stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کاخ سردار امجد

| کاخ سردار امجد تالش | کاخ سردار امجد تالش |
| --- | --- |
نام: کاخ سردار امجد تالش
کشور: ایران
استان: استان گیلان
شهرستان: تالش
بخش: مرکزی
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
نام محلی: پارک
نام‌های دیگر: بسیج
نام‌های قدیمی: اطاقسرا
نوع بنا: سنگی
  کاخ سردار امجد تالش  روی نقشه ایران ۳۷°۴۷′۵۴″شمالی ۴۸°۵۴′۱۰″شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۷۹۸۴۰۶°شمالی ۴۸٫۹۰۲۸۸۰°شرقی﻿ / 37.798406; 48.902880   :   کاخ سردار امجد تالش  روی نقشه ایران ۳۷°۴۷′۵۴″شمالی ۴۸°۵۴′۱۰″شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۷۹۸۴۰۶°شمالی ۴۸٫۹۰۲۸۸۰°شرقی﻿ / 37.798406; 48.902880   
کاخ زمستانی نصرت اله خان معروف به سردار امجد از مهم‌ترین بناهای حکومتی گیلان در شهر تالش(هشتپر) به‌شمار می‌رود. سردار امجد که از اواسط دوره ناصرالدین شاه قاجار تا انقلاب مشروطه حاکم کرگان رود تالش بود، از قدرت و نفوذ زیادی در منطقه تالش برخوردار بود و برای قدرت‌نمایی و تدارک مکانی مناسب برای پذیرایی از بزرگان و درباریان قاجار تصمیم به ساخت این بنا می‌گیرد. بنابر روایت منابع محلی احداث و تکمیل این بنا ۲۵ سال به طول انجامیده‌است.
سنگ‌های به کار رفته در بنا از ارتفاعات ییلاقی تالش به این مکان آورده شده‌اند و کارگران زیادی به‌طور روزانه در ساخت این بنا مشغول به کار بوده‌اند. این بنا اطاقسرا نامیده می‌شد که اکنون در ضلع غربی میدان اصلی شهر تالش واقع گردیده‌است و با نمای بیرونی آبی رنگ و به همراه طاق نماها و درگاه‌های هلالی توجه هر رهگذری را به خود جلب می‌کند. این بنا در جریان شورش‌های محلی مردم تالش در دوره انقلاب مشروطه به آتش کشیده می‌شود و به مدت ۶۰ سال به‌صورت متروکه باقی می‌ماند. تا اینکه در اوایل دهه ۱۳۵۰ خورشیدی مورد بازسازی قرار گرفت و این ساختمان و محوطه بزرگ پیرامون آن به جمعیت شیر و خورشید سرخ ایران واگذار می‌شود و پس از انقلاب اسلامی نیز در اختیار بسیج سپاه پاسداران قرار می‌گیرد. بدین جهت علیرغم آنکه بخشی از محوطه شرقی آن در مجاورت میدان اصلی شهر تالش به پارک تبدیل شده‌است علیرغم دیدگاه برخی صاحب نظران و مسئولان محلی به تبدیل این مکان به موزه کاخ، بعلت کاربری نظامی کنونی، مورد بازدید علاقه مندان قرار نمی‌گیرد. در سالهای اخیر با ترک برداشتن برخی از نماها و نم گرفتن طبقه فوقانی آن، سقف این بنا با حلب پوشانیده شده‌است. مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان گیلان گفت: کاخ سردار امجد برای تأسیس موزه تالش انتخاب شد.
در بیرون این کاخ هشت در بزرگ وجود داشته و از آنجائیکه در زبان تالشی در را «بًر» می‌گویند، منطقه را هشتبر نام نهادند که به مرور زمان و بر اثر تکرار به هشتپر معروف شد و تغییر نام پیدا کرد و در سال‌های اخیر این نام نیز عوض شد و آن را «تالش» نامیدند ولی مردمان بومی و منطقه همچنان این شهر را هشتپر می‌نامند.
نبرد وینترتور (۱۷۹۹)

