استان مازندران
چگونگی نام‌گذاری > گستره کلارستاق

کلارستاق منطقه ای دهستانی ساحلی و کوهستانی در طبرستان و رستمدار است که از دو بخش غربی و شرقی تشکیل شده و به مرکزیت رود سرداب‌رود از هم جدا می‌شوند. بخش کلارستاق شرقی از رود چالوس و کلارستاق غربی از رود پلنگاب‌رود که به ترتیب کلارستاق را از بخش‌های کجور و لنگا جدا می‌کنند، ادامه دارد. کلارستاق از جنوب بدست ارتفاعات تخت سلیمان و کندوان در کوه‌های البرز مرکزی از طالقان جدا می‌شود. کلارستاق از چهار دهستان تشکیل می‌شود؛ بخش جلگه‌ای کلارستاق در کنار خط ساحلی شامل چالوس و هچیرود، دهستان بیرون بشم در کنار دره چالوس در مرکز منطقه، دهستان کوهستان در جنوب و کلاردشت در غرب تا جنوب غربی که روی هم شامل ۱۲۰ سکونتگاه می‌شوند.
مرکز اداری بخش شمالی کلارستاق شهر چالوس، مرکز بیرون بشم و کوهستان، مرزن آباد و مرکز کلاردشت حسن‌کیف است.
مقالهٔ اصلی: نام طبرستان
فردوسی:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| که مازندران شهر ما یاد باد |  | همیشه بر و بومش آباد باد |
برخی ریشه نام مازندران را آمیخته‌ای از ماز به معنی بزرگ و نیز میانه، ایندیرا و آن پس وند مکان دانسته‌اند و در نتیجه عبارت «مازیندیران» را به معنی جایگاه دیو بزرگ، ایندیرا می‌دانند. گواه آن را هم شاهنامه دانسته‌اند که در آن از مازندران به عنوان جایگاه دیو سفید نام برده است و نیز ایندیرا را کوهی دانسته است در میانه این سرزمین. بر پایه همین موضوع ملک الشعراء بهار بیت زیر را سروده است:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ای دیو سپید پای در بند! |  | ای گنبد گیتی! ای دماوند! |
| از سیم به سر یکی کله‌خود |  | زآهن به میان یکی کمربند |
| تا چشم بشر نبیندت روی |  | بنهفته به ابر، چهر دلبند |
| با شیر سپهر بسته پیمان |  | با اختر سعد کرده پیوند |
| چون گشت زمین ز جور گردون |  | سرد و سیه و خموش و آوند |
| بنواخت ز خشم بر فلک مشت |  | آن مشت تویی تو ای دماوند! |
| تو مشت درشت روزگاری |  | از گردش قرنها پس افکند |
| ای مشت زمین! بر آسمان شو |  | بر ری بنواز ضربتی چند |
| نی نی، تو نه مشت روزگاری |  | ای کوه! نیم ز گفته خرسند |
| تو قلب فشردهٔ زمینی |  | از درد ورم نموده یک چند |
| شو منفجر ای دل زمانه! |  | وآن آتش خود نهفته مپسند |
| خامش منشین، سخن همی گوی |  | افسرده مباش، خوش همی خند |
| ای مادر سر سپید! بشنو |  | این پند سیاه بخت فرزند |
پندار دیگر آنست که «ایندرا» را از خدایان افسانه‌ای آریایی بدانیم که در نوشته‌های سانسکریت همانند «ریگ ودا» دیده می‌شود؛ «ایندرا» خدای باران، آذرخش و تندر، جنگاوری و فرمانروای دیوان (خدایان) است و بهشت را در دست دارد. سوار بر ابرها باران می‌آورد و بیابان‌ها را بوستان می‌کند. اژدهای خشکسالی در کوهستان را نابود می‌سازد. «ایندرا» در کوه خانه دارد. در اوستا، «ایندرا» دیو بی‌هنجاری و در ستیز با اردیبهشت است.
نام کهن و اصلی مازندران تبرستان است که در واقع تپورستان بوده و علت نامگذاری آن وجود قوم؛ البی که در آن وجود دارد به نام قوم تپور می‌باشد که از شهر بابل تا شهر گرگان ادامه دارد. از اقوام دیگر مازندران قوم آمارد است که مرکز آن آمل و از آمل تا تنکابن و قوم کادوس از تنکابن تا رامسر هستند.
برخی نام مازندران را به شکل ماز + اندر + آن می‌دانند. ماز در زبان مازندرانی به زنبور عسل گفته می‌شود و کسانی که این ریشه یابی را پذیرفته‌اند معنای مازندران را «جایی که زنبورعسل در آن هست» می‌دانند.
