stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
نیک براون
ملاقات با محمدجواد لاریجانی

مقالهٔ اصلی: محمدجواد لاریجانی § مذاکره با نیک براون
در اواخر سال ۱۳۷۵ و در آستانهٔ هفتمین انتخابات ریاست جمهوری ایران، نیکلاس براون که از وی با عنوان «رئیس میز ایران در وزارت خارجه انگلیس» نیز یاد می‌شود و در آن هنگام معاون وزیر خارجهٔ انگلیس بود، با محمدجواد لاریجانی که به لندن سفر کرده بود، در محل سفارت جمهوی اسلامی در لندن دیدار و به مذاکره پرداخت. انتشار بخش‌هایی از این مذاکرات محرمانه از سوی روزنامه سلام به آبروریزی بزرگی برای هواداران ناطق نوری و شخص محمدجواد لاریجانی در ایران منجر شد.
درگذشت

او در ۱۳ ژانویه ۲۰۱۴ در سامرست در سن ۶۶ سالگی درگذشت.
فرانسیس آرسنتیف

| Francys Arsentiev | Francys Arsentiev |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: Francys Yarbro
زادهٔ: ۱۸ ژانویه ۱۹۵۸ Honolulu, Hawaii, U.S.
درگذشت: ۲۴ مهٔ ۱۹۹۸ (۴۰ سال) Mount Everest, Nepal
علت مرگ: Hypothermia and/or Cerebral Edema
پیشه: Mountaineer
شناخته‌شده برای: First U.S. woman to climb Mount Everest without help of oxygen; died on the descent.
همسر(ها): John Abel (m. 1977; div. 1978), Sergei Arsentiev (m. 1992; both died 1998)
والدین: John Yarbro and Marina Garrett
فرانسیس آرسنتیف (۱۸ ژانویه ۱۹۵۸–۲۴ مه ۱۹۹۸) اولین زن اهل ایالات متحده آمریکا بود که بدون اینکه کپسول اکسیژن به همراه داشته باشد، به قله اورست صعود کرد. سپس در راه برگشت از قله اورست، جان خود را از دست داد.
تحصیلات و سوابق کاری

فرانسیس یاربرو دیستفانو-آرسنتیف در ایالت هاوایی متولد شد. او در تاریخ ۱۸ ژانویه ۱۹۵۸ به دنیا آمد. پدر او جان یاربرو و مادرش مارینا گرت بودند.
در شش سالگی پدرش او را به کوه‌های کلرادو برد. وقتی بزرگ شد، در مدرسه آمریکایی در سوئیس و مدارس دیگری در ایالات متحده تحصیلات خود را کامل کرد. آرسنتیف قبل از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه لوئیزویل در کالج استفنز تحصیل کرد. و بعد از آن مدرک کارشناسی ارشد خود را از مدرسه بین‌المللی مدیریت بازرگانی در فینیکس دریافت کرد. آرسنتیف در دهه ۱۹۸۰ در سمت حسابدار در تلوراید، کلرادو مشغول به کار بود.
کوه‌نوردی

یاربرو با سرگئی آرسنتیف در سال ۱۹۹۲، ازدواج کرد. این زوج به همراه یکدیگر بسیاری از قله‌های روسیه را فتح کردند. اولین صعود آنها به قله ای بود که ۵۸۰۰ متر ارتفاع داشت و آنها نام آن را گودویل نامیدند و همچنین به قله دنالی از سمت تکیه گاه غرب صعود کردند. آرسنتیف اولین زن اهل آمریکا بود که در کوه البروس به وسیله اسکی به قله‌های شرقی و غربی آن رفت. این امر باعث شد که او به این موضوع که به عنوان اولین زن، بدون اکسیژن درمانی به قله اورست صعود کند، علاقه پیدا کند.
اورست > تلاش‌های اولیه

در می ۱۹۹۸، فرانسیس به همراه سرگئی آرسنتیف به کمپ اصلی قله اورست رسیدند. در ۱۷ می، آنها از کمپ اولیه به سمت سره شمالی صعود کردند و روز بعد به ارتفاع ۷۷۰۰ متر رسیدند. درحالی که ۲۱ کوهنورد دیگر از سمت شمال به قله اورست رسیدند. در ۱۹ می، آنها به ارتفاع ۸۲۰۳ متری صعود کردند. سرگئی به وسیلهٔ رادیو وضعیت خوب خود را گزارش داد و بیان کرد که قرار است در ۲۰ می در ساعت ۱:۰۰ بامداد، تلاش خود را برای صعود آغاز کنند. در ۲۰ مه، پس از اینکه شب را در کمپ ۴ گذراندند، تلاش خود را برای صعود به قله آغاز کردند ولی هنگامی که چراغ کلاه‌هایشان از کار افتاد، در مرحله اول برگشتند. در ۲۱ می، آنها پس از صعود تنها ۵۰ تا ۱۰۰ متر قبل از برگشتن، دوباره در کمپ ۶ ماندند.
اورست > قله و عواقب آن

