جیمز ناکس پولک
انتخابات 1844 > نامزدی دموکراتیک

پولک با وجود از دست دادن خود مصمم بود که معاون بعدی رئیس جمهور ایالات متحده شود و آن را راهی به سمت ریاست جمهوری می دانست.ون بیورن پیشتاز نامزدی حزب دموکرات در سال 1844 بود و پولک درگیر یک مبارزات انتخاباتی دقیق برای تبدیل شدن به معاون او شد.رئیس‌جمهور سابق با مخالفت جنوبی‌هایی مواجه شد که از دیدگاه‌های او در مورد برده‌داری می‌ترسیدند، در حالی که مدیریت او با وحشت 1837 - او از لغو بخشنامه سکه خودداری کرده بود - مخالفت برخی در غرب (ایالات متحده میانه غربی امروز) را برانگیخت که به پول سخت او اعتقاد داشتند.سیاست ها به بخش آنها از کشور آسیب رسانده بود.بسیاری از جنوبی‌ها از نامزدی کلهون حمایت کردند، غربی‌ها در اطراف سناتور لوئیس کاس از میشیگان تجمع کردند، و جانسون معاون رئیس‌جمهور سابق نیز طرفداران زیادی در میان دموکرات‌ها داشت.جکسون از طریق نامه به ون بیورن اطمینان داد که پولک در مبارزات انتخاباتی خود برای فرمانداری "نبرد را به خوبی انجام داده و به تنهایی با آن مبارزه کرده است".پولک امیدوار بود که حمایت ون بیورن را به دست آورد و در نامه ای اشاره کرد که بلیط ون بیورن/پولک می تواند تنسی را حمل کند، اما او را متقاعد نکرد.
بزرگترین مسئله سیاسی در ایالات متحده در آن زمان، گسترش سرزمینی بود.جمهوری تگزاس در سال 1836 با موفقیت علیه مکزیک قیام کرد. با توجه به اینکه این جمهوری عمدتاً توسط مهاجران آمریکایی پرجمعیت شده بود، کسانی که در دو طرف مرز رودخانه سابین بین ایالات متحده و تگزاس بودند پیوستن تگزاس به ایالات متحده را اجتناب‌ناپذیر می‌دانستند، اما این امر باعث خشم می‌شد.مکزیک که تگزاس را یک استان جدا شده می دانست و در صورت ضمیمه کردن آن توسط ایالات متحده تهدید به جنگ کرد.جکسون، به عنوان رئیس جمهور، استقلال تگزاس را به رسمیت شناخته بود، اما حرکت اولیه به سمت الحاق متوقف شده بود.بریتانیا به دنبال گسترش نفوذ خود در تگزاس بود: بریتانیا برده‌داری را لغو کرده بود، و اگر تگزاس همین کار را می‌کرد، پناهگاه غربی برای فراری‌ها فراهم می‌کرد تا با یکی در شمال برابری کنند.تگزاسی که در ایالات متحده نباشد نیز در مسیری قرار می گیرد که تقدیر آشکار آمریکا برای گسترش بیش از حد قاره تلقی می شود.
کلی با تحسین در کنوانسیون ملی ویگ در آوریل 1844، با تئودور فرلینگهویسن از نیوجرسی، نامزد ریاست جمهوری شد.یک برده دار کنتاکی در زمانی که مخالفان الحاق تگزاس استدلال می کردند که برده داری فضای بیشتری برای گسترش می دهد، کلی به دنبال موضعی متفاوت در مورد این موضوع بود.جکسون، که به شدت از بلیط ون بیورن/پولک حمایت می‌کرد، وقتی کلی نامه‌ای برای انتشار در روزنامه‌ها در مخالفت با الحاق تگزاس صادر کرد، خوشحال شد، اما وقتی فهمید که ون بیورن همین کار را کرده است، ویران شد.ون بیورن این کار را به این دلیل انجام داد که می‌ترسید پایگاه حمایتی خود را در شمال شرق از دست بدهد، اما حامیانش در جنوب غربی قدیمی از اقدام او متحیر شدند.از سوی دیگر، پولک نامه ای در حمایت از الحاق نوشته بود که چهار روز قبل از ون بیورن منتشر شده بود.جکسون با تأسف به ون بیورن نوشت که هیچ کاندیدایی که با الحاق مخالفت کند نمی تواند انتخاب شود و تصمیم گرفت که پولک بهترین فرد برای رهبری بلیط باشد.جکسون در 13 مه 1844 با پولک در هرمیتاژ ملاقات کرد و به بازدیدکننده خود توضیح داد که فقط یک توسعه‌طلب از جنوب یا جنوب غربی می‌تواند انتخاب شود – و از نظر او، پولک بهترین شانس را داشت.پولک در ابتدا مبهوت شد و این طرح را "کاملاً نافرجام" خواند، اما او آن را پذیرفت.پولک فوراً نامه نوشت تا به ستوان هایش در کنوانسیون دستور دهد تا برای نامزدی او به عنوان رئیس جمهور تلاش کنند.
علی‌رغم تلاش‌های بی‌صدا جکسون از طرف او، پولک نسبت به پیروزی او تردید داشت.با این وجود، به دلیل مخالفت با ون بورن توسط توسعه طلبان در غرب و جنوب، ستوان کلیدی پولک در کنوانسیون ملی دموکرات 1844 در بالتیمور، گیدئون جانسون پیلو، معتقد بود پولک می تواند به عنوان یک نامزد سازش ظاهر شود.به طور علنی، پولک، که در طول کنفرانس در کلمبیا باقی ماند، از نامزدی ون بیورن حمایت کامل کرد و گمان می‌رود که به دنبال معاونت ریاست جمهوری است.پولک یکی از معدود دموکرات‌های بزرگی بود که الحاق تگزاس را اعلام کرد.
