stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پرندگان آزاد (فیلم)

| پرندگان آزاد | پرندگان آزاد |
| --- | --- |
کارگردان: دنیل د فلیپو
تهیه‌کننده: اگوستین ایگناسیو آلوارز ماریانو مارتینزلوویزیانا لوپیلاتو میترا ونز کارلا پترسون پتو مناهم لوئیز مک کین استفان پرول فابیو دی توماسو  موریل سانتا آنا
نویسنده: پتو مناهم دیگو رینهولد
توزیع‌کننده: ریز موج
تاریخ‌های انتشار: ۲۶ مهر ۱۳۹۰
مدت زمان: ۷۸ دقیقه
کشور: آرژانتین
زبان: انگلیسی 
پرندگان آزاد (به اسپانیایی: Plumíferos) یک فیلم انیمیشن آرژانتینی به کارگردانی دنیل د فلیپو است. این انیمیشن در ۲۶ مهر ۱۳۹۰ منتشر شده است.
خلاصه داستان

پرنده‌ای کوچک در بین دوستان خود هیچ دوست صمیمی ندارد. او فکر می‌کند دلیل این اتفاق زشت بودن اوست. یک روز به طور اتفاقی بدن او رنگ می‌شود و احساس می‌کند با این تغییر رنگ زیباتر شده است و ...
بوریس اسپاسکی

| بوریس اسپاسکی | بوریس اسپاسکی |
| --- | --- |
نام کامل: بوریس واسیلیویچ اسپاسکی
کشور:  اتحاد جماهیر شوروی  فرانسه  روسیه
زاده: ۳۰ ژانویهٔ ۱۹۳۷ لنینگراد، اتحاد شوروی
درگذشته: ۲۵ فوریهٔ ۲۰۲۵ (۸۸ سال) مسکو، روسیه
عنوان: استادبزرگ شطرنج
قهرمان جهان: ۱۹۶۹–۱۹۷۲
رده‌بندی فیده: ۲۵۴۸
بهترین ریتینگ: ۲۶۹۰
(به روسی: Бори́с Васи́льевич Спа́сский) (زاده ۳۰ ژانویه ۱۹۳۷ – درگذشته ۲۷ فوریه ۲۰۲۵) قهرمان شطرنج جهان از سال ۱۹۶۹ تا سال ۱۹۷۲ سه سال در سن ۳۲ سالگی بود.
او در سال ۱۹۶۹ تیگران پتروسیان را با ۶ برد و ۴ باخت و ۱۳ تساوی شکست داد. در سال ۱۹۷۲ در مسابقات قهرمانی شطرنج جهان ۱۹۷۲، عنوان قهرمانی را به بابی فیشر واگذار کرد. او به عنوان یک بازیکن کامل شناخته می‌شد.
وی بعد از شکست بزرگش در مسابقه بر سر عنوان قهرمانی به بابی فیشر در ریکیاویک بسال ۱۹۷۲، مشهورترین بازنده شطرنج شد.
بوریس اسپاسکی در ۲۷ فوریه ۲۰۲۵، در سن ۸۸ سالگی درگذشت.
زندگی‌نامه

