stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پرده بکارت
تکامل و بافت‌شناسی > بافت پیوندی

بافت پیوندی هایمن از یک غشا مرکزی متراکم تشکیل شده که در دو طرف توسط یک لایه پاپیلاری شل‌تر احاطه شده است. در سطح فرج، پاپیلاها (برآمدگی‌های بافت پیوندی) کم و کشیده هستند، در حالی که در لبه آزاد هایمن و سطح واژنی (سطح هایمن که به سمت انتهای کانال واژن است)، پاپیلاها بیشتر و منشعب‌تر هستند.
تکامل و بافت‌شناسی > بافت عصبی

پرده بکارت به‌صورت فزاینده توسط رشته‌های عصبی عصب‌دهی نمی‌شود. هیچ سلول و رشته عصبی‌ای در سمت لبه آزاد پرده بکارت وجود ندارد. اما می‌توان سلول‌های عصبی‌ای در قسمت انتهایی (قسمت متصل به دیواره واژن) مشاهده نمود. این سلول‌های عصبی دوقطبی، کوچک، بیضی مانند یا دوکی شکل هستند. رشته‌های عصبی انتهایی از بافت پیوندی به سمت بالا امتداد پیدا می‌کنند و در بین پاپیلاهای بافت پیوندی، به درون لایه پوششی نفوذ می‌کنند.
تکامل و بافت‌شناسی > خون‌رسانی

هایمن دارای شبکه خونی بسیار غنی‌ای است، به‌ویژه در سمت لبه آزاد آن که رگ‌ها در این ناحیه گشاد و پرخون هستند. در این قسمت مویرگ‌های متعددی دیده می‌شود که به بافت پوششی نفوذ کرده و به لایه‌های سطحی آن می‌رسند.
تکامل و بافت‌شناسی > بافت هایمن در دوران مختلف زندگی

نوزادی: هایمن در مراحل مختلف زندگی، تغییرات بافت‌شناسی مشخصی را تجربه می‌کند. در نوزاد تازه‌متولد شده، هایمن از یک چین نازک از بافت پیوندی تشکیل شده که با بافت پوششی سنگفرشی چند لایه ضخیم پوشیده شده است و از نظر ظاهری، شباهت زیادی به هایمن در افراد بالغ باکره دارد. با این حال، بافت پیوندی آن شل‌تر و کم‌تراکم‌تر است و درتعداد رگ‌های خونی آن نیز نسبت به دوران بلوغ بیشتر است. این ضخیم بودن بافت پوششی احتمالاً ناشی از تأثیر هورمون‌های جنسی مادر همانند استروژن است که در دوران بارداری به جنین منتقل می‌شود. بعد از مرحله نوزادی، قطر دهانه پردهٔ بکارت بعد از هر سال رشد تقریباً ۱ میلی‌متر افزایش می‌یابد.
بلوغ و بزرگسالی: پس از بلوغ و در دوران بزرگسالی هایمن ساختاری متعادل را نشان می‌دهد؛ به این صورت که بافت پوششی سنگفرشی چندلایه روی یک هسته بافت پیوندی متراکم‌تر قرار گرفته است. این بافت پیوندی، به‌ویژه در لبه آزاد، خون‌رسانی بسیار غنی‌ای دارد و مویرگ‌هایی از این ناحیه به سمت بالا نفوذ کرده و تا لایه‌های سطحی بافت پوششی پیش می‌روند. در دوران بلوغ، استروژن باعث می‌شود پردهٔ بکارت بسیار کشسان شود.
بارداری: در دوران بارداری، به دنبال تغییرات هورمونی، بافت پوششی به‌شدت ضخیم می‌شود و سلول‌های آن سرشار از گلیکوژن هستند. همزمان، پاپیلاهای بافت پیوندی (برآمدگی‌های ریز) دچار افزایش طول، انشعاب و نامنظمی شده و ساختارهایی شبیه شاخه‌های درخت پیدا می‌کنند. اگر این پاپیلاها به‌صورت مقطع عرضی برش بخورند، به‌شکل جزایری دیده می‌شوند که رگ‌های خونی مرکزی دارند و با بافت پیوندی شل و سلولی احاطه شده‌اند.
در زنان چند زا، بافت پیوندی مرکزی هایمن متراکم‌تر و دارای رگ‌های خونی بیشتر است، در حالی که ضخامت بافت پوششی نسبت به بافت پیوندی کاهش پیدا می‌کند. سلول‌های بافت پوششی در این مرحله بازوفیلیک‌تر (تیره‌تر) شده و شفافیت خود را نسبت به هایمن عادی از دست می‌دهند.
یائسگی: در یائسگی نیز اگه هایمن همچنان وجود داشته باشد به دنبال کاهش سطح هورمون استروژن فرد بافت پوشی هایمن نازک شده و نواحی خاصی از آن شاخی می‌شوند. این تغییرات تدریجی نشان‌دهندهٔ تأثیرپذیری هایمن از تغییرات هورمونی، تنش‌های مکانیکی (همانند زایمان)، و روند طبیعی پیری است.
آزمایش بکارت

