stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
وزنه‌برداری قدرتی
مسابقه

مسابقه به این صورت برگزار می‌شود که هر شرکت‌کننده می‌تواند در هر یک از حرکت‌ها (ددلیفت-پرس سینه-اسکوات) سه حرکت بستگی به قوانین سازمان پاورلیفتینگی که ان مسابقه تحت ان برگزار می‌شود انجام می‌دهد و بهترین وزنه جابجا شده در هر یک از لیفت‌ها به عنوان وزنه‌ای که در مجموع حساب می‌شود برای ورزشکار منظور می‌گردد. اگر دو ورزشکار به مجموع یکسانی برسند ورزشکاری مقام بالاتر دارد که وزن سبک تری داشته باشد.
پرس سینه:
نوعی از رشتهٔ وزنه‌برداری قدرتی است که فقط حرکت پرس سینه در آن انجام می‌شود یعنی شخص به صورت خوابیده بر روی نیمکت هالتر را بلند می‌کند. مسابقات وزنه‌برداری معلولان از سال ۱۹۸۴ در رقابت‌های پارالمپیک شرکت داده شد.
لوگو فدراسیون بین‌المللی پاورلیفتینگ IPF
اجرای حرکت اسکوات در مسابقات جهانی WRPF
دین بورین قهرمان پاور لیفتینگ 2005.
فرانچسکو ولپه

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Francesco Massimiliano Volpe
زادروز:  ۳ مارس ۱۹۸۶ ‏(۳۸ سال)
زادگاه:  ناپل
قد:  ۱٫۸۰ متر (۵ فوت ۱۱ اینچ)
پست:  مهاجم
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال پیاچنزا
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۰۰۰۰–۲۰۰۴:  باشگاه فوتبال جنوآ
۲۰۰۴–۲۰۰۶:  باشگاه فوتبال یوونتوس
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۲–۲۰۰۴ |  باشگاه فوتبال جنوآ |  ۲ |  (۰) |
| ۲۰۰۶–۲۰۰۷ |  Ravenna |  ۲۸ |  (۴) |
| ۲۰۰۷–۲۰۱۱ |  باشگاه فوتبال لیورنو |  ۳۳ |  (۰) |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۰ |  ← باشگاه فوتبال تریستیانا (قرضی) |  ۲۲ |  (۲) |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۱ |  ← باشگاه فوتبال اسپال (قرضی) |  ۱۲ |  (۳) |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۲ |  باشگاه فوتبال پیاچنزا |  ۲۷ |  (۲) |
| ۲۰۱۲–۲۰۱۳ |  باشگاه فوتبال پیاچنزا |  ۲۲ |  (۳) |
| ۲۰۱۳– |  باشگاه فوتبال پیاچنزا |  ۳۲ |  (۸) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۲۰۰۳–۲۰۰۴ |  تیم ملی فوتبال زیر ۱۸ سال ایتالیا |  ۴ |  (۱) |
| ۲۰۰۴–۲۰۰۵ |  تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال ایتالیا |  ۷ |  (۲) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
فرانچسکو ولپه (انگلیسی: Francesco Volpe؛ زادهٔ ۳ مارس ۱۹۸۶) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال یوونتوس، باشگاه فوتبال آ.ث. کرما ۱۹۰۸، باشگاه فوتبال پیاچنزا، باشگاه فوتبال تریستیانا، باشگاه فوتبال جنوآ، باشگاه فوتبال لیورنو، و باشگاه فوتبال اسپال اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۸ سال ایتالیا و زیر ۱۹ سال ایتالیا بازی کرده‌است.
مقیاس بوفورت

مقیاس بوفورت (به انگلیسی: Beaufort scale) مقیاس تجربی سرعت باد است که توسط دریانوردان سنجیده می‌شود. این برآورد سرعت اولین بار به‌صورت نوشتاری، توسط سِر فرانسیس بوفورت، دریانورد و آب‌نگار ایرلندی بیان شده‌است.
سابقه

گفته می‌شود مقیاس تجربی سرعت باد در دریا از سال‌های قبل توسط دریانوردان تعیین و به‌کار برده می‌شد، ولی بوفورت مقیاس خود را در سال ۱۸۰۵ بیان کرد و در سال ۱۸۰۷ آن را تغیر داد و سرعت و شدت باد را به ۱۳ قسمت (۰–۱۲) تقسیم کرد. درجهٔ صفر آن را «آرام» نام نهاد و درجهٔ دوازده «توفند» نام گرفت.
مقیاس بوفورت یک بار در سال ۱۸۷۴ و یک بار در سال ۱۹۰۳ تغییر داده شد و در این سال از روی فرمولِ (V = 1.87 x square root (B3 محاسبه می‌شد که B معادل عددیِ مقیاس بوفورت و V سرعت باد برحسب مایل بر ساعت در ۳۰ فوتیِ سطح دریا بود.
هنرستان موسیقی تهران

هنرستان موسیقی نام مدرسه ای برای آموزش موسیقی در تهران است که قدمتی ۱۰۰ ساله دارد.
تاریخچه

