stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پادشاه ته‌جونگ‌مویول

| ته‌جونگ‌مویول | ته‌جونگ‌مویول |
| --- | --- |
پرتره پادشاه ته‌جونگ‌مویول (چپ): پرتره پادشاه ته‌جونگ‌مویول (چپ)
پادشاه شیلا: پادشاه شیلا
سلطنت: ۶۵۴–۶۴۷ میلادی
تاج‌گذاری: ۶۴۷ میلادی
پیشین: جیندوک
جانشین: مونمو
زاده: کیم چونچو ۶۰۲ میلادی
درگذشته: ۶۶۱ میلادی (۵۹ سال) شیلا
آرامگاه: معبد یونگ‌گیونگ، گیونگجو
شهبانو: مونمیونگ
همسر(ان): بوریانگ مونمیونگ
فرزند(ان): کیم بوپمین کیم اینمون کیم مونو کیم نوچا کیم جیگیونگ کیم گه‌وون کیم اینته کیم گه‌جیمون کیم چادوک کیم مادوک
خاندان: کیم
دودمان: شیلا
پدر: کیم یونگ‌سو
مادر: شاهدخت چونگمیونگ
پیشه: پادشاه
پادشاه ته‌جونگ‌مویول (۶۵۴ تا ۶۶۱ میلادی) (هانگول: 태종 무열왕) (هانجا: 太宗武烈王) با نام تولد کیم چونچو، بیست و نهمین پادشاه و همچنین آخرین پادشاه شیلا قبل از وحدت بود. او فرزند شاهدخت چونگمیونگ، خواهر ملکه سوندوک بود که بعد از مرگ مادرش به خاله خود کمک کرده و او را به سلطنت رسانیده و خودش نیز ولیعهد او شد. پادشاه ته‌جونگ‌مویول را به عنوان بنیانگذار اتحاد سه پادشاهی می‌شناسند، او اولین فرد در تاریخ کره بود که حکومتی متحد تشکیل داد، او مردم را پیوندی همگانی داد.
وی با مرتبه «سونگ‌گول» (یکی از مرتبه‌های اجتماعی اشراف) بدنیا آمد.
پدر وی کیم یونگ‌سو؛ پسر بیست و پنجمین پادشاه شیلا، پادشاه جینجی بود. زمانی که پادشاه جینجی سرنگون شد؛ تمامی اعضای خانواده سلطنتی از جمله یونگ‌سو برای پادشاهی فاقد صلاحیت شناخته شدند. اما چون یونگ‌سو از معدود بازماندگان مرتبه اجتماعی سونگ‌گول بود و با یک شاهزاده از مرتبه سونگول (دختر پادشاه جینپیونگ یا همان شاهدخت چونگ‌میونگ) ازدواج کرده بود.
فرزند آنها کیم چونچو یک سونگ‌گول شد و می‌توانست پادشاه شود. کیم یونگ‌سو یک شخصیت قدرتمند در دربار بود اما وی تمامی قدرت خود را در برابر «کیم بک‌بان»(برادر پادشاه) از دست داد.
برای اینکه زنده بماند؛ وی قبول کرد تا یک «جینگ‌گول»(مقام اشرافی پایین‌تر از سونگ‌گول) بشود؛ بنابراین او شانس شاه شدن را از دست داد.
با مرگ ملکه جیندوک دیگر هیچ فردی از طبقه اجتماعی سونگ‌گول وجود نداشت و فردی از خاندان سلطنتی با طبقه اجتماعی جینگ‌گول باید پادشاه می‌شد.
کیم آلچون که بالاترین مقام دولت شیلا را داشت گزینه اصلی برای پادشاه شدن بود.
پدر وی یک سونگ‌گول بود که با همسری از طبقه جینگ‌گول ازدواج کرده بود بنابراین فرزند آنها از طبقه سونگ‌گول می‌شد و در نبرد برای پادشاهی با مشکل مواجه می‌شد. اما کیم یوشین از کیم چونچو حمایت کرد و سرانجام کیم آلچون جایگاه پادشاهی را رد کرد و از چونچو حمایت کرد. عاقبت کیم چونچو با عنوان «شاه موییل» امپراتور شد.
خانواده > والدین > پدر

پدر: کیم یونگ‌سو
پدربزرگ: پادشاه جینجی
پدر پدربزرگ: پادشاه جین‌هونگ
پدربزرگ پدربزرگ: شاهزاده ایپجونگ
مادربزرگ پدربزرگ: بانو سیکدوی قبیلهٔ کیم
مادر پدربزرگ: ملکه سادو قبیلهٔ پارک
پدربزرگ پدربزرگ: پارک یونگ‌سیل
مادربزرگ پدربزرگ: بانوی قصر اوکجین
مادربزرگ: بانو جیدوی قبیلهٔ پارک
خانواده > والدین > مادر

مادر: شاهدخت چونگ‌میونگ
پدربزرگ: پادشاه جینپیونگ
پدر پدربزرگ: ولیعهد دونگریون
مادر پدربزرگ: بانو مانوی قبیلهٔ کیم
مادربزرگ: ملکه مایا
پدر مادربزرگ: گالمون بوک‌سونگ
مادر مادربزرگ: شاهدخت سونگهوا
خانواده > همسران و فرزندان

