stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
TAS2R13
بیشتر بخوانید

Kinnamon SC (2000). "A plethora of taste receptors". Neuron. 25 (3): 507–10. doi:10.1016/S0896-6273(00)81054-5. PMID 10774719.
Margolskee RF (2002). "Molecular mechanisms of bitter and sweet taste transduction". J. Biol. Chem. 277 (1): 1–4. doi:10.1074/jbc.R100054200. PMID 11696554.
Montmayeur JP, Matsunami H (2002). "Receptors for bitter and sweet taste". Curr. Opin. Neurobiol. 12 (4): 366–71. doi:10.1016/S0959-4388(02)00345-8. PMID 12139982.
Chandrashekar J, Mueller KL, Hoon MA, Adler E, Feng L, Guo W, Zuker CS, Ryba NJ (2000). "T2Rs function as bitter taste receptors". Cell. 100 (6): 703–11. doi:10.1016/S0092-8674(00)80706-0. PMID 10761935.
Zhang Y, Hoon MA, Chandrashekar J, Mueller KL, Cook B, Wu D, Zuker CS, Ryba NJ (2003). "Coding of sweet, bitter, and umami tastes: different receptor cells sharing similar signaling pathways". Cell. 112 (3): 293–301. doi:10.1016/S0092-8674(03)00071-0. PMID 12581520.
Fischer A, Gilad Y, Man O, Pääbo S (2005). "Evolution of bitter taste receptors in humans and apes". Mol. Biol. Evol. 22 (3): 432–6. doi:10.1093/molbev/msi027. PMID 15496549.
Go Y, Satta Y, Takenaka O, Takahata N (2006). "Lineage-Specific Loss of Function of Bitter Taste Receptor Genes in Humans and Nonhuman Primates". Genetics. 170 (1): 313–26. doi:10.1534/genetics.104.037523. PMC 1449719. PMID 15744053.
TAS2R60

گیرندهٔ چشایی نوع ۲، عضو ۶۰ (انگلیسی: Taste receptor type 2 member 60) یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «TAS2R60» کُدگذاری می‌شود.
این ژن و پروتئینش در حس چشایی انسان نقش دارند.
بیشتر بخوانید

Margolskee RF (2002). "Molecular mechanisms of bitter and sweet taste transduction". J. Biol. Chem. 277 (1): 1–4. doi:10.1074/jbc.R100054200. PMID 11696554.
Montmayeur JP, Matsunami H (2002). "Receptors for bitter and sweet taste". Curr. Opin. Neurobiol. 12 (4): 366–71. doi:10.1016/S0959-4388(02)00345-8. PMID 12139982.
Zhang Y, Hoon MA, Chandrashekar J, Mueller KL, Cook B, Wu D, Zuker CS, Ryba NJ (2003). "Coding of sweet, bitter, and umami tastes: different receptor cells sharing similar signaling pathways". Cell. 112 (3): 293–301. doi:10.1016/S0092-8674(03)00071-0. PMID 12581520.
Shi P, Zhang J, Yang H, Zhang YP (2004). "Adaptive diversification of bitter taste receptor genes in Mammalian evolution". Mol. Biol. Evol. 20 (5): 805–14. doi:10.1093/molbev/msg083. PMID 12679530.
Fischer A, Gilad Y, Man O, Pääbo S (2005). "Evolution of bitter taste receptors in humans and apes". Mol. Biol. Evol. 22 (3): 432–6. doi:10.1093/molbev/msi027. PMID 15496549.
Go Y, Satta Y, Takenaka O, Takahata N (2006). "Lineage-Specific Loss of Function of Bitter Taste Receptor Genes in Humans and Nonhuman Primates". Genetics. 170 (1): 313–26. doi:10.1534/genetics.104.037523. PMC 1449719. PMID 15744053.
TAC3

تاکی‌کینین ۳ (انگلیسی: Tachykinin-3) یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «TAC3» کدگذاری می‌شود.
موسیقی شمال استان همدان

عاشق علیخان
در شهرستان‌های شمالی استان همدان: رزن، فامنین، کبودراهنگ، بهار ، صالح اباد و قسمتهایی از شهرستان‌های اسدآباد، همدان و ملایر موسیقی ترکی رایج است. این شکل از موسیقی بنا به استفاده از لحنها و پرده‌های بخصوص با موسیقی عاشیقهای آذربایجانی شباهت‌ها و تفاوتهایی دارد.
سازهای مورد استفاده

