stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کلاته خیج
جمعیت

جمعیت این شهر بر طبق سرشماری سال ۱۳۸۵، برابر با ۵٫۳۳۸ نفر بوده‌است.
گردشگری

از جمله نقاط دیدنی کلاته‌خیج می توان به باغات ، قنات و منازل بوم گردی و  ییلاقاتی همچون اولنگ ، خوش ییلاق و زرد آبیه اشاره نمود .این شهر در شرقی ترین قسمت استان سمنان می باشد و آخرین شهر قبل از ورود به استان گلستان می باشد.
از بزرگان و چهره های برجسته این شهر می توان ابتدا  از زنده یاد  حاج موسی عربعامری ( 1245-1321) موسس و بنیانگذار  حسینیه اعظم  ( مرکز فعلی همایشها و مناسبتهای فرهنگی و مذهبی شهرستان کلاته خیج )  و همچنین بانی هیئات متمرکز عزاداری و تعزیه خوانی  ، فرزند فرهیخته ایشان ، حجه الاسلام والمسلمین کربلایی شیخ محمد حزینی (1276 - 1348 ) روحانی مبارز دهه های 30 و 40 و شهید والا مقام سردار حاج عبدالله عرب‌نجفی (1333 - 1372 )  از فرماندهان دوران دفاع مقدس تیپ 12 قائم آل محمد (عج) و همچنین فرمانده لجستیک تیپ قائم آل محمد بعد از دفاع مقدس اشاره نمود .
شغل مردم این سرزمین بعضا پخت انواع نان محلی ، دامداری ، کشاورزی ، پارچه بافی سنتی  ، ترابری و اشتغال در شرکت معدن زغالسنگ البرز شرقی می باشد .
آب و هوا

این منطقه دارای آب و هوای معتدل با زمستانهای سرد و خشک و  دارای مناطق بکر و حیات وحش غنی می باشد که از آن جمله به گرگ ، کفتار  ، گربه وحشی یا سیاهگوش  ، روباه ، شغال ، خرس ، پلنگ ، تیهو ، باز و شاهین ، انواع خزندگان و افعی، جوندگان ریز جثه و چرندگانی همچون جبیر ، بز و کل اشاره نمود .
کلاته خیج در گذشته یکی از قطب‌های پارچه‌بافی بوده‌است. امروز نیز توسط پارچه‌بافان این شهر، بافت پارچه سنتی ماهوت دوباره احیا شده‌است.
لایه انتقال

در شبکه‌های رایانه‌ای، لایه انتقال transport layer سرویس‌های ارتباطی مبدأ به مقصد یا end-to-end را برای برنامه‌های کاربردی موجود در معماری لایه بندی شده پروتکل‌ها و اجزاء شبکه فراهم می‌آورد. لایه انتقال سرویس‌های مطمئنی از قبیل پشتیبانی از جریان داده اتصال گرا، قابلیت اطمینان، کنترل جریان و تسهیم یا مالتی پلکسینگ را ارائه می‌نماید.
لایه‌های انتقال هم در (RFC 1122) مدل TCP/IP، که مبنا و بنیان اینترنت می‌باشد، و هم مدل OSI موجود می‌باشند. تعریف لایه انتقال در این دو مدل کمی با یکدیگر تفاوت دارد. این مقاله در اصل به تعریف لایه انتقال در مدل TCP/IP اشاره دارد.
معروف‌ترین پروتکل لایه انتقال پروتکل کنترل انتقال یا TCP) Protocol. این پروتکل نام خود را از مجموعه پروتکل اینترنت یا همان TCP/IP وام گرفته‌است. از این پروتکل در انتقالات اتصال گرا استفاده می‌شود درحالی‌که پروتکل بدون اتصال UDP برای انتقالات پیام ساده مورد استفاده قرار می‌گیرد. TCP پروتکل پیچیده تری است و این پیچیدگی به واسطه طراحی وضعیت محوری است که در سرویس‌های انتقالات قابل اطمینان و جریان داده تعبیه شده‌است. از دیگر پروتکل‌های عمده در این گروه می‌توان به پروتکل کنترل ازدحام دیتاگرام DCCP) Datagram CongestionControl Protocol) و پروتکل انتقال کنترل جریان SCTP) Stream Control Transmission Protocol) اشاره نمود.
در پروتکل انتقال ابرمتن به دنباله‌ای از درخواست‌ها و پاسخ‌ها جلسه گفته می‌شود. کلاینت با ایجاد یک اتصال هدایت انتقال بر روی یک درگاهِ از پیش تعیین شده بر روی سرور (معمولاً درگاه شماره؛ فهرست عددهای درگاه و)، جلسه را آغاز می‌کند. سرور وب همواره بر روی درگاه در انتظار درخواست‌های کلاینت‌ها پاسخ در پروتکل انتقال ابرمتن به دنباله‌ای از درخواست‌ها و پاسخ‌ها جلسه گفته می‌شود. کلاینت با ایجاد یک اتصال هدایت انتقال () بر روی یک درگاهِ از پیش تعیین شده بر روی سرور (معمولاً درگاه شماره؛ فهرست عددهای درگاه و)، جلسه را آغاز می‌کند. سرور وب همواره بر روی درگاه در انتظار درخواست‌های کلاینت‌ها پاسخ. بعد از دریافت درخواست ارسال شده، سرور با ارسال یک خط وضعیت و بدنه، پاسخ کلاینت را به او بازمی‌گرداند. بدنه بستهٔ پاسخ معمولاً حاوی منبع درخواست شده‌است؛ با این حال از آن برای ارسال خطا و اطلاعات دیگر نیز استفاده می‌شود. سرویس‌ها بعد از دریافت درخواست ارسال شده، سرور با ارسال یک خط وضعیت و بدنه، پاسخ کلاینت را به او بازمی‌گرداند. بدنه بستهٔ پاسخ معمولاً حاوی منبع درخواست شده‌است؛ با این حال از آن برای ارسال خطا و اطلاعات دیگر نیز استفاده می‌شود.
سرویس‌ها

