stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سیاه
تاریخچه > قرون ۱۲ و ۱۳ میلادی

در مد، رنگ مشکی از اعتبار قرمز، رنگ اشراف برخوردار نبود. آن را راهبان بندیکتین به نشانه تواضع و توبه می‌پوشیدند. در قرن دوازدهم، یک اختلاف مشهور کلامی بین راهبان سیسترسیان، که لباس سفید داشتند، و بندیکتین‌ها که سیاه پوش بودند، درگرفت. یک پیران محترم بندیکتین، پیر ارجمند، سیستریسیان را به غرور بیش از حد در پوشیدن لباس سفید به جای لباس سیاه متهم کرد. سنت برنارد از Clairvaux، بنیانگذار Cistercians پاسخ داد که سیاه رنگ شیطان، جهنم، «مرگ و گناه» است، در حالی که سفید نشان دهنده «پاکی، بی گناهی و همه فضایل» است.
رنگ سیاه نماد قدرت و پنهان‌کاری در جهان قرون وسطی بود. نشان امپراتوری مقدس روم آلمان یک عقاب سیاه بود. شوالیه سیاه در شعر قرون وسطی شخصیتی معمایی بود و هویت خود را پنهان می‌کرد، و معمولاً در خفا پنهان می‌شد.
جوهر سیاه که در چین اختراع می‌شد، به‌طور سنتی در قرون وسطی برای نوشتن مورد استفاده قرار می‌گرفت، به این دلیل ساده که سیاه تیره‌ترین رنگ بود و بنابراین بیشترین کنتراست را با کاغذ سفید یا پوست ارائه می‌داد، و آن را به آسان‌ترین رنگ برای خواندن تبدیل می‌کرد. با اختراع چاپ در قرن پانزدهم از اهمیت بیشتری برخوردار شد. نوع جدیدی از جوهر، جوهر چاپگر، از روغن دوده، سقز و گردو ایجاد شده است. این مرکب جدید امکان انتشار ایده‌ها برای مخاطبان انبوه از طریق کتاب‌های چاپ شده و محبوبیت هنر از طریق حکاکی‌ها و چاپ‌های سیاه و سفید را فراهم کرد. به دلیل تضاد و وضوح آن، جوهر سیاه روی کاغذ سفید همچنان استاندارد چاپ کتاب، روزنامه و اسناد بود؛ و به همین دلیل متن سیاه در پس زمینه سفید رایج‌ترین قالب مورد استفاده در صفحه‌های رایانه است.
نقاش ایتالیایی ، دوشیو دی بوونینسگنا ، مسیح را نشان داد که شیطان ، پوشیده شده از موهای سیاه زبر، را تبعید می‌کند. حدود سال ۱۳۱۰ میلادی
نقاشی قرن پانزدهم آخرین حکم توسط فر آنجلیکو (۱۳۴۵–۱۴۵۵) جهنم را به تصویر کشید که شیطان سیاه رنگی در حال بلعیدن گناهکاران است.
پرتره یک راهب از درجه بندیکتین (۱۴۸۴)
شوالیه سیاه در نقاشی مینیاتوری از یک عاشقانه قرون وسطایی ، Le Livre du cœur d'amore amouris (حدود ۱۴۶۰)
کتاب مقدس گوتنبرگ (۱۴۵۱–۱۴۵۲). از جوهر سیاه برای چاپ کتاب استفاده می‌شد ، زیرا بیشترین تضاد را با کاغذ سفید ایجاد می‌کرد و واضح‌ترین و آسان‌ترین رنگ برای خواندن بود.
تاریخچه > قرون ۱۶ و ۱۷ میلادی