موسیقی ترکی غالباً با ساز چگور (یا چؤگؤر) اجرا می‌شود و گاهی ساز بادی بالابان را به همراه آن می‌نوازند.
نواختن نغمات ترکی با کمانچه سه سیمه یا چهارسیمه و تار فارسی نیز کم و بیش رواج دارد.
همچنین گاهی در عروسی‌ها از دهل و سرنا و توتک (شؤددک) استفاده می‌شود.
در این ناحیه و خاصه در نواحی شمال غربی استان نواختن تنبور نیز رواج دارد.
مقامهای تنبور در بین ترکهای همدان تا حدودی با مقامهای رایج با مناطقی همچون صحنه تفاوت دارد و اشعار ترکی نیز در آن به کار می‌رود.
در اجرای موسیقی عاشیقی همدان ندرتاً از سازهای ضربی مانند دایره استفاده می‌کنند. بلکه بیشتر مقامهای ترکی این ناحیه دارای ریتمهای ضد ضرب است و نمی‌توان سازهای ضربی را با آن‌ها هماهنگ کرد یا آنکه این کار دشوار است.
عاشیقها و نوازندگان آذری معروف استان همدان

مقالهٔ اصلی: عاشیق
اصطلاح عاشیق یا آشیق در آناتولی و آذربایجان به خوانندگان سیاری دلالت داشته که انواع مختلفی از اشعار عامیانه یا داستانهای عاشقانه ترکی را خلق و اجرا می‌کرده‌اند. عاشیق در استان همدان عموماً به شخصی اطلاق می‌شود که نوازنده چگور است و در حین نواختن، به خواندن و نقل داستان می‌پردازد. غیر از نوازندگان چوگور که غالب عاشیقهای این استان را تشکیل می‌دهند، به نوازندگان تار که داستان نقل می‌کنند نیز عاشیق گفته می‌شود. از بین عاشیقها و نوازندگان موسیقی ترکی همدان (با چوگور، کمانچه، ویولون، تار، بالابان، دهل و غیره) می‌توان از افراد ذیل نام برد:
چوگور: عاشیق بالاخان دانش بیات ارشد جلالی از روستای کرفس رزن، عاشیق حیدر محمودی، عاشیق آقامعلی (علی ورمزیاری) از کبودراهنگ، عاشیق محرمعلی نادری (شرّا قهاوند)، عاشیق عباس ملایری (غلامعباس غلامی)، خدایار علی‌یاری روستای کوهین (کبودراهنگ)، اسماعیل بخشی (کبودراهنگ) عاشیق عزیز صالحی (عزیز کولی) از لتگاه لالجین، عاشیق علی خیرآبادی (شرّا)، عاشیق عزت (گنبد همدان)، عاشیق حسین آقامحمدی (گنبد همدان)،
تار: عاشیق اکبر غفوری (کبودراهنگ)، عاشیق صحبت طاهری، خان‌میرزا (کبودراهنگ)، عاشیق سلمان (روستای طاس قلعه کبودراهنگ)،
ویولون: عاشیق سلمان، عاشیق نجات
تنبور: قدیر فرهادی(گنده‌جین)
سرنا و بالابان: رحمانعلی دریایی (کبودراهنگ)، شیرویه محمدی (رزن)
ویژگی موسیقی شمال همدان

بسیاری از مقامهای محلی این ناحیه حالت آوازی-ضربی دارد؛ چنان‌که شاید نتوان در اجرای آن‌ها به سهولت سازهای ضربی به کار برد؛ از این رو به ندرت در کنار چوگور یا کمانچه محلی، سازهایی همچون دایره می‌نوازند. همچنین گروه نوازی نیز در میان نوازندگان محلی همدان چندان رایج نیست. این ویژگی در میان عاشیقهای آذربایجان غربی، اوزانهای ترکیه و شاهسونهای قم، همچنین بخشیهای شمال خراسان و باغشی‌های ترکمن مشترک است؛ البته دونوازی به شکل چوگور و بالابان یاکمانچه و چوگور کمابیش متداول بوده‌است؛ اما گروه نوازی چند چوگور با هم یا با سازهای دیگر اصلاً مرسوم نیست. در توضیح تمایل نوازنده‌ها به تکنوازی یا عدم کاربرد سازهای ضربی، می‌توان گفت که اکثر نغمات محلی، ریتم منظم ندارند و در نواختن یک مقام، گاه از میزانهای مختلف استفاده می‌شود و تعدادی از مقامها نیز اساساً ضربی نیست. از سوی دیگر، متداول‌ترین کاربرد این موسیقی، در نقل داستان بوده‌است که عاشیقها به مناسبت حال و هوای مجلس و اقتضای داستان پردازی خود، از نغمه‌ها و مقامها و ریتمهای مختلف استفاده می‌کند؛ در حالی که کاربرد هم‌نوازی، اغلب در اجرای تصنیف است و در موسیقی ترکی منطقة همدان، تعداد تصانیف، اندک است.
عاشیقهای همدان از دیرباز در زنده نگاه داشتن موسیقی بومی این ناحیه کوشیده‌اند. ساز اصلی عاشیقها چوگور است که بازمانده ساز کهن «چونگور» است. تعدادی انگشت شمار نیز در نواختن کمانچه مهارت دارند و در دهه‌های اخیر تعدادی نیز به نواختن تار فارسی و ویولون روی آورده‌اند. بالابان و نی فلزی نیز کمابیش در میان نوازندگان محلی رایج بوده‌است.
همچنان که پیشتر گفته شد، بیشترین کاربرد موسیقی ترکی همدان در نقل داستان بوده‌است؛ همچنان که در بین عاشیقها ی آذربایجان و بخشی‌های ترکمن و ترکان شمال خراسان رایج است.
داستانهای رایج در نواحی شمال همدان که عاشیقها روایتگر آن هستند

