stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اوتررا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= اندلس, 23x15px|border |alt=|link= اسپانیا
| اوتررا | اوتررا |
| --- | --- |
شهرداری: شهرداری
Town Hall: Town Hall
  پرچمنشان:   پرچمنشان
بخش خودمختار:  اندلس
استان: سویا (استان)
کومارکا: La Campiña
حکومت: حکومت
 • شهردار: Francisco Jiménez Morales (PA)
مساحت: مساحت
 • کل: ۶۸۴٫۲۶ کیلومتر مربع (۲۶۴٫۱۹ مایل مربع)
ارتفاع(متر بالاتر از سطح دریا): ۴۹ متر (۱۶۱ فوت)
جمعیت (۲۰۱۲): جمعیت (۲۰۱۲)
 • کل: ۵۱۸۸۷
 • تراکم: ۷۶/کیلومتر مربع (۲۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (CEST (GMT +2))
کد پستی: ۴۱۷۱۰
کد منطقه: +34 (Spain) + 95 (Sevilla)
وبگاه: www.utrera.org
اوتررا (به اسپانیایی: Utrera) یک دهستان‌ در اسپانیا است که در استان سویا واقع شده‌است.
خصوصیات

اوتررا ۶۸۴٫۲۶ کیلومترمربع مساحت و ۵۱٬۸۸۷ نفر جمعیت دارد و ۴۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کلت خدایش بود

| کلت خدایش بود | کلت خدایش بود |
| --- | --- |
کارگردان: لوئیجی باتسلا   جو داماتو (دستیار کارگردان)
تدوین‌گر: لوئیجی باتسلا
تاریخ‌های انتشار:  ۱۹۷۲ (۱۹۷۲)  
مدت زمان: ۸۲ دقیقه
کشور: ایتالیا
زبان: ایتالیایی 
کُلت خدایش بود (ایتالیایی: La colt era il suo Dio) یک وسترن اسپاگتی به کارگردانی لوئیجی باتسلا است که در سال ۱۹۷۲ منتشر شد. لوئیجی باتسلا در این فیلم از صحنه‌هایی از دو فیلم قبلی خود استفاده کرد.
گزیدهٔ بازیگران

جف کامرون
کریستا نل
دانلد اوبراین
جانفرانکو کلریچی
آتیلیو دوتزیو
رتنبورگ اب در تاوبر

مکان
| رتنبورگ اب در تاوبر   | رتنبورگ اب در تاوبر   |
| --- | --- |
Plönlein with Kobolzeller Steige and Spitalgasse: Plönlein with Kobolzeller Steige and Spitalgasse
  نشان:   نشان
ایالت: بایرن
منطقه اداری: Middle Franconia
ناحیه: Ansbach
حکومت: حکومت
 • شهردار: Walter Hartl (Für Rothenburg)
مساحت: مساحت
 • کل: ۴۱٫۴۵ کیلومتر مربع (۱۶٫۰۰ مایل مربع)
ارتفاع: ۴۳۰ متر (۱۴۱۰ فوت)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: ۹۱۵۴۱
کدهای شماره‌گیری: ۰۹۸۶۱
پلاک خودرو: AN
وبگاه: www.rothenburg.de
شهر رتنبورگ اُب در تاوبر (به آلمانی: Rothenburg ob der Tauber) در ایالت بایرن در کشور آلمان واقع شده‌است.
اودی، بوتسوانا

مکان در 25px بوتسوانا
| Oodi | Oodi |
| --- | --- |
ناحیه: ناحیه کگاتلنگ
جمعیت (2001): جمعیت (2001)
 • کل: ۳٬۴۴۰
اودی (به انگلیسی: Oodi) روستایی در ناحیهٔ کگاتلنگ کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۳٬۵۵۰ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۱٬۶۹۱ نفر مرد و ۱٬۸۵۹ نفر زن بوده‌اند.
کامیار (خواننده)

