stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
زنان در مجلس شورای اسلامی

برخی از نمایندگان زن مجلس دهم
در ۱۱ دوره مجلس شورای اسلامی، ۷۸ زن موفق به کسب ۱۱۱ کرسی در دوره‌های مختلف شده‌اند. برخی از این زنان در دوره‌های بعدی از سوی شورای نگهبان رد صلاحیت شدند، برخی موفق به کسب آرای لازم برای حضور مجدد در مجلس نشدند، برخی زندانی یا از ایران خارج شدند و برخی دیگر اما در تلاش برای راه‌یابی دوباره به مجلس هستند. در مجلس کنونی ۱۶ زن از ۱۳ حوزه انتخابیه حضور دارند.
نمایندگان زن مجلس همگی از حوزه‌های مسلمانان کشور بودند و در هیچ‌یک از دوره‌ها نماینده زنی از اقلیت‌های دینی و مذهبی در مجلس حضور نداشته‌است. بیش از ۱۳ نماینده زن از بستگان نزدیک چهره‌های سیاسی و با نفوذ در قدرت سیاسی ایران بوده‌اند. سهیلا جلودارزاده و مریم بهروزی از حوزه انتخابیه تهران و نیره اخوان بی‌طرف از حوزه انتخابیه اصفهان هر یک با حضور در ۴ دوره از مجلس، رکورددار حضور در مجلس هستند. فاطمه رهبر نیز در مجموع در ۴ دوره منتخب شد اما مرگ او مانع حضور او در چهارمین دوره شد.
حوزه انتخابیه تهران، ری، شمیرانات، اسلامشهر و پردیس با داشتن ۵۷ کرسی زن در دوره‌های مختلف مجلس، رکورددار حضور زنان است. حوزه‌های اصفهان، مشهد و کلات و تبریز، آذرشهر و اسکو، به ترتیب با داشتن ۸، ۷ و ۴ کرسی زن در رتبه‌های بعدی قرار دارند. استان تهران با داشتن ۵۷ کرسی زن، از این نظر در کشور رکورددار است و پس از آن استان‌های اصفهان، خراسان رضوی و آذربایجان شرقی به ترتیب با ۱۲، ۹ و ۷ کرسی قرار دارند. استان‌های خراسان جنوبی، خراسان شمالی، خوزستان، قم، کهگیلویه و بویراحمد، گلستان، مازندران، هرمزگان و یزد تاکنون در هیچ دوره‌ای نماینده زن را راهی مجلس نکرده‌اند.
پیش‌زمینه

مقالهٔ اصلی: حق رای زنان در ایران
با تصویب قانون انتخابات در دوره نخست مجلس شورای ملی، نخستین گروهی که از حق رأی و همچنین از انتخاب شدن و انتخاب کردن منع شدند، زنان بودند. محمدتقی وکیل‌الرعایا، نماینده همدان، تنها نماینده‌ای بود که در مجلس دوم این قانون را به پرسش گرفت.
در سال ۱۳۴۱ (۱۹۶۲ میلادی)، لایحه انجمن‌های ایالتی و ولایتی در هیئت دولت ایران به تصویب رسید. بر اساس این لایحه، زنان اجازه شرکت در انتخابات و نامزد شدن برای انتخابات را پیدا می‌کردند. روح‌الله خمینی جلسه‌ای در قم تشکیل داد و سرانجام تصمیم به ارسال تلگراف به محمدرضا شاه پهلوی در جهت به مخالفت با سه بند لایحه انجمن‌های ایالتی و ولایتی از جمله اعطای حق رای به زنان ایرانی گرفت که اصل مربوط به حق رأی زنان از مهم‌ترین اعتراضات وی بود. حامیان او بعدها این استدلال را کردند که در همان زمان او بارها بر این تأکید کرد که با اصل حق رای زنان مشکلی ندارد بلکه با سیاست‌هایی محمدرضا که آنان را به فساد می‌کشاند مخالفت دارد.
محمدرضاشاه، تصمیم‌گیری در این مورد را به دولت اسدالله علم واگذار کرد. سرانجام حق رای زنان در ایران در ۱۲ اسفند ۱۳۴۱ به رسمیت شناخته شد. در آستانه انقلاب ۱۳۵۷، آیت‌الله خمینی با چرخش نظر خود مشارکت سیاسی و اجتماعی زنان را مطابق قوانین با اسلام تلقی کرد و نه تنها با مشارکت سیاسی زنان مخالفتی نکرد بلکه آن را تقویت و زنان را قهرمانان و طلیعه‌داران این پیروزی معرفی کرد.
پیشینه

