stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دوران عاشقی
جوایز > داخلی

سی و سومین جشنواره فیلم فجر
| قسمت | نامزد | نتیجه | جایزه |
| --- | --- | --- | --- |
| بهترین فیلم | علیرضا رئیسیان | نامزدشده |  |
| بهترین کارگردانی | علیرضا رئیسیان | نامزدشده |  |
| بهترین بازیگر نقش اول مرد | شهاب حسینی | نامزدشده |  |
| بهترین بازیگر نقش اول زن | لیلا حاتمی | نامزدشده |  |
| بهترین بازیگر نقش مکمل مرد | فرهاد اصلانی | نامزدشده |  |
| بهترین فیلمبرداری | علیرضا برازنده | برنده | سیمرغ بلورین |
| بهترین فیلمنامه | رؤیا محقق | برنده | سیمرغ بلورین |
| بهترین موسیقی متن | ستار اورکی | نامزدشده |  |
| بهترین تدوین | هایده صفی یاری | نامزدشده |  |
| بهترین طراحی صحنه و لباس | مجید میرفخرایی | نامزدشده |  |
شانزدهمین جشن دنیای تصویر
علیرضا رییسیان (کاندید تندیس حافظ بهترین فیلم)
لیلا حاتمی (کاندید تندیس حافظ بهترین بازیگر زن سینما)
علیرضا برازنده (کاندید تندیس حافظ بهترین فیلمبرداری)
ستار اورکی (کاندید تندیس حافظ بهترین موسیقی فیلم)
علیرضا رییسیان (برنده تندیس حافظ بهترین کارگردانی)
فرهاد اصلانی (برنده تندیس حافظ بهترین بازیگر مرد سینما)
جشنواره فیلم شهر
تندیس ویژه هیپت داوران برای بهترین بازیگر مرد فرهاد اصلانی
نامزد بهترین کارگردانی علیرضا رئیسیان
نامزد بهترین فیلمنامه، رؤیا محقق
نامزد بهترین فیلم علیرضا رئیسیان
جوایز > بین‌المللی

برنده جایزه فیلم منتخب جشنواره بین‌المللی فیلم مونترآل
شهرک ولی عصر (اصفهان)

مکان
| شهرک ولی عصر (اصفهان) | شهرک ولی عصر (اصفهان) |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۲°۴۷′ شمالی ۵۱°۴۱′ شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۷۸۳°شمالی ۵۱٫۶۸۳°شرقی﻿ / 32.783; 51.683: مختصات: ۳۲°۴۷′ شمالی ۵۱°۴۱′ شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۷۸۳°شمالی ۵۱٫۶۸۳°شرقی﻿ / 32.783; 51.683
استان: اصفهان
شهرستان: اصفهان
بخش: بخش مرکزی
دهستان: محمودآباد
جمعیت: ۴۶۸۹ نفر 
شهرک ولی عصر (اصفهان)، محله ای از توابع بخش مرکزی شهرستان اصفهان در استان اصفهان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان محمودآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴٬۶۸۹ نفر (۱٬۱۵۱خانوار) بوده‌است.
بخش لوهارداگا

District of جارکند
| بخش لوهارداگا | بخش لوهارداگا |
| --- | --- |
District of جارکند: District of جارکند
بخش لوهارداگا: بخش لوهارداگا
Khakparta temple: Khakparta temple
موقعیت بخش لوهارداگا در نقشه: موقعیت بخش لوهارداگا در نقشه
ایالت: جارکند
تقسیمات اداری هند: South Chotanagpur division
Headquarters: Lohardaga
حکومت: حکومت
 • لوک سبها: Lohardaga (shared with شهرستان گوملا)
 • ودهان سبها: Lohardaga (shared with شهرستان گوملا)
مساحت: مساحت
 • Total: ۱۴۹۰٫۸۰ کیلومتر مربع (۵۷۵٫۶۰ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • Total: ۴۶۱۷۹۰
 • تراکم: ۳۱۰/کیلومتر مربع (۸۰۰/مایل مربع)
Demographics: Demographics
 • Literacy: ۶۸٫۲۹٪
 • Sex ratio: ۹۸۵
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۰۵:۳۰ (زمان استاندارد هند)
وبگاه: http://lohardaga.nic.in/
بخش لوهارداگا (به انگلیسی: Lohardaga district) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در South Chotanagpur division واقع شده‌است. بخش لوهارداگا ۱٬۴۹۰٫۸۰ کیلومتر مربع مساحت و ۴۶۱٬۷۹۰ نفر جمعیت دارد.
یانگ مانچون