در حالی که سیاه رنگی بود که حاکمان کاتولیک اروپا از آن استفاده می‌کردند، اما همچنین رنگ نمادین اصلاحات پروتستان در اروپا و پیوریتان‌ها در انگلیس و آمریکا بود. جان کالوین، فیلیپ ملانشتون و دیگر متکلمان پروتستان، فضای داخلی پر رنگ و تزئین شده کلیساهای کاتولیک روم را محکوم کردند. آنها رنگ قرمز را که توسط پاپ و کاردینال‌های او پوشیده شده بود، به عنوان رنگ تجمل، گناه و حماقت انسانی دیدند. در برخی از شهرهای شمال اروپا، اوباش به کلیساها و کلیساهای جامع حمله کردند، شیشه‌های رنگ آمیزی را شکستند و از تندیس‌ها و تزئینات آن خدشه دار کردند. در آموزه‌های پروتستان، لباس ملزم بود، ساده و محتاط باشد. رنگهای روشن تبعید شدند و جای آنها سیاه، قهوه ای و خاکستری بود. به زنان و کودکان توصیه می‌شود که لباس سفید بپوشند.
در هلند پروتستان، رامبرانت از این پالت جدید سیاه و قهوه ای هوشیارانه برای ایجاد پرتره‌هایی استفاده کرد که چهره‌هایشان از سایه بیرون می‌آمد و بیانگر عمیق‌ترین احساسات انسانی بود. نقاشان کاتولیک ضد اصلاح، مانند روبنس، در جهت مخالف حرکت کردند. آنها نقاشی‌های خود را با رنگ‌های روشن و غنی پر کردند. کلیساهای جدید باروک ضد اصلاحات معمولاً از درون به رنگ سفید می‌درخشیدند و پر از مجسمه، نقاشی دیواری، مرمر، طلا و نقاشی‌های رنگارنگ بودند تا مورد توجه مردم قرار گیرند. اما کاتولیک‌های اروپایی از همه طبقات، مانند پروتستان‌ها، سرانجام کمد لباس هوشیارانه ای را انتخاب کردند که بیشتر سیاه، قهوه ای و خاکستری بود.
در قسمت دوم قرن هفدهم، اروپا و آمریکا همه گیر ترس از جادوگری را تجربه کردند. مردم باور گسترده‌ای داشتند که شیطان در نیمه شب در مراسمی به نام توده سیاه یا سبت سیاه ظاهر می‌شود، معمولاً به شکل یک حیوان سیاه، اغلب بز، سگ، گرگ، خرس، آهو یا خروس، همراه است روح آشنا، گربه‌های سیاه، مارها و موجودات سیاه دیگر آنها. این منشأ خرافات گسترده در مورد گربه‌های سیاه و سایر حیوانات سیاه بود. در فلاندرس قرون وسطی، در مراسمی به نام Kattenstoet، گربه‌های سیاه را برای جلوگیری از جادوگری از ناقوسازی تالار پارچه ایپرس انداختند.
آزمایشات جادوگران در این دوره در اروپا و آمریکا معمول بود. در جریان محاکمه‌های بدنام جادوگران سالم در نیوانگلند در سال ۱۶۹۲–۹۳، یکی از کسانی که محاکمه می‌شدند متهم شد که می‌تواند به «یک چیز سیاه با کلاه آبی» تبدیل شود و دیگران به داشتن آشنایی به شکل سگ سیاه گربه سیاه و یک پرنده سیاه. نوزده زن و مرد به عنوان جادوگر به دار آویخته شدند.
جان کالوین ، الهیات سوئیسی ، رنگ‌های روشن کشیشان کاتولیک روم و تزئینات رنگارنگ کلیساها را محکوم کرد.
اینکریز ماتر ، یک روحانی پوریت آمریکایی (۱۶۸۸).
زائران آمریکایی در نیوانگلند به کلیسا می‌روند (نقاشی جورج هنری بوتون ، ۱۸۶۷)
رامبراند ، خودنگاره (۱۶۵۹)
لباس مشکی نقره ای از زره پوش‌های آلمانی ساخته شده در حدود سال ۱۶۰۰. مانند بسیاری از لباس‌ها ، از رنگ سیاه در این قطعه برای تضاد در برابر رنگ‌های روشن استفاده می‌شود.
کاربردها > جوهر

اولین جوهرهای شناخته شده توسط چینی‌ها ساخته شده و مربوط به قرن ۲۳ قبل از میلاد است. آنها از رنگهای طبیعی گیاهی و مواد معدنی مانند زمین گرافیت با آب استفاده کردند و با برس جوهر استفاده کردند. جوهرهای اولیه چینی مشابه جوهر مرکب مدرن مربوط به حدود ۲۵۶ سال قبل از میلاد در اواخر دوره جنگ‌های ایالات متحده یافت شده است. آن‌ها از دوده تولید می‌شوند، معمولاً با سوزاندن چوب کاج، مخلوط با چسب حیوانات تولید می‌شوند. برای تهیه جوهر از یک مرکب، چوب به‌طور مداوم در برابر سنگ مرکب با مقدار کمی آب چرخ می‌شود تا مایع تیره تولید شود و سپس با برس جوهر استفاده می‌شود. هنرمندان و خوشنویسان می‌توانند ضخامت جوهر حاصل را با کاهش یا افزایش شدت و زمان آسیاب جوهر تغییر دهند. این جوهرها سایه ظریف و جلوه‌های ظریف یا چشمگیر نقاشی قلم موی چینی را ایجاد می‌کنند.
در علم > فیزیک

