stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دریاسالار

| دریاسالار  | دریاسالار  |
| --- | --- |
دریاسالار نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران: دریاسالار نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران
دریاسالار نیروی دریایی شاهنشاهی ایران: دریاسالار نیروی دریایی شاهنشاهی ایران
کشور: ایران
شاخه خدمات: نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران نیروی دریایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی نیروی دریایی شاهنشاهی ایران
درجه: سه‌ستاره
درجه ناتو: OF-8
شکل گرفته: ۱۳۱۴
رتبه بالاتر بعدی: دریابد
رتبه پایین‌تر بعدی: دریابان
درجه‌های معادل: سپهبد Vice Admiral
| درجه‌های ارتش ایران> نیروها.زمینی و هوایی | درجه‌های ارتش ایران> نیروها.دریایی | درجه‌های ارتش ایران> نیروها. |
| --- | --- | --- |
| ارتشبد | دریابد |  |
| سپهبد | دریاسالار |  |
| سرلشکر | دریابان |  |
| سرتیپ | دریادار |  |
| سرتیپ دوم | دریادار دوم |  |
| سرهنگ | ناخدا یکم |  |
| سرهنگ دوم | ناخدا دوم |  |
| سرگرد | ناخدا سوم |  |
| سروان | ناوسروان |  |
| ستوان ۳، ۲ و ۱ | ناوبان ۳، ۲ و ۱ |  |
استوار ۲ و ۱: ناواستوار  ۲ و ۱
گروهبان ۳، ۲ و ۱: مهناوی ۳، ۲ و ۱
سرجوخه: سرناوی
سرباز ۲ و ۱: ناوی ۲ و ۱
سرباز: ناوی
دریاسالار درجه‌ای نظامی در نیروی دریایی ارتش و نیروی دریایی سپاه پاسداران ایران است که از نظر سلسله مراتب نظامی بالاتر از دریابان و پایین‌تر از دریابد است.
دریاسالار هم‌سنگ سپهبد در نیروی زمینی و هوایی است. دریاسالار همانند Vice Admiral در نیروی دریایی آمریکا و بریتانیا است.
در نیروی دریایی شاهنشاهی ایران شمار اندکی از جمله فرج‌الله رسائی (که بعدها دریابد شد)، ابوالحسن فاطمی، شمس‌الدین صفوی، جعفر کوروس، ناصر رأفت، ابوالفتح اردلان، کمال‌الدین میرحبیب‌اللهی و اسدالله محسن‌زاده توانستند به این درجه ترفیع یابند. [نیازمند منبع] در نیروهای دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی تا کنون کسی به این درجه ترفیع نیافته‌است.
سردوشی‌های دریاسالارهای کشورهای گوناگون

استرالیا
کانادا (سردوشی)
کانادا (سرآستین)
مصر
فرانسه
فرانسه (سردوشی)
آلمان
لهستان
رومانی
اسپانیا
سوئد
انگلستان (سرآستین)
انگلستان (سردوشی)
نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا
گارد ساحلی ایالات متحده آمریکا
الکساندر دیانین

| الکساندر دیانین | الکساندر دیانین |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۰ آوریل ۱۸۵۱
درگذشت: ۶ دسامبر ۱۹۱۸ (۶۷ سال) سن پترزبورگ
ملیت: امپراتوری روسیه
محل تحصیل: دانشگاه ینا (پی‌اچ‌دی در شیمی، ۱۸۷۷) Imperial Medical-Surgical Academy in St. Petersburg (دکترای پزشکی، ۱۸۸۲)
شناخته‌شده برای: بیسفنول ای ترکیبات دیانین
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): شیمی آلی
محل کار: Imperial Medical-Surgical Academy in St. Petersburg
تأثیر گرفته از: الکساندر برودین نیکولای زینین
تأثیر گذار بر: Phoebus Levene
 :  
الکساندر دیانین (روسی: Александр Павлович Дианин؛ ۲۰ آوریل ۱۸۵۱ – ۶ دسامبر ۱۹۱۸) دانشمند در زمینه شیمی آلی اهل امپراتوری روسیه بود. شهرت وی به دلیل کشف و فرآوری ترکیباتی چون بیسفنول ای و ترکیبات دیانین است.
نوستالژی

