stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
خاندان توکوگاوا
تاریخ

میناموتو نو یوشی‌شیگه (۱۱۳۵–۱۲۰۲)، نوه میناموتو نو یوشی‌ایه (۱۰۴۱–۱۱۰۸)، اولین کسی بود که نام «نیتا» را گرفت. او با پسر عمویش میناموتو نو یوریتومو در جنگ در برابر خاندان تایرا (۱۱۸۰) طرف شد و او را تا کاماکورا، کاناگاوا همراهی کرد. نیتا یوشی‌سوئه، چهارمین پسر میناموتو نو یوشی‌شیگه، در منطقه‌ای به نام «توکوگاوا» (ولایت کوزوکه) ساکن شد و نام آن مکان را برای نام خانوادگی خود برگزید با این وجود در کتاب تاریخ استانی در ارتباط با آنها نامی از خاندان میناموتو یا خاندان نیتا  به میان نیامده است.
گزارش شده است که  مبتکر اسمی خاندان ماتسودایرا شخصی به نام ماتسودایرا چیکائوجی بود که در اصل یک راهب بودایی فقیر بود. طبق گزارش‌ها، او از نسل هشتم نیتا یوشی‌سوئه و شاهد نابودی خاندان نیتا در جنگ آنها علیه خاندان آشیکاگا بود. او در منطقه «ماتسودایرا» (ولایت میکاوا) ساکن شد و توسط خانواده همسرش به فرزندخواندگی پذیرفته شد. در کتاب تاریخ استانی آنها ادعا شده بود که این خاندان اصلی، «خاندان آریورا» بوده است. از آنجا که گفته می‌شود این مکان توسط آریورا نوبوموری بازپس گرفته شده است، یک نظریه بر این باور است که خاندان ماتسودایرا با آریوارا نو ناریهیرا مرتبط بوده است.
ماتسودایرا نوبومیتسو (قرن پانزدهم)، پسر ماتسودایرا چیکائوجی، مسئول قلعه اوکازاکی بود و اقتدار خانواده خود را در ولایت میکاوا تقویت کرد. نوه نبیر نوبومیتسو ماتسودایرا کیویاسو خاندان او را قوی کرد، اما ترور شد. در سال ۱۵۶۷، ماتسودایرا موتونوبو - که در آن زمان با نام توکوگاوا ایه‌یاسو (۱۵۴۲–۱۶۱۶) شناخته می‌شد، نوه کیویاسو، توسط امپراتور اوگیماچی به عنوان یکی از نوادگان سیوا گنجی شناخته شد. او همچنین نام خانوادگی توکوگاوا را آغاز کرد.
این خاندان در پایان دوره سنگوکو به قدرت رسید. تا پایان دوره ادو آنها به عنوان «شوگونها» بر ژاپن حکومت کردند. پانزده شوگون‌سالاری توکوگاوا بودند. تسلط آنها به حدی بود که در برخی کتاب‌های تاریخی به جای «دوره ادو» از اصطلاح «عصر توکوگاوا» استفاده می‌شود. زیارتگاه اصلی خانواده آنها نیکو توشوگو در نیکو، توچیگی است و معابد اصلی آنها (بوداجین) معبد کان‌ائی و معبد زوجو است که هر دو در توکیو قرار دارند. میراث‌های خاندان تا حدی توسط بنیاد یادبود توکوگاوا اداره می‌شود.
پس از مرگ ایه‌یاسو، در سال ۱۶۳۶، سران «توکوگاوا گوسانکه» (سه شاخه با هان (ژاپن) در ولایت اُواری، ولایت کی، و میتو، ایباراکی) همچنین نام خانوادگی توکوگاوا را داشتند، همچنین سه شاخه اضافی، معروف به «گوسانکیو»: تایاسو (۱۷۳۱)، خاندان هیتوتسوباشی (۱۷۳۵) و خاندان شیمیزو (شیمیزو) ۱۷۵۸) ، پس از به قدرت رسیدن شوگون هشتم توکوگاوا یوشیمونه. هنگامی که یک شوگون بدون وارث زنده فوت می کرد، هر دو سر «توکوگاوا گوسانکه» (به جز خاندان میتو توکوگاوا) و «گوسانکیو» اولویت داشتند. جانشین او شد.
 بسیاری از "دایمیوها" از شاخه‌های کادتی این قبیله بودند، اما نام خانوادگی خاندان ماتسودایرا را حفظ کردند. نمونه‌ها عبارتند از ماتسودایرا در قلمرو فوکویی و آیزو. اعضای خاندان توکوگاوا با دایمیو برجسته و خانواده امپراتور ژاپن ازدواج می کردند.
در ۹ نوامبر ۱۸۶۷، توکوگاوا یوشینوبو، پانزدهمین و آخرین شوگان توکوگاوا، استعفای خود را به امپراتور میجی ارائه کرد. او ده روز بعد رسماً از قدرت کنار رفت و قدرت حکومتی را به امپراتور بازگرداند،.
اعضای خانواده

