stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
شاهنشاهی کوشانی
پایگاه‌های مهم باستان‌شناسی > سُرخ‌کوتَل

وجود نمادهای ایرانی در فرهنگ کوشانی از همه بیشتر در ویرانه‌های به جا مانده از مجموعه نیایشگاه زرتشتی سُرخ‌کوتَل، با پلکان (راه‌زینه) پیشرفته، واقع در نزدیکی شهر پُلِ‌خُمری، مرکز ولایت بغلان افغانستان دیده می‌شود. کاوش‌های سرخ‌کوتل بین سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۶۶ میلادی همزیستی آیین خالص بومی زرتشتی، بدون هیچ‌گونه تأثیرپذیری از بودیسم، را در این منطقه نشان می‌داد. به نظر می‌رسد کانیشکا از هر دو آیین بودایی و آیین ایرانی مهرپرستی استقبال کرده‌است. قطعاتی از تندیس کانیشکا در سرخ‌کوتل پیدا شده که از آثار نفیس باستانی موزیم ملی افغانستان در کابل به‌شمار می‌روند.
پایگاه‌های مهم باستان‌شناسی > بگرام

در شصت کیلومتری شمال‌باختری کابل، در نزدیکی شهر امروزی چاریکار، در محل پیوندگاه رود غوربند و دره پنجشیر، پایتخت تابستانی شاهنشاهی کوشانیان بنا شد، در جایی بنام کاپیسا که بعدها بگرام نام گرفت.
بگرام که در یک نقطهٔ گذرگاه کلیدی در امتداد جاده ابریشم بین کابل و بامیان واقع بود، زمانی توسط کوروش بزرگ، شاهنشاه هخامنشی ویران شد و بعد از مدت کوتاهی توسط جانشینش داریوش بزرگ ترمیم گشت. بعدها توسط اسکندر مقدونی از نو بنا شده و در آن دژی برپاشد و به نام اسکندریه قفقاز موسوم شد که این شهر را به یک پایگاه دفاعی برای پادشاهی یونانی باختری تبدیل کرد. در اطراف جادهٔ اصلی بگرام، دیوار خشتی (آجری) بلند با برج و باروهایی در چهار گوشهٔ آن مستحکم شده بود و قصر تابستانی کوشانی و کارگاه‌ها و دکان‌هایی در شهر واقع بودند. عاج‌های نفیس از هند، جعبه‌های لاکی از چین، ظروف شیشه‌ای و برنزی از مصر و روم، برجسته‌کاری‌های گچی تزئینی و دیگر اشیاء از جاده ابریشم نمایش و داد و ستد می‌شدند و احتمالاً در صورت‌کالاها نگهداری می‌شدند تا از روی آن‌ها کپی‌برداری شود. علیرغم افتادن کاپیسا (بگرام) به دست ساسانیان در حدود سال ۲۴۱ میلادی، دو انبارخانه مملو از کالاهای جاده ابریشم، که برای جلوگیری از شناسایی آن‌ها مُهر و موم شده بودند، تا مدت نزدیک به هفده سده در درون قصر در امان مانده بودند تا اینکه در سال‌های دههٔ ۱۹۳۰ میلادی توسط باستان‌شناسان فرانسوی کشف شدند. هر یک از این آثار نفیس «گنجینهٔ بگرام» گواهی بر رونق بازرگانی در عصر کوشانی در آن دوران می‌باشد.
یادداشت

