stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
خوزه سن‌فیلیپو

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  José Francisco Sanfilippo
زادروز:  ۴ مهٔ ۱۹۳۵ ‏(۸۹ سال)
زادگاه:  بوئنوس آیرس، آرژانتین
پست:  مهاجم
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۵۳–۱۹۶۲ |  سن لورنزو |  (total) ۲۶۰ |  (۲۰۰) |
| ۱۹۶۳—۱۹۶۴ |  بوکا جونیورز |  ۲۰ |  (۷) |
| ۱۹۶۴–۱۹۶۵ |  ناسیونال اروگوئه |  ۲۱ |  (۲۵) |
| ۱۹۶۶–۱۹۶۷ |  بانفیلد |  ۵۰ |  (۱۹) |
| ۱۹۶۸ |  Bangu |  ? |  (?) |
| ۱۹۶۸–۱۹۷۱ |  EC Bahia |  ? |  (?) |
| ۱۹۷۲ |  سن لورنزو |  (see above) |   |
| ۱۹۷۸ |  San Miguel |  ? |  (?) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۵۷–۱۹۶۲ |  آرژانتین |  ۲۹ |  (۲۱) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
خوزه سن‌فیلیپو (اسپانیایی: José Sanfilippo‎؛ زادهٔ ۴ مهٔ ۱۹۳۵) یک بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است.
باشگاهی

از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به سن لورنزو و بوکا جونیورز، باشگاه فوتبال ناسیونال اروگوئه و بانفیلد اشاره کرد.
تیم ملی

وی همچنین در تیم ملی فوتبال آرژانتین بازی کرده است.
هنوزچاکری (کوزان)

| هنوزچاکری | هنوزچاکری |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور:  ترکیه
استان: استان آدانا
شهرستان: قوزان (ترکیه)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (زمان اروپای شرقی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (ساعت تابستانی اروپای شرقی)
هنوزچاکری (به ترکی استانبولی: Henüzçakırı) یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در قوزان (ترکیه) واقع شده‌است.
کریستین کامپسترینی

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Cristian Daniel Campestrini
زادروز:  ۱۶ ژوئن ۱۹۸۰ ‏(۴۴ سال)
زادگاه:  سان نیکلاس د لوس آرویوس
قد:  ۱٫۸۲ متر (۵ فوت ۱۱ ۱⁄۲ اینچ)
پست:  دروازه‌بان
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  باشگاه فوتبال روساریو سنترال
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۱–۲۰۰۲ |  باشگاه فوتبال روساریو سنترال |  ۱ |  (۰) |
| ۲۰۰۲–۲۰۰۳ |  Argentino de Rosario |  ۲۳ |  (۲) |
| ۲۰۰۳–۲۰۰۴ |  Ferro Carril Oeste |  ۵ |  (۰) |
| ۲۰۰۴–۲۰۰۶ |  باشگاه فوتبال اتلتیکو تیگره |  ۵۱ |  (۱) |
| ۲۰۰۶–۲۰۰۸ |  Club Almirante Brown |  ۸۰ |  (۰) |
| ۲۰۰۸–۲۰۱۴ |  باشگاه فوتبال آرسنال ساراندی |  ۲۱۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۵ |  Olimpia Asunción |  ۲۲ |  (۰) |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۷ |  Puebla |  ۶۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۷ |  Chacarita Juniors |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۸ |  Sinaloa |  ۱۹ |  (۰) |
| ۲۰۱۹ |  Everton Viña del Mar |  ۲۳ |  (۰) |
| ۲۰۱۹–۲۰۲۱ |  Celaya |  ۳۹ |  (۰) |
| ۲۰۲۱ |  Cancún |  ۱ |  (۰) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۲۰۰۹–۲۰۱۰ |  تیم ملی فوتبال آرژانتین |  ۲ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۳۱ ژوئیه ۲۰۲۱ (UTC). :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۳۱ ژوئیه ۲۰۲۱ (UTC). 
کریستین کامپسترینی (انگلیسی: Cristian Campestrini؛ زادهٔ ۱۶ ژوئن ۱۹۸۰) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اتلتیکو تیگره، باشگاه فوتبال آرسنال ساراندی، باشگاه فوتبال روساریو سنترال، و باشگاه فوتبال اونیورسیداد ناسیونال اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال آرژانتین بازی کرده‌است.
کمپ ویرهاوس