در طیف مرئی، رنگ سیاه، رنگی است که حاصل جذب تمام رنگ‌ها است. رنگ سیاه را می‌توان اینطور توصیف کرد که وقتی هیچ نور مرئی به چشم نمی‌رسد، سیاه دیده می‌شود. رنگدانه‌ها یا رنگ‌هایی که نور را جذب می‌کنند تا اینکه آن را به سمت چشم منعکس کنند «سیاه به نظر می‌رسند». با این وجود یک رنگدانه سیاه می‌تواند ناشی از ترکیبی از چندین رنگدانه باشد که در مجموع همه رنگ‌ها را جذب می‌کند. اگر نسبت مناسب سه رنگدانه اولیه با هم مخلوط شوند، نتیجه نور کمی را منعکس می‌کند تا «سیاه» نامیده شود. این دو توصیف سطحی متضاد اما در واقع مکمل رنگ سیاه را ارائه می‌دهد. رنگ سیاه جذب تمام رنگ‌های نور یا ترکیبی جامع از چندین رنگ رنگدانه است.
در فیزیک، یک جسم سیاه یک جاذب کامل نور است اما با یک قانون ترمودینامیکی، بهترین گسیل کننده است؛ بنابراین، بهترین خنک‌کننده تابشی، خارج از نور خورشید، با استفاده از رنگ سیاه است، اگرچه مهم است که مادون قرمز نیز سیاه باشد (یک جاذب تقریباً کامل). در علوم ابتدایی، نور ماورا بنفش دور را «نور سیاه» می‌نامند زیرا در حالی که خود غیب است، باعث فلورسنس بسیاری از مواد معدنی و سایر مواد می‌شود.
جذب نور با انتقال، بازتاب و انتشار در تضاد است، جایی که نور فقط هدایت می‌شود و باعث می‌شود اجسام به ترتیب شفاف، بازتابنده یا سفید به نظر برسند. اگر بیشتر نور ورودی به همان اندازه در ماده جذب شود، ماده‌ای سیاه گفته می‌شود. نور (تابش الکترومغناطیسی در طیف مرئی) با اتم‌ها و مولکول‌ها برهم کنش دارد که باعث می‌شود انرژی نور به اشکال دیگر انرژی، معمولاً گرما تبدیل شود. این بدان معنی است که سطوح سیاه می‌توانند به عنوان جمع‌کننده‌های حرارتی عمل کنند، نور را جذب کرده و گرما تولید می‌کنند (به جمع‌کننده حرارتی خورشیدی مراجعه کنید).
از سپتامبر ۲۰۱۹، تاریک‌ترین ماده از نانولوله‌های کربنی که به صورت عمودی تراز شده‌اند، ساخته می‌شود. این ماده توسط مهندسان MIT رشد یافته و گزارش شده است که میزان جذب ۹۹٫۹۹۵٪ از هر نور ورودی است. این از هر نوع ماده تاریک قبلی از جمله Vantablack که دارای حداکثر میزان جذب ۹۹٫۹۶۵٪ در طیف مرئی است، پیشی می‌گیرد.
در علم > شیمی

اولین رنگدانه‌های مورد استفاده انسان نوسنگی زغال چوب، قرمز و زرد بود. خطوط سیاه هنر غار با نوک مشعل‌های سوخته ساخته شده از چوبی با رزین ترسیم شده است.رنگدانه‌های مختلف زغال چوب با سوزاندن چوبها و محصولات حیوانی مختلف ساخته می‌شود که هرکدام لحن متفاوتی دارند. زغال چوب خرد شده و سپس با چربی حیوانات مخلوط می‌شود تا رنگدانه تولید شود.
سیاه انگور در زمان رومی‌ها با سوزاندن شاخه‌های بریده شده انگور تولید می‌شد. همچنین می‌تواند با سوزاندن بقایای انگور خرد شده که در اجاق جمع‌آوری و خشک می‌شود، تولید شود. به گفته مورخ ویتروویوس، عمق و غنای سیاه تولید شده با کیفیت شراب مطابقت داشت. بهترین شراب‌ها مشکی با مایل به آبی به رنگ نیل تولید می‌کردند.
نقاش قرن پانزدهم Cennino Cennini نحوه ساخت این رنگدانه را در دوران رنسانس در کتاب معروف خود برای هنرمندان توصیف کرد: «... یک سیاه وجود دارد که از شاخه‌های انگور ساخته شده است؛ و این ساقه‌ها باید سوزانده شوند آنها سوخته شده‌اند، مقداری آب بر روی آنها بیندازید و آنها را بیرون بیاورید و سپس آنها را به همان روش سیاه دیگر نرم کنید؛ و این یک رنگدانه لاغر و سیاه است و یکی از رنگدانه‌های عالی است که ما استفاده می‌کنیم.»
سینینی همچنین خاطرنشان کرد: «سیاه دیگری نیز وجود دارد که از پوسته بادام سوخته یا هلو ساخته می‌شود و این یک سیاه خوب و عالی است.» زغال پودر شده سپس با صمغ عربی یا زرده تخم مرغ مخلوط شده و رنگ ایجاد می‌شود.
تمدن‌های مختلف گیاهان مختلف را برای تولید رنگدانه‌های ذغالی خود سوزاندند. Inuit of Alaska از زغال چوب مخلوط با خون برای نقاشی ماسک و اشیا چوبی استفاده می‌کردند. پولنیزی‌ها نارگیل‌ها را سوزاندند تا رنگدانه‌های خود را تولید کنند.
در علم > اخترشناسی

