stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سوادآموزی در ایران
پیشینه برنامه‌های سوادآموزی در ایران > ارزیابی برنامه‌های سوادآموزی پس از پیروزی انقلاب اسلامی

هنگامی که در ۷ دی ۱۳۵۸ به دستور آیت الله خمینی، نهضت سوادآموزی تشکیل شد، جمعیتی بالغ بر ۱۴ میلیون نفر بی‌سواد در کشور وجود داشت. در آن زمان شور و شوق مردم برای مشارکت در فعالیت‌های اجتماعی در بالاترین حد خود بود. بی شک این اشتیاق‌ها بهترین فرصت و زمینه برای حرکتی بنیادی برای ریشه‌کنی بی‌سوادی بود. اما متأسفانه به دلیل جنگ سنگین تحمیلی و درگیری‌های داخلی و در نتیجه عدم ثبات کشور امکان بهره‌گیری از توان مردم و دولت میسر نبود چرا که توان مردم و دولت مصروف دفاع از کشور بود.
در طول جنگ بیشتر بودجه کشور صرف هزینه‌های دفاعی می‌شد و جنگ مهم‌ترین مسئلهٔ کشور بود که باعث می‌شد سایر امور کشور از جمله سوادآموزی مورد کم توجهی قرار گیرد. پس از پایان جنگ نیز به دلیل خرابی کشور بیشتر امکانات کشور در جهت سازندگی قرار گرفت. همچنین گذشت زمان بر انگیزه‌ها و علاقه‌ها تأثیر منفی گذاشت؛ و پس از آن هم نهضت سوادآموزی به خوبی عمل نکرد.
از آمار فعالیت‌های نهضت در سال‌های ۱۳۵۹ و ۱۳۶۰ اطلاع دقیقی در دست نیست. تنها اعلام شده طی این سال‌ها ۷۴۱ هزار نفر زیر پوشش برنامه‌های سوادآموزی قرار گرفته‌اند. در سال ۱۳۶۱ نهضت سوادآموزی طرح ضربتی سوادآموزی را مطرح کرد، لکن طرح یادشده شکست خورد. طرح آموزش فردبه‌فرد در سال ۱۳۶۲ مطرح شد که براساس آن افراد باسواد خانوادهٔ بی‌سوادان را یاری می‌کردند تا به مهارت‌های سوادآموزی دست یابند. از آن زمان به بعد طرح‌های گوناگون دیگری به اجرا درآمده‌است که شامل طرح‌های «گامی به سوی نور»، «سرباز معلم»، «لازم التعلیم» و «مساجد» می‌شود. علاوه بر آن نهضت سعی کرده‌است که مهاجران جنگ تحمیلی، مهاجران افغانی و عراقی، اسیران جنگی، سربازان و کارکنان دولت را زیر پوشش برنامه‌های خود قرار دهد.
به استثنای سه سال اول فعالیت نهضت، به‌طور متوسط سالانه نزدیک به ۹۰۰ هزار نفر در کلاس‌های سوادآموزی شرکت کرده‌اند. بالاترین میزان شرکت در سال ۱۳۶۶ (۱٬۶۶۰٬۰۰۰ نفر) و کمترین مقدار آن در سال ۱۳۶۳ (برابر با ۸۴۴٬۰۰۰ نفر) صورت گرفته‌است.
آمار نشان می‌دهد که همواره تعداد زنان تقریباً دو برابر تعداد مردان بوده‌است. این فرض وجود دارد که بی‌سوادان مرد به دلیل اشتغال و در نتیجه به خاطر کمبود وقت و خستگی مایل به تحصیل نباشند. البته باید توجه داشت که نرخ بی‌سوادی مردان معمول ۲۰ درصد کمتر از زنان بوده‌است.
میزان متوسط قبولی در دوره‌های سوادآموزی طی سال‌های ۶۸–۱۳۵۸ برابر ۴۰ درصد بوده‌است. نکته جالب این که میزان قبولی زنان همواره از مردان بیشتر بوده‌است. حاصل فعالیت‌های سوادآموزی در طول سال‌های ۶۸–۱۳۵۸ نشان می‌دهد که جمعی بالغ بر ۹/۳ میلیون نفر به اخذ کارنامه قبولی از نهضت سوادآموزی شده‌اند.
نکته قابل توجه این که بیشتر معلمان و کارکنان نهضت سوادآموزی دارای مدرک دیپلم و زیر دیپلم هستند و از نظر سطح تحصیلات بیشتر آنان در سطح پایینی هستند؛ و جالب این‌که حتی در دفتر مرکزی نهضت سوادآموزی چند بی‌سواد مشغول به کار هستند.
گفتنی است براساس آخرین نتایج سرشماری عمومی در سال ۱۳۷۵ از میان ۵۲ میلیون نفر جمعیت ۶ ساله و بالاتر کشور ۴۱ میلیون نفر باسواد بوده‌اند و بدین ترتیب میزان باسوادی در کشور معادل ۷۵ درصد است. از مجموعه باسوادان کشور ۵۴ درصد را مردان و۴۶ درصد را زنان تشکیل می‌دهند.
فعالیت‌های سوادآموزی تابعی در ایران