اسپاسکی، از اهالی لنینگراد بود در سنین کودکی اش از او به عنوان یک اعجوبه نام برده می‌شد و قبل از آنکه در فینال قهرمانی ملی حضور یافته باشد وی را برای یک تورنمنت بین‌المللی انتخاب نمودند. این مسابقات در بخارست بسال ۱۹۵۳ بود و اسپاسکی با شکست دادن اسمیسلف بازیکن برجسته‌ای در جهان ورود افسانه‌ای اش را به جهان اعلام داشت.
اواسط دهه ۱۹۵۰ بسیاری بر این عقیده بودند که اسپاسکی بزودی قهرمان جهان می‌شود. اما ضعف عصبی‌اش باعث شکست وی در بازی‌های حساس قهرمانی شوروی (سال‌های ۱۹۵۸ و ۱۹۶۱) در طی یک مسابقه در چند سال بعد، بوریس احساسش را در ضمن بازی حساسش با میخائیل تال در ۱۹۵۸ – جایی که عنوان قهرمانی شوروی مطرح بود - تشریح کرد:
«بازی موقتاً تعطیل و به روز دیگری موکول شد و من موقعیت خوبی داشتم، اما به واسطه تحلیل زیاد بازی خسته شده بودم و روز بعد بدون تراشیدن ریشم بازی را از سرگرفتم. معمولاً قبل از انجام بازیهای مهم دوش می‌گرفتم و بهترین لباسم را می‌پوشیدم و سعی می‌کردم در بهترین حالت خود باشم. اما آن روز من خیلی خودم را با تجزیه و تحلیل بازی درگیر کرده بودم و وقتی سر میز بازی رسیدم خیلی ژولیده و نامرتب بودم. یادم است تال به من پیشنهاد تساوی داد اما من امتناع کردم. بعد احساس برتری افول کرد و رشته بازی از دستم خارج شد. حالا من پیشنهاد تساوی دادم و تال امتناع کرد. وقتی به ادامه بازی تن دادم سالن از هیجان منفجر شد، اما من گیج بودم و بسختی می‌توانستم بفهمم که دارد چه اتفاقی می‌افتد احساس می‌کردم دنیا روی سرم خراب می‌شود. بعد از بازی به خیابان رفتم و مثل یک بچه گریستم.»
بحران زندگی شخصی که حوالی سال ۱۹۶۰ گریبانگیر اسپاسکی شد – با مربی قدیمش بهم زد، بخاطر رفتار ناشایستش در بازی‌های المپیک شطرنج دانش‌آموزان برای یکسال از سفر خارجی محروم شد و از اولین همسرش با گفتن این جمله که: «ما مثل دو فیل با رنگهای متضاد هستیم» طلاق گرفت- با گرفتن یک مربی جدید (بانداروسکی آرام و منطقی) به آرامش گرایید: اسپاسکی بالاخره همه موانع را با موفقیت پشت سرگذاشت و در سال ۱۹۶۶ بر سر عنوان قهرمانی جهان رودرروی پتروسیان قرار گرفت اما بگونه‌ای غیرمنتظره از او شکست خورد. او هنوز به اندازه کافی تکامل نیافته بود که قهرمان جهان شود. اما در سال ۱۹۶۹ در فینال بازی‌ها پتروسیان را قاطعانه شکست داد و شگردی که در این بازی به کار برد بنام تکنیک حمله اسپاسکی نام گرفت- کنترل مرکز، سپس روانه ساختن مهره‌ها در روی خطوط باز.
اسپاسکی عنوان جهانی را باری سنگین یافت و تنها خاطره بیاد ماندنی که از خود بجا گذاشت غلبه اش بر بابی فیشر در مسابقات المپیک شطرنج ۱۹۷۰ بود. هنگامی که در سال ۱۹۷۲ فیشر بالاخره برای جدال بر سر عنوان جهانی تعیین شد و تهدید به باز پس گرفتن عنوان جهانی کرد، اسپاسکی اغلب بواسطه یک احساس قوی تسلیم گرایانه، افسرده و غمگین بود. سرانجام عنوان قهرمانی را تسلیم کرد و بدنبال آن جایگاه رفیعش در جامعه شوروی از دست داد، نیز توسط کارپف و کورچنوی از دو سری مسابقه انتخابی برای عنوان جهانی حذف شد و بالاخره با زن فرانسوی اش –زن سوم- در نزدیکی پاریس خانه‌نشین گردید.
اسپاسکی در سال‌های ۱۹۶۱و ۱۹۷۳ به قهرمانی شوروی دست یافت. اگرچه او در سال‌های ۱۹۵۶ به همراه مارک تایمانف و یوری آورباخ و ۱۹۶۳ به همراه لئونید اشتاین و رتمیر خولموف به قهرمانی شوروی دست یافت اما در هر دو، در مسابقه تکمیلی برای مشخص کردن قهرمان شکست خورد.
از مسابقه بین ایشان و بابی فیشر فیلمی سینمایی به کارگردانی ادوارد زوریک تهیه شده است
بوریس اسپاسکی در سال ۱۹۸۹
اردوگاه کار اجباری تارفال
نام‌ها

این اردوگاه با نام «اردوگاه کار اجباری تارافال» (پرتغالی: campo de concentração do Tarrafal) و به‌طور غیررسمی به عنوان «اردوگاه مرگ تدریجی» (پرتغالی: campo da morte lenta) یا «اردوگاه تارافال» (پرتغالی: campo do Tarrafal) شناخته می‌شد. نام رسمی اردوگاه در مرحله اول «مستعمره جزای کیپ ورد» (پرتغالی: colónia penal de Cabo Verde) و در مرحله دوم «اردوگاه کار چائو بوم» (پرتغالی: campo de trabalho de Chão Bom) بود. این اردوگاه همچنین به نام‌های «دهکده مرگ»، «مرداب مرگ» و «جهنم زرد» نیز شناخته می‌شد.
تاریخچه > تأسیس

اردوگاه کار اجباری تارافال در سال ۱۹۳۶ بر اساس فرمان شماره ۲۶:۵۳۹ در تاریخ ۲۳ آوریل ۱۹۳۶ تأسیس شد، در چارچوب بازسازی سیستم زندان‌های استادو نوو (پرتغال)، با هدف بازداشت زندانیان سیاسی و اجتماعی. مکان این اردوگاه به‌طور استراتژیک انتخاب شده بود، هم به دلیل دور بودن از مناطق شهری برای جلوگیری از افشای اطلاعات و هم به دلیل داشتن آب و هوای ناسالم، با آب آشامیدنی کم و تعداد زیاد پشه‌ها در فصول بارانی که موجب شیوع بیماری‌ها می‌شد و بسیاری از زندانیان جان خود را از دست می‌دادند. ساخت اردوگاه مسئولیت وزارت وزارت امور عمومی و ارتباطات بود و طرح آن توسط کاتینلی تلمو طراحی شد، با نام "مستعمره جزای کیپ ورد". کاندیدو دی اولیویرا می‌گوید که هدف واقعی ساخت اردوگاه به دلیل ترس از افکار عمومی پرتغالی و بین‌المللی اعلام نشد. طبق "پرونده تارافال" از انتشارات "آوانته!"، بیشتر نگهبانان اعضای PSP بودند که به PVDE و لژیون پرتغالی مرتبط بودند.
تاریخچه > اهداف

