stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
برترایت اسرائیل

| 0 | 1 |
| --- | --- |
بنیان‌گذاری: ۱۹۹۹؛ ۲۶ سال پیش (۱۹۹۹-خطا: زمان نامعتبر}})
CEO: Gidi Mark
بودجه: $46.9 million (2011)
وبگاه: birthrightisrael.com
تاگلیت-برترایت اسرائیل (عبری: תגלית‎) یک سازمان آموزشی غیرانتفاعی است که از سفرهای رایگان میراثی ده روزه به اسرائیل، اورشلیم و بلندی‌های جولان برای جوانان بزرگسال دارای نسب یهودی، ۱۸ تا ۳۲ ساله حمایت مالی می‌کند.
تاگلیتکلمه عبری برای «کشف» است. در طول این سفرها، شرکت کنندگان، که بیشتر آنها برای اولین بار به اسرائیل می‌روند، تشویق می‌شوند معنای جدیدی در هویت یهودی شخصی خود و ارتباط آنها با تاریخ و فرهنگ یهود کشف کنند.
از زمان آغاز سفرها در زمستان ۱۹۹۹، بیش از ۷۵۰٬۰۰۰ جوان از ۶۸ کشور در این برنامه شرکت کرده‌اند. حدود ۷۵٪ شرکت کنندگان از ایالات متحده و کانادا هستند. سالانه نزدیک به ۴۸۰۰۰ شرکت کننده در سفرها شرکت کرده‌اند.
هیئت تاگلیت، زمستان ۲۰۱۲
شرایط

افراد واجد شرایط کسانی هستند که حداقل یکی از والدین شان نسب یهودی شناخته شده داشته باشند یا از طریق یک جنبش به رسمیت شناخته شده یهودی به یهودیت گرویده باشند و از مذهب دیگری فعالانه پیروی نکنند. آنها همچنین باید بین ۱۸ تا ۳۲ سال سن داشته باشند، دوره دبیرستان را به پایان رسانده باشند، بعد از ۱۸ سالگی در یک سفر آموزشی یا برنامه تحصیلی برای همسالان به اسرائیل سفر نکرده باشند، و بعد از ۱۲ سالگی بیش از ۳–۴ ماه در اسرائیل زندگی نکرده باشند. سفرهای برترایت اسرائیل شامل هزینه بلیط هواپیما از شهرهای بزرگ، هتل‌ها، بیشتر وعده‌های غذایی، کلیه حمل و نقل‌ها در داخل اسرائیل و هزینه‌های مربوط به تور کشور در این سفر ده روزه است. ۲۵۰ دلار ودیعه الزامی است که پس از بازگشت از سفر بازپرداخت می‌شود. هزینه بلیط هواپیما یا حمل و نقل از خانه یک شرکت کننده به شهر مبدأ شامل نمی‌شود، اگرچه سفرها از چندین شهر انجام می‌شود.
منابع مالی

بودجه سالانه برای برترایت اسرائیل تقریباً ۱۷۵ میلیون دلار است. برترایت اسرائیل مورد پشتیبانی نیکوکاران و اهدا کنندگان فردی کمک مالی از طریق بنیاد برترایت اسرائیل در ایالات متحده و اهدا کنندگان در سراسر جهان و همچنین دولت اسرائیل، سازمان‌های جامعه یهودی مانند فدراسیون‌های یهودی آمریکای شمالی از طریق کرن هایسود و آژانس یهود برای اسرائیل قرار دارد؛ ۶۷٪ از کل بودجه سالانه از اهداکنندگان جهانی (از جمله بنیاد برترایت اسرائیل)، ۲۷٪ از دولت اسرائیل، ۳٪ از آژانس یهودی برای اسرائیل و ۳٪ از فدراسیونهای یهودی تأمین می‌شود.
طبق گفته این سازمان، برترایت اسرائیل بیش از ۶ میلیارد شکل به اقتصاد اسرائیل کمک کرده‌است.
شرکت کنندگان برجسته

سارا گلیدن، کاریکاتوریست
ایتن کلاین، از محصولات h3h3
آلی مارپت، بازیکن فوتبال NFL
دیلن موسکوویچ، اسکیت باز المپیک
جان رادنیتسکی، بازیگر و کمدین
جیمی لین سیگلر، بازیگر و خواننده
جاش ساسمن، بازیگر
اوتو وارمبیر، دانشجو
دیوید سررو، وبلاگ نویس طنز فرانسوی
نیکو اولسک، فوتبالیست حرفه ای اسرائیلی متولد آرژانتین
شعر و مطبوعات معاصر ایران

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نویسنده(ها): ادوارد براون
عنوان اصلی: The Press and Poetry of Modern Persia
تاریخ نشر: ۱۹۱۴
شعر و مطبوعات معاصر ایران کتابی از ادوارد براون است که به جنبه‌های ادبی جنبش مشروطه می‌پردازد. بخشی از این اثر بر پایهٔ نوشته‌های میرزا محمدعلی خان تربیت تبریزی است.
ترجمهٔ فارسی

ترجمهٔ فارسی این کتاب با عنوان تاریخ مطبوعات و ادبیات ایران در دوره مشروطیت از سوی نشر علم منتشر شده‌است.
لیگ قهرمانان باشگاه‌های خلیج