↑  کوشانیان ابتدا زبان یونانی را برای کار‌های اداری حفظ کردند؛ اما به زودی شروع به استفاده از زبان باختری کردند. سنگ‌نوشته رباطک (که در سال ۱۹۹۳ کشف شد و در سال ۲۰۰۰ رمزگشایی شد) نشان می‌دهد که پادشاه کوشانی کانیشکا کبیر (۱۲۷ میلادی)، زبان یونانی را به عنوان زبان اداری کنار گذاشته و زبان باختری (با عنوان «زبان آریا») را پذیرفته است.
اشراف و روحانیون یوئه‌چی نزدیک آتش. سایت باستانی نویان اولا، چین.
قوم‌نام "KOϷϷANO" (کوشانو، "کوشان") در خط یونانی (با اضافه حرف Ϸ، "ش") روی سکه‌ی اولین فرمانروای شناخته شده کوشانی هرایوس (۱-۳۰ میلادی).
سکه‌ای از کوجولا کادفیسس مشابه با سکه‌های امپراتور روم
یک سکه طلا از کانیشکا بزرگ که به زبان بلخی عبارت «ϷΑΟΝΑΝΟϷΑΟ ΚΑΝΗϷΚΙ ΚΟϷΑΝΟ» به معنی «شاهنشاه، کانیشکا کوشان روی آن نوشته شده.»
سکه طلای هویشکا که به زبان باختری عبارت  «ϷΑΟΝΑΝΟϷΑΟ ΟΟΗϷΚΙ ΚΟϷΑΝΟ» به معنی شاهنشاه، هویشکا کوشان روی آن نوشته شده.
قلمرو امپراتوری کوشانیان در سال ۲۰۰ میلادی
هرمز یکم کوشانشاه
تصویری از یک گلادیاتور رومی، پیدا شده در بگرام
تندیس یک زن برهنه از دوران کوشانی که هم‌اکنون در موزه بروکلین نگهداری می‌شود.
سنگ‌نوشته رباطک به زبان باختری و خط یونانی، از دوران کانیشکا، بزرگترین شاهنشاه کوشانی؛ در این سنگ‌نوشته زبان به کار رفته در آن «زبان آریااُ» (ariao) یاد شده. پایگاه باستان‌شناسی سُرخ‌کوتَل در ولایت بغلان، سدهٔ دوم میلادی، موزیم ملی افغانستان در کابل.
زنی ایستاده بر روی یک ماکارا (موجود دریایی افسانه‌ای در هندوئیسم)، پایگاه باستان‌شناسی بگرام در ولایت پروان، سده نخست میلادی، موزیم ملی افغانستان در کابل.
ژوزف تیمچنکو

| ژوزف تیمچنکو | ژوزف تیمچنکو |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۶ آوریل ۱۸۵۲&#۱۶۰;(۱۸۵۲-۰۴-۲۶)
درگذشت: ۲۰ مه ۱۹۲۴&#۱۶۰;(۱۹۲۴-۰۵-۲۱) (۷۲ ساله)
پیشه: Inventor
جوزف آندریویچ تیمچنکو (۱۸۵۲–۱۹۲۴) مخترع و مکانیک اوکراینی بود که نوعی از دوربین فیلمبرداری را اختراع کرد.
خیابانی در اودسا در سال 2016 به افتخار او نامگذاری شد.
رومبای کوبایی

| رومبای کوبایی | رومبای کوبایی |
| --- | --- |
ریشه‌های سبکی: آباکوا و یوکا رقص و طبل زدن، اسپانیایی گروه های کر دکلاو
ریشه‌های فرهنگی: اواخر قرن 19 در شمال کوبا
سازهای معمول: درامها، پنجم، کلید، طام، چوب، چکره، کشوی رومبا
فرم‌های مشتق‌شده: Rumba flamenca
زیرژانرها: زیرژانرها
 یامبو  کلمبیا  گواگوانکو  گواراپاچانگوئو  باتا رومبا :  یامبو  کلمبیا  گواگوانکو  گواراپاچانگوئو  باتا رومبا 
حلقه‌های منطقه‌ای: حلقه‌های منطقه‌ای
ماتانزاس، هاوانا: ماتانزاس، هاوانا
رومبا یکی از سبک‌های آزاد موسیقی کوبا که شامل رقص و موسیقی کوبه‌ای و ترانه است. خاستگاه آن مناطق شمالی کوبا مخصوصاً هاوانا و ماتانزاس در اواخر قرن ۱۹ میلادی است. رومبا بر پایهٔ موسیقی و رقص سنتی آفریقایی از قبیل آباکوآ و یوکا بنا شده‌است. براساس گفته‌های آرجلیرز لئون رومبا ترکیبی از سبک‌های موسیقی کوباست. واژه Rumba Complex از همین اظهارنظر وارد مباحث موسیقی‌شناسی شده‌است. این مجموعه شامل سه فرم سنتی رومبا (یامبو، گوآنکو و کلمبیا) به همراه مشتقات آن‌هاست.
رومبا که شاخص‌ترین فرم موسیقی و رقص در کوباست، در قدیم توسط کارگران فقیر آفریقایی در خیابان‌ها و حیاطها اجرا می‌شده‌است. بداهه‌خوانی، رقص دقیق و درام پلی‌ریتمیک (ریتم‌های همزمان) اجزای اصلی رومبا هستند. کاخونها تا قبل از اوائل قرن بیستم و جایگزینی با کُنگا به عنوان درام استفاده می‌شدند. گروه‌های کوبایی مانند Los Papines، Los Muñequitos de Matanzas، Clave y Guaguancó، AfroCuba de Matanzas و Yoruba Andabo از نمونه‌های موفق ابتدایی این سبک هستند.
امروزه این سبک به کشور کوبا محدود شده ولی پیشینهٔ آن به خوبی از این جزیره خارج شده‌است. در ایالات متحده آمریکا سبک بالروم رومبا یا Rhumba، در آفریقا سوکوس یا اصطلاحاً کُنگولِس رومبا (با اینکه بر پایه سبک سُن کوبانو است) و در اسپانیا فلامنکو رومبا و مشتقاتش نظیر کاتالان رومبا، زیرشاخه‌های رومبای کوبایی هستند.
ریشه‌شناسی

