stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سینما متروپل (کرمانشاه)
کتاب‌شناسی

بهرامی، روح‌الله. ۱۳۸۹. انقلاب اسلامی در کرمانشاه، تهران: مرکز اسناد انقلاب اسلامی، ۲ مجلد، چاپ اول.
قلی‌پور، سیاوش و زارع، معصومه. ۱۳۹۱. برنامه‌های توسعه و فضای شهری در کرمانشاه (۱۳۳۵ تا ۱۳۴۵)، در مطالعات جامعه‌شناختی، دورۀ ۱۹، شمارۀ ۲، پاییز و زمستان ۱۳۹۱؛ صص ۲۳۱-۲۵۸.
قلی‌پور، سیاوش و کاظمی، علی. ۱۳۹۴. گسترش نامکان‌ها و تهدید حیات شهری (مطالعۀ موردی: کرمانشاه)، در مطالعات جامعه‌شناختی، دورۀ ۲۲، شمارۀ ۱، بهار و تابستان ۱۳۹۴؛ صص ۷۷-۱۰۱.
سلطانی، محمدعلی. ۱۳۸۱. جغرافیای تاریخی و تاریخ مفصل کرمانشاهان، با مقدمۀ عبدالحسین نوایی، تهران: مؤسسۀ فرهنگی نشر سها، چاپ سوم.
| ن ب وسینماهای کرمانشاه | ن ب وسینماهای کرمانشاه |
| --- | --- |
فعال:  سینما آزادی (شهر فرنگ)  سینما فرهنگ  سینما بیستون  سینما پاز 
غیرفعال:  سینما شرکت نفت کرمانشاه  سینما پیروزی (آتلانتیک)  سینما استقلال (شهر تماشا)  سینما بهمن (صحرا)  
منحل‌شده:  سینماتوگراف فروهر  سینما باربد  سینما هما (ایران)  سینما رکس  سینما کریستال  سینما دیانا (مهتاب)  سینما متروپل  سینما مولن روژ
باغ و عمارت رستم دستور

| باغ و عمارت رستم دستور | باغ و عمارت رستم دستور |
| --- | --- |
نام: باغ و عمارت رستم دستور
کشور: ایران
استان: استان یزد
شهرستان: یزد
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: عمارت، باغ، تم
دیرینگی: دوره قاجار
دورهٔ ساخت اثر: دوره قاجار
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۲۴۴۱۹
تاریخ ثبت ملی: ۱۶ دی ۱۳۸۷
باغ و عمارت رستم دستور مربوط به اواخر دوره قاجار است و در یزد، بلوار دانشجو، کوچه اشترخان، کوچه شهید احمد عسکری، پلاک ۹۳، باغ و عمارت رستم دستور واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۶ دی ۱۳۸۷ با شمارهٔ ثبت ۲۴۴۱۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
رود نیا

| رود نیا | رود نیا |
| --- | --- |
نمایی از رود: نمایی از رود
نام محلی: خطای {{نام بومی}}: یک برچسب زبان IETF باید در پارامتر {{{1}}} وارد شود (راهنما)
مکان: مکان
کشور: روسیه
ویژگی‌های ظاهری: ویژگی‌های ظاهری
دهانه: رود اونژا
 • مختصات: ۵۷°۴۸′۰۰″شمالی ۴۳°۴۲′۴۵″شرقی﻿ / ﻿۵۷٫۸۰۰۰°شمالی ۴۳٫۷۱۲۵°شرقی﻿ / 57.8000; 43.7125
طول: ۲۵۳ کیلومتر (۱۵۷ مایل)
اندازهٔ حوضه: ۶٬۰۶۰ کیلومتر مربع (۲٬۳۴۰ مایل مربع)
ویژگی‌های حوضه: ویژگی‌های حوضه
توالی: رود اونژا→ الگو:RVolga
رود نیا (انگلیسی: Neya) یک رودخانه در استان کوسترومای کشور روسیه است.
گئورگ امین

| گئورگ امین Gevorg Emin | گئورگ امین Gevorg Emin |
| --- | --- |
مجسمه گئورگ امین در پارک عشاق ایروان: مجسمه گئورگ امین در پارک عشاق ایروان
زاده: ۳۰ سپتامبر ۱۹۱۹ آشتاراک، اولین جمهوری ارمنستان
درگذشته: ۱۱ ژوئن ۱۹۹۸ (۷۸ سال) ایروان، ارمنستان
پیشه: شاعر، مقاله‌نویس و مترجم
ملیت:  ارمنی
سبک نوشتاری: واقع‌گرایی سوسیالیستی
همسر(ها): دختر واهان دریان (درگذشت) آرمنوهی هامپاریان
فرزند(ان): سه پسر
امضا: 
 جوایز          :  جوایز          
گارلن مُرادیان (به ارمنی: Կարլեն Մուրադյան)، متخلص به گِئورگ اِمین (ارمنی: Գևորգ Էմին زاده ۳۰ سپتامبر ۱۹۱۹ - درگذشته ۱۱ ژوئن ۱۹۹۸) یک شاعر، مقاله‌نویس و مترجم اهل ارمنستان بود.
زندگی‌نامه