سیاهچاله، منطقه ای از زمان-زمان است که جاذبه از فرار هر چیزی، از جمله نور جلوگیری می‌کند. تئوری نسبیت عام پیش‌بینی می‌کند که یک جرم فشرده به اندازه کافی فضا-زمان را تغییر شکل داده و یک سیاهچاله ایجاد می‌کند. در اطراف یک سیاهچاله یک سطح تعریف شده از نظر ریاضی وجود دارد که افق رویداد نامیده می‌شود و نقطه بازگشت را مشخص می‌کند. این «سیاه» نامیده می‌شود زیرا تمام نوری که به افق می‌رسد را جذب می‌کند و هیچ چیزی را منعکس نمی‌کند، دقیقاً مانند یک بدن سیاه کامل در ترمودینامیک. پیش‌بینی می‌شود سیاهچاله‌های جرم ستاره ای هنگامی که ستارگان بسیار عظیم در پایان چرخه زندگی خود فرو می‌ریزند، تشکیل شوند. پس از تشکیل سیاهچاله می‌تواند با جذب جرم از محیط اطراف خود به رشد ادامه دهد. با جذب ستاره‌های دیگر و ادغام با سیاه چاله‌های دیگر، سیاهچاله‌های عظیم میلیون‌ها توده خورشیدی ممکن است تشکیل شوند. اتفاق نظر کلی وجود دارد که سیاهچاله‌های بزرگ در مراکز بیشتر کهکشان‌ها وجود دارند. اگرچه سیاهچاله خود سیاه است، اما مواد وارد شده یک دیسک تجمع، که یکی از درخشان‌ترین انواع جسم در جهان است، تشکیل می‌دهد.
تصویر کهکشان NGC 406 از تلسکوپ فضایی هابل
آسمان شب دیده شده از مریخ ، در حالی که دو قمر مریخ قابل مشاهده است و توسط مریخ نورد ناسا گرفته شده است.
در خارج از جو زمین ، آسمان شب و روز سیاه است.
تصویری از پارادوکس اولبرز (توضیحات پایین را ببینید)
نمای شبیه سازی شده از یک سیاهچاله در مقابل ابر بزرگ ماژلانی.
در علم > اخترشناسی > تناقض اولبرز

تناقض اولبرز یا چرا آسمان شب و فضا سیاه است؟
سیاه بودن فضای بیرونی را گاه تناقض اولبرز می‌نامند. از نظر تئوری، چون جهان پر از ستاره است، و اعتقاد بر این است که بی‌نهایت بزرگ است ، انتظار می‌رود که نور تعداد بی‌نهایت ستاره کافی باشد تا تمام جهان را به‌طور درخشان روشن کند. با این حال، رنگ زمینه فضای بیرونی سیاه است. این تناقض اولین بار در سال ۱۸۲۳ توسط ستاره‌شناس آلمانی، هاینریش ویلهلم ماتیاس اولبرز، مطرح شد و این سال را مطرح کرد که چرا آسمان شب سیاه است.
پاسخ پذیرفته شده فعلی این است که، گرچه جهان ممکن است بی‌نهایت بزرگ باشد، اما بی‌نهایت قدیمی نیست. تصور می‌شود که این قدمت حدود ۱۳٫۸ میلیارد سال باشد، بنابراین ما فقط می‌توانیم اجسامی را ببینیم که فاصله نور در ۱۳٫۸ میلیارد سال بتواند طی کند. نور ستاره‌های دورتر به زمین نرسیده است و نمی‌تواند در روشن شدن آسمان سهیم باشد. به‌علاوه، همزمان با انبساط جهان، بسیاری از ستارگان از زمین دور می‌شوند. وقتی آنها حرکت می‌کنند، طول موج نور آنها از طریق اثر داپلر طولانی‌تر می‌شود و به سمت قرمز تغییر می‌کند یا حتی نامرئی می‌شود. در نتیجه این دو پدیده، نور ستاره به اندازه کافی وجود ندارد که بتواند فضا را به جز سیاه ایجاد کند.
آسمان روز روی زمین آبی است زیرا نور خورشید به مولکول‌های موجود در جو زمین برخورد می‌کند و نور را از همه جهات پراکنده می‌کند. نور آبی بیش از رنگهای دیگر پراکنده است و مقدار بیشتری به چشم می‌رسد و آسمان روز را آبی نشان می‌دهد. این به پراکندگی ریلی معروف است.
آسمان شب روی زمین سیاه است زیرا قسمتی از کره زمین که با شب روبرو است، از خورشید رو به رو است، نور خورشید توسط خود زمین مسدود می‌شود و هیچ منبع نور روشن دیگری در شب در مجاورت وجود ندارد؛ بنابراین، نور کافی برای پراکندگی ریلی و آبی شدن آسمان وجود ندارد. از طرف دیگر، در ماه، زیرا عملاً اتفاقی برای پراکنده شدن نور وجود ندارد، آسمان هم شب و روز سیاه است. این پدیده در سایر مکان‌های فاقد اتمسفر مانند عطارد نیز صدق می‌کند.
پرچم خلافت راشدین
شبانه سیاه و طلایی، سقوط موشک اثر مک‌نیل ویسلر
ونتابلک، سیاه‌ترین ماده شناخته شده تا سال ۲۰۱۹. Vantablack که دارای حداکثر میزان جذب ۹۹٫۹۶۵٪ در طیف مرئی است.
برادران پارکر

