stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کلهون، کنتاکی

| کلهون، کنتاکی | کلهون، کنتاکی |
| --- | --- |
شهر: شهر
Calhoun, Kentucky: Calhoun, Kentucky
McLean County Courthouse in Calhoun: McLean County Courthouse in Calhoun
Location of Calhoun, Kentucky: Location of Calhoun, Kentucky
کشور:  ایالات متحده آمریکا
ایالت:  کنتاکی
شهرستان: مک‌لین
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۷ مایل مربع (۱٫۸ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۷ مایل مربع (۱٫۸ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۱ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۳۹۴ فوت (۱۲۰ متر)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۸۳۶
 • تراکم: ۱۲۳۱٫۱/مایل مربع (۴۷۵٫۳/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: ۴۲۳۲۷
کد منطقه: 270
FIPS code: ۲۱-۱۱۸۵۴
GNIS feature ID: ۰۴۸۸۶۰۴
کلهون (به انگلیسی: Calhoun) شهری در ایالت کنتاکی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۷۶۳ نفر بوده‌است.
حسینیه المهدی

حسینیه المهدی بر فراز مهدی‌شهر
حسینیه المهدی یکی از مشهورترین بنای‌های شهر مهدی‌شهر، مرکز شهرستان مهدی‌شهر است. 
اهمیت این مسجد جدای از معماری ویژه، جنبه‌های گردشگری، سیاسی و اجتماعی آن است. این مسجد پیش و پس از انقلاب ۵۷ آبستن حوادث بسیاری بوده‌است. موقعیت این حسینیه به گونه‌ای است که از تمامی نقاط شهر قابل مشاهده‌است. هم‌اکنون از حسینیه المهدی به عنوان نماد شهرستان مهدیشهر استفاده می‌گردد.
اقامه اولین نماز جمعه استان سمنان در مسجد المهدی

اولین نماز جمعه استان سمنان در مهدیشهر اقامه شد که این حسینیه میزبان این رویداد بوده‌است.
نگارخانه

نگاره از حسینیه المهدی، عکس از بلوار انقلاب مهدیشهر
نمایی از حسینیه المهدی
حسینیه المهدی
بازی مبتنی بر متن

بازی متنی یا بازی مبتنی بر متن (به انگلیسی: Text-based game) یک بازی الکترونیک می‌باشد که از رابط کاربری متن بنیان استفاده می‌کند، یعنی رابط کاربری از مجموعه‌ای از کاراکترهای قابل کدبندی مانند اسکی به‌جای بیت‌مپ یا گرافیک وکتور استفاده می‌کند.
همه بازی‌های مبتنی بر متن از حداقل دهه ۱۹۶۰، زمانی که تله‌پرینترها به عنوان یک شکل ورودی با بزرگ‌رایانه‌ها تعامل داشتند و خروجی آن روی کاغذ چاپ می‌شد، به خوبی مستند شده‌اند. با این حال، عناوین قابل توجهی در دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ برای آن رایانه‌ها با استفاده از تلگراف طراحی و عناوین بازی بسیار بیشتری در نیمه‌دوم دهه ۱۹۷۰ برای ترمینال‌های ویدئوی ساخته شدند که در آن دوران و دهه ۱۹۸۰ به اوج محبوبیت خود رسیده و تا اواسط دهه ۱۹۹۰ به‌عنوان بازی‌های آنلاین نخستین ادامه یافت.
اگرچه این سبک به‌طور کلی به نفع بازی‌های ویدئویی که از گرافیک غیرمتنی استفاده می‌کنند جایگزین می‌شود، اما بازی‌های مبتنی بر متن همچنان توسط توسعه‌دهندگان مستقل نوشته می‌شوند. آنها اساس تحریک سبک‌های بازی‌های ویدئویی، به‌ویژه بازی‌های ماجراجویی و نقش‌آفرینی بوده‌اند.
معمولا در بعضی موارد ، این بازی ها در بستر فضای مجازی ایجاد شده و بازیکنان با متحد شدن با یکدیگر و بازی کردن به جای شخصیت های مختلف تاریخی و افسانه ای ، از این بازی متنی لذت میبرند. میتوان از اتحاد های حشاشیون و اتحاد ایکس که دو نمونه از اتحاد های شناخته شده در این باره نام برد
سبک‌ها

اگرچه بازی‌های مبتنی بر متن محدود به سبک خاصی نیستند، چندین سبک قابل توجه با بازی‌های مبتنی بر متن شروع به کار کردند و محبوبیت یافتند.
سبک‌ها > ماجراجویی متنی

مقالهٔ اصلی: داستان تعاملی
بازی‌های ماجراجویی متنی (گاهی اوقات به‌صورت مترادفی با عنوان داستان تعاملی شناخته می‌شود) بازی‌های مبتنی بر متن هستند که در آن دنیاها در روایت توصیف می‌شوند و بازیکن، دستورهای معمولی ساده‌ای را برای تعامل با جهان‌ها ارسال می‌کند. Colossal Cave Adventure به‌عنوان نخستین بازی ماجراجویی در نظر گرفته می‌شود و در واقع، نام سبک بازی ماجراجویی از این عنوان گرفته شده‌است.
سبک‌ها > ام‌یودی

