stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ملوک مهربانی
معرفی اجمالی

بیشتر آنچه در مورد سلسله مهربانی شناخته شده از دو منبع است. اولی، تاریخ سیستان، در اواسط قرن چهاردهم توسط یک زمان‌شناس ناشناس تکمیل شد و صد سال اول تاریخ این سلسله را در بر می‌گیرد. دیگری، احیاء الملوک، توسط نویسنده قرن هفدهم، مالک شاه حسین بن مالک غیاث الدین محمد نوشته شده است و کل تاریخ حکومت مهربانیان بر سیستان را در بر می‌گیرد.
مهربانیان در زمان حکومت خود بر سیستان از لقب مالک استفاده می‌کردند. یک مالک می‌توانست تاج و تخت را به ارث ببرد یا توسط اشراف و فرماندهان نظامی منصوب شود. پایتخت آنها عموماً سیستان بود. در خارج از پایتخت، مهربانیان مکرراً در تثبیت اقتدار خود بر شهرهای بیرونی استان با مشکل مواجه بودند و گهگاه مجبور می‌شدند به زور متوسل شوند تا آنها را با هم هماهنگ کنند. مالکان غالباً کنترل این شهرها را به سایر مهربانیان می‌دادند. گاهی مهربانیان توانستند نفوذ خود را فراتر از سیستان گسترش دهند، مانند زمانی که بخش‌هایی از قهستان در اواخر قرن سیزدهم فتح شد.
ملوک مهربانی پس از ایلخانان

پس از استقرار دولت ایلخانی توسط هولاکو خان در سال ۱۲۵۶، زمانی که مالکان ایلخانان را به عنوان حاکمیت خود به رسمیت شناختند، مهربانی‌ها سیستان را تحت تسلط مغولان درآوردند. به دلیل فاصله سیستان تا پایتخت، مهربانان از خودمختاری بالایی برخوردار شدند. در این مدت آنها به‌طور متناوب با شاهان تاجیک کارتید هرات که واسال ایلخانیان نیز بودند جنگیدند و در شرق ایران جایگزین آنها شدند.
در سال (۱۲۸۹ م) دولت ماهر بن به‌طور کامل قهستان را فتح کرد و ناصرالدین محمد آن را به پسرش شمس الدین علی داد و بر آن حکومت کرد. پس از فروپاشی دولت ایلخانی در اواسط قرن چهاردهم، مهربانی‌ها نزدیک به نیم قرن مستقل بودند. این استقلال توسط تیمور پایان یافت و سیستان را در سال (۱۳۸۳ م) فتح کرد و ویرانی‌های گسترده‌ای به استان وارد کرد. از این پس، مهربانی‌ها تا سرنگونی نهایی تیموریان توسط شیبانیان در دهه اول قرن شانزدهم، دست نشاندگان تیموریان بودند. آخرین حکمران سلسله تصمیم گرفت تا اقتدار صفویان را به رسمیت بشناسد و در نهایت سیستان را به صفویان واگذار کرد و به حکومت مهربانیان بر منطقه پایان داد.
حاکمان ملوک مهربانی

شمس الدین علی بن مسعود (۱۲۳۶–۱۲۵۵)
ناصر الدین محمد (۱۲۶۱–۱۳۱۸)
نصرت الدین محمد (۱۳۱۸–۱۳۳۰)
قطب الدین محمد (۱۳۳۰–۱۳۴۶)
تاج الدین بن قطب الدین (۱۳۴۶–۱۳۵۰)
جلال الدین محمود (۱۳۵۰–۱۳۵۲)
عز الدین بن رکن الدین محمود (۱۳۵۲–۱۳۸۰)
قطب الدین بن عز الدین (۱۳۸۰–۱۳۸۳)
تاج الدین شاه شاهان أبو الفتح (۱۳۸۳–۱۴۰۳)
قطب الدین محمد بن شمس الدین شاه علی (۱۴۰۳–۱۴۱۹)
شمس الدین علی بن قطب الدین (۱۴۱۹–۱۴۳۸ / ۹)
نظام الدین یحیی (۱۴۳۸ / ۹–۱۴۸۰)
شمس الدین محمد (۱۴۸۰–۱۴۹۵)
السلطان محمود بن نظام الدین یحیی (۱۴۹۵–۱۵۳۷)
نقد بی‌خدایی

اتئیسم
نقد خداناباوری، شامل انتقادهایی است که به تفکر آتئیسم یا خداناباوری (ماده‌گرایی و شک در وجود خدا) وارد می‌شود. یا به استدلال‌هایی می‌پردازد که در رد آتئیسم مطرح می‌گردد. منتقدان آتئیسم برای نقد از دلایل اثبات وجود خدا و برای نفی آن از مباحث عقلی، اخلاقی و علمی استفاده می‌کنند.
بی‌خدایی و حکومت‌های اقتدارگرا

