stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دارون مالاکیان

| دارون ملکیان Daron Malakian | دارون ملکیان Daron Malakian |
| --- | --- |
دارون ملکیان در سال ۲۰۱۱: دارون ملکیان در سال ۲۰۱۱
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۱۹ ژوئیهٔ ۱۹۷۵ ‏(۴۹ سال) لس آنجلس، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا
ژانر: هوی متال، اکسپریمنتال، آلترنتیو متال، پراگرسیو راک
پیشه(ها): نوازنده، خواننده-ترانه‌سرا، چند نوازنده، تهیه‌کننده موسیقی
ساز(ها): خواننده، گیتار، گیتار بیس، درام، ساز کوبه‌ای، سنتور، ویولا، ساز کلیدی، ماندولین، ماندولا، سی‌تار، سرود، بانجو، یوکللی، تمبورا
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۰-اکنون
ناشر(ان): اینتراسکوپ، ایت‌یورمیوزیک، امریکن، کلمبیا
همکاری‌های مرتبط: سیستم آو ا داون، اسکارز آن برودوی، متالیکا، سایپرس هیل، لینکین پارک
وبگاه: www.systemofadown.com یا www.scarsonbroadway.com
والدین: وارطان و زپیور
 :  
دارون وارطان ملکیان (به ارمنی: Տարոն Մալաքեան) (به انگلیسی: Daron Vartan Malakian)؛ زادهٔ ۱۸ ژوئیه ۱۹۷۵) نوازنده، خواننده، ترانه‌سرا و تهیه‌کننده موسیقی ارمنی-آمریکایی است.
پدرش «وارطان» از ارمنی‌های عراق و مادرش «زپیور» از ارمنی‌های ایرانی هستند. وی بیشتر به عنوان نوازنده گیتار، ترانه‌سرا و خواننده دوم گروه متال سیستم آو ا داون شناخته می‌شود. دارون همانند بقیه اعضای گروه سیستم آو ا داون، ارمنی‌تبار است ولی تنها فردی در گروه است که در ایالات متحده آمریکا متولد شده است. او در سال ۲۰۰۸ گروهی با نام اسکارز آن برودوی تشکیل داد.
وی به خاطر نواختن متمایزش شناخته شده است و در لیست «۵۰ گیتاریست برتر در سبک هارد راک و متال ادوار» از مجله لاد وایر در جایگاه ۱۴ ام قرار گرفت. همچنین در نظر سنجی «۲۰ گیتاریست برتر متال کنونی» انجام شده توسط وبسایت میوزیک ریدر، یازدهم شد. او در لیست «۱۰۰ گیتاریست برتر هوی متال در همه زمان‌ها» در جایگاه ۳۰ ام قرار گرفت.
زندگی‌نامه

دارون وارطان ملکیان در هالیوود کالیفرنیا به دنیا آمد و تنها فرزند وارطان و زپیور ملکیان بود. پدر و مادر او از مهاجران ارمنی‌تبار هستند. وارطان ملکیان نقاش، رقصنده و طراح رقص و زپیور ملاکیان مجسمه‌سازی است که در اوایل دوران حرفه‌ای خود به آموزش مجسمه‌سازی در سطح دانشگاه پرداخت.
ملاکیان در سنین پایین وارد موسیقی هوی متال شد و شروع به گوش دادن به ادی ون هیلن، اروسمیت، دف لپارد، بلک سبث، آیرن میدن، جوداس پریست، موتورهد و آزی آزبورن کرد.
او همیشه می‌خواست درام بزند، اما والدینش به جای آن برای او یک گیتار گرفتند.
دارون برای اولین بار در سن ۱۱ سالگی گیتار را در دست گرفت.
وی در مصاحبه ای گفت: «در یک سال و نیم اول، یادگرفتم که چگونه با گوش بنوازم و خوب کار کردم. پس از چند سال به عنوان یک گیتاریست شهرت پیدا کردم و در ۱۶ یا ۱۷ سالگی در واقع متوجه شدم که این ابزار آهنگسازی خوبی است، و بیش از هر چیز، این چیزی است که من احساس می‌کنم.»
ملکیان در دوران نوجوانی به گروه‌های ترش متال مانند اسلیر، [ونوم]، متالیکا، پنترا و سپولترا گوش می‌داد. او سپس شروع به گوش دادن به بیتلز کرد و از جان لنون به عنوان یکی از بزرگ‌ترین تأثیرات خود به عنوان یک ترانه‌سرا یاد کرد. او همچنین از گروه‌های دیگر بریتانیایی مانند کینکس، د هو به عنوان تأثیرات اصلی و همچنین فولک راک را پیشگام پانک نام می‌برد.
دارون به مدرسه ارمنی رز و الکس پیلیبوس در سمت لس فلیز هالیوود رفت، که همکاران آینده اش شاوو اودادجیان و اونترونیک خاچاتریان (درامر قبلی سیستم آو ا داون) نیز در آن شرکت کردند. سرژ تانکیان، خواننده سیستم آو ا داون نیز در مدرسه حضور داشت، اما او چندین سال بزرگتر از ملکیان و دیگران بود.
تشکیل گروه