توکوگاوا ایه‌یاسو
توکوگاوا هیده‌تادا
ماتسودایرا نوبویاسو
یوکی هیده‌یاسو
ماتسودایرا ایه‌تادا
ماتسودایرا تاداآکی
ماتسودایرا تادانائو
توکوگاوا میتسوکونی
توکوگاوا ایه‌سادا
ملازم‌ها > خاندان‌ها

خاندان هوندا
خاندان ای
ملازم‌ها > ملازم‌های مهم

آکازا نائویاسو
آمانو یاسوکاگه
فوکوشیما ماسانوری
فوروتا شیگه‌کاتسو
هاتوری هانزو
هیراایوا چیکایوشی
هوندا ماسانوبو
هوندا ماسازومی
هوندا شیگه‌تسوگو
هوندا تاداکاتسو
هوندا تاداماسا
هوندا تاداتوکی
هوشینا ماسانائو
ای نائوماسا
ای نائوتاکا
ایشیکاوا کازوماسا
ایشین سودن
کیکاوا هیروایه
کوبایاکاوا هیده‌آکی
کوریکی کیوناگا
کوتسوکی موتوتسونا
میزونو نوبوموتو
اوگاوا سوکه‌تادا
اوکوبو تادایو
اوکوبو تاداچیکا
اوکوبو ناگایاسو
اوکودایرا نوبوماسا
ساکای تاداتسوگو
ساکاکی‌بارا یاسوماسا
توری تادایوشی
توری موتوتادا
واکیساکا یاسوهارو
مبلمان شهری

نمونه‌هایی از مبلمان شهری (یک صندوق پست، سطل زباله و نیمکت) در خیابانی در وارمینستر، انگلستان
مبلمان شهری (به انگلیسی: Urban Furniture) یا مبلمان خیابانی (به انگلیسی: Street Furniture)؛ یک اصطلاح جمعی برای اشیاء و قطعات تجهیزات نصب شده در کنار خیابان‌ها و جاده‌ها برای اهداف مختلف است. این امر شامل نیمکت‌ها، موانع ترافیکی، ستون‌ها، صندوق‌های پست، جعبه‌های تلفن، چراغ‌های خیابان، چراغ‌های راهنمایی، علائم راهنمایی و رانندگی، ایستگاه‌های اتوبوس، ایستگاه‌های تراموا، ایستگاه‌های تاکسی، توالت‌های عمومی، فواره‌ها، آب‌خورها، بناهای یادبود، مجسمه‌های عمومی، و ظروف زباله است.
شرح و کاربرد

مبلمان شهری یک اصطلاح جمعی است که در ایالات متحدۀ آمریکا، بریتانیا، استرالیا، و کانادا استفاده می‌شود. به اشیا و تجهیزاتی اطلاق می‌شود که در کنار خیابان‌ها و جاده‌ها برای اهداف مختلف نصب شده‌اند. در طراحی و جاگذاری مبلمان باید زیبایی‌شناسی، هویت بصری، عملکرد، تردد و جابجایی عابران پیاده و ایمنی جاده در نظر گرفته شود. به عنوان مثال، مبلمان شهری را می‌توان به گونه‌ای قرار داد که علاوه بر هدف اصلی، پارک غیرمجاز وسایل نقلیه را نیز کنترل کند. به عنوان مثال، ممکن است از یک نیمکت و تعدادی تیرک‌مهار برای مسدود کردن دسترسی به یک پیاده‌رو یا حاشیۀ خیابان استفاده شود.
مبلمان شهری به‌ طور غیررسمی به عنوان تجهیزات ورزشی برای اسکیت‌بورد، پارکور و ورزش خیابانی استفاده می‌شود.
اقلام

