stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
گجرات
امپراتوری مراتا

هنگامی که در اواسط قرن هفدهم شکاف‌هایی در بنای امپراتوری گورکانی ایجاد شد، مراتاها قدرت خود را در غرب تثبیت می‌کردند. شیواجی، حاکم بزرگ مراتا، دو بار در سال‌های ۱۶۶۴ و ۱۶۷۲ به سورات در جنوب گجرات حمله کرد. این حملات نشان‌دهنده ورود مراتاها به گجرات بود. با این حال، قبل از اینکه مراتاها به گجرات نفوذ کنند، اروپایی‌ها به رهبری پرتغالی‌ها و به دنبال آنها هلندی‌ها و انگلیسی‌ها حضور خود را احساس کرده بودند.
پیشواها بر بخش‌هایی از گجرات حاکمیت داشتند و از طریق نمایندگان خود مالیات و خراج جمع‌آوری می‌کردند. داماجی رائو گائکوَد و کادام بنده قلمرو پیشوا را بین خود تقسیم کردند، داماجی تسلط گائکوَد را بر گجرات برقرار کرد و وادودارا (امروزه وادودارا در جنوب گجرات) را پایتخت خود قرار داد. جنگ داخلی متعاقب آن در میان مراتاها به‌طور کامل توسط انگلیسی‌ها مورد سوء استفاده قرار گرفت، که در امور گائکوادها و پیشواها دخالت کردند.
در سائوراشترا، مانند جاهای دیگر، مراتاها با مقاومت مواجه شدند. زوال امپراتوری گورکانی به شکل‌گیری دولت‌های بزرگ پیرامونی در سائوراشترا، از جمله جوناگاد، جام‌نگر، باونگر و چند منطقه دیگر کمک کرد که تا حد زیادی در برابر تهاجمات مراتا مقاومت کردند.
جغرافیا

گجرات از شمال غربی با نواحی ترپارکر، بدین و تهته در استان سند پاکستان هم‌مرز است، از جنوب غربی به دریای عرب محدود می‌شود، از شمال شرقی با ایالت راجستان، از شرق با مادیا پرادش و از جنوب با مهاراشترا، قلمرو اتحادیه دادرا و نگر حویلی و دامان و دیو همسایه است. از نظر تاریخی، شمال به آنارتا، شبه جزیره کاتیاوار، «ساوراسترا» و جنوب به «لاته» شناخته می‌شد. گجرات همچنین با نام‌های Pratichya و Varuna شناخته می‌شد. دریای عرب ساحل غربی ایالت را تشکیل می‌دهد. گاندی‌نگر، پایتخت، یک شهر برنامه‌ریزی شده است. گجرات با مساحت ۱۹۶۰۳۰ کیلومتر مربع (۷۵۶۸۶ مایل مربع) دارای طولانی‌ترین خط ساحلی (۲۴٪ از ساحل دریای هند) ۱۶۰۰ کیلومتر (۹۹۰ مایل) است که دارای ۴۱ بندر است: یک بندر بزرگ، ۱۱ بندر متوسط و ۲۹ بندر کوچک.
نرمدا بزرگ‌ترین رودخانه در گجرات است و پس از آن رود تاپتی قرار دارد. رودخانه سابارماتی طولانی‌ترین مسیر را در این ایالت دارد. پروژه سردار سراوَر روی نرمادا، یکی از رودخانه‌های اصلی جنوب هند ساخته شده است، جایی که یکی از تنها سه رودخانه اصلی است که از شرق به غرب می‌رود – دو رودخانه دیگر تپی و ماهی هستند. طول آن در حدود ۱۳۱۲ کیلومتر (۸۱۵ مایل) است. چندین خاکریز ساحلی در رودخانه سابارماتی ساخته شده است.
مرزهای شرقی حاشیه کوه‌های کم ارتفاع هند، کوهستان آراوالی، گهات غربی، کوهستان ویندیا و سپوتارا هستند. به غیر از این، تپه‌های گیر، بارد، جسور و چوتیلا با هم اقلیت بزرگی از گجرات را تشکیل می‌دهند. گیرنار بلندترین قله و سپوتارا تنها ایستگاه تپه‌ای (تفرجگاه کوهستانی) در این ایالت است.
رانِ کوچ

ران (રણ) در زبان گجراتی به معنای بیابان است. ران کوچ یک بیابان رسی شور است که به‌طور فصلی باتلاقی می‌شود و در منطقه زیست‌جغرافیایی بیابان تار بین استان سند پاکستان و بقیه ایالت گجرات قرار دارد. این بیابان از ۸ کیلومتری (۵ مایلی) روستای خره‌گودا در منطقه سورندرانگر شروع می‌شود.
گیاهان و جانوران

