stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
چاق کچل سیبیلو
جوایز و جشنواره ها

حضور در هجدهمین دوره جشنواره Religion Today ایتالیا (۱۳۹۴)
تندیس بهترین فیلم از نگاه تماشاگران دوازدهمین دوره جشنواره فیلم نهال (۱۳۹۴)
جایزه ویژه هیئت داوران و جایزه بهترین فیلم از نگاه داوران جوان پنجمین دوره جشنواره حسنات اصفهان (۱۳۹۴)
لوح تقدیر بهترین فیلم سیزدهمین جشن تصویر سال (۱۳۹۴)
لوح تقدیر بهترین فیلم بخش مستند جشنواره موج کیش (۱۳۹۴)
دیپلم افتخار بهترین فیلم مستند بخش نسل نو جشنواره سما (۱۳۹۵)
تندیس بهترین فیلم مستند بخش جوانه های جشنواره رویش (۱۳۹۵)
چشمه‌گل (تربت جام)

| چشمه‌گل | چشمه‌گل |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: خراسان رضوی
شهرستان: تربت جام
بخش: بخش مرکزی
دهستان: جامرود
جمعیت: ۱۲۸۴نفر
چشمه گل ، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان تربت جام در استان خراسان رضوی.
این روستا در دهستان جامرود قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۳۰۳خانوار) ۱٬۲۸۴نفر 
بوده‌است.
منبع

«: کمیته تخصصی نام نگاری و یکسان‌سازی نام‌های جغرافیایی ایران :». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۹ اوت ۲۰۱۱. دریافت‌شده در ۲ دسامبر ۲۰۱۸.
↑  «نتایج سرشماری ایران در سال ۱۳۸۵». درگاه ملی آمار. بایگانی‌شده از روی نسخه اصلی در ۲۱ آبان ۱۳۹۲.
MTOR

مولکولِ هدفِ راپامایسین در پستانداران (انگلیسی: The mammalian target of rapamycin) که بیشتر با نام «اِم‌تُـر» (mTOR) شناخته می‌شود یک آنزیم کیناز است که در انسان توسط ژن «MTOR» کُدگذاری می‌شود. این آنزیم عضوی از کینازهای وابسته به فسفاتیدیل‌اینوزیتول ۳-کیناز در خانوادهٔ پروتئین کینازها است.
mTOR به پروتئین‌های دیگر متصل می‌شود و جزء اصلی دو کمپلکس پروتئینی متمایز به نام‌های mTORC1 و mTORC2 است که در تنظیم فرآیندهای گوناگون سلولی نقش دارند. به‌طور مشخص، این پروتئین عملکردی همچون پروتئین کیناز اختصاصی سرین/ترئونین دارد که در تنظیم رشد سلولی، تکثیر سلولی، حرکت سلولی، بقای سلولی، بیوسنتز پروتئین، خودخواری و رونویسی ژنی دخالت دارد. به عنوان یک جزء اصلی mTORC2، پروتئین mTOR همچنین نقشی چون یک تیروزین کیناز ایفا می‌کند که باعث فعال شدن گیرنده‌های انسولین و گیرنده فاکتور رشد ۱ شبه‌انسولین می‌گردد. mTORC2 در  کنترل و نگهداری ریزرشته‌های اَکتینی دیوارهٔ سلول نیز مؤثر است.
کشف > راپا نوئی (جزیرهٔ ایستر - شیلی)

تاریخچهٔ پژوهش‌های مرتبط با این پروتئین در دهه ۱۹۶۰ با یک سفر اکتشافی به جزیره ایستر (که ساکنان بومی‌اش آنرا «راپا نوئی» می‌خوانند) آغاز شد که هدفش شناسایی محصولات طبیعی در گیاهان و خاک، با امکانِ بالقوۀ درمانی بود. در سال ۱۹۷۲، «سورن سیگال» مولکول کوچکی در باکتری «استرپتومایسس هیگروسکوپیکوس» خاک را شناسایی و تلخیص کرد که خواص قوی ضد قارچی داشت. او نام این ماده را «راپامایسین» نهاد که اشاره ای به محل کشف و فعالیت اصلی آن بود. (سیگال و همکاران، ۱۹۷۵). با این حال، آزمایش‌های اولیه نشان داد که راپامایسین همچنین دارای فعالیت ضد سرطانی قوی و سرکوب‌کننده دستگاه ایمنی و خواص کشندگی یاخته‌ای است. راپامایسین در ابتدا مورد توجه صنعت داروسازی قرار نگرفت تا اینکه در دهه ۱۹۸۰، شرکت داروسازی آمریکایی وایت-آیرست از تلاش‌های سیگال برای بررسی بیشتر تأثیر راپامایسین بر سیستم ایمنی استقبال کرد. این موضوع در نهایت منجر به تأیید این دارو توسط سازمان غذا و داروی آمریکا به عنوان یک سرکوب‌کننده سیستم ایمنی پس از انجام پیوند کلیه شد.
عملکرد