همسران:
همسر اول: بانو بوریانگ (دختر بوجونگ)، او هنگام به دنیا آوردن فرزند دومش با پادشاه مویول از دنیا رفت. پادشاه مویول و او صاحب دو دختر بودند.
همسر دوم: ملکه مونمیونگ، با نام تولد کیم مونهه، خواهر کوچکتر ژنرال کیم یوشین و دختر کوچکتر ژنرال کیم سوهیون و بانو مانمیونگ.
فرزندان:
پادشاه مونمو
کیم این‌مون
کیم مونو
کیم نوچا
کیم جیگ‌یونگ
کیم گه‌وون
کیم این‌ته
کیم گه‌جیمون
کیم چادوک
کیم مادوک
حکومت

او با سفر خود به تانگ قراردادهایی را میان دو طرف بست و بعد از چندین دیدار مشکوک، در سال ۶۵۸ میلادی نیروهای متحد تانگ و شیلا جنگی بزرگ را علیه بکجه راه انداختند. آن‌ها با ۱۳۰٫۰۰۰ نفر به فرماندهی ژنرال کیم یوشین به بکجه حمله کردند. در این حالت گوگوریو با وجود اینکه دشمن بکجه بود با اوضاع بد خود برای اینکه تانگی‌ها که اهل چین بودند وارد سرزمینشان نشوند به بکجه کمک کرد. در سال ۶۵۹ میلادی ولیعهد بکجه کشته شد و در سال ۶۶۰ میلادی تانگ و شیلا با کشتن پادشاه اویجا بکجه را تسخیر کردند و کل زمین‌های بکجه را به دو قسمت مساوی تقسیم کردند که نصف متعلق به تانگ و نصف متعلق به شیلا شد. به این ترتیب یک امپراتوری از سه امپراتوری نابود شد و در سال ۶۶۱ موییل از دنیا رفت.
شاه موییل که از او در تاریخ کره به عنوان یکی از شاهان که بنیان اتحاد سه پادشاهی را گذاشت یاد می‌شود.
اشراف‌زادگان که قدرت بالای شیلا را دیدند به فکر ایجاد یک اتحاد بین احزاب و قبایلی که با جنگ مخالف بودند افتادند، به این ترتیب وحدتی شکل گرفت و دورهٔ جدیدی از تاریخ شیلا به وجود آمد بعضی مورخان دورهٔ قبل از وحدت را از بعد از وحدت جدا می‌کنند.
درگیری کومله و حزب دموکرات کردستان ایران

جنگ کومله و حزب دموکرات کردستان ایران یا جنگ داخلی کردستان ایران، به درگیری های نظامی گفته می‌شود که از سال ۱۳۶۳ و با حمله حزب دموکرات کردستان ایران به نیروهای حزب کومله در اورامان آغاز شد و با آتش‌بس یکجانبه از طرف کومله در ۱۳۶۷ پایان یافت. در طول همین جنگ بود که حزب دموکرات کردستان ایران متحمل انشعاب شد و جریاناتی چون «کنگره هشتم» و «حزب دموکرات کردستان ایران - رهبری انقلابی» پدید آمدند.
تا سال ۱۳۶۳ جنگ‌ها و درگیری‌ها بین احزاب کرد محدود و محلی بودند و به فاصله کمی آتش‌بس برقرار می‌شد. اما از سال ۶۳ جنگ دمکرات و کومەلە سرتاسری شد و نزدیک به پنج سال تا آتش‌بس میان کومه‌له و انشعابیون حزب دموکرات (رهبری انقلابی) طول کشید. پس از این نیز جنگی جدید میان حزب دمکرات- رهبری قاسملو علیه انشعابیون حزب (رهبری انقلابی) دو سال به درازا کشید. طی این جنگ‌ها در طول هفت سال بیش از ۱۰۰۰ تن جان باختند. هزاران نفر نیز صفوف احزاب را ترک کرده و به خانه خود بازگشته یا به کشورهای دیگر مهاجرت کردند.
زمینۀ درگیری

