stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
توماس هنری هاکسلی
اوایل زندگی

توماس هنری هاکسلی، هفتمین فرزند از هشت فرزندِ جورج هاکسلی (پدر) و ریچل ویترز (مادر) در ناحیه ایلینگ که آن زمان بخشی از میدلسکس بود در لندن به دنیا آمد. والدین او از معتقدان به کلیسای انگلستان بودند اما خود او بیشتر با جنبش «ناسازگاران» که پروتستان‌هایی در مخالفت با کلیسای انگلستان بودند علاقه‌مند بود. مانند بسیاری از دانشمندان قرن ۱۹امی انگلستان، او نیز در خانواده‌ای متوسط و باسواد رشد کرد. پدر او تا پیش از تعطیل شدن مدرسهٔ شهرستان ایلینگ به تدریس ریاضی در آن مشغول بود و پس از آن بود که خانواده با مشکلات جدی مالی مواجه شد و در نتیجهٔ این مشکلات توماس هنری نوجوان در ۱۰ سالگی مجبور به ترک تحصیل شد در حالی که تنها دو سال از شروع تحصیلات او می‌گذشت.
برخلاف این شروع بد، او مصمم بود تا خود بدون معلم شروع به یادگیری علم کند و این‌چنین او به یکی از بزرگ‌ترین خودآموخته‌های قرن ۱۹ام تبدیل شد. از همان ابتدای ترک تحصیل او شروع به خواندن کتاب‌های مختلفی نظیر زمین‌شناسی توماس کارلایل و منطق همیلتون کرد. در نوجوانی با اتکا به استعداد خود، شروع به یادگیری زبان آلمانی کرد که بعدها در ترجمهٔ کارهای داروین به زبان آلمانی برایش راهگشا بود، در جوانی آن‌قدری لاتین و یونانی یادگرفته بود که آثار ارسطو را به زبان اصلی یونانی بخواند.
بعدها در جوانی به‌طور خودآموخته در شناخت و بررسی مهره‌داران و بی‌مهرگان متخصص شد. او در طراحی هم استعداد خوبی داشت و بسیاری از طراحی‌های کتاب‌هایش از جاندارانی که روی آن‌ها تحقیق می‌کرد را خود طراحی می‌کرد. او در نوجوانی چندسالی را نزد چند پزشک مختلف که از آشنایان خانواده بودند به کار مشغول شد تا این که در نهایت به دلیل پشتکار زیادش یک بورسیه تحصیلی کوچک برای بیمارستان چارینگ کراس لندن دریافت کند. بعدها و در سال ۱۹۴۵ بود که او اولین مقالهٔ علمی خود را در مورد وجود یک غشای ناشناخته در لایه‌های زیرین مو را به چاپ رساند، لایه‌ای که از همان زمان تاکنون به لایهٔ هاکسلی معروف است. به دلایلی دیگر او هیچ‌گاه دانشگاه خود را تمام نکرد و واجد دریافت مدرک دانشگاهی نشد و در نهایت به نیروی دریایی سلطنتی انگلستان پیوست.
حمایت از داروین

