stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دانشگاه بین المللی ترایدنت
تاریخ

دانشگاه ترایدنت در سال ۱۹۹۸ تأسیس شد و دفتر مرکزی آن در کیپرس، کالیفرنیا است. در حال حاضر این دانشگاه بیش از ۳۰۰۰۰ فارغ‌التحصیل دارد.
در اکتبر ۲۰۰۷ دانشگاه ترایدنت تحت عنوان مؤسسه جدید به نام دانشگاه TUI و به عنوان یک شرکت خصوصی تشکیل شد. در ژانویه ۲۰۱۱، دانشگاه TUI رسماً نام خود را به دانشگاه بین المللی Trident تغییر داد. در ۲۹ مارس ۲۰۱۵، دانشگاه بین‌المللی جونز (JIU) اعلام کرد که در سال ۲۰۱۶ تعطیل می‌شود و یک قرارداد انتقال رسمی با دانشگاه بین‌المللی ترایدنت منعقد کرده‌است.
دانشگاهیان

ترایدنت در دانشگاه بین قاره‌ای آمریکا به‌طور رسمی توسط کمیسیون آموزش عالی تأیید شده‌است.
این دانشگاه دوره‌های تحصیلی خود را در مقطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا در یک محیط ۱۰۰٪ آنلاین در کالج‌های زیر ارائه می‌دهد:
کالج بازرگانی گلن آر. جونز
دانشکده آموزش و پرورش
دانشکده بهداشت و خدمات انسانی
دانشکده سیستم‌های اطلاعاتی
دانشگاهیان > رتبه‌بندی

دانشگاه بین‌المللی ترایدنت رتبه ۸۰ را در گزارش رتبه‌بندی دانشگاه ملی ۲۰۱۹ ماهانه واشینگتن و رتبه ۱۹ را در The Military Times Best: کالج‌های ۲۰۱۸ برای بهترین مدارس آنلاین و غیرسنتی به خود اختصاص داده‌است.
سید مرتضی رازی

با سید مرتضی علم‌الهدی اشتباه نشود.
سید مرتضی علم‌الهدی رازی تهرانی از علمای شیعه در قرن ۵ هجری است.
وی در سده ششم هجری درگذشت و در کنار حرم شاه عبدالعظیم دفن گردید.
نام

سید صفی الدین ابوتراب مرتضی بن رازی داعی بن قاسم حسنی رازی یا سید مرتضی بن داعی حسنی (یا حسینی) ملقّب به «صفی الدین» و «علم‌الهدی» (پرچم هدایت) یا علم الهدی تهرانی، از علمای بزرگ شیعه در قرن ۵ و ۶ هجری قمری است.
آثار

از آثار اشتباهی که به وی منسوب است می‌توان «تبصرة العوام فی معرفة مقالات الانام»، در شرح مذاهب مختلف به پارسی را نام برد. همچنین کتاب «فصول تامّه» (به عربی) را از وی دانسته‌اند. تبصره نوشته جمال الدین محمد بن حسین بن حسن رازی آبی است.
خلط سید مرتضی رازی با بغدادی

این سید مرتضی علم‌الهدی رازی تهرانی غیر از سید مرتضی علم الهدی بغدادی است.
رازی و غزالی

علم‌الهدی رازی همان کسی است که به نوشته منابع شیعه بارها با امام غزالی مناظره کرد و به نظر شیعه امام غزالی به دست او شیعه شد. دراینکه کتاب تبصره از اوست بحث و اشکال وجود دارد. این مطلب شیعه شدن غزالی را بسیاری از جمله آقا بزرگ طهرانی در اعلام الشیعه، قاضی نورالله شوشتری در مجالس المومنین، صاحب عبقات، صاحب مجمع البحرین، علامه آقا محمدعلی کرمانشاهی (فرزند وحید بهبهانی) در برخی کتبش، محقق کرکی و بسیاری دیگر چون قطب الدین اشکوری نقل کرده‌اند.
البته شبهاتی دربارهٔ معاصر بودن علم‌الهدی رازی با ابوحامد غزالی توسط امثال جلال الدین همایی در غزالی نامه و دیگران مطرح شده است.
لقب داعی که رازی و اقوام او آن را دارا هستند، ربطی به زیدی‌گری یا باطنی بودن آنها ندارد. سید مرتضی رازی و خانواده‌اش شیعه دوازده امامی هستند.
کتابنامه

«فرهنگ فارسی معین»، محمد معین، ج ۶، تهران، امیرکبیر،
تحفه الشاهیه، قاضی کرهرودی، به کوشش رسولی اراکی، قم،
غزالی در ترازوی نقد؛ محمدعلی نجفی و عظیم عابدینی؛ قم؛ میراث ماندگار؛ ۱۳۹۶.
گلشن ابرار؛ ج۱۳؛ گروه نویسندگان؛ قم؛ پژوهشکده باقرالعلوم؛ ۱۳۹۶.
عاشقها

