بی‌اشتهایی عصبی

برای نشانهٔ بیماری، بی‌اشتهایی را ببینید.
Medical condition
| بی‌اشتهایی عصبی | بی‌اشتهایی عصبی |
| --- | --- |
: 
عکس «خانم A» در سال ۱۸۶۶ و در سال ۱۸۷۰ پس از درمان. او یکی از اولین مطالعات موردی بی اشتهایی عصبی از مقالات پزشکی منتشر شده ویلیام گول بود.: عکس «خانم A» در سال ۱۸۶۶ و در سال ۱۸۷۰ پس از درمان. او یکی از اولین مطالعات موردی بی اشتهایی عصبی از مقالات پزشکی منتشر شده ویلیام گول بود.
تخصص: روان‌پزشکی، روان‌شناسی بالینی 
طبقه‌بندی و منابع بیرونی: طبقه‌بندی و منابع بیرونی
آی‌سی‌دی-۱۰: F50.0-F50.1
آی‌سی‌دی-۹-سی‌ام: 307.1
اُمیم: ۶۰۶۷۸۸
دادگان بیماری‌ها: 749
ئی‌مدیسین: emerg/۳۴ med/144
پیشنت پلاس: بی‌اشتهایی عصبی
سمپ: D000856
[ویرایش در ویکی‌داده]: [ویرایش در ویکی‌داده]
بی اشتهایی عصبی (به فرانسوی: Anorexie mentale) نوعی اختلال روانی در غذا خوردن است که در آن، بیمار از خوردن غذا به میزان کافی و با وجود گرسنگی امتناع می‌ورزد. این روند که معمولاً با آغاز و زیاده‌روی در یک رژیم غذایی آغاز می‌شود و به دلیل کاهش شدید وزن می‌تواند به بدن آسیب برساند. عدم تصور صحیح از شکل بدن و تناسب اندام، همچنین فشارهای اجتماعی و تصویرسازی نادرست رسانه‌ای از وزن ایده‌آل از دلایل بروز این بیماری شمرده می‌شود. بی‌اشتهایی عصبی با علائمی چون خوردن مقدار بسیار کم غذا با کالری بسیار اندک، قطع شدن قاعدگی، فشار خون پایین، کمبود چربی در بدن، زردی و رنگ پریدگی پوست، افسردگی، ضعف ماهیچه‌های قلبی یا ایست قلبی بروز می‌یابد و در صورت عدم ارجاع به متخصصین برای آغاز فرایند درمان به بیماری‌های قلبی و دیگر بیمارهای مرگبار خواهد انجامید. از جمله کسانی که به این اختلال مبتلا بود تاپ مدل فرانسوی ایزابل کارو بود که در ۲۸ سالگی درگذشت.
بی‌اشتهایی عصبی، که اغلب به آن بی‌اشتهایی گفته می‌شود، نوعی اختلال در غذا خوردن است که با کمبود وزن، محدودیت غذایی، ترس از افزایش وزن و تمایل شدید به لاغری مشخص می‌شود. بسیاری از افراد مبتلا به بی‌اشتهایی حتی اگر در حقیقت، کم وزن هم باشند، خود را دارای اضافه وزن می‌دانند. آن‌ها اغلب انکار می‌کنند که مشکل کم‌وزنی دارند. آنها مرتباً خود را وزن می‌کنند و تنها مقادیر کمی از غذاهای خاصی می‌خورند. برخی بیش از حد ورزش می‌کنند، خود را مجبور به استفراغ می‌کنند یا از ملین‌ها برای کاهش وزن استفاده می‌کنند. از جمله عوارض آن ممکن است پوکی استخوان، ناباروری و آسیب قلبی باشد. در زنان غالباً قاعدگی قطع می‌شود. در موارد شدید بی‌اشتهایی که افراد به‌طور مستمر امتناع از مصرف غذا دارند و برای افزایش وزن نیازمند مداخلات قابل توجه هستند، ممکن است پس از درخواست پدر و مادر یا قیم خود با توسل به زور تحت تغذیه از طریق لوله معده قرار بگیرند.