| کامیار | کامیار |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: کامیار احمدزاده
نام(های) دیگر: کامیار (KamyaR)
زاده: ۷ آذر ۱۳۵۷ ‏(۴۶ سال)   مهاباد، ایران
ژانر: پاپ، آراندبی و موسیقی بین‌المللی
پیشه: خواننده و تهیه‌کننده و تنظیم‌کننده
ساز(ها): پیانو
سال‌های فعالیت: ۱۳۸۲ تاکنون
ناشر(ان): ترانه ریکوردز، رادیو اینترنتی جوان، کلتکس ریکوردز و پاور ریکوردز
همکاری‌های مرتبط: بلک کتس، ملانی، رضا پیشرو، شهرام شب‌پره، ستار، حسین تهی، نریمان، عزیز ویسی، سعید پانتر
وبگاه: وبگاه کامیار
کامیار احمدزاده، معروف به کامیار (سیاه کوتی)(گتو)(زادهٔ ۷ آذر ۱۳۵۷ در مهاباد) خوانندهٔ ایرانی است. کامیار در سال ۱۳۵۹ هنگامی که 1 ساله بود همراه با خانواده‌اش به کشور فرانسه و شهر پاریس مهاجرت کرد و در آنجا بزرگ شد.
در 16 سالگی به رشته تجربی رفت و هم کلاس هایش به او لقب گتو یا سیاه کوتی را دادند.یعنی میوه ای اسرار آمیز و درخشان.
در آنجا به مدت ۸ سال به هنرستان موسیقی رفت و پیانو را به عنوان ساز اصلی خود می‌نواخت. در طول این زمان، کامیار روی مخلوط‌کردن موسیقی سنتی خاورمیانه و آراندبی متمرکز شده بود. قبل از حرفه‌ای‌شدن در موسیقی، کامیار برای مطالعهٔ انگلیسی در دانشگاه سوربن جدید در پاریس حضور پیدا می‌کرد.
در سن ۱۸ سالگی، کامیار متوجه شور و شوق خود برای خوانندگی به سبک‌های آراندبی، موسیقی سول و فانک تحت تأثیر از استیو واندر شد. اما راه به تحقق‌رسیدن رویایش و تبدیل‌شدن به یک نوازنده حرفه‌ای آسان نبود و مانند بسیاری از اجراهای اولیه‌اش در خیابان‌ها و ایستگاه‌های مترو، در کنار بهترین دوست و شریکش حکیم راچک (Hakim Rachek) آغاز کرد.
در سال ۱۳۸۲، کامیار پاریس را ترک کرد و به لس آنجلس به منظور دنبال‌کردن حرفهٔ موسیقی خود در صنعت موسیقی فارسی رفت و به موفقیتی به عنوان خواننده جدید گروه محبوب فارسی بلک کتس دست یافت. او با این گروه آلبوم فریاد گربه سیاه را به بازار عرضه کرد. او با قطعه جون خودت به اوج شهرت با بلک کتس رسید. او به مدت ۳ سال در گروه بلک کتس فعالیت کرد و بعد از ۳ سال از این گروه جدا شد.
بعد از جدایی از بلک کتس، تا به امروز، او در بریتانیا، کانادا، اروپا، آسیا، و آمریکا تورهای کنسرت داشته‌است.
در آبان ۱۳۸۸، کامیار سرود ملی آمریکا را در یک بازی بسکتبال در لیگ ان‌بی‌ای در مرکز استیپلز در لس آنجلس اجرا کرد.
از طریق مخلوط‌کردن سبک آراندبی با روش‌ها و مقیاس‌های خاورمیانه، کامیار توانست به صنعت موسیقی بین‌المللی راه پیدا کرده و با برخی از بزرگ‌ترین اسطوره‌هایش مانند استیوی واندر بخواند.
اولین آلبوم کامیار به نام «دوباره» در سراسر جهان در آبان ۱۳۸۹ منتشر شد و تحسین منتقدین را به خاطر آوردن یک صدای بین‌المللی به صنعت موسیقی فارسی و شکستن موانع سنتی معمولی پاپ فارسی دریافت کرد. تمام آهنگ‌های این آلبوم به تهیه‌کنندگی و تنظیم خود کامیار و رحیم راچک ساخته شد به‌جز «ای جان» که توسط پیام شمس تنظیم شد.
او در فصل اول مسابقه صدای برتر هم نقش داور و مربی را ایفا کرد.
آلبوم‌ها

همراه بلک کتس جیغ گربه‌ها
دوباره - ۱۳۸۹
تک‌آهنگ‌ها

نترسید
ای جان
نمی‌دونم
دوباره
عاشق می‌مونم
نزدیک من
یه عاشق
تو با منی
دل منو بردی
صد در صد
تکراری
اصلاً یه وضعی
چی سرم اومد
مگه دیوونم
بدو بیا
رد دادم
امشب
یه بوس بده
دل من
دوست دارم
یواش یواش
قربونت برم
جون
رویاییه دنیام
زن زندگی آزادی
ایران مال ماست
همیشه ایران
آزادی
همخوانی‌ها

تو می‌تونی (همراه با شهرام شب‌پره)
پاشو (همراه با رضا پیشرو)
از دست تو (همراه با حسین تهی)
داره باورم می‌شه (همراه با سعید پانتر)
ناز نکن (همراه با نریمان)
همسفر (همراه با ستار)
خوشحالم (همراه با ملانی)
لرزان (همراه با عزیز ویسی)
تموم شد (همراه با رضا پیشرو)
قسم (فیلم ۱۳۹۷)

| قسم | قسم |
| --- | --- |
کارگردان: محسن تنابنده
تهیه‌کننده: الهام غفوریجلیل شعبانی
نویسنده: محسن تنابنده
بازیگران: مهناز افشارسعید آقاخانیحسن پورشیرازیمهران احمدی
موسیقی: یحیی سپهری شکیب
فیلم‌بردار: تورج اصلانی
تدوین‌گر: خشایار موحدیان
توزیع‌کننده: فیلمیران
تاریخ‌های انتشار: بهمن ۱۳۹۷ (جشنواره فجر)  ۹ مرداد ۱۳۹۸
کشور: ایران
زبان: فارسی 
فروش گیشه: ۲٬۸۵۹٬۸۱۱٬۰۰۰ تومان
قسم  فیلمی به نویسندگی و کارگردانی محسن تنابنده و تهیه‌کنندگی الهام غفوری و جلیل شعبانی که در سال ۱۳۹۷ تولید شده‌است. فیلم قسم در سی و هفتمین دوره جشنواره فیلم فجر رونمایی شد.
این فیلم از تاریخ ۹ مرداد ۱۳۹۸ در سینماهای ایران اکران شد.
داستان

