stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آزاپروسین

| 0 | 1 |
| --- | --- |
داده‌های بالینی: داده‌های بالینی
کد ATC: None
شناسه‌ها: شناسه‌ها
 نام آیوپاک 1-(3-((E)-3-Phenylprop-2-enyl)-3,8-diazabicyclo[3.2.1]octan-8-yl)propan-1-one :  نام آیوپاک 1-(3-((E)-3-Phenylprop-2-enyl)-3,8-diazabicyclo[3.2.1]octan-8-yl)propan-1-one 
شمارهٔ سی‌ای‌اس: 140844-23-1 Y
پاب‌کم CID: 6433185
کم‌اسپایدر: 16736583 Y
UNII: D20F1K1BYP
ChEMBL: ChEMBL2105901 N
داده‌های فیزیکی و شیمیایی: داده‌های فیزیکی و شیمیایی
فرمول شیمیایی: C18H24N2O
جرم مولی: ۷۰۰۲۲۸۴۴۰۳۰۰۰۰۰۰۰۰۰♠۲۸۴٫۴۰۳ g·mol−1
مدل سه بعدی (جی‌مول): Interactive image
نقطه ذوب: ۱۷۰ تا[ابزار تبدیل: یکای ناشناخته]
 SMILES CCC(N1[C@@H]2CC[C@H]1CN(C2)C/C=C/C3=CC=CC=C3)=O :  SMILES CCC(N1[C@@H]2CC[C@H]1CN(C2)C/C=C/C3=CC=CC=C3)=O 
 InChI InChI=1S/C18H24N2O/c1-2-18(21)20-16-10-11-17(20)14-19(13-16)12-6-9-15-7-4-3-5-8-15/h3-9,16-17H,2,10-14H2,1H3/b9-6+/t16-,17+ Y Key:RKNSPEOBXHFNTD-DQCUJPBYSA-N Y :  InChI InChI=1S/C18H24N2O/c1-2-18(21)20-16-10-11-17(20)14-19(13-16)12-6-9-15-7-4-3-5-8-15/h3-9,16-17H,2,10-14H2,1H3/b9-6+/t16-,17+ Y Key:RKNSPEOBXHFNTD-DQCUJPBYSA-N Y 
 NY (این چیست؟)  (صحت‌سنجی):  NY (این چیست؟)  (صحت‌سنجی)
آزاپروسین (انگلیسی: Azaprocin) دارویی است که یک ضددرد اپیوئیدی است که تقریباً ده برابر مورفین قدرت دارد و شروع سریع و مدت اثر آن کوتاه است.  در سال ۱۹۶۳ کشف شد، اما هرگز به بازار عرضه نشد.
کوه پلیون

| کوه پلیون | کوه پلیون |
| --- | --- |
Πήλιο Pilio: Πήλιο Pilio
بخش جنوبی: بخش جنوبی
fa (in English: Expected satiety): fa
کوه پلیونGreece : کوه پلیونGreece 
مرتفع‌ترین نقطه: مرتفع‌ترین نقطه
ارتفاع: ۱٬۶۲۴ متر (۵٬۳۲۸ فوت)
برجستگی: ۱٬۴۷۳ متر (۴٬۸۳۳ فوت)
فهرست‌بندی: مرتع
مختصات: ۳۹°۲۶′۱۹″ شمالی ۲۳°۲′۴۷″ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۴۳۸۶۱°شمالی ۲۳٫۰۴۶۳۹°شرقی﻿ / 39.43861; 23.04639
نام‌گذاری: نام‌گذاری
تلفظ: یونانی: [ˈpiʎo]
جغرافیا: جغرافیا
موقعیت: ماگنزیای شرقی، یونان
رشته‌کوه مادر: پیلیو
زمین‌شناسی: زمین‌شناسی
نوع کوه: چینه‌ای
صعود: صعود
آسان‌ترین مسیر: جاده، کوه‌نوردی
کوه پلیون یا پلیوم (یونانی: Πήλιο) کوهی در قسمت جنوب شرقی تسالی در شمال یونان است که شبه جزیره قلاب‌مانندی را بین خلیج پاگاسا و دریای اژه تشکیل می‌دهد. بلندترین نقطه آن، پوریانوس استاوروس، ۱۶۲۴ متر ارتفاع دارد. جاده ملی ۳۸ یونان از قسمت جنوبی شبه جزیره و جاده ۳۸آ از میانه آن می‌گذرد.
مردی به نام اسلج

