stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
لیگ دسته دوم فوتبال ایران
تیم‌ها > تیم‌های کنونی

۱۸ تیم زیر در لیگ دسته دوم فوتبال ایران(فصل ۰۴–۱۴۰۳) حاضر هستند.
| استان | تعداد تیم‌ها |  |
| --- | --- | --- |
| تهران | ۶ | ستارگان بهمن جوان تهران، کیا تهران، تهران یاسا،عقاب تهران، شاهین تهران، امید تهران |
| خوزستان | ۳ | شهرداری ماهشهر، فولاد نوین، استقلال زیدون خوزستان |
| هرمزگان | ۳ | فولاد هرمزگان، شناورسازی قشم، شهرداری بندرعباس |
| مازندران | ۳ | شهدای بابلسر، نیکا پارس چالوس،دریا کاسپین بابل |
| بوشهر | ۲ | شاهین بندرعامری،ایرانجوان بوشهر |
| گیلان | ۲ | چوکای تالش،سپیدرودرشت |
| همدان | ۲ | پاس همدان،آریان ملایر |
| البرز | ۱ | فرد البرز |
| آذربایجان غربی | ۱ | نود ارومیه |
| یزد | ۱ | شهید قندی یزد |
| خراسان رضوی | ۱ | فردوسی مشهد |
| اردبیل | ۱ | پادیاب خلخال |
ورزشگاه‌ها

| تیم | شهر | ورزشگاه | ظرفیت |
| --- | --- | --- | --- |
| عقاب تهران | تهران | شهدای دوشان تپه | ۵۰۰۰ |
| اسپاد تهران | تهران | شهید کشوری تهران | ۱۵۰۰۰ |
| کیا تهران | تهران | بعثت تهران | ۳۰۰۰ |
| بهمن تهران | تهران | مرغوبکار تهران | ۱۲۰۰۰ |
| یاسا تهران | تهران | شباهنگ شهریار | ۱۲۰۰۰ |
| امید تهران | تهران | مرغوبکار تهران | ۱۲۰۰۰ |
| فرد البرز | کرج | انقلاب کرج | ۱۵۰۰۰ |
| پاس همدان | همدان | شهید حاجی بابایی همدان | ۱۰۰۰۰ |
| آریان ملایر | ملایر | روحیان ملایر | ۱۵۰۰۰ |
| سپیدرود رشت | رشت | عضدی رشت | ۱۵۰۰۰ |
| چوکا تالش | تالش | پوریای ولی تالش | ۱۰۰۰۰ |
| نیکاپارس چالوس | چالوس | شهدای چالوس | ۵۰۰۰ |
| دریای کاسپین بابل | بابل | هفتم تیر بابل | ۱۰۰۰۰ |
| شهدای بابلسر | بابلسر | شهدای بابلسر | ۱۵۰۰۰ |
| نود ارومیه | ارومیه | شهید باکری ارومیه | ۱۵۰۰۰ |
| پادیاب اردبیل | اردبیل | تختی اردبیل | ۶۰۰۰ |
| فردوسی مشهد | مشهد | آستان قدس مشهد | ۲۷۷۰۰ |
| قندی یزد | یزد | شهید نصیری یزد | ۱۵۰۰۰ |
| شهرداری ماهشهر | ماهشهر | شهدای ماهشهر | ۱۵۰۰۰ |
| فولاد نوین اهواز | اهواز | ورزشگاه ۵۰۰۰ نفری فولاد | ۵۰۰۰ |
| ایرانجوان بوشهر | بوشهر | شهید مهدوی بوشهر | ۱۵۰۰۰ |
| شاهین بندرعامری | بوشهر | شهید بهشتی بوشهر | ۵۰۰۰ |
| فولاد هرمزگان | بندرعباس | تختی بندرعباس | ۱۰۰۰۰ |
| شهرداری بندر عباس | بندرعباس | خلیج فارس بندرعباس | ۱۰۰۰۰ |
| شناورسازی قشم | قشم | شناورسازی قشم | ۱۰۰۰۰ |
:
مارک دی. سیلیاندر

