stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آرادو آر ۶۸
طراحی و توسعه

هواگرد دوباله چرخ‌دم آرادو آر ۶۸ توسط والتر بلوم، کهنه سرباز جنگ جهانی اول به عنوان جانشین آرادو آر ۶۵ به صورت متعارف با بدنه فولادی و بال‌های چوبی طراحی شد. قسمت‌های جلو و عقب بدنه با صفحات فلزی و بال‌ها با پارچه پوشیده شده بودند. بال بالا سه تکه و بال پایین دو تکه بود.
اتاقک خلبان سر باز و ارابه فرود آن ثابت بود. چرخ‌های هواگرد همانند سایر هواگردهای هم عصر برای بهبود وضعیت آیرودینامیک پوشیده تعبیه گردید. اندازه بال‌ها که با میله‌هایی به شکل حرف N و سیم به یکدیگر متصل و با بزرگ‌تر بودن بال بالایی با یک دیگر متفاوت بودند.
نخستین پیش‌نمونه تحت عنوان آر ۶۸آ سال ۱۹۳۴ به پرواز درآمد و نمایشی قابل تحسینی از خود ارائه کرد. با وجود این که شرکت آرادو نتوانسته بود برای نخستین پیش‌نمونه موتور قابل اتکایی انتخاب کند اما نهایتاً موتور ب‌ام‌و ۶ با توان ۶۴۰ اسب بخار بدین منظور تعیین گردید. اگر چه این تصمیم تقریباً زمانی اتخاذ شد که با توجه به اهمیت موضوع، تصمیم به لغو کلیت پروژه گرفته شده بود. انتخاب موتور به دسترسی آن بستگی داشت همان‌طور که در پیش‌نمونه دوم (آر ۶۸ب) از موتور یونکرس یومو ۲۱۰ با توان ۶۱۰ اسب بخار استفاده گردید و در نمونه‌های بعدی موتورهای دیگری به کار برده شد.
برای بهبود عملکرد آن آلمانی‌ها دست به ارتقای موتور هواگرد خود زدند که حاصل آن مدل‌های آر ۶۸ایی با موتور یومو ۲۱۰ب با توان ۶۱۰ اسب بخار، آر ۶۸اف با موتور ب‌ام‌و ۶ با توان ۶۷۵ اسب بخار و آر ۶۸گه با موتور ب‌ام‌و ۶ با توان ۷۵۰ اسب بخار بود. یک مدل آزمایشی نیز با عنوان آر ۶۸ها با موتور شعاعی تقویت‌شده ب‌ام‌و ۱۳۲ خنک‌شونده با هوا و اتاقک تماماً سر بسته طراحی شد.
تولید از همان سال ۱۹۳۴ آغاز شد. مدل اصلی تولید آر ۶۸ایی بود. در مجموع ۵۱۴ فروند از این هواگرد تولید گردید.
تاریخچه عملیاتی

این هواگرد که می‌توانست در نقش بمب‌افکن سبک و هواگرد شناسایی نیز مورد استفاده قرار گیرد، اواخر تابستان سال ۱۹۳۶ به عنوان آخرین جنگنده دوباله وارد خدمت در لوفت‌وافه شد و در نخستین یگان‌های آن در پروس شرقی مستقر گشت. آر ۶۸ به زودی برای حضور در نبردگاه جنگ داخلی اسپانیا راهی این کشور شد که با وجود عملکرد نسبتاً قابل قبول، در مقابل جنگنده‌های به مراتب برتر همچون جنگنده تک‌باله پر سرعت‌تر پولیکارپوف آی-۱۶ شوروی با ضعف مواجه شد. این هواگرد پیش از جایگزینی با مسرشمیت ب‌اف ۱۰۹، بین سال‌های ۱۹۳۷ و ۱۹۳۸ جنگنده اصلی آلمانی‌ها بود و پس از آن نیز آخرین نمونه‌های آن تا اوایل سال ۱۹۴۰ به عنوان جنگنده شبانه و تا سال ۱۹۴۴ در نقش جنگنده آموزشی به کار برده شد.
کاربران

لوفت‌وافه
نیروی هوایی اسپانیا
مشخصات فنی (آر ۶۸اف) > مشخصات عمومی

خدمه: ۱ نفر
طول: ۹٫۵ متر
طول بال بالا: ۱۱ متر
طول بال پایین: ۸ متر
ارتفاع: ۳٫۳ متر
مساحت بال: ۲۷٫۳ متر مربع
وزن خالی: ۱۶۰۰ کیلوگرم
وزن خالص: ۲۰۲۰ کیلوگرم
ظرفیت سوخت: ۲۰۰ لیتر
نیرومحرکه: موتورهای مختلف از جمله یک موتور پیستونی وی معکوس ۱۲ سیلندر ب‌ام‌و ۶ خنک شونده با مایع: ۷۲۵ اسب بخار
ملخ: دو تیغه چوپی با گام متغیر با قطر ۳٫۱ متر
مشخصات فنی (آر ۶۸اف) > عملکرد

حداکثر سرعت: ۳۳۰ کیلومتر بر ساعت در سطح دریا
سرعت فرود: ۹۷ کیلومتر بر ساعت
پایاسیر: ۲۸۰ کیلومتر بر ساعت
برد: ۵۰۰ کیلومتر
حداکثر ارتفاع: ۷۴۰۰ متر
سرعت اوج‌گیری: ۱۲٫۶ متر بر ثانیه، ۶۰۰۰ متری در ۱۶ دقیقه
مشخصات فنی (آر ۶۸اف) > تسلیحات

