stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ژوآئو دا گاما

ژوآئو دا گاما (João da Gama) (زادهٔ تقریباً ۱۵۴۰ – درگذشتهٔ بعد از ۱۵۹۱)، کاوشگر پرتغالی و مدیر مستعمرات در خاور دور در یک چهارم پایانی قرن شانزدهم بود. او پسرخواندهٔ واسکو دا گاما بود. ژوآئو دا گاما از ماکائو به شمال‌غربی حرکت کرده و ژاپن را از طرف شمال دور زد. او از اقیانوس آرام در شمالی‌ترین عرض‌های جغرافیایی که تا آن زمان توسط اروپایی‌ها گرفته شده بود، عبور کرد. او به دلیل شرایط سفر دریایی‌اش، ناچار به تبدیل شدن به کسی شد که دور اقلیمی کشتی‌رانی می‌کرد، (یکی از نخستین کسانی که این کار را به سمت شرق انجام داد). سرزمین‌های شمال‌شرقی ژاپن که ژوآئو دا گاما کشف کرد در قرون بعدی به هدف افسانه‌ها و خیالات تبدیل شد و هدف الهام بخشی برای اروپایی‌ها بود که آن را بی‌آبند.
سال‌های ابتدایی و سفرهای دریایی به شرق

اطلاعات چندانی در مورد کودکی و جوانی او وجود ندارد، گرچه این باور وجود دارد که که وی در حدود سال ۱۵۴۰ چشم به جهان گشوده‌است. والدین او، گیومار دی ویلنا، کنتس ویدیگویرا و فرانسیسکو دا گاما، کنت دوم ویدیگویرا، پسر واسکو دا گاما که کاشف بود، کاشف مسیر دریایی به شرق بودند. او با خوانا د منزز ازدواج کرد و صاحب یک پسر به نام واسکا دا گاما که بعدها در چول سروان بود. ژوآئو دا گاما میان سال‌های ۱۵۷۸ تا ۱۵۸۲ در ملاکای امپراتوری پرتغال به سمت سروان رسید. او نمایندهٔ پرتغالی را که خبر تاج‌گذاری فلیپه دوم از اسپانیا به عنوان شاه پرتغال را آورد با آغوش باز پذیرفت. او با این حال بعدها فقط پس از اشارهٔ نائب‌السلطنهٔ هند، نظم جدید را به رسمیت شناخت. او درگیری‌های سیاسی زیادی با فرمان حکومتی خود داشت که به دلیل بی‌نظمی‌های شخصی ادعا شده بود که او را وارد تقابل‌های سیاسی با بدنهٔ حاکمیت شهر کرده بود که منجر به یک فرایند قضایی شد. او متهم به آسیب به منافع ملاکای امپراتوری پرتغال بود و برای پاسخگویی در مورد فعالیت‌ها و ارائهٔ دفاعیهٔ خود به لیسبون فراخوانده شد.
او با هدف نهایی کردن تجارت نانبان («سفر دریایی ژاپن») میان ماکائو (چین) و ناگاساکی (ژاپن)، یک مسیر تجاری در انحصار پرتغال، به شرق سفر کرد. گاما با دختر دی جوآئو د منسس باروچه، فرماندار کوچینازدواج کرد. او در سال ۱۵۸۸ همسر خود را در محل سکونتش در کوچینترک و به‌سوی ماکائو حرکت کرد. در این سفر برادرش، میگل دا گاما نیز او را همراهی کرد. در همان سال سفر سالیانه به دلیل مرگ ناگهانی فرماندار ماکائو، جرونیمو د سوزا، هنوز انجام نشده بود. به دنبال توافق‌نامهٔ تجاری میان بارتولومئو لاندیر که اهل پرتغال و یهودی نیو کریستین بود و شهر ماکائو، جرونیمو د سوزا نیز آمادهٔ ارسال یک کشتی به فیلیپین شد. به موازی‌های این موضوع، فرمان ضد مسیحی در ژاپن صادر شد. ژوآئو دا گاما، به امید دریافت منفعت بیشتر و احتمالات جدید و برخلاف گمانه‌زنی‌ها، تصمیم گرفت سفری اکتشافی با هزینهٔ شخصی و پذیرش خطرات احتمالی به اسپانیای نو انجام دهد.
دا گاما در ماکائو خیلی مورد توجه و تشویق بود. این موضوع را می‌توان از نامهٔ شورای شهر ماکائو نوشته شده در ۳۰ ژوئن ۱۵۸۸ به شاه که در آن دا گاما را ستایش می‌کند و سپس به فرماندار ماکائو و ژاپن نیز متوجه شد. آنها همچنین از شاه نیز درخواست کردند تا به وی ریاست مادام‌العمری اعطا کرد. کامارای ماکائو همچنین به موضوع سفر اخیر اسپانیایی (کاستیلیایی) به ماکائو و در میان موضوعات دیگر در مورد دلایلی که چرا باید ممنوع شود، اشاره می‌کند. گاما و شورای ماکائو در حال مشاجره بودند که سود حاصل از سفرها می‌تواند برای تقویت و حفظ کلیساها، یک میسرکاردیا و دو بیمارستان که یکی برای بیماران جذامی بود، استفاده شود. دا گوما مالکیت یک کشتی بزرگ باری به وزن شش صد تُن را به دست آورد که به جای رفتن از ماکائو به هند، به مکزیک رفته بود. جاییکه آنها می‌توانستند معاملات بسیار سودآورتری را انجام دهند که ساکنان ماکائو به آن غبطه می-خوردند. سال‌ها بعد، اعضای شورای شهر ماکائو دا گاما و سفرش را آشکارا محکوم کردند و مورد انتقاد قرار دادند.
جستجو به دنبال سرزمین «ژوآئو دا گاما» یا «گامالند»

