کتاب‌شناسی بهاءالله
صیف عزت و جلال الهی: روملی (۱۸۶۳–۱۸۶۸ میلادی) > آخرین سال در ادرنه (سپتامبر ۱۸۶۷ - اوت ۱۸۶۸ میلادی)

سوره قلم: اثری ست که در بزرگداشت عید رضوان به زبان عربی نگاشته شده. این اثر در فرم رسائلی خطاب به «قلم اعلی»، اهل آسمانها و زمین، راهبان، و «حوریه فردوس» به رشته تحریر درآمده. طلیعه این اثر ذیلاً درج شده. أَنْ یَا قَلَمَ الأَعْلَی فَاشْهَدْ فِی نَفْسِکَ بِأَنَّهُ هُوَ اللّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنَا المُهَیمِنُ القَیُّومُ. ثُمّْ اشْهَدْ بِذَاتِکَ بِأَنِّی أَنَا اللّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ وَکُلٌّ خُلِقُوا بِأَمْرِی وَکُلٌّ بِأَمْرِی یَعْمَلُونَ. ثُمَّ اشْهَدْ بِکَیْنُونَتِکَ بِأَنَّ هَذَا لَجَمَال اللّه قَدْ أَشْرَقَ عَنْ أُفُقِ الغَیبِ وَمَا عَرَفَهُ أَحَدٌ دُوْنِهِ وَلَنْ یَعْرِفَ سِوَاهُ وَأَنَّهُ لَهُوَ المُقْتَدِرُ العَزِیزُ المَحْبُوبُ.
سوره قمیص: اثری ست به زبان عربی که بهاءالله برای اعلان و تأکید مجدد بر رسالت و حقانیت خویش نگاشته و بخشی از آن به شکل مکالمه ای بین او و باب به رشته تحریر درآمده. در این اثر بهاءالله ظهور خویش را به عنوان رجعت باب معرفی می‌نماید و بابیان را به دلیل انکار این ظهور جدید سرزنش می‌کند. در ادامه او این اثر را به پیراهن (قمیص) یوسف پیامبر تعبیر می‌نماید. ذیلاً قسمتی از این اثر درج گردیده.  وإنّا أرسلنا إلیک هذا القمیص الّذی کان مرشوشا بدم صادق لعلّ تطّلع بما هو المستور عن أنظر العالمین إلّا من شاء ربّک الّذین لا یمنعهم الحجبات ولا الإشارات ولا منع کلّ مانع ولو یظهر علی صور الصّافین والکرّوبیّین لأنّهم ینظرون بالمنظر الأکبر فی هذا الجمال الأطهر ویعرفون الحجّة بنفسها لا بغیرها لأنّ دلیله آیاته ووجوده إثباته کذلک کان الأمر من قبل ومن بعد إن أنتم من العارفین.
شمشیر ملاحسین به همراه یک گلوله توپ بر جای مانده از نبرد قلعه شیخ طبرسینقشه مقبره و قلعه شیخ طبرسی به قلم ادوارد براونسوره زیاره: این اثر زیارتنامه ای است که بهاءالله جهت زیارت مدفن ملاحسین بشرویه، اول مؤمن به باب، به زبان عربی نگاشته. او بدایتاً بلایای وارده بر خود را با مصائب پیامبران قبل از جمله هابیل، ابراهیم، موسی، عیسی، محمد، حسین ابن علی، و باب یکی عنوان می‌نماید و در ادامه و از آنجایی که نام بهاءالله نیز حسین است تلویحاً به ارتباط معنوی بین خود و ملاحسین اشاره می‌کند و از این طریق بلایای وارده بر ملاحسین را به مصائب دیگر انبیاء ارتباط می‌دهد. ملاحسین بشرویه که از رهبران بابی در نبرد قلعه شیخ طبرسی بوده جان خویش را در آن واقعه از دست می‌دهد و در همان محل دفن می‌گردد. بخشی از این زیارتنامه ذیلاً درج شده.هذا کتاب من لدی المظلوم الّذی سمّی فی ملکوت البقاء بالبها وفی جبروت العلا بالعلیّ الأعلی وفی لاهوت العماء بکلّ الأسماء اللّه الحسنی وفی أرض الإنشاء بالحسین ولکنّ النّاس أکثرهم فی حجاب ووهم عظیم. وقد ورد علیه فی کلّ عهد ما لا یحصیه احد إلّا اللّه الملک العلیّ العظیم.
