stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کودتای ۲۸ مرداد
منبع‌شناسی

یکی از کتاب‌ها «اسناد سخن می‌گوید» ترجمه محمدعلی رجایی و مهین سروری است این کتاب در مورد اسناد وزارت خارجه آمریکا بین سال‌های ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۴ حاوی ۵۰۴ سند است.
کتاب دیگر کتابی است که مارک گازیورسکی از دانشگاه جرج واشینگتن از بین اسناد سیا و از آرشیو امنیت ملی آمریکا گردآوری کرده است.
کالبد شکافی توطئه - دکتر ابراهیم یزدی - انتشارات قلم۱۳۸۱
راز پیروزی کودتا - محمدجعفر محمدی - انتشارات اختران ۱۳۸۵
خاطرات من -حسینقلی سر رشته - ناشر مؤلف - ۱۳۶۷
ناگفته‌هایی پیرامون فروریزی حکومت مصدق - دکتر ماشاالله ورقا - انتشارات بازتاب نگار-۱۳۸۴
پشت پردهٔ کودتا - علی راهنما - "Behind the 1953 Coup in Iran Thugs, Turncoats, Soldiers, and Spooks " - انتشارات دانشگاه کمبریج- ترجمه فارسی فریدون رشیدیان - نشر نی
ایران بین دو انقلاب - یرواند ابراهامیان - " Iran Between Two Revolutions " - انتشارات دانشگاه پرنیستون - ترجمه احمد گل محمدی - محمد ابراهیم فتاحی- نشر نی
کودتا -یرواند ابراهامیان - ترجمه محمد ابراهیم فتاحی - نشر نی
محمد مصدق در حال احترام به محمدرضا پهلوی
حسین فاطمی وزیر خارجه دولت مصدق
روی جلد نشریه تهران مصور - سوم امرداد ۱۳۳۱ (خورشیدی)
وینستون چرچیل
هری ترومن
دوایت آیزنهاور
شعبان جعفری در هواداری از شاه
سید محمد بهبهانی (نفر نخست از سمت راست) در کنار سید ابوالقاسم کاشانی (نفر وسط) پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲
ابوالقاسم کاشانی و مظفر بقایی در خانه تخریب شده مصدق، ۲۹ امرداد ۱۳۳۲
سرلشکر زاهدی در میان کودتاچیان
سند سازمان اطلاعات مرکزی ایالات متحده آمریکا (سیا) بر دست داشتن در کودتای ۲۸ مرداد
۱۳ مرداد ۱۳۳۲: برای محدودسازی قدرت شاه، مصدق درخواست همه‌پرسی کرد. جلسه بزرگی برگزار شد. مصدق از سربازان خواست که بین طرفداران او و حزب توده فاصله ایجاد کنند.
فرمان رسمی شاه به خط نستعلیقمبنی بر انتصاب سرلشکر فضل‌الله زاهدی به مقام نخست‌وزیری ایران 

