stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
گویا، روایتی از تنهایی

| گویا، روایتی از تنهایی | گویا، روایتی از تنهایی |
| --- | --- |
کارگردان: نینو کِـوِدو
تهیه‌کننده: کارلوس گارسیا مونیوس نینو کِـوِدو خوزه ساگوآر
نویسنده: خوان سسارابئا آلفونسو گروسو نینو کِـوِدو
بازیگران: فرانسیسکو رابال ایرینا دمیک ژاک پرن خوزه ماریا پرادا ماریا آسکوئرینو مانوئل د بلاس ماریسا پاردس ترسا رابال
فیلم‌بردار: خوزه ف. آگوآیو لوئیس کوادرادو
تدوین‌گر: پابلو گونسالس دل آمو
تاریخ‌های انتشار:  ۱۹۷۱ (۱۹۷۱)  
مدت زمان: ۱۱۰ دقیقه
کشور: اسپانیا
زبان: اسپانیایی 
گویا، روایتی از تنهایی (اسپانیایی: Goya, historia de una soledad‎) یک فیلم درام اسپانیایی است که در سال ۱۹۷۱ منتشر شد.
این فیلم در جشنواره فیلم کن ۱۹۷۱ به نمایش درآمد و پیش از اکران عمومی به‌شدت سانسور شد.
بازیگران

فرانسیسکو رابال
ایرینا دمیک
ژاک پرن
خوزه ماریا پرادا
ماریا آسکوئرینو
مانوئل د بلاس
ماریسا پاردس
ترسا رابال
بارتا باری
خانواده سرانو

| خانواده سرانو | خانواده سرانو |
| --- | --- |
ژانر:  کمدی  درام  درام نوجوانان 
سازنده:  دانیل اسیخا  آلکس پینا 
نویسنده:  دانیل اسیخا  آلکس پینا  لائورا بلوسو  خوزه کاستیو  پابلو آلن  ماریانو باسلگا  ماتیاس باسو 
کارگردان: بگونیا آلوارس روخاس
بازیگران:  آنتونیو رسی‌نس  بلن روئدا  ورونیکا سانچس  فران پره‌آ  ناتالیا سانچس  خورخه خورادو  خسوس بونیا  خولیا گوتیه‌رس کابا  نوریا گونسالس  آله‌خو سائوراس  الکساندرا خیمنس  خاویر گوتیه‌رس آلبارس  الکس گونزالس  جیمی بارناتان  هیدی میچل  ناتالیا وربکه  دافنه فرناندس  پیلار کاسترو  لیدیا بش  آدریان رودریگز  خورخه فرناندس مادینابئیتیا  آنتونیو مولرو 
راوی: خورخه خورادو
سازنده موسیقی متن: میکل ارنچون
آهنگ آغاز: «۱ به‌علاوه ۱ می‌شود ۷» با صدای فران پره‌آ
کشور سازنده: اسپانیا
زبان اصلی: اسپانیایی
شمار فصل‌ها: ۸
شمار قسمت‌ها: ۱۴۷
تولید: تولید
تهیه‌کننده‌های اجرایی:  دانیل اسیخا  آلکس پینا  بگونیا آلوارس روخاس 
تهیه‌کننده: گلوبومدیا
دوربین: چند دوربینه
مدت: ۷۰ دقیقه (تقریبی)
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: تله‌سینکو
فرمت تصویر: پال
انتشار اولیه: ۲۲ آوریل ۲۰۰۳ (۲۰۰۳-04-۲۲) – ۱۷ ژوئیه ۲۰۰۸ (۲۰۰۸-07-۱۷)
وبگاه: وبگاه
خانوادهٔ سرانو (اسپانیایی: Los Serrano‎) یک مجموعهٔ تلویزیونی کمدی-درام اسپانیایی است که در سال ۲۰۰۳ منتشر شد.
گزیدهٔ بازیگران

آنتونیو رسی‌نس
بلن روئدا
ورونیکا سانچس
فران پره‌آ
ناتالیا سانچس
بیکتور الیاس
خورخه خورادو
خسوس بونیا
خولیا گوتیه‌رس کابا
مرسه یورنس
نوریا گونسالس
آله‌خو سائوراس
الکساندرا خیمنس
خاویر گوتیه‌رس آلبارس
الکس گونزالس
جیمی بارناتان
میگل ریان
هیدی میچل
ناتالیا وربکه
دافنه فرناندس
پیلار کاسترو
لیدیا بش
ماریانا کوردرو
آدریان رودریگز
خورخه فرناندس مادینابئیتیا
آنتونیو مولرو
پپا آنیورته
گوئیزالته نونیس
ایگناسیو مونتس
میشل گورفی
آنه گابارائین
تینا سائینس
چما بلاسکو
برهنگی در منهتن