جانوران ماقبل تاریخ:
در اوایل دهه ۱۹۸۰، دیرینه‌شناسان، محل جوجه‌آوری دایناسور و سنگواره دست‌کم ۱۳ گونه را در بالاسینور پیدا کردند. مهم‌ترین یافته، یک دایناسور گوشتخوار از تیره آبل‌خزندگان به نام Rajasaurus narmadensis بود که در دوره کرتاسه پسین زندگی می‌کرد. یک کشف قابل توجه در روستای Dholi Dungri، کشف Sanajeh indicus، یک مار ابتدایی madtsoiid بود که احتمالاً از تخم‌ها و جنین‌های دایناسور خزنده‌پایان تغذیه می‌کرد.
گیاهان و جانوران > گونه‌های موجود

بر اساس گزارش وضعیت جنگل‌های هند در سال ۲۰۱۱، ۹٫۷ درصد از کل مساحت جغرافیایی گجرات را پوشش جنگلی تشکیل می‌دهد. در میان مناطق، بخش دنگ بیشترین مساحت را تحت پوشش جنگلی دارد. گجرات دارای چهار پارک ملی و ۲۱ پناهگاه حیات وحش است. این ایالت تنها خانه شیرهای آسیایی است و در خارج از آفریقا، تنها زیستگاه طبیعی شیرها در حال حاضر است. پارک ملی جنگل گیر در قسمت جنوب غربی این ایالت، بخشی از زیستگاه شیرها را پوشش می‌دهد. به غیر از شیرها، پلنگ هندی نیز در این ایالت یافت می‌شود. آنها در دشت‌های وسیع سائوراشترا و کوه‌های جنوب گجرات پراکنده‌اند. سایر پارک‌های ملی عبارتند از پارک ملی Vansda، پارک ملی Blackbuck, Velavadar و پارک ملی دریایی Narara، خلیج Kutchh, Jamnagar. پناهگاه‌های حیات وحش عبارتند از پناهگاه حیات وحش الاغ وحشی، پناهگاه پرندگان Nal Sarovar، پناهگاه پرندگان Porbandar، پناهگاه حیات وحش بیابان کوتچ، پناهگاه کوچ Bustard، پناهگاه Narayan Sarovar، پناهگاه خرس تنبل جِسور، آنجل، بالارام-امباجی، باردا، جامبوگودا، خاودا، پانیا، پورنا، رامپورا، راتان محا و سورپانشوَر.
در فوریه ۲۰۱۹، یک ببر بنگال که ادعا می‌شد اهل Ratapani در مادیا پرادش است، در منطقه لوناوادا در منطقه Mahisagar، در قسمت شرقی ایالت مشاهده شد، قبل از اینکه در اواخر همان ماه پیدا شود. ماه، احتمالاً از گرسنگی مرده است.
پارک دایناسورها و فسیل‌های ایندرودا، گاندی‌نگر
جمعیت‌شناسی

جمعیت گجرات بر اساس داده‌های سرشماری سال ۲۰۱۱، ۶۰٬۴۳۹٬۶۹۲ نفر (۳۱٬۴۹۱٬۲۶۰ مرد و ۲۸٬۹۴۸٬۴۳۲ زن) بوده است.[۱۲۳] تراکم جمعیت ۳۰۸ نفر در هر کیلومتر مربع (۸۰۰ نفر در هر مایل مربع) است که کمتر از سایر ایالت‌های هند است. بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۱، این ایالت به ازای هر ۱۰۰۰ مرد، ۹۱۸ زن دارد که یکی از پایین‌ترین (رتبه ۲۴) در بین ۲۹ ایالت هند است.
در حالی که گجراتی زبان‌ها اکثریت جمعیت گجرات را تشکیل می‌دهند، مناطق شهری احمدآباد، وادودارا و سورت جهان وطنی هستند و گروه‌های قومی و زبانی متعدد دیگری نیز در آن حضور دارند. مرواری‌ها اقلیت‌های بزرگی از مهاجران اقتصادی را تشکیل می‌دهند. جوامع کوچکتری از مردم سایر ایالت‌های هند نیز برای اشتغال به گجرات مهاجرت کرده‌اند. هندی‌های پرتغالی‌تبار، آنگلو-هندی، یهودیان و پارسیان هند نیز در این مناطق زندگی می‌کنند. حضور سندی‌ها به‌طور سنتی پس از تقسیم هند در سال ۱۹۴۷ در اینجا مهم است. کولی بزرگ‌ترین گروه کاست را تشکیل می‌دهد که شامل ۲۴٪ از کل جمعیت ایالت است.
دین

بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۱، ترکیب مذهبی در گجرات ۸۸٫۵۷٪ هندو، ۹٫۶۷٪ مسلمان، ۰٫۹۶٪ جین، ۰٫۵۲٪ مسیحی، ۰٫۱٪ سیک، ۰٫۰۵٪ بودایی و ۰٫۰۳٪ سایر ادیان بوده است. حدود ۰٫۱٪ هیچ دینی را ذکر نکردند. هندوئیسم دین اکثریت است و بیش از ۹۳٪ در مناطق روستایی پیرو دارد. مسلمانان بزرگ‌ترین اقلیت این ایالت هستند که ۹٫۷ درصد از جمعیت را تشکیل می‌دهند. گجرات پس از مهاراشترا و راجستان سومین جمعیت بزرگ جین‌ها را در هند دارد که تقریباً همه آنها در مناطق شهری مانند وادودارا، احمدآباد و سورت زندگی می‌کنند.
زبان

