محمدابراهیم باستانی پاریزی
باستانی پاریزی در نگاه دیگران > تمنا هروی: تا بهار آرزو گل در گلستان آورد

تمنا هروی شاعر افغانستانی و زادهٔ روستایی به نام سروستان در هرات، با شروع جنگ میان شوروی و افغانستان- در سال۱۳۵۸- به سبب اشغال کشورش توسط شوروی به ایران مهاجرت کرد و هم‌اکنون نیز در ایران زندگی می‌کند. تمنا هروی از شیفتگان باستانی پاریزی بود و ارادت خود را به باستانی پاریزی در شعر زیر نشان داده‌است.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| تا بهار آرزو گل در گلستان آورد  |  |  صحبت روشندلان اقبال و عرفان آورد |
| عشق را نازم که هرکس می‌برد فرمان او  |  |  می‌تواند عالمی را زیر فرمان آورد |
| راه بسیار است، اما رهنوردان غافلند  |  |  راه دانی کو که این ره را، به پایان آورد |
| بینوایان را نوایی هست در ملک وجود  |  |  خرم آن کش رحمتی بر بینوایان آورد |
| آن که چون سرو سهی بار تعلق برنداشت  |  |  سر گرانیها چه سانش سنگ طفلان آورد |
| از پی رستم شغاد از پا در آید بی درنگ  |  |  روزگار این طرز بازیها هزاران آورد |
| گاه تازد لشکری بر کشوری دیوانه وار  |  |  حق ستیزی ارمغان بر حق گزاران آورد |
| ملتی آشفته حال و بی سرو سامان شود  |  |  تا سراسیمه به هر سو رو شتابان آورد |
| من یکی زان محنت آباد و مصیبت دیده‌ام  |  |  کاندر ایرانم قضای روزگاران آورد |
| از هری افکند در ری دست تقیرم ز لطف  |  |  کز کرم زی اوستاد اوستادان آورد |
| باستانی وارث والاتبار بیهقی  |  |  آن که کلک زرنگارش دل دهد جان آورد |
| گرچه کرمان را بود مرد سخندان بی شمار  |  |  کی تواند مثل او مرد سخندان آورد |
| مام ایران زاد اگر دانشوران بی بدیل  |  |  کی بدیل باستانی مام ایران آورد |
| آن که از «پاریز تا پاریس» گشته رهسپار  |  |  می‌سزد کز قاف همت، آب حیوان آورد |
| آن که «زن را بگذاراند از گدار زندگی»  |  |  راد مردان هم ز «شهر نی سواران» آورد |
| گه شتابد بر «کویر» و راه پر پیچ و خمش  |  |  گه فروزان تر ز مه «شمعی ز طوفان» آورد |
| آسیا سازد، ولی از «هفت سنگ» حادثات  |  |  تا حدیث از فهم پیر آسیابان آورد |
| گه برد مارا به بام «کوچه‌های هفت پیچ»  |  |  گه حکایتها ز «پیر سبز پوشان» آورد |
| در هزارستان اگر خواهد کسی یابد حضور  |  |  خار در چشمش نیاید، گل به دامان آورد |
| می‌نماید خامه‌اش در هر طرف سیر و سفر  |  |  زیر این هفت آسمان خواهد که طیران آود |
| غافل «از سیر و پیاز» مزرع سبز فلک  |  |  یاد اگر از سیرجان و گر ز ماهان آورد |
| از دل تاریخ بیرون می‌نماید لعل ناب  |  |  آنچنان لعلی که نتواند کس از کان آورد |
| نظم را با نثر آن سان می‌دهد پیوند و ربط  |  |  تا به دلها رغبت و شوق فراوان آورد |
| یک سخن نا استوار از خامه او سر نزد  |  |  هرچه گوید، مدرک و اسناد و برهان آورد |
| نیست تنها اسوهٔ تاریخ خاور اوستاد  |  |  باختر بر فضل او پیوسته، اذعان آورد |
| شصت دفتر هریکی آراسته با صد هنر  |  |  کیست جز او تا مکرر بهر یاران آورد |
| طنز دشوار است، اما پیر «یاد و یادبود»  |  |  در بیانش نیش و نوش از طنز آسان آورد |
| گاه گوید از طبیب و شیخ بیمار عبوس  |  |  گه حدیث از بو سعید و پیر خرقان آورد |
| از الایا ایهاالساقی ز حافظ چون گذشت  |  |  ماجرای حبس و شعر سعد سلمان آورد |
| آخر شهنامه سر تا پای طنز و عبرت است  |  |  گر سخن از ترک و گر از قوم افغان آورد |
| لنگ لنگان تا کند تیمور در گرمابه جای  |  |  طنز تلخی را که گفتش رند کرمان آورد |
| راست گوید، پخته اندیشد، نترسد از کجان  |  |  آنچه خواهد خاطرش، در خامه اش آن آورد |
| زشت و زیبا را نویسد گه نهان، گه آشکار  |  |  بی‌تعصب صحبت از گبر و مسلمان آورد |
| بر گدا و شاه از چشم حقیقت بنگرد  |  |  داستانها گرچه از بیداد سلطان آورد |
| خویشتن‌را مشت‌مالی می‌نماید چون‌نمد  |  |  در بهار خودپرستی تا زمستان آورد |
| سر نساید بر در ارباب قدرت هیچ‌گاه  |  |  پیش ذرّه سجده کی مهر درخشان آورد |
| آن که با «نون‌جوین و دوغ گو» قانع شود  |  |  کی پسندد کز پی نان، رو به دونان آورد |
| تا بیفزاید به دانشگاه تهران افتخار  |  |  عشق و ایمانش، به دانشگاه تهران آورد |
| باز باشد خانه‌اش بر روی اصحاب ادب  |  |  بی‌تکلف ماحضر در پیش مهمان آورد |
| شعر من در وصف او دانی که می‌ماند به چه  |  |  مور لنگی هدیه‌ای چون بر سلیمان آورد |
| یا به فردوسی فرستد داستان باستان  |  |  یا خداوند «گلستان» را «پریشان» آورد |
| یا به رسم تحفه بر حافظ، غزل سازد گسیل  |  |  یا چکامه بر سخن پرداز شروان آورد |
| جای دارد گر پذیرد چامه ام را، اوستاد  |  |  زیره را گرچه نشاید کس به کرمان آورد |