| مارک سیلیاندر | مارک سیلیاندر |
| --- | --- |
عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از میشیگان حوزهٔ 4م: عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از میشیگان حوزهٔ 4م
دوره مسئولیت ۲۱ آوریل ۱۹۸۱ – ۳ ژانویه ۱۹۸۷: دوره مسئولیت ۲۱ آوریل ۱۹۸۱ – ۳ ژانویه ۱۹۸۷
پس از: دیوید استاکمن
پیش از: فرد آپتون
عضو  مجلس نمایندگان میشیگان از حوزهٔ 42وم: عضو  مجلس نمایندگان میشیگان از حوزهٔ 42وم
دوره مسئولیت ۱۹۷۷ – ۱۹۸۱: دوره مسئولیت ۱۹۷۷ – ۱۹۸۱
پس از: دیفورست استرنگ
پیش از: هارمون جی کراپسی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: مارک دلی سیلجاندر ۱۱ ژوئن ۱۹۵۱ ‏(۷۳ سال) شیکاگو، ایلینوی، ایالات متحده
حزب سیاسی: جمهوری‌خواه
تحصیلات: دانشگاه میشیگان غربی (کارشناسی، کارشناسی ارشد)
مارک دلی سیلجاندر (زاده ۱۱ ژوئن ۱۹۵۱) نویسنده و سیاستمدار آمریکایی است که به عنوان نماینده جمهوریخواه ایالات متحده از ایالت میشیگان خدمت می‌کرد. او کتاب یک سوء تفاهم مرگبار: تلاش یک کنگره برای پل زدن شکاف بین مسلمانان و مسیحیان را تألیف کرد.
در سال ۲۰۰۸، سیلجاندر به اتهام پولشویی، توطئه و ممانعت از اجرای عدالت متهم شد. در سال ۲۰۱۰، او به ممانعت از اجرای عدالت و اقدام به عنوان یک عامل خارجی ثبت نشده اعتراف کرد. در سال ۲۰۲۰، رئیس‌جمهور دونالد ترامپ، سیلجاندر را عفو کرد.
سیلجاندر در شیکاگو، ایلینوی متولد شد و در سال ۱۹۶۹ از دبیرستان اوک پارک و ریور فارست فارغ‌التحصیل شد. او لیسانس علوم و کارشناسی ارشد هنر را از دانشگاه میشیگان غربی در کالامازو، میشیگان دریافت کرد.
سوجوا

مکان در People's Republic of China
| سوجوا 宿州市 | سوجوا 宿州市 |
| --- | --- |
شهر مرکزی: شهر مرکزی
سوجوا: سوجوا
موقعیت سوجوا در نقشه: موقعیت سوجوا در نقشه
استان: آن‌هوئی
County-level divisions: ۵
Township-level divisions: ۱۱۸
Municipal seat: Yongqiao District (۳۳°۳۷′ شمالی ۱۱۷°۰′ شرقی﻿ / ﻿۳۳٫۶۱۷°شمالی ۱۱۷٫۰۰۰°شرقی﻿ / 33.617; 117.000)
حکومت: حکومت
 • CPC Secretary: Liang Weiguo (梁卫国)
 • شهردار: Tang Chengpei (唐承沛)
مساحت: مساحت
 • شهر مرکزی: ۹۹۳۹٫۸ کیلومتر مربع (۳۸۳۷٫۸ مایل مربع)
 • شهری: ۲۹۰۶٫۹۲ کیلومتر مربع (۱۱۲۲٫۳۷ مایل مربع)
 • کلان‌شهری: ۲۹۰۶٫۹۲ کیلومتر مربع (۱۱۲۲٫۳۷ مایل مربع)
جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰): جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰)
 • شهر مرکزی: ۵٬۳۵۲٬۹۲۴
 • شهری: ۱۶۴۷۶۴۲
 • تراکم شهری: ۵۷۰/کیلومتر مربع (۱۵۰۰/مایل مربع)
 • کلان‌شهری: ۱۶۴۷۶۴۲
 • تراکم کلان‌شهری: ۵۷۰/کیلومتر مربع (۱۵۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۸ (China Standard)
Postal code: ۲۳۴۰۰۰
کد منطقه: ۵۵۷
تولید ناخالص داخلی: رنمینبی21.919 billion (2003)
GDP per capita: ¥۳٬۶۹۶
License Plate Prefix: 皖L
Major Nationalities: قوم هان
وبگاه: http://www.ahsz.gov.cn/
سوجوا (به لاتین: Suzhou, Anhui) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در آن‌هوئی واقع شده است.
خصوصیات

سوجوا ۹٬۹۳۹٫۸ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۳۵۲٬۹۲۴ نفر جمعیت دارد.
گیم (غذا)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نام‌های جایگزین: Laver, Nori
گونه: علف دریایی خوراکی
خاستگاه: کره
خوراک ملی وابسته: Korean cuisine
مواد اصلی: Red algae
خوراکی‌های مشابه: Nori
  رسانه: Gim:   رسانه: Gim
| 0 | 1 |
| --- | --- |
Korean name: Korean name
هانگول: 김
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: gim
مک‌کیون–ریشاور: kim
راهنما: [kim]
گیم ( کره‌ای: 김 ) ، همچنین شناخته شده با تلفظ کیم، اصطلاحی عمومی برای گروهی از علف های دریایی خوراکی خشک برای استفاده به عنوان ماده اولیه آشپزی کره ای که شامل گونه های متعدد در جنس Pyropia و Porphyra ، از جمله P. tenera ، P. yezoensis . P. suborbiculata ، P. pseudolinearis ، P. dentata و P. seriata .است ، می‌باشد.
گیم همراه با واکامه و کتانجک شیرین یکی از پرمصرف‌ترین جلبک‌های دریایی در کره است. ورقه های خشک شده گیم را اغلب برای دورپیچ غذا های دیگر و خوردن با برنج استفاده می‌کنند. گیم‌باپ اقتباسی شیک تر از گیم می‌باشد که در آن گیم فقط دورپیچ برنج نمی‌شود ، بلکه با گوشت ، ماهی یا سبزیجات هم ترکیب می‌شود. گیم را بدون برنج نیز می توان خورد. این کار با تفت دادن با روغن کنجد یا سرخ کردن و برش دادن آن برای تهیه مخلفات ( بانچان ) مثل بوگک انجام می‌شود.
کلی جورج