تک‌آهنگی از چپل رون که در سال ۲۰۲۲ منتشر شد
«برهنگی در منهتن» (به انگلیسی: Naked in Manhattan) ترانه‌ای از خواننده-ترانه‌پرداز آمریکایی چپل رون می‌باشد که در ۱۸ فوریهٔ سال ۲۰۲۲ به‌صورت مستقل منتشر گردید. این ترانه بعدها از سوی سوی امیوزمنت رکوردز و آیلند رکوردز تبدیل به تک‌آهنگ اصلی نخستین آلبوم وی تحت عنوان از عرش تا فرش یک پرنسس غرب میانه شد. همچنین این ترانه در ۱۶ دسامبر سال ۲۰۲۴ به‌عنوان بی‌ساید «پینک پونی کلاب» منتشر گردید. وی این ترانه را با دن نیگرو و اسکایلر استون‌استریت نوشته و دن نیگرو تهیه‌کنندگی را برعهده داشته‌است. «برهنگی در منهتن» یک ترانهٔ رقص، دنس پاپ، دیسکو-پاپ و سینث-پاپ درمورد کراش زدن روی یک دختر برای اولین بار می‌باشد که آن را با احساسات نیویورک مورد مقایسه قرار می‌دهد.
فینال لیگ اروپا ۲۰۲۳

Football match
فینال لیگ اروپا ۲۰۲۳، بازی نهایی لیگ اروپا ۲۳–۲۰۲۲، پنجاه و دومین فصل از سطح دوم فوتبال باشگاهی اروپا است که توسط یوفا در ورزشگاه فرنتس پوشکاش در بوداپستِ مجارستان در تاریخ ۳۱ مهٔ ۲۰۲۳ برگزار شد.باشگاه فوتبال سویا و باشگاه فوتبال آ.اس. رم فینالیست‌های این دوره از مسابقات لیگ اروپا بودند. در نهایت باشگاه فوتبال سویا برای هفتمین بار فاتح لیگ اروپا شد.
جستار های وابسته

• فینال لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۲۳
• فینال لیگ کنفرانس اروپا ۲۰۲۳
• سوپرجام اروپا ۲۰۲۳
دخترم سحر

| دخترم سحر | دخترم سحر |
| --- | --- |
کارگردان: مجید قاری زاده
نویسنده: مجید قاری زاده سیمین بازرجانی
بازیگران: رضا رویگری مهشید افشارزاده سارا مهین ترابی محمد شیری پروانه دباغی
موسیقی: کامبیز روشن‌روان
فیلم‌بردار: عطاءالله حیاتی
تدوین‌گر: حسن حسندوست
شرکت تولید: فیلمسازان
تاریخ‌های انتشار: ۱۳۶۸
مدت زمان: ۸۵دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی
دخترم سحر فیلمی به کارگردانی مجید قاری زاده و نویسندگی مجید قاری زاده، سیمین بازرجانی ساختهٔ سال ۱۳۶۸ است.
خلاصه داستان

زن و شوهر جوانی برای معالجهٔ دختر افلیج خود، سحر، کش مکش دارند..
بازیگران

رضا رویگری
مهشید افشارزاده
سارا مهین ترابی
محمد شیری
پروانه دباغی
نعمت‌اله گرجی
مهری ودادیان
فرهاد نیکپور
مریم صفایی
نغمه داداشیان
محمد ابهری
فرشته معتمدی
اقدس صحت‌بخش
داوود راحتلونژاد
غزل یزدانی فر
تورج عطاری
محمود دانشمندی
عباس امینی فر
سعید خوشدل
حجت اکبری
تئاتر در ایران

برای کتاب بیضایی، نمایش در ایران (کتاب) را ببینید.
زنانِ ایرانی در حالِ اجرای نمایشنامه‌ای از بهرام بیضایی که در آن زنانِ حرم سلطان را می‌کُشند.
تئاتر یا نمایش در ایران، پیشینه‌ای طولانی دارد. پس‌زمینه تئاتر در ایران به دوران باستان برمی‌گردد. بعدتر سبک‌های ویژه نمایشی ایرانی مانند تعزیه، روحوضی، خیمه‌شب‌بازی و سیاه بازی شکل گرفتند. تئاتر مدرن در زمان قاجاریان پا گرفت. امروزه تئاتر در ایران بسیار پیشرو است.
تئاتر در ایران، با گونه‌های بومی نمایان شده‌است. ایرانیان، گونهٔ ویژه‌ای از درام را داشتند؛ شیوهٔ اجرایی قابل توجه، معروف به نقالی که یک هنر کهن داستان‌گویی است و گاه شامل موسیقی نیز می‌شود. سنت نمایشی ایران، وام‌دار گونه‌های نمایشی بومی مانند نقالی و عروسک‌گردانی‌‌ها است اما نمایش‌های مذهبی نیز جنبه‌ای دیگر را به این سنت افزوده‌اند. تعزیه (که در آن واقعه کربلا نمایش داده می‌شود) نقشی قابل توجه در تئاتر ایران داشته‌است. لوئیس پِلی در کتاب مفصلش درباره مجالس تعزیه تحت عنوان «نمایش آیینیِ حسن و حسین»  می‌گوید: «اگر موفقیت نمایش را با تأثیراتی که بر مخاطبانش برمی‌انگیزد ارزیابی کنیم هیچ‌گاه هیچ نمایشی از تراژدی‌ای که در عالَمِ اسلامی تحت عنوان تراژدی حسن و حسین شناخته می‌شود پیشی نگرفته است.» ایران‌پژوهِ آمریکایی پیتر چلکوفسکی دقیقاً همین جمله را برای شروع کتابش تحت عنوان «تعزیه: آیین و نمایش در ایران» برگزیده است. سوگ سیاوش، خیمه‌شب‌بازی و سیاه‌بازی نیز نمایش‌های سرشناس ایرانی هستند.
از میانه‌های سدهٔ نوزدهم م به بعد، تولید درام‌های غربی در ایران، تشویق شد؛ به شکلی دقیق، پس از سفر ناصرالدین‌شاه به اروپا بود که یک سالن تئاتر در تهران تأسیس شد. در اواخر دههٔ ۱۹۵۰ م، گروه هنر ملی با جذب برترین نمایشنامه‌نویسان، کارگردانان صحنه و بازیگران به برقراری دوبارهٔ تئاتر در ایران کمک کرد. بعدها، تلویزیون ملی ایران نیز از تشکیلات و نمایش‌های تئاتر در ایران، پشتیبانی می‌کرد. کارگاه نمایش (از ۱۳۴۸) از نمایش‌های وابسته به این رسانه است. در این دوران، دیگر عوامل اثرگذار در رشد تئاتر، پشتیبانی‌های تجاری و حکومتی بودند و اینها در کنار جشنواره‌های این دوره (همچون جشن هنر شیراز)، توانستند تئاتر ایران را نیرومند سازند.
پیشینه > دوران باستان

