stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
حضانت
حضانت در حقوق ایران > در قانون حمایت خانواده، مورخ ۱۳۹۲ > اشخاصی که می‌توانند عهده‌دار حضانت شوند

نظر قانون‌گذار در سال ۱۳۹۲، پیرامون کسانی که می‌توانند عهده‌دار حضانت شوند، با نظر قانونگذار سال ۱۳۵۳ یکسان است. قانونگذار در قانون حمایت خانواده مصوب ۱۳۵۳، با تصویب مادهٔ ۱۲، به شمارش اشخاصی که می‌توانند عهده‌دار حضانت باشند، پرداخت و قانون‌گذار نیز در مادهٔ ۷ از قانون حمایت خانواده، چنین کرد. موارد مستفاد از مادهٔ ۷ این قانون، در زیر با ذکر این ماده، می‌آید:
مادهٔ ۶: مادر یا هر شخصی که حضانت طفل یا نگهداری شخص محجور را به اقتضاء ضرورت برعهده دارد، حق اقامه دعوی برای مطالبه نفقه طفل یا محجور را نیز دارد. در این صورت، دادگاه باید در ابتدا
ادعای ضرورت را بررسی کند.
از عبارت "مادر یا هر شخصی" موارد زیر، به دست می‌آید:
تصریح به واژهٔ مادر و سپس به کار گرفتن حرف "یا"، بیانگر آن است که مادر دارای حق تقدم در حضانت است.
عبارت "هر شخصی" بر هر کسی به جز اولیای قهری نیز دلالت می‌کند؛ زیرا:
نخست، اصالت العموم مستلزم آن است که تا زمانی که حکمی به استثنای فرد یا افرادی نشده، مفهوم عام، بر همهٔ افراد، دلالت کند.
دوم این که پدر و پدر بزرگ که از زمرهٔ اولیای قهری هستند، کم کسانی نیستند که از قلم قانونگذار، جا افتاده باشند و در ضمن، تعداد اولیای قهری محدود است و شمارش شدنش باعث سختی قانونگذار نمی‌شود.
از عبارت "حضانت طفل یا نگهداری شخص محجور" چنین به دست می‌آید که در قانون حمایت خانواده ۱۳۹۲، تفاوت بارز و دوری‌ناپذیر حضانت با سرپرستی با قید عبارت " و یا" به رسمیت شناخته شده و حضانت، ویژهٔ کودکان است. عبارت "و" به معنای آن است که گوینده می‌خواهد یک چیزی را بگوید که از حیث حکم و منزلت در جمله، برابر با چیزی است که پیشتر از واژهٔ "و" گفته‌است. واژهٔ "یا" نیز در جایی به کار گرفته می‌شود که گوینده بخواهد تفاوت می‌آن آنچه پیش از "یا" گفته و آنچه پس از آن را می‌گوید را بیان کند. بر پایهٔ آنچه آمد، نگهداری و سرپرستی از محجورین، اعم از نگهداری اطفال است؛ زیرا مطابق قانون مدنی، اصطلاح محجور، شامل اشخاص زیر است:
صغار یا همان کودکان یا اطفال، *اشخاص غیر رشید، *مجانین یا کسانی که دارای اختلالات روانی مؤثر در اراده هستند.
حضانت در حقوق ایران > در قانون حمایت خانواده، مورخ ۱۳۹۲ > تصریح به جنبهٔ حقی و تکلیفی حضانت > جنبهٔ حقی

قوانین و مقررات پیشین نیز تا جایی که ممکن بوده، بر آن نبوده‌اند که حضانت را صرفاً یک حق یا یک تکلیف قلمداد کنند. قانون حمایت خانوادهٔ ۱۳۹۱ نیز همین که با سکوت خود و لازم الاتباع دانستن قواعد عمومی آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور مدنی، رسیدگی به امر حضانت در دادگاه را نیازمند به دادن دادخواست می‌کند، به معنای آن است که حضانت را یک حق محسوب کرده‌است.
حضانت در حقوق ایران > در قانون حمایت خانواده ۱۳۵۳

پیشتر، قانون حمایت خانواده مصوب ۱۳۴۶ خورشیدی لازم‌الاجرا بود که به موجب مادهٔ ۲۸ از قانون حمایت خانواده مصوب ۱۳۵۳ خورشیدی، نسخ گردید.
قانون حمایت خانوادهٔ مصوب سال ۱۳۵۳ در بخش‌هایی به قوت خود، باقی می‌باشد.
در قانون حمایت خانوادهٔ مصوب سال ۱۳۹۲ که لازم‌الاجرا می‌باشد، تنها مقررات مغایر با قانون سال ۱۳۹۲، نسخ گردیده‌اند؛ پس مواردی که در قانون سال ۱۳۹۲ ساکت مانده‌اند، ناگزیر، مشمول قانون حمایت خانوادهٔ ۱۳۵۳ هستند.
یکی از این گونه موارد، مقررات پیرامون داشتن چند زن است.
حضانت در حقوق ایران > در قانون حمایت خانواده ۱۳۵۳ > کسانی که می‌توانند حضانت را عهده‌دار شوند