درگیری نظامی همواره بین احزاب فعال در کردستان ایران، به ویژه دو حزب کومله و دمکرات در جریان بوده‌است و به ویژه حزب کومله نیروهای دموکرات را «دشمن طبقاتی» خود می‌دانست. در این میان حزب دموکرات قدرت و قدمت بیشتری داشت. پس از آن کومله و سپس سازمان‌های دیگر مانند سازمان چریک‌های فدایی خلق، کومله یکسانی کردستان، سازمان خبات ملی و اسلامی و سازمان پیکار قرار داشتند. بعد از بهمن ۱۳۵۷ حزب دموکرات وارد یک نزاع و جنگ قدرت با دیگر سازمان‌های فعال در مناطق کردنشین شد.
در آذر سال ۱۹۷۹ تعدادی از پیشمرگان کومەلە یکسانی کردستان جهت فعالیت سیاسی، تبلیغی به روستای مولاناوای سقز می‌روند. در هنگام تبلیغ، موردحمله غافلگیرانه حزب دمکرات قرار می‌گیرند و چهار تن از آن‌ها دستگیر و یک پیشمرگ دیگر به نام حسن اقبالی درحالی‌که زخمی شده و فرار کرده بود، توسط نیروهای دمکرات دستگیر و اعدام می‌شود. در هفتم اسفند سال ۱۳۵۹ در شهر بوکان، پیشمرگان حزب دموکرات به مقر سازمان پیکار که پیشتر مقاله‌ای در نقد حزب دموکرات نوشته بودند، حمله‌ور شده و سه تن از آن‌ها را به قتل می‌رسانند. سازمان پیکار در مقاله‌ای در نشریۀ پیكار ۹۷، مورخ دوشنبه ۱۸ اسفند ۱۳۵۹، گزارشی از این حمله را منتشر کرد که بر اساس آن، پس ورود نیروهای دموکرات به داخل ساختمان، یک نیروی حزب دموکرات سر یکی از افراد زخمی شدۀ پیکار را می‌برد. در سال ۱۹۸۲ مقر سازمان خبات در روستای سارتکی سردشت مورد حمله نیروهای حزب دموکرات قرار گرفت و حدود ده تن از نیروهای این سازمان به‌شدت زخمی شدند. در سال ۱۹۸۳ مقر نیروهای کومەلە در برده سور سردشت مورد حمله پیشمرگان حزب دمکرات به فرماندهی ملأ حسن شیوه سلی (کادر کمیته مرکزی) قرار گرفت. شمار افراد کومەلە که خیلی کم و عموماً کادر سیاسی، تشکیلاتی بودند (حدود ۱۵ تن)، مقابله نکردند. نیروهای حزب دموکرات او و ۵ تن دیگر را به کشتند و بقیه را دستگیر کردند. از میان کشته‌شدگان کومەلە ۴ نفر به نام‌های عزیز بایزیدی، حسین عبدالی، قادر بوکانی و عبدالله شاهینی معلم بودند.
اما از شهریور ۱۳۶۳ کمیته مرکزی حزب دمکرات کردستان ایران رسماً جنگ سراسری علیه حزب کومله را اعلام کرد. سه ماه بعد در ۲۵ آبان ماه ۱۳۶۳ نیروهای حزب دمکرات به نیروهای نظامی حزب کومله در اورامان حمله کرده که طی آن ۳ تن از پیشمرگان کومەلە را کشته و ۱۰ نفر دیگر را اسیر که بعداً همگی را اعدام کردند. بر اساس گفته کومله، دو نفر از اعدامیان مصدومانی در حال مداوا در یک درمانگاه صحرایی بودند که نیروی‌های دموکرات آنها را در همان وضعیت اعدام کردند و سپس جناز‌ه‌هایشان را نیز آتش زدند. این روز را می‌توان تاریخ رسمی آغاز جنگ دانست.
در ابتدا کومله تنها سعی بر مجازات عاملان مستقیم حادثهٔ اورامان داشت، اما پس از مدتی درگیری، سرانجام حزب کومله نیز در ششم بهمن ۱۳۶۳ به مقر و نیروهای حزب دمکرات کردستان ایران حملهٔ جدی نظامی کرد و از این پس جنگی سراسری آغاز شد.
موضع حزب کومله

در بین رهبری کومله بر سر ادامه یا عدم ادامۀ این جنگ بحث‌های زیادی وجود داشت. کمیتۀ مرکزی وقت کومله با انتشار سندی در آن هنگام جنگ را بر سر «هژمونی در کردستان»، «هژمونی بر جنبش انقلابی خلق کرد» و «رهبری در جنبش کردستان» ارزیابی کرد. عبدالله مهتدی و جناح او از فرموله کنندگان و اصلی‌ترین مدافعان این سند بودند. این در حالی بود که منصور حکمت و جناح او در درون حزب، این تببین را «ناسیونالیستی» دانست و آن را «راست روی سیاسی و چپ روی نظامی» نامید. او عقیده داشت که جنگ باید فرعی شود و تنها باید حزب دموکرات را کنترل کرد.
موضع حزب دموکرات

در درون حزب دموکرات کردستان ایران نیز در رابطه با ادامۀ جنگ اختلاف و درگیری به وجود آمد. در نتیجۀ‌این اختلافات یک انشعاب موقت در حزب دموکرات کردستان ایران صورت گرفت که منجر به تشکیل جریاناتی چون «حزب دموکرات کردستان ایران - رهبری انقلابی» و «کنگره هشتم» شد. جناح «رهبری انقلابی» به سهم خود جنگ با کومله را پایان داد.
آتش‌بس یک‌جانبۀ‌ کومله

