doi:10.1109/PROC.1974.9506.
هدریک، جیمز ام.چ. 24: "HF over-the-horizon radar," in: Radar Handbook, 2nd ed. , Merrill I. Skolnik, ed. [نیویورک: مک گراو هیل، ۱۹۹۰].
کوسولوف، AA، ویرایش. رادار فرا افق (ترجمه شده توسط WF Barton) [نورتون، ماساچوست: خانه آرتک، ۱۹۸۷].
John Pike. "Steel Yard OTH". GlobalSecurity.org. Retrieved 2010-04-08.
پیوند بیرونی

چرنوبیل-2. تأسیسات نظامی مخفی در قلمرو منطقه محرومیت. متن و عکس ۲۰۰۸
OTH-رادار "چرنوبیل - ۲" و مرکز ارتباطات فضایی
"Circle" یک سیستم کمکی برای OTH-Radar "Chornobyl - 2" است.
دارکوب روسی، میامی هرالد، جولای ۱۹۸۲.
Steel Yard OTH , globalsecurity.org
چند عکس از چرنوبیل-۲
عکس‌های «دوگا» در englishrussia.com
چرنوبیل-۲
پایگاه نظامی فوق سری که در جنگل تحت تابش چرنوبیل پنهان شده‌است
عکاسی ابسیدین اوربکس | عکس‌های گرفته شده در سال ۲۰۱۶
سرگئی ترشچنکوف

| مشخصات فردی | مشخصات فردی |
| --- | --- |
زاده: ۲۷ آوریل ۱۹۳۸ ، اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی
درگذشت: ۱۱ آوریل ۲۰۰۶ (۶۷ سال) تولا
قد: ۱۷۸ سانتیمتر (۵ فوت ۱۰ اینچ)
وزن: ۸۰ کیلوگرم (۱۷۶ پوند)
اطلاعات تیم: اطلاعات تیم
Infobox last updated on ۲۳ اوت ۲۰۱۴: Infobox last updated on ۲۳ اوت ۲۰۱۴
سرگئی ترشچنکوف (انگلیسی: Sergey Tereshchenkov; ۲۷ آوریل ۱۹۳۸ – ۱۱ آوریل ۲۰۰۶) دوچرخه‌سوار اهل اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی بود.
توکوگاوا میتسوکونی

| توکوگاوا میتسوکونی | توکوگاوا میتسوکونی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۱ ژوئیهٔ ۱۶۲۸
درگذشت: ۱۴ ژانویهٔ ۱۷۰۱ (۷۲ سال)
توکوگاوا میتسوکونی (به ژاپنی: 徳川光圀 Tokugawa Mitsukuni)؛ ۱۱ ژوئیهٔ ۱۶۲۸ – ۱۴ ژانویهٔ ۱۷۰۱) یک دایمیو در زمان شوگون‌سالاری توکوگاوا در اوایل دوره ادو که از نظر سیاسی دارای نفوذ بسیاری بود. او سومین پسر توکوگاوا یوریفوسا بود و پدرش یازدهمین پسر توکوگاوا ایه‌یاسو بوده است. میتسوکونی پس از پدرش دومین دایمیوی قلمروی میتو شد.
رئوس مطالب استرالیا

پرچم استرالیا
نشان ملی استرالیا
محل استرالیا
این طرح کلی از استرالیا یک نمای کلی و راهنمای موضوعی برای جنبه‌های مختلف کشور استرالیا است.
استرالیا هم به قاره استرالیا و هم به کشورهای مشترک المنافع استرالیا اشاره دارد.
قاره استرالیا، کوچکترین قاره جهان، در نیمکره جنوبی است و هم با اقیانوس هند و هم با اقیانوس آرام همسایه است.
سرزمین مشترک المنافع استرالیا شامل سرزمین اصلی قاره استرالیا، جزیره اصلی تاسمانی، سایر جزایر نزدیک و سرزمینهای مختلف خارجی است.
کشورهای همسایه آن اندونزی، تیمور شرقی و پاپوآ گینه نو در شمال، جزایر سلیمان، وانواتو و کالدونیای جدید در شمال شرقی و نیوزیلند در جنوب شرقی هستند.
سرزمین اصلی استرالیا حداقل ۵۰٬۰۰۰ سال توسط بومیان استرالیایی ساکن بوده‌است. پس از بازدیدهای پراکنده ماهیگیران از شمال و سپس کشف اروپاییان توسط کاوشگران هلندی در سال ۱۶۰۶، نیمه شرقی استرالیا بعداً در سال ۱۷۷۰ توسط انگلیس مورد ادعا قرار گرفت و در ابتدا سکونت در آن به عنوان بخشی از مستعمره نیو ساوت ولز از طریق تبعید کیفری از ۲۶ ژانویه ۱۷۸۸ آغاز شود. با افزایش جمعیت و کاوش مناطق جدید، پنج مستعمره تاج اکثراً خود مختار در طول قرن نوزدهم تأسیس شدند.
ساری‌قمیش‌قشلاق