ملکیان در سال ۱۹۹۳ با سرژ تانکیان ملاقات کرد، در حالی که هر دو در یک استودیوی تمرین مشترک، در گروه‌های مختلف حضور داشتند.
تانکیان برای یک گروه، کیبورد می‌نواخت و ملکیان برای گروه دیگری گیتار می‌زد و آواز می‌خواند. آنها یک گروه به نام Soil (خاک) را با نوازنده بیس (دیو هاکوپیان) و (درامر دومینگو لارینو) تشکیل دادند. شاوو اودادجیان نخست مدیر و سپس نوازنده ریتم گیتار شد.
Soil از هم پاشید و ملکیان، تانکیان و اودادجیان (که به گیتار بیس روی آورد) گروه جدیدی را با استفاده از نام "System of a Down" بر اساس شعری که ملکیان نوشت، تشکیل دادند.
عنوان شعر (victims of a down) "قربانیان یک سقوط" بود، اما اودادجیان فکر می‌کرد "سیستم" کلمهٔ قوی تری از "قربانیان" است.
آنها سپس اونترونیک خاچاتریان (درامر) را به خدمت گرفتند که در سال ۱۹۹۷ جان دالمایان جایگزین او شد.
اردیبهشت (امشاسپند)

با ارد (ایزد) اشتباه نشود.
اردیبهشت (اوستایی: 𐬀𐬴𐬀 𐬬𐬀𐬵𐬌𐬱𐬙𐬀 = اَشَ وَهیشتَ) دومین اَمِشاسْپَند از شش امشاسپندی است که اهورامزدا را در اداره جهان یاری می‌کنند. امروزه امشاسپند به نامیرای مقدس (ورجاوند جاودانه) تعریف می‌شوند که در ادبیات زرتشتی لقب هر یک از فروزه‌های اهورامزدا است.
| اردیبهشت  بهترین پاکی و راستی | اردیبهشت  بهترین پاکی و راستی |
| --- | --- |
آتشدانی با زبانه‌های آتش، نقش شده بر سکه شاهنشاه نرسی. آتش،  نماد گیتیانهٔ امشاسپند اردیبهشت است.: آتشدانی با زبانه‌های آتش، نقش شده بر سکه شاهنشاه نرسی. آتش،  نماد گیتیانهٔ امشاسپند اردیبهشت است.
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
نام‌های دیگر: ارته وهیشته، اشاوهیشتا، اَشَ وَهیشتَ
دین دبیره: 𐬀𐬴𐬀 𐬬𐬀𐬵𐬌𐬱𐬙𐬀
جنسیت: ایزدبانو
دوران پیدایش: زرتشت
رده: نگهبان راستی و هنجار هستی
نماد: آتش، پاکی، قانون دگرگون ناپذیری جهان
وابستگی: ایزدان سی و سه‌گانه، ایزدان نگهبان روزهای ماه، ایزدهای دوازده‌گانه، امشاسپندان
نگهبان روز: سوم هر ماه
ایزدان همکار: ایزد آذر، سروش، ورهرام و نریوسنگ
گل: مرزنگوش
جشنواره‌ها: اردیبهشتگان
نسک: هفتن یشت، اردیبهشت یشت
دشمن: ایندرَ
پیدایش

مشهور است که زرتشت پیامبر به برکت قوهٔ ابتکار خویش این موجودات روحانی و غیرعادی را بر جای ایزدان قدیم اقوام آریایی برنشاند. برای اولین بار در گاهان هفت هات نام امشاسپندان آورده شده است. اردیبهشت (ارت ویهشت /اشا ویهشت) به معنای بهترین راستی، حق و حقیقت، دادگری و نظم و ترتیب است.
تعداد امشاسپندان

شمار امشاسپندان معمولاً در دین زرتشت هفت بوده است که با تقدس عظیم عدد هفت در آسیای مرکزی و گروه‌های هفتگانه خدایان و دیوان همسانی دارد. (بهمن، اردیبهشت، شهریور، سپندار مذ، خرداد، امرداد
و سپندمینو)
ماهیت

اردیبهشت یکی از مهم‌ترین فروزه‌های اهورامزدا و دومین امشاسپند پس از بهمن است. در ویسپرد آورده شده که آنچه اهورامزدا به دست بهمن بیافرید به دستیابی اردیبهشت افزون خواهد کرد. در گاهان به شکل اش آورده شده است؛ که در مینوگ یا جهان روحانی، نماد راستی و پاکی و تقدس اهورامزدا و در جهان مادی نگهبان گیاهان و کلید آتش‌های روی زمین است.
وظایف و خویشکاری

