شاهدخت آملیا بریتانیا
اوایل زندگی

پرنسس آملیا در ۷ اوت ۱۷۸۳ در ویندزور، به دنیا آمد او کوچکترین فرزند جورج سوم و ملکه شارلوت از۱۵ کودک آنها و همچنین تنها فرزند متولد شده در قلعه ویندزور بود.  اغلب گفته می‌شود که او مورد علاقه پدرش بود. پدرش با محبت او را «امیلی» نامید. وی پس از مرگ زود هنگام دو برادر بزرگترش، اکتاویوس (۲۳ فوریه ۱۷۷۹–۳ مه ۱۷۸۳) و آلفرد (۲۲ سپتامبر ۱۷۸۰–۲۰ اوت ۱۷۸۲) به دنیا آمد.  این مرگ‌ها تقریباً شش سال فاصله بین آملیا و نزدیکترین خواهر و برادر زنده مانده او، پرنسس سوفیا را به وجود آورد. وی بیست و یک سال از برادر بزرگترش جورج و تقریباً هفده سال از خواهر بزرگترش، شارلوت، جوانتر بود.
آملیا در هفدهم سپتامبر سال ۱۷۸۳ توسط جان مور، اسقف اعظم کانتربری، در کلیسای سلطنتی، کاخ سنت جیمز تحت تعمید قرار گرفت. پدر و مادر خوانده او شاهزاده ولز (برادر بزرگتر آملیا)، شاهزاده خانم رویال (خواهر بزرگترش) و پرنسس آگوستا سوفیا (خواهر بزرگتر دومش) بودند. او پانزدهمین نفر از خواهر و برادرانش بود که که در آنجا تعمید داده شد.  او بعدها توسط اسقف اعظم در ۲۴ دسامبر ۱۷۹۹تصدیق شد.
به زودی پس از مرگ اکتاویوس و اندکی قبل از پایان جنگ بین بریتانیای بزرگ و ایالات متحده، تولد آمیلی باعث شد تا آغاز دوره جدیدی از امید احساس شود و حتی از بدو تولد از او انتظار زیادی می‌رفت.  بزرگترین خواهر او وقتی که آملیا تنها یک ماه داشت به شاهزاده ویلیام نوشت:"خواهر شلوغ ما بی شک یکی از زیباترین فرزندانی است که من تا به حال دیده‌ام ."  انتظار می‌رفت که او به اندازه اوکتاویوس، فرزند محبوب قبلی پدرش، زیبا، جذاب و موفق باشد.  به دلیل درگذشت دو برادرش، آملیا به عنوان فرزند مورد علاقه پدرش در نظر گرفته می‌شد.
از سنین پایین آملیا از جایگاه خود آگاه بود. یک داستان عامه پسند است که وقتی سارا سیدونز تراژیدر مشهور ابراز تمایل کرد که کودک زیبا را ببوسد، آملیا «... فوراً دست کوچک خود را برای بوسیدن نگه داشت، چراکه او رفتارهای سلطنتی را خیلی زود آموخته بود.»  آملیا به عنوان کوچکترین سیزده فرزند بازمانده، بیشتر وقت خود را با خواهرانش مری و سوفیا گذراند و در اقامتگاه‌های مختلف سلطنتی زندگی کرد. از ابتدا، سه شاهزاده خانم جوانتر به اندازه خواهران بزرگترشان توجه والدین را به خود جلب نکردند و زمان زیادی را دور از پادشاه و ملکه گذراندند و بیشتر از طریق نامه با آنها ارتباط برقرار می‌کردند.
به نظر می‌رسد که این سه خواهر سرگردان تر از خواهران بزرگترشان بودند، همان‌طور که از رفتارشان هنگام نشستن برای نقاشی یک پرتره آنها در سال ۱۷۸۵ مشهود است. در سال ۱۷۷۰، یوهان زوفانی با کمی دردسر موفق به کشیدن نقاشی از پادشاه، ملکه و هر شش فرزند بزرگتر بود. اما در سال ۱۷۸۵، با جان سینگلتون کوپلی با سختی فراوان توانست که سگ‌ها، پرندگان و به ویژه سه فرزند سلطنتی را در خانه بکشند بعد از آن او هرگز یک پرتره دیگر را نقاشی نکرد.  مقایسه با تحصیلات با دقت برنامه‌ریزی شده‌ای که به شارلوت، آگوستا، و الیزابت داده شده بود، تحصیلات داده شده به مری، سوفیا و آملیا بسیار کمتر بود. آملیا تنها پنج سال داشت که پدرش اولین دوره جنون خود را متحمل شد. به خاطر سلامت رو به زوال پدرش، او هرگز نزدیکی و محبت را آنگونه که خواهران بزرگترش در سالهای اولیه از خانواده خود دریافت کرده بودند، تجربه نکرد.
قبل از سال ۱۷۸۸، شاه جورج به دختران خود گفته بود که آنها را به هانوور می‌فرستد تا شوهر مناسب خود را پیدا کنند.  هرچند او به خاطر ازدواج ناموفق خواهرش می‌ترسید. وی اظهار داشت، «من منکر این نمی‌شوم که آرزو دارم آنها هرگز ازدواج نکنند چون از کنارشان بودن خوشحالم و نمی‌خواهم از آنها جدا شوم.» اما، پادشاه اولین سال جنون خود را در آن سال متحمل شد، هنگامی که آملیا پنج سال داشت. دوره‌های بعدی جنون در ۱۸۰۱ و ۱۸۰۴ اتفاق افتاد. مسئله ازدواج به ندرت مطرح می‌شد. زیرا ملکه شارلوت می‌ترسید که موضوع ازدواج دخترانش، که همیشه پادشاه را نگران می‌کرد، او را به سمت جنون سوق دهد. علاوه بر این، ملکه، به دلیل بیماری خود تحت فشار قرار گرفت و می‌خواست که شاهزاده خانمها در کنار او بمانند.
آملیا و خواهرانش، شارلوت، آگوستا سوفیا، الیزابت، مری و سوفیا بیش از حد منزوی بودند و این موضوع ملاقات با خواستگارهای واجد شرایط را محدود می‌کرد.