stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
موزه دل پرادو
ساختار تاریخی

موزه دل پرادو یکی از بناهایی است که در زمان کارلوس سوم اسپانیا به عنوان بخشی از یک طرح ساختمانی باشکوه ساخته شده‌است که برای اهدای فضایی شهری به یاد ماندنی به مادرید ساخته شده‌است. ساختمانی که موزه پرادو را در خود جای داده‌است، در ابتدا توسط خوزه موزینو و ردوندو، شماری از فلوریدابلانکا، تصور شد و در سال ۱۷۸۵ توسط کارلوس سوم برای ساخت مجدد موزه دل پرادو به بهره‌برداری رسید. برای این منظور، کارلوس سوم یکی از معماران مورد علاقه خود، خوان د وییانوئبا، سازندهٔ باغ گیاهشناسی و تالار شهر مادرید را فراخواند.
نگارخانه

ازدواج باکره
۱۴۲۰ م.
اثر رابرت کمپین
ونوس و آدونیس
۱۵۵۴ م.
اثر تیسین
ندیمه‌ها
۱۶۵۶ م.
اثر دیه‌گو ولاسکوئز
پرتره کارل پنجم به همراه سگ
۱۵۳۳ م.
اثر تیسین
خودنگاره
۱۴۹۸ م.
اثر آلبرشت دورر
ماخای برهنه
حدوداً بین ۱۷۹۵ و ۱۸۰۰ م.
اثر فرانسیسکو گویا
گنجشک و خانواده مقدس
حوالی ۱۶۵۰ م.
اثر بارتولومه استبان موریلو
عیسای مصلوب
۱۷۸۰ م.
اثر فرانسیسکو گویا
تاج‌گذاری باکره
حدوداً بین ۱۶۳۵ و ۱۶۳۶ م.
اثر دیه‌گو ولاسکس
آناتومی قلب
۱۸۹۰ م.
اثر اِنریکه سیمونت
هفت گناه کبیره و چهار امر واپسین
رنگ‌روغن روی بوم، ۱۴۸۵ م.
اثر هیرونیموس بوش
هُبوطِ انسان
۱۵۷۰ م.
اثر تیسین
تثلیث مقدس
۱۵۷۷–۱۵۷۹ م.
اثر ال گرکو
ال گرکو، The Knight with His Hand on His Breast, ح. ۱۵۸۰
پرترهٔ فیلیپ دوم اسپانیا
۱۵۷۳ م.
اثر سوفونیسبا آنگیسولا
تسلیم بِردا
۱۶۳۴-۱۶۳۵ م.
اثر دیه‌گو ولاسکوئز
رفع خستگی مارس
۱۶۳۹-۱۶۴۱ م.
اثر دیه‌گو ولاسکوئز
داوری پاریس
۱۶۳۸-۱۶۳۹ م.
اثر پتر پل روبنس
برهٔ خدا
۱۶۳۵-۱۶۴۰ م.
اثر فرانسیسکو دی زورباران
لقاح پاک
۱۶۷۸ م.
اثر بارتولومه استبان موریلو
دوم ماه مه ۱۸۰۸
۱۸۱۴ م.
اثر فرانسیسکو گویا
سوم ماه مه ۱۸۰۸
۱۸۱۴ م.
اثر فرانسیسکو گویا
سگ
۲۳-۱۸۱۹ م.
اثر فرانسیسکو گویا
ساتورن پسرش را می‌بلعد
۱۸۲۳-۱۸۱۹ م.
اثر فرانسیسکو گویا
مصائب مسیح در مسیر گلگتا
حوالی ۱۵۱۶ م.
اثر رافائل
پرترهٔ ماریا کریستینا، ملکهٔ اسپانیا
۱۸۳۰ م.
اثر بیثنته لوپث پورتانیا
سر برکشیدن ونوس از قعر دریا
۱۶۵۱ م.
اثر کرنلیس دِ ووس
پرترهٔ دوک لِرما سواره بر اسب
۱۶۰۳ م.
اثر پیتر پل روبنس
فرود از صلیب
حوالی ۱۴۳۵ م.
اثر روخیر فان در ویدن
بعدِ حمام
حوالی ۱۸۹۵ م.
اثر ریموندو د مادرازو ی گارتا
بردهٔ فروشی
حوالی ۱۸۹۷ م.
اثر خوزه خیمنز آراندا
کارلوس چهارم پادشاه اسپانیا و خانواده‌اش یک نقاشی پرتره گروهی رنگ روغن روی بوم اثر هنرمند اسپانیایی فرانسیسکو گویا است. او کار روی این نقاشی را در سال ۱۸۰۰، اندکی پس از اینکه اولین نقاش اتاق خانواده سلطنتی شد، آغاز کرد و آن را در تابستان ۱۸۰۱ به پایان رساند.