بعدها روشن شد که شاه در واقع دو ورقه سفید را امضاء کرده بود تا کودتاگران (سیا) آنچه لازم است بر بالای امضای او بنویسند.
۱۰ صبح: آتش زدن ساختمان‌های روزنامه‌های طرفدار دولت - این نگاره مربوط به دفتر روزنامه باختر متعلق به حسین فاطمی است.
۱:۳۰ ظهر: اشغال ساختمان رادیو تهران
۱ شهریور ۱۳۳۲، ۱۰:۳۰ صبح: پس از اعلام رسمی موفقیت کودتا، شاه با نخستین پرواز کاال‌ام از رم به بغداد رفت و از آنجا با جت شخصی خود به تهران بازگشت. فضل‌الله زاهدی پشت شاه وسط عکس و نعمت‌الله نصیری در سمت راست عکس در فرودگاه بین‌المللی مهرآباد هستند.
۹ شهریور ۱۳۳۲: با توجه به نیاز مالی دولت تازه، لوی هندرسون سفیر آمریکا در ایران به زاهدی وعده کمک ۴۵ میلیون می‌دهد. از چپ به راست: Norman Paulنماینده Stassen و هندرسون و فضل‌الله زاهدی و Warne
خبر برگشت شاه به ایران پس از کودتای ۲۸ مرداد در یک نشریه انگلیسی زبان-ترجمه: شاه بازمی‌گردد، کودتای نظامی دولت مصدق را واژگون کرد.
خودرو فضل‌الله زاهدی (سیاه رنگ) در خلال کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ که توسط خودروهای نظامی اسکورت شده است.
سال‌نامه
تمبر یادبود بیستمین سالگرد رستاخیز ۲۸ مرداد (سال ۱۳۵۲)
۷۱۸ (میلادی)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
سده:: سده ۷ - سده ۸ - سده ۹
دهه:: ۶۸۰  ۶۹۰  ۷۰۰  ۷۱۰  ۷۲۰  ۷۳۰  ۷۴۰ 
سال:: ۷۱۵ ۷۱۶ ۷۱۷ - ۷۱۸ - ۷۱۹ ۷۲۰ ۷۲۱
| 0 | 1 |
| --- | --- |
گاه‌شماری ایرانی: ۹۶–۹۷
گاه‌شماری میلادی: ۷۱۸ DCCXVIII
گاه‌شماری اتیوپیایی: ۷۱۰–۷۱۱
گاه‌شماری ارمنی: ۱۶۷ ԹՎ ՃԿԷ
گاه‌شماری اسلامی: ۹۹–۱۰۰
گاه‌شماری ایگبو: −۲۸۲ – −۲۸۱
گاه‌شماری آشوری: ۵۴۶۸
گاه‌شماری بربری: ۱۶۶۸
گاه‌شماری بنگالی: ۱۲۵
گاه‌شماری بهائی: −۱۱۲۶ – −۱۱۲۵
گاه‌شماری بودایی: ۱۲۶۲
گاه‌شماری بیزانسی: ۶۲۲۶–۶۲۲۷
گاه‌شماری جوچه: نامعلوم
گاه‌شماری چینی: 丁巳年 (آتش مار) ۳۴۱۴ یا ۳۳۵۴     — تا — 戊午年 (زمین اسب) ۳۴۱۵ یا ۳۳۵۵
گاه‌شماری خورشیدی تایلندی: ۱۲۶۱
گاه‌شماری دیسکوردیان: ۱۸۸۴
گاه‌شماری ژاپنی: Yōrō ۲ (養老２年)
گاه‌شماری ژولینی: ۷۱۸ DCCXVIII
گاه‌شماری سنتی برمه‌ای: ۸۰
گاه‌شماری عبری: ۴۴۷۸–۴۴۷۹
گاه‌شماری قبطی: ۴۳۴–۴۳۵
گاه‌شماری کره‌ای: ۳۰۵۱
گاه‌شماری مینگو: ۱۱۹۴ پیش از گاه‌شماری جمهوری چین 民前۱۱۹۴年
گاه‌شماری هولوسن: ۱۰۷۱۸
گاه‌شماری‌های هندو: 
 - ویکرم سموت: ۷۷۴–۷۷۵
 - شاکا ساموات: ۶۴۰–۶۴۱
 - کالی یوگا: ۳۸۱۹–۳۸۲۰
از تاریخ پیدایش رم: ۱۴۷۱
سال سلطنت انگلیس: نامعلوم
این جعبه:  نمایش بحث ویرایش: این جعبه:  نمایش بحث ویرایش
رویدادها

شیلپریک دوم به پادشاهی همه فرانک‌ها رسید.
زادروزها

کنستانتین پنجم، امپراتور بیزانس
دیربورن پارک

دیر‌بورن پارک (به انگلیسی: Dearborn Park) یک محله‌ی مسکونی در شهر شیکاگو است که در مناطق لوپ و نزدیک جنوب از مناطق اجتماعی این شهر در شهرستان کوک، ایلینوی، ایالات متحده قرار دارد. این منطقه به دلیل معماری منحصربه‌فرد، فضاهای سبز، نزدیکی به مرکز شهر و وجود جاذبه‌های فرهنگی و تفریحی فراوان شناخته می‌شود. در اوایل تاریخ شیکاگو، این منطقه محل سکونت مهاجران بود، اما پس از وقوع آتش‌سوزی در دهه‌ی ۱۸۷۰ آسیب دید و سپس برای احداث مسیرهای راه‌آهن منتهی به ایستگاه دیر‌بورن خریداری شد. با توقف فعالیت چندین خط راه‌آهن در اوایل دهه‌ی ۱۹۷۰، محوطه‌های راه‌آهن نیز تخریب شده و به این محله‌ی مسکونی تبدیل شدند.
محله‌ی دیر‌بورن پارک شامل دو بخش مجزا است: دیر‌بورن پارک ۱ و دیر‌بورن پارک ۲. بخش نخست در منطقه‌ی لوپ واقع شده و از سمت شرق به خیابان استیت، از غرب به خیابان کلارک، از شمال به خیابان پولک و از جنوب به جاده روزولت محدود می‌شود. بخش دوم که در منطقه‌ی نزدیک جنوب قرار دارد، مستقیماً در جنوب دیر‌بورن پارک ۱ واقع شده و مرزهای شرقی و غربی آن با بخش اول یکسان است، اما از سمت شمال به جاده روزولت و از سمت جنوب به خیابان ۱۵ام محدود می‌شود. با وجود این تقسیم‌بندی‌های رسمی، ساکنان این محله اغلب منطقه‌ی خود را بخشی از لوپ جنوبی می‌دانند.
تاریخچه > توسعه اولیه

