stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آلبرتو دل کانتو
تأسیسات در آمریکای شمالی > اکتشافات

همچنین یک گروهی از بیسکایان و پرتغالی‌ها به رهبری مارتین دی گمون تشکیل شد، مثل شورشی و دردسر ساز در سال ۱۵۶۳، به او هدایت داده شد تا یک باشگاه در دره سن جوَن درست کند. با مرگ رهبر، گروه نیز متلاشی شد. اکنون بعضی از آنها توسط مارتین لوپز دی ایبارا، به عنوان فرماندار، رهبری می‌شوند که عبارت اند از؛ آلبرتو دیل کانتو، دیاگو د مونتی مایور، گسپر کستانو د سوسا و سایر هم‌دستان آینده شان مثل لوئیس د کارواخال دی لا کویوو.
در میان این همه گردشگران، آنها دره ایکستری مدورا را در آخر سال ۱۵۷۲ کشف کردند، مگر بنابر مشکلات پیش آمده تصمیم گرفتند تا به تأخیر آنجا را مسکونی سازند، چون «آن دره آنقدر زیبا بود که شما را وادار می‌کرد تا در آنجا زندگی کنید».
می‌شود گفت که همهٔ پرتغالی‌ها مانند دیل کانتو اند، او سر زمین‌های زیادی را می‌شناخت و هم آنها را درنوردید مانند؛ چی میتلا، کوپالا، سینالوا، توپیاو، گواتی ماپ را از طریق سن مارتین وسو بریتی، چلچی هایتس و ساین، نیویز و ریو گراندی و نوامبر دی دیوز و ویکتوریا را از راه فریسنیلو وزکاتیکاس و سیدروس و لوئیس کارواخال ی دی لا کووا. همچنین، احتمالاً او در سال ۱۵۶۹ مارتین لوپیز ایبارا را در یک سفر اکتشافی به‌طرف شمال همراهی کرده باشد.
تأسیسات در آمریکای شمالی > تأسیسات

بدون تردید در سال ۱۵۷۷، تاریخ تأسیس آلبرتو دیل کنتو، منطقه وسیعی شمال شرق، تقریباً به وسعت «کواچیچیلای بزرگ» پیوسته به مرکز نیوا لئیون و کاوهویلا متصل به شمال، قبلاً مورد کاوش قرار گرفته بود.
تأسیسات در آمریکای شمالی > تأسیسات > سیرالوو

همچنین دیل کانتو در سال ۱۵۷۷ منطقه معادن سان گریگوریو مانگو را که اکنون به سیرالوو مشهور است کشف کرده و در آنجا مسکن گزین شد. احتمالاً در دوازدهم مارس ۱۵۷۷، آلبرتو دیل کانتو به عنوان شهردار معادن سان گریگوریو و دره ایکستری مدورا توسط فرمان آقای مارتین لوپیز دی ایبارا، فرماندار نیوا ویزکایا منصوب شد.
کارواخال این شهر را به‌نام شهر لیوون در ۱۲ آوریل ۱۵۸۲ دوباره بنا نهاد. به هر صورت، هنگامی‌که خانواده سلطنتی او مستقر شدند، آلبرتو دیل کانتو، با ۲۵ سربازش به سالتیلو رفت.
تأسیسات در آمریکای شمالی > تأسیسات > مونکلووا

به‌تاریخ ۲۹ می ۱۵۷۷، آلبرتو دی کانتو، با توجه به اهمیت رگه نقره‌ای، شهرک میناس د لا ترینیداد را در نیوا ویزکایا تهداب گذاری کرد. همچنین او به عنوان شهردار معرفی شد که به دیگو د مونته مایور قدرت داد تا منطقه را آباد و آرام نماید.
در سند پارال کدام تاریخی مشخص نشده‌است، اما به احتمال زیاد، تهداب‌گذاری آن با تاریخ مقدسین مطابقت دارد. جشن تثلیث مقدس یکشنبه بعد از پنطیکاست (Pentecost)، پنجاه روز پس از عید پاک بود، طبق تقویم کنونی، باید ۲۹ می ۱۵۷۷ باشد.
لوئیس کارواخال که در سال ۱۵۸۲ توسط عهدنامه تسلیم‌ها مجبور به تأسیس شهرک‌ها شد، دوباره شهرکی را تحت نام نیوو المدین (مانکلووا) تأسیس کرد، بنابراین، به معادن المدین در کاستیل به عنوان بخشی از نیوا لئیون نام‌گذاری شد.
تأسیسات در آمریکای شمالی > تأسیسات > سالتیلو

