stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
تاریخچه آلومینیوم
تاریخچه آلومینیوم با استفاده از آلوم

اولین تاریخچه از آلوم که توسط مورخ یونان هرودوت ساخته شده‌است، به قرن پنجم قبل از میلاد بازمی‌گردد. در آن زمان آلوم به عنوان موزائیک رنگرزی استفاده می‌شد یا به عنوان رشته‌هایی برای پوشیدن زخم‌ها استفاده می‌شد؛ علاوه بر این، آلوم در پزشکی کاربرد داشت و به عنوان پوشش مقاوم در برابر آتش برای چوب، و در مواد شیمیایی. فلز آلومینیوم برای آنها ناشناخته بود. احتمال دارد که چینی‌ها در طول سلطنت سلسلهٔ اول جین (۴۲۰–۲۶۰) قادر به تولید آلیاژهای حاوی آلومینیوم بوده‌اند.پس از جنگهای صلیبی، آلوم موضوع تجارت بین‌المللی بود؛ و وجود آن در صنعت پارچه اروپایی ضروری بودآلوم به اروپا از دریای مدیترانه تا اواسط قرن ۱۵ میلادی وارد شد، زمانی که عثمانی‌ها فوق‌العاده مالیات صادرات را افزایش دادند برخی از معادن آلوم در اروپای کاتولیک کار می‌کردند، اما آنها تنها می‌توانستند آلوم کمی فراهم کنند؛ بنابراین، زمانی که جیووانی دا کاسترو، پاپ II، در سال ۱۴۶۰ یک منبع غنی از آلومینیوم در Tolfa را در نزدیکی رم کشف کرد، با هیجان زدگی به پدرخوانده خود گزارش داد: «امروز من به شما برکت برتری را می‌دهم».
ایجاد ماهیت آلوم

ماهیت آلومینیوم ناشناخته باقی مانده‌است. حدود سال ۱۵۳۰ دکتر Paracelsus، پزشک و فیزیکدان سوئیسی، عصاره را به صورت جداگانه از سدیم (سولفات) شناسایی کرد، که نشان می‌داد که این نمک یک اکسید از آلوم است. در سال ۱۵۹۵، پزشک آلمانی و شیمیدر آندریاس لیبیویوس نشان داد که آلوم سبز و آبی رنگ با همان اکسید، اما مختلف تشکیل شده؛ برای کشفش که به شکل آلوم ساخته شد، نام «آلومینا» را پیشنهاد کرد. در سال ۱۷۰۲، جیمز ارنست استال، شیمیدان آلمانی، به وضوح اعتقاد خود را مبنی بر این که پایگاه ناشناخته آلوم از ماهیت آهک یا گچ بود، به روشنی بیان کرد. این نکته اشتباه توسط دانشمندان بسیاری برای نیم قرن دیگر به اشتراک گذاشته شده‌است. فردریش هافمن، شیمیدان آلمانی در سال ۱۷۲۲، اعتقاد خود را مبنی بر اینکه آلوم یک اکسید فلزی متمایز است، اعلام کرد. در سال ۱۷۲۸ شیمیدان فرانسوی اتیان جورفوری سنت هیلر پیشنهاد کرد که آلوم توسط یک اکسید فلزی ناشناخته و اسید سولفوریک تشکیل شده‌است؛ با این حال او به اشتباه اعتقاد داشت که سوزاندن این سیلیس باعث ایجاد سیلیس می‌شود.در سال ۱۷۳۹ شیمیدان فرانسوی Jean Gello اثبات همسان سازی بین اکسید فلزی در خاک رس و اکسید فلزی حاصل از واکنش قلیایی بر روی آلوم بود.در سال ۱۷۴۶، یوهان هاینریش پوت، شیمیدان آلمانی، نشان داد که رسوب حاصل از رسیدن قلیایی به محلول آلوم کاملاً متفاوت از آهک و گچ است. در سال ۱۷۵۴، آندریاس سیگیزوند مارگراف، شیمیدان آلمانی، آندز سیگیزوند مارگراف، اکسید آلوم (Al2O3) را با جوشاندن خاک رس در اسید سولفوریک، و پس از آن افزودن پتاسین، سنتز کرد. او متوجه شد که اضافه کردن سودا، پتاس، یا قلیایی به راه حل اکسید فلزی جدید در اسید سولفوریک و تولید آلوم شد. او اکسید فلزی را به عنوان قلیایی توصیف کرد، همان‌طور که کشف کرد که در هنگام خشک شدن می‌تواند در اسیدها حل شود. مارگراف همچنین نمکهای اکسید از آلوم را توصیف کرد: کلرید، نیترات و استات. در سال ۱۷۵۸، شیمیدان فرانسوی Pierre Macquer نوشت که آلومینا مانند یک اکسید فلزی است. در سال ۱۷۶۷، توربن برگمن، شیمیدان سوئدی، مقاله ای را دربارهٔ کریستال شدن آلوم از یک محلول تهیه شده از آلونیت جوش (یک ماده معدنی سولفات پتاسیم آلومینیوم هیدراته، فرمول KAl 3 (SO4) 2 (OH) 6 در اسید سولفوریک و سپس اضافه کردن پتاس، منتشر کرد. او همچنین آلوم را به عنوان یک محصول واکنش بین سولفات‌های آلومینیوم و پتاسیم سنتز کرده‌است، در نتیجه نشان می‌دهد که آلوم یک نمک دوبل است در سال ۱۷۷۶، کارل ویلهلم Scheele شیمیدان داروسازی آلمان نشان داد که هر دو آلوم و سیلیکا از رس ساخته شده‌است و این آلوم دارای سیلیکن نیست.اشتباه جفروی در سال ۱۷۸۵ توسط شیمیدان آلمانی و داروساز یوهان کریستین ویلبل تصحیح شد که بر خلاف باور معاصر، اکسید آلوم را نمی‌توان از سیلیس و قلیایی‌ها تولید کرد.
تولید الکترولیتی

