stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مضاربه
مضاربه در قانون مدنی ایران > آزادی در تعیین شروط مضاربه

ماده ۵۶۰ قانون مدنی در خصوص آزادی اراده طرفین در عقد مضاربه اعلام می‌دارد: «به غیر از آنچه که فوقاٌ مذکور شد، مضاربه تابع شرایط و مقرراتی است که به موجب عقد بین طرفین مقرر است.» بنابراین مقرراتی که در قانون مدنی در باب مضاربه تعیین گردیده، مقررات آمره تلقی می‌شوند و طرفین نمی‌توانند برخلاف آنها توافق نمایند. برای مثال نمی‌توانند توافق کنند که قرارداد مضاربه باشد اما سرمایه، وجه غیر نقد باشد» اما نسبت به سایر اموری که قانون نسبت به آنها ساکت است، طرفین می‌توانند هرنوع توافقی را با رعایت قواعد عمومی قراردادها و قواعد عمومی شروط ضمن عقد، در قرارداد خود قرار دهند.
نبرد موته

جنگ مؤته (به عربی: مَعْرَکَة مُؤْتَة یا غَزْوَة مُؤْتَة) جنگی بود که در سال ۶۲۹ میلادی (۱۶ رمضان ۸ قمری)، در نزدیکی شهر مؤته، بین مسلمانان و سپاهی از امپراتوری روم شرقی درگرفت، طبق منابع امپراتوری بیزانس مسلمانان قصد داشتند در روز عید به روم حمله کنند که امپراتوری روم شرقی از قصد آن‌ها با خبر شد و ارتشی از نیروهای پادگان‌ها جمع کرد. مسلمان‌ها بعد از دیدن بزرگی سپاه روم به روستای موته در جنوب عقب‌نشینی کردند و درگیری در آن‌جا آغاز شد و نیروهای غسانیان (وابسته به امپراتوری روم) توانستند مسلمانان را مجبور به عقب‌نشینی کنند.
طبق منابع اسلامی بعد از کشته شدن سه فرمانده مسلمانان فرماندهی به خالد بن ولید واگذار شد.
پیشینه

محمد در سال هفتم هجرت، نامه‌ای به فرمان‌روای مرزی شام که از سوی امپراتور روم برگزیده می‌شد، نوشت. وقتی سفیر محمد به دهکده مؤتة رسید، مأموران مرزی او را دستگیر کردند و کشتند. خبر کشته شدن سفیر مدتی بعد به محمد رسید.
محمد در سال هشتم هجرت، گروهی از آموزگاران قرآن را برای آموزش قرآن به سرزمین مؤته فرستاد. آموزگاران قرآن با مخالفت ناگهانی برخی از اهالی آن سرزمین روبه‌رو شدند و همه ایشان جز یک‌تن کشته شد. این خبر نیز به محمد رسید.
پیشینه > اختلاف نظر شیعه و سنی در ترتیب نام فرماندهان این سریه

در روایات اهل سنت آمده‌است که محمد گفت: زید بن حارثه فرمانده مردم است، اگر زید کشته شد جعفر بن ابی طالب فرمانده خواهد بود، و اگر جعفر کشته شد عبدالله بن رواحه فرمانده خواهد بود، و اگر عبدالله بن رواحه کشته شد مسلمانان از میان خود مردی را برگزینند و فرمانده خویش کنند.
در منابع شیعه آمده که محمد برای گرفتن انتقام کشته شدگان، سپاهی ۳۰۰۰ نفری گرد آورد و فرماندهی آن را به جعفر بن ابی طالب سپرد و گفت اگر جعفر کشته شود، زید بن حارثه فرمانده سپاه خواهد بود و اگر او نیز کشته شود، عبدالله بن رواحه فرمانده خواهد بود. در جریان نبرد هر سه نفر در روز نخست کشته شدند.
محمد سپاه را تا نقطه‌ای به نام ثنیةالوداع همراهی کرد.[نیازمند منبع]
پیشینه > نصیحت محمد به سپاهیان[نیازمند منبع]

چون سپاهیان قصد حرکت از مدینه کردند محمد برای آنها خطبه ایراد کرد و چند نکته را به آنها سفارش کرد:
ضمن توصیه به تقوی الهی، از ایشان خواست تا در برخورد با مشرکان، قبل از جنگ سه پیشنهاد بدهند:
آنها را به پذیرش اسلام دعوت کنید و اگر پذیرفتند از آنها بخواهید تا به مدینه هجرت کنند
اگر نپذیرفتند مهاجرت کنند و در سرزمین خود باقی ماندند، برای آنها از فیء و غنائم سهمی نباشد مگر آنکه در کنار شما جهاد کنند.
اگر اسلام را نپذیرفتند، به قبول جزیه دعوتشان کنید؛ و اگر نپذیرفتند و از راه دشمنی با شما وارد شدند، با استعانت از خدا با آنها بجنگید.
اگر به کسی امان دادید از سمت خودتان باشد و نه خدا و رسول خدا، چرا که اگر امان آنها شکسته شد خدا و رسول خدا را تحقیر می‌کنید.
به افرادی که در صومعه‌ها زندگی می‌کنند آسیبی نرسانید.
معترض زنان و کودکان و پیرها نشوید.
هیچ درختی را قطع نکنید.
هیچ خانه‌ای را خراب نکنید.
رویدادهای نبرد