دره کنونی سالتیلو توسط فرانسیسکو کانو در پایان سال ۱۵۶۸ ازمازاپیل که در تصرف نووا گالیسیا بود، به کاوش گرفته شد. مارتین لوپیز دی ایبارا همان منطقه را تحت اکتشاف گرفت و کمک‌های مالی را به نام نوا ویزکایا توزیع کرد. اما در سند دل پارال، چنین آمده‌است که کاپیتان آلبرتو دل کانتو ویلا د سانتیاگو (جیمز کبیر) د سالتیلو را در سال ۱۵۷۷ تأسیس کرد، با وجودی که این سند هیچ تاریخی را مشخص نکرده، اما به احتمال قوی روز ۲۵ ژوئیه جیمز کبیر باشد.
در یک چشم برهم زدن، آنها پیاده شدند، یک دایره تشکیل دادند و روی یک زانو افتادند. آنها شعار می‌دادند: «به نام فیلیپ دوم، پادشاه ما، ویلا د سانتیاگو دل سالتیلو تأسیس شد». دل کانتو شمشیر خود را از نیام برکشید و آب و خاک را برای پادشاهش مطالبه کرد. همچنین آلبرتو دل کانتو با دستور آرام کردن شهر پوتوسی و دره کویلا یا کوآهویلا در آنجا به عنوان شهردار مقرر شد.
تأسیسات در آمریکای شمالی > تأسیسات > مونتری

اگرچه مونتری به‌طور رسمی در سال ۱۵۹۶ تأسیس شد، می‌دانیم که به لطف یک دعوای قضایی به‌نام «سند پارال» آلبرتو دل کانتو دره اکستری مادورا را قابل سکنه ساخت و آنرا اوخوز د سانتا لوسیا (Ojos de Santa Lucia) نامگذاری کرد که امروزه شهر مونتری نامیده می‌شود. با وجودی که کدام تاریخی در این سند ذکر نشده‌است، به احتمال زیاد این ۱۳ دسامبر ۱۵۷۷، جشن سنت لوسی از سیراکوز، به عنوان شهردار معادن سن گرگوریو و دره اکسترمادورا باشد.
نام سیرو د لا سیلا نیز به آن نسبت داده شده‌است، زیرا به نظر او شبیه یک زین اسب سواری معلوم می‌شد. بدین منوال او از سیرو د لاس میتراس، سیرو دیل توپو چیکو و رودخانه سانتا کترینا نام برده‌است.
پنج سال بعد، در سال ۱۵۸۲، لوئیس کارواخال به افتخار سنت لوئیس نهم فرانسه، در کرانه شمالی اوجو د اگوا گرندی، شهرک سان لوئیس را تأسیس کرد، اگرچه در پس‌زمینه‌ای کار این‌طور به نظر می‌رسید که نام این شهر اشاره‌ای به نام خودش است، همان‌طوریکه با تأسیس ویلا دی لا کووا در سال ۱۵۸۳ نیز چنین شد. به هر حال، در تسلیم شدن به نیروهای شاه فیلیپ دوم، کارواخال چنین ابراز می‌دارد: «آیا مجبور می‌شوید به بخش‌هایی این سرزمین بروید، هر هدفی که دارید، باید آن را در میان مردم بیشتر پیگیری کنید تا به فرمانداری فلوریدا برسید»... «قسم به ایمان و سخنان راستین ما که آنچه از طرف ما به شما پیشنهاد می‌شود، آن را حفظ و برآورده می‌کنیم». افزون بر آن، در صورتی که کارواخال به تعهدات خود عمل نکند، دستور می‌دهیم تا آنها علیه شما اقدام کنند و آواز فرمان پادشاه و لرد خود سرپیچی نخواهد کرد».
سرانجام کارواخال، سرخ‌پوستان بومی را به بردگی می‌گیرد و پس از ۱۰ سال، آنچه را که در تسلیم و تهاجم حیله گرانهٔ خود به سایر پادشاهی‌ها مجبور به انجام آن بود، انجام نداد؛ بنابراین، این مسئله باعث کاهش احترام و جذابیت او می‌شود، توسط تفتیش عقاید و معاون ویلامانریک تحت تعقیب قرار می‌گیرد. او از ژانویه ۱۵۸۹، الی ۲۶ فوریه ۱۵۹۰ در توقیف بسر می‌برد. در طول زمانی‌که فرماندار کارواخال در مکزیکوسیتی زندانی بود، پادشاهی جدید لئون رو به افول گذاشت.
بعد از سپتامبر ۱۵۹۶ بود که دیگو د مونته مایور تصمیم گرفت تا برای اسکان مجدد به عنوان شهر متروپولیتن بانوی ما مونتری رهبری و تلاش کند. این یکی از دلایل دیگری بود که برای خوشحالی خود با نایب‌السلطنه تازه منصوب شده گاسپار دی زونیگا آسودو و ولاسکوی پنجم کنت مونتری در سال ۱۵۹۵ در دست گرفته بود.
تأسیسات در آمریکای شمالی > تأسیسات > پوتوسی

