stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پابلو پیکاسو
آغاز فعالیت هنری > دوره آبی

مقالهٔ اصلی: دوره آبی پیکاسو
پیکاسو زمانی که به کار مشغول نبود، از تنها ماندن خودداری می‌کرد و به همین دلیل در مدت کوتاهی حلقهٔ دوستانش که شامل گیوم آپولینر، ماکس ژاکوب و لئواستاین و همچنین دو دلال بسیار خوب به نام‌های امبروز (Amborise Vollard) و برس‌ول (Berthe Weel) بود، شکل گرفت. در این زمان خودکشی یکی از دوستانش به روی پابلوی جوان تأثیر عمیقی گذاشت و تحت چنین شرایطی دست به خلق آثاری زد که از آن به عنوان دورهٔ آبی یاد می‌کنند. در این دوره بیشتر به ترسیم چهرهٔ آکروبات‌ها، بندبازان، گدایان و هنرمندان می‌پرداخت و در طول روز در پاریس به تحقیق بر روی شاهکارهایش در لوور و شبها به همراه هنرمندان دیگر در میکده‌ها مشغول می‌شد. پابلو پیکاسو در دورهٔ آبی بیشتر رنگ‌های تیره را در تابلوهای نقاشی خود به کار می‌گرفت.
در دوره‌های آبی و گلفام استقلال هنری اش را بروز داد. اوضاع بحرانی اروپا، جنگ داخلی اسپانیا و اشغال فرانسه توسط آلمانی‌ها، بر موضوع و محتوای هنر او اثری عمیق گذاشت و عناصر اساطیری و نمادین در آثارش رخ نمودند. تابلوی گرنیکا نمونه شاخص هنر تمثیلی او در این دوره‌است. او با بهره‌گیری از هنر بدوی (مجسمه‌های کهن ایبریایی، و صورتکها و تندیسهای آفریقایی)، در راهی تازه قدم گذارد. شاید پیکاسو طراحی را برترین وسیله برای انتقال بیواسطه قدرت ابداع خود می‌دانست. طراحی‌های دوره جوانی اش به دور از طبیعت‌گرایی و بری از هرگونه رونگاری، بر اثر تجربه تجسمی به روی کاغذ ترسیم شده‌اند.
پیکاسو دوره‌های هنری مختلف را گذراند که کمترین هنرمندی به چنین تجربهٔ عظیمی دست پیدا می‌کند. یکی از مهم‌ترین دورهٔ کاری پیکاسو چنان‌که پیش از این گفته‌ شد، دورهٔ آبی بود. با وجود اینکه تعهدات کاری در فرانسهٔ اواخر قرن نوزدهم و اوایل هنر قرن بیستم کم‌تر شده بود شاید هیچ هنرمندی به اندازهٔ پیکاسو در تعهد کاری خود، تلخی زندگی را آن‌قدر بزرگ نمایش نداد. این تلخی منحصراً در دورهٔ آبی (۱۹۰۴–۱۹۰۱) به اوج خود رسید چنان‌که از مجموعهٔ رنگ‌های مالیخولیایی آن دوره با سایه روشن آبی و حاشیهٔ تاریک آن بر می‌آید بدون شک زندگی در فقر خانوادگی در زمان جوانی در سال‌های اولیهٔ زندگیش در پاریس و برخورد با کارگران و گدایان اطراف خود درکشیدن پرترهٔ شخصیت‌ها با حساسیت و احساس ترحم هر چه بیشتر نسبت به آن‌ها تأثیر زیادی گذاشته‌است. زن اطوکش (Woman Ironing) در پایان دورهٔ آبی با رنگهای روشن‌تر اما هنوز با طرح غم افزای شامل سفید و خاکستری تصور اصلی فرسودگی و رنج پیکاسو را نشان می‌دهد. اگر چه واقعیت اقتصادی و اجتماعی در پاریس آن دوره ریشه کرده بود. رفتار دوستانهٔ این هنرمند در این مورد که با خطوط زاویه‌دار و متقارن، دین هنری خود را با ترکیب خطوط امتداد داده شده و ظریف که با نفوذ به حقایق تجربی مورخ معروف ال گرکو به آن‌ها رسیده بود، نمایش می‌داد و پیکاسو در آن‌جا این موضوع را با حضور تقریباً معنوی و خیالی از آن زن به عنوان مثالی از فقر و بدبختی آن دوره نشان داده‌است.
آغاز فعالیت هنری > دوره رز

در سال ۱۹۰۰ میلادی اولین نمایشگاه پیکاسو در بارسلونا تشکیل شد. در پاییز همان سال به پاریس رفت تا در آنجا مطالعاتی در ابتدای قرن جدید داشته باشد و در آوریل ۱۹۰۴ در پاریس اقامت کرد و در آنجا به وسیلهٔ آثار امپرسیونیست خود به شهرت رسید.
اما پس از مدت کوتاهی اقامت در فرانسه با تغییر ارتباطات، جعبهٔ رنگ او به رنگهای قرمز و صورتی تغییر پیدا کرد. به همین دلیل به این دوره دوران صورتی پیکاسو می‌گویند. در این دوران پس از دوستی با برخی از دلالان هنر، شاعر آن زمان ماکس ژاکوب و نویسندهٔ تبعیدی آمریکایی، گرترود استاین و برادرش لئو که اولین حامیان او بودند، سبک او به‌طور محسوسی عوض شد به‌طوری‌که تغییرات درونی او در آثارش نمایان است؛ و تغییر سبک او از دورهٔ آبی به دورهٔ رز در اثر مهم او به نام دوشیزگان آوینیون نمونه‌ای از آن دوره است.
هنر مدرن تغییرشکل یافته > دوره آفریقایی