روس‌ها در قرن هجدهم پس از عبور از سیبری و دستیابی به تنگهٔ برینگ میان سیبری و آلاسکا، ابتکار عمل را در جستجو به دنبال لبه‌های شمالی اقیانوس آرام به دست گرفتند. یکی از اهداف هیئت اعزامی بزرگ روسیه به شمال که توسط کاوشگر دانمارکی، ویتوس برینگ رهبری می‌شد، حرکت از اوخوتسک در کامچاتکا و بازدید از آنجا برای مشاهدهٔ سرزمین ژوآئو دا گاما بود. قرار بر آن بود که این گروه از سرزمین ژوآئو دا گاما به سمت شرق ادامهٔ مسیر دهد تا به ساحل آمریکای شمالی برسد.
گفته می‌شد که گامالند در جایی مابین کامچاتکا و قارهٔ آمریکا وجود دارد. طی صد و پنجاه سال بعدی نقشه‌های ضد و نقیض متفاوت، ترکیبی از جزایر واقعی و خیالی مابین هوکایدو و کامچاتکا را به تصویر کشیدند که جزایر کوریل را با کمپانی‌لند، جزیرهٔ استیت (که پس از کاوش در سال ۱۶۴۳ توسط کاوشگر هلندی مارتین گریتز وای جزایر اصلی کوریل و ساخالین نامیده شد) ترا اسونیس و گامالند اشتباه می‌گرفتند. در حدود سال ۱۷۳۱ کالج نیروی دریایی روسیه از فرهنگستان علوم درخواست کرد که نقشه‌ای از اقیانوس آرام شمالی تهیه کند. جوزف نیکلاس دلیسل نقشه را به انضمام خاطرات کاری برادر بزرگترش گیوم ارائه داد. این نقشه سه جزیره‌ای را که در بالا به آنها اشاره کردیم و نیز «سرزمینی که دام خوان دا گاما رویت کرده بود» را نشان می‌داد که به سمت آمریکا کشیده شده‌اند. هنگامی که در مه ۱۷۴۱ مسیر سفر دوم ویتوس برینگ در پتروپاولوفسک، کامچاتکا تعیین شد، این نقشه یا نقشهٔ دیگری بر اساس آن، به وضوح در انتخاب مسیر مؤثر بود.
نفوذی (مجموعه تلویزیونی)

| نفوذی | نفوذی |
| --- | --- |
پوستر: پوستر
ژانر: اکشن جنایی درام
بر پایهٔ: رفتگان اثر مارتین اسکورسیزی
نویسنده: ارتان کورتالان توپراک کارااغلو
کارگردان: اولوچ بایراکتار 
بازیگران: چاغاتای اولوسوی آراس بولوت اینملی چتین تکیندور مصطفی اوغورلو بنسو سورال
آهنگساز: تویگار اشیکلی
کشور سازنده: ترکیه
زبان اصلی: ترکی استانبولی
شمار فصل‌ها: ۱
شمار قسمت‌ها: ۳۹
تولید: تولید
تهیه‌کننده: کرم چاتای
مکان تولید: استانبول
مدت: ۱۲۰ دقیقه
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: شو تی‌وی
فرمت تصویر: ۱۰۸۰آی (تلویزیون وضوح‌بالا)
فرمت صدا: استریو
انتشار اولیه: ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۶ (۲۰۱۶-0۹-۱۹) – ۱۹ ژوئن ۲۰۱۷ (۲۰۱۷-06-۱۹)
نفوذی (به ترکی استانبولی: içerde) یک مجموعه تلویزیونی ترکی در ژانر جنایی و درام با بازی چاغاتای اولوسوی و آراس بولوت اینملی است. پخش این مجموعه در ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۶ از کانال شو تی‌وی آغاز شد. داستان این مجموعه اقتباسی از فیلم رفتگان است.
خلاصه داستان