«مستعمره جزای تارافال» توسط زندانیان آن به‌عنوان یک اردوگاه کار اجباری نامیده می‌شد، زیرا مشابه اردوگاه‌های کار اجباری آلمان نازی بود و به «اردوگاه مرگ تدریجی» معروف بود، زیرا هدف اصلی آن نابود کردن جسمی و روانی مخالفان پرتغالی و آفریقایی دیکتاتوری آنتونیو سالازار بود و آن‌ها را در شرایط غیرانسانی حبس، بدرفتاری و ناسالمی نگه می‌داشت تا آن‌ها را از دنیای بیرون جدا کند. در مرحله اول، از ۱۹۳۶ تا ۱۹۵۴، این اردوگاه محلی برای زندانیان مخالف رژیم فاشیسم پرتغال بود. تاریخ‌نگار فرناندو روزاس تارافال را «اوج سرکوب در پرتغال» و «وحشیانه‌ترین نوع سرکوبی که فاشیسم در برابر مقاومت پیدا کرد» می‌داند، که «میدانی بود که مبارزه ضدفاشیستی پرتغالی‌ها با مبارزات ضداستعماری یا میهن‌پرستان جنبش‌های آزادی ملی هم‌راستا می‌شد». دیکشنری تاریخ پرتغال (۲۰۰۰) آن را به‌عنوان «محل حبس خودسرانه مخالفان رژیم» و «جوهر تروریسم دولتی تحت سالازار» توصیف می‌کند. نحوه عملکرد تارافال و روش‌های آن در برخورد با زندانیان مشابه دیگر اردوگاه‌های کار اجباری زمان خود بود. زندانیان به‌طور روزانه مورد مجازات، شکنجه، کار اجباری، تغذیه ناکافی و کمبود مراقبت‌های پزشکی قرار می‌گرفتند. بیشتر دستگیری‌ها خودسرانه بود.
PVDE رژیم اردوگاه را به‌شدت بر اساس مدل اردوگاه‌های کار اجباری آلمان نازی طراحی کرده بود. زندانیان تحت سلطه وحشیانه‌ای قرار داشتند. قوانین سخت‌گیرانه اعمال می‌شد و اطلاعات خارجی ممنوع بود. PVDE از خشونت جسمی و روانی علیه زندانیان استفاده می‌کرد که شامل محرومیت از خواب، کتک زدن و تحقیر می‌شد. مردان و زنان برای دریافت اطلاعات در مورد سازمان‌ها و شبکه‌های خود در پرتغال شکنجه می‌شدند. شدیدترین مجازات‌ها در سلولی بتنی به نام "فراینگ پن" (به انگلیسی: "frying pan") انجام می‌شد. در این ساختمان بدون پنجره با ابعاد ۶ متر در ۳ متر، دمای روز می‌توانست به ۶۰ درجه سلسیوس برسد. زندانیان ممکن بود برای روزها، هفته‌ها یا ماه‌ها در این سلول‌ها نگهداری شوند. هنگامی که در سایر اردوگاه‌ها از این نوع سلول‌ها استفاده می‌شد، این شرایط منجر به دهیدراتاسیون شدید، خستگی ناشی از گرما و مرگ می‌شد.
خیابان توحید

|  خیابان توحید |  خیابان توحید |
| --- | --- |
خیابان ۲۵۷ خیابان کندی: خیابان ۲۵۷ خیابان کندی
اطلاعات مسیر: اطلاعات مسیر
طول: ۱ کیلومتر (۰٫۶۲ مایل)
تقاطع‌های بزرگ: تقاطع‌های بزرگ
انتهای شمالی:  میدان توحید  بزرگراه چمران  خیابان ستارخان  خیابان امیرلو  خیابان نصرت
انتهای جنوبی:  میدان جمهوری  بزرگراه نواب صفوی  خیابان جمهوری
موقعیت: موقعیت
شهرهای بزرگ: تهران بزرگ
 :  
سامانه بزرگراهی: سامانه بزرگراهی
بزرگ‌راه‌های ایران  آزادراه‌ها: بزرگ‌راه‌های ایران  آزادراه‌ها
خیابان توحید با نام قدیم خیابان پرزیدنت کندی با شماره معبر خیابان ۲۵۷ تهران یکی از خیابان های تهران است که جهت شمالی-جنوبی دارد. این خیابان یکی از خیابان‌های قدیمی تهران است که در منطقه ۶ شهرداری تهران واقع شده است و جهت شمالی-جنوبی دارد. خیابان توحید از شمال، از میدان توحید شروع شده و در جنوب به میدان جمهوری ختم می‌شود. نام پیشین این خیابان «پرزیدنت کندی» (به اختصار «کندی») بوده است.
ایستگاه متروی توحید که ایستگاه تقاطعی خط ۴ متروی تهران با خط ۷ مترو تهران است، در این خیابان واقع شده است.
تقاطع ها

|  از شمال به جنوب  |  از شمال به جنوب  |  از شمال به جنوب  |
| --- | --- | --- |
| میدان توحید |  بزرگراه چمران  خیابان ستارخان  خیابان امیرلو  خیابان نصرت |  |
 BRT 4  ایستگاه میدان توحید:  BRT 4  ایستگاه میدان توحید
|  |  خیابان فرصت شیرازی |  |
   ایستگاه متروی توحید:    ایستگاه متروی توحید
|  | خیابان آزادی |  |
 BRT 4  ایستگاه آزادی:  BRT 4  ایستگاه آزادی
|  |  خیابان کلهر |  |
 BRT 4  ایستگاه ارومیه:  BRT 4  ایستگاه ارومیه
|  |  خیابان ارومیه |  |
 BRT 4  ایستگاه میدان جمهوری اسلامی:  BRT 4  ایستگاه میدان جمهوری اسلامی
| میدان جمهوری اسلامی |  بزرگراه نواب صفوی  خیابان جمهوری اسلامی |  |
 از غرب به شرق :  از غرب به شرق
نمک اورموس

