stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کولاتای، نیو ساوت ولز

| کولاتای، نیو ساوت ولز نیو ساوت ولز | کولاتای، نیو ساوت ولز نیو ساوت ولز |
| --- | --- |
Coolatai Hall: Coolatai Hall
مختصات: ۲۹°۱۵′ جنوبی ۱۵۰°۴۵′ شرقی﻿ / ﻿۲۹٫۲۵۰°جنوبی ۱۵۰٫۷۵۰°شرقی﻿ / -29.250; 150.750
جمعیت: ۱۷۹ (سرشماری 2006)
کدپستی: ۲۴۰۲
موقعیت:  ۶۱۵ کیلومتری (۳۸۲ مایلی) N Sydney   ۴۱۰ کیلومتری (۲۵۵ مایلی) SW Brisbane   ۱۱۷ کیلومتری (۷۳ مایلی) NE Moree   ۳۷ کیلومتری (۲۳ mi) N Warialda 
مناطق دولت محلی: Gwydir Shire
حوزه انتخاباتی ایالتی: Northern Tablelands
Federal Division(s): Parkes
کولاتای (به انگلیسی: Coolatai) یک منطقهٔ مسکونی در استرالیا است که در نیو ساوت ولز واقع شده‌است.
بساسیری

| ارسلان مظفر بن عبدالله بساسیری | ارسلان مظفر بن عبدالله بساسیری |
| --- | --- |
زادهٔ: فسا (استان فارس)
درگذشت: ۸ ذیحجه ۴۵۱ ه‍.ق / ۱۵ ژانویه ۱۰۶۰(دسامبر ۱۰۵۹) سَقی الفُرات (نزدیک کوفه)
ملیت: ترک یا ایرانی
شهروندی: مصر (قاهره)
پیشه(ها): سردار آل‌بویه و خلیفهٔ عباسی بغداد و فاطمیان مصر
شناخته‌شده برای: سرنگون کردن موقت خلافت عباسی و جایگزینی با خلافت فاطمی
منصب: سردار
جنبش: اسماعیلیه
مخالف(ها): القائم بن القادر خلیفهٔ عباسی، طغرل‌بیگ سلطان سلجوقی
ارسلان مظفر بن عبدالله بساسیری، مُکَنّیٰ به ابوالحارث از امیران نامدار ترک در اواخر دوران تسلط آل‌بویه بر عراق بود. او با قیامی عظیم که به دستیاری یاران خود در عراق به راه انداخت، واسط، موصل و بغداد را گرفت، خلیفه و وزیرش را از بغداد بیرون کرد و محبوس ساخت و شعار علویان را که رایات سفید بود به جای درفش عباسیان برافراشت و دستور داد تا بر منبرها، آل علی را ستودند و در مساجد، به آئین تشیع در اذان «حی علی خیر العمل» گفتند. این قیام به لحاظ درگیری‌های داخلی‌ای که در قلمرو اصلی خلافت روی داد و نقش بالقوه شیعیان در آن و نیز مبارزه بر سر قدرت بین ترکان، حائز اهمیت و در خور توجه است و تلنگری بود بر کنار رفتن خلافت از عرصهٔ قدرت و احتیاج وافر آن به یک قدرت پشتیبان و در حقیقت خارج شدن قدرت از دست خلافت عباسی و باقی ماندن اسمی آن بر عرصه قدرت.
نسب بساسیری

ابوالحارث ارسلان از امیران معروف ترک در پایان عصر آل‌بویه بود. او در واقع برده‌ای ترک بود. شهرت بساسیری را از آن روی نوشته‌اند که نخستین سرور او یکی از بزرگان فسا بود و در زبان عربی، منسوب بدان شهر، فسوی خوانده می‌شود. این گمان ادامه یافته و گفته‌اند که فارسیان در نسبت به آن شهر فساسیری (و در عربی بساسیری) بکار می‌برند. قاضی نورالله شوشتری می‌افزاید که چون فسا از نواحی گرمسیری فارس است، با حذف بخشی از واژه گرمسیر، ترکیب بساسیری بدست آمده و در تعیین نسبت افراد به آن شهر، بکار می‌رود. بعضی از مؤلفان، از جمله مؤلف کتاب «ریحانه الادب» به استناد نوشته غیاث الدین خواندمیر در کتاب «حبیب السیر» معنی نام بساسیری را رئیس و امیر شهر بسا (فسا) معرفی می‌کند. همچنین در برخی منابع از او با لقب (مظفر) یاد کرده‌اند و در بعضی دیگر به خاطر مرابطه با مستنصر فاطمی وی را ارسلان مستنصری نام نهادند.
ابتدای کار بساسیری