پس از نتیجه نگرفتن این دو برای صعود به قله، آنها آخرین صعود خود را در ۲۲ می شروع کردند. به دلیل عدم وجود مکمل اکسیژن در چنین ارتفاعی، این دو به آرامی حرکت کردند و در شرایط خطرناکی در اواخر روز به قله رسیدند. پس، آنها مجبور شدند یک شب دیگر را در ارتفاع ۸۰۰۰ متری سپری کنند. در طول شب، این دو از هم جدا شدند. سرگئی صبح روز بعد به سمت کمپ رفت، اما متوجه شد که همسرش هنوز نیامده است. او فهمید که همسرش باید در منطقهٔ خطرناکی در بالای کوه باشد، او با حمل اکسیژن و دارو برای یافتن او به راه افتاد.
حزب جمهوریخواه خلق

| حزب جمهوریخواه خلق Cumhuriyet Halk Partisi | حزب جمهوریخواه خلق Cumhuriyet Halk Partisi |
| --- | --- |
رهبر: اوزگور اوزل
دبیرکل: سلین سایک بوک
سخنگو: فائق اوزترک
بنیانگذار: مصطفی کمال آتاترک
بنیان‌گذاری: ۷ سپتامبر ۱۹۱۹ (به عنوان سازمان پایداری) ۹ سپتامبر ۱۹۲۳ (به عنوان حزب سیاسی) ۹ سپتامبر ۱۹۹۲ (برقراری دوباره)
ستاد: Anadolu Bulvarı 12, 06510, Söğütözü, Çankaya, Ankara
شاخه جوانان: جوانان جمهوری‌خواه خلق
مرام سیاسی: کمالیسم سوسیال دموکراسی (پس از 1965) سکولاریسم ضد کمونیسم (تاریخی)
طیف سیاسی: چپ میانه (از سال 1965)
رنگ رسمی: قرمز و سفید
شعار: Türkiye'nin Birleştirici Gücü (قدرت متحد ترکیه)
مجلس:: ۱۳۲ از ۵۵۰ 
شهرداری‌ها:: ۴۹۹ از ۲٬۹۱۹ 
وبگاه: وبگاه
http://www.chp.org.tr/: http://www.chp.org.tr/
حزب خلق جمهوری (به ترکی استانبولی: (CHP) Cumhuriyet Halk Partisi) یا حزب مردم جمهوری قدیمی‌ترین حزب سیاسی در جمهوری ترکیه و مهم‌ترین حزب چپ میانه این کشور است که گرایش‌های ملی‌گرایانه، سوسیال دموکرات و لائیک دارد و در انترناسیونال سوسیالیست و حزب سوسیالیست‌های اروپایی عضویت دارد.
این حزب در نهم سپتامبر سال ۱۹۲۳ از سوی مصطفی کمال آتاترک رهبر جمهوری نوین ترکیه تأسیس شد. هم‌اکنون (۲۰۲۳) ۱۶۹ صندلی از مجموع ۶۰۰ صندلی در مجلس ملی کبیر ترکیه را تصاحب کرده‌است و حزب اصلی اپوزیسیون ترکیه است. رئیس این حزب اوزگور اوزل می‌باشد
راناویروس

| راناویروس | راناویروس |
| --- | --- |
تصویر میکروسکوپ الکترونی از راناویروس‌ها (نقاط شش ضلعی تیره) که در غشای سلول متمرکز شده و در حال ترک سلول با روشی موسوم به جوانه زنی هستند.: تصویر میکروسکوپ الکترونی از راناویروس‌ها (نقاط شش ضلعی تیره) که در غشای سلول متمرکز شده و در حال ترک سلول با روشی موسوم به جوانه زنی هستند.
طبقه‌بندی ویروس‌ها : طبقه‌بندی ویروس‌ها 
Missing taxonomy template (fix):: راناویروس
تصویر میکروسکوپ الکترونی از سلول آلوده به راناویروس
راناویروس‌ها (Ranavirus) سرده ای از ویروسها متعلق به خانوادهٔ ویروسی Iridoviridae هستند. پنج سرده ی ویروسی دیگر نیز در خانواده Iridoviridae وجود دارد، اما راناویروس‌ها تنها ویروس‌های این خانواده هستند که دوزیستان و خزندگان را آلوده می‌کنند.
گونه‌های میزبان ویروس > دوزیستان میزبان

قورباغهٔ چوبی (Lithobates sylvaticus)
گاوغوک آمریکایی (Lithobates catesbieanus)
قورباغه پیکرل
گونه‌های میزبان ویروس > خزندگان میزبان

