stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مجتبی شیری
دوران باشگاهی > آمار

| فصل | باشگاه | بازی | گل |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۳۸۳–۱۳۸۴ | استقلال اهواز | ۱۸ | ۰ |
| ۱۳۸۴–۱۳۸۵ | استقلال اهواز | ۲۸ | ۰ |
| ۱۳۸۵–۱۳۸۶ | استقلال اهواز | ۳۰ | ۱ |
| ۱۳۸۶–۱۳۸۷ | استقلال اهواز | ۳۴ | ۴ |
| مجموع استقلال اهواز | مجموع استقلال اهواز | ۱۱۰ | ۵ |
| ۱۳۸۲–۱۳۸۳ | پرسپولیس | ۱۶ | ۰ |
| ۱۳۸۷–۱۳۸۸ | پرسپولیس | ۳۰ | ۰ |
| ۱۳۸۸–۱۳۸۹ | پرسپولیس | ۲۱ | ۰ |
| ۱۳۸۹–۱۳۹۰ | پرسپولیس | ۱۲ | ۰ |
| مجموع پرسپولیس | مجموع پرسپولیس | ۷۹ | ۰ |
:
افتخارات

بازی‌های فوتبال غرب آسیا قهرمان:۲
بازی‌های فوتبال غرب آسیا ۲۰۰۸٬۲۰۰۷
جام خلیج فارس نایب قهرمان:۱
۱۳۸۵–۸۶
جام حذفی فوتبال ایران
قهرمان: ۲
۱۰/۲۰۰۹ با پرسپولیس
۱۱/۲۰۱۰ با پرسپولیس
آلدو پیفری

| مشخصات فردی | مشخصات فردی |
| --- | --- |
زاده: ۲۶ اکتبر ۱۹۳۸ ‏(۸۶ سال) ، ایتالیا
اطلاعات تیم: اطلاعات تیم
نقش: Rider
آلدو پیفری (ایتالیایی: Aldo Pifferi؛ زادهٔ ۲۶ اکتبر ۱۹۳۸) دوچرخه‌سوار اهل ایتالیا است.
نیروی دفاعی تیمور شرقی

| نیروی دفاعی تیمور-لسته | نیروی دفاعی تیمور-لسته |
| --- | --- |
Falintil-Forças de Defesa de Timor Leste: Falintil-Forças de Defesa de Timor Leste
پرچم F-FDTL: پرچم F-FDTL
نشان F-FDTL: نشان F-FDTL
شعار: Pátria povo
بنیان‌گذاری: ۲۰۰۱
شاخه‌ها: نیروی زمینی تیمور-لسته نیروی دریایی تیمور-لسته نیروی هوایی تیمور-لسته
ستاد: دیلی
رهبری: رهبری
رئیس‌جمهور: ژوزه راموس-هورتا
وزیر دفاع: فیلمونو دا پاشائو دی ژسوس
رئیس ستاد مشترک دفاعی: سپهبد فالور راته لاک
نیروی انسانی: نیروی انسانی
سن سربازی: ۱۸
دسترسی برای خدمت سربازی: ۲۹۹٬۰۰۸ مردان، سن ۱۶–۴۹ (تخمین ۲۰۱۰)، ۲۸۶٬۴۶۵ زنان، سن ۱۶–۴۹ (تخمین ۲۰۱۰)
فراخور برای خدمت سربازی: ۲۳۶٬۹۹۶ مردان، سن ۱۶–۴۹ (تخمین ۲۰۱۰)، ۲۴۵٬۰۳۳ زنان، سن ۱۶–۴۹ (تخمین ۲۰۱۰)
سن سالانه برای خدمت سربازی: ۱۲٬۷۹۵ مردان (تخمین ۲۰۱۰)، ۱۲٬۴۴۳ زنان (تخمین ۲۰۱۰)
نیروی فعال: ۲٬۲۸۰ (IISS, 2020)
نیروی ذخیره: ندارد
دخل و خرج: دخل و خرج
بودجه: ۳۱٫۱ میلیون دلار آمریکا (۲۰۱۹)
صنعت: صنعت
تأمین کنندگان داخلی: ندارد
تأمین کنندگان خارجی: کمک‌های دولت‌های خارجی، عمدتاً  استرالیا  برزیل  چین  اندونزی  مالزی  فیلیپین  پرتغال  روسیه  ایالات متحده آمریکا
جستارهای وابسته: جستارهای وابسته
رتبه: درجات نظامی تیمور شرقی
نیروهای دفاعی تیمور (یا فالینتیل-FDTL، اغلب F-FDTL) نیروی نظامی تیمور شرقی است. نیروهای دفاعی تیمور در فوریه ۲۰۰۱ تأسیس شد و شامل دو گردان پیاده‌نظام، بخش‌های کوچک دریایی و هوایی و چندین واحد پشتیبانی است.
نقش اصلی نیروهای دفاعی تیمور محافظت از تیمور شرقی در برابر تهدیدات خارجی است. این نیرو همچنین مسئولیت‌هایی در حوزه امنیت داخلی دارد که با وظایف پلیس ملی تیمور-لسته (PNTL) همپوشانی دارد. این همپوشانی منجر به تنش‌هایی میان این دو سازمان شده است، که با مشکلاتی همچون روحیه پایین و کمبود انضباط در نیروهای دفاعی تیمور تشدید شده‌اند.
مشکلات نیروهای دفاعی تیمور در سال ۲۰۰۶ به اوج خود رسید، زمانی که تقریباً نیمی از نیروها پس از اعتراضات علیه تبعیض و شرایط نامطلوب کاری اخراج شدند. این اخراج باعث فروپاشی عمومی نیروهای دفاعی تیمور و پلیس ملی تیمور شرقی (PNTL) در ماه مه همان سال شد و دولت را مجبور کرد تا از نیروهای حافظ صلح خارجی برای بازگرداندن امنیت درخواست کمک کند. نیروهای دفاعی تیمور در حال حاضر با کمک‌های خارجی بازسازی می‌شود و یک طرح بلندمدت برای توسعه نیروها تدوین شده است.
نقش