سپاه اسلام راه شام را پیش گرفت و در راه آگاه شدند که هراکلیوس، امپراتور روم با ۱۰٬۰۰۰ سرباز در آن حدود اردو زده و حتی از قبیله‌های مرزنشین شام یاری گرفته‌است.
با کشته شدن فرماندهان برگزیدهٔ محمد، مردی به نام ثابت بن ارقم پرچم را برداشت؛ سپاهیان از او خواستند که فرماندهی را برعهده بگیرد اما او نپذیرفت. آن‌گاه خالد بن ولید که به تازگی اسلام آورده بود، فرماندهی را پذیرفت. خالد پیش از آن فرمانده یک بخش سواره نظام ۵۰۰ نفری سپاه بود. در زمان فرماندهی خالد، سه بخش سپاه از دست رفته بود و ۱۵۰۰ تن کشته شده بودند.
خالد، در نیمه‌شب به جابه‌جایی نیروها پرداخت. وی دستور داد که مسلمانان نیمه‌شب به نقطه‌ای دور بروند و با دادن شعار به اردوگاه بازگردند. وی همچنین عده‌ای سواره‌نظام را به عقب فرستاد و سپس دستور داد که در بازگشت به قدری تند بروند که گرد و خاک به آسمان برسد. خالد خواسته بود تا از این راه دشمن، گمان کند که نیروهای کمکی برای مسلمانان رسیده و نیروی آنان افزایش یافته‌است.
خالد به قدری پیش رفت که به فرمانده حارث بن ابی‌شمر رسید و آن مرد را که به نام ملک بن بلاوی خوانده می‌شد، کشت.
سپاه اسلام، به فرمان خالد عقب نشست. خالد، توانست هزار تن از مسلمانان را به مدینه بازگرداند.
کشته شدگان سرشناس

زید بن حارثه
جعفر بن ابی‌طالب
عبدالله بن رواحه
مسعود بن الأسود
وهب بن سعد
عبادة بن قیس
عمرو بن سعد
الحارث بن النعمان بن إساف
سراقة بن عمرو
أبو کلاب بن أبی صعصعة
جابر بن أبی صعصعة
عامر بن سعد
محل نبرد موته اردن الهاشمی
جوزف بارتولومیو

| ژنرال جوزف بارتولومیو | ژنرال جوزف بارتولومیو |
| --- | --- |
زاده: ۱۵ مارس ۱۷۶۶ نیوجرسی
درگذشته: ۳ نوامبر ۱۸۴۰ (۷۴ سال) شهرستان مک‌لین، ایلینوی
مدفن: قبرستان کلارکسویل
شاخه نظامی: شبه‌نظامیان ایندیانا
درجه: سرلشکر
جنگ‌ها و عملیات‌ها:  جنگ انقلابی  جنگ ۱۸۱۲  •  نبرد تیپکانو  جنگ شاهین سیاه 
فرزندان: George M. Bartholomew
خویشاوندان: Joseph M. Bartholomew (نوه پسری)
جوزف بارتولومیو (Joseph Bartholomew)‏ (۱۵ مارس ۱۷۶۶–۳ نوامبر ۱۸۴۰)، از فرماندهان نیروهای شبه‌نظامی ایندیانا بود و در درگیری‌های نظامی متعددی ادای وظیفه کرد. به علاوه وی به کار زراعت، شکار و تله‌گذاری نیز اشتغال داشت و نقشه‌بردار خودآموخته و سیاستمدار هم بود. شهرستان بارتولومیو در ایالت ایندیانا و جادهٔ بارتولومیو به افتخار او نام‌گذاری شده‌اند.
زندگی خانوادگی

بارتولومیو در نیوجرسی متولد شد. در دو سالگی و درست زمانی که پدرش از دنیا رفت، خانواده او به لورل‌هیل در پنسیلوانیا نقل مکان کردند. بارتولومیو در سال ۱۷۸۸ با کریستیانا پیکن‌پاگ ازدواج کرد و سپس به همراه مادرش راهی کنتاکی شمالی، جایی در حوالی لوئیزویل کنونی، شدند.
در سال ۱۸۰۰، او خانواده خود را به سرزمین تازه بنا نهاده شده ایندیانا و ناحیه‌ای به نام کلارکس‌گرانت برد که در نزدیکی شهرک چارلزتاون در ایندیانای جنوبی قرار داشت. در ۱۸۰۹ همسر او هنگام تولد دهمین فرزندشان از دنیا رفت. در ژوئن ۱۸۱۱ بارتولومیو با الیزابت مک‌نات وصلت کرد. او نیز در سال ۱۸۲۴ بر اثر جراحات ناشی از سقوط از اسب درگذشت. پس از آن جوزف دیگر تن به ازدواج نداد.
در حال حاضر نوادگان او در بخش‌های مختلف ایالات متحده آمریکا زندگی می‌کنند. دخترش مارتا و چندین تن از نوه‌هایش از نخستین کسانی بودند که به سنت مذهبی مورمونیسم گرویدند و بسیاری از آنها نیز در کلیسای عیسی مسیحِ قدیسان آخرالزمان غسل تعمید شدند.
فعالیت‌های نظامی

