stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مرگ نفس
تحقیقات علمی > استانیسلاف گروف

استانیسلاف گروف در حین تحقیق در مورد اثرات مواد روانگردان، متوجه شد که این اثرات می‌تواند با روش‌های غیردارویی نیز ایجاد شود. گروف یک «طرح کلی از روان» را بر اساس کار بالینی خود با داروهای روانگردان ایجاد کرد، که در آن «انواع تجارب اولیه‌ای که برای یک فرد معمولی» با استفاده از روانگردان‌ها ممکن است اتفاق بیفتد، یا «تکنیک‌های قدرتمند غیردارویی مختلفی که منجر به چنین تجاربی می‌شوند» را در آن توصیف کرده است.
به عقیده گروف، روانپزشکی سنتی، روانشناسی و روان‌درمانی از مدلی از شخصیت انسان استفاده می‌کنند که به شرح حال و آگاهی فردی محدود می‌شود، همانطور که فروید نیز شرح داده است. این مدل برای توصیف تجربیات ناشی از استفاده از روانگردان‌ها و استفاده از «تکنیک‌های قدرتمند» که «سطوح عمیق ناخودآگاه و فوق آگاه روان انسان» را فعال و بسیج می‌کند، ناکافی است. این سطوح عبارتند از:
سد حسی و سد جمعی - زیستنامه‌ای (موانعی که تجارب متعالی را بلوکه می‌کنند، مانند بینش محدود روانی فرد، بینش محدود جمع بشر و خاطرات زندگی افراد که پایه مقاومت در مقابل بینش‌های جدید است)
ماتریس‌های پری‌ناتال (تمثیل چارچوب‌های روانی مختلفی که فرد در دوره‌های مختلف، از آنها عبور یا آنها را تجربه می‌کند ):
BPM I: جهانی آمنیوتیک مانند بطن مادر؛ وحدت و همزیستی جنین با ارگانیسم مادر؛ عدم وجود محدودیت‌ها و موانع؛
BPM II: هجوم کیهانی و عدم خروج. مانند شروع زایمان؛ از بین رفتن آن پیوند لذتبخش با مادر و با جهان بِکر آن؛
BPM III: کشمکش بین مرگ و تولد دوباره. حرکت از طریق کانال تولد و اصرار برای بقا.
BPM IV: تجربه مرگ و تولد دوباره، تولد و رهایی.
ابعاد فرافردی روان
مرگ نفس در چهارمین ماتریس پری‌ناتال ظاهر می‌شود. این ماتریس مربوط به مرحله زایمان، یعنی تولد واقعی کودک است. در این مرحله تنش‌سازی، درد و اضطراب فورا فروکش می‌کند. همتای نمادین این مرحله، تجربه مرگ - تولد دوباره است، که در آن فرد ممکن است احساس قوی‌ای از یک فاجعه قریب‌الوقوع داشته باشد، و ممکن است به شدت تلاش کند تا این روند را متوقف کند. انتقال از مرحله BPM III به مرحله BPM IV ممکن است شامل احساس نابودی کامل باشد:
به نظر می‌رسد این تجربه مرگ نفس مستلزم تخریب بی‌رحمانه تمام نقاط عطف قبلی در زندگی فرد است.
به عقیده گروف، آنچه در این فرآیند می‌میرد، «نگرشی اساساً بدگُمانانه نسبت به جهان است که منعکس‌کننده تجربه منفی سوژه در هنگام وضع حمل و بعد از آن است». هنگامی که مرگ نفس در نهایی‌ترین و کامل‌ترین شکل خود تجربه شود:
«... مرگ نفس به معنای پایانی برگشت ناپذیر برای همذات پنداری فلسفی فرد با چیزی است که آلن واتس آن را خود محصور شده زیر پوست نامیده است.»
تحقیقات علمی > تحقیقات اخیر

تحقیقات اخیر نیز نشان داده که گاهی اوقات از دست دادن ضمیر توسط افرادی که تحت تأثیر داروهای روانگردان هستند، تجربه می‌شود.
پرسشنامه انحلال ضمیر، یک پرسشنامه خودگزارشی معتبر است که امکان اندازه‌گیری تجربیات گذرای مربوط به انحلال ضمیر ناشی از داروهای روانگردان را فراهم می‌کند.
دیدگاه مکاتب معنوی

علاوه بر موضوع روانگردان‌ها و تجارب معنوی حاصل از آن‌ها، اصطلاح «مرگ نفس» برای توصیف مفهوم شرقی «روشن‌شدگی» (bodhi) یا موکشَه (چرخه‌شکنی) نیز استفاده شده است.
دیدگاه مکاتب معنوی > بودیسم

