ادوارد کارینگتون
جنگ انقلاب آمریکا > ۱۷۸۱ – ۱۷۸۳ میلادی

مورخ بواتنر براین عقیده بود که، «این برنامه‌ریزی قبلی موجب شد تا کارینگتون راه‌حلی را پیشنهاد نماید که احتمالاً ارتش جنوبی را نجات داد». در ۱۷ ژانویه ۱۷۸۱، نیروی ۱٬۱۰۰ نفری آمریکایی تحت رهبری مورگان، همان تعداد نیروهای بریتانیایی تحت رهبری بناستر تارلتون را در نبرد کووپنس درهم شکست. آمریکایی‌ها گزارش دادند که از جناح بریتانیایی‌ها ۱۰۰ نفر کشته، ۲۲۹ نفر مجروح و ۶۰۰ نفر اسیر شده‌اند، در حالیکه از طرف خود تنها ۱۲ نفر کشته و ۶۰ نفر زخمی دارند. کارینگتون در این نبرد حضور داشت. مورگان با فرستادن ستون نظامی زندانی‌های خود به ویرجینیا، به سرعت صحنه پیروزی تماشایی خود را ترک نمود تا به نیروهای گرین ملحق شود. گرین به این مسئله پی برد که لرد چارلز کورن‌والیس با ارتش اصلی بریتانیا به زودی به دنبال مورگان خواهد رفت. او تصمیم گرفت به ویرجینیا عقب‌نشینی نماید، به این امید که کورن‌والیس او را تعقیب خواهد کرد. گرین به کارینگتون دستور داد تا قایق‌ها را در رودخانه دان گردآوری کند و به ستون‌های جداگانه خود تحت رهبری مورگان، لی و هوگر دستور داد تا به‌سوی یک محل گردهمایی در شمال بشتابند.
در ۱ فوریه ۱۷۸۱، توپخانه تارلتون از رودخانه کاتاوبا عبور نموده و شبه‌نظامیان کارولینای شمالی را در نبردهای کاوونز فورد و تورینسز تاورن از هم متفرق کرد. در ۲ فوریه، مورگان قایق‌های را دریافت که در قلعه تجاری (Trading Ford) در رودخانه یادکین منتظر وی بودند؛ همان شبی که نیروهای وی عبور نمودند. مورگان، هوگر و لی در ۷ فوریه در گیلفرد کورت هاوس، کارولینای شمالی گردهم آمدند. در این زمان، هم گرین و هم کورن‌والیس تقریباً در همان فاصله از کشتی دیکس در رود دان قرار داشتند. کارینگتون توصیه نمود که نیروهای آمریکایی باید ۲۰ مایل (۳۲ کیلومتر) جلوتر از طریق کشتی اروین و ۴ مایل (۶ کیلومتر) جلوتر از آن از طریق کشتی بوید از رودخانه دان عبور نمایند. پیشنهاد وی تأیید شد و کارینگتون ترتیبات لازم برای انتقال قایق‌ها به گذرگاه‌های پایینتر رودخانه را اتخاذ نمود. یک پس قراول ۷۰۰ نفری موظف گردید تا کورن‌والیس را متوقف نمایند. چون مورگان بنابر وضعیت پزشکی نامساعد بر ترک ارتش پافشاری نمود، اتو ویلیامز فرماندهی نیروی پس قراول را بر عهده گرفت.
در ۱۰ فوریه، ارتش گرین گیلفرد کورت هاوس را ترک نموده و به‌سوی دو گذرگاه پیشنهاد شده از سوی کارینگتون، واقع در ۷۰ مایلی (۱۱۳ کیلومتری) شمال‌شرق، حرکت کردند. ویلیامز موفق شد برای دو روز کورن‌والیس را از یافتن مسیر واقعی عقب‌نشینی گرین متوقف نماید. تا صبح ۱۳ فوریه، تارلتون خط واقعی عقب‌نشینی گرین را تشخیص داده بود. کورن‌والیس برای فریب آمریکایی‌ها، پیش قراول‌های خود را به همان جاده فرستاد و خودش با ارتش اصلی به‌طور ناگهانی به مسیری دورتر در شرق حرکت کرد. تمامی قایق‌های کارینگتون حالا در کشتی‌های باربری اروین و بوید بودند، از این‌رو او با دیدن یپش قراول‌های بریتانیایی، فرماندهی واحد سواره نظام را در دست گرفت. کارینگتون ملاحظه نمود که پیش قراول‌های بریتانیایی از سرعت خود می‌کاستند و این امر یکجا با برخی اطلاعات دیگر، تغییر مسیر کورن‌والیس را تأیید می‌کرد. هر دو ارتش بدون استراحت به مصاف همدیگر رفتند، آمریکایی‌ها سعی می‌کردند به کشتی بوید برسند و جلو پیشروی دشمنان خود را بگیرند و بریتانیایی‌ها تلاش می‌کردند تا آنها را پای‌مال کنند. ویلیام در ظهر ۱۴ فوریه پیام خوشی از گرین دریافت نمود که ارتش اصلی آمریکایی از رود دان عبور کرده و در ساحل شمالی امن هستند. در ۹ بعد از ظهر، آخرین سواره نظام آمریکایی، در حالیکه لی و کارینگتون در آخرین قایق بودند، از رودخانه دان عبور و به کشتی بوید رسیدند. کورن‌والیس که با بلند آب و کمبود قایق مواجه بود، به‌سوی هیلزوو، کارولینای شمالی عقب‌نشینی کرد.