stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
یادگاران مرگ

یادگاران مرگ (به انگلیسی: Deathly Hallows) در سری داستان‌های هری‌پاتر به ۳ شیء جادویی قدرتمند گفته می‌شود که توسط مرگ ساخته شده‌اند. این سه یادگار که به سه برادر از خانواده پورل داده‌شد شامل:
چوبدست قدرت یا اَبَر چوبدستی: این چوبدست اولین یادگار مرگ است که به برادر اول (آنتیوک پورل) داده‌شد. این چوبدست که قوی‌ترین چوبدست ساخته‌شده‌است، به مالک اصلی چوبدست توانایی شکست دادن تمام چوبدستی‌های دیگر را می‌دهد.
سنگ رستاخیز یا سنگ مرگ: این سنگ دومین یادگار مرگ است که به برادر دوم (کادموس پورل) داده‌شد. این سنگ تنها چیزی است که روح عزیزان درگذشته هر فرد را بازیابی می‌کند. هری پاتر با موفقیت از این شیء برای احضار تصاویری از عزیزانش از جمله جیمز پاتر (پدر) و لیلی ایوانز (مادر) استفاده کرد.
شنل نامرئی‌کننده: این شنل که سومین و آخرین یادگار مرگ است، به برادر سوم (ایگنوتوس پرول) داده‌شد. هر کسی که این شنل را داشته‌باشد می‌تواند از دید افراد پنهان بماند و نامرئی بشود. این شنل نامرئی‌کننده تنها شنل شناخته شده‌ای است که با افزایش سن از بین نمی‌رود. تمام شنل‌های نامرئی‌کننده دیگر با گذشت زمان بدون اثر می‌شوند یا پاره می‌شوند. اما این شنل هرگز اتفاقی برایش نمی‌افتد.
علامت یادگاران مرگ که هر سه یادگار مرگ را به صورت نمادین نشان می‌دهد: چوبدست قدرت یا ابر چوبدستی (خط میانی)، سنگ رستاخیز (دایره) و شنل نامرئی‌کننده (مثلث).
از میان سه برادری که صاحبان اولیهٔ یادگاران مرگ بودند، آنتیوک پورل (صاحب چوبدستی) و کادموس پورل (صاحب سنگ) پایان‌های بدی داشتند و هر کدام به شکلی مردند. ایگنوتوس پورل (صاحب شنل) به‌کمک شنل نامرئی‌کننده توانست تا زمانی که خودش می‌خواست، از چنگ مرگ بگریزد.
به کسی که هر سه یادگار مرگ را بتواند در اختیار داشته باشد، ارباب مرگ می‌شود. آلبوس دامبلدور، مدیر مدرسهٔ علوم و فنون جادوگری هاگوارتز به هری پاتر گفته بود که او و گلرت گریندل‌والد (جادوگر سیاه) باور داشتند که فرد گردآورنده این سه یادگار شکست‌ناپذیر خواهد بود. تعداد کمی از جادوگران تا قبل از هری پاتر باور داشتند که یادگاران مرگ اشیای واقعی هستند.
هیچ‌کس به جز هری پاتر موفق نشده‌است تا هر سه یادگار مرگ را تحت فرمان خود داشته باشد، هر چند که هری پاتر هم هرگز همهٔ آن‌ها را با صورت همزمان در اختیار نداشت. آلبوس دامبلدور نیز هر سه آن‌ها را در اختیار داشت، اما مانند هری‌پاتر، او هم همزمان هر سه یادگار را در اختیار نداشت. اما دامبلدور هیچ‌وقت یک ارباب مرگ نبود؛ چرا که او هرگز مالک واقعی شنل نبود.
سنگ رستاخیز