دو مسلسل هماهنگ‌شده ثابت ام‌گه ۱۷ با کالیبر ۷٫۹۲ میلی‌متر: ۵۰۰ فشنگ برای هر مسلسل
شش بمب ۱۰ کیلوگرمی
انوش نصر

انوش نصرالله‌زاده ماسوله معروف به انوش نصر (زاده ۱۲ اسفند ۱۳۱۸) بازیگر سینمای و دارنده نشان درجه یک هنری است.
فعالیت‌های هنری

نصر فعالیت‌های هنری خود را از سال ۱۳۳۶ در تئاتر و سینما در تماشاخانه گیلان آغاز کرد. او به پاس فعالیت‌های هنری خود در سال ۱۳۸۴ مفتخر به اخذ مدال درجه یک هنر شد. او همچنین موفق به اخذ گواهینامه درجه ۲ هنری، معادل دکترا از سوی شورای عالی انقلاب فرهنگی گردیده‌است.
انوش نصر در سال‌های ۱۳۷۹ الی ۱۳۸۱ مسوولیت انجمن نمایش رشت را بر عهده داشت وی همچنین دبیر انجمن صنفی بازیگران سینما و تلویزیون ایران (شعبه گیلان) نیز بوده‌است.
فیلم‌های سینمایی

سردار جنگل (۱۳۶۷)
صدای پای خدا (۱۳۸۲)
ساعت ۲۵ (۱۳۸۵)
پسران جنگل شاقاجی (۱۳۵۵)
همیشه پای یک زن در میان است (۱۳۸۶)
ای ایران (۱۳۶۸)
مرغابی وحشی (۱۳۷۰)
قربانی (۱۳۷۰)
پشت پرده مه (۱۳۸۳)
در مه بخوان (۱۳۸۵)
می‌زاک (۱۳۸۷)
سریال‌ها

کوچک جنگلی
آپارتمان
دنیای شیرین دریا
جنگلبان کوچک
سفر به ریشه‌ها
پریا
لک لک‌ها بربام
مهر و ماه
قلب یخی
قهوه تلخ
ورثه آقای نیک‌بخت (۱۳۷۸) شبکه ۱
روزهای مه‌آلود (۱۳۷۹) برنامه سیمای خانواده شبکه ۱
پس از باران در نقش پدر شهربانو (۱۳۷۹) شبکه ۳
بیداری (مجموعه تلویزیونی) (۱۳۸۶) شبکه ۳
معمای شاه (۱۳۹۴) شبکه ۱
وارش
تالیفات

خداحافظ چارلی خاطرات شفاهی هفت تا هفتاد سال انوش نصر ماسوله به سفارش حوزه هنری گیلان
هنشل هااس ۱۲۲

| هنشل هااس ۱۲۲ | هنشل هااس ۱۲۲ |
| --- | --- |
کاربری: هواگرد شناسایی برد کوتاه
کشور سازنده:  آلمان
تولیدکننده: هنشل
نخستین پرواز: ۱۹۳۵
معرفی‌شده در: ۱۹۳۶
تعداد ساخته‌شده: ۱۹ فروند
هنشل هااس ۱۲۲ (به آلمانی: Henschel Hs 122) هواگرد تک‌باله تک‌موتوره شناسایی برد کوتاه ساخت شرکت هنشل در آلمان بود.
توسعه

هااس ۱۲۲ نخستین هواگرد تولید شده هنشل در کارخانه شونفلت این شرکت، در سال ۱۹۳۵، بود. هااس ۱۲۲ فاو-۱، پیش‌نمونه منجر به مدل هااس ۱۲۲آ، یک موتور خطی وی‌شکل ۱۲ سیلندر رولز-رویس کسترل خنک‌شونده با مایع با توان ۵۸۰ اسب بخار هنگام برخاست، داشت که یک ملخ دو تیغه را به چرخش درمی‌آورد. این مدل توسعه بیشتری پیدا نکرد. در هااس ۱۲۲ فاو-۲، پیش‌نمونه منجر به مدل هااس ۱۲۲ب، با همان سازه پیشین، از موتور برامو اس‌ها ۲۲ استفاده شد. لوفت‌وافه این مدل را به عنوان هواگرد شناسایی برد کوتاه به خدمت پذیرفت. هااس ۱۲۲ تا هنگام جایگزینی با هااس ۱۲۶ به فعالیت ادامه داد.
ساخت