سرویس‌های زیادی وجود دارد که می‌تواند توسط یک پروتکل در لایه انتقال ارائه شود که می‌توان به موارد زیر اشاره نمود:
ارتباط اتصال گرا یا Connection-oriented communication: این نوع ارتباط را که می‌توان آن را جریان داده نیز تفسیر کرد می‌تواند مزایای متعددی را برای برنامه کاربردی به ارمغان بیاورد. در حالت عادی کار کردن با آن راحتتر از کار کردن با ارتباط بدون اتصال یا Connection-less است. یکی از پروتکل‌هایی که این نوع سرویس را ارائه می‌دهد پروتکل TCP می‌باشد.
مرتب‌سازی بایتی یا Byte Orientation: به جای اینکه برنامه کاربردی پیام‌های دریافت شده از سیستم ارتباطی را بر اساس فرمتی نامشخص پردازش کند، اغلب جریان داده را به صورت ترتیبی از بایت‌ها می‌خواند که این کار به مراتب آسان‌تر خواهد بود. این ساده‌سازی به برنامه کاربردی امکان می‌دهد که بتواند با فرمت‌های مختلفی از پیام‌ها کار کند.
تحویل با ترتیب یکسان: لایه شبکه معمولاً قادر به تضمین این مسئله نیست که داده‌های بسته‌های دریافت شده دقیقاً همان ترتیبی را دارند که از سیستم ارسال‌کننده فرستاده شده‌اند. وظیفه مرتب‌سازی بسته معمولاً در لایه انتقال صورت می‌پذیرد.
قابلیت اطمینان: به دلیل خطاها و تراکم‌های شبکه‌ای احتمال اینکه بسته‌های اطلاعاتی از بین بروند وجود دارد. با استفاده از تکنیک‌های کد شناسایی خطا از قبیل مجموع مقابله‌ای یا checksum، پروتکل انتقال بررسی می‌کند که آیا داده‌ها سالم هستند یا خیر. این پروتکل نتیجه بررسی خود را به‌وسیلهٔ ارسال کند ACK (به معنای صحت داده‌ها) و NACK (به معنای خرابی داده‌ها) به فرستنده اعلام می‌کند. ممکن است طرح‌های درخواست تکرار خودکار برای ارسال دوباره اطلاعات آسیب دیده یا از بین رفته مورد استفاده قرار گیرد.
کنترل جریان یا Flow Control: بعضی اوقات نرخ انتقال اطلاعات بین دو نود بایستی مدیریت شود تا از ارسال سریع تر فرستنده نسبت به گیرنده اطلاعات که می‌تواند منجر به سرریز بافر داده‌ای گیرنده شود جلوگیری به عمل آید.
پیشگیری از تراکم یا Congestion Avoidance : کنترل تراکم می‌تواند ترافیک وارد شده به شبکه مخابراتی را مدیریت کرده و با اعمال ممنوعیت ورود هر نوع امکان ارتباطی یا پردازشی از سوی نودهای شبکه تصادم یا تراکم را کاهش دهد. همچنین این سرویس می‌تواند با در اختیار گرفتن منابع، باعث کاهش نرخ ارسال بسته‌های اطلاعاتی شود. برای مثال، درخواست تکرار خودکار می‌تواند شبکه را در حالتی متراکم نگه دارد؛ این موقعیت می‌تواند با اعمال پیشگیری‌های تراکمی به کنترل جریان به حداقل برسد. با این کار مصرف پهنای باند از همان ابتدای انتقال اطلاعات یا بعد از ارسال مجدد بسته‌ها در سطحی پایین و ایمن باقی خواهد ماند.
تسهیم یا مالتی پلکسینگ (Multiplexing): پورتها می‌تواند چندین مقصد پایانی را بر روی یک نود فراهم آورد. برای مثال، نام موجود در آدرس پستی می‌تواند نمایانگر نوعی از تسهیم و تفکیک بین چندین گیرنده در یک محل باشد. برنامه‌های کاربردی بر روی پورت‌های مخصوص به خودشان به اطلاعات گوش می‌دهند که این کار این امکان را فراهم می‌آورد که از چندین سرویس شبکه به صورت هم‌زمان استفاده کنیم. این سرویس بخشی از لایه انتقال در مدل TCP/IP است، اما در مدل OSI این سرویس بخشی از لایه نشست می‌باشد.
تحلیل