عاشق خواننده دوره‌گردی است که ساز، نوعی علت موسیقی شبیه تار، را نواخته و آواز می‌خواند. قبل از جا افتادن لغت عاشق کلمه ترکی اوزان به این نوع خواننده‌ها گفته می‌شد. در طول تاریخ اقوام ترک، فرمانروایان همواره در سفرهای جنگی اوزانی را به همراه می‌بردند تا با بیان اشعار حماسی لشگریان را تشجیع کنند.
سپتامبر ۲۰۰۹، هنر عاشقی آذربایجان در لیست معارف فرهنگی یونسکو قرار گرفت.
تاریخچه

سنت عاشقی در فرهنگ ترکی آناتولی، آذربایجان و ایران در عقاید شمنی ترکان قدیم ریشه دارد. عاشق‌های قدیم با لغاتی مانند بخشی، دده (روحانی) و اوزان نامیده شده‌اند. انتقال شفاهی فرهنگ، ترویج ارزش‌ها و سننن فرهنگی از جمله وظایف این صنف بود. ٔبر اساس حماسه نامه دده قورقود ریشه عاشقها حد اقل به قرن هفتم میلادی می‌رسد. کتاب دده قورقود شامل ۱۲ داستان راجع به دوران مهاجرت اوغوزها، قبیله‌ای صحرا گرد از ترکان، از آسیای میانه به ترکیه و آذربایجان است. طبیعی است که موسیقی عاشقی در طی این مهاجرت و درگیری‌های مربوطه با ساکنین اولیه سرزمین‌های اشغال شده تکامل یافت. با این حال هسته اولیه مسیقی، یعنی توصیف حماسی زندگیٔ بر مبنای زنگی شبانی، تا عصر حاضر حفظ شده‌است. برای مثال یکی از آوازهای عاشق بستی، یکی از عاشقان زن، بدینگونه شروع می‌شود:
آب حیات از تو جاریست
آبی شیرین تر از شهد، ای کوه چوپان،
همچون عروسان سفید پوش
چه با وقاری کوه چوپان …
موسیقی عاشقی تا همین اواخر به دیده تحقیر نگریسته می‌شد. رنسانس فرهنگی آذربایجان موقعیت عاشق‌ها را، به مثابه حافظان فرهنگ، به شدت تقویت کرده‌است. از طرفی دیگر، دولت ایران با فرستادن عاشق‌ها به تورهای جهانی در ترویج این هنر نقش سازنده‌ای داشته‌است.
موسیقی عاشقی در ارمنستان مسیر تکاملی ویژه‌ای طی کرده‌است. مهم‌ترین عاشق ارمنی سیات نوا(Sayat Nova) بود.
داستان‌های عاشقی مهم

از آنجا که هنر عاشقی در اساس هنری شفاهی است، تعداد داستان‌های عاشقی باید از تعداد عاشق‌ها بیشتر باشد. با این‌حال، بعضی از داستان‌ها در طی زمان بر جسته تر شده و به صورت مکتوب درآمده‌اند. موضوع اصلی داستان‌های عاشقی عشق زمینی، جنگ‌های حماسی، یا ترکیبی از هر دو تاست.
کور اوغلو. موضوع مهم‌ترین داستان عاشقی، کور اوغلو، خود یک عاشق بود، چرا که در مصراع آغازین آوازهای مربوطه خوانده می‌شود: آدیم کور اوغلو دی. این داستان از آناتولی به کشورهای آسیای میانه پخش شده‌است و در طی این فر آیند به نحوی محتوای آن تغییر کرده‌است. در این داستان عشق رومانتیک با رفتاری روبین هود گونه آمیخته می‌شود. آهنگ ساز بزرگ آذربایجان اپرای معروفی بر مبنای داستان کور اوغلو ساخته‌است.
عاشق غریب. این داستان که توسط سرگی پاراجانو (Sergei Parajanov) با ساختن فیلمی به همین نام مشهور شد، داستان عاشق دوره‌گردی است که در طی سفری هفت ساله از عشقی زمینی به اوج عرفان می‌رسد. در اوایل دهه ۸۰ میلادی عاشق کماندار افندو اجرای یک ساعته‌ای از داستان را ضبط کرد. کاست مربوطه در مقیاس وسیع در ایران پخش شد و یکی از عوامل ترویج دوباره موسیقی عاشقی به‌شمار می‌آید.
اصلی و کرم. داستان یک شاهزاده ترک است که عاشق دختری ارمنی می‌شود. اقوام دختر در مخالفت با این عشق فرامذهبی مهاجرت می‌کنند. کرم ۱۱ سال به دنبال اصلی می‌گردد. دست آخر، هنگامی که دو عاشق به هم می‌رساند، کرم تحت تأثیر طلسم پدر اصلی آتش می‌گیرد. آواز یانیخ کرم که فلبداهه توسط اصلی خوانده می‌شود یکی از ارکان هنر عاشقی است.
عاشق واله. داستان مباحثه عاشق واله با عاشق زرنگار است. در پایان داستان واله بر زرنگار غلبه کرده و با او ازدواج می‌کند.
عاشق‌های معروف > قرن بیستم