گفته می‌شود که تمرین ذن منجر به مرگ نفس می‌شود. مرگ نفس را بر خلاف «مرگ صغیر» جسمانی، «مرگ بزرگ» گویند. به گفته جین وای. پارک، مرگ نفسی که مدنظر بودیسم است، به «خواستها و جستجوهای معمولاً ناخودآگاه و خودکار ضمیر فرد» پایان می‌دهد تا وجود خود را به‌ عنوان یک چیز، نه به‌ عنوان یک فرآیند درک کند. به گفته پارک، مدیتیشن یادگیری چگونه مردن با تمرین «فراموش کردن» ضمیر خود است:
روشن‌شدگی زمانی اتفاق می‌افتد که تمام الگوهای واکنشی معمولاً خودکار هوشیاری فرد متوقف شود، که به عنوان رها شدن و افتادن در عدم و محو شدن از وجود تجربه می‌شود [...] وقتی هوشیاری از تلاش برای گرفتن دُم خود دست بردارد، ضمیر یا من به هیچ تبدیل می‌شود، در این حالت فرد کشف می‌کند که با همه چیز یکی است.
به گفته وِلوود، «بی نفسی» یا «بی ضمیری» یک تجربه رایج است. بی ضمیری «در شکاف‌ها و فضاهای بین افکار که معمولاً مورد توجه قرار نمی‌گیرند» ظاهر می‌شود. اضطراب وجودی زمانی به وجود می‌آید که فرد متوجه شود که احساس وجود «من» چیزی بیش از یک ادراک نیست. به گفته ولوود، تنها آگاهی بدون نفس یا بدون ضمیر به ما اجازه می‌دهد که با مرگ در همه اَشکال روبرو شویم و آن را بپذیریم.
دیوید لوی نیز به ترس از مرگ و ضروری بودن مرگ نفس برای درک ماهیت حقیقی خود اشاره می‌کند. به گفته لوی، ترس ما از بی نفسی حتی ممکن است قوی‌تر از ترس ما از مرگ باشد.
«بی نفسی» یا «بی ضمیری» همان «آناتا» یا «non-self» در بودیسم نیست. بلکه آناتا به معنای عدم پذیرش اجزای تشکیل دهنده شخص به عنوان یک موجودیت دائمی است:
بودا، بارها و بارها در نکوهش همذات پنداری نادرست با پنج مجموعه، یا همان همذات پنداری نادرست با روان-فیزیکی که فکر می‌کنیم خود ما هستیم، صحبت کرد. او می‌خواست بگوید که این پنج مجموعه شکل یا فُرم، احساس، فکر، تمایل و هوشیاری حسی، همه توهمی بیش نیستند. اینها همه القائات ماره شیطان صفت هستند. اینها ناپایدار و منشا درد هستند. و به این دلایل، این مجموعه‌ها نمی‌توانند خود ما باشند.
دیدگاه مکاتب معنوی > برنادت رابرتز

برنادت رابرتز (راهبه کاتولیک) بین «بی ضمیری» (no ego) و «بی خویشی» (no self) تمایز قائل می‌شود. از نظر رابرتز، رها شدن از ضمیر با رها شدن از خویشی یکسان نیست. «بی ضمیری» برای رسیدن به یک وجود یکپارچه ضروری است؛ سپس با کنار گذاشتن آن وجود یکپارچه، «بی خویشی» پدید می‌آید. «Ego» (نفس یا ضمیر) توسط رابرتز به این صورت تعریف شده است:
... خود نابالغ یا هوشیاری قبل از کنار گذاشتن خودمحوری و ظهور یک محور الهی.
«self» (خویش) نیز توسط رابرتز این گونه تعریف شده است:
... کُل هوشیاری، تمام ابعاد انسانی شناخت، احساس و تجربه از خودآگاهی و ناخودآگاهی تا رسیدن به وحدت، تعالی یا خداآگاهی.
در نهایت، تمام تجربیاتی که این تعاریف بر آن استوار است، محو یا منحل می‌شوند. جِف شور در این مورد توضیح می‌دهد که «no self» (بی خویشی) به معنای «قطع دائمی، کنار گذاشتن یک‌باره برای همیشه‌ی، کُل مکانیسم خودآگاهی واکنشی» است.
به گفته رابرتز، بودا و مسیح هر دو قطعا خود یا نفس را کنار گذاشته و در حالت «بی خویشی» (no self) بوده‌اند. بودای قبل از رسیدن به روشن‌شدگی و اشراق و اعمال زاهدانه و گرسنگی و ریاضت کشیدنش، و عیسی‌ای که بر روی صلیب در حال جان دادن بود، نشان دهنده پروسه گُذار و کنار گذاشتن خویش است؛ بودای به اشراق رسیده با آرامش خود و مسیح از مرگ برگشته نیز، نشان دهنده حالت «بی خویشی» (no self) هستند.
دیدگاه مکاتب معنوی > گنج حضور

