stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
چادر
ریشه و نام

چادر در مراسم‌های مذهبی مورد استفاده قرار می‌گرفته است.
در سال ۲۰۱۶، محمدحسین رجبی دوانی، پژوهشگر اسلامی، اعلام کرد که «چادر و پوششی که تمام بدن را در برمی‌گیرد، برای فرهنگ ایرانی است و تعلقی به اسلام ندارد؛ از دوران هخامنشیان و زمانی که تمدن وارد ایران شد، ایرانیان حجاب را در فرهنگ خود داشتند». این پژوهشگر اسلامی باور داشت که عرب‌ها پس از ورود به ایران، از چادر که برای ایران بوده است، اثر گرفتند. ریشه‌دار بودن چادر در ایران مورد پشتیبانی مقامات دینی-سیاسی جمهوری اسلامی ایران نیز بوده است. در نمونه‌ای یک عضو مجلس خبرگان اعلام کرد که «برخی به واسطه بی‌سوادی یا برای شبهه‌افکنی در دین، پیشینه تاریخی چادر را به دوره قاجار تقلیل می‌دهند».
تاریخچه

پلوتارک نوشته است که ملکه استاتیرا به این خاطر که پرده‌های کالسکه‌اش همواره بالا بود و بدین ترتیب زنان اجازه می‌یافتند که او را ببینند و با او خوش‌وبش کنند، هوادار داشت. این که زنان سلطنتی در کالسکه‌های پرده‌دار حمل می‌شدند، به ظهور موتیفی در ادبیات فارسی انجامید که بهترین نمونه آن، حماسه ویس و رامین بود که در آن ویس نه تنها پشت پرده می‌نشست بلکه نقاب هم می‌پوشید.
در نوشتارهای پهلوی در دو جا به چادر اشاره شده است: در روایت امید اشوهشتان، از متن‌های حقوقی زرتشتی قرن دهم میلادی، چادر به همراه سربند و واشمگ، از پوشش‌های سر زنان زرتشتی یاد شده و در ماتیکان یوشت فریان، از متن‌های پهلوی مبتنی بر نوشتار مفقود اوستایی نوشته شده که هوفریا خواهر یوشت، از زرتشتیان تورانی و همسر اخت، از مخالفان دین نوین زرتشتی، هنگامی که از او خواسته شد به این سؤال که لذت زنان از لباس و خانه‌داری است یا بودن با شوهرانشان چادر بر سر کرد.
در ایران دوره قاجار، زنان اشراف بیشتر هوادار چادرهای مشکی یا بنفش و آبی تیره بودند.
تاریخچه > شاهنشاهی پهلوی

کشف حجاب در ایران، رویداد مهمی در این زمینه است که در سال ۱۳۱۴ رخ داد؛ پیش از این تغییر پوشاک حکومتی، زنان ایرانی از پوشاکی چون چادرِ سیاه و روبنده استفاده می‌کردند. در دوران رضاشاه پهلوی برای نخستین‌بار در جامعهٔ سنتی ایران، زنان توانستند از خانه خارج شده و به عرصه‌های اجتماعی پا گذارند. اجباری شدن آموزش برای هم پسران هم دختران و افزایش قشر باسواد نیز موضوع مهم دیگر بود؛ اینکه زنان پس از این، وارد اجتماع شوند و پیشه‌هایی چون آموزگاری، پرستاری، پزشکی و غیره را بگیرند، بدون آن که پوشش‌ها و کارهای سنتی چون روبنده و عدم سخن با نامحرم را کنار بگذارند، ممکن نبود. بنابراین، «کشف حجاب» از سوی حکومت وی صورت گرفت. با این وجود، دیدگاه دیگری نیز وجود دارد که این اقدام رضاشاه را، در جهت مخالفت با اسلام دانسته است. در بهمن ۱۳۱۳ و در آیین گشایش دانشگاه تهران، به دختران گفتند که بدون پوشیدن حجاب سنتی به دانشگاه بروند. در فروردین ۱۳۱۴، یک جشن در آموزشگاه شاپور شیراز برگزار گردید و دختران ایرانی بدون حجاب سنتی چون چادر، به اجرای مراسمی ورزشی و پایکوبی با حضور علی اصغر حکمت، وزیر معارف و از سیاست‌مداران دوره پرداختند؛ سپس علمای دینی ایران، اعتراض کردند و در تلگرافی به شخص رضاشاه، گفتند رضایت ندارند؛ هرچند که رضاشاه به آنان، پاسخی نداد. در ۲۲ اردیبهشت ۱۳۱۴ «کانون بانوان» با فراخوانی علی‌اصغر حکمت و با آرمان‌هایی شامل آزادی زنان از حجاب با ریاست شمس پهلوی و هاجر تربیت شکل گرفت. از دیگر اقدامات مشابه نیز، برای نمونه برای خو گرفتن ایرانیان با آمیختگی زن و مرد، در اوایل ماه خرداد ۱۳۱۴، رضاشاه به وزرا، مدیران، رئیسان و کارمندان دولتی فرمان داد که هفته‌ای یک‌بار با همسرهای خود در کلوپ ایران، حاضر شوند. رضاشاه افزوده بود که «چادر و چاقچور دشمن ترقی و پیشرفت مردم است. درست حکم یک دمل را پیدا کرده که باید با احتیاط به آن نیشتر زد و از بینش برد.» او انزجار خویش را از چادر، به گونه‌ای اعلام کرده بود. با این وجود، رفع مسئلهٔ حجاب در ایران آن دوره، به آسانی ممکن نبود؛ حتی نزدیکان شاه نیز نخست، در این کار آسوده نبودند. دولتشاهی آخرین همسر رضاشاه، در خاطراتش از دورهٔ کشف حجاب در ایران، گفته است که «در آن ایام مسئله چادر نبود، بلکه بیشتر زنان چاقچور داشتند که با روبنده همراه بود». عده‌ای از کارشناسان و فعالان حقوق زنان، قانون کشف حجاب در ایران را سرآغاز و شروع حضور زنان این کشور در عرصه‌های اجتماعی، پدیداری نسلی تحصیل کرده در میان زنان و حضور آن‌ها در پست‌های مدیریتی می‌دانند. بر پایهٔ گزارشی در کیهان لندن، «تاریخ واقعی آزادی پوشش زنان در عصر رضاشاه پهلوی، فراتر از اعلان رسمی آن توسط پادشاه، در تأسیس مدارس دخترانه، فعالیت‌های اجتماعی زنان نوگرا، حضور بانوان در اجتماع با پوشش‌های مدرن، مقالات نشریات نوگرا، ایجاد کانون‌های زنانه و مطبوعات زنانه، قرار دارد؛ اعلام رسمی آزادی پوشش زنان -که به غلط «کشف حجاب» نامیده شد- نتیجهٔ کوشش‌ها و افکار آزادیخواهانه و حق هویت مدرن زنان و مردان نوگرای ایران در کنار مدرنیزاسیون ایران و در آستانهٔ پدیداری هویت مدرن ایرانیان قرار داشت». این رسانه همچنین می‌نویسد: «رضاشاه پهلوی در برابر زنان آزاد از حجاب سنتی و بیان خواسته‌های حقوق اجتماعی- اخلاقی، ضمن تأیید و تأکید برخواسته زنان، فرمان آزادی پوشش را اعلام کرد».
تاریخچه > جمهوری اسلامی