این پرتره تصاویری در اندازه واقعی از کارلوس چهارم و خانواده‌اش را به نمایش می‌گذارد که لباس‌های زیبا و جواهرات به تن دارند. مهم‌ترین آنها در این نقاشی کارلوس چهارم و همسرش ماریا لوییزا هستند که توسط فرزندان و بستگان خود احاطه شده‌اند. این خانواده لباس‌های مد روز معاصر خود پوشیده‌اند و با جواهرات و نشان کارلوس سوم تزیین شده‌اند. این نقاشی هم‌اکنون در موزه دل پرادو نگهداری می‌شود.
پرسئوس

مجسمه پرسئوس موزه واتیکان. در این مجسمه سر مدوسا، شمشیر کرونوس و کلاه هادس دیده می‌شود، اما کفش‌های بالدار هرمس دیده نمی‌شود.
پرسئوس، پرسیوس یا برساووش (به یونانی: Περσεύς ‎/ˈpɜːrsiəs, -sjuːs/‎ و به انگلیسی: Perseus)؛ در اساطیر یونانی، پسر زئوس و دانائه و یکی از اولین و نام‌آورترین پهلوانان اساطیر یونان باستان است. وی را بنا‌به اساطیر یونانی بنیان‌گذار شهر موکنای و مؤسس سلسلهٔ پرسه‌اید به‌حساب می‌آورند. پرسئوس پهلوانی بود که توانست سر مدوسا را از بدنش جدا کند و آندرومده را از دست هیولای دریایی کراکن نجات دهد.
وی همچنین برادر هراکلس قهرمان افسانه‌ای یونان و آرس خدای جنگ یونان بوده است.
پیدایش نام

یونانیان باستان فرزند پرسیوس (بنام پرسس) را نیای پارس‌ها می‌دانستند. هرودوت در کتاب هفتم خود در گفتار ۶۱ و نیز ۱۵۰ به این موضوع اشاره کرده.
نام برساووش از نام پرسئوس گرفته شده.
شروع در آرگوس

شاه آکریسیوس پادشاه آرگوس و همسرش، اوریدیسه تنها یک فرزند داشتند، دختری به نام دانائه. این دختر به‌عنوان زیباترین زن آن سرزمین شمرده می‌شد، اما شاه از آن‌که پسری نداشت، ملول و اندوهگین بود. پادشاه روزی به زیارت معبد دلفی رفت تا از خدای آن معبد بپرسد که آیا ممکن است روزی صاحب فرزند پسر شود یا خیر. کاهنهٔ غیب‌گوی معبد به او گفت که چنین چیزی ممکن نیست، و در ادامهٔ سخن، حرفی به او زد اندوه‌بارتر و ناگوارتر از سخن پیشین: این‌که دخترش پسری از زئوس، پادشاه خدایان به دنیا می‌آورد که آن پسر روزی جدش، یعنی پادشاه آرگوس را خواهد کشت.
یک راه خلاص شدن از این سرنوشت شوم، کشتن دخترش بود، ولی دل شاه به این کار رضا نمی‌داد، دانائه بچه نداشت و پادشاه برای این که او را همچنان بدون فرزند نگه دارد، در اتاقی برنزی (مفرغی) در حیاط قصرش زندانی کرد و نگهبانانی برای محافظت از آن گماشت. این اتاق در زمین فرو رفته بود، ولی بخشی از سقف آن بازمانده بود و نور از همان‌جا به درون اتاق راه می‌یافت. زئوس از آن جا به‌شکل بارانی از طلا بر دانائه نزول کرد و او را حامله نمود و اتاق از طلا پر شد. بعد از اندک زمانی، فرزند آنها به دنیا آمد: پرسئوس. البته در هیچ داستانی گفته نشده‌است که دانائه چگونه فهمید که این باران طلا، زئوس است که این‌گونه به دیدارش آمده، دانائه، دیربازی زاده شدن این پسر را از پادشاه پنهان داشت. پادشاه تنها از یک چیز مطمئن بود و خطرناک بودن زنده ماندن آن پسر برای او بود.
به‌هر‌حال شاه تصمیم نداشت که کودک را بکشد، مخصوصاً این که نوه‌اش فرزند زئوس شمرده می‌شد و با خدایان چنین رفتاری ممکن نبود و عواقب هولناک در پی می‌داشت. سرانجام پادشاه تصمیم گرفت که به‌طریقی دیگر عمل کند: وی دستور داد صندوقی بزرگ از چوب ساختند و آن دو را درون صندوق قرار دادند و به دریا و بر سینهٔ امواج رها ساختند. (چیزی شبیه به اتفاقی که در زندگی‌نامه‌های موسی پیامبر و سارگون کبیر هم اتفاق افتاد). هنگامی که صندوق در دل تاریکی دریا ره می‌پیمود، دانائه دعا و نیایش می‌نمود. سرانجام دریا به ارادهٔ پوزئیدون آرام گرفت و امواج دریا بنا‌به خواستهٔ زئوس، مادر و فرزند را به ساحل جزیرهٔ سریفوس آوردند، در آن‌جا ماهیگیری به نام دیکتیس (به‌معنای تور ماهیگیری) آن دو را پیدا کرد و پذیرایشان شد. دیکتیس برادر پولیدکتس پادشاه جزیره بود.
غلبه بر مدوسا