دیر‌بورن پارک، مانند بیشتر مناطق شیکاگو، در ابتدا محل سکونت قبایل و ملت‌های بومی آمریکا از جمله اوجیبوه، اوداوا، پاتواتومی، میامی و دیگر اقوام بومی بود. شکست بلک هاوک، جنگجو و رهبر قبیله ساک منجر به واگذاری آخرین اراضی پوتاواتومی در اطراف شیکاگو در پیمان ۱۸۳۳ شد و در همان سال، شیکاگو به عنوان یک شهر ثبت گردید.
پس از آن، این محله توسط مهاجران آلمانی و ایرلندی که در دهه‌های ۱۸۳۰ و ۱۸۴۰ برای حفاری یک کانال کشتیرانی به شیکاگو آمده بودند، توسعه یافت. خانه‌های چوبی ابتدایی آنها به‌تدریج میزبان مهاجران ایتالیایی و همچنین بردگان آزاد شده و فراری شد.
در دهه ۱۸۷۰، این محله به خانه‌ای برای بسیاری از مهاجران یهودی از روسیه و لهستان تبدیل شد، و همچنین طبقه کارگر و متوسط آفریقایی-آمریکایی. این منطقه که بخشی از منطقه بدنام لیویبود، به دلیل وجود تعداد زیادی از "خانه‌های بدنام" شهرت داشت.
این محله از آتش‌سوزی بزرگ ۱۸۷۱ شیکاگو جان سالم به در برد اما در آتش‌سوزی ۱۸۷۴ شیکاگو که بیشتر ساختمان‌های این منطقه را نابود کرد، چنین شانسی نداشت.
پس از این آتش‌سوزی، بخش زیادی از زمینی که امروزه دیر‌بورن پارک را تشکیل می‌دهد، توسط سرمایه‌گذار املاک جان بی. براون و همکارانش خریداری شد. آنها به پتانسیل دسترسی جنوب‌شهری به شیکاگو از طریق راه‌آهن پی بردند و این زمین را عمدتاً برای راه‌آهن شیکاگو و ایندیانای غربی خریداری کردند، هرچند سایر خطوط راه‌آهن نیز زمین‌های مجاور را تصاحب کردند. (شاید برای ساکنان شیکاگو تعجب‌آور نباشد که اتهاماتی درباره رشوه‌خواری و سوءاستفاده مالی در مورد خرید این زمین مطرح شده بود.) سرمایه‌گذاری در خطوط ریلی منجر به افتتاح ایستگاه دیر‌بورن در مرز شمالی دیر‌بورن پارک در سال ۱۸۸۵ شد، که چندین دهه رشد اقتصادی در منطقه را به دنبال داشت. اما این روند در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ کاهش یافت، و نهایتاً منجر به آغاز پروژه‌های بازسازی شهری در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ شد.
تاریخچه > طرح دیربورن پارک

ایده دیربورن پارک در جریان نشستی در سال ۱۹۷۰ بین سه تن از رهبران تجاری شیکاگو شکل گرفت: توماس جی. آیرز، رئیس کامنولث ادیسون؛ دانلد ام. گراهام، مدیرعامل کنتیننتال ایلینوی؛ و گوردون دبلیو. متکالف، مدیرعامل سیرز، روباک و شرکا.
هنگامی که آن‌ها از طبقه ۳۷ ساختمان تازه‌ساخت ساختمان بانک ملی اول (برج چیس کنونی) به سمت جنوب نگاه می‌کردند، درباره منطقه‌ای که در جنوب شیکاگو لوپ قرار داشت ابراز نگرانی کردند.
این منطقه فرسوده که تحت تأثیر رکود صنعت راه‌آهن و سایر عوامل قرار گرفته بود، شامل محوطه‌های ریلی متروکه، یک منطقه پررونق جرم و جنایت، و بسیاری ساختمان‌های خالی و تخریب‌شده بود.
تلاش‌های پیشین برای تغییر کاربری محوطه ریلی ناموفق بود. شهردار ریچارد جی. دالی پیش‌تر سعی کرده بود یک پردیس دانشگاه دانشگاه ایلینوی در شیکاگو را در این محوطه‌ها ایجاد کند تا جایگزین شعبه دو ساله و محدود این دانشگاه در نیروی دریایی پیر شیکاگو شود، اما پس از شکست مذاکرات با شرکت‌های راه‌آهنی که مالک زمین‌ها بودند، از این طرح صرف‌نظر کرد.
کمیته منطقه مرکزی شیکاگو (CCAC)، که در سال ۱۹۵۶ برای ارائه صدای واحدی از سوی رهبران تجاری در برنامه‌ریزی‌های نوسازی مرکز شهر تأسیس شد، نیز از همان ابتدای تأسیس خود برای برنامه‌ریزی استفاده‌های جدید از زمین‌های راه‌آهن تلاش کرده بود، اما پیشرفت چندانی نداشت.
آیرز، گراهام و متکالف هزینه یک مطالعه مشاوره‌ای اولیه کوچک را برای ارزیابی گزینه‌های موجود برای این زمین‌ها تأمین کردند، که پتانسیل پروژه را تأیید کرد اما چالش‌های متعددی را نیز شناسایی کرد، از جمله این که ۱۳ شرکت راه‌آهن بخش‌هایی از این زمین‌ها را به‌صورت جداگانه یا مشترک مالک بودند.
این تحلیل اولیه منجر به مطالعه‌ای جامع‌تر و تهیه طرحی شد که توسط اسکیدمور، اوینگز و مریل (SOM) تدوین گردید، و همچنین تأسیس شرکتی با نام اولیه «شیکاگو ۲۱» که بعدها به «شرکت دیربورن پارک» تغییر نام داد، برای تأمین مالی این پروژه.
تا سال ۱۹۷۲، این گروه که حالا نمایندگانی از کسب‌وکارهای برجسته شیکاگو و همچنین مؤسسات مدنی، کارگری، آموزشی و مذهبی را نیز شامل می‌شد، با همکاری «کمیته منطقه مرکزی شیکاگو» طرحی را برای شهر شیکاگو با عنوان شیکاگو ۲۱ توسعه داد که ایجاد منطقه مسکونی جدیدی در جنوب لوپ، که بعداً «دیربورن پارک» نام گرفت، را پیشنهاد می‌کرد.
تاریخچه > مناقشه

