stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
علی فضلی
تحریم

اتحادیه اروپا طی تصمیم مورخ ۲۳ فروردین ۱۳۹۰ (۱۳ آوریل ۲۰۱۱) شمار ۳۲ مقام ایرانی، از جمله علی فضلی را به دلیل نقش در نقض گسترده حقوق شهروندان ایرانی، از ورود به کشورهای این اتحادیه محروم کرد. بر اساس بیانیه اتحادیه اروپا، لشکر سیدالشهدا مسئول تأمین امنیت استان تهران بود، که نقش مهمی در سرکوب اعتراضات به نتایج انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۱۳۸۸ ایفا کرد.
در فروردین‌ماه ۱۳۹۱ وزارت خزانه‌داری ایالات متحده آمریکا نیز علی فضلی را به دلیل نقض حقوق بشر تحریم کرد. بر پایه بیانیه این وزارتخانه، فضلی در مقام فرمانده سپاه سیدالشهدا، در سرکوب اعتراضات مسالمت‌آمیز پس از انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۸۸ مسئول بوده است. او همچنین به‌عنوان جانشین فرمانده بسیج، در سازماندهی حمله‌های سایبری علیه وب‌سایت‌های خبری خارجی، به منظور ممانعت از دسترسی شهروندان ایرانی به اطلاعات، نقش داشته است.
چهره‌های ماندگار

علی فضلی از برگزیدگان پنجمین دوره همایش چهره‌های ماندگار در سال ۱۳۸۴ در ایران است.
اشلند هایتس، داکوتای جنوبی

CDP
| Ashland Heights, South Dakota | Ashland Heights, South Dakota |
| --- | --- |
CDP: CDP
Location in Pennington County and the state of داکوتای جنوبی: Location in Pennington County and the state of داکوتای جنوبی
مختصات: ۴۴°۷′۳۹″ شمالی ۱۰۳°۷′۵۷″ غربی﻿ / ﻿۴۴٫۱۲۷۵۰°شمالی ۱۰۳٫۱۳۲۵۰°غربی﻿ / 44.12750; -103.13250: مختصات: ۴۴°۷′۳۹″ شمالی ۱۰۳°۷′۵۷″ غربی﻿ / ﻿۴۴٫۱۲۷۵۰°شمالی ۱۰۳٫۱۳۲۵۰°غربی﻿ / 44.12750; -103.13250
ایالت: داکوتای جنوبی
شهرستان: پنینگتن
مساحت: مساحت
 • کل: ۲٫۹ مایل مربع (۷٫۶ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۲٫۹ مایل مربع (۷٫۶ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۳۱۶۶ فوت (۹۶۵ متر)
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • کل: ۷۵۴
 • تراکم: ۲۶۰/مایل مربع (۹۹٫۲/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۷ (Mountain (MST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۶ (MDT)
کد منطقه: 605
FIPS code: 46-02530
GNIS feature ID: 1852435
اشلند هایتس(به انگلیسی: Ashland Heights) شهری در ایالت داکوتای جنوبی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۷۵۴ نفر بوده‌است.
باشگاه فوتبال فلگوئیراس (۲۰۰۶)

Football club
باشگاه فوتبال فلگوئیراس (انگلیسی: F.C. Felgueiras) یک باشگاه فوتبال مستقر در فلگوئیراس، پرتغال است که در حال حاضر در لیگا پرتغال ۲، دومین سطح لیگ فوتبال در این کشور، به رقابت می‌پردازد.
تاریخچه

این باشگاه در سال ۲۰۰۶ تأسیس شد پس از اینکه باشگاه فوتبال فلگوئیراس در سال ۲۰۰۵ به دلیل مشکلات مالی به فعالیت خود پایان داد. آنها در فصل ۲۰۲۱–۲۲ به لیگا ۳ صعود کردند و بازی‌های خود را در ورزشگاه دکتر ماچادو برگزار می‌کنند.
مسابقات هنری در المپیک تابستانی

مسابقات هنری بخشی از بازی‌های المپیک نوین در سال‌های اولیه آن، از ۱۹۴۸ تا ۱۹۱۲ بود. این مسابقات بخشی از هدف اصلی بنیانگذار جنبش المپیک، پیر دو کوبرتن بود. نشان‌ها برای آثار هنری الهام گرفته شده از ورزش به پنج دسته تقسیم می‌شود: معماری، ادبیات، موسیقی، نقاشی و مجسمه‌سازی.
مسابقات هنری داوری در سال ۱۹۵۴ کنار گذاشته شد، زیرا هنرمندان حرفه ای در نظر گرفته می‌شدند، در حالی که ورزشکاران المپیک باید آماتور باشند. از سال ۱۹۵۶، المپیاد جای آنها را گرفته است.
مسابقات