«پارکر» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای دیگر کاربردها، پارکر (ابهام‌زدایی) را ببینید.
شرکت برادران پارکر (به انگلیسی: Parker Brothers)(معروف به پارکر (Parker) در خارج از آمریکای شمالی)، یک شرکت تولیدکنندهٔ اسباب‌بازی و بازی بود که در سال ۱۹۹۱ به برند هاسبرو تغییر نام داد. از سال ۱۸۸۳ تاکنون بیش از ۱۸۰۰ بازی با نام برادران پارکر منتشر شده است. از جمله محصولات این شرکت می‌توان به مونوپولی، سرنخ (دارای مجوز از ناشر بریتانیایی و معروف به کلودو در خارج از آمریکای شمالی) و اسکربل (تحت مشارکت میلتون بردلی در ایالات متحده آمریکا و کانادا) اشاره نمود.
| 0 | 1 |
| --- | --- |
لوگو در سال ۱۹۶۴: لوگو در سال ۱۹۶۴
نام پیشین: شرکت جورج اس. پارکر
نوع پیشین: زیرمجموعه
صنعت: سرگرمی
سرنوشت: خریداری شده توسط هاسبرو در سال ۱۹۹۱؛ در سال ۱۹۹۸ با میلتون بردلی ادغام شد تا به عنوان «بازی‌های هاسبرو» (اکنون بازی هاسبرو) در سال ۱۹۹۸ مجدداً ثبت شود. تا سال ۲۰۰۹ به عنوان یک برند باقی ماند.
جانشینان: هاسبرو
بنا نهاده: ۱۸۸۳؛ ۱۴۱ سال پیش (۱۸۸۳-خطا: زمان نامعتبر}})
بنیانگذاران: جورج سوینرتون پارکر
از بین رفته: ۱۴ دسامبر ۱۹۹۸؛ ۲۵ سال پیش (۱۹۹۸-14}}) (شرکت)
دفتر مرکزی: سیلم، ماساچوست، ایالات متحده آمریکا
محصولات: بازی تخته‌ای بازی الکترونیک
نام‌های تجاری:  سرنخ (بازی)  مونوپولی (بازی)  اسکربل 
مادر: هاسبرو
تاریخچه

جورج سوینرتون پارکر، این شرکت را تأسیس کرد. عقیده پارکر با تم غالب طراحی بازی‌های تخته‌ای متفاوت بود؛ او معتقد بود بازی‌ها باید برای لذت انجام شوند و نیازی به تأکید بر اصول و ارزش‌های اخلاقی نیست. او اولین بازی خود را به نام بانکداری در سال ۱۸۸۳، زمانی که ۱۶ سال داشت، طراحی کرد. در این بازی، بازیکنان از بانک وام می‌گیرند و سعی می‌کنند با پیش‌بینی عملکرد خود ثروت بیشتری کسب کنند. بازی شامل ۱۶۰ کارت بود که شکست یا موفقیت بازیکنان را پیش‌بینی می‌کرد. این بازی در محافل خانوادگی و جمع‌های دوستانه بسیار محبوب شد و برادرش چارلز پارکر او را تشویق کرد که آن را منتشر کند. جورج با دو ناشر در بوستون تماس گرفت اما موفق به انتشار آن نشد. با این حال با ۴۰ دلار، ۵۰۰ نسخه از بازی را منتشر کرد و سرانجام توانست تقریباً همه نسخه‌ها را بفروشد و ۱۰۰ دلار سود کند.
او شرکت خود را در سال ۱۸۸۳ در زادگاهش یعنی سیلم، ماساچوست، تحت عنوان شرکت جورج اس. پارکر تأسیس کرد. زمانی که برادرش چارلز در سال ۱۸۸۸ به شرکت پیوست، نام شرکت به برادرلن پارکر تغییر یافت. در سال ۱۸۹۸، برادر سوم، ادوارد اچ. پارکر نیز به شرکت پیوست. در سال‌های ابتدایی فعالیت، جورج بیشتر بازی‌ها را خودش طراحی می‌کرد و تمام قوانین را می‌نوشت. بسیاری از بازی‌ها براساس وقایع مهم روز طراحی شده بودند، مانند بازی کلوندایک که براساس هجوم طلا به کلوندایک و بازی جنگ در کوبا که براساس جنگ قریب‌الوقوع اسپانیا و آمریکا طراحی شده بودند.
صنعت بازی‌ها درحال رشد بود و شرکت به شدت سودآور شده بود. در سال ۱۹۰۶، برادران پارکر، بازی روک را منتشر کرد و این بازی به پرفروش‌ترین بازی در ایالات متحده تبدیل شد. در دوران رکود بزرگ اقتصادی، زمانی که بسیاری از شرکت‌ها ورشکست شدند، برادران پارکر بازی جدیدی به نام مونوپولی رامنتشر کرد. گرچه این شرکت در ابتدا در سال ۱۹۳۴ این بازی را رد کرده بود، اما سال بعد تصمیم به انتشار آن گرفت. این بازی موفقیت بزرگی کسب کرد و شرکت با استقبال پر شکوهی از آن مواجه شد.
گالینوس

| گالینوس | گالینوس |
| --- | --- |
امپراتور روم : امپراتور روم 
سلطنت: ۲۵۳–۲۶۰ (همراه با والرین) ۲۶۰–۲۶۸ (به‌تنهایی)
پیشین: آئمیلیانوس
جانشین: کلودیوس دوم
زاده: در حدود ۲۱۸
درگذشته: ۲۶۸ مدیولانوم
همسر: کورنلیا سالونینا
فرزند(ان): والریان دوم سالونینوس مارینیانوس
پدر: والرین
مادر: اگناتیا مارینیانا
گالینوس با نام کامل پوبلیوس لیسینیوس اگناتیوس گالینوس (به لاتین: Publius Licinius Egnatius Gallienus) (زادهٔ پیرامون ۲۱۸ - درگذشتهٔ ۲۶۸) امپراتور روم بود که ابتدا به‌طور مشترک با پدرش والرین از ۲۵۳ تا ۲۶۰ و سپس به تنهایی از ۲۶۰ تا ۲۶۸ میلادی بر روم که در آن زمان دستخوش بحران شده‌بود فرمانروایی نمود.
زندگی‌نامه > امپراتوری مشترک