| 0 | 1 |
| --- | --- |
 اصلی و کرم.  بهرام و گلندام  تیلیم‌خان و مهری  حمرا  خسته‌قاسم و لزگی‌احمد  خسرو و صنم  رضا گؤیچک  زهره و طاهرمیرزا  سلیم شمس  سیدی  شاه اسماعیل.  شیرین بیرچک :  صیاد و سادات  عاشق آیدین  عباس و گل‌گز  غریب و شاه‌صنم  کوراوغلوکوراوغلو در تارنمای هرایین  کلبی و حورزاد داستان کلبی و حورزاد با صدای عاشیق مسیح الله رضایی  گرگرلی محمد  محمد بیگ‌جان سوداگر  محمد و پری  محمود و نگار  معصوم و افروزپری  ورقه و گلشاه
عنوان چند مقام محلی

چند مقام که در ترکی گویش همدان هوا یا صوت نیز گفته می‌شود:
بوتون‌شکسته
بیاتی
چرّا (منسوب به شرّاء همدان)
دوبیتی
ردبار (رودبار)
زارُتمه
شاختایی
عثمانلی
قُبا (یا کسمه)
نیم‌قُبا
کَرَم (یانقون کَرَم، هجران کَرَم، یورقون کَرَم و لَلَه کَرم)
کوراوغلو
گرایلی
کله گرایلی
ماران (منسوب به مهاجران)
مهربان (به چند مقام مشابه اطلاق می‌شود).
هشتری
یاریم‌شکسته (یا گزمه)
عاشیقها ی قدیمی اجرای خود را با شاختایی آغاز کرده، گرایلی می‌نواخته‌اند و سپس از مقامهای دیگر استفاده می‌کرده‌اند. امروزه چنین ترتیبی رعایت نمی‌شود.
تقریباً تا سه دههٔ قبل تعدادی تصنیف در این منطقه رایج بود؛ اما امروزه به‌ندرت خوانده می‌شوند. این تصانیف محلی در مایهٔ شبیه به شور فارسی اجرا می‌شوند.
مقامهای ترکی در مقایسه با موسیقی فارسی، در مایه‌هایی شبیه به افشاری، راست‌پنجگاه و شور اجرا می‌شوند.
چند سال پیش یکی از نوازندگان محلی به نام عاشیق‌عزیز تصنیفی ساخت که مورد توجه بسیاری از ترک‌زبانان همدان قرار گرفت و اوجه داغلر صوتی نام گرفت.
چند نغمه مربوط به شاهسونان ساوه و قم نیز در بین نوازندگان و خوانندگان این ناحیه با عنوان شاهسؤونلر صوتی رایج است. همچنین مقامی به نام زرگری کم و بیش اجرا می‌شود که به نوازندگان قوم زرگر اطراف ساوه منسوب است.
شاعرانی که اشعارشان در بین عاشیقها ی منطقه رایج است

خسته قاسم تیکمه‌داشلی، رضا بهاری، شاه اسماعیل صفوی، عباس توفارقانلی. تیلیم خان اهل روستای مرغی(Maraghey) در مناطق مزلقان کیلومتر ۷۰جاده ساوه به همدان
منبع و توضیحات

↑  میرزا علی‌خان بهاری از نوازندگان کمانچه در دورهٔ قاجار
↑  مفهوم عاشق در فرهنگ موسیقایی شمال خراسان، بلام استیون، ترجمه هومان اسعدی، فصلنامه موسیقی ماهور، سال پنجم، شماره ۱۷
↑  موسیقی عاشیق‌های همدان، ایلناز رهبر، فصلنامه موسیقی ماهور، سال نهم شماره ۳۵، بهار ۱۳۸۶
↑  «The Role of Education as a Tool in Transmitting Cultural Stereotypes Words (Formal's):The Case of "Kerem and Asli" Story» (PDF). International Journal of Humanities and Social Science. کاراکتر line feed character در |عنوان= در موقعیت 75 (کمک)
↑  Gallagher, Amelia. "The Transformation of Shah Ismail Safevi in the Turkish Hikaye". Journal of Folklore Research. 46 (2): 173–196.
فرج‌الله نسیمیان

| فرج‌الله نسیمیان | فرج‌الله نسیمیان |
| --- | --- |
ملیت: ایرانی
پیشه: کارگردان، تهیه‌کننده و فیلم‌نامه‌نویس   سینما
فرج‌الله نسیمیان کارگردان، تهیه‌کننده و فیلم‌نامه‌نویس یهودی اهل ایران است.
زندگی‌نامه