مخلص آخار سؤ
عدالت
حسین بزالقانلی
حسین ساراچلی
حسین جوان
کماندار افندو
امراه
عمران حیدری
رسول قربانی
چنگیز مهدی پور
عاشق‌های معروف > قرن نوزدهم

ملا جمعه
عاشق علسگر
عاشق علی کلیبرلی
عاشق‌های معروف > قرن هیجدهم

سایات نوا
عاشق‌های معروف > قرن هفدهم

خسته قاسیم
عاشق‌های معروف > قرن شانزدهم

عباس طوفار قانلی
پیر سلطان عبدال
عاشق غریب
عاشق‌های معروف > قرن سیزدهم

سایقو سوز عبدال
کارل اشترکر

| کارل اشترکر | کارل اشترکر |
| --- | --- |
زاده: ۲۰ سپتامبر ۱۸۸۴ رادمانسدورف، پروس غربی، امپراتوری آلمان
درگذشته: ۱۰ آوریل ۱۹۷۳ (۸۸ سال) ریتسلرن، اتریش
وفاداری:  امپراتوری آلمان (تا ۱۹۱۸)  جمهوری وایمار (تا ۱۹۳۳)  رایش سوم
شاخه نظامی: نیروی زمینی
سال‌های خدمت: ۱۹۰۵–۱۹۲۰ ۱۹۳۵–۱۹۴۵
درجه: سپهبد (ژنرال پیاده‌نظام)
فرماندهی: لشکر هفتاد و نهم پیاده‌نظام  سپاه ۱۷  سپاه ۱۱
جنگ‌ها و عملیات‌ها: جنگ جهانی اول  شورش‌های سیلزی   جنگ جهانی دوم نبرد فرانسه  عملیات بارباروسا  نبرد استالینگراد 
نشان‌ها: صلیب شوالیه صلیب آهنین
کارل اشترکر (به آلمانی: Karl Strecker) (۲۰ سپتامبر ۱۸۸۴ – ۱۰ آوریل ۱۹۷۳) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که فرماندهی یگان‌های مختلفی را در طول جنگ جهانی دوم بر عهده داشت.
اشترکر سال ۱۹۰۵ به نیروی زمینی امپراتوری آلمان پیوست و در جنگ جهانی اول میدان رزم را تجربه کرد. پس از جنگ از نیروی زمینی مرخص و جزو نیروهای پلیس شد و تا درجه سرهنگ دوم ترفیع گرفت. سال ۱۹۳۵ به نیروی زمینی بازگشت و پیش از آغاز جنگ جهانی دوم با درجه سرتیپ فرمانده لشکر هفتاد و نهم پیاده‌نظام شد. با این لشکر درگیری محدودی در کارزار مناطق غربی داشت. سپس به جبهه شرقی منتقل شد و در عملیات بارباروسا مشارکت کرد. در ادامه دو سپاه را در نواحی جنوبی روسیه فرماندهی کرد. با سپاه ۱۱ در استالینگراد به محاصره افتاد. اشترکر به عنوان آخرین فرمانده آلمانی خود را تسلیم دشمن کرد و دوازده سال را در اسارت گذراند.
سال‌های اولیه

کارل اشترکر ۲۰ سپتامبر سال ۱۸۸۴ در رادمانسدورف در پروس غربی زاده شد. پدرش افسر بازنشسته نیروی زمینی بود. قصد داشت همانند پدرش کشیش لوترن بشود. با این وجود خودکشی پدرش در سال ۱۸۹۳، خانواده را در مضیغه مالی گذاشت. بدین ترتیب در دوازده سالگی وارد مدرسه نظامی کوسترین شد. به هر حال عقاید عمیق مذهبی همچنان با او باقی ماند. با نمرات خوبی فارغ‌التحصیل شد و خدمت خود را روز ۱۴ مه سال ۱۹۰۵ با درجه ستوان دوم در هنگ ۱۵۲ پیاده‌نظام در مارینبورگ در پروس شرقی آغاز کرد. سال ۱۹۱۱ آجودان گردان و ماه ژوئن سال ۱۹۱۴ آجودان هنگ شد. همان ماه به درجه ستوان یکم ترفیع گرفت.
جنگ جهانی اول