بر پایهٔ گزارشی در دویچه وله فارسی، خمینی، روی پوشاک ساده برای زنان تأکید داشته است. او در ۱۹۷۹ به یک خبرنگار ایتالیایی اعلام کرد که «زنانی که در انقلاب سهم داشتند، زنانی بودند و هستند که لباس‌های ساده می‌پوشند.» و افزود: «این زنان عشوه‌گر که صورت خود را آرایش می‌کنند و موها، گردن و بدن خود را در خیابان نمایش می‌دهند، در برابر شاه مبارزه نکرده‌اند. آنها هیچ کار خیراندیشانه‌ای انجام نداده‌اند. آنها نمی‌دانند که چگونه بتوانند برای جامعه، یا در عرصه‌های سیاسی و شغلی مفید واقع شوند. دلیل آن اینست که با نمایش دادن خود، مردم را ناراحت و منحرف می‌سازند». کم‌کم، چادر در ایران به یک نماد روش زندگی کاملاً ضد غربی تبدیل شد. خمینی در بهار ۱۹۷۹، دربارهٔ چادرپوشی زنان تأکید کرد. در سال ۱۹۸۳ نیز پارلمان جدید ایران تصمیم گرفت که زنان ایرانی که در جاهای همگانی موهایشان پوشانده نیست را با ۷۴ ضربه شلاق به مجازات برساند. از سال ۱۹۹۵ به بعد نیز چنین امکانی وجود داشته است که زنان بی‌حجاب تا ۶۰ روز زندانی شوند. حجاب اجباری در ایران، بخشی از تلاش برای ساخت یک نظم کاملاً ضد غربی دانسته شده است. در سوی دیگر، حجت‌الاسلام علی ذوعلم، عضو هیئت علمی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، به خبرگزاری تسنیم گفت که «در واقع چادر الگوی اسلامی ایرانی برای حجاب بوده و نماد ملی زن‌های ایرانی برای دین‌داری و التزام به حجاب است» و افزود «بیشترین مدافع پوشش چادر در جامعهٔ ما خود خانم‌ها هستند».
چادر ملی در دههٔ ۱۳۸۰ در ایران پدیدار گشت و به عنوان یکی از گونهٔ چادرهای آستین‌دار شناخته می‌شود. صدا و سیمای جمهوری اسلامی علاقه‌مند بوده است که این چادر را در ایران مطرح کند؛ چرایی‌اش نیز ریشه در سیاستی جنسیتی داشته است که می‌پنداشت چادر ساده، دیگر برای زن طبقهٔ میانی که نیاز است بخشی از نیروی کار باشد، مناسب نیست و چنین زنی پوشاکی نیاز دارد که دست‌وپاگیر نبوده و همهٔ بدن او را بپوشند اما جنبش و آزادی کار نیز به همراه داشته باشد؛ پس تغییرهایی در چادر آستین‌دار عربی داده شد و نام پوشاک به دست آمده، شد «چادر ملی».
در ژانویه ۲۰۱۸، گزارشی در رسانه‌های درون ایران منتشر شد که از راه ندادن زنان بدون چادر به بیمارستان‌هایی در ایران می‌گفت. در نمونه‌ای، گفته شد که حتی «بدون چادر نمی‌توانید وارد اورژانس بیمارستان شوید». در نمونه‌ای یکی از بیمارستان‌های بزرگ تهران، در وبگاهش اعلام کرده بود که «در این مجموعه ورود همهٔ خواهران با پوشش چادر بوده … و همچنین آرایش نداشته باشند». یکی از مامورهایی که برای اجرای چادری‌بودن زنان گذاشته شده بود، در این گزارش گفت: «خیلی وقت است که چادر اجباری شده. وقتی زن بدحجابی وارد بیمارستان می‌شود، می‌آیند و به ما تذکر می‌دهند… کسی که مریض است باید فکر درمان باشد، نه تیپ‌زدن». وی همچنین اعلام داشت که آرایش بیماران را نیز پیش از ورود پاک می‌کنند.
در سال ۲۰۱۸ که هنوز سری جدید اعتراضات زنان ایرانی به حجاب اجباری جریان داشت، تصاویری منتشر گردید که از پیوستن آنچه «دختران چادری» خوانده می‌شد به اعتراضات خبر می‌داد.
جدای از مردم، مقام‌های زن نیز دارای مسائلی مشابه بوده‌اند؛ بی‌بی‌سی فارسی در سال ۲۰۱۷ از پروتکل نانوشتهٔ «چادر حجاب اجباری مسئولان» گزارش داده بود.
در دوران جمهوری اسلامی تبلیغات تلویزیونی که زنان با چادر را نمایش می‌دادند، ۴۰٪ اضافه‌پخش می‌گرفتند.
در کشورهای دیگر