| 0 | 1 |
| --- | --- |
دارای عنوان نمایش زیبایی: دارای عنوان نمایش زیبایی
زادهٔ: کلی جورج ۱۰ سپتامبر ۱۹۸۲ ‏(۴۲ سال) مأموریت ویجو، کالیفرنیا، ایالات متحده
قد: ۵ فوت ۷ اینچ (۱٫۷۰ متر)
رنگ مو: رنگ قهوه ای
رنگ چشم: آبی
عنوان(ها): خانم آرکانزاس آمریکا 2007
Major مسابقه (ها): خانم ایالات متحده آمریکا 2007
همسر: دومینیک مارتیموچی
کلی کاپلان (متولد ۱۰ سپتامبر ۱۹۸۲) یک متخصص رسانه‌های اجتماعی، روابط عمومی و ارتباطات، و افسر سابق نیروی هوایی ایالات متحده و یک ملکه زیبایی از میشن ویهو، کالیفرنیا است که برای عنوان ملکه زیبایی ایالات متحده آمریکا در سال ۲۰۰۷ رقابت کرده است.
او در دبیرستان ترابوکو هیلز تحصیل کرد. مدرک لیسانس ارتباطات را از دانشگاه مریلند، کالج پارک دریافت کرد، که بخشی از آن با ۲۵۰۰۰ دلار کمک هزینه تحصیلی که با شرکت در مسابقات به دست آورده بود، پرداخت شد. او در مسابقه دوشیزه مریلند ۲۰۰۴ نایب قهرمان سوم و در سال ۲۰۰۵ نایب قهرمان دوم شد. هنگامی که در دانشگاه مریلند بود، او به برنامه آموزش افسران رزرو نیروی هوایی دانشگاه پیوست. او بعداً به عنوان ستوان دوم رسید.
لا پوبلا، نیومکزیکو

CDP
| La Puebla, New Mexico | La Puebla, New Mexico |
| --- | --- |
CDP: CDP
Location of La Puebla, New Mexico: Location of La Puebla, New Mexico
La Puebla, New MexicoLocation in the United States: La Puebla, New MexicoLocation in the United States
مختصات: ۳۵°۵۹′۳۲″ شمالی ۱۰۶°۰′۲″ غربی﻿ / ﻿۳۵٫۹۹۲۲۲°شمالی ۱۰۶٫۰۰۰۵۶°غربی﻿ / 35.99222; -106.00056: مختصات: ۳۵°۵۹′۳۲″ شمالی ۱۰۶°۰′۲″ غربی﻿ / ﻿۳۵٫۹۹۲۲۲°شمالی ۱۰۶٫۰۰۰۵۶°غربی﻿ / 35.99222; -106.00056
ایالت: نیومکزیکو
شهرستان: شهرستان سنتافه، نیومکزیکو
مساحت: مساحت
 • کل: ۲٫۴ مایل مربع (۶٫۲ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۲٫۴ مایل مربع (۶٫۲ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۵۸۹۶ فوت (۱۷۹۷ متر)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۱٬۲۹۶
 • تراکم: ۵۴۲٫۰/مایل مربع (۲۰۹٫۳/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۷ (MST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۶ (MDT)
کد منطقه: 505
FIPS code: 35-39170
GNIS feature ID: 0918224
لا پوبلا(به انگلیسی: La Puebla) شهری در ایالت نیومکزیکو کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۱۸۶ نفر بوده‌است.
موقعیت جغرافیایی

موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
Localidades na vizinhança
بوداگرایی ژاپنی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
بودای بزرگ (دای بوتسو) در کوتوکو-این، کاماکورا، کاناگاوا، در استان کاناگاوا، ژاپن (گنجینه ملی (ژاپن)): بودای بزرگ (دای بوتسو) در کوتوکو-این، کاماکورا، کاناگاوا، در استان کاناگاوا، ژاپن (گنجینه ملی (ژاپن))
جمعیت کل: جمعیت کل
برآوردها متفاوت است، از ح. ۷۱ میلیون یا ۶۷٪ (تخمین دولتی، ۲۰۲۲) به کمتر از ۲۰٪ (نظرسنجی جامع اجتماعی ژاپن): برآوردها متفاوت است، از ح. ۷۱ میلیون یا ۶۷٪ (تخمین دولتی، ۲۰۲۲) به کمتر از ۲۰٪ (نظرسنجی جامع اجتماعی ژاپن)
مناطق با اکثریت جمعیت: مناطق با اکثریت جمعیت
تمامی ژاپن: تمامی ژاپن
دین‌ها: دین‌ها
 آیین بودایی (اکثراً مهایانه):  آیین بودایی (اکثراً مهایانه)
زبان‌ها: زبان‌ها
زبان ژاپنی و دیگر زبان‌ها: زبان ژاپنی و دیگر زبان‌ها
بوداگرایی در ژاپن یا بودیسم ژاپنی اولین بار در ژاپن در قرن ششم پس از میلادی به ژاپن وارد شد. مطابق با نیهون‌شوکی معرفی آیین بودا در ژاپن در سال ۵۵۲ میلادی، در زمان پادشاهی باکجه در کشور کره و توسط راهبان بودایی آغاز شده است. آیین بودایی تأثیر عمده ای در توسعه جامعه ژاپن داشته و تا به امروز یکی از جنبه‌های اثرگذار در فرهنگ این کشور است.
اکثر بودائیان ژاپنی متعلق به مکاتب جدید بودایی هستند که در دوره کاماکورا (۱۱۸۵–۱۳۳۳) بنیان‌گذاری شدند. در طول دوره ادو (۱۶۰۳–۱۸۶۸)، بودیسم تحت کنترل شوگون‌سالاری توکوگاوا بود. دوره میجی (۱۸۶۸–۱۹۱۲) با آزار و اذیت و جدایی اجباری بین بودیسم و شینتو (شینبوتسو بونری)، یک واکنش قوی علیه بودیسم به وجود آمد. تا سال ۲۰۲۲، حدود ۷۰٫۸ میلیون نفر یا حدود ۶۷ درصد از کل جمعیت ژاپن، بودایی هستند. بزرگ‌ترین فرقه‌های بودیسم ژاپنی بوداگرایی پاک‌بوم با ۲۲ میلیون ایماندار، پس از آن بوداگرایی نیچیرن با ۱۰ میلیون ایماندار، شینگون با ۵٫۴ میلیون، ذن بودیسم با ۵٫۳ میلیون، تندای با ۲٫۸ میلیون و فقط حدود ۷۰۰۰۰۰ برای شش فرقه قدیمی تأسیس شده در دوره نارا (۷۱۰–۷۹۴)، در ژاپن هستند.
تاریخ > بودیسم اولیه (قرن ۵–۱۳) > بودیسم آسوکا (۵۵۲–۶۴۵)

دوره آسوکا (۵۳۸ تا ۷۱۰) بودیسم (آسوکا بوکّیو) به عمل و تفکر بودایی اشاره دارد که عمدتاً پس از سال ۵۵۲ در منطقه حوضه نارا شکل گرفت.
بودیسم در اینجا از طریق حمایت و تلاش دو گروه اصلی رشد کرد: گروه‌های خویشاوندی مهاجر مانند خاندان هاتا (که در فن آوری چینی و همچنین فرهنگ فکری و مادی متخصص بودند) و از طریق خاندان‌های اشرافی مانند خاندان سوگا. گروه‌های مهاجری مانند راهبان کره‌ای که ظاهراً شوتوکو را آموزش می‌دادند، آموزش بودایی، مدیریت، تمرین آیینی و مهارت‌های ساخت هنر و معماری بودایی را معرفی کردند. آنها شامل افرادی مانند اکان (تاریخ نامشخص)، یک راهب امپراتوری گوگوریو از مدرسه مادایاماکا بودند، که (طبق گفته نیهون شوکی) به بالاترین رتبه پیشوای اولیه صومعه ("سوجو") منصوب شد. گذشته از گروه‌های مهاجر بودایی، بودیسم آسوکا عمدتاً زیر نظر گروه‌های اشرافی مانند خاندان سوگا و سایر خاندان‌های مرتبط بود که از معابد خاندانی به عنوان راهی برای ابراز قدرت و نفوذ خود حمایت می‌کردند. این معابد عمدتاً بر اجرای مراسمی متمرکز بودند که اعتقاد بر این بود که تأثیرات جادویی مانند محافظت را ارائه می‌دهند. در این دوره، هنر بودایی تحت سلطه سبک توری بوشی بود که از یک خانواده مهاجر کره ای آمده بود.
تاریخ > بودیسم اولیه (قرن ۵–۱۳) > بودیسم هاکوهو (۶۴۵–۷۱۰)

دوره هاکوهو (۶۷۳ تا ۶۸۶) بودیسم (هاکوهوبه امپراتور تنمو اشاره می‌کند) شاهد حمایت رسمی بودیسم توسط خانواده امپراتوری ژاپن بود که جایگزین خاندان سوگا به عنوان حامیان اصلی بودیسم شد. بودیسم ژاپنی در این زمان نیز تحت تأثیر بودیسم سلسله تانگ (۶۱۸–۹۰۷) بود. همچنین در این زمان بود که بودیسم از ولایت یاماتو به سایر مناطق و جزایر ژاپن گسترش یافت. بخش مهمی از اصلاحات متمرکز این دوران (اصلاحات تایکا) استفاده از نهادها و آیین‌های بودایی (اغلب در کاخ یا پایتخت) در خدمت دولت بود. دولت امپراتوری نیز به‌طور فعال معابد بودایی و همچنین جامعه رهبانی را ساخت و مدیریت کرد. برخی از این معابد عبارتند از Kawaradera و یاکوشی-جی. تحقیقات باستان‌شناسی همچنین معابد محلی و منطقه ای متعددی را در خارج از پایتخت نشان داده است. در معابد دولتی، آیین‌های بودایی به منظور ایجاد شایستگی برای خانواده سلطنتی و رفاه ملت انجام می‌شد. توجه خاصی به آیین‌هایی که حول سوتراهای بودایی (متون مقدس) متمرکز شده بودند، مانند «سوترای فروغ زرین» معطوف شد. جامعه رهبانی تحت نظارت دفتر رهبانی سلطنتی پیچیده و سلسله مراتبی «سوگو» (sōgō) بود، که همه چیز را از کد رهبانی گرفته تا رنگ لباس‌ها مدیریت می‌کرد.
تاریخ > بودیسم اولیه (قرن ۵–۱۳) > بودیسم نارا (۷۱۰–۷۹۴)