آلومینیوم ابتدا به‌طور الکترولیتیک در سال ۱۸۵۴ به‌طور مستقل توسط Deville و شیمیدان آلمانی، رابرت ویلهلم بونسن، ساخته شد. روش‌های الکترولیز آنها مبنایی برای تولید صنعتی آلومینیومی نبود زیرا تجهیزات الکتریکی در حال حاضر ناکارآمد بودند؛ این تنها با اختراع دینام توسط مهندس بلژیک Zénobe-Theophile Gramme در سال ۱۸۷۰ و جریان سه فاز توسط مهندس روسی میشائیل دولوو-Dobrovolsky در سال ۱۸۸۹ تغییر می‌کند.اولین روش تولید صنعتی در مقیاس بزرگ به‌طور مستقل توسط مهندس فرانسوی پل هرولت و مهندس آمریکایی چارلز مارتین هال ساخته شده‌است. در حال حاضر به عنوان فرایند Hall-Héroult شناخته می‌شود. روش Héroult به عنوان تقاضا برای آلومینیوم هنوز کوچک بود؛ کارخانه Salindres مایل نبود که فرایند مورد استفاده خود را بهبود بخشد. هرولت با همراهانش، آلومینیوم صنعتی Aktien Gesellschaft را در سال ۱۸۸۸ تأسیس کرد. در همان سال، تولید صنعتی برنز آلومینیومی در Neuhhausen am Rheinfall در سال ۱۸۸۸ شروع شد. این تولید تنها برای یک سال فعال بود. اما در آن زمان، Société électrométallurgique française در پاریس تأسیس شد. این انجمن اختراعات حروت را خریداری کرد و او را به سمت مدیر کارخانه ذوب در Isère منصوب کرد، که طی چند ماه در آلومینیوم برنز در مقیاس بزرگ تولید و آلومینیوم خالص تولید کرد.در همان زمان، هال همان فرایند را اختراع کرد و با موفقیت آن را آزمایش کرد. او سپس به دنبال کشف آن برای تولید در مقیاس بزرگ بود؛ با این حال، باید روش‌های تولید خود را به طرز اساسی تغییر می‌داد، که آنها تمایل به انجام آن را نداشتند، زیرا آلومینیوم تولید انبوه پس از آن بلافاصله قیمت فلز را کاهش می‌داد. او در سال ۱۸۸۸ شرکت پیتسبورگ را آغاز کرد که تولید انبوه آلومینیوم را آغاز کرد. در سال‌های آینده این فناوری بهبود یافت و کارخانه‌های جدید ساخته شد.فرایند Hall-Héroult آلومینا را به فلز تبدیل می‌کند؛ کارل جوزف بایجر شیمیدان اتریش راهی برای تمیز کردن بوکسیت برای تولید آلومینا در سال ۱۸۸۹ کشف کرد که اکنون به عنوان فرایند بایر شناخته می‌شود. تولید مدرن فلز آلومینیوم بر اساس فرایندهای Bayer و Hall-Héroult است. فرایند Hall-Héroult در سال ۱۹۲۰ توسط یک تیم تحت رهبری کارل ویلهلم Söderberg شیمیدر سوئد بهبود یافت؛ این بهبود به‌طور چشمگیری باعث افزایش تولید آلومینیوم جهان شد.
آلوم
آنتین لاووییسر، آلومینا را ایجاد کردو آن اکسید فلزی یک فلز ناشناخته بود
Friedrich Wöhler Litho
کارخانه آلومینیوم در Griesheim، آلمان، ساخته شده در سال ۱۹۱۵
دهستان ماچیان

| دهستان ماچیان | دهستان ماچیان |
| --- | --- |
دهستان: دهستان
کشور:  ایران
استان: گیلان
شهرستان: رودسر
بخش: کلاچای
جمعیت (سرشماری ۱۳۸۵): جمعیت (سرشماری ۱۳۸۵)
 • کل: ۷۹۱۷ نفر
دهستان ماچیان نام دهستانی در بخش کلاچای شهرستان رودسر، استان گیلان در ایران است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۹۱۷ نفر (۲۲۱۰ خانوار) بوده‌است.
دوبروولشچینا