فرماندار یانگ مانچون (به کره‌ای: 양만춘)، فرماندار دژ آنشی در طول نبرد دژ آنشی در سال‌های پایانی گوگوریو، یکی از سه پادشاهی قدیمی کره بود. او به دلیل توقف حمله امپراتور تای‌زونگ به دژ آنشی در طول جنگ نخست گوگوریو–تانگ معروف است، او همچنین در نسل‌های بعدی به عنوان قهرمان نجات ملی مورد احترام قرار گرفت.
| فرماندار دژ آنشی یانگ مانچون ژنرال | فرماندار دژ آنشی یانگ مانچون ژنرال |
| --- | --- |
نام بومی: 양만춘
نام(های) مستعار: آنشی سونگجو 안시성조
زاده: نامشخص
درگذشته: ۶۶۶ میلادی
وفاداری: گوگوریو
شاخه نظامی: ارتش
سال‌های خدمت: نامشخص
درجه: ژنرال
فرماندهی: نبرد آنشی
جنگ‌ها و عملیات‌ها: جنگ های گوگوریو–تانگ
| 0 | 1 |
| --- | --- |
یانگ مان چون: یانگ مان چون
هانگول: 양만춘
هانجا: 楊萬春
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Yang Manchun
مک‌کیون–ریشاور: Yang Manch'un
نام

نام یانگ مانچون نامی ساختگی است که اولین بار در قرن شانزدهم در یک رمان چینی ظاهر شد و نام واقعی آن مشخص نیست. همچنین یک نظریه وجود دارد که او پسر یانگ هیون گام بود و پس از مرگ یانگ هیون گام به گوگوریو بازگشت.
مشارکت در جنگ گوگوریو–تانگ

مقالهٔ اصلی: جنگ های گوگوریو–تانگ
همچنین ببینید: محاصره دژ آنشی
در سال ۶۴۲ میلادی، یون گه‌سومون، پادشاه یونگ‌نیو را به قتل رساند و کنترل نظامیِ کشور را به دست گرفت. با این حال، اگرچه یون گه‌سومون به سرعت کنترل باقی کشور را به دست گرفته بود، یانگ مانچون از تسلیم دژ آنشی خودداری کرد. پس از یک محاصره طولانی و تلاش‌های مکررِ نافرجام برای هجوم به قلعه، یون گه‌سومون، مجبور شد عقب‌نشینی کند و به یانگ مانچون اجازه دهد تا موقعیت خود را به عنوان فرمانده دژ حفظ کند. این به نفع او بود، چون یانگ از آنشی در برابر هجوم ارتش تانگ دفاع می‌کرد.
در سال ۶۴۵، تایزونگ دومین امپراتور تانگ و بنیانگذار آن حملاتی را علیه گوگوریو رهبری کرد. برخی از قلعه‌های مرزی گوگوریو، خیلی زود سقوط کردند او با ارتشی بالغ بر نیم میلیون نفر توانست دژهای یودونگ، بگام و گه‌مو را تصرف کند (که پیش از این فتح نشده بودند) ، با این حال، تانگ نتوانست دژ آنشی را به تصرف درآورد. گوگوریو نیرویی را که ۱۵۰٫۰۰۰ نفر گزارش شده بود فرستاد تا محاصره دژ آنشی را بشکنند، اما نتوانستد به آن برسند و احتمالا در نبردی که به نبرد کوهستان جوپیل معروف است شکست خوردند؛ علی‌رغم محاصره آنشی، ارتش تانگ قادر به فتح کردن آنشی نبود.
تایزونگ پس از ماه ها محاصره و یورش ناموفق و دفاع جانانه مدافعان بفرماندهی یانگ مانچون،در نهایت دستور ساخت یک توسان را داد که یانگ آن را تصرف کرد و یا به نحوی تخریب شد. وقتی زمستان نزدیک شد با نزدیک شدن قوای بزرگ کمکی یون گه‌سومون و از بین رفتن نیروی دریایی، نیروهای تانگ مجبور به عقب‌نشینی شدند که در این حین بسیاری از ارتش تانگ به علت بیماری و کمین و زد و خورد و گرسنگی کشته شده و تنها سی هزار نفر به چین بازگشتند؛چند شهر توسط گوگوریو تصرف شد و  
امپراتور تایزونگ احتمالاً بخاطر بیماری یا زخم ناشی از این جنگ در سال ۶۴۸ درگذشت وی به هنگام مرگ، به جانشنیان خود وصیت کرد که دیگر به گوگوریو حمله نکنند، با این حال در سال ۶۶۷ میلادی، نیروهای مشترک تانگ و شیلا به فرماندهی لی جینگ ، مجدداً به گوگوریو حمله کردند، امپراتوری گوگوریو، با مرگ یون گه‌سومون، و کشته شدن یانگ مانچون، در بدترین و وخیم‌ترین وضع خود قرار گرفته بود.
افزون بر این، یون نامگون یکی از پسران یون گه‌سمون که علیه دو برادر خودش شورش کرد و حکومت را از برادر بزرگ‌ترش یون نامسنگ غصب کرد، پس از این اتفاق، یون نامسنگ به اردوگاه تانگ پناه برد و تسلیم شد و درخواست کرد تا در ازای همکاری برای تسخیر گوگوریو، حکومت را به او واگذار کند، همچنین یون نامسان و فرمانروا بوجانگ تسلیم شیلا و تانگ شدند، در سال ۶۶۷ که ارتش متحد شیلا–تانگ به گوگوریو حمله کردند، یون نامسان که کنترل دربار را برعهده گرفته بود در برابر این حملات مقاومت کرد، اما این مقاومت چندان دوامی نداشت و در سال ۶۶۸ دژ پیونگ‌یانگ تصرف و به آتش کشیده شد و در نهایت گوگوریو سقوط کرد با این حال پس از سی سال جنگ در ۶۹۸ فرماندهان و مردم سابق گوگوریو بالهه را تأسیس کردند.
محاصره قلعه آنسی به تفصیل (بدون نام فرمانده) در سامگوک ساگی, گوگوریو، جلد ۹. (در مجموع:۲۱ جلد). en:Yang Manchun#cite note-SS21-2
مرگ