پس زمینه تئاتر در ایران به دوران باستان (۶۴۱–۱۰۰۰ پیش از میلاد) برمیگردد. شروع اولین تئاتر و پدیده‌های بازیگری مردم این سرزمین را می‌توان در مراسم و تشریفاتی جستجو کرد که در آن‌ها به ستودن قهرمان‌های افسانه‌ای و ملی و تحقیر دشمن می‌پرداختند؛ که از این دست آثار می‌شود به سوگ سیاوش و روایات نمایشی از تاریخ، داستان‌های اساطیری و عشقی که توسط هرودوت و گزفون گزارش شده اشاره کرد.
پیشینه > تعزیه

تئاترهای اولیه ایرانی پیوند عمیقی با واقعه کربلا و سایر وقایع و زندگی پیامبران دارد که عموماً تعزیه نامیده می‌شود.
پیشینه > دوران پهلوی

شرایط تئاتر ایران در سالها فاصله سالهای ۱۳۲۰ تا ۱۳۲۲ را شماری پژوهندگان به سبب گستردگی اجرای صحنه و رشد تئاتر (دوران صحنه) نامیده‌اند.
این دوران به دلیل استقبال جامعه تماشاگران و مخاطبان از تئاتر صحنه به یاد ماندنی است. در آن سالها تولیدات سینمای ایران به لحاظ کیفی و کمی در حدی نبود که بتواند پاسخگوی مخاطبان باشد. تلویزیون هنوز به ایران نیامده بود. رادیو به میزانی که باید در دسترس مردم قرار نداشت.
به دلیل در صد بالای بی‌سوادی در کشور از مطبوعات استقبال چندانی نمی‌شد و به همین دلیل از فعالیت‌های نمایشی استقبال بالینه مناسبی به عمل می‌آمد.
انگیزه‌های تماشاگران متفاوت بود و گروهی به قصد صرفاً سر گرمی و شماری به دلیل گرایش‌های سیاسی خود نمایشهای مورد نظرشان را برای تماشا انتخاب می‌کردند.
شکل‌های پذیرش جامعه از تئاتر و جو سیاسی حاکم بر کشور، زمینه‌ای برای انتخاب و اجرای آثار نمایشی بود. تئاتر در این دوره ظرفیتی بالقوه برای تبلیغ سیاسی رایج و حزب افراد به سوی احزاب نو پا داشت. به همین دلیل بود که بخش مهمی از فعالیت‌های نمایشی ـ ترجمه و نگارش و اجرا ـ ملهم از خطوط سیاسی رایج آن روزگار شد و بالاخره یکی از مهمترین اتفاقهای این دوره شکل‌گیری «گروه تئاتر ملی» با هدف دستیابی به نمایش‌های با هویت ایرانی بود.
سر پرست این گروه، شاهین سرکیسیان بود. کسانی چون عباس جوانمرد و علی نصیریان در پایه‌گذاری این گروه به او پیوستند و بازیگرانی پر سابقه چون رقیه چهره آزاد و عصمت صفوی با این گروه همکاری کردند. تشکیل این گروه با استقبال محافل روشنفکری و ادبی روبرو می‌شود. حمید سمندریان در سال ۱۳۴۲ گروه تئاتری منسجمی به‌نام گروه هنری پازارگاد تشکیل داد که اعضایش عبارت بودند از پرویز پورحسینی، جمیله شیخی، سعید پورصمیمی، پری صابری، اسماعیل محرابی، جمشید مشایخی، پرویز کاردان و...
با مقایسه فهرست‌های موجود از نمایش‌های چاپ شده ایرانی و ترجمه آثار خارجی و اجرای نمایشنامه‌های خارجی و ایرانی مشاهده می‌شود که کفه آثار اجرایی به ویژه نوشته‌های فارسی بسیار سنگینی چاپ شده‌است. دلیل عمده این امر رشد تقاضای آثار ایرانی و میزان تماشاگران است که برای برآورده شدن خواسته‌های آنان، مدیران تماشاخانه‌ها ناگزیر از عرضه تعداد بالنسبه زیاد و سفارش و نگارش و ترجمه به (شکل بازی و تطبیق داده شده و آداپته) بودند که به سرعت آماده شود و در حد و اندازه پسند مخاطبان عام باشد.[نیازمند منبع]
حمید سمندریان و بهرام بیضایی از سرآمدان کارگردانان نمایش در قرن چهاردهم هجری خورشیدی در ایران بوده‌اند. با این همه، شمارِ نمایش‌هایی که هر یک بر صحنه بردند به بیست نمی‌رسد.
پیشینه > جمهوریِ اسلامی