به باوری دیگر، نام مازندران برگرفته از کوه ماز است. پس مازندران سرزمینی است که کوه ماز در آن جای دارد (ماز+اندر+آن). رشته کوه ماز در جنوب مازندران، در راستای غرب به جنوب شرق کشیده شده است. رشته کوه ماز هم راستا با دوبرار در دشت لار و پلور است که تا فیروزکوه پیش می‌رود. مردم دماوند هنوز به این کوه بلند که در شمال شهر دماوند امتداد یافته، ماز می‌گویند. از سوی دیگر در لاسم و در میان رشته کوه دوبرار، قله‌های بلندی مانند انگمار، سیاه کمر دیده می‌شود که یکی از آن‌ها قله بلند ماز است. منوچهری دامغانی (قرن پنجم) واژه «ماز» را به همراه مازندران در یک بیت می‌آورد:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  برآمد یکی ابر مازندران |  | چو مار شکنجی و ماز اندر آن |
می‌دانیم منوچهری دامغانی سراینده زبردستی در نگاشتن طبیعت در سروده‌های خود بوده و همچنین سال‌ها در مازندران زیسته است. «ماز» در اینجا همان کوه ماز است که ابرها چون ماری به خود پیچیده، آن کوه را دربر گرفته‌اند. گروهی، ماز را پیچ و خم می‌دانند، ولی واژه «شکنج» در «مار شکنجی» خود به معنی پیچ و خم است و آوردن واژه‌ای دیگر (که ماز باشد) به معنی پیچ و خم در اینجا، درست نمی‌نماید. ابن اسفندیار در کتاب تاریخ تبرستان به سال ۶۱۳ هجری می‌نویسد: و مازندران محدث است به حکم آنکه مازندران بحد مغربست و به مازندران پادشاهی بود چون رستم زال آنجا شد او را بکشت. منسوب این ولایت را موز اندرون گفتند به سبب آنکه موز نام کوهیست از حد گیلان کشیده تا به لار و قصران که موز کوه گویند همچنین تا به جاجرم. گروهی نیز به این دلیل که در گذشته این سرزمین پر از گوزن بوده و مازن نیز به معنای گوزن بوده و از طرفی دران را نیز به معنای درندگان می‌باشد اینگونه برداشت کرده‌اند که دران به معنای درنده کنایه از ببر مازندران است و چون این سرزمین در گذشته پر از گوزن و ببر بوده مردم آن سرزمین را به این نام خواندند.
مازندران کنونی در درازای تاریخ، شاهد رویدادهای فراوان سیاسی، اجتماعی و فرهنگی بوده است. در اهمیت سرگذشت رویدادهای تاریخی این استان، کافی است که گفته شود هیچ‌یک از مناطق ایران به اندازه این سرزمین، شاهد رویدادهای تاریخی نبوده است.
به همین سبب است که نویسندگان و گذشته‌نگاران ایرانی و خارجی، فراز و نشیب‌های تاریخی این سرزمین را در کتاب‌هایی نوشته‌اند. از نوشته نویسندگان روسی دربارهٔ مازندران، تاریخ مازندران و استرآباد نوشته‌های رابینو، و از نوشته‌های نویسندگان مازندرانی، تاریخ طبرستان و رویان و مازندران نوشته‌های میر ظهیرالدین مرعشی، و از نوشته‌های نویسندگان ایرانی، تاریخ طبرستان به کوشش اردشیر برزگر و مازندران از قدیم‌ترین ایام تا به امروز، نوشته محمد مشکور را می‌توان نام برد. اما این که نام مازندران از چه زمانی در این سرزمین همگانی شد دوگانگی دیدگاه وجود دارد. بعضی از گذشته‌نگاران بر این باورند از زمان ابن اسفندیار و یاقوت، به جای هیرکانیا واژه مازندران بکار برده شده است گروهی هم تاریخ به‌کارگیری واژهٔ مازندران را پس از سده چهارم هجری قمری می‌دانند.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| چنین گفت کز شهر مازندران |  | یکی خوشنوازم ز رامشگران |
| اگر در خورم بندگی شاه را |  | گشاید بر تخت او راه را |
| برفت از بر پرده سالار بار |  | خرامان بیامد بر شهریار |
| بگفتا که رامشگری بر درست |  | ابا بربط و نغز رامشگرست |
| بفرمود تا پیش او خواندند |  | بر رود سازانش بنشاندند |
| به بربط چو بایست بر ساخت رود |  | برآورد مازندرانی سرود |
| که مازندران شهر ما یاد باد |  | همیشه بر و بومش آباد باد |
| که در بوستانش همیشه گلست |  | به کوه اندرون لاله و سنبلست |
| هوا خوشگوار و زمین پرنگار |  | نه گرم و نه سرد و همیشه بهار |
| نوازنده بلبل به باغ اندرون |  | گرازنده آهو به راغ اندرون |
| همیشه بیاساید از خفت و خوی |  | همه ساله هرجای رنگست و بوی |
| گلابست گویی به جویش روان |  | همی شاد گردد ز بویش روان |
| دی و بهمن و آذر و فرودین |  | همیشه پر از لاله بینی زمین |
| همه ساله خندان لب جویبار |  | به هر جای باز شکاری به کار |
| سراسر همه کشور آراسته |  | ز دیبا و دینار وز خواسته |
| بتان پرستنده با تاج زر |  | همه نامداران به زرین کمر |