هر یک از امشاسپندان از جمله اردیبهشت وظیفه ای بر عهده دارند تا چرخ زمان را بر اساس میل اهورامزدا و علی‌رغم کوشش اهریمن یا انگزه مئینو برای برهم زدن نظم جهان به چرخش درآوردند.
او نیایش‌ها را زیر نظر دارد و هم در این جهان و هم در جهان مینوی و دوزخ نظم را بر قرار می‌کند تا گناهکاران بیش از حد مجازات نشوند و همچنین نماینده او در جهان آتش است.
او به همراه ایزد آذر گروهی از دیوان را که باعث تأخیر در بارش باران شده بودند را از میان بردند.
ایزدان سروش، نریوسنگ، بهرام و ایزد آذر از یاران او هستند. آنانی که دوست و یار اردیبهشت هستند بهترین پاداش‌ها را دریافت می‌کنند. از میان دیوان، دیو ایندرا (دیو خشم) دشمن اردیبهشت امشاسپند است. هر شب که اهریمن و دیوان و دروجان از دوزخ به زمین بتازند چون خورشید فروشود، هرمزد، بهمن، اردیبهشت، شهریور، خرداد، امرداد، مهر، سوش، رشن و… آماده کارزار با او می‌شوند. همچنین بهمن و اردیبهشت امشاسپند جنبه روحانی-فرمانروایی، شهریور امشاسپند جنبه رزم آوری و امرداد و خرداد امشاسپند جنبه تولیدی دارند.
در منابع گوناگون

در بندهشن آورده شده است که اهورامزدا همچون سلطان و فرشتگان شش‌گانه وزرای پادشاهی او هستند و هر یک مراتبی دارند. بهمن، اردیبهشت و شهریور در رتبه‌های اول تا سوم و در سمت راست اهورامزدا هستند و سپندارمذ، خرداد و امرداد در رتبه‌های چهارم تا ششم و در سمت چپ اهورامزدا قرار دارند.
در اوستا آمده اردیبهشت نام دومین امشاسپند است و در اوستا به صورت اش وهیشت آمده است
و از دو جز ترکیب یافته است و اش معانی گسترده‌ای دارد و به معانی راستی، درستی، پاکی، قدس و … به کار گرفته شده است؛ که برای توصیف اردیبهشت مناسب‌ترین واژه است.
در پهلوی نام اردیبهشت به دو صورت اش وهیشت یا ارت وهیشت و گاهی به صورت اردی مخفف می‌شود؛ و در ادبیات پهلوی هرمزد با او و بهمن مشورت می‌کند
از یشت‌ها سومین یشت به نام او نامیده شده و از نیایش‌ها نماز اشم وهو که از نیایش‌های مهم مزدیسنا است و از گل‌ها گل مرزنگوش که گلی خوشبو است به او منسوب می‌شود.
در فرهنگ فارسیاردیبهشت به معنای بهشتی در برابر دوزخ به کار رفته است.
امروزه نیز این واژه به صورت ارد به کار می‌رود که در واژه اردوان و اردشیر مشهود است.
جشن اردیبهشتگان

ماه دوم سال و روز سوم هر ماه به نام اردیبهشت نام گرفته است؛ و در روز اردیبهشت در اردیبهشت ماه جشن اردیبهشتگان برگزار می‌شده است.
نشانه و نمادها

این امشاشپند در جهان مینوی نمایانگر راستی و پاکی و حقوری اهورامزدا است و در جهان خاکی نگهبان آتش است از این رو برخی از فرهنگ‌های فارسی به معنی آتش گرفته شده است. ارته وهیشته (اشه وهیشته) به معنی بهترین ارته است که از میان دیگر امشاسپندان زیباترین امشاسپند و نمادی از نظام جهانی، قانون ایزدی و نظم اخلاقی در این جهان است.
نقش او در دین زرتشت

برای قبولاندن دین زرتشت به گشتاسپ و ایمان آوردن او به این آیین ایزد آذر (آتر) همراه بهمن و اردیبهشت امشاسپند به دربار او می‌روند و حقیقت دین زرتشت را بر او روشن می‌کنند.
مگی لوبشر

| مگی لوبشر | مگی لوبشر |
| --- | --- |
خودنگاره‌ای از لوبشر (۱۹۲۸): خودنگاره‌ای از لوبشر (۱۹۲۸)
نام هنگام تولد: ماریا ماخدالینا لوبشر
زادهٔ: ۱۴ آوریل ۱۸۸۶ بلابلومیکیسکلوف بخش مامزبری، مستعمره کیپ
درگذشت: ۱۷ مهٔ ۱۹۷۳ (۸۷ سال) آلتاید لخ استرند، استان کیپ، آفریقای جنوبی
تحصیلات: مدرسه اسلید، لندن
شناخته‌شده برای: نقاشی، طراحی، چاپ دستی
آثار برجسته: دروگرها در بلژیک (۱۹۲۱/۲۲) اوستاید (زمان برداشت) (۱۹۳۲) آنی از رویال بافوکنگ (۱۹۴۵)
جنبش: اکسپرسیونیسم، فوویسم
جوایز: ۱۹۴۶: نشان افتخار برای نقاشی توسط آکادمی آفریقای جنوبی ۱۹۵۹: عضو افتخاری آکادمی آفریقای جنوبی ۱۹۶۸: مدال افتخار اس‌ای‌ای‌ای (منطقهٔ کیپ)
پشتیبان(ـان): یان هندریک آرنولد بالوی ام. ال. دی توی
 :  
ماریا ماخدالینا لوبشر (به آفریکانس: Maria Magdalena Laubser, ‎/laʊbˈʃæ/‎؛ ۱۴ آوریل ۱۸۸۶ – ۱۷ مه ۱۹۷۳) نقاش و چاپگر اهل آفریقای جنوبی بود. وی به‌طور کلی در کنار ایرما استرن، به‌عنوان فردی شناخته می‌شود که اکسپرسیونیسم را به آفریقای جنوبی معرفی کرد. آثار او در ابتدا با تمسخر منتقدان روبه‌رو شد؛ اما با گذشت زمان، مورد پذیرش گسترده قرار گرفت و وی اکنون به‌عنوان یکی از هنرمندان برجسته و نمونهٔ آفریقای جنوبی شناخته می‌شود.
اوایل زندگی و تحصیل