پرسئوس هنگامی که به غار رسید، برای این که چشمش به مدوسا نیفتد (چون که در آن صورت تبدیل به سنگ می‌شد)، از سپری که آتنا به او داده بود، استفاده کرد و با دیدن انعکاس تصویر مدوسا بر روی سپر، بدون این که به او نگاه کند، نزدیک شد و سرش را برید. از گردن بریده شدهٔ مدوسا، دو موجود بیرون تراوید؛ یکی پگاسوس که یک اسب بال‌دار جاویدان بود و دیگری کریسائور (به معنای "کمان طلا")که به احتمال زیاد غول یا جنگجوی قدرتمندی بوده‌است. این دو موجود حاصل ملاقات و همبستر شدن مدوسا و پوزئیدون بودند. دو گورگون دیگر پرسئوس را تعقیب کردند، اما او با استفاده از کلاه نامرئی‌کننده که هادس به وی داده بود، موفق به فرار شد. بنابه روایتی، پرسئوس سر مدوسا را به آتنا داد و همین نشان است که در مجسمه‌های آتنا روی سپر وی قرار دارد.
نجات دانائه

پرسئوس هنگامی که به سریفوس بازگشت، دانست که مادرش مورد خشونت و آزار گستاخانهٔ پولیدکتس قرار گرفته و پولیدکتس مادرش را تهدید و حتی به او تجاوز کرده‌است و مادرش ناچار شده‌است به معبدی پناهنده شود. پرسئوس، پولیدکتس را با استفاده از سر مدوسا کشت و دیکتیس برادر او را که شوهر دانائه هم بود، به فرمانروائی سریفوس منصوب کرد. پرسئوس سپس قرض‌های جادویی خود را پس داد و سر مدوسا را هم به آتنا بخشید و آتنا آن را بر روی سپر زئوس نصب کرد.
محقق شدن پیش‌گویی غیب‌گوی آپولو

دربارهٔ محقق شدن پیش‌گویی غیب‌گو (همان غیب‌گویی که آکریسیوس از وی سؤال کرده بود) چند روایت مختلف و متفاوت وجود دارد، هر کدام از این روایت‌ها موضوع اسطوره‌ای تبعید را با محقق شدن پیش‌گویی ممزوج و مخلوط می‌کنند.
در روایت پوسانیاس (Pausanias) پرسئوس به آرگوس بازنمی‌گردد، بلکه عوض آن به لاریسا می‌رود، محلی که بازی‌ها و مسابقات قهرمانی در حال برگزاری است. او تازه بازی کویتس را ابداع کرده‌است و طریقهٔ آن را به عموم می‌آموزد که آکریسیوس، که به‌طور اتفاقی از آن‌جا دیدن می‌کند، پا به داخل محوطهٔ پرتاب دیسک می‌گذارد و در اثر برخورد دیسک به سرش کشته می‌شود؛ به این ترتیب پیش‌گویی غیب‌گو محقق می‌شود.
یک روایت دیگر می‌گوید که پرسئوس به آرگوس بازگشت، اما هنگامی که فهمید چنین پیش‌گویی در گذشته صورت گرفته، به تبعید داوطلبانه و خودخواسته به پلاسگیوتیس (Pelasgiotis، تسالی) می‌رود. پادشاه لاریسا در آن‌جا به خاطر مرگ پدرش بازی‌هایی را ترتیب داده بود. هنگامی که پرسئوس مشغول بازی پرتاب دیسک بود، دیسک پرتابی وی تغییر مسیر داد و به آکریسیوس اصابت کرد، ضربه‌ای که بلافاصله باعث کشته شدن وی گردید.
در روایت سوم، آکریسیوس توسط برادر دوقلویش پروئتوس به تبعید فرستاده شده‌است، پرسئوس با استفاده از سر گورگون، برادر غاصب را تبدیل به سنگ می‌کند و آکریسیوس را دوباره به تخت می‌نشاند.
در هر صورت پرسئوس که ناخواسته و سهواً آکریسیوس را کشته است و در عین حال ولی‌عهد و جانشین پادشاه متوفی شمرده می‌شود، پادشاهی آرگوس را به مگاپنتس پسر پروئتوس وا می‌گذارد و خود قلمرو پادشاهی مگاپنتس، یعنی تیرینس را برای شاهی و حکومت برمی‌گزیند. گفته شده که پرسئوس چون جد خود را به قتل رسانده بوده، شرم داشته از این‌که در آرگوس خود را شاه بنامد. این اصلی تغییرناپذیر در ادبیات کلاسیک یونان است که قاتل، حتی اگر سهواً مرتکب قتل شده باشد، باید برای تهذیب نفس به تبعید برود و رنج و مشقت دوری را بر خود هموار سازد.
روایت دیگری چنین نقل می‌کند که پرسئوس از این که آکریسیوس زمانی خواسته بود او و دانائه را بکشد، ناراحت و خشمناک بود، به همین علت به موطن خود بازگشت و آکریسیوس را در دربارش به مبارزه طلبید، سپس سر مدوسا را بیرون آورد و شاه و دربارش را به سنگ مبدل کرد.
همان گونه که اشاره شد، روایتی می‌گوید که پولیدکتس نه تنها آسیبی به مادر و فرزند نرساند، بلکه از آن‌ها حمایت هم کرد و به آکریسیوس مسترد نکرد. در نهایت پرسئوس قسم خورد که هرگز جدش را نخواهد کشت، اما اندکی بعد پولیدکتس مرد و به هنگام برگزاری بازی‌ها و مسابقات مراسم تدفین وی، دیسکی که پرسئوس پرتاب کرده بود، تصادفاً به آکریسیوس اصابت کرد و باعث مرگ او شد.
نگاهی به ادبیات و هنر مربوط