لایه انتقال مسئولیت تحویل اطلاعات به پردازش کاربردی مناسب بر روی کامپیوتر میزبان را بر عهده دارد. این کار شامل تسهیم آماری داده‌ها از پردازش‌های کاربردی مختلف می‌شود، به عبارت ساده‌تر تشکیل بسته‌های داده‌ای و افزودن شماره پورت‌های مبدأ و مقصد در هدر لایه انتقال هر یک از بسته‌های داده‌ای به عهده این لایه می‌باشد. شماره پورت‌ها به همراه شماره IP مبدأ و مقصد یک سوکت شبکه را شکل می‌دهند. سوکت آدرسی تشخیصی متعلق به ارتباطات پردازش به پردازش است. در مدل OSI این کار توسط لایه نشست صورت می‌پذیرد.
برخی از پروتکل‌های لایه انتقال نظیر TCP، و نه UDP، از مدارهای مجازی Virtual circuit پشتیبانی می‌کنند؛ یعنی ارتباطی اتصال گرا را بر روی شبکه دیتاگرام فراهم می‌آورند. زمانی‌که ارتباطات بسته‌ای از دید پردازش‌های کاربردی پنهان هستند از یک جریان بایتی استفاده خواهد شد. این کار از مراحل زیر تشکیل می‌شود: برقرارسازی ارتباط، تقسیم جریان داده‌ای به بسته‌هایی که بخش یا segment نامیده می‌شوند، شماره‌گذاری بخش‌ها و مرتب‌سازی مجدد ترتیب داده‌ها.
در نهایت، بعضی از پروتکل‌های لایه انتقال نظیر TCP و نه UDP، ارتباط مبدأ به مقصد قابل اطمینانی را فراهم می‌آورند. عمل کشف خطا با استفاده از تکنیک‌هایی مانند کد شناسایی خطا و پروتکل درخواست تکرار خودکار (ARQ) انجام می‌پذیرد. پروتکل ARQ عمل کنترل جریان را نیز برعهده دارد که ممکن است با سرویس پیشگیری از تراکم ترکیب شود.
UDP پروتکل بسیار ساده‌ای است. از UDP می‌توان در Broadcasting و Multicasting استفاده جست زیرا انتقال دوباره برای بخش اعظمی از نودها امکان‌پذیر نیست. UDP معمولاً خروجی بالاتر و میزان تأخیر کمتری را تولید می‌کند و بنابراین از آن می‌توان در ارتباطات چندرسانه‌ای زنده که در آن از دست رفتن معقول بسته‌های اطلاعاتی قابل پذیرش باشد استفاده کرد، مانند IP-TV و IP-telephony و نیز بازی‌های رایانه‌ای برخط.
در بسیاری از شبکه‌های رایانه‌ای که مبتنی بر IP نیستند نظیر اکس ۲۵ (X.۲۵)، بازپخش قاب (Frame Relay) و ATM یا حالت انتقال ناهمگام، ارتباط اتصال گرا به جای اینکه در لایه انتقال پیاده‌سازی شود در لایه شبکه یا لایه پیوندداده تعبیه می‌شود. در اکس ۲۵، در مودم‌های شبکه تلفنی و نیز در سیستم‌های ارتباطی بی‌سیم، ارتباط نود به نود قابل اطمینان در پروتکل‌های لایه‌های پایین‌تر تعبیه می‌شوند.
مدل OSI پنج کلاس از پروتکل‌های انتقال را تعریف می‌کند، TP۰ با کمترین امکان کشف خطا تا TP۴ که برای شبکه‌های با قابلیت اطمینان پایین‌تر طراحی شده‌است.
پروتکل‌ها

تعریف دقیقی که بتوان به‌واسطه آن پروتکل‌های لایه انتقال را توصیف کرد وجود ندارد. موارد زیر فهرست کوچکی از پروتکل‌های این لایه هستند
ATP، پروتکل تراکنش AppleTalk
DCCP، پروتکل کنترل ازدحام دیتاگرام
FCP، پروتکل کانال فیبری
IL، پروتکل IL
NBF، پروتکل فریم‌های NetBIOS
RDP، پروتکل دیتاگرام قابل اطمینان
SCTP، پروتکل انتقال کنترل جریان
SPX، تبادل بسته مرحله‌ای
SST، انتقال جریان ساختاریافته
TCP، پروتکل کنترل انتقال
UDP، پروتکل داده‌نگار کاربر
UDP Lite
µTP، پروتکل میکرو انتقال
کارملو گومس

| کارملو گومس | کارملو گومس |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۱ دسامبر ۱۹۷۱ ‏(۵۳ سال) ساهاگون، استان لئون، اسپانیا
ملیت:  اسپانیایی
کارملو گومِس (اسپانیایی: Carmelo Gómez‎) بازیگر اهل اسپانیا است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به وقت تنگ است، سفر به هیچ‌کجا، اُبیه‌دو اکسپرس، روش، زمین، سنجاب قرمز، گاوها و لوئیزا سانفلیچه اشاره نمود.
یوش