از گزارش ابن‌اثیر بر می‌آید که بساسیری از حدود سال ۴۲۴ هجری قمری به عنوان یکی از امرای ترک مطرح بوده‌است. او مولای (غلام) بهاءالدوله دیلمی بود، و بعدها به عالی‌ترین درجات ارتقا یافت. ابن‌اثیر در گزارش حوادث سال ۴۲۵ هجری می‌نویسد که در این سال، ثابت بن علی از مزیدیان با برادر خود دبیس بن علی درگیر شد و از بساسیری کمک خواست. در همین سال، بساسیری مأمور حفاظت از بخش غربی بغداد در برابر دست درازی عیاران شد. سال‌های بعد، در خدمت امیران آل‌بویه بغداد بود و نخست به جلال الدوله و سپس به عمادالدوله ابوکالیجار و سرانجام به ملک رحیم خدمت کرد و در سال ۴۴۴ هجری به زمان همین امیر بصره را تصرف کرد. او را همچنین از موالی ابوعلی نحوی فارسی دانسته‌اند. در زمان پادشاهی جلال‌الدوله، در نبردهایی که پادشاه با خواهرزاده‌اش ابوکالیجار و عُقَیلیان موصل داشته‌است، از بساسیری یاد شده‌است. در پادشاهی ملک رحیم که دوره نابسامانی‌های پیاپی ناشی از بی‌انضباطی سپاهیان ترک بغداد، کشاکش میان سنّیان و شیعیان در پایتخت خلافت، مطامع عُقَیلیان و آل بویه برای دست یافتن به تاج و تخت، غارتگری‌های قبایل تازی و کُرد، و سرانجام مداخله طغرل بیگ، سلطان سلجوقی، در امور بین‌النهرین بود، بساسیری تأثیر بسزایی داشت. برای مثال در سال ۴۴۱ هجری قمری «انبار» را از قِرواش عُقیلی گرفت و در سال ۴۴۴ هجری «بصره» را از برادر ملک رحیم ستاند، در سال ۴۴۵ هجری قمری ضد راهزنان عرب و کُرد در بوازیج اقدام کرد، و «دُبَیس» شیعی مَزْیَدی را که در جامعان (بعدها حلّه) گرفتار حمله بنی خَفاجه شده‌بود، یاری نمود؛ بَوازیج (بوازیج المَلِک)، شهری کوچک و قدیمی در شمال عراق، در ولایتِ موصل، واقع در ساحل راست رودخانه زاب کوچک و در جانب شرقی رود دجله می‌باشد. بساسیری در سال ۴۴۶ هجری قمری از عهده فرونشاندن شورش ترکان بغداد برنیامد. این شورش، غارت و قحطی و هجوم سپاهیان قُریش عُقیلی موصلی به بَرَدان را در پی داشت که در طی آن شتران و اسبان را از اصطبل‌های وی ربودند. در شعبان همان سال قریش، انبار را که تیول بساسیری بود باز پس گرفت، و با بُریدن از آل‌بویه، به نام طغرل بیگ خطبه خواند. در محرم سال ۴۴۶ قمری، سپاهیان بغداد بر وزیر ملک رحیم که حقوق آنان را نمی‌پرداخت؛ شورش کردند. بساسیری به دارالخلافه رفت و کوشید وزیر را که پنهان شده‌بود بیابد. سرانجام وزیر از نهانگاه بیرون آمد و با فروش اموال خود پول لازم برای پرداخت حقوق سپاهیان را فراهم نمود.
ورود به دستگاه خلافت عباسی و سرداری آل‌بویه

آورده‌اند که بساسیری مملوک بهاءالدوله پسر عضدالدوله بویه‌ای شد و در دستگاه او پیشرفت کرد. در منابع تاریخی ظاهراً نخستین بار در حوادث سال ۴۲۵ هجری قمری / ۱۰۳۴ میلادی از بساسیری یاد شده‌است و گفته‌اند که در جنگی علیه دُبیس بن علی شرکت کرد و آنگاه خلیفه او را به علت لیاقت و دور اندیشی‌اش به شحنه غرب بغداد گماشت که عیاران آنجا را غارت می‌کردند و کسی نمی‌توانست حریفشان شود. بساسیری یک دهه بعد در کشمکش‌های پی‌درپی میان جلال‌الدوله و مخالفانش به ویژه بارِس طُغان از امیران ترک بغداد، طرف امیر بویه را گرفت و به علت توانمندی‌ها و پیروزی‌هایش، نزد او جایگاهی ارزشمند یافت. وقتی که ملک رحیم بویه‌ای حاکم عراق شد، بساسیری را به جانشینی خود برگماشت. وی در این مقام با برخی از خاندان‌های قدرتمند عرب عراق مانند بنی عقیل و بنی مزید درگیری‌ها داشت و انبار و دزددار و برخی از نواحی واسط را از آن‌ها گرفت و به زمین‌های خود در عراق و جنوب ایران افزود و آنگاه که به فرمان ملک رحیم، بصره را از دست ابو علی پسر ابو کالیجار بویه‌ای خارج نمود، امیری آنجا را نیز به او داد. از این رو بساسیری قدرت و نفوذ بسیار یافت؛ و بر بسیاری از منابر عراق و خوزستان نامش ذکر می‌شد و چنان بر کارها مسلط بود که خلیفه القائم بدون فرمان او کاری انجام نمی‌داد.
شروع اختلافات با دستگاه خلافت و گرایش به سمت فاطمیان

