فهرست میراث جهانی در ایتالیا
فهرست آزمایشی

علاوه بر سایت‌های موجود در فهرست میراث جهانی، کشورهای عضو می‌توانند فهرستی از سایت‌های آزمایشی را که ممکن است برای نامزدی در نظر بگیرند، در این فهرست قرار دهند. نامزدها در فهرست میراث جهانی تنها در صورتی پذیرفته می‌شوند که سایت قبلاً در فهرست آزمایشی قرار داشته باشد. ۳۱ سایت در فهرست آزمایشی ایتالیا قرار دارد.
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| # | نگاره | نام | موقعیت | سال | ش ثبت معیارها | شرح | م |
| ۱ |  | مجمع‌الجزایر مادالنا و تنگه بونیفاچیو | ساردینیا | ۲۰۰۶ | ۲۰۲۸ (vii)(ix)(x) | مجمع الجزایر مادالنا هفت جزیره اصلی - مادالنا، کاپررا و سانتو استفانو در جنوب شرقی و اسپارگی، بودلی، راتزولی و سانتا ماریا در ناحیه شمال غربی - و ۵۵ جزیره کوچک را در بر می‌گیرد. کل منطقه شامل پارک ملی مجمع الجزایر لا مدالنا است که مساحت آن ۵۱۰۰ هکتار است. |  |
| ۲ |  | برادیسیسم در منطقه فلگریا | کامپانیا | ۲۰۰۶ | ۲۰۳۰ (vii)(viii)(x) | این سایت در منطقه گسترده پارک منطقه ای کامپی فلگری واقع شده است. منطقه جغرافیایی کامپی فلگری که در اثر فعالیت‌های آتشفشانی که به ۵۰۰۰۰ سال پیش بازمی‌گردد، ایجاد شده است. کل منطقه توسط پارک منطقه ای محافظت می‌شود. این منطقه حفاظت شده به وسعت ۷٫۳۵۰ هکتار در حومه ناپل است. |  |
| ۳ |  | آبشار کاسکاتا دل مارمور و والنرینا | اومبریا و مارکه | ۲۰۰۶ | ۲۰۳۱ (i)(iv)(v)(vi) | والنینا منطقه جنوب شرقی آمبریا را پوشش می‌دهد که توسط حوضه هیدروگرافی رودخانه نیرا محدود شده است. از ویژگی‌های بارز آن می‌توان به دره‌های شیب دار کوه‌های آپنین و دو دشت اشاره کرد که سکونتگاه‌های اصلی در آن‌ها توسعه یافته است. |  |
| ۴ |  | کلیسای کاتولیکا دی استیلو و مجموعه‌های باسیلی-بیزانسی | کالابریا | ۲۰۰۶ | ۱۱۵۰ (ii)(iii)(iv) | مجموعه‌های باسیلی-بیزانسی در کالابریا گروهی از ساختمان‌های مذهبی را تشکیل می‌دهند که نه تنها به «بیزانس‌سازی» شبه جزیره ایتالیا، از طریق لشکرکشی‌های نظامی برای فتح مجدد که توسط قسطنطنیه انجام شد، بلکه به گسترش رهبانیت شرقی نیز شهادت می‌دهند. |  |
| ۵ |  | ارگ آلساندریا | پیمونت | ۲۰۰۶ | ۵۰۱۳ (ii)(iii)(iv) | این دژ در شمال غربی آلساندریا در پایین‌ترین نقطه منطقه پیمونت و ۹۰ متر بالای سطح دریا قرار دارد که توسط رود تامارو تقسیم شده است و توسط انسان‌شناس‌ها به عنوان «میان‌رودان» نام‌گذاری شده بود و همیشه قرار بود که یک سرزمین مرزی باشد. در دوران قرون وسطای انتهایی این مکان به عنوان یک دژ به ویژه میان سده‌های ۱۸ تا ۲۰ میلادی میان حکومت‌های جمهوری جنوا، پادشاهی ساوونی-ساردنی و دوک‌نشین میلان فعالیت می‌کرد. |  |
