stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پیشینه بابل
مشروطیت > فتح تهران

نوشتار اصلی: فتح تهران
سالار فاتح در کتاب خاطرات خود دربارهٔ مشروطه و فتح تهران، از اقامت در خانهٔ سعید حضور در علی‌آباد (قائم‌شهر کنونی) می‌نویسد. پس از دو روز اقامت، به هنگام عصر جوانی مشروطه‌خواه به نام «میرزا عبدالکریم‌خان» که منشی ادارهٔ «کسیس» در «بارفروش» بود، به دیدار وی آمد. وی چندین روزنامهٔ ترکی، روسی و فارسی که از شوروی آمده بود را برای سالار فاتح آورد و به وی گفت که در میان ارامنهٔ بارفروش شایعه‌ای پخش شده که بعد از به توپ‌بستن مجلس، دولتیان تهران دستورالعملی به میرهاشم و میرزا حسن و رحیم‌خان چلپیانلو دادند که در تبریز با دولتیان به اتفاق انجمن اسلامی به انجمن ولایتی و مشروطه‌خواهان حمله برند. میرزا عبدالکریم‌خان اطلاعات دیگری هم به سالار فاتح داد و وی را از قیام ستارخان و باقرخان آگاه کرد که این موضوع بسیار سالاتر فاتح را خشنود کرد.
دوران پهلوی > دوران رضاشاه

در دو یا سه سال آخر حکومت رضاشاه، افسری به نام «ستوان ناظمی» مسئول «سربازگیری» (نظام اجباری) در بابل شد. وی در زمان مسئولیت خود فساد گسترده‌ای انجام داد و اخاذی‌های بسیاری از مردم کرد. وی پس از اشغال بابل به دست نیروهای روس، از این شهر گریخت.
دوران پهلوی > دوران رضاشاه > سفر دوم رضاشاه

رضاشاه در سال ۱۳۱۲ پس از اسب‌دوانی در ترکمن‌صحرا، به بابل آمد. در این سفر که در تاریخ ۲۶ آبان آغاز شد، سردار اسعد که در کابینهٔ محمدعلی فروغی، وزیر جنگ بود، همراه شاه بود. وی یک هفته پس از این سفر دستگیر و بازداشت شد.
دوران پهلوی > دوران محمدرضا شاه > حکومت نظامی خرداد ۱۳۳۲

در پی آشوب‌های اواخر بهار ۱۳۳۲، در روز ۳۱ خرداد ۱۳۳۲ نمایندهٔ محمد مصدق، نخست‌وزیر وقت به همراه هیئتی از تهران وارد بابل شدند. هم‌زمان با این سفر، در بابل حکومت نظامی اعلام شد. در ۲۴ آبان ۱۳۳۲ سخنگوی دولت محمد مصدق، از لغو حکومت نظامی در ۱۲ شهرستان ایران خبر داد که بابل جزو آن‌ها بود.
دوران پهلوی > دوران محمدرضا شاه > نوروزها در بابل

محمدرضا شاه پهلوی در مدت هفت سال زندگی مشترک با ثریا اسفندیاری، هر ساله ۱۳ روز تعطیلی نوروز را در کاخ بابل می‌گذراند؛ ولی در نوروز ۱۳۳۸ یعنی در نخستین نوروز پس از جدایی شاه و ثریا، شاه که به مانند هر سال راه مازندران و بابل را در پیش گرفته بود، در میانهٔ راه در گچسر به راننده دستور ایست داد و پس از استراحت کوتاهی در هتل، به تهران بازگشت. کاخ بابل از ساخته‌های اوژن آفتاندلیانس معمار مشهور ایرانی است.
دوران پهلوی > دوران محمدرضا شاه > زمین‌لرزهٔ سال ۱۳۳۶

نوشتار اصلی: زمین‌لرزه سنگچال (۱۳۳۶)
در ساعت ۴ بامداد ۱۱ تیر ۱۳۳۶، زمین‌لرزهٔ شدیدی روی داد که مرکز آن لاریجان و بندپی بابل بود. این زمین‌لرزه سراسر مازندران را به لرزه درآورد. در بابل، بازاریان و کارمندان تا چند روز کار خود را رها کرده، به صحرا رفتند و چادر زدند. روزنامهٔ «اعتراف» چاپ بابل در شمارهٔ نهم خود در روز ۲۶ تیر ۱۳۳۶ از این زمین‌لرزه در بابل و پیرامون آن خبر داد که افزون بر خسارات و خرابی‌ها، تلفات جانی هم داشته‌است. بنا بر این گزارش، تلفات این زمین‌لرزه در روستای سنگ‌چال بندپی و توابع آن ۱۳۳ کشته و ۲۶۰ زخمی بوده‌است.
در پی این زمین‌لرزه، کمک‌های مردمی و دولتی بسیاری به بخش بندپی بابل فرستاده شد. «محمدصادق شفیع‌زاده» بازرگان نیکوکار بابلی که با تجارت‌خانهٔ شوروی در ارتباط بود، با توجه به الگویی که در این کشور سوسیالیستی بود، برای نخستین بار در ایران اقدام به چاپ «کالابرگ» کوپن کرد تا کمک‌ها به‌طور صحیح و عادلانه میان زلزله‌زدگان توزیع شود.
جنگ جهانی دوم