پس از آنکه آئمیلیانوس در ۲۵۳ خود را امپراتور روم خواند، تربونیانوس گالوس و پسرش که امپراتوران وقت بودند برای مقابله با او حرکت کردند و در همان زمان از والرین که فرماندهی سپاه روم در راین را برعهده داشتند خواستند تا سپاهیانش را برای کمک به آنها به حرکت درآورد. اما والرین پس از آنکه از کشته‌شدن گالوس و پسرش به دست سربازان اطلاع یافت اقدام به این کار نمود. این موضوع وحشت سربازان آئمیلیانوس را برانگیخت و آنها از بیم شکست خود آئمیلیانوس را به قتل رساندند و به والرین پیوستند.
به دنبال مرگ آئمیلیانوس در ۲۵۳ و از آنجا که امپراتوری در بحران قرار گرفته بود و کشورهای خارجی مرزهای آن را مورد تاخت و تاز خود قرار داده بودند، سنای روم والرین و پسرش گالینوس را در همان سال به امپراتوری مشترک روم برگزید زیرا باتوجه به شرایط معتقد بودند که تنها یک نفر توان اجرای عملیات گستردهٔ نظامی برای دفاع از امپراتوری را ندارد. پس والرین پاسداری از مرزهای خاوری را برعهده گرفت و گالینوس به مقابله با گوت‌ها در ناحیهٔ راین پرداخت و در ۲۵۸ موفق شد تا قبایل آلامانی را در میلان شکست دهد. او سپس موفق شد تا شورش‌های اینگنوس و رگالیانوس در ایلیریکوم را سرکوب نماید.
درحدود ۲۵۸ پس از میلاد، گالینوس از راین به سمت دانوب حرکت کرد و دو نفر از فرماندهانش به نام‌های پوستوموس و سیلوانوس، همراه با پسرش سالونینوس در کُلُنیا (کلن امروزی) باقی‌ماندند. پس از آنکه سیلوانوس به سربازان دستور داد تا تمام غنایم جنگی را به خزانه و صاحبان اصلیشان تحویل دهند، لشکریان که تمایلی به انجام این کار نداشتند دست به شورش زده، سیلوانوس و سالونینوس را به قتل رساندند و پوستوموس را امپراتور خواندند. گالینوس برای بازپس‌گیری سرزمین گل دست به حملات گسترده زد اما نتیجه‌ای دربرنداشت و پوستوموس توانست حملات او را دفع نموده و خود را امپراتور مطلق گل‌ها بنامد.
زندگی‌نامه > مرگ والرین و ادامهٔ بحران

در ژوئن سال ۲۶۰ پس از میلاد، والرین به‌دست شاپور یکم، پادشاه ساسانی دستگیر و زندانی شد و در اسارت درگذشت. با مرگ والرین، امپراتوری روم وارد بحران جدیدی شد و فرمانروایان مستقلی در سرتاسر کشور اعلام موجودیت نمودند. اما در این زمان اودناتوس، شاهزاده‌ای از یکی از مستعمرات خاوری روم که به امپراتوری وفادار بود موفق شد تا شاپور ساسانی را شکست داده و کوئیتوس را که تاج و تخت امپراتوری را غصب نموده بود در امسا (حمص امروزی در سوریه) سرکوب نماید. کارهای اودناتوس مورد تقدیر گالینوس قرار گرفت و او را فرماندار تمام نواحی شرقی نمود. اما بعد از شکست از شاپور گالینوس او را از پادشاهی عزل کرد.
با این‌وجود بخش‌های شرقی همچنان زیر حملات ایرانیان قرار داشت و قبایل ژرمانیک نیز استان‌های راین و دانوب را چپاول کرده بودند. در این زمان تنها ایتالیا و بالکان بودند که گالینوس هنوز کنترل آنها را در اختیار خود داشت.
زندگی‌نامه > درگذشت

گوت‌ها حملات خود را در سال‌های پایانی حکومت گالینوس از سر گرفتند و مانورهای تدافعی امپراتور در این میان تنها منجر به شورش اورئولوس، فرماندهٔ سواره‌نظام در مدیولانوم (میلان امروزی در ایتالیا) در سال ۲۶۸ میلادی و در دست گرفتن قدرت توسط او شد. گالینوس برای سرکوب فرماندهٔ شورشی به محاصرهٔ مدیولانوم پرداخت ولی در همان‌جا به قتل رسید. گزارش‌های مختلفی دربارهٔ چگونگی قتل او وجود دارد اما تمامی آنها بر این واقعیت صحه می‌گذارند که بیشتر مقامات تحت فرمان گالینوس خواهان مرگ او بودند. بر طبق نوشته‌های اورلیوس ویکتور و زوناراس، هنگامی که خبر کشته‌شدن گالینوس به رم رسید، سنای روم فرمان اعدام اعضای خانوادهٔ او و حامیانش را صادر کرد.
پس از درگذشت گالینوس در ۲۶۸ پس از میلاد، کلودیوس گوتیکوس که فرماندهی سواره‌نظام او را برعهده داشت با عنوان کلودیوس دوم امپراتور روم شد.
نگارخانه