فرضیه اینکه غشای واژن یا پردهٔ بکارت می‌تواند به‌طور فیزیکی نشان دهنده سابقه رابطه واژینال باشد و آن را اثبات کند مبنای آزمایش‌های بکارت است که فاقد پشتوانه علمی و اعتبار است. اغلب تست‌های بکارت با استفاده از روش «دو انگشتی» انجام می‌شود به این صورت که شخص معاینه کننده دو انگشت خود را داخل واژن قرار می‌دهد تا پردهٔ بکارت را بررسی کند یا با آزمایش میزان سستی عضلات واژن نظر می‌دهد که فرد، رابطه جنسی داشته است یا خیر.
سازمان جهانی بهداشت (who) و سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۸ در بیانیه ای مشترک آزمایش باکرگی را فاقد پشتوانه علمی اعلام و آن را به عنوان یک اقدام ضد حقوق بشر محکوم کردند و خواستار توقف آن شدند. در سال ۲۰۲۲ نیز بریتانیا هرگونه عملی تحت عنوان ادعای انجام آزمایش بکارت برای دیگران یا ترمیم بکارت را در تمام بخش‌های بریتانیا و اتباع آن در خارج از بریتانیا غیرقانونی اعلام و مجازاتی تا ۵ سال زندان و جریمه نقدی برای مجرمان تعریف کرد.
آزمایش بکارت > عدم اعتبار

با معاینه پرده بکارت نمی‌توان به داشتن یا نداشتن فعالیت جنسی توسط فرد در گذشته پی برد خصوصا هنگامی که زمانی زیادی از رابطه شخص گذشته باشد زیرا پردهٔ بکارت اشکال متنوع و متفاوتی داشته و با رابطه جنسی واژینال می‌تواند اتفاقی برای پردهٔ بکارت افراد رخ ندهد و همچنین در افرادی که غشای پرده بکارت آن‌ها حتی دچار آسیب می‌شود، این آسیب ( که حتی میتواند نتیجه رویداد دیگری بجز رابطه جنسی باشد) بدون اینکه هیچ نشانه‌ای باقی بگذارد در طول زمان میتواند بهبود یابد. همچنین برخی از دختران اساساً بدون پردهٔ بکارت متولد می‌شوند که این نوع آزمایش باکرگی نمی‌تواند ادله ای مبنی برداشتن رابطه واژینال در آنها باشد. پس با این وجود وضعیت این غشاء نمیتواند جهت ثبات داشتن یا نداشتن رابطه جنسی واژینال مورد استدلال و ارزیابی قرار گیرد (بجز مواردی مانند تجاوز جنسی که قربانی بلافاصله مورد معاینه پزشکی قرار میگیرد). همچنین این موضوع که داشتن واژن «شل» به معنی باکره نبودن یک دختر است دارای هیچ‌گونه اثبات و پشتوانه علمی ای نیست؛ شکل و فرم هر واژن متفاوت است و واژن‌ها طوری تکامل یافتند که خاصیت ارتجاعی داشته باشند. آنها در هنگام برانگیختگی جنسی شل می‌شوند تا آلت تناسلی مرد را در خود جای دهند و بعد از رابطه جنسی دوباره سفت شده و به حالت اول برمیگردند و برخی افراد نیز اساساً داری واژنی شل‌تر نسبت به سایرین هستند و ارتباطی بین فرم واژن و باکرگی وجود ندارد.
در یک مطالعه بر روی ۳۶ نوجوان باردار که در سال ۲۰۰۴ منتشر شد نشان داد که کارکنان بهداشتی فقط در دو مورد از افراد توانستند نشانه قطعی رابطه جنسی واژینال را تشخیص بدهند. مطالعه دیگری که مورفولوژی پردهٔ بکارت را در دختران دارای رابطه جنسی با دختران بدون رابطه جنسی قبلی مقایسه کرد نشان داد ۵۲ درصد از دخترانی که دارای رابطه جنسی بودند هیچ‌گونه تغییر قابل تشخیصی در بافت پردهٔ بکارت خود نداشتند.
آزمایش بکارت > پیشینه تاریخی