سنگ رستاخیز (به انگلیسی: Resurrection Stone) دومین یادگار مرگ است. این سنگ توسط مرگ به کادموس پورل، دومین برادر بین سه برادر پورل داده‌شد.
سنگ رستاخیز به دارنده این امکان را می‌دهد که عزیزان فوت شده خود را برگردانده و با آن‌ها ارتباط برقرار کند. به نظر می‌رسد تصاویری که صاحب سنگ به‌کمک آن می‌بیند از خاطرات فرد به وجود آمده‌اند و واقعاً افراد زنده یا واقعی نیستند.
سنگ رستاخیز مالک اولیهٔ آن را وادار به کشتن خود کرد. او نامزد سابقش را از میان مُردگان برگردانده بود. ولی او در دنیای واقعی بسیار ناراحت بود؛ زیرا به آنجا تعلق نداشت. به همین علت، کادموس پورل (صاحب اولیهٔ سنگ) خود را کُشت تا به پیش نامزد مردهٔ خود برگردد تا در کنار او زندگی کند.
دامبلدور حلقهٔ سنگ رستاخیز را از اموال ولدمورت پیدا کرد. او متوجه شد که این سنگ یکی از سه یادگار مرگ و همچنین، یک نوع جان‌پیچه است. دامبلدور که فراموش کرده بود آن یک جان‌پیچه نیز هست و توسط نفرین‌های ولدمورت محافظت می‌شود، سعی کرد از سنگ رستاخیز برای صحبت با خانوادهٔ مرده خود استفاده کند. اما نفرین سنگ دست دامبلدور را نابود کرد. در حالی که دست دامبلدور سیاه شده‌بود، نفرین شروع به گسترش در سراسر بدنش کرد. اگر چه به‌کمک اسنیپ آسیبی که به دست دامبلدور وارد شده بود تا حدی بهبود پیدا کرده‌بود و درمان شده بود، اما دامبلدور محکوم به مرگ بود و حداکثر یک سال زمان برای زنده‌ماندن برایش باقی مانده بود.
این سنگ بعداً از طریق وصیت‌نامهٔ دامبلدور به هری منتقل شد و درون گوی زرین (اسنیچ) پنهان شد. هری در اولین مسابقه کوییدیچ خود نزدیک بود اسنیچ را قورت دهد. وقتی لب‌های هری اسنیچ را لمس کرد متن «در پایان باز می‌شوم» بر روی آن ظاهر شد. هری تا زمانی که وارد جنگل ممنوعه نشده بود و نزدیک به مرگ نبود، نمی‌توانست اسنیچ را باز کند. او زمانی که به نزدیکی جنگل ممنوعه رسید متوجه شد که منظور از کلمهٔ «پایان» که بر روی اسنیچ ظاهر شده بود، مرگ او است. هری از سنگ برای احضار عزیزان و دوستان مرده‌اش، پدر و مادرش و پدرخوانده‌اش استفاده می‌کند تا قبل از اینکه به دست ولدمورت کشته شود، او را آرام کنند و شجاعتش را تقویت کند. هری وقتی به اردوگاه ولدمورت می‌رسد، سنگ از انگشتان بی‌حس‌اش به زمین می‌افتد. در نهایت، ولدمورت با استفاده از آواداکداورا هری را می‌کشد و جسد او را به همراه روبیوس هاگرید به هاگوارتز می‌آورد. با این حال، هری بعد از ملاقات با دامبلدور مجدداً به زندگی برمی‌گردد و طی نبرد با ولدمورت در هاگوارتز، پس از نابود شدن تمام جان‌پیچه‌های ولدمورت پیروز می‌شود. در انتهای داستان پس از شکست ولدمورت هری به دفتر مدیر هاگوارتز می رود و با دامبلدور در تابلوی نقاشی اش در مورد مکان سنگ که در جای نامعلومی از جنگل ممنوعه افتاده بود صحبت میکند و هر دو به این نتیجه می رسند که هری دیگر هیچ‌وقت به دنبال سنگ رستاخیز نگردد و به دیگران هم نگوید که سنگ کجا افتاده است.
شنل نامرئی کننده