پیتون‌های سبز (Chondropython viridis)
لاک‌پشت ستاره‌دار برمه‌ای (Geochelone platynota)
لاک پشت پلنگی (Geochelone pardalis)
لاک پشت گوفر (Gopherus polyphemus)
لاسرتای کوهی (Lacerta monticola)
لاک پشت جعبه ای شرقی (Terrapene carolina carolina)
لاک پشت جعبه ای غربی (Terrapene carolina bauri)
لاک‌پشت جعبه‌ای غربی (Terrapene ornata)
لاک‌پشت مهمیزدار (Testudo graeca)
لاک‌پشت هرمان (Testudo hermanni)
لاک پشت مصری (Testudo kleinmanni)
لاک پشت روسی (Testudo horsfieldii)
لاک پشت حاشیه دار (Testudo marginata)
لاک‌پشت گوش‌قرمز (Trachemys scripta elegans)
لاک‌پشت گازگیر معمولی (Chelydra serpentina)
لاک‌پشت نرم‌کاسه چینی (Pelodiscus sinensis)
گکوی دم برگی معمولی (Uroplatus fimbriatus)
مارمولک حصاری شرقی (Sceloporus undulatus)
ساختار

راناویروس‌ها از گروه دی‌ان‌ای ویروسها هستند و دارای دی ان ای تک رشته‌ای بزرگ بوده و ساختاری بیست وجهی دارند. قطر دی ان ای این ویروس ۱۵۰ نانومتر بوده و دارای ۱۰۵۰۰۰ جفت باز آلی هستند. دی ان ای این ویروس، کد کنندهٔ حدود ۱۰۰ محصول ژنی می‌باشد. کپسید این ویروس پروتئینی به نام (MCP) است.
| سرده | ساختار | تقارن | کپسید | آرایش ژنومی | قطعه بندی ژنومی |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| راناویروس | چند وجهی | T = ۱۳۳ یا ۱۴۷ |  | خطی | تک قسمتی |
انتقال

انتقال راناویروس‌ها از طریق چندین مورد از جمله خاک آلوده، تماس مستقیم، قرار گرفتن در معرض آب و بلعیدن بافت‌های آلوده در طی شکار، مردارخواری یا هم‌نوع‌خواری رخ می‌دهد. راناویروس‌ها در محیط‌های آبی نسبتاً پایدار بوده و می‌توانند بیش از چندین هفته در خارج از بدن جانور میزبان باقی بمانند.
بیماری‌زایی

تولید و سنتز پروتئین‌های ویروسی طی چند ساعت پس از ورود ویروس انجام می‌شود. عفونت راناویروس طی چند ساعت، باعث نکروز بافت‌ها و آپوپتوز سلول‌های جانور میزبان خواهد شد.
فرانسیس لاسکر برودی

| فرانسیس لاسکر برودی | فرانسیس لاسکر برودی |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: فرانسیس لسکر
زادهٔ: ۲۷ مهٔ ۱۹۱۶ شیکاگو، ایلینویز، U.S.
درگذشت: ۱۲ نوامبر ۲۰۰۹ (۹۳ سال) لس آنجلس، کالیفرنیا، U.S.
پیشه(ها): کلکسیونر هنری، نوع دوست
همسر: Sidney F. Brody (ا. ۱۹۴۲–۱۹۸۳)
فرزندان: ۲
والدین: فلورا وارنر لسکر Albert Lasker
خانواده: Mary Lasker (نامادری) Doris Kenyon (نامادری) ادوارد لسکر (برادر)
فرانسیس لاسکر برودی (Frances Lasker Brody) (زادهٔ ۱۹۱۶ ـ درگذشت ۲۰۰۹)، حامی و طرفدار هنر، مجموعه‌دار آثار هنری و نوع‌دوست آمریکایی بود. او در پیشرفت حیات فرهنگی لس آنجلس به‌عنوان مؤسس و حامی مالی موزهٔ هنر این شهر و بعدها به‌عنوان پشتیبان و حامی اصلی کتابخانهٔ هانتینگتون، بسیار تأثیرگذار بود.
خانم برودی در ۱۲ نوامبر سال ۲۰۰۹ در سن ۹۳ سالگی درگذشت. وی همسر آقای سیدنی برودی، توسعه‌دهندهٔ مشاوران املاک بود که در سال ۱۹۸۳ درگذشت. همچنین او فرزندخواندهٔ مری لسکر، نوع‌دوست و حامی تحقیقات پزشکی بود که در سال ۱۹۹۴ درگذشت. خانوادهٔ برودی در خانه‌ای نوگرایانه در محلهٔ هولبی هیلز لس آنجلس زندگی می‌کردند. کوئینسی جونز معمار این خانه بود. همچنین وظیفهٔ طراحی دکوراسیون خانه برای نمایش مجموعه-های آثار هنری این زوج، برعهدهٔ ویلیام هاینس بود.
اوایل زندگی