زبان گجراتی زبان رسمی ایالت است. ۸۶٪ از جمعیت ایالت یا ۵۲ میلیون نفر (از سال ۲۰۱۱) به‌طور بومی به آن صحبت می‌کنند. هندی دومین زبان بزرگ است که بیش از ۶٪ از جمعیت به آن صحبت می‌کنند. زبان مراتی نیز در مناطق شهری صحبت می‌شود.
مردم منطقه کوچ گجرات نیز به زبان مادری خود کوچی صحبت می‌کنند و تا حد زیادی سندی را نیز می‌فهمند. ممونی زبان مادری کاتیاوار و سندی ممون‌ها است که اکثر آنها مسلمان هستند.
تقریباً ۸۸ درصد از مسلمانان گجراتی به زبان گجراتی به عنوان زبان مادری خود صحبت می‌کنند، در حالی که ۱۲ درصد دیگر به زبان اردو صحبت می‌کنند. بخش قابل توجهی از مسلمانان گجراتی به این دو زبان دو زبانه هستند. مؤسسات دانشگاهی اسلامی (دارالعلوم) بر یادگیری زبان اردو و زبان عربی ارزش بالایی قائل هستند، به طوری که دانش‌آموزان قرآن و احادیث را حفظ می‌کنند و بر اهمیت شفاهی و ادبی تسلط بر این زبان‌ها به عنوان یک آیین واجب دین تأکید می‌کنند.
در مناطق روستایی در میان قبایل، گویش‌های مختلف بهیلی توسط حدود ۱٫۳۷ درصد از جمعیت صحبت می‌شود. در شمال شرقی، بهیلی صحبت می‌شود، در بخش مرکزی بهیلی، بهیلالی و واساوا صحبت می‌شود، در حالی که در جنوب شرقی، دانگی، وارلی چودری و دهودیا صحبت می‌شود که به زبان مراتی مربوط می‌شوند.
گذشته از این، انگلیسی، بنگالی، زبان کنادا، زبان مالایالم، زبان مارواری، زبان اوریه، زبان پنجابی، زبان تامیلی، زبان تلوگو و سایر زبان‌ها توسط تعداد قابل توجهی از مهاجران اقتصادی از سایر ایالت‌های هند که به دنبال شغل هستند صحبت می‌شود.
زبان‌هایی که در مدارس تحت فرمول سه زبانه تدریس می‌شوند عبارتند از:
زبان اول: گجراتی/هندی/انگلیسی
زبان دوم: گجراتی/انگلیسی
زبان سوم: هندی
اقتصاد

در دوران راج بریتانیا، کسب و کارهای گجراتی نقش مهمی در غنی‌سازی اقتصاد کراچی و بمبئی داشتند. تولیدات کشاورزی عمده این ایالت شامل پنبه، بادام زمینی، خرما، نیشکرها، شیر و فرآورده‌های لبنی است. فرآورده‌های صنعتی شامل سیمان و بنزین است. گجرات با ۳۳ درصد سهم در تولید دارو و ۲۸ درصد سهم در صادرات دارو، در رتبه اول صنعت داروسازی در هند قرار دارد. این ایالت ۱۳۰ مرکز تولید دارو با گواهی USFDA دارد. احمدآباد و وادودارا به عنوان قطب‌های دارویی در نظر گرفته می‌شوند، زیرا شرکت‌های داروسازی بزرگ و کوچک زیادی در این شهرها تأسیس شده‌اند.
گجرات طولانی‌ترین خط ساحلی را در هند دارد (۱۶۰۰ کیلومتر) و بندرها آن (هم بخش خصوصی و هم دولتی) حدود ۴۰ درصد از محموله‌های اقیانوسی هند را مدیریت می‌کنند. بندر موندرا که در خلیج کوچ واقع شده است، به دلیل موقعیت مطلوب آن در غربی‌ترین قسمت هند و نزدیکی به خطوط کشتیرانی جهانی، بزرگ‌ترین بندر هند از نظر جابجایی بار (۱۴۴ میلیون تن) است. گجرات همچنین حدود ۲۰ درصد سهم در تولید صنعتی و صادرات کالاهای هند دارد. بر اساس گزارش سال ۲۰۰۹ در مورد آزادی اقتصادی توسط مؤسسه کیتو، گجرات آزادترین ایالت هند است (دومی تامیل نادو است).[۱۴۴] ریلاینس اینداستریز پالایشگاه نفت را در جام‌نگر اداره می‌کند که بزرگ‌ترین پالایشگاه در جهان است. بزرگ‌ترین کشتی‌سازی جهان در گجرات، نزدیک باونگر در الانگ است. تنها پایانه بندر مایع شیمیایی هند در داهِج، توسط «شرکت پایانه بندر شیمی گجرات با مسئولیت محدود» توسعه یافته است. گجرات دارای دو تا از سه پایانه گاز طبیعی مایع در این کشور است (Dahej و Hazira). دو پایانه گاز طبیعی مایع دیگر در پیپاواو و موندرا پیشنهاد شده است.
۸۵ درصد از روستاهای گجرات از طریق جاده‌ها در همه فصول به هم متصل هستند. نزدیک به صد درصد از ۱۸ هزار روستای گجرات از طریق جیوتیگرام یوجانا به شبکه برق برای تأمین برق ۲۴ ساعته برای خانوارها و هشت ساعت برق برای مزارع متصل شده‌اند. از سال ۲۰۱۵، گجرات با سهم بیش از ۸ درصدی بازار ملی در تولید برق حرارتی مبتنی بر گاز، رتبه اول را در کشور دارد و در تولید برق هسته‌ای با سهم بیش از ۱ درصد از بازار ملی، رتبه دوم را در کشور دارد.
این ایالت در پنج سال گذشته ۱۲٫۸ درصد رشد کشاورزی را در مقایسه با میانگین ۲ درصدی کشور ثبت کرده است.
بر اساس گزارش بررسی دفتر کار Chandigarh در سال ۲۰۱۲، گجرات با ۱٪ کمترین نرخ بیکاری را در مقایسه با میانگین ۳٫۸٪ در سطح ملی داشت.
شاخص رفاه جهانی 2012 Legatum Institute گجرات را به عنوان یکی از دو ایالت با بالاترین امتیاز در بین تمام ایالت‌های هند در مورد سرمایه اجتماعی معرفی کرد. این ایالت در کنار آلمان در فهرست ۱۴۲ کشور جهان در رتبه پانزدهم قرار دارد: بالاتر از چندین کشور توسعه یافته.
بلندترین برج در گجرات، GIFT One در ۱۰ ژانویه ۲۰۱۳ افتتاح شد. یک برج دیگر به نام GIFT Two به پایان رسیده است و برج‌های بیشتری در دست ساخت است.
اقتصاد > رشد صنعتی