در مادهٔ ۱۲ این قانون، از عبارت "اگر قرار شود فرزندان نزد مادر یا شخص دیگری بمانند" برداشت‌های زیر، به دست می‌آید:
تصریح به واژهٔ 'مادر' آن هم پیش از عبارت "یا شخص دیگری بمانند"، نشانهٔ آن است که مادر، دارای حق تقدم در حضانت می‌باشد.
عبارت "شخص دیگری" بر هر کسی به جز اولیای قهری نیز دلالت می‌کند؛ زیرا:
نخست، اصالت العموم مستلزم آن است که تا زمانی که حکمی به استثنای فرد یا افرادی نشده، مفهوم عام، بر همهٔ افراد، دلالت کند.
دوم این که پدر و پدر بزرگ که از زمرهٔ اولیای قهری هستند، کم کسانی نیستند که از قلم قانونگذار، جا افتاده باشند و در ضمن، تعداد اولیای قهری زیاد نیست که ذکر شدنش باعث سختی قانونگذار باشد.
حضانت در حقوق ایران > در قانون حمایت خانواده ۱۳۵۳ > رجحان تکلیف بودن حضانت بر حق بودن آن

کسی به جهت بهره‌مندی و صرف نظر از حق خویش، کیفر نمی‌شود. هر دارندهٔ حقی می‌تواند به هر روشی که خواست، از آن بهره‌مند شود یا آن را به کس دیگری انتقال دهد یا این که از آن حق، صرف نظر کند.
در مادهٔ ۱۴ از قانون حمایت خانواده مصوب ۱۳۵۳ خورشیدی، خودداری از انجام تکالیف مربوط به حضانت، جرم به‌شمار آمده‌است.
ولی این امر، مانع آن نیست که حضانت مطابق این قانون، حق به‌شمار نیاید؛ زیرا درخواست تحمیل تکلیف شخصی از دادگاه، غیر عقلایی است و هر کس که بتواند تکلیف خود را از دادگاه درخواست کند، در واقع الزام خویشتن را از دادگاه تقاضا کرده که این کار، منطقی نیست؛ زیرا کسی که بخواهد الزام خویشتن در انجام وظایف شخصی خویش را از دادگاه درخواست کند، پیشتر می‌تواند به وجدان خویش مراجعه کرده و آن را بدون دخالت]]دادگاه]]، انجام دهد. پس همین که درخواست اعطای حضانت از دادگاه خانواده ممکن است٬ نشان آن است که حضانت، یک حق نیز محسوب می‌شود.
حضانت در حقوق ایران > در قانون حمایت خانواده ۱۳۵۳ > آیین رسیدگی به دعوای حضانت > حوزهٔ قضایی ذی‌صلاح در رسیدگی

صلاحیت دادگاه‌ها بیشتر با مقررات امری، تقریر می‌شود و توافق اشخاص در آن نقشی ندارد؛ هرچند که قانون مدنی آن هم از راه تعیین اقامتگاه قانونی، آن را در رویه ممکن کرده‌است.
در این مورد هم البته قابلیت تعیین اقامتگاه به‌طور قراردادی است که در صلاحیت، نقش می‌یابد وگرنه در واقع، همین نوع از تعیین صلاحیت نیز امری و غیرقابل تغییر می‌نماید؛ زیرا مطابق آیین دادرسی دادگاه‌های حقوقی ایران، اساس تعیین صلاحیت محاکم حسب مورد محل اقامت خوانده یا محل وقوع یا اجرای عقد یا تعهد یا محل وقوع مال غیرمنقول (در صورتی که دعوای راجع به آن باشد) است.
اگر دعوای حضانت، به‌طور مستقل طرح گردد و با دعوایی که پیشتر اقامه شده باشد نیز در ارتباط کامل نباشد، قواعد عمومی راجع به صلاحیت دادگاه‌ها موافق با آیین دادرسی حقوقی، مراعات می‌شود.
حضانت در حقوق ایران > در قانون حمایت خانواده ۱۳۵۳ > آیین رسیدگی به دعوای حضانت > دستور موقت پیرامون حضانت

مطابق مادهٔ ۲۰ از این قانون، هر کسی که در دادگاه خانواده از اصحاب دعوایی باشد که مرتبط با دعوای حضانت است، حق دارد از همان دادگاه رسیدگی‌کننده به اصل دعوا، درخواست دستور موقت دایر بر تعیین تکلیف موقت راجع به حضانت و هزینهٔ نگهداری اطفال را بکند. دادگاه نیز باید بلافاصله بی‌آن که وارد ماهیت و اصل دعوا شود، نسبت به این درخواست، اتخاذ تصمیم کند و آن را به موجب قراری در قالب دستور موقت، برای اجرای فوری، به جریان بیندازد.
حضانت در حقوق ایران > در قانون حمایت خانواده ۱۳۵۳ > آیین رسیدگی به دعوای حضانت > غیر علنی بودن رسیدگی به دعوای حضانت