به هنگام اشغال ایران در جنگ جهانی دوم به دست نیروهای متفقین، هواپیماهای جنگی اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی شهرهای بابل و بابلسر را بمباران کردند. در بابلسر بخشی از اسکله و پل کوچک آسیب دید. ستون نیروی زمینی شوروی در روزهای هفتم و هشتم اشغال به بابل رسید. به محض ورود ستون نیروی زمینی شوروی، فرماندهٔ ستون دستور بستن دکان‌ها را داد. از این رو که همهٔ نیروهای شهربانی و ژاندارمری ادارهٔ خود را ترک کرده و پنهان شده بودند، نیروهای روس امنیت بابل را برعهده گرفتند و پس از چند روز تعطیلی، دکان‌ها دوباره باز شدند.
نیروهای شوروی ساختمان‌ها و املاک رضاشاه و بناهای دولتی چهارراه بیمارستان «یحیا نژاد» (به نام پیشین: بیمارستان شاهپور) که هم‌اکنون چهارراه «فرهنگ» خوانده می‌شود را به مرکز فرماندهی و اداری خود تبدیل کردند. بر روی دیوار مرکز فرماندهی روس‌ها، شعارهایی بر ضد آلمان نازی نوشته شد. تمرین‌های نظامی روس‌ها در میدان مشرف به خیابان ورودی کاخ سلطنتی بابل (هم‌اکنون میدان کارگر) برگزار می‌شد. در هنگام اشغال متفقین، مردمی که از بابل و دیگر نقاط مازندران قصد سفر به تهران را داشتند، در منطقهٔ جاجرود با ایست بازرسی نیروهای روس مواجه می‌شدند که گاه با دادن یک بطری ودکا یا یک بسته سیگار، اجازهٔ گذر می‌یافتند.
در دوران اشغال، با این که خود مردم بابل دچار تنگ‌دستی و کمبود مواد خوراکی بودند، نیروهای روس آذوقه و محصولات کشاورزی و همچنین گاو و گوسفند مردم را می‌گرفتند و به شوروی می‌فرستادند.
جنگ جهانی دوم > قیام ۱۳۲۰

در نخستین سال اشغال شوروی، «ستوان ناظمی» که در دو یا سه سال واپسین حکومت رضاشاه مسئول «سربازگیری» (نظام اجباری) در بابل بود و به هنگام هجوم روس‌ها گریخته بود، به شهر بازگشت و دوباره به سربازگیری مشغول شد. اما مردم بابل بر وی تاختند و خودروی وی را آتش زدند. مردم با تظاهرات عمومی حوزهٔ سربازگیری را اشغال کرده و پس از تخریب، به آتش کشیدند. در پی این رخداد، ستوان ناظمی از شهر گریخت.
پس از گریختن ناظمی، مردم به سازمان ثبت احوال بابل هجوم بردند و همهٔ اسناد و بایگانی شناسنامه‌ها، که مبنای تشخیص سن افراد برای سربازگیری بود را به آتش کشیدند. پس از حمله به ادارهٔ ثبت احوال، مردم به چندین ادارهٔ دیگر هجوم بردند و به همین ترتیب شهر چند روز در شورش و آشوب بود. در نهایت فرماندهٔ ستون نیروی زمینی شوروی با اعزام سربازان روسی به شهر، آرامش را به شهر برگرداند.
در پی این رویداد، تا چند سال در شهر بابل سربازگیری انجام نشد.
انقلاب ۱۳۵۷ > تظاهرات

در روزهای آغازین اردیبهشت ۱۳۴۰، آموزگاران بابل دست به اعتصاب زدند. آموزگاران بابل به همراه آموزگاران چندین شهر دیگر، با امضای طوماری از «طرح باشگاه مهرگان» پشتیبانی کردند.
در روزهای آشوب پیش از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، همانند بیشتر شهرهای ایران، در بابل هم هر روزه تظاهرات و راهپیمایی برگزار می‌شد. در هشتم و نهم فروردین ۱۳۵۷، مردم بابل با نزدیک شدن به مراسم چهلم کشته‌شدگان تظاهرات تبریز، مردم بابل دست به تظاهرات زدند.
نسخهٔ آمریکای تایم در گزارشی از حوادث پس از رویداد آتش‌سوزی سینما رکس آبادان، خبر از یورش برخی از شورشیان به یک سیرک ایتالیایی در بابل می‌دهد. این افراد که می‌خواستند از بازگشایی این سیرک در بابل جلوگیری کنند، با تهدید صاحب سیرک مبنی بر رهاسازی شیرها، عقب‌نشینی کردند.
انقلاب ۱۳۵۷ > بازگشت خمینی

پس از بازگشت سید روح‌الله خمینی به ایران در ۱۲ بهمن ۱۳۵۷، مردم بابل در خیابان‌ها جشن برپا کردند. همچنین نمایشگاه عکس رویدادهای انقلاب در بابل برگزار شد.
انقلاب ۱۳۵۷ > تصرف اموال شاهنشاهی