بدنه هواگرد شاسی یکپارچه تمام‌فلزی و صُلب داشت. مقطع عمودی بدنه بیضوی‌شکل بود. صفحات بزرگ جداشدنی امکان دسترسی راحت به درون قسمت جلویی بدنه را می‌داد.
هواگرد پیکربندی تک‌باله بال‌بالای مهار شده داشت. این بال تمام‌فلزی، دو تکه و با دو تیر اصلی بود.  تمامی بال پوشیده از ورق فلزی بود؛ جز بخش زیرین بین دو تیر اصلی، شهپرها و برآافزای‌های فرود که پوشش پارچه‌ای داشتند. برآافزاهای فرود به صورت مکانیکی با چرخ‌دنده حلزونی به‌کار گرفته می‌شد. بال هر طرف با میله‌های وی‌شکل به بدنه متصل بود.
دُم شکلی معمولی و ساختی تمام‌فلزی داشت. پایدارکننده عمودی با پوشش ورق فلزی و سکان با پوشش پارچه‌ای بود. پایدارکننده‌های افقی با مهار از بالا به پایدارکننده عمودی و با دو میله موازی از پایین به بدنه متصل بود.
خدمه شامل خلبان و دیده‌بان/بیسم‌چی/تیربارچی در یک جایگاه سر باز پشت سر هم می‌نشستند. دیده‌بان یک دوربین دستی داشت.
ارابه فرود اصلی پوشیدهٔ هوا لغز بود. هر چرخ آن به صورت جداگانه یک پایه وی‌شکل داشت و از مرکز بدنه مهاربندی شده بود. سامانه تعلیق این چرخ‌ها درون بدنه بود. چرخ دم صُلب، کاملا چرخان و پوشیدهٔ هوا لغز بود.
یک موتور شعاعی ۹ سیلندر ب‌ام‌و برامو-زیمنس اس‌ها ۲۲ خنک‌شونده با هوا با توان ۶۶۰ اسب بخار هنگام برخاست، با به چرخش درآوردن یک ملخ دو تیغه چوبی نیروی محرکه هواگرد را تأمین می‌کرد. پوسته موتور از نوع ناکا و چندراهه دود آن از جلو بود. مخزن سوخت درون بدنه و پشت دیواره آتش بود.
تسلیحات هواگرد شامل یک مسلسل ثابت هماهنگ‌شده ۷.۹ میلی‌متری ام‌گه ۱۷ در جلوی بدنه و یک مسلسل ۷.۹ میلی‌متری ام‌گه ۱۵ در جایگاه چرخان در صندلی پشت بود. ده بمب ۱۰ کیلوگرمی هم در یک محفظه حمل می‌شد.
فهرست مناطق کره جنوبی بر پایه تولید ناخالص داخلی

این فهرستی از مناطق کره جنوبی بر پایه تولید ناخالص داخلی (GDP) است. همه داده‌ها از آخرین آمار منطقه ای منتشر شده توسط دولت کره جنوبی، سازمان توسعه و همکاری اقتصادی (OECD) و صندوق بین‌المللی پول (IMF) تهیه شده است. وون با استفاده از نرخ تبدیل برابری قدرت خرید صندوق بین‌المللی پول به دلار بین‌المللی تبدیل شده است.
تولید ناخالص داخلی (آمار ۲۰۲۳)

| رتبه | منطقه | جی‌دی‌پی (وون کره) | جی‌دی‌پی (دلار آمریکا) | وضعیت |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | استان گیونگ‌گی | ۵۹۴ تریلیون وون | دلار آمریکا ۴۷۵ میلیارد | استان |
| ۲ | سئول | ۵۴۸ تریلیون وون | دلار آمریکا ۴۳۸ میلیارد | شهر ویژه |
| ۳ | استان چونگچانگ جنوبی | وون ۱۴۳ تریلیون | دلار آمریکا ۱۱۴ میلیارد | استان |
| ۴ | استان گیونگ‌سانگ جنوبی | وون ۱۳۸ تریلیون | دلار آمریکا ۱۱۰ میلیارد | استان |
| ۵ | استان گیونگ‌سانگ شمالی | وون ۱۲۷ تریلیون | دلار آمریکا ۱۰۲ میلیارد | استان |
| ۶ | اینچئون | وون ۱۱۷ تریلیون | دلار آمریکا ۹۴ میلیارد | منطقه کلان‌شهری |
| ۷ | بوسان | وون ۱۱۴ تریلیون | ۹۱ میلیارد دلار آمریکا | منطقه کلان‌شهری |
| ۹ | استان جئولا جنوبی | وون ۹۸ تریلیون | دلار آمریکا ۷۸ میلیارد | استان |
| ۸ | اولسان | وون ۹۰ تریلیون | دلار آمریکا ۷۲ میلیارد | منطقه کلان‌شهری |
| ۱۰ | استان چونگچئونگ شمالی | وون ۸۸ تریلیون | دلار آمریکا ۷۰ میلیارد | استان |
| ۱۱ | ده‌گو | وون ۷۳ تریلیون | دلار آمریکا ۵۸ میلیارد | منطقه کلان‌شهری |
| ۱۲ | استان جئولا شمالی | وون ۶۴ تریلیون | دلار آمریکا ۵۱ میلیارد | استان |
| ۱۳ | استان گانگوون | وون ۶۲ تریلیون | دلار آمریکا ۵۰ میلیارد | استان |
| ۱۴ | ده‌جون | وون ۵۴ تریلیون | دلار آمریکا ۴۳ میلیارد | منطقه کلان‌شهری |
| ۱۵ | گوانگجو | وون ۵۲ تریلیون | دلار آمریکا ۴۲ میلیارد | منطقه کلان‌شهری |
| ۱۶ | استان ججو | وون ۲۶ تریلیون | دلار آمریکا ۲۱ میلیارد | استان |
| ۱۷ | سجونگ سیتی | وون ۱۷ تریلیون | دلار آمریکا ۱۴ میلیارد | شهر ویژه |
| – |  کره جنوبی | وون ۲٬۴۰۴ تریلیون | دلار آمریکا ۱٬۹۲۳ میلیارد |  |
:
تولید ناخالص داخلی بر پایه سرانه (آمار ۲۰۲۱)