جنبش تئاتر حرفه‌ای ایران به صورت ویژه در پایتخت این کشور یعنی تهران فعال است. تئاتر تهران بسیار پیشرو، آوانگارد و زنده است. به مراتب زنده‌تر از برای مثال، تئاتر در آمریکا. در برخی از سالن‌های نمایش شهر تهران هر شب ۶ نمایش به روی صحنه می‌رود و جوان‌ها همه سالن‌ها را پر می‌کنند. در مقایسه، این اتفاق و شور و شوقی که در تئاترهای تهران دیده می‌شود کمتر در حتی منطقه بسیار فرهنگ دوست سانفرانسیسکو مشاهده می‌شود.
سبک

قبل از ظهور سینما هنرهای نمایشی محبوبی وجود داشته‌است که بعضی از آن‌ها عبارت‌اند از:
خیمه‌شب‌بازی
سیاه بازی
روحوضی
تعزیه
پوستر

طراحی پوستر تئاتر، سابقه‌ای طولانی در تاریخ نمایش ایران دارد. اولین پوسترهای تئاتر و سینما در ایران، همزمان با پیشرفت هنرهای نمایشی در تئاتر تبریز و لاله‌زار تهران بود.
گالری عکس تئاتر

یک اجرای دو نفره پرفورمانس
آتش تقی پور بازیگر ایرانی در تئاتر "گلدونه خانم". (به کارگردانی النا آهی که در سال ۱۳۹۵ در سالن محراب شهر تهران به روی صحنه رفت)
تئاتر مرگ تصادفی یک دراکولا به کارگردانی امید رضا سپهری که در مشهد به روی صحنه رفت
نمایش به "دادمان برسید" که در سال ۱۳۹۵ در تماشاخانه "دا" شهر تهران به روی صحنه رفت
اجرای یک نمایش محیطی با نام سرمه، در یک محیط تاریخی (آب انبار شادقلی خان)، محصولی از گروه تئاتر طراوت در شهر قم
نمایش دور ریز، در سالن مستقل تهران - جشنواره تئاتر فجر
تئاتر منظومه به کارگردانی علی فرحناک
تئاتر مسافران
تئاتر حنانه به کارگردانی محمد جواد طاهری
نمایش آشویتس زنان در سال ۱۳۹۸، پردیس ‌تئاتر ‌شهرزاد تهران
نمایش مورچه ها، تئاتر تجربی (آزمایشگاهی)
تئاتر معاصر فارسی > تاجیکستان

فرخ قاسم (۱۹۴۸–۲۰۱۰) کسی است که نوآوری را در تئاتر تاجیکستان به ارمغان آورد. او اجراهایی را بر اساس آثار مولانا، زرتشتی، متون قرآنی و عارفان صوفی به روی صحنه برده‌است.
تئاتر معاصر فارسی > افغانستان

تئاتر افغانستان پس از چند سال سکوت در حال رشد است.
گروه تئاتر کریم شیره‌ای در دوره سلطنت ناصرالدین‌شاه قاجار.
علی نصیریان
حمید سمندریان
رحیم نوروزی در تئاتر بیگانه، بر اساسِ نوشتهٔ آلبر کامو و به کارگردانیِ مسعود دلخواه در تئاتر شهرِ تهران
۹ ام۱۳۳ کورنت