سارپ و مرت در آکادمی پلیس با هم درس می‌خوانند سارپ به وسیله یوسف که مدیر بخش جرایم عمد و قاچاق است یک هفته مانده به فارغ‌التحصیلی از آکادمی پلیس اخراج می‌شود. درست در روز فارغ‌التحصیلی سارپ اسلحه خود را به سمت یوسف می‌گیرد و با این کارش قدم به یک زندگی جدید که تا حالا تجربه نکرده بود می‌گذارد. در این دنیای جدید و تاریک بزرگ‌ترین دشمن سارپ یکی از محبوب‌ترین افراد آکادمی یعنی مرت خواهد بود.
بازیگران و شخصیت‌ها

| بازیگر | نقش |
| --- | --- |
چاغاتای اولوسوی: سارپ ییلماز: او در کودکی برادر کوچکتر خود را گم کرد و در جوانی بعنوان پلیس مخفی با هدف نابودی باند جلال بابا و یافتن امید(برادرش) به این باند نفوذ می‌کند، اما همه فکر می‌کنند او توسط رئیس جرایم سازمان یافته(یوسف) از پلیس اخراج شده است. او پسر فسون و متین ییلماز است. در زمانی که به باند جلال بابا نفوذ می‌کند عاشق ملک دختر جلال می‌شود.
آراس بولوت اینملی: مرت کاراداع/ امید ییلماز: برادر گمشده سارپ که جلال بابا با هدف و نقشه قبلی او را بزرگ کرده و کاملا خود را جای سرپرست واقعی او جا زده است. او بعنوان جاسوس جلال بابا در دستگاه جرائم سازمان یافته نفوذ می‌کند. او هیچ آگاهی از گذشته خود به واسطه خاطرات تلخش ندارد. به مرور و در جریان داستان با فسون(مادرش) و ایلم(دوست کودکی‌اش) آشنا می‌شود. در قسمت آخر به ایلم درخواست می‌دهد.
اوعور ییلدیران: سلیم/کمیسر پلیس: او بعد از کشته شدن عمر وارد دستگاه یوسف می‌شود.
چتین تکیندور: جلال دومان: قدرتمند ترین رییس مافیا ترکیه است. هیچ‌کس حریف او نمی‌شود. عامل کشته شدن متین(پدر سارپ)، گم شدن مرت(برادر سارپ)، و کشته شدن بسیاری دیگر . افراد او بسیار به وی وابسته هستند و او را جلال بابا می‌نامند!
مصطفی اوغورلو: یوسف کایا: افسر پلیس، رییس سازمان جرایم سازمان یافته. مدیر سارپ و مرت. همه تلاشش را می‌کند تا جلال بابا را به زندان بفرستد. او بخاطر دفاع از سارپ جانش را از دست می‌دهد.
بنسو سورال: ملک دومان: دختر واقعی جلال بابا که تا جوانی از واقعی بودن آن هیچ خبری نداشت! مادرش به دست جلال بابا کشته شد و در روند داستان عاشق سارپ شد.در قسمت ۳۱ زمانی که متوجه برادر بودن مرت و سارپ شده بود، قبل از گفتن خبر به دست دشمن جلال به اشتباه کشته شد!
نهال کولداش: فسون ییلماز: مادر سارپ و امید. مدتها از دست سارپ بدلیل حضور در باند جلال و اخراج از دستگاه یوسف ناراحت بود. اما زمانی که متوجه علت حضور سارپ در باند جلال شد دلش آرام گرفت و از او پنهانی حمایت کرد.
داملا جولبای: ایلم آیدین دختر عموی سارپ و مرت/امید، معشوقه امید
رضا کجااوغلو: داوود: وفادارترین آدم جلال، عاشق ملک تا آخر داستان مخالف افکار و حرکات سارپ بود. تا اینکه زمانی که امید توسط جلال زندانی شد خودکشی کرد و جای او را به سارپ لو نداد!
ییلدیری شاهینلر: اسد آلیاناک: مردی دو رو و دنبال پول و سرمایه. هرجا که به سودش باشد حاضر می‌شود. در روند داستان شاهد خواهیم بود که بارها به سارپ، جلال، قدرت، کنستانتینی و... پشت کرده است و یا همراه بوده است!
ایلبر اویگار کابوغلو: مصطفی ، پسر‌ جلال
:
ساری‌گونی

village در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| ساری‌گونی ساری گونی | ساری‌گونی ساری گونی |
| --- | --- |
village: village
استان‌های ایران: استان آذربایجان شرقی
شهرستان‌های ایران: شهرستان بستان‌آباد
بخش (تقسیمات کشوری): بخش تیکمه‌داش
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان سهندآباد
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۵۰
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
ساری‌گونی یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان سهندآباد بخش تیکمه‌داش شهرستان بستان‌آباد واقع شده‌است.از محصولات این روستا میتوان به سیب،پنیر،کره،گوشت و...اشاره کرد.جمعیت این روستا مهاجرت کرده و در شهر های تهران،تبریز،قم،مراغه،بستان آباد،کندرود و لاهیجان زندگی میکنند.این روستا ۵۰ نفر جمعیت دارد.
بلوچستان