ام‌یودی (MUD)، واژه‌ای مخفف شده به زبان انگلیسی، به معنای سیاه‌چال چندکاربره (Multi-User Dungeon) با انواع پس از آن، ابعاد چندکاربره (Multi-User Dimension) و دامنه چندکاربره (Multi-User Domain), یک دنیای مجازی چندکاربره بی‌درنگ آنلاین می‌باشد. بیشتر ام‌یودی‌ها به‌طور کامل در متن نمایش داده می‌شوند، اما ام‌یودی‌های گرافیکی نیز ناشناخته نیستند. ام‌یودی‌ها عناصری از بازی‌های نقش‌آفرینی، هک اند اسلش داستان‌های تعاملی و چت آنلاین را ترکیب می‌کنند. بازیکنان می‌توانند تصاویر اتاق‌ها، اشیاء، سایر بازیکنان، شخصیت‌های غیرقابل‌بازی و اقدامات انجام شده در دنیای مجازی را بخوانند یا مشاهده کنند. بازیکنان معمولاً با تایپ کردن دستورهایی که شبیه به یک زبان طبیعی است با یکدیگر و جهان تعامل دارند.
سبک‌ها > روگ‌لایک

روگ‌لایک (Rougelike) یا روگ‌مانند، زیرشاخه‌ای از بازی‌های ویدئویی نقش آفرینی است که با تصادفی سازی برای قابلیت پخش مجدد، مرگ دائمی و حرکت نوبتی مشخص می‌شود. بسیاری از روگ‌لایک‌های نخستین، دارای گرافیک اسکی بودند. بازی‌ها معمولاً دانجن کراول (dungeon crawl) هستند، با هیولاها، آیتم‌ها و ویژگی‌های محیطی زیاد. روگ‌لایک‌های رایانه‌ای معمولاً از اکثر صفحه کلید برای تسهیل تعامل با موارد و محیط استفاده می‌کنند. نام این سبک از بازی روگ در سال ۱۹۸۰ گرفته شده‌است.
یک سیاهچال رویه‌ای در روگ، یک بازی ویدئویی مبتنی بر متن در سال ۱۹۸۰ که سبک روگ را ایجاد کرد.
رسول نجفیان

| رسول نجفیان | رسول نجفیان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۸ دی ۱۳۳۰ ‏(۷۲ سال) همدان، ایران
ملیت: ایرانی
فرزندان: آهو، کاوه، هستی
رسول نجفیان (زاده ۲۸ دی ۱۳۳۰، همدان) بازیگر، خواننده، نویسنده و کارگردان ایرانی است.
زندگی

نجفیان در ۲۸ دی ۱۳۳۰ در روستای رباط شورین همدان به دنیا آمد. در دوران دبستان با تاثیرپذیری از شیوه اداره کلاس توسط معلم روحانی خود، ذوق نمایش در او ایجاد شد. وی سال ۱۳۴۸ در هنرکده تئاتر آناهیتا فعالیت داشت.
وی شعر و آهنگ عجب رسمیه رسم زمونه را به بیاد مادربزرگ و خانه قدیمی ایشان در روستای رباط شورین همدان سروده و ساخته‌است. او موسیقی را از جوانی دنبال می‌کرد و نواختن دوتار را از یک روستایی به نام عاشیق حیدر‌ همدانی فراگرفت. پس از آن نیز آموختن موسیقی را نزد استاد اسماعیل مهرتاش ادامه داد.
نجفیان دارای مدرک کارشناسی روان‌شناسی از بخش علوم تربیتی مدرسه عالی پارس سابق در سال ۱۳۵۶ است. بازی در تئاتر را از سال ۱۳۴۸ و بازی در سینما را از سال ۱۳۶۳ با فیلم صف ساختهٔ علی‌اصغر عسگریان آغاز کرد.
وی همچنین عموی شروین نجفیان است که در برخی آثار مانند «نار و نی» با او همراه بوده و در برخی آثار مانند «در چشم باد» (در نقش پنجعلی) به طور مجزا بازی کرده است.
فعالیت سینمایی و تلویزیونی > سینما > بازیگر

صف (۱۳۶۳)
نار و نی (۱۳۶۷)
دزد عروسک‌ها (۱۳۶۸)
پول خارجی (۱۳۶۸)
نقش عشق (۱۳۶۹)
آهوی وحشی (۱۳۶۹)
یک مرد یک خرس (۱۳۷۱)
مسافر ری (۱۳۷۹)
خنده در باران (۱۳۹۰)
راه رفتن روی سیم (۱۳۹۵)
ساعت ۵ عصر (۱۳۹۵)
خالتور (۱۳۹۶)
زندانی‌ها (۱۳۹۷)
فعالیت سینمایی و تلویزیونی > سینما > دستیار کارگردان