این فیلم دربارهٔ قتل زنی به نام رضوان است که خانواده و اقوام آن به دنبال ثابت کردن قاتل بودن به شوهر وی بهمن به دادگاه هستند.
روال دادگاه ۵ سال به نتیجه رسیدن پروندهٔ قتل را به تعویق انداخته و این آخرین دادگاهی است تشکیل خواهد شد و اگر قسامه انجام نشود رأی به برائت داده خواهد شد. همهٔ خانواده معتقدند که شوهرش قاتل است، آن‌ها با اتوبوس خلیل برادر شوهر راضیه (خواهر بزرگتر رضوان) از گرگان به مشهد برای مراسم قسامه می‌روند. در این میان، خسرو همسر راضیه سر زده به جمع آن‌ها می ‌آید و با تصمیم قصاص برای بهمن مخالفت می‌کند، حتی راضیه را تهدید به طلاق می‌کند، بعد از یک مشاجره از اتوبوس پیاده شده و برمی‌گردد و...
بازیگران

مهناز افشار در نقش راضیه
سعید آقاخانی در نقش خسرو
حسن پورشیرازی در نقش خلیل
مهران احمدی در نقش بهمن
حسین ملکی در نقش عمو قاسم
گیتی معینی در نقش عمه بتول
آزاده مهدی زاده در نقش مرضیه
نازنین فلاحی در نقش رعنا
حسین پور کریمی در نقش مرتضی
سامان ارسطو در نقش محمود
زهرا بهروزمنش در نقش نجمه
مجتبی طباطبایی در نقش جلیل
مسعود سخایی در نقش حسن
رامین مشارع در نقش رحمان
فاطمه مرتاضی در نقش زن عمو قاسم
محمد تنابنده در نقش کاظم
محمود صامت در نقش جلال
عباس شجاع در نقش ناصر
صاعد رمضانی در نقش نادر
ناهید قهرمانی در نقش آهو
داریوش اشرفی در نقش عمو غدیر
مسعود بهارلو در نقش کمال
بردیا غلامی در نقش کریم
جشنواره‌ها > سی و هفتمین دوره جشنواره فیلم فجر

| قسمت | نامزد | نتیجه |
| --- | --- | --- |
| بهترین فیلمنامه | محسن تنابنده | نامزدشده |
| بهترین بازیگر نقش اول زن | مهناز افشار | نامزدشده |
| بهترین بازیگر نقش مکمل مرد | حسن پورشیرازی | نامزدشده |
| بهترین تدوین | خشایار موحدیان | نامزدشده |
| بهترین صدابرداری | مهدی ابراهیم‌زاده | نامزدشده |
| بهترین جلوه‌های ویژه میدانی | زنده یاد ارشا اقدسی | نامزدشده |
جشنواره‌ها > بیستمین دوره جشن حافظ

| قسمت | نامزد | نتیجه |
| --- | --- | --- |
| بهترین فیلم | الهام غفوری ، جلیل شعبانی | نامزدشده |
| بهترین کارگردانی | محسن تنابنده | نامزدشده |
| بهترین بازیگر زن | مهناز افشار | نامزدشده |
| بهترین تدوین | خشایار موحدیان | نامزدشده |
| بهترین فیلمبرداری | تورج اصلانی | نامزدشده |
دیگر جوایز :
برنده تندیس بهترین فیلم از نگاه مخاطبان برای محسن تنابنده در مراسم اهدای جوایز نهمین جشنواره فیلم استرالیا (۱۳۹۹)
برنده تندیس بهترین کارگردانی برای محسن تنابنده در مراسم اهدای جوایز نهمین جشنواره فیلم استرالیا (۱۳۹۹)
قالپاق

یک کلاهک برنجی رزوه‌ای روی چرخ گاری با توپی به سبک توپخانه.
قالپاق‌های گوناگون خودروها.
قالپاق یا سرپوش چرخ (به انگلیسی: Hubcap)، صفحه گردی است که جنبه تزیینی داشته و بخش مرکزی چرخ (توپی چرخ) را می‌پوشاند.
سرپوش چرخ خودرو برای پوشاندن توپی و محل اتصال پیچ و مهره‌های چرخ استفاده می‌شود تا از تجمع گرد و خاک و رطوبت جلوگیری کند. همچنین جنبه زیبایی و تزیینی برای خودرو نیز دارد.
جنس قالپاق‌ها از قدیم تا کنون تغییر زیادی کرده‌است و به سمت سبک‌تر و مقاوم‌تر شدن رفته‌اند. قالپاق‌ها غالباً دارای نماد شرکت یا برندی در وسط خود هستند که به زیبایی آنها می‌افزاید.
این کلمه از زبان ترکی آذربایجانی به معنی درپوش قابلمه' گرفته شده‌است که دلیل آن نیز شباهت ظاهری آنهاست. اصلی‌ترین طراحی قالپاق توسط دایملر و بوش بوده است.
انواع کاربرد