ورودی تئاتر نصر یکی از اولین سالن‌های تئاتر ایران، مربوط به اواخر دورۀ قاجار در تهران، نمونۀ بنای نوستالژیک
نوستالژی (به فرانسوی: Nostalgie) یک احساس غم‌انگیز همراه با شادی نسبت به اشیا، اشخاص و موقعیت‌های مربوط به دوران گذشته است. آرزومندی عاطفی و احساس گرمی نسبت به موقعیتی در گذشته که از جنبه‌های اصلی آن دلتنگی شدید برای زادگاه است؛ دلتنگی به سبب دوری از وطن یا دلتنگی حاصل از یادآوری گذشته‌های درخشان یا تلخ و شیرین. برخلاف قدیم که دریغ خوردن برای گذشته نوعی بیماری تلقی می‌شد، ظاهراً امروز اغلب معتقدند این احساس نتایج بسیار مثبتی برای فرد به همراه دارد، هیجان و هم‌زمان وقار را افزایش می‌دهد، عزت نفس و ارتباطات اجتماعی را رشد می‌دهد، با ایجاد ارتباط بین گذشته و حال به زندگی معنی می‌بخشد و با احساس مرگ مقابله می‌کند. هر انگیزشی از طریق حواس چندگانه می‌تواند ما را به جایی برگرداند که خاطره‌ای از آن داریم، ولی پس از بروز این اتفاق تصور این که لزوماً گذشته بهتر از حال بوده‌است و امروز اوضاع به خوبی قدیم نیست، نوعی انحراف و کژکاری در مرکز پردازش عواطف در مغز است.
در عصر جدید اولیه، نوستالژی به عنوان یک وضعیت پزشکی، نوعی مالیخولیا، توصیف و به یکی از موضوعات مهم در رمانتیسم تبدیل شد.
واژه‌شناسی

واژهٔ نوستالژی از دو واژهٔ یونانی ساخته شده‌است: nostos که به معنی «بازگشت [به خانه]» است و algia که معنی «رنج/درد کشیدن» می‌دهد. علی‌رغم ریشه‌های یونانی، این عبارت در یونان باستان شکل نگرفت، بلکه محصول تلاش‌های تحقیقی یوهانِس هوفر است که علاوه بر نوستالژی، دو واژهٔ دیگر نیز برای بیماری‌ای که کشف کرده بود پیشنهاد نمود: مونومانی (به فرانسوی: monomanie) و فیلوپاتریدومانی (به فرانسوی: philopatridomanie)‏.
پیشینه

نخستین بار یک پزشک سوئیسی به نام جوهانس هوفر در مقاله‌ای که برای توصیف حالات روحی دو بیمار منتشر کرد، واژه «نوستالژی» را ساخت و به کار برد. این مقاله دقیقاً در تاریخ ۲۲ ژوئن ۱۶۸۸ نوشته شده بود. یکی از بیماران دکتر هوفر، دانشجویی از شهر برن بود که به «بازل» آمده بود و بیمار دیگر این پزشک یک خدمتکار بود. هر دوی این افراد پس از بازگشت نزد خانوادهٔ خود کاملاً بهبود یافتند. در عین حال، مواردی از بیماری‌ها و اختلالات هم در میان نظامیان سوئیسی که در خارج کشور خدمت می‌کردند، مشاهده می‌شد، در ابتدا تصور می‌شد که شاید حالات روحی - بدنی این سربازان به علت یک مسئله فیزیولویک یا ناشی از سفر به مناطق با ارتفاع کمتر باشد. پزشکان سوییسی تصور می‌کردند نوستالژی نظیر سرماخوردگی یک بیماری قابل درمان است که زالو انداختن، مصرف تریاک و سفر به کوه‌های آلپ در سوییس می‌تواند نشانه‌های آن را درمان کند. همان‌طورکه امروز ژنتیک در پی کشف کدهای اصلی وراثت انسان است، پزشکان آن دوره نیز در پی کشف علت اصلی بیماری انسان بودند و از جمله یکی از پزشکان معتقد بود نوستالژی خودبیمار انگاری قلب (هیپوکوندری کاردیاک) است و علت العلل تمام ناخوشی و کسالت‌های انسان است. این تشخیص نوستالژی را از یک بیماری درمان پذیر به شر قرن و درد گذر ناپذیر بشر تبدیل کرد تا حدی که برخی پزشکان نشانه‌های سل را نیز مربوط به نوستالژی دانسته و با درمان نکردن بیماران باعث مرگ آن‌ها شدند.
این واژه مدت‌ها برای توصیف یک بیماری به کار می‌رفت ولی از اوایل دوران مدرن در غرب یعنی از دوران رمانتیک اهمیت بسیاری پیدا کرد و برای توصیف حالات شخصیت‌ها در ادبیات این دوران به کار رفت.
نوستالژی و فیلسوفان

