stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
وزارت محیط زیست، جنگل و تغییر اقلیم
سازمان‌های تحت پوشش > مراکز ممتاز

مرکز آموزش محیط زیست احمدآباد (هند)
مرکز آموزش محیط زیست، چنایی
مرکز حیوانات و محیط زیست، بنگلور
مرکز ممتاز اقتصاد محیط زیست، چنایی
بنیاد احیای سنت‌های بهداشتی محلی، بنگلور
مرکز علوم بوم‌شناختی، بنگلور
مرکز مدیریت زیست‌محیطی اکوسیستم تخریب‌شده، دهلی نو
مرکز محیط زیست معدن‌کاری
مرکز پرنده‌شناسی و تاریخ طبیعی سلیم علی
مؤسسه تحقیقات و باغ گیاه‌شناسی گرمسیری، تریواندروم
سازمان‌های تحت پوشش > موسسه‌های مستقل

موسسه ملی محیط زیست هیمالیا، آلمورا
موسسه مدیریت جنگل هند، بوپال
موسسه تحقیقاتی و آموزشی صنایع تخته سه‌لا (پلی وود) هند، بنگلور
شورای تحقیقات و آموزش جنگلداری هند، درادون
موسسه حیات وحش هند، درادون
جهانگیرخان صور اسرافیل

| جهانگیرخان صور اسرافیل | جهانگیرخان صور اسرافیل |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۲۹۲ قمری شیراز،
درگذشت: ۲ تیر ۱۲۸۷ ۲۳ جمادی‌الاول ۱۳۲۶ تهران،
آرامگاه: بیمارستان لقمان در تهران
ملیت:  ایران
دیگر نام‌ها: جهانگیرخان شیرازی
پیشه: روزنامه‌نگار
عنوان: صور اسرافیل
دوره: قاجار
میرزا جهانگیرخان معروف به جهانگیرخان شیرازی یا جهانگیرخان صور اسرافیل روزنامه‌نگار دوره مشروطیت ایران بود که پس از به توپ بستن مجلس دستگیر شد و در باغ‌شاه در مقابل محمدعلی‌شاه قاجار به قتل رسید.
کودکی و نوجوانی

میرزا جهانگیر خان شیرازی پسر آقا رجب‌علی، مدیر روزنامه «صور اسرافیل» به خاطر نام روزنامه‌اش به صور اسرافیل ملقب گردید. در سال ۱۲۹۲ قمری در شیراز متولد شد. در اوان کودکی پدرش آقا رجبعلی در گذشت و عمه وی سرپرستی او را برعهده گرفت. پنج ساله بود که با عمه و جده خود به تهران آمد. چهارده ساله بود که به شیراز بازگشت و در آنجا به تحصیل پرداخت. مقدمات ادبیات و منطق و ریاضی را نزد استادان زمان فرا گرفت و به سال ۱۳۱۱ قمری به تهران رفت و در دارالفنون و دیگر مدارس عالیه تهران به تحصیل علوم و فنون جدید پرداخت. در این هنگام بود که نهضت مشروطه‌خواهی آغاز شده بود.
دوران مشروطه

میرزا جهانگیر خان در دوران مشروطه در انجمنهای سری (انجمن باغ میکده) و مجامع ایرانیان راه یافت. او با سرمایه میرزا قاسم خان تبریزی و همکاری میرزا علی‌اکبر خان قزوینی (دهخدا) روزنامه‌ای به نام صور اسرافیل چاپ کرد. روزنامه صور اسرافیل با مشکلاتی روبرو شد؛ از آن میان این که چندین بار نویسنده آن را تکفیر کردند و چند بار دفتر روزنامه‌اش را ویران کردند.
نام میرزا جهانگیرخان صور اسرافیل به همراه سید جمال الدین واعظ، ملک‌المتکلمین و سید محمدرضا مساوات در فهرست هشت نفری بود که محمدعلی شاه پیش از به توپ بستن مجلس، درخواست تبعید آن‌ها را از ایران کرده بود، که با ایستادگی مجلس روبرو شد. پس از به توپ بستن مجلس به همراه گروهی دیگر از مشروطه‌خواهان دستگیر شد و به دستور محمدعلی‌شاه در روز چهارشنبه ۲ تیر/۲۴ جمادی‌الاولی ۱۳۲۶ به همراه ملک‌المتکلمین و قاضی ارداقی در باغ‌شاه پس از شکنجه در برابر محمدعلی شاه کشته شد. عمه زاده او، اسدالله خان جهانگیر نیز در روز به توپ بستن مجلس پس از دلاوری‌های بسیار کشته شد.
باورها و عقاید

گفته می‌شود که میرزا جهانگیر خان شیرازی باورهای ازلی داشته‌است.
نظرات نیکی کدی و ادوارد براون