مکان
| یوش | یوش |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۶°۱۱′۳۱″ شمالی ۵۱°۴۳′۲۵″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۱۹۱۹۴°شمالی ۵۱٫۷۲۳۶۱°شرقی﻿ / 36.19194; 51.72361: مختصات: ۳۶°۱۱′۳۱″ شمالی ۵۱°۴۳′۲۵″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۱۹۱۹۴°شمالی ۵۱٫۷۲۳۶۱°شرقی﻿ / 36.19194; 51.72361
استان: مازندران
شهرستان: نور
بخش: بخش بلده
دهستان: شیخ فضل‌الله نوری
جمعیت: ۱۵۴نفر
یوش روستایی است از توابع بخش بلده شهرستان نور در استان مازندران ایران. این روستا به دلیل آن که زادگاه نیما یوشیج پدر شعر نو فارسی ، شهرت یافته‌ است.
روستای یوش در البرز مرکزی در میانه جاده‌ای آسفالته شرقی-غربی به طول ۱۱۰ کیلومتر (از چهل کیلومتری آمل در جاده هراز به نام پل هردرود تا پل زنگوله در جاده کندوان) واقع شده‌است.
اوزرود یکی از دو سرشاخه اصلی رود هراز از پایین دست و جنوب این روستا می‌گذرد.
اقتصاد این روستا از دامداری، باغداری و پرورش زنبور عسل می‌گذرد و محصولات عمده آن شیر، سرشیر، پنیر، کره، ماست، قره قروت، گردو، زردآلو، گیلاس، فندق، سیب، آلو، لواشک و عسل می‌باشد.
منطقه کجور

محدوده تاریخی کجور از شمال به دریای مازندران از غرب به رود چالوس از شرق به سولده (نور) و از جنوب به دره نور محدود می‌شود. منطقه کجور به همراه کلارستاق، لنگا، تنکابن، سختسر و هوسم بخشی از رویان کهن بود که بعدها رسمتدار نام گرفت. رویان کهن از نواحی غربی طبرستان محسوب می‌شده‌است.
جمعیت

این روستا در دهستان شیخ فضل‌الله نوری قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۱۵۴نفر (۵۷خانوار) بوده‌است. مردم این روستا به زبان مازندرانی
سخن می‌گویند.
ماترهورن

| ماترهورن | ماترهورن |
| --- | --- |
مرتفع‌ترین نقطه: مرتفع‌ترین نقطه
ارتفاع: ۴٬۴۷۸ متر
برجستگی: ۱٬۰۲۹ متر
قله مادر: 
ایزولاسیون: ۱۳٫۸ کیلومتر (۸٫۶ مایل) 
فهرست‌بندی: 
مختصات: ۴۵°۵۸′۳۵″ شمالی ۷°۳۹′۳۰″ شرقی﻿ / ﻿۴۵٫۹۷۶۳۹°شمالی ۷٫۶۵۸۳۳°شرقی﻿ / 45.97639; 7.65833
جغرافیا: جغرافیا
موقعیت:  ایتالیا و  سوئیس
صعود: صعود
نخستین صعود: ۱۴ ژوئیه ۱۸۶۵ توسط ادوارد ویمپر و همراهان
ماترهورن (به آلمانی: Matterhorn، ایتالیایی: چروینو Cervino، فرانسوی: Cervin) کوهی با ۴٬۴۷۸ متر بلندا و از بلندترین قله‌های آلپ است که در بخش غربی این رشته‌کوه، موسوم به آلپ پنین، و روی خط‌الرأس مرزی سوئیس-ایتالیا قرار دارد.
ماترهورن هرمی شکل است و چهار وجه آن به طرز جالبی دقیقاً رو به جهات اصلی جغرافیایی هستند و چهار یال اصلی که این وجوه را احاطه کرده‌اند مسیرهای عادی صعود به قله را تشکیل می‌دهند.
جبههٔ شمالی ماترهورن به بلندای ۱٬۲۰۰ متر (ترکیبی از یخچال و دیواره) از بلندترین و دشوارترین جبهه‌های شمالی در آلپ به حساب می‌آید.
کوه ماترهورن از خطرناک‌ترین کوه‌ها برای کوهنوردان آلپ بوده است. از سال ۱۸۶۵ که کوهنوردی به سوی قلهٔ آن آغاز شد تا سال ۱۹۹۵ بیش از ۵۰۰ کوهنورد بر روی آن کشته شده‌اند.
کوه ماترهورن از سوی شمال خاوری مشرف بر شهر زرمات در بخش واله سوئیس و از سوی جنوب مشرف به چروینیا در درهٔ آئوستا در ایتالیا است.
بااین‌که کوه ماترهورن بلندترین کوه سوئیس نیست ولی نمادین‌ترین کوه این کشور و به‌طور کلی و از دید خیلی‌ها نماد کوه‌های آلپ به‌شمار می‌رود.
برای دسترسی آسان‌تر به منطقه، خط راه‌آهن و تله‌کابین در پیرامون این کوه ساخته شده است. راه‌آهن گورنرگرات در نزدیکی کوه، در سال ۱۸۹۸ گشایش یافت.
موزه ماترهورن در زرمات تاریخ کوهنوردی منطقه را بازگو می‌کند.
نام