در پی آغاز جنگ جهانی اول، هنگ ۱۵۲ پیاده‌نظام در پروش شرقی وارد میدان رزم با نیروی زمینی امپراتوری روسیه شد. اشترکر با این هنگ در نبردهای نواحی تاننبرگ و دریاچه‌های مازوری و تهاجم متعاقب به اراضی لهستان و روسیه مشارکت داشت. ماه ژوئیه سال ۱۹۱۵ به درجه سروان ترفیع گرفت. هنگ او اواخر سال ۱۹۱۶ به نواحی جنوبی فرستاده شد تا تهاجم به رومانی حضور یابد. اشترکر ماه دسامبر سال ۱۹۱۶ به دفتر خطوط آهن نظامی ستاد کل و سپس ماه مه سال ۱۹۱۷ به لشکر پنجاه و دوم پیاده‌نظام در جبهه غربی منتقل شد. آن جا در ستاد توپخانه و هنگ ۱۱۱ پیاده‌نظام خدمت کرد. در درگیری‌های ناحیه رود ان در شمال شرقی پاریس حضور داشت. در ادامه در لشکر دویست و پنجاه و سوم پیاده‌نظام در فرانسه، سپاه ۲۱ و تیپ ۸۴ لندوِر بود.
پس از بهبودی از یک تصادف شدید رانندگی، در لشکر سی‌ام پیاده‌نظام نبردهای بلژیک قرار گرفت. یک روز پیش از آتش‌بس به لشکر پنجاه و دوم سواره‌نظام منتقل شد.
نیروی پلیس

اشترکر پس از جنگ اوایل سال ۱۹۱۹ به هنگ اولیه خود در پروس غربی بازگشت. آن‌جا در همکاری با فرای‌کور با لهستانی‌ها جنگید. اشترکر در قالب رایشسور قرار نگرفت و روز ۳ ژانویه سال ۱۹۲۰ با درجه افتخاری سرگرد از خدمت در نیروی زمینی مرخص شد. به هر حال سه ماه پیش از این به نیروی پلیس امنیت پروس پیوسته بود. در ابتدا در قرارگاه وستفالی در مونستر قرار داشت. به درجه سرگرد پلیس ترفیع گرفت و مدرس دوره‌های آموزشی پلیس در مونستر و آیکه شد. ابراز انتقادات سیاسی نسبت به حاکمیت مانع از پیشرفت اشترکر یود.
اشترکر سال ۱۹۲۴ به پوتسدام و سال ۱۹۲۷ به برلین منتقل و سال ۱۹۳۱ به مونستر بازگردانده شد. در نهایت سال ۱۹۳۲، در روزهای پایانی دوره جمهوری وایمار، به درجه سرهنگ دوم پلیس ترفیع گرفت. با به قدرت رسیدن آدولف هیتلر در سال ۱۹۳۳، اشترکر از همان ابتدا حامی حاکمیت حزب ناسیونال سوسیالیست بود و در همراهی با اس‌آ در سرکوب کمونیست‌ها همکاری کرد. بدین شرکت به سرعت سال ۱۹۳۳ به درجه سرهنگ و سال بعد به درجه سرتیپ پلیس ترفیع گرفت و مسئول منطقه اشتتین شد. البته اشترکر ملتزم به عقاید مذهبی، با سیاست یهودی‌ستیزی در حال رواج مخالف بود.
ورماخت

در جریان گسترش نیروهای مسلح آلمان، اشترکر ماه ژوئن سال ۱۹۳۵ به نیروی زمینی بازگشت. در ابتدا فرمانده پایگاه نظامی شماره ۱ در نویشتتین شد و سپس روز ۱ آوریل سال ۱۹۳۷ به فرماندهی هنگ ۴ پیاده‌نظام در کولبرگ در پروس شرقی منصوب گشت. روز ۱۰ نوامبر سال ۱۹۳۸ به عنوان فرمانده پیاده‌نظام شماره ۳۸ و نایب فرمانده لشکر سی و هشتم پیاده‌نظام در ایدار-اوبرشتاین برگزیده شد. با تقویت احتمال وقوع جنگ، فرماندهی او گسترش یافت و به لشکر هفتاد و نهم پیاده‌نظام مستقر در کوبلنتس و چند نقطه دیگر بدل گردید.
ورماخت > جنگ جهانی دوم

