stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
خویدوده
باور به تحریف در متون دینی > در منابع یونانی-رومی

جوآن ام. بیگوود می‌نویسد: تعداد کمی از کسانی که در مورد ازدواج خویشاوندی نزدیک در دوره هخامنشی اظهاراتی می‌کنند، اطلاعات شخصی داشتند. خانتوس که در حاشیه ایران هخامنشی یعنی لیدیه زندگی می‌کرد و در موقعیت مناسبی برای شناخت نسبت به دیگر یونانیان قرار داشت. مورخ دیگر هرودوت بود که در قرن پنجم قبل از میلاد، سفرهای گسترده‌ای شامل سفرهایی به بخش‌های غربی امپراتوری هخامنشی انجام داد. خانتوس تاریخ لیدیه را تقریباً در همان زمان نوشته شدن تاریخ هرودوت نوشت اما تنها در تعداد بسیار کمی از نقل‌قول‌های او باقی مانده است. نویسندگان بعدی همان‌طور که کلمنت اسکندریه در قرن دوم پس از میلاد نقل می‌کند که خانتوس ادعا کرده که رابطه جنسی با مادر، دختر و خواهر یکی از رسوم مغان —هر نوع روحانی باستانی غرب ایران متعلق به ادیان گوناگون — بود. با این حال، اینکه دقیقاً او چه گفته معلوم نیست و نمی‌توان از اعتبار او مطمئن بود. در تکه‌هایی که از تاریخ او باقی مانده است، یک اشتیاق آشکار برای داستان‌های پرشور، از جمله داستان‌های اعمال جنسی عجیب و غریب دیده می‌شود؛ به عنوان مثال گفته می‌شود که، پادشاه لیدی زنان را اخته می‌کرد تا از آنها به عنوان خواجه استفاده کنند. مسلماً برخی از محققان معتقدند که ازدواج‌های نزدیک در میان مغان رخ داده است. با این حال، از آنجایی که گفته‌های خانتوس آشکارا هیجان‌انگیز است، به نظر می‌رسد نویسندگان بعدی صرفاً آنچه را که پیشینیان خود بیان کرده‌اند تکرار می‌کنند و شواهد به سختی قانع‌کننده هستند. کتزیاس، پزشک دربار هخامنشی برای چند سال در آغاز قرن پنجم قبل از میلاد، فرصت‌های بهتری داشت تا حقایق را دریابید با این حال، مانند خانتوس تاریخ او از ایران، مانند آثار سلف او تنها از آنچه که نویسندگان بعدی حفظ کرده‌اند، شناخته شده و صحت اعتبار بسیار مورد تردید است. در مورد مسئله آداب و رسوم زناشویی از سوی او نقل شده است که «ایرانی‌ها با مادران خود رابطه جنسی دارند.» آگاهانه و بدون تردید این ادعایی است که در قرن دوم پس از میلاد آمده است. اتهام‌های ناشایست جنسی (از جمله زنای با محارم) یک ویژگی استاندارد سیاست در یونان و روم بود.
باور به تحریف در متون دینی > در منابع یونانی-رومی > نظریه تحریف در اواخر دوره ساسانی

مرتضی راوندی در کتاب تاریخ اجتماعی ایران چنین می‌گوید:
«در دوره ساسانی چیزی که بیش از همه دستخوش تصرف و ناسخ و منسوخ و جرح و تعدیل موبدان بوده حقوق شخصی است. به ویژه احکام ازدواج و ارث به اندازه‌ای پیچیده و مبهم بود که موبدان هر چه می‌خواستند می‌کردند و در این زمینه اختیاراتی داشتند که در هیچ شریعتی به روحانیان نداده‌اند.»
به اعتقاد علیرضا شاپور شهبازی، در منابع زرتشتی مهم‌ترین سند برای اثبات گات‌ها و اوستا می‌باشند. در گاتاها که سروده خود زرتشت است، واژه «خویتو»، یعنی «خود» / «خویش»، مذکور است اما از خویدوده ذکری نیست. اما در یسنا که از قدیمی‌ترین بخش‌های اوستاست نخستین بار از واژه خویتوتک به معنای ازدواج با خویشاوندان استفاده شده است. در هیچ‌یک از بندهای اوستا از قدیمی‌ترین آن گرفته که امروزه معتقدند که خود زرتشت سروده تا متاخرترین آن هیچ‌کجا از خویدوده به عنوان ازدواج با محارم یاد نشده و به معنای ازدواج با خویشاوندان نزدیک مانند عموزادگان یاد شده که امری پسندیده برای پاک نگه داشتن نسل و خون بوده است و تأکید خاصی بر آن صورت نگرفته است. شاپور شهبازی نوشته است در آخر دوره ساسانی در نقاطی از ایران، مسیحیت و مانویت به قدری رایج شده بود که جامعه‌های کوچک زرتشتی در محل‌های دورافتاده در معرض اضمحلال بودند و
خطر ازدواج با بیگانه به اندازهای موبدان را ترسانیده بود که در آن دوره معنی «ازدواج با محارم» را برای «خوئیت ودثه» تراشیدند و آن را بر ازدواج‌های خیالی اهورمزدا با الهه سپندارمذ (امشاسپند) و اسطوره نخستین جفت انسان، مشی و مشیانه که خواهر و برادر بودند و جز ان استوار کردند. وقتی هم اسلام در رسید موضوع حادتر شد و «نگهداری خون و تخمه و نژاد» بر همه چیز برتری گرفت و موبدانی چند به رغم اعتراض شدید مردم «ازدواج با محارم» را توصیه‌ای الهی قلمداد کردند تا از نابود شدن گروه‌های کوچک زرتشتی در اینجا و آنجا جلوگیری کنند.
باور به تحریف در متون دینی > در دوره اسلامی