بارتولومیو در هنگامه وقوع جنگ انقلابی آمریکا تنها ده سال داشت، با این حال به شبه‌نظامیان محلی پیوست تا به مقابله با قبایل بومی آمریکا برود که به سوی مرزهای غربی یورش برده بودند.
پس از نقل مکان به کنتاکی، وی همچنان در خدمت نیروهای شبه‌نظامی محلی بود و در بسیاری از درگیری‌هایی که با بومیان آمریکا رخ داد، حضور داشت. طی نبرد سرخ‌پوستان شمال‌غربی (نبرد لیتل تِرتل)، بارتولومیو به عنوان پیشاهنگ در خدمت ژنرال آنتونی واین (ملقب به مَدآنتونی واین) بود و در زمان امضاء پیمان گرین‌ویل نیز حضور داشت.
وی در ۲۱ سپتامبر ۱۸۰۳ و پس از عزیمت به ایندیانا مأموریت یافت تا با درجه سرگردی به شبه‌نظامیان کلارک‌کانتی ملحق شود. سه سال بعد، او به سرهنگ دومی ارتقاء یافت. در تاریخ ۷ نوامبر ۱۸۱۱، او در نبرد تیپه‌کانو شرکت کرد. بارتولومیو که به تازگی به مقام کلنلی رسیده بود هدایت یکصد و بیست نفر از شبه‌نظامیان تحت امر فرماندار ویلیام هنری هریسون را بر عهده گرفت. در این جنگ، گلوله‌ای به بارتولومیو اصابت کرد و باعث شد او از ناحیه دست راست به شدت مجروح شود.
به پاس شیوه رهبری بارتولومیو در نبرد تیپه‌کانو او ارتقای درجه یافته و به مقام سرتیپی نائل آمد. مجلس قانون‌گذاری منطقه‌ای ایندیانا در ۴ دسامبر ۱۸۱۱ بیانیه‌ای صادر کرد مبنی بر اینکه «بدین وسیله مجلس حاضر مراتب تشکر و قدردانی خود را نثار کلنل لوک دِکر، کلنل جوزف بارتولومیو، افسران کادری، افسران وظیفه و تمام اعضای گروه‌های شبه‌نظامی تحت امر آنها می‌کند که بامداد هفتم نوامبر ۱۸۱۱ در کسوت ارتشی به فرماندهی عالی‌جناب ویلیام هنری هریسون و در نبردی شکوهمندانه در برابر پیامبر شاونی و مریدانش رشادت، قهرمانی و دلاوری‌های مثال‌زدنی از خود نشان دادند».
درست زمانی که پسر بارتولومیو به ناگاه بیمار شد، او در منطقه محل سکونتش داوطلبانه به عنوان سرباز نام‌نویسی کرد تا در جنگ ۱۸۱۲ تحت فرماندهی کلنل راسل در هنگ هفتم در عملیات وایت‌ریور شرکت کند. البته پیش‌تر نیز حمله‌ای علیه شهرهای سرخ‌پوست‌نشین هم پیمان بریتانیا در دلاور ترتیب داده بود. او به همراه ۱۳۷ تن از تفنگداران سواره‌نظام عازم این نبرد شد. بارتولومیو و تفنگدارانش به دهکده‌های بومیان دلاور یورش بردند و حدود ۲۵ تن ذرت را معدوم کرده و یکی از جنگجویان سرخ‌پوست را کشتند. البته جنگجوی سرخ‌پوست دیگری از مخفیگاهش به سوی تفنگداران شلیک کرد و باعث شد تا یک نفر از آنها به شدت مجروح شود و خودش نیز متواری شد. پس اینکه بارتولومیو و نیروهایش تمام انبار آذوقه آنها را منهدم کردند به قلعه والونیا بازگشتند. تفنگدار مجروح اهل ایندیانا که او نیز به قلعه بازگردانده شده بود در اثر شدت جراحات درگذشت. بارتولومیو اینطور برآورد کرده بود که گرسنگی و قحطی ناشی از تخریب انبارهای آذوقه می‌تواند، مانع از هر گونه حمله سرخ‌پوستان به سکونت‌گاه‌های آمریکایی‌ها شود یا لااقل حمله آنها را به تعویق بیندازد. صرف نظر از اینکه چنین یورشی تا چه اندازه مؤثر بوده‌است این موضوع مطرح می‌شود که با از بین بردن ۲۵ تن ذرت، زنان و کودکان سرخ‌پوست ساکن در این روستاها نیز از گرسنگی رنج خواهند برد. بعدها کلنل راسل به تمجید از بارتولومیو پرداخت و خطاب به فرماندار منطقه‌ای ایندیانا چنین گفت که: «کلنل بارتولومیو به عنوان معاون من وارد عمل شده‌است، این سرباز قدیمی و کارکشته در چنین نبردی آنقدر پشتکار به خرج داده‌است که من اگر به هر شکلی از او تقدیر کنم باز هم حق مطلب ادا نخواهد شد». در سال ۱۸۱۶ او درجه ژنرال ارشد را کسب کرد که در آن زمان بالاترین درجه نظامی بود.
اواخر زندگی