| دوبروولشچینا Добровольщина | دوبروولشچینا Добровольщина |
| --- | --- |
Settlement: Settlement
دوبروولشچینانمایش نقشه Altai Kraiدوبروولشچینانمایش نقشه روسیه: دوبروولشچینانمایش نقشه Altai Kraiدوبروولشچینانمایش نقشه روسیه
مختصات: ۵۳°۱۷′ شمالی ۷۹°۳۸′ شرقی﻿ / ﻿۵۳٫۲۸۳°شمالی ۷۹٫۶۳۳°شرقی﻿ / 53.283; 79.633: مختصات: ۵۳°۱۷′ شمالی ۷۹°۳۸′ شرقی﻿ / ﻿۵۳٫۲۸۳°شمالی ۷۹٫۶۳۳°شرقی﻿ / 53.283; 79.633
کشور: روسیه
ناحیه‌های فدرال روسیه: سرزمین آلتای
شهر: شهرستان خابارسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۷:۰۰
دوبروولشچینا (به لاتین: Dobrovolshchina) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در سرزمین آلتای واقع شده‌است.
تقی‌آباد (تربت جام)

| تقی‌آباد | تقی‌آباد |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۵°۲۳′۲۱٫۹۸″ شمالی ۶۰°۲۴′۲۴٫۰۱″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۳۸۹۴۳۸۹°شمالی ۶۰٫۴۰۶۶۶۹۴°شرقی﻿ / 35.3894389; 60.4066694: مختصات: ۳۵°۲۳′۲۱٫۹۸″ شمالی ۶۰°۲۴′۲۴٫۰۱″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۳۸۹۴۳۸۹°شمالی ۶۰٫۴۰۶۶۶۹۴°شرقی﻿ / 35.3894389; 60.4066694
کشور: ایران
استان: خراسان رضوی
شهرستان: تربت جام
بخش: بخش نصرآباد
جمعیت: ۵۷۵ نفر
تقی‌آباد، روستایی است از توابع بخش نصرآباد و در شهرستان تربت جام استان خراسان رضوی ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان بالاجام قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۱۳۱خانوار) ۵۷۵ نفر 
بوده‌است.
منبع

↑  «درگاه ملی آمار». بایگانی‌شده از اصلی در ۸ اکتبر ۲۰۰۷. دریافت‌شده در ۱۳ ژوئیه ۲۰۰۸.
بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴

بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴ (به کره‌ای: ۲۰۱۴년 아시아 경기대회) که به‌طور رسمی به عنوان هفدهمین دورهٔ بازی‌های آسیایی (به کره‌ای: 제۱۷회 아시아 경기대회) شناخته می‌شود یک رویداد چند ورزشی آسیایی می‌باشد که در اینچئون، کره‌جنوبی برگزار شد. این سومین باری بود که کره میزبان این بازی‌ها بود. پیش از این، کره‌جنوبی در سال‌های ۲۰۰۲ و ۱۹۸۶ میزبان این رویداد شده بود.
اینچئون در ۱۷ آوریل ۲۰۰۷، با شکست دادن دهلی نو، هند، میزبان بازی‌ها شد و بعد از سئول (۱۹۸۶) و بوسان (۲۰۰۲) سومین شهر کره‌جنوبی شد که میزبان بازی‌های آسیایی شده‌است. بازی‌ها از ۱۹ سپتامبر تا ۴ اکتبر ۲۰۱۴ برگزار شد، گرچه چندین رویداد از ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۴ آغاز شده بود. ۹٬۵۰۱ ورزشکار در این رویداد شرکت کردند که شامل ۴۳۹ رویداد در ۳۶ رشتهٔ ورزشی بود.
بازی‌ها توسط پارک گیون‌های، رئیس‌جمهور کره‌جنوبی در ورزشگاه اصلی بازی‌های آسیایی اینچئون گشایش یافت.
چین در صدر رده‌بندی مدال‌ها قرار گرفت و پس از آن کره‌جنوبی، میزبان بازی‌ها و ژاپن جای گرفتند، در حالی که کامبوج اولین نشان طلای خود را در بازی‌های آسیایی به‌دست‌آورد.
در طول برگزاری بازی‌ها، ۱۴ رکورد جهانی و ۲۷ رکورد آسیایی شکسته شد. کوزوکه هاژینو، شناگر ژاپنی به عنوان باارزش‌ترین ورزشکار (MVP) بازی‌ها اعلام شد. با وجود چندین بحث و اختلاف نظر، برگزاری این بازی‌ها با کمترین هزینهٔ میزبانی و همچنین رشد سطح رقابت در بین کشورهای آسیایی، به‌طور کلی موفقیت‌آمیز به‌نظر می‌آید.
انتخاب میزبان > کاندیداها