| مردی به نام اسلج | مردی به نام اسلج |
| --- | --- |
پوستر آمریکایی فیلم: پوستر آمریکایی فیلم
کارگردان: ویک مورو
تهیه‌کننده: دینو د لائورنتیس
نویسنده: ویک مورو فرانک کوالسکی
بازیگران: جیمز گارنر لائورا آنتونلی دنیس ویور کلود ایکینز جان مارلی
موسیقی: جانی فریو
فیلم‌بردار: لوئیجی کوویه
تدوین‌گر: رنتسو لوچیدی
شرکت تولید: دینو د لائورنتیس
توزیع‌کننده: کلمبیا پیکچرز
تاریخ‌های انتشار:  ۹ ژوئن ۱۹۷۰ (۱۹۷۰-06-۰۹)  
مدت زمان: ۹۳ دقیقه
کشور: ایتالیا
زبان: انگلیسی 
مردی به نام اسلج (انگلیسی: A Man Called Sledge) یک فیلم وسترن اسپاگتی به کارگردانی ویک مورو است که در سال ۱۹۷۰ منتشر شد.
جیمز گارنر دربارهٔ بازی‌شا در این فیلم در کتاب خاطرات خود نوشت که: این فیلم یکی از معدود بارهایی بود که من نقش شخصیت شرور و منفی فیلم را ایفا کردم و یکی از آخرین‌ها بازی‌های من در چنین نقش‌هایی بود. ای کاش می‌توانستم به یاد بیاورم که چرا به دینو د لائورنتیس اجازه دادم مرا به بازی در این اثر ناخوشایند ترغیب کند. روی پوستر فیلم نوشته‌اند «برای کودکان مناسب نیست.» در حالی که اصلا باید می‌گفتند «به‌درد تماشا نمی‌خورد.»
گزیدهٔ بازیگران > اصلی

جیمز گارنر
دنیس ویور
کلود ایکینز
جان مارلی
لائورا آنتونلی
وید پرستون
اشتفن زاخاریاس
گزیدهٔ بازیگران > بازیگرانی که نامشان در عنوان‌بندی نیامده

پائولا باربارا
لائورا بتی
برونو کوراتساری
رمو د آنجلیس
دیدی پرگو
ریکاردو گارونه
لوچانو روسی
فائوستو توتسی
آنجلو اینفانتی
فرانکو بالدوچی
تیبریو میتری
اورسو ماریا گوئرینی
بارتا باری
تقی‌الدین سبکی

تقی‌الدین سُبکی (عربی: أبو الحسن تقي الدين علي بن عبد الكافي بن علي الخزرجي الأنصاري السبكي؛ 1284 – ۱۳۵۵ (۷۰−۷۱ سال)) فقیه و محدث شافعی برجسته در دوران مملوکان مصر بود. او در فقه، اصول فقه، تفسیر قرآن، حدیث، کلام، تصوف و ادبیات عرب صاحب‌نظر بود و آثار متعددی در این زمینه‌ها از خود به جای گذاشت.
زندگی و کار

تقی‌الدین سبکی در روستای سبک الاحد در استان منوفیه مصر به دنیا آمد و در کودکی از پدرش علوم دینی را آموخت. او سپس برای ادامه تحصیل به قاهره رفت و در آنجا از درس استادانی چون ابن دقیق العید، ابن الرفعه و ابن عطاء الله اسکندری بهره برد.
تقی‌الدین سبکی در طول زندگی خود به تدریس، قضاوت و تألیف پرداخت. او به عنوان قاضی‌القضات (رئیس قضات) در دمشق و قاهره منصوب شد و به مدت ۱۷ سال در این سمت خدمت کرد. او همچنین در مدرسه‌های مختلفی از جمله مدرسه صاحبی، مدرسه سلطانیه و مدرسه دانشگاه الازهر تدریس کرد و شاگردان زیادی را تربیت نمود.
از جمله آثار مهم تقی‌الدین سبکی می‌توان به نوشته‌های زیر اشاره کرد:
الابهاج فی شرح المنهاج: روشنایی در شرح منهاج
الفتاوی المصریة: فتواهای مصری
شرح مختصر ابن الحاجب: شرح مختصر ابن حاجب
الاعتبار بذهاب الاعتبار: اعتبار با از بین رفتن اعتبار
طبقات الشافعیة الکبری: طبقات بزرگ شافعی
القول البدیع فی الصلاة علی الحبیب الشفیع: گفتار نغز در درود بر حبیب شفیع
تقی‌الدین سبکی به عنوان یکی از بزرگ‌ترین فقهای شافعی و از دین‌آموختگان برجسته جهان اسلام در قرن هشتم هجری شناخته می‌شود. او در فقه و اصول فقه دارای آراء و نظریات خاصی بود که مورد توجه و نقد سایر فقها قرار گرفت. او همچنین در تصوف و عرفان اسلامی دارای گرایش‌های خاصی بود و از مشایخ صوفیه مانند ابن عطاءالله اسکندری و ابن عربی تأثیر پذیرفت.
هفتمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم فجر

| 0 | 1 |
| --- | --- |
مکان: تهران، ایران
جوایز: سیمرغ بلورین
تاریخ جشنواره: ۱۲ تا ۲۲ بهمن ۱۳۶۷
وبگاه: www.fajrfilmfestival.com
هشتمین ششمین: هشتمین ششمین
هفتمین دورهٔ جشنواره فیلم فجر در بهمن ۱۳۶۷ در تهران برگزار شد.
برگزیدگان > فیلم‌های بلند