تورنمنت فوتبال
| 0 | 1 |
| --- | --- |
سال بنیان‌گذاری: ۱۹۸۲؛ ۴۳ سال پیش (۱۹۸۲-خطا: زمان نامعتبر}})
منطقه: جهان عرب
شمار تیم‌های حاضر: ۸
قهرمان کنونی:  الشباب العربی (۳ عنوان)
موفق‌ترین باشگاه:  الشباب العربی  الاهلی  الاتفاق (۳ عنوان)
 لیگ قهرمانان باشگاه‌های خلیج‌فارس ۲۵–۲۰۲۴:  لیگ قهرمانان باشگاه‌های خلیج‌فارس ۲۵–۲۰۲۴
لیگ قهرمانان باشگاه‌های خلیج فارس که در سال ۱۹۸۲ ایجاد شده یک جام بین تیم های کشور های عربی است.این رقابت‌ها زیر نظر فدراسیون فوتبال جام خلیج فارس برگزار می‌شود. این مسابقات توسط شورای همکاری خلیج فارس تأسیس شد و اولین بار در سال ۱۹۸۲ سازماندهی شد. آخرین دوره سازماندهی شده توسط شورای همکاری خلیج فارس، سی‌امین دوره در سال ۲۰۱۵ بود که دوازده تیم در آن حضور داشتند، در حالی که تلاش های آن برای سازماندهی سی و یکمین دوره با شکست مواجه شد. این مسابقات توسط فدراسیون فوتبال جام خلیج فارس برای فصل ۲۰۲۵-۲۰۲۴ تحت نام جام قهرمانان باشگاه‌های خلیج فارس با هشت تیم راه اندازی شد.
جنایات جنگی ایالات متحده آمریکا

جنایات جنگی ایالات متحده آمریکا، نقض قوانین جنگی توسط نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا می‌باشد، که پس از امضای کنوانسیون‌ های لاهه ۱۸۹۹، ۱۹۰۷ و کنوانسیون‌ های ژنو اتفاق افتاده است.
ایالات متحده آمریکا مجرمان را از طریق قانون جنایات جنگی سال ۱۹۶۶ و موادی از قانون یکسان عدالت نظامی (UCMJ) تحت تعقیب قرار می‌دهد. ایالات متحده کنوانسیون ۱۹۸۰ رم را امضا کرد، اما هرگز این معاهده را با ادعای این که دادگاه کیفری بین‌المللی (ICC) فاقد مرجعیت قانونی است، تصویب ننمود.
قانون حمایت از نیروهای آمریکایی تصویب‌شده در سال ۲۰۰۲ بیش از پیش دادگاه کیفری بین‌المللی (ICC) را برای دخالت در ایالات متحده آمریکا محدود کرد. دیوان کیفری بین‌المللی به عنوان نهادی برای محاکمه جنایات جنگی، در شرایطی که دولت‌ها اقدامات مؤثر یا قابل اعتمادی برای تحقیق انجام ندهند، در نظر گرفته شده است. ایالات متحده آمریکا می‌گوید که بسیاری از اتهامات واردشده توسط دادستان‌های دیوان کیفری بین‌المللی دربارهٔ اتفاقات رخ داده در افغانستان را بررسی کرده است و بنابراین صلاحیت دادگاه کیفری بین‌المللی را برای اتباع خود نمی‌پذیرد.
این مقاله شامل فهرستی از مجموعه حوادثی است که در آن جنایات جنگی رخ داده (یا ادعا شده که رخ داده است) که شامل اعدام رزمندگان اسیر شده دشمن، بدرفتاری با زندانیان در حین بازجویی، استفاده از شکنجه، استفاده از خشونت علیه غیر نظامیان و تخریب غیر ضروری اموال آنها است.
تعریف

جنایات جنگی به اعمالی گفته می‌شود که قوانین و آداب و رسوم جنگی را که توسط کنوانسیون‌های ۱۸۹۹ و ۱۹۰۷ لاهه تعیین شده است، یا اعمالی که نقض فاحش کنوانسیون‌های ژنو و پروتکل الحاقی یک و پروتکل الحاقی ۲ هستند، تعریف می‌کنند. کنوانسیون چهارم ژنو ۱۹۴۹ حفاظت از غیرنظامیان و اسیران جنگی را در زمان اشغال نظامی، حتی در مواردی که مقاومت مسلحانه وجود ندارد، برای مدت یک سال پس از پایان جنگ تمدید می‌کند، هرچند که قدرت اشغالگر باید متعهد باشد. چندین مفاد کنوانسیون تا زمانی که «چنین قدرتی وظایف دولت را در چنین سرزمینی انجام دهد.»
کشتار سرخ پوستان

کشتار ونددنی
در ۲۹ دسامبر ۱۸۹۰ گردان هفتم سواره نظام ایالات متحده در محلی به اسم ووندد نی کریک (به انگلیسی: wounded knee creek)، و به زبان لاکوتایی (Čhaŋkpé Ópi Wakpála) در داکوتای جنوبی حدود 300 تن از مردان، زنان و کودکان لاکوتایی را قتل عام کردند. پس از این واقعه به بیست سرباز ایالات متحده نشان افتخار داده شد.
جنگ فیلیپین و آمریکا