از شهرهای مهم گجرات می‌توان به احمدآباد، سورت، وادودارا، راجکوت، جام‌نگر و باونگر اشاره کرد. در سال ۲۰۱۰، فهرست فوربس از سریع‌ترین شهرهای در حال رشد جهان، احمدآباد را در رتبه سوم پس از چنگدو و چونگ‌چینگ از چین قرار داد. این ایالت سرشار از کلسیت، سنگ گچ، منگنز، زغال قهوه‌ای، بوکسیت، سنگ آهک، عقیق، فلدسپات و ماسه کوارتز است و استخراج موفقیت‌آمیز این مواد معدنی در مناطق مشخص شده آنها انجام می‌شود. جام‌نگر قطب تولید قطعات برنجی است. گجرات حدود ۹۸ درصد از خاکستر سودای مورد نیاز هند را تولید می‌کند و حدود ۷۸ درصد از نیاز ملی نمک را به کشور می‌دهد. این ایالت یکی از مرفه‌ترین ایالت‌های هند است که تولید ناخالص داخلی سرانه آن به‌طور قابل توجهی بالاتر از میانگین هند است. کالول، خامبات و Ankleshwar امروزه به خاطر تولید نفت و گاز طبیعی خود شناخته می‌شوند. Dhuvaran دارای یک نیروگاه حرارتی است که از زغال سنگ، نفت و گاز استفاده می‌کند. همچنین، در خلیج خامبات، ۵۰ کیلومتری (۳۱ مایلی) جنوب شرقی باونگر، Alang Ship Recycling Yard (بزرگ‌ترین در جهان) قرار دارد. MG Motor India خودروهای خود را در Halol نزدیک وادودارا تولید می‌کند، تاتا موتورز تاتا نانو را از Sanand در نزدیکی احمدآباد تولید می‌کند و کامیون‌های AMW در نزدیکی بوج ساخته می‌شوند. سورت، شهری در کنار خلیج خامبات، قطب تجارت جهانی الماس است. در سال ۲۰۰۳ میلادی، ۹۲ درصد از الماس‌های جهان در سورت تراش و صیقل داده شد. صنعت الماس ۵۰۰ هزار نفر را در گجرات استخدام می‌کند.
در اجلاس سرمایه‌گذاران با عنوان «اجلاس جهانی سرمایه‌گذاران پر جنب و جوش گجرات» که بین ۱۱ تا ۱۳ ژانویه ۲۰۱۵ در ماهاتما ماندیر، گاندی‌نگر برگزار شد، دولت ایالتی ۲۱۰۰۰ تفاهم‌نامه برای مناطق ویژه اقتصادی به ارزش ۲٫۵ میلیون کرور روپیه (مقیاس کوتاه) امضا کرد. [۱۵۸] با این حال، بیشتر سرمایه‌گذاری از سوی صنایع داخلی بود. در چهارمین اجلاس جهانی سرمایه‌گذاران پر جنب و جوش گجرات که در ژانویه ۲۰۰۹ در شهر علم، احمدآباد برگزار شد، ۶۰۰ نماینده خارجی حضور داشتند. در مجموع ۸۶۶۸ تفاهم‌نامه به ارزش ۱۲۵۰۰ میلیارد روپیه امضا شد که تخمین زده می‌شود ۲٫۵ میلیون فرصت شغلی جدید در این ایالت ایجاد کند. [۱۶۰] در سال ۲۰۱۱، تفاهم‌نامه‌های اجلاس جهانی سرمایه‌گذاران پر جنب و جوش گجرات به ارزش ۲۱ تریلیون روپیه (۴۶۳ میلیارد دلار آمریکا) امضا شد.
گجرات ایالتی با مازاد برق است. نیروگاه اتمی کاکراپار یک نیروگاه هسته‌ای است که توسط NPCIL اداره می‌شود و در نزدیکی شهر سورات قرار دارد. طبق منابع رسمی، در برابر تقاضای ۴۰۷۹۳ میلیون واحد در طول ۹ ماه از آوریل ۲۰۱۰، گجرات ۴۳۸۴۸ میلیون واحد تولید کرد. گجرات برق مازاد را به ۱۲ ایالت فروخت: راجستان، تامیل نادو، اوتار پرادش، مهاراشترا، آندرا پرادش، دهلی، هاریانا، کارناتاکا، چتیسگر، اوتاراکند، مادیا پرادش و بنگال غربی. تا آوریل ۲۰۲۲، حداکثر نیاز برق ایالت ۲۰۲۷۷ مگاوات است. کل ظرفیت تولید برق نصب شده ۴۴۱۲۷٫۴۳ مگاوات است. از این مقدار ۲۵۶۸۸٫۶۶ مگاوات به ظرفیت تولید برق حرارتی و ۱۷۸۷۹٫۷۷ مگاوات به ظرفیت تولید انرژی تجدیدپذیر تعلق دارد. مابقی ۵۵۹ مگاوات ظرفیت تولید برق هسته‌ای است. ظرفیت نصب شده انرژی‌های تجدیدپذیر شامل ۹۲۰۹ مگاوات انرژی بادی و ۷۱۸۰ مگاوات انرژی خورشیدی، تا مارس ۲۰۲۲ است.
فرهنگ

