ادوارد بیتس
حرفه

ادوارد بیتس پیش از آنکه در سال ۱۸۱۴ به همراه برادر بزرگترش جیمز که حرفهٔ وکالت را آغاز کرده بود به سنت لوئیس، میزوری برود، در جنگ ۱۸۱۲ خدمت کرد. برادر ارشد آنها فردریک بیتس در آن زمان در سنت لوئیس بود و در مقام دبیر قلمروی لوئیزیانا و نیز دبیر قلمروی میزوری خدمت می‌کرد.
ادوارد بیتس به همراه روفوس ایستون در رشتهٔ حقوق تحصیل کرد و خانواده‌اش او را تأمین مالی می‌کردند. ایستون قاضی قلمروی لوئیزیانا، بزرگ‌ترین حوزهٔ قضایی ایالات متحدهٔ آمریکا از زمان تصاحب لوئیزیانا بود. بیتس پس از آنکه توسط دادگاه پذیرفته شد، همکار ایستون شد.
آن دو در سال ۱۸۱۷ جیمز فری را سامان دادند که از سنت چارلز، میزوری فرار و به آلتون، ایلینوی نقل مکان کرده بود. شهر آلتون را ایستون بنیان نهاده و نام آن را پس از تولد نخستین پسرش انتخاب کرده بود.
همکار خصوصی بیتس، جاشوا بارتون بود که نخستین دبیر ایالت میزوری شد. بارتون به دلیل شرکت در دوئل‌هایی که در جزیرهٔ بلادی (بر روی رود می‌سی‌سی‌پی) برگزار می‌شدند، مشهور شد. در سال ۱۸۱۶ بیتس در یک دوئل پس از بارتون قرار داشت که این دوئل در مقابل توماس همپستید، برادر ادوارد همپستید، نخستین نمایندهٔ کنگره‌ای قلمروی میزوری بود. این دوئل کشته‌ای نداشت. بارتون در سال ۱۸۲۳ در یک دوئل در همان جزیره کشته شد.
نخستین گریز بیتس به عرصهٔ سیاست در سال ۱۸۲۰ با انتخاب شدن برای عضویت در مجمع قانون اساسی ایالتی زده شد و او مقدمه‌ای بر قانون اساسی ایالتی نوشت. او همچنین دادستان کل ایالت جدید شد.
بیتس در سال ۱۸۲۲ منتخب مجلس نمایندگان میزوری و بعد برای یک دوره بین سال‌های ۱۸۲۷ تا ۱۸۲۹ منتخب مجلس نمایندگان ایالات متحدهٔ آمریکا شد. سپس از سال ۱۸۳۱ تا ۱۸۳۵ برای عضویت در مجلس سنای ایالات متحدهٔ آمریکا و در سال ۱۸۳۵ برای ورود به مجلس میزوری انتخاب شد. او برای عضویت در مجلس سنای ایالات متحدهٔ آمریکا کاندیدا شد اما در برابر توماس هارت بنتون، نمایندهٔ حزب دموکرات (ایالات متحدهٔ آمریکا) شکست خورد.
بیتس در دههٔ ۱۸۴۰ از اعضای برجستهٔ حزب ویگ (آمریکا) به‌شمار می‌رفت که در آنجا فلسفهٔ سیاسی او بسیار نزدیک به هنری کلی بود. او برده‌داری بود که در طول این دوران به دادخواهی آزادی پولی بری، زنی که به بردگی گرفته شده بود، علاقه‌مند شد. پولی بری در سال ۱۸۴۳، پس از آنکه ماه‌ها به صورت غیرقانونی در ایالت آزاد ایلینوی نگهداری شد، آزادی خود را به دست آورد.
بری پس از به دست آوردن آزادیش، از بیتس درخواست حمایت کرد تا وکالت او را در مورد دادخواست جداگانه‌ای که برای آزادی دختر چهارده ساله‌اش، لوسی دیلینی، به دادگاه ارائه کرده بود، بر عهده گیرد. طبق قانون زایمان، از آنجاییکه مادر در زمان تولد دخترش، یک انسان آزاد محسوب می‌شد، دادگاه رأی به آزادی دختر وی نیز داد. در طی این دوران، اوریون کلمنز، برادر مارک تواین، تحت نظر بیتس در رشتهٔ حقوق تحصیل می‌کرد.
در حالی که بیتس از نظر بسیاری از پژوهش‌گران مدرن «بی‌تفاوت نسبت به نهضت آزادی آفریقایی آمریکایی‌ها» محسوب می‌شود، اما او تمامی برده‌های خود را آزاد نمود و در سال ۱۸۵۱ هزینهٔ بازگشت آخرین بردهٔ آزاد شدهٔ خود به کشور لیبریا را نیز پرداخت کرد.
در سال ۱۸۵۰، رئیس‌جمهور میلارد فیلمور از بیتس درخواست نمود که به عنوان وزیر جنگ ایالات متحدهٔ آمریکا خدمت کند اما وی نپذیرفت و به جای او چارلز ام کونراد منصوب شد. در مجمع ملی حزب ویگ در سال ۱۸۵۲، بیتس بر روی آگهی حزبی به عنوان نامزد تصدی معاون رئیس‌جمهور ایالات متحدهٔ آمریکا برای انتخابات، در نظر گرفته شد. او در نخستین رأی‌گیری پیشتاز بود ولی طی دومین رأی‌گیری اعلام شده، ویلیام ای گراهام انتخاب شد.
بیتس پس از انحلال حزب ویگ در دههٔ ۱۸۵۰ برای مدت کوتاهی به حزب آمریکایی پیوست ولی پس از آن به عضویت حزب جمهوری‌خواه (ایالات متحدهٔ آمریکا) درآمد. او یکی از چهار نامزد اصلی انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحدهٔ آمریکا (۱۸۶۰) در حزب جمهوری‌خواه بود. بیتس در ابتدا حمایت هوراس گریلی را جلب نمود ولی در نهایت این حمایت نصیب آبراهام لینکلن شد. لینکلن سال بعد پس از پیروزی در انتخابات، بیتس را عنوان دادستان کل ایالات متحدهٔ آمریکا منصوب کرده و وی بین سال‌های ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۴ در همین سمت باقی ماند. بیتس نخستین فردی بود که از ایالتی در غرب رود می‌سی‌سی‌پی به عضویت کابینه منصوب شده بود.