با این حال زمینه‌ها و عوامل شورش بساسیری علیه عباسیان از همین ایام و به دلیل بد رفتاری ابن مسلمه وزیر خلیفه و به ویژه طرفداری او از اهل سنت بغداد ضد شیعیان کَرخ، به تدریج آماده می‌شد. چنان‌که دبیس بن مزید از امیران شیعی بغداد هم در قلمرو خویش چند روزی نام خلیفه را حذف نمود. درگیری‌های دو فرقه در بغداد شدت یافت و کردها و اعراب بدوی هم از این کشمکش‌ها سود برده و ظاهراً با پشتیبانی غُزها که تازه از راه می‌رسیدند به چپاول روستاها پرداختند و با آن که بساسیری با شجاعت به مقابله برخاست، نتوانست همه را سرکوب کند. گزارش حملهٔ بساسیری به دارالخلافه را، دیگر نویسندگان تأیید نکرده‌اند و ابن اثیر تصریح کرده‌است؛ زمانی که طغرل به بغداد رسید، نورالدوله دبیس بود. در همان وقت، ابوالحسن سعید بن نصر، کاتب بساسیری را گرفتند و اموالش را مصادره کردند. به گفته موید، پیش از رسیدن طغرل به بغداد، او نامه‌هایی به عمیدالملک کندری، وزیر طغرل، بساسیری و لشکر بغداد نوشت، که گویا مشتمل بر گرایش و دعوت آنان به سمت فاطمیان بود. این نامه‌ها به مقصد نرسید و چون بساسیری به رحبه رفت، نامه دیگر موید را دریافت کرد و خشنود و امیدوار شد و تعهد کرد که اگر مستنصر فاطمی او را یاری کند، غُزها را بیرون می‌کند و عراق را برای فاطمیان می‌گشاید؛ بنابراین، به نظر می‌رسد که ارتباط مستقیم بساسیری با مستنصر، پس از خروج وی از بغداد و واسط بوده‌باشد.
چگونگی به قدرت رسیدن طغرل

نخستین ردپایی که از طغرل در تاریخ سیاسی سلجوقیان پدیدار گشته را می‌توان در نگارش نامه‌ای از طغرل به همراه یبغو و داوود، به ابوالفضل سوری دانست، که در آن با تقاضای میانجی‌گری بین آنان و مسعود غزنوی و شرح وضعیت ناگوار خود، ولایت نسا و فراوه را در ازای ارسال یکی از سران خود به عنوان گروگان، از مسعود غزنوی درخواست نمودند. آنان همچنین متعهد گشتند که جلوی تاخت و تاز ترکمانان عراقی و خوارزمی را گرفته و از سر برآوردن شورشیان در بلخان کوه، دهستان و اطراف خوارزم و جیحون جلوگیری نمایند. پس از انجام این نامه‌نگاری و مجموعه حوادث و جنگی که در واکنش مسعود غزنوی به درخواست سلجوقیان به سال ۴۲۶ هجری/ ۱۰۳۴ میلادی در نزدیکی نسا رخ داد، این شهر به نام طغرل قرار گرفت. عده‌ای نیز این سال را مصادف با فتح نیشابور و سرخس توسط طغرل و چغری می‌دانند. در سال ۴۲۹ هجری/ ۱۰۳۷ میلادی، نبرد دیگری میان قوای سلجوقی و غزنوی در نزدیکی سرخس رخ داد که به شکست سخت غزنویان، برتری نظامی سلجوقیان در خراسان و انحطاط لشکر غزنوی در برابر آنان منجر شد. پس از این واقعه، سلجوقیان در سال ۴۲۹ هجری/ ۱۰۳۷ میلادی طغرل را به ریاست خویش برگزیدند و به نام او به عنوان نخستین سلطان سلجوقی خطبه خوانده‌شد.
پس از گذر چند سال، ابراهیم ینال، برادر ناتنی طغرل، نیشابور را به وسیلهٔ دویست سوار و انجام رایزنی‌هایی، فتح کرد و در نخستین جمعهٔ پس از ورود به نیشابور، در مسجد جامع، به نام طغرل خطبه خواند و مدتی بعد نیز، طغرل در میان استقبال بزرگان نیشابور وارد آن شهر شد و پس از اقامت در باغ شادیاخ، بر تخت سلطنت مسعود غزنوی تکیه زد. برخی نیز تاریخ این حوادث را مصادف با سال ۲۹ / ۱۰۲۸ میلادی می‌دانند. پس از وقوع دو جنگ که هر کدام از طرفین درگیر، توانستند در یکی از آن‌ها پیروز شوند، مسعود پس از تجهیز و آماده‌سازی نیروهای خود در هرات به سال ۴۳۱ هجری به منظور مقابله با ترکمانان، این شهر را ترک گفته و در تعقیب طغرل، به نواحی طوس، باورد و نسا رفت اما طغرل موفق به فرار شد. سلطان مسعود، زمستان سال ۴۳۱ هجری را در نیشابور سپری کرد و سپس در جهت دستیابی به طغرل از آن شهر خارج شد. شدیدترین و مهم‌ترین نبرد طرفین در دندانقان و در سال ۴۳۱ هجری صورت گرفت که در طی آن لشکر غزنوی به علل مختلف از جمله:
غرور مسعود و بی‌توجهی به مشورت اطرافیان.
برکنار نمودن خدمتگزاران وفادار.
پیوستن عده‌ای از سپاهیان به سلجوقیان و ترغیب دیگر سپاهیان به فرار توسط آنان؛ و همچنین علل متعدد دیگر، شکست سختی را متحمل شد و با این شکست کار غزنویان در برابر سلجوقیان به پایان رسید و سلطان مسعود نیز مدتی پس از این واقعه، کشته‌شد. پس از پیروزی در دندانقان، طغرل به همراه دیگر سران سلجوقی همچون چغری بیک، موسی یبغو و …، با ارسال نامه‌ای به خلیفهٔ عباسی، القائم بامرلله، با بیان سابقهٔ خدمات خویش و همچنین ذکر مشکلات و احوالی که توسط سلطان محمود غزنوی بر آنان گذشت و بدگویی از سلطان مسعود و همچنین ذکر پیروزی بزرگ خود در برابر سلطان مسعود، منشور سلطنت را از درگاه خلیفه که دارای قدرت معنوی زیادی بود، درخواست کردند. خلیفه القائم بامرلله یکی از افراد مورد اعتماد خویش به نام هبه الله مأمونی را به نزد طغرل، که در ری اقامت داشت، گسیل نمود و به طغرل، رهبر سلجوقیان، اظهار لطف و دوستی کرد و با ایجاد این پیش‌زمینه‌ها، روابط میان سلجوقیان و خلافت عباسی بر پایهٔ منافع دو طرف، شکل گرفت.
اوضاع بغداد پیش از بساسیری