| ساری‌قمیش‌قشلاق ساروقامیش | ساری‌قمیش‌قشلاق ساروقامیش |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۶°۲۸′۵۴″شمالی ۴۶°۲۹′۲۳″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۴۸۱۵۹۸°شمالی ۴۶٫۴۸۹۸۲۷°شرقی﻿ / 36.481598; 46.489827: مختصات: ۳۶°۲۸′۵۴″شمالی ۴۶°۲۹′۲۳″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۴۸۱۵۹۸°شمالی ۴۶٫۴۸۹۸۲۷°شرقی﻿ / 36.481598; 46.489827
کشور: ایران
استان: آذربایجان غربی
شهرستان: بوکان
بخش: بخش مرکزی
دهستان: بهی فیض‌الله بیگی
جمعیت: ۴۲۳ نفر (سرشماری ۹۵)
ساری‌قمیش‌قشلاق، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بوکان در استان آذربایجان غربی ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان بهی فیض‌الله بیگی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۹۵، جمعیت آن ۴۲۳ نفر (۱۲۸خانوار) بوده‌است.
مانفرد گلپکه

مانفرد گلپکه (آلمانی: Manfred Gelpke; ۳ مارس ۱۹۴۰) قایقران روئینگ اهل آلمان بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
ساگارنال

| ساگرنال সাগরনাল ইউনিয়নShagornal, Sagarnal | ساگرنال সাগরনাল ইউনিয়নShagornal, Sagarnal |
| --- | --- |
Union Council: Union Council
ساگرنال: ساگرنال
کشور: بنگلادش
Division: استان سیلهت
منطقه: ناحیه مولوی‌بازار
Upazila: Juri Upazila
جمعیت: جمعیت
 • کل: ۳۴۴۹۲
اهلیت‌نام(ها): Sagarnali, Shagornali, Sagornali
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۶ (زمان استاندارد بنگلادش)
وبگاه: sagornalup.moulvibazar.gov.bd
ساگرنال (به لاتین: Sagornal Union) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در Juri Upazila واقع شده‌است. ساگرنال ۳۴٬۴۹۲ نفر جمعیت دارد.
زمان تعویقی

| زمان تعویقی | زمان تعویقی |
| --- | --- |
توسعه‌دهنده(ها): اینترپلی
ناشر(ها): اکتیویژن
طراح(ـان): برایان فارگو، میشائیل کرانفورد
سکو(ها): آمیگا، اپل ۲، آتاری اس‌تی، کمودور ۶۴، مکینتاش، داس
تاریخ(های) انتشار: ۱۹۸۵ (اپل ۲، کمودور ۶۴، آتاری اس‌تی، داس)  ۱۹۸۶ (آمیگا، مکینتاش)
ژانر(ها): بازی ماجراجویی اشاره و کلیک
رسانه: فلاپی‌دیسک
زمان تعویقی یا زمان اضافه (به انگلیسی: Borrowed Time) یک بازی ماجراجویی «اشاره و کلیک» است که در سال ۱۹۸۵ توسط اینترپلی تولید و به وسیلهٔ اکتیویژن منتشر شد. خط داستانیِ این بازی دربارهٔ کارآگاهی است که سعی دارد همسر ربوده‌شدهٔ خود را نجات دهد.
این بازی در سال ۱۹۸۹ و توسط شرکت مَستِرترونیک و با نام Time to Die بازنشر شد.
بازتاب‌ها

مجلهٔ کامپیوت! این بازی را ستود و دربارهٔ آن نوشت: «اکتیویژن یک محیط نشاط‌انگیز را در بازی خلق کرده که به بازی‌باز احساس داستان‌ها و فیلم‌های کلاسیک کارآگاهی و پلیسی را می‌دهد». مجله کامپیوتر گیمینگ ورلد این بازی را یک «بازی ماجراجویی با گرافیک زیبا و سینمایی» نامید که داستان کوتاهی دارد و شایستگی ساخت دنباله را دارد. یک منتقد آلمانی نیز داستان این بازی را چالش‌برانگیز همراه با گرافیک پرجزییات و گیم پلی راحت نامید. او به این بازی نمره ۸۲ از ۱۰۰ داد.
پانویس و منابع

↑  توضیح معنا و دلیل ترجمه
↑  Ryerson, Don (March 1990). "Time To Buy?" (letter) (به انگلیسی). Computer Gaming World. p. 58. Archived from the original on 5 April 2016. Retrieved 17 May 2016.
↑  Bateman, Selby (May 1986). "Borrowed Time" (به انگلیسی). Compute!. p. 60. Retrieved 17 May 2016.
↑  Ardai, Charles (June–July 1987). "Titans of the Computer Gaming World / Part Three of Five: Ardai on Activision" (PDF). Computer Gaming World (به انگلیسی) (38): 36. Retrieved 17 May 2016.
↑  Heinrich Lenhardt: Borrowed Time, Happy Computer, Spiele-Sonderheft 11/1986 (آلمانی)
↑  Heinrich Lenhardt: Tatort Computer, Happy Computer 4/1986, p.150f. (آلمانی)
کوه سینوپا