مولکول mTOR پیام‌های دریافتیِ بالادست را تجمیع و ادغام می‌کند؛ از جمله سیگنال‌های مربوط به انسولین، فاکتورهای رشد، فاکتور رشد شبه انسولین ۱، فاکتور رشد شبه انسولین ۲ و آمینو اسیدها. این مولکول پروتئینی همچنین سطح مواد مغذی، اکسیژن و انرژی سلولی را حس می‌کند. مسیر mTOR یکی از تنظیم‌کننده اصلی سوخت‌وساز و فیزیولوژی پستانداران است و نقش مهمی در عملکرد بافت‌ها از جمله کبد، ماهیچه، بافت چربی سفید و قهوه‌ای و مغز دارد و در جریان برخی بیماری‌های انسان همچون دیابت، چاقی، افسردگی، و برخی انواع سرطان دچار بی‌نظمی است. راپامایسین با اتصال به گیرنده درون سلولی mTOR به نام «FKBP12» آنرا مهار می‌کند. کمپلکس ترکیبی FKBP12-راپامایسین مستقیماً به دومِـین پروتئینی FKBP12-راپامایسین (FRB) در مولکول mTOR متصل می‌شود و فعالیت آن را مهار می‌کند.
مولکول‌های ترکیبی

پروتئین mTOR زیرواحد کاتالیتیک دو کمپلکس ساختاری متمایز است: mTORC1 و mTORC2. این دو کمپلکس در بخش‌های مختلف درون سلولی قرار می‌گیرند، بنابراین بر فعال‌سازی و عملکرد آنها اثر می‌گذارند. mTORC1 پس از فعال شدن توسط RHEB، در کمپلکس ترکیبی تنظیم‌کننده-RAG در سطح لیزوزوم قرار می‌گیرد و سپس در حضور مقدار مشخصی از اسیدهای آمینه فعال می‌شود.
مولکول‌های ترکیبی > mTORC1

کمپلکس 1 mTOR یا به اختصار mTORC1 ، از مولکول mTOR،  «پروتئین مرتبط با تنظیم‌گر» (RPTOR) ، «پروتئین ۸ کشنده با SEC13 در پستانداران» (MLST8) و اجزای غیر مرکزی AKT1S1 و DEPTOR تشکیل شده‌است. این کمپلکس به‌عنوان یک حسگر مواد مغذی/انرژی/اکسایش-کاهش عمل کرده و ساخت پروتئین را کنترل می‌کند. فعالیت mTORC1 توسط راپامایسین، انسولین، فاکتورهای رشد، اسید فسفاتیدیک، برخی آمینو اسیدها و مشتقات‌شان (مثلا لوسین و بتا-هیدروکسی بتا-متیل‌بوتیریک اسید)، محرک‌های مکانیکی و استرس اکسیداتیو تنظیم می‌شود.
مولکول‌های ترکیبی > mTORC2

کمپلکس 2 mTOR یا به اختصار mTORC2 ، از مولکول mTOR،  «مولکول همراه mTOR غیرحساس به راپامایسین» (RICTOR) «پروتئین ۸ کشنده با SEC13 در پستانداران» (MLST8) و «پروتئین ۱ تعامل‌کننده با پروتئین کیناز فعال‌شونده با استرس در پستانداران» (MAPKAP1) تشکیل شده‌است. این کمپلکس نقش مهمی در تنظیم ریزرشته‌های اکتین از طریق تحریک رشته‌های اف-اکتین، پاکسیلین، پروتئین مبدل RhoA و همچنین RAC1، سی‌دی‌سی۴۲ و پروتئین کیناز سی آلفا (PKCα) دارد. کمپلکس 2 mTOR همچنین موجب فسفریلاسیون پروتئین کیناز بی (نوعی پروتئین کیناز اختصاصی سرین/ترئونین) در ریشهٔ سرینی شمارهٔ ۴۷۳ شده و بدین ترتیب سوخت‌وساز سلول و بقای آنرا تحت تأثیر قرار می‌دهد. عمل اخیر سبب می‌شود پروتئین کیناز بی بر روی ریشهٔ ترئونین شمارهٔ ۳۰۸ هم توسط آنزیم کیناز ۱ وابسته به فسفواینوزیتید فسفریله و کاملاً فعال شود. علاوه بر تمام اینها، این کمپلکس مولکولی خواصی شبیه به تیروزین کیناز از خود نشان می‌دهد و گیرنده فاکتور رشد ۱ شبه‌انسولین را بر روی تیروزین ۱۱۳۱/۱۱۳۶ و گیرنده انسولین را روی ۱۱۴۶/۱۱۵۱ فسفریله کرده و هردوی این گیرنده‌ها را فعال می‌کند.
مولکول‌های ترکیبی > مهار توسط راپامایسین