برخی شواهد حاکی از آن است که یانگ مانچون در سال ۶۶۶ میلادی، در اقامتگاه خود به قتل رسیده است.
تصویرسازی مدرن > سریال

«ته جویونگ» کی‌بی‌اس ، ۲۰۰۶~۲۰۰۷، بازیگر: ایم دونگجین
«یون گه‌سومون» اس‌بی‌اس ، ۲۰۰۶~۲۰۰۷، بازیگران: لیم ایلگیو، شین دونگهون
«داستان عاشقانه سه پادشاهی» کی‌بی‌اس ، ۱۹۹۲~۱۹۹۳، بازیگر: ایمهیوک
تصویرسازی مدرن > فیلم

«دژ آنشی» ، ۲۰۱۸، بازیگر: جو اینسونگ
بخش لکساند

مکان
| بخش لکساند Leksands kommun | بخش لکساند Leksands kommun |
| --- | --- |
ناحیه شهری: ناحیه شهری
  نشان:   نشان
موقعیت بخش لکساند در نقشه: موقعیت بخش لکساند در نقشه
شهرستان‌های سوئد: شهرستان دالارنا
Seat: لکساند
مساحت: مساحت
 • کل: ۱٬۴۱۹٫۱۱۳۹ کیلومتر مربع (۵۴۷٫۹۲۲۹ مایل مربع)
 • خشکی: ۱٬۲۲۵٫۸۷۳۹ کیلومتر مربع (۴۷۳٫۳۱۲۶ مایل مربع)
 • آب: ۱۹۳٫۲۴ کیلومتر مربع (۷۴٫۶۱ مایل مربع)
 : Area as of January 1, 2010.
جمعیت (June 30, 2012): جمعیت (June 30, 2012)
 • کل: ۱۵٬۲۹۲
 • تراکم: ۱۱/کیلومتر مربع (۲۸/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانی اروپای مرکزی)
کد ایزو ۳۱۶۶: ISO 3166-2:SE
استان: دالارنا
Municipal code: ۲۰۲۹
وبگاه: www.leksand.se
Density is calculated using land area only.: Density is calculated using land area only.
بخش لکساند (به سوئدی: Leksands kommun) یک ناحیه شهری در سوئد است که در شهرستان دالارنا واقع شده‌است.
خواهرخوانده

شهرهای Hørsholm Municipality، لیلهامر، Oulainen، کارکسی-نویا، Aurora، تبتسو، هوکایدو و برینرد، مینه‌سوتا خواهرخوانده‌های بخش لکساند هستند.
سمبوسه

بازار فلافل و سمبوسه اهواز
سنبوسه یا سمبوسه یک خوراکی غرب و جنوب آسیا است که از خمیر پهن‌شده درست می‌شود به همین دلیل نوعی پای محسوب می‌شود که میانش را با سیب‌زمینی، گوشت کوبیده، پیاز و ادویه پر کرده و در روغن برشته کرده باشند. از خوراکی‌های معروف ایرانی و بیشتر در جنوب ایران نظیر بوشهر، خوزستان، هرمزگان، و… پخت‌شده. اصل این خوراک خراسانی است و در اصل از آنجا به مناطق دگر برده شده است.[نیازمند منبع] که به هند رفت است.[نیازمند منبع]
سنبوسه در ایران به عنوان خوراکی -و نه وعده غذایی- مصرف می‌شود. سنبوسه امروزه تقریباً یک غذای جهانی است و در همه کشورها کم و بیش وجود دارد و در رستوران‌های ایرانی و لبنانی یا افغانی در کشورهای خارجی معمولاً وجود دارد. سنبوسه ابتدا در قدیم یک غذای اصلی در خراسان بوده است اما در خراسان سنبوسه را پس از آماده کردن و گذاشتن مواد (کوبیدهٔ نخود، پیاز، سبزیجات و گوشت خورد شده) و با تا کردن لایه‌های خمیر روی همدیگر و فشردن، آن را در آب جوش می‌انداختند و آشی درست می‌شد که به آن آش جوش پره یا آش لخشک می‌گفتند اما امروزه به‌جای پختن سنبوسه (جوش پره) در آب، آن را در روغن سرخ می‌کنند و این شیوه امروزه در بیشتر نقاط جهان رایج شده است. اما در جنوب خراسان هنوز هم سنبوسه آب‌پز به عنوان یک آش خوشمزه در روستاها رایج آست. همان‌طور که در تاریخ بیهقی آمده این غذا از دوران بسیار قدیم در خراسان رایج بوده است.[۱۰]
روش تهیه

