stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کنتارو تاکادا

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Kentaro Takada
زادروز:  ۱۳ آوریل ۱۹۸۳ ‏(۴۱ سال)
زادگاه:  هوکوتو، هوکایدو
قد:  ۱٫۷۵ متر (۵ فوت ۹ اینچ)
پست:  هافبک
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۰۲–۲۰۰۵:  Hokkaido University of Education
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۷ |  Thespa Kusatsu |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۰۹ |  Rochester Thunder |  ۱۶ |  (۱) |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۴ |  باشگاه فوتبال مینه‌سوتا یونایتد |  ۷۹ |  (۴) |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۶ |  Saint Louis FC |  ۲۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۷ |  Atlanta Silverbacks |  ۱۰ |  (۱) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۳ ژانویه ۲۰۱۹. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۳ ژانویه ۲۰۱۹. 
کنتارو تاکادا (انگلیسی: Kentaro Takada؛ زادهٔ ۱۳ آوریل ۱۹۸۳) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
سید خلیل موسوی

| سید خلیل موسوی | سید خلیل موسوی |
| --- | --- |
نام کامل: سید خلیل موسوی
کشور:  ایران
زاده: ۲۰ آوریل ۱۹۹۸ ‏(۲۶ سال) لاهیجان
عنوان: استاد بزرگ
رده‌بندی فیده: ۲۵۲۲ (ژوئن ۲۰۲۰)
بهترین ریتینگ: ۲۵۲۲ (فوریه ۲۰۲۰)
رنکینگ: ۴
سید خلیل موسوی (متولد ۳۱ فروردین ۱۳۷۷ در لاهیجان استاد بزرگ شطرنج و عضو تیم ملی شطرنج ایران می‌باشد. وی در ژوئن ۲۰۲۰، در رده چهارم شطرنج‌بازان ایران قرار دارد.
یواس‌اس ال‌اس‌تی-۵۲۸

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پرونده:LST-528-Thule1952-corrected.jpgLST-528 Unloading at Thule, Greenland, 1952: پرونده:LST-528-Thule1952-corrected.jpgLST-528 Unloading at Thule, Greenland, 1952
پیشینه: پیشینه
مالک: 
آب‌اندازی::  ۱۳ نوامبر ۱۹۴۳
آغاز کار::  ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴
اعزام::  ۲۹ فوریه ۱۹۴۴
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
وزن::  ۱٬۷۸۰ تن بزرگ (۱٬۸۰۹ تن)
درازا::  ۳۲۸ فوت (۱۰۰ متر)
پهنا::  ۵۰ فوت (۱۵ متر)
آبخور::  Unloaded :
سرعت::  ۱۲ گره (۲۲ کیلومتر بر ساعت؛ ۱۴ مایل بر ساعت)
یواس‌اس ال‌اس‌تی-۵۲۸ (به انگلیسی: USS LST-528) یک کشتی بود که طول آن ۳۲۸ فوت (۱۰۰ متر) بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
یواس‌اس ال‌اس‌تی-۵۴۵

| پیشینه> مالک | پیشینه>  |
| --- | --- |
آب‌اندازی::  ۱۳ دسامبر ۱۹۴۳
آغاز کار::  ۱۲ فوریه ۱۹۴۴
اعزام::  ۲۳ مارس ۱۹۴۴
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
وزن::  ۱٬۴۹۰ تن بزرگ (۱٬۵۱۴ تن)
درازا::  ۳۲۸ فوت (۱۰۰ متر)
پهنا::  ۵۰ فوت (۱۵ متر)
آبخور::  ۸ فوت (۲٫۴ متر)
سرعت::  ۱۰٫۸ گره (۲۰٫۰ کیلومتر بر ساعت؛ ۱۲٫۴ مایل بر ساعت)
یواس‌اس ال‌اس‌تی-۵۴۵ (به انگلیسی: USS LST-545) یک کشتی بود که طول آن ۳۲۸ فوت (۱۰۰ متر) بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
مایکرولایف

| 0 | 1 |
| --- | --- |
صنعت: آزمایش پزشکی
بنا نهاده: تایپه، تایوان ۱۹۸۱ (۱۹۸۱)
دفتر مرکزی: ویندانو، سوئیس فلوریدا، ایالات متحده آمریکا تایپه، تایوان
محصولات: فشارسنج خون دماسنج طبی دم‌سنجی گلوکومتر
تعداد کارکنان: ۷۸۰ نفر
وبگاه: www.microlife.com
مایکرولایف (انگلیسی: Microlife) شرکت تجهیزات پزشکی تایوانی است، که در سال ۱۹۸۱ تأسیس شد.
جوان فاکس

جوان فاکس (انگلیسی: Joanne Fox؛ زادهٔ ۱۲ ژوئن ۱۹۷۹) بازیکن واترپلو اهل استرالیا بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده‌است.
الماس خونین