کار پابلو پیکاسو در تابستان سال ۱۹۰۶، وارد مرحلهٔ جدیدی شد که نشان از تأثیر هنر یونان شبه جزیرهٔ ایبری و آفریقا بر روی او بود که به این ترتیب سبک را به وجود آورد که توسط منتقدین نقاش معاصر مورد توجه قرار نگرفت.
هنر مدرن تغییرشکل یافته > کوبیسم

در سال ۱۹۰۸ پابلو پیکاسو و نقاش فرانسوی ژرژ براک متأثر از قالب امپرسیونیسم فرانسوی، سبک جدیدی را درکشیدن مناظر به کار بردند که از نظر چندین منتقد از مکعب‌های کوچکی تشکیل شده‌است. این سبک، کوبیسم نام گرفت و بعضی از نقاشی‌های این دو هنرمند در این زمینه آنقدر به هم شبیه هستند که تفکیک آن‌ها بسیار مشکل است. سیر تکاملی بعدی پابلو در کوبیسم از نگاه تحلیلی (۱۱–۱۹۰۸) به منظر ساختگی و ترکیبی که آغاز آن در سالهای ۱۳–۱۹۱۲ بود ادامه داشت. در این شیوه، رنگ‌های نمایش داده شده به صورت صاف و چند تکه، نقش بزرگی را ایفا می‌کند. بعد از این سال‌ها پیکاسو همکاری خود را در بالت و تولیدات تئاتر و نمایش در سال ۱۹۱۶ آغاز کرد و کمی بعد از آن آثار نقاشی خود را با سبک نئوکلاسیک و نمایش تشبیهی عرضه کرد. این نقاش بزرگ در سال ۱۹۱۸ با اولگا خوخولووا (Olgo khokholova)، بالرین که از خانواده اشراف‌زادگان روسیه بود ازدواج کرد و در پاریس به زندگی خود ادامه داد و تابستان‌هایش را نیز در کنار ساحل دریا سپری می‌کرد. فرزند آنها پائولو در سال ۱۹۱۳ به دنیا آمد. از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۳۰ درگیر اختلاف عقیده با سوررئالیست‌ها بود و در پاییز سال ۱۹۳۱ علاقه‌مند به مجسمه‌سازی شد و با ایجاد نمایشگاه‌های بزرگی در پاریس و زوریخ و انتشار اولین کتابش به شهرت فراوانی رسید.
توجه پیکاسو در مدت کوتاهی از کشیدن نقاشی‌هایی با کنایهٔ اجتماعی و مذهبی به سوی تحقیق در فضای دیگر و خلق آثاری برد که اوج آن در مکتب کوبیسم به ثمر رسید. پرترهٔ فرناند با روسری زنانهٔ سیاه (Fernande with a black Montilla) اثری در این مرحلهٔ کاری است. خیالی بودن تصویر با رنگ‌بندی مناسب و ضربه‌های قلم موی پرنشاط نشان از معشوقهٔ او فرناند الیور (Fernonde Oliver) می‌دهد که روسری به سر کرد، و سمبل هنر اسپانیایی او است. از ایجاد سبک شمایلی از صورت او با مشخصات خلاصه شده می‌توان افزایش علاقهٔ پیکاسو را در خلاصه کردن ویژگی‌ها و استحکام پیکرتراشی پیشگویی کرد که این تأثیر را در آثار بعدی او می‌بینیم.
هنر مدرن تغییرشکل یافته > جنگ اسپانیا، جنگ جهانی دوم و پس از آن

در سال ۱۹۳۶ جنگ داخلی اسپانیا شروع شد که تأثیر زیادی به روی پیکاسو گذاشت به‌طوری‌که تأثیر آن را می‌توان در تابلوی گرنیکا (۱۹۳۷) دید. در این پردهٔ نقاشی بزرگ، بی‌عاطفگی، وحشی‌گری و نومیدی حاصل از جنگ به تصویر کشیده شده‌است. پابلو اصرار داشت که این تابلو تا زمانی که دموکراسیـ کشور اسپانیا به حالت اول برنگردد به آنجا برده نشود. این تابلوی نقاشی به عنوان یکی از پرجاذبه‌ترین آثار در موزهٔ مادرید سال ۱۹۹۲ در معرض نمایش قرار گرفت.
حقیقت این است که پیکاسو در طول جنگ داخلی اسپانیا، جنگ جهانی اول و دوم کاملاً بی‌طرف بود از جنگیدن با هر طرف یا کشوری مخالفت می‌کرد. او هرگز در این مورد توضیحی نداد. شاید این تصور به وجود آید که او انسان صلح‌طلبی بود اما تعدادی از هم عصران او از جمله براک بر این باور بودند که این بی‌طرفی از بزدلی‌اش ناشی می‌شد. به عنوان یک شهروند اسپانیایی مقیم پاریس هیچ اجباری برای او نبود که در مقابل آلمان در جنگ جهانی مبارزه کند یا در جنگ داخلی اسپانیا، خدمت برای اسپانیایی‌های خارج از کشور کاملاً اختیاری بود و با وجود اظهار عصبانیت پیکاسو نسبت به فاشیست در آثارش، هرگز در مقابل دشمن دست به اسلحه نبرد. او با وجود کناره‌گیری از جنبش استقلال‌طلبی در ایام جوانیش حمایت کلی خود را از چنین اعمالی بیان می‌کرد و بعد از جنگ جهانی دوم به گروه کمونیست فرانسه پیوست و حتی در مذاکرهٔ دوستانهٔ بین‌المللی در لهستان نیز شرکت کرد اما نقد ادبی گروهی از رئالیستها در مورد پرترهٔ استالین، علاقهٔ پیکاسو را به امور سیاسی کمونیستی سرد کرد.
هنر مدرن تغییرشکل یافته > آثار متاخر