تابلوهای نام خیابان‌، خیابان‌ها را برای افراد ناآشنا مشخص می‌کند، به ویژه برای بازدیدکنندگان، کارکنان پست و خدمات اضطراری مفید است. آن‌ها همچنین ممکن است منطقه‌ای را که یک خیابان در آن قرار دارد نشان دهند.
نیمکت‌ها معمولاً در بخش‌های مرکزی شهرک‌ها مانند میدان‌ها و پارک‌ها یافت می‌شوند. آن‌ها اغلب توسط شوراهای محلی یا مشارکت‌کنندگان ارائه می‌شوند تا به عنوان مکانی برای استراحت و تحسین مناظر استفاده شوند. گاهی اوقات برای جلوگیری از دراز کشیدن و/یا نزدیکی ناخواسته که می‌تواند به عنوان معماری خصمانه در نظر گرفته شود، تکیه‌گاه‌های بازو در میانۀ آن‌ها تعبیه می‌شود.
بولاردها یا دیرک‌های‌مهار، دیرک‌های کوتاه یا ستون‌هایی هستند که برای جلوگیری از حرکت وسایل نقلیه به مناطقی که مورد نظر نیستند و نیز برای محافظت از ساختمان‌ها و سایر ویژگی‌های مکان قرار می‌گیرند.
سطل‌های زباله یا آشغال، به صورت استراتژیک قرار داده شده‌اند تا تلاش کنند مردم را به نریختن زباله در خیابان‌ها ترغیب کنند.
صندوق‌های پست، در سراسر جهان یافت می‌شوند و اشکال مختلفی دارند.
باجه‌های تلفن یا کیوسک‌های تلفن، در اکثر شهرها از عناصر برجسته هستند. در حالی که از نظر میزان پوششی که به کاربران ارائه می‌دهند، بسیار متفاوت هستند (به عنوان مثال بسیاری از آن‌ها فقط خود تلفن را پوشش می‌دهند در حالی که برخی دیگر کابین کامل را ارائه می‌دهند) معمولاً به راحتی قابل تشخیص هستند. امروزه استفادۀ گسترده از تلفن‌های همراه منجر به کاهش تعداد آن‌ها شده است.
چراغ‌های خیابان یا روشنایی معابر، برای روشن کردن محیط اطراف در شب طراحی شده‌اند و نه تنها به عنوان یک بازدارنده برای بزهکاران عمل می‌کنند، بلکه مهم‌تر از آن به مردم اجازه می‌دهند تا ببینند به کجا می‌روند. رنگ لامپ‌های چراغ‌های خیابانی متفاوت است، اما به‌ طور کلی سفید یا زرد هستند.
چراغ‌های راهنمایی یا (چراغ‌های خطر)، معمولاً شامل سه رنگ هستند: رنگ سبز نشان می‌دهد که وسایل نقلیه باید از یک تقاطع عبور کنند، رنگ زرد نشان می‌دهد که وسایل نقلیه باید برای توقف آماده شوند و رنگ قرمز نشان می‌دهد که وسایل نقلیه نباید وارد تقاطع شوند. آن‌ها معمولاً بر روی تیرها یا چوب بست‌ها نصب می‌شوند و یا از سیم آویخته می‌شوند.
علائم راهنمایی و رانندگی، شرایط جاده را برای اطلاع از رفتارهای ایمن راننده به اطلاع می‌رسانند. علائم ممکن است جنبه‌هایی مانند محدودیت سرعت، پروتکل‌های تقاطع، شرایط جادۀ لغزنده یا کاهش دید را مشخص کنند. نشانگرهای جهت‌ها به خواننده، راه رسیدن به یک مکان را از طریق نمودارها یا دستورالعمل‌های مکتوب نشان می‌دهند. علائم ممکن است برای کمک به کاربران در شب روشن شود.
توالت‌های عمومی، امکانات سرویس بهداشتی را به صورت رایگان یا با هزینه ارائه می‌دهند.
شیرهای آتش‌نشانی.
پارکومترها.
بیلبوردها یا ستون‌های تبلیغاتی، فضایی را برای تبلیغات فراهم می‌کنند.
ظروف زباله یا سطل‌های زبالۀ تفکیکی، ظروفی برای دفع زباله‌های عمومی هستند. جمع‌آوری و جداسازی مواد قابل بازیافت در مراکز شهری رو به افزایش است.
صندوق‌های تلفن اضطراری، به مردم اجازه می‌دهند تا مستقیماً با اپراتورهای خدمات اضطراری تماس بگیرند.
جداول خیابان.
سنگ‌فرش‌ها، گل‌سرخ‌های آجری یا سنگفرش گرانیتی، گاهی اوقات حتی چوبی.
ضد دراز-نشستن، که از نشستن یا دراز کشیدن افراد (به عنوان مثال: بی‌خانمان‌ها) جلوگیری می‌کنند.
دهانۀ چاه‌ قنات‌های روستایی از کار افتاده و بازداشتگاه‌های روستایی، هر دو در بریتانیا رایج هستند. در ایران می‌توان از سقاخانه‌ها نیز نام برد.
دستگاه‌های خودبردار در فضای باز، مانند دستگاه‌های خودپرداز روزنامه.
جعبه‌های کاشت و سایر تجهیزات برای حیات گیاهی و محوطه سازی.
اقلام > تبلیغات در فضای باز