گئورگ امین در ۳۰ سپتامبر ۱۹۱۹ در شهر آشتاراک در اولین جمهوری ارمنستان زاده شده‌است. در سال ۱۹۴۰ از دانشگاه پلی‌تکنیک ارمنستان فارغ‌التحصیل شده‌است.
هنگام جنگ جهانی دوم در ارتش ارمنستان، علیه آلمان نازی به فعالیت پرداخت. در سال‌های ۵۰–۱۹۴۹ در «انستیتوی ادبیات مسکو» و در سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۶ دوره‌های عالی ادبیات را در کلاس‌های ویژه انجمن نویسندگان مسکو گذراند. از سال ۱۹۵۱م با هفته نامه ادبی معتبر مسکو «لیتراتور نایاگازتا» به همکاری پرداخت. در سال‌های ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۲م ماهنامه ادبی «لیتراتور نایا ارمنیا» را سردبیری کرد و از سال ۱۹۷۳م به بعد در انستیتوی هنر آکادمی علوم ارمنستان به عنوان کارشناس ارشد به کار پرداخت.
گورگ امین در سال‌های ۱۹۵۱ و ۱۹۷۶ برنده جایزه استالین شد.
شعری از گئورگ امین به نام (متبرک باد قلب تو)

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| چشم‌های تو؟ |  | چشمان من به فریادهای شاد سعادت زِ ژرفناهاشان را دیدند |
| دست‌های تو؟ |  | با نوازش‌ها شان دستان من همه گمکرده‌ها را بازجستند و دگر باره آفرینندگی کردند |
| قلب دیوانه تو؟ |  | با تپش‌هایش به معجزه‌ای قلب من سترد هر چه سنگدلی بود و پلیدی بود |
| متبرک باد چشمانت متبرک باد چشمانت |  | متبرک باد قلب تو! |
شعری از گئورگ امین به نام (جستجو را پایانی نیست)

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| دریای دیوانهٔ بی خواب را به من بدهید |  | ساحل و بندر از آن شما |
| در زندگانیه کوتاه پُر توفانم |  | آسایش و بخت به چه کار می‌آید |
| جستجو را پایانی نیست، نازنینم |  | آنچه را که می‌طلبی در هیچ ساحلی نخواهی جست |
| ساحل و بندر از آن شما |  | دریای آبیه دیوانه زِ آن من |
شعری از گئورگ امین به نام (پروانه‌های عاشق)

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| دیری شکنجه دادیم یکدیگر را ما به یک زندگانیه پروانه‌ای |  | دیوانه وار سوی نور شتابیدیم، اما… |
| به شیشه برخوردیم، به شیشه برخوردیم، |  | به شیشه برخوردیم و به نور عشق نرسیدیم هرگز |
| و غرقه در ظلمت‌ها یکدیگر را گم کردیم… |  | ... اینک دوباره به هم رسیده‌ایم با اشتیاق رؤیای دیرین |
| باز آن نور شعله‌ور عشق است |  | باز آن دلتنگی‌های شکنجه گر |
| باز آن پروانه‌های دیوانه و سوزان از عشق اسیران همان آتش… |  | اما، افسوس گرد پرهایمان دیگر ریخته‌است |
کتابشناسی

استعاره قرمز - ۱۹۴۰
راه نو - ۱۹۴۹
جستجو - ۱۹۵۵
به این روز - ۱۹۵۹
در این عصر - ۱۹۶۸
قرن بیستم - ۱۹۷۰
هفت ترانه برای ارمنستان - ۱۹۷۴
- عصر. زمین. عشق
- سرزمین، عشق، قرن
فهرست دانشگاه‌های ورمانت
موسسات

| دانشگاه | مکان(ها) | نوع | نوع | تعداد دانشجو (۲۰۰۵) | تأسیس |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| کالج بنینگتون | Bennington | Private | Baccalaureate college | ۷۲۵ | ۱۹۳۲ |
| Burlington College | Burlington | Private | Baccalaureate college | ۱۸۴ | ۱۹۷۲ |
| Castleton State College | Castleton | Public | Master's university | ۲٬۳۹۲ | ۱۷۸۷ |
| Champlain College | Burlington | Private | Baccalaureate college | ۲٬۵۲۷ | ۱۸۷۸ |
| College of St. Joseph | Rutland | Private (Catholic) | Master's university | ۴۷۵ | ۱۹۵۶ |
| Community College of Vermont | ۱۲ locations | Public | Associate's college | ۵٬۵۱۵ | ۱۹۷۰ |
| Goddard College | Plainfield | Private | Master's university | ۵۶۰ | ۱۹۳۸ |
| Green Mountain College | Poultney | Private (Methodist) | Baccalaureate college | ۶۹۶ | ۱۸۳۴ |
| کالج ایالتی جانسون | Johnson | Public | Master's university | ۱٬۸۶۶ | ۱۸۲۸ |
| Landmark College | Putney | Private | Associate's college | ۴۱۷ | ۱۹۸۴ |
| Lyndon State College | Lyndonville | Public | Baccalaureate college | ۱٬۳۶۴ | ۱۹۱۱ |
| Marlboro College | Marlboro | Private | Baccalaureate college | ۴۰۲ | ۱۹۴۶ |
| کالج میدلبری | Middlebury | Private | Baccalaureate college | ۲٬۴۵۵ | ۱۸۰۰ |
| New England Culinary Institute | Montpelier, Essex Junction | Private (for-profit) | Special-focus institution | ۵۲۳ | ۱۹۸۰ |
| دانشگاه نورویچ | Northfield | Private | Master's university | ۲٬۴۸۶ | ۱۸۱۹ |
| Saint Michael's College | Colchester | Private (Catholic) | Baccalaureate college | ۲٬۴۷۴ | ۱۹۰۴ |
| School for International Training | Brattleboro | Private | Master's university | ۶۲۲ | ۱۹۶۵ |
| Southern Vermont College | Bennington | Private | Baccalaureate college | ۳۸۷ | ۱۹۲۶ |
| Sterling College | Craftsbury Common | Private | Special-focus institution | ۹۸ | ۱۹۵۸ |
| دانشگاه ورمانت | Burlington | Public | Research university | ۱۱٬۵۹۷ | ۱۷۹۱ |
| Vermont College of Fine Arts | Montpelier | Private | Uncategorized | ۲۲۵ | ۱۸۳۱ |
| Vermont Law School | South Royalton | Private | Special-focus institution | ۶۵۵ | ۱۹۷۲ |
| Vermont Technical College | Randolph Center | Public | Baccalaureate/Associate's college | ۱٬۳۵۶ | ۱۸۶۶ |
شعبات خارجی