نبرد وینترتور (۲۷ مه ۱۷۹۹) یک اقدام مهم بین عناصر ارتش دانوب و عناصر ارتش هابسبورگ به فرماندهی فردریش فریهر فون هوتسه در طول جنگ ائتلاف دوم، بخشی از جنگ‌های انقلاب فرانسه بود. شهر کوچک وینترتور ۱۸ کیلومتر (۱۱ مایل) شمال شرقی زوریخ، در سوئیس قرار داشت. به دلیل موقعیتش در محل اتصال هفت جاده، ارتشی که شهر را در اختیار داشت، دسترسی به بیشتر سوئیس و نقاط عبور از راین را به سمت جنوب آلمان کنترل می‌کرد. اگرچه نیروهای درگیر اندک بودند، اما توانایی اتریش‌ها برای تداوم حمله ۱۱ ساعته خود به خط فرانسه منجر به ادغام سه نیروی اتریشی در فلات شمال زوریخ شد که چند روز بعد منجر به شکست فرانسه شد.
در اواسط ماه مه ۱۷۹۹، اتریشی‌ها کنترل بخش‌هایی از سوئیس را از فرانسوی‌ها گرفتند، نیروهای تحت فرماندهی هوتسه و کنت هاینریش فون بلگارد آنها را از گریسون‌ها بیرون راندند. پس از شکست دادن ارتش ۲۵۰۰۰ نفری دانوب ژان باپتیست ژوردان در نبردهای استراچ و استاکچ، ارتش اصلی اتریش به فرماندهی آرشیدوک چارلز از راین در شهر شفوزان سوئیس آماده اتحاد با ارتش شد..
ارتش هلوتیا فرانسه و ارتش دانوب، که اکنون هر دو تحت فرماندهی آندره ماسنا، به دنبال جلوگیری از این ادغام بودند. ماسنا میشل نی و یک نیروی کوچک سواره نظام و پیاده‌نظام مختلط را از زوریخ فرستاد تا نیروهای هوتسه را در وینترتور متوقف کنند اما با وجود رقابت شدید، اتریشی‌ها موفق شدند فرانسوی‌ها را از ارتفاعات وینترتور(Winterthur) بیرون برانند. هر دو طرف تلفات زیادی را متحمل شدند. هنگامی که اتحاد ارتش هابسبورگ در اوایل ژوئن اتفاق افتاد، آرشیدوک چارلز به مواضع فرانسوی‌ها در زوریخ حمله کرد و فرانسوی‌ها را مجبور به عقب‌نشینی از لیمات کرد.
پیش زمینه > وضعیت سیاسی و دیپلماتیک

در ابتدا، حاکمان اروپا، انقلاب فرانسه را به عنوان درگیری بین پادشاه فرانسه و اتباعش می‌دانستند، نه چیزی که باید در آن دخالت کنند. با شدت گرفتن لفاظی‌های انقلابی، آنها منافع پادشاهان اروپا را با منافع لویی و خانواده اش یکسان اعلام کردند. این بیانیه پیلنیتز پیامدهای مبهم، اما کاملاً جدی را تهدید می‌کرد که اگر اتفاقی برای خانواده سلطنتی بیفتد. موقعیت فرانسه به‌طور فزاینده ای دشوار می‌شد. با تشدید مشکلات در روابط بین‌الملل، مهاجران فرانسوی به تحریک برای ضدانقلاب ادامه دادند. در ۲۰ آوریل ۱۷۹۲، کنوانسیون ملی فرانسه به اتریش اعلام جنگ کرد. در این جنگ ائتلاف اول (۱۷۹۲–۱۷۹۸)، فرانسه خود را در برابر اکثر کشورهای اروپایی که با او مرزهای زمینی یا آبی مشترک داشتندبه علاوه پرتغال و امپراتوری عثمانی، قرار داد. اگرچه نیروهای ائتلاف چندین پیروزی در وردون، کایزرسلاترن، Neerwinden، ماینتس، آمبارگ و وزبورگ به دست آوردند، تلاش‌های ناپلئون بناپارت در شمال ایتالیا نیروهای اتریشی را به عقب راند و منجر به مذاکره صلح لئوبن (۱۷ آوریل ۱۷۹۷) و منطقه فرعی شد.
این معاهده خواستار برگزاری جلساتی بین طرف‌های درگیر برای بررسی جزئیات دقیق سرزمینی و حقوقی بود. فرانسوی‌ها خواهان قلمرو بیشتری بودند. اتریشی‌ها تمایلی به واگذاری مناطق تعیین شده نداشتند. با تشدید مشکلات کنگره، تنش‌ها بین فرانسه و اکثر متحدان ائتلاف اول افزایش یافت. فردیناند ناپل از پرداخت خراج توافق شده به فرانسه خودداری کرد و رعیت‌های او این امتناع را با شورش پیروی کردند. فرانسوی‌ها به ناپل حمله کردند و جمهوری پارتنوپی را تأسیس کردند. با تشویق جمهوری فرانسه، قیام جمهوری خواهان در کانتون‌های سوئیس منجر به سرنگونی کنفدراسیون سوئیس و تأسیس جمهوری هلوتیک شد. دیرکتوار متقاعد شده بود که اتریشی‌ها قصد دارند جنگ دیگری را آغاز کنند. در واقع، هر چه فرانسه ضعیف‌تر به نظر می‌رسید، اتریشی‌ها، ناپلی‌ها، روس‌ها و انگلیسی‌ها این احتمال را جدی‌تر به بحث می‌گذاشتند. در اواسط بهار، اتریشی‌ها با تزار پل روسیه به توافق رسیدند که به موجب آن الکساندر سووروف از بازنشستگی خارج می‌شود تا با ۶۰٬۰۰۰ سرباز دیگر به اتریش در ایتالیا کمک کند.
پیش زمینه > شروع جنگ در سال ۱۷۹۹