در سال ۲۰۱۰ پاپ بندیکت شانزدهم طی اظهاراتی علیه بی‌خدایی گفت: «وقتی دربارهٔ درس‌های بیدارکنندهٔ افراطی ناخداباوری قرن بیستم تأمل می‌کنیم، هرگز فراموش نکنیم حذف خدا (دین و تقوا) از زندگی عمومی، چگونه منجر به کوتاهی دید انسان، جامعه و در نتیجه یک نسخهٔ تقلیل‌دهندهٔ فرد و سرنوشتش می‌شود.»
ریچارد داوکینز در پاسخ به این استدلال اشاره کرد که هیتلر یک کاتولیک رومی بود. او سخنرانی‌های عمومی در تأیید ایمان مسیحی‌اش انجام داده بود و تشکیل دولت در سریر مقدس بر اساس معامله‌ای بود که طی آن موسولینی ۱٫۲ هکتار زمین در رم را جهت کسب حمایت کلیسا از حکومت فاشیسم خود تحویل داد.
پژوهش‌ها نشان می‌دهد که جمعیت افراد بی‌خدا در کشورهایی که در حال جنگ نیستند، بیشتر از کشورهای در حال جنگ و ناآرام است. به هرحال حامیان این نظر مثال‌هایی مثل بلشویک‌ها در شوروی (روسیهٔ فعلی) را ذکر می‌کنند که ملهم از فرمانی ایدئولوژیک بودند و باور داشتند تمامی ادیان ضعیف خواهند شد.
در ۱۹۶۷ حکومت انور خوجه کمپینی برای زدودن دین در آلبانی را آغاز کرد و پس از یک سال، دو هزار ساختمان مذهبی بسته یا تغییر کاربری دادند و رهبران مذهبی اعدام یا زندانی شدند. آلبانی توسط رهبرانش به عنوان اولین کشور بی‌خدایی جهان اعلام شد و ماده ۳۷ قانون اساسی آن کشور در ۱۹۷۶ اعلام کرد «دولت هیچ دینی را به رسمیت نمی‌شناسد و پروپاگاندای بی‌خدایی را برای برقراری بینش ماتریالیستی علمی به جهان بین مردم حمایت کرده و انجام می‌دهد.»
دینش دسوزا نویسنده مسیحی می‌نویسد: «جرایم بی‌خدایی عموماً از طریق ایدئولوژی مغرورانه‌ای که انسان را خالق ارزش‌ها می‌داند انجام شده‌ است. با استفاده از آخرین تکنیک‌های علمی و فنی، انسان سعی می‌کند جایگزین خدا شود و یک اتوپیای سکولار بر زمین ایجاد کند.» او می‌گوید چه کسی می‌تواند مائو و استالین را انکار کند. اگر نامی از پل پوت و دیگران نیاوریم، که همگی جنایاتی به نام ایدئولوژی کمونیسم، که صریحاً بی‌خدا بود انجام دادند؟ با ایدئولوژی‌ای که بی‌خدایی بخشی مرکزی از الهام ایدئولوژیک آن بود، کشتارهای جمعی انجام دادند.
سم هریس در پاسخ گفت: «مشکل با کمونیسم و فاشیسم این نیست که آن‌ها خیلی منتقد دین نیستند؛ بلکه این است که خیلی شبیه دین‌اند. این حکومت‌ها چنان دگماتیک‌اند که موجب کیش شخصیت شدند و در برابر دین، مثال دو روی یک سکه‌اند.»
مهمترین نقد به خداناباوری عدم وجود یک کتاب مهم و یا یک شخص دارای رهبری خاص براین باور بوده که دارای قواعدی درباره اخلاق و اصول شهروندی، اجتماعی و یا نظیر آنان نیست. به طور کلی می‌توان گفت که خداناباوری در مورد خصوصیت منفی اخلاقی انسان هیچ دیدگاهی نداشته و درباره آن اظهار نظر نکرده است. برخی از خداناباوران به ارسطو در مورد اولین تئوریسین خداناباور اشاره کرده‌اند در حالی که وی آموزگار اسکندر مقدونی بوده که جنگ و خونریزی بسیار فراوانی را مرتکب شده است. علاوه بر این ارسطو در آثار خود زن را یک موجود درجه دو اجتماعی دانسته که اگر برای رفع نیازهای جنسی مردان مورد نیاز نبود سودی در جامعه نداشت.
تعدیل‌کننده گیرنده

