لوییس سوارز
زندگی شخصی

وقتی بچه چهارم یک خانواده ۹ نفره باشی، وقتی خانواده‌ات در هفت سالگی تو به امید یک زندگی بهتر از شهر کثیف و کوچک سالتو به مونته ویدئو نقل مکان کنند، اما تنها چیزی که نصیبت شود، جدایی پدر و مادر در ۹ سالگی باشد، وقتی حول و حوش ۱۳ سالگی تمام رویاهای کودکی ات را دور بریزی و جاروکردن خیابان‌های مناطق مرفه‌نشین مونته ویدئو را به عنوان شغل قبول کنی، باید قبول کنی زندگی چاره ای جز خشونت برایت باقی نمی‌گذارد؛ خشونتی که لوییزیتو را سر راه گروه‌های خلافکاری و دزدی و فروش مواد مخدر قرار داد و البته راهی که می‌توانست تا قبل از ۲۰ سالگی او را تمام کند. لوییزیتو خیلی زود تمام می‌شد اگر آن شب چشمش به سوفیا نمی‌افتاد؛ سوفیای خوشبختی‌ها.
خودش می‌گوید: «بهترین لحظات زندگی‌ام را همان وقت‌ها گذراندم. هنوز هم حاضر نیستم خاطرات آن وقت‌ها را با هیچ چیز دیگری عوض کنم. یک هفته خیابان‌های شهر را جارو می‌کردم و حقوقم فقط به اندازه ای بود که آخر هفته با صوفیا چندساعتی در کافه ای بنشینم و حرف بزنم.» پسرک ۱۳ ساله وسط جارو کردن خیابان‌های بالای شهر، کنار فکر کردن هر شبه به سنگفرش‌های پیاده‌رو و آشغال‌های گوشه و کنار آن و دراز کشیدن روی کارتن‌های نم کشیده گوشه پارک‌ها، وسط خود بدبختی، صوفیای رویاهایش را پیدا کرده بود؛ معشوقی که هیچ چیزش با او جور نبود. دختر بلوند ۱۵ ساله ای که دو سال از او بزرگتر بود و البته از خانواده‌ای متمول می‌آمد.
سه سال بعدی زندگی لوییزیتو این‌طور می‌گذشت، ساعت‌ها سنگفرش‌های شهر را جاروزدن و گیر آوردن چند سکه برای اینکه قرارهای همیشگی بعدازظهرهای یکشنبه با سوفیا به هم نخورد. تا همان یکشنبه لعنتی ای که صوفیا گفت هفته بعدی وجود ندارد و او و خانواده‌اش چند روز دیگر برای زندگی به بارسلونای اسپانیا مهاجرت خواهندکرد. صوفیا بعدها گفت که روز خداحافظی تلخ‌ترین لحظه زندگی اش بوده‌است. چون پسرک شرور مونته ویدئو درست در لحظه جدایی سرش را چرخانده بود و خداحافظی نکرده بود تا صوفیا خاطر رفتنش مکدر نشود. همه چیز می‌توانست همان‌جا متوقف شود، لوییزیتو باید همه چیز را فراموش می‌کرد، به خیابان‌های کوفتی برمی‌گشت و مثل خیلی‌ها بقیه زندگی اش را با عشق رفته سر می‌کرد. اما او راه فرار را پیدا کرد.
«چند ماهی افسرده شده بودم اما بعد از رفتن سوفیا هیچ چیز دیگری برایم مهم نبود. فقط فوتبال. بیشتر همبازی‌هایم در تیم ناسیونال خوشگذرانی می‌کردند، اما انگار من هیولایی درون خودم داشتم که تشنه موفقیت بود.» او پیشنهاد بازی در تمام تیم‌های بزرگ اروگوئه را رد کرد. به امید رفتن به اروپا؛ جایی که فاصله طولانی او با صوفیا را کمتر می‌کرد. چهار سال بعد از جدایی آنها، پیشنهاد گرونینگن هلند از راه رسید. انگار که فوتبال هم می‌خواست لوییزیتو را گره بزند به صوفیای رویاهایش. عاشقانه سر رفتگر و دختر وکیل برعکس همه درام‌های بزرگ دنیا، این بار پایان خوشی را تجربه می‌کرد.
لوییزیتو به هلند رفت و مدتی بعد هم سر از آژاکس درآورد. با اینکه در تمام این چندسالی که در آژاکس بازی می‌کرد، رابطه خوبی با فان باستن مربی تیم نداشت و زیاد اهل حرف زدن نبود، اما عادت مسافرت‌های هفتگی او به بارسلونا هیچ وقت قطع نشد. تمام آخر هفته‌ها را به بارسلونا پرواز کرد تا تمام حرف‌هایی را که در هلند با هیچ‌کدام از بازیکنان و دوستان و مربیانش نمی‌زد، یکجا برای صوفیا تعریف کند، تا سال ۲۰۰۹ و ازدواج در کلیسای بزرگ بارسلونا.
لوییزیتو، مثل همه آدم‌ها قصه خودش را دارد. سوارز فقیر، عصبانی و ترک تحصیل کرده از مدرسه سال ۲۰۰۳، در طول شش سال به یکی از استعدادهای بزرگ فوتبال دنیا تبدیل شده بود، چون فرشته نجاتش، سوفیا بالبی در لحظه جدایی شان به او گفته بود: «همه چیزت را بگذار روی فوتبال. این لعنتی می‌تواند ما را خوشبخت کند.» قصه ای که می‌تواند جای خالی یک دارم سانتی مانتال را در فوتبال پر کند، همان چیزی که خیلی از بچه‌هایی که در لاماسیا و دیگر مدارس فوتبال اروپا دنبال رویاهایشان می‌گردند، هیچ وقت آن را تجربه نمی‌کنند.
آن دو حالا صاحب سه فرزند هستند. دو پسر و یک دختر.