خودروهایی که چرخ‌های فولادی مهر شده دارند اغلب از سرپوش‌هایی استفاده می‌کنند که تمام چرخ را می‌پوشانند. خودروهای با رینگ‌های آلیاژی یا چرخ‌های فولادی شکل‌دار و طرح‌دار، معمولاً از قالپاق‌های کوچک‌تری استفاده می‌کنند که گاهی «سرپوش مرکزی» نامیده می‌شوند.
خودروهایی که دارای رینگ فولادی هستند دارای قالپاق‌های بزرگ و آنهایی که دارای رینگ‌های آلیاژی هستند دارای قالپاق‌های به مراتب کوچکتر هستند.
در برخی خودروها، قالپاق یا سرپوش می‌تواند برای مخفی کردن لاستیک زاپاس خارجی نصب شده در قسمت عقب خودرو نیز به کار رود.
قالپاق‌ها انواع مختلفی دارند که اصلی‌ترین آنها قالپاق اسپرت و فابریک می‌باشد و قالپاق‌های اسپرت در رنگ‌ها و طرح‌های مختلف به خودرو زیبایی بیشتری می‌دهند. قالپاق‌ها بسته به اندازهٔ رینگ فولادی اندازه‌های متفاوتی دارند به‌طور مثال رینگ‌های فولادی ۱۳ اینچ برای ماشین‌هایی همچون پراید و تیبا استفاده می‌شود.
تاریخچه

قالپاق چرخ برای اولین بار در سال ۱۶۸۰ در کالسکه نیوتن مورد استفاده قرار گرفتند. اولین قالپاق‌های چرخ بیشتر با نام قالپاق‌های گرد و غبار یا قالپاق‌های روغن شناخته می‌شدند. این قالپاق‌ها روی توپی مرکزی که به چرخ‌های چوبی، فولادی یا سیمی متصل می‌شد، بسته می‌شدند. این نوع قالپاق‌ها از ابتدای ساخت خودرو تا سال ۱۹۳۲ رایج بودند. قالپاق‌های پیش از ۱۹۱۵ عمدتاً از جنس برنج ساخته می‌شدند که با نیکل آبکاری شده بودند. قالپاق‌های دههٔ ۱۹۲۰ اکثراً آلومینیومی بودند. قالپاق‌های روغن برای چرخ‌های سیمی با برندهایی همچون هوک، هایس، فریر، دایتون، بوفالو، هاوس، فلپس، پاسکو، راج ویتورث، باد و استوارت از انواع کمیاب به‌شمار می‌روند. هنگامی که مشتری برای خرید چرخ‌های سیمی مراجعه می‌کرد، نام تجاری سازندهٔ خودرو در قسمت مرکزی قالپاق حک می‌شد. از سال‌های ۱۹۲۷ و ۱۹۲۸ بود که اولین قالپاق‌های مرکزی فشاری روی چرخ‌های سیمی ظاهر شدند. پس از سال ۱۹۳۲، تقریباً تمام خودروها از قالپاق مرکزی فشاری در قسمت میانی چرخ‌های سیمی، فولادی یا چوبی خود استفاده می‌کردند. قالپاق‌های چرخ سیمی در دههٔ ۱۹۳۰ دارای یک سامانه گیره نگه‌دارنده فنری بودند که از همان زمان تا به امروز روی قالپاق‌ها و سرپوش‌های مرکزی انواع خودرو و کامیون مورد استفاده قرار گرفته‌است.
چرخ‌های فولادی در دههٔ ۱۹۳۰ دارای گیره‌های نگه‌دارنده بودند که روی چرخ نصب و به لبه پشتی قالپاق چفت می‌شدند. چرخ‌های چوبی جزو امکانات سفارشی بودند. قالپاق‌های این مدل از یک پایه بزرگ کرومی تشکیل می‌شد که شبیه قارچ به یک پایه کرومی کوچکتر منتهی می‌شد و آرم سازنده روی آن قرار داشت. قسمت استوانه‌ای‌شکل بین دوپایه معمولاً به رنگ سیاه درمی‌آمد تا این تصور ایجاد شود که پایه بالایی معلق است. این قالپاق‌ها معمولاً از برنج، فولاد یا آلومینیوم ساخته می‌شدند.
در اواسط دههٔ ۱۹۳۰ اولین سرپوش‌های یک‌تکه که تمامی چرخ را به‌جزء بخش کوچکی از طوقه در مجاورت تایر می‌پوشاندند، به بازار آمد.
کورد و هادسن موتور از پیشگامان در این عرصه بودند. کورد یک سرپوش کرومی ساده تولید کرد که سطح رویی صاف و قسمت کناری سوراخ‌دار داشت. سرپوش هادسن مسطح بود با لبهٔ میانی و در قسمت مرکزی آن کلمات "Hudson" ,"Hudson Eight"، یا "Terraplane" درج می‌شد.
این شکل با ضربه‌گیرهای رزوه‌ای که روی بعضی خودروهای مسابقه‌ای و خودروهای مجهز به چرخ‌های سیمی اصیل نیز دیده می‌شوند، متفاوت است. با اینکه ضربه‌گیرهای رزوه‌ای ظاهری شبیه به قالپاق‌های اولیه دارند، اما عملکرد اصلی آن‌ها با رزوه‌های خود چرخ، نگه داشتن آن جایگزین پیچ و مهره است.
تاریخچه > همه‌گیر شدن قالپاق با چرخ‌های فولادی