راپامایسین کمپلکس 1 mTOR را مهار می‌کند و به نظر می‌رسد که بیشتر اثرات مفید دارو (از جمله افزایش طول عمر در مطالعات حیوانی)  ناشی از این عمل است. راپامایسین اثر پیچیده تری بر mTORC2 دارد و تنها در انواع خاصی از سلول‌ها و در صورت مواجهه طولانی‌مدت، آن را مهار می‌کند. اختلال در کمپلکس 2 mTOR باعث ایجاد علائم شبه دیابتی همانند کاهش تحمل گلوکز و عدم حساسیت به انسولین می‌گردد.
آزمایش‌های تجربی حذف ژن

مسیر پیغام‌دهی کمپلکس mTORC2 به اندازهٔ مسیر پیغام‌دهی کمپلکس mTORC1 شناخته شده نیست. عملکرد اجزای کمپلکس‌های mTORC با استفاده از القای کاهش بیان ژن یا سرکوب ژن مورد مطالعه قرار گرفته‌است و مشخص شد که فنوتیپ‌های زیر را ایجاد می‌کند:
NIP7: کاهش بیان این ژن، فعالیت mTORC2 را کاهش داد که با کاهش فسفوریلاسیون سوبستراهای آن تظاهر می‌یابد.
RICTOR: بیان بیش از حد این ژن، منجر به متاستاز می‌شود و کاهش بیان آن سبب مهار ساخت «فاکتور رشد القاشونده با فسفریلاسیون پروتئین کیناز سی» می‌گردد. حذف ساختاری این ژن در موش‌ها منجر به مرگ آنها در دوران جنینی می‌شود، در حالی که حذف آن در یک بافت خاص منجر به بروز فنوتیپ‌های گوناگون می‌گردد. یک فنوتیپ رایجِ حذف این ژن در کبد، بافت چربی سفید و سلول‌های بتای پانکراس، عدم تحمل گلوکز و مقاومت به انسولین در یک یا چند بافت است. کاهش بیان این ژن همچنین در موش‌های مذکر (و نه موش‌های مؤنث) باعث کاهش طول عمر می‌شود.
mTOR: مهار کمپلکس mTORC1 و کمپلکس mTORC2 توسط [۲-(۴-آمینو-۱-ایزوپروپیل-۱اچ-پیرازولو[۳٬۴-دی]پیریمیدین-۳-ئیل)-۱اچ-ایندول-۵-ئول] (PP242) منجر به خودخواری و آپوپتوز می‌گردد. مهار کمپلکس mTORC2 به تنهایی توسط همین مولکول، از فسفریلاسیون جایگاه سرین-۴۷۳ در پروتئین کیناز بی جلوگیری کرده و چرخه سلول را در فاز G1 متوقف می‌کند. کاهش بیان ژن mTOR در موش به میزان قابل توجهی طول عمر آن را افزایش می‌دهد.
PDK1: سرکوب این ژن، مرگبار است. آلل های هایپومورفیک موجب کوچک ماندن اندازه اعضاء بدن و اندازۀ جاندار می شود، اما فعال‌سازی پروتئین کیناز بی طبیعی باقی می‌ماند.
AKT: سرکوب این ژن در موش‌ها سبب آپوپتوز خودبه‌خود (AKT1)، دیابت شدید (AKT2)، کوچک ماندن مغز (AKT3) و عقب‌ماندگی رشدی (AKT1/AKT2) می‌شود. موش‌های هتروزیگوت برای AKT1 به میزان قابل توجهی عمر طولانی تری دارند.
TOR1: که ارتولوگ کمپلکس mTORC1 در ساکارومایسس سرویزیه است، تنظیم‌کننده سوخت‌وساز کربن و نیتروژن است. گونه‌های TOR1 KO هم پاسخ به نیتروژن و همچنین در دسترس بودن کربن را تنظیم می‌کنند که یکی از ترارسان‌های بسیار مهم مخمرها محسوب می‌شوند.
اهمیت بالینی > پیری

