۱۹۸۹ (آلبوم)
ساختار > اشعار و مضامین

در گذشته، بیشتر دربارهٔ دل‌شکستگی یا دردی می‌نوشتم که کسی دیگه بهم تحمیل کرده بود و من حسش می‌کردم. در این آلبوم، دارم دربارهٔ  [...] مرور یه رابطه قدیمی می‌نویسم و یه حس غرور دارم، حتی اگه اون رابطه به سرانجام نرسیده باشه؛ دربارهٔ به یاد آوردن چیزی که تموم شده ولی هنوز بهم حس خوبی می‌ده، عاشق یه شهر شدن، عاشق یه حس شدن به جای یه نفر. و فکر می‌کنم تو این نگاه جدیدم به رابطه‌ها، یه جور واقع‌بینی هست که نسبت به چیزی که قبلاً در موردشون فکر می‌کردم، یه کم بیشتر سرنوشت‌گرایی داره.
سوئیفت دربارهٔ ۱۹۸۹، ان‌پی‌آر
۱۹۸۹ عمدتاً بر موضوع عشق ازدست‌رفته تمرکز دارد، مضمونی که پیش‌تر در آثار تیلور سوئیفت نیز دیده شده بود، اما این بار با نگرشی متفاوت به تصویر کشیده شده است. در حالی که آلبوم‌های پیشین او راویان را در نقش قربانیان عشق‌هایی ناکام با رویکردی تلخ و خصمانه به نمایش می‌گذاشتند، ۱۹۸۹ روابط ناکام را از منظری سرشار از حسرت و نوستالژی مورد کاوش قرار می‌دهد. سوئیفت، با الهام از سرخوردگی خود از ایده‌آل عشق ابدی، به «وضعیت مبهم» شرایط زندگی واقعی پی برد و دریافت که می‌توان حتی در برابر یک رابطه ناکام نیز احساس رضایت و آرامش داشت. به گفته سوئیفت، ترانه‌های ۱۹۸۹ در مجموع یک خط داستانی را شکل می‌دهند؛ یادداشت‌های کوتاه روی جلد آلبوم حاوی سیزده «پیام مخفی» تک‌جمله‌ای برای ترانه‌هاست که به‌صورت جمعی، داستان یک عشق گذشته را روایت می‌کنند؛ عشقی که راوی را از مرحله دل‌شکستگی به سوی بهبودی و خودآگاهی هدایت می‌کند. مالی لمبرت در نقدش برای گرنتلند، اظهار داشت که روایت محوری این آلبوم حول یک پیوند جنسی و صمیمی نیرومند اما شکننده می‌گردد، با مرزهایی مبهم و نامشخص میان عشق و شهوت.
با گسترش سنت ترانه‌سرایی خودزندگی‌نامه‌ای سوئیفت، متن ترانه‌های ۱۹۸۹ تحت تأثیر زندگی شخصی او قرار گرفته و به آن ارجاعاتی دارد. این اشعار به پشیمانی‌های عاطفی ناشی از تصمیم‌های اشتباه و دردهای جبران‌ناپذیر می‌پردازند، اما راوی سوئیفت همچنان قدرتمند و امیدوار باقی می‌ماند و باور دارد که اوضاع به نفع او پیش خواهد رفت. چندین منتقد اظهار داشتند که این ترانه‌ها نشان‌دهنده دیدگاه سرخورده او نسبت به عشق پس از دل‌شکستگی‌های دراماتیک موجود در آلبوم‌های قبلی است، و خود سوئیفت نیز گفته که در این دوره واقع‌بین‌تر شده است. موضوعات جنسی و صمیمیت، که در آلبوم سرخ به‌صورت غیرمستقیم بررسی شده بودند، در اینجا، به‌ویژه در ترانه‌های «استایل» و «مهیج‌ترین رؤیاها»، به شکلی صریحانه‌تر به تصویر کشیده شده‌اند. ترانه‌های «فضای خالی»، «استایل»، «بندازش بره» و «تنها کاری که باید می‌کردی این بود که بمونی» خودباوری و خودآگاهی را به نمایش می‌گذارند، در حالی که «کاش انجام می‌دادی» و «چطور آن دختر رو به دست می‌آوری» چشم‌اندازی رمانتیک و خیال‌پردازانه از یک عشق پایدار را نشان می‌دهند. به نظر لمبرت، ۱۹۸۹ تحولی را در شخصیت سوئیفت به تصویر می‌کشد؛ تحولی که «میان آرمان‌گرایی افسانه‌وار او از عشق و بدبینی تازه به‌دست‌آمده‌اش» قرار دارد.
هرچند اشعار سوئیفت هنوز حال‌وهوای داستان‌گویی که ریشه در پیشینهٔ موسیقی کانتری او دارد را حفظ کرده‌اند، اما به‌وضوح تحت تأثیر سبک ترانه‌سرایی پاپ قرار گرفته‌اند: جزئیات کمتری دارند، گنگ‌تر و مبهم‌ترند و عنوان قطعات را بیشتر تکرار می‌کنند تا هوک به‌یادماندنی و گیرا خلق کند. پرون معتقد است که اشعار کمتر به زندگی شخصی سوئیفت وابسته‌اند و بیشتر جنبه استعاری دارند، به‌طوری که می‌توان آن‌ها را به شکل‌های مختلفی تفسیر کرد. نیت اسلون، موسیقی‌شناس، می‌گوید که ۱۹۸۹ از الگوی «تغییر زمان» که در آثار قبلی سوئیفت دیده می‌شد، دست کشیده است. در ترانه‌های کانتری او، بند برگردان‌ها مراحل مختلف یک داستان را شرح می‌دادند و بخش پایانی نتیجه را روشن می‌کرد، اما در ترانه‌های ۱۹۸۹، بخش‌های بند برگردان همیشه یک عبارت ثابت را تکرار می‌کنند و ساختاری را به کار برده که انگار زمان در آن متوقف شده؛ این ساختار، احساسی قوی را نشان می‌دهد که در لحظه حال گیر کرده و نه پیش می‌رود و نه به پایان می‌رسد.