stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جهانشاه‌خان امیرافشار
زندگی

در حدود سال ۱۲۵۷ هجری قمری (برابر ۱۲۲۰ خورشیدی) در کرسف زاده شد. پدرش حسنعلی‌خان سردارفاتح رئیس ایل افشار بود که ریاست او به تأیید محمد شاه قاجار و سپس ناصرالدین شاه رسیده‌بود. جهانشاه‌خان پس از وفات پدرش در ۱۲۸۱ قمری به ریاست ایل افشار رسید و پس از او این مقام به نواده‌اش، محمدحسین‌خان، منتقل شد.
جهانشاه‌خان با حمایت ابراهیم‌خان امین‌السلطان و بعدها علی‌اصغرخان اتابک، قدرت یافت. او به فرمان‌های دولتی بی‌توجه بود و از حاکمان منصوب دولت اطاعت نمی‌کرد و عاقبت بر اثر اقدامات خودسرانه خود با عبدالعلی میرزا احتشام‌الدوله (پسر فرهاد میرزا معتمدالدوله و حاکم زنجان در سال ۱۳۰۶ قمری) درگیر شد. کار به درگیری میان نیروهای دو طرف کشید که در پی آن جهانشاه‌خان پیروز و احتشام‌الدوله دستگیر و زندانی شد.
چون خبر به ناصرالدین شاه رسید، عده‌ای را برای دستگیری جهانشاه‌خان به زنجان فرستاد. جهانشاه‌خان شبانه عبدالعلی میرزا را آزاد کرد و به تهران فرستاد و خود به تبریز رفت و در خانه آقا میرزا جواد مجتهد تبریزی بست نشست. ولی پس از چند ماه با وساطت علی‌اصغرخان اتابک مورد بخشش شاه قرار گرفت و به زنجان بازگشت.
در سال ۱۳۳۱ ق شجاع الدوله با مساعدت روس‌ها در تبریز حکومت می‌نمود و برادرش سردار موید حاکم زنجان بود. شجاع الدوله می‌خواست زنجان را به‌طور قطع بآذربایجان الحاق کند. جهانشاه خان مقاومت نمود و زد و خوردهایی بین او و شجاع الدوله بوقوع پیوست. در اثر مداخلات حکومت مرکزی بالاخره از تجاوزات شجاع الدوله جلوگیری بعمل آمد. امیرافشار نسبت به آخوند ملا قربانعلی زنجانی اعتقاد کامل داشت و او را پس از سقوط محمدعلی شاه تحت حمایت خود قرار داد و با حفاظت نیروی نظامی شخصی خود به عراق برد.
جهانشاه‌خان در سال ۱۳۰۵ به حکم رضا شاه -که برای محو معارضین سلطنت و گردنکشان محلی تلاش می‌کرد- دستگیر شد. اما با تقدیم مقدار زیادی وجه نقد و بخشی از اموال ارزشمندش به شاه، آزادی خود را به دست آورد. ولی از روی دوراندیشی و از بیم تکرار اتفاقات مشابه، در زنجان نماند و رهسپار عراق شد. او پس از دو سال اقامت در نجف در شب پنجشنبه ۱۵ رجب ۱۳۴۷ قمری (برابر ۱۳۰۷ خورشیدی) در سن هشتادوهفت سالگی درگذشت. پیکرش را در یکی از حجره‌های رواق بالای سر علی بن ابی‌طالب دفن کردند. میرزا خلیل شاعر در تاریخ وفاتش شعری سرود که بر سنگ مزارش نگاشتند و بیت پایانی آن چنین است:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| خواستم از طبع تاریخش بگفتا زین حساب |  | غمزش حوران بر او ماه رجب رفت زوال |
انتصاب حاج باباخان اردبیلی به عنوان حاکم ابهررود خمسه در زنجان برای دفع فتنه امیرافشار (جهانشاه‌خان امیرافشار)