در پی آغاز جنگ جهانی دوم، لشکر اشترکر درگیری‌های مختصری در جنگ تصنعی در منطقه زار داشت و مشارکت محدودی در نبرد فرانسه نمود. اشترکر مورد وثوق مافوق خود ارتشبد اروین فون ویتسلیبن بود و روز ۱ ژوئن سال ۱۹۴۰ به درجه سرلشکر ترفیع گرفت. یگان او تا اوایل سال ۱۹۴۱ در وظایف حفاظتی در فرانسه باقی ماند.
اشترکر به عنوان کهنه‌سرباز جبهه شرقی جنگ جهانی اول، به شدت مخالف تهاجم به شوروی در سال ۱۹۴۱ بود. به هر صورت لشکر هفتاد و نهم پیاده‌نظام را در جریان آن فرماندهی کرد و در نبردهای نواحی کی‌یف و خارکوف مشارکت داشت. اشترکر در حین ضدحمله زمستانی ارتش سرخ در ناحیه مسکو بیمار شد و ماه ژانویه سال ۱۹۴۲ در زمره افسران ذخیره قرار گرفت. هنگامی که به جبهه شرقی بازگشت فرمانده موقت سپاه ۱۷ شد. روز ۱ آوریل سال ۱۹۴۲ به درجه سپهبد (ژنرال پیاده‌نظام) ترفیع گرفت. اشترکر در جایگاه در نبرد دوم خارکوف مورد توجه سپهبد فریدریش پائولوس، فرمانده ارتش ششم قرار گرفت و روز ۱ ژوئن به فرماندهی سپاه ۱۱ در این ارتش منصوب گشت.
ارتش ششم ماه نوامبر سال ۱۹۴۲ در ناحیه استالینگراد به محاصره افتاد. پس از آن که تلاش این نیرو برای خروج از فرماندهی ممنوع شد و در همین حال اقدام برای نجات آن از بیرون هم به نتیجه‌ای نرسید، فیلدمارشال پائولوس روز ۳۱ ژانویه سال ۱۹۴۳ خود و باقی مانده نیروهایش را تسلیم کرد. سپاه ۱۱ اشترکر که در حین نبرد در قسمت شمالی ارتباطش با بدنه اصلی نیروهای ارتش ششم جدا شده بود، مدتی پس از آن به مقاومت ادامه داد تا این که در نهایت روز ۲ فوریه به عنوان آخرین نیروی آلمانی را تسلیم دشمن شد.
دوران اسارت

اشترکر را ابتدا به کراسنوگورسک و سپس اردوگاه شماره ۴۸ در وُیکووا بردند. خانواده او چند ماه خبر زنده بودن او را دریافت کردند. اغلب رفتار نسبتا بهتری با او می‌شد. به هر حال تنها پس از سال ۱۹۴۷ بود که نامه‌هایی از خانواده‌اش به او می‌رسید. همانند بسیاری دیگر از آلمانی‌ها، برای اشترکر یک دادگاه نمایشی برگزار شد. گفته می‌شود یک سرهنگ با دو سرهنگ دوم قضات این دادگاه بودند که دو تن از آن‌ها در میانه دادرسی خوابشان گرفت. در نهایت این دادگاه اشترکر را، دقیقا مانند بسیاری دیگر، به ۲۵ سال حبس محکوم کرد.
پس از جنگ

اشترکر جزو کسانی بود که برخلاف عده‌ای دیگر، با داشتن عقاید ضدکمونیستی در دوره اسارت هیچگاه با شوروی همکاری نکرد. او در نهایت ماه اکتبر سال ۱۹۵۵، در پی مذاکرات کنراد آدناوئر، صدراعظم آلمان غربی، جزو آخرین اسرا آزاد شد و کشورش بازگشت. دوران بازنشستگی خود را در کنار خانواده‌اش در اوبرشتاین آغاز کرد. سپس به دهکده کوچکی در اتریش رفت و خاطرات را خود را نوشت. اشترکر مدعی شد در پایان نبرد استالینگراد در یک پیام رادیویی به درجه ارتشبد ترفیع گرفته است؛ این موضوع با توجه به اعطای چنین ترفیع درجه‌هایی در آن موقعیت می‌تواند صحیح باشد اما برای شخص او تایید نشده است. سپهبد کارل اشترکر در نهایت روز ۱۰ آوریل سال ۱۹۷۳ در ریتسلرن در اتریش درگذشت.
زندگی شخصی

اشترکر پنج خواهر و برادر داشت. سال ۱۹۲۰، در ۳۲ سالگی، با هِدْویش بورن، دختر شهردار ماریِنبورگ ازدواج کرد. حاصل این ازدواج یک پسر متولد سال ۱۹۲۱ و یک دختر متولد سال ۱۹۲۴ بود.
فالتر

| 0 | 1 |
| --- | --- |
سردبیر: آرمین تورنر، فلوریان کلنک
دسته‌بندی: مجله خبری
بسامد: هفته‌نامه
ناشر: شرکت انتشاراتی فالتر
بنیان‌گذار: والتر مارتین کین‌رایش
سال بنیان‌گذاری: ۱۹۷۷؛ ۴۸ سال پیش (۱۹۷۷-خطا: زمان نامعتبر}})
کشور: اتریش
مستقر در: وین
زبان: زبان آلمانی
وبگاه: Falter
فالتر (انگلیسی: Butterfly) یک هفته نامه خبری اتریشی است که در وین منتشر می‌شود.
تاریخچه و مشخصات