قانون اساسی تیمور شرقی مسئولیت محافظت از این کشور در برابر حملات خارجی را به نیروهای دفاعی تیمور واگذار کرده است. قانون اساسی بیان می‌کند که نیروهای دفاعی تیمور «باید استقلال ملی، تمامیت ارضی و آزادی و امنیت مردم را در برابر هرگونه تجاوز یا تهدید خارجی تضمین کند، در حالی که به نظم قانون اساسی احترام می‌گذارد.» همچنین، قانون اساسی تصریح می‌کند که نیروهای دفاعی تیمور «باید غیرحزبی باشند و تابع ارگان‌های صالح حاکمیت مطابق با قانون اساسی و قوانین باشند و نباید در امور سیاسی مداخله کنند.» پلیس ملی تیمور شرقی (PNTL) و سایر نیروهای امنیتی غیرنظامی مسئولیت امنیت داخلی را بر عهده دارند. در عمل، مسئولیت‌های نیروهای دفاعی تیمور و پلیس ملی تیمور شرقی به‌طور واضح مشخص نشده بود و این مسئله منجر به درگیری بین این دو سازمان شد.
دولت تیمور شرقی به‌مرور زمان نقش نیروهای دفاعی تیمور را گسترش داده است. به‌عنوان آنچه «مأموریت‌های جدید» نامیده شده است، مسئولیت مدیریت بحران، حمایت از سرکوب ناآرامی‌های مدنی، پاسخ به بحران‌های انسانی و تسهیل همکاری بین بخش‌های مختلف دولت به نیروهای دفاعی تیمور واگذار شده است.
ترتیبات فرماندهی

قانون اساسی تیمور شرقی بیان می‌کند که رئیس‌جمهور فرمانده کل نیروهای دفاعی است و اختیار انتصاب فرمانده و رئیس ستاد نیروهای دفاعی تیمور را دارد. شورای وزیران و پارلمان ملی مسئول تأمین مالی نیروهای دفاعی تیمور و تعیین سیاست‌های مربوط به امنیت تیمور شرقی هستند. یک شورای عالی دفاع و امنیت [de] در سال ۲۰۰۵ برای ارائه مشاوره به رئیس‌جمهور در زمینه سیاست‌ها و قوانین دفاعی و امنیتی و انتصاب و برکناری کارکنان ارشد نظامی تأسیس شد. این شورا به ریاست رئیس‌جمهور تشکیل می‌شود و شامل نخست‌وزیر، وزرای دفاع، دادگستری، امور داخلی و امور خارجه، رؤسای نیروهای دفاعی تیمور و پلیس ملی تیمور شرقی، یک افسر امنیت ملی و سه نماینده از پارلمان ملی است. با این حال، نقش این شورا مشخص نیست و نه این شورا و نه پارلمان نتوانستند به‌عنوان یک کنترل‌کننده در برابر تصمیم به اخراج تعداد زیادی از پرسنل نیروهای دفاعی تیمور در سال ۲۰۰۶ عمل کنند. یک کمیته پارلمانی نیز بر بخش امنیتی تیمور شرقی نظارت دارد. سپهبد لره آنان تیمور فرمانده فعلی نیروهای دفاعی تیمور است و در ۶ اکتبر ۲۰۱۱ به این سمت منصوب شد.
یک وزارت دفاع کوچک در سال ۲۰۰۲ برای نظارت غیرنظامی بر نیروهای دفاعی تیمور تأسیس شد. با این حال، کمبود کارکنان مناسب برای این وزارتخانه و رابطه نزدیک سیاسی بین افسران ارشد نیروهای دفاعی تیمور و مقامات دولتی، این نظارت را تا حد زیادی بی‌اثر کرد و توسعه سیاست دفاعی تیمور شرقی را حداقل تا سال ۲۰۰۴ به تأخیر انداخت. ناتوانی در ایجاد نظارت غیرنظامی مؤثر بر نیروهای دفاعی تیمور همچنین میزان تمایل کشورهای خارجی برای ارائه کمک به این نیروها را محدود کرد و به بحران سال ۲۰۰۶ دامن زد. تا اوایل سال ۲۰۱۰، وزارت دفاع و امنیت به دو بخش برای دفاع (شامل نیروهای دفاعی تیمور) و امنیت (شامل پلیس ملی تیمور شرقی) تقسیم شده بود که هر کدام توسط یک دبیر دولتی هدایت می‌شدند. در این زمان، دولت تیمور شرقی با کمک «هیئت یکپارچه مأموریت سازمان ملل در تیمور» (UNMIT) برای گسترش ظرفیت وزارتخانه تلاش می‌کرد، اما کمبود مداوم کارکنان واجد شرایط، توانایی وزارتخانه را برای نظارت غیرنظامی بر بخش امنیتی محدود کرده بود. افزون بر این، بخش‌هایی از نیروهای دفاعی تیمور همچنان با کنترل غیرنظامی بر نیروهای امنیتی مخالفت می‌کردند و این نیرو در آن زمان خود را در برابر نظارت بین‌المللی باز نکرده بود.
سازماندهی