از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۱۲ قوانین مسابقات هنری متفاوت بود، اما هسته اصلی قوانین یکسان باقی ماند. همه آثار وارد شده باید از ورزش الهام گرفته می‌شدند و باید اصیل باشند (یعنی قبل از مسابقه منتشر نشده باشند). مانند رویدادهای ورزشی در المپیک، مدال‌های طلا، نقره و برنز به هنرمندانی که بالاترین امتیاز را داشتند اهدا می‌شد، اگرچه همه مدال‌ها در هر مسابقه اهدا نمی‌شد. در چند مورد، در واقع، هیچ مدالی ارائه نشد.
عموماً برای هنرمندان مجاز بود که چندین اثر را وارد کنند، اگرچه گاهی اوقات حداکثر تعداد تعیین می‌شد. این امکان را برای یک هنرمند فراهم کرد که در یک مسابقه جوایز متعددی را کسب کند.
زمانی پیشنهادهایی شامل رقص، فیلم، عکاسی یا تئاتر نیز وجود داشت، اما هیچ‌یک از این اشکال هنری هرگز به عنوان رشته در بازی‌های المپیک گنجانده نشد. با این حال، رقص بریک در المپیک ۲۰۲۴ پاریس گنجانده خواهد شد.
مسابقات > معماری

تا قبل از بازی‌های آمستردام در سال ۱۹۲۸، رقابت‌های معماری به دسته‌بندی تقسیم نمی‌شد. بازی‌های ۱۹۲۸ یک دسته برنامه‌ریزی شهری را معرفی کردند. با این حال، تقسیم‌بندی همیشه مشخص نبود و به برخی از طرح‌ها در هر دو بخش جوایزی اهدا شد.
نوشته‌های این رده مجاز بودند قبل از المپیک «منتشر» شده باشند. نمونه بارز این مدال طلای معماری در سال ۱۹۲۸ است که به یان ویلس برای طراحی ورزشگاه المپیک مورد استفاده در همان المپیک اعطا شد.
مسابقات > ادبیات

مسابقات ادبی به دسته‌های مختلفی تقسیم شدند. تا سال ۱۹۲۴ و مجدداً در سال ۱۹۳۲، تنها یک دسته ادبیات وجود داشت. در سال ۱۹۲۸، مقوله‌های جداگانه‌ای برای ادبیات نمایشی، حماسی و غنایی معرفی شد. جوایز در این بخش‌ها نیز در سال ۱۹۴۸ اهدا شد، در حالی که بخش نمایش در سال ۱۹۳۶ حذف شد.
آثار وارد شده از نظر طول محدود بودند (۲۰۰۰۰ واژه) و می‌توانستند به هر زبانی ارسال شوند، مشروط بر اینکه با ترجمه یا خلاصه انگلیسی و/یا فرانسوی همراه باشند (قوانین در طول سال‌ها متفاوت بودند).
مسابقات > موسیقی

یک رویداد واحد برای موسیقی تا سال ۱۹۳۶ برگزار شد، زمانی که سه دسته معرفی شد: یکی برای موسیقی ارکسترال، یکی برای موسیقی دستگاهی، و دیگری برای هر دو موسیقی انفرادی و کرال. در سال ۱۹۴۸، این دسته‌بندی‌ها کمی به موسیقی کر/ارکستر، دستگاهی/ مجلسی و آواز تغییر یافت.
هیئت داوران اغلب در قضاوت قطعاتی که روی کاغذ وارد شده بودند، مشکل داشتند. که احتمالاً مربوط به داوری مشکل ساز بود، هیئت داوران اغلب تصمیم می‌گرفتند فقط چند جایزه اهدا کنند. در دو نوبت، هیچ جایزه ای (در رده موسیقی ۱۹۲۴ و در رده موسیقی دستگاهی ۱۹۳۶) اهدا نشد.
سال ۱۹۳۶ تنها موقعیتی بود که آثار موسیقایی برنده واقعاً در برابر تماشاگران پخش شدند.
یوزف سوک تنها نوازنده مشهوری است که در مسابقات شرکت کرده است و در سال ۱۹۳۲ نشان نقره را از آن خود کرد.
مسابقات > نقاشی

مانند سایر اشکال هنری، یک دسته نقاشی تا سال ۱۹۲۸ در برنامه بود، زمانی که به سه زیر شاخه تقسیم شد: طراحی، هنرهای گرافیک، و نقاشی. سپس دسته‌بندی‌ها در هر یک از بازی‌های المپیک بعدی تغییر کردند. در سال ۱۹۳۲، این سه دسته عبارت بودند از: نقاشی، چاپ دستی، و آبرنگ / طراحی. چهار سال بعد، مقوله چاپ ناپدید شد و جای خود را به هنرهای گرافیکی و گرافیک تجاری داد. در مسابقه نهایی هنر المپیک، سه دسته هنرهای کاربردی و صنایع دستی، حکاکی / قلمزنی و رنگ روغن / آب بودند.
مسابقات > مجسمه‌سازی

رشته مجسمه‌سازی تا سال ۱۹۲۸، زمانی که دو مسابقه جداگانه تعیین شد، تنها یک دسته داشت. یکی برای مجسمه و یکی برای نقش برجسته و نشان. در سال ۱۹۳۶، این موضوع بیشتر تقسیم شد و نقش برجسته‌ها و مدال‌ها را به دسته‌های خاص خود تفکیک کرد.
رقبای قابل توجه