| کمپ ویرهاوس | کمپ ویرهاوس |
| --- | --- |
کابل، ولایت کابل نزدیک کابل در افغانستان: کابل، ولایت کابل نزدیک کابل در افغانستان
سربازان آمریکایی و دانمارکی در کمپ ویرهاوس، افغانستان: سربازان آمریکایی و دانمارکی در کمپ ویرهاوس، افغانستان
مختصات: ۳۴°۳۲′۲۹″ شمالی ۶۹°۱۸′۱۶″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۵۴۱۳۹°شمالی ۶۹٫۳۰۴۴۴°شرقی﻿ / 34.54139; 69.30444
گونه: کمپ نظامی
اطلاعات پایگاه: اطلاعات پایگاه
مالک: نیروهای بین‌المللی کمک به امنیت
پیشینه مکان: پیشینه مکان
ساخت: ۲۰۰۲ (۲۰۰۲)
زمان استفاده: ۲۰۰۲–۲۰۲۱
سرنوشت: تسخیر شده توسط نیروهای مسلح امارت اسلامی افغانستان در طی سقوط کابل
نبردها/جنگ‌ها: جنگ در افغانستان
کمپ ویرهاوس (انگلیسی: Camp Warehouse) کمپ استقرار نیروهای بین‌المللی کمک به امنیت (ISAF) در طول جنگ در افغانستان (۲۰۰۱–۲۰۲۱) بود. این کمپ در ۱۰ کیلومتری شرق کابل، ولایت کابل در افغانستان قرار داشت. کمپ ویرهاوش که در ابتدا توسط سربازان آلمانی ساخته شد، یک مرکز هماهنگی اصلی برای آیساف و میزبانی گردان‌هایی از چندین کشور بود. این پایگاه برای هماهنگی نیروهای چندملیتی در داخل و اطراف کابل که تجهیزات میزبانی از تعداد زیادی از کشورهای موجود در نیروهای چندملیتی را تشکیل می‌دهند، و همچنین حفظ مرکز عملیات سیگنال آیساف که برای مدیریت پروازها و گشت‌های هوایی آیساف بکار گرفته می‌شد، استفاده می‌گردید.
کمپ ویرهاوس یک بیمارستان صحرایی ساخته شده توسط آلمان داشت که توسط گروه ضربت پزشکی چند ملیتی اداره می‌شد. این بیمارستان بیش از ۶۰۰ مرد، زن و کودک افغان را تحت عمل جراحی قرار داده‌است.
پشته آراکاوا

پل گوشیکی-زاکورا یا پل ساکورای پنج رنگ. پشتهٔ آراکاوا قبلاً در نزدیکی این پل قرار داشته است.
پشتهٔ آراکاوا (به ژاپنی: 荒川堤 あらかわづつみ Arakawa zutsumi) در قرن نوزدهم در کنار رود آراکاوای قدیم که امروزه رود سومیدا قرار داشته و یکی از مهم‌ترین مراکز تحقیقاتی و کاشت ساکورا در ژاپن بوده‌است.
در سال ۱۸۸۵ میلادی در دوره میجی هنگامی که پشتهٔ حایل بین رود آراکاوا و زمین‌های اطراف بازسازی شد به خواست مردم تصمیم گرفته شد بر روی این پشته ساکورا کاشته شود. برای این منظور یکی از اشراف منطقه که از قبل جهت حفظ گونه‌های مختلف ساکورای باغی گونه‌های بسیاری را از معابد و نقاط مختلف جمع‌آوری و در باغ منزلش نگهداری کرده بود، تعداد ۳۲۲۵ از ۷۵ گونه را برای کاشت در روی این پشته اهدا کرد. این عمل خیرخواهانه موجب شد که امروزه بسیاری از گونه‌های ساکورای دوره ادو محفوظ مانده و برای نسل امروز حفظ شود. این ساکوراها از کوهوکو (به ژاپنی: 江北 こうほく) تا نیشی آرایی (به ژاپنی: 西新井 にしあらい) در منطقه آداچی کاشته شدند.
از سال ۱۹۰۳ میلادی پشتهٔ آراکاوا به معروفترین مکان برای دیدن ساکورا در توکیو تبدیل شد. پشتهٔ آراکاوا بخاطر تنوع بسیار گونه‌های ساکورا که از سراسر ژاپن به این مکان آورده شده بودند به ساکورای پنج رنگ معروف شد. در این هنگام از این مرکز تعدادی ساکورا به شهر واشینگتن ارسال شد و این شهر هم‌اکنون یکی از مراکز مهم ساکورا در خارج از ژاپن به شمار می‌آید.
شروع انحطاط این مرکز از سال ۱۹۲۷ در نظر گرفته می‌شود. در اثر گسترش شهر و نیاز به نوسازی کنارهٔ رودخانه تعداد زیادی از این درختان بریده شدند یا به محلی دیگری انتقال یافتند. با شروع جنگ جهانی دوم و بحرانی شدن وضع زندگی مردم باقیماندهٔ این درختان نیز بتدریج بریده شدند و به عنوان هیزم مورد مصرف قرار گرفتند.
۵۰ سال بعد از تاریخ اهدای ساکورا به واشینگتن، یعنی در سال ۱۹۸۱ آمریکا تعداد ۳۰۰۰ درخت ساکورا و با ۳۵ گونهٔ مختلف به ژاپن اهدا کرد که این درختان در پشتهٔ آراکاوا و همچنین پارک‌های منطقه آداچی کاشته شدند. از سال ۲۰۰۸ میلادی پروژه‌ای جهت احیای پشتهٔ آراکاوا در حال اجراست.
توماش کارولاک