وی تا سال ۱۳۳۸ از شرکای استودیو عصر طلایی بود و بعد از کناره‌گیری به تاسییس دفتر مستقل «سازمان سینمایی نسیمیان» دست زد. فیلمسازی را از سال ۱۳۴۰ با فیلم «آتشپارهٔ تهران» به عنوان نویسنده، کارگردان و تهیه‌کننده با مشارکت ناجی عقراوی آغاز کرد. ایشان مؤسس دفتر سیتنایی سوپرسین فیلام نیز بوده است. تا زمان ترک ایران و اقامت در نیویورک به کار واردات فیلم‌های خارجی اشتغال داشت.
فیلمشناسی

بازگشت به زندگی (تهیه‌کننده ۱۳۳۶)
می‌میرم برای پول (تهیه‌کننده ۱۳۳۸)
آتشپاره تهران (تهیه‌کننده کارگردان نویسنده ۱۳۴۰)
نصیب و قسمت (تهیه‌کننده ۱۳۴۱)
گذشت (تهیه‌کننده کارگردان ۱۳۴۱)
من مادرم (تهیه‌کننده کارگردان نویسنده ۱۳۴۴)
محکوم (کارگردان ۱۳۴۲)
کلیسای سن-دنی

| کلیسای سن-دنی باسیلیک سن-دنی | کلیسای سن-دنی باسیلیک سن-دنی |
| --- | --- |
نمای غربی سن-دنی: نمای غربی سن-دنی
دین: دین
وابستگی: کلیسای کاتولیک
استان: اسقف نشین سن دنی
وضعیت سازمانی یا کلیسایی: کلیسای جامع
رهبری: پاسکال دلانوی
وضعیت: فعال
مکان: مکان
مکان: سَن-دُنی، فرانسه
مختصات: ۴۸°۵۶′۰۸″ شمالی ۲°۲۱′۳۵″ شرقی﻿ / ﻿۴۸٫۹۳۵۵۶°شمالی ۲٫۳۵۹۷۲°شرقی﻿ / 48.93556; 2.35972
معماری: معماری
گونه: کلیسا
سبک: معماری گوتیک
نمایی از کلیسای سن‌دُنی.
کلیسای سن دنی یا باسیلیک سن‌دُنی (به فرانسوی: Basilique Saint-Denis) یک کلیسای قرون وسطایی بزرگ است که در شهرستان سن دنی در حومه شمالی پاریس در کشور فرانسه واقع شده‌است.
کلیسای سن‌دنی بین سالهای ۱۱۴۰ تا ۱۱۴۴ ميلادی به سبک معماری گوتیک ساخته شده‌است. این کلیسا نه تنها زيارتگاه و جائی برای عبادت و راز و نیاز است، بلکه بنايي سلطنتی بشمار می رفته و پادشاهان فرانسه در آن به خاک سپرده می شدند. اما در جریان انقلاب فرانسه در سال ۱۷۹۳ میلادی، توسط گروهی از انقلابیون به غارت رفت.
تاریخچه کلیسای سن دنی

تاریخچه کلیسای سن دنی که نخستين کليسای جامع عظيم پاريس است به نمازخانه‌ای کوچک در قبرستان سن دنی در قرن پنجم ميلادی باز می گردد. در قرن هفتم میلادی، زیارتگاه سن دنی، به دستور و هزینه پادشاه فرانک ها،  داگوبرت یکم  (Dagobert I) تبديل به کليسای دير سلطنتی می‌شود که به شيوه معماری کارولنژی ساخته می‌شود که وی را در همین مکان به خاک سپردند. اين بنا اختصاص به يادبودهای مقدس سن دنی (دنی شکل فرانسوی ديونوسيوس است) و ساير قديسان داشت.
تمامی پادشاهان فرانسه بجز سه نفر از آنان به همراه بسیاری از اعضای خانواده‌های سلطنتی فرانسه در کلیسای سن‌ دنی دفن شده‌اند. اجساد برخی از این پادشاهان از صومعه سن ژنوویو به کلیسای سن‌دنی منتقل شده بود.
از انجائی که باسیلیک سن‌دنی و مقبره برخی از پادشاهان دفن‌شده در آن، سمبلی از پادشاهی و سلطنت محسوب میشد. امروزه این کلیسا، آرامگاه 43 پادشاه، 32 ملکه و 10 خدمه‌ وفادار فرانسه است.
مراحل ساخت

