stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کاخ فیلیه
تخریب قصر فیلیه > درخواست از یونسکو برای محکوم کردن تخریب فیلیه

تعدادی از نویسندگان، روزنامه‌نگاران و فعالان ایرانی و خارجی در نامه‌ای به خانم ایرنا بوکووا دبیرکل سازمان یونسکو به تخریب قصر فیلیه در خرمشهر اعتراض کردند و از وی خواستند برای محافظت از آثار تاریخی در ایران تلاش کند. به عقیده امضاکنندگان «تخریب قصر یادشده نشانگر تخریب بخش مهمی از تاریخ و هویت قومیت عرب ایران و در چهارچوب فرایند قوم‌ستیزی منطقه‌ای صورت گرفته‌است.» آنها همچنین از سازمان یونسکو خواستند «تخریب قصر شیخ خزعل را محکوم کند و تضمین نماید تا این گونه تخریب‌ها دربارهٔ هیچ‌یک از آثار ملی و تاریخی، که برای مردم عرب ایران اهمیت دارند، تکرار نشود.»
برخی از امضاکنندگان نامه عبارتند از: رضا براهنی (شاعر و رمان‌نویس)، یوسف عزیزی د(بیر کانون مبارزه با نژادپرستی و عرب ستیزی در ایران)، کریم عبدیان (دبیر اجرایی سازمان حقوق بشر اهواز)، علی الطائی (استاد دانشگاه شاو آمریکا)، ضیاء صدر الاشرافی، رضا هیئت (سردبیر مجله وارلیق ترکیه)، علیرضا اصغرزاده (ستاد دانشگاه یورک کانادا). حسین بر (فعال بلوچ)، منصور راجح (نویسنده یمنی)، یوهان ولدستاو (روزنامه‌نگار نروژی).
ایلسا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
عنوان بلند: لایحه‌ای به منظور اعمال تحریم بر اشخاصی که سرمایه‌گذاری‌های معینی به طور مستقیم و شایان توجه انجام دهند که به ارتقای قابلیت ایران یا لیبی برای توسعه منابع نفتی شان کمک کند، یا اشخاصی که چیزهای معنی را صادر کنند که سلاح‌های لیبی یا قابلیت‌های هوانوردی لیبی را ارتقا دهد یا توانایی لیبی برای توسعهٔ منابع نفتیش و دیگر مقاصد را ارتقا دهد.
سرنام(ها) (محاوره‌ای): ایلسا، IOSA
نام‌های مستعار: لایحه تحریم نفتی ایران ۱۹۹۶
تصویب‌شده توسط: ۱۰۴ام کنگره  ایالات متحده
اجرایی شده از: ۵ اوت ۱۹۹۶
استنادها: استنادها
حقوق عمومی: ۱۰۴–۱۷۲
اساسنامهٔ بزرگ: 110 Stat. 1541
تدوین: تدوین
عنوان‌های اصلاح‌شده: 50 U.S.C. : War and National Defense
بخش‌های اصلاح‌شدهٔ کد ایالات متحده: 50 U.S.C. ch.35 § 1701 et seq.
تاریخچه قانون‌گذاری: تاریخچه قانون‌گذاری
پیشنهاد شده در مجلس به عنوان H.R. 3107 توسط بنجامین گیلمن (حزب جمهوری‌خواه–ایالت نیویورک) در ۱۹ مارس ۱۹۹۶ رسیدگی توسط  کمیته  روابط بین‌الملل مجلس، خدمات مالی و بانکی مجلس، کمیته راه و روش‌های مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا، اصلاح حکومتی و نظارت مجلس مصوب مجلس در ۱۹ ژوئن ۱۹۹۶ (۴۱۵–۰, سیاهه رأی 250, via Clerk.House.gov) مصوب سنا  در ۱۶ ژوئیه ۱۹۹۶ (به اتفاق آرا تصویب شد) همراه اصلاح مجلس به توافق رسیده برای اصلاح سنا در ۲۳ ژوئیه ۱۹۹۶ (بدون مخالف تصویب شد) امضا شده توسط رئیس‌جمهور بیل کلینتون در ۵ اوت ۱۹۹۶: پیشنهاد شده در مجلس به عنوان H.R. 3107 توسط بنجامین گیلمن (حزب جمهوری‌خواه–ایالت نیویورک) در ۱۹ مارس ۱۹۹۶ رسیدگی توسط  کمیته  روابط بین‌الملل مجلس، خدمات مالی و بانکی مجلس، کمیته راه و روش‌های مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا، اصلاح حکومتی و نظارت مجلس مصوب مجلس در ۱۹ ژوئن ۱۹۹۶ (۴۱۵–۰, سیاهه رأی 250, via Clerk.House.gov) مصوب سنا  در ۱۶ ژوئیه ۱۹۹۶ (به اتفاق آرا تصویب شد) همراه اصلاح مجلس به توافق رسیده برای اصلاح سنا در ۲۳ ژوئیه ۱۹۹۶ (بدون مخالف تصویب شد) امضا شده توسط رئیس‌جمهور بیل کلینتون در ۵ اوت ۱۹۹۶
ن ب و: ن ب و
لایحه تحریم ایران و لیبی (انگلیسی: Iran and Libya Sanctions Act) یا ایلسا (ILSA) از لوایح کنگره بود که در سال ۱۹۹۶ تصویب شد و بر شرکت‌هایی که با ایران و لیبی کسب و کار کنند تحریم اقتصادی اعمال می‌کرد. در ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۶، این لایحه به لایحه تحریم ایران یا آیسا یا ایسا (ISA) تغییر نام داده شد، چرا که دیگر به لیبی اعمال نمی‌شد، و تا ۳۱ دسامبر ۲۰۱۱ تمدید شد. تا مارس ۲۰۰۸ تحریم‌های آیسا علیه هیچ شرکت غیر آمریکایی اعمال نشده بود؛ این لایحه به رئیس‌جمهور اجازه می‌دهد تحریم‌ها را به صورت موردی معلق کند، گرچه این تعلیق باید هر شش ماه تمدید شود. با وجود محدودیت بر سرمایه‌گذاری آمریکایی در ایران، شرایط قانون FIPPA بر همهٔ سرمایه‌گذاران خارجی اعمال می‌شود و بسیاری از ایرانیان آمریکا همچنان در ایران سرمایه‌گذاری‌های قابل توجهی می‌کنند.
این قانون در ایران به نام پیشنهاد دهنده آن در سنا سناتور آلفونسو داماتو به قانون داماتو مشهور شده‌است.
تاریخچه