| توماش کارولاک | توماش کارولاک |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۱ ژوئن ۱۹۷۱ ‏(۵۳ سال) رادوم، لهستان
ملیت: لهستانی
همسر: ویولتا کوواکوفسکا
توماش کارولاک (لهستانی: Tomasz Karolak؛ زادهٔ ۲۱ ژوئن ۱۹۷۱) بازیگر اهل لهستان است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به کارگزار من، نیمه سوم، همه دوستان من مرده‌اند، تستوسترون، مرد ایده‌آل برای دوست‌دخترم، عشق پیچیده، هنرمندان، یک خانواده لهستانی،‌ شمش‌سازان، دو روی سکه، دستورالعمل زندگی، فقط عاشقم باش، مادران، کارآگاهان جنایی، ۳۹ و نیم، قانون حقیقی، پدر متیو، هتل ۵۲، نامه به بابا نوئل، نامه به بابا نوئل ۲، نامه به بابا نوئل ۳ و سیاره مجرد اشاره کرد.
آدژیگارداک

| آدژیگارداک | آدژیگارداک |
| --- | --- |
fa (in English: Expected satiety): fa
آدژیگارداکLocationنمایش نقشه باشقیرستانآدژیگارداکآدژیگارداک (European Russia)نمایش نقشه European Russia : آدژیگارداکLocationنمایش نقشه باشقیرستانآدژیگارداکآدژیگارداک (European Russia)نمایش نقشه European Russia 
مرتفع‌ترین نقطه: مرتفع‌ترین نقطه
مختصات: ۵۵°۰۰′۰۰″شمالی ۵۷°۱۵′۵۴″شرقی﻿ / ﻿۵۵°شمالی ۵۷٫۲۶۵°شرقی﻿ / 55; 57.265
جغرافیا: جغرافیا
موقعیت: باشقیرستان، روسیه
رشته‌کوه مادر: اورال جنوبی
آدژیگارداک (انگلیسی: Adzhigardak) یک رشته‌کوه در باشقیرستان کشور روسیه است.
برناردو گاندولا

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Bernardo José Gandulla
زادروز:  ۱ مارس ۱۹۱۶
زادگاه:  بوئنوس آیرس
تاریخ مرگ:  ۷ ژوئیهٔ ۱۹۹۹ (۸۳ سال)
محل مرگ:  بوئنوس آیرس
پست:  مهاجم
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۳۴–۱۹۳۹ |  Ferro Carril Oeste |   |   |
| ۱۹۳۹ |  باشگاه ورزشی واسکو دوگاما |   |   |
| ۱۹۴۰–۱۹۴۳ |  باشگاه فوتبال بوکا جونیورز |  ۵۷ |  (۲۶) |
| ۱۹۴۴–۱۹۴۶ |  Ferro Carril Oeste |   |   |
| ۱۹۴۷–۱۹۴۸ |  Atlanta |   |   |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۴۰ |  تیم ملی فوتبال آرژانتین |  ۱ |  (۰) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۱۹۵۳:  Defensores de Belgrano
۱۹۵۷–۱۹۵۸:  باشگاه فوتبال بوکا جونیورز
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
برناردو گاندولا (انگلیسی: Bernardo Gandulla; ۱ مارس ۱۹۱۶ – ۷ ژوئیهٔ ۱۹۹۹) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی واسکو دوگاما و باشگاه فوتبال بوکا جونیورز اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال آرژانتین بازی کرده‌است.
لوئیس اکونیا

| لوئیس اکونیا | لوئیس اکونیا |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۰ ژانویهٔ ۱۹۸۹ مرلو، بوئنوس آیرس
ملیت: آرژانتین
لوئیس اکونیا (انگلیسی: Luis Acuña؛ زادهٔ ۲۰ ژانویهٔ ۱۹۸۹) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ولز سارسفیلد اشاره کرد.
بیمارستان الشفاء