ریشه کلمه رومبا ناشناخته است ولی بر اساس برخی منابع، این کلمه Rumbo به معنی نعره بلند مشتق شده که ریشهٔ خود آن کلمه Rombo است که علامتی در قطب‌نماست. اگرچه در کوبا این کلمه ممکن است بخاطر شباهت به کلمات آفریقایی مرتبط با موسیقی مانند تومبا، ماکومبا، مامبو و تامبو ریشه‌ای از آفریقای غربی داشته باشد. همچنین واژه رومبا طی زمان مترادف با واژه جشن (پارتی) و نوعی رقص کوبایی شده‌است.
مشخصات > سازها و تجهیزات

تجهیزات رومبا در طی زمان وابسته به امکانات موجود و سبک‌های گوناگون بوده‌است. تجهیزات اصلی شامل کِلاوی (دو قطعه چوب که به هم زده می‌شوند)، کُنگا شامل کوئینتو (درام اصلی)، تِرِس دوس (درام متوسط)، تومبا و سالیدور (دارم‌های زیر) است و سایر تجهیزات رایج نظیر کَتا یا گوآگوآ (استوانه‌ای چوبی)، پالیتُس (چوب‌هایی که به کَتا زده می‌شوند)، شیکرها از قبیل چِکِری و ماراکاس، اسکرپر مانند گوئیرو، بلز و کاخون است.
در دهه چهل میلادی این سبک تحت تأثیر سبک سُن کوبانو قرار گرفت و موجب افزوده شدن سازهای جدیدی نظیر تِرِس (نوعی گیتار کوبایی)، کنترباس، ترومپت و پیانو به آن و حذف ایدئوفون از رومبای کوبایی شد. همزمان گروهی با اضافه کردن ساز کوبه‌ای بَتا، سبک بَتا-رومبا را ایجاد کردند و اخیراً اجراهای آکاپلا رومبا انجام گرفته‌است.
مشخصات > ریتم

اگرچه رومبا اغلب به صورت دوضربی ( {\tfrac {2}{4}}،  {\tfrac {4}{4}}) اجرا می‌شود ولی نمونه‌های سه‌ضربی ( {\tfrac {3}{4}}،  {\tfrac {9}{8}}) نیز موجود است. در بیشتر سبک‌های رومبا مانند یامبو یا گوآنکو ریتم‌های دوضربی، اصلی و ریتم‌های سه‌ضربی، فرعی هستند. در مقابل، در سبک محلی کلمبیا، ریتم‌های سه‌ضربی، اصلی و ریتم‌های دوضربی، فرعی هستند. که این به علت دوضربی کردنِ ریتم‌های سه‌ضربی آفریقایی ایجاد شده‌است. در این سبک کلِاوی و کوئینتو صرفاً وظیفه حفظ ریتم را دارند و سایر سازها به صورت جزئی با پشتیبانی درام اصلی (کوئینتو) اجرا می‌شوند.
تاریخچه

در ابتدا لازم به ذکر است که تاریخچه رومبا مملو از ناشناخته ها، تناقضات، حدس ها و افسانه های بسیاری است که به مرور زمان به عنوان واقعیت در نظر گرفته شده است، که احتمالاً بازسازی هر تاریخ قطعی این ژانر غیرممکن است. حتی بزرگانی که در مقاطع تاریخی در توسعه رومبا حضور داشتند، اغلب در مورد جزئیات مهم تاریخچه آن اختلاف نظر دارند.
آفریقایی های برده شده برای اولین بار در قرن شانزدهم توسط مهاجران اولیه اسپانیایی به کوبا آورده شدند. با توجه به اهمیت شکر به عنوان یک صادرات در اواخر قرن 18 و اوایل قرن 19، حتی تعداد بیشتری از مردم آفریقا به بردگی گرفته شدند، به کوبا آورده شدند و مجبور به کار در مزارع شکر شدند. جایی که جمعیت زیادی از آفریقایی های برده شده زندگی می کردند، مذهب آفریقایی، رقص و طبل زدن به طور مخفیانه در طول نسل ها حفظ شد. حفظ فرهنگی در میان بانتو، یوروبا، فون (آرارا) و افیک (آباکوآ) بیشترین تأثیر را در غرب کوبا، جایی که رومبا در آنجا متولد شد، داشت. تعامل مداوم آفریقایی ها و اروپایی ها در این جزیره چیزی را به وجود آورد که امروزه به عنوان فرهنگ آفریقایی-کوبایی شناخته می شود. این فرآیندی است که به عنوان فرافرهنگی شناخته می‌شود ، ایده‌ای که فرناندو اورتیز محقق کوبایی آن را در مطالعات فرهنگی مانند کنترپوینت کوبایی: تنباکو و شکر مطرح کرد . فرافرهنگی کوبا، فرهنگ اسپانیایی را با فرهنگ‌های آفریقایی در هم می‌آمیزد، مانند ادغام یکپارچه در رومبا. اورتیز فرافرهنگی را یک نیروی اجتماعی مثبت می‌دانست: «تقدیم به نیاز به درک متقابل بر مبنایی عینی از حقیقت برای حرکت به سوی دستیابی به یکپارچگی قطعی ملت
سبک‌ها

