stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
محمد چرم‌شیر
آثار > مقاله‌ها

برخی از مقاله‌های چرمشیر عبارتند از:
«صورت خوان (۱)»، مجله ادبیات داستانی، بهار ۱۳۷۶، شماره ۴۲ (صص ۴۵–۴۰)
«شرف‌نامه یحیی تیره بخت»، مجله نمایش، مرداد ۱۳۷۷، شماره ۶ (صص ۷۲–۷۷)
«نسلی که سر از غار بیرون می‌کند»، مجله کتاب صحنه، تابستان ۱۳۷۷، شماره ۲ (صص ۴۳–۲۸)
«یک بوته گل برای لیلا»، مجله کتاب صحنه، تابستان ۱۳۷۷، شماره ۲ (صص ۱۴۴–۱۳۶)
«دفتر نمایشنامه: اسب»، مجله سینما تئاتر، آبان ۱۳۷۷، شماره ۲۵ (صص ۶۳–۶۰)
«به‌مناسبت برگزاری هشتمین همایش نمایشگران سوره: همایش هشتم»، مجله: کتاب صحنه، پاییز ۱۳۷۷، شماره ۳ (صص ۳۷–۳۶)
«میراث زنده»، مجله کتاب صحنه، پاییز ۱۳۷۷، شماره ۳ (صص ۱۴۶–۱۶۳)
«کتابگزاری»، مجله کتاب صحنه، پاییز ۱۳۷۷، شماره ۳ (صص ۱۸۵–۱۸۲)
«گفتگوی بی‌پایان مادر ستاره»، هنگام مرگ، مجله ادبیات داستانی، زمستان ۱۳۷۷، شماره ۴۵ (صص ۳۷–۳۴)
«مرغ‌هایی که از تخم‌مرغ‌های پخته به‌دست می‌آیند»، مجله کتاب صحنه، زمستان ۱۳۷۷، شماره ۴ (صص ۲۶۸–۲۶۱)
«کتابگزاری»، مجله کتاب صحنه، زمستان ۱۳۷۷، شماره ۴ (صص ۲۳۲–۲۲۸)
«قلاده برای یک سگ مرده»، مجله بایا، فروردین و اردیبهشت و خرداد ۱۳۷۹، شماره ۱۰، ۱۱ و ۱۲ (صص ۵۹–۵۵)
«از مرگ حرف نزنیم، آینه در راه است؛ یاد جمیله شیخی»، مجله کتاب صحنه، پاییز ۱۳۷۹، شماره ۹ و ۱۰ (صص ۲۵–۲۴)
«عبور از غبار به بهانه شب سیزدهم»، مجله کتاب صحنه، پاییز ۱۳۷۹، شماره ۹ و ۱۰ (صص ۹۰–۸۸)
«سکوت متعارف گروهی غیرمتعارف، نگاهی به شکسپیر آوریل ۱۹۹۹»، مجله: کتاب صحنه، پاییز ۱۳۷۹- شماره ۹ و ۱۰ (صص ۹۲–۹۰)
«زمان برای سکوت زندگان»، مجله نمایش، فروردین و اردیبهشت ۱۳۸۰، شماره ۳۸ و ۳۹ (صص ۹۹–۹۳)
من نمایشنامه‌نویس و رمان و قصه، مجله ادبیات داستانی، آبان و آذر ۱۳۸۰، شماره ۵۷ (صص ۲۷–۲۶)
«نمایشنامه‌ها: خاموشی ماه»، مجله کتاب صحنه، مرداد ۱۳۸۱، شماره ۲۰ (صص ۶۹–۶۴)
«نمایشنامه کوتاه/گفتگوی نه چندان طولانی عصر»، مجله کتاب صحنه، مهر و آبان ۱۳۸۲، شماره ۳۱ (ص ۴۷)، نویسنده: خرقانی، علی‌رضا؛ چرمشیر، محمد
«بازخوانی نمایش‌نامه ژاک و اربابش نوشته میلان کوندرا: سرزمین آسمان»، مجله هفت، اردیبهشت ۱۳۸۵، شماره ۲۸ (صص ۷۳–۶۸)
«درس‌های «سهراب‌کشی»، مجله سیمیا، زمستان ۱۳۸۶، شماره ۲ (صص ۱۳۵–۱۲۹)
«بیضایی ناشناخته»، مجله سیمیا، زمستان، ۱۳۸۶ شماره ۲ (صص ۷۰–۶۵)
آثار > هجویه

«البته واضح و مبرهن است که…» (یک هجویه طربناک)، مجله سینما تئاتر، فروردین ۱۳۷۶، شماره ۲۰ (صص ۸۷–۸۳)
آثار > مصاحبه

بازی آدم بزرگ‌ها، مجله هفت، بهمن ۱۳۸۲، شماره ۸ (صص ۵۶–۶۵)؛ (مصاحبه‌کننده: اسلامی، مجید؛ ملکوتی، بی تا؛ مصاحبه‌شونده: پسیانی، آتیلا؛ چرمشیر، محمد)
آثار > فیلم‌نامه