Antoninianus issued to celebrate LEG II ITAL VII P VII F, "Legio II Italica seven times faithful and loyal."
Antoninianus issued to celebrate LEG III ITAL VI P VI F, "Legio III Italica six times faithful and loyal."
Antoninianus issued to celebrate LEG VII MAC VI P VI F, "Legio VII Macedonica six times faithful and loyal."
Antoninianus issued to celebrate LEG VII CLA VI P VI F, "Legio VII Claudia six times faithful and loyal."
کیم جونگ هاک

| کیم جونگ هاک | کیم جونگ هاک |
| --- | --- |
زادهٔ: ۵ نوامبر ۱۹۵۱ جوچون، استان چونگ‌چونگ شمالی، کره جنوبی
درگذشت: ۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۱۳ (۶۱ سال) بوندانگ گو، استان گیونگ‌گی، کره جنوبی
علت مرگ: خودکشی زغال-سوز با مسمومیت با کربن منوکسید
تحصیلات: دانشگاه کیونگ هی - روزنامه‌نگاری
پیشه(ها): کارگردان تلویزیونی، تهیه‌کننده تلویزیونی، تهیه‌کننده فیلم
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۱–۲۰۱۳
نام کره‌ای: نام کره‌ای
هانگول: 김종학
هانجا: 金鍾學
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Kim Jong-hak
مک‌کیون–ریشاور: Kim Jonghak
 :  
کیم جونگ هاک (کره‌ای: 김종학؛ ۵ نوامبر ۱۹۵۱ – ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۳) کارگردان و تهیه‌کننده تلویزیونی اهل کره جنوبی بود که به خاطر کارگردانی مجموعه‌های تلویزیونی پربینندهٔ چشمان بامداد (۱۹۹۱) و ساعت شنی (۱۹۹۵) شناخته می‌شود. کیم در سال ۲۰۱۳ بر اثر خودکشی درگذشت.
فیلم‌شناسی

گزیده فیلم‌شناسی
چشمان بامداد (ام‌بی‌سی، ۱۹۹۱–۱۹۹۲)
ساعت شنی (اس‌بی‌اس، ۱۹۹۵)
شب‌های روشن ۳٫۹۸ (اس‌بی‌اس، ۱۹۹۸)
افسانه (ام‌بی‌سی، ۲۰۰۷)
سرنوشت (اس‌بی‌اس، ۲۰۱۲)
دث استرندینگ