جنگ خونین، اما عمدتاً فراموش شده در فیلیپین که به قیمت جان صدها هزار نفر تمام شد.جنگ فیلیپین و آمریکا در سال‌های ۱۸۹۹–۱۹۰۲، اسپانیا پس از شکست در جنگ اسپانیا و آمریکا در سال ۱۸۹۸، مستعمره دیرینه خود در فیلیپین را در معاهده پاریس به مبلغ ۲۰ میلیون دلار به ایالات متحده واگذار کرد. در ۴ فوریه ۱۸۹۹، درست دو روز قبل از تصویب این معاهده توسط سنای ایالات متحده، جنگ بین نیروهای آمریکایی و ملی گرایان فیلیپینی به رهبری امیلیو آگوینالدو که به جای تغییر حاکمان استعماری به دنبال استقلال بودند، درگرفت. جنگ فیلیپین-آمریکایی متعاقب آن سه سال به طول انجامید و منجر به کشته شدن بیش از ۴۲۰۰ جنگجوی آمریکایی و بیش از ۲۰۰۰۰ جنگجوی فیلیپینی شد. حدود ۲۰۰۰۰۰ غیرنظامی فیلیپینی بر اثر خشونت، قحطی و بیماری جان خود را از دست دادند.
در طول ماه مارس آن سال در سراسر سامار، سرتیپ جیکوب اچ. اسمیت به سرگرد لیتلتون والر، افسر فرمانده یک گردان متشکل از ۳۱۵ تفنگدار دریایی ایالات متحده که به نیروهای اسمیت در سامار منصوب شده بود، دستور داد تا همه افراد بالای ده سال که «توانایی حمل سلاح در خصومت‌های واقعی دارند» را بکشند.
قتل‌عام گسترده غیر نظامیان فیلیپینی پس از آن اتفاق افتاد که ستون‌های نظامی آمریکایی در سراسر جزیره پیش روی کردند. انتقال مواد غذایی و تجارت به سامار قطع شد و تخریب گسترده خانه‌ها، محصولات کشاورزی و حیوانات بارکش با هدف گرسنگی دادن به انقلابیون فیلیپینی و تسلیم مردم غیرنظامی صورت گرفت. اسمیت از سربازان خود در عملیات داخلی برای جست‌وجوی گروه‌های چریکی در تلاش برای دستگیری ژنرال فیلیپینی ویسنته لوکبان استفاده کرد، اما او هیچ کاری برای جلوگیری از تماس بین چریک‌ها و مردم انجام نداد. والر در گزارشی اظهار داشت که افرادش در یک دوره یازده روزه ۲۵۵ خانه را سوزاندند، ۱۳ کارباو را تیرباران کردند و ۳۹ نفر را کشتند. تحقیقات جامعی که توسط یک نویسنده بریتانیایی در دهه ۱۹۹۰ انجام شد، این رقم را حدود ۲۵۰۰ نفر اعلام کرد. مورخان فیلیپینی معتقدند که این تعداد حدود ۵۰۰۰۰ نفر است. در نتیجه دستور خود در سامار، اسمیت به عنوان زوزه‌کش وحشی شناخته شد. در ماه مه ۱۹۰۲، اسمیت در دادگاه نظامی در ایالات متحده به دلیل دستوری که به والر در سامار داد، محکوم شد.
سربازان آمریکایی در فیلیپین دربارهٔ جنگ می‌نویسند:
گای ویلیامز، از هنگ آیووا، سربازان همه کار انجام می‌دادند آنها همه خانه‌ها را غارت کردند و تقریباً همه چیز از یک جفت کفش چوبی گرفته تا یک پیانو را پیدا کردند و همه چیز را با خود بردند یا آن را ویران کردند.
آرتور مینکلر، از هنگ کانزاس می‌گوید: چهار مایل پیش رفتیم و در هر اینچ در مسیر می‌جنگیدیم. . . . بیست و پنج شورشی (فیلیپینی) کشته در یک مکان و بیست و هفت شورشی در جای دیگر دیدم، علاوه بر این تعداد زیادی از آنها پراکنده بودند که من آنها را حساب نکردم. . . مثل شکار خرگوش بود. یک شورشی از سوراخ بیرون می‌پرید و می‌دوید. او خیلی دور نمی‌شد. . . که آنها را می‌کشتیم در واقع ما اسیر نمی‌گیریم.
جنگ جهانی دوم