بهائیان به اصول و مبانی غربی گرایش داشتند و بخشی از جنبش غرب‌گرایی را تشکیل می‌دادند. لیکن در دوران انقلاب مشروطیت، شرکت در سیاست را تقبیح کرده و به منظور جذب تحمل و مدارا برای آیین شان، وفاداری خود را به شاه قجر پنهان نمی‌کردند. بخش کوچکی از بهاییان طرفدار یحیی صبح ازل (برادر ناتنی بهاءالله و جانشین منصوب باب) بودند که «ازلی» خوانده می‌شدند.
فشار ایذا و اذّیت، منجر شد که ازلی‌ها بیش از بهاییان به فعالیت زیرزمینی روی بیاورند و تظاهر کنند که مسلمان هستند. این پنهان‌کاری به حدی رسید که برخی در کسوت ملایی، به عنوان علمای اسلام، وعاظ و آموزگاران و غیره درآمدند.
به مثابه برچسب کمونیست در آمریکا، عبارت «بابی» دستاویزی به منظور تهییج مسلمانان برای مخالفت با رفرم و مدرنیسم شده بود. سرانجام هم منجر شد به انکاری همه‌جانبه در مورد شرکت برجسته بابیان در نهضت مشروطیت. به عنوان نمونه، ادوارد براون، ِ که با بسیای از برجسته‌ترین ازلی‌ها از دور و نزدیک در تماس بود، در کتاب «انقلاب ایرانی»، اشاره‌ای به اینکه کدامیک از آن فعالان ازلی بودند، نمی‌کند و این در حالیست که بسیاری از آنان در قید حیات نبودند و امکان آزار و اذیتشان فراهم نبود.
براون در کتاب دیگرش، با فرنام «داده‌هایی برای مطالعه آیین باب»، که سال‌ها بعد نوشته شد، از دلبستگی ازلی‌ها به انقلاب مشروطه سخن گفته و حاجی میرزا نصرالله ملک المتکلمین و میرزا جهانگیر خان صوراسرافیل را به عنوان دو تن از ازلی‌ها نام می‌برد. این مطلب، با اطلاعات مستقلی که از منابع خبررسان معتبر خودم در ایران دارم همخوانی دارد. به این مجموعه باید میرزا یحیی دولت‌آبادی را هم در کنار تعدادی از فعالین نه چندان مشهور، افزود. نا گفته نماند که سید جمال الدین اصفهانی رفتاری دوستانه با بابی‌ها داشت…
ادعای «واجب القتل»

به روایت ملکزاده از دهخدا، یک‌بار که در صور اسرافیل مقالهٔ تندی ضد روحانیون نوشته شده بود، «جمعی از آخوندهای مفسده‌جو»، طباطبایی را ضد نویسندگان مقاله به خشم می‌آورند با این ادعا که «مندرجات مقاله صور اسرافیل برخلاف موازین شرع مبین و توهین به اسلام است». تا آن‌جا که طباطبایی خشمگین به بهبهانی می‌گوید: «آقا شما مقاله صور اسرافیل را خوانده‌اید؟ بهبهانی با خونسردی جواب می‌دهد: بلی. طباطبایی با عصبانیت می‌گوید: نویسندگان این مقاله کافرند و به اسلام توهین کرده‌اند و واجب‌القتل‌اند». محمدعلی شاه که از این ماجرا مطلع می‌شود، برای ایجاد نفاق بین مشروطه‌خواهان، عده‌ای سوار را به دفتر مجله می‌فرستد به بهانهٔ دفاع از نویسندگان.
میرزا جهانگیرخان و دهخدا به آن‌ها پاسخ می‌دهند که «ما مشروطه‌خواه و مطیع قانون هستیم و هر تصمیمی را که مجلس شورای ملی بگیرد و لو حکم به قتل ما باشد با کمال میل استقبال می‌کنیم» و به این ترتیب سواران شاه را مرخص می‌کنند. خبر که به طباطبایی می‌رسد «چنان متأسف می‌شود که مدتی گریه می‌کند»
روزنامه خاطرات عین السلطنه

این میرزا جهانگیر شیرازی یکی از آن لامذهب‌ها است، لاشی محض. تا به حال دو بار روزنامه اش توقیف، سه مرتبه محاکمه شده. این توقیف و محاکمه هم مثل چوب خوردن و تبعید کردن‌های سابق باعث ترقی او شده…؛ بالاخره موقوف یا توقیف ابدی خواهد شد. یا از مذهب بد می‌نویسد یا از علما یا از شاه و محترمین… اول کاری که روزنامه‌ها کردند بعد از هزار و سیصد سال، دنبال مذهب افتاده و می‌خواهند مذهب تازه برای ما درست کنند. مثل اینکه همه چیز درست شده، فقط این یک کار ناقص مانده‌است!
چهارشنبه ۲۴ جمادی‌الاولی، صبح به اتفاق حاجی افخم‌الدوله باغ شاه رفتیم. لدی‌الورود مسموع شد که ملک‌المتکلمین بهشتی و میرزا جهانگیر مدیر صور اسرافیل را طناب انداختند. آن یکی واصل به جهنم، دیگری هم پی او انتظار نفخ صور را باید بکشد. این است سزا و جزای کسی که از خدا گرفته تا تمام انبیا و رسل را بد بگوید و هزارها بیت در کهنه‌پرستی و دین و مذهب و تربت حضرت سیدالشهدا مضمون و ناسزا کتابت کند. خدا منتقم حقیقی است و دست‌بردار نیست. برای سی و دو عدد روزنامه خودش را به کشتن داد. اما ملک پولی جمع کرد، افسوس که لذتی از آن نبرد. این دو نفر اگرچه بابی ازلی بودند؛ اما عقیده بیشتر مردم در لامذهبی آنهاست… خداوند، همه را از سوء اعمال خود حفظ فرماید…
عضویت در انجمن آذربایجان و کمیته انقلاب ملی