قانون تحریم ایران که توسط داماتو، سناتور ایتالیایی الاصل و از جمهوری خواهان محافظه کار به مجلس سنای ایالات متحده آمریکا ارائه شد پس از تصویب توسط بیل کلینتون تحت عنوان فرمان اجرائی شماره ۱۲۹۵۷ از تاریخ شانزدهم مارس ۱۹۹۵ به اجرا درآمد.
ایلسا در سال ۲۰۰۱ تحت قانون عمومی ۱۰۷–۲۴ به مدت ۵ سال تمدید شد.
در تاریخ پنجم فوریه ۲۰۱۲ باراک اوباما جهت انجام اقدامات اضافی در خصوص وضعیت اضطراری ملی اعلام شده علیه ایران، مورد اشاره در فرمان اجرائی ۱۲۹۵۷، نسبت به صدور فرمان اجرائی شماره ۱۳۵۹۹ نمود. مبتنی بر این فرمان اجرائی لیست اشخاص حقیقی و حقوقی مورد تحریم آمریکا در تاریخ شانزدهم ژانویه ۲۰۱۶ منتشر گردید.
در نوامبر ۲۰۱۶، تمدید این قانون با ۴۱۹ رأی موافق و یک رأی مخالف در مجلس نمایندگان آمریکا و ۹۹ رأی موافق از 100 فرد حاضر در سنای آمریکا به تصویب رسید و منتج به تمدید ده ساله قانون گردید.
از آنجا که در پیوست ۲ برنامه جامع اقدام مشترک به صراحت توقف، لغو یا عدم تصویب تحریم‌های مندرج در این قانون طی حداکثر ۸ سال پس از اجرای برجام درخواست شده بود[نیازمند منبع]، عملاً تمدید این قانون بمنزله نقض برجام از سوی آمریکا می‌باشد. برخی دیگر تمدید این قانون را نقض برجام نمی‌دانند.
فهرست اشخاص حقیقی و حقوقی تحت تحریم

اشخاص حقیقی و حقوقی مورد تحریم، طبق لیست منتشر شده توسط اداره کنترل دارائی‌های خارجی یا OFAC اعلام شده‌اند. در اینجا اسامی برخی شرکت‌های معروف آورده شده‌است.
بانک کشاورزی ایران
بانک سرمایه‌گذاری امین
شرکت پتروشیمی شازند
شرکت پتروشیمی بندر امام خمینی
بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران
بانک مسکن
بانک ملت
بانک ملی
بانک مشارکت ایران و ونزوئلا
بانک صنعت و معدن
بانک رفاه
بانک سپه
بانک تجارت
بانک توسعه صادرات ایران
بانک دی
بانک اقتصاد نوین
بانک گردشگری
بانک قرض الحسنه مهر ایران
بانک حکمت ایرانیان
بانک ایران زمین
بانک کارآفرین
بانک پارسیان
بانک پاسارگاد
بانک سامان
بانک سرمایه
بانک شهر
بانک آینده
بانک توسعه تعاون
بیمه ایران
شرکت پتروشیمی برزویه
شرکت پتروشیمی بوعلی سینا
بانک EIH
ستاد اجرایی فرمان امام
شرکت سرمایه‌گذاری غدیر
شرکت پتروشیمی قائد بصیر
بانک قرض الحسنه رسالت
بانک قوامین
گروه توسعه ساختمانی تدبیر
سازمان گسترش و توسعه صنایع ایران
سازمان توسعه و نوسازی معادن و صنایع معدنی ایران
شرکت لیزینگ ایران وشرق
شرکت سرمایه‌گذاری‌های خارجی ایران
شرکت بازرگانی پتروشیمی
شرکت کالای نفت
بانک خاور میانه
ماشین سازی اراک
شرکت مهندسی مشاور مهاب قدس
شرکت پتروشیمی مبین
شرکت سرمایه‌گذاری مدبر یا شرکت هولدینگ صنعتی تدبیر
شرکت ملی نفت ایران
شرکت ملی نفتکش ایران
شرکت ملی صنایع پتروشیمی
شرکت پتروشیمی نوری
شرکت سرمایه‌گذاری صنعت نفت
شرکت سرمایه‌گذاری پردیس
شرکت نفت پارس
شرکت پارس ام سی اس
شرکت پتروشیمی پارس
شرکت توسعه صنعت نفت و گاز پرشیا
شرکت توسعه پتروایران
شرکت پتروپارس
شرکت نفت و گاز پارس
پست بانک ایران
شرکت سیمان زرین رفسنجان
شرکت سرمایه‌گذاری ری
شرکت مهندسی ری نیرو
شرکت تولید و صادرات ریشمک
شرکت پتروشیمی شهید تندگویان
شرکت کارگزاری تدبیرگران فردا
مجتمع پتروشیمی تبریز
گروه توسعه اقتصادی تدبیر
گروه توسعه انرژی تدبیر
شرکت سرمایه‌گذاری تدبیر
شرکت توسعه اقتصاد آینده سازان
مصطفی گرگین‌زاده