در سال ۲۰۲۱، دیوان عالی اروپا اعلام کرد که کارفرمایان پوشیدن چادر را می‌توانند منع کنند. قاضی‌های مربوطه، ۱۵ جولای ۲۰۲۱، در پی ادعاهایی حقوقی از آلمان، اعلام داشتند که «منع پوشیدن چادر یا روسری می‌تواند قابل توجیه باشد، در صورتی که کارفرما بخواهد در برابر مشتریان خود یک تصویر بی‌طرفانه ارائه کرده یا از اختلافات اجتماعی جلوگیری کند».
در کشورهای دیگر > اسرائیل

در سال ۲۰۱۱، پیدایش ناگهانی گروهی از زنان چادرپوش یهودی در اسرائیل که برایشان لقب «فرقه طالبانی» در نظر گرفته شد، بانی آن شد که دیوان عالی عدالت اسرائیل اینکه «آیا در چارچوب دموکراسی اسرائیل، اقدام افراطی این زنان بنیادگرای یهودی، حق آنان است یا سوء استفاده از دموکراسی» را بررسی کند. حقوقدانان اسرائیلی اعلام کردند که پدر و مادرهایی که دختران‌شان را به بهره‌گیری از این «پوشش عجیب» تشویق می‌کنند «دچار سوءبرداشت از زندگی» هستند. چنین چیزی می‌توانسته است که اساس قانونی برای اقدام ضد این دسته پدر و مادرها شود و فرزندان‌شان را نیز به نهادهای آموزشی و تربیتی بفرستد. در این دوران، پوشیدن چیزهایی چون چادر برای مردم این کشور تازگی داشت.
در سال ۲۰۱۹، روزنامه جوان (اصولگرای جمهوری اسلامی) با منتشر کردن عکسی که آن را از یک توییتر نقل کرده بود، اعلام کرد: «اینجا نه حوزه علمیه است، نه قم، نه مشهد؛ اینجا کشور جعلی و غصبی اسرائیل است. حجاب و قید و بند را برای خودشان می‌خواهند و بی‌بندوباری را برای دیگران». در آن عکس، چند تن از زنان و دختران که اعلام شد اسرائیلی هستند، با چادر و مقنعه حضور داشتند.
در کشورهای دیگر > ترکیه