در مطالعات آزمایشگاهی، کاهش فعالیت TOR، سبب افزایش طول عمر ساکارومایسس سرویزیه، کرم الگانس و مگس سرکه شده‌است. ثابت شده داروهای بازدارنده mTOR همچون راپامایسین موجب افزایش طول عمر موش‌ها می‌شوند.
گمان می‌رود که برخی رژیم‌های غذایی، مانند محدودیت کالری و محدودیت متیونین، با کاهش فعالیت mTOR ، سبب افزایش طول عمر ‌شوند. برخی از پژوهش‌ها نشان داده‌اند که سیگنال دهی mTOR ممکن است دست‌کم در بافت‌های خاص مانند بافت چربی در دوران پیری افزایش یابد و راپامایسین می‌تواند تا حدی جلوی آنرا بگیرد. یک نظریه جایگزین این است که سیگنال‌دهی mTOR نمونه‌ای از چندنمودی آنتاگونیستی است و در حالی که سیگنال‌دهی زیادِ mTOR در اوایل زندگی مطلوب است، سطح آن در سنین بالا به‌طور نامطلوبی بالا می‌ماند. کاهش دادن کالری غذایی و محدودیت دریافت متیونین ممکن است تا حدی با محدود کردن سطوح اسیدهای آمینه ضروری از جمله لوسین و متیونین که فعال‌کننده‌های قوی mTOR هستند، عمل کنند. ثابت شده که تجویز لوسین به درون مغز موش، سبب کاهش مصرف غذا و وزن بدن از طریق فعال شدنِ مسیر mTOR در هیپوتالاموس می‌شود.
طبق نظریه رادیکال‌های آزاد پیری، گونه‌های فعال اکسیژن باعث آسیب به پروتئین‌های میتوکندری و کاهش تولید ATP می‌شوند. متعاقباً، از طریق AMPK حساس به ATP، مسیر mTOR مهار می‌شود و سنتز پروتئین مصرف‌کننده ATP نیز کاهش می‌یابد، چرا که کمپلکس mTORC1 یک آبشار فسفوریلاسیون را آغاز می‌کند که ریبوزوم را فعال می‌کند. از این رو، نسبت پروتئین‌های آسیب‌دیده افزایش می‌یابد. علاوه بر اینها، اختلال در mTORC1 مستقیماً زنجیره انتقال الکترون را مهار می‌کند. این بازخوردهای مثبت در روند پیری با مکانیسم‌های محافظتی خنثی می‌شوند: کاهش فعالیت mTOR ،(در کنار عوامل دیگر) ، حذف اجزای سلولی ناکارآمد از طریق خودخواری را افزایش می‌دهد.
مولکول mTOR یک آغازگر کلیدی فنوتیپ ترشحی مرتبط با پیری (SASP) است. اینترلوکین ۱ آلفا در سطح سلول‌های پیر یافت می‌شود که در آنجا به سبب دریافتِ یک بازخورد مثبت به همراه NF-κB، به تولید فاکتورهای SASP کمک می‌کند. فرایند ترجمه آران‌ای پیام‌رسان برای اینترلوکین ۱ آلفا به شدت به فعالیت mTOR وابسته است. فعال شدن mTOR ، سطح اینترلوکین ۱ آلفا را افزایش می‌دهد که این کار با واسطۀ پروتئین MAPKAPK2 انجام می‌شود. مهار پروتئین ZFP36L1 توسط mTOR ، از تجزیهٔ رونوشت‌های اجزای متعدد فاکتورهای SASP توسط این پروتئین جلوگیری می‌کند.
اهمیت بالینی > سرطان

بیش‌فعالی پیام‌رسانی mTOR به میزان قابل توجهی به شروع و توسعه تومورها کمک می‌کند و مشخص شده که فعالیت mTOR در بسیاری از انواع سرطان از جمله سرطان پستان، پروستات، ریه، ملانوم، مثانه، مغز و کارسینوم کلیه از تنظیم خارج می‌شود. دلایل متعددی برای این بیش‌فعالی وجود دارد. از جمله شایع‌ترین جهش‌ها در ژن PTEN است که یک ژن سرکوبگر تومور است. «PTEN فسفاتاز» از طریق تداخل اثر با PI-3K، که یک مولکول بالادستِ mTOR است، بر سیگنال‌دهی mTOR اثر منفی می‌گذارد. علاوه بر این، فعالیت mTOR در بسیاری از سرطان‌ها در نتیجه افزایش فعالیت فسفواینوزیتید ۳-کیناز یا پروتئین کیناز بی از تنظیم خارج می‌شود. به‌طور مشابه، بیانِ بیش از حد مولکول‌های پایین دستی mTOR همچون EIF4EBP1، پی۷۰-اس۶ کیناز ۱ و EIF4E منجر به پیش آگهی بد سرطان می‌شود. همچنین، جهش در پروتئین‌های توبروس اسکلروزیس که فعالیت mTOR را مهار می‌کند، ممکن است منجر به شرایطی به نام کمپلکس توبروس اسکلروزیس شود که به صورت ضایعات خوش‌خیم  تظاهر می‌یابد و خطر بروز سرطان سلول‌های کلیوی را افزایش می‌دهد.
افزایش فعالیت mTOR به دلیل تأثیر آن بر ساخت پروتئین، باعث پیشرفت چرخه تقسیم سلولی و افزایش تکثیر آنها می‌شود. علاوه بر این، mTOR فعال، به‌طور غیرمستقیم با مهار خودخواری، سبب افزایش رشد تومور می‌گردد. mTOR فعال‌شده با افزایش ترجمه HIF1A و کمک به رگ‌زایی به‌طور مؤثری به تأمین اکسیژن و مواد مغذی سلول‌های سرطانی کمک می‌کند. mTOR همچنین به سازگاری متابولیکی دیگری تحت عنوانِ «فعال کردن متابولیسم گلیکولیتیک در سلول‌های سرطانی» در افزایش سرعت رشد آنها نقش دارد. -. آنزیم AKT2 که سوبسترای mTOR (به‌ویژه mTORC2) است، بیان آنزیم گلیکولیتیک PKM2 را افزایش می‌دهد و در نتیجه به نحوی در «اثر واربورگ» شرکت دارد.
اهمیت بالینی > اختلالات سیستم عصبی مرکزی / عملکرد مغز > اوتیسم

mTOR در ناکامی مکانیسم «هَـرَس سیناپسی» (حذف زوائد) سیناپس‌های تحریکی در اختلالات طیف اوتیسم نقش دارد.
اهمیت بالینی > بیماری لنفوپرولیفراتیو