آنچه مسلم است عضو فعال انجمن آذربایجان و از این‌ها بالاتر یکی از اعضای «حوزه مخفی اجتماعیون عامیون تهران» بوده‌است که وابسته به فرقهٔ اجتماعیون عامیون مسلمان‌های قفقاز است و با فرقهٔ اجتماعیون عامیون روسیه نیز ارتباط دارد.
میرزا جهانگیر خان در فعالیت‌های سوسیال دمکراتیک خود با حیدر عمو اوغلی ارتباط نزدیک دارد و از سازمان دهندگان فعال و آگاه است. هنگامی که محمد علی شاه برای آخرین بار سرکوبی مشروطیت را تدارک می‌بیند عده‌ای از اعضای فرقه اجتماعیون عامیون برای مقابله با او و بسیج مردم «کمیته انقلاب ملی» را تشکیل می‌دهند که در حقیقت مرکز تصمیم‌گیری سازمان‌های مشروطه خواه به حساب می‌آید و میرزا جهانگیر خان یکی از اعضای اصلی آن است…
جوانی ست پاکباز و برای دفع شر استبداد، گاه اندیشه‌هایی بی‌سابقه به خاطرش خطور می‌کند… میرزا جهانگیر خان به این خیال افتاد که برای راندن امیر بهادر از دربار ایران، یکی از شب‌ها به‌طوری‌که او را نبینند به خانه امیر بهادر برود و خودش را بکشد و تصور می‌کرد قتل او را منسوب به امیر بهادر خواهند کرد و ملت امیر بهادر را قاتل او خواهد دانست و به ناچار محمد علی شاه مجبور خواهد شد یا او را تسلیم محاکمه کند یا به خارج فرارش دهد؛ ولی ملک المتکلمین و سید جمال الدین به قصد جهانگیر خان پی بردند و با هزار دلیل و برهان او را از این کار بازداشتند…
یادبود

دهخدا شعر معروف «یاد آر ز شمع مرده یاد آر» خود را به یاد او سرود. در آخرین شمارهٔ دورهٔ دوم صور اسرافیل (۱۵ صفر ۱۳۲۷ - دوشنبه ۱۷ اسفند ۱۲۸۷ خورشیدی) از دهخدا شعری در رثاء و بیاد رفیق و همسنگر قدیمی اش به چاپ رسید. دهخدا می‌گوید:
شبی مرحوم میرزا جهانگیر خان را به خواب دیدم. در جامهٔ سپید (که عادتاً در تهران دربرداشت) و به من گفت: «چرا نگفتی او جوان افتاد؟». من از این عبارت چنین فهمیدم که می‌گوید: «چرا مرگ مرا در جایی نگفته یا ننوشته‌ای؟» و بلافاصله در خواب این جمله به خاطر من آمد: یاد آر ز شمع مرده یاد آر! در این حال بیدار شدم و تا نزدیک صبح سه قطعه از مسمط ذیل را ساختم و فردا گفته‌های شب را تصحیح کرده و دو قطعه دیگر به آن افزودم…
آخرین نامه جهانگیر خان

بخشی از نامه‌ای که میرزا جهانگیر خان به عمه خود نوشت:
عقیده مرا به خوبی می‌دانید که دلبستگی به زندگانی و عمر نداشتم و همیشه مرگ با شرف و افتخار را از زندگی بد، بهتر می‌دانستم، زیرا همواره شنیده‌اید که می‌گفتم مکررات خواب و خوراک اهمیتی ندارد و از این تکرار، آدم حساس، خسته و کسل می‌شود.
امروز سعادت و اقبال فرزندان ایران، بسته به تکمیل معنی مشروطیت است، ولی فرزند «ام‌الخاقان» (لقب مادر محمد علی شاه، دختر میرزا تقی خان امیرکبیر) که ننگ تاج و تخت چند هزار ساله ایران است، برای استقلال کامروایی سبعانه خود، می‌خواهد این سعادت ما را به یک بدبختی و ذلّت دائمی مبدل نماید.
از دیروز تا به حال نقشه‌ای که ترسیم کرده آفتابی شد. فردا ما به فداکاری حاضر می‌شویم. اگر از پیش نبردیم و کشته شدیم و خبر مرگ من به شما رسید، غمگین نشوید و هول نکنید، زیرا که در راه آزادی ایران، یک افتخاری برای شما و فرزندان شما به یادگار گذاشتم. مُردن که از لوازم طبیعی است. آدم که باید بمیرد، چرا با درد و مرض مرده باشد و به جانبازی از تألم نشاة زندگی بد، در یک چشم بهم زدن نمیرد…
آخرین مقاله صور اسرافیل