نار و نی (۱۳۶۷)
نقش عشق (۱۳۶۹)
فعالیت سینمایی و تلویزیونی > سینما > آهنگساز

نقش عشق (۱۳۶۹)
فعالیت سینمایی و تلویزیونی > سینما > شعر

یک مرد یک خرس (۱۳۷۱)
فعالیت سینمایی و تلویزیونی > شبکه خانگی

| سال | نام | سمت | کارگردان | توضیحات |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۳۹۴ | دندون طلا | بازیگر | داوود میرباقری | پخش در شبکه خانگی |
| ۱۳۹۲ | شاهگوش | دستیار کارگردان بازیگر | داوود میرباقری | پخش در شبکه خانگی |
موسیقی

نجفیان در زمینهٔ موسیقی نیز فعال است و تا کنون آلبوم‌های «بی‌بی جان، آهوی زخمی»، «ذوالجناح می‌آید بی سوار»، «با عاشورا می‌گریم» و «کوچه پس کوچه‌ها» را منتشر کرده‌است. ترانهٔ رسم زمونه از ترانه‌های بسیار معروف او است.
تئاتر

وی در تئاتر نیز حضوری فعال دارد و دارای نگاهی ویژه به داستان‌های ایرانی است. تا کنون نمایش‌های رستم و سهراب و بیژن و منیژه را کارگردانی کرده‌است.
اخراج یهودی‌ها از اسپانیا

اخراج یهودی ها از اسپانیا
اخراج یهودی‌ها از اسپانیا (انگلیسی: Expulsion of Jews from Spain) به دنبال فرمان الحمرا در سال ۱۴۹۲ بود، که به منظور از بین بردن نفوذ آنها بر جمعیت بزرگ کونفرسوس اسپانیا و اطمینان از عدم بازگشت اعضای اعضای آن به یهودیت وضع شد. بسیاری از یهودیان اسپانیا یا به مسیحیت گرویدند یا اخراج شدند. بیش از نیمی از یهودیان اسپانیا در نتیجه آزار و اذیت مذهبی و قتل‌عام ۱۳۹۱ میلادی به کلیسای کاتولیک گرویده بودند.
به دلیل تداوم حملات، حدود ۵۰۰۰۰ نفر دیگر نیز تا سال ۱۴۱۵ به مسیحی تبدیل شدند. آنهایی که باقی ماندند تصمیم گرفتند برای اجتناب از اخراج تغییر دین دهند. در نتیجه فرمان الحمرا و آزار و اذیت قبلی، بیش از ۲۰۰۰۰۰ یهودی به مذهب کاتولیک گرویدند و بین ۴۰۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰۰ نفر اخراج شدند. تعداد ناشناخته‌ای در سال‌های بعد به اسپانیا بازگشتند.
اخراج حاصله منجر به مهاجرت دسته جمعی یهودیان از اسپانیا به ایتالیا، یونان، ترکیه و حوضه مدیترانه شد. یکی از نتایج این مهاجرت، پیدایش نام‌های خانوادگی جدید یهودی در ایتالیا و یونان بود. برای مثال، نام‌های خانوادگی فراگی، فرج و فراچی از شهر اسپانیایی فراگا نشأت گرفته‌اند.
در سال ۱۹۲۴، رژیم میگوئل پریمو ده ریورا به بخشی از دیاسپورای یهودیان سفاردی تابعیت اسپانیایی اعطا کرد. این فرمان به طور رسمی و نمادین در ۱۶ دسامبر ۱۹۶۸، پس از شورای دوم واتیکان، توسط رژیم فرانسیسکو فرانکو لغو شد. این اتفاق یک قرن کامل پس از آن رخ داد که یهودیان به طور علنی شروع به انجام دین خود در اسپانیا کردند و کنیسه‌ها بار دیگر تحت قوانین آزادی مذهبی اسپانیا به عنوان مکان‌های قانونی عبادت شناخته شدند.
در سال ۲۰۱۵، مجلس قانون‌گذاری اسپانیا قانونی را تصویب کرد که بر اساس آن نوادگان یهودیان سفاردی می‌توانستند تابعیت اسپانیایی را به دست آورند تا «برای رویدادهای شرم‌آور در گذشته کشور جبران کنند». یهودیانی که می‌توانستند ثابت کنند که از نوادگان کسانی هستند که به دلیل فرمان الحمرا از اسپانیا اخراج شده‌اند، می‌توانستند «بدون ترک خانه یا چشم‌پوشی از تابعیت فعلی خود، اسپانیایی شوند».
پیش‌زمینه > یهودیان در کشورهای شبه‌جزیره

