آزمایش کشش دو محوره
تجهیزات

به طور معمول، دستگاه آزمون کشش دو محوره با استیج‌های موتوری، دو حسگر بار و سیستم گرفتاری (فک‌ها) مجهز شده است.
استیج‌های موتوری
از طریق حرکت استیج‌های موتور، جابجایی خاصی بر روی نمونه مواد اعمال می شود. اگر یک استیج موتور استفاده شود، جابجایی در دو جهت یکسان است و تنها حالت کشش دو محوری مجاز است. از سوی دیگر، با استفاده از چهار استیج موتوری مستقل، هر گونه شرایط بارگذاری مجاز است. این ویژگی، آزمایش کششی دو محوره را برتر از سایر آزمایش‌هایی می‌سازد که ممکن است حالت کشش دو محوره اعمال کند، مانند برجسته سازی هیدرولیکی، برجسته‌سازی نیم‌کروی، فشردگی پشته‌ای یا پانچ مسطح.  استفاده از چهار استیج موتوری مستقل اجازه می‌دهد تا نمونه را در تمام طول مدت آزمایش در مرکز باقی بماند. این ویژگی به ویژه برای تجزیه و تحلیل تصویر در طول آزمایش مکانیکی مفید است. رایج ترین راه برای به دست آوردن زمینه های جابجایی و کرنش، همبستگی تصویر دیجیتال (DIC) است،  تکنیک بدون تماس است و بسیار مفید است زیرا بر نتایج مکانیکی تأثیر نمی گذارد.
سلول‌های بارگذاری
دو حسگر بار در امتداد دو جهت بارگذاری متعامد قرار می‌گیرند تا نیرو‌های واکنش طبیعی ایجاد شده توسط نمونه را اندازه گیری کنند. ابعاد نمونه باید مطابق با وضوح و مقیاس کامل سلول‌های بارگذاری باشد.
آزمایش کشش دو محوره بسته به تنظیمات دستگاه کشش دو محوره می‌تواند در شرایط کنترل بار یا کنترل جابجایی انجام شود. در پیکربندی اول، نرخ بارگذاری ثابت اعمال می‌شود درحالی که در پیکربندی دوم، نرخ جابجایی ثابت اعمال می‌شود.
در مواد الاستیک، تاریخچه بارگذاری مهم نیست، در حالی که در مواد ویسکوالاستیک این تاریخچه قابل چشم‌پوشی نیست. همچنین برای این دسته از مواد نرخ بارگذاری تاثیرگذار است.
سیستم گرفتن
سیستم فک‌ها بار را از استیج‌های موتوری به نمونه منتقل می‌کند. با اینکه استفاده از آزمایش کشش دو محوره روز به روز درحال رشد و گسترش است، هنوز کمبود پروتکل‌های استاندارد و مستحکم کافی درمورد سیستم فک‌ها وجود ندارد. از آنجایی که این سیستم نقش اساسی در اعمال و توزیع با را بازی می‌کند، باید به دقت طراحی شود تا اصل سن-ونان رعایت شود. برخی از سیستم‌های فک مختلف در زیر گزارش شده‌اند.
گیره
گیره‌ها رایج‌ترین سیستم دستگیره مورد استفاده برای آژمایش کشش دو محوره هستند زیرا آنها را به طور یکنواخت در محل اتصال با نمونه توزیع می‌کند. برای افزایش یکنواختی تنش در ناحیه، نمونه نزدیک به گیره‌ها است، برخی شیارها با نوک‌های دایره‌ای از بازوی نمونه برش داده می‌شوند. مشکل اصلی مربوط به گیره‌ها اصطکاک کم در سطح مشترک با نمونه است. در واقع، اگر اصطکاک بین سطح داخلی گیره‌ها و نمونه بسیار کم باشد، ممکن است یک حرکت نسبی بین این  دو سیستم  رخ بدهد که نتایج آزمایش را تغییر می‌دهد.
بخیه
حفره‌های کوچکی روی سطح نمونه ایجاد می‌شوند تا آن را از طریق سیمی با سفتی بسیار بالاتر از خود نمونه، به استیج‌های موتوری متصل کنند. معمولا از بخیه‌ها برای نمونه‌های مربعی استفاده می‌شود. برخلاف گیره‌ها، بخیه‌ها اجازه چرخش نمونه را حول محور عمودی به سطح را فراهم می‌کنند. به این ترتیب اجازه انتقال تنش‌های برشی به نمونه را نمی‌دهند. انتقال بار به طور بسیار محلی صورت می‌گیرد، در نتیجه توزیع بار یکنواخت نیست. برای اعمال بخیه‌ها در همان موقعیت بر روی نمونه‌های مختلف، به یک الگو نیاز است تا تکرارپذیری در آزمایش‌های مختلف حفظ شود.
راک‌ها
این سیستم مشابه سیستم گیره بخیه است، اما سفت‌تر. شانه‌ها مقدار محدودی از تنش برشی را انتقال می‌دهند، بنابراین اگر در حضور کرنش‌های برشی بزرگ استفاده شوند کاربردی کمتری دارند. اگرچه انتقال بار به صورت گسسته انجام می‌شود، اما توزیع بار در مقایسه با بخیه‌ها یکنواخت‌تر است.