همچنین در سند پارال آمده‌است که آلبرتو دل کانتو، به دنبال دستوری که دریافت کرده بود… (پس از مسکونی کردن سانتا لوسیا) شهر پوتوسی و دره کویلا را آرام کرد. معلوم نیست منظورش کدام مسکونی کردن یا جمعیت است. شاید منظورش شهر پوتوسی، در دامنه سیرو ایل پوتوسی در (نیوو لیون) گالینیا باشد. برخی معتقدند که اشاره او به کترو سینیگاس است زیرا او در سال ۱۵۸۲ در ورودی لوئیس کارواخال سعی کرد، به پیروی از روند تسلیمی، بنیاد نووا ویزکایا را غصب کند.
تأسیسات در آمریکای شمالی > تحکیم و آرام سازی

او برای آرام کردن چیچیم کاها جنگید، از نیروی کاری زندانیان زیادی در معادن سانتا لوسیا (مونتری) و سن گرگوریو (سرالوو) که مالک آن بود، کار گرفت.
در ۲۹ ژانویه ۱۵۸۰، مارتین لوپز دی ایبارا توزیع زمین توسط آلبرتو دل کانتو، در منطقه سالتیلو، را تأیید کرد و دیگو د مونتمایر را شهردار معادن سن گرگوریو و شهر سالتیلو و دره اکسترمادورا، پوتوسی و نواحی آن برگزید.
آلبرتو دل کانتو در پایان سال ۱۵۸۲ بدون مخالفت لوئیس کارواخال را در دومین اقامت خود در آمریکا پذیرفت، اما او در همان وقت مجوز پادشاه فیلیپ، به عنوان یک پروژه، برای استعمار سرزمین‌های شمالی اسپانیای جدید را دریافت کرد. قلمرو جدید اساس سرزمین نیوو رینو د لیون بود که حدود قضایی آن از بندر پنوکو (وراکروز)، شمال وراکروز فعلی آغاز، ۲۰۰ لیگ (واحد طول که هر لیگ میان ۳٫۹ – ۷٫۴ کیلومتر است) به غرب و ۲۰۰ لیگ دیگر به شمال گسترش می‌یابد که در نتیجه یک مربع ۸۰۰ کیلومتری در هر ضلع خواهد داشت. با این حال توسعه این مساحت هجومی بر قلمرو شاهی نیوا ویسکایا که شهر جدیدالتاسیس سانتیاگو دل سالتیلو در دل آن قرار داشت، محسوب می‌شد.
اکنون تحت تأثیر کارواخال، فرماندار استان جدید آلبرتو دل کانتو به کار اکتشافی خود ادامه داد. در یکی از ورودی‌ها، او با افرادی از دیگو د مونتی مایور که قسم خورده بود تا زمانی که دل کانتو را نکشد ریش خود را کوتاه نخواهد کرد، جنگید. کارواخال می‌دانست که برای او هردو؛ یعنی ادامه اکتشاف و اداره پادشاهی جدید از اهمیت خاصی برخوردار است لذا، تصمیم می‌گیرد پیمانی غیرمتعارف ببندد: یعنی ازدواج آلبرتو دل کانتو با استوانیا مونته مایور، دختر مونته مایور وهمسر سوم و متوفی او، خوانا پورکالو.
تأسیسات در آمریکای شمالی > آزار و اذیت