تا قرن چهاردهم، یهودیانی که تحت خلافت‌های مسلمان اندلس زندگی می‌کردند، تحمل می‌شدند، دوره‌ای که به عنوان همزیستی شناخته می‌شود.
ماریا روزا منوکال نوشت که یهودیان تحت حکومت مسلمانان، ذمی‌هایی با حقوق کاهش‌یافته نسبت به مسلمانان بودند، اما هنوز به طور کلی در موقعیت بهتری نسبت به سایر یهودیان اروپایی که تحت حکومت مسیحیان زندگی می‌کردند، قرار داشتند. مارک آر. کوهن، که کتابش تحت صلیب و هلال به بررسی رفتار با یهودیان قرون وسطی پرداخته است، می‌نویسد که در حالی که محدودیت‌های قابل توجهی بر یهودیان در کشورهای اسلامی وجود داشت، آنها مانند یهودیان مسیحیت دچار سرف‌داری، سرکوب جانشین‌گرایانه و شیطان‌سازی نمی‌شدند.
داریو فرناندز-موررا بیان می‌کند که هماهنگی فرضی بین یهودیان و مسلمانان در اسپانیا اغراقی بود که در قرن نوزدهم گسترش یافت. با این حال، این موضع به شدت به عنوان اسلام‌هراسی راست افراطی مورد انتقاد قرار گرفته است.
پیش‌زمینه > فتح مسیحیان

در ۲ ژانویه ۱۴۹۲، پادشاهان کاتولیک اسپانیا امارت غرناطه را فتح کردند. آخرین پادشاه مسلمان، محمد دوازدهم، به آلپوجاراس عقب‌نشینی کرد و تقریباً ۸۰۰ سال حکومت مسلمانان با بازپس‌گیری پایان یافت. نامه‌ای که در سال ۱۴۹۰ توسط پادشاهان کاتولیک به شورای شهر بیلبائو ارسال شد، بیان می‌کرد که طبق قانون کلیسا و قوانین پادشاهی‌ها، یهودیان تحمل می‌شدند و به عنوان اتباع و واسال‌ها اجازه زندگی در پادشاهی‌ها را داشتند.
جوزف پرز معتقد است که «افسانه 'اسپانیای سه فرهنگ' که به عنوان یک عنصر تبلیغاتی به‌طور گسترده‌ای استفاده می‌شود، آن‌قدر از واقعیت تاریخی دور است که تنها می‌تواند عناصر جدیدی از سردرگمی ایجاد کند». در پادشاهی‌های مسیحی، به گفته هنری کامن، هم یهودیان و هم مسلمانان «با تحقیر» رفتار می‌شدند و سه جامعه «زندگی‌های جداگانه‌ای داشتند». در پادشاهی‌های مسلمان، از سوی دیگر، مسیحیان و یهودیان مجبور به پرداخت مالیات برای ابراز دین خود بودند.
در قرن دوازدهم و سیزدهم، یهودستیزی در مسیحیت در غرب شدت گرفت که در اقدامهای سخت ضدیهودی که در چهارمین شورای لاتران در سال ۱۲۱۵ توسط پاپ اینوسنت سوم توافق شد، منعکس شد. پادشاهی‌های مسیحی شبه‌جزیره‌ای به هیچ وجه از رشد یهودستیزی فزاینده و جنگ‌طلبانه بی‌خبر نبودند. کد قانونی کاستیلیایی «سیت پارتیداس» بیان می‌کرد که یهودیان در میان مسیحیان زندگی می‌کنند «تا حضور آن‌ها یادآور این باشد که آن‌ها از کسانی هستند که خداوند ما عیسی مسیح را به صلیب کشیدند»، اما پادشاهان همچنان یهودیان را به دلیل نقش مهمی که در پادشاهی‌هایشان ایفا می‌کردند، «حمایت» می‌کردند. در قرن چهاردهم، دوره تحمل نسبی نسبت به یهودیان به پایان رسید و به مرحله‌ای از افزایش درگیری‌ها گذر کرد.
پیش‌زمینه > کشتار یهودیان در سال ۱۳۹۱ و پیامدهای آن