ماریا ماخدالینا لوبشر در مزرعهٔ گندم بلابلومیکیسکلوف، نزدیک مامزبری در سوارتلند، یکی از مناطق کشاورزی پربار آفریقای جنوبی، متولد شد. او بزرگ‌ترین فرزند از شش فرزند خرهاردس پیترس کریستین لوبشر و یوهانا کاتارینا لوبشر (زادنام هولم) بود. دوران کودکی لوبشر، تحت تأثیر زندگی روستایی و شبانی بود و او از این زندگی بی‌دغدغه لذت می‌برد.
لوبشر پس از تحصیل در مدرسهٔ روستایی راکلندز، به مدرسهٔ شبانه‌روزی بلومهوف سیمینارای، استلنبوش رفت. او در آنجا برای نخستین بار با هنر طراحی آشنا شد. لوبشر در سال ۱۹۰۱ به مزرعه بازگشت و در یکی از سفرهایش به کیپ‌تاون، با بئاتریس هیزل، نقاش سبک رمانتیسم واقع‌گرا، آشنا شد. هیزل او را به ادوارد روورت معرفی کرد و این دیدار، انگیزهٔ لوبشر را برای یادگیری نقاشی بیشتر کرد.
در ۱۹۰۳، لوبشر والدینش را متقاعد کرد که هفته‌ای یک‌بار برای کلاس‌های آواز به کیپ‌تاون برود. سختی سفر و نظر منفی مادرش دربارهٔ صدای متزوسوپرانوی او باعث دلسردی‌اش شد؛ با این حال، در همین دوره بود که او به‌صورت مستقل شروع به نقاشی کرد.
لوبشر در ۱۹۰۳، به مدت دو ماه در کیپ‌تاون نزد روورت نقاشی آموخت و در این مدت برای آثارش یک مدال نقره دریافت کرد. تا ۱۹۰۷، مهارت او به حدی رسید که به عضویت انجمن هنرمندان آفریقای جنوبی (اس‌ای‌اس‌ای) پذیرفته شد. در ۱۹۰۹، آثارش در نمایشگاه سالانهٔ اس‌ای‌اس‌ای و انجمن هنرهای زیبای کیپ‌تاون به نمایش درآمد. تا سال ۱۹۱۰، لوبشر استودیوی شخصی خود را در خیابان استرند، کیپ‌تاون، راه‌اندازی کرده بود.
در سال ۱۹۱۲، لوبشر در سفری به پرتوریا برای دیدار با خواهرزاده‌اش، خرت کوتسی، به‌عنوان معلم سرخانه در مزرعه‌ای متعلق به خانوادهٔ وولمارانس در بخش ارملو، ترانسفال، مشغول به کار شد. او در این مزرعه علاوه بر تدریس، هنر و سوزن‌کاری نیز آموزش می‌داد. در تعطیلاتی که به همراه دوستش، سوفی فیشر، در دوربان سپری می‌کرد، با یان هندریک آرنولد بالوی (کنسول هلند در دوربان ۱۹۰۳–۱۹۱۳)، صاحب یک خط کشتیرانی، آشنا شد. او پیشنهاد داد که هزینهٔ تحصیل ماریا و خواهرش، هانا را در خارج از کشور تأمین کند.
اوایل زندگی و تحصیل > هلند و انگلستان

لوبشر و خواهرش در ۴ اکتبر ۱۹۱۳ راهی اروپا شدند و در ابتدا در یک اقامتگاه هنرمندان در لارن، در منطقه‌ای به نام خویی زندگی کردند. وی در آنجا با ایتا میس، پیانیست کنسرت، و فردریک فان ایدن، نویسنده و شاعر، آشنا شد. همچنین با دو نقاش، لورا نایت و فرانس لانخولت، دوستی برقرار کرد. آنتون ماوه (۱۸۳۸–۱۸۸۸)، که تأثیر زیادی بر ونسان ون گوگ داشت، در سال‌های پایانی زندگی‌اش در لارن زندگی می‌کرد. لوبشر در استودیویی که او در آنجا تأسیس کرده بود کار می‌کرد.
با آغاز جنگ جهانی اول، لوبشر به لندن رفت. او در ابتدا در هانتینگدونشر اقامت داشت و سپس در اکتبر ۱۹۱۴ به یک هتل در لندن نقل مکان کرد و در مدرسهٔ هنر اسلید برای دوره‌ای از اکتبر ۱۹۱۴ تا مارس ۱۹۱۹ ثبت‌نام کرد. در آنجا هنری تانکس، والتر وستلی راسل و امبروز مک‌اووی به او طراحی آموختند و فیلیپ ویلسون استیر در زمینهٔ نقاشی به او درس می‌داد. به نظر می‌رسد که او در طول دوران تحصیلش در اسلید هرگز نقاشی نکرد و تمرکز خود را بر تک‌چهره‌نگاری و مطالعات فیگور گذاشت. لوبشر در سال ۱۹۱۵ برای مدت کوتاهی به آفریقای جنوبی بازگشت تا از مزرعهٔ جدید خانوادگی در اورتمانسپُست، نزدیک کلیپهیول در استان کیپ دیدن کند و پس از پایان تحصیلاتش، در مارس ۱۹۱۹ دوباره به آفریقای جنوبی بازگشت.
اوایل حرفه و سفرها > بلژیک، ژوئن ۱۹۱۹ تا سپتامبر ۱۹۲۰