در روز ۳۰ بهمن ۱۳۵۷، نیروهای پاسدار انقلاب، املاک و کاخ شاهنشاهی در بابل را تصرف کردند. کاخ شاه در سال ۱۳۶۱تبدیل به دانشگاه علوم پزشکی بابل شد.
جمهوری اسلامی > یورش به نمایندهٔ بابل در مجلس

در دوره دوم مجلس شورای اسلامی به هنگام گزینش نخست‌وزیر در سال ۱۳۶۴، «ولی‌الله زمانی» نمایندهٔ بابل در پشتیبانی از نخست‌وزیری محمدرضا مهدوی کنی و مخالفت با میرحسین موسوی به سخنرانی پرداخت. ولی در هنگام سخنرانی، هادی غفاری و اکبر حمیدزاده که هر دو نمایندهٔ مجلس بودند، به سوی وی یورش بردند و او را مورد ضرب و شتم قرار دادند. این کتک‌کاری در حدی بود که از دهن ولی‌الله زمانی خون بیرون ریخت.
جمهوری اسلامی > واقعهٔ آمل

در جریان واقعه آمل در سال ۱۳۶۰، شماری از کمونیست‌های بابل به یاری اتحادیه کمونیست‌های ایران شتافتند.
رستم قاسمی

| سردار رستم قاسمی | سردار رستم قاسمی |
| --- | --- |
قاسمی در سال ۱۴۰۰: قاسمی در سال ۱۴۰۰
وفاداری: ایران
شاخه نظامی: سپاه پاسداران انقلاب اسلامی
سال‌های خدمت: ۱۴۰۱–۱۳۶۰
درجه: دریادار پاسدار
یگان: نیروی دریایینیروی قدس
فرماندهی: قرارگاه قرب نوحقرارگاه سازندگی خاتم‌الانبیاء
جنگ‌ها و عملیات‌ها: جنگ ایران و عراق
چهارمین وزیر راه و شهرسازی: چهارمین وزیر راه و شهرسازی
دوره مسئولیت ۳ شهریور ۱۴۰۰ – ۱ آذر ۱۴۰۱: دوره مسئولیت ۳ شهریور ۱۴۰۰ – ۱ آذر ۱۴۰۱
رئیس‌جمهور: سید ابراهیم رئیسی
پس از: محمد اسلامی
پیش از: شهریار افندی‌زاده (سرپرست)
نهمین وزیر نفت: نهمین وزیر نفت
دوره مسئولیت ۱۲ مرداد ۱۳۹۰ – ۲۴ مرداد ۱۳۹۲: دوره مسئولیت ۱۲ مرداد ۱۳۹۰ – ۲۴ مرداد ۱۳۹۲
رئیس‌جمهور: محمود احمدی‌نژاد
پس از: محمد علی‌آبادی (سرپرست)
پیش از: بیژن نامدار زنگنه
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۵ اردیبهشت ۱۳۴۳ سرگاه، لامرد، ایران
درگذشته: ۱۷ آذر ۱۴۰۱ (۵۸ سال) پکن، چین
علت مرگ: بیماری سرطان
آرامگاه: قطعه ۲۴ بهشت زهرا، تهران، ایران
همسر(ان): مرضیه‌سادات میرشفیعی (ا. ۱۳۶۳–۱۳۸۶)
فرزندان: ۴
تحصیلات: مهندسی عمران
محل تحصیل: دانشگاه صنعتی شریف دانشگاه صنعتی امیرکبیر
هیئت دولت: دولت دهم دولت سیزدهم
جایزه‌ها: نشان خدمت (درجه ۲)
 :  
رستم قاسمی (۱۵ اردیبهشت ۱۳۴۳ – ۱۷ آذر ۱۴۰۱) نظامی و سیاستمدار اصولگرای ایرانی بود که در دولت سیزدهم از سال ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۱ سمت وزیر راه و شهرسازی را برعهده داشت و در دولت دهم نیز از سال ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۲ به‌عنوان وزیر نفت فعّالیت می‌کرد. قاسمی فعالیت نظامی را از سال ۱۳۶۰ در سپاه پاسداران انقلاب اسلامی آغاز کرد و در طول جنگ ایران و عراق از اعضای این نهاد بود. او در فاصله سال‌های ۱۳۸۶ تا ۱۳۹۰ فرمانده قرارگاه سازندگی خاتم‌الانبیاء بود و پیش‌تر به‌عنوان معاون اقتصادی نیروی قدس فعالیت می‌کرد.
زندگی‌نامه