من آن ستاره را دیدم (فیلم‌نامه)
صبح چهلمین روز (فیلم‌نامه)
آثار > داستان

شب گل (داستان کوتاه)، ۱۳۵۸
اول خیابون قنات (۱۴۰۳)
آثار > آثار دیگر

رادی‌نامه؛ دفتر نخست: تک‌گویی‌هایی براساس آثار اکبر رادی (مجموعه نویسندگان)، ۱۴۰۲، شابک ‎۹۷۸–۶۰۰۷۸۲۶۸۸۱
تنها روی صحنه، ۱۳۹۵
جایزه‌ها

لوح تقدیر هفتاد و پنجمین زادروز اکبر رادی
مدال نوشین، ۱۳۸۳
نمایشنامه برگزیده سی و نهمین جشنواره تئاتر فجر برای نمایش سگدو، ۱۳۹۹
جایزه بهترین نمایشنامه به‌خاطر نمایشنامه روزگار و نغمه‌هایش در دومین دوره جشنواره تئاتر مقاومت، ۱۴۰۱
کمون

جامعه اشتراکی
کمون یا جامعه اشتراکی (به انگلیسی: Commune) به معنای اشتراکی، نوعی اجتماع عمدی و هدفمند است که مردم آن محیط زندگی، علاقه‌مندی‌ها، ارزش‌ها، باورها و همچنین منابع و اموال خود را با یک دیگر به اشتراک می‌گذارند. در بسیاری از کمون‌ها علاوه بر اشتراک گذاری منابع چیزهای دیگری مثل تصمیم‌گیری بر پایه اجماع، ساختار بدون طبقه و زندگی با ملاحظات بوم‌شناسی نیز از اصول مهم و پایه ای شمرده می‌شود.
تعداد زیادی کومون در سراسر جهان وجود دارد. فهرستی از آن‌ها در بنیاد اجتماع عمدی یافت می‌شود.
ارتباط با کمونیسم

لفظ کمونیسم از این واژه آمده‌است. در معنای عام کلمه، کمون جامعه‌ای است که در آن سلسله‌مراتب وجود ندارد و همه اموال و وسایل آسایش و تفریح به اشتراک در اختیار همه جامعه یا نخبگان (گزیدگان) باشد. کلمه کمونیسم در مورد نظام‌های اجتماعی مختلفی به کار گرفته شده است، مانند: کمونیسم گزیدگان که افلاطون با الهام از الگوی اسپارت قدیم پیشنهاد کرده، جوامع کمونیستی مذهبی مسیحی که در قرن شانزدهم و قرنهای بعدی در قاره آمریکا تأسیس شد، فالانسترهایی که فوریه پیشنهاد کرده‌است، و جوامع اشتراکی رابرت آون و … این جوامع در میان خود مساوات داشتند و آب و غذا و درآمد را برحسب نیاز افراد تقسیم می‌کردند. امروزه نیز در تعاریف مارکسیستی به کار می‌رود.
بروکلین سنتر، مینه‌سوتا

مکان
| Brooklyn Center, Minnesota | Brooklyn Center, Minnesota |
| --- | --- |
شهر: شهر
  مهر:   مهر
شعار(ها): A Great Place To Start, A Great Place To Stay: شعار(ها): A Great Place To Start, A Great Place To Stay
Location of the city of Brooklyn Center within شهرستان هنپین، مینه‌سوتا, Minnesota: Location of the city of Brooklyn Center within شهرستان هنپین، مینه‌سوتا, Minnesota
ایالت: مینه‌سوتا
شهرستان: شهرستان هنپین، مینه‌سوتا
سکونتگاه: 1852
Incorporated (village): 1911
Incorporated (city): 1966
حکومت: حکومت
 • نوع: Council / Manager
 • شهردار: Tim Willson
 • City Manager: Curt Boganey
مساحت: مساحت
 • شهر: ۸٫۳۴ مایل مربع (۲۱٫۶۰ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۷٫۹۶ مایل مربع (۲۰٫۶۲ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۳۸ مایل مربع (۰٫۹۸ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۸۵۳ فوت (۲۶۰ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • شهر: ۳۰٬۱۰۴
 • برآورد (2013): ۳۰٬۷۱۲
 • تراکم: ۳۷۸۱٫۹/مایل مربع (۱۴۶۰٫۲/کیلومتر مربع)
 • کلان‌شهری: ۳٬۴۵۹٬۱۴۶
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
Zip Code: 55429, 55430
کد منطقه: 763
FIPS code: 27-07948
GNIS feature ID: 0640508
وبگاه: www.ci.brooklyn-center.mn.us
بروکلین سنتر (به انگلیسی: Brooklyn Center) شهری در شهرستان هنپین ایالت مینه‌سوتا در کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۳۰۱۰۴ نفر بوده‌است.
تختخواب لرد آرتور

