پیدایش جهان امروزی
مدل‌های مطرح شده

بر پایه این مدل جهان قبل از پیدایش دریایی از سیاه چاله‌ها بوده است. در این مدل دو فیزیک‌دان به نام‌های تام بنکس (به انگلیسی: Thomas banks) از دانشگاه کالیفرنیا در سانتاکروز و ویلی فیشلر (به انگلیسی: willy fischler) از دانشگاه تگزاس به این سؤال این‌گونه پاسخ می‌دهند که جهان در بدو پیدایش یعنی پیش از ۱۰^-۳۵ ثانیه دریایی چگال از سیاه چاله‌ها بوده است. آن‌ها این سناریو را سناریوی کیهان‌شناسی هولوگرافی نامیده‌اند.
اصل هولوگرافک توسط جرارد توفت (به انگلیسی: Gerard‘t hft) در سال ۱۹۹۳ از دانشگاه اترخت هلند ارائه شد. گرچه صحت این اصل هنوز اثبات نشده است، فیزیک دانان زیادی به درستی آن اعتقاد دارند. بر اساس این اصل می‌توان تمامی اطلاعات موجود در یک حجم مشخص از فضا را با قوانین فیزیک حاکم بر سطح مرزی حجم مزبور نمایش داد.
می‌دانیم با افزایش آنتروپی هر سیستم میزان بی نظمی آن نیز بالا می‌رود. نتیجتاً مقدار اطلاعاتی که برای توصیف آن به کار برده می‌شود افزایش می‌یابد. پس آنتروپی معیاری برای اندازه‌گیری میزان اطلاعات موجود در آن سیستم است.
از آنچه گفته شد نتیجه گرفته می‌شود که اصل هولوگرافی می‌گوید بیشینه میزان آنتروپی در حجم معینی از فضا حد بالایی دارد که به وسیلهٔ سطح مرزی حجم مزبور مشخص می‌شود که بیشینه آن مربوط به سیاه چاله‌ها خواهد بود.
حال به لحظه مهبانگ بازمی‌گردیم. با نزدیک شدن به این لحظه چگالی ماده و انرژی در آن محدوده بیشتر خواهد شد؛ که در نهایت به حالت بالای چگالی آنتروپی می‌رسیم که مربوط به زمانیست که تمام آن محدوده از سیاهچاله‌های کوچک مقیاس پر شده باشد.
بنکز و فیشلر بر این باورند که جهان از این شاره سیاه چاله‌ای به وجود آمده است. چگالی این دریای سیاه چاله‌ای که کائنات را دربر گرفته بوده افت و خیزهایی داشته که مقدار آن‌ها به وسیلهٔ اصل عدم قطعیت مکانیک کوانتومی مشخص می‌شود. افت و خیز به سمت چگالی‌های کمتر به این معنا بوده که افق‌های رویداد سیاه چاله‌هایی که در آن ناحیه با چگالی کم قرار داشتند به‌طور کامل به هم فشرده شده‌اند و فضای خالی بین آن‌ها را تابش (فتون‌ها) پر کرده بود.
این مسئله شرایط را برای پیدایش جهان ما فراهم کرد که در آن محدوده‌هایی که چگالی سیاه چاله‌ها بالا بوده یا به هم نزدیک بوده‌اند یا سرعت حرکت آن‌ها زیاد بوده است سیاه چاله‌ها به هم برخورد می‌کردند و به هم می‌پیوستند؛ بنابراین فضای معمولی بین آن‌ها به سرعت توسط سیاه چاله‌های دیگر پر می‌شده است اما در محدوده‌های که سیاه چاله‌ها فاصله بیشتری از هم داشته‌اند و چگالی آن‌ها کمتر بوده است برخورد و تلفیق سیاه چاله‌ها با سرعت لازم صورت نمی‌گرفته است؛ بنابراین فضای معمول بین سیاه چاله‌ها که از تابش پرانرژی پر بوده است به سرعت مانند حباب منبسط شده و سیاه چاله‌های اطراف را دفع می‌کند.
بعد از سپری شدن ۱۰^-۳۵ ثانیه از انبساط و به وجود آمدن این حباب‌ها پیش‌بینی‌های مدل دریای سیاه چاله‌ای عملاً با پیش‌بینی‌های مدل تورمی یکی می‌شود. بر این اساس تورم تنها در کسر کوچکی از ثانیه حباب با مقیاس کوچک را به جهان ما بدل می‌کند. در نهایت نیز ذرات بنیادی از انرژی تابشی موجود در کیهان به وجود می‌آید و ستاره‌ها و کهکشان‌ها و سیاره‌ها را تشکیل دادند. حال ببینیم مدل دریای سیاه چاله‌ای به حالت نظم دار اولیه با آنتروپی پایین چگونه پاسخ می‌دهد.
تنها حباب‌هایی می‌توانند بر اساس تورم بزرگ شوند که آنتروپی پایینی داشته باشند؛ زیرا در صورت بالا بودن آنتروپی حباب‌ها در حوزه‌ای قرار دارند که سیاه چاله‌هایی با چگالی بالا آنجا قرار دارند که در آن صورت حباب‌ها به وسیلهٔ سیاه چاله‌ها بلعیده می‌شوند و فضای بین آن‌ها قرار نمی‌گیرد؛ بنابراین اگر جهان ما آنتروپی بالایی داشت تاکنون باقی نمانده بود. البته هم‌اکنون نسبت به اصل هولوگرافی نمی‌توان به‌طور قطعی نگاه کرد. خود ساسکیند هم در اینباره می‌گوید اصل هولوگرافیک حدس بسیار جالبی است که نه مشخصاً درست است و نه نادرست. مدرک موردنیاز برای این مدل کشف سیاه چاله‌های اولیه است.
مشکل دیگر مدل متعارف مه بانگ اینست که آیا زمان از مه بانگ آغاز شده است؟ بنکز در این باره چنین پاسخ می‌دهد: گرچه براساس قوانین مکانیک کوانتومی زمان به‌طور قطع از بینهایت منفی تا بینهایت مثبت نیست اما پذیرش مبدأ زمان نیز مسئله خود را ایجاد می‌کند. به گفته مکس تگ مارک کیهان‌شناس دانشگاه ام آی تی در مدل متعارف مهبانگ این‌گونه مفروض است که زمان با مه بامگ آغاز شده است. اما حال این سؤال مطرح است که چرا زمان به وجود آمده است؟ که مدل متعارف مه بانگ نمی‌تواند آن را توجیه کند.
به علاوه همان‌طور که پاول اشتاینهارد از دانشگاه پرینستون می‌گوید، مدل متعارف مه بانگ نمی‌تواند مبدأ خود مه بانگ و علت وقوع آن را توضیح دهد.
اشتاینهارد به همراه نیل توراک (به انگلیسی: Neil Turok) از دانشگاه کمبریج در سال ۲۰۰۲ سناریویی ارا ئه دادند که در آن مه بانگ مبدأ زمان نبوده بلکه صرفاً آغاز یک چرخه کیهانی جدید است. مدل آن‌ها که در برابر آنتروپی پایین جهان نیز مقاومت کرده در برابر چالش‌های اخیر نیز ایستادگی کرده است.