stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
زهرا نعمتی

زهرا نعمتی،عضو تیم‌ملی تیراندازی با کمان بانوان معلول ایران است. وی نخستین زن در تاریخ ورزش ایران است که موفق به کسب مدال طلا در سه پارالمپیک پیاپی لندن ٢٠١٢، ریو ٢٠١۶ و توکیو ٢٠٢٠ شده است.. زهرا نعمتی متولد ۱۰ اردیبهشت ۱۳۶۴ شهرستان گلباف در استان کرمان ، تیرانداز با کمان تیم ملی است. او به‌دلیل سانحه رانندگی نتوانست رشته تحصیلی گیاه‌پزشکی را به پایان برساند و کل مسیر زندگی‌اش عوض شد و از رشته تکواندو به سمت تیراندازی با تیر و کمان رفت. او در سال ۱۳۷۶ وقتی تنها ۱۲ سال داشت ورزش حرفه ای را با رشته تکواندو شروع کرد و خیلی زود به کمربند مشکی رسید و به تیم منتخب استان نیز دعوت شد.  او حالا یکی از پر افتخارترین ورزشکاران معلول ایران می باشد که دانشجوی دوره کارشناسی رشته علوم ورزشی در دانشگاه الزهرا می باشد. سال ۱۳۸۳ وقتی در هنگام سفر به جیرفت در نتطقه دلفارد تصادف کرد و دچار ضایعه نخاعی شد
این سانحه او را از تحصیل دور کرد و متاسفانه فیزوتراپی هم جواب نداد و برای همیشه ویلچرنشین شد. دو سال بعد از تصادف در ۲۱ سالگی تصمیم گرفت دوباره ورزش را شروع کند اما این‌بار نه تکواندو بلکه رشته تیراندازی با تیر و کمان را انتخاب کرد. خودش می گوید: وقتی دوباره سراغ ورزش رفتم، دوست داشتم در رشته گروهی فعالیت کنم اما این امکان در کرمان وجود نداشت برای همین تیر و کمان را انتخاب کردم. زهرا نعمتی ۶ ماه بعد از شروع تیر و کمان در اولین مسابقه کشوری به مقام سومی رسید و بخاطر عملکرد فوق العاده خود به تیم ملی دعوت شد.
او هم‌چنین، در ۲۹ مه ۲۰۱۳ (۸ خرداد ۱۳۹۲) در مراسم کمیته بین‌المللی المپیک در سن پترزبورگ روسیه مفتخر به دریافت جایزه معتبر ورزشکار برتر پارالمپیک ۲۰۱۲ لندن از سوی «بنیاد بین‌المللی اسپورت آکورد» شد.
عضویت در تیم‌ملی تکواندوی بانوان ایران

زهرا نعمتی، پیش از این، عضو تیم‌ملی تکواندوی بانوان ایران بود. وی پس از این که در سال ۱۳۸۳ در اثر سانحهٔ رانندگی دچار عارضهٔ نخاعی و ویلچر نشین شد و به ورزش تیراندازی با کمان روی آورد. این بانوی ورزشکار با کسب مدال طلای بازی های پارا المپیک ۲۰۱۲ لندن در شاخه «ریکرو انفرادی» نام خود را بعنوان نخستین و تنها زن در تاریخ ورزش ایران که موفق به کسب مدال طلا در سطح المپیک و پارالمپیک شده است ، جاودانه کرد.
نعمتی یکسال بعد از المپیک در ۲۹ ماه می ۲۰۱۳ از سوی بنیاد بین‌ المللی اسپورت آکورد مفتخر به دریافت جایزه معتبر ورزشکار برتر پارالمپیک ۲۰۱۲ لندن شد.
مراسم اهدای جوایز منتخبین اسپورت آکورد با حضور رئیس کمیته بین‌المللی المپیک ، رئیس کمیته ملی المپیک و وزیر ورزش روسیه و روسای فدراسیون‌ های جهانی در شهر سن پترزبورگ روسیه برگزار شد.
حذف در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ جاکارتا

در حالی که زهرا نعمتی در دور یک‌شانزدهم تیراندازی با کمان در بخش ریکرو انفرادی زنان را با موفقیت پشت سر گذاشت و به مرحله بعد راه یافت، اما به صورت عمدی از حضور به مرحله بعدی جا ماند.
افتخارات