گجرات خانه مردم گجراتی است. گجرات همچنین زادگاه مهاتما گاندی، شخصیت جهانی شناخته شده برای مبارزه بدون خشونت علیه حکومت بریتانیا، و والابای پاتل، یکی از بنیانگذاران جمهوری هند، بود.
ادبیات: تاریخ ادبیات گجراتی را می‌توان به ۱۰۰۰ سال پس از میلاد ردیابی کرد. از برندگان مشهور ادبیات گجراتی می‌توان به هم‌چاندراچاریا، نارسیمگ مهتا، میرا بای، آخو، پراماناند بات، شامال بات، دایارام، دالپاترام، نارماد، گوواردهانرام تریپاتی، مهاتما گاندی، کی.اک. مُنشی، اومشانکار جوشی، سورش جوشی، سوامینارایان، پانالال پاتل و راجندرا شاه اشاره کرد.
کاوی کانت، زاوارچند مگانی و کالپی شاعران مشهور گجراتی هستند.
گجرات ویدیا سبها، گجرات ساهیتا سبها، و گجرات ساهیتا پاریشاد مؤسسات ادبی مستقر در احمدآباد هستند که گسترش ادبیات گجراتی را ترویج می‌کنند. ساراسواتی چاندرایک رمان برجسته از گوواردانرام تریپاتی است. نویسندگانی مانند آناند شانکار دروو، اشوینی بات، بالوانترای تاکور، باون کاچی، باگواتیکومار شارما، چاندراکانت باکشی، گونوانت شاه، هاریندرا دیو، هارکیسان مهتا، جی واساوادا، جیوتندرا دیو، کانتی بات، کاوی سوندار پاراش، سور، کاوی نالالد، سور، خابار دالال، تارک مهتا، وینود بات، دهرو بهات و وارشا آدالجا بر متفکران گجراتی تأثیر گذاشته‌اند.
سهم قابل توجهی در ادبیات گجراتی از سوامینارایان پارامانسو، مانند برهماناند سوامی، پرماناند، با نثری مانند واچانامروت و شعر در قالب بهاجان حاصل شد. شریمد راجچاندرا واخنامروت و شری آتما سیدی شاسترا، نوشته شده در قرن نوزدهم توسط فیلسوف و شاعر جین، شریماد راجچاندرا (گورو مهاتما گاندی) بسیار شناخته شده هستند.
تئاتر گجراتی مدیون Bhavai است. بهاوای یک اجرای موزیکال فولک از نمایش‌های صحنه‌ای است. کتان مهتا و سانجای لیلا بانسالی از بهاوای در فیلم‌هایی مانند Bhavni Bhavai، اوه عزیزم! اینجا هند است و من قلبم را برای محبوبم می‌فرستم استفاده هنری کردند. Dayro (گردهمایی) شامل آواز و گفتگو است که منعکس کننده طبیعت انسان است.
آلیک پادامسی، پیشکسوت تئاتر بمبئی، که در دنیای انگلیسی زبان به خاطر بازی در نقش محمد علی جناح در فیلم گاندی سِر ریچارد اتنبرا شناخته می‌شود، از یک خانواده سنتی گجراتی-کوچی از کاتیاوار بود.
آشپزی