| کوه سینوپا | کوه سینوپا |
| --- | --- |
Sinopah Mountain at right rises dramatically above the western end of Two Medicine Lake: Sinopah Mountain at right rises dramatically above the western end of Two Medicine Lake
fa (in English: Expected satiety): fa
کوه سینوپاموقعیت کوه سینوپا در نقشهنمایش نقشه مونتاناکوه سینوپاکوه سینوپا (ایالات متحده آمریکا)نمایش نقشه ایالات متحده آمریکا : کوه سینوپاموقعیت کوه سینوپا در نقشهنمایش نقشه مونتاناکوه سینوپاکوه سینوپا (ایالات متحده آمریکا)نمایش نقشه ایالات متحده آمریکا 
مرتفع‌ترین نقطه: مرتفع‌ترین نقطه
ارتفاع: ۸٬۲۷۶ پا (۲۵۲۳ متر)
برجستگی: ۱۹۱ پا (۵۸ متر)
مختصات: ۴۸°۲۷′۴۸″ شمالی ۱۱۳°۲۴′۴۴″ غربی﻿ / ﻿۴۸٫۴۶۳۳۳°شمالی ۱۱۳٫۴۱۲۲۲°غربی﻿ / 48.46333; -113.41222
جغرافیا: جغرافیا
موقعیت: شهرستان گلاسیر، مونتانا، ایالات متحده آمریکا
رشته‌کوه مادر: Lewis Range
نقشه توپو: سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده آمریکا Mount Rockwell, MT
صعود: صعود
آسان‌ترین مسیر: Scramble
کوه سینوپا (به انگلیسی: Sinopah Mountain) یک کوه در ایالات متحده آمریکا است که در مونتانا واقع شده‌است. کوه سینوپا ۲٬۵۲۲٫۵۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
راینهارد آلبر

راینهارد آلبر (انگلیسی: Reinhard Alber؛ زادهٔ ۶ فوریهٔ ۱۹۶۴) دوچرخه‌سوار اهل آلمان است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
آنجلو ماریا ریپل‌لینو

| آنجلو ماریا ریپل‌لینو | آنجلو ماریا ریپل‌لینو |
| --- | --- |
زادهٔ: ۴ دسامبر ۱۹۲۳ پالرمو، ایتالیا
درگذشت: ۲۱ آوریل ۱۹۷۸&#۱۶۰;(۱۹۷۸-۰۴-۲۲) (۵۴ ساله) رم، ایتالیا
پیشه: نویسنده
آنجلو ماریا ریپل‌لینو (به ایتالیایی: Angelo Maria Ripellino)؛ (۴ دسامبر ۱۹۲۳ – ۲۱ آوریل ۱۹۷۸) مترجم، شاعر، زبان‌شناس و دانشگاهی ایتالیایی بود.
زندگی و حرفه

ریپل‌لینو در پالرمو متولد شد، پدر او یک استاد دبیرستان بود و در سال ۱۹۴۵ در رشته اسلاویسم در دانشگاه پالرمو فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۹۴۷ در دوره‌های فیلم‌سازی در مرکز تجربی سینماتوگرافیا ثبت نام کرد. در همان سال با الا لوچوا، دانشجوی چک ادبیات ایتالیایی که در سال ۱۹۴۶ در یک سفر تحصیلی در پراگ می‌شناخت، ازدواج کرد.
از سال ۱۹۴۰ به عنوان منتقد تئاتر و شاعر فعال بود و پس از تحصیل در دانشگاه آثار روی ترجمه مقالات انتقادی و کتاب‌های تاریخ ادبی در مورد ادبیات روسیه، لهستان و چک-اسلواکی متمرکز کرد. او نقش کلیدی در محبوبیت چندین نویسنده روسی در بین مردم ایتالیا، به ویژه بوریس پاسترناک و الکساندر بلوک داشت. ریپل‌لینو به عنوان یک تحصیلکرده دانشگاهی ابتدا به عنوان مدرس فیلولوژی اسلاوی و زبان چک در دانشگاه بولونیا، و سپس به عنوان استاد زبان و ادبیات روسی و ادبیات چک-اسلواکی در دانشگاه ساپینزای رم تدریس می‌کرد.
ریپل‌لینو از سنین پایین از سل رنج می‌برد و تحت عمل پنومنکتومی قرار گرفت. او به دلیل عواقب یک بحران قلبی عروقی در سال ۱۹۷۸ درگذشت.
تپه روستای ترن ۲

| تپه روستای ترن (قلا) | تپه روستای ترن (قلا) |
| --- | --- |
نام: تپه روستای ترن (قلا)
کشور: ایران
استان: استان ایلام
شهرستان: شهرستان ایوان
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
نام محلی: قلا
کاربری: تپه
دیرینگی: دوره ساسانیان
دورهٔ ساخت اثر: دوره ساسانیان
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۸۴۵۹
تاریخ ثبت ملی: ۹ اردیبهشت ۱۳۸۲
تپه روستای ترن مربوط به دوره ساسانیان است و در شهرستان ایوان، بخش مرکزی، روستای ترن واقع شده و این اثر در تاریخ ۹ اردیبهشت ۱۳۸۲ با شمارهٔ ثبت ۸۴۵۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
سئونو هوی