هاکسلی در ابتدا با «نظریه تکوین» متقاعد نشده بود، عبارتی که سابقاً به‌جای فرگشت به‌کار می‌رفت. چنان‌که در نقد شدیدالحن او نسبت به کتاب بقایای تاریخ طبیعی آفرینش از رابرت چمبرز می‌توان متوجه آن شد، کتابی که استدلال‌های نسبتاً مرتبطی به نفع فرگشت داشت. او همچنین نظریه تراجهش لامارک رد کرد، بر این پایه که شواهد ناکافی‌ای برای تأیید آن وجود دارد. تمام این شکاکیت‌ها در نامه‌ای به مؤسسه سلطنتی جمع شد که نگرانی داروین را برانگیخت و منجر شد داروین سعی کند مانند تغییر نظر بقیه دانشمندان نزدیکش، برای تغییر نظر هاکسلی جوان نیز دست به کار شود. اما برای اینکار باید استنباط به‌خصوصی از هاکسلی می‌داشت، کسی که در همان جوانی‌اش هم از هرجهت تأثیر گذار به‌شمار می‌رفت.
به همین جهت هاکسلی جزو گروه کوچکی درآمد که از اندیشه‌های داروین قبل از انتشارش مطلع بودند (گروهی متشکل از جوزف دالتون هوکر و چارلز لایل). اولین انتشار ایده‌های داروین وقتی صورت گرفت که والاس نامه مشهورش پیرامون انتخاب طبیعی را برای او فرستاد، که توسط لایل و هوکر در انجمن لینه در سال ۱۸۵۸ به همراه گزیده‌هایی از یاداشت‌های داروین و نامه‌اش به آسا گری ارائه شد. واکنش مشهور هاکسلی به نظریه انتخاب طبیعی این بود: «تا چه حد می‌توان احمق بود که به فکر این نیفتاد!» با این حال، او هرگز به‌طور قطعی تصمیم خود را مبنی بر اینکه آیا انتخاب طبیعی روش اصلی برای فرگشت است یا خیر، نگرفت، اگرچه او اعتراف کرد که این فرضیه‌ای است که مبنای کاری خوبی دارد.
به سخن منطقی، پرسش قبلی این بود که آیا اصلاً فرگشتی اتفاق افتاده یا نه. پرسشی که بیشتر کتاب خاستگاه گونه‌های داروین صرف پاسخ به آن شده بود. انتشار این کتاب در ۱۸۵۹ کاملا هاکسلی را به فرگشت متقاعد کرد و شکی نیست تحسین روش داروین برای جمع‌آوری و استفاده از شواهد منجر شد حامی او در مناظره‌های پیش رویی باشد که پس از انتشار کتاب رخ دادند.
حمایت هاکسلی از نقد مثبتی که به‌صورت ناشناس برای مجله تایمز روز ۲۶ دسامبر ۱۸۵۹ نوشت آغاز شد، و با مقاله‌هایی در چند نشریه و یک سخنرانی در مؤسسه سلطنتی در فوریه ۱۸۶۰ ادامه یافت. در همین حال ریچارد اوون به‌صورت ناشناس نقدی به شدت خصم‌آمیز برای مجله ادینبرا ریویو فرستاد و ساموئل ویلبرفورس را نیز با خود همراه کرد که او هم نقدی بلندبالا برای مجله کوارترلی ریویو نوشت. تا مدت‌ها نمی‌شد با اطمینان گفت تألیف این نقدها کار چه کسانی است تا اینکه پسر ویلبرفورس زندگینامه‌اش را به رشته تحریر دراورد. با این حساب می‌توان گفت که همان‌طور که داروین با نظرات خود هاکسلی را آماده و مهیا داشت تا ازو دفاع کند، ویلبرفورس نیز از طرف اوون آماده و مهیا بود؛ در نتیجه دو فرد به نیابت از سرپرستانشان و همچنین در دفاع عقاید خودشان به مبارزاتی عمومی روی آوردند.
از زمان مرگ هاکسلی او با صفت «بول‌داگ داروین» شناخته می‌شود (بول‌داگ: سگی کوتاه قد اما با عضلات سنگین و سرسخت). بر این اساس که او در مناظرات برای دفاع از داروین شجاعت و شهامت نشان داد. این لقب به نظر می‌رسد توسط خودش اختراع شده باشد اما زمان آن نامعلوم است و استفاده از آن در زمان حیاتش مرسوم نبود.
حمایت از داروین > مناظره با ویلبرفورس

مناظره در نشست انجمن بریتانیا و در روز شنبه سی‌ام ژوئن سال ۱۸۶۰ در موزه دانشگاه آکسفورد برگزار شد. آنطور که نقل شده، هاکسلی کسی بود که در این مناظره به اظهارات ویلبرفورس جواب می‌داد. هاکسلی شب قبلش با رابرت چمبرز، نویسنده اسکاتلندی و ناشر کتاب وستیج‌ها، ملاقات کرده‌بود که به‌حالتی مایوسانه در خیابان‌های آکسفورد قدم می‌زد و از او التماس مساعدت کرد و درنتیجه هاکسلی به حضور در نشست تشویق شد. مناظره با سرپرستی مربی سابق گیاه‌شناسی داروین یعنی جان استیونس هنسلو و پس از ارائه دست‌نوشته‌ای از جان ویلیام دراپر شروع شد. پس از آن با نظریه داروین توسط اسقف آکسفورد، ساموئل ویلبرفورس، مخالفت شد و حامیان آن نیز هاکسلی و دیگر حلقه دوستان نزدیک او مانند هوکر و لاباک بودند. در محل سخن‌رانی افراد دیگری نیز حاضر بودند از جمله بردی و پرفسور بیل و همچنین رابرت فیتزروی، کاپیتان کشتی اچ‌ام‌اس بیگل در زمان سفر داروین که البته علیه او سخن راند.
سابقه ویلبرفورس در مخالفت با نظریه فرگشت به نشست انجمن در سال ۱۸۴۷ می‌رسد که در آنجا نیز علیه کتاب وستیج‌های رابرت چمبرز موضع گرفت. اما حالا برای این وظیفه چالش برانگیزتر یعنی مخالفت با کتاب خاستگاه و مفهوم برگرفته از آن که بشر از نسل میمون‌هاست، با کوشش زیادی توسط ریچارد اوون راهنمایی می‌شد- طوری که اوون تمام شب قبلش را با او سپری کرده بود. در آن روز ویلبفروس برخی از استدلال‌های مقاله‌اش برای کوارتلی ریویو را تکرار کرد (تألیف شده بود اما هنوز منتشر نشده بود). سپس خطر را پذیرفت و تحقیر مشهورش نسبت به هاکسلی را مطرح کرد که احتمالاً برنامه‌ریزی نشده و غیرعاقلانه بود. او از هاکسلی پرسید که آیا از طرف پدرت از نسل میمون‌ها هستی یا از طرف مادرت که این فرصت را به هاکسلی داد تا بگوید مسلماً حاضر است زودتر ادعای خویشاوندی خودش با میمون را مطرح کند تا خویشاوندی با کسی مانند آن کشیش؛ کسی که قدرت سخن‌وری فوق‌العاده خود را آنچنان شوم ساخته که با نمایشی اقتدارآمیز می‌خواهد مباحثه‌ای آزاد بر سر حقانیت یا عدم حقانیت مسئله‌ای را نابود کند. البته جمله‌بندی‌های دقیق مناظره مشخص نیست و در رساله‌ها به‌طور گسترده‌ای بازگو و جعل شده.
این مناظره پیامدهای زیادی برجای گذاشت. نخستین پیامد این بود که هاکسلی درمیان افراد تحصیل کرده، از طریق روزنامه‌ها و نشریات، به‌طور عظیمی بیشتر به چشم آمد. پیامد دیگر فهماندن اهمیت مناظره عمومی بود؛ درسی که هاکسلی هرگز فراموش نکرد. سومین پیامد، دیگران را متوجه ساخت که ایده‌های داروینی به این راحتی رد نمی‌شوند و با این ایده‌ها می‌توان در سراسر کشور در برابر اقتدار سنتی به‌شدت ایستادگی کرد. حرفه‌ای گرایی در علم پیامد چهارم بود که نیازی تلویحی برای آموزش و پرورش علمی را نیز مطرح کرد. پیامد پنجم غیر مستقیم بود: همان‌طور که ویلبرفورس از آن ترس داشت، جانبداری از فرگشت موجب تضعیف عقیده به باورهای عهد عتیق و به ویژه کتاب سفر پیدایش می‌شد. هرچند از طرفی دیگر بسیاری از روحانیون لیبرال از دستاوردهای مناظره بسیار راضی بودند؛ آنها احتمالاً جزو حامیان مقاله‌ها و نقدهای بحث‌برانگیز بودند. با این حال می‌توان نتیجه گرفت که این مناظره از منظر هردو طرف، چه علم و چه مذهب، پراهمیت بود و آثار قوی‌ای به‌جای گذاشت.
دیدگاه‌های آموزشی