| تختخواب لرد آرتور | تختخواب لرد آرتور |
| --- | --- |
نویسنده: مارتین لئوتون
شخصیت‌ها: دونالد جیم
تاریخ نخستین نمایش: ۱۴ مه ۲۰۰۸
جای نخستین نمایش: جشنواره برایتون برایتون، انگلستان
زبان اصلی: انگلیسی
موضوع: تجربه زندگی افراد تراجنسیتی در دوره ویکتوریایی: ارنست بولتون و فردریک پارک از نگاه فرهنگ همجنس‌گرایانه معاصر
سبک: درام
فضا: دهه ۲۰۰۰; آپارتمان در وست اند لندن
تختخواب لرد آرتور (به انگلیسی: Lord Arthur's Bed) یک نمایشنامه از مارتین لئوتون، نمایشنامه‌نویس انگلیسی است. این نمایشنامه برای اولین بار در جشنواره برایتون در ۱۴ مه ۲۰۰۸ به روی صحنه رفت. سپس در سال ۲۰۰۸ به صورت ملی تور اجرا شد و در سال ۲۰۰۹ به دوبلین منتقل شد.
این نمایشنامه در سال ۲۰۰۸ و پس از تشکیل شراکت مدنی دو شخصیت اصلی داستان اتفاق می‌افتد، که خود را در خانه‌ای می‌یابند که زمانی متعلق به لرد آرتور کلینتون، عضو مجلس، و ارنست بولتون، تراجنسیتی، بوده است. این نمایشنامه در زمان افتتاحیه خود در برایتون جنجال قابل توجهی به پا کرد، زمانی که روزنامه محلی د آرگس داستانی دربارهٔ این نمایش با عنوان «نمایشی با محتوای صریح جنسی در کلیسا اجرا می‌شود» منتشر کرد. در نتیجه، این نمایشنامه در تمام مدت اجرا در برایتون به صورت کامل به فروش رفت.
صفحه عکاسی

بایگانی بشقاب های شیشه ای SIAR-852 2020توضیحات: چاپ عکس روی بشقاب های شیشه ای
صفحه‌های عکس (امولوسیون عکاسی) قبل از فیلم عکاسی به عنوان یک وسیله ضبط در عکاسی کاربرد داشتند و تا اواخر قرن بیستم هنوز در بعضی از جوامع مورد استفاده قرار می‌گرفتند. در ساخت این فیلم‌های عکاسی از صفحات شیشه ای که معمولاً باریک‌تر از شیشه پنجره معمولی هستند استفاده می‌شود که به وسیله نمک نقره روکش می‌شود. ساختار این صفحه‌ها به گونه ای بود که نسبت به بعضی اشعه‌ها با طول موج خاص مانند پرتو ایکس حساس بود از این جهت از آنها به عنوان آشکارسازی ذرات یا رهگیری مسیر پرتوها مورد استفاده قرار می‌گرفت.
تاریخچه

صفحه‌های شیشه ای برای تصویربرداری با کیفیت نسبت به فیلم بسیار برتر بود زیرا بسیار پایدار بوده و احتمال خم شدن آنها بسیار کمتر است، به خصوص در فریم‌های با فرمت بزرگ و برای تصویربرداری در سطح وسیع. صفحه‌های اولیه از فرایند کالدونی مرطوب استفاده می‌کردند. فرایند صفحه مرطوب در اواخر قرن ۱۹ توسط صفحه‌های خشک ژلاتین جایگزین شد. مواد عکاسی مورد استفاده در صفحه‌های شیشه ای در اوایل قرن بیستم تا حد زیادی از بازار مصرف محو شد، زیرا فیلم‌های راحت تر با شکنندگی کمتر به‌طور فزاینده ای پذیرفته شدند. با این وجود، تا سالهای ۱۹۷۰، صفحه‌های عکاسی هنوز توسط یکی از مشاغل عکاسی در لندن مورد استفاده قرار می‌گرفت. در حال حاضر نیز در کارگاه‌های آموزشی با محوریت عکاسی از صفحه شیشه ای به عنوان یک وسیله کمک آموزشی، هنوز مورد استفاده است.
کاربردهای علمی > ستاره‌شناسی

بسیاری از کشف‌های نجومی مشهور با استفاده از صفحه‌های عکاسی صورت گرفته‌است، از جمله نخستین بررسی آسمان پالومار (POSS) در دهه ۵۰ می‌باشد همچنین پیگیری بررسی POSS-II دهه ۱۹۹۰ و بررسی اشمیت در انگلستان از موارد دیگر استفاده این فیلم‌های عکاسی در نجوم می‌باشد. تعدادی از رصدخانه‌ها، از جمله کالج هاروارد و سونبرگ، بایگانی‌های بزرگی از صفحه‌های عکاسی را حفظ می‌کنند، که در درجه اول برای تحقیقات تاریخی در مورد ستاره‌های متغیر مورد استفاده قرار می‌گیرند.
بسیاری از اشیاء منظومه شمسی با استفاده از صفحه‌های عکاسی کشف شدند. کشف سیاره‌های جزئی با استفاده از صفحه‌های عکاسی توسط مکس ولف با آغاز کشف ۳۲۳ بروسیا در سال ۱۸۹۱ آغاز شد. اولین ماهواره طبیعی که با استفاده از صفحات عکاسی کشف شد، Phoebe در سال ۱۸۹۸ بود. پلوتو با استفاده از صفحات عکاسی کشف شد. قمر آن (چارون) ۴۸ سال بعد در سال ۱۹۷۸ توسط جیمز دبلیو کریستی، اخترشناس نیروی دریایی ایالات متحده کشف شد و با بررسی دقیق برآمدگی تصویر پلوتون در صفحه عکاسی این موضوع شفاف تر گردید.
صفحات شیشه ای، بجای فیلم، به‌طور کلی در نجوم مورد استفاده قرار می‌گرفتند زیرا در روند توسعه یا تحت تأثیر تغییرات محیطی کوچک نمی‌شوند. چندین کاربرد مهم اختر فتوگرافی، از جمله طیف‌سنجی نجومی و اخترشناسی، استفاده از صفحه‌ها را ادامه داد تا اینکه تصویربرداری دیجیتالی تا جایی که می‌توانست نتایج عکاسی را بهبود بخشید.
کاربردهای علمی > فیزیک