در دوره‌های مختلف مجلس شورای اسلامی ایران، میزان حضور زنان همواره متغیر بوده‌است. مجلس دهم با دارا بودن هفده نماینده زن رکورددار حضور زنان در مجلس است. پس از انقلاب تعداد زنان در ادوار مختلف تا پیش از دوره دهم مجلس هیچ‌گاه به دو رقم نرسید. کم بودن تعداد زنان منتخب تأثیر گذاری آن‌ها در برابر تصمیماتی که مردان برای زنان می‌گرفتند را کم رنگ می‌کرد.
در هر یک از اولین، دومین و سومین دوره‌های مجلس شورای اسلامی، ۴ نامزد زن و در مجموع ۱۲ زن که همگی از تهران بودند، توانستند به عنوان منتخبین حوزه انتخابیه خود روانه مجلس شوند. در مجلس چهارم، ۹ زن توانستند به مجلس راه یابند و برای نخستین بار در کشور، زنی از حوزه‌ای به غیر از تهران به مجلس راه یافت. مجلس پنجم دارای ۱۴ زن، ششم و هفتم هر یک ۱۳، هشتم ۸ و نهم نیز ۹ زن بودند.
در دهمین دوره مجلس با آماری بی‌سابقه از حضور زنان در تاریخ مجلس شورای اسلامی ایران، نهایتاً در مرحله اول ۱۳ نفر و در مرحله دوم ۴ نفر از نامزدان زن به نمایندگی مجلس دهم رسیدند. ضمن آنکه شورای نگهبان چند هفته پس از انتخابات مرحله اول، مینو خالقی، یکی از منتخبین اصلاح‌طلب زن را رد صلاحیت کرده و آرای او را ابطال نمود و او با روند حقوقی-سیاسی پرحاشیه نهایت به نمایندگی مجلس نرسید. نهایتاً مجلس دهم با ۱۷ نماینده زن که ۱۴ تن از آنها گرایش اصلاح‌طلبی و اعتدال‌گرایی دارند، رکورد مجلس شورای اسلامی را زد. همراه با آغاز به کار همایش فراکسیون امید، به رهبری محمدرضا عارف، هر ۱۸ منتخب زن مجلس دهم در این همایش حضور یافته بودند و به عضویت فراکسیون امید درآمده بودند.
مجلس یازدهم نیز دارای ۱۶ نماینده زن است. فاطمه رهبر، منتخب حوزه تهران، از جمله منتخبینی بود که مرگ در اثر بیماری کرونا اجازه ورود به مجلس را به او نداد و با در نظر گرفتن او، این مجلس نیز می‌توانست دارای ۱۷ نماینده زن باشد.
فراکسیون زنان

مقالهٔ اصلی: فراکسیون زنان
فراکسیون زنان در سال ۱۳۷۹ در مجلس ششم و برای مسائل مرتبط با زنان و خانواده تشکیل شد. این فراکسیون در مجلس‌های هفتم و هشتم و نهم به دلیل غلبه محافظه‌کاران به حاشیه رانده و کارکرد آن کمابیش حفظ شد؛ هرچند نمایندگان زن ساختار آن را حفظ کردند. با آغاز به کار مجلس دهم، انتظار می‌رفت فعالیت‌ها و عملکرد فراکسیون زنان بهبود یابد هرچند تلاش‌های آنان مورد پذیرش قرار نگرفت؛ هرچند برخی از اعضای فعال آن همانند پروانه سلحشوری، فاطمه سعیدی و طیبه سیاوشی به چهره‌های شاخص در عرصه سیاست تبدیل شدند.
فراکسیون زنان در مجلس یازدهم با ریاست فاطمه قاسم‌پور، نماینده تهران، شکل گرفت. فاطمه رحمانی از حوزه انتخابیه مشهد و کلات نیز به عنوان نایب رئیس اول و فاطمه مقصودی از حوزه انتخابیه بروجرد به عنوان دبیر اول انتخاب شدند. سارا فلاحی از حوزه انتخابیه ایلام، ایوان، شیروان، چرداول و مهران نیز سخنگوی این فراکسیون است.
نمایندگان

مقالهٔ اصلی: فهرست نمایندگان زن مجلس شورای اسلامی
در ۱۱ دوره مجلس شورای اسلامی، ۷۸ زن موفق به کسب ۱۱۱ کرسی در دوره‌های مختلف شده‌اند. دوره های اول، دوم و سوم هر یک با ۴ نماینده دارای کم‌ترین و دوره دهم با ۱۷ نماینده دارای بیشترین تعداد نمایندگان زن هستند. شمار نمایندگان زن در هر دوره به شرح زیر است.
| سال | کرسی‌ها | +/– | منبع |
| --- | --- | --- | --- |
انقلاب اسلامی ایران: انقلاب اسلامی ایران
| ۱۳۵۹ | ۴ / ۲۷۰(1%) | — |  |
| ۱۳۶۳ | ۴ / ۲۷۰(1%) |  |  |
| ۱۳۶۷ | ۴ / ۲۷۰(1%) |  |  |
| ۱۳۷۱ | ۹ / ۲۷۰(3%) |  ۵ |  |
| ۱۳۷۴ | ۱۴ / ۲۷۰(5%) |  ۵ |  |
| ۱۳۷۸ | ۱۳ / ۲۹۰(4%) |  ۱ |  |
| ۱۳۸۲ | ۱۳ / ۲۹۰(4%) |  |  |
| ۱۳۸۶ | ۸ / ۲۹۰(3%) |  ۵ |  |
| ۱۳۹۰ | ۹ / ۲۹۰(3%) |  ۱ |  |
| ۱۳۹۴ | ۱۷ / ۲۹۰(6%) |  ۸ |  |
| ۱۳۹۸ | ۱۶ / ۲۹۰(6%) |  ۱ |  |
زنان پای صندوق‌های رای در سال ۱۳۴۲
شمار کرسی‌های زنان در مجلس شورای اسلامی بر پایه حوزه انتخابیه
راهنما:
  ۱
  ۲
  ۴–۸
  ۵۷
نمودار حضور زنان در دوره‌های مختلف مجلس شورای اسلامی
زنبق میشیگان

