معماری در ازبکستان
معماری نوگرای تاشکند > آثار

ساختمان مسکونی ژمچوگ، تاشکند (۴۱°۱۸′۹٫۶۶۱″N 69°۱۶′۲٫۰۰۵″E)
خانه ناشران، تاشکند (۴۱°۱۸'۴۰٫۳۶۶″N 69°۱۶′۱۲٫۸۱۷″E)
مجتمع خورشیدی سان هلیو، پارکنت (۴۱°۱۸′۴۶٫۶۷۸″N 69°۴۴′۲۳٫۲۹۶″E)
کاخ سازندگان هوانوردی، تاشکند (۴۱°۱۷'۳۲٫۲۴″N 69°۲۰′۳۰٫۵۸″E)
موزه دولتی تاریخ ازبکستان، تاشکند (۴۱°۱۸′۴۱٫۱۶۶″N 69°۱۶′۹٫۵۴۱″E)
کاخ دوستی ملت‌ها، تاشکند (۴۱°۱۸′۳۱٫۱۱″N 69°۱۴′۲۸٫۹۹۸″E)
سیرک دولتی، تاشکند (۴۱°۱۹′۲۷٫۲۵۴۸″N 69°۱۴′۳۴٫۶۰۶″E)
موزه دولتی هنرها، تاشکند (۴۱°۱۸'۱۰٫۱۳۸″N 69°۱۶′۴۰٫۴۶۸″E)
اتحادیه هنرمندان، تاشکند (۴۱°۱۸’۳۱٫۸۳۱″N 69°۱۵’۵۹٫۱۲۶″E)
سینمای پانورامیک، تاشکند (۴۱°19'10.044"N ۶۹°15'34.547"E)
بازار چورسو، تاشکند (۴۱°۱۹′۳۶٫۳۸۲″N 69°۱۴′۶٫۲۰۹″E)
هتل ازبکستان، تاشکند (۴۱°۱۹′۲۷٫۲۵۴۸″N 69°۱۴′۳۴٫۶۰۶″E)
خانه جمهوری‌خواه گردشگری، تاشکند (۴۱°۱۸’۳۹٫۶۱۸″N 69°۱۷′۷٫۵۴۵″E)
گنبدهای آبی، تاشکند (۴۱°۱۸’۲۴٫۴۴۳″N 69°۱۶’۰٫۹۲۲″E)
ایستگاه مترو خیابان کیهان‌نوردان، تاشکند (۴۱°۱۸′۱۸٫۵۷۹″N 69°۱۵′۵۳٫۰۳۲″E)
برج تلویزیونی تاشکند (۴۱°۲۰’۴۴٫۳۳۸″N 69°۱۷′۵٫۵۷۳″E)
برج تلویزیونی تاشکند
بازار چارسو
کاخ دوستی ملت‌ها
موزه دولتی تاریخ ازبکستان
مجتمع خورشیدی سان هلیو
این آثار، نشان‌دهنده نقش معماری پس از جنگ در طراحی شهری یک پایتخت سده بیستم و ساخت جامعه‌ای جدید در گفت‌وگویی مداوم با تاریخ و سنت است. معماری نوگرای تاشکند شامل شانزده ساختمان نوگرای است که یکی از بزرگ‌ترین پروژه‌های اجتماعی، سیاسی، شهری و معماری را در پایتخت ازبکستان بین دوره «ذوب یخ‌ها» و فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی بازتاب می‌دهند؛ دورانی که در آن، تاشکند چهارمین شهر پرجمعیت اتحاد جماهیر شوروی بود.
تاشکند که برای قرن‌ها در نقطه تلاقی فرهنگ‌ها قرار داشت، در سال ۱۸۶۷ به عنوان پایتخت ترکستان روسیه در چارچوب رقابت «بازی بزرگ» میان امپراتوری‌های روسیه و بریتانیا بر سر آسیای مرکزی برگزیده شد. این شهر در دوره شوروی به مدرنیزاسیون گسترده‌ای دست یافت. صنعتی‌سازی از دهه ۱۹۲۰ آغاز شد و در پی جنگ جهانی دوم شتاب بیشتری گرفت، چراکه بسیاری از کارخانه‌ها و مراکز علمی از غرب روسیه و اوکراین به تاشکند منتقل شدند. ورود دو میلیون آواره، جمعیت شهر را به‌شدت افزایش داد و در نیمه دوم سده بیستم، تاشکند به میدان آزمایش طرح‌های اجتماعی و شهری تبدیل شد. زمین‌لرزه‌ای در ۲۶ آوریل ۱۹۶۶ بخش عمده‌ای از شهر را ویران کرد و بازسازی آن، روند مدرنیزاسیون را تسریع نمود. بازسازی تاشکند با مشارکت کارگرانی از سراسر اتحاد جماهیر شوروی و در فضایی از «دوستی ملت‌ها» انجام گرفت.
شهر جدید، هم به‌عنوان دروازه شوروی به آسیا و هم نمایشگاهی برای «شرق‌شناسی شوروی» طراحی شد؛ اثباتی زنده بر قابلیت سازگاری سوسیالیسم با هر سناریوی پسااستعماری. در دوره «ذوب یخ‌ها»، تاشکند به مهم‌ترین مرکز برگزاری کنفرانس‌های بین‌المللی و نشست‌های علمی، صنعتی و هنری شوروی در منطقه تبدیل شد. در نتیجه، تاشکند شوروی، آسیای مرکزی را به نقش تاریخی خود در جاده ابریشم بازگرداند؛ جایی که فرهنگ‌ها، نژادها، ایده‌ها و زبان‌ها در هم تنیده می‌شدند. معماری نوگرای، جلوه‌ای از «شرق‌شناسی شوروی» با نگاهی به آینده بود.
شانزده عنصر معماری نوگرای تاشکند به دلیل طراحی منحصربه‌فرد خود، نمونه‌هایی شاخص از معماری نوگرای شوروی به‌شمار می‌روند. این آثار همچنین نشان‌دهنده همکاری میان مؤسسات طراحی تاشکند و مسکو و تکامل پژوهش‌های معماری از ۱۹۶۰ تا ۱۹۹۱، یعنی سه دهه پایانی اتحاد جماهیر شوروی، هستند. آزمایش‌های معماری به نوآوری‌های گونه‌شناختی و فنی در زمینه مقاومت لرزه‌ای، تعدیل اقلیمی و سازگاری با فرهنگ منطقه‌ای منجر شد. هر یک از این بناها، معماری نوگرای را با عناصر سنتی آسیای مرکزی (از لحاظ الگوی سکونت، گونه‌شناسی و تزئینات) ترکیب کردند. معماری نوگرای تاشکند گواهی بر این حقیقت است که تاشکند در نیمه دوم سده بیستم، آزمایشی اجتماعی و شهری منحصربه‌فرد بود.