در روز ۲ دسامبر ۲۰۰۶، دهلی نو (هندوستان) و اینچئون (کره‌جنوبی) به‌طور رسمی پیشنهاد خود را برای میزبانی این دوره در دوحه، قطر ارائه دادند.
| نتایج رأی‌گیری برای انتخاب میزبان بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴ | نتایج رأی‌گیری برای انتخاب میزبان بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴ | نتایج رأی‌گیری برای انتخاب میزبان بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴ |
| --- | --- | --- |
| شهر | کمیته ملی المپیک |  دور نخست |
| اینچئون |  کره جنوبی | ۳۲ |
| دهلی نو |  هند | ۱۳ |
رأی‌گیری در ۱۷ آوریل ۲۰۰۷ در هتل مرییات در شهر کویت، کویت، و در بیست و ششمین مجمع عمومی شورای المپیک آسیا (OCA) برگزار شد. اینچئون در برنامهٔ نهایی خود پیش از رأی‌گیری، پیشنهاد جدیدی ارائه داد و در این برنامه بودجه‌ای با مبلغ ۲۰ میلیون دلار برای حمایت از کشورهایی که هنوز در این رویداد موفق به کسب مدال نشده‌اند ارائه داد. همچنین بلیط‌های پرواز و محل اقامت رایگان به تمام شرکت‌کنندگان را پیشنهاد داد، در حالی که هند هیچ تغییری در برنامهٔ پیشنهادی خود ایجاد نکرد. تمام ۴۵ عضو، به صورت مخفی رأی خود را دادند. بعد در همان روز، اعلام شد که اینچئون حق میزبانی بازی‌ها را به‌دست آورده‌است. اگرچه جزئیات این فرایند رأی‌گیری منتشر نشد، اما مشخص شد اینچئون با نتیجه ۳۲–۱۳ به پیروزی رسیده‌است.
به‌طور کاملاً محسوسی، عدم اشتیاق دهلی برای میزبانی این رویداد، دلیل اصلی این شکست به حساب می‌آید. در آن هنگام، مانی شانکار عیار، وزیر ورزش هند، با میزبانی دهلی در این بازی‌ها به شدت مخالفت کرد و اظهار داشت: بهتر است پولی که دولت هند برای برگزاری این رویداد ورزشی اختصاص داده، صرف ساختن امکانات برای فقرا شود. رئیس انجمن المپیک هند (IOA) فاش کرد اظهارات وزیر ورزش هند در مورد میزبانی بازی‌ها دلیل اصلی باخت دهلی نو بود. نمایندهٔ IOA همچنین اضافه کرد که کمیتهٔ ارزیابی نامزدهای میزبانی، از آلودگی و ترافیک موجود در دهلی نگران است. دهلی مبلغ ۲۰۰٬۰۰۰ دلار برای پشتیبانی هر تیم شرکت‌کننده در بازی‌ها ارائه کرده بود، در حالی که در برابر این پیشنهاد، اینچئون مبلغ ۲۰ میلیون دلار برای پشتیبانی از هر ۴۵ کشور شرکت‌کننده ارائه کرد، و این یکی از مهم‌ترین دلایل شکست دهلی در برابر رقیب خود بود.
فرایند توسعه و آماده‌سازی > هزینه‌ها

هزینهٔ بازی‌ها حدود ۱٬۶۲ میلیارد دلار آمریکا تخمین زده شده‌است که دولت کره و دولت اینچئون به ترتیب ۱۹٪ و ۷۸٫۹٪ را از آن را تأمین کرده‌اند. از کل بودجه، مبلغ ۱٬۳۹ میلیارد دلار برای ساخت اماکن و زیرساخت‌ها استفاده شده‌است، در حالی که تقریباً ۱۱ میلیون دلار برای ساخت و ساز و تعمیر و نگهداری زمین‌های تمرین استفاده شده‌است. حدود ۱۰۳ میلیون دلار برای پروژه‌های راه و ترابری اختصاص یافته‌است.
با این حال، گزارشی که در آوریل ۲۰۱۲ منتشر شد حاکی از آن بود که این شهر زیر فشار طغیان بدهی‌های خود قرار دارد.
کمیتهٔ سازماندهی بازی‌های آسیایی اینچئون (IAGOC) پس از توافق برای کاهش تعداد ورزشکارانی که برای آن‌ها حمل و نقل و اسکان رایگان فراهم شده، از ۱۵٬۰۰۰ نفر به ۲٬۰۲۵ نفر، ۳۴ میلیون دلار پس‌انداز کرد.
فرایند توسعه و آماده‌سازی > داوطلبان