هم‌زمان با رواج چرخ‌های فولادی پرس‌شده در دههٔ ۱۹۴۰، این چرخ‌ها اغلب به همان رنگ بدنهٔ خودرو رنگ‌آمیزی می‌شدند. قالپاق‌ها بزرگتر شدند تا مهره‌های چرخ که برای نصب چرخ‌های فولادی استفاده می‌شدند را بپوشانند. بدین ترتیب، ضمن محافظت از مهره‌ها یا پیچ‌های چرخ در برابر زنگ‌زدگی و خوردگی (که می‌توانست جدا کردن آن‌ها هنگام نیاز به تعویض چرخ و تعمیر تایر را دشوار کند)، نقش حفاظتی نیز داشتند.
در برخی خودروها علاوه بر سرپوش مرکزی، یک رینگ تزیینی کرومی که به لبهٔ خارجی طوقهٔ چرخ متصل می‌شد نیز یک امکان انتخابی محسوب می‌شد. از دیگر سو، سرپوش چرخ که همهٔ سطح چرخ را می‌پوشاند نیز محبوبیت یافت. این مدل به‌طور فزاینده‌ای جنبهٔ تزیینی پیدا کردند و معمولاً از فولاد ضدزنگ یا کرومی ساخته می‌شدند. خودروهای پایه‌ای به صورت استاندارد مجهز به قالپاق‌های ساده، بدون تزیینات و ارزان‌قیمت بودند که به دلیل اندازه و شکلشان با نام‌هایی همچون «قالپاق بی‌پولی» یا «قالپاق کاسه‌ای» خوانده می‌شدند. انواع مختلفی از سرپوش‌های یک‌تکه با طراحی متنوع به صورت گزینه‌ای وجود داشت و گاهی به صورت استاندارد روی مدل‌های لوکس‌تر ارائه می‌شدند. همچنین صدای ایجاد شده از قالپاق‌های فلزی می‌توانست در صورت شل شدن مهره‌های چرخ هشداردهنده باشد. در طول دههٔ ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، خودروسازان سرپوش‌های چرخ‌پره‌ای از جنس فولاد ضدزنگ را ارائه کردند که ظاهر چرخ‌های پره سیمی سنتی و پرهزینه‌تر را شبیه‌سازی می‌کردند.
با ورود چرخ‌های منیزیمی یا آلومینیومی به بازار، سرپوش چرخ به راهی ارزان برای تقلید ظاهر آن‌ها تبدیل شد. سرپوش چرخ پلاستیکی (که در انگلستان به «تزیین طوقه» نیز شناخته می‌شوند) در دههٔ ۱۹۷۰ پدیدار شدند و در دههٔ ۱۹۸۰ رواج یافتند. اولین خودروی سواری که از سرپوش چرخ تماماً پلاستیکی استفاده کرد، شورولت مونتزا با طراحی «تیغه بادی» بود که در رنگ‌های مختلف عرضه شد.
تنوع و تعداد قالپاق‌های عرضه شده به عنوان تجهیزات اصلی خودرو افزایش یافته‌است. پلاستیک تا حد زیادی جایگزین فلز به عنوان ماده اصلی برای تولید قالپاق و تزیین طوقه شده، و در مواردی که هنوز از چرخ‌های فولادی استفاده می‌شود، معمولاً به رنگ مشکی رنگ‌آمیزی می‌گردند تا از میان بریدگی‌های موجود در تزیین طوقه چرخ کمتر به چشم آیند. امروزه در خودروهای مدرن، سرپوش چرخ کامل بیشتر در مدل‌های ارزان قیمت و تریم‌های پایه دیده می‌شود، در حالیکه در مدل‌های لوکس یا با گرایش به عملکرد و اسپرت از رینگ‌های آلیاژی استفاده می‌شود. البته حتی در رینگ‌های آلیاژی مدرن نیز عموماً از درپوش مرکزی کوچک و متحرک (مشابه در اندازه به اولین قالپاق‌ها) استفاده می‌شود. تنوع تزیینات طوقه برای هر خودروی خاص به میزان قابله توجهی گسترش یافته‌است؛ به عنوان مثال، برای بی‌ام‌و Z3 مدل ۲۰۰۳، ۲۳ آپشن مختلف طوقه عرضه شده بود.
سرپوش مرکزی کوچک با لوگوی خودروساز
قالپاق «کاسه‌ای» روی چرخ فولادی رنگ‌شده
سرپوش چرخ از جنس فولاد ضدزنگ
سرپوش با طرح شبیه‌سازی «چرخ سیمی» و تزئین چرخان
ویژگی‌ها و طراحی