استراتژی نظامی دیرکتوار در سال ۱۷۹۹ لشکرکشی به ایتالیا مرکزی، شمال ایتالیا، کانتون‌های سوئیس، راینلند و هلند شد. از نظر تئوری، فرانسوی‌ها دارای نیروی ترکیبی ۲۵۰٬۰۰۰ روی کاغذ بودند. با شروع زمستان در سال ۱۷۹۹، ژنرال ژان باپتیست ژوردان و ارتش دانوب، با نیروی ۲۵٬۰۰۰نفری در ۱ مارس از راین بین بازل و بادن-وورتمیرگ عبور کرد. این گذرگاه رسماً معاهده کامپو فرمیو را نقض کرد. ارتش دانوب از طریق جنگل سیاه پیشروی کرد و در اواسط ماه مارس، یک موقعیت تهاجمی را در لبه غربی و شمالی فلات سوئیس توسط روستای Ostrach ایجاد کرد. آندره ماسنا قبلاً با نیروی ۳۰٬۰۰۰نفری خود به سوئیس حمله کرده بود و با موفقیت به کوه‌های آلپ گریسون و شور را فتح کرد. از نظر تئوری، جناح چپ او باید با جناح راست ژوردان، به فرماندهی پیر ماری بارتلمی فرینو، در ساحل شرقی دور دریاچه کنستانس متصل شود.
اتریشی‌ها ارتش خود را در خطی از تیرول تا دانوب قرار داده بودند. نیروی ۴۶٬۰۰۰ تحت فرماندهی کنت هاینریش فون بلگارد دفاع از تیرول را تشکیل داد. یکی دیگر از نیروهای کوچک اتریشی ۲۶٬۰۰۰نفریفرماندهی فردریش Freiherr فون Hotze محافظت از فورآرلبرگ پرداخت. ارتش اصلی اتریش - نزدیک به ۸۰٬۰۰۰سرباز به فرماندهی آرشیدوک چارلز - در مناطق باواریا، اتریش و سالزبورگ در سمت شرقی لش زمستان گذرانی کرده بود. در نبردهای Ostrach (21 مارس) و Stockach (25 مارس)، نیروی اصلی اتریشی ارتش دانوب را به جنگل سیاه بازگرداند. چارلز برای عبور از راین بالا در شهر شافهاوزن سوئیس برنامه‌ریزی کرد. فریدریش فریهر فون هوتزه بخشی (تقریباً ۸۰۰۰) از نیروی خود را به غرب آورد و بقیه را برای دفاع از فورارلبرگ باقی گذاشت. در همان زمان، فردریش جوزف، کنت نائوندورف، جناح چپ نیروی اصلی اتریش را از طریق اگلیسائو از رود راین عبور داد. آنها قصد داشتند با ارتش اصلی اتریش متحد شوند و نقاط دسترسی شمالی زوریخ را کنترل کنند و با ماسنا درگیر شوند.
در اواسط ماه مه، روحیه فرانسوی‌ها پایین بود. آنها متحمل ضررهای وحشتناکی در اوستراخ و استاکاچ شده بودند، اگرچه این ضررها توسط نیروهای تقویتی جبران شده بود. دو افسر ارشد ارتش دانوب، چارلز ماتیو ایزیدور دکان و ژان ژوزف آنژ دوتپول، به اتهام رفتار نادرست که توسط افسر ارشد آنها، جوردان، ادعا شده بود، با دادگاه نظامی مواجه بودند. ژان باپتیست برنادوت و لوران دو گوویون سن سیر بیمار بودند یا ادعا می‌کردند که هستند و اردوگاه‌های ارتش را ترک کرده‌اند تا سلامتی خود را به‌دست آورند. نیروی Masséna توسط ارتش Hotze در Feldkirch عقب رانده شده بود، و مجبور به عقب‌نشینی شده بود، و شکست LeCourbe در فشار دادن به نیروی اتریشی Bellegarde در تیرول به این معنی بود که Massena مجبور بود بال جنوبی خود و همچنین بال مرکزی و شمالی خود را به عقب بکشد تا حفظ کند. در این مرحله، سوئیسی‌ها دوباره شورش کردند، این بار علیه فرانسوی‌ها، و زوریخ آخرین موقعیت قابل دفاعی بود که ماسنا می‌توانست بگیرد.
پیش زمینه > محلی

وینترتور (‎/ˈvɪntərtʊər/‎ ; تلفظ آلمانی: [ˈvɪntərˌtu:r] در حوضه ای در جنوب و شرق توس در حدود ۳۱ کیلومتر (۱۹ مایل) شمال شرقی زوریخ، در شمال و شرق شهر حلقه ای از تپه‌های تقریباً ۶۸۷ متر (۰٫۴۲۷ مایل) بالا در غرب، Töss روی ۵۹٫۷ کیلومتر (۳۷٫۱ مایل) مسیر شمال به سمت رود راین قرار دارد. محل سکونت گاه رومی از ۲۰۰ تا ۴۰۰، و محل نبرد قرون وسطایی در ۹۱۹، قرار گرفتن آن در هفت چهارراه به آن اهمیت استراتژیک در تلاش برای کنترل ارتباطات شمال-جنوب و شرق-غرب در روزهای اولیه جنگ ائتلاف دوم داد.
عمل > مقدماتی