با الماس‌های خونین اشتباه نشود.
| الماس خون | الماس خون |
| --- | --- |
پوستر فیلم الماس خون: پوستر فیلم الماس خون
کارگردان: ادوارد زوئیک
تهیه‌کننده: مارشال هرسکوویتز گراهام کینگ پائولا وینشتاین ادوارد زوئیک
نویسنده: چارلز لیویت
بازیگران: لئوناردو دی‌کاپریو جنیفر کانلی جایمن هانسو مایکل شین آرنولد وسلو وینستون نتشونا آتو اساندو
موسیقی: جیمز نیوتن هاوارد
فیلم‌بردار: ادواردو سرا
تدوین‌گر: استیون روزنبلوم
توزیع‌کننده: برادران وارنر
تاریخ‌های انتشار:  ۸ دسامبر ۲۰۰۶ (۲۰۰۶-۱۲-۰۸)  
مدت زمان: ۱۴۳دقیقه
کشور: آلمان، ایالات متحده
زبان: انگلیسی، آفریکانس
هزینهٔ فیلم: ۱۰۰ میلیون دلار
فروش گیشه: ۱۷۱٬۴۰۷٬۱۷۹ دلار
الماس خونین یا الماس خون (به انگلیسی: Blood Diamond) نام یک فیلم مهیج، محصول سال ۲۰۰۶ میلادی، به کارگردانی ادوارد زوئیک و با بازی لئوناردو دی‌کاپریو، جنیفر کانلی و جایمن هانسو است. موضوع فیلم به تجارت غیرقانونی «الماس‌های خونین» در جنگ داخلی سیرالئون توسط گروه‌های شورشی می‌پردازد. دلیل اسم گذاری این فیلم هم به دلیل لقب کشور سیرالئون است که به الماس خون شهره است.
داستان

دنی آرچر یک قاچاقچی الماس رودزیایی الاصل است که در دوران کودکی پدر و مادر خود را در درگیری‌های خونبار دهه ۱۹۷۰ از دست داده است. طی این سی سالی که از عمرش گذشته، سربازی مزدور و تاجری ناکام بوده است. وقتی می‌خواهد با الماس‌هایی که در بدن یک بز چپانده شده است از مرز بی‌ثبات سیرالئون عبور کند، مأموران گشتی او را دستگیر می‌کنند و در زندان می‌فهمد که سولومن وندی ماهی‌گیر از مخفی‌گاه یک الماس صورتی رنگ گرانقیمت خبر دارد. آن دو با هم به دنبال این الماس روانه می‌شوند و یک روزنامه‌نگار آمریکایی به نام مدی بوین به دنی دلبسته می‌شود. سولومن مصمم به نجات دادن خانواده خود است ولی دنی به پیدا کردن الماس می‌اندیشد.
کلک سربیشه

| کلک سربیشه | کلک سربیشه |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: : مختصات: 
کشور: ایران
استان: کهگیلویه و بویراحمد
شهرستان: گچساران
بخش: بخش مرکزی
دهستان: امامزاده جعفر
جمعیت: کمتر از ۳ خانوار (سرشماری ۹۵)
کلک سربیشه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان گچساران در استان کهگیلویه و بویراحمد ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان امامزاده جعفر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۵ نفر (۵خانوار) بوده‌است.
لیربکن

| لیربکن | لیربکن |
| --- | --- |
Residential area: Residential area
مختصات: ۶۵°۳۵′۴۰″ شمالی ۲۲°۱۳′۴۰″ شرقی﻿ / ﻿۶۵٫۵۹۴۴۴°شمالی ۲۲٫۲۲۷۷۸°شرقی﻿ / 65.59444; 22.22778: مختصات: ۶۵°۳۵′۴۰″ شمالی ۲۲°۱۳′۴۰″ شرقی﻿ / ﻿۶۵٫۵۹۴۴۴°شمالی ۲۲٫۲۲۷۷۸°شرقی﻿ / 65.59444; 22.22778
کشور: سوئد
استان: نوربوتن
شهرستان‌های سوئد: شهرستان نوربوتن
شهرداری‌ها در سوئد: بخش لولیو
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۱۰۸۲
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانی اروپای مرکزی)
لیربکن (به سوئدی: Lerbäcken) یک منطقهٔ مسکونی در سوئد است که در نوربوتن واقع شده‌است. لیربکن ۱٬۰۸۲ نفر جمعیت دارد.
المشرک

| المشرک | المشرک |
| --- | --- |
Rural commune and town: Rural commune and town
المشرکموقعیت المشرک در نقشه: المشرکموقعیت المشرک در نقشه
مختصات: ۳۲°۴۱′۳۶″شمالی ۸°۲۷′۰۹″غربی﻿ / ﻿۳۲٫۶۹۳۳°شمالی ۸٫۴۵۲۶°غربی﻿ / 32.6933; -8.4526: مختصات: ۳۲°۴۱′۳۶″شمالی ۸°۲۷′۰۹″غربی﻿ / ﻿۳۲٫۶۹۳۳°شمالی ۸٫۴۵۲۶°غربی﻿ / 32.6933; -8.4526
کشور:  مراکش
منطقه: کازابلانکا سطات
استان: استان سیدی بنور
جمعیت (۲۰۰۴): جمعیت (۲۰۰۴)
 • کل: ۱۴۸۵۳
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۰ (زمان اروپای غربی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۱ (WEST)
المشرک (به فرانسوی: Lmechrek) یک شهرک در مراکش است که در استان سیدی بنور واقع شده‌است. المشرک ۱۴٬۸۵۳ نفر جمعیت دارد.
گولیام دوسیل

| گولیام دوسیل Голям Девесил | گولیام دوسیل Голям Девесил |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور:  بلغارستان
استان: استان کرجالی
شهرستان: شهرستان کروموفگراد
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (EET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (EEST)
گولیام دوسیل (به بلغاری: Golyam Devesil) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان کروموفگراد واقع شده‌است.
کنتارو اوی