مقالهٔ اصلی: قتل‌عام ۱۳۹۱ میلادی
فاجعه بزرگ برای یهودیان در سال ۱۳۹۱ رخ داد، زمانی که جوامع کاستیل و تاج آراگون قتل‌عام شدند. حملات، آتش‌سوزی‌ها، غارت‌ها و کشتارها در ژوئن در سویل آغاز شد، جایی که فرناند مارتینز، نایب‌الاسقف اثیخا، از خلأ قدرت ایجاد شده توسط مرگ اسقف اعظم سویل استفاده کرد. او که از سال ۱۳۷۸ موعظه‌های خود را علیه یهودیان سخت‌تر کرده بود، دستور تخریب کنیسه‌ها و ضبط کتاب‌های دعا را صادر کرد. در ژانویه ۱۳۹۱، حمله به محله یهودی توسط مقامات شهری جلوگیری شد، اما در ژوئن، صدها یهودی به قتل رسیدند، خانه‌هایشان غارت شد و کنیسه‌هایشان به کلیسا تبدیل شد. برخی یهودیان موفق به فرار شدند؛ دیگران، وحشت‌زده، درخواست تعمید کردند.
از سویل، خشونت ضدیهودی به سراسر اندلس گسترش یافت و سپس به سایر نقاط کاستیل رسید. در آگوست، به  تاج آراگون رسید. قتل‌ها، غارت‌ها و آتش‌سوزی‌ها در همه جا رخ داد. بسیاری از یهودیانی که موفق به زنده ماندن شدند یا فرار کردند، به دنبال پناه در پادشاهی‌های ناوار، پرتغال و فرانسه و در شمال آفریقا بودند، یا برای اجتناب از مرگ تعمید را انتخاب کردند. تعیین تعداد قربانیان دشوار است. در بارسلونا حدود ۴۰۰ یهودی به قتل رسیدند؛ در والنسیا، ۲۵۰؛ و در لریدا، ۶۸.
پس از کشتار ۱۳۹۱، اقدامهای ضدیهودی شدت یافت. در کاستیل در سال ۱۴۱۲، مردان یهودی مجبور به رشد ریش شدند و یهودیان موظف به پوشیدن نشان قرمز متمایزی که به لباس‌هایشان دوخته شده بود، شدند تا شناخته شوند. در تاج آراگون، داشتن تلمود غیرقانونی اعلام شد و تعداد کنیسه‌ها به یک کنیسه در هر جامعه یهودی (الجاما) محدود شد. علاوه بر این، دستورات گدایی کمپین تبلیغی خود را برای تبدیل یهودیان به مسیحیت شدت بخشیدند. دومینیکن وینسن فرر از والنسیا نقش برجسته‌ای در این کمپین داشت که از حمایت پادشاهان برخوردار بود. در تاج آراگون، مقرر شد که یهودیان موظف به حضور در سه موعظه در سال هستند.
در نتیجه کشتارهای ۱۳۹۱ و اقدامهای پس از آن، تا سال ۱۴۱۵ بیش از نیمی از یهودیان تاج‌های کاستیل و آراگون از شریعت موسی دست کشیده و تعمید یافته بودند، از جمله بسیاری از خاخام‌ها و اعضای مهم جامعه.
پیش‌زمینه > یهودیان در قرن پانزدهم

پس از کشتارهای ۱۳۹۱ و موعظه‌هایی که پس از آن‌ها انجام شد، تا سال ۱۴۱۵ به سختی ۱۰۰,۰۰۰ یهودی به دین خود در تاج‌های کاستیل و آراگون ادامه دادند. مورخ جوزف پرز توضیح می‌دهد که «یهودیت اسپانیایی هرگز از این فاجعه بهبود نخواهد یافت». جامعه یهودی «از بحران نه تنها به لحاظ فیزیکی کاهش یافته بلکه به لحاظ اخلاقی و فکری نیز شکسته شده است».
در تاج آراگون، یهودیت عملاً در مکان‌های مهمی مانند بارسلونا، والنسیا و پالما ناپدید شد. در سال ۱۴۲۴ جامعه یهودی بارسلونا منحل شد زیرا غیرضروری تلقی می‌شد و تنها جامعه یهودی در ساراگوسا باقی ماند. در کاستیل، الجاماهای پررونق سابق مانند سویا، تولدو و بورگوس بسیاری از اعضای خود را از دست دادند؛ در سال ۱۴۹۲، سال اخراج، در تاج آراگون تنها یک چهارم از تعداد سابق یهودیان باقی مانده بود. به گفته جوزف پرز، در زمان اخراج، کمتر از ۱۵۰,۰۰۰ یهودی وجود داشتند که در ۳۵ الجامای (جامعه) تاج آراگون و ۲۱۶ الجامای تاج کاستیل توزیع شده بودند. در هر دو تاج، مشاهده شد که یهودیان شهرهای بزرگ را ترک کرده و در مناطق کوچک و روستایی زندگی می‌کردند، کمتر در معرض «افراط‌های مسیحیان» قرار داشتند.
پس از دوره بحرانی ۱۳۹۱–۱۴۱۵، فشار بر یهودیان برای بازپس‌گیری کنیسه‌ها و کتاب‌های مصادره شده کاهش یافت و آن‌ها توانستند از برخی تعهدات مانند حمل نوار قرمز یا حضور در موعظه‌های راهبان اجتناب کنند. آن‌ها همچنین توانستند سازمان داخلی الجاماها و فعالیت‌های مذهبی خود را بازسازی کنند، به لطف توافقاتی که توسط نمایندگان الجاماها در وایادولید در سال ۱۴۳۲ به دست آمد و توسط پادشاه تأیید شد، که به معنای این بود که «تاج کاستیل دوباره به‌طور رسمی می‌پذیرد که اقلیتی از اتباعش دینی غیر از مسیحیت دارند و حق این اقلیت را برای وجود قانونی، با وضعیت قانونی، به رسمیت می‌شناسد».
در دوران سلطنت پادشاهان کاتولیک، در ربع آخر قرن پانزدهم، بسیاری از یهودیان در روستاها زندگی می‌کردند و به فعالیت‌های کشاورزی مشغول بودند. صنایع دستی و تجارت انحصاری نبودند – تجارت بین‌المللی به دست نوکیشان افتاده بود. در حالی که یهودیان همچنان به عنوان وام‌دهندگان پول تجارت می‌کردند، تعداد وام‌دهندگان مسیحی به‌طور قابل توجهی افزایش یافته بود. یهودیان همچنین به جمع‌آوری اجاره‌های سلطنتی، کلیسایی و فئودالی ادامه دادند، اما اهمیت آن‌ها در این زمینه نیز کاهش یافته بود – در کاستیل آن‌ها تنها مسئول یک چهارم درآمدها بودند. با این حال، در دربار کاستیل – اما نه در تاج آراگون – یهودیان مناصب اداری و مالی مهمی داشتند. با این حال، به گفته جوزف پرز، نقش یهودیان در دربار نباید اغراق شود. «حقیقت این است که دولت می‌توانست بدون یهودیان، هم در دستگاه بوروکراتیک و هم در مدیریت املاک، کار کند». بنابراین، جامعه عبری در پایان قرن پانزدهم به هیچ وجه ثروتمند و تأثیرگذار نبود. آنچه آن‌ها را متحد می‌کرد این بود که آن‌ها دینی متفاوت از دین شناخته‌شده را تمرین می‌کردند، که آن‌ها را به یک جامعه جداگانه درون سلطنت تبدیل می‌کرد و «ملک» تاج بود که به این ترتیب از آن‌ها محافظت می‌کرد.
بنابراین، یهودیان «نه یک دولت در دولت، بلکه یک میکروجامعه در کنار جامعه مسیحی اکثریت تشکیل می‌دادند، با یک مقام، خاخام تاج، که تاج به آن‌ها بر اعضایشان واگذار کرده بود». الجاماها به‌طور داخلی با حاشیه وسیعی از خودمختاری سازماندهی شده بودند.
اخراج > جداسازی یهودیان (۱۴۸۰)