همانطور که در منابع مختلف از اساطیر گرفته تا ادبیات عامه پسند، باور‌های مردمی، و اسناد رسمی گواهی شده است، بسیاری از جوامع پیشامدرن ارزش زیادی برای ارزیابی باکرگی دختران خود قائل بودند.
قبل از پیشرفت دانش علوم تشریحی در قرن پانزدهم، ماهیت پرده بکارت به طور کامل شناخته نشده بود، و در نتیجه طیف وسیعی از آزمایش‌های کم و بیش علمی تخیلی مورد حمایت قرار گرفت. به عنوان مثال در تمدن اینکا به گروهی از دختران باکره که به عنوان به عنوان همسران آینده خدای خورشید، اینتی، در نظر گرفته می‌شدند «دوشیزگان خورشید» میگفتند. این دختران در واقع هیچ‌گاه به ازدواج واقعی یا رابطه زناشویی معمولی نمی‌پرداختند و به عنوان نمادهایی از پاکدامنی و تقدس در نظر گرفته می‌شدند و نقش آنها بیشتر در مراسم مذهبی و خدمت به خدای خورشید (اینتی) بود. هنگامی که در میان آن‌ها دختری مشکوک به فعالیت جنسی می شد، او را وادار می‌کردند تا در آتشی که به آرامی می‌سوزد، دمیده و اگر آتش شعله‌ور می‌شد، او را باکره قلمداد میکردند. در یونان باستان نیز داستانی افسانه‌ای که در قرن پنجم قبل از میلاد روایت شده است، می‌گوید که چگونه خدای پان می‌توانسته پاکدامنی هر دختری را اثبات کند به گونه‌ای فلوت اسرارآمیز او به‌طور خودکار در هنگام حضور یک دوشیزه واکنش نشان داده و به صدا در می‌امده است.
رمان‌های عاشقانه قرون وسطی فلوریز و بلانشفلور و بویس از همپتون نیز هر دو قهرمانان دوشیزه‌ای را به تصویر می‌کشند که باید پاکدامنی خود را اثبات کنند و از این رو ارزش خود را نشان دهند.
آسیب

در گذشته اعتقاد بر این بود اولین رابطه جنسی قطعاً با خونریزی پردهٔ بکارت همراه است و منجر به پارگی و یا آسیب به  آن می‌شود اما امروزه تحقیقات بر روی زنان نشان داده است که خونریزی در طول اولین مقاربت همیشه رخ نمی‌دهد.  خونریزی یا عدم وقوع آن به عوال زیادی همانند مقدار بافت هایمن، میزان کشسانی و یا میزان ضخامت آن بستگی دارد.  در یک مطالعه چند فرهنگی، تنها حدود نیمی از زنان مورد مطالعه در اولین رابطه جنسی خود خونریزی را گزارش کردند و میزان درد و خونریزی در افراد با توجه به منطقه‌ای که اهل آن بودند متفاوت بود. همچنین همه زنان در اولین رابطه جنسی درد را تجربه نمی‌کنند و تجربه درد هنگام اولین رابطه جنسی با عواملی مانند هیجان، ترس و فشار عصبی مرتبط است.
در چندین مطالعه بر روی دختران نوجوان قربانی تجاوز جنسی، که در آن افراد به دنبال تجاوز جنسی در بیمارستان معاینه شدند، آسیب به پردهٔ بکارت در ۵۰ درصد افراد باکره و در افراد غیر باکره حدود ۱۲ درصد گزارش شد. پارگی پردهٔ بکارت نیز در کمتر از ۲۰ درصد موارد رخ داده بود. پردهٔ بکارت دختران باکره به‌طور قابل توجهی بیشتر از دختران غیر باکره در این مطالعه دچار آسیب شده بود.
در مطالعه‌ای دیگر روی نوجوانانی که با رضایت خودشان قبلاً رابطه جنسی داشتند شواهدی از ضربه به پردهٔ بکارت در۴۸ درصد از آنها دیده شد و ۵۲ درصد از افراد با وجود داشتن رابطه جنسی، پردهٔ بکارت سالم داشتند. اگرچه نادر است اما در بزرگسالان غیر باکره که قبلاً رابطه جنسی داشته‌اند نیز بعدها به دنبال رابطه جنسی ممکن است آسیب به پردهٔ بکارت رخ دهد. آسیب به پردهٔ بکارت ممکن است بدون اینکه هیچ نشانه‌ای از آسیب باقی بگذارد بهبود یابد. یک مطالعه بر روی نوجوانان قربانی تجاوز جنسی نشان داد که اکثر زخم‌های های ناشی از آسیب به پردهٔ بکارت بدون باقی ماندن نشانه‌ای از آسیب در طول زمان بهبود می‌یابند.
فرض بر این است که آسیب به پردهٔ بکارت در نتیجه رفتارهای مختلف دیگری نیز مانند استفاده از تامپون، معاینه لگن با اسپکولوم، خودارضایی، ژیمناستیک یا اسب سواری ممکن است رخ دهد، اگرچه میزان احتمال بروز آسیب در نتیجه این فعالیت‌ها نامشخص است.
انواع پرده‌های واژن

