آدولف (آلمان)
انتخاب به عنوان پادشاه رومی‌ها

رودولف اول هابسبورگ در ۱۵ ژوئیه سال ۱۲۹۱ درگذشت. رودولف سالها قبل از مرگش سعی داشت تا انتخاب پسر بزرگش آلبرت (آلبرشت) را به عنوان جانشین خود تأمین کند. با این حال، با مخالفت اسقف اعظم کلن، زیگفرید دوم وستبورگ، و پادشاه بوهمیا، ونسلاوس (واسلاو / ونزل) دوم خنثی شد. فقط کنت پالاتین لوئی دوم باواریای علیا «سختگیر» قول داد که آلبرت را انتخاب کند. ونزلاوس علی‌رغم به رسمیت شناختن رای انتخابی رودولف، از حمایت از آلبرت امتناع ورزید زیرا کارینتیا را به وی واگذار نمی‌کرد. او طرف اشراف را در مناطق اصلی هابسبورگ سوابیا و سرزمین‌های تازه تملک شده آنها در اتریش گرفت، آلبرت که محبوبیت چندانی با آنها نداشت. ونزلاوس توسط دوک اوتو سوم باواریای سفلی که خانواده وی دشمنان سنتی هابسبورگ بودند، حمایت می‌شد. ونزلاوس موفق شد منتخبان براندنبورگ و زاکسن را به سمت خود بیاورد: آلبرت دوم ساکسونی در ۲۹ نوامبر ۱۲۹۱ پیمان انتخاباتی را امضا کرد که همان رأی ونسلاس را رأی می‌داد. اتو چهارم از براندنبورگ نیز چنین تعهدی را انجام داد.
اسقف اعظم زیگفرید معتقد بود که امپراتور نباید تاج را به عنوان میراث از پدرش دریافت کند، بلکه باید آزادانه توسط کالج منتخب انتخاب شود. وی اسقف اعظم ماینتس، جرارد دوم اپشتین [دی] را متقاعد کرد تا پادشاهی را انتخاب کند که اصولاً منافع آنها را تأمین کند. جرارد به نوبه خود اسقف اعظم جدید تریر، بوهموند اول را استخدام کرد. بر این اساس ، کنت پالاتین مجبور شد که تسلیم اکثریت کالج انتخاب کنندگان شود. زیگفرید به کالج الکتور پیشنهاد داد تا آدولف ناسائو را به عنوان پادشاه انتخاب کند. آنها مشروط بر اینکه او امتیازات گسترده‌ای به انتخاب کنندگان بدهد و خواسته‌های سیاسی آنها را دنبال کند، آماده انتخاب او بودند.
چند روز قبل از انتخابات، در ۲۷ آوریل ۱۲۹۲، اولین منتخب، اسقف اعظم زیگفرید پیمان آندرناخ را صادر کرد، مبنی بر اینکه برای انتخاب آدولف به عنوان پادشاه، او باید یک لیست طولانی از تصدیق تصرف (از جمله شهرهای شاهنشاهی دورتموند و دویسبورگ و Vogtship اسن)، تعهدات شهرها و قلعه‌های شاهنشاهی و مبلغ ۲۵۰۰۰ مارک نقره. بعلاوه، آدولف قول مساعدت در برابر مخالفان مشخص شده در لیست را داد، اما همچنین قول عمومی را داد که هیچ دشمنی از زیگفرید دوم را در شورای خود قبول نخواهد کرد. پس از انتخابات، آدولف مجبور شد وثیقه کافی برای تحقق وعده به اسقف اعظم اسرائیل بدهد. در غیر این صورت او تخت خود را از دست می‌داد. آخرین بند گواهی بر این واقعیت است که در پایان قرن سیزدهم، تاج گذاری پادشاه به عنوان لحظه سازنده حکومت وی هنوز بسیار حیاتی بود. آدولف به اسقف اعظم قول داد که تنها پس از بالا بردن وثیقه توافق شده، ابتدا از او طلب تاجگذاری کند.
سایر انتخاب کنندگان امتیازات مشابهی را از آدولف گرفتند، اما تنها پس از انتخابات. امتیازات مهمترین امتیازات در ۳۰ ژوئن ۱۲۹۲. امتیاز دادن به پادشاه وهسلائوس از بوهمیا بود. آدولف به ونزلاوس قول داد که دو دوشک اتریش و استیریا را از آلبرت هابسبورگ برکنار کند. این کار باید انجام می‌شد زیرا پادشاه قبلی رودلف این مناطق را از پادشاه اتوکار دوم بوهمیا، پدر ونتسلاوس برداشته بود. آلبرت متهم شد که در جلسه دادگاه با این توافق موافقت کند. اگر آلبرت خم نشود، تصمیم دادگاه ظرف یک سال با زور اجرا می‌شود. ونزلاوس سپس سرزمین‌های از دست رفته پدرش را بازیابی می‌کند. گرهارد، اسقف اعظم ماینتس شهرهای شاهنشاهی موهالهاوزن و نوردهاوزن را که مطابق با منافع ماینتس در منطقه تورینگین بود، پذیرا خواهد شد. بعلاوه، گرهارد مزایای مالی دریافت کرد. منتخب ماینتس نیز مانند همتای خود در کلن حضور مخالفان خود را در دادگاه آدولف منع کرد. در مقایسه با مزایایی که انتخاب کنندگان ماینتس، کلن و بوهمیان دریافت کردند، کمک‌های مالی به کنت پالاتین و اسقف اعظم تریر کم بود.
در ۵ مه ۱۲۹۲ در فرانکفورت آم مین، اسقف اعظم ماینتس، به نام همه انتخاب کنندگان، آدولف را به عنوان پادشاه آلمانها انتخاب کرد (امپراتور منتخب). وی در ۲۴ ژوئن توسط آخوند اسقف اعظم کلن در آخن تاجگذاری کرد.