تعدیل کننده گیرنده (به انگلیسی: receptor modulator) یا لیگاند گیرنده (به انگلیسی: receptor ligand) یک اصطلاح عمومی برای ماده ای درون زا یا برون زا است که به گیرنده‌های شیمیایی متصل شده و آنها را تنظیم می‌کند. این مواد لیگاندهایی هستند که می‌توانند در قسمت‌های مختلف گیرنده‌ها اثر گذاشته و فعالیت‌های آن را در جهت مثبت، منفی یا خنثی با درجات مختلف کارایی تنظیم کنند. دسته‌بندی این تعدیل‌کننده‌ها شامل آگونیست‌های گیرنده و آنتاگونیست‌های گیرنده و همچنین آگونیست‌های جزئی گیرنده، آگونیست‌های معکوس، تعدیل‌کننده ارتوستریک و تعدیل‌کننده آلوستریک است. نمونه‌هایی از تعدیل‌کننده گیرنده در طب نوین شامل تعدیل‌کننده CFTR، تعدیل‌کننده گیرنده آندروژن انتخابی (SARMs) و تعدیل‌کننده‌های گیرنده ACh موسکارینی هستند.
اسپرینگ گاردن، آلاباما

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| Spring Garden, Alabama | Spring Garden, Alabama |
| --- | --- |
مکان مختص سرشماری: مکان مختص سرشماری
ایالت: آلاباما
شهرستان: شهرستان چروکی، آلاباما
مساحت: مساحت
 • کل: ۵٫۸۷ کیلومتر مربع (۲٫۲۶۵ مایل مربع)
 • خشکی: ۵٫۸۷ کیلومتر مربع (۲٫۲۶۵ مایل مربع)
 • آب: ۰ کیلومتر مربع (۰ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۱۲ متر (۶۹۶ فوت)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۲۳۸
 • تراکم: ۴۱/کیلومتر مربع (۱۱۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
کد(های) منطقه: 256 & 938
شماره GNIS: 160659
اسپرینگ گاردن (به انگلیسی: Spring Garden) شهرکی در شهرستان چروکی ایالت آلاباما است که مساحت آن ۵٫۸۷ کیلومترمربع است و در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۲۳۸ نفر جمعیت داشته و تراکم جمعیتی آن، ۴۰٫۵۵ در کیلومترمربع بوده است.
اسنوک، تگزاس

مکان
| Snook, Texas | Snook, Texas |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location of Snook, Texas: Location of Snook, Texas
ایالت: تگزاس
County: Burleson
مساحت: مساحت
 • کل: ۲٫۰ مایل مربع (۵٫۲ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۲٫۰ مایل مربع (۵٫۲ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۲۴۰ فوت (۷۳ متر)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۵۶۸
 • تراکم: ۲۸۲٫۶/مایل مربع (۱۰۹٫۱/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 77878
کد منطقه: 979
استاندارد پردازش اطلاعات فدرال: 48-68576
GNIS feature ID: 1368567
اسنوک، تگزاس (به انگلیسی: Snook, Texas) یک شهر در ایالات متحده آمریکا با جمعیت ۵۶۸ نفر است که در تگزاس واقع شده‌است.
موقعیت جغرافیایی

موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
Localidades na vizinhança
کوشیا-۴

| کوشیا-۴ | کوشیا-۴ |
| --- | --- |
حوزهٔ انتخاباتی   مربوط به جاتیا سانگساد: حوزهٔ انتخاباتی   مربوط به جاتیا سانگساد
بخش: ناحیه کوشتیه
Division: استان کولنا
رأی‌مندان: 351,234 (2018)
حوزهٔ کنونی: حوزهٔ کنونی
شکل‌گیری: 1973
حزب: عوامی لیگ بنگلادش
نماینده(گان): سلیم الطاف گرج
کوشیا-۴ (به لاتین: Kushtia-4) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه کوشتیه واقع شده‌است.
اسو (بیرجند)

village در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| اسو (بیرجند) اسو | اسو (بیرجند) اسو |
| --- | --- |
village: village
استان‌های ایران: استان خراسان جنوبی
شهرستان‌های ایران: شهرستان بیرجند
بخش (تقسیمات کشوری): بخش مرکزی شهرستان بیرجند
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان القورات
جمعیت (۱۳۹۵): جمعیت (۱۳۹۵)
 • کل: ۵۳۸
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
روستای اسو، روستایی است در دهستان القورات از توابع بخش مرکزی شهرستان بیرجند، واقع در استان خراسان جنوبی که بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۵۳۸ نفر (در ۱۸۴ خانوار) بوده‌است.
زادگاه بزرگ مردی چون محمد رضا صالحی بزرگ منطقه شیخ محمد رضا صالحی فرزند مهدی بابا بزرگ مرد گفت اسمه من باید روی پسر بچه ام باشه
| جمعیت تاریخی> سال | جمعیت تاریخی> جمعیت | جمعیت تاریخی> ±% |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۸۵ | ۱٬۲۰۰ | —     |
| ۱۳۹۰ | ۸۴۵ | ۲۹٫۶٪− |
| ۱۳۹۵ | ۵۳۸ | ۳۶٫۳٪− |
اختی