در سال ۱۲۹۷ «شعبه موزیک نظام» از مدرسه دارالفنون جدا شد و «مدرسه موزیک» تحت نظر وزارت معارف با مدیریت «غلامرضا مین باشیان» تأسیس شد. این مدرسه طی دوره‌های مختلف با نام‌ها و رویکردهای گوناگون به فعالیت خود ادامه داد.
در دوران پادشاهی رضاشاه، «مدرسه موسیقی» از حمایت دولتی برخوردار و در ردیف بودجه کشور، محلی برای کمک به آن در نظر گرفته شد. با این حال، مخالفتهایی از جانب مذهبی‌ها با این مدرسه وجود داشت که به صف قانونگذاران هم رسید. در سیزدهم اسفند ۱۳۰۶ که قانون بودجه در مجلس شورای ملی در حال بررسی بود و مبلغ هشتصد تومان هم برای کمک به مدرسه موسیقی در آن در نظر گرفته شده بود، سید حسین معتضدالاسلام نماینده استرآباد (گرگان) که از روحانیون مجلس بود به مخالفت برخاست و گفت:
«من هر چه فکر می‌کنم که اعانه مدرسه موسیقی را در تحت چه عنوانی ما می‌توانیم تصویب کنیم نمی‌دانم. مدرسه موسیقی را یک قدری که فارسی‌اش کنیم یعنی یک محلی که در آنجا تار می‌زنند ساز می‌زنند. صریحاً عرض می‌کنم اعانه به مدرسه موسیقی به‌طور مسلم خلاف شرع است و مجلس باید مطابق قانون اساسی آنچه را تصویب می‌کند موافق قوانین شرعیه باشد. مدرسه موسیقی مخالف قوانین شرعیه است و دولت حق ندارد به این مدرسه کمک بدهد و مجلس هم نباید به اسم مدرسه موسیقی قلمی تصویب کند».
مخالفت معتضد به جایی نرسید و کمک ششصد تومانی تصویب شد.
پس از انقلاب سال ۱۳۵۷ فعالیت‌های هنرستان عالی موسیقی متوقف شد. پس از مدتی اعلام شد هنرجویانی که ۳ سال پایانی را می‌گذرانند می‌توانند به تحصیل خود در هنرستان ادامه دهند و سایر دانش آموزان می‌بایست در مدارس عادی ادامه تحصیل دهند. این قانون تا سال ۱۳۶۰ ادامه یافت و در این مدت هنرجوی جدید در هنرستان پذیرفته نمی‌شد. پس از آن در سال ۱۳۶۱ دو مدرسه با نام «هنرستان سرود و آهنگ‌های انقلابی» برای دختران و پسران تحت نظر وزارت ارشاد دایر شد. این عنوان تا سال‌ها برای هنرستان موسیقی استفاده می‌شد تا اینکه در نهایت با اصرار کارشناسان و موسیقی‌دانان نام «هنرستان موسیقی» برگردانده شد و با نام «هنرستان موسیقی دختران» و «هنرستان موسیقی پسران» به کار خود ادامه داد.
در تاریخ ۲۷ دی ۱۳۹۷ جشن صدسالگی «هنرستان موسیقی تهران» با رونمایی از کتاب «تاریخ صد ساله هنرستان موسیقی تهران»، تمبر اختصاصی «صدسالگی» و معرفی مستند هنرستان موسیقی تهران در تالار وحدت برگزار شد.
مدیران هنرستان موسیقی

شریف لطفی (۱۳۵۸–۱۳۵۷)
اصغر محمدی (۱۳۶۰–۱۳۵۸)
عبدالرحیم اخیانی (۱۳۶۳–۱۳۶۰)
غلامحسین فخیمی کیا (۱۳۷۴–۱۳۶۳)
حسین علیزاده (۱۳۷۵–۱۳۷۴)
حمیدرضا نوربخش (۱۳۷۷–۱۳۷۵)
علی محمد رشیدی (۱۳۸۲–۱۳۷۷)
علیرضا محمدی لاری (۱۳۸۴–۱۳۸۲)
داود باقری بیداخویدی (۱۳۸۵–۱۳۸۴)
احسان آقایی (۱۳۸۷–۱۳۸۵)
محمدحسین اسماعیلی (۱۳۹۱–۱۳۸۷)
. همایون مهمان پرست نوده ای (۱۳۹۲–۱۳۹۱)
علیرضا ایلچی (تاکنون - ۱۳۹۲)
اجرای ارکستر مشترک هنرستان موسیقی دختران و پسران به رهبری سهراب کاشف  جشن ۱۰۰ سالگی هنرستان موسیقی تالار وحدت تهران ۲۷ دی ۱۳۹۷
همه‌پرسی قانون خانواده کوبا ۲۰۲۲

همه‌پرسی در ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۲ در کوبا برای تصویب اصلاحیه‌های قانون خانواده قانون اساسی کوبا برگزار شد. این همه‌پرسی به تصویب رسید و ازدواج همجنس، فرزندخواندگی زوج‌های همجنس و رحم جایگزین نوع‌دوستانه و موارد دیگر را قانونی کرد. پس از همه‌پرسی، سیاست‌های خانوادگی کوبا به عنوان مترقی‌ترین سیاست‌های آمریکای لاتین توصیف شده‌است.
زمینه

