stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
بانیولو ین پیانو

مکان
| بانیولو ین پیانو | بانیولو ین پیانو |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
بانیولو ین پیانو: بانیولو ین پیانو
ناحیه: امیلیا-رومانیا
استان / شهرستان: استان رجو امیلیا (RE)
دهستان: Castello San Michele, Ponte Beviera San Michele, San Tomaso, Pieve Rossa
حکومت: حکومت
 • شهردار: Paola Casali
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۶٫۷ کیلومتر مربع (۱۰٫۳ مایل مربع)
ارتفاع: ۳۲ متر (۱۰۵ فوت)
جمعیت (۳۱ دسامبر  ۲۰۱۰): جمعیت (۳۱ دسامبر  ۲۰۱۰)
 • کل: ۹٬۵۳۶
 • تراکم: ۳۶۰/کیلومتر مربع (۹۳۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Bagnolesi
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: 42011
پیش‌شماره تلفن: 0522
بانیولو ین پیانو (به ایتالیایی: Bagnolo in Piano) یک کومونه در ایتالیا است که در استان رجو امیلیا واقع شده‌است.
خصوصیات

بانیولو ین پیانو ۲۶٫۷ کیلومترمربع مساحت و ۹٬۵۳۶ نفر جمعیت دارد و ۳۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کلارکسویل (آرکانزاس)

مکان در 23x15px|border |alt=|link= آرکانزاس, 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| کلارکسویل، آرکانزاس Clarksville, Arkansas | کلارکسویل، آرکانزاس Clarksville, Arkansas |
| --- | --- |
شهر: شهر
موقعیت در شهرستان جانسون و در ایالت آرکانزاس: موقعیت در شهرستان جانسون و در ایالت آرکانزاس
مختصات: ۳۵°۲۷′۵۰″ شمالی ۹۳°۲۸′۳۸″ غربی﻿ / ﻿۳۵٫۴۶۳۸۹°شمالی ۹۳٫۴۷۷۲۲°غربی﻿ / 35.46389; -93.47722: مختصات: ۳۵°۲۷′۵۰″ شمالی ۹۳°۲۸′۳۸″ غربی﻿ / ﻿۳۵٫۴۶۳۸۹°شمالی ۹۳٫۴۷۷۲۲°غربی﻿ / 35.46389; -93.47722
ایالت:  آرکانزاس
شهرستان: جانسون
حکومت: حکومت
 • نوع: شهر
مساحت: مساحت
 • کل: ۴۸٫۶ کیلومتر مربع (۱۸٫۸ مایل مربع)
 • خشکی: ۴۶٫۶ کیلومتر مربع (۱۸ مایل مربع)
 • آب: ۲ کیلومتر مربع (۰٫۸ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۱۳ متر (۳۷۱ فوت)
جمعیت (براوردهای سال ۲۰۱۱): جمعیت (براوردهای سال ۲۰۱۱)
 • کل: ۹٬۲۵۱
 • تراکم: ۱۹۰/کیلومتر مربع (۴۹۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۶- (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۵- (CDT)
زیپ‌کد: ۷۲۸۳۰
کد منطقه: ۴۷۹
FIPS code: ۰۵-۱۴۱۴۰
شناسه‌ی GNIS feature ID: ۰۰۷۶۶۲۶
وبگاه: {{URL|example.com|optional display text}}
کلارکسویل یکی از شهرهای ایالت آرکانزاس در آمریکا می باشد. این شهر در شهرستان جانسون قرار دارد. جمعیت این شهر در سال ۲۰۱۰، ۹٬۲۵۱ نفر براورد شد.
موقعیت جغرافیایی

موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
Localidades na vizinhança
بیست و چهار تاریخ

بیست و چهار تاریخ 二十四史
بیست و چهار تاریخ (به چینی: 二十四史) مجموعه‌ای از کتاب‌های تاریخی چینی است که علاوه بر توصیف بخشی از تاریخ پیش از ظهور انسان، از سال ۳۰۰۰ ق.م. تا سلسله مینگ در قرن هفده میلادی را تحت پوشش قرار می‌دهد. این مجموعه شامل ۳۲۱۳ دفتر و حدود ۴۰ میلیون کلمه می‌شود و اغلب به عنوان منبع معتبری برای مطالعه تاریخ سنتی چین و فرهنگ آن مورد استفاده قرار می‌گیرد.
مجموعه