برنامهٔ ویژهٔ داوطلب‌های بازی‌های آسیایی اینچئون ۲۰۱۴ در ۱ نوامبر ۲۰۱۳ با هدف قرار دادن ۱۳٬۵۰۰ داوطلب تنظیم شد. از تاریخ ۱۶ مارس ۲۰۱۴، ۲۵٬۸۲۷ درخواست برای داوطلبی دریافت شد و ۲۱٬۲۳۷ متقاضی برای آموزش دیدن برگزیده شدند.
فرایند توسعه و آماده‌سازی > حمل مشعل

در اکتبر ۲۰۱۳، مشعل بازی‌ها با طرحی براساس نقش و نگار درنا، پرندهٔ رسمی کلانشهر اینچئون همراه با استوانهٔ داخلی آبی رنگ، که نشان‌دهندهٔ آسمان و اقیانوس اینچئون است، رونمایی شد. چهار رنگ دیگر آن (سبز، زرد، قرمز، بنفش) برای نشان دادن پنج منطقهٔ آسیا طراحی شده‌اند.
این مشعل در ۹ اوت ۲۰۱۴ در ورزشگاه ملی دیان چاند در دهلی نو، هند روشن شد. این نخستین بار بود که مشعل در خارج از کشور میزبان روشن شد.
همچنین برای نخستین مرتبه در بازی‌هایی که به میزبانی شهری از کره‌جنوبی برگزار شد، مشعل، حمل بین‌المللی داشت زیرا ویهای، شهری در استان شاندونگ جمهوری خلق چین، تنها شهر دیگری بود که در ۱۲ اوت ۲۰۱۴ میزبان مراسم حمل مشعل بود.
مراسم روشنایی مشعل در داخل مرزهای کره‌جنوبی، در ۱۲ اوت ۲۰۱۴، در مانیسان در جزیرهٔ گانگوا برگزار شد. مراسم حمل مشعل در داخل مرزهای کره‌جنوبی از ۱۳ اوت ۲۰۱۴ آغاز شد و تا مراسم افتتاحیه از ۷۰ شهر، به طول ۵٬۷۰۰ کیلومتر عبور کرد.
فرایند توسعه و آماده‌سازی > حوزهٔ بازاریابی و محصولات > نشان رسمی بازی‌ها

نشان رسمی بازی‌ها نیز در همان روز نمایان شد. در این نشان یک بال پرنده، متشکل از پیوند چندین رشته "A"، حرف نخست کلمهٔ آسیا (Asia)، به همراه یک خورشید درخشان در سمت چپ و بالای تصویر، دیده می‌شود و این نمادی از مردم آسیا است که در آسمان دست در دست یکدیگر داده‌اند.
فرایند توسعه و آماده‌سازی > حوزهٔ بازاریابی و محصولات > عروسک رسمی بازی‌ها

در ۴ نوامبر ۲۰۱۰، و در جزیرهٔ سانگدو، اینچئون، سه فک خالدار به عنوان عروسک رسمی بازی‌ها، رونمایی شدند.
نام این سه فک، «بارامه» (바라메)، «چومورو» (추므로) و «ویچوئون» (비추온) است که به معنی باد، رقص و نور در کره‌ای می‌باشند و انتخاب این نام‌ها به دلیل تطابق با ورزشگاه اصلی بازی‌ها در اینچئون می‌باشد.
نمونهٔ اصلی این عروسک از بنگ‌یئونگدو گرفته شده‌است.
این نماد که یکی از گونه‌های کمیاب جانوری در سواحل بین دو کشور کره‌جنوبی و کره‌شمالی می‌باشد، به عنوان نمادی برای صلح آینده بین کره‌جنوبی و کره‌شمالی انتخاب شده‌است.
فرایند توسعه و آماده‌سازی > حوزهٔ بازاریابی و محصولات > مدال بازی‌ها

طراحی مدال بازی‌ها در ۱۹ اوت ۲۰۱۳ توسط شورای المپیک آسیا (OCA) تأیید شد. بر روی مدال، یک پنج‌ضلعی به نشان پنج بندر اینچئون- Airport, Seaport, Teleport, Leisureport و Businessport به همراه بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴، در داخل و مرکز این پنج‌ضلعی، حک شده‌است؛ که نماد این شهر به عنوان مرکزیت شمال‌شرقی آسیا است. در سمت دیگر هم شعار بازی‌ها به دو زبان کره‌ای و انگلیسی نوشته شده‌است.
فرایند توسعه و آماده‌سازی > حوزهٔ بازاریابی و محصولات > شعار بازی‌ها

در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۰، از شعار بازی‌ها با عنوان «تنوع در این‌جا می‌درخشد» (به انگلیسی: Diversity Shines Here) رونمایی شد. این شعار نشان‌دهندهٔ اهمیت فوق‌العادهٔ وجود تنوع شگفت‌انگیز در تاریخ، فرهنگ‌ها و ادیان آسیایی است.
شعار رسمی به زبان کره‌ای «평화의 숨결, 아시아의 미래» به معنای واقعی کلمه به معنای «نفس صلح، آیندهٔ آسیا» می‌باشد.
فرایند توسعه و آماده‌سازی > حوزهٔ بازاریابی و محصولات > تبلیغات

