دارونما در تاریخ
استفاده اولیه در پزشکی

همان‌طور که آمبروز پاره (۱۵۹۰–۱۵۱۰) بیان می‌کند، در طبابت، وظیفه پزشک نسبت به بیمار این است: گاهی درمان کند، اغلب تسکین دهد، همیشه تسلی بخشد. بر این اساس، دارونما تا قرن بیستم در پزشکی به‌طور گسترده تجویز می‌شد و اغلب به عنوان فریب‌های ضروری مورد تأیید قرار می‌گرفت.
بنا به گفتهٔ نیکلاس جوسون، پزشکی در انگلستان قرن هجدهم به تدریج از اینکه بیمار در تصمیم‌گیری درمانی پزشک، سهم مهم و حتی مساوی داشته باشد دور می‌شود. به این ترتیب به سویی می‌رود که بیمار فقط دریافت کنندهٔ نوعی درمان استاندارد است؛ درمانی که توسط نظرات رایج در پزشکی روز ارائه می‌شود.
جوسون این مطلب را به موازات تغییراتی توصیف می‌کند که در شیوه تولید دانش پزشکی اتفاق می‌افتد. مانند گذار از "درمان سرپایی"، به سوی "طب بیمارستانی " و سرانجام به "طب آزمایشگاهی".
از بقایای رویکرد «تسلی‌بخش» بودن درمان، تجویز داروهای تقویت کننده خلقیات و درمان‌های خوشایند، از جمله «قرص قند»، معجون یا شیره بود. حتی در آن زمان، هیچ‌کدام از این ترکیبات عملکرد دارویی شناخته شده‌ای نداشتند. پزشکان آن دوران که به این دلیل چنین تقویت کننده‌های خلقیات را تجویز می‌کردند (که اثر دارویی نداشت و فقط به بیمار آرامش خیال و آسودگی می‌داد)، که تا بیمار آرامش یابد تا زمانی که «قدرت شفابخش طبیعت» وظیفهٔ خود را انجام دهد و سلامت را به او بازگرداند. یا دست کم انتظار بیمار را از پزشک برای تجویز نوعی درمان برآورده سازد.
در سال ۱۸۱۱، در لغت‌نامهٔ Lexicon-Medicum Quincy هوپر، دارونما به هر دارویی گفته می‌شود که بیشتر برای خشنودی بیمار داده می‌شود تا سود او." در سال ۱۹۰۳ ریچارد کابوت گفت او تجویز دارونما را قطع کرده‌است، زیرا هنوز هیچ موردی نیافته که در آن یک چیز دروغین بیش از آن که صدمه بزند کمکی کرده باشد.
اولین استفاده از دارونما بعنوان گروه شاهد در تحقیقات، به کوشش‌های کلیسای کاتولیک در اروپای قرن شانزدهم برای اثبات بی‌اعتباری جن‌گیری بازمی‌گردد. به افرادی که به دروغ ادعا می‌کردند که توسط نیروهای شیطانی تسخیر شده‌اند، اشیاء مقدس تقلبی می‌دادند. اگر آن فرد واکنش خشونت‌باری از خود نشان می‌داد، نتیجه گرفته می‌شد که تسخیر شدن، کاملاً خیالی است.
استفاده از دارونما به عنوان یک روش درمانی در طول تاریخ بحث‌برانگیز و تا اواسط قرن بیستم رایج بوده‌است. در سال ۱۹۰۳ ریچارد کابوت به این نتیجه رسید که باید از آن حذر کرد زیرا فریبنده است. نیومن به «پارادوکس پلاسیبو» اشاره می‌کند - «ممکن است استفاده از دارونما غیراخلاقی باشد، اما استفاده نکردن از چیزی که بهبودی می‌بخشد نیز غیراخلاقی است». وی برای حل این معضل پیشنهاد می‌کند که باید به پاسخ معنادار درمانی توجه داشت. «مادامی که درمانگر با صداقت و شفاف عمل کند و به قدرت بالقوهٔ التیام‌بخش دارونما معتقد باشد، می‌توان از اثرات دارونما استفاده کرد».
جان هیگارت در قرن هجدهم اولین کسی بود که به بررسی تأثیر دارونماها پرداخت. وی یک درمان طبی محبوب زمان خود را که " تراکتورهای پرکینز " نام داشت آزمایش کرد و نشان داد که بی‌اثر است. چرا که این درمان ادعایی، همان مقدار نتیجه می‌داد که دارونما ثمربخش بود.
امیل کوئه، یک داروساز فرانسوی نیز که در یک عطاری در تروا، بین سالهای ۱۸۸۲ و ۱۹۱۰ مشغول به کار بود، از کارایی «اثر دارونما» حمایت می‌کرد. او به این معروف بود که بعد از تمجید از کارایی هر ترکیب، با هر دارو یک نوشتهٔ مثبت هم جهت اطمینان خاطر به مشتریانش می‌داد. کتاب او Self-Mastery Through Autosuggestion Conscious نیز در انگلستان (۱۹۲۰) و در ایالات متحده (۱۹۲۲) منتشر شد.
استفاده از دارونماها تا قرن بیستم در پزشکی به صورت بسیار گسترده باقی ماند و بعضی اوقات به عنوان فریب‌های ضروری مورد تأیید قرار می‌گرفت. در سال ۱۹۰۳، ریچارد کابوت گفت که او تجویز دارونما را قطع کرده‌است، زیرا هنوز هیچ موردی نیافته که یک چیز دروغین بیش از آن که صدمه بزند کمکی کرده باشد".
تی سی گریوز TC Graves برای اولین بار «اثر دارونما» را در سال ۱۹۲۰ در یک مقاله منتشر شده در لنست نامگذاری کرد. دراین مقاله می‌نویسد که اثر دارونمایی داروها بیشتر در مواردی خود را نشان می‌دهد که اثرات روانی واقعی در بیمار ایجاد شده باشد.