علنی بودن رسیدگی در دادگاه‌ها یک ضمانت اجرا برای عادلانه بودن رسیدگی می‌تواند باشد. در جایی که روزنامه‌ها نماینده داشته باشند یا کسانی در دادگاه حاضر باشند، اگر دادرسان از عدالت بیرون رفته باشند، کسان بیشتری گواه بی عدالتی ایشان خواهند بود و دادرسان برای حفظ حیثیت و اعتبار خویش هم که شده، این عموم و حاضرین را لحاظ خواهند کرد. در این می‌آن، نباید از چشم دور داشت که اصل علنی بودن رسیدگی به دعاوی، نباید باعث افشای اسرار خصوصی مردم باشد و حیثیت خانوادگی مردم، دستخوش تباهی مراعات این اصل گردد. به همین جهت، قانونگذار سال ۱۳۵۳ در قانون حمایت خانواده، با تصویب ماده‌ای، دعاوی خانوادگی را با افزودن قید بدون حضور تماشاچی، غیر علنی توصیف کرد.
حضانت در حقوق ایران > در لایحه پیشنهادی حمایت خانواده، مورخ ۱۳۸۶/۵/۱ > اشخاصی که می‌توانند عهده‌دار حضانت شوند

نظر دولت در سال ۱۳۸۶، پیرامون کسانی که می‌توانند عهده‌دار حضانت شوند، با نظر قانونگذار سال ۱۳۵۳ یکسان است. قانونگذار در قانون حمایت خانواده مصوب ۱۳۵۳، با تصویب مادهٔ ۱۲، به شمارش اشخاصی که می‌توانند عهده‌دار حضانت باشند، پرداخت و دولت نیز در مادهٔ ۷ از لایحهٔ پیشنهادی حمایت خانواده، چنین کرد. موارد مستفاد از مادهٔ ۷ این لایحه، در زیر با ذکر این ماده، می‌آید:
مادهٔ ۷: مادر یا هر شخصی که حضانت طفل یا نگهداری شخص محجور را ضرورتاً بر عهده‌دارد، هر چند که قیمومت را عهده‌دار نباشد، حق اقامه دعاوی مطالبهٔ نفقه برای محجور را خواهد داشت.
از عبارت "مادر یا هر شخصی" موارد زیر، به دست می‌آید:
تصریح به واژهٔ مادر و سپس به کار گرفتن حرف "یا"، بیانگر آن است که مادر دارای حق تقدم در حضانت است.
عبارت "هر شخصی" بر هر کسی به جز اولیای قهری نیز دلالت می‌کند؛ زیرا:
نخست، اصالت العموم مستلزم آن است که تا زمانی که حکمی به استثنای فرد یا افرادی نشده، مفهوم عام، بر همهٔ افراد، دلالت کند.
دوم این که پدر و پدر بزرگ که از زمرهٔ اولیای قهری هستند، کم کسانی نیستند که از قلم قانونگذار، جا افتاده باشند و در ضمن، تعداد اولیای قهری محدود است و شمارش شدنش باعث سختی قانونگذار نمی‌شود.
از عبارت "حضانت طفل یا نگهداری شخص محجور" چنین به دست می‌آید که در لایحهٔ پیشنهادی دولت، تفاوت بارز و دوری‌ناپذیر حضانت با سرپرستی با قید عبارت " و یا" به رسمیت شناخته شده و حضانت، ویژهٔ کودکان است. عبارت "و" به معنای آن است که گوینده می‌خواهد یک چیزی را بگوید که از حیث حکم و منزلت در جمله، برابر با چیزی است که پیشتر از واژهٔ "و" گفته‌است. واژهٔ "یا" نیز در جایی به کار گرفته می‌شود که گوینده بخواهد تفاوت می‌آن آنچه پیش از "یا" گفته و آنچه پس از آن را می‌گوید را بیان کند. بنا بر آنچه آمد، نگهداری و سرپرستی از محجورین، اعم از نگهداری اطفال است؛ زیرا مطابق قانون مدنی، اصطلاح محجور، شامل اشخاص زیر است:
صغار یا همان کودکان یا اطفال، *اشخاص غیر رشید، *مجانین یا کسانی که دارای اختلالات روانی مؤثر در اراده هستند.
حضانت در حقوق ایران > در لایحه پیشنهادی حمایت خانواده، مورخ ۱۳۸۶/۵/۱ > تصریح به جنبهٔ حقی و تکلیفی حضانت > جنبهٔ حقی

قوانین و مقررات پیشین نیز تا جایی که ممکن بوده، بر آن نبوده‌اند که حضانت را صرفاً یک حق یا یک تکلیف قلمداد کنند. لایحهٔ پیشنهادی حمایت خانوادهٔ ۱۳۸۶ دولت نیز همین که با سکوت خود و لازم الاتباع دانستن قواعد عمومی آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور مدنی، رسیدگی به امر حضانت در دادگاه را نیازمند به دادن دادخواست می‌کند، به معنای آن است که حضانت را یک حق محسوب کرده‌است. در مادهٔ ۳۲ لایحهٔ یاد شده، قرینهٔ قوی بر حق قلمداد شدن حضانت وجود دارد. بخشی از این ماده در زیر، با ذکر توضیحاتی می‌آید:

"دادگاه ضمن صدور حکم طلاق یا گواهی عدم امکان سازش با توجه به شروط ضمن عقد و مطالب مندرج در اسناد ازدواج تکلیف جهیزیه، مهریه، نفقهٔ زوجه، اولاد و حمل و ترتیب حضانت و نگهداری اطفال و هزینهٔ آن و نحوهٔ پرداخت را مشخص می‌کند."
۱- یکی از اشتباهات دولت و حتی قانونگذاران این است که امر حضانت را پیامد انحصاری طلاق می‌دانند. البته اگر قانونگذار را هوشمند و عاقل فرض بتوان کرد، چنین مستفاد است که منظور او از ذکر عبارت گواهی عدم امکان سازش تنها آن گواهیی نیست که به منظور تکوین جریان طلاق، صادر می‌گردد، بلکه گواهی عدم امکان هر گونه سازشی هم هست. حتی در این صورت نیز عوامل دیگری را می‌توان متصور شد که رسیدگی به امر حضانت را در پی داشته باشد. برای نمونه اگر پدر یک فرزند، محکوم به تبعید شود و مادر نتواند یا نخواهد که با پدر آن فرزند، به محل تبعید برود، از سویی هم مایل نباشد که زندگی خویش را به طلاق، بفرجاماند، لازم می‌آید که مسإلهٔ حضانت مجال طرح پیدا کند.
۲- عبارت "با توجه به شروط ضمن عقد و مطالب مندرج در اسناد ازدواج" در این ماده حاکی از آن است که دادگاه بر مبنای توافقات بین اصحاب دعوای نسبت به امر حضانت اتخاذ تصمیم می‌کند؛ زیرا چیز دیگری به جز توافق، در شروط ضمن عقد، منعکس نمی‌شود. از سویی اصل، تسری قید به تمام جمله است مگر این که قرینه‌ای باشد. بنا بر این، عبارت "با توجه"، به تمامی عبارات پس از خود، اثر می‌گذارد که حضانت نیز از آن جمله است.
اپی‌کوندیل میانی بازو

| Medial epicondyle of the humerus | Medial epicondyle of the humerus |
| --- | --- |
Left elbow-joint, showing anterior and ulnar collateral ligaments. (Medial epicondyle labeled at center top.): Left elbow-joint, showing anterior and ulnar collateral ligaments. (Medial epicondyle labeled at center top.)
Plan of ossification of the humerus. (Medial epicondyle labeled at lower left.): Plan of ossification of the humerus. (Medial epicondyle labeled at lower left.)
جزئیات: جزئیات
شناسه‌ها: شناسه‌ها
لاتین: Epicondylus medialis humeri
اپی‌کوندیل میانی بازو (به انگلیسی: Medial epicondyle of the humerus) اپی‌کوندیل میانی دیستال استخوان بازو یا هومروس در اندام فوقانی است. نسبت به اپی‌کوندیل بیرونی یا لاترال برجسته‌تر و بزرگ‌تر است و خلفی‌تر از آن قرار دارد. نسبت به ستیغ سوپراکوندیلر دورتر و نسبت به اوله کرانون فوسا نزدیک‌تر است.
محل اتصال لیگامان کولترال داخلی یا اولنار آرنج و پروناتور ترس و منشأ فلکسورهای ساعد است.
کومسومول

تجمع جوانان کمونیست
اتحادیه جوانان کمونیست متحد پیرو لنینیسم یا کومسومول (روسی: Всесою́зный ле́нинский коммунисти́ческий сою́з молодёжи (ВЛКСМ)) نام نهاد سیاسی جوانان در اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود که از آن به عنوان شاخهٔ جوانان حزب کمونیست اتحاد شوروی یاد می‌شد. تلفظ دقیق‌تر این نام در روسی کامسومول است.
کومسومول یکی از سازمان‌های فرهنگی-اجتماعی مهم در اتحاد جماهیر شوروی بود.
در حدود سال ۱۹۸۰، کومسومول تقریباً چهل میلیون عضو داشت. کامسومول قصد داشت جوانان را به شهروندان «خوب» مورد نظر نظام شوروی تبدیل کند. حداقل سن عضویت در آن ۱۴ سال و حداکثر سن ۲۸ بود. فعالیت‌های اعضا شامل فعالیت‌های اجتماعی و ایدئولوژیکی (سیاسی) بود. جلساتی از جمله عصرهای باشگاهی، نمایش فیلم‌های سینمایی، سخنرانی‌ها و غیره برگزار می‌شد. در قالب این اتحادیه کوشش می‌شد جنبه اجتماعی با جنبه آموزشی ترکیب شود. این فعالیت‌ها اغلب در خانه‌های جوانان انجام می‌شد.
هر شهروند شوروی که در حال رشد بود باید یک مسیر ایدئولوژیک را دنبال می‌کرد، که با مرحله «پیشگامان» آغاز می‌شد. آنها سپس در حدود ۱۴ سالگی به کومسومول منتقل می‌شدند و تا ۲۵ تا ۲۸ سالگی در آنجا عضو باقی ماندند. پس از آن، اعضای با استعداد می‌توانند سعی کنند به حزب کمونیست بپیوندند، که شرط لازم برای رسیدن به مقام‌های بالاتر بود؛ بنابراین کومسومول همچنین به عنوان مخزنی برای استعدادهای جوان و به عنوان یک سکوی پرش برای رسیدن به درجات بالاتر شوروی خدمت می‌کرد؛ بنابراین اخراج از اتحادیه جوانان (به عنوان مثال به دلیل رفتارهای نادرست در مدرسه یا انتشار دیدگاه‌های نادرست سیاسی) مجازات سختی به همراه داشت و این بدان معنا بود که داشتن یک حرفه عادی برای آن فرد دیگر در اتحاد جماهیر شوروی امکان‌پذیر نیست.
ارمنستان غربی

