چارلز لیندبرگ
هوانوردی

از همان کودکی، لیندبرگ علاقه خود را به مکانیک حمل و نقل موتوری، از جمله اتومبیل Saxon Six خانواده اش و بعداً موتور Excelsior نشان داده بود. زمانی که وی به عنوان دانشجوی مهندسی مکانیک دانشگاه را شروع کرد، شیفته پرواز نیز شده بود، گرچه "هرگز به اندازه کافی هواپیما نتوانسته بود آن را لمس کند." پس از ترک دانشگاه در فوریه ۱۹۲۲، لیندبرگ در مدرسه پرواز Nebraska Aircraft Corporation در لینکلن و برای اولین بار در تاریخ ۹ آوریل به عنوان مسافر یک مربی دو هواپیمایی دو نفره لینکلن استاندارد "Tourabout" با خلبانی Otto Timm پرواز کرد.
چند روز بعد، لیندبرگ اولین درس رسمی پرواز خود را در همان هواپیما گذراند، اگرچه او هرگز اجازه انفرادی را نداشت زیرا از پس توانایی ارسال پیوند خسارت لازم برنمی‌آمد. برای به دست آوردن تجربه پرواز و کسب درآمد برای آموزش بیشتر، لیندبرگ در ماه ژوئن لینکلن را ترک کرد تا چند ماه آینده طوفان را در نبراسکا، کانزاس، کلرادو، وایومینگ و مونتانا به عنوان بال واکر و چترباز بگذراند. وی همچنین مدت کوتاهی به عنوان مکانیک هواپیما در فرودگاه شهرداری بیلینگز، مونتانا کار کرد.
با شروع زمستان لیندبرگ پرواز را رها کرد و به خانه پدرش در مینه سوتا بازگشت. بازگشت او به هوا و اولین پرواز انفرادی اش تا نیمی از سال بعد در ماه مه ۱۹۲۳ در Souther Field در آمریکوس، جورجیا، میدان آموزش پروازهای ارتش سابق رخ داد، جایی که او مازاد جنگ جهانی اول Curtiss JN-4 را خریداری کرد " هواپیمای دو جانبه جنی. اگرچه لیندبرگ بیش از شش ماه است که هواپیمایی را لمس نکرده بود، اما او قبلاً مخفیانه تصمیم گرفته بود که خودش آماده پرواز به هوا است. لیندبرگ پس از نیم ساعت وقت دوتایی با خلبانی که برای دریافت مازاد JN-4 دیگر در حال بازدید از میدان بود، برای اولین بار در جنی که به تازگی ۵۰۰ دلار خریداری کرده بود، پرواز انفرادی کرد. لیندبرگ پس از گذراندن حدود یک هفته دیگر در این زمینه برای "تمرین" (بدست آوردن پنج ساعت زمان "خلبان در فرماندهی")، برای اولین بار در انفرادی از ایالات متحده آمریکا به مونتگومری، آلاباما، ۱۴۰ مایلی غرب رفت. پرواز کشور. وی در ادامه باقیمانده سال ۱۹۲۳ را با نام "Daredevil Lindbergh" تقریباً در یک طوفان بدون توقف به سر برد. برخلاف سال قبل، این بار لیندبرگ با "کشتی خودش" به عنوان خلبان پرواز کرد. چند هفته پس از ترک آمریکا، هنگامی که نخستین پرواز شبانه خود را در نزدیکی لیک ویلیج، آرکانزاس انجام داد، به یک نکته مهم دیگر در زمینه هواپیمایی دست یافت.
در حالی که لیندبرگ در لون راک، ویسکانسین طوفانی می‌کرد، در دو نوبت او یک پزشک محلی را با عبور از رودخانه ویسکانسین به مراکز اضطراری رساند که به دلیل طغیان غیرقابل دسترسی بودند. او هنگام فرود چندین بار پروانه خود را شکست و در ۳ ژوئن ۱۹۲۳ هنگامی که با پدرش به سمت خندق برخورد کرد، در حالی که پدرش را می‌دوید - سپس برای سنای ایالات متحده در حال اجرا بود - برای یک هفته زمینگیر شد. در ماه اکتبر، لیندبرگ جنی خود را با پرواز به آیووا، جایی که آن را به یک دانشجوی پرواز فروخت. پس از فروش جنی، لیندبرگ با قطار به لینکلن بازگشت. در آنجا، او به لئون کلینک پیوست و برای چند ماه آینده در Curtiss JN-4C "Canuck" (نسخه کانادایی جنی) به طوفان جنوبی ادامه داد. لیندبرگ همچنین هنگامی که موتورش اندکی پس از برخاستن در پنساکولا، فلوریدا از کار افتاد، این هواپیما را "شکست" اما دوباره موفق شد خسارت را برطرف کند.
پس از چند ماه طوفان طوفانی از طریق جنوب، دو خلبان از شرکت در سان آنتونیو، تگزاس جدا شدند، جایی که لیندبرگ در ۱۹ مارس ۱۹۲۴ به بروکس فیلد گزارش داد تا یک سال آموزش پرواز نظامی را با سرویس هوایی ارتش ایالات متحده در آنجا آغاز کند (و بعداً در حوالی کلی فیل). لیندبرگ در ۵ مارس ۱۹۲۵، هشت روز قبل از فارغ‌التحصیلی، جدی‌ترین حادثه پرواز خود را داشت، هنگامی که در حین مانورهای جنگ هوایی با هوای دیگر با یک ارتش دیگر S.E.5 برخورد کرد. هنگامی که لیندبرگ برای اولین بار در کلاس خود در مارس ۱۹۲۵ فارغ‌التحصیل شد، فقط ۱۸ نفر از ۱۰۴ کادویی که یک سال زودتر آموزش پرواز را آغاز کرده بودند، باقی ماندند و بدین ترتیب بال‌های خلبان ارتش خود و کمیسیون را به عنوان ستوان دومی در سپاه ذخیره خدمات هوایی به دست آوردند.
لیندبرگ بعداً گفت که این سال برای پیشرفت او به عنوان یک فرد متمرکز، هدف گرا و به عنوان یک هواپیمابر بسیار حیاتی است. ارتش به خلبانان وظیفه اضافی دیگری نیازی نداشت، بنابراین بلافاصله پس از فارغ‌التحصیلی، لیندبرگ به هوانوردی غیرنظامی به‌عنوان طوفان باران و مربی پرواز، اگرچه به‌عنوان یک افسر ذخیره نیز با پیوستن به اسکادران مشاهده ۱۱۰، لشکر ۳۵، گارد ملی میسوری، در سنت لوئیس به انجام پروازهای نیمه وقت نظامی ادامه داد. وی در ۷ دسامبر ۱۹۲۵ به ستوان یکم و در ژوئیه ۱۹۲۶ به سرداری ارتقا یافت.