حکایت دانائه در صندوق چوبین یکی از مشهورترین بندهای قصیده‌ای مشهور است که سیمونیدس، شاعر قصیده‌سرای اهل کئوس در قرن پنجم پیش از میلاد آن را سروده‌است. این داستان را هم اووید و هم آپولودوروس به تفصیل در آثار خود آورده‌اند. بی‌تردید آپولودوروس صد سال بعد از اووید می‌زیسته و آن را بهتر و شیواتر سروده‌است. او داستان را بسیار ساده روایت کرده‌است و از هر پیچیدگی نیز عاری است. اما داستانی که اووید گفته‌است مفصل‌تر است، به‌عنوان مثال صد بیت می‌سراید تا اژدهایی را به قتل برساند.
پانوشت‌ها

↑  لغت‌نامه هفت جلدی انگلیسی-فارسی پیشرو آریانپور، ذیل مدخل: Perseus
↑  در انگلیسی آن را «مایسینی» تلفظ می‌کنند.
↑  Perseids
↑  Herodotus, vii.61, 150
↑  Acrisius
↑  ائورودیکه هم تلفظ می‌شود.
↑  Delphi
↑  Seriphos, Serifos
↑  Dictys
↑  Polydectes
↑  Hesperides
↑  Hesperos
↑  Hermes
↑  Cronus, Kronus
↑  Pegasus
↑  Chrysaor
↑  Aethiopia
↑  Cepheus
↑  Cassiopeia,Cassiepeia
↑  Andromeda
↑  Cetus،Ketos
↑  Tiryns
↑  Perses
↑  Argonauts
↑  Larissa
↑  (quoits)
↑  (Megapenthes)
↑  Publius Ovidius Naso
↑  Apollodorus
منابع و مراجع

دورانت، ویل (۱۳۷۸)، تاریخ تمدن، یونان باستان، ج. دوم، ترجمهٔ امیرحسین آریان‌پور و دیگران، سرویراستار، محمود مصاحب، تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، شابک ۹۶۴-۴۴۵-۰۰۱-۹
پرسئوس نوشته James Hunter - وب‌گاه pantheon.org
ویکی‌پدیای انگلیسی
ویل دورانت، تاریخ تمدن، ج ۱، مشرق‌زمین گهوارهٔ تمدن
همیلتون، ادیت، سیری در اساطیر یونان و روم، ترجمهٔ عبدالحسین شریفیان، تهران، اساطیر، چاپ سوم، ۱۳۸۷ ه.ش.
| ن ب وایزدان و پهلوانان اساطیر یونان باستان | ن ب وایزدان و پهلوانان اساطیر یونان باستان | ن ب وایزدان و پهلوانان اساطیر یونان باستان |
| --- | --- | --- |
| ایزدان نخستین |  آنانکی· آیتر· اربوس· اروس· اورانوس· پونتوس/تالاسا· تارتاروس· خائوس· خرونوس· گایا· مویرای (اتروپوس . لاکسیس . کلوتو)· نوکس· همرا  |  |
| دوازده ایزد المپ‌نشین |  آپولون· آتنا· آرتمیس· آرس· آفرودیته· پوزئیدون· دمتر· زئوس· هرا· هرمس· هستیا· هفائستوس |  |
| دیگر ایزدان |  اطلس· ائوس· پن (پان)· پرسفونه· پروتئوس·پرومته· دیونیسوس· ستو· سلنه· فبوس· لتو· مایا· هادس· هارمونیا· هبه· هلیوس· هایجیا  |  |
| تیتان‌ها |   اوکئانوس· تئا· تتیس· تمیس· رئا· فوبه· کئوس· کرونوس· کریوس· منه‌موزین· هیپریون· یاپتوس |  |
| گروه‌ها |    آرگونوت‌ها· آمازون‌ها· الهه‌های انتقام· بورئاس· ساتیر· سانتور· سایکلاپس‌ها·  سیرن· خاریتس· گیگانت‌ها· میوزها· مویرای· نرئیدها· نیمف· هارپی· هکاتونکایر  |  |
| دیگر موجودات نخستین |    پگاسوس· پولیفموس· سربروس· شیمر· کیرون· گروئون· لادون· مدوسا· مینوتور· هیدرا  |  |
| پهلوانان میرا و   نیمه‌خدایان |    آتالانته· آسکلپیوس· آشیل· آنتیوپ· اودیسئوس· اورفئوس· اودیپ· ایکاروس· بلروفون· پانته‌زیله· پرسئوس· پلئوس·  پنلوپه· تانتالوس· تسئوس·دایدالوس· سیزیف· هرکول· هیپولیتا· یاسون  |  |
| مکان‌های مقدس |    المپوس· المپیا· الوزیس· دلفی· دلوس· دودونا  |  |
اساطیر یونانی ·رده:اساطیر یونانی: اساطیر یونانی ·رده:اساطیر یونانی
| داده‌های کتابخانه‌ای  | داده‌های کتابخانه‌ای  |
| --- | --- |
عمومی:  ویاف 1  2  3  4  5  ورلدکت (از طریق ویاف) 
کتابخانه‌های ملی:  اسپانیا  کاتالونیا  آلمان  اسرائیل  ایالات متحده آمریکا  جمهوری چک  لهستان 
سایر:  سوداک (فرانسه) 1 
تولد پگاسوس و کریسائور
نقاشی پرسئوس و آندرومدا در موزه لوور.
پرسئوس در‌حال نجات آندرومده از سیتوس، به تصویر کشیده شده بر روی آمفورا در موزه کهن، برلین
چنتالو

