stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
۱۴۰۰ (خورشیدی)
درگذشتگان > مرداد

۲ مرداد
علیرضا تابش، رئیس بنیاد مسکن (زاده ۱۳۳۱)
عبدالرحیم مرودشتی، فلسفه پژوه و روزنامه‌نگار (زاده ۱۳۳۸)
۴ مرداد - حبیب لاجوردی، تاریخ پژوه (زاده ۱۳۱۷)
۶ مرداد - شهرام کاشانی، خواننده (زاده ۱۳۵۳)
۷ مرداد -
شیرین بهرامی، دوبلور (زاده ۱۳۵۶)
مهرزمان فخار منفرد، نگارگر (زاده ۱۳۳۲)
۹ مرداد
جلال ستاری، محقق، مترجم، نویسنده و اسطوره‌شناس (زاده ۱۳۱۰)
لطف‌الله یارمحمدی، زبانشناس (زاده ۱۳۱۲)
۱۰ مرداد - محمود دست‌پیش، شاعر (زاده ۱۳۱۳)
۱۲ مرداد
غلامحسین شیری علی‌آباد، نمایندهٔ ادوار مجلس (زاده ۱۳۴۰)
کاظم محمدی، بازیکن فوتسال (زاده ۱۳۵۲)
فرزانه معصومیان، مجری (زاده ۱۳۴۸)
۱۳ مرداد
ارشا اقدسی، بدلکار (زاده ۱۳۶۱)
مهری جعفری، کوهنورد و حقوقدان (زاده ۱۳۵۷)
۱۴ مرداد - آیدین الفت، آهنگساز، خواننده، کارگردان تئاتر (زاده ۱۳۵۲)
۱۵ مرداد - عباس ادیب، دکتر (زاده ۱۳۰۱)
۱۶ مرداد - علیرضا عزیزی، فوتبالیست (زاده ۱۳۲۷)
۲۱ مرداد
علی سلیمانی، بازیگر (زاده ۱۳۴۹)
رجب فرامرزی، مربی فوتبال (زاده ۱۳۱۶)
۲۳ مرداد
منوچهر افسری، بازیگر (زاده ۱۳۳۱)
صفدر تقی‌زاده، نویسنده (زاده ۱۳۱۱)
۲۴ مرداد - آلمین، شاعر و آموزگار ارمنی (زاده ۱۳۳۱)
۲۵ مرداد - لطف‌الله یارمحمدی، زبان‌شناس (زاده ۱۳۱۲)
۲۶ مرداد
فرشته طائرپور، تهیه‌کننده سینما (زاده ۱۳۳۱)
هرمز فرهت، آهنگساز (زاده ۱۳۰۷)
۲۷ مرداد - پرویز کردوانی، جغرافی‌دان و پدر کویرشناسی ایران (زاده ۱۳۱۰).
حسن ریاضی، شاعر و نویسنده و مترجم (زاده ۱۳۳۷)
۲۹ مرداد - محمود نگهبان‌سلامی، نمایندهٔ پیشین مجلس (زاده ۱۳۵۶)
۳۱ مرداد
ماهان عابدین، روزنامه‌نگار، متخصص مطالعات تروریسم (زاده ۱۳۵۵)
محمدرضا حکیمی- فیلسوف، مجتهد و نویسنده (زاده ۱۳۱۴)
درگذشتگان > شهریور

۱ شهریور - احمد نوری‌زاده، شاعر (زاده ۱۳۳۰)
۴ شهریور - داریوش علیزاده، نوازنده و آهنگساز (زاده ۱۳۱۶)
۵ شهریور
محمدعلی فیض لاهیجی، روحانی (زاده ۱۳۰۳)
صادق صفایی، کارگردان و بازیگر (زاده ۱۳۴۰)
۶ شهریور - تیگران تومانیان، متخصص امور لابراتوار (زاده ۱۳۲۵).
۱۰شهریور - جاسم سلطانی بازیکن تیم ملی فوتسال ایران (زاده ۱۳۶۲)
۱۱ شهریور -جهانگیر نظام العلما، خوشنویس (زاده ۱۳۱۳)
۱۲ شهریور - سید حسن فیروزآبادی، فرمانده نظامی (زاده ۱۳۲۹)
۱۷ شهریور - عباس انصاری فرد، مدیر عامل پیشین پرسپولیس (زاده ۱۳۳۵)
۱۸ شهریور - قدرت‌الله انتظامی، بازیگر، نوازنده ویولن و برادر عزت‌الله انتظامی (زاده ۱۳۰۸)
۱۹ شهریور - حیدر رحیم‌پور ازغدی، فعال سیاسی (زاده ۱۳۱۱)
۲۰ شهریور - محسن بیدارفر، مترجم و ناشر (زاده ۱۳۲۳)
۲۳ شهریور - یعقوب ظروفچی، خواننده (زاده ۱۳۳۳)
۲۷ شهریور - فخرالدین موسوی ننه کرانی، روحانی و سیاستمدار (زاده ۱۳۰۹)
۳۱ شهریور - احمد آزاد، خواننده و ترانه‌سرا (زاده ۱۳۴۰)
درگذشتگان > مهر