| عنوان | سال | دودمان | نویسنده اصلی | مجموعه‌ها |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| شیجی史記 | 91 BC | سه شهریار و پنج امپراتور دودمان شیا دودمان شانگ دودمان ژو دودمان چین تا هان امپراتور وو هان | سیما چیان (دودمان هان) | چهار تاریخ نگاری اولیه前四史 |
| کتاب هان漢書 | 82 میلادی | دودمان هان دودمان شین | بان گو (Han) |  |
| Records of the Three Kingdoms三國誌 | ۲۸۹ | سائو وی دودمان شو وو خاوری | چن شو (دودمان جین (۴۲۰–۲۶۵)) |  |
| تاریخ هان متاخر後漢書 | ۴۴۵ | دودمان هان | فان یه (تاریخ‌نگار) (دودمان لیو سونگ) |  |
| کتاب سونگ宋書 | ۴۸۸ | دودمان لیو سونگ | Shen Yue (دودمان لیانگ) | — |
| چی جنوبی南齊書 | ۵۳۷ | Southern Qi | Xiao Zixian (لیانگ) | — |
| کتاب وی魏書 | ۵۵۴ | وی شمالی Eastern Wei | وی شو (نویسنده) (چی شمالی) | — |
| کتاب لیانگ梁書 | ۶۳۶ | دودمان لیانگ | Yao Silian (دودمان تانگ) | هشت تاریخ‌نگاری تانگ唐初八史 |
| Book of Chen陳書 | ۶۳۶ | Chen | Yao Silian (تانگ) | هشت تاریخ‌نگاری تانگ唐初八史 |
| کتاب چی شمالی北齊書 | ۶۳۶ | چی شمالی | Li Baiyao (تانگ) | هشت تاریخ‌نگاری تانگ唐初八史 |
| تاریخ ژو周書 | ۶۳۶ | وی غربی ژو شمالی | Linghu Defen (تانگ) | هشت تاریخ‌نگاری تانگ唐初八史 |
| کتاب سوئی隋書 | ۶۳۶ | دودمان سوئی | Wei Zheng (تانگ) | هشت تاریخ‌نگاری تانگ唐初八史 |
| Book of Jin晉書 | ۶۴۸ | دودمان جین (۴۲۰–۲۶۵) جین شرقی | Fang Xuanling (تانگ) | هشت تاریخ‌نگاری تانگ唐初八史 |
| تاریخ سلسله‌های جنوبی南史 | ۶۵۹ | دودمان لیو سونگ Southern Qi دودمان لیانگ Chen | Li Yanshou (تانگ) | هشت تاریخ‌نگاری تانگ唐初八史 |
| تاریخ دودمان‌های شمالی北史 | ۶۵۹ | وی شمالی Eastern Wei وی غربی چی شمالی ژو شمالی دودمان سوئی | Li Yanshou (تانگ) | هشت تاریخ‌نگاری تانگ唐初八史 |
| کتاب قدیمی تانگ舊唐書 | ۹۴۵ | دودمان تانگ | Liu Xu (Later Jin) | — |
| Old History of the Five Dynasties舊五代史 | ۹۷۴ | Later Liang Later Tang Later Jin Later Han Later Zhou | Xue Juzheng (دودمان سونگ) | — |
| Historical Records of the Five Dynasties五代史記 | ۱۰۵۳ | لیانگ بعدی تانگ بعدی جین بعدی هان بعدی Later Zhou | Ouyang Xiu (سونگ) | — |
| تاریخ تانگ جدید新唐書 | ۱۰۶۰ | دودمان تانگ | Ouyang Xiu (Song) | — |
| History of Liao遼史 | ۱۳۴۳ | دودمان لیائو قراختاییان | Toqto'a (دودمان یوآن) | سه تاریخ‌نگاری یوآن元末三史 |
| تاریخ جین金史 | ۱۳۴۵ | دودمان جین (۱۲۳۴–۱۱۱۵) | Toqto'a (یوآن) | سه تاریخ‌نگاری یوآن元末三史 |
| تاریخ سونگ宋史 | ۱۳۴۵ | دودمان سونگ دودمان سونگ | Toqto'a (یوآن) | سه تاریخ‌نگاری یوآن元末三史 |
| تاریخ یوآن元史 | ۱۳۷۰ | دودمان یوآن | Song Lian (دودمان مینگ) | — |
| تاریخ مینگ明史 | ۱۷۳۹ | دودمان مینگ | Zhang Tingyu (دودمان چینگ) | — |
کهل‌قو (کلیبر)

village در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| کهل‌قو کهل قو | کهل‌قو کهل قو |
| --- | --- |
village: village
استان‌های ایران: استان آذربایجان شرقی
شهرستان‌های ایران: شهرستان کلیبر
بخش (تقسیمات کشوری): بخش آبش‌احمد
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان قشلاق (کلیبر)
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۱۲۸
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
کهل‌قو یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان قشلاق بخش آبش‌احمد شهرستان کلیبر واقع شده‌است.
دیویس، داکوتای جنوبی