در متون مختلف اورموس به دو معنی به کار می‌رود. یکی به معنی موادی که سبکتر از هوا هستند و دوم نمک مایع اورموس. موضوع مقاله ما نمک مایع اورموس (ormus salt water) است. این مایع با پایه نمک معمولی ساخته می‌شود ولی ترتیب اتمها به گونه ای تغییر می‌یابد که نمک همانند یک مایع ژلاتینی به شکل پایداری در آب باقی می‌ماند و ته‌نشین نمی‌شود. مواد تشکیل دهنده آن نمک با مقداری بالاتری از املاح منیزیوم، و هیدروکسید سدم برای عمل آوری محصول.
تاریخچه

برخی معتقدند که این ماده اولین بار در مصر ساخته شده‌است، اما برخی دیگر به دلیل شباهت منطقه هرمز با نام اورموس، ساخت آنرا از ایرانیان نسبت می‌دهند. بیشتین کاربرد آن در متون کیمیای بوده و امروز از آن در مصارف پزشکی در طب جایگزین بهره گرفته می‌شود. ادعا می‌شود که این نمک در دردهای پرامنده عضلانی (فیبرو میالژیا) و.. مؤثر است.
روش ساخت

برای این کار ابتدا pH آب را با استفاده از هیدروکسید سدیم تا ۱۰٫۷۸ افزایش می‌دهند و محلول به دست آمده را با همزن در حال حرکت نگه می‌دارند. سپس نمک مورد نظر را به آرامی به آن اضافه می‌کنند، نمک شروع به حل شدن در آب می‌نماید و آنقدر اشباع می‌شود که ناگهان به شکل یک مایع ژلاتینی در انتهای ظرف ظاهر می‌شود. یکی ازمناسب‌ترین نمکها برای ساخت اورموس با کیفیت در جهان نمک هیمالیا و نمک دریاچه ارومیه می‌باشد.
دام دیورساس

نیکلاس پنجم
دام دیورساس (انگلیسی: Dum Diversas) مهر و موم پاپ صادر شده در ۱۸ ژوئن ۱۴۵۲ نوشته شده توسط نیکلاس پنجم که به آفونسوی پنجم از پرتغال اجازه داد تا سارازن و پاگانیسم را تسخیر کند و آنها را به «بندگی همیشگی» بسپارد.
اندبو

مکان در 23x15px|border |alt=|link= نروژ
| اندبو Andebu | اندبو Andebu |
| --- | --- |
شهرداری: شهرداری
View of Andebu seen from Dalaåsen. Andebu is mainly forests and lakes. (Photo: Gunnar Gallis): View of Andebu seen from Dalaåsen. Andebu is mainly forests and lakes. (Photo: Gunnar Gallis)
  مهر:   مهر
شهرستان: وستفولد
مرکز اداری: Andebu
حکومت: حکومت
 • شهردار (۲۰۱۱): Bjarne Sommerstad (Sp)
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۸۶ کیلومتر مربع (۷۲ مایل مربع)
 • خشکی: ۱۸۳ کیلومتر مربع (۷۱ مایل مربع)
 • رتبه: ۳۳۹ام در نروژ
جمعیت (۲۰۰۴): جمعیت (۲۰۰۴)
 • کل: ۵۰۳۱
 • رتبه: ۱۹۱ام در نروژ
 • تراکم: ۲۸/کیلومتر مربع (۷۰/مایل مربع)
 • تغییر (۱۰ سال): ۱۲٫۹ ٪
اهلیت‌نام: Andebusokning
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۱+ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۲+ (CEST)
کد ایزو ۳۱۶۶: NO-0719
نوع زبان رسمی: بوکمل
وبگاه: www.andebu.kommune.no
اندبو (به لاتین: Andebu) یک شهرداری در نروژ است که در وستفولد واقع شده‌است.
خصوصیات

اندبو ۱۸۶ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۰۳۱ نفر جمعیت دارد.
دوره ایالت‌های جنگ‌طلب

