stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سید محمدعلی ابطحی
زندگی‌نامه > بازداشت در سال ۱۳۵۳ و ۱۳۵۷

به گفته خود ابطحی، او فعالیت‌های سیاسی‌اش را از ۱۵ سالگی با پخش اعلامیه بر علیه حکومت پهلوی شروع کرد. همین اقدام او سبب شد تا به خاطر سرقت یک ماشین تحریر از یک گروه سیاسی، توسط ساواک دستگیر شود. او به خاطر اینکه به سن قانونی نرسیده بود، آزاد شد. او فعالیت‌های سیاسی‌اش را در سال‌های بعد با منبر ادامه داد تا آنکه مجدد در سال ۱۳۵۷ بازداشت و به زندان اوین منتقل شد. کمی بعد با اتفاقات ۱۷ شهریور ۱۳۵۷، او نیز آزاد شد.
زندگی‌نامه > مسئولیت‌ها در جمهوری اسلامی

وی به دلیل سوابق انقلابی و فعالیت‌های آماتور فرهنگی و هنری در قبل از انقلاب در سال ۱۳۵۸ مدیر برنامه‌های صداوسیمای مشهد شد؛ پس از اقامت ۲ ساله و ادامه تحصیل در قم در سال ۱۳۶۱ به سمت مدیرکل صداوسیمای بوشهر و شیراز رسید، و در سال ۱۳۶۲ از شیراز به تهران منتقل و به عنوان مدیر رادیو ایران منصوب گردید، و تا سال۱۳۶۷ در این سمت باقی‌ماند و بعد از آن در همین سال به سمت معاونت برون مرزی صداسیما رسید و بعد از آن در دوره وزرات ارشاد سید محمد خاتمی به معاونت امور بین‌الملل وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی که مسئولیت خانه‌های فرهنگ و رایزنی‌های فرهنگی در دنیا را بعهده داشت، منصوب شد، با استعفای سید محمد خاتمی در سال ۱۳۷۱ وی نیز از سمت خود استعفا داد و به صداوسیما به عنوان مشاور رئیس (محمد هاشمی رفسنجانی) بازگشت.
در دوران ریاست علی لاریجانی بر سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران وی به عنوان نماینده صداوسیما در بیروت آغاز به کار کرد؛ و در انتخابات ریاست‌جمهوری ایران (۱۳۷۶) بیروت را رها کرد و به ستاد انتخاباتی سید محمد خاتمی پیوست و در تاریخ ۱۳۷۶/۴/۱۹به عنوان ریاست دفتر رئیس‌جمهور انتخاب شد. پس از انتخابات ریاست جمهوری (۱۳۸۰) در تاریخ ۱۳۸۰/۶/۱۱به سمت معاون امور حقوقی و مجلس رئیس‌جمهور انتخاب گردید. پس از انتخابات مجلس هفتم پس از سه بار استعفاء در تاریخ ۱۳۸۳/۷/۲۱ استعفایش مورد قبول رئیس‌جمهور قرار می‌گیرد و حکم مشاور رئیس‌جمهوری را دریافت می‌کند. وی همچنین از روز تأسیس مجمع روحانیون مبارز تاکنون عضو شورای مؤسس و مرکزی آن بوده است. همچنین از سال ۱۳۷۸ به اتفاق همسرش (فهمیه موسوی‌نژاد) مؤسسه غیردولتی گفتگوی ادیان را تأسیس کرد و در ده‌ها اجلاس بین‌المللی ادیانی، سخنرانی کرد.
زندگی‌نامه > بازداشت در سال ۱۳۸۸

ابطحی در انتخابات دوره دهم ریاست جمهوری، بر خلاف سید محمد خاتمی که حامی میرحسین موسوی بود، به ستاد مهدی کروبی پیوست. وی در تاریخ ۲۶ خرداد ۱۳۸۸ در پی مناقشات مربوط به رویدادهای پس از اعلام نتایج انتخابات ریاست جمهوری ایران (۱۳۸۸) در منزل خود بازداشت شد. او روز قبل از بازداشت، در راهپیمایی مسالمت‌آمیز معترضان به نتایج انتخابات در تهران، حاضر شده بود. حکم دستگیری وی توسط سعید مرتضوی قبل از برگزاری انتخابات صادر شده بود. به عقیده خود او، بازداشتش در سال ۱۳۸۸، یک انتقام‌گیری سیاسی از جریانی سیاسی بود که انتخابات بهانه آن بود. خود او در اظهاراتی پس از آزادی‌اش گفته بود که توسط مرتضوی به اعدام و پرونده‌سازی تهدید شده بود. وی مدعی شد که یک مرتبه برای او اعدام نمایشی نیز اجرا شده است. او در دوران بازداشتش، چند مرتبه وبلاگ خود را از داخل زندان بروزرسانی کرد که با واکنش‌ها و تردیدهایی همراه بود.
زندگی‌نامه > بازداشت در سال ۱۳۸۸ > محاکمه در دادگاه