پس از تلاش‌های چندین سالهٔ سوادآموزی در سطح جهان و بررسی نتایج این تلاش‌ها، سرانجام وزیران آموزش و پرورش کشورهای جهان در گردهمایی تهران در سال ۱۳۴۴ مفهوم سوادآموزی تابعی را به عنوان برداشتی کامل و مؤثر از سواد پذیرفتند. در پی این توافق همگانی، قرار شد طرح یادشده به صورت آزمایشی در ۱۱ کشور جهان از جمله ایران به اجرا در آید. گفتنی است منظور از سوادآموزی تابعی یا حرفه‌ای، آموزش سواد و علوم با توجه به شغل افراد و یاد دادن مهارت‌های مربوط به حرفهٔ آنان همراه با سوادآموزی است.
به این منظور دو قطب صنعتی و کشاورزی کشور یعنی دزفول و اصفهان برای اجرای آزمایشی طرح انتخاب شدند و از سال ۱۳۴۶ طرح‌های سوادآموزی تابعی در این دو منطقه به اجرا درآمد. از نکات قابل توجه در آمار سوادآموزان تابعی (حرفه‌ای) سرعت بیشتر رشد تعداد سوادآموزان زن به سوادآموزان مرد است، به‌طوری‌که با گذشت زمان تعداد سوادآموزان زن بر سوادآموزان مرد پیشی گرفته‌است. همچنین در سال‌های ۵۲–۱۳۵۰ تعداد سوادآموزان کاهش یافته‌است. آمار نشان می‌دهد این طرح تا سال ۱۳۵۶ فعال بوده‌است و حتی به شهرهای دیگری مانند ساوه و یزد گسترش پیدا کرده‌است.
اگر چه در سوادآموزی تابعی ایران کم و بیش تمام اصول پیش گفته به عنوان راهبردهای اصلی در نظر گرفته شده بود، لکن به دلیل تأکید زیاد بر محتوای حرفه‌ای برنامه‌ها مسئلهٔ آگاه‌سازی سوادآموزی بسیار ضعیف جلوه کرد.
فعالیت‌های سوادآموزی تابعی در ایران > آمار سوادآموزان تابعی (حرفه‌ای) ایران طی سال‌های ۱۳۴۶–۱۳۵۶

سال تحصیلی ۴۷–۱۳۴۶: ۳۰۵۳ نفر
سال تحصیلی ۴۸–۱۳۴۷: ۷۱۷۹ نفر
سال تحصیلی ۴۹–۱۳۴۸: ۱۰۴۶۳ نفر
سال تحصیلی ۵۰–۱۳۴۹: ۵۴۰۷۷ نفر
سال تحصیلی ۵۱–۱۳۵۰: ۳۳۶۰۰ نفر
سال تحصیلی ۵۲–۱۳۵۱: ۱۷۱۱۳ نفر
سال تحصیلی ۵۳–۱۳۵۲: ۲۴۰۹۵ نفر
سال تحصیلی ۵۴–۱۳۵۳: ۳۰۸۱۱ نفر
سال تحصیلی ۵۵–۱۳۵۴: ۵۲۷۶۱ نفر
سال تحصیلی ۵۶–۱۳۵۵: ۶۷۷۸۰ نفر
به طورکلی از آغاز پیدایش کمیتهٔ ملی پیکار با بی‌سوادی در سال ۱۳۴۳ تا پایان آخرین طرح مبارزه با بی‌سوادی (طرح جهاد ملی سوادآموزی) موفقیت‌های بدست آمده ناچیز بوده و مسئولان کمیته پیکار با بی‌سوادی برای گریز از واقعیت‌ها به ساختن آمار غیرواقعی می‌پرداختند. صرفنظر از عدم انسجام سازمانی و آشفتگی برنامه‌ریزی، یکی از مهم‌ترین موانع و مسائل کمیته ملی پیکار با بی‌سوادی، تضاد سیاست‌ها و خط مشی آن سازمان با سیاست‌های وزارت آموزش و پرورش بود.
درواقع، آموزش و پرورش با تکیه بر ارزش‌ها و اصول جاری خود، توان پذیرش طرح‌های غیررسمی و گاه ابداغی سوادآموزی را نداشت و همین امر سبب می‌شد تا فعالیت‌های سوادآموزی مورد بی‌مهری آموزش و پرورش قرار گیرد. یکی از نتایج این امر، کاهش اعتبارات کمیته ملی پیکار در برنامه آموزش کودکان و انتقال اعتبارات آن به آموزش و پرورش بود.
سوادآموزی از طریق رادیو نیز موفقیتی بدست نیاورد. بررسی علل ناکامی این طرح نشان داد که سوادآموزی مستقیم از رادیو و تلویزیون اثر چندانی ندارد و تنها حمایت‌های غیرمستقیم و برنامه‌های تکمیلی از تأثیر بیشتری برخوردار است. در هر حال، سوادآموزی تابعی برتری خود را نسبت به سایر برنامه‌های سوادآموزی گذشته ثابت کرد و برای تکامل آن طرح جهاد ملی مبارزه با بی‌سوادی در سال ۱۳۵۵ شکل گرفت.
بررسی وضع سواد در ایران در سال‌های ۱۳۵۵ تا ۱۳۶۵