| رتبه | منطقه | سرانه جی‌دی‌پی (دلار آمریکا) |
| --- | --- | --- |
| ۱ | اولسان | دلار آمریکا ۶۰٬۶۳۶ |
| ۲ | استان چونگچانگ جنوبی | دلار آمریکا ۵۰٬۳۵۱ |
| ۳ | سئول | دلار آمریکا ۴۳٬۴۱۱ |
| ۴ | استان جئولا جنوبی | دلار آمریکا ۴۳٬۳۱۷ |
| ۵ | استان چونگچئونگ شمالی | دلار آمریکا ۴۰٬۳۰۳ |
| ۶ | استان گیونگ‌سانگ شمالی | دلار آمریکا ۳۷٬۴۸۳ |
| – | کره جنوبی در کل | دلار آمریکا ۳۵٬۱۹۰ |
| ۷ | استان گیونگ‌گی | دلار آمریکا ۳۳٬۹۷۳ |
| ۸ | سجونگ سیتی | دلار آمریکا ۳۳٬۳۴۲ |
| ۹ | استان گیونگ‌سانگ جنوبی | دلار آمریکا ۲۹٬۷۵۰ |
| ۱۰ | استان گانگوون | دلار آمریکا ۲۹٬۴۲۹ |
| ۱۱ | اینچئون | دلار آمریکا ۲۹٬۳۱۸ |
| ۱۲ | ده‌جون | دلار آمریکا ۲۷٬۶۰۴ |
| ۱۳ | استان جئولا شمالی | دلار آمریکا ۲۷٬۲۵۲ |
| ۱۴ | استان ججو | دلار آمریکا ۲۶٬۲۰۴ |
| ۱۵ | گوانگجو | دلار آمریکا ۲۶٬۰۲۱ |
| ۱۶ | بوسان | دلار آمریکا ۲۵٬۶۸۶ |
| ۱۷ | ده‌گو | دلار آمریکا ۲۲٬۳۲۰ |
مناطق کره جنوبی
مناطق کره جنوبی بر پایه سرانه تولید ناخالص داخلی، ۲۰۲۲ (دلار آمریکا)
اندرو همپستن

| 0 | 1 |
| --- | --- |
همپستن در تور دو فرانس ۱۹۹۳: همپستن در تور دو فرانس ۱۹۹۳
مشخصات فردی: مشخصات فردی
نام کامل: Shirus Andrew Hampsten
نام مستعار: ارنی
زاده: ۷ آوریل ۱۹۶۲ ‏(۶۲ سال) کلمبوس، ایالات متحده آمریکا
اطلاعات تیم: اطلاعات تیم
تیم فعلی: بازنشسته
نوع مسابقات: جاده
نقش: رکابزن
نوع راندن: همه‌فن‌حریف
تیم(های) آماتور: تیم(های) آماتور
-: یلو جرزی
 :  
تیم(های) حرفه‌ای: تیم(های) حرفه‌ای
۱۹۸۵: منگونی
۱۹۸۵: اس‌آرسی لویز
۱۹۸۶: لا وی کلر
۱۹۸۷–۱۹۹۰: ۷ الون
۱۹۹۱–۱۹۹۴: موتورولا
۱۹۹۵: تیم موویستار
۱۹۹۶: تیم دوچرخه‌سواری یو.اس. پوستال سرویس
 :  
قهرمانی‌های مهم: قهرمانی‌های مهم
گرند تورها تور دو فرانس رده‌بندی رکابزن جوان (۱۹۸۶) ۱ مرحله انفرادی (۱۹۹۲) جیرو دیتالیا رده‌بندی اصلی (۱۹۸۸) رده‌بندی کوهستان (۱۹۸۸) ۳ مرحله انفرادی (۱۹۸۵، ۱۹۸۸) رقابت‌های مرحله‌ای تور دوچرخه‌سواری سوئیس (۱۹۸۶، ۱۹۸۷) تور دوچرخه‌سواری روماندی (۱۹۹۲) : گرند تورها تور دو فرانس رده‌بندی رکابزن جوان (۱۹۸۶) ۱ مرحله انفرادی (۱۹۹۲) جیرو دیتالیا رده‌بندی اصلی (۱۹۸۸) رده‌بندی کوهستان (۱۹۸۸) ۳ مرحله انفرادی (۱۹۸۵، ۱۹۸۸) رقابت‌های مرحله‌ای تور دوچرخه‌سواری سوئیس (۱۹۸۶، ۱۹۸۷) تور دوچرخه‌سواری روماندی (۱۹۹۲) 
 :  
Infobox last updated on ۲۸ ژوئیه ۲۰۰۸: Infobox last updated on ۲۸ ژوئیه ۲۰۰۸
اندرو همپستن (۷ آوریل ۱۹۶۲) رکابزن حرفه‌ای سابق اهل ایالات متحده آمریکا است که در رشتهٔ دوچرخه‌سواری جاده فعالیت می‌کرد. او توانست در سال ۱۹۸۸ برندهٔ جیرو دیتالیا شود.
آغاز زندگی

همپستن در کلمبوس اوهایو زاده شد و نخستین موفقیت بین‌المللی خود را در سال ۱۹۷۹ به دست آورد. او توانست به همراه تیم آمریکا بر سکوی سوم مسابقات قهرمانی تایم تریل تیمی نوجوانان جهان در آرژانتین بایستد. در سال بعد نیز در مکزیک مدال نقرهٔ این رشته را کسب کرد. در سال ۱۹۸۴ نایب قهرمان مسابقهٔ رد زینگر شد و برای فصل ۱۹۸۵ قرارداد حرفه‌ای با تیم ۷ الون امضا کرد.
فعالیت حرفه‌ای