| بیمارستان الشفاء عربی: مجمع الشفاء الطبي | بیمارستان الشفاء عربی: مجمع الشفاء الطبي |
| --- | --- |
جغرافیا: جغرافیا
موقعیت: غزه، حکومت خودگردان فلسطین
سازمان: سازمان
گونه: درمان
تاریخچه: تاریخچه
گشایش: دههٔ ۱۹۲۰
پیوندها: پیوندها
وبگاه: وبگاه رسمی
بیمارستان الشفاء (عربی: مجمع الشفاء الطبي) بیمارستانی در غزه است که در دههٔ ۱۹۲۰ میلادی ساخته شد.
این بیمارستان اولین بار توسط حکومت خودگردان فلسطین در سال ۱۹۴۶ تأسیس شد و در دوران حکومت مصر بر این بیمارستان و بعداً اسرائیل گسترش یافت. در طول جنگ غزه (۲۰۰۹ - ۲۰۰۸)، بیشتر پوشش رسانه ای از سوی خبرنگارانی بود که از بیمارستان گزارش می دادند. در طول جنگ غزه در سال ۲۰۱۴، اسرائیل مدعی شد که شبه نظامیان حماس از بیمارستان الشفاء به عنوان پایگاهی برای عملیات خود استفاده می کردند که توسط کارکنان بیمارستان، از جمله پزشک نروژی، مادس گیلبرت، تکذیب شد.
در طول جنگ اسرائیل و حماس، اسرائیل انیمیشن‌هایی را منتشر کرد که یک شبکه بزرگ زیرزمینی شبه‌نظامی را در زیر بیمارستان به تصویر می‌کشید. در ۱۵ نوامبر ۲۰۲۳، نیروهای اسراییلی به بیمارستانی که هزاران فلسطینی در آن پناه گرفته بودند، حمله کردند.
اسرائیل مدعی شد که این بیمارستان توسط حماس به عنوان یک پایگاه عملیاتی مورد استفاده قرار می‌گرفته است. این ادعا از سوی ایالات متحده حمایت می‌شد. حمله اسرائیل به طور گسترده مورد انتقاد قرار گرفت، و چندین رسانه خبری اسرائیل را به شکل گیری پروپاگاندا متهم کردند. این حمله منجر به مرگ غیرنظامیانی شد که در الشفاء تحت درمان بودند، از جمله نوزادان نارس در انکوباتورها. اسرائیل اعلام کرد که یک تونل در اطراف بیمارستان و تعدادی سلاح در داخل آن پیدا کرده است.  با این حال، این ادعا وجود یک مرکز فرماندهی حماس را نشان نمی‌دهد.
حمله دوم اسرائیل به بیمارستان در ۱ آوریل ۲۰۲۴ پس از دو هفته محاصره پایان یافت، که در آن اسرائیل ادعا کرد که شبه نظامیان حماس پس از پاکسازی بیمارستان در نوامبر ۲۰۲۳ به بیمارستان بازگشتند. بیمارستان به طور کامل با صدها تلفات در اطراف بیمارستان ویران شد.
فرمان تخلیه فوری

در صبح ۲۷ آبان ۱۴۰۲، ارتش اسرائیل فرمان تخلیه کامل بیمارستان الشفاء را داد. پایوران درمانی، آمبولانس و درمانگاه جایگزین درخواستند که با مخالفت ارتش اسرائیل مواجه شدند.
جنگ ۲۰۲۳ > کمپین اسراییل