در طبخ سنبوسه از موادی چون گوشت چرخ‌کرده، سیب‌زمینی، گشنیز، جعفری، تره، پیاز، نان لواش، زردچوبه، فلفل سیاه، فلفل قرمز، نمک، پودر کاری و روغن استفاده می‌شود.
امروزه برای پختن سنبوسه مواد تشکیل دهنده (معمولاً پیاز خردشده، گوشت، سبزیجات و نخود از قبل پخته شده) را در تکه‌ای بزرگ از نان لواش یا برگی از خمیر می‌ریزند و نان لواش یا برگ خمیر را به‌صورت سه‌گوش می‌بندند و سپس آن را در ماهی‌تابه می‌گذارند و در روغن سرخ می‌کنند.
دربارهٔ واژه

سنبوسه واژه‌ای از ریشهٔ فارسی است که شکل تغییریافتهٔ واژهٔ پارسی «سنبوسگ» است. به دلیل روش تلفظ سنبوسه به صورت «سمبوسه» بعضی از افراد در مورد نام آن اشتباه می‌کنند. بخش اول این نام همان واژه «سه» است و سنبوسه معنی شیرینی سه‌گوش را می‌دهد.
این واژه با اشکالی مشابه به زبان‌های دیگری چون عربی، هندی، پنجابی، قرقیزی، قزاقی، ازبکی، سومالیایی، بلوچی انگلیسی، فرانسوی و دیگر زبان‌های جهان راه یافته است.
تاریخچه

برخی معتقدند این خوراک از ایران به هند راه پیدا کرده است در حالی‌که گفته می‌شود سمبوسه در اوایل قرن سیزدهم توسط بازرگانان خراسانی به هند رسید[نیازمند منبع] و با کمی تغییر در دستور تهیه آن، به یکی از خوراکی‌های محبوب در میان هندی‌ها بدل شد و از قضا پادشاه هندوستان و خاندان سلطنتی در گذشته‌های دور علاقه خاصی به این غذا داشته‌اند. از این روایت مشخص می‌شود که برخلاف نظر عده‌ای که منشأ این غذا را جنوب ایران می‌دانند، سمبوسه در اصل متعلق به خراسان است. حکایت دور و دراز سمبوسه تا مصر هم می‌رسد. و این خوراک یکی از معروف‌ترین غذاهای کشورهای جنوب آسیا نیز محسوب می‌شود.
در کتاب تاریخ بیهقی چنین آمده است: «:... ندیمان را بخواند و امیر، شراب و مطربان خواست و این اعیان را به شراب بازگرفت و طبق‌های نواله و سنبوسه روان شد.»
در کتاب نعمت‌نامه نصیرالدین‌شاهی آمده است. «سنبوسهٔ غیاث‌شاهی: قیمهٔ خوب‌پخته با همچند آن پیاز، قیمه کرده، و زنجبیل خرد کرده و ربع آن و نیم تولچه سیر آس کرده همه یکجا بیامیزد و زعفران سه تولچه در گلاب آس کرده با قیمه بیامیزد و از میان شوربا بادنجان بیرون آرند و با قیمه یکجا کرده در سنبوسه پر کنند و در میان روغن برشته سازند خواه از نان تنُک خشکه باشد یا از نان میده یا از خمیر خام؛ هر سه جنس سنبوسه بپزد، لذیذ باشد.»[۱۱]
انواع سنبوسه

سنبوسه پیتزایی
سنبوسه بندری
سنبوسه آبادان
سنبوسه سیب زمینی
سنبوسه بلوچی
سنبوسه سبزیجات
سمبوسه اسفناج
سنبوسه گوشت
سنبوسه مرغ
بخشی از متن نعمت‌نامه نصیرالدین‌شاهی: «نوعی دیگر: سنبوسهٔ غیاث‌شاهی: قیمهٔ خوب‌پخته با همچند آن پیاز، قیمه کرده، و زنجبیل خرد کرده و ربع آن و نیم تولچه سیر آس کرده همه یکجا بیامیزد و زعفران سه تولچه در گلاب آس کرده با قیمه بیامیزد و از میان شوربا بادنجان بیرون آرند و با قیمه یکجا کرده در سنبوسه پر کنند و در میان روغن برشته سازند خواه از نان تنُک خشکه باشد یا از نان میده یا از خمیر خام؛ هر سه جنس سنبوسه بپزد، لذیذ باشد.»
در این مینیاتور، غیاث‌الدین بر کار آشپزی کنیزان نظارت می‌کند. تأثیرات ایرانی در این نگاره در شکل ابرها، درختان گلدار، بته‌ها و پیش‌زمینه تصویر دیده می‌شود. عناصر هندی مختلف چون جامهٔ زنان و تزئینات و رنگ‌ها در تصویر دیده می‌شود.
سنبوسه‌هایی همراه با چاشنی، در بمبئی، هند
بخش لوهیت