وی راجع‌به آموزش‌وپرورش کتابی به‌نام دانش و پرورش نگاشت. در فصل چهارم این کتاب، هاکسلی ارزش و اهمیت علوم طبیعی و دیگر مواد جدید را در آموزش‌و‌پرورش تشریح می‌کند و بی‌اثر بودن زبان و ادبیات یونان و روم را در زندگی روزانه خاطرنشان می‌کند. او بیش از هر انگلیسی دیگری در وارد کردن علوم طبیعی در برنامهٔ درسی مدارس کوشش کرده است.
خانواده

هاکسلی در سال ۱۸۵۵ با هنریتا آن هیثورن (۱۸۲۵–۱۹۱۴)، مهاجری انگلیسی که در سیدنی استرالیا با او آشنا شده بود، ازدواج کرد. نتیجه ازدواج آنها پنج دختر و سه پسر بود:
نوئل هاکسلی (۱۸۵۶–۶۰)، به‌علت بیماری مخملک درگذشت.
جسی اوریانا هاکسلی (۱۸۵۸–۱۹۲۷)، با معماری به نام فرد والر در سال ۱۸۷۷ ازدواج کرد.
مارین هاکسلی (۱۸۵۹–۸۷)، با نقاشی به نام جان کالیر در سال ۱۸۷۹ ازدواج کرد.
لئونارد هاکسلی (۱۸۶۰–۱۹۳۳)، نویسنده و پدر جولیان، آلدوس و اندرو هاکسلی.
راچل هاکسلی (۱۸۶۲–۱۹۳۴)، در سال ۱۸۸۴ با مهندس عمران آلفرد اکرسلی ازدواج کرد.
هنریتا هاکسلی (۱۸۶۳–۱۹۴۰)، با هارولد رولر ازدواج کرد و به‌عنوان خواننده اروپا را سفر کرد.
هنری هاکسلی (۱۸۶۵–۱۹۴۶)
اتل هاکسلی (۱۸۶۶–۱۹۴۱)، پس از درگذشت خواهرش او با جان کالیر در سال ۱۸۹۹ ازدواج کرد.
رابطه هاکسلی با خویشان و فرزندانش بر حسب معیارهای روز گرم و خوش مشرب بود- تا زمانی که آنها زندگی خود را از طریق رفتار شرافتمندانه می‌گذراندند، که برخی چنین نکردند. بعد از دسن دادن مادرش، خواهر بزرگش لیزی تا زمان ازدواجش مهم‌ترین فرد زندگی او بود. او رابطه خوب با فرزندانش را حفظ کرد، بیش از آنچه که در مورد بسیاری از پدران دوران ویکتوریایی می‌توان گفت.
نوادگان مشهور هاکسلی فرزندان لئونارد هاکسلی به شمار میروند:
سر جولیان هاکسلی اف‌آراس، نخستین سرپرست یونسکو که زیست‌شناس و انسان‌گرای فرگشتی تاثیرگذاری بود.
آلدوس هاکسلی که نویسنده‌ای معروف بود(دنیای قشنگ نو ۱۹۳۲، نابینا در غزه ۱۹۳۶، درهای ادراک ۱۹۵۴).
اندرو هاکسلی برنده جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی در سال ۱۹۶۳ که دومین فرد از خانواده هاکسلی بود که به ریاست انجمن سلطنتی درآمد.
مآخذ