انواع طبیعی پردهٔ بکارت گستره‌ای از نازک و کشدار تا انواع ضخیم و تا حدودی سفت را شامل می‌شود. از بین ۱۰۰۰ نوزاد متولد شده احتمال دارد ۱ تا ۲ نفر از آنها دارای پردهٔ بکارت بدون سوراخ باشند. تنها نوع از پردهٔ بکارت نوزادان متولد شده که ممکن است نیاز به مداخله پزشکی داشته باشد، پردهٔ بکارت بدون سوراخ است که می‌تواند باعث کاهش یا عدم خروج خون هنگام قاعدگی شود. در هردو مورد، نیاز است با جراحی و باز کردن منفذ پردهٔ بکارت شرایط خروج خون و برقراری رابطه جنسی ایجاد شود.
منافذ پردهٔ بکارت قبل از بلوغ می‌تواند تحت تأثیر سطح و فعالیت هورمونی به اشکال مختلفی دیده شود که رایج‌ترین ان هلالی شکل است. بعد از بلوغ بسته به سطح هورمون استروژن، بافت پردهٔ بکارت می‌تواند ضخیم‌تر و دارای شکلی حاشیه دار و نامنظم باشد. در کودکانِ کوچک‌تر پاره شدن پردهٔ بکارت معمولاً خیلی سریع بهبود می‌یابد.
در نوجوانان دهانه پردهٔ بکارت می‌تواند گسترش یابد و دارای شکل و ظاهر متنوع‌تری شود.
برخی از انواع مختلف پرده بکارت:
بدون سوراخ (Imperforate): در این نوع سوراخ در دهانه پردهٔ بکارت وجود ندارد. اگر در دوران بلوغ خود به خود اصلاح نشده باشد تا مایعات قاعدگی خارج شود نیاز به جراحی جزئی دارد.
مشبک (Cribriform): این نوع از پردهٔ بکارت گاهی با بدون سوراخ اشتباه گرفته می‌شود و و با وجود سوراخ‌های ریز به نظر می‌رسد که در دهانه سوراخی وجود ندارد که تحت معاینه دقیق، سوراخ‌های کوچک ان می‌تواند مشخص شود.
دیواره دار (Septate): دهانه پردهٔ بکارت دارای یک یا چند نوار بافتی است که در سراسر دهانه گسترش یافته است.
ترمیم پرده بکارت

ترمیم پرده بکارت یا هایمِنورافی (به انگلیسی: Hymenorrhaphy) یا هایمنوپلاستی (به انگلیسی: Hymenoplasty) عمل جراحی‌ای است که با هدف ایجاد خونریزی در حین مقاربت، انجام می‌پذیرد.
هدف از این عمل ایجاد شرایطی جهت خونریزی در طول مقاربت پس از ازدواج است که در برخی فرهنگ‌ها به اشتباه دلیلی بر باکرگی تلقی می‌شود. تقریباً نیمی از زنانی که برای اولین بار آمیزش واژینال دارند خونریزی ندارند و حتی یک مطالعه کوچک نشان داد که از ۱۹ زنی که تحت جراحی ترمیم پرده بکارت قرار گرفتند نیز ۱۷ نفر از آنها در مقاربت بعدی خونریزی نداشتند.
این عمل تحت شرایطی صورت می‌گیرد که نمی‌توان از روی ظاهر پرده بکارت یا تنگی واژن تشخیص داد که آیا فردی باکره است یا خیر.
هایمنوپلاستی یک روش بحث‌برانگیز است که در دانشکده‌های پزشکی تدریس نمی‌شود و در اکثر کتاب‌های درسی پزشکی توضیح داده نشده است. هیچ مقررات و استانداردی برای این روش وجود ندارد زیرا بخشی از مراقبت‌های پزشکی استاندارد نیست. این عمل در واقع، توسط چندین انجمن حرفه ای ملی به عنوان نوعی از جراحی زیبایی اندام تناسلی زنان طبقه‌بندی می‌شود.
ترمیم پرده بکارت > روش

هایمنوپلاستی به روش‌های متفاوتی می‌توان انجام شود اما طی ساده‌ترین روش، در دهانه واژن یک غشاء مصنوعی بدون هیچ‌گونه خونرسانی‌ای ایجاد می‌شود که شامل یک کپسول ژلاتینی‌ای است که از ماده‌ای قرمز رنگ شبیه خون پر شده است. این عمل معمولاً چند روز قبل از ازدواج و رابطه جنسی فرد انجام شود تا در در حین رابطه جنسی آن ماده قرمز رنگ از کپسول ژلاتینی خارج شده و ظاهری مصنوعی از آسیب هایمن ایجاد کند.
ترمیم پرده بکارت > پیشینه تاریخی

ترمیم پرده بکارت قرن‌هاست که عمدتاً در مناطقی انجام می‌شود که باورهای فرهنگی قویاً پرده بکارت را با باکرگی و پاکی زنانه مرتبط می‌دانند. از نظر تاریخی، بازسازی پرده بکارت یک روش محتاطانه بود که اغلب خارج از محیط‌های پزشکی مرسوم انجام می‌شد. طی چند دهه اخیر، در برخی مناطق این موضوع در پزشکی رایج نیز وارد شده است.
ترمیم پرده بکارت > تأثیرات فرهنگی و اجتماعی