در مورد چگونگی برخورد با زرتشتیان در این دوره، ظاهراً عمر در بدو امر در تردید بود که آیا مجوس را می‌توان اهل کتاب به‌شمار آورد یا خیر. عبدالرحمن بن عوف ضمن نقل قولی از پیامبر اسلام مبنی بر اهل کتاب بودن آنها، شک وی را به یقین تبدیل کرد و عقاید زرتشتی جزو ادیانی درآمد که باید با آنها مدارا شود. آنها در ادای مراسم دینی آزاد و در قبول اسلام یا پرداختن جزیه و خراج مختار بودند. با وجود این ظاهراً برخوردهای متفاوتی نیز با زرتشتیان صورت گرفته است و شواهد متعددی دربارهٔ صیغه کردن زنان زرتشتی و به بردگی کشیدن کودکان زرتشتی طی ستیزهای طولانی برای سلطه بر مناطقی همچون اصطخر فارس وجود دارد.
سده‌های هفتم تا دهم میلادی موج تازه‌ای از فعالیت در حوزه کتابت خط پهلوی و اوستایی در ایران به وجود آمد. در این زمان بر عکس دوره ساسانی، زرتشتیان هم در اقلیت دینی قرار گرفته بودند و هم در اقلیت جمعیتی، کاتبان و نسخه‌نویسان زرتشتی شروع به دونویسی کتاب‌های کهنه و قدیمی دوره ساسانی و ایجاد نسخه‌های تازه‌ای از آن نمودند. امروزه بیشتر دست نوشته‌های موجود با واسطه به این نسخه‌ها برمی‌گردد. قدیمی‌ترین دستنویسی که از اوستا باقی مانده است، نسخه مشهور به k7a می‌باشد مربوط به سال ۱۲۷۸ میلادی است و سایر دستنویس‌ها از این نسخه متاخرتر هستند.
تورج دریایی نوشته است: در حالی که برخی از پژوهشگران و زرتشتیان ایرانی تلاش کرده‌اند که وجود ازدواج با محارم در تاریخ ایران را انکار کنند اما برخلاف این تلاش اسناد و مدارک فراوانی مربوط به سده ششم تا دهم در مورد صحت این ادعا وجود دارد.
باور به تحریف در متون دینی > در دوره اسلامی > نظریه تحریف به هدف حفظ ارث

تورج دریایی نوشته است: سده‌های هشتم و نهم میلادی دوران سریعی برای تغییر دین زرتشتیان بود. در این دوران بسیاری از متون فارسی میانه نوشته شدند. از آنجائیکه خویدوده راه حلی عملی برای نگهداری ثروت در میان خانواده و اجتماع زرتشتیان بود، در این زمان بود که در کتاب‌های دینی بحث‌های زیادی در محاسن و فواید ازدواج با محارم در کتاب‌های دینی زرتشتی درج شد. برخی از متون قطعاً مربوط به قرن نهم میلادی هستند، مانند روایت همراه دادستان دینیگ در روایت‌های پهلوی که در آن آمده «همه بی‌چیزی (فقر)، نیاز و خشکی (قحطی) از آن جهت به مردمان رسید که مردان از شهر بیگانه، از روستای بیگانه و از کشوری بیگانه آمدند و زن کردند (زن گرفتند) و هنگامی که آن زن را ببردند، پدر و مادر بر این گریستند که دختر ما را به بردگی همی برند.» اصرار روحانیان برای چنین ازدواج‌هایی در متون فارسی میانه دلیل عملی داشت. عمل به خویدوده موجب می‌شد زنان زرتشتی از خانواده جدا نشوند و دینشان نیز زرتشتی باقی بماند زیرا ازدواج یک دختر با غیرزرتشتیان ممکن بود موجب به تغییر دین دختر و فرزندانش و در نتیجه از دست رفتن ثروت اجتماع زرتشتیان شود.
باور به تحریف در متون دینی > در دوره اسلامی > نظریه تحریف در اثر تهدید و فشار