زهرا نعمتی با کسب مدال طلای بازی‌های پارالمپیک تابستانی ۲۰۱۲ در شاخهٔ ریکرو انفرادی نام خود را به عنوان نخستین و تنها زن در تاریخ ورزش ایران که موفق به کسب مدال طلا در سطح المپیک و پارالمپیک شده‌است، جاودانه کرد.
وی هم‌چنین به همراه راضیه شیرمحمدی و زهرا جوانمرد که تیم ملی تیراندازی با کمان بانوان ایران را در قسمت تیمی تشکیل می‌دادند عنوان سومی و مدال برنز پارالمپیک ۲۰۱۲ لندن را به‌دست آوردند.
زهرا نعمتی در ۲۹ مه ۲۰۱۳ از سوی «بنیاد بین‌المللی اسپورت آکورد» مفتخر به دریافت جایزه معتبر ورزشکار برتر پارالمپیک ۲۰۱۲ لندن شد. مراسم اهدای جوایز منتخبین اسپورت آکورد با حضور رئیس کمیته بین‌المللی المپیک، رئیس کمیته ملی المپیک و وزیر ورزش روسیه و روسای فدراسیون‌های جهانی و نامزدهای معرفی‌شده برای دریافت این جایزه در شهر سن پترزبورگ روسیه برگزار شد.
او اولین ورزشکار ایرانی، اولین بانوی آسیایی و سیزدهمین ورزشکار تاریخ است که توانسته هم در المپیک و هم در پارالمپیک کسب سهمیه کند (در ریو ۲۰۱۶)؛ وی همچنین با تصمیم کمیته ملی المپیک جمهوری اسلامی ایران به عنوان پرچم دار ایران در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ انتخاب شد. با این حساب او اولین بانوی مسلمان معلول است که پرچمدار کاروان المپیک یک کشور شده‌است.نعمتی همچنین در پاراالمپیک ریو در بخش ریکرو انفرادی زنان صاحب مدال طلا شد.
زهرا نعمتی در پارالمپیک تابستانی ٢٠٢٠ که به‌دلیل همه‌گیری کرونا با یک‌سال تأخیر برگزار شده بود با کنار گذاشتن رقبای روسی، برزیلی و یونانی به فینال صعود کرد و پس از پنج ست بازی با ایتالیا در فینال و تساوی دو بر دو، توانست با تیر طلایی (امتیاز ۱۰-۹ مقابل ایتالیا) برای سومین بار به مدال طلا در رشتهٔ ریکرو انفرادی زنان دست یابد.
زندگی شخصی

او همسر رهام شهابی‌پور، عضو تیم ملی تیراندازی با کمان مردان معلول ایران بود. این زوج قهرمان، جشن عروسی خود را پس از دریافت مدال طلای زهرا نعمتی در دهکده المپیک لندن ۲۰۱۲ برگزار کردند. زهرا نعمتی در برنامهٔ فرمول یک اعلام کرد که از همسرش جدا شده‌است. زهرا نعمتی در سال ۱۳۹۱ وقتی ۲۷ ساله بود با رهام شهابی پور ۳۳ ساله و از ورزشکاران توان‌یاب تیر و کمان مردان ازدواج کرد.
رهام متولد ۱۳۵۸ در کرمان و دیپلمه می باشد که سال ۱۳۸۰ زمانی که کارمند اداره برق بود بر اثر برق گرفتی از چراغ برق سقوط کرد.
او هم بخاطر آسیب نخاعی معلول شد اما از سال ۱۳۸۷ وارد ورزش تیر و کمان شد و عضو تیم ملی شد .
در دهه ۶۰ ورزش زنان معلول ايران فعاليت هاي ورزشي خود را در 2 رشته تنيس روی ميز و تيراندازی در داخل آغاز كرد تا اينكه در دهه ۷۰ نخستين تيم تنيس روی ميز زنان معلول ايران راهی مسابقات جهانی انگلستان می‌شود و اولين مدال به نام «معصومه كارگر ذوقی» از خطه آذربايجان شرقی در رشته تنيس روی ميز ثبت شد.
زندگی شخصی > ممنوع‌الخروجی و جدایی همسر

رهام شهابی، همسر زهرا نعمتی، با اعلام موضوع ممنوع‌الخروجی گفت: بعد از بازی‌های پارالمپیک ریو ۲۰۱۶ زهرا نعمتی بنا به دلایلی منزل را ترک کرده و تا این لحظه، با وجود این که چندین بار خواستار بازگشت او به منزل بودم، از زندگی با من امتناع کرده و حتی درخواست طلاق داده‌است. پس از این اتفاق، او را ممنوع‌الخروج کرده‌ام تا نتواند در هیچ تورنمنت برون‌مرزی‌ای شرکت کند.
پرچم‌داری زهرا نعمتی در افتتاحيه المپیک ٢٠١۶ برزیل
امامزاده حیات الغیب و گنبد الیاس

| امامزاده حیات الغیب و گنبد الیاس | امامزاده حیات الغیب و گنبد الیاس |
| --- | --- |
نام: امامزاده حیات الغیب و گنبد الیاس
کشور: ایران
استان: استان لرستان
شهرستان: شهرستان چگنی
بخش: ویسیان
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
نام محلی: حیاغو
کاربری: مذهبی، قبرستان
دیرینگی: دوره صفویه
دورهٔ ساخت اثر: دوره صفویه
مالک اثر: وزارت میراث فرهنگی و گردشگری
مالک فعلی اثر: وزارت میراث فرهنگی و گردشگری
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۹۲۲
تاریخ ثبت ملی: ۱۶ شهریور ۱۳۷۶
مقبره پیرحیات ملقب به حیات الغیب و گنبد الیاس مربوط به سدهٔ ۶ ه‍.ق - دوره صفویه است و در شهرستان چگنی، روستای حیات الغیب واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۶ شهریور ۱۳۷۶ با شمارهٔ ثبت ۱۹۲۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
جنین (شهر)