نقشه‌ای که آغاز عصر ایالت‌های جنگ طلب را در تاریخ چین نمایش می‌دهد
دوره ایالت‌های جنگ‌طلب (به چینی: 戰國 時代؛)(به پین‌یینی: Zhànguó shídài) یا عصر تاریخ چینی، تاریخ جنگ شدید در سرتاسر چین با هدف ایجاد یک امپراتوری چینی و همچنین اصلاحات اداری و نظامی و ادغام، پس از دورهٔ بهار و پاییز و پایان دادن به فتح جنگ‌های چینی که شاهد انعکاس همه کشورهای متخاصم دیگر بود، که در نهایت به پیروزی ایالت چین در سال ۲۲۱ پیش از میلاد به عنوان اولین امپراتوری متحد چینی شناخته شده به عنوان دودمان چین بود. گرچه متفکران مختلف به تاریخ‌های مختلف از ۴۸۱ قبل از میلاد تا ۴۰۳ قبل از میلاد به عنوان آغاز واقعی کشورهای متخاصم اشاره می‌کنند، انتخاب سیما چیان از سال ۴۷۵ قبل از میلاد، اغلب ذکر شده‌است. دوران حکومت‌های جنگنده نیز با نیمه دوم سلسله شرق ژو روبرو می‌شود، هرچند حاکمیت چینی، که به نام پادشاه ژو شناخته می‌شود، صرفاً به عنوان یک چهره شناخته می‌شود و به عنوان یک پس زمینه در برابر ماجراهای کشورهای متخاصم به کار گرفته می‌شود.
«دوران حاکم بر جنگ» نام خود را از «ضبط کشورهای متخاصم»، کارهایی که در اوایل سلسله هان ساخته شد، نام می برد.
خیلی بعد، مورخان ژاپنی که در فرهنگ چینی به خوبی شناخته شده بودند، مدت زمانی را برای دوره سنگوکو (Sengoku) از تاریخ خود استفاده کردند.
دامنه جغرافیایی

جغرافیای سیاسی دوران تحت سلطه هفت کشور متخاصم قرار گرفت:
چین واقع در غرب غرب، با هسته آن در دره Wei و Guanzhong. این موقعیت جغرافیایی حفاظت از کشورهای دیگر را ارائه می‌دهد اما نفوذ اولیه آن را محدود می‌کند.
سه جینس واقع در مرکز فلات شانشی سه کشور جانشین جین بودند. این‌ها بودند:
هان جنوب، همراه رودخانه زرد ، کنترل رویکردهای چین.
وای واقع در وسط، تقریباً امروز شرق استان هنان است.
ژائو شمالی‌ترین از سه، تقریباً امروز جنوب استان هبی و همچنین شمال استان شانخی (Shanxi) است.
شرق چی، در شبه جزیره شاندونگ قرار دارد
چو جنوب، با قلمرو اصلی آن در اطراف دره رودخانه هان و سپس، رودخانه یانگ تسه.
شمال شرقی یان، در پکن مدرن متمرکز است. در اواخر دوره ای که شمال شرقی را تحت فشار گذاشت و شروع به شبه جزیره لیادونگ کرد
علاوه بر این هفت کشور بزرگ دیگر، ایالت‌های کوچکتر نیز در این دوره جان سالم به در بردند. آن‌ها عبارتند از:
قلمرو سلطنتی پادشاه ژو در نزدیکی لویی در منطقه هان در رودخانه زرد بود.
یو در ساحل جنوب شرقی در نزدیکی شانگهای، ایالت یو بود که در دوران اواخر بهار و پاییز بسیار فعال بود اما بعدها توسط چو ضمیمه شد.
Zhongshan بین ایالت‌های ژائو و یان، ایالت ژونگشان بود، که در نهایت توسط ژائو در سال ۲۹۶ پیش از میلاد پیوست.
سیچوان اظهار داشت: در جنوب غربی این کشور، غیر ژو (Ba) (شرق) و Shu (غرب) بود. این پادشاهی‌های باستان در دوره بعد توسط چین فتح شدند.
دیگر کشورهای جزئی: بسیاری از ایالت‌های جزئی وجود داشت که ماهواره‌های بزرگتر بودند تا زمانی که جذب شوند. بسیاری از آن‌ها در دشت مرکزی بین سه جینس (غرب) و چی (شرق) و چو به جنوب بودند. برخی از مهم‌ترین آن‌ها عبارتند از Song, Lu, Zheng, Wey, Teng and Zou.
دوره‌ها

دوره بهار و پاییز توسط پرواز شرق به دادگاه ژو آغاز شد. هیچ حادثه ای یا نقطه شروع برای دوران حاکم بر کشور وجود ندارد. وضعیت سیاسی دوره، نقطه اوج روند تاریخی فتح و انصراف است که همچنین دوره بهار و پاییز را مشخص می‌کند؛ به عنوان نتیجه یک بحث در مورد آغاز دوران وجود دارد. برخی از پیشنهادهای پیشنهادی پیشنهادی به شرح زیر است:
۴۸۱ قبل از میلاد 
پیشنهاد شده توسط Lü Zuqian مورخ دورهٔ آهنگ، همچنین به عنوان Lü Bogong شناخته شده‌است، از آنجایی که پایان سال‌های بهار و پاییز است.
۴۷۶–۴۷۵ قبل از میلاد 
نویسنده، سیما قیان، از سوابق تاریخدان بزرگ که سال افتتاحیه یوان ژو را انتخاب کرد.
۴۵۳ قبل از میلاد 
بخش جین دیدگاه انحلال / نابودی این وضعیت کلیدی در دوره قبلی را تشریح کرد و سه هفت کشور متخاصم که هان، ژائو و وای را تشکیل می داد، ایجاد کردند.
۴۴۱ قبل از میلاد 
سال افتتاحیه پادشاهان ژو با پادشاه آی‌ژو آغاز می‌شود.
۴۰۳ قبل از میلاد 
سالی که هان، ژائو و وی به‌طور رسمی توسط ایالت ژو به رسمیت شناخته شدند.
دوشیزه اروپا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
بنیان‌گذاری: ۱۹۲۷؛ ۹۸ سال پیش (۱۹۲۷-خطا: زمان نامعتبر}})
گونه: مسابقه زیبایی
ستاد: بیروت پاریس
مکان: لبنان فرانسه
زبان رسمی: انگلیسی فرانسوی
وبگاه: misseurope.eu
دانیل ژنالت از فرانسه دوشیزه اروپا ۱۹۵۴
دوشیزهٔ اروپا یک مسابقه ملکه زیبایی با حضور زنانی از سرتاسر اروپا است که در سال ۱۹۲۹ آغاز به کار کرد. نخستین دورهٔ آن در پاریس با حضور ۱۸ کشور برگزار گردید. از ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۷ میلادی به دلیل جنگ جهانی دوم مسابقه متوقف شد. آخرین دوره از این مسابقات در سال ۲۰۲۱ برگزار شد.
بیشتر شرکت‌کنندگان دوشیزهٔ اروپا از سوی کشورهایشان برای دوشیزه دنیا و دوشیزه جهان نیز انتخاب می‌شدند و شرکت در دوشیزهٔ اروپا برایشان فرصتی برای تمرین بود. چنانچه آن‌ها از برنده شدن در رقابت‌های بزرگتر باز می‌ماندند آنگاه برای دوشیزهٔ اروپا به رقابت می‌پرداختند.
دوشیزه اروپا حال رزا گادیوا از روسیه است.
کشور بر اساس تعداد برد