پس از اینکه خدمت نظامیش در دوران جنگ خاتمه یافت، وارد سیاست شد. در سال ۱۸۱۸ در مجلس شورای ایالتی ایندیانا خدمت کرد و در سال ۱۸۲۰ برای حضور در مجلس سنای این ایالت انتخاب شد. وی به عضویت کمیسیونی برگزیده شد که قرار بود در خصوص تعیین مرکز ایالت ایندیانا تصمیم‌گیری کنند؛ در واقع او در انتخاب ایندیاناپلیس به عنوان مرکز جدید این ایالت نقش داشت. وی اغلب اظهار می‌کرد که: «من اولین کسی بودم که این پیشنهاد را دادم». او در سال ۱۸۲۲ محل سکونتش را تغییر داد ولی همچنان عضو هیئت‌مدیره کمیسیون اسناد زمین بود. جوزف بارتولومیو در سال ۱۸۲۵ بازنشسته شد.
در ۱۸۳۱ او ضامن همسایه‌اش،  اندرو پی. هِی شد.  پی. هی وام دریافتی از دولت را عودت نداد. در نتیجهٔ این اختلاس، بارتولومیو مزرعه‌اش را فروخت و به منطقه مک‌لین در ایلینوی نقل مکان کرد. او و پسرش شهر جدیدی به نام کلارکس‌ویل در شمال بلومینگتون کنونی بنا نهادند که بعد از دهه ۱۸۵۰ خالی از سکنه شد. او یکی از حامیان جدی ویلیام هنری هریسون در مبارزات انتخاباتی ۱۸۴۰ بود. در پاییز همان سال، وضعیت سلامتی وی رو به وخامت رفت. جوزف بارتولومیو در سوم نوامبر ۱۸۴۰ درگذشت و در گورستان کلارکس‌ویل در منطقه مک‌لین به خاک سپرده شد.
ارتش بزرگ جمهوری در سال ۱۸۹۴ نشان یادبودی بر مزار او قرار داد که روی آن چنین حک شده بود: «به یاد ژنرال ارشد جوزف بارتولومیو، قهرمان تیپه‌کانو. او همچنین در جنگ استقلال آمریکا، جنگ ۱۸۱۲ و نبرد بلک‌هاوک حضور داشت».
در ۱۹۷۳ نیز یادمان سنگی در گورستان داوسون منطقه مک‌لین تعبیه شد که محل تقریبی قلعه بلک‌هاوس را (که در طول نبرد بلک‌هاوس ساخته شده بود) نشان می‌داد.
ارجاعات

↑  Baker; Carmony 1975, p. 9.
↑  Pence 1918, p. 289.
↑  Pence 1918, p. 290.
1 2  Bartholomew 1885, p. 474.
↑  ABC/SBC Family Foundation General Joseph Bartholomew
↑  Pence 1918, p. 291.
↑  Pence 1918, p. 292.
↑  Beard et al. 1889, p. 79.
↑  Bartholomew 1885, p. 476.
↑  "The United States Cavalry: An Illustrated History, 1776-1944" by Gregory J. W. Urwin pg. 45.
↑  Harrison 1922, p. 498.
↑  Bartholomew 1885, p. 477.
↑  Pence 1918, p. 296.
↑  Pence 1918, p. 297.
↑  Pence 1918, p. 298.
↑  Prince 1899, p. 316.
↑  Pence 1918, p. 300.
↑  Prince 1899, p. 319.
↑  Genealogy Trails Dawson Cemetery
کالمیکوو

Village
| Kalmykovo Калмыково | Kalmykovo Калмыково |
| --- | --- |
Village: Village
Kalmykovoموقعیت روی نقشه باشقیرستانKalmykovoموقعیت روی نقشه روسیه: Kalmykovoموقعیت روی نقشه باشقیرستانKalmykovoموقعیت روی نقشه روسیه
مختصات: ۵۵°۴۵′ شمالی ۵۵°۱۸′ شرقی﻿ / ﻿۵۵٫۷۵۰°شمالی ۵۵٫۳۰۰°شرقی﻿ / 55.750; 55.300: مختصات: ۵۵°۴۵′ شمالی ۵۵°۱۸′ شرقی﻿ / ﻿۵۵٫۷۵۰°شمالی ۵۵٫۳۰۰°شرقی﻿ / 55.750; 55.300
ناحیه‌های فدرال روسیه: باشقیرستان
شهر: شهرستان بورایفسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۰۰
کالمیکوو (انگلیسی: Kalmykovo) یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
سنت. چارلز، کنتاکی