همپستن در سال ۱۹۸۵ توانست برندهٔ مرحلهٔ بیستم جیرو دیتالیا شود و چشم‌ها را به خود خیره کرد. در سال بعد، به تیم لا وی کلر پیوست و در همان فصل، برندهٔ تور سوئیس شد و به گرگ لوموند که رهبر تیم بود، کمک کرد تا برندهٔ تور دو فرانس شود. خودش نیز در رتبهٔ چهارم تور ایستاد و جایزهٔ بهترین رکابزن جوان را به دست آورد. در سال ۱۹۸۷ به تیم ۷ الون پیوست و قهرمانی تور سوئیس را تکرار کرد.
در جیرو دیتالیای ۱۹۸۸ همپستن جزء بخت‌های قهرمانی به شمار می‌رفت و جانی بونو پیش‌بینی کرد که در گردنهٔ گاویا از رقیبانش پیش بیفتد. در مرحلهٔ چهاردهم که در گردنهٔ گاویا به پایان می‌رسید، دما کاهش یافت و بارش برف، رکاب‌زدن در راه‌های گلی را برای رکابزنان سخت کرد. همپستن در پایین گردنه فرار کرد و اریک برکینک به دنبال او رفت. برکینک توانست همپستن را پشت سر گذارد و برندهٔ مرحله شود؛ ولی همپستن پیراهن صورتی را به دست آورد تا نخستین رکابزن آمریکایی باشد که به این موفقیت می‌رسد. او در تایم تریل انفرادی مرحلهٔ هجدهم نیز پیروز شد تا موقعیت خود را مستحکم کند و در پایان، قهرمان جیرو شود.
آخرین موفقیت همپستن در گرند تورها در تور دو فرانس ۱۹۹۲ به دست آمد. در مرحله‌ای که به آلپ دوئز ختم می‌شد، همپستن فرار کرد و برنده شد؛ هرچند در تایم تریل پایانی، رتبهٔ سوم را به جانی بونو داد و چهارم شد. در همان سال همپستن توانست برندهٔ تور روماندی شود. در سال ۱۹۹۳ نیز فاتح تور گالیسیا شد. همپستن در سال ۱۹۹۶ بازنشسته شد.
دوران بازنشستگی

همپستن مدتی در گرند فرک زیست و مسیر دوچرخه‌سواری ۶۵ کیلومتری آن منطقه به نام وی نام‌گذاری شده‌است. او اکنون در توسکانی و بولدر کلرادو زندگی می‌کند. در سال ۱۹۹۹ به همراه برادرش شرکت دوچرخه‌سازی در سیاتل تأسیس کرد. همچنین اکنون یک شرکت گردشگری دوچرخه‌ای را در ایتالیا اداره می‌کند.
نتایج در گرند تورها

| گرند تور | ۱۹۸۵ | ۱۹۸۶ | ۱۹۸۷ | ۱۹۸۸ | ۱۹۸۹ | ۱۹۹۰ | ۱۹۹۱ | ۱۹۹۲ | ۱۹۹۳ | ۱۹۹۴ | ۱۹۹۵ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
 ووئلتا اسپانیا: —
|  جیرو دیتالیا | ۲۰ | — | — | ۱ | ۳ | — | — | ۵ | ۱۴ | ۱۰ | ۵۸ |
|  تور دو فرانس | — | ۴ | ۱۶ | ۱۵ | ۲۲ | ۱۱ | ۸ | ۴ | ۸ | — | — |
مهدی شیخ

| مهدی شیخ | مهدی شیخ |
| --- | --- |
نماینده دوره دهم مجلس شورای اسلامی: نماینده دوره دهم مجلس شورای اسلامی
دوره مسئولیت ۸ خرداد ۱۳۹۵ – ۶ خرداد ۱۳۹۹: دوره مسئولیت ۸ خرداد ۱۳۹۵ – ۶ خرداد ۱۳۹۹
حوزه انتخاباتی: تهران، ری، شمیرانات، اسلامشهر و پردیس
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۴۵ تهران
ملیت:  ایران
پیشه: سیاستمدار
مهدی شیخ (زاده ۱۳۴۵ در تهران)، روحانی، مدیر مسئول پایگاه خبری تحلیلی وقایع روز و نماینده سابق مردم تهران، ری، شمیرانات، اسلامشهر و پردیس، در دهمین دوره مجلس شورای اسلامی است. او دارای مدرک کارشناسی ارشد معارف اسلامی و دکترای مدرسی معارف اسلامی است.
نماینده تهران در مجلس دهم

در دهمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی، مهدی شیخ، در لیست سی نفرهٔ ائتلاف فراگیر اصلاح طلبان: گام دوم در تهران حضور داشت و توانست با کسب ۱٬۱۷۴٬۴۱۰ رأی، در رتبهٔ پانزدهم تهران، وارد مجلس دهم شود. تمام سی نفر اعضای این فهرست در تهران روانه بهارستان شدند.
سوابق

موسس و مدیر مسئول پایگاه خبری تحلیلی وقایع روز
مدرس دانشگاه‌های علامه طباطبائی، شهید بهشتی، آزاد اسلامی واحد علوم تحقیقات و دانشگاه علوم انتظامی
مروج فرهنگی ایران در اروپا
راه اندازی خانه فرهنگی در شهرهای بوسنی و هرزه گوین
مسئولیتهای اجرائی در سازمان عقیدتی سیاسی نیروی انتظامی
رزمنده جنگ ایران و عراق.
عضو کمیسیون فرهنگی مجلس دهم
نایب رئیس اول فراکسیون روحانیت مجلس دهم
عضو فراکسیون امید در مجلس دهم شورای اسلامی
مرز تاجیکستان–چین

چین (سبز) و تاجیکستان (نارنجی)
مناقشه‌های ارضی چین (رنگ بنفش در سمت چپ منطقۀ مورد ادعایی چین در تاجیکستان که به بخش بسیار کوچکی از آن اکتفا کرد).
دودمان چینگ در ۱۸۲۰ میلادی.
مرز تاجیکستان–چین (انگلیسی: China–Tajikistan border) به صورت شمالی-جنوبی حدود ۴۱۴ کیلومتر طول دارد و شرق تاجیکستان (ولایت مختار کوهستان بدخشان) و منطقۀ غربی چین (سین‌کیانگ) را از هم جدا می کند. در شمال این منطقه مرز سه‌گانۀ چین، تاجیکستان و قرقیزستان و در جنوب آن مرز باریک میان تاجیکستان (ولایت مختار کوهستان بدخشان) و ولایت بدخشان افغانستان وجود دارد.
پیشینه