مفهوم مرگ نفس به نوعی در آموزه‌های پرویز شهبازی (عرفان‌پژوه ایرانی) نیز به چشم می‌خورد، آنجا که بر اساس ایدئولوژی برگرفته از اشعار بزرگانی چون مولانا، آگاهی انسانی را مبتلا به یک خطا و یک حس نقص دانسته، آن را «من ذهنی» می‌نامد و می‌گوید چون این نوع هویت ساختگی از جنس درد است لذا هر تصمیم و عملکردی بر مبنای افکار و احساسات این هویت جعلی دوباره به درد می‌انجامد و این چرخه در ذهن و زندگی بشر به صورت بی‌پایانی ادامه دارد، مگر این که با تسلیم و بازگشت به سوی تعالیم بزرگانی چون مولانا، این جریان را کُند کرده و به «حس حضور» که این هویت جعلی روی آن را پوشانده است، دست یابیم و از آنجا روزنی برای رهایی از این آفت ذهنی پدیدار خواهد شد. طبق گفته‌های پرویز شهبازی «حس حضور» مانند نوری در تاریکی موجب شناسایی‌های مکرر الگوهای فکری تکراری «من ذهنی» (یا به گفته اکهارت تولی همان تاباندن نور آگاهی به روندهای ذهنی) می‌شود و فرد با دنبال کردن آن شناسایی‌ها رفته رفته این حس نقص و این هویت جعلی را در خود شناسایی کرده (برای برخی به یکباره اتفاق می‌افتد، مانند بودا یا استاد مولانا جناب شمس تبریزی) و از آن دست می‌کشد. در این حالت فرد از اسارت در افکار و احساسات خود رها شده و به فضای عدم (فضایی از جنس زندگی و نیروی حیات، خالی از فکر، ذهن با تغذیه از این فضا فکر می‌سازد) می‌پیوندد. یعنی در درون خود علاوه بر فکر و احساس به یک فضای گشوده شده دست می‌یابد که سراسر حیات و سکون و آرامش است و از این پس نقطه اتکای شخصیتش به جای فکرِ محض که از جنس درد و کمبود و رقابت است، این فضای عدم می‌شود، لذا هر تصمیم و عملکرد وی (هر چند با ابزار ذهن انجام می‌شود) چون از روی حس نقص و کمبود و رقابت نیست، نتیجه خوبی برای آن فرد خواهد داشت (به دردمندی خود یا دیگران نمی‌انجامد، این موضوع در آموزه‌های بودا با عنوان «دوخا» و در هندوئیسم و نوشته‌های اکهارت تولی نیز آمده است). در واقع این همان درک بی‌واسطه و عمل از طریق وحدت وجود است که در عرفان اسلامی نیز به آن اشاره شده است. این همان مرگ نفس است، یعنی شخص به وضعیتی بلوغ یافته از هشیاری می‌رسد و دیگر بر حسب افکار، خودش را جداگانه از جهان تعریف نمی‌کند (نادوگانگی)، در نتیجه به جای مخالفت و مقاومت در مقابل اجزای جهان بیرونی (که شامل مقابله با انسانهای دیگر و مقاومت در برابر اتفاقات که اراده الهی محسوب می‌شوند) با جهان همراه شده و به هماهنگی و آرامش می‌رسد. این گونه در آرامش می‌تواند بر مبنای نیازهایش در جهان بیرون عمل کند.
پیگیری‌های بعد از تجربه مرگ نفس > روانگردان‌ها

به گفته نیک برومل، مرگ نفس تجربه‌ای آرام‌بخش اما ترسناک است، که ممکن است منجر به پذیرفتن این حقیقت شود که خود واقعی وجود ندارد.
به گفته گروف، تجربه بحران‌های مرگ ممکن است طی یک سری دفعات مصرف روانگردان‌ها رخ دهند البته تا زمانی که منجر به وحشت نشوند. تلاش آگاهانه برای وحشت نکردن ممکن است منجر به «احساس کاذب و توهمی فراتر رفتن از مرگ فیزیکی» شود. به گفته مرکور،
تجربه مکرر بحران مرگ و رویارویی با تصور مرگ فیزیکی در آن، در نهایت با کنار رفتن توهمات منجر به پذیرش مرگ خویشتن می‌شود. آنگاه بحران مرگ با کمال متانت پذیرفته می‌شود.
پیگیری‌های بعد از تجربه مرگ نفس > ویدانته و ذن

هم مکتب ویدانته و هم مکتب ذن بودیست هر دو تذکر می‌دهند که تنها بصیرت یافتن در مورد هیچی خویش، یا به اصطلاح «تجربه‌هایی از روشن‌شدگی» کافی نیست، تمرین و پیگیری‌های بیشتر لازم است.
جیکوبز تذکر می‌دهد که تمرین ویدانته ادویته برای از بین بردن «انسدادهای» به اصطلاح واسانا (تراوشات ذهنی)، سامسکارا (گذشته شخصی)، کُشا (لایه‌های لطیف بدن) و وریتی (آشوبهای درونی) و نهایتا «گرانتهی که گره‌ای است که بین ذهن و خویش حقیقی جدایی انداخته»، سال‌ها تلاش و پیگیری متعهدانه می‌طلبد.
آموختن ذن بودیست به کِنشو یا رسیدن به ماهیت خود حقیقی ختم نمی‌شود. برای ملکه شدن این بینش و ظهور آن در زندگی روزمره باید تمرین را ادامه داد. به گفته هاکوین، هدف اصلی تمرینات «پَسا ساتوری» (تمرینات پس از درک اولیه حقیقت، gogo no shugyo یا kojo، «فراتر رفتن») پرورش بیشتر «ذهن روشن‌شده» است. به گفته یامادا کوون، «اگر نتوانی همراه با شخصی که گریه می‌کند اشک بریزی، کِنشو اتفاق نیفتاده است».
پیگیری‌های بعد از تجربه مرگ نفس > شب تاریک و خوددگربینی