فرانسیس لاسکردر ۲۷ می سال ۱۹۱۶ در شیکاگو متولد شد. مادرش، فلورا لسکر، خواهرزادهٔ وارنر و پدرش، آلبرت لسکر، مؤسس شرکت تبلیغاتی لرد و توماس بودند. آلبرت لاسکردر دنیای تبلیغات فرد سرشناسی بود که عمدهٔ شهرتش به راه‌اندازی شرکت‌های تبلیغاتی دستمال کاغذی کلینکس، سیگار لاکی استرایک و آب پرتقال سانکیت برمی‌گشت. در سال ۱۹۳۷، فرانسیس در رشته‌های علوم سیاسی، ادبیات انگلیسی و تاریخ از دانشکدهٔ واسر فارغ‌التحصیل شد.
او بعد از فارغ‌التحصیلی مدت کوتاهی به‌عنوان مدل و فروشنده در یک فروشگاه لباس زنانه نزدیک شیکاگو کار می‌کرد. در طول جنگ جهانی دوم زمانی که داوطلبانه در آمبولانس ارتش خدمت می‌کرد، با سیدنی برودی، سرهنگ دوم آراستهٔ ارتش که در مأموریت‌های اروپا پرواز می‌کرد، آشنا شد. آن‌ها در سال ۱۹۴۲ با یک‌دیگر ازدواج کردند.
بعد از پایان جنگ، آن دو به لس آنجلس رفتند و در آنجا سیدنی برودی به‌عنوان توسعه‌دهندهٔ مراکز خرید، ثروت کلانی به دست آورد. او در سال ۱۹۸۳ درگذشت.
مجموعهٔ آثار هنری و مزایده

به پیشنهاد پدر برودی و مادرخوانده‌اش، مری لاسکرکه پزشک نوع‌دوستی بود، فرانسیس و همسرش شروع به گردآوری آثار هنری کردند. وی به‌واسطهٔ همکاری با شورای هنری دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس که اوایل دههٔ ۵۰ میلادی تأسیس شده بود، شیفتهٔ مجسمه‌های هنری مور شد. در سال ۱۹۶۹، او به مجلهٔ لس آنجلس تایمز در این باره چنین گفت: «سید آن را زیر درخت کریسمس گذاشت و خوب تا آن زمان حدس می‌زنم که ما گرفتار شده بودیم». او با همسر فقیدش، سیدنی، در تأسیس موزهٔ هنر لس آنجلس که در سال ۱۹۶۵ افتتاح شد، نقش مهمی ایفا نمود. همچنین سال‌های طولانی در شورای هنری دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس عضویت داشت؛ شورایی که به تأسیس آن کمک و به‌عنوان رئیس آن خدمت کرد. در دوران ریاست وی، این شورا نمایشگاه بسیار مهمی از آثار پابلو پیکاسو به مناسبت هشتادمین سالروز تولد او یعنی در سال ۱۹۶۱ برگزار نمود. در سال ۱۹۶۶، فرانسیس لسکر با اخذ وام‌های بی‌سابقه از خانوادهٔ ماتیس، بانی برگزاری نمایشگاه بزرگ واپسگرایی ماتیس در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس بود که هنری سلدیس، منتقد مجلهٔ لس آنجلس تایمز، آن را «یکی از جاه‌طلبانه‌ترین نمایشگاه‌های که تابه‌حال به‌صورت محلی برگزار شده‌است» نامید.
برودی به‌مدت ۲۰ سال یکی از اعضای هیئت نظارت کتابخانهٔ هانتینگتون بود و در توسعه و رشد آغازین باغ‌چینی آن، نقشی کلیدی ایفا کرد.
ساتبیز و کریستیز به‌مدت چهار ماه برای مزایده‌ای به ارزش اولیهٔ ۱۵۰ میلیون دلار با یک‌دیگر رقابت کردند. مجموعهٔ برودی با ارزش کلی ۲۲۴٫۱۷ میلیون دلار موفقیتی بزرگ محسوب شد. به دلیل دلبستگی مفرط برودی به باغ، بخشی از درآمد فروش صرف هزینه‌های کتابخانهٔ هانتینگتون شد.
نقاشی «برهنگی، برگ‌های سبز و مجسمه» اثر پیکاسو، ارزش‌مندترین اثر هنری این مجموعه بود که تخمین می‌شد بیش از ۸۰ میلیون دلار به فروش برسد. این نقاشی با قیمت ۹۵ میلیون دلار به مزایده گذاشته شد و سرانجام بهای آن به ۱۰۶٫۴۸ میلیون دلار رسید. تابلو با رنگ‌های نفیس، آبی، شیرچای و سبز، معشوقهٔ هنرمند، ماری- ترز والتر را درحالی‌که عریان به خواب فرورفته، به تصویر کشیده‌است. بالای بدن او مجسمهٔ سرش روی یک پایه قرار دارد. زوج برودی، نقاشی را از دلالی نیویورکی به‌نام پاول روزنبرگ خریدند. روزنبرگ شخصاً این اثر را در سال ۱۹۳۶ از پیکاسو گرفته بود. پیکاسو در آن سال بوم‌های مختلفی از ماری- ترز والتر نقاشی کرد. یکی از آن‌ها تابلوی «رؤیا» بود که هم‌اکنون متعلق به صاحب کازینو، استیو وین است.
مجسمهٔ «گرنده تته مینس» ساختهٔ مجسمه‌ساز معروف آلبرتو جاکومتی در سال ۱۹۵۴، انتظار می‌رفت ۲۵ تا ۳۵ میلیون دلار به فروش برسد. مجسمهٔ برنزی «لا ماین» ساخته‌شده در سال ۱۹۴۸، ۲۵ میلیون دلار فروخته شد. تندیس برنزی یک گربه که آلبرتو جاکومتی در سال ۱۹۵۵ ساخته بود، ۲۰٫۸ میلیون دلار به فروش رفت.
نقاشی «لا تریله»، اثر ژرژ براک، با قیمت ۱۰٫۱۶ میلیون دلار رکورد جهانی فروش را ثبت کرد. مجسمهٔ برنزی «سوارکار»، اثر مارینو مارینی، با نام پیکولو کاوالیر به قیمت ۲٫۳۲ میلیون دالر، بیش از تمام تخمین‌های پیش‌بینی‌شده به فروش رفت. همچنین تابلوی «فمه آوشات اسیسه دانس اون فاتیول»، اثر پیکاسو در سال ۱۹۶۴ به مبلغ ۱۸ میلیون دلار به‌فروش رسید.
خانه

