stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کیت کریستیانسن

کیت کریستیانسن (انگلیسی: Keith Christiansen; ۱۴ ژوئیهٔ ۱۹۴۴ – ۵ نوامبر ۲۰۱۸) بازیکن هاکی روی یخ اهل ایالات متحده آمریکا بود.
موسلشل، مونتانا

CDP
| Musselshell, Montana | Musselshell, Montana |
| --- | --- |
CDP: CDP
Location of Musselshell, Montana: Location of Musselshell, Montana
مختصات: ۴۶°۳۱′۱″ شمالی ۱۰۸°۵′۲۵″ غربی﻿ / ﻿۴۶٫۵۱۶۹۴°شمالی ۱۰۸٫۰۹۰۲۸°غربی﻿ / 46.51694; -108.09028: مختصات: ۴۶°۳۱′۱″ شمالی ۱۰۸°۵′۲۵″ غربی﻿ / ﻿۴۶٫۵۱۶۹۴°شمالی ۱۰۸٫۰۹۰۲۸°غربی﻿ / 46.51694; -108.09028
ایالت: مونتانا
شهرستان: شهرستان موسلشل، مونتانا
مساحت: مساحت
 • کل: ۲٫۶ مایل مربع (۶٫۶ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۲٫۶ مایل مربع (۶٫۶ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۲۹۹۵ فوت (۹۱۳ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۶۰
 • تراکم: ۲۳٫۴/مایل مربع (۹٫۰/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۷ (MST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۶ (MDT)
زیپ‌کد: 59059
کد منطقه: 406
FIPS code: 30-52600
GNIS feature ID: 0774524
موسلشل (به انگلیسی: Musselshell) شهری در ایالت مونتانا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۶۰ نفر بوده‌است.
موقعیت جغرافیایی

موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
Localidades na vizinhança
آلوئیس شلدر

آلوئیس شلدر (انگلیسی: Alois Schloder؛ زادهٔ ۱۱ august ۱۹۴۷&#۱۶۰;(۱۹۴۷-۰۸-۱۱) (۷۷ سال)) ورزشکار هاکی روی یخ اهل آلمان است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
میروسلاف ولاخ

| میروسلاف ولاخ | میروسلاف ولاخ |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۹ اکتبر ۱۹۳۵ چسکی تیه‌شین
درگذشت: ۸ دسامبر ۲۰۰۱ استراوا
ملیت: چکسلواکی
میروسلاف ولاخ (چکی: Miroslav Vlach; ۱۹ اکتبر ۱۹۳۵ – ۸ دسامبر ۲۰۰۱) بازیکن هاکی روی یخ اهل چکسلواکی بود.
بالدوین چهارم اورشلیم

| بالدوین چهارم اورشلیم | بالدوین چهارم اورشلیم |
| --- | --- |
پادشاه اورشلیم: پادشاه اورشلیم
سلطنت: ۱۱ ژوئیه ۱۱۷۴ – مارس ۱۱۸۵
تاج‌گذاری: ۱۵ ژوئیه ۱۱۷۴
پیشین: امالریک
جانشین: بالدوین پنجم (به‌عنوان شاه تکی)
پادشاه مشترک: بالدوین پنجم (۱۱۸۳–۱۱۸۵)
زاده: میانهٔ ۱۱۶۱ پادشاهی اورشلیم
درگذشته: میان مارس و مهٔ ۱۱۸۵ (۲۴ سال) پادشاهی اورشلیم
آرامگاه: کلیسای مقبره مقدس
خاندان: آنژو
پدر: امالریک اورشلیم
مادر: آگنس کورتنی
بالدوین چهارم اورشلیم (انگلیسی: Baldwin IV of Jerusalem؛ ۱۱۶۱–۱۱۸۵) که با نام پادشاه جذامی (Leper King) نیز شناخته می‌شود، پادشاه اورشلیم در میان سال‌های ۱۱۷۴ تا هنگام مرگش در ۱۱۸۵ میلادی بود.
او پسر امالریک یکم، پادشاه اورشلیم، و آگنس کورتنی بود که در میانه ۱۱۶۱ میلادی به دنیا آمد. اگرچه ازدواج امالریک و آگنس در سال ۱۱۶۳ باطل اعلام شد اما بالدون و خواهرش سیبلا هر دو از جانب پاپ الکساندر سوم فرزندان قانونی و شرعی آمالریک به‌شمار آمدند. در ایام کودکی بود که نخستین نشانه جذامی او توسط ویلیام صوری بر همگان آشکار شد. با مرگ آمالریک در سال ۱۱۷۴ او به عنوان جانشین پدرش تاج‌گذاری کرد اما به علت اینکه هنوز به سن قانونی نرسیده بود، ریموند کنت طرابلس نایب حکومت او شد تا یک سال بعد خود بالدوین زمام حکومت را در دست بگیرد.
او در ۱۶ سالگی و در سال ۱۱۷۷ صلاح‌الدین ایوبی، سلطان مصر و شام را در نبرد مونتگیسارد شکست داد؛ با این حال پس از شکست نیروهایش در نبرد مرج العیون، با صلاح‌الدین توافق صلحی را برقرار کرد. در سال ۱۱۸۰ ریموند با سپاهی به سمت اورشلیم لشکر کشید تا بالدوین را خلع و خواهرش سیبلا را به ازدواج فرد مدنظرش درآورد. اما پیش از این، بالدوین سیبلا را با اصرار مادرش به ازدواج گی لوزینیان درآورده بود. از سال ۱۱۸۳ بیماری او شدت یافت به گونه‌ای قادر به سوار شدن بر اسب نبود و قدرت بینایی او نیز به شدت آسیب دیده بود. او پیش از مرگ، خواهرزاده خویش را به عنوان جانشین خود انتخاب و ریموند را به عنوان نایب حکومت او برگزید. او سرانجام در ۱۱۸۵ درگذشت و خواهرزاده‌اش با عنوان بالدوین پنجم جانشین او شد.
اوایل زندگی