پوسترها بخشی از رسانه‌های-خارج-از-خانه هستند (به آن تبلیغات محیطی نیز گفته می‌شود). ارائۀ پوسترهای دارای نور پس‌زمینه در جعبه‌های نمایش یا اجزای مبلمان شهری مانند مگا-نمایشگرها یا بیلبوردها انجام می‌شود. برای نصب این اجزای مبلمان شهری در زمین‌های عمومی، شورای شهرها باید آن‌ها را تأیید کنند. برای دریافت این مجوزها (اروپا، آسیا و بخشی از ایالات متحدۀ آمریکا) خدمات و هزینه‌هایی توسط تبلیغ‌کنندگان در فضای باز به شهرها ارائه می‌شود.
در اروپا رقابت سنگینی برای تبلیغات در فضاهای عمومی وجود دارد. این به دلیل پتانسیل بالای قرار گرفتن در معرض و نفوذ است.
امکانات تبلیغات عمومی باید با قوانین برنامه‌ریزی‌های شهری و معماری گسترده‌تر شهرهای خود مطابقت داشته باشند. این الزامات منجر به رویکردهای طراحی جالب برای ارائۀ پوستر در قالب‌های مختلف می‌شود.
خانوادۀ مبلمان شهری متناسب با این نیازها طراحی شده‌اند. در طول سالها، آن‌ها با اجزای اضافی مانند سرویس بهداشتی و امکانات توالت اتوماتیک و کابین تکمیل شدند.
برای تأمین مالی این زیرساخت‌ها، قراردادهای بلند-مدت (۱۰ تا ۱۵ ساله) میان شهرها و شرکت‌های تبلیغات در فضای باز منعقد می‌شوند.
شهرها اغلب در موقعیتی قرار می‌گیرند که در مورد مفاهیم جدید تصمیم بگیرند، زمانی که با مسائل آشنا نیستند، زیرا قراردادهای جدید به ندرت اتفاق می‌افتند. این شکاف دانش، توسط یک مشاور ویژه - گزارش مبلمان شهری - مرتفع می‌شود.
این مشاور به شهرها ایده‌های مستقلی دربارهٔ نحوه عمل در این محیط را می‌دهد (به‌ جای واکنش) زیرا زمین‌های عمومی را نمی‌توان بزرگ کرد.
اهمیت محلی

مبلمان شهری خود به اندازۀ گویش‌ها و رویدادهای ملی، بخشی از هویت بسیاری از ملت‌ها شده است، به طوری که معمولاً می‌توان مکان را با طراحی آن‌ها تشخیص داد. نمونه‌های معروف آن عبارتند از:
کیوسک‌های تلفن قرمز و جعبه‌های دیرک بریتانیا.
صندوق‌های پست مسکونی ایالات متحدۀ آمریکا.
چراغ‌های خیابان و ورودی‌های متروی پاریس.
سقاخانه‌های موقوفۀ ایران.
مبلمان خیابانی تاریخی

از آنجایی که اکثر اقلام مبلمان شهری ماهیت سودمندی دارند، مقامات معمولاً آن‌ها را به روز نگه می‌دارند و مرتباً آن‌ها را تعویض می‌کنند (معمولاً برای مطابقت با مقررات، کدهای ایمنی و غیره). به همین دلیل، مبلمان شهری قدیمی، کهنه، منسوخ یا حتی غیرکارکردی، می‌توانند مناظری کمیاب باشند و جذابیت خاصی داشته باشند و برای بسیاری از مردم حس نوستالژی را القاء کنند.
پارک تیر گاردن در برلین دارای مجموعه‌ای از چراغ‌های خیابانی عتیقۀ گازی و برقی از سراسر جهان است.
مخابرات

برخی از سایت‌های آنتن‌های مخابراتی، برج را با ساختاری که بتواند در زمرۀ مبلمان شهری قرار گیرد، پنهان می‌کنند.
نمایشگرهای بزرگ در خیابان‌های مرکزی می‌توانند اطلاعات ارائه دهند، رویدادها یا محصولات را تبلیغ کنند یا به شهروندان در مورد مشکلات احتمالی هشدار دهند. نمایشگرهای تعاملی می‌توانند اطلاعات مکان‌ها و بناهای تاریخی کلیدی را نشان دهند و امکان پرداخت پارکینگ را فراهم کنند. آن‌ها می‌توانند به عنوان یک سایت مخابراتی با تأثیر بصری کم عمل کنند.
برخی از سایت‌های مخابراتی ساختاری دارند که آن‌ها را دلپذیر نشان می‌دهند. در این حالت پنهان نمی‌شوند بلکه برجسته می‌شوند و به بخشی از مبلمان شهری تبدیل می‌شوند که می‌توانند مورد تحسین شهروندان قرار گیرند.
استفاده از منابع انرژی تجدیدپذیر ممکن است یکی از معیارهای مهم طراحی این المان‌ها باشد.
تابلوی نام خیابان در بلوار نورژول، آستانه، قزاقستان
مبلمان شهری می‌تواند فرهنگ محلی یا جنبه‌های سرشناس محل قرارگیری آن‌ها را منعکس کند، مانند اینجا در لایم ریجیس، جایی که چراغ‌های شهری با طرح آمونیت منعکس‌کنندۀ موقعیت شهر در ساحل ژوراسیک، یک مکان از میراث جهانی است.
مبلمان شهری مختلف در تورنتو، از جمله یک پناهگاه اتوبوس، نمایشگرهای تبلیغاتی، سطل زباله، پلاک تاریخی و جایگاه دوچرخه.
یک تمرین‌کنندۀ پارکور خیابانی در میان المان‌های شهری.
کیوسک‌های تلفن قرمز کی۲ و کی۶ (سمت چپ) در خیابان سنت جان وود، لندن، انگلستان.
دریچه پیاده‌رو مربوط به شرکت روشنایی گازی که طولانی مدت از کار افتاده، در آپ تاون، نیواورلئان.
بنیاد طاهر