در حالی که تعدادی از مدال آوران هنر المپیک حداقل به شهرت ملی دست یافته‌اند، تعداد کمی از آنها را می‌توان هنرمندان شناخته شده در سطح جهانی در نظر گرفت. در واقع، در بازی‌های ۱۹۲۴ اعضای هیئت داوران شناخته‌شده‌تری نسبت به هنرمندان حضور داشتند و هنرمندانی مانند سلما لاگرلوف و ایگور استراوینسکی در مورد آثار وارد شده داوری می‌کردند.
با قضاوت بر اساس مدال‌های کسب شده، نقاش لوکزامبورگ ژان ژاکوبی موفق‌ترین هنرمند المپیک است که مدال طلا را برای نقاشی Étude de Sport در سال ۱۹۲۴ و برای طراحی راگبی در سال ۱۹۲۸ به دست آورد. هنرمند سوئیسی ، الکس دیگلمان، سه مدال، یک مدال طلا در سال ۱۹۳۶ (برای پوستر خود Arosa I Placard)، و یک نقره و یک برنز در کلاس هنرهای کاربردی و صنایع دستی ۱۹۴۸، هر دو با پوسترهای تجاری، به دست آورد. یوزف پترسن، نویسنده دانمارکی، در سال‌های ۱۹۴۸، ۱۹۳۲ و ۱۹۲۴ مدال نقره را در سه نوبت به دست آورد.
تنها دو نفر در مسابقات ورزشی و هنری مدال‌های المپیک را کسب کرده‌اند. والتر دبلیو. وینانس، آمریکایی که در انگلستان زندگی می‌کرد، در مسابقات آهوهای دونده (دبل شوت) در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۰۸ به عنوان تیرانداز به مدال طلا رسید. در سال ۱۹۱۲، او مدال دیگری در تیراندازی - این بار نقره - در مسابقات تیمی آهوهای دونده به دست آورد. تا آن زمان، او قبلاً برای مجسمه‌اش «تروتر آمریکایی» مدال طلا گرفته بود. دیگر قهرمان المپیک با موفقیت در هر دو زمینه آلفرد هانوش از مجارستان است. او به عنوان یک شناگر در المپیک ۱۸۹۶ آتن دو مدال طلا کسب کرد. بیست و هشت سال بعد، به دلیل طراحی ورزشگاهش که با همکاری دژو لوبر طراحی شده بود، مدال نقره معماری دریافت کرد.
دو رئیس کمیته بین‌المللی المپیک نیز از جمله شرکت کنندگان در مسابقات هنری المپیک بوده‌اند. در سال ۱۹۱۲، پیر دو کوبرتن، با نام مستعار "ژرژ هورود و مارتین اشباخ" وارد ورزش "Ode to Sport" شد که برنده مدال طلا شد. آوری بروندیج که به عنوان یک ورزشکار در بازی‌های ۱۹۱۲ شرکت کرد، در المپیک ۱۹۳۶ و ۱۹۳۲ وارد آثار ادبی شد و در سال ۱۹۳۲ جایزه افتخاری را کسب کرد. او از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۵۲ به عنوان رئیس IOC خدمت می‌کرد.
جان کاپلی بریتانیایی، برنده مدال نقره در رقابت‌های حکاکی و قلمزنی در سال ۱۹۴۸، ۷۳ سال سن داشت و او را به مسن‌ترین مدال آور المپیک در تاریخ تبدیل کرد. مسن‌ترین مدال آور المپیک خارج از مسابقات هنری، تیرانداز سوئدی اوسکار شواهن است که آخرین مدال خود را در سن ۷۲ سالگی به دست آورد.
جدول مدال‌های تمام دوران (۱۹۴۸–۱۹۱۲)