تا سال ۲۰۱۹، ماده ۳۶ قانون اساسی کوبا (آخرین اصلاحیه در سال ۱۹۹۲) ازدواج را به عنوان «اتحاد داوطلبانه بین یک مرد و یک زن» تعریف می‌کرد. به این ترتیب، عبارت از نظر قانون اساسی ازدواج همجنس را ممنوع کرده بود.
در دسامبر ۲۰۱۷، گروه‌های ال‌جی‌بی‌تی کمپین عمومی را برای لغو ممنوعیت قانون اساسی راه‌اندازی کردند. در ۴ مه ۲۰۱۸، ماریلا کاسترو گفت که اصلاح قانون اساسی را پیشنهاد خواهد کرد و یک اقدام تکمیلی برای قانونی کردن ازدواج همجنس معرفی خواهد کرد و انتظار می‌رود روند اصلاح قانون اساسی در ژوئیه ۲۰۱۸ آغاز شود. در ۲۱ ژوئیه، شورای ایالتی، هومرو آکوستا آلوارز، گفت که پیش نویس قانون اساسی شامل ماده ای است که ازدواج را به عنوان «اتحاد بین دو نفر» تعریف می‌کند. مجلس ملی این پیش نویس را در ۲۲ ژوئیه، تصویب کرد و بین ۱۳ اوت تا ۱۵ نوامبر ۲۰۱۸ مشروط به رایزنی عمومی بود.
موضوع ازدواج همجنس بحث‌ها و سازمان‌دهی عمومی را در کوبا برانگیخت. در ژوئن ۲۰۱۸، پنج فرقه مسیحی ازدواج همجنس را «بر خلاف روح انقلاب کمونیستی» اعلام کردند. در آنچه به عنوان «جنگ پوستر» توصیف شد، مخالفان و موافقان ازدواج همجنس صدها پوستر در اطراف هاوانا نصب کردند. در سپتامبر ۲۰۱۸، پس از مخالفت محافظه‌کاران با پیشنهاد قانونی کردن ازدواج همجنس، رئیس‌جمهور کوبا و دبیر اول حزب کمونیست کوبا، میگل دیاز-کانل، حمایت خود را از ازدواج همجنس اعلام کرد. در اولین مصاحبه خود از زمان تصدی ریاست جمهوری در آوریل، او به تله‌شور گفت که از «ازدواج بین افراد بدون هیچ محدودیتی» حمایت می‌کند و طرفدار «رفع هر نوع تبعیض در جامعه» است.
کمیسیون قانون اساسی در ۱۸ دسامبر، تعریف ازدواج را از لایحه حذف کرد. در عوض، کمیسیون ترجیح داد از زبان بی‌طرف استفاده کند و ازدواج را به عنوان یک «نهاد اجتماعی و قانونی» بدون اشاره به جنسیت طرفین تعریف کند. این بدان معناست که قانون اساسی جدید به صراحت ازدواج همجنس را قانونی نمی‌کند، اما در عین حال ممنوعیت ازدواج همجنس از طریق تغییر در قانون خانواده لغو می‌شود. ماریلا کاسترو گفت که ازدواج همجنس گرایان با تغییر در قانون خانواده قانونی خواهد شد. لوئیس روندون پاز، مفسر و فعال حقوق بشر، در هاوانا تایمز، استدلال کرد که دولت هرگز قصد قانونی کردن ازدواج همجنس را نداشته‌است، و در عوض به دنبال منحرف کردن توجه از سایر مسائل داخلی و تبلیغ خود در سطح بین‌المللی به عنوان یک دولت مترقی است.
قانون اساسی جدید در یک همه‌پرسی در ۲۴ فوریه ۲۰۱۹ با ۹۰٫۶ درصد موافق تصویب شد و در ۱۰ آوریل همان سال لازم الاجرا شد. اصل ۸۲ قانون اساسی جدید می‌گوید:
ازدواج یک نهاد اجتماعی و قانونی است. ازدواج یکی از اشکال سازمان خانواده مبتنی بر رضایت آزاد و برابری حقوق، تعهدات و ظرفیت قانونی زوجین است که قانون شکل و آثار آن را تعیین می‌کند.
آماده‌سازی