نیروهای دفاعی تیمور شامل یک ستاد فرماندهی، یک بخش زمینی، یک بخش دریایی و یک بخش هوایی است. پس از تأسیس، نیروهای دفاعی تیمور، این ارگان بزرگ‌ترین و پیشرفته‌ترین شبکه اطلاعات انسانی را در تیمور شرقی داشت که بر اساس شبکه‌های مخفی مقاومت ایجاد شده در دوران اشغال اندونزی شکل گرفته بود. با این حال، در ماه مه ۲۰۰۸، پارلمان ملی قانونی تصویب کرد که شاخه اطلاعاتی نیروهای دفاعی تیمور را تحت اختیار رئیس سرویس ملی اطلاعات قرار می‌داد.
در سال ۲۰۱۱، نیروهای دفاعی تیمور مجاز به داشتن ۱۵۰۰ نیروی دائمی و ۱۵۰۰ نیروی ذخیره بودند. با این حال، این تعداد به دلیل کمبود بودجه برای تشکیل بخش ذخیره و کمبود نیرو در دو گردان دائمی ارتش محقق نشد. در حالی که تمامی پرسنل نیروهای دفاعی تیمور در ابتدا از کهنه‌سربازان فالینتیل بودند، ترکیب این نیروها با گذر زمان تغییر کرد و تا سال ۲۰۰۵ به دلیل محدودیت‌های سنی سختگیرانه، تعداد کمی از سربازان در این نیرو باقی مانده بودند.
پس از تشکیل گردان اول نیروهای دفاعی تیمور در سال ۲۰۰۱، روند جذب نیرو برای همه افراد بالای ۱۸ سال اهل تیمور شرقی، از جمله زنان، آغاز شد. با این حال، تعداد کمی از زنان به این نیروها پیوستند. تا فوریه ۲۰۱۰، تنها هفت درصد از نیروهای جدید استخدام شده را زنان تشکیل می‌دادند. در سال ۲۰۲۰، زنان ۱۰٫۸ درصد از پرسنل نیروهای دفاعی تیمور را تشکیل می‌دادند، اما هیچ زنی رتبه‌ای بالاتر از کاپیتان نداشت.
سپهبد لره آنان تیمور در سال ۲۰۱۲
سرتیپ فیلومنو دا پائیشائو، معاون فرمانده نیروهای دفاعی تیمور، در بازدید از یک ناو جنگی آمریکایی.
مایباخ زپلین

Motor vehicle
| مایباخ زپلین | مایباخ زپلین |
| --- | --- |
دید کلی: دید کلی
شرکت: مایباخ
تولید: 1928-1938
مونتاژ:  اشتوتگارت، آلمان
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
کلاس: خودروی اندازه بزرگ خودروی لوکس (F)
شکل بدنه: 4-door خودروی کروکی 2-door خودروی کروکی 4-door سدان
طرح‌بندی: خودروی موتور جلو-محور عقب
ابعاد: ابعاد
فاصله بین محورها: ۱۴۷ اینچ (۳٬۷۳۴ میلیمتر)
مایباخ زپلین (Maybach Zeppelin) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۴در اشتوتگارت و آلمان تولید شده‌است.
این خودرو در کلاس خودرو سایز بزرگ قرار گرفته، طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور عقب بوده است.
آبراهام گولویان

| آبراهام گولویان | آبراهام گولویان |
| --- | --- |
نخست‌وزیر ارمنستان: نخست‌وزیر ارمنستان
دوره مسئولیت ۱ فوریه ۱۹۳۵ – ۳۰ ژانویه ۱۹۳۷: دوره مسئولیت ۱ فوریه ۱۹۳۵ – ۳۰ ژانویه ۱۹۳۷
پس از: ساهاک در-گابریلیان
پیش از: سارگیس هامبارتسومیان
وزیر کشاورزی ارمنستان شوروی: وزیر کشاورزی ارمنستان شوروی
دوره مسئولیت ۱۹۳۰ – ۱۹۳۲: دوره مسئولیت ۱۹۳۰ – ۱۹۳۲
پس از: پیش‌نویس:میکائیل چالیانhy:Միքայել Չալյան
پیش از: پیش‌نویس:گارگین یسائیان hy
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۸۹۳ میلادی سلماس
درگذشته: ۱۹ آوریل ۱۹۳۸ (۴۵ سال)
محل تحصیل: دانشکده علوم الهی گئورگیان اچمیادزیندانشگاه دولتی مسکودانشگاه دولتی سن پترزبورگ
آبراهام آبراهامی (هامبارتسومی) گولویان (ارمنی: Աբրահամ Աբրահամի (Համբարձումի) Գուլոյան؛ ۱۸۹۳ – ۱۹ آوریل ۱۹۳۸) یک سیاست‌مدار اهل ارمنستان که از ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۲ به عنوان وزیر کشاورزی و از ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۷ به عنوان نخست‌وزیر ارمنستان شوروی خدمت نمود.
یادداشت