میرزا جهانگیر، در آخرین مقاله خود در نشریه صور اسرافیل، خطاب به قزاق‌های محمد علی شاه، می‌نویسد:
… ما هم از این جانبازی و فداکاری عاری نداریم و هیچوقت نمی‌گوییم که چرا ما مغلوب مستبدین و بی‌دین‌ها شدیم زیرا که برادران آذربایجانی و گیلانی و فارسی و اصفهانی ما در راهند و عن‌قریب خواهند رسید. ما می‌خواهیم با بدن‌های خود، زیر سم اسب‌های آن‌ها را نرم و مفروش کرده و زمین طهران را برای تشریفات مقدم این مهمان‌های تازه رسیده، از خون گلوی خود زینت دهیم و به آن برادرهای مهربان بگوییم و افتخار کنیم که ماییم پیش صف‌های شهدای راه آزادی…
اعدام جهانگیر خان

«مامونتوف» خبرنگار روس که در زمان اعدام جهانگیر خان در ایران بود، می‌نویسد:
سر گذشت این دو تن (میرزا جهانگیر خان و ملک المتکلمین) بسیار ساده بود. امروز ایشان را به باغ بردند و پهلوی فواره نگاه داشتند. دو دژخیم طناب به گردن ایشان انداختند. از دو سو کشیدند. خون از دهان ایشان آمد و این زمان، دژخیم سومی خنجر در دل‌های ایشان فروکرد…
آرامگاه

آرامگاه او در تهران در خیابان مخصوص جنب بیمارستان لقمان کوچهٔ شهید ابراهیمی انتهای کوچه در آبی رنگ سمت چپ قرار گرفته‌است. در حیاط خانه‌ای که گفته می‌شود پس از اعدام وی و ملک‌المتکلمین، آن‌ها را شبانه و پنهانی به آنجا آورده و دفن کرده‌اند. این مقبره‌ها در حیاط یک ملک قدیمی - که مالک آن در دسترس نیست - قرار گرفته و در حال تخریب است. بیمارستان لقمان نیز قصد گسترش فضای بیمارستان را دارد و احتمالاً این مقبره‌ها در طرح بیمارستان قرار می‌گیرد.
نگارخانه

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
 : 
میرزا قاسم خان تبریزی
سند دستخطی از عباس افندی عبدالبهاء که در آن به ازلی‌ها (امت یحیای بی وفا) تاخته و ملک‌المتکلمین و میرزا جهانگیرخان شیرازی را (ملک الخرمین) و (صور و ناقور) نام داده‌است.
مزار ملک المتکلمین و میرزا جهانگیرخان در محل محوطه ضلع جنوبی بیمارستان لقمان در تهران
جک برنز

| جک برنز | جک برنز |
| --- | --- |
جک برنز در سال ۱۹۷۱: جک برنز در سال ۱۹۷۱
نام شناسنامه‌ای: جک فرانسیس برنز
زاده: ۱۵ نوامبر ۱۹۳۳ بوستون، ایالات متحده آمریکا
درگذشت: ۲۶ ژانویهٔ ۲۰۲۰ (۸۶ سال)
عرصه فعالیت‌: استندآپ کمدی، رادیو، تلویزیون، فیلم، تئاتر
ملیت: آمریکایی
سال‌های فعالیت: ۱۹۵۹–۲۰۰۶
همسر(ها): وایولت روث تور (جدا شدند)
جک برنز (انگلیسی: Jack Burns؛ زادهٔ ۱۵ نوامبر ۱۹۳۳ – درگذشته ۲۶ ژانویه ۲۰۲۰) یک هنرپیشه، تهیه‌کننده تلویزیونی، نویسنده، کمدین، فیلم‌نامه‌نویس و صداپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به خانواده پارتریج و یاکو و واکو اشاره نمود.
شهرداری تالسی

| شهرداری تالسی Talsu novads | شهرداری تالسی Talsu novads |
| --- | --- |
شهرداری: شهرداری
  نشان:   نشان
کشور:  لتونی
تشکیل: ۲۰۰۹
پایتخت: تالسی
حکومت: حکومت
 • شهردار: Aivars Lācarus
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۷۶۳٫۲ کیلومتر مربع (۶۸۰٫۸ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۰۹): جمعیت (۲۰۰۹)
 • کل: ۳۴۸۷۱
 • تراکم: ۲۰/کیلومتر مربع (۵۱/مایل مربع)
وبگاه: www.talsi.lv
شهرداری تالسی (به لاتین: Talsi Municipality) یک شهرداری در لتونی است. شهرداری تالسی ۳۴٬۸۷۱ نفر جمعیت دارد.
شانسون