در طی سال‌های منتهی به شورش بساسیری در عراق و تسلط او بر بغداد، عراق در شرایطی بسیار نابسامان قرار داشت. در این زمان که امنیت از بغداد رخت بسته بود و تزلزل موج می‌زد، به جای اتحادی برای برقراری ثبات در عراق و بغداد، سلسله ای از جدال‌های بر سر قدرت را می‌بینیم. از طرفی عیاران در بغداد قدرت یافته بودند و حتی دامنه تهدیدشان به بغداد، پایتخت خلافت عباسی نیز کشیده شده بود و بساسیری یکی از کسانی است که در این موقع به عنوان مدافع بغداد در مقابل دراز دستی عیاران انتخاب شد. شورش سپاهیان نیز در این سال‌ها یک مسئله عادی بود چنان‌که در سال ۴۴۶ ه‍.ق سپاهیان بغداد بر وزیر ملک رحیم شورش کردند و تنها با دخالت بساسیری بود که غائله ختم شد. درگیری پنهانی نیز میان خلافت عباسی و آل بویه در جریان بود که بر آشوب اوضاع بغداد می‌افزود. از طرفی یکی از دلایل اصلی این سلب آرامش و امنیت از بغداد به دلیل شعله کشیدن آتش اختلافات مذهبی در بغداد بود. در دوره تسلط آل بویه بر بغداد، شیعیان تقویت و دلیرتر از قبل شدند. در این دوره با ظهور اشاعره و در مقابل شیخ مفید و مریدانش آتش منازعات بین فرق‌ها، مذاهب و مکاتب را شعله‌ور ساخت و به افتراق بیش از پیش مسلمانان انجامید و تلاش‌های بویهیان در جهت خواباندن این منازعات نیز راه به جایی نمی‌برد چراکه این اختلافات بسیار عمیق و ریشه دار بود. در این بین بیشترین اختلافات و درگیری‌ها بین اهل سنت و شیعیان علی‌الخصوص بین حنبلیان و شیعیان امامیه در جریان بود که به جدال‌های خونینی می‌انجامید. خلیفه در این دوره جز بازیچه ای در دست امرا و وزرا نقش دیگری بر عهده نداشت. در فاصله بین سال‌های ۴۴۱ تا ۴۴۷ ه‍.ق و با تضعیف قدرت آل بویه در زمان آخرین پادشاه بویهیان بغداد، حنبلیان با همداستانی دیگر سنیان و با پشتوانه دستگاه خلافت، به سرکوب شیعیان با هدف ریشه کن کردن آنان از بغداد پرداختند و شش بار کار به نزاع‌های خونینی انجامید و گاهی تنها با دخالت شرطه بغداد و نظامیان ترک بود که غائله ختم می‌شد. در سال ۴۴۳ ه‍.ق حنبلیان قصد داشتند که بر قبور امام کاظم و امام جواد دست درازی کنند که با مقاومت شدید شیعیان مواجه شده و کاری از پیش نبردند. بیشتر این درگیری‌ها بین محله شیعه‌نشین کرخ و محله قلائین که محله حنبلی‌ها بود، بروز می‌یافت. اختلافات و درگیری‌های درون خاندانی آل بویه نیز بسیار شدید بود و هر از چند گاهی یکی بر دیگری می‌شورید. اختلاف آل بویه با لشکریان ترک نیز به این آشوب‌ها دامن می‌زد. در این برهه حساس بغداد، به دلیل شرایط پیش آمده از لحاظ اجتماعی و اقتصادی اوضاع نابسامانی می‌گذراند و مردم در سایه ترس از درگیری‌ها و جنگ‌های داخلی و خارجی روزگار می‌گذراندند. همه این شرایط عرصه را در بغداد برای هرگونه انقلاب و شورش از طرف هر یک از طرفین آماده می‌ساخت چنان‌که در آینده به وضوح شاهد آن بودیم همچون تسلط سلجوقیان بر بغداد و شورش مردم علیه طغرل و سپاهیانش و سپس شورش بساسیری.
شیعیان امامیه قربانیان جنگ قدرت میان اسماعیلیان و سلجوقیان