با توجه به اینکه متفقین در جنگ جهانی دوم پیروز شده بودند، هیچ‌کدام از جنایات جنگی ایالات متحده در جنگ جهانی دوم توسط دادگاهی مورد بررسی قرار نگرفت، اما برخی اتهامات عنوان شده جنایات جنگی آمریکا عبارت اند از:
محققی به‌نام ریچارد ویگرز آمریکا را متهم کرده که نیروهایش در آلمان به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم باعث نرسیدن غذای کافی به اسرای جنگی آلمانی و همچنین غیرنظامیان حاضر در منطقه تحت تسلط خود شده که این باعث مرگ هزاران آلمانی بر اثر گرسنگی شد.
کشتار داخائو: نیروهای آمریکایی تمام آلمانی‌های عضو وافن اس‌اس که در داخائو در سال ۱۹۴۵ به اسارت گرفته بودند را در دم تیرباران کردند.
کشتار بیسکاری: نیروهای لشکر ۴۵ پیاده نیروی زمینی ارتش آمریکا، ۷۵ اسیر جنگی ایتالیایی را قتل‌عام کردند.
کشتار کانیکاتی: نیروهای ارتش آمریکا پس از اشغال سیسیل، هشت غیرنظامی ایتالیایی را به قتل رساندند.
کشتار شینونه: در روز اول ژانویه ۱۹۴۵ (روز سال نو) سربازان آمریکایی بیش از شصت اسیر جنگی آلمانی وافن اس‌اس را در نزدیکی روستای شینونه در بلژیک قتل‌عام کردند. مجریان این قتل‌عام هیچ‌گاه توسط دولت آمریکا محاکمه نشدند، چون معتقد بودند که «هیچ مدرکی اتهامات وارده را ثابت نمی‌کند».
در بمباران درسدن در جنگ جهانی دوم ۵۵۰۰ بمب‌افکن نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا و نیروی هوایی ارتش آمریکا ۳۹۰۰ تن بمب انفجاری قوی و بمب‌های آتش‌زا را طی ۴ یورش، در کم‌تر از ۱۵ ساعت بر روی درسدن ریختند و ۳۴ کیلومتر مربع از شهر را ویران کردند. در آتش‌سوزی بزرگی که در نتیجه بمباران رخ داد بقایای شهر نیز نابود گردید. به ادعای ارتش آمریکا درسدن یک مرکز مهم نظامی بود که ۱۱۰ کارخانه و ۵۰۰۰۰ شاغل در آن در حمایت از دولت نازی مشغول به فعالیت بودند. دربرابر این، چند پژوهشگر استدلال کرده‌اند که فقط زیرساخت‌های مخابراتی، پل‌ها و مناطق وسیع صنعتی خارج از شهر نبودند که بمباران شدند و حملات بمباران مناطق بدون هیچ فرقی بین نظامی بودن یا نبودن آن‌ها و بدون هیچ تناسبی با اهداف نظامی بود. در تعداد کشته شدگان حاصل از این بمباران اختلاف نظر هست که از ۳۴۰۰۰ نفر تا ۱۳۴۰۰۰ نفر گفته شده است که اکثر قریب به اتّفاق غیرنظامی بودند.
دادگاهی در ژاپن اعلام کرد: بمباران اتمی هیروشیما و ناکازاکی توسط ارتش آمریکا، با توجه به ابعاد وسیع کشتار حاصل از آن، اکثر قوانین پایه جنگ که کنوانسیون‌های بین‌المللی وضع کرده‌اند را نقض کرده است، اما از رای دادن علیه قانونی بودن این بمباران‌ها صرف نظر کرد.
جنگ ویتنام

مقالهٔ اصلی: کشتار می لای
در ۱۶ مارس ۱۹۶۸، تعداد ۳۴۷ تا ۵۰۴ شهروند غیرنظامی جمهوری ویتنام جنوبی توسط سربازان ارتش آمریکا به قتل رسیدند. اکثر قربانیان غیر نظامیان زن و کودک بودند. قبل از قتل، برخی از قربانیان مورد تجاوز، شکنجه و قطع عضو نیز قرار گرفته بودند. برخی از اجساد نیز در جریان کشتار توسط سربازان قطعه قطعه شده بودند.
جنگ کره

مقالهٔ اصلی: کشتار نو گون ری
کشتار غیر نظامیان کره در طول جنگ کره بود که طی آن ۳۰۰ شهروند توسط نیروهای ارتش آمریکا و بین ۲۶ تا ۲۹ ژوئیه ۱۹۵۰ در روستای نو گون ری کشته شدند. در ۲۶ جولای، پناهندگان غیرنظامی که از روستاهای نزدیک شهر یونگ دونگ در مرکز کره جنوبی بیرون رانده شده بودند به یک پل راه‌آهن در نزدیکی روستای نو گون ری نزدیک شدند. اعضای هنگ هفتم سواره نظام ایالات متحده در نزدیکی No Gun Ri به سمت غیرنظامیان آتش گشودند. یکی از کهنه سربازان به یاد می‌آورد که به او دستور داده بودند «به همه چیز شلیک کن، همه آنها را بکش». در جریان رگبار سه روزه تیراندازی و درگیری هوایی، صدها غیرنظامی کره جنوبی کشته شدند. بازماندگان جریانی را به یاد می‌آورند که زیر پل از خون قرمز شده بود و سربازان هفتم سواره نظام فریادهای تقریباً مداوم زنان و کودکان را به یاد می‌آورند. برآوردها از ۱۰۰ تا بیش از ۳۰۰ مرگ و میر متغیر است.
در سال ۲۰۰۱، دولت ایالات متحده درخواست بازماندگان No Gun Ri برای عذرخواهی و غرامت را رد کرد و گزارش ارتش ادعا کرد که قتل‌های No Gun Ri «عمدی نبودند».
جنگ عراق

