تاریخچه باشگاه فوتبال اینتر میلان
اولین حضور در مسابقات قهرمانی (۱۹۰۹–۱۹۰۸)

سال‌های آغازین برای نراتزوری بسیار موفقیت‌آمیز بود. تیم دیگر شهر میلان یعنی آ.ث. میلان، پس از جدایی اینتری‌ها افت وحشتناکی کرد و بیش از ۴۰ سال در حسرت قهرمانی ایتالیا بود تا اینتر چند دهه بدون مزاحمت تیم اول شهر میلان باشد.
مسابقات قهرمانی فوتبال ایتالیا ۰۹-۱۹۰۸
در مخالفت با سیاست مستبدانه فدراسیون فوتبال ایتالیا، تعداد زیادی از باشگاه‌های مطرح که اکثراً نیز از بازیکنان خارجی تشکیل شده بودند تصمیم گرفتند از مسابقات «قهرمانی ایتالیا» (Campioni Italiani) کناره‌گیری کنند تا رقابت «قهرمانی فدرال» (Campioni Federali) به مهم‌ترین تورنمنت تبدیل و مسابقات قهرمانی ایتالیا بی‌اهمیت شود. در مسابقات «قهرمانی فدرال»، باشگاه پرو ورچلی به مقام قهرمانی رسید و جایزه «کوپا اوبرتی» (Coppa Oberti) را به دست آورد و در مسابقات «قهرمانی ایتالیا»، باشگاه یوونتوس قهرمان شد و جایزه «کوپا بونی» (Coppa Buni) را کسب کرد.  قهرمانی پرو ورچلی در قهرمانی فدرال (جایی که یوونتوس خیلی زود حذف شد) با یک تیم کاملاً ایتالیایی، قهرمانی ایتالیا را به یک تورنمنت بی‌معنی تبدیل کرد. در نهایت استراتژی مخالفان به نتیجه رسید؛ پس از حذف زودهنگام قهرمان ایتالیا یعنی یوونتوس، فدراسیون مجبور شد که بعداً قهرمان فدرال یعنی پرو ورچلی را به عنوان «Campioni d'Italia 1909» (قهرمان ایتالیا ۱۹۰۹) به رسمیت بشناسد و مسابقات دیگر را نادیده گرفت.
در اولین سال تأسیس باشگاه، اینترناتزیوناله بیشتر بازی‌های دوستانه انجام می‌داد از جمله تقابل با تیم «آسونیا» که با شکست ۵-۱ نراتزوری همراه بود که این مسابقه دوستانه به عنوان اولین بازی در تاریخ باشگاه ثبت شده است. اولین رئیس باشگاه جووانی پارامیتیوتی نام داشت که تنها یک سال بر مسند ریاست باشگاه نشست و در سال ۱۹۰۹، با توجه به خواست اکثریت اعضای سوئیسی باشگاه، اتور استرائوس جانشین او شد و ریاست باشگاه را بر عهده گرفت. اغلب ترکیب تیم اینتر در این فصل را بازیکنانی با ملیت سوئیسی تشکیل می‌دادند. اولین کاپیتان باشگاه یک فرد آلمانی به نام هرنست مارکتل بود. اینترناتزیوناله در ۱۸ اکتبر ۱۹۰۸ در یک بازی دوستانه در سوئیس به مصاف آ.ث. میلان رفت که در آن بازی با نتیجه ۲-۱ شکست خورد. ترکیب تیم در اولین دربی تاریخ دو باشگاه این بود: کوکی، کاپلر، مارکتل، نیدرمن، فوساتی، کومر، گاما، دوچن، هاپف، ولکل و شولر.
فصل ۰۹-۱۹۰۸، اولین فصل حضور اینترناتزیوناله میلانو در بالاترین سطح مسابقات فوتبال ایتالیا بود که اولین دیدار رسمی تاریخ باشگاه نیز در همین فصل به ثبت رسید. در این فصل و همانند فصل گذشته، فدراسیون فوتبال ایتالیا دو قهرمانی «پریما کتگوریا» (Prima Categoria) برگزار کرد؛ اولین تورنمنت، با عنوان «قهرمانی فدرال» که در آن بازیکنان خارجی (اگر در ایتالیا زندگی می‌کردند) نیز مجاز به شرکت در آن بودند. قهرمان این مسابقات «کمپیونی فدرالی» (Campioni Federali) یا «قهرمانان فدرال» نامیده می‌شد. دومین تورنمنت، با عنوان «قهرمانی ایتالیا» که فقط بازیکنان ایتالیایی مجاز به شرکت در آن بودند. قهرمان این مسابقات «کمپیونی ایتالیانی» (Campioni Italiani) یا «قهرمانان ایتالیا» نامیده می‌شد. این تصمیم فدراسیون با مخالفت اکثر باشگاه‌های مطرح همراه شد در نتیجه بسیاری از تیم‌ها مسابقات «قهرمانی ایتالیا» را تحریم کرده و فقط در مسابقات «قهرمانی فدرال» شرکت کردند. در نتیجه این اتفاق، اینترناتزیوناله نیز تصمیم گرفت در مسابقات «قهرمانی فدرال» شرکت کند؛ تیمی که هدف اصلی از تأسیس و فلسفه وجودی اش برابری و استفاده از بازیکنان خارجی همانند بازیکنان ایتالیایی بود. در مرحله مقدماتی مسابقات قهرمانی فدرال، تیم‌ها از چهار ناحیه لیگوریا، لمباردی، پیه‌مونته و ونتو شرکت کردند. به این ترتیب نراتزوری در ناحیه لمباردی باید با تیم‌های «آ.ث. میلان» و «یو.اس. میلانزه» رقابت می‌کرد. اولین بازی رسمی اینترناتزیوناله در این مسابقات یک شهرآورد بود. این دیدار در ۱۰ ژانویه ۱۹۰۹ و حدود سه ماه بعد از اولین تقابل دو تیم که به صورت دوستانه برگزار شد صورت گرفت. در نهایت دومین تقابل دو تیم نیز با شکست ۳-۲ نراتزوری در برابر رقیب همشهری خود به پایان رسید. دو گل اینتر در این دیدار را که در ورزشگاه آرنا چیویکا برگزار شد، گاما و شولر در دقایق ۶۹ و ۸۸ به ثمر رساندند. با این نتیجه، نراتزوری برای زنده نگه داشتن امیدهایش برای صعود به مرحله بعد محکوم به پیروزی در بازی دوم که آخرین دیدار این مرحله نیز محسوب می‌شد بود. پس از دو هفته و در ۲۴ ژانویه، شکست ۲-۰ اینتر برابر یو.اس. میلانزه باعث شد که این تیم تازه تأسیس نتواند جواز حضور در مرحله نیمه نهایی مسابقات قهرمانی فدرال را کسب کند.