در سال ۷۱۰، امپراتریس گنمی پایتخت ایالت را به هیجو-کیو، (نارا (شهر) امروزی) منتقل کرد و بدین ترتیب دوره نارا را افتتاح کرد. در این دوره سیستم کوکوبون-جی ایجاد شد که راهی برای مدیریت معابد استانی از طریق شبکه ای از معابد ملی در هر استان بود. سر معبد کل سیستم تودای‌جی بود (در سال ۷۵۲ تکمیل شد).
حمایت مالی ایالت نارا شاهد توسعه شش مدرسه بزرگ نارا به نام Nanto Rokushū (南都六宗, روشن بود. شش فرقه پایتخت جنوبی؟)، همگی ادامه مکاتب بودایی چینی بودند. معابد این مدارس به مکان‌های مهمی برای مطالعه آموزه بودایی تبدیل شدند. شش مدرسه نارا عبارت بودند از:
ریتسو (وینایا)
جوجیتسو (Tattvasiddhi)
کوشا-شو (Abhidharmakosha)
سانرونشو (مادهیاماکا آسیای شرقی)
هوسّو (یوگه‌چاره آسیا)
که‌گون (Huayan)
این مدارس در اطراف پایتخت قرار داشتند که در آن معابد بزرگی مانند هوکوجی و تودای‌جی ساخته شده بودند. تأثیرگذارترین معابد به نام «هفت معبد بزرگ پایتخت جنوبی» («نانتو شیچی دایجی») شناخته می‌شوند. معابد سازمان‌های انحصاری و فرقه ای نبودند. در عوض، معابد برای داشتن دانشمندانی متبحر در چندین مکتب فکری مناسب بودند. پیشنهاد شده است که آنها را به بهترین نحو می‌توان به عنوان «گروه‌های مطالعه» در نظر گرفت.
معابد دولتی به انجام مراسم متعدد برای خیر ملت و خانواده امپراتوری ادامه دادند. تشریفات با محوریت متون مقدسی مانند «نور طلایی» و «سوره نیلوفر». یکی دیگر از عملکردهای کلیدی معابد دولتی، رونویسی متون مقدس بودایی بود، که به عنوان شایستگی بسیاری به نظر می‌رسید. توسط دفتر رهبانی ایالت از طریق یک قانون گسترده رهبانی، و درجات رهبانی با درجات دولتی تطبیق داده شد. مقامات. همچنین در این دوره بود که نیهون شوکی نوشته شد، متنی که تأثیر قابل توجه بودایی را نشان می‌دهد. راهب دوجی (?–۷۴۴) ممکن است در تدوین آن نقش داشته باشد.
دولت نخبه تحت حمایت بودیسم نارا تنها نوع بودیسم در این زمان نبود. همچنین گروه‌هایی از رهبانان یا کشیش‌های غیررسمی (یا خود انتصاب‌شده؛ «شیدو سونی») وجود داشتند که یا به‌طور رسمی از طریق کانال‌های دولتی منصوب و آموزش ندیده بودند، یا اینکه موعظه و تمرین خارج از سیستم را انتخاب کردند. این راهبان «غیررسمی» اغلب در معرض مجازات دولتی قرار می‌گرفتند. رویه آنها می‌توانست شامل عناصر پرستش دائوئیست و بومی کامی نیز باشد. برخی از این چهره‌ها بسیار محبوب شدند و منبع انتقاد بودیسم پیچیده، آکادمیک و بوروکراتیک پایتخت بودند.
نقاشی روی ابریشم نیمه افسانه ای شاهزاده شوتوکو تایشی، اولین حامی اصلی بودیسم در ژاپن
بودای بزرگ آسوکا-درا، قدیمی‌ترین مجسمه بودا در ژاپن، و نمونه ای از سبک توری
کانون یومدونو، نمونه دیگری از سبک توری
تاریخ > بودیسم اولیه (قرن ۵–۱۳) > بودیسم دوره هی‌آن اولیه (۷۹۴–۹۵۰)