سوره سلطان: اثری ست به زبان عربی خطاب به عده ای از بهائیان شهر سلطان آباد، که در هر پاراگراف شخص خاصی را مخاطب قرار داده و به تشویق او و نصایح مشفقانه می‌پردازد. بهاءالله در ضمن این اثر میرزا یحیی را نیز مخاطب قرار داده، رویگرداندن او از حق را مذمت می‌کند، از او می‌طلبد تا جبران مافات نماید، و اطمینان می‌دهد که از او کینه ای در دل ندارد. نقل قول زیر بخشی از این اثر است. قل یا قوم قد ارتدت إلیکم لحظات اللّه وأنتم لا ترتدون البصر إلیه إذا تکوننّ فی غفلة عظیم وقد أشرق وجه اللّه فوق رؤسکم إیّاکم لا تمنعوا أبصارکم عن النّظر إلیه وإنّ هذا فضل قد کان لدی العرش کبیر وقامت ملکوت اللّه أمام وجوهکم إیّاکم أن لا تحرموا أنفسکم عن ظلّها ولا تکوننّ من الغافلین کذلک یأمرکم سلطان الأمر بما هو خیر لکم عمّا خلق فی العالمین.
سوره وفا: این اثر به زبان عربی ست و در آن بهاءالله مخاطب را وصیت می‌نماید تا برای رسیدن به «اصل وفا» تلاش کند. او همچنین به سوالات مخاطب در مورد رجعت و معاد، عوالم الهی، اوامر الهی، و بهشت پاسخ می‌گوید. به‌علاوه او به وحدت ذاتی خویش با باب شهادت می‌دهد و در ضمن تأکید می‌نماید که همانگونه که در «لوح ایوب» در اواخر ایام عراق پیش‌بینی نموده بود «طیور لیل» تحرکات خویش را آغاز نموده‌اند. قسمتی از این اثر ذیلاً درج شده. فَطُوَبی لَکَ یَا وَفَا بِمَا وَفَیْتَ بِمِیْثَاقِ اللّهِ وَعَهْدِهِ بَعْدَ الَّذِی کُلٌّ نَقَضُوا عَهْدَ اللّهِ وَکَفَرُوا بِالَّذِی آمَنُوا بَعْدَ الَّذِی ظَهَرَ بِکُلِّ الآیَاتِ وَأَشْرَقَ عَنْ أُفُقِ الأَمْرِ بِسُلْطَانٍ مُبِینٍ * وَلَکِنْ فَاسْعَ بِأَنْ تَصِلَ إِلَی أَصْلِ الوَفَا وَهُوَ الإِیْقَانُ بِالقَلْبِ وَالإِقْرَارُ بِاللِّسَانِ بِمَا شَهِدَ اللّهُ لِنَفْسِهِ الأَعْلَی بِأَنِّی أَنَا حَیٌّ فِی أُفُقِ الأَبْهَی.
سوره ظهور: در این اثر عربی بهاءالله به بلایایی که از هر جهت او را احاطه نموده اشاره می‌نماید و همچنین امر خویش را حجتی اعلان می‌دارد که حق را از باطل تمیز می‌دهد. او عمق فهم مردمان از امر خداوند را در حد کسی تعبیر می‌نماید که تنها به عبا و لباس می‌نگرد و نه به صاحب آنها و در ادامه توضیح می‌دهد که به همین دلیل است که ایشان توانایی شناخت او را در لباس جدید، تنها به فاصله چند سال از ظهور قبلش (ظهور باب)، ندارند. نقل قول زیر برگرفته از این اثر است. تلک آیات الکتاب قد نزّلت علی أحسن النّغمات وإنّها بنفسها لیکون حجّة علی من فی السّموات والأرض وإنّ بها قد خلقت ملکوت الأسماء والصّفات ولکلّ حرف منهما قدّر لسان ینطق بین الأرض والسّماء بأنّ هذا لهو المحبوب بین ملأ الأعلی والمقصود بین ملأ الإنشاء والمستور فی کبد البهاء بأبدع الرّبوات ومن عرف ربّه وآمن به فقد فاز بعرفان اللّه ولقائه.