همچنین ببینید: خوددگربینی
شینزن یانگ، مربی بودای آمریکایی، به دشواری رسیدن به تجربه بی خویشی اشاره کرده است. او این را «شب تاریک» می‌نامد و می‌گوید:
... «سقوط در گودال عدم». این مستلزم بینشی موثق و غیرقابل شک نسبت به عدم و بی خویشی است. چیزی که آن را سخت می‌کند این است که فرد آن را به عنوان یک گُذار بد تعبیر می‌کند. به جای اینکه آنطور که در ادبیات بودایی ادعا می‌شود، قدرت بخش و دربرگیرنده باشد، برعکس اینها می‌شود. به معنای دیگر، این گُذار همزاد شیطانی را به روشن‌شدگی می‌رساند.
ویلوبی بریتون در یک برنامه پژوهشی به نام «شبِ تاریکِ ضمیر» در حال انجام تحقیقاتی در مورد چنین پدیده‌هایی است که ممکن است در طول مراقبه رخ دهند. وی متون مکاتب مختلف را برای شرحی در مورد مشکلات سر راه بیداری معنوی جستجو کرده و مصاحبه‌هایی نیز با افراد انجام داده تا درباره جنبه‌های دشوار مدیتیشن بیشتر بداند.
تاثیرات

انتشار «تجربه‌های عرفانی» ناشی از ال‌اس‌دی، و مفهوم مرگ نفس، تاثیراتی در دهه ۱۹۶۰ میلادی داشت، اما برچسب «LSD-spirituality» (ال‌اس‌دی-معنویت) که لیری برای این عرصه در نظر گرفته بود هرگز «کاملاً مورد توجه قرار نگرفت».
تاثیرات > گزارش‌های تجربیات روانگردان

ترمینولوژی و اصطلاحات لیری در درک داروهای روانگردان و توصیف اثرات آن تأثیر زیادی داشت. گزارش‌های مختلف هیپی‌ها از تجربیات مصرف روان‌گردان، حالت‌های کاهش هوشیاری را توصیف می‌کرد که به عنوان «مرگ نفس» قلمداد شده بودند، اما با توصیف‌های لیری مطابقت نداشتند. حملات پانیک یا وحشت‌زدگی نیز گاهی اوقات به عنوان «مرگ نفس» در نظر گرفته می‌شد.
تاثیرات > بیتلز

جان لنون، خواننده اصلی گروه بیتلز، کتاب «The Psychedelic Experience» (تجربه مصرف روانگردان) را خواند و به شدت تحت تأثیر آن قرار گرفت. او پس از خواندن این کتاب، ترانه «فردا هرگز نمی‌داند» را به عنوان راهنمای تریپهای ال‌اس‌دی خود نوشت. لنون حدود هزار تریپ ال‌اس‌دی انجام داد، اما این تنها مشکلات شخصی او را بیشتر کرد. او در نهایت مصرف مواد را کنار گذاشت. جرج هریسون و پل مک‌کارتنی (اعضای دیگر گروه بیتلز) نیز به این نتیجه رسیدند که استفاده از ال‌اس‌دی هیچ تغییر ارزشمندی را در پی نداشته است.
تاثیرات > تکثرگرایی افراطی

به گفته برومل، تجربه مرگ نفس، تکثرگرایی افراطی (radical pluralism) را تایید می‌کند که اکثر مردم در جوانی آن را تجربه می‌کنند، اما ترجیح می‌دهند از آن فرار کنند، به جای اینکه به یک خود پایدار و یک واقعیت ثابت اعتقاد داشته باشند. او همچنین بیان می‌کند که تجربه مرگ نفس منجر به نگرش متفاوتی در میان جوانان دهه ۱۹۶۰ شد، در نتیجه آنها سبک زندگی والدین خود را به‌ عنوان یک روش فریبکارانه و نادرست رد کردند.
تردیدها