مکان در 23x15px|border |alt=|link= تشکیلات خودگردان فلسطین
| جنین (به عربی:جنین) (به عبری: ג'נין‌) | جنین (به عربی:جنین) (به عبری: ג'נין‌) |
| --- | --- |
شهر: شهر
منطقه: کرانه باختری رود اردن
استان: جنین
پیدایش تاریخ شهر شدن: ۲۴۰۰ (پیش از میلاد)
حکومت: حکومت
 • شهردار: حاتم رضا جرار
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۷٫۳ کیلومتر مربع (۱۴٫۴ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۷۵ متر (۵۷۴ فوت)
جمعیت (۲۰۱۷): جمعیت (۲۰۱۷)
 • کل: ۴۹۹۰۸
 • تراکم: ۱۳۰۰/کیلومتر مربع (۳۵۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۲+
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۳+
کد منطقه: ۰۴ (+۹۷۰)
وبگاه: www.jenincity.com
جنین، مرکز استان جنین در شمال کرانه باختری است که در کشور اسرائیل قرار دارد. اردوگاه پناهندگان جنین در این شهر قرار دارد. مساحت شهری آن بالغ بر ۶۸۰ هکتار و مساحت کلی آن بالغ بر ۱۸۸۰ هکتار می‌باشد.
جمعیت‌شناسی

جمعیت این شهر در سال ۲۰۱۷ میلادی حدود ۴۹۹۰۷ نفر بوده و جمعیت اردوگاه پناهندگان هم حدود ۱۵ هزار نفر را شامل می‌شود.
مشخصات

اردوگاه رسمی پناهندگان سازمان ملل یکی از بخشهای این شهر محسوب می‌شود که عمدتاً پناهندگان عربی را از زمان جنگ اسرائیل و اعراب در سال ۱۹۴۸ در خود جای داده‌است. برای مدتهای زیادی، جنین نقطه مرکزی درگیری اسرائیل و فلسطین بوده‌است.
تاریخچه

در زمانهای قدیم، جنین روستای ‹‹این گانیم›› به زبان عبری شناخته شده‌است. در قرن بیستم پس از تأسیس کلیسای انگلیس، دولت اسرائیل محلی برای سکونت اسرائیلی‌ها به نام گانیم ساخت که نام آن هم از روی نام روستای قدیمی گذاشته شده بود. اسرائیل در اوت ۲۰۰۵ به عنوان بخشی از ‹‹طرح خروج یک جانبه›› این منطقه را تخلیه کرد.
جنین در خلال شورش اعراب در فلسطین در فاصله سالهای ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹ تبدیل به مرکز ناآرامی شد؛ بویژه آنکه این منطقه به عنوان مقر فعالیتهای مبارزین تحت رهبری شیخ عزالدین قسام محسوب می‌شد.
شهر جنین در جنگ اعراب و اسرائیل به سال ۱۹۴۸ توسط نیروهای اسرائیلی اشغال شد و پس از آن در فاصله کوتاهی پس از آنکه آتش‌بس اولیه لغو شد. نیروهای اسرائیل آن را در ‹‹ جنگ ۱۰ روزه›› تسخیر کردند. این حمله در واقع ترفندی برای دور کردن ذهن نیروهای عرب از ماجرای تسخیر اورشلیم بود. با رسیدن نیروهای کمکی عرب، اسرائیلی‌ها به سرعت غنائمی را که در آن منطقه به دست آورده بودند، رها کردند.
اردوگاه پناهندگان جنین با هدف اسکان دادن فلسطینی‌هایی که از شهر و روستای بومی خود که در جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ تحت تصرف اسرائیلی‌ها درآمد، گریخته یا مجبور به ترک آن شده بودند در سال ۱۹۵۳ ساخته شد.
این شهر به مدت ۱۹ سال تحت کنترل اردنی‌ها قرار داشت، اما بعدها ‹‹ یگان پلد›› نیروهای دفاعی اسرائیل (IDF) در اولین روز جنگ شش روزه به سال ۱۹۶۷ آن را تسخیر کردند.
سالهای درگیری

اسرائیل در سال ۱۹۹۶ کنترل شهر را به دولت فلسطین واگذار کرد. در آغاز انتفاضه الاقصی اسرائیل مدعی شد که این شهر به منبع اصلی ارسال عاملین انتحاری به شمال و مرکز اسرائیل تبدیل شده‌است. این انتفاضه به نام انتفاضه دوم خوانده می‌شود و خاستگاه آن جنین بوده‌است.
جنگ جنین