از ابتدای سلطنت خود، ایزابل و فردیناند نگران محافظت از یهودیان بودند - زیرا آنها «اموال» تاج و تخت بودند. برای مثال، در ۶ سپتامبر ۱۴۷۷، در نامه‌ای خطاب به جامعه یهودی سویل، ملکه ایزابل یکم در مورد امنیت آنها اطمینان داد:
«من یهودیان الجاماها را به طور کلی و هر یک را به طور خاص، و همچنین اشخاص و اموال آنها را تحت حمایت خود می‌گیرم؛ من از آنها در برابر هر گونه حمله، از هر نوعی که باشد، محافظت می‌کنم...; من ممنوع می‌کنم که به آنها حمله شود، کشته شوند یا آسیب ببینند؛ همچنین ممنوع می‌کنم که اگر مورد حمله، قتل یا آسیب قرار گرفتند، موضع منفعلانه‌ای اتخاذ کنند.»
از این رو، حتی پادشاهان کاتولیک تا سال ۱۴۹۲ به طرفداری از یهودیان شهرت داشتند. اما پادشاهان نمی‌توانستند تمام آزار و تبعیض‌هایی را که یهودیان متحمل می‌شدند، از بین ببرند، که در بسیاری موارد توسط موعظه‌های راهبان از فرقه‌های گدا تشویق می‌شد. آنها تصمیم گرفتند یهودیان را جدا کنند تا به این درگیری پایان دهند.
قبلاً در کورتس مادریگال در سال ۱۴۷۶، پادشاهان به نقض مفاد فرمان ۱۴۱۲ درباره یهودیان اعتراض کرده بودند - ممنوعیت پوشیدن لباس‌های لوکس؛ الزام به پوشیدن یک برش قرمز روی شانه راست؛ ممنوعیت داشتن مقام‌هایی با اختیار بر مسیحیان، داشتن خدمتکاران مسیحی، قرض دادن پول با بهره ربوی و غیره. اما در کورتس دو تولدو در سال ۱۴۸۰، آنها تصمیم گرفتند برای اجرای این هنجارها بسیار فراتر بروند: مجبور کردن یهودیان به زندگی در محله‌های جداگانه، که نمی‌توانستند جز در طول روز برای انجام فعالیت‌های حرفه‌ای خود از آنجا خارج شوند. تا آن زمان، محله‌های یهودی - جایی که یهودیان معمولاً در آنجا زندگی می‌کردند و کنیسه‌ها، قصابی‌ها و غیره خود را داشتند - دنیای جداگانه‌ای در شهرها تشکیل نداده بودند. مسیحیان نیز در آنها زندگی می‌کردند و یهودیان خارج از آنها زندگی می‌کردند. از سال ۱۴۸۰ به بعد، محله‌های یهودی به گتوهای محصور شده با دیوار تبدیل شدند و یهودیان برای جلوگیری از سردرگمی و آسیب به مسیحیت در آنها محصور شدند. مدت دو سال برای این فرآیند تعیین شد، اما بیش از ده سال طول کشید و از مشکلات و سوء استفاده‌های مسیحیان مصون نبود.
با تصمیم به محصور کردن یهودیان در گتوها، تنها مسئله جدا کردن آنها از مسیحیان و محافظت از آنها نبود، بلکه همچنین تحمیل یک سری موانع بر فعالیت‌های آنها بود، به طوری که آنها چاره‌ای نداشته باشند جز «دست کشیدن از وضعیت خود به عنوان یهودی اگر می‌خواهند زندگی عادی داشته باشند. هنوز از آنها خواسته نمی‌شود که تغییر دین دهند - هنوز نه - و به وضعیت خودمختار آنها دست زده نمی‌شود، اما به گونه‌ای با آنها رفتار می‌شود که در نهایت خود را متقاعد کنند که تنها راه حل، تغییر دین است».
اخراج > اخراج یهودیان از اندلس (۱۴۸۳)