رومبا به سه زیرشاخهٔ اصلی تقسیم می‌شود: یامبو، گوآنکو و کلمبیا. سبک‌های یامبو و گوآنکو در محله‌های فقیرنشین هاوانا و ماتانزاس توسط آفریقایی تبارهای ایجاد شده که شامل رقص مردان و زنان است. و در مقابل، سبک کلمبیا متعلق به مرکز کوبا و اختصاصاً رقص تک‌نفره مردان است که ریشه در غرب آفریقا و موسیقی سه‌ضربی آنجا دارد. در قرن بیستم، این سه سبک، پایهٔ سبک‌های جدیدتری شده‌اند.
سبک‌ها > یامبو

یامبو قدیمی‌ترین زیرشاخه رومبا و متعلق عصر استعمار قاره آمریکاست. این سبک آرامترین سبک رومباست و رقص آن از حرکاتی شبیه تظاهر به مستی و سستی تشکیل شده‌است که می‌تواند توسط مردان (تک‌نفره) و مردان و زنان (دونفره) انجام شود. در ماتانزاس، کوئینتوی پایه به صورت زیر و بم است. در نمونهٔ زیر میزان اول بم-زیر-بم است و میزان دوم زیر-بم-زیر:
سبک‌ها > گوآنکو

گوآنکو پرطرفدارترین و نزدیک‌ترین سبک به رومباست و بسیار شبیه به یامبو و در واقع برگرفته از آن است ولی سرعت بالاتری دارد.
سبک‌ها > کلمبیا

کلمبیا رومبای سریع و پرانرژی در پایه سه‌ضربی است که اغلب با الگوی بِل همراه است. ریشه کلمبیا مربوط به مناطقی است که کارگران آفریقایی تبار در آنجا بوده‌اند. رقص این سبک برخلاف سبک‌های قبلی توسط مردان به صورت تک‌نفره اجرا می‌شود.
این سبک از الگوهای درام و موسیقی سنتی مذهبی آباکوآ ریشه گرفته‌است. الگوی درام زیرترین کُنگا در کلمبیا به آباکوآ شباهت دارد و درام اصلی آباکوآ مشابه و در برخی نمونه‌ها با کوئینتوی کلمبیا یکسان است.
در ماتانزاس، ملودی بخش کوئینتوی اصلی با کلاوی متناوب اجرا می‌شود. در نمونهٔ زیر میزان اول بم-زیر-بم و میزان دوم زیر-بم-زیر است:
ریتم‌های گوآگوآ در سبک کلمبیا با ضربه‌های دو چوب روی گوآگوآ یا کناره‌های کُنگا، همان الگوی آباکوآست که یک دست ریتم سه‌ضربی را می‌نوازد و دست دیگر چهارضربی اصلی را.
ملودی‌های اصلی درام‌های سولیدور و سِگوندوی سبک هاوانایی کلمبیا از شش ضرب هم‌گذر تشکیل شده‌است. ترکیب بم‌های این درام‌ها ملودی اصلی را ایجاد می‌کنند. هر ضرب هم‌گذر تکرار می‌شود و با بخش بعدی هم‌نوا می‌گردد.
عبارت‌های کوئینتوی کلمبیا دقیقاً با گام‌های رقص آن هماهنگ است. ضربات کوئینتو و گام‌های رقصنده در بیشتر مواقع یکسان و در سایر مواقع هماهنگ هستند. نوازنده کوئینتو باید توانایی تغییر عبارت را بر اساس گام‌های رقصنده داشته باشد. به این ترتیب، عبارات کوئینتو همگی از شیوه و حرکات رقصنده ایجاد و ترکیب می‌شوند.
↑  لئون، آرجلیرز. «Del canto y el tiempo. Havana, Cuba: Editorial Pueblo y Educación».
↑  Daniel, Yvonne. «رومبا : تغییر و رقص اجتماعی در کوبا».
↑  Corominas, Joan; Pascual, José A. (1983). "Rumbo". Diccionario crítico etimológico castellano e hispánico: Ri-X (به اسپانیایی). Madrid, Spain: Gredos. p. 97. ISBN 978-84-249-1362-5.
↑  پنیالوسا (2011)، ص. 184.
↑  اورتیز، فرناندو (1993). "For a Cuban Integration of Whites and Blacks." AfroCuba. Ed. Pedro Perez Sarduy & Jean Stubbs. New York, NY: Ocean Press. p. 31.
Basic Matanzas-style quinto part for yambú and guaguancó.
Abakuá bonkó phrase which is also played by the quinto in Columbia.
Basic Matanzas-style columbia quinto part.
Abakuá erikundi and Columbia guagua pattern.
Havana-style Columbia salidor and segundo composite melody
ژیان‌بی