| مصطفی گرگین‌زاده | مصطفی گرگین‌زاده |
| --- | --- |
زاده: ۱۱ دی ۱۳۰۱
درگذشته: ۱۴ مهر ۱۳۸۸
ژانر: موسیقی نظامی موسیقی کلاسیک موسیقی پاپ ایرانی
ساز(ها): ترومپت ترومبون
سازهای اصلی: سازهای اصلی
ترومپت: ترومپت
مصطفی گرگین‌زاده (زادهٔ ۱۱ دی ۱۳۰۱ – درگذشتهٔ ۱۴ مهر ۱۳۸۸)، نوازندهٔ ترومپت و آهنگساز اهل ایران بود.
او تحصیل کردهٔ نوازندگی در شعبه موزیک نظام نزد سروان ایرانی بود. از سوابق هنری وی می‌توان به کار در رادیو تهران از اوایل دهه ۱۳۳۰ و همکاری با مهدی خالدی و دلکش اشاره کرد. مصطفی گرگین زاده، عموی محمدرضا گرگین‌زاده است. از آثار مشهور او می‌توان از «بردی از یادم» با کلام پرویز خطیبی و «نمی‌ترسی» با کلام اسماعیل نواب صفا نام برد.
آهنگسازی برای دیگران

| خواننده | نام ترانه | ترانه سرا | آهنگساز | تنظیم |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| جلال همتی | «شراب» | کریم فکور | مصطفی گرگین زاده | آرمن |
| دلکش | «بردی از یادم» | پرویز خطیبی | مصطفی گرگین زاده |  |
باراک اوباما (پدر)

| باراک حسین اوباما | باراک حسین اوباما |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۸ ژوئن ۱۹۳۶ روستای کنیادهیانگ، منطقه راچائونیو، کنیا کلونی
درگذشت: ۲۴ نوامبر ۱۹۸۲ (۴۶ سال) نایروبی، کنیا
علت مرگ: حادثهٔ رانندگی
آرامگاه: نیانگ‌اوما کوجلو، سیایا، کنیا
ملیت: کنیایی
محل تحصیل: دانشگاه هاوایی دانشگاه هاروارد
پیشه: اقتصاددان
شناخته‌شده برای: پدر باراک اوباما، رئیس‌جمهور ایالات متحده
همسران:  کزیا اوباما  آن دانهام  روث نیدسند  ژائل اوتینو 
فرزندان:  آبونگو اوباما (۱۹۵۸)  آئوما اوباما (۱۹۶۰)  باراک حسین اوباما (۱۹۶۱)  مارک ندساندجو (۱۹۶۵)  دیوید ندساندجو (۱۹۶۸–۱۹۸۷)  آبو اوباما (۱۹۶۸)  برنارد اوباما (۱۹۷۰)  جورج اوباما (۱۹۸۲) 
والدین:  حسین اونیانگو اوباما  آکوما حبیبا 
بارام اوباما (۱۸ ژوئن ۱۹۳۶ – ۲۴ نوامبر ۱۹۸۲) اقتصاددانی کنیایی و پدر باراک اوباما (چهل و چهارمین رئیس‌جمهور ایالات متحده) بود. او موضوع اصلی کتاب رؤیاهای پدرم، اثر پسرش، باراک اوباماست.
اوباما در سال ۱۹۵۴ ازدواج کرد و از همسر اولش کزیا صاحب دو فرزند شد. او برای یک برنامه ویژه برای حضور در کالج در ایالات متحده انتخاب شد و در دانشگاه هاوایی تحصیل کرد و در آنجا با استنلی آن دانهام آشنا شد که در سال ۱۹۶۱ پس از لقاح پسرش، باراک دوم، با او ازدواج کرد. دانهام سه سال بعد از اوباما طلاق گرفت. اوباما بزرگ بعداً برای تحصیلات تکمیلی به دانشگاه هاروارد رفت و در آنجا مدرک M.A در اقتصاد گرفت و در سال ۱۹۶۴ به کنیا بازگشت. او یک بار دیگر پسرش باراک را دید، زمانی که پسرش حدود ۱۰ سال داشت.
در اواخر سال ۱۹۶۴، اوباما پدر ازدواج کرد. روث بئاتریس بیکر، یک زن یهودی آمریکایی که در ماساچوست با او آشنا شده بود. آنها قبل از جدایی در سال ۱۹۷۱ و طلاق در سال ۱۹۷۳ دو پسر داشتند. اوباما ابتدا برای یک شرکت نفت کار کرد، قبل از شروع کار به عنوان اقتصاددان با وزارت حمل و نقل کنیا. او به سمت یک تحلیلگر ارشد اقتصادی در وزارت دارایی ارتقا یافت. او در میان کادری از مردان جوان کنیایی بود که در برنامه ای تحت حمایت تام امبویا در غرب تحصیل کرده بودند. اوباما پدر با جومو کنیاتا، رئیس‌جمهور کنیا درگیری داشت که تأثیر نامطلوبی بر زندگی او داشت. او در کنیا اخراج شد و در لیست سیاه قرار گرفت و یافتن شغل تقریباً غیرممکن بود. اوباما پدر در سالهای پایانی زندگی خود در سه تصادف شدید رانندگی درگیر شد. او بر اثر آخرین حادثه در سال ۱۹۸۲ درگذشت.
کالج و تحصیلات تکمیلی