| کل جمعیت | کل جمعیت |
| --- | --- |
۱٬۰۰۰٬۰۰۰ – ۵٬۰۰۰٬۰۰۰: ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ – ۵٬۰۰۰٬۰۰۰
مناطق با جمعیت چشمگیر: مناطق با جمعیت چشمگیر
۱۳۲٬۹۶۷ کیلومتر مربع از ترکیه: ۱۳۲٬۹۶۷ کیلومتر مربع از ترکیه
زبان‌ها: زبان‌ها
زبان ارمنی، زبان ترکی، زبان کردی: زبان ارمنی، زبان ترکی، زبان کردی
دین: دین
اسلام سنی و مسیحی: اسلام سنی و مسیحی
طرح نگاری از ارمنستان ویلسون به مساحت تقریبی ۱۳۳ هزار کیلومتر مربع از ارمنستان غربی
پراکندگی ارمنی‌ها در اوایل سده ۱۷ در درون مرزهای ترکیه کنونی:   با اکثریت ارمنی  با جمعیت قابل ملاحظه‌ای از ارمنی ها
تقسیم‌بندی امپراتوری عثمانی بر اساس پیمان سور سال ۱۹۲۰.
ارمنستان غربی (Արեւմտեան Հայաստան،Arevmdian Hayasdan) اصطلاحی است که به بخش‌های شرقی کشور ترکیه (در گذشته امپراتوری عثمانی) که در قسمت‌هایی از سرزمین تاریخی ارمنیان بوده‌است گفته می‌شود که امروزه شامل بخش‌هایی از ناحیه آناتولی شرقی و ناحیه دریای سیاه ترکیه امروزی می‌باشد و با مناطقی از لازستان و کردستان ترکیه هم پوشانی دارد. ارمنستان غربی همچنین به ارمنستان بیزانس اشاره دارد که به دنبال تقسیم ارمنستان بزرگ بین امپراتوری بیزانس و شاهنشاهی ساسانی در سال ۳۸۷ میلادی تشکیل شد. ارمنستان غربی به بخشی از فلات مرتفع ارمنستان و منطقه‌ای از کرانهٔ رودخانهٔ کورا و ساحل دریای سیاه، به سمت ارمنستان کوچک که این منطقه را به نام ناحیه آناتولی شرقی تغییر نام دادند و همچنین ارمنستان عثمانی یا ارمنستان ترکیه عثمانی هم می‌نامند.
این سرزمین در سده ۱۶ میلادی و بعد از نبرد چالدران و شکست صفویان، توسط امپراتوری عثمانی اشغال شد. در طول سده ۱۹ میلادی توسط امپراتوری روسیه، شش ولایت ارمنی ترکیه اشغال شد. از سال ۱۸۹۰میلادی تا ۱۹۲۳میلادی توسط دولت عثمانی (نسل‌کشی ارمنی‌ها) و بعد از تأسیس رژیم جمهوری ترکیه توسط مصطفی کمال آتاتورک به‌طور سیستماتیک ارمنیان از ساکن در سرزمین‌های آبا و اجدادی خود اخراج یا کشته شده‌اند و ارمنیان با سیاست دولت کمالی مبنی بر ایجاد وطن خالص تُرک در نواحی شرقی ترکیه که هنوز تعدادی از ارمنی‌ها در آنجا ساکن بودند روبرو شدند و این سیاست را آتاتورک در همان اوایل ایجاد نظام جمهوری با مهاجرت دادن تُرک‌های ساکن بلغارستان و یوگسلاوی به مرزهای شرقی آناتولی برای تقویت تُرک‌های آن نواحی عملی کرد.
میراث فرهنگی ارمنیان در ترکیه به‌طور عمده نابود شد. اگرچه در عمل هیچ ارمنی در آن منطقه زندگی نمی‌کند ولی تعداد نامعلومی از افراد با اصلیت ارمنی در ترکیه وجود دارند که امروزه از تبار خود آگاه نبوده و چیزی حدود ۳۰۰ هزار نفر (در برخی تخمین‌ها ۳ تا ۵ میلیون نفر) هستند که ارامنهٔ نهانی هستند که مسیحیان کریپتو یا پنهان (ارمنی‌های پنهان) نامیده می‌شوند. همچنین مردم همشین که اصالت ارمنی دارند امروزه اغلب در استان آرتوین و استان ریزه ترکیه (ولایت ترابزون امپراتوری عثمانی) حضور دارند.
تاریخ