|  ۹اِم۱۳۳ کورنت  |  ۹اِم۱۳۳ کورنت  |
| --- | --- |
سرباز روس در حال شلیک کورنت (سال ۲۰۱۷): سرباز روس در حال شلیک کورنت (سال ۲۰۱۷)
نوع: موشک هدایت‌شونده ضدتانک
خاستگاه: روسیه
تاریخچه خدمت: تاریخچه خدمت
خدمت: ۱۹۹۸–اکنون
استفاده‌شده توسط: کاربران را ببینید.
جنگ‌ها: جنگ عراق جنگ اسرائیل و لبنان (۲۰۰۶) منازعه فلسطین-اسرائیل جنگ داخلی سوریه جنگ داخلی عراق (۲۰۱۷–۲۰۱۴) جنگ در دونباس جنگ داخلی یمن (۲۰۱۵–کنون) مداخله نظامی در یمن به رهبری عربستان سعودی بحران ۲۰۲۱ اسرائیل و فلسطین جنگ ۲۰۲۳ اسرائیل وفلسطین
تاریخچه تولید: تاریخچه تولید
طراح: دفتر طراحی تجهیزات کابی‌پی
تاریخ طراحی: ۱۹۸۸–۱۹۹۸
سازنده: دگیتاریوف
قیمت واحد: ۶٬۲۳۰ دلار به‌ازای هر موشک (۲۰۱۲, قیمت صادراتی)
تاریخ تولید: ۱۹۹۴–اکنون
تعداد ساخته‌شده: ۳۵٬۰۰۰ موشک (تا سال ۲۰۰۹)
ویژگی‌ها (۹اِم۱۳۳): ویژگی‌ها (۹اِم۱۳۳)
وزن: ۲۷ کیلوگرم (۲۹ کیلوگرم با لولهٔ پرتاب‌گر) / ۶۳٫۷ کیلوگرم (به‌همراه سه‌پایه/تجهیزات شلیک)
طول: ۱۲۰۰ میلی‌متر
قطر: ۱۵۲ میلی‌متر
طول بال: ۴۶۰ میلی‌متر
سر جنگی: سلاح گرمافشاری
وزن سر جنگی: ۴٫۶ کیلوگرم (۱۰ پوند) HEAT
سازوکار انفجار: فیوز ضربه‌ای
پیشران: موشک سوخت جامد
برد عملیاتی:  کورنت ۱۰۰–۵۵۰۰ متر  کورنت مدل ئی‌ام ۸٬۰۰۰ متر (ضدتانک), ۱۰٬۰۰۰ متر (انفجاری قوی) 
سامانهٔ هدایت: SACLOS لیزر beam riding
سامانهٔ فرمان: دو سطح کنترلی
دقت: کمتر از ۵ متر
سکوی پرتاب: اشخاص، خودروها، Kornet-T, Kornet-D, Bumerang-BM, Kornet-D1 Pokpung-Ho IV
کورنت (به روسی: Корнет) نوعی موشک هدایت‌شونده ضدتانک سنگین روسی است که در سال ۱۹۹۴ ارائه شد. این موشک نسل دوم، برای انهدام تانک‌های اصلی میدان نبرد نسل جدید و هلیکوپترهای کند و ارتفاع پایین طراحی شده اما به خاطر هزینهٔ بالای تولید قرار نیست به‌طور کامل جای سیستم‌های ضدتانک قبلی را بگیرد. کد گراو این موشک، ۹اِم۱۳۳ و نام ناتو آن AT-14 Spriggan است. این موشک نخستین بار در سال ۱۹۹۸، وارد خدمت عملیاتی در نیروهای مسلح روسیه شد.
کورنت برخلاف دیگر موشک‌های ضدتانک از هدایت سیمی استفاده نمی‌کند بلکه با پرتو لیزر به سوی هدف حرکت می‌کند. این موشک ۲۷ کیلوگرم وزن و توانایی عبور از ۱۰۰ تا ۱۲۰ سانتی‌متر زره فولادی را دارد و در مسافت‌های ۱۰۰ تا ۵۵۰۰ متری کارایی دارد و مدلی از آن با سرجنگی گرمافشاری برای استفاده علیه سنگرها و نفرات نیز طراحی شده‌است.
تاریخچه

در دهه ۱۹۹۰ میلادی، ارتش سرخ سعی در جایگزینی موشک قدیمی کنکورس (آتی-۵) که در آن زمان بیش از ۲۰ سال بود که در خدمت بود با یک موشک جدید و کارآمدتر داشتند. که این طرح سرانجام در سال ۱۹۹۴ توسط دفتر طراحی تجهیزات کابی‌پی با نام کورنت معرفی شد.
ویژگی‌ها

موشک کورنت یک موشک هدایت‌شونده ضدتانک سنگین است که برای مقابله با تانک‌های نسل حاضر و همچنین اهداف هوایی در ارتفاع کم و با سرعت کم مانند بالگردها طراحی شده‌است. نام مدل صادراتی این موشک، کورنت-ئی است.. موشک کورنت دارای ۴ بال کوچک در عقب و ۲ بال کوچک در دماغه است این موشک روی سه‌پایه و انواع خودروهای زرهی مانند بی‌ام‌پی-۳ قابل نصب است و توسط دو نفر قابل حمل می‌باشد و مدت زمان عملیاتی نمودن آن نیز از ۱ دقیقه تجاوز نمی‌کند.
موشک کورنت با دو سر جنگی قابل استفاده است:
برای اهداف انسانی و جنگ‌های شهری (ترموباریک)
سر جنگی دومرحله‌ای برای مقابله با اهداف زرهی دارای زره واکنشی انفجاری
برد موشک کورنت در روز حداقل ۱۰۰ متر و حداکثر ۵۰۰۰ متر است و برد این موشک در شب حداقل ۱۰۰ متر و حداکثر ۳۵۰۰ متر است.
موشک کورنت یکی از موشک‌های نسل دو است که برای مقابله با جمینگ از یک سیستم لیزری جدید استفاده می‌شود. این سیستم معادل سیستم به‌کار رفته در اف‌جی‌ام-۱۴۸ جاولین است.
در جنگ‌های اخیر ثابت شده که این موشک در جنگ‌های شهری در برابر بسیاری از زره‌پوش‌های معروف مانند مرکاوا مارک ۳اسرائیل، آبرامز و استریکر آمریکا و بی‌ام‌پی و بی‌تی‌آر-۹۰ روسیه مؤثر است. شواهد در جنگ حزب‌الله و اسراییل ۲۰۰۶ و جنگ عراق ۲۰۰۳ نشان می‌دهد که کورنت مافوق صوت است.
سوخت موشک توسط سوخت جامد تأمین می‌شود. در ضمن موشک دارای دو اگزوز می‌باشد و از یک سیستم لیزری SACLOS (هدایت لیزری خط دید نیمه‌اتوماتیک) استفاده می‌کند.
سیستم هدایت این موشک در برابر اقدامات الکترونیکی مقاوم است و قابلیت عملیات در همهٔ شرایط آب‌وهوایی و روز و شب را داراست. این موشک با کلاهک دومرحله‌ای قابلیت نفوذ ۱۰۰۰–۱۲۰۰ میلی‌متر پشت سر زره واکنشگر را داراست. همراه موشک کورنت سه‌پایه پرتاب ۹پی۱۶۳–۱ و دوربین حرارتی ۱پی‌ان۷۹ نیز می‌باشد.
سیستم کورنت قابلیت نصب بر روی سیستم خودکششی بر پایه نفربر بی‌ام‌پی-۳ را داراست این سیستم زرهی که به‌طور جداگانه‌ای تولید می‌شود که از این لحاظ بسیار شبیه عملکرد سیستم موشکی Khrizantema می‌باشد و نام آن ۹K۱۳۳ است دارای ۲ ریل حل موشک و بارگذاری در آن خودکار است و خودرو قابلیت حمل ۱۶ موشک ذخیره را داراست این سیستم دارای دو خدمه (راننده توپچی) و همچنین با استفاده از سیستم‌های هدایتی این سیستم قابلیت شلیک دو موشک به صورت هم‌زمان به یک هدف را دارا است.
کاب‌پ همچنین برجک کوراتت را بر مبنای کورنت به بازار عرضه نموده که دارای ۴ موشک آماده شلیک بر روی ریل است. سیستم هدایت این برجک نیز مانند ۹K۱۳۳–۱ توانایی آتش دو موشک به سوی یک هدف را داراست بنظر می‌رسد. این برجک به عنوان یک گزینه برای بهینه‌سازی نفربرهای سری بی‌تی‌آر و بی‌ام‌پی-۱ و دیگر نفربرها و خودروهای جنگی پیاده‌نظام و همین‌طور قایق‌های گشتی طراحی شده‌است، همچنین این برجک علاوه بر دارا بودن ۴ موشک دارای یک توپ مسلسل ۳۰ میلی‌متری ۲آ۷۲ نیز می‌باشد، وزن کلی برجک ۱۵۰۰ کیلوگرم است. همچنین دفتر طراحی کاب‌پی در حال طراحی برجک دیگری با نام BEREZHOK می‌باشند که این برجک نیز دارای موشک کورنت می‌باشد.
تاریخچه عملیاتی

