اسکای‌فال
بازخوردها > نقدها و نظرات

رسانهٔ گلوبال‌پست در گزارشی نوشت که فیلم اسکای‌فال موفق شده «در مجموع، بازخوردهای مثبت منتقدان و طرفداران» را به‌دست‌آورد. پایگاه اینترنتی راتن تومیتوز نیز اعلام کرد که این فیلم بر اساس رأی ۳۸۴ نفر، موفق به دریافت امتیاز میانگین ۸/۲ از ۱۰، معادل با رضایت ۹۲ درصدی کارشناسان شد. در جمع‌بندی نظرات این پایگاه آمده که «سم مندس با یک اکشن هیجان‌انگیز، هوشمندانه، سکسی و میخکوب‌کننده، باند را به صحنه بازگردانده تا عنوان یکی از بهترین فیلم‌های ۰۰۷ تا به امروز را احراز کند». بر اساس نظر ۴۹ منتقد در وبگاه متاکریتیک، امتیاز میانگین (وزنی) ۸۱ از ۱۰۰ نصیب اسکای‌فال شد که بیانگر «تحسین همگانی» بود. نظرسنجی‌های سینماسکور نیز نشان دادند که از «A+» تا «F»، میانگین نمرهٔ تماشاگران به این فیلم «A» است.
جمعی از منتقدان عرصهٔ سینما از جمله کیت مویر از روزنامهٔ تایمز، فیلیپ فرنچ از روزنامهٔ آبزرور و دنیل کروپا از رسانهٔ آی‌جی‌ان همراه با چند منتقد دیگر از روزنامه‌های آیریش ایندیپندنت و دیلی رکورد درصدد پاسخ به این پرسش برآمدند که آیا اسکای‌فال می‌تواند بهترین فیلم جیمز باند باشد یا نه. رابی کولین در روزنامهٔ دیلی تلگراف نوشت که اسکای‌فال «در اغلب لحظات، خیره‌کننده و در تمام لحظات، بی‌پروا» است و علاوه بر اکشن فوق‌العاده، طنز و احساسات را هم پوشش می‌دهد. تاد مک‌کارتی از مجلهٔ هالیوود ریپورتر معتقد بود که اسکای‌فال «بی‌نهایت جذاب است و در همان حال، یک جریان زیرپوستی از مضامین طنز را به طرز جالبی به تصویر می‌کشد». او در ادامه افزود که حال‌وهوای فیلم از «سنگینی و پیچیدگی نسبی» برخوردار است. پیتر دی‌بروژ از مجلهٔ ورایتی نیز عقیده داشت که بزرگ‌ترین نقطهٔ قوت فیلم در آن است که روی شخصیت‌پردازی و صحنه‌های اکشن به یک اندازه تمرکز کرده و به هر دو فرصت داده تا برای جلب توجه مخاطبان، به جای این که باهم رقابت کنند، همزیستی داشته باشند. به نظر منولا دارگیس از روزنامهٔ نیویورک تایمز، اسکای‌فال «دنبالهٔ بهتری برای کازینو رویال» شده؛ ولی «به جای این که خارق‌العاده باشد، پُرزرق‌وبرق است و آهسته و پیوسته کم‌هیجان می‌شود».
کیم نیومن در مجلهٔ امپایر به مرور فیلم پرداخت و نتیجه گرفت که «اسکای‌فال تقریباً تمام آن چیزی است که در قرن ۲۱ از باند انتظار می‌رود: باحال اما نه حیله‌گر؛ معتقد به رویکردهای سنتی، اما تا به امروز، در هیجاناتش جدی و در شخصیتش نسبتاً پیچیده بوده؛ هرچند، حس شوخ‌طبعی دارد که آن هم چندان مشهود نیست». اوا سولک هم در تارنمای مجلهٔ فوربز نوشت که «باند درحال پیر شدن است و گاهی از پا می‌افتد؛ اما خوشبختانه اعتماد به نفسش را از دست نمی‌دهد. به‌علاوه، او دوباره شوخ‌طبع شده و می‌تواند حتی در بدترین شرایط هم جواب دندان‌شکن بدهد و مثل گذشته به پرچم بریتانیا پای‌بند بماند». راجر ایبرت از روزنامهٔ شیکاگو سان– تایمز به فیلم حداکثر امتیاز چهار ستاره داد و دربارهٔ آن نوشت: «یک جشن تمام‌عیار، مسرت‌بخش و هوشمندانه برای یکی از نمادهای محبوب فرهنگی». رایان گیلبی در مجلهٔ خبری نیو استیتسمن نوشت که «خاطره‌بازی در این فیلم رخنه کرده» و ادامه داد که «گاهی، روش‌های قدیمی بهترین هستند».