مکان
| چنتالو | چنتالو |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
چنتالو: چنتالو
ناحیه: پیمونت
استان / شهرستان: استان کونیو (CN)
دهستان: San Biagio, Roata Chiusani
مساحت: مساحت
 • کل: ۴۲٫۸ کیلومتر مربع (۱۶٫۵ مایل مربع)
جمعیت (Dec. 2004): جمعیت (Dec. 2004)
 • کل: ۶۳۶۸
 • تراکم: ۱۵۰/کیلومتر مربع (۳۹۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Centallesi
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: ۱۲۰۴۴
پیش‌شماره تلفن: ۰۱۷۱
چنتالو (به ایتالیایی: Centallo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کونیو واقع شده‌است.
خصوصیات

چنتالو ۴۲٫۸ کیلومترمربع مساحت و ۶٬۳۶۸ نفر جمعیت دارد.
فهرست میراث جهانی در ازبکستان

| میراث جهانی در ازبکستان | میراث جهانی در ازبکستان |
| --- | --- |
 :  
اطلاعات: اطلاعات
کشور: ازبکستان
تاریخ ثبت: ۱۳ ژانویه ۱۹۹۳
آثار ثبت شده: ۷
فهرست آزمایشی: ۳۲
وبگاه: uz
این مقاله دربرگیرنده فهرست میراث جهانی در ازبکستان است. بر پایه توضیحات کنوانسیون میراث جهانی یونسکو که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شد، میراث جهانی به مکان‌هایی گفته می‌شود که یونسکو آنها را به دلیل اهمیت فرهنگی یا طبیعی به ثبت جهانی می‌رساند. میراث فرهنگی شامل بناهای تاریخی (مانند آثار معماری، مجسمه‌های یادبود یا کتیبه‌ها)، گروه‌هایی از ساختمان‌ها و محوطه‌ها (از جمله محوطه‌های باستان‌شناسی) است. میراث طبیعی شامل پدیده‌های طبیعی (شامل ساختارهای طبیعی و زیست‌شناختی)، سازندهای زمین‌شناسی و جغرافیای طبیعی (از جمله زیستگاه گونه‌های جانوری و گیاهی در معرض خطر) و آن دسته از مکان‌های طبیعی است که از نظر علمی، حفاظتی یا زیبایی طبیعی دارای اهمیت هستند. ازبکستان در ۱۳ ژانویه ۱۹۹۳ کنوانسیون میراث جهانی یونسکو را پذیرفت.
تا سال ۲۰۲۳، هفت مکان در ازبکستان شامل پنج مکان فرهنگی و ۲ مکان طبیعی در فهرست میراث جهانی ثبت شده‌اند. ازبکستان علاوه بر مکان‌های ثبت‌شده، سی و دو اثر دیگر را نیز در فهرست آزمایشی میراث جهانی قرار داده است.
موقعیت جغرافیایی