village در 23x15px|border |alt=|link= هند
| Akheti | Akheti |
| --- | --- |
village: village
Akheti is in Uttara Kannada district: Akheti is in Uttara Kannada district
ایالت: کارناتاکا
District: Uttara Kannada
Taluka s: Supa
حکومت: حکومت
 • نهاد: Village Panchayat
زبان‌ها: زبان‌ها
 • رسمی: زبان کانارا
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۳۰ (IST)
نزدیک‌ترین شهر: Uttara Kannada
نماینده شهر: Village Panchayat
اختی (به انگلیسی: Akheti) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در کارناتاکا واقع شده‌است.
تانگون

| 0 | 1 |
| --- | --- |
تانگون بزرگ: تانگون بزرگ
نام کره‌ای: نام کره‌ای
هانگول: 단군왕검
هانجا: 檀君王儉
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: تانگوم وانگوم
مک‌کیون–ریشاور: تانگون وانگوم
راهنما: [تان گوم وان گوم]
تانگون (کره‌ای: 단군; هانجا: 檀君) یا وانگوم تانگون، پادشاه و بنیانگذار افسانه ای پادشاهی گوجوسان می‌باشد. او پادشاهی خود را در اطراف لیائونینگ، منچوری و شمال شبه جزیره کره آغاز کرد. طبق افسانه‌ها به او نوهٔ بهشت یا پسر خرس می‌گویند. او پادشاهی گوجوسان را در سال ۲۳۳۳ قبل از میلاد مسیح تأسیس کرد. او خالق نظام امپراطوری و قدرت واحد پادشاهی بود. مراحل رسیدن دانگون به رویای خود که تبدیل حکومت ملوک الطوایفی به نظام تمرکز قدرت یا همان پادشاهی، در سریال سرگذشت اسدال با اب و تاب های فراوان و ساختگی نقل شده است.
مقبره دانگون

رهبر کره شمالی کیم ایل سونگ اصرار داشت که دانگون صرفاً یک افسانه نبود بلکه یک شخصیت تاریخی واقعی بود. در نتیجه، باستان شناسان کره شمالی مجبور شدند بقایای ادعایی و گور دانگون را پیدا کنند.
طبق یک نشریه کره شمالی، مقبره دانگون محل دفن دانگون افسانه ای است. این سایت حدود ۱/۸ کیلومتر مربع (۰/۷۰ مایل مربع) را در دامنه کوه تائه‌بائک در کانگدونگ اشغال می کند ، که نباید با کوه تائه‌بائک در کره جنوبی اشتباه گرفته شود . قبر دانگون به شکل یک هرم است که در هر طرف حدود ۲۲ متر (۷۲ فوت) ارتفاع و ۵۰ متر (۱۶۴ فوت) است.
میمی الشربینی

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Mohamed Abdel-Latif El-Sherbini
زادروز:  ۲۶ ژوئیهٔ ۱۹۳۸
زادگاه:  منصوره، مصر
تاریخ مرگ:  ۲۰ ژانویهٔ ۲۰۲۵ (۸۶ سال)
پست:  مدافع
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۵۷ |  Al-Masry (Cairo) |   |   |
| ۱۹۵۷–۱۹۷۱ |  باشگاه ورزشی الاهلی مصر |   |   |
تیم ملی: تیم ملی
|  |  تیم ملی فوتبال مصر |   |   |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
:  منصوره
:  باشگاه فوتبال النصر امارات
۱۹۷۵:  تیم ملی فوتبال امارات متحده عربی
۱۹۸۱–۱۹۸۲:  Ghazl Domiat
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
میمی الشربینی (به عربی: ميمي محمد عبد اللطيف الشربيني؛ ۲۶ ژوئیهٔ ۱۹۳۸ – ۲۰ ژانویهٔ ۲۰۲۵) بازیکن فوتبال اهل مصر بود.
از جمله باشگاه‌هایی که وی در آن‌ها سابقهٔ بازی دارد، می‌توان به باشگاه ورزشی الاهلی مصر و تیم ملی فوتبال مصر اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده‌است.
اسواتوفه