| سئونو هوی | سئونو هوی |
| --- | --- |
زاده: سئونو هوی ۳ ژانویه ۱۹۲۲
درگذشته: ۱۲ ژوئن ۱۹۸۶ (۶۴ سال)
زبان(ها): کره
ملیت: کره جنوبی
نام کره‌ای: نام کره‌ای
هانگول: 선우휘
هانجا: 鮮于輝
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Seonu Hwi
مک‌کیون–ریشاور: Sŏnu Hwi
 :  
سئونو هوی (Seonu Hwi) (۱۹۲۲–۱۹۸۶) نویسنده و رمان‌نویس کره جنوبی بود.
اولین حضور ادبی او در سال ۱۹۵۵ با انتشار داستان «شبح» صورت گرفت.
ترجمه

آینه (선우휘단편집)
به زبان کره ای

Seonu Hwi munhakjunjip (선우휘 문학전집) (۱۹۸۷)
روح (귀신)
اخراج شده (화재)
مانگ یانگ (망향)
افسانه Saritkgo (싸릿골 신화)
جوایز

جایزه ادبی دونگ این (۱۹۵۷)
سی و ششمین دولت اسرائیل

| دولت بنت/لاپید | دولت بنت/لاپید |
| --- | --- |
 سی و ششم کابینه اسرائیل:  سی و ششم کابینه اسرائیل
وزرای دولت بنت-لاپید با رئیس‌جمهور رووین ریولین: وزرای دولت بنت-لاپید با رئیس‌جمهور رووین ریولین
تاریخ تشکیل: ۱۳ ژوئن ۲۰۲۱ (۲۰۲۱-۰۶-۱۳)
تاریخ انحلال: ۲۹ دسامبر ۲۰۲۲ (۲۰۲۲-12-۲۹)
افراد و سازمان‌ها: افراد و سازمان‌ها
رئیس‌جمهور: رووین ریولین اسحاق هرتزوگ (رئیس‌جمهور-منتخب)
نخست‌وزیر: نفتالی بنت
نخست‌وزیر جایگزین: یائیر لاپید
شمار وزیران: ۲۷
احزاب عضو: یش عتید آبی و سفید یامینا کار اسرائیل خانه ما امید نو میرتس فهرست متحد عربی
وضعیت در مجلس: دولت ائتلافی اتحاد ملی دولت چرخشی
احزاب مخالف: لیکود شاس اتحاد یهودیت توراتی صهیونیست مذهبی فهرست مشترک
رهبر مخالفان: بنیامین نتانیاهو
پیشینه: پیشینه
انتخابات(ها): انتخابات پارلمانی ۲۰۲۱
دوره(های) مجلس: پارلمان ۲۴
شکل ورودی: بحران سیاسی ۲۰۱۹–۲۰۲۲
پیشین: دولت سی و پنجم
پسین: دولت سی و هفتم
سی و ششمین دولت اسرائیل (انگلیسی: Thirty-sixth government of Israel) کابینهٔ دولت سابق اسرائیل است که در ۱۳ ژوئن ۲۰۲۱ و پس از انتخابات پارلمانی ۲۰۲۱ اسرائیل تشکیل شد.
در ۲ ژوئن ۲۰۲۱، یک توافق ائتلافی میان احزاب یش عتید، آبی و سفید، یامینا، حزب کار، اسرائیل خانه ما، امید نو و فهرست متحد عربی به امضا رسید.
انتظار می‌رود که این دولت در طول مدت فعالیت خود دارای دو نخست‌وزیر باشد. به‌عبارت دیگر، تحت یک توافق چرخشی، نفتالی بنت از حزب یامینا تا سپتامبر ۲۰۲۳ نخست‌وزیر این کشور خواهد بود و سپس این سمت را به یائیر لاپید از حزب یش عتید واگذار خواهد کرد و لاپید نیز تا نوامبر ۲۰۲۵ به‌عنوان نخست‌وزیر اسرائیل باقی خواهد ماند. علاوه بر این، یامینا و یش عتید به‌ترتیب به چهارمین و پنجمین احزابی تبدیل خواهند شد که هدایت یکی از دولت‌های اسرائیل را بر عهده می‌گیرند – پس از ماپای/حزب کار (۱۹۴۸–۱۹۷۷؛ ۱۹۸۴–۱۹۸۶؛ ۱۹۹۲–۱۹۹۶؛ ۱۹۹۹–۲۰۰۱)، لیکود (۱۹۷۷–۱۹۸۴؛ ۱۹۸۶–۱۹۹۲؛ ۱۹۹۶–۱۹۹۹؛ ۲۰۰۱–۲۰۰۵؛ ۲۰۰۹–۲۰۲۱) و کادیما (۲۰۰۵–۲۰۰۹).
این دولت، نخستین دولت اسرائیل است که شامل یک حزب اسرائیلی عرب به‌عنوان یکی از اعضای رسمی ائتلاف حاکم می‌شود. علاوه بر این، این دولت پس از دولت چرخشی نتانیاهو-گانتس نخستین دولت اسرائیل است که تحت یک سامانهٔ خودکار و الزام‌آور از نظر قانونی برای تعویض جایگاه نخست‌وزیر فعالیت می‌کند. رای‌گیری اعطای مقام در کنست در ۱۳ ژوئن ۲۰۲۱ انجام شد. پس از این رأی‌گیری، بنت به‌عنوان سیزدهمین نخست‌وزیر اسرائیل سوگند خورد و لاپید نیز به‌عنوان نخست‌وزیر جایگزین منصوب شد.
اعضای کابینه > وزیران