مکان
| St>  Charles, Kentucky | St>  Charles, Kentucky |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location of St. Charles, Kentucky: Location of St. Charles, Kentucky
ایالت: کنتاکی
شهرستان: Hopkins
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۶ مایل مربع (۱٫۵ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۶ مایل مربع (۱٫۵ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۴۴۰ فوت (۱۳۴ متر)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۳۰۹
 • تراکم: ۵۳۸٫۰/مایل مربع (۲۰۷٫۷/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
FIPS code: 21-67710
GNIS feature ID: 0502599
سنت. چارلز (به انگلیسی: St. Charles) شهری در ایالت کنتاکی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۲۷۷ نفر بوده‌است.
ب‌آاس‌اف

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: شرکت سهامی عام
ISIN: DE000BASF111 
صنعت: صنایع شیمیایی
بنا نهاده: ۱۸۶۵
بنیانگذاران: فردریک انگلهورن
دفتر مرکزی: لودویگسهافن، آلمان
محدودهٔ فعالیت: جهانی
مدیر عامل اجرایی: مارتین برودرمولر
رئیس هیئت مدیره: اگرت وزچراو
محصولات: مواد شیمیایی گاز طبیعی نفت خام پلاستیک کاتالیزورها کودهای شیمیایی
خدمات: اکتشاف نفت استخراج نفت
درآمد:  ۷۸٫۲ میلیارد یورو (۲۰۱۲)
سود خالص:  ۴٫۷ میلیارد یورو (۲۰۱۲)
مجموع دارایی:  ۶۴٫۲ میلیارد یورو (۲۰۱۲)
تعداد کارکنان: ۱۱۳،۲۶۲ نفر (۲۰۱۲)
شرکت‌های وابسته: کاگنیس علوم گیاهی ب‌آاس‌اف
وبگاه: www.BASF.com
ساختمان مرکزی شرکت
ب‌آاس‌اف (به آلمانی: BASF) شرکت صنایع شیمیایی چندملیتی آلمانی است، که دفتر مرکزی آن در شهر لودویگسهافن آلمان قرار دارد.
نام ب‌آاس‌اف (BASF) در واقع از واژگان اول نام قدیمی این شرکت، گرفته شده‌است. نام آن در ابتدا بادیشه آنیلین آوند سودا فابریک (به آلمانی: Badische Anilin- und Soda-Fabrik) اکنون تحت نام ب‌آاس‌اف شناخته می‌شود، که به عنوان یک علامت تجاری ثبت شده‌است. شرکت باسف در سال ۱۸۶۵ توسط فردریک انگلهورن تأسیس شد. بخشی از سهام این شرکت در بازارهای بورس اوراق بهادار فرانکفورت، بورس اوراق بهادار لندن و بورس اوراق بهادار زوریخ معامله می‌شود. شرکت ب‌آاس‌اف در سپتامبر ۲۰۰۷ نام خود را از فهرست بازار بورس نیویورک خارج نمود.
گروه ب‌آاس‌اف، شامل شرکت‌های تابعه و همچنین، سرمایه‌گذاری‌های مشترک، در بیش از ۸۰ کشور جهان می‌باشد. این شرکت، دارای شش واحد تولید یکپارچه محصولات شیمیایی و شمار ۳۹۰ واحد تولید دیگر، در اروپا، آسیا، استرالیا، آمریکا و آفریقا است. مشتریان شرکت ب‌آاس‌اف، در بیش از ۲۰۰ کشور جهان، پراکنده می‌باشند.
سنتا کتارینا، نوئوو لئون

مکان
| سنتا کتارینا، نوئوو لئون Santa Catarina | سنتا کتارینا، نوئوو لئون Santa Catarina |
| --- | --- |
ایالت: نوئوو لئون
تأسیس‌شده: ۲۰ نوامبر ۱۵۹۶
حکومت: حکومت
 • Mayor: Gabriel Alberto Navarro Rodríguez (PAN)
مساحت: مساحت
 • شهر: ۹۸۴٫۵ کیلومتر مربع (۳۸۰٫۱ مایل مربع)
ارتفاع: ۶۹۰ متر (۲۲۶۰ فوت)
جمعیت (2005): جمعیت (2005)
 • شهر: ۲۵۹٬۸۹۶
 • تراکم: ۲۶۴/کیلومتر مربع (۶۸۰/مایل مربع)
 • کلان‌شهری: ۳٬۶۶۴٬۳۳۴
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
وبگاه: http://www.stacatarina.gob.mx
سنتا کتارینا شهری در ایالت نوئوولئون
سنتا کتارینا (به اسپانیایی: Santa Catarina) از شهرهای کشور مکزیک است که در ایالت نوئوو لئون قرار دارد و جمعیت آن طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۲۵۹٬۸۹۶ نفر بوده است.
مهارت‌های حرکتی

در عصب‌شناسی، به مجموعه حرکت‌هایی که با هم ترکیب شده تا یک حرکت بهینه و هماهنگ همچون بالا بردن دست را به وجود آورند مهارت‌های حرکتی گفته می‌شود.
سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی

غزلی با مطلع «سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی»، غزل شمارهٔ ۴۷۰ از دیوانِ حافظ در تصحیحِ محمد قزوینی و قاسم غنی است.
در اجراها

