بوته آهنگری
بوته‌های آهنگری در گذشته

در عصر آهن و برنز بوته‌های آهنگری بیشتر برای ذوب مس و قلع و ترکیب کردن آن‌ها برای تولید برنز استفاده می‌شده است.
در روم باستان نوآوری‌های بر روی بوته‌ها صورت گرفت که با استفاده از آن می‌توانستند آلیاژهایی جدید را تولید کنند. در این زمان و دوره شکل بوته‌های آهنگری و نحوهٔ ذوب و گرمایش آن‌ها تغییر کرد. بوته‌ها به جای شکل گرد و نوک تیز بیشتر به شکل مخروطی ساخته می‌شدند و برخلاف بوته‌های گذشته که شکل نامنظمی داشتند و از بالا گرم می‌شدند، این بوته‌ها از پایین گرم می‌شدند. در برخی موارد این بوته‌ها دیواره‌های نازک‌تری داشته و خاصیت نسوز بودن داشته‌اند.
در زمان روم باستان از فرایند cementation برای ساخت برنج استفاده می‌کرده‌اند. در این فرایند، از ترکیب یک فلز و یک گاز برای تولید آلیاژ استفاده می‌شده است. برنج از ترکیب مس و اکسید روی ساخته می‌شود. در این فرایند، دما تا ۹۰۰ درجهٔ سلسیوس بالا می‌رود و اکسید روی به گاز تبدیل و تبخیر می‌شود و سپس این گاز با مس مذاب ترکیب شده و پس از سردشدن آلیاژ برنج را می‌سازند.
واکنش فلز برنج باید در ظرفی در بسته انجام شود، اگر واکنش در ظرف در بسته نباشد، بخارات روی می‌توانند خارج شده و در واکنش شرکت نکنند؛ بنابراین باید از بوته‌هایی استفاده کرد که دارای درپوش بوده تا از خروج گاز روی از روی سطح مس مذاب جلوگیری کند. رومیان به کمک این بوته‌های در بسته می‌توانستند فضای مناسب برای انجام واکنش میان مس و بخار اکسید روی را ایجاد کنند تا آلیاژ مورد نظر ساخته شود.
در زمان قرون وسطی از بوته‌های آهنگری برای برای ساخت مس و آلیاژهای مس مانند برنز استفاده می‌شد. این بوته‌های آهنگری دارای دیواره‌های نازک و همچنین کف مسطح بودند که بتوانند به راحتی در داخل کوره قرار گرفته و حرارت ببینند. در اواخر قرون وسطی با آمدن سرامیک‌ها، بوته‌های آهنگری ساخته‌شده نیز تغییر کردند.
در قرون وسطی فناوری ساخت آلیاژ برنج تغییر زیادی نکرد و با همان بوته‌های در دار گذشته مردم آلیاژ برنج تولید می‌کردند. روند انجام فرایند سیمان‌کاری نیز در زمان قرون وسطی همچون بوته‌های آهنگری تغییر چندانی نکرد.
در قرون وسطی مردم به فناوری ساخت فولاد دست یافتند و بوته‌های آهنگری‌ای برای ساخت فولاد درست کردند. اولین نمونهٔ فولاد ساخته‌شده نیز، فولاد ووتز بود که در هند امروزی به کمک بوته‌های آهنگری و فرایند cementation ساخته‌شد.
در اواخر قرون وسطی فناوری ساخت فولاد از هند به ازبکستان امروزی برده‌شد و بوته‌های آهنگری خاصی در این منطقه ساخته‌شدند. این بوته‌های آهنگری از خاک رس و شن ساخته می‌شدند. در این بوته‌ها فعالیت cementation انجام می‌شد و برای خروج گازهای اضافی و کاهش فشار، سوراخ‌هایی در بالای در بوته گذاشته شده‌بود.
پس از قرون وسطی نیز بوته‌های آهنگری و ذوب ساخته‌شده توسط انسان‌ها پیشرفت کرده و بهتر شدند. بیشترین نوع بوتهٔ مورد استفاده در دوران پس از قرون وسطی، بوته‌های هسی (هسن) بودند که در منطقهٔ هسن در آلمان امروزی ساخته می‌شدند.
بوته‌های هسی ظروف مثلثی شکل هستند که درون قالب و با استفاده از خاک رس دارای آلومینیوم اکسید بالا ساخته می‌شدند و با ماسه و کوارتز خالص مخلوط می‌شده‌اند. در دوران قرون وسطی آلمانی‌ها در ساخت بوته‌های آهنگری پیشرفت چشمگیری کرده‌بودند. آنها علاوه بر ساخت بوته‌های هسی، در جنوب آلمان بوته‌های گرافیتی نیز می‌ساختند که ساختاری ظاهری‌شان شبیه بوته‌های هسن بوده است.
پس از قرون وسطی و در اروپا، با استفاده از بوته‌های خاصی فرایند قالکاری یا همان cupellation انجام می‌دادند. در آن زمان از فرایند قالکاری برای جدا کردن فلزات پایه از فلزات نجیب استفاده می‌کردند. از ظروف دیگری که برای این فرایند توسط اروپاییان استفاده می‌شده می‌توان به ظروف اسکوریفایر اشاره کرد. این ظروف بیشتر برای جداسازی سرب استفاده می‌شده‌اند.
امروزه صنعت ساخت بوتهٔ آهنگری پیشرفت زیادی کرده است و مثلاً بوته‌های ساخته شده از جنس سیلیکون کاربید می‌توانند تا دمای ۲۰۰۰ درجهٔ سانتیگراد را تحمل کنند و از آن‌ها برای ذوب آلیاژهای آهنی مورد استفاده قرار می‌گیرد. مواد آلیاژی ریخته‌گری در جنس بوتهٔ ساخته شده تاثیرگذارند و بوتهٔ آهنگری نباید با مواد مذاب درون خود واکنش شیمیایی انجام دهد.
بوته‌های گرافیتی کوچک برای ذوب فلز مس
بوته‌های استفاده شده در آزمایشگاه توماس ادیسون
بوته‌های از جنس پلاتین و کوارتز