بیش‌فعالی مسیرهای mTOR، در برخی بیماری‌های لنفوپرولیفراتیو مانند «سندرم لنفوپرولیفراتیو خودایمنی» (ALPS)، «بیماری کسلمن چند کانونی» و «اختلال لنفوپرولیفراتیو پس از پیوند» (PTLD) شناسایی شده‌است.
اهمیت بالینی > ساخت پروتئین و رشد سلولی

فعال شدن mTORC1 برای ساخت پروتئین ماهیچه‌های میوفیبریلار و هیپرتروفی ماهیچه‌های اسکلتی در انسان در پاسخ به تمرین بدنی و مصرف اسیدهای آمینه خاص یا مشتقات اسیدهای آمینه ضروری است. غیرفعال شدن مداوم پیام‌رسانی mTORC1 در عضله اسکلتی، موجب از دست رفتن تودۀ عضلانی و قدرت عضلات در جریان آتروفی عضلانی بر اثر افزایش سن، کاشکسی سرطان و آتروفی عضلانی ناشی از بی تحرکی و عدم فعالیت بدنی می‌شود. به نظر می‌رسد فعال‌سازی mTORC2 باعث رشد بیش از حد پی‌شاخه در سلول‌های ان۲ای تمایزیافتهٔ موش می‌شود. فعال‌سازی متناوب mTOR در نورون‌های قشر پیش‌پیشانی توسط بتا-هیدروکسی بتا-متیل‌بوتیریک اسید، افتِ مهارت‌های شناختی وابسته به سن را که با «هَـرَس دندریتیک» در حیوانات مرتبط است، مهار می‌کند، که این پدیده در انسان نیز مشاهده می‌شود.
حروف اختصاری و علائم:
PLD: فسفولیپاز دی
PA: اسید فسفاتیدیک
mTOR: هدف مکانیکی راپامایسین
AMP: آدنوزین مونوفسفات
ATP: آدنوزین تری‌فسفات
AMPK: AMPK
PGC‐۱α: گیرنده گاما فعال‌شده توسط تکثیرکننده پروکسی‌زوم ۱-آلفا
S6K1: پی۷۰-اس۶ کیناز ۱
4EBP1: پروتئین ۱ متصل‌شونده به فاکتور ۴ئی آغازکنندهٔ ترجمه یوکاریوتی
eIF4E: فاکتور ۴ئی آغازکنندهٔ ترجمه یوکاریوتی
RPS6: پروتئین اس۶ ریبوزومی
eEF2: فاکتور ۲ ازدیاد طول یوکاریوتی
RE: تمرینات قدرتی؛ EE: تمرینات استقامتی
Myo: تارچه‌های ماهیچه؛ Mito: میتوکندریایی
AA: اسید آمینه
HMB: بتا-هیدروکسی بتا-متیل‌بوتیریک اسید
↑ نشانهٔ فعال شدن
Τ نشانهٔ مهار شدن
تمرینات قدرتی ساخت پروتئین عضلانی (MPS) را تا ۴۸ ساعت پس از تمرین تحریک می‌کند (با نقطه‌چین نشان داده شده). مصرف یک وعدهٔ غذایی غنی از پروتئین در هر زمانی از این دوره، باعث افزایش سنتز پروتئین عضلانی ناشی از ورزش می‌شود (با خطوط توپر نشان داده شده).
اهمیت بالینی > اسکلرودرمی

اسکلرودرمی که با نام «اسکلروز سیستمیک» هم شناخته می‌شود، یک بیماری خودایمنی منتشر و مزمن است که با سخت شدن (اسکلرو) پوست (درما) مشخص می‌شود و در اشکال شدیدتر خود، اعضای داخلی بدن را هم تحت تأثیر قرار می‌دهد. mTOR در بیماری‌های فیبروزی و خودایمنی نقش دارد و مسدود کردن مسیر پیام‌رسانی mTORC به عنوان روشی درمانی برای اسکلرودرمی در دست پژوهش و بررسی است.
مهارکننده‌های mTOR جهت مصارف درمانی > پیوند عضو

در حال حاضر، مهارکننده‌های mTOR، همچون راپامایسین، برای جلوگیری از رد پیوند استفاده می‌شود.
مهارکننده‌های mTOR جهت مصارف درمانی > بیماری‌های ذخیره گلیکوژن

برخی از مقالات گزارش کردند که راپامایسین می‌تواند mTORC1 را مهار کند؛ به‌طوری که فسفوریلاسیون آنزیم «گلیکوژن سنتاز» را می‌توان از این طریق در ماهیچه‌های اسکلتی افزایش داد. این کشف، نویدبخش یک رویکرد درمانی جدید بالقوه برای بیماری‌های ذخیره گلیکوژن است که منجر به تجمع گلیکوژن در ماهیچه‌ها می‌شوند.
مهارکننده‌های mTOR جهت مصارف درمانی > ضد سرطان