↑  ՀԽՍՀ Ժողովրդական կոմիսարների խորհրդի նախագահ
↑  ՀՍԽՀ հողագործության ժողովրդական կոմիսար
خاندان بوفرت

| خاندان بوفرت | خاندان بوفرت |
| --- | --- |
 نشان خاندان بوفرت:  نشان خاندان بوفرت
خاندان مادر: دودمان پلانتاژنه (مشروعیت)
کشور: پادشاهی انگلستان
تاریخ بنیان‌گذاری: ۱۳۷۳
بنیانگذار: جان بوفرت، نخستین ارل سامرست
رهبر کنونی: دیوید سامرست، دوازدهمین دوک بوفرت
عنوان‌ها:  دوک سامرست  مارکی ووستر  ارل ووستر  ارل گلامورگان  بارون بوفرت 
شاخه‌(های) فرعی: دودمان تودور (از هنری هفتم تا یک خط زن به بعد)  خانواده سامرست
خاندان بوفورت (انگلیسی: House of Beaufort؛ ‏‎/ˈboʊfərt/‎ BOH-fərt) یک خاندان اشرافی انگلیسی است که در قرن چهاردهم میلادی تأسیس گردید و نقش بسیار مهمی در جنگ داخلی انگلستان مشهور به جنگ رزها در قرن پانزدهم بر عهده داشت.
اجرای خودسرانه قانون

اجرای خودسرانه قانون یا اجرای خودسرانه عدالت عمل پیشگیری، بازجویی و مجازات جرایم و جنایات مشاهده‌شده بدون مجوز قانونی است.
آرنولد اچ. باس

| آرنولد اچ>  باس | آرنولد اچ>  باس |
| --- | --- |
زادهٔ: ۷ اوت ۱۹۲۴ ‏(۱۰۰ سال) بروکلین، ایالات متحده آمریکا
ملیت: آمریکایی
محل تحصیل: دانشگاه ایندیانا دانشگاه نیویورک
فرزندان: دیوید باس
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): روان‌شناسی شخصیت
محل کار: دانشگاه تگزاس در آستین
دانشجویان دکتری: رابرت پلومین
 :  
آرنولد اچ. باس (انگلیسی: Arnold H. Buss؛ زادهٔ ۷ اوت ۱۹۲۴) یک دانشمند در زمینه روان‌شناسی شخصیت و استاد بازنشستهٔ دانشگاه تگزاس در آستین اهل ایالات متحده آمریکا است.
شهرت او به واسطهٔ پژوهش‌ها و آثارش در زمینهٔ پرخاشگری، مزاج، خجالتی بودن و خودآگاهی است.
وی در دانشگاه ایندیانا و دانشگاه نیویورک تحصیل کرده است.
منابع ت

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. « Arnold H. Buss ». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی ، بازبینی‌شده در ۷ نوامبر ۲۰۱۸.
↑  "Arnold H Buss - Professor Emeritus - Ph.D., Indiana University". utexas.edu. The University of Texas at Austin. Archived from the original on 4 March 2016. Retrieved October 21, 2015.
↑  Buss, Arnold H. (2006). "Pathways".  In Strack, Stephen; Kinder, Bill N. (eds.). Pioneers of Personality Science: Autobiographical Perspectives. New York: Springer Pub. Co. pp. 39–51. ISBN 978-0-8261-3205-5.
↑  "Pathways to Individuality: Evolution and Development of Personality Traits". apa.org. American Psychological Association. Retrieved October 21, 2015.
| داده‌های کتابخانه‌ای  | داده‌های کتابخانه‌ای  |
| --- | --- |
عمومی:  ISNI 1  ویاف 1  ورلدکت (از طریق ویاف) 
کتابخانه‌های ملی:  نروژ  فرانسه (داده‌ها)  آلمان  اسرائیل  ایالات متحده آمریکا  لتونی  ژاپن  هلند  لهستان 
پایگاه‌های دادهٔ علمی:  ساینی (ژاپن) 
سایر:  کاربرد چندوجهی اصطلاحات موضوعی  سوداک (فرانسه) 1
کنترل (فیلم ۱۹۸۷)

| کنترل | کنترل |
| --- | --- |
کارگردان: جولیانو مونتالدو
تهیه‌کننده: فرانکو کریستالدی
نویسنده: پی‌یرو آنجلا
فیلمنامه‌نویس: بریان مور پی‌یرو آنجلا جولیانو مونتالدو
بازیگران: برت لنکستر بن گازارا کیت نلیگان اینگرید تولین ارلاند یوسفسن ویلیام برگر آندریا فریول فلاویو بوچی زئودی آرایا آندرئا اوکیپینتی آلفردو پئا هلمات هیگن پیتر بوم
موسیقی: انیو موریکونه
فیلم‌بردار: آرماندو نانوتزی
تدوین‌گر: روجرو ماسترویانی
توزیع‌کننده: الاینس انترتینمنت
تاریخ‌های انتشار:  ۱۹۸۷ (۱۹۸۷) (ایالات متحده)  
مدت زمان: ۱۰۷ دقیقه
کشور: ایتالیا فرانسه کانادا آمریکا
کنترل (انگلیسی: Control) فیلمی به کارگردانی جولیانو مونتالدو است که در سال ۱۹۸۷ منتشر شد.
بازیگران