...حاج باباخان اردبیلی که در وقایع تبریز و گیلان دلاوریها کرده و با دشمنی با بیگانگان و مجاهدان جزو آزادیخواهان و وطن دوستان بنام گردیده بود! و سردار سپه (رضاخان)  نیز که رکن اصلی کودتا بود با او آشنایی داشت و به خوبی وی را میشناخت، در شعبان ۱۳۳۹ از طرف دولت وقت به حکومت  ابهررود خمسه (ابهر) در زنجان منصوب گشت و دفع فتنه امیرافشار ( جهانشاه‌خان امیرافشار) به وی واگذار گردید. مقدمه‌ای که بر این حکم نوشته شده است موقعیت آن روز وی را از نظر دولت مشخص می‌دارد به ویژه آنکه او را مرد توانا و قادر به اشاعه امنیت می‌داند. متن به شرح زیر است:
حکم سید ضیاءالدین طباطبایی وزیر دولت داخله به حاج باباخان اردبیلی:
وزارت داخله.اداره پرسنل.نمره ۱۲۰۲ . مورخه ۲ شعبان المعظم ۱۳۳۹ (۲۲ برج حمل ۱۳۰۰) تصمیم دولت و اراده وزارت داخله بر آن است که حکام آتیه توانا و قادر به اشاعه امنیت بوده عدالت را احترام و منافع عمومی را حفظ و تجلیل کنند. بنابراین حاج باباخان اردبیلی را که شخص کافی و لایقی است و در طی مراحل خدمات سابقه اعتماد دولت را به کمال صداقت و نیات حسنه خود جلب نموده به حکومت ابهررود خمسه منص.چوب و مامور کرده‌ام که با نهایت اهتمام و جدیت در تنظیم و تنسیق امور آن حدود کوشیده و اهالی از حسن اداره ایشان متمتع و برخوردار شده و مقررات ایشان را مقررات دولتی دانند. سید ضیاءالدین طباطبایی.مهر وزارت داخله.
پس از دستگیری جهانشاه‌خان امیرافشار توسط حاج باباخان اردبیلی و وصول کل مالیات‌های معوقه از وی توسط دولت، سید ضیاءالدین طباطبایی رییس الوزرای وقت طی نامه شماره ۲۱۵۳ مورخ ۱۱ اردیبهشت ۱۳۰۰ کتبا از وی قدردانی نمود. او در این نامه خطاب به حاج باباخان حاکم ابهررود می نویسد..
...از لیاقت شما برای انجام خدمات محوله آگاه بوده و به همین نظر ، شما را برای حکومت آن محل در نظر گرفته بودم...
فرزندان

محمدعلی‌خان صارم‌السلطان، در زمان حیات پدر درگذشت و دو پسر و چهار دختر داشت، پسرانش:
محمدحسین‌خان امیرافشار، هفت فرزند داشت، از جمله:
منوچهر امیرافشار، نمایندهٔ زنجان در دورهٔ ۲۰ مجلس شورای ملی
جهانشاه امیرافشار، نمایندهٔ زنجان در دورهٔ ۲۴ مجلس شورای ملی
محمدحسن‌خان امیرافشار، نمایندهٔ زنجان در ادوار ۱۶ و ۱۷ مجلس شورای ملی
علی‌اصغرخان سردار فاتح
نتیجه
1.پرویز امیرافشار که دو فرزند دارد ازجمله: حسام الدین امیرافشار که پسری دارد به اسم مبین امیر افشار
خصوصیات

جهانشاه خان علاقه بسیار به شکار داشت. با وصف ثروت فراوان به زندگی ایلاتی و ساده علاقه‌مند بود. با اعیان و اشراف تهران رفاقت داشت. به‌علت علاقه به شکار دوستی محکمی بین او و حسن مستوفی و صولت‌الدوله قشقایی و عبدالحسین میرزا فرمانفرما برقرار بود.
جهانشاه خان تا سنین بالا علاقه خود را به سوارکاری و شکار حفظ کرده بود. عین‌السلطنه در خاطرات خود از سال ۱۳۰۳ خورشیدی می‌نویسد:
«آقای عمادالسلطنه ورداورد رفته بود. جهانشاه‌خان با همه پیری یک ماه است با قوش، توله، تازی آنجا شکار رفته است.»
راش سنتر، کانزاس

مکان
| Rush Center, Kansas | Rush Center, Kansas |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location of Rush Center, Kansas: Location of Rush Center, Kansas
ایالت: کانزاس
شهرستان: Rush
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۳۹ مایل مربع (۱٫۰۱ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۳۹ مایل مربع (۱٫۰۱ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۹۹۵ فوت (۶۰۸ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۱۷۰
 • برآورد (۲۰۱۱): ۱۶۵
 • تراکم: ۴۳۵٫۹/مایل مربع (۱۶۸٫۳/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: ۶۷۵۷۵
کد منطقه: ۷۸۵
FIPS کد: ۲۰-۶۱۷۷۵
GNIS feature ID: ۰۴۷۵۶۱۱
راش سنتر (به انگلیسی: Rush Center) شهری در ایالت کانزاس کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱۷۰ نفر بوده‌است.
بخش امروهه

District of Uttar Pradesh
| بخش امروها | بخش امروها |
| --- | --- |
District of Uttar Pradesh: District of Uttar Pradesh
موقعیت بخش امروها در نقشه: موقعیت بخش امروها در نقشه
ایالت: اوتار پرادش
تقسیمات اداری هند: ناحیه مرادآباد
Headquarters: Amroha
حکومت: حکومت
 • لوک سبها: Amroha
مساحت: مساحت
 • Total: ۲۳۲۱ کیلومتر مربع (۸۹۶ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • Total: ۱۸۴۰۲۲۱
 • تراکم: ۷۹۰/کیلومتر مربع (۲۱۰۰/مایل مربع)
 • شهری: ۵۶٪
Demographics: Demographics
 • Literacy: 50.21 per cent
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۰۵:۳۰ (زمان استاندارد هند)
Average annual precipitation: 1,120 mm
وبگاه: https://amroha.nic.in/
بخش امروها (به انگلیسی: Amroha district) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در ناحیه مرادآباد واقع شده‌است. بخش امروها ۲٬۳۲۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۸۴۰٬۲۲۱ نفر جمعیت دارد.
بخش اممابودا