Two schools based in other states offer programs at locations in Vermont:
Union Institute & University in Ohio has facilities in Brattleboro and Montpelier.
Southern New Hampshire University offers certain graduate programs at a center in Colchester.
محمد سنجیباهی دلکر

| محمد سنجیباهی دلکر | محمد سنجیباهی دلکر |
| --- | --- |
عضو پارلمان (MP) (کنگره ملی هند): عضو پارلمان (MP) (کنگره ملی هند)
دوره مسئولیت ۱۹۸۹–۲۰۰۹: دوره مسئولیت ۱۹۸۹–۲۰۰۹
پس از: Sitaram Jivyabhai Gavli
پیش از: Natubhai Gomanbhai Patel
حوزه انتخاباتی: دادرا و ناگار هاولی (Lok Sabha constituency)
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۹ دسامبر ۱۹۶۲ سیلواسا، دادرا و ناگار هاولی
درگذشته: ۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۱ (۵۸ سال) بمبئی، مهاراشترا، هند
همسر(ان): Kalaben Mohanbhai Delkar
فرزندان: ۱پسر و ۱ دختر
اقامتگاه: دادرا و ناگار هاولی
تا تاریخ October 20: تا تاریخ October 20
محمد سنجیباهی دلکر (انگلیسی: Mohanbhai Sanjibhai Delkar؛ زادهٔ ۱۹ دسامبر ۱۹۶۲ - درگذشته ۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۱) یک سیاست‌مدار اهل هند بود.
فهرست فیلم‌های ایرانی سال ۱۳۵۳

فهرست فیلم‌های ایرانی سال ۱۳۵۳
کوروش دبو

| کوروش دبو | کوروش دبو |
| --- | --- |
کوروش دبو در ۲۰۱۲: کوروش دبو در ۲۰۱۲
نام هنگام تولد: کوروش همی دبو
زادهٔ: ۱۲ سپتامبر ۱۹۶۳ بمبئی
ملیت: هند
پیشه: هنرپیشه
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۸–اکنون
کوروش دبو (انگلیسی: Kurush Deboo؛ زادهٔ ۱۲ سپتامبر ۱۹۶۳) هنرپیشه اهل هند است. وی از سال ۱۹۸۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به گاهی آره گاهی نه، ضربات زنگ، ۹۹ آهنگ، همیشه مراقب باشید و شانس رقص اشاره کرد.
میشل ژازی

میشل ژازی (فرانسوی: Michel Jazy‎؛ ۱۳ ژوئن ۱۹۳۶ – ۱ فوریهٔ ۲۰۲۴) دونده دو نیمه‌استقامت اهل فرانسه بود.
مری آن مارچینو

مری آن مارچینو (به انگلیسی: Mary Anne Marchino) (زادهٔ ۲۷ ژانویهٔ ۱۹۳۸) شناگر اهل ایالات متحده آمریکا است.
محمد امین انصاری

محمد امین انصاری (زادهٔ ۱۸ شهریور ۱۳۷۱ در آبادان) عکاس ورزشی با سابقهٔ ایرانی است. او سابقهٔ حضور در رویدادهای مهم ورزشی جهان، از جمله جام جهانی فوتبال، جام ملت‌های آسیا، جام باشگاه‌های جهان و بسیاری دیگر از مسابقات بین‌المللی را در کارنامهٔ خود دارد.
| محمد امین انصاری | محمد امین انصاری |
| --- | --- |
زادهٔ: ۹ سپتامبر ۱۹۹۲ ‏(۳۲ سال) آبادان، ایران
ملیت: ایرانی
پیشه: عکاس ورزشی
سال‌های فعالیت: از ۱۳۹۲ تاکنون
تحصیلات و فعالیت حرفه‌ای