| زنبق میشیگان | زنبق میشیگان |
| --- | --- |
زنبق میشیگان: زنبق میشیگان
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: گیاهان
(طبقه‌بندی‌نشده):: گیاهان گلدار
(طبقه‌بندی‌نشده):: تک‌لپه‌ای‌ها
راسته:: سوسن‌سانان
تیره:: سوسنیان
سرده:: سوسن
نام دوبخشی: نام دوبخشی
زنبق میشیگان فارو.: زنبق میشیگان فارو.
مترادف: مترادف
  Synonymy Lilium canadense subsp. michiganense (Farw.) B.Boivin & Cody  Lilium michiganense var. umbelliferum Farw.  Lilium michiganense var. uniflorum Farw.  Lilium michiganense f. umbelliferum (Farw.) Wherry  Lilium michiganense f. uniflorum (Farw.) Wherry  Lilium canadense f. uniflorum (Farw.) B.Boivin & Cody  Lilium canadense var. umbelliferum (Farw.) B.Boivin  :   Synonymy Lilium canadense subsp. michiganense (Farw.) B.Boivin & Cody  Lilium michiganense var. umbelliferum Farw.  Lilium michiganense var. uniflorum Farw.  Lilium michiganense f. umbelliferum (Farw.) Wherry  Lilium michiganense f. uniflorum (Farw.) Wherry  Lilium canadense f. uniflorum (Farw.) B.Boivin & Cody  Lilium canadense var. umbelliferum (Farw.) B.Boivin  
زنبق میشیگان (نام علمی: Lilium michiganense) گلی وحشی است که در زیستگاه‌های چمن‌زار در مناطق دریاچه‌های بزرگ و رودخانه بالایی می‌سی‌سی‌پی در کشور ایالات متحده و کانادا از داکوتای جنوبی، از طریق انتاریو تا نیویورک تا جنوب در جورجیا و اکلاهما وجوددارد.
گل به رنگ نارنجی است و خالهایی دارد و به‌طور گسترده‌ای برای تزئین کشت می‌شود. آرایش برگ‌ها معمولاً به صورت پیچ خورده است، اما گاهی‌اوقات یک در میان در زیر گل‌آذین و درست پایه ساقه قرار می‌گیرند.
در معرض خطر

زنبق میشیگان در ایالت نیویورک گونه‌ای در معرض خطر است، این گل در این ایالت در شهرستان مونرو و شهرستان جفرسون می‌روید. این گل در ایالت تنسی در لیست گونه‌های در معرض تهدید قرار گرفته‌است.
کانون وکلای دادگستری

کانون وکلا یا کانون وکلای دادگستری (به فرانسوی: Barreaux) انجمنی غیردولتی و مستقل در کشورهای مختلف است که در جهت اعطای صلاحیت وکالت دادگستری به افراد، حمایت از وکلای عضو و نیز نظارت بر عملکرد آن‌ها تشکیل می‌شود. در ایران کانون وکلای دادگستری نهادی مستقل و دارای شخصیت حقوقی است که در اغلب مراکز استان‌ها تشکیل شده است.
کانون وکلای دادگستری در ایران

مقاله‌های اصلی: کانون وکلای دادگستری مرکز و اتحادیه سراسری کانون‌های وکلای دادگستری ایران
کانون وکلای دادگستری قدیمی‌ترین سازمان مردم نهاد ایرانی است که به موجب لایحهٔ قانونی استقلال کانون وکلای دادگستری در سال ۱۳۳۱ به‌عنوان نهادی با شخصیت حقوقی و مستقل وجود آمد، هرچند پیش از آن در ۲۰ آبان ۱۳۰۹ به‌عنوان نهادی وابسته به وزارت دادگستری تأسیس گردیده بود. سنگ بنای استقلال کانون، وکلایی بودند که در سال ۱۲۹۷ وارد «تشکیلات هیأت وکلا»ی عدلیه شده و در سال ۱۳۰۰ «مجمع وکلای رسمی» را بنیان نهادند. کانون وکلای دادگستری ایران در سال ۱۳۲۹ نیز به عضویت کانون وکلای بین‌المللی (IBA) درآمده است.
محمد مصدق با توجه به لایحه مصوب مجلس شورای ملی دربارهٔ «اختیارات فوق‌العاده‌ای» در هفتم اسفندماه ۱۳۳۱، لایحهٔ قانونی استقلال کانون وکلای دادگستری را در ۲۳ ماده تصویب کرد. بر اساس این قانون، هیئت مدیرهٔ دوازده نفری کانون وکلا در مرکز و هیئت‌های مدیرهٔ پنج نفرهٔ استانی با رأی اعضای کانون و بدون مداخلهٔ وزارت دادگستری انتخاب شده و مسئولیت اداره و سرپرستی کارهای وکلا و موضوعاتی مانند رسیدگی به تخلفات و تعقیب انتظامی وکلا را بر عهده داشتند. بر بنیاد این لایحه، تعلیق وکلا تنها در صلاحیت دادگاه انتظامی وکلا که در خود کانون برپا شده بود منحصر گردید. این لایحه در ۱۳ اسفند ماه ۱۳۳۱ از سوی دولت ملی مصدق به دادگاه‌ها بخشنامه شد. لایحهٔ یادشده بار دیگر در مجلس هجدهم با برخی تغییرات مطرح و در سال ۱۳۳۳ به دست کمیسیونهای مشترک مجلسین در ۲۶ ماده تصویب شده‌است.
وظایف کانون وکلا