گرچه نوستالژی در ابتدا یک اصطلاح پزشکی بود ولی به زودی توجه فیلسوف‌ها را هم به خود جلب کرد. هالر در مورد آن مقاله‌ای در دانشنامه Diberot نوشت. روسو شرح داد که چگونه یک ملودی می‌تواند به صورت همه‌گیر برانگیزاننده میل شدید بازگشت نوستالژی در میان سربازان سوئیسی شود. کانت باور داشت که نوستالژی یک بیماری ناشی از تبعید نیست، بلکه فقر مسبب آن است و دارایی و موفقیت‌های اجتماعی می‌تواند آن را از بین ببرد.
یک قرن پس از چاپ مقاله «هوفر»، بین سال‌های ۱۷۸۹ تا ۱۸۱۵، شرایط به‌گونه‌ای شد که تعداد مهاجران و سربازان دور از وطن به شدت افزایش یافت و تعداد موارد بیمارانی که در ان زمان «بیماری نوستالژی» برای آن‌ها تشخیص داده می‌شد چند برابر شد. اما در این زمان پزشکان و به خصوص پزشکان ارتشی، تجربه بالینی بیشتری پیدا کرده بوند. آن‌ها به تجربه آموخته بودند که چگونه این اختلال را تشخیص دهند و آن را روان درمانی کنند و به این وسیله یک یادآوری خوشایند خاطرات گذشته را در بیمارانشان ایجاد کنند. «بارون پرسی»، یکی از این پزشکان می‌نویسد: «درمان این بیماری باید روحی و نه دارویی باشد، تجربه نشان داده‌است که تجویز دارو جز بدتر کردن علایم کار دیگری نمی‌کند.» پس از سال ۱۸۳۰، سبک و سیاق کار پزشکان تفاوت بسیار پیدا کرده بود، آن‌ها برای تشخیص و درمان بیماری‌ها از آسیب‌شناسی و کشف میکروارگانیسمهای مسبب بیماری‌ها بهره می‌بردند. اما مسلماً نه اتوپسی و نه میکروسکوپ نمی‌توانست کمکی به تشخیص و درمان بیماری افرادی کند که اشتیاق زیادی برای بازگشت به زادگاه داشتند.
نوستالژی و ادبیات

در مواردی این احساس با بروز یک ادراک حسی در فرد متولد می‌شود و دنیایی از خاطرات گذشته را به ذهن وی می‌تاباند. چنان‌که مارسل پروست در رمان در جستجوی زمان از دست رفته با چشیدن یک مزه به دنیای از خاطره‌ها پرتاب می‌شود:
با گذشت ۵۰ سال رفته رفته، اصطلاح نوستالژی از متن‌های پزشکی ناپدید شد و دیگر برای توصیف اختلالات بیماران به کار نرفت، اما در همین زمان رفته رفته وارد دنیای ادبیات شد. نوستالژی در ادبیات یک بیماری نبود بلکه به احساسات رمانتیک و غم دیر متولد شدن اشاره داشت.
«نوستالژی در زبان ادبی عصر رمانتیک فرانسه در آثار هوگو، بالزاک و بودلر معنای مختلفی به خود می‌گیرد. در آثار هوگو به معنی درد سوزان دوری از وطن؛ در آثار بودلر به معنی اشتیاق به سرزمین‌های بیگانه؛ اشتیاق برای چیزهای از دست رفته و سرانجام در آثار سارتر به معنی در حسرت یا اشتیاق هیچ بودن.
در آغاز قرن بیستم نوستالژی از یک سو به معنی بی‌وطنی جغرافیایی انسان سربیرون می‌آورد.» ژان ژاک روسو، در مورد نوستالژی سربازان سوئیسی پس از شنیدن یک ملودی خاطره انگیز نوشته شده بود. مارسل پروست در رمان «در جستجوی زمان از دست رفته» می‌نویسد که چگونه قهرمان داستانش پس از نوشیدن یک چای و نوشیدنی خاص به یاد گذشته و دوران کودکی‌اش همراه با عمه‌اش می‌افتد، گذشته شیرینی که در ان یک کودک خوشبخت بود و نه یک مرد بالغ بیزار از دنیا. «شاید بتوان رمان «جهالت» میلان کوندرا را به عنوان تازه‌ترین نمونه از یک اثر نوستالژیک نام برد. می‌بینیم که بسیاری از آثار مهم ادبیات جهان نوستالژی را درون مایه کار خویش قرار داده‌اند.»
در عین حال می‌توان شواهد نوستالژی برانگیخته شده از منظره‌ها، طعم‌ها و بوهای یادآورکننده کودکی را به کرات در رمان‌ها و اتوبیوگرافی‌ها نویسندگان داخلی و خارجی دید و جستجو کرد. یک نویسنده آمریکایی به نام فیشر سرآمد دیگر نویسندگان در نوشتن کتاب‌هایی در مورد نوستالژی ناشی طعم است. لرد بایرون: «اوقات خوش گذشته؛ همه اوقاتی که قدیمی شوند، خوب هستند.» آلبر کامو: «کسانی که برای اوقات خوش گذشته، مویه می‌کنند، به چیزهایی که دوست دارند دست یابند، اشاره می‌کند که نمی‌توانند احساس بدبختی شان را نه تسکین دهند و نه خاموش کنند.»
نوستالژی در فرهنگ عامیانه > نوستالژی در سینما

