میمتیک
بررسی اجمالی میم

ریچارد داوکینز (۱۹۷۶) اصطلاح میم (از واژه یونانی mimeme به معنای «تقلید») را برای توصیف واحد انتقال فرهنگی ابداع کرد. میم به عنوان یک وسیله حافظه عمل می‌کند که می‌تواند از فردی به فرد دیگر و از نسلی به نسل دیگر در قالب کلمات گفتاری یا نوشتاری یا به عنوان مثال منتشر شود. میم‌ها شامل ایده‌ها، دانش و مفاهیم هستند. سوزان بلک‌مور (۱۹۹۹) بیشتر میم را به عنوان دارای ویژگی‌هایی تعریف کرده است که حافظه را منتقل می‌کند، می‌تواند به‌طور تصادفی متفاوت باشد و در معرض انتخاب است. فرانسیس هیلیگن (۱۹۹۸) معیارهای لازم  انتخاب برای انتشار موفقیت‌آمیز میم‌ها از نسلی به نسل دیگر را مشخص کرده است.
در مرحله اول تکثیر میم یعنی همسان‌سازی، میم باید از طریق سرایت (در معرض قرار گرفتن) جذب شده و توسط میزبان پذیرفته شود و تا حدودی قابل قبول باشد.
در مرحله بعدی یعنی حفظ، میم باید توسط میزبان از طریق حافظه حفظ شود. با این مرحله انتخاب میم رخ می‌دهد. بدون حافظه، یک میم خاموش می‌شود و نمی‌تواند به مرحله بعدی یعنی بیان ادامه پیدا کند. حفظ یک میم به سودمندی، علاقه و ارتباط درک شده برای میزبان بستگی دارد.
آخرین مرحله انتقال است، ابزار فیزیکی که میم را می‌توان به میزبان بالقوه بعدی منتقل کرد. انتقال ممکن است از طریق حرکات فیزیکی (حرکات دست یا صورت)، گفتار، کلام گفتاری یا نوشتاری یا تصاویر رخ دهد.
میم‌هایی که رفتار اجتماعی دیکته شده را بیان می‌کنند را می‌توان به دو دسته سکولار یا خداباورانه طبقه‌بندی کرد. به گفته ریچارد داوکینز (۱۹۷۶)، «مفهوم میم خدا پاسخی سطحی قابل قبول به سوالات عمیق و نگران کننده در مورد هستی ارائه می‌دهد.»
سوزان بلک‌مور (۱۹۹۹) تشخیص می‌دهد که ادیان حاوی الگوهای رفتاری هستند که رفتارهای خاصی از جمله اعمال جنسی و برخی رفتارهای مشارکتی را تنظیم می‌کند و می‌تواند پرخاشگری را تعدیل کند. از نظر عملیاتی، در اکثر قوانین مذهبی، میم خدا شامل تعدادی اعلان و احکام صریح است که ظاهراً به یک خدا نسبت داده می‌شود. در این پژوهش، این صفات خاص و رفتارهای دیکته شده را «میم خداباورانه» می‌نامند.
کلمه «کانن» canon از کلمه یونانی kanon مشتق شده است که به معنای «نی» یا «عصا» است، وسیله ای که توسط قدیم‌ها برای اطمینان از اندازه‌گیری صحیح در سنگ‌تراشی استفاده می‌شد. این اصطلاح به معنای اقدامی برای تعیین استانداردها بود و در قرن چهارم به معنای فهرستی از متون مذهبی ارتدکس بود (ملور ۱۹۷۲). اگرچه این اصطلاح برای اولین بار برای توصیف ادبیات مسیحی به کار رفت، اما می‌توان قدیس‌سازی را در قدیمی‌ترین سنت‌های متون دینی مستند کرد. از زمان بابلیان باستان، فرآیندی که در آن اعمال اقتدار در یک جمعیت، مطالب موجود در متون مکتوب را انتخاب و حذف می‌کنند، در نتیجه یک قانون مذهبی غیر متضاد با الگوهای خداباوری منسجم ایجاد می‌کنند. به‌طور کلی، عمل انتخاب الگوهای رفتاری خداباورانه با گذشت زمان کاهش می‌یابد، زیرا متن به یک قانون تخطی‌ناپذیر تبدیل می‌شود. در اینجا، قانون دینی به عنوان متشکل از میم‌های خداباورانه تعریف شده است که به‌طور صادقانه از نسلی به نسل دیگر رونویسی شده است. در پیدایش یک ادبیات متعارف یا ارتدوکس، پس از یک دوره اولیه از الگوهای رفتاری خداباورانه رقابتی، سرانجام یک گروه بر گروه دیگر چیره می‌شود. میم‌های خداباورانه ممکن است به صورت تغییرات تصادفی یا عمدی جهش پیدا کنند. تغییرات تصادفی شامل غلط املایی، حذف یا تکرار است. برت ایرمان (۱۹۹۳) تغییرات عمدی را به عنوان هماهنگی متن با قطعات موازی، حذف اشتباهات دستوری یا هموارسازی ابهامات طبقه‌بندی کرده است. با این حال، در برخی موارد، نویسنده تغییرات تنها قصد ایجاد متنی برای ارائه یک قانون را دارد و این کار را با وارد کردن میم‌های مغرضانه یا با اصلاح یا حذف میم‌هایی با دیدگاه‌های مخالف یا رقیب انجام می‌دهد.