موفقیت فاطمیان و شیعیان اسماعیلی در عراق، به جذب شیعیان امامیه نیز وابسته بود. در سال (۴۵۰ ق) و تسلط بساسیری بر بغداد، آن‌ها در برابر سنی‌های باب‌البصرة بغداد پرچم سفید را در مسجدشان به اهتزاز دراوردند. اگرچه سابقه درگیری پی در پی اهل سنت باب‌البصره با شیعیان امامیه، از سال (۴۰۲ ق) و به‌ویژه به دلیل استقرار شیعیان در بخش ثروتمند و تاجرنشین بغداد 《کرخ》 جریان داشته‌است، اما این شیعیان امامیه بودند که هزینه جنگ قدرت میان فاطمیان و عباسیان را در عراق پرداخت کردند؛ از آن جمله کشتار و غارت منابع علمی شیعیان که با حمله به کتابخانه شیخ طوسی در (۴۵۰ ق) صورت گرفت شیعیان امامیه، پیش‌تر حتی حاضر به ورود به جنگ قدرت و منازعه با سلجوقیان نیز نبودند؛ تا آنجا که قوز سلجوقی در (۴۴۶ ق) به شیعیان امامی پناه آورد؛ اما همین شیعیان امامیه در سال (۴۵۱ ق) قربانی خشونت بازگشت به قدرت سنیان پس از بساسیری شدند. بساسیری موفق شد عده‌ای از سنیان قسمت عامه بغداد را به خود جذب کند؛ اما افراد اصلی جذب‌شده به بساسیری نیز دارای مواضع ثابتی نبودند. همین مواضع متغیر متحدان بساسیری، می‌تواند نشان‌دهنده ماهیت غیراسماعیلی حرکت و همراهی آن‌ها با بساسیری باشد. قریش بن بدران، بارها جانب داری خود را بین بسیاسیری و طغرل تغییر داد. در واقع، منافع سیاسی و نظامی، در موضع‌گیری طوایف عرب، کرد و حتی لشکریان ترک او تأثیرگذار بود. دور از ذهن نیست که آن‌ها به دنبال منافع قبیله‌ای خود بودند؛ لذا داعی‌الدعاة شیعیان اسماعیلی، از برخی فرماندهان سپاه بساسیری که تقاضای پول بیشتری از او داشتند و او را به فریبکاری و ثروت‌اندوزی شخصی متهم می‌نمودند، به بساسیری شکایت می‌کرد. در اصل، تبلیغات شیعیان اسماعیلیه، بیشتر در برخی از قشرها توده‌ها موفقیت نسبی داشت؛ اما بازیگران اصلی صحنه قدرت سیاسی، بیش از آنکه مجذوب مذهب شیعه اسماعیلی باشند، به فکر منافع خودشان بودند. هدف ابراهیم اینال سلجوقی نیز از توسل به داعی‌الدعاة و ارتباط با الموءید فی الدین شیرازی از طریق بساسیری، چیزی جز جذب کمک مادی فاطمیان برای شکست برادرش طغرل‌بیک نبود و نمی‌توان به او تمایل به شیعه‌گری اسماعیلی را نسبت داد.
پی‌آمدهای قیام بساسیری برای خلیفه القائم بامرلله