برای دیگر کاربردها، بلوچستان (ابهام‌زدایی) را ببینید.
مکان
| بلۏچستان | بلۏچستان |
| --- | --- |
منطقه: منطقه
بلوچستان به‌رنگ صورتی: بلوچستان به‌رنگ صورتی
بخش ها: بلوچستان پاکستان بلوچستان ایران بلوچستان افغانستان
جمعیت (۲۰۱۳): جمعیت (۲۰۱۳)
 • کل: ۱۸–۱۹ میلیون
جمعیت‌شناسی: جمعیت‌شناسی
 • قومیت: مردم بلوچ
 • زبان (های) رسمی:  زبان بلوچی .زبان فارسی، زبان اردو، زبان پشتون
شهرهای بزرگ: کویته زاهدان(دزآپ) نیمروز (افغانستان) کلات، پاکستان خاش چابهار اوتهل ایرانشهر سبی دیره مراد جمالی ناحیه دیره بگتی گوادر نوشکی نیکشهر سرباز کنارک سراوان زابل نیمروز (ایران) فراه
نقشه قلمرو بلوچستان تحت کنترل دولت بلوچِ خانات کلات و سند سال ۱۸۱۰ میلادی از ستوان پاتینجر از
کودک بلوچ
بَلوچـِستان (به بلوچی: بلۏچستان)، منطقه‌ای است در جنوب شرقی فلات ایران که از کنار کویر کرمان در شرق بم و کوه‌های بشاگرد تا مرزهای غربی سند و پنجاب و هند را در بر می‌گیرد. بلوچستان از شمال با سیستان و خراسان همسایه است و از جنوب به سواحل مکران، دریای عرب و دریای مکران منتهی می‌شود. مرزهای آن را دقیقاً نمی‌توان مشخص کرد اما مساحت آن حدود ۶۹۰٬۰۰۰ کیلومترمربع تخمین زده می‌شود. این سرزمین، گرم و خشک و کوهستانی است. بلوچ‌ها، قومی ایرانی‌تبار و بیشتر مسلمان سنی و پیرو مذهب حنفی هستند. بلوچستان در منطقه‌ای واقع شده که ایران را به تمدن هند متصل می‌کند و یکی از نقاط استراتژیک جهان است که همواره در تمام ادوار تاریخی منطقه‌ای مهم برای تجارت محسوب می‌شده.
خانات کلات بعد از کشته شدن نادرشاه افشار در سال ۱۷۴۷ به رهبری میر نصیر خان احمدزهی به مرکزیت کلات از افشاریه اعلام استقلال کرد. بلوچستان در ادامه ادوار افشاریه بعد از مرگ نادرشاه، زندیه و اوایل قاجار تا دوره ناصر الدین شاه تحت سلطهٔ حکومت مرکزی ایران نبود. [نیازمند منبع]
بلوچستان در سال ۱۸۵۵ میلادی (قبل از قرار داد گلد اسمیت و تقسیم شدن میان قاجار و انگلستان)
سپس در سال ۱۸۷۱ میلادی کلات که تحت الحمایه بریتانیا بود به دو نیم شرقی و غربی تقسیم شد که نیمه غربی به ایران برگردانده و نیمه شرقی زیر نظر و تحت الحمایه بریتانیا به عنوان منطقه نیمه مستقل باقی ماند.
کلات بعد از قرار داد گلد اسمیت.
بلوچستان کنونی منطقه ای است که میان سه کشور ایران، افغانستان و پاکستان قرار دارد و از نظر اداری شامل ایالت بلوچستان پاکستان، بخش‌هایی از استان سیستان و بلوچستان ایران و بلوچستان افغانستان در جنوب افغانستان است در استان نیمروز، می‌باشند.
موقعیت جغرافیایی

مرزهای ایران و پاکستان و افغانستان، بلوچستان را به سه بخش تقسیم می‌کنند. بلوچستان، از جنوب به چابهار از شرق به سند و پنجاب ، از غرب به استان کرمان و هرمزگان و از شمال به ولایت فراه در بلوچستان افغانستان منتهی می‌شود.
تاریخ و قدمت