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Kentaro Oi
زادروز:  ۱۴ مهٔ ۱۹۸۴ ‏(۴۰ سال)
زادگاه:  شیزوئوکا
قد:  ۱٫۸۰ متر (۵ فوت ۱۱ اینچ)*
پست:  مدافع
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال جوبیلو ایواتا
شمارهٔ پیراهن:  ۳
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۹۷–۱۹۹۹:  باشگاه فوتبال آویسپا فوکوئوکا
۲۰۰۰–۲۰۰۲:  Fujieda Higashi High School
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۳–۲۰۱۰ |  باشگاه فوتبال جوبیلو ایواتا |  ۸۴ |  (۲) |
| ۲۰۱۱ |  Shonan Bellmare |  ۳۶ |  (۲) |
| ۲۰۱۲–۲۰۱۵ |  باشگاه فوتبال آلبیرکس نیگاتا |  ۱۰۷ |  (۵) |
| ۲۰۱۶– |  باشگاه فوتبال جوبیلو ایواتا |  ۹۶ |  (۹) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۲۰۰۱ |  تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال ژاپن |  ۳ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۹ دسامبر ۲۰۱۸. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۹ دسامبر ۲۰۱۸. 
کنتارو اوی (انگلیسی: Kentaro Oi؛ زادهٔ ۱۴ مهٔ ۱۹۸۴) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال جوبیلو ایواتا و باشگاه فوتبال آلبیرکس نیگاتا اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال ژاپن بازی کرده‌است.
سیارک ۸۰۹۷

| کشف | کشف |
| --- | --- |
تاریخ کشف: سپتامبر ۱۲, ۱۹۹۳
ویژگی‌های مداری: ویژگی‌های مداری
مبدأ مه ۱۴, ۲۰۰۸: مبدأ مه ۱۴, ۲۰۰۸
اوج: ۲.۸۴۰۱۰۹۹
حضیض: ۲.۰۲۹۰۶۵۱
خروج از مرکز مداری: ۰.۱۶۶۵۶۷۲
تناوب مداری: ۱۳۸۷.۵۱۱۱۷۳۸
آنومالی متوسط: ۲۷۶.۷۹۵۹۰
انحراف: ۱.۷۲۶۳۵
 :  
سیارک ۸۰۹۷ (به انگلیسی: 8097 Yamanishi، نامگذاری:1993RE) هشت هزار و نود و هفتمین سیارک کشف شده‌است که در ۱۲ سپتامبر ۱۹۹۳ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۴٫۰۰ است.
لوزرنا

| لوزرنا | لوزرنا |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
  پرچممهر:   پرچممهر
کشور:  برزیل
منطقه‌های برزیل: منطقه جنوب برزیل
ایالت: سانتا کاتارینا
میان‌منطقه: Oeste Catarinense
جمعیت (۲۰۲۰): جمعیت (۲۰۲۰)
 • کل: ۵۶۸۴
منطقهٔ زمانی: UTC -3
لوزرنا (به پرتغالی: Luzerna) یک منطقهٔ مسکونی در برزیل است که در سانتا کاتارینا واقع شده‌است. لوزرنا ۵٬۶۸۴ نفر جمعیت دارد.
کنتارو اوراموتو

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Kentaro Uramoto
زادروز:  ۱۳ نوامبر ۱۹۸۲ ‏(۴۱ سال)
زادگاه:  استان اوئیتا
قد:  ۱٫۶۸ متر (۵ فوت ۶ اینچ)
پست:  هافبک
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۱–۲۰۰۴ |  Oita Trinita |  ۵ |  (۰) |
| مجموع |   |  ۵ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
کنتارو اوراموتو (انگلیسی: Kentaro Uramoto؛ زادهٔ ۱۳ نوامبر ۱۹۸۲) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
گورگن هاکوبیان

گورگن آلکساندری هاکوبیان (ارمنی: Գուրգեն Ալեքսանդրի Հակոբյան؛  زادهٔ ۱۵ فوریهٔ ۱۹۰۷ - درگذشته ۱۸ ژانویهٔ ۱۹۷۷) بازیگر اهل ارمنستان بود.
زندگی‌نامه