در ۲۲ مه ۱۷۹۹، فردریش جوزف، کنت نائوندورف، ستون بزرگی را در سراسر راین در کنستانز، اشتاین و اگلیسائو رهبری کرد. نیروهای هوتسه قبلاً از راین به سمت شرق عبور کرده بودند، جایی که هنوز یک جویبار کوهستانی بود، و از گریزون‌ها عبور کرده و به توگنبورگ رفتند و به سمت زوریخ حرکت کردند.
برای جلوگیری از پیوستن این دو نیرو به ۱۰۰٬۰۰۰ آرشیدوک چارلز مردان، در ۲۲ مه Masséna و ۲۳٬۰۰۰سرباز ارتش دانوب از زوریخ به سمت وینترتور حرکت کردند. وقتی از وینترتور گذشتند، ۱۴ کیلومتر (۸٫۷ مایل) شمال شرقی و در ۲۵ مه، دو ارتش در Frauenfeld با هم درگیر شدند. نیروی Hotze که تقریباً چهار بر یک بود، توسط فرانسوی‌ها به شدت مورد حمله قرار گرفت. ۷۵۰ از مردان هوتسه کشته یا زخمی و ۱۴۵۰نفر اسیر شدند؛ علاوه بر این، Hotze دو اسلحه و یک رنگ را از دست داد. فرمانده دوم او، سرلشکر کریستوف کارل فون پیاکسک، در عملیات مجروح شد و بعداً بر اثر جراحات وارده درگذشت. با وجود برتری تعداد فرانسوی‌ها، هوتسه نیروی خود را از درگیری خارج کرد، در اطراف موقعیت فرانسوی مانور داد و به سمت وینترتور فرار کرد.
در همین حال، مه 26 Nauendorf اردوگاه در نزدیکی برقرار Andelfingen و reacquired تماس با نیروی اصلی در اتریش است. آرشیدوک چارلز پس از اتحاد با نائوندورف، قبل از حمله به فرانسوی‌ها در زوریخ، منتظر نیروهای هوتسه بود که از شرق می‌آمدند. در همان شب، هوتسه بین Frauenfeld و Hüttwilen، حدود ۱۰ کیلومتر (۶٫۲ مایل) جنوب شرقی موقعیت نائوندورف، و پست‌های پیشروی خود را تا ایسلیکون و الگ جلوتر فرستاد، فقط ۹ کیلومتر (۶ مایل) شرق وینترتور.
عمل > برخورد

در صبح روز ۲۷ می، هوتسه نیروی خود را در سه ستون جمع کرد و به سمت وینترتور حرکت کرد. در مقابل او، میشل نی، که به تازگی فرماندهی لشکر حدوداً ۳۰۰۰ نفری خود را برعهده داشت، نیروی خود را در اطراف ارتفاعات، به اصطلاح اوبر-وینترتور، حلقه ای از تپه‌های کم ارتفاع حدود ۶ کیلومتر (۳٫۷ مایل) شمال شهر.
با توجه به حجم نیروهای اتریشی که به او نزدیک می‌شدند، نی قصد داشت به وینترتور عقب‌نشینی کند. قبل از اینکه بتواند این اقدام را انجام دهد، فرمانده کل خط جلو، ژان ویکتور تارو، به سمت موقعیت خود تاخت و گفت که با فرستادن لشکر ژان دیو سولت از نی حمایت خواهد کرد. نی این را به این معنا درک کرد که او باید در تمام خط پاسگاه بایستد و منزوی نشود. نیروی کوچک او از لشکر سولت تقویت می‌شد. در نتیجه، نی ضعیف‌ترین تیپ را به فرماندهی غزه هدایت کرد تا در دره‌ای طولانی به سمت فراوئنفلد حرکت کند و تیپ دیگری به فرماندهی روگت به سمت راست حرکت کند و از هرگونه مانور جناحی اتریشی جلوگیری کند.
در اواسط صبح، گارد پیشرفته هوتسه ابتدا از سوی تیپ روژه و سپس تقریباً بلافاصله از سوی تیپ غزه با مقاومت متوسط فرانسوی‌ها مواجه شد. نیروهای پیشروی اتریشی به سرعت بر تیپ ضعیف غزه غلبه کردند و جنگل‌های اطراف روستای Islikon را در اختیار گرفتند. پس از ایمن‌سازی روستاهای Gundeschwil, Schottikon, Wiesendangen، و Stogen در غرب Islikon, Hotze دو ستون خود را رو به جبهه فرانسه مستقر کرد، در حالی که ستون سوم به سمت راست فرانسوی‌ها زاویه داشت، همان‌طور که نی انتظار داشت.
تا نیمه‌های صبح، نی با تیپ غزه به سمت جبهه حرکت کرده بود و می‌توانست دشمن را در حال پیشروی به سمت خود ببیند. هنوز منتظر تقویت سولت در کناره‌های خود بود، او یک پیروزی آسان را پیش‌بینی می‌کرد، مانند پیروزی سه روز قبل که در آن نیروی ماسنا ستون هوتسه را در Frauenfeld کوبید. او حداقل هنوز متوجه نشده بود که هوتزه ۸٬۰۰۰دارد مردانی که با آنها می‌توان چهارراه شمال وینترتور را ایمن کرد. نی تعداد بیشتری از افراد خود را به جبهه آورد و علیه چپ اتریشی حرکت کرد. در یک رگبار اتریشی، او و اسبش پایین آمدند. اسب کشته شد و نی از زانو آسیب دید. زخمش را پانسمان کردند، اسب دیگری را صدا زد و دوباره وارد مبارزه شد.
نی اکنون دو مشکل داشت: او انتظار داشت که ستون‌های پشتیبانی از لشکر سولت در هر دو جناح به صورت لحظه‌ای وارد شوند و او نمی‌دانست که اتریشی‌ها مستقیماً جلوی مرکز او وارد شده‌اند. اگرچه تیپ روژه به اندازه کافی قوی بود که از طرفین کردن موقعیت توسط اتریشی‌ها جلوگیری کند، تیپ غازان برای مقاومت در برابر نیروی برتر اتریشی که به طرز مشهودی قوی تر می‌شد با ادامه رسیدن نیروهای هوتسه به خط جلو و پرتاب کردن خود به میدان جنگ، ضعیف تر از آن بود.
در نهایت نی با پذیرفتن عدم ورود سولت، امیدی به حفظ موقعیت خود نداشت، چه رسد به اینکه اتریشی‌ها را به عقب براند. او به این نتیجه رسید که باید به Winterthur بازگردد. برای پوشش عقب‌نشینی، او به والتر و سواره نظامش دستور داد تا موقعیتی را در توس، بالای پل استیگ ایجاد کنند. از آنجا، سواره نظام می‌توانست از یک عقب‌نشینی منظم محافظت کند. در میان رودخانه‌ای گل آلود که به توس تغذیه می‌کرد، نی یک گروه دوم را برای محافظت از روستای توس و جاده منتهی به خط الراس تپه‌ها قرار داد و چند توپ را در آنجا قرار داد. از خط الراس، گارد عقب او می‌توانست توپخانه خود را به سمت پیشروی اتریش شلیک کند.
عواقب