فیلم‌های متعددی با عنوان نوستالژی ساخته شده‌اند، یکی از مشهورترین فیلم‌ها با این مضمون، ساخته کارگردان روس آندری تارکوفسکی است. او در فیلم نوستالگیا محصول سال ۱۹۸۳، یک شاعر روسی را به تصویر می‌کشد که برای نوشتن زندگی‌نامه یک آهنگ‌ساز روس به ایتالیا رفته‌است و در آنجا برای روسیه احساس دلتنگی زیادی پیدا می‌کند، این فیلم نخستین ساختهٔ تارکوفسکی در خارج روسیه و به زبانی غیر-روسی بود.
نوستالژی در فرهنگ عامیانه > نوستالژی در موسیقی

خوانندگان زیادی در سبک‌های پاپ و راک، ترانه‌هایی با نام «نوستالژی» داشته‌اند، مانند یانی، ابراهیم حامدی (ابی)، گوگوش و رضا یزدانی.
نگارخانه

حروف برگردان
کیت‌های الکترونیک
تکه‌چسبانی خلق‌شده با استفاده از بریدهٔ روزنامه‌های قدیمی به عنوان نوستالژی
شهبال شب‌پره

| شهبال شب‌پره | شهبال شب‌پره |
| --- | --- |
شهبال شب‌پره به همراه داریوش، ستار، معین و ابی در سندیکای ۲۰۱۳: شهبال شب‌پره به همراه داریوش، ستار، معین و ابی در سندیکای ۲۰۱۳
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام(های) دیگر: پدر پاپ ایران
زاده: ۱۱ آبان ۱۳۱۹ ‏(۸۴ سال) تهران، ایران
ژانر: پاپ هیپ هاپ
سال‌های فعالیت: ۱۳۴۰–اکنون
ناشر(ان): کلتکس رکوردز شرکت ترانه
اعضا: بلک کتس
بنیانگذار: مؤسس گروه موسیقی بلک کتس و سیلوئت و شی با هی
آلبوم پرآوازه: پاپ فادر، سیندرلا
شهبال شب‌پره (زادهٔ ۱۱ آبان ۱۳۱۹) خواننده، آهنگساز، ترانه سرا و نوازندهٔ ایرانی است. او همچنین پایه‌گذار گروه بلک کتس، اولین گروه موسیقی پاپ ایرانی است. وی پایه‌گذار گروه «سیلوئت» و «شی با هی» نیز بوده است.
زندگی

شهبال شب‌پره در ۱۱ آبان ۱۳۱۹ در تهران به دنیا آمد. مادر او در مدرسه موسیقی (کنسرواتوار) تدریس موسیقی می‌کرد و معلم مدرسه نیز بود. پدر او سرهنگ محمد شب‌پره نظامی و نیز آهنگساز، شاعر، و نوازنده پیانو بود. او از ۶ سالگی نواختن پیانو را آغاز کرد. در نوجوانی، پدرش او را برای ادامه تحصیل به یکی از دانشگاه‌های موسیقی انگلستان فرستاد.
وی برادر شهرام شب‌پره است، او یک برادر دیگر به نام شهنام و یک خواهر به نام شهناز دارد.
پایه‌گذاری بلک کتس

پس از بازگشت به ایران، گروه بلک کتس را (به انگلیسی: Black Cats) در تهران تشکیل داد. در آن موقع بلک کتس با اولین اعضای خود در سال ۱۳۴۳ شروع به کار کرد.
شهبال بعد از کسب موفقیت‌های بسیار زیاد با گروه بلک کتس در سال ۲۰۰۳ آلبومی به نام پاپ فادر را به بازار ارائه کرد که در آن آهنگی به نام «آهنگ من» وجود دارد که شعر این آهنگ را شهبال به خاطر دختر خود «ملودی» سروده است.
شهبال شب‌پره در آغاز فعالیت حرفه‌ای در گروه بلک کتس در دههٔ ۱۳۴۰ خورشیدی
پوآسی

| Poissy | Poissy |
| --- | --- |
Location (in red) within Paris inner and outer suburbs: Location (in red) within Paris inner and outer suburbs
کشور: فرانسه
ناحیه: ایل-دو-فرانس
دپارتمان: ایولین
بخش: Saint-Germain-en-Laye
کانتون: Poissy-Nord & Poissy-Sud
حکومت: حکومت
 • شهردار(۲۰۰۸–۲۰۱۴) : Frédérik Bernard
مساحت۱: ۱۳٫۲۸ کیلومتر مربع (۵٫۱۳ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۰۶)۲: ۳۶۲۳۰
 • تراکم: ۲۷۰۰/کیلومتر مربع (۷۱۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان اروپای مرکزی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانی اروپای مرکزی)
کد آماری/کد پستی: ۷۸۴۹۸ /۷۸۳۰۰
ارتفاع: ۱۷–۱۷۱ متر (۵۶–۵۶۱ فوت)  (avg. ۲۷ متر یا ۸۹ فوت)
۱ داده‌های فرانسه رودخانه و دریاچه  و یخچال‌ها را در نظر نگرفته‌است > ۱ km² (۰٫۳۸۶ مایل مربع یا ۲۴۷ هکتار) ۲: ۱ داده‌های فرانسه رودخانه و دریاچه  و یخچال‌ها را در نظر نگرفته‌است > ۱ km² (۰٫۳۸۶ مایل مربع یا ۲۴۷ هکتار) ۲
شهر پوآسی (به فرانسوی: Poissy) در شهرستان ایولین در ناحیه ایل-دو-فرانس با جمعیت ۳۵٬۸۶۰ نفر در کشور فرانسه واقع شده‌است
ساعت رسمی ایران