پیکاسو در سال ۱۹۴۰ به یک گروه مردمی ملحق شد و شمار زیادی از نمایشگاه‌های پیکاسو در طول زندگی این هنرمند در سالهای بعد از آن برگزار شد که مهم‌ترین آن‌ها در موزهٔ هنر مدرن نیویورک در سال ۱۹۳۹ و در پاریس در سال ۱۹۵۵ ایجاد شد. در ۱۹۶۱، این نقاش اسپانیایی با ژاکلین روک (Jacqueline Roque) ازدواج کرد و به موگینس نقل مکان کرد. پابلو پیکاسو در آنجا خلق آثار با ارزش خود همانند نقاشی، طراحی، عکس‌های چاپی، سفال‌گری و مجسمه‌سازی را تا زمان مرگش یعنی هشتم آوریل سال ۱۹۷۳ در موگینس فرانسه ادامه داد.
در سال‌های هشتاد یا نود سالگی، انرژی همیشگی دوران جوانیش بسیار کمتر شده بود و بیشتر خلوت می‌گزید. همسر دوم او ژاکلین روک به جز مهم‌ترین ملاقات کنندگانش و دو فرزند پیکاسو، کلود و پالوما(Claude and paloma) و دوست نقاش سابقش، فرانسواز ژیلو که مادر کلود و پالوما بود، به کس دیگر اجازهٔ ملاقات با او را نمی‌داد. گوشه‌گیری پابلو پیکاسو بعد از عمل جراحی پروستات در سال ۱۹۶۵ بیشتر شد و با اختصاص دادن تمام نیرویش به کار، درکشیدن تابلو جسورتر گشت و از سال ۱۹۶۸ تا سال ۱۹۷۱ سیل عظیم نقاشی‌هایش و صدها قلم‌زنی بشقاب مسی در معرض دید عموم قرار گرفت. این آثارش در این زمان توسط بسیاری از رویاپردازان نادیده گرفته شد به‌طوری‌که داگلاس کوپر، آثار پایانی او را به عنوان آثار یک پیرمرد عصبانی در اتاق مرگ نامید. پیکاسو همچنین مجموعه‌ای قابل توجه از آثار دیگر نقاشان معروف هم دورهٔ خود مانند آنری ماتیس را نگهداری می‌کرد و چون هیچ وصیت‌نامه‌ای در زمان مرگش نبود به عنوان مالیات ایالتی فرانسه، بعضی از آثار و مجموعه‌های او به دولت داده شد.
این نقاش و مجسمه‌ساز اسپانیایی با خلق آثارش گام مهمی در هنر مدرن برداشت. او در ابداع و نوآوری سبک‌ها و تکنیک‌های نقاشی بی‌نظیر بود و استعداد خدادادی او به عنوان یک نقاش و طراح بسیار قابل اهمیت است. او در کار کردن با رنگ روغن، آبرنگ، پاستل، زغال چوب، مداد و جوهر بسیار توانا بود و با ایجاد آثاری در مکتب کوبیسم استعداد بی‌نظیر خود را به بهترین شکل به کار گرفت و با وجود آموزش محدود علمی (که تنها یک سال از دورهٔ تحصیلاتی را در آکادمی رویال مادرید به پایان رساند) تلاش هنرمندانه‌ای را در تغییر جهت فکری خود انجام داد. از پابلو پیکاسو به عنوان پرکارترین نقاش تاریخ یاد می‌شود. در حالیکه دوستانش به او توصیه می‌کردند که در سن هفتاد و هشت سالگی دست از کار بردارد اما او مخالفت می‌کرد. مرگ او در حالی به وقوع پیوست که با تعداد زیادی تابلو و آثار ارزشمند، مرکب از علائق شخصی و به دور از در نظر گرفتن بازار هنر یک ثروتمند محسوب می‌شد؛ و اخیراً در سال ۲۰۰۳ خویشاوندان پیکاسو موزهٔ وقف شده‌ای را در زادگاه پیکاسو یعنی مالاگا به نام موسیوپیکاسومالاگا راه انداختند.
مرگ