در ترکیه نیز گاه زنان با پوشش چادر سیاه دیده شده‌اند.
اقتصاد چادر

بر پایهٔ برخی آمارها در سال ۱۳۹۳، سالانه بیش از ۱۰۰ میلیون دلار از محصول چادر مشکی، به صورت رسمی وارد ایران می‌شود. در می ۲۰۲۰، اتحادیهٔ پوشاک اعلام کرد که «مافیای واردات چادر مشکی، اجازهٔ خودکفایی نمی‌دهد» و افزوده شد که «برای واردات، تولید و عرضهٔ چادر مشکی از سال‌های قبل یک مافیایی تشکیل شده است که اجازه نمی‌داد کشور در تولید چادر مشکی خودکفا شود و سود آن مافیا در واردات بود».
در دسامبر ۲۰۱۹، از وجود «بستهٔ حمایت از تولیدکنندگان چادر مشکی» خبر داده شد و اعلام گردید که واردکنندگان چادر، سود ۴۰۰ تا ۵۰۰ درصدی دارند. در همین زمان، مدیرعامل انجمن تولیدکنندگان محصولات حجاب همچنین گفت که نظارتی بر محصولات حجاب و چادر مشکی در ایران وجود ندارد. وی همچنین گفت که واردات چادر مشکی «انحصاری» است و ۹۰ درصد چادر مشکی ایران از چین، کره و ژاپن وارد می‌شده است.
در سال ۲۰۲۱، آیین کلنگ‌زنی بزرگ‌ترین کارخانهٔ چادر مشکی ایران با حضور رئیس ستاد اجرایی فرمان امام در قم، انجام شد. بودجهٔ نخستین اعلامی برای راه‌اندازی این کارخانه، هزار و ۱۳۰ میلیارد تومان بود.
اثر بر بهداشت و سلامت

جدای از مشکلات بهداشتی پیش آمده از پوشش دائمی بدن و موی سر در جاهای همگانی، دریافت آفتاب کافی از دیگر موارد مورد توجه این دست حجاب‌ها در رسانه‌ها بوده است. کمبود ویتامین دی در میان زنان ایران بیشتر دیده شده است و حجاب اسلامی از جذب نور خورشید به پوست پیشگیری می‌کند.
باوری در میان برخی از پزشکان مبنی بر کمبود ویتامین D (ویتامین د) در میان زنان با پوشش چادر وجود دارد. موارد اعلامی از برخی از پزشکان و متخصص‌های دارویی و مشاورهایی که در این زمینه فعالیت داشته‌اند، بر این موضوع متمرکز بوده است که پوشش چادر در میان زنان ایرانی، یکی از مهم‌ترین عامل‌های کمبود ویتامین D در میان‌شان است. اما در ایران، شهاب اولیایی، رژیم‌شناس و متخصص تغذیه، گفت: «حجاب و نوع پوشش تنها عامل کمبود ویتامین D نیست بلکه آلودگی هوا، زاویه تابش نور خورشید، رنگ پوست، محدوده جغرافیایی و چاقی هم می‌تواند عوامل دیگری برای کمبود ویتامین باشد». اولیایی این باور در میان پزشکان مبنی بر کمبود ویتامین D در میان زنان با پوشش چادر را نادرست دانست.
کاربردهای رسمی و تبدیل‌شدن به نماد ایران

در افتتاحیه بازی‌های آسیایی پکن ۱۹۹۰، در رژهٔ رسمی کاروان ایران، زنان ورزشکار ایرانی با چادر سیاه رژه رفتند.
ابراهیم رئیسی رئیس قوه قضاییه جمهوری اسلامی، در پاسخ به نقدی دربارهٔ پوشاندن چادر به متهمان زن که می‌پنداشت «موجب زیر سؤال رفتن حجاب برتر می‌شود»، گفت: «بنده هم با شما هم‌نظر هستم و معتقدم متهمان زن لزوماً نباید چادر بپوشند». نسرین ستوده، حقوقدان و فعال حقوق بشر، چندین بار به پوشاندن اجباری چادر در ملاقات‌های هفتگی زندانیان، اعتراض داشته است. پیش از این اعتراض‌ها، لاله اسکندری، نمایندهٔ مجلس شورای اسلامی، گذاشتن چادر بر سر متهم‌های زن در دادگاه‌های ایران را «توهین به چادر» اعلام کرده بود. در سوی دیگر اما شیرین عبادی، حقوقدان و برندهٔ نوبل صلح، اینکه زنان زندانی از «چادر» استفاده کنند را توهین به زنانی دانست که به این پوشش، باور ندارند.
هاله انواری، هنرمند و نویسنده، در مقاله‌ای که در نشریهٔ نیویورک تایمز نیز انتشار یافت، نوشت: «به (یک) گالری‌دار چند عکس از طرح چادرهایی رنگین نشان داده بودم - می‌خواستم در این تفکر که چادر سیاه را نماد ایران می‌داند، تردید ایجاد کنم و نشان دهم که زنان ایرانی بیش از این تکه پارچه سیاه‌اند. گالری‌دار بی آن که به عکس‌ها توجهی نشان دهد، با خونسردی گفت: عکس‌هایی داری که زنان ایرانی را در فضای خصوصی نشان دهد؟» وی افزود: «از زمانی که حجاب، این نام عام برای هرگونه پوشش اسلامی، پس از انقلاب ۱۳۵۷ اجباری شد، زنان ایرانی ابزاری شده‌اند برای ارائهٔ بصری این کشور. در آغاز عمر جمهوری اسلامی، آن پوشش سراپا یک پارچه‌ای که چادر نام داشت، به نشان افتخار و به علامت تغییر بنیادی کشور تبدیل شد».
در آثار فرهنگی و هنری > در سینما و تلویزیون