بلوچستان قدمتی بالای ۹۰۰۰ سال دارد از این رو میتوان به تمدن مهرگره اشاره کرد که بنا بر اظهار باستان شناسان قدمت آن به به بالای نه هزار سال میرسد.
در ادوار باستان در مکران از قوم بلوچ در کتب فارسی و عربی ذکر شده که اعراب آن را بلوص گزارش کرده اند به همین علت مکران را بلوچستان نام گذاشته اند.
فردوسی نقل می‌کند در زمان حکومت اردشیر و خسرو یکم انوشیروان ساسانی، قوم بلوچ و کوچ به همراه قوم گیلان و دیلم سر به شورش علیه حکومت مرکزی برمی‌آورند که توسط انوشیروان سرکوب می‌شوند و در عین حال می‌گوید در زمان‌های متعددی از حکومت سایر شاهان ساسانی بلوچ‌ها جزو ارتش ساسانی بوده‌اند. منطقهٔ بلوچستان امروزی به نام مکا، ایالت چهاردهم ایران در زمان امپراتوری هخامنشی بوده‌است که بعدها به مکران تغییر یافته‌است.
گدروزی (به یونانی: گدروزیا) نامی است که یونانی‌ها به بلوچستان دادند. بسیاری از مورخان، ساتراپی گدروزیا را منطبق بر ساتراپی مکا دانسته‌اند و تمایزی بین این دو ساتراپی قائل نمی‌شوند.
فردوسی در شاهنامه علاوه بر اینکه قوم بلوچ را در کنار سایر اقوام ایرانی ذکر کرده هست از بلوچستان (مکران) به عنوان بخشی از قلمرو ایران یاد کرده‌است. یکی در زمان پادشاهی کیخسرو و جنگ ایران وتوران و آن هنگام که فرمانده سپاه قوم کوچ و بلوچ به نام اشکش به مکران می‌رود ودیگری در زمان ستاندن کین سیاوش در حمله به توران:
پس گستهم اشکش تیز گوش /که بازور و دل بود و با مغز و هوش
' 'سپاهش زگردان کوچ وبلوچ /سگالیده جنگ و برآورده خوج
کسی درجهان پشت ایشان ندید/برهنه یک انگشت ایشان ندید
' 'درفشی برآورده پیکر پلنگ /همی از درفشش بیارید جنگ
چو آگاه شد اشکش آمد براه/ ابا لشکری ساخته پیش شاه
همه تیز و مکران بیاراستند/ز هر جای رامشگران خواستند
.......
گزین کرد از آن نامدارت سوار/دلیران جنگی دو وده هزار
هم از پهلو و پارس و کوچ وبلوچ / زگیلان جنگی و دشت سروچ
.......
از ایران بشد تا به توران و چین/گذر کرد از ان پس به مکران زمین
ز مکران شد آراسته تازره/ میان‌ها ندید هیچ رنج ازگره
در کتیبه‌های عصر ساسانی از بلوچستان با نام «مکوران، مُکران». نیز یاد شده‌است این اسامی تا قبل از اسلام در بین مردم معمول بود و امروزه هم در بسیاری از مناطق مردم محلی این سرزمین را با همین نام می‌خوانند. بنا به نظر برخی از محققان، اصطلاح بلوچستان از زمان نادرشاه در منابع فارسی پیداشد. دلیل اصلی جانشینی این اصطلاح نفوذ قبایل بلوچ درمنطقه و کمک‌های فراوانی بود که سران این قبایل به نادر شاه کردند
رقابت‌های استعماری

نخستین استعمارگر ناخوانده، پرتغال بوده که توسط بومیان به عقب رانده شد. بعدها رقابت دولت‌های فرانسه و انگلیس بر سر هندوستان، انگلیس‌ها را برآن داشت تا کنترل مکران (بلوچستان) را که یکی از معابر دسترسی به هندوستان بود، به دست بگیرد. انگلیسی‌ها برای جدا کردن بلوچستان از ایران اقدامات گسترده‌ای برای شناسایی این سرزمین انجام دادند. در کتاب مهاجمان سرحد نوشته رجینالد دایر آمده‌است که سرداران بلوچ برای جلوگیری از حمله استعماری انگلیس با هم متحد شدند و با فرماندهی سردار جمعه خان شه‌بخش و سردار ملک شاه خان نارویی از ورود بیشتر انگلیس به مناطقشان جلوگیری کردند. از جانب دیگر دولت ایران در تلاش بود تسلط خود را بر این نواحی گسترش دهد. در دوره ناصرالدین شاه، دولت مرکزی تسلط و گسترش نفوذ خود را در بلوچستان و مرزهای شرقی ایران افزایش داد. این حرکات سبب شد تا انگلیس سرحدی برای جلوگیری از پیشروی ایران تعیین نماید. انگلیس بعد از کشیدن خطوط تلگراف، درخواست تعیین حدود متصرفی دولت ایران را در بلوچستان نمود، اما با مخالفت دولت ایران مواجه شد. ناصرالدین شاه که قدرت مقاومت در برابر سیاست انگلیسی‌ها را نداشت، تن به تشکیل کمیسیون‌های مرزی مشترک داد. نتیجه کار این کمیسیون‌های مرزی، واگذاری بخش‌های وسیعی از بلوچستان و تشکیل بخشی از منطقهٔ حائل برای هندوستان بود.
تاریخ