رستم قاسمی در ۱۵ اردیبهشت ۱۳۴۳ در روستای سرگاه از توابع شهرستان مهر، استان فارس زاده شد. او در سال ۱۳۶۰ به عضویت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی درآمد و در جنگ ایران و عراق شرکت کرد. او در جنگ مجروح و جانباز شد. وی دارای مدرک کارشناسی مهندسی عمران از دانشگاه صنعتی شریف و کارشناسی ارشد مهندسی عمران آموزش راه دور از دانشگاه صنعتی امیرکبیر واحد گرمسار استان سمنان بود.
پس از جنگ ایران و عراق، به قرارگاه خاتم‌الانبیاء پیوست و در سال ۱۳۸۶ پس از عبدالرضا عابد، به عنوان فرمانده قرارگاه منصوب شد. وی در مرداد ماه ۱۳۹۰ در پی برکناری مسعود میر کاظمی، توسط محمود احمدی‌نژاد برای تصدی پست وزارت نفت پیشنهاد شد و در ۱۲ مرداد، به‌عنوان آخرین وزیر نفت دولت دهم از مجلس رای اعتماد دریافت کرد. پس از انتخاب قاسمی به‌عنوان وزیر نفت، تیموتی گایتنر هشدار داد که از امروز، وزارت نفت ایران تحت تسلط سپاه پاسداران درآمده‌است.
تحریم‌های بین‌المللی

نام رستم قاسمی به عنوان فرمانده قرارگاه خاتم‌الانبیاء در فهرست تحریم‌های شورای امنیت، حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا، اتحادیه اروپا و استرالیا قرار داشت که بعد از وزیر شدن، از فهرست تحریم‌های بین‌المللی خارج شد. همچنین وزارت خزانه‌داری آمریکا در ۴ سپتامبر ۲۰۱۹ رستم قاسمی و پسرش را در رابطه با یک شبکه انتقال نفت تحت کنترل سپاه پاسداران تحریم کرد. این شبکه به «شبکه نفت در خدمت تروریسم» معروف شده‌است.
وزارت نفت

قاسمی که فرمانده قرارگاه خاتم‌الانبیا سپاه پاسداران بود توسط محمود احمدی‌نژاد برای وزیر نفت به مجلس معرفی شد. او ۱۲ مرداد ۱۳۹۰ از دوره هشتم مجلس شورای اسلامی با ۲۱۶ رای موافق برای وزارت نفت ایران رای اعتماد گرفت. برخی نمایندگان مجلس با وزارت رستم قاسمی مخالف بودند. علی مطهری، از نمایندگان مخالف گفت «فردی تا زمانی که عضو سپاه پاسداران یا ارتش است یک نیروی نظامی محسوب می‌شود و صلاح نیست وزیر شود.»
وزارت نفت > دکل نفتی فورچونا

در زمان وزارت قاسمی در دولت محمود احمدی‌نژاد، دکل حفاری نفت فورچونا به واسطه یک شرکت ترکیه‌ای به شرکت مهندسی و ساخت تأسیسات دریایی ایران، از شرکت‌های زیرمجموعه وزارت نفت ایران، فروخته شد اما با وجود پرداخت قیمت ۸۷ میلیون دلاری آن، به ایران تحویل داده نشده‌است. ماجرای گم شدن این دکل اواخر مهر ماه سال ۱۳۹۳ رسانه‌ای شد، زمانی که ۱۴ نماینده مجلس شورای اسلامی در نامه‌ای به رئیس مجلس خواستار پی‌گیری موضوع شدند. در نهایت شعبه ۱۶۳ مجتمع امور اقتصادی پنج متهم پرونده دکل نفتی را به زندان محکوم کرد. رستم قاسمی، پیشتر گم‌شدن دکل نفتی را تکذیب کرده و گفته بود دکل نفتی خودکار نیست که گم شود.
انتخابات ۱۴۰۰

قاسمی در اردیبهشت ۱۴۰۰ نامزدی خود را برای انتخابات ریاست‌جمهوری ایران اعلام کرد. پس از نشست خبری اعلام کاندیداتوری، خبرگزاری مهر، خبرگزاری میزان قوه قضائیه، خبرگزاری مشرق، راه دانا و باشگاه خبرنگاران جوان تأیید کردند که میکروفن جعلی رسانه‌هایشان در این جلسه استفاده شده‌است و آنها حضوری نداشته‌اند. وی با حضور در ستاد انتخابات وزارت کشور برای شرکت در انتخابات ثبت‌نام کرد اما قبل از اعلام اسامی تأیید صلاحیت شدگان توسط شورای نگهبان، از کاندیداتوری انصراف داد.
وزارت راه و شهرسازی

رستم قاسمی ۳ شهریور ۱۴۰۰ از دوره یازدهم مجلس شورای اسلامی با ۲۶۷ رای موافق برای وزارت راه و شهرسازی رای اعتماد گرفت. او در جریان جلسهٔ بررسی صلاحیت خود برای این وزارت به اشتباه گفت «من ۱۰ دستور کار را نوشته‌ام که اولین روز حضور در وزارت نفت، با برنامهٔ زمان‌بندی به مسئولان وزارت‌خانه ابلاغ کنم» و چندین بار لفظ وزارت نفت را بکار برد که مورد توجهٔ برخی رسانه‌ها قرار گرفت.
وزارت راه و شهرسازی > نفت در برابر مسکن