مکان
| بخش اممابودا Emmaboda kommun | بخش اممابودا Emmaboda kommun |
| --- | --- |
ناحیه شهری: ناحیه شهری
  نشان:   نشان
موقعیت بخش اممابودا در نقشه: موقعیت بخش اممابودا در نقشه
شهرستان‌های سوئد: شهرستان کالمار
Seat: Emmaboda
مساحت: مساحت
 • کل: ۷۲۲٫۴۲ کیلومتر مربع (۲۷۸٫۹۳ مایل مربع)
 • خشکی: ۶۹۲٫۳۲ کیلومتر مربع (۲۶۷٫۳۱ مایل مربع)
 • آب: ۳۰٫۱ کیلومتر مربع (۱۱٫۶ مایل مربع)
 : Area as of January 1, 2010.
جمعیت (June 30, 2012): جمعیت (June 30, 2012)
 • کل: ۹٬۱۸۲
 • تراکم: ۱۳/کیلومتر مربع (۳۳/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانی اروپای مرکزی)
کد ایزو ۳۱۶۶: ISO 3166-2:SE
استان: اسملاند
Municipal code: ۰۸۶۲
وبگاه: www.emmaboda.se
بخش اممابودا (به سوئدی: Emmaboda kommun) یک ناحیه شهری در سوئد است که در شهرستان کالمار واقع شده‌است.
سازهای کوبه‌ای

زنگ‌های باستانی در چین، نوعی ساز کوبه‌ای در سدهٔ ۶ پیش از میلاد
سازهای کوبه‌ای یا ساز کوبه یا پِرکاشِن به سازهایی گفته می‌شود که از طریق ضربه، تکان، سایش، خراش یا هر عمل دیگری که منجر به نوسان شود، تولید صدا کنند. وظیفهٔ اصلی سازهای کوبه‌ای معمولاً اجرای ضرب‌آهنگ (ریتم) در متن آهنگ است، ولی توانایی اجرای ملودی را هم دارند. تاریخچهٔ سازهای کوبه‌ای به هزاران سال پیش برمی‌گردد. این سازها احتمالاً پس از صدای انسانی قدیمی‌ترین نوع سازها هستند. سازهای کوبه‌ای را عموماً می‌توان به دو دستهٔ سازهای کوبه‌ای با کوک معیّن مثل زیلوفون و سازهای کوبه‌ای با کوک نامعین مثل انواع طبل تقسیم کرد.
چوب‌ها و مضراب‌های سازهای کوبه‌ای
انواع سازهای کوبه‌ای

زنگ (زنگوله)
بلز
طبل بانگو
تومبا
طبله
دهل
تنبک (تمبک)
تشمال
دمام
دف
تمپو
ناغارا
دایره‌زنگی
طبل
سنج
مثلث
تیمبالس
تیمپانی
زیلوفون
ماریمبا
جمبه
چِلِستا
کنگا
گلوکن‌اشپیل
ویبرافون
ماراکا
قاشقک (کاستانِت)
تام-تام
گنگ
درام
کوزه
آینه پیل
شندف
درای (جرس)
پنداریک
طاس (ساز)
ضرب زورخانه
هنگ (ساز)
کاخون
بندیر
قوی و پایدار

ترزا می در سال ۲۰۱۷میلادی
" قدرتمند و پایدار " یا " رهبری قوی و پایدار " عبارتی بود که ترزا می نخست وزیر انگلیس اغلب در آستانه انتخابات عمومی ۲۰۱۷میلادی انگلستان به کار برد .
ریشه

به گزارش فایننشال تایمز ، این عبارت ممکن است از سخنرانی نخست وزیر پیشین دیوید کامرون پس از رای گیری انگلیس برای خروج از اتحادیه اروپا : "ثبات ، رهبری قوی ، مصمم و متعهد".
استفاده توسط ترزا می و دیگران