مکان در 23x15px|border |alt=|link= اوکراین
| Svatove Сватове (اوکراینی) | Svatove Сватове (اوکراینی) |
| --- | --- |
شهر: شهر
ایستگاه راه‌آهن اسواتوفه: ایستگاه راه‌آهن اسواتوفه
اوبلاست: استان لوهانسک
جمعیت (2001): جمعیت (2001)
 • کل: ۱۹٬۴۹۵
کد منطقه: (+380)
پلاک خودرو: BB / 13
شهر اسواتوفه (به روسی: Сватове) در استان لوهانسک در کشور اوکراین واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۹٬۴۹۵ نفر  است.
اخامب

Island در Malampa Province, 23x15px|border |alt=|link= وانواتو
| Akhamb Island | Akhamb Island |
| --- | --- |
Island: Island
Province: Malampa Province
جمعیت (۲۰۰۹): جمعیت (۲۰۰۹)
 • کل: ۶۴۶
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱۱ (VUT)
اخامب (به لاتین: Akhamb) یک منطقهٔ مسکونی در وانواتو است که در Malampa Province واقع شده‌است.
خصوصیات

اخامب ۶۴۶ نفر جمعیت دارد.
کمیته روابط عمومی آمریکا و اسرائیل

گروه نفوذی یهودیان در دولت آمریکا
| 0 | 1 |
| --- | --- |
تأسیس: ۳ ژانویه ۱۹۶۳؛ ۶۲ سال پیش (۱۹۶۳-03}})
شناسه مالیاتی: ۵۳–۰۲۱۷۱۶۴
وضعیت حقوقی: سازمان ۵۰۱ (سی) (۴)
ستاد: واشینگتن، دی.سی.، آمریکا
مختصات: ۳۸°۵۴′۰۲″شمالی ۷۷°۰۰′۵۳″غربی﻿ / ﻿۳۸٫۹۰۰۴۶۷۶°شمالی ۷۷٫۰۱۴۶۵۷۶°غربی﻿ / 38.9004676; -77.0146576
رئیس، عضو هیئت مدیره: مورت فریدمن
رئیس هیئت مدیره، عضو هیئت مدیره: لیلیان پینکوس
مدیر عامل اجرایی: هوارد کوهر
شرکت‌های تابعه: بنیاد آموزشی آمریکا اسرائیل بنیاد آموزش بومی استرالیا اسرائیل (آر ای)
درآمد (۲۰۱۴): ۷۷٬۷۰۹٬۸۲۷ دلار
هزینه‌ها (۲۰۱۴): ۶۹٬۲۶۷٬۵۹۸ دلار
پشتوانه مالی: ۲۵۸٬۵۳۳ دلار
شمار کارکنان (۲۰۱۳): ۳۹۶
شمار داوطلبان: ۶۰
شعار تبلیغاتی: لابی آمریکایی حامی اسرائیل
بیانیه مأموریت: «برای تقویت، حفاظت و ترویج روابط اسرائیل-آمریکا، به گونه‌ای که امنیت اسرائیل و ایالات متحده را افزایش بدهد.»
وبگاه: www.aipac.org
کمیته روابط عمومی آمریکا و اسرائیل (به انگلیسی: American Israel Public Affairs Committee) مشهور به اِی‌پَک (AIPAC)، یکی از بزرگ‌ترین و قدرتمندترین گروه‌های لابی‌گری در ایالات متحده آمریکا است. این گروه با بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ عضو، هر ساله میلیون‌ها دلار خرج سرمایه‌گذاری برای تاثیر گذاشتن بر جریان‌های سیاسی آمریکایی می‌کند و همیشه برای دلپذیر کردن واقعیت‌ها و اولویت‌های اسرائیل، بر سیاست‌های دولتی و قانونگذاری آمریکا اِعمال نفوذ می‌کند.
تاریخچه

اِی‌پَک (AIPAC)، در یک شرایط ناخوشایند متولد شد. اِی‌پَک (AIPAC) در پی کشتار مردم یک روستای فلسطینی به دست اسرائیلیان و برای توجیه جنایت‌ها و بهبود وجهه اسرائیل در دنیا تاسیس شد. این گروه در سال ۱۹۵۱ به رهبری اشعیا ال. كينين (Isaiah L. Kenen) شکل گرفت. اشعیا ال. كينين یک روزنامه‌نگار کانادایی مستقر در آمریکا بود که در دهه چهل میلادی در مذاکره‌های مربوط به نزاع اعراب و اسرائیل به عنوان یک لابی‌گر برای کشور اسرائیل، بسیار خوب عمل کرده بود. یکی از علت‌های سازماندهی این لابی، نیاز اسراییل به کمک‌های اقتصادی برای جذب شمار گسترده یهودیان مهاجر و نیز بی‌میلی وزارت امور خارجه آمریکا نسبت به اعطای این کمک‌ها بوده است.
در حال حاضر، لیلیان پینکوس رئیس کنونی این کمیته است.
کنفرانس سالانه‌