| رتبه | کشور | طلا | نقره | برنز | مجموع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ |  آلمان (GER) | ۷ | ۷ | ۹ | ۲۳ |
| ۲ |  ایتالیا (ITA) | ۵ | ۷ | ۲ | ۱۴ |
| ۳ |  فرانسه (FRA) | ۵ | ۴ | ۵ | ۱۴ |
| ۴ |  ایالات متحده آمریکا (USA) | ۴ | ۵ | ۰ | ۹ |
| ۵ |  بریتانیای کبیر (GBR) | ۳ | ۵ | ۱ | ۹ |
| ۶ |  اتریش (AUT) | ۳ | ۳ | ۳ | ۹ |
| ۷ |  لهستان (POL) | ۳ | ۲ | ۳ | ۸ |
| ۸ |  فنلاند (FIN) | ۳ | ۱ | ۱ | ۵ |
| ۹ |  سوئیس (SUI) | ۲ | ۴ | ۱ | ۷ |
| ۱۰ |  بلژیک (BEL) | ۲ | ۱ | ۵ | ۸ |
| ۱۱ |  هلند (NED) | ۲ | ۱ | ۳ | ۶ |
| ۱۲ |  لوکزامبورگ (LUX) | ۲ | ۱ | ۰ | ۳ |
| ۱۳ |  سوئد (SWE) | ۲ | ۰ | ۲ | ۴ |
| ۱۴ |  مجارستان (HUN) | ۱ | ۲ | ۱ | ۴ |
| ۱۵ |  یونان (GRE) | ۱ | ۰ | ۰ | ۱ |
| ۱۶ |  دانمارک (DEN) | ۰ | ۵ | ۴ | ۹ |
| ۱۷ |  ایرلند (IRL) | ۰ | ۱ | ۲ | ۳ |
| ۱۷ |  چکسلواکی (TCH) | ۰ | ۱ | ۲ | ۳ |
| ۱۹ |  آفریقای جنوبی (RSA) | ۰ | ۱ | ۱ | ۲ |
| ۱۹ |  کانادا (CAN) | ۰ | ۱ | ۱ | ۲ |
| ۲۱ |  نروژ (NOR) | ۰ | ۱ | ۰ | ۱ |
| ۲۲ |  ژاپن (JPN) | ۰ | ۰ | ۲ | ۲ |
| ۲۳ |  موناکو (MON) | ۰ | ۰ | ۱ | ۱ |
| مجموع (۲۳ کشور) | مجموع (۲۳ کشور) | ۴۵ | ۵۳ | ۴۹ | ۱۴۷ |
ورزشگاه المپیک ۱۹۲۸ که توسط یان ویلز طراحی شد، مدال طلای معماری را در المپیک ۱۹۲۸ به دست آورد.
ژان ژاکوبی تنها هنرمندی است که دو مدال طلا کسب کرده است. او دومین نقاشی خود را با عنوان راگبی به دست آورد.
آلفرد هاژوس یکی از تنها دو المپیکی است که در مسابقات ورزشی و هنری مدال کسب کرده است.
کمپیتسه

مکان در 23x15px|border |alt=|link= لهستان
| کمپیتسه | کمپیتسه |
| --- | --- |
  پرچمنشان:   پرچمنشان
کمپیتسه: کمپیتسه
مختصات: ۵۴°۱۴′۲۸″ شمالی ۱۶°۵۳′۲۳″ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۲۴۱۱۱°شمالی ۱۶٫۸۸۹۷۲°شرقی﻿ / 54.24111; 16.88972: مختصات: ۵۴°۱۴′۲۸″ شمالی ۱۶°۵۳′۲۳″ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۲۴۱۱۱°شمالی ۱۶٫۸۸۹۷۲°شرقی﻿ / 54.24111; 16.88972
استان: استان پومرانی
شهرستان: Słupsk
گمینا: Kępice
مساحت: مساحت
 • کل: ۶٫۱۱ کیلومتر مربع (۲٫۳۶ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۳۸۲۹
 • تراکم: ۶۳۰/کیلومتر مربع (۱۶۰۰/مایل مربع)
کد پستی: ۷۷–۲۳۰
وبگاه: http://www.kepice.pl
کمپیتسه (به لاتین: Kępice، تلفظ: [kɛmˈpʲit͡sɛ]) یک شهرک در لهستان است که در استان پومرانی واقع شده‌است.
خصوصیات

شهرک ۶٫۱۱ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۸۲۹ نفر جمعیت دارد.
تامس وودز

| تامس وودز، جونیر | تامس وودز، جونیر |
| --- | --- |
وودز در فوریه ۲۰۱۱.: وودز در فوریه ۲۰۱۱.
زادهٔ: ۱ اوت ۱۹۷۲ ‏(۵۲ سال) ملروز، ماساچوست, ماساچوست
پیشه(ها): مورخ, دانشور
فعالیت دانشگاهی: فعالیت دانشگاهی
مکتب یا سنت: مکتب اتریش
دانشگاه: دانشگاه هاروارد (B.A.) دانشگاه کلمبیا (M.Phil. , Ph.D.)
تأثیرگذاران: لودویگ فن میزس, موری راتبارد, رالف ریکو, هانس هرمان هپه, ران پال, رابرت نیسبت, لولین راکول، جونیر
 :  
وبگاه: tomwoods.com
تامس ئی.  "تام" وودز، جونیر (زاده ۱ اوت، ۱۹۷۲) تحلیلگر سیاسی، مورخ و نویسندهٔ آمریکایی یازده کتاب است که بعضاً در فهرست کتب پرفروش نیویورک تایمز قرار گرفته‌اند. او به طور مبسوط درباره موضوعاتی دربارهٔ تاریخ آمریکا، سیاست معاصر و اقتصاد نوشته است. او خود را لیبرترین می داند.
آموزش

وودز عضو پیوسته ارشد مؤسسه لودویگ فن میزس است و دارای لیسانس و پی اچ دی تاریخ از دانشگاه‌های کلمبیا و هاروارد است.
التمای