تا ۱۲ ژوئن ۲۰۲۱، افراد زیر به‌عنوان اعضای دولت بنت و لاپید در نیمهٔ اول فعالیت دولت چرخشی، به پارلمان اسرائیل معرفی شده‌اند.
| مقام | وزیر | حزب | حزب |
| --- | --- | --- | --- |
| نخست‌وزیر وزیر امور اجتماعی | نفتالی بنت |  | یامینا |
| نخست‌وزیر جایگزین اسرائیل وزیر امور خارجه | یائیر لاپید |  | یش عتید |
| معاون نخست‌وزیر وزیر دفاع | بنی گانتس |  | آبی و سفید |
| معاول نخست‌وزیر وزیر دادگستری | گیدون سعار |  | امید نو |
| وزیر کشاورزی و توسعه روستایی وزیر توسعه مناطق حاشیه‌ای، نگب و جلیل | اودد فورر |  | اسرائیل خانه ما |
| وزیر عالیه و ادغام | پنینا تامانو شاتا |  | آبی و سفید |
| وزیر ارتباطات | یوئاز هندل |  | امید نو |
| وزیر مسکن و ساختمان وزیر میراث و امور اورشلیم | Ze'ev Elkin |  | امید نو |
| وزیر فرهنگ و ورزش | هیلی تراپر |  | آبی و سفید |
| وزیر امور خارج‌نشینان | نچمان شای |  | کار |
| وزیر اقتصاد | اورنا بربیوای |  | یش عتید |
| وزیر آموزش | عفت شاشا بیتن |  | امید نو |
| وزیر حفاظت از محیط زیست | تمار زندبرگ |  | میرتس |
| وزیر دارایی | آویگدور لیبرمن |  | اسرائیل خانه ما |
| وزیر در وزارت دارایی | حامد عمار |  | اسرائیل خانه ما |
| وزیر بهداشت | نیتزان هورویتس |  | میرتس |
| وزیر اطلاعات | الازار استرن |  | یش عتید |
| وزیر کشور | آیلت شاکد |  | یامینا |
| وزیر کار، امور اجتماعی و خدمات اجتماعی | مایر کوهن |  | یش عتید |
| وزیر زیرساخت‌های ملی، انرژی و آب | کارین الهارار |  | یش عتید |
| وزیر امنیت داخلی | عمر بار-لو |  | کار |
| وزیر تعاون منطقه‌ای | اسیاوی فرج |  | میرتس |
| وزیر امور مذهبی | ماتان کاهانا |  | یامینا |
| وزیر علوم و فناوری | اوریت فارکاش-هاکوهن |  | آبی و سفید |
| وزیر امور اسکان | Nir Orbach |  | یامینا |
| وزیر برابری اجتماعی | میراو کوهن |  | یش عتید |
| وزیر گردشگری | یوئل یازوزوف |  | یش عتید |
| وزیر ترابری | مراف میکائیل |  | کار |
ئی‌اف‌جی هیرمس

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: شرکت سهامی عام
صنعت: سرمایه‌گذاری
بنا نهاده: ۱۹۸۴
دفتر مرکزی: قاهره، مصر
محصولات: کارگزار مدیریت دارایی بانکداری سرمایه‌گذاری سرمایه‌گذاری خصوصی لیزینگ بیمه وام مسکن سرمایه‌گذاری خرد
تعداد کارکنان: ۴۵۰۰ نفر
وبگاه: www.efg-hermes.com
ئی‌اف‌جی هیرمس (انگلیسی: EFG Hermes) شرکت خدمات مالی مصری است، که در سال ۱۹۸۴ تأسیس شد.
سمفونی شماره ۷ (بتهوون)

| سمفونی در لا ماژور | سمفونی در لا ماژور |
| --- | --- |
شماره ۷: شماره ۷
اثر: لودویگ فان بتهوون: اثر: لودویگ فان بتهوون
پرترهٔ بتهوون در ۱۸۱۵ اثر یوزف مِلِر، دو سال پس از نخستین اجرای سمفونی هفتم: پرترهٔ بتهوون در ۱۸۱۵ اثر یوزف مِلِر، دو سال پس از نخستین اجرای سمفونی هفتم
مایه‌نما: لا ماژور
شمارهٔ اثر: اُپوس ۹۲
سبک: دورهٔ کلاسیک
شکل: سمفونی
آفرینش: ۱۸۱۱ (۱۸۱۱)–۱۲:  تپلیتسه
اهدا شده: «کنت موریتس فون فریس»
اجرا: ۸ دسامبر ۱۸۱۳ (۱۸۱۳-12-۰۸):  وین
موومان‌ها: چهار
سازبندی: ارکسترال
سمفونی شماره ۷ در لا ماژور، اُپوس ۹۲، در چهار موومان، اثر لودویگ فان بتهوون است که بین سال‌های ۱۸۱۱ و ۱۸۱۲، هنگامیکه سلامتی خود را در چشمهٔ آبگرم تپلیتسه از شهر بوهم بهبود می‌بخشید، ساخته شده‌است.
تاریخچه