دو داروی مهارکنندۀ اصلی mTOR وجود دارد که در درمان سرطان‌های انسانی استفاده می‌شود، تمسیرولیموس و تمسیرولیموس. مهارکننده‌های mTOR در درمان انواع بدخیمی‌ها، از جمله کارسینوم سلول کلیوی (تمسیرولیموس و اورولیموس) و سرطان لوزالمعده و سرطان پستان (اورولیموس) استفاده شده‌اند. مکانیسم دقیق اثر این داروها مشخص نیست، اما تصور می‌شود که با اختلال در رگ‌زایی تومور و ایجاد اختلال در انتقال چرخهٔ تقسیم سلولی از فاز G1 به فاز S عمل می‌کنند.
مهارکننده‌های mTOR جهت مصارف درمانی > ضد پیری

مهارکننده‌های mTOR ممکن است برای درمان/پیشگیری از چندین بیماری مرتبط با افزایش سن، از جمله بیماری‌های تخریب‌کننده اعصاب مرکزی همچون آلزایمر و پارکینسون مفید باشند. در یک پژوهش، افراد مسن (۶۵ و بالاتر) پس از درمان کوتاه‌مدت با داکتولیسیب و اورولیمس تعداد عفونت‌های کمتری در طول یک سال داشتند.
گزارش شده که چندین مادهٔ طبیعی، از جمله اپی‌گالوکتشین گالات (EGCG)، کافئین، کورکومین، بربرین، کوئرستین، رسوراترول و تروستیلبن، وقتی روی سلول‌های منفرد در محیط کشت اعمال شوند، mTOR را مهار می‌کنند. با وجود نتایج دلگرم‌کننده در حیواناتی مانند مگس سرکه و موش، هنوز هیچگونه شواهدی علمی باکیفیتی وجود ندارد که نشان دهد این مواد، سیگنال‌دهی mTOR را مهار می‌کنند یا در صورت مصرف به عنوان مکمل غذایی توسط انسان، طول عمر را افزایش می‌دهند. پژوهش‌های متعددی در حال انجام است.
تعامل‌های شیمیایی

ثابت شده که پروتئین mTOR با مولکول‌های زیر تعامل پروتئین-پروتئین دارد:
ABL1
AKT1
IGF-IR
InsR
CLIP1
EIF3F
EIF4EBP1
FKBP1A
GPHN
KIAA1303
PRKCD
RHEB
RICTOR
RPS6KB1
STAT1
STAT3
Two-pore channels: TPCN1؛ TPCN2
UBQLN1
برای مطالعهٔ بیشتر

Saxton RA, Sabatini DM (March 2017). "mTOR Signaling in Growth, Metabolism, and Disease". Cell. 168 (6): 960–976. doi:10.1016/j.cell.2017.02.004. PMC 5394987. PMID 28283069.
اجزای شماتیک کمپلکس mTOR: مولکول mTORC1 (چپ) و مولکول mTORC2 (راست). FKBP12، مولکول هدفِ بیولوژیکی که راپامایسین به آن متصل می‌شود، یک بخش پروتئین غیراجباری در ساختار mTORC1 است.
مسیر پیام‌دهی (سیگنالینگ) مولکول mTOR. منبع:
پی‌جی هاروی

| پی‌جِی هاروی | پی‌جِی هاروی |
| --- | --- |
پی‌جی هاروی در حال اجرا (۲۰۰۴): پی‌جی هاروی در حال اجرا (۲۰۰۴)
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: پلی جِین هاروی (به انگلیسی: Polly Jean Harvey)
زاده: ۹ اکتبر ۱۹۶۹ (۵۵ ساله) برایدپورت، دارست، انگلستان
ژانر: آلترنتیو راک، ایندی راک
ساز(ها): گیتار، گیتار باس، پیانو، کیبورد، پرکاشن، ویلونسل، ویلون، سازدهنی
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۱ تاکنون
ناشر(ان): آیسلند
جایزه(ها): جایزه مرکوری (۲۰۰۱) , (۲۰۱۱)
وبگاه: PJHarvey.net
پی‌جِی هاروی (به انگلیسی: PJ Harvey) خواننده، آهنگ‌ساز، نوازنده و ترانه‌سرای انگلیسی است.
هاروی نام خود را به‌عنوان یکی از ترانه‌سرایان منحصربه‌فرد و تأثیرگذار دههٔ ۹۰ میلادی و در جایگاه هنرمندی مطرح کرده که در آثارش معمولاً به مضامینی همچون عشق، سکس و مذهب می‌پردازد و شیوهٔ روایت او اغلب با صداقتی مرعوب‌کننده، فضایی سیاه، و بیان احساسات به صورت تجسم‌پذیر همراه است.
یک جایزهٔ مرکوری، ۷ نامزدی بریت اواردز، ۵ نامزدی جایزهٔ گرمی به‌علاوهٔ دو بار نامزدی جایزهٔ مرکوری از افتخارات پی‌جِی هاروی تا به امروز است. نشریهٔ رولینگ استون در سال ۱۹۹۲ هاروی را به‌عنوان «بهترین هنرمند جدید» و «بهترین خواننده/ترانه‌سرای سال» انتخاب کرد و در سال ۱۹۹۵ او را به عنوان «بهترین هنرمند سال» برگزید. نام دو آلبوم از آثار پی‌جِی هاروی در لیست «۵۰۰ آلبوم برتر تمامی دوران» این نشریه به چشم می‌خورد.
سال‌های آغازین