مکان
| Davis, South Dakota | Davis, South Dakota |
| --- | --- |
شهرک: شهرک
Location in Turner County and the state of داکوتای جنوبی: Location in Turner County and the state of داکوتای جنوبی
مختصات: ۴۳°۱۵′۲۹″ شمالی ۹۶°۵۹′۳۵″ غربی﻿ / ﻿۴۳٫۲۵۸۰۶°شمالی ۹۶٫۹۹۳۰۶°غربی﻿ / 43.25806; -96.99306: مختصات: ۴۳°۱۵′۲۹″ شمالی ۹۶°۵۹′۳۵″ غربی﻿ / ﻿۴۳٫۲۵۸۰۶°شمالی ۹۶٫۹۹۳۰۶°غربی﻿ / 43.25806; -96.99306
State: داکوتای جنوبی
شهرستان: Turner
Incorporated: 1896
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۴۳ مایل مربع (۱٫۱۱ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۴۳ مایل مربع (۱٫۱۱ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۲۵۰ فوت (۳۸۱ متر)
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • کل: ۸۵
 • برآورد (2011): ۸۵
 • تراکم: ۱۹۷٫۷/مایل مربع (۷۶٫۳/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 57021
کد منطقه: 605
FIPS code: 46-15540
GNIS feature ID: 1254609
دیویس(به انگلیسی: Davis) شهری در ایالت داکوتای جنوبی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۸۵ نفر بوده‌است.
استیل، داکوتای شمالی

مکان
| Steele, North Dakota | Steele, North Dakota |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location of Steele, North Dakota: Location of Steele, North Dakota
مختصات: ۴۶°۵۱′۲۲″ شمالی ۹۹°۵۵′۰۰″ غربی﻿ / ﻿۴۶٫۸۵۶۱۱°شمالی ۹۹٫۹۱۶۶۷°غربی﻿ / 46.85611; -99.91667: مختصات: ۴۶°۵۱′۲۲″ شمالی ۹۹°۵۵′۰۰″ غربی﻿ / ﻿۴۶٫۸۵۶۱۱°شمالی ۹۹٫۹۱۶۶۷°غربی﻿ / 46.85611; -99.91667
State: داکوتای شمالی
شهرستان: Kidder
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۵۷ مایل مربع (۱٫۴۸ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۵۷ مایل مربع (۱٫۴۸ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۸۶۰ فوت (۵۶۷ متر)
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • کل: ۷۱۵
 • برآورد (2011): ۷۰۹
 • تراکم: ۱۲۵۴٫۴/مایل مربع (۴۸۴٫۳/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 58482
کد منطقه: 701
FIPS code: 38-75780
GNIS feature ID: 1032298
وبگاه: www.steelend.com
استیل(به انگلیسی: Steele) شهری در ایالت داکوتای شمالی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۷۱۵ نفر بوده‌است.
فهرست کم‌ارزش‌ترین یکاهای پول

کم‌ارزش‌ترین یکای پول یکای پولی است که نسبت به یکای پولی خاص، کمترین میزان برابری را نسبت به هر یکای پول دیگری دارد یا کمترین میزان کالا با آن برابر است. معمولاً محاسبه نسبت به یک ارز خاص مانند دلار آمریکا یا یورو انجام می‌گیرد.
سهیلا سلحشور کردستانی

سهیلا سلحشور کردستانی یک کارآفرین، مخترع و استاد دانشگاه ایرانی است. او مدیر عامل شرکت کیتوتک (chitotech) تولیدکننده تجهیزات پزشکی و ملزومات دارویی است. سهیلا سلحشور کردستانی همچنین عضو هیئت علمی دانشکده مهندسی-پزشکی دانشگاه امیرکبیر تهران است. فعالیت‌های او باعث شده تا کنون برای بیش از ۶ هزار نفر به‌طور مستقیم و غیرمستقیم شغل ایجاد شود.
دوران کودکی

سهیلا سلحشور کردستانی سال ۱۳۳۶ خورشیدی در شهر گنبدکاووس به دنیا آمد. حضور آنها در گنبدکاووس به واسطه شغل پدرش در زمینه نقشه‌کشی و اصلاحات ارضی در وزارت کشاورزی بود. مادر او خانه‌دار بود.
تحصیلات

سهیلا سلحشور فقط دوره ابتدایی را در ایران تحصیل کرد و سپس پدرش او را برای ادامه تحصیل به انگلیس برد. در کالج چستر انگلستان دیپلم گرفت و پس از آن در دانشگاه دمونتوفورد (لستر) فوق لیسانس شیمی گرفت. در رشته علوم الیاف دانشگاه لیدز فوق لیسانس گرفت و دکتری تخصصی شیمی پروتئین را از همان دانشگاه گرفت و در نهایت دکتری تخصصی بیولوژی مولکولی را از دانشگاه بیرمنگام گرفت.
بازگشت به ایران