در طول دوره هی‌آن، عمدتاً به دلایل اقتصادی و استراتژیک، پایتخت توسط امپراتور کانمو به کیوتو (در آن زمان به نام هی‌آن-کیو) منتقل شد. مانند قبل، نهادهای بودایی به ایفای نقش کلیدی در ایالت ادامه دادند، به‌ویژه کانمو حامی قوی مکتب تندای جدید سایچو (۷۶۷–۸۲۲) بود. سایچو، که مدرسه تیانتای را در چین مطالعه کرده بود، مجموعه معبد تأثیرگذار معبد انریاکو را تأسیس کرد. انریاکو در کوه هیئی، سیستم جدیدی از مقررات رهبانی را بر اساس احکام بودیساتوا توسعه داد. این سیستم جدید به اتندای اجازه داد تا خود را از کنترل مستقیم دولت رها کند.
همچنین در این دوره، مدرسه شینگون (از سانسکریت: «مانترا») به رهبری کوکای در کشور بنیان‌گذاری شد. این مدرسه همچنین تحت حمایت دولتی قرار گرفت و عناصر باطنی وجره‌یانه (همچنین به عنوان «میککیو»، «آموزش مخفی») معرفی شد.
دودمان جدید بودایی شینگون و تندای نیز تا حدودی مستقل از کنترل دولت توسعه یافتند، تا حدی به این دلیل که اهمیت نظام قدیمی برای اشراف هی‌آن کمتر می‌شد. این دوره همچنین شاهد افزایش جدایی رسمی بین مدارس مختلف بود که دلیل آن سیستم جدیدی بود که مدرسه خاصی را مشخص می‌کرد که یک راهب امپراتوری «ننبوندوشا» ("nenbundosha") به آن تعلق داشت.
تاریخ > بودیسم کاماکورا (۱۱۸۵–۱۳۳۳) - مکاتب جدید بودیسم

دوره کاماکورا (۱۱۸۵–۱۳۳۳) دوره بحرانی بود که در آن کنترل کشور از اشراف امپراتوری به سامورایی منتقل شد. در سال ۱۱۸۵ شوگون‌سالاری کاماکورا در کاماکورا، کاناگاوا تأسیس شد.
در این دوره دودمان یا مکاتب بودایی جدید به وجود آمد که «بودیسم کاماکورا» و «بودیسم جدید» نامیده می‌شوند. همه بنیانگذاران اصلی این دودمان جدید راهبان سابق تندای بودند که در کوه هیئی آموزش دیده بودند و سیستم‌های باطنی و بیرونی بودیسم تندای را مطالعه کرده بودند. در طول دوره کاماکورا، این مدارس جدید به اندازه دودمان قدیمی‌تر، به استثنای مکتب بسیار تأثیرگذار فرقه رینزای ذن، شهرت چندانی پیدا نکردند.
از میان بنیانگذاران چهل و شش فرقه در ذن ژاپن، شانزده نفر استاد چینی، پانزده استاد ژاپنی بودند که در زمان سلطنت [دودمان سونگ] به چین سفر کردند، و پانزده نفر دیگر از استادان ژاپنی بودند که در زمان سلطنت  دودمان یوآن. از چین دیدن کردند.
مدارس جدید شامل دودمان Pure Land مانند هونن (۱۱۳۳–۱۲۱۲) فرقه جودو و شینران (۱۱۷۳–۱۲۶۳) شین بودیسم است که هر دو بر روی تمرین تمرکز داشتند. خواندن نام آمیدا بودا این مکاتب جدید سرزمین خالص هر دو معتقد بودند که ژاپن وارد عصر زوال دارما (mappō شده است و بنابراین دیگر اعمال بودایی مفید نبوده است. اکنون تنها ابزار رهایی، سرود وفادارانه نمبوتسو بود. این دیدگاه توسط شخصیت‌های سنتی‌تری مانند Myō'e مورد انتقاد قرار گرفت. (۱۱۷۳–۱۲۳۲).
پاسخ دیگر به بی‌ثباتی اجتماعی آن دوره، تلاش برخی راهبان برای بازگشت به اجرای صحیح احکام بودایی و همچنین مراقبه بود. این چهره‌ها شامل چهره‌هایی مانند راهب کوفوکجی جوکی (راهب) (۱۱۵۵–۱۲۱۳) و راهب تندای شونجو (۱۱۶۶–۱۲۲۷) است که در پی بازگشت به پایه‌های سنتی مسیر بودایی، تزکیه اخلاقی و تمرین مراقبه بود.
راهبان دیگر سعی کردند به گروه‌های طبقه پایین به حاشیه رانده شده خدمت کنند. راهب Kegon-Shingon Myō'e به دلیل گشودن معبد خود به روی جذامیان، گداها و سایر افراد حاشیه ای مشهور بود، در حالی که استادان دستوراتی مانند ایسون (راهب) (۱۲۰۱–۱۲۹۰) و Ninshō (۱۲۱۷) -۱۳۰۳) همچنین در خدمت رسانی و مراقبت از افراد بیمار و حاشیه نشین، به ویژه گروه‌های رانده شده به نام «غیر اشخاص» (هی‌نین). Deal & Ruppert (2015) p. 122 نینشو یک مرکز پزشکی در گوکوراکو-جی در سال ۱۲۸۷ تأسیس کرد که بیش از ۸۸۰۰۰ نفر را در یک دوره ۳۴ ساله درمان کرد و دانش پزشکی چین را جمع‌آوری کرد.
مجموعه دیگری از مدارس جدید کاماکورا شامل دو مدرسه اصلی ذن ژاپن (رینزای و سوتو (فرقه ذن) است که توسط راهبانی مانند میوآن ایسای و دوگن منتشر شده است. که بر رهایی از طریق بینش مراقبه (زازن) تأکید دارند. دوگن (۱۲۰۰–۱۲۵۳) معلم برجسته مراقبه و راهبایی شد. او دودمان بودیسمان کائودونگ را معرفی کرد که به مکتب سوتو تبدیل شد. او ایده‌هایی مانند عصر پایانی دارما ماپپو ("mappō")، و تمرین بلاگردان را مورد انتقاد قرار داد.
علاوه بر این، در این دوره بود که راهب نیچیرن (۱۲۲۲–۱۲۸۲) شروع به تدریس بودیسم منحصراً مبتنی بر «سوره نیلوفر» خود کرد، که او آن را تنها هدف عبادت معتبر در عصر می‌دید. mappō. نیچیرن معتقد بود که درگیری‌ها و بلایای این دوره ناشی از دیدگاه‌های غلط بوداییان ژاپنی (مانند پیروان سرزمین پاک و بودیسم باطنی) بوده است. نیچیرن به دلیل نظرهای خود با مخالفت‌های زیادی روبرو شد و همچنین دو بار توسط ولایت کاماکورا مورد حمله و تبعید قرار گرفت.
تاریخ > دوره موروماچی (۱۳۳۶–۱۵۷۳) و دوره آزوچی–مومویاما (۱۵۷۳–۱۶۰۳) > بودیسم در اواخر دوره موروماچی (۱۴۶۷–۱۶۰۳) - جنگ اونین