براساس اسناد منتشره از سوی سازمان یونسکو، ایران در سال ۱۳۶۴ هجری شمسی در شمار ۹ کشوری قرار دارد که قدر مطلق بی‌سوادان آن‌ها از ۱۰ میلیون نفر بیشتر است. از این ۹ کشور، ۶کشور در قاره آسیا، ۲کشور در قاره آفریقا ویک کشور در آمریکای لاتین قرار دارد. هند با ۲۴۶ میلیون نفر و ایران با ۱۲ میلیون نفر دارای بیشترین و کمترین تعداد بی‌سواد در این گروه می‌باشند. در این میان پاکستان با ۷۰٫۴ درصد و برزیل با ۲۲٫۳ درصد به‌ترتیب بیشترین و کمترین نرخ بی‌سوادی را داشته‌اند. سایر کشورهای گروه یاد شده چین، نیجریه، بنگلادش، اندونزی و مصرهستند. این ۹ کشور در مجموع بیش از ۶۷۰ میلیون نفر از بی‌سوادان جهان را در خود جای داده‌اند که رقمی نزدیک به ۷۵ درصد کل بی‌سوادان را شامل می‌شود. در آن زمان تعداد کل بی‌سوادان جهان ۸۹۰ میلیون نفر برآورد شده‌است.
میزان بی‌سوادی در ایران در سال ۱۳۶۴ بالغ بر ۴۹ درصد بوده‌است و ۱۲ میلیون نفر بی‌سوادان ایران، ۱٫۳ درصد کل بی‌سوادان جهان را تشکیل داده‌اند.
در سال ۱۳۵۵، جمعیت ۶ سال و بیشتر ایران بالغ بر ۲۷٫۵ میلیون نفر بوده‌است که با رشد متوسط سالیانه ۳٫۶ درصد به ۳۸٫۷ میلیون نفر در سال ۱۳۶۵ رسیده‌است.
تعداد باسوادان جمعیت ۶ سال و بیشتر طی سال‌های ۱۳۵۵ و ۱۳۶۵ به‌ترتیب برابر با ۱۲٫۹ و ۲۳٫۹ میلیون نفر و نرخ باسوادی نیز معادل ۴۷ و ۶۱ درصد بوده‌است. به استناد ارقام یاد شده طی ده سال ۶۵–۱۳۵۵، نزدیک به ۱۱ میلیون نفر به باسوادان کشور اضافه شده‌است و نرخ باسوادی نیز حدود ۱۴ درصد افزایش یافته‌است. لکن طی ده سال یاد شده با وجود افزایش تعداد باسوادان و نرخ باسوادی، قدر مطلق تعداد بی‌سوادان کاهش نیافته و حتی معادل ۴۰۰ هزار نفر افزایش داشته‌است.
از کل جمعیت ۶ سال و بیشتر ایران در سال ۱۳۶۵ حدود ۵٬۸۵۰٬۰۰۰ نفر، یعنی ۳۹٫۵ درصد را مردان تشکیل داده‌اند. تعداد بی‌سوادان زن نیز در حدود ۹ میلیون نفر و سهم آن‌ها در کل جمعیت بی‌سواد حدود ۶۰٫۵ درصد بوده‌است. مقایسه ارقام و نسبت‌های بالا نشان می‌دهد که شدت نابرابری بین زنان و مردان به لحاظ سواد تا چه حد زیاد است.
بررسی وضع سواد در ایران در سال‌های ۱۳۵۵ تا ۱۳۶۵ > بررسی وضع سواد به تفکیک مناطق شهری و روستایی

بیش از ۶۱ درصد بی‌سوادان سال ۱۳۶۵، یعنی حدود ۹ میلیون نفر، در مناطق روستایی سکونت داشته‌اند. ۳۹ درصد باقی‌مانده در مناطق شهری می‌زیسته‌اند که بالغ بر ۵٬۷۷۸٬۰۰۰ نفر بوده‌است؛ که این نابرابری زمانی قابل‌توجه‌تر است که بدانیم درصد جمعیت شهرنشین کشور در سال ۱۳۶۵ برابر ۵۴٫۳ درصد بوده‌است.
بررسی وضع سواد در ایران در سال‌های ۱۳۵۵ تا ۱۳۶۵ > بررسی وضع سواد بر حسب استان در سال ۱۳۶۵