در سال ۱۵۷۸ دکتر جرونیمو د اوروزکو، رئیس هیئت سلطنتی گوادالاخارا، فرمان دستگیری آلبرتو دل کانتو را صادر کرد، زیرا او به سالتیلو در ناحیه نووا گالیسیا، اصولاً در میان سرخ‌پوستانی که در صلح بودند وارد شده بود و آنها را به بردگی گرفته و متهم به جنایات جدی دیگری کرده بود. بالاخره، او اسیر شد اما بعداً به نووا ویزکایا گریخت، جاییکه فرماندار مارتین لوپز دی ایبارا نه تنها ازاو محافظت کرد، بلکه او را با سربازان و محافظین زیادی به سالتیلو فرستاد.
همچنین گفته می‌شود که آلبرتو دل کانتو، با فرار از حلقهٔ سلطنتی، وارد چیچی میکاز شد. بعداً، از اواخر سال ۱۵۷۹ تا اواسط سال ۱۵۸۱، زمانی که خبر مرگ جرونیمو اوروزکو در گوادالاخارا، رئیس‌جمهور پخش شد، به نیوو و لئون وارد شد.
پدر بالدو کورتس، اولین کشیش شهر سالتیلو و یکی از بنیان‌گذاران آن، برای دفاع و ایجاد موازنه میان مردم اصلی این شهر با سربازان اسپانیایی مقابله می‌کند و نشان می‌دهد که اعمال آنها (سربازان اسپانیایی) اقدام توهین‌آمیز به خداوند است و در صورت ادامه این وضعیت، عفو را از آنها سلب می‌کند. به علاوه، او با آلبرتو دل کانتو مقابله می‌کند و او را در برابر دادگاه تفتیش عقاید محکوم می‌کند.
در سال ۱۵۸۸ او را یکی از خویشاوندان تفتیش عقاید مکزیک نامیدند و به همین دلیل او دیگو د مونتی مایور را از سالتیلو همراهی کرد تا لوئیس کارواخال را دستگیر کند. در سال ۱۵۸۹، بالدو کورتس پدر او را چنین محکوم کرد: این آقا زاده کانتو، قبل از ازدواج با استفانیا، با خشواش (همسر دون دیگو د مونته مایور)، در آماسیاتو زندگی می‌کرد و به همین دلیل او را کشت.
در ۱۵ نوامبر ۱۵۹۳، فرای پابلو د گونگورا فرانسیسکن روحانی، دل کانتو را در برابر دادگاه تفتیش عقاید مکزیک به دلیل داشتن رابطه بدنام با همسر دیگو دو مونتی مایور محکوم کرد. این احتمال وجود دارد که این شکایات به سمع دیگو د مونتی مایور رسیده باشد تا تحت پیگرد قانونی قرار نگیرد.
آلبرتو دل کانتو به دلیل دعوت به یهودیت (موقعیت بسیار رایج در میان پرتغالی‌ها) توسط اداره مقدس زندانی شد، اما او فرار کرد و در میان بومیان منطقه زندگی کرد تا اینکه بی‌گناه شناخته شد و اتهامات علیه او رفع شد. از سوی دیگر، این مسئله واضح بود که آلبرتو دل کانتو نماینده منافع مارتین لوپز دی ایبارا، معاون فرماندار نووا ویزکایا و عموی فرانسیسکو دی ایبارا، یک گروه متخاصم لوئیس د کارواخال بود، لذا، ورود او به قلمرو پادشاهی جدید لئون ممنوع شد.
تأسیسات در آمریکای شمالی > داستان‌های عاشقانه

آلبرتو دل کانتو به‌خاطر رفتار ماجراجویانه و مردانگی‌اش متمایز بود. زنان به او تمایل زیاد داشتند. بنا بر اظهارات پابلو د گونگورا، دل کانتو با دونا خوانا پورکالو، همسر سوم دیگو د مونتی مایور رابطه داشته‌است. با شنیدن این موضوع در سال ۱۵۸۱، دیگو د مونتی مایور با شمشیر زن خود را کشت و قول داد تا زمانی که دل کانتو را هم نکشد ریش و موهایش را کوتاه نخواهد کرد. اگرچه بعضی‌ها معتقدند که در آن زمان این مرد حق کامل داشت که این کار را برای رفع بدنامی که رخ داده بود انجام دهد، اما حقیقت این است که دیگو د مونتی مایور جبراً به معادن سن گرگوریو سرالوو فرار کند و سپس مجبور شد خود را به عنوان شهردار سالتیلو در برابر آلبرتو دل کانتو منصوب کند.
دیگو د مونتی مایور که قبلاً از ناحیه نووا ویزکایا به سمت کارواخال رفته بود با آلبرتو دل کانتو چندین بار جنگید. گزارش‌هایی از وقایع دریای پسکوریا، لئون، معادن سن گرگوریو و معادن ترینیداد در این مورد نیز وجود دارد. در مورد دون لوئیس کارواخال، فرماندار پادشاهی جدید لئون، صلح میان این دو کاپیتان برای او سودمند واقع شد و برای اینکه دل کانتو جبهه خود را تغییر دهد، با ازدواج با استوانیا، دختر خوانا پورکالو و دیگو د مونتی مایور در آخر سال ۱۵۸۷، منجر به صلح میان آنها شد.
تأسیسات در آمریکای شمالی > ازدواج و خانواده

او در سال ۱۵۸۷ با استوانیا پروکالو د مونتی مایور ازدواج کرد و اولین پسرش میگل د مونی مایور را در اواخر سال ۱۵۸۷ به دنیا آورد. در خاتمه سال ۱۵۸۹ دومین پسرش تولد شد که با نام دیگو د مونتی مایور غسل تعمید داده شد، سپس در سال ۱۵۹۳ آنها صاحب یگانه دختر خود، الویرا شدند.
گفته می‌شود که استوانیا اعلام کرد که دل کانتو واقعاً با مادرش (یعنی خشواش) رابطه داشته و با متهم کردن شوهرش از استفاده نمودن نام خانوادگی کانتو امتناع ورزید و فرزندانش نیز نام خانوادگی مادری را انتخاب کردند.
تأسیسات در آمریکای شمالی > وفات