مقالهٔ اصلی: نسل‌کشی ارمنی‌ها
لایحهٔ قانون (تهجیر) که در ۱۹۱۵م از طرف طلعت پاشا، تدوین و به مجلس مبعوثان (پارلمان) عثمانی ارائه شد درواقع، زمینهٔ حقوقی این نقشهٔ پلید دولتی بود. براساس مفاد این لایحه می‌بایست روند کوچ اجباری ارمنیان از ارمنستان غربی و سایر مناطق همجوار، که از زمان جنگ جنگ روسیه و عثمانی (۱۸۷۷-۱۸۷۸) آغاز شده بود و نیز روند کشتار جمعی آنان در همین مناطق، که از ۱۸۹۴م شروع شده بود، تسریع می‌شد. ارمنستان غربی دروازهٔ راهیابی به شرق و تصرف سرزمین‌های توران برای حکومت عثمانی بود و از همین رو، مسئله ارمنی ماهیتاً (خط قرمز) پان‌ترکیسم محسوب می‌شد. تاریخ‌نگاری رسمی ترکیه موجودیت ارمنستان غربی را در سرحدات فعلی جمهوری ترکیه به شدت نقض می‌کند و نظریه‌های کاملاً نادرستی از جمله (اصرار بر ریشه‌های ترکی امپراتوری اورارتو)، (غیر بومی بودن ملت ارمنی در ارمنستان غربی) و (مهاجرت ارمنیان به آناتولی در هزارهٔ اخیر) را پیش می‌کشد.
ساختار اداری و اقتصادی ارمنستان غربی

مقالهٔ اصلی: شش ولایت ارمنی ترکیه
مقالهٔ اصلی: میراث فرهنگی ارمنیان در ترکیه
ساختار اداری ارمنستان غربی متأثر از تشکیلات سیاسی، اقتصادی و اجتماعی امپراتوری عثمانی دستخوش تحولات فراوانی شد و وضعیت خاصی برای ساکنان این سرزمین به وجود آمد. بر اساس این تغییرات سرزمین ارمنستان غربی به پاشانشین‌های مختلفی تقسیم و در رأس تمامی این تقسیم‌ها فردی با عنوان پاشا تعیین شد که مسئولیت ادارهٔ این بخش‌ها را به‌طور رسمی بر عهده می‌گرفت. بر مبنای این تقسیم‌ها از نیمهٔ نخست قرن نوزدهم میلادی تا ۱۸۳۰م شهرها و روستاهای ارمنستان غربی و برخی شهرهای ارمنی‌نشین در محدودهٔ پاشانشین‌های کارین، داروینک، کارس، واسپوراکان، تیگراناکرت، ماژاک، سباستیا و آخالتسیخه قرار می‌گرفت و برخی مناطق ارمنی‌نشین نیز در حدود پاشانشین ترابزون واقع می‌شد. شهرها و روستاهای ارمنی‌نشین کیلیکیه نیز درمحدودهٔ پاشانشین‌های آدانا و ماراش قرار گرفتند.
این تقسیم‌ها از ۱۸۳۶م به بعد تا پایان قرن نوزدهم میلادی با تغییر و تحولات فراوانی همراه بود. پاشانشین‌ها به ولایتها تبدیل شدند و در محدودهٔ جغرافیایی آن‌ها تغییراتی به وجود آمد که بارها حدود مرزهای نواحی مختلف ارمنستان غربی، اعم از شهرها و روستاها، را در محدودهٔ ولایت‌های مختلف تغییر داد. اگرچه قالب تقسیمات کشوری یاد شده و حدود جغرافیایی آن در طی قرن نوزدهم میلادی، تحت تأثیر وقایع و رخدادهای متعدد، بارها دچار تغییراتی شد اصول ادارهٔ آن با تحولات چندانی همراه نبود و ساکنان ارمنی به منزلهٔ رعایای امپراتوری عثمانی موظف به اطاعت از تمامی قوانین و اصول به نسبت سختی بودند که برای آن‌ها تعیین شده بود. در طی نبردهای روسیه و عثمانی، ارمنیان ساکن این نواحی سختی‌ها و دشواری‌های اقتصادی بسیاری را، که ناشی از شرایط جنگی حاکم بود، پشت سر گذاردند و صدمات جبران‌ناپذیری را متحمل شدند. از این رو، وضعیت برای ادامهٔ بقا سخت شد و در نهایت، خیل عظیمی از روستاییان و شماری از ساکنان شهرهای این نواحی به سوی ارمنستان شرقی، که در آن زمان تحت سلطهٔ روسیه تزاری قرار داشت، مهاجرت کردند. بر مبنای برخی مدارک تاریخی تا اواخر ۱۸۲۹م حدود ۱۴٬۰۴۷ خانوار ارمنی از این نواحی کوچ کردند که بیشتر آن‌ها از کشاورزان، صنعتگران و صاحبان فنون مختلف بودند و شمار کلی آن‌ها را در این زمان رقمی بالغ بر نود تا یک صد هزار نفر تشکیل می‌داده. این مهاجرت‌ها اگرچه آثار مثبتی در اقتصاد ارمنستان شرقی بر جای گذارد عواقب ناخوشایندی برای برخی از نواحی ارمنستان غربی داشت و سبب تضعیف بخشی از چرخهٔ اقتصادی آن شد.
ساختار فرهنگی ارمنیان در ارمنستان غربی