استان تهران با ۲٫۷۸ درصد دارای بالاترین نرخ باسوادی و استان سیستان و بلوچستان با ۳۵٫۹ درصد از کمترین میزان باسوادی در کشور برخوردار بوده‌است.
همچنین استان‌های آذربایجان غربی و شرقی، هرمزگان و کردستان (احتمالاً به دلیل دوزبانه بودن منطقه و مشکلات موجود در تدریس زبان فارسی به نوآموزان با گویش‌های محلی) در آخرین مراتب نرخ باسوادی قرار گرفته‌اند.
در سال ۱۳۷۰، تهران با ۸۵٫۷ درصد و سیستان و بلوچستان با ۵۰٫۳ درصد به ترتیب بالاترین و پایین‌ترین میزان باسوادی بوده‌اند.
در نگاه به آمار نرخ باسوادی در استان‌های کشور متوجه یک نابرابری محسوس می‌شویم که می‌توان گفت دلایل ایجاد این فاصله را باید در مواردی چون نابرابری در وجود امکانات آموزشی و گسترش روزافزون آن، نابرابری در درآمد و ثروت، تنوع فرهنگ و زبان، عملکرد حکومت‌های گذشته در جهت ابقای خود و برخی عوامل دیگر باید جست.
به لحاظ نرخ باسوادی، در مقایسه با کشورهای مشابه و آمار سالیان پیش، پیشرفت چندان مطلوبی‌حاصل نشده‌است. در واقع اگرچه گسترش هر چه بیشتر آموزش ابتدایی در دوران پس از انقلاب اسلامی سبب افزایش جمعیت باسواد شده‌است، لکن افت تحصیلی و ترک تحصیل ازجمله مواردی است که از افزایش نرخ باسوادی جلوگیری می‌کند.
نکته‌ای که قابل توجه‌است این که عده‌ای از افراد بزرگسالی که آموزش‌های سوادآموزی را دیده‌اند و حتی موفق به کسب مدرک سوادآموزی شده‌اند از سطح سواد مطلوبی برخوردار نیستند و حتی پس از مدتی توانایی خواندن و نوشتن را از دست می‌دهند.
عواملی مانند نداشتن دانش و مهارت کافی معلمان سوادآموزی، سن بالا سوادآموزان و در نتیجه پایین بودن سطح یادگیری و انگیزه آنان، عدم پیگیری در ادامه آموزش سوادآموختگان، تکرار نکردن مطالب آموخته شده و به کار نبردن خواندن و نوشتن توسط سوادآموختگان و… باعث این موضوع شده‌است.
آمار نشان می‌دهد در سال ۱۳۶۵ کم و بیش میزان نرخ بی‌سوادی زنان ۶۰ درصد و مردان ۴۰ درصد بوده‌است؛ و میزان نرخ بی‌سوادی روستاییان ۶۰ درصد و شهرنشینان هم ۴۰ درصد بوده‌است. پس میزان نرخ بی‌سوادی زنان و روستاییان با هم برابر و بیشتر از نرخ بی‌سوادی مردان و شهرنشینان بوده‌است؛ که این امر نشان می‌دهد که در سوادآموزی باید به زنان و روستاییان بیشتر توجه شود.
مشکلاتی مانند عدم جذابیت دوره‌های سوادآموزی، بازگشت به بی‌سوادی بسیاری از نوسوادان و عدم تطابق مواد درسی با واقعیت‌های زندگی روزمره سبب شده برنامه‌های سوادآموزی در گسترش سواد چندان موفق نباشند و قدر مطلق بی‌سوادان رو به افزایش بگذارد.
بررسی وضع سواد در ایران در سال‌های ۱۳۵۵ تا ۱۳۶۵ > بررسی وضع سواد برحسب استان در سال ۱۳۸۷

طبق آمار منتشره نهضت سواد آموزی در سال ۱۳۸۷ در گروه سنی ۱۰ تا ۴۹ سال استان تهران دومین رتبه بی‌سوادی کشور را دارد.
درصد بالای بیسوادی در پایتخت کشور مشهود است که با ۴۱۱ هزار و ۸۴۸ بی‌سواد بعد از استان سیستان و بلوچستان قرار گرفته‌است.
براساس این گزارش، نزدیک به ۵۶ درصد از کل بیسوادان یعنی دو میلیون و ۳۳۴ هزار و ۸۱ نفر در گروه سنی ۱۰ تا ۴۹ سال به ترتیب در هشت استان سیستان و بلوچستان، تهران، خوزستان، آذربایجان غربی، خراسان رضوی، آذربایجان شرقی، فارس و کرمان قرار دارند.
با توجه به این وجود استان‌های تهران فارس و کرمان ارتباط دو زبانه بودن منطقه با نرخ بیسوادی چندان معقول به نظر نمی‌رسد.
تحلیل کیفی سوادآموزی در ایران در پیش از انقلاب اسلامی