مقالهٔ اصلی: نبرد جنین
در آوریل ۲۰۰۲، اردوگاه پناهندگان جنین صحنه یکی از شدیدترین درگیریهای بود که در خلال انتفاضه الاقصی رخ داده‌است. جزئیات وقایع رخ داده در طول نبرد جنین به شدت مورد بحث قرار واقع شده‌است. در ابتدا با توجه به ادعای مطرح شده توسط مقامات فلسطینی که می‌گفتند نیروهای دفاعی فلسطین صدها غیرنظامی را رد اردوگاه پناهندگان جنین کشته‌اند، از وقایع رخ داده در این منطقه تحت عنوان ‹‹قتل‌عام در جنین›› یاد می‌شد. این ادعا بعدها رد شد و اعلام شد که آمار کشته شدگان کمتر بوده‌است، یعنی ۲۳ سرباز اسرائیلی و ۵۲ فلسطینی کشته شده بودند که ۲۲ نفر از آنها را غیر نظامیان بی سلاح تشکیل می‌دادند و مابقی نیروهای فلسطینی بوده‌اند. برخی بر این باورند که مقامات اسرائیلی سربازان اسرائیلی را قربانی می‌کردند تا جان فلسطینی‌ها را نجات دهند. خانواده‌های ۲۳ سرباز اسرائیلی که در جنگ کشته شده بودند با تأکید بر اینکه وظیفه اصلی دولت دفاع از نیروهای خودی بوده‌است، حتی اگر این دفاع به قیمت کشته شدن تعداد بیشتری از غیر نظامیان فلسطینی تمام می‌شد، بر ضد نیروهای دفاعی اسرائیل و دولت اسرائیل اقامه دعوی کردند. ".
از زمان شروع این جنگ، جنین تحت کنترل مستقیم ارتش اسرائیل قرار گرفته شده‌است. در آن زمان، مردم ساکن جنین مجبور به تحمل حکومت نظامی‌های طولانی مدت بودند (که مدت آن از ژوئن ۲۰۰۲ بیش از ۱۵۰ روز بوده‌است و تقریباً تمام آن قبل از سال ۲۰۰۴ رخ داده‌است).
. شماری از مبارزان مورد ظن فلسطینی و غیر نظامیان به دست نیروهای دفاعی اسرائیل کشته شدند و این امر باعث آن شد که صفت ‹‹کشتار هوشمند›› به اقدامات نظامی اسرائیلی‌ها گفته شود. هچنین ‹‹ایان هوک›› که یکی از کارگزاران سازمان ملل بود در ۲ نوامبر سال ۲۰۰۲ توسط یک تیرانداز کمین کرده اسرائیلی کشته شد.
هلن سویر هاگ

| هلن سویر هاگ | هلن سویر هاگ |
| --- | --- |
Helen Sawyer Hogg, 1969: Helen Sawyer Hogg, 1969
زادهٔ: ۱ اوت ۱۹۰۵ لاول، ماساچوست
درگذشت: ۲۸ ژانویهٔ ۱۹۹۳ (۸۷ سال) ریچموند هیل، انتاریو
شناخته‌شده برای: خوشه ستاره‌ای کرویs
جوایز: Annie J. Cannon Award in Astronomy Klumpke-Roberts Award
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): اخترشناسی
محل کار: رصدخانه دیوید دانلپ، دانشگاه تورنتو
 :  
هلن سویر هاگ (انگلیسی: Helen Sawyer Hogg؛ ۱ اوت ۱۹۰۵ – ۲۸ ژانویهٔ ۱۹۹۳) یک دانشمند در زمینه اخترشناسی اهل کانادا بود.
احمدعلی راغب

| احمدعلی راغب | احمدعلی راغب |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۲ اردیبهشت ۱۳۲۳ بندرانزلی، استان گیلان، ایران
درگذشت: ۱۸ آذر ۱۳۹۹ (۷۶ سال)
ملیت: ایرانی
پیشه(ها): آهنگساز، نوازنده، نویسنده
سال‌های فعالیت: ۱۳۴۲–۱۳۹۹
سبک: موسیقی کلاسیک ایرانی
عنوان: مرد هزارآهنگ
احمدعلی راغب (۱۲ اردیبهشت ۱۳۲۳ – ۱۸ آذر ۱۳۹۹) آهنگساز، نوازنده و نویسندهٔ اهل ایران بود.
زندگی‌نامه > دوران کودکی، نوجوانی و جوانی