فالتر که از سال ۱۹۷۷ تأسیس شد، هر هفته چهارشنبه‌ها منتشر می‌شود. این مجله توسط والتر مارتین کین‌رایش تأسیس شد. شرکت انتشاراتی فالتر ناشر این مجله است. این مجله به هیچ حزب سیاسی وابستگی ندارد. دفتر مرکزی آن در وین است.
دیدگاه سیاسی فالتر چپ لیبرال است و اغلب گزارش‌هایش در مورد، رسانه، فرهنگ و زندگی در وین می‌باشد. از بهار ۲۰۰۵ یک نسخه محلی این مجله در اشتایر منتشر می‌شود. این هفته‌نامه دارای یک مکمل علمی به نام هورکا است که توسط وزارت آموزش و پرورش اتریش حمایت می‌شود. این مجله علمی دارای تحلیل‌های انتقادی از فعالیت‌های علمی، خط‌مشی علم، روابط علم/جامعه و علوم مبتنی بر موضوعات دانشگاه است و هر شماره بر یک موضوع علمی، از جمله ژنتیک، علم و سیاست در میان موضوعات دیگر اختصاص دارد. این نه تنها برای خوانندگان فالتر، بلکه در بخش‌های دانشگاه، وزارتخانه‌های و سایر نهادهای مرتبط توزیع می‌شود.
فالتر علاوه بر نقش اصلی خود به عنوان مجله هنر و زندگی اجتماعی، برایروزنامه‌نگاری تحقیقی نیز شهرت دارد.
تیراژ فالتر در سال۲۰۰۷، ۶۳۰۰۰ نسخه بود. در سال ۲۰۱۰ تیراژ آن به ۴۸۰۰۰ نسخه رسید.
شعار هفته نامه وین فالتر در ارائه کتاب سال ۲۰۰۱ پایان جهان قبلاً اینجا بود - گزارش‌هااثر فلوریان کلنک [de]
اعتراضات ۲۰۱۹–۲۰۲۱ عراق

اعتراضات ۲۰۱۹–۲۰۲۱ عراق (به عربی: الاحتجاجات العراقية 2019-21) که با نام انقلاب تشرین (به عربی: ثورة تشرين) نیز نامیده می‌شود مجموعه اعتراضاتی است که از تظاهرات، پیاده‌روی، تحصن و اعتصاب تشکیل شده است. این اعتراضات از ۱ اکتبر ۲۰۱۹ آغاز شد. زمان شروع اعتراضات توسط فعالان مدنی در رسانه‌های اجتماعی معین شده و در استان‌های مرکزی و جنوبی عراق منتشر شده است. هدف آن اعتراض به ۱۶ سال فساد، بیکاری و خدمات عمومی ناکافی بوده است که بعداً به فراخوان برای براندازی حکومت و توقف مداخله ایران در عراق انجامید. حکومت عراق متهم است که از گلوله، تک تیرانداز، آب داغ و گاز اشک آور علیه معترضان استفاده کرده است. اعتراضات در ۸ اکتبر متوقف و از ۲۴ اکتبر باز سرگرفته شد. طبق ادعای بی‌بی‌سی، آنها خواهان خاتمه نظام سیاسی مبتنی بر تقسیمات طوایفی هستند که از زمان حمله آمریکا و متحدانش به عراق در سال ۲۰۰۳ ایجاد شده است. در نتیجه این اعتراضات، مجلس عراق در ۲۸ اکتبر طرح بازنگری در بخش‌هایی از قانون اساسی عراق طی حداکثر چهار ماه را مصوب کرد.
گاهشمار اعتراضات > اعتراضات علیه موج ترور

در روز سه‌شنبه ۲۵ مه ۲۰۲۱ در شهرهای مختلف عراق از جمله بغداد و بصره، اعتراضاتی علیه موج ترور فعالان مدنی صورت گرفت. صدها نفر در میدان تحریر بغداد با در دست داشتن تصاویری از قربانیان ترور دست به تجمع زده و خواستار تعقیب قضایی عاملان ترور فعالان عراقی و پایان دادن به دخالت‌های ایران در این کشور شدند. در جریان درگیری بین پلیس و تظاهرکنندگان در بغداد ۲ نفر کشته و شماری مجروح شدند.
هدف قرار گرفتن کنسولگری جمهوری اسلامی در کربلا > ۲۰۱۹

