stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
انار و بادگیر
درون‌مایه > حماسه

گِئْلِ بی‌خود
بخشی از حماسه در انار و بادگیر با رگه‌هایی از طنز همراه است.
حماسه در انار و بادگیر در قالب بخشی از شخصیت‌ها نمود پیدا کرده است. این شخصیت‌ها که افراد حقیقی هستند، گاه شکلی از حماسه را به دوش می‌کشند که با طنزی خفیف همراه است و گاه راوی اتفاقاتی هستند که در فرهنگ محلی رنگی حماسی گرفته‌اند. شاعر، حماسهٔ طنزآمیز را در شخصیت «حاجی مِشْکال» و گوشه‌ای حماسه‌گونه از تاریخ گراش را در شخصیت «علی‌مرد» متبلور ساخته است. به اعتقاد حبیبی، صرف پرداختن به شخصیت‌ها هدف شاعر نیست؛ بلکه او تلاش دارد تا به‌وسیلهٔ این شخصیت‌ها، بخشی از وقایع تاریخی شهرش را بیان کند.
درون‌مایه > طنز

دوبیتی‌های رحمانی دو مسیر «طنز» و «جدی» را دنبال می‌کنند. محمدباقر وثوقی، استاد دانشگاه، طنز آمیخته با عشق و حماسه را از ویژگی‌های مختص به گویش گراشی می‌داند. به اعتقاد او این ویژگی و صراحت لهجهٔ گویشوران گراشی به گونه‌ای است که وقتی آنان این اشعار را می‌خوانند، طنز خود را در پوششی از مضامین عاشقانه و حماسی می‌نمایاند. این طنز در شعر رحمانی هرچند گزنده، اما با صداقت بیان و به دور از پرداخت‌های پیچیدهٔ شعری آمده است. طنز یکی از مشخصه‌های همیشگی اشعار محلی و مردمی است که در شعر شفاهی گراش، گاه به صورت طنز ممنوعه نیز وجود داشته است. این مضمون در انار و بادگیر از هزل و هجو فاصله گرفته و شکلی اخلاقی و انتقادی دارد. این عنصر گاه صرفاً در لحن اتفاق می‌افتد، اما در بیشتر موارد به صورت انتقاد اجتماعی است و به سنت‌های رایج اما اشتباه و غم غربت ناشی از سفر و مهاجرت اشاره می‌کند.
درون‌مایه > سنت

چارشَمْبِدِ ماهِ صَفَر
اشاره به باورهای سنتی در انار و بادگیر به صورت غیرمستقیم اتفاق می‌افتد.
فرهنگ عامیانه یکی دیگر از موضوعاتی است که در شعر رحمانی بازتاب یافته است. او به باورهای عامیانهٔ نادرستی که در جامعهٔ محلی‌اش رواج دارند، انتقاد می‌کند و ساده‌زیستی را خصلتی ارزشمند برای انسان می‌داند که به باور حبیبی، بیانگر تعهد زندگی اخلاقی و نه فقط زیبایی‌شناختی از سوی شاعر است. اشاره به رسومات اجتماعی در اشعار این کتاب نه به صورت مستقیم، بلکه در دل فضاهای دیگر اتفاق می‌افتد. دوبیتی «چارشَمْبِدِ ماه صفر» یکی از نمونه‌های این قبیل اشارات است. شاعر در این شعر برای اشاره به باور نحوست آخرین چهارشنبهٔ ماه صفر در بین مردم گراش، فضایی داستانی را خلق می‌کند. این داستان، روایتی است از زبان مادری که پسرش برای امرار معاش راهی کشور قطر شده است. همسر پسر، در چشم‌انتظاری دچار بیماری‌های جسمی و روحی می‌شود. مادر که مدت زیادی است خبر و نامه‌ای از پسرش ندارد، تمامی این مصیبت‌ها را به رفتن پسر در چهارشنبهٔ آخر ماه صفر و نحسی این روز نسبت می‌دهد. در این دوبیتی به عناصری همچون افتخار به داشتن پسر، مسافرت و مهاجرت دیرباز اقتصادی، تجاری و فرهنگی مردم منطقهٔ جنوب مرکزی به سواحل جنوبی خلیج فارس، مشکلات ناشی از طولانی‌بودن این سفرها برای خانوادهٔ مسافران و تأثیرش بر سلامت آنان، اختلاف رایج مادرشوهر و عروس به گونه‌ای که مادر، پسرش را «بالابلند» و عروسش را «لوچ» خطاب می‌کند و دشواری و محدودیت ارتباط با مسافر با توجه به نبود فناوری امروزی ارتباطی اشاره‌هایی شده است. از آنجا که امروزه زنان اصلی‌ترین پاسبانان این باورها هستند، شاعر نقش «مادر» را برای روایت انتخاب کرده است و انتقادش را با لحنی مادرانه و خودمانی بیان می‌کند.
بازخورد > نقد

