آزمایش انتخاب تاخیردار پاک‌کن کوانتومی
آزمایش کیم و همکاران (1999)

سازوکار آزمایش، که در مقاله کیم و همکاران به تفصیل شرح داده شده،  در شکل 2 نشان داده شده است. لیزر آرگون فوتون‌های تکی 351.1 نانومتری را تولید می کند که از یک دستگاه دو شکاف عبور می‌کنند (خط مشکی عمودی در گوشه سمت چپ بالای شکل).
یک فوتون تکی از یکی (یا هر دو) دو شکاف عبور می‌کند. در تصویر، مسیرهای فوتون به صورت خطوط قرمز یا آبی روشن کدگذاری شده اند تا نشان دهند که فوتون از کدام شکاف عبور کرده است (قرمز نشان دهنده شکاف A، آبی روشن نشان دهنده شکاف B است).
تا اینجا آزمایش مانند یک آزمایش دو شکاف معمولی است. با این حال، پس از شکاف‌ها، تبدیل پارامتری خودجوش به پایین (SPDC) برای تهیه یک حالت دو فوتونی درهم‌تنیده استفاده می‌شود. این کار توسط یک کریستال نوری غیرخطی BBO ( بتا باریم بورات ) انجام می شود که فوتون را (از هر شکاف) به دو فوتون درهم تنیده قطبی متعامد با نصف فرکانس فوتون اصلی تبدیل می کند. مسیرهای این فوتون‌های قطبی متعامد توسط منشور گلن تامپسون واگرا می شوند.
یکی از این 702.2 فوتون‌های نانومتری که فوتون علامت نامیده می‌شوند (به خطوط قرمز و آبی روشن که از منشور گلن تامپسون به سمت بالا می‌روند) به آشکارساز هدف به نام D0 می‌رسند. در طول یک آزمایش، آشکارساز D0 در امتداد محور x خود حرکت می‌کند؛ حرکات آن توسط یک موتور پله‌ای کنترل می‌شود. نمودار شمارش فوتون‌های "علامت" شناسایی شده توسط D‌0 در مقابل x را می‌توان برای کشف اینکه آیا سیگنال تجمعی یک الگوی تداخلی را تشکیل می‌دهند، مورد بررسی قرار داد.
فوتون درهم تنیده دیگر که به آن فوتون "بیکار" می‌گویند (خطوط قرمز و آبی روشن که از منشور گلان تامپسون به سمت پایین می‌روند) توسط منشور PS منحرف می‌شود و آن را در مسیرهای واگرا می‌فرستد. بسته به اینکه از شکاف A آمده باشد یا شکاف B .
با توجه به مسیر، فوتون‌های بیکار با تقسیم کننده‌های پرتو BSb ، BSa و BSc مواجه می‌شوند که هر کدام 50 درصد شانس عبور فوتون و 50 درصد احتمال انعکاس آن را دارند. Ma و Mb هم آینه هستند.
تقسیم کننده‌های پرتو و آینه‌ها ، فوتون‌های بی‌کار را به سمت آشکارسازهای D1 ، D2 ، D3 و D4 هدایت می‌کنند. توجه داشته باشید که:
اگر یک فوتون بیکار در آشکارساز D3 ثبت شود، فقط می تواند از شکاف B آمده باشد.
اگر یک فوتون بیکار در آشکارساز D4 ثبت شود، فقط می تواند از شکاف A آمده باشد.
اگر یک فوتون بیکار در آشکارساز D1 یا D2 شناسایی شود، ممکن است از شکاف A یا شکاف B آمده باشد.
طول مسیر نوری اندازه گیری شده از شکاف تا D1, D2, D3 و D4 به اندازه 2.5  متر از طول مسیر نوری از شکاف تا D0 بیشتر است. این بدان معنی است که هر اطلاعاتی که می‌توان از فوتون بیکار گرفت تقریباً 8 نانو ثانیه دیرتر از آنچه می‌توان از فوتون علامت (درهم تنیده آن) گرفت، خواهد بود.
تشخیص فوتون بیکار توسط D3 یا D4 "اطلاعات مربوط به کدام مسیر" را با تاخیر فراهم می‌سازد که نشان می‌دهد فوتون علامت همراه با آن در هم تنیده آن، از شکاف A عبور کرده است یا B. از سوی دیگر، تشخیص فوتون بیکار توسط D1 یا D2 با تاخیر به ما می‌گوید که چنین اطلاعاتی برای فوتون علامت (درهم تنیده فوتون بیکار) در دسترس نیست. از آنجا که اطلاعات مربوط به کدام مسیر قبلاً به طور بالقوه از فوتون بیکار در دسترس بوده است، می‌توان گفت که اطلاعات در معرض "پاک‌کردن با تاخیر" قرار گرفته است.
با استفاده از شمارشگر هم‌فرود، آزمایش‌کنندگان توانستند سیگنال درهم‌تنیده را از نویز تصویر جدا کنند و تنها آنهایی را ثبت کنند که برای آن هم فوتون‌ علامت و هم فوتون بیکار شناسایی شده است (پس از جبران 8 نانو ثانیه تاخیر). به شکل‌های شود 3 و 4 رجوع شود.
زمانی که آزمایش‌کنندگان به فوتون‌های علامت که درهم‌تنیده‌ آنها در D1 یا D2 تشخیص داده شده نگاه کردند، الگوهای تداخلی را مشاهده نمودند.
با این وجود، هنگامی که آنها به فوتون‌های علامت که درهم‌تنیده‌ آنها در D3 یا D4 تشخیص داده شده نگاه کردند، الگوهای پراش ساده‌ای، بدون تداخل تشخیص دادند.