بتهوون تصنیفِ «سمفونی شمارهٔ ۷» را در سال ۱۸۱۲ به اتمام رساند و آن را به کُنت موریتس فون فریس اهدا کرد. این کار با حضور خودِ بتهوون در ۸ دسامبر ۱۸۱۳ در وین در یک کنسرت خیرخواهانه برای سربازان زخمی شده در «نبرد هانائو» آغاز شد. در نشانه‌هایی که بتهوون برای شرکت کنندگان اظهار داشته، انگیزه‌های آشکاری ذکر نشده‌است: «ما به غیر از وطن‌پرستی خالص و فداکاری شادمانۀ نیروهایمان، و کسانی که اینقدر برای ما فداکاری کرده‌اند، حرکتی نمی‌کنیم».
اجرای اولیه همچنین شامل کار میهنی «پیروزی ولینگتون»، ستایش از پیروزی بریتانیایی‌ها بر امپراتوری فرانسهٔ ناپلئون بود. این ارکستر توسط دوست بتهوون، ایگناتس شوپانتسیگ رهبری شد با حضور و اجرای تعدادی از بهترین موسیقی‌دانان روز دنیا را شامل می‌شد که عبارت بودند از: لویی اشپور (ویولونیست)، آهنگسازان یوهان نپوموک هومل، جاکومو مایربر، آنتونیو سالییری و گیتاریست چیره‌دست مائورو جولیانی، ویلنسل نواخت.
بتهوون در اولین اجرای خود اظهار داشت كه این اثر یکی از «بهترین کارهای اوست». موومان دوم بیشتر مورد توجه عموم قرار گرفت و اجرایش در کنسرت باید تکرار می‌شد. محبوبیت زیادی که موومان دوم به‌دست آورد، باعث شد که جدای از سمفونی نیز اجرا گردد.
از ویژگی‌های این سمفونی ریتم آن است، به‌خصوص موومان‌های اول، دوم و چهارم که به قول واگنر: «رقص در عالی‌ترین درجۀ کمال و بهترین شیوۀ ایده‌آلِ حرکتِ بدن»، به اجرا در می‌آید.
ساختار > سازبندی

سازهای سمفونی هفتم عبارتند از:
ساختار > موومان‌ها

سمفونی هفتم دارای چهار موومان است که به ترتیب عبارتند از:
این اثر به دلیل استفادۀ مجموعه‌ای از روش‌های ریتمیک که نشان‌دهندهٔ رقص است، شناخته شده‌است، مانند: ریتم‌های نقطه‌دار و فیگورهای ریتمیک تکراری. همچنین تنش‌های بین تنالیته‌ها در کلیدهای لا ماژور، دو ماژور و فا ماژور بسیار مهیج است. به عنوان مثال: موومان اول در لا ماژور است اما تکرارها در دو ماژور و فا ماژور است. علاوه بر آن موومان دوم در گام مینور است ولی در بخش‌هایی به لا ماژور ورود می‌کند، و موومان سوم یک اسکرتسو در فا ماژور است.
زمانِ یک اجرای معمولی حدود ۴۰ دقیقه طول می‌کشد.
ساختار > موومان‌ها > موومان اول

این قسمت در فرم سونات، ابتدا به آهستگی شروع می‌شود و به تدریج ریتم تندتری به خود می‌گیرد. موومان اول با یک مقدمهٔ طولانی و گسترده شروع می‌شود که دارای سرعت پوکو سوستنوتو (علامت مترونوم: ۶۹ = ♩) است. برای گام‌های صعودیِ طولانی، از یک سریِ نمایان کاربردی به صورت آبشاری استفاده شده‌است که مدولاسیون را به سمت دو ماژور و فا ماژور تسهیل می‌کند. در آخرین بخش گذر از فا ماژور، موومان به بخش اصلیِ ویواچه منتقل می‌شود. «ویواچه» (۱۰۴ = ♩) در فرم سونات است، و توسط ریتم‌های نقطه‌دار، با تغییرات ناگهانی در دینامیک و مدولاسیون‌های غیرمنتظره همراه است. اولین تمِ «ویواچه» در زیر نشان داده می‌شود:
Audio playback is not supported in your browser. You can download the audio file.
بخش بسط و گسترش از دو ماژور شروع شده و شامل بخش‌های گسترده‌ای در فا ماژور است. موومان با یک کدای طولانی، که به‌مانند بخش «بسط و گسترش» آغاز می‌شود، به پایان می‌رسد. این کدا حاوی یک پاساژ بیست میزانی معروف است که دارای یک موتیف دو میزانی است و ده بار تکرار می‌شود، در پس‌زمینه‌ای با عمق چهار اکتاو به صورت پدال روی نت می.
ساختار > موومان‌ها > موومان دوم