ایران
زمان در خاورمیانه




یوتی‌سی ۲:۰۰+
ساعت رسمی مصر


یوتی‌سی ۲:۰۰+

یوتی‌سی ۳:۰۰+
زمان اروپای شرقی /
زمان استاندارد اسرائیل /
زمان در فلسطین
ساعت تابستانی اروپای شرقی


یوتی‌سی ۳:۰۰+
یوتی‌سی ۳:۰۰+ /
زمان در ترکیه


یوتی‌سی ۳:۳۰+
ساعت رسمی ایران


یوتی‌سی ۴:۰۰+
یوتی‌سی ۴:۰۰+

▉▉▉▉ زمان استاندارد در کل سال لحاظ می‌شود
▉ ساعت تابستانی لحاظ می‌شود
زمان رسمی ایران

(ساعت رسمی ایران) به‌روزرسانی
ساعت رسمی ایران (کد بین‌المللی IRST یا IT)[نیازمند منبع] نسبت به زمان گرینویچ با توجه به تفاضل نصف‌النهار، به اضافهٔ ۳:۳۰+ (یوتی‌سی ۳:۳۰+) در نظر گرفته می‌شود.
ساعت تابستانی در ایران از سال ۱۳۷۲ اعمال گردید و در ۱ خرداد ۱۴۰۱ ساعت تابستانی در ایران رسماً ابطال و از تاریخ ۱ فروردین ۱۴۰۲ عدم اعمال ساعت تابستانی در ایران اجرایی شده و ساعت تابستانی اعمال نمی‌گردد.
ایجاد ساعت رسمی ایران

ایرج حسابی از قول پدرش محمود حسابی می‌نویسد: «یکی از مشکلات آمدن هواپیما [...] به ایران، نداشتن ساعت در ایران بود. ساعت‌ها در ایران غروب‌کوک بود، و هر شهری یک ساعتی داشت، و ما فاقد وقت بین‌المللی بودیم. با دانشجویان، یک گروه تشکیل دادیم. محاسبهٔ طول و عرض جغرافیایی را آغاز کردیم، و سپس با انگلستان مکاتبه کردیم. گرینویچ بین‌المللی هم، به ما جواب داد [...] و با ۳٫۵ ساعت اختلاف، ساعت ایران تعیین شد.»
به نظر می‌رسد که یکسان شدن وقت رسمی کل ایران با ۳٫۵ ساعت فاصله با گرینویچ، در تاریخ ۲۲ خرداد ۱۳۱۴ و بنا به مصوبهٔ هیئت وزیران صورت گرفته‌است. در بخشنامه‌ای به تاریخ فوق، از طرف وزیر عدلیه، احمد متین‌دفتری می‌نویسد: «برحسب تصویب هیئت محترم دولت مقرر است که من بعد در کلیهٔ ولایات داخلهٔ ایران دوائر دولتی و رسمی ساعت خود را مطابق ساعت طهران (سه ساعت و نیم قبل از ساعت گرینویچ) قرار بدهند[...]». چهار روز بعد، روزنامهٔ اطلاعات به نقل از آژانس پارس می‌نویسد: «طبق تصویب هیئت محترم وزراء عظام ساعت رسمی واحد در کلیه نقاط مملکت شاهنشاهی باید برقرار باشد این ساعت در تمام روابط عمومی مملکت بکار می‌رود و در هر شهر یا قصبه که دفتر تلگراف باشد همهٔ ادارات و مؤسسات ساعت خودشان را باید با ساعت تلگرافخانه مطابق نگاهدارند تا همیشه ساعت شهرها با ساعت تهران یکسان باشد. بدیهی است که تطبیق این ساعت که ساعت رسمی مملکت است مانع این نیست که هر شهری ساعت محلی خود را نیز بتناسب افق آن شهر معین نموده و در احتیاجات خصوصی خود بکار برند بنابر این از طرف وزارت پست و تلگراف و تلفن
به کلیه مراکز تلگرافی ایالات و ولایات دستور لازم صادر گردیده که همه روزه ساعت صحیح را از تلگرافخانه تهران گرفته و به نقاط تابعه بدهند و ضمناً به بلدیه حوزه ادارات مربوط نیز اطلاع بدهند که ساعت خود را از روی ساعت تلگرافخانه تنظیم نمایند». فردای آن روز، همان روزنامه تحت عنوان «تغییر ساعات مختلف در ولایات بساعت واحد» می‌نویسد «از ولایات خبر می‌دهند که برطبق تصویب نامه هیئت وزراء ساعت واحد در ادارات کشوری و لشکری برقرار و متحدالشکل شدن ساعت واحد هم فوق‌العاده جالب توجه گردیده‌است».
در نقشه‌های ساعت رسمی کشورهای مختلف، در نقشه‌ای چاپ ۱۹۲۷ میلادی (حدود ۱۳۰۶ شمسی) ایران وقت محلی دارد (با اختلاف ۳:۲۵:۴۴ با گرینویچ)، در نقشه‌ای چاپ ۱۹۴۰ میلادی (حدود ۱۳۱۹ شمسی) اختلاف زمان با گرینویچ دقیقاً سه ساعت و ۲۵ دقیقه، و در نقشه‌ای چاپ ۱۹۴۱–۱۹۴۳ میلادی (حدود ۱۳۲۰–۱۳۲۲ شمسی)، دقیقاً سه ساعت و نیم است. (توجه شود که ممکن است این نقشه‌ها در تصویر شرایط داخل ایران تأخیر داشته بوده باشند)
پیش از ساعت رسمی