در حال حاضر علت آن مشخص نیست. به نظر می‌رسد برخی از اجزای ژنتیکی در دوقلوهای یکسان بیشتر از دوقلوهای غیرهمسان تحت تأثیر قرار دارند. به نظر می‌رسد عوامل فرهنگی نیز نقش مهمی دارند و جوامعی که به لاغری اهمیت می‌دهند دارای نرخ بالاتری از بیماری هستند. علاوه بر این، بیشتر در بین افرادی که در فعالیت‌هایی که به لاغری اهمیت می‌دهند، مانند دو و میدانی در سطح بالا، مدلینگ و رقص، رخ می‌دهد. بی اشتهایی غالباً به دنبال یک واقعه مهم تغییر دهنده زندگی یا استرس ایجاد می شود. تشخیص، به وزن قابل توجهی کم نیاز دارد. شدت بیماری بر اساس شاخص توده بدنی (BMI) در بزرگسالان مبتلا به بیماری خفیف با BMI بیشتر از ۱۷، BMI متوسط ۱۶ تا ۱۷، BMI شدید ۱۵ تا ۱۶ و BMI شدید کمتر از ۱۵ است. در کودکان از BMI برای صدک‌های سن کمتر از صدک‌های ۵ معمولاً استفاده می‌شود. درمان بی‌اشتهایی شامل رسیدن به وزن نرمال، درمان مشکلات اساسی روانشناختی و پرداختن به رفتارهایی است که مشکل را تقویت می‌کنند. در حالی که داروها به افزایش وزن کمک نمی‌کنند، اما ممکن است از آن‌ها برای کمک به اضطراب یا افسردگی همراه استفاده شود. روش‌های مختلف درمانی ممکن است مفید باشد، مانند درمان شناختی رفتاری یا روشی که والدین مسئولیت تغذیه کودک خود را به نام خانواده درمانی مودسلی بر عهده می‌گیرند. گاهی اوقات افراد برای بازیابی وزن نیاز به بستری شدن در بیمارستان دارند. شواهد مربوط به بهره‌مندی از تغذیه لوله بینی - معلوم نیست. چنین مداخله ای ممکن است برای بیماران بی‌اشتهایی و کارکنان مراقبت‌های بهداشتی بسیار ناراحت‌کننده باشد، در صورتی که خلاف میل بیمار تحت محدودیت اعمال شود. برخی از افراد مبتلا به بی اشتهایی فقط یک اپیزود دارند و بهبود می‌یابند در حالی که ممکن است در طی سال‌های دیگر دوره‌های مکرر در دیگران رخ دهد. بسیاری از عوارض با به‌دست آوردن وزن بهبود می‌یابند یا برطرف می‌شوند.
تخمین زده می‌شود که در برخی از دوره‌های زندگی در ۰٫۹٪ تا ۳٫۳٪ زنان و ۰٫۲٪ تا ۰٫۳٪ مردان در کشورهای غربی رخ دهد. در حدود ۰٫۴٪ از زنان جوان در یک سال معین مبتلا هستند و تخمین زده می‌شود که ده برابر بیشتر از مردان در زنان رخ دهد. نرخ در بیشتر کشورهای در حال توسعه نامشخص است. غالباً در دوران نوجوانی یا بزرگسالی شروع می‌شود. در حالی که بی‌اشتهایی در طی قرن ۲۰ معمولاً تشخیص داده می‌شود، مشخص نیست که آیا این امر به دلیل افزایش فرکانس یا تشخیص بهتر آن بوده‌است. در سال ۲۰۱۳، به‌طور مستقیم منجر به حدود ۶۰۰ مرگ در سراسر جهان شد، در حالی که ۴۰۰ مرگ در سال ۱۹۹۰ بود. اختلالات خوردن همچنین باعث افزایش خطر مرگ فرد در طیف وسیعی از دلایل دیگر از جمله خودکشی می‌شود. حدود ۵٪ از افراد مبتلا به بی‌اشتهایی در طی یک دوره ده ساله بر اثر عوارض جان خود را از دست می‌دهند، تقریباً ۶ برابر خطر افزایش یافته‌است. اصطلاح «بی اشتهایی عصبی» اولین بار در سال ۱۸۷۳ توسط ویلیام گول برای توصیف این بیماری استفاده شد.