در طول تهاجم به عراق در سال ۲۰۰۳ نیروهای آمریکایی در طی نبرد خود با موشک‌های کورنت موجود در عراق مواجه شدند. GlobalSecurity.org ادعا می‌کند که ۳۶ تانک M۱ ابرامز و ۱۳ نفربر M۲ برادلی غیرفعال شدند اما جز چند مورد مابقی به‌طور کامل نابود نشدند.
در جنگ عراق ۲۰۰۳ نیروی‌های ویژه عراق بعثی در تیم‌های سه‌نفره با پوشیدن لباس غیرنظامی و سوار بر نیسان وانت علیه ستون‌های زرهی و ۳ لشکر پیاده آمریکا وارد عمل شدند. آن‌ها سطوح پهن هر وسیله زرهی را از فواصل چندین کیلومتری مورد هدف قرار می‌دادند. در نخستین هفتهٔ تهاجم به عراق، حداقل ۱۲ تانک آبرامز و ۲۳ خودرو جنگی پیاده‌نظام از نوع برادلی غیرفعال شد. آمریکایی‌ها بسیار علاقه‌مند بودند تا یک نمونه دست‌نخورده کورنت را به‌دست آورند و تا حدودی نیز موفق شده و یک لانچر شلیک شده را پیدا کردند.
در جنگ ۳۳ روزه بار دیگر سوریه با انتقال کورنت به حزب‌الله لبنان کمک فراوانی کرد که باعث خسارت‌هایی به زره ۲۴ تانک مرکاوای اسرائیلی و نابودی کامل حداکثر ۸ دستگاه از آن‌ها شد. ارتش اسرائیل توانست یک موشک سالم کورنت و لانچرش را در یکی از مواضع حزب‌الله در روستای قندوریه به‌دست‌آورد. به گزارش دیلی تلگراف جعبه‌های مهمات این موشک با نام و آرم وزارت دفاع سوریه و نوشته‌ای به نام: تأمین‌کننده: کاب‌پی تولا روسیه مشخص شده بودند. چند ماه پس از آتش‌بس مدارکی از جمله عکس‌هایی رو شد که نشان می‌داد که حزب‌الله دارای این موشک می‌باشد. مقامات اسرائیلی اظهار داشتند که این موشک‌ها از طریق سوریه قاچاق شده و در اختیار حزب‌الله لبنان قرار گرفته‌اند اما دولت روسیه این اتهامات را بی‌اساس دانست.
کاربران