وی به همراه چند تن از فعالان سیاسی، روز شنبه ۱۰ مرداد ۱۳۸۸ در سالن اجتماعات اداره کل دادگستری تهران، در اولین جلسهٔ محاکمه متهمان حوادث پس از انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ ایران حضور یافت. در این دادگاه که به ریاست قاضی صلواتی و بدون حضور خبرنگاران مستقل، هیئت منصفه، وکیل متهمان (صالح نیکبخت) و خانواده متهمان برگزار شد و تنها خبرنگاران واحد مرکزی خبر، ایرنا و خبرگزاری فارس در دادگاه حضور داشتند، همچنین به تیم تصویر برداری تلویزیون پرس تی‌وی اجازه تصویر برداری داده نشده بود، ابطحی به همراه یکصد نفر دیگر محاکمه شد. وی همراه با محمد عطریانفر، در کنفرانسی خبری حضور پیدا کرد و میرحسین موسوی را دچار توهم تقلب دانست و همراهی سید محمد خاتمی را با موسوی، خائنانه خواند. وی هم‌چنین اکبر هاشمی رفسنجانی را متهم به انتقام از محمود احمدی‌نژاد و سید علی خامنه‌ای کرد.
دفتر مجمع تشخیص مصلحت نظام با صدور بیانیه‌ای با رد سخنان ابطحی آن را از اساس کذب محض خوانده و افزود معلوم نیست در چه شرایط و ملاحظاتی این سخنان بیان شده است. او بعدها مدعی شد که سخنانی که در دادگاه گفته است، از روی اجبار و برای نگفتن سخنانی بدتر بر علیه سید محمد خاتمی بوده است. وی چند سال پس از آزادی در مصاحبه با حسین دهباشی در برنامه خشت خام (تاریخ آنلاین) دلایل سخنان خود در دادگاه را تشریح کرد.
به گزارش بعضی منابع، در تنظیم اتهام‌های ابطحی، به نوشته‌های وی در وبلاگ شخصی‌اش، شرکت در راهپیمایی مشهور ۲۵ خرداد، شرکت در جلسه مجمع روحانیون و همچنین مصاحبه با تلویزیون فارسی بی‌بی‌سی استناد شده است.
زندگی‌نامه > بازداشت در سال ۱۳۸۸ > محکومیت و آزادی

ابطحی در تاریخ ۳۰ آبان ۱۳۸۸، با اتهام‌های توهین به رئیس‌جمهوری، فعالیت تبلیغاتی علیه نظام جمهوری اسلامی، اخلال در نظم عمومی از طریق شرکت در تجمع غیرقانونی و نگهداری اسناد طبقه‌بندی شده، محاکمه و به شش سال حبس تعزیری محکوم شد.
ابطحی در تاریخ ۱ آذر ۱۳۸۸ با سپردن وثیقه ۷۰۰ میلیون تومانی، بعد از گذراندن ۵ ماه و ۷ روز حبس در زندان اوین، به صورت موقت آزاد شد. پس از آزادی، زهرا رهنورد، میرحسین موسوی، سید محمد خاتمی، مهدی کروبی و حسن خمینی در منزلش به دیدار او رفتند. او در سال ۱۴۰۰ خبر از ممنوع‌الخروجی و ضبط گذرنامه‌اش داد.
زندگی‌نامه > حمله و ضرب و شتم

در تاریخ ۳۰ خرداد ۱۳۸۹ پس از مراسم یادبود میرزا جواد تهرانی، در شهر ری، گروهی لباس شخصی به ابطحی حمله کردند و وی را مورد ضرب و شتم قرار دادند. وی نقل می‌کند:
من از آنجا رد شدم و به بلوار بغلی پیچیدم. در وسط بلوار که تحت تعقیب چند موتور سوار بودم، ناگهان راننده یک اتومبیل پراید کلتش را از بغلش بیرون کشید و اتومبیلش را به صورت افقی جلو اتومبیل من پارک کرد. من مجبور به توقف شدم… در ابتدا لگدهای وحشیانه‌ای به اتومبیل می‌زدند که با یک لگد آیینه اتومبیل من کنده شد. بعد یکی از سرنشینان موتور را دیدم که چاقوی بزرگی را از زیر لباسش درآورده و به طرف من می‌آمد و داد می‌زد بیا پائین. با چاقو به بدنه اتومیبل ضربه‌های ضربدری می‌زد. یک نفر دیگر از یک موتور دیگر پائین آمد که در دستش کابل خیلی کلفتی بود. آن را چنان محکم به شیشه عقب ماشینم زد که با صدای مهیبی تمام شیشه ریز ریز شد. همزمان با صدای انفجار دیگری، شیشه داخلی سمت عقب شکست. در این حین یک نفر روی کاپوت ماشینم آمد و با لگد محکمی شیشه جلو را شکست. متوجه شدم فردی تا نیمه تنه از شیشه شکسته شده عقب به داخل اتومبیل خزیده است. تصمیم گرفتم بیرونش کنم که گاز اشک‌آور را به‌طور مستقیم در چشم‌های من خالی کرد. در حالی که لباسهایم پر از نرمه شیشه بود، چشمم به خاطر گاز اشک آلود و شیشه جلو اتومبیلم هم ریز ریز شده بود و چیزی دیده نمی‌شد به هر شکل قصد بیرون رفتن از معرکه را داشتم تا بالاخره با سختی از کنار اتومبیل پراید گذشتم. در همان حال که گروه عملیاتی مشغول کار بودند، فردی که روی موتور در جلوی این مجموعه بود و با تلفن صحبت می‌کرد، اشاره کرد که کافی است و من هم با همان اتومبیل با سرعت از محل بیرون رفتم. چون خیابان توسط این گروه بسته شده بود از خلوتی ایجاد شده استفاده کردم و از مهلکه بیرون آمدم. هیچ نیروی نظامی و انتظامی هم در آنجا نبود و آنان نیز دلهره‌ای از آمدن هیچ نیرویی نداشتند.
زندگی‌نامه > حضور در افطاری رهبر