شنل نامرئی کننده (به انگلیسی: Cloak Of Invisibility) سومین و آخرین یادگار مرگ است، به برادر سوم (ایگنوتوس پرول) داده‌شد. بر طبق افسانه یا داستان سه برادر ایگنوتوس بر خلاف دو برادر دیگرش به مرگ اعتماد نمی کند و با انتخاب وسیله ای که بتواند از دید همه جتی خود مرگ نیز پنهان بماند او را مجبور میکند تا بخشی از شنل نامرئی خودش را بریده و به برادر سوم بدهد. او تا سن پیری توانسته بود از دید مرگ پنهان بماند و تنها زمانی که آماده برای مردن بود شنل خود را به پسرش داد. این شنل نسل های پی در پی در خاندان و نوادگان ایگنوتوس دست به دست شده از پدرها به پسرها و از مادرها به دخترها داده شده تا اینکه سر انجام به دست آخرين نواده ی ایگنوتوس پورل یعنی هری پاتر رسید که مانند خود ایگنوتوس در دره ی گودریک به دنیا آمده بود. قبل از رسیدن شنل به دست هری توسط آخرون دختری که با نام خانوادگی پورل زندگی میکرده یعنی لولانس پورل پس از ازدواجش با هاردوین پاتر (پدربزرگ هری پاتر) و بدنیا آمدن پسرش جیمز پاتر شنل را به او داده است. او در دوران تحصیل خود در هاگوارتز بارها از این شنل استفاده میکرده و چند مدت قبل از مرگش شنل را به دامبلدور نشان داده که چون دامبلدور به ماهیت اصلی شنل پی برده بوده از روی کنجکاوی آن را از جیمز پاتر قرض گرفت تا بررسی اش کند. پس از مرگ پدر و مادر هری توسط لرد ولدمورت شنل دست دامبلدور ماند تا اینکه در کریسمس اولین سال تحصیل هری در هاگوارتز آن را به صورت ناشناس برای هری ارسال کرد و در نامه ای همراه شنل برای هری نوشت که این شنل برای پدرش بوده و چون این شنل متعلق به نوادگان پورل بوده بنابراین زمان آن رسیده که به دست هری برسد. هری نیز پس از ازدواج با جینی ویزلی آن را به پسر اول خود یعنی جیمز پاتر داد.
بر طبق نشانه های ذکر شده از خواص این شنل هر کسی که این شنل را داشته‌باشد می‌تواند از دید تمامی افراد و حتی خود مرگ پنهان بماند و نامرئی بشود. این شنل نامرئی‌کننده تنها شنل شناخته شده‌ای است که با افزایش سن از بین نمی‌رود و یا خاصیت آن کمرنگ و بی اثر نمیگردد. این شنل میتواند صاحب خویش را به طور کامل نامرئی کند در حالی که اکثر شنل های نامرئی تنها تحت افسون دلسردی یا سرخوردگی خاصیت همرنگ محیط شدن پیدا کرده اند و ردی از شخص نامرئی شده در هوا به صورت جزئی باقی میگذارند. شنل‌های نامرئی‌کننده دیگر با گذشت زمان کم کم بدون اثر می‌شوند یا پاره می‌شوند. اما این شنل با گذشت زمان و یا حتی با شلیک افسون و تحت اثر طلسم هرگز هیچ اتفاقی برایش نمی‌افتد. البته برخی از مواردی در داستان هری پاتر وجود داشته که هری متوجه شده برخی از افراد یا موجودات قادر به دیدن یا درک به وجود فرد حتی زیر شنل نامرئی کننده ی خودش هستند با اینکه طبق افسانه ها مرگ نیز نمیتوانست آنها را ببیند. از جمله این افراد الستور مودی چشم باباقوری بود که با چشم سحرآمیزش قادر به دیدن همه چیز حتب در پشت سرش یا پشت دیوارها و موانع متعدد قرار داشتند بوده است دامبلدور نیز ظاهرا قادر به هری زمان هایی که به وی برمیخورده است ولی معلوم نبود دلیل این توانایی اش چه چیزی می باشد. از موجودات نیز  میتوان به دیوانه سازها اشاره کرد که چون چشم نداشتند و صرفا با تغذیه احساسات افراد را می یافتند قادر به پیدا کردن فرد زیر شنل نامرئی بودند. مارها نیز ظاهرا به دلیل اینکه از طریق گرمای بدن قادر به دیدن افراد هستند میتوانستند هرکسی که زیر آن شنل و هر شنل نامرئی کننده ی دیگری بودند را ببینند. مار ولدمورت که نجینی نام داشت در شبی که هری و هرمیون به دره ی گودریک رفته بودند در قالب بدن باتیلدابگشات به استقبال آن ها آمده بود و توانسته بود آن ها را ببیند .
حمله موشکی اکتبر ۲۰۲۲ به اوکراین

| حمله موشکی اکتبر ۲۰۲۲ به اوکراین | حمله موشکی اکتبر ۲۰۲۲ به اوکراین |
| --- | --- |
بخشی از حمله ۲۰۲۲ روسیه به اوکراین: بخشی از حمله ۲۰۲۲ روسیه به اوکراین
خیابان‌های کیو پس از بمباران روسیه: خیابان‌های کیو پس از بمباران روسیه
موقعیت: اوکراین
تاریخ: ۱۰ اکتبر ۲۰۲۲  از ح. 8:15 a.m. (UTC+3)
گونه حمله: حمله موشکی
اسلحه: ۳ام-۵۴ کالیبر،  Kh-101, خا-۵۵, Tornado, پهپادی
کشته‌ها: >۲۰
زخمی‌ها: >۱۰۸
مرتکبان: الگو:نیروهای مسلح روسیه
انگیزه: در پاسخ به انفجار پل کریمه; , حمله احتمالاً پیش از 3 اکتبر برنامه‌ریزی شده October
در ۱۰ اکتبر ۲۰۲۲، روسیه به عنوان بخشی از تهاجم به اوکراین، تعداد زیادی از حملات موشکی را در سراسر اوکراین ترتیب داد. این موشک‌ها به مناطق غیرنظامی و زیرساخت‌های حیاتی مانند نیروگاه‌ها، پست‌های برق و پل‌ها اصابت کردند. از صبح روز ۱۰ اکتبر، انفجارهایی در ده‌ها مرکز شهری اوکراین از جمله کیف گزارش شد. آخرین حمله روسیه به پایتخت اوکراین در ژوئن رخ داده بود.
ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه گفت که این حملات موشکی در تلافی حمله به پل کریمه در ۸ اکتبر ۲۰۲۲ بوده‌است با این حال، به گفته اداره مرکزی اطلاعات اوکراین، نیروهای روسی در تاریخ ۲ و ۳وم اکتبر از کرملین دستور گرفته‌بودند تا برای حملات موشکی گسترده به زیرساخت‌های غیرنظامی در اوکراین آماده شوند.
از ساعت ۱۱:۰۰ صبح، ۱۱ تأسیسات زیرساختی مهم در ۸ منطقه شهر کیف در نتیجه این حملات آسیب دیدند. به گفته وزیر انرژی اوکراین، آلمان گالوشچنکو، حدود ۳۰ درصد از زیرساخت‌های انرژی اوکراین طی حملات موشکی مورد اصابت قرار گرفتند. اوکرنرگو گزارش داد که قطعی برق در برخی شهرها و شهرستان‌های کشور محتمل است. این حملات در سطح بین‌المللی محکوم شد، کمیسیون اروپا آنها را «وحشیانه» و دبیرکل ناتو، ینس استولتنبرگ، آن را «وحشتناک و بی‌پروایانه» توصیف کرد. ولودیمیر زلنسکی، رئیس‌جمهور اوکراین، این حملات را «شر مطلق» و «تروریسم» خواند.
حملات به اوکراین