اغلب روی قالپاق، نماد بازرگانی یا نماد سازنده خودرو یا سازنده قالپاق حک می‌شود. قالپاق‌های قدیمی معمولاً آبکاری کروم داشتند و بسیاری از آن‌ها پره‌های تزیینی، اما غیرکاربردی، داشتند. قالپاق‌ها همواره بخش مهمی در سبک آرت دکو به‌شمار می‌رفتند، نمونه‌ای زیبا از این امر، نوار تزئینی از قالپاق‌ها در بخش بالایی و عقب‌نشسته یکی از حلقه‌های تزیینی اطراف ساختمان کرایسلر در محله منهتن است.
بخش دیگری از تاریخچهٔ قالپاق‌ها به تمایل آن‌ها به جدا شدن و افتادن در جاده‌های نامناسب به دلیل برخورد با دست‌انداز بازمی‌گردد. با این حال، درپوش‌های مرکزی نسبت به قالپاق‌های یک‌تکه که گاهی بسیار سنگین بودند، کمتر جدا می‌شوند. در برخی از مناطق آمریکا و مکزیک، گاراژهایی وجود داشت که دیوارهای آن‌ها با قالپاق‌های مختلفی که در اطراف افتاده بودند تزیین می‌شد و عموماً برای فروش نیز گذاشته می‌شدند.
این مشکل حتی با وجود سیستم‌های مختلف نگه‌دارنده که طراحی شده‌اند، همچنان پا برجاست. سیستم نگه‌دارندهٔ قالپاق‌ها معمولاً به یکی از شکل‌های زیر هستند: گیره‌ای (فنر فولادی یا پلاستیکی که شیاری در چرخ را درگیر می‌کند) پیچی (یک بست رزوه‌دار قالپاق را نگه می‌دارد) یا واشری پلاستیکی متصل به خود مهره‌ها. قالپاق‌های گیره‌ای عموماً با برخورد چرخ با چاله یا جدول به‌طور ناگهانی جدا می‌شوند، در حالیکه احتمال لرزیده و باز شدن قالپاق‌های پیچی در طول زمان وجود دارد که باعث ایجاد صدا و لرزش می‌شود.
به منظور پیشگیری از گم شدن قالپاق، مالکان، تزیینات پلاستیکی طوقه را با استفاده از بست کمربندی پلاستیکی مخصوص (که به رنگ نقره‌ای هم برای همین منظور عرضه می‌شوند) به خود چرخ متصل می‌کنند. یک کیت شامل بسته‌ای حاوی بست‌های کمربندی یدک، یک جفت انبر برش، و دستکش پزشکی امکان جدا کردن آسان تزیینات نصب شده در صورت پنچری چرخ را میسر می‌سازد.
در آمریکا، در فرهنگ خودروهای سفارشی (دههٔ ۱۹۵۰ تا اوایل دههٔ ۱۹۶۰ میلادی)، تزیین کردن خودرو با سرپوش چرخ یک مدل دیگر رایج بود. دو مورد از سرپوش‌های بسیار پرطرفدار عبارت بودند از: سرپوش کادیلاک مدل ۱۹۵۰ (با نام "سمبررو") و سرپوش اولدزموبیل مدل‌های ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۵ که شبیه یک سه پرهٔ بزرگ و چرخان بود. از جمله عرضه‌کنندگان مطرح در این بازار، می‌توان از برند "Mooneyes" (که پس از نام مؤسس شرکت یعنی Dean Moon، نام‌گذاری شده بود) نام برد که از اولین ارائه‌دهندگان قالپاق‌ها و سرپوش‌های چرخ به صورت مستقل برای خودروهای هات‌راد و سفارشی محسوب می‌شد.
"مرکز قالپاق" در تگزاس.
قالپاق پلاستیکی میتسوبیشی لانسر که یک چرخ فولادی را پوشانده و دارای لوگوی خودروساز است.
یک قالپاق گم‌شده در کنار جاده.
بست کمربندی برای جلوگیری از جدا شدن اتفاقی قالپاق.
کاربرد در مسابقات اتومبیل‌رانی