District of آروناچال پرادش در 23x15px|border |alt=|link= هند
| بخش لوهیت | بخش لوهیت |
| --- | --- |
District of آروناچال پرادش: District of آروناچال پرادش
بخش لوهیت: بخش لوهیت
View of the Lohit River: View of the Lohit River
موقعیت بخش لوهیت در نقشه: موقعیت بخش لوهیت در نقشه
ایالت: آروناچال پرادش
تقسیمات اداری هند: East
Headquarters: تسو (آروناچال پرادش)
Tehsils: ۳
حکومت: حکومت
 • District collector: Prince Dhawan, IAS
 • لوک سبها: ۱
 • ودهان سبها: ۱
مساحت: مساحت
 • Total: ۲۴۰۲ کیلومتر مربع (۹۲۷ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • Total: ۱۴۵۷۲۶ (۲٬۰۱۱)
Demographics: Demographics
 • Literacy: ۶۹٫۹٪
 • Sex ratio: ۹۰۱
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۰۵:۳۰ (زمان استاندارد هند)
Major highways: nh-13
وبگاه: lohit.nic.in
بخش لوهیت (به انگلیسی: Lohit district) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در آروناچال پرادش واقع شده‌است. بخش لوهیت ۲٬۴۰۲ کیلومتر مربع مساحت و ۱۴۵٬۷۲۶ نفر جمعیت دارد.
موزه ورزش‌های استونی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
Estonian Sports and Olympic Museum: Estonian Sports and Olympic Museum
بنیان‌گذاری: ۱۹۶۳ (۱۹۶۳)
مکان: Rüütli 15, تارتو، استونی
مجموعه: ۱۳۵٬۰۰۰ (۲۰۱۲)
مدیر: دایمر لل
وبگاه: www.spordimuuseum.ee
داخل موزه
موزه ورزش‌های استونی (انگلیسی: Estonian Sports Museum) یک موزه ورزشی در تارتو، استونی است.
این موزه که در سال ۱۹۶۳ تأسیس شده مجموعه‌ای از مدال‌ها، لباس‌ها، وسایل و تصاویر ورزشکاران استونی در مسابقات ورزشی و المپیک است. مدال‌های موجود در این موزه شامل مدال‌های مارتین کلین، گرد کانتر، ارکی نول، یان تالتس، پاول کرس و گئورک لوریخ می‌باشد.
ناهید احمدی فرید

| ناهید فرید | ناهید فرید |
| --- | --- |
نمایندهٔ مردم ولایت هرات در دوره‌های شانزدهم و هفدهم (پارلمان افغانستان): نمایندهٔ مردم ولایت هرات در دوره‌های شانزدهم و هفدهم (پارلمان افغانستان)
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۹۸۴ (۴۰–۴۱ سال) هرات
ملیت: افغانستان
پیشه: سیاستمدار
ناهید فرید (زاده ۱۳۶۴ هرات) سیاست‌مدار زن اهل افغانستان، فعال مدنی، مدافع حقوق زنان و کودکان و نمایندهٔ مردم ولایت هرات در دورهٔ پانزدهم ، شانزدهم و هفدهم مجلس نمایندگان افغانستان است.
زندگی‌نامه

ناهید فرید زاده ۱۳۶۳ در شهر هرات است. خانواده ناهید فرید پس از تولد وی به ایران مهاجرت کردند، و او تحصیلات ابتدایی خود را در ایران در مدرسه ناهید اسدی به پایان رساند. بعداً، خانواده ناهید فرید به ولایت هرات، افغانستان بازگشتند، درست زمان رژیم طالبان و از این رو وی در آن زمان نتوانست به تحصیلات عالی خود ادامه دهد. سرانجام او توانست تحصیلات متوسطه خود را در لیسه/دبیرستان مهجوبه هروی هرات به پایان برساند. وی در سال ۱۳۸۶ از دانشکدهٔ حقوق دانشگاه هرات فارغ التحصیل و سند ماستری/فوق لیسانس خود را در سال ۱۳۸۹ در بخش روابط بین‌الملل از دانشگاه جورج واشینگتن در آمریکا کسب کرد.
ناهید فرید به زبانهای فارسی، پشتو، انگلیسی و آلمانی صحبت می کند.
همسر ناهید فرید، احمد طارق فرید نام دارد. آنها سه فرزند به نام های سارا، طاها و صدرا فرید دارند.
نمایندگی پارلمان > دوره شانزدهم