پیش از وجود ساعت رسمی کشور، ظاهراً مرسوم بوده که هر صبح، هر ظهر و هر غروب، عقربهٔ ساعت شمار روی ساعت ۱۲ (روی دسته) قرار داده می‌شده‌است. به عبارت دیگر، در زمان‌های یادشده، ساعت را صفر منظور نموده و آغاز جدیدی برای محاسبهٔ ساعت در نظر می‌گرفته‌اند. به عنوان مثال ساعت چهار به معنای گذشت چهار ساعت از صبح یا از ظهر یا از شب (بسته به موقعیت زمانی) بوده‌است. در بیشتر موارد ساعت ظهر تیم و سپس غروب‌تیم بوده که با تنظیم بر روی ساعت دوازده کاربرد شرعی هم داشته و هر چند روز یک‌بار تنظیم دقیق می‌شده‌است.
قانون لغو تغییر ساعت در ایران

تعدادی از نمایندگان دوره یازدهم مجلس شورای اسلامی ایران طرحی را تدوین کردند که به موجب آن قانون تغییر ساعت رسمی کشور مصوب سال ۱۳۸۶ مجلس شورای اسلامی را لغو و تغییر ساعت رسمی کشور اتفاق نیفتد. طرح مذکور پس از بررسی در صحن علنی مجلس شورای اسلامی در تاریخ ۲۴ اسفند ۱۴۰۰ تصویب شد اما به دلیل ابهاماتی که شامل مشخص نبودن زمان اجرای قانون و مشخص نبودن اختیار دولت در ارتباط با صلاحیت تصمیم‌گیری برای تغییر ساعت می‌شد مورد تأیید شورای نگهبان قرار نگرفت و پس از برگشت به مجلس و رفع ابهامات در تاریخ ۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۱ شورای نگهبان طرح مذکور را خلاف موازین شرع و قانون اساسی تشخیص نداد و این طرح به قانون تبدیل شد. این طرح به وسیله رئیس‌جمهور ایران سید ابراهیم رئیسی در تاریخ ۱ خرداد ۱۴۰۱ به تمام نهادهای دولتی و حاکمیتی ابلاغ شد و از تاریخ ۱ فروردین ۱۴۰۲ لازم‌الاجراست و تا آن زمان دولت ایران باید مقدمات، فرایند و زیرساخت‌های لازم را فراهم کند.
دختر هنگ

| دختر هنگ | دختر هنگ |
| --- | --- |
پوستر اولین اجرای "دختر هنگ" - ۱۱ فوریه ۱۸۴۰، پاریس: پوستر اولین اجرای "دختر هنگ" - ۱۱ فوریه ۱۸۴۰، پاریس
دختر هَنگ یک اپرای کمدی در دو پرده می‌باشد که توسط گائتانو دونیزتی ساخته شده‌است. اپرانامه ی این اثر به زبان فرانسوی می‌باشد که توسط ژول هنری ورنوی دو سنت ژرژ و ژان فرانسوا بایارد سروده شده‌است. این اپرا نخستین بار به تاریخ ۱۱ فوریه ۱۸۴۰ توسط کمپانی "اپرا - کمیک" پاریس در سالن تئاتر "سال دو لا بورس" به روی صحنه رفت.
دونیزتی بین سال‌های ۱۸۳۸ و ۱۸۴۰، هنگامی که در پاریس زندگی می‌کرد، این اپرا را نوشت که در واقع نسخه تغییر یافته ایی بود از اپرای اجرا نشده ی دیگری از او به نام "Poliuto / Les martyrs". اپرای " دختر هَنگ " به سرعت مورد توجه عموم گرفت و اجراهای آن با موفقیت چشمگیری روبرو شد. یکی از عمده دلایل شهرت و محبوبیت این اپرا، آریا (موسیقی) معروف "Ah! mes amis, quel jour de fête" است که باید توسط یک خواننده تنور (صدا) با قدرت صدای بسیار بالا (توانایی اجرای ۹ بار نت دوی بالای خط حامل - دو (نت موسیقی)) اجرا شود.
نقش‌ها