رستم قاسمی در ابتدای شروع به کار دولت ابراهیم رئیسی قول ساخت چهار میلیون واحد مسکونی طی چهار سال را داد، وعده‌ای که رئیس‌جمهوری ایران نیز در یک برنامه گفت‌وگوی تلویزیونی بر اجرایی شدن آن تأکید کرد. قاسمی با طرح «نفت در برابر مسکن» قصد داشت شرکت‌های چینی و ترکیه‌ای را برای احداث مسکن در ایران جذب کند و سرمایه‌های شرکت‌های خارجی را با تحویل نفت بازپرداخت کند. ایرج رهبر، نایب رئیس انجمن صنفی انبوه سازان استان تهران، در تیر ۱۴۰۱ از شکست این طرح خبر داد.
وزارت راه و شهرسازی > دستگیری بازرس ویژه و مشاور

در شهریور ۱۴۰۱، محمدقاسم مکارم‌شیرازی، بازرس ویژه و مشاور قاسمی در وزارت راه و شهرسازی، به اتهام فساد مالی توسط مأموران وزارت اطلاعات ایران دستگیر شد. قاسمی به‌رغم اینکه پس از اعلام خبر بازداشت بازرس ویژه‌اش، اتهام رشوه‌خواری او را «گمانه‌زنی بی‌پایه» خوانده بود، در موضع‌گیری بعدی خود از دلیل بازداشت او اظهار بی‌اطلاعی کرد. قاسم مکارم شیرازی در زمان نامزدی رستم قاسمی در سیزدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری از حامیان او بود.
وزارت راه و شهرسازی > انتشار عکس در مالزی

در بحبوحه خیزش ۱۴۰۱ ایران، شاهد علوی، روزنامه‌نگار ایران اینترنشنال چند عکس از قاسمی در سال ۲۰۱۱ را منتشر کرد که او را در حال تفریح با یک زن بی‌حجاب در مالزی نشان می‌داد. انتشار این عکس‌ها واکنش زیادی در شبکه‌های اجتماعی داشته و کاربران با یادآوری قانون حجاب اجباری، که زمینه اعتراضات سراسری بود، چنین اقداماتی را نشان از استانداردهای دوگانه مقامات جمهوری اسلامی دانستند. در ادامه علی جعفری، رئیس دفتر رستم قاسمی اصالت این عکس‌ها را تأیید کرد، اما مدعی شد این عکس‌ها «خصوصی» و مربوط به «یک زن و شوهر» بوده‌است و روزنامه دولتی ایران انتشار عکس‌های قاسمی را اقدامی سیاسی علیه یک شخصیت «انقلابی» دانست.
در نهایت ابتدای آذر ۱۴۰۱ اعلام شد رئیس‌جمهور ایران با استعفای قاسمی موافقت کرده‌است. به ادعای بی‌بی‌سی این استعفا در پی انتشار این تصاویر و انتقادات از جمله درون حکومتی از دولت رئیسی عنوان شد و بیماری قاسمی و ناتوانی در انجام وظایفش در وزارتخانه را شایعه دانست.
درگذشت

پس از انتخاب قاسمی به‌عنوان وزیر راه و شهرسازی در شهریور ۱۴۰۰، نشانه‌هایی از بیماری در او ظاهر شد. او به علت ابتلا به سرطان برای درمان به چین رفت. او دو هفته پس از کناره‌گیری از وزارت راه در ۱۷ آذر ۱۴۰۱ و تنها یک روز پس از معرفی مهرداد بذرپاش به عنوان جانشینش در وزارت راه توسط مجلس، درگذشت. مراسم تشییع جنازهٔ او در ۲۰ آذر در تهران برگزار شد.
التستاد (فرانکفورد ام میین)

Stadtteil of فرانکفورت
| Altstadt  | Altstadt  |
| --- | --- |
Stadtteil  of فرانکفورت: Stadtteil  of فرانکفورت
  نشان:   نشان
ایالت: هسن
منطقه اداری: Darmstadt
ناحیه: ناحیه شهری
شهر: فرانکفورت
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۴۷۷ کیلومتر مربع (۰٫۱۸۴ مایل مربع)
جمعیت (2007-12-31): جمعیت (2007-12-31)
 • کل: ۳٬۴۷۳
 • تراکم: ۷۳۰۰/کیلومتر مربع (۱۹۰۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: 60311
کدهای شماره‌گیری: 069
پلاک خودرو: F
وبگاه: www.frankfurt.de
التستاد (فرانکفورد ام میین)
التستاد (فرانکفورد ام میین) (به آلمانی: Altstadt (Frankfurt am Main)) یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در فرانکفورت واقع شده‌است.
خصوصیات

التستاد ۳٬۴۷۳ نفر جمعیت دارد.
ینگی‌کند خانه‌برق

village در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| ینگی‌کند خانه‌برق ینگی کندخانه برق | ینگی‌کند خانه‌برق ینگی کندخانه برق |
| --- | --- |
village: village
ینگی‌کند خانه‌برق: ینگی‌کند خانه‌برق
مختصات: ۳۷°۱۸′۰۰″ شمالی ۴۶°۰۱′۰۰″ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۳۰۰۰۰°شمالی ۴۶٫۰۱۶۶۷°شرقی﻿ / 37.30000; 46.01667: مختصات: ۳۷°۱۸′۰۰″ شمالی ۴۶°۰۱′۰۰″ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۳۰۰۰۰°شمالی ۴۶٫۰۱۶۶۷°شرقی﻿ / 37.30000; 46.01667
استان‌های ایران: استان آذربایجان شرقی
شهرستان‌های ایران: شهرستان بناب
بخش (تقسیمات کشوری): بخش مرکزی شهرستان بناب
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان بناجوی غربی
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۸۵۳
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
ینگی‌کند خانه‌برق یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان بناجوی غربی بخش مرکزی شهرستان بناب واقع شده‌است.این روستا ۸۵۳ نفر جمعیت دارد.
اقلیم