پس از انشعاب در حزب دموکرات کردستان ایران و اعلام آتش‌بس از طرف جریان «رهبری انقلابی» در حزب دموکرات، جناح منصور حکمت پیشنهاد آتش‌بس یک طرفه از جانب کومله را مطرح کرد. او این پیشنهاد را در جلسات کمیته مرکزی کومله و پیش از کنگرۀ ششم این سازمان مطرح کرد. این طرح با مخالف بعضی و از جمله عبدالله مهتدی روبرو شد. آن‌ها آتش‌بس را زود می‌دانستند و خواستار اعلام آتش‌بس تنها به جناح منشعب از حزب دموکرات یعنی جناح «رهبری انقلابی» بودند.
پس از بحث‌های بسیار، پیشنهاد منصور حکمت با رأی ممتنع عبدالله مهتدی، جواد مشکی و صلاح مازوجی و استقبال از طرف ابراهیم علیزاده (از مهم‌ترین رهبران وقت و دبیر کل کنونی کومله) روبه‌رو شد. نهایتاً در اردیبهشت ۱۳۶۷ کومله بعد از چندین سال جنگ و خونریزی با اعلام آتش‌بس یکجانبه به این جنگ خاتمه داد.
در ۳ اردیبهشت ۱۳۶۷ اطلاعیۀ مصوب کمیته مرکزی کومله که توسط منصور حکمت نوشته شده‌بود، با عنوان «اطلاعیۀ کمیته مرکزی کومله دربارهٔ موقعیت کنونی حزب دمکرات و ختم درگیری جنگ داخلی در کردستان» خطاب به مردم و کارگران کردستان انتشار یافت. در این اطلاعیه آمده است:
«سیاست ما مبنی بر اعلام یک جانبۀ آتش‌بس بر مبنای مسئولیت کومله در قبال جنبش انقلابی مردم کردستان و در نظر گرفتن مصالح مبارزۀ سراسری علیه جمهوری اسلامی اتخاذ گردیده‌است.»
نتایج جنگ

ابن جنگ نزدیک به ۴ سال به طول انجامید و طی آن اتفاقات مهمی افتاد. در حزب دموکرات کردستان ایران یک انشعاب موقت شکل گرفت و جریاناتی چون «حزب دموکرات کردستان ایران - رهبری انقلابی» و «کنگره هشتم» تشکیل شدند که جناح «رهبری انقلابی» به سهم خود جنگ با کومله را پایان داد. پس از این، جنگی میان حزب دمکرات- رهبری قاسملو علیه جناح تازه تشکیل شده یعنی انشعابیون حزب (رهبری انقلابی) شکل گرفت که دو سال طول کشید. علاوه بر این در این جنگ افراد زیاد نظامی و غیرنظامی کشته شده‌اند که آمار دقیقی از آن در دست نیست.[نیازمند منبع]
مطالعۀ بیشتر

کتاب «بحران خلیج و رویدادهای کردستان عراق»، چاپ دوم: مجموعه یک جلدی، دسامبر ۱۹۹۳.
نشریه «کمونیست»، شماره ۴۱، تیرماه ۱۳۶۷.
تالار شهر ناروا

| تالار شهر ناروا | تالار شهر ناروا |
| --- | --- |
استونیایی: Narva raekoda: استونیایی: Narva raekoda
تالار شهر ناروا به‌همراه کالج ناروا (چپ): تالار شهر ناروا به‌همراه کالج ناروا (چپ)
fa (in English: Expected satiety): fa
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
شهر یا شهرک: ناروا
کشور: استونی
مختصات: ۵۹°۲۲′۴۶″شمالی ۲۸°۱۱′۵۶″شرقی﻿ / ﻿۵۹٫۳۷۹۴°شمالی ۲۸٫۱۹۸۸°شرقی﻿ / 59.3794; 28.1988
مستاجرین کنونی: شهرداری ناروا
آغاز ساخت: ۱۶۶۸
پایان: ۱۶۷۱
تاریخ نوسازی: ۱۹۶۰–۶۳
طراحی و ساخت: طراحی و ساخت
معمار: Georg Teuffel
تالار شهر ناروا (استونیایی: Narva raekoda) یک ساختمان قدیمی در شهر ناروا، استونی است.
این ساختمان که در سال ۱۶۶۸ شروع به ساخت و در سال ۱۶۷۱ ساخت آن به پایان رسیده در میدان رائکویا (میدان تالار شهر) در کنار کالج ناروا دانشگاه تارتو قرار دارد.
نگارخانه

برج
ورودی تالار شهر
داخل تالار شهر
تالار شهر ناروا قبل از جنگ جهانی دوم
انفجار (فیلم ۱۳۵۹)

| انفجار | انفجار |
| --- | --- |
کارگردان: ساموئل خاچیکیان
تهیه‌کننده: مرتضی نیکخواه
نویسنده: سیامک اطلسی محمود استادمحمد
بازیگران: آهو خردمند مرتضی نیکخواه عبدالرضا آشتیانی فرهاد محبت رضا صفایی‌پور
موسیقی: منصور تهرانی
فیلم‌بردار: علی‌اکبر مزینانی
تدوین‌گر: ساموئل خاچیکیان
تاریخ‌های انتشار: ۱۳۵۹
مدت زمان: ۱۰۱ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
انفجار فیلمی به کارگردانی ساموئل خاچیکیان و نویسندگی سیامک اطلسی و محمود استادمحمد محصول سال ۱۳۵۹ است.
خلاصه داستان