بالدوین در میانهٔ سال ۱۱۶۱ به دنیا آمد. پدر و مادرش امالریک (آن‌گاه کنت یافا و اشکلون) و آگنس کورتنی بودند. پدرخوانده بالدوین عموی او، پادشاه بالدوین سوم بود که به شوخی گفت هدیه غسل تعمید او پادشاهی اورشلیم بود. پادشاهِ جوان اخیراً ازدواج کرده بود، و بعید به نظر می‌رسد که برادرزاده‌اش به پادشاهی برسد. با این حال بالدوین سوم در سال ۱۱۶۳ بدون فرزند درگذشت. امالریک وارث او بود، اما اشراف‌زادگان پادشاهی شدیداً ضدِ همسر امالریک، آگنس، بودند. اشراف‌زادگان احتمالاً به‌وسیلهٔ نفوذ روزافزون او مورد تهدید قرار گرفته بود. دیوان عالی امالریک را مجبور کرد که با فسخ نکاح خود به دلیل هم‌خونی موافقت کند تا به‌عنوان پادشاه پذیرفته شود. امالریک موفق شد فرزندان خود و اگنس، یعنی سیبیل و بالدوین را علی‌رغم فسخ نکاح، مشروع اعلام کند. بالدوین بدون مادر بزرگ شد، زیرا مادرش خیلی زود مجدداً ازدواج کرد (نخست با هیو ایبلین و سپس با رینالد صیدا) و فقط بالدوین را در مناسبت‌های عمومی می‌دید. بالدوین همچنین به ندرت خواهرش سیبیل را می‌دید که در صومعهٔ سنت لازاروس به‌وسیلهٔ پدربزرگشان آیووتا بزرگ شده بود. بالدوین در شش سالگی صاحب یک نامادری به‌نام ماریا کومننه شد که با او صمیمی نبود. ملکه زن جاه‌طلبی بود و احتمالاً بالدوین را مانعی برای فرزندان خود می‌دید.
پادشاهی اورشلیم و دیگر دولت‌های صلیبی توسط فرانک‌ها و کاتولیک‌های فرانسوی‌زبان که از اروپای غربی به شام وارد شده بودند و همچنان فرهنگ غربی داشتند، اداره می‌شدند. قلمروی آن‌ها به‌وسیلهٔ دولت‌های مسلمان عرب احاطه شده بودند. امالریک برای بالدوین، به عنوان وارث بلافصل پادشاهی، تحصیلات خوبی فراهم کرد. شاهزادهٔ نه ساله برای زندگی نزد ویلیام صوری فرستاده شد. ویلیام متوجه شد بالدوین بر خلاف سایر کودکان در زمین بازی، هنگامی توسط همسالانش مورد نیشگون قرار می‌گیرد، گریه نمی‌کند. پس از مدتی معلم فهمید که بالدوین نمی‌تواند در بازوی راست خود احساس درد کند. پادشاه اعراب را به‌کار گرفت تا بالدوین را معالجه کنند و به او اسب‌سواری بیاموزند برای اشراف فرانکی ضروری بود. بالدوین فقط در یک دست حس داشت، و ملزم بود کنترل اسب در نبرد را تنها با استفاده از زانوهای خود یاد بگیرد. او علی‌رغم داشتن نقص، در سوارکاری مهارت داشت. جذام مشکوک بود، اما هنوز هیچ علائم قابل مشاهده ای وجود نداشت و پزشکان در تشخیص آن تردید داشتند، زیرا باعث بدنامی بالدوین می‌شد. اگر بیماری در کودکی تشخیص داده می‌شد، ممکن بود بالدوین به ورود به فرقه سنت لوزارس ملزم شود.
در دوران نوجوانی، بالدوین در رویارویی با بیماری، نسبت به سن خود باهوش، مصمم و خوش‌بین بود. او از نظر خوش‌سیمایی، شکل اندام و طرز راه رفتن به پدرش شباهت داشت. بالدوین سریع می‌آموخت، اما لکنت داشت. او از گوش دادن به داستان‌ها و درس‌های تاریخ لذت می‌برد. مربی او، ویلیام، به حافظهٔ ممتاز بالدوین اشاره کرد و بیان داشت که او مهربانی و بی‌احترامی‌هایی که دیگران به او کرده بودند را فراموش نکرده است.
امالریک تلاش کرد سیبیل با کنت فرانسوی استفان یکم سانسر ازدواج کند، که در صورت مرگ زودهنگام امالریک، به‌عنوان نایب‌السلطنه از طرف بالدوین بر پادشاهی حکومت می‌کرد. زمانی که پزشکان به او اطلاع دادند بالدوین ممکن است به جذام مبتلا شود، امالریک ممکن است به جای بالدوین، سیبیل و استفان را به‌عنوان حاکمان نهایی در نظر بگیرد، اما این ازدواج صورت نپذیرفتن. در ژوئن ۱۱۷۴ پادشاه به دیسانتری مبتلا شد. او در همان سال درگذشت و وارثی زیر سن قانونی بر جای گذاشت، همان‌طور که می‌ترسید این اتفاق بیفتد.
تاج‌گذاری