همه ساکنان این روستا آذربایجانی هستند و به زبان ترکی آذربایجانی سخن گفته و پیرو دین اسلام و مذهب شیعهٔ دوازده‌امامی‌اند.
موقعیت جغرافیایی

روستا در ۳کیلومتری جنوب غربی شهرستان بناب میباشد.از شمال به رود صوفی چای، از جنوب به روستای خانه برق ، از شرق به زمینهای کشاورزی و از غرب با روستای قشلاق سالاری و زمینهای کشاورزی محدود میشود.
زمین شناسی

زمینهای کشاورزی محدود و ابی دارد.که البته با رشد جمعیت و بزرگ شدن روستا،زمینهای زیادی ،تغییر کاربری شده اند.تغییر مسیر دائمی رودخانه صوفی چای و ته نشین شدن  رسوبات حاصلخیز ، زمینهای مرغوبی را نصیب این روستا کرده است.
تحصیلات

سطح تحصیلات در این منطقه تقریبا در حد بالایی می باشد.
پرکند (ازبکستان)

مکان در 25px ازبکستان
| پرکند، ازبکستان Parkent / پرکېنت | پرکند، ازبکستان Parkent / پرکېنت |
| --- | --- |
شهر: شهر
ولایت: ولایت تاشکند
ناحیه: ناحیه پرکند
جمعیت: جمعیت
 • کل: ۴۵۵۰۰
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵ (UZT)
پَرکَند (به ازبکی: Parkent، پرکېنت) شهری در ولایت تاشکند کشور ازبکستان است که در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۳۹٬۸۰۱ نفر جمعیت داشته است.
عشق می‌تواند به‌طور جدی به سلامت شما آسیب بزند

| El amor perjudica seriamente la salud | El amor perjudica seriamente la salud |
| --- | --- |
Love Can Seriously Damage Your Health: Love Can Seriously Damage Your Health
کارگردان: مانوئل گومس پریرا
تهیه‌کننده: سزار بنیتز لئون
نویسنده: مانوئل گومس پریرا خوان لوئیس ایبورا خواکین اوریسترل
فیلمنامه‌نویس: یولاندا گارسیا سرانو
بازیگران: آنا بلن پنه‌لوپه کروز گابینو دیه‌گو خاویر باردم لولا ئررا کارمن بالاگه  لوئیس پرساگوا  خوزه کورباچو خوانخو پوئیخ‌کوربه
موسیقی: برناردو بونسی
فیلم‌بردار: خوان آموروس
تاریخ‌های انتشار:  ۱۰ ژانویه ۱۹۹۷ (۱۹۹۷-0۱-۱۰)  
مدت زمان: ۱۱۷ دقیقه
کشور: اسپانیا
زبان: اسپانیایی 
عشق می‌تواند به‌طور جدی به سلامت شما آسیب بزند (اسپانیایی: El amor perjudica seriamente la salud‎) فیلمی در ژانر کمدی به کارگردانی مانوئل گومس پریرا است که در سال ۱۹۹۷ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به آنا بلن، پنه‌لوپه کروز، گابینو دیه‌گو، خوانخو پوئیخ‌کوربه و خاویر باردم اشاره کرد.
فهرست شهرهای استان خراسان جنوبی

