کامیار شاپور
زندگی‌نامه > تولّد و کودکی و نوجوانی

کامیار شاپور در روز ۲۹ خرداد ۱۳۳۱ در محله امیریه تهران و در خانواده‌ای اهل ادب و فرهنگ زاده شد. پدرش پرویز شاپور، نویسنده و شاعر طنز پرداز، مشهور به پدر کاریکلماتور ایران و مادرش فروغ فرخزاد شاعر پرآوازه ایرانی بودند. پدر و مادر و خویشاوندانش او را «کامی» صدا می‌زدند. زمانی که کامیار سه ساله شد، والدینش از هم جدا شد و وی نزد خانواده پدریش ماند. پرویز شاپور پس از جدایی از فروغ، هرگز دوباره ازدواج نکرد و تا آخر عمر همراه با پسرش کامیار و برادرش خسرو شاپور در یک خانه قدیمی زندگی می‌کرد. وی اجازه دیدار فروغ با پسرش را نداد ولی هرگز هم تلاش نکرد، چهره ای ناخوشایند و مخدوش از مادر به فرزند نمایان کند. کامیار در کنار پدر و عمو و مادربزرگش دوران کودکی را سپری کرد و بزرگ شد. فروغ فرخزاد در زمان طلاق به دلیل نوع فعالیت و شکل زندگیش حضانت پسرش را به پرویز شاپور می‌سپارد و یک روز که برای دیدار فرزندش می‌رود، مادرشوهر سابقش مانع می‌شود. فروغ دربارهٔ آن روز می‌نویسد:
«آن روز که برای اولین بار به دیدار کامی رفتم و مادر شاپور نگذاشت ببینمش می‌خواستم خودم را بکشم… بعد توی خیابان‌ها راه افتادم و پرسه‌زنان خیابان‌ها را طی کردم. یک‌وقتی به یک میدان کوچکی رسیدم و به خودم آمدم … آنجا را اصلاً نمی‌شناختم… اصلاً نمی‌دانستم در کجای تهران هستم و غروب یک روز پاییزی بود. بعداً احساس کردم که خیلی خسته‌ام… در وسط آن میدان کوچک باغچه‌ای بود با حاشیه‌ای سیمانی. روی حاشیه نشستم که به زودی دیدم، مردهایی جمع شدند به تماشا و به متلک‌پرانی ایستاده‌اند. برخاستم و با اولین تاکسی خالی به خانه‌ام برگشتم و تنهایی نیم بطری ودکایی را که از مهمانی دو سه شب پیش مانده بود، سر کشیدم… بعدش دیگر یادم نیست… وقتی بیدار شدم. صبح شده بود و بالش زیر سرم خیس خیس بود. در مستی و بی‌خبری همه شب را گریه کرده بودم.»
فروغ فرخزاد در اولین مجموعه شعر خود با عنوان اسیر و در قطعه «دیو شب» از تلخی دوری پسرش می‌سراید:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| لای لای، ای پسر کوچک من |  | دیده بربند، که شب آمده است |
| دیده بربند، که این دیو سیاه |  | خون به کف خنده به لب آمده است |
| سر به دامان من خسته گذار |  | گوش کن بانگ قدم‌هایش را |
| کمر نارون پیر شکست |  | تا که بگذاشت بر آن پایش را |
| آه، بگذار که بر پنجره ها |  | پرده‌ها را بکشم سرتاسر |
| با دو صد چشم پر از آتش و خون |  | می‌کشد دم به دم از پنجره سر |
| از شرار نفسش بود که سوخت |  | مرد چوپان به دل دشت خموش |
| وای، آرام که این زنگی مست |  | پشت در داده به آوای تو گوش |
| یادم آید که چو طفلی شیطان |  | مادر خسته خود را آزرد |
| دیو شب از دل تاریکی ها |  | بی‌خبر آمد و طفلک را برد |
| شیشه پنجره‌ها می‌لرزید |  | تا که او نعره زنان می‌آمد |
| بانگ سر داده که کو آن کودک |  | گوش کن، پنجه به در می‌ساید |
| نه برو، دور شو ای بدسیرت |  | دور شو از رخ تو بیزارم |
| کی توانی بربائیش از من |  | تا که من در بر او بیدارم |
| ناگهان خاموشی خانه شکست |  | دیو شب بانگ برآورد که آه |
| بس کن ای زن که نترسم از تو |  | دامنت رنگ گناهست، گناه |
| دیوم اما تو ز من دیوتری |  | مادر و دامن ننگ آلوده |
| آه، بردار سرش از دامن |  | طفلک پاک کجا آسوده |
| بانگ می‌میرد و در آتش درد |  | می‌گدازد دل چون آهن من |
| می‌کنم ناله که کامی، کامی |  | وای بردار سر از دامن من |
فروغ در مجموعه آثار خود پنج بار (سه شعر در مجموعه اسیر و دو شعر در مجموعه عصیان) از فرزندش یاد می‌کند. کامیار دربارهٔ احساسش از این اشعار می‌گوید:
«... چه احساسی! اما آدم احساس می‌کند شاعر در حال متحول‌شدن است… اشعاری که در عصیان به من تقدیم کرده را دوست داشتم اما شعر بازگشت را از باقی اشعارش بیشتر دوست داشتم، چون دردی که فروغ در وجودش داشته در این شعر به‌خوبی بیان و توجیه می‌شود…»
زمانی که فروغ فرخزاد در ۲۴ بهمن ۱۳۴۵ در ۳۲ سالگی بر اثر حادثه مرگبار واژگونی خودرو درگذشت، کامیار خبر مرگ مادرش را در دبیرستان از همکلاسی‌هایش شنید.