"قوی و پایدار" به عنوان یک کلیشه توصیف شده بود که منجر به انتقادات شدیدی شد،ترزا می یک مبارز سیاسی است و فقط از طریق شعارهای خود با مردم صحبت می کند.
در مصاحبه ای با اندرو مار ، خبرنگار بی‌بی‌سی ، می پس از گفتن "قدرتمند و پایدار" در ۳۰ ثانیه اول مصاحبه او قطع شد ، و از او خواسته شد که از شعار خود استفاده نکند.
هنرمندی به نام جرمی دللر پوستری را طراحی کرد که این عبارت را مسخره می کند. در یک کنفرانس مطبوعاتی در طول مبارزات انتخاباتی ، یک گزارشگر اظهار داشت که ماه انتخابات بسیار ماه حساسی است. این توسط سایر خبرگزاری ها نیز تکرار شد.در مقطعی دیگر از مبارزات انتخاباتی ، فردی به رهبر مخالفان جرمی کوربین دو موضوع ارائه داد ، یکی حاوی کلمه "قوی" و دیگری با کلمه "پایدار".
گفته می شود که پس از انتخابات ، می خواست شعار "قوی و پایدار" خود را کنار بگذارد ، زیرا احساس می کرد که این "احمقانه" کلمه بسیار احمقانه است و به طور گسترده ای تصور می شد که این عبارت بیش از حد استفاده شده است و دیگر عادی شده است.
گای ورهوفشتات ، هماهنگ کننده پارلمان اروپا در امور مربوط به برکسیت (Brexit ) ، این عبارت را مورد استفاده قرار داد به طوری که: "هر معامله برکسیت (Brexit ) نیاز به درک قوی و پایدار از مسائل پیچیده و ..." دارد.
کتاب شناسی

جان کریس . من ، میبوت: ظهور و سقوط . لندن شابک 978-1-78335-159-6.
پوستر در شهر لندن ، این جمله را در هنگام مبارزات انتخاباتی مردم انگلستان به کار می برند.
عبدی یمینی

| عبدی یمینی | عبدی یمینی |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: عبدالرضا یمینی
نام(های) دیگر: عبدی یمینی
زاده: ۲۹ خرداد ۱۳۳۲ تهران، ایران
درگذشته: ۲۴ تیر ۱۳۸۸ (۵۶ سال) حوالی روستای جنت‌آباد، قزوین
ژانر: پاپ   ارکسترال   جاز  راک
ساز(ها): پیانو، کیبورد، گیتار
سال‌های فعالیت: از اواخر دههٔ ۵۰ تا زمان مرگ
سازهای اصلی: سازهای اصلی
پیانو، کیبورد، گیتار: پیانو، کیبورد، گیتار
تحصیلات: کارشناسی ارشد موسیقی
عبدالرضا یمینی معروف به عبدی یمینی (۲۹ خرداد ۱۳۳۲ – ۲۴ تیر ۱۳۸۸) آهنگساز، تنظیم‌کننده، رهبر ارکستر و نوازنده ایرانی بود.
زندگی‌نامه

عبدالرضا یمینی مشهور به عبدی یمینی در سال ۱۳۳۲ خورشیدی در شهر تهران به دنیا آمد. از کودکی شیفتهٔ موسیقی بود و علی‌رغم مخالفت‌های پدرش، زندگی خود را وقف موسیقی نمود.
وی از نوجوانی با نواختن اغلب سازهای غربی رایج در ارکسترهای ایرانی، و به ویژه با گیتار و کیبورد و پیانو آشنا شد و در سنین جوانی، به عنوان نوازنده به ارکستر برخی خوانندگان روز پیوست.
وی از جمله نوازندگان شبه کنسرتی بود که فریدون فروغی در سال ۱۳۵۸، نخستین آهنگ‌های بعد از انقلاب خود اجرا نمود. این کار که در استودیو ضبط می‌شد، نقطهٔ عطفی در فعالیت هنری عبدی یمینی محسوب می‌شد.
خروج از ایران