در کوران انقلاب یک گروه مبارز مسلمان می‌کوشد انبار اسلحه خود را در شمال کشور تخلیه کند و به دست مردم برساند. زنی جزو اعضای گروه است که شوهرش در زندان به سر می‌برد و محل انبار اسلحه را به گروه اطلاع می‌دهد. برادرزن از زندان می‌گریزد و به جمع آن‌ها ملحق می‌شود. مأموران امنیتی که با خبر شده‌اند، دو مأمور را - به عنوان زندانی سیاسی فراری، که دستبند به دست دارند- وارد گروه می‌کنند تا با زیر نظر داشتن افراد گروه ضربه‌ای مهلک بر آن‌ها وارد آورند. مأموران موفق می‌شوند پس از تعقیب و گریز، همه اعضای گروه، به جز برادر زن، را به هلاکت برسانند..
بازیگران

آهو خردمند
مرتضی نیکخواه
عبدالرضا آشتیانی
فرهاد محبت
رضا صفایی‌پور
علی ثابت
فرشید فلک نازی
عباس مختاری
عنایت‌الله بخشی
رعنا صفوی
حسین صفاریان
علی وفادار
هوشنگ ملک‌آرا
سیدعلی صالحی
مجید فری
محمدولی احمدلو
آنتونیو سیموئز

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  آنتونیو خوزه سیموئز دکستا
زادروز:  ۱۴ دسامبر ۱۹۴۳ ‏(۸۱ سال)
زادگاه:  کورویس، سئیشال پرتغال
قد:  ۱٫۵۸ متر (۵ فوت ۲ اینچ)
پست:  فوروارد چپ
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  ایران (مربی) ایران B (سرمربی)
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۶۱–۱۹۷۵ |  بنفیکا |  ۶۱۱ |  (۹۰) |
| ۱۹۷۵–۱۹۷۶ |  بوستون مینوتمن |  ۲۷ |  (۵) |
| ۱۹۷۵–۱۹۷۶ |  استوریل برایا |   |   |
| ۱۹۷۶–۱۹۷۷ |  سن خوزه ارثکوآکس |  ۳۳ |  (۰) |
| ۱۹۷۸ |  نیوجرسی آمریکا |  ۴ |  (۰) |
| ۱۹۷۹ |  دالاس تورنادو |  ۶ |  (۱) |
| ۱۹۷۹–۱۹۸۰ |  دیترویت لایتنینگ (فوتسال) |  ۲ |  (۰) |
| ۱۹۸۰–۱۹۸۱ |  شیکاگو هوریزون (فوتسال) |  ۲۰ |  (۷) |
| ۱۹۸۱–۱۹۸۲ |  کانزاس سیتی کومتس (فوتسال) |  ۳ |  (۰) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۶۲–۱۹۷۳ |  پرتغال |  ۴۶ |  (۳) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۱۹۸۲–۱۹۸۴:  فینیکس اینفمو
۱۹۸۴–۱۹۸۵:  لاس‌وگاس آمریکانس (مربی)
۱۹۸۷–۱۹۹۱:  آستون لورنز استارس
۲۰۱۱–۲۰۱۴:  ایران (مربی)
۲۰۱۲–۲۰۱۴:  ایران B
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
آنتونیو سیموئز (به پرتغالی: António Simões) بازیکن سابق فوتبال اهل پرتغال که در حال حاضر در رده مربی‌گری فعالیت می‌کند، آنتونیو سیموئز در دوران بازیگری ۱۴ ساله خود در باشگاه مطرح پرتغالی بنفیکا عضویت داشته‌است؛ و در جام جهانی فوتبال ۱۹۶۶ به همراه اوزه‌بیو و دیگر ستارگان آن دوران تیم ملی فوتبال پرتغال به عنوان سومی جهان رسیده‌است. وی در حال حاضر دستیار کارلوس کیروش سرمربی تیم ملی فوتبال ایران و سرمربی تیم ملی فوتبال ب ایران است.
پولسا دنورا

پولسا دنورا (آرامی یهودی بابلی: פולסי דנורא، ت. «pulsē di-nurā» به معنی "شلاق‌های آتش") یک مراسم ظاهراً باستانی کابالیستی است که در آن از فرشتگان ویرانگر برای جلوگیری از بخشش آسمانی گناهان فرد مورد نظر دعوت می‌شود و ظاهراً باعث می‌شود که همه نفرین‌های نام‌شده در کتاب مقدس بر آن فرد وارد شود و منجر به مرگ او شود. این مورد یکی از مباحث برانگیز دربارهٔ چندین شخصیت سیاسی معاصر است؛ چراکه گفته می‌شود یوسف دایان علیه یتزچاک رابین قبل از ترور وی از این مراسم استفاده کرده است.
تاریخی بودن این مراسم زیر سؤال رفته است. در مجله حریدی میشپاچا، داو شوارتز از دانشگاه برایلان و موشه یهودا بلاو چهره سرشناس حریدی، استدلال کردند که این مراسم هیچ مبنایی در یهودیت سنتی ندارد و در واقع از اواسط قرن بیستم سرچشمه می‌گیرد.
ریشه‌شناسی