نیروی Hotze تلفات نسبتاً بالایی را متحمل شد - ۱٬۰۰۰ مردان کشته، مجروح یا مفقود (۱۲٫۵ درصد) از کل نیروی ۸٬۰۰۰نفری او - اگرچه تلفات او با ۸۰۰ کشته زخمی یا مفقود نی قابل مقایسه بود، از نیروی ۷٬۰۰۰نفری او (۱۱٫۵ درصد). مهم‌تر از همه، هوتسه نه تنها در عقب راندن فرانسوی‌ها از وینترتور، بلکه در متحد کردن نیروی خود با نائوندورف و چارلز نیز موفق شد. نیروی متحد اتریشی نیم دایره را در اطراف مواضع Masséna در زوریخ تکمیل کرد.
برای فرانسوی‌ها، علی‌رغم موفقیت‌های قبلی‌شان در Frauenfeld، این اقدام به‌طور قابل‌توجهی موفقیت‌آمیز کمتری داشت. در این درگیری، نی به قدری مجروح شد که فوراً مرخصی گرفت و تا ۲۲ ژوئیه از عملیات و فرماندهی خارج شد. اجرای نبرد همچنین ضعف سیستم فرماندهی فرانسه را نشان داد که در آن خصومت شخصی و رقابت بین افسران عالی‌رتبه، در این مورد، سولت و تارو، اهداف نظامی فرانسه را تضعیف کرد. تارو در نهایت سولت را به نافرمانی متهم کرد. سولت به‌رغم دستورات خاص و مستقیم برای انتقال لشکر خود به جناحین نی، به‌طور کامل از کمک به نی امتناع کرده بود.
علاوه بر این، فرانسوی‌ها به طرز خطرناکی سرسختی و مهارت نظامی اتریش را دست کم گرفتند. کت‌های سفید، همان‌طور که فرانسوی‌ها به اتریشی‌ها می‌گفتند، سربازان بسیار بهتری از آنچه فرانسوی‌ها تصور می‌کردند بودند، بودند، و علی‌رغم تظاهرات‌هایی مانند تظاهرات در Ostrach, Stockach و Winterthur، فرانسوی‌ها همچنان این تعصب را داشتند. این امر تا سال ۱۸۰۹ تغییر نکرد تا اینکه چند هفته بعد نبرد آسپرن-اسلینگ و نبرد واگرام باعث شد ناپلئون نظر خود را در مورد ارتش اتریش اصلاح کند.
سرانجام، نبرد در وینترتور، پیروزی در زوریخ را ممکن کرد. هنگامی که ارتش اتریش در غرب، شمال و شرق زوریخ متحد شدند، چارلز تصمیم گرفت که نیرویی به اندازه کافی برتر برای حمله به مواضع Masséna در زوریخ داشته باشد. استراتژی او برای توسعه یک حمله همگرا، بدون یک سپاه دیگر اتریش، که توسط سووروف فرماندهی می‌شد و در کوه‌های ایتالیا مستقر می‌شد، کاملاً ممکن نبود. این امر محاصره نزدیک فرماندهی ماسنا در زوریخ را ممکن می‌کرد و موقعیت فرانسه را غیرقابل دفاع می‌کرد. با این حال، در نبرد اول زوریخ (۴–۷ ژوئن ۱۷۹۹)، ارتش اتریش فرانسوی‌ها را مجبور کرد زوریخ را ترک کنند. MASSENA در سراسر کناره‌گیری کرد Limmat، جایی که او راه اندازی یک موقعیت دفاعی بر روی تپه‌های کم ارتفاع مشرف به شهرستان و فرصت خود را به reacquire در شهرستان انتظار.
دستورات نبرد > اتریشی

۱۲. هنگ پیاده‌نظام مانفردینی (۳ گردان‌ها)
۲۱. هنگ پیاده‌نظام جمینگن (۲ شرکت‌ها)
۴۱. هنگ پیاده‌نظام بندر (۳ گردان‌ها)
۱. هنگ پیاده‌نظام سبک استروزی (۱ گردان)
۷. هنگ اژدها والدک (۶ اسکادران)
گردان اول، هنگ مرزی مجارستان-بانات
دستورات نبرد > فرانسوی