| بهترین فیلم | بهترین کارگردانی |
| --- | --- |
 در مسیر تندباد – هارون یشایائی دیده‌بان – بنیاد سینمایی فارابی  گراند سینما – علی‌اکبر عرفانی و حسن هدایت  نار و نی – سعید ابراهیمی‌فر و حسین ایری  بایسیکل‌ران – بنیاد مستضعفان و جانبازان:  محسن مخملباف – بایسیکل‌ران مسعود جعفری جوزانی – در مسیر تندباد    محسن مخملباف – عروسی خوبان  منوچهر عسگری نسب – هی جو  ابراهیم حاتمی کیا – دیده‌بان  سعید ابراهیمی‌فر – نار و نی
بهترین بازیگر نقش اول مرد: بهترین بازیگر نقش اول زن
 عزت‌الله انتظامی – گراند سینما مهرداد سلیمانی – دیده‌بان  علی نصیریان – سال‌های خاکستر  هادی اسلامی – سرب  جهانگیر الماسی – نار و نی:  رؤیا نونهالی – عروسی خوبان فریماه فرجامی – سرب (دیپلم افتخار)  گلاب آدینه – زرد قناری  پروانه معصومی – سال‌های خاکستری
بهترین بازیگر نقش دوم مرد: بهترین بازیگر نقش دوم زن
 محمود جعفری – زرد قناری، شاخه‌های بید حسین پناهی – در مسیر تندباد  فتحعلی اویسی – سرب  اسماعیل سلطانیان – بایسیکل‌ران:  فاطمه معتمدآریا – برهوت حمیده خیرآبادی – هی جو  فرزانه کابلی – در مسیر تندباد  مهشید افشارزاده – بایسیکل‌ران
بهترین فیلمنامه: بهترین سازندهٔ موسیقی متن
 بایسیکل‌ران – محسن مخملباف شاخه‌های بید – امرالله احمدجو (دیپلم افتخار)  در مسیر تندباد – مسعود جعفری جوزانی  دیده‌بان – ابراهیم حاتمی‌کیا  گراند سینما – حسن هدایت  نار و نی – سعید ابراهیمی‌فر:  بایسیکل‌ران – مجید انتظامی تپش – کامبیز روشن‌روان  در مسیر تندباد – فریدون شهبازیان  نار و نی – فریبرز لاچینی
بهترین صداگذاری: بهترین صدابرداری سر صحنه
 در مسیر تندباد – اسحاق خانزادی افق – گشتاسب آریانا  چون باد – پرویز آبنار  دیده‌بان – محسن روشن:  نار و نی – بهروز معاونیان، اصغر شاهوردی
بهترین صحنه‌آرایی: بهترین فیلم‌برداری
 بایسیکل‌ران – محسن مخملباف در مسیر تندباد – محسن شاه‌ابراهیمی  سرب – ایرج رامین‌فر  گراند سینما – حسن هدایت  نار و نی – کیهان مرتضوی:  سرب – محمود کلاری در مسیر تندباد – تورج منصوری  نار و نی – همایون پایور  افق – همایون پایور  بایسیکل‌ران – علی‌رضا زرین‌دست
بهترین چهره‌پردازی: بهترین فیلم اول
 سرب – جلال معیریان  مصطفی کامیاب  مهرداد میرکیانی:  نار و نی – سعید ابراهیمی‌فر
بهترین تدوین: بهترین مجری جلوه‌های ویژه
 نار و نی – ژیلا ایپکچی هی جو – داریوش آشوری  عروسی خوبان – محسن مخملباف  بایسیکل‌ران – محسن مخملباف:  انسان و اسلحه – محمدرضا شرف الدین، مهدی شعرای نجاتی افق – رضا رستگار  در مسیر تندباد – نادر میرکیانی  دیده‌بان – اصغر پورهاجریان  عبور – اصغر پورهاجریان
پوستر: عکس سینمایی
برنده نداشت سرزمین آرزوها – منوچهر عبدالله‌زاده  ترنج – مجید اخوان:  اپیزود تولد یک پیرزن در دستفروش – عزیز ساعتی  جاده‌های سرد – شاپور پورامین  مادیان – شاهرخ سخایی  تیغ و ابریشم – عزیز ساعتی  شاید وقتی دیگر
عنوان‌بندی: آنونس
 جاده‌های سرد – مسعود دشتبان  آن سوی مه – منوچهر عسگری‌نسب  شهر موشها – علی طالبی و مرضیه برومند  سرزمین آرزوها - مجید قاری‌زاده  تحفه‌ها – ابراهیم وحیدزاده:  تحفه‌ها – ابراهیم وحیدزاده
سانکیرتن