بر پایهٔ گزارشی از روزنامهٔ جام جم در تیر ۱۴۰۰، سینمای ایران در نمایش چادری‌های سمپاتیک، چهره‌هایی را ساخته است اما «جای چادری‌های قدرتمند و کنشگر همیشه در سینمای ایران خالی بوده» است.
از آزاده نامداری، مجری سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران به عنوان «چهره زیبای چادر ملی» یاد شده است و به گزارش رادیو زمانه، «نامداری خیلی زود نقشی را که ساختار و دستگاه ایدئولوژی صدا و سیما تأیید می‌کرد برای خود برگزید و سعی کرد چهره جدید زن مسلمان و مؤمن موفق باشد - زنی با چادر اما نه هر چادری، چادر ملی… نامداری، زیبایی او و بدنش تا سال‌ها در خدمت دستگاه صدا و سیما بودند که به صورت کارکردگرایانه برنامه‌های تغییر یافته حکومت برای تربیت نیروی کار زن کم خطر برای مردسالاری را پیش ببرند». اما در سوی دیگر، این رسانه در ادامه نوشت که نامداری بعدتر سرکش شد و «جای برای ساخت مجدد او به عنوان سوژهٔ مطیع» نبوده است و او نیز با روش خود، با این سیستم مبارزه کرده بود.
در آثار فرهنگی و هنری > تشبیه به کلاغ

در سال ۲۰۱۴، علی دهباشی، روزنامه‌نگار، ادب‌پژوه ایرانی و مدیرمسئول مجلهٔ بخارا، به اتهام چاپ یک شعر که از دیدگاه دادستان، در آن زنان چادرپوش به کلاغ تشبیه شده بودند، مجرم شناخته شد. نام شعر «جملگی کلاغ» و سروده‌ای از منصور اوجی، از شاعران معاصر ایران بوده است. یکی از رسانه‌های خبری وابسته به بسیج، ادعای «توهین مجله بخارا به زنان چادری با تشبیه آنان به کلاغ» را کرده بود و بسیج دانشجویی نیز در بیانیه‌ای به منصور اوجی، حمله کرد.
حذف حجاب سنتی در قم
زنان ایرانی که بدون چادر و حجاب به پای صندوق‌های رای می‌روند، ۱۳۴۱.
یک زن چادری در ایران
آزاده نامداری؛ «چهرهٔ زیبای چادر ملی»
استبداد

استبداد یا خودسری  ریشه عربی دارد و معنای دقیق آن به زبان فارسی، «رفتار خودکامه، خودسرانه یا دلبخواهی» است.
حکومت استبدادی شکلی از حکومت است که قدرت سیاسی در دست یک حاکم خود گمارده قرار دارد. اصطلاح حاکم مستبد یا اتوکرات از واژه یونانی اتوکراسی مشتق شده‌است. الیگارشی (oligarchy) یا حکومت توسط اقلیت در مقابل دموکراسی یا حکومت توسط اکثریت قرار می‌گیرد.
در حکومت استبدادی دامنه اختیارات حاکم و طول دوره حکومت آن‌ها بسیار است و توزیع قدرت عادلانه نیست.
طرف‌داران حکومت استبدادی؛ معتقدند که این نوع حکومت امکان انباشت سرمایه، برنامه‌ریزی متمرکز و تصمیم‌گیری قاطع برای رفع موانع راه را برای توسعه فراهم می‌سازد. در حالی که مخالفان این نوع حکومت معتقدند که استبداد باعث احساس بی‌قدرتی سیاسی در بین مردم می‌شود و کارایی و خلاقیت آن‌ها را کاهش می‌دهد.
حکومت استبدادی نباید با تمامیت‌خواهی (رژیم حکومت متمرکز در یک قدرت مرکزی) مساوی پنداشته شود.
دیکتاتوری

دیکتاتوری نوعی قدرت مداری است که برخی از ویژگی‌های زیر را داشته باشد:
در کار نبودن هیچ قانون یا سنتی که کردار فرمانروا (یا فرمانروایان) را محدود کند یا آن که فرمان‌روا با قدرت نامحدود خود آن‌ها را زیر پا بگذارد.
به دست آوردن قدرت دولت با شکستن قوانین پیشین.
نبودن قاعده و قانونی برای جانشینی.
به‌کار بردن قدرت در جهت منافع گروه اندک.
فرمان‌برداری مردم از قدرت دولت تنها به سبب ترس از آن.
انحصار قدرت در دست یک نفر.
به‌کار بردن ترور به‌عنوان وسیله اصلی کار بستِ قدرت.
برخی از این ویژگی‌ها همگانی‌ترند؛ چنان‌که می‌توان صفات دیکتاتوری را در مطلق بودن قدرت، به‌زور به‌دست‌آوردن آن و نبودن قواعدی منظم برای جانشینی خلاصه کرد.
کولوزیمی

مکان
| کولوزیمی | کولوزیمی |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
کولوزیمی: کولوزیمی
ناحیه: کالابریا
استان / شهرستان: کزنتزا (CS)
دهستان: Arcuri, Carrano, Coraci, Gigliotti, Manche, Mascari, Melilla, Rizzuti, Trearie, Volponi.
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۴ کیلومتر مربع (۹ مایل مربع)
ارتفاع: ۸۵۰ متر (۲۷۹۰ فوت)
جمعیت: جمعیت
 • کل: ۱٬۴۱۵
 • تراکم: ۵۹/کیلومتر مربع (۱۵۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Colosimari
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: 87050
پیش‌شماره تلفن: 0984
قدیس پشتیبان: عروج مریم
روز قدیس: 15 August
وبگاه: وبگاه رسمی
کولوزیمی (به ایتالیایی: Colosimi) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کزنتزا واقع شده‌است.
خصوصیات