دادن پروانه وکالت به داوطلبانی که واجد شرایط قانونی باشند.
اداره امور راجع به وکالت دادگستری و نظارت بر اعمال وکلا و کارگشایان.
رسیدگی به تخلفات و تعقیب انتظامی وکلا و کارگشایان دادگستری به وسیله دادسرا و دادگاه انتظامی وکلا.
معاضدت قضایی
فراهم آوردن وسایل پیشرفت علمی و عملی وکلا.
اعضای اتحادیه سراسری کانون‌های وکلای دادگستری ایران

اتحادیه سراسری کانون‌های وکلای دادگستری ایران متشکل از ۲۹ کانون است:
کانون وکلای دادگستری آذربایجان شرقی
کانون وکلای دادگستری آذربایجان غربی
کانون وکلای دادگستری اردبیل
کانون وکلای دادگستری اصفهان
کانون وکلای دادگستری البرز
کانون وکلای دادگستری ایلام
کانون وکلای دادگستری بوشهر
کانون وکلای دادگستری چهارمحال و بختیاری
کانون وکلای دادگستری خراسان
کانون وکلای دادگستری خراسان جنوبی
کانون وکلای دادگستری خراسان شمالی
کانون وکلای دادگستری خوزستان
کانون وکلای دادگستری زنجان
کانون وکلای دادگستری فارس و کهگیلویه و بویراحمد (متشکل از وکلای استان‌های فارس و کهگیلویه و بویراحمد)
کانون وکلای دادگستری قزوین
کانون وکلای دادگستری قم
کانون وکلای دادگستری کردستان
کانون وکلای دادگستری کرمانشاه
کانون وکلای دادگستری کرمان
کانون وکلای دادگستری گلستان
کانون وکلای دادگستری گیلان
کانون وکلای دادگستری لرستان
کانون وکلای دادگستری استان مازندران
کانون وکلای دادگستری مرکز (متشکل از وکلای استان‌های تهران، سیستان و بلوچستان)
کانون وکلای دادگستری مرکزی
کانون وکلای دادگستری همدان
کانون وکلای دادگستری یزد
کانون وکلای دادگستری سمنان
کانون وکلای دادگستری هرمزگان
نادر خان کتوازی

| نادر خان کتوازی | نادر خان کتوازی |
| --- | --- |
نادر خان کتوازی: نادر خان کتوازی
نمایندهٔ دوره‌های پانزدهم و شانزدهم پارلمان افغانستان: نمایندهٔ دوره‌های پانزدهم و شانزدهم پارلمان افغانستان
حوزه انتخاباتی: ولایت پکتیکا
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۹۵۷ (۶۷–۶۸ سال) ولایت پکتیکا، ولسوالی خیرکوت
ملیت: افغانستان
پیشه: سیاستمدار
نادر خان کتوازی (زاده ۱۳۳۶ ولسوالی خیرکوت ولایت پکتیکا) سیاستمدار افغانستان و نماینده مردم پکتیکا در دوره‌های پانزدهم و شانزدهم مجلس نمایندگان می‌باشد. ایشان در مجلس شانزدهم نمایندگان افغانستان عضو کمیسیون روابط امور بین‌المللی می‌باشد.
زندگی‌نامه

نادر خان کتوازی زاده ۱۳۳۶ در ولسوالی خیرکوت ولایت پکتیکا می‌باشد. ایشان در سال ۱۳۵۷ از تربیت معلم سید جمال‌الدین افغانی فارغ‌التحصیل و پس از آن وارد کالج ابوالکلام هند شده‌است. وی پس از آن در بخش معارف مشغول به کار شده‌است.
دیگر فعالیت‌ها

دیگر فعالیت‌های ایشان:
فعالیت در بخش معارف.
عضو لویه جرگه اضطراری.
رئیس بخش امور سرحدات، اقوام و قبایل ولایت پکتیکا.
کمپانی مرکزی جرگه همه پشتون‌های هند.
نماینده مردم پکتیکا در دوره پانزدهم مجلس نمایندگان.
زیگفرید وولف