نوع دیگری از سرپوش چرخ، با نام‌های «پوشش چرخ»، «پوشش لبه» یا «توربوفن»، از دههٔ ۱۹۷۰ میلادی با برند آلمانی ساخت چرخ اتومبیل بی‌بی‌اس اتوموتیو شناخته می‌شود. این سرپوش‌ها ابتدا به چرخ متصل شده، سپس به شکلی پیچ می‌شوند که گویی راننده یا مکانیک در حال بستن چرخ به خودرو در جهت تعویض چرخ هستند. به‌طور معمول از آلومینیوم ساخته می‌شوند و طوری طراحی می‌شوند که جریان هوا را برای خنک‌کاری ترمزها هدایت کرده و درنتیجه نیروی رو به پایین بر اساس شکل سرپوش، ایجاد کنند. از این رو، این سرپوش‌های چرخ کاربرد عملی دارند و نه صرفاً تزیینی.
به منظور دور زدن قوانین فنی فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی (FIA) در فصل مسابقات فرمول یک فصل ۲۰۰۶ مبنی بر اینکه «تمام چرخ‌ها باید از یک ماده فلزی همگن ساخته شده باشند»، نوعی از جنس پلیمر تقویت شده با الیاف کربن راه خود را به فرمول یک پیدا کرد. این ایده خلاقانه اولین بار توسط اسکودریا فراری (که BBS تامین‌کننده چرخ‌هایش بود) استفاده شد. در جایزه بزرگ ترکیه ۲۰۰۶، سرپوش‌های چرخ عقب توسط تیم‌های تویوتا و تورو روسو نیز به کار رفت، و بدین ترتیب استفاده از آن‌ها بین سایر تیم‌ها گسترش یافت. پیش از ممنوع شدن در جهان خودرو پی‌پی‌جی ایندی سری ۱۹۹۴، سرپوش‌های چرخ در پیست‌های پرسرعت محبوبیت داشتند تا این که تیم پنسکه نشان داد که این پوشش‌ها می‌توانند ۲٫۵٪ مقاومت هوا (نیروی پسار) را کاهش دهند.
قالپاق غیر چرخان

قالپاق غیر چرخان حتی در زمان حرکت وسیله نقلیه، وضعیت قرارگیری خود را حفظ می‌کند. از نمونه‌های این نوع قالپاق، می‌توان به طراحی به کار رفته در رولز-رویس اشاره کرد که قسمت مرکزی آن‌ها دارای وزنه است و به‌طور مستقل از چرخ می‌چرخد، بنابر این نشان "RR" حتی حین حرکت وسیله نقلیه، قابل خواندن است.
همچنین، این طراحی امکان قراردادن پیام‌ها یا تبلیغات روی قالپاق، به نحوی که در حال حرکت وسیله نقلیه نیز قابل خواندن باشد را فراهم می‌کند. قالپاق‌های غیر چرخان با تبلیغات را می‌توان روی خودروهای مسابقه‌ای، تاکسی‌ها، وسایل نقلیه تجاری، ماشین‌آلات صنعتی، اتوبوس‌ها و خودروی گلف یافت.
نمایشگاهی از قالپاق‌های دهه ۱۹۲۰ و ابزار مربوطه.
سرپوش چرخ مسابقه‌ای بی‌بی‌اس دهه۱۹۸۰.
آغاجان سیدی

| آغاجان سیدی | آغاجان سیدی |
| --- | --- |
نمایندهٔ مردم ولایت کاپیسا در دوره شانزدهم (پارلمان افغانستان): نمایندهٔ مردم ولایت کاپیسا در دوره شانزدهم (پارلمان افغانستان)
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۹۵۷ ‏(۶۸ سال) ولسوالی حصه اول کوهستان، ولایت کاپیسا، افغانستان
ملیت: افغانستان
پیشه: سیاستمدار
آغاجان سیدی (زاده ۱۳۳۶ ولایت کاپیسا) سیاستمدار افغانستان و نماینده مردم ولایت کاپیسا در دوره شانزدهم مجلس نمایندگان است. وی در مجلس شانزدهم نمایندگان افغانستان عضو کمیسیون امور دفاعی و تمامیت ارضی می‌باشد.
زندگی‌نامه

آغاجان سیدی زاده ۱۳۳۶ از منطقۀ سنجن حصه اول ولایت کاپیسا می‌باشد. تحصیلات متوسطه خود را در لیسه/دبیرستان سنجن در سال ۱۳۵۹ به پایان رسانید و پس از آن وارد جبهه جنگ شد. زبان مادری او پشه‌ای است.
دیگر فعالیت‌ها

دیگر فعالیت‌های ایشان:
قوماندان جهادی.
نوده (آبیک)

مکان
| نوده (آبیک) | نوده (آبیک) |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۶°۱۴′۴۶″شمالی ۵۰°۲۳′۰۹″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۲۴۶۱۱۱°شمالی ۵۰٫۳۸۵۸۳۳°شرقی﻿ / 36.246111; 50.385833: مختصات: ۳۶°۱۴′۴۶″شمالی ۵۰°۲۳′۰۹″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۲۴۶۱۱۱°شمالی ۵۰٫۳۸۵۸۳۳°شرقی﻿ / 36.246111; 50.385833
استان: قزوین
شهرستان: آبیک
بخش: بخش مرکزی
دهستان: کوهپایه غربی
جمعیت: ۵۱ نفر (سرشماری ۹۵)
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۲۸۲
نوده روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آبیک و طالقان در حد فاصل استان تهران و استان قزوین ایران است.