ستون Honoré Théodore Maxime Gazan de la Peyrière (4 گردان‌ها)
ستون دومینیک مانسوی روژه (۲ گردان‌ها)
سواره نظام فردریک هانری والتر (۳ اسکادران)
مجموع: ۷۰۰۰ مردان
در هوتزه پست‌های رو به جلو خود را ایجاد کرد. برف‌های زمستانی آب شده بودند، زمین هنوز خیس بود و نهرها هنوز در جریان کامل بودند.
بخشی از بال Nauendorf است راین در عبور استین در راین (پیش زمینه) و اگلیزو و مه ۲۶ رسیده بود Andelfingen، برقراری تماس با ارتش اصلی چارلز.
نیروهای Hotze صبح به حومه Winterthur رسیدند و بلافاصله به موقعیت نی حمله کردند. تا بعد از ظهر، نیروهای او به نیروهای نائوندورف و آرشیدوک چارلز ملحق شدند که با رنگ زرد مشخص شده بودند.
ارتش اتریش (زرد) و فرانسه (قرمز) برای تصرف چهارراه کلیدی شهر زوریخ قرار می‌گیرند.
توس، یکی از شاخه‌های راین، از بخش اصلی میدان نبرد می‌گذشت. نگه داشتن پل بر روی رودخانه برای فرانسوی‌ها غیرممکن بود، اما شلیک توپ عبور اتریشی‌ها را غیرممکن کرد.
پرواز شماره ۷۲ هواپیمایی کانتاس

| 0 | 1 |
| --- | --- |
VH-QPA، هواپیمای دچار سانحه شده در ۲۰۱۷: VH-QPA، هواپیمای دچار سانحه شده در ۲۰۱۷
سانحه: سانحه
تاریخ: ۸ اکتبر ۲۰۰۸
علت: اختلال در پرواز به دلیل خطای نرم‌افزاری که منجر به دو بار مانور کاهش ارتفاع شد.
محل حادثه: اقیانوس هند ۲۲°۱۴′۰۶″ جنوبی ۱۱۴°۰۵′۱۸″ شرقی﻿ / ﻿۲۲٫۲۳۵۰۰°جنوبی ۱۱۴٫۰۸۸۳۳°شرقی﻿ / -22.23500; 114.08833
هواگرد: هواگرد
نوع: ایرباس A330-303
شرکت هواپیمایی: هواپیمایی کانتاس
شماره پرواز یاتا: QF72
شماره پرواز ایکائو: QFA72
شناسه تماس: QANTAS 72
شماره دم: VH-QPA
مبدا پرواز: فرودگاه بین‌المللی چانگی، سنگاپور
مقصد: فرودگاه بین‌المللی پرث، استرالیا
سرنشینان: ۳۱۵
مسافرین: ۳۰۳
خدمه: ۱۲
کشته‌شدگان: ۰
مجروحین: ۱۱۸
بازماندگان: ۳۱۵
پرواز شماره ۷۲ کانتاس (QF72) یک پرواز مسافربری (ایرباس A330) از فرودگاه چانگی سنگاپور به فرودگاه پرث بود. این هواپیما در ۷ اکتبر ۲۰۰۸، دو مانور ناگهانی و کاهش ارتفاع سریع را تجربه کرد که باعث صدمات شدید به سرنشینان هواپیما و فرود اضطراری آن در فرودگاه لیرمانث در نزدیکی اکسماوث شد. پس از فرود اضطراری در لیرمانث، هواپیما توسط سرویس سلطنتی پزشکان پروازی استرالیا (RFDS) و شرکت هواپیمایی کرفلایت بازرسی شد. پس از سانحه، ۱۴ مصدوم برای بستری شدن به شهر پرث منتقل شدند و ۳۹ نفر دیگر نیز در شهر اکسماوث بستری شدند. در کل، یک خدمه و ۱۱ مسافر دچار مصدومیت شدید شدند، و ۸ خدمه و ۹۹ مسافر نیز دچار جراحات جزئی شدند. تحقیقات اداره ایمنی حمل‌ونقل استرالیا (ATSB)، دلیل این سانحه را نقص یکی از سه واحد مرجع داده‌های هوایی هواپیما (ADIRU) و محدودیت طراحی نرم‌افزاری ناشناخته در رایانه اولیه کنترل پرواز هواپیمای ایرباس ای330 (FCPC) گزارش کرد.
پس زمینه