وی در ۸ آوریل ۱۹۷۳، در حالی که به اتفاق همسرش ژاکلین روک دوستانشان را برای صرف شام پذیرایی می‌کردند بر اثر حمله قلبی درگذشت. ژاکلین روک که پس از پیکاسو شدیداً از نظر روحی دگرگون شده بود، در سال ۱۹۸۶، با شلیک گلوله خودکشی کرد.
آثار

بالاترین قیمت پرداخت شده برای نقاشی پابلو پیکاسو ۱۲۶٫۴ میلیون دلار به تابلویی به نام پسری با پیپ بود که در تاریخ مه ۴، ۲۰۰۴ به فروش رفت.
در نوامبر ۲۰۱۰ بیش از ۲۷۰ اثر ناشناخته از پیکاسو در فرانسه و در منزل پیرمردی کشف شد.
تک تک تابلوها و طرح‌های پیکاسو، یادداشت‌های روزانهٔ اوست و مجموعهٔ آن‌ها کتاب زندگی او یا به بیان دیگر اتوبیوگرافی اش محسوب می‌شوند. تابلوی گرنیکا (نقاشی)ی او مهم‌ترین اثر هنری متعهد که بیش از میلیون‌ها تراکت و اعلامیهٔ تبلیغاتی در معرفی وحشت جنگ، ویرانی و قتل‌عام مردمان بی گناه یک شهر بی دفاع زیر اولین بمباران هوایی قرن بیستم در جامعهٔ جهانی تکثیر کرد، شناخته شد و تابلوی دوشیزگان آوینیون اش بزرگ‌ترین اثر هنری قرن بود.
تابلوی نقاش و مدلش از کارهای پیکاسو در ابعاد بزرگ است که در موزه هنرهای معاصر تهران نگهداری می‌شود.
پیکاسو و خواهرش لولا در ۱۸۸۹
پیکاسو در ۱۹۰۴
تابلوی دوشیزگان آوینیون اثر پیکاسو در سال ۱۹۰۷
زنان الجزایر - ۱۹۵۵
تابلوی گرنیکا اثر پیکاسو به سال ۱۹۳۷
تابلوی دورا مار و گربه خلق شده در سال ۱۹۴۱
تابلوی نقاش و مدلش خلق شده در سال ۱۹۲۷. این تابلو در موزه هنرهای معاصر تهران نگهداری می‌شود.
تابلوی رویا خلق شده در سال ۱۹۳۲
خبرِ مرگِ پیکاسو در روزنامهٔ اطلاعاتِ ۲۰ فروردینِ ۱۳۵۲
تابلوی دختری با لباس خواب خلق شده در سال ۱۹۰۵ در دوره موسوم به دوره آبی
تابلوی پسری با پیپ خلق شده توسط پیکاسو در سال ۱۹۰۷ در دوره موسوم به دوره رز یا سرخ
مجسمه «پیکاسوی شیکاگو» اثر پیکاسو به سال ۱۹۶۷ که در معرض عموم قرار دارد و او آن را به مردم شیکاگو تقدیم کرده‌است.
مودیلیانی (فیلم)

| مودیلیانی Modigliani | مودیلیانی Modigliani |
| --- | --- |
پوستر فیلم مودیلیانی: پوستر فیلم مودیلیانی
کارگردان: میک دیویس
تهیه‌کننده: فیلیپه مارتینز
نویسنده: میک دیویس
بازیگران: اندی گارسیا امید جلیلی السا زیلبرشتاین تئودور دانتی میشل نیوول میهای گرویا ساندو
تدوین‌گر: اما ئی. هیکاکس
توزیع‌کننده: باوئر مارتینز استودیوز
تاریخ‌های انتشار: ۲۹ سپتامبر، ۲۰۰۴، فرانسه
مدت زمان: ۱۲۸ دقیقه
کشور: ایالات متحده فرانسه آلمان ایتالیا رومانی بریتانیا
زبان: انگلیسی 
فروش گیشه: ۱۹۵٬۳۷۸ دلار
مودیلیانی (Modigliani) یک فیلم زندگینامه‌ای ساخته سال ۲۰۰۴ دربارهٔ زندگی نقاش ایتالیایی آمادئو مودیلیانی، که میک دیویس آن را کارگردانی کرده‌است.
منتقدان از این فیلم استقبال خوبی نکردند. استفان هولدن منتقد نیویورک تایمز در مقاله‌ای نوشت «بهترین و شاید تنها فایده فیلم فاجعه‌بار مودیلیانی استفاده از آن به عنوان یک کتابچه درسی دربارهٔ این است که چطور دربارهٔ زندگی یک هنرمند اسطوره‌ای فیلم نسازیم.»
بازیگران

| بازیگر | نقش |
| --- | --- |
اندی گارسیا: آمادئو مودیلیانی
السا زیلبرشتاین: ژان ابوترن
امید جلیلی: پابلو پیکاسو
لوردانا گروزا: خواننده
امید جلیلی در نقش پابلو پیکاسو در فیلم مودیلیانی
میتسوبیشی ای۷ام