در مورد رابطه بین مرگ نفس و ال‌اس‌دی شک و تردیدهایی مطرح شده است. مثلا هانتر اس. تامپسون، که خودش هم ال‌اس‌دی را امتحان کرده بود، با بررسی کارهای لیری متوجه بنیانی خودمحورانه در آنها شد. وی اشاره کرد که لیری خود را در مرکز نوشته‌هایش قرار داده و از شخصیت خود به عنوان «خودی مثال زدنی، نه منحل شده» استفاده می‌کند. دن مرکور اشاره می‌کند که استفاده از ال‌اس‌دی در ترکیب با کتابچه راهنمای لیری اغلب منجر به مرگ نفس نمی‌شود، بلکه به تریپ‌های بد و وحشتناک می‌انجامد.
رابطه بین مصرف ال‌اس‌دی و روشن‌شدگی نیز مورد انتقاد قرار گرفته است. براد وارنر، مربی سوتو-ذن، بارها از این ایده انتقاد کرده است که مصرف روانگردان‌ها منجر به «تجربه‌هایی از روشن‌شدگی» می‌شود. او در پاسخ به کتاب «The Psychedelic Experience» (تجربه مصرف روانگردان) نوشته است:
زمانی که در استاروود بودم، به شدت از دست همه افرادی که در آنجا خود و دیگران را فریب می‌دادند که یک دوز ارزان اسید، «شروم»، «پیوت»، «مولی» یا هر چیز دیگری می‌تواند آنها را به سطح بالاتری از معنویت برساند، آزرده می‌شدم [...] وقتی در آن کمپینگ بودم، نشستم و بیشتر کتاب «The Psychedelic Experience» (تجربه مصرف روانگردان) نوشته تیموتی لیری و ریچارد آلپرت (که بعدها به خاطر کتابش اکنون اینجا باش به بابا رام داس  معروف شد) را خواندم. این کتاب نشان می‌دهد که نویسندگانش درک کاملا اشتباهی از کتاب تبتی مردگان به عنوان راهنمایی برای تجربه مصرف مواد داشته‌اند [...] شاید این کتاب در سال ۱۹۶۴ که اوج دوران مصرف ال‌اس‌دی بود، قابل باور باشد، اما اینکه هنوز به مطالب آن باور داشته باشیم موضوع دیگری است، آن هم با مشاهده آنچه که در ۴۷ سال گذشته به ما نشان داده است که این مسیر به کجا منتهی می‌شود. اگر چند مثال می‌خواهید، جیمی هندریکس، سید ویشس، سید برت، جان انتویستل، کرت کوبین (افراد مشهوری که همگی بر اثر مصرف مواد مُرده‌اند) چطور هستند؟... آیا واقعاً جای صحبت دیگری باقی می‌ماند؟ اینها شوخی نیست.
این که مرگ نفس یا تجربه‌های مشابه آن ممکن است مبنای مشترکی در ادیان مختلف داشته باشد، توسط محققان مطالعات دینی مورد اعتراض قرار گرفته است، هرچند «هیچ یک از این موضوعات محبوبیت خود را از دست نداده است». محققان همچنین از تلاش لیری و آلپرت برای مرتیط کردن مرگ نفس و مواد روانگردان با بودیسم تبتی انتقاد کرده‌اند. جان میردین رینولدز، استفاده لیری و یونگ از ترجمه ایوانز-ونتس از کتاب تبتی مردگان را مورد اعتراض قرار داده است و استدلال می‌کند که این ترجمه سوء‌تفاهم‌هایی را در مورد دزوگشن (آموزه‌های بودیسم تبتی در مورد عدم و هیچ) ایجاد می‌کند. رینولدز استدلال می‌کند که ایوانز-ونتس با بودیسم تبتی آشنا نبوده، و دیدگاه او در مورد بودیسم تبتی «اساسا نه تبتی بوده و نه بودایی، بلکه تئوسوفی و ویدانتیست بوده». با این وجود، رینولدز تأیید می‌کند که غیر ماهوی شدن ضمیر یا ego، هدف نهایی نظام هینه‌یانه است.
برای مطالعه بیشتر

Penner, James (2014), Timothy Leary: The Harvard Years: Early Writings on LSD and Psilocybin with Richard Alpert, Huston Smith, Ralph Metzner, and others, Inner Traditions / Bear & Co
Henderson, Joseph Lewis; Oakes, Maud (1963), The Wisdom of the Serpent: The Myths of Death, Rebirth, and Resurrection, Princeton University Press
Grof, Stanislav; Halifax, Joan (1977), The Human Encounter With Death (PDF), Dutton
Merton, Thomas (2010), Transcendent Experience. Who Is It Who Has Transcendent Experiences? In: Merton, "Zen and the Birds of Appetite", New Directions Publishing, ISBN 9780811219723
Loy, David (1990), "The Nonduality of Life and Death: A Buddhist View of Repression", Philosophy East and West, 40 (2): 151–174, doi:10.2307/1399226, JSTOR 1399226
سفر قهرمان (The Hero's Journey)
بلورد

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| بلورد | بلورد |
| --- | --- |
بلوردموقعیت شهر بلورد روی نقشه ایران: بلوردموقعیت شهر بلورد روی نقشه ایران
مختصات: ۲۹°۴۲′۱۸″ شمالی ۵۶°۰۵′۰۱″ شرقی﻿ / ﻿۲۹٫۷۰۵۰۰°شمالی ۵۶٫۰۸۳۶۱°شرقی﻿ / 29.70500; 56.08361: مختصات: ۲۹°۴۲′۱۸″ شمالی ۵۶°۰۵′۰۱″ شرقی﻿ / ﻿۲۹٫۷۰۵۰۰°شمالی ۵۶٫۰۸۳۶۱°شرقی﻿ / 29.70500; 56.08361
استان: کرمان
شهرستان: سیرجان
بخش: بلورد
حکومت: حکومت
 • نوع: شورای شهر و شهرداری
 • شهردار: محمد نبی بلوردی
 • رئیس شورای شهر: ناصر بلوردی
مساحت: مساحت
 • شهر: ۴٫۲۷ کیلومتر مربع (۱٫۶۵ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۰۳۴ متر (۶۶۷۳ فوت)
جمعیت (سرشماری ۱۳۹۵): جمعیت (سرشماری ۱۳۹۵)
 • شهری: ۳٫۵۳۴
 • رشد جمعیت: ۱/۳٪+
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
کدپستی: ۷۸۳۳۱
کدهای منطقه: (+۹۸) ۰۳۴
کدآماری: ۲۸۲۵
مسیرها:  جاده ۸۸
شناسهٔ ملی خودرو: (۶۵-د)،(۷۵-ب،م،ص)  ایران
میانگین دمای سالانه: ۵۹°F - ۱۵°C
میانگین بارش سالانه: ۱۸۸ میلی متر
اقلیم: Csa - BSk
وبگاه: balvardcity.ir  t.me/balvardonline
بَلوَرد(آواپرونده:Balvard.wav) شهری در بخش بلورد شهرستان سیرجان در استان کرمان ایران است. بلورد در مسیر جادهٔ سیرجان به بافت قرار دارد.
پیشینه