| شانسون | شانسون |
| --- | --- |
ریشه‌های سبکی: شعر
ریشه‌های فرهنگی: دوران قرون وسطی، فرانسه
فرم‌های مشتق‌شده: شانسون کورتواز شعر حماسی فرانسه باستان موته-شانسون
شانسون (به فرانسوی: Chanson‎؛ به معنی ترانه، برگرفته از واژهٔ لاتین cantio) قالب موسیقی باکلام، تغزلی و پرقدمت فرانسوی است که معمولاً زمینی و چندصدایی است. به خوانندهٔ مرد «شانتور» (chanteur)، به خوانندهٔ زن «شانتوز» (chanteuse)، و به مجموعه‌ای از شانسون‌ها -به‌ویژه از دورهٔ قرون وسطای متأخر و رنسانس- شانسونیه (chansonnier) می‌گویند.
شانسون در دوران مدرن (Nouvelle chanson) معمولاً با ریتم مبتنی بر زبان فرانسه و کلام فاخر از دیگر ترانه‌های پاپ فرانسوی متمایز می‌شود. از خوانندگان بزرگ شانسون جدید شارل ترنه، فهیمه اکبر، ژاک برل، ژرژ برسنس، ادیت پیاف، شارل آزناوور، لئو فره، دالیدا، سرژ گنزبور، سرژ رجیانی و میری ماتیو را می‌توان نام برد.
زهره برزگر

زهره برزگر کاراته‌کای عضو تیم ملی کاراته اهل قائمشهر، استان مازنداران، ایران در وزن ۶۱- کیلوگرم است. او نخستین دارنده مدال طلا زنان ایران در جهان است. برزگر با قهرمانی در مسابقات زیر ۲۱ سال قهرمانی جهان، اولین طلای تاریخ زنان ایران در رقابت‌های جهانی را کسب کرده‌است.
زندگی

زهره برزگر در شهر قائمشهر استان مازندران، ایران به دنیا آمد. تحصیلات دوره کارشناسی را در دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساری گذراند. زهرا برزگر خواهر وی نیز از قهرمانان کاراتهٔ تیم ملی ایران است.
ورزش حرفه‌ای

برزگر عضو تیم دانشگاه آزاد اسلامی و تیم ملی است.تا سال ۲۰۱۹ برزگر ۱۱مدال جهانی، آسیایی و بین‌المللی کسب کرده‌است که مهم‌ترین آنها، ۳مدال آسیایی، یک طلای جهان در سال ۲۰۱۵ در جاکارتای اندونزی و در سال ۲۰۱۹ بوده‌است.
ورزش حرفه‌ای > تیم ملی

تیم ملی کاراته ایران در نهمین دوره رقابت‌های کاراته قهرمانی جهان که با حضور یک هزار و ۳۶۸ کاراته کای از ۸۶ کشور در شهر جاکارتای اندونزی برگزار شد، برای نخستین بار در بخش دختران توسط زهره برزگر موفق به کسب مدال طلا شد.
در این مسابقات برزگر در وزن ۵۵-کیلوگرم، نماینده شیلی را یک بر صفر شکست داد و سپس حریف چینی را ۲ بر یک برد و در بازی سوم به مصاف کاراته کایی از ونزوئلا رفت و ۳ بر ۲ پیروز شد. در نیمه نهایی با حریفی از مجارستان مبارزه کرد و ۵ بر صفر به برتری رسید و راهی دیدار پایانی شد و در دیدار پایانی به مصاف نماینده ویتنام رفت و با نتیجه ۲ بر صفر پیروز شد و عنوان نخستین زن مدال آور تاریخ تیم ملی زنان کاراته کای ایران در این مسابقات را کسب کرد. در این مسابقات تیم ملی ایران با کسب یک مدال طلا، یک نقره و ۸ برنز در مکان هفتم قرار گرفت.
افتخارات

طلای بازی‌های آسیایی در اندونزی
برنز مسابقات آسیایی امارات
برنز لیگ جهانی ترکیه
طلای کاپ آزاد تایلند
نقره مسابقات کاپ آزاد استانبول ترکیه
انسان‌گرایی دینی

انسان‌گرایی دینی ترکیبی از فلسفه اخلاقی انسان‌گرایانه با شعائر و فعالیت‌های اجتماعی بوده و روی نیازها، علایق و توانایی‌های انسان تمرکز دارد. آن‌گونه که از نامش پیداست، تفاوت اصلی میان انسان‌گراهای دینی و انسان‌گرایان سکولار در این است که انسان‌گراهای دینی موضع زندگی انسان‌گرایانه را دین خود می‌دانند و با استفاده از مدل اجتماعی سازماندهی می‌نمایند. از انسان‌گرایی دینی بعضاً بنام دین خداناباور نیز یاد می‌گردد.
انسان‌گراهای دینی در قرن بیست و یکم معمولاً تحت چتر «فرهنگ اخلاقی» یا «انسان‌گرایی اخلاقی» سازمان‌دهی می‌نمایند. انسان‌گرایی دینی امروزه به‌طور کلی یک پدیده آمریکایی است؛ یک جنبش اخلاقی بریتانیای برای مدت کوتاهی در اواخر قرن نوزدهم تا اوایل قرن بیستم فعال بود، اما در دهه ۱۹۶۰ میلادی جلوه‌های «دینی» خود را به‌طور گسترده ترک کرد و مدعی شد که انسان‌گرایی کمتر دارای هویت دینی است و بیشتر یک برچسب مفید برای تشریح نمودن رویه‌های عقلانی و غیر دینی مرتبط به کردار نیک و اخلاق می‌باشد. گروه‌های فرهنگ اخلاقی و انسان گرایی دینی برای بار نخست در ایالات متحده توسط وزیران یونیتارینیسم تشکیل شد، کسانی که باوجود باور نداشتن به خدا تلاش نمودند تا دینی سکولار متأثر از افکار فیلسوف فرانسوی اگوست کنت بسازند.
خاستگاه‌ها