در سال ۱۹۵۹، وزارت آموزش کنیا تک نگاری اوباما را با عنوان Otieno jarieko منتشر کرد. کیتابو مار آریو. ۲: یور مابیو ماگ پورو پوته. (انگلیسی: Otieno, the wise man. کتاب ۲: روش‌های عاقلانه کشاورزی)
با توجه به دستاوردهای خود، در سال ۱۹۵۹ اوباما بورسیه تحصیلی در اقتصاد را از طریق برنامه ای که توسط رهبر ملی‌گرا تام امبویا برگزار شد، دریافت کرد. این برنامه آموزش در غرب را به دانش آموزان برجسته کنیایی ارائه می‌کرد. حامیان مالی اولیه این برنامه عبارت بودند از هری بلافونته، سیدنی پواتیه، جکی رابینسون، و الیزابت مونی کرک، مدافع سوادآموزی که بیشترین حمایت مالی را برای سالهای اولیه اوباما در ایالات متحده ارائه کرد. کرک و همکارش هلن ام رابرتز از پالو آلتو پول لازم را برای سفر اوباما به ایالات متحده جمع‌آوری کردند.
زمانی که اوباما عازم ایالات متحده شد، همسر جوان خود، کزیا، و فرزند پسرشان مالک را پشت سر گذاشت. کزیا باردار بود و دخترشان اوما در حالی که پدرش در هاوایی بود به دنیا آمد. به درخواست اوباما، هلن رابرتز متعهد شد که تا زمانی که او در نایروبی بماند، از خانواده ای که پشت سر گذاشته بود مراقبت و حمایت مالی کند.
بارنی (سگ)

برای پستاندار گوشت‌خوار خانواده سگ‌سانان، سگ بوش را ببینید.
| بارنی (سگ) | بارنی (سگ) |
| --- | --- |
بارنی روی میز ریاست جمهوری: بارنی روی میز ریاست جمهوری
گونه: سگ
نژاد: تریر اسکاتلندی
جنسیت: نر
زادروز: برنارد ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۰ نیوجرسی، ایالات متحده آمریکا
درگذشت: ۱ فوریهٔ ۲۰۱۳ (۱۲ سال) تگزاس، ایالات متحده آمریکا
کشور/ملیت: United States
نقش برجسته: بارنی کم یک(۲۰۰۲) بارنی کم دو: بارنی ریلود شده (۲۰۰۳) بارنی و اسپاتز زمستان عجایب (۲۰۰۳) بارنی کم: خانم بیزلی در کجای کاخ سفید است؟ (۲۰۰۴)
شناخته‌شده برای: حیوان خانواده اول ایالات متحده آمریکا
نام/عنوان: بارنی (سگ)
سلف/جلودار: بادی (سگ) و ساکس (گربه)
جانشین: بو (سگ) و سانی (سگ)
مالک/صاحب: جرج دابلیو بوش
والدین: کورز dam (از پونتفرکت؛ متعلق به کریستین تاد ویتمن) کلیsire(هشدار طوفان قهرمان مادرول)
ظاهر/نمود: خز سیاه
Website: Website
Barney (archived): Barney (archived)
بارنی (به انگلیسی: Barney) (نام هنگام تولد:برنارد بوش) ( ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۰ - فوریه ۲۰۱۳) در نیوجرزی، سگ رئیس جمهور سابق ایالات متحده آمریکا، جرج دبلیو بوش و همسرش لورا بوش بود.
این سگ تریر اسکاتلندی، تا کنون در فیلم های زیادی دیده شد و در میان کارکنان کاخ سفید دارای محبوبیت زیادی بود.
بارنی یک همبازی ماده بنام خانم بیزلی داشت و به بازی با توپ فوتبال علاقه وافر نشان می‌داد.
او در فوریه ۲۰۱۳ بر اثر لنفوم درگذشت. از او همسرش، سگ دیگر بوش‌ها یعنی خانم بیزلی برجای مانده است.
نگارخانه