او در سال ۱۶۱۱ به عنوان عضو شورای شهر در بونا ویستا هیسندا نزدیک سالتیلو درگذشت.
کتابشناسی

del Hoyo, Eugenio (2005). Historia del Nuevo Reino de León (1577-1723) (به اسپانیایی). Fondo Editorial de Nuevo León. ISBN 9789709715071.
ریچارد مردیت

ریچارد مردیت (به انگلیسی: Richard Meredith؛ ۲۲ دسامبر ۱۹۳۲ – ۶ فوریهٔ ۲۰۲۵) بازیکن هاکی روی یخ اهل ایالات متحده آمریکا بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع، برندهٔ ۱ مدال طلا و ۱ مدال نقره شده‌است.
مسجد خواجه مرجان‌لی

| مسجد خواجه مرجان‌لی | مسجد خواجه مرجان‌لی |
| --- | --- |
دین: دین
وابستگی: اسلام
شاخه/سنت: شیعه
مکان: مکان
مکان: شوشی
معماری: معماری
گونه: مسجد
سبک: معماری اسلامی
بنیان‌گذاری: سده ۱۸ میلادی
مناره(ها): none
مسجد خواجه مرجان‌لی (ترکی آذربایجانی: Xoca Mərcanlı məscidi) یک مسجد واقع در خیابان میرزا علی‌اکبر صابر محله خواجه مرجان‌لی در شهر شوشی است. این مسجد در سده هجدهم میلادی ساخته شد.
میفیلد، کانزاس

مکان
| Mayfield, Kansas | Mayfield, Kansas |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location of Mayfield, Kansas: Location of Mayfield, Kansas
ایالت: کانزاس
شهرستان: Sumner
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۱۱ مایل مربع (۰٫۲۸ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۱۱ مایل مربع (۰٫۲۸ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۲۸۳ فوت (۳۹۱ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۱۱۳
 • برآورد (۲۰۱۱): ۱۱۲
 • تراکم: ۱۰۲۷٫۳/مایل مربع (۳۹۶٫۶/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: ۶۷۱۰۳
کد منطقه: ۶۲۰
FIPS کد: ۲۰-۴۵۲۷۵
GNIS feature ID: ۰۴۷۰۱۷۲
میفیلد (به انگلیسی: Mayfield) شهری در ایالت کانزاس کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱۱۳ نفر بوده‌است.
بندر بیلبائو

| بندر بیلبائو | بندر بیلبائو |
| --- | --- |
fa (in English: Expected satiety): fa
موقعیت: موقعیت
کشور: اسپانیا
موقعیت: بیلبائو، سرزمین باسک
مختصات : ۴۳°۲۱′۰۹″شمالی ۳°۰۲′۵۶″غربی﻿ / ﻿۴۳٫۳۵۲۴°شمالی ۳٫۰۴۸۹°غربی﻿ / 43.3524; -3.0489
جزئیات: جزئیات
بنیادگذاری: ۱۳۰۰
بهره‌برداری توسط: بنادر دولتی
در تملک: بیلبائوپورت
نوع بندرگاه: بین‌المللی
اندازه: ۱۷ کیلومتر
آمار: آمار
تناژ سالانه کالاهای عمومی: ۳۲٫۱ میلیون تن (۲۰۱۶)
حجم سالانه كانتينر ها: ۵۹۶٬۶۸۸ واحد TEU (۲۰۱۶)
ارزش کالای عمومی: ۶۵٫۲ میلیون یورو (۲۰۱۶)
وب‌گاه https://www.bilbaoport.eus: وب‌گاه https://www.bilbaoport.eus
بندر بیلبائو در خلیج بیلبائو آبرا و در امتداد خور بیلبائو در بیسکای (سرزمین باسک) قرار دارد. امکانات اصلی در شهرداری‌های سانتورتزی و زیربنا، تقریباً ۱۵ کیلومتر (۹٫۳ مایل) غربی بیلبائو واقع شده‌اند. همچنین به نام‌های بندر خارجی و سوپراپورتو شناخته می‌شود، این مجموعه بندری شامل ۳٫۱۳ کیلومتر مربع (۷۷۳ جریب) زمین و ۱۶٫۹۴ کیلومتر مربع (۴۱۸۶ جریب) آب در امتداد ۱۷ کیلومتر (۱۰٫۶ مایل) از خط ساحلی است.
ولینگ مونیکیپلیتی