اسارت یک ساله، روحیهٔ قائم را عوض کرده‌بود. او که این اسارت را مجازاتی برای گناهان خود می‌دید، تغییر روش داد. دیگر بر بستر نمی‌خوابید و استراحتش بر روی سجاده بود و از احدی انتقام نگرفت. به هنگام فتح بغداد توسط بساسیری، دارالخلافه غارت شد. گفته‌می‌شود که غارتگران از مردم بغداد بودند. حتی قائم بعدها به مصادرهٔ آن کالاها اقدام نکرد و هرچه از کالاهای پیشین به دستش می‌افتاد، با پرداخت پول آن را می‌خرید. این تحول روحی، به تغییر مناسبات خلیفه و سلطان، یاری رساند. بعد از سرکوب قیام بساسیری، پیوند بین طغرل و قائم این گونه شد که خلیفه، پیشوای دینی مردم شود و اداره امور به سلطان سپرده شود. جهاد با کفار و حفظ امت از تجاوز دشمنان، از جمله اموری بود که بر عهدهٔ سلطان (طغرل) قرار گرفت. سلطانی که با دریافت لقب «ملک المشرق و المغرب» از خلیفه، حاکمیتش مشروع به حساب می‌آمد. از سمتی دیگر، فاطمیان نیز آخرین فرصت خود برای تسلط بر عراق را از دست دادند و از آن پس، راه زوال را پیمودند و به سال ۵۶۷ قمری، حکومت آنان بر مصر پایان یافت، در حالی که خلافت عباسی پس از دفع حملهٔ بساسیری، بیش از دو دهه دوام آورد.
بعد از مرگ بساسیری

ظاهراً پس از قتل بساسیری، دبیس بن مزید همراه خاندان بساسیری به بطیحه رفت و پسر بساسیری آنگاه به حلب گریخت. بنا بر گزارش ابن جوزی، حکومت بساسیری بر بغداد و فروپاشی موقت خلافت عباسی، درست یک سال به طول انجامید. منطقه‌ای در بغداد که بساسیری در آن زندگی می‌کرد، بعدها نیز به نام «دارالبساسیری» شهرت یافته و پابرجا ماند. ماجرای بساسیری را باید از مهم‌ترین حوادث تاریخ خلافت عباسی و آخرین تلاش بزرگ فاطمیان برای براندازی آن دولت و تسلط بر شرق ممالک اسلامی دانست که اگر از آن به خوبی استفاده‌می‌شد و دشمنی و خیانت افرادی چون دبیس بن مزید و ابوالفرج مغربی و تردید قریش بن بدران در کار نبود، می‌توانست دگرگونی بزرگ در شرق و غرب جهان اسلام پدیدآورد و تشیع اسماعیلی را در بخش بزرگی از آن پیاده کند. از همین رو است که برخی از نویسندگان و مورخان طرفدار عباسی و مخالف تسلط علویان مانند ابن جوزی حنبلی، بساسیری را مانند فاطمیان سخت سرزنش کرده و روایات نادرست و جعلی دربارهٔ قیام او ساخته و پرداخته‌اند. ابن میسر نیز بر آن است، که قیام بساسیری با آن دارایی‌هایی که مستنصر برای او فرستاد، باعث خرابی مصر و پایان قدرت فاطمیان و شروع ضعف و سقوط آنان بود. از آن سوی باید گفت که این حادثهٔ بزرگ، در بروز دشمنی‌های لجوجانهٔ سلجوقیان و برخی دولتمردان ایشان با اسماعیلیه تأثیری به سزا داشت و این تقابل و رویارویی از این منظر نیز می‌تواند مورد بررسی قرار گیرد.
منبع‌شناسی

مقالهٔ اصلی: منبع‌شناسی سلجوقیان
منبع‌شناسی > منابع فاطمیان

بخش اعظم منابع اسماعیلی با سقوط دولت فاطمیان نابود گشت و تعداد انگشت شماری را باقی گذاشتند، از جمله:
«عیون الاخبار و فنون الآثار» تألیف ادریس عمادالدین قرشی. این کتاب از مفصل‌ترین منابع اسماعیلی‌ای است که سه قرن پس از سقوط فاطمیان نگاشته شده‌است. این کتاب تاریخ عمومی اسماعیلیان از دوره پیامبر تا دوره طیبی‌ها در یمن است.
«سیره الجوذر» تألیف ابوعلی منصور العزیزی الجوذری. این کتاب اطلاعات مهمی پیرامون تاریخ سیاسی و تشکیلات و نظام اداری و تاریخ اجتماعی دولت فاطمیان در دوره معز و عزیز دربردارد.
اکثر اطلاعاتی که از تاریخ فاطمیان بدست ما رسیده اکثراً تألیف مورخان اهل سنت است که با دیدی منفی و مغرضانه در مورد آن‌ها می‌نگاشتند با اینحال بخش اعظم آگاهی‌های ما در این مورد همین منابع هستند. از جمله:
«اخبار مصر» تألیف ابن میسر. عمده بخش‌های کتاب از بین رفته و تنها بخش مربوط به فاطمیان باقی مانده‌است.
«اتعاظ الحنفاء فی الخبار الائمة فاطمیین الخلفاء» تألیف مقریزی. این کتاب مهم‌ترین تاریخ سلسله ای و محلی در باب فاطمیان و عظیم‌ترین شرح راجع به تاریخ خلفای فاطمی در سه جلد است.
«المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط و الآثار و المقفی کبیر» تألیف مقریزی. در این کتاب نیز به اخباری راجع به فاطمیان وجود دارد.
«النجوم الظاهره فی ملوک المصر و القاهره» تألیف ابن تغری بردی. این کتاب تاریخ مفصلی راجع به تاریخ مصر از فتح آنجا بدست مسلمانان تا سقوط آن در سال ۸۷۲ ه‍.ق است. این کتاب به صورت سالشماری حوادث خلفای فاطمی مصر را آورده‌است.
«بدائع الزهور فی وقایع الدهور» تألیف ابن ایاس. در جلد اول که مربوط به تاریخ مصر بوده و اطلاعاتی نیز در مورد فاطمیان دارد.
تواریخ عمومی نیز التفاتی هر چند کم به فاطمیان داشته‌اند، از جمله: ذیل عریب بن سعد بر تاریخ طبری، تجارب الامم اثر ابن مسکویه، المنتظم اثر ابن الجوزی، مرآت الزمان اثر سبط ابن الجوزی، الکامل اثر ابن اثیر، نهایت الارب اثر نویری، تاریخ ابوالفداء، کنز الدرر اثر ابن ایبک الدواداری، تاریخ الاسلام اثر ذهبی، البدایه و النهایه اثر ابن کثیر، تاریخ ابن الفرات، شذرات الذهب اثر ابن العماد الحنبلی و غیره.
منبع‌شناسی > منابع آل بویه