| ۶ |  | باغ گیاه‌شناسی هانبری | لیگوریا | ۲۰۰۶ | ۳۳۶ (ii)(iv) | قدمت این ویلاها به دوره‌های مختلف از قرن شانزدهم تا اوایل قرن بیستم بازمی‌گردد و شغل دیرینه این منطقه را برجسته می‌کند که به دلیل آب و هوای معتدل همیشه برای سکونتگاه‌های تفریحی و تولیدات کشاورزی مناسب بوده است. با شروع از نیمه دوم قرن شانزدهم، جاده به حلقه اتصال در سیستم ویلاهایی تبدیل شد که امروزه هنوز ویژگی‌های اصلی خود را نشان می‌دهد. در سال ۱۸۶۷، توماس هانبری جوان، که در نزدیکی کوت دازور زندگی می‌کرد از زیبایی مکان و آب و هوای خاص آن شگفت زده شده بود، تصمیم گرفت آن را بخرد و زمین‌های کشاورزی را به مکانی برای آزمایش‌های گیاه‌شناسی و سازگاری با طبیعت تبدیل کند. |  |
| ۷ |  | ارویه‌تو | استان ترانی | ۲۰۰۶ | ۳۴۴ (i)(iv)(v) | ارویه‌تو بر روی یک زمین طبیعی در قله یک صخره توفا به ارتفاع ۱۵۰ متر که بسیار شبیه به یک جزیره از دشت‌های اطراف بیرون می‌آید، قرار دارد. ویژگی متمایز شهر ناشی از رابطه خاص بین این صخره محض و بافت شهر است که تحت سلطه کلیسای جامع باشکوه آن است. ارویه‌تو منشأ اتروسکی دارد و آثار باستانی آن به قرن ۹ قبل از میلاد بازمی‌گردد. با این حال، گورستان و سایر یافته‌ها نشان می‌دهند که سکونتگاه اتروسک‌ها تنها بین قرن‌های ۶ و ۴ قبل از میلاد به اوج توسعه خود رسید. |  |
| ۸ |  | ویلاهای اشرافی پاپال | رم و ویتربو | ۲۰۰۶ | ۳۵۱ (i)(ii)(iii)(iv) | حومه شهر لاتزیو دارای تعداد زیادی خانه‌های باشکوه یا ویلا است که از نیمه دوم قرن شانزدهم به بعد برای روحانیون و اشراف مرتبط با دربار پاپ در رم ساخته شده است.  این ویلاهای حومه شهر عمدتاً در دو منطقه توسعه یافتند: در منطقه شمالی منطقه، در اطراف ویتربو و در منطقه جنوب شرقی، در تپه‌های توسکولانی، منطقه ای که قبلاً توسط رومیان باستان - یعنی توسط لوکولوس و سیسرو - مورد استقبال قرار گرفته بود. |  |
| ۹ |  | جزیره آسینارا | ساردینیا | ۲۰۰۶ | ۵۰۰۲ (vii)(ix)(x) | این جزیره در شمال غربی ساردینیا واقع شده است، پارک ملی آسینارا را شامل می‌شود که در میان پونتا اسکولوندری، پونتا دلو اسکورنو، پونتا سالیپی و پونتا سابینا قرار دارد. وسعت جزیره ۵۱٫۹ کیلومتر مربع و دارای ساحلی به طول ۱۱۰ کیلومتر است. |  |
| ۱۰ |  | غار دیر | پولیا | ۲۰۰۶ | ۵۰۱۱ (i)(ii)(iii) | شبه جزیره سالنتو یک منطقه دشت یکنواخت در نوک جنوب شرقی آپولیا است و از سنگ آهک تشکیل شده است و دقیقاً به دلیل ویژگی‌های زمین‌شناسی خود، پدیده‌های کارستی را نشان می‌دهد که باعث پیدایش چندین غار طبیعی شده است. که برخی از آنها در حال حاضر در امتداد خط ساحلی قرار دارند. |  |
| ۱۱ |  | دریاچه ماجیوره و دریاچه اورتا | لمباردی وپیمونت | ۲۰۰۶ | ۳۲۵ (ii)(vi) | سایت پیشنهادی در پیمونت، در استان‌های نوارا، وربانیا و پالانزا در ضلع شرقی ناحیه دریاچه پر-آلپین واقع شده است. آب و هوای معتدل مدیترانه ای برای گونه‌های گیاه‌شناسی معمولی در مناطق شبه جزیره، از جمله درختان زیتون و طیف وسیعی از گیاهان گلدار مطلوب است. |  |