صفحه‌های عکاسی همچنین یک ابزار مهم در فیزیک است زیرا در اثر اشعه یونیزه سیاه می‌شوند. به عنوان مثال، در دهه ۱۹۱۰، ویکتور فرانتس هس تابش کیهانی را کشف کرد زیرا این تابش‌ها اثری در پشت صفحه‌های عکاسی به جا می‌گذاشت، که وی برای این منظور این صفحه‌ها را در کوه‌های مرتفع رها می‌کرد یا با استفاده از بادکنک‌ها به جو بالاتر ارسال می‌کرد.
کاربردهای علمی > الکترو میکروسکوپی

صفحه‌های شیشه ای در ابتدا برای تصویربرداری با میکروسکوپ‌های الکترونی مورد استفاده قرار می‌گرفت. از دهه ۱۹۷۰ میلادی امولسیون‌های دانه ریز با کنتراست بالا روی فیلم‌های پلاستیکی ضخیم‌تر تولید شده توسط Kodak , Ilford و DuPont جایگزین صفحه‌های شیشه ای شدند. بعده‌ها این فیلم‌ها تا حد زیادی توسط فناوری‌های تصویربرداری دیجیتالی جایگزین شده‌اند.
پزشکی
حساسیت انواع خاصی از صفحات عکاسی در برابر اشعه یونیزه کننده (معمولاً اشعه ایکس) در تصویربرداری پزشکی بسیار حائز اهمیت است. اگرچه آنها عمدتاً با آشکارسازهای رایانه ای و سایر انواع آشکارسازهای اشعه ایکس جایگزین شده‌اند.
رو به زوال رفتن

اولین فیلمهای انعطاف‌پذیر اواخر دهه ۱۸۸۰ برای استفاده آماتور در دوربین‌های با فرمت متوسط فروخته شد. این پلاستیک از کیفیت نوری بسیار بالایی برخوردار نبود ولی انعطاف‌پذیر بود.
استفاده مداوم از صفحات در برنامه‌های نجومی و سایر کاربردهای علمی در اوایل دهه ۱۹۸۰ شروع به کاهش کرد، زیرا به تدریج توسط دستگاه‌های همراه با شارژ (CCDs) جایگزین شدند، که ثبات ابعادی برجسته ای را ایجاد می‌کنند. دوربین‌های CCD نسبت به صفحات شیشه ای از چندین مزیت برخوردارند، از جمله کارایی بالا، واکنش نور خطی، و کسب و پردازش ساده تصویر.
با این حال، حتی بزرگترین قالب‌های CCD هنوز منطقه تشخیص و وضوح اکثر صفحه‌های عکاسی را ندارند، این امر باعث شده تا دوربین‌های نظرسنجی مدرن برای به دست آوردن پوشش مشابه از آرایه‌های بزرگ CCD استفاده کنند.
ساخت صفحه‌های عکاسی توسط Kodak , Agfa و سایر سازندگان سنتی که به‌طور گسترده‌ای شناخته شده‌اند، قطع شده‌است. منابع اروپای شرقی متعاقباً به حداقل تقاضای باقیمانده پرداخته‌اند، که تقریباً همه این موارد برای استفاده در هولوگرافی است، که در واقع نیاز به یک رسانه ضبط با مساحت بزرگ و سطح وضوح زیر میکروسکوپی دارد که در حال حاضر سنسورهای تصویر الکترونیکی موجود در دسترس نیست.
حفظ

چندین مؤسسه برای حفظ صفحه‌های عکاسی و جلوگیری از از بین رفتن اطلاعات ارزشمند تاریخی آنها بایگانی ایجاد کرده‌اند. امولسیون روی صفحه می‌تواند از بین برود. علاوه بر این، محیط صفحه شیشه ای شکننده و مستعد ترک خوردن است.
بایگانی‌های تاریخی

کتابخانه کنگره ایالات متحده مجموعه بزرگی از صفحه‌های عکاسی را در خود جای داده‌است که از سال ۱۸۵۵ تا ۱۹۰۰ قدمت دارد. بیش از ۷۵۰۰ از آنها از دوره ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۵ دیجیتالی شده‌اند. موزه جورج ایستمن مجموعه گسترده‌ای از صفحه‌های عکاسی را در خود جای داده‌است.
بایگانی‌های علمی