مطالعات متعددی عوامل اجتماعی-فرهنگی‌ای که تقاضا برای هایمنوپلاستی را افزایش می‌دهند، برجسته کرده‌اند. به عنوان مثال، پژوهشی تأکید می‌کند که در بسیاری از مناطق خاورمیانه، آسیا و برخی جوامع در اروپا و آمریکای لاتین، پرده بکارت بی‌نقص و خونریزی در اولین رابطه اغلب به عنوان دلیلی بر باکرگی یک زن تلقی می‌شود. یک مطالعه کیفی در سال ۲۰۲۱ نشان داد که فشار روانی، ترس از طرد شدن اجتماعی، و میل به بازیابی حس کنترل بر بدن و باکرگی، انگیزه‌های اولیه برای زنانی است که به سوی هایمنوپلاستی می‌روند.
ترمیم پرده بکارت > جنبه‌های روانی

تأثیر روانی جراحی هایمنوپلاستی پیچیده است. مطالعه ای که در سال ۲۰۲۰ منتشر شد نشان می‌دهد که برای برخی از زنان، انجام این عمل جراحی نوعی بازپس‌گیری استقلال بدنی آنها است، به ویژه پس از رخ دادن تروما یا تجاوز جنسی در گذشته. برخی مطالعات دیگر نیز از پیامدهای منفی بالقوه این جراحی، از جمله اضطراب مداوم، احساس گناه و شرم مربوط به پیامدهای فرهنگی هایمنوپلاستی یاد کرده‌اند. این مطالعات نشان می‌دهد که مشاوره روانشناختی قبل از انجام این عمل جراحی می‌تواند مفید باشد.
اهمیت فرهنگی و مذهبی

هایمن یا همان پردهٔ بکارت در بعضی از فرهنگ‌ها همچون فرهنگ اسلامی به دلیل تصور ارتباطش با باکرگی زنان دارای اهمیت است. در این فرهنگ‌ها پردهٔ بکارت دست نخورده و خونریزی هنگام اولین رابطه جنسی، به اشتباه به عنوان نمادی از باکرگی زن در نظر گرفته می‌شود. بعضی از زنان به همین خاطر عمل جراحی‌ای تحت عنوان هایمنوپلاستی را انجام می‌دهند تا اولین رابطه جنسی آنها با علائمی همراه شود که گویای آسیب دیدن پرده بکارت آنها باشد.
اهمیت فرهنگی و مذهبی > زمینه‌های مذهبی

آموزه‌های دینی از لحاظ تاریخی بر اهمیت پرده بکارت در فرهنگ‌ها دامن زده‌اند. به عنوان مثال برخی تفاسیر از الهیات سنتی مسیحی بیان می‌کنند که خداوند در نظر گرفته است که همسر زن کسی باشد که پرده او را پاره می‌کند به گفته آنان پس از پاره شدن پرده وی خونریزی‌ای که به وجود می‌آید، یک پیمان خونی تلقی می‌شود که مهر و مومی بر پیوند مقدس آنها است. به‌طور مشابه، در آیین هندوئیسم، روایات پیرامون چهره‌هایی مانند سیتا از رامایانا نشان می‌دهد که چگونه باکرگی زنان در چارچوبی تحت سلطه مردان بررسی و آزمایش می‌شود.
اهمیت فرهنگی و مذهبی > اشتباهات فرهنگی

در بسیاری از فرهنگ‌ها، پس از اولین رابطه جنسی خون روی ملحفه نشانه از دست دادن باکرگی است که پایه درستی ندارد.
خون‌ریزی بعد از اولین رابطه جنسی ممکن است اتفاق بیفتد یا نیفتد. برخی دلایل خونریزی هنگام رابطه جنسی عبارت هستند از احساس اضطراب و نگرانی، پارگی دیواره واژن ناشی از تحریک نشدن به اندازه کافی یا موارد دیگری مانند عفونت. در یک نظرسنجی که یک متخصص زنان و زایمان از ۴۱ همکارش انجام داد، از آنها پرسیده شد که آیا در اولین باری که رابطه جنسی داشتند خونریزی کردند یا نه که ۶۳ درصد از افراد اذعان داشتند که خونریزی‌ای تجربه نکرده‌اند. اما در کشورهایی که همچنان به باکرگی زنان اهمیت زیادی داده می‌شود بخشی از افکار عمومی همچنان باکرگی را مرتبط با پرده بکارت می‌دانند، به عنوان مثال یک مطالعه در سال ۲۰۱۱ در دانشگاه دجله ترکیه نشان داد که ۷۲٫۱٪ از دانشجویان دختر و ۷۴٫۲٪ از پسران معتقد بودند که پرده بکارت نماد باکرگی است. ۳۰٫۱ درصد از مردان نیز اعلام کردند که «ملحفه خون آلود» باید در روز ازدواج در معرض دید خانواده قرار گیرد.
اهمیت فرهنگی و مذهبی > دیدگاه مدرن