Huxley, Thomas Henry (1854), "Review of Vestiges of the Natural History of Creation, tenth edition", British and Foreign Medico-Chirurgical Review (13)
Huxley, Thomas Henry (1855), "On certain zoological arguments commonly adduced in favour of the hypothesis of the progressive development of animal life in time", Proceedings of the Royal Institution 2 (1854–58)
Huxley, Thomas Henry (1857), "untitled letter on theory of glaciers", Philosophical Magazine, xiv: 241
Bibby, Cyril (1972), Scientist Extraordinary: the life and work of Thomas Henry Huxley 1825–1895, Oxford: Pergamon
Browne, Janet (1995), Charles Darwin, vol. 1: Voyaging, Cambridge University Press
Browne, Janet (2002), Charles Darwin, vol. 2: The Power of Place, Cambridge University Press
Desmond, Adrian (1994), Huxley: vol 1 The Devil's Disciple, London: Michael Joseph, ISBN 0-7181-3641-1
Darwin, Charles; Wallace, Alfred Russel (1858), "On the Tendency of Species to form Varieties; and on the Perpetuation of Varieties and Species by Natural Means of Selection", Journal of the Proceedings of the Linnean Society of London. Zoology, London, vol. 3, no. 9, pp. (Read 1 July): 45–62, doi:10.1111/j.1096-3642.1858.tb02500.x
Huxley, Leonard (1900), Life and Letters of Thomas Henry Huxley. 2 vols 8vo, London: Macmillan
Huxley, Thomas Henry (1893–94), Collected essays. 9 vols. Vol 1: Methods and results; vol 2: Darwiniana; vol 3: Science and education; vol 4: Science and Hebrew tradition; vol 5: Science and Christian tradition; vol 6 :Hume, with helps to the study of Berkeley; vol 7:Man's place in nature; vol 8: Discourses biological and geological; vol 9: Evolution and ethics, and other essays, London: Macmillan
Foster, Michael; Lankester, E. Ray (2007), The scientific memoirs of Thomas Henry Huxley. 4 vols and supplement, London: Macmillan (published 1898–1903), ISBN 978-1-4326-4011-8
Owen, Richard (1860), "Darwin on the Origin of Species", Edinburgh Review (111): 487–532
Wilberforce, Samuel (1860), "Darwin's Origin of Species", Quarterly Review (102): 225–64
Desmond, Adrian; Moore, James (1991), Darwin, London: Joseph
توماس هاکسلی در ۲۱ سالگی
دیباچه کتاب هاکسلی شواهدی در مورد جایگاه انسان در طبیعت (۱۸۶۳) که اسکلت انسان و سایر نخستی‌سانان را مقایسه کرده. میمون درازدست (چپ) با دوبرابر بزرگنمایی کشیده شده.
کاریکاتور هاکسلی توسط کارلو پلگرینی برای ونیتی فیر ۱۸۷۱
هاکسلی با نوه‌اش جولیان در سال ۱۸۹۳
از گوشت و خون من