لوبشر در ۶ ژوئن ۱۹۱۹ لندن را به مقصد بلژیک ترک کرد و در آنتورپ و ویلای چنس در ناختخالن لی در شوتان اقامت گزید. او با آرنولد بالوی، پسر حامی مالی‌اش، که در آکادمی تحصیل می‌کرد، دوست شد. به نظر می‌رسد که لوبشر گاهی به‌عنوان دانشجوی مهمان همراه بالوی در کلاس‌ها شرکت می‌کرده است، زیرا چندین پیش‌طرح برهنه که در این دوره کشیده شده، از وی به جا مانده است. همچنین شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد او در سال ۱۹۱۹، طی اقامتی در مونیخ، با هنر گروه‌های دی بروکه و سوارکار آبی آشنایی یافته است.
اوایل حرفه و سفرها > ایتالیا، اکتبر ۱۹۲۰ تا اوت ۱۹۲۱

لوبشر در اوت/سپتامبر ۱۹۲۰ همراه با بالوی به ایتالیا سفر کرد و در توری دل بناکو و سن ویجیلیو در کنار دریاچهٔ گاردا زندگی و کار کرد. در طول این مدت، آن‌ها از حمایت مالی پدر بالوی برخوردار بودند که به آن‌ها آزادی می‌داد که به‌جای فروش آثار، روی نقاشی‌هایی برای نمایشگاه‌های احتمالی کار کنند. تعداد زیادی از آثار امضاشده و تاریخ‌دار از این دوره، تا حدودی این موضوع را پشتیبانی می‌کند.
یان بالوی در اواخر سال ۱۹۲۰ بیمار شده بود و آرنولد بالوی و لوبشر در اواسط آوریل ۱۹۲۱ او را به باد کیسینگن همراهی کردند. وی در آوریل یا مه همان سال در آنجا درگذشت. پس از مرگ بالوی، لوبشر به ونیز سفر کرد و از کاخ دوک بازدید کرد (ژوئن/ژوئیه ۱۹۲۱)، سپس به میلان رفت و در ۱۸ اوت ۱۹۲۱ به آلمان بازگشت. در ۱۹ سپتامبر ۱۹۲۱، وی با یونیون-کستل لاین وارد کیپ‌تاون شد.
اوایل حرفه و سفرها > آلمان، نوامبر ۱۹۲۲ تا نوامبر ۱۹۲۴

لوبشر در ۱۶ نوامبر ۱۹۲۲، روادیدی از کنسولگری آلمان در کیپ‌تاون دریافت کرد و ۱ ژانویه ۱۹۲۳ در خیابان کورفورستندام ۴۰، برلین، مستقر شد. ظاهراً تا ۲۳ ژانویه ۱۹۲۳، آدرس وی به کورفورستندام ۴۳ تغییر کرده بود. لوبشر، ایرما استرن را پیدا کرد و در ژوئیه ۱۹۲۳، همراه با او به سفری سه‌هفته‌ای به اهرنشوپ در دریای بالتیک رفت. او سپس سفرهایی به وایمار و بایرن داشت. لوبشر پس از نقل مکان از کالکرویتشتراسه ۵ به اقامتگاهی در خیابان فون در هایت ۱، در جنوب تیرگاردن، که با کمک دوستش کیت مدلر فراهم کرده بود، در زندگی فرهنگی برلین مستقر شد. او با اعضای هیئت دیپلماتیک ملاقات کرد، پرتره‌هایی کشید و در کنسرت‌های موسیقی شرکت کرد. لوبشر همچنین با دو پیانیست به نام‌های ویلیام بوش و اتو گلور، دوستی برقرار کرد.
لوبشر میان سال‌های ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۴ در برلین با اکسپرسیونیسم آلمانی آشنا شد و مورد تشویق کارل اشمیت-روتلوف قرار گرفت. آثار امیل نولده، ماکس پشتاین، فرانتس مارک و اریش واسکه در دسترس لوبشر بود و به او در جهت‌دهی به اهداف هنری‌اش کمک کرد. لوبشر، فرانتس مارک از گروه سوارکار آبی و همچنین نولده، اشمیت-روتلوف و پشتاین از گروه دی بروکه را برای شخصیت خود مهم می‌دانست، هرچند مدعی بود که تحت تأثیر مستقیم آن‌ها قرار نگرفته است. با این حال، میزان این تأثیر از این جهت مشهود است که او در این دوران بیشترین نزدیکی را به سبک اکسپرسیونیسم آلمانی داشت و مجموعه‌ای از ده سنگ‌نگاره به نام رویاها خلق کرد. در این دوره، لوبشر پرتره‌هایی کشید که با سبک فوویسم سازگار بود؛ این امر را می‌توان در انتخاب رنگ و رنگ‌های پاستلی در منظره‌نگاری‌هایش مشاهده کرد. با گذر زمان، تأثیرات هنری او در آثارش نمایان‌تر شد شیوهٔ قلم‌موکاری و انتخاب رنگ‌هایش پرشورتر شد و از کارهای اولیه‌اش فاصله گرفت. او شروع به استفاده از ویژگی‌های زاویه‌دار و اشکال رنگی در نقاشی‌های چشم‌انداز و پرتره‌هایش کرد.
در ۱۴ اوت ۱۹۲۴، لوبشر با شرکت برادران الیسون در لندن هماهنگ کرد تا نقاشی‌هایش را به آفریقای جنوبی ارسال کنند.
ورود به صحنهٔ هنری آفریقای جنوبی و بازخورد منتقدان