| سانکیرتن | سانکیرتن |
| --- | --- |
مدیوم: آواز آئینی، طبل زدن و رقصیدن
منشاء فرهنگ: می‌تِی
دوران پیدایش: قرن ۱۸ پس از میلاد-اکنون
سانکیرتن (هندی: संकीर्तन) یا می‌تِی سانکیِرتانا (که به زبان مایتی به عنوان مای‌تِی نات سانکیِرتَن نیز شناخته می‌شود)، یک شکل از هنر نمایشی فرهنگ مایتی است که شامل آواز آیینی، طبل‌زنی و رقص است که در معابد و فضاهای خانگی در مانیپور هند اجرا می‌شود. از طریق این اجراها که وفاداری و انرژی مذهبی بی‌نظیری را نشان می‌دهند، اجراکنندگان داستان‌های مختلف از کریشنا را روایت می‌کنند که اغلب تماشاگران را به اشک می‌اندازند. این هنر به‌طور عمده توسط هندوهای مایتی (که عمدتاً ویشنوپرستی هستند) در مانیپور و همچنین توسط جمعیت ویشنوای مایتی مقیم ایالت‌های همجوار مانند تریپورا و آسام اجرا می‌شود. در دسامبر ۲۰۱۳، یونسکو «سانکیرتانا: آواز آئینی، طبل زدن و رقص مانیپور» را در فهرست‌های میراث فرهنگی ناملموس یونسکو ثبت کرد.
خلاصه‌ای از اجرا

پرونده نامزدی برای ثبت در فهرست نماینده میراث فرهنگی بشری که توسط آکادمی هنرهای موسیقی تهیه شده است، این هنر نمایشی را به این صورت توصیف می‌کند:
«شروع با مراسم آیینی که شامل آواز خواندن و رقص در معابد مانیپور است، سانکیرتنا مجموعه‌ای از هنرها را در بر می‌گیرد که همچنین در خانه‌ها و خیابان‌ها برای نشان دادن مناسبت‌های مذهبی و مراحل مختلف زندگی مردم ویشنوای ساکن دشت‌های مانیپور اجرا می‌شود. الهیات و افسانه‌های کریشنا در مرکز این اجراها قرار دارند، اما در اجراهای آن‌ها ویژگی‌های رسمی که از موسیقی و رقص در گذشته پیش‌ویشنوای مانیپور آمده است، جذب می‌شود. هسته اصلی تمرین سانکیرتنا در معبد است، جایی که از طریق آواز و رقص زندگی‌ها و اعمال کریشنا روایت می‌شود. این‌ها معمولاً به صورت دایره‌ای در یک سالن (مانداپا) متصل به معبد و در برابر عبادت‌کنندگان اجرا می‌شوند. اصلی‌ترین بخش‌ها شامل Nata Pala است که در سرتاسر دره مانیپور اجرا می‌شود. Ariba Pala و Manohar Sai Pala که کمتر امروزه مشاهده می‌شود، نیز معبدمحور هستند. خارج از معبد، سانکیرتنا اشکال مختلفی به خود می‌گیرد مانند Holi Pala که جشنواره رنگ‌ها را در فصل بهار جشن می‌گیرد یا Shayan که در ماه‌های زمستان اجرا می‌شود. Khubak Eshei در معبد در دوران بارانی جشن گرفته می‌شود و جشنواره ارابه خدایان را نشان می‌دهد. در خانه، سانکیرتنا به عنوان دعا در تمامی مراسم‌های زندگی اجرا می‌شود، مانند مراسم سوراخ کردن گوش (برای هر دو جنس در کودکی)، پوشیدن رشته مقدس (برای پسران نوجوان)، ازدواج و آیین‌های عبور در مرگ؛ بنابراین سانکیرتنا در زندگی ویشنوای مانیپوری گسترش می‌یابد و به عنوان تجلی مرئی خدا شناخته می‌شود.»
تصویری از می‌تِی سانکیِرتن
حسن رشدیه

«رشدیه» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای شهرکی با این نام، شهرک رشدیه را ببینید.
| میرزا حسن تبریزیرشدیه | میرزا حسن تبریزیرشدیه |
| --- | --- |
زادهٔ: ۵ رمضان ۱۲۷۶ ۷ فروردین ۱۲۳۹ تبریز، ایران
درگذشت: ۲۶ ذیحجه ۱۳۶۳ ۲۱ آذر ۱۳۲۳ (۸۴ سال) قم، ایران
آرامگاه: قبرستان نو واقع در قم
شناخته‌شده برای: از پیشقدمان نهضت فرهنگی ایران در سده قبل نخستین مؤسس مدارس جدید در تبریز و تهران
همسر: علویه رشدیه
فرزندان: شهناز آزاد
والدین: ملا مهدی  سارا خانم شقاقی
میرزا حسن تبریزی (زاده ۷ فروردین ۱۲۳۹/ ۵ رمضان ۱۲۷۶ در تبریز - درگذشته ۲۱ آذر ۱۳۲۳/ ۲۵ ذی‌حجه ۱۳۶۳ در قم) مشهور به رُشدیه از پیش‌گامان جنبش فرهنگی ایران بود. وی بنیان‌گذار مدارس نوین در تبریز و دومین مدرسه در تهران (بعد از دارالفنون) بود، او را پدر فرهنگ جدید ایران نامیده‌اند. وی در سال‌های جنبش مشروطه، در میان اعضای انجمن باغ میکده قرار داشت.
میرزا حسن رشدیه با توصیه و مشورت پدرش که از روحانیان بود تصمیم گرفت که به جای رفتن به نجف و خواندن درس طلبگی روانه استانبول و مصر و بیروت گردد و آموزگاری نوین را یاد بگیرد.
او به بیروت رفت و در آن جا سبک نوین آموزش الفبا و دروس جدید مانند حساب و هندسه و تاریخ و جغرافیا را آموخت. سپس در تفلیس مشغول به کار شد.
هنگام بازگشت ناصرالدین شاه از سفر فرنگ، رشدیه طرح‌های آموزشی خود را ارائه کرد و شاه او را مأمور کرد که به ایران آمده و همین سبک را در شهرهای ایران راه‌اندازی کند.
او پدر شهناز آزاد بود. یک محله اعیان‌نشین در شمال شرق تبریز در جنب بلوار باغمیشه به افتخار وی، شهرک رشدیه نام‌گذاری شده‌است.
میرزا احمد مُدَرِّس اوَل