سهیلا سلحشور و همسرش تا سال ۱۳۷۲ در انگلستان مشغول به تحصیل و کار بودند، اما در این سال و در دوران ریاست جمهوری اکبر هاشمی رفسنجانی و دعوت از نخبگان ایرانی برای برگشت و فعالیت علمی و اقتصادی در کشور به ایران برگشت.
سهیلا سلحشور: «الان خوشحالم که به ایران برگشتم و من هرگز بابت این برگشت متاسف نبوده‌ام. هرچند در خارج از کشور هم می‌توانستیم پیشرفت کنیم ولی از برگشت‌مان خوشحالیم.»
تدریس در دانشگاه

سهیلا سلحشور پس از بازگشت به ایران در دانشگاه امیرکبیر تهران مشغول به تدریس شد و در کنار آن مشغول به انجام کارهای پژوهشی شد. همچنین از سال ۱۳۸۷ تا ۱۳۸۹ به‌عنوان مدیرگروه بیومتریال دانشکده مهندسی – پزشکی امیرکبیر فعالیت کرد و پس از آن به‌عنوان عضو هیئت‌علمی این دانشکده برگزیده شد.
تولید و اشتغال زایی

فعالیت‌های سهیلا سلحشور به تدریس در دانشگاه و پژوهش محدود نشد. بین سالهای ۱۳۷۶ تا ۱۳۷۷ به عنوان مشاورعالی تحقیقات توسعه شرکت ساخت وسایل پزشکی کارخانه سوپا فعالیت کرد. تحقیقات روی یک دسته از بیوپلیمرها او را متوجه ظرفیت‌های بسیار عظیمی جهت راه‌اندازی کسب‌وکار در آن زمینه نهفته کرد. بر همین اساس کارهای تحقیقاتی در این حوزه را شروع کرد و نتایج به دست آمده نشان داد که کاربردهای پزشکی بسیار گسترده‌ای را می‌توانند داشته باشند. این پژوهش‌ها منجر به ثبت چند اختراع بین‌المللی شد و در گام بعد ایده تأسیس یک شرکت شکل گرفت و در نهایت شرکت «کیتوتک» را در سال ۱۳۸۱ تأسیس و راه اندازی کرد.[۹]
کیتوتک

کیتوتک (کیفیت تولید تکاپو) ابتدا یک مؤسسه تحقیقاتی بود که بر روی بیوپلیمرهای دریایی و کاربرد پزشکی آنها مطالعه می‌کرد. در ابتدا اکثر کارهای تحقیقاتی با هزینه شخصی سهیلا سلحشور و وام‌های کوچک تا سقف ۵ میلیون تومان که از نهادهای علمی و صنعتی دریافت می‌شد، انجام شد. پس از آن نهاد ریاست جمهوری وامی را تصویب کرد و به کمک همان وام واحد تولیدی شرکت نیز راه اندازی شد.
در حال حاضر کارخانه کیتوتک در زمینه مهندسی- پزشکی فعالیت و سه گروه محصول تولید می‌کند. گروه اول شامل محصولات ضدعفونی‌کننده بدون الکل بر مبنای فناوری‌های جدید می‌شوند، گروه دوم محصولاتی برای قطع خون‌ریزی هستند که برای انعقاد خون به‌کار می‌روند. گروه سوم ترمیم‌کننده‌های بیولوژیک هستند که برای زخم‌های بستر و سایر گروه‌های زخم‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند. محصولاتی که برخی از آن‌ها با برترین محصولات در نوع خود در جهان قابل رقابت هستند و در خاورمیانه تنها تولیدکننده‌اش شرکت کیتوتک است؛ مثلاً نوعی پانسمان در این کارخانه از پوست سخت‌پوستان دریایی تولید می‌شود که نمونه جهانی کمی دارد. می‌توان گفت پانسمان‌های بیو اکتیو پیشرفته کیتوتک برای کلیه بیماران مبتلا به زخم‌های حاد و مزمن مانند زخم پای دیابتی، زخم بستر، زخم‌های ناشی از سوختگی، زخم‌های جراحی، زخم‌های تروماتیک، عروقی، زخم‌های ناشی از بیماری‌های ژنتیکی و خود ایمنی و زخم‌های ناشی از رادیوتراپی، آلرژی، سرطان و … کاربرد دارد. همچنین محصولات ترمیم زخم کیتوتک برای محدوده وسیعی از زخم‌ها و سوختگی‌ها مناسب هستند. محصولات بندآورنده خونریزی کیتوتک در انواع گوناگونی هستند که برای بندآوردن خونریزی‌های وریدی و شریانی مناسب می‌باشند و محلول‌های ضدعفونی کننده سیلوسپت، تکنولوژی جدیدی از محلول‌های ضدعفونی کننده غیرالکلی با استفاده کلوئید نقره هستند. همچنین محصولات تشخیصی جهت بررسی زخم و تشخیص سریع عفونت طراحی شده‌اند.
طی ۱۸ سال گذشته، بیش از ۲۰ هزار بیمار از نژادهای مختلف با انواع متفاوتی از زخم‌های حاد و مزمن با محصولات مراقبت از زخم پیشرفته کیتوتک درمان شده‌اند.
محصولات کیتوتک دارای مجوز از وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی، گواهی CE، ایزو ۱۳۴۸۵، ایزو ۱۴۰۰۱ و ۲۵ ثبت اختراع ملی و بین‌المللی است.
کارآفرینی سهیلا سلحشوری کردستانی