وی در ۱۵ فوریهٔ ۱۹۰۷ در بجنی به دنیا آمد . وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۶۷)، هنرمند افتخاری جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه (۱۹۵۶) و نشان برتری شد. وی در ۱۸ ژانویهٔ ۱۹۷۷ در سن ۶۹ سالگی در ایروان درگذشت و در آرامستان نوباراشن به خاک سپرده شد.
گزیده فیلمشناسی

از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد.
اعترافات خصوصی

| اعترافات خصوصی | اعترافات خصوصی |
| --- | --- |
کارگردان: لیو اولمان
تهیه‌کننده: Ingrid Dahlberg
نویسنده: اینگمار برگمان
فیلمنامه‌نویس: اینگمار برگمان
بازیگران: پرنیلا آگوست مکس فون سیدو آنیتا بیورک ساموئل فرولر Thomas Hanzon Kristina Adolphson Gunnel Fred هانس آلفردسون
فیلم‌بردار: Sven Nykvist
تدوین‌گر: میخال لشچیلوفسکی
تاریخ‌های انتشار:  ۲۵ دسامبر ۱۹۹۶ (۱۹۹۶-۱۲-۲۵)  
مدت زمان: ۲۰۰ دقیقه
کشور: سوئد
زبان: سوئدی 
اعترافات خصوصی (سوئدی: Enskilda samtal) فیلمی به کارگردانی لیو اولمان است که در سال ۱۹۹۶ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به مکس فون سیدو اشاره کرد.
کلک عزیزآباد

| کلک عزیزآباد ده بلگیوند | کلک عزیزآباد ده بلگیوند |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۳°۱۷′۶″ شمالی ۴۹°۳۰′۶″ شرقی﻿ / ﻿۳۳٫۲۸۵۰۰°شمالی ۴۹٫۵۰۱۶۷°شرقی﻿ / 33.28500; 49.50167: مختصات: ۳۳°۱۷′۶″ شمالی ۴۹°۳۰′۶″ شرقی﻿ / ﻿۳۳٫۲۸۵۰۰°شمالی ۴۹٫۵۰۱۶۷°شرقی﻿ / 33.28500; 49.50167
کشور: ایران
استان: لرستان
شهرستان: ازنا
بخش: بخش مرکزی
دهستان: پاچه لک شرقی
جمعیت: کمتر از ۳ خانوار (سرشماری ۹۵)
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۶۶
کلک عزیزآباد ، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان الیگودرز در استان لرستان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان پاچه لک شرقی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
جوان مالار

جوان مالار (به انگلیسی: Joanne Malar) (زادهٔ ۳۰ اکتبر ۱۹۷۵) شناگر اهل کانادا است.
سیارک ۱۲۰۳

نمایی از محل قرارگیری سیارک ۱۲۰۳ در مدار – ۲۰۱۲
سیارک ۱۲۰۳ (به انگلیسی: 1203 Nanna، نامگذاری:1931TA) هزار و دویست و سومین سیارک کشف شده‌است که در ۵ اکتبر ۱۹۳۱ و در هایدلبرگ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۱٫۲۰ است.
سند ریج، نیویورک

| سند ریج، نیویورک | سند ریج، نیویورک |
| --- | --- |
حوزه سرشماری: حوزه سرشماری
موقعیت سند ریج، نیویورک در نقشه: موقعیت سند ریج، نیویورک در نقشه
مختصات: ۴۳°۱۵′۸″ شمالی ۷۶°۱۳′۳۳″ غربی﻿ / ﻿۴۳٫۲۵۲۲۲°شمالی ۷۶٫۲۲۵۸۳°غربی﻿ / 43.25222; -76.22583: مختصات: ۴۳°۱۵′۸″ شمالی ۷۶°۱۳′۳۳″ غربی﻿ / ﻿۴۳٫۲۵۲۲۲°شمالی ۷۶٫۲۲۵۸۳°غربی﻿ / 43.25222; -76.22583
کشور:  ایالات متحده آمریکا
ایالت: نیویورک
شهرستان: شهرستان آزویگو، نیویورک
مساحت: مساحت
 • کل: ۶٫۳ کیلومتر مربع (۲٫۴ مایل مربع)
 • خشکی: ۶٫۳ کیلومتر مربع (۲٫۴ مایل مربع)
 • آب: ۰٫۱ کیلومتر مربع (۰٫۰ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۳۲ متر (۴۳۳ فوت)
جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰ ایالات متحده آمریکا): جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰ ایالات متحده آمریکا)
 • کل: ۸۴۹
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (منطقه زمانی شرقی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
کد FIPS: ۳۶–۶۵۰۲۴
شماره GNIS: ۱۸۶۷۴۱۷
سند ریج (به انگلیسی: Sand Ridge) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان آزویگو، نیویورک واقع شده‌است. سند ریج ۶٫۳ کیلومتر مربع مساحت و ۸۴۹ نفر جمعیت دارد و ۱۳۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
قیمومت اقیانوس آرام جنوبی