مقالهٔ اصلی: تاریخ بلوچستان
تصویر سراسرنما از جاده ایرانشهر-خاش (دهستان دامن)
تاریخ > دوره‌های ماقبل اسلامی

نخستین اشاره به این منطقه به اسم «مکا» در کتیبه داریوش در بیستون و تخت جمشید صورت گرفته‌است. از این سرزمین در دوره‌های پیش از اسلام اطلاعات بسیار اندکی موجود است. محتمل است ایرانی زبانان دیر به مکران آمده باشند.
تاریخ > دوره‌های اسلامی

ذهن نویسندگان اولیهٔ مسلمان با پیش‌بینی ناپذیری جمعیت‌هایی که زیر کنترل حکومت نبوده و خطر برای مسافران درگیر بوده‌است. توصیفات آنان چیز زیادی در خصوص جمعیت‌های این نواحی نمی‌گوید. آنان گله‌دار بوده‌اند و در چادرهایی از موی بز می‌زیسته‌اند. زبان بومی‌شان فارسی نبوده‌است. به نظر می‌رسد در کوه‌های حاصلخیزتر جنوب شرق کرمان متمرکز بوده‌اند و به‌طور متناوب مسیرهای بیابانی به سوی شمال و شمال شرق را مورد تاراج قرار می‌داده‌اند. وضعیت امنیت مسافرت رو به وخامت گذاشته، چرا که عضدالدوله دیلمی در سال ۳۶۱ هجری کارزار علیه آنان را واجد ارزش دانسته. بلوچ‌ها شکست خوردند، ولی همچنان در دورهٔ غزنویان و سلجوقیان مشکل‌ساز بوده‌اند. وقتی آنان سفیر سلطان محمود را در بیابان شمال کرمان بین طبس و خبیس غارت کردند، او پسرش مسعود را علیه آنان گسیل کرد. گرچه مهاجرت بلوچ‌ها به سمت شرق علی الظهر پس از این شدت گرفته، هنوز در شرق استان کرمان بلوچ‌ها هستند. به نظر می‌رسد هنگام فتح به دست اعراب آنان در بخش شمال غربی منطقه (در جنوب شرقی کرمان) زندگی می‌کرده‌اند؛ ولی فعالیت‌های آن‌ها تا فاصلهٔ قابل توجهی به سمت شرق امتداد داشته‌است و در پنج قرن بعد تا زمان پراکنش قدرت صفوی در قرن دهم هجری نیز به‌طور متناوب ادامه داشته و حرکت‌های اصلی احتمالاً در قرون ششم و نهم هجری صورت گرفته‌است. بلوچ‌ها احتمالاً در حدود دورهٔ اشغال کرمان به دست سلجوقیان از طریق کرمان وارد مکران (بخش غربی بلوچستان) شدند. کرمان در سال ۲۳ هجری در خلافت عمر به وسیله مسلمانان فتح شد. در کوه‌های کرمان، آنان بلوچ هستند در زمان معاویه، شهرهای مکران اشغال شدند و با میدهای ساحل جنگ آغاز شد و یورش‌ها تا سند هم گسترش یافت.
تاریخ > تقسیم بلوچستان بین ایران و هند [نیازمند منبع]

تحولاتی که در قاره اروپا روی داد، موجب کشیده شدن میدان رقابت کشورهای اروپایی به دیگر قاره‌ها به ویژه آسیا شد. یکی از سرزمین‌هایی که اهمیت زیادی برای دولت‌های اروپایی داشت، هندوستان بود. در جریان رقابت اروپایی‌ها برای تسلط بر هندوستان، سرزمین‌های مجاور آن به عنوان معابر دسترسی بر آن سرزمین، اهمیت ویژه یافتند. یکی از این نواحی بلوچستان بود. انگلیسی‌ها که توانسته بودند، دست دیگر رقیبان خود را از هندوستان کوتاه نمایند، تصمیم گرفتند برای امنیت بخشیدن به سرحدات آن، منطقه حایلی در مرزهای شمال غربی تشکیل دهند و از این زمان سیاست انگلیس، در بلوچستان آغاز شد.
با تأسیس حکومت قاجار، پادشاهان این سلسله در تلاش بودند بلوچستان را تحت تسلط خویش قرار بدهند. [نیازمند منبع] توجه دولت انگلیس به بلوچستان به عنوان کمربند دفاعی جنوب غربی هند و از طرف دیگر نگاه متمرکز شاهان قاجار به بلوچستان موجب تقابل سیاست آنان شد. در این زمان دیپلماسی قوی انگلستان در برابر دیپلماسی ضعیف قاجار قرار گرفت. انگلیسی‌ها برای رسیدن به اهداف خود دست به هر اقدامی زدند و نقشه‌های گوناگونی را به اجرا درآوردند، تا اینکه در نهایت بلوچستان را به عنوان سپر دفاعی هندوستان بین هندوستان و ایران تقسیم کردند. [نیازمند منبع]
تاریخ > هندوستان و رقابت کشورهای اروپایی