او با نام کامل پُلی جِین هاروی زادهٔ ۹ اکتبر سال ۱۹۶۹ است. پدرش رِی نام داشت و سنگ‌کار بود و مادرش اِوا، پیکرتراش بود. از کودکی توسط پدر و مادرش با موسیقی بلوز، جز و آرت راک آشنا شد و به آثار هنرمندانی چون هاولین ولف، رابرت جانسون، جیمی هندریکس و کپتین بیف‌هارت علاقه‌مند شد. در نوجوانی به نواختن سازهای مختلفی مانند ساکسوفون، ویلون و گیتار روی آورد و در همان سال‌ها با چند گروه موسیقی همکاری کرد.
زندگی حرفه‌ای

در سال ۱۹۹۱ به لندن رفت تا در رشتهٔ پیکرتراشی تحصیل کند اما اشتیاق‌اش به موسیقی او را در مسیر دیگری قرار داد و بالاخره به همراه راب اِلیس (درامر) و ایان اولیور (بیسیست)-که به‌زودی Steve Vaughan جایگزین او شد- گروهی ۳ نفره به نام «پی‌جِی هاروی» تشکیل دادند. آن‌ها مدتی بعد نخستین ای‌پی گروه با نام لباس را برای دستمزدی کم‌تر از ۵۰۰۰ دلار ضبط کردند.
گروه در بهار ۱۹۹۲ اولین آلبوم استودیویی‌شان با نام خُشک را منتشر کردند که توسط آیسلند رکوردز در آمریکا منتشر شد. خُشک مورد ستایش قرار گرفت و در پی موفقیت آلبوم، هاروی و گروهش تور گسترده‌ای برگزار کردند. پس از پایان تور هاروی به لندن بازگشت و کار روی آلبوم دوم گروه را آغاز کرد. در سال ۱۹۹۳ ابتدا گروه آلبوم Rid of Me را منتشر کردند. آلبوم دوم نیز با استقبال مواجه شد و گروه مجدداً به برگزاری یک دوره تور مشغول شدند. در پایان همان سال آلبوم تکی هاروی که 4-Track Demos نام داشت و در واقع نسخهٔ اصلی قطعات آلبوم Rid of Me بود روانهٔ بازار شد.
پس از پایان تور Rid of Me راب اِلیس و Steve Vaughan راه جداگانه‌ای از گروه درپیش گرفتند و هاروی با نوازندگان جدید کار را ادامه داد. مایک هاروی به‌عنوان بیسیست و جان پریش و جو گور (هر دو گیتاریست) هم‌گروهی‌های جدید هاروی بودند. Bring You My Love که در فوریهٔ ۱۹۹۵ منتشر شد تحسین منتقدان را برای پی‌جی هاروی به همراه داشت. با تغییر در ترکیب گروه، هاروی در نوع موسیقی گروه هم تغییراتی داده بود و آهنگ‌های آلبوم جدید آلترنتیو راکی بودند که صداهای‌شان رساتر و بلوزی‌تر بود. به لطف حمایت قابل توجه نشریه‌ها و پخش مکرر تک‌آهنگ «Down by the Water» از ام‌تی‌وی و رادیو مدرن راک، آلبوم به مرور مسیر موفقیت را پیمود و در ردهٔ ۴۰ام جدول پرفروش‌ترین‌های آمریکا قرار گرفت. هاروی تمام سال ۱۹۹۵ را به برگزاری تور Bring You My Love گذراند و سال بعدش بیشتر به استراحت و کم‌تر به موسیقی پرداخت. از معدود فعالیت‌های موسیقی هاروی در سال ۱۹۹۶ همکاری با نیک کیو در ضبط آلبوم Murder Ballads و انتشار آلبوم دونفرهٔ Dance Hall at Louse Point با جو پریش بود.
در پی بازگشت اِلیس، پی‌جِی هاروی مجدداً شکل گرفت و گروه آلبوم ?Is This Desire را در سال ۱۹۹۸ روانهٔ بازار کردند. دو سال بعد آن‌ها آلبوم داستان‌هایی از شهر، داستان‌هایی از دریا را منتشر کردند که در واقع نوعی بازگشت هاروی به فضای آلبوم‌های اولیه‌اش بود. قطعات آلبوم جدید، حال و هوایی پرخاشگر داشتند که نتیجهٔ ۶ ماه اقامت هاروی در شهر نیویورک در سال ۱۹۹۹ بود. داستان‌هایی از شهر، داستان‌هایی از دریا در سال ۲۰۰۱ یک جایزهٔ مرکوری برای هاروی به ارمغان آورد. او اولین زنی است که به دریافت این جایزه مفتخر شده‌است.
آستارا