۱ مهر
علی لندی، نوجوان فداکار ایذه‌ای (زاده ۱۳۸۵)
غلامعلی رئیس  الذاکرین، شاعر (زاده ۱۳۱۸)
۳ مهر
محمدمهدی یعقوبی، کشتی‌گیر (زاده ۱۳۰۹)
حسن حسن‌زاده آملی، مرجع تقلید (زادهٔ ۱۳۰۷)
مهدی هادوی، قاضی و وکیل دادگستری و عضو سابق شورای نگهبان (زاده ۱۳۰۵)
امانوئل آغاسی، بوکسور آشوری ارمنی‌تبار اهل ایران (زاده ۱۳۰۹)
۴ مهر - سیامک اطلسی، بازیگر، گوینده و کارگردان (زاده ۱۳۱۵)
۸ مهر - محمدحسن طریقت منفرد، وزیر سابق بهداشت (زاده ۱۳۲۵)
۹ مهر - منوچهر محققی، خلبان (زاده ۱۳۲۵)
۱۱ مهر
مهین کوره چیان، بازیکن سابق بسکتبال (زاده ۱۳۳۰)
محمد اسماعیل‌زاده، نوازنده دوتار و خواننده (زاده ۱۳۲۸)
۱۲ مهر - علی غلامرضایی آلمه جوقی، موسیقی دان و نوازنده دوتار (زاده ۱۳۱۰)
۱۳ مهر - فتحعلی اویسی، بازیگر، خواننده و کارگردان (زاده ۱۳۲۴).
۱۴ مهر - علی گلستانه، نقاش (زاده ۱۳۱۹)
۱۵ مهر - آذرتاش آذرنوش، استاد دانشگاه و مترجم (زاده ۱۳۱۶)
۱۶ مهر - عزت‌الله مهرآوران، بازیگر (زاده ۱۳۲۸)
۱۷ مهر - ابوالحسن بنی‌صدر، سیاستمدار و نخستین رئیس‌جمهور ایران (زاده ۱۳۱۲)
۱۸ مهر - امیرحسین قهرمانی، نقاش (زاده ۱۳۱۵)
۱۹ مهر- اصغر کفشچیان مقدم، نقاش ایرانی (زاده ۱۳۴۲)
۲۰ مهر - ایرج یکه زارع، کاریکاتوریست (زاده ۱۳۲۰)
۲۳ مهر - جمشید سماواتیان، نقاش (زاده ۱۳۱۷)
۲۴ مهر - یوسف اسحاق‌پور، نویسنده (زاده ۱۳۱۸)
۲۵ مهر - رحیم رحیمی پور، کارگردان (زاده ۱۳۳۶).
۲۶ مهر - صادق شباویز، بازیگر تئاتر (زاده ۱۳۰۴).
۲۸ مهر - محمد صالحی آرام، طنزپرداز (زاده ۱۳۱۷).
۲۹ مهر - پروین بهمنی، پژوهشگر و خواننده (زاده ۱۳۲۷).
۳۰ مهر - پرویز سیروس‌پور، کشتی‌گیر و رئیس سابق فدراسیون کشتی (زاده ۱۳۱۵)
درگذشتگان > آبان