این روستا در فاصله حدودی ۱۰۰ کیلومتری از شهر تهران و کمتر از ۵۰ کیلومتری قزوین واقع شده است، که با خودروی سواری می‌توان از قزوین این مسافت را در زمانی کمتر از ۱ ساعت پیمود. فاصله این روستا از اتوبان تهران - قزوین در حدود ۱۶ کیلومتر می‌باشد. مسیر آن جاده‌ای است فرعی که از روستای کوندج واقع در حد فاصل بین شهرک حصارک و نیروگاه حرارتی شهید رجایی از اتوبان و جاده اصلی کرج -قزوین به سمت شمال اتوبان جدا شده و پس از گذشتن از روستاهای انجیلاق و شکرناب به روستاهای نوده و کیاده که در کنار هم قرار دارند می‌رسد. این روستا دارای چشم‌اندازهای زیبای کوهستانی در بلندی‌های خود بوده و برخی بناهای تاریخی روستا به زمان ایلخانی برمی‌گردد. نوده با توجه به جایگاه جغرافیایی آن بیشتر مناسباتش با قزوین بوده و از نظر تقسیمات کشوری از توابع شهرستان آبیک استان قزوین می‌باشد؛ اما از دید فرهنگی و اجتماعی، زبان تاتی، آداب و رسوم، باورها و سنت‌ها، شیوه و سبک زندگی بخشی از طالقان است. زبان تاتی یکی از گویش‌های بسیار قدیمی و پیشینه‌دار است و مردم منطقه خود را جزو پایین طالقان می‌دانند. در پی کارهایی که زمان صفویه، قاجاریه و از دوره مشروطه در راستای گسترش نفوذ حکومت در سرتاسر کشور صورت گرفت، دگرگونی‌هایی در مدیریت روستایی از جمله طالقان در منصب کدخدایی و ساختار و کارکردهای آن پدید آمد. در نوشته‌های تاریخی و ادبی سده سوم و چهارم، برای واژه کدخدا معانی گوناگونی همچون فرد دانا، رئیس خانه و مرد خانه، نگهبان شهر، وزیر و پیشکار بزرگان، معتمد و رئیس هر یک از محلات شهر، متصدی امور روستا ذکر شده است. آخرین کدخدای روستاهای نوده، کیاده و غریب مزرعه از سال ۱۳۱۸ش/۱۹۳۸م کدخدا اصغر بابائی فرزند غلامرضا از نوادگان کدخدا پهلوان سلیمان بود (سازمان اسناد و کتابخانه ملی، سند شماره: ۲۹۱ و۹۸۴). این منصب با پیدایش پهلوی دوم و پس از برپایی قوانینی در سراسر روستاهای طالقان کمرنگ گردید.
جمعیت

این روستا در دهستان کوهپایه غربی قرار دارد و بر پایه سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۹ نفر (۴۸خانوار) بوده است. این روستا تا سال‌های دهه ۱۳۵۰ حدود ۱۰۰ خانوار و جمعیتی حدود ۵۰۰ نفر داشت که اغلب به کار کشاورزی می‌پرداختند. ولی با روند مهاجرت به شهرها برخی از ساکنان این روستا به ویژه جوانان برای ادامه تحصیلات و کار به تهران یا قزوین کوچ نموده و در شهرها ماندگار شدند، که موجب کاهش جمعیت این روستا گردید. اگرچه هم‌اکنون جمعیت این روستا در بهار و تابستان با پاییز و زمستان همسان نیست. در بهار و تابستان بسیاری از اهالی به روستا می‌آیند، بنابراین جمعیت در این فصول افزایش می‌یابد؛ ولی در پاییز و زمستان دوباره برخی از ساکنان به شهر بازمی‌گردند.
محصولات کشاورزی نوده

تا سال‌های اواخر دهه ۱۳۵۰ و نیمه نخست دهه ۱۳۶۰ هجری شمسی کشاورزی، باغداری و دامداری در این روستا رونق بسیار داشت. در آن دوره برجسته‌ترین محصولات کشاورزی روستا گندم، جو، لوبیا، نخود و عدس بود که در مزارع آبی و دیمی کشت می‌شد و از مهم‌ترین محصولات درختی روستا نیز می‌توان گردو، بادام، انگور، کشمش و سنجد را نام بود. این محصولات کشاورزی نیاز مردم روستا را برآورده می‌نمود و مازاد آن در بازارهای تهران و قزوین به فروش می‌رفت. سایر نیازهای زندگی اهالی از درآمد فروش این اقلام کشاورزی فراهم می‌شد. از سال‌های پیش از ۱۳۲۰ بخش چشمگیری از این محصولات مانند کشمش و سنجد به دست بازرگانان نوده‌ای با کاروان‌هایی به همراه فرش، گلیم و سایر صنایع دستی طالقان از راه کوه‌ها و گذرهای پرمخاطره از بلایای طبیعی و راهزنان به بازارهای شمالی کشور و استان گیلان صادر و در برابر آن برنج، چای و سایر اقلام دریافت می‌گردید. در سال‌های اولیه دهه ۶۰ و با کاهش بارندگی‌های موسمی کم‌کم کشت محصولاتی که وابستگی بیشتری به آب داشتند کنار گذاشته شدند و مزارع منطقه جای خود را به باغ‌هایی از جمله گیلاس و گردو دادند.