| نقش | نوع صدا |  |
| --- | --- | --- |
| ماری, مسئول پذیرائی از سربازان | سوپرانو کلوراتور |  |
| تونیو, یک جوان اهل تیرول | تنور (صدا) |  |
| گروهبان سولپیس | باس |  |
| مارکیز (همسر یا بیوه ی مارکی) از برکنفیلد | کنترآلتو |  |
| هورتن سیوس, یک خدمتکار | باس |  |
| یک سرجوخه | باس |  |
| یک دهقان | تنور (صدا) |  |
| دوشس کراکنترپ | نقش گفتاری |  |
| یک دفتر دار | نقش گفتاری |  |
سربازان فرانسوی، مردم ایالت تیرول، خدمه خانگی دوشس: سربازان فرانسوی، مردم ایالت تیرول، خدمه خانگی دوشس
خلاصه > پرده یک

مارکیز برکنفیلد و پیشخدمتش، هورتن سیوس، در حال رفتن به سمت اتریش هستند که در راه به محاصره ارتش فرانسه برخورد می‌کنند. هر دو وحشت زده از نبرد بین فرانسوی‌ها با تیرول ها، در جمع روستاییان آن محل منتظر آرام شدن اوضاع می‌شوند (Pour une femme de mon nom). مارکیز از گستاخی‌های فرانسوی‌ها خشمگین است اما سرانجام با عقب نشینی فرانسوی‌ها از اینکه بالاخره می‌تواند به راه خود ادامه دهند، خشنود می‌شود. قبل از اینکه مارکیز و پیشخدمتش راه بیفتند، گروهبان سولپیس از هنگ بیست و یکم ارتش فرانسه سر می‌رسد و به روستاییان مضطرب اطمینان می‌دهد که ارتش فرانسه در حال عقب نشینی به مناطق اطراف است.
ماری - دختری جوان که در کودکی رها شده و توسط گروهبان سولپیس به فرزندی پذیرفته شده‌است - نیز به آنجا می‌آید و سولپیس از دیدن او خوش حال می‌شود (Duet: Sulpice and Marie: Mais, qui vient? Tiens, Marie, notre fil). گروهبان سولپیس ماری را مورد بازخواست قرار می‌دهد و می‌گوید او را با مرد جوانی دیده است. ماری پاسخ می‌دهد که آن مرد، تونیو و اهل تیرول (ایالت) است. سربازان فرانسوی، مردی را که تونیو می‌نامند، مثل یک بازداشتی به آنجا می‌آورند و می‌گویند که او در حال پرسه زدن در اطراف اردوگاه بوده‌است. تونیو توضیح می‌دهد که فقط به خاطر ماری به آن جا آمده‌است. سربازان خواهان اعدام او هستند اما ماری وی را از دست آن‌ها رها می‌سازد و می‌گوید زندگی‌اش را مدیون این مرد است چرا که وقتی در حال افتادن از کوه بوده، نجاتش داده است. سربازان بلافاصله تغییر رفتار می‌دهند و شروع به ستایش تونیو می‌کنند. تونیو هم به ارتش فرانسه ابراز ارادت می‌کند و همگی شادی می‌کنند و به درخواست سربازان، ماری آواز هنگ را میخواند (Aria: Chacun le sait, chacun le dit).
گروهبان سولپیس تونیو و سربازان را دعوت به برگشتن به اردوگاه می‌کند. تونیو مخفیانه پیش ماری می‌آید و از او درخواست ازدواج می‌کند. ماری می‌گوید از وقتی که در کودکی رها شده، افراد زیادی در هنگ او را مورد حمایت قرار داده اند و تونیو باید از همهٔ آن‌ها کسب اجازه کند. تونیو عشقش را به ماری ابراز می‌دارد و دختر جوان نیز به او ابراز علاقه می‌کند (Aria/Duet: Depuis l'instant ou, dans mes bras). سولپیس به آن جا می‌آید و دو جوان، شگفت زده از دیدن او، به اردوگاه باز می‌گردند.
مارکیز و پیشخدمتش می‌آیند و به گروهبان سولپیس ادای احترام می‌کنند و از او می‌خواهند که در صورت امکان تعدادی سرباز در اختیارشان بگذارد تا در راه رفتن به قصر برکنفیلد همراهی‌شان کنند. با شنیدن نام برکنفیلد، سولپیس به یاد می‌آورد وقتی ماری نوزاد بوده و رها شده، نامه ایی با این عنوان در قنداقش گذاشته شده بوده‌است. او این مساله را مطرح می‌کند؛ برای رفع شک و شبهه ی سولپیس، مارکیز توضیح می‌دهد که ماری دختر خواهرش است و در همان بدو تولد به او سپرده شده است، اما شوربختانه، این نوزاد در گیر و دار جنگ گم می‌شود.
ماری از اردوگاه باز می‌گردد و از آنچه که گفته شده با خبر می‌شود و متوجه می‌شود که مارکیز خاله‌اش است. مارکیز می‌خواهد که ماری را با خود به قصر ببرد تا به او رفتارهای مودبانه، موقرانه و بانو وار  یاد بدهد؛ بنابراین، به گروهبان سولپیس امر می‌کند که ماری را به او باز گرداند. سولپیس موافقت می‌کند و دختر جوان آماده رفتن می‌شود. در همین هنگام تونیو می‌آید و با شوق و ذوق اعلام می‌کند که به جمع سربازان هنگ ۲۱ پیوسته (Aria: Ah! mes amis, quel jour de fête)، اما ماری به وی می‌گوید که طبق دستور خاله‌اش به قصر برکنفیلد می‌رود و این دو باید از هم خداحافظی کنند (aria: Il faut partir).
مراد فرهادپور