| کشور | عناوین | سال |
| --- | --- | --- |
|  فرانسه | ۹ | ۱۹۳۱, ۱۹۴۸, ۱۹۴۹, ۱۹۵۴, ۱۹۶۶, ۲۰۰۱, ۲۰۰۶, ۲۰۱۶, ۲۰۲۰ |
|  اسپانیا | ۸ | ۱۹۳۵, ۱۹۳۶, ۱۹۶۲, ۱۹۶۷, ۱۹۷۰, ۱۹۷۴, ۱۹۸۵, ۲۰۱۹ |
|  آلمان | ۷ | ۱۹۵۴, ۱۹۵۶, ۱۹۶۱, ۱۹۶۵, ۱۹۷۲, ۱۹۹۱, ۲۰۰۵ |
|  فنلاند | ۶ | ۱۹۳۴, ۱۹۳۷, ۱۹۳۸, ۱۹۵۵, ۱۹۶۸, ۱۹۷۶ |
|  ایتالیا | ۵ | ۱۹۳۹, ۱۹۵۳, ۱۹۶۰, ۱۹۸۸, ۲۰۲۳ |
|  ترکیه | ۵ | ۱۹۵۲, ۱۹۷۱, ۱۹۸۲, ۱۹۸۴, ۱۹۹۳ |
|  اتریش | ۵ | ۱۹۵۰, ۱۹۵۸, ۱۹۵۹, ۱۹۷۸, ۱۹۸۰ |
|  یونان | ۴ | ۱۹۳۰, ۱۹۹۱, ۱۹۹۲, ۱۹۹۷ |
|  روسیه | ۳ | ۱۹۹۹, ۲۰۰۲, ۲۰۱۸ |
|  هلند | ۳ | ۱۹۵۷, ۱۹۶۴, ۱۹۷۳ |
|  صربستان | ۲ | ۲۰۲۲, ۲۰۲۱ |
|  مجارستان | ۲ | ۱۹۲۹, ۲۰۰۳ |
|  نروژ | ۲ | ۱۹۶۳, ۱۹۸۶ |
|  دانمارک | ۲ | ۱۹۳۲, ۱۹۸۱ |
|  یوگسلاوی | ۲ | ۱۹۲۷, ۱۹۶۹ |
|  اوکراین | ۱ | ۲۰۱۸ |
|  لتونی | ۱ | ۲۰۱۷ |
|  انگلستان | ۱ | ۱۹۹۶ |
|  جمهوری چک | ۱ | ۱۹۹۵ |
|  اسرائیل | ۱ | ۱۹۹۴ |
|  بلژیک | ۱ | ۱۹۴۷ |
|  شوروی | ۱ | ۱۹۳۳ |
:
بولانو

مکان
| بولانو | بولانو |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
بولانو: بولانو
Bolano: Bolano
ناحیه: لیگوریا
استان / شهرستان: استان لا اسپتزیا (SP)
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۴٫۷ کیلومتر مربع (۵٫۷ مایل مربع)
جمعیت (Dec. 2004): جمعیت (Dec. 2004)
 • کل: ۷٬۴۹۰
 • تراکم: ۵۱۰/کیلومتر مربع (۱۳۰۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Bolanesi
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: 19020
پیش‌شماره تلفن: 0187
وبگاه: وبگاه رسمی
بولانو (به ایتالیایی: Bolano) یک کومونه در ایتالیا است که در استان لا اسپتزیا واقع شده‌است.
خصوصیات