Village در 23x15px|border |alt=|link= استونی
| Altmäe | Altmäe |
| --- | --- |
Village: Village
شهرستان‌های استونی: شهرستان تارتو
Parish: دهستان نو
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (EET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (EEST)
التمای (به لاتین: Altmäe) یک روستا در استونی است که در شهرستان تارتو واقع شده‌است.
انجمن پزشکی آمریکا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
بنیان‌گذاری: ۷ مه ۱۸۴۷؛ ۱۷۷ سال پیش (۱۸۴۷-07}})
گونه: Professional association
هدف: «ترویج و ترقی هنر و علم پزشکی و بهبود بهداشت عمومی.»
ستاد: شیکاگو، ایلینوی، ایالات متحده
مکان: ایالات متحده
اعضا: ۲۴۰٬۳۵۹ نفر تا سال ۲۰۱۶
زبان رسمی: انگلیسی
رئیس: دیوید اُ بارب (دکترای پزشکی).
افراد کلیدی: دکتر جرارد ئی. هارمن، دکتر جیمز مادارا (مدیر عامل و معاون اجرایی).
انجمن پزشکی آمریکا (به انگلیسی: American Medical Association) (به اختصار:AMA) یک مؤسسه پزشکی آمریکایی است که در سال ۱۸۴۷ تأسیس شده‌است و بزرگترین انجمن پزشکان در هر دوبخش دکترای پزشکی و دکتر پزشکی استیوپاتی در کشور ایالات متحده آمریکا به‌شمار می‌آید. هدف این انجمن «ترویج و ترقی هنر و علم پزشکی و بهبود بهداشت عمومی» عنوان شده‌است. این انجمن همچنین به انتشار مجله ای با نام جاما می‌پردازد که بیشترین تیراژ را در انتشارات هفتگی جهان داراست. این انجمن همچنین یک فهرست از کدهای تخصص‌های پزشکی که در ایالات متحده استاندارد هستند را جهت مشخص کردن شاخه‌های پزشکی و تخصص‌های آن منتشر می‌کند.
برتا بکمن

| برتا بکمن | برتا بکمن |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۵ ژانویهٔ ۱۸۱۵ کوتبوس
درگذشت: ۶ دسامبر ۱۹۰۱ لایپزیگ
ملیت: پادشاهی پروس
برتا وهنرت-بکمن (۲۵ ژانویه ۱۸۱۵ – ۶ دسامبر ۱۹۰۱) یک عکاس آلمانی بود. او به نظر می‌رسد اولین عکاس زن حرفه‌ای آلمان بوده و احتمالاً همچنین اولین عکاس زن حرفه‌ای جهان بوده باشد، که چندین سال قبل از بریتا سوفیا هسیلیوس و ژنوویو الیزابت دیسدی فعال بوده است. او به همراه همسرش، در سال ۱۸۴۳ یک استودیو در لایپزیگ افتتاح کرد و پس از مرگ همسرش در سال ۱۸۴۷، خود به تنهایی کسب و کار را اداره کرد.
زندگی‌نامه

برتا وهنرت-بکمن در کوتبوس، در استان براندنبورگ از پادشاهی پروس به دنیا آمد. وهنرت-بکمن اولین بار در سال ۱۸۳۹ به عنوان آرایشگر در درسدن کار کرد. در آنجا، در سال ۱۸۴۰، با همسر آینده خود، ادوارد وهنرت (۱۸۱۱–۱۸۴۷) یک عکاس آشنا شد، که او را با فرایند داگرئوتایپ و فرایند رنگ‌آمیزی که به تازگی معرفی شده بود و بر اساس نگاتیوهای شیشه‌ای بود و امکان چاپ نامحدود را فراهم می‌کرد، آشنا کرد.
در سال ۱۸۴۳، به همراه همسرش، استودیویی در لایپزیگ افتتاح کرد و به عنوان اولین عکاس زن حرفه‌ای شناخته شده در آلمان تبدیل شد. پس از مرگ همسرش در سال ۱۸۴۷، او کسب و کار را به تنهایی اداره کرد. در سال ۱۸۴۹، او به ایالات متحده رفت و استودیوهایی در نیویورک افتتاح کرد، ابتدا در خیابان ۶۲ وایت و بعدها در برادوی ۳۸۵. در حالی که در آمریکا بود، او دیپلمی برای خدمات ویژه در عکاسی پرتره دریافت کرد. او در سال ۱۸۵۱ پس از انتقال کسب و کار نیویورک خود به برادرش، به لایپزیگ بازگشت. در سال ۱۸۶۶، او محل کسب و کار خود را به خیابان الاستر لایپزیگ منتقل کرد و چندین کارمند داشت. استودیوی او به یکی از آدرس‌های قابل توجه شهر تبدیل شد. او در سال ۱۸۸۳ در سن ۶۸ سالگی بازنشسته شد.
بکمن در فرایند عکاسی داگرئوتایپ کار می‌کرد. نمایشگاه آثار او که در موزه تاریخ شهر لایپزیگ قرار دارد، می‌تواند یکی از ارزشمندترین مشارکت‌ها در تاریخ اولیه عکاسی باشد. او با روندهای جدید حرفه خود به‌روز بود، از جمله به‌طور دقیق یادگیری عکاسی استریوگرافی پس از اختراع آن.
نمایشگاه‌ها