این هواپیما که با نام VH-QPA ثبت شده است، در ۲۶ نوامبر ۲۰۰۳، ابتدا به عنوان یک A330-301 به هواپیمایی کانتاس تحویل داده شد. در نوامبر ۲۰۰۴، این هواپیما تغییری در نوع موتورهای نصب شده داشت و به عنوان ایرباس A330-303 دوباره طراحی شد.
هواپیما توسط کاپیتان کوین سالیوان ۵۳ ساله، یک خلبان سابق نیروی دریایی ایالات متحده (۱۹۷۷–۱۹۸۶) که به استرالیا آمده بود، هدایت می‌شد. کمک خلبان پیتر لیپست و مهندس پرواز راس هیلز بود. کاپیتان سالیوان ۱۳۵۹۲ ساعت پرواز تجربه داشت که ۲۴۵۳ ساعت آن در ایرباس A330 بود، کمک خلبان لیپست، ۱۱۶۵۰ ساعت پرواز داشت که ۱۸۷۰ ساعت آن در ایرباس A330 بود و مهندس پرواز هیلز، ۲۰۷۰ ساعت پرواز داشت که ۴۸۰ ساعت آن در ایرباس A330 بود.
در این پرواز علاوه بر ۳ نفر در اتاقک خلبان، ۹ مهماندار و ۳۰۳ مسافر نیز بودند و در مجموع ۳۱۵ نفر در پرواز شماره ۷۲ حضور داشتند.
جزئیات پرواز

در ۷ اکتبر ۲۰۰۸، ۰۹:۳۲ به وقت سنگاپور، پرواز شماره ۷۲ کانتاس با ۳۱۵ سرنشین، سنگاپور را به مقصد پرث، پایتخت استرالیا ترک کرد. در ساعت ۱۰:۰۱، هواپیما به ارتفاع کروز خود، ۳۷٬۰۰۰ فوت (۱۱٬۰۰۰ متر) رسیده بود. و با سرعت ۰٫۸۲ ماخ حرکت می‌کرد.
حادثه در ساعت ۱۲:۴۰:۲۶ به وقت استرالیا شروع شد، زمانی که یکی از سه واحد مرجع داده‌های هوایی (ADIRU) شروع به ارائه داده‌های اشتباه به رایانه پرواز کرد، و به دنبال آن خلبان خودکار خاموش و چند ثانیه بعد، خلبان‌ها پیام‌هایی مربوط به بی نظمی خلبان خودکار و واحدهای داده‌های هوایی برروی مانیتور هواپیما و هشدارهای نادرست سرعت غیرمجاز و استال را مشاهده کردند. در این مدت خلبان، هواپیما را به صورت دستی کنترل کرد. پس از آن خلبان خودکار دوباره فعال شد و هواپیما شروع به بازگشت به ارتفاع قبلی کرد. پس از ۱۵ ثانیه، خلبان خودکار توسط خلبان برای ادامه پرواز غیرفعال شد.
در ساعت ۱۲:۴۲:۲۷، هواپیما یک مانور ناگهانی برای کم کردن ارتفاع انجام داد که منجر به تجربه شتاب گرانشی -۰٫۸g در کابین و صعود هواپیما با ۸٫۴ درجه به سمت زمین برای ۶۵۰ فوت (۲۰۰ متر) شد. پس از ۲۰ ثانیه، خلبانان موفق به بازگرداندن هواپیما به ارتفاع تایین شده FL370 شدند. در ساعت ۱۲:۴۵:۰۸، هواپیما باری دیگر مانوری بی مقدمه شبیه به اتفاق قبلی انجام داد و این بار با زاویه ۳٫۵ درجه، ۴۰۰ فوت (۱۲۰ متر) ارتفاع کم کرد و باعث ایجاد شتاب +۰٫۲g در کابین هواپیما شد؛ ۱۶ ثانیه بعد خلبانان موفق شدند به ارتفاع قبلی برگردند.
در حین حادثه، تعدادی از مسافران و خدمه که کمربندهای ایمنی خود را نبسته بودند و حتی برخی که کمربندهایشان بسته بود، به شدت به اطراف کابین پرتاب شدند. این افراد با درهای محفظه‌های بالای سر برخورد کردند یا توسط چمدان‌ها و وسایل داخل این محفظه‌ها آسیب دیدند. خلبانان ابتدا وضعیت پن پن (Pan-pan) که نشان‌دهندهٔ یک وضعیت اضطراری جدی اما نه تهدیدی فوری برای جان است را اعلام کردند، و سپس با دریافت اطلاعات بیشتر از شدت آسیب‌ها، وضعیت می‌دی (Mayday) را به برج مراقبت اعلام کردند.
تحقیق

تحقیقات اداره ایمنی حمل و نقل استرالیا (ATSB)، توسط سازمان ایمنی هوانوردی غیرنظامی استرالیا، کانتاس، اداره تحقیقات فرانسه برای ایمنی هوانوردی (BEA) و ایرباس حمایت شد. اطلاعات جعبه سیاه نیز به BEA و ایرباس ارسال شد.
این هواپیما به یک واحد مرجع داده‌های هوایی (ADIRU) ساخته شده توسط شرکت نورثروپ گرامن مجهز بود. بازرسان این واحد را برای آزمایش بیشتر به شرکت سازنده آن در ایالات متحده فرستادند. در ۱۵ ژانویه ۲۰۰۹، آژانس ایمنی هوانوردی اروپا (EASA) دستور اضطراری ایمنی را برای رسیدگی به مشکل هواپیماهای A330 و A340، مجهز به ADIRUهای شرکت نورثروپ گرومن، که به اشتباه به مرجع اینرسی معیوب پاسخ می‌دهند، صادر کرد.
در یک گزارش، ATSB مشکل رخ داده در ADIRU شماره یک را به عنوان «منشأ احتمالی حادثه» شناسایی کرد. یکی از سه دستگاه این چنینی در هواپیما، شروع به ارائه داده‌های اشتباه به سایر سیستم‌های هواپیما کرد.
دلایل اصلی این حادثه عبارتند از:
هشدارهای اشتباه استال و افزایش سرعت
از دست دادن اطلاعات ارتفاع برروی مانیتور پرواز کاپیتان
چندین هشدار مختلف برروی مانیتور مرکزی هواپیما
حدود دو دقیقه بعد، ADIRU شماره ۱، که داده‌ها را برای مانیتور پرواز کاپیتان ارائه می‌کرد، مقدارهای بسیار بالا (و نادرست) برای زاویه حمله هواپیما (Angle Of Attack, AOA) ثبت می‌کرد که منجر شد به:
کامپیوترهای کنترل پرواز دستور حرکت هواپیما به سمت پایین را می‌دهند و در نتیجه هواپیما با حداکثر ۸٫۵ درجه ارتفاع کم کند.
بروز یک خطا در کامپیوتر اولیه پرواز (FCPC).
شهرستان بریمی