شش پوستر رسمی برای بازی‌های آسیایی اینچئون، در ۳۱ مارس ۲۰۱۱ منتشر شد. این طرح شامل ۲۸ ورزش المپیکی می‌شد که به پنج گروه تقسیم می‌شوند: ورزش‌های راکتی، ورزش‌های توپی، ورزش‌های آبی، ورزش‌های مهارتی و ورزش‌های دارای وزن‌بندی. از راه‌های مختلف، ارزش‌ها و فلسفهٔ هفدهمین دورهٔ بازی‌های آسیایی در این پوسترها نشان داده شده‌است.
فرایند توسعه و آماده‌سازی > حوزهٔ بازاریابی و محصولات > بازرگانی

سازمان دهندهٔ بازی‌ها ۳۰ روز پیش از آغاز بازی‌ها فروش کالا را آغاز کرد و «IB Worldwide» را به عنوان فروشندهٔ رسمی این رویداد منصوب کرد.
فرایند توسعه و آماده‌سازی > حوزهٔ بازاریابی و محصولات > موسیقی

در ۲۰ ژوئن ۲۰۱۴، آلبوم رسمی بازی‌ها با اجرای جی‌وای‌جی و توسط شرکت یونیورسال میوزیک گروپ (Universal Music) منتشر شد.
فرایند توسعه و آماده‌سازی > مکان‌ها

۴۹ مکان مسابقه و ۴۸ مکان برای تمرین در طول بازی‌ها مورد استفاده قرار گرفتند. در بین ۴۹ مکان مسابقه، ده مکان در شش شهر استان گیونگی-دو واقع شده و دو مورد دیگر نیز در چونگجو و سئول واقع شده‌است. باقی مکان‌ها در هشت منطقه و یک ایالت داخل کلانشهر اینچئون قرار دارند. ده ورزشگاه جدید برای برگزاری بازی‌ها ساخته شد. همچنین این بازی‌ها شامل دهکدهٔ ورزشکاران و رسانه بود که دارای بیش از ۳٬۳۰۰ واحد آپارتمان و ۹٬۵۶۰ اتاق برای ورزشکاران و اهالی رسانه می‌باشد.
ورزشگاه اصلی بازی‌ها که به نام ورزشگاه اصلی آسیاد اینچئون شناخته می‌شود، در طول بازی‌ها ۶۱٬۰۷۴ صندلی ظرفیت داشت و ۳۰٬۰۰۰ صندلی آن پس از بازی‌ها متغیر بود.
این ورزشگاه ۴۰۰ میلیون‌دلاری با پیش‌بینی گنجایش ۷۰٬۰۰۰ صندلی، توسط شرکت پاپولوس طراحی شده‌است که چندین محل برگزاری مسابقات در سراسر جهان از جمله ورزشگاه المپیک بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ را طراحی کرده‌است. مراسم کلنگ‌زنی و آغاز ساخت این مکان در یئونهوی-دونگ در روز ۲۸ ژوئن ۲۰۱۱ انجام شد. این پروژه که در ژوئن ۲۰۱۱ شروع شده بود، در ژوئیه ۲۰۱۴ به پایان رسید.
پرچم‌ها در پارک آسیاد
دهکدهٔ ورزشکاران در گوول، نامدونگ دیستریکت ساخته شد که ۲۲ ساختمان آپارتمان و ۲٬۲۲۰ واحد داشت. در این مکان، حدود ۱۴٬۵۰۰ ورزشکار و مسئول تیم جای می‌گیرند.
فرایند توسعه و آماده‌سازی > حمل و نقل

پروژهٔ ساخت متروی اینچئون که طبق برنامه‌ریزی‌های قبلی قرار بود در سال ۲۰۱۸ تکمیل شود، در دورهٔ کوتاه‌تری به انجام رسید. با توجه به محبوبیت روزافزون فرودگاه بین‌المللی اینچئون در طول بازی‌ها، روش‌های مهاجرت برای راحتی بیشتر مسافران، بهبود یافت.
مراسم افتتاحیه