حفظ صفحه‌های عکاسی یک نیاز ویژه در نجوم است، جایی که تغییرات اغلب به آرامی اتفاق می‌افتد و صفحات نشانگر سوابق غیرقابل تعویض از آسمان و اشیاء نجومی است که بیش از ۱۰۰ سال به طول می‌انجامد. روش دیجیتالی شدن صفحات نجومی دسترسی آزاد و آسان به آن داده‌های منحصر به فرد نجومی را امکان‌پذیر می‌کند و یکی از محبوب‌ترین رویکردها برای حفظ آنها است. این رویکرد در رصدخانه نجوم Baldone مورد استفاده قرار گرفت که در آن حدود ۲۲۰۰۰ صفحه شیشه و فیلم از تلسکوپ اشمیت اسکن و فهرست شدند. نمونه دیگر از بایگانی صفحه‌های نجومی، بایگانی اطلاعات عکاسی نجومی (APDA) در انستیتوی تحقیقات نجومی پسگا (PARI) است. APDA در پاسخ به توصیه‌های گروهی از دانشمندان بین‌المللی که در سال ۲۰۰۷ گرد هم آمده بودند برای بحث در مورد چگونگی حفظ بهتر صفحه‌های نجومی ایجاد شد. بحث‌ها نشان داد که برخی از رصدخانه‌ها دیگر نمی‌توانند مجموعه‌های صفحه خود را حفظ کنند و به بایگانی آنها نیاز به مکانی دارند. APDA اکنون مجموعه ای از بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ تصویر عکاسی از بیش از ۴۰ رصدخانه که در یک ساختمان امن با کنترل محیط زیست قرار گرفته‌است، دارد. این مرکز دارای چندین اسکنر صفحه ای از جمله دو نمونه با دقت بالا یعنی GAMMA I و GAMMA II است که برای ناسا و انستیتوی علوم تلسکوپ فضایی (STScI) ساخته شده و تحت رهبری دکتر باری لاسکر ساخته شده‌است. سیستم ذخیره‌سازی شبکه ای APDA می‌تواند بیش از ۱۰۰ ترابایت داده را ذخیره و تجزیه و تحلیل کند.
دوران سخت

| دوران سخت | دوران سخت |
| --- | --- |
کارگردان: مانوئل مارتین کوئنکا
فیلمنامه‌نویس: مانوئل مارتین کوئنکا آلخاندرو ارناندس
داستان: آلخاندرو ارناندس
بازیگران:  خاویر کامارا  ناتالی پوسا  لئونور واتلینگ 
موسیقی: پدرو باربادیو
فیلم‌بردار: دیوید کارترو
تدوین‌گر: آنخل اِرناندس زوئیدو
تاریخ‌های انتشار:  ۲۲ سپتامبر ۲۰۰۵ (۲۰۰۵-09-۲۲) (جشنواره بین‌المللی فیلم سن سباستین)  ۱۸ نوامبر ۲۰۰۵ (۲۰۰۵-۱۱-۱۸) (اسپانیا)  
کشور: اسپانیا
زبان: اسپانیایی 
دوران سخت (اسپانیایی: Malas temporadas‎) یک فیلم درام اسپانیایی به کارگردانی مانوئل مارتین کوئنکا است که در سال ۲۰۰۵ منتشر شد و در همان سال برندهٔ «جایزهٔ سباستین» در جشنواره بین‌المللی فیلم سن سباستین شد. ناتالی پوسا بابت نقش‌آفرینی در این فیلم نامزد دریافت جایزه گویای بهترین بازیگر نقش اول زن شد.
گزیدهٔ بازیگران

خاویر کامارا
ناتالی پوسا
لئونور واتلینگ
اِمان شور اونیا
فرناندو اچه‌باریا
نیروی هوایی ارتش خلق کره

| نیروی هوایی ارتش خلق کره | نیروی هوایی ارتش خلق کره |
| --- | --- |
朝鮮人民軍 空軍 Chosŏn-inmin'gun kong'gun: 朝鮮人民軍 空軍 Chosŏn-inmin'gun kong'gun
نشان رسمی: نشان رسمی
بنیان‌گذاری: ۱۹۴۶؛ ۷۹ سال پیش (۱۹۴۶-خطا: زمان نامعتبر}})
کشور:  کره شمالی
وفاداری: حزب کارگران کره
گونه: نیروی هوایی نیروی فضایی
نقش: رزم هوایی پدافند هوایی جنگ فضایی
اندازه: ۱۱۰٬۰۰۰ پرسنل فعال ۹۵۰ هواپیما ۱ ماهواره
بخشی از: ارتش خلق کره
مرکز فرماندهی: پیونگ‌یانگ
نبردها: جنگ کره جنگ ویتنام جنگ یوم کیپور
فرماندهان: فرماندهان
فرمانده: ژنرال کیم کوانگ هیوک
فرماندهان برجسته: چو میونگ روک اوه گوم چول
نشان: نشان
راندل:  
پرچم: جلو:   پشت: 
ناوگان هوایی: ناوگان هوایی
جنگنده: سوخو-۲۵، سوخو-۷، نانچانگ کیو-۵
بمب‌افکن: ایلیوشین ایل-۲۸
شکاری: شنیانگ جی-۵، شن‌یانگ جی-۶، چنگدو جی-۷، میگ-۲۱، میگ-۲۳، میگ-۲۹
بالگرد: ام‌دی ۵۰۰، می۲، می۸، می۱۴، می۲۴، می۲۶
هواگرد آموزشی: FT-2, FT-5
هواپیمای باری: آنتونوف-۲۴، پی-۷۵۰ ایکس‌استول
نیروی هوایی ارتش خلق کره (کره‌ای: 조선인민군 공군; هانجا: 朝鮮人民軍 空軍) نیروی هوانوردی نظامی کره شمالی است. این نیرو دومین شاخه بزرگ ارتش خلق کره است که حدود ۱۱۰٬۰۰۰ عضو دارد. از سال ۲۰۲۴، تخمین زده می‌شود که حدود ۵۷۰ هواپیمای جنگی، ۲۰۰ بالگرد و چند ناو هواپیمابر، که عمدتاً ساخت شوروی و چین است، در اختیار داشته باشد. وظیفه اصلی این نیرو دفاع از حریم هوایی کره شمالی است. در آوریل ۲۰۲۲، نام «نیروی هوایی و ضد هوایی ارتش خلق کره» به «نیروی هوایی ارتش خلق کره» تغییر یافت.
تاریخچه > سال‌های اولیه (۱۹۴۵–۱۹۴۹)