| دث استرندینگ | دث استرندینگ |
| --- | --- |
توسعه‌دهنده(ها): کوجیما پروداکشنز
ناشر(ها): سونی اینتراکتیو انترتینمنت ۵۰۵ گیمز (ویندوز، مک‌اواس)
کارگردان(ـان): هیدئو کوجیما
تهیه‌کننده(ها): هیدئو کوجیما کنیچیرو ایمایزومی کن مندوسا
طراح(ـان): هیدئو کوجیما
برنامه‌نویس(ـان): آکیو ساکاموتو
هنرمند(ان): یوجی شینکاوا
نویسنده(ها): هیدئو کوجیما هیتوری نوجیما شویو موراتا
آهنگساز(ان): لودویگ فورسل
موتور: دسیما
سکو(ها): پلی‌استیشن ۴ مایکروسافت ویندوز پلی‌استیشن ۵ مک‌اواس آی‌اواس ایکس‌باکس سری اکس/اس آمازون لونا
تاریخ(های) انتشار: پلی‌استیشن ۴ ۸ نوامبر ۲۰۱۹ مایکروسافت ویندوز ۱۴ ژوئیه ۲۰۲۰ پلی‌استیشن ۵ ۲۴ سپتامبر ۲۰۲۱ مک‌اواس، آی‌اواس ۳۰ ژانویه، ۲۰۲۴ ایکس‌باکس سری اکس/اس، آمازون لونا ۷ نوامبر، ۲۰۲۴
ژانر(ها): اکشن
حالت(ها): یک‌نفره
دث استرندینگ (به انگلیسی: Death Stranding) یک بازی ویدئویی جهان باز در سبک اکشن است که توسط کوجیما پروداکشنز توسعه یافته و به‌وسیلهٔ سونی اینتراکتیو انترتینمنت در تاریخ ۸ نوامبر ۲۰۱۹، برای کنسول پلی‌استیشن ۴ منتشر شده است و همچنین توسط ۵۰۵ گیمز در ژوئیه ۲۰۲۰ برای مایکروسافت ویندوز در دسترس قرار گرفت، به دنبال نسخه‌های سیستم‌عامل‌های مک‌اواس و آی‌اواس که در ژانویه ۲۰۲۴ عرضه شدند. این اولین عنوان هیدئو کوجیما و استودیو کوجیما پروداکشنز پس از جدایی از شرکت کونامی در دسامبر ۲۰۱۵ محسوب می‌شود. در ژوئن ۲۰۲۱ اعلام شد، نسخهٔ دث استرندینگ برش کارگردان برای کنسول پلی‌استیشن ۵ نیز خواهد آمد، و در تاریخ ۲۴ سپتامبر ۲۰۲۱ منتشر شد. به دنبال آن نسخهٔ مایکروسافت ویندوز در مارس ۲۰۲۲، آی‌پداواس و مک‌اواس در ژانویه ۲۰۲۴، با نسخه‌ای پورت شده برای ایکس‌باکس سری اکس/اس و آمازون لونا در نوامبر ۲۰۲۴ منتشر شدند.
کوجیما برای اولین بار این بازی را در طی کنفرانس مطبوعاتی شرکت سونی در نمایشگاه رسانه و تجارت ای۳ ۲۰۱۶ با پیش‌پردهای رونمایی کرد که نورمن ریدس بازیگر آمریکایی مجموعه تلویزیونی مردگان متحرک که پیشتر در پروژهٔ لغو شده سایلنت هیلز با کوجیما و کونامی همکاری کرده بود، یکبار دیگر به عنوان شخصیت اصلی در این بازی حضور دارد.
بازی در ایالات متحده به دنبال یک واقعه فاجعه انگیز اتفاق می‌افتد که باعث شده موجودات مخرب شروع به پرسه زدن در زمین کنند. بازیکن «سم پورتر بریجز» (با بازی نورمن ریدس) را کنترل می‌کنند، یک پیک که وظیفه دارد وسایل را به مستعمرات منزوی تحویل دهد و دوباره آنان را از طریق یک شبکه ارتباطی بی‌سیم متصل کند. نورمن ریدس، مس میکلسن، لئا سیدو، مارگارت کوالی، تامی ارل جنکینس، تروی بیکر، لیندسی واگنر، و امیلی اوبرایان با ضبط حرکت، اسکن چهره و صداپیشگی در بازی به ایفای نقش پرداختند. همچنین نیکلاس ویندینگ رفن و گی‌یرمو دل تورو، از کارگردانان مشهور هالیوودی با استفاده از اسکن بدن و چهره نقش شخصیت‌های دیگری در بازی را ایفا کرد. نام «Death Stranding» همچنین اشاره به پدیده به ساحل نشستن آبزیان یا خودکشی نهنگ‌ها دارد.
دث استرندینگ به‌طور کلی نظرات مطلوبی را دریافت کرد که منتقدان از صداپیشگی، موسیقی متن و تصویرهای بصری آن ستایش کردند اما برخی نظرات متفاوت تری در مورد گیم پلی و داستان آن داشتند. این نامزد دریافت و جوایز مختلفی از جمله «بازی سال» شد. بسیاری خاطرنشان کردند که عناصر بازی شبیه به دنیاگیری کووید-۱۹ اس، که ظرف یک ماه پس از انتشار آغاز شد.
دنباله‌ای تحت عنوان دث استرندینگ ۲: در ساحل، در حال توسعه برای کنسول پلی‌استیشن ۵ است و برای عرضه در سال ۲۰۲۵ برنامه‌ریزی شده است. یک اقتباس سینمایی نیز در دست ساخت می‌باشد.
روند بازی

دث استرندینگ یک بازی ویدئویی اکشن در محیطی جهان باز است که همچنین شامل حالت چندنفره نیز می‌باشد. کوجیما سبک این بازی را با عناوین اولیه خود همچون متال گیر مقایسه می‌کند که در حال حاضر به عنوان یک بازی مخفی‌کاری به‌شمار می‌رود، اما در زمان عرضه یک بازی اکشن نامیده می‌شد، چون سبک مخفی‌کاری هنوز در آن زمان در نظر گرفته نشده بود. دث استرندینگ همچنین با موتور گرافیکی دسیما، مشابه با موتور بازی استفاده شده در عنوان هورایزن زیرو داون (۲۰۱۷) ساخته شده است. بر طبق گفته‌های کوجیما، یکی از جنبه‌های اصلی تریلر رونمایی شده ایدهٔ ارتباط بین زندگی و مرگ بود.
زمانی که شخصیت اصلی داستان به نام سم، جان خود را از دست می‌دهد، بازیکن به جهان دیگری به نام دنیای وارونه فرستاده می‌شود، که در آب غوطه‌ور است. زمانی که بازیکن به جهان انسان‌های فانی بازمی‌گردد، هر آن چیزی که انجام داده یا هر آسیبی که به دلیل انفجار و موارد مشابه صورت گرفته در این جهان نیز ادامه دارد و از بین نخواهد رفت. یکی دیگر از مکانیزهای مهم در طول بازی شامل نوعی باران است که تحت عنوان «سقوط زمان» شناخته می‌شود. این ماده توانایی پیر کردن یا از بین بردن هر آنچه که با آن برخورد داشته باشد را دارد.