همراه ریاست جمهوری در سفر به ویکو
یک روز کاری
روز عاشقان
در کنار نیل آرمسترانگ
بروس مک‌لارن

بروس مکلارن (انگلیسی: Bruce McLaren) (زاده ۱۹۳۷ - درگذشته ۱۹۷۰) یک اتومبیل‌ران حرفه‌ای بریتانیایی بود، که شرکت خودروسازی مک‌لارن را تأسیس نمود.
محمدحسین سپهر

| سردار محمدحسین سپهر | سردار محمدحسین سپهر |
| --- | --- |
زاده: کرمانشاه، ایران
وفاداری: نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران
شاخه نظامی: سپاه پاسداران انقلاب اسلامی
درجه: سرتیپ پاسدار
یگان: نیروی زمینی سپاه پاسداران سازمان بسیج مستضعفین
فرماندهی: قرارگاه مهارت‌آموزی کارکنان وظیفه قرارگاه عملیاتی ستاد ملی مبارزه با کرونا
جنگ‌ها و عملیات‌ها: جنگ ایران و عراق
محمدحسین سپهر سرتیپ سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است، که هم‌اکنون به‌عنوان فرمانده قرارگاه عملیاتی ستاد ملی مبارزه با کرونا فعالیت می‌کند، همچنین مشاور عالی رئیس بنیاد شهید و امور ایثارگران است. او در دولت سیزدهم، مشاور وزیر کشور بود.
وی فعالیت نظامی را در خلال جنگ ایران و عراق در نیروی زمینی سپاه پاسداران آغاز کرد و دوره‌ای ریاست ستاد تیپ ۲۹ نبی‌اکرم را برعهده داشت.
سپهر از ۱۳۸۴ تا ۱۳۸۷ جانشین رئیس ستاد نمایندگی ولی‌فقیه در سپاه پاسداران بود، در فاصله سال‌های ۱۳۸۷ تا ۱۳۹۷ به‌عنوان معاون هماهنگ‌کننده نمایندگی ولی‌فقیه در سپاه پاسداران فعالیت می‌کرد، از ۱۳۹۷ تا ۱۳۹۹ جانشین رئیس سازمان بسیج بود، از ۱۳۹۹ تا ۱۴۰۰ فرماندهی قرارگاه مهارت‌آموزی کارکنان وظیفه نیروهای مسلح را برعهده داشت و از شهریورماه ۱۴۰۰ فرمانده قرارگاه عملیاتی ستاد ملی مبارزه با کرونا است.
طراح لباس

الیزابت وایتینگ، طراح لباس اپرای نیوزلند در سال ۲۰۱۶
طراح لباس شخصی است که برای یک فیلم، تولید صحنه و یا نمایش تلویزیونی، لباس طراحی می‌کند. نقش طراح لباس، ساخت لباس شخصیت‌ها و ایجاد تعادل بین صحنه‌ها با بافت و رنگ و غیره است. طراح صحنه و لباس در کنار کارگردان، طراح صحنه، نورپردازی، طراح صدا و سایر پرسنل خلاق کار می‌کند. طراح لباس همچنین ممکن است با یک آرایشگر، استاد کلاه‌گیس یا آرایشگر همکاری کند. در تئاتر اروپا، نقش متفاوت است، زیرا طراح تئاتر معمولاً هم لباس و هم عناصر صحنه را طراحی می‌کند.
ان‌جی‌سی ۱۹۱

| ان‌جی‌سی ۱۹۱ | ان‌جی‌سی ۱۹۱ |
| --- | --- |
نقشه‌برداری آسمانی دیجیتال اسلون image NGC 191 (above) and IC 1563 (below): نقشه‌برداری آسمانی دیجیتال اسلون image NGC 191 (above) and IC 1563 (below)
اطلاعات رصدی (مبدأ مبدا): اطلاعات رصدی (مبدأ مبدا)
صورت فلکی: نهنگ
بُعد: 00h 38m 59.4s
مِیل: ‏ 09″ 00′ ‎−09°
انتقال به سرخ: 0.020267
قدر ظاهری (V): 12.5
ویژگی‌ها: ویژگی‌ها
گونه: SAB(rs)c
اندازه ظاهری (V): ۱٫۵' × 1.2'
نکات مهم: Interacting with IC 1563
نام‌های دیگر: نام‌های دیگر
Arp 127, MCG-02-02-077, بررسی دو میکرون همه آسمان J00385944-0900099, PGC 2331.: Arp 127, MCG-02-02-077, بررسی دو میکرون همه آسمان J00385944-0900099, PGC 2331.
ان‌جی‌سی ۱۹۱ (انگلیسی: NGC 191) یک کهکشان مارپیچی است که در صورت فلکی نهنگ واقع شده است و در ۲۸ نوامبر ۱۷۸۵ توسط ویلیام هرشل کشف شد.
حزب کمونیست تایلند