سهیلا سلحشور تا به حال برای۷۰۰ نفر شغل مستقیم و برای حدود ۶ هزار نفر نیز شغل غیرمستقیم ایجاد کرده‌است. [۱۴]
کارخانه کیتوتک در شهرک صنعتی اشتهارد واقع شده و در حال حاضر حدود ۱۰۰ نفر پرسنل دارد و بیش از ۹۵درصد از مدیران شرکت کیتوتک و مدیر کارخانه را زنان تشکیل می‌دهند. به گفته سهیلا سلحشور این انتخاب مطلقاً به خاطر جنسیت‌شان نبوده بلکه صرفاً براساس توانایی دانش، دقت و تعهدی که دارند استخدام شده‌اند.
اختراعات سهیلا سلحشور کردستانی

پوشش پلیمری زخم
استخراج کیتین و کیتوسان جهت ترمیم زخم
پوشش کیتین و کیتوسان و تهیه الیاف
ساخت نوعی چسب سه‌لایه حاوی داروی ایبوپروفن
تولید پلی یورنیک اسید به روش اکسیداسیون سلولز
طراحی و ساخت فیلم زیست‌سازگار به روش نوین
پوشش پلیمری زخم
ژل ترمیم‌کننده کیتوهیل
کیتوسل دارای خاصیت بندآورندگی خونریزی‌های وریدی
ابزار پاشش پودرهای پزشکی در جراحی با حداقل تهاجم
محلول ضدعفونی‌کننده زخم و شستشوی دست
پانسمان شفاف کیتوهیل مناسب ترمیم زخم
ساخت خمیرهای تزریق پذیر قابل گیرش از جنس نانو بیوسرامیک‌های کلسیم فسفاتی – کیتوسان
ساخت سیمان نانو کامپوزیتی
ساخت نانو پلیمر پلی‌یورتان اصلاح شده با کیتوسان
پانسمان کیتوسل دارای خاصیت بندآورندگی خونریزی‌های وریدی
ساخت جایگزینی پوستی با پایه نایلون و اجزا بیولوژیکی ژلاتین کندرین ۶ سولفات و کیتوسان.
افتخارات سهیلا سلحشور کردستانی

دریافت جایزه افتخاری محقق برتر در سال ۱۳۷۸ در جشنواره بین‌المللی خوارزمی.
دریافت افتخار کارآفرین برتر در سال ۱۳۸۷ در چهارمین جشنواره ملی فن‌آفرینی شیخ بهایی، با موضوع طرح تولید پانسمان‌های بیولوژیک ترمیم زخم.
دریافت افتخار فن آفرین برتر در سال ۱۳۸۷ در چهارمین جشنواره ملی فن‌آفرینی شیخ بهایی با موضوع طرح تولید پانسمان‌های بیولوژیک ترمیم زخم.
دریافت افتخار استاد برجسته زن در ایران در سال ۱۳۷۸ از دانشگاه الزهرا.
دریافت افتخار فن‌آفرین برتر در سال ۱۳۸۷ در بنیاد علمی نخبگان و کسب جایزه نوآوری و شکوفایی در همین مراسم.
کسب لوح تقدیر نوآوری و شکوفایی در سال ۱۳۸۷ در چهارمین جشنواره ملی فن آفرینی شیخ بهایی.
کسب لوح تقدیر استاد راهنمای پروژه کارشناسی برتر از دانشگاه صنعتی امیرکبیر در سال ۱۳۸۸.
کسب لوح تقدیر خلاقیت و نوآوری در جشنواره خلاقیت و نوآوری در صنعت و معدن در سال ۱۳۸۹.
کسب مقام سوم با کسب جایزه، تندیس و لوح ویژه در ششمین جشنواره نانوفناوری در سال ۱۳۹۰.
کسب لوح افتخار در دومین جشنواره ملی علم تا عمل در سال ۱۳۹۰.
کسب لوح تقدیر طرح‌های صنایع نوین از همایش سالیانه دستاوردهای صنایع نوین در سال ۱۳۸۸.
پیشینه صنعت چاپ در ایران

پیشینهٔ صنعت چاپ در ایران نشان‌دهندهٔ مسیر تحولات این صنعت از دوران باستان تا دوران معاصر است. صنعت نشر در ایران با کتیبه‌های سنگی و نسخه‌های خطی آغاز شد و با ورود چاپ سنگی و سپس چاپ سربی و مدرن، مسیر تحول خود را طی کرد.
منشاء واژه ی چاپ