هلن شیلر از فعالان اجتماعی یکی از شرکت‌کنندگان فعال در کمپین توقف طرح شیکاگو ۲۱ بود.
حامیان دیربورن پارک معتقد بودند که پروژه آن‌ها به تثبیت وضعیت منطقه جنوب لوپ کمک خواهد کرد. آن‌ها می‌خواستند دیربورن پارک به عنوان یک کاتالیزور برای ایجاد یک جامعه جدید در زمین‌های ریلی متروکه جنوب لوپ عمل کند؛ از تخریب بیشتر مرکز شهر جلوگیری کند، ارزش املاک را تقویت کند و به درآمدهای مالیاتی شهر اضافه کند؛ و یک جامعه اقتصادی و نژادی متنوع را ایجاد کند، "از سطح یارانه‌ای تا سطح نیمه‌لوکس".
فعالان اجتماعی در شیکاگو دیدگاه متفاوتی داشتند و طرح شیکاگو ۲۱ را که تغییراتی را نه تنها در زمین‌های ریلی بلکه در سایر محله‌های نزدیک مرکز شهر نیز در نظر داشت، به عنوان تلاشی برای ایجاد شهری دو سطحی می‌دیدند که منجر به جدایی اقتصادی و نژادی بیشتر در شیکاگو می‌شد. هلن شیلر، فعال اجتماعی در خاطرات خود نوشت: «به نظر می‌رسید که مرکز شهر برای حفاظت از افراد مرفه مستحکم می‌شود، در حالی که به عنوان عاملی برای تصرف محله‌های اطراف و سفید کردن مناطق داخلی شهر عمل می‌کند.» یک ائتلاف متشکل از پنج سازمان غیرانتفاعی «کمپین توقف طرح شیکاگو ۲۱» را تشکیل داد.
کمیته منطقه مرکزی شیکاگو در پاسخ، تعهد به ارائه کمک‌هزینه‌های برنامه‌ریزی متناسب به محله‌های تحت تأثیر را اعلام کرد، پیشنهادی که دو محله از مناطق تحت تأثیر آن را پذیرفتند. در نهایت، مخالفت‌ها کاهش یافت، زیرا این گروه تصمیم گرفت که نبرد برای توقف فاز اول دیربورن پارک و نوسازی منطقه جنوب لوپ را باخته است، هرچند که شیلر بعدها ابراز پشیمانی کرد که خیلی زود تسلیم شده بودند.
تاریخچه > تملک زمین

جورج هالاس کنترل زمین راه‌آهن را پیش از آنکه شیکاگو ۲۱ بتواند آن را خریداری کند، به دست آورد.
در حالی که گروه مشغول مذاکره با شرکت‌های راه‌آهن بود، در سال ۱۹۷۲ با شگفتی دریافت که هنری کراون، رئیس یکی از ثروتمندترین خانواده‌های آمریکا، نیز در تلاش است تا زمین‌های راه‌آهن را خریداری کند. او این کار را به نمایندگی از دوست خود جورج هالاس معروف به «پاپا بیر»، مالک شیکاگو بیرز انجام می‌داد که قصد داشت استادیومی جایگزین برای سولجر فیلد در این زمین‌ها بسازد.
هالاس کنترل این ملک را به دست آورد و قیمت ۵۱ جریب زمین را به مبلغ ۳٫۲۵ دلار برای هر فوت مربع مذاکره کرد که نصف کمترین قیمتی بود که گروه ساوت لوپ توانسته بود مذاکره کند. این مبلغ در مجموع به ۷٫۳ میلیون دلار برای کل زمین می‌رسید. اما توانایی هالاس برای استفاده از زمین جهت احداث استادیوم، به رضایت و حمایت شهردار دیلی بستگی داشت که چنین حمایتی صورت نگرفت؛ دیلی یک توسعه مسکونی را ترجیح می‌داد.
در ژانویه ۱۹۷۴، با درک اینکه ممکن است هالاس موفق نشود، گروه ساوت لوپ فعالیت‌های خود را با تأسیس شرکت شیکاگو ۲۱ رسمی کرد؛ یک نهاد سرمایه‌گذاری که نرخ بازدهی آن به ۶٫۵ درصد محدود می‌شد، زیرا رهبران مدنی نمی‌خواستند به عنوان کسانی که از این پروژه به‌طور غیرمسئولانه‌ای سود می‌برند، دیده شوند. این گروه به سرعت ۱۰ میلیون دلار سرمایه جذب کرد که هشت سرمایه‌گذاری یک میلیون دلاری آن از سوی شرکت‌های بزرگ منطقه شیکاگو تأمین شد.
در سال ۱۹۷۵، هالاس که متوجه شد حمایت شهرداری را به دست نخواهد آورد، با اکراه موافقت کرد که گزینه خرید املاک خود را به شیکاگو ۲۱ منتقل کند، به شرطی که فقط هزینه‌های خود و مبلغ ودیعه‌اش،در مجموع ۱۰۰ هزار دلار به او بازگردانده شود. شرکت شیکاگو ۲۱ توانست زمین مورد نیاز خود را تأمین کند، هرچند که فقط ۵۱ جریب در اختیار داشت که بسیار کمتر از ۲۰۰، ۳۵۰ یا ۶۰۰ جریبی بود که در برنامه‌های اولیه مطرح شده بود.
تاریخچه > انتخاب نام