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کارگردان: Jonathan Karsh
تهیه‌کننده: Jennifer Chaiken
بازیگران: سوزان تام
موسیقی: B. Quincy Griffin هکتور اچ. پرز
فیلم‌بردار: Amanda Micheli
تدوین‌گر: Eli Olson
تاریخ‌های انتشار: ۲۰۰۳
مدت زمان: ۸۳ دقیقه
کشور: آمریکا
زبان: انگلیسی 
از گوشت و خون من (به انگلیسی: My Flesh and Blood) یک فیلم مستند در سال ۲۰۰۳ توسط جاناتان کرش است که یک سال از زندگی خانواده تام است. خانواده تام به عنوان مادر یعنی سوزان تام، قابل توجه است، که ۱۱ فرزند را سرپرستی می‌کرد، که بیشتر آنها معلولیت‌های جدی یا بیماری داشتند. این فیلم برای چندین جایزه، از جمله جایزه مخاطبان و جایزه کارگردان در جشنواره فیلم ساندنس، نامزد شده است.
۳۲ (میلادی)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
سده:: سده ۰ - سده ۱ - سده ۲
دهه:: ۰  ۱۰  ۲۰  ۳۰  ۴۰  ۵۰  ۶۰ 
سال:: ۲۹ ۳۰ ۳۱ - ۳۲ - ۳۳ ۳۴ ۳۵
| 0 | 1 |
| --- | --- |
گاه‌شماری ایرانی: ۵۹۰ پیش از هجرت – ۵۸۹ پیش از هجرت
گاه‌شماری میلادی: ۳۲ XXXII
گاه‌شماری اتیوپیایی: ۲۴–۲۵
گاه‌شماری ارمنی: نامعلوم
گاه‌شماری اسلامی: ۶۰۸ پیش از هجرت – ۶۰۷ پیش از هجرت
گاه‌شماری ایگبو: −۹۶۸ – −۹۶۷
گاه‌شماری آشوری: ۴۷۸۲
گاه‌شماری بربری: ۹۸۲
گاه‌شماری بنگالی: −۵۶۱
گاه‌شماری بهائی: −۱۸۱۲ – −۱۸۱۱
گاه‌شماری بودایی: ۵۷۶
گاه‌شماری بیزانسی: ۵۵۴۰–۵۵۴۱
گاه‌شماری جوچه: نامعلوم
گاه‌شماری چینی: 辛卯年 (فلز خرگوش) ۲۷۲۸ یا ۲۶۶۸     — تا — 壬辰年 (آب اژدها) ۲۷۲۹ یا ۲۶۶۹
گاه‌شماری خورشیدی تایلندی: ۵۷۵
گاه‌شماری دیسکوردیان: ۱۱۹۸
گاه‌شماری ژاپنی: نامعلوم
گاه‌شماری ژولینی: ۳۲ XXXII
گاه‌شماری سنتی برمه‌ای: −۶۰۶
گاه‌شماری عبری: ۳۷۹۲–۳۷۹۳
گاه‌شماری قبطی: −۲۵۲ – −۲۵۱
گاه‌شماری کره‌ای: ۲۳۶۵
گاه‌شماری مینگو: ۱۸۸۰ پیش از گاه‌شماری جمهوری چین 民前۱۸۸۰年
گاه‌شماری هولوسن: ۱۰۰۳۲
گاه‌شماری‌های هندو: 
 - ویکرم سموت: ۸۸–۸۹
 - شاکا ساموات: نامعلوم
 - کالی یوگا: ۳۱۳۳–۳۱۳۴
از تاریخ پیدایش رم: ۷۸۵
سال سلطنت انگلیس: نامعلوم
این جعبه:  نمایش بحث ویرایش: این جعبه:  نمایش بحث ویرایش
۳۲ (میلادی) سی و دومین سال تقویم میلادی است.
زادگان

۲۸ آوریل - مارکوس سالویوس اتو، امپراتور روم
روی ماسه‌های بابل

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کارگردان: محمد الدرادجی
نویسنده: Mohamed Al-Daradji
موسیقی: Kad Achouri
فیلم‌بردار: Mohamed Al-Daradji, Duraid Munajim
تدوین‌گر: Mohamed Al-Daradji
تاریخ‌های انتشار:  ۲۸ اکتبر ۲۰۱۳ (۲۰۱۳-۱۰-۲۸) (Abu Dhabi Film Festival)  
مدت زمان: ۹۲ دقیقه
کشور: عراق
زبان: عربی 
هزینهٔ فیلم: $۱٬۲۰۰٬۰۰۰
روی ماسه‌های بابل (انگلیسی: In the Sands of Babylon) فیلمی در ژانر درام به کارگردانی محمد الدرادجی است که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد.
جام بین قاره‌ای ۱۹۸۱

Football match
جام بین قاره‌ای ۱۹۸۱ بیستمین دوره از جام بین قاره‌ای فوتبال بود که بین باشگاه لیورپول، قهرمان جام باشگاه‌های اروپا ۸۱–۱۹۸۰، و باشگاه فلامینگو، قهرمان جام لیبرتادورس ۱۹۸۱ برگزار شد.
پیش زمینه

لیورپول به عنوان قهرمان جام باشگاه‌های اروپا به جام بین قاره‌ای راه یافت. آنها جام باشگاه‌های اروپا ۸۱–۱۹۸۰ را با شکست ۱–۰ رئال مادرید در فینال بردند. این اولین حضور آنها در جام بین قاره‌ای بود. آنها در سال‌های ۱۹۷۷ و ۱۹۷۸ نیز واجد شرایط شدند اما در مسابقات شرکت نکردند. آنها در سال ۱۹۷۷ از بازی کردن خودداری کردند و بروسیا مونشن گلادباخ نایب قهرمان جایگزین آنها شدند، در حالی که لیورپول در سال ۱۹۷۸ به دلیل بازی‌های وحشیانه قبلی جام بین قاره‌ای تصمیم به عدم بازی با بوکا جونیورز گرفت.
فلامینگو با قهرمانی در جام لیبرتادورس ۱۹۸۱ به این رقابت‌ها راه یافت. آنها تیم شیلیایی کوبرلوا را پس از دو بازی قبلی که منجر به تساوی ۲–۲ در امتیاز شده بود، ۲–۰ در پلی‌آف شکست دادند. بازی دوم و بازی مجدد با خشونت همراه بود. آدیلیو و لیکو بازیکنان فلامینگو توسط سنگی که ماریو سوتو، مدافع کوبرلوا در بازی برگشت به زمین آورده بود، زخمی شدند. حتی چهار بازیکن در بازی پلی ‌آف اخراج شدند. این اولین حضور فلامینگو در جام بین قاره‌ای پس از قهرمانی در جام لیبرتادورس برای اولین بار بود.
آخرین بازی لیورپول قبل از جام بین قاره‌ای مقابل آرسنال در دور چهارم جام لیگ فوتبال ۸۲–۱۹۸۱ بود. آنها با گل‌های کریگ جانستون، تری مک‌درموت و کنی دالگلیش در وقت اضافه ۳–۰ پیروز شدند. آخرین بازی فلامینگو قبل از جام بین قاره‌ای مقابل واسکو دوگاما در آخرین بازی جام کاریوکا ۱۹۸۱ بود. فلامینگو ۲–۱ با گل‌های آدیلیو و ژائو باتیستا نونز پیروز شد و برنده مسابقات شد. قبل از بازی، باب پیزلی، مدیر لیورپول از مرگ پدر بروس گرابلار، دروازه‌بان لیورپول مطلع شد. تصمیم بر این شد که خبر مرگ را از او حفظ کنند تا تمرکزش روی مسابقه حفظ شود.
مسابقه > خلاصه