۲ آبان - هوشنگ چالنگی، شاعر و نویسنده (زاده ۱۳۲۰)
۶ آبان - علی باغبان‌باشی، پیشکسوت دو و میدانی (زاده ۱۳۰۳)
آرامش دوستدار، فیلسوف (زاده ۱۳۱۰)
۷ آبان
ایران درودی، نقاش و هنرمند (زاده ۱۳۱۵)
عبدالحسین آل رسول، ناشر و مترجم (زاده ۱۳۰۳)
۱۱ آبان
سیروس آموزگار، وزیر سابق جهانگردی و اطلاعات (زاده ۱۳۱۳)
سید علی‌محمد  علاقه بند یزدی، روحانی شیعه (زاده ۱۳۰۹)
۱۵ آبان - کامبیز درم‌بخش، کاریکاتوریست و طراح (زاده ۱۳۲۱)
۱۷ آبان
مه‌لقا ملاح، کتابدار و مادر محیط زیست ایران (زاده ۱۲۹۶)
پورنگ پورشیرازی، موسیقی دان و نوازنده کنترباس (زاده ۱۳۵۳)
۱۸ آبان - جمشید بهنام، جامعه‌شناس (زاده ۱۳۰۷)
۲۴ آبان - سجاد رزمجو، خواننده محلی (زاده ۱۳۵۹)
۲۶ آبان - محسن مجتهد شبستری، روحانی و سیاستمدار (زاده ۱۳۱۶)
۲۷ آبان - اردشیر زاهدی، سیاست‌مدار (زاده ۱۳۰۷)
درگذشتگان > آذر

۳ آذر - بهروز فردوس، کارآفرین
۵ آذر - محمدرضا پورشجری، وبلاگ نویس (زاده ۱۳۴۲)
۹ آذر - محمدعلی شاکری‌راد، نقاش (زاده ۱۳۲۰)
۱۰ آذر - سید رضی شیرازی، روحانی (زاده ۱۳۰۷)
۱۳ آذر - نوید خوش‌هوا، بازیکن فوتبال (زاده ۱۳۷۰)
۱۴ آذر - آرش اینانلو، فعال محیط زیست، مستندساز و فرزند محمدعلی اینانلو (زاده ۱۳۵۴)
۱۸ آذر - اکبر نحوی، عضو فرهنگستان زبان فارسی (زاده ۱۳۳۴).
۱۸ آذر - شاپور راسخ جامعه‌شناس (زاده ۱۳۰۳)
۲۰ آذر - جلال پیشوائیان، بازیگر سینما (زاده ۱۳۰۹)
۲۲ آذر - سیروس ذکاء، مترجم و روزنامه‌نگار (زاده ۱۳۰۵).
۲۴ آذر - علی‌محمد ایزدی، سیاستمدار (زاده ۱۳۰۶)
۳۰ آذر - حسن ایرلو، سفیر ایران در یمن (زاده ۱۳۳۸)
درگذشتگان > دی

۶ دی - منوچهر آریان‌پور کاشانی، مترجم (زاده ۱۳۰۸)
۸ دی - صدرالدین الهی، روزنامه‌نگار (زاده ۱۳۱۳)
۱۲ دی - پریدخت آور، همسر غلامحسین بنان (زاده  ۱۳۱۰)
۱۳ دی - عطاالله امیدوار، معمار، شهرساز، نقاش و نوازنده (زاده ۱۳۲۵)
۱۸ دی
بکتاش آبتین، فیلمساز، نویسنده و شاعر زندانی (زاده ۱۳۵۳)
حمید لبخنده، کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده (زاده ۱۳۳۰)
۲۲ دی - ایرج پزشک‌زاد، نویسنده (زاده ۱۳۰۶)
۲۳ دی - محسن قاسمی، کشتی‌گیر (زاده ۱۳۶۹)
۲۵ دی - حسین والامنش، نقاش و تندیس‌گر (زاده ۱۳۲۷)
۲۶ دی
رحمان گلزار، مالک و سرمایه‌گذار شهرک اکباتان (زاده ۱۳۰۸)
محمدرضا یزدانی خرم، مدیر و سیاستمدار (زاده ۱۳۲۵)
۲۸ دی - منیره نوبخت، نماینده ادوار مجلس (زاده ۱۳۲۹)
درگذشتگان > بهمن