غلامعلی حداد عادل در نامه‌ای به رحمانی، این کتاب را «لطیف و سودمند» دانسته است. احمد حبیبی اشعار و ترانه‌های کتاب را «دلنشین» توصیف کرده است. او وجود بخش «نشانه‌های آوایی» در ابتدای کتاب را نشانهٔ علمی‌بودن اثر، و نگاه کنجکاوانه و دقیق شاعر به فرهنگ عامهٔ منطقه را از نقاط قوت کتاب می‌داند. او همچنین واژه‌نامهٔ کتاب را برای زبان‌شناسان مفید و کارساز قلمداد کرده است. ایران کلباسی معتقد است که نگارش اشعار اچمی انار و بادگیر با الفبای فارسی، همراه با ترجمهٔ آن‌ها به زبان فارسی و نیز نویسه‌گردانی متن اچمی با الفبای لاتین، موجب فهم آسان‌تر آن‌ها توسط خوانندهٔ غیربومی شده است. احمد اقتداری در بخشی از مقدمه‌اش بر کتاب از دقت شاعر در انتخاب موضوعات، استفاده از واژه‌های کهنه و پیوند دادن میان تمثیلات فولکلور و زندگی روزمرهٔ امروزین مردم گراش تمجید کرده است.
محمدباقر وثوقی یکی از ویژگی‌های برتر این کتاب را «دقت و وسواس شاعر در پرداخت نهایی کتاب و نحوهٔ بررسی واژه‌های بومی» می‌داند. او تسلط شاعر بر ظرافت‌های زبانی و فرهنگی منطقه‌اش و نیز آشنایی با ضرباهنگ‌های خاص بومی را می‌ستاید و قدرت تصویرسازی و خلق تشبیهات و تعابیری که برای خوانندهٔ محلی آشناست و گاه ترجمهٔ آن به فارسی ممکن نیست را از نقاط قوت کتاب می‌داند. این امر موجب عدم نیاز شاعر به وام‌گرفتن از واژه‌های زبان رسمی در لابه‌لای اصطلاحات محلی، به‌خصوص در دوبیتی‌ها، شده است. او فقدان مقدمه‌ای دربارهٔ ویژگی‌های گویش گراشی را از ضعف‌های کتاب می‌داند. همچنین او معتقد است که مثنوی «کئوشکن» با فضای کلی کتاب همخوان نیست و شایسته بود که در مجموعهٔ دیگری گنجانده می‌شد. او واژه‌نامهٔ کتاب را نیز نیازمند اصلاح می‌بیند.
به باور خواجه‌پور، نوستالژی در انار و بادگیر به مثابهٔ شمشیری دولبه است. شاعر در برخی اشعار از سنت‌ها انتقاد می‌کند و قائل به تجدیدنظر در آن‌هاست و در برخی دیگر از اشعار، تکنولوژی‌های جدید را مایهٔ بدبختی و دور شدن از زندگی صمیمانهٔ گذشته می‌بیند. بدین ترتیب هر دو شکل مثبت و منفی نوستالژی در شعر رحمانی قابل مشاهده است. با تمام این تفاسیر، این کتاب را می‌توان نمونهٔ موفقی از بازآفرینی عناصر موجود در اشعار محلی، به زبان بومی در قالب شعر کلاسیک دانست.
بازخورد > استقبال

از کتاب انار و بادگیر استقبال فراوانی شد و اشعار آن به زبان روزمرهٔ مردم و نیز مراسم‌های مختلف شادی راه پیدا کرد. همچنین به عنوان نمونه‌ای از اشعار گراشی، الگوی دیگر شاعران محلی‌سرا قرار گرفت. با این حال، بیشتر این اشعار از منظر دقت، دوراندیشی، سادگی و حس، در درجه‌ای پایین‌تر از اشعار انار و بادگیر قرار دارند. اشعار کتاب انار و بادگیر چنان در بین مخاطبانش همه‌گیر شد که امروزه گاه از آن‌ها به عنوان اشعار قدیمی گراشی یاد می‌شود.
حسن حسینی، خواننده و آهنگساز، پنج دوبیتی از انار و بادگیر با عناوین «عَغْدِ رُباب»، «دُتِ آمِم»، «غربت»، «رِئخِ‌بازی» و «کارِ خَش» را روی یک ملودی ایرانی-افغانی خوانده است. این قطعه که «تارِ کَلی» نام دارد، از اواخر دههٔ ۱۳۸۰ بارها در کنسرت‌های خواننده اجرا شده بود. این اثر در آذر ۱۳۹۹ ضبط استودیویی شد و در ۱۴۰۲ رسماً انتشار یافت. «تار کلی» در فضایی بومی ساخته شده و فرزانه نادرپور نیز به عنوان همخوان در آن حضور دارد.
همچنین در سال ۱۴۰۳ مسابقه‌ای مجازی برای خوانش هجده دوبیتی انار و بادگیر در هجده هفته و در قالب کلیپ تصویری توسط کودکان برگزار شد که به برندگان آثاری از صادق رحمانی اهدا گردید.
توضیحات