میزان باسوادی جمعیت ۶ سال و بیشتر کشور در سال‌های ۱۳۴۵، ۱۳۳۵ و۱۳۵۵ به ترتیب ۲۸، ۱۵ و ۴۱٫۷ درصد بوده‌است. نرخ سواد مناطق روستایی در این سال‌ها نیز به ترتیب ۱۵، ۱۰ و ۲۵ درصد بوده‌است. با فرض صحت این ارقام، باز هم بررسی تطبیقی شاخص‌های یاد شده روند نامطلوب سوادآموزی را نشان می‌دهد.
باید اذعان کرد که بهبود و دگرگونی وضع دشوار زندگی توده‌های بی‌سواد تنها با سوادآموزی محض و بدون نشان دادن فواید و کاربردهای سواد و علوم مختلف در زندگی امکان‌پذیر نخوالهد بود. ضروری است که بی‌سوادان بیش از هر چیز به آن دسته از اهداف و نیازهایی بیندیشند که با بهبود وضع زندگی آنان قرین خواهد بود. این امر سبب ایجاد یا تقویت انگیزه آنان برای مشارکت فعال در امور خواهد شد. در جریان همین مشارکت هاست که افراد بی‌سواد به اهمیت سوادآموزی بیشتر پی خواهند برد و در ضمن کسب شناخت و آگاهی از موانع رشد و پیشرفتشان، فعالانه در آموزش و تربیت شرکت خواهند کرد.
برخی از فعالیت‌های سوادآموزی در پیش از انقلاب موفق بوده‌اند که تدوین کتاب‌های درسی برای مردان و زنان روستایی و جمعیت‌های شهری از این جمله‌است. در این کتاب‌ها سعی شده‌است تا مواد آموزشی از یک سو با واقعیت‌ها و نیازهای فردی و اجتماعی هر گروه مرتبط باشد و از سوی دیگر ضمن تقویت فرایند آگاه‌سازی، به افزایش کارایی و پرورش قوهٔ تحلیل و تصمیم‌گیری سوادآموز کمک نماید. تلاش برای آموزش کودکان لازم التعلیم ازدیگر نکات مثبت برنامه سوادآموزی بود. از سوی دیگر بازگشت به بی‌سوادی نوسوادان، نیاز به دوره‌های تکمیلی آشکار می‌ساخت.
آمار کلی نرخ باسوادی در ایران طی سال‌های ۱۳۳۵–۱۳۹۰

سال ۱۳۳۵: ۱۵ درصد
سال ۱۳۴۵: ۲۸ درصد
سال ۱۳۵۵:  ۵ / ۴۷  درصد
سال ۱۳۶۵: ۶۱ درصد
سال ۱۳۷۵:  ۵ / ۷۹ درصد
سال ۱۳۸۵: ۸۴ درصد
سال ۱۳۹۰: ۸ / ۸۴ درصد
سال ۱۳۹۵: ۶ /۸۷  درصد
رئیس سازمان نهضت سواد آموزی کشور اردیبهشت ۱۳۹۴ اعلام کرد بر اساس آمارها بیش از ۱۰ میلیون نفر بی سواد در رده سنی بین ۱۰ تا ۴۹ سال در کشور وجود دارد.
دختربچهٔ قزوینی، آماده برای سوادآموزی توسط سپاه دانش، ۱۳۴۴
کلایه‌بن

| کلایه بن | کلایه بن |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: مازندران
شهرستان: رامسر
بخش: مرکزی
دهستان: چهل‌شهید
جمعیت: ۱۴۰۹ نفر (سرشماری ۹۵)
کلایه بن، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان رامسر در استان مازندران ایران.
وجه تسمیه

واژه کِلا (kelā) دگرگون گشته واژه کَلاک (kalāk) و کَلات (kalāt) در مفهوم قلعه است، که در زبان مازندرانی به‌صورت کَلا (kalā) و کُلا (kolā)، و در زبان گیلکی و زبان تاتی کَلایه (kalaye) تلفظ می‌شود و در مفهوم دژ و آبادی مجهز به جایگاه دفاعی می‌باشد. این واژه در نام بیشتر روستاهای مازندران از رامسر تا گرگان، روستاهایی در شرق گیلان و در قسمت های شمالی قزوین شامل الموت دیده می‌شود.
بر خلاف زبان فارسی، در زبان های خانواده ایرانی شمال غربی به مانند گیلکی و مازندرانی صفت بعد از اسم می‌اید، در نتیجه واژه کلایه+بن معادل 'پایین قلعه' و 'نقطه پایینی قلعه' در فارسی می‌باشد.
جمعیت

این روستا در دهستان چهل‌شهید قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۱۷ نفر (۲۸۸خانوار) بوده‌است.
کورس اسمارت

کورس اسمارت (به انگلیسی: CourseSmart, LLC) یک شرکت آمریکایی فعال در زمینه تولید کتاب‌های الکترونیکی آموزشی است. به عنوان یک جایگزین برای خرید کتاب درسی چاپی، دانش آموزان می‌توانند نسخه الکترونیکی همان محتوای درسی را خریداری کنند. با کتاب درسی الکترونیکی کورس اسمارت، دانش آموزان می‌توانند در متن جستجو کرده، به طور برخط یادداشت برداری نموده، تکالیف خواندنی را چاپ کرده، یادداشت‌های حاصل از سخنرانی را یکپارچه نموده و صفحات مهم را برای مرور بعدی نشانه گذاری کنند.
حسن کورس

| حسن کورس | حسن کورس |
| --- | --- |
نماینده دوره نوزدهم مجلس شورای ملی: نماینده دوره نوزدهم مجلس شورای ملی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: تهران
ملیت: ایران
پیشه: سیاست‌مدار
حسن کورس  سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره نوزدهم  مجلس شورای ملی بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
کشف‌رود