۱ بهمن - ایرج هندسی، روزنامه‌نگار و شاعر (زاده ۱۳۰۶)
۵ بهمن
پرتو کرمانشاهی، شاعر (زاده ۱۳۱۰)
رضا مستوفی‌فرد، باستان‌شناس (زاده ۱۳۱۲)
۷ بهمن
یعقوب دانشدوست، معمار (زاده ۱۳۱۷)
محمد علی فرخیان، کشتی‌گیر (زاده ۱۳۱۴)
۱۰ بهمن - ناصر سهرابی، نماینده ادوار مجلس (زاده ۱۳۳۷)
۱۲ بهمن - لطف‌الله صافی گلپایگانی، مرجع تقلید (زاده ۱۲۹۷)
۱۳ بهمن - جهانگیر خسروشاهی، رمان‌نویس و داستان کوتاه نویس (زاده ۱۳۴۰)
۱۸ بهمن - هاشم رضی، ایران‌شناس، پژوهشگر، نویسنده و مترجم (زاده ۱۳۱۳)
۱۹ بهمن
سعید تشکری، نویسنده، کارگردان و رمان‌نویس (زاده ۱۳۴۲).
سید عباس موسوی، نماینده پیشین مجلس (زاده ۱۳۳۵)
۲۰ بهمن - آزیتا راجی، سفیر آمریکا در سوئد (زاده ۱۳۴۰) در ایران
۲۲ بهمن - حلیمه سعیدی، بازیگر (زاده ۱۳۱۳)
۲۳ بهمن - محمدرحیم اخوت، نویسنده و منتقد ادبی (زاده ۱۳۲۴)
۲۷ بهمن - اسماعیل جبارزاده، سیاستمدار و نماینده ادوار مجلس (زاده ۱۳۳۹)
۲۸ بهمن - محمد گل جامجو، عکاس (زاده ۱۳۲۶)
۳۰ بهمن - کریم وصال، رادیولوژیست و عضو فرهنگستان پزشکی (زاده ۱۳۱۰)
درگذشتگان > اسفند

۱ اسفند - پریوش سطوتی، همسر حسین فاطمی (زاده ۱۳۱۱)
۳ اسفند - یعقوب یادعلی، نویسنده و فیلم‌ساز (زاده ۱۳۴۹)
۴ اسفند - اسحاق قویدل، بدن‌ساز حرفه‌ای (زاده ۱۳۶۶)
۶ اسفند - رفعت هاشم‌پور، گوینده و دوبلور (زاده ۱۳۱۰)
۸ اسفند
شمس الدین محمد مجتهدی نجفی، مرجع تقلید (زاده ۱۳۰۲)
منوچهر وثوق، بازیگر (زاده ۱۳۲۲)
۱۰ اسفند - زهره فکورصبور، بازیگر (زاده ۱۳۵۷)
۱۹ اسفند - علیرضا غفاری، مجری و گوینده رادیو و تلویزیون (زاده ۱۳۳۴)
۱۹ اسفند - محمدمهدی ناصح، پژوهشگر ادبیات فارسی و مصحح (زاده ۱۳۱۸)
۲۴ اسفند - سید محمدعلی علوی گرگانی، مرجع تقلید (زاده ۱۳۱۸)
۲۷ اسفند
خسرو دبستانی، نماینده پیشین مجلس (زاده ۱۳۱۹)
منوچهر هزارخانی، نویسنده (زاده ۱۳۱۳)
۲۹ اسفند - قاسم انصاری، استاد دانشگاه، نویسنده، مترجم، مصحح و پژوهشگر (زاده ۱۳۱۴)
سال گاو
وزیران خارجه ایران و چین روز هفتم فروردین، سند برنامه جامع همکاری بین دو کشور را در تهران امضا کردند.
نادر دست‌نشان
سردار سید محمد حجازی
آزاده نامداری
محسن قاضی‌مرادی
وارتان گریگوریان
عبدالوهاب شهیدی
اکبر ترکان
حمید جاسمیان
پرویز کاردان
اسماعیل خویی
حمیدرضا صدر
کاوه فرزانه
ارشا اقدسی
شهرام کاشانی
مهری جعفری
فرشته طائرپور
هرمز فرهت
جلال ستاری
پرویز کردوانی
سردار سید حسن فیروزآبادی
احمد نوری‌زاده
سید ابوالحسن بنی‌صدر
فتحعلی اویسی
آذرتاش آذرنوش
حسن حسن‌زاده آملی
عزت‌الله مهرآوران
محمدحسن طریقت منفرد
علی لندی
اردشیر زاهدی
ایران درودی
پورنگ پورشیرازی
مه‌لقا ملاح
کامبیز درم‌بخش
جلال پیشوائیان
بکتاش آبتین
ایرج پزشک‌زاد
عطاالله امیدوار
آیت الله لطف‌الله صافی گلپایگانی
آزیتا راجی
زهره فکورصبور
منوچهر وثوق
آیت الله سید محمدعلی علوی گرگانی
استخوان نشیمنگاهی