کار ساختمان سن دنی پرهزینه و پیچیده بود و نیاز به منابع ترکیبی کلیسا و دولت داشت. «ابوت سوژه» (۱۱۵۱-۱۰۸۱ م.) در سال ۱۱۳۷ آغاز به بازسازی بنای دير نمود. سوژه، راهب بزرگ دير و پشتوانه تاج و تخت دو شاه و همچنين نايب السلطنه فرانسه در مدت غيبت يکي از شاهان به هنگام دومين جنگ صليبی (۱۱۴۷ تا ۱۱۴۹ ميلادی) بود. وی ايوان و نمای غربی را در سال ۱۱۴۰ و جايگاه خوانندگان را نيز در سال ۱۱۴۴ تکميل کرد. او برای سنگ ستون‌های غلامگردش از معدن سنگ پونتوئاز و برای الوار سقف از جنگل ایولین بهره‌برداری کرد. این مصالح را باید از راه زمین و رودخانه می‌بردند که پرهزینه بود و سرعت کمی داشت. گمان می‌رود هر استادکار بنّا چندین صد سنگ‌تراش و دو یا سه برابر آن باربر استخدام کرده باشد. در نتیجه تلاش برای بهبود فنون ساختمانی لازم برای ساختن تاق‌های تویزه‌دار، به پیشرفت‌هایی در فناوری دست یافتند. به ویژه فناوری جرثقیل‌هایی که با توان طناب و قرقره و چرخ دوقرقرهٔ ترکیبی کار می‌کرد، نقش مهمی داشت. این ابزارها را به راحتی می‌شد نصب کرد و جمع کرد و داربست سبک‌تر به جای آن که روی زمین باشد، از دیوار آویزان بود.
بازسازی کلیسا

از انجائی که باسیلیک سن‌دنی و مقبره برخی از پادشاهان دفن‌شده در آن، سمبلی از پادشاهی و سلطنت محسوب میشد ؛ در جریان انقلاب فرانسه در سال ۱۷۹۳ میلادی، توسط گروهی از انقلابیون به ویران شده و به غارت رفت؛ به طوری که فقط بخش اصلی کلیسا از ساختمان آن باقی ماند.
متأسفانه نمای داخلی، مجسمه‌ها و مقبره‌های این بنا نیز آسیب دیدند تا اینکه «اوژن ویوله لودوک» ( Eugène Viollet-le-Duc )، بازسازی بناهای تاریخی صدمه دیده در انقلاب از جمله کلیسای نوتردام و سنت دنیس را در قرن 19 میلادی برعهده گرفت. برج شمالی باسیلیک سنت دنیس نیز بر اثر برخورد با صاعقه در همین دوران خراب شد و سنگ‌های آن را نگه داشتند تا بعداً برای بازسازی برج از همان‌ها کمک بگیرند. شیشه‌های رنگی این کلیسا نیز از دوره‌های مختلفی در تاریخ باقی مانده‌اند و 2 پنجره‌ی گل رز هم در این مکان دیده می‌شود.
افسانه کلیسای سن دنی

طبق روایتی قدیمی محل فعلی کلیسای سن دنی , آخرین محلی است که اسقفی به نام « سنت دنیس » که از قدیسان و شهدای مسیحیت در قرن سوم میلادی به شمار می‌رود و بسیاری، او را به عنوان اولین اسقف شهر پاریس  می‌شناسند به خطابه پرداخته است .سنت دنیس در سال 250 میلادی گردن زده شد. طبق این افسانه او دست از خطابه برنداشته ! ؛ زیرا روایتی در مذهب کاتولیک وجود دارد که می‌گوید پس از گردن زدن او، سنت دنیس سر خود را از زمین برداشت و در حال خواندن خطابه و اندرزگویی، چندین مایل از آنجا فاصله گرفت!
مکانی که او تصمیم گرفت توقف کند و در آنجا دفن شود، به یکی از زیارتگاه‌های مهم برای مسیحیت تبدیل شده است؛ بدون شک اگر اسقف سن دنی این مسیر را بدون سر طی کرده، دیگر بهانه‌ای برای زائران باقی نمی‌ماند!
مقبره پادشاهان