در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۱، دولت کوبا پیش نویس قانون جدید خانواده را منتشر کرد که ازدواج همجنس را قانونی می‌کند. در ماده ۶۱ این پیش‌نویس آمده‌است: نکاح «وصلت توافقی بین دو نفر» بدون تعیین جنسیت زوج است. به همین ترتیب، والدین دیگر بر اساس جنسیتشان تعریف نمی‌شوند، زیرا مواد ۳۰ و ۳۱ به فرزندخواندگی زوج‌های همجنس اجازه می‌دهد و صریحاً به زوج‌هایی که از اشکال مختلف فناوری کمک باروری استفاده می‌کنند، حق والدین بودن اعطا می‌کند.ک قانون جدید توسط انجمن‌های حقوق ال‌جی‌بی‌تی مورد استقبال قرار گرفت، اگرچه آنها در مورد موفقیت تغییرات محتاط بودند. در ۳۰ دسامبر ۲۰۲۱، یک کمیسیون ویژه برای سازماندهی همه‌پرسی به ریاست دیپلمات آنتونیو ماچین ایجاد شد.
با توجه به یک دوره مشاوره عمومی از ۱۵ فوریه ۲۰۲۲، این پروژه توسط برخی از فعالان ال‌جی‌بی‌تی مورد انتقاد قرار گرفت و آنها استدلال کردند که یک حق اساسی نباید به همه‌پرسی گذاشته شود. دولت پاسخ داد که ترجیح می‌دهد تغییرات در قانون را به گونه ای اجرا کند که مورد قبول مردم باشد نه اینکه با زور اعمال شود. روند همه‌پرسی همچنین در پس زمینه موجی از قانونی شدن ازدواج همجنس در بقیه آمریکای لاتین انجام می‌شد که بر ناامیدی جامعه ال‌جی‌بی‌تی کوبا در مورد سرعت کند تغییرات در مقایسه با حوزه‌های قضایی مجاور افزوده بود.
علاوه بر مسائل ال‌جی‌بی‌تی، قانون خانواده جدید همچنین شامل حمایت بیشتر از کودکان و نوجوانان، مسئولیت مشترک والدین در آموزش و تساوی شدید حقوق بین زن و مرد است. این قانون همچنین حق عدم محرومیت، خشونت یا غفلت والدین را برای خردسالان تضمین می‌کند.
در ۶ ژوئن ۲۰۲۲، نسخه ۲۵ قانون خانواده ارائه شد که منعکس کننده نتایج نهایی مشاوره عمومی و شامل اصلاحاتی در ۴۸٫۷۳٪ از مقالات است.
نظرسنجی‌ها

| منبع نظرسنجی | تاریخ (های) انجام شده | اندازهی نمونه    {{سخ}} (پیشنهادها) | آره>  | خیر>  | تصمیم نگرفتم>  | پیشتازی |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Granma/PCC | ۱ فوریه - ۳۰ آوریل ۲۰۲۲ | ۴۳۴٬۸۶۰ | ۶۱٫۹۶ | – | – | – |
| Granma/PCC | ۱ فوریه - ۲۰ مارس ۲۰۲۲ | حدود ۲۲۵۰۰۰ | ۵۴ | – | – | – |
پیش نویس کد خانواده منتشر شد: پیش نویس کد خانواده منتشر شد
| Apretaste  | ژوئیه ۲۰۱۹ | ۳۹۰ | ۶۳٫۱ | ۳۶٫۹ | – | ۲۶٫۲ |
:
نتایج

نتایج در ۳۰ سپتامبر توسط شورای ملی انتخابات منتشر شود. با این حال، نظرسنجی‌های اولیه نشان داد که اکثریت رای‌دهندگان از این پیشنهادها حمایت کردند. میزان ممتنع از همه‌پرسی ۲۶ درصد، بیشتر از نرخ ممتنع برای همه‌پرسی قانون اساسی سال ۱۹۷۶ و ۲۰۱۹ بود.
| انتخاب | انتخاب | آراء | ٪ |
| --- | --- | --- | --- |
| موافق | موافق | ۳٬۹۵۰٬۲۸۸ | ۶۶٫۸۵ |
| مخالف | مخالف | ۱٬۹۵۹٬۰۹۷ | ۳۳٫۱۵ |
| کل | کل | ۵٬۹۰۹٬۳۸۵ | ۱۰۰٫۰۰ |
| آراء معتبر | آراء معتبر | ۵٬۹۰۹٬۳۸۵ | ۹۴٫۲۶ |
| آراء نامعتبر/سفید | آراء نامعتبر/سفید | ۳۶۰٬۰۴۲ | ۵٫۷۴ |
| کل آراء | کل آراء | ۶٬۲۶۹٬۴۲۷ | ۱۰۰٫۰۰ |
| رأی‌دهندگان ثبت‌نام کرده | رأی‌دهندگان ثبت‌نام کرده | ۸٬۴۵۷٬۹۷۸ | ۷۴٫۱۲ |
منبع: CEN, CEN: منبع: CEN, CEN
نتایج > بر اساس استان