قبل و بعد از محاصره بیمارستان، دولت اسراییل درگیر یک کمپین روابط عمومی با هدف توجیه محاصره و تصرف بیمارستان بود. در ۱۱ نوامبر ۲۰۲۳، وزارت امور خارجه اسرائیل ویدئویی را در توییتر منتشر کرد که ظاهراً از یک پرستار در الشفاء است که در آن او از ادعاهای اسرائیل در مورد استفاده حماس از بیمارستان حمایت می کند. نیشن (قدیمی‌ترین هفته‌نامه آمریکایی) این کمپین را پروپاگاندا توصیف کرد و اظهار داشت که این ویدئو به طور گسترده مورد تمسخر قرار گرفته است و بسیاری از اعراب صحت آن را زیر سوال می برند و وزارتخانه این توییت را در یک روز حذف کرده است. دیلی بیست، با اشاره به این ویدئو، گفت: "همه چیز در مورد آن بوی تئاتر دبیرستانی می داد - از لهجه نادرستی که به نظر می رسید مستقیماً از یک سریال تلویزیونی اسرائیلی به نظر می رسید تا صحبت های ارتش اسرائیل با فیلمنامه ای عالی که از زبان او بیرون می زد." فرانس ۲۴ دریافت که این ویدئو به احتمال زیاد روی صحنه رفته است.
محمد شهادا، رئیس برنامه‌ها و ارتباطات ناظر حقوق بشر اروپا-مدیترانه، درباره الزاماتی که اسرائیل بر رسانه‌ها در جریان بازدید تحت نظارت آنها در الشفاء تحمیل کرده است، گفت که این رسانه‌ها اساساً با انتشار پروپاگاندا موافقت کرده‌اند.
العربی جدید، با تشریح کمپین تبلیغاتی جاری و چگونگی نتیجه معکوس آن با افرادی که اعتبار اسراییل را زیر سوال بردند، نوشت که اسرائیل "به صداهای جعلی، ادعاهای بی اساس و تصاویر ساختگی برای سفید کردن حمله خود در غزه متوسل شده است." آنها بحث کردند که چگونه خرابی دستگاه های انکوباتور در بخش مراقبت های ویژه نوزادان بیمارستان الشفاء ناشی از انکار تحویل سوخت توسط اسرائیل و قطع برق عامل مرگ سه نوزاد نارس بوده است. اسرائیل در حالی که عامل کمبود سوخت و از کار افتادن دستگاه های انکوباتور موجود شده بود، نمایشی از تحویل دستگاه های انکوباتور جدید به بیمارستان را به نمایش گذاشت. با این حال، العربی جدید گزارش داد که این مشکل مربوط به دستگاه های انکوباتور نیست. مشکل به دلیل کمبود سوخت بود، موضوعی که به آن رسیدگی نشد.
جرمی اسکیهیل در مقاله ای که در ۲۱ نوامبر ۲۰۲۳ در اینترسپت منتشر شد، به تلاش های اسرائیل برای توجیه محاصره بیمارستان به عنوان پروپاگاندا اشاره کرد. اسکیهیل تاکید کرد قبل از محاصره بیماستان، اسراییل انیمیشن هایی منتشر کرده بود که ظاهراً یک مرکز فرماندهی و کنترل زیرزمینی پیچیده حماس را به تصویر می‌کشید. اسکیهیل معتقد بود که شواهد ارائه شده توسط ارتش اسرائیل پس از کنترل بیمارستان، قابل توجه نبود. اسکیهیل تاکید کرد بر کسی پوشیده نیست که تونل‌ها و اتاق‌های زیرزمینی در مجتمع بیمارستان الشفاء وجود دارد. وی ادامه داد در واقع، اسرائیل در ساخت آنها کمک کرد و شبه‌نظامیان حماس را به عنوان نگهبان برای محافظت از پیمانکارانی که در تاسیسات زیرزمینی در دهه ۱۹۸۰ کار می‌کردند، استخدام کرد.
پس از انتشار شواهد ویدئویی اسرائیل در ۲۲ نوامبر، آسوشیتدپرس، نیویورک تایمز، وال استریت ژورنال، گاردین و اسکای نیوز اظهار داشتند که این شواهد قطعی برای اثبات استفاده حماس از یک مرکز فرماندهی نیست.
مارتا ژمودا تژبیاتوفسکا

| مارتا ژمودا تژبیاتوفسکا | مارتا ژمودا تژبیاتوفسکا |
| --- | --- |
 :  
زمینه فعالیت: سینما
تولد: ۲۶ ژوئیهٔ ۱۹۸۴ ‏(۴۰ سال) 
ملیت: لهستانی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۵-حال
همسر(ها): کامیل کولا
مارتا ژمودا تژبیاتوفسکا (به لهستانی: Marta Żmuda Trzebiatowska) (زادهٔ ۲۶ ژوئیه ۱۹۸۴) بازیگر لهستانی است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان کارگزار من، نامه به بابا نوئل ۲، حالا یا هرگز!، هانس کلوس، قماری بالاتر از زندگی، عهدهای دوشیزه، دو روی سکه، یک قلب گرم، یولیا، پدر متیو، هتل ۵۲، عشق، عروسی، ازدواج، در خوشی و سختی، ماگدا ام. و دوستان اشاره نمود.
صنایع افغانستان

افغانستان به‌خاطر موقعیت جغرافیای خود بخش مهمی از تمدن‌هایی چون ایران، یونانیان، هند، چین، ترک‌ها، مغولان و اعراب بوده‌است. با ورود ابزار تولید و مهارت تولید این خطه خود به تمدن آغاز نمود؛ که یکی از کانون تمدن بشری تمدن آریایی‌ها می‌باشد چنانچه در حدود سه هزار سال پیش از میلاد مسیح در افغانستان کشاورزی و آبیاری پیشرفته، شهرهای باشکوه، قدرتمند و پرنفوس وجود داشت. در هزار سال اول پیش از میلاد صنایع دستی، مسکوکات، پزشکی، نجوم، نساجی و فلزکاری وجود داشت، که نمایندگی از سطح بلند پیشه‌روی آن زمان را می‌نماید. صنایع افغانستان در زمان باختریان کوشانیان تیموریان و غزنویان رونق بیشتر داشت. این‌گونه تمدن کشورهای همسایه نیز در توسعه صنایع این کشور علاوه گردیده‌است. چنانچه تمدن هخامنشیان، ساسانیان، سامانیان، تیموریان، مغولان هند، هند بریتانیا، چین، سمرقند در توسعه صنایع افغانستان جایگاه خاص خودرا داشته‌است. در حالت کنونی صنعت به سه قسمت تقسیم شده‌است؛ یعنی صنایع دستی، صنایع‌سبک و صنایع‌سنگین می‌باشد که در هر بخش وزارت‌خانه فعالیت داشته‌است.
صنایع دستی