نیروی هوایی ارتش خلق کره به‌عنوان «انجمن هوانوردی کره (조선 항공대)» در سال ۱۹۴۵ تأسیس شد. این انجمن بر اساس الگوی باشگاه‌های هوانوردی در اتحاد جماهیر شوروی سازماندهی شد. در سال ۱۹۴۶، این انجمن به یک سازمان نظامی تبدیل شد و به‌عنوان بخشی از ارتش خلق کره (KPA) فعالیت خود را ادامه داد. این نیرو در نوامبر ۱۹۴۸ به شاخه‌ای مستقل از ارتش تبدیل شد. آموزش پرسنل برای «سپاه هوایی ارتش خلق کره» که تازه تشکیل شده بود، چالشی بزرگ به‌شمار می‌رفت. شوروی در مه ۱۹۵۰ گزارش داد که از ۱۲۰ خلبان آموزش‌دیده، تنها ۳۲ نفر برای عملیات جنگی صلاحیت داشتند. تنها خلبانان با تجربه در کره شمالی پیش از این، کسانی بودند که برای نیروی هوایی ارتش امپراتوری ژاپن پرواز کرده بودند. با این حال، این خلبانان از سوی جامعه و رژیم رد شدند. بااین‌وجود، در ۲۵ ژوئن ۱۹۵۰، نیروی هوایی ارتش خلق کره مأموریت‌های پشتیبانی برای تهاجم به کره جنوبی را آغاز کرد.
تاریخچه > جنگ کره: تهاجم به کره جنوبی و حمله سازمان ملل متحد (ژوئن – نوامبر ۱۹۵۰)

در اوایل جنگ، ایل-۱۰ بیست بمب‌افکن‌های اصلی مورد استفاده در حملات به فرودگاه‌های کره جنوبی بودند. همچنین، یاک-۹/۹پی فرانک و دیگر هواپیماهای آموزشی و جنگنده برای مأموریت‌های حفاظت هوایی و حملات هوایی به کار گرفته شدند. نیروی هوایی کره شمالی در آن زمان تعداد زیادی هواپیمای ژاپنی از جمله یک کی-۵۴ حمل‌ونقل نیز در اختیار داشت. تنها یک مواجهه با نیروی هوایی ایالات متحده روی داد؛ زمانی که دو هواپیمای ناشناس کره شمالی به دو اف-۸۲ توئین ماستنگ حمله کردند، اما از برد کافی برخوردار نبودند و موفق به ساقط کردن هیچ هواپیمایی نشدند.
در ۲۷ ژوئن، یک اف-۸۲ نیروی هوایی ایالات متحده یک یاک-۱۱ آموزشی را که توسط چهار یاک-۹ همراهی می‌شد، سرنگون کرد. در ۲۹ ژوئن، پس از سقوط سئول، سه ایل-۱۰ و شش یاک-۹ حمله‌ای به فرودگاه سوون انجام دادند و یک سی-۵۴ اسکای‌مستر آمریکایی را روی زمین نابود کردند. بااین‌حال، یک حمله دوم به سوون با مقابله اف-۸۰سی شوتینگ استار مواجه شد.
در ماه‌های ژوئیه و اوت، نیروی هوایی کره شمالی همچنان به حمایت از عملیات زمینی در نزدیکی خط دفاعی بوسان ادامه داد. در این مدت، تماس‌های بیشتری با جت‌های نیروی هوایی و نیروی دریایی ایالات متحده داشتند که منجر به تلفات بیشتر شد.
در ۳ ژوئیه ۱۹۵۰، طی اولین حمله جت‌های ناوپایه، وی‌اف-۵۱ از یواس‌اس ولی فورج سی‌وی-۴۵ اولین پیروزی جت‌های نیروی دریایی را ثبت کرد؛ زمانی که یک اف۹اف-۳ پانتر یک یاک-۹پی نیروی هوایی کره شمالی را سرنگون کرد. در آن روز، بسیاری از یاک-۹پی‌های کره شمالی روی زمین گرفتار شدند، در حالی که تلاش می‌کردند برخیزند. در نهایت، فرودگاه‌های پیونگ‌یانگ، پیونگ‌یانگ شرقی و اون‌جونگ‌نی که هدف حمله قرار گرفته بودند، به‌طور موفقیت‌آمیزی بمباران شدند و نیروی هوایی کره شمالی بسیاری از هواپیماهای خود را از دست داد. در همین زمان، بی-۲۹ سوپرفورترس‌های نیروی هوایی ایالات متحده، اف-۸۰سی‌ها، اف-۵۱ ماستنگ‌ها و بی-۲۶ اینویدرها شروع به حمله به اهداف زمینی در داخل کره شمالی کردند و با مقاومت اندکی از سوی نیروی هوایی کره شمالی مواجه شدند.
منابع شوروی گزارش دادند که نیروی هوایی کره شمالی پس از ۱۰ اوت دیگر عملیات نداشت و در نهایت در ۲۲ اوت توسط حمله‌ای از سوی نیروی دریایی ایالات متحده به‌طور کامل نابود شد. با این وجود، نیروی هوایی کره شمالی تنها موفق شد ۳ هواپیمای آمریکایی (یک بی-۲۹، یک ال-۴ و یک ال-۵) را در نبرد هوایی سرنگون کند. در ۶ نوامبر ۱۹۵۰، دو یاک-۹پی توسط اف-۵۱دی‌های اسکادران جنگنده ۶۷ سرنگون شدند که آخرین هواپیماهای پروانه‌ای نیروی هوایی کره شمالی بودند که از دست رفتند.
تاریخچه > بازسازماندهی (نوامبر ۱۹۵۰–۱۹۵۳)