↑  āowassa؛ به پهلوی: opastan
↑  tāk؛ به پهلوی: tág
↑  کفش‌کن
↑  تا زمانی که نخل‌های خانه‌هامان بی‌گنجشک است
تا قیامت زنگ آبادی ما بی صداست'"`UNIQ--ref-0000000B-QINU`"'
↑  بازتاب نور تابیده‌شده بر سطح آب به دیوارهٔ آب‌انبار که دارای اعوجاج می‌باشد.
↑  توی مطبخ بر قلیان آتش ریخت
به آهستگی از آنجا نگاهی کرد
اگر بر خرمن عمرم آتش زد
نگاهش به خاطر دلم کار خوبی کرد'"`UNIQ--ref-00000011-QINU`"'
↑  خیلی دلم گرفته است
↑  خبر ببرید برای رستم، برای زال
برای اسفندیار بی‌دم‌ویال
بگو، گفت چاخان بی‌خود نکن تو
ما رستم داریم؛ حاجی میرشکار'"`UNIQ--ref-00000017-QINU`"'
↑  پسر بالابلند من تا به قطر رفت
چشم نامزد لوچش، لوچ‌تر شد
سه چهار سالی می‌شود که نامه‌اش نیامده
شب چهارشنبهٔ ماه صفر رفت'"`UNIQ--ref-0000001C-QINU`"'
↑  عقد رباب
↑  دخترعمویم
↑  یک قل دو قل
↑  کار خوب
↑  تشت سفالین
رحمانی در ۱۳۹۶
وونور

village در 23x15px|border |alt=|link= هند
| Vavanoor | Vavanoor |
| --- | --- |
village: village
VavanoorLocation in Kerala, India: VavanoorLocation in Kerala, India
مختصات: ۱۰°۴۵′۵۷″شمالی ۷۶°۰۸′۳۳″شرقی﻿ / ﻿۱۰٫۷۶۵۹°شمالی ۷۶٫۱۴۲۵°شرقی﻿ / 10.7659; 76.1425: مختصات: ۱۰°۴۵′۵۷″شمالی ۷۶°۰۸′۳۳″شرقی﻿ / ﻿۱۰٫۷۶۵۹°شمالی ۷۶٫۱۴۲۵°شرقی﻿ / 10.7659; 76.1425
ایالت: کرالا
District: Palakkad
زبان‌ها: زبان‌ها
 • رسمی: زبان مالایالم, زبان انگلیسی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۳۰ (IST)
پلاک خودرو: KL-
وونور (به انگلیسی: Vavanoor) یک روستا در هند است که در Palakkad district واقع شده‌است.
اوین کندی

اوین کندی یک بازیکن هندبال ایرلندی از شهرستان دوبلین، ایرلند است. او عضو باشگاه سنت بریجیدز است. او یک مهندس است و سابقاً به‌عنوان مدرس در دانشگاه ملی ایرلند، مینوث فعالیت داشته است.
کندی دارای چهارده عنوان قهرمانی در مسابقات بزرگسالان هندبال است. او همچنین سه بار قهرمان مسابقات ایرلندی نشنالز اوپن سینگلز شده و در سال ۲۰۰۱، به‌عنوان نماینده دانشگاه شهر دوبلین در مینیاپولیس، ایالات متحده، عنوان قهرمانی کالج‌ها را به دست آورده است. در سال ۱۹۹۹، او قهرمان یواس نشنالز اوپن سینگلز شد و دو سال بعد، در هلیفکس، نوا اسکوشیا، کانادا، با یک پیروزی قاطع بر بازیکن کانادایی، مرو دکر، قهرمان مسابقات تک‌نفره کانادا شد. کندی سه جایزه ودافون آل استار اواردز را به‌دست آورده است. در اوت ۲۰۰۶، او به همراه تونی هیلی از کورک، موفق شدند در فینال دوبل اوپن مردان در مسابقات جهانی که در ادمونتون، آلبرتا، کانادا برگزار شد، قهرمانان قبلی، پل بردی و مایکل فینیگان از کاوان را شکست دهند.
کندی برای عملکرد خود جوایز متعددی دریافت کرده است؛ از جمله جوایز آل استار در سال‌های ۲۰۰۲ و ۲۰۰۴. او همچنین در فوریه ۲۰۰۶ به‌عنوان بازیکن سال ودافون آل استار معرفی شد.
دوران حرفه‌ای > ۲۰۰۵

در سال ۲۰۰۵، کندی به همراه ایگین جنسن، عناوین آل-ایرلند سینیر دوبل را در دسته‌های ۴۰ در ۲۰ و ۶۰ در ۳۰ کسب کرد. آن‌ها اولین تیمی بودند که از دوبلین از زمان قهرمانی برادران رو در سال ۱۹۴۸، توانستند این عنوان را به دست آورند. کندی همچنین در سال ۲۰۰۵ قهرمان سینیر هاردبال سینگلز گائلیک شد.
دوران حرفه‌ای > ۲۰۰۶