تاجیکستان در سال ۱۸۶۸ به روسیه ضمیمه شد. میان سال‌های ۱۹۱۷ تا ۱۹۲۱ تاجیک‌ها در برابر ارتش سرخ جنگیدند، اما این کشور در سال ۱۹۲۹ ضمیمۀ شوروی شدند. مرز کنونی در اصل بخشی از مرز طولانی میان شوروی و چین که از افغانستان تا مغولستان کشیده شده بود. در سال ۱۹۹۱ با انحلال شوروی تاجیکستان به استقلال رسید و این مرز از آن زمان مرز رسمی میان تاجیکستان و چین است.
در ژانویۀ سال ۲۰۱۱ تاجیکستان قرارداد ۱۹۹۹ را تصویب کرد که براساس آن و با توجه به منابع مختلف ۱٬۰۰۰، ۱٬۰۱۰ یا ۱٬۱۵۸ کیلومتر مربع (۳۸۶، ۳۹۰ یا ۴۴۷ مایل مربع) از زمین‌های کوه‌های پامیر به چین واگذار شود و اختلاف ۱۳۰ ساله را پایان داد و سبب شد تا چین از منطقۀ مورد ادعایش که بیش از ۲۸٬۰۰۰ کیلومتر مربع (۱۱٬۰۰۰ مایل مربع) از سرزمین تاجیکستان بود، چشم‌پوشی کند. وزیر امور خارجۀ تاجیکستان گفت که این مقدار حدود ۵٫۵ درصد از منطقه‌ای است که پکن برای به دست آوردن آن تلاش می‌کرده است. قابل ذکر است که هر مایل مربع در حدود ۲٫۵۹ کیلومتر مربع است.
گذرگاه‌های مرزی

گذرگاه کولما (یا قولما یا قره‌سو) (انگلیسی: Kulma Pass or Qolma Pass,also referred to as Karasu Pass) تنها گذرگاه امروزی مرزی میان چین و تاجیکستان است. به‌طور تاریخی دو گذرگاه بئیک (Beyik Pass) و نزاتاش (Nezatash Pass) نیز به‌طور متقاطع وجود داشت.
هاینکل هائی ۶۳

| هاینکل ۶۳ | هاینکل ۶۳ |
| --- | --- |
کاربری: هواپیمای آموزشی
کشور سازنده: آلمان
تولیدکننده: هاینکل
نخستین پرواز: 1932
تعداد ساخته‌شده: 2 پیش‌نمونه
هاینکل ۶۳ (به انگلیسی: Heinkel He 63) یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ هاینکل در کشور آلمان است . این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۳۲ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
باشگاه فوتبال گولدکوست یونایتد

Football club
باشگاه فوتبال گولد کوست یونایتد (به انگلیسی: Gold Coast United Football Club) یک باشگاه فوتبال استرالیایی بود . تاریخ تأسیس این باشگاه۲۸ اوت۲۰۰۸ بوده و در شهر کوئینزلند در استرالیا قرار داشت. این باشگاه در ای-لیگ بازی می‌کرد. باشگاه فوتبال گولدکوست یونایتد در سال ۲۰۱۲ منحل شد.
جیسون کولینا ملی پوش استرالیایی این تیم
رابسون ستاره برزیلی
امبرائر ئی‌ام‌بی ۳۱۲ توکانو

| امبرائر ئی‌ام‌بی ۳۱۲ توکانو Embraer EMB 312 Tucano | امبرائر ئی‌ام‌بی ۳۱۲ توکانو Embraer EMB 312 Tucano |
| --- | --- |
امبرائر ئی‌ام‌بی ۳۱۲ توکانو از ناوگان نیروی هوایی سپاه پاسداران در نمایشگاه هوایی کیش در سال ۲۰۱۴: امبرائر ئی‌ام‌بی ۳۱۲ توکانو از ناوگان نیروی هوایی سپاه پاسداران در نمایشگاه هوایی کیش در سال ۲۰۱۴
کاربری: هواپیمای آموزشی
کشور سازنده:  برزیل
تولیدکننده: امبرائر
نخستین پرواز: ۱۶ اوت ۱۹۸۰ (۲۵ مردادماه ۱۳۵۹ خورشیدی)
معرفی: سپتامبر ۱۹۸۳
وضعیت: در حال خدمت
کاربر اصلی:  نیروی هوایی برزیل  نیروی هوایی مصر   نیروی هوایی آرژانتین  نیروی هوایی پرو
ساخته‌شده: ۱۹۸۰–۱۹۹۶
تعداد ساخته‌شده: ۶۲۴
هزینه هر فروند: تی-۲۷:: ۹۰۰٬۰۰۰ دلار آمریکا (۱۹۸۱)
گونه‌ها: شورت توکانو
توسعه‌یافته به: امبرائر ئی‌ام‌بی ۳۱۴ سوپر توکانو
امبرائر ئی‌ام‌بی ۳۱۲ توکانو (پرتغالی: Embraer EMB-312 Tucano)(به معنی توکان), یک هواپیمای آموزشی و ضد شورش، با بال پایین، با کابین‌های خلبان پشت سر هم، با یک موتور توربوپراپ است، که توسط امبرائر در برزیل توسعه یافته و تولید شده است. نیروی هوایی برزیل در پایان سال ۱۹۷۸ حامی مالی پروژه ئی‌ام‌بی ۳۱۲ شد. کار طراحی و توسعه در سال ۱۹۷۹ بر روی یک هواپیمای آموزشی پایه کم هزینه، جدید، نسبتاً ساده و با ویژگی‌های نوآورانه آغاز شد که در نهایت به استانداردی بین‌المللی برای هواپیماهای آموزشی پایه تبدیل شد. نمونه اولیه نخستین بار در سال ۱۹۸۰ به پرواز درآمده و اولین هواپیماهای تولیدی در سال ۱۹۸۳ تحویل داده شدند.
تولید توکانو در ابتدا با یک سفارش داخلی برای ۱۱۸ فروند، با گزینه ای برای ۵۰ فروند اضافی در اکتبر ۱۹۸۰ آغازشد.
تولید این هواپیما با اعطای مجوز تولید تحت امتیاز به نیروی هوایی مصر در سال ۱۹۹۳ و و متعاقباً گونه ای به نام شورت توکانو که ایذاً تحت امتیاز در بریتانیا تولید شد، ادامه یافت.
توکانو به عرصه هواپیماهای آموزشی نظامی راه یافته و به یکی از اولین موفقیت‌های امبرائر در بازاریابی بین‌المللی تبدیل شد. در مجموع ۶۶۴ فروند (۵۰۲ فروند توسط امبرائر و ۱۶۰ فروند توسط شورت برادرز) تولید شد و توکانو در ۱۶ نیروی هوایی بر فراز پنج قاره به پرواز درآمد.
توسعه > خاستگاه