بیش از ۸۳ موشک و همچنین ۱۷ پهپاد شاهد ساخت ایران که از خاک بلاروس پرتاب شده بودند، در این حملات استفاده شدند. روسیه از موشک‌های خا-۱۰۱ و خا-۵۵، ۳ام-۵۴ کالیبر و ۹کا۷۲۰ اسکندر و سامانه‌های موشکی اس-۳۰۰ و تورنادو استفاده کرد. به گفته معاون وزیر دفاع اوکراین، هانا مالیار، اوکراین مدعی است که ۴۳ موشک از مجموع ۸۳ موشک شلیک شده توسط روسیه را ساقط کرده‌است. این موشک‌ها در چند موج از دریای سیاه و دریای خزر توسط هواپیماهای توپولف ۹۵ و توپولف تو-۲۲ام پرتاب شدند.[نیازمند منبع]
واکنش‌ها > سازمان ملل

سخنگوی سازمان ملل گفت که آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد از حملات موشکی در مقیاس بزرگ «عمیقاً شوکه» شده‌است.
واکنش‌ها > اتحادیه اروپا

اورسولا فون در لاین، رئیس کمیسیون اروپا، قول داد که اتحادیه اروپا «تا زمانی که لازم باشد» در کنار اوکراین خواهد ایستاد. او در یک پیام ویدئویی در کنار نخست‌وزیر استونی، کاجا کالاس، در نزدیکی مرز شرقی اتحادیه اروپا با روسیه صحبت می‌کرد.
واکنش‌ها > اوکراین

رئیس‌جمهور اوکراین ولودیمیر زلنسکی در تلگرام نوشت: «آنها سعی دارند ما را نابود کنند و از روی زمین محو کنند. آژیرهای حمله هوایی در سراسر اوکراین فروکش نمی‌کند. موشک‌ها در حال اصابت هستند. متأسفانه کشته و مجروح نیز وجود دارد.»
دیمیترو کولبا، وزیر امور خارجه اوکراین، از توقف فوری سفرهای آفریقایی خود به دلیل حملات موشکی گسترده خبر داد. او گفت ولادیمیر پوتین «تروریستی است که با موشک صحبت می‌کند»، «تنها تاکتیک او ارعاب در شهرهای غیرنظامی اوکراین است، اما او اوکراین را شکست نخواهد داد.»
وزارت آموزش و پرورش توصیه کرد تا ۱۴ اکتبر تمامی مدارس به آموزش از راه دور روی آورند.
اولاف شولتز صدراعظم آلمان و زلنسکی در گفتگوی تلفنی با تشکیل جلسه اضطراری گروه هفت موافقت کردند.
بررسی‌ها نشان می‌دهد که بیش از ۸۳ موشک و ۱۷ پهپاد شاهد ساخت ایران که از خاک بلاروس پرتاب شده‌اند در این حملات شرکت داشته‌اند. اوکراین مدعی شد که ۴۳ موشک از جمله یک موشک کروز را با MANPADS، ساقط کرده‌است.
واکنش‌ها > خروجی‌های رسانه

مجله انگلیسی The Spectator این حملات را «کمپین بمب گذاری تروریستی روسیه» خواند.
یادداشت