نام ماترهورن در آلمانی از دو جزء Matte به معنی چمنزار و Horn به معنی شاخ (یا قله) تشکیل شده و معنای «شاخ چمنزار» می‌دهد. نام‌های ایتالیایی و فرانسوی آن از نام لاتین آن یعنی Mons Silvinus گرفته شده است. واژهٔ silva در لاتین به معنای جنگل است.
زمین‌شناسی

ماترهورن به همراه باقی آلپ حاصل فرایند موسوم به کوه‌زایی است که از برخورد دو صفحهٔ آفریقا و اورآسیا از پوستهٔ زمین ایجاد شده است. چینش خاص صفحات پوستهٔ زمین در محل این کوه، از قله (شکل گرفته از صفحهٔ آفریقا) تا دامنه، کوهپایه و درهٔ زرمات (لایه لایه از صفحات اوراسیا و اقیانوسی)، امکان کاوش همزمان سه دورهٔ تاریخ زمین، از پالئوزوئیک تا به اکنون، یعنی بیش از ۴۰۰ میلیون سال را برای زمین‌شناسان فراهم کرده است. همچنین ایجاد هرم منفرد ماترهورن در نتیجهٔ فرایند فرسایشی است که طی میلیون‌ها سال پس از کوه‌زایی اولیه به وقوع پیوسته و تا اکنون ادامه یافته است (ترکیبی از خراشیده شدن توسط یخچال‌های احاطه‌کنندهٔ آن و فرایند هوازدگی). مجموعۀ این ویژگی‌ها باعث شده است ماترهورن جذابیت خاصی برای زمین‌شناسان داشته باشد.
جنس سنگ‌ها در کوهپایهٔ ماترهورن عمدتاً رسوبی ناپایدار و بالاتر از حدوداً ۳۴۰۰ متری، که عمدهٔ مسیر فنی صعود را شامل می‌شود، گنَیس یا سنگ جرقه است (در آلمانی Gneis، احتمالاً برگرفته از آلمانی میانه با معنای لغوی جرقه به دلیل درخشان بودن آن). این نوع سنگ که حاصل فرایند دگرگونی سازندهایی از سنگهای آذرین یا رسوبی در دما و فشار بالاست، ساختاری دانه‌ای و لایه‌ای دارد. در مقایسه با گرانیت (سنگ محبوب صخره‌نوردان)، گنَیس اگر چه معمولاً دانه درشت‌تر است (اصطکاک خوب برای صعود روی آن، همانند گرانیت) اما به دلیل لایه‌ای بودن، در معرض هوازدگی بیشتری قرار دارد (شکستن و ریزش بیشتر در مقایسه با گرانیت).
تاریخچهٔ صعودها

قلهٔ ماترهورن از جمله آخرین قله‌های مهم آلپ بوده که صعود شده‌اند (قریب ۸۰ سال پس از نخستین صعود به مون‌بلان). نیمهٔ قرن نوزدهم دورانی بود که نخستین صعودها به قلل مهم آلپ از مسیرهای مختلف به اوج خود رسید. این صعودها که اغلب توسط کوهنوردان بریتانیایی (از جمله زنان کوهنورد) با همراهی راهنمایان محلی سوییسی و فرانسوی آنها صورت می‌گرفت، لقب عصر طلایی صعودهای آلپاین (golden age of alpinism) را به آن دوره داده است. در همین مقطع بود که توجه بهترین کوهنوردان اروپا بر صعود به ماترهورن متمرکز شد و رقابتی بین‌المللی به ویژه بین ایتالیایی‌ها و بریتانیایی‌ها برای نخستین صعود به قله شکل گرفت. تلاش ایتالیایی‌ها بیشتر بر یال جنوب‌غربی (یال Leone، مسیر ایتالیایی)، که گمان می‌رفت یالی کوتاه‌تر و با دشواری کمتر است، متمرکز بود تا اینکه تیمی ۵ نفره از بریتانیا با همراهی دو گاید از زرمات (پدر و پسر با نام خانوادگی Taugwalder) و سرپرستی کوهنورد ماجراجوی ۲۵ ساله، ادوارد ویمپر (Edward Whymper)، در ۱۴ ژوئیه ۱۸۶۵ موفق شدند از یال شمال‌شرقی به قله برسند (یال Hörnli، مسیر سوییسی). البته این صعود به فاجعه ختم شد چرا که ۴ نفر از آنها (همهٔ بریتانیایی‌ها به جز ویمپر) در مسیر فرود به جبههٔ شمالی سقوط کرده و کشته شدند. همین تراژدی بود که نقطهٔ پایانی بر عصر طلایی آلپینیزم گذاشت. از دیگر صعودهای شاخص به ماترهورن می‌توان به این موارد اشاره کرد:
تنها ۳ روز پس از صعود تیم ویمپر، مسیر ایتالیایی توسط ژان آنتوان کارِل (Jean-Antoine Carrel)، کوهنورد و راهنمای سرشناس ایتالیایی و رقیب ویمپر، در قالب تیمی ۴ نفره در ۱۷ ژوئیه ۱۸۶۵ صعود شد.
لوسی واکر (Lucy Walker) در ۲۲ اوت ۱۸۷۱ نخستین زنی بود که به قلهٔ ماترهورن رسید.
یال شمال‌غربی (با نام Zmutt) در سپتامبر ۱۸۷۹ توسط تیمی از کوهنوردان انگلیسی و راهنمایان سوییسی صعود شد.
نخستین صعودهای زمستانی: مارس ۱۸۸۲ از یال ایتالیایی و ژانویه ۱۹۱۱ از یال هورنلی.
آخرین یال، جنوب‌شرقی به نام Furggen، به‌طور کامل در ۹ سپتامبر ۱۹۱۱ توسط کوهنوردان ایتالیایی صعود شد.
مسیرهای صعود

