نیکلاس جرجسکو-روگن
زندگی و جایگاه > اقامت در ایالات متحده، سال‌ها در دانشگاه واندربیلت

جورجسکو روگن و همسرش پس از سفری از ترکیه، از راه قاره اروپا، به شربور-اکتویل فرانسه رسیدند و از آن‌جا با کشتی از اقیانوس اطلس عبور کردند. ورود جورجسکو-روگن به هاروارد در تابستان ۱۹۴۸ چیزی شبیه بازگشت او بود. فقط شرایط با آنچه در دهه ۱۹۳۰ بود بسیار متفاوت بود. او یک پناهنده سیاسی میان‌سال بود که از دیکتاتوری کمونیستی پشت پرده آهنین گریخته بود. او در هاروارد مورد استقبال قرار گرفت و به‌عنوان مدرس و همکار پژوهشی استخدام شد، با واسیلی لئونتیف در پروژه تحقیقات اقتصادی هاروارد و موضوعات دیگر همکاری کرد.
زمانی که در هاروارد کار می‌کرد، دانشگاه واندربیلت با جورجسکو روگن تماس گرفت و به او یک کرسی دائمی به‌عنوان استاد اقتصاد پیشنهاد داد. جورجسکو-روگن این پیشنهاد را پذیرفت و در سال ۱۹۴۹ به واندربیلت در نشویل، تنسی نقل مکان کرد. گفته می‌شود که تصمیم جرجسکو-روگن برای انتقال از هاروارد به ماندگاری و ثبات واندربیلت (دانشگاهی با اعتبار کمتر ناشی از تجربیات نامطمئن دوران جنگ و احساس ناامنی او به‌عنوان یک پناهنده سیاسی در کشور جدیدش بوده‌است. همچنین استدلال شده‌است که جوزف شومپیتر در این مرحله بیش‌تر نفوذ سابق خود را از دست داده بود که می‌توانست موقعیت دائمی جورجسکو-روگن را در هاروارد تضمین کند (شومپیتر در سال ۱۹۵۰ درگذشت). جورجسکو-روگن تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۷۶ در سن ۷۰ سالگی در واندربیلت ماند. به جز سفرهای کوتاه، او دیگر هرگز نشویل را ترک نمی‌کرد.
جرجسکو-روگن در طول سال‌های تحصیل در دانشگاه واندربیلت، کارهای آکادمیک چشم‌گیری را دنبال کرد. او قرار ملاقات‌ها و بازدیدها و کمک‌هزینه‌های تحقیقاتی متعددی را در سرتاسر قاره‌ها برگزار کرد و به‌عنوان سردبیر مجموعه‌ای از مجلات دانشگاهی از جمله اکونومتریکا (Econometrica) خدمت کرد. او چندین افتخار آکادمیک، از جمله جایزه برجسته هاروی برانسکامب، که در سال ۱۹۶۷ توسط کارفرمایش، دانشگاه واندربیلت، اعطا شد، دریافت کرد. در سال ۱۹۷۱، درست در همان سالی که اثر بزرگ او منتشر شد، به‌عنوان عضو ممتاز انجمن اقتصادی آمریکا تجلیل شد.
در اوایل دهه ۱۹۶۰، جرجسکو-روگن به‌عنوان استاد هرمان دالی بود. دالی بعداً به یک اقتصاددان برجسته زیست‌محیطی و همچنین وفادارترین، پی‌گیرترین و تأثیرگذارترین طرف‌دار اقتصاد جرجسکو-روگن در بین اقتصاددان‌ها تبدیل شد. با این حال، جرجسکو-روگن، بعدتر از کار شاگردش انتقاد کرد.
انتشار اثر بزرگ جرجسکو-روگن در سال ۱۹۷۱ هیچ بحث مهمی را به دنبال نداشت، و تنها بررسی آن در یک مجله جریان اصلی در مورد «گزاره‌های نادرست و تعمیم‌های فلسفی» ارائه شده و توسط نویسنده هشدار داده شد. اما جرجسکو-روگن چهار بررسی مثبت از اقتصاددانان دگرگرا و تکاملی دریافت کرد.