روحانی فرهیخته میرزا احمد مدرس اول در معاونت با حسن رشدیه، مدیریت و کنترل مدارس افتتاح شده در تبریز را بر عهده داشته‌است. فرزندان وی نیز در امر مدیریت و تدریس، با وی همکاری تنگاتنگ داشته‌اند. از جمله حسین مدرس اول، اکبر مدرس اول (شیوا)، جعفر مدرس اول، محمد مدرس اول و راضیه مدرس اول.
(ر. ج) مدرسه رشدیه#حاج میرزا احمد مدرس اول
آشنایی با روش تدریس رشدیه

از مقالات حسن رشدیه که در شمارهٔ سال سوم «مجموعه معارف» نوشته‌است:
می‌دانید که امروز برای شما چه عید بزرگی است. امروز روزیست که شما از خرابه ندانی به شهر دانایی داخل شده‌اید. تا دیروز ولگرد کوچه‌ها بودید. امروز شاگرد مدرسه شده‌اید. مردم به کربلا و مشهد و مکّه می‌روند، کربلائی و مشهدی و حاجی می‌شوند. شما امروز اصل حاجی شده‌اید که به مدرسه آمده‌اید.
شاگرد مدرسه حرمتش در پیش خدا، از هر کربلایی و مشهدی و حاجی بیشتر است، زیرا که به تحصیل علم وارد شده‌اید. آدم بی‌سواد مرده‌است و آدم با سواد زنده است. شما امروز زنده شده‌اید. همه می‌دانید که تخم مرغ در زیر مرغ می‌ماند و جوجه درمی‌آورد. یک تخم صد دیناری یک مرغ پنج قرانی می‌شود. شما مثل یک آدم بی قیمت، مانند مرغ و خروس با خاک بازی می‌کردید، و از امروز شاگرد مدرسه شده بعد از این با کاغذ و کتاب بازی خواهید کرد. به به به!
می‌دانید مدرسه چه جایی است؟ مدرسه جای خداشناسی است، مدرسه جای تربیت و تعلیم است، همهٔ علما، همه وزرا، همه بزرگان از مدرسه بیرون آمده‌اند. انشاالله سعی می‌کنید شما هم آدم بزرگ و یکی از بزرگان بشوید. تاریخ امروز را باید تا آخر عمرتان در یادتان نگه دارید که در روز پنجشنبه پنجم ربیع‌الاول، اول برج میزان ۱۳۰۴ وارد به مدرسه شده‌اید…
تحرکات سیاسی، مذهبی

رشدیه همانند سایر شاگردان هادی نجم‌آبادی در سال‌های پیش از انقلاب مشروطه نیز تکاپوهای سیاسی داشت. یکی از فعالیت‌های وی نوشتن شب‌نامه و پخش آن در تهران بود. زمانی که به سبب یکی از این تکاپوها مورد خشم حکومت قرارگرفت با بست نشینی در منزل هادی نجم آبادی، از مجازات رهایی یافت.
رشدیه در سال‌های اول جنبش مشروطه، در میان اعضای انجمن باغ میکده قرارداشت.
تألیفات

وی تألیفات متعدد دارد از جمله:
بدایةالتعلیم
نهایةالتعلیم وطن دیلی (به ترکی آذربایجانی)
تاریخ شفاهی
شرعیات ابتدایی
جغرافیای شفاهی و غیره
در بیدار کردن مردم از هیچ کوششی فروگذار نمی‌کرد و در این رابطه روزنامهٔ «مکتب» را در سال ۱۲۸۴ خورشیدی (۱۳۲۳ ق) و روزنامهٔ «طوفان تهران» را در سال ۱۲۸۷ خورشیدی (۱۳۲۶ ق) در تهران انتشار داد و مقالات ضد استبدادی و استعماری می‌نوشت.
آرامگاه

وی در قبرستان نو در نزدیکی حرم فاطمه معصومه در قم دفن شده‌است
جستار ویژه

مدرسه رشدیه
میرزا حسن رشدیه
میرزا حسن رشدیه به همراه خانواده.
میرزا حسن رشدیه به همراه فرزندانش
حسن رشدیه بنیان‌گذار آموزش نوین در ایران و شاگردانش
یکی از شماره‌های روزنامه آذربایجان، ارگان فرقه با تصویری از میرزا حسن رشدیه
تندیس رشدیه در حیاط مدرسه
پرچم قرقیزستان