برت لنکستر
بن گازارا
کیت نلیگان
اینگرید تولین
ارلاند یوسفسن
ویلیام برگر
آندریا فریول
فلاویو بوچی
آندرئا اوکیپینتی
زئودی آرایا
آلفردو پئا
سیاهرگ طلایی

| سیاهرگ طلایی | سیاهرگ طلایی |
| --- | --- |
کارگردان: مائورو بولونینی
تهیه‌کننده: لوئیجی کارپنتیری
بازیگران: مرتا تورن ریچارد بیسهارت ترنس هیل آرتورو براگالیا السا واتسولر
فیلم‌بردار: کارلو کارلینی
تدوین‌گر: روبرتو چینکوئینی
تاریخ‌های انتشار:  ۲۱ اکتبر ۱۹۵۵ (۱۹۵۵-۱۰-۲۱)  
مدت زمان: ۸۶ دقیقه
کشور: ایتالیا
زبان: ایتالیایی 
سیاهرگ طلایی (ایتالیایی: La vena d'oro) فیلمی درام به کارگردانی مائورو بولونینی است که در سال ۱۹۵۵ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به مرتا تورن، ریچارد بیسهارت، آرتورو براگالیا و ترنس هیل اشاره کرد.
مادری (آلبوم)

«مادری» یک آلبوم از وان‌ریپابلیک است که در ۲۲ مارس ۲۰۱۳ (۲۰۱۳-03-۲۲) منتشر شد.
فهرست ترک‌ها > 2014 reissue

| شماره | نام | نویسنده(ها) | Producer(s) | مدت |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱. | «Counting Stars» | Tedder | Tedder Zancanella | ۴:۱۷ |
| ۲. | «Love Runs Out» | Tedder Kutzle Brown Filkins Fisher | Tedder | ۳:۴۴ |
| ۳. | «If I Lose Myself» | Tedder Blanco Kutzle Filkins | Blanco Tedder Kutzle | ۴:۰۱ |
| ۴. | «Feel Again» | Tedder Kutzle Brown Zancanella | Tedder Kutzle Zancanella Brown | ۳:۰۵ |
| ۵. | «What You Wanted» | Tedder Kutzle | Tedder Kutzle | ۴:۰۱ |
| ۶. | «I Lived» | Tedder Zancanella | Tedder Zancanella | ۳:۵۵ |
| ۷. | «Light It Up» | Tedder Kutzle | Tedder Kutzle | ۴:۱۰ |
| ۸. | «Can't Stop» | Tedder Bhasker Johnson | Bhasker Johnson Tedder Haynie | ۴:۰۹ |
| ۹. | «Au Revoir» | Tedder Kutzle | Kutzle | ۴:۵۰ |
| ۱۰. | «Burning Bridges» | Tedder Kutzle | Zdar and Boombass Tedder Kutzle Zancanella | ۴:۱۷ |
| ۱۱. | «Something I Need» | Tedder Blanco | Blanco Tedder | ۴:۰۱ |
| ۱۲. | «Preacher» | Tedder Kutzle | Tedder Kutzle | ۴:۰۸ |
| ۱۳. | «Don't Look Down» | Tedder Kutzle | Kutzle | ۱:۳۹ |
| ۱۴. | «Something's Gotta Give» | Tedder Zdar Boombass | Cassius | ۴:۵۱ |
| ۱۵. | «Life in Color» | Tedder Kutzle | Sprinkle Kutzle Tedder | ۳:۲۲ |
| ۱۶. | «If I Lose Myself» (Alesso vs OneRepublic) | Tedder Blanco Kutzle Filkins | Blanco Tedder Kutzle Alesso | ۳:۳۴ |
| مجموع مدت: | مجموع مدت: | مجموع مدت: | مجموع مدت: | ۶۲:۰۴ |
| Target and international edition bonus tracks> شماره | Target and international edition bonus tracks> نام | Target and international edition bonus tracks> نویسنده(ها) | Target and international edition bonus tracks> Producer(s) | Target and international edition bonus tracks> مدت |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۶. | «If I Lose Myself» (acoustic) | Tedder Blanco Kutzle Filkins | Kutzle | ۳:۵۰ |
| ۱۷. | «What You Wanted» (acoustic) | Tedder Kutzle | Kutzle | ۳:۲۳ |
| ۱۸. | «Burning Bridges» (acoustic) | Tedder Kutzle | Kutzle | ۴:۳۵ |
| ۱۹. | «If I Lose Myself» (Alesso vs OneRepublic) | Tedder Blanco Kutzle Filkins | Blanco Tedder Kutzle Alesso | ۳:۳۴ |
| مجموع مدت: | مجموع مدت: | مجموع مدت: | مجموع مدت: | ۷۳:۵۲ |
| E> Leclerc limited edition (bonus CD).شماره | E> Leclerc limited edition (bonus CD).نام | E> Leclerc limited edition (bonus CD).نویسنده(ها) | E> Leclerc limited edition (bonus CD).Producer(s) | E> Leclerc limited edition (bonus CD).مدت |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱. | «Counting Stars» (Mico C Remix) | Tedder | Tedder Zancanella Mico C | ۳:۱۸ |
| ۲. | «Love Runs Out» (Passion Pit Remix) | Tedder Kutzle Brown Filkins Fisher | Tedder Passion Pit | ۵:۰۰ |
| ۳. | «If I Lose Myself» (Alesso vs OneRepublic Extended Remix) | Tedder Blanco Kutzle Filkins | Blanco Tedder Kutzle Alesso | ۶:۵۵ |
| ۴. | «Feel Again» (Tai Remix) | Tedder Kutzle Brown Zancanella | Tedder Kutzle Zancanella Brown Tai | ۵:۳۱ |
Notes
^  signifies a co-producer
^  signifies an additional producer
^  signifies a remixer
گاما (مینی‌سریال)