ورود واژهٔ چاپ به زبان فارسی را به اواخر قرن هفتم هجری و زمان سلطنت گیخاتوخان، پسر اباقاخان مغول (۶۹۰–۶۹۴ق) نسبت می‌دهند و آن مربوط به پول‌های کاغذی ای بوده که به آن چاو یا کا او می‌گفتند. اولین دستگاه چاپ در ایران به‌شمار آورد. این دستگاه بسیار ساده بود و بر اساس پِرِس و حکاکی روی چرم استوار بود. عده‌ای نیز معتقدند واژهٔ چاپ همان چهاب یا چهابه است در زبان هندی به مفهوم مهری که با آن بر روی پارچه نقش می‌زدند. به ظن برخی، لغات «چاپ» و «چاپ خانه» از همین دوره وارد زبان فارسی شده و اصل آن از «چاو» و «چاوخانه» گرفته شده است. البته واژه نامه ی دهخدا نظر بر این دارد که لغت چاپ را از ریشه «چهاپ» یا «چهاپه» سانسکریت می‌داند.
پیشینه چاپ در ایران > دوران باستان و پیش از اسلام

چاپ و نشر در ایران با نگارش خط میخی در دوران هخامنشیان آغاز شد. کتیبه‌های داریوش در بیستون از نخستین نمونه‌های آثار نوشتاری ثبت‌شده در تاریخ ایران هستند. همچنین، الواح گلی که در دوران عیلامیان و ساسانیان برای مستندسازی اطلاعات استفاده می‌شدند، نمونه‌هایی از اولین روش‌های نشر محسوب می‌شوند.
پیشینه چاپ در ایران > دوران اسلامی و نسخه‌های خطی

با ظهور اسلام، خط عربی و کاغذسازی از طریق ارتباط با چین به ایران وارد شد. در این دوران، کتابخانه‌ها و مراکز علمی نظیر بیت‌الحکمه و رصدخانه مراغه، نقشی اساسی در ترویج علوم داشتند. کاتبان نسخه‌های خطی، کتاب‌هایی در زمینه‌های مختلف علمی، ادبی، و مذهبی استنساخ می‌کردند.
پیشینه چاپ در ایران > چاپ در دوران صفوی

در دوران صفویان، نخستین چاپ‌خانه‌های چاپ سربی توسط مبلغان مسیحی در جلفای اصفهان تأسیس شدند، اما به دلیل مخالفت‌های مذهبی، رشد چندانی نداشتند.
پیشینه چاپ در ایران > چاپ در دوران افشاریه

در دوره حکومت افشاریه ، نادرشاه به گزارش دو سیاح خارجی جزوه‌هایی به لاتینی و عربی در ایران چاپ و پخش شد.
پیشینه چاپ در ایران > چاپ در دوران قاجاریه

در دوران ولایت عهدی عباس میرزای نایب السلطنه است که صنعت چاپ در ایران به‌طور جدی آغاز و شکل می‌گیرد. زمان فتحعلیشاه قاجار. عباس میرزا به دلیل استقرار حکومتش در تبریز و نزدیکی‌اش با عثمانی و با برخی از صنایع که در آن دیار به کار گرفته می‌شد، آشنا شد؛ علاوه بر آن، او خواهان پیشرفت‌های نظامی و سیاسی بود، به ویژه برای تعلیم و آموزش سپاه شکست خورده در جنگ‌های با روس و دیگر علوم لازم، به ضرورت رفع عقب ماندگی‌های محسوس در آن زمان؛ در این میان چاپخانه‌ای لازم بود که به نشر روزنامه و کتاب‌های آگاهی دهنده به ویژه کتاب‌های علمی اختصاص یابد. این مهم سرانجام با حمایت و پی‌گیری‌های او محقق شد. بدین ترتیب، در نهایت، اولین چاپ خانهٔ «چاپ سربی» در ایران مصادف با تأسیس دارالفنون چاپ سربی به ایران وارد شد.
روزنامهٔ کاغذ اخبار (۱۲۵۳ قمری) از نخستین نشریاتی بود که با این روش چاپ شد. این دوران را می‌توان آغاز رسمی صنعت نشر مدرن در ایران دانست.
در اواخر زمان قاجار نیز صنعت چاپ سنگی رواج یافت و کتاب‌هایی مانند شاهنامه فردوسی و بوستان سعدی به این شیوه منتشر شدند.
پیشینه چاپ در ایران > چاپ در دوران پهلوی

در دوران پهلوی اول و پهلوی دوم، صنعت نشر ایران با ایجاد وزارت فرهنگ و راه‌اندازی چاپخانه‌های مدرن گسترش یافت. سیاست‌های سوادآموزی و ترویج کتابخوانی نیز در این دوران اجرا شدند.
چاپ تصویری در ایران