| استان | موافق> رای‌ها | موافق>  % | مخالف> رای‌ها | مخالف>  % |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| پینار دل ریو | ۲۳۱٬۳۴۹ | ۷۰٫۶۰ | ۹۶٬۳۵۵ | ۲۹٫۴۰ |
| آرتمیسا | ۱۸۱٬۰۱۵ | ۶۹٫۳۶ | ۷۹٬۹۴۸ | ۳۰٫۶۴ |
| لا هابانا | ۷۰۹٬۹۲۰ | ۶۹٫۹۹ | ۳۰۴٬۳۷۲ | ۳۰٫۰۱ |
| مایابکه | ۱۱۶٬۶۳۸ | ۶۲٫۱۸ | ۷۰٬۹۳۳ | ۳۷٫۸۲ |
| ماتانزاس | ۲۵۵٬۳۱۵ | ۷۰٫۰۵ | ۱۰۹٬۱۸۲ | ۲۹٫۹۵ |
| ویا کلارا | ۲۸۰٬۶۱۰ | ۶۶٫۵۳ | ۱۴۱٬۱۶۲ | ۳۳٫۴۷ |
| سیینفوئگوس | ۱۵۲٬۸۳۳ | ۷۲٫۱۵ | ۵۸٬۹۸۶ | ۲۷٫۸۵ |
| سانکتی اسپیریتوس | ۱۸۴٬۰۷۸ | ۶۸٫۵۴ | ۸۴٬۴۷۸ | ۳۱٫۴۶ |
| سیه‌گو ده آویلا | ۱۷۶٬۴۴۹ | ۷۱٫۶۰ | ۶۹٬۹۷۴ | ۲۸٫۴۰ |
| کاماگوئی | ۲۷۱٬۳۸۲ | ۶۶٫۰۳ | ۱۳۹٬۶۱۱ | ۳۳٫۹۷ |
| لاس توناس | ۱۸۰٬۹۳۷ | ۶۴٫۱۵ | ۱۰۱٬۱۰۴ | ۳۵٫۸۵ |
| اولگین | ۲۸۹٬۲۷۱ | ۵۳٫۵۸ | ۲۵۰٬۵۸۰ | ۴۶٫۴۲ |
| گرانما | ۳۲۳٬۰۷۰ | ۷۰٫۰۷ | ۱۳۷٬۹۹۹ | ۲۹٫۹۳ |
| سانتیاگو د کوبا | ۳۹۲٬۰۹۹ | ۶۸٫۶۶ | ۱۷۸٬۹۶۳ | ۳۱٫۳۴ |
| گوانتانامو | ۱۵۲٬۴۱۸ | ۵۶٫۲۱ | ۱۱۸٬۷۲۰ | ۴۳٫۷۹ |
| ایسلا د لا خوبنتود | ۳۲٬۴۰۱ | ۷۱٫۲۹ | ۱۳٬۰۴۷ | ۲۸٫۷۱ |
| رای‌دهندگان خارج از کشور | ۲۰٬۵۰۳ | ۸۴٫۷۷ | ۳٬۶۸۳ | ۱۵٫۲۳ |
| مجموع آرای معتبر | ۳٬۹۵۰٬۲۸۸ | ۶۶٫۸۵ | ۱٬۹۵۹٬۰۹۷ | ۳۳٫۱۵ |
یادداشت

↑  حمایت از ازدواج همجنس
برگه رای که در همه‌پرسی استفاده شد.
طرح تامین و انتقال آب از دریای عمان و خلیج فارس به فلات مرکزی ایران
اهداف و دلایل توجیهی طرح

در مطالعات جامع آب کشور با افق ۱۴۲۵ به این نتیجه رسیده شد که در منطقه در محدوده رشته کوه زاگرس تا منتهی علیه شرق کشور تا افق ۱۴۲۵ برای تامین نیازهای آب شرب و صنعت به میزان ۲ میلیارد متر مکعب کمبود آب وجود دارد. از طرف دیگر در این مطالعات نتیجه‌گیری شد که برای توسعه پایدار در این منطقه از ایران باید هم مصرف آب کشاورزی و هم سطح زیر کشت محصولات کشاورزی کاهش یابد و با این وجود کسری آب وجود خواهد داشت و امکان تامین این ۲ میلیارد متر مکعب برای شرب و صنعت وجود ندارد.
از طرف دیگر در قوانین کشوری تغییر کاربری آب چاه کشاورزی برای استفاده در صنعت و شرب با ضوابتی بسیار محدود شده است و به عنوان مثال در سال ۱۳۹۳، شورای عالی آب با بخش‌نامه‌ای ممنوعیت صدور پروانه جدید برای تغییر کاربری چاه‌های آب کشاورزی در تمام دشت‌های ممنوعه و نیمه ممنوعه کشور را ابلاغ کرد. تلاش‌ها برای تصویب قوانین جدید در مجلس برای قاعده‌مند کردن تغییر کاربری آب چاه کشاورزی موفق نبوده است لذا برای تامین این ۲ میلیارد متر مکعب دو راه پیشنهاد شد که مورد اول شامل خرید آب آمو دریا از کشور تاجیکستان و راه دوم شیرین سازی آب دریای جنوب و انتقال به مقاصد مصرف در این منطقه از فلات مرکزی ایران بود. برای خرید آب از تاجیکستان و انتقال به این منطقه از ایران مذاکراتی هم انجام شد. در نهایت شیرین سازی و انتقال آب از دریای جنوب به مناطق دارای کسری آب برای صنعت و شرب در فلات مرکزی ایران با قید این شرط که تمام هزینه تامین آب برای صنعت توسط بخش خصوصی تامین شود و برای تامین آب شرب، سهم ۲۰٪ از خطوط لوله در نظر گرفته شود تا در صورت نیاز دولت آب برای شرب خریداری کند، در دستور کار قرار گرفته شد.
در این مطالعات دو گزینه دیگر خرید آب از حوضه آبریز رود سند و پاکستان و استفاده از سدهای زیرزمینی در سواحل و در مسیر رودهای زیرزمینی بررسی نشد. حوضه آبریز رود سند با آورد آب سالانه ۲۴۳ میلیارد متر مکعب به دلیل وضعیت زمین‌شناسی و رسوبات بسیار بالای همراه آب، ظرفیت ساخت سدهای بزرگ با طول عمر بالا و ذخیره‌سازی قابل توجه آب در حوضه آبریز را ندارد و سدهای موجود نیز به با سرعت بالا در حال پر شدن با رسوبات می‌باشند.
طبق بررسی‌های در این طرح، از مجموع تقریبی ۶۰ میلیارد متر مکعب آبی که سالانه در محدوده ۱۷ استان مورد بررسی مصرف می‌شود، ۲ میلیارد متر مکعب آن به مصرف صنعت می‌رسد که این میزان تا ۳۰ سال آینده (افق ۱۴۲۵) به بیش از ۳ میلیارد متر مکعب خواهد رسید. برای تامین این میزان آب در این محدوده برآوردها نشان می‌دهد برای مصارف بخش صنعت سالیانه ۹۵۰ میلیون مترمکعب کمبود آب وجود خواهد داشت که برای تامین نیازهای این بخش نیاز است از طریق انتقال آب از دریا تامین شود.
مطالعات فنی و اقتصادی انجام شده نشان می‌دهد انتقال آب شیرین شده از دریای عمان و خلیج فارس به مجتمع‌های صنعتی و معدنی جنوب شرق ایران اقتصادی تر از انتقال ماده معدنی به سواحل خلیج فارس است. در این راستا طرح شیرین سازی و انتقال آب خلیج فارس و دریای عمان به معادن جنوب شرق کشور برنامه‌ریزی شد تا ایجاد ارزش افزوده معدنی بالا، فرآوری مواد معدنی و جلوگیری از خام فروشی و در نتیجه جهش تولید و توسعه در این بخش محقق شود.
در فروردین ماه سال ۱۳۹۵ وزیر نیروی وقت ایران از طرح در دست بررسی انتقال آب از دریای جنوب به ۱۷ استان برای تأمین نیاز بخش‌های مختلف به ویژه صنعت گفت. در این طرح تا افق سال ۱۴۲۰ برای تامین بخشی از نیاز آبی به ۱۷ استان آبرسانی می‌شود که شامل ۷۹٪ مساحت کشور می‌شود.
تاریخچه > دلیل تاریخی انتخاب طرح انتقال آب دریا به فلات مرکزی