پس از مرگ امالریک، دیوان عالی جلسه‌ای برای بحث در مورد جانشینی تشکیل داد. جذام بالدوین هنوز تشخیص داده نشده بود، اما دیوان عالی باید از سوء ظن پزشکان سلطنتی مبنی بر ابتلای بالدوین به جذام مطلع بوده باشد. با این حال هیچ گزینهٔ مناسبی وجود نداشت و بالدوین تنها پسر پادشاه بود. امالریک از ازدواج دوم خود دو دختر داشت که از آن‌ها فقط ایزابلا در خردسالی زنده ماند. جانشینی زن به صراحت مجاز بود، اما سیبیل نوجوانی مجرد بود و ایزابلا تنها دو سال داشت. نامزدهای مرد، یعنی پسرعموهای امالریک: شاهزاده بوهموند سوم انطاکیه، بالدوین انطاکیه، و کنت ریمون سوم، کنت طرابلس از نظر سیاسی نامناسب بودند.
پس از سه روز مشورت، بالدوین چهارم برگزیده شد. انتظار می‌رفت که در صورت وخیم شدن بیماری بالدوین، شوهری برای سیبیل پیدا شود تا او به جانشینی برسد. تاج‌گذاری پادشاه جوان به‌وسیلهٔ پاتریارک لاتین اورشلیم، یعنی امالریک نسله، بلافاصله در کلیسای مقبره مقدس انجام شد. فرمانروایان قرون وسطی معمولاً یکشنبه‌ها تاج‌گذاری می‌کردند اما در مورد بالدوین، در عوض ۱۵ ژوئیه ۱۱۷۴ انتخاب شد، زیرا همزمان با هفتاد و پنجمین سالگرد محاصره اورشلیم در نخستین جنگ صلیبی بود.
نیابت سلطنت

بالدوین تا زمانی که به سن بلوغ برسد، به نایب‌السلطنه‌ای نیاز داشت تا به نام او حکومت کند. این سن در پادشاهی اورشلیم ۱۵ بود. حکومت در ابتدا بر عهدهٔ سرمباشر مایلز پلانسی بود. اندکی پس از آن، کنت ریموند سوم طرابلس به اورشلیم رسید و موفق شد به عنوان نزدیک‌ترین خویشاوند پادشاه ادعای نایب‌السلطنه کند. مایلز در حالی به قتل رسید که در تلاش بود قدرت خود را بر حکومت گسترش دهد. به مدت دو سال هیچ سرمباشر جدیدی گماشته نشد، و بنابراین پادشاه جوان و بیمار جلسات سنگین دیوان عالی را هنگامی که نایب‌السلطنه در حین خدمت نظامی یا در طرابلس بود، اداره می‌کرد.
مادر بالدوین، اگنس، زمانی که ریموند نایب‌السلطنه شد، به دیوان بازگشت. مورخان او را به سوء استفاده از شرایط پسرش برای به دست آوردن منافع شخصی متهم می‌کنند؛ اما منابع معاصر، از جمله معلم بالدوین یعنی ویلیام تایر، جانبداری او را می‌کنند. بالدوین که از دو سالگی بدون اگنس بزرگ شده بود، هیچ خاطره‌ای از مادرش نداشت، اما اگنس مخلصانه با او مهربان شد و بالدوین وابستگی شدیدی به او پیدا کرد.
در طول نیابت سلطنت مشخص شد که پادشاه واقعاً تحت تأثیر جذام قرار گرفته است. مشخص نیست این بیماری از چه کسی به او منتقل شد، اما باید فردی بوده باشد که زمان زیادی را با بالدوین گذرانده است و علائمش را از خود نشان نداده است. دورهٔ بلوغ ممکن است باعث تسریع ایجاد شکل لپروماتوز این بیماری شده باشد. سلامتی او به سرعت وخیم شد. دست و پا و صورت به شدت آسیب‌دیدهٔ او باعث می‌شد افراد هنگام مراجعه به او آشفته شوند. با این حال، برخلاف رویه رایج بالدوین هرگز از دیگر افراد جدا نشد. به عنوان یک جذامی، بالدوین نمی‌توانست ازدواج کند یا انتظار بچه‌دار شدن داشته باشد. بنابراین ترتیب دادن ازدواج برای خواهر بالدوین و جانشین فرضی، یعنی سیبیلا، به یک اولویت تبدیل شد.
میراث