مکان در Sweden
| Vellinge Municipality Vellinge kommun | Vellinge Municipality Vellinge kommun |
| --- | --- |
شهرداری: شهرداری
  نشان:   نشان
مختصات: ۵۵°۲۸′۰۰″شمالی ۱۳°۰۱′۰۰″شرقی﻿ / ﻿۵۵٫۴۶۶۷°شمالی ۱۳٫۰۱۶۷°شرقی﻿ / 55.4667; 13.0167: مختصات: ۵۵°۲۸′۰۰″شمالی ۱۳°۰۱′۰۰″شرقی﻿ / ﻿۵۵٫۴۶۶۷°شمالی ۱۳٫۰۱۶۷°شرقی﻿ / 55.4667; 13.0167
استان: استان اسکونه
Seat: ولینیه
مساحت: مساحت
 • کل: ۷۰۴٫۰۱ کیلومتر مربع (۲۷۱٫۸۲ مایل مربع)
 • خشکی: ۱۴۳٫۱۸ کیلومتر مربع (۵۵٫۲۸ مایل مربع)
 • آب: ۵۶۰٫۸۳ کیلومتر مربع (۲۱۶٫۵۴ مایل مربع)
 : Area as of January 1, 2010.
جمعیت (June 30, 2012): جمعیت (June 30, 2012)
 • کل: ۳۳٬۱۷۲
 • تراکم: ۴۷/کیلومتر مربع (۱۲۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (CEST)
کد ایزو ۳۱۶۶: ISO 3166-2:SE
سوئد: اسکونه
Municipal code: 1233
وبگاه: www.vellinge.se
ولینگ مونیکیپلیتی (به سوئدی: Vellinge Municipality) یک ناحیه شهری در سوئد است که در استان اسکونه واقع شده‌است.
خواهرخوانده

شهرهای ترگوویشته و گریمن خواهرخوانده‌های ولینگ مونیکیپلیتی هستند.
باب وایت (هاکی روی یخ)

| باب وایت | باب وایت |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۲ ژوئیهٔ ۱۹۳۵ استراتفورد، انتاریو
ملیت: کانادا
باب وایت (انگلیسی: Bob White؛ زادهٔ ۲۲ ژوئیهٔ ۱۹۳۵) بازیکن هاکی روی یخ اهل کانادا بود.
فیل ماره

فیل ماره در سال ۱۹۷۹
فیل ماره (انگلیسی: Phil Mahre؛ زادهٔ ۱۰ مهٔ ۱۹۵۷) اسکی‌باز آلپاین، و راننده خودروی مسابقه‌ای اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال طلا در بازی‌های المپیک زمستانی ۱۹۸۴ اشاره کرد.
تد جان بلومن

تد جان بلومن (انگلیسی: Ted-Jan Bloemen؛ زادهٔ ۱۶ اوت ۱۹۸۶) اسکیت‌باز سرعت اهل پادشاهی هلند است.
آنتونی جوزف درکسل بیدل سنیور

| آنتونی جوزف درکسل بیدل سنیور | آنتونی جوزف درکسل بیدل سنیور |
| --- | --- |
بیدل در ۱۹۱۸: بیدل در ۱۹۱۸
زادهٔ: ۱ اکتبر ۱۸۷۴ فیلادلفیا، پنسیلوانیا،  U.S.
درگذشت: ۲۷ مهٔ ۱۹۴۸ (۷۳ سال) فیلادلفیا، پنسیلوانیا، U.S.
آرامگاه: وودلندز
همسر: کوردلیا راندل بردلی
فرزندان: ۳، شامل آنتونی جوزف درکسل بیدل جونیور
بیدل در قامت یک بکسر در ۱۹۰۹
آنتونی جوزف درکسل بیدل سنیور (.Anthony Joseph Drexel Biddle Sr) (زادهٔ ۱۸۷۴- درگذشت ۱۹۴۸)، میلیونری بود که ثروتش او را به سمت تئاتر، نوشتجاتی که خود منتشر می‌کرد، ورزش و پرداختن به مسیحیت به صورت تمام وقت سوق داد.
کتاب «پدر فیلادلفیایی من» و نمایشنامه و فیلم «شادترین میلیونر» از آن او است. او مردانی را برای مبارزه تن به تن در جنگ جهانی اول و دوم تعلیم داد، عضوی از جامعه جغرافیای آمریکا بود و جنبشی را به نام «Athletic Christianity» بنا کرد که در نهایت ۳۰۰ هزار عضو از سراسر جهان جذب نمود. مقاله‌ای منتشر شده در مجله اسپورتس ایلاستریتد درسال ۱۹۵۵ او را «بزرگترین آماتورِ بوکس» و نیز «عامل اصلی در بنیان‌گذاری مجدد بوکس به عنوان ورزش قانونی و در زمان خودش، قابل توجه» نامید.
اوان زندگی

او در ۱ اکتبر ۱۸۷۴ در فیلادلفیا، پنسیلوانیا از ادوارد بیدل دوم و امیلی درکسل متولد شد. او نوه بانکداری به نام انتونی جوزف درکسل و نوه-نوهٔ بانکداری به نام نیکولاس بیدل بود. بیدل فارغ‌التحصیل دانشگاه هایدلبرگ بوده است.
حرفه

