سونگون
پیشینه

ریشه‌های سونگون را می‌توان به فعالیت‌های چریکی کیم ایل سونگ علیه ژاپنی‌ها در دهه ۱۹۳۰ ربط داد. در آن دوران، کیم ایل سونگ به این باور رسید که استقلال، حاکمیت و سعادت یک ملت در گرو وجود یک نیروی جنگنده، سازمان‌یافته و مسلح است.سیاست «چهار رشته نظامی» که توسط کیم ایل سونگ در سال ۱۹۶۲ اجرا شد، پیش‌ماده‌ای برای سونگون بود. هدف این سیاست مسلح‌کردن کل جمعیت، تقویت دولت، آموزش هر سرباز برای تبدیل‌شدن به کادر حزبی و مدرن کردن ارتش بود.
سونگون تا پس از مرگ کیم ایل سونگ، در سال ۱۹۹۴ به‌عنوان یک سیاست رسمی دولتی نمایان نشد. کیم جونگ ایل، پسر کیم ایل سونگ، در پی اولین بازدید خود از یک واحد نظامی در سال ۱۹۹۵، سونگون را به‌عنوان «ایده‌ای انقلابی برای اهمیت دادن به ارتش» و «سیاستی که بر وحدت کامل و صمیمانه حزب، ارتش و مردم و نقش ارتش که به‌عنوان پیشتاز عمل می‌کند» معرفی کرد. این تغییری از سیاست پیشین دولت، یعنی جوچه کیم ایل سونگ بود. به گفته دولت کره شمالی، الهام کیم جونگ ایل برای سونگون از دیدار با پدرش در مقر لشکر زرهی سپاه ۱۰۵ سئول در پیونگ یانگ در ۲۵ اوت ۱۹۶۰ حاصل شد. دولت کره شمالی ۲۵ اوت را یکی از روزهای تعطیلات ملی و روز سیاست سونگون نامیده‌است.
رودونگ سینمون، روزنامه رسمی حزب کارگران کره در سال ۱۹۷۷ نوشته است: «هیچ‌گاه جایگاه و نقش ارتش خلق به اندازه امروز که توسط رفیق و فرمانده عالی کل قوا با قدرت رهبری می‌شود، ارتقاء نیافته بود.» در این اصل ، ارتش خلق کره نیز مترادف با مردم، دولت و حزب شده بود.در سال ۱۹۹۸، سونگون همراه با اصطلاحات دیگری از جمله «ایده انقلابی سیاست تفوق نظامی»، «رهبری انقلابی سیاست تفوق نظامی» و «سیاست تفوق نظامی» پدیدار شد و مفهوم سونگون را به جنبه‌های بیشتری از حکومت کره شمالی گسترش داد.
سونگون در ژانویه ۱۹۹ به مفهومی برجسته‌تر تبدیل گشت و اولین حضور خود را در سرمقاله مهم روز سال نو که به‌طور مشترک توسط همه ارگان‌های خبری اصلی کره شمالی منتشر می‌شد، نمایان گشت. این سرمقاله سونگون را به کیم جونگ ایل نسبت داد و اعلام کرد که او رهبری سیاست چیرگی نظامی را انجام داده‌است که در آن ارتش خلق به‌عنوان نیروی اصلی انقلاب عمل می‌کند و همین‌طور اتحاد ارتش و مردم به حفظ و همچنین ایجاد سوسیالیسم کمک می‌کند. در نشریات خارجی زبان، بین سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۶، عبارت ترجمه‌شده «ارتش–اول» جایگزین سونگون شد و پس از آن، اصطلاح کره‌ای منحصراً به کار رفت.