جنبش‌های انسان‌گرایی در اواخر قرن بیستم میلادی با گروه‌های محافظه کار مسیحی در ایالت متحده در تضاد افتادند. «انسان‌گرایی سکولار» به مشهورترین نوع انسان‌گرایی منظم مبدل شده‌است. با این حال، انجمن انسان‌گرای آمریکایی تذکر می‌دهد که انسان‌گرایی سکولار به‌طور گسترده از میان فرهنگ اخلاقی، توحیدگرایی و جهان‌گرایی ظهور کرد.
خاستگاه‌ها > انقلاب فرانسه

فرقه عقل (به فرانسوی: Culte de la Raison‎) یک دین غیرخداباور بود که توسط ژاک ابر، پیری گسپارد شاومیت و حامیان آن‌ها در جریان انقلاب فرانسه ساخته شد.
کلیسای نوتردام پاریس در ۱۷۹۳ در جریان انقلاب فرانسه به «معبد تعقل» مبدل گردید و برای مدتی «بانوی آزادی» جایگزین مریم مقدس در چندین محراب کلیسا شد.
خاستگاه‌ها > اثبات‌گرایی

اگوست کنت پدر جامعه‌شناسی در دهه ۱۸۵۰ اثبات‌گرایی، «دین انسانیت»، را تأسیس کرد. اگوست کنت شاگرد و منشی کلود هانری سن سیمون، پدر سوسیالیسمِ فرانسه، بود. اگوست کنت برای اولین بار اصطلاح «دگر دوستی» را به‌کار برد.
BBC خاطرنشان می‌سازد که «در حالی که غیرخداباوری تنها فقدان عقیده است، انسان‌گرایی رویهٔ مثبت نسبت به جهان است که متمرکز بر تجارب، افکار و امیدهای انسان می‌باشد».
خاستگاه‌ها > انجمن مذهبی انسان گرا

یکی از نخستین پی‌شگامان موسسه‌های انسان‌گرای معتبر عصری، انجمن دینی انسان‌گرایانه بود که در ۱۸۵۳ در لندن تأسیس گردید. این گروه اولیه دارای نظم دموکراتیک بود و اعضای مرد و زن در انتخابات‌های رهبری شرکت می‌کردند، هم‌چنین این گروه دانش‌های علوم، فلسفه و هنرها را ترویج نمود.
خاستگاه‌ها > فرهنگ اخلاقی

جنبش فرهنگ اخلاقی در ۱۸۷۶ تأسیس شد. فیلیکس آدلر مؤسس این جنبش و عضو پیشین انجمن دینی آزاد، فرهنگ اخلاقی را دین جدیدی می‌دانست که جزم‌اندیشی‌های غیر علمی دین‌های سنتی را پاک می‌نماید و در عین حال پیام اخلاقی که در قلب تمامی ادیان وجود دارد را حفظ و رفعت می‌بخشد. آدلر براین باور بود که دین‌های سنتی در نهایت با دید دنیا نسبت به علم ناسازگار ثابت خواهد شد. او احساس نمود که نباید اجازه داده شود تا ابعاد اساسی دین به حاشیه کشانده شود. دین‌های در راستای تشویق به کارهای خوب نقش حیاتی دارند. دین حقیقت‌های مهمی در مورد دنیا به ما آموخت، هرچند این حقایق به‌گونه استعاره بیان شد که همیشه با درک امروزی از دنیا مناسب نبود؛ مثلاً، دین‌های توحیدگرا بر مبنای استعاره سلطنت خودکامه بنا شده‌است، هرچند امروزه روابط دموکراتیک ایده‌آل دانسته می‌شود.
فرهنگ اخلاقی در اوایل مناسک و شعائر بسیار اندک داشت. فرهنگ اخلاقی از این بابت دینی پنداشته می‌شد که نقش اساسی در زندگی مردم و پرداختن به نگرانی‌های واپسین داشت. متعاقباً برخی جوامع اخلاقی یک اندازه شعائر را به‌منظور نشانی‌نمودن زمان‌های خاص یا یک یادآوری محسوس از ایده‌آل‌های بشری اضافه نمودند.
خاستگاه‌ها > ایالات متحده > قرن نوزدهم میلادی