محمدرضا شجریان در برنامهٔ شمارهٔ ۶۶ از مجموعهٔ گل‌های تازه این غزل را در آوازِ ابوعطا اجرا کرده‌است. همینطور بنان و مرضیه در برنامهٔ شمارهٔ ۲۵۴ از مجموعهٔ گل‌های رنگارنگ این غزل را در آوازِ بیات اصفهان اجرا کرده‌اند.
اسما طوبی

| اسما طوبی | اسما طوبی |
| --- | --- |
اسما طوبی در دههٔ ۱۹۴۰: اسما طوبی در دههٔ ۱۹۴۰
زادهٔ: ۱۹۰۵ ناصره، ولایت بیروت، امپراتوری عثمانی
درگذشت: ۱۹۸۳ بیروت، لبنان
ملیت: عثمانی-فلسطینی
شهروندی: امپراتوری عثمانی (۱۹۰۵–۱۹۲۰) سرپرستی فلسطین (۱۹۲۰–۱۹۴۸)
پیشه(ها): شاعر، نویسنده، فعال سیاسی
سال‌های فعالیت: ۱۹۲۵–۱۹۸۳
اسما رزق طوبی (۱۹۰۵ – ۱۹۸۳) شاعر، نویسنده و فعال سیاسی فلسطینی بود.از دوران جوانی به شعر و تئاتر گرایش داشت. او به مسائل زنان علاقه‌مند بود و در نهضت‌های ملی علیه قیمومت بریتانیا شرکت می‌کرد و بسیاری از برنامه‌های رادیویی را بر روی آنتن می‌برد. شعر او با توجه به مسئلهٔ فلسطین و تجلیل از مبارزه و میهن‌پرستی متمایز بود. طوبی یکی از برجسته‌ترین فعالان فمینیستی و مبارزان ملی در دوران قیمومیت بریتانیا بر فلسطین شمرده می‌شود. در تأسیس اتحادیهٔ زنان عکا در سال ۱۹۲۹ شرکت کرد و در اواخر دوران قیمومیت بریتانیا بر فلسطین رئیس آن شد و منصب ریاست اتحادیهٔ زنان عرب در فلسطین را بر عهده گرفت. او بیشتر عمر خود را در لبنان گذراند و در همان‌جا درگذشت. او را یکی از اولین نمایشنامه‌نویسان زن فلسطینی می‌دانند.
زندگی و پیشه

اسما رزق طوبی  در سال ۱۹۰۵ در ناصره، سنجق عکا، ولایت بیروت، امپراتوری عثمانی، متولد شد. در مدرسهٔ انگلیسی در ناصره تحصیل کرد و علاقهٔ شدیدی به یادگیری زبان داشت. به فراگیری زبان انگلیسی و یونانی از راه مطالعهٔ خصوصی ادامه داد و پس از ازدواج و نقل مکان به همراه همسرش به شهر عکا، به فراگیری قرآن پرداخت تا به زبان عربی تسلط یابد.تربیت او در محیطی ادبی بر استعداد فرهنگی او تأثیر داشت. از آنجایی که پدرش شاعر بود، معلّقات و بهترین شعرهای عربی را از او آموخت.از چهارده سالگی شروع به نوشتن - شعر و نثر - کرد و آثار ادبی خود در روزنامهٔ «فلسطین» چاپ کرد. در سال ۱۹۲۵، زمانی که او هنوز بیست ساله نشده بود، اولین نمایشنامهٔ خود را با عنوان «مرگ تزار روسیه و خانواده اش» که شامل پنج پرده بود، به صحنه برد. او به نوشته‌های تئاتری خود ادامه داد و نمایش‌نامه‌های «منشأ درخت کریسمس»، «صبر و آرامش»، «زنان و اسرار»، «شهید اخلاص»، «یک برای یک» و «قمار» را نوشت. به استثنای دو نمایش آخر که هر کدام یک پرده بود، نمایشنامه‌های باقی‌مانده او شامل سه یا چهار پرده بود و بیشتر آن‌ها روی صحنه‌های تئاتر دولتی و مدرسه‌ای اجرا می‌شد.
پس از انقلاب براق در ۱۹۲۹، «انجمن زنان عرب» در قدس تأسیس کرد. این انجمن‌ها به «هیئت‌های زنان عرب» نیز معروف بودند. او همچنین نقش برجسته‌ای در تأسیس «کمیتهٔ زنان عرب» در شهر عکا در سال ۱۹۲۹ ایفا کرد. با توسعهٔ کار زنان در دو مرحلهٔ اعتصاب و انقلاب (۱۹۳۶–۱۹۳۹)، از امور اجتماعی و بشردوستانه گرفته تا کار میدانی، نقش برجسته‌ای در جمع‌آوری کمک‌ها و تأمین پول انقلابیون و نظارت بر آموزش پرستاران و تیم‌های آمبولانس صحرایی داشت. او و یارانش از مجروحان و خانواده‌های قربانیان نیز دیدن کردند و هر آنچه در توان داشتند از قرص نانی تا درمان و دارو فراهم کردند. او یکی از اولین سخن‌پراکنان رادیویی زن در رادیو فلسطین بود که در سال ۱۹۳۶ تأسیس شد که به عنوان «اینجا قدس است» شناخته می‌شد. هنگامی که ایستگاه خاور نزدیک در یافا تأسیس شد، به آن پیوست. او همچنین مقالات خود را در بیش از یک روزنامه، به ویژه روزنامهٔ «فلسطین» که سردبیر صفحهٔ زنان آن بود، منتشر کرد.
زمانی که اتحادیهٔ زنان فلسطین در عکا تأسیس شد، طوبی در مرحلهٔ اول مسئولیت دبیرخانهٔ اتحادیه را بر عهده گرفت، سپس ریاست آن را تا زمان نکبه بر عهده داشت، او همچنین در انجمن زنان جوان مسیحی و انجمن زنان ارتدوکس جوان کار کرد.
پس از نکبت ۱۹۴۸، او با خانواده اش در بیروت ساکن شد. فعالیت خود را با پخش گفتگو در رادیو لبنان از سر گرفت و در چندین نشریه از جمله «الحیاة» و «کل شیء»، مجلهٔ هفتگی «الأحد»، ماهنامهٔ «دنیا المرأة» نوشت. برجسته‌ترین موضوعات او، فلسطین، زنان و علوم انسانی بود. در اوایل دههٔ ۱۹۶۰، او خود را وقف تهیه مشهورترین کتاب خود، «عبیر و مجد» کرد که از زمان انتشار آن در سال ۱۹۶۶ مورد توجه قرار گرفته بود.
او اشعار خود را در سال ۱۹۷۲ در کتاب «عشق بزرگ من» (به عربی: حبي الكبير) منتشر کرد که تنها کتاب شعری اوست. او دوباره به نوشتن نمایشنامه بازنگشت، بلکه تلاش خود را صرف ترجمهٔ آنچه از ادبیات می‌گزید و برای انتشار مهم می‌دانست، کرد. در سال ۱۹۷۳ نشان کنستانتین کبیر، درجهٔ افسری را دریافت کرد و یکی از اولین زنان در جهان بود که آن را دریافت نمود.
اسما طوبی در سال ۱۹۸۳ بیروت درگذشت و در آنجا به خاک سپرده شد. به او پس از مرگش، نشان قدس برای فرهنگ، هنر و ادبیات توسط سازمان آزادیبخش فلسطین در ژانویه ۱۹۹۰ اعطا شد.
زندگی شخصی