آیین افتتاحیه، ساعت ۱۸:۰۰ به وقت محلی، در روز ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۴ آغاز شد. کارگردانی اجرای این مراسم افتتاحیه برعهدهٔ دو تن از مشهورترین کارگردانان کره‌ای بود. ایم کوان-تا، کارگردان، به همراه جانگ جین، نمایش‌نامه نویس و بازیگر کره‌ای، کارگردان مراسم بودند. کیم سئونگ-جو، هنرمند و یون سو-یئونگ، رئیس تشریفات کی‌بی‌اس میزبان مراسم بودند.
پارک گون-هه، رئیس‌جمهور کره‌جنوبی، که بازی‌ها را افتتاح کرد، به همراه توماس باخ، رئیس کمیته بین‌المللی المپیک، یوئیچی ماسوزوئه، فرماندار توکیو و همچنین یو جیونگ-بوک، شهردار اینچئون، در این مراسم حضور داشتند.
بازیگران، جانگ دونگ-گون و کیم سو هیون اجرای این نمایش را به‌عهده داشتند که در چهار بازی نمایشی تحت پوشش قرار گرفت، از «آسیا مدت‌ها قبل»، «دیدار آسیا از طریق دریا»، «آسیا به عنوان خانواده و دوستان» و «آسیا به عنوان یک و آینده در حال پیوستن به امروز»، گذشته و آیندهٔ کره را با فناوری دیجیتال به نمایش گذاشت. نوازندگان دیگر شامل پیانویست چینی، لانگ لانگ، خوانندهٔ سوپرانو، سومی جو، جی‌وای‌جی، اکسو، و سای در این آیین که با نمایش گانگنام استایل به پایان رسید، شرکت کردند.
کشورهای شرکت‌کننده

تمام ۴۵ عضو شورای المپیک آسیا، از جمله کره‌شمالی، که در ابتدا و پس از بروز اختلافات با کره‌جنوبی در مورد مسائل اداری مربوط به هیئت ورزشکاران و مسئولان این کشور، تهدید به تحریم بازی‌ها کرده بود، در این بازی‌ها شرکت کردند.
عربستان سعودی تنها کشوری بود که ورزشکاران زن را به بازی‌ها اعزام نکرد.
فهرست کمیته‌های ملی المپیک شرکت‌کننده به همراه تعداد ورزشکاران هر کشور که در داخل پرانتز آمده، مشاهده می‌شود.
ورزشکاران کمیته‌های ملی المپیک شرکت‌کننده (از بیشترین تا کمترین)
| IOC | کشور | ورزشکاران |
| --- | --- | --- |
| CHN |  چین | ۸۹۴ |
| KOR |  کره جنوبی | ۸۳۳ |
| JPN |  ژاپن | ۷۱۸ |
| THA |  تایلند | ۵۱۸ |
| IND |  هند | ۵۱۵ |
| HKG |  هنگ کنگ | ۴۷۶ |
| TPE |  چین تایپه | ۴۲۰ |
| KAZ |  قزاقستان | ۴۱۵ |
| UZB |  ازبکستان | ۲۹۱ |
| IRI |  ایران | ۲۸۲ |
| MAS |  مالزی | ۲۷۷ |
| KUW |  کویت | ۲۵۸ |
| QAT |  قطر | ۲۵۱ |
| MGL |  مغولستان | ۲۳۴ |
| SGP |  سنگاپور | ۲۳۰ |
| NEP |  نپال | ۲۰۳ |
| KSA |  عربستان سعودی | ۲۰۲ |
| VIE |  ویتنام | ۱۹۶ |
| PAK |  پاکستان | ۱۸۸ |
| INA |  اندونزی | ۱۸۶ |
| PRK |  کره شمالی | ۱۵۰ |
| PHI |  فیلیپین | ۱۵۰ |
| MDV |  مالدیو | ۱۴۲ |
| BAN |  بنگلادش | ۱۳۶ |
| MAC |  ماکائو | ۱۳۵ |
| KGZ |  قرقیزستان | ۱۱۷ |
| LAO |  لائوس | ۱۰۲ |
| JOR |  اردن | ۹۷ |
| OMA |  عمان | ۹۳ |
| TJK |  تاجیکستان | ۹۲ |
| UAE |  امارات متحده عربی | ۸۵ |
| SRI |  سری‌لانکا | ۸۰ |
| TKM |  ترکمنستان | ۸۰ |
| AFG |  افغانستان | ۶۹ |
| BRN |  بحرین | ۶۹ |
| MYA |  میانمار | ۶۴ |
| IRQ |  عراق | ۶۳ |
| PLE |  فلسطین | ۵۶ |
| LBN |  لبنان | ۴۱ |
| YEM |  یمن | ۳۴ |
| TLS |  تیمور شرقی | ۳۳ |
| SYR |  سوریه | ۳۰ |
| CAM |  کامبوج | ۲۰ |
| BHU |  بوتان | ۱۶ |
| BRU |  برونئی | ۱۱ |
ورزش‌ها

بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴ شامل ۲۸ ورزش المپیکی بود که در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ حضور داشتند. علاوه بر این، هشت ورزش غیر المپیکی در این دوره حضور داشتند: بیسبال، بولینگ، کریکت، کبدی، کاراته، سپک تاکرا، اسکواش و ووشو. این فهرست در ۹ دسامبر ۲۰۱۰ در جلسهٔ هیئت مدیرهٔ OCA در مسقط، عمان تصویب شد. در این نشست شش ورزش دیگر: رول‌اسکیت، بازی‌های تخته‌ای (شطرنج، گو، ژیانگ‌کی)، بیلیارد، سافت‌بال، رقص ورزشی و دراگون بوت (قایق اژدها) که در بازی‌های دورهٔ قبل حاضر بودند، از فهرست حذف شدند. در ۱۳ ژوئیه ۲۰۱۱، در طی برگزاری سی‌امین مجمع عمومی سالانه در توکیو، سافت‌بال و بیسبال به عنوان یک رشتهٔ ورزشی به ثبت رسیدند، درحالی که سافت تنیس زیرمجموعهٔ تنیس قرار گرفت.
برای اولین‌بار، رویدادهای تیراندازی با کمان کامپوند، سه‌گانه مختلط و جودو تیمی در فهرست رویدادهای بازی‌ها جای گرفتند. تغییر در ورزش‌های غیر المپیکی حاضر در بازی‌های آسیایی تحت تأثیر بحث و گفتگو با سازمان دهندگان بازی‌ها قرار داشت، که پیشنهاد کرده بودند که کریکت از برنامهٔ بازی‌ها حذف شود، زیرا احساس می‌کردند تعداد بسیار کمی از کشورها آن را بازی می‌کنند و زیرساخت‌های لازم برای میزبانی آن وجود ندارد. با این حال، OCA با استناد به محبوبیت و علاقهٔ بیننده، با پیشنهاد حذف کریکت مخالفت کرد.
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|  ورزش‌های آبی شیرجه  شنا  شنای موزون  واترپلو  تیراندازی با کمان  دو و میدانی  بدمینتون  بیسبال بیسبال  سافت‌بال  بسکتبال  بولینگ  بوکس  |  کانوئینگ اسپرینت  اسلالوم  کریکت  دوچرخه‌سواری بی‌ام‌ایکس  دوچرخه‌سواری کوهستان  جاده  پیست  سوارکاری درساژ  سه‌روزه  پرش  شمشیربازی  هاکی روی چمن  |  فوتبال  گلف  ژیمناستیک هنری  ریتمیک  ترامپولین  هندبال  جودو  کبدی  کاراته  پنج‌گانه مدرن  روئینگ  راگبی ۷ نفره  قایقرانی بادبانی  |  سپک تاکرا  تیراندازی  اسکواش  تنیس روی میز  تکواندو  تنیس تنیس  سافت تنیس  سه‌گانه  والیبال والیبال ساحلی  والیبال سالنی  وزنه‌برداری  کشتی  ووشو   |
مراسم اختتامیه

مراسم اختتامیه روز ۴ اکتبر ۲۰۱۴ و در ساعت ۱۹:۰۰ به وقت محلی آغاز شد. موضوع این مراسم «خاطرات به یادماندنی ما از اینچئون» بود. رئیس OCA، شیخ احمد الفهد الصباح، نخست‌وزیر کره جنوبی، جونگ هونگ-وون، و شهردار اینچئون، یو جئونگ-بوک مهمان این مراسم بودند.
در این مراسم اجراهایی از شرکت رقص ملی کره جنوبی و گروه مرکز رقص گوگاک و آکادمی تکواندو کوکی‌وون به انجام رسید. سپس سانهه ایم، خوانندهٔ سوپرانو سرود ملی را در مراسم خواند و پس از آن ورزشکاران در امتداد هم به همراه داوطلبان و حمل‌کنندگان پلاکارد وارد ورزشگاه شدند. پیش از سخنان شیخ احمد الفهد الصباح، گروه موسیقی سی‌ان‌بلو دو آهنگ "I'm sorry" و "Can't stop" را اجرا کرد، جایزهٔ MVP سامسونگ بهترین ورزشکار بازی‌ها کوزوکه هاژینو اهدا شد و پایان بازی‌های آسیایی اینچئون ۲۰۱۴ اعلام شد.
پرچم شورای المپیک آسیا پایین آورده شد و پرچم اندونزی، کشور میزبان دورهٔ بعد همزمان با پخش سرود ملی اندونزی برافراشته شد.
ریتا سوبووو عضو کمیتهٔ بین‌المللی المپیک، الکس نوئردین فرماندار سوماترای جنوب و باسوکی تیاهاجا پورناما فرماندار جاکارتا پرچم بازی‌ها را برای بازی‌های ۲۰۱۸ دریافت کردند.
این مراسم با اجرای بخش مربوط به جاکارتا و پالم‌بانگ، شهرهای میزبان دورهٔ بعدی بازی‌های آسیایی ادامه پیدا کرد. این بخش با اجرای «رنگ‌های جاکارتا» آغاز شد و با رقص جاوه‌ای با نام رُنگنگ و سپس با نمایش «روح سوماترای جنوبی»، رقص مالایی همراه با نواختن طبل‌های رامپاک نوسانتارا ادامه یافت.
با اجرای آهنگ‌های "Hands up" و "Fantastic Baby" از ستارهٔ موسیقی پاپ کره، بیگ بنگ، مراسم اختتامیه به پایان رسید درحالی که پیشتر گروه سیستار کنسرت پیش از مراسم را اجرا کرده بود.