صنایع دستی افغانستان عبارتند از دوزندگی، بافندگی، نساجی، معماری، نقاشی، کنده‌کاری، حکاکی، نجاری، فلزکاری، سرامیک‌سازی، کشاورزی، گنبدسازی، شیشه‌سازی، بوت‌دوزی، فلزکاری، عطاری، ادویه‌سازی و غیره می‌باشد. دانشمندان صنایع دستی افغانستان را در سه بخش مطالعه می‌نمایند. صنعت باستان، قرون وسطی یا دوره پس از اسلامی و صنایع معاصر. با وجود اینکه در دامنه‌های هندوکش انسان‌های اولیه نئاندرتال ایندوگونس از ۱۰۰هزار سال پیش و انسان مدرن از ۲۰ هزار سال پیش در کناره‌های رود آمو ارغنداب و سند الی مهاجرت آریایی‌ها زندگی نموده‌است نمی‌توانیم در مورد بدون شواهد دقیق بحث نمود؛ ولی گفته می‌توانیم که اهالی افغانستان ۹۰۰۰ سال پیش با کشاورزی و دامپروری آشنا بودند.
صنایع دستی > دوزندگی

صنعت دوزندگی هنری است که بنابر ضرورت مبرم اختراع و توسعه داده شده‌است. زمانی‌که بشر استفاده از پوست جانوران را شناخت برای محکم نمودن پوست در بدن خود از گره و سوراخ نمودن کار گرفت. در افغانستان دوزندگی البسه دردوره کوشانیان سلجوقیان و خوارزم شاهیان رونق بیشتر یاقوت. در مجسمه‌های که بدست آمده کوشانیان از تکمه نیز استفاده می‌نمودند. در قرون وسطی دوره تیموریان غزنویان دوزندگی با سوزن و کروشنیل صورت می‌گرفت. گلدوزی که بخش بزرگ از دوزندگی است از زمان سکاها رایج یافته و در دیگر دوره‌ها به همراه سایر دوخت و دوزها از رواج کامل برخوردار بوده‌است دوره اوج این هنر را در دوران نادرشاه افشار بوده‌است. سوزن‌دوزی یا سیاه‌دوزی در جامعه سنتی ترکمن برای تزیین لباس‌های مردان، زنان و کودکان و هم چنین پرده‌ها نیز استفاده می‌شد. اما امروز عمدتاً در لباس زنان دیده می‌شود. نوع دوخت آن زنجیره فشرده و بسیار ریز است که در ترکمنی به آن «سانجیم» می‌گویند و بیشتر از نقوش هندسی و قرینه به صورت ذهنی بهره می‌گیرند. ترکمن‌ها به فرهنگ تربیت کرم ابریشم زود آشنا شدند. ابریشم به عنوان ماده اصلی سوزن دوزی تلقی بوده و دختران و زنان لباس‌های خود را با نخ‌های ابریشمین که با رنگ‌های طبیعی رنگ ریزی می‌شد، سوزن دوزی می‌کرده‌اند. در شمال افغانستان کلاً ترکمنی استفاده زیاد دارند. زنان به تعداد سال ازدواج خود کلاً می‌پوشند؛ یعنی زن که ۳۰ سال از ازدواجش می‌گذرد ۳۰ کلاً می‌پوشد.
مواد اولیه مورد مصرف در سوزن‌دوزی ترکمن شامل نخ پارچه ابریشمی و پنبه‌ای پشم نخ‌های مصنوعی سند می‌باشد. برای پارچه نیز از انواع ابریشمی و پشمی استفاده می‌شود.
پس از اختراع ماشین دوزندگی در سال ۱۸۷۰ و ورود وسایل بهتر، دوزندگی به مدارج بلند خود رسید. فعلاً این هنر در سراسر افغانستان رایج است. سالانه صادرات نیز وجود دارد. این هنر در بالای تکه، البسه بستر خواب، پرده دیواری، پارچه بالای اشتر اسپ و کلاً نقش می‌بندند؛ که تا فعلاً از اقلام مهم صادرات این کشور را تشکیل می‌دهد. در بسا حالات از موره دوزی و زرک نیز استفاده می‌نمایند.
صنایع دستی > قالین