| گاما | گاما |
| --- | --- |
نویسنده: فابریتسیو ترچا فلاویو نیکولینی
کارگردان: سالواتوره نوچیتا
بازیگران: جولیو بروگی لائورا بلی رجینا بیانکی الیو زاموتو نیکولتا ریتسی
آهنگساز: انریکو سیمونتی
کشور سازنده: ایتالیا
شمار فصل‌ها: ۱
شمار قسمت‌ها: ۴
تولید: تولید
مدت: ۲۴۰ دقیقه
پخش: پخش
فرمت تصویر: سیاه‌وسفید
انتشار اولیه: ۱۹۷۵
گاما (ایتالیایی: Gamma) یک مینی‌سریال ایتالیایی به کارگردانی سالواتوره نوچیتا است که در سال ۱۹۷۵ میلادی منتشر شد.
بازیگران

جولیو بروگی
لائورا بلی
رجینا بیانکی
الیو زاموتو
نیکولتا ریتسی
استان رفح

استان رفح (به عربی: محافظة رفح) یکی از ۱۶ استان فلسطین در نوار غزه است که توسط دولت فلسطین اداره می‌شود.
مرکز این استان، شهر رفح است.
وضعیت رفح در دهه های اخیر

تاریخ اطلاعات: ۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۳
ارتش اسرائیل در طول جنگ شش روزه سال ۱۹۶۷ بر رفح مسلط شد تا با حملات ارتش مصر از طریق صحرای سینا مقابله کند، اما از سال ۱۹۷۱ با این تصور که بازسازی رفح منجر به کاهش تنش‌های امنیتی و کسب محبوبیت در میان ساکنان فلسطینی این شهر خواهد شد، اقدام به ساخت محله‌های جدید در این منطقه کرد.
نخستین اردوگاه فلسطینیان در رفح در سال ۱۹۴۹ میلادی برپا شده بود اما اسرائیل از اوایل دهه هفتاد قرن بیستم، محله‌های جدیدی مانند «محله برزیل» در جنوب و «محله تل‌السطان» در شمال این شهر بنا کرد تا پناهندگان فلسطینی در منطقه را ساماندهی کند. همزمان شمار زیادی از ساکنان رفح می‌توانستند برای کار روزانه وارد شهرک‌های اسرائیلی شوند. این مراودات تا پیش از حمله روز ۱۵ مهر حماس به اسرائیل همچنان ادامه داشت.
در سال ۱۹۸۲ زمانی که اسرائیل بر اساس پیمان صلح با مصر از صحرای سینا عقب‌نشینی کرد، رفح به دو بخش غزاتی و مصری تقسیم شد. در نتیجه، بخشی از طوایف در بخش مصری ساکن شدند و بخشی دیگر در میان موانع و سیم‌های خاردار در جنوب غزه محصور ماندند.
پس از انعقاد پیمان‌های سیاسی بین دولت وقت اسرائیل با سازمان آزادی‌بخش فلسطین در سال ۱۹۹۳ که به برپایی تشکیلات خودگردان فلسطینی منجر شد، اسرائیل تمام نوار غزه غیر از شهرک‌های یهودی‌نشین این باریکه را در اختیار یاسر عرفات، رهبر وقت «ساف» و جنبش «فتح»، گذاشت.
عرفات که امیدوار بود پنج سال پس از برپایی تشکیلات خودگردان، کشور مستقل فلسطینی تشکیل شود، خود با ورود به غزه، اسرائیل را راضی کرد تا با ساخت یک فرودگاه در حومه جنوبی رفح موافقت کند. اما این فرودگاه تنها در سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۱ فعال بود و با تشدید انتفاضه الاقصی که اسرائیل شاخه نظامی جنبش فتح را در آن مقصر می‌دانست، توسط ارتش این کشور ویران شد. در تابستان سال ۲۰۰۵، آریل شارون، نخست‌وزیر وقت اسرائیل، به‌رغم کشمکش‌های شدید سیاسی در داخل کشور، ده‌ها هزار اسرائیلی را که در ۳۸ شهرک یهودی‌نشین در غزه از جمله در نزدیکی سواحل مدیترانه این باریکه برپا شده بود، به داخل کشور برگرداند و شهرک‌ها را برچید.
شهرها