پلاک اسب پرنده، فرهنگ ژیان‌بی، استان مغولستان داخلی، چین. قرن ۱ قبل از میلاد تا قرن ۱ پس از میلاد.
ژیان‌بی (قرن ۱–۳).
ژیان‌بی (‎/ʃjɛnˈbeɪ/‎; چینی ساده: 鲜卑; چینی سنتی: 鮮卑; پین‌یین: Xiānbēi) مردم کوچ نشین باستانی بودند که زمانی در استپ‌های شرقی اوراسیا در مناطقی که امروزه مغولستان، مغولستان داخلی و شمال شرقی چین نامیده می‌شود، ساکن بودند. ژیان‌بی‌ها به عنوان یک کنفدراسیون چند زبانه و چند قومی متشکل از مغول‌ها (که به زبان پیشا-مغولی، یا پیش-مغولی  و شبه مغولی صحبت می‌کردند ) اقوام تونگوز و ترک بودند. آنها از قوم دونگهو سرچشمه می‌گیرند که وقتی در پایان قرن سوم قبل از میلاد توسط شیونگنو شکست خوردند، به ووهوان و ژیان‌بی تقسیم شدند. ژیان‌بی تا حد زیادی تابع قدرت‌های محلی بزرگتر و سلسله هان بودند تا اینکه در سال ۸۷ پس از میلاد با کشتن شیونگنو چانیو یولیو به شهرت رسیدند. با این حال، برخلاف شیونگنو، ساختار سیاسی ژیان‌بی فاقد سازماندهی برای ایجاد چالشی جدی برای چینی‌ها در بیشتر اوقات خود به عنوان یک مردم عشایری بود.
پس از متحمل شدن چندین شکست در پایان دوره سه پادشاهی، شیان‌بی‌ها به جنوب مهاجرت کردند و در نزدیکی جامعه هان ساکن شدند و به عنوان دست نشانده تسلیم شدند و عنوان دوک به آنها اعطا شد. از آنجایی که قبایل ژیان‌بی مورونگ، توبا و دوان یکی از پنج بربر بودند که تابع سلسله‌های جین غربی و جین شرقی بودند، آنها در تحولات پنج بربر شرکت کردند، ابتدا به عنوان متحد جین قبل از جدا شدن از آنها و خودمختاری خود را اعلام کردند. در طول دوره شانزده پادشاهی، ژیان‌بی چندین حکومت کوتاه مدت در شمال چین تأسیس کرد. 
شیان‌بی‌ها در یک مقطع، همگی در معرض سلسلهٔ کین سابق به رهبری دی قرار گرفتند، پیش از این که مدت کوتاهی پس از شکست آن در نبرد رودخانه فی توسط جین شرقی، از هم پاشید. در پی فروپاشی شین سابق، توباها سلسله وی شمالی را تشکیل دادند و در نهایت شمال چین را دوباره متحد کردند و چین را وارد دوره سلسله‌های شمالی و جنوبی کردند. سلسله‌های شمالی، که همگی یا تحت رهبری شیان‌بی‌قرار داشتند یا به شدت تحت تأثیر شیان‌بی‌ها بودند، در یک مقطع زمانی مخالف و ترویج چینی‌سازی بودند، اما به سمت دومی گرایش پیدا کردند و توسط سلسله تانگ با جمعیت عمومی چین ادغام شدند. وی شمالی همچنین ترتیبی داد که نخبگان قومی هان با دختران قبیله امپراتوری توبا در دهه ۴۸۰ ازدواج کنند. بیش از پنجاه درصد از شاهزاده‌های توبا شیان‌بی از وی شمالی با مردان هان جنوبی از خانواده‌های امپراتوری و اشراف از جنوب چین از سلسله‌های جنوبی ازدواج کردند که فرار کرده و به شمال رفتند تا به وی شمالی بپیوندند.
ژان گیمپل