| ۱۲ |  | موتیا و مارسالا | سیسیل | ۲۰۰۶ | ۲۰۲۹ (iii)(iv)(vi) | موتیا در پایان قرن هفتم قبل از میلاد تأسیس شد. در جزیره سن پانتالئو، واقع در مرکز یک تالاب بزرگ، که امروزه به عنوان "استگنونه" یا برکه بزرگ شناخته می‌شود. موتیا به لطف موقعیت مکانی که به ویژه برای تجارت دریایی مناسب بود به یکی از پررونق‌ترین مستعمرات فنیقی غربی تبدیل شد. آثار برجسته آن به نیمه دوم قرن ششم قبل از میلاد برمی‌گردد، یعنی استحکامات، جاده‌ای زیر آب که جزیره را به سرزمین اصلی، نزدیک بیرگی، کوتون و پناهگاه‌های اصلی مرتبط می‌کرد. منطقه صنعتی شهر باستانی دارای چندین کوره امگا شکل است که از هر نظر شبیه به کوره‌های قدیمی‌تر سفالگری مورد استفاده در فنیقیه است. |  |
| ۱۳ |  | ترانسومانزا، مسیر رویال شپرد | آبروزو، مولیز، کامپانیا و پولیا | ۲۰۰۶ | ۵۰۰۵ (ii)(iii)(x) | شبکه مسیرهای چوپانان مناطق وسیعی را در بخش جنوبی ایتالیا از طریق منطقه آبروزو، مولیز، کامپانیا و پولیا به هم متصل می‌کند. آنها از سمت داخلی آپنین عبور می‌کنند که توسط زمینی بسیار متنوع، بین کوه‌ها و دشت‌ها تشکیل شده است. |  |
| ۱۴ |  | پناهگاه سیتاس دریای لیگوریا | ساردینیا، لیگوریا و توسکانی | ۲۰۰۶ | ۲۰۳۲ (vii)(ix)(x) | این پناهگاه شامل مناطق دریایی هم در آبهای داخلی و هم در آبهای فرانسه و موناکو است. همچنین شامل دریاهای آزاد مجاور نیز می‌شود. مناطق ایتالیایی درگیر عبارتند از: لیگوریا، ساردینیا و توسکانی.  بخش حوضه بین لیگوریا و پروونس از زمان‌های قدیم به عنوان خانه بسیاری از گونه‌های نهنگ و سایر جانوران دریایی شناخته شده است. این منطقه حفاظت شده حدود ۱۰۰۰۰۰ کیلومتر مربع از آب‌های بین‌المللی بین تولون (فرانسه)، کاپو فالکون (غرب ساردینیا) و فوسو کیارور (توسکانی) را تشکیل می‌دهد. امروزه امکان پیمایش در این منطقه برای مطالعه گونه‌های حفاظت شده دریایی وجود دارد. |  |
| ۱۵ |  | ولترا | استان پیزا | ۲۰۰۶ | ۵۰۰۶ (iv)(v) | اولین بخش مسکونی ولترا باستانی بر روی زمین‌های خشن در ارتفاع ۵۵۲ متری از سطح دریا، بر فراز دره‌های رودخانه‌های ارا و سیسینا قرار گرفته است. منطقه ای که مربوط به آکروپلیس است، در مرحله بسیار پیشرفته عصر آهن در نواحی مختلف دشت در حال توسعه بودند و احتمالاً گورستان‌های ویلانوایی معاصر ریپای و گوروچیا را تشکیل می‌دهند. |  |
| ۱۶ |  | آنینه و ویلا گریگوریانا | اومبریا و لاتزیو | ۲۰۰۶ | ۵۰۰۸ (i)(ii)(iii)(iv) | قلمرو تیبورتینو با غنای آب‌ها و ترکیب ژئومورفولوژیکی خاص دره‌ای که رودخانه آنین از آن عبور می‌کند، مشخص می‌شود. در غارهای نزدیک پونته لوکانو، در امتداد خاکریزهای تراورتن در ساحل راست رودخانه، ابزارهای سنگ چخماق، قطعات استخوان آهو و اشیاء متعدد تزئین شده با اشکال هندسی و حیوانات ساخته شده از سنگریزه رودخانه پیدا شد. |  |