بنیاد طاهر بنیادی خیریه بود که توسط سید ابوالفضل تولیت در سال ۱۳۵۳ جهت انجام تحقیقات مذهبی و امور خیریه تأسیس گردید و بنام همسرش طاهره «بنیاد طاهر» نامگذاری شد. هاشمی رفسنجانی اموال این بنیاد را در مبارزه باحکومت پهلوی مؤثر می‌داند.
تأسیس

هاشمی رفسنجانی پیرامون تأسیس این بنیاد می‌گوید: «در آن زمان آقای تولیت، طرفدار مبارزه شده بود، ایشان فرزندی نداشت و اموال زیادی هم داشت. به فکر افتاد که اموالش را صرف حکومت اسلامی کند با اینکه آن موقع نمی‌دانستیم کی به پیروزی می‌رسیم.
من با آقای فلسفی خیلی رفیق بودم. زمانی که ایشان به قم می‌آمدند در منزل تولیت بودند، من هم می‌رفتم و در آنجا با ایشان آشنا شده بودم. بعد از آن در قضیه کاپیتولاسیون زمانی که امام مرا برای جمع‌آوری مدرک به تهران فرستادند، آقای تولیت به ما کمک کردند و اسنادی به من دادند. بعد که دیدیم ماجرا لو نرفت، به ایشان اطمینان پیدا کردیم. از طرف دیگر برادر من در قم برای آقای تولیت پسته کاری می‌کرد.
تولیت با من مشورت کرد که من می‌خواهم اموالم را وقف کنم، ولی نه به صورت وقفهای معمولی. می‌خواست مقداری را برای همسرش بگذارد. مقداری هم تا هست زندگی کنند و بقیه را در راه مبارزه برای حکومت اسلامی صرف کند. هیئت مدیره‌ای با حضور شهید باهنر، مهندس بازرگان، من و دکتر سحابی و آقای سید جوادی تشکیل داد. تولیت زمینهایی در خارج از شهر داشت که بایر و دورافتاده بودند. رفقایی که کار ساخت و ساز می‌کردند، آمدند و بخشی از اینها را خریدند و اموال تولیت ارزش پیدا کرد. ایشان هم مرتب اموال و مستغلاتش را می‌فروخت و پولش را در حسابی در لندن به دور از دسترس شاه قرار می‌داد. با توجه به اینکه ما هیئت مدیره ایشان بودیم، می‌توانستیم برای مبارزه به خارج و داخل ایران خیلی کمک کنیم.»
ثبت در امریکا

مرحوم تولیت به همراه آقای صدر برای تاسیس و ثبت بنیاد طاهر در آمریکا، به هیوستن آمد. من به آنها کمک کردم و یک حقوقدان آمریکائی مسلمان را معرفی کردم که کار ثبت مؤسسه غیر انتفاعی بنیاد طاهر را برای آنها انجام دهد. آقای صدر و تولیت هر دو با اصرار از من خواستند که عضویت در هیأت امنای بنیاد طاهر را بپذیرم. اما من بنا به دلایلی حاضر نشدم عضویت در هیأت امنای آن را بپذیرم.
فعالیت‌ها