یمینی پس از آن برای ادامه تحصیل به انگلستان مهاجرت کرد و پس از به پایان رساندن تحصیلات مقدماتی موسیقی خود در ساوثِند کالج southend college انگلستان، تحصیلات عالی موسیقی را در دانشگاه university of surrey انگلیس ادامه داد و سرانجام در سال ۱۹۸۳ با اخذ درجه فوق لیسانس فارغ‌التحصیل گردید. وی همچنین مدتی نیز به اتریش رفت و در وین به یادگیری مبانی موسیقی کلاسیک پرداخت.
در نهایت وی توانست علاوه بر اخذ مدرک فوق لیسانس در رشتهٔ موسیقی، به تکمیل دانش موسیقایی خود بپردازد و پس از طی دوره‌های خویش در لندن و وین در سال ۱۳۶۲ خورشیدی فارغ‌التحصیل شود و فعالیت هنری خویش را به شکل گسترده‌تر و حرفه‌ای تری دنبال نماید.
عبدی یمینی فعالیت‌های هنری خود را از دههٔ هشتاد میلادی با تشکیل یک گروه موسیقی در همراهی با آرمیک آغاز کرد. البته حضور عبدی این بار منحصر به نوازندگی او نبود و در زمینه‌های دیگر همچون تنظیم و آهنگسازی و رهبری ارکستر نیز در گروه مذکور فعالیت داشت.
در این گروه که به زودی به صورت یکی از بهترین گروه‌های موسیقی در دههٔ ۸۰ میلادی درآمد، عبدی به عنوان رهبر ارکستر و نوازندهٔ کیبورد فعالیت می‌کرد و نوازندگانی چون آرمیک وی را همراهی می‌نمودند. گروهی که عبدی یمینی گرد هم آورده بود شامل بهترین نوازندگان می‌شد و به ویژه با تنظیم و اجرای ترانه‌های داریوش اقبالی این گروه بین مردم شناخته شد.
البته عبدی یمینی در وهلهٔ نخست یک تنظیم‌کننده خارق‌العاده بود، تنظیم‌کننده‌ای که آثارش همگی نشانگر هنر تنظیم و ساختارشکنی او در دههٔ ۸۰ میلادی است و وی را به عنوان هنرمندی برجسته معرفی می‌کند. نخستین تنظیم جدی عبدی یمینی تنظیم ملودی «دلبر» فرید زولاند بود که با صدای ابی منتشر شد. (تو ای بال و پر من رفیق سفر من …)
یمینی بعد از آن همکاری خود را به عنوان نوازنده و رهبر ارکستر با خوانندگان پاپ ایرانی از جمله خود اِبی آغاز کرد.
وی همچنین در مقام آهنگساز و به وِیژه تنظیم‌کننده نیز با سایر خوانندگان ایرانی شروع به فعالیت نمود و در زمانی نه چندان طولانی با تنظیم‌های به روز و مناسب خویش، توانست خود را به عنوان موزیسینی بزرگ مطرح کند.
از همکاری‌های عبدی یمینی به عنوان آهنگساز و تنظیم‌کننده می‌توان جدای از همکاری همیشگی اش با داریوش و تا حدی با ابی، به همکاری او با خوانندگانی چون معین، منصور، هاتف، شهیار قنبری و… اشاره کرد.
اوج فعالیت‌های وی از میانهٔ دهه ۶۰ تا اواخر دههٔ هفتاد خورشیدی بود و در این مدت نام وی در همراهی با خوانندگانی چون: داریوش، ابی، شهره، لیلا فروهر، معین، منصور، عارف، نوش آفرین، فرزین، شهیار قنبری، ناهید، شهرام شب‌پره، امید، هاتف و… به عنوان آهنگساز و تنظیم‌کننده و همین‌طور به عنوان همکاری‌کننده با این خوانندگان در کنسرت‌هایشان همواره به چشم می‌خورد.
از بهترین کارهای وی در این دوران آلبوم «امان از…» با صدای داریوش اقبالی می‌باشد که آهنگسازی و تنظیم تمامی تمامی ترانه‌های این آلبوم که سرودهٔ شهیار قنبری بود، توسط او انجام گرفت. این آلبوم در سال ۱۹۹۲ میلادی (۱۳۷۱ خورشیدی) منتشر شد.
در واقع برای مدتی عبدی و داریوش و شهیار قنبری مثلث هنری متفاوتی را در عرصهٔ موسیقی پاپ ایرانی ایجاد کردند که به نوعی یادآور مثلث هنری «اسفندیار منفردزاده، فرهاد و شهیار قنبری» در نسل پیش از آن‌ها بود.
از جمله زیباترین ملودی‌های خلق شده توسط عبدی یمینی در این دوران ملودی ترانهٔ «به بچه هامون چی بگیم» با کلام اردلان سرفراز و صدای داریوش اقبالی بود. تنظیم شاهکار عبدی در این کار و استفاده از ساز گیتار برای همخوانی کلام و ملودی، به نوعی بی‌نظیر بود.
خروج از ایران > آهنگ کِلید