شوهر او الیاس نیکولا طوبی و دخترخواندهٔ آن دو، سلوا نام داشت.
آثار

از جمله مجموعه‌های شعر او:
حبي الكبير
نمایش‌نامه‌ها:
أصل شجرة عيد الميلاد
مصرع قيصر روسيا وعائلته: عکا، ۱۹۲۵.
صبر وفرج
شهيدة الإخلاص
پژوهش‌ها و دیگر آثار:
الفتاة وكيف أريدها: مجموعه مقالات، عکا، ۱۹۴۳
المرأة العربية في فلسطين
أحاديث من القلب: مجموعه مقالات، بیروت، ۱۹۵۵.
على مذبح التضحية: دو جزء، عکا، ۱۹۴۶.
عبير ومجد: مجموعه مقالات، بیروت، ۱۹۶۶.
نفحات عطر: مجموعه مقالات، بیروت، ۱۹۷۵.
ترجمه‌ها:
في الطريق معه
الإبن الضال: رمان انگلیسی از هول کین، عکا، ۱۹۴۶.
الدنيا حكايات: حکایت ترجمه‌شده از انگلیسی، بیروت.
في الطريق معه: ترجمهٔ خلاصه‌شده از انگلیسی، بیروت، ۱۹۶۰.
یادداشت

↑  طوبی نه طوبیٰ
جام نوروز

تورنمنت فوتبال
| 0 | 1 |
| --- | --- |
سال بنیان‌گذاری: ۲۰۲۲
منطقه: آسیای مرکزی (کافا)
شمار تیم‌های حاضر: ۴ تیم
قهرمان کنونی:  ازبکستان (اولین قهرمانی)
موفق‌ترین تیم:  ازبکستان (۱ قهرمانی)
 جام نوروز ۲۰۲۲:  جام نوروز ۲۰۲۲
جام نوروز عنوان مسابقاتی است که همزمان با رسمی شدن رقابت‌های جام عرب و برگزاری آن در تقویم فیفا، توسط فدراسیون فوتبال آسیای مرکزی طراحی و اجرا شد.این جام با شروع شدن نوروز آغاز می شود و در روز ۱۳ فروردین و هم زمان با پایان نوروز به اتمام می رسد جام نوروز در زمان قدیم در بیشتر شهر ها و محله های ایران عربستان قطر و ... دیده شده است.
فدراسیون فوتبال آسیای مرکزی و جام نوروز

فدراسیون فوتبال آسیای مرکزی که به رهبری فدراسیون فوتبال ایران پس از جدایی از فدراسیون فوتبال غرب آسیا ایجاد شده‌است، یک فدراسیون زیرمجموعهٔ کنفدراسیون فوتبال آسیا است. اعضای این فدراسیون ایران، ازبکستان، تاجیکستان، افغانستان، ترکمنستان و قرقیزستان هستند. مقر این فدراسیون در شهر دوشنبه تاجیکستان قرار دارد.
عید نوروز