موقعیت آثار میراث جهانی در ازبکستان بر روی نقشه
فهرست آزمایشی

علاوه بر مکان‌هایی که در فهرست میراث جهانی ثبت شده‌اند، کشورهای عضو می‌توانند فهرستی از مکان‌های آزمایشی که ممکن است برای نامزدی در نظر بگیرند را داشته باشند. نامزدی برای فهرست میراث جهانی تنها در صورتی پذیرفته می‌شود که سایت قبلاً در فهرست آزمایشی ثبت شده باشد.
ازبکستان ۳۲ مکان را در فهرست پیشنهادی خود گنجانده است.
استاینکیر

مکان
| استاینکیر | استاینکیر |
| --- | --- |
بخش: بخش
استاینکیر: استاینکیر
مرکز استاینکیر در اواسط آوریل ۲۰۱۵ میلادی: مرکز استاینکیر در اواسط آوریل ۲۰۱۵ میلادی
استان: نورد تروندلاگ
شهرستان: Innherad
مرکز مدیریت: Steinkjer
حکومت: حکومت
 • شهردار (۲۰۰۷): Bjørn Arild Gram (Sp)
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۵۶۴٫۲۹ کیلومتر مربع (۶۰۳٫۹۸ مایل مربع)
 • خشکی: ۱۴۲۳٫۳۰ کیلومتر مربع (۵۴۹٫۵۴ مایل مربع)
 • آب: ۱۴۰٫۹۹ کیلومتر مربع (۵۴٫۴۴ مایل مربع)
 • رتبه: ۴۵ در نروژ
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۲۱۱۵۱
 • رتبه: ۴۳ در نروژ
 • تراکم: ۱۴٫۹/کیلومتر مربع (۳۹/مایل مربع)
 • تغییر (۱۰ سال): ۲٫۹ %
اهلیت‌نام: Steinkjerbygg
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان اروپای مرکزی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (زمان اروپای مرکزی)
کد ایزو ۳۱۶۶: ISO 3166-2:NO
زبان: زبان نروژی
وبگاه: www.steinkjer.kommune.no
Data from Statistics Norway: Data from Statistics Norway
استاینکیر (به نروژی: Steinkjer) یک بخش در کشور نروژ است که در استان نورد تروندلاگ واقع شده‌است و ۱٬۵۶۴٫۲۹ کیلومترمربع مساحت و ۲۱٬۱۵۱ نفر جمعیت دارد.
آب‌وهوا

| داده‌های اقلیم میانگین در ۱۰ سال گذشته> ماه | داده‌های اقلیم میانگین در ۱۰ سال گذشته> ژانویه | داده‌های اقلیم میانگین در ۱۰ سال گذشته> فوریه | داده‌های اقلیم میانگین در ۱۰ سال گذشته> مارس | داده‌های اقلیم میانگین در ۱۰ سال گذشته> آوریل | داده‌های اقلیم میانگین در ۱۰ سال گذشته> مه | داده‌های اقلیم میانگین در ۱۰ سال گذشته> ژوئن | داده‌های اقلیم میانگین در ۱۰ سال گذشته> ژوئیه | داده‌های اقلیم میانگین در ۱۰ سال گذشته> اوت | داده‌های اقلیم میانگین در ۱۰ سال گذشته> سپتامبر | داده‌های اقلیم میانگین در ۱۰ سال گذشته> اکتبر | داده‌های اقلیم میانگین در ۱۰ سال گذشته> نوامبر | داده‌های اقلیم میانگین در ۱۰ سال گذشته> دسامبر | داده‌های اقلیم میانگین در ۱۰ سال گذشته> سال |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| میانگین بیش‌ترین °C (°F) | −۱  (۳۰) | −۱  (۳۰) | ۲  (۳۶) | ۸  (۴۶) | ۱۲  (۵۴) | ۱۶  (۶۱) | ۱۹  (۶۶) | ۱۸  (۶۴) | ۱۳  (۵۵) | ۷  (۴۵) | ۳  (۳۷) | ۰  (۳۲) | ۸  (۴۶٫۳) |
| میانگین کم‌ترین °C (°F) | −۵  (۲۳) | −۶  (۲۱) | −۴  (۲۵) | ۲  (۳۶) | ۶  (۴۳) | ۱۰  (۵۰) | ۱۲  (۵۴) | ۱۱  (۵۲) | ۷  (۴۵) | ۳  (۳۷) | −۱  (۳۰) | −۳  (۲۷) | ۲٫۷  (۳۶٫۹) |
منبع: : منبع:
خواهرخوانده