مقالهٔ اصلی: ارمنی‌ها در امپراتوری عثمانی
مقالهٔ اصلی: ورزش ارمنی‌ها در امپراتوری عثمانی
مقالهٔ اصلی: نسل‌کشی ارمنی‌ها
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
قبل از سال ۱۹۱۵، بسیاری از مدارس ارمنیان در شرق ترکیه قرار داشت در حال حاضر همه آنان در استانبول قرار دارد. کالج ساناساریان ۱۸۸۱م و دبیرستان ارمنی ۱۸۸۶م: قبل از سال ۱۹۱۵، بسیاری از مدارس ارمنیان در شرق ترکیه قرار داشت در حال حاضر همه آنان در استانبول قرار دارد. کالج ساناساریان ۱۸۸۱م و دبیرستان ارمنی ۱۸۸۶م
در قرن نوزدهم میلادی، با تصویب قانون اساسی در ترکیهٔ عثمانی(۱۸۶۳م)، ارمنیان، ارمنستان غربی، با وجود ممنوعیت‌ها و محدودیت‌های بیشمار، در صدد تنظیم اساسنامه‌ای درون قومی به منظور احیای حیات ملی خود برآمدند. البته کاری آسان نبوده و مشکلات بسیاری به همراه داشته‌است. اولین کودکستان ارمنیان، بین ۱۸۸۸–۱۸۸۹م، در روستای گاته(محله‌ای در استانبول)، به دست گایانه ماداکیان، مربی آموزش و تربیت کودکان، که از ارمنستان شرقی به استانبول آمده بود، پایه‌گذاری شد و در اندک زمانی مراکز آموزشی مشابه و متعددی در نقاط مختلف استانبول، ارمنستان غربی و برخی استان‌های ارمنی‌نشین ترکیهٔ عثمانی احداث شد. در ۱۸۶۶م، در استانبول، ۶۴ مدرسه و مؤسسهٔ علمی خاص ارمنیان وجود داشت (۳۲ مدرسهٔ پسرانه و ۱۴ مدرسهٔ دخترانه). تعداد شاگردان پسر۴٬۷۰۰ نفر، تعداد شاگردان دختر ۱٬۴۷۲ نفر و تعداد معلمان ۱۴۲ نفر بود. از نیمهٔ دوم قرن نوزدهم میلادی، ارمنیان اقدام به تأسیس مدارسی مختلط در تمام نقاط ارمنستان غربی و حتی روستاهای دورافتاده کردند.
در اوایل قرن نوزدهم میلادی موسیقی در ارمنستان غربی و کل امپرتوری عثمانی در اختیار خوانندگان و نوازندگان دوره‌گرد بود. آن‌ها آهنگ‌ها و نواهای منتقل شده از نسل‌های پیش را، که به صورت شفاهی در بین مردم مرسوم شده بود، حفظ و اجرا می‌کردند. در آن زمان، امپراتوری عثمانی کلاً فاقد هنر موسیقی به صورت کنسرواتوار و هنرستان یا گروه‌هایی منظم دارای آیین‌نامه و اساسنامه بود. اولین گروه‌های موسیقی در ارمنستان غربی، در قرن نوزدهم میلادی، به دست کاراپت پاپازیان، رهبر ارکستر، آهنگساز و ترانه‌سرای معروف ارمنی، تشکیل شد.
منطقه مورد ادعا

| منطقه | بخشی از | مساحت (km²) | جمعیت | ارمنی‌ها |  % ارمنی | منبع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ارمنستان غربی |  ترکیه | ۱۳۲٬۹۶۷ | ۶٬۴۶۱٬۴۰۰ | N/A | N/A | آمار ۲۰۰۹ |
:
نابودی آثار باقیمانده

«کلایو فوس»، استاد تاریخ باستان در دانشگاه ماساچوست بوستون، که کارهای باستان‌شناسی گسترده‌ای را در ترکیه انجام داده‌است (وی متخصص سکه‌های ارمنستان باستان است) «فوس» در مقاله خود، به نام «ملتی در حال نابودی» می‌نویسد که دولت ترکیه «به طور سیستماتیک نام روستاهای ارمنستان غربی را تغییر می‌داد تا آن‌ها را ترک سازی کند. هر نامی که در زبان ترکی معنی نداشته باشد، یا ترکی به نظر نرسد و از هر منشأ ای باشد، با توجه به شرایط و سنت‌های محلی، یک نام پیش پا افتاده به ترکی توسط یک دفتر در آنکارا جایگزین می‌شود». به گفته فوس، دولت ترکیه، تاریخ ارمنستان را به‌طور مبهم و بدون شناسایی مشخص معرفی می‌کند یا حتی قدم را فراتر گذاشته و فرهنگ و تاریخ ارمنی را به عنوان بخشی از تاریخ ترکان می‌شناساند. در همه این‌ها، خط روشنی مشهود است:و آن وجود و تاریخ ارمنستان تا آنجا که ممکن است به فراموشی سپرده شود".
نگارخانه

