اعمال جنسی میان زنان
تحقیق و دیدگاه

در سال ۱۹۵۳، آلفرد کینزی در کتاب «رفتار جنسی در زنان» مستند کرد که طی پنج سال گذشته، ۷۸٪ از زنان در ۶۰٪ تا ۱۰۰٪ از برخوردهای جنسی با زنان دیگر ارگاسم داشته‌اند، در حالی که این میزان برای سکس دگرجنسگرا ۵۵٪ بود. کینزی این تفاوت را به این واقعیت نسبت داد که شریک‌های زن بهتر از شریک‌های مرد با تمایلات جنسی زنان و روش‌های بهینه‌سازی رضایت جنسی زنان آشنا هستند. به‌طور مشابه، مطالعات توسط محققانی مانند مسترز و جانسون نشان داد که رفتارهای جنسی لزبین‌ها بیشتر دارای ویژگی‌هایی است که با رضایت جنسی مرتبط است یا اینکه شریک‌های زن بیشتر بر جنبه‌های عاطفی عشق‌ورزی تأکید می‌کنند. مطالعه مسترز و جانسون در سال ۱۹۷۹ دربارهٔ تمرینات جنسی لزبین‌ها نتیجه گرفت که برخوردهای جنسی لزبین‌ها شامل تماس جنسی کل بدن بیشتر به جای تماس متمرکز بر اندام تناسلی، نگرانی یا اضطراب کمتر دربارهٔ دستیابی به ارگاسم، جسارت جنسی بیشتر و ارتباط دربارهٔ نیازهای جنسی، روابط جنسی طولانی‌تر و رضایت بیشتر از کیفیت کلی زندگی جنسی است.
مطالعات پپر شوارتز و فیلیپ بلومشتاین (۱۹۸۳) و دایان هولمبرگ و کارن ال. بلر (۲۰۰۹) تحقیقاتی را که نشان می‌دهد زنان در روابط همجنسگرا بیشتر از همتایان دگرجنسگرا خود رضایت جنسی دارند، مورد تردید قرار دادند. شوارتز نتیجه‌گیری کرد که زوج‌های لزبین در روابط متعهد کمتر از هر نوع زوج دیگری رابطه جنسی دارند و به‌طور کلی تجربهٔ نزدیکی جنسی کمتری با طولانی شدن رابطه دارند، هرچند که این مطالعه مورد بحث قرار گرفته است. مطالعهٔ هولمبرگ و بلر، که در مجله تحقیقات جنسی منتشر شد، نشان داد که زنان در روابط همجنسگرا همان میزان تمایل جنسی، ارتباط جنسی، رضایت جنسی و رضایت از ارگاسم را مانند همتایان دگرجنسگرا خود دارند. تحقیقات بیشتر توسط بلر و پوکال (۲۰۱۴) نیز نتایج مشابهی گزارش کردند، به طوری که زنان در روابط همجنسگرا سطوح مشابهی از رضایت جنسی کلی و سطح پایین‌تری از فراوانی جنسی گزارش کردند. با این حال، این مطالعهٔ اخیر نیز گزارش داد که زنان در روابط همجنسگرا زمان بیشتری را در برخوردهای جنسی صرف می‌کنند - اغلب بیش از دو ساعت در هر برخورد؛ بنابراین، آنچه که همجنس‌گرایان ممکن است از نظر فراوانی فاقد آن باشند، ممکن است با مدت زمان طولانی‌تری جبران کنند.
با توجه به سهولت یا دشواری دستیابی به ارگاسم، تحقیقات‌هایت (با وجود محدودیت‌های روش‌شناختی) نشان داد که اکثر زنان برای ارگاسم به تحریک کلیتورال (خارجی) نیاز دارند که می‌تواند «آسان و قوی باشد، با تحریک مناسب» و این نیاز برای تحریک کلیتورال علاوه بر شناخت بدن خود دلیلی است که اکثر زنان با خودارضایی راحت تر به ارگاسم می‌رسند. با تکرار یافته‌های کینزی، مطالعات توسط محققانی مانند پلپاو، فینگرهات و بیلز (۲۰۰۴) و دیاموند (۲۰۰۶) نشان می‌دهد که همجنس‌گرایان در تعاملات جنسی بیشتر و آسان‌تر ارگاسم دارند تا زنان دگرجنسگرا.