اولین فرصت در دقیقه ۱۲ نصیب فلامینگو شد که از آن گل ساخت. زیکو به نونز پاس داد که بین مدافعان لیورپول، فیل نیل و فیل تامپسون دویده بود. پاس از بالای سر تامپسون عبور کرد و نونز با اولین لمس خود توپ را فراتر از گرابلار قرار داد تا فلامینگو پیش بیفتد. ایان هارگریوز، در روزنامه لیورپول دیلی پست می‌نویسد که گل اول "یک ضربه کوبنده بود و لیورپول هرگز از آن خلاص نشد." او همچنین خاطرنشان کرد که "برزیلی‌ها که هفتاد و هفتمین بازی فصل خود را انجام می‌دادند، با مراقبت عاشقانه توپ را نوازش می‌کردند و همیشه وقت داشتند." شانس بعدی بازی نصیب جونیور مدافع فلامینگو شد. کرنر توسط تیتا به جونیور رسید که در فاصله ۳۰ یاردی (۲۷ متری) دروازه قرار داشت، ضربه والی او با فاصله کمی از دروازه لیورپول به بیرون رفت. اندکی بعد، زمانی که تری مک‌درموت، هافبک لیورپول، تیتا را پایین آورد، فلامینگو یک ضربه ایستگاهی دریافت کرد. در حالی که زیکو برای زدن ضربه ایستگاهی دوید، بازیکن فلامینگو از دیوار مقابل دروازه لیورپول خارج شد. این یک شکاف ایجاد کرد که ضربه زیکو از طریق آن به بیرون رفت، اگرچه گروبلار توانست ضربه را متوقف کند، ریباند به ادیلیو رسید او هم گلزنی کرد تا فلامینگو ۲–۰ جلو بیفتد. گل سوم هفت دقیقه بعد زده شد. پاس زیکو، نونز را از دفاع لیورپول عبور داد و ضربه دقیق او از سمت راست محوطه جریمه لیورپول از کنار گروبلار گذشت تا فلامینگو ۳–۰ پیش بیفتد.
فلامینگو تقریباً گل چهارم را قبل از نیمه به ثمر رساند، اما ضربه آندراده توسط گرابلار دفع شد. در نیمه دوم، فلامینگو به حفظ برتری قانع شد و در بیشتر موارد فوتبال مالکانه بازی کرد. لیورپول به فشار برای گلزنی ادامه داد و دیوید جانسون را در اوایل نیمه جایگزین مک‌درموت کرد. با این حال، با وجود دو شوت از سوی کریگ جانستون، که اولین بازی خود را برای لیورپول انجام می‌داد، آنها نتوانستند گلی به ثمر برسانند. این مسابقه با نتیجه ۳–۰ به نفع فلامینگو به پایان رسید تا اولین پیروزی آنها در جام بین قاره‌ای تضمین شود.
مسابقه > جزئیات

۱۳ دسامبر ۱۹۸۱
۱۲:۰۰ جی‌سی‌تی
| لیورپول  | ۰–۳ |  فلامینگو |
| --- | --- | --- |
|  | گزارش |  نونز  ۱۲'، ۴۱'  آدیلیو  ۳۴' |
تماشاگران: ۶۲،۰۰۰
داور: روبیو وازکوئز (مکزیک)
| 0 | 1 |
| --- | --- |
             لیورپول :              فلامینگو
بعد از مسابقه