شکست مسیحیان در نبرد حطین دو سال پس از مرگ بالدوین، میراث پادشاه را خدشه‌دار کرد، به‌طوری که مورخان منشأ پیدایش اختلاف نظرهای مصیبت‌آمیز دوران پادشاهی بالدوین را پیگیری کردند. با این حال، هنگامی که بالدوین بر تخت نشسته بود، پادشاهی هیچ قلمرویی را از دست نداد و از نظر اقتصادی و معنوی شکوفا شد. بالدوین اهمیت بازدارندگی قدرت صلاح‌الدین را درک کرد و این کار منجر به گزینش صحیح وزیران شد. او استراتژی یا دیپلماسی را به تنهایی تدارک ندید و پشتیبانی کلیسا و امور مالی را به‌ترتیب به مادرش اگنس و عموی خود جوسلین سپرد. نقش عمدهٔ بالدوین، عزم راسخ او به‌منظور عدم کناره‌گیری پیش از یافتن جانشین شایسته بود، به رغم آنکه جذام مسئولیت حکمرانی را طاقت‌فرسا می‌کرد. همان‌طور که جنگ در دوران پادشاهی او و به‌ویژه در پیامدهای فاجعه‌بار آن آشکار بود، بالدوین به تنهایی وحدت را در پادشاهی حفظ کرد.
خداشناسان مسیحی معاصر دربارهٔ موضوع جذام اختلاف نظر داشتند. پاپ الکساندر سوم هنگام نگارش در مورد بالدوین، ابراز همدردی چندانی نکرد و جذام را «قضاوت عادلانه خدا» عنوان کرد، اما مکتب فکری دیگری، مؤمنان را تشویق می‌کرد که مسیح را در افراد فلاکت‌زده ببینند. پادشاهی بالدوین ممکن است منجر به بدنام‌سازی کمتر این بیماری در پادشاهی اورشلیم طی سدهٔ سیزدهم شود. پذیرش بیماری او، برخی از مسلمانان را سردرگم کرد. عمادالدین اصفهانی، تاریخ‌نگار مسلمان، نوشت:
با وجود بیماری، فرانک‌ها به او وفادار بودند؛ آن‌ها به او دلگرمی می‌دادند … به حاکمیت او راضی بودند؛ او را تجلیل کردند … مشتاق بودند که او را بر مسند قدرت نگه دارند، اما به جذام او اهمیت ندادند.
عفت بالدوین که گواهی بر قداست فراتر از انتظار او دیده می‌شود، ممکن است در وجههٔ عمومی او نقش داشته باشد، و موفقیت او در برابر صلاح‌الدین، نشانه‌ای از لطف خدا تفسیر شد. پس از جنگ مصیبت‌بار صلیبی هفتم، پیرمردی در دمشق به یک مبارز صلیبی گفت:
زمانی را دیده‌ام که بالدوین پادشاه اورشلیم، همانی که جذامی بود، صلاح‌الدین را کوبید، اگرچه او فقط ۳۰۰ مرد مسلح در برابر ۳۰۰۰ مرد مسلح صلاح‌الدین داشت. اما اکنون گناهانتان به چنین حدی رسیده که شما را مانند چهارپایان در زمین جمع‌آوری می‌کنیم.
علی‌رغم جایگاه رفیعی که از بالدوین در نظر گرفته شده، او ایمان خاصی نداشت. او در درجه اول هم در شخصیت و هم در تربیت یک شوالیه بود، و از نظر معاصران، متمایزترین صفات او شجاعت و شرافت بود.
تاج‌گذاری بالدوین به‌دست امالریک نسله در نقاشی مربوط به اواخر سدهٔ سیزدهم
سوزان کورک

سوزان کورک (انگلیسی: Susan Corrock؛ زادهٔ ۳۰ نوامبر ۱۹۵۱) اسکی‌باز آلپاین اهل ایالات متحده آمریکا است.
نینا راچوا

| نینا راچوا | نینا راچوا |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳ اکتبر ۱۹۴۸
درگذشت: ۸ ژانویهٔ ۲۰۲۲  (۷۳ سال)
ملیت: اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی
نینا راچوا (روسی: Нина Петровна Рочева؛ زادهٔ ۱۳ اکتبر ۱۹۴۸ – درگذشتهٔ ۸ ژانویهٔ ۲۰۲۲) اسکی‌باز صحرانوردی اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
الکساندر تیخونوف