پرچم کشور قرقیزستان
پرچم قرقیزستان پرچمی است که از ۳ مارس ۱۹۹۲ پس از فروپاشی شوروی به‌عنوان پرچم ملی کشور قرقیزستان برگزیده شد.
نمادشناسی

رنگ‌ها و نمادهای پرچم قرقیزستان دارای معانی فرهنگی، سیاسی و منطقه ای هستند. پس زمینه قرمز نماد شجاع و دلاوری است و اشاره به نشانی دارد که توسط مَناس، قهرمان ملی قرقیزستان، برافراشته شده است. خورشید مظهر صلح و رفاه می‌باشد و ۴۰ پرتوی آن نشان دهنده تعداد قبایلی است که توسط ماناس برای مبارزه با مغولان متحد شدند.
مرکز خورشید دارای یک تصویر تلطیف شده از بخش درونی سقف در بالای یورت (چادر سنتی قرقیزها) است و ادغام آن در پرچم به منظور نمادی از منشأ زندگی، وحدت زمان و مکان و همچنین منزل و خانه مردم است.
نشان‌واره برند ایکس‌باکس بسیار مشابه دایره خورشید در پرچم قرقیزستان است.
نیروگاه هسته‌ای بوشهر

| نیروگاه هسته‌ای بوشهر | نیروگاه هسته‌ای بوشهر |
| --- | --- |
نام رسمی: نیروگاه اتمی بوشهر
کشور: ایران
مکان: بوشهر، استان بوشهر
مختصات: ۲۸°۴۹′۴۴″شمالی ۵۰°۵۳′۱۴″شرقی﻿ / ﻿۲۸٫۸۲۸۹°شمالی ۵۰٫۸۸۷۲°شرقی﻿ / 28.8289; 50.8872
وضعیت: عملیاتی
آغاز ساخت: مهر ۱۳۵۵: تاریخ شروع اولیه ۱۳۷۱: شروع دوباره بعد از تخریب‌ها در جریان جنگ ایران و عراق
تاریخ راه‌اندازی: ۱۲ شهریور ۱۳۹۰
گرداننده(ها): سازمان انرژی اتمی ایران
نیروگاه هسته‌ای: نیروگاه هسته‌ای
گونه رآکتور: انرژی آبی-آبی (VVER-1000/446)
تامین‌کننده رآکتور: اتم‌استروی‌اکسپورت
فرازای نیروگاه: ۲۰ متر (۶۶ فوت)
توان تولیدی: توان تولیدی
واحدهای عملیاتی: ۱ × ۱۰۰۰ مگاوات
ساخت و مدل: لنینگرادسکی سیلوویه ماشینی
واحدهای برنامه‌ریزی شده: ۱ × ۱۰۵۰ مگاوات
واحدهای حذف‌شده: ۱ × ۱۰۰۰ مگاوات
واحدهای تحت ساخت: ۱ × ۱۰۵۰ مگاوات
ظرفیت نامی: ۱۰۰۰ مگاوات   
پیوندهای بیرونی: پیوندهای بیرونی
ویکی‌انبار:  پیوند به رسانه‌های موجود در ویکی‌انبار
[ویرایش در ویکی‌داده]: [ویرایش در ویکی‌داده]
نیروگاه هسته‌ای بوشهر، نخستین تأسیسات هسته‌ای ایران می‌باشد که از گونه رآکتور آب فشرده با ظرفیت تولید ۱۰۲۴ مگاوات برق است. شرکت روسی اتم‌ستروی‌اکسپورت، پیمانکار اصلی این نیروگاه است. ساخت این نیروگاه در سال ۱۳۵۴ به دستور محمدرضا پهلوی توسط شرکت زیمنس آلمان آغاز شد و قرار بر این بود که تا پایان ۱۳۶۴، این نیروگاه به بهره‌برداری برسد ولی با وقوع انقلاب ۱۳۵۷ ساخت آن به‌طور کامل متوقف شد. بالاخره در سال ۱۳۷۴، قراردادی میان ایران و روسیه برای تکمیل آن به امضاء رسید که تکمیل آن تا شهریور ماه ۱۳۹۰ به طول کشید. در دولت دوم محمود احمدی‌نژاد، نیروگاه بوشهر، تولید برق را آغاز کرد و تا کنون با توان ۱۰۰۰ مگاوات فعالیت می‌کند.
نیروگاه بوشهر، نخستین نیروگاه هسته‌ای تولید انرژی در غرب آسیا است. پیش از این، سه واحد نیروگاه تحقیقاتی در ایران، دو واحد نیروگاهی در عراق، دو واحد نیروگاهی در اسرائیل و یک واحد نیروگاه در سوریه ساخته شده بود اما در آن زمان، نیروگاه هسته‌ای تولید برق در منطقه وجود نداشت. بر اساس قرارداد سازمان انرژی اتمی ایران با روسیه، تأمین سوخت آن با روسیه است و پسماند اتمی آن نیز به روسیه بازمی‌گردد و مسئولیت اداره آن بر عهده پرسنل ایرانی است که به زبان روسی تسلط کامل دارند، البته مشاورین آن‌ها روس هستند.
رقم دقیق هزینه‌های انجام شده برای این نیروگاه هیچگاه اعلام نشد اما علی اکبر صالحی، رئیس سازمان انرژی اتمی ایران در بهمن‌ماه ۱۳۹۵، هزینه نیروگاه بوشهر را ۵ میلیارد دلار اعلام کرد. موسسه کارنگی نیز با اشاره به تغییر نرخ ارز در طول سال‌های طولانی به تعویق افتادن تحویل این پروژه، هزینه آن را ۱۱ میلیارد دلار برآورد کرده بود.
پیشینه > قرارداد اولیه