احمدعلی راغب، دومین فرزند خانواده اش بود که در سپیده‌دم روز دوازدهم اردیبهشت ۱۳۲۳ در شهرستان بندرانزلی متولد شد.
مادرش در نوجوانی، به همراه خانواده اش از باکو و قفقاز به بندرانزلی نقل مکان کرده بود. در شهر باکو تا کلاس ششم ابتدایی درس خوانده بود و علاوه بر زبان فارسی به زبان روسی هم آشنایی داشت و با مبانی موسیقی و ساز پیانو نیز در مدرسه آشنا شده بود. ضمناً «تار قفقازی» را نیز به خوبی می‌نواخت. احمدعلی راغب تحت تأثیر مادر، از دوران کودکی به موسیقی علاقه‌مند شد و با حمایت و تشویق و آموزش‌های والدین و به ویژه مادرش، فراگیری موسیقی و همچنین نواختن «تار قفقازی» را آغاز کرد و به پیشرفت قابل توجهی در این عرصه رسید.
در سال ۱۳۳۹ پس از قبولی در رشتهٔ طبیعی، برای آنکه هرچه زودتر شغلی برای خود دست و پا کند وارد دانشسرای شبانه‌روزی کشاورزی شد. به این ترتیب، می‌توانست پس از دو سال تحصیل در دانشسرا، به عنوان معلم مدارس روستایی، برای تعلیم روستازادگان اعزام شود. پس از اخذ دیپلم در سال ۱۳۴۲ با حکم اداره فرهنگ استان گیلان، به عنوان معلم در مدارس روستایی گیلان مشغول به کار شد. در همین ایام و همزمان با تدریس، با ساز «تار» انسی دائمی داشت و پیشرفتش برای خودش بسیار قابل قبول بود. ضمناً به نواختن ساز «عود» نیز بسیار علاقه‌مند شد. احساس می‌کرد که قطعاتی را می‌نوازد که پیش از این هرگز نشنیده‌است. سرانجام تصمیم گرفت یک قطعه موسیقی محلی گیلکی به همراه شعر، آماده کند و به شورای موسیقی رادیو گیلان ارائه دهد. این اولین کار حرفه‌ای احمدعلی راغب بود. با این حال، شورا از آن استقبال قابل توجهی کرد و بنا شد که با صدای فریدون پوررضا خوانندهٔ سرشناس آن روزگار موسیقی گیلان، اجرا شود. نام این قطعه «نوقاندار» بود. همزمان از او دعوت به عمل آمد تا به عنوان نوازنده و آهنگساز محلی، با ارکستر فرهنگ و هنر گیلان به سرپرستی «یحیی نیک نواز» همکاری کند و ضمناً گروه نوازی را نیز نزد ایشان فراگیرد. به این ترتیب، به منظور تداوم فعالیت حرفه‌ای، در سال ۱۳۴۳ به شهر رشت نقل مکان کرد. هرچند تعهد خدمت در اداره فرهنگ گیلان، باعث می‌شد که همچنان همه روزه ساعات زیادی را از شهر به روستا دررفت و آمد باشد. به موازات این فعالیت‌ها، دوبار در ماه به تهران می‌آمد و نزد «علی اکبر سرخوش» به فراگیری دورهٔ تکمیلی تار می‌پرداخت تا در زمینهٔ بداهه نوازی نیز تجربه کسب کند. فراگیری «عود» را نیز نزد خویش پی می‌گرفت. در این دوران آهنگ‌های محلی زیادی ساخت که با صدای خواننده‌های مشهور گیلان اجرا و پخش شد. در سال ۱۳۴۵ به دلیل شهرتی که با ساخت ترانه‌ها و تصنیف‌های گیلکی نصیبش شده بود، از او دعوت شد که در ارکستر رادیو و تلویزیون گیلان نیز همکاری کند. به دلیل اینکه اساسنامه ارکستر فرهنگ و هنر این اجازه را نمی‌داد که نوازنده‌ای که در فرهنگ و هنر کار می‌کند، همزمان در ارکسترهای دیگر نیز مشغول باشد، این بود که در نهایت، از فرهنگ و هنر جدا و جذب ارکستر رادیو تلویزیون گیلان شد تا بتواند آهنگ‌های بیشتری بسازد و اجرا کند و ضمناً در زمینه گروه نوازی نیز به دلیل حجم بالای تولیدات رادیو تلویزیون در آن زمان، تجربهٔ ارکسترنوازی بیشتر و بهتری کسب نماید. چندی بعد نیز سرپرستی این ارکستر به او سپرده شد.
زندگی‌نامه > مهاجرت به تهران