ابطحی در تاریخ ۲ خرداد ۱۳۹۷ و در مراسم افطاری رهبر جمهوری اسلامی با کارگزاران و مقامات نظام، پس از سال‌ها، بار دیگر به بیت رهبری دعوت شد و در این مراسم حضور یافت.
سمت‌های رسمی

۱۳۵۸: مدیر صداوسیمای مرکز مشهد
۱۳۶۱: مدیرکل صداوسیمای بوشهر و شیراز
۱۳۶۲: مدیر رادیو ایران
۱۳۶۷: معاونت برون‌مرزی صدا و سیما ایران
۱۳۶۷: معاونت امور بین‌الملل وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی
۱۳۷۳: نماینده صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران در بیروت
۱۳۷۶: رئیس دفتر رئیس‌جمهور
۱۳۸۰: معاون حقوقی و پارلمانی رئیس‌جمهور
۱۳۸۳: مشاور رئیس‌جمهور
آثار > کتاب‌ها

«ترور یک رئیس‌جمهور» (ترجمه)
«دیالوگ با اندیشمندان مسیحی (دین در جهان معاصر)» ۱۳۷۹ - نشر طرح‌نو
«تدبیر و تحمل» ۱۳۸۳ - نشر لوح فکر
کتاب طنز «الاحقر فداتون» ۱۳۸۳ - نشر لوح فکر
«برای دلم» ۱۳۸۴ - نشر چالش
«بی نقاب» ۱۳۸۴ - نشر چالش
«ما باختیم» (بررسی شکست‌های سیاسی از سال ۱۳۸۴ به بعد) ۱۳۹۶ - نشر روزگار
«هاله هسته‌ای - ۱۳۹۶» نشر ثالث
«به دنبال لبخندت آمده‌ام» ۱۳۹۶ - نشر کتاب آبان
«از کرونا و دیگر شیاطین» ۱۳۹۹ - نشر روزنه
رمان «گذر خان» ۱۴۰۱ - نشر ققنوس
رمان بلند «این‌جا کسی باور نمی‌کند - ۱۳۹۰ نشر مروارید (این کتاب تاکنون مجوز نشر نگرفته است).
آثار > مقالات و مصاحبه‌ها

صدها مقاله از وی در روزنامه‌های داخلی و خارجی و ده‌ها مصاحبه تلویزیونی و رادیویی با خبرگزاری‌های بین‌المللی و شبکه‌های داخلی و خارجی منتشر شده است. وی در چندین برنامه در تلویزیون‌های الجزیره - العربیه - بی‌بی‌سی عربی - راشاتودی عربی به زبان عربی گفتگو کرده است. گفتگوی خودمانی سیاوش اردلان در بی‌بی‌سی فارسی با محمدعلی ابطحی در سال ۱۳۸۶ توجه زیادی را جلب کرد.
آثار > وبلاگ‌نویسی

وی نخستین سیاستمدار ایرانی است که از اینترنت و وبلاگ استفاده کرده است. در اتفاقی کم‌نظیر از آذر ۱۳۸۲ تا ۲۳ خرداد ۱۳۸۸ (به‌مدت ۶ سال) بدون یک روز توقف در وبلاگ وب‌نوشت مطلب نوشت. پس از به زندان افتادن ابطحی و گذشت هفتاد روز، وبلاگ وی از درون زندان به مدت یک هفته بروز شد. این اقدام توسط بسیاری از وبلاگ نویسان با شبهه روبرو شد و هرگز باور عمومی برای اصلاح طلبان، بر سر نوشته شدن این مطلب توسط خود ابطحی نتوانست شکل بگیرد.
برای مطالعهٔ بیشتر

وبگاه رسمی
«محمد علی ابطحی و سهم روحانیت در دنیای اینترنت».بی‌بی‌سی فارسی
«وبلاگ نویسی در ایران».بی‌بی‌سی فارسی
«گفتگوی خودمانی با محمدعلی ابطحی».بی‌بی‌سی فارسی
گفتگوی محمد علی ابطحی در برنامهٔ خشت خام
محمد علی ابطحی در حال مصاحبه با حسین دهباشی در برنامه خشت خام
دیدار میرحسین موسوی و زهرا رهنورد پس از آزادی از زندان از محمدعلی ابطحی و فهیمه موسوی‌نژاد همسر ابطحی - آذر ۱۳۸۸
دیدار مهدی کروبی از ابطحی پس از آزادی از زندان - آذر ۱۳۸۸
دیدار سید محمد خاتمی از ابطحی پس از آزادی از زندان - آذر ۱۳۸۸
دیدار سید حسن خمینی از ابطحی پس از آزادی از زندان - آذر ۱۳۸۸
از چپ: فهیمه موسوی‌نژاد، رباب صدر، محمدعلی ابطحی، مهدی فیروزان و حورا صدر، بهمن ۱۴۰۰
هلق (جلفا)