| حزب کمونیست تایلند พรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย | حزب کمونیست تایلند พรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย |
| --- | --- |
کوته‌نوشت: CPT
بنیان‌گذاری: ۱۹۴۲ (۱۹۴۲)
انحلال و برچینش: آخرین فعالیت در دهه 1990
انشعاب از: حزب کمونیست دریاهای جنوبی
شاخه نظامی: ارتش آزادی‌بخش خلق تایلند
رادیو: "صدای مردم تایلند"
مرام سیاسی: کمونیسم مارکسیسم-لنینیسم مائوئیسم
طیف سیاسی: چپ تندرو
حزب کمونیست تایلند (کوته نوشت: CPT ; تایلندی: พรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย، آرتی‌جی‌اس: phak khommionit haeng prathet thai) یک حزب کمونیست در تایلند بود که از سال ۱۹۴۲ تا دهه ۱۹۹۰ فعال بود. این حزب در ابتدا به عنوان حزب کمونیست سیام شناخته می‌شد.
، اگر چه فعالیت‌های کمونیستی در تایلند از اوایل سال ۱۹۲۷ آغاز شد، این حزب در تاریخ ۱ دسامبر ۱۹۴۲ رسماً تأسیس شد. در دهه ۱۹۶۰، این حزب با افزایش عضو و در نتیجه حمایت مواجه شده و در اوایل دهه ۱۹۷۰ دومین جنبش بزرگ کمونیستی در سرزمین اصلی آسیای جنوب شرقی (پس از ویتنام) بود. این حزب در سال ۱۹۶۵ جنگ چریکی را علیه دولت تایلند آغاز کرد. با وجود اختلافات درونی، حزب در اوج موقعیت سیاسی خود توانسته بود به دولت راه پیدا کند. حمایت مردم روستایی از حزب حداقل چهار میلیون نفر برآورد شده‌است و شاخه نظامی آن نیز در حدود چهارده هزار نیروی مسلح بود. نفوذ آن در شمال شرقی، شمال و جنوب تایلند متمرکز شده بود. این حزب در اوایل دهه ۱۹۹۰ به دلایلی همچون اختلافات درون حزبی، تغییر موضع احزاب کمونیستی جهان، سیاستهای موفق ضد شورشی دولت وقت تایلند، پیشنهاد عفو عمومی اعضای حزب و جنگ سرد که با شکست اتحاد جماهیر شوروی به پایان رسید، از صحنه سیاست خارج شد.
دهه ۱۹۲۰ - دهه ۱۹۳۰

منشأ جنبش کمونیستی در تایلند، به تأسیس حزب کمونیست دریاهای جنوبی در بین سالهای ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۷ بر می‌گردد. به دلیل افزایش مهاجران چینی بعد از جنگ داخلی چین، حمایت از فعالیت‌های حزب افزایش پیدا کرد. نظریات متفاوت است، ولی گمان می‌رود حزب کمونیست سیام (تایلند) در اواخر ۱۹۲۹ و اوایل ۱۹۳۰ افتتاح شد.
دهه ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰: ایجاد حزب

در طول مرحله اولیه وجود خود، حزب کمونیست سیام (تایلند) همچنان یک حزب کوچک بود و اعضای آن عمدتاً از روشنفکران شهر بانکوک تشکیل می‌شدند. در اوایل سال ۱۹۴۸، منابع اطلاعاتی انگلیس گزارش‌ها را، مبنی برداشتن ۳۰۰۰ عضو این حزب در سراسر کشور، «اغراق‌آمیز» دانستند. این حزب در یک دوره کوتاه از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸ قانونی بود. در این سال‌ها، مقر مخفی حزب در یک ساختمان چوبی در جاده سی فرایا در بانکوک بود.
یک هیئت از حزب کمونیست تایلند در فوریه ۱۹۵۱، در دومین کنگره ملی حزب کمونیست ویتنام (CPV) در توین کوانگ شرکت کرد.
حزب کمونیست تایلند دومین کنگره حزب خود را در سال ۱۹۵۲ برگزار کرد.
دهه ۱۹۶۰: جنگ خلق