بسیاری از منتقدان، هنرنمایی دنیل کریگ را به‌عنوان بازیگر نقش اصلی تحسین کردند. راجر ایبرت نوشت که در این فیلم «دنیل کریگ روی نقشی تسلط پیدا کرده که پیش از این در کازینو رویال به خوبی ایفا کرده بود؛ اما در فیلم ذره‌ای آرامش چندان خوب نبود». فیلیپ فرنچ نیز گفت که «کریگ تلاش می‌کند تا از سایهٔ [شان] کانری خارج شود». ادوارد پورتر در روزنامهٔ ساندی تایمز نوشت که «کریگ شخصیت قلدر، خشک و باهوش باند را ارتقا داده است». رایان گیلبی معتقد بود که کریگ «به شخصیت باند خو کرده، بدون آن که خصیصهٔ سگ‌جانی او را نادیده بگیرد».
عملکرد بازیگران نقش مکمل نیز تحسین شد. راجر ایبرت عنوان کرد که اسکای‌فال «برای جودی دنچ، که از بهترین بازیگران نسل خودش است، بالأخره نقش شایسته‌ای دست‌وپا کرده. نقشی که فراتر از یک همبازی است؛ چراکه زمان زیادی از فیلم به او اختصاص یافته، دیالوگ‌هایش کوبنده است و شخصیتش بسیار پیچیده‌تر و دلسوزتر از آن چیزی شده که ما از این مجموعه انتظار داریم». جنی مک‌کارتنی نیز نظر مشابهی در روزنامهٔ ساندی تلگراف درج و حضور دنچ را در این فیلم «فوق‌العاده درخشان» توصیف کرد. مک‌کارتنی در ادامه افزود که «دوربین اغلب و به‌طور بسیار معنادار روی او ملایمت به خرج می‌دهد». به باور مک‌کارتنی، خاویر باردم نقش رائول سیلوا را «با اشتیاقی ترسناک» بازی کرده است. هنری کی میلر از مجلهٔ سینمایی سایت اند ساوند نیز در توصیف شخصیت سیلوا گفت که او «اصیل‌ترین دشمن باند در این چند دهه» است.
توانایی سایر بازیگران اسکای‌فال نیز مورد بررسی منتقدان قرار گرفت. برای مثال، کیم نیومن «گرمی و جذابیت» در اجرای فینی را قابل توجه یافت. از طرف دیگر، منتقدانی همچون ادوارد پورتر، دنیل کروپا و الیور لیتلتون از وبگاه پلی‌لیست، به عملکرد رالف فاینز در نقش مالوری و بن ویشاو در نقش کیو اشاره کردند.
آن هورنادی در روزنامهٔ واشینگتن پست نوشت که سم مندس با ارائهٔ فیلمی «درخشان، اُس‌وقُس‌دار و باکلاس… که به اندازهٔ مناسب برای میراث [مجموعهٔ جیمز باند] و خلق چیزهای بدیع احترام قائل شده» جان تازه‌ای در این مجموعه دمیده است. کیم نیومن و دنیل کروپا نیز مندس را برای کارگردانی سکانس‌های اکشن ستودند. کروپا در این باره نوشت که «مندس نه تنها می‌تواند صحنه‌های اکشن را کارگردانی کند، بلکه می‌تواند آنها را زیبا جلوه دهد». هنری کی میلر نیز نظر مشابهی داشت و ضمن تحسین مندس، او را شایسته می‌دید تا تعداد بیشتری از فیلم‌های جیمز باند را کارگردانی کند. فیلم‌برداری راجر دیکینز نیز مورد تحسین قرار گرفت. نیومن اظهار داشت که دیکینز توانسته «تأثیرگذارترین عناصر بصری در این مجموعه را از دههٔ ۱۹۶۰ ارائه دهد». میلر نیز در توصیف فیلم عنوان کرد که «تصویربرداری‌ها فوق‌العاده درخشان» شده‌اند.
