در رحم (آلبوم)
ضبط

اعضای گروه نیروانا به همراه آلبینی تصمیم گرفتند که تمام مراحل ضبط را در عرض دوهفته به پایان برسانند. آلبینی که مراقب دخالت‌های دی‌جی‌سی بود، پیشنهاد داد که اعضای باند که هزینه جلسات ضبط را از جیب خودشان پرداخت کنند و آن‌ها هم این کار را پذیرفتند. کل هزینه استودیو ۲۴٫۰۰۰ دلار آمریکا شد و آلبینی هم ۱۰۰٫۰۰۰ دلار به عنوان دست‌مزد گرفت. علی‌رغم پیشنهادهای کمپانی منیجمنت نیروانا، Gold Mountain، آلبینی حاضر به گرفتن دستمزدش به صورت درصدی از میزان فروش آلبوم نشد و حتی حاضر به دریافت حدود ۵۰۰٫۰۰۰ دلار حق تکثیر هم نشد. در حالی که این کار بین تهیه‌کنندگان صنع موسیقی رایج است، آلبینی از پذیرش حق امتیاز خودداری کرد، چرا که او این کار را زشت و «توهین به هنرمند» می‌دانست.
در فوریه ۱۹۹۳، نیروانا برای ضبط آلبوم به Pachyderm Studio در Cannon Falls, Minnesota رفت. آلبینی تا روز اول ضبط اعضای گروه را ملاقات نکرد، هرچند که او قبلاً با آن‌ها در مورد نوع آلبومی که می‌خواستند بسازند صحبت کرده بود. آلبینی گفته که «آنها دقیقاً می‌خواستند عمل ضبط را طوری انجام دهند که من با آن راحت بودم». گروه در حین ضبط آلبوم در خانه‌ای در میدان استودیو اقامت گزید. ناواسلیک وضعیت منزوی آنجا را با یک گولاگ مقایسه کرد و اظهار داشت که «اونجا برف باریده بود و ما نمی‌تونستیم جایی بریم، ما فقط کار می‌کردیم». در بیشتر جلسه‌های ضبط، تنها افراد حاضر در جلسه‌ها همان اعضای گروه، آلبینی و باب وستون بودند. باند برای دی‌جی‌سی و Gold Mountain توضیح داد که آن‌ها هیچ‌گونه مداخله‌های در حین ضبط آلبوم نمی‌خواهند. برای جلوگیری از دخالت ناشر و منیجر گروه، آلبینی سیاست سختی وضع کرد که هرکسی به غیر خود از اعضای باند را نادیده بگیرد، آلبینی در این باره گفت هر کسی که با اعضای گروه ارتباط دارد به غیر از خود اعضای گروه «کثیف‌ترین آشغال‌هایی هستند که تا حالا دیدم»
جلسات ضبط به آهستگی شروع شد اما نهایتاً شتاب گرفت. گروه بدون تجهیزاتشان به Pachyderm Studio آمده بودند و سه روز اولی که آنجا بودند را منتظر رسیدن آلات موسیقی شان با پست بودند. با این حال، وقتی که ضبط کردن در ۱۳ فوریه آغاز شد، کار به سرعت پیش رفت. در بیشتر روزها گروه کار را از حوالی اواسط روز شروع می‌کرد و برای نهار و شام استراحت می‌کرد و کار را تا نیمه‌شب ادامه می‌داد. کوبین، ناواسلیک و گرول ترک‌های بی‌کلام ابتدایی را به صورت گروهی ضبط کردند. گروه این کار را برای همه ترانه‌ها غیر از ترانه‌های سریع مانند «بسیار زشت» و «توره» انجام داد و در اینگونه ترانه‌ها، درامز به صورت مجزا در یک آشپزخانه نزدیک به خاطر محیط طنین‌انداز آن ضبط شد. آلبینی در اطراف درامز گرول حدود ۳۰ میکروفون کار گذاشت. کوبین ترک‌های گیتار را به حدود نیمی از ترانه‌ها اضافه کرد و سپس گتار سولوها و در نهایت ووکال‌ها را افزود. گروه برداشت‌های ضبط شده را دور نینداخت و تقریباً همه‌چیز را در یک نوار حفظ کرد. آلبینی احساس می‌کرد که او بیشتر یک مهندس است تا یک تهیه‌کننده، علی‌رغم نظرات شخصی‌اش، او نهایتاً به اعضای گروه اجازه داد تا خودشان برداشت‌های مورد نظرشان را برای میکس نهایی انتخاب کنند. او گفت، به‌طور کلی، کوبین می‌دانست چیزی که در ذهنش بود پذیرفتنی بود و چه چیز پذیرفتنی نبود … او می‌تواند هرکاری کند تا چیزهایی که به نظر پذیرفتنی نیستند را بهتر کند. طبق گزارش‌ها کوبین تمام ووکال‌های خود را ظرف شش ساعت ضبط کرد. گروه عمل ضبط را در شش روز به پایان رساند. کوبین در اوایل اختلافاتی را با آلبینی پیش‌بینی کرده بود اما فرایند ضبط را «ساده‌ترین ضبطی که تا به حال داشتند» توصیف کرده بود. تنها یک هفته اختلال در ضبط ایجاد شد که کورتنی لاو به استودیو آمده بود چون که دلش برای کوبین تنگ شده بود. گروه نیروانا، آلبینی و لاو از گفتن جزئیات امتناع کردند، اما دوست‌دختر وستون که آشپز استودیو بود، اظهار داشت که لاو با انتقاد از کار کوبین و هجوم بردن به هر کسی که آنجا بود، باعث ایجاد تنش شد.
فرایند میکس کردن آلبوم در طول پنج روز به پایان رسید. این زمان با توجه به استانداردهایی که نیروانا داشت سریع بود، اما نه برای آلبینی که قبلاً آلبوم‌هایی را به‌طور کامل در ظرف یک یا دو روز میکس کرده بود. در مواقعی که میکس ترانه‌ها نتایج دلخواه را نداشت، گروه و آلبینی کل روز را به تماشای ویدیوهای طبیعت می‌نشتند، چیزها را در آتش قرار می‌دادند و برای سرگرمی تماس‌های تلفنی شوخی‌آمیز برقرار می‌کردند. جلسات ضبط در ۲۶ فوریه به پایان رسید.