مسیر اصلی صعود به ماترهورن یال شمال‌شرقی آن موسوم به هورنلی است (Hörnli، مسیر سوییسی) که در نمای قله از زرمات به‌طور کامل دیده می‌شود (یال میانی در عکس اصلی بالای صفحه). این مسیر از بالای زرمات (ارتفاع ۱۶۵۰ متری) آغاز شده و با گذر از کنار برکه ای به نام Schwarzsee در ارتفاع ۲۵۵۲ متر، به پناهگاه هورنلی (به آلمانی Hörnlihutte) در ارتفاع ۳۲۶۰ متری می‌رسد. فاصلهٔ زرمات تا Schwarzsee را می‌توان با تله‌کابین طی کرد و ادامهٔ مسیر تا پناهگاه نیز پاکوبی مشخص و علامت‌گذاری شده است که هر کجا لازم بوده با سیم بکسل، طناب، راهرو و پلکان فولادی ایمن‌سازی و تسهیل شده است.
مسیر فنی صعود بلافاصله بالای پناهگاه آغاز می‌شود و همواره توصیه شده است کوهنوردان بدون همراهی گاید (guide، راهنمای کوه دارای مجوز رسمی و معتبر) عازم قله نشوند. مسیر امروزی یال هورنلی در چندین نقطه با انحراف جزیی از گردهٔ یال (عمدتا به سمت وجه شرقی، و درانتها با چرخش به سمت دیوارۀ شمالی)، چند بخش صخره ای/دیواره ای از مسیر نسبتاً مستقیمی که تیم ویمپر طی کردند را دور زده و صعود را نسبت به مسیر حماسی آنها کمی آسان‌تر کرده است؛ به طوری که هم‌اکنون پایین‌ترین درجه سختی را در بین چهار یالی که هرم ماترهورن را احاطه کرده‌اند دارد: از لحاظ سنگ/صخره‌نوردی درجه سختی III (درجه‌بندی UIAA، فدراسیون بین‌المللی کوهنوردی از حداکثر XII) و از جنبهٔ کوهنوردی آلپاین یا mountaineering درجه AD (Fairly hard = Assez difficile، درجه‌بندی فرانسوی). بااین‌حال، خطرات خاص این کوه را باید جدی گرفت، از جمله هوای بسیار ناپایدار، مسیر نه چندان مشخص (در ترکیب با مسیرهای فرعی کور یا نیمه‌تمام)، طولانی بودن روز قله و خطر ریزش سنگ و یخ (به خصوص در روزهای پرترافیک و گرم).
دومین مسیر پرصعود ماترهورن، یال جنوب‌غربی آن است (یال لئونه، Leone، مسیر ایتالیایی) که از چروینیا در ارتفاع ۲۰۲۵ متری آغاز می‌شود و با گذر از پناهگاه Abruzzi روی یال جنوب‌غربی به سمت قله ادامه می‌یابد. این مسیر نسبت به یال هورنلی اندکی طولانی‌تر، با امکانات ایمنی کمتر (طناب ثابت، میله حمایت،...) و دارای احتمال بالاتری از ریزش سنگ و یخ است و درجه سختی III (صخره‌نوردی) و AD+ (کوهنوردی) به آن اختصاص یافته. بااین‌حال وجود جانپناه قابل استفاده برای شب‌مانی در ارتفاع ۳۸۳۰ متری این یال (به نام جانپناه کارِل، Rifugio Jean-Antoine Carrel)، روز قله را نسبت به مسیر هورنلی چند ساعتی کوتاه‌تر می‌کند. برای صعود از این یال و استفاده از جانپناه کارل توصیه می‌شود که با دفتر راهنمایان کوه چروینیا هماهنگی به عمل آید.
پانویس - منابع