موبد زرتشتی، کورش نیکنام (زادهٔ ۱۳۳۳ – درگذشتهٔ ۲۰ ۱۴۰۳) نسبت دادن ازدواج با محارم را افترا می‌داند و نوشته است: برخی از نوشته‌های پهلوی، سده‌ها پس از پایان دوره ساسانی گردآوری شده و موبدان و کسانی که توانایی خواندن و نوشتن داشتند با فشار و تهدید وادار شدند تا برخی متون پهلوی را بازنویسی کنند و آداب و رسوم پنداری و نادرست را به دین زرتشت نسبت دهند تا به این طریق کسی به آیین نیاکان خود بازگشتی نداشته باشد. یکی از آنها برگردان و برداشت نادرستی از واژه «خوات ودتام» در نوشته‌های پهلوی است. واژه ای که پیش از آن این در زندگی زرتشتیان معنایی به مانند صِله رَحِم داشت، با برگردانی نادرستی به یکباره پس از حمله اعراب به ایران از جایگاهی مقدس برخوردار شده و ازدواج با محارم نامیده شده است.
در پاسخ به این ادعا غلامرضا نوادری کتابی تحت عنوان خویدوده: ازدواج با خویشان درجه یک/ محارم در روایات زرتشتی پژوهشی در پاسخ به ادعای موبد کورش نیکنام را به نگارش درآورده است.
منسوخ شدن

منابعی ارجاع می‌دهند که پارسیان از قرن یازدهم به بعد دیگر خویدوده را انجام نمی‌دادند. شاعر و نثرنویس عرب، ابوالعلاء معری (متوفی ۱۰۵۸)، با متهم کردن یک فرقه بدعت‌گذار اسلامی، قرمطیان، اعمال زنا با محارم، آنها را در مقابل زرتشتیان قرار می‌دهد که گویا خویدوده را در آن زمان ترک کرده بودند:
«ما از برخی مجوس در مورد ماهیت واقعی دینشان سؤال کردیم. آنها پاسخ دادند: ما با خواهرانمان ازدواج نمی‌کنیم. این، در واقع، در اصل در آیین مجوسی مجاز بود، اما ما آن را یک خطا به حساب می‌آوریم. ما چیزهای ناپسند را رد می‌کنیم…»
بعد از اسلام می‌توان گفت که به مرور زمان این امر از بین رفت کما اینکه زرتشتیان امروز و پارسیان هند چنین امری را روا نمی‌دارند و مفهوم خویدوده را ازدواج با عموزادگان خویش می‌پندارند.
در ادبیات زرتشتی پسا ساسانی از خویدوده برای اشاره به ازدواج بین عموزادگان استفاده می‌شود که همواره نسبتاً رایج بوده است. وقتی انکتیل دوپرون پارسیان را در میانهٔ قرن هجدهم دید به او گفته شد این لفظ برای ازدواج عموزادگان به کار می‌رود، در بین آنان ازدواج خارج از خانواده بسی نادر بود. ازدواج بین عموزادگان (که در بهشت پیوند می‌شد) رایج و طبیعی بود، ولی ازدواج با محارم غیرقانونی بود.
گیتی معینی

| گیتی معینی | گیتی معینی |
| --- | --- |
گیتی معینی در ۶ مهر ۱۳۹۷: گیتی معینی در ۶ مهر ۱۳۹۷
زادهٔ: ۲۹ دی ۱۳۲۳ ‏(۸۰ سال) کرمانشاه، ایران
ملیت: ایرانی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۳۷۳-اکنون
گیتی معینی (زادهٔ ۲۹ دی ۱۳۲۳) بازیگر اهل ایران است. وی به خاطر بازی در فیلم کوتاه «همه چیز در معرض فروش » به نویسندگی و کارگردانی حمیدرضا سنگیان از جشنواره فیلم انگلستان جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن را دریافت کرد.
زندگی‌نامه

گیتی معینی در ۲۹ دی ۱۳۲۳ در کرمانشاه متولد شد. به دلیل اینکه یکی از بستگان ایشان در رادیو کار می‌کرد به این حرفه علاقمند شد و به استودیوی ۸ رادیو رفت و زیر نظر استادانی چون اکبر مشکینی، عباس مصدق، شاهر نادری، خانوم دیهیم کار رادیو را یادگرفت. او در سال ۱۳۴۸ وقتی که ۲۳ ساله بود به استخدام نیروهای مسلح ارتش شاهنشاهی درآمد اما طولی نکشید که از ارتش جدا شد. او با شروع انقلاب اسلامی در سال ۵۷ و ۵۸ کم‌کم به عنوان نویسنده وارد کارهای تصویری هم شد. اولین فعالیت سینمایی خود رابه عنوان بازیگر از سال ۱۳۷۳ با فیلم حسرت آغاز کرد. از معروف‌ترین آنها می‌توان به سریال «خانه به دوش» اشاره کرد
وی فعالیت سینمایی خود را به عنوان بازیگر از دهه ۱۳۶۰ با سریال آینه عبرت (فصل برگ ریزان) آغاز کرد.
او تاکنون در سریال‌های متعددی که عموماً قالب طنز دارند به ایفای نقش پرداخته‌است.
فیلم‌شناسی > سینمایی