قبل از این‌که اصطلاح «انسان‌گرایی» اصلاً به‌کار برده شده بود یا حتی فکر ادغام آن در دین به‌میان آید، این اصطلاح در آمریکا حداقل به عنوان یک مفهوم ایدئولوژیک برای مدت مدیدی موجود بود. گروه‌های مانند انجمن دینی آزاد (FRA) که در ۱۸۶۷ تأسیس شد. سایر گروه‌های کم‌تر افراطی متشکل از نوع افراطی پروتستان‌های اولیه آمریکایی مانند توحیدگرایی و کوئیکرها، از همان اولین لحظات ورود اروپایی‌ها وجود داشتند.
خاستگاه‌ها > ایالات متحده > قرن بیستم میلادی

در ۱۹۱۵، اثبات‌گرای اصطلاح «انسان‌گرایی» را در یک مجله برای جوامع اخلاقی بریتانیا تعریف نمود. یکی از وزیران توحیدگرای دیگر جان اچ. دیتریچ مجله را خواند و بدین باور رسید که این اصطلاح دین وی را توصیف می‌کند. از نظر برخی‌ها دیتریچ «پدر انسان‌گرایی دینی» است (اولدز ۱۹۹۶)، به‌ویژه از جهت موعظه‌هایش هنگام خدمت کردن در اولین جامعه توحیدگرای میناپولیس.
چارلز فرانسیس پاتر نخستین جامعه انسان‌گرای نیویارک را تأسیس نمود که هیئت مشورتی آن شامل جولیان هاکسلی، جان دیویی، آلبرت اینشتاین و توماس من بود. پاتر وزیری از سنت توحیدگرایی بود که در ۱۹۳۰ او و خانمش کلارا کوک پاتر کتاب انسان‌گرایی: دین جدید را منتشر نمودند. پاتر در جریان دهه ۳۰ قرن نزدهم یک دادخواه معروف برای حقوق زنان، دسترسی به کنترل ولادت، «قوانین طلاق مدنی» و اختتام بخشیدن به مجازات اعدام بود.
نخستین مانفیست انسان‌گرایی در ۱۹۳۳ عمدتاً توسط ریموند براگ نوشته شد و با سی و چهار امضاء کننده به چاپ رسید. نخستین مانفیست بر خلاف بازنگری‌های بعدی، یک «دین» جدید را تعریف کرد و انسان‌گرایی را جنبشی دینی نامید که هدف آن تعالی بخشیدن و جای‌گزین کردن دین‌های قبلی مبتنی بر الوهیت بود. با این حال، محتاطانه خواهد بود تا کیش یا جزم اندیشی را ذکر نکنیم. این سند یک نظام عقیده پانزده موردی را طرح نموده‌است که علاوه برداشتن نگرش سکولاری، با «جامعه سوداگری و دارای انگیزه سود» مخالفت می‌نماید و یک جامعه دارای حق مساوات و مبتنی بر همکاری دو جانبه اختیاری را تعریف می‌نماید. براگ و ۱۱ امضاء کننده وزیران توحیدگرا بودند.
«فلووشیپ انسانیت» در سال ۱۹۳۵م توسط رویرند ای.دی. فاوپل به عنوان چند «کلیسای انسان‌گرایی» معدود و به عنوان بخشی از جنبش انسان‌گرایی دینی آمریکایی در اوایل قرن بیستم میلادی تأسیس گردید. این چنین یک مؤسسه بود که می‌توانست تا قرن بیست و یکم میلادی زنده بماند و به اولین و قدیمی‌ترین عضو انجمن انسان‌گرای آمریکایی مبدل شود.
در ۱۹۶۱ لغت‌نامه جدید سوم و بستر، انسان‌گرایی دینی را چنین تعریف نمود، «یک جنبش مدرن آمریکایی که بیشتر متشکل از انسان‌گراهای خدا نا باور و کلیساهای انسان‌گرا بوده و متعهد هستند تا به اهداف اخلاقی دین بدون عقاید و شعایر که مبتنی بر خرافات است نائل شوند».
خاستگاه‌ها > ایالات متحده > امروزه

برخی از سازمان‌های مقیم ایالات متحده که خود را انسان‌گرای دینی می‌دانند و اکنون فعال هستند، عبارت اند از:
جامعه انسان‌گرا (قبلاً، اجتماع انسان‌گرای دوستان) (این سازمان ریشه در سنت کواکر دارد، اما حالا به‌طور گسترده به آن سنت وابسته نیست)
کلیسای منتقد (در سال ۲۰۱۸ به عنوان یک اجتماع انسان‌گرای دینی میان عقیده‌ای تأسیس گردید).
بسیاری ادیان بزرگ دارای پیروان و روحانیان قابل توجهی هستند که خود را باورمند به انسان‌گرایی می‌دانند. این گروه‌ها شامل موارد ذیل می‌باشد:
جهان‌گرایی توحیدگرا: هر زمان که نظرسنجی صورت می‌گیرد، در حدود نصف یا بیشتر پیروان جهان‌گرایی موحد خود را انسان‌گرا می‌گویند. پیروان انسان‌گرای جهان‌گرایی موحد عضو انجمن جهان‌گرایی موحد انسان-گرا (HUUmanists) (که قبلاً به نام دوستان انسان‌گرایی دینی یاد می‌گردید) هستند.
جامعه‌مذهبی دوستان (کوئیکرها) گروه‌های در جوامع کوئیکرها که دارای نگرش انسان‌گرایانه هستند شامل دوستان غیرخداباور می‌باشد.
یهودیت یهودیت انسان‌گرا، بازسازی خواهی در یهودیت را نگاه کنید.
آیین بودایی بودایی انسان‌گرا را نگاه کنید.
خاستگاه‌ها > بریتانیا