با توسعه صنایع و معادن در فلات مرکزی ایران و افزایش نیاز به آب برای توسعه صنعتی، نیاز به تغییر کاربری حقابه‌های موجود در منطقه که اکثراً برای کشاورزی سنتی تخصیص یافته بودند به وجود آمد ولی قوانین موجود اجازه خرید و فروش و تغییر کاربری آب چاه کشاورزی برای استفاده در صنعت یا شرب را نمی‌داد. با همراهی وزارت نیرو سال‌ها سعی شد قوانین خرید و فروش آب تصویب شود ولی این مهم با مخالف وزارت خانه‌های جهاد کشاورزی و نمایندگان ادوار مجلس در دولت‌های مختلف اتفاق نیفتاد و ممنوعیت فروش آب کشاورزی برای استفاده در صنعت و خدمات پابرجا ماند.
تأمین مالی طرح‌ها

مطالعات فنی و اقتصادی انجام شده نشان می‌دهد انتقال آب شیرین شده از دریای عمان و خلیج فارس به صنایع معدنی جنوب شرق ایران اقتصادی تر از انتقال ماده معدنی به سواحل خلیج فارس است.
در سند تخصیص آب برای طرح‌های انتقال آب شیرین سازی شده به فلات مرکزی ایران قید شده است که تمامی هزینه طرح‌ها توسط بخش‌خصوصی و صنایع خریدار آب تأمین شود و در هر خط انتقال آب در حدود ۲۰٪ از ظرفیت انتقال آب در طرح برای آب شرب مناطق مسکونی در طول مسیر در نظر گرفته شود تا در صورت نیاز دولت از طریق خط لوله خریداری نماید. بخش خصوصی برای تامین مالی در این طرح‌ها (مثل سایر پروژه‌های توسعه‌ای بخش خصوصی) از منابع مختلف از جمله صندوق توسعه ملی و بانک‌ها تامین مالی کرده است.
تأمین مالی طرح‌ها > تأمین برق

برای اجرای ۵ طرح نخست انتقال آب دریا به فلات مرکزی ایران که در حال ساخت است به ۲۰۰۰ مگاوات برق نیاز است (که تأسیسات تولید و انتقال برق این طرح‌ها در قالب خود پروژه توسط مالکان ساخته خواهد شد) و قرار است بخشی از این انرژی از طریق نیروگاه‌های تجدیدپذیر و برق سبز تامین شود. در اسناد مادر تمامی این طرح‌های انتقال آب قید شده است که تأسیسات تامین و انتقال آب در این طرح‌ها باید برق خود را با ایجاد نیروگاه، خود تأمین نمایند.
مشخصات مسیرهای خط لوله انتقال آب