ناهید فرید در مجلس شانزدهم نمایندگان افغانستان عضو کمیسیون امور بین‌الملل بود.
نمایندگی پارلمان > دوره هفدهم

ناهید فرید در دورهٔ هفدهم مجلس نمایندگان افغانستان، با اخذ ۱۹۵۹ رای، به عنوان نمایندهٔ مردم ولایت هرات در مجلس نمایندگان افغانستان مشغول به کار شد. او اکنون به حیث رییس کمیسیون امور زنان و حقوق بشر مجلس نمایندگان کار می‌کند.
دیگر فعالیت‌ها

دیگر فعالیت‌های وی:
رئیس برنامه در دفتر مدیکا موندیال.
ریاست یک موسسه غیر انتفاعی (مادر و طفل برای افغانستان) و بنیاد فرید.
عضو انجمن بین المللی جوانان.
سارگیس صافاریان (نقاش)

| سارگیس صافاریان | سارگیس صافاریان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۴ فوریه [سبک قدیمی: ۱۲ فوریه] ۱۸۹۸ وانک، استان هادروت، جمهوری آرتساخ
درگذشت: ۵ ژوئن ۱۹۷۵ (۷۷ سال) ایروان، جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان
ملیت: ارمنستان
شناخته‌شده برای: نقاشی
خویشاوندان: سورن صافاریان (فرزند)
جوایز: 
سارگیس هامبارتسومی صافاریان (ارمنی: Սարգիս Համբարձումի Սաֆարյան؛ زاده ۱۲ فوریهٔ ۱۸۹۸ - درگذشته ۵ ژوئن ۱۹۷۵) نقاش اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۶۴ میلادی فعالیت می‌کرد.
زندگی‌نامه

وی در ۲۴ فوریه [سبک قدیمی: ۱۲ فوریه] ۱۸۹۸ در روستای وانک به دنیا آمد . سورن صافاریان پسر وی بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون نقاش شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۵) شد. وی در ۵ ژوئن ۱۹۷۵ در سن ۷۷ سالگی در ایروان درگذشت.
گزیده فیلمشناسی

از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد.
پپو (فیلم) (۱۹۳۵)
سیل کوهستانی (۱۹۳۹)
آناهیت (فیلم) (۱۹۴۷)
برای شرف (فیلم) (۱۹۵۶)
قلب مادر (۱۹۵۷)
صدای یخ

| صدای یخ The Clink of Ice | صدای یخ The Clink of Ice |
| --- | --- |
کارگردان: برتران بلیه
تهیه‌کننده: David Poirot
نویسنده: برتران بلیه
فیلمنامه‌نویس: François Catonné
بازیگران: ژان دوژاردن آلبرت دوپنتل
تدوین‌گر: Marion Monestier
شرکت تولید: Thelma Films
توزیع‌کننده: Wild Bunch Distribution
تاریخ‌های انتشار: ۲۵ آگوست 2010 
مدت زمان: ۸۷ دقیقه
کشور: فرانسه
زبان: فرانسوی
هزینهٔ فیلم: $۶٫۱ میلیون
فروش گیشه: $۹٫۱ میلیون
صدای یخ (به انگلیسی: The Clink of Ice) (به فرانسوی: Le Bruit des glaçons سر و صدا از یخ). فیلمی کمدی به نویسندگی و کارگردانی برتران بلیه که در سال ۲۰۱۰ منتشر شد.
بازیگران

ژان دوژاردن در نقش چارلز
آلبرت دوپنتل در نقش چارلز' سرطان
آن آلوارو در نقش لوییزا
میریام بویر نقش لوییزا سرطان
کریستا تره در نقش Evguenia
آدری دانا در نقش کارول
ژان دل در نقش انکولوژیست
اریک پرات
تولید

. .
جوایز

| جایزه / جشنواره فیلم | دسته | گیرنده و نامزد | نتیجه |
| --- | --- | --- | --- |
| جایزه سزار | بهترین مدیر | برتران بلیه | نامزدشده |
| جایزه سزار | بهترین بازیگر نقش مکمل زن | آن آلوارو | برنده |
| جایزه سزار | بهترین فیلمنامه اصلی | برتران بلیه | نامزدشده |
| جایزه لومیر | امیدوار کننده‌ترین بازیگر | امیل Berling | نامزدشده |
| جشنواره فیلم ونیز | Europa برچسب سینما | برنده |  |
بخش مامیت