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
مدال‌آوران المپیک: مدال‌آوران المپیک
 Alexander Tikhonov in 2007:  Alexander Tikhonov in 2007
افتخارات: افتخارات
بیاتلون مردان: بیاتلون مردان
بازی‌های المپیک: بازی‌های المپیک
|  | بازی‌های المپیک زمستانی ۱۹۶۸  | 4 × 7.5 km relay |
|  | بازی‌های المپیک زمستانی ۱۹۷۲  | 4 × 7.5 km relay |
|  | بازی‌های المپیک زمستانی ۱۹۷۶  | 4 × 7.5 km relay |
|  | بازی‌های المپیک زمستانی ۱۹۸۰  | 4 × 7.5 km relay |
|  | بازی‌های المپیک زمستانی ۱۹۶۸  | 20 km individual |
مسابقات جهانی: مسابقات جهانی
|  |  1977 Lillehammer | 10 km sprint |
|  |  1977 Lillehammer | 4 x 7.5 km relay |
|  |  1976 Antholz-Anterselva | 10 km sprint |
|  |  1974 Minsk | 4 x 7.5 km relay |
|  |  1973 Lake Placid | 4 x 7.5 km relay |
|  |  1973 Lake Placid  | 20 km individual |
|  |  1971 Hämeenlinna-Tavastehus  | 4 x 7.5 km relay |
|  |  1970 Östersund | 4 x 7.5 km relay |
|  |  1970 Östersund  | 20 km individual |
|  |  1969 Zakopane | 4 x 7.5 km relay |
|  |  1969 Zakopane  | 20 km individual |
|  | 1979 Ruhpolding  | 20 km individual |
|  | 1975 Antholz-Anterselva | 4 x 7.5 km relay |
|  | 1971 Hämeenlinna-Tavastehus  | 20 km individual |
|  | 1967 Altenberg | 4 x 7.5 km relay |
|  | 1979 Ruhpolding | 4 x 7.5 km relay |
|  | 1977 Lillehammer  | 20 km individual |
الکساندر تیخونوف (به روسی: Александр Тихонов) ورزشکار مرد رشتهٔ بیاتلون اهل کشور اتحاد جماهیر شوروی است. وی در بین سال‌های ‎۱۹۶۸ تا ۱۹۸۰ میلادی در مسابقات بازی‌های المپیک زمستانی در مجموع ۵ مدال، شامل ۴ مدال طلا و ۱ نقره را کسب کرد.
استین کایزر

استین کایزر (انگلیسی: Stien Kaiser؛ زادهٔ ۲۰ مهٔ ۱۹۳۸) اسکیت‌باز سرعت اهل هلند بود.
ویلی فروملت

ویلی فروملت (انگلیسی: Willi Frommelt؛ زادهٔ ۱۸ november ۱۹۵۲&#۱۶۰;(۱۹۵۲-۱۱-۱۸) (۷۲ سال)) ورزشکار اسکی آلپاین اهل لیختن‌اشتاین است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده‌است.
آورو والکان

| آورو والکان | آورو والکان |
| --- | --- |
یک فروند والکان بی.۲ نیروی هوایی پادشاهی بریتانیا: یک فروند والکان بی.۲ نیروی هوایی پادشاهی بریتانیا
کاربری: بمب‌افکن استراتژیک
کشور سازنده: بریتانیا
تولیدکننده: آورو هاوکر سیدلی
نخستین پرواز: ۳۰ اوت ۱۹۵۲
معرفی: ۲۰ ژوئیه ۱۹۵۶
بازنشستگی: مارس ۱۹۸۴
وضعیت: بازنشسته
کاربر اصلی: نیروی هوایی پادشاهی بریتانیا
ساخته‌شده: ۱۹۵۶–۱۹۶۵
تعداد ساخته‌شده: ۱۳۶ (با احتساب پیش نمونه‌ها)
هزینه هر فروند: ۷۵۰٬۰۰۰ پوند (۱۹۵۶)
آورو والکان (به انگلیسی: Avro Vulcan) (نام رسمی از ژوئیهٔ ۱۹۶۳: هاوکر سیدلی والکان (به انگلیسی: Hawker Siddeley Vulcan)) یک بمب‌افکن استراتژیک بال‌دلتای جت بود که از سال ۱۹۵۶ تا ۱۹۸۴ در خدمت نیروی هوایی پادشاهی بریتانیا بود. کارخانهٔ طراح این هواپیما آورو بود. از میان سه بمب‌افکن سری وی تولید شده، والکان از نظر فنی پیشرفته‌ترین و به همین دلیل نیز پرریسک‌ترین هواپیما بود. چندین هواپیمای آزمایشی با نام آورو ۷۰۷ برای آزمایش و بهبود اصول طراحی بال دلتا تولید شد.
والکان بی.۱ برای نخستین بار در سال ۱۹۵۶ به نیروی هوایی پادشاهی بریتانیا تحویل داده شد. تحویل والکان بی.۲ در سال ۱۹۶۰ آغاز شد. بی.۲ دارای موتورهای نیرومندتر، بال بزرگتر، سیستم الکتریکی و پادکار الکترونیکی بهتر بود. تعداد بسیاری از آن‌ها برای نصب موشک بلو استیل سازگار شدند. به عنوان یکی از بمب‌افکن‌های سری وی والکان ستون فقرات نیروی بازدارندهٔ هسته‌ای هوابرد بریتانیا در خلال جنگ سرد بود. گرچه والکان برای حمل جنگ‌افزار هسته‌ای ساخته شده بود، ولی توانایی انجام ماموریت‌های بمباران غیرهسته‌ای را نیز داشت و این توانایی را در عملیات بلک باک در خلال جنگ فالکلند میان بریتانیا و آرژانتین در سال ۱۹۸۲ به کار گرفت که طی آن فاصله ای بیش از ۶۵۰۰ کیلومتر را پیمود.
والکان فاقد جنگ افزار دفاعی بود زیرا سرعت بالا و پرواز در ارتفاع بالای آن قرار بود از هر گونه رهگیری جلوگیری کند. پادکار الکترونیکی به وسیلهٔ بی.۱ و بی.۲ از حدود سال ۱۹۶۰ به کار گرفته شد. در میانهٔ دههٔ ۱۹۷۰ نه فروند والکان برای انجام عملیات شناسایی راداری دریایی سازگار شدند که این ۹ فروند ورژن بی.۲ نام گرفتند. در اواخر سال‌های خدمت ۶ فروند ولکان برای سوخت‌رسانی هوایی به تانکر کی.۲ تبدیل شدند.
از زمان بازنشستگی والکان یک نمونه از آن، ورژن بی.۲ با سریال XH558 که "روح بریتانیای کبیر" نام گرفت برای نمایش‌های هوایی فعال نگه‌داشته می‌شود و دو فروند بی.۲ دیگر با سریال‌های XL426 و XM655 در وضعیت قابل‌تاکسی برای حرکت روی زمین و انجام نمایش در فرودگاه جنوبی لندن و پس از آن فرودگاه فرودگاه ولزبورن ماونتفورد نگه‌داشته می‌شوند.
ساخت > آورو ۷۰۷ و آورو ۷۱۰