هنرت-بکمن یکی از دو عکاسی بود که از زاکسن در اولین نمایشگاه صنعتی عمومی آلمان در سال ۱۸۵۴ در مونیخ شرکت کرد و در آنجا چاپ‌های کاغذی علاوه بر داگرئوتایپ‌ها به نمایش گذاشت. امروزه آثار او را می‌توان در موزه تاریخ شهر لایپزیگ مشاهده کرد.
ارزیابی

آثار او ترکیبی از رویکرد انسانی با سطوح بالای کیفیت فنی و هنری است. او در پرتره‌ها تخصص داشت و آثار او که از کودکان است، بسیار تأثیرگذار هستند. علاقه او به نوآوری‌های فنی، استفاده از روش‌های تبلیغاتی مدرن و حس کسب و کار او همگی به موفقیت برجسته او به عنوان یک عکاس کمک کردند.
آثار

در حالی که در نیویورک زندگی می‌کرد، موضوعاتی مهم مانند رئیس‌جمهور میلارد فیلمور، سفیران و دیگر سیاستمداران برای عکاسی به استودیوی او آمدند. پس از بازگشت به استودیوی خود در لایپزیگ، او اولین کسی در شهر بود که شروع به کار با عکاسی برهنه کرد. او همچنین فهرستی از افراد معروف را به مجموعه عکاسی خود اضافه کرد. این افراد شامل کلارا شومان، یوهانس برامس، فرانتس دومینیک گراسی، کارل هاینه و بسیاری دیگر بودند. علاوه بر این، به بکمن برخی از اولین عکس‌های معماری لایپزیگ (۱۸۵۵–۱۸۶۰) که شهر و ویژگی‌های آن را پیش از تخریب برخی از آنها، مانند دروازه پیتر (۱۸۶۰) مستند می‌کرد، نسبت داده می‌شود.
عکسی از استودیوی هنرت-بکمن حدود سال ۱۸۵۰
بابن اینر-دامون

بابن اینر-دامون (انگلیسی: Babben Enger-Damon؛ زادهٔ ۱۹ سپتامبر ۱۹۳۹) اسکی‌باز صحرانوردی اهل نروژ بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده‌است.
انجمن سلطنتی کانادا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کوته‌نوشت: RSC (SRC in French)
بنیان‌گذاری: ۱۸۸۲
گونه: انجمن علمی
وضعیت حقوقی: سازمان غیرانتفاعی
هدف: To promote Canadian research and scholarly accomplishment in both official languages, to recognize academic and artistic excellence and to advise governments, non-governmental organizations and Canadians on matters of public interest.
ستاد: اتاوا، انتاریو، Canada
منطقه: Canada
زبان‌های رسمی: English French
وبگاه: www.rsc-src.ca
انجمن سلطنتی کانادا (فرانسوی: Société royale du Canada‎) (RSC) که به عنوان آکادمی‌های هنر، علوم انسانی و علوم کانادا (به فرانسوی: Académies des arts, des lettres et des Sciences du Canada) نیز شناخته می‌شود، شورای ملی دوزبانه متشکل از دانشمندان، انسان گرایان، دانش‌پژوهان و هنرمندان برجسته و ارشد کانادایی است. هدف اصلی RSC ترویج یادگیری و تحقیق در هنر، علوم انسانی و علوم است. RSC آکادمی ملی کانادا است و برای ترویج تحقیقات و دستاوردهای علمی کانادا به هر دو زبان رسمی، به رسمیت شناختن برتری علمی و هنری، و مشاوره به دولت‌ها، سازمان‌های غیردولتی و کانادایی‌ها در مورد موضوعات مورد علاقه عمومی وجود دارد.
عبدالله مهتدی

| عبدالله مهتدی | عبدالله مهتدی |
| --- | --- |
دبیرکل: دبیرکل
دبیرکل حزب کومله کردستان ایران: دبیرکل حزب کومله کردستان ایران
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: عبدالله مهتدی ۱۳۲۸ بوکان، ایران
حزب سیاسی: حزب کومله کردستان ایران
همسر(ان): ناهید بهمنی
فرزندان: دیلان و دیانا مهتدی
خویشاوندان: صلاح الدین مهتدی  محمد مهتدی  عمر مهتدی   فایق مهتدی
عبدالله مهتدی (زادهٔ ۱۳۲۸ بوکان در استان آذربایجان غربی) فعال سیاسی کُرد ایرانی و یکی از بنیانگذاران حزب کومله انقلابی زحمتکشان کردستان ایران است. او قبل از انقلاب ۱۳۵۷ نیز به دلیل نوع فعالیت‌های سیاسی در زندان به‌سر می‌برد.
عبدالله مهتدی از سال ۱۳۵۸ تا ۱۳۶۲ دبیرکل کومله و از ۱۳۶۲ تا ۱۳۷۲ دبیرکل حزب کمونیست ایران بوده است. مهتدی هم‌اکنون دبیرکل حزب کومله کردستان ایران است.
زندگی