اولین تفتیش‌گران منصوب شده توسط پادشاهان در نوامبر ۱۴۸۰ به سویل رسیدند و «بلافاصله وحشت را پراکندند». در طی سال‌های اول، تنها در این شهر، آنها ۷۰۰ حکم اعدام و بیش از ۵۰۰۰ «آشتی» - یعنی احکام زندان، تبعید یا توبه‌های ساده - صادر کردند که همراه با مصادره اموال و محرومیت از مناصب دولتی و مزایای کلیسایی بود.
در طول تحقیقهای خود، تفتیش‌گران کشف کردند که برای مدت طولانی بسیاری از نوکیشان با خویشاوندان یهودی خود برای جشن گرفتن تعطیلات یهودی و حتی حضور در کنیسه‌ها دیدار می‌کردند. این امر آنها را متقاعد کرد که اگر نوکیشان همچنان با یهودیان در تماس باشند، نمی‌توانند به یهودیت پنهانی پایان دهند، بنابراین از پادشاهان خواستند تا یهودیان از اندلس اخراج شوند. این درخواست تأیید شد و در سال ۱۴۸۳، پادشاهان شش ماه به یهودیان حوزه‌های اسقفی سویل، کوردوبا و کادیس مهلت دادند تا به اکسترمادورا بروند. در مورد اینکه آیا این دستور به طور دقیق اجرا شد یا نه تردیدهایی وجود دارد، زیرا در زمان اخراج نهایی در سال ۱۴۹۲ برخی از وقایع‌نگاران از این واقعیت صحبت می‌کنند که ۸۰۰۰ خانواده از اندلس در کادیس و برخی دیگر در کارتاخنا و بنادر تاج و تخت آراگون سوار کشتی شدند. از سوی دیگر، اخراج یهودیان ساراگوسا و تروئل نیز پیشنهاد شد، اما در نهایت انجام نشد.
اخراج > پیدایش فرمان اخراج

در ۳۱ مارس ۱۴۹۲، کمی پس از پایان جنگ گرانادا، پادشاهان کاتولیک فرمان اخراج یهودیان را در گرانادا امضا کردند. این فرمان به تمام شهرها، شهرک‌ها و اربابی‌های قلمروهایشان فرستاده شد با دستورات اکید مبنی بر عدم قرائت یا علنی کردن آن تا اول ماه مه. احتمال دارد برخی از یهودیان برجسته تلاش کرده باشند تا آن را لغو یا تعدیل کنند اما موفقیتی نداشتند. در میان این یهودیان، اسحاق ابرونئیل برجسته است که به پادشاه فردیناند مبلغ قابل توجهی پول پیشنهاد کرد. طبق افسانه‌ای معروف، وقتی رئیس کل دستگاه تفتیش عقاید، توماس دو تورکمادا، از این موضوع آگاه شد، خود را به حضور پادشاه رساند و صلیبی را به پای او انداخت و گفت: «یهودا خداوند ما را به سی سکه نقره فروخت؛ اعلیحضرت در حال فروش مجدد او به سی هزار سکه است».
چند ماه قبل، یک آیین اعتراف اجباری در آویلا برگزار شد که در آن سه نوکیش و دو یهودی محکوم شده توسط دستگاه تفتیش عقاید به اتهام جنایت آیینی علیه یک کودک مسیحی (که به عنوان «کودک گارد» شناخته خواهد شد) زنده سوزانده شدند. این واقعه به ایجاد فضای مناسب برای اخراج کمک کرد.
پادشاهان کاتولیک دقیقاً نوشتن فرمان را به رئیس کل دستگاه تفتیش عقاید، توماس دو تورکمادا، و همکارانش سپرده بودند و سه شرط قبلی را برای آنها تعیین کرده بودند که می‌بایست در سند منعکس شود:
توجیه اخراج با متهم کردن یهودیان به دو جرم به اندازه کافی جدی - رباخواری و «اعمال بدعت‌آمیز»؛
زمان کافی برای یهودیان وجود داشته باشد تا بین تعمید یا احراج انتخاب کنند؛
کسانی که به قانون موسی وفادار می‌مانند بتوانند اموال منقول و غیرمنقول خود را در اختیار بگیرند، اگرچه با شروط مقرر در قوانین: آنها نمی‌توانستند طلا، نقره یا اسب با خود ببرند.
تورکمادا پیش‌نویس فرمان را در ۲۰ مارس ۱۴۹۲ به پادشاهان ارائه کرد، و پادشاهان آن را در ۳۱ مارس در گرانادا امضا و منتشر کردند.
اخراج > شرایط اخراج