مفت‌بر (۱۴۰۲)
قیف (۱۴۰۱)
ابلق (۱۳۹۹)
چند میگیری گریه کنی ۲ (۱۳۹۸)
قسم (۱۳۹۷)
آپاچی (۱۳۹۷)
اشیاء از آنچه در آینه می‌بینید به شما نزدیکترند (۱۳۹۱)
گشت ارشاد (۱۳۹۰)
پوست موز (۱۳۸۷)
توفیق اجباری (۱۳۸۶)
چند می‌گیری گریه کنی (۱۳۸۴)
کوچولوی خوش‌شانس (۱۳۸۳)
من بن لادن نیستم (۱۳۸۳)
مربای شیرین (۱۳۸۰)
یکی بود یکی نبود (۱۳۷۹)
کودک و سرباز (۱۳۷۸)
دو زن (۱۳۷۷)
حسرت (۱۳۷۳)
فیلم‌شناسی > فیلم کوتاه

همه چیز در معرض فروش(۱۴۰۰)
فیلم‌شناسی > شبکه خانگی

| سال | نام | سمت | کارگردان |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۳۹۰ | سیلی شیرین | بازیگر | عمار باستانی‌فرد   محمد باقرآبادی |
| ۱۳۸۹ | بیچاره‌ها | بازیگر | علی بهادری |
:
جوایز و افتخارات

نامزد بهترین نقش مکمل زن در جشنواره فجر ۳۹ برای بازی در فیلم ابلق
نشست خبری فیلم ابلق (فیلم) - سی و نهمین جشنواره فیلم فجر ۱۴ بهمن ۱۳۹۹
سن-آنتوان-سور-ریشولیو، کبک

مکان در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| Saint-Antoine-sur-Richelieu | Saint-Antoine-sur-Richelieu |
| --- | --- |
شهرداری: شهرداری
Location within La Vallée-du-Richelieu Regional County Municipality.: Location within La Vallée-du-Richelieu Regional County Municipality.
استان:  استان کبک
ناحیه: مونترژی
منطقه شهری: لا وله-دو-ریشولیو
Constituted: November 6, 1982
حکومت: حکومت
 • شهردار: Martin Lévesque
 • Federal riding: Verchères—Les Patriotes
 • Prov. riding: Verchères—Les Patriotes
مساحت: مساحت
 • کل: ۶۷٫۹۰ کیلومتر مربع (۲۶٫۲۲ مایل مربع)
 • خشکی: ۶۵٫۷۲ کیلومتر مربع (۲۵٫۳۷ مایل مربع)
جمعیت (2011): جمعیت (2011)
 • کل: ۱٬۶۵۹
 • تراکم: ۲۵٫۲/کیلومتر مربع (۶۵/مایل مربع)
 • Change (2006–11): افزایش۴٫۱%
 • Dwellings: ۶۸۲
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۴ (EDT)
Postal code(s): J0L 1R0
کد(های) منطقه: 450 and 579
Access Routes:  Route ۲۲۳
وبگاه: www.sasr.ca
سن-آنتوان-سور-ریشولیو (به فرانسوی: Saint-Antoine-sur-Richelieu) شهری در منطقه شهری لا وله-دو-ریشولیو ناحیه مونترژی در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۱٬۵۷۱ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۶۵٫۲۶ کیلومتر مربع است.
ویلیام ترنر

| جی>  اِم. دابلیو. ترنر | جی>  اِم. دابلیو. ترنر |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: جوزف مالورد ویلیام تِرنِر
زادهٔ: ۲۳ آوریل ۱۷۷۵ کاونت گاردن، لندن، بریتانیا
درگذشت: ۱۹ دسامبر ۱۸۵۱ (۷۶ سال) چلسی، لندن، بریتانیا
ملیت: بریتانیایی
جنبش: رمانتیسیسم
همسر: مجرد
جوزف مالورد ویلیام تِرنِر (به انگلیسی: Joseph Mallord William Turner) که امروز بیشتر با حروف آغازین نامش جِی. اِم. دابلیو. ترنر شناخته می‌شود (زاده ۲۳ آوریل ۱۷۷۵ - درگذشته ۱۹ دسامبر ۱۸۵۱) یک منظره‌پرداز رمانتیک بریتانیایی بود که علاوه بر نقاشی در زمینهٔ چاپ نیز فعالیت داشت. ترنر در زمان حیات خود چهره‌ای جدل‌برانگیز محسوب می‌شد، اما اکنون از او به‌عنوان هنرمندی یاد می‌شود که نقاشی منظره را به درجه‌ای ترفیع داده‌است تا رقیبی برای نقاشی تاریخی باشد.
اگرچه ویلیام ترنر بیشتر به‌خاطر منظره‌های رنگ روغن خود مشهور است اما وی همچنین از بزرگ‌ترین استادان نقاشی منظره آبرنگ بریتانیا می‌باشد. او به «نقاش نور» شهرت یافته‌است و آثارش سرآغازی رمانتیک برای دریافتگری بود.
زندگی > سال‌های آغازین زندگی

