حزب کارگران کردستان

| حزب کارگران کردستان (پ‌ک‌ک) | حزب کارگران کردستان (پ‌ک‌ک) |
| --- | --- |
Partiya Karkerên Kurdistanê: Partiya Karkerên Kurdistanê
: 
رهبران: عبدالله اوجالان (اسیر) مراد کارایلان جمیل بایک دوران کالکان بسه هوزات سوزدار اوستا باهوز اردال مصطفی کاراسو
تاریخ فعالیت: ۱۹۷۸؛ ۴۷ سال پیش (۱۹۷۸-خطا: زمان نامعتبر}})
وفاداری:  نیروهای مدافع خلق (HPG)  یگان‌های زنان آزاد (YJA-STAR)  یگان‌های مدافع غیرنظامیان (YPS)  کنفدرالیسم جوامع کردستان (KCK)  جنبش انقلاب متحدانه خلق‌ها (HBDH)
مقر: کوهستان قندیل
ایدئولوژی:  ملی‌گرایی کردی (مورد مناقشه)  کنفدرالیسم دموکراتیک  سوسیالیسم لیبرترین  ترقی‌خواهی  سرمایه‌داری‌ستیزی  کمونالیسم  ژنولوژی سابق: مارکسیسم–لنینیسم 
جایگاه سیاسی:  جناح چپ 
اندازه: ۵۰۰۰ (تخمین)
متحدان:   حزب اتحاد دموکراتیک (سوریه) (PYD)   یگان‌های مدافع خلق (YPG)   یگان‌های مدافع زنان (YPJ)   حزب حیات آزاد کردستان (PJAK)   یگان‌های مقاومت سنجار (YBŞ)   یگان زنان ایزدخان (YJÊ)   شورای ملی بتنحرین (MUB)   یگان آزادی بین‌المللی (IFB)   نیروهای متحد آزادی (BÖG)   حزب کمونیست مارکسیست-لنینیست (ترکیه) (MLKP)   حزب کمونیست ترکیه/مارکسیست-لنینیست (TİKKO)   اتحادیه میهنی کردستان (PUK)  کومله‌های جوان (KNC) 
مخالفان:   داعش   ترکیه   اتحادیه اروپا   ناتو 
درگیری‌ها و جنگ‌ها: شورش حزب کارگران کردستان درگیری اسرائیل و پ‌ک‌ک جنگ ۱۹۸۲ لبنان درگیری اقلیم کردستان و پ‌ک‌ک جنگ داخلی کردستان عراق جنگ داخلی سوریه درگیری ۲۰۱۷ عراق و کردها
اعلام‌شده به‌عنوان گروه تروریستی از سوی:  ترکیه  اتحادیه اروپا  ناتو  ایالات متحده آمریکا  کانادا  ژاپن  ایران  اسرائیل  سوریه  استرالیا  بریتانیا  نیوزیلند
حزب کارگران کردستان یا پ‌ک‌ک (به کردی: Partiya Karkerên Kurdistanê؛ به اختصار PKK)، سازمان مسلح و سیاسی چپ‌گرا در کردستان ترکیه است که در سال ۱۹۷۸ تأسیس شده است. به نیروهای مسلح سازمان گریلا گفته می‌شود. این سازمان سیاسی از سال ۱۹۸۴ برای کسب خودمختاری در منطقهٔ کردستان ترکیه دست به مبارزهٔ مسلحانه علیه حکومت مرکزی ترکیه زده است. حزب کارگران کردستان توسط ایران، آمریکا، بریتانیا، کانادا، اتحادیه اروپا و چندین کشور دیگر در فهرست گروه‌های تروریستی قرار داده شده است. در سال ۲۰۱۸، دولت آمریکا همچنین برای اطلاعاتی که منجر به دستگیری سه رهبر پ.ک. ک شود مبلغ ۱۲ میلیون دلار جایزه تعیین کرده است.
پ.ک. ک پیشتر به دنبال ایجاد یک دولت مستقل کُردی در جنوب و جنوب شرقی ترکیه بود. اما هم‌اکنون ادعا می‌کند که به دنبال حقوق فرهنگی و زبانی کردها و ایجاد نوعی از خودگردانی در چهارچوب مرزهای ترکیه است و پس از سی سال درگیری از اواخر سال ۲۰۱۲، بین دولت ترکیه و عبدالله اوجالان، رهبر پ.ک. ک، گفتگوهای صلح آغاز شده است.