قیمومت اقیانوس آرام جنوبی قیمومت بخشیده شده از سوی جامعه ملل بود که در پی جنگ جهانی اول به امپراتوری ژاپن واگذار شد. قیمومت اقیانوس آرام جنوبی شامل جزیره‌های می‌شود که در شمال اقیانوس آرام قرار دارند. این جزیره‌ها تا پیش از اشغال توسط امپراتوری ژاپن، بخشی از گینه نو آلمان متعلق به امپراتوری استعماری آلمان بودند. بر پایه قیمومت اقیانوس آرام جنوبی، تا هنگام جنگ جهانی دوم، ژاپن این جزیره‌ها را به عنوان بخشی از امپراتوری استعماری ژاپن مدیریت کرد. در هنگام جنگ جهانی دوم این جزیره‌ها به دست ایالات متحده آمریکا افتادند. پس از جنگ جهانی دوم، این جزیره‌ها به عنوان یک قلمرو امانی از سوی سازمان ملل متحد با عنوان قلمرو تحت قیمومت جزایر اقیانوس آرام به آمریکا سپرده شدند. این منطقه امروزه به چهار کشور مستقل پالائو، جزایر ماریانای شمالی، ایالات فدرال میکرونزی، و جزایر مارشال تقسیم شده‌اند.
در ژاپن، این قلمرو «قیمومت ژاپن بر جزیره‌های دریاهای جنوبی» (به ژاپنی: 日本委任統治領南洋群島) نامیده می‌شود.
نقشه ساخته شده بدست ژاپنیها از قیمومت اقیانوس آرام جنوبی در دهه ۱۹۳۰ (میلادی)
ریشه

ژاپن منابع طبیعی کمی دارد. کمبود مواد خام در دوره اصلاحات میجی (۱۸۶۸ تا ۱۹۱۲) به معنای آن بود که توسعه امپراتوری استعماری ژاپن، یک نیاز سیاسی و اقتصادی است. در هنگام جنگ جهانی اول، امپراتوری استعماری ژاپن به تایوان، کره، جزایر ریوکیو در نیمه جنوبی جزیره ساخالین، جزایر کوریل، و پورت آرتور (دالیان) گسترش یافت. سیاست نانشین-رن (دکترین توسعه جنوبی) که مورد پذیرش نیروی دریایی امپراتوری ژاپن بود بر این پایه بود که آسیای جنوب شرقی و اقیانوسیه بیشترین پتانسیل را برای توسعه اقتصادی و سرزمینی امپراتوری ژاپن دارند.
اتحاد ژاپن و بریتانیا در سال ۱۹۰۲ برای برآوردن منافع مشترک امپراتوری بریتانیا و ژاپن در مقابل توسعه طلبی امپراتوری روسیه امضا شد. بخشی از مقررات، هر طرف را به پشتیبانی در هنگام جنگ با بیش از یک قدرت، مقید می‌کرد. اگرچه کشور امضاکننده برای کمک لزوماً نیازی به ورود به جنگ نداشت. در سال ۱۹۱۴ در نخستین ساعت‌های پس از اعلان جنگ امپراتوری بریتانیا به امپراتوری آلمان، امپراتوری ژاپن با اشاره به پیمان اتحاد ژاپن و بریتانیا، پیشنهاد کرد که به شرط دستیابی به قلمروهای امپراتوری آلمان در چین و اقیانوس آرام جنوبی به آن کشور اعلان جنگ کند. دولت امپراتوری بریتانیا رسماً از ژاپن درخواست کمک کرد تا یورش نیروی دریایی امپراتوری آلمان را در آب‌های محدوده چین خنثی کند. امپراتوری ژاپن به امپراتوری آلمان اولتیماتوم فرستاد و در آن خواستار خروج نیروهای آن کشور از چین، جزایر مارشال، جزایر ماریانا، و جزایر کارولین شد. امپراتوری آلمان به این اولتیماتوم پاسخی نداد و در ۲۴ اوت ۱۹۱۴ امپراتوری ژاپن، رسماً به امپراتوری آلمان اعلان جنگ کرد.
در پائیز ۱۹۱۴ امپراتوری ژاپن در یک عملیات مشترک به نام محاصره چینگ‌دائو با نیروهای بریتانیایی شرکت کرد تا حاکمیت خلیج جیائوژو چین را بدست آورد. وظیفه نیروی دریایی امپراتوری ژاپن دنبال کردن و نابودی ناوگروه شرق آسیای آلمان و حفاظت از خطوط کشتیرانی برای مبادلات تجاری متفقین جنگ جهانی اول در اقیانوس آرام و اقیانوس هند بود.[نیازمند منبع] در اکتبر ۱۹۱۴ در هنگام انجام این عملیات، نیروی دریایی امپراتوری ژاپن سرزمین‌های امپراتوری آلمان در جزایر ماریانا، جزایر کارولین، جزایر مارشال و گروه جزیره‌های پالائو را بدست گرفت.
پس از پایان جنگ جهانی اول، تحت‌الحمایه گینه نو آلمان بین کشورهای جبهه پیروز جنگ بر پایه پیمان ورسای تقسیم شد. بخش جنوبی آن با نام گینه نو به استرالیا واگذار شد که شامل جزیره سرزمین قیصر ویلیام و دیگر جزیره‌هایی می‌شد که آلمان پایین‌تر از خط استوا در درست داشت. همزمان، حاکمیت امپراتوری ژاپن بر همه جزیره‌های میکرونزی که بالاتر از خط استوا اشغال کرده بود با پیمان قیمومت اقیانوس آرام جنوبی رسمیت یافت. به ژاپن قیمومت درجه C (Class C) جامعه ملل برای حکمرانی داده شد. به این معنی که این جزیره‌ها باید از حالت نظامی خارج شوند و ژاپن در اقیانوس آرام، حق گسترش قلمرو خود به بیش از این جزیره‌ها را ندارد. در آغاز اجرای قیمومت، هر سال بررسی موشکافانه‌ای توسط کمیسیون قیمومت‌های دائمی جامعه ملل در ژنو سوئیس انجام می‌شد. اگر چه در سال‌های پایانی دهه ۱۹۲۰ امپراتوری ژاپن درخواست‌های بازدید رسمی یا بازرسی بین‌المللی را رد می‌کرد.
مدیریت