تاریخچه پیدایش بلورد که اعیان‌نشین سعیدآباد (شهر قدیم سیرجان بوده) به زمان ساسانیان برمی‌گردد. برخی مورخان از بلورد به عنوان منطقه‌ای خوش آب و هوا که شاهزادگان ساسانی برای اسکان از آن استفاده می‌کردند یاد می‌کنند. گفته شده گروهی از ساسانیان پس از درگیری‌های داخلی از سمت شیراز و فارس به سیرجان آمدند و بلورد که در آن زمان «باغ گل» نام داشت پذیرای سکونت آنها شد. در آن زمان به دلیل وجود گل‌های فراوان طبیعی این منطقه به باغ گل و در برخی نوشته‌ها به «دوگل» معروف بوده است. اما پس از ساسانیان و حمله اعراب که به تدریج همه جا را فتح کردند به دلیل اینکه حرف «گ» در الفبای عربی نیست باغ گل به بل ورد تغییر نام یافت. (بل یعنی باغ و ورد هم یعنی گل) شغل مردم منطقه در آن زمان غالباً کشاورزی و برخی نیز به دامپروری و شکار می‌پرداختند و علاقه زیادی نیز به تیراندازی و سوارکاری داشته‌اند. وجود عشایر مبارز و سوارکار نظیر تیره‌های مختلف از اطراف و روستاهای مجاور، انگیزه پرورش اسب، سوارکاری و تیراندازی را در مردم آن زمان افزایش داده بود بگونه‌ای که برخی طوایف برای تهیه اسب‌های خوب به این محل مراجعه می‌کردند. شرایط آب و هوایی  که کمتر جایی در استان کرمان اینگونه آب و هوای مطلوبی دارد برای آمد و شد اعیان طوایف و حتی شهرنشین‌ها ویژگی خاصی به بلورد بخشیده است بگونه‌ای که  ایل بچاقچی پس از جابجایی از آذربایجان به استان کرمان، مناطق اطراف بلورد و چهارگنبد را برای سکنای خود برمی‌گزینند. بلورد از زمان اسکان فرماندهان عشایر بچاقچی بیشتر بر سر زبان‌ها افتاد و حتی پس از انتصاب رستم‌خان سعدلو از بلورد به حاکمیت کرمان بیشتر مورد توجه قرار گرفت. درگیری عشایر بچاقچی با طوایف دیگر بر سر حاکمیت سیرجان و کرمان و نیز نبرد با انگلیسی‌ها و انتقال اسرای رها شده آلمانی به این منطقه، از بلورد به عنوان یک دژ مستحکم برای ایل بچاقچی ساخته بود. احداث چهار برج مدور با ارتفاع بلند در اطراف قلعه قدیمی بلوردکه به منظور دیده‌بانی و نگهبانی از مقر فرماندهان ایل از جمله حسین‌خان  ساخته شده به بلورد نمای زیبایی بخشیده بود. از احداثات بعدی بود. برج‌های مرتفعی که اگرچه به مرور زمان تخریب شدند اما هنوز آثار آنها برجاست. علاوه بر آن خانه شجاع‌السلطان و شکوه سلطان از فرمانداران ایل بچاقچی با درختان سرو و صنوبر بلند قامت‌شان باقی است. بلورد پس از گذشت سالیان سال اما اکنون به یکی از مراکز تفریحی سیرجان بدل شده به گونه‌ای که باغ سنگی پس از ثبت در آثار ملی ایران مورد توجه جهانگردان قرار گرفته است.
جمعیت

