لاورنس آلما-تادما
آثار اولیه > سبک ویکتوریایی

پس از ورود او به انگلستان، جایی که قرار بود بقیه عمر خود را در آنجا بگذراند، حرفه آلما تادما یکی از موفقیت‌های مداوم بود. او به یکی از مشهورترین و پردرآمدترین هنرمندان زمان خود تبدیل شد که مورد قدردانی و پاداش قرار گرفت. در سال ۱۸۷۱ او با بسیاری از نقاشان مهم پیشا رافائلی آشنا شد و با آنها دوست شد و تا حدی به دلیل تأثیر آنها بود که هنرمند پالت خود را درخشان کرد، رنگ‌های خود را متنوع کرد و قلم موی خود را سبک‌تر کرد.
در سال ۱۸۷۲ آلما تادما نقاشی‌های خود را با قرار دادن یک شماره اپوس زیر امضای خود و اختصاص شماره تصاویر قبلی خود در یک سیستم شناسایی سازماندهی کرد. پرتره خواهرم، آرتجه، که در سال ۱۸۵۱ کشیده شده‌است، با شماره اول شماره گذاری شده‌است، در حالی که دو ماه قبل از مرگش، او مقدمات را در کولیزئوم، به پایان رساند. چنین سیستمی باعث می‌شود که تقلبی‌ها به‌عنوان اصل عرضه شوند.
در سال ۱۸۷۳ ملکه ویکتوریا در شورا با ثبت اختراع نامه آلما-تادما و همسرش را تبدیل به آخرین ساکنان بریتانیا کرد. ایجاد شده‌است (روند قانونی از نظر تئوری هنوز در بریتانیا لغو نشده‌است)، با برخی از حقوق ویژه محدود در غیر این صورت فقط به اتباع بریتانیا اعطا می‌شود و از آنها برخوردار می‌شوند (یعنی اکنون آنها را شهروندان بریتانیا می‌نامند). سال قبل او و همسرش سفری در این قاره انجام دادند که پنج ماه و نیم به طول انجامید و آنها را از طریق بروکسل، آلمان و ایتالیا طی کردند. در ایتالیا آلما تادما توانست دوباره خرابه‌های باستانی را تصاحب کند. این بار او چندین عکس خرید، عمدتاً از خرابه‌ها، که مجموعه عظیم او از برگه‌ها را با مواد آرشیوی مورد استفاده در تکمیل نقاشی‌های آینده آغاز کرد. در ژانویه ۱۸۷۶، او یک استودیو در رم اجاره کرد. خانواده در ماه آوریل به لندن بازگشتند و در راه بازگشت از سالن پاریس دیدن کردند. در لندن او مرتباً با هنرمند همکار امیل فوکس ملاقات می‌کرد.
از مهم‌ترین عکس‌های او در این دوره، یک مخاطب در آگریپا (۱۸۷۶) بود. هنگامی که یکی از تحسین کنندگان نقاشی پیشنهاد پرداخت مبلغ قابل توجهی را برای نقاشی با مضمون مشابه داد، آلما تادما به سادگی امپراتور را برگرداند تا نشان دهد که او در حال رفتن است، در پس از تماشاگران.
در ۱۹ ژوئن ۱۸۷۹، آلما تادما به عنوان یک آکادمیک سلطنتی شناخته شد، که شخصاً مهم‌ترین جایزه او بود. سه سال بعد، در گالری گروسونور لندن، مروری بر کل آثار او، شامل ۱۸۵ عکس از او، برگزار شد.
در سال ۱۸۸۳ او به رم و به ویژه به پمپئی بازگشت، جایی که حفاری‌های بیشتری از آخرین بازدید او انجام شده بود. او زمان قابل توجهی را صرف مطالعه سایت کرد و روزانه به آنجا رفت. این گشت و گذارها به او منبع زیادی از موضوع داد، زیرا او شروع به افزایش دانش خود در مورد زندگی روزمره رومی کرد. با این حال، گاهی اوقات، او اشیاء زیادی را در نقاشی‌های خود ادغام می‌کرد که برخی می‌گفتند آنها شبیه کاتالوگ‌های موزه هستند.
یکی از معروف‌ترین نقاشی‌های او گل رز هلیوگابالوس (۱۸۸۸) است – که بر اساس اپیزودی از زندگی امپراتور فاسد روم الاگابالوس (هلیوگابالوس) است، این نقاشی امپراتور را در حال خفه کردن مهمانانش در عیاشی زیر آبشاری از گلبرگ‌های رز به تصویر می‌کشد. شکوفه‌های به تصویر کشیده شده به مدت چهار ماه در زمستان ۱۸۸۷–۱۸۸۸ هر هفته به استودیوی هنرمند در لندن از ریویرای فرانسه فرستاده می‌شد.
از آثار آلما تادما در این دوره می‌توان به بهشت زمینی (۱۸۹۱)، رقبای ناخودآگاه (۱۸۹۳)، بهار (۱۸۹۴)، کولوسئوم (۱۸۹۶) و حمام‌های کاراکالا (۱۸۹۹) اشاره کرد. اگرچه شهرت آلما تادما به نقاشی‌هایش مربوط می‌شود که در دوران باستان انجام می‌شود، او همچنین پرتره، مناظر و آبرنگ می‌کشد و برخی از حکاکی‌ها را خودش می‌سازد (اگرچه بسیاری دیگر از نقاشی‌های او توسط دیگران ساخته شده‌اند).