به دنبال اشغال جزیره‌ها از سوی ژاپن، سیاست پنهان‌کاری در دستور کار قرار گرفت. ژاپن آشکارا اعلام کرد که کشتی‌های خارجی حق ورود به آب‌های میکرونزی را ندارند. حتی کشتی‌های کشورهایی که در هنگام جنگ جهانی اول متحد ژاپن بودند. در پنج سال نخست اشغال، ژاپن حضور خود را پایدار و جزیره‌ها به صورت یک مستعمره فرضی درآمدند. نیروی دریایی ژاپن این منطقه را به پنج قسمت دریایی پالائو، سایپن، تروک، پوهنپئی، و آب‌سنگ حلقوی جالوئیت تقسیم کرد که همه آن‌ها به دریاسالار ارشد در مرکز فرماندهی تروک (چوک) گزارش می‌دادند.
پشنهاد عهدنامه ورسای برای اجازه تجارت و مهاجرت بین جزیره‌هایی که توسط ژاپن اداره می‌شدند با جزیره‌هایی که توسط استرالیا و نیوزیلند اداره می‌شدند از سوی ژاپن رد شد. اگر جزیره‌ها دارایی مستعمراتی به حساب می‌آمدند و از ورود خارجی‌ها به جزیره‌ها پیشگیری می‌شد ژاپن می‌توانست مدیریت خود بر جزیره‌ها را ادامه دهد. هنگامی که جزیره‌ها قانوناً به قیمومت جامعه ملل درآمدند ژاپن به عنوان بخشی از امپراتوری ژاپن آن‌ها را مانند یکی از قلمروهای ژاپن اداره کرد. این وضعیت حتی پس از سال ۱۹۳۵ که ژاپن از عضویت جامعه ملل خارج شد و ادعای قانونی خود بر اداره جزیره‌ها را از دست داد ادامه یافت.
از دید نظامی و اقتصادی، سایپن در مجمع‌الجزایر ماریانا مهم‌ترین جزیره در قیمومت اقیانوس آرام جنوبی بود. به همین خاطر به مرکز بعدی سکونت ژاپنی‌ها تبدیل شد. سینما، رستوران، پارک، و خانه‌های گیشا در شهرک‌های گاراپان (در سایپن)، کُرُر (در پالائو)، و کُلُنی (کولونیا در جزیره پوهنپئی) بر پایه شهرک‌های مشابه درون ژاپن ساخته شدند. جزیره مهم دیگر تروک (تالاب چوک) در مجمع‌الجزایر ماریانا بود که برای استفاده نیروی دریایی سلطنتی ژاپن به صورت یک پایگاه نیروی دریایی اصلی درآمده بود.
بین ۱۹۱۴ تا ۱۹۲۰ مدیریت این جزیره‌ها از نیروی دریایی به غیرنظامی تغییر کرد. در سال ۱۹۲۰ سازمان نیروی دریایی به دفتر امور مردمی تغییر کاربری داد که مستقیماً به وزیر نیروی دریایی گزارش می‌داد. سازمان امور مردمی که در آغاز، در چوک بود در۱۹۲۱ (میلادی) به کُرُر تغییر جا داد. برای همخوانی با قیمومت، ناوگان‌های دریایی منحل شدند. در آوریل ۱۹۲۲ یک دولت غیرنظامی مردمی در هر یک از شش منطق شهرداری سایپن، پالائو، یَپ، چوک، پوهنپئی، و جالوئیت برپا شد که به فرمانده نیروی دریایی خود گزارش می‌دادند.[نیازمند منبع] همزمان جایگاه «فرماندار قیمومت اقیانوس آرام جنوبی» ایجاد شد. فرماندار مستقیماً به نخست‌وزیر ژاپن گزارش می‌داد. پس از برپایی «وزارت امور مستعمرات» در ۱۹۲۹ فرماندار، مستقیم به وزیر امور مستعمرات گزارش می‌داد. در نهایت، برپایی «دولت دریاهای جنوبی» یا «نان‌یُ‌چُ» در مارس ۱۹۳۲ (میلادی) دولت مستقر در جزیره‌ها را کاملاً به شکل یک مدیریت تمام مردم غیرنظامی درآورد. هنگامی که در نوامبر ۱۹۴۲ وزارت امور مستعمرات جذب وزارت آسیای شرق بزرگ شد بار دیگر نیز برتری نیروی دریایی امپراتوری ژاپن با گماشتن یک دریاسالار به عنوان فرماندار به رسمیت شناخته شد. به علاوه در نوامبر ۱۹۴۳ شش منطقه شهرداری به سه منطقه شمال، خاور، و باختر کاهش یافتند.[نیازمند منبع]
اهمیت