منابع و نظرات امروزی پیرامون پرده بکارت با تأکید بر استقلال زنان دیدگاه‌های سنتی مانند تست‌های بکارت را به چالش کشیده و فاقد پشتوانه علمی و منسوخ می‌داند.
در اکتبر سال ۲۰۱۸، شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد و سازمان زنان سازمان ملل و سازمان جهانی بهداشت در بیانیه ای بیان کردند که آزمایش باکرگی به دلیل اینکه «عملی دردآور، آسیب زننده و تحقیر کننده است شامل خشونت علیه زنان می‌شود و باید به آن پایان داد» و درخواست ممنوعیت آن را در تمامی جوامع نمودند.
بسیاری از کشورها مانند فرانسه، برتانیا، هند و لوکزامبورگ آزمایش باکرگی را ممنوع اعلام کرده و آن را نقض حقوق بشر، نوعی تبعیض جنسیتی و یک عمل غیرعلمی می‌دانند.
فرضیه‌های فرگشتی

پرده بکارت انسان عملکرد فیزیولوژیکی مشخصی ندارد. با این وجود فرضیه‌های فرگشتی اندکی برای عملکرد آن در انسان ارائه شده است:
فرضیه آبزی بودن اجداد انسان: همانند آنچه در پرده گوش فک‌های دریایی دیده می‌شود، یک فرضیه این است که پرده بکارت از آلودگی‌های دریایی دستگاه تولید مثل جلوگیری می‌کرده است. هرچند این فرضیه با توجه به ناکامل بودن پوشش پرده و از دست رفتن محافظت به دنبال اولین رابطه جنسی، ضعیف به نظر می‌رسد.
فرضیه بالابردن احتمال باروری با افزایش احتباس اسپرم: حتی اگر پرده پس از اولین رابطه جنسی دست نخورده باقی بماند، از آنجا که فاصله زیادی با محل انباشت اسپرم‌ها و محل لقاح دارد این فرضیه نیز نامحتمل به نظر می‌رسد.
تولد زودرس و فرضیه کاهش عفونت‌های واژن: تقریباً همه نخستی‌ها بدون پرده بکارت متولد می‌شوند. به‌دنبال تغییر وضعیت بدن انسان به حالت ایستاده و کاهش طول کانال زایمانی فرزندان انسان زودتر از سایر نخستی‌های به دنیا می‌آیند بنابراین بدن انسان فرصت کافی برای حذف پرده بکارت را ندارد. به‌دنبال آن انتخاب طبیعی این ویژگی را برگزید زیرا نوزاد انسان نسبت به سایر حیوانات در تمیز کردن خود ناتوان‌تر است و این سد (هرچند ناکامل) مانع از ورود مواد دفعی به واژن و ایجاد عفونت‌های بالقوه کشنده لگنی در طی دوران کودکی می‌شود. به این فرضیه نیز نقدهایی وارد شده است.
جانورشناسی

پرده بکارت در پستانداران متعددی از جمله لاماها، خوکچه‌های هندی، فیل‌ها، نهنگ‌های دندان‌دار، فوک‌ها، دوگونگ‌ها، موش‌های صحرایی، و برخی نخستی‌سانان مانند شب‌دوست و لمور ضخیم دیده شده است. این تنوع نشان می‌دهد که پرده بکارت منحصر به انسان نیست، اگرچه ظاهر و ویژگی‌های آن در بین گونه‌ها بسیار متفاوت است.
عملکرد فیزیولوژیکی پرده بکارت در جانوران همچنان موضوع تحقیقات علمی است اما با این وجود دو نظریه اولیه ارائه شده است:
عملکرد تولید مثل: در برخی از پستانداران، پرده بکارت ممکن است نقش تولید مثلی مرتبط با چرخه‌های هورمونی داشته باشد. به عنوان مثال، در خوکچه هندی، بافت هایمن در طول دوره فحلی حیوان ازمیان می‌رود تا جفت‌گیری تسهیل شود و سپس دوباره رشد می‌کند و در بقیه چرخه بسته باقی می‌ماند. به‌طور مشابه، در لمورهای نازک، پرده بکارت دهانه واژن را در بیشتر طول سال می‌بندد و فقط در طول فصل جفت‌گیری باز می‌شود. این موضوع نشان دهنده یک انطباق دوره‌ای مربوط به تولید مثل است.
عملکرد محافظتی: پرده بکارت ممکن است به عنوان یک مانع محافظت کننده، به ویژه برای پستانداران آبزی عمل کند. در گونه‌هایی مانند فوک‌ها و نهنگ‌های دندان‌دار، پرده بکارت اغلب بیشتر از پستانداران غیر آب‌زی رشد می‌کند. فرض بر این است که این سازگاری از ورود آب و ذرات موجود در آب مانند ماسه به واژن در حیوانات جلوگیری می‌کند و در نتیجه نقش محافظت کننده از سیستم تولید مثل را دارد.
واژه‌نامه