village در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| هلق هلق | هلق هلق |
| --- | --- |
village: village
هلق: هلق
مختصات: ۳۸°۴۷′۰۳″ شمالی ۴۵°۵۵′۰۲″ شرقی﻿ / ﻿۳۸٫۷۸۴۱۷°شمالی ۴۵٫۹۱۷۲۲°شرقی﻿ / 38.78417; 45.91722: مختصات: ۳۸°۴۷′۰۳″ شمالی ۴۵°۵۵′۰۲″ شرقی﻿ / ﻿۳۸٫۷۸۴۱۷°شمالی ۴۵٫۹۱۷۲۲°شرقی﻿ / 38.78417; 45.91722
استان‌های ایران: استان آذربایجان شرقی
شهرستان‌های ایران: شهرستان جلفا
بخش (تقسیمات کشوری): بخش سیه‌رود
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان دیزمار غربی
جمعیت (2006): جمعیت (2006)
 • کل: ۴۱۳
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
هلق یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان دیزمار غربی بخش سیه‌رود شهرستان جلفا واقع شده‌است.این روستا ۴۱۳ نفر جمعیت دارد.
هنر پاپ

سه پرچم، اثر جسپر جانز ۱۹۵۸ میلادی از نمونه‌های پاپ آرت در ایالات متحده آمریکا
پاپ آرت (به انگلیسی: Pop Art) یا هنر همگانی
یک جنبش هنری در زمینه هنرهای تجسمی در دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ میلادی بود که به‌طور مستقل در انگلستان و ایالات متحده آمریکا شکل گرفت.  پاپ آرت سوژه‌هایش را از فرهنگ همگانی می‌گرفت، از قوطی‌های آبجو و نوشابه تا داستان‌های مصور، این جنبش هنری که به عنوان واکنشی در برابر جدیت و رسمیت اکسپرسیونیسم انتزاعی نیز شناخته می‌شود، نه تنها بر هنرمندان پس از خود تأثیرگذار بود بلکه به طرز گسترده‌ای گرافیک، مد و تبلیغات را نیز متأثر کرد. دستمایه‌های هنر پاپ جامعه‌ای بود که فراوانی اشیاء مصرفی و تأثیر رسانه‌های جمعی در آن به سرعت رو به گسترش بود ولی هنرمندان این جنبش پیش از آنکه در پی تقبیح یا تقدیس فرهنگ چنین جامعه‌ای باشند، سعی در استفاده از آن در آثارشان و بازنمایی زندگی روزمره را داشتند.
واژه پاپ

لارنس الووی منتقد انگلیسی برای اولین بار از واژه پاپ برای توصیف آثار این جنبش استفاده کرد، این عنوان در واقع اصطلاح کوتاه شده‌ای برای واژه Popular بود و با آن که فقط بخشی از خصوصیات ظاهری آثار هنری این جنبش را در برمی‌گرفت، در شیوه تلفظ یا نام‌آوایش به شکل صدای خالی شدن ناگهانی باد (مثل ترکیدن بادکنک) نیز با ماهیت روزمره و تا حدی پیش و پاافتاده سوژه‌های این آثار ارتباط برقرار می‌کرد. الووی در نوشته‌های خود می‌کوشد تفاوت بین فرهنگ پاپ به عنوان محصول رسانه‌های جمعی و پاپ آرت محض که استحاله نمادها و نشانه‌های فرهنگ مردمی و تبدیل آن به هنر اعلا است را توضیح دهد. در واقع استحاله امر معمول و تبدیل آن به یک اثر هنری روشی بود که هنرمندان این جنبش بارها و بارها برای خلق آثارشان از آن استفاده کردند.
پیش زمینه