ویلیام ترنر در حدود ۲۳ آوریل ۱۷۷۵ در ناحیه میدن لین (Maiden Lane) شهر لندن، در نزدیکی کاونت گاردن متولد شد. بی شک تعیین دقیق تاریخ تولد ترنر دشوار است، زیرا در خطابه‌ای که در سال ۱۸۵۳، دو سال پس از مرگش، به وسیله جان راسکین دوست و ستایشگر دیرین وی ایراد شد، راسکین نتوانست دقیقاً بگوید که ترنر در زمان مرگ خود چند سال داشت چون یادداشت‌های مربوط به تولد او در یک آتش‌سوزی از میان رفته بود. پدر او ویلیام ترنر (۱۷۳۸–۷ اوت ۱۸۲۹) که اهل دیون شایر بود، آرایشگر بود و مادر وی ماری مارشال از یک خانوادهٔ قصاب بود. او یک خواهر جوان تر نیز داشت که در سال ۱۷۸۳ در سن ۴ سالگی درگذشت.
در سال ۱۷۸۵ ترنر جوان به خانهٔ دایی اش «جوزف مالورد ویلیام مارشال» در برنتفورد که یک شهر کوچک در غرب لندن در کنار رود تیم بود فرستاده شد. از دوران اقامت او در برنتفورد یک سری کپی‌هایی از کلیشه‌های حکاکی شده هنری باول از منظره‌های بی نظیر آثار باستانی در انگلستان وجود دارند. نخستین طراحی‌های باقی‌مانده از او در سال ۱۷۸۷، یعنی زمانی را بر خود دارند که او حدوداً دوازده ساله بود. این طراحی‌ها کپی‌هایی از آثار چاپی هنرمندان مختلف، نظیر گراوور «منظرهٔ نورث وست» است که موضوع نخستین آبرنگ ترنر گردید، می‌باشند. این طراحی‌های اولیه در عین هشیارانه بودن شان، خام هستند، اما او به مدد تمرین مداوم به سرعت پیشرفت می‌کرد و حتی در ازاء طراحی‌هایش مبلغ مختصری از خریداران می‌گرفت. در سال ۱۷۸۹ ترنر همراه با عمویش که تازه از سانینگول آکسفورد بازنشسته شده بود زندگی می‌کرد. تمام طراحی‌های ترنر از آن زمان در یک کتاب طراحی به خوبی طراحی‌های آبرنگ آکسفورد باقی‌مانده‌اند. استفادهٔ او از مداد در پیش طرح‌های اولیه آثار رنگ روغن اش پایه‌های روش اصلی ترنر در نقاشی را برای تمام دوران زندگی اش شکل داد.
بسیاری از طرح‌های اولیه ترنر مطالعات او در زمینهٔ معماری و تمرین‌های پرسپکتیو می‌باشند و این نشان می‌دهد که ترنر جوان در کنار چندین معمار که توماس هاردویک، جیمز ویات، جوزف بونومی بزرگ شامل آن‌ها می‌شوند کار می‌کرده‌است. در اواخر ۱۷۸۹ ترنر همچنین به مطالعه در رابطه با نقشه‌های توپوگرافی توماس مالتون، کسی که ترنر او را استاد خود می‌خواند، پرداخت. او در همین سال وارد رویال آکادمی شد در حالی که تنها ۱۴ سال داشت و یک سال بعد در آکادمی پذیرفته شد. در آغاز او علاقهٔ زیادی به معماری نشان می‌داد اما به توصیهٔ توماس هاردویک نقاشی را دنبال کرد. اثر طراحی او با نام «لمبث، کاخ اسقف اعظم» تنها بعد از یک سال حضور در آکادمی برای نمایش تابستانه پذیرفته شد. او از آن سال به بعد هر سال در نمایشگاه آکادمی حضور داشت ترنر در سال ۱۷۹۶ اولین اثر رنگ روغن خود را با نام «ماهی‌گیران در دریا» در آکادمی به نمایش گذاشت.
صحنه‌ای همراه با مهتاب شبانه و تصویر قایق‌ها با کنتراست خطی ناشی از نور سرد ماه و درخشش نور فانوس ماهی‌گیران.
این تابلو منظره‌ای مهتابی از نیدلز پوینت، صخره‌های عجیب خلیج آلوم در جزیره وایت، است. این مکان که ترنر سال‌ها قبل در آنجا اقامت کرده بود، به خاطر صخره‌های شنی رنگین خود مشهور است. ویلتون در رابطه با این تصویر می‌گوید:
«این خلاصه‌ای است به دست هنرمند قرن هجدهم از هر آنچه که در دریا وجود دارد»
و نشان دهندهٔ تأثیری قوی است که هنرمند از هنرمندانی چون اوراس ورنه، فیلیپ جیمز دو لوتربرگ و ویلیام ون دو ولد جوان تر گرفته‌است. این اثر مورد ستایش منتقدین معاصر او و نشان دهندهٔ شهرت او هم به عنوان نقش رنگ روغن و هم به عنوان نقاش صحنه‌های دریایی می‌باشد.
زندگی > سفر در اروپا