پیدایش چاپ تصویری در ایران به زمان محمد شاه بر می‌گردد. نخستین کتاب شناخته شده‌ای که چاپ مصور شد، کتاب «لیلی و مجنون» مکتبی بود که در سال۱۲۵۹هـ. ق به چاپ رسیده است. در چهار صفحه از این کتاب چهار تصویر وجود دارد که با مرکب چاپ ترسیم و به معمول زمان با دست آن‌ها را رنگ کرده‌اند.
پس از آن در سال۱۲۶۴قمری «دیوان فضولی بغدادی» را با بیست تصویر به چاپ رساندند.
بعد از آن کتاب «روضه المجاهدین» با هشت تصویر چاپ شد. از اول محرم سال ۱۳۰۰هجری قمری که اولین شمارهٔ روزنامهٔ «شرف» منتشر شد تا سال ۱۳۰۹هـ. ق هشتاد و هفت شمارهٔ آن دارای تصاویر بود.
روزنامهٔ «شرافت» هم که از صفر ۱۳۱۴ هـ. ق به چاپ می‌رسید مصور بود.
روزنامهٔ وقایع اتفاقیه به عنوان اولین روزنامهٔ دولتی و دومین روزنامهٔ ایرانی نیز از شماره ۴۷۰ (مورخ پنج شنبه ۲۱ محرم ۱۲۷۷) به بعد، مصور است و در مدت چهار سال ۸۸ شماره آن را مصور چاپ کرده‌اند. از آن پس، بهره‌گیری از چاپ مصور به تدریج در روزنامه‌های دیگر نیز معمول شد.
اولین فرد ایرانی که چاپ تصویری را فرا گرفت، آقا میرزا عبدالمطلب نقاش باشی اصفهانی بود.
میرزا عبدالمطلب از طرف امنای دولت به فرنگ فرستاده شده و در آن جا چاپ تصویری آموخته بود. وی از هوشمندان عصر خود بود و افراد دیگری از جمله آقا میرزا ابوتراب نقاش مخصوص وزارت انطباعات چاپ مصور را از او فراگرفته‌اند. در نظر داشته باشیم که میان چاپ سنگی مصور و چاپ سربی مصور تفاوت بود.
چاپ سنگی مصور همانند چاپ معمولی بود و تنها تفاوت آن به مهارت نقاش در ترکیب مرکب چاپ برمی‌گشت که مرکب آن را از مرکب معمولی غلیظ تر می‌ساخت، اما چاپ سربی مصور منوط به گراورسازی بود و هم‌زمان با پیدایش چاپ مصور در ایران، در اروپا با استفاده از تیزاب مطالب را روی چوب می‌کندند و از روی مدل حاصله به چاپ می‌رساندند.
برای مطالعهٔ بیشتر

Aslanian, Sebouh David. "THE EARLY ARRIVAL OF PRINT IN SAFAVID IRAN: NEW LIGHT ON THE FIRST ARMENIAN PRINTING PRESS IN NEW JULFA, ISFAHAN (1636-1650, 1686-1693)" (PDF).
چاپخانه‌ای در تهران، ۱۱ مارس ۲۰۱۳
سومین ماشین چاپ در جلفای اصفهان سال ۱۸۴۴ میلادی
قالب‌های چوبی و فلزی که برای حروف ریزی
در چاپخانهٔ جلفای اصفهان(۱۶۴۶ میلادی) استفاده می‌شد
انستیتوی فرانسوی روابط بین‌المللی

