در باب معماری
مفاهیم کتاب

ویترویوس هر یک از عناوین ذکر شده در قسمت بالا را در کتاب‌هایش به تفصیل شرح می‌دهد و به ما نشان می‌دهد که حوزهٔ دانش معماری در زمان وی چقدر گسترده بوده‌است. رعایت اخلاق در معماری از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بوده‌است.
وی در این کتاب می‌گوید: "معمار باید به اقسام مختلفه علوم آراسته باشد، چون با قوهٔ تمیز او است که تمامی آثار دیگر هنرها به محک در می‌آیند. این معرفت زاییده علم و عمل است. عمل، ممارست مداوم و منظم در کار است... و علم... قدرت بیان و نمایش مهارت معمار است براساس اصول تناسب. [معمار] باید هم با لذات با استعداد باشد و هم مستعد تعلیم یافتن. نه استعداد ذاتی بی تعلیم و نه تعلیم بی استعداد ذاتی هنرمندی کامل تواند ساخت.
وی [باید] تعلیم یافته باشد، ماهر در [کار] با قلم، هندسه آموخته، تاریخ بسیار بداند، اندیشه فیلسوفان را به دقت دریافته باشد، موسیقی بفهمد، اندکی از طب بداند، نظرات مردان قانون را بداند، و با نجوم و علم صور فلکی آشنا باشد."
ویترویوس هر یک از عناوین فوق را در کتاب‌هایش به تفصیل شرح می‌دهد و به ما نشان می‌دهد که حوزهٔ دانش معماری در زمان وی چقدر گسترده بوده‌است. رعایت اخلاق در معماری از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بوده‌است.
وی همچنین میفزاید:"... فلسفه، معمار را با مناعت می‌سازد و نه خودبین، و خاضع، عادل و درستکار می‌سازد بدون آزمندی. این اهمیتی به سزا دارد، زیرا اثری نمی‌تواند به درستی خلق شود بدون صداقت و راستی. [معمار] نبایدآزمند باشد و خاطر خویش را با اندیشه کسب درآمد مشغول نماید، لکن وی باید با اعتبار مقام خویش را حفظ کند با کسب خوشنامی.
ویترویوس معتقد است که به علت گستردگی دانش معماری هر کس به آسانی خویش را نمی‌تواند معمار بخواند مگر اینکه در تمام این علوم ممارست کرده باشد: «... چون این مبحث دامنه‌ای گسترده دارد،...، من فکر می‌کنم کسان حق ندارند خویش را عجولانه معمار بدانند، بی آنکه از کودکی از پله‌های این علوم بالا رفته باشند و بدینسان، پرورش یافته با دانش هنرها و علوم مختلف، به اوج سرزمین مقدس معماری برسند.»
یکی از معماران قدیمی به نام پیتوس رساله‌ای در باب معماری نوشته بود که در آن وی اشاره کرده بود که اگر چه دامنه علوم در حوزه معماری گسترده‌است اما معماران باید در هر یک از شاخه‌های آن به اوج و کمال برسند و حتی از کسانی که تنها یک رشته را در پیش گرفته‌اند گوی سبقت بربایند. ویتروویوس به دیدگاه او انتقاد می‌کند و می‌گوید:"... اما این در واقع تحقق نمی‌یابد... زیرا در میان تمام... این موضوعات یک کس قادر نخواهد بود به کمال برسد، به این علت که به ندرت در توان وی است تا علم جامع آن‌ها را درک کند و بفهمد.
ویترویوس اضافه می‌کند:"... این تنها معماران نیستند که نمی‌توانند در همه علوم به کمال دست یابند، لکن حتی مردانی که به تنهایی در [یکی از] هنرها مهارتی یافته‌اند همگی به بالاترین نقطه شایستگی دست نمی یابتد... [پس] چگونه معمار، که باید در بسیاری هنرها ماهر باشد، نه تنها زبردست باشد و نقصانی نداشته باشد..."
ویترویوس تأکید می‌کند که معماران باید قوانین زمان خویش را بدانند و بناها را چنان نسازند که بعدها بین مالکین ساختمان‌های همجوار اختلاف پیش آید."... و همینطور درباره اصول قانون، وی باید آن [قوانینی] را بداند که لازم اند در ساختمانهایی که دیوارهای مشترک دارند، با توجه به آبی که از ناودان‌ها می‌ریزد، و نیز قوانینی دربارهٔ زهکش‌ها، پنجره‌ها، و تامین آب؛ و سایر مقولات ا زاین دست یابد بر معماران شناخته باشد، تا، پیش از آنکه ساختمانها را شروع کنند“ دقت نمایند مسائلی اختلاف‌برانگیز برای صاحبان خانه به جای نگذارند، تا پس از پایان یافتن کار، به حل آن بپردازند، و بنابراین در تنظیم قراردادها علائق صاحبکار و مقاطعه‌کار هر دو عاقلانه حفظ شود. "
ده کتاب معماری نه تنها به مانشان می‌دهد که دامنه دانش معماری در زمان ویترویوس بسیار گسترده‌تر از امروز بود، بلکه معلوم می‌کند که دغدغه‌های معمار طی این دو هزارسال فاصله زمانی تغییر چندانی نکرده‌است و معماری هنوز ریشه در گذشته دارد.