غذای گجراتی عمدتاً گیاهی است. یک تالی (غذای کامل) گجراتی معمولاً شامل نان روتی یا باکاری یا thepala یا rotlo، دال یا کادی، خچدی، بهات و شک است. آتانو (ترشی هندی) و چاندو به عنوان چاشنی استفاده می‌شوند. چهار منطقه اصلی گجرات، هر کدام سبک‌های خاص خود را به غذای گجراتی می‌آورند. بسیاری از غذاهای گجراتی به‌طور مشخص شیرین، شور و تند هستند. در منطقه سائوراشترا، چهاش (دوغ) به عنوان یک ماده ضروری در غذای روزانه آنها تلقی می‌شود.
سینما

صنعت فیلم گجراتی به سال ۱۹۳۲ برمی‌گردد، زمانی که اولین فیلم گجراتی، نارسینه مهتا، اکران شد. این صنعت پس از شکوفایی در دهه‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۰، شاهد افول بود. این صنعت در دوران اخیر احیا شده است. این صنعت از زمان تأسیس خود بیش از هزار فیلم تولید کرده است. دولت گجرات در سال ۲۰۰۵ معافیت ۱۰۰ درصدی مالیات بر سرگرمی را برای فیلم‌های گجراتی اعلام کرد و سیاست مشوق‌ها را در سال ۲۰۱۶ اعلام کرد.
سینما > موسیقی

موسیقی محلی گجراتی، که به نام سوگام سانگیت شناخته می‌شود، یک حرفه موروثی در جامعه باروت است. جوامع گادهوی و چاران در دوران معاصر سهم زیادی داشته‌اند. سازهای همه‌جا حاضر در موسیقی محلی گجراتی شامل سازهای بادی مانند توری، بونگال و پاوا، سازهای زهی مانند راوان هاتو، اکتارو و جانتار و سازهای کوبه‌ای مانند منجیرا و طبل گلدانی زانز است.
سنت‌های محلی گجرات شامل بهاوای و راس-گربا است. بهاوای یک تئاتر محلی است. این تا حدی سرگرمی و تا حدی آیینی است و به آمبا تقدیم شده است. راس-گربا یک رقص محلی است که به عنوان جشن نوراتری توسط مردم گجراتی انجام می‌شود. لباس محلی این رقص برای زنان چانیا چولی و برای مردان کدیا است. سبک‌ها و مراحل مختلف گربا عبارتند از دودیو، پنج ساده، هفت ساده، پاپاتییو، تریکنیا (حرکت دست که یک مثلث تصویرسازی را تشکیل می‌دهد)، لهری، تران تالی، پروانه، هودو، دو کف زدن و بسیاری موارد دیگر. Sheri garba یکی از قدیمی‌ترین اشکال گربا است که در آن همه زنان ساری پاتولا قرمز می‌پوشند و در حین رقص می‌خوانند. این یک شکل بسیار برازنده از گربا است. ماکار سانکرانتی جشنی است که مردم گجرات در آن بادبادک‌ها را به پرواز درمی‌آورند. در گجرات، از دسامبر تا ماکار سانکرانتی، مردم از بادبادک بازی لذت می‌برند. Undhiyu، یک غذای خاص که از سبزیجات مختلف تهیه می‌شود، برای مردم گجرات در ماکار سانکرانتی ضروری است. سورت به ویژه به خاطر رشته‌های محکم که با استفاده از پودر شیشه بر روی نخ ردیف برای ایجاد لبه برش برای آن ساخته می‌شود، مشهور است. [۱۹۶]
گذشته از Navratri و Uttarayana، دیوالی، هولی، Janmashtami، ماهاویر جانما کالیاناک، اعیاد اسلامی، چپ تعزیه،  Paryushan و دیگران نیز جشن گرفته می‌شوند.
سینما > انتشار فرهنگ