انستیتوی فرانسوی روابط بین‌المللی (به فرانسوی: Institut français des relations internationales)، که با نام ایفری (IFRI) نیز شناخته می‌شود، مرکز اصلی تبادل نظر و تحقیقات مستقل درباب تجزیه و تحلیل مسائل بین‌المللی در فرانسه است.
ایفری در سال ۲۰۱۱ برای چهارمین سال متوالی به عنوان تنها انستیتوی تحقیقاتی فرانسه در میان پنجاه اندیشکده برتر که هریک در رأس بانفوذ ترین نشریّات جهان (البته بجز آمریکای شمالی) قراردارند، شناخته شد. این مؤسسه مطابق آخرین طبقه‌بندی سازمانِ موسوم به Global Go-to think tank، سومین مقام را در اروپا بدست آورده است. قابل ذکر است که سازمان مزبور به دانشگاه پنسیلوانیا تعلّق دارد که خود شامل ۶۴۸۰ مؤسسه ی مختلف واقع در ۱۶۹ کشور متفاوت است.
ایفری با الهام از مدل‌های انگلیسی-آمریکایی شکل گرفته و اولین باشگاه فرانسوی تبادل افکار (آزمایشگاه عقاید) را از زمان تأسیس خود در ۱۹۷۹ توسط تیِری دُ مونبریال تشکیل می‌دهد. کار اصلی این مؤسسه که از بزرگترین باشگاه‌های تبادل افکار بین‌المللی است، به‌خصوص گردهمایی فعّالان و تحلیلگران مسائل بین‌المللی و ایجاد محیطی آزاد برای تأمل و تعمّق در مهم‌ترین معضلات عصر حاضر می‌باشد.
لذا می‌توان وظایف آن را به صورت زیر برشمرد:
توسعة تحقیقات عملی درزمینه سیاست‌های بخش دولتی در سطح بین‌المللی
تشویق و تسهیل در تبادل افکار و مناسبات متقابل و سازنده درمیان محققین، دست‌اندرکاران سیاسی و رهبران افکار عمومی
ایفری تحت سرپرستی هیچ‌یک از بخش های دولتی نیست و به‌هیچ حزبی تعلّق ندارد. این مؤسسه همواره توجّهی خاص به استقلال سیاسی و فکری خود داشته و برآن بوده است که به تکثیر و تعدّد منابع مالی عمومی خود همّت گمارد. با بودجه‌ای بالغ بر ۶٫۵ میلیون یورو که هفتاد درصد آن را بخش خصوصی تأمین می‌کند، توانسته‌است که همچنان علی‌رغم محدودیّت‌های ناشی از بحران اقتصادی جهان به استقلال و مأموریّت اصلی خود وفادار باقی بماند.
انستیتو ایفری دارای شصت کارمند دائمی است که سی تن از آن‌ها را پژوهشگران فرانسوی و خارجی تشکیل می‌دهند. محقّقین مذکور از افق‌های مختلف سیاسی گردهم آمده‌اند. بیش از نیمی از این کارمندان کمتراز چهل سال دارند. ابعاد تحقیقاتی مؤسسه براساس مناطق جغرافیائی شکل‌گرفته، مناطقی که واجد محوری افقی نیز میان یکدیگر بوده به صورت جمعی و متقاطع به مسائلی چون امنیّت و معضلات استراتژیک، سوخت و انرژی، امور فضایی، اقتصاد بین‌المللی، مهاجرت، امور مربوط به بهداشت و محیط زیست می‌پردازند.
ایفری علاوه بر فعالیّتهای تحقیقاتی خود هرساله سخنرانان معروف جهان را نیز گردهم می‌آورد تا در محیطی غیررسمی به ارائه تجزیه و تحلیل‌های پرارزش خود در مورد مسائل بین‌المللی بپردازند؛ لذا هرسال حدود چهل سخنران را در پاریس گردهم میاورد. این رقم در سال ۲۰۱۱ بالغ بر ۴۲ سخنران بود. بیش از ده هزار نفر در این مجالس شرکت می‌کنند. از سخنرانان و مدعوین سال‌های اخیر می‌توان از شخصیّتهای زیر نام برد: نیکُلا سارکوزی، دمیتری مِدوِدِک، هو جینتائو، جلال طالبانی، حمید کارزایی، ولادیمیر پوتین، میخائیل ساکاچویلی، عبدولای واده، واتسلاف کلاوس، پرویز مُشرّف، عبدالله گول، ویکتور بوریس تَدیک، ویکتور ایانوکویچ، پُل کَگَمه، هرمن وَن رومپوی، مَنوئِل برَّزو، اَندِرس راسموسِن و … .
تاریخچه

در سال ۱۹۷۳ تیری دُ مُونبریال (Thierry de Montbrial)، از طرف میشل ژُبِر، وزیر وقت امور خارجه فرانسه مأموریّت یافت تا مرکز تجزیه، تحلیلات و پیشبینی‌های سیاسی (Centre d’analyses et de prévisions, CAP) را در وزارت امور خارجه جهت بررسی و مطالعه سیستم روابط بین‌المللی تأسیس کند. در محدوده چنین ضوابطی بود که بالاخره تیری مونبریال توانست، آرزوی دیرینه خود را درایجاد مرکزی تحقیقاتی و مستقل جامه عمل بخشد؛ لذا در ۱۹۷۹ با پشتیبانی و حمایت رِمون بار نخست‌وزیر، لوئی دو گونیو، وزیر خارجه و جانشینش ژان فرانسوا-پونسه به تأسیس مؤسسه ی فرانسوی روابط بین‌المللی همت گماشت. مارک ژیلبِر که قبلاً سمت تولیدکننده را در دفتر رادیو تلویزیون فرانسه (ORTF) بعهده داشت، مقام دبیرکلّ را در مؤسسه احراز کرد. ایفری در واقع برمبنای سازمانی بنام مطالعات سیاست خارجی (CEPE) بنیان نهاده شد. این سازمان خود در سال ۱۹۳۵ توسط دانشگاه‌های فرانسه و بنیاد کارنگی نیویورک، جهت صلح بین‌المللی بنیان‌گذاری شده بود. در حال حاضر مؤسسه ایفری با حدود هشتاد شرکت متفاوت همکاری داشته و دارای تقریباً چهارصد عضو فعّال (اعم از حقیقی و حقوقی) است. دُمینیک موئیری، سمت مشاور ویژه آن را بعهده دارد.