بولانو ۱۴٫۷ کیلومترمربع مساحت و ۷٬۴۹۰ نفر جمعیت دارد.
ویمپل‌کام

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: شرکت سهامی عام
ISIN: US91822M1062 
صنعت: مخابرات
بنا نهاده: ۲۰۰۹
بنیانگذاران: دیمیتری زیمین اوگی فابلا
دفتر مرکزی:  آمستردام، هلند
محدودهٔ فعالیت: جهانی
مدیر عامل اجرایی: جو لاندر
محصولات: تلفن ثابت تلفن همراه دسترسی به اینترنت تلویزیون پروتکل اینترنت
درآمد:  ۲۲٫۵ $ میلیارد دلار (۲۰۱۳)
سود خالص:  ۲٫۶ $ میلیارد دلار (۲۰۱۳)
مجموع دارایی:  ۴۹٫۷ $ میلیارد دلار (۲۰۱۳)
مالک: تله‌نور (۴۳٪) گروه آلفا (۴۷٫۹٪)
تعداد کارکنان: ۶۶٫۰۰۰ نفر (۲۰۱۳)
شرکت‌های وابسته: گلوبال تلکام
وبگاه: www.vimpelcom.com
ویمپل‌کام (به انگلیسی: VimpelCom) شرکت مخابرات هلندی است، که در زمینه ارائه خطوط تلفن ثابت، شبکه تلفن همراه، خدمات دسترسی به اینترنت، اینترنت وای-فای، ثبت دامین، سرویس‌های تلویزیون پولی و تلویزیون پروتکل اینترنت فعالیت می‌کند.
شرکت ویمپل‌کام در سال ۲۰۰۹ توسط دیمیتری زیمین و اوگی فابلا تأسیس شد و در حال حاضر دارای عملیات در کشورهای روسیه، ایتالیا، یونان، اوکراین، قزاقستان، ازبکستان، تاجیکستان، ارمنستان، گرجستان، قرقیزستان، کامبوج، لائوس، الجزایر، بنگلادش، پاکستان، بوروندی، زیمبابوه، جمهوری آفریقای مرکزی، کانادا می‌باشد.
دفتر مرکزی این شرکت در شهر آمستردام، هلند قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازارهای بورس نیویورک و نزدک معامله می‌شود. ویمپل‌کام هم‌اکنون (۲۰۱۳) با در اختیار داشتن ۲۱۴ میلیون مشترک در ۱۸ کشور، هفتمین اپراتور شبکه تلفن همراه جهان به‌شمار می‌آید.
اندرا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= نامیبیا
| Andara | Andara |
| --- | --- |
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (SAST)
اندرا (به لاتین: Andara) یک منطقهٔ مسکونی در نامیبیا است.
مارلا فارزی

| مارلا فرازی (فارزی) | مارلا فرازی (فارزی) |
| --- | --- |
فرازی در ۲۰۰۹: فرازی در ۲۰۰۹
زاده: ۱۶ ژانویهٔ ۱۹۵۸ ‏(۶۷ سال) لس آنجلس
پیشه: نویسنده و تصویرگر
ملیت: آمریکایی
سبک نوشتاری: داستان کودکان
وبگاه: marlafrazee.com
مارلا فرازی (متولد ۱۶ ژانویه ۱۹۵۸) نویسنده و تصویرگر ادبیات کودکان است. او برنده دو نشان کالدکوت است.
اوایل زندگی و کالج

فرازی در لس آنجلس، کالیفرنیا متولد شد و به گلندیل کالیفرنیا نقل مکان کرد و در طول دوران کودکی آنجا بود. او لبنانی‌تبار است. فریزی الهام اولیه خود را در کتاب‌های کودکانه مانند «جایی که وحشی‌ها هستند» اثر موریس سنداک و «زغال اخته برای سال» اثر رابرت مک‌کلاسکی پیدا کرد. اولین کتاب مصور خود را در کلاس سوم و به نام دایره دوستی نوشت.
او در کالج در منطقه بزرگ لس آنجلس تحصیل کرد و مدرک کارشناسی هنرهای زیبا خود را از کالج طراحی مرکز هنر به دست آورد و در سال ۱۹۸۱ فارغ‌التحصیل شد. فریزی در حین تحصیل در مدرسه با عکاس تیم بردلی آشنا شد. این دو در سال ۱۹۸۲ ازدواج کردند و سه پسر به نام‌های گراهام، رید و جیمز را بزرگ کردند. این ازدواج در سال ۲۰۱۳ به طلاق انجامید.
حرفه > بعد از کالج (۱۹۸۱–۱۹۹۰)

پس از فارغ‌التحصیلی از کالج، فریزی برای شرکت‌های مختلف در زمینه تبلیغات، انتشارات آموزشی، اسباب بازی، بازی و مجلات مشغول به کار شد. او طراحی اسباب بازی را با شرکت‌هایی مانند متل، میلتون بردلی و برادران پارکر انجام داد. فریزی جعبه‌های غذای شاد را برای مک دونالد و شخصیت‌های تیم برای لیگ ملی فوتبال ساخت.
حرفه > موریل مشهور جهانی و رمز و راز جادویی و آن کوکوری! (۱۹۹۰–۱۹۹۵)

در سال ۱۹۹۰ فریزی اولین کتاب منتشر شده خود با نام موریل مشهور جهانی و راز جادویی را که توسط سو الکساندر نوشته شده بود، به تصویر کشید. پس از موریل، فریز آن کوکوری را به تصویر کشید که توسط مارگارت والدن فروهلیچ نوشته شده بود. او نقدهای مثبتی در مورد کارش در مجله کتاب هورن دریافت کرد.
انتشار هفت خوش‌خوراک بی‌فکر، نوشته مری آن هابرمن، نقطه عطفی در زندگی حرفه ای فریزی بود. این کتاب حول محور خانواده ای می‌چرخد که هفت فرزند دارند که هر کدام از آنها به شدت پرخاشگر هستند. یک بررسی از کتاب هورن آن را «لذت برای والدین و فرزند» نامیده‌است. نظرات مثبت بیشتری دنبال شد.
آثار > به عنوان تصویرگر