↑  بر اساس برخی منابع، تکذیب شده توسط سرویس امنیتی اوکراین.[عدم مطابقت با منبع]
کیرون کهیر

| کیرون خر | کیرون خر |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: کیران تاکار سینگ
زادهٔ: ۱۴ ژوئن ۱۹۵۵ ‏(۶۹ سال) پنجاب، هند
ملیت:  هند
همسر: انوپم کهیر (از سال ۱۹۸۵ تاکنون)
کیرون خر (انگلیسی: Kirron Kher؛ زادهٔ ۱۴ ژوئن ۱۹۵۵) هنرپیشه و سیاست‌مدار اهل کشور هند است. او از تاریخ مه ۲۰۱۴ عضو مجلس هندوستان است. این بازیگر معتقد به دین سیک است.
قسمتی از فیلمشناسی

۱۹۹۵ کاران آرجون
۱۹۹۶ سرداری بگم
۲۰۰۰ خانم صاحب‌خانه
۲۰۰۲ مطرود
۲۰۰۲ دوداس
۲۰۰۴ ویر-زارا
۲۰۰۴ من اکنون اینجایم
۲۰۰۶ هرگز نگو خداحافظ
۲۰۰۷ بستگان
۲۰۰۷ ام شنتی ام
۲۰۰۸ سینگ شاه است
۲۰۰۹ عشق لعنتی
۲۰۰۹ قربانی
۲۰۱۰ ما همدیگر را خواهیم دید
۲۰۱۰ تکرار زندگی
جوایز

وی همچنین برنده جوایزی همچون جوایز فیلم‌فیر شده است.
مکبث (گروه موسیقی)

گروهٔ موسیقی گوتیک متال ایتالیایی
این مقاله دربارهٔ گروهٔ موسیقی ایتالیایی است. برای گروهٔ موسیقی تایوانی، مکبث (گروه موسیقی تایوانی) را ببینید.
| مکبث | مکبث |
| --- | --- |
مکبث در سال ۲۰۰۷: مکبث در سال ۲۰۰۷
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
خاستگاه: میلان، ایتالیا
ژانر: گوتیک متال
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۵–اکنون
ناشر(ان): دراگن‌هارت رکوردز
اعضا:  مورنا روزی  آندریاس چیسلاگی  فابریزیو چیسلاگی  مکس مونتاگانو  مارکو «سم» سیمنزا 
وبگاه: www.macbeth.it
مکبث (به انگلیسی: Macbeth) گروهٔ موسیقی گوتیک متال می‌باشد که در سال ۱۹۹۵ توسط طبل‌زن فابریزیو چیسلاگی به‌وجود آمد.
ترانه‌شناسی > آلبوم‌های استودیویی

Romantic Tragedy's Crescendo (۱۹۹۸)
Vanitas (۲۰۰۱)
Malae Artes (۲۰۰۵)
Superangelic Hate Bringers (۲۰۰۷)
Neo-Gothic Propaganda (۲۰۱۴)
ترانه‌شناسی > ئی‌پی‌ها

Nocturnal Embrace (دمو) (۱۹۹۷)
جایزه نوبل ادبیات

Award
| جایزه نوبل ادبیات | جایزه نوبل ادبیات |
| --- | --- |
اهداء برای: سهم برجسته در ادبیات
مکان: استکهلم، سوئد
برگزارکننده: آکادمی زبان سوئدی
پاداش(ها): ۱۱ میلیون کرون سوئد (۲۰۲۳)
نخستین دوره: ۱۹۰۱
آخرین دوره: ۲۰۲۴
Currently held by: هان کانگ (۲۰۲۴)
وبگاه: nobelprize.org/literature
 → ۲۰۲۳  ۲۰۲۴  ۲۰۲۵ ← :  → ۲۰۲۳  ۲۰۲۴  ۲۰۲۵ ← 
جایزهٔ نوبل ادبیات یکی از پنج جایزهٔ نوبل است و هر سال به نویسنده‌ای داده می‌شود که به گفتهٔ آلفرد نوبل، برجسته‌ترین اثر با گرایش آرمان‌خواهانه را نوشته باشد. منظور از «اثر» معمولاً مجموعه کارهای نویسنده است؛ اگرچه گاه در متنِ مربوط به جایزه، از آثار مشخص نیز نام برده شده است.
بر اساس وصیت‌نامهٔ آلفرد نوبل، جایزه هر سال باید به کسی اعطا شود که «در حوزهٔ ادبیات، برجسته‌ترین مجموعه‌آثار را در جهتی آرمانی یا ایده‌آل» خلق کرده باشد. آکادمی سوئد برنده را تعیین می‌کند و در اوایل اکتبر هر سال آن را اعلام می‌دارد.
برندگان