کولوزیمی ۲۴ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۴۱۵ نفر جمعیت دارد و ۸۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
استان شمال (لبنان)

مکان در 23x15px|border |alt=|link= لبنان
| استان شمال لبنان محافظة الشمال لبنان | استان شمال لبنان محافظة الشمال لبنان |
| --- | --- |
استان: استان
استان شمال لبنان: استان شمال لبنان
مختصات: ۳۴°۲۶′ شمالی ۳۵°۵۱′ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۴۳۳°شمالی ۳۵٫۸۵۰°شرقی﻿ / 34.433; 35.850: مختصات: ۳۴°۲۶′ شمالی ۳۵°۵۱′ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۴۳۳°شمالی ۳۵٫۸۵۰°شرقی﻿ / 34.433; 35.850
مرکز: طرابلس
حکومت: حکومت
 • -: -
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۰۲۴٫۸ کیلومتر مربع (۷۸۱٫۸ مایل مربع)
جمعیت: جمعیت
 • کل: ۸۰۷۲۰۴
 • تراکم: ۴۰۰/کیلومتر مربع (۱۰۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۳+ (UTC)
زبان رسمی: عربی
وبگاه: محافظة لبنان الشمالی - لوکالیبان
استان شمالی لبنان (به عربی: محافظة الشمال لبنان) یکی از استان‌های لبنان است که مرکز آن شهر طرابلس است.
شهرستان‌ها

نام شهرستان‌ها و مراکز آن‌ها:
شهرستان البترون (البترون)
شهرستان بشری (بشری)
شهرستان کوره (أمیون)
شهرستان منیه ضنیه (المنیه)
شهرستان طرابلس (طرابلس )
شهرستان زغرتا (زغرتا / اهدن)
کرونی

مکان
| کرونی | کرونی |
| --- | --- |
روستا: روستا
محل : محل 
کرونی: کرونی
مختصات: ۲۹°۳۲′۰۸″شمالی ۵۲°۳۰′۲۳″شرقی﻿ / ﻿۲۹٫۵۳۵۶°شمالی ۵۲٫۵۰۶۳°شرقی﻿ / 29.5356; 52.5063: مختصات: ۲۹°۳۲′۰۸″شمالی ۵۲°۳۰′۲۳″شرقی﻿ / ﻿۲۹٫۵۳۵۶°شمالی ۵۲٫۵۰۶۳°شرقی﻿ / 29.5356; 52.5063
استان: فارس
شهرستان: شیراز
بخش: بخش مرکزی
دهستان: قره باغ
جمعیت: ۵۶۸۹ نفر (سرشماری ۹۵)
کُرونی، روستایی در کلانشهر شیراز در استان فارس ایران است.
کرونی یکی از مناطق محروم شیراز محسوب می‌شود.
جمعیت

این روستا در دهستان قره باغ قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۵٬۶۸۹ نفر (۱۶۱۵ خانوار) بوده‌ است.
الکسیس هرمن

| الکسیس هرمن | الکسیس هرمن |
| --- | --- |
Alexis Herman: Alexis Herman
۲۳مین وزیر کار ایالات متحده آمریکا: ۲۳مین وزیر کار ایالات متحده آمریکا
دوره مسئولیت ۱ می ۱۹۹۷ – ۲۰ ژانویه ۲۰۰۱: دوره مسئولیت ۱ می ۱۹۹۷ – ۲۰ ژانویه ۲۰۰۱
رئیس‌جمهور: بیل کلینتون
پس از: رابرت رایش
پیش از: ایلین چاو
۱۲همین دستیار رییس روابط عمومی: ۱۲همین دستیار رییس روابط عمومی
دوره مسئولیت ۲۰ ژانویه ۱۹۹۳ – ۱می ۱۹۹۷: دوره مسئولیت ۲۰ ژانویه ۱۹۹۳ – ۱می ۱۹۹۷
رئیس‌جمهور: بیل کلینتون
پس از: دیوید دمرست
پیش از: ماریا اچاوست
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۶ ژوئیهٔ ۱۹۴۷ ‏(۷۷ سال) موبیل، آلاباما
حزب سیاسی: دموکرات
همسر(ان): دکتر چارلز فرانکلین (همسر)
محل تحصیل: کالج اجوود کالج اسپرینگ‌هیل دانشگاه زویر لوییزیانا
تخصص: مددکاری اجتماعی، سیاست‌مدار، مدیر عامل اجرایی
الکسیس هرمن (انگلیسی: Alexis Herman؛ زادهٔ ۱۶ ژوئیهٔ ۱۹۴۷) یک سیاست‌مدار اهل ایالات متحده آمریکا است.
هرمن در کابینهٔ بیل کلینتون وزارت کار ایالات متحدهٔ آمریکا را بر عهده داشت.
دوز معادل موز