مکان در Al Buraimi, 23x15px|border |alt=|link= عمان
| شهرستان بریمی ٱلْبُرَيْمِي | شهرستان بریمی ٱلْبُرَيْمِي |
| --- | --- |
خط مرزی بین شهرستان بریمی (عمان) و شهر العین (امارات متحده عربی): خط مرزی بین شهرستان بریمی (عمان) و شهر العین (امارات متحده عربی)
شهرستان بریمیLocation in Omanموقعیت روی نقشه عمانشهرستان بریمیشهرستان بریمی (غرب آسیا)موقعیت روی نقشه غرب آسیاشهرستان بریمیشهرستان بریمی (آسیا)موقعیت روی نقشه آسیا: شهرستان بریمیLocation in Omanموقعیت روی نقشه عمانشهرستان بریمیشهرستان بریمی (غرب آسیا)موقعیت روی نقشه غرب آسیاشهرستان بریمیشهرستان بریمی (آسیا)موقعیت روی نقشه آسیا
مختصات: ۲۴°۱۵′۳۳″ شمالی ۵۵°۴۷′۲″ شرقی﻿ / ﻿۲۴٫۲۵۹۱۷°شمالی ۵۵٫۷۸۳۸۹°شرقی﻿ / 24.25917; 55.78389: مختصات: ۲۴°۱۵′۳۳″ شمالی ۵۵°۴۷′۲″ شرقی﻿ / ﻿۲۴٫۲۵۹۱۷°شمالی ۵۵٫۷۸۳۸۹°شرقی﻿ / 24.25917; 55.78389
Governorate: Al Buraimi
ارتفاع: ۲۹۲ متر (۹۵۸ فوت)
جمعیت (2003): ۶۷٬۹۶۳
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴
شهرستان بریمی (به عربی:  ولایة البریمی) یکی از شهرستانهای استان بریمی در کشور پادشاهی عمان است.
أماکن تاریخی

قلعه خندق   (حصن الخندق)
قلعه حله  (حصن الحلة)
نیم

برای دیگر کاربردها، نیم (ابهام‌زدایی) را ببینید.
نیم یا یک دوم
نیم یا نصف هر چیز، یک بخش (قسمت) از آن است، به شرطی که آن را دقیقاً به ۲ بخش مساوی تقسیم کرده باشیم.
در زبان ریاضی، «نیم»، کسر ساده‌نشدنی حاصل از تقسیم عدد ۱ بر ۲ است.
مسیه ۲۸

| Messier 28 | Messier 28 |
| --- | --- |
Globular cluster Messier 28 in Sagittarius: Globular cluster Messier 28 in Sagittarius
داده‌های رصدی (J2000 مبدأ): داده‌های رصدی (J2000 مبدأ)
Class: IV
صورت فلکی: کمان
بعد (ستاره‌شناسی): 18h 24m 32.89s
میل (ستاره‌شناسی): ‏ 11.4″ 52′ ‎–24°
نردبان فاصله کیهانی: ۱۸٫۲۶ ± ۰٫۹۸ کیلو سال نوری (۵٫۶ ± ۰٫۳ کیلوپارسک)
قدر ظاهری (V): 6.8
ابعاد ظاهری (V): 11′.2
ویژگی‌های فیزیکی: ویژگی‌های فیزیکی
جِرم: ۷۰۰۵۵۵۱۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰♠۵٫۵۱×۱۰۵&nbsp;M☉
شعاع: 30 ly
VHB: 15.55 ± 0.10
فلزیگی: –1.32 لگاریتم اعشاری
عمر تخمینی: 12.0 Gyr
ویژگی‌های شاخص: Contains first pulsar discovered in a globular
دیگر نام‌ها: GCl 94, M 28, NGC 6626
جستارهای وابسته: خوشه ستاره‌ای کروی، فهرست خوشه‌های ستاره‌ای کروی: جستارهای وابسته: خوشه ستاره‌ای کروی، فهرست خوشه‌های ستاره‌ای کروی
خوشه ستاره ای مسیه 28.
مسیه ۲۸(به انگلیسی: Messier 28) یا ان‌جی‌سی ۶۶۲۶ یک خوشه ستاره‌ای کروی در صورت فلکی کمان است که فاصله آن از زمین هیجده هزار سال نوری و قدر ظاهری آن ۸.۵ است.