در سال ۱۳۷۰ خورشیدی عبدی یک آهنگ فوق عاشقانه و احساسی را تنظیم میکند؛ آهنگی از حسن شماعی زاده و ترانه ای احساسی از بیژن سمندر که با صدای شهره، که یکی از بهترین اِسلُو خوان های موسیقی پاپ است، رنگارنگ شد. عبدی در ابتدای آهنگ ساز گیتار را انتخاب کرد، که فضا را کمی احساسی کند. و بعد از گیتار ویلون سل و ویلون را مورد استفاده قرار می دهد که آهنگ به آرامی هرچه تمام شروع شود. بعد از ۱۰ ثانیه ویلون، صدای شهره شنیده میشود(روزا که تو نیستی خونه دلم برات پریشونه). آهنگ سراسر عشق را به شنونده گوشزد میکند.
یکی از کارهای بزرگ و شاخصی که عبدی یمینی در این سال‌ها و طی مدت همکاری با داریوش به انجام رساند و تاکنون چندان به آن پرداخته نشده‌است، بازسازی مجدد برخی از آهنگ‌های دههٔ ۵۰ بود که با صدای داریوش خوانده شده بود. آهنگ‌هایی که اگر چه ملودی‌های بسیار قوی و همچنین تنظیم‌های خوبی برای سالهای دههٔ پنجاه به‌شمار می‌آمدند، ولی برای دهه‌های بعد کمی کهنه و غبارآلود به نظر می‌رسیدند. امّا عبدی با تنظیم مجدد و گسترش ملودی بعضی از این آهنگ‌ها، کاری به مراتب شنیدنی تر از اصل آن‌ها را عرضه کرد. ترانه‌هایی مانند: رهگذار عمر، وطن پرندهٔ پَر در خون، به من نگو دوست دارم، علی کنکوری، جنگل، بن‌بست، اجازه، خونه، شقایق، زندونی، پریا و… نمونه‌هایی از این ترانه‌های بازسازی شده هستند که در آلبوم صحنه ۱ و ۲ ارائه شده‌اند. در این زمینه برخی حتی اجراهایی که با تنظیم عبدی ضبط شده‌اند را به اجرای اورجینال این آهنگ‌ها ترجیح می‌دهند.
رهبری ارکستر داریوش در جریان کنسرتهای او از مهمترین کارهای انجام شده توسط یمینی بود، طوری‌که کیفیت کنسرت‌های داریوش پیش و پس از همراهی عبدی یمینی با وی، تفاوت بسیار زیاد و واضحی را نشان می‌دهد. اساساً بسیاری این موضوع که کنسرت‌های دههٔ نود میلادی داریوش همواره با رهبری «عبدی یمینی» و «آرمیک» همراه بوده‌است را، نشان‌دهندهٔ دقت و توجه و ارزشی می‌دانند که داریوش با همکاری با این هنرمندان بزرگ به کارش داده‌است.
البته عبدی علاوه بر نوازندگی و تنظیم و رهبری ارکستر برای داریوش در ارکستر هایده و معین نیز حضور چشم‌گیری داشت به شکلی که در آخرین شب برنامهٔ هایده او نیز حضور داشت.
عبدی همچنین تنظیم چهار آلبوم بی کلام با نام آن روزها به نوازندگی ویلن فرید فرجاد را برعهده داشت.
کارهای منتشرنشده بسیاری هم از این تنظیم‌کننده برجسته باقی‌مانده که می‌توان به آلبوم عزیز قصه با صدای عارف اشاره کرد که وی چند کار در این مجموعه دارد یا آلبومی با صدای داریوش در فضای عرفانی با اشعار حافظ که تمام بار موسیقی آن برعهده یمینی بوده‌است و کارهایی دیگر که برخی از آن‌ها منتشر شده‌اند.
همچنین یکی از آخرین کارهای شنیده شده عبدی تنظیم آهنگ سفیر با صدای هاتف بود.
بازگشت به ایران

عبدی یمینی از حدود سال ۱۳۷۷ یعنی در اواخر دههٔ ۹۰ لس آنجلس را ترک کرده و به ایران بازگشت و به همکاری با خوانندگان جوان داخل کشور از جمله محمد خاکپور، در زمینه تنظیم و آهنگسازی پرداخت.
البته برخی علت بازگشت یمینی به ایران در دههٔ نود را به دلیل مشکلات شخصی وی دانسته‌اند. امّا داریوش اقبالی که از دوستان نزدیک او به‌شمار می‌آید، علت این بازگشت را خستگی و دلزدگی او از فضای محافل هنری لس آنجلسی ذکر کرده‌است.
البته برخی هم عبدی را هنرمندی در اوج زایش و آفرینش توصیف می‌کنند که بازگشت او به ایران با نوعی توقف در روند کار هنری او همراه بوده‌است. توجیه این افراد این است که کارهایی که عبدی یمینی برای محمد خاکپور انجام داده‌است، گرچه کارهای زیبایی بوده‌اند، ولی در مقایسه با میراثی که وی از خود در لس آنجلس به جا گذاشته‌است، خیلی کم به نظر می‌رسد.
به هر حال بعد از اینکه عبدی به ایران برگشت، فعالیت هنری خود را کم و بیش ادامه داد و با چند خواننده داخل کشور نیز به همکاری پرداخت. اولین کار وی در ایران آهنگسازی و تنظیم چهار قطعه در آلبوم پل به خوانندگی محمد خاکپور بود که در سال ۱۳۷۸ منتشر شد. آلبوم «پل» از بهترین آثار منتشره یمینی در ایران بود
وی پس از آن در حدود سال ۱۳۸۰ دو کار را برای احمد کربلایی آهنگسازی و تنظیم کرد که جزو تولیدات مرکز موسیقی صدا و سیما محسوب می‌شدند و هر دوی آن‌ها کارهای کم و بیش موفقی بودند و از صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران بارها پخش شدند.
آخرین کاری که از وی منتشر شده تنظیم آهنگ خسته با صدای محسن آصف بود که در حدود سال ۱۳۸۴ به بازار آمد.
با وجود چنین کارهایی در مجموع باید گفت که عبدی یمینی پس از بازگشت به ایران بسیار کم‌کار بود و با خوانندگان معدودی به همکاری پرداخت.
در حالیکه به درستی معلوم نبود که خود وی راغب به همکاری با هنرمندان داخل کشور نیست یا اینکه این خوانندگان داخل کشور به این درک نرسیده بودند که از وجود یک تنظیم‌کننده مطرح استفاده کنند. حتی طی این سال‌ها هیچ نشریه‌ای هم به سراغ وی نرفت و تقریباً هیچ مصاحبه‌ای با این هنرمند مطرح در رسانه‌های داخلی منتشر نگردید. در واقع تنها در زمان مرگ او بر اثر سانحهٔ هوایی بود که از وی در رسانه‌های ایرانی نام برده شد و تنها در آن زمان بود که بسیاری از دوستداران او از حضورش در ایران مطلع شدند.
درگذشت