تمامی پادشاهان فرانسه بجز سه نفر از آنان به همراه بسیاری از اعضای خانواده‌های سلطنتی فرانسه در کلیسای سن‌دُنی دفن شده‌اند. اجساد برخی از این پادشاهان از صومعه سن ژنوویو به کلیسای سن‌دُنی منتقل شده بود. برخی از مهم‌ترین پادشاهانی که در کلیسای سن‌دُنی دفن شده‌اند، عبارتند از:
کلوویس یکم (به فرانسوی: Clovis Ier)
شیلدبرت یکم (به فرانسوی: Childebert Ier)
آرگوند (به فرانسوی: Arégonde)
فردیگوند (به فرانسوی: Frédégonde) (همسر شیلپریک یکم)
داگوبرت یکم (به فرانسوی: Dagobert Ier)
کلوویس دوم (به فرانسوی: Clovis II)
شارل مارتل (به فرانسوی: Charles Martel)
پپن کهتر (به فرانسوی: Pépin le Bref) و همسرش برترادا لئون (به فرانسوی: Bertrade de Laon)
کارلمان یکم (به فرانسوی: Carloman Ier)
شارل تاس (به فرانسوی: Charles le Chauve) و همسرش امانوئل از اورلئان (به فرانسوی: Ermentrude d'Orléans)
کارلمان دوم (به فرانسوی: Carloman II)
هوگو کاپه (به فرانسوی: Hugues Capet)
روبر دوم (به فرانسوی: Robert II) و همسرش کنستانس از آرل (به فرانسوی: Constance d’Arles)
هانری یکم (به فرانسوی: Henry Ier)
لوئی ششم (به فرانسوی: Louis VI)
لوئی هفتم (به فرانسوی: Louis VII)
فیلیپ دوم آگوست (به فرانسوی: Philippe II Auguste)
کارل اول (به ایتالیایی: Carlo I d'Angiò) پادشاه سیسیل
فیلیپ سوم (به فرانسوی: Philippe III)
فیلیپ چهارم (به فرانسوی: Philip IV) و ایزابلا آراگن (به فرانسوی: Isabelle d'Aragon)
لئو پنجم (به ارمنی: Լևոն Զ) (پادشاه ارمنستان)
لوئی دوازدهم (به فرانسوی: Louis XII)
فرانسوای اول (به فرانسوی: Francis Ier)
آنری دوم (به فرانسوی: Henry II) و همسرش کاترین مدیچی (به ایتالیایی: Catherine de' Medici)
فرانسوای دوم (به فرانسوی: Francis II)
شارل نهم (به فرانسوی: Charles IX)
هانری سوم (به فرانسوی: Henry III)
هانری چهارم (به فرانسوی: Henry IV)
لوئی سیزدهم (به فرانسوی: Louis XIII)
لوئی چهاردهم (به فرانسوی: Louis XIV)
لوئی پانزدهم (به فرانسوی: Louis XV)
لوئی شانزدهم (به فرانسوی: Louis XVI) و همسرش ماری آنتوانت (به فرانسوی: Marie-Antoinette d'Autriche)
لوئی هفدهم (به فرانسوی: Louis XVII) (به روایتی فقط قلب دفن شده‌است)
لوئی هجدهم (به فرانسوی: Louis XVIII)
نگارخانه

قبر شارل مارتل.
قبر هانری اول، روبر دوم و ژان اول.
قبر لئو پنجم، پادشاه ارمنستان.
قبر فیلیپ چهارم.
فرودگاه بین‌المللی لومبک

فرودگاه بین‌المللی لومبک (به انگلیسی: Lombok International Airport) یک فرودگاه همگانی با کد یاتا LOP است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۲۷۵۰ متر است. این فرودگاه در کشور اندونزی قرار دارد و در ارتفاع ۹۷ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
شرکت‌های هواپیمایی و مقصدهای پروازی > مسافری

| شرکت‌های هواپیمایی | مقصدهای پروازی |
| --- | --- |
 ایرآسیا :  کوالالامپور 
 باتیک ایر :  حلیم پرداناکوسوما، سوئکارنو-هتا 
 سیتیلینک :  حلیم پرداناکوسوما، جواندا 
 گارودا ایندونزیا :  بیما، انگوراه رای، سوئکارنو-هتا، سلطان حسن‌الدین، اچماد یانی، برانگبیی، جواندا Hajj: ملک عبدالعزیز 
 ایرآسیای اندونزی :  کوالالامپور (پایان در ۲۱ اوت ۲۰۱۷) 
 کورین ایر :  Charter : اینچئون 
 لاین ایر :  حسین ساسترانگارا، انگوراه رای، سوئکارنو-هتا، سلطان حسن‌الدین، ادیسومارمو، جواندا، ادیسوسیپتو 
 سیلک‌ایر :  چانگی سنگاپور 
 وینگز ایر : بیما، انگوراه رای، ادیسومارمو (آغاز از ۲۱ اوت ۲۰۱۷), برانگبیی 
فرودگاه بین‌المللی لومبک
مرد ناجور

| مرد ناجور | مرد ناجور |
| --- | --- |
کارگردان: کارول رید
تهیه‌کننده: کارول رید
نویسنده: اف. ال. گرین (رمان) رابرت سدریک شریف (فیلمنامه)
فیلمنامه‌نویس: رابرت سدریک شریف
بازیگران: جیمز میسون رابرت نیوتن سیریل کیوسک کاتلین رایان اف. جی. مک‌کورمیک رابرت بیتی دن اوهرلیهی ویلیام هارتنل فی کامپتن دنیس اودی نوئل پرسل  ویلفرید برامبل
موسیقی: ویلیام آلوین
فیلم‌بردار: رابرت کراسکر
تدوین‌گر: فرگوس مک‌دانل
شرکت تولید: Two Cities Films
توزیع‌کننده: رنک اورگانیزیشن
تاریخ‌های انتشار:  ۱ فوریه ۱۹۴۷ (۱۹۴۷-0۲-۰۱)  
مدت زمان: ۱۱۶ دقیقه
کشور: بریتانیا
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: بالغ بر ۱ میلیون دلار
فروش گیشه: ۱٬۲۵۰٬۰۰۰ دلار (آمریکا)
مرد ناجور (انگلیسی: Odd Man Out) یک فیلم نوآر بریتانیایی به کارگردانی کارول رید محصول سال ۱۹۴۷ است که بر پایهٔ رمانی از اف. ال. گرین ساخته شد.
بازیگران

