جنگ داخلی بیزانس ۱۳۴۱–۱۳۴۷
عواقب

"Upon the death of the young Andronikos [III], the worst civil war that the Romans had ever known broke out. It was a war that led to almost total destruction, reducing the great Empire of the Romans to a feeble shadow of its former self."
Memoirs of John Kantakouzenos, Book III.
جنگ داخلی نقطه عطفی مهم در تاریخ امپراتوری بیزانس بود. به قول آنجلیکی لایو، بیزانسی، «بعد از پایان جنگ داخلی دوم، بیزانس فقط به نام یک امپراتوری بود»، در حالی که به گفته اوا دو وریس-وان در ولدن، نشان دهنده "نقطه گسست بین «انحطاط» و «سقوط» امپراتوری بیزانس».
تفرقه بیزانسی‌ها و اتکا به نیروهای خارجی، به ویژه صرب‌ها و ترک‌ها، توسعه طلبی دومی‌ها را تشویق می‌کرد. استفان دوشان به ویژه در بهره‌برداری از جنگ داخلی برای گسترش دولت خود به هزینه بیزانس ماهر بود.  جدای از تلفات بزرگ سرزمینی، درگیری طولانی مدت منابع دولت بیزانس را تمام کرد، زیرا «آنارشی در شهرها و ویرانی در حومه شهرها» به ارمغان آورد (آلیس-مری تالبوت). تراکیا، بزرگ‌ترین قلمرو همجوار باقی مانده در امپراتوری، دچار چنان ویرانی شد که همراه با قسطنطنیه، به غلات وارداتی از بلغارستان و کریمه وابسته شد.  تجارت متوقف شده بود، و خزانه داری، به قول گرگوراس، «هیچ چیز جز اتم‌های اپیکور» را در برنداشت. کانتاکوزنوس ثروت شخصی خود را تمام کرده بود و امپراتور آن امپراتوری را به شدت مدیون ونیزی‌ها گذاشته بود. جنگ همچنین منجر به فروپاشی اداره مرکزی امپراتوری در استان‌ها شد و باعث شد که کنترل حومه تراکیا به یک سیستم ارباب نشینی تبدیل شود که توسط بزرگان محلی اداره می‌شود. علیرغم ثروت قابل توجهی که داشتند، بزرگان از طریق معافیت یا فرار آشکار، موفق شدند از پرداخت مالیات به دولت امپراتوری اجتناب کنند. علاوه بر این، ورود مرگ سیاه در سال ۱۳۴۷ و شیوع مکرر آن باعث کاهش بیشتر مالیات و پایگاه استخدام امپراتوری شد و توانایی آن را برای معکوس کردن دستاوردهای سرزمینی صربستان محدود کرد.
همراه با تجدید جنگ داخلی در سال ۱۳۵۲، این عوامل هر شانسی را برای بهبودی حتی اندک مشابه آنچه در دوره آندرونیکوس سوم تجربه شد، از بین برد. پس از آن، بیزانس تحت تهدید تهدیدآمیز همسایگان قوی تر، ناتوان از پیگیری یک سیاست خارجی مستقل، ناتوان از کمبود منابع و درگیری‌های داخلی باقی ماند. با این وجود، از طریق ترکیبی از شرایط بیرونی اتفاقی و دیپلماسی ماهرانه، قرن دیگر زنده ماند تا سرانجام در سال ۱۴۵۳ توسط عثمانی‌ها فتح شد. تنها منطقه بیزانسی در موریا پر رونق بود که به دلیل انزوای نسبی از ویرانی‌های جنگ داخلی در امان ماند. انتصاب مانوئل کانتاکوزنوس به‌عنوان مستبد آن در سال ۱۳۴۹، منادی ایجاد استبداد نیمه مستقل موریا بود که آخرین شکوفایی اقتصادی و فرهنگی جهان بیزانس را قبل از سقوط به دست عثمانی‌ها در سال ۱۴۶۰ تجربه کرد.
امپراتور آندرونیکوس سوم، که بر آخرین دوره بهبود دولت بیزانس نظارت داشت.
امپراتوری بیزانس و ایالات همسایه آن در سال ۱۳۴۰.
پرتره اهداکننده مگا دوکس الکسیوس آپوکائوکوس، یکی از رهبران سلطنت ضد کانتاکوزنوس.
تزار صربستان استفان دوشان، که از جنگ داخلی بیزانس برای گسترش گسترده قلمرو خود بهره‌برداری کرد. سلطنت او نقطه اوج دولت صربستان در قرون وسطی است.
جان کانتاکوزنوس به عنوان امپراتور، ریاست یک مجمع عمومی
امپراتور آندرونیکوس سوم، آنا از ساوی
امپراتور جان پنجم پالیولوژیس. سلطنت او، از سال ۱۳۴۱ تا ۱۳۹۱، شاهد تجزیه نهایی امپراتوری بیزانس با جنگ‌های داخلی مکرر بود. جدای از درگیری بر سر قیمومیت او، او در سال‌های ۱۳۵۲–۱۳۵۷ برای برکناری کانتاکوزنوی از قدرت جنگی کرد و بعداً در حکومتش توسط پسرش آندرونیکوس چهارم در سال‌های ۱۳۷۶–۱۳۷۹ و توسط نوه‌اش جان هفتم در سال ۱۳۹۰ خلع شد.
برجستگی امپراتوری بیزانس و همسایگان آن در سال ۱۳۵۵. اختلال در جنگ داخلی و مداخله کشورهای همسایه باعث تلفات گسترده سرزمینی، عمدتاً به صربستان دوشان شد که اندازه آن دو برابر شد.