در طول دهه ۱۹۷۰، جرجسکو-روگن همکاری کوتاه مدتی با پروژه باشگاه رم در مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT) داشت. در حالی که کار بزرگ خود ژرژسکو-روگن تا حد زیادی مورد توجه اقتصاددانان جریان اصلی (نئوکلاسیک) قرار نگرفت، گزارش محدودیت‌های رشد، که در سال ۱۹۷۲ توسط پروژه باشگاه رم منتشر شد، غوغایی در حرفه اقتصاد ایجاد کرد. در جنجال‌های داغی که پس از این گزارش رخ داد، جرجسکو-روگن تا حد زیادی خود را در کنار پروژه و مخالف اقتصاددانان جریان اصلی یافت. با یک متحد، او به پروژه نزدیک شد و به عضویت آن‌جا درآمد. کار تئوریک جرجسکو-روگن به‌طور قابل‌توجهی بر پروژه تأثیر گذاشت. یکی دیگر از نتایج مهم این همکاری، انتشار مقاله جدل‌برانگیز در مورد انرژی و اسطوره‌های اقتصادی بود، جایی که جرجسکو-روگن با اقتصاددانان جریان اصلی و مناظره‌کنندگان مختلف دیگر به چالش کشیده شد. این مقاله در دهه ۱۹۷۰ مخاطبان زیادی پیدا کرد. بعدها، همکاری با باشگاه کاهش یافت: جرجسکو-روگن پروژه باشگاه را به دلیل اتخاذ نکردن موضع سیاسی قطعی ضدرشد مورد سرزنش قرار داد. او همچنین نسبت به شیوه نخبه‌گرایانه و تکنوکرات باشگاه در تلاش برای نظارت و هدایت واقعیت اجتماعی جهانی با ساختن شبیه‌سازی‌های رایانه‌ای انتزاعی متعدد از اقتصاد جهانی، و سپس انتشار همه یافته‌ها برای عموم مردم، بدبین بود. در اوایل دهه ۱۹۸۰، دسته‌های پروژه از هم جدا شدند. (در زیر بخوانید)
جرجسکو-روگن و کارهایش از دهه ۱۹۷۰ در قاره‌ای اروپا نفوذ پیدا کردند. هنگامی که جرجسکو-روگن در سال ۱۹۷۴ در دانشگاه ژنو در سوئیس سخنرانی کرد، تأثیر ماندگاری بر مورخ و فیلسوف فرانسوی جوان و تازه فارغ‌التحصیل‌شده ژاک گرینوالد گذاشت. همکاری و دوستی متعاقب آن دو منجر به ترجمه فرانسوی منتخبی از مقالات جرجسکو-روگن با عنوان رشدزدایی فردا: آنتروپی – اکولوژی – اقتصاد (به فرانسوی: Demain la décroissance: Entropie – Écologie – Économie) شد که در سال ۱۹۷۹ منتشر شد. مقاله جرجسکو-روگن در مورد انرژی و اسطوره‌های اقتصادی، مشابه مشارکت او با پروژه باشگاه رم، نقش مهمی در انتشار دیدگاه‌های او در میان پیروان بعدی مهار رشد داشت. در دهه ۱۹۸۰، جرجسکو-روگن با خوان مارتینز آلیه، اقتصاددان کشاورزی و مورخ اندیشه اقتصادی کاتالانی آشنا شد و با او دوست شد، که پس از مدت کوتاهی به نیروی محرکه‌ای در تأسیس انجمن بین‌المللی اقتصاد اکولوژیکی و جنبش مهار رشد تبدیل شد. از زمانی که جنبش مهار رشد در فرانسه و ایتالیا در اوایل دهه ۲۰۰۰ شکل گرفت، سرژ لاتوش، قهرمان برجسته فرانسوی جنبش، جرجسکو-روگن را به‌عنوان «منبع نظری اصلی رشد مجدد» می‌داند. به همین ترتیب، مائورو بونایوتی، نظریه‌پرداز ایتالیایی رشدزدایی، کار جرجسکو-روگن را «یکی از پایه‌های تحلیلی دیدگاه رشدزدایی» می‌داند.
جرجسکو-روگن جدا از مشارکت با پروژه باشگاه رم و چند محقق اروپایی، در طول سال‌ها در واندربیلت مردی تک‌رو باقی ماند. او به ندرت در مورد کار مداوم خود با همکاران و دانش‍جویان صحبت می‌کرد، و در طول کار خود در پروژه‌های مشترک بسیار کمی همکاری داشت. علاوه بر این، چندین منبع مستقل این مشاهدات را تأیید می‌کنند که شخصیت سازش‌ناپذیر و بدخلقی جرجسکو-روگن او را به شخص آشنای نسبتاً ناخوشایندی تبدیل کرده‌است. رفتار بی‌پرده و مطالبه‌گرانه او بیشتر افراد در دانشگاه و جاهای دیگر را آزار می‌داد و در نتیجه نفوذ و جایگاه او را تضعیف می‌کرد.
در بازنشستگی رسمی جرجسکو-روگن در سال ۱۹۷۶، سمپوزیومی به افتخار او توسط سه نفر از همکارانش در واندربیلت ترتیب داده شد و مقالات ارائه شده در آن‌جا بعدتر به‌عنوان گلچین منتشر شد. کمتر از چهار برنده جایزه نوبل در میان اقتصاددانان مشارکت‌کننده بودند. اما هیچ‌یک از همکاران دپارتمان جرجسکو-روگن در واندربیلت شرکت نکردند، واقعیتی که از آن زمان به‌عنوان شاهدی بر انزوای اجتماعی و آکادمیک او در آن مکان تلقی می‌شود.