خبرگزاری‌های ایرانی گزارش دادند معترضان در کربلا پرچم ایران را از فراز کنسول‌گری پایین کشیدند و پرچم عراق جای‌اش نشاندند.
در بغداد نیز معترضان کوشیدند از پل سنک به‌سوی منطقه‌سبز، منطقه ساختمان‌های دولتی و دیپلماتیک بغداد، بگذرند اما نیروهای امنیتی اجازه ندادند.
دونالد ترامپ نیز در بامداد شب حادثه گزارش رسانه‌های عربی را بازنشر نمود. سخنگوی وزارت امور خارجه ایران در واکنش به این مسئله و در خصوص اقدامات وزارت خارجه در ارتباط با حفظ امنیت کنسولگری‌ها در عراق، ضمن محکومیت این اقدام خواستار حفظ امنیت سفارتها مطابق قوانین بین‌المللی شد.
۵ نوامبر ۲۰۱۹: دستگیری یکی عوامل حمله به کنسولگری در کربلا، صدور حکم بازداشت برای۲۱ عضو شورای استانداری دیوانیه در سایه تداوم نافرمانی مدنی در این استان، ممانعت از به آتش کشیده شدن استانداری‌های بصره و کربلا، تعطیلی یک شرکت نفتی در ذی‌قار، تعطیلی دو بانک مهم در پایتخت عراق و … از جدیدترین تحولات عراق بوده است
۲۳ نوامبر ۲۰۱۹: اطلاعات دریافتی شبکه نت بلاکس نشان می‌دهد شبکه‌های اجتماعی بعد از نزدیک به ۵۰ روز به صورت جزئی در دسترس قرار گرفتند.
هدف قرار گرفتن کنسولگری جمهوری اسلامی در کربلا > ۲۰۲۱

گروهی از معترضان عراقی در ۹ مه ۲۰۲۱ به ساختمان کنسولگری جمهوری اسلامی ایران در کربلا حمله کردند. آنان در اعتراض به قتل یکی از کشنگران مدنی عراق به نام ایهاب جواد الوزنی دست به چنین اقدامی زدند، که در جریان این حمله دیوار کنسولگری و اتاقک نگهبانی آن به آتش کشیده شد و در اطراف کنسولگری لاستیک آتش زدند. نیروهای امنیتی عراق اقدام به شلیک کرده و دست‌کم ۱۰ نفر در درگیری بین نیروهای امنیتی و مردم معترض زخمی شدند. لازم است ذکر شود روز یکشنبه چندین موتورسوار ایهاب جواد الوزنی، از فعالان سرشناس مخالف دولت عراق، در شهر کربلا به ضرب گلوله ترور کرده و به قتل رساندند.
حمله به کنسولگری جمهوری اسلامی در نجف

مقالهٔ اصلی: آتش زدن کنسولگری ایران در نجف
روز چهارشنبه ۲۷ نوامبر ۲۰۱۹ معترضان عراقی در نجف به کنسولگری جمهوری اسلامی در این شهر حمله کرده و آنرا به آتش کشیدند. مأموران و کارکنان کنسولگری قبل از ورود معترضان به داخل از در پشت ساختمان فرار کرده بودند. نیروهای امنیتی و پلیس عراق سعی کردند با شلیک گلوله و گاز اشک‌آور مانع مردم معترض شوند که در این درگیری ۲ نفر از معترضان کشته و بیش از ۳۳ نفر زخمی شدند
۱۳آبان، هم برخی معترضان عراقی کوشیده‌بودند، کنسول‌گری ایران در کربلا را اشغال کنند که نتوانستند و سه‌نفرشان هم کشته‌شدند. معترضان عراقی به فساد و ناکارآمدی در دولت این کشور معترض بودند.
شب یکشنبه ۱ سپتامبر ۲۰۱۹ (۱۰ آذرماه) برای دومین بار طی هفته اخیر مردم معترض در نجف کنسولگری جمهوری اسلامی را به آتش کشیدند.
معترضان سه‌شنبه ۱۲ آذرماه برای سومین بار کنسولگری ایران در شهر نجف را به آتش کشیدند. ساختمان در زمان حمله خالی بوده و تلفات جانی نداشته است.
برکناری فرماندهان نظامی

در ۲۸ نوامبر، ۲۹ معترض در ناصریه کشته‌شدند، معترضان روی یکی از پل‌های ناصریه بست نشسته بودند اما گویا نظامیان به روی ایشان گاز اشک‌آور و گلوله شلیک‌کرده‌اند. عادل‌عبدالمهدی، نخست‌وزیر، جمیل شِمری، از فرماندهان نظامی این شهر را برکنار کرد.
دادگاه عالی قضایی در استان ذی‌قار حکم بازداشت جمیل شمری را روز یکشنبه ۱ دسامبر به‌عنوان مسئول قتل تظاهرکنندگان معترض در شهر الناصریه صادر کرد.
دادگاه عالی قضایی در استان ذی‌قار حکم بازداشت جمیل شمری را روز یکشنبه ۱ دسامبر ۲۰۱۹ به‌عنوان مسئول قتل تظاهرکنندگان معترض در شهر الناصریه صادر کرد.
اعتراض به دخالت‌های جمهوری اسلامی ایران