حمایت از دانشنامه تشیع از بدو تأسیس تا سال ۱۳۶۶ از جمله فعالیت‌های این بنیاد بود.
به نقل از خاطرات هاشمی رفسنجانی در سال ۱۳۶۵ یکی از وارثان رده سوم وی به دادگاه شکایت کرد و از آنجا که هیئت مدیره سندی محکمه پسند دال بر خیریه بودن نداشت مشکلاتی برای ادامه فعالیت آن پیش‌آمد. این بنیاد نهایتاً از سال ۱۳۶۶ حمایت مالی از دانشنامه تشیع را قطع کرد. به گفته هاشمی رفسنجانی تعدادی ازاعضای نهضت آزادی و روحانیون در اداره این بنیاد نقش داشتند.
این بنیاد همچنین بجز حمایت از دانشنامه تشیع، اقدام به انتشار چند جلد کتاب از جمله «بنیادشیعه در حدیث دیگران» نموده‌است.
سهراب‌کشی

| سهراب‌کشی | سهراب‌کشی |
| --- | --- |
روی جلدِ چاپِ یکُم: روی جلدِ چاپِ یکُم
نویسنده: بهرام بیضائی
شخصیت‌ها:  تهمینه 
زبان اصلی: فارسی
سهراب‌کُشی نمایشنامه‌ای است از بهرام بیضایی از دههٔ ۱۳۷۰ بر اساسِ داستانِ «رستم و سهراب» از شاهنامهٔ فردوسی.
متن

نمایشنامه در سال‌های ۱۳۷۳ و ۱۳۷۸ نوشته شد. پیش از چاپش به صورتِ کتاب در ۱۳۸۶ (انتشاراتِ روشنگران و مطالعات زنان) نسخه‌ای پیشین از پاره‌ای از آن زیرِ عنوانِ «پاره‌هایی چند از مویه‌ی تهمینه» در شمارهٔ ۵۷ مجلّهٔ بخارا (زمستانِ ۱۳۸۵) آمد. این کمابیش همان پاره بود که مژده شمسایی در ۵ دیِ ۱۳۸۵ در شبِ بخارای بهرام بیضایی خوانده بود.
در نظرِ دیگران

اشکان غفّار عدلی سهراب‌کُشی را با افسانهٔ اُدیپ سنجیده و پسرکشی در نمایشنامهٔ بیضایی را تمثیلی از شکستِ «تجدّد» برابرِ «سنّت» در ایران دانسته است. بیضایی در یک سخنرانی در ۱۴ مارسِ ۲۰۱۳ در دانشگاهِ استنفورد در پاسخِ پرسشی گفت که این دست تحلیل‌های داستان‌های کهن، که نمونه‌هایی از پیر پائولو پازولینی دارد تا سپس‌تر در ایران، چندان معتبر نیست.
نمایش

سالِ ۱۳۸۸ بیضایی می‌خواست این نمایشنامه را در تهران به نمایش درآورد، که اجازهٔ دولتی نیافت؛ و این کار دیگر مقدورش نشد.
رستم و سهراب در یک پردهٔ قهوه‌خانه از داستانِ رستم و سهراب
آغازِ داستانِ «سهراب» در شاهنامهٔ فردوسی (چاپِ ژول مل، جلدِ ۲)
حسین بن حمدان خصیبی

ابوعبدالله حُسین بن حَمدان جُنبُلائی خَصیبی شناخته شده به حسین بن حمدان خصیبی (۲۶۰ ق تا ۳۴۶ ق) از محدثان و متکلمان شیعه است. وی مورد احترام فراوان فرقه نصیریه می‌باشد تا اندازه‌ای که برخی او را بنیانگذار این فرقه و شمرده‌اند.
اعتقادات

در بین عالمان شیعه دربارهٔ اعتقادات او اختلافات اساسی وجود دارد. برخی همچون نجاشی و ابن غضائری او را فاسد المذهب و برخی دیگر مثل شیخ طوسی دربارهٔ مذهب او سکوت کرده‌اند. گروهی دیگر نیز نظیر سید محسن امین عاملی در کتاب اعیان الشیعه و میرزا عبدالله اصفهانی افندی در کتاب ریاض العلماء از او به عنوان «فاضل عالم محدث» یاد کرده‌اند.
آثار

آثار حسین بن حمدان خصیبی عبارتند از:
الهدایه­ الکبری
الترنیمات
الاخوان
المسائل
تاریخ الائمه
الرساله
اسماء النبی
اسماء الائمه
المائده
الهدایه فی الفضائل
فی احوال اصحاب الائمه و اخبارهم
رساله التوحید
کتاب الدستور (کتاب المجموع)
دیوان الشامی
دیوان الغریب
مسائل
رایان دنیس