کشتار حدیثه
کشتار محمودیه
شکنجه و آزار زندانیان ابوغریب
کشتار میدان نسور
سرلشکر نیروی زمینی ارتش آمریکا، آنتونیو تاگوبا طی گزارشی اعلام کرد که جورج بوش ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا، شکنجه را به صورت سیستماتیک در عراق مجاز اعلام کرده است و بدین ترتیب مرتکب جنایت جنگی شده است. در ژانویه سال ۲۰۰۶ جانشین رئیس ستاد نیروی زمینی ارتش آمریکا، به تاگوبا اعلام کرد که وی تا ماه ژانویه باید بازنشسته شود. اگر چه هیچ توضیح رسمی برای این دستور داده نشده است ولی خود تاگوبا اعتقاد دارد که این بازنشستگی اجباری به دستور مقامات پنتاگون در تلافی گزارش وی از شکنجه و آزار زندانیان توسط ارتش آمریکا بوده است.
به گفته برخی شاهدان، به نیروهای نظامی آمریکایی، مجوز شلیک مستقیم حتی در شرایط «عدم اطمینان به وجود خطر» داده شده بود و همین مسئله تعداد تلفات غیرنظامیان را افزایش داد. با افزایش چشمگیر تلفات غیر نظامیان عراقی در جنگ، سازمان‌های حقوق بشری از جمله دیده‌بان حقوق بشر، اتحادیه آزادی‌های مدنی و عفو بین‌الملل از وزارت دفاع آمریکا خواستند تا نقض قوانین بین‌المللی را متوقف کنند.
در ۴ مارس ۲۰۰۵ جولیانا اسگرنا خبرنگار ایتالیایی که مستنداتی از به‌کارگیری خشونت نظامیان آمریکایی علیه غیرنظامیان عراقی در ایست‌های بازرسی در دست داشت و وزارت دفاع آمریکا را به انتشار گسترده آن‌ها تهدید کرده بود، در مسیر فرودگاه بغداد مورد حمله تروریستی قرار گرفت و کشته شد.
جنگ افغانستان

در سال ۲۰۰۵، نیویورک‌تایمز گزارش تحقیقی ۲۰۰۰ صفحه‌ای ارتش ایالات متحده در مورد قتل دو زندانی غیرنظامی افغان غیرمسلح توسط پرسنل نظامی ایالات متحده در دسامبر ۲۰۰۲ در منطقه بگرام را به دست آورد. بر اساس این گزارش‌ها، این دو زندانی، حبیب‌الله و دلاور، بارها به سقف زنجیر شده و مورد ضرب و شتم قرار گرفتند که منجر به مرگ آن‌ها شد. تحقیقات پزشکی قانونی نشان می‌دهد که علت مرگ هردو زندانی شکنجه بوده و آنان به قتل رسیده‌اند. کالبدشکافی ضربه شدیدی را به هر دو پای زندانیان نشان داد و این تروما را با ضربه زدن توسط اتوبوس مقایسه کرد. هفت سرباز در سال ۲۰۰۵ در این مورد متهم شدند.
قتل‌های ولسوالی میوند شامل کشتن سه غیرنظامی افغان توسط گروهی از سربازان در دوره ژوئن ۲۰۰۹ تا ژوئن ۲۰۱۰ بود. هنگ پیاده و تیپ ۵، لشکر ۲ پیاده در آن موقع در میوند، از ولایت قندهار افغانستان مستقر بودند. در تابستان ۲۰۱۰، ارتش پنج عضو جوخه را به قتل سه غیرنظامی افغان در ولایت قندهار و جمع‌آوری اعضای بدن و وسایل آن‌ها به عنوان غنائم متهم کرد.
قتل‌عام قندهار یک قتل‌عام بود که در ساعات اولیه ۱۱ مارس ۲۰۱۲ رخ داد، زمانی که گروهبان رابرت بیلز، ۱۶ غیرنظامی افغان را کشت و شش نفر دیگر را در ولسوالی پنجویی در استان قندهار افغانستان زخمی کرد. ۹ نفر از قربانیان کودک و یازده نفر از کشته‌شدگان از یک خانواده بودند. بیلز صبح همان روز، هنگامی که به مقامات اعتراف کرد که قتل را انجام داده است، بازداشت شد.
ستوان یکم کلینت لورنس رهبر دسته پیاده‌نظام در تیم رزمی تیپ ۴ لشکر ۸۲ هوابرد بود. در سال ۲۰۱۲، لورنس به دو فقره قتل بدون عمد متهم شد، زیرا به سربازانش دستور داد تا به روی سه مرد افغان که سوار موتورسیکلت بودند، آتش گشودند. او در سال ۲۰۱۳ توسط دادگاه نظامی مجرم شناخته شد و به ۲۰ سال زندان محکوم شد (که بعداً در ان بازنگری شد و به ۱۹ سال کاهش یافت). او به مدت شش سال در پادگان انضباطی ایالات متحده در فورت لیونورث، کانزاس محبوس بود. لورانس سرانجام در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۹ توسط رئیس‌جمهور دونالد ترامپ مورد عفو قرار گرفت.
کمپین سمر