موومان دوم در ابتدا مانند مارشِ عزا با اجرای هورن‌ها است، اما در ادامه، از تنالیته لا مینور به لا ماژور تغییر کرده و موسیقی پر جنب و جوش ادامه پیدا می‌کند و در نهایت به حالتِ اولیه بازمی‌گردد. این موومان در اجرای اولیه مورد استقبال عمومی قرار گرفت و محبوب شد. در این موومان اِتکا به بخش زهی، آن را به عنوان مثال خوبی از پیشرفت‌های بتهوون در نوشتن ارکسترال برای «ارکستر زهی» که بر اساسِ نوآوری‌های تجربی یوزف هایدن بنا می‌کند. موومان با ساختاری در فرمِ دوبل واریاسیون بر روی یک اوستیناتو (فیگور ریتمیک مکرر، یا باس زمینه، یا پاساکاگلیا از یک نت سیاه، دو نت چنگ و دو نت سیاه)، شروع می‌شود و ملودی اصلی توسط ویولاها و ویلنسل‌ها اجرا می‌شود.
Audio playback is not supported in your browser. You can download the audio file.
این «ملودی اول»، سپس توسط ویولن‌دوم‌ها اجرا می‌شود در حالیکه ویولن‌اول‌ها و ویلنسل‌ها «ملودی دوم» را اجرا می‌کنند، که توسط جرج گروو به عنوان «زیبایی زهی‌ها دست در دست» توصیف شده‌است. سپس مجدداً ویولن‌اول‌ها «ملودی اول» را و ویلن‌دوم‌ها، «ملودی دوم» را بدست می‌گیرند. این پیشرفت با ورود سازهای بادی به اوج می‌رسد، هنگامی که ملودیِ اول را اجرا می‌کنند و ویلن‌های‌اول و دوم، ملودیِِ دوم را اجرا می‌کنند. پس از آن موسیقی از مینور به ماژور تغییر می‌کند زیرا کلارینت‌ها یک ملودیِ آرام‌تر را با پس‌زمینه‌ای تریوله (نت‌های سه‌تایی) و سَبُک که توسط ویولن‌ها اجرا می‌شوند، به عهده می‌گیرند. این بخش سی‌و‌هفت میزانی را بعداً زهی‌ها با حرکتی نزولی در گام مینور به پایان می‌رسانند، و ملودی اول، دوباره در یک فوگ دقیق از سر گرفته می‌شود.
ساختار > موومان‌ها > موومان سوم

این قسمت در فرم اسکرتسو است و تم اصلی آن بر گرفته از یک ترانهٔ مذهبی متعلق به زاهدانِ اتریشی است. ساختار این موومان دارای سه‌گانهٔ (ABA) است که تکرار شده و به صورت (ABABA) اجرا می‌شود که این فرم در دیگر آثار بتهوون مانند: سمفونی چهارم، پاستورال و «کوارتت زهی، اپوس ۵۹، شماره ۲» نیز وجود داشته‌است.
ساختار > موومان‌ها > موومان چهارم

موومان چهارم در فرم سونات است و دارای ریتم رقص و تمپوی تند است. در ادامه، سمفونی با انرژی و هیجانِ حیرت‌انگیزی به پایان می‌رسد. طبق گفتهٔ گلن استنلی (مورخ موسیقی)، بتهوون «از این احتمال استفاده می‌کند که یک «بخش زهی» می‌تواند هم حرکت زاویه‌دار و هم تضادِ ریتمیک را تحقق ببخشد اگر، از پس زمینه‌ای مانند «اوبلیگاتو» (نت غیرقابل حذف) استفاده شود»، به خصوص در کدا، که حاوی نمونه‌ای کمیاب  با شدت (fff) در موسیقی بتهوون است.
Audio playback is not supported in your browser. You can download the audio file.
جرج گروو در کتاب خود «بتهوون و نُه سمفونی‌هایش»، نوشت: «نیرویی که در تمام این قلمرو حاکم است به معنای واقعی کلمه بسیار باورنکردنی است و رام داس، یکی از قهرمانان توماس کارلایل را به یاد می‌آورد. به اندازه کافی آتش در شکم او قرار دارد تا تمام جهان را به آتش بکشد». دونالد تووی در «مقاله‌های تحلیل موسیقی»، دربارهٔ این موومان اظهار داشت «خشم دیونیسوس» است، و بسیاری از نویسندگان دیگر دربارهٔ «رقص-انرژی» آن اظهار نظر کرده‌اند: تم اصلی یک نوع واریاسیون دوبل از یک موسیقی فولکلور ایرلندی تنظیم خودِ بتهوون با نام «مرا از خردمند و قبر نجات بده»، قطعهٔ شماره ۸، از «دوازده آهنگ فولکلور ایرلندی، وو ۱۵۴» است.
واکنش‌ها