سفر واسکودوگاما از کشور پرتغال در سال ۱۴۹۷ به هندوستان راه را برای ایجاد مستعمرات در این سرزمین و سایر نواحی آسیا باز کرد. بعد از تسلط پرتغالی‌ها بر هند در سال ۱۶۶۲ دولت پرتغال جزیره بمبئی را به چارلز دوم پادشاه انگلیس هدیه کرد و او نیز این جزیره را به کمپانی هند شرقی منتقل کرد. امپراتوری بریتانیا از نیمه سدهٔ هفدهم به تدریج با زور و زر و خدعه هندوستان را از چنگ راجه‌های ایالت و امپراتوران گورکانی هند خارج کردند. بدین ترتیب انگلیسی‌ها، پرتغالی‌ها را از گردونه رقابت خارج کرده خود بر اوضاع مسلط شدند.
در اواخر ۱۶۰۰ کمپانی هند شرقی به موجب فرمان ملکه الیزابت تأسیس گردید. کمپانی به تدریج توانست نفوذش را در هندوستان گسترش دهد و از دیگر رقبای خود پیشه گیرد. به دنبال ظهور انقلاب صنعتی در اروپا تولید کالا به مراتب بیشتر از احتیاج بازارهای اروپایی بود. علاوه بر این مواد اولیه بسیاری از کارخانه‌ها در اروپا وجود نداشت و کشورهای اروپایی برای رفع این نیازها، توجه بیشتری به سرزمین‌های دیگر نمودند. یکی از این سرزمین‌ها که از قبل نیز مورد توجه کشورهای اروپایی قرار داشت، هندوستان بود. این کشور با توجه به ویژگی‌های خود، مناسب‌ترین سرزمین برای استعمار بود.
با اعزام ژنرال گاردن از جانب ناپلئون به ایران حکومت بریتانیا در لندن وحشتزده شد و نمایندگانی را به دربار ایران مأموریت داد، از جمله این نمایندگان سرجان ملکم بود که به خاطر رابطه دوستی بین ایران و فرانسه، از جانب دولت ایران پذیرفته نشد.
تاریخ > انگلیس و بررسی سرزمین‌های همجوار هندوستان

خطر حمله ناپلئون از طریق ایران و بلوچستان به هندوستان و پذیرفته نشدن ملکم سفیر انگلیس از جانب دولت ایران موجب شد کمپانی هند شرقی و دولت انگلیس به شناسایی و بررسی سرزمین‌های همجوار هندوستان بپردازند. یکی از این سرزمین‌ها بلوچستان بود که این زمان وارد تاریخ جدید خود شد. انگلیس می‌بایست هندوستان را حفظ می‌کرد و معابر لشکرکشی کشورهای اروپایی به هندوستان و مرزهای دفاعی شبه قاره را در اختیار خود می‌گرفت از طرفی روسیه نیز از آغاز سده هجدهم بر دریاهای گرم جنوب و بیش از همه بر استانبول چشم طمع دوخته بود. روسیه می‌بایست معابر لشکرکشی به هندوستان را در اختیار خود می‌داشت تا لندن را لااقل به تسلیم استانبول وادارد. این عوامل سبب شد انگلیس برای دفاع از هندوستان به شناسایی سرزمین‌های غربی آن بپردازد که بلوچستان یکی از آنان به‌شمار می‌رفت.
تاریخ > سیاست ایجاد کمربند حایل