| کشف‌رود | کشف‌رود |
| --- | --- |
مکان: مکان
استان: خراسان رضوی
ویژگی‌های ظاهری: ویژگی‌های ظاهری
سرآب:  
 • مکان: روستای  فریزی  دامنه  رشته کوه بینالود 
 • مختصات: ۳۶°۲۹′۵۰″ شمالی ۵۹°۲′۵٫۵۶″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۴۹۷۲۲°شمالی ۵۹٫۰۳۴۸۷۷۸°شرقی﻿ / 36.49722; 59.0348778
 • ارتفاع: ۱۶۰۰ متر
 :  
دهانه:  پل خاتون ←بیابان قره‌قوم
 • مکان:  هریرود 
 • مختصات: ۳۵°۵۷′۵۴″ شمالی ۶۱°۷′۸″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۹۶۵۰۰°شمالی ۶۱٫۱۱۸۸۹°شرقی﻿ / 35.96500; 61.11889
 • ارتفاع: ۳۹۵ متر
طول: ۲۹۰ کیلومتر
کَشَف‌رود، در میان درهٔ کَشَف‌رود خراسان رضوی و در قسمت شمالی کلان‌شهر مشهد جاری است. شهرستان‌های گلبهار و چناران نیز در حوضه این رودخانه قرار دارند. این رود از رشته کوه هزار مسجد  ،  رشته کوه بینالود  و کوههای  قطار اولنگ فریمان  سرچشمه می‌گیرد که این رودها فصلی و سیلابی می‌باشند. در سال‌های اخیر طرح ساماندهی کشف‌رود به شهرداری مشهد واگذار شد و شهرداری مشهد برنامه‌ای برای تبدیل آن به یک تفرجگاه بزرگ به نام بوم‌ پارک را دارد. تمدن تاریخی توس در گذشته در کنار این رودخانه شکل گرفته بود. در شاهنامه فردوسی از این رود با نام "کاسه‌رود" یاد شده‌است.
کشف‌رود هرساله میزبان انواع گونه‌های پرنده بومی و مهاجر است و یکی از بهترین نقاط برای پرنده‌نگری در خراسان رضوی و ایران است. تنوع پرندگان آن چنان چشمگیر است که هرساله پرندگان کمیاب و غیر معمول و جدید در آن ثبت می‌شوند.
انواع اردک، چنگر نوک سرخ، چنگر معمولی، حواصیل خاکستری، بوتیمار فلامینگو، انواع اردک مثل خوتکا، آنقوت، تنجه، اردک سرسبز، فیلوش، اردک سرحنایی، پلیکان، انواع کشیم، انواع گنجشک‌سانان مانند زردپره‌ها، سهره‌ها، گنجشک‌ها، سسک‌ها و مگس‌گیرها، چوب‌پا، سنقر تالابی، کبوتر چشم‌زرد خاوری، سارگپه پابلند، اکراس سیاه و زنبورخوار، از پرندگان این منطقه هستند.
وجه تسمیه

کَشَف به معنی لاک‌پشت است و کشف‌رود به معنی رود پر از لاک‌پشت است. در زمان‌های قدیم لاک‌پشت‌های کوچک و بزرگ زیادی در این رود وجود داشته‌است.
کشف‌رود در شاهنامه فردوسی

از کشف‌رود چندین بار در شاهنامه فردوسی یاد شده‌است.
به نقل از شاهنامه، سام نریمان در نامه‌اش به منوچهر از جنگ با اژدها در کشف‌رود و کشتن اژدها می‌نویسد:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| چنان اژدها کو ز رود کشف |  | برون آمد و کرد گیتی چو کف |
تا آنجا که آن را می‌کشد.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| کشف‌رود پرخون و زردآب شد  |  | زمین جای آرامش و خواب شد |
زمین ریخت‌شناسی

طول رودخانه کَشَف رود ۲۹۰ کیلومتر است. این رودخانه از آبریزهای جنوبی هزار مسجد و آبریزهای شمالی بینالود سرچشمه می‌گیرد و پس از عبور از مشهد، در محل پل خاتون سرخس، به رودخانه هریرود می‌پیوندد و از آنجا به بعد، رودخانه تجن نام گرفته و به سمت ترکمنستان ادامه می‌یابد و در بیابان‌قره‌قوم ترکمنستان فرومی‌رود.
این رود در حال حاضر به دلیل خشکسالی، قطع شدن زهکش‌ها به علت حفر بی‌رویه چاه و احداث سد بر روی سرشاخه‌های آن خشک شده، فقط در مواقع سیلاب دارای آب است و در طول سال پساب شهری در آن جاری است.
برای مهار سیلاب‌های کشف رود سد شوریجه با حجم مخزن ۲۰۰ میلیون مترمکعب در شهرستان‌سرخس بر روی این رودخانه با هدف تأمین آب کشاورزی در حال احداث است. سدهای طرق و کارده و ارداک بزرگ‌ترین سدها بر روی سرشاخه‌های کشف رود هستند.
باستان‌شناسی