در نوامبر ۱۹۲۴، لوبشر به آفریقای جنوبی بازگشت و در مزرعهٔ خانوادگی‌شان، اورتمانسپُست، ساکن شد. او با مجسمه‌ساز، موسس کوتلر و کاریکاتوریست، دی. سی. بونزایر آشنا شد. بونزایر او را به پسرش گرگوار، یکی از اعضای بنیان‌گذار گروه هنری نیو گروپ، معرفی کرد. لوبشر همچنین دوستی خود را با نقاشان، روث پراوز و نیتا اسپیلهاوس، از سر گرفت.  
از لوبشر دعوت شد که در کیپ‌تاون نمایشگاهی برگزار کند، اما این تجربه برایش بسیار ناامیدکننده بود. آثارش، مانند آثار ایرما استرن، با انتقادات شدیدی روبه‌رو شد. یکی از منتقدان سرسخت او، برنارد لوئیس از روزنامه‌های دی برگر و کیپ تایمز بود که در سال ۱۹۳۱، درباره یکی از آثارش در یک نمایشگاه گروهی چنین نوشت:
«آیا در سراسر آفریقای جنوبی، انسان عادی و عاقلی پیدا می‌شود که بتواند آن را به‌عنوان یک اثر هنری قدردانی کند، که بتواند از آن به‌عنوان یک نگاره لذت ببرد...آن چیزی را که مگی لوبشر فرستاده است؟» —برنارد لوئیس
در آوریل ۱۹۲۹، لوبشر با پی. سرتون و همسرش، همچنین ای. سی. سلیرس و کوس بوتا آشنا شد. همهٔ آن‌ها او را تشویق کردند که یک نمایشگاه انفرادی برگزار کند. نخستین نمایشگاه انفرادی او با حمایت ای. سی. بومان و کن د فیلیه در استلنبوش برگزار شد. در همین دوره، او با مارتین دی توی آشنا شد که بعدها به یکی از حامیان پرشور او تبدیل شد و اولین نمایشگاهش را در ترانسفال در سال ۱۹۳۱ سازمان‌دهی کرد.
نمایشگاه امپایر، ژوهانسبورگ، ۱۹۳۶

در ۳ مه ۱۹۳۶، پدر لوبشر درگذشت و مزرعهٔ را برای برادرش به ارث گذاشت و یک صندوق امانی برای مادرش تأسیس کرد. لوبشر پس از درگذشت مادرش در ۲۰ نوامبر ۱۹۳۶، باقی‌ماندهٔ این صندوق امانی را به ارث برد.
با وجود برخورد تند مطبوعات با او، لوبشر بدون آنکه والدینش شاهد این موفقیت باشند، به عنوان عضو هیئت انتخاب نمایشگاه معتبر بریتیش امپایر برگزیده شد که ام. ال. دی توی مسئول برگزاری آن بود. این نمایشگاه که هر چهار سال یک‌بار برگزار می‌شد، در سال ۱۹۳۶ در پارک میلنر، ژوهانسبورگ برگزار گردید و نمایانگر بهترین دستاوردهای آفریقای جنوبی بود. در همین نمایشگاه، لوبشر با الکسیس پرلر آشنا شد؛ هنرمندی که در نمایشگاه نخست نیو گروپ در ۴ مه ۱۹۳۸، خشم منتقدان را به‌خاطر آثارش برانگیخت. لوبشر نیز یکی از اعضای نیو گروپ بود و در نمایشگاه ۱۹۳۸ حضور داشت.
سال‌های پایانی و میراث