ترانهٔ تیتراژ اسکای‌فال نیز مورد توجه گسترده واقع شد. روزنامهٔ وال استریت ژورنال نوشت که «وجود پشتوانهٔ ارکستری به آن جاودانگی کلاسیک می‌بخشد و آن را از ترانه‌های معمولی پاپ متمایز می‌کند… از این گذشته، اشعار آن با تهدید به خشونت و مرگ آمیخته‌اند». نیل مک‌کورمیک از دیلی تلگراف هم اشعار این ترانه را «کمی شوم» توصیف کرد. مجلهٔ هالیوود ریپورتر نوشت که «با نوای شورانگیز خواننده، ترانهٔ اسکای‌فال بی‌شک مثل یک تم جیمز باندی به نظر می‌رسد» و حال‌وهوای آن «[خاطرات] دههٔ ۱۹۶۰ را زنده می‌کند؛ دورانی که تم جیمز باند مثل ترانهٔ گلدفینگر روان، فریبنده و فراتر از زندگی بود».
اسکای‌فال از گلایه‌ها در امان نماند. بسیاری از تماشاچیان به دو ساعت و نیم زمان نمایش فیلم انتقاد کردند. عدهٔ دیگری معتقد بودند که یک سوم پایانی فیلم «کشدار» شده و با ضرباهنگ دو سوم ابتدایی آن متناسب نیست. ژان بروکز در تارنمای روزنامهٔ گاردین نوشت که «احساسات‌گرایی امکان قضاوت دربارهٔ فیلم را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد». دنیل کروپا عقیده داشت که باند گرل‌ها «ضعیف‌ترین جنبهٔ اسکای‌فال» هستند و «نائومی هریس در نقش مأمور عملیاتی افتضاح است». سوزان گاتری از روزنامهٔ نیو دیلی به‌طور مشابه نوشت که با وجود باند گرل‌هایی همچون پوسی گالور در گلدفینگر (۱۹۶۴) و هانی رایدر در دکتر نو (۱۹۶۲)، سورین یک نسخهٔ آبکی است. فیلیپ فرنچ هم گفت که «طنزپردازی در اغلب موارد سطحی است و طبق معمول، باند خیلی راحت به دام می‌افتد و خیلی راحت فرار می‌کند». ادوارد پورتر نیز عقیده داشت که سکانس اوج فیلم کمی مأیوس‌کننده شده و «اگرچه نقاط ضعف در بخش‌های پایانی مهم نیستند، ولی سکانس کوتاه اختتامیهٔ فیلم فوق‌العاده شده».
انتقادها از صحنهٔ کشته شدن سورین و به‌ویژه اظهار نظر باند دربارهٔ «هدر رفتن نوشیدنی اسکاچ» شدید بود. جید بودوسکی از مؤسسهٔ سینمایی ترایبکا آن صحنه را «ناخوشایند» توصیف کرد و افزود که چنین چیزی ناشی از رویکرد سابق فرانچایز در قبال زنان به‌عنوان «اقلام یک‌بار مصرف» است چراکه به آنان فقط به چشم «ابژهٔ جنسی، لذت‌جویی و ابزار پی‌رنگ» می‌نگرد. در طرف دیگر، عده‌ای از این صحنه دفاع کردند و آن را برای تکمیل شخصیت‌پردازی باند به‌عنوان یک فرد بی‌عاطفه مناسب می‌دیدند. کلاوس دادز هم معتقد بود که حذف جودی دنچ از نقش ام — که تحت تأثیر موج انتقادات فمینیستی در دههٔ ۱۹۹۰ به فیلم‌های باند اضافه شده بود — به معنای بازگشت رویکردهای مردسالارانه به این فرانچایز است. او در ادامه افزود: «اسکای‌فال در پایان پیشنهاد می‌کند که برای حفظ امنیت بریتانیا در این روزگار پُردردسر، به مردان میانسال و مسن (که کت و شلوارهای خوش‌دوخت می‌پوشند) احتیاج است تا اداره‌ها و عملیات‌ها را مدیریت کنند».