| ۱۷ |  | سالنتو و بارکو لچه | پولیا | ۲۰۰۶ | ۱۱۴۹ (i)(iii)(iv) | شبه جزیره سالنتو در جنوب شرقی پولیا، بین دریای آدریاتیک و دریای ایونی، از آخرین تپه‌های مورگیا، کاپو سانتا ماریا دی لوکا، و پناهگاه معروف آن که به نام Finibus Terrae است که احتمالاً بر فراز ویرانه‌های یک معبد باستانی که به مینروا اختصاص داده شده است. شبه‌جزیره سالنتو عمدتاً آهکی است، با چشم‌اندازی معمولی کارستی و دارای انبوهی از دهانه‌های زیرزمینی و غارها است.  در طول قرن‌ها، این منظره به نوبه خود توسط یونانی‌ها، رومی‌ها، بیزانسی‌ها، نورمن‌ها و آراگونی‌ها شکل گرفت زیرا این سرزمین مرزی اهمیت استراتژیک و تجاری فزاینده‌ای پیدا کرده بود. |  |
| ۱۸ |  | سولچیس و ایگلسینته | ساردینیا | ۲۰۰۶ | ۵۰۰۳ (ix)(x) | در ایگلسینته، مهم‌ترین ترکیب معدنی ایتالیایی وجود دارد که شامل دشت کامپیدانو و ساحل دریا، از کاپو پکورا در شمال تا خلیج گونسا در جنوب غربی است. از نظر زمین‌شناسی، منطقه دارای اهمیت بسیار بالایی است، زیرا به غیر از گرانیت‌ها و دیوریت‌های کربنیفر، می‌توان سنگ‌های آهکی و دولومیت‌های فلزی را نیز در جایی که رگه‌های اصلی سرب و روی جزیره وجود دارد، پیدا کرد که قبلاً توسط تمدن نوراگیچی، رومی و پونیکی مورد بهره‌برداری قرار گرفته است. |  |
| ۱۹ |  | فلات مورج | استان باری | ۲۰۰۶ | ۵۰۰۹ (iii)(vii)(viii) | قلمرو آپولیا به پنج منطقه فرعی تقسیم می‌شود. سه مورد از آنها - گارگانو، مورج و سالنتو - از یک توالی سنگ آهکی تشکیل شده‌اند که در طول عصر مزوزوئیک، بین ۲۰۰ تا ۱۰۰ میلیون سال پیش، در دریای کم‌عمق نهشته شده‌اند. به‌طور خاص، مورج یک منطقه وسیع از زمین‌ها به پهنای ۵۰ کیلومتر عرض و ۱۵۰ کیلومتر طول، به شکل مستطیل، با جهت شمال غرب به جنوب شرقی است. آنها بیشتر بخشی از استان باری هستند، در حالی که بخش کوچکی از آنها در استان‌های بریندیزی و تارانتو واقع شده است. کل منطقه با پدیده‌های کارستی مرتبط با انحلال سنگ کربنات کلسیم در اثر بارندگی مشخص شده است که باعث ایجاد غارها، چاله‌ها و دولین شده است - برخی از آنها بسیار بزرگ و عمیق هستند. علاوه بر این ویژگی‌های چشم‌انداز، منطقه آلتامورا شامل مواردی است که با توجه به دو مکان برجسته فرهنگی و باستان‌شناسی نشان داده شده است: معدن د لوسیا، با هزاران ردپای دایناسور که قدمت آنها به حدود ۷۰ میلیون سال پیش بازمی‌گردد، و غار لامالونگا، جایی که اسکلت کامل یک مرد از اواخر دوره پلیستوسن دیده می‌شود. هر دوی آنها گواهی منحصر به فردی از تاریخ زمین و تکامل گونه ما دارند. |  |