«کمیته روابط عمومی آمریکا و اسرائیل» یا به اختصار اِی‌پَک (AIPAC)، یکی از گروه‌های نفوذگر و لابی‌باز طرفدار اسرائیل در پایتخت کشور آمریکا، واشینگتن، دی.سی.، است. این گروه هر ساله کنفرانسی برگزار می‌کند که در آن شخصیت‌های سیاسی برجسته‌ای عموما به نفع سیاست‌های اسرائیل سخنرانی می‌کنند.
روزنامه واشینگتن‌پُست طی یادداشتی به قلم دوگ راسینو (استاد تاریخ دانشگاه اسلو و پژوهشگر صهیونیسم آمریکایی) در مورد کنفرانس سالانه سال ۲۰۲۳ اِی‌پَک (AIPAC)، به بررسی تاریخچه و نقش آیپک پرداخت و نوشت:
«اِی‌پَک (AIPAC)، کمیته منتفذ و گردنفراز امور عمومی اسرائیل آمریکا که خود را ‘لابی طرفدار اسرائیلِ آمریکا’ معرفی می‌کند، در حال برگزاری کنفرانس سیاسی سالانه‌اش می‌باشد. سیاستمداران برجسته از دو حزب برای سخنرانی در مراسم پرهیاهوی این گروه، با هم رقابت می‌کنند. همه به اِی‌پَک (AIPAC) برای دلایل موجه، توجه می‌کنند. از اواخر دهه ۱۹۷۰، اِی‌پَک (AIPAC) به طور غیر رسمی، سهم بزرگی از مناقشه‌های مهم نامزد‌های انتخاب‌ شده در کنگره آمریکا را بر عهده داشته است. درخواست‌های این گروه درباره خاورمیانه، در اجرای سیاست‌های خارجی واشینگتن، سهمی اساسی دارد.»
دوگ راسینو در ادامه گفت:
«برخی اِی‌پَک (AIPAC) را دوست دارند و برخی از آن متنفرند. برخی از آن می‌ترسند. با این حال، اِی‌پَک (AIPAC)، در سیاست آمریکا، در سیاست‌ورزی آمریکا و در زندگی یهودیان آمریکا، عامل مهمی به حساب می‌آید.»
تصمیم‌سازان پشت‌پرده

«اِی‌پَک (AIPAC)» یا همان «کمیته روابط عمومی آمریکا و اسرائیل» یکی از متنفذترین و قدرتمندترین تشکیلات مؤثر در پشت پرده قدرت در آمریکا است. این کمیته با عملکرد فراحزبی، به طور دقیق در راستای به ثمر نشاندن منافع اسرائیل فعالیت می‌کند. اِی‌پَک (AIPAC) در دهه ۱۹۵۰ میلادی کار خود را آغاز کرد و تا کنون یک جبهه متحد از یهودیان آمریکا را در حمایت از اسرائیل ساماندهی کرده است؛ جبهه‌ای که به قول «دوگ راسینو» (استاد تاریخ دانشگاه اسلو و پژوهشگر صهیونیسم آمریکایی):
«سیاستمداران آمریکایی در هر سطحی مجبورند، به آن احترام بگذارند».
اِی‌پَک (AIPAC) از طریق برقراری ارتباطات سازنده با اعضای کنگره آمریکا، مجلس سنای آمریکا و سایر مسئولان بلندپایه شاخه اجرایی کشور آمریکا، برای شکل‌گیری تصویبات قانونی به نفع اسرائیل زمینه‌سازی می‌کند. این اقدام‌های اِی‌پَک (AIPAC)، بقا، موجودیت، قدرت و امنیت اسرائیل را تضمین می‌کند.
نفوذ اِی‌پَک (AIPAC) در نهادهای مهم مثل مقام ریاست جمهوری، اعضای مجلس سنا و کنگره آمریکا، از طریق تأثیر رأی‌دهندگان یهودی در انتخابات ناشی می‌شود. یهودیان علی‌رغم تعداد اندکشان، کمک‌های مالی زیادی در اختیار نامزدهای هر دو حزب قرار می‌دهند. به‌علاوه در هر رای‌گیری، تعداد شرکت‌کنندگان یهودی در انتخابات، بیشتر از تعداد شرکت‌کنندگان غیر یهودی است. یهودیان در ایالت‌های مهمی از کشور آمریکا چون کالیفرنیا، فلوریدا، ایلینویز، نیویورک و پنسیلوانیا متمرکز شده‌‌اند و از درصد بالای حق رای سود می‌برند، لذا بر روند قانون‌گذاری در آمریکا، سلطه پیدا کرده‌اند.
جان مرشایمر (دانشمند علوم سیاسی آمریکایی‌) و استیون والت (کارشناس سیاسی، و استاد روابط بین‌الملل در دانشگاه هاروارد اهل ایالات متحده آمریکا) در کتاب «گروه فشار اسرائیل و سیاست خارجی آمریکا» بر این باورند که علی‌رغم اینکه هیچ بهانه‌ای نمی‌تواند این سطح از حمایت فعلی آمریکا از اسرائیل را توجیه کند، اما مدعی هستند که توجیه اصلی برای این وضع غیرعادی، نفوذ لابی یهود در کشور آمریکا است. این دو نویسنده بر این نظرند که لابی اسرائیل در کشاندن آمریکا به جنگ مصیبت‌بار عراق در سال ۲۰۰۳ و بی‌ثمر کردن تلاش برای برقراری رابطه با نظام جمهوری اسلامی ایران و سوریه، نقش عمده‌ای داشته و دارد. نویسندگان کتاب، بر این اساس اِی‌پَک (AIPAC) را  به‌ عنوان جهت دهنده اصلی سیاست خارجی آمریکا در رابطه با خاورمیانه، معرفی می‌کنند.
تصاویر