شهرهای Sollefteå Municipality و سولفتئو خواهرخوانده‌های استاینکیر هستند.
نیکلای کیسلیوف (ورزشکار)

| نیکلای کیسلیوف | نیکلای کیسلیوف |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۵ اکتبر ۱۹۳۹ سن پترزبورگ
درگذشت: ۱ ژانویهٔ ۲۰۰۵
ملیت: اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی
نیکلای کیسلیوف (روسی: Никола́й Фёдорович Киселёв؛ ۲۵ اکتبر ۱۹۳۹ – ۱ ژانویهٔ ۲۰۰۵)از برندگان مدال‌های بازی‌های المپیک اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
علی اسماعیلی

| علی اسماعیلی | علی اسماعیلی |
| --- | --- |
زادهٔ: آذربایجان شرقی، شهرستان بستان آباد
ملیت: ایرانی
پیشه: ورزشکار پرورش اندام
شناخته‌شده برای: مسابقات مردان آهنین
قد: ۱٬۸۶ m(۶ ft و ۱ in)
نقدعلی اسماعیلی یک ورزشکار سابق رشته بدن‌سازی و پرورش اندام اهل ایران است. وی در مسابقات قوی‌ترین مردان ایران و به رقابت پرداخت.
وی هفت بار در مسابقات قوی‌ترین مردان ایران موسوم به مسابقات مردان آهنین شرکت کرد، و توانست در تمام آن‌ها به مرحله نهایی راه پیدا کند و دو بار به عنوان نائب قهرمانی دست یافتعلی اسماعیلی در اردیبهشت ۱۳۹۲ در مهرشهر کرج هدف حمله سه جوان مسلح به چاقو و قمه قرار گرفت و تا یک قدمی مرگ پیش رفت. او گرچه در این حادثه با ضربات متعدد چاقو به شدت مجروح شد، اما با کمک پزشکان از مرگ نجات یافت.
آل کاکویه

آل کاکویه یا کاکویان دودمانی از امیران باوندی بودند که در دورهٔ فروپاشی آن‌ها در باختر ایران روی کار آمدند و در برابر قدرت سلجوقی استقلال خویش را از دست دادند و به صورت امیران تابع آن‌ها درآمدند.
بنیادگذار این دولت ابوجعفر محمد بن رستم دشمنزیار ملقب به «علاءالدوله محمد» نامدار به «ابن کاکویه» است. کاکویه واژه‌ای فارسی و به معنای دایی است زیرا پدر علاءالدوله، دایی مجدالدولهٔ دیلمی و به گفتاری داییِ مادر او بود. نام پدر علاءالدوله در سکه‌ها «دشمنزار» ثبت شده؛ ولی تاریخ‌نویسان آن را «دشمنزیار» نوشته‌اند و به گمان بسیار دشمنزار و کاکویه به یک شخص یعنی همان پدر علاءالدوله گفته می‌شده است. رستم دشمنزیار، دایی مجدالدولهٔ دیلمی، در شهریارکوه فرمانروایی می‌کرد. قابوس بن وُشمگیر، امیرِ زیاری، اسپهبد شهریار بن دارای باوندی را برای نبرد با رستم بن مرزبان روانه کرد. اسپهبد شهریار رستم را شکست داد و در آن نواحی خطبه به نام قابوس، امیر زیاری، خواند.
دربار علاءالدوله محمد، مشوق امیران و دانشمندان بود و فیلسوف نامدار ایرانی، ابن سینا تا هنگام مرگ وزارت او را داشت. دانشنامهٔ علایی نوشتهٔ ابن سینا و نیز نزهت‌نامهٔ علایی نوشتهٔ شهمردان بن ابی‌الخیر رازی، هردو به علاءالدوله تقدیم شده‌است.
تاختن‌های ترکان غز وضع سیاسی ایران را به کلی دگرگون ساخت و کاکوییان را، مانند دیگر نیروهای دیلمی، به حالت دفاعی درآورد. هنگامی که ابن‌کاکویه در سال ۴۳۳ق (۱۰۴۱م) مرد و پسرش فرامرز در اصفهان به جای او نشست ولی ناچار شد سروری سلجوقیان را به رسمیت بشناسد.
حکومت