عبدالله مهتدی فرزند حاج رحمان‌ مهتدی در سال ۱۳۲۸ در شهر بوکان از توابع استان آذربایجان غربی به‌دنیا آمد.
عبدالله مهتدی در جریان مبارزات مخفی علیه حکومت پهلوی به زندان افتاد او در فایلی صوتی که در شهریور ۱۴۰۲ به‌طور گسترده‌ای انتشار یافت انگیزه اصلی و نهایی خود را تجزیه کردستان از ایران بیان نموده و بیان داشته این هدف تا فراهم شدن حمایت بین‌المللی آشکارا بیان نمی‌شود و به ادعای خودش سال‌ها در زندان‌های پهلوی زیر فشار بود، در سال ۱۳۴۸ شمسی با تعدادی از فعالان کُرد مانند فؤاد مصطفی سلطانی، محمدحسین کریمی حزب کومله را تأسیس کردند. پس از کشته شدن فؤاد مصطفی سلطانی در سال ۱۳۵۸ تا سال ۱۳۶۲ عبدالله مهتدی به‌عنوان رهبر کومله انتخاب شد و پس از تأسیس حزب کمونیست ایران توسط کومله با گروهی از کمونیست‌های ایرانی به نام سهند و جمعی افراد منفرد دیگر عبدالله مهتدی سمت دبیر کلی حزب کمونیست ایران را بر عهده گرفت و نام کومله هم به سازمان کردستان حزب کمونیست ایران (کومله) تغییر یافت.
پس از کنگره هشتم کومله بحثی انتقادی از عبدالله مهتدی و همفکرانش در مورد شکست تجربه حزب کمونست ایران و لازمه القای آن به میان آمد که صفوف کومله را به دو جریان تبدیل کرد که بخش اکثریت اعضا و همچنین اکثریت رهبران و کادرهای شناخته شده کومله در کردستان ایران با او همفکر بودند.
در سال ۲۰۰۰ میلادی عبدالله مهتدی همراه بخش اعظم کادرها و اعضای کومله از حزب کمونیست ایران انشعاب کرده و در طی برگزاری کنفرانس بازسازی کومله، کومله را مستقل از حزب کمونیست ایران بازسازی کرده و همان نام اولیه کومله در بدو تأسیس (سازمان انقلابی زحمتکشان کردستان ایران) را برای خود اختیار برگزیدند. این حزب پس از رخدادهای سال ۵۷ یکی از احزاب دارای روش مسلحانه با تأثیرات منفی در کردستان ایران بوده است حتی پس از اعتراضات ۱۴۰۱ هم درگیریهای مسلحانه میان گروه‌های رقیب انشعابی این حزب گزارش شده که به قتل اعضای آنها انجامید و بازتاب منفی گسترده‌ای در رسانه‌ها داشت
انتشار فایل صوتی محرمانه

در سپتامبر ۲۰۲۳ یک فایل صوتی از جلسه‌ای خصوصی میان عبدالله مهتدی و دیگر اعضای کومله منتشر شد. در این فایل صوتی، عبدالله مهتدی به زبان کُردی سورانی، می‌گوید هدفشان از تأکید و پافشاری روی «آموزش به زبان کُردی» اینست که نسل‌های آینده مردم کُردستان ایران، نتوانند به زبان فارسی تکلم کنند. همچنین این موضوع باعث طلاق عاطفی و پایان وابستگی‌های فرهنگی و تاریخی که میان کُردها و سایر ایرانیان وجود دارد می‌شود و در آینده فدرالیسم یا جدایی مناطق کُردنشین از ایران را مطرح کنند. این سخنان عبدالله مهتدی، باعث واکنش‌های بسیار تند میان اپوزیسیون ایرانی شد. احزاب مسلح کُردی، در رسانه‌های فارسی‌زبان خود را ایرانی معرفی می‌کنند اما در رسانه‌های کُردی مواضع کاملاً متفاوتی دارند. این احزاب هیچگاه از پرچم ایران (حتی پرچم‌های قبل جمهوری اسلامی و پهلوی) در کنار پرچم حزبی خود استفاده نکردند.
جمعیت پیشرفت و عدالت ایران اسلامی