در سال ۱۹۶۰، این حزب در نشست بین‌المللی احزاب کمونیست و کارگر که در مسکو برگزار شد، شرکت کرد.
حزب کمونیست تایلند سومین کنگره حزب خود را در سپتامبر ۱۹۶۱ برگزار کرد. در طی انشعاب چین و شوروی، حزب کمونیست تایلند از حزب کمونیست چین طرفداری می‌کرد. این موضوع در اکتبر ۱۹۶۴، در پیام تبریک به مناسبت پانزدهمین سالگرد جمهوری خلق چین روشن شد. از نظر ایدئولوژیکی نیز، حزب با مائوئیسم همسو بود. در سال ۱۹۶۱، سیاست مبارزه مسلحانه، مطابق با تجربه چین که در سال ۱۹۶۴ علنی شد، تدوین شد. به دنبال حمایت از چین، حزب کمونیست تایلند، حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی را به عنوان تجدید نظر طلب و طرفدار نظر اجتماعی امپریالیستی محکوم کرد. از سال ۱۹۶۶، روابط با حزب کمونیست ویتنام رو به وخامت رفت، زیرا حزب مستقر در تایلند از همتای ویتنامی خود به دلیل عدم طرفداری از چین انتقاد کرد.
صدای مردم تایلند و ایستگاه رادیویی حزب، در مارس ۱۹۶۲ در یوننان، در جنوب چین تأسیس شد.
این حزب، جبهه میهنی تایلند را در تاریخ ۱ ژانویه ۱۹۶۵ راه اندازی کرد. جبهه میهنی تایلند، یک برنامه شش ماده ای برای صلح و بی‌طرفی داشت. این جبهه، خواستار تشکیل دولت میهنی و دموکراتیک بود و با دولت تایلند و حضور نیروهای آمریکایی در این کشور مخالفت می‌کرد. این جبهه آماده بود تا نقش جبهه متحد را در موقعیت مثلثی استراتژی جنگ مردم (حزب-ارتش-جبهه) پر کند.
مبارزه مسلحانه با شدت کم، در اوت ۱۹۶۵، هنگامی آغاز شد که حزب از طریق رادیوی خود اعلام کرد: «یک دوره مبارزه مسلحانه آغاز شده‌است». همزمان، حزب اقدامات مسلحانه را در منطقه ناکائه در استان ناکون پانوم آغاز کرد. در آن زمان تخمین زده می‌شد که این حزب حدود ۱۲۰۰ مبارز مسلح تحت فرماندهی خود دارد.
مخالفت با حضور نظامی آمریکا در تایلند، یکی از عناصر قدرت این حزب در طول جنگ ویتنام بود. این حزب ادعا می‌کرد که تایلند، یک کشور نو استعماری تحت سلطه آمریکا است؛ بنابراین بر مبارزه برای استقلال ملی تأکید شد. از سال ۱۹۶۸، بخش عمده ای از اعضای حزب، که از مائوئیسم الهام گرفته بودند، این موضوع که «تایلند یک کشور نیمه استعمار است» را را رد کردند.
از سال ۱۹۶۸، شبکه چریکی این حزب از کمتر از ۴۰۰۰ مبارز مسلح تشکیل شده بود که در کوه‌های شمالی و سایر مناطق پیرامونی پراکنده شده بودند. این چریک‌ها، پیوند محدودی با پشتیبانی خارجی داشتند.
در سال ۱۹۶۹، ارتش آزادی‌بخش خلق تایلند تشکیل شد و مرحله جدیدی را در تجمع نیروهای چریکی رقم زد. این جنگ مسلحانه، به مناطق مختلفی در شمال، در کوه‌های پتچابون و رشته کوه فی پان نام گسترش یافته بود. نیروهای مسلح حزب نیز در مناطقی که نیروهای مسلح حزب کمونیست مالایا مستقر بودند، در مرزهای مالزی حضور داشتند.
در ژوئیه ۱۹۶۹، نه عضو حزب، از جمله یک عضو عالی‌رتبه حزب دستگیر شدند. این دستگیری‌ها توسط دولت به عنوان یک پیروزی حیاتی بر حزب اعلام شد.
دهه ۱۹۷۰: اوج

از سال ۱۹۷۰، ارتش آزادیبخش خلق تایلند پشتیبانی لجستیکی قابل توجهی از چین و ویتنام دریافت کرد. این نیروها، عملیات‌های خود را، از جمله حملات به پایگاه‌های بمب افکن نیروی هوایی آمریکا در این کشور شدت بخشیدند.
هنگامی که تایلند و جمهوری خلق چین در سال ۱۹۷۵ روابط دیپلماتیک برقرار کردند، در اطلاعیه ایی در رادیوی حزب از این پیشرفت استقبال شد.
پس از کشتار ۶ اکتبر ۱۹۷۶ در دانشگاه سماسات و در شرایط افزایش سرکوب پس از تسلط ارتش بر کشور، حزب کمونیست تایلند توانست پایگاه عضویت خود را گسترش دهد. بسیاری از تازه جذب شده‌ها را دانشجویان، کارگران، روشنفکران، کشاورزان و اعضای حزب سوسیالیست تایلند تشکیل می‌دادند. بیش از هزار دانشجو از جمله اکثر نمایندگان منتخب دانشگاه‌ها در سراسر کشور به این حزب پیوستند. بخش بزرگی از اعضای تازه استخدام شده آموزشهای سیاسی و نظامی را در اردوگاه‌های ارتش آزادی‌بخش خلق تایلند در لائوس دیدند. مدرسان از تایلند، لائوس و ویتنام بودند.
در بسیاری از موارد، دانش آموزان به زندگی شهری عادت داشتند و در پذیرفتن واقعیت‌های سخت مبارزات چریکی مشکل داشتند؛ بنابراین حزب تصمیم گرفت تا بسیاری از آنها را به جای جنگل‌های عمیق، در روستاها قرار دهد. دانشجویان تازه‌وارد به گروه‌های پنج تا ده نفره تقسیم می‌شدند که در حدود ۲۵۰ «روستای آزادشده» کشور توزیع شده بودند.
تا سال ۱۹۷۷، این حزب ۶۰۰۰ تا ۸۰۰۰ مبارز مسلح و حدود یک میلیون هوادار داشت. نیمی از استان‌های کشور در آن زمان توسط منابع رسمی تایلند «تحت نفوذ کمونیست» اعلام شدند.
ورود روشنفکران چپ به حزب، توانایی حزب را برای پیگیری سیاستهای جبهه متحد تقویت کرد. به دنبال افزایش اعضا، حزب تصمیم گرفت تا به بخش‌های گسترده‌تری از جامعه تایلند و تشکیل جبهه دموکراتیکی گسترده دست پیدا کند. در ۷ مه ۱۹۷۷، حزب سوسیالیست تایلند اعلام کرد که در مبارزه مسلحانه با حزب کمونیست تایلند همکاری خواهد کرد. در ۲ ژوئیه، دو حزب تشکیل جبهه ای متحد را اعلام کردند.
در ۴ اکتبر، رادیوی حزب کمونیست تایلند، تشکیل کمیته هماهنگی نیروهای میهنی و دموکراتیک را در ۲۸ سپتامبر اعلام کرد. کمیته هماهنگی از نه نفر تشکیل شده بود:
رئیس: Udom Srisuwan (عضو کمیته مرکزی CPT)
نایب رئیس: Boonyen Wothong (حزب سوسیالست تایلند)
عضو کمیته: Monkon Na Nakhon (حزب کمونیست تایلند)
عضو کمیته: Therdphum Chaidee
عضو کمیته: سیتون یوتکانتا (جنبش کشاورزان)
عضو کمیته: سماک چالیکون (حزب جبهه متحد سوسیالیست)
عضو کمیته: چمنی ساکدیست
سخنگو و عضو کمیته: سری اینتاپاتی (قبلاً در اداره روابط عمومی دولت کار می‌کرد)
وزیر امور خارجه: تیرایوت بونمی (جنبش دانشجویی و سردبیر مجله Samakhi Surop (متحد برای مبارزه))، مجله ای که بین دانشجویان و روشنفکران در تایلند و خارج از کشور منتشر می‌شد.
در آن زمان نیروهای مسلح آزادیبخش مردم مسلمان تایلند و مرکز ملی دانشجویان تایلند نیز با حزب کمونیست تایلند همسو بودند.
تغییر اتحاد