اعتراضات عراق در ابتدا علیه فساد، بیکاری و مسائل اقتصادی آغاز شد. معترضان نسبت به رژیم جمهوری اسلامی ایران، که با احزاب سیاسی مهم در عراق ارتباط نزدیکی دارد و چندین گروه شبه نظامی قدرتمند حمایت می‌کند، خشمگین هستند. معترضان عراقی همچنین می‌گویند جمهوری اسلامی سعی دارد مشابه تجربه تضعیف ارتش خود و تقویت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را در عراق با تضعیف ارتش رسمی آن کشور و تقویت حشدالشعبی، یا بسیج مردمی عراق، انجام دهد. بسیاری از معترضان شبه نظامیان موسوم به حشدالشعبی را، که در سال ۲۰۱۴ برای مبارزه با دولت اسلامی داعش تشکیل شد، به اقداماتی مانند حمله به معترضان بنا بر دستور رژیم جمهوری اسلامی، و همچنین به فعالیتهای درآمدزا و حفاظت از سیاستمداران فاسد و اقدامات خلاف بدون ترس از مجازات متهم می‌کنند. شبکه فاکس نیوز گزارش داده بود که فعالان عراقی می‌گویند ایران کاری کرده که در کشور خودشان با آنها مانند «بیگانگان» رفتار می‌شود.
واکنش‌ها > شخصیت‌های عراقی

۶ فوریه ۲۰۲۰ ایاد علاوی، رئیس ائتلاف الوطنیه عراق نوشت: «نامه‌هایی به آنتونیو گوترش، اتحادیه عرب، وزرای امور خارجه کشورهای عضو دائم شورای امنیت و سازمان همکاری اسلامی نوشتم و ضمن تبیین واقعیت آنچه که در عراق جریان دارد، بر لزوم بازخواست عاملین ریخته شدن خون معترضان بی‌گناه عراقی و تسلیم این افراد به دادگاه بین‌المللی کیفری تأکید کردم.»
آیت‌الله سیستانی خشونت مرگباری که منجر به کشته شدن معترضین در تحصن‌های این هفته در نجف و شهرهای دیگر شد، محکوم کرد و گفت: «یک دولت جدید باید از اعتماد و حمایت مردم برخوردار باشد.» وی همچنین از نیروهای امنیتی خواست که از تظاهر کنندگان ضد دولتی در برابر هر گونه حمله دیگری حفاظت کنند.
۶ فوریه ۲۰۲۰ نچیروان بارزانی، رئیس اقلیم کردستان، با انتشار بیانیه‌ای اعلام کرد: «تداوم اعمال خشونت علیه معترضین عراقی را محکوم می‌کنیم. اعتراض مسالمت‌آمیز در قانون اساسی به رسمیت شناخته شده و در مقابل کشتار و مرعوب کردن معترضین و اعمال خشونت علیه آنان، جنایتی عیان و نقض آزادی و حقوق اساسی شهروندان است».
۱۱ فوریه ۲۰۲۰ ایاد علاوی، رئیس ائتلاف الوطنیه عراق: «کسانیکه دست در اقدامات خشونت‌بار علیه تظاهرکنندگان دارند از چنگ عدالت نخواهند گریخت و فریادهای محکومیت دیگر در قبال سرکوب و خشونت در ناصریه و پیش از آن در میدانهای تظاهرات کافی نیست. کمیته‌ای از وکلا شروع به آماده کردن لیستهایی با اسامی کسانی نموده که در این جنایت‌ها شرکت داشته‌اند و قصد دارند اسناد فوق را به دادگاه جنایی بین‌المللی ارائه دهند.»
۱۷ فوریه ۲۰۲۰ ایاد علاوی، رئیس ائتلاف الوطنیه عراق با ارسال پیامی به تظاهر کنندگان عراقی، بر مقاومت و ایستادگی آنها، علی‌رغم سرکوب و خشونت به کار گرفته شده علیه آنها، درود فرستاد. او تأکید که حملات علیه آنها، به پافشاری و اصرار آنها با وجود ناتوانی حکومت از تأمین امنیت آنان، خواهد ا فزود. وی ادامه داد: «ادامه داشتن حملات علیه تظاهر کنندگان انقلابی به عزم و اراده و پافشاری شما خواهد افزود؛ استمرار تظاهرات شما، ماسکها را از چهره حکومت و سیستم‌های ناتوانش برخواهد داشت.»
۲۰ فوریه ۲۰۲۰ ائتلاف نیروهای عراقی به رهبری محمد الحلبوسی رئیس پارلمان عراق، پنج‌شنبه شب از سایر شرکای این ائتلاف خواهان، ارائه جانشینی برای تشکیل دولت به جای دولت، محمد توفیق علاوی نخست‌وزیر مکلف شد. محمد الحلبوسی اقدام به ترک عراق کرده و به عراق برنخواهد گشت مگر این که علاوی عوض شده باشد.