با اینکه هنر پاپ را عموماً به عنوان هنری آمریکایی می‌شناسند در واقع پاپ آرت دو بار متولد شد، بار اول در انگلستان و بار دوم به‌طور مستقل در شهر نیویورک
، این انگلستان و به‌طور مشخص گروه مستقل هنرمندان لندنی بودند که از عبارت Popular Art یا هنر مربوط به توده مردم در اوایل دهه ۱۹۵۰ استفاده کردند. این گروه شامل هنرمندان تجسمی، معماران و منتقدانی نظیر ریچارد همیلتون، ادواردو پائولوتزی، جیمز استرلینگ و لارنس الووی بود که سعی داشتند در ابزار ارتباط جمعی و فناوری‌های نوظهور مفاهیم زیبایی‌شناسانه بیابند، یکی از نمودهای مهم این مطالعات پیگیر نمایشگاهی با عنوان فردا چنین است در سال ۱۹۵۶ در لندن بود، پوستری که ریچارد همیلتون برای این نمایشگاه طراحی کرد بعدتر با عنوان واقعاً چه چیزی خانه‌های امروزی را این چنین متفاوت و جذاب می‌کند؟ به یکی از مهم‌ترین آثار این جنبش تبدیل شد، به‌طور کلی پاپ آرت لندنی نسبت به همتای آمریکاییش کمتر تهاجمی بود و بیشتر دیدگاهی رومانتیک و نوستالژیک داشت.
کم و بیش هم‌زمان هنر پاپ در آمریکا مسیری متفاوت را می‌پیمود، تجربیاتی که در لندن صورت گرفته زمینه ذهنی لازم را برای هنرمندان آمریکایی فراهم کرده بود و آمریکا خود بزرگ‌ترین مولد دستمایه‌های هنر پاپ بود ضمن آنکه هنرمندان آمریکایی سنت پر توان نقاشی توصیفی را از قرن نوزدهم به ارث برده بودند. هنرمندانی جوان در حال دگرگون کردن روش‌ها و شیوه‌های اکسپرسیونیست‌های انتزاعی بودند، سبکی که دو دهه (۱۹۴۰ و ۱۹۵۰) بر دنیای هنر حکومت کرده بود ولی از نظر این هنرمندان بیش از حد روشنفکرانه، ذهنی و بیگانه با واقعیت بود، آن‌ها در پی هنری مادی و زمینی بودند و جلوه‌های زندگی شهری در آمریکا را منبع پایان ناپذیری از الهام برای آثارشان یافتند.
نظریه پاپ آرت

دگرگونی واژه ناآشنایی است، این مفهوم را به ذهن می‌آورد که هنر دگرگون‌کننده است، در حالیکه هنر دگرگون نمی‌کند، فقط شکل می‌دهد.
آنچه آمریکا را کشوری فوق‌العاده می‌کند، پایه‌گذاری این راه و رسم است که ثروتمندترین افراد همان چیزهایی را می‌خرند که فقیرترین افراد. آدم می‌تواند تلویزیون نگاه کند و چشمش به کوکاکولا بیفتد و مطمئن باشد که رئیس جمهور کوکا می‌نوشد، لیز تیلر (الیزابت تیلور) کوکا می‌نوشد، فکرش را بکن، تو هم می‌توانی کوکا بنوشی. یک کوکا یک کوکا است و هیچ پول اضافه‌ای نمی‌تواند برای آدم کوکایی بهتر از آن که هر کس در آن گوشه می‌نوشد، بخرد. تمام کوکاها یکسان هستند و همه آن‌ها خوبند.
اندی وارهول و روی لیکتنستاین بیش از هر هنرمند دیگری جنبش پاپ آرت را در آمریکا پیش بردند و نظریه‌های این دو به چیزی که امروزه به عنوان هنر پاپ شناخته می‌شود شکل داد. به جز این دو نفر از اوایل دهه ۱۹۶۰ ایده استفاده از موضوعات پیش و پا افتاده و حتی مبتذل جامعه شهری آمریکا در آثار هنرمندان دیگری مثل کلاوس اولدنبرگ، تام وسلمان و جیمز روزن کوئست قابل تشخیص بود.
لیکتنستاین می‌کوشید با بازسازی یا دوباره سازی ماشینی، دقیق و موشکافانه المان‌های فرهنگی-هنری مختلف فاصله خود را با شیوه‌های احساسی اکسپرسیونیست‌های انتزاعی برجسته کند و حتی از اشاره مستقیم به آثارشان نیز امتناع نمی‌کرد، لیکتنسستاین عقیده داشت ایجاد دگرگونی معنوی به هیچ عنوان وظیفه هنر نیست.
اندی وارهول شناخته شده‌ترین هنرمند این جنبش و شاهزاده پاپ آرت است.
وی کار و آموزش را در هنر تبلیغاتی و تجاری تجربه کرده بود و در این حوزه به عنوان فردی موفق شناخته می‌شد، ولی این چیزی نبود که وارهول برای خود در نظر داشت، او می‌خواست که به عنوان یک هنرمند شناخته شود، هنرمندی محض که آثارش در تاریخ هنر می‌مانند.
وارهول می‌خواست مثل یک ماشین عمل کند و با تکثیر فراوان آثارش به نحوی که همگی واجد کیفیتی یکسان باشند به نبردی علیه ایده یگانگی اثر هنری و نقش هنرمند در شکل‌گیری اثر، چیزی که شاخصه کار هنرمندانی مثل جکسون پولاک یا فرانز کلاین بود برود. از این رو وی سیلک اسکرین را که تا پیش از این در تبلیغات تجاری کاربرد داشت به عنوان تکنیک هنری برگزید، استودیوی خود را کارخانه نامید، شیوه کار گروهی را انتخاب کرد و کارگاهش بیشتر به خط تولید می‌مانست، خط تولیدی که وارهول بر تمام جزئیاتش نظارتی بسیار حساس و تعیین‌کننده داشت.
موفقیت اقتصادی