رفح (مرکز استان)
المواسی
شوکت الصوفی
کمیته المپیک ارمنستان

| 0 | 1 |
| --- | --- |
لوگو کمیته المپیک ارمنستان: لوگو کمیته المپیک ارمنستان
کمیته‌های ملی المپیک: کمیته‌های ملی المپیک
کشور:  ارمنستان
کد: ARM
تأسیس: ۱۹۹۰
رسمیت یافتن: ۱۹۹۳
کمیته قاره‌ای: کمیته المپیک اروپا
مقر: ایروان، ارمنستان
رییس: گاگیک تساروکیان
دبیر کل: آرمن گریگوریان
وبگاه: http://www.armnoc.am
ن ب و: ن ب و
کمیته ملی المپیک ارمنستان (ارمنی: Հայաստանի ազգային օլիմպիական կոմիտե (ARMNOC) مسئولیت مشارکت ارمنستان در بازی‌های المپیک را بر عهده دارد. این سازمان ورزشی در سال ۱۹۹۰ بنیانگذاری شد و در سال ۱۹۹۳ به عضویت کمیته بین‌المللی المپیک درآمد و مقر آن در ایروان می‌باشد. این سازمان ورزشی همچنین عضو کمیته المپیک اروپا نیز می‌باشد.
فهرست رئیسان

روبن هاکوبیان (۱۹۹۰–۱۹۹۳)
روبن توروسیان (۱۹۹۳–۱۹۹۴)
آلکسان آوتیسیان (۱۹۹۴–۱۹۹۹)
بنور پاشایان (۱۹۹۹–۲۰۰۰)
ایشخان زاکاریان (۲۰۰۰–۲۰۰۵)
گاگیک تساروکیان (۲۰۰۵–اکنون)
فدراسیون‌های عضو

فدراسیون تیراندازی ارمنستان
فدراسیون ملی تیراندازی با کمان ارمنستان
فدراسیون دو و میدانی ارمنستان
فدراسیون بدمینتون ارمنستان
فدراسیون بسکتبال ارمنستان
فدراسیون ورزش دوگانه ارمنستان
فدراسیون بوکس ارمنستان
فدراسیون قایق‌رانی بادبانی ارمنستان
فدراسیون شطرنج ارمنستان
فدراسیون دوچرخه‌سواری ارمنستان
فدراسیون شیرجه ارمنستان
فدراسیون سوارکاری ارمنستان
فدراسیون شمشیربازی ارمنستان
فدراسیون اسکیت نمایشی ارمنستان
فدراسیون فوتبال ارمنستان
فدراسیون ژیمناستیک ارمنستان
فدراسیون هندبال ارمنستان
فدراسیون جودو ارمنستان
فدراسیون کاراته ارمنستان
فدراسیون هنرهای رزمی ارمنستان
فدراسیون ملی پنج‌گانه مدرن ارمنستان
فدراسیون راگبی ارمنستان
فدراسیون سامبو ارمنستان
فدراسیون قایق‌رانی بادبانی ارمنستان
فدراسیون تیراندازی ارمنستان
فدراسیون اسکی ارمنستان
فدراسیون شنا ارمنستان
فدراسیون شنای موزون ارمنستان
فدراسیون تنیس روی میز ارمنستان
فدراسیون تکواندو ارمنستان
فدراسیون تنیس ارمنستان
فدراسیون ووشوی سنتی ارمنستان
فدراسیون ورزش سه‌گانه ارمنستان
فدراسیون والیبال ارمنستان
فدراسیون واترپلو ارمنستان
فدراسیون وزنه‌برداری ارمنستان
فدراسیون کشتی ارمنستان
یادداشت

↑  Ռուբեն Հակոբյան
↑  Ռաֆայել Թորոյան
↑  Ալեքսան Ավետիսյան

دفتر سابق کمیته ملی المپیک ارمنستان در ایروان
رسانه تجاری

یک رسانهٔ تجاری
رسانهٔ تجاری (که رسانهٔ خصوصی نیز نامیده می‌شود) رسانه‌ای است که به تولید و پخش برنامه‌های تلویزیونی و رادیویی می‌پردازد و مالک آن شرکت‌های خصوصیِ رسانه‌ای هستند و نه دولت‌ها. این نخستین مدلِ رادیو (و بعداً تلویزیون) در ایالات متحده در دههٔ ۱۹۲۰ بود، بر خلاف مدلِ تلویزیون عمومی در اروپا در دهه‌های ۱۹۳۰، ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ که تا دههٔ ۱۹۸۰ در سراسر جهان به جز آمریکا و برزیل، شکلِ غالبِ رسانه بود.
شیمی هسته‌ای