یک عدد موز حاوی مواد رادیواکتیو طبیعی در قالب پتاسیم-۴۰ است. اگر چه مقدار مواد رادیواکتیو در یک عدد موز از نظر محیطی و پزشکی اندک است، با این حال رادیواکتیوته یک کامیون حامل موز می‌تواند هنگام عبور از یک نمایشگر پورتال تشعشی که برای شناسایی قاچاق احتمالی مواد هسته‌ای در بنادر ایالات متحده استفاده می‌شوند، زنگ خطر را فعال نماید.
دوز معادل موز (انگلیسی: Banana equivalent dose) که به اختصار BED نامگذاری می‌شود، یک واحد غیررسمی یکای پرتو یونیزان است که به عنوان مثال آموزشی کلی برای مقایسهٔ دوز رادیواکتیو در مقابل دوز معادل خوردن یک موز متوسط از آن یاد می‌شود. موز حاوی ایزوتوپ پرتوزای طبیعی است، به ویژه پتاسیم-۴۰ (40K) که یکی از چندین ایزوتوپ‌های پتاسیم است. یک دوز معادل موز اغلب هم‌بسته با ۱۰−۷ سیورت (۰٫۱ μSv) است. هر چند در عمل، این دوز، دوز انباشته یا دوز تجمعی نیست چرا که پتاسیم موجود در غذاها برای حفظ هم‌ایستایی از طریق ادرار دفع می‌شود. میزان دقیق‌تر این دوز معادل ۹٫۸۲×10−8 سیورت یا حدود ۰٫۱ میکروسیورت (۱۰ میکرورم) به ازای هر ۱۵۰-گرم (۵٫۳-اونس) موز است.
دور معادل موز یک اندازه‌گیری غیررسمی است، بنابراین هر معادلی در این زمینه، لزوماً می‌تواند تقریبی باشد. با همهٔ این تفاسیر، برخی طرح چنین مواردی را به عنوان راهی برای آگاهی بخشیدن به مردم در زمینهٔ خطرات نسبی تشعشع‌ها، مفید می‌دانند. با توجه به این معادله‌ها، حداکثر نشت تابش مجاز برای یک نیروگاه هسته‌ای معادل ۲٬۵۰۰  (۲۵۰ μSv) BED در سال است، دوز کشنده حاد تشعشع نیز تقریباً ۳۵٬۰۰۰٬۰۰۰ (3.5 Sv, 350 rem) BED است. همچنین فردی که در فاصلهٔ ۱۶ کیلومتری از نیروگاه هسته‌ای تری مایل آیلند زندگی می‌کرده‌است، در هنگام وقوع حادثه تری مایل آیلند در سال ۱۹۷۹ به‌طور متوسط در معرض تابش ۸۰۰ BED تشعشع قرار گرفته‌است.
%۰٫۰۱۱۷ از پتاسیم موجود در طبیعت، ایزوتوپ ناپایدار پتاسیم ۴۰ است. این ایزوتوپ با نیمه‌عمر حدود ۱٫۲۵ (۴×1016 seconds) سال واپاشی هسته‌ای می‌شود بنابراین، پتاسیم طبیعی حدود ۳۱ بکرل است. سایر غذاهای غنی از پتاسیم-۴۰ عبارت هستند از سیب‌زمینی، لوبیا قرمز، تخمه آفتابگردان و فندقی. فندقی برزیلی به‌طور خاص، علاوه بر غنی بودن از پتاسیم ۴۰، ممکن است حاوی مقادیر قابل‌توجهی رادیوم نیز باشد. تنباکو نیز حاوی آثاری از توریم، پولونیم و اورانیوم است.
شهرک‌های اسرائیلی
جمعیت شهرک‌نشینان و باورها

بر پایهٔ آمارهای رسمی بین ۲۲۰ هزار تا ۳۰۰ هزار شهرک‌نشین اسرائیلی در کرانه باختری رود اردن زندگی می‌کنند.
برخی از شهرک‌نشینان اسرائیلی، تصاحب اراضی متعلق به فلسطینی‌ها را «تکلیف شرعی» خود می‌دانند. این افراد در اسرائیل یک بلوک سیاسی مهم محسوب می‌شوند و سازمان‌یافته عمل می‌کنند.
خشونت شهرک‌نشینان

مقالهٔ اصلی: خشونت شهرک‌نشینان اسرائیلی
فلسطینی‌ها و گاهی نیروهای امنیتی اسرائیل، هدف خشونت شهرک نشینان یهودی اسرائیلی و حامیانشان، عمدتاً در کرانه باختری، قرار می‌گیرند. در نوامبر ۲۰۲۱، وزیر دفاع اسرائیل، بنی گانتس، ازدیاد شدید موارد درگیری بین شهرک نشینان و فلسطینی‌ها در کرانه باختری را که بسیاری از آنها، ناشی از حملات ساکنان پایگاه‌های غیرقانونی شهرک نشینان، به فلسطینی‌های اهل روستاهای مجاور است، مورد بحث قرار داد. خشونت شهرک نشینان همچنین شامل اقداماتی است که به عنوان حملات اعمال هزینه شناخته می‌شوند که در پاسخ به اقدامات دولت اسرائیل، معمولاً علیه اهداف فلسطینی و گاهی علیه نیروهای امنیتی اسرائیل در کرانه باختری انجام می‌شود. در دسامبر ۲۰۱۱، پس از یک جلسه در شورای امنیت سازمان ملل متحد، همه گروه‌های منطقه‌ای و سیاسی مستقر در این شورا بیانیه‌هایی صادر کردند که در آن از خشونت شهرک‌نشینان ابراز ناراحتی کردند و این موضوع را مانعی برای ازسرگیری صلح دانستند.
وضعیت حقوقی