| مراد فرهادپور | مراد فرهادپور |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۷ تیر ۱۳۳۷ تهران
ملیت: ایرانی
پیشه: مترجم، نویسنده
والدین: فاطمه علوی و ناصرقلی فرهادپور
مراد فرهادپور (زادهٔ ۱۷ تیر ۱۳۳۷ تهران) نویسنده، مترجم، روزنامه‌نگار معاصر ایرانی است که به عنوان نماد روشنفکر جریان چپ نو ایران شناخته می‌شود.
زندگی

فرهادپور در ۱۷ تیر ۱۳۳۷ در تهران به دنیا آمد. او فرزند فاطمه علوی و ناصرقلی فرهادپور است. سیاست‌مدار و روزنامه‌نگار و عضو حزب مردم و نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ رامند ضیاءآباد در دورهٔ بیست و دوم و نمایندهٔ بویراحمد در دورهٔ بیست و سوم مجلس شورای ملی بود. مراد حاصل ازدواج دومِ فاطمه علوی بود. فاطمه از ازدواجِ نخستِ خود با پسرعمویش بزرگ علوی نویسنده چپ‌گرای ایرانی صاحب فرزندی به نام مانی شد. مراد فرهادپور خواهری به نام زری دارد.
فرهادپور ابتدا در دانشکده مکانیک دانشگاه علم و صنعت به تحصیل مشغول شد، اما درس خود را ناتمام رها کرد و برای ادامهٔ تحصیل به انگلستان رفت. در سال ۱۳۵۸ پیش از انقلاب فرهنگی برای تحصیل در رشته اقتصاد وارد دانشگاه تهران شد و مدرک لیسانس خود را در سال ۱۳۶۵ اخذ کرد.
فرهادپور کار ترجمهٔ متون فلسفی را از دههٔ شصت خورشیدی آغاز کرد. در دههٔ هفتاد برای نشریات روشنفکری نظیر راه نو، کیان، و آدینه مطلب می‌نوشت. فرهادپور در حال حاضر یکی از مهم‌ترین چهره‌های روشنفکری چپ نو محسوب می‌شود. تلاش‌های او و نزدیکانش در معرفی مکتب فرانکفورت در فضای روشنفکری ایران موجب ایجاد جریانی از روشنفکران جوان چپ‌گرا شده است. فرهادپور در سال‌های اخیر با معرفی چهره‌هایی جدید از فیلسوفان چپ جدید اروپایی هم‌چون آلن بدیو، جورجو آگامبن، و اسلاوی ژیژک موجب دامن زدن به مباحث جدیدی شده است.[نیازمند منبع]
زندگی > فعالیت مطبوعاتی

انتشار بیش از بیست شمارهٔ فصل‌نامهٔ ارغنون به همراه یوسف اباذری، حسین پاینده و… که در ده سال انتشار بخشی از مهم‌ترین مقالات فلسفی قرن بیستم در قالب این فصل‌نامه ترجمه و انتشار یافتند. این فصل‌نامه یکی از تاثیرگذارترین نشریات بر جریان‌های روشنفکری در ایران بوده است. این فصل‌نامه از سال ۱۳۸۳ منتشر نمی‌شود اما چاپ‌های دوم و سوم اکثر شماره‌های ان در سال‌های اخیر عرضه شده است.[نیازمند منبع]
در سال‌های اخیر و با گسترش استفاده از اینترنت در میان نویسنده‌گان و مترجمان، فرهادپور به همراه چند تن از نویسنده‌گان و مترجمان دیگر از جمله صالح نجفی، امید مهرگان، مازیار اسلامی، رحمان بوذری در وب‌سایت تز یازدهم مطالب خود را منتشر می‌کنند. او همچنین از مدرسین مؤسسه پرسش است.
کتاب‌شناسی > ترجمه > مقالات

الهیات در عصر فرهنگ تکنولوژیک