در سال ۱۹۷۴، یک مشاور نام‌گذاری برای برندینگ محله جدید به کار گرفته شد و گزینه‌های نهایی شامل «فرند تاون»، «اُیسیس»، «فلوشیپ»، «مکا»، «ریل تاون»، «مارکت پلیس»، «بورهان پلیس» و «گرین‌ویل» بود اما هیچ‌یک از گزینه‌های پیشنهادی انتخاب نشد و دو سال طول کشید تا نام این محله نهایی شود.
در دسامبر ۱۹۷۶، سهام‌داران شیکاگو ۲۱ جلسه سالانه خود را برگزار کرده و نام «دیربورن پارک» را تأیید کردند که ادای احترامی به خیابان برجسته معماری شیکاگو، قلعه دیربورن و ایستگاه دیربورن بود. در همین جلسه، شرکت شیکاگو ۲۱ نام خود را به شرکت دیربورن پارک تغییر داد. طبق گفته یکی از سهام‌داران، این تغییر نام تا حدی برای گیج کردن «ائتلاف برای توقف شیکاگو ۲۱» که مخالف توسعه بود، انجام شد.
تاریخچه > دیربورن پارک ۱

شرکت تازه نام‌گذاری‌شده دیربورن پارک تصمیم گرفت که محله را در دو فاز بسازد، که فاز اول شامل ۱٬۴۵۶ واحد مسکونی در ۲۴ جریب زمین در شمال جاده روزولت ساخته شد. در سمت شمالی ملک، زمین به ایستگاه دیربورن منتهی می‌شد، که یکی از حامیان اولیه پروژه ۲۱ در سال ۱۹۸۲ آن را به‌صورت بی‌سروصدا به قیمت ۱ میلیون دلار خریداری کرد و متعهد شد ۱۰ میلیون دلار برای بازسازی ایستگاه سرمایه‌گذاری کند.
ساخت فاز اول در سال ۱۹۷۷ آغاز شد. این شرکت همچنین برخی از قطعات زمین را به توسعه‌دهندگان خصوصی برای ساخت‌وسازهای بعدی فروخت.
با تکمیل ساختمان‌ها، خریداران اقدام به ثبت‌نام کردند. تقاضای اولیه برای واحدها بالا بود، هرچند که این محله در آن زمان هیچ پارک، مدرسه یا فروشگاه مواد غذایی نداشت. تا اواسط سال ۱۹۸۰، ۹۰ درصد از ۴۸۰ واحد تکمیل‌شده فروخته شده بود. تقاضای بعدی در طول رکود اقتصادی اوایل دهه ۱۹۸۰ کاهش یافت، اما دوباره زمانی که رکود به پایان رسید، نرخ بهره کاهش یافت، و هیئت آموزش اعلام کرد که قصد دارد مدرسه ابتدایی جدید ساوت لوپ را در شمال دیربورن ۲ در اوایل ۱۹۸۸ افتتاح کند، افزایش یافت. تا پایان سال ۱۹۸۶، ۲٬۰۰۰ نفر در دیربورن پارک I زندگی می‌کردند.
تاریخچه > دیربورن پارک ۲

رویکرد توسعه دیربورن پارک ۲ با دیربورن پارک ۱ متفاوت بود، زیرا زمین آن به چندین توسعه‌دهنده خصوصی فروخته شد. اولین واحدهای دیربورن پارک ۲ اواخر سال ۱۹۸۹ برای فروش عرضه شدند، اما توسعه این محله به دلیل نیازهای زیرساختی تأخیر داشت که در حال نهایی شدن با شهردار هارولد واشنگتن بود که جایگزین شهردار قبلی یوگن ساویر شده بود، کسی که در اواخر ۱۹۸۸ اولین کلنگ دیربورن پارک ۲ را به زمین زد.
۴۸۶ خانه در ۲۷ جریب ساخته شد که باعث شد دیربورن پارک ۲ تراکم کمتری نسبت به دیربورن پارک ۱ داشته باشد و واحدها بلافاصله پس از تولید به فروش برسند.
جمعیت‌شناسی