ترجیحات برای روش‌های جنسی خاص در روابط همجنسگرا نیز مورد مطالعه قرار گرفته است. مسترز و جانسون نتیجه گرفتند که نفوذ واژنی با کیرکاشی نادر است و همجنس‌گرایان تمایل به انجام تحریک کلیتورال بیشتری نسبت به تحریک مستقیم کلیتورال دارند که این حالت نیز اغلب در روابط دگرجنسگرا مشاهده می‌شود. در مورد سکس دهانی، اعتقاد رایج که همه زنان همجنسگرا درگیر فرج‌لیسی می‌شوند، با تحقیقات در این زمینه تناقض دارد. برخی از زنان همجنس‌گرا یا دوجنسگرا از سکس دهانی خوششان نمی‌آید زیرا از تجربهٔ آن لذت نمی‌برند یا به دلیل عوامل روانی یا اجتماعی، مانند داشتن احساس ناپاکی. دیگر زنان همجنس‌گرا یا دوجنسگرا بر این باورند که سکس دهانی ضروری است یا به‌طور کلی تعریف‌کنندهٔ فعالیت جنسی همجنس‌گرا است. در زوج‌های همجنس‌گرا بیشتر احتمال دارد که نارضایتی یک زن از فرج‌لیسی را به عنوان یک مشکل تلقی کنند تا زوج‌های دگرجنسگرا، و معمولاً برای غلبه بر موانع آن به دنبال مشاوره می‌روند.
برخی از همجنس‌گراها آمیزش جنسی مقعدی را تمرین می‌کنند. در سال ۱۹۸۷، یک مطالعه غیرعلمی توسط مونسن بر روی بیش از ۱۰۰ عضو یک سازمان اجتماعی همجنس‌گراها در کلرادو انجام شد. وقتی از آن‌ها پرسیده شد که در ده برخورد جنسی اخیر خود از چه تکنیک‌هایی استفاده کرده‌اند، ۱۰۰٪ بوسیدن، مکیدن سینه‌ها و تحریک دستی کلیتورال را گزارش کردند؛ بیش از ۹۰٪ بوسیدن فرانسوی، سکس دهانی و وارد کردن انگشت در واژن را گزارش کردند؛ و ۸۰٪ طبق‌زنی را گزارش کردند. همجنس‌گراهای دههٔ سی دو برابر بیشتر از گروه‌های سنی دیگر درگیر تحریک مقعدی (با انگشت یا کیرکاشی) بودند. مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۴ از زنان همجنس‌گرا در کانادا و ایالات متحده نشان داد که ۷٪ از آن‌ها حداقل یک بار در هفته درگیر تحریک یا نفوذ مقعدی بوده‌اند؛ حدود ۱۰٪ این کار را ماهانه انجام می‌دادند و ۷۰٪ اصلاً انجام نمی‌دادند.
در سال ۲۰۰۳، جولیا بیلی و تیم تحقیقاتی او داده‌هایی بر اساس نمونه‌ای از ۸۰۳ زن همجنسگرا و دوجنسگرا که به دو کلینیک بهداشت جنسی همجنسگرا در لندن مراجعه کرده بودند و ۴۱۵ زن که با زنان دیگر رابطه جنسی داشتند از یک نمونهٔ جامعه گزارش دادند؛ این مطالعه نشان داد که رایج‌ترین رفتارهای جنسی بین زنان "سکس دهانی، نفوذ واژنی دیجیتالی، استمنا متقابل و طبق‌زنی (تماس جنسی با تماس اندام تناسلی به اندام تناسلی یا مالیدن اندام تناسلی به بخش دیگری از بدن شریک جنسی)" بود که هر کدام در ۸۵٪ از زنان که با زنان دیگر رابطه جنسی داشتند، رخ می‌داد. مانند مطالعات قدیمی‌تر، داده‌ها نشان داد که نفوذ واژنی با کیرکاشی یا با سایر اسباب‌بازی‌های جنسی بین زنانی که با زنان دیگر رابطه جنسی داشتند، نادر است. یک نظرسنجی آنلاین در سال ۲۰۱۲ از ۳۱۱۶ زن که با زنان دیگر رابطه جنسی داشتند، که در بی‌ام‌جی منتشر شد، نشان داد که اکثریت زنان سابقهٔ مالش اندام تناسلی (۹۹٫۸٪)، انگشت‌کردن واژن(۹۹٫۲٪)، پوزیشن قیچی (۹۰٫۸٪)، فرج‌لیسی (۹۸٫۸٪) و استفاده از ویبراتور (۷۴٫۱٪) را گزارش کردند.