جنبش انسان‌گرایی در انگلستان برای نخستین بار به عنوان یک «جنبش اخلاقی» در قرن نوزدهم میلادی ظهور کرد و «جامعه مذهبی مکان جنوبی» در لندن بزرگ‌ترین «کلیسای اخلاقی» است. بقیه جوامع اخلاقی بریتانیا در دهه ۱۸۹۰ باهم مدغم گردیدند تا اتحادیه جوامع اخلاقی را شکل دهند که توسط رئیس آن «استانتون کویت» تأسیس گردید. شکوفاترین دوران جوامع اخلاقی در بریتانیا در اواخر قرن نزدهم و اوایل قرن بیستم میلادی بود، که در آن زمان هنوز هم صدها نفر در خدمات هفته‌ای یکشنبه در جامعه اخلاقی غرب لندن (حالا بخشی از انجمن انسان‌گرای بریتانیا) و «جامعه اخلاقی مکان جنوبی» (اکنون «کانوی هال») در لندن در دهه ۱۹۵۰ شرکت می‌کردند.
نماد علمی

با عدد e اشتباه نشود.
نماد علمی، روشی‌ست برای نوشتن اعدادی که خیلی بزرگ یا خیلی کوچک‌ند و نمی‌توان به سادگی آن‌ها را در نماد ده‌دهی نوشت. این نماد به صورت دیجیتال معمولاً با e نمایش داده می‌شود. استفاده از نماد علمی در ماشین‌حساب‌های علمی و توسط دانشمندان، ریاضی‌دانان، متخصصین سلامت و مهندسان رایج است.
در نماد علمی، کلیهٔ اعداد به شکل:
(آ ضربدر ۱۰ به توان ب) نوشته می‌شوند؛ که در آن توان b یک عدد صحیح، و ضریب a یک عدد حقیقی است.
| نماد دهدهی استاندارد | نماد علمی نرمال‌شده |
| --- | --- |
 ۳۰۰ :  ۳×۱۰۲ 
 ۴٬۰۰۰ :  ۴×۱۰۳ 
 -۵۳٬۰۰۰ :  −۵٫۳×۱۰۴ 
 ۶٬۷۲۰٬۰۰۰٬۰۰۰ :  ۶٫۷۲×۱۰۹ 
 ۰٫۰۰۰ ۰۰۰ ۰۰۷ ۵۱ :  ۷٫۵۱×۱۰−۹
نماد مهندسی

مقالهٔ اصلی: نماد مهندسی
در نماد مهندسی به عنوان مثال برای نمایش سرعت نور که دقیقاً برابر است با ۲۹۹٬۷۹۲٬۴۵۸ متر/ثانیه به صورت ۳٫۰۰×۱۰۸ m/s یا ۳٫۰۰ × ۱۰۵ km/s نمایش می‌دهند که بیانگر آن است که عدد در میان ۲۹۹٬۵۰۰ و ۳۰۰٬۵۰۰ کیلومتر در ثانیه است ولی زمانی که ۳۰۰ × ۱۰۶ m/s, یا ۳۰۰ × ۱۰۳ km/s, ۳۰۰٬۰۰۰ km/s یا به صورت غیرمتعارف ۳۰۰ Mm/s نمایش می‌دهند، عدد بیان‌کننده این نیست که مابین دو عدد دیگر است.
نماد مهندسی که در رشته‌های عمران و مکانیک کاربرد دارد (در سیستم آمریکایی) به صورت زیر نیز نمایش داده می‌شود:
۳٫۰ × ۱۰−۹
3.0 × 10−9
نماد e

عدد مذکور در بخش قبل را می‌توان به این صورت هم نوشت:
3.0E−9 or 3.0e−9
نماد E یا e که معادل «ضربدر ۱۰ به توانِ» است هنگامی به کار می‌رود که نوشتن توان به صورت بالانویس مقدور نیست، مثلاً در ماشین‌حساب‌های علمی. در علوم کامپیوتر و برنامه‌نویسی، برای نمایش اعداد بزرگ همچون آی‌پی نسخه ۶ که عددی ۱۲۸ بیتی‌ست از اعداد در مبنای ۱۶ استفاده می‌شود اما در مباحث به ویژه داده‌ها گاهی از نماد علمی e نیز استفاده می‌شود.
استفاده از این نماد معمولاً توصیه نمی‌شود[نیازمند منبع] و این نماد را نباید با عدد e اشتباه گرفت.
نمایش عدد آووگادرو به کمک نماد e