این حزب در دههٔ ۷۰ به عنوان یک سازمان ظهور کرد و در اواخر دههٔ ۸۰ و دههٔ ۹۰ بخش اعظم جنوب شرقی ترکیه صحنهٔ درگیری نظامی میان این گروه و ارتش ترکیه بود. بنیان‌گذار و رهبر این حزب عبدالله اوجالان است که هم‌اکنون در زندانی در جزیره امرالی در نزدیکی استانبول به سر می‌برد. پس از غیاب اوجالان و انتقالش به زندان، پ.ک. ک عملاً توسط مراد کارایلان و یک تیم از فرماندهان قدیمی هدایت می‌شد.
در نهمین نشست عمومی کنگره خلق (۲۰۱۳) یا شورای رهبری پ.ک. ک که در چند سال اخیر از آن به عنوان کنگره جوامع کرد (KCK) نام برده شده است، جمیل بایک و بسه هوزات (از زنان علوی) به‌طور مشترک روسای شورای رهبری پ‌ک‌ک شدند.
مراد کارایلان فرمانده کل نیروهای مسلح حزب کارگران کردستان
جمیل بایک (از فرماندهان اولیه پ‌ک‌ک)
باهوز اردل (از کردهای سوریه)
نورالدین صوفی (از کردهای سوریه)
بسه هوزات (از زنان علوی) از کردستان ترکیه
گفته شده، نیروی انسانی این گروه ۴٬۰۰۰ تا ۵٬۰۰۰ نفرند، که حدود ۳٬۰۰۰ تا ۳٬۵۰۰ نفرشان اکنون در کردستان عراق هستند. ولی پ.ک. ک ادعا می‌کند، ۲۰٬۰۰۰ مبارز مسلح دارد.
به گفته مسئولان پ.ک. ک، تأمین مالی این گروه بر اساس فعالیت‌های فرهنگی و همچنین کمک‌های بین‌المللی است. به گفته یوروپل، این گروه با استفاده از عناوینی مانند «کمک مالی» و «هزینه عضویت» هم از اعضای خود پول جمع‌آوری می‌کند. همچنین نشانه‌هایی وجود دارد که این سازمان به‌طور فعال در پولشویی، قاچاق موادمخدر، قاچاق انسان و همچنین مهاجرت غیرقانونی در داخل و خارج از اتحادیه اروپا برای تأمین مالی و اجرای فعالیت‌های خود مشارکت دارد. به همین علت، در ۲۰ آوریل ۲۰۱۱، وزارت خزانه‌داری آمریکا اعلام کرد که بنیانگذاران پ.ک. ک و سایر اعضای بلندپایه را به عنوان قاچاقچیان ویژه مواد مخدر (SDNT) بر اساس قانون تعیین مواد مخدر خارجی (Kingpin) معرفی کرد و بر اساس آن هر گونه دارایی را که این افراد ممکن است تحت صلاحیت آمریکا داشته باشند، مسدود می‌کند و هر گونه انجام معاملات مالی یا تجاری با این افراد را منع می‌کند.
از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۹، این سازمان شروع به استفاده از بمب‌گذاران انتحاری، خودروهای انفجاری و حملات کمین علیه پایگاه‌های نظامی و پلیس کرد. از بمب‌گذاران انتحاری، به‌ویژه بمب‌گذاران زن، با دادن جایگاه «الهه آزادی» به آنها، اسطوره‌سازی می‌شود و به‌عنوان الگو برای زنان دیگر پس از مرگشان نشان داده شده است. در ۳۰ جولای ۱۹۹۶، زینپ کیناچی، یکی از مبارزان زن پ.ک. ک، اولین حمله انتحاری سازمان را انجام داد که در آن ۸ سرباز کشته و ۲۹ نفر دیگر زخمی شدند. هر ساله یاد او به عنوان یکی از زنان تأثیرگذار در این سازمان توسط اعضا زنده نگاه داشته می‌شود. استفاده از عمیات انتحاری، به ویژه توسط زنان، تا به امروز توسط پ.ک. ک پیگیری شده است.