لوبشر از اوایل سال ۱۹۰۰ فعالیت داشت و بدون وقفه تا زمان مرگش در سال ۱۹۷۳ به کار خود ادامه داد. کاتالوگ رزونه آثار او که توسط دالینه ماری گردآوری شده، شامل ۱۷۸۴ اثر فردی است. سبک غالب آثار او توسط بسیاری از نویسندگان اکسپرسیونیستی تلقی می‌شود، اما عناصر قابل شناسایی از فوویسم نیز در آن‌ها دیده می‌شود؛ همچنین نوعی پاستورالیسم که تفاوت‌هایی با نمونه‌های اکسپرسیونیست آلمانی که لوبشر با آن‌ها آشنا شده بود، دارد.
پس از مرگ والدینش، لوبشر در سال ۱۹۳۷ در کیپ‌تاون ساکن شد و استودیویی در تری آنخر بی گرفت. در ۱۹۴۲ به استرند نقل مکان کرد و در ۱۹۴۷ کلبه‌ای به نام آلتاید لخ (همیشه روشن) ساخت. در ۲۸ مه ۱۹۴۶، پروفسور پی. جی. نینابر اعلام کرد که لوبشر مدال افتخاری فرهنگستان هنر و علوم را دریافت خواهد کرد. در ۱۹۴۵، او تابلوی آنی از رویال بافوکنگ را نقاشی کرد. در ۱۹۴۷، جایزهٔ اسکار برای نقاشی را از روزنامهٔ دی فادرلند دریافت کرد. در ۱۹۴۸، عضویت آکادمی هنر و علوم آفریقای جنوبی به او و شاعر الیزابت ایبرس اعطا شد. لوبشر همچنان به نقاشی و تکامل سبک خود ادامه داد و در سال ۱۹۵۹ به عضویت افتخاری آکادمی هنر و علوم درآمد. انجمن هنرهای آفریقای جنوبی نیز در سال ۱۹۶۸ با مدالی که پروفسور آ. ال. میرینگ به او اهدا کرد، از او تقدیر نمود.
نگارخانهٔ ملی آفریقای جنوبی و موزه هنر پرتوریا در سال ۱۹۶۹ به طور مشترک یک نمایشگاه بزرگ مرور بر آثار لوبشر برگزار کردند. این نمایشگاه در سال ۱۹۸۷ با نمایشگاهی برای مرور بر آثار اولیهٔ او در نگارخانهٔ ملی آفریقای جنوبی دنبال شد که از ۲ دسامبر ۱۹۸۷ تا ۳۱ ژانویه ۱۹۸۸ ادامه داشت.
مگی لوبشر در ۱۷ مه ۱۹۷۳ در آلتاید لخ درگذشت. روی سه‌پایهٔ نقاشی وی همچنان یک بوم ناتمام باقی مانده بود.
مجموعه‌های مهم

آثار مگی لوبشر در چندین مجموعهٔ مهم نگهداری می‌شوند:
نگارخانه ملی آفریقای جنوبی، کیپ‌تاون
نگارخانه هنر ژوهانسبورگ، ژوهانسبورگ
موزه هنر پرتوریا، پرتوریا
نگارخانه هنر دوربان، دوربان
نگارخانه اِی. سی. وایت، بلومفونتن
موزه هنر هستر روپرت، خراف رینت
موزه روپرت، استلنبوش
نگارخانه هنر ویلیام هامفریز، کیمبرلی
مجموعه هنر سانلام، کیپ‌تاون
واژه‌نامه

↑  Bloublommetjieskloof
↑  Gerhardus Petrus Christiaan Laubser
↑  Johanna Catharina Laubser
↑  Holm
↑  Rocklands
↑  Bloemhof Seminary
↑  Beatrice Hazel
↑  Gert Coetzee
↑  Wolmarans
↑  Sophie Fisher
↑  Jan Hendrik Arnold Balwé
↑  Ita Mees
↑  Oortmanspost
↑  Klipheuwel
↑  Nachtigalen Lei
↑  Arnold Balwé
↑  Kalckreuthstrasse
↑  Von der Heydt
↑  Visionen
↑  Allison Bros
↑  Oortmanspost
↑  Bernard Lewis
↑  Die Burger
↑  The Cape Times
↑  P. Serton
↑  A. C. Celliers
↑  Koos Botha
↑  A. C. Bouman
↑  Con de Villiers
↑  Martin du Toit
↑  Altyd Lig
↑  P. J. Nienaber
↑  Die Vaderland
طبیعت بی‌جان: گل‌هایی در گلدان (۱۹۰۹–۱۹۱۳), رنگ روغن روی بوم، ۵۲۰ × ۴۲۰ میلی‌متر، مجموعهٔ هنری سانلام
درخت شکوفه صورتی، (۱۹۲۰–۱۹۲۱)، رنگ روغن روی کارتن، ۳۴۰ × ۴۰۰ میلی‌متر، مجموعهٔ هنری سانلام
پرترهٔ یک مرد، برلین، (در حدود ۱۹۲۳)، رنگ روغن روی تخته، ۵۹۵ × ۴۷۵ میلی‌متر
بلابلومیکیسکلوف، رنگ روغن روی بوم بر تخته، ۲۷۰ × ۳۶۵ میلی‌متر
آنی از رویال بافوکنگ، ۱۹۴۵
لوبشر با آنی از رویال بافوکنگ در ۱۹۴۵
راهگاه گرم