الجزایر - ۲۱۸ تا در ۲۰۰۶ سفارش داد.
جمهوری آذربایجان - ۶۰ لانچر با ۵۴۰ موشک
یونان - ۱۹۶ لانچر با بیش از ۱۱۰۰ موشک، از ۲۰۰۸ تاکنون در حال خدمت است.
حماس - در ۲۰۱۰–۲۰۱۱ به کار برد.
حزب‌الله - در جنگ لبنان (۲۰۰۶) به کار برد.
ایران - در حال تولید نسخهٔ تحت لیسانس آن تحت نام دهلاویه از سال ۲۰۱۳ است.
هند - 250 Kornet-E از ۲۰۰۸ در حال خدمت
اردن - ۲۰۰ لانچر Kornet-E با ۲۰۰۰ موشک
سوریه - ۵۰ لانچر Kornet-E با ۱۵۰۰ موشک از ۱۹۹۸
لیبی - در جنگ داخلی لیبی (۲۰۱۱) توسط طرفداران قذافی به کار رفت.
روسیه - ۳۸۲۵ موشک با تعداد لانچرهای نامشخص تولید کرده‌است. (۲۰۰۹)
ترکیه - ۸۰ لانچر با ۸۰۰ موشک
پرو - ۲۸۸ موشک و ۲۴ لانچر به علاوهٔ شبیه‌سازها برای تمرین و پشتیبانی فنی. موشک‌ها را در ژانویهٔ ۲۰۱۹ تحویل گرفت..
اوگاندا - ۱۰۰۰ موشک
پرتاب موشک کورنت
مرکز فرهنگی ژان ماری تیجیبائو

| مرکز فرهنگی ژان ماری تیجیبائو | مرکز فرهنگی ژان ماری تیجیبائو |
| --- | --- |
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
موقعیت: Centre culturel Tjibaou, Rue des accords de Matignon, Tina B.P. ۳۷۸ ۹۸۸۴۵, Nouméa Cedex, نومئا, کالدونیای جدید
گشایش: May 1998
مالک: دولت کالدونیای جدید
طراحی و ساخت: طراحی و ساخت
معمار: رنزو پیانو
مرکز فرهنگی ژان ماری تیجیبائو (به فرانسوی: Jean-Marie Tjibaou Cultural Centre) در نومئا در کالدونیای جدید توسط رنزو پیانو در سال ۱۹۹۱ طراحی شد و در سال‌های ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۸ ساخته شد.
پروژه ژان ماری با طبیعت مانوس است یعنی بدون حضور نور خورشید که لطافت ساختارهای چوبی را باز می‌تاباند و بدون صنوبر بلند و ستون مانند که معیاری برای ارتفاع پوسته‌های وسیع ساختمان محسوب می‌شود و بدون بادی که از میان این عناصر می‌وزد و انعطاف‌پذیری و استحکام چوب را یادآوری می‌کند، شناخت و درک کامل مکان و فضای خلق شده در این پروژه، غیرممکن می‌شود.
مرکزفرهنگی جان ماری تیجیبائو که درمنطقه کم عرض و باریک تینو پنینسولا تقریباً در ۸ کیلومتری شمال شرقی مرکزتاریخی نومیا پایتخت نیوکالدونیا قرار دارد بنایی است برای احراز استقلالی که مردم کاناک بدنبال مناقشه‌های سیاسی با حکومت فرانسه جستجومی‌کردند. این بنا در واقع برای بزگداشت فرهنگ بومی کاناک که فرهنگ نهادی نیوکالدونیا است ساخته شده‌است. این مرکز فرهنگی در سال ۱۹۹۸ افتتاح و به وسیلهٔ معمار ایتالیایی رنزو پیانو طراحی شده. این مرکز جان ماری تیجیبائونام گرفت. نامی که متعلق به رهبر جنبش استقلال این منطقه بود و در سال ۱۹۸۹ کشته شد وایده تأسیس یک مرکز فرهنگی را که ترکیبی از میراث زبان و هنر مردم کاناک باشد در ذهن داشت.
پیانو در حقیقت شیوهٔ سنتی ساختمان‌سازی کاناک را با خلاقیت بسیار با معماری مدرن جهانی ترکیب نموده‌است. این بنا با نمای محوری انحنادار ومنظم با ۲۵۰متر (۸۲۰ فوت) بلندی در سر ستیغ شامل ۱۰ کیس یا پاویلیون بزرگ همه با ابعاد مختلف است و بر اساس کلبه‌های معروف (گرند هات) سنتی کاناک طراحی شده‌اند. این بنا با منظره‌های که باز الهام گرفته از المان‌های یا نمادهای سنتی کاناک می‌باشد احاطه شده. ماری کلود تیجیبائو بیوه جان ماری تیجیبائو و رهبر فعلی سازمان توسعه فرهنگی کاناک اظهار دارد "ما اهالی کاناک این بنا را نماد روح مبارزات طولانی برای تشخیص هویتمان می دانیم. این بنا نشان قدرتمند اعاده و استرداد فرهنگ و استقلال ما از فرانسه می‌باشد".
تاریخچه و معرفی سایت مجموعه