تا پایان سال ۱۴۰۲، استان خراسان جنوبی ۳۱ شهر داشته است. شهرستان های این استان به محصولات کشاورزی منحصر به فرد آن معروف می باشند که از جمله آن ها زعفران و زرشک قائنات و عناب بیرجند و مرکبات و خرمای طبس می باشد. قدیمی ترین زیستگاه بشری شرق کشور غار جوجه خونیک در شهرستان قائنات این استان قرار دارد.
فردوس: نخستین شهر دارای شهرداری در بین شهرهای استان خراسان جنوبی
بیرجند: مرکز استان و پرجمعیت‌ترین شهر استان خراسان جنوبی
| ردیف | شهر | شهرستان | جمعیت (۱۳۹۵) | سال تأسیس | درجهٔ شهرداری |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | بیرجند | بیرجند | ۲۰۳٬۶۳۶ | ۱۳۰۷ | ۹ |
| ۲ | قائن | قائنات | ۴۲٬۳۲۳ | ۱۳۲۸ | ۸ |
| ۳ | طبس | طبس | ۳۹٬۶۷۶ | ۱۳۱۰ | ۸ |
| ۴ | فردوس | فردوس | ۲۸٬۶۹۵ | ۱۳۰۴ | ۷ |
| ۵ | نهبندان | نهبندان | ۱۸٬۳۰۴ | ۱۳۴۰ | ۶ |
| ۶ | بشرویه | بشرویه | ۱۶٬۴۲۶ | ۱۳۳۲ | ۶ |
| ۷ | سرایان | سرایان | ۱۳٬۷۹۵ | ۱۳۳۰ | ۶ |
| ۸ | سربیشه | سربیشه | ۸٬۷۱۵ | ۱۳۴۱ | ۵ |
| ۹ | اسلامیه | فردوس | ۷٬۱۰۸ | ۱۳۵۴ | ۴ |
| ۱۰ | حاجی‌آباد | زیرکوه | ۶٬۱۶۸ | ۱۳۷۸ | ۴ |
| ۱۱ | خوسف | خوسف | ۵٬۷۱۶ | ۱۳۷۵ | ۴ |
| ۱۲ | خضری دشت‌بیاض | قائنات | ۵٬۶۸۰ | ۱۳۶۲ | ۶ |
| ۱۳ | اسدیه | درمیان | ۵٬۴۶۰ | ۱۳۷۵ | ۴ |
| ۱۴ | آیسک | سرایان | ۵٬۱۴۳ | ۱۳۷۸ | ۴ |
| ۱۵ | نیمبلوک | قائنات | ۴٬۷۶۲ | ۱۳۸۳ | ۳ |
| ۱۶ | طبس مسینا | درمیان | ۴٬۵۹۶ | ۱۳۸۷ | ۲ |
| ۱۷ | سه‌قلعه | سرایان | ۴٬۴۳۶ | ۱۳۸۱ | ۳ |
| ۱۸ | عشق‌آباد | عشق‌آباد | ۳٬۹۶۵ | ۱۳۷۹ | ۴ |
| ۱۹ | آرین‌شهر | قائنات | ۳٬۷۲۹ | ۱۳۸۳ | ۳ |
| ۲۰ | اسفدن | قائنات | ۳٬۵۹۸ | ۱۳۸۳ | ۳ |
| ۲۱ | مود | سربیشه | ۳٬۴۷۷ | ۱۳۸۴ | ۱ |
| ۲۲ | شوسف | نهبندان | ۳٬۱۸۱ | ۱۳۷۹ | ۲ |
| ۲۳ | دیهوک | طبس | ۲٬۹۵۹ | ۱۳۸۳ | ۲ |
| ۲۴ | ارسک | بشرویه | ۲٬۹۵۵ | ۱۳۸۹ | ۲ |
| ٢۵ | آبیز | زیرکوه | ۲٬۷۱۶ | ۱۳۹۷ | ۱ |
| ۲۶ | باغستان | فردوس | ۲٬٧٠۴ | ۱۳۹۹ | ۱ |
| ٢۷ | درح | سربیشه | ۲٬۴٣١ | ۱۳۹۷ | ۱ |
| ٢۸ | قهستان | درمیان | ۲٬۳۲۲ | ۱۳۸۷ | ۱ |
| ۲۹ | گزیک | درمیان | ۲٬۲۹۴ | ۱۳۸۹ | ۲ |
| ۳۰ | زهان | زیرکوه | ۱٬۱۱۸ | ۱۳۸۳ | ۲ |
| ۳۱ | ماژان | خوسف | ۴۷۶ | ۱۳۹۹ | ۱ |
کیبوتص

دگنیا اولین کیبوتصی بود که در سرزمین فلسطین عثمانی به وجود آمد.
کیبوتص (عبری: קִבּוּץ / קיבוץ‎؛ به معنی گردهمایی، خوشه‌بندی) یک جامعه هدفمند در اسرائیل است که به‌طور سنتی بر پایه کشاورزی بنا شده است. به عضوی از کیبوتص، کیبوتص‌نیک (عبری: קִבּוּצְנִיק / קיבוצניק‎؛ جمع: kibbutznikim یا kibbutzniks) گفته می‌شود.
کیبوتص‌ها براساس جوامع آرمان‌شهری و ترکیبی از اصول سوسیالیسم و صهیونیسم تأسیس شدند. در دهه‌های اخیر، برخی از کیبوتص‌ها خصوصی شده‌اند و تغییراتی در شیوه زندگی اشتراکی ایجاد شده است.
اولین کیبوتص در سال ۱۹۱۰ تأسیس شد و دگانیا آلف نام داشت. اما امروزه، کشاورزی تا حدودی با سایر شاخه‌های اقتصادی، از جمله کارخانه‌های صنعتی و شرکت‌های فناوری پیشرفته جایگزین شده است.
کیبوتص کفار ماساریک در شمال اسرائیل
در سال ۲۰۱۰، ۲۷۰ کیبوتص با مجموع جمعیت ۱۲۶٬۰۰۰ نفر در اسرائیل وجود داشت. کارخانه‌ها و مزارع آنها ۹ درصد از تولید صنعتی اسرائیل به ارزش ۸ میلیارد دلار آمریکا و ۴۰ درصد از تولید کشاورزی آن به ارزش بیش از ۱٫۷ میلیارد دلار آمریکا را تشکیل می‌دهند. برخی از کیبوتص‌ها همچنین صنایع پیشرفته و نظامی قابل توجهی را توسعه داده‌اند. برای مثال، در سال ۲۰۱۰، کیبوتص ساسا با حدود ۲۰۰ عضو، ۸۵۰ میلیون دلار درآمد سالانه از صنعت پلاستیک نظامی خود کسب کرد.
در حال حاضر، کیبوتص‌ها در جنبش کیبوتص سکولار با حدود ۲۳۰ کیبوتص، جنبش کیبوتص مذهبی با ۱۶ کیبوتص و سازمان مذهبی بسیار کوچکتر پوعالی آگودات اسرائیل با ۲ کیبوتص سازماندهی شده‌اند که همه آنها بخشی از جنبش گسترده‌تر شهرک‌سازی‌های اشتراکی هستند.
تاریخچه