ترنر سفرهای بسیاری به اروپا داشت. او در سال ۱۸۰۲ با سفر به فرانسه و سوئیس شروع کرد. او مدتی در پاریس اقامت داشت و از موزه لوور که ناپلئون غنائم هنری به دست آمده از ایتالیا را در آنجا گذاشته بود، دیدن کرد. او از آثار تی سین تعداد زیادی اسکیس و آبرنگ تهیه کرد. دفترچه طراحی لوور او ضمناً شامل یادداشت‌های بسیاری دربارهٔ این نقاشان، و همچنین تحلیلی از رنگ‌های مورد استفاده رامبراند است که بعدها در بعضی از نقاشی‌هایش از آن‌ها استفاده کرد. او همچنین سفرهای زیادی به ونیز داشت و در دیدار خود از لیم رجیس، در دوریست انگلستان او یک صحنه طوفانی را نقاشی کرد که هم‌اکنون در موزه هنر سینسینتی نگهداری می‌شود.
حامی مالی ترنر فردی به نام «والتر رامسدن فاکس» از عمارت فارنی، در نزدیکی آتلی در شهرستان یورک‌شر بود که بعدها یکی از دوستان صمیمی او به حساب می‌آمد. ترنر اولین بار در سال ۱۷۹۷ در سن ۲۲ سالگی به آتلی رفت، زمانی که سفارش طراحی آبرنگ از مناطق آن‌جا را گرفته بود. او بسیار شیفته آن‌جا بود و این باعث شد در زمان مدت کاری‌اش به آن‌جا بازگردد. مشهور است که ترنر در صحنه طوفانی اثر هانیبال در حال عبور از کوه‌های آلپ از طوفانی که در مدت زمان اقامت او در آتلی رخ داده، الهام گرفته‌است.
زندگی > زندگی شخصی

ترنر هر چه بزرگتر می‌شد رفتارش نیز عجیبٰتر می‌شد. او دوستان صمیمی کمی داشت به جز پدرش که نزدیک به سی سال با او زندگی کرد و در کارگاه او به عنوان دستیار کار می‌کرد. مرگ پدرش در سال ۱۸۲۹ تأثیر بسیار عمیقی بر او گذاشت و بعد از آن دچار حملات افسردگی شد. او هیچ وقت ازدواج نکرد اما با زنی بیوه و بزرگتر از خودش به نام «سارا دانبی» رابطه داشت. او معتقد بود که پدر دو دختر آن زن که متولد سال‌های ۱۸۰۱ و ۱۸۱۱ هستند، بوده‌است.
راسکین در پاسخ زندگینامه‌نویسی که از او خواسته بود خصائل اصلی ترنر را توصیف کند، این صفات را ردیف کرد: «کله‌شقی، سخاوت، رقت قلب (شدید)، لجاجت (شدید)، کج‌خلقی، بی وفایی». او در کشتی مروارید سیاه قرار داشته است.
زندگی > پایان زندگی

او در خانه معشوقه‌اش به نام «سوفیا کارولین بوت» در «چین والک» در چلسی در ۱۹ دسامبر ۱۸۵۱ در گذشت. نقل است که او در واپسین لحظات زندگی این جمله را بر زبان آورده‌است: «خورشید خداست».
بر اساس وصیت‌اش او را در کلیسای جامع سنت پل و در میان مقبره‌های جاشوا رینولدز و تامی لارنس و در نزدیکی تابوت نلسون که مرگ او را در پرده «نبرد ترافالگار» ترسیم کرده بود به خاک سپردند. یکی از آخرین تابلوهای او که در سال ۱۸۵۰ ترسیم شده‌است، صحنه‌ای از «داستان دایدو» را نشان می‌دهد و گویی اعلام ختام سرنوشت اوست. نام این تابلو «دیدار از مقبره» است. آخرین اثر او در سال ۱۸۵۰ در رویال آکادمی به نمایش درآمد.
سبک نقاشی