پس از تلفات سنگین در ماه‌های ژوئیه و اوت ۱۹۵۰، شوروی آموزش خلبانان کره شمالی برای پرواز با میگ-۱۵ فاگوت را آغاز کرد، هرچند خلبانان شوروی اولین کسانی بودند که با هواپیماهای میگ علیه نیروهای سازمان ملل پرواز کردند.
تاریخچه > پس از جنگ کره

نیروی هوایی ارتش خلق کره در مواردی به خارج از کشور اعزام شده است. در جریان جنگ ویتنام، یک اسکادران جنگنده به شمال ویتنام اعزام شد. طبق گزارش‌ها کیم ایل سونگ به خلبان‌های کره شمالی گفته بود که «در جنگ مانند این که آسمان ویتنام مال خودشان است، بجنگند».
در ۱۵ آوریل ۱۹۶۹، میگ-۲۱های نیروی هوایی ارتش خلق کره یک هواپیمای لاکهید ئی‌سی-۱۲۱ وارنینگ استار را در آب‌های بین‌المللی در دریای ژاپن سرنگون کردند. در سال ۱۹۷۳، یک واحد پروازی کره شمالی شامل میگ-۲۱ها برای کمک به دفاع از جنوب مصر در جریان جنگ اکتبر ۱۹۷۳ در بیر عریده مستقر شد. در سال‌های ۱۹۹۰–۱۹۹۱، کره شمالی چهار پایگاه هوایی در نزدیکی منطقه غیرنظامی کره فعال کرد.
سازمان > قابلیت‌ها

نیروی هوایی ارتش خلق کره طیف گسترده‌ای از جنگنده‌ها و هواپیماهای تهاجمی را به کار می‌گیرد. کره شمالی یکی از معدود کشورهایی است که همچنان از جنگنده‌های قدیمی میگ-۱۷، میگ-۱۹، میگ-۲۱ و میگ-۲۳ استفاده می‌کند، هرچند که جنگنده‌های مدرن‌تر و نسبتاً کارآمد میگ-۲۹ نیز در خدمت دارد. تحلیلگران همچنین مدت‌ها دربارهٔ این که آیا نیروی هوایی کره شمالی از میگ-۲۵ بهره‌برداری می‌کند یا خیر، گمانه‌زنی کرده‌اند، اما تاکنون هیچ مدرکی مبنی بر به‌کارگیری این هواپیما وجود ندارد. پرتعدادترین جنگنده نیروی هوایی کره شمالی، میگ-۲۱ است که عملاً منسوخ شده است. طبق گزارشی در سال ۲۰۲۱ از آژانس اطلاعات دفاعی ایالات متحده، نیروی هوایی کره شمالی در مقابله با برتری استراتژیک هوایی و توانایی حملات دقیق از راه دور نیروهای آمریکایی شانسی برای پیروزی ندارد و حتی در برابر سامانه‌های دفاع هوایی کره جنوبی نیز با مشکلات قابل توجهی روبرو خواهد بود. این نیرو عمدتاً به آنتونوف-۲ برای انتقال نیروهای ویژه به کره جنوبی و پهپادها برای جمع‌آوری اطلاعات و تکمیل توانایی‌های حمله زمینی تکیه می‌کند.
سازمان > ساعات پرواز سالانه