بر خلاف هنرمندان انگلیسی این جنبش که به سرعت فاصله خود را با هنر پاپ زیاد کردند و راهی تازه برگزیدند، آمریکایی‌ها به رشد خود در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ میلادی ادامه دادند. آن‌ها راه شهرت و کامیابی اقتصادی را یافته بودند و به زودی به هنرمندانی بدل شدند که چیزی را تولید می‌کردند که از آن‌ها انتظار می‌رفت، به هر حال تجربه‌هایی که لیکتنشتاین و وارهول در هنر تجاری داشتند در پیشبرد این هنرمندان و جنبش پاپ در آمریکا بی‌تاثیر نبود. وارهول پس از موفقیت‌های اولیه آثارش به سمت اجرای کارهای سفارشی کشیده شد و پادشاهان ایران، کویت، عربستان و حتی کشورهای آفریقایی به مشتریان او تبدیل شدند. وارهول به عنوان رهبری مشهور و ثروتمند برای جنبش پاپ شناخته می‌شود، که از قول یکی از نزدیکانش فردی توصیف شده که به جز کارش به هیچ چیز دیگری اهمیت نمی‌داد. نه تفریح، نه گردش و نه حتی چیزی به نام خانواده و فامیل. او به طرز خودآزارانه‌ای تلاش می‌کرد که مشهور و ثروتمند بشود و اندی می‌دانست که «رؤیای آمریکایی» فقط با کار فراوان و سخت به دست می‌آید. رؤیایی، که در پول و موفقیت‌های شغلی تعریف می‌شد.
تصویر بالا اثر روی لیکتنستاین هنرمند پاپ در سال ۱۹۶۳، و تصویر پایین منبع اصلی، بخشی از یک داستان مصور.
بنگ! اثر روی لیکتنستاین
لئوپولت یکم

لئوپولد یکم(به آلمانی: Leopold I)(زادهٔ ۹ ژوئن ۱۶۴۰ - درگذشته ۵ مهٔ ۱۷۰۵) امپراتور مقدس روم و پادشاه مجارستان (با عنوان لیپوت یکم (به مجاری: I. Lipót)) و بوهم بود.
وی پسر دوم فردیناند سوم، امپراتور مقدس روم و از دودمان هابسبورگ بود.
نیای مادری او فلیپه سوم پادشاه هابسبورگی اسپانیا بود. همچنین هماورد او در فرانسه یعنی لوئی چهاردهم نیز پسرخاله‌اش بود.
او در ۱۶۵۴ میلادی در پی مرگ برادر بزرگترش فردیناند چهارم به ولیعهدی رسید. در ۱۶۵۸ نیز تاج امپراتوری مقدس روم را بر سر نهاد.
او پیروزی‌های بزرگی را در نبرد با عثمانیها به دست آورد و توانست همهٔ مجارستان و ترانسیلوانیا را ضمیمهٔ سرزمینش نماید. وی همچنین با فرانسه نیز وارد جنگ شد. در درگیری‌های مربوط به جانشینی در اسپانیا نیز دخالت کرد. امپراتوری هابسبورگ در روزگار او پیروزی‌های بزرگی به دست آورد و گسترده‌تر شد.
پلی‌نزی فرانسه

| پلی‌نزی فرانسه French Polynesia پلی‌نزی فرانسه | پلی‌نزی فرانسه French Polynesia پلی‌نزی فرانسه |
| --- | --- |
   پرچم    نشان ملی  :    پرچم    نشان ملی  
شعار: "Liberté, Égalité, Fraternité": شعار: "Liberté, Égalité, Fraternité"
سرود: La Marseillaise: سرود: La Marseillaise
پایتخت: پاپیته در جزیره تاهیتی ۱۷°۵۸′ شمالی ۱۰۲°۳۶′ شرقی﻿ / ﻿۱۷٫۹۶۷°شمالی ۱۰۲٫۶۰۰°شرقی﻿ / 17.967; 102.600
بزرگترین شهر: فا ّFaaa
زبان(های) رسمی: زبان فرانسوی
حکومت: قلمرو تابع
• • رئیس‌جمهور فرانسه • رئیس‌جمهور پلی‌نزی فرانسه • مأمور ارشد جمهوری : امانوئل مکرون گاستون تونگ سانگ آن باکت
 :  
بنیان‌گذاری: ۱۸۴۲ ۱۹۴۶ ۲۰۰۴
مساحت: مساحت
• کل: ۴٬۱۶۷ کیلومتر مربع (۱٬۶۰۹ مایل مربع) (۱۷۳ام)
• آبها (٪): ۱۲
جمعیت: جمعیت
• سرشماری : ۲۵۹٬۵۹۶ (۱۷۶ام)
• تراکم: ۶۲ بر کیلومتر مربع (۱۶۰٫۶ بر مایل مربع) (۱۳۰ام)
واحد پول: فرانک اقیانوسیه (XPF)
پیش‌شماره تلفنی: ۶۸۹+
کد ایزو ۳۱۶۶: PF
دامنه سطح‌بالا: .pf
پُلی‌نِزی فرانسه (به فرانسوی: Polynésie française، به زبان تاهیتی: Pōrīnetia Farāni، به انگلیسی: French Polynesia) یکی از قلمروهای فرادریایی فرانسه در بخش جنوبی اقیانوس آرام، جنوب جزایر کرولاین و شرق جزایر کوک است. این کشور از ۱۱۸ جزیره تشکیل شده که ۶۷ تای آن‌ها قابل سکونت است. مجموع جمعیت ساکن در این جزایر حدوداً ۲۷۶ هزار نفر است، که عمدتاً در بزرگ‌ترین جزیره به نام تاهیتی (یا تائیتی Tahiti)، و پایتخت این کشور در جزیرهٔ تاهیتی، شهر پاپِه ته (Papeete)، زندگی می‌کنند. از سال ۱۸۸۹ این مجموعه جزایر به تصاحب دولت فرانسه درآمد، و نام پلی‌نزی فرانسوی (Polynésie française) را به خود گرفت.
تاریخ