«تکمله تاریخ طبری» نوشته عبدالملک همدانی است که با حوادث ۲۸۶ ه‍.ق شروع و تا ۴۸۷ ه‍.ق ادامه دارد.
«فارسنامه» نوشته ابن بلخی است که اطلاعات درجه اول و کم‌نظیری را در مورد آل بویه در خود دارد.
«سفرنامه ناصر خسرو» نوشته ناصر خسرو قبادیانی است که اطلاعات جالب توجهی هم در مورد اواخر کار آل بویه در عراق و فارس و هم روی کار آمدن سلجوقیان و نیز فاطمیان دارد و از هر لحاظ قابل توجه است.
کن نورمن

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۵ سپتامبر ۱۹۶۴ ‏(۶۰ سال) شیکاگو
ملیت: ایالات متحده آمریکا
قد: ۶ فوت ۸ اینچ (۲٫۰۳ متر)
وزن: ۲۱۵ پوند (۹۸ کیلوگرم)
اطلاعات حرفه: اطلاعات حرفه
دبیرستان: Crane (Chicago, Illinois)
کالج:  Wabash Valley (1982–1983)  Illinois (1984–1987) 
درفت ان‌بی‌ای: ۱۹۸۷: راند یکم، نوزدهم پیک کلی
انتخاب‌شده توسط لس آنجلس کلیپرز: انتخاب‌شده توسط لس آنجلس کلیپرز
پیشه بازیکنی: ۱۹۸۷–۱۹۹۷
پست: مهاجم ریزتک
شماره: ۳۳, ۳, ۴, ۵
تاریخچه فعالیت: تاریخچه فعالیت
1987–1993: لس آنجلس کلیپرز
1993–1994: میلواکی باکس
1994–1997: آتلانتا هاوکس
 :  
دستاوردهای حرفه‌ای و جوایز: دستاوردهای حرفه‌ای و جوایز
 Consensus second-team All-American (1987) :  Consensus second-team All-American (1987) 
 :  
آمار فعالیت در NBA: آمار فعالیت در NBA
امتیاز: 8,717 (13.5 ppg)
برگشت: 3,949 (6.1 rpg)
Assists: 1,355 (2.1 apg)
 :  
آمار  در NBA.com: آمار  در NBA.com
آمار در Basketball-Reference.com: آمار در Basketball-Reference.com
کن نورمن (انگلیسی: Ken Norman؛ زادهٔ ۵ سپتامبر ۱۹۶۴) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به آتلانتا هاوکس، میلواکی باکس، و لس آنجلس کلیپرز اشاره کرد.
کلاته عبدالرحمن

| کلاته عبدالرحمن | کلاته عبدالرحمن |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۳°۳۹′۱۷″ شمالی ۵۹°۱۱′۴۱″ شرقی﻿ / ﻿۳۳٫۶۵۴۷۲°شمالی ۵۹٫۱۹۴۷۲°شرقی﻿ / 33.65472; 59.19472: مختصات: ۳۳°۳۹′۱۷″ شمالی ۵۹°۱۱′۴۱″ شرقی﻿ / ﻿۳۳٫۶۵۴۷۲°شمالی ۵۹٫۱۹۴۷۲°شرقی﻿ / 33.65472; 59.19472
کشور: ایران
استان: خراسان جنوبی
شهرستان: قائنات
بخش: مرکزی
دهستان: قائن
جمعیت: ۰ نفر (سرشماری ۹۵)
کلاته عبدالرحمن روستایی در دهستان قائن بخش مرکزی شهرستان قائنات استان خراسان جنوبی ایران است.
فرنکن‌وینی (فیلم ۲۰۱۲)