کارپجیانی، سرمربی فلامینگو از عملکرد تیمش خوشحال بود: "در نیمه اول فوق‌العاده بودیم، زمانی که فکر می‌کردم لیورپول بسیار ناامیدکننده است. زیکو کمی عقب‌تر بازی کرد و اگرچه او گل نزد، اما او بیشترین آسیب را وارد کرد." آندراده در مصاحبه‌ای که بعداً در مورد بازی انجام داد، به اهمیت بازیساز زیکو اذعان کرد: "زیکو بازیکن بزرگی در آن تیم بود، اما در کنار او کیفیت تیمی زیادی وجود داشت. در نیمه اول یک بازی دودل بود. در نیمه دوم، ما بازی را مدیریت کردیم". زیکو احساس کرد که بازیکنان لیورپول توانایی فلامینگو را دست کم گرفته بودند: "لیورپول بهترین تیم اروپا بود و به همین شکل ادامه داد. اما فلامینگو فوتبال خیلی بهتری بازی کرد و شاید آنها انتظار نداشتند که ما اینقدر قوی باشیم". یک تویوتا سلیکا به عنوان مرد مسابقه به زیکو اهدا شد.
پیزلی، سرمربی لیورپول، در توصیف عملکرد تیمش متأسف بود: "من هرگز تیم خود را اینقدر کسل کننده، فاقد ایده و تهاجمی ندیده بودم. من به سادگی نمی‌توانم آن را درک کنم." تامپسون، کاپیتان لیورپول نیز در مورد اینکه چرا آنها در برابر فلامنگو شکست خوردند، مطمئن نبود: "ما به آنها اجازه دادیم که سرعت بازی را دیکته کنند. ما باید سعی می‌کردیم به جای اینکه با سرعت پایین‌تر آنها را مطابقت دهیم، آن را تسریع کنیم. ما هرگز آنطور که می‌توانستیم بازی نکردیم" گریم سونس، هافبک لیورپول، عملکرد زیکو را تحسین کرد: "می‌خواستم ببینم که او در برابر یک چالش فیزیکی چه واکنشی نشان می‌دهد، اما نتوانستم آنقدر به او نزدیک شوم که متوجه شوم". لارنسون اعتراف کرد که بازیکنان بازی را به اندازه فلامنگو جدی نگرفتند: "ما بازی را جدی نگرفتیم، پسران برزیلی ده روز آنجا بودند، تمرین می‌کردند و سازگاری داشتند، و این برای آنها بسیار مهم بود. زیکو واقعاً عالی بود».
لیورپول لیگ دسته اول فوتبال ۸۲–۱۹۸۱ را در جایگاه اول، چهار امتیاز اختلاف نسبت به ایپسویچ تاون در جایگاه دوم، به پایان رساند. آنها همچنین جام لیگ فوتبال ۸۲–۱۹۸۱ را بردند و تاتنهام هاتسپر را ۳–۱ در فینال شکست دادند. علیرغم موفقیت‌های داخلی لیورپول، این تیم نتوانست عنوان خود در جام باشگاه‌های اروپا را حفظ کند. آنها در مرحله یک‌چهارم نهایی پس از شکست ۲–۱ برابر تیم بلغارستانی زسکا صوفیه حذف شدند.
فلامینگو در سال ۱۹۸۲ جام سری آ برزیل را با شکست گرمیو در فینال برد. با این حال، آنها نتوانستند عنوان خود را در جام لیبرتادورس را در سال ۱۹۸۲ حفظ کنند. آنها به نیمه نهایی رسیدند، اما توسط برنده نهایی، پنیارول حذف شدند.
تصمیم شورای فیفا در سال ۲۰۱۷، همه برندگان قبلی جام بین قاره‌ای را همراه با برندگان جام باشگاه‌های جهان، قهرمان جهان می‌دانست. دو تیم بار دیگر در فینال جام باشگاه‌های جهان ۲۰۱۹ به مصاف یکدیگر رفتند. لیورپول فینال را ۱–۰ در وقت اضافه برد.
ادوارد اچ دیویی

| ادوارد هوکر دیویی | ادوارد هوکر دیویی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۱ مه ۱۸۳۷ ویلند، پنسیلوانیا، ایالات متحده آمریکا
درگذشت: ۲۱ دسامبر ۱۹۰۴ مادویل، پنسیلوانیا، ایالات متحده آمریکا
ملیت: آمریکایی
محل تحصیل: دانشگاه میشیگان
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): پزشک، کمک جراح
تأثیر گذار بر: لیندا هازارد
 :  
ادوارد هوکر دیویی (۲۱ مه ۱۸۳۷–۲۱ دسامبر ۱۹۰۴)، معروف به ادوارد اچ دیویی یک پزشک آمریکایی بود. او پیشگام در روزه درمانی و مبتکر «طرح بدون صبحانه» بود.
دوران حرفه‌ای

دیویی در ۱۸۶۴ از دانشکدهٔ پزشکی و جراحی دانشگاه میشیگان با مدرک پزشکی فارغ‌التحصیل شد و به عنوان کمک جراح در ارتش ایالات متحده خدمت کرد. وی از ۱۸۶۶ در مادویل، پنسیلوانیا شروع به کار کرد.
کتاب علم واقعی زندگی دیویی (۱۸۹۵) تا ۱۹۰۸دست کم چهار بار تجدید چاپ شد. کتاب دوم او طرح بدون صبحانه و روزه‌درمانی (۱۹۰۰) مورد استقبال بسیاری واقع شد. تا ۱۹۲۱ سه ویرایش دیگر از آن منتشر و به فرانسه و آلمانی نیز ترجمه شد. استدلال دیویی این بود که مردم از صبحانه خوردن خودداری کنند و فقط دو وعده در روز غذا بخورند. وی تمام بیماری‌ها و مشکلات فیزیولوژیکی را ناشی از زیاده‌روی در غذا خوردن می‌دانست. او از روزه گرفتن‌های طولانی دفاع می‌کرد و معتقد بود که پرهیز از غذا می‌تواند جنون و اختلالات روانی را درمان کند. دیویی یک پروتستان بود و «طرح بدون صبحانه» او با انجیل مسیحی هماهنگ بود. جورج فردریک پنتیکاست اوانجلیست مقدمهٔ کتاب علم واقعی زندگی را نوشته‌است.
پذیرش عامه