ناپلئون سوم لوح اوّلِ ناپلئون: بهاءالله دو نامه خطاب به شارل لوئی ناپلئون بناپارت (ناپلئون سوم) نگاشته که یکی در ادرنه و دیگری در عکا به رشته تحریر درآمده است و به ترتیب به لوح اول ناپلئون و لوح دوم ناپلئون مشهورند. در این قسمت از این مقاله به بررسی لوح اول ناپلئون پرداخته شده. در این اثر که قسمتی به عربی و بخشی به فارسی نوشته شده بهاءالله از مصائب و مظالمی که بر او و پیروانش وارد گشته سخن می‌گوید و بر بیگناهی ایشان و خویش تأکید می‌نماید. به‌علاوه او دو گزاره از سخنان ناپلئون را به او یادآور می‌شود که از قول مظلومان سخن گفته بوده و به دفاع از ایشان قیام نموده بوده‌است و از او می‌خواهد تا این بار در حال این مظلومان (بهائیان) تفحصی نماید و تدبیری بیندیشد. بخشی از این اثر در زیر درج شده. ... عرض این بنده آنکه بیست و پنج سنه می‌شود که جمعی از عباد شبی نیاسوده اند و آنی مستریح نبوده‌اند. لازال به سطوت غضب مبتلی و به شوؤنات قهر معذب. بسا از اطفال که بی پدر مانده‌اند و بسا از آباء که بی فرزند شده‌اند. چه مقدار از امهات که در فراق ابناء خود گریسته‌اند و چه مقدار از اطفال که از فقدان امهات نوحه و ندبه نموده‌اند و چه مقدار از رضیع که شربت شهادت نوشیده‌اند. نه بر رجال ترحم نموده‌اند و نه بر نساء. بسا از لیالی که جمیع وحوش و طیور در ایکات خود آسوده و آرمیده‌اند، و این عباد در وحشت و اضطراب مقر امنی نیافته‌اند و مقام امانی نجسته‌اند. چه بسیار از رجال که در شب صاحب غنا و ثروت بوده و در صبح به کمال فقر و ذلت مشاهده شده. چه که مالش به تاراج رفت و اسباب زندگانی اش به یغما. ارضی نمانده مگر آنکه خون این مظلومان بر او ریخته شده و محلی نمانده مگر آنکه مشهد این بی معینان گشته.
ناصر الدین شاه قاجارلوح سلطان: این اثر که به تلفیقی از دو زبان فارسی و عربی نگاشته گشته خطاب به ناصر الدین شاه قاجار است که، به قیمت جان پیک بهاءالله، شخصاً به او تحویل داده شد. این لوح طولانی‌ترین نامه بهاءالله به یک تاجدار است که در آن از شاه قاجار می‌خواهد تا در امر و رسالت او به دیده انصاف بنگرد و به او اطمینان می‌دهد که هرگز در خیال تصاحب قدرت و سلطنت نبوده و نیست. او همچنین از سختی‌ها و شدائدی که به او و پیروانش در طول دو دهه گذشته و در جریان تبعیدهای پی در پی وارد گشته به تفصیل سخن می‌گوید و از علماء اسلام در ایران می‌خواهد که به نقش خویش در ایجاد استیحاش و دوری جستن از بهاءالله اعتراف کنند. او در ادامه دشمنی مردم و دلیل اعتراض ایشان نسبت به پیامبران پیشین همچون مسیح و محمد را به پادشاه ایران یادآور می‌شود و در نتیجه از او می‌خواهد تا در مورد امکان ظهور پیامبری جدید برای این عصر و زمان منصفانه بیندیشد. بهاءالله در این نامه از ناصرالدین‌شاه می‌خواهد که فرصتی به او داده شود تا در حضور شاه و در مقابله با علماء