پولسا، جمع: پولسه، اسم آرامی است که از کلمه لاتین پولسوس به معنی «ضربه، سکته» مشتق شده است. نورا یک اسم آرامی به معنای «آتش» است.
سرچشمه

عبارت پولسا دنورا در چندین داستان در ادبیات کلاسیک خاخام (البته نه به معنای نفرین عرفانی، بلکه به معنی ضربه آتش) آمده است:
گناهکار بی‌قراری به خاخام آکیوا گفت که فرشتگان او را با چوبی از آتش به سزای گناهانش می‌زنند. خاخام آکیوا پسر گناهکار را پیدا کرد و او را تربیت و هدایت کرد و اینگونه به دلیل شایستگی آن پسر، پدر در امان ماند.
خداوند فرشته متاترون را به دلیل گمراه کردن الیشا بن ابویا با پولسا دنورا مجازات کرد.
خداوند فرشته جبرئیل را به دلیل عدم حساسیت کافی برای مخفف کردن گزارش خود در مورد نقش او در تخریب اورشلیم، با پولسا دنورا مجازات کرد.
الیاس به دلیل افشای یک راز بهشتی برای بشریت در بهشت با پولسا دنورا مجازات شد.
راوا گفت که اگر لوی بن سیسی زنده بود، خاخام دیگری را که عقیده او را نادرست معرفی کرده بود، با پولسا دنورا تنبیه می‌کرد.
این اصطلاح یک بار در زوهر ذکر شده است که در آن به عنوان مجازاتی آسمانی برای شخصی که به وظایف دینی خود عمل نمی‌کند توصیف شده است.
برخی از پیروان کابالا ایده نفرین علیه یک گناهکار را توسعه دادند وکه آن را پولسا دنورا نامیدند. منبع این آیین مدرن را در کابالا نمی‌توان یافت، بلکه در میان کتاب‌های راهنمای جادویی عبری دوران باستان، مانند سفر حرازیم و شمشیر موسی، یافت می‌شود.
رضا درمیشیان

| رضا درمیشیان | رضا درمیشیان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۵ آبان ۱۳۶۰ (۴۲ سال) تهران، ایران
ملیت: ایرانی
پیشه: فیلمساز
سال‌های فعالیت: ۱۳۷۵ تا کنون
یوآنا کاس کراوزه با رضا درمیشیان در هفته فیلم لهستان- پردیس سینمایی سیتی سنتر اصفهان
رضا دُرمیشیان (زادهٔ ۱۵ آبان ۱۳۶۰ در تهران) نویسنده، مستندساز، فیلمنامه‌نویس، کارگردان و تهیه‌کننده فیلم اهل ایران است.
سرگذشت

درمیشیان فعالیت سینمایی خود را از سال ۱۳۷۵ به عنوان نویسنده، منتقد و روزنامه‌نگار سینمایی در نشریات تخصصی سینمایی آغاز کرد و در کنار آن به عنوان دبیر تحریریه انتشارات سینمایی چندین کتاب سینمایی گردآوری و چاپ نمود. درمیشیان به عنوان فیلمنامه‌نویس، دستیار کارگردان و برنامه‌ریز وارد عرصه سینمای حرفه‌ای شد و با کارگردانان مطرحی چون داریوش مهرجویی، علیرضا داودنژاد و فریدون جیرانی همکاری نمود. او چندین فیلم مستند و کوتاه داستانی ساخته‌است که از میان آن‌ها می‌توان به مستند بلند جادوگر دربارهٔ علیرضا زرین دست (برنده جایزه بهترین مستند انجمن منتقدان)، مستند خانه خراب (برنده جایزه بهترین مستند به خاطر نگاه هوشمندانه به مسائل شهری از دومین جشنواره فیلم بم)، گریزه، کروات، پامنار، درخت آرزوها اشاره کرد. درمیشیان همچنین در کنار نگارش فیلمنامه، فعالیت حرفه‌ای خود در سینما را به عنوان مجری طرح و تهیه‌کننده ادامه داد و به عنوان تهیه‌کننده و مجری طرح در چندین فیلم از جمله فیلم‌های داریوش مهرجویی حضور داشته‌است.
او در سال ۱۳۸۹ تنها نمایش داریوش مهرجویی با نام درس بر اساس متن اوژن یونسکو را به عنوان تهیه‌کننده در تماشاخانه ایرانشهر به روی صحنه آورد.
رضا درمیشیان در سال ۱۳۹۰ نخستین فیلم بلند سینمایی خود با نام بغض را ساخت. این فیلم در حالی از بخش مسابقه جشنواره فیلم فجر کنار گذاشته شد که نمایش جهانی آن در سی و ششمین جشنواره بین‌المللی فیلم مونترال آغاز و در نزدیک به بیست جشنواره جهانی به نمایش درآمد و برنده جوایز متعددی شد. رضا درمیشیان برای بغض برنده جایزه بهترین کارگردانی فیلم اول و خلاقیت و استعداد درخشان از ششمین جشن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران شد.
عصبانی نیستم (۱۳۹۲) دومین فیلم سینمایی رضا درمیشیان، جنجالی‌ترین فیلم سی و دومین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر و تنها نماینده سینمای ایران در شصت و چهارمین دوره جشنواره برلین ۱۳۹۲ است که با استقبال مردم و منتقدان روبرو شد.
فیلم‌شناسی