بیدل افسر سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا، متخصص جنگ رو در رو و نویسنده کتاب یا انجام بده یا بمیر: کتاب راهنمای مبارزه فردی بود. این کتاب به نحوه مبارزه از جمله چگونگی استفاده از چاقو، به‌کارگیری مهارت جنگیدن با دست خالی، می‌پردازد. و به نیروی دریایی ایالات متحده در جنگ‌های جهانی اول و دوم و مأموران ویژه اداره تحقیقات فدرال (FBI) آموزش می‌دهد. او را می‌توان در مستند کوتاه Soldiers of the Sea محصول شرکت RKO دید که در حال آموزش است. او نه تنها متخصص جنگ بلکه پیشکسوت تعلیم نیروی دریایی ایالات متحده در جنگ با سرنیزه و جنگ تن به تن به‌شمار می‌رود. وی سبک خود را بر پایه شمشیر بازی نهاد، هر چند این روش به دلیل غیر واقعی بودن در نبردهای نظامی غیر واقعی می‌نمود، بعضاً مورد انتقاد قرار می‌گرفت.
او در سال ۱۹۱۷در سن ۴۱ سالگی به نیروی دریایی پیوست و مافوقان خود را ترغیب کرد تا بوکس را در آموزش به تازه سربازان نیروی دریایی بگنجاند. او در سال ۱۹۱۹، به درجه سرگردی و در سال ۱۹۳۴ به درجه سرهنگ دومی نایل شد. بیدل در لندزداون، پنسیلوانیا درست خارج از فیلادلفیا، یک مرکز آموزش نظامی افتتاح کرد و ۴ هزار نفر را آموزش داد. آموزش او شامل ساعت‌های طولانی تمرین ورزش سوئدی و ژیمناستیک و مهارت‌هایی از قبیل استفاده از قمه، شمشیر نظامی، خنجر، سرنیزه در جنگ و نیز کار با نارنجک دستی، بوکس، کشتی، ساوات و جوجیتسو بود. او به مدت دو سال در گارد ملی خدمت کرد.
بیدل که بوکسور ورزیده‌ای بود با جک جانسون مبارزه کرد و بوکس را به جین تونی آموزش داد. او حتی میزبان مهانی چای با طعم بوکس در منزلش بود، جاییکه بوکسورهای دیگر در چند راند به مصاف او می‌رفتند و در نهایت به صرف شام به این خانواده ملحق می‌شدند. مسابقه‌ای در فوریه ۱۹۰۹ با فیلادلفیا جک اوبراین با حضور سران اجتماع از جمله زنان درلباس شب شیک و مد روز برگزار شد.
او در چهارم ژوئیه ۱۹۱۹، داور نبرد میان جک دمپسی و جس ویلارد شد.
بیدل، در پنجم فوریه ۱۹۲۰، در کسوت ریاست هیئت نظارت بر بوکس غیر نظامیان و نیروی دریایی نیویورک، به عضویت اتحادیه بین‌المللی بوکس درآمد.
بیدل در طی جنگ جهانی دوم، به سمت خود با درجه سرهنگی به نیروی دریایی بازگشت و به آموزش نبرد تن به تن به تازه سربازان پرداخت.
حرفه > آثار

بیدل در نشریات هم‌دستی برآتش داشت. او وقتش را صرف گزارشگری ورزشی برای Public Ledger کرد و به شوخی خود را «فقیرترین و پولدارترین گزارشگر در فیلادلفیا» نامید. او نیز Philadelphia Sunday Graphic را برای مدت کوتاهی احیا کرد قبل از این‌که این دفتر مطبوعاتی مجبور به بستن شود و نشریه کوتاه هفتگی به نام The People را تأسیس کرد. او پس از ساماندهی انتشارات درکسل بیدل، به مدت دو سال سرپرست آن بود.
زندگی شخصی

بیدل درسال ۱۸۹۵ با کوردلیا راندل بردلی ازدواج کرد. حاصل این ازدواج:
آنتونی جوزف درکسل پسر (زاده ۱۸۹۷ – درگذشته ۱۹۶۱)
کوردلیا راندل بردلی (زاده ۱۸۹۸- درگذشته ۱۹۸۴)‏
لیوینگستون لادلو بیدل (۱۸۹۹–۱۹۸۱)‏
او در ۲۷ می ۱۹۴۸ بر اثر خونریزی مغزی و مسمومیت ناشی از اورمیک در گذشت و در قبرستان وودلندزدر فیلادلفیا به خاک سپرده شد.
میراث

دخترش، کوردلیا درکسل بیدل، با کایل کرایتون (پدر رابرت کرایتون) در نگارش رمانی با مضمون خانواده‌اش در سال ۱۹۵۵ همکاری کرد. در سال ۱۹۵۶ این رمان به نمایش‌نامه‌ای با بازیگری والتر پیجون تبدیل شد. در سال ۱۹۶۷، فیلم موزیکالی که بر مبنای داستان خوش بخت‌ترین میلیونر ساخته شد، آخرین فیلم موزیکال بود که والت دیزنی شخصاً به دست گرفت. بیدل در این فیلم از سوی فرد مک موری به ایفای نقش پرداخت.
برای مطالعه بیشتر