بر پایهٔ سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵(اکتبر ۲۰۱۶؛ ۸ سال پیش (۲۰۱۶}}))جمعیت این مکان ۳٬۵۳۴ نفر (۱٬۱۰۹ خانوار) است.
جمعیت > •هرم جمعیتی

| مردان | سن | زنان |
| --- | --- | --- |
| ۱۰۴  | ۶۵< |  ۱۱۱ |
| ۴۷  | ۶۰−۶۴ |  ۵۳ |
| ۶۲  | ۵۵−۵۹ |  ۷۶ |
| ۷۳  | ۵۰−۵۴ |  ۹۳ |
| ۶۹  | ۴۵−۴۹ |  ۷۸ |
| ۹۲  | ۴۰−۴۴ |  ۱۰۸ |
| ۱۵۰  | ۳۵−۳۹ |  ۱۳۲ |
| ۱۸۵  | ۳۰−۳۴ |  ۱۸۷ |
| ۲۰۵  | ۲۵−۲۹ |  ۱۸۱ |
| ۱۵۹  | ۲۰−۲۴ |  ۱۷۰ |
| ۱۴۴  | ۱۵−۱۹ |  ۱۲۳ |
| ۱۴۰  | ۱۰−۱۴ |  ۱۲۸ |
| ۱۶۲  | ۵−۹ |  ۱۳۲ |
| ۱۸۲  | ۰−۴ |  ۱۸۸ |
موقعیت جغرافیایی

این شهر در شرق شهرستان سیرجان و در محور ارتباطی سیرجان به بافت قرار گرفته است.
همچنین این شهر از لحاظ منطقه زمانی گرینویچ در +۳:۳۰ قرار دارد.   ساعت: ۲۳:۵۰
فاصله تا شهرهای دیگر

| شهر مقصد | فاصله (کیلومتر) |
| --- | --- |
سیرجان: ۴۱ کیلومتر
کرمان: ۲۲۲ کیلومتر
تهران: ۱۰۱۹ کیلومتر
مشهد: ۱۱۲۶ کیلومتر
اصفهان: ۶۶۷ کیلومتر
تبریز: ۱۶۰۴ کیلومتر
شیراز: ۴۱۸ کیلومتر
بندرعباس: ۳۴۱ کیلومتر
بافت: ۶۵ کیلومتر
رفسنجان: ۱۹۱ کیلومتر
جیرفت: ۲۳۷ کیلومتر
پاریز: ۶۴ کیلومتر
زیدآباد: ۶۵ کیلومتر
جاذبه‌های گردشگری > جاذبه های طبیعی

باغ سنگی
چشمه آب معدنی گلی آونگ
کوه میخ سپید
زنجیر آویز
منطقه چهار‌گنبد
باغ نو
دره‌ گرا
گوغین
جاذبه‌های گردشگری > جاذبه های فرهنگی

خانه حسین خان بچاقچی
فضای سبز شهری > پارک ها

پارک طبیعت
صنعت > ناحیه صنعتی بلورد

ناحیه صنعتی بلورد با مساحت ۴۹ هکتار در این منطقه قرار دارد.
صنعت > معادن

معدن مس چهارگنبد
معدن مس تخت گنبد
خانه حسین خان بچاقچی
ریولی (ایتالیا)

مکان
| ریولی (ایتالیا) | ریولی (ایتالیا) |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
ریولی (ایتالیا): ریولی (ایتالیا)
Castle of Rivoli.: Castle of Rivoli.
ناحیه: پیمونت
استان / شهرستان: استان تورین (TO)
دهستان: Cascine Vica, Tetti Neirotti, Bruere
حکومت: حکومت
 • شهردار: Franco Giusto Dessì
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۹٫۵ کیلومتر مربع (۱۱٫۴ مایل مربع)
ارتفاع: ۳۹۰ متر (۱۲۸۰ فوت)
جمعیت (۳۰ آوریل ۲۰۰۹): جمعیت (۳۰ آوریل ۲۰۰۹)
 • کل: ۴۹٬۸۵۴
 • تراکم: ۱۷۰۰/کیلومتر مربع (۴۴۰۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Rivolesi
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
پیش‌شماره تلفن: 011
قدیس پشتیبان: Madonna della Stella
روز قدیس: Third Monday in September
وبگاه: وبگاه رسمی
شهر  ریولی (به ایتالیایی: Rivoli) با جمعیت ۵۰٬۱۱۵ نفر  در ناحیه پیمونت در کشور ایتالیا واقع شده‌است.
قهرمانان (فیلم ۱۹۹۹)

| قهرمانان | قهرمانان |
| --- | --- |
پرونده:The Protagonists (1999 film) poster.pngپوستر فیلم: پرونده:The Protagonists (1999 film) poster.pngپوستر فیلم
کارگردان: لوکا گوادانینو
تهیه‌کننده:  فولویو کلمبو  ماسیمو ویگلیار 
نویسنده: لوکا گوادانینو
بازیگران: تیلدا سوینتن فابریتسیا ساکی اندرو تیرنان کلاودیو جوئه پائولو بریگویا میشل هانزیکر لائورا بتی
موسیقی: آندره آ گوئرا
فیلم‌بردار: پائولو براوی
تدوین‌گر: والتر فاسانو
تاریخ‌های انتشار:  ۸ سپتامبر ۱۹۹۹ (۱۹۹۹-09-۰۸) (جشنواره فیلم ونیز)  ۱۰ سپتامبر ۱۹۹۹ (۱۹۹۹-0۹-۱۰) (ایتالیا)  
مدت زمان: ۸۷ دقیقه
کشور: ایتالیا
زبان:  انگلیسی  ایتالیایی 
قهرمانان (به انگلیسی: The Protagonists) یک فیلم دلهره‌آور و جنایی محصول سال ۱۹۹۹ سینمای ایتالیا به نویسندگی و کارگردانی لوکا گوادانینو در اولین کارگردانی خود است. تیلدا سوینتن و فابریتسیا ساکی در این فیلم به ایفای نقش پرداخته‌اند.
این فیلم اولین نمایش جهانی خود را در پنجاه و ششمین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز در ۸ سپتامبر ۱۹۹۹ داشت. این فیلم در ۱۰ سپتامبر ۱۹۹۹ در ایتالیا اکران شد. در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۴ توسط آرجنگ فیلمز در بریتانیا به صورت دی‌وی‌دی منتشر شد.
داستان