کندی در فصل‌های ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ با حمایت مالی شرکت ووج بدرومز در مسابقات شرکت کرد. او با شکست مایکل دکسی والش با نتایج ۲۱–۲۰ و ۲۱–۱۶، به فینال مسابقات تک‌نفره آل-استار ایرلند سنیور در برابر تام شریدان از میث راه یافت. این فینال قرار بود در ۲ سپتامبر ۲۰۰۶ برگزار شود. کندی در ۳ سپتامبر ۲۰۰۶ در کروک پارک با یک نمایش قدرتمند، دومین عنوان متوالی آل-ایرلند سافت‌بال خود را در مقابل شریدان کسب کرد. این دیدار سه ست کامل به طول انجامید و در نهایت کندی با نتیجه ۲۱–۵ شریدان را شکست داد.
این موفقیت نشان می‌دهد که کندی در دوره‌ای بسیار موفق قرار داشت، چرا که در اوت ۲۰۰۶ نیز قهرمان آزاد جهانی دوبل شده بود.
اوین کندی و ایگین جنسن در ۲۸ اکتبر ۲۰۰۶ برای اولین بار عنوان آل-ایرلند هاردبال سنیور دوبل را به‌دست آوردند. آن‌ها در فینال، رقبای خود، تام شریدان و والتر اوکانر را در مولینگار شکست دادند.
دوران حرفه‌ای > ۲۰۰۶ > افتخارات

قهرمان دوبل مردان جهان (با تونی هیلی، کورک)، کانادا ۲۰۰۶
۹ عنوان قهرمانی تک‌نفره آل-ایرلند سنیور (۴ عنوان ۳۰ در ۶۰، ۱ عنوان ۲۰ در ۴۰، ۴ عنوان هاردبال)
۵ عنوان قهرمانی دوبل آل-ایرلند سنیور (با ایگین جنسن، ۲ عنوان ۳۰ در ۶۰، ۱ عنوان ۲۰ در ۴۰، ۲ عنوان هارد بال)
۳ عنوان قهرمانی تک‌نفره مردان آزاد ایرلند
قهرمان مسابقات بین‌المللی کالج‌ها (نماینده دانشگاه شهر دوبلین)، ۲۰۰۱
قهرمان مسابقات تک‌نفره آمریکا و آزاد کانادا (۱۹۹۹ و ۲۰۰۱)
- عناوین متعدد در رده‌های جوانان آل-ایرلند، آمریکا و جهان
- ۳ جایزه وودافون آل-استار
دوران حرفه‌ای > ۲۰۰۷

کندی برای دومین سال متوالی به فینال دوبل هاردبال رسید. او به‌عنوان قهرمان فعلی در برابر مایکل دکسی والش از کلیکنی قرار گرفت و در دیداری حساس، با نتایج ۲۱–۲۰ و ۲۱–۶ پیروز شد. اوین همچنین با همکاری ایگین جنسن، قهرمان دوبل سینیور سافت‌بال شد و به این ترتیب ترپل خود را تکمیل کرد.
دوران حرفه‌ای > ۲۰۰۹

کندی در این سال بیست و یکمین عنوان متوالی آل-ایرلند خود را به‌دست‌آورد. او همچنین به ایالات متحده سفر کرد و در مسابقات جهانی شرکت کرد، که در آنجا به همراه هم تیمی‌اش مایکل فینیگان در بخش دوبل قهرمان شد.
دوران حرفه‌ای > ۲۰۱۰

کندی در سال ۲۰۱۰ به‌عنوان بازیکن هندبال سال انتخاب شد. او در مراسمی که در ۲۷ نوامبر ۲۰۱۰ در کروک پارک برگزار شد، جایزه خود را دریافت کرد.
دوران حرفه‌ای > ۲۰۱۴

کندی در سال ۲۰۱۴ بار دیگر قهرمان شد. او موفق شد رابی مک‌کارتی، قهرمان سه‌باره این مسابقات را شکست دهد و در سن ۳۵ سالگی عنوان قهرمانی را از آن خود کند.
پوینت مکنزی، آلاسکا

CDP در آمریکا
| پوینت مکنزی، آلاسکا | پوینت مکنزی، آلاسکا |
| --- | --- |
CDP: CDP
پوینت مکنزی، آلاسکاLocation within the state of Alaska: پوینت مکنزی، آلاسکاLocation within the state of Alaska
مختصات: ۶۱°۲۲′۳۰″ شمالی ۱۴۹°۵۴′۴۵″ غربی﻿ / ﻿۶۱٫۳۷۵۰۰°شمالی ۱۴۹٫۹۱۲۵۰°غربی﻿ / 61.37500; -149.91250: مختصات: ۶۱°۲۲′۳۰″ شمالی ۱۴۹°۵۴′۴۵″ غربی﻿ / ﻿۶۱٫۳۷۵۰۰°شمالی ۱۴۹٫۹۱۲۵۰°غربی﻿ / 61.37500; -149.91250
ایالات آمریکا: آلاسکا
Borough: Matanuska-Susitna
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۵۰٫۳ مایل مربع (۳۸۹٫۳ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱۴۸٫۰ مایل مربع (۳۸۳٫۳ کیلومتر مربع)
 • آب: ۲٫۳ مایل مربع (۶٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۲۱۳ فوت (۶۵ متر)
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • کل: ۵۲۹
 • تراکم: ۳٫۵/مایل مربع (۱٫۴/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۹ (Alaska (AKST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۸ (AKDT)
کد منطقه: 907
FIPS code: 02-61788
GNIS feature ID: 1865561
پوینت مکنزی (به انگلیسی: Point MacKenzie) شهری در بخش ماتانوسکا-سوسیتنا، آلاسکا ایالت آلاسکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی ۱۱۱ نفر بوده‌است.
موی تناسلی