The Washington Post; ۱۷ اوت ۱۹۳۳ "Helen Avis Howard Engaged To Anthony J. Drexel Jr. Dr. and Mrs. Clinton Howard, of Atlanta, have announced the engagement of their daughter. Miss Helen Avis Howard, to Mr. Anthony Joseph Drexel 3d, son of Mr. and Mrs. Anthony Joseph Drexel Jr. of Philadelphia."
Time; ۴ ژوئن ۱۹۴۸ "Died. Colonel Anthony Joseph Drexel Biddle Sr. , 73, muscular Christian, father of the wartime ambassador to the governments in exile; following a cerebral hemorrhage; in Syosset, N.Y. He founded the Drexel Biddle Bible Classes in 1907 (their curriculum of fighting-&-praying ultimately attracted 200,000 members), taught jujitsu and dirty fighting to Marines in both World War."
The New York Times; ۱۴ اکتبر ۲۰۰۴ "Nicholas Duke Biddle, 83, Scion of Wealth Who Helped the Poor. Nicholas Duke Biddle, scion of two prominent American families who helped refugees from Cuba and Caribbean, dies at age 83. Mr. Biddle was originally named Anthony Joseph Drexel Biddle III, after his father, Anthony Joseph Drexel Biddle Jr. , a prominent diplomat."
رنز، جورجیا

مکان
| Wrens, Georgia | Wrens, Georgia |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location in Jefferson County and the state of جورجیا: Location in Jefferson County and the state of جورجیا
ایالت: جورجیا
شهرستان: Jefferson
مساحت: مساحت
 • کل: ۳ مایل مربع (۷٫۹ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۳ مایل مربع (۷٫۹ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۴۰۷ فوت (۱۲۴ متر)
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • کل: ۲٬۱۸۷
 • تراکم: ۷۷۱٫۳/مایل مربع (۲۹۲٫۹/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (Eastern (EST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کدs: 30818, 30833
کد منطقه: 706
FIPS code: 13-84456
GNIS feature ID: 0333472
رنز، جورجیا (به انگلیسی: Wrens, Georgia) یک شهر در ایالات متحده آمریکا با جمعیت ۲٬۱۸۷ نفر است که در جورجیا واقع شده‌است.
موقعیت جغرافیایی

موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
Localidades na vizinhança
جنگ داخلی

نگاره‌ای گرفته‌شده پس از پایان نبرد گتیسبرگ که از یکم تا سوم ژوئیه ۱۸۶۳ در اطراف شهر گتیزبرگ، پنسیلوانیا میان نیروهای ارتش اتحادیه و نیروهای ارتش ایالات مؤتلفه درگرفت.
این نبرد، خونین‌ترین نبرد جنگ داخلی آمریکا به‌شمار می‌آید.
جنگ داخلی یا خانه‌جنگی یا جنگ شهروندی هرگونه درگیری مسلحانه عُمده در داخل کشوری واحد است که هدف از آن کسب غنیمت یا هدفی سیاسی از جمله به دست آوردن حاکمیت باشد. به عبارت دیگر جنگ داخلی به مبارزه میان جناح‌های سیاسی یا مناطق مختلف در داخل مرزهای یک کشور یا جنگ بین گروه‌های مختلف مردم در داخل یک کشور یا جنگ بین شهروندان یک کشور یا نظامیان و شبه نظامیان مسلح یک کشور گفته می‌شود. در سال‌های اخیر با نقش آفرینی و دخالت نیروهای خارجی و تأمین هزینه از سوی کشورهای دیگر در درگیری‌های درونی یک کشور، دادن عبارت «جنگ داخلی» به این درگیری‌ها کار مشکلی است. میانگین طول این جنگ‌ها هفت سال است.
اغلب مورخان می‌پندارند که جنگ‌های داخلی از نوع جنگ‌های درجه دوم به‌حساب می‌آید. این قبیل جنگ‌ها برخلاف سایر جنگ‌ها موجب پراکندگی و تخریب روحیه و وحدت ملی و مذهبی افراد جامعه می‌گردد؛ بنابراین می‌توان اظهار نمود که فقدان وفاق فرهنگی و نظام اجتماعی منشأ جنگ‌های داخلی است. با آغاز جنگ‌های داخلی، خانواده‌ها، جامعه‌ها و یک پارچگی کشورها از هم می‌پاشد؛ زیرا هنگامی که جنگ داخلی اتفاق می‌افتد، هیچ‌کس از آثار جنگ بی نصیب نمی‌ماند، اسیران به قتل می‌رسند خانه‌ها ویران می‌شوند و افراد غیرنظامی آسیب می‌بینند.