District of Mizoram
| بخش مامیت | بخش مامیت |
| --- | --- |
District of Mizoram: District of Mizoram
موقعیت بخش مامیت در نقشه: موقعیت بخش مامیت در نقشه
مختصات: ۲۳°۵۵′۳۱″شمالی ۹۲°۲۹′۲۹″شرقی﻿ / ﻿۲۳٫۹۲۵۱۴۱°شمالی ۹۲٫۴۹۱۳۶۸°شرقی﻿ / 23.925141; 92.491368: مختصات: ۲۳°۵۵′۳۱″شمالی ۹۲°۲۹′۲۹″شرقی﻿ / ﻿۲۳٫۹۲۵۱۴۱°شمالی ۹۲٫۴۹۱۳۶۸°شرقی﻿ / 23.925141; 92.491368
ایالت: میزورام
Headquarters: Mamit
حکومت: حکومت
 • لوک سبها: Mizoram
 • ودهان سبها: Mizoram
مساحت: مساحت
 • Total: ۳۰۲۵ کیلومتر مربع (۱۱۶۸ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • Total: ۸۶۳۶۴
 • تراکم: ۲۹/کیلومتر مربع (۷۴/مایل مربع)
Demographics: Demographics
 • Literacy: ۸۴٫۹۳
 • Sex ratio: ۹۲۷
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۰۵:۳۰ (زمان استاندارد هند)
وبگاه: mamit.nic.in
بخش مامیت (به انگلیسی: Mamit district) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در میزورام واقع شده‌است. بخش مامیت ۳٬۰۲۵ کیلومتر مربع مساحت و ۸۶٬۳۶۴ نفر جمعیت دارد.
علیرضا کوشک جلالی

| علیرضا کوشک جلالی | علیرضا کوشک جلالی |
| --- | --- |
علیرضا کوشک جلالی در سال ۱۳۸۴: علیرضا کوشک جلالی در سال ۱۳۸۴
زادهٔ: ۲۰ فروردین ۱۳۳۷ تهران، ایران
ملیت: ایرانی آلمانی
پیشه(ها): کارگردان، نویسنده، مترجم، محقق و مدرس تئاتر
شناخته‌شده برای: خدای کشتار، پوزه چرمی، جنون محض، بازرس، موسیو ابراهیم و گل های قرآن و سیستم گرون هلم [نیازمند منبع]
علیرضا کوشک جلالی  (زادهٔ بیستم فروردین سال ۱۳۳۷ در تهران) نویسنده، نمایش‌نامه‌نویس، محقق، مترجم، مدرس تئاتر، کارگردان تئاتر و برنده جایزه افتخاری تئاتر شهر کلن / آلمان در سال ۲۰۱۶ می‌باشد. او عضو کانون کارگردانان ایران و آلمان است و از سال ۱۹۸۶ در آلمان به عنوان نویسنده و کارگردان مشغول کار است. در سال ۱۳۹۳ از طرف وزارت ارشاد، مدرک درجه یک هنری را دریافت کرد. او در سال ۲۰۰۴، گروه تئاتری «علی جلالی آنسامبل» را در شهر کلن پایه‌گذاری کرد و هم‌اکنون مسئول هنری این گروه است.  چهار نمایشنامه از او در انتشارات تئاتر مونیخ آلمان به چاپ رسیده‌است. "انتشارات قطره" نمایشنامه‌های "همزاد"، "با کاروان سوخته"، ترجمه نمایشنامه "ژورف و ماریاً اثر "پتر تورینی"، انتشارات "نمایش" ترجمه "پستچی پابلو نروداً و نمایش "هابیل و قابیل" و انتشارات افراز ترجمه "خدای کشتار" اثر "یاسمینا رضا"، ترجمه نمایش "پوزه چرمی" اثر "هلموت کراوزه" و "هنر خوبه و قشنگه اما خیلی درد داره" را روانه بازار کتاب کرده‌اند. او در سال ۱۳۸۹ یک تله تئاتر ۶۰ قسمتی طنز، که بر اساس آثار "کارل والنتین" و "لوریو" نوشته بود را برای تلویزیون ایران تولید کرد.
او تاکنون بیش از ۴۰ نمایش در آلمان و ۱۵ نمایش‌نامه در ایران به روی صحنه برده و جوایز زیادی در زمینه کارگردانی و نویسندگی در فستیوال‌های تئاتری بین‌المللی کسب کرده‌است. کوشک جلالی در سال ۲۰۰۹ نیز برای اولین بار به عنوان کارگردان یک اپرا را در اپرای شهر دورتموند/آلمان به زبان ترکی و آلمانی به صحنه برد.[نیازمند منبع]
از آثار به اجرا درآمده این کارگردان در ایران می‌توان به اجرای نمایش های مسخ، پابلو نرودا، بازرس، موسیو ابراهیم و گل‌های قرآن، و خدای کشتار، سیستم گرون هلم، پوزه چرمی   ، موسیو ابراهیم و گل‌های قرآن، که از طرف انجمن منتقدان خانه تئاتر به عنوان بهترین اجرا در سال ۱۳۸۶ انتخاب شد، اشاره کرد.
همچنین سه اثر از علیرضا کوشک جلالی (پابلو نرودا، پوزه چرمی و با کاروان سوخته) در سال‌های اخیر در زمره نامزدهای بهترین اجراهای کشور آلمان بوده‌اند. آخرین نمایش‌نامه‌ای که جلالی در ایران کارگردانی کرد، «راهزنان» اثر فردریک شیلر بود که به فستیوال معتبر جهانی شیلر در سال ۲۰۱۳ دعوت شد.
او در سال‌های اخیر توجه خاصی به تئاتر شهرستان‌ها داشته‌است. سال ۹۲ نمایش «روبینسون و کروزو» را در تبریز (کار برگزیده از دید تماشاچیان در جشنواره فجر/مشهد) و سال ۹۳ "پستچی پابلو نروداً را در کاشان و «خدای کشتار» را در تبریز با هنرمندان محلی به صحنه برده‌است.
علی‌شیر نوایی