محمد امین انصاری دیپلم خود را در آبادان دریافت کرد و فعالیت حرفه‌ای خود را از سال ۱۳۹۲ آغاز کرد. او به‌عنوان عکاس با رسانه‌ها و باشگاه‌های معتبر ورزشی همکاری داشته است، از جمله:
عکاس باشگاه صنعت نفت آبادان
عکاس خبرگزاری ایسنا
عکاس خبرگزاری فارس
عکاس خبرگزاری FOOTBALL 360
عکاس آژانس 90 نیوز
عکاس روزنامه جام جم
دستاوردها

محمد امین انصاری با ثبت تصاویر منحصر‌به‌فرد، جوایز و افتخارات متعددی کسب کرده است. برخی از مهم‌ترین دستاوردهای او عبارتند از:
انتخاب ۱۰ عکس برتر جهان و ۱ عکس برتر آسیا
جام جهانی فیفا قطر ۲۰۲۲
جام جهانی باشگاه‌های فیفا امارات ۲۰۲۱ (چلسی)
فوتسال جام ملت‌های آسیا کویت ۲۰۲۲
لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۶/۲۰۱۷
جام جهانی باشگاه‌های فیفا امارات ۲۰۱۷ (RMA)
مسابقه جت‌اسکی جایزه بزرگ ابوظبی ۲۰۱۷
فینال مسابقات قهرمانی جهان بدمینتون ۲۰۱۷
چهاردهمین جشنواره فیلم دبی
جام ملت‌های آسیا ۲۰۱۹ امارات
لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۲۰ قطر
فینال لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۲۳
نوزدهمین بازی‌های آسیایی هانگژو ۲۰۲۲
جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۳ قطر
نوبهار (روزنامه)

صفحهٔ اول روزنامهٔ نوبهار، شمارهٔ ۷۴، ۱۷ دسامبر ۱۹۱۷، از وبگاه سازمان اسناد و کتابخانهٔ ملی ایران (بیشتر)
روزنامهٔ نوبهار یکی از روزنامه‌های سیاسی و اجتماعی ایران بود که به زبان فارسی و ابتدا در مشهد و سپس در تهران منتشر می‌شد. این روزنامه از اواخر دورهٔ قاجار تا اوایل دورهٔ رضاشاه منتشر می‌شد. مدیر مسئول این روزنامه محمدتقی بهار بود.
حزب دموکرات ایران که پیشروترین جریان سیاسی ضدروسی در ایران بعد از مشروطه بود، با هدف ایجاد کمیتهٔ ایالتی حزب در خراسان و انتشار روزنامه‌ای در آنجا، حیدرخان عمواوغلی را که چندسال پیش از مشروطه در مشهد زندگی و کار کرده بود و از وضعیت آنجا شناخت کافی داشت، از تهران به خراسان فرستاد. به گفتهٔ محمدتقی بهار، پس از سفر حیدرخان عمواغلی، کمیتهٔ ایالتی حزب دموکرات در خراسان تاسیس شد و بهار نیز به عضویت آن درآمد و از شوال ۱۳۲۸ هجری قمری «روزنامهٔ نوبهار که ناشر افکار حزب دموکرات ایران بود» با مدیریت بهار منتشر شد.
برخلاف بسیاری از روزنامه‌های دیگر عصر مشروطه که عمر کوتاهی داشتند، روزنامهٔ نوبهار به دلیل پشتکار محمدتقی بهار، علیرغم تعطیلی و توقیف‌های متعدد، سال‌ها به انتشار ادامه داد.
انتشار نوبهار در مشهد > دور دوم نوبهار با نام «تازه‌بهار»: از ۴ ذیحجه ۱۳۲۹ تا ۲۲ محرم ۱۳۳۰ (۹ شماره و یک طلیعهٔ یک‌صفحه‌ای)

تازه‌بهار هم دارای چهار صفحه سه‌ستونی بود و دوبار در هفته منتشر می‌شد. در روش روزنامه تغییری حاصل نشده و همچنان ناشر افکار حزب دموکرات ایران بود: «ما افادهٔ مرام نمی‌کنیم، مرام ما از تراوشات دوسالهٔ قلم ما هویداست. فقط در ضمن همین یک جمله می‌توان مقاصد حسنهٔ ما را دانست: ترقی ایران با حکومت عامیه».
انتشار تازه‌بهار دقیقا مصادف با یکی از بحران‌های سیاسی سخت دورهٔ مشروطه یعنی بحران اعلام اولتیماتوم دولت روسیه به ایران برای اخراج مستشاران آمریکایی بود. روزنامه‌های وابسته به حزب دموکرات، ستیز قلمی با روس‌ها را که از فتح تهران به این سو آغاز کرده بودند به اوج رساندند. تازه‌بهار هم با انتشار مقالات شدیداللحن علیه مداخلات دولت تزار، پرچم مبارزه با روس‌ها را در خراسان برافراشته نگه داشت.
تازه‌بهار علاوه بر درج مقاله و شعر برای تحریک مردم به مبارزه و یا «جهاد» با تجاوزگری روس‌ها، در شمارهٔ چهارم ذیل عنوان «و جاهدوا فی سبیل‌الله» به ایرانیان و كليهٔ مسلمانان، لزوم جهاد با کفار را یادآور شد. این مطلب چنان بر کنسول روسیه در مشهد گران آمد که «مکتوبی مستقیما بدون واسطهٔ کارگزاری به ایالت نوشته و توقیف جریدهٔ تازه‌بهار را جدا خواستار شدند. از طرف ایالت نیز چند روزه تعطیل تازه‌بهار به ما اخطار شد».
مدتی بعد مطالب روزنامهٔ تازه‌بهار بار دیگر خشم کنسول روس را برانگیخت و او این بار در نامه به حاکم خراسان «جدا توقیف تازه‌بهار را خواستار شد» و در پایان نوشت «اگر حضرت والا که فرمانفرمای خراسان هستید از توقیف یک‌چنین جریده مهمل عجز دارید، خود دوستار به توقیف آن مبادرت خواهد ورزید». این تهدید موثر واقع شد و قوام‌السلطنه (وزیر داخله) در تلگرافی دستور توقیف تازه‌بهار را صادر کرد. به این ترتیب، روزنامهٔ تازه‌بهار پس از ۹ شماره از انتشار بازماند و محمدتقی بهار همراه ۹ نفر از افراد حزب دموکرات دستگیر و به تهران تبعید شدند.
انتشار نوبهار در مشهد > دوره سوم نوبهار: از ۷ صفر ۱۳۳۲ تا ۱۰ ذیقعده ۱۳۳۲ (۷۷ شماره)