| جمعیت پیشرفت و عدالت ایران اسلامی | جمعیت پیشرفت و عدالت ایران اسلامی |
| --- | --- |
دبیرکل: محمدامین احمدیان
بنیان‌گذار: مرتضی طلائی
ستاد: تهران
مرام سیاسی: جناح اصولگرایان نومحافظه‌کاری  ضد سوسیالیسم حمایت گرایی
روزنامه غیررسمی: صبح نو تهران امروز
خبرگزاریهمبسته: فردانیوز
مجلس: ۵۰ از ۲۹۰
وبگاه: وبگاه
pishraftoedalat.org: pishraftoedalat.org
سیاست در ایران حزب‌ها انتخابات: سیاست در ایران حزب‌ها انتخابات
جمعیت پیشرفت و عدالت ایران اسلامی یک حزب سیاسی نزدیک به محمدباقر قالیباف است. این حزب در سال ۱۳۸۷ تأسیس و مرتضی طلائی به عنوان دبیرکل آن انتخاب شد. بسیاری از اعضای ارشد آن در شهرداری تهران بوده‌اند.
در سال ۱۳۹۴ مرتضی طلائی از سمت دبیر کلی جمعیت کناره‌گیری کرد. پس از او حسین قربان‌زاده به مدت دو سال دبیرکل شد. از سال ۹۷ تا مرداد ۹۹ محسن پیرهادی (عضو هیئت رئیسه شورای شهر چهارم تهران و عضو هیئت رئیسه مجلس) سمت دبیر کلی این مجموعه را بر عهده داشت. جمعیت پیشرفت و عدالت ایران اسلامی از احزابی است که در گروه موسوم به جمنا (مجمع ملی جبهه مردمی نیروهای انقلاب اسلامی) شرکت داشته و از موتلفان این مجموعه محسوب می‌شود.
این گروه مسئولیت ادارهٔ فعالیت‌های انتخاباتی محمدباقر قالیباف در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۲ ایران را برعهده داشت.
در ۲۹ بهمن ۱۳۹۹، اعضای شورای مرکزی جمعیت پیشرفت و عدالت و بازرسان دوره چهارم به مدت سه سال انتخاب شدند. اعضای شورای مرکزی عبارتند از:
محسن پیرهادی، محمدسعید احدیان، محمد رشیدی، مجتبی توانگر، مهدی طغیانی، صدیف بدری، سید غنی نظری خانقاه، امیرقلی جعفری بروجنی، احد آزادیخواه، محمد سرگزی، حسین قربان‌زاده، ناصر امانی، مجتبی عبداللهی، هادی ذاکری، حسین اسماعیل‌بیگی، سید احمد علوی، کوروش گرجی، احسان عسکری، سید امین میرعلایی، قاسم یکله، سوده نجفی، الهه عطایی، مصطفی نباتی‌نژاد، سید سجاد سیفی، علیرضا شریفی، مصطفی هاشمی، امیر چیذری، میثم پیله‌فروش، محمد بحرینیان، محمدصالح مفتاح، داوود روستایی، محمدسعید خجسته، محبوبه نیاورانی، مصطفی صادقی.
همچنین در بخش بازرسان سیروس رضائی، مسیح قائم‌مقامی، حسن حسینی‌منش حائز اکثریت آراء شدند.
شورای مرکزی دوره چهارم محمدسعید احدیان را به عنوان دبیرکل، محسن پیرهادی را به عنوان رئیس شورای مرکزی و سید غنی نظری خانقاه را به عنوان سخنگو برگزید.
شورای مرکزی دوره چهارم

چهارمین دوره این مجمع در تاریخ ۲۹ اسفند ۱۳۹۹ در سالن اجتماعات مسجد امام صادق با حضور چهره‌های سیاسی و برخی نمایندگان مجلس برگزار شد. اسامی منتخبان شورای مرکزی چهارمین مجمع عمومی جمعیت پیشرفت و عدالت ایران اسلامی به این شرح است:
محسن پیرهادی، محمدسعید احدیان، محمدصالح مفتاح، محمد رشیدی، مجتبی توانگر، مهدی طغیانی، صدیف بدری، سیدغنی نظری، امیر قلی جعفری، احد آزادیخواه، محمد سرگزی، عباس گودرزی، حسین قربان‌زاده، ناصر امانی، مجتبی عبداللهی، هادی ذاکری، حسین اسماعیل بیگی، سید احمد علوی، کوروش گرجی، احسان عسکری، سید امین میرعلایی، قاسم یکله، سوده نجفی، الهه عطایی، مصطفی نباتی‌نژاد، سید سجاد سیفی، علیرضا شریفی، مصطفی هاشمی، امیر چیذری، میثم پیله فروش، محمد بحرینیان، داوود روستایی، محمدسعید خجسته، محبوبه نیاورانی، مصطفی صادقی.
شورای مرکزی دوره سوم

در انتخاباتی که در اسفند ماه سال ۱۳۹۶ برگزار شد ترکیب این حزب تعیین گردید که به مدت سه سال این مسئولیت را بر عهده داشتند.
اعضای شورای مرکزی منتخب در اسفند سال ۱۳۹۶ عبارتند از:
حسین قربان‌زاده، محسن پیرهادی، ابوالقاسم چیذری، فرشاد مهدی‌پور، غلامرضا قاسمیان، محمدسعید احدیان، محمدصالح مفتاح، علی شریفی، قاسم یکله، محمد دهقان، سوده نجفی، محمد رشیدی، سید امین میرعلایی، منوچهر رشادی، رضا شیران خراسانی، محمدرضا برزویی، احسان عسگری، محمدرضا اخضریان، رسول بابایی، میثم پیله‌فروش، سجاد نوروزی، مجتبی توانگر، سیدجواد حسینی آملی، سعید بهره‌مند و محمودرضا رضایی.
همچنین در بخش بازرسان آقایان مجتبی عبداللهی، ناصر امانی و هادی ذاکری انتخاب شدند. در این دوره از ابتدا محسن پیرهادی دبیرکل بود که از مرداد ماه ۱۳۹۹ محمدسعید احدیان به عنوان دبیرکل حزب انتخاب شد.