با شروع ویرانگری‌های جنگ اونین، در دوره موروماچی شاهد واگذاری کنترل دولت مرکزی و ظهور جنگ‌سالاران منطقه‌ای سامورایی به نام «دایمیوها» و اصطلاحاً «دوره سنگوکو» نامیده می‌شود. در طول این دوران جنگ‌های گسترده، بسیاری از معابد و صومعه‌های بودایی، به ویژه در کیوتو و اطراف آن، ویران شدند. بسیاری از این معابد قدیمی تا قرن ۱۶ و ۱۷ بازسازی نخواهند شد.
در این دوره، مدارس جدید کاماکورا به سطح جدیدی از برجستگی و نفوذ ارتقا یافتند. آنها همچنین در مطالعه و عمل دستخوش اصلاحاتی شدند که آنها را مستقل تر کرد و قرن‌ها دوام آورد. برای مثال، در این دوره بود که راهب سرزمین خالص رننیو (۱۴۱۵–۱۴۹۹) پیروان زیادی برای مدرسه خود ایجاد کرد و هونگان-جی را بازسازی کرد. او اعمال عبادی را با تمرکز بر طومارهای شینران و هونزون که با نمبوتسو حک شده بود، اصلاح کرد. او همچنین از زبان بومی ژاپنی استفاده گسترده‌ای کرد.
دودمان ذن نیز در این دوره به‌طور گسترده در سراسر کشور منتشر شد. یکی از عوامل مؤثر در گسترش آنها (و همچنین در گسترش معابد سرزمین خالص) فعالیت آنها در مراسم تدفین و تشییع جنازه بود. برخی از تالارهای معبد با تمرکز بر آیین‌های مرده زنی (گاهی برای یک خانواده خاص، مانند خاندان توکوگاوا) بازسازی شدند و از این رو به عنوان معابد مرده (بوداجین شناخته شدند. علاوه بر این، در این دوران، مدارسی مانند سوتو ذن، هوک مدارس (نیچیرن) و مدرسه سرزمین خالص رننیو نیز برنامه‌های درسی جامعی را برای مطالعه اعتقادی ایجاد کردند که به آنها اجازه داد تا مدارس خودکفاتر و مستقل‌تر شوند و نیاز راهبان خود را برای مطالعه با مدارس دیگر از بین برد.
همچنین در برنامه مناسک دربار سلطنتی کاهش یافت. به همین دلیل، معابد بودایی که از این دوره جان سالم به در بردند، مجبور شدند به روش‌های جدیدی برای جمع‌آوری کمک‌های مالی روی آورند. جدای از وظایف مرده، این همچنین شامل افزایش بازدید عمومی (kaichōs) از تصاویر پنهان یا باطنی بود.
این دوره همچنین شاهد ظهور لیگ‌های بودایی مبارز (ikki) بود، مانند ایکو-ایکی (لیگ‌های سرزمین خالص «تک‌ذهن») و شورش هوکه (لیگ‌های نیچیرنیست «لوتوس»)، که علیه اربابان سامورایی قیام کردند و در مناطق خاصی حکومت خود را برقرار کردند. این لیگ‌ها همچنین گاهی به جنگ با یکدیگر و با معابد بزرگ می‌رفتند. شورش هوکه توانست مجموعه معبد ایکو ایکی یاماشینا هونگان-جی را ویران کند و بخش زیادی از کیوتو را در دهه ۱۵۳۰ تصرف کند. آنها در نهایت با راهبان جنگجوی تندای انریاکوجی در جنگی که به جنگ دوره تنبون معروف شد، وارد درگیری شدند، که در آن تمام ۲۱ معبد اصلی هوکه (نیچیرن) و بسیاری از کیوتو ویران شدند.
راهبان جنگجو تندای و لیگ‌های ایکو ایکی تا زمان شکست آنها از اودا نوبوناگا (۱۵۳۴–۱۵۸۲)، که هر دو راهبان تندای را در کوه هیئی و سپس ایکو ایکی را تحت سلطه خود درآورد، یک قدرت سیاسی اصلی در ژاپن در نبردهای ایشی‌یاما هونگان (۱۵۷۰–۱۵۸۰) باقی ماندند.
در اواسط قرن شانزدهم، غربی‌ها برای اولین بار وارد ژاپن شدند و فناوری‌های جدید و همچنین مسیحیت در ژاپن را معرفی کردند. این منجر به مناظرات متعددی بین مسیحیان و بودایی‌ها، مانند به اصطلاح «مناظره‌های فرقه‌ای یاماگوچی» (یاماگوچی نو شورون) شد.
تاریخ > بودیسم زمان جنگ (۱۹۳۱–۱۹۴۵)