آریایی‌ها قوم دامپرور بودند که ۹۰۰۰ سال پیش به اهلی ساختن جانوران آغاز نمودند. آن‌ها بعداً با استفاده از پشم و پوست آشنا شده از تار پشم برای خود قالین، نمد می‌ساختند تا از تأثیرات سردی زمین و نم بالای بدنشان در امان مانند. فرش برای نخستین بار به‌شکل نمد ساخته شده‌است که ضد رطوبت است و امروز هم در میان عشایر یا کوچی مورد استفاده قرار دارد؛ ولی قدامت بافندگی قالین به عمر زردشت است. در افسانه‌ها از قالین حضرت سلیمان یادآوری می‌شود. کشف یک عدد قالین در زیر یخ سایبری، ارسال یک عدد قالین از طرف سکندر کبیر به مادر خود، کشف ابزار قالین بافی در بلخ شریف توسط دکتر لوئی دوبری نمایان می‌سازد که مردم خراسان‌بزرگ سازنده نخستین قالین بوده‌است. در افغانستان این صنعت تا امروز در میان مردم ترکمن زیاده مروج است و قالین سازان مشهور افغانستان ترکمن هستند. افغانستان فعلاً دارای ۲۰۰ شرکت تولیدکننده قالین می‌باشد که سالانه ۵۰۰ هزار متر قالین به ارزش ۲-۱۸۰-۲۰۰میلون دلار تولید دارد. حدود ۸۱۲۰۰۰ نفر مشغول به بافتن قالین هستند. تعداد مجموعی دستگاه قالین بافی درین کشور به ۴۰۰۰۰ می‌رسد. از لحاظ رنگ گل و دیزاین بیشتر از ۵۰۰ نوع قالین در سراسر افغانستان ساخته می‌شود. پساز اینکه افغان‌ها در پاکستان و ایران مهاجر شدند و صنعت قالین‌بافی را در این دو کشور بیشتر ساختن از مقام اول به دوم و سوم نزول نموده‌است؛ زیرا ایران و پاکستان راه دریایی داشته محصولات گمرکی راه دریایی خیلی کم است افغان‌ها قالین‌های خودرا به نام این دو کشور صادر می‌نمایند. فرش دستی که در افغانستان بافته می‌شود قرار ذیل است.
انواع قالین: قرقین آقچه چوب باش هراتی بلوچی قزل اعیاق، دو تار گل، ادرسکن، ساورقی، قلعه زالی، اندخوی‌ئی، واس برکلی، قالین گل پلیت دار، دولت‌آبادی، تخته رنگ، خال محمدی، اندخوی، قالین خواجه روشنایی، قالین باغچه‌کندزی، انواع قالین دیواری و غیره می‌باشد که این قالین‌ها در ولایات قندوز بلخ جوزجان میمنه بادغیس هرات فراه کابل زیاده بافته می‌شود.
گلیم دومین صادرات فرش افغانستان را تشکیل می‌دهد که در ولایات فوق و هزاره جات بافته می‌شود.
سطرنجی این فرش از پنبه خالص ساخته می‌شود. زیاده توسط مردم شمالی ساخته می‌شود.
نمداین فرش از موی و پشم حیوانات ساخته می‌شود. توسط مالداران و کوچی‌ها ساخته می‌شود.
صنایع دستی > نقاشی

هنر نقاشی و میناتوری در افغانستان توسط استاد کمال‌الدین بهزاد (۱۴۵۵ م) طور وسیع بنا شد. کمال‌الدین هنر نقاشی ایرانی را با هنر آسیایی میانه مخلوط نمود و سبک جدید را به‌میان آورد که تا اکنون در ایران، افغانستان و ازبکستان مروج است. روی کاغذ ظروف تکه و سایر اشیا نقش می‌نمایند. بهزاد در هرات زاده شد. در جوانی به دربار سلطان حسین بایقرا راه یافت و مورد توجه سلطان و وزیرش امیرعلی شیر نوایی قرار گرفت. شاه اسماعیل صفوی هنگام تصرف هرات بهزاد را که، در نقاشی شهرتی داشت، با خود به تبریز برد. بهزاد در خدمت شاه اسماعیل و پسرش شاه طهماسب به اوج شکوفایی هنری رسید و شهرتش از مرزهای کشورش تا دوردست‌های دربار بابر پادشاه مغولی هند رسید. سلطان حسین او را استادی بی چون و چرای و زبان زد همگان خواند. در ازبکستان انستیتویی به نام بهزاد وجود دارد که نقاشی رسامی و سرامیک درس داده می‌شود در افغانستان پوهنزی هنرهای زیبا یا «دانشکده هنرهای زیبا کابل» وجود دارد که در آن آثار بهزاد و غلام محمد میمنه گی درس داده می‌شود. این‌گونه تعمیر به نام نگارستان وجود دارد که در آن نقاشی‌های بهزاد استاد غلام محمد میمنه گی و سایر نقاشان را به نمایش گذاشته‌اند.
صنایع دستی > فلزات