برای انتقال آب به فلات مرکزی ایران تاکنون ۵ خط طرح‌ریزی و تخصیص آب داده شده اشت. خط نخست به طول ۸۲۶ کیلومتر و ظرفیت سالانه ۱۸۰ میلیون متر مکعب اجرا شده و به بهره‌برداری رسیده و که این خط ۵۰ میلیون متر مکعب آب شیرین‌سازی‌شده دریا را به استان هرمزگان و ۱۳۰ میلیون متر مکعب به سه مجموعه صنعتی گل گهر و مس سرچشمه در استان کرمان و چادرملو در استان یزد می‌رساند. خط ۲ از مبدأ خلیج فارس و استان هرمزگان با ظرفیت ۲۰۰ میلیون متر مکعب در سال به سمت استان‌های کرمان و یزد می‌رود. خط ۳ شامل انتقال آب به طول ۹۱۰–۱۰۸۰ کیلومتر از تنگه هرمز به استان اصفهان است که ۲۰۰ میلیون متر مکعب را در فاز اول و ۴۰۰ میلیون متر مکعب را در فاز دوم به این استان منتقل می‌کند. خط چهارم شمال انتقال ۸۰۰ میلون متر مکعب آب تا فاز سوم از دریای عمان در ساحل چابهار به استان سیستان و بلوچستان، خراسان جنوبی و رضوی است. خط پنجم نیز شامل شیرین سازی و انتقال ۹۰ میلیون متر مکعب از خلیج فارس به مناطق صنعتی و جمعیتی استان فارس است.
مشخصات مسیرهای خط لوله انتقال آب > خط یا مسیر یک

خط نخست شامل شیرین سازی ۱۸۰ میلیون متر مکعب آب دریا از ۳۰ کیلومتری شرق بندرعباس در تنگه هرمز و دهانه خلیج فارس است که ۵۰ میلیون متر مکعب آن به مصرف خود استان هرمزگان می‌رسد و باقی ۱۳۰ میلیون متر مکعب به مراکز صنعتی و جمعیتی استان‌های کرمان و یزد منتقل می‌شود. این طرح در روز ۱۳ آبان ۱۳۹۹ افتتاح شد. این طرح در ۳ قطعه به طول ۸۲۶ کیلومتر لوله گذاری شده و دارای ۱۲ ایستگاه پمپاژ می‌باشد و با حجم سرمایه‌گذاری ۲۰ هزار میلیارد تومانی اجرا و افتتاح شده. طول این خط انتقال با احتساب انشعابات ۹۷۰ کیلومتر می‌باشد.
قطعه نخست طرح از ۳۵ کیلومتری غرب شهر بندرعباس از محل تأسیسات آب شیرین کن (مجاور کارخانه کشتی سازی) آغاز شده و در ادامه به سمت شمال از ارتفاعات وارد دشت شده و در ارتفاع ۱۸۰۰ متری از سطح دریا به سمت مجتمع گل گهر واقع در ۵۰ کیلومتری جنوب غربی سیرجان می‌رسد. پس از آن در ارتفاع ۲۷۵۰ متری به سمت معادن مس سرچشمه واقع در جنوب غرب شهر رفسنجان در استان کرمان ادامه می‌یابد. سپس از ایستگاه شماره ۳ قطعه دوم خط انتقال در ارتفاع ۱۱۹۰ متری به سمت یزد تا منطقه صنایع فولادی اردکان یزد در شمال غرب شهر یزد ادامه مسیر می‌دهد که طبق برنامه‌ریزی انجام شده در آینده به سمت معادن چادرملو خواهد رسید و این یعنی ایجاد خط انتقال به طول ۸۲۰ کیلومتر و استفاده از لوله‌هایی به قطر ۱۲۰۰ تا ۱۶۰۰ میلی‌متر.
مشخصات مسیرهای خط لوله انتقال آب > خط یا مسیر دو

خط دوم شامل شیرین سازی ۲۰۰ میلیون متر مکعب آب دریا از ۳۰ کیلومتری غرب بندرعباس است که این آب توسط خط لوله شماره دو به موازات لوله خط ۱ به مقصد مراکز صنعتی و جمعیتی استان کرمان و یزد منتقل می‌شود. که ۵۰ میلیون متر مکعب آن به مصرف خود استان هرمزگان می‌رسد و باقی ۱۳۰ میلیون متر مکعب به مراکز صنعتی و جمعیتی استان‌های کرمان و یزد منتقل می‌شود.
در ابتدا طرح خط دوم انتقال آب دریای جنوب به فلات مرکزی با هدف اصلی انتقال آب به استان خراسان جنوبی و خراسان رضوی طراحی شد ولی طرح انتقال آب به این دو استان از طریق این مسیر لغو شد تا انتقال آب به این استان‌ها از مسیر خط ۴ انتقال آب انجام شود.
مشخصات مسیرهای خط لوله انتقال آب > خط سوم به استان اصفهان