راهگاه گرم (به انگلیسی: hot runner) که در صنعت قالب‌گیری تزریقی ( Injection Molding ) استفاده می‌شود، یک سیستم گرمایش داخلی است که به قالب تزریق پلاستیک برای قالب‌گیری قطعات منفرد یا چند قطعه به طور همزمان اضافه می‌شود. راهگاه های گرم راهگاه سرد را از بین می برند و پلاستیک مذاب را مستقیماً به داخل حفره قطعه قالب تزریق پلاستیک تزریق می کنند.
هنگام قالب گیری دو یا چند قطعه، یک راهگاه گرم از یک مَنیفولد ( Manifold ) گرم و نازِل برای رساندن پلاستیک مذاب به محل حفره هر قطعه استفاده می کند. هنگامی که قطعه از حفره‌های قالب خارج می‌شود، ممکن است یک بقایای دروازه کوچک در قسمتی که پلاستیک مذاب از نازِل راهگاه گرم وارد حفره می‌شود، قابل مشاهده باشد. سیستم راهگاه گرم توسط یک کنترل کننده دما کنترل می شود که روی دمای مذاب مواد تنظیم می شود و این دما را در طول فرآیند قالب گیری حفظ می کند.
راهگاه های گرم در دهه 1960 معرفی شدند و از آن زمان به سرعت به تکامل خود ادامه دادند. این سیستم ها تولید کنندگان را قادر می سازد تا ضایعات مواد را کاهش دهند، کنترل را بهبود بخشند و بهره وری را افزایش دهند.
قبل از تزریق مذاب پلاستیک
هنگام تزریق مذاب پلاستیک
بعد از تزریق مذاب پلاستیک
مزایا > ضایعات

مهمترین مزیت استفاده از فناوری راهگاه گرم این است که ضایعات را از بین می برد. این امر به ویژه در قالب های تزریق پلاستیک با حفره های متعدد صادق است. این سیستم‌های حرارت‌دهی داخلی، پلاستیک مذاب را مستقیماً بدون زباله‌های پلاستیکی دور ریخته شده به داخل حفره هر قسمت از قالب می‌رسانند.
مزایا > زمان چرخه

با حذف راهگاه سرد، زمان چرخه قالب کاهش می یابد. از آنجایی که سیستم های راهگاه گرم پلاستیک را مستقیماً به داخل حفره تزریق می کنند، هیچ ماده اضافی نیازی به خنک شدن ندارد. زمان چرخه 10 درصد الی 30 درصد کوتاه تر می شود، هزینه های انرژی را کاهش می دهد و هر گونه عملیات ثانویه را حذف می کند.
مزایا > کیفیت

قالب های راهگاه گرم عیوب قابل مشاهده ناشی از جداسازی راهگاه های سرد از قسمت قالب گیری شده را از بین می برند. شرایط آرایشی و ساختاری مانند خطوط تنش ( splay ) و علائم سینک نیز به حداقل می رسد زیرا پلاستیک دیگر از طریق یک راهگاه سرد در قالب حرکت نمی کند.
مزایا > اتوماسیون

استفاده از راهگاه گرم فرآیندهای ثانویه جداسازی راهگاه از قطعه اصلی که نیاز به مداخله انسانی داشت را حذف کرده و اتوماسیون کامل ایجاد می کند که برای خطوط تولید در مقیاس بزرگ ایده آل است.
مزایا > قابلیت سفارشی سازی

قالب‌های راهگاه گرم برای پاسخگویی به نیازهای مشتریان مختلف قابل تنظیم هستند. کاویتاسیون های قالب معمولی پیکربندی قطره های 2، 4، 8، 16، 32، 64 و 128 هستند. مَنیفولدهای سفارشی را می توان برای قالب گیری قطعات با اندازه های مختلف در یک قالب تولید کرد که به آن قالب خانواده می گویند. این امر با طراحی جریان‌های با اندازه‌های مختلف در مَنیفولد امکان‌پذیر می‌شود تا زمان پر شدن تمام قطعات برابر شود. تنظیم دقیق زمان پر شدن چندین قسمت در یک قالب مجهز به راهگاه گرم نیز ممکن است از طریق کنترل فرآیند قالب، مانند تنظیم دمای حفره قالب یا نازِل، انجام شود.
معایب

سیستم های راهگاه گرم دارای معایب بسیار کمی هستند.
معایب > هزینه

آنها هزینه اضافی برای یک قالب استاندارد هستند. سیستم های راهگاه گرم از کنترل کننده های دما استفاده می کنند که دمای اجزای گرم شده را تنظیم می کنند. این هزینه اضافی باید هنگام بودجه بندی برای سیستم راهگاه گرم در نظر گرفته شود.
معایب > طول عمر

سیستم‌های راهگاه گرم دارای اجزای زیادی هستند از جمله نوک نازِل، ترموکوپل، گرم کننده، پین دریچه‌های سوپاپ و موارد دیگر که هر کدام طول عمر مشخصی دارند.
اجزاء

سیستم‌های راهگاه گرم معمولی از چندین جزء ذکر شده تشکیل شده‌اند. این سیستم ها برای کنترل دقیق دما توسط یک کنترل کننده متشکل از گرم کننده و ترموکوپل استفاده می کنند.
اجزاء > رابط نازِل

رابط نازِل با نازِل دستگاه قالب گیری جفت می شود. این نقطه ورودی است که در آن پلاستیک از دستگاه قالب گیری تزریق جریان می یابد.