مری گوردون (بازرس زندان)
حرفه > نویسنده

گوردون نخستین کتاب خود را در سال ۱۹۰۷، زمانی که پزشک بود، نوشت. این رمان با عنوان هیئتی از نیکان را با نام مستعار پاتریک هود منتشر کرد. داستان دربارهٔ یک جاعل محکوم به نام ریچارد رانسوم است که در ۲۶ سالگی از زندان آزاد می‌شود اما برای بازگشت به جامعه با دشواری روبه‌رو می‌شود. نشریه بی‌ام‌جی در نقدی نوشت که شخصیت‌ها، به‌ویژه زندانی، به‌خوبی پرداخته شده‌اند و کتاب یک پیام اخلاقی مهم را منتقل می‌کند: «حتی اگر یک فرد تمام تلاش خود را برای جبران تباهی اجتماعی ناشی از جرمی که افشا شده انجام دهد، هرگز در نظر جامعه قادر نخواهد بود گذشته‌اش را پشت سر بگذارد».
منتقدی از مجلهٔ ادبی آتنائوم نیز شخصیت‌پردازی وی را ستود اما از «پایان خوش کلیشه‌ای» آن انتقاد کرد.
در همان سال بازنشستگی، گوردون کتاب انضباط کیفری (۱۹۲۲) را نوشت که در آن خواستار اصلاحات در نظام زندان شد. او معتقد بود که زندان‌ها بیش از حد بر مجازات و انضباط تمرکز دارند که این امر موجب افزایش جرم می‌شود. گوردون استدلال می‌کرد که باید تمرکز بیشتری بر توانبخشی صورت گیرد، که از آن جمله دریافت نظرات زندانیان دربارهٔ اقداماتی‌ست که مانع از ارتکاب مجدد جرم می‌شود.
او در یک مورد از کمک به یک زندانی زن سخن می‌گوید که بارها به دلیل دزدی لباس مردانه بازداشت شده بود. آن زندانی به او گفته بود که «احساس می‌کند نمی‌تواند به‌عنوان یک زن زندگی کند، اما می‌تواند به‌عنوان یک مرد زندگی کند و از کارهای مردانه لذت می‌برد». گوردون برای او لباس مردانه و هزینهٔ سفر به ولز جنوبی را فراهم کرد، جایی که توانست به‌عنوان معدنچی زغال‌سنگ مشغول به کار شود. آن زندانی سابق بعدها در نامه‌ای به گوردون اطلاع داد که در سال نخست آزادی خود «زندگی شرافتمندانه‌ای» داشته و برای اولین بار در ده سال گذشته، عید پاک را بیرون از زندان سپری کرده است.
منتقدی در روزنامهٔ گاردین دربارهٔ این کتاب نوشت که «بسیار انسانی و با زبانی پرنشاط نوشته شده است».
نیویورک تایمز نیز انضباط کیفری را به دلیل توصیف‌های «زنده» از شرایط زندان‌های بریتانیا و «گرما و قدرت» استدلال گوردون علیه نظام زندان‌های بریتانیا ستود، اما او را «آرمان‌گرا» دانست.
این کتاب، همراه با گزارش زندان‌های بریتانیا تحت مدیریت محلی سیدنی و بئاتریس وب و کتاب زندان‌های بریتانیای امروز نوشته استیون هاب‌هاوس و فنر براک‌وی، موجب درخواست‌هایی برای بررسی شرایط زندان‌ها شد. در ابتدا به نظر می‌رسید که این امر ممکن است محقق شود، زیرا کمیسرهای زندان ضرورت اصلاحات را پذیرفته بودند، اما پس از انتخابات عمومی ۱۹۲۲ بریتانیا، وزیر کشور بریتانیا، ویلیام بریجمن تصمیم گرفت که از انجام این بررسی صرف‌نظر کند.
در سال‌های پایانی زندگی، گوردون در روان‌شناسی تحلیلی نزد کارل گوستاو یونگ و همسرش اما در سوئیس به تحصیل پرداخت.
در سال ۱۹۳۶، او رمان تاریخی تعقیب غاز وحشی را که براساس داستان بانوان لانگولن بود، نوشت.
این کتاب، که به اما یونگ تقدیم شده، از سه بخش تشکیل شده است. دو بخش نخست به آشنایی این دو زن و دوران زندگی‌شان در ایرلند و ولز می‌پردازد. در بخش پایانی، گوردون از ملاقات خود با ارواح این زنان در سال ۱۹۳۴، طی بازدیدی از سانگوسن، سخن می‌گوید.
این کتاب از طرف ویرجینیا وولف و همسرش لئونارد منتشر شد.
یک نقد در روزنامه گاردین، از گوردون به دلیل روایت «حساس و عمیق» این داستان تمجید کرد، اما اشاره داشت که برخی خوانندگان ممکن است از ماهیت خیال‌پردازانه بخش پایانی کتاب و همچنین به‌تصویرکشیدن این زنان به‌عنوان نمونه‌های اولیهٔ فمینیسم خوششان نیاید.
یک سال پس از انتشار کتاب، گوردون یک نقش‌برجسته مرمری از این زنان در کلیسای سنت کالن لانگولن، جایی که به خاک سپرده شده بودند، نصب کرد.
گوردون نسبت به کتاب زندگی‌نامهٔ راجر فرای که ویرجینیا وولف در سال ۱۹۴۰ دربارهٔ راجر فرایِ هنرمند نوشت، انتقادات شدیدی داشت. این انتقادات به طور ویژه در مورد نحوهٔ به‌تصویر‌کشیدن همسرش، هلن کومبِ هنرمند و از دوستان نزدیک گوردون، بود. او در نامه‌ای به وولف، نگرانی‌های خود را دربارهٔ این کتاب ابراز کرد.
گوردون معتقد بود که کومب در این کتاب تنها به‌عنوان «روحی رنجور و مبهم» توصیف شده، درحالی‌که او را به‌عنوان زنی شجاع و کاریزماتیک از دوران جوانی‌اش به یاد داشت. او همچنین بر این باور بود که کتاب به تأثیر شخصیت برون‌گرای فرای بر وخامت وضعیت روانی کومب در سال‌های بعدی زندگی‌اش نپرداخته است.
مشخص نیست که آیا وولف پاسخی به این نامه داده است یا نه، اما در اشاره‌های مختصری که پیش‌تر در نوشته‌هایش به گوردون کرده بود، لحن گرمی نسبت به او نداشت.