مقالهٔ اصلی: فهرست برندگان جایزه نوبل ادبیات
عدم اهدای نوبل ادبیات در سال ۲۰۱۸

آکادمی سوئد، که برگزارکنندهٔ جایزهٔ نوبل ادبیات نیز هست، در سال ۲۰۱۸ اعلام کرد که پس از ۷۵ سال اعطای این جایزه، برای نخستین بار، نوبل ادبیات را در این سال اهدا نمی‌کند.
کارل-هنریک هِلدین، رئیس هیئت مدیرهٔ بنیاد نوبل، اظهار داشت: «این بحران در آکادمی سوئد تأثیرهایی منفی بر روی جایزهٔ نوبل داشته است. تصمیم آن‌ها تأکید بیشتری بر جدیت موقعیت می‌گذارد و باعث می‌شود از اعتبار جایزهٔ نوبل در طولانی‌مدت حفاظت شود. هیچ‌یک از این مسائل بر اهدای جوایز دیگرِ نوبل در سال ۲۰۱۸ تأثیر نخواهد گذاشت.»
به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از گاردین، آکادمی سوئد که به‌خاطر ارتباطش با مردی که متهم به حملهٔ جنسی به زنان شده، گرفتارِ یک رسوایی بزرگ طی چند ماه اخیر شده، اعلام کرد سال ۲۰۱۸ جایزهٔ نوبل ادبیات اهدا نخواهد شد تا آکادمی بتواند با نتایج بی‌سابقهٔ این مسئله کنار بیاید.
در رسوایی یادشده، موضوع بر سرِ مردی به نام ژان-کلود آرنو است که به‌عنوان شخصیتی فرهنگی در سوئد شناخته می‌شود. او در رابطهٔ نزدیک با آکادمی سوئد قرار دارد. روزنامهٔ داگنس نوهتر چند ماه پیشتر گزارش داده بود که آرنو طی سال‌های اخیر، ۱۸ زن را که عضو آکادمی یا همسر و دختر اعضای آکادمی سوئد بوده‌اند، مورد آزار یا سوءاستفادهٔ جنسی قرار داده است.
البته جایزه نوبل ادبیات سال ۲۰۱۸ در سال ۲۰۱۹ به اولگا توکارچوک، نویسنده لهستانی، اهدا شد.
فرشاد سنجری

| فرشاد سنجری | فرشاد سنجری |
| --- | --- |
زاده: ۱۳۲۵ تهران، ایران
درگذشته: ۱ آذر ۱۳۹۸ (۷۳ سال) وین، اتریش
پیشه: رهبر ارکستر، نوازنده پیانو
دانشگاه: دانشگاه موسیقی و هنرهای نمایشی وین
استاد(ها): امانوئل ملیک آصلانیان هانس اسواروسکی
فرشاد سنجری (زادهٔ ۱۳۲۵ – درگذشته ۱ آذر ۱۳۹۸) نوازندهٔ پیانو و رهبر ارکستر اهل ایران بود. او به عنوان رهبر مهمان ارکسترهایی نظیر ارکستر سمفونیک تهران، ارکستر مجلسی تلویزیون ملی ایران، ارکستر اپرای تهران و ارکستر فیلارمونیک اسلواکی را رهبری کرد.
زندگی‌نامه

فرشاد سنجری در سال ۱۳۲۵ در تهران متولد شد. او ثمره نخستین ازدواج حشمت سنجری بود و از کودکی به دور از مادر زندگی می‌کرد. وی مقدمات موسیقی را نزد پدرش حشمت سنجری، رهبر وقت ارکستر سمفونیک تهران، فرا گرفت. در کودکی همراه با خانواده به اتریش رفت و در دانشگاه موسیقی و هنرهای نمایشی وین در رشته پیانو تحصیل کرد. پس از بازگشت به تهران، تحصیلات خود را در هنرستان عالی موسیقی ادامه داد. او پس از اجرای کنسرتو پیانوی چایکوفسکی به رهبری پدرش دیپلم پیانو گرفت.
فرشاد سنجری در سال ۱۹۶۵ برای تحصیل در رشته رهبری ارکستر و اپرا زیر نظر رهبر اپرای دولتی وین، هانس اسواروسکی به اتریش بازگشت. پیش از پایان تحصیل در اتریش، فعالیت‌های اجرایی فرشاد سنجری در تهران آغاز شد.
فعالیت حرفه‌ای