دیکتاتوری نظامی برزیل، صنعت هوایی را به عنوان یک تجهیز راهبردی در نظر گرفت و بنابراین در تلاش برای کاهش وابستگی به شرکت‌های خارجی، شرکت دولتی امبرائر را در سال ۱۹۶۰ تأسیس نمود.
برای آشنایی این شرکت با طراحی هواپیماهای نطامی، در سال ۱۹۷۰مجوز تولید تحت امتیاز برای مونتاژ هواپیمای ایتالیایی ام بی.۳۲۶ کسب شد، و در سال ۱۹۷۳، هواپیمای مسافری منطقه ای امبرائر ئی‌ام‌بی ۱۱۰ باندیرانته با پیشرانه دو موتور پرت اند ویتنی کانادا پی‌تی۶ای به مرحله تولید رسید.
پس از آنکه در طی دهه ۱۹۵۰، در برنامه آموزشی خلبانان استفاده کامل از هواپیماهای آموزشی با پیشرانه جت آزمایش شد، در سالهای ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ از انواع هواپیماهای با پیشرانه ملخی برای آموزش خلبانی مورد استفاده قرار گرفتند. در دهه ۱۹۷۰، قیمت نفت افزایش شدیدی داشته و بهای هر بشکه نفت خام از ۳ دلار در سال ۱۹۷۳ به ۳۶ دلار در سال ۱۹۸۰ رسید.
در زمان کاهش تورم در اقتصاد برزیل، هواپیمای آموزشی مورد استفاده در نیروی هوایی برزیل، هواپیماهای آموزشی سسنا تی-۳۷ سی بود که در دهه ۱۹۵۰ طراحی شده و از پیشرانه جت جی-۶۹ استفاده می‌نمود. به دنبال بحران انرژی در سالهای ۱۹۷۰، هزینه عملیاتی این هواپیما بسیار گران شد. در سال ۱۹۷۷، نیروی هوایی برزیل تمایل خود برای جایگزینی هواپیمای آموزشی تی-۳۷ را ابراز نمود، و تصریح کرد که هواپیمای جایگزینی باید از نظر هزینه‌های عملیاتی ارزان بوده، با ویژه گی‌های نزدیک به هواپیماهای جت طراحی شده و باید مجهز به صندلی پران باشد.
در طی سالهای۱۹۷۰ نیروی هوایی برزیل بیش از ۱۰۰ فروند هواپیمای آموزشی پایه با پیشرانه موتور پیستونی از نوع نِیوا اونیورسال را در اختیار داشت. در سال ۱۹۷۵ برای تشویق به انجام پروژه بعدی با نام اونیورسال-۲، شرکت صنایع هوایی نِیوا (به پرتغالی: Indústria Aeronáutica Neiva)، نمونه اولیه هواپیمای جدیدی را به نام ان۶۲۱ای (وای تی-۲۵ ای) را با بدنه بزرگتر و چهار آویزگاه خارجی تسلیحات و پیشرانه قدرتمند تر لایکامینگ ای او-۷۲۰-ای ۱ به قدرت ۴۰۰ اسب بخار و با سه ملخ هارتزل را ارائه نمود. نمونه اولیه اصلاح شده این هواپیما با نام وای تی-۲۳ بی، با شش آویزگاه خارجی تسلیحات، در ۲۲ اکتبر ۱۹۷۸ به پرواز درآمد، اما از آنجایی که این نمونه کوچک و کم سرعت بود و دارای چینش صندلی خلبانان در کنار هم بود، نیازهای اعلام شده نیروی هوایی برزیل را برآورده نمی‌نمود. دو سال بعد، این شرکت توسط امبرائر خریداری شد. در سال ۱۹۷۳ طراح شرکت نِیوا جوزف کواچ به امبرائر نقل مکان کرد، وی تعدادی از مطالعات شرکت قبلی بر پایه هواپیمای بر نِیوا اونیورسال، از جمله طرحی برای بهینه‌سازی به نام کاراژا (به پرتغالی: Carajá) با صندلی پشت سر هم، و پیشرانه توربوپراپ را با خود به شرکت جدید برد.
توسعه > پاسخگویی به الزامات