| میتسوبیشی ای۷ام | میتسوبیشی ای۷ام |
| --- | --- |
Mitsubishi A7M2 Reppū: Mitsubishi A7M2 Reppū
کاربری: Carrier-based fighter
تولیدکننده: میتسوبیشی
نخستین پرواز: 6 May 1944
کاربر اصلی: Imperial Japanese Navy Air Service
تعداد ساخته‌شده: ۱۰
میتسوبیشی ای۷ام (به انگلیسی: Mitsubishi A7M) یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ میتسوبیشی در کشور ژاپن است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما سرویس هوایی نیروی دریایی امپراتوری ژاپن بوده‌است. این هواپیما برای نخستین بار در ۰۱۹۴۴−۰۵−۰۶ ۶ مه ۱۹۴۴ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
هالتیکوسور

| هالتیکوسور محدودهٔ زمانی: تریاس پسین ۲۲۲ تا ۲۰۸ میلیون سال پیش  PreЄ Є O S D C P T J K Pg N      | هالتیکوسور محدودهٔ زمانی: تریاس پسین ۲۲۲ تا ۲۰۸ میلیون سال پیش  PreЄ Є O S D C P T J K Pg N      |
| --- | --- |
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: خزندگان
بالاراسته:: دایناسورها
سرده:: هالتیکوسور هیون، ۱۹۰۸
گونه: گونه
 هالتیکوسور لونگوتارسوس ۱۹۰۸، هیون:  هالتیکوسور لونگوتارسوس ۱۹۰۸، هیون
هالتیکوسور (نام علمی: 'Halticosaurus') (به معنی سوسمار متحرک)، یک دایناسور گوشت‌خوار مربوط به دورهٔ تریاس پسین می‌باشد که در ۲۲۲ تا ۲۰۸ میلیون سال پیش می‌زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در آلمان، وورتمبرگ کشف شده‌است و در سال ۱۹۰۸ به وسیله فردریش وان هیون نام‌گذاری شد.
گونه خاص این جنس هالتیکوسور لونگوتارسوس نام دارد.
دورنیه دو ۲۸

| دورنیه دو ۲۸ | دورنیه دو ۲۸ |
| --- | --- |
کاربری: نشست و برخاست کوتاه و هواگرد چندمنظوره
تولیدکننده: دورنیه فلوکتسایک‌ورک
نخستین پرواز: ۲۹ آوریل ۱۹۵۹ (Do 28 A/B) 2۳ فوریه ۱۹۶۶ (Do 28D)
کاربر اصلی: لوفت‌وافه
دورنیه دو ۲۸ (به انگلیسی: Dornier_Do_28) یک هواگرد از نوع نشست و برخاست کوتاه و هواگرد چندمنظوره ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد دورنیه دو ۲۸ نخستین پروازش را در ۲۹ آوریل ۱۹۵۹ میلادی انجام داد.
حزب خلق مغولستان
تاریخ > پیشینه

در سال ۱۹۹۱، مغولستان بیرونی استقلال خود را از سلسلهٔ چینگ پس از دو قرن حکومت چینگ اعلام کرد. با این حال، استقلال بوگد خانات دوام نیاورد زیرا توسط دو همسایه خود روسیه و چین به رسمیت شناخته‌نشد و منطقه‌ای خودمختار تحت حاکمیت چین در نظر گرفته‌شد. در سال ۱۹۱۹، مغولستان توسط دولت بئی یانگ و توسط نیروهای جنبش سفید در سال ۱۹۲۱ مورد حمله قرار گرفت.
تاریخ > انقلاب ۱۹۲۱

در طول اشغال دو گروه به نام‌های کنسولین دنج و خوری شرقی به‌عنوان جنبش‌های مقاومت تشکیل شدند. در ۲۵ ژوئن ۱۹۲۰ این گروه‌ها با عنوان حزب خلق مغولستان متحد شدند و تصمیم گرفتند هفت نماینده را به اتحاد جماهیر شوروی بفرستند که در ماه اوت با نمایندگان شوروی در ایرکوتسک ملاقات کردند. در ۱ مارس ۱۹۲۱، این حزب در کیاختا که دعوی بودن اولین حزب سیاسی مغولستان است را دارد، تشکیل شد و یک دولت موقت تشکیل داد.
در ۱۸ مارس، ارتش خلق مغولستان به فرماندهی دامدین سوخباتور نیروهای چینی را شکست داد و کیاختا را تصرف کرد. در ماه مه، رومان فون اونگرن-اشترنبرگ، نیروهای خود را از ایخ خوری (اولان‌باتور) به شمال آورد و توسط نیروهای مشترک ارتش خلق مغولستان و ارتش سرخ شکست خورد. در ۲۵ ژوئن ۱۹۲۱، حزب خلق مغولستان بیانیه‌ای را در مورد تصمیم خود برای آزادسازی پایتخت به زور به همهٔ مغول‌ها صادر کرد. این نیروها در ۶ ژوئیه وارد پایتخت شدند و در ۱۱ ژوئیه اعلام استقلال کردند. به دنبال توصیه انترناسیونال کمونیست، این حزب در سال ۱۹۲۴ نام خود را به حزب انقلابی خلق مغولستان تغییر داد.
تاریخ > قیام مسلحانه و تصفیه