| رُم (بانه) | رُم (بانه) |
| --- | --- |
راست، موهای آلت تناسلی مرد - چپ، موهای آلت تناسلی زن: راست، موهای آلت تناسلی مرد - چپ، موهای آلت تناسلی زن
جزئیات: جزئیات
شناسه‌ها: شناسه‌ها
لاتین: pubes
TA98: A16.0.00.022
TA2: 7062
FMA: 54319 70754، 54319
موهای تناسلی (به انگلیسی: Pubic Hair) رُم، بانه، موی زِهار یا موی عانه، قسمتی از موی بدن است که در بخش پایینی شکم و پیرامون آلت تناسلی در انسان‌های نوجوان و بالغ می‌روید. موها رو یا اطرافِ اندام جنسی و گاهی در بالای قسمت داخلی ران‌ها قرار دارند. به محل رویش این موها شرمگاه نیز گفته می‌شود. موهای تناسلی در مردان روی کیسهٔ بیضه و آلت مردانه، و در زنان روی فَرْج دیده می‌شود. رویش موهای آلت تناسلی یکی از نشانه‌های بلوغ جنسی است.
موهای آلت تناسلی در دوران کودکی در این ناحیه به صورت نازک وجود دارند، که در دوران بلوغ، به دلیل افزایش سطح آندروژن در مردان و استروژن در زنان، بلندتر و درشت‌تر می‌شوند. موهای تناسلی با سایر موهای بدن متفاوت است و یک صفات ثانویه جنسی است.
بسیاری از فرهنگ‌ها موهای تناسلی را اروتیک می‌دانند و بیشتر فرهنگ‌ها آن را با آلت تناسلی مرتبط می‌دانند که انتظار می‌رود هم مردان و هم زنان همیشه آن را بپوشانند. در برخی فرهنگ‌ها، برداشتن موهای تناسلی، به‌ویژه در زنان، عادی است. این عمل به عنوان بخشی از بهداشت شخصی در نظر گرفته می‌شود. در فرهنگ‌های دیگر، قرار گرفتن موهای تناسلی در معرض دید (به‌عنوان مثال، هنگام پوشیدن لباس شنا) ممکن است غیر زیبایی یا شرم‌آور تلقی شود و بنابراین برای جلوگیری از دیده شدن، آنها را کوتاه می‌کنند (و یا مدل‌دهی می‌کنند).
رشد و توسعه

همچنین ببینید: بلوغ (انسان)
مقیاس تانر در زنان (راست) و مردان (چپ)
موهای تناسلی در پاسخ به افزایش سطح تستوسترون در دختران و پسران شکل می‌گیرد. آن دسته از فولیکول‌های مو که در نواحیِ حساس به آندروژن قرار دارند، تحریک می‌شوند و موهای تناسلی را ایجاد می‌کنند. مقیاس تانر رشد موهای تناسلی را شرح می‌دهد. قبل از شروع بلوغ، ناحیهٔ تناسلی پسران و دختران دارای موهای زائد بسیار ظریفی است (مرحلهٔ ۱). در شروع بلوغ، بدن سطوح هورمون‌های جنسی را افزایش می‌دهد و در پاسخ، پوستِ ناحیهٔ تناسلی، موهای ضخیم‌تر و خشن‌تر، اغلب فرفری‌تر با سرعت رشد سریع‌تر، تولید می‌کند.
در مردان، اولین موهای تناسلی به صورت چند تارِ نازکِ پراکنده ظاهر می‌شوند که معمولاً روی کیسه بیضه یا قاعدۀ بالایی آلت تناسلی هستند (مرحلهٔ ۲). در عرض یک سال، موهای اطراف قاعدۀ آلت تناسلی زیاد می‌شوند (مرحلهٔ ۳). در عرض ۳ تا ۴ سال، مو، ناحیهٔ شرمگاهی را پُر می‌کند (مرحلهٔ ۴) و بسیار ضخیم‌تر و تیره‌تر می‌شود و تا ۵ سال تا نزدیک ران‌ها و به سمت بالا روی شکم به سمت ناف (مرحلهٔ ۵) گسترش می‌یابد.
سایر نواحی پوست نیز به همین ترتیب، هرچند کمی کمتر، حساس به آندروژن هستند و موهای آندروژنی معمولاً کمی دیرتر ظاهر می‌شوند. در توالی خشن حساس به آندروژن‌ها و ظاهر موهای آندروژن عبارتند از زیربغل، ناحیهٔ اطراف مقعد، لب بالایی، نواحی پیش گوش، نواحی اطراف آرئولار (نوک پستان)، وسط قفسه سینه، گردن، ناحیهٔ ریش، اندام‌ها و شانه‌ها، پشتِ باسن. موهای زائد اگرچه به طور کلی بخشی از فرآیند بلوغ در نظر گرفته می‌شوند، اما متمایز و مستقل از فرآیند بلوغ غده جنسی هستند. موهای ناحیهٔ تناسلی تنها از آندروژن‌های آدرنال ایجاد می‌شوند و حتی زمانی که تخمدان‌ها یا بیضه‌ها معیوب هستند و عملکردی ندارند، می‌توانند رشد کنند. تفاوت اندکی در ظرفیت بدن زن و مرد برای رشد مو در پاسخ به آندروژن‌ها وجود دارد.
رنگ موهای تناسلی و زیربغل می‌تواند به میزانِ قابل توجهی از موهای سر متفاوت باشد. در بیشتر افراد تیره‌تر است، اگرچه می‌تواند روشن‌تر هم باشد. در بیشتر موارد از نظر رنگ شباهت بیشتری به ابروهای یک فرد دارد.
بافت موهای تناسلی و زیربغل از فرهای محکم تا کاملاً صاف متفاوت است، که لزوماً با بافت موی سر مرتبط نیست. مردم شرق آسیا معمولاً موهای تناسلی سیاه و مواج دارند.
الگوهای موی تناسلی می‌تواند بر اساس نژاد و قومیت متفاوت باشد. الگوهای موهای تناسلی که به نام «اسکچئون» شناخته می‌شوند، بین جنس‌ها و افراد مختلف متفاوت است. در بیشتر زنان، موهای شرمگاهی مثلثی شکل است و روی فرج و تپه ونوس قرار دارد. در بسیاری از مردان، موهای شرمگاهی به سمت بالا به سمت خطی از مو که به سمت ناف است، که تقریباً یک مثلث رو به بالا است.
اهمیت بالینی > شپش تناسلی