در اوایل سال ۱۹۷۷، امبرائر دو پیشنهاد را برای نیاز به هواپیمای آموزشی مورد نیاز نیروی هوایی برزیل ارائه نمود: هواپیمای آموزش پایه ئی‌ام‌بی ۳۰۱ بر پایه نِیوا اونیورسال و با پیشرانه لایکامینگ تی ای او-۵۴۱ و هواپیمای ضدشورش ئی‌ام‌بی ۳۱۱ بر اساس طرح کاراژا با پیشرانه توربوپراپ پی‌تی۶ای. هیچ‌یک از پیشنهادهای مذکور برای نیروی هوایی قابل قبول نبودند، اما به ئی‌ام‌بی ۳۱۱ در صورت احراز کارایی بالاتر، ابراز علاقه شد. بعداً در همان سال، وزارت هوانوردی برزیل(به پرتغالی: Ministério da Aeronáutica) الزامات جدیدی را منتشر نمود. بنابراین، در ژانویه ۱۹۷۸، تیم طراحی امبرائر، که توسط گیدو فونتگالانته پسوچی (به پرتغالی: Guido Fontegalante Pessotti) رهبری می‌شد و جوزف کواچ نیز در آن تیم مذکور حضور داشت، شروع به طراحی مجدد ئی‌ام‌بی ۳۱۱ نموده که منجر به خلق طرح جدید ی‌ام‌بی ۳۱۲ گردید.
در ۶ دسامبر ۱۹۷۸، قراردادی برای تولید دو نمونه اولیه و دو بدنه هواپیما برای انجام آزمایش‌های خستگی رسماً به امبرائر ابلاغ گردید.در فوریه ۱۹۷۹ مشخصات نهایی طرح به تصویب رسید،
و تفاوت‌های اصلی این طرح با ئی‌ام‌بی ۳۱۱ عبارت بودند از موتور قوی‌تر پی‌تی۶سی، کابین خلبان عقب برآمده و اضافه کردن  صندلی‌های پَران بود.در نهایت، مشخصات اولیه طرح دستخوش تغییرات عمده ای شد، از جمله بدنه کوچکتر با دم صلیبی شکل عمودی به جای دم خمیده به عقب. کاناپی گنبدی شکل تر، سکان افقی کشیده تر شده، فاصله بیشتر بین چرخ دماغه و چرخ عقب، کاهش ریشه بال و افزایش ابعاد بازه بال، دُم افقی و ارابه فرود.در اواخر سال ۱۹۷۹، یک ماکت در مقیاس برابر با هواپیما دارای کابین خلبان برای ارزیابی نشانگرهای پرواز ساخته شد، و یک مدل تحقیقاتی کوچکتر با کنترل رادیویی برای ارزیابی ویژگی‌های پرواز آزاد، قبل از ساخت یک نمونه اولیه در مقیاس کامل طراحی شد.
در عرض ۲۱ ماه پس از امضای قرارداد، اولین نمونه اولیه در ۱۶ اوت ۱۹۸۰، که دارای شماره کد سریال نیروی هوایی برزیل (FAB) به شماره ۱۳۰۰ بود به پرواز درآمد. دومین نمونه اولیه در ۱۰ دسامبر ۱۹۸۰ پرواز کرد. هدف از آزمایش‌های این نمونه، دسترسی به سیستم‌های هواپیما برای کاهش هزینه‌های سربار تعمیر و نگهداری بود. در آگوست ۱۹۸۲، این نمونه اولیه در طی دچار سانحه شده و از بین رفت. زمانی که هواپیما از حداکثر سرعت شیرجه زنی (Vd) ۵۳۹ کیلومتر بر ساعت فراتر رفت، سکان هواپیما به صورت کامل باز شد که منجر به پارگی لبه حمله شده و به دنبال آن منجر به شیرجه ای با -۳۰ جی و نهایتاً باعت از هم پاشیدگی کامل بدنه هواپیما گردید. هم خلبان و هم کمک خلبان توانستند به سلامت از هواپیما شوند. لبه حمله دُم نمونه اولیه اصلاح شد و اشکالات فنی در سال ۱۹۸۳ برطرف شده، پس از آن به حداکثر سرعت شیرجه معادل با ۶۰۷٫۵ کیلومتر بر ساعت دست یافت.
سومین نمونه اولیه با نام وای تی-۲۷ که بیشتر نمونه ای اصلاح شده برمبنای از دو نمونه قبلی بود، کد ثبتی غیرنظامی PP-ZDK را دریافت نموده و در ۱۶ اوت ۱۹۸۲ به پرواز درآمد. ماه بعد، نمونه اولیه اولین نمایش بین‌المللی خود را در نمایشگاه هوایی فارن‌بورو انجام داده و تنها چند روز پس از اولین پرواز خود از فراز اقیانوس اطلس عبور کرد. این گونه توسط نیروی هوایی برزیل به عنوان تی-۲۷ برای اهداف آموزشی و ای تی-۲۷ برای حمله به اهداف زمینی در ماموریت‌های ضد شورش، نامگذاری شد. یک دانشجوی نیروی هوایی برزیل و با الهام از یکی از شناخته شده‌ترین پرندگان در جنگل‌های پرباران آمازون ،(توکان) نام «توکانو» را برای این هواپیما پیشنهاد نمود، و این نامگذاری در ۲۳ اکتبر ۱۹۸۱ به تصویب رسید.