در زمان محمدرضا پهلوی سال ۱۳۵۵ و ۲ سال پس از تأسیس سازمان انرژی اتمی ایران، این سازمان با بخش فناوری و پژوهش سازمان انرژی اتمی آلمان غربی موافقت‌نامه‌ای برای همکاری‌های بلند مدت امضاء کرد و درپی آن شرکت کرافت‌ورک یونیون، یکی از شرکت‌های وابسته به زیمنس آلمان، ساخت ۲ واحد نیروگاه اتمی هر یک به توان اسمی ۱۲۹۳ مگاوات و توان خالص ۱۱۹۶ مگاوات را در بوشهر برعهده گرفت اما در سال ۱۳۵۷ در شرایطی که حدود ۷۵ درصد از واحد اول و ۶۰ درصد از واحد دوم نیروگاه ساخته شده بود با پیروزی انقلاب اسلامی ایران طرف آلمانی کار بر روی پروژه را متوقف کرد. آلمانی‌ها این دلایل را برای توقف پروژه برمی‌شمردند:
عدم ثبات سیاسی منطقه
نگرانی از استفادهٔ نظامی از نیروگاه توسط حکومت جدید و مخالف غرب
عقب افتادن پرداخت‌های مالی از طرف ایرانی‌ها
دولت ایران از شرکت آلمانی در دادگاه داوری بین‌المللی شکایت کرد. براساس رأی ۱۳ مارس ۱۹۸۲ دادگاه بین‌المللی، مقرر شد که کلیه قطعات و دستگاه‌های ساخته شده دو نیروگاه بوشهر تا آن زمان، به اضافه نیمی از سوخت هسته‌ای به مالکیت ایران درآید و پیمانکار موظف شد که این قطعات را به صورت تحویل در بندر بوشهر، به ایران تحویل دهد.
پیشینه > احداث مجدد

در سال ۱۳۵۷ با پیروزی انقلاب اسلامی، عملیات ساخت این نیروگاه‌ها از سوی کشورهای غربی متوقف شد و حکومت جمهوری اسلامی در اوایل انقلاب با ساخت نیروگاه و پروژه هسته‌ای مخالف بود و در طول جنگ ایران و عراق تأسیسات موجود چندین بار مورد حمله هوایی عراق قرار گرفت که در اثر آن آسیب‌هایی به تجهیزات و ساختمان‌های موجود وارد شد.
در دهه ۱۳۶۰ بار دیگر کار در نیروگاه بوشهر از سر گرفته شد اما همزمان با حضور کارشناسان آلمانی در نیروگاه، حمله موشکی عراق به بخشی از ساختمان نیروگاه بوشهر، آلمان را از ادامه پروژه منصرف کرد.
در اوایل سال ۱۳۶۸ با سفر علی اکبر هاشمی رفسنجانی رئیس‌جمهور وقت به روسیه، موافقتنامه همکاری هسته‌ای میان دو کشور تدوین شد و متعاقب آن در ۲۴ اوت سال ۱۹۹۲ (۲ شهریور ۱۳۷۱) موافقتنامه کاملی از همکاری‌های هسته‌ای ایران و روسیه امضاء شد. در نوامبر ۱۹۹۴ قرارداد تکمیل واحد اول نیروگاه بوشهر ایران و روسیه به امضاء رسید. به موجب این قرارداد مقرر شد ساخت نیروگاه تا پایان ۲۰۰۰ به پایان برسد. این قرارداد در ژانویه ۱۹۹۶ میان سازمان انرژی اتمی ایران و شرکت اتم‌استروی‌اکسپورت روسیه از شرکت‌های تابعه روس‌اتم اعتبار اجرایی پیدا کرد. طرف روس متعهد شد تا سال ۲۰۰۰ ساخت نیروگاه را به پایان برساند. همچنین ایران متعهد شده‌است، پسماند سوخت نیروگاه هسته‌ای بوشهر را به روسیه بازگرداند.