موهای تناسلی ممکن است به شپش تناسلی (همچنین به‌عنوان شپش خرچنگ) آلوده شوند. طول شپش تناسلی بالغ ۱٫۱ تا ۱٫۸ میلی‌متر (۰٫۰۴۳–۰٫۰۷۱ اینچ) است. موهای تناسلی معمولاً می‌توانند به‌طور متوسط تا ۱۲ نفر را میزبانی کنند. شپش تناسلی معمولاً به موی تناسلی متصل است، اما گاهی روی موهای زبر در نقاط دیگر بدن (به‌عنوان مثال، ابرو، مژه، ریش، سبیل، سینه، زیربغل و…) دیده می‌شود. شپش خرچنگ به موهای تناسلی که ضخیم‌تر از سایر موهای بدن است می‌چسبند زیرا چنگال‌های آن‌ها با قطر خاصِ موهای ناحیهٔ تناسلی سازگار است. آلودگی به شپش تناسلی (پتریازیس) معمولاً از طریق تماس جنسی منتقل می‌شود.
جامعه و فرهنگ

به‌گفتهٔ مری لوتینز، زندگینامه‌نویسِ جان راسکین، نویسنده، هنرمند و منتقد هنریِ برجسته، ظاهراً فقط به برهنه‌های بدون مو که به‌طور غیر واقعی در هنر به تصویر کشیده می‌شد، عادت داشت و هرگز قبل از شب عروسی‌اش زنی برهنه را ندیده بود. ظاهراً او از دیدن موهای تناسلی همسرش چنان شوکه شده‌بود که او را رد کرد و بعداً این ازدواج از نظر قانونی باطل شد. گمان می‌رود که او فکر می‌کرد که همسرش بدشکل است. نویسندگان در آینده نیز به این اتفاقی که برای لوتینز پیش آمده بود، پرداختند. به‌عنوان مثال، جین واینگارتن، در کتاب خود به‌نامِ «احمق هستم (۲۰۰۴)» می‌نویسد: «راسکین [ازدواج] را باطل کرد، زیرا از دیدن یک دسته موی خشن و وحشی، شبیه موهای یک مرد، بر عروسش وحشت داشت. او، او را یک هیولا می پنداشت.» پیتر فولر در کتابِ «تئوری: هنر و غیبت فیض» می‌نویسد: «گفته شده‌است که او در شب عروسی از دیدن موهای تناسلی همسرش ترسیده‌است؛ اما احتمالاً او از خون قاعدگی او ناراحت شده‌است. تیم هیلتون و جان بتچلور، زندگی‌نامه‌نویسانِ راسکین نیز معتقدند که قاعدگی دلیل محتمل‌تری است.
در دوران بلوغ، بسیاری از دختران جوانه زدن ناگهانی موهای تناسلی را آزاردهنده و گاهی ناپاک می‌دانند، زیرا در بسیاری از موارد دختران جوان توسط خانواده و جامعه از مشاهده موهای  تناسلی پوشانده شده‌اند. از سوی دیگر، پسران جوان معمولاً از رشد موهای تناسلی خود ناراحت نمی‌شوند، زیرا معمولاً موهای بدن پدران خود را دیده‌اند.
جامعه و فرهنگ > شیوه‌های نظافت