در سال ۱۹۴۹، زوج برودی سفارش خانه‌ای نوگرایانه در هولمبی هیلز با معماری کوئینسی جونز و طراحی داخلی ویلیام هاینس را دادند. خانه ترکیبی از دو سبک متداول هم‌عصر است: معماری نوگرایانهٔ کالیفرنیا در اواسط قرن و طراحی داخلی نوگرایانه و پیچیدهٔ هالیوودی. خانه به محل گردهمایی نخبگان شهر، از خانواده‌های قدیمی لس آنجلسی مانند چندلرها گرفته تا ستارگان هالیوودی چون گری کوپر و جوآن کراوفورد، تبدیل شد و به‌عنوان ویترین مجموعه‌های هنری خیره‌کننده نیز به کار رفت.
به مدت کوتاهی پس از تکمیل خانه در سال ۱۹۵۲، برودی‌ها به آنری ماتیس سفارش یک نقاشی دیواری بزرگ با کاشی‌های سرامیک برای حیاط خانهٔ خود دادند که یکی از چند اثر معدود این هنرمند بود. در سال ۱۹۵۳، آن‌ها به فرانسه سفر کردند تا ماکت اولیهٔ او را بازبینی کنند. داستان مقاومت نجیبانهٔ فرانسیس در برابر اولین طراحی برش‌خوردهٔ ماتیس و این‌که چگونه او این هنرمند را ترغیب کرد تا طرح جایگزینی ارائه دهد اکنون تبدیل به افسانه شده‌است. سرانجام ماتیس یک نقاشی دیواری به ابعاد ۱۲ در ۱۱ فوت از کاشی‌های سرامیک برای حیاط ساخت که بعدها به موزهٔ هنر لس آنجلس اهدا شد.
در می سال ۲۰۱۰، همان هفته‌ای که مجموعهٔ آثار هنری برودی در حراج کریستیزدر نیویورک به نمایش درآمد، خانهٔ برودی برای فروش به مبلغ ۲۴٫۹۵ میلیون دلار عرضه شد. خانه‌ای به مساحت هزاروهفتاد مترمربع واقع در محلهٔ ۳۶۰ مپلتون درایو جنوبی، دیوار به دیوار عمارت پلی بوی ساخته‌شده در زمین ۲٫۳ هکتاری قرار دارد که شامل یک زمین تنیس و یک استخر همراه با مهمان‌خانه است. این خانه با طراحی داخلی نوگرایانه شامل پلکان معلق، پنجره‌های شیشه‌ای سرتاسری است که فضای نشیمن داخلی- خارجی را شکل می‌دهند و از روزگار خود بسیار جلوتر بود.
اواخر دسامبر سال ۲۰۱۰، خانهٔ برودی به مبلغ ۱۴٫۸ میلیون دلار به فروش رفت. سرمایه‌گذار/مالک آن به‌مدت سه سال با سازمان حفاظت لس آنجلس برای بازسازی خانه همکاری کرد. الن دی‌جنرس در سال ۲۰۱۴ این خانه را در معامله‌ای خارج از بازار ملک، به مبلغ ۳۹٫۸۸۸ میلیون دلار خرید.
سنگک

