دیوید چوکوهوانکا
وزیر امور خارجه

پس از انتخاب شدن مورالس به ریاست جمهوری در سال ۲۰۰۵، چوکوهوانکا به عنوان وزیر خارجه در نخستین کابینه رئیس‌جمهور جدید منصوب شد. تمایل مورالس به منصوب کردن چوکوهوآنکا به سرپرستی وزارت امور خارجه به اواخر دهه ۱۹۹۵ در جریان سفرش به لیبی برمی‌گردد، جایی که رئیس‌جمهور آینده همان‌قدر به وزیر امور خارجه وقت لیبی گفت. با این حال، چوکوهوانکا چندان مشتاق این ایده نبود و در ابتدا به دنبال شخص دیگری - ترجیحاً آیمارا - برای ایفای نقش بود. در نهایت، او پیشنهاد مورالس را پذیرفت. وی تصریح کرد: من اگر قبول نکنم [وزیر جدید] مثل همیشه می‌شود و روزی احساس گناه می‌کنم. چوکوهوانکا با تصدی این سمت، اولین فرد بومی بود که در تاریخ بولیوی سمت وزیر خارجه را اشغال کرد.
وی در یازده سال ریاست خود - طولانی‌ترین وزیر خارجه در تاریخ بولیوی - چوکه‌هوانکا خود را به عنوان یکی از تأثیرگذارترین افراد در حلقه درونی رئیس‌جمهور معرفی کرد، که برای آن «به اتفاق آرا سومین چهره در حزب حاکم پس از مورالس و آلوارو گارسیا لینرا، معاون رئیس‌جمهور، آلوارو گارسیا لینرا» در نظر گرفته شد. به عنوان وزیر امور خارجه، چوکوهوانکا نماینده "جریان میانه رو هندی " در دولت مورالس بود، جناحی از حامیان ام‌ای‌اس که "نقش اصلی دولت را استعمار زدایی از جامعه بولیوی می‌دانستند". تا حدی به لطف رهبری وی، این گروه با استفاده از "نسخه‌های ایده آل فرهنگ آند برای ارائه تصویری بومی بر روی دولت، از بیشترین دید بین المللی برخوردار شد. ... پروژه‌ها». اگرچه بومی‌ها در سال‌های اولیه دولت مورالس به دلیل حذف رادیکال‌ترین حامیانش ضعیف شدند، اما با از سال ۲۰۱۰ به بعد به‌طور نمادین تأثیرگذار باقی ماندند.
با افزایش نفوذ داخلی چوکوهوانکا در دولت، رسانه‌ها به‌طور فزاینده ای توجه خود را به تنش‌های در حال جوش بین وزیر امور خارجه و سایر بخش‌های دولت مورالس، به ویژه آنهایی که به معاون او، گارسیا لینرا، وفادار بودند، معطوف کردند. به گفته ریکاردو کالا، جامعه‌شناس، نفاق داخلی بین اطرافیان معاون رئیس‌جمهور و وزیر امور خارجه حتی قبل از سال ۲۰۰۶ آغاز شده بود این درگیری پس از شکست همه‌پرسی قانون اساسی در سال ۲۰۱۶، که در آن رای‌دهندگان کاهش محدودیت‌های دوره را برای اجازه دادن به مورالس برای انتخاب چهارمین دوره ریاست جمهوری رد کردند، عمیق‌تر شد. در شرایطی که مورالس فعلاً از نامزدی منع شده بود، در صورتی که ام‌ای‌اس نتواند نتایج را از طریق راه‌های قانونی مختلف لغو کند، چوکوهوانکا به‌طور فزاینده‌ای اقداماتی را انجام داد تا خود را به عنوان جانشین رئیس‌جمهور معرفی کند، واقعیتی که خشم رئیس‌جمهور را برانگیخت و منجر به وخامت روابط آنها شد. در بحبوحه این جنگ قدرت، موقعیت چوکوهوانکا در پی بحران آب در سال ۲۰۱۶ در لاپاز تضعیف شد، که شاهد افزایش نظارت بر وزیر وقت محیط زیست، الکساندرا موریرا، و مقامات برجسته آب کشور بود، که اکثر آنها سهمیه بلوک او بودند، و موریرا قبلاً در سمت وزیر خارجه کار می‌کرد.
به گفته کالا، هزینه سیاسی بحران آب، محرک نهایی برای برکناری وی بود. در ژانویه ۲۰۱۷، مورالس فرناندو هواناکنی را جایگزین او کرد، شخصیتی همسو با پایه قدرت گارسیا لینرا. موریرا نیز برکنار شد، با اکثریت متحدان باقیمانده چوکه‌هوآنکا در خدمات ملکی در چند روز پس از خروج او، موقعیت‌های آنها توسط افرادی از اردوگاه گارسیا لینرا اشغال شد، که به عنوان برنده اختلاف طولانی مدت ظاهر شد. اندکی پس از برکناری، چوکه‌هوانکا به عنوان دبیرکل اتحاد بولیوی (آلبا) منصوب شد، موقعیتی که فرناندو مولینا، روزنامه‌نگار، آن را معادل «تبعید» محتاطانه به یک پست دیپلماتیک ثانویه می‌دانست. مولینا برکناری چوکه‌هوانکا را به ساختار احزاب سیاسی بولیوی نسبت داد: «واکنش علیه چوکوهوانکا به این دلیل بود که محیط مورالس نمی‌توانست اجازه ظهور رئیس‌جمهور جدید را بدهد. ... سقوط یک رهبر به معنای کنار رفتن کل یک گروه از قدرت است؛ بنابراین، مورالس به شدت برای جلوگیری از آن انگیزه داشت.»
."