| نشیمنگاهی | نشیمنگاهی |
| --- | --- |
استخوان نشیمنگاهی در بدن انسان، به‌رنگ قرمز: استخوان نشیمنگاهی در بدن انسان، به‌رنگ قرمز
جزئیات: جزئیات
شناسه‌ها: شناسه‌ها
لاتین: os ischii
MeSH: D007512
TA98: A02.5.01.201
TA2: 1339
FMA: 16592
استخوان‌های لگن.
۱. استخوان خاجی
۲. استخوان تهیگاهی
۳. استخوان نشیمنگاهی
۴. استخوان شرمگاهی
۵. التصاق شرم‌گاهی
۶. حفره حقه‌ای
۷. سوراخ سِدادی
۸. دنبالچه
خط قرمز: خط انتهایی/محدوده لگن.
استخوان نِشیمنگاهی که به عربی استخوان وَرِک و به لاتین استخوان ایسکیوم (Ischium) نامیده می‌شود یکی از سه قسمت استخوان بی‌نام در دوران نوزادی است.
در افراد بالغ غضروف‌ها تبدیل به استخوان شده و لگن خاصره یکپارچه استخوانی می‌گردد. از مجموع دو نیم‌لگن و استخوان خاجی فضایی به وجود می‌آید که به آن لگن خاصره می‌گویند.
استخوان پاشنه پا و استخوان‌های نشیمنگاهی دو استخوانی هستند که برای تحمل بیشترین فشارها در بدن انسان تکامل یافته‌اند. استخوان‌های نشیمنگاهی مهم‌ترین و بهترین ناحیه برای تحمل وزن هنگام نشستن هستند.
ساختار

استخوان نشیمنگاهی از سه قسمت تشکیل شده است - تنه، شاخه بالایی و شاخه پایینی. تنه شامل یک خار برجسته است که به عنوان مبدأ ماهیچه دوقلوی فوقانی عمل می‌کند. فرورفتگی پایین‌تر از خار، بریدگی سیاتیک کوچک‌تر است. در ادامه به سمت پایین، برجستگی نشیمنگاهی، یک برجستگی ضخیم با سطح ناهموار در زیر بریدگی سیاتیک کوچک‌تر قرار دارد. این قسمتی است که هنگام نشستن وزن را تحمل می‌کند (به خصوص روی سطح سخت قابل توجه است) و می‌توان آن را به سادگی با نشستن روی انگشتان احساس کرد. این برجستگی به عنوان مبدأ ماهیچه دوقلوی تحتانی و ماهیچه‌های همسترینگ عمل می‌کند. شاخه بالایی، منشأ بخشی از ماهیچه سدادی درونی و ماهیچه‌های سدادی بیرونی است. شاخه پایینی تا حدی به عنوان منشأ بخشی از ماهیچه نزدیک‌کننده بزرگ و ماهیچه نواری عمل می‌کند. شاخه نشیمنگاهی پایینی در جلو به شاخه پایینی استخوان شرمگاهی می‌پیوندد و قوی‌ترین استخوان لگن (بی‌نام) است.
تنه

تنه به حفره حقه‌ای (استابولوم) وارد می‌شود و کمی بیش از دو پنجم این حفره را تشکیل می‌دهد. سطح خارجی آن بخشی از سطح هلالی حفره و بخشی از حفره حقه‌ای را تشکیل می‌دهد. سطح داخلی آن بخشی از دیواره لگن کوچک است. این سطح به برخی از الیاف سدادی داخلی منشأ می‌دهد. هیچ ماهیچه‌ای روی تنه قرار نمی‌گیرد.
حاشیه قدامی آن به صورت برجستگی سدادی خلفی بیرون زده است. از لبه خلفی آن، یک برجستگی مثلثی نازک و نوک تیز، که در افراد مختلف کم و بیش کشیده است، به سمت عقب امتداد می‌یابد، که همان خار نشیمنگاهی است، منشأ ماهیچه دوقلوی فوقانی.
بالای خار یک بریدگی بزرگ، بریدگی سیاتیک بزرگ؛ در زیر خار یک بریدگی کوچکتر، بریدگی سیاتیک کوچک‌تر قرار دارد.
شاخه بالایی