عبدی یمینی برای رهبری ارکستر و نوازندگی در کنسرت ابی به ایروان ارمنستان دعوت شد، ولی در روز ۲۴ تیر ماه ۱۳۸۸ هواپیمای شرکت هواپیمایی کاسپین که در مسیر تهران – ایروان در پرواز بود، در حوالی قزوین سقوط کرد و تمامی مسافرین و خدمه و کادر پروازی در دم جان سپردند. در این پرواز که بعدها با عنوان پرواز شماره ۷۹۰۸ هواپیمایی کاسپین لقب گرفت و منجر به کشته شدن ۱۶۹ نفر سرنشینان این هواپیما شد، عبدی یمینی آهنگساز و تنظیم‌کننده ایرانی نیز یکی از مسافران پرواز بود و در این حادثه جان باخت.
علاوه بر اعضای تیم ملی نوجوانان جودوی ایران، که سرنشینان این هواپیما محسوب می‌شدند، جمع قابل توجهی از مسافرانی که در این هواپیما جان باختند، افرادی بودند که جهت شرکت در کنسرتهایی که در روزهای آتی در ارمنستان برگزار می‌شد، عازم این کشور شده بودند.
داریوش اقبالی، چند روز بعد از مرگ عبدی یمینی دربارهٔ وی چنین گفت:
«من با عبدی کارهای مشترک بسیاری داشتم. آلبوم «امان از» یکی از کارهای مشترک‌مان بود. سفرهای زیادی با هم داشتیم. در سفرهای دور و درازی که باهم داشتیم همواره می‌گفت که دلش نمی‌خواهد به هنگام مرگ به خاک بسپارندش. می‌گفت: «دلم می‌خواهد مرا بسوزانند.» او از محیط خارج از کشور آزرده‌خاطر بود. به همین دلیل کوچ کرد و رفت به ایران… به یاد عبدی عزیز مراسمی در پاریس خواهیم داشت و من ترانه‌هایش را خواهم خواند. با گل و شمعی و نوای پیانوئی، یادش را گرامی خواهیم داشت.»
همچنین شهیار قنبری، در مصاحبه‌ای با رادیو فردا چنین گفت:
عبدی به باور من، داناترین موسیقی‌دانی است که من در همهٔ این سال‌ها باهاش کار کرده‌ام. عبدی تحصیلات عالی موسیقی داشت. در اتریش و انگلیس؛ یعنی عبدی یک موسیقی دان «تصادفی» نبود. عبدی همهٔ زندگی‌اش را وقف موسیقی کرده بود. حتی به خاطر موسیقی به خواستهٔ پدرش تن در نداد و راه موسیقی را ادامه داد. اما متأسفانه روز یکشنبه که به خواهرش تلفن کردم، خواهرش گفت حتی یک نفر از دوستان و همکاران عبدی هم به او تلفن نکرده تا مرگ عبدی را تسلیت بگوید؛ و این یک «تراژدی ایرانی» است. تاریخ به شکل غم‌انگیزی تکرار شده. واروژان بزرگ هم چنین سرنوشتی داشت. در مراسم خاک‌سپاری واروژان از بزرگان (نامداران) خبری نبود!...
درگذشت > خاکسپاری

عبدی یمینی ۳ مرداد ۱۳۸۸ در قطعه ۲۱۱ ردیف: ۴۱ شماره: ۱۰ بهشت زهرای تهران، بدون حضور هیچ‌یک از اهالی هنر به خاک سپرده شد.
ترانه‌شناسی