| ۲۰ |  | معدن مرمر کارارا | توسکانی | ۲۰۰۶ | ۵۰۰۴ (ii)(vi)(vii)(viii)(ix)(x) | منطقه حفاظت شده آلپی آپوانه که به دلیل ریخت‌شناسی آنها «آلپ» تعریف می‌شود، یک سیستم کوهستانی است که از شمال غربی توسکانی در سطحی به وسعت ۴۰۰ کیلومتر مربع گسترش می‌یابد. کوه‌ها به موازات ساحل تیرنیا امتداد دارند. توسکانی برای حفاظت و ارزش بخشیدن به این منطقه، پارکی را در سال ۱۹۸۵ برپا کرد. کوه توسط معادن سنگ مرمر شکافته شده است و یک پارک طبیعی معدنی با زیبایی بالا ایجاد می‌کند. |  |
| ۲۱ |  | منطقه مرزی مون بلان | واله دائوستا | ۲۰۰۸ | ۵۲۶۵ (vii)(viii)(ix)(x) | مون بلان که قله آن (۴۸۱۰ متر) مرتفع‌ترین قله اروپا است، یک محیط طبیعی منحصر به فرد و استثنایی است. |  |
| ۲۲ |  | چشم‌انداز فرهنگی سکونتگاه‌های بندیکتین | چندین منطقه | ۲۰۱۶ | ۶۱۰۷ (ii)(v)(vi) | سایت پیشنهادی شامل هشت سکونتگاه بندیکتین قرون وسطایی است که در سرتاسر ایتالیا انتخاب شده‌اند، که به‌طور کلی یک پدیده فرهنگی متولد شده در شبه جزیره ایتالیا و گسترش یافته در اروپای قرون وسطی است. این نامزدی بر تجربه رهبانی قرون وسطایی در اروپا و نقش تعیین‌کننده بندیکت نورچیا و حکومت او تمرکز دارد که بر شکل‌گیری فکری و سیاسی اروپا، توسعه میراث فرهنگی، چشم‌انداز و سنت هنری این قاره تأثیر گذاشت. این صومعه‌ها تأثیر مؤثری بر چشم‌انداز و جمعیت روستایی در سراسر قرون وسطی گذاشت و شکل‌هایی از تمدن و شرایط زندگی را برانگیخت. |  |
| ۲۳ |  | چشم‌انداز فرهنگی سیویتا دی باگنورجیو | لاتزیو | ۲۰۱۷ | ۶۱۸۲ (iii)(v) | مکان‌هایی وجود دارد که در آن اثر متقابل بین عوامل درون زا و عوامل مورفوژنتیک، مناظر مسحورکننده ای را ایجاد می‌کند، که در شرایط حساسی بین یک منبع محیطی یا یک خطر طبیعی معلق هستند. هنگامی که چنین مکان‌هایی نیز با حضور انسان مستقر شوند، تعامل نهایی کاملاً منحصر به فرد است. در ایتالیای مرکزی، رویدادهای ژئودینامیکی و آتشفشانی گذشته همراه با مدل‌سازی فرآیندهای برون‌زای جدیدتر، شکل‌های زمینی گسترده‌ای مانند فلات‌ها و مزاها را ایجاد کرده‌اند که در کل منطقه مشخص است و به مدت کوتاهی به مکان‌های برای سکونتگاه‌های انسانی و در مواقعی برای شهرهای تاریخی امن و قابل دفاع تبدیل شدند. مناظر حاصل، که در آن تغییرات انسانی در تضاد و همپوشانی با شکل‌های طبیعی است، ارزش یک منظر فرهنگی را به دست می‌آورد. |  |
| ۲۴ |  | آلپ لیگوریا و آلپ دریایی | لیگوریا و پیمونت | ۲۰۱۷ | ۶۱۸۱ (viii) | سایت مساحتی معادل ۲۱۱٬۵۷۷ هکتار را پوشش می‌دهد. این یک سایت مجموعه‌ای فرامرزی است که بر ارزش‌های زمین‌شناسی متمرکز شده است و از هر دو محیط خشکی و دریایی متعلق به ۳ کشور: موناکو، ایتالیا و فرانسه تشکیل شده است.  این سایت فرامرزی در جنوب زنجیره آلپ، بین بخش‌های آلپ-دریانوردی و آلپ-دو-هوت-پروانس در جنوب شرقی فرانسه و مناطق پیمونت و لیگوریا در شمال غربی واقع شده است. |  |