محمدتقی بهار یک سال بعد از تبعید به تهران بار دیگر به مشهد بازگشت و کمی بعد به فکر انتشار مجدد نوبهار افتاد. با نیرالدوله (والی خراسان) که با پدرش سابقه دوستی داشت ملاقات کرد و اجازه انتشار نوبهار را گرفت اما کنسول روس به والی خراسان پیغام فرستاد که این روزنامه نباید از نو دایر شود. بهار برای رفع این مانع تقاضای دیدار با کنسول روس را کرد.
محمدتقی بهار وقتی در مبارزهٔ سیاسی را به روی خود بسته دید از در مبارزهٔ اجتماعی و فرهنگی وارد شد و در این دوره از روزنامهٔ نوبهار تقریبا فارغ از سیاست به‌ویژه سیاست خارجی، به نوشتن در موضوعات اجتماعی و فرهنگی و عقیدتی روی آورد. البته در این رویکرد جدید به کار روزنامه‌نگاری، به‌جز مخالفت‌های کنسول روس، یک علت مهم دیگر هم وجود داشت و آن تجربهٔ شکست‌ها و ناکامی‌های پس از مشروطه بود. به ویژه دموکرات‌ها این ناکامی را به شدت احساس می‌کردند. آنها و بیشتر آزادی‌خواهان دیگر تصور می‌کردند که با وقوع انقلاب و مشروطه‌شدن نظام سیاسی، ایران در راه ترقی و پیشرفت قرار خواهد گرفت اما لزوما چنین نشد.
بهار با جلب نظر موافق کنسول روس نسبت به اینکه وارد مسائل سیاسی نخواهد شد، اقدام به انتشار سال دوم نوبهار کرد. نخستین شماره از این دورهٔ نوبهار، در روز ۷ صفر ۱۳۳۲ در چهار صفحهٔ سه‌ستونی در مطبعهٔ طوس مشهد از چاپ درآمد.
محمدتقی بهار در دهمین ماه انتشار روزنامه، در ۱۰ ذیقعده ۱۳۳۲ قمری، با نوشتن سرمقالهٔ مفصل «وداع نوبهار» از تعطیلی روزنامه خبر داد. علت اصلی این اقدام، رفتن محمدتقی بهار به تهران برای حضور در دوره سوم مجلس شورای ملی به عنوان نمایندهٔ شهرهای درگز و کلات و سرخس بود. بهار راجع به ادامهٔ انتشار روزنامه در تهران نوشت: «بهار می‌رود، اما در پی دو کار: اول یک وظیفهٔ بزرگ وجدانی یعنی چیز نوشتن تا آخر عمر، دوم برای یک مسئولیت سنگین ملی یعنی وکالت‌کردن تا دو سال. دیگران از ادای وظیفهٔ اولیهٔ من عاجز و برای قبول مسئولیت ثانویه داوطلبند. اما حیات من در استقبال آن وظیفه رقصان و روح من از عهده‌داری این مسئولیت سنگین، لرزنده و بیمناک است».
محمدتقی بهار، دو ماه و شش روز بعد از تعطیلی سال دوم نوبهار در مشهد، در ۱۶ محرم ۱۳۳۳ قمری، طلیعهٔ نوبهار تهران را منتشر کرد و با انتشار نخستین شمارهٔ آن در ۲ صفر ۱۳۳۳ قمری، دومین فصل روزنامهٔ نوبهار را در تهران دایر کرد.
انتشار نوبهار در تهران > دور اول