همچنین ببینید: موزدایی
زن (راست) و مرد (چپ) در حال اصلاح موهای تناسلی
در برخی از جوامع خاورمیانه، برداشتن موهای زائد بدن مردانه و زنانه برای قرن‌ها به‌عنوان بهداشت مناسب در نظر گرفته می‌شده‌است. تعالیم مسلمانان (قابل استفاده برای زن و مرد) شامل فقهٔ مطهرات است که در آن موهای تناسلی و زیربغل باید  تراشیده شود تا سنت پیامبر اسلام محسوب شود.
زنانی که در زمینه پورنوگرافی کار می‌کنند معمولاً موهای تناسلی خود را با تراشیدن از بین می‌برند، روشی که در اواخر قرن بیستم مد شد. تراشیدن به‌جای اپیلاسیون استفاده می‌شود، زیرا می‌توان آن را روزانه انجام داد، در حالیکه اپیلاسیون قبل از تکرار به چندین روز رشد نیاز دارد. به‌گفتهٔ نویسندهٔ فمینیسم، کتلین مورن، دلیل حذف موهای تناسلی از زنان در فیلم‌های پورنوگرافی، «ملاحظات فنی فیلم‌برداری» بود. به‌دلیل محبوبیت پورنوگرافی، تراشیدن موهای تناسلی توسط زنان تقلید شد، و در میان زنان خارج از صنعت پورنوگرافی، اپیلاسیون در اواخر قرن ۲۰ و ۲۱ رایج شد.
برخی تراشیدن را اروتیسم و زیبایی‌شناختی می‌دانند، در حالی که برخی دیگر آن را غیرطبیعی می‌دانند. برخی از افراد موهای تناسلی را به دلایل شهوانی و جنسی یا به این دلیل که آنها یا شریک جنسی خود از بدون مو لذت می برند، می‌تراشند.
طبق یک مطالعهٔ آکادمیک، در سال ۲۰۱۶، تقریباً ۵۰ درصد از مردان در ایالات متحده آمریکا اصلاح منظم موهای تناسلی را انجام می‌دهند که می‌تواند شامل کوتاه کردن، اصلاح و تراشیدن باشد. این مطالعه نشان داد که شیوع نظافت با افزایش سن کاهش می‌یابد. از مردانی که موهای تناسلی را اصلاح می‌کنند، ۸۷ درصد موهای بالای آلت تناسلی، ۶۶ درصد کیسهٔ بیضه و ۵۷ درصد ساقهٔ آلت تناسلی را مرتب می‌کنند.
آلت مردانه اصلاح نشده (راست) و اصلاح شده (چپ)
جامعه و فرهنگ > شیوه‌های نظافت > روش‌ها

مقالهٔ اصلی: موزدایی بیکینی
تمام موها را می‌توان با موم فرموله شده برای این منظور از بین برد. برخی از افراد ممکن است بخشی یا تمام موهای تناسلی، زیربغل و صورت خود را بردارند. از بین بردن موهای زائد تناسلی با استفاده از موم، «اپیلاسیون بیکینی» نامیده می‌شود. سالن های زیبایی اغلب خدمات مختلف اپیلاسیون را ارائه می‌دهند. شِکَرگذاری، جایگزینی برای اپیلاسیون است که از خمیری تشکیل شده از شکر و لیمو است و به جای موم استفاده می‌شود. شِکَرگذاری، سلول‌های پوستیِ کمتری را نسبت به اپیلاسیون از بین می‌برد. از روشِ دیگر حذف موهای زائد می‌توان به لیزر رفع موهای زائد اشاره کرد.
برخی از زنان موهای تناسلی خود را تغییر می‌دهند تا با مُدها و روندهای اجتماعی سازگار شوند یا به‌عنوان بیان سبک یا سبک زندگی خود آنها را اصلاح می‌کنند. سبک‌های اصلاح موهای تناسلی عبارتند از:
اپیلاسیون مثلثی یا آمریکایی (انگلیسی: American waxing) موهای تناسلی از دو طرف کوتاه می شوند تا مثلثی شکل بگیرد تا موهای تناسلی هنگام پوشیدن مایو پنهان شوند. این مثلث می تواند از لبه «خط بیکینی» تا یک اینچ در دو طرف باشد. طول موی باقی مانده می‌تواند از یک و نیم تا نیم اینچ باشد.
باند فرودگاه یا اپیلاسیون فرانسوی (انگلیسی: French waxing) موهای تناسلی به جز نواری از مو که از شکم تا کُس کشیده شده‌است برداشته می‌شوند.
اپیلاسیون برزیلی (انگلیسی: Brazilian waxing) به حذف کامل موهای تناسلی گفته می‌شود.
انواع مختلفی از اپیلاسیون برزیلی وجود دارد که در آن طرحی از موهای تناسلی شکل می‌گیرد. یک تبلیغ جنجالی گوچی شامل موهای تناسلی زن تراشیده شده به صورت حرفِ «G» بود.
جامعه و فرهنگ > شیوه‌های نظافت > رابطه جنسی