در سال ۱۹۹۷، کریِنز شیکاگو بیزنس بیستمین سالگرد دیربورن پارک را گرامی داشت و آن را به عنوان محله‌ای با ۵٬۰۰۰ سکنه توصیف کرد که به «منطقه‌ای پایدار و دارای ادغام نژادی» تبدیل شده بود و «تقریباً به‌طور انحصاری یک محله طبقه متوسط بود که از محله‌های کم‌درآمد اطراف جدا شده بود.» کریِنز گزارش داد که در این منطقه ۱٬۷۰۰ واحد مسکونی قابل فروش وجود دارد و «ساکنان عمدتاً زوج‌ها و خانواده‌هایی هستند که خانه‌های شهری خریده‌اند» و «محله ترکیب نژادی پایداری دارد: حدود ۵۰٪ سفیدپوست، ۳۵٪ آفریقایی-آمریکایی و باقی‌مانده آسیایی و هیسپانیک هستند.»
بر اساس داده‌های سرشماری ۲۰۲۰، ۳٬۳۰۳ نفر و ۱٬۸۰۷ خانوار در این منطقه سکونت داشتند. ترکیب نژادی منطقه ۵۴٫۲۰٪ سفیدپوست، ۱۵٫۵۰٪ آفریقایی-آمریکایی، ۲۳٫۵۰٪ آسیایی و ۴٫۰۹٪ از نژادهای دیگر بود. هیسپانیک و لاتین از هر نژادی ۲٫۶۸٪ از جمعیت را تشکیل می‌دادند. 
توزیع سنی منطقه مشابه سایر محله‌های نزدیک بود، به طوری که ۱۴٫۵۰٪ زیر ۱۸ سال، ۳۳٫۸۳٪ بین ۱۸ تا ۳۹ سال، ۳۵٫۹۰٪ بین ۴۰ تا ۶۴ سال و ۱۵٫۸۰٪ ۶۵ ساله یا بیشتر بودند. درآمد متوسط خانوار در این منطقه ۹۸٬۵۰۰ دلار بود که در مقایسه با ۶۳٬۳۰۰ دلار برای منطقه شیکاگو قرار داشت.
مکان‌های دیدنی

محل خانه جان و مری جونز (۱۸۵۷-۱۸۷۲)، واقع در ۲۱۸ ایڈینا پلیس (بعداً پلیموت کورت و اکنون تقریباً معادل ۹۴۶ ساؤت پلیموت کورت / ۹۴۷ ساؤت پارک ترس).
افراد برجسته

جان و مری جین جونز در دهه ۱۸۴۰
جان جونز (۱۸۳۲–۱۹۰۱)، یک آزادساز، تاجر، رهبر حقوق مدنی و نیکوکار آمریکایی. خانه او در گوشه پلیموت کورت و خیابان ۹ در پارک دیربورن اکنون یک بنای تاریخی شیکاگو است.
مری جین ریچاردسون جونز (۱۸۱۹-۱۹۰۹)، یک آزادساز، نیکوکار و مدافع حق رأی زنان آمریکایی. خانه او در گوشه پلیموت کورت و خیابان ۹ در پارک دیربورن اکنون یک بنای تاریخی شیکاگو است. یک پارک شیکاگو در دیربورن II به افتخار مری جونز در سال ۲۰۰۵ نام‌گذاری شد.
حمل و نقل

پارک دیربورن به راحتی از طریق حمل و نقل عمومی قابل دسترسی است. ایستگاه‌های نزدیک آر لایِن شیکاگو عبارتند از لاسال در خط آبی؛ لاسال/وان بورن در خط قهوه‌ای، خط صورتی و خط بنفش؛ هریسون در خط قرمز؛ و رووزولت در خط قرمز، خط سبز و خط نارنجی.
پارک‌های محلی

| نام پارک | آدرس |
| --- | --- |
پارک کاتن تیل: ۴۴ W. 15th St. شیکاگو، IL 60616
پارک دیربورن (هنری): ۸۶۵ S.Park Terrace شیکاگو، IL 60605
پارک روزولت (تئودور): ۶۲ W. Roosevelt Rd. شیکاگو، IL 60605
میراث