برای ایجاد یک بازار بزرگ، جمعیت قیمومت اقیانوس آرام جنوبی بسیار کم بود و مردم بومی برای خرید کالاهای وارداتی، منابع مالی محدودی داشتند. اهمیت ویژه این قلمرو برای ژاپن موقعیت استراتژیک آن بود که مسیرهای دریانوردی در همه اقیانوس آرام را تحت کنترل درمی‌آورد و مکان‌های مناسبی را برای تأمین نیاز کشتی‌های دریانوردی مانند آب شیرین، میوه تازه، سبزی، و گوشت فراهم می‌کرد.[نیازمند منبع] همچنین مکان مهمی برای ایستگاه‌های تأمین زغال‌سنگ مورد نیاز کشتی‌های موتور بخار بود.
جمعیت

جمعیت جزیره‌ها به خاطر زندگی ژاپنی‌ها در میکرونزی افزایش یافت. در آغاز، کوچ کنندگان ژاپنی از استان اوکیناوا و دیگر جزیره‌های ریوکو بودند. اما پس از آن مهاجران از دیگر بخش‌های ژاپن به ویژه منطقه محروم توهوکو کوچ کردند. به دنبال کارگران کشاورز، مغازه‌داران، رستوران‌ها، خانه‌های گیشا، روسپی‌خانه، شهرک‌های پیشین آلمانی را به شهرهای پر رونق ژاپنی تغییر دادند. نخستین براوردها بین ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۰، جمعیت کل جزیره‌ها را که مردم بومی اقیانوسیه بودند ۵۰٬۰۰۰ نفر می‌دانستند. کوچ ژاپنی‌ها باعث شد تا تعداد آن‌ها از کمتر از ۴٬۰۰۰ نفر در ۱۹۲۰ به ۷۰٬۰۰۰ نفر در ۱۹۳۰ و بیش از ۸۰٬۰۰۰ نفر در ۱۹۳۳ برسد. در ۱۹۳۵ ژاپنی‌ها به تنهایی ۵۰٬۰۰۰ نفر از جمعیت کل منطقه را تشکیل می‌دادند. در ۱۹۳۷ نزدیک ۹۰٪ جمعیت سایپن یعنی ۴۲٬۵۴۷ نفر از ۴۶٬۷۴۸ نفر ژاپنی بودند. در سرشماری دسامبر ۱۹۳۹ از مجموع ۱۲۹٬۱۰۴ نفر کل جمعیت، ۷۷٬۲۵۷ نفر ژاپنی (به همراه چینی تبارها و کره‌ای تبارها)، ۵۱٬۷۲۳ نفر بومی و ۱۲۴ نفر خارجی بودند.[نیازمند منبع] حقوق و جایگاه بومیان میکرونزیایی با مردم اهل امپراتوری ژاپن فرق داشت. امکان استخدام برای میکرونزیایی‌ها کمتر، دستمزدها پایین‌تر و شرایط کاری سخت‌تر بود.
دولت قیمومت اقیانوس آرام جنوبی بیمارستان و مدرسه‌هایی ساخت و نگهداری کرد و برای میکرونزیایی‌های بین ۸ تا ۱۵ سال، امکان تحصیل رایگان فراهم کرد. اگرچه مدرسه‌هایی که بومیان میکرونزیایی در آن‌ها درس می‌خواندند از مدرسه‌هایی که بچه‌های ژاپنی در آن‌ها درس می‌خواندند جدا و امکان تحصیل برای آن‌ها محدودتر بود. بیشتر بچه‌های میکرونزیایی به مدرسه شبانه‌روزی می‌رفتند. جایی که تحصیل اجباری برای گسترش دین ژاپنی و مراسم مذهبی شینتو بود. در سال ۱۹۴۰ یک پرستشگاه شینتو به نام «نان‌یُ» در کُرُر ساخته شد. رفتن به مدرسه‌های تبلیغ مذهبی مسیحیت در جایی که مدرسه دولتی وجود داشت ممنوع بود.
اقتصاد