پلی‌نزی فرانسه یکی از واپسین نواحی کره زمین بود که انسان‌ها در آن سکونت گزیدند. پژوهشگران بر این باورند که مهاجرت بزرگ به پلی‌نزی در حدود ۱۵۰۰ پیش از میلاد رخ داد یعنی زمانی که مردم تایوانی‌تبار و مردمی از جنوب شرق آسیا با استفاده از روش‌های ناوبری با ستارگان به جستجوی جزایر در این آب‌ها رفتند. نخستین جزیره‌های پلی‌نزی فرانسه که مسکونی شدند جزایر مارکساس بودند و این امر در حدود ۲۰۰ پیش از میلاد روی داد. بومیان پلی‌نزی بعدها سفرهای آبی خود را به سوی جنوب غرب ادامه داده و در حدود سال ۳۰۰ جزایر سوسایتی را کشف کردند.
فرانسه در سال ۱۷۶۸ مالکیت خود را بر این جزایر اعلام کرد و در سال ۱۹۰۳ پلینزی به صورت مستعمرهٔ فرانسه درآمد. در سال ۱۹۶۲ پایگاه آزمایش‌های هسته‌ای قبلی فرانسه در الجزایر و در نتیجهٔ استقلال این کشور بسته شد و مورواورا آتول در مجمع‌الجزایر تواماتو به عنوان سایت جدید انتخاب شد. آزمایش‌ها از سال ۱۹۷۴ زیرزمینی انجام شد. در سال ۱۹۹۵ فرانسه با اعتراضات گسترده به علت تمدید ۳ سالهٔ آزمایش‌های هسته‌ای در جزیرهٔ فانگاتائوفا مواجه شد. در نتیجه آخرین آزمایش در ۲۷ ژانویه ۱۹۹۶ انجام در ۲۹ ژانویه ۱۹۹۶ فرانسه اعلام کرد که به پیمان منع جامع آزمایش هسته‌ای تن در داده است و دیگر تست سلاح‌های هسته‌ای را انجام نمی‌دهد. به منظور جبران خسارات ناشی از آزمایش‌های هسته‌ای که در پولینزیا انجام شد، فرانسه برای یک دورهٔ ده ساله، سالیانه مبلغ ۱۹۴ میلیون دلار اختصاص داده است.
اخیراً جنبش‌های استقلال‌طلبانه‌ای در پلی‌نزی فرانسه شکل گرفته است، در سال ۲۰۰۴، فرانسه وضعیت پلی‌نزی فرانسه را از " سرزمین فرادریایی فرانسه به کشور فرادریایی تغییر داده است.
طی چند سال گذشته نیز فرانسه به پلی‌نزی فرانسه خودمختاری بیشتر داده است. در سپتامبر ۲۰۰۵، آن بوکوئه به عنوان مأمور عالی رتبهٔ دولت فرانسه در پولینزیای فرانسه انتخاب شد، در ۱۳ سپتامبر ۲۰۰۷، اسکار تمارو به عنوان رئیس‌جمهور پولینزیای فرانسه انتخاب شد، تمارو در ۲۷ ژانویهٔ ۲۰۰۸ از سمتش استعفا داد و آنتونی گروس جایگزین او شد.
جغرافیا

پایتخت پلی‌نزی فرانسه، شهر پاپِه ته واقع در جزیرهٔ تاهیتی با ۲۶٬۰۱۷ نفر جمعیت می‌باشد.
مساحت پولینزی فرانسه ۴٬۱۶۷ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۲۵۹٬۵۹۶ نفر می‌باشد.
از مهم‌ترین جزایر پولینزی فرانسه می‌توان به مارکوئساس، ماکاتیا، گامبیه، توآموتو، جزایر سوسایتی (تاهیتی، موریا)، اوسترال و جزایر کلیپرتون اشاره کرد. پولینزی فرانسه از حدود ۱۱۸ جزیره و تپهٔ دریایی تشکیل شده است.
تقسیمات کشوری