سرتیپ جیکوب اچ. اسمیت، در خلال صلح سامار، دستوری به سرگرد لیتلتون والر، که فرماندهی گردانی متشکل از ۳۱۵ تفنگداران دریایی ایالات متحده تحت فرماندهی اسمیت در سامار را بر عهده داشت، صادر کرد تا همه افرادی را که «قادر به حمل سلاح در خصومت‌های واقعی هستند، از بین ببرد. " که بالای ده سال سن داشتند. این دستورالعمل منجر به کشتار گسترده غیرنظامیان فیلیپینی در حالی که نیروهای آمریکایی در سراسر جزیره پیشروی کردند، شد. تمام تدارکات و مسیرهای تجاری به سامار قطع شد و در نتیجه خانه‌ها، محصولات کشاورزی و دام‌ها به شدت تخریب شد و هدف آن گرسنگی دادن به انقلابیون فیلیپینی و مردم غیرنظامی بود. والر در گزارشی خاطرنشان کرد که در یک بازه زمانی یازده روزه، سربازان وی ۲۵۵ خانه را به آتش کشیدند، ۱۳ کارباو را کشتند و جان ۳۹ نفر را گرفتند. یک مطالعه جامع که توسط یک نویسنده بریتانیایی در دهه ۱۹۹۰ انجام شد، تعداد قربانیان را حدود ۲۵۰۰ تخمین زد. در نتیجه اقدامات خود در سامار، اسمیت نام "Howling Wilderness Smith" را به دست آورد. در ماه مه ۱۹۰۲، اسمیت با دادگاه نظامی در ایالات متحده روبرو شد، جایی که او به قتل یا جنایات جنگی متهم نشد، بلکه به دلیل "رفتار به تعصب نظم و انضباط نظامی" متهم شد. دادگاه نظامی وی را مجرم شناخته و حکم «تذکر مرجع رسیدگی» را صادر کرد. اسمیت برای فرونشاندن واکنش ضد امپریالیست‌های آمریکایی مجبور به بازنشستگی شد.
کمپ‌های اجباری

در اواخر سال ۱۹۰۱، سرتیپ جیمز فرانکلین بل فرماندهی عملیات نظامی آمریکا در استان‌های باتانگاس و لاگونا را بر عهده گرفت. بل در واکنش به استراتژی‌های جنگ چریکی که توسط ژنرال فیلیپینی میگل مالوار به کار گرفته شد، اقدامات ضد شورشی را اجرا کرد. او «مناطق حفاظتی» را ایجاد کرد و غیرنظامیان را موظف کرد که مدارک شناسایی دریافت کنند و بسیاری را مجبور به ورود به اردوگاه‌های کار اجباری به نام reconcentrados کرد که در محاصره مناطق آتش آزاد بود. برای کاهش برداشت‌های منفی در ایالات متحده، سرهنگ آرتور واگنر، افسر ارشد روابط عمومی ارتش ایالات متحده، اظهار داشت که استراتژی‌های ژنرال بل با هدف «حفاظت از بومیان دوست در برابر شورشیان و تضمین تامین غذای کافی برای آنها» و در عین حال به آنها دستور می‌دهد. در مورد «روش‌های بهداشتی مناسب». با این حال، ادعاهای واگنر با نامه‌ای از یک فرمانده اردوگاه که از تأسیسات به عنوان «حومه جهنم» یاد می‌کرد، در تناقض قرار گرفت. غیرنظامیان محبوس در این اردوگاه‌ها از بیماری‌های مختلفی از جمله وبا، بری بری، آبله و طاعون ببونیک رنج می‌بردند. علاوه بر این، مقررات منع آمد و شد اعمال شد و افرادی که در خارج از کمپ‌ها بدون شناسایی یافت می‌شوند، در معرض خطر تیراندازی قرار گرفتند. تعداد زیادی از مردان برای بازجویی بازداشت، تحت شکنجه قرار گرفتند و بدون محاکمه اعدام شدند. در این بازجویی‌ها معمولاً از روش‌های شکنجه مانند واتربرد استفاده می‌شد و اغلب روستاها به آتش کشیده می‌شد یا به‌طور دیگری نابود می‌شد.
بین ژانویه و آوریل ۱۹۰۲، از مجموع ۲۹۸۰۰۰ نفر، ۸۳۵۰ نفر در اردوگاه‌ها جان باختند و برخی از اردوگاه‌ها میزان مرگ و میر را تا ۲۰ درصد گزارش کردند. آندریا پیتزر، مورخ آمریکایی، بیان کرده است که سیاست تمرکز مجدد بل «مستقیماً مسئول» بیش از ۱۱۰۰۰ مرگ بوده است. ادعاهایی وجود دارد مبنی بر اینکه تاکتیک‌های بل به جنایات جنگی تبدیل شده است، و اتهامات او مبنی بر انجام کارزار کشتار است.ref>Tucker, Spencer C., ed. (2009-05-20). The Encyclopedia of the Spanish-American and Philippine-American Wars: A Political, Social, and Military History (به انگلیسی) (Illustrated ed.). Santa Barbara, Calif.: ABC-CLIO. ISBN 978-1-85109-951-1.</ref>.
دستور ژنرال جیکوب اچ. اسمیت «همه افراد بالاتر از ده سال را بکشید» به دنبال دستور ژنرال بدنام جیکوب اچ. اسمیت «همه بالاتر از ده سال را بکش» عنوان کارتون نیویورک ژورنال در ۵ می ۱۹۰۲ شد.
کشتار می لای
کشتار می لای که طی آن ۳۴۷ تا ۵۰۴ شهروند غیرنظامی جمهوری ویتنام جنوبی توسط سربازان آمریکایی واحد گردان سوم تجسسی ارتش آمریکا پس از شکنجه و تجاوز به شکلی وحشتناک قتل‌عام شدند.
پسر افغان در ۱۵ ژانویه ۲۰۱۰ توسط سربازان ارتش ایالات متحده در جریان قتل‌های ولسوالی میوند، کشته شده است.
گردان‌های امام علی