مبلغ کل قرارداد در این پروژه در ابتدا یک میلیارد و دویست میلیون دلار بود که با گذشت زمان و تجدید نظرها مبلغ این قرارداد ده درصد افزایش داشته‌است. سوخت نیروگاه بوشهر نیز ۵۲ میلیون دلار به انضمام کل هزینه‌های حمل تا محل ساختگاه پیش‌بینی شده بود.
پیشینه > پیش‌راه‌اندازی

سازمان انرژی اتمی ایران مدعی شد این نیروگاه در روز چهارشنبه ۷ اسفند ۱۳۸۷ پیش‌راه‌اندازی می‌گردد.
در ۷ اسفند ۱۳۸۷ و بعد از پیش راه‌اندازی نیروگاه، محمد سعیدی معاون بین‌الملل سازمان انرژی اتمی ایران گفت:
ما تمام این تست‌ها را انجام می‌دهیم و بعد از آن وارد مرحله راه‌اندازی می‌شویم.
غلامرضا آقازاده رئیس وقت سازمان انرژی اتمی ایران نیز گفت:
هیچ مشکلی برای راه‌اندازی نهایی این نیروگاه وجود ندارد.
پیشینه > راه‌اندازی

سرگئی کرینکو رئیس شرکت روسی در فروردین ۱۳۸۸ اعلام کرد:
یک سال پس از راه‌اندازی پروژه، نیروگاه توسط ایرانی‌ها اداره خواهد شد.
نیروگاه بوشهر در عمل ۱۲ شهریور ۱۳۹۰ به شبکه برق سراسری متصل شد.
مشخصات نیروگاه > ژنراتور

ژنراتور نیروگاه هسته‌ای بوشهر از نوع سنکرون سه‌فاز می‌باشد. سیستم خنک‌کننده در استاتور آب و در روتور و هسته استاتور آن نیز هیدروژن است. قدرت خروجی آن ۱۰۰۰ مگاوات و دارای دو قطب است. ولتاژ خروجی استاتور آن نیز ۲۷ کیلوولت می‌باشد.
پست

نیروگاه هسته‌ای بوشهر دارای دو پست ۲۳۰ کیلوولت و ۴۰۰ کیلوولت می‌باشد. پست ۴۰۰ کیلوولت از طریق دو خط به پست چغادک و شبکه سراسری متصل می‌شود و اتصال پست ۲۳۰ کیلوولت به شبکه سراسری توسط دو خط و از طریق پست بوشهر صورت می‌پذیرد.
نقش نیروگاه در صرفه‌جویی

علی اکبر صالحی رئیس سابق سازمان انرژی اتمی از بستن قرارداد با اتم‌استروی‌اکسپورت روسیه و صنایع آذرآب برای ساخت ۲ نیروگاه دیگر در بوشهر خبر داد و گفت: پس از ساخت این نیروگاه‌ها در مجموع می‌توانیم سالیانه ۲۲ میلیون بشکه نفت صرفه جویی داشته باشیم.
ساخت دو واحد نیروگاهی دیگر

در سال ۱۴۰۲ اعلام شد که ساخت دو واحد نیروگاهی دیگر در مجموعه نیروگاهی بوشهر شروع شده و طبق برنامه تا ۵ سال بعد امید می‌رود که واحد دوم افتتاح شود. همچنین انتظار می‌رود که ۱٫۵ سال بعد واحد سوم نیز تکمیل و افتتاح شود.
عملیات ساخت واحدهای دوم و سوم نیروگاه اتمی بوشهر از سال ۱۳۹۶ در زمینی به‌مساحت ۵۰ هکتار آغاز شده است و ظرفیت تولید برق هسته‌ای هر کدام از این نیروگاه‌های اتمی پس از راه‌اندازی ۱۰۵۷ مگاوات است. طبق گفته مسعود نصوری، با راه‌اندازی این دو واحد نیروگاه هسته‌ای، سالانه ۱۰ میلیون بشکه نفت و یک میلیارد و ۶۰۰ میلیون مترمکعب گاز صرفه‌جویی و از انتشار ۷ میلیون تن گازهای آلاینده جلوگیری می‌شود.
نگارخانه

ماکت نیروگاه اتمی
عکس قدیمی نیروگاه اتمی
ماکت نیروگاه اتمی
(نیروگاه هسته‌ای: خیانت به خلق ما) روزنامه جمهوری اسلامی به سردبیری میرحسین موسوی
(نیروگاه هسته‌ای: خیانت به خلق ما) روزنامه جمهوری اسلامی به سردبیری میرحسین موسوی
چیپس (سگ)

| چیپس | چیپس |
| --- | --- |
عکس رنگی چیپس: عکس رنگی چیپس
گونه: سگ
نژاد: نژاد مخلوط
زادروز: 1940
درگذشت: 1946
پیشه/شغل: سگ نگهبان
نشان افتخار صلیب خدمات برجسته (۳) ستاره نقره‌ای (۶) پرپل هارت مدال دیکین مدال شجاعت حیوانات در جنگ و صلح: نشان افتخار صلیب خدمات برجسته (۳) ستاره نقره‌ای (۶) پرپل هارت مدال دیکین مدال شجاعت حیوانات در جنگ و صلح
چیپس (۱۹۴۰–۱۹۴۶) یک سگ نگهبان آموزش دیده برای ارتش ایالات متحده بود و مشهورترین سگ جنگی از جنگ جهانی دوم بود. چیپس یک ترکیب ژرمن شپرد - کولی - مالاموت بود که متعلق به ادوارد جی رن اهل پلزنت‌ویل، نیویورک بود. مربی چیپس سی‌سی مور بود.