جزیرهٔ کالدونیای جدید در جنوب اقیانوس آرام قرار دارد. این جزیره از اوایل قرن ۱۹ میلادی تاکنون یکی از (املاک) کشور فرانسه می‌باشد.
فرانسوی‌ها به خاطر نیکل (کالدونیای جدید ۲۵ درصد ذخایر نیکل را دارا می‌باشند.) این جزیره را تسخیر کرده‌اند که امروز سومین تأمین‌کننده نیکل دنیا می‌باشد. مناظر کوهستانی و جنگلی این جزیره بسیار دست نخورده می‌باشد، عمده دلیل آن احترامی خاصی که مردم بومی به طبیعت قائلند و دیگری آنکه کاناک‌ها برای زندگی کلبه‌های کوچکی داشتند که با چوب و مصالح برخی ساخته و پس از فوت صاحبانشان تخریب و دوباره به چرخه طبیعت باز می‌گشت.
استعمار مانع رشد و پیشرفت این جزیره در تمام زمینه شده‌است. از مجموعه جمعیت ۲۲۰۰۰۰ نفری تنها ۴۵ درصد کاناک می‌باشند، ۳۵درصد اروپایی مخصوصاً فرانسه، ۱۵ درصد آسیایی و سایر مردم نقاط اقیانوس آرام.
کاناک‌ها بین سال‌های ۱۹۸۴تا۱۹۸۸ به رهبری ژان ماری تیجیبائو برای استقلال کشورشان تلاش زیادی کرده‌اند اما به نتیجه‌ای نرسیده‌اند و به عهدنامهٔ متیگنا منتهی شد. وقتی که توافقنامه ماتیگنون بین نمایندگان فرانسه و نیو کالادونیا امضا شد تیجیبائو رهبر جنبش استقلال طلب کاناک طرح افتتاح سازمان توسعه فرهنگی کاناک را با اهداف ترویج میراث زبان‌شناسی و باستان‌شناسی عنوان می‌کند و صنایع دستی و هنر را در سرتاسر ناحیه تشویق نموده و طراحی را تکامل و تحول داده و فعالیت‌های تحقیقی را مدیریت و رسیدگی می‌نماید. تجیبائو توسط کاناک‌های افراطی در سال ۱۹۸۹ ترور شدند، پس از این حادثه دولت فرانسه با رئیس‌جمهوری میتران مرکز فرهنگی با نام تجیبائو را برای ساخت در دستور کار خود قرار داد.
این برنامه‌ها بعد از کشته شدن تیجیبائو برای تسکین احساسات محلی به اجرا درآمد. رئیس‌جمهور فرانسه دستور داد که مرکز فرهنگی به همان ترتیبی که تیجیبائو پیشنهاد کرده بود در نوومیا ساخته شود. مرکز فرهنگی تیجیبائو که فرهنگ کاناک و هویت آن را می‌شناسا ند به‌طور رسمی در ماه مه ۱۹۹۸ تأسیس شد اگر چه تاریخ آن به سال ۱۹۹۱ که انجام رقابت برای طراحی این بنا بود نیز می‌رسد که در این رقابت طراحی به رنزو پیانو محول و در طی سال‌ها ی ۱۹۹۸-۱۹۹۳ ساخته شد. مدیر فرهنگی افتتاحیه امانول کاسرو و سرپرست موزه سوسان کوچران بود. پروژه به دلیل عظمت جالب توجه و بحث بر انگیز بود.
موقعیت جغرافیایی

جزایر کالدونیای جدید به وسعت ۱۸،۵۷۵ کیلومتر مربع وجمعیتی حدود ۲۱۶،۰۰۰ نفر درآب‌های غربی اقیانوس آرام و در ۱،۵۰۰ کیلومتری کرانه‌های خاوری استرالیا جای دارد. مرکز آن نومئا است. این جزایر آتشفشانی و تقریباً کوهستانی هستند. پوینده انگلیسی در سال ۱۷۷۴آن را به علت شباهتش بامناظر کالدونیا دراسکاتلند ”کالدونیای جدید ” نامید.
اقلیم این منطقه گرم و مرطوب و پرباران است و خاک آن مناسب کشاورزی است. جزایر آن پوشش گیاهی انبوهی دارند. طرح پروژه از شکل محل وبرجستگی آن گرفته شده‌است. طرح در طول یک ستون فقرات امتداد می‌یابد که تیغه تاج شبه جزیره را دنبال می‌کند.
جاده سبب انسجام مجموعه می‌شود. بناها دردوطرف درسه گروه ساختمان قراردارند. بی‌آنکه تقارن خاصی داشته باشند. وباغهایی آن‌ها راازهم جدا می‌کند. طول جاده ۲۳۰متر است. دریک طرف ساخت وسازهای کوتاه به نرمی به طرف تالاب پائین می‌روند. درطرف دیگر دربرابر بادهای مداوم شرقی بناهای بلندی می‌بینیم که استعاره بصری مسکن سنتی کاناک را به نمایش می‌گذارند.
محل قرارگیری پروژه را تاج جزیره انتخاب کردند. سایت انتخابی بنا در شبه جزیره تینا در قسمت جنوب شرقی پایتخت کالدونیای جدید یعنی نومئا می‌باشد که نزدیک به ۴۱ درصد جمعیت آن دست نخورده باقی مانده‌است.
اگر چه سازمان ای دی سی کی (سازمان گسترش فرهنگی کاناک) بنا داشت که این مرکز فرهنگی را در قلب شهر بنا کند تا ادعایی باشد در شهری که گویا تحت تأثیر فرانسه بوده اما سرزمینی که برای این منظور تخصیص داده شد بین خلیج و مرداب واقع شده. قسمت رو به مرداب این منطقه از درختچه‌ها ی حاره‌ایی و گیاه کرنا و چندل در کناره‌های آب تشکیل شده‌است. پیش از این انواع درختان دیگران منطقه را پو شانده بود ند. یک مسیر قدم زنی و راه رفتن در طول مرکز این منطقه از پنینسولا وجود داشت. ستیغی که جداکنندهٔ این منطقه از دریا بوده و اکولوژی این نقطه را در قسمت خلیجی ایجاد می‌کرده دستخوش بادهای شدید شرقی شده‌است. گرما ی شدید خورشید نیمه حاره‌ای عامل دیگری می‌باشد که تأثیر بر روی طراحی این ساختمان داشته‌است.