چون شرکت آورو هیچ تجربهٔ پروازی با بال دلتا نداشت تصمیم به برنامه‌ریزی برای ساخت دو هواپیمای آزمایشی کوچکتر بر پایهٔ ۶۹۸ گرفت. مقیاس مدل ۷۰۷ یک سوم بود و برای سرعت پایین در نطر گرفته شده بود و مقیاس مدل ۷۱۰ یک دوم بود و برای سرعت بالا در نظر گرفته شده بود. دو فروند از هر کدام سفارش داده شد. پروژهٔ ۷۱۰ کنسل شد، زیرا ساخت آن بیش از اندازه زمان می‌برد و به جای آن یک ورژن سرعت بالای ۷۰۷ به نام ۷۰۷آ طراحی شد. نخستین ۷۰۷ با شماره سریال VX784 در سپتامبر ۱۹۴۹ پرواز کرد، ولی بعداً در همان ماه سرنگون شده و تست‌پایلوت آن اریک اسلر کشته شد. دومین ۷۰۷ سرعت پایین با شماره سریال VX790 با بخش دماغهٔ کامل‌نشدهٔ ۷۰۷ای ساخته شد که دارای صندلی‌پران بود و ۷۰۷بی نام گرفت. ۷۰۷بی در سپتامبر ۱۹۵۰ با خلبانی رولند فالک پرواز کرد. ۷۰۷ای سرعت بالا با شماره سریال WD480 در ژوئیه ۱۹۵۱ پرواز نمود.
با توجه به تاخیر برنامهٔ ۷۰۷ تأثیر ۷۰۷بی و ۷۰۷ای در طراحی نخستین ۶۹۸ قابل توجه نبوده‌است، گرچه برنامهٔ ۷۰۷ نشان داد که طرح نیاز به افزایش طول چرخ دماغه برای ایجاد زاویهٔ ۳٫۵ درجه با زمین و بهتر کردن وضعیت برخاست هواپیما دارد. ۷۰۷ای و ۷۰۷بی اعتبار طرح را ثابت کرده و پلنفرم دلتا را مطمئن نشان دادند. یک فروند ۷۰۷ای با شماره سریال WZ736 و یک فروند ۷۰۷سی دوسرنشینه با شماره سریال WZ744 نیز ساخته شد، ولی هیچ تأثیری در توسعهٔ ۶۹۸ نداشت.
ساخت > والکان بی.۱ و بی.۲ > پیش نمونه‌ها