این فیلم داستان یک گروه فیلمبرداری ایتالیایی را روایت می‌کند که در لندن هستند و در حال بازسازی زندگی واقعی سرآشپز مصری محمد السید توسط دو جوان ۱۹ ساله جیمی پترولینی و ریچارد السی در سال ۱۹۹۴ هستند.
تولید

تولید این فیلم در سال ۱۹۹۸ آغاز شد و فیلمبرداری اصلی آن در لندن انجام شد.
واکنش انتقادی

این فیلم نقدهای منفی منتقدان را دریافت کرد.
پرده بکارت
آناتومی

پرده‌ی بکارت یک لایه‌ی نازک از غشای مخاطی است که در ورودی واژن قرار دارد. سطوح داخلی این لایه‌ها معمولا به هم چسبیده‌اند، اما در بیشتر افراد یک شکاف یا سوراخ طبیعی در آن وجود دارد که دهانه‌ی واژن را تشکیل می‌دهد.
پرده‌ی بکارت از نظر شکل و اندازه بسیار متنوع است. در بسیاری از افراد، این پرده به شکل حلقه‌ای (دایره‌ای) است که در قسمت پشتی (نزدیک مقعد) پهن‌تر و بازتر نسبت به قسمت جلویی (نزدیک ناحیه شرمگاهی) دیده می‌شود. البته ممکن است اشکال دیگری هم داشته باشد، مانند نیمه‌هلالی، توری‌شکل (سوراخ‌دار)، پره‌دار، کاملاً بسته یا حتی در برخی موارد وجود نداشته باشد.
پرده‌ی بکارت ممکن است پس از اولین رابطه‌ی جنسی پاره شود، اما گاهی بر اثر فعالیت‌های غیرجنسی مانند ورزش‌های سنگین، دوچرخه‌سواری یا استفاده از تامپون نیز دچار اسیب و پارگی می‌شود. پس از پارگی، باقی‌مانده‌های آن به شکل برآمدگی‌های کوچک گردی به نام کارونکول‌های هایمن (یا کارونکول‌های میرتی‌فرمیس) در اطراف دهانه‌ی واژن باقی می‌مانند.
پرده‌ی بکارت هیچ عملکرد شناخته‌شده و خاصی در بدن ندارد.
تکامل و بافت‌شناسی > تکامل

دستگاه تناسلی در طول رشد و تکامل رویان، از هفته سوم بارداری تا سه‌ماهه دوم رشد می‌کند و پردهٔ بکارت به دنبال واژن تشکیل می‌شود. در هفته هفتم مقعد از سینوس ادراری تناسلی جدا می‌شود. در هفته نهم، مجاری مولرین به سمت پایین حرکت می‌کند تا به سینوس ادراری تناسلی برسد و با تشکیل کانال رحمی واژنی وارد سینوس ادراری تناسلی می‌شود. در هفته دوازدهم، مجاری مولرین به هم می‌پیوندند و یک کانال واژینال رحمی اولیه ایجاد می‌کنند. در ماه پنجم، مجرای واژن کامل شده و پردهٔ بکارت جنین تشکیل می‌شود و معمولاً قبل یا کمی بعد از تولد سوراخ می‌شود.
تکامل و بافت‌شناسی > بافت پوششی

بافت پوششی هایمن بدون شاخی‌شدگی است و ضخامت آن متغیر می‌باشد؛ به‌طوری که در نزدیکی قاعده متصل به دیواره واژن، ضخیم‌تر است. این بافت پوششی از ۳۰ تا ۵۰ لایه سلولی تشکیل شده است. لایه قاعده‌ای شامل سلول‌های استوانه‌ای است و بعد از آن، ۴ تا ۵ لایه از سلول‌های چندضلعی قرار دارند که دارای هسته‌های بزرگ، گرد یا بیضی‌شکل هستند. در لایه‌های بالایی، سلول‌های روشن‌تر و بزرگ‌تر دیده می‌شوند که اندازه آن‌ها هرچه به سطح نزدیک‌تر می‌شویم کاهش یافته و مسطح‌تر می‌شوند. شفافیت این سلول‌ها به‌دلیل غنی بودن بافت از گلیکوژن است. این بافت پوششی روی یک غشای پایه مشخص قرار دارد. هیچ نشانه‌ای از وجود بافت غددی یا عضلانی در ساختار هایمن دیده نمی‌شود.