این کنوانسیون در 27 مه 1844 افتتاح شد. یک سوال مهم این بود که آیا نامزد به دو سوم آرای نمایندگان نیاز دارد، همانطور که در کنوانسیون های قبلی دموکرات ها چنین بود، یا صرفاً به اکثریت.رای دو سوم به دلیل مخالفت نمایندگان جنوبی، نامزدی ون بیورن را محکوم خواهد کرد.با حمایت ایالت های جنوبی، قانون دو سوم تصویب شد.ون بیورن در اولین رای گیری ریاست جمهوری اکثریت را به دست آورد، اما نتوانست دو سوم آراء لازم را به دست آورد و حمایت او به آرامی کمرنگ شد.کاس، جانسون، کلهون و جیمز بیوکنن نیز در رای اول رای آوردند و کاس در رای پنجم پیشتاز شد.پس از هفت رای گیری، کنوانسیون به بن بست رسید: کاس نتوانست به دو سوم برسد، و هواداران ون بیورن از شانس او ​​دلسرد شدند.نمایندگان آماده بررسی نامزد جدیدی بودند که ممکن است بن بست را بشکند.
هنگامی که کنوانسیون پس از رای گیری هفتم به تعویق افتاد، پیلو، که منتظر فرصتی برای فشار دادن نام پولک بود، با جورج بنکرافت از ماساچوست، سیاستمدار و مورخ و خبرنگار قدیمی پولک، که قصد داشت پولک را به عنوان معاون رئیس جمهور نامزد کند، گفتگو کرد.بنکرافت از نامزدی ون بیورن حمایت کرده بود و مایل بود که سیلاس رایت سناتور نیویورک را در رأس این بلیط ببیند، اما رایت به عنوان یک وفادار به ون بیورن موافقت نکرد.پیلو و بنکرافت تصمیم گرفتند که اگر پولک برای ریاست جمهوری نامزد شود، رایت ممکن است مقام دوم را بپذیرد.اما رایت (که در واشنگتن بود) نامه ای از پیش نوشته شده را نیز به یکی از هوادارانش سپرده بود که در آن از در نظر گرفتن کاندیدای ریاست جمهوری خودداری کرد و در نامه اعلام کرد که با موضع ون بیورن در مورد تگزاس موافق است.اگر نامه رایت خوانده نمی شد، به احتمال زیاد او نامزد می شد، اما بدون او، باتلر شروع به جمع آوری هواداران ون بیورن برای پولک به عنوان بهترین نامزد ممکن کرد، و بنکرافت نام پولک را قبل از کنوانسیون قرار داد.در رای گیری هشتم، پولک تنها 44 رای در مقابل 114 کاس و 104 رای ون بیورن به دست آورد، اما بن بست نشانه هایی از شکست را نشان داد.باتلر رسماً نام ون بیورن را پس گرفت، بسیاری از هیئت‌ها برای تنسی اعلام کردند و در نهمین رای، پولک 233 رای در مقابل کاس 29 رای دریافت کرد که او را به عنوان نامزد دموکرات‌ها برای ریاست‌جمهوری تبدیل کرد.نامزدی سپس به اتفاق آرا ساخته شد.
کنوانسیون سپس نامزدی معاون رئیس جمهور را بررسی کرد.باتلر از رایت دفاع کرد و کنوانسیون با مخالفت تنها چهار نماینده جورجیا موافقت کرد.خبر نامزدی رایت از طریق تلگراف برای او در واشینگتن ارسال شد.رایت پس از رد نامزدی تقریباً قطعی ریاست جمهوری توسط نیابتی، نامزدی معاون رئیس جمهور را نیز رد کرد.سناتور رابرت جی. واکر از می‌سی‌سی‌پی، متحد نزدیک پولک، سپس سناتور سابق جورج ام. دالاس از پنسیلوانیا را پیشنهاد کرد.دالاس به اندازه کافی برای همه جناح ها قابل قبول بود و در رای گیری سوم نامزدی را به دست آورد.نمایندگان از یک سکو عبور کردند و در 30 مه به تعویق افتادند.
بسیاری از سیاستمداران معاصر، از جمله پیلو و بنکرافت، بعداً ادعا کردند که پولک را به عنوان نامزد دریافت کرده‌اند، اما والتر آر. بورنمن احساس می‌کرد که بیشتر این اعتبار مدیون جکسون و پولک است.یک نماد پیر در هرمیتاژ و دیگری یک سیاستمدار زیرک مادام العمر منتظر در کلمبیا است.ویگ‌ها پولک را با شعار "جیمز ناکس پولک کیست؟" به تمسخر گرفتند و باعث شدند که هرگز نام او را نشنیده باشند.اگرچه او به عنوان رئیس مجلس و فرماندار تنسی تجربه داشت، اما همه روسای جمهور قبلی به عنوان معاون رئیس جمهور، وزیر امور خارجه یا به عنوان یک ژنرال عالی رتبه خدمت کرده بودند.پولک به عنوان اولین نامزد ریاست جمهوری "اسب تاریک" توصیف شده است، اگرچه نامزدی او نسبت به نامزدهای آینده مانند فرانکلین پیرس یا وارن جی. هاردینگ چندان غافلگیرکننده نبود.علی‌رغم حرف‌های حزبش، کلی متوجه شد که پولک می‌تواند دموکرات‌ها را متحد کند.