↑  Vagina
↑  Vulva
↑  Cornification
↑  mons pubis
↑  carunculae hymenales
↑  carunculae myrtiformes
↑  Müllerian ducts
↑  Epithelium
↑  Connective tissue
↑  Papillary
↑  Multipara
↑  Cornified
↑  Inti
↑  Virgins of the Sun
↑  Pan
↑  Floris and Blancheflur
↑  Bevis of Hampton
↑  Crescentic
↑  True seals
↑  Ruffed lemur
در سمت راست تصویر، معاینه یک زن جوان مضطرب توسط چهار پیرزن کهنسال که پنجه به لباس ها و پاهای او می زنند و وکیلی که مشتاقانه در حال تماشای صحنه است. و در سمت چپ، مردی که به عنوان شاهد در برابر پیشگاه قاضی حاضر شده است.
انواع پرده‌های واژن
دینا دورون

| دینا دورون | دینا دورون |
| --- | --- |
دورون در نقش آن فرانک در محصول برادوی The Diary of Anne Frank در سال 1956.: دورون در نقش آن فرانک در محصول برادوی The Diary of Anne Frank در سال 1956.
تولد: دینا پسکین 15 مارس 1940 (سن 83) افولا، فلسطین واجب 
شغل: بازیگر
همسر: ایلان الداد​( marriedm. 1964)​
فرزندان: 2 (including Dan)
دینا پسکین، معروف به دینا دورون و دینا دورون، (به عبری: דינה דורון؛ زاده ۱۵ مارس ۱۹۴۰) یک بازیگر فیلم و صحنه اسرائیلی است.
دورون در سال 1964 با ایلان الداد تهیه‌کننده فیلم صرب ازدواج کرد. آنها دو فرزند به نام‌های دن الداد و روت الدادسیدن دارند. پسر او یک مقام دولتی و وکیل اسرائیلی است.
فیلم‌شناسی

شهر وفادار (۱۹۵۲) در نقش آنا
قفس شیشه ای (۱۹۶۵) در نقش سونیا
سینایا (۱۹۶۶) در نقش زن بادیه نشین
موسی قانون‌گذار (۱۹۷۴) در نقش یوخابد
عیسی (۱۹۷۹) در نقش الیزابت مقدس
کتاب مقدس رسانه‌های جدید: کتاب پیدایش (۱۹۷۹) در نقش سارا
هزار بوسه کوچک (۱۹۸۱) در نقش روتا
Ha-Shiga'on Hagadol (1986) در نقش پرستار هاوا
ازدواج دیرهنگام (۲۰۰۱) در نقش لوبا
اسکیموهای گالیله (۲۰۰۶) در نقش فانی
تو حریف زوهان نمی‌شی (۲۰۰۸) در نقش خانم دویر، مادر زوهان
داستان عشق و تاریکی (۲۰۱۵) در نقش مادربزرگ کلاوسنر
سرزمین‌های مقدس (۲۰۱۷) در نقش خانم لاپیر
کوکو (نسخه عبری) (۲۰۱۷) در نقش ماما کوکو (صدا)
غیر متعارف (۲۰۲۰، سریال کوتاه تلویزیونی) در نقش باب، مادربزرگ استی
پمپ خلأ

پمپ دمندهٔ روتس دو پروانه، یکی از نمونه‌های پمپ خلأ است.
نمایی از داخل یک پمپ توربومولکولی خلأ فوق-بالا
پمپ خلأ (به انگلیسی: Vacuum Pump) دستگاهی است که با تخلیه مولکولهای هوا (یا گاز دیگر) از یک محفظهٔ آب‌بندی شده، یک فشار منفی یا (خلأ نسبی) ایجاد می‌کند.
این وسیله نخستین بار در سال ۱۶۵۰ میلادی توسط دانشمند آلمانی اتو فون گریکه و با انجام آزمایش نیمکره ماگدبورگ اختراع شد. از آن پس مدل‌های گوناگونی بر این اساس و برای استفاده‌های مختلف ساخته شده‌است.
پمپ‌های خلأ، با اتاقک‌ها و روش‌های عملیاتی گوناگون خود می‌توانند طیف گسترده‌ای از سیستم‌های ایجاد خلأ را به وجود آورند. گاهی برای انجام کار مشخصی از بیش از یک پمپ استفاده می‌شود و این پمپ‌ها می‌توانند به صورت سری یا موازی در یک برنامهٔ واحد استفاده شوند. با استفاده از یک پمپ جابجایی مثبت که مقداری گاز را از دهانهٔ ورودی به کانال خروجی (اگزوز) منتقل می‌کند می‌توان یک خلاء جزئی، یا خلاء تقریبی ایجاد کرد. به دلیل محدودیت‌های مکانیکی، این گونه پمپ‌ها تنها می‌توانند خلأ محدودی ایجاد کنند. برای رسیدن به یک خلاء بالاتر، می‌توان از روش‌های دیگر و گاهی هم افزودن پمپ‌های دیگری به صورت سری استفاده کرد.
دستیابی به خلأ بالا کار دشواری است زیرا همهٔ مواد زمانی که در معرض خلأ قرار گیرند کم و بیش به شکلی واکنش نشان می‌دهند. تبخیر، آزاد شدن گازهای قبلاً جذب شده (جذب سطحی) و دیگر پدیده‌ها خلأ ایجاد شده را پر کرده و از رسیدن به میزان خلأ دل‌خواه جلوگیری می‌کنند. معمولاً تمام سطحی که با خلأ در تماس هستند باید از موادی که در دمای بالا پخته شده باشند تهیه شوند تا از میزان این گازها بکاهند.
پیشینه