شاخه بالایی استخوان نشیمنگاه (شاخه نزولی) از بدن به سمت پایین و عقب بیرون زده و سه سطح برای بررسی ارائه می‌دهد: خارجی، داخلی و خلفی.
سطح خارجی به شکل چهارضلعی است. در بالا توسط شیاری که زردپی سدادی خارجی را در خود جای می‌دهد محدود می‌شود. در زیر با شاخه پایینی پیوسته است. در جلو به وسیله حاشیه خلفی سوراخ سدادی محدود می‌شود. در پشت، یک حاشیه برجسته آن را از سطح خلفی جدا می‌کند. در جلوی این حاشیه، سطح به ماهیچه چهارگوش رانی منشأ می‌دهد، و در جلوی این، به برخی از الیاف مبدأ سدادی خارجی. قسمت پایینی سطح، بخشی از نزدیک‌کننده بزرگ را ایجاد می‌کند.
سطح داخلی بخشی از دیواره استخوانی لگن کوچک را تشکیل می‌دهد. در جلو، توسط حاشیه خلفی سوراخ سدادی محدود می‌شود. در زیر، با یک برآمدگی تیز که به گسترش داسی‌شکل رباط خاجی‌تکمه‌ای متصل می‌شود و در قدامی‌تر، ماهیچه‌های میان‌دوراهی (پرینه‌ای) عرضی و ایسکیوکاورنوسوس را ایجاد می‌کند، محدود می‌شود.
در قسمت خلفی، شاخه یک تورم بزرگ، برجستگی استخوان نشیمنگاه را تشکیل می‌دهد، جایی که ماهیچه‌های همسترینگ منشأ می‌گیرند.
شاخه پایینی

شاخه پایینی استخوان نشیمنگاه (شاخه صعودی)، قسمت نازک و صافی از استخوان نشیمنگاه است که از شاخ بالایی بالا می‌رود و به شاخه پایینی استخوان شرمگاهی می‌پیوندد - محل اتصال در بزرگسالان با یک خط برجسته مشخص می‌شود.
سطح بیرونی برای منشأ ماهیچه سدادی بیرونی و برخی از الیاف ماهیچه نزدیک‌کننده بزرگ ناهموار است. سطح داخلی آن بخشی از دیواره قدامی لگن را تشکیل می‌دهد.
حاشیه داخلی آن ضخیم، ناهموار، کمی برآمده، بخشی از خروجی لگن را تشکیل می‌دهد و دارای دو برآمدگی و یک فضای بینابینی است.
برآمدگی‌ها با برآمدگی‌های مشابه روی شاخه پایینی استخوان شرمگاهی پیوسته هستند: به قسمت بیرونی لایه عمیق نیام سطحی میان‌دوراه (فاسیای Colles) و به قسمت داخلی فاسیای تحتانی دیافراگم ادراری تناسلی متصل است.
با ردیابی این دو برآمدگی به سمت پایین، آنها درست در پشت نقطه مبدأ ماهیچه‌های پرینه‌ای عرضی به هم می‌پیوندند. در اینجا، دو لایه نیام (فاسیا) در پشت حاشیه خلفی ماهیچه پیوسته هستند.
به فضای بینابینی، درست در جلوی نقطه اتصال برآمدگی‌ها، پرینه‌ای عرضی متصل می‌شود و در جلوی این قسمت ایسکیوکاورنوسوس و در مردان، کروس آلت تناسلی یا در زنان کروس کلیتوریس قرار دارد.
مرز جانبی آن نازک و تیز است و بخشی از حاشیه داخلی سوراخ سدادی را تشکیل می‌دهد.
اهمیت بالینی