| علی‌شیر نوایی | علی‌شیر نوایی |
| --- | --- |
نقاشی از امیر علی شیر نوایی، ۱۶م میلادی، موزه آستان قدس رضوی: نقاشی از امیر علی شیر نوایی، ۱۶م میلادی، موزه آستان قدس رضوی
زاده: ۹ فوریهٔ ۱۴۴۱ هرات،امپراتوری تیموری افغانستان کنونی
درگذشته: ۳ ژانویهٔ ۱۵۰۱ (۵۹ سال) هرات، امپراتوری تیموری افغانستان کنونی
پیشه: شاعر، نویسنده، عارف، سیاستمدار، زبانشناس، و نقاش
ملیت: افغانستانی
میرنظام‌الدین علی‌شیر نوائی (۸۴۴ ه‍.ق در هرات - ۹۰۶ ه‍.ق) شاعر، دانشمند و سیاستمدار برجسته روزگار فرمانروایی تیموریان و معاصر سلطان حسین بایقرا (۸۴۲ – ۹۱۱ ه‍.ق) بوده‌است.
زندگی

امیر علی‌شیر نوایی نام او علی‌شیر بن غیاث‌الدین کیچکنه بخشی یا کیچکینه بهادر و ملقب به «نظام‌الدین» است. او از نامدارترین سیاستمداران و فرهنگمردان روزگار فرمانروایی تیموریان به‌شمار می‌آید.
او مردی نیکوصفت و دانشمند و شاعر بوده اشعار بسیاری به دو زبان فارسی و جغتایی دارد؛ او اعتقاد داشت زبان مادریش ترکی جغتایی از نظر ادبی از فارسی برتر است که در آن زمان دیدگاه غیر معقول بود به همین جهت مشهور به «ذواللسانین» بود این دو زبان را مقایسه کرده است. تخلص او در اشعار ترکی «نوایی» و در اشعار فارسی «فانی» است.
وی در سال ۸۴۴ ه‍.ق در هرات در خانواده ترک زاده شد و تحصیلات اولیهٔ خود را نزد پدرش کیچکینه بخشی، که از جمله امرای دربار تیموریان بود، کسب کرد و سپس برای ادامهٔ تحصیل به سمرقند رفت. علی‌شیر در خردسالی با سلطان حسین میرزا هم‌درس و هم‌مدرسه بود. نوایی از آن پس به منظور تحصیل معارف و کمالات خراسان و سمرقند و بسیاری از شهرهای دیگر را سیاحت کرد و در آن میان گرفتار فقر و فاقه‌ای سخت شد. با به سلطنت رسیدن سلطان حسین میرزا امیر علی‌شیر به‌حکم دوستی دیرینه به نزد او رفت و به گرمی از سوی وی مورد استقبال واقع گردید. آنچه روشن است او در این هنگام از جمله توانمندترین چهره‌های سیاسی دربار به شما می‌آمده‌است. از جمله مقام‌ها و مناصبی که از سوی سلطان حسین میرزا به امیر علی‌شیر واگذار گردید می‌توان به تصدی مقام مهرداری، امارت دیوان اعلی حکومت هرات و حکومت استرآباد. اشاره داشت. با وجود این، گفتنی است امیر علی‌شیر بیشتر مایل بود تنها ندیم و مشاور سلطان باشد و بدین سبب به تقریب از پذیرش مناصب سیاسی گریزان بود. امیر علی‌شیر سرانجام به سال ۹۰۶ در شهر هرات درگذشت.
مذهب

مورخان دربارهٔ عقاید مذهبی امیر علی‌شیر آرای متفاوتی ذکر داشته‌اند. شماری او را پیرو و باورمندان به تسنن برشمرده‌اند. دسته‌ای نیز او را یک صوفی یا فردی که در هیچ گروه مذهبی قرار نمی‌گیرد و تنها گرایش‌های صوفیانه دارد، شناخته‌اند. اما به باور امیر نعمتی لیمایی، امیر علی‌شیر نه پیرو تشیع و نه پیرو تسنن و نه یک صوفی تمام عیار بود. او تنها فردی دیندار و مبادی آداب بود که سرشت اندیشه اش به دور از هرگونه عامی گری و آمیخته‌ای از تشیع، تسنن و تصوف بود و به تمامی گروه‌های یادشده به یک چشم می‌نگریست.