جیمز میسون
رابرت نیوتن
سیریل کیوسک
رابرت بیتی
دن اوهرلیهی
ویلیام هارتنل
فی کامپتن
دنیس اودی
ویلفرید برامبل
ذخیره‌گاه طبیعی داوریا

| ذخیره‌گاه طبیعی داوریا | ذخیره‌گاه طبیعی داوریا |
| --- | --- |
دریاچه زون-توری: دریاچه زون-توری
مکان: سرزمین زابایکالسکی، روسیه
مساحت: ۲۲۲٬۹۶۵ هکتار
تاسیس‌شده: ۱۹۸۷
میراث جهانی یونسکو: ۲۰۱۷
 سایت میراث جهانی یونسکو:  سایت میراث جهانی یونسکو
گونه: طبیعی
معیار: ix, x
تاریخ ثبت: فهرست میراث جهانی بر پایه سال ثبت (41st کمیته میراث جهانی)
بخشی از: چشم‌انداز طبیعی
شماره ثبت: 1448
 :  
 :  
ذخیره‌گاه طبیعی داوریا (به انگلیسی: Daurskiy zapovednik) یک ذخیره‌گاه طبیعی (زاپوودنیک) در روسیه است که در بخش جنوبی سرزمین زابایکالسکی در سیبری، روسیه و نزدیک به مرز مغولستان واقع شده است. این ذخیره‌گاه بخشی از یک میراث جهانی با عنوان «چشم‌اندازهای داوریا» است.
این ذخیره‌گاه در سال ۱۹۸۷ با هدف حفاظت از استپ‌های خشک و تالاب‌های جنوب سیبری تأسیس شد. این منطقه با مغول داگور در مغولستان که یک منطقه استپی به مساحت ۸٬۴۲۹٬۰۷۲ هکتار (۲۰٬۸۲۸٬۶۹۰ جریب فرنگی) در جنوب قرار دارد، هم‌مرز است.
مساحت ذخیره‌گاه ۲۲۲٬۹۶۵ هکتار (۵۵۰٬۹۶۰ جریب فرنگی) است که حدود ۱۷۳٬۲۰۱ هکتار (۴۲۷٬۹۹۰ جریب فرنگی) آن به منطقه حائل اختصاص یافته و بخش‌های هسته‌ای حفاظت‌شده را احاطه می‌کند. مساحت هسته اصلی ذخیره‌گاه حدود ۴۹٬۷۶۴ هکتار (۱۲۲٬۹۷۰ جریب فرنگی) است که به ۹ بخش تقسیم شده است. منطقه حائل ذخیره‌گاه شامل بارون-توری، دو دریاچه بزرگ به نام‌های بارون-توری و زون-توری، می‌شود.
زیست‌بوم و اقلیم

ذخیره‌گاه داوریا در زیست‌بوم استپ جنگلی دائوری واقع شده است؛ این منطقه شامل نوارهایی از چمنزار، زمین‌های بوته‌زار و جنگل‌های مخلوط در شمال شرق مغولستان و بخشی از سیبری، روسیه، است.
اقلیم ذخیره‌گاه داوریا از نوع اقلیم جنب‌شمالگان است (بر اساس سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن اقلیم جنب‌شمالگان). این اقلیم با تابستان‌هایی ملایم (تنها ۱ تا ۳ ماه با دمای بالاتر از ۱۰ درجه سلسیوس (۵۰٫۰ درجه فارنهایت)) و زمستان‌هایی سرد مشخص می‌شود که میزان بارندگی ماهانه آن کمتر از یک‌دهم مرطوب‌ترین ماه تابستان است.
گیاهان و جانوران