زیگفرید وولف (به آلمانی: Siegfried Wolf) بازیکن فوتبال و هافبک اهل آلمان شرقی بود که از سال ۱۹۵۵ میلادی عضو تیم ملی فوتبال آلمان شرقی بوده‌است. وی در ۱۷ بازی ملی حضور داشته و در بازی‌های ملی‌اش گلی به ثمر نرساند. زیگفرید وولف آخرین بازی ملی خود را در سال ۱۹۵۹ میلادی انجام داد.
شبنم زریاب

| شبنم زریاب | شبنم زریاب |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۹۸۲ کابل، افغانستان
ملیت: افغانستان
شهروندی: فرانسه
پیشه(ها): نویسنده، فیلمنامه‌نویس، کارگردان
آثار برجسته: پیانونواز افغان (رمان)، شرنگ‌شرنگ زنگ‌ها (فیلم کوتاه)
جوایز: جایزه دبیرستان مدیترانه‌ای ۲۰۱۲
شبنم زریاب (زادهٔ ۱۹۸۲، کابل) نویسنده، فیلمنامه‌نویس و کارگردان افغان مقیم پاریس، فرانسه است.
زندگی‌نامه

زریاب در سال ۱۹۸۲ در کابل زاده شد و در سال ۱۹۹۱، در هفت سالگی، همراه با خواهر و مادرش به مون‌پلیه، فرانسه مهاجرت کرد. پدر او رهنورد زریاب، نویسنده، در افغانستان ماند و چند سال بعد به خانواده پیوست. رهنورد زریاب در سال ۲۰۲۰ بر اثر ابتلا به کووید-۱۹ در گذشت. مادر او سپوژمی زریاب، داستان‌نویس، است که کارمند سفارت فرانسه بود و توانست راه مهاجرت را برای خود و دخترانش هموار کند. زریاب تحصیلات دبیرستان را در مون‌پلیه به اتمام رساند؛ سپس به پاریس رفت و ابتدا به اصرار مادرش، در رشتهٔ حقوق تحصیل کرد و بعد از آن سینما خواند. او مدّتی متخصص خسارت حاصل از سرقت در یک شرکت بیمه بود. در سال ۲۰۱۱ نخستین رمان خود را، به نام پیانونواز افغان، تحت تأثیر حرفهٔ پدر و مادر خود و تجربیات مهاجرت، نگاشت امّا در سال‌های بعد بیشتر به فیلم‌سازی روی آورد. نخستین فیلم خود را به نام شرنگ‌شرنگ زنگ‌ها در سال ۲۰۱۵ ساخت.
حرفه > کتاب‌ها > پیانونواز افغان

نخستین رمان زریاب، «پیانونواز افغان» (به فرانسوی: Le Pianiste afghan) در اصل فیلمنامه‌ای بود که برای یک فیلم سینمایی نوشته بود. در این رمان، زریاب، از کودکی دختربچه‌ای می‌گوید که از کابل به فرانسه مهاجرت می‌کند و بزرگ می‌شود تا به افغانستان بازگردد تا به دنبال پسری که دوستش داشته‌است، بگردد. این اتفاقات در بحبوحهٔ حوادث ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ زمانی که طالبان در کشور رعب و وحشت ایجاد کرده‌است، رخ می‌دهد. این رمان را Editions de l'Aube منتشر کرده‌است و زریاب در حال حاضر مشغول نگارش ادامهٔ رمان است که قرار است در شهرهای لندن و پاریس اتفاق بیفتد. ·  این رمان در ۶ ژانویهٔ ۲۰۱۱ منتشر شد. شبنم زریاب با رای ۱۲۴۱ دانش آموز دبیرستانی به عنوان برندهٔ جایزهٔ دبیرستان مدیترانه ۲۰۱۲ که منطقهٔ لانگودوک-روسیلون و با مشارکت مرکز مدیترانه‌ای ادبیات، کتاب و کتابخوانی لانگدوک-روسیلون، رکتورات و مرکز منطقه ای اسناد آموزشی آکادمی مونپلیه سازماندهی می‌کند، انتخاب شد.
حرفه > فیلم‌شناسی > شرنگ‌شرنگ زنگ‌ها (۲۰۱۵)

شرنگ‌شرنگ زنگ‌ها (به فرانسوی: Au bruit des clochettes) نخستین فیلم کوتاه زریاب، به تهیه کنندگی The Ball Films در سال ۲۰۱۵ در تونس ساخته شد و Godolphin Films SA در خارج از کشور منتشر کرد. این فیلم از حمایت CNC و ARTE برخوردار بود. این فیلم، داستان سامان، روسپی جوان افغان (بچه‌بازی)، را روایت می‌کند که مجبور می‌شود لباس دخترانه بپوشد و در مقابل مردان برقصد. او مجبور می‌شود به جانشین خود بیژن، علی‌رغم حسادتش که ممکن است جای او را در دل اربابش بگیرد، آموزش دهد. انجمن سلطنتی هنر این فیلم را در ۲۹ مارس ۲۰۱۰ و سپس در شبکهٔ فرانسوی آرته پخش کرد. این فیلم برنده جایزه بهترین داستان از جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه کلرمون فران در سال ۲۰۱۶ شد. در سال ۲۰۱۷ نیز، این فیلم نامزد بهترین فیلم کوتاه در جشنوارهٔ فیلم سزار شد.
حرفه > فیلم‌شناسی > پسر شترسوار (۲۰۱۸)