| فرنکن‌وینی | فرنکن‌وینی |
| --- | --- |
پوستر فیلم: پوستر فیلم
کارگردان: تیم برتون
تهیه‌کننده: تیم برتون آلیسون ابیت دون هان 
نویسنده: جان آگست
بازیگران: چارلی تاهان وینونا رایدر کاترین اوهارا مارتین شورت مارتین لاندو رابرت کپرون اتیکس شافر جیمز هیرویکی لیائو کانچاتا فرل تام کنی 
موسیقی: دنی الفمن
فیلم‌بردار: پیتر سورگ
تدوین‌گر: کریس لبنزون
شرکت تولید: شرکت تیم برتون والت دیزنی پیکچرز
توزیع‌کننده: والت دیزنی پیکچرز
تاریخ‌های انتشار: ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۲ (جشنواره فیلم فنتستک) ۵ اکتبر ۲۰۱۲ (آمریکا)
مدت زمان: ۸۷ دقیقه
کشور: ایالات متحده
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۳۹ میلیون دلار
فروش گیشه: ۸۱٬۴۹۱٬۰۶۸ دلار
فرنکن‌وینی (به انگلیسی: Frankenweenie) انیمیشنی سه بعدی و سیاه و سفید به کارگردانی تیم برتون است که به روش استاپ موشن ساخته شده است. این فیلم بازسازی فیلم کوتاهی به همین نام ساختهٔ خود تیم برتون در سال ۱۹۸۴ است. فرنکن‌وینی هم مثل نسخهٔ سال ۱۹۸۴ ادای احترامی به فیلم فرانکشتاین (۱۹۳۱) براساس کتابی به همین نام نوشتهٔ مری شلی است. مراسم افتتاحیهٔ نمایش این فیلم ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۲ در جشنوارهٔ فیلم فنتستک، در آستین، تگزاس برگزار شد. فرنکن‌وینی ۵ اکتبر ۲۰۱۲ در سینماهای آمریکا به نمایش درآمد. فرنکن‌وینی اولین فیلم استاپ موشن است که به روش آی مکس ۳ بعدی اکران شد.
خلاصه داستان

ویکتور جوان بعد از مرگ اسپارکی، سگ مورد علاقه‌اش با به کنترل گرفتن قدرت علم او را به زندگی برمی‌گرداند. ویکتور سعی می‌کند تا این ساخته‌اش را پنهان نگه دارد اما اسپارکی بیرون می‌رود و باعث خرابکاری و بی نظمی در شهر می‌شود.
صداپیشگان

بعضی از بازیگرانی که قبلاً با تیم برتون کار کرده‌اند در این پروژه نیز با او همکاری می‌کنند مثل: کاترین اوهارا، وینونا رایدر، مارتین لاندا و مارتین شورت.
| بازیگر | نقش |
| --- | --- |
چارلی تاهان: ویکتور فرنکشتاین
وینونا رایدر: السا ون هلسینگ
کاترین اوهارا: سوزان فرنکشتاین/ مادر ویکتو/دختر عجیب/مربی ورزشگاه
مارتین شورت: پدر ویکتور/ نسر/آقای برگرمیستر
مارتین لاندا: آقای رایکروسکی
رابرت کپرون: باب
اتیکس شافر: ادگار
جیمز هیرویکی لیائو: توشیاکی
کانچاتا فرل: مادر باب
تام کنی: رئیس آتش‌نشانی/ سرباز/ مردم شهر
کوشین شینکو

طومار کوشین
کوشین شینکو (انگلیسی: Kōshin) یا ایمان کوشین که تا به امروز منتقل شده‌است مبتنی بر «فرضیه سانشی» است که توسط تائوئیسم چینی موعظه شده‌است و بر اساس بودیسم، به ویژه بودیسم باطنی، شینتو، شوگندو، طب جادویی و ژاپنی است. این اعتقاد پیچیده‌ای است که در آن باورهای عامیانه مختلف (باورهای عامیانه) و آداب و رسوم به‌طور پیچیده‌ای در هم تنیده شده‌اند.
سبا (دشتستان)

| سبا دکون سرخ | سبا دکون سرخ |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۲۹°۲۹′۱۵٫۷″ شمالی ۵۱°۱۲′۱۵٫۸″ شرقی﻿ / ﻿۲۹٫۴۸۷۶۹۴°شمالی ۵۱٫۲۰۴۳۸۹°شرقی﻿ / 29.487694; 51.204389: مختصات: ۲۹°۲۹′۱۵٫۷″ شمالی ۵۱°۱۲′۱۵٫۸″ شرقی﻿ / ﻿۲۹٫۴۸۷۶۹۴°شمالی ۵۱٫۲۰۴۳۸۹°شرقی﻿ / 29.487694; 51.204389
کشور: ایران
استان: بوشهر
شهرستان: دشتستان
بخش: بخش سعدآباد
دهستان: وحدتیه
جمعیت: ۷۷ نفر (سرشماری ۹۵)
سبا، روستایی است از توابع بخش سعدآباد در شهرستان دشتستان استان بوشهر ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان وحدتیه قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۰۷نفر (۲۴خانوار) می‌باشد.