منتقدان و شنوندگان اکثراً احساس اِغنا و الهام از سمفونی هفتم دارند. برای نمونه، یک نویسنده در یادداشتِ برنامه نوشته‌است:
موومان نهایی با انرژی و سرعتی مهارنشدنی پدید می‌آید، کلِ ارکستر را از اساس تا اطراف سالن می‌روبد و تهدید می‌کند، اسیرِ خوشحال شدنِ اجرای یکی از بهترین سمفونی‌هایی که تاکنون نوشته شده‌است.
آنتِنی هاپکینز (آهنگساز و نویسندهٔ موسیقی)، دربارهٔ سمفونی می‌گوید:
سمفونی هفتم شاید بیش از هر کسی احساس خودجوش بودنِ واقعی به ما بدهد. به نظر می‌رسد نت‌ها از صفحه پرواز می‌کنند، زیرا ما در کنار جزر و مدی ابتکاری و الهام‌بخش قرارگرفته‌ایم. بتهوون خودش با شور و شوق از آن به عنوان «یکی از بهترین آثار من» سخن گفت، ما که هستیم که به حکم او اعتراض کنیم؟.
تحسین کنندهٔ دیگر، ریشارد واگنر است که با اشاره به ریتم‌های سرزنده‌ای که اثر را در بر می‌گیرد، آن را «ایزدانگاری رقص» و «جشن باشکوهی که برای خدای شراب برپا شده» توصیف می‌کند. اگر این نظر و توصیف واگنر درست هم نباشد، اما جوش و خروش بتهوون در این اثر، نشان از جشن‌های مذهبی دارد که از سرزمین مادری‌اش در خاطرش مانده‌است.
از طرف دیگر، تحسین این اثر همگانی نبوده و انتقاداتی هم داشته‌است. فریدریش ویک که در هنگام تمرین حضور داشت، گفت: اجماع بین موسیقی‌دانان و افراد، غیرمستقیم این بود که بتهوون باید سمفونی را در حالت مستی ساخته باشد، و سر توماس بیچام دربارهٔ موومان سوم اظهار داشت: «چه کاری می‌توانید با آن انجام دهید؟ این مانند بسیاری از یاک‌ها است که در حال پریدن هستند».
تضادهای روحی غیرمنتظره و رفتارهای ناگهانی بتهوون در بیانِ خشم و شادی، جلوه‌های ناهماهنگ ولی پرشکوه و التهابات افسانه‌ای در آثارش خودنمایی می‌کند و همین روحیات باعث شد که مردم آلمان شمالی، سمفونی هفتم را «اثری از یک میخوارهٔ همیشه مست» بدانند. بتهوون خودش گفته‌است: «من همچون باکوس هستم که برای بشریت شرابی مطبوع می‌سازم، من هستم که بر روح مردم سرمستی الهی می‌بخشم».
ادعای تکراری مبنی بر اینکه کارل ماریا فون وبر، خط باس کروماتیک را در کدای اولین موومان، شاهدی در نظر گرفته‌است که به نظر می‌رسد بتهوون «از تیمارستان رسیده» است، این ادعا اولین بار از طرف آنتون شیندلر زندگی‌نامه‌نویسِ بتهوون به «وبر» نسبت داده شد. تعصب ذهنی او به بتهوون کاملاً آشکار است، او به دلیل حملات وسواسی به وبر، مورد انتقاد معاصران خود قرار گرفته بود. طبق گفتهٔ جان واراک (زندگی‌نامه‌نویسِ «وبر»)، شیندلر هنگام دفاع از بتهوون از لحاظ شخصیتی گریزان بود، و «هیچ‌گونه اثبات مشخصی» تاکنون به دست نیامده که وبر این اظهارات را داشته باشد.
رومن رولان سمفونی هفتم را «غوغای مستانه و آشوب‌برانگیزِ ریتم و آهنگ» می‌داند و می‌نویسد:
بتهوون در هیچ‌یک از آثارش به اندازهٔ سمفونی هفتم، صراحت، قدرت و آزادگی به وجود نیاورده است. در این سمفونی نیروهای عظیم و فوق بشری، بی‌پروا و بی هدف، فقط و فقط به خاطر لذت، صرف شده‌اند. لذت قدرت، لذتِ طغیانِ رودی عظیم که همه جا را فرا می‌گیرد و در خود غرق می‌کند.
رونوشت

یک رونوشت از نسخهٔ دست‌نویس پارتیتور سمفونی شمارۀ هفتِ بتهوون در سال ۲۰۱۷ توسط انتشارات «فیگارو ورلاگ» منتشر شد.
یادداشت

↑  Count Moritz von Fries
↑  Battle of Hanau
↑  Wellington's Victory
↑  ostinato
↑  passacaglia von Fries
↑  Glenn Stanley
↑  obbligato
↑  Beethoven and his Nine Symphonies
↑  Ram Dass
↑  Donald Tovey
↑  Essays in Musical Analysis
↑  Save me from the grave and wise
↑   Antony Hopkins
↑  John Warrack
↑  Figaro Verlag
مبارک‌آباد (تفرش)

| مبارک‌آباد (تفرش) | مبارک‌آباد (تفرش) |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: : مختصات: 
کشور: ایران
استان: مرکزی
شهرستان: تفرش
بخش: بخش مرکزی
دهستان: بازرجان
جمعیت: ۱۹ نفر
مبارک‌آباد (تفرش)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است.