مقالهٔ اصلی: منطقه باستانی کشف‌رود
کشف رود نام مجموعه ای از محوطه‌های دوره پارینه سنگی قدیم است که در حد فاصل ۳۵ کیلومتری تا ۸۵ کیلومتری جنوب شرقی مشهد، در اطراف بستر اصلی رودخانه کشف‌رود واقع شده‌اند.
کلود تیبو زمین‌شناس فرانسوی با همکاری علی آریایی زمین‌شناس ایرانی در سال‌های ۵۴–۱۳۵۳ بررسی‌هایی در حوضه کشف‌رود در شرق مشهد انجام دادند که طی آن ۸۰ نمونه دست‌ساخته سنگی از هفت محوطة باز گردآوری شد.
مجموعه کشف شده پس از بررسی به موزه ایران باستان در موزه ملی ایرلن تحویل شد. این مجموعه در اوایل دهه ۱۳۸۰ به بخش پارینه سنگی موزه ملی ایران منتقل شد و توسط فریدون بیگلری -باستان‌شناس- مجدداً بررسی شد. در بازنگری این مجموعه مشخص شد که تعدادی از نمونه‌های این مجموعه قطعات شکسته یا لب پرشده قلوه‌سنگ‌های طبیعی کوارتز (دُر کوهی) هستند و فاقد آثار دستکاری انسان هستند. اما اکثر نمونه‌ها توسط انسان ساخته شده و شامل سنگ مادر و سنگ مادرهای ساتور شکل، تراشه‌های ساده و ابزارهایی چون خراشنده، کنگره‌دار و درفش هستند.
این مجموعه مربوط به دوره پارینه سنگی قدیم است و براساس مشاهدات زمین‌شناسی بستر کشف آنها مربوط به پلیستوسن قدیم هستند. درنتیجه این مجموعه بیش از ۸۰۰ هزار سال قدمت دارد.
ابزار سنگی از کشف رود، دوره پارینه سنگی قدیم، موزه ملی ایران
کورتنی بی. ونس

| کورتنی بی>  ونس | کورتنی بی>  ونس |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۲ مارس ۱۹۶۰ ‏(۶۴ سال) دیترویت، میشیگان
ملیت:  ایالات متحده آمریکا
پیشه: بازیگر
همسر: آنجلا باست(۱۹۹۷-حال)
کورتنی بی. ونس (به انگلیسی: Courtney B. Vance) (زاده ۱۲ مارچ ۱۹۶۰) بازیگر آمریکایی است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در فیلم مقصد نهایی ۵، اقدامات فوق‌العاده، همسر واعظ، مومیایی و مجموعه تلویزیونی نظم و قانون: قصد جنایی، اقبال کلوچه، ازدواج مقدس، فراتر از قانون، فصل طوفان و فلش فوروارد اشاره کرد.
این بازیگر در سال ۲۰۱۶ برای بازی در فصل اول سریال «داستان جنایی آمریکایی:مردم علیه او.جی. سیمپسون/People v O.J Simpson: American Crime Story» توانست برنده جایزه «امی» بهترین بازیگر نقش اول مینی سریال شود.
در تاریخ ۲۸ نوامبر ۲۰۱۷ اعلام شد که کورتنی بی. ونس به سریال جدید شبکه «FX» به نام «سرقت 88/Heist ۸۸» پیوسته‌است. سریال «سرقت ۸۸» توسط آنتونی همینگوی کارگردان فصل اول داستان جنایی آمریکایی ساخته می‌شود و دومین همکاری ونس با همینگوی به‌شمار می‌رود.
کشته‌شدن نسرین قادری

با نسرین قادری، خواننده اسرائیلی اشتباه نشود.
| نسرین قادری | نسرین قادری |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۶۶ خورشیدی مریوان، ایران
درگذشت: ۱۳ آبان ۱۴۰۱ (۳۵ سال) تهران
علت مرگ: ضربات متعدد باتون به سر
آرامگاه: مریوان
ملیت: ایرانی
تحصیلات: دانشجوی دورهٔ دکتری فلسفه
محل تحصیل: دانشگاه طباطبایی
شناخته‌شده برای: کشته‌شدن در خیزش ۱۴۰۱ ایران توسط حکومت جمهوری اسلامی
مخالف: جمهوری اسلامی
والدین: احمد قادری و سلطنت ایل‌بیگی
نسرین قادری (زادهٔ ۱۳۶۶ – کشته‌شده ۱۳ آبان ۱۴۰۱) دانشجوی ایرانی دورهٔ دکتری فلسفه و از کشته‌شدگان خیزش ۱۴۰۱ ایران بود. به‌گفتهٔ نهادهای ناظر بر وضعیت حقوق بشر او در ۱۳ آبان ۱۴۰۱ در تهران و در جریان اعتراضات سراسری بر اثر ضربات باتون مأموران امنیتی به سرش به بیمارستان منتقل شده و در بیمارستان درگذشت.
زندگی

نسرین قادری، متولد مریوان و دانش‌آموختهٔ دوره کارشناسی فلسفه دانشگاه طباطبایی در سال ۱۳۸۷ بود. او در ۱۴۰۱ در حال گذراندن دورهٔ دکتری فلسفه دانشگاه علامه طباطبایی بود. نسرین قادری در سال ۱۳۸۹ به‌علت درگیری با گشت ارشاد یک هفته در بازداشت بوده که با قرار وثیقهٔ ۱۰۰ میلیون تومانی آزاد می‌شود.
فعالیت و کشته‌شدن