برای دیگر کاربردها، سنگک (ابهام‌زدایی) را ببینید.
نانوایی سنتی سنگک در ایران
سنگک نوعی نان است که روی بستری از سنگ‌ریزه یا ریگ در تنور مسطح پخته می‌شود. (سنگک: سنگ + ک کوچک کننده: سنگ ریز و خرد). این نوع نان از آن کشور ایران می باشد و تکامل یافته نان عشایری است که روی آتش و سنگ می‌پختند و به آن کماج می‌گفتند. در اوایل دوره پهلوی یکی از رایج‌ترین نان ها در ایران بود. نان سنگک پیشتر نان طبقه اشراف و نظامیان بوده است در قدیم در بعضی شهرها، سنگکی‌ها نانوایی‌های فصلی بوده‌اند بیشتر در زمستان و ماه رمضان پخت می‌کرده‌اند. در گذشته نان خشک تنوری ماندگارترین نان خانوار ایرانی بوده و چند ماه بیات نمی‌شده‌است. زنان در نیمه اول سال برای فصل سرما در مطبخ (آشپزخانه) در تنور نان می‌پختند و آن را با گرمای ملایم کاملاً خشک می‌نمودند.
شیخ بهایی از علما و دانشمندان قرن دهم هجری را باید مخترع نان سنگک و شکل تنور آن دانست. این اختراع به قدری با دقت و هوشیاری طراحی و عملی شده که پس از گذشت چند صد سال هنوز به همان صورت اولیه پخته می شود و نانی که از تنور سنگکی به دست می‌آید، محبوب‌ترین نان ایرانی است.
شاه عباس برای رفاه حال لشگریان خود که غالباً در سفر احتیاج به نان و خورش موقت و فوری داشتند و لازم بود به هر شهری می‌رسند نانواهایی باشند که بتوانند به قدر مصرف سربازان نان تهیه نمایند و غذایی باشد که خورش نان قرار دهند، درصدد چاره برآمد و حل این مشکل را از «شیخ بهایی» که از دانشمندان مشهور  ایران بود را خواستار شد.
چون در سفر لشکریان مجبور به تهیه آرد از شهرهای مختلف بودند و آرد هر شهر با شهر دیگر از نظر نوع گندم آن تفاوت داشت باید طوری این نان پخته می‌شد که از هم وا نرود و قابل استفاده باشد.
پس آرد آن مخلوطی از انواع آردها بوده و همچنین باید با سبوس گندم نیز برای سهولت در هضم مخلوط می‌شد.
همین است که رنگ آن تیره بوده و به خاطر وجود انواع آرد؛ قدرت چسبندگی آن کم است و باید حتما روی سنگ پهن شود تا نریزد.
کتاب سال‌نمای کمیته ‌نانوایان تهران ۱۹ اردیبهشت سال ۱۳۲۶ شمسی در تهران تاریخچه چگونگی پیدایش نانوایی و نان سنگک
پیشینه

یکی از نظریه‌ها دربارهٔ تاریخچه نان سنگک این است که نان سنگک پیش از اسلام در ایران رواج داشته است و پس از بیماری یکی از پادشاهان ساسانی، طبیب برای معالجه دستور می‌دهد که برای شاه نانی تهیه کنند که روی ریگ پخته شده باشد.
کهن‌ترین فرهنگی که در آن نام نان سنگک آمده برهان قاطع است که در سال ۱۰۶۲ هـ.ق. نگارش شده است. یکی از نخستین کتاب‌ها دربارهٔ نان سنگک، کتاب «مجموعه معارف و فرهنگ نانوایی سنگکی و نان سنگک» در سال ۱۳۵۶ نوشتهٔ سید داوود روغنی (شاطر داوود) یکی از شاطرهای معروف شهر ری است. شاطر داوود معتقد است هیچ اطلاع دقیقی از محل و پیدایش نان سنگک وجود ندارد. اما به گفتهٔ وی قدیمی‌ترین نوشته‌ای که در آن از نان سنگک نام می‌برد «برهان قاطع» است که در سال ۱۰۶۲ ه‍.ق نوشته شده است. در آن کتاب دربارهٔ معنی واژهٔ سنگک آمده است: «نوعی از نان هست که روی سنگ ریزه‌های گرم بپزند.». همچنین در دیوان شرف جهان قزوینی، شاعر روزگار شاه طهماسب صفوی، در خلال هجو قاضی شهر و ذکر پرخواری او، از نان سنگک یاد شده است و این، داستان ابداع نان سنگک در زمان شاه عباس و به اندیشه شیخ بهایی را باطل می‌کند.
به نوشتهٔ شاطر داود در تعریف این نان، «نان سنگک که از نظر مزه، طعم و همچنین هضم آسان و سلامت، بهترین نان ایران و شاید هم دنیا باشد، از آرد مرغوب و سالم و آب خالص و نمک به دست می‌آید و خمیر ترش هم که در خمیر آن به عنوان مایه خمیر (مخمر) به کار می‌رود از همان آرد و آب و نمک درست می‌شود. در پخت نان سنگک به غیر از مادهٔ فوق، جوش شیرین یا هر مادهٔ دیگری نمی‌توان به کار برد و به جز آرد گندم مرغوب و سالم، هیچ آرد دیگری حتی آرد جو یا سایر حبوب را نمی‌توان برای پختن نان سنگک استفاده کرد. نان سنگک از آرد سبوس دار کامل تهیه می‌شود.»
نان سنگک به صورت کاملاً تازه یا به صورت کاملاً خشک شده خوشمزه است اما اگر در سفره باقی بماند بد طعم می‌شود و برای تازه ماندن می‌شود ان را فریز نمود و سپس با مایکروفر ان را گرم کرد بدون این که طعم ان عوض گردد. از نان سنگک جهت خوردن دیزی و کله پاچه استفاده می‌شود.
سنگک یکی از انواع نان سنتی است که می‌توان دانه‌هایی مثل کنجد، سیاهدانه یا مخلوطی از هردو را برای خوش طعم کردنش به روی آن پاشید. در گذشته برای این کار از دانه خشخاش استفاده می‌شد که امروزه منع مصرف دارد.[نیازمند منبع] همچنین از سنگک به عنوان نان سفره عقد نیز استفاده می‌شود که به صورت بزرگ پخته می‌شود و روی آن را با عسل و کنجد تزئین می‌کنند.
امروزه نان سنگک با دستگاه خمیر گرفته می‌شود. پیشتر کار هیزمی بود و خمیر را در تشتک می‌گرفتند. چند بار نان سنگک ماشینی تولید شد ولی با استقبال روبه‌رو نشده است.
اگر چه سالنمای کمیتهٔ نانوایان تهران می‌نویسد: شیخ بهایی به سفارش شاه عباس نان سنگک را ابداع کرد.
اما این ادعا فاقد سند معتبر است.
از دوره پهلوی تقریباً اکثریت نانواهای سنگکی در شهرهای بزرگ مانند تهران و مشهد، بیرجندی بوده‌اند به همین دلیل نان سنگک در بعضی محله‌های تهران به نام بیرجندی پز مشهور شده است. نان سنگک به شکل امروزی تکامل یافته از روش عشایری است که تعداد زیادی سنگ و سنگ‌ریزه را بر روی آتش می‌ریختند و خمیر را به شکل نازک‌تر از تافتون روی آن پهن می‌کردند تا پخته شود.
نگارخانه