اهمیت هندوستان برای امپراتوری انگلیس به قدری بود که برخی سیاست‌مداران بر این عقیده بودند که امکان زیستن برای انگلستان بدون هندوستان وجود ندارد. لرد کرزن در اینباره می‌نویسد: «زمانی که هند شناخته شده‌است، سرورانش همواره صاحب اختیار نیمی از جهان بوده‌اند».
دولت انگلستان در می‌یابد که برخلاف تصورات قبلی، ایران به عنوان خط دفاعی هندوستان چندان قابل اعتماد نیست و روسیه نیز می‌توانست با عبور از شمال خراسان به خان نشین‌های آسیای مرکزی دست یابد؛ بنابراین، لندن و حکومت کمپانی در هندوستان بر آن شدند تا تلاش خود را در آسیای مرکزی به کار اندازند و دیوار دفاعی هند را از بلوچستان به آسیای مرکزی تغییر دهند. به دنبال آن در دهه ۱۲۵۰ هـ. ق/ ۱۸۳۰ م در انگلستان اجماع فزاینده‌ای پدید آمد مبنی بر اینکه، روسیه به زیان ایران، عثمانی و آسیای مرکزی در حال توسعه بخشیدن به قلمرو خود می‌باشد و از همین‌جا طرح «مسئله شرق» یا «بازی بزرگ» ریخته شد. در این طرح، بلوچستان به عنوان سرزمین حایل در برابر پیشروی و توسعه‌طلبی فزاینده روسیه به هندوستان از اهمیت استراتژیکی خاصی برخوردار شد. در این برهه زمانی انگلیس به دنبال سد دفاعی محکم و استواری می‌گشت تا بتواند با خیال راحت‌تری به سلطه خود در هندوستان ادامه دهد. آنان سد دفاعی خود را در مناطق مرکزی بلوچستان یافتند که دولت مرکزی ایران بعد از تصرف [نیازمند منبع] آن سیاست قاطعی برای تسلط کامل بر آن نداشت و این همان چیزی بود که انگلیسی‌ها خواستار آن بودند چرا که به راحتی می‌توانستند مناطق استراتژیک را از همدیگر جدا کرده به نقشه خود یعنی ایجاد کمربند حایل دست یابند.
تاریخ > ایران و توجه به مرزهای شرقی

با پایان یافتن جنگ‌های ایران و روسیه، دولتمردان ایران تصمیم گرفتند بلوچستان را تحت مالکیت خودشان درآورند اما انگلیسی‌ها تصور می‌کردند که دولت ایران هر قدمی که به سمت هندوستان برمی‌دارند به‌طور قاطع به اشاره دولت روس است. انگلیس از اساس تفکر دولت و دربار ایران، دربارهٔ بلوچستان آگاه شده بود. ایران از آغاز سلطنت سلسله قاجار مرز طبیعی جنوب شرقی خود را با احتساب بلوچستان جزو متصرفات ایران، رود سند می‌دانست. عباس میرزا در خلال گفتگوهای دوستانه و خصوصی با مأموران انگلیس بارها به این مطلب اشاره کرده بود و محمدشاه نیز بر همین عقیده بود. در نتیجه انگلیسی‌ها درصدد ممانعت از پیشروی ایران به طرف شرق برآمدند که اولین مورد آن مسئله هرات و به دنبال آن تقسیم بلوچستان بود که با تعیین حدود مرزی این مناطق، هم خط دفاعی هندوستان را کامل کردند و هم به پیشروی ایران به سمت شرق برای همیشه پایان دادند.
تاریخ > بلوچستان در آغاز سلطنت ناصرالدین شاه

با آغاز سلطنت ناصرالدین شاه و توجه دولت مرکزی به بلوچستان برخی سرداران و حاکمان نواحی مختلف این ناحیه، داوطلبانه اطاعت خود را از دولت اعلام نمودند (سپاهی:۱۲۴). و این بدان دلیل است که امیرکبیر صدراعظم ایران در آن زمان اهمیت ویژه‌ای به بلوچستان می‌داد و آن هم به خاطر آگاه بودن او از سیاست‌های انگلیس در بلوچستان بود.
در این دوران نیز مبارزاتی در بلوچستان برای جدایی از ایران رخ داد اما با تلاش امیرکبیر و دولت مرکزی، شورش جدایی خواهان بلوچ‌ها به شدت سرکوب و وعده زیادی کشته شدند و دوباره به اطاعت از ایران گردن نهادند. انگلیس‌ها از این وضع نگران شدند، زیرا با گسترش مرزهای شرقی ایران، ایران را به هند نزدیک‌تر می‌دیدند. با توجه به چنین اوضاعی، دولت انگلیس در سال ۱۸۵۳/۱۲۷۰ق. به منظور جلوگیری از گسترش نفوذ بیشتر ایران در بلوچستان، مأمورانی از سند به بلوچستان اعزام کرد. جاسوسان انگلیسی مردم بلوچ را تحریک به مبارزه علیه دولت ایران کرده بودند. دولت انگلیس در این سال‌ها سعی می‌کرد با ایجاد جدایی طلبی در میان بلوچ‌ها آن‌ها را به مبارزه علیه دولت مرکزی وادارد اما اقدامات آن‌ها در این زمان نتیجه دلخواه را نداد و انگلیسی‌ها درصدد برآمدند تا به ترفندهای دیگر متوسل شوند.