در سال ۱۹۲۸، سیاست مغولستان به شدت به‌سمت چپ چرخید و شروع به پایبندی به ایدئولوژی کمونیستی کرد. گله‌های دام به اجبار جمع‌آوری شدند، تجارت و حمل و نقل خصوصی ممنوع شد و صومعه‌ها و اشراف مورد حمله قرار گرفتند. با ناتوانی تجارت و حمل و نقل دولتی، اقتصاد مغولستان از هم پاشید. همچنین بیش از هفت میلیون رأس دام تلف شد که منجر به ناآرامی‌های گسترده در سال ۱۹۳۲ شد. گفتی است که قیام در اکتبر پس از درگیری ارتش‌ها، تانک‌ها و هواپیماهای مغولستان و شوروی سرکوب شد.
اولین موج پاکسازی‌ها با ماجرای لخومبه در سال ۱۹۳۳ آغاز شد، توطئه‌ای ساخته‌شده که جامبین لخومبه، دبیر حزب را با شبکه‌های جاسوسی ژاپن مرتبط می‌کرد. همچنین در این پاکسازی‌ها بیش از ۱۵۰۰ نفر تصفیه شدند که بسیاری از آنها اعدام گشتند. قربانیان شامل نخست‌وزیر پلژیدین جندن بود که مشتاق آزادسازی اقتصاد بود. در سال ۱۹۳۶، جندن از قدرت برکنار شد و در اتحاد جماهیر شوروی اعدام شد و خرلوگین چویبالسان، متحد سرسخت ژوزف استالین، به قدرت رسید.
بین سال‌های ۱۹۳۷ و ۱۹۳۹، موج دوم پاکسازی‌ها آغاز شد که ۲۵٬۴۳۷نفر رسماً دستگیر و ۲۰٬۰۹۹ نفر اعدام شدند. تعداد واقعی قربانیان بیش از ۳۵٬۰۰۰ تا ۱۰۰٬۰۰۰ تخمین زده شده‌است. در این پاکسازی‌ها بیش از ۱۸٬۰۰۰ نفر لاما بودند که منجر به نابودی مجازی روحانیون بودایی شد. همچنین بین سال‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۵، کسانی که در پاکسازی‌های قبلی همدست بودند، خودشان پاکسازی شدند.
تحت حکومت چویبالسان، بهبود زیرساخت‌ها، جاده‌ها و ارتباطات مغولستان با کمک شوروی انجام شد و همچنین اقداماتی برای بهبود نرخ باسوادی در این کشور انجام شد. یازدهمین کنگره حزب در دسامبر ۱۹۴۷ برگزار شد و اولین برنامهٔ پنج ساله مغولستان برای تشدید توسعه اقتصاد، صنعت، دامپروری و کشاورزی در مراحل مختلف تصویب شد.
در سال ۱۹۵۲، خرلوگین چویبالسان درگذشت و یومجاگین تسدنبال به قدرت رسید. تسدنبال رقبای سیاسی خود را پاکسازی کرد؛ از جمله آنها داشیین دامبا در سال‌های ۱۹۵۸–۱۹۵۹، دارامین تومور-اوچیر در سال ۱۹۶۲، لوسانسرنگین تسند در سال ۱۹۶۳ و گروه ضد حزب لوخوز-نیامبو-سورماج در دسامبر ۱۹۶۴ پاکسازی شدند. سیاست خارجی او با تلاش برای نزدیک کردن مغولستان به همکاری نزدیکتر با اتحاد جماهیر شوروی و تلاش برای الحاق این کشور به اتحاد جماهیر شوروی مشخص شد. تلاش تسدنبال برای تبدیل مغولستان به جمهوری شانزدهم اتحاد جماهیر شوروی با مخالفت شدید سایر سیاستمداران روبرو شد و او به خیانت متهم شد. در خلال انشعاب چین و شوروی، تسدنبال با اتحاد جماهیر شوروی طرف شد و خشم چین را برانگیخت. همچنین از او به خاطر حفظ مسیر سوسیالیسم اعتدالی در طول جنگ سرد یاد می‌شود.
تاریخ > اعاده نام

بازگرداندن نام حزب به حزب خلق مغولستان از سال ۱۹۹۰ در هستهٔ اصلی بحث‌ها میان اعضای حزب و در کنگره‌های حزب قرار داشت. در سال ۲۰۱۰، این موضوع به‌طور گسترده در تمام سطوح حزب مورد بحث قرار گرفت و در نتیجه ۸۱٫۳ درصد از اعضا از بازسازی حمایت کردند و ۱۰٫۷ درصد از اعضا می‌خواهند این موضوع را در بیست و ششمین کنگرهٔ حزب بررسی کنند. تصمیم برای بازگرداندن نام اصلی حزب با ۹۹٫۳ درصد از نمایندگان بیست و ششمین کنگره حزب تصویب شد. همچنین در کنگره ایدئولوژی سیاسی حزب از سوسیالیسم دموکراتیک به سوسیال دموکراسی متمرکز شد.
پس از اینکه حزب انقلابی خلق مغولستان نام اصلی خود را بازسازی کرد، رئیس‌جمهور سابق مغولستان و رئیس حزب انقلابی خلق مغولستان نامبارین انخبایار یک حزب سیاسی جدید را در سال ۲۰۱۰ تأسیس کرد. انخبایار در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۱ مجوز استفاده از نام حزب انقلابی خلق مغولستان را برای حزب جدید خود از دادگاه عالی مغولستان دریافت کرد.
تاریخ > پیروزی در انتخابات ۲۰۲۰ و عواقب بعد