| ۲۵ |  | جاده فرانسیگنا | واله دائوستا، پیمونت، لمباردی، امیلیا-رومانیا، لیگوریا، توسکانی و لاتزیو | ۲۰۱۹ | ۶۳۸۲ (ii)(iv)(vi) | جاده فرانسیگنا در ایتالیا اولین و مهم‌ترین جاده ای است که در قرون وسطی، کشورهای فراتر از آلپ غربی (سرزمین فرانک‌ها) را به رم متصل می‌کرد.  این جاده که قدمت آن به دوران لونگبرد برمی‌گردد، از یک مسیر واحد ساخته نشده است، یعنی از شبکه‌ای از جاده‌ها که در تقاطع‌ها به هم می‌رسند. عامل وحدت بخش این شبکه پیچیده مسیرها - که در طول زمان در نتیجه تغییر شرایط سیاسی، جغرافیایی، اقتصادی و محیطی مناطق عبوری تغییر کرده است - این است که به‌طور مداوم مسیر ترجیحی برای زیارت رم بوده است. فرانسیگنا به عنوان یک مسیر طولانی بین پایتخت مسیحیت و ربع شمال غربی اروپا - در کارکردهای مختلف خود در طول قرن‌ها به عنوان یک مسیر نظامی و تجاری و همچنین یک مسیر زیارتی - ارزش‌ها و سنت‌های مختلف را متحد کرده است و وسیله بسیار مهمی برای انتقال پیام‌های فرهنگی از یک قسمت اروپا به قسمت دیگر بوده است. |  |
| ۲۶ |  | هنر و معماری پیشاتاریخ دوموس دی یاناس | ساردینیا | ۲۰۲۱ | ۶۵۲۳ (ii)(iii)(vi) | داده‌های باستان‌شناسی تنها منبع اطلاعاتی برای بازسازی عادات انسان در پیشاتاریخ است. در ساردینیا، ماقبل تاریخ مصادف با عصر پیش از نوراژیک است که شامل یک دوره زمانی بزرگ تا آغاز تمدن نوراگیک است. محققان این دوره زمانی طولانی را به مراحل زمانی تقسیم می‌کنند که هر یک به مراحل فرعی تقسیم می‌شوند که با جنبه‌های فرهنگی بیشتر مشخص می‌شود. این سایت دوره نوسنگی سرامیک، از عصر مس، تا اوایل عصر برنز، آخرین مرحله پیش از نوراژیک را در نظر می‌گیرد که توسعه تمدن نوراژیک را پیش‌بینی می‌کند و این امکان را داده است که سیستم فرهنگی ساردنیای ماقبل تاریخ را در این دوره قابل بازسازی باشد. |  |
| ۲۷ |  | تنوع زیستی دریایی ائوسن دره آلپون | استان ورونا و استان ویچنزا | ۲۰۲۱ | ۶۵۳۹ (viii) | به‌طور کلی، ذخایر فسیلی دره آلپون یک سایت طبیعی با اهمیت جهانی را تشکیل می‌دهد. سایت شامل ۳۹ ذخیره فسیلی است که در استان ورونا، در شمال شرقی ایتالیا واقع شده است. دره آلپونه که نام خود را از آبراهه‌ای که از آن پایین می‌آید، گرفته است، مساحتی در حدود ۱۶۷۰۰ هکتار با ارتفاعات ۳۰ تا ۹۲۵ متر از سطح دریا را پوشش می‌دهد. قلمرو آن با رخنمون‌های گسترده سنگ‌های آتشفشانی با مورفولوژی ملایم و موج‌دار مشخص می‌شود. سنگ‌های آتشفشانی حاوی تعدادی اولیستولیت در اندازه‌های مختلف سنگ‌های رسوبی دریایی است که شامل ذخایر فسیلی فراوان و قابل توجهی است که عمدتاً به ائوسن (بین ۵۶ تا ۳۴ میلیون سال پیش) بازمی‌گردد، دوره‌ای که با اهمیت زیست‌شناسی، اقلیمی، محیطی مشخص و تغییرات ژئودینامیکی می‌شود. |  |