تظاهرات گروه‌های وابسته به اِی‌پَک (AIPAC) در واشینگتن برای اعتراض به هر گونه سیاست سازش با گروه‌های فلسطینی.
معترضان در محل کنفرانس اِی‌پَک (AIPAC) در واشینگتن، مهٔ ۲۰۰۵.
کاریکاتوری از کارلوس لاتوف در توصیف ماموریت اِی‌پَک (AIPAC).
ژنرال لوید آستین (وزیر دفاع وقت ایالات متحده آمریکا) در حال سخنرانی در کنفراس سالانه حمایت از اِی‌پَک (AIPAC)، واشینگتن، دی.سی.، ایالات متحده آمریکا، ۱۰ ژانویه ۲۰۲۳.
ابوظبی

مکان در 23x15px|border |alt=|link= امارات متحده عربی
| ابوظبی أبو ظبی | ابوظبی أبو ظبی |
| --- | --- |
پایتخت: پایتخت
Sheikh Zayed Mosqueاز بالا، چپ به راست:  خط افق ابوظبی، قصر امارات، الراس الاخدر، مسجد شیخ زاید، دنیای فراری: Sheikh Zayed Mosqueاز بالا، چپ به راست:  خط افق ابوظبی، قصر امارات، الراس الاخدر، مسجد شیخ زاید، دنیای فراری
  پرچم:   پرچم
در نقشهٔ امارات متحده عربی: در نقشهٔ امارات متحده عربی
استقلال از بریتانیا: ۲ دسامبر ۱۹۷۱
حکومت: حکومت
 • نوع: پادشاهی مشروطه
 • امیر: شیخ محمد بن زاید آل نهیان
 • ولیعهد: خالد بن محمد آل نهیان
مساحت: مساحت
 • کل: ۶۷۳۴۰ کیلومتر مربع (۲۶۰۰۰ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۲۰): جمعیت (۲۰۲۰)
 • کل: ۱۴۸۰۰۰۰
 • تراکم: ۲۲/کیلومتر مربع (۵۷/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۴+ (UAE standard time)
کد منطقه: ۲ (۹۷۱)+
ابوظبی (به عربی: أبوظبی) پایتخت امارات متحده عربی است.
وجه تسمیه

وجه تسمیهٔ این امارت به «ابوظبی» از آنجاست که به علت وجود آب شیرین در دوران قدیم، گله‌ای از (ظباء) یعنی آهو، پیش از ورود انسان به این منطقه در آنجا وجود داشته‌است. در سال ۱۷۶۱ قبیلهٔ بنی یاس پس از پیدا کردن آب شیرین در منطقه ساکن می‌شوند و نام منطقه را به خاطر وجود آهو «ظباء» ابوظبی می‌گذارند.
جغرافیا