نوبهار تهران نیز به حزب دموكرات وابستگی داشت. روزنامه‌ سیاسی و خبری و دارای مطالب متنوع دیگر بود از جمله ستون‌هایی با عناوین دارالشورای ملی، وقایع جنگ بین‌المللی، اخبار داخله، مطبوعات خارجه و غیره. مقاله‌های اساسی نو‌بهار به قلم محمدتقی بهار است. پیام ملی این مقاله‌ها، هواداری متین و پیرو افکارعمومی از از دولت‌های محور است.
شمارۀ ۲۲۷ نو‌بهار در سوم ذیقعدۀ ۱۳۳۳ قمری (۲ شهریور ۱۲۹۴) به چاپ رسید و به خاطر چاپ «یک اعلان» از سوی كابینۀ مستوفی‌الممالک توقیف شد. این «اعلان» را ظاهرا شخصی به نام «علی محمد» داده و نوشته بود: «خدایا، پروردگارا، تو به حكمت و مشیت بالغ خود به آلمان بیزمارک، به اتریش مترنیخ، به فرانسه ناپلئون دادی و به ما نیز آنچه لایق و درخور آن بودیم عطا نمودی» و این، توهین به پادشاه تلقی شد. روزنامه ۱۶ روز در توقیف بود و شمارۀ ۲۲۸ در ۲۰ ذیقعده ۱۳۳۳ منتشر شد. در این شماره، قطعۀ محمدتقی بهار خطاب به احمدشاه برای رفع توقیف به چاپ رسید که با این بیت آغاز می‌شود: «پادشاها همی نگویی هیچ/نامۀ نغز نو‌بهار كجاست؟»
دلیل خاموشی نو‌بهار در این دوره، بحران سیاسی ایران، حركت گستاخانۀ سپاهیان روس به سوی پایتخت و مهاجرت اقلیت سیاسی بود. در این حال، محمدتقی بهار در پاسخ به روزنامه‌های هوادار روس و انگلیس و به خصوص روزنامه عصر جدید، مقاله می‌نوشت و وطن‌خواهان را به مقابله با نیروهای متجاوز فرا می‌خواند. بهار نوشته است «در ۶ محرم ۱۳۳۴ نظر به مراسلۀ سفیر روس از طرف كابینۀ آقای مستوفی‌الممالک و مهر و موم شدن محاسبات» روزنامهٔ نوبهار تعطیل شده است. شب قبل از آن، بهار از وثوق الدوله (وزیر مالیهٔ وقت) شنیده بود كه «دیروز شرحی از سفرای روس و انگلیس به ما رسیده است كه نوبهار را توقیف كنیم و مدیرش تبعید گردد.» فردای توقیف، در هفتم محرم ۱۳۳۴، بهار به همراه مهاجران به قم رفت ولی به دلیل واژگونی درشكه، دستش شكست و به تهران بازگشت و خانه‌نشین شد.
مجموعه‌های ناقص این دوره از نو‌بهار در کتابخانه ملی ایران و کتابخانه علامۀ طباطبایی (شیراز) نگهداری می‌شود.
انتشار نوبهار در تهران > دور دوم

پس از سفر بهار به قم كه به شكستگی دست و خانه‌نشینی او منجر شد، روزنامهٔ نوبهار توقیف بود و بهار هم اقدامی هم برای رفع توقیف نكرد زیرا وضع سیاسی كشور را برای ادامۀ انتشار آن مناسب نمی‌دید. نوزده ماه بعد، در ۱۹ شعبان ۱۳۳۸، انتشار روزنامه به صورت سه شماره در هفته مجددا آغاز شد و بهار در شمارهٔ اول نوشت: «یگانه مرام این دورۀ جدید - عصر خون و حدید - جلو بردن روح فعالیت و پراتیكی است... هموطنان! سخنوری و لفاظی بس است. كار كنید و حرف نزنید». اما بهار فقط موفق به انتشار ۲۰ شماره از روزنامه شد و كار نوبهار با انتشار شمارۀ ۲۰ سال ششم در ۱۱ مرداد ۱۲۹۶ بار دیگر به توقیف كشید. بهانۀ توقیف، سروده‌‌ای از بهار بود كه در آن شماره به چاپ رسید و بیت نخستینش این است: «پادشاهی بود به عهد قدیم/شیفتهٔ خوردنی و زر و سیم».
یكی از ناظران آن دوره نوشته است: «روزنامۀ نو‌بهار اشعاری درج كرده بود. چون ملک‌الشعرای خراسانی مدیر آن دشمن زیاد دارد، به شاه گفتند این اشعار در قدح و هجو شماست. [نوبهار را] توقیف كردند و خودش را هم می‌خواستند تبعید كنند». بهار می‌گوید: «وزیر داخلۀ وقت به یكی از هم‌مسلكان ما نوشت كه بدون ملاحظه باید مدیر نو‌بهار تا عصر پنجشنبه خود را برای رفتن حاضر كند كه صبح شنبه، خبر نبودن او در قصر صاحبقرانیه منتشر گردد».
اما بهار، بی‌درنگ در تاریخ انتشار شمارۀ بعدی، یعنی سه روز پس از خاموشی اجباری روزنامه‌اش، روزنامۀ زبان آزاد را با امتیاز میرزا جوادخان معاون‌‌السلطنه و با همان ویژگی‌های نوبهار منتشر کرد. زبان آزاد با مدیریت و سردبیری بهار در ۳۵ شماره (۱۴ مرداد تا ۸ آبان ۱۲۹۶) به چاپ رسیده است و همان‌گونه كه در آن روزنامه و نو‌بهار ذکر شده، شماره‌های یادشده را باید ادامۀ نو‌بهار و جزء این دوره از روزنامه دانست.
مجموعه‌های ناقص این دوره از نو‌بهار در كتابخانه علامۀ طباطبایی (شیراز) و كنگرۀ آمریكا ‌نگهداری می‌شود.
انتشار نوبهار در تهران > دور سوم