ارمنستان غربی
ارمنستان غربی در نیمهٔ نخست قرن هجدهم. نقشهٔ «هرمن مولز» سال ۱۷۳۶ میلادی.
ارمنستان،ترکستان روی نقشه ۱۸۱۰
سرزمین‌ها پارسی و پارتی و ارمنی.«رست فنر» سال انتشار ۱۸۳۵
شش ولایت ارمنی که در امپراتوری عثمانی به عنوان ارمنستان غربی قلمداد می‌شود.
نسل کشی ارامنه نقشه مکان‌های کشتار جمعی و مراکز تبعید و نابودی.
منطقه اشغال شده ارمنستان غربی توسط روسیه در تابستان ۱۹۱۶ (نقشه روسیه).
پراکندگی مردم ارمنی زبان انشار بوسیله ترکیه در سال ۱۹۶۵
خانواده‌های ارمنی در ترکیه بر اساس استان‌ها در سال ۲۰۰۷، مجموعاً ۳۶۰۰۰ نفر را نشان می‌دهد
استان درسیم در ترکیه بنا به حذف نام‌های ارمنی به استان تونج‌ایلی تغییر کرد.
موقعیت جغرافیائی اولین جمهوری ارمنستان (رنگ نارنجی)
مفهوم امروزی ارمنستان متحد طبق تعریف فدراسیون انقلابی ارمنی.
موقعیت و جمعیت شش ولایت ارمنی بر اساس گفته‌های اسقف ارمنی قسطنطنیه در سال ۱۸۸۲م، جمعیت ارمنیان شش ولایت ارمنی را ۱٬۶۳۰٬۰۰۰ نفر تخمین زده شده‌است
پرچم ارمنستان غربی
نسخه‌ای از نقشه‌ای به کار رفته توسط مجلس ترکیه مربوط به سال ۱۹۲۷
دهمیان (لارستان)

| دهمیان | دهمیان |
| --- | --- |
روستا: روستا
دهمیانموقعیت در ایراننمایش نقشه ایراندهمیاندهمیان (استان فارس)نمایش نقشه استان فارس: دهمیانموقعیت در ایراننمایش نقشه ایراندهمیاندهمیان (استان فارس)نمایش نقشه استان فارس
مختصات: ۲۷°۳۱′۳۶″شمالی ۵۴°۰۴′۳۹″شرقی﻿ / ﻿۲۷٫۵۲۶۸۰۲۹°شمالی ۵۴٫۰۷۷۴۷۷۴°شرقی﻿ / 27.5268029; 54.0774774: مختصات: ۲۷°۳۱′۳۶″شمالی ۵۴°۰۴′۳۹″شرقی﻿ / ﻿۲۷٫۵۲۶۸۰۲۹°شمالی ۵۴٫۰۷۷۴۷۷۴°شرقی﻿ / 27.5268029; 54.0774774
کشور: ایران
استان: فارس
شهرستان: لارستان
بخش: صحرای باغ
دهستان: صحرای باغ
جمعیت: ۷۳۹ نفر (سرشماری ۹۵)
دهمیان، روستایی در دهستان صحرای باغ بخش صحرای باغ شهرستان لارستان در استان فارس ایران است.
روستای دهمیان در ۴ کیلومتری غرب روستای خلور و ۴ کیلومتری شرق روستای باغ واقع شده‌است. این روستا قدیمی ترین روستا منطقه صحرای باغ دارای پیشینه قدیمی و تاریخی است که به دلیل واقع شدن در مرکز بخش صحرای باغ به روستای میانی ، یعنی ده میان نامیده شده است. اقوام که در دهمیان سکونت داشته اند در ابتدا مزارعی (مزیری) و شیخ ها بودن و که در سال های بعدی قوم دهباشی  که از بیدشهر اوز امده بودند نیز در دهمیان ساکن شدند. مقبره شیخ عبادالله انصار در این روستا قرار دارد . دهمیان از قدیم در زراعت پیشی داشت و این امر باعث میشد مردم روستاهای اطراف برای تهیه بذر گندم و جو به این روستا بیایند. طی گذشت سالیان عده ای از اهالی دهمیان به جاهای دیگر کوچ کردن اعم از کشورهای عربی و روستاهای دیگر مانند :دیده بان ، فتویه ،شیخ حضور ،هرنگ ،انوه و کوخرد ،چاه مسلم و ... .
نامگذاری

به علت قرار داشتن روستا در میانه صحرای باغ، آن را «دهمیان» نامیده‌اند.[نیازمند منبع]
اهالی روستا گروهی بومی هستند، و گروهی نیز من جمله مشایخ از روستای پاسخن به دهمیان آمده‌اند.[نیازمند منبع]
گروهی دیگری نیز که از طایفه دهباشی بودند در قرن اخیر از بلوکات بیدشهر به روستای دهمیان آمده بودند.