رشد نظامی و سیاسی حزب با تحولات وسیعتر از بین می‌رود. این حزب به حمایت دولتها و احزاب کمونیست در کشورهای همسایه وابستگی داشت و با تغییر اتحادهای بین‌المللی، حزب کمونیست تایلند خود را آسیب‌پذیر می‌دانست.
در اواخر سال ۱۹۷۸، جنگ بین ویتنام و کامبوج، دو کشوری که از حزب کمونیست تایلند حمایت می‌کردند، به دلیل شکاف چین و شوروی آغاز شد. لائوس، کشوری که میزبان بسیاری از پایگاه‌های ارتش آزادی‌بخش خلق تایلند بود، در این مناقشه طرف ویتنام بود. در ژانویه ۱۹۷۹، حزب کمونیست تایلند و ارتش آزادی‌بخش خلق تایلند، توسط دولت از لائوس اخراج شدند؛ این یک ضرر نظامی برای حزب بود. بنین ورثونگ و بخش کوچکی از دیگر رهبران و روشنفکران دانشجویی از رهبری حزب جدا شدند و در ۲۲ اکتبر ۱۹۷۹ حزب آزادی ایسان تایلند (که به‌طور کلی پاک مای، «حزب جدید» نامیده می‌شد) را در وینتیان تشکیل دادند. پاک مای یک حزب کمونیست بود که از مواضع ویتنام و لائوس پشتیبانی می‌کرد و در لائوس مستقر بود.
در ابتدا، حزب کمونیست تایلند موضع بی‌طرفی را در درگیری بین ویتنام و کامبوج اتخاذ کرد و باعث شد روابط با طرفهای چینی و ویتنامی خراب شود. با این حال، با مداخله نظامی ویتنام در کامبوج، حزب در بیانیه ای که در ۷ ژوئن ۱۹۷۹ منتشر شد، اقدام ویتنام را محکوم کرد.
با بهبود روابط دیپلماتیک و تجاری بین تایلند و چین، و وجود دشمنی مشترک، یعنی ویتنامِ طرفدارِ شوروی، حمایت‌های اخلاقی و لجستیکی چینی‌ها از حزب کمونیست تایلند به شدت کاهش یافت. حزب کمونیست چین به این حزب توصیه کرد تا گفتگوی انقلابی خود علیه دولت تایلند را در پخش رادیویی کاهش دهد و از نیروهای دموکرات کامپوچایی علیه ویتنامی‌ها حمایت کند. در ۱۰ ژوئیه ۱۹۷۹، رادیوی حزب اعلام کرد که پخش خود را متوقف می‌کند. در ۱۱ ژوئیه، آخرین برنامه رادیو حزب پخش شد. رنمین ریبائو، در ۳۰ سپتامبر پیامی تبریک از حزب به مناسبت سی امین سالگرد تأسیس جمهوری خلق چین ارسال کرد که در آن خواستار وحدت ستیزه‌جویان بین کمونیست‌های تایلند و چین بود، اما پس از آن اخبار در مورد حزب کمونیست تایلند در رسانه‌های چین کمیاب شد.