بسته‌شدن فک
هدایت، دندان‌های طبیعی و عملکرد

حرکات فک پایین توسط دو سیستم مختلف هدایت می‌شود؛ سیستم هدایت خلفی و سیستم هدایت قدامی.
سیستم هدایت خلفی**
هدایت خلفی به مفاصل گیجگاهی فکی و ساختارهای مرتبط با آن اشاره دارد. این کندیل‌ها در داخل حفره و ماهیچه‌ها و رباط‌های مرتبط به همراه ارتباط عصبی-عضلانی آن است که حرکات فک پایین را تعیین می‌کند. حرکات جانبی، بیرون‌زده و عقب‌رفته فک پایین توسط سیستم خلفی هدایت می‌شوند.
حرکات جانبی**
تعریف حرکت کندیل‌ها (لُقمه‌ها) در حرکات جانبی مهم است:
- کندیل کاری: این کندیل نزدیک‌ترین به سمتی است که فک پایین به آن حرکت می‌کند (به عنوان مثال، اگر فک پایین به سمت راست حرکت کند، کندیل راست کندیل کاری است).
- کندیل غیرکاری: این سمتی است که فک پایین از آن دور می‌شود (به عنوان مثال، اگر فک پایین به صورت جانبی به سمت راست حرکت کند، کندیل چپ کندیل غیرکاری است).
حداکثر حرکت جانبی فک پایین به سمت چپ یا راست تقریباً ۱۰–۱۲ میلی‌متر است.
حرکت اولیه در حرکات جانبی در کندیل غیرکاری (NWS) رخ می‌دهد (همچنین به نام کندیل متعادل کننده یا در حال چرخش نیز شناخته می‌شود). سر کندیل NWS در جهت پایین، جلو و میانی حرکت می‌کند. این حرکت در برابر دو صفحه جداگانه، صفحه عمودی و افقی، تعریف می‌شود.
زاویهٔ بنت: زاویهٔ حرکت میانی روی کندیل NWS نسبت به صفحه عمودی
زاویهٔ کندیلار (لقمه‌ای): زاویهٔ حرکت به سمت پایین کندیل NWS نسبت به صفحه افقی
کندیل سمت کاری (WS) (همچنین به نام کندیل چرخشی نیز شناخته می‌شود) تحت یک تغییر جانبی فوری و غیر پیشرونده قرار می‌گیرد. این حرکت، حرکت بنت نامیده می‌شود (با این حال ممکن است با زاویهٔ بنت اشتباه گرفته شود)، بنابراین بیشتر به عنوان تغییر جانبی فوری شناخته می‌شود. کندیل در حال چرخش با یک تغییر جانبی جزئی در جهت حرکت دیده می‌شود.
حرکات بیرون‌زده**
سرهای کندیلار عمدتاً به سمت جلو و پایین در امتداد سطح دیستال سطح مفصلی در گودی کاسه‌ای (حفرهٔ گلنوئید) حرکت می‌کنند. حرکات بیرون‌زده توسط ساختارهای رباطی به حداکثر ~۸–۱۱ میلی‌متر محدود می‌شوند (بسته به ریخت‌شناسی جمجمه و اندازهٔ فرد).
حرکات عقب‌رفته**
در مورد عقب‌رفتگی، این حرکت توسط ساختارهای لیگامانی محدود می‌شود و حداکثر محدودهٔ عقب‌رفتگی معمولاً ~۱ میلی‌متر است، اما به ندرت ۲–۳ میلی‌متر در برخی از بیماران مشاهده می‌شود.
ما نمی‌توانیم سیستم هدایت خلفی را از طریق درمان ترمیمی دندان تحت تأثیر قرار دهیم.
سیستم هدایت قدامی:
هدایت قدامی به تأثیر دندان‌های در تماس بر مسیرهای حرکتی فک پایین اشاره دارد. تماس‌های دندانی ممکن است تماس‌های دندان‌های قدامی، خلفی یا هر دو باشند - با این حال به عنوان هدایت قدامی نامیده می‌شود زیرا این تماس‌ها هنوز در قدام مفصل گیجگاهی فکی (TMJ) قرار دارند. این را می‌توان به موارد زیر طبقه‌بندی کرد:
هدایت نیش:**
بسته‌شدن فک پویا که در دندان‌های نیش (در سمت کاری) در طول حرکات جانبی فک پایین رخ می‌دهد.
- این دندان‌ها به دلیل ریشه‌های بلند و نسبت تاج/ریشه خوب، برای پذیرش نیروهای افقی در حرکات خارج از مرکز مناسب‌ترین هستند.
- برای تکنسین‌های دندانپزشکی در طول موم‌گذاری و ساخت ترمیم، فراهم کردن این هدایت آسان است.
عملکرد گروهی:**
تماس‌های متعدد بین دندان‌های فک بالا و پایین در حرکات جانبی در سمت کاری که در آن تماس همزمان چندین دندان به عنوان یک گروه برای توزیع نیروهای اکلوزالی عمل می‌کند.
- ترجیح داده می‌شود که این هدایت تا حد امکان قدامی باشد، به عنوان مثال دندان‌های آسیای کوچک به جای دندان‌های آسیای بزرگ، زیرا وقتی تماس‌ها به TMJ نزدیک‌تر باشند، نیروی بیشتری اعمال می‌شود.
هدایت پیشین:**
تأثیر سطوح تماس دندان‌های پیشین فک پایین و بالا بر حرکات فک پایین با اوربایت و اورجت دندان‌های پیشین فک بالا مشخص می‌شود.
در درمان ترمیمی، می‌توان سیستم‌های هدایت قدامی را که با دستگاه جونده هماهنگ هستند، دستکاری و طراحی کرد.