استعداد ترنر خیلی زود در زندگی اش شناخته شد. استقلال مالی به او اجازه داد تا به آسانی به ابداع و نوآوری بپردازد. کارهای بالغ او را می‌توان با استفادهٔ او از پالت‌های رنگی و استفادهٔ او از رنگ برای ایجاد فضاهای وسیع، توصیف کرد. به استناد به تاریخ هنر مصور دیوید پاپر، کارهای آخر او به عنوان پازل‌هایی خارق‌العاده نامیده می‌شدند. با این حال او هنوز به عنوان نابغهٔ هنری به حساب می‌آمد. جان راسکین در رابطه با ترنر می‌گوید:
"پیش از ترنر هیچ‌کس پرده‌ای را که طبیعت از ما مخفی می‌کرد کنار نزده بود… ترنر نخستین هنرمندی است که نوع کاملی از منظره را به ما ارائه می‌کند."
مناسب‌ترین راه برای انتقال تصورات ترنر در موضوعاتی همچون کشتی‌های غرق شده، آتش به عنوان مثال «سوختن پارلمان در آتش» در سال ۱۸۳۴، اتفاقی که ترنر با عجله برای دیدن آن شتافت و در سری آبرنگ‌های خود آن را طراحی کرد)، فجایع طبیعی و پدیده‌های طبیعی همچون نور خورشید، طوفان، باران و مه. او مجذوب قدرت وحشی دریا بود و این را می‌توان در اثر «سحرگاه بعد از تخریب» و «کشتی برده» به وضوح دید.
لیبر استودیوروم یک مجموعهٔ چاپی جسورانه از ترنر است که شامل ۷۱ اثر از ۱۰۰ اثر چاپی در ۱۴ قسمت است که در حدود سال‌های ۱۸۰۷ و ۱۸۱۹ می‌شود، همراه با ۲۰ کلیشهٔ تقریباً نیمه تمام که هرگز چاپ نشده‌اند. این مجموعه احساسات ترنر در منظره نگاری را به خوبی توصیف می‌کند. این کلیشه‌ها با هدف تکثیر زیاد در نظر گرفته شده بودند که در ۶ موضوع دریایی، کوهستانی، دهقانی، تاریخی، معماری، دهقانی آرام بخش گنجانده شده بودند. کارهای چاپی او بخش اعظمی از آثارش را در بر می‌گرفت و تمام موزه ترنر در ساراسوتا، فلوریدا که در سال ۱۹۷۴ بدست داگلاس مونتروس تأسیس شده بود، به آن‌ها اختصاص داده شد.
نگارخانه

اخراج اووید از روم.
رنگ روغن روی بوم، ۱۸۳۸.
کانال چیچستر.
رنگ روغن روی بوم، ۱۸۱۵.
اسکلهٔ کالایس.
رنگ روغن روی بوم، ۱۸۰۳.
خرابه‌های ساحل نورتامبرلند.
رنگ روغن روی بوم، ۱۸۳۶.
باران، بخار و سرعت - راه‌آهن بزرگ غربی.
رنگ روغن روی بوم، ۱۸۴۴.
کشتی شکستهٔ مینوتور.
رنگ روغن روی بوم، ۱۸۱۰.
تِمِریر جنگنده متصل به آخرین یدک‌کشش در شُرُف شکستن.
رنگ روغن روی بوم، ۱۸۳۸.
قصر بروگهم.
چاپ، ۱۸۰۹.
ترنر در کارگاهش.
آبرنگ، ربع دوم قرن هجدهم.
ماهیگیران در دریا.
رنگ روغن روی بوم، ۱۷۹۶.
سوختن پارلمان در آتش.
رنگ روغن روی بوم، ۱۸۳۴.
مهمانی موسیقی پتوُرث.
آبرنگ، ۱۸۳۵.
طراحی از کاخ آرکبیشاپ.
کلیسای سنت جرج، ۱۷۸۶.
ماهی‌گیران در دریا، ۱۷۹۶.
"شاخهٔ زرین"
رنو مگان

الگو:جعبه اطلاعات ماشین
رنو مگان (به فرانسوی: Renault Mégane) خودرویی است که توسط شرکت رنو فرانسه تولید می‌شود. طرح اولیه این خودرو در سال ۱۹۸۸ توسط شرکت رنو ارائه گردید. این خودرو به افتخار مگان سودیت طراح معروف فرودگاه برست نامگذاری شد.
نسل اول این خودرو با نام Mégane I در سال ۱۹۹۵ به بازار عرضه شد. در سال ۲۰۰۲ نسل دوم این خودرو با نام Mégane II جایگزین نسل اول گردید. شرکت رنو در ۴ اکتبر ۲۰۰۸ نسل سوم مگان با نام Mégane III در نمایشگاه بین‌المللی اتومبیل موندیال پاریس پرده برداری نمود. در سال ۲۰۱۶ هم نسل چهارم آن با نام Mégane IVمعرفی شد.
مگان در ابتدا در کلاس کلاسیک سالن ساخته شد و تا سال ۱۹۹۹ مدل کوپه و کوپه کروکی آن نیز وارد بازار گردید. تا سال ۲۰۰۳ مدل‌های سدان، استیشن واگن آن نیز ساخته شد.
رنو مگان نسل اول (۱۹۹۵–۲۰۰۲)

