ریبال الاسد
اوایل زندگی و خانواده

ریبال در دمشق متولد شد و فرزند ۱۳ ام از مجموع ۱۶ خواهر و برادر بود. مادر او چشم پزشک و صاحب یک کلینیک رایگان برای فقرا در دمشق بود. پدر وی، دکتر رفعت الاسد، رئیس آموزش عالی، یکی از چهره‌های ارشد نظامی و معاون اسمی رئیس‌جمهور بین سال‌های ۱۹۸۴ و ۱۹۹۸، و برادر کوچکتر رئیس‌جمهور اخیر، حافظ الاسد، بود.
ریبال در دوران کودکی با انبوهی از عقاید دموکراتیک احاطه شده بود. پدر وی، الفرسان، اولین و تنها مجله عربی را در خاورمیانه تأسیس نمود که مروج دموکراسی و آزادی بود. ریبال به خواندن صفحاتی که اهمیت کثرت گرایی سیاسی و آزادی سوریه و خاورمیانه را تبیین می‌نمودند، تشویق می‌شد. پدر او همچنین مروج آموزش و پرورش (ساخت دانشگاه لاذقیه و حمص و گسترش دانشگاه حلب) و پیشرفت زنان در جامعه نظامی و غیرنظامی بود. مادر او، لین الخیر، یکی از ذینفعان این سیاست، به عنوان یک سرباز چترباز آموزش دید.
او در سال ۱۹۸۴ و در سن ۹ سالگی، در پی جریانی که بین پدر و عمویش که در دهه ۱۹۷۰ آغاز شد و منجر به بن‌بستی نظامی و شکاف در حزب بعث سوریه شد، سوریه را ترک نمود. در مصاحبه‌ای با جویش کرونیکل، ریبال الاسد ادعا کرد که "اگر افکار پدرش در دهه ۱۹۷۰ پیگیری می‌شد، سوریه هم‌زمان با مصری‌ها با اسرائیل به صلح می‌رسید. " [۳].
ریبال و خانواده اش سپس به پاریس نقل مکان کردند و وی تا ۱۶ سالگی در آنجا زندگی کرد. او ادعا کرد که تجاربش درآمیزه‌ای با فرهنگ‌های دیگر در پاریس، به وی در رسیدن به درکی اولیه از جوامع چند فرهنگی و چند قومیتی؛ به خصوص در رابطه با جوامع یهودی کمک نمود. باور به جامعه فراگیر و چند فرهنگی که سنگ بنای مأموریت ODFS بود از همین‌جا نشئت می‌گیرد [۴]. ریبال الاسد در سن ۱۶ سالگی، دوران دبیرستان خود را در نیویورک و هوستون آغاز نمود و سپس به دانشگاه بوستون پیوست.
به رغم خروج از سوریه در سال ۱۹۸۴، ریبال الاسد همچنان با سوء قصدهایی که در سال ۱۹۹۴، ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹ رخ دادند، تهدید می‌شد. در طول دوره ۱۹۹۲–۱۹۹۷، که این حملات واقع شدند، ریبال الاسد اقامت دائمی در سوریه نداشت، اما به‌طور معمول هنگام تعطیلات کریسمس به منظور دیدار پدرش، که ممنوع‌الخروج بود، به خانه بازمی‌گشت. از ۱۹۹۷–۹، او در سوریه ماند و به ادامه کارهای خیریه‌ای که توسط پدرش آغاز شده بود، پرداخت.
در سال ۱۹۸۰ زمانی که اخوان المسلمین، که مدافع سرنگونی دولت به نفع یک دولت اسلامی در سوریه بودند، سعی داشتند کامیونی پر از مواد منفجره را به سمت خانه و خانواده او هدایت کنند، کامیون توسط مأموران امنیتی رهگیری شد و مورد هدف گلوله قرار گرفت.
در سال ۱۹۹۴، دو هفته پس از بحثی در منظر عموم با عموزاده‌های خود، بشار و ماهر الاسد، به منظور ترور ریبال که پس از مرگ مادرش در سال ۱۹۹۲ به خانه برگشته بود تا پدرش را ببیند، سربازانی به فرودگاه بین‌المللی دمشق فرستاده شدند. این طرح خنثی شد چون پدرش در فرودگاه همراه وی بود.
در سال ۱۹۹۸، ریبال طعمه یک اقدام تروریستی توسط دولت شد. آن‌ها در هنگام بازگشت وی از لبنان به طرطوس، در جاده تاریک با استینگر در کمین ماشین آو نشستند.
در سال ۱۹۹۹، یک هفته پس از آنکه ریبال به اسپانیا بازگشت، خانه او در لاذقیه توسط ۵۰۰۰ گارد جمهوری‌خواه با استفاده از مسلسل، تانک، موشک پرتاب کن و هلیکوپتر، به فرماندهی ژنرال آصف شوکت مورد حمله قرار گرفت [۵].
دیگر حملات به‌طور مستقیم زندگی او را مورد هدف قرار ندادند، بلکه هدف پاره‌ای از همکاران و آثار خیریه او بودند:
در سال ۲۰۰۶، ریبال خیریه الفرسان را در لبنان بنا نهاد که هدف آن توزیع مواد غذایی، کادو و اقلام مدرسه در مراسم مذهبی، به مردمانی از هر مذهب، فرقه و گروه قومی بود. او همچنین مدرسه‌ای کوچک تأسیس نمود تا در آن به کودکان به‌طور رایگان زبان‌های خارجی تدریس شود. در گزارشی که از تلویزیون LBC لبنان در دست است، در سال ۲۰۰۷ مدیر این مؤسسه خیریه به ضرب گلوله کشته شد و خودرو او در مدرسه توسط دولت سوریه به آتش کشیده شد.
در سال ۲۰۰۹، وزارت اطلاعات نظامی لبنان، ناور عبود، عضو سوری اتحاد دموکراتیک ملل متحده (به رهبری پدر ریبال) را برای بازجویی فرا خواند و او را به وزارت اطلاعات نظامی سوریه تحویل داد. آن‌ها همچنین همسر باردار و دختر سه ساله او را که هر دو به لبنان فرار کرده بودند، تهدید کردند. عبود همچنین خزانه دار بنیاد خیریه الفرسان بود. دستگیری او در شب بعد از توزیع هدیه توسط او به مسلمانان و مسیحیان در کلیساها در لبنان صورت گرفت. وی از آن زمان تاکنون دیده نشده‌است.
حملات متعدد به شخص ریبال، دارایی‌ها و دوستان او، به وضوح منجر به نفرت و بیزاری او نسبت به دولت و نظام سیاسی ای شد که چنین اجازه‌ای را می‌دادند.