تصمیم زن یا مرد برای رشد یا تراشیدن موهای تناسلی می‌تواند در جذب شریک زندگی نقش داشته باشد. کازموپالیتن در یک مطالعه نشان داد که تعداد زیادی از پاسخ‌دهندگان، اعم از زن و مرد، شریک زندگی خود را ترجیح می‌دهند که موهای تناسلی خود را بتراشند یا حداقل کوتاه کنند. درصد کمتری از ۶ درصد از مردان و ۱۰ درصد از زنان ترجیح می‌دهند که همسرشان طبیعی باشد و موهای تناسلی خود را اصلاح نکند.
جامعه و فرهنگ > در هنر

در هنر مصر باستان، موهای تناسلی زنان به شکل مثلث‌های نقاشی شده، نشان داده شده‌است. در هنر اروپای قرون وسطی و کلاسیک، موهای تناسلی به ندرت به تصویر کشیده می‌شد و موهای تناسلی مردان اغلب، اما نه همیشه، حذف می‌شدند.
در قرن شانزدهم اروپای جنوبی، میکل‌آنژ، تندیس داوود را با موهای مدل‌دار تناسلی نشان داد. با این وجود، نقاشی میکل‌آنژ روی سقف کلیسای سیستین هیچ موی تناسلی‌ای ندارد.
در اواخر قرن هجدهم، موهای تناسلی زنان آشکارا در شونگای ژاپنی (اروتیسم) به ویژه در سُنتِ اوکی‌یو-ئه به تصویر کشیده شد. نقاشی رؤیای همسر مرد ماهی‌گیر (۱۸۱۴) از کاتسوشیکا هوکوسایی که زنی را در حال فانتزی وابسته به عشق شهوانی به تصویر می‌کشد، یک نمونه شناخته شده‌است. در نقاشی‌های ژاپنی، مانند هنتای، موهای تناسلی اغلب حذف می‌شوند، زیرا برای مدت طولانی نمایش موهای تناسلی قانونی نبود.
سرمنشأ جهان (۱۸۶۶)، اثر هنرمند فرانسوی، گوستاو کوربه، به‌دلیل واقع‌گرایی آن، بحث برانگیز بود، که محدودیت‌های آنچه در آن زمان قابل ارائه تلقی می‌شد را جابجا کرد. برخلاف نقاشی‌ آکادمیک، که برهنه‌های صاف و ایده‌آل را ترجیح می‌داد، این نقاشی نمای نزدیک از فرج، با موهای پُر، زنی را نشان می‌داد که روی تخت دراز کشیده و پاهایش باز شده بود.
جامعه و فرهنگ > در مُد

در سال ۱۹۸۵، رودی گرنریچ، چهار هفته قبل از مرگش، از لباس شنای گفتهٔ زنانه‌ای به‌ نام پوبیکینی (انگلیسی: Pubikini) رونمایی کرد. لباس شنای برهنه‌ای که تپه ونوس و موهای تناسلی فرد را نمایان می‌کرد. این مایو یک پایین نازک، V شکل و به سبک بند بود که در قسمت جلوی آن نوار کوچکی از پارچه دیده می‌شد که موهای تناسلی فرد را نشان می‌داد. پوبیکینی به‌عنوان یک قطعه مقاومتی توصیف شد که بدن انسان را کاملاً آزاد می‌کند.
جامعه و فرهنگ > در تاریخ

شواهد اصلاح موهای تناسلی در هند باستان به ۴۰۰۰ تا ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد برمی گردد. اف. فاوست، تاریخ‌شناس، در سال ۱۹۰۱ نوشت، برداشتن موهای بدن، از جمله موهای تناسلی در ناحیهٔ فرج، به‌عنوان رسم در میان زنان هندو بود. در جوامع غربی، پس از گسترش مسیحیت و قرار گرفتن عموم پوست برهنه یک زن بین مچ پا و کمر در معرض دید، از نظر فرهنگی مورد تایید قرار نگرفت. بسیاری از مردم قرار گرفتن موهای تناسلی در معرض عمومی را شرم‌آور می‌دانستند.
در دههٔ ۱۴۵۰، روسپی‌های بریتانیایی موهای تناسلی خود را به منظور بهداشت شخصی و مبارزه با بیماری‌های تناسلی مانند شپش‌های تناسلی، می‌تراشیدند یا روی آن مرکین می‌گذاشتند.
اشرف‌زادگان بریتانیا در دوره جرج، موهای تناسلی معشوق خود را به‌عنوان یادگاری می‌گرفتند. به‌عنوان مثال، فرهای موها مانند کاکل در کلاه مردانه به‌عنوان طلسم قدرت پوشیده می‌شدند یا به‌عنوان نشانه‌ای از محبت بین عاشقان رد و بدل می‌شدند. موزه دانشگاه سنت اندروز در اسکاتلند در مجموعه خود جعبه‌ای پر از موهای تناسلی یکی از معشوقه‌های شاه جرج چهارم (احتمالاً الیزابت کانینگام) دارد.