حدود یک هزار سال پیش از میلاد آریایی‌ها در کنار دریای کم عمق بلخاب شهر بنا نمودند که دارای ۱۸ نهر داشت به کشاورزی پرداختند. در کشت‌وکار مجبور شدند تا ابزار آهنی را تولید نمایند.
فرهنگ عصر بُرُنز (عصر مِفرَغ) اولیه در شمال و شرق افغانستان ظهور کرد. یکی از دلایل آن استفاده ابزار به منظور استخراج لاجورد می‌باشد. سنگ لاجور به دو منظور استعمال داشت. برای رنگ آمیزی و جواهرات. سنگ لاجورد در فلزات از قبیل طلا نقره و مس استفاده داشت. تجارت لاجورد الی تمدن مصر و بین‌النهرین کشانیده شد.
باید یادآوری نمود که درجه سختی لاجورد ۵–۵٫۵ و درجه سختی مس ۲٫۵ است؛ یعنی با مس تنهای نمی‌توان لاجورد را استخراج نمود. ابزاری که برای استخراج لاجورد استعمال می‌شده خیلی سخت بوده‌است. (مفرغ یا آهن) این‌گونه پس از ورود یونانی‌ها، آریایی‌ها با فرهنگ و ابزار اروپایی آشنا شدند. این نژاد در عصر برنز به سه تمدن باختر-مرو، درهٔ سِند جیرُفت تمدنی نیاعیلامی آشنا شدند که بالای مردم این خطه اثرگذار گردیده بود. ساختن زیوران نفیسه و استفاده از طلا در شمال افغانستان بواسطه یونانی‌ها مروج گردید. ضرب سکه ظروف مسی و برنجی در همین ایام زیده مروج گردید. باستان شناسان در جنوب افغانستان در مُندیگک (در نزدیکی قندهار امروزی) شواهدی از یک شهر واقعی پیدا کردند، و شواهدی از بناها و اشیای که شهرهای واقعی برجای می‌مانند: بناهای مذهبی و آثار هنری حجاری‌شده و نقاشی‌شده. در مندیگک، باستان‌شناسان بنای ستون‌دار بزرگی متعلق به هزارهٔ سوم پیش از میلاد کشف کردند که درگاهش با خط سرخ ترسیم شده بود، و احتمالاً برای اهداف مذهبی بنا شده بود. در تپهٔ دِه‌مُراسی، باستان‌شناسان مجموعه‌ای از یک زیارتگاه را پیدا کردند که حاوی اشیایی بود متعلق به مراسم مذهبی همچون شاخ‌های بُز، یک کاسه، مُهر مِسی، نل مسی میان خالی، جام کوچکی از سنگ مرمر، یک تندیس سفال‌گری‌شده و کنده‌کاری‌شده از یک ملکه مادر و تندیسی که نشانهٔ فراوانی بوده و مشابه تندیس‌هایی بود که در مندیگک نیز یافت شده بودند. کوشانیان و به‌خصوص سک‌ها زیاده پیشه‌ور بوده در ساختن ظروف مسی، زیورات طلا و ظریف‌سازی مهارت داشتند.
صنایع دستی > مس

عنصر مس در طبعت به درصدی مختلف وجود دارد. سختی این عنصر ۲٫۳–۳ می‌باشد که یک فلز نرم گفته می‌شود. سه معادن مس افغانستان مانند معدن مس عینک مس بلخاب و معادن مس غزنی از گذشته استخراج می‌گردید. از معادن شمال افغانستان آریایی‌ها یونانیان باختر کوشانیان سیتی‌ها و غیره استخراج می‌نمودند در معادن عینک آثار کوشانیان بزرگ و سامانیان دیده می‌شود. از طلا و مس غزنه غزنویان استفاده می‌نمودند.
مفرغ
آهن
فولاد
برنج
طلا
نقره
صنایع دستی > شیشه‌سازی

صنایع شیشه‌سازی در افغانستان در دوره حاکمیت کوشانیان و تیموریان و غزنویان مروج بود. آثار بدست آمده از کاپیسا نشان می‌دهد که کوشانیان در شیشه از نقاشی استفاده می‌نمودند. در افغانستان تا فعلاً کارخانهٔ شیشه‌سازی وجود نداشته صرف شیشه‌های زینتی توسط کارگران هرات گلس با دست ساخته می‌شود که تا اکنون فعال و سالانه مقداری به خارج صادر می‌گردد.