من
بت نیستم
که با تبرها[ی]تان به‌جانم افتاده‌اید
من
خدای برساخته نیستم که انکارم می‌کنید
 هر آن‌کس که نفس کشید..
در من جان گرفت و از من زاده شد
من 
خالقی 
هستم 
زیر چکمه‌های فرزندانش
 زنده به گور شد، اسیر شد
 تجاوز دید، شکنجه شد 
به قتل رسید.
متن دست‌نوشتهٔ نسرین قادری برای کشته‌شدن نیکا شاکرمی چندروز پیش از کشته‌شدن خودش
نسرین قادری، نقش فعالی در اعتراضات مردم تهران در پی کشته‌شدن مهسا (ژینا) امینی داشت. او در ۱۳ آبان و در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران، با ضربات متعدد باتون بر سرش توسط نیروهای امنیتی نظام جمهوری اسلامی ایران، به کما رفت و سرانجام بر اثر شدت جراحت در یکی از بیمارستان‌های تهران درگذشت.
خاکسپاری

نیروهای امنیتی حکومت، احمد قادری، پدر، و سلطنت ایل‌بیگی، مادر نسرین قادری را تهدید کردند که در صورتی اجازهٔ دفن پیکر فرزندشان را می‌دهند که پیکرش به‌طور پنهانی و در سکوت و بدون حضور مردم خاک‌سپاری شود. همچنین دستگاه‌های امنیتی جمهوری اسلامی تعداد زیادی از نیروهای یگان ویژه و امنیتی را به شهر مریوان اعزام کردند. حکومت جمهوری اسلامی دلیل کشته‌شدن معترضان را خودکشی، بیماری زمینه‌ای، گاز گرفتن سگ و حتی شلیک معترضان به یکدیگر اعلام می‌کند.
واکنش‌ها

در شب خاکسپاری، مردم با روشن‌کردن آتش در برخی از خیابان‌ها به کشته‌شدن نسرین قادری اعتراض کردند و شعارهایی بر ضد حکومت جمهوری اسلامی سر دادند؛ همچنین تعدادی از مردم مریوان در شب خاکسپاری‌اش تجمع کردند. در ۱۴ آبان ۱۴۰۱ برخی از مردم در جلو خانه خانواده نسرین قادری تجمع کردند تا از ربوده‌شدن پیکر نسرین به‌دست نیروهای امنیتی جلوگیری کنند.
روز ۱۵ آبان ۱۴۰۱، در واکنش به کشته‌شدن نسرین قادری، در مریوان، اعتصاب یک‌پارچه و اعتراضات ضدحکومتی برگزار شد. اعتراضات ابتدا از منطقه‌ای در نزدیکی خانه خانواده نسرین قادری آغاز شد و به محلات دیگر شهر رسید.
معترضان به دفتر شیوا قاسمی‌پور، نماینده این شهر در مجلس شورای اسلامی و نیز دفتر اعضای شورای شهر - که به گفته معترضان از اعضای سپاه پاسداران هستند - حمله کردند. پلیس و نیروهای امنیتی برای مقابله با معترضان گاز اشک‌آور و گلوله ساچمه‌ای و جنگی شلیک کردند. در پی تیراندازی مستقیم نیروهای جمهوری اسلامی به مردم، دست‌کم ۳۵ نفر زخمی شده‌اند؛ هر چند تعداد زخمی‌شدگان، بسیار بالاتر تخمین زده شده‌است.
پارک ملی صیدوا

| پارک ملی صیدوا | پارک ملی صیدوا |
| --- | --- |
رده‌بندی آی‌یوسی‌ان: II (پارک ملی): رده‌بندی آی‌یوسی‌ان: II (پارک ملی)
جایگاه پارک در نقشه ایران: جایگاه پارک در نقشه ایران
مکان: مهدی‌شهر،استان سمنان، ایران
مساحت: ۷٬۳۰۰ هکتار (۲۸ مایل مربع)
تاسیس‌شده: ۱۳۹۴
هیئت حاکمه: سازمان حفاظت محیط زیست ایران
پارک ملی صیدوا یکی از پارک‌های ملی ایران است که در استان سمنان قرار دارد. این پارک ملی در سال ۱۳۹۴ با تصویب شورای عالی محیط زیست کشور و با ارتقای بخشی از محدوده امن و بهترین زیستگاه‌های منطقه حفاظت‌شده پرور در شهرستان مهدی‌شهر با مساحت تقریبی ۷٬۳۰۰ هکتار به عنوان ۳۰مین پارک ملی ایران معرفی شد.
عنوان "صِیدوا " از دو کلمه "صید" به معنای شکار و "واً که در زبان محلی به باد گفته می‌شود تشکیل شده است و علت این نام‌گذاری وجود گونه‌های جانوری متنوع در این منطقه و وزش باد دائمی و پرسرعت در دشت‌های وسیع آن است.
پارک ملی صیدوا زیستگاه گونه‌های ارزشمند جانوری نظیر پلنگ، خرس قهوه‌ای، آهو، کل و بز، قوچ و میش، انواع سگ‌سانان و گربه‌سانان، خزندگان و پرندگان مناطق حاشیه جنوبی البرز است.