کادیو
کادیوهای اوایل قرن نوزده > مخروط جنوبی: آرژانتین، شیلی، پاراگوئه و اروگوئه

برخلاف اکثر کشورهای اسپانیایی آمریکا، شیلی پس از استقلال، ثبات سیاسی را تحت حاکمیت اقتدارگرای محافظه‌کاران، با حمایت طبقه مالک زمین تجربه کرد. اگرچه او هرگز به دنبال ریاست جمهوری نبود، وزیر کابینه دیگو پورتالس (۱۷۹۳–۱۸۳۷) به ایجاد یک رژیم قوی و متمرکز که ۳۰ سال دوام آورد، اعتبار دارد. به‌طور کلی، شیلی با اقتصاد صادرات محور مبتنی بر کشاورزی و معدن رونق گرفت، که استثنایی برای اکثر رژیم‌های اسپانیایی آمریکایی است.
در نایب السلطنه سابق ریودولا پلاتا، بی‌ثباتی سیاسی و خشونت بیشتر نمونه آن دوران بود. در آرژانتین، خوان مانوئل د روساس (۱۸۲۹–۱۸۵۲) بر کنفدراسیون آرژانتین تسلط داشت. او از یک خانواده زمیندار ثروتمند می‌آمد، اما همچنین زمین‌های زیادی را در استان بوئنوس آیرس به دست آورد. روزاس «اصول دموکراسی سیاسی و آزادی را تحقیر کرد [و] نظم را در منطقه ای که از زمان استقلال تقریباً هرج و مرج دیده بود، فراهم کرد.» این دستور به قیمت سرکوب شدید دشمنان او با استفاده از انواع پیروان مسلح انجام شد که معروف‌ترین آنها مازورکا هستند. او طرفداران محبوبی در میان طبقات پایین در استان بوینس آیرس داشت.
در طول دو دهه سلطنت خود، روزاس توانست به قدرت برسد و یک امپراتوری ایجاد کند. او مدلی شد برای آنچه که یک کائودیلو قرار بود باشد. او از تجربیات نظامی خود برای جلب حمایت گاوچوها و استنسیاها استفاده کرد تا ارتشی ایجاد کند که رهبری آرژانتین را به چالش بکشد. پس از به قدرت رسیدن با استفاده از کارگران روستایی، سیستم خود را به نفع استفاده از ارتش تغییر داد. او تلاش کرد برای کمک و جلب حمایت صنعتگران در آرژانتین، کالاهای وارداتی را ممنوع کند، اما موفق نشد. او مجبور شد ممنوعیت برخی واردات مانند منسوجات را که تجارت با بریتانیای کبیر را باز کرد، لغو کند. روزاس از طریق قدرت خود بر واردات و صادرات، ارتش، پلیس و حتی قوه مقننه دولت، انحصاری ایجاد کرد که ماندن او در قدرت را برای بیش از دو دهه تضمین می‌کرد. با این حال، بیست سال صلح آمیز تضمین نشد. در دهه ۱۸۵۰، روزاس مورد حمله همان افرادی قرار گرفت که به او در کسب قدرت کمک کرده بودند. او از قدرت رانده شد و در نهایت به پایان رسید تا در بریتانیا که در آن او در سال ۱۸۷۷. درگذشت
اروگوئه به استقلال برزیل و آرژانتین دست یافت و توسط فروکتوزو ریورا اداره می‌شد. در پاراگوئه، خوزه گاسپار رودریگز د فرانسیا (متولد ۱۸۱۴–۱۸۴۰) دیکتاتور عالی جمهوری بود و استقلال این کشور محصور در خشکی را از آرژانتین و از قدرت‌های خارجی حفظ کرد. پاراگوئه که از تجارت خارج بسته شده بود، خودکفایی اقتصادی را تحت فرمان فرانسیا توسعه داد. او به جای اقتدارگرایی متمرکز، جامعه را بر ویژگی‌های اشتراکی استوار کرد و تلاش کرد به روش‌های جامعه اشتراکی هند که قبلاً در پاراگوئه وجود داشت، بازگردد. پس از استقلال، دولت کنترل سرزمینی را به دست آورد که زمانی تحت کنترل کلیسا و دولت اسپانیا بود. فرانسیا مزارع ایالتی ایجاد کرد و زمین‌هایی را برای استفاده شهروندانی که قادر به پرداخت هزینه بودند اجاره داد. اقدامات سرکوبگرانه فرانسیا شامل درهم شکستن قدرت نخبگان اسپانیایی‌تبار آمریکایی و مهار قدرت کلیسای کاتولیک رومی بود. فرانسیا آزادی مذهبی را مجاز دانست و عشر را لغو کرد. او به‌طور فعال به تشویق بدجنسی پرداخت. او یک شخصیت بحث‌برانگیز در تاریخ اسپانیایی‌تبار آمریکایی، در تلاش برای کمک به فقرا بوده‌است. بسیاری از مورخان مدرن، او را به دلیل ایجاد ثبات در پاراگوئه، حفظ استقلال، و «وصیت به جانشینان خود یک ملت برابر و همگن» می‌دانند. با این حال، به دلیل سرکوب نخبگان ثروتمند و متعاقب آن تضعیف قدرت آنها، او را به ضد روحانیت متهم کردند. با این وجود، پاراگوئه تحت فرمان فرانسه از نظر اقتصادی و تجارت از طریق مسیر تجاری با بوئنوس آیرس، که با مخالفت نخبگان ثروتمند آرژانتینی مواجه شد، رونق گرفت. تاریخ معاصر که گاهی جزو دیکتاتورهای دوران به حساب می‌آید، فرانسیا را یک رهبر صادق و پوپولیست می‌داند که شکوفایی اقتصادی مستقل را در پاراگوئه جنگ‌زده ترویج می‌کرد.»