به دلیل نزدیکی به دریای عرب، گجرات یک روحیه تجاری ایجاد کرده است که از زمان‌های قدیم سنت فرهنگی دریانوردی، تجارت از راه دور و ارتباطات خارج از کشور با دنیای خارج را حفظ کرده است و انتشار فرهنگ از طریق دیاسپورای گجراتی یک نتیجه منطقی چنین سنتی بود. در طول دوره پیشامدرن، منابع مختلف اروپایی مشاهده کرده‌اند که این بازرگانان جوامع مقیم خارج را در خارج از گجرات و در بسیاری از نقاط جهان، مانند خلیج فارس، خاورمیانه، شاخ آفریقا، هنگ کنگ، اندونزی و فیلیپین تشکیل داده‌اند. مدت‌ها قبل از ظهور داخلی سلسله مراتا و اشغال استعماری راج بریتانیا.
مورخان غربی اوایل قرن اول مانند استرابون و دیوکاسیوس گواهی بر نقش مردم گجرات در گسترش آیین بودا در مدیترانه هستند، زمانی که ثبت شد که راهب سرامانا، زارمانوچگاس از بهاروچ، در زمان حکومت آگوستوس بر امپراتوری روم با نیکولاس دمشقی در انطاکیه ملاقات کرد و اندکی بعد به آتن رفت و در آنجا با خودسوزی برای نشان دادن ایمان خود درگذشت. مقبره‌ای برای سرامانا، در زمان پلوتارک هنوز قابل مشاهده بود، که بر آن ذکر شده بود "ΖΑΡΜΑΝΟΧΗΓΑΣ ΙΝΔΟΣ ΑΠΟ ΒΑΡΓΟΣΗΣ" ("استاد سرامانا از باریگازا در هند").
اعتقاد بر این است که جد زبان سینهالی، شاهزاده ویجایا، پسر پادشاه Simhabahu بوده است که بر Simhapura (سیهور امروزی در نزدیکی باونگر) حکومت می‌کرد. [۲۰۳] شاهزاده ویجایا به دلیل بی‌قانونی توسط پدرش تبعید شد و با گروهی از ماجراجویان به راه افتاد. این سنت توسط دیگر گجراتی‌ها دنبال شد. به عنوان مثال، در نقاشی‌های دیواری آجانتا، یک شاهزاده گجراتی در حال ورود به سری‌لانکا نشان داده شده است.
بسیاری از هندی‌ها به اندونزی و فیلیپین مهاجرت کردند که بیشتر آنها گجراتی بودند. برخی معتقدند که پادشاه آجی ساکا که گفته می‌شود در سال ۱ تقویم ساکا به جاوه در اندونزی آمده است، پادشاه گجرات بوده است. اعتقاد بر این است که اولین سکونتگاه‌های هند در فیلیپین و جزیره جاوه اندونزی با آمدن شاهزاده دروواویجایا از گجرات به همراه ۵۰۰۰ تاجر تأسیس شد. برخی داستان‌ها حاکی از آن است که یک برهمن به نام تریترستا اولین کسی بود که مهاجران گجراتی را با خود به جاوه آورد، بنابراین برخی از محققان او را با آجی ساکا یکی می‌دانند. یک کشتی گجراتی در مجسمه‌ای در بورابودور، جاوه به تصویر کشیده شده است.
سینما > گردشگری

محیط طبیعی گجرات شامل ران بزرگ کوچ و تپه‌های Saputara است و تنها خانه شیرهای آسیایی خالص در جهان است. در طول دوران تاریخی سلطنت سلاطین، صنعتگران هندو با معماری اسلامی ترکیب شدند و سبک هندو-ساراکنیک را به وجود آوردند. بسیاری از سازه‌های این ایالت به این سبک ساخته شده‌اند. همچنین زادگاه مهاتما گاندی و والابای پاتل، شخصیت‌های بزرگ نمادین جنبش استقلال هند است. آمیتاب باچان در حال حاضر سفیر برند گردشگری گجرات است.
سینما > موزه‌ها و یادبودها

گجرات دارای موزه‌های متنوعی در سبک‌های مختلف است که توسط اداره موزه‌های ایالت در موزه اصلی ایالتی، موزه و نگارخانه بارودا در وادودارا اداره می‌شود، که محل موزه مهاراجه فاتح سینگ نیز می‌باشد. Kirti Mandir, Porbandar, Sabarmati Ashram و Kaba Gandhi No Delo موزه‌هایی هستند که مربوط به مهاتما گاندی هستند که اولی محل تولد او و دو تای آخری محل زندگی او در طول زندگی‌اش بوده است. کاخ گاندی شماره دلو در راجکوت بخشی از مجموعه نادری از عکس‌های مربوط به زندگی مهاتما گاندی را به نمایش می‌گذارد. Sabarmati Ashram جایی است که گاندی رژه نمک را آغاز کرد. در ۱۲ مارس ۱۹۳۰، او قسم خورد که تا زمانی که هند به استقلال نرسد، به آشرام باز نخواهد گشت.
موزه مهاراجه فاتح سینگ در داخل کاخ لاکشمی ویلاس، اقامتگاه مهاراجه‌های سابق، واقع در وادودارا قرار دارد.
موزه پارچه Calico توسط بنیاد Sarabhai اداره می‌شود و یکی از محبوب‌ترین نقاط توریستی احمدآباد است.
موزه لاخوتا در جام‌نگر قصری است که به موزه تبدیل شده است که محل اقامت راجپوت‌های جادجا بوده است. مجموعه این موزه شامل مصنوعاتی است که از قرن نهم تا هجدهم، سفال‌های روستاهای قرون وسطایی مجاور و اسکلت یک نهنگ را در بر می‌گیرد.
از دیگر موزه‌های معروف این ایالت می‌توان به موزه کوچ در بوج که قدیمی‌ترین موزه گجرات است که در سال ۱۸۷۷ تأسیس شد، موزه واتسون تاریخ و فرهنگ بشر در راجکوت، شهر علوم گجرات و یادبود ملی سردار والابای پاتل در احمدآباد اشاره کرد. در اکتبر ۲۰۱۸ از بلندترین مجسمه جهان که یادبود رهبر استقلال سردار پاتل است رونمایی شد. تندیس اتحاد با ۱۸۲ متر ارتفاع، جدیدترین جاذبه گردشگری با بیش از ۳۰۰۰۰ بازدیدکننده در روز است.
سینما > افراد سرشناس