نظرهای دیویی در اوایل قرن بیستم از پذیرش عامه برخوردار بود اما توسط متخصصان پزشکی پذیرفته نشد. در ۱۹۱۰، مجله پزشکی بریتانیا با اشاره به اشتباهات پزشکی مطرح شده در کتاب طرح بدون صبحانه و روزه‌درمانی، دیویی را «نویسنده‌ای غیر دقیق و کم‌ملاحظه» توصیف کرد.این مجله نتیجه گرفت که نظر وی در مورد این که روزه‌داری نوش‌داروی بیماری‌ها است با شواهد مستدل پشتیبانی نمی‌شود و «یک توهم احمقانه» است. پزشکی به نام ویلیام تیبلز نوشت که روزه‌داری متعادل، مفید است اما باید تحت نظارتِ پزشکیِ مناسب انجام شود. وی خاطرنشان کرد که دیویی اصول روزه‌داری را به یک «افراط غیر منطقی» رسانده‌است.
دیویی بر نویسندگان جانبی مانند هیروارد کرینگتون و والاس واتلز تأثیر گذاشت. لیندا هازارد، نویسنده علم روزه داری، زیر نظر دیویی تحصیل کرد. هازارد یک شیاد بود که به دلیل ترویج روزه داری به عنوان نوعی درمان مورد توجه قرار گرفته بود. او به خاطر وقوع چندین مرگِ ناشی از این نظریه در آسایشگاه محل کارش در اوایل قرن بیستم، توسط ایالت واشینگتن محکوم به زندان شد.
انتشارات

علم واقعی زندگی: انجیل سلامتی جدید (۱۸۹۵)
دوران جدیدی برای زنان: سلامتی بدون دارو (۱۸۹۶)
مشروبات الکلی مزمن (۱۸۹۹)
برنامه بدون صبحانه و درمان روزه (۱۹۰۰)
هودیییتسه

| هودیییتسه | هودیییتسه |
| --- | --- |
شهر: شهر
  پرچمنشان:   پرچمنشان
هودیییتسه: هودیییتسه
مختصات: ۴۹°۸′۱۸″ شمالی ۱۶°۵۴′۵۳″ شرقی﻿ / ﻿۴۹٫۱۳۸۳۳°شمالی ۱۶٫۹۱۴۷۲°شرقی﻿ / 49.13833; 16.91472: مختصات: ۴۹°۸′۱۸″ شمالی ۱۶°۵۴′۵۳″ شرقی﻿ / ﻿۴۹٫۱۳۸۳۳°شمالی ۱۶٫۹۱۴۷۲°شرقی﻿ / 49.13833; 16.91472
کشور:  جمهوری چک
منطقه: منطقه موراویای جنوبی
ناحیه: Vyškov
مساحت: مساحت
 • کل: ۸٫۵۷ کیلومتر مربع (۳٫۳۱ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۲۳ متر (۷۳۲ فوت)
جمعیت (1.1.2012): جمعیت (1.1.2012)
 • کل: ۹۳۱
 • تراکم: ۱۱۰/کیلومتر مربع (۲۸۰/مایل مربع)
کد پستی: 684 01
وبگاه: http://hodejice.cz
هودیییتسه (به چکی: Hodějice) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در ناحیه ویشکوو واقع شده‌است. هودیییتسه ۸٫۵۷ کیلومتر مربع مساحت و ۹۳۱ نفر جمعیت دارد و ۲۲۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جریمبل

| جریمبل | جریمبل |
| --- | --- |
جریمبل: جریمبل
مختصات: ۳۹°۱۵′ شمالی ۴۸°۲۳′ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۲۵۰°شمالی ۴۸٫۳۸۳°شرقی﻿ / 39.250; 48.383: مختصات: ۳۹°۱۵′ شمالی ۴۸°۲۳′ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۲۵۰°شمالی ۴۸٫۳۸۳°شرقی﻿ / 39.250; 48.383
کشور:  جمهوری آذربایجان
تقسیمات کشوری جمهوری آذربایجان: شهرستان جلیل‌آباد
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (AZT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵ (AZT)
جریمبل (به لاتین: Dzherimbel) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان جلیل‌آباد واقع شده‌است.
توشیاکی تاناکا

توشیاکی تاناکا (انگلیسی: Toshiaki Tanaka؛ ۲۴ فوریهٔ ۱۹۳۵ – ۶ فوریهٔ ۱۹۹۸) یک بازیکن تنیس روی میز اهل ژاپن بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برنده ۵ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است.