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Ryan Hayden Denys
زادروز:  ۱۶ اوت ۱۹۷۸ ‏(۴۶ سال)
زادگاه:  برنتفورد
قد:  5ft 6in
پست:  هافبک، مهاجم
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  Stour Boys Club
:  ایلینگ ویسلرز
:  کنستانتین
۰۰۰۰–۱۹۹۷:  باشگاه فوتبال برنتفورد
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۹۷–۱۹۹۹ |  باشگاه فوتبال برنتفورد |  ۱۹ |  (۱) |
| ۱۹۹۸ |  ← باشگاه فوتبال یئوویل تاون (قرضی) |  ۵ |  (۱) |
| ۱۹۹۹ |  ← باشگاه فوتبال کارشالتون اتلتیک (قرضی) |   |   |
| ۱۹۹۹– |  باشگاه فوتبال همپتون و ریچموند بورو |   |   |
| ۲۰۰۲–۲۰۰۴ |  Actual Soccer |  ۲۶ |  (۱۰) |
| ۲۰۰۵–۲۰۰۸ |  Sandridge Rovers |  ۲۶ |  (۵) |
| ۲۰۰۸–۲۰۱۱ |  Harpenden Rovers |   |   |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۲ |  Harpenden Town |  ۴ |  (۳) |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۴ |  Sandridge Rovers |  ۸ |  (۱) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
رایان دنیس (انگلیسی: Ryan Denys؛ زادهٔ ۱۶ اوت ۱۹۷۸) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال همپتون و ریچموند بورو، باشگاه فوتبال برنتفورد، باشگاه فوتبال کارشالتون اتلتیک، و باشگاه فوتبال یئوویل تاون اشاره کرد.
ربکا کوییک

| ربکا کوییک | ربکا کوییک |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۸ ژوئیهٔ ۱۹۷۲ ‏(۵۲ سال)
ربکا کوییک (انگلیسی: Rebecca Quick؛ زادهٔ ۱۸ ژوئیهٔ ۱۹۷۲) یک روزنامه‌نگار اهل ایالات متحده آمریکا است. او گوینده اخبار در برنامه‌های خبری شبکه سی‌ان‌بی‌سی است.
پرنسس پیچ: وقت‌نمایش!

| پرنسس پیچ: وقت‌نمایش! | پرنسس پیچ: وقت‌نمایش! |
| --- | --- |
آیکون بازی که پیچ را لباس‌های مختلف نشان می‌دهد.: آیکون بازی که پیچ را لباس‌های مختلف نشان می‌دهد.
ناشر(ها): نینتندو
سری: ماریو
موتور: آنریل انجین ۴
سکو(ها): نینتندو سوئیچ
تاریخ(های) انتشار: ۲۲ مارس ۲۰۲۴
ژانر(ها): اکشن-ماجراجویی
حالت(ها): تک‌نفره
پرنسس پیچ: وقت‌نمایش! بازی اکشن-ماجراجویی تولید شده توسط گود-فیل و منتشر شده توسط نینتندو می‌باشد که در ۲۲ مارس سال ۲۰۲۴ برای نینتندو سوئیچ منتشر شد. پس از سوپر پرنسس پیچ (۲۰۰۵) این اولین بازی‌ای می‌باشد که در آن پرنسس پیچ به‌عنوان پروتاگونیست اصلی ایفای نقش می‌کند.
ادوارت فون بوم-ارمولی

| ادوارد فون بوم-ارمولی | ادوارد فون بوم-ارمولی |
| --- | --- |
فیلد مارشال: فیلد مارشال
زاده: ۱۲ فوریهٔ ۱۸۵۶ آنکونا، ایالات پاپی (ایتالیا کنونی)
درگذشته: ۹ دسامبر ۱۹۴۱ (۸۵ سال) اوپاوا، آلمان نازی
درجه:  فیلد مارشال
جنگ‌ها و عملیات‌ها: جنگ جهانی اول جنگ جهانی دوم
ادوارد فرایهر فون بوم-ارمولی (به آلمانی: Eduard Freiherr von Böhm-Ermolli) (زاده ۱۲ فوریه ۱۸۵۶ – مرگ ۹ دسامبر ۱۹۴۱) یک فیلد مارشال اتریشی در جنگ جهانی اول در ارتش امپراتوری اتریش-مجارستان بود که بعدها در دوره رایش سوم در حالیکه بازنشسته بود به او درجه فیلد مارشالی ورماخت هم اعطا شد.
| داده‌های کتابخانه‌ای  | داده‌های کتابخانه‌ای  |
| --- | --- |
عمومی:  ISNI 1  ویاف 1  ورلدکت (از طریق ویاف) 
کتابخانه‌های ملی:  آلمان  لهستان 
واژه‌نامه‌های زندگی‌نامه‌ای:  آلمان 
سایر:  سوداک (فرانسه) 1
ویلیام کورمیک

| ویلیام کورمیک | ویلیام کورمیک |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۸۲۲ تبریز
درگذشت: ۳۰ دسامبر ۱۸۷۷ تبریز
شناخته‌شده برای: پزشک مخصوص شاهان قاجار
ویلیام کورمیک (انگلیسی: William Cormick؛ زاده ۱۸۲۲ – تبریز؛ مرگ در ۳۰ دسامبر ۱۸۷۷ – تبریز) پزشک ایرلندی‌تبار در دوره قاجار در دوران حکومت محمدشاه و ناصرالدین‌شاه و پزشک مخصوص عباس میرزا بود. وی به دلیل نقش مهمش در گسترش پزشکی غربی در جامعه ایران و یکی از متهمان مرگ مشکوک عباس میرزا در مشهد شناخته شده‌است. او همچنین تنها غربی است که با سید علی‌محمد باب ملاقات کرده‌است.
زندگی‌نامه