از عبدی یمینی آثار بسیاری چه در زمینهٔ آهنگسازی و چه در زمینهٔ تنظیم به یادگار مانده‌است، که فهرست زیر شامل برخی از آن‌ها است:
آهنگسازی

| خواننده | نام ترانه | ترانه‌سرا | آهنگساز | تنظیم |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| داریوش | دو مسافر | شهیار قنبری | عبدی یمینی | عبدی یمینی |
| داریوش | روز مبادا | شهیار قنبری | عبدی یمینی | عبدی یمینی |
| داریوش | شاید باید | شهیار قنبری | عبدی یمینی | عبدی یمینی |
| داریوش | تمام من | شهیار قنبری | عبدی یمینی | عبدی یمینی |
| داریوش | امان از | شهیار قنبری | عبدی یمینی | عبدی یمینی |
| داریوش | به تکرار غم نیما | شهریار دادور | عبدی یمینی | عبدی یمینی |
| داریوش | به بچه‌هامون چی بگیم | اردلان سرفراز | عبدی یمینی | عبدی یمینی |
| منصور | فرفره‌های بی‌باد | شهیار قنبری | عبدی یمینی | عبدی یمینی |
| منصور | خانگی | شهیار قنبری | عبدی یمینی | عبدی یمینی |
| منصور | تصویر آخر | شهیار قنبری | عبدی یمینی | عبدی یمینی |
| منصور | دوباره‌ها | شهیار قنبری | عبدی یمینی | عبدی یمینی |
| منصور | آواره | مسعود امینی | عبدی یمینی | عبدی یمینی |
| منصور | شاخهٔ شکسته | ایرج رزمجو | عبدی یمینی | عبدی یمینی |
| نوش آفرین | اکسیژن | شهیار قنبری | عبدی یمینی | عبدی یمینی |
| نوش آفرین | همیشه من دیر می‌رسم | شهیار قنبری | عبدی یمینی | عبدی یمینی |
| محمد خاکپور | پل | پیام پارسا | عبدی یمینی | عبدی یمینی |
| محمد خاکپور | سرآغاز | پیام پارسا | عبدی یمینی | عبدی یمینی |
| محمد خاکپور | آدم‌برفی | پیام پارسا | عبدی یمینی | عبدی یمینی |
| محمد خاکپور | پیوند | فرهاد مهرآوا | عبدی یمینی | عبدی یمینی |
| احمد کربلایی | خاک پیر | علی معلم دامغانی | عبدی یمینی | عبدی یمینی |
| احمد کربلایی | دست‌های مهربون | علی معلم دامغانی | عبدی یمینی | عبدی یمینی |
راج بریتانیا

هند بریتانیا یا راج بریتانیا (راج در زبان سانسکریت به معنای حکومت است) حکومت تاج‌و‌تخت بریتانیا بر شبه‌قاره هند، از سال ۱۸۵۸ تا ۱۹۴۷ بود. این حکومت به نام‌های حکومت تاج در هند و منطقه حکومتی در هند نیز شناخته می‌شد. منطقه‌ای که تحت کنترل بریتانیا بود معمولاً هندوستان نامیده می‌شد شامل مناطقی بود که مستقیماً توسط بریتانیا اداره و در مجموع هند بریتانیایی نامیده می‌شدند. مناطقی که تحت حکمرانی بومی اداره می‌شدند اما تحت سرپرستی یا برتری بریتانیا بودند، به نام ایالت‌های شاهزاده‌ای شناخته‌ می‌شدند. این منطقه همچنین گاه امپراتوری هند نامیده می‌شد اما نه به‌طور رسمی.
این حکومت به عنوان هند از اعضای بنیانگذار جامعه ملل، از شرکت کنندگان بازی‌های المپیک تابستانی در سال‌های ۱۹۰۰، ۱۹۲۰، ۱۹۲۸، ۱۹۳۲ و ۱۹۳۶ و از اعضای بنیانگذار سازمان ملل متحد در سال ۱۹۴۵ در سان فرانسیسکو بود.
این حکومت در ۲۸ ژوئن ۱۸۵۸، هنگامی که پس از شورش‌های ۱۸۵۷ در هند، حکومت کمپانی هند شرقی بریتانیا به شخص ملکه ویکتوریا منتقل شد (که در سال ۱۸۷۶، امپراتریس هند نامیده شد)، ایجاد شد. این نظام تا سال ۱۹۴۷ ادامه داشت و پس از آن به دو کشور تقسیم شد:
قلمروی هند (که بعدها به جمهوری هند تبدیل شد)
قلمرو پاکستان (بعدها به جمهوری اسلامی پاکستان تبدیل شد و قسمت شرقی آن (پاکستان شرقی) نیز بعداً از پاکستان جدا شد و در سال ۱۹۷۱ تبدیل به جمهوری خلق بنگلادش شد)
در اوایل عمر حکومت در سال ۱۸۵۸، برمه سفلی قبلاً بخشی از هند بود. در سال ۱۸۸۶، برمه علیا نیز به قلمروی راج اضافه شد و اتحاد حاصل از آن برمه یا میانمار، تا سال ۱۹۳۷ به عنوان یک استان خودمختار در هند اداره می‌شد اما بعد از آن از هند جدا و به مستعمره جداگانه بریتانیا تبدیل شد و در سال ۱۹۴۸، استقلال خود را از بریتانیا به‌دست آورد.