نسل اول این خودرو در سال ۱۹۹۵ به عنوان جایگزین رنو ۱۹ به بازار عرضه شد و تا سال ۲۰۰۲ میلادی نیز در خط تولید قرار داشت. این خودرو به نمونه‌ای نسبتاً موفق تبدیل و در کشورهایی نظیر ترکیه، آرژانتین، کلمبیا و اندونزی نیز مونتاژ گردید. این خودرو توانست در اروپا به فروش خوبی برسد. تولید این خودرو در سال ۲۰۰۲ متوقف شد و مگان نسل دوم جایگزین آن شد.
رنو مگان نسل دوم (۲۰۰۲–۲۰۰۸)

نسل دوم رنو مگان در واقع مدل توسعه یافته‌ای از نسل اول این خودرو می‌باشد، که توسعه اصلی در زمینه ایمنی خودرو، انجام گرفت و در تست تصادف دارای گواهی یورو ان‌سی‌ای‌پی می‌باشد. این مدل در ایران هم توسط پارس خودرو مونتاژ و عرضه می‌شد. تولید این خودرو در سال ۲۰۰۸ متوقف و با مگان نسل سوم جایگزین شد.
رنو مگان نسل دوم (۲۰۰۲–۲۰۰۸) > مشخصات فنی مگان عرضه شده در ایران

گیربکس
نوع گیربکس:اتوماتیک- ۴سرعته AL4 برای پیشرانه ۲۰۰۰
و ۵ سرعته دستی برای پیشرانه ۱۶۰۰ و شش سرعته دستی برای پیشرانه ۲۰۰۰ به تعداد محدود
موتور
نوع موتور:خطی- F4R17v
تعداد سیلندر - تعداد سوپاپ:۴سیلندر -۱۶سوپاپ
حجم موتور :cc1998 و1598cc
حداکثر قدرت:132 hp@5500rmp
حداکثر سرعت:۱۹۵
فرمان
نوع فرمان:الکتریکی
سیستم تعلیق
سیستم تعلیق جلو:مک فرسون ببا بازوی چهارگوش و میله موج گیر
سیستم تعلیق عقب:میله پیچشی با نقاط اتصال بیرونی
ترمز
جلو:دیسکی تهویه شونده
عقب:دیسکی
رنو مگان نسل سوم (۲۰۰۸–۲۰۱۶)

نسل سوم این خودرو در سال ۲۰۰۸ میلادی رونمایی و در سال ۲۰۰۹ به بازارهای جهانی ارائه شد. این نسل از رنو مگان که تا سال ۲۰۱۶ میلادی در خط تولید قرار داشت، هماهنگی ظاهری نسبی با سایر تولیدات شرکت رنو داشت و در دو گونه پنج در استیشن با نام Sport Tourer، پنج در هاچ بک (Hatchback) و کوپه تولید شد. نسل سوم رنو مگان از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶ توسط شرکت نگین خودرو عرضه می‌شد. به‌دلیل این‌که در بدو ورود این خودرو به ایران نسل دوم مگان با همین نام توسط شرکت پارس خودرو همچنان در حال مونتاژ بود؛ برای تاثیر نگذاشتن روی این خودرو و نیز وجود قوانینی که واردات خودرو با نام رنو مگان را منحصر به پارس خودرو می‌نمود؛ این خودرو در بازار ایران با نام رنو اسکالا عرضه شد.
رنو مگان نسل چهارم (۲۰۱۶-کنون)

رنو مگان نسل چهارم یک خودروی کوچک خانوادگی بوده که رقبایی مانندفورد فوکوس، پژو ۳۰۸ و فولکس واگن گلف را پیش رو دارد. این خودرو از پلت فرم یکسانی با مدل شاسی بلند کاجار سود می‌برد.
رنو مگان نسل چهارم (۲۰۱۶-کنون) > تیپ‌ها

تیپ Signature Nav رنو مگان مدل سال ۲۰۱۷ مجهزترین و لوکس‌ترین نمونه این خودرو به حساب می‌آید. این تیپ تجهیزاتی مانند صندلی‌های تمام چرمی، غربیلک فرمان روکش شده با ناپا (نوعی چرم با کیفیت بالا) و آینه عقب با قابلیت کاهش نور خودکار را در خود جای داده است.
نگارخانه

رنو مگان نسل اول
رنو مگان نسل دوم هاچ‌بک
رنو مگان نسل دوم  سدان (نمونه‌ی عرضه شده توسط پارس خودرو)
رنو مگان نسل سوم
رنو مگان نسل چهارم (سدان)