مهاتما گاندی
جمشیدجی تاتا
والابای پاتل
مورارجی دسای
نارندرا مودی
حسین گداری
امبینانیندرانو، امباسیترا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ماداگاسکار
| Ambinanindrano | Ambinanindrano |
| --- | --- |
فهرست منطقه‌های ماداگاسکار: آمورونئی مانیا
District: Ambositra
ارتفاع: ۶۷۸ متر (۲۲۲۴ فوت)
جمعیت (2001): جمعیت (2001)
 • کل: ۲۱٬۰۰۰
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۳ (EAT)
امبینانیندرانو، امباسیترا (به لاتین: Ambinanindrano, Ambositra) یک سکونتگاه مسکونی در ماداگاسکار است که در آمورونئی مانیا واقع شده‌است.
خصوصیات

امبینانیندرانو ۲۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۶۷۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بوخدورف

مکان
| بوخدورف   | بوخدورف   |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
ایالت: بایرن
منطقه اداری: Schwaben
ناحیه: Donau-Ries
حکومت: حکومت
 • شهردار: Georg Vellinger (CSU)
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۶٫۸۰ کیلومتر مربع (۶٫۴۹ مایل مربع)
ارتفاع: ۵۵۲ متر (۱۸۱۱ فوت)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: ۸۶۶۷۵
کدهای شماره‌گیری: ۰۹۰۹۹
پلاک خودرو: DON
وبگاه: www.gemeinde-buchdorf.de
بوخدورف (به آلمانی: Buchdorf) یک شهر در آلمان است که در دناو-ریس واقع شده‌است.
دره یارلونگ

کاخ بازسازی شده Yungbu Lakang
دره یارلونگ (انگلیسی: Yarlung Valley) توسط یارلونگ چو، یکی از شاخه‌های رود تسانگپو در لهوکا در منطقه خودمختار تبت، چین شکل گرفته است. این نام به‌ویژه به ناحیه‌ای اطلاق می‌شود که در آن یارلونگ چو به رود چونگیه می‌پیوندد و به دشتی بزرگ به عرض حدود ۲ کیلومتر گسترش می‌یابد، پیش از آنکه به رود تسانگپو بپیوندد. این در منطقه ندونگ از استان شنان قرار دارد و شامل پایتخت این استان، تسیتانگ، یکی از بزرگ‌ترین شهرهای تبت، در ۱۸۳ کیلومتری جنوب‌شرقی لاسا است.
در گذشته، این منطقه پوشیده از جنگل بوده و برای کشاورزی مناسب بوده است. منطقه تسیتانگ به دلیل تولید سیب و گلابی شهرت دارد.
یارلونگ و دره مجاور دره چونگیه، محل اصلی سلسله یارلونگ پادشاهان تبت بودند و مسیرهای تجاری مهمی به هند و بوتان (کشور) را تحت کنترل داشتند. نخستین امپراتور تبت، سونگتسن گامپو (۶۰۵ یا ۶۱۷؟ - ۶۴۹)، پس از گسترش گسترده قلمرو و قدرت خود، پایتخت را به لهاسا منتقل کرد.
توصیف

این دره، که اغلب به عنوان «گهواره تمدن تبتی» شناخته می‌شود، تنها ۷۲ کیلومتر (۴۵ مایل) طول دارد اما شامل قلعه‌ها، صومعه‌ها، معابد، غارهای مراقبه، قله‌ها و استوپاهای مهمی است. سه مکان مشهور قدرت (ne-sum) در این منطقه وجود دارند: شلدراک، ترادروک و یومبو لاگانگ یا (کاخ یونگبولاکانگ). همچنین، سه استوپای اصلی که به عنوان مخازن آثار مقدس (ten-sum) عمل می‌کنند، عبارتند از: تاکچن بومپا، گونتانگ بومپا و تسه‌چو بومپا.
در پایین شهر تسیتانگ، زمانی یک پل معلق آهنی متعلق به قرن چهاردهم روی رود یارلونگ تسانگپو یا رود براهماپوترا وجود داشت که توسط مهندس معروف تانگتونگ گیالپو ساخته شده بود و طول آن بین ۱۵۰ تا ۲۵۰ متر بود، اما امروزه تنها پنج پایه سنگی بزرگ از آن باقی مانده است. یک پل مدرن چند کیلومتر پایین‌تر در نیائو ساخته شده است. حتی زمانی که سارات چاندرا داس در سال ۱۸۷۹ از آنجا بازدید کرد، این پل در وضعیتی نامناسب بود و او مجبور شد با یک قایق بزرگ، همراه با تاجران و الاغ‌هایشان، از رود عبور کند.