موریل مشهور و راز جادو
آن کوکوری
هفت خورنده احمق
در صبح از مایفست
هریت، تو داری منو دیوانه می‌کنی!
نوزادان همه جا هستند
خانم بیددل باکس
قطار جدید نوزادان
کلمنتین (سری)
'کلمنتین'
کلمنتین با استعداد
نامهٔ کلمنتین
تمام جهان
ستاره
ساکت باش کوچولو کودک: موسیقی بومی با تصاویر
مردم در مکان آناناسی (طرح جلد)
آثار > به عنوان نویسنده و تصویرگر

ترن هوایی
بابا نوئل، کارشناس شماره یک اسباب‌بازی در جهان
راه برو: راهنمای برای بچه‌ها در تمام سنین
یک زوج پسر که بهترین هفته عمرشان را داشتند
بچه رئیس
کشاورز و دلقک
چکمه و کفش
فینال جام برندگان جام آسیا ۹۱–۱۹۹۰

Football match
فینال جام برندگان جام آسیا ۹۱–۱۹۹۰ بین دو تیم باشگاه فوتبال پرسپولیس و المحرق برگزار شد و تیم پرسپولیس در مجموع دو بازی رفت و برگشت با تک گل محمدحسن انصاری‌فرد به پیروزی رسید و قهرمان اولین دوره مسابقات جام برندگان جام آسیا شد.
جزئیات مسابقه

مقالهٔ اصلی: جام برندگان جام آسیا ۹۱–۱۹۹۰
| تیم ۱ | نتیجه نهایی | تیم ۲ | بازی رفت | بازی برگشت |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| المحرق  | ۱-۰ |  پرسپولیس | ۰-۰ | ۱-۰ |
جزئیات مسابقه > بازی رفت

۴ اکتبر ۱۹۹۱ (۱۲ مهر ۱۳۷۰)
| المحرق  | ۰–۰ |  پرسپولیس |
| --- | --- | --- |
:
جزئیات مسابقه > بازی برگشت

۱۸ اکتبر ۱۹۹۱ (۲۶ مهر ۱۳۷۰)
| پرسپولیس  | ۱–۰ |  المحرق |
| --- | --- | --- |
| محمدحسن انصاری‌فرد  ۵۲' | خلاصه بازی |  |
مداد

با مداد (هندسه) اشتباه نشود.
قسمت‌های مختلف یک مداد
مدادهای گوناگون.
مراحل ساخت مداد معمولی
مِداد ابزاری برای نوشتن، طراحی و نقاشی است و در انواع گوناگونی وجود دارد. در زبان فارسی، مداد به معنای مرکّب تحریر بوده و در متون کهن نیز همین معنا را می‌دهد. بخش خارجی مدادها معمولاً از چوب یا کاغذ ساخته می‌شود و درون آن مغزیِ مداد که بخش استوانه‌ای شکل و باریکی است قرار می‌گیرد. این مغزی از ماده سیاهی به نام گرافیت یا مواد رنگی به همراه ترکیبات دیگر تشکیل می‌شود. طول مداد به صورت متعارف معمولاً ۱۷٫۵ سانتی‌متر است و بدنهٔ آن از چوب نوعی درخت سرو ساخته می‌شود.
مدادتراش، مدادپاک‌کن و کاغذ از دیگر نوشت‌افزارهایی هستند که همراه با مداد استفاده می‌شوند. مداد تراش برای تیز کردن نوک مداد استفاده می‌شود.
تاریخچه

اولین مدادها از جنس سرب بودند و وقتی از آن‌ها بر روی کاغذ استفاده می‌شد اثر خاکستری به جا می‌گذاشت. در سال‌های ۱۵۰۰ میلادی بود که معادن گرافیت در منطقهٔ گری ناتز شهر کامبریا در انگلستان کشف شد.
دولت انگلستان به خاطر کاربرد گرافیت در توپ‌های جنگی از این معادن بهره‌برداری می‌کرد. اما مردم منطقه از گرافیت برای علامت‌زدن قایق‌هایشان بهره می‌بردند که همین مسئله باعث قاچاق آن به عنوان جسمی برای علامت‌زدن شد.
در سال ۱۵۶۰ میلادی یک زن و شوهر ایتالیایی با قرار دادن یک تکه گرافیت میان دو تکه چوب سرو اولین مداد به شکل امروزی را اختراع کردند. پس از ابتکار خانواده ایتالیایی در قرار دادن گرافیت میان چوب این اندکی تغییر به عنوان ایده اصلی طراحی مداد به کار گرفته شده است. با این حال، برخی بر این باورند که سازندهٔ این ابزار فردی آمریکایی به‌نام جوزف پریستلی می‌باشد.
مداد سیاه

مغزیِ مداد سیاه یا مداد گرافیتی از جنس گرافیت است. مداد گرافیت از نظر نرمی و سختی بسته به ناخالصی و رس درجه‌بندی گسترده‌ای دارد.