رابطه اقتصادی ژاپن با میکرونزی از سده ۱۹ (میلادی) آغاز شد. پیش از قیمومت اقیانوس آرام جنوبی گروه کوچکی از کارآفرینان ژاپنی، سرمایه‌گذاری‌های اقتصادی را در میکرونزی آلمان انجام دادند و بخش مهمی از تجارت آن منطقه را در دست گرفتند. اگرچه این توسعه اقتصادی به خاطر فاصله زیاد، مساحت کم، و بازار مصرفی کوچک جزیره‌ها مشکل زیادی داشت. در آغاز، قیمومت اقیانوس آرام جنوبی برای دولت امپراتوری ژاپن بار مالی داشت. زیرا در توکیو باید برای آن کمک سالانه در نظر گرفته می‌شد. محصول عمده منطقه قیمومت، مغز نارگیل بود که در آن زمان در ساخت بسیاری از محصولات تولیدی استفاده می‌شد.
در دهه ۱۹۲۰ (میلادی) و دهه ۱۹۳۰ (میلادی) دولت امپراتوری ژاپن سیاست تشویق به انحصارهایی را در پیش گرفت که ابتکار عمل‌های خصوصی را با سرمایه دولتی پیوند می‌زدند. این کار با هدف بیشترین‌سازی تعداد ژاپنی‌های مستعمره‌نشین انجام شد. تا پایان دهه ۱۹۳۰ (میلادی) توسعه جزیره‌ها در راستای کمک به توسعه اقتصادی شهروندان ژاپنی انجام می‌شد. سرمایه‌گذار ژاپنی «هاروجی ماتسوئه» در سال ۱۹۲۰ وارد سایپن شد و شرکت توسعه دریاهای جنوبی را پایه گذاشت. این شرکت، بزرگ‌ترین بنگاه اقتصادی در میکرونزی شد. او بیش از هر چیز به توسعه تولید نیشکر در جزیره‌ها پرداخت. به گونه‌ای که در ۱۹۲۵ (میلادی) بیش از ۳٬۰۰۰ هکتار (۷٬۴۰۰ جریب فرنگی) زمین زیر کشت داست. در سال‌های آغازین دهه ۱۹۳۰ (میلادی) صنایع وابسته به شکر بیش از ۶۰٪ درآمد قیمومت را تأمین می‌کردند. موز، آناناس، درخت نان، نارگیل، مانیوک، قهوه، و دیگر محصولات کشاورزی گرمسیری نیز کشت شده و آن را برابر با تایوان قرار دادند.[نیازمند منبع] همچنین جزیره‌ها پایگاهی برای ناوگان ماهی‌گیری ژاپنی‌ها شدند که مرکز آن‌ها در کُرُر بود. ماهی‌گیری به یکی از سودآورترین صنایع در جزیره‌ها تبدیل شد. ناوگان بزرگی از کشتی‌ها ماهی می‌گرفتند و کارخانه‌های فراوری ماهی در بسیاری از جزیره‌ها کار می‌کردند.
ژاپنی‌ها معادن فسفات آلمان‌ها در جزیره آنگائور را بدست گرفته و آن را گسترش دادند. معادن فسفات کوچک‌تری نیز در در جزیره‌های نزدیک، باز شدند. مجموع کل صادرات به ژاپن به ۲۰۰٬۰۰۰ تن در سال رسید. صادرات جزیره آنگائور به تنهایی ۶۰٬۰۰۰ تن در سال بود.[نیازمند منبع] فسفات بدست آمده برای کشاورزی استفاده می‌شد. ماده معدنی مهم دیگر، بوکسیت بود که بخش دیگری از ساختار اقتصادی مستعره بود. اگرچه بوکسیت تنها در منطقه پالائو یافت می‌شد. در ۱۹۳۷ صنعت نارگر (مادر صدف) به سود رسید و مقدار زیادی صدف طبیعی و پرورشی از جزیره‌ها بدست آمد.[نیازمند منبع]
از سال ۱۹۱۵ شرکت تجاری دریاهای جنوبی، قرارداد ویژه‌ای با نیروی دریایی امپراتوری ژاپن بست تا باربری، جابجایی مسافر، و نامه‌رسانی به امپراتوری و بین جزیره‌ها را بدست بگیرد. در پی آن، کشتیرانی بین امپراتوری و جزیره‌ها به شرکت کشتی بخار نامه‌رسانی ژاپن واگذار شد که بزرگ‌ترین خط کشتیرانی بخار در امپراتوری بود. تقریباً همزمان با آغاز گردش‌گری ژاپنی‌ها در جزیره‌ها امکانات رفاهی نیز در برخی کشتی‌ها فراهم شد.
به دلیل کمبود زمین برای ساخت فرودگاه، هواپیمای آب‌نشین اصلی‌ترین گونه هواپیما برای هوانوردی تجاری بود. خطوط هوایی امپراتوری ژاپن برخی پروازهای تجاری خود را از سال ۱۹۳۵ با هواپیماهای آب‌نشین دوربرد کاوانیشی اچ۶کی۲-ال (که متفقین جنگ جهانی دوم آن را به «ماویس» می‌شناختند) آغاز کرد. پروازهای تجاری منظم از ۱۹۴۰ آغاز شدند. خدمات منظم نیز در ۱۹۴۱ ارائه شد. خدمات تجاری، مدت کوتاهی پس از آغاز جنگ اقیانوس آرام متوقف شد. اما در هنگام جنگ جهانی دوم همچنان از شبکه گسترده پایگاه‌های هواپیماهای دریایی استفاده شد.