تخمین ساعات پرواز سالانه (AFH) برای هر خلبان، مانند سایر جنبه‌های نیروی هوایی کره شمالی (KPAF)، بسیار دشوار است. اکثر منابع از ارائه ارقام دقیق در این زمینه خودداری کرده‌اند، اما همگی تخمین می‌زنند که میانگین ساعات پرواز سالانه برای هر خلبان «کم» تا «بسیار کم» است. تعداد ساعات پرواز سالانه، عامل مهمی در ارزیابی مهارت و تجربه فردی خلبانان یک نیروی هوایی است؛ ساعات پرواز بیشتر نشان‌دهنده خلبانان بهتر آموزش‌دیده است. تخمین‌های موجود تصویری نه‌چندان روشن ارائه می‌دهند: گفته می‌شود که ساعات پرواز سالانه برای خلبانان نیروی هوایی کره شمالی تنها ۱۵ یا ۲۵ ساعت در سال است. این میزان با ساعات پرواز نیروی هوایی کشورهای پساشوروی در اوایل دهه ۱۹۹۰ قابل مقایسه است. در مقابل، اکثر خلبانان جنگنده در ناتو حداقل ۱۵۰ ساعت در سال پرواز می‌کنند. آموزش زمینی، چه در کلاس‌های درس، چه روی بدنه‌های آموزشی یا در شبیه‌سازهای پرواز، تنها تا حد محدودی می‌تواند جایگزین پرواز واقعی شود. همچنین، کمبود تعداد هواپیماهای آموزشی جت مدرن در زرادخانه نیروی هوایی کره شمالی، نشان‌دهنده میزان بسیار محدود ساعات پرواز برای آموزش خلبانان جدید است.
دلایل مختلفی برای کم بودن ساعات پرواز سالانه وجود دارد: نگرانی از فرسودگی تجهیزات، کمبود قطعات یدکی به‌ویژه برای هواپیماهای قدیمی‌تر، مشکلات ناشی از استهلاک بدنه هواپیماها، ترس از فرار خلبانان و کمبود سوخت، همگی از عوامل مؤثر هستند. با این حال، احتمالاً برخی از خلبانان و گردان‌های «نخبه» ساعات پرواز بیشتری دارند. به‌ویژه گردان‌هایی که به هواپیماهای مدرن مجهز هستند و مسئولیت دفاع از کشور را بر عهده دارند - مانند گردان پنجاه‌وهفتم با میگ-۲۹ و گردان شصتم با میگ-۲۳ - به‌طور قابل‌توجهی ساعات پرواز بیشتری دریافت می‌کنند. با این حال، فرسودگی تجهیزات، کمبود سوخت و بحران اقتصادی عمومی در کره شمالی این گردان‌ها را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد و ساعات پرواز سالانه آن‌ها را در مقایسه با ساعات پرواز ناتو همچنان پایین نگه می‌دارد.
در تاریخ ۲۳ ژانویه ۲۰۱۲، خبرگزاری فرانسه گزارش داد که نیروی هوایی کره شمالی در سال ۲۰۱۱ بیش از میانگین معمول پروازهای آموزشی انجام داده است.
چوسان ایلبو در تاریخ ۲۹ مارس ۲۰۱۲ گزارش داد که نیروی هوایی کره شمالی تعداد پروازهای آموزشی خود را به ۶۵۰ پرواز در روز افزایش داده است.
تونگیل نیوز در تاریخ ۲۰ ژوئیه ۲۰۱۳ گزارش داد که جنگنده‌ها و بالگردهای نیروی هوایی کره شمالی طی ۱۱ روز، ۷۰۰ پرواز در روز انجام داده‌اند. این اطلاعات توسط منبعی در دولت کره جنوبی در تاریخ ۱۳ مارس و پس از آغاز رزمایش کی رزالو در ۱۱ مارس اعلام شد. هفتصد ساعت پرواز، از دیدگاه ارتش ایالات متحده، توانایی انجام یک جنگ تمام‌عیار محسوب می‌شود.
هواگردها

| هواگرد> هواگرد نظامی | کشور سازنده> هواگرد نظامی | گونه> هواگرد نظامی | فعال> هواگرد نظامی | هواگرد نظامی |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| میگ-۲۹ | روسیه | جنگنده چندمنظوره | ۸۵ |  |
| میگ-۲۱ | شوروی | جنگنده | ۲۱ |  |
| میگ-۲۳ | شوروی | جنگنده-بمب‌افکن | ۵۶ |  |
| سوخو-۷ | شوروی | جنگنده-بمب‌افکن | ۳۵ |  |
| سوخو-۲۵ | روسیه | تهاجمی | ۴۳ |  |
| ایلیوشین ایل-۲۸ | شوروی | بمب‌افکن متوسط | ۸۰ |  |
| شنیانگ جی-۵ | چین | جنگنده | ۱۰۶ |  |
| شن‌یانگ جی-۶ | چین | جنگنده | ۹۷ |  |
| چنگدو جی-۷ | چین | جنگنده | ۱۲۰ |  |
هواگرد ترابری نظامی: هواگرد ترابری نظامی
| پی-۷۵۰ ایکس‌استول | نیوزیلند | ترابری | ۱۵ |  |
| آنتونوف-۲۴ | اوکراین | ترابری سنگین | ۳۷ |  |
بالگرد: بالگرد
| ام‌دی ۵۰۰ | ایالات متحده آمریکا | چندمنظورهٔ سبک | ۹۴ |  |
| میل می-۲ | لهستان | چندمنظوره | ۴۷ |  |
| میل-۸ | شوروی | چندمنظوره | ۴۱ |  |
| میل می-۱۴ | شوروی | عملیات امداد و نجات | ۸ |  |
| میل -۲۴ | شوروی | بالگرد جنگنده | ۲۰ |  |
| میل-۲۶ | روسیه | بالگرد ترابری سنگین | ۴ |  |
هواگرد آموزشی: هواگرد آموزشی
| شنیانگ اف-۵ | چین | جت آموزشی | ۱۳۵ |  |
| شنیانگ اف‌تی۲ (نسخهٔ چینی میگ-۱۵) | چین | جت آموزشی | ۳۰ |  |
| میگ-۱۵ | شوروی | جت آموزشی | ۱۵ |  |
یک فروند ایلیوشین ایل-۱۰ رها شده متعلق به نیروی هوایی کره شمالی که در سپتامبر ۱۹۵۰ توسط نیروهای سازمان ملل در فرودگاه گیمپو به غنیمت گرفته شده است.