پمپ‌های مکنده اولین نوع پمپ خلاء بوده‌اند، که رومیان آن را می‌شناختند. پمپ‌های دو جهت مکنده-دمنده در ویرانه‌های شهر پمپئی یافت شده‌است. بدیع‌الزمان جزری دانشمند مسلمان قرن ۱۳ پمپ‌های خلاء را توصیف کرده‌است.
انواع

به صورت کلی به سه دسته اصلی پمپ خلأ آب در گردش یا رینگ آبی، پمپ وکیوم روغنی و خشک تقسیم می‌شود.
نوع آبی بیشتر در صنایع سنگین کاربرد دارد، از آب برای خنک کردن استفاده می‌کند.
پمپ روغنی نیز در صنایع متوسط کاربرد دارد و از روغن جهت خنک کردن استفاده می‌کند.
کاربرد پمپ وکیوم خشک نیز در صنایع سبک بوده و هوای ورودی در آن کار خنک‌کنندگی را بر عهده دارد.
پمپ‌های جابجایی مثبت

مهم‌ترین و متداول‌ترین پمپ وکیوم مورد استفاده پمپ‌های جابجایی مثبت هستند. بر اساس استانداردDIN 28400 پمپ خلاء جابجایی مثبت به این شکل تعریف می‌شود: «پمپ خلأئی که مکش می‌کند، متراکم می‌کند و گازی را که باید پمپ شود را تخلیه می‌کند، اگر نیاز باشد از طریق ولوها و به کمک پیستون‌ها، روتورها یا لغزنده‌ها و …، که با کمک روغن یا بدون آن آب‌بند شده‌است.»
پمپ‌های جابجایی مثبت > انواع پمپ‌های جابجایی مثبت > پمپ‌های خلاء جابجایی مثبت رفت و برگشتی

پمپ پیستونی
پمپ دیافراگمی
پمپ وکیوم آبی
پمپ‌های جابجایی مثبت > انواع پمپ‌های جابجایی مثبت > پمپ‌های خلاء جابجایی مثبت دورانی (روتاری)

پمپ تک-محوره (Single-spool)
پمپ دو-محوره (Twin-spool)
پمپ رینگ-مایع (Liquid ring pump)
پمپ تیغه دورانی (rotary vane pump)
پمپ چندمرحله ای (Multi-stage pump)
پمپ پلانجر دورانی (Rotary plunger pumps)
پمپ چرخه زادی (Trochoidal pumps)
پمپ اسکرول (Scroll pumps)
پمپ اسکرو (Screw-type pumps)
پمپ پنجه ای (Claw pumps)
پمپ روتس (Roots pumps)
محدوده عملکرد انواع پمپ خلاء
بشر: داستان همه ما

مجموعه تلویزیونی بشر:داستان همه ما (به انگلیسی: Mankind: The Story of All of Us) یک مستند ساخت کشور آمریکا و شبکه هیستوری است که تاریخ تمدن بشر را بررسی می‌کند. این مستند در سال ۲۰۱۲ میلادی در آمریکا، بریتانیا و آسیا پخش شد. این مستند ۱۰ ساعته در آمریکا با صدا و روایت جاش برولین و در بریتانیا با صدا و روایت استیون فرای نمایش داده شد.
مقدمه

داستان پیدایش انسان، مهاجرت و پراکنده شدن او در سراسر دنیا و داستان ساخته شدن تمدن‌ها و جنگ از ۱۰۰ هزار سال پیش تا به امروز را بررسی می‌کند. از شکوفایی اولین تمدن‌ها در سواحل مدیترانه تا کشف قاره آمریکا و از زمانی که تعداد انسان‌ها در کره زمین کمتر از ۱۰ هزار نفر بود تا امروز که در هر ساعت بیش از ۱۰ هزار انسان متولد می‌شوند از اولین مهاجرت انسان و خروج از آفریقا تا خروج او از زمین برای کشف دنیاهایی فراسوی این کره خاکی
قسمت‌ها

این مجموعه تلویزیونی که تاریخ تمدن بشر را از پیدایش بشر تا به امروز بررسی می‌کند در دوازده قسمت ساخته شده که هر قسمت حدود ۵۰ دقیقه است