نان سنگک داخل تنور
وقتی نان داغ از تنور بیرون می‌آید، آن را به دیوار آویزان می‌کنند تا خنک شود
داخل نانوایی یک نفر در حال پختن و دیگری در حال تحویل نان است.
نان سنگک را باید روی سنگ پخت.
نانوا در حال تحویل نان است
نمایی جالب از داخل یک نانوایی
اندازه واقعی نان سنگک
نان سنگک داخل سفره ایرانی.
نان، پنیر، سبزی، گردو. یک صبحانه مغذی رایج ایرانی
پخت نان سنگک در یک نانوایی در اصفهان
داریوش (خواننده)

| داریوش | داریوش |
| --- | --- |
داریوش در جوانی: داریوش در جوانی
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: داریوش اقبالی
نام(های) دیگر: داریوش
زاده: ۱۵ بهمن ۱۳۲۹ ‏(۷۴ سال) تهران، ایران
ژانر: پاپ، راک
ساز(ها): گیتار کلاسیک
سال‌های فعالیت: ۱۳۴۹–اکنون
سازهای اصلی: سازهای اصلی
خوانندگی، گیتار کلاسیک: خوانندگی، گیتار کلاسیک
نوع صوت: باس
وبگاه: dariush2000.com
داریوش اقبالی‌ (زادهٔ ۱۵ بهمن ۱۳۲۹) که با نام داریوش شناخته می‌شود، خواننده، آهنگساز وبازیگر ایرانی است که در سبک موسیقی پاپ و راک فعالیت می‌کند. جنس صدای وی باس است. او بنیان‌گذار بنیاد آینه است.
زندگی > کودکی و جوانی

دوران کودکی او در میانه(آذربایجان شرقی) ، کرج و استان کردستان گذشت. پدرش، محمود اقبالی، از ملاکان شهرستان میانه بود. نخستین بار در ۹ سالگی در جشنی در مدرسه‌اش در محله شهرآرا به روی صحنه رفت. او دوران متوسطه را در دبیرستان‌های فارابی، کرج، رازی و دبیرستان آزادگان تهران‌پارس گذراند و در مراسم و همایش‌ها برنامه‌های هنری اجرا می‌کرد.
او در سال ۱۳۴۹ با حسن خیاط‌باشی آشنا شد و همین آشنایی موجب ورود رسمی داریوش به موسیقی حرفه‌ای شد. در همین سال او در ۱۹ سالگی با ترانهٔ به من نگو دوست دارم با آهنگ‌سازی مصطفی جاویدان، به شهرت رسید. نخستین کار مستقل او به نام «نبسته پیمان» با ترانه‌ای از علی گزرسز (رها) و ملودی خودش است.
زندگی > پیش از انقلاب

داریوش در نظرسنجی مجله جوانان در سال ۱۳۵۶ به عنوان محبوب‌ترین خواننده ایران برگزیده شد. داریوش همکاری با شماری از چهره‌های موسیقی پاپ ایران مانند منوچهر چشم‌آذر، بابک بیات، فرید زلاند، واروژان، پرویز مقصدی ،بابک افشار، آندرانیک آساطوریان و صادق نوجوکی را نیز در کارنامه خود دارد. ایرج جنتی عطایی، شهیار قنبری، احمد شاملو و اردلان سرفراز نیز از جمله ترانه‌سرایانی هستند که در این دوره با داریوش همکاری داشته‌اند.
زندگی > پیش از انقلاب > زندان