ژان گیمپل (۱۰ اکتبر ۱۹۱۸ – ۱۵ ژوئن ۱۹۹۶) مورخ فرانسوی و قرون وسطایی بود.
گیمپل یکی از سه پسر یک پدر فرانسوی، فروشنده آثار هنری رنه گیمپل، و یک مادر انگلیسی، فلورانس، کوچک‌ترین خواهر لرد دووین بود. گیمپل در خانه ای در Bois de Boulogne در خانه ای مجلل بزرگ شد، اگرچه او در فرانسه و بریتانیا تحصیل کرد. او قبل از اینکه خود را به عنوان منتقد مفهوم هنرمند بزرگ معرفی کند، زندگی خود را به عنوان دلال الماس می‌گذراند.
در طول جنگ جهانی دوم، گیمپل در مقاومت فرانسه خدمت کرد، که به خاطر آن نشان کروکس دو گور، مدال مقاومت و لژیون افتخار دریافت کرد.
در سال ۱۹۸۷، گیمپل معاون مؤسس انجمن تاریخ فناوری و علم قرون وسطی، وابسته به بریتانیا AVISTA، و انجمن ویلارد د هانکور شد. گیمپل معتقد بود که اساس توسعه پایدار در کشورهای در حال توسعه باید ماشین‌های قرون وسطایی با فناوری پایین باشد که بتوان با استفاده از صنعتگران و منابع محلی ساخته، نگهداری، تعمیر و جایگزین کرد. او همچنین بنیان‌گذار مدل‌هایی برای توسعه روستایی بود که بخشی از جنبش فناوری مناسب است. گیمپل و همسرش کاترین در سال‌های آخر عمرش یک سالن در لندن داشتند.
آثار

انقلاب صنعتی قرون وسطی: (در اصل به زبان فرانسوی با نام La Révolution industrialelle du Moyen Âge، Éditions du Seuil، ۱۹۷۵ منتشر شد؛ منتشر شده به انگلیسی توسط Victor Gollancz، ۱۹۷۶؛ ویرایش دوم Wildwood House، ۱۹۸۸)
کلیسا سازان (در اصل به زبان فرانسوی با نام Les Bâtisseurs de cathédrales، Éditions du Seuil، ۱۹۵۸ منتشر شد؛ منتشر شده به انگلیسی توسط Grove Press، ۱۹۶۱، ترجمه کارل F. Barnes، جونیور؛ تجدید چاپ، ۱۹۸۳، ترجمه ترزا واو)
فرقه هنر: علیه هنر و هنرمندان (در ابتدا با عنوان Contre l'art et les artistes، Éditions du Seuil، ۱۹۶۹ منتشر شد؛ به زبان انگلیسی توسط Weidenfeld & Nicolson و توسط Stein & Day، ۱۹۶۹ منتشر شد)
پایان آینده: دنیای فناوری پیشرفته (در ابتدا با عنوان Fin de l'avenir، Éditions du Seuil، ۱۹۹۲ منتشر شد؛ انتشارات انگلیسی توسط Adamantine Press در سال ۱۹۹۵، ترجمه هلن مک‌فیل)
ساباط جنب خانه معین التجار

| ساباط جنب خانه معین التجار | ساباط جنب خانه معین التجار |
| --- | --- |
نام: ساباط جنب خانه معین التجار
کشور: ایران
استان: استان خوزستان
شهرستان: اهواز
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: خانه، ساباط
دیرینگی: دوره قاجار
دورهٔ ساخت اثر: دوره قاجار
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۲۵۴۸
تاریخ ثبت ملی: ۸ دی ۱۳۷۸
ساباط جنب خانه معین التجار مربوط به اوایل دوره قاجار است و در اهواز، در قسمتی از بازار قدیمی واقع شده و این اثر در تاریخ ۸ دی ۱۳۷۸ با شمارهٔ ثبت ۲۵۴۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
ساجی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
خاستگاه: پاکستان و ایران
منطقه: سیستان و بلوچستان ایران و بلوچستان پاکستان
ساجی در بلوچستان پاکستان پخته می‌شود
ساجی (به بلوچی و اردو: سجی) یک غذای بلوچی است که منشأ آن از استان بلوچستان پاکستان است.
ساجی سنتی و اصیل از گوشت گوسفندی تشکیل شده است که فقط در نمک با مقداری ادویه مزه‌دار شده است.
این غذا را با برنجی که در داخل حیوان پخته می‌شود و در تنور می‌پزند. گونه‌های منطقه‌ای با تفاوت‌های ظریف در طعم یافت می‌شوند. قابل ذکر است که در مراکز شهری کراچی، اسلام‌آباد یا لاهور از مرغ به جای گوشت بره استفاده می‌شود، ساجی را تا زمانی که متوسط یا خوب پخته شود بریان می‌کنند و به جای نان کاک سنتی بلوچستان با برنج سرو می‌شود.
زمین کروی در ایران باستان