دورۀ سوم نو‌بهار تهران، پس از رفع توقیف روزنامه، به صورت سه شماره در هفته آغاز شد. در‌ ‌‌‌این دوره كه به شمارۀ پی‌درپی ۳۴۸ می‌انجامد، ۵۳ شماره از ۱۰ آبان تا ۲۲ اسفند ۱۲۹۶ انتشار یافت. بهار دربارۀ پایان این دوره نوشته است: «[نوبهار] در‌ حمل [فروردین] ۱۳۳۶ باز‌ به ‌امر‌ كابینۀ آقای مستوفی‌الممالک و وزارت خارجۀ حاج‌مخبرالسلطنه در ضمن تمام مطبوعات ملی توقیف گردید؛ در صورتی كه هیچ فشار و تهدیدی هم از هیچ طرفی نبوده و فقط یك سیاست‌ قادر‌انه‌ای بود‌ كه دولت اتخاذ كرده و‌ عا‌‌‌‌قبت‌‌ به آیین مشئوم حكومت نظامی منجر‌ گردید». باید یادآور شد ‌كه اگرچه بهار در جاهای دیگر نیز همین سخن را تكرار كرده اما آخرین شمارۀ نو‌بهار این دوره پیش از این توقیف دسته جمعی، در ۲۲ اسفند منتشر شده است.
محتوای نو‌بهار را پس از سرمقاله، خبر (با عناوین اوضاع داخله، تلگرافات خصوصی، حوادث خارجی، مطبوعات خارجه)، گوناگون و ادب تشكیل می‌دهد. در بسیاری از شماره‌‌ها یک رباعی سیاسی از محمدتقی بهار چاپ می‌شد. در‌ بخشی‌ از‌ سال ششم، سیاست‌نامه اثر نظام‌الملک طوسی به صورت پاورقی به چاپ می‌رسید. در این دوره، یحیی ریحان و سعید نفیسی از همکاران نوبهار بودند. نو‌بهار این دوره، درگیری‌های عقیدتی زیادی با روزنامهٔ تجدد و روزنامهٔ ستارهٔ ایران داشت.
دولت مستوفی‌الممالک در فروردین ۱۲۹۷ همۀ روزنامه‌ها (به‌جز روزنامه ایران) را تعطیل كرد و نو‌بهار كه در ۲۲ اسفند سال گذشته آخرین شمارۀ دورۀ سوم تهرانش منتشر شده بود هم دیگر نتوانست به انتشار ادامه دهد.
مجموعه‌های ناقص این دوره در کتابخانه ملی ایران، کتابخانه علامۀ طباطبایی (شیراز) و کتابخانه آستان قدس رضوی نگهداری می‌شود.
انتشار نوبهار در تهران > دور چهارم

محمدتقی بهار چاپ روزنامۀ نوبهار را بار دیگر از مهر ۱۳۰۱ آغاز کرد. این دوره تا دوم آبان ۱۳۰۲ به صورت هفتگی و در ۳۴ شماره منتشر شد.
در این دوره، ‌نویسندگان نامدار تهران با نوبهار هفتگی همكاری داشتند از جمله عباس اقبال آشتیانی، سعید نفیسی، احمد کسروی و غلامرضا رشید یاسمی. از پاورقی‌های این روزنامه، كتاب دیسیپل (شاگرد) اثر پل بورژه با ترجمۀ رشید یاسمی است. نوشتارهای ادبی بهار و سروده‌های برجسته او مانند دماوندیه، عشق مادر، ‌اندیشه‌های قدیم، ‌دندان، شب و ستایش فردوسی، در این دوره از نوبهار به چاپ رسیده است.
محمدتقی بهار دربارۀ این دورۀ نوبهار نوشته است: «بعد از كودتای ۱۲۹۹ شمسی كه مجلس چهارم دایر گردید و جراید آزاد شدند، باز نوبهار به شكل هفتگی [انتشار یافت]... بعد از یک سال، وقتی مشاهده رفت كه نیات سوئی موجب ایجاد هرج و مرج شده است، خود به صرافت طبع نوبهار را تعطیل كردیم». بهار می‌افزاید كه هنگام تشكیل مجلس پنجم و مجلس ششم «در جراید منسوب به اقلیت چیز می‌نوشتم ولی نوبهار را كه شرط حیاتش آزادی مطلق است دیگر منتشر نكردیم». او در جای دیگر می‌نویسد كه چندی پس از تعطیل نوبهار هفتگی، می‌خواسته یکبار دیگر نوبهار را منتشر کند اما «نظر به شهرتی كه فورا مخالفین من دادند و نشر نوبهار را متعاقب همراهی مادی [سردار سپه] رییس دولت جلوه دادند، از ‌نشر‌ روزنامه منصرف شدم».
مجموعه‌های این دوره از نوبهار در كتابخانه مركزی دانشگاه تهران، مجلس، آستان قدس رضوی، دانشگاه پرینستون و مجموعه‌های ناقصش در‌ كتابخانه مركزی دانشگاه اصفهان، علامۀ طباطبایی (شیراز) و دانشگاه‌ هاروارد نگهداری می‌شود.
محمد حسین طنطاوی