پسر شترسوار (به فرانسوی: L'Enfant Chameau)فیلم کوتاهی به تهیه‌کنندگی Bien ou Bien Productions است که داستان پسر بچه‌ای، به نام رامین را روایت می‌کند که در صحرا ربوده شده و به زور وارد تجارت شتردوانی می‌شود. ربایندگان او به او قول می‌دهند که او را به مادرش بازگردانند. امید به رسیدن به مادر به رامین قدرت می‌دهد تا جایی در این محیط خصمانه پیدا کند.
حرفه > فیلم‌شناسی > هیزیا (۲۰۲۰)

سومین فیلم کوتاه زریاب، هیزیا (به فرانسوی: Hizia) است. در این فیلم داستان مردی است که از دست پلیس در فرار است و نوزادی همراهش است را به زنی می‌سپارد.
زنگلاب

| زنگلاب | زنگلاب |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: گلستان
شهرستان: مینودشت
بخش: بخش مرکزی
دهستان: چهل‌چای
جمعیت: ۱۹۳ نفر (سرشماری ۹۵)
زنگلاب، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان مینودشت در استان گلستان ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان چهل‌چای قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۹۸ نفر (۷۶ خانوار)
بوده است.
اقتصاد جمهوری آذربایجان

| 0 | 1 |
| --- | --- |
باکو: باکو
واحد پول: ۱ منات = ۱۰۰ گپیک
سال مالی: سال گاه‌شماری
سازمان‌های تجاری: CIS، ECO، GUAM، WTO (ناظر)
آمارها: آمارها
تولید ناخالص داخلی: Nom.: میلیارد $۷۵۰۶۵ (۲۰۲۵) PPP: $۱۷۰ میلیارد (2011)  ۸۸ امین رتبه:   (2011)
رشد تولید ناخالص داخلی: ۰٫۲٪
سرانه تولید ناخالص داخلی: ۴.۵۸۶ 
تولید ناخالص داخلی هر بخش: کشاورزی (۵٫۵٪), صنعت (۶۲٫۷٪), خدمات (۳۱٫۸٪) (۲۰۱۱)
تورم (CPI): ۱۱٫۲٪ (۲۰۱۱)
جمعیت زیر خط فقر: ۱۱٪ (۲۰۰۹)
شاخص جینی: ۳۶٫۵ (۲۰۰۱)
نیروی کار: ۶٫۱۲ میلیون (۲۰۱۱)
نیروی کار  بر پایه شغل: خدمات(۴۹٫۶٪), صنعت (۱۲٫۱٪), کشاورزی و جنگلداری (۳۸٫۳٪) (۲۰۰۸)
بی‌کاری: ۱٫۰٪ (۲۰۱۱)
صنایع اصلی: مواد نفتی گاز طبیعی، محصولات پالایشگاهی، تجهیزات چاه نفت؛ فولاد، سنگ آهن، سیمان; محصولات شیمی; پتروشیمی; منسوجات; ماشین آلات; کتان; خوراک
رتبه آسانی انجام کسب و کار: ۶۶م
تجارت خارجی: تجارت خارجی
صادرات: $۳۰٬۵۸ میلیارد (2012)
کالاهای صادراتی: گاز و نفت ۹۰٪, ماشین آلات، کتان، خوراکی..
شرکای اصلی صادرات:  ایتالیا ۳۲٫۶٪،  فرانسه ۱۳٫۳٪،  ایالات متحده آمریکا ۷٫۶٪،  آلمان ۶٫۳٪،  اندونزی ۵٫۴٪،  جمهوری چک 5.3% (2011)
واردات: $10.78 billion (2012)
کالاهای وارداتی: ماشین آلات و تجهیزات، محصولات نفتی، خوراکی، فلز، محصولات شیمیایی
شرکای اصلی واردات:  ترکیه 18.1%,  روسیه 15.4%,  چین 7.8%  آلمان 7.2%  بریتانیا 6.1%,  اوکراین 4.6%  ایتالیا 4,2% (2011)
امور مالی عمومی: امور مالی عمومی
بدهی‌های عمومی: (4.7% of GDP) 2011
درآمدها: $7.784bn (2011)
مخارج: $20.560bn (۲۰۱۱)
رتبه اعتباری:  Fitch: BBB- Outlook: Stable  Moody's: Baa3 Outlook: Stable  استاندارد اند پورز: BBB- AAA (T&C Assessment) Outlook: Stable 
منبع اصلی داده‌ها: اطلاعات‌نامهٔ جهان سازمان سیا  همهٔ مقدارها -مگر موردهای ذکرشده- به دلار آمریکا است: منبع اصلی داده‌ها: اطلاعات‌نامهٔ جهان سازمان سیا  همهٔ مقدارها -مگر موردهای ذکرشده- به دلار آمریکا است
جمهوری آذربایجان در مقایسه با جمهوری‌های تازه استقلال یافته اطراف خود در اثر بهره‌برداری از منابع نفتی و سرمایه‌گذاری پس از استقلال توسعه بیشتری پیدا کرده‌است. با تکمیل خط لوله باکو-تفلیس-جیهان رشد تولید ناخالص داخلی این کشور در سه‌ماهه اول سال ۲۰۰۷ به ۴۱٫۷٪ رسید و رتبه نخست جهان از این لحاظ را کسب کرد. با وجود این بعد از استقلال این کشور، تورم فزاینده ناشی از آثار جنگ قره‌باغ همراه با سیاست‌های آزادسازی قیمت‌ها و خصوصی‌سازی اقتصاد موجب شد که مردم جمهوری آذربایجان تحت فشارهای شدید اقتصادی قرار گیرند و قدرت خرید آن‌ها به سرعت کاهش یابد ولی از سال ۱۹۹۶ میلادی، افزایش درآمدهای حاصل از قراردادهای نفتی بین‌المللی، روند رو به رشد سرمایه‌گذاری خارجی، اعتبارات صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی و مساعدت کشورهای اروپایی موجب شد تا اقتصاد نابسامان این کشور کمی رو به بهبود گذارد.
جمهوری آذربایجان برای ثبات بخشیدن به اوضاع اقتصادی با کمک صندوق بین‌المللی پول دو برنامهٔ اقتصادی را به اجرا درآورده و توانسته‌است میزان تورم را کاهش دهد. میزان تورم در این کشور از ۴۱۱ درصد در سال ۱۹۹۵ میلادی به ۲۰ درصد در سال ۱۹۹۶ میلادی و ۷/۳ درصد در سال ۱۹۹۷ و صفر درصد در سال ۱۹۹۸ میلادی و (۵-) درصد در نیمه نخست سال ۲۰۰۰ میلادی کاهش یافته‌است.
انجام اصلاحات اقتصادی در این کشور و آزادسازی تجارت موجب پاگیری طبقه جدیدی از بازرگانان و صاحبان صنایع با سرمایه‌های اندک شد. با این حال نباید فراموش کرد که این کشور در مرحله گذار از اقتصاد متمرکز کمونیستی به اقتصاد بازار است و هنوز بخش‌هایی از اقتصاد کشور به شیوه سابق اداره می‌شود.
بازرگانی > صادرات