امارت ابوظبی میان خط عرض ۲۲٫۵ شمالی، و خط طول ۵۱ و ۵۵ درجه شرقی از نصف‌النهار مبدأ واقع شده‌است. و بزرگ‌ترین امارت هفت‌گانهٔ کشور امارات متحدهٔ عربی است. نام قدیم ابوظبی «ام‌النار» است.
مساحت آن حدود ۶۷٬۳۴۰ کیلومتر مربع می‌باشد، و در حدود ۸۶٫۷٪ از مساحت خاک امارات متحدهٔ عربی را دربردارد، و در ساحل جنوبی خلیج فارس واقع شده‌است.
شهر ابوظبی در قسمت جنوب شرقی شبه جزیره عربستان و در مجاورت خلیج فارس قرار گرفته‌است. این شهر روی جزیره ای قرار گرفته‌است که کمتر از ۲۵۰ متر (۸۲۰ فوت) با سرزمین اصلی فاصله دارد و از طریق پل‌های مقتا و مصفا به سرزمین اصلی می‌پیوندد. پل سومی، به نام پل شیخ زاید، که توسط زاها حدید طراحی شد، در اواخر سال ۲۰۱۰ افتتاح شد . همچنین جزیره ابوظبی توسط یک پل بزرگراهی پنج خطه به جزیره سعدیات متصل می‌شود. پل المفرق شهر را به جزیره ریم وصل می‌کند که در ابتدای سال ۲۰۱۱ تکمیل گردید. این پل یک مسیر مواصلاتی چند لایه ۲۷ خطه است که در هر ساعت به حدود ۲۵۰۰۰ خودرو امکان حرکت می‌دهد. در این پروژه سه پل اصلی وجود دارد که بزرگ‌ترین آنها هشت خط دارد که چهار پل از شهر ابوظبی خارج و چهار پل به آن وارد می‌شوند.
پایتخت دولت امارات متحده

شهر «ابوظبی» پایتخت کشور امارات متحدهٔ عربی است و در سال ۲۰۰۹ با پیشی گرفتن از نیویورک و پاریس به عنوان دومین شهر گران جهان برای مسافران اعلام شد. ابوظبی در سال ۲۰۰۸ پنجمین شهر گران جهان محسوب می‌شد که یکی از هفت امیرنشین (امارت) می‌باشد: ابوظبی، دبی، شارجه، عجمان، ام‌القوین، رأس‌الخیمه، فجیره.
پایتخت دولت امارات متحده > مناطق ابوظبی

شهر ابوظبی مرکز این امارت است و از سه منطقهٔ اصلی تشکیل شده‌است:
۱: «منطقهٔ ابوظبی» شامل شهر ابوظبی، پایتخت کشور امارات.
۲: «منطقهٔ شرقی» شامل شهر العین و توابع.
۳: «منطقهٔ غربی» شامل شهر بدع زاید و توابع.
جزیره‌های توابع ابوظبی

جزیرهٔ ارزنه
جزیرهٔ الفییّی
بزم غربی
بوکشیشه
جزیرهٔ ابوظبی
جزیرهٔ داس
جنانه
حالة المُبَرَّز
حالة حَیل
دلما
زرکوه
سعدیات
شویهات (مشهت)
صیر بنی یاس
قفای
مَرَوَح
یاسات سفلی و علیا
شهرها و روستاهای توابع

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|  شهر المرفاء  شهر غیاثی.  شهر مدینة زاید.  شهر الرویس.  شهر لیوا.  أم النار.  شهر العین  شهر بدع زاید.  الظفره.  مدینة بنی یاس.  طریف.  خصیفه. |  المفرق.  مدینة الرحبة.  السمحه.  مدینة خلیفه.  الشهامه.  الختم.  رماح.  الخزنه.  سیح شعیب.  جبل الظنة.  بینونه. |  الحمره.  القفاء.  الرّباض.  منادر الرّباض.  البطین.  عرارة.  الماریة.  المغرب.  سبخة مّطی.  المجّن.  بدع المطاوعة.  بدع زاید. |  |
شهرها و روستاهای توابع > حاکمان ابوظبی

حاکم إمارت أبوظبی «شیخ محمد بن زاید بن سلطان آل نهیان» و رئیس دولت امارات عربی متحده است که پس از درگذشت «شیخ خلیفه بن زاید بن سلطان آل نهیان» بتاریخ ۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۱ خورشیدی (۱۳ می ۲۰۲۲ میلادی) به ریاست امارات متحده عربی برگزیده شد.
خانواده آل نهیان بر ابوظبی حکمرانی می‌کنند.
آثار تاریخی

در امارت ابوظبی جاهای تاریخی زیادی وجود دارد که شامل قلعه‌های تاریخی و موزه‌های ملی در سراسر منطقه هستند:
قصر الحصن.
حصن جسر المقطع.
قریة التراث.
کورنیش أبوظبی.
قصر الامارات.
نگارخانه

نیاز به منبع