در ژانویه ۲۰۰۳، سرمقاله ایدئولوژی سیاست اول نظامی را به مجموعه مفاهیم سیاست نظامی اضافه کرد. در دسامبر ۲۰۰۳، «ویژگی‌های اساسی سیاست برتری نظامی» به‌عنوان چشم‌اندازی جدید از نیروی محرکه انقلاب در کره شمالی شبه‌کمونیستی منتشر شد و نیروی اصلی انقلاب را به ارتش خلق کره واگذار کرد. این نقشی است که در دولت‌های کمونیستی به‌طور سنتی به پرولتاریا و یا در چین به دهقانان اختصاص داده می‌شد. با این همه، برای حکومت کره شمالی «تنها ارتش دارای معیارهای وفاداری، روحیه انقلابی، انسجام و سرزندگی سپاه است.» سونگون در ژانویه ۲۰۰۴ شاهد افزایش فراوانی از دسترسی بود و برای توصیف همه‌چیز از سیاست و دولت گرفته تا خود کره مورد استفاده قرار می‌گرفت.
سونگون اهمیت خود را افزایش داده‌است و حتی اکنون نیز در بحث ایدئولوژیک اتحاد مجدد با کره جنوبی گنجانده شده‌است. مطبوعات کره شمالی هم اعلام داشتند: سیاست سونگون تعهدیست است که اتحاد مجدد میهن را تضمین می‌کند. کره شمالی همچنین سونگون را به حافظ صلح در شبه‌جزیره کره می‌داند و ادعا می‌کند که تنها چیزی است که مانع از حمله ایالات متحده آمریکا به کره شمالی می‌شود. سونگون در کنار جوچه در سیاست داخلی، سیاست خارجی و اتخاذ تصمیم دولت جمهوری دموکراتیک خلق کره مورد اهمیت می‌باشد و به‌عنوان یک اصل راهنما در این کشور جایگاهی عالی دارد.
بر اساس خاطرات نویسنده سوکی کیم از دوران تدریسش در دانشگاه علم و صنعت پیونگ‌یانگ، دوازده «عجایب سونگون» وجود دارد.
طلوع خورشید در کوه پکتو؛ محل تولد کیم جونگ ایل.
درختان کاج زمستانی در پست نگهبانی داباکسول؛ مکانی که ظاهراً کیم جونگ ایل سیاست سونگون را از آنجا شروع کرد.
چئولی‌آنگ آزالیاس؛ یک تپه «خط مقدم» که کیم جونگ ایل اغلب از آن بازدید می‌کرد.
منظره عصرانه کوه جانگجی در نزدیکی رودخانه چانگجا؛ پناهگاهی برای کیم جونگ ایل جوان در طول جنگ کره.
صدای آبشار اولیم در کوه‌های بالای مونچون، استان کانگوون؛ که صدای یک ملت توانا و پیروز است.
افق در هاندوربول، دشت هاندور در شهرستان تائچون؛ زیرا این محل اصلاحات ارضی کیم جونگ ایل در سال ۱۹۹۸ پس از قحطی بود.
مزارع بزرگ گل‌های سیب زمینی شهرستان تائونگدان؛ گفته می‌شود کیم ایل سونگ در اینجا با ژاپنی‌ها جنگید و کیم جونگ ایل آن را به بزرگترین مزرعه سیب زمینی کشور تبدیل کرد.
منطقه اطراف روستای کوهستانی بئومانری، شهرستان سوهونگ، استان هوانگهای شمالی؛ کیم جونگ ایل پس از قحطی این روستا را بازسازی کرد و آن را «غرور کشور کمونیستی» خواند.
برنامه کشاورزی لوبیا یا آجیل؛ کیم جونگ اون آن را برای تأمین خوراک ارتش تأسیس کرد.
مزرعه بزرگ برنج در میگوک، ساریوون.
مزرعه میوه تادونگ‌جانگ در پیونگ‌یانگ.
مزرعه ماهی ریونجونگ در استان هوانگهای جنوبی.
سیزدهمین «عجایب» در سال ۲۰۱۶ ساخته شده‌است. ۹ مورد اول به‌شدت توسط مقامات کره شمالی تبلیغ‌شده و به مقاصد گردشگری تبدیل شده‌اند.