دیدگاه‌ها در مورد پارک دیربورن همچنان در حال تغییر است اما در برخی مواقع کاملاً متفاوت بوده‌اند.
تام کاکینز، یک برنامه‌ریز شهری شیکاگو، نوشت که "امروزه بیش از ۱۰۰,۰۰۰ نفر شیکاگو را به عنوان خانه خود انتخاب کرده‌اند، مهاجرتی که توسط موفقیت پارک دیربورن آغاز شد. این جامعه در جنوب حلقه به عنوان یک مدل از نوسازی شهری مطرح است که مشابه آن در ایالات متحده وجود ندارد."
از طرف دیگر، تاریخ‌نگار ادوارد کانتوویچ جامعه اولیه را مورد انتقاد قرار داد و در سال ۱۹۹۸ نوشت که "آنها دیواری دور محله خود ساختند و تنها یک ورودی برای خودرو فراهم کردند. آنها از فرستادن فرزندانشان به مدرسه دولتی که به طور ویژه برای آنها ساخته شده بود، به دلیل حضور کودکان از پروژه‌های مسکونی عمومی نزدیک خودداری کردند... به طور خلاصه، جامعه آنها یک توسعه حومه‌ای است که به طرز ناراحتی در داخل شهر قرار گرفته است."
لینک‌های خارجی

پارک دیربورن در دایرةالمعارف شیکاگو
الگو:لوپ شیکاگو
| ن ب و مقاله‌های شیکاگو | ن ب و مقاله‌های شیکاگو |
| --- | --- |
 معماری شیکاگو  سواحل  اقلیم  کالج‌ها و دانشگاه‌ها  مناطق اجتماعی  جرم و جنایت گروه‌های تبهکاری  فرهنگ  جمعیت‌شناسی  اقتصاد شرکت‌ها  بزرگراه‌ها  پرچم  جغرافیا  دولت  بندر  تاریخ سیاست  جدول زمانی  بناهای شاخص  ادبیات  رسانه  موزه‌ها  محله‌ها  پارک‌ها فهرست  افراد موسیقی  تئاتر  مدارس دولتی فهرست  آسمان‌خراش‌ها  ورزش  گردشگری  حمل و نقل  هنرهای تجسمی :  معماری شیکاگو  سواحل  اقلیم  کالج‌ها و دانشگاه‌ها  مناطق اجتماعی  جرم و جنایت گروه‌های تبهکاری  فرهنگ  جمعیت‌شناسی  اقتصاد شرکت‌ها  بزرگراه‌ها  پرچم  جغرافیا  دولت  بندر  تاریخ سیاست  جدول زمانی  بناهای شاخص  ادبیات  رسانه  موزه‌ها  محله‌ها  پارک‌ها فهرست  افراد موسیقی  تئاتر  مدارس دولتی فهرست  آسمان‌خراش‌ها  ورزش  گردشگری  حمل و نقل  هنرهای تجسمی 
  درگاه شیکاگو   رده:شیکاگو   انبار :   درگاه شیکاگو   رده:شیکاگو   انبار 
الگو:مناطق اجتماعی شیکاگو
الگو:محله‌های شیکاگو
الگو:کنترل اقتدار
بخشی از نقشه ۱۸۷۱ که منطقه سوخته (قرمز) پس از آتش‌سوزی بزرگ شیکاگو را نشان می‌دهد، با لایه‌ای که محدوده کنونی دیر‌بورن پارک را مشخص کرده است. شمال در سمت راست قرار دارد.
عکس ۱۹۶۸ از مسیرهای راه‌آهن ایستگاه دیر‌بورن قبل از ایجاد محله دیر‌بورن پارک
شهردار ریچارد جی. دالی در ابتدا می‌خواست محوطه‌های ریلی را به پردیس دانشگاه ایلینوی در شیکاگو تبدیل کند.
ایستگاه دیربورن مرز شمالی دیربورن پارک I است و این محله را به پرینترز رو متصل می‌کند.
دیربورن پارک ۲ از جنوب جاده روزولت آغاز شده و تا خیابان ۱۵ ادامه می‌یابد.
آشاو ام این

مکان
| آشاو ام این | آشاو ام این |
| --- | --- |
Aschau in winter: Aschau in winter
  نشان:   نشان
ایالت: بایرن
منطقه اداری: بایرن علیا
ناحیه: مولدورف ام این
حکومت: حکومت
 • شهردار: آلوییس سالزدر
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۰٫۷۹ کیلومتر مربع (۸٫۰۳ مایل مربع)
ارتفاع: ۴۵۷ متر (۱۴۹۹ فوت)
جمعیت (2013-12-31): جمعیت (2013-12-31)
 • کل: ۳٬۱۳۱
 • تراکم: ۱۵۰/کیلومتر مربع (۳۹۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: 84544
کدهای شماره‌گیری: 08638
پلاک خودرو: MÜ
وبگاه: www.aschau-a-inn.de
آشاو ام این (به آلمانی: Aschau am Inn) یک شهر در آلمان است که در بایرن واقع شده‌است.
خصوصیات

آشاو ام این ۲۰٫۷۹ کیلومترمربع مساحت دارد ۴۵۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بتو (بازیکن فوتبال، زاده ۱۹۹۸)