اکثر تورنمنت‌های منطقه‌ای فوتبال جهان، بر پایهٔ اشتراکات منطقه‌ای، زبانی و غیره انجام می‌گیرد. نوروز به عنوان یکی از اعیاد مهم و باستانی فلات ایران به‌طور مشترک در ۱۱ کشور منطقه وجود دارد که برای عنوان رقابت جدید منطقهٔ کافا انتخاب شده‌است؛ این یکی از اقدامات مثبت فدراسیون فوتبال برای برقراری ارتباط با دیگر کشورهای منطقه در راستای گسترش روابط ورزشی است.
قوانین مسابقات

۹۰ دقیقه وقت معمول مسابقه.
۳۰ دقیقه وقت اضافه در صورت لزوم.
در صورتی‌که همچنان مسابقه مساوی بود، تیم برنده با ضربات پنالتی مشخص خواهد شد.
هر تیم ۱۲ بازیکن ذخیره خواهد داشت.
در طول مسابقه هر تیم اجازه ۵ تعویض دارند.
در صورت کشیده شدن به وقت اضافه، یک تعویض دیگر نیز مجاز است.
نتایج

| دوره | میزبان | فینال> قهرمان | فینال> نتیجه | فینال> نایب قهرمان | رده‌بندی> مقام سوم | رده‌بندی> نتیجه | رده‌بندی> مقام چهارم |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۲۲ |  ازبکستان (ورزشگاه مرکزی، نمنگان) | ازبکستان | ۲-۴ | اوگاندا | تاجیکستان | ۰-۱ | قیرقیزستان |
۲۰۲۳: ؟
تاجیکستان ۱-۱ اوگاندا(۶-۵) اوگاندا در پنالتی برنده شد.
ازبکستان ۳-۰ قیرقیزستان
تیم‌های موفق جام

| تیم | قهرمان | نایب قهرمان | سوم | چهارم |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ازبکستان | ۱ (۲۰۲۲) |  |  |  |
| اوگاندا |  | ۱ (۲۰۲۲) |  |  |
| تاجیکستان |  |  | ۱ (۲۰۲۲) |  |
| قیرقیزستان |  |  |  | ۱ (۲۰۲۲) |
تیم‌های حاضر

ایران (عضو بنیانگذار)
افغانستان (عضو بنیانگذار)
تاجیکستان
ترکمنستان
قرقیزستان
ازبکستان
تیم‌های حاضر > تیم‌های احتمالی

روسیه
آذربایجان
ترکیه
گرجستان
پاکستان
ارمنستان
بازی های ورزشی نوروز

بازی های ورزشی نوروز ۲۰۲۲ به عنوان یک رویداد چندورزشی در سال ۲۰۲۲ برگزار شد.
بازی های ورزشی نوروز > مدال

*   کشور میزبان (ایران)
| رتبه | کشور | طلا | نقره | برنز | مجموع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ |  ایران (IRI) | ۲۸ | ۲۱ | ۳۴ | ۸۳ |
| ۲ |  بلاروس (BLR) | ۵ | ۳ | ۰ | ۸ |
| ۳ |  روسیه (RUS) | ۴ | ۴ | ۵ | ۱۳ |
| ۴ |  ازبکستان (UZB) | ۲ | ۲ | ۲ | ۶ |
| ۵ |  عراق (IRQ) | ۲ | ۱ | ۷ | ۱۰ |
| ۶ |  ارمنستان (ARM) | ۱ | ۲ | ۴ | ۷ |
| ۷ |  پاکستان (PAK) | ۰ | ۲ | ۳ | ۵ |
| ۸ |  گرجستان (GEO) | ۰ | ۱ | ۱ | ۲ |
| ۹ |  قرقیزستان (KGZ) | ۰ | ۱ | ۰ | ۱ |
| ۹ |  قزاقستان (KAZ) | ۰ | ۱ | ۰ | ۱ |
| ۹ |  کویت (KUW) | ۰ | ۱ | ۰ | ۱ |
| ۱۲ |  افغانستان (AFG) | ۰ | ۰ | ۳ | ۳ |
| مجموع (۱۲ کشور) | مجموع (۱۲ کشور) | ۴۲ | ۳۹ | ۵۹ | ۱۴۰ |
در کاراته ۱۷ طلا، ۱۷ نقره و ۳۴ برنز
در جودو یک طلا و یک نقره و یک برنز
در فوتسال یک طلا یک نقره یک برنز
در سوارکاری ۲ طلا ۲ نقره ۲ برنز
در دوومیدانی ۱۱ ماده ولی ۱۲ طلا و ۱۰ نقره و ۱۱ برنز (یک طلا مشترک و بدون نقره در اون ماده)
در وزنه برداری ۵ طلا و ۴ نقره و ۳ برنز
در کبدی یک طلا یک نقره یک برنز
در شمشیربازی ۳ طلا ۳ نقره و ۶ برنز
چوگان هم به صورت نمایشی بود.