در خط سوم، ۶۰۰ میلیون متر مکعب آب دریا از مبدأ تنگه هرمز (۲۰۰ م.م. م از شرق بندرعباس و ۴۰۰ م.م. م از ساحل سیریک) شیرین‌سازی‌شده و از استان کرمان و یزد به مقصد صنایع و مراکز جمعیتی استان اصفهان در ارتفاع ۱۵۰۰ متری پمپاژ و منتقل می‌شود. میزان سرمایه‌گذاری در این پروژه ۲ میلیارد و ۷۰۰ میلیون دلار است.
برای طرح انتقال آب به اصفهان ۲۰ مسیر مورد مطالعه قرار گرفت و به دلیل غلظت املاح کمتر آب در تنگه هرمز (در مقایسه با خلیج فارس)، گزینه برتر آبگیری از ساحل دریای عمان در استان هرمزگان و انتقال از مسیر استان‌های کرمان و یزد تشخص داده شد. همچنین این مسیر امکان دفع شورابه به آب‌های آزاد دریای عمان را داشت. پس از تکمیل مطالعات طرح و انجام ارزیابی‌های زیست‌محیطی، عملیات اجرایی طرح در شهریور ماه سال ۱۴۰۱ آغاز شد.
شرکت‌های شرکت فولاد مبارکه، شرکت ذوب آهن اصفهان، اتاق بازرگانی اصفهان، پالایشگاه نفت اصفهان، سازمان همیاری شهرداری‌های استان اصفهان، شهرداری اصفهان و شرکت فلز تدارک فولاد مبارکه در این طرح سهامدار هستند. ابَرپروژه انتقال آب به استان‌های مختلف از جمله استان صنعتی اصفهان می‌تواند زمینه‌ساز توسعه روزافزون مجموعه‌های بزرگ و کوچک تولیدی، رونق کسب و کار، جهش تولید، درآمدزایی و اشتغال‌زایی باشد. از سویی دیگر، توسعه صنایع از جمله فولاد در سطح کلان و دیگر مجموعه‌های تولیدی بزرگ و کوچک در زُمره برنامه‌ها و سیاست‌های مدیران و تصمیم‌گیران است و همین امر می‌طلبد که منابع آب تازه‌ای به این مناطق اضافه شود زیرا با منابع موجود نمی‌توان از پسِ نیاز بخش‌های مختلف به ویژه صنعت و تولید برآمد.
فاز اول طرح (خط ۳) برای انتقال ۲۰۰ میلیون متر مکعب آب شیرین‌سازی‌شده در مسیر۵۲۰ کیلومتری از سیرجان تا اصفهان است و هزینه اجرای این فاز ۲۵ هزار و ۵۰۰ میلیارد تومان است. طول کل این خط انتقال آب ۱۰۸۰ کیلومتر از ساحل شرق بندرعباس تا اصفهان می‌باشد.
فاز دوم طرح (خط ۶) برای انتقال ۴۰۰ میلیون متر مکعب از ساحل سیریک تا اصفهان به طول ۹۱۰ کیلومتر است که هزینه اجرای فاز دوم ۱۱۳ هزار و ۱۰۰ میلیارد تومان است و به منظور انتقال تا ۴۰۰ میلیون مترمکعب آب از دریای عمان تعریف شده است. طول مسیر این طرح ۴۳۴ کیلومتر است.
مشخصات مسیرهای خط لوله انتقال آب > خط چهارم در شرق

در خط چهارم، آب دریای عمان از ساحل شرق شهر چابهار به استان سیستان و بلوچستان، خراسان جنوبی و خراسان رضوی منتقل می‌شود. این طرح به طول ۱۳۴۲ کیلومتر با سرمایه‌گذاری ۱۶۱ هزار میلیارد تومانی (۳٫۲ میلیارد دلار) اجرایی شد. تاریخ پایان این طرح سال ۱۴۰۴ پیش‌بینی شده است. ظرفیت انتقال آب خط لوله این طرح ۲٫۴ میلیارد متر مکعب آب شیرین‌سازی‌شده تا مقاصد مصرف می‌باشد. طرح انتقال آب از این مسیر، بزرگ‌ترین طرح شیرین سازی و انتقال آب شیرین‌سازی‌شده دریا است.
در ابتدا قرار بر اجرای طرح انتقال آب دریا به خراسان جنوبی و رضوی از طریق دریای عمان بود که توسط کنسرسیوم و شرکتی با عنوان تابش اجرایی شود اما در دوره‌ای بنا به تاکیدات رزم حسینی، استاندار سابق خراسان رضوی، مقرر شد انتقال آب به مشهد از خلیج فارس (که حداقل ۶۰ کیلومتر مسیر نزدیک‌تری دارد) انجام شود. در نهایت این طرح به مهندسان مشاور عرضه شد و ساخت این خط انتقال به این دو استان را از طریق دریای عمان و در مسیر خط ۴ سهل تر و ۳–۴ سال سریع تر تشخیص دادند. دلیل این موضوع توپوگرافی زمین در خط انتقال نزدیک تر از مسیر بندرعباس، کرمان، خراسان جنوبی و مشهد ذکر شد که با حدود ۱۳۰۰ کیلومتر طول مسیر تا شهر مشهد، نیاز به عبور از کوه‌ها و حفاری تونل دارد و ۴–۳ سال زمان رسیدن آب به خراسان رضوی را به تعویق می‌انداخت.
علی عبداللهی، مجری طرح مطالعات نمک‌زدایی و انتقال آب از دریای عمان به استان‌های شرقی کشور در سال ۱۳۹۹ گفت بود که با توجه به این که مسیر انتقال آب خلیج‌فارس (به خراسان در خط ۲) هم اینک ۳۰ درصد پیشرفت فیزیکی را داراست و هزینه‌های کمتری برای انتقال آب به استان‌های خراسان جنوبی و خراسان رضوی دارد (و حدود ۶۰ کیلومتر طول مسیر کوتاه‌تر است) با تصمیم رئیس‌جمهور، تأمین آب صنایع این استان‌ها از طریق خط دو خلیج‌فارس انجام خواهد شد.
این خط از خلیج فارس برای استان فارس با ظرفیت اولیه ۹۵ میلیون مترمکعب در سال و ظرفیت نهایی ۲۱۰ میلیون مترمکعب در دست اجرا است.