فرشاد سنجری در سال ۱۹۷۰، با ارکستر سمفونیک تهران «راپسودی مازندرانی» ساخته هرمز فرهت را رهبری کرد. تنها اثر ضبط شده‌ای که به رهبری فرشاد سنجری در دسترس است «بومی وار» ساخته ثمین باغچه‌بان با الهام از ترانه‌های محلی ایران است که در سال ۱۹۷۲ با ارکستر سمفونیک تهران اجرا شد. ازدواج او دوام نیاورد و پس از جدایی به تنهایی در اتریش زندگی می‌کرد.
فرشاد سنجری با آهنگسازان ایرانی که برای ارکستر سمفونیک آثاری می‌نوشتند نیز همکاری کرد؛ بخش‌هایی از «افسانه آفرینش» اثر امانوئل ملیک اصلانیان، «راپسودی» از احمد پژمان و سه بخش از باله «هفت پیکر» ساخته مصطفی پورتراب از جمله آثاری هستند که فرشاد سنجری از آهنگسازان ایران با ارکستر سمفونیک تهران اجرا کرد. وی همزمان به عنوان رهبر میهمان با ارکستر مجلسی تلویزیون ملی ایران و ارکستر اپرای تهران نیز کنسرت‌هایی اجرا کرد.
فرشاد سنجری بین سال‌های ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۹ کنسرت‌هایی به ویژه در اتریش، چکسلواکی، و لهستان اجرا کرد؛ نمونه آن برنامه‌ای با ارکستر فیلارمونیک اسلواکی در جشنواره پیستانکسی در ژوئیه ۱۹۷۷ بود که در آن کنسرتو پیانوی شماره یک از سرگئی راخمانینف را با تکنوازی مارتا ژانُوا رهبری کرد. به عنوان رهبر میهمان، او بارها به ایران مسافرت می‌کرد. یکی از آخرین برنامه‌های فرشاد سنجری در ایران، اجرای اپرای فالستاف، اثر جوزپه وردی بود که در دسامبر ۱۹۷۷ با ارکستر اپرای تهران در تالار رودکی (تالار وحدت) اجرا کرد. آخرین کنسرت‌های فرشاد سنجری به عنوان رهبر ارکستر در لهستان اجرا شدند.
پس از انقلاب

در هنگام رخداد انقلاب ۱۳۵۷ ایران، فرشاد سنجری برای اجرای کنسرت‌های خود در لهستان بود. با پیروزی انقلاب، او دیگر به ایران بازنگشت و چند سال در وین به عنوان پیانیست اپرا و باله (رِپِتیتور) کار کرد.
درگذشت

در روز ۱ آذر ۱۳۹۸ (۲۲ نوامبر ۲۰۱۹) آپارتمان فرشاد سنجری در وین دچار آتش‌سوزی شد و او در سن ۷۲ سالگی درگذشت.
الیس پاپریکا

| الیس پاپریکا | الیس پاپریکا |
| --- | --- |
الیس پاپریکا در سال ۲۰۱۲: الیس پاپریکا در سال ۲۰۱۲
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: اریکا الیزابت نوگس
زاده: ۸ مهٔ ۱۹۸۰ ‏(۴۴ سال) گوادالاخارا، خالیسکو، مکزیک
ژانر: آلترناتیو راک، استونر راک، راک‌اندرول، گرانج
پیشه(ها): خواننده، ترانه‌نویس
ساز(ها): گیتار، آواز
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۴–اکنون
ناشر(ان): نو گرلز رول
وبگاه: facebook.com/ELISPAPRIKA
الیس پاپریکا (به انگلیسی: Elis Paprika، با نام اصلی اریکا الیزابت نوگوس؛ زاده ۸ مه ۱۹۸۰) خواننده و ترانه‌سرای مستقل از گوادالاخارا، مکزیک است. او از سال ۲۰۰۴ در صحنه راک مکزیک فعال است. وی ۳ بار در Auditorio Nacional در México City به همراه ژولیتا ونگاس در ۲۰۰۷، بلانوا در ۲۰۰۸ و خوان گابریل در سال ۲۰۰۹ اجرا کرده‌است. او در سه جشنواره Vive Latino در مکزیکوسیتی اولین بار در سال ۲۰۰۶، در سال ۲۰۱۱، و دومین بار در سال ۲۰۱۴ حضور داشته‌است. الیس پاپریکا همچنین در بین‌المللی در آمریکای شمالی و جنوبی، جنوب شرق و شرق آسیا و اروپا نمایش داشته‌است. وی در اوت ۲۰۰۶ به عنوان «باند ماه» در ام‌تی‌وی آمریکای لاتین انتخاب شد. نوازندگان گروه وی در طول سال‌ها متفاوت بوده‌اند و گروه موسیقی زنده و تهیه‌کننده فعلی او The Black Pilgrims نامیده می‌شود. الیس کار خود را در گوادالاخارا جالیسکو، مکزیک آغاز کرد.
اوایل زندگی

الیس در ۸ مه ۱۹۸۰ در گوادالاخارا، جالیسکو، مکزیک، اریکا الیزابت نوگوس متولد شد و کوچکترین فرزند بود. وی از کودکی به عنوان ژیمناست المپیک و به عنوان رقصنده آموزش دید. پدرش در ۶ سالگی درگذشت. او در سال ۱۹۹۲ در نوجوانی با خانواده اش به Texas رفت و یک سال در آنجا زندگی کرد. او و خانواده اش به گوادالاخارا بازگشتند و در سال ۱۹۹۴ الیس به کوئرتارو مکزیک نزد خاله اش رفت. او با الهام از الیس رجینا نام خود را به الیس کوتاه کرد.
حرفه موسیقی