علم شیمی از زیرشاخه های فناوری هسته ای
شیمی هسته‌ای یکی از شاخه‌های فناوری هسته‌ای است. در این زمینه واکنش‌ها و موارد شیمیایی فرایند‌های هسته‌ای مورد بررسی قرار می‌گیرند.
شیمی هسته‌ای، جزئیات ماهیت پیوندی (نیرویی) که پروتون‌ها و نوترون‌ها را به یکدیگر نگه می‌دارد و خواص هسته از قبیل رادیواکتیویته، تغییرات و تبدیلات مصنوعی، شکست هسته و ذوب هسته‌ها را مورد بررسی قرار می‌دهد.
اشعه ایکس، پرتوهای آلفا و بتا و گاما و ساختارهای اتمی از جمله موارد مورد بررسی شیمی هسته‌ای هستند.
زمینه‌های اصلی > پرتوشیمی

مقالهٔ اصلی: پرتوشیمی
شیمی ترکیبات پرتوفعال است. گاهی در مطالعهٔ واکنش‌های شیمیایی، ایزوتوپ مواد پرتوزا، برای بررسی ویژگی‌های ترکیب‌های غیرپرتوزا به‌کار گرفته می‌شوند. همچنین، پرتوشیمی برای ایجاد تغییر یا مطالعهٔ ساختارهای شیمیایی و زیستی دارای اهمیت است.
در پرتوشیمی، عناصر طبیعی و دست‌ساز بشر هر دو مورد بررسی قرار می‌گیرند. شاخه‌های اصلی و درگیر در پرتو شیمی از این قرارند:
شیمی اکتینید
شیمی‌درمانی و زیست‌شیمی پرتویی
شیمی هسته‌ای
روش‌های طیف‌سنجی پرتویی
زمینه‌های اصلی > چرخه سوخت هسته‌ای

مقالهٔ اصلی: چرخه سوخت هسته‌ای
به مراحل اکتشاف و استخراج و غنی‌سازی و کاربرد و دفع و بازیافت سوخت هسته‌ای گفته می‌شود.
چرخه سوخت هسته‌ای به مجموعه‌ای از مراحل فنی و علمی اشاره دارد که شامل اکتشاف، استخراج، غنی‌سازی، کاربرد، دفع و بازیافت سوخت هسته‌ای می‌شود. این چرخه با اکتشاف منابع اورانیوم آغاز می‌شود که شامل شناسایی و ارزیابی ذخایر معدنی اورانیوم در مناطق مختلف جغرافیایی است. پس از استخراج اورانیوم از معادن، فرآیند غنی‌سازی آغاز می‌شود که در آن نسبت ایزوتوپ اورانیوم-۲۳۵ به اورانیوم-۲۳۸ افزایش می‌یابد، زیرا اورانیوم-۲۳۵ ایزوتوپ مورد نیاز برای واکنش‌های هسته‌ای است. 
در مرحله بعد، سوخت غنی‌شده در رآکتورهای هسته‌ای به کار گرفته می‌شود تا انرژی حرارتی تولید کند که می‌تواند به برق تبدیل شود. پس از مصرف سوخت، مدیریت زباله‌های هسته‌ای به عنوان یک چالش مهم مطرح می‌شود. این شامل ذخیره‌سازی موقت و دفع نهایی سوخت مصرف‌شده در مکان‌های ایمن و پایدار است.
زمینه‌های اصلی > PUREX

مقالهٔ اصلی: PUREX
یک روش شیمیایی برای خالص‌سازی سوخت یا سلاح هسته‌ای است.
عمار عمور

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Amar Ammour
زادروز:  ۱۰ سپتامبر ۱۹۷۶ ‏(۴۸ سال)
زادگاه:  عین حجل
قد:  ۱٫۶۷ متر (۵ فوت ۶ اینچ)
پست:  هافبک
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۹۴–۱۹۹۶ |  MCB Aïn Hedjel |  - |  (-) |
| ۱۹۹۶–۱۹۹۸ |  باشگاه فوتبال مولودیه الجزایر |  - |  (-) |
| ۱۹۹۸–۲۰۰۰ |  سریع المحمدیه |  - |  (-) |
| ۲۰۰۰–۲۰۰۲ |  ASM Oran |  ۵۵ |  (۵) |
| ۲۰۰۲–۲۰۰۹ |  باشگاه فوتبال اتحاد الجزایر |  ۱۵۷ |  (۳۵) |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۰ |  CA Bordj Bou Arreridj |  ۲۶ |  (۲) |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۱ |  باشگاه فوتبال مولودیه الجزایر |  ۸ |  (۱) |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۴ |  باشگاه فوتبال شباب بلوزداد |  ۸۴ |  (۶) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۲۰۰۳–۲۰۰۴ |  تیم ملی فوتبال الجزایر |  ۳ |  (۱) |
| ۲۰۰۸ |  Algeria A' |  ۲ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
عمار عمور (انگلیسی: Amar Ammour؛ زادهٔ ۱۰ سپتامبر ۱۹۷۶) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال شباب بلوزداد، باشگاه فوتبال اتحاد الجزایر و باشگاه فوتبال مولودیه الجزایر اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال الجزایر بازی کرده‌است.