اولین کیبوتص‌ها
کیبوتص‌ها توسط اعضای جنبش بیلو که به فلسطین مهاجرت کرده بودند، تأسیس شدند. مانند اعضای علیای اول که قبل از آنها آمدند و روستاهای کشاورزی ایجاد کردند، اکثر اعضای علیای دوم قصد داشتند کشاورز شوند. این تقریباً تنها شغلی بود که در اقتصاد کشاورزی فلسطین عثمانی در دسترس بود.
اولین کیبوتص، دگانیا آلف بود که در سال ۱۹۱۰ تأسیس شد.
برخی از بنیانگذاران جنبش کیبوتص در اسرائیل از آرمان‌های اسپارتای باستان، به ویژه در آموزش و زندگی جمعی، تأثیر پذیرفته بودند.
یوسف باراتس، یکی از پیشگامان جنبش کیبوتص، کتابی در مورد تجربیات خود نوشت.
ما به اندازه کافی از کار روی زمین خوشحال بودیم، اما بیشتر و بیشتر مطمئن می‌شدیم که شیوه‌های سکونت‌های قدیمی برای ما نیست. این راهی نبود که ما امیدوار بودیم کشور را آباد کنیم - این روش قدیمی که یهودیان در مقام بالاتر و عرب‌ها کارگران آنها باشند. به هر حال، ما فکر می‌کردیم که اصلاً نباید کارفرمایان و کارمندی وجود داشته باشد. باید راه بهتری وجود داشته باشد.
فلسطین عثمانی محیط زیست بسیار خشنی داشت. جلیل باتلاقی، کوه‌های جبال الخلیل صخره‌ای و جنوب کشور، صحرای نگب قرار داشت. برای چالش برانگیزتر کردن اوضاع، اکثر شهرک‌نشینان هیچ تجربه کشاورزی قبلی نداشتند. شرایط بهداشتی نیز ضعیف و مالاریا، تیفوس و وبا همه‌گیر بود. بادیه‌نشینان به کشتزارها و مناطق مسکونی حمله می‌کردند. خرابکاری در کانال‌های آبیاری و سوزاندن محصولات نیز امری رایج بود.
زندگی جمعی منطقی‌ترین راه برای امنیت در سرزمینی ناخوشایند بود. علاوه بر ملاحظات ایمنی، تأسیس یک مزرعه یک پروژه سرمایه‌بر بود. بنیانگذاران کیبوتص‌ها به‌طور جمعی منابع لازم برای ایجاد چیزی ماندگار را داشتند، در حالی که به‌طور مستقل چنین منابعی را نداشتند.
در نهایت، زمین توسط جامعه بزرگتر یهودی خریداری شد. از سراسر جهان، یهودیان سکه‌هایی را در صندوق ملی یهود معروف‌به «جعبه‌های آبی» برای خرید زمین در فلسطین می‌انداختند. در سال ۱۹۰۹، باراتس، همراه با نه مرد و دو زن در انتهای جنوبی دریاچه طبریه در نزدیکی روستای عربی ام جونی/جونی مستقر شدند. این نوجوانان تا آن زمان به عنوان کارگران روزمزد در تبدیل تالابها به زمین‌های کشاورزی قابل کشت، بنایی و کارگران ساده مشغول فعالیت بودند. رؤیای آنها اکنون کار برای خودشان و آباد کردن زمین بود. آنها جامعه خود را «کواتزت دگانیا» (به معنای «جمع‌گرایی گندم» یا «جامعه حبوبات») نامیدند که اکنون دگانیا آلف نام دارد.
بنیانگذاران دگانیا کارهای سخت و طاقت‌فرسایی را تحمل کردند. یکی از پیشگامان نوشته است: «بدن له می‌شود، پاها از کار می‌افتند، سر درد می‌گیرد، خورشید می‌سوزاند و ضعیف می‌کند.» گاهی، نیمی از اعضای کیبوتص نمی‌توانستند در محل کار حاضر شوند و بسیاری آنجا را ترک کردند. با وجود این سختی‌ها، در سال ۱۹۱۴، دگانیا پنجاه عضو داشت. کیبوتص‌های دیگر نیز در اطراف دریاچه طبریه و دره مرج ابن عامر در نزدیکی آن تأسیس شدند.