| اثبات ایران به کروی بودن زمین | اثبات ایران به کروی بودن زمین |
| --- | --- |
فرتوری از مجسمه نقره ای شاپور دوم ساسانی، که جهان را با مدارهایش بر روی تاجش می‌بینید.: فرتوری از مجسمه نقره ای شاپور دوم ساسانی، که جهان را با مدارهایش بر روی تاجش می‌بینید.
آگاهی ایران باستان به کروی بودن زمین

گردش زمین به دور خورشید و کروی بودن آن، اگر چه امروز موضوعی شناخته شده‌است و همگان به آن باور دارند، اما تا چند صد سال پیش از نظر اروپاییان یک موضوع ناشناخته بود و آن‌ها زمین را ثابت می‌پنداشتند که خورشید به گرد آن می‌گردد. آنان به دلیل ناآشنا بودن با کتاب‌ها و منابع دینی و علمی دیگر نقاط جهان فکر می‌کردند که برای نخستین بارگالیله توانسته‌است این موضوع را کشف‌کند و این اشتباه را برطرف سازد.
در حالی که چند هزار سال پیش از آن در اوستا به این موضوع اشاره شده‌است.
در کتاب مقدس اوستا
چندین بار از گرد بودن زمین و گردش آن گفت‌وگو شده و آن را با کلمه «سکارنا» به معنی گرد و گردنده و گوی مانند بودن بیان داشته‌است.
همچنین در «آبان‌یشت» قطعه ۳۸ آمده‌است که: «نریمان گرشاسب آرزو کرد که در روی این زمین فراخ و گرد و گردنده دور کرانه بتازد و بر دشمن چیره شود»
و نیز در قطعه ۹۵ «مهریشت»، از مهر یاد شده و آمده‌است که: «مهر در هر غروب و آغاز شب به روی کره‌زمین می‌آید و دو کرانه این زمین فراخ گرد و گردنده دور کرانه را می‌پیماید.»
آگاهی ایران باستان به کروی بودن زمین > در شاهنامه

حتی فردوسی که تقریباً ۵۰۰ سال پیش از گالیله می‌زیسته نیز در شاهنامه به گرد بودن زمین اشاره کرده‌است
جهان پر شگفت است و تن هم شگفت
نخست از خود اندازه باید گرفت
دگر آن که این گرد گردان سپهر
همی نو نمایدت هر روز مهر
آگاهی ایران باستان به کروی بودن زمین > مدار نیمروزی

این مسئله شناخت دیرینه ایرانیان از گیتی و زمین را به خوبی نشان می‌دهد. ایرانیان حتی مدارهای نیمروزی (نصف النهار) به دور زمین طراحی نموده بودند.
ژورنال مطالعات اسلامی

| Journal of Islamic Studies   | Journal of Islamic Studies   |
| --- | --- |
کوته‌نوشت (سازمان بین‌المللی استانداردسازی): J. Islam. Stud. (Oxf.)
رشته: مطالعات اسلامی
مشخصات ناشر: مشخصات ناشر
ناشر: انتشارات دانشگاه آکسفورد
تاریخچهٔ انتشار: ۱۹۹۰-اکنون
بسامد: سه‌سالانه
طبقه‌بندی: طبقه‌بندی
شاپا: ۰۹۵۵-۲۳۴۰ (چاپی) ۱۴۷۱-۶۹۱۷ (الکترونیکی) 
پیوندها: پیوندها
 وبگاه رسمی :  وبگاه رسمی 
ژورنال مطالعات اسلامی(به انگلیسی: Journal of Islamic Studies) یک مجله دانشگاهی با داوری همتا برای رشته معارف اسلامی است. این ژورنال در سال 1992 در مرکز مطالعات اسلامی آکسفورد تأسیس و توسط انتشارات دانشگاه آکسفورد منتشر شده است. ژورنال مطالعات اسلامی توسط پایگاه داده دین آتلا، کتابشناسی بین‌المللی علوم اجتماعی، فهرست علوم انسانی بریتانیا، و چکیده‌های تاریخی ابسکو نمایه شده است. ویراستار این نشریه فرحان احمد نظامی از کالج ماگدالن، آکسفورد است. در جلد اول، مجله در سرمقاله ای توسط نظامی با این هدف معرفی شد:
... ترویج انتشار و بحث در مورد یافته‌های پژوهشی در چندین رشته، برای تشویق به درک آگاهانه‌تر از شاخه‌های مختلف یادگیری که مربوط به اسلام است. این رویکرد جامع منعکس‌کننده این دیدگاه است که سنت اسلامی در چارچوبی از آنچه مورخان فرانسوی ممکن است «تاریخ کل» نامیده باشند، بهتر درک و قدردانی شود.
قرارداد تجارت آزاد آمریکای شمالی