کنوانسیون چهارم ژنو، اسکان اتباع غیرنظامی کشورهای فاتح را در سرزمین‌های تصرف شده منع می‌کند، البته دولت‌های اسرائیل در توجیه اسکان غیرنظامیان یهودی در سرزمین‌های فلسطینی، وضعیت حقوقی این سرزمین‌ها را منطبق با مقررات کنوانسیون ژنو نمی‌دانند و مدعی‌اند که این سرزمین‌ها پیش از جنگ شش روزه، از حاکمیت به رسمیت شناخته شده‌ای برخوردار نبوده‌اند و بنابراین، رعایت مقررات کنوانسیون ژنو دربارهٔ آن‌ها الزامی نیست.
همچنین، سازمان ملل متحد، استان یهودا و شومرون و شهرک‌های یهودی‌نشین مستقر در آن را که به «کرانه باختری رود اردن» مشهور است را به رسمیت نمی‌شناسد. هر چند دولت اسرائیل با چنین تفسیری مخالف است.
با این وجود دولت اسرائیل، شهرک‌های یهودی‌نشینی را که «بدون مجوز» در سرزمین‌های عرب‌نشین کرانه باختری رود اردن احداث شده را «غیرقانونی» می‌نامد و با حکم دادگاه عالی اسرائیل به تخریب یا تخلیه آنان مبادرت می‌کند.
براساس قوانین موجود، وزارت دفاع اسرائیل مسئول اداره اراضی اشغالی فلسطینی در کرانه باختری رود اردن است.
وضعیت کنونی

سازمان غیردولتی صلح اکنون که برای برقراری صلح میان اعراب و اسرائیل تلاش می‌کند، در تاریخ ۱۵ فوریه ۲۰۱۰ میلادی، آماری را منتشر کرد که نشان می‌داد که «یک چهارم شهرک‌های یهودی‌نشینی در کرانه غربی رود اردن، ممنوعیت فعالیت‌های ساختمانی را که از سوی دولت اسرائیل وضع شده است نقض می‌کنند».
عرب‌ها را با گاز خفه کنید الخلیل، ۲۰۰۸
درختان زیتون در روستای بورین علی الظاهر توسط شهرک نشینان اهل ییتصهار دچار وندالیسم شده‌اند
کریات سفر (مودیعین عیلیت)
تظاهرات گروهی از فعالان اسرائیلی سازمان صلح اکنون در شهر حبرون، در اعتراض به روند ساخت شهرک‌های یهودی‌نشین و ادامه اشغال اراضی فلسطینی.
امتان

مکان در 23x15px|border |alt=|link= سوریه
| امتان امتان | امتان امتان |
| --- | --- |
امتانموقعیت در سوریه: امتانموقعیت در سوریه
مختصات: ۳۲°۲۵′ شمالی ۳۶°۴۹′ شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۴۱۷°شمالی ۳۶٫۸۱۷°شرقی﻿ / 32.417; 36.817: مختصات: ۳۲°۲۵′ شمالی ۳۶°۴۹′ شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۴۱۷°شمالی ۳۶٫۸۱۷°شرقی﻿ / 32.417; 36.817
استان: سویدا
شهرستان: صلخد
ناحیه: صلخد
ارتفاع: ۱۱۸۹ متر (۳۹۰۱ فوت)
جمعیت (سرشماری ۲۰۰۴): جمعیت (سرشماری ۲۰۰۴)
 • کل: ۲۴۹۵
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (EET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (EEST)
امتان (به عربی: إمتان) یک منطقهٔ مسکونی در سوریه است که در شهرستان صلخد واقع شده‌است.
خصوصیات

امتان ۲٬۴۹۵ نفر جمعیت دارد و ۱٬۱۸۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
الدیس

مکان در 23x15px|border |alt=|link= یمن
| Ad Dis | Ad Dis |
| --- | --- |
Ad DisLocation in Yemen: Ad DisLocation in Yemen
مختصات: ۱۴°۵۳′ شمالی ۴۹°۵۲′ شرقی﻿ / ﻿۱۴٫۸۸۳°شمالی ۴۹٫۸۶۷°شرقی﻿ / 14.883; 49.867: مختصات: ۱۴°۵۳′ شمالی ۴۹°۵۲′ شرقی﻿ / ﻿۱۴٫۸۸۳°شمالی ۴۹٫۸۶۷°شرقی﻿ / 14.883; 49.867
استان‌های یمن: استان حضرموت
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳ (Yemen Standard Time)
الدیس در یمن است که در استان حضرموت واقع شده‌است.