| گردان امام علی | گردان امام علی |
| --- | --- |
فعال: ۱۳۹۰-اکنون
کشور: ایران
وفاداری: نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران
رسته: سپاه پاسداران انقلاب اسلامی
گونه: پیاده‌نظام
نقش: گروه ضربت یگان ضد شورش شهری
اندازه: گردان
بخشی از: سپاه‌های استانی سپاه پاسداران
پشتیبان: قرارگاه ثارالله
نبردها: اعتراضات آبان ۱۳۹۸ خیزش ۱۴۰۱
فرماندهان: فرماندهان
فرمانده: غلامحسین غیب‌پرور
گروهی از گردان امنیتی امام علی در رژه ۳۱ شهریور
گردان‌های امام علی یگان‌های امنیتی از نیروهای بسیج و تحت امر سپاه‌های استانی می‌باشند، که تحت نظر سپاه پاسداران انقلاب اسلامی فعالیت می‌کنند. این گردان‌ها پس از یگان‌های ویژه فراجا وظیفه کنترل شهرهای کشور در موارد بحرانی را برعهده دارند. گردان‌های امام علی از فروردین ۱۳۹۰ و پس از سرکوب اعتراضات پس از انتخابات ریاست‌جمهوری دهم ایران شکل گرفت. هدف از راه‌اندازی این گردان‌ها دفاع از انقلاب و امنیت نظام جمهوری اسلامی اعلام شده است.
تاریخچه

پیش از این گردان‌های عاشورا و الزهرا وظیفه حفظ امنیت و نظم و آرامش در خلال اعتراضات شهری را داشت که پس از ادغام بسیج در نیروی زمینی سپاه و تشکیل سپاه‌های استانی تغییراتی در ماموریت‌های آن‌ها داده شد. هم‌اکنون گردان‌های عاشورا وظیفه حفاظت از کوی و برزن‌ها و اقدام در حوادث غیر مترقبه را برعهده دارند.
گردان‌های امنیتی امام علی قبل از نیروی انتظامی عادی، یگان ویژه ناجا و نیروهای فعال پایگاه‌های بسیج و مساجد، سطح اول بخش عملیاتی کنترل و مدیریت یا حفظ امنیت و آرامش شهری در ایران هستند. این گردان‌ها در مواقعی وارد صحنه می‌شوند که نیروی انتظامی به دلیل وسعت و شدت اعتراضات قادر به کنترل صحنه تظاهرات نباشد.
مسئول تشکیل این گردان‌ها مهدی ربانی جانشین وقت قرارگاه ثارالله بود که فرماندهی بخش مهمی از اعتراضات سال ۸۸ در تهران را برعهده داشت. غلامحسین غیب‌پرور، فرمانده سابق بسیج، شهریور ۱۳۹۸ به عنوان جانشین فرمانده‌کل سپاه در قرارگاه مرکزی امنیتی امام علی معرفی شد.
سرکوب معترضین

نیروهای گردان امام علی در ضرب شتم متعرضین نقش فعالی داشته‌اند. آن‌ها در اعتراضات خیزش ۱۴۰۱ ایران و آبان ۹۸ نقش دستگیری و ضرب شتم متعرضین و تحویل آن‌ها به بازداشتگاه اطلاعات را داشتند.
پینار دل ریو

مکان در 23x15px|border |alt=|link= کوبا
| پینار دل ریو Pinar del Río | پینار دل ریو Pinar del Río |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
خیابان مرکزی شهر، خیابان خوزه مارتی: خیابان مرکزی شهر، خیابان خوزه مارتی
موقعیت پینار دل ریو در نقشه: موقعیت پینار دل ریو در نقشه
استان: استان پینار دل ریو
تأسیس: ۱۷۷۴ میلادی
مساحت: مساحت
 • شهرستان: ۶۹۱٫۱۲ کیلومتر مربع (۲۶۶٫۸۴ مایل مربع)
 • شهری: ۷۰٫۷ کیلومتر مربع (۲۷٫۳ مایل مربع)
ارتفاع: ۶۱ متر (۲۰۰ فوت)
جمعیت (۲۰۱۲): جمعیت (۲۰۱۲)
 • شهرستان: ۱۹۱۰۸۱
 • تراکم: ۲۶۹٫۱/کیلومتر مربع (۶۹۷/مایل مربع)
 • شهری: ۱۵۴۱۰۷
 • تراکم شهری: ۲۲۰۰/کیلومتر مربع (۵۶۰۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Pinareños
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
کد پستی: ۲۰۱۰۰–۲۰۳۰۰
کد منطقه: +۵۳ ۴۸
پلاک خودرو: P
بزرگراه: جاده مرکزی
پینار دل ریو (به اسپانیایی: Pinar del Río) مرکز استان پینار دل ریو با جمعیت ۱۹۱٬۰۸۱ نفر (۲۰۲۲)، جزو ۱۰ شهر بزرگ کشور است، و در غرب کوبا واقع شده‌است.
خصوصیات