حزب خلق مغولستان در انتخابات پارلمانی ۲۰۲۰ به‌پیروزی قاطع دست‌یافت. برنامهٔ انتخاباتی این حزب دارای شش فصل بود و به درآمد جمعیت، سیاست اقتصادی، حکومت، سیاست توسعه سبز، توسعه شهر اولان‌باتور و سیاست توسعه منطقه‌ای می‌پردازد. در نتیجهٔ انتخابات این اولین‌بار بود که یک حزب در انتخابات متوالی اکثریت مطلق را حفظ می‌کند. پیش از این، حزب خلق مغولستان و حزب دموکرات به نوبت اکثریت را در خورال کبیر مغولستان به‌دست آورده بودند یا مجبور به تشکیل دولت‌های ائتلافی شدند.
در ژوئن ۲۰۲۱، نخست‌وزیر سابق اوخناگین خورلسوخ از حزب خلق مغولستان، پس از پیروزی در انتخابات ریاست‌جمهوری، ششمین رئیس‌جمهور منتخب کشور به‌صورت دموکراتیک شد و قدرت این حزب را در دولت مغولستان تثبیت کرد.
رهبران

سولین دنزان (۱۹۱۲)
آجاگین دنزان (۱۹۲۲–۱۹۲۴)
تسرن-اوچیرین دامبادورج (۱۹۲۴–۱۹۲۸)
بات-اوچیرین الدف-اوچیر (۱۹۲۸–۱۹۳۰)
پلژیدین جندن (۱۹۲۸–۱۹۳۲)
دورجاوین لوسانشارو (۱۹۳۲–۱۹۳۷)
بانزجاوین باسانجو (۱۹۳۶–۱۹۴۰)
یومجاگین تسدنبال (۱۹۴۰–۱۹۵۴، ۱۹۵۸–۱۹۸۴)
داشین دامبا (فوریه-آوریل ۱۹۴۰، ۱۹۵۴–۱۹۵۸)
جامبین باتمونخ (۱۹۸۵–۱۹۹۰)
گمبوجاوین اوچیربات (۱۹۹۰–۱۹۹۱)
بودراگچاگین داش-یوندون (۱۹۹۱–۱۹۹۶)
ناتساگین باگاباندی (فوریه-ژوئن ۱۹۹۷)
نامبارین انخبایار (۱۹۹۷–۲۰۰۵)
میگوبین انخبول (۲۰۰۵–۲۰۰۷)
سانجاگین بایار (۲۰۰۷–۲۰۰۹)
سوخباتورین باتبولد (۲۰۱۰–۲۰۱۲)
اولزیساخانی انختوشین (۲۰۱۲–۲۰۱۳)
میگوبین انخبول (۲۰۱۳–۲۰۰۱۷)
اوخناگین خورلسوخ (۲۰۱۷–۲۰۲۱)
لاوسنمسرین اویون-اردین (۲۰۲۱-اکنون)
پیوند بیرونی

| ن ب ورؤسای کشور مغولستان (فهرست) | ن ب ورؤسای کشور مغولستان (فهرست) |
| --- | --- |
خانات بوگد مغولستان (۱۹۱۱–۱۹۲۴):  Bogd Khan  Tserendorj 
جمهوری خلق مغولستان (۱۹۲۴–۱۹۹۲):  Jadambaa  Genden  Damdinsüren  خرلوگین چویبالسان  Laagan  Amar  Dogsom  vacant (1939–40)  Bumtsend  Yanjmaa  Sambuu  Dügersüren  Luvsan  یومجاگین تسدنبال  Jagvaral  Batmönkh  Ochirbat 
مغولستان (رئیس‌جمهورها از 1992):  Ochirbat  ناتساگین باگاباندی  نامبارین انخبایار  تساخیاگین البگدورج  خالتما بتولغا 
حروف ایتالیک نشان‌دهنده کفیل منصب است: حروف ایتالیک نشان‌دهنده کفیل منصب است
رهبران کمونیست در سال ۱۹۴۹؛ مائو زدونگ، نیکلای بولگانین، ژوزف استالین، والتر اولبریخت، یومجاگین تسدنبال
کیست پستان

