جولین مور
حرفه > بازیگر مطرح (۲۰۰۳–۲۰۰۹)

مور در سال ۲۰۰۳ هیچ حضوری روی پردهٔ سینما نداشت، اما در سال ۲۰۰۴ با سه فیلم بازگشت. در دو حضور اول سال او هیچ موفقیتی را به همراه نداشت: اولی مری و بروس که کمدی سیاهی با هم‌بازی متیو برودریک بود و اکران سینمایی نشد. قوانین جذابیت فیلم بعدی او بود که در آن او در کنار پیرس برازنان در یک کمدی رمانتیک مبتنی بر اتاق دادگاه بازی کرد، اما این فیلم از سوی منتقدان مورد نقد قرار گرفت. با اکران فراموش‌شده موفقیت تجاری به مور بازگشت؛ او در این فیلم دلهره‌آور روان‌شناختی نقش مادری را بازی می‌کند که گفته می‌شود پسر مرده‌اش هرگز وجود نداشته‌است. اگرچه این فیلم مورد پسند منتقدان قرار نگرفت، اما به رتبهٔ اول گیشهٔ ایالات متحده رسید.
در سال ۲۰۰۵، مور برای سومین بار با همسرش در کمدی به مرد اعتماد کن همکاری کرد و در اوهایو، برنده جایزه نافرمانی نقش داستان واقعی زن خانه‌دار دههٔ ۱۹۵۰ را ایفا کرد. اولین اکران او در سال ۲۰۰۶ فریدم‌لند بود؛ این فیلم معمایی با هم‌بازی‌اش ساموئل ال. جکسون مورد پسند منتقدان نبود، اما فیلم بعدی او، فرزندان انسان (۲۰۰۶) از آلفونسو کوارون بسیار مورد تحسین قرار گرفت. مور در این درام ویران‌شهری نقش مکمل داشت و نقش رهبر یک گروه فعال را ایفا کرد. این فیلم در راتن تومیتوز به‌عنوان یکی از بهترین فیلم‌های بازبینی‌شده دوران حرفه‌ای او ثبت شده‌است و توسط پیتر تراورز به عنوان دومین فیلم برتر دهه معرفی شد.
مور اولین حضورش در برادوی را در افتتاحیهٔ جهانی نمایش‌نامه ساعت عمودی از دیوید هر تجربه کرد. این محصول به کارگردانی سم مندس و با بازی بیل نای در نوامبر ۲۰۰۶ افتتاح شد. مور نقش نادیا، خبرنگار سابق جنگ را بازی می‌کند که دیدگاه‌هایش در مورد تهاجم به عراق در سال ۲۰۰۳ را به چالش می‌کشد. بن برنتلی از نیویورک تایمز نسبت به این محصول علاقه چندانی نداشت و مور را برای این نقش نامناسب توصیف کرد: به نظر، او نتوانست کیفیت «سرسخت و قاطعانه» مورد نیاز نادیا را به ارمغان بیاورد. دیوید رونی از ورایتی از «فقدان تکنیک صحنه‌ای» او انتقاد کرد و افزود که او «به شدت معذب» به نظر می‌رسید. مور بعداً گفت که اجرا در برادوی را دشوار می‌دانست و با این محیط ارتباطی نداشت، اما خوشحال بود که آن را تجربه کرده‌است. این نمایش در مارس ۲۰۰۷ پس از ۱۱۷ اجرا تعطیل شد.
مور برای دومین بار در فیلم علمی تخیلی اکشن آینده (۲۰۰۷)، با همبازی‌هایش نیکلاس کیج و جسیکا بیل، نقش مأمور اف‌بی‌آی را بازی کرد. این فیلم که بر اساس داستان کوتاه فیلیپ کی. دیک ساخته شده، با نقدهای منفی منتقدان مواجه شد. روزنامه‌نگار منولا دارگیس نوشت: «خانم مور از بودن در اینجا به شدت ناراضی به نظر می‌رسد و جای تعجب نیست.» او از آن زمان تاکنون آن را بدترین فیلم خود توصیف کرده‌است. او پس از آن در فیلم وقار وحشی (۲۰۰۷) که داستانش واقعی بود حضور داشت؛ مادری از طبقهٔ بالای جامعه که رابطه ادیپی با پسرش به قتل ختم شد. مور مجذوب این نقش شد. وقار وحشی اکران محدودی داشت و عمدتاً با نقدهای منفی مواجه شد. با این وجود، پیتر بردشاو آن را یک «فیلم سرد درخشان و بازیگری فوق‌العاده» نامید.
در من آنجا نیستم (۲۰۰۷) مور برای سومین بار با تاد هینز همکاری کرد. این فیلم به زندگی خواننده-ترانه‌سرا باب دیلن می‌پردازد و مور در آن نقش شخصیتی بر اساس جون بایز را ایفا می‌کند. در سال ۲۰۰۸، او با مارک رافلو در فیلم کوری که یک تریلر دیستوپیایی از کارگردان فرناندو میرلس بود، ایفای نقش کرد. این فیلم چندان دیده نشد و منتقدان عموماً مشتاق آن نبودند. مور تا اواخر سال ۲۰۰۹ با سه اکران جدید روی پردهٔ سینما دیده نشد. او در فیلم زندگی شخصی پیپا لی نقش مکملی را داشت و سپس در فیلم هیجان‌انگیز کلویی با لیام نیسون و آماندا سایفرد هم‌بازی شد. اندکی بعد، او در درام یک مرد مجرد ظاهر شد که با استقبال خوبی همراه بود. داستان فیلم در لس آنجلس دههٔ ۱۹۶۰ جریان دارد و کالین فرث نقش یک استاد همجنس‌گرا را ایفا می‌کند که می‌خواهد به زندگی خود پایان دهد. مور در این فیلم نقش بهترین دوستش، «یک همکار انگلیسی مهاجر و مطلقه نیمه الکلی» را ایفا کرده‌است؛ این شخصیت را تام فورد، نویسنده و کارگردان فیلم، با عقیده مور خلق کرد. لزلی فلپرین از ورایتی گفت که این بهترین نقش مور در «مدتی» بود و تحت تأثیر «نکات ظریف عاطفی خارق‌العاده» اجرای او قرار گرفت. یک مرد مجرد از سوی انستیتوی فیلم آمریکا به عنوان یکی از ۱۰ فیلم برتر سال ۲۰۰۹ انتخاب شد، و مور برای پنجمین بار نامزد دریافت جایزهٔ گلدن گلوب شد.