بخش دوم فرمان شرایط اخراج را به تفصیل بیان کرد:
اخراج یهودیان نهایی بود: «ما موافقت می‌کنیم که همه یهودیان مرد و زن را از پادشاهی‌های خود بیرون کنیم و [دستور می‌دهیم] که هیچ‌کدام از آنها هرگز برنگردند یا به آنها بازنگردند».
هیچ استثنایی وجود نداشت، نه برای سن، اقامت و نه محل تولد - این شامل کسانی بود که در تاج‌های کاستیا و آراگون به دنیا آمده بودند و کسانی که از جاهای دیگر بودند.
یک دوره چهار ماهه وجود داشت که تا ۱۰ اوت ده روز دیگر تمدید می‌شد تا قلمروهای پادشاهان را ترک کنند. کسانی که در این مدت این کار را انجام نمی‌دادند یا بازمی‌گشتند، با مجازات اعدام و مصادره اموال خود مواجه می‌شدند. به همین ترتیب، کسانی که به یهودیان کمک می‌کردند یا آنها را پنهان می‌کردند، ممکن بود «تمام اموال، رعایا و قلعه‌ها و سایر ارث‌های خود را از دست بدهند».
در دوره تعیین شده چهار ماهه، یهودیان می‌توانستند املاک خود را بفروشند و عواید فروش را به صورت حواله‌های ارزی - نه به صورت سکه یا طلا و نقره زیرا صادرات آنها توسط قانون ممنوع بود - یا کالاهایی که به شرطی که اسلحه یا اسب نباشند، که صادرات آنها نیز ممنوع بود، ببرند.
اگرچه فرمان به تبدیل احتمالی اشاره نمی‌کرد، این جایگزین ضمنی بود. همانطور که مورخ لوئیس سوارز اشاره کرد، یهودیان «چهار ماه فرصت داشتند تا وحشتناک‌ترین تصمیم زندگی خود را بگیرند: ترک ایمان خود برای ادغام در آن [در پادشاهی، در جامعه سیاسی و مدنی]، یا ترک قلمرو برای حفظ آن». درامایی که یهودیان تجربه کردند توسط یک منبع معاصر مستند شده است:
«برخی از یهودیان، هنگامی که مهلت در حال اتمام بود، شب و روز در ناامیدی می‌گشتند. بسیاری از راه برگشتند ... و ایمان به مسیح را پذیرفتند. بسیاری دیگر، برای اینکه خود را از کشوری که در آن به دنیا آمده بودند محروم نکنند و اموال خود را در آن زمان به قیمت‌های پایین‌تری نفروشند، تعمید یافتند».
یهودیانی که تصمیم گرفتند تغییر دین ندهند «باید خود را برای خروج در شرایط بسیار سخت آماده می‌کردند». آنها مجبور بودند اموال خود را بفروشند زیرا زمان بسیار کمی داشتند و مجبور بودند مبالغ گاهی اوقات مضحکی را که به آنها پیشنهاد می‌شد به صورت کالاهایی که می‌توانستند حمل کنند، بپذیرند، زیرا صادرات طلا و نقره از پادشاهی ممنوع بود. امکان گرفتن برات نیز کمک زیادی نمی‌کرد زیرا بانکداران، که بیشتر ایتالیایی بودند، بهره‌های زیادی طلب می‌کردند.
آنها همچنین در بازپس‌گیری پول‌هایی که به مسیحیان قرض داده بودند، با مشکلات جدی مواجه بودند زیرا یا مهلت بازپرداخت پس از ۱۰ اوت، مهلت خروج آنها بود، یا بسیاری از بدهکاران ادعای «کلاهبرداری ربا» می‌کردند، زیرا می‌دانستند که یهودیان وقت کافی برای رسیدگی دادگاه‌ها به نفع آنها نخواهند داشت.
علاوه بر این، آنها مجبور بودند تمام هزینه‌های سفر را پرداخت کنند – حمل و نقل، نگهداری، کرایه کشتی‌ها، عوارض و غیره. این توسط اسحاق ابرونئیل سازماندهی شد، که کشتی‌ها را اجاره کرد (و مجبور به پرداخت قیمت‌های بسیار بالا شد)، و صاحبان کشتی‌ها در برخی موارد قرارداد را اجرا نکردند یا مسافران را کشتند تا آنچه را که داشتند بدزدند. ابرونئیل بر همکاری مقام سلطنتی و متحول لوئیس دو سانتانجل و بانکدار جنوایی فرانسیسکو پینلو حساب کرد. پادشاهان مجبور شدند دستوراتی برای حفاظت از یهودیان در طول سفر صادر کنند زیرا آنها از آزار و اذیت و سوء استفاده رنج می‌بردند.