↑  Edward Whymper
↑  Zermatt
↑  Valais
↑  Cervinia
↑  Aosta
↑  Michel Marthaler
Henri Rougier. «An Outstanding Mountain: The Matterhorn». کاراکتر line feed character در |نویسنده= در موقعیت 17 (کمک)
↑  "Matterhorn". Wikipedia (به انگلیسی). 2023-10-14.
| داده‌های کتابخانه‌ای  | داده‌های کتابخانه‌ای  |
| --- | --- |
عمومی:  ویاف 1  ورلدکت (از طریق ویاف) 
کتابخانه‌های ملی:  آلمان  اسرائیل  ایالات متحده آمریکا  ژاپن  جمهوری چک 
سایر:  فرهنگ تاریخی سوئیس 
جنس صخره‌ها در ارتفاع حدوداً ۴۱۵۰ متری مسیر اصلی صعود به قلهٔ ماترهورن (یال هورنلی). ۲۵ اوت ۲۰۲۳
راه‌آهن گورنرگرات در سال ۱۹۰۰
مسیر یال هورنلی از برکه Schwarzsee
نمای ماترهورن از چروینیا (سمت ایتالیایی). یال لئونه (مسیر جنوب‌غربی) در سمت چپ مشخص است. اوت 2014.
جوایز آکادمی فیلم کوتاه ایران

| 0 | 1 |
| --- | --- |
بنیان‌گذاری: ۱۳۸۶
زمینه: فیلم کوتاه
وبگاه: http://iranianshortfilm.com
جوایز آکادمی فیلم کوتاه ایران که با نام جوایز ایسفا نیز شناخته می‌شود، یک جایزه سینمایی است که هر ساله در ایران و توسط انجمن فیلم کوتاه ایران -یکی از اصناف خانه سینمای ایران- برگزار می‌شود. این رخداد نخستین بار در سال ۱۳۸۶ تحت عنوان جشن مستقل فیلم کوتاه ایران در دوران ریاست کمال فرهنگ بر هیئت مدیره انجمن فیلم کوتاه ایران برگزار شد.
تاریخچه

جایزه بهترین فیلم کوتاه سال از دومین دوره جشن بزرگ سینمای ایران اهدا می‌شد و این روند تا دوره دهم ادامه داشت. در سال ۱۳۸۶ خانه سینما تصمیم گرفت سه جایزه بهترین فیلم کوتاه، بهترین فیلم مستند و بهترین فیلم انیمیشن را از جشن بزرگ خانه سینما حذف کند و از اصناف آنها خواست تا جشنی مستقل در همان ایام جشن اصلی برگزار و جوایزی در شاخه‌های مختلف به برگزیدگان خود اهدا کند. بدین ترتیب از آن سال انتخاب و داوری فیلم‌ها توسط انجمن فیلم کوتاه انجام و مدیریت شده‌ است. دبیران هر دوره از جوایز آکادمی فیلم کوتاه ایران توسط هیئت مدیره انجمن فیلم کوتاه ایران انتخاب می‌شوند. تاکنون افرادی چون امیرعلی اعلایی، شهرام مکری، مجید برزگر، مسعود امینی تیرانی نیما عباس‌پور، امیر توده‌روستا، پیمان نهان‌قدرتی ، آرمین ایثاریان، علیرضا قاسمی،  مرجان اشرفی‌زاده، اسماعیل منصف مسئولیت دبیری جوایز آکادمی فیلم کوتاه ایران را به عهده داشته‌اند. به دلیل مکانیسم داوری و انتخاب فیلم‌ها که با رای اعضای صنف فیلم‌ کوتاه صورت می‌پذیرد و همچنین عدم وابستگی این مراسم به ارگان‌های دولتی، جوایز آکادمی فیلم کوتاه ایران معتبرترین جایزه در حوزه فیلم کوتاه در کشور محسوب می‌شود. دوره چهاردهم جوایز آکادمی ایسفا، به دبیری امیررضا جلالیان در سال ۱۴۰۳ برگزار شده است.
هیئت مؤسس آکادمی ایسفا

تاکنون ۱۲ دوره از ۱۴ دوره جوایز ایسفا توسط آکادمی ایسفا برگزار شده‌است. آکادمی ایسفا در سال ۱۳۸۸ تأسیس شد اما از آنجاکه هیچ‌یک از جشن‌های خانه سینما در آن سال به دلیل وقایع مرتبط به انتخابات ریاست جمهوری برگزار نشد، نخستین بار در سال ۱۳۸۹ و در سومین جشن مستقل فیلم کوتاه فعالیت خود را آغاز کرد. نقی نعمتی، بیژن میرباقری، سعید پوراسماعیلی، شهرام مکری، امیرعلی اعلایی، نیما عباس‌پور، آرش رصافی و مجید برزگر اعضای هیئت مؤسس این آکادمی هستند. نخستین دبیر آکادمی ایسفا امیرعلی اعلایی و مدیر هماهنگی جشن فیلم کوتاه آن سال نیز به عهده شهرام مکری بود. اعضای آکادمی شامل کسانی است که حائز شرایط برای عضویت در آکادمی باشند.
نشان ایسفا