معروفترین و پرجمعیت‌ترین جزیره در پلی‌نزی فرانسه، جزیره تاهیتی در جزایر سوسایتی است. تاهیتی همچنین پایتخت ناحیه پاپِه ته است.
| جمعیت | نام جزیره | نام مجمع الجزایر | موقعیت |
| --- | --- | --- | --- |
|  | جزیره نوکو-هیوا | جزایر مارکیز |  |
|  | هاتوتو | جزایر مارکیز |  |
|  | ایائو | جزایر مارکیز |  |
|  | جزیره هیوا اوآ | جزایر مارکیز | مغرب نصف النهار °۱۴۰ غربی روی مدار °۱۰ جنوبی |
|  | جزیره موکاهیوا | جزایر مارکیز | مغرب نصف النهار °۱۴۰ جنوبی شمال مدار °۱۰ جنوبی |
|  | راپا | جزایر توبوآی | نصف النهار ۱۴۰ درجه غربی شمال مدار ۳۰° درجه جنوبی |
|  | گامبیر | مجمع‌الجزایر تواموتو | میان دو نصف النهار °۱۲۰ و °۱۳۰ غربی جنوب مدار °۲۰ جنوبی |
|  | ناپوکا | مجمع‌الجزایر تواموتو |  |
|  | تپوتو | مجمع‌الجزایر تواموتو |  |
|  | ماتایوه | مجمع‌الجزایر تواموتو |  |
|  | جزیره مواُوریا | جزایر سوسایتی |  |
|  | ماکاتی Makatea | جزایر سوسایتی | روی خط نصف النهار °۱۵۰ غربی میان مدارهای °۱۰ و °۲۰ جنوبی |
|  | مانگایا Mangaia | جزایر سوسایتی |  |
|  | تاهیتی Tahiti | جزایر سوسایتی | مشرق نصف النهار °۱۵۰ غربی شمال مدار °۲۰ جنوبی |
نژاد، مذهب، زبان

۷۸ ٪ مردم پولینزیای فرانسه را، پولینزیایی، ۱۲ ٪ را چینی و ۱۰ ٪ را نیز فرانسوی تشکیل می‌دهند.
۸۴ ٪ مردم پولینزیای فرانسه مسیحی (۵۴ ٪ مسیحی-پروتستان، ۳۰ ٪ مسیحی-کاتولیک) و بقیه نیز بی‌دین هستند.
زبان‌های فرانسوی و پولینزیایی دو زبان رسمی پولینزیای فرانسه هستند.
اقتصاد

مقالهٔ اصلی: اقتصاد پلی‌نزی فرانسه
پول رایج پلی نزی فرانسه، فرانک اقیانوسیه CFP است، که دارای نرخ تبدیل ثابتی با یورو می‌باشد. تولید ناخالص داخلی (GDP) پلی‌نزی فرانسه در سال ۲۰۱۹ برابر با ۶٫۰۱ میلیارد دلار آمریکا به نرخ ارز بازار بود که هفتمین اقتصاد بزرگ اقیانوسیه پس از استرالیا، نیوزیلند، هاوایی، پاپوآ گینه نو، کالدونیای جدید و گوام محسوب می‌شد. تولید ناخالص داخلی سرانه معادل ۲۱٬۶۱۵ دلار آمریکا در سال ۲۰۱۹ بود (به نرخ ارز بازار، نه بر اساس برابری قدرت خرید)، کمتر از هاوایی، استرالیا، نیوزیلند، گوام و کالدونیای جدید بوده، اما بالاتر از سایر ایالت‌های جزیره‌ای مستقل و قلمروهای وابسته اقیانوسیه قرار دارد.
پلی‌نزی فرانسه به شدت تحت تأثیر بحران مالی جهانی سال ۲۰۰۸ و رکود بزرگ متعاقب آن قرار گرفت و در نتیجه ۴ سال رکود را از سال ۲۰۰۹ الی ۲۰۱۹ تجربه نمود. رشد اقتصادی پلی نزی فرانسه در دهه ۲۰۱۰ بازسازی شده و متوسط نرخ رشد
تولید ناخالص داخلی حقیقی ۲٫۸ درصدی در طی سالهای ۲۰۱۶ الی ۲۰۱۸ محقق شد. قبل از اینکه تحت تأثیر همه‌گیری کووید-۱۹ در سال ۲۰۲۰ قرار گیرد، که منجر به رکود دیگری شده است.
پولینزی فرانسه اقتصادی نسبتاً توسعه یافته دارد که به کالاهای وارداتی، گردشگری و کمک های مالی از سرزمین اصلی فرانسه وابسته است. امکانات و زیرساخت های گردشگری به خوبی توسعه یافته و در جزایر اصلی موجود هستند. عمده تولیدات کشاورزی نارگیل (مغز نارگیل)، میوه ها و سبزیجات جات هستند. پلی‌نزی فرانسه آب توت هندی( نُوْنی)، وانیل با کیفیت بالا، و مروارید سیاه معروف تاهیتی را صادر می‌کند که ۵۵ درصد از صادرات (از نظر ارزش) را در سال ۲۰۰۸ به خود اختصاص داد.
بستر دریای پلی‌نزی فرانسه حاوی ذخایر غنی از نیکل، کبالت، منگنز و مس است،اما مردم این کشور هرگز تلاشی برای استخراج آن نکرده‌اند؛ چرا که به قیمت آلودگی محیط و افت کیفیت زندگی در این منطقه تمام می‌شود..
در سال ۲۰۰۸، واردات پلی‌نزی فرانسه ۲.۲ میلیارد دلار و صادرات ۰.۲ میلیارد دلار آمریکا بود.