بنا بر ادعای مطبوعات در سال ۱۳۵۳ داریوش به دلیل نگهداری موادمخدر دستگیر شد ولی وی این ادعا را رد کرده و گفته است که در آنزمان معتاد نبوده و به دلیل خواندن آهنگ‌های سیاسی مانند جنگل، بن‌بست، بوی گندم، علی کنکوری و گل بارون‌زده، چندین بار دستگیر و زندانی شد. نخستین بار او، بنا به گفته پرویز ثابتی، دستگیر و پس از دستگیری به مدت ۶ ماه در انفرادی نگاه داشته و پس از ۹ ماه حبس آزاد شد.و این زندان به نفع داریوش بود، چون در زندان تریاک را ترک کرد.
زندگی > پس از انقلاب

پس از انقلاب اسلامی در ایران، داریوش که پیش از آن برای معالجهٔ صورت خود (آسیب‌دیده در سوءقصد اسیدپاشی) به لندن سفر کرده بود، دیگر به ایران بازنگشت. وی مانند اغلب خوانندگان پاپ ایرانی، پس از انقلاب ۱۳۵۷ فعالیت خود را در خارج از کشور آغاز نمود. داریوش در وبلاگ شخصی خود، دلیل خروج از ایران را چنین بیان کرده:
«پس از انقلاب ۱۳۵۷ و به دنبال کشتار، خون‌ریزی و خفقان حاکم بر سرزمینم، مجبور به ترک وطن شدم. از آن زمان تا حال، در سفری بی‌انتها، می‌کوشم در کنار هموطنانم سرود ایرانی آزاد را هم‌صدا شوم.»
او در طول سال‌هایی که بیرون از ایران بوده با تشکیل بنیادهایی چون آینه، به حمایت از مبتلایان به اعتیاد برخاسته است.
استفاده از ترانه‌ها و اشعار افرادی نظیر اردلان سرفراز، ایرج جنتی عطایی، شهیار قنبری، سیمین بهبهانی، مینا جلالی، هما میرافشار، زویا زاکاریان و بزرگانی چون مولانا و حافظ شیرازی، پرداختن به موسیقی اجتماعی، خواندن ترانه‌هایی که بار اعتراضی نسبت به وضعیت اجتماعی و سیاسی ایران، از جمله فقر، آزادی و اعتیاد را دارد او را به یکی از پرطرفدارترین خوانندگان ایرانی تبدیل نموده است. یکی از کارهای شاخصی که او در طی مدت همکاری با عبدی یمینی به انجام رساند، بازسازی مجدد برخی از آهنگ‌های دههٔ ۱۳۵۰ بود که با صدای داریوش خوانده شده بود.
مهدی کلهر مشاور فرهنگی دولت محمود احمدی‌نژاد در تاریخ ۲۴ مرداد ۱۴۰۳ در برنامه هفت نقل کرد که در دوران شاه علی خامنه ای به آیت‌الله منتظری گفته است که «من در زندان که بودم هر کس که تازه‌وارد بند می‌شد ترانه بوی گندم داریوش را روی لب داشت و تأثیر این هنرها از منبرهای ما بیشتر است».
اعتیاد

داریوش پس از سال‌ها اعتیاد، در سال ۲۰۰۰ (۷۹–۱۳۷۸) سرانجام تصمیم به ترک اعتیاد گرفت. ترانهٔ معجزه خاموش اشاره‌ای به همین نقطهٔ عطف در زندگی اوست. اولین برنامه رسمی داریوش به نام آینه در رادیو AFN بود و در سال ۲۰۰۳ سایت بهبودی را که اولین وبگاه ایرانی برای کمک به معتادان و خانواده‌های آنها بود، راه‌اندازی کرد و سپس با همکاری دو پزشک، بنیادی به نام آینه را تأسیس نمود تا به یاری معتادان برود.
اعتیاد > بنیاد آینه

بنیاد آینه، با هدف یاری‌رسانی به معتادان، بیشتر با کمک افرادی که خود زمانی معتاد بوده‌اند، فعالیت می‌کند. در این پایگاه برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی نیز تهیه و پخش می‌شود. علاوه بر این، بنیاد آینه سمینارهای مختلفی را نیز جهت پرداختن به مسائل اعتیاد، معتادان و خانواده‌های آن‌ها برگزار می‌کند.
اعتیاد > بشردوستی

داریوش عضو سازمان عفو بین‌الملل است. وی به جز اهمیت به ترک اعتیاد و رهایی به مسائل اجتماعی، پناه‌جویان ایرانی، گروه‌های جوامع اقلیت و کودکان کار نیز توجه دارد. وی در سال‌های اخیر با کمک دانشجویان کمپین حمایت از این افراد را تأسیس نمود.
جوایز و افتخارات

جایزه مرکز حقوق بشر در ایران ۲۰۱۴
جایزه رون سیمونز رِو رونالد رایت، بابت حمایت از حقوق اقلیت سازمان شِر ۲۰۰۵
تقدیرنامه شهرداری لس آنجلس ۲۰۰۵
نشان صلح در فستیوال فیلم، موسیقی و رسانه‌های تصویری بحرین
ترانه‌شناسی

مقالهٔ اصلی: ترانه‌شناسی داریوش