شرکای اصلی صادرات این کشور در سال ۲۰۲۲ کشور های ایتالیا 46.6%،ترکیه 9.29% ،اسرائیل 4.41%، هند 4.36%، یونان 3.65%، اسپانیا 2.65%، روسیه 2.56% ،کرواسی 2.50% ،جمهوری چک 2.42% و بریتانیا 2.04٪ بودند.نفت و گاز، ماشین آلات، مواد غذایی، پنبه از مهم ترین کالاهای صادراتی این کشور بودند.
بازرگانی > واردات

در سال ۲۰۲۲ ، مهمترین کالاهای وارداتی این کشور شامل ماشین آلات و تجهیزات، مواد غذایی، فلزات و مواد شیمیایی بود.شرکای اصلی واردات جمهوری آذربایجان کشورهای روسیه 18.81%، ترکیه 15.8% چین 14.35% ،آلمان 4.56% ،ترکمنستان 3.51درصد، ایالات متحده 3.3٪ ،ایران 3.28% ،ایتالیا 2.34%، ژاپن 2% و کره جنوبی 1.85٪ بودند.
کشاورزی

جمهوری آذربایجان تولیدکنندهٔ مواد کشاورزی نظیر غلات، پنبه، توتون، سیب زمینی، میوه‌ها، سبزی‌ها و چای و برنج می‌باشد.
در زمان اتحاد جماهیر شوروی توسعه کشاورزی نیمه مکانیزه در جمهوری آذربایجان مورد تأکید قرار داشت. خشکسالی‌های پی در پی چند سال اخیر تا حد زیادی در انگیزه توسعه بخش کشاورزی جمهوری آذربایجان خلل ایجاد کرده و خسارات فراوانی در این بخش به بار آورده‌است. البته در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ میلادی سرمایه‌گذاری‌های کلانی در این بخش صورت گرفت.
سال‌های ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۵ میلادی اوج رونق کشاورزی در جمهوری آذربایجان بود. در اواسط ۱۹۸۰ میلادی این جمهوری حدود ۱۸ درصد از کل نیازهای موادغذایی، ۷ درصد محصول پنبه، ۵درصد از تنباکو و ۲۱ درصد انگور اتحاد جماهیر اتحاد جماهیر شوروی سابق را تولید می‌کرد. کمبود منابع مالی برای تأمین کود، بذر، تجهیزات و ماشین آلات و سیستم مدیریتی کارآمد از دلایل عمده این کاهش است. جمهوری آذربایجان با کمک کارشناسان بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول و با اجرای برنامه‌های خصوص سازی و واگذاری زمین‌های زراعی و اختصاصی یارانه سوخت به کشاورزان درصد توسعه بخش کشاورزی برآمده‌است.
علیرغم وجود زمینه‌های مساعد کشاورزی، در شرایط کنونی این جمهوری مجبور به واردات ۴۰۰ میلیون دلار مواد غذایی در سال است.
صنعت