| سال | عنوان | سمت> کارگردان | سمت> نویسنده | سمت> تهیه‌کننده | توضیحات |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۳۸۶ | جادوگر | آری | آری | آری | مستند بلند |
| ۱۳۸۷ | خانه‌خراب | آری | نه | نه | فیلم مستند |
| ۱۳۸۸ | پامنار | آری | آری | آری | فیلم کوتاه |
| ۱۳۹۰ | بغض | آری | آری | نه |  |
| ۱۳۹۱ | چه خوبه که برگشتی | نه | نه | آری |  |
| ۱۳۹۲   | عصبانی نیستم! | آری | آری | آری |  |
| ۱۳۹۴   | لانتوری | آری | آری | آری |  |
| ۱۳۹۵   | یواشکی  | آری | آری | آری |  |
| ۱۳۹۸ | مجبوریم | آری | آری | آری |  |
| ۱۳۹۸ | لا مینور | نه | نه | آری |  |
جوایز و نامزدی‌ها

| جشنواره | سال | اثر نامزدشده | بخش | نتیجه | منبع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| جشن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران | ۱۳۹۱ | بغض | خلاقیت و استعداد درخشان | برنده |  |
| جشن سینمای ایران | ۱۳۹۳ | بغض | بهترین فیلم اول | نامزدشده |  |
| جشن حافظ | ۱۳۹۸ | عصبانی نیستم! | بهترین کارگردانی | نامزدشده |  |
| جشن حافظ | ۱۳۹۸ | عصبانی نیستم! | بهترین فیلم | نامزدشده |  |
| جشن سینمای ایران | ۱۳۹۶ | لانتوری | بهترین کارگردانی | نامزدشده |  |
| جشن سینمای ایران | ۱۳۹۶ | لانتوری | بهترین فیلم | نامزدشده |  |
| جشن حافظ | ۱۳۹۶ | لانتوری | نشان عباس کیارستمی | برنده |  |
| جشن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران | ۱۳۹۵ | لانتوری | بهترین فیلم | نامزدشده |  |
| جشن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران | ۱۳۹۵ | لانتوری | بهترین فیلمنامه | نامزدشده |  |
| جشن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران | ۱۳۹۵ | لانتوری | بهترین کارگردانی | نامزدشده |  |
همراهِ داریوش مهرجویی در نشست میرحسین موسوی با هنرمندان
وادارندگی

طرح‌وارهٔ خانواده‌ای از حلقه‌های پسماندمغناطیسی برای فولاد الکتریکی دانه‌گرا، که یک‌مادهٔ مغناطیسی نرم است. BR نشان‌دهنده بازماندگی است و HC همان «وادارندگی» است. هرچه حلقه بیرونی بازتر باشد، وادارندگی بیشتر است. حرکت روی حلقه‌ها، خلاف جهت عقربه‌های ساعت است.
وادارندگی (به انگلیسی: Coercivity) یا وادارندگی مغناطیسی (به انگلیسی: magnetic coercivity) معیاری از توانایی یک ماده فرومغناطیسی برای مقاومت در برابر میدان مغناطیسی خارجی بدون مغناطش‌زدایی است. وادارندگی معمولاً در واحدهای اورستد یا آمپر بر متر اندازه‌گیری می‌شود و با HC نشان داده می‌شود.
خاصیت مشابه در مهندسی برق و علم مواد، وادارندگی الکتریکی، توانایی یک ماده فروالکتریک برای مقاومت در برابر میدان الکتریکی خارجی بدون وامغناطش شدن است.
مواد فرومغناطیسی با نیروی وادارندگی بالا به لحاظ مغناطیسی سخت نامیده می‌شوند و برای ساخت آهنرباهای دائمی استفاده می‌شوند. گفته می‌شود که مواد با وادارندگی کم از نظر مغناطیسی نرم هستند. دومی در هسته‌های ترانسفورماتور و سلف، هدهای ضبط، دستگاه‌های ریزموج و حفاظ‌گذاری مغناطیسی استفاده می‌شود.
تعاریف