تاثیرگذارتر از ۷۰۷ها در طراحی ۶۹۸ آزمایش تونل باد به وسیلهٔ تأسیسات هوانوردی پادشاهی بریتانیا بود که در فرودگاه فارنبورو انجام شد. این آزمایش نشان داد بال نیاز به طراحی دوباره دارد تا ضریب تراکم‌پذیری همدما نیروی پساری که بیشینهٔ سرعت را محدود می‌کند کاهش دهد. پیش نمونهٔ ۶۹۸ با شماره سریال VX770، دارای رنگ سفید براق، برای نخستین بار در ۳۰ اوت ۱۹۵۲ به خلبانی روی فالک پرواز نمود. روی فالک در این پرواز سولو بود. پیش نمونهٔ ۶۹۸ سپس با صندلی‌پران خلبان اول و فرمان کنترل سنتی مجهز شد. موتور این پیش‌نمونه چهار دستگاه رولز-رویس آرای.۳ ایون بود. هیچ تانک سوختی برای بال در نظر گرفته نشد و تانک موقت سوخت و محفظهٔ بمب حمل می‌شد. این پیش‌نمونه به شماره سریال VX770 در سال ۱۹۵۲ در انجمن شرکت‌های هوافضای بریتانیا در فارنبورو به نمایش درآمد. پس از نمایش هوایی فارنبورو نام آیندهٔ آورو ۶۹۸ موضوع بحث قرار گرفت. آورو به افتخار ارتباط این شرکت با آورو کنادا روی نام "اتاوا" پافشاری می‌کرد. مجلهٔ هفتگی فلایت پس از رد شدن نام‌های اونجر، آپولو و آسگای نام آلبیون را پیشنهاد کرد. رئیس ستاد هوایی یک سری از بمب‌افکن‌های سری وی را ترجیح می‌داد و در پی آن شورای هوایی ماه بعد اعلام کرد که ۶۹۸ به نام خدای رومی آتش و ویرانی "ولکان" نامگذاری خواهد شد. در ژانویهٔ ۱۹۵۳ VX770 برای نصب تانک‌های سوخت زیر بال، موتورهای آرمسترانگ سیدلی ای‌اس‌اس‌ای.۶ سفایر و دیگر سیستم‌ها زمینگیر گردید و دوباره در ژوئیهٔ ۱۹۵۳ به پرواز درآمد.
پیش‌نمونهٔ دوم آن به سریال VX777 در سپتامبر ۱۹۵۳ به پرواز درآمد. در این پیش نمونه پایهٔ ارابهٔ فرود بلندتر شد و نشانگر دیداری هدفگیر بمب زیر کابین و موتورهای بریستول الیمپوس ۱۰۰ نصب گردید. به پیشنهاد فالک به جای فرمان کنترل یک جویستیک به سبک جنگنده نصب گردید. هر دو پیش‌نمونه بال‌های کاملاً دلتا با لبه‌های صاف داشتند. در خلال آزمایش ژوئیهٔ ۱۹۵۴، VX777 به هنگام یک فرود سنگین در فارنبارو آسیب جدی دید، ولی بعداً تعمیر گردیده و متورهای الیمپوس ۱۰۱ روی آن نصب گردید و آزمایش دیگری در اکتبر ۱۹۵۵ با این موتور روی آن انجام شد. به هنگام بررسی سرعت و ارتفاع بالا به هنگام نزدیک شدن به سرعت صوت کوبشی ملایم و چند مشکل دیگر پروازی از قبیل میل به شیرجهٔ کنترل‌نشدنی مشاهده گردید که قابل چشم‌پوشی نبود. راه حل آن تغییر شکل بال و خمیده کردن و گره‌دار کردن در نظر گرفته شد که این شکل بال بال مرحلهٔ دوم بود.
در این خلال نخستین تولید ورژن بی.۱ در سپتامبر ۱۹۵۵ فالک در نمایش هوایی فارنبورو دومین بی.۱ به شماره‌سریال XA890 را به پرواز درآورد و جمعیت حاضر را با اجرای یک غلت بشکه‌ای در عبور دوم خود از جلوی چادر رئیس انجمن شرکت‌های هوافضای بریتانیا شگفت زده کرد. او دو روز بعد به حضور مقامات هوانوردی کشوری فراخوانده شد و به او دستور داده شد تا از انجام چنین مانورهای خطرناکی خودداری کند. بال‌های مرحلهٔ دوم روی شماره سریال XA889 نصب شد و در مارس ۱۹۵۶ برای آزمایش گواهی اولیهٔ آمادگی پرواز به بنیاد آزمایش هواپیما و جنگ‌افزار تحویل داده شد و ماه بعد این گواهی را دریافت کرد.
ساخت > والکان بی.۱ و بی.۲ > توسعهٔ بیشتر

۱۵ فروند اول بی.۱ دارای موتور الیمپوس ۱۰۱ بود. تصمیم برای تولید ورژن بی.۲ والکان در مه ۱۹۵۶ گرفته شد. پیش‌بینی می‌شد که نخستین ورژن بی.۲ تقریباً ۴۵مین فروند از ۹۹ فروند سفارش داده شده باشد. علاوه بر توانایی پرواز در ارتفاع بالاتری از هدف‌ها گمان می‌رفت که این ورژن می‌تواند با تجهیزات سوختگیری در هوا انعطاف‌پذیری عملیاتی بیشتری داشته باشد. پیچیدگی فزایندهٔ دفاع هوایی شوروی سازندگان را بر آن داشت که والکان را مجهز به تجهیزات پادکار الکترونیکی کنند و آسیب پذیری آن را با تجهیز آن به موشک بازدارنده بلو استیل که در آن زمان در حال ساخت بود کاهش دهند. پیش‌نمونهٔ دوم والکان با شماره سریال VX777 با بال مرحلهٔ دوم پهن‌تر و نازکتر بازسازی شد و موتور الیمپوس ۱۰۲ برای آن در نظر گرفته شد. این پیش‌نمونه در اوت ۱۹۵۷ به پرواز درآمد. برنامه این بود که از شانزدهمین هواپیمای تولیدی به بعد همهٔ والکان‌ها مجهز به تجهیزات سوختگیری هوایی باشند.
چهل و ششمین هواپیمای تولیدی و نخستین بی.۲ با شماره سریال XH533 برای نخستین بار در سپتامبر ۱۹۵۸؛ یعنی شش ماه پیش از تحویل آخرین بی.۱ در ارس ۱۹۵۹، به پرواز درآمدند. موتور این بی.۲ الیمپوس ۲۰۰ بود. بازسازی بی.۱ها و بی.۲ها به بحث گذاشته شد، ولی به خاطر هزینه‌بری این پروژه رد گردید. با وجود این برای افزایش عمر خدمت بی.۱ بیست و هشت فروند از آن بین سال‌های ۱۹۵۹و ۱۹۶۳ طبق استاندارد بی.۱ای و افزودن ویژگی‌های بی.۲ مانند داشتن تجهیزات پادکار الکترونیکی، تجهیزات سوخت‌گیری هوایی و رادیویی یواچ اف بهینه‌سازی شد.بی.۲ی دوم با سریال XH534 در ژانویهٔ ۱۹۵۹ پرواز نمود. موتور این هواپیما الیمپوس ۲۰۱ بود و یک برآمدگی مخروطی شکل که محل تعبیهٔ پادکار الکترونیکی بود داشت. برخی از بی.۲ها در آغاز بدون تجهیزات سوختگیری در هوا و مخروط دم پادکار الکترونیکی بودند، ولی بعداً این تجهیزات به آن‌ها افزوده شد. برای تجهیز به موتورهای نیرومندتر از یازدهمین فروند ورژن بی.۲ به بعد هواگیرها دارای عمق بیشتری شدند. بسیاری از این هواپیماهای اولیه برای آزمایش نگه داشته شدند و تازه از دوازدهمین بی.۲ با شاره سریال XH558 به بعد بود که قرار بود در ژوئیهٔ ۱۹۶۰ به نیروی هوایی پادشاهی بریتانیا تحویل داده شود.
سایه نمای یک آورو ۶۹۸ اولیه و آورو ۷۱۰ کنسل شده.
دو فروند پیش‌نمونهٔ والکان (VX777 جلو, VX770 عقب) با چهار فروند آورو ۷۰۷، سپتامبر ۱۹۵۳ در فارنبارو
مقایسهٔ طراحی‌های بال والکان؛ خط قرمز: شکل اولیهٔ بال، نقطه چین قرمز: بال مرحلهٔ دوم که در ورژن بی.۱ و بی.۱ای به کار رفت. خط زرد: مرحلهٔ ۲سی که در ورژن بی.۲ به کار رفت.
نخستین آورو والکان بی.۲ با شماره سریال XH533 در حال پرواز بر فراز فرودگاه فارنبورو.
جک اوکالاهان

