آزار و اذیت بزرگ ضد بودایی
دلیل

دلایل اقتصادی، اجتماعی و مذهبی امپراتور ووزونگ تانگ برای آزار و اذیت سازمان‌ها و معابد بودایی در سراسر چین به شرح زیر بود:
دلایل اقتصادی: در سال ۸۴۳، ارتش امپراتوری در نبردی سرنوشت ساز با قبایل خاقانات اویغور به قیمت تقریباً ورشکستگی ملی کشور پیروز شدند. راه حل ووزونگ برای بحران مالی این بود که به دنبال ثروتی بود که در صومعه‌های بودایی انباشته شده بود. بودیسم در دوره تانگ بسیار شکوفا شده بود و صومعه‌های آن از وضعیت معافیت مالیاتی برخوردار بودند. در سال ۸۴۵، ووزونگ بسیاری از زیارتگاه‌های بودایی را بست، اموال آنها را مصادره کرد و راهبان و راهبه‌ها را به خانه‌های عریق فرستاد.
دلایل اجتماعی: روشنفکران کنفوسیوسی مانند هان یو علیه بودیسم به دلیل تضعیف ساختار اجتماعی چین انتقاد کردند. آنها ادعا می‌کردند که با تشویق مردم به ترک خانواده و راهب شدن و راهبه شدن، وفاداری پسر به پدر و تابع حاکم را از بین می‌برد. پس از تعیین تکلیف، آنان از فعالیت اقتصادی مانند کشاورزی و بافندگی دست می‌کشیدند و با حمایت دیگران زندگی می‌کردند. این آزار و اذیت به دنبال بازگرداندن راهبان و راهبه‌ها به صفوف مردم عادی مالیات‌دهنده بود که در فعالیت‌های اقتصادی مفیدتر تلقی می‌شدند. علاوه بر این، رهبانیت وام، مغازه گروبرداری و استخدام از طریق برده‌داری را ذاتاً استثمار فقرا می‌دانستند، با فرمانی در سال ۷۱۳ می‌گویند: ا«دعا می‌شود که هدف از این سخاوت، رفع فقر و به خاطر یتیمان است. اما در واقع چیزی جز افراط و تقلب نیست. این یک تجارت قانونی نیست.»
"دلایل مذهبی": در حالی که امپراتور ووزونگ تانگ بودیسم را به عنوان یک دین بیگانه می‌دید که برای جامعه چین مضر است، او پیرو غیور تائوئیسم، یک ایمان بومی چین شد. بودیسم دستیابی به عدم تولد یا نیروانا (آیین بودا) را موعظه می‌کرد، که منتقدانش آن را برابر با مرگ می‌دانستند، در حالی که تائوئیسم نوید جاودانگی را می‌داد، تصوری که با بزرگتر شدن امپراتور به‌طور فزاینده ای توجه امپراتور را به خود جلب می‌کرد.
پس از آغاز فرمان امپراتوری سال ۸۴۵ موردی را علیه بودیسم به شرح زیر بیان کرد:
صومعه‌های بودایی هر روز بیشتر می‌شدند. نیروی مردانه در کار با گچ و چوب مصرف می‌شدند. روابط امپراتوری و خانوادگی به دلیل اطاعت از حق‌الزحمه ای که راهبان می‌دهند کنار گذاشته شده بود. رابطه زناشویی با محدودیت‌های زاهدانه مخالف بود. ویران کننده قانون، زیان بار برای بشر، هیچ چیز بدتر از این نیست. علاوه بر این، اگر یک نفر شخم نزند، دیگران احساس گرسنگی می‌کنند. اگر یک زن از کرم ابریشم مراقبت نکند، دیگران احساس سرما می‌کنند. اکنون در امپراتوری راهبان و راهبه‌های بی شماری وجود دارند. همه به دیگران وابسته اند که شخم بزنند تا آنها بخورند، به دیگران متکی هستند که ابریشم پرورش دهند تا آنها بتوانند خود را گرم کنند. صومعه‌ها و پناهگاه‌ها (خانه‌های مرتاضان) فراتر از محاسبه است.
آنها تزئینات زیبا دارند؛ برای خود کاخ‌هایی را به عنوان مسکن می‌گیرند… ما این بیماری دیرینه را تا ریشه‌هایش سرکوب خواهیم کرد… در تمام امپراتوری، بیش از چهار هزار و ششصد صومعه و معبد ویران شده‌است، دویست و شصت هزار پانصد راهب و راهبه، هر دو (زن و مرد) به دنیا بازمی‌گردند تا به عنوان خانه‌دار مالیات‌دهنده پذیرفته شوند. پناهگاه‌ها و آرامگاه‌هایی که ویران شده‌اند بیش از چهل هزار است. استفاده از زمین‌های حاصلخیز درجه یک را از سر می‌گیریم، چند ده میلیون چینگ (۱ چینگ ۱۵٫۱۳ هکتار است). ما به عنوان خانوارهای زن و مرد، صد و پنجاه هزار رعیت مالیات می‌پردازیم. بیگانگانی که بر راهبان و راهبه‌ها صلاحیت دارند به وضوح نشان می‌دهند که این یک دین بیگانه است.
داقین (سوری) و مو-هو-فو (نام دین زرتشتی در دودمان تانگ) بیش از سه هزار راهبان مجبورند به دنیا بازگردند، مبادا مردم را گمراه کنند. آداب و رسوم چین با یک حکومت ساده و منظم به یکپارچگی آداب خود دست خواهیم یافت تا در آینده همه جوانان ما با هم به فرهنگ سلطنتی بازگردند. ما اکنون این اصلاحات را آغاز می‌کنیم. ما نمی‌دانیم چقدر طول می‌کشد.