همچنین ببینید: ذن در جنگ
در طول «جنگ پانزده ساله» (از حمله ژاپن به منچوری در سال ۱۹۳۱ و پایان یافتن به تسلیم ژاپن در سال ۱۹۴۵)، اکثر نهادهای بودایی ژاپنی از نظامی‌سازی ژاپن حمایت کردند.
حمایت بوداییان ژاپنی از امپراتوری استعماری ژاپن و نظامی‌گری ژاپن ریشه در دوران میجی داشت که نیاز بود بودایی‌ها نشان دهند که شهروندان خوبی هستند که با تلاش‌های ژاپن برای مدرن‌سازی و تبدیل شدن به یک قدرت بزرگ مرتبط بودند. برخی از بودایی‌ها، مانند تاناکا چیگاکو، جنگ را راهی برای گسترش بودیسم می‌دانستند. در طول جنگ روسیه و ژاپن، رهبران بودایی از تلاش‌های جنگی به روش‌های مختلف حمایت کردند، مانند ارائه کشیشان به ارتش، انجام مراسم برای تضمین پیروزی و همکاری با خانواده‌های سربازان کشته شده. در طول جنگ پانزده ساله، بوداییان ژاپنی از تلاش‌های جنگی به روش‌های مشابه حمایت کردند و کشیشان بودایی به هنگ‌های ارتش امپراتوری وابسته شدند.
میوواکای (انجمن نور و صلح)، یک سازمان بودایی فراجناحی، از حامیان جدی تلاش‌های جنگی بود که ایده «نیروی خیرخواهانه» را ترویج می‌کرد که معتقد بود «جنگی که به دلیل خوبی انجام می‌شود مطابق با خیرخواهی و خیرخواهی بزرگ است. شفقت بودیسم." یکی دیگر از سازمانهای بودایی راستگرا در طول جنگ نیسو سازمان تروریستی اینوئه "حادثه لیگ خون" ("کتسومه ایدن ")، که تلاش برای انجام یک سری از ترورها، به اوج خود را در ترور نخست‌وزیر ژاپن تسویوشی اینوکای، رویدادی که به «حادثه ۱۵ مه» معروف است.
در طول جنگ، دولت ژاپن به دنبال تشدید کنترل خود بر نهادهای بودایی بود. آنها تلاش کردند مکاتب بودایی را وادار کنند که هر زبان یا ایده ای را که چیزی کمتر از وفاداری کامل به امپراتور را آشکار می‌کند یا از اهمیت شینتو کامی می‌کاهد، از آموزه‌های خود حذف کنند. این شامل بخش‌هایی از نوشته‌های بنیان‌گذاران بودایی قرون وسطایی مانند شینران و نیچیرن بود که نوشته بودند گاهی انتقاد از حاکمان در صورت مخالفت با دارما خوب است.
بودایی‌ها نیز مجبور شدند به طلسم‌های معبد ایسه احترام بگذارند و عواقب جدی برای کسانی که امتناع کردند به همراه داشت. به عنوان مثال، در طول دهه ۱۹۴۰، "رهبران هر دو هونمون هوککه شو و سوکا گاککای به دلیل سرپیچی از سیاست مذهبی دولت در زمان جنگ، که نشان دادن احترام به شینتو دولتی را الزامی می‌کرد، زندانی شدند.
چند نفر که مستقیماً با جنگ مخالفت می‌کردند، هدف دولت قرار گرفتند. اینها عبارتند از راهب رینزای ایچیکاوا هاکوگن، و ایتو شوشین (۱۸۷۶–۱۹۶۳)، راهب سابق جودو شینشو.