| جک اوکالاهان | جک اوکالاهان | جک اوکالاهان | جک اوکالاهان |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
زادهٔ:  ۲۴ ژوئیهٔ ۱۹۵۷ ‏(۶۷ سال) بوستون
قد:  ۶ فوت ۲ اینچ (۱۸۸ سانتیمتر)
وزن:  ۱۹۰ پوند (۸۶ کیلوگرم؛ ۱۳ سنگ ۸ پوند)
پست:  Defense
ضربه:  Right
بازی برای:  Chicago Blackhawks New Jersey Devils
تیم ملی:   ایالات متحده آمریکا
منتخب ان‌اچ‌ال:  96th overall، ۱۹۷۷ Chicago Black Hawks
منتخب دبلیواچ‌ای:  68th overall، ۱۹۷۷ Calgary Cowboys
سوابق بازی:  ۱۹۸۰–۱۹۸۹
جک اوکالاهان (انگلیسی: Jack O'Callahan؛ زادهٔ ۲۴ ژوئیهٔ ۱۹۵۷) بازیکن هاکی روی یخ اهل ایالات متحده آمریکا بود.
دتلو ریشتر

دتلو ریشتر (انگلیسی: Detlef Richter؛  – ) از ورزشکاران و مدال‌آوران در بازی‌های المپیک زمستانی اهل آلمان بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۵ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده‌است.
ایینله

مکان
| آئینله آنله | آئینله آنله |
| --- | --- |
روستا: روستا
محل : محل 
آئینله: آئینله
مختصات: ۳۴°۴۴′۴۵″ شمالی ۴۷°۲۶′۴″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۷۴۵۸۳°شمالی ۴۷٫۴۳۴۴۴°شرقی﻿ / 34.74583; 47.43444: مختصات: ۳۴°۴۴′۴۵″ شمالی ۴۷°۲۶′۴″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۷۴۵۸۳°شمالی ۴۷٫۴۳۴۴۴°شرقی﻿ / 34.74583; 47.43444
استان: کرمانشاه
شهرستان: سنقر
بخش: بخش مرکزی
دهستان: سرآب
بنیان‌گذاری: تمدن ماد
جمعیت: ۱۶۳ نفر (سرشماری ۹۵)
آئینله، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان سنقر در استان کرمانشاه ایران است. این روستا بسیار خوش آب و هوا و طبیعت زیبایی دارد و در کوهستان محصور است. مردم این روستا عمدتا و اصالتاً از ايل زنگنه می‌باشند و گفته شده مردم اصیل روستا در اواخر سلسله قاجار یعنی حدوداً ۱۵۰ سال پیش از ایل زنگنه جدا شده و به این روستا و روستاهای خیاران گلویج زنگنه عباس‌آباد و بلوطستان نقل مکان کردند.و عده زیادی از اهالی روستا از روستای دره خلیل دینور به اینجا آمده و یک خانواده بزرگ دیگر روستا هم از روستای گشکی کامیاران هستند. این روستا بسیار تاریخی است که قدمتش به زمان مادها می‌رسد. شغل اهالی این روستا کشاورزی و بیشتر دامداری می‌باشد در سالهای اخیر به باغداری نیز مشغولند
جمعیت

این روستا در دهستان سراب بخش مركزي شهرستان سنقر قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۸۳ نفر (۵۴خانوار) بوده‌است.این روستا طبیعتی بسیار زیبا و بکر دارد. روستا بر کوهپایه کوه کمرعلی بناشده، که در بین اهالی مقدس است و در قدیم نظرگاه بوده. بنا به گفته اهالی قدمگاه علی بن ابی طالب است.