حقیقت رسالتش را به اثبات برساند. بهاءالله در این نامه خواستار رعایت عدالت و رواداری مذهبی نسبت به بهائیان می‌شود. او همچنین به شاه اطمینان داد که بنابر تعالیم او بهائیان از هرگونه خشونت و فسادی پرهیز می‌کنند. بدیع نیشابوری، قاصد نامه که نوجوانی ۱۷ ساله بود، به دستور ناصرالدین شاه شکنجه و کشته می‌شود. نقل قول زیر بخشی از این اثر است. ای پادشاه زمان چشمهای این آوارگان به شطر رحمت رحمن متوجّه و ناظر و البتّه این بلایا را رحمت کبری از پی و این شدائد عظمی را رخاء عظیم از عقب ولکن امید چنانست که حضرت سلطان بنفسه در امور توجّه فرمایند که سبب رجای قلوب گردد و این خیر محض است که عرض شد و کفی باللّه شهیدا… طوائف متعدّده و ملل مختلفه در ظلّ سلطان مستریحند یک طائفه هم این قوم باشند بلکه باید علوّ همّت و سموّ فطرت ملازمان سلطانی به شأنی مشاهده شود که در تدبیر آن باشند که جمیع ادیان در سایه سلطان درآیند و مابین کلّ به عدل حکم رانند… در ظهور خاتم انبیا و سلطان اصفیا روح العالمین فداه ملاحظه فرمائید که بعد از اشراق شمس حقیقت از افق حجاز چه مقدار ظلم از اهل ضلال بر آن مظهر عزّ ذی الجلال وارد شده به شأنی عباد غافل بودند که اذیّت آن حضرت را از اعظم اعمال و سبب وصول به حقّ متعال می‌دانسته‌اند چه که علمای آن عصر در سنین اوّلیّه از یهود و نصاری از آن شمس افق اعلی اعراض نمودند و به اعراض آن نفوس جمیع ناس از وضیع و شریف بر اطفای نور آن نیّر افق معانی کمر بستند… نسئله تعالی ان یجعلک ناصرا لأمره و ناظرا الی عدله لتحکم علی العباد کما تحکم علی ذوی قرابتک و تختار لهم ما تختاره لنفسک انّه لهو المقتدر المتعالی المهیمن القیّوم.
محمد امین عالی پاشاسوره رئیس: بهاءالله این اثر را در مسیر شهر گلیپولی، در راه تبعیدش از ادرنه به عکا، خطاب به محمد امین عالی پاشا صدر اعظم وقت امپراتوری عثمانی نوشته‌است. او عالی پاشا را به دلیل سوء استفاده از قدرت سرزنش می‌نماید و افول سلطان عبدالعزیز را پیش‌بینی می‌کند. او همچنین اعلان می‌دارد که هدفش چیزی جز احیاء عالم و اتحاد من علی الأرض نبوده و نیست. در ادامه او از شرایط و وقایع منتهی به تبعید مجددش از ادرنه حکایت می‌کند و در ضمن همین اثر به سؤال یکی از پیروانش در باب طبیعت و خاستگاه روح انسان پاسخ می‌گوید. در زیر قسمتی از این اثر درج گردیده.أَنْ یَا رَئِیسُ اسْمَعْ نِدَاءَ اللهِ المَلِکِ المُهَیْمِنِ القَیُّومِ، إِنَّهُ یُنادِی بَیْنَ الأَرْضِ وَالسَّمَاءِ وَیَدْعُ الکُلَّ إِلَی المَنْظَرِ الأَبْهَی، وَلا یَمْنَعُهُ قِبَاعُکَ وَلا نِباحُ مَنْ فِی حَوْلِکَ وَلا جُنُودُ العالَمِینَ، قَدِ اشْتَعَلَ العالَمُ مِنْ کَلِمَةِ رَبِّکَ الأَبْهَی وَإِنَّها أَرَقُّ مِنْ نَسِیْمِ الصَّبَا قَدْ ظَهَرَتْ عَلَی هَیْئَةِ الإِنْسَانِ وَبِهَا أَحْیَی اللهُ عِبَادَهُ المُقْبِلِینَ…