او در سال ۲۰۰۲ تحصیلات خود را قطع کرد و به مدت یک سال به انگلستان لندن نقل مکان کرد، و در آنجا شروع به نوشتن برخی از آهنگ‌هایی می‌خواند که بعداً به عنوان الیس پاپریکا منتشر خواهد شد. وی در طول اقامت خود در لندن به عنوان پیشخدمت کار می‌کرد. او در سال ۲۰۰۳ به گودالاخارا مکزیکو بازگشت و در آنجا گروهی به نام The Paprikas را راه اندازی کرد، با یک نوازنده محلی به نام Raul Velazquez (با رائول "Rul" Velazquez اشتباه گرفته نشود، که بعداً نوازنده گیتار الیس در Black Pilgrims خواهد بود) در آن زمان مردم از او به عنوان "الیس از پاپریکاس" یا "الیس پاپریکاً نام می‌بردند، اسمی که بعداً او به کار برد. پس از چند بار تلاش با The Paprikas، الیس نسخه نمایشی را برای آهنگ "Sunny Day" ضبط کرد، که با Shaboomy (بعداً نوازنده گیتار برای Azul Violeta) و اریک دیاز، نوازنده گیتار و نوازنده بیس به ترتیب از گروه The Waitress کار می‌کرد از مکزیک گوادالاخارا. پیشخدمت در ابتدا اولین پروژه انفرادی الیس بود. نام گروه از زمان کار وی به عنوان پیشخدمت در لندن و گوادالاخارا قبل از ساخت موسیقی الهام گرفته شده‌است. هنگامی که او به عنوان «الیس پاپریکا» شناخته شد و موسیقی دیگری جدا از پروژه خود ساخت، الیس The Waitress را ترک کرد. اعضای دیگر پیشخدمت بدون او ادامه دادند.
پاولوو

پاولوو، روستایی در منطقه وسولوژسکی، استان لنینگراد است که جزئی از شهرک شهری کلتوشسکویه محسوب می‌شود.
در این روستا، شعبه‌ای از مؤسسه فیزیولوژی به نام ای. پی. پاولوف (آکادمی علوم روسیه) قرار دارد.
نام‌گذاری

این روستا به افتخار ایوان پاولوف، فیزیولوژیست برجسته روس، نام‌گذاری شده است.
تاریخچه

تاریخچه روستای «پاولوو» و دهکده «کلتوشی» تا اوایل دهه ۱۹۲۰ به هم گره خورده است، زیرا این دو مکان قبلاً یک نقطه سکونتگاهی بودند.
تاریخچه > آزمایشگاه در کلتوشی

در سال ۱۹۲۶، یک ایستگاه زیستی به نام «آزمایشگاه کلتوشی» در کلتوشی ایجاد شد. این آزمایشگاه به مؤسسه پزشکی تجربی تعلق داشت و دولت شوروی بیش از ۱۲ میلیون روبل برای آن در اختیار پاولوف قرار داد. در ابتدا، ایستگاه در ساختمانی کوچک و نامناسب در ملک پیشین سرگئی آرکادیویچ دِ کارریر قرار داشت. به همین دلیل، کلتوشی «پایتخت بازتاب‌های شرطی» نامیده شد.
ساخت شهرک علمی پاولوو از سال ۱۹۲۹ آغاز شد و در سال ۱۹۳۲ به پایان رسید. در اوایل سال ۱۹۳۳، فعالیت‌های پژوهشی در این شهرک آغاز شد.
در زمان زندگی ایوان پاولوف، این شهرک میزبان شخصیت‌های برجسته‌ای چون فیزیکدان نیلز بور، هنرمندان میخائیل نستروف و آرکادی ریلوف، و نویسنده علمی-تخیلی هربرت جرج ولز بود.
در ۱ ژانویه ۱۹۳۸، شهرک پاولوو به عنوان بخشی از «شورای روستایی کلتوشی» در منطقه وسولوژسکی ثبت شد. در همان سال، جمعیت آن ۶۰۹ نفر بود.
تاریخچه > دوران جنگ

در طول جنگ، لودمیلا آلکسیونا وربیتسکایا در پاولوو زندگی می‌کرد.
تاریخچه > پس از جنگ

از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۹، خانواده‌های مقامات ارشد حزبی و دولتی لنینگراد در خانه‌های متعلق به مؤسسه پاولوف ساکن شدند. طبق اسناد پرونده لنینگراد، این افراد از زمین‌های کشاورزی مؤسسه برای باغ‌های خصوصی، و از منابع مؤسسه برای نگهداری خوک‌ها، سگ‌های شکاری و مرغ‌ها استفاده می‌کردند.