این نشان یک جام جهان نماست که با دو ورقه برنز و با خط میخی تزئین شده و برگرفته از منشور ملل کورش است و هر سال در اختتامیه جوایز آکادمی فیلم کوتاه ایران به یکی از مفاخر سینمای ایران اهدا می‌شود. این نشان در دومین دوره به عباس کیارستمی اهدا شده و از آن پس هر سال به یکی از سینماگران سرشناس ایرانی تعلق می‌گیرد. این نشان تاکنون پس از عباس کیارستمی به ترتیب به افرادی چون ناصر تقوایی (۱۳۸۹)، رخشان بنی‌اعتماد (۱۳۹۰)، کیانوش عیاری (۱۳۹۳)، بهرام بیضایی (۱۳۹۴)، خسرو سینایی (۱۳۹۵)، امیر نادری (۱۳۹۶)، سهراب شهید ثالث (۱۳۹۷)، پرویز کیمیاوی (۱۳۹۸)، داریوش مهرجویی ، آربی آوانسیان، سوسن تسلیمی، شیدا قره‌چه‌داغی اهدا شده‌است. لازم است ذکر شود که نشان ایسفای متعلق به سهراب شهید ثالث هم‌اکنون در بخش فیلم کوتاه موزه سینما نگهداری می‌شود.
| دوره دوم | دوره سوم | دوره چهارم | دوره پنجم | دوره ششم | دوره هفتم | دوره هشتم | دوره نهم | دوره دهم | دوره یازدهم | دوره دوازدهم | دوره‌ سیزدهم | دوره چهاردهم |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| عباس کیارستمی | ناصر تقوایی | رخشان بنی‌اعتماد | کیانوش عیاری | بهرام بیضایی | خسرو سینایی | امیر نادری | سهراب شهیدثالث | پرویز کیمیاوی | داریوش مهرجویی | آربی آوانسیان | سوسن تسلیمی | شیدا قره‌چه‌داغی |
حواشی

محمدمهدی اسماعیلی (وزیر فرهنگ و ارشاد وقت)،‌به دلیل پوستر سیزدهمین دوره جوایز آکادمی فیلم کوتاه ایران (ایسفا)، دستور به توقف برگزاری آن داد. در پوستر این رویداد از عکس سوسن تسلیمی در فیلم «مرگ یزدگرد» استفاده شده بود. ایسفا، برگزیدگان سیزدهمین دوره جوایز آکادمی را  به صورت مجازی اعلام کرد.
برندگان جوایز ادوار

جایزه بهترین فیلم کوتاه سال از دومین دوره جشن بزرگ سینمای ایران، به جوایز اضافه شد و تا سال ۱۳۸۵ و دهمین دوره جشن ادامه یافت.
| دوره | فیلم | برگزیده |
| --- | --- | --- |
| جشن دوم (۱۳۷۷) | گردش سایه‌ها | مظفر شیدایی |
| جشن سوم (۱۳۷۸) | راننده شخصی | محمد علی معصوم‌دوست |
| جشن چهارم (۱۳۷۹) | توپ | علیرضا سعادت‌نیا |
| جشن پنجم (۱۳۸۰) | سینما سگ | شاهد احمدلو |
| جشن ششم: (۱۳۸۱) | دریا | دانش اقباشاوی |
| جشن هفتم (۱۳۸۲) | به طعم خاک | شهرام شاه‌حسینی |
| جشن هشتم (۱۳۸۳) | روایت مرگ نازلی از زبان جن‌گیر عاشق | جواد امامی |
| جشن نهم (۱۳۸۴) | کمی بالاتر | مهدی جعفری |
| جشن دهم (۱۳۸۵) | تلالو | امیر توده‌روستا |
در دورهٔ نخست و دوره دوم جشن ایسفا، مسئولیت برگزاری با مدیر هماهنگ‌کننده بوده‌ است. در دورهٔ سوم با تأسیس آکادمی ایسفا مدیر هماهنگ‌کننده، در کنار دبیر آکادمی مسئولیت آن را برعهده داشت. از دورهٔ چهارم مدیر هماهنگی و دبیر آکادمی به عنوان یک مسئولیت واحد درآمد و عنوان دبیر به آن اطلاق شد.
برندگان جوایز ادوار > دوره نخست

اولین دوره جشن مستقل فيلم كوتاه (جوایز ایسفا)  توسط انجمن صنفی فیلم کوتاه ایران در سال ١٣٨٦ برگزار شد. در این دوره هنوز آکادمی ایسفا تاسیس نشده و مسئولیت برگزاری با مدیر هماهنگ‌‌‌كننده جشن بود. داریوش یاری این مسئولیت را در دوره اول بر عهده داشت. در دوره اول، جشن تنها عنوان مستقل را داشت و در همان مراسم جشن اصلی سینمای ایران تندیس بهترین فیلم کوتاه اهدا شد.
تندیس بهترین فیلم کوتاه این دوره به  عاطفه خادم‌الرضا برای فیلم «تنگ خالی ماهی» و دیپلم افتخار به فیلم «محدوده دایره» شهرام مکری تعلق گرفت. «روشنایی‌های شهر» آیدا پناهنده، «خواب سرد» پیمان نهان قدرتی و «بوق» روح‌الله مسرور از دیگر نامزدهای تندیس بهترین فیلم کوتاه بودند.