احمدعلی راغب در سال ۱۳۴۹، در حالی که همچنان ضمن تدریس در مدارس ابتدایی استان گیلان، به همکاری با رادیو تلویزیون گیلان به‌عنوان آهنگساز و نوازنده ادامه می‌داد و حدود چهل قطعه موسیقی نیز ساخته بود، به این نتیجه رسید که برای ادامهٔ فعالیت‌های هنری اش به تهران مهاجرت کند. ضمناً در همان سال، در انستیتو مربیان هنری تهران نیز پذیرفته می‌شود؛ بنابراین با مشقت فراوان زمینهٔ انتقال به تهران را فراهم کرد و در سال ۱۳۴۹ به تهران آمد تا هم به عنوان مأمور به تحصیل از اداره فرهنگ گیلان، در تهران به تحصیل در رشته موسیقی و آموزش هنر و جامعه‌شناسی هنر بپردازد و همچنین فعالیت‌های حرفه‌ای اش را در زمینه موسیقی با شرایط بهتری دنبال کند. پس از مدتی، در سال ۱۳۵۰ با قبولی در آزمون هنری شورای موسیقی رادیو، به عنوان نوازندهٔ «عود» در ارکستر سازهای ملی رادیو زیر نظر مهدی مفتاح و بعدها، همایون خرم، مشغول به کار گردید و آهنگ‌هایی نیز برای خوانندگان معروف و طراز اول آن روزگار ساخت و اجرا کرد و همچنین قطعات بدون کلام فولکلور گیلانی که سال‌ها برای گردآوری آن‌ها زحمت کشیده بود را توانست با همین ارکستر اجرا نماید که هنوز هم پخش می‌شوند. حضور در محضر هنرمندانی همچون جلیل شهناز، فرهنگ شریف، علی اکبر سرخوش، همایون خرم، علی تجویدی، جواد معروفی و… و همکاری با این استادان، تجربیات ارزشمندی را برای او به همراه داشت و ذخیره‌ای گرانبها برای ادامهٔ فعالیت‌های هنری وی بود. علاوه بر این، احمدعلی راغب در همین زمان، همراه با گروه‌های هنری و خوانندگان مشهور و سرشناس آن روزگار، مسافرت‌های زیادی به خارج از ایران جهت معرفی و اشاعه موسیقی ایرانی داشت. دو بار به آمریکا، دو بار به انگلستان، یک بار به فرانسه، یک بار به ایتالیا، دو بار به آلمان، دو بار به ژاپن، و یک بار به مصر و کشورهای دیگر عربی سفر کرد.
فعالیت‌ها > جمع‌آوری فرهنگ عامه ایرانیان و همکاری با انجوی شیرازی

دوره جدیدی از فعالیت‌های فرهنگی و هنری احمدعلی راغب به سال‌های جوانی او بازمی‌گردد. زمانی که به جهت علاقه و اشتیاق فراوان به فرهنگ و موسیقی فولکلور نواحی مختلف ایران و تلاش برای شکستن انحصار فرهنگی موجود در رسانه‌های رسمی و ملی وقت، به شکل خودانگیخته و با هزینه شخصی، به جمع‌آوری نواها و الحان فولکلور نواحی مختلف ایران مشغول شد. وی در این باره می‌گوید:
«از سال ۱۳۵۴ با علاقه و اشتیاقی فراوان، با هدف دریافت نواهای محلی، فولکلور و آیینی سراسر کشور، به نواحی مختلف ایران سفرهایی داشتم. سفرهایی که حاصل آن آشنایی با زوایای مختلف فرهنگ، آداب و رسوم و خصائص منحصر به فرد زندگی روزمره اقوام گوناگونی همچون کردها، لرها، گیل‌ها، ترک‌ها، قشقائی‌ها، خراسانی‌ها و نیز اقوام نواحی مرکزی ایران بود. تمام وقت من در آن سال‌ها به جمع‌آوری و ثبت دقیق این مشاهدات اختصاص داشت که با علاقه ای وافر و دقتی فراوان به آن مبادرت داشتم.»
در سال ۱۳۴۹ و پس از مراجعت به تهران، احمدعلی راغب، در محافل فرهنگی و هنری تهران با ابوالقاسم انجوی شیرازی آشنا می‌شود. انجوی که در سالهای پس از تبعید به جزیره خارک، به کار جمع‌آوری فرهنگ عامه ایرانیان پرداخته بود، با مشاهده مکتوبات راغب، از او دعوت می‌کند تا در کار تدوین ۱۱ مجلد کتاب در زمینه فرهنگ عامه ایرانیان که به سرپرستی انجوی شیرازی در دست چاپ و انتشار قرار داشت، همکاری کند. احمدعلی راغب در اینباره می‌گوید: «هر دو هفته یکبار به دفتر استاد انجوی مراجعه می‌کردیم و در کنار دوستان و همکارانی همچون نصرالله یگانه، محمود ظریفیان، حسین پناهیان و دیگران بر فرایند تدوین مجلدات کتاب فرهنگ عامه نظارت می‌کردیم و با یکدیگر بحث و گفتگو داشتیم.»
با انتشار اولین مجلدات از کتاب‌های فرهنگ عامه، دربار شاه که خصوصاً در سال‌های دهه پنجاه شمسی، تلاشی در راستای ترمیم پایه‌های مشروعیت خود از طریق احیای سنت ایرانی و باستانی داشت، نتوانست نسبت به این برنامه پژوهشی ارزشمند پیرامون فرهنگ ایران، بی‌تفاوت باشد؛ لذا در سال ۱۳۵۵، احمدعلی راغب به همراه جمعی از دست‌اندرکاران جمع‌آوری فرهنگ عامه ایران، به نزد شاه فراخوانده شدند و او را از نزدیک در جریان این اقدام فرهنگی قرار دادند. حاصل آن جلسه، ارسال مجلداتی از دستاوردهای فرهنگی آن گروه به سازمان یونسکو بود. راغب در این باره می‌گوید: «شاه علاقه نشان می‌داد که گروهی مأمور شوند تا روایتی ساده از فرهنگ عامه ایران را به فرزند او (رضا پهلوی) منتقل کنند.»
فعالیت‌ها > قطع همکاری با ارکسترهای رادیو - آغاز فعالیت‌های انقلابی