| محمد حسین طنطاوی | محمد حسین طنطاوی |
| --- | --- |
رئیس شورای عالی نیروهای مسلح مصر: رئیس شورای عالی نیروهای مسلح مصر
نخست‌وزیر: کمال جنزوری
پس از: حسنی مبارک (رئیس‌جمهور)
پیش از: محمد مرسی (رئیس‌جمهور)
فرماندهِ سابق نیروهای مسلح مصر: فرماندهِ سابق نیروهای مسلح مصر
وزیر دفاع و تولیدات نظامی مصر: وزیر دفاع و تولیدات نظامی مصر
دوره مسئولیت ۱۹۹۱ – ۱۲ اوت ۲۰۱۲: دوره مسئولیت ۱۹۹۱ – ۱۲ اوت ۲۰۱۲
دبیرکل جنبش عدم تعهد: دبیرکل جنبش عدم تعهد
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: محمد حسین طنطاوی سلیمان ۳۱ اکتبر ۱۹۳۵ قاهره، مصر
درگذشته: ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۱ (۸۵ سال)
ملیت:  مصر
پیشه: سیاستمدار
خدمات نظامی: خدمات نظامی
خدمت/شاخه: ارتش مصر
درجه: فیلدمارشال (مشیر)
جنگ‌ها/عملیات‌: جنگ یوم کیپور
فیلدمارشال (مشیر) محمد حسین طنطاوی سلیمان (زادهٔ ۳۱ اکتبر ۱۹۳۵ – درگذشتهٔ ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۱) فیلدمارشال ارتش مصر، فرماندهِ سابق نیروهای مسلح مصر و رئیس سابق شورای عالی نظامی مصر بود و در فاصلهٔ استعفای حسنی مبارک و ریاست جمهوری محمد مرسی به عنوان رئیس‌جمهور موقت مصر تعیین شده و کمال جنزوری را به عنوان نخست‌وزیر تعیین نمود. طنطاوی از سال ۱۹۹۱ تا زمان بازنشستگی در ۱۲ اوت ۲۰۱۲ وزیر دفاع و تولیدات نظامی دولت مصر هم بود.
جیم آبراهامز

| جیم آبراهامز | جیم آبراهامز |
| --- | --- |
آبراهامز در ۲۰۱۵: آبراهامز در ۲۰۱۵
زادهٔ: ۱۰ مهٔ ۱۹۴۴ شوروود، ویسکانسین ، ایالات متحده آمریکا
درگذشت: ۲۶ نوامبر ۲۰۲۴ (۸۰ سال) سانتا مونیکا، کالیفرنیا ، ایالات متحده آمریکا
ملیت: ایالات متحده آمریکا
پیشه(ها): کارگردان نویسنده تهیه کننده
سال‌های فعالیت: ۱۹۷۶–۲۰۱۹
همسر: نانسی کوسوزو
جیم آبراهامز (انگلیسی: Jim Abrahams؛ ۱۰ مهٔ ۱۹۴۴ – ۲۶ نوامبر ۲۰۲۴) فیلم‌نامه‌نویس، کارگردان و  تهیه‌کننده اهل ایالات متحده آمریکا بود.
فیلم‌شناسی

فیلم کنتاکی فراید (۱۹۷۷؛ نویسنده به‌همراه دیوید زاکر و جری زاکر)
هواپیما! (۱۹۸۰؛ دستیار کارگردان و نویسنده به‌همراه دیوید زاکر)
فوق سری! (۱۹۸۴؛ کارگردان به همراه دیوید زاکر و جری زاکر)
کسب و کار بزرگ (۱۹۸۸؛ کارگردان)
در آغاز آسیب‌نزن (۱۹۹۷؛ کارگردان)
اسکری مووی ۴ (۲۰۰۶؛ دستیار نویسنده به‌همراه کریگ مازن)
درگذشت

آبراهامز در ۲۶ نوامبر ۲۰۲۴، در خانه خود در سانتا مونیکا، کالیفرنیا درگذشت.
برد پهن زیلائی

| روستای بردپهن زیلایی | روستای بردپهن زیلایی |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۱°۲۳′۳۴″ شمالی ۵۰°۳۹′۳۸″ شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۳۹۲۷۸°شمالی ۵۰٫۶۶۰۵۶°شرقی﻿ / 31.39278; 50.66056: مختصات: ۳۱°۲۳′۳۴″ شمالی ۵۰°۳۹′۳۸″ شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۳۹۲۷۸°شمالی ۵۰٫۶۶۰۵۶°شرقی﻿ / 31.39278; 50.66056
کشور: ایران
استان: کهگیلویه و بویراحمد
شهرستان: مارگون
بخش: بخش زیلایی
دهستان: زیلائی
جمعیت: ۱٬۴۰۰نفر
وبگاه: malekvasalmanesh
روستای بردپهن زیلایی، روستایی از توابع بخش زیلایی ،شهرستان مارگون در استان کهگیلویه و بویراحمد ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان زیلائی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۵۵ نفر (۲۵۰خانوار) بوده‌است.