جانوران مهره‌دار ذخیره‌گاه شامل ۴۸ گونه پستاندار، ۳۱۷ گونه پرنده، ۳ گونه خزنده، ۳ گونه دوزیست و ۴ گونه ماهی هستند. علاوه بر این، حدود ۸۰۰ گونه حشره نیز در این منطقه یافت می‌شود. این ذخیره‌گاه همچنین میزبان یک کلونی از گونه نادر زنبق پوتانینی است.
در دهه ۱۹۸۰ برنامه‌ای برای معرفی اسب شوالسکی به این ذخیره‌گاه وجود داشت، اما با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی این طرح لغو شد، هرچند امید به اجرای این برنامه در سال ۲۰۰۹ دوباره زنده شد.
پستاندارانی که در این ذخیره‌گاه در فهرست سرخ IUCN قرار دارند، شامل آهوی مغولی، گربه پالاس و خارپشت دوری هستند.
به‌تازگی یک زاکازنیک جدید به نام «دره دزرن» (Долина дзерена) در این منطقه ایجاد شده است تا مهاجرت آهوی مغولی بین روسیه و مغولستان تضمین شود.
رشته‌کوه آدون-چلون
SOD1

سوپراکسید دیسموتاز ۱ (انگلیسی: SOD1) یک آنزیم است که در انسان توسط ژن «SOD1» (بر روی کروموزوم ۲۱) کدگذاری می‌شود. SOD1 یکی از انواع سه‌گانهٔ سوپراکسید دیسموتاز است.
اهمیت این آنزیم در آن است که در آپوپتوز و در بروز بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS) (انواع ارثی یا تک‌گیر آن) نقش دارد.
CLEC12A

عضو A از خانوادهٔ ۱۲ دومِـین لکتین نوع سی (انگلیسی: C-type lectin domain family 12 member A) که با نام CLL-1 هم شناخته می‌شود، یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «CLEC12A» کُدگذاری می‌شود.
پروتئین حاصله یکی از اعضای خانوادهٔ بزرگ پروتئین‌های حاوی لکتین نوع سی است که همگی در چسبندگی سلولی، پیام‌رسانی سلول-به-سلول، تجدید و بازیافت گلیکوپروتئین، التهاب و پاسخ ایمنی نقش دارند. این مولکول یک تنظیم‌کنندهٔ منفی برای عملکرد گرانولوسیت‌ها و مونوسیت‌هاست.
اهمیت بالینی

در ایمنی‌درمانی لوسمی حاد مغز استخوان (AML)، این پروتئین به دلیل حضور فراوان در سلول‌های سرطانی، یکی از اهداف درمانی است، حال آنکه در یاخته بنیادی طبیعی، وجود ندارد. این مولکول همچنین در عودهای سرطان خون نقش دارد.
برای مطالعهٔ بیشتر

Drickamer K (October 1999). "C-type lectin-like domains". Current Opinion in Structural Biology. 9 (5): 585–90. doi:10.1016/S0959-440X(99)00009-3. PMID 10508765.
van Rhenen A, van Dongen GA, Kelder A, Rombouts EJ, Feller N, Moshaver B,  et al. (October 2007). "The novel AML stem cell associated antigen CLL-1 aids in discrimination between normal and leukemic stem cells". Blood. 110 (7): 2659–66. doi:10.1182/blood-2007-03-083048. PMID 17609428.
Marshall AS, Willment JA, Pyz E, Dennehy KM, Reid DM, Dri P,  et al. (August 2006). "Human MICL (CLEC12A) is differentially glycosylated and is down-regulated following cellular activation". European Journal of Immunology. 36 (8): 2159–69. doi:10.1002/eji.200535628. PMID 16838277.
Chen CH, Floyd H, Olson NE, Magaletti D, Li C, Draves K, Clark EA (February 2006). "Dendritic-cell-associated C-type lectin 2 (DCAL-2) alters dendritic-cell maturation and cytokine production". Blood. 107 (4): 1459–67. doi:10.1182/blood-2005-08-3264. PMC 1895401. PMID 16239426.
Bakker AB, van den Oudenrijn S, Bakker AQ, Feller N, van Meijer M, Bia JA,  et al. (November 2004). "C-type lectin-like molecule-1: a novel myeloid cell surface marker associated with acute myeloid leukemia". Cancer Research. 64 (22): 8443–50. doi:10.1158/0008-5472.CAN-04-1659. PMID 15548716.
Han Y, Zhang M, Li N, Chen T, Zhang Y, Wan T, Cao X (November 2004). "KLRL1, a novel killer cell lectinlike receptor, inhibits natural killer cell cytotoxicity". Blood. 104 (9): 2858–66. doi:10.1182/blood-2004-03-0878. PMID 15238421.
Marshall AS, Willment JA, Lin HH, Williams DL, Gordon S, Brown GD (April 2004). "Identification and characterization of a novel human myeloid inhibitory C-type lectin-like receptor (MICL) that is predominantly expressed on granulocytes and monocytes". The Journal of Biological Chemistry. 279 (15): 14792–802. doi:10.1074/jbc.M313127200. PMID 14739280.
Ebner S, Sharon N, Ben-Tal N (October 2003). "Evolutionary analysis reveals collective properties and specificity in the C-type lectin and lectin-like domain superfamily". Proteins. 53 (1): 44–55. doi:10.1002/prot.10440. PMID 12945048.