حکومت آل کاکویه به سه دوره بخش می‌شود:
۱. دورهٔ نخست؛ دوران تثبیت که با حکومت ابوجعفر محمد بن رستم دشمنزیار شروع و تا سقوط آل بویه ادامه می‌یابد. در این زمان، علاءالدوله توانست مشروعیت خود را از سمت خلیفه، القادر بالله دریافت کند و پایه‌های حکومت خود را تثبیت کند. علاءالدوله نیز بعد از دریافت منشور، نام خلیفه را به روی سکه‌هایش آورد. سال‌های اولیهٔ حکومت وی، صرف جمع‌آوری سپاه برای گسترش فتوحات بود؛ برای مثال می‌توان به همکاری علاءالدوله با فرهاد بن مرداویج برای تصرف و تسلط بر همدان اشاره کرد.
وی سرانجام با دختر مشرف‌الدولهٔ دیلمی ازدواج کرد که با این اقدام توانست همدان را برای خود تثبیت کند.
پس از فروپاشی آل بویهٔ ری و چیرگی غزنویان بر ری و ناحیهٔ جبال (سرزمین ماد)، ابوجعفر خود را تابع سلطان محمود غزنوی اعلام کرد و توانست حکومت اصفهان و ری را حفظ کند.
۲. دورهٔ دوم؛ دوران حفظ حکومت که بعد از علاءالدوله شروع و تا حکومت ۲ پسرش، ابوکالیجارْ گرشاسب و ابومنصورْ فرامرز، ادامه می‌یابد. در سال ۴۲۱ هجری، مسعود غزنوی به کاکوییان حمله کرد و توانست ابتدا همدان و سپس اصفهان را تصرف کند.
دلایل این حمله را می‌توان از زمان علاءالدوله بررسی کرد. بعد از مرگ محمود، مسعود به حکومت غزنویان رسید، در این زمان خلیفه نامه‌ای را به مسعود مبنی بر شفاعت کاکوییان فرستاد و مسعود قبول کرد که حکومت کاکوییان را در قسمت مرکزی ایران حفظ کند ولی علاءالدوله با فرهاد بن مرداویج علیه او شورید و سرانجام ناچار شد اصفهان را به صورت اِقطاع به مسعود غزنوی دهد. بعد از سقوط غزنویان و به قدرت رسیدن سلجوقیان که هم‌زمان با ابومنصور فرامرز بود، طغرل حکومت وی را تأیید کرد ولی اتحاد فرامرز با ابوکالیجارِ دیلمی، پیمان وی را با طغرل از بین برد و هم‌زمان ابوکالیجار با طغرل صلح کرد بنابراین فرامرز تنها ماند و نتوانست در برابر تازشِ طغرل به اصفهان کاری انجام دهد، پس اصفهان سقوط کرد و در آخر، ابومنصور فرامرز از حکومت اصفهان برکنار شد و به حکومت یزد و ابرکوه رسید.
۳. دورهٔ سوم؛ دوران ضعف و در آخر سقوط آل کاکویه. در ابتدای این دوره، ابومنصور فرامرز وارد یزد شده، به آبادانی آن دیار پرداختند؛ از جمله ساخت حصار و بارویی به گِردِ شهر، مسجد، کتابخانه و مدرسه.
بعداز ابومنصور، نوادگان وی به قدرت رسیدند که توانستند در یزد آثاری از خود به جا بگذارند که بسیار ارزنده بودند ولی سرانجام قدرت خود را در سال ۵۱۳ یا ۵۱۹ هجری در برابر سلجوقیان در زمان گرشاسب دوم از دست دادند.
فرمانرواها

ابتدا ابوجعفر محمد بن رستم دشمنزیار که در سال ۳۹۸ توسط سیده ملک‌خاتون، عمهٔ خود، به حکومت اصفهان رسید و ۳۵ سال بر اصفهان و همدان حکومت کرد. وی ۵ فرزند داشت؛ فرامرز، گرشاسب، دشمنزیار، ابوحرب و یک دختر داشت. بعد از وی، ابومنصور فرامرز با کش‌وقوس‌های فراوان به حکومت رسید و ابوکالیجارْ گرشاسب به حکومت همدان رسید و بعد از فتح اصفهان به دست طغرل، حکومت وی به یزد منتقل شد. بعد از ابومنصور، ابوکالیجار گرشاسب به حکومت رسید و بعد از وی، مؤیدالدوله ابومنصور علی بن فرامرز به حکومت رسید و با یکی از دختران خاندان سلجوقی ازدواج کرد ولی سرانجام در جنگی کشته شد.
در وصف وی شعری سروده شده است:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| کفِ دستِ موسیِ پیغمبرست |  | و یا آتش اژدهاپیکرست |
| امیرِ اجل فخرِ عالم علی |  | که دل‌پرورِ شاهِ دین‌پرورست |
| علی بن بوطالب اندر بهشت |  | علی بن شمس‌الملوک ایدرست |
| یکی آنکه دامادِ چَغری بک است |  | دگر آنکه دامادِ پیغمبرست |
پنجمین حاکم از این دودمان گرشاسب دوم است که توانست مدتی حکومت کند.
این خاندان در آبادانی شهر یزد بسیار کوشیدند و خدمات ارزنده برای این دیار انجام دادند.
منزله (استان دقهلیه)

مکان در 23x15px|border |alt=|link= مصر
| منزله المنزلة | منزله المنزلة |
| --- | --- |
شهر: شهر
منزلهموقعیت در مصر: منزلهموقعیت در مصر
مختصات: ۳۱°۱۲′ شمالی ۳۲°۱۲′ شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۲۰۰°شمالی ۳۲٫۲۰۰°شرقی﻿ / 31.200; 32.200: مختصات: ۳۱°۱۲′ شمالی ۳۲°۱۲′ شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۲۰۰°شمالی ۳۲٫۲۰۰°شرقی﻿ / 31.200; 32.200
استان: استان دقهلیه
جمعیت: جمعیت
 • اقوام:: مصری
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (زمان استاندارد مصر)
منزله نام شهر و شهرستانی در استان دقهلیه مصر است.