پس از کشتار هفده شهریور سال ۱۳۵۷، از سوی رژیم پهلوی، احمدعلی راغب نسبت به این اتفاق، بی‌تفاوت نماند و همراه با برخی دیگر از هنرمندان سرشناس رادیو و تلویزیون، از همکاری با مراکز هنری وابسته به رژیم پهلوی و عضویت در ارکستر سازهای ملی، استعفاء داد. ارتباط با برخی گروه‌های هنری غیررسمی و آشنایی با افرادی همچون حسین شمسایی، مجید حداد عادل و حمید شاهنگیان، به زمینه‌ای برای فعالیت‌های انقلابی او تبدیل شد. همکاری در تهیه و تولید سرودهایی که بنا بود در محصولات فرهنگی نیروهای انقلابی (سخنرانی‌ها و…) استفاده شده و به شیوه زیرزمینی به دست مردم برسد؛ وظیفه این گروه‌ها بود که در مساجد و محافل مخفی، تشکیل شده بود. سرودهایی همچون «معلم شهید» (در رثای علی شریعتی)، «بابا خون داد»، «خیر مقدم»، «نغمه اتحاد» و … برخی از تولیدات موسیقایی احمدعلی راغب در آن مقطع بود که بعدها و پس از پیروزی انقلاب و از سرگیری فعالیت ارکسترهای موسیقی و فعالیت‌های هنری در رادیو و تلویزیون، بازسازی شده و با تنظیم برای ارکستر، اجرا شد.
فعالیت‌ها > فعالیت‌های هنری پس از انقلاب

بلافاصله پس از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷، احمدعلی راغب با تلاش فراوان و با همکاری جمعی برخی از هنرمندان، گروه‌هایی را جمع‌آوری کرده و مشغول ساخت سرودهای انقلابی شد. مشکل پیش روی او و معدود آهنگسازان دیگری که عزم همراهی با تغییرات را داشتند، عدم دسترسی به نمونه و الگویی بود که مطلوب موسیقی انقلابی بر اساس شرایط جدید باشد؛ بنابراین تصمیم گرفت تا از شعارهای مردمی که از بطن کوچه و خیابان می‌جوشد، برای ساخت موسیقی الهام بگیرد. ذخیرهٔ موسیقی فولکلور و آیینی نواحی مختلف ایران، که احمدعلی راغب از جوانی دل‌مشغول فراگیری و ثبت آنها بود؛ در این مقطع به کمک او آمد و جنس موسیقی او را از دیگر آهنگسازان متمایز ساخت. این می‌توانست بهترین الگو برای سرود انقلابی در پیوند با باورهای عمیق بومی و مذهبی مردم باشد. با شکل‌گیری مجدد فعالیت‌ها در رادیو، علی‌رغم محدودیت‌های موجود، حضور شخصیت‌هایی نظیر مجید حدادعادل در رادیو و حمایت‌های او، دلگرم کننده بود. تلاش‌های احمدعلی راغب ادامه یافت که این تلاش‌ها در کنار دوستی صمیمانه و همکاری با شعرایی نظیر مهرداد اوستا، محمود شاهرخی، مشفق کاشانی، حمید سبزواری، محمدعلی معلم و …، به ساخت سرودهایی نظیر «خوش آمدی امام ما»، «بانگ آزادی» (الله اکبر، خمینی رهبر)، «شهید مفتح»، «شهید مطهر»، «آمریکا آمریکا ننگ به نیرنگ تو»، «راه رجا»، «نغمهٔ توحید»، «نغمهٔ اتحاد»، «بابا خون داد»، «همشاگردی سلام» و … انجامید.
احمد علی راغب در اواخر سال ۱۳۵۹ با گسترش فعالیت‌های حزب جمهوری اسلامی، به سفارش سید محمد بهشتی (دبیرکل وقت حزب جمهوری اسلامی) سرودهایی برای حزب ساخت که از مشهورترین آن‌ها، «سرود رسمی حزب جمهوری اسلامی» است که مورد تقدیر سید محمد بهشتی قرار گرفت. این همکاری برای مدتی به جلساتی مداوم با برخی مسئولین حزب، پیرامون مسائل فرهنگی و هنری و همچنین پذیرش مسئولیت امور هنری و سرود حزب جمهوری اسلامی و نیز ایجاد و سرپرستی گروه کر دفتر حزب منجر شد.
پس از واقعهٔ انفجار تروریستی در دفتر حزب و کشته‌شدن بهشتی و یارانش، احمدعلی راغب در سوگِ این واقعه، سرودهای «حدیث درد» (شقایق‌های پرپر)، «وافریادا» و «بهشتی سیرت» را ساخت.
راغب همزمان با آغاز جنگ ایران و عراق، ساخت سرودهایی پیرامون جنگ را آغاز کرد که سرود «این پیروزی خجسته باد» پیرامون فتح خرمشهر، «ظفر مبارک»، «جنگ، جنگ تا پیروزی»، «خدایا خدایا تا انقلاب مهدی خمینی را نگهدار»، و سرودهای بسیار دیگری در زمرهٔ آن است.
تا به امروز و مطابق با آمار موجود در آرشیوهای صداو سیما بالغ بر «هزار و چهارصد» قطعه موسیقی از او به ثبت رسیده‌است و او را در بین دوستان و همکاران به «مرد هزار آهنگ» مشهور کرده‌است.
فعالیت‌ها > مسئولیت‌ها در سازمان صداوسیما