استخراج نفت   و گاز طبیعی، تولید فراورده‌های نفتی، صنایع فلزی، ماشین آلات و ماشین‌های فلزکاری، استخراج سنگ آهن، تولید سیمان، صنعت مواد غذایی، مواد شیمیایی و پتروشیمی و منسوجات مهم‌ترین فعالیت صنعتی این کشور را تشکیل می‌دهد.
طبق برآورد ژوئیه سال ۲۰۰۰ میلادی میزان تولید ناخالص داخلی (GDP) جمهوری آذربایجان حدود ۵ میلیارد دلار بود که تولیدات کشاورزی ۸/۱۸ درصد، تولیدات صنعتی ۸/۴۲ درصد و فعالیت‌های خدماتی ۳/۳۸ درصد از آن را تشکیل می‌داد. اگر چه میزان تولید ناخالص داخلی جمهوری آذربایجان در سال ۱۹۹۸ میلادی حدود ۴ میلیارد دلار بود ولی بالا رفتن قیمت جهانی نفت خام منجر به ترقی میزان تولید ناخالص داخلی این کشور شده‌است. میانگین رشد تولید ناخالص داخلی جمهوری آذربایجان در فاصله سال‌های ۱۹۹۰ تا۱۹۹۸ میلادی (۸۵/۱۰-) درصد بود ولی این میزان در انتهای سال ۱۹۹۹ میلادی به ۱۰ درصد افزایش یافت و در سال ۲۰۰۰به۱/۱۱درصد رسید. (The states man year book, 2003.p.۲۴۸) همچنین متوسط درآمد سرانه مردم از تولید ناخالص داخلی این جمهوری در سال ۲۰۰۳ به ۳۴۰۰ دلار رسید.
از تعداد بالای مهاجران و آوارگان (حدود ۷۰۰ هزار نفر) در جمهوری آذربایجان باید به عنوان یکی از بزرگ‌ترین معضلات اقتصادی این کشور نام برد. تأمین مخارج این گروه از افراد بخشی از درآمدهای نفتی جمهوری آذربایجان را صرف خود می‌کند. همچنین صنایع این کشور قدیمی و فرسوده‌است و هزینه بالای استهلاک صنعتی در این کشور مانع از سرعت توسعه اقتصادی آن شده‌است.
صادرات این کشور علاوه بر محصولات کشاورزی شامل کالاهای صنعتی، مواد غذایی، ماشین آلات و ماشین‌های فلزکاری، محصولات نساجی، نفت و گاز و مواد شیمیایی و پتروشیمی می‌باشد. در مقابل، جمهوری آذربایجان به واردات محصولات صنایع غذایی، ماشین آلات صنعتی و فلزکاری، برخی مواد غذایی، ماشین آلات تولید فلزات غیرآهنی و آهنی و برخی محصولات کشاورزی نیاز دارد. جمهوری آذربایجان برای سروسامان بخشیدن به وضعیت اقتصادی خود تلاش‌های دامنه‌داری برای جذب سرمایه‌های خارجی به ویژه در بخش نفت و گاز به عمل آورده‌است. با وجود ذخایر غنی نفت و گاز در جمهوری آذربایجان، این بخش از اهمیت بسزایی در آیندهٔ اقتصاد این کشور برخوردار است.
مطابق گزارش سازمان‌های اقتصادی، در سال ۱۹۹۶ م (۱۳۷۵ ش) شرکت‌های خارجی حدود ۷۰۰ میلیون دلار در اقتصاد این کشور سرمایه‌گذاری کرده‌اند. مجموع سرمایه‌گذاری خارجی جذب شده در سال ۱۹۹۷ م (۱۳۷۶ ش) حدود یک میلیارد دلار برآورد می‌شود. برای اقتصاد جمهوری آذربایجان که به بیش از ۲۰ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری به ویژه در بخش نفت و گاز نیاز دارد، روند رو به رشد سرمایه‌گذاری خارجی به خصوص از سوی سرمایه‌گذاران آمریکایی حایز اهمیت نیست .
کارشناسان اقتصادی بر این باورند که با بهبود شرایط اقتصادی جمهوری آذربایجان، بازار این کشور رو به توسعه می‌باشد."(افشردی، ص۱۹۶) در فرایند گذر از نظام گذشته به نظام جدید، بخش‌های اقتصادی نیز دچار تغییراتی گردید بطوری که در سال‌های ۹۷–۱۹۹۵ م، سهم بخش‌های صنعت و کشاورزی در تولید ناخالص داخلی کاهش و سهم بخش ساختمان و بخش بازرگانی رو به افزایش گذاشت. این تغییرات ساختاری در اقتصاد کشور عمدتاً ناشی از جریان آزاد سازی قیمت‌ها و دیگر سیاست‌های اقتصادی دولت است که از سال ۱۹۹۲ م در این کشور آغاز گردیده‌است. تولید ناخالص داخلی جمهوری آذربایجان بر اساس هزینه‌های جاری نیز نشان دهندهٔ رشد مصرف خانواده‌ها و نیز مصرف بخش دولتی است. بطوری که هزینه‌های مصرفی بخش خصوصی از ۱۰۲ میلیارد منات در سال ۱۹۹۳ م به ۱۲۰۴۳ میلیارد منات در سال ۱۹۹۷ م بالغ گردیده‌است. همچنین، طی این دوره، مصارف بخش دولتی نیز از ۴۸ میلیارد منات به ۱۸۲۸ میلیارد منات افزایش پیدا کرده‌است.