| North American Free Trade Agreement Tratado de Libre Comercio de América del Norte  (اسپانیایی) Accord de Libre-échange Nord-Américain  (فرانسوی) | North American Free Trade Agreement Tratado de Libre Comercio de América del Norte  (اسپانیایی) Accord de Libre-échange Nord-Américain  (فرانسوی) |
| --- | --- |
  نشان ملی :   نشان ملی 
محل‌های ثبت: اتاوا، کانادا مکزیکو سیتی، مکزیک واشینگتن، دی.سی., ایالات متحده
زبان‌ها: انگلیسی اسپانیایی فرانسوی
عضویت: کانادا مکزیک ایالات متحده
بنیان‌گذاری: بنیان‌گذاری
• شکل‌گیری : ۱ ژانویه ۱۹۹۴
 :  
مساحت: مساحت
• کل: ۲۱٬۵۷۸٬۱۳۷ کیلومتر مربع (۸٬۳۳۱٬۳۶۵ مایل مربع)
• آبها (٪): ۷٫۴
جمعیت: جمعیت
• برآورد سال ۲۰۱۳: ۴۷۱۹۶۴۰۱۶
• تراکم: ۲۳٫۵ بر کیلومتر مربع (۶۰٫۹ بر مایل مربع)
تولید ناخالص داخلی (GDP)  برابری قدرت خرید (PPP): برآورد ۲۰۱۳ (صندوق بین‌المللی پول) 
• کل: $۲۰۱۶۴ میلیارد
• سرانه: $۴۲٬۷۱۹
تولید ناخالص داخلی (GPD) (اسمی): برآورد ۲۰۱۳ (صندوق بین‌المللی پول) 
• کل: $19.951 trillion
• سرانه: $۴۲٬۲۷۲
شاخص توسعه انسانی (۲۰۱۱):  ۰٫۸۶۸ {{{رتبه شاخص توسعه انسانی}}}
وبگاه رسمی: www.naftanow.org
قرارداد تجارت آزاد آمریکای شمالی، یا نَفتا (اسپانیایی: (TLCAN) Tratado de Libre Comercio de América del Norte، فرانسوی: Accord de libre-échange nord-américain (ALÉNA)، انگلیسی: (NAFTA) North American Free Trade Agreement) یک توافقنامه تجاری بود که در ۱۹۹۴ پایه‌ریزی شد، و در ۱ جولای ۲۰۲۰ توافق ایالات متحده-مکزیک-کانادا جایگزین آن شد.
این توافقنامه سه عضو داشت که عبارتند از آمریکا، کانادا و مکزیک است.
در سال ۲۰۰۷، این سازمان از لحاظ برابری قدرت خرید در جهان مقام اول را داشت.
طبق موافقتنامه نفتا تمام محدودیت‌های تجارت و سرمایه‌گذاری میان کانادا، مکزیک و آمریکا در مدت ۱۵ سال بتدریج از بین می‌رفت. اکثر تعرفه‌های تجارت محصولات کشاورزی میان آمریکا و مکزیک به سرعت برداشته شد و تعرفه ۶ درصدی محصولات کشاورزی (شامل ذرت، شکر و برخی میوه‌ها و سبزی‌ها) در مدت ۱۵ سال برداشته شد. تعرفه خواربار و منسوجات قرار بود در مدت ده سال در هر سه کشور حذف شود. مکزیک قرار بود بخش مالی خود را به روی سرمایه‌گذاری آمریکا و کانادا بگشاید و تمام محدودیت‌ها تا سال ۲۰۰۷ برداشته شود.
تاریخچه

نفتا حاصل موافقتنامه تجارت آزاد بین آمریکا و کانادا بود که در ژانویه ۱۹۸۸ امضا شد و از ژانویه ۱۹۸۹ به اجرا درآمد. مذاکرات در خصوص شرایط نفتا که عضویت مکزیک در منطقه تجارت آزاد را نیز دربرگیرد، در اکتبر ۱۹۹۲ پایان یافت و در دسامبر همان سال امضا شد. این موافقتنامه سرانجام در نوامبر ۱۹۹۳ تصویب و از اول ژانویه ۱۹۹۴ اجرا شد.