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  نوربرتو برسیکه گومز بتونکال
زادروز:  ۳۱ ژانویهٔ ۱۹۹۸ ‏(۲۷ سال)
زادگاه:  لیسبون، پرتغال
قد:  ۱٫۹۴ متر (۶ فوت ۴ اینچ)*
پست:  مهاجم
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال اورتون
شمارهٔ پیراهن:  ۱۴
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۰۷–۲۰۱۱:  URD Tires
۲۰۱۱–۲۰۱۲:  بنفیکا
۲۰۱۲–۲۰۱۳:  URD Tires
۲۰۱۳–۲۰۱۴:  اویراس
۲۰۱۴–۲۰۱۵:  URD Tires
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۸ |  URD Tires |  ۲۵ |  (۴) |
| ۲۰۱۸–۲۰۱۹ |  المپیکو دو مونتیخو |  ۳۴ |  (۲۱) |
| ۲۰۱۹–۲۰۲۲ |  پورتیموننزه |  ۴۴ |  (۱۳) |
| ۲۰۲۱–۲۰۲۲ |  ← اودینزه |  ۲۸ |  (۱۱) |
| ۲۰۲۲–۲۰۲۳ |  اودینزه |  ۳۴ |  (۱۰) |
| ۲۰۲۳– |  اورتون |  ۴۵ |  (۶) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۲۴– |  گینه بیسائو |  ۴ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۱ فوریه ۲۰۲۵.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۱ فوریه ۲۰۲۵:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۱ فوریه ۲۰۲۵.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۱ فوریه ۲۰۲۵
نوربرتو برسیکه گومز بتونکال (زادهٔ ۳۱ ژانویهٔ ۱۹۹۸) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال اورتون بازی می‌کند.
ویلفرد سینگو

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 سینگو همراه باشگاه فوتبال تورینو در سال ۲۰۲۳:  سینگو همراه باشگاه فوتبال تورینو در سال ۲۰۲۳
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  ویلفرد استفان سینگو
زادروز:  ۲۵ دسامبر ۲۰۰۰ ‏(۲۴ سال)
زادگاه:  اوراگاهیو، ساحل عاج
قد:  ۱٫۹۰ متر (۶ فوت ۳ اینچ)*
پست:  مدافع
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال موناکو
شمارهٔ پیراهن:  ۱۷
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۱۹–۲۰۲۰:  تورینو
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۹–۲۰۲۳ |  تورینو |  ۹۸ |  (۷) |
| ۲۰۲۳– |  موناکو |  ۴۱ |  (۲) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۱۸ |  زیر ۲۰سال ساحل عاج |  ۲ |  (۱) |
| ۲۰۲۱ |  تیم المپیک ساحل عاج |  ۴ |  (۰) |
| ۲۰۲۱– |  ساحل عاج |  ۲۷ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۱ فوریه ۲۰۲۵.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۱ فوریه ۲۰۲۵:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۱ فوریه ۲۰۲۵.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۱ فوریه ۲۰۲۵
ویلفرد سینگو (زاده ۲۵ دسامبر ۲۰۰۰) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است که به عنوان مدافع برای باشگاه باشگاه فوتبال موناکو بازی می‌کند.
عدنان غزی

| عدنان غزیعدنان غزی | عدنان غزیعدنان غزی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۴۹/۵/۲ خوزستان، اهواز
تحصیلات: دکترای حقوق رشته جزا و جرم شناسی
محل تحصیل: دانشگاه امام اوزاعی بیروت لبنان
پیشه(ها): شاعر و نویسنده و روزنامه‌نگار
منصب: فرماندار شوش  ]
فرزندان: محمد رسول غزی
عدنان غزی (زاده ۱۳۴۹، اهواز) نویسنده، شاعر و روزنامه‌نگار است وی در اردیبهشت ۱۳۹۵ به عنوان شهردار کوت عبدالله منصوب گردید.
تحصیلات

او تحصیلات ابتدایی را در مدرسه نشاط روستای عباسیه به پایان برد و جهت ادامه تحصیل به شهرستان ملاثانی رفت و تحصیلات راهنمایی و دبیرستان خود را در رشته اقتصاد اجتماعی به پایان رسانید و در سال ۱۳۷۱ وارد دانشگاه آزاد اسلامی آبادان و خرمشهر شد و لیسانس خود را در رشته زبان و ادبیات عرب دریافت نمود پس از موفقیت در آزمون کارشناسی ارشد در سال ۱۳۷۵ ه‍. ش در همان رشته زبان و ادبیات عرب درس خود را ادامه داد و در همان سال (۱۳۷۵) جهت تدریس زبان عربی به دانشگاه آزاد اسلامی اهواز پیوست وی بعدها به دلیل علاقه‌ای که به رشته حقوق داشت مجدداً وارد دانشگاه شد و مدرک کارشناسی حقوق قضایی خود را از دانشگاه خرمشهر گرفت و پس از وارد دانشگاه بین‌المللی قشم شد و درس خود را در رشته حقوق جزا وجرم‌شناسی در مقطع کارشناسی ارشد ادامه داد. غزی همچنین جهت ادامه تحصیل به خارج از کشور رفت و در مقطع دکترای حقوق رشته جزا و جرم‌شناسی در دانشگاه امام اوزاعی بیروت لبنان درس خود را ادامه داد.