پرنده سیاه (کار اجباری)
ایالات متحده > جزایر هاوایی

صنعت شکر در جزایر هاوایی در اوایل دهه ۱۸۷۰ به سرعت در حال گسترش بود و علیرغم اینکه بیش از ۵۰ درصد از مردان بومی هاوایی به عنوان کارگر در این مزارع استفاده می‌شدند، تعداد کافی برای همگام شدن با تولید وجود نداشت. از سال۱۸۶۸ تا ۱۸۷۲، حدود ۲۰۰ نفر از مناطقی مانند تاهیتی ،جزایر کارولین و جزایر لاین برای کار در مزارع هاوایی متعلق به استعمارگران اروپایی استخدام شدند. اکثر این افراد فوت کردند و عملیات ناموفق تلقی شد. با این حال، در سال۱۸۷۷، مقامات بریتانیایی در هاوایی، سیستم سازماندهی شده‌تری را برای استخدام جزایر اقیانوس آرام برنامه‌ریزی کردند. کاپیتان HW Mist نیروی دریایی سلطنتی برای ترتیب دادن محموله بزرگی از جزیره نشینان برای استخدام در هاوایی استخدام شد. میست کشتی Stormbird را در سیدنی خرید و یک افسر سابق نیروی دریایی به نام کاپیتان جورج جکسون را برای هدایت این اکسپدیشن منصوب کرد. در این اولین سفر،Stormbird 85 نفر را از روتوما ،نونوتی ،مایانا و تابیتیویا به دست آورد. جکسون در پونپی در راه هاوایی تماس گرفت، جایی که یک رئیس محلی را به زنجیر کشید و دیگری را که تلاش می‌کرد نجات دهد شلیک کرد. در طول سفر، جکسون سعی کرده بود تعدادی از زنان جوان اهل مایانا را با اسلحه ربوده باشد، اما با حضور کشتی دیگری متوقف شد.
استورمبرد پنج سفر دیگر را برای نیروگیری انجام داد که شامل خشونت و آدم‌ربایی بیشتر بود و بیشتر به سمت جزایر گیلبرترفت. در یک موقعیت، کارگزار دولتی در کشتی، هنری فریمن، یک قایق از اهالی جزیره گیلبرت را از کشتی پرنده سیاه دیگری به نام Sea Waif خریداری کرد. در سال۱۸۸۰ تجارت نیروی کار به هاوایی به نیوهبرید گسترش یافت. کاپیتان کادیگان از پومار مردم را از طریق حملات شبانه، حملات مسلحانه و شلیک توپ به سمت قایق‌ها از این جزایر برد. نرخ مرگ و میر افراد استخدام شده در کشتی پومار هنگام انتقال آنها به هاواییبه ۲۰٪ رسید. کاپیتان تیرنی از کشتی کارگری هازارد توسط شرکت کار و تأمین نیروی کار کاشت هاوایی ۱۵ دلار به ازای هر نیرو دریافت می‌کرد و در نتیجه از فریب زیادی برای به دست آوردن سهمیه ای سودآور از محموله انسانی استفاده می‌کرد. سایر کشتی‌های درگیر عبارتند از کالونا, Elsinore, هاوایی, نیکلاس, مانا و آلی روو آخرین سفر استخدامی به جزایر اقیانوس آرام را برای مزارع هاوایی در سال۱۸۸۷ انجام داد. این کشتی به فرماندهی کاپیتان فیلیپس به‌طور غیرقانونی و بدون مجوز پیش رفت و فیلیپس نیز بعداً در رابطه با این سفر نهایی به آدم‌ربایی متهم و محکوم شد.
از سال۱۸۶۸ تا سال۱۸۸۷ که استخدام جزایر اقیانوس آرام به هاوایی تا حد زیادی با طرح مقرون به صرفه مهاجرت ژاپن جایگزین شد، حدود ۲۶۰۰ جزیره‌نشین استخدام شدند. از سال۱۸۸۰ تا ۱۸۸۳، این افراد با تدابیر شدید دولتی محافظت می‌شدند که شامل یک محافظ منصوب از ساکنان جزایر اقیانوس آرام، بررسی‌های معمول شرایط کارگران و توانایی کارگران برای بردن کارفرمایان به دادگاه برای بدرفتاری بود. به این کارگران، معمولاً با قراردادهای ۳ ساله، در پایان هر ماه دستمزد نقدی نیز پرداخت می‌شد که از ۱۰ پوند تا ۱۶ پوند در سالمی شد. با وجود این شرایط در این سال‌ها، میزان مرگ و میر کارگران همچنان بالای ۱۰ درصد برای هر سالبود. در خارج از این سالها که حمایت‌ها کمتر بود، میزان مرگ و میر بسیار بالاتر بود.
هنگامی که استخدام در سال۱۸۸۷ به پایان رسید، ۶۵۰ کارگر جزیره‌ای اقیانوس آرام در هاوایی باقی ماندند یا رها شدند و تا سال۱۸۹۵ این تعداد به کمتر از ۴۰۰ کاهش یافت در سال۱۹۰۴٬۲۲۰ نفر عمدتاً از ساکنان جزیره گیلبرت در هونولولو و مائوئی به زندگی در فقر ادامه دادند. این افراد دور هم جمع شدند و در همان سالبه جزایر گیلبرت بازگردانده شدند، جایی که در سرزمینی که بیست سالاز آن غایب بودند با فقر بیشتری روبرو شدند.