وادارندگی در یک ماده فرومغناطیسی، شدت میدان مغناطیسی اعمال شده (میدان H) مورد نیاز برای مغناطیس زدایی آن ماده است؛ پس از اینکه نمونه مغناطیسی توسط یک میدان قوی به اشباع رسید. این میدان مغناطیسی زدایی در مقابل میدان اشباع اولیه اعمال می‌شود. با این حال، تعاریف متفاوتی از وادارندگی وجود دارد، بسته به اینکه چه چیزی به عنوان «مغناطیس زدایی» به حساب می‌آید؛ بنابراین اصطلاح ساده «وادارندگی» ممکن است مبهم باشد.
وادارندگی طبیعی: HCn، میدان H است که برای کاهش شار مغناطیسی (متوسط میدان B در داخل ماده) به صفر نیاز است.
وادارندگی ذاتی: HCi، میدان H است که برای کاهش مغناطش (متوسط میدان M در داخل ماده) به صفر لازم است.
وادارندگی پسماند: HCr، میدان H مورد نیاز برای کاهش ماندگاری به صفر است، به این معنی که وقتی میدان H در نهایت به صفر برمی‌گردد، B و M نیز به صفر می‌رسند. (ماده در منحنی پسماند به مبدأ می‌رسد). شکل منحنی پسماند بستگی به خواص ماده، مانند ناهمسانگردی کریستالی و انرژی دیواره حوزه‌ها دارد. علاوه بر آن، پارامترهای خارجی مانند تخلخل‌ها، ناخالصی‌ها و طبیعت و اندازهٔ دانه‌ها نیز در شکل منحنی تأثیر دارند.
وقتی ماده فرومغناطیسی تحت میدان مغناطیسی قرار گیرد، گشتاورهای آن در جهت میدان قرار می‌گیرند. وقتی که همه گشتاورهای آن ماده هم‌سو با میدان شدند، مغناطش به حالت اشباع می‌رسد که به آن مغناطش اشباع (Ms) می‌گویند. چنانچه میدان معکوس اعمال شود؛ تا نقطه عطف، مغناطش برگشت‌پذیر است. بعد از آن تعدادی از گشتاورها از جهت میدان اعمالی منحرف می‌شوند و تعدادی از آن‌ها نیز در جهت میدان باقی می‌مانند که به آن پسماند مغناطیسی 6(Mr) می‌گویند و نشان دهندهٔ مقدار القاء مغناطیسی است که در جسم باقی می‌ماند.
حلقه پسماند، در واقع، ارتباط بین B (القاء مغناطیسی) و H (میدان اعمالی) را نشان می‌دهد. تا زمانی که نمونه به نقطه اشباع برسد (Bs)، منحنی مغناطش اولیه را خواهیم داشت. اگر H پس از اشباع در جهت مثبت به صفر برسد، چگالی شار از Bs به Br تغییر می‌کند که به آن پسماند مغناطیسی می‌گویند. در این حالت اگر H را در جهت منفی افزایش دهیم، B کاهش یافته و وقتی شدت میدان به Hc (وادارندگی مغناطیسی) رسید، مقدار آن صفر می‌شود. نیروی وادارندگی، به مقدار میدانی اطلاق می‌شود که باید در جهت مخالف میدان اولیه اعمال شود تا مغناطش حاصل از میدان قبلی را به صفر برساند. با افزایش بیشتر H در جهت منفی دوباره به Bs می‌رسیم و با تکرار حالات بالا، یک حلقه به دست می‌آید که به آن حلقه پسماند می‌گویند و مهم‌ترین مشخصهٔ هر ماده مغناطیسی است که از نظر صنعتی قابل استفاده می‌باشد.
تمایز بین وادارندگی طبیعی و ذاتی در مواد مغناطیسی نرم ناچیز است، اما در مواد مغناطیسی سخت می‌تواند قابل توجه باشد. قوی‌ترین آهنرباهای خاکی کمیاب تقریباً هیچ‌یک مغناطش را در HCn از دست نمی‌دهند.
تفاوت HcB و Hci

HcB که وادارندگی نرمال نامیده می‌شود و بیانگر نقطه ای بر نمودار BH می‌باشد که میدان مغناطیسی داخلی آهنربا به‌طور کامل توسط میدان خارجی مخالف خنثی شده است. به زبان دیگر در این شرایط چگالی شار آهنربا صفر شده است چراکه میدان خارجی دقیقاً برابر و خلاف جهت با میدان آهنرباست. در این شرایط مگنت همچنان قابل بازیابی است زیرا آهنربا هنوز قطبیت خود را از دست نداده، به عبارتی با حذف میدان خارجی معکوس خاصیت مغناطیسی مگنت بازمی‌گردد اما چنانچه مگنت به نقطه زانویی در نمودار هیسترزیس نرود خواص به‌طور کامل برمی گردد ولی اگر به مقادیری پایین‌تر از نقطه زانویی برود نیاز به شارژ مجدد مگنت می‌باشد.
Hci که وادارندگی ذاتی نامیده می‌شود و بیانگر نقطه ای است که قطبش آهنربا به صفر می‌رسد در این شرایط حوزه‌های مغناطیسی، قطبیت خود را از دست می‌دهند و با حذف میدان مغناطیسی خارجی دیگر خواص مغناطیسی مگنت برنمی گردد درصورتیکه اگر آسیب فیزیکی به مگنت وارد نشده باشد امکان شارژ مجدد آن هست.