ویلیام کورمیک در سال ۱۸۲۲ در تبریز از یک پزشک ایرلندی به نام جان کورمیک و یک زن ارمنی زاده شد. او در ده سالگی برای تحصیل به انگلستان اعزام شد و در دانشکده پزشکی کالج دانشگاهی لندن پذیرفته شد. وی مدرک خود را به عنوان عضو کالج سلطنتی جراحان در ۱۷ ژوئیه ۱۸۴۰ دریافت کرد. یک سال بعد، وی به عضویت انجمن داروسازان پذیرفته شد و همچنین مدرک دکترای خود را در پزشکی در دانشگاه سنت اندروز دریافت کرد.
کورمیک از سال ۱۸۴۴ تا ۱۸۵۵ به عنوان پزشک در لندن و پاریس کار کرد. سپس او توسط محمدشاه به ایران به عنوان دومین پزشک سفارت بریتانیا و پزشک مخصوص پادشاه اعزام شد. او در سال ۱۸۶۴ به عنوان پزشک خانواده عباس میرزا منصوب شد. بعدها او پزشک شخصی ولیعهد و پادشاه آینده ناصرالدین میرزا شد. کورمیک پس از تاج‌گذاری ناصرالدین‌شاه در سال ۱۸۴۸ با وی به تهران سفر کرد. با این حال، با تصمیم امیرکبیر، او با یک پزشک فرانسوی به نام ارنست کلوکه جایگزین شد. این بخشی از سیاست ایران برای جلوگیری از وابستگی بیش از حد به روسیه و بریتانیا بود.  سپس کورمیک به تبریز بازگشت و تا پایان عمر در آنجا به طبابت پرداخت.
کورمیک با زنی ارمنی به نام تامار ازدواج کرد که خواهر کوچکتر همسر ارمنی ادوارد برگس (تاجر) بود. او در ۳۰ دسامبر ۱۸۷۷ در تبریز در گذشت و در همان‌جا در گورستانی که پدر، برادر و ۹ نفر دیگر از اعضای خانواده کورمیک دفن شده‌اند، به خاک سپرده شد.
باب

در طی محاکمه سید علی‌محمد باب در ژوئیه ۱۸۴۸ ویلیام کورمیک و دو پزشک ایرانی وظیفه بررسی وضعیت ذهنی او را داشتند. گزارش شده‌است که مقامات حاکم در صدور حکم اعدام برای باب «تمایلی» نداشتند. کورمیک، به درخواست باب، چندین بار او را پس از محاکمه به دلیل فلک شدن معالجه کرد. این باعث شد که کورمیک تنها غربی باشد که شخصاً با باب ملاقات کرده‌است. او خاطرات دیدارهای خود با باب را در نامه‌ای به یکی از دوستان آمریکایی مبلغش به نام جی.اچ. شد گزارش داده اشت.
جوایز

او نشان افتخار شیر و خورشید (درجه دوم) را دریافت کرده‌است. کورمیک همچنین در ۱۹ اکتبر ۱۸۷۶ مدرک فلوی کالج سلطنتی جراحان بریتانیا را اخذ کرد.
شهرستان بازارقرغان

| شهرستان بازارقرغان Базар-Коргон району بازار قورعون رايونۇ Базар-Коргонский район | شهرستان بازارقرغان Базар-Коргон району بازار قورعون رايونۇ Базар-Коргонский район |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
کشور: قرقیزستان
استان: استان جلال‌آباد
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۹۶۵ کیلومتر مربع (۷۵۹ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۰۹): جمعیت (۲۰۰۹)
 • کل: ۱۴۲۹۵۱
 • تراکم: ۷۳/کیلومتر مربع (۱۹۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۶ (GMT +۶)
شهرستان بازارقرغان (به قرقیزی:Базар-Коргон району، بازار قورعون)(به روسی: Базар-Коргонский район) یک شهرستان از استان جلال‌آباد است که در غرب قرقیزستان واقع شده‌است. این شهرستان دارای مساحت ۱۹۶۵ کیلومترمربع (۷۵۹ مایل مربع) می‌باشد. مرکز این شهرستان شهر بازارقرغان است.
خصوصیات

شهرستان بازارقرغان بر اساس آمار سال ۲۰۰۹، دربردارندهٔ ۵۷ منطقه مسکونی، و دارای ۱۴۲٬۹۵۱ نفر جمعیت است.