Medical condition
| کیست پستان | کیست پستان |
| --- | --- |
تخصص: جراحی عمومی 
طبقه‌بندی و منابع بیرونی: طبقه‌بندی و منابع بیرونی
آی‌سی‌دی-۱۰: N60.0
آی‌سی‌دی-۹-سی‌ام: 610.0
سمپ: D047688
[ویرایش در ویکی‌داده]: [ویرایش در ویکی‌داده]
سیست پستان، کیست پستان یا کیسه پستان (به انگلیسی: Breast Cyst) به کیسهٔ پرشده‌ای از محتوای مایع می‌گویند که در داخل پستان می‌باشد. یک فرد می‌تواند یک یا چند کیست پستان داشته باشد. این کیست‌ها بیشتر به‌صورت برآمدگی‌های گردوی یا بیضی‌شکل‌ با لبه‌های مشخص توصیف می‌شود. سیست پستان از نظر بافت بیشتر همانند یک کیسه‌ی حاوی آب کوچک و نرم احساس می‌شود، اما گاهی ممکن است سفت شود.
کیست پستان می‌تواند دردناک و گاهی آزاردهنده باشد، اما معمولاٌ بی‌خطر است. این کیست‌ها بیشتر قبل از یائسگی زنان و در سنین حدود ۳۰  تا ۴۰ در بدن آن‌ها ایجاد می‌شوند و معمولاً پس از یائسگی ناپدید می‌شوند؛ اما ممکن است در هنگام استفاده از هورمون درمانی باقی بمانند یا دوباره ایجاد شوند. کیست پستان می‌تواند بخشی از بیماری فیبروسیست پستان باشد. درد و تورم معمولاً در نیمۀ دوم سیکل قاعدگی یا در دوران بارداری بیشتر است.
درمان کیست‌های پستان معمولاً لازم نیست مگر اینکه دردناک یا باعث ناراحتی باشند. در اغلب موارد، ناراحتی ایجاد شده توسط این کیست‌ها می‌تواند با تخلیۀ مایع از کیست کاهش داده‌شود. کیست‌ها به‌دلیل رشد غدد شیری شکل می‌گیرند و اندازۀ آن‌ها می‌تواند کوچکتر از یک نخود یا بزرگتر از یک توپ پینگ‌پنگ باشد. کیست‌های کوچک در طول معاینه‌ی فیزیکی احساس نمی‌شوند و برخی از کیست‌های بزرگ همانند توده احساس می‌شوند. با این‌حال بیشتر کیست‌ها صرف‌نظر از اندازه‌شان در طول معاینه‌ی فیزیکی قابل شناسایی نیستند.
علائم و نشانه‌ها

علائم و نشانه های کیست سینه عبارتند از:
یک توده و یا برآمدگی نرم  و گرد یا بیضوی با زوایای مشخص که به راحتی حرکت می‌کند‌.
درد یا حساسیت سینه در ناحیۀ توده
افزایش اندازه‌ی توده و حساسیت درست قبل از قاعدگی و کاهش اندازه‌ی توده و رفع علائم و نشانه‌های دیگر پس از قاعدگی
ترشح از نوک سینه که ممکن است شفاف، زرد رنگ، قهوه‌ای رنگ و یا کدر باشد.
چناران (زبرخان)

| چناران چِنَرُ | چناران چِنَرُ |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: خراسان رضوی
شهرستان: زبرخان
بخش: مرکزی
دهستان: زبرخان
حکومت: حکومت
 • دهیار: سید صابر موسوی نیا
جمعیت: ۱۶۶۰
وبگاه: http://chenaran1.ir/
چناران، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان زبرخان در استان خراسان رضوی ایران.قدمتی بالغ بر ۹۰۰ ساله دارد.
موقعیت

چناران در ۴۰ کیلومتری شمال شرقی نیشابور در هفت کیلومتری شمال جادهٔ اصلی (مشهد-نیشابور) و در دامنهٔ کوه واقع شده‌است. گرینه در فاصلهٔ ۳ کیلومتری روستای چناران قرار دارد. این روستا از توابع زبرخان می‌باشد به علت فراوانی درخت‌های چنار این روستا به چناران معروف شد.
جمعیت

این روستا در دهستان زبرخان قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۱۶۶۰نفر (۴۰۲ خانوار) بوده‌است.
سقوط دمشق (۲۰۲۴)

در ۷ دسامبر ۲۰۲۴، نیروهای اتاق عملیات جنوبِ اپوزیسیون سوریه از جنوب وارد منطقه ریف دمشق شدند و به ۲۰ کیلومتری (۱۲ مایلی) پایتخت این کشور یعنی دمشق رسیدند. ارتش عربی سوریه از چند نقطه در حومه شهر عقب‌نشینی کرد. همزمان با پیشروی به سمت دمشق، مخالفان یعنی هیئت تحریر شام و ارتش ملی سوریه (مورد حمایت ترکیه) در شمال به حمص حمله کردند، در حالی که ارتش تکاوران انقلاب از جنوب شرقی به سمت پایتخت پیشروی کردند. تا ۸ دسامبر، نیروهای شورشی وارد محله برزه در مجاورت شهر شدند. بر اساس گزارش رسانه‌های روسیه، رئیس‌جمهور بشار اسد دمشق را با هواپیما به مقصد مسکو ترک کرد و در روسیه به او پناهندگی داده شد، که این امر سرنگونی رژیمش را قطعی کرد.
رضا مرزبان

با رضا حاج مرزبان اشتباه نشود.
| رضا مرزبان | رضا مرزبان |
| --- | --- |
زادهٔ: فروردین ۱۳۰۷ مشهد
درگذشت: ۷ دی ۱۳۹۲ پاریس
علت مرگ: بیماری سرطان
پیشه(ها): روزنامه‌نگار، نویسنده، فعال سیاسی
دوران: دودمان پهلوی، نظام جمهوری اسلامی ایران
حزب سیاسی: حزب توده ایران
رضا مرزبان (متولد فروردین ۱۳۰۷ در مشهد – درگذشته ۷ دی ۱۳۹۲ در پاریس)، از استادان روزنامه‌نگاری نو در ایران بود. رضا مرزبان از روزنامه‌نگاران قدیمی ایران محسوب می‌شود که سال‌ها در راه دفاع از آزادی اندیشه و بیان تلاش کرد. وی عضو کانون نویسندگان ایران در تبعید بود