احمدعلی راغب علی‌رغم دریافت کسوت بازنشستگی در سال ۱۳۶۷، در بین سالهای ۱۳۷۱ تا ۱۳۷۳ ریاست مرکز موسیقی سازمان صداوسیمارا بر عهده داشت. پس از آن نیز تا سال ۱۳۸۲، مدیریت تولید موسیقی مراکز و استان‌های سازمان صداوسیما را عهده‌دار بود. ضمناً عضو شورای عالی موسیقی صداوسیما و شورای عالی نظارت و ارزیابی شبکه‌های رادیویی و تلویزیونی صداوسیما نیز بوده‌است که این همکاری همچنان ادامه دارد.
فعالیت‌ها > فعالیت در زمینهٔ نویسندگی

احمدعلی راغب در کنار فعالیت‌های موسیقایی خویش و عهده‌داربودن مسئولیت‌های مدیریتی در عرصهٔ موسیقی، پیوسته به‌طور جدی به عرصهٔ نویسندگی نیز می‌پرداخته‌است و این عرصه از جوانی تا کنون، همواره جزو علایق و دلبستگی‌های او به‌شمار می‌رفته‌است. او تا کنون بیش از ده رمان و داستان کوتاه و بلند و همچنین تعداد بسیاری قطعات کوتاه ادبی و هایکو نوشته‌است. از آثار نوشتاری او تا کنون سه اثر انتشار یافته که عبارتند از:
صندلی لهستانی
ژیگانتیسم
زنگ‌ها و درنگ‌ها
فعالیت‌ها > درگذشت

وی به علت بیماری سرطان در روز سه‌شنبه ۱۸ آذر ۱۳۹۹ در سن ۷۶ سالگی درگذشت.
آثار > سرود «بانگ آزادی»

ساخت این سرود پیش از نوروز ۱۳۵۸ از سوی مجید حداد عادل که رئیس وقت رادیو بود به احمدعلی راغب سفارش داده شد. شعر آن را حمید سبزواری سرود و محمد گلریز آن را خواند. این سرود نخستین بار همزمان با پیام نوروزی سید روح‌الله خمینی در نوروز سال ۱۳۵۸ پخش شد و از سوی مردم به‌عنوان سرود ملی جمهوری اسلامی ایران پذیرفته شد. مسئولان بلندپایه و اعضای شورای انقلاب، با وجود تحسین فراوان از این سرود، به دلیل طولانی‌بودن آن، تشخیص دادند که سرود دیگری به عنوان سرود ملی ساخته شود. این سرود همچنان هر روز پیش از خبر ساعت چهارده رادیو سراسری، پخش می‌شود و به یکی از ماندگارترین آثار مرتبط با انقلاب سال ۱۳۵۷ ایران تبدیل شده‌است.
آثار > سرود «شهید مطهر»

در سال ۱۳۵۹ در اولین سالگرد کشته‌شدن مرتضی مطهری، از سوی دفتر روح‌الله خمینی و توسط سید احمد خمینی، ساخت سرودی در رثای مرتضی مطهری سفارش داده شد و مسئولیت این کار به احمدعلی راغب واگذار شد.
او این سرود را بر روی شعری از حمید سبزواری ساخت و محمد گلریز آن را خواند. سرودی که با استقبال گستردهٔ مردم مواجه شد. روح‌الله خمینی نیز عوامل این سرود را در خرداد ۱۳۵۹ به حضور پذیرفت و آن را مورد تأیید و تحسین فراوان قرار داد. این اتفاق با بازتابی که داشت، در واقع باعث رسمی شدن فعالیت‌های موسیقی پس از انقلاب سال ۱۳۵۷ ایران شد و به دنبال آن با تأسیس واحد موسیقی در رادیو، فعالیت‌های موسیقی با آزادی و انسجام بیشتری دنبال شد و گروه‌های موسیقی شکل کامل‌تر و رسمی‌تری به خود گرفتند.
آثار > سرود «ننگ به نیرنگ …»

در خرداد سال ۱۳۵۹ و در دیداری که احمد علی راغب به‌دلیل ساخت سرود «شهید مطهر» با روح‌الله خمینی داشت، موضوع دیدگاه خمینی پیرامون قطع ارتباط با آمریکا و پیامی که قرار است در این باره صادر کنند، از سوی سید احمد خمینی مطرح شد و او خواست تا این پیام، دستمایهٔ ساخت سرودی با همین مضمون شود. در نتیجه احمدعلی راغب این سرود را ساخت. کلام آن نیز از حمید سبزواری است و با صدای اسفندیار قره باغی اجرا شد.