پینار دل ریو ۶۹۱٫۱۲ کیلومتر مربع مساحت و ۱۹۱٬۰۸۱ نفر جمعیت دارد و ۶۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اقتصاد

این شهرستان در یک منطقه بزرگ پرورش تنباکو واقع شده‌است و از مراکز صنعت تولید سیگار برگ است.
آب‌وهوا

پینار دل ریو دارای اقلیم حاره‌ای گرم است، به ویژه اقلیم موسمی حاره‌ای (Am) بر اساس طرح سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن.
| داده‌های اقلیم پینار دل ریو> ماه | داده‌های اقلیم پینار دل ریو> ژانویه | داده‌های اقلیم پینار دل ریو> فوریه | داده‌های اقلیم پینار دل ریو> مارس | داده‌های اقلیم پینار دل ریو> آوریل | داده‌های اقلیم پینار دل ریو> مه | داده‌های اقلیم پینار دل ریو> ژوئن | داده‌های اقلیم پینار دل ریو> ژوئیه | داده‌های اقلیم پینار دل ریو> اوت | داده‌های اقلیم پینار دل ریو> سپتامبر | داده‌های اقلیم پینار دل ریو> اکتبر | داده‌های اقلیم پینار دل ریو> نوامبر | داده‌های اقلیم پینار دل ریو> دسامبر | داده‌های اقلیم پینار دل ریو> سال |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| میانگین بیش‌ترین °C (°F) | ۲۷٫۰  (۸۱) | ۲۷٫۰  (۸۱) | ۲۹٫۰  (۸۴) | ۳۰٫۰  (۸۶) | ۳۱٫۰  (۸۸) | ۳۱٫۰  (۸۸) | ۳۲٫۰  (۹۰) | ۳۲٫۰  (۹۰) | ۳۲٫۰  (۹۰) | ۳۰٫۰  (۸۶) | ۲۹٫۰  (۸۴) | ۲۷٫۰  (۸۱) | ۲۹٫۸  (۸۵٫۸) |
| میانگین کم‌ترین °C (°F) | ۱۷٫۰  (۶۳) | ۱۷٫۰  (۶۳) | ۱۸٫۰  (۶۴) | ۲۰٫۰  (۶۸) | ۲۱٫۰  (۷۰) | ۲۳٫۰  (۷۳) | ۲۳٫۰  (۷۳) | ۲۳٫۰  (۷۳) | ۲۲٫۰  (۷۲) | ۲۱٫۰  (۷۰) | ۱۹٫۰  (۶۶) | ۱۸٫۰  (۶۴) | ۲۰٫۲  (۶۸٫۳) |
| بارندگی میلی‌متر (اینچ) | ۵۶٫۰  (۲٫۲) | ۶۵٫۰  (۲٫۵۶) | ۷۴٫۰  (۲٫۹۱) | ۷۸٫۰  (۳٫۰۷) | ۱۹۰٫۰  (۷٫۴۸) | ۲۶۰٫۰  (۱۰٫۲۴) | ۱۶۱٫۰  (۶٫۳۴) | ۲۰۸٫۰  (۸٫۱۹) | ۲۲۱٫۰  (۸٫۷) | ۱۲۹٫۰  (۵٫۰۸) | ۷۵٫۰  (۲٫۹۵) | ۴۰٫۰  (۱٫۵۷) | ۱٬۵۵۷  (۶۱٫۲۹) |
| میانگین روزهای بارانی  | ۶٫۰ | ۶٫۰ | ۵٫۰ | ۶٫۰ | ۱۱٫۰ | ۱۵٫۰ | ۱۳٫۰ | ۱۴٫۰ | ۱۶٫۰ | ۱۲٫۰ | ۷٫۰ | ۶٫۰ | ۱۱۷ |
| میانگین روزانه ساعت‌های تابش آفتاب | ۲۱۷٫۰ | ۲۲۶٫۰ | ۲۴۸٫۰ | ۲۷۰٫۰ | ۲۴۸٫۰ | ۲۱۰٫۰ | ۲۴۸٫۰ | ۲۴۸٫۰ | ۲۱۰٫۰ | ۲۱۷٫۰ | ۲۱۰٫۰ | ۲۱۷٫۰ | ۲٬۷۶۹ |
| درصد احتمال تابش آفتاب | ۶۴ | ۷۳ | ۶۷ | ۶۹ | ۶۲ | ۵۴ | ۶۲ | ۶۲ | ۵۸ | ۵۸ | ۶۴ | ۶۴ | ۶۳٫۱ |
منبع: Weather Atlas: منبع: Weather Atlas
حمل و نقل

بزرگراه، ایستگاه راه‌آهن، فرودگاه پینار دل ریو، و فرودگاه لا کولوما.