برای دیگر کاربردها، آستارا (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| آستارا | آستارا |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: گیلان
شهرستان: آستارا
بخش: مرکزی
سال شهرشدن: ۱۲۸۷ خورشیدی (مورد ادعای شهرداری آستارا) — ۱۲۹۷ خورشیدی (وزارت کشور)
مردم: مردم
جمعیت: ۵۱٬۵۷۹ نفر (۱۳۹۵)
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
ارتفاع: ۲۱٫۱- متر
آب‌وهوا: آب‌وهوا
میانگین دمای سالانه: ۱۵٫۴ درجهٔ سانتی‌گراد
میانگین بارش سالانه: ۱۳۴۵ میلی‌متر
روزهای یخبندان سالانه: ۰٫۳ روز
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
شهردار: میثم الوان‌پور
ره‌آورد: معرق‌کاری، جاجیم‌بافی، حصیربافی، زیلوبافی، سبدبافی، سفالگری، قالی‌بافی، کوزه‌گری، گلیم‌بافی و نمدمالی
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۱۳
شناسهٔ ملی خودرو:  ایران د ۵۶
  آستارا  روی نقشه ایران ۳۸°۲۴′۴۴″شمالی ۴۸°۵۲′۳۴″شرقی﻿ / ﻿۳۸٫۴۱۲۲°شمالی ۴۸٫۸۷۶۱°شرقی﻿ / 38.4122; 48.8761   :   آستارا  روی نقشه ایران ۳۸°۲۴′۴۴″شمالی ۴۸°۵۲′۳۴″شرقی﻿ / ﻿۳۸٫۴۱۲۲°شمالی ۴۸٫۸۷۶۱°شرقی﻿ / 38.4122; 48.8761   
 :  
آستارا (تلفظپرونده:Astara-Iran.ogg) از شهرهای بزرگ استان گیلان و مرکز شهرستان آستارا است. آستارا در شمالی‌ترین نقطهٔ استان گیلان و در مرز ایران با جمهوری آذربایجان می‌باشد و از نظر جغرافیایی در مرکز منطقهٔ تالش قرار گرفته است. آستارا از شرق به دریای خزر، از شمال به آستارای جمهوری آذربایجان، از غرب به استان اردبیل و از جنوب به شهرستان تالش محدود شده است. آستاراچای، آستارای ایران را از آستارای جمهوری آذربایجان جدا می‌سازد. بخش اصلی جادهٔ اردبیل—آستارا تقریباً به موازات همین رود و خط مرزی کشیده شده است. این شهر از نظر ارتباطی بر سر یک سه‌راهی مهم قرار گرفته است؛ راه جنوبی آن به بندر انزلی و رشت، راه شمالی آن به آستارای جمهوری آذربایجان و باکو و راه غربی آن نیز که از گردنهٔ حیران می‌گذرد، به اردبیل و تبریز منتهی می‌شود. آستارا شهری مرزی و یکی از قطب‌های اقتصادی، توریست داخلی و بین‌المللی در ساحل غربی دریای خزر در شمال ایران است.
آستارا از لحاظ اقتصادی در سطح استان و کشور نقش تعیین‌کننده‌ای را داراست. این شهر از لحاظ اقامت مسافر در سطح استان گیلان دارای رتبهٔ نخست بوده و جزو
۲۰ تا ۳۰ شهر گردش‌پذیر ایران با جذب سالانه شش میلیون مسافر داخلی و ۸۰۰ هزار مسافر خارجی به‌شمار می‌رود. علاوه بر این، بندر آستارا نخستین بندر خصوصی کشور و پنجمین بندر فعال ترانزیتی شمال کشور است. آستارا مهم‌ترین پل ارتباطی راهبردی میان ایران و جمهوری آذربایجان، دروازهٔ ورود به منطقهٔ قفقاز، دروازهٔ طلایی ورود به اروپا، دارای بزرگ‌ترین صادرات کشور در زمینهٔ تجارت چمدانی، سومین مرز فعال کشور در زمینهٔ صادرات و واردات، یکی از قدیمی‌ترین گمرکات کشور با بیش از ۲۰۰ سال سابقه، رتبهٔ نخست صادرات و بزرگ‌ترین گمرک زمینی شمال کشور، از امن‌ترین و پرترددترین مرزهای زمینی کشور، دومین منبع درآمد گمرکی استان گیلان و دارای بیشترین سهم ارزشی صادرات چمدانی در کشور است.
طبق سرشماری ۱۳۹۵، جمعیت شهر آستارا ۵۱٬۵۷۹ نفر است.