| ۲۸ |  | تئاترهای تاریخی منطقه مارکه | مارکه | ۲۰۲۱ | ۶۵۵۶ (iii)(iv)(vi) | تئاترهای تاریخی مارکه به دلیل تعداد و پراکندگی آنها در رابطه با بافت سرزمینی محدود، و قوانین معماری آنها کاملاً با مراکز تاریخی که اغلب نقش اصلی را در بر می‌گیرند، یک سیستم کامل را نشان می‌دهند. تئاترهای تاریخی نتیجه یک سنت فرهنگی است که در طول قرن‌ها به دست آمده است. آنها هنوز ویژگی‌های اساسی سازنده، تزئینی و کاربری را حفظ کرده‌اند. تئاترها گواهی قابل توجهی از یک بافت تاریخی و اجتماعی دقیق، از جمله ارزش‌های جهانی دارند. آنها شاهد یک فرهنگ استثنایی هنری و موسیقایی و بیانی خودنماینده یک جامعه هستند. |  |
| ۲۹ |  | بناهای نوراژیک ساردینیا | استان کالیاری | ۲۰۲۱ | ۶۵۵۷ (iii)(iv)(v) | میراث فرهنگی نوراژیک در عصر برنز و اوایل عصر آهن بیانگر یک تداوم تاریخی است که در آن جمعیت‌های محلی بناهایی در منطقه دریای مدیترانه غربی و مرکزی، از جمله یونان بنا می‌کنند که از نظر اندازه، تراکم و تعداد، از بناهای پیش‌کلاسیک و فوق‌کلاسیک باقی‌مانده از هر بنای دیگر پیشی می‌گیرند. |  |
| ۳۰ |  | سیستم خانه‌باغ‌ها در چیانتی کلاسیکو | توسکانی، سینا و فلورانس | ۲۰۲۳ | ۶۶۵۴ (iii)(iv)(v) | چشم‌انداز فرهنگی بین استان‌های فلورانس و سینا در قرن شانزدهم، پس از اینکه سینا تحت تأثیر مدیچی‌ها قرار گرفت، توسعه یافت. سازمان زمین بر اساس سیستم ویلا-فتوریا (خانه-باغ) بود که شاهد تمرکز مدیریت و نوسازی تولیدات کشاورزی بود. زمین تپه‌ای به ویژه برای تولید شراب چیانتی مناسب است. |  |
| ۳۱ |  | شواهد فرهنگ ایتالیایی-یونانی بین قرون وسطی و متأخر | کالابریا | ۲۰۲۳ | ۶۶۹۷ (ii)(iii)(vi) | این گزینه، متشکل از ۵ مؤلفه - یک شهر و ۴ ساختمان تاریخی - است که مجموعه ای از مهم‌ترین شواهد فرهنگ یونانی- بیزانسی در غرب مدیترانه را تشکیل می‌دهد. این نشان دهنده یک پدیده فوق‌العاده از تبادل فرهنگی در طول یک مرحله مهم در تاریخ اروپا است و در واقع به بهترین وجه به نمایش فرهنگ یونانی- بیزانسی در کالابریا، جنوبی‌ترین منطقه ایتالیا، می‌پردازد و به ویژه بین قرن‌های ۸ و ۱۱ میلادی توسعه یافته. آن چنان نفوذ عمیق و پایداری داشته که در برابر سلطه‌های بعدی مقاومت کرد و تداوم تمدن یونانی-ارتدوکس را در ایتالیا و اروپا تضمین کرد. این شهر ابتدا به عنوان مرکزی برای انتشار فرهنگ امپراتوری بیزانس به مرکزیت قسطنطنیه و بعداً به عنوان نگهبان یک میراث فرهنگی، همچنین به عنوان ایتالیایی-یونانی شناخته می‌شود، که امروزه در جلوه‌های مختلف مادی و غیر مادی وجود دارد. |  |
| ۳۲ |  | کارگاه‌های کاغذسازی در اروپا | مشترک با چک، آلمان، اسپانیا و لهستان | ۲۰۲۴ | ۶۷۶۶ (ii)(iii)(iv) | گروهی منتخب از شش کارخانه کاغذ در پنج کشور است که نشان دهنده نقش پیشرو اروپا در صنعت کاغذ دست‌ساز از قرن شانزدهم به بعد است. در این میان، کارگاه پشیا در ایتالیا نیز حضور دارد. |  |