از نظر بالینی، ممکن است شکستگی کندگی برجستگی نشیمنگاهی رخ دهد.
شکستگی‌های کندگی استخوان لگن (کنده شدن یا پارگی برجستگی نشیمنگاهی) ممکن است در نوجوانان و بزرگسالان جوان در طول ورزش‌هایی که نیاز به شتاب ناگهانی یا نیروهای کاهش سرعت دارند، مانند دویدن یا ضربه زدن در فوتبال، فوتبال، پرش با مانع، بسکتبال، و هنرهای رزمی رخ دهد. این شکستگی‌ها در برجستگی‌ها (برجستگی‌های استخوانی که فاقد مراکز استخوان‌سازی ثانویه هستند) رخ می‌دهند. شکستگی‌های کندگی در جایی رخ می‌دهند که ماهیچه‌ها متصل می‌شوند: خارهای ایلیاک قدامی فوقانی و تحتانی، برجستگی‌های نشیمنگاهی و شاخه‌های ایسکیوپوبیک. قسمت کوچکی از استخوان با یک تکه تاندون یا رباط متصل کنده می‌شود (پاره می‌شود).
بورسیت ایسکیال (همچنین به عنوان ته بافنده شناخته می‌شود) التهاب کیسه زلاله‌ای (بورس سینوویال) است که بین ماهیچه سرینی بزرگ و برجستگی نشیمنگاهی قرار دارد، و معمولاً در اثر نشستن طولانی مدت روی یک سطح سخت ایجاد می‌شود.
آسیب‌ها

استخوان‌های نشیمنگاهی تنها ۸ درصد سطح تماس با صندلی را اشغال می‌کنند و این در حالی است که ۶۵ درصد وزن بدن را تحمل می‌نمایند؛ بنابراین به استخوان‌های نشیمنگاهی فشار زیادی وارد می‌شود.
اگر روی یک سطح صاف و بدون انعطاف بنشینیم، استخوان‌های نشیمنگاهی در ته لگن، به ناحیهٔ کوچکی از ماهیچه‌های سرینی یا همان عضلات باسن، عصب سیاتیک و رگ‌ها ساییده می‌شوند که فرد را دچار بی‌قراری و درد می‌کند. در این هنگام سعی می‌کنید از جایتان بلند شوید و درد را کاهش دهید اما دوباره به محض نشستن این درد سراغتان می‌آید.
اگر قدرت جابه‌جا شدن نداشتیم این فشار می‌توانست در عرض ۱۰ تا ۱۵ دقیقه باعث بسته شدن مویرگ‌ها و عدم تغذیه و اکسیژن‌رسانی به سلول‌ها گردد و پوست و عضلات را تخریب نماید. این همان چیزی است که به آن زخم بستر می‌گویند
زمین‌خوردن روی باسن یا ضربه مستقیم به این ناحیه هم می‌تواند باعث بروز بورسیت استخوان نشیمنگاهی شود.
تاریخ

پذیرش نام ischium در ادبیات پزشکی انگلیسی به حدود ۱۶۴۰ برمی‌گردد. اصطلاح لاتین از یونانی ἰσχίον iskhion به معنای «مفصل ران» گرفته شده است. تقسیم استابولوم به ایسکیوم (ἰσχίον) و ایلیوم (λαγών, os lagonicum) به دلیل جالینوس، De ossibus است. با این حال، جالینوس از ذکر عانه به عنوان یک استخوان جداگانه صرف نظر می‌کند.
در فارسی به استخوان نشیمنگاهی در قدیم استخوان بَرسویِ ران و استخوان وَرِک نیز می‌گفتند. این نام دوم از عربی وِرک برگرفته شده که جمع آن اوراک است.
حیوانات دیگر > دایناسورها

تبارشاخه دایناسورها بر اساس ساختار لگن، از جمله مهم‌تر از همه استخوان نشیمناهی، به خزنده‌کَفَلان (ساریشیا) و پرنده‌کفلان (اورنیتیشیا) تقسیم می‌شود.
در اکثر دایناسورها، استخوان نشیمنگاه از ایلیوم به سمت پایین و به سمت دم حیوان امتداد می‌یابد. استابولوم که می‌توان آن را به عنوان یک «پریز لگن» در نظر گرفت، یک دهانه فنجانی شکل در هر طرف کمربند لگنی است که در جایی که استخوان نشیمنگاه، استخوان تهیگاهی و شرمگاهی به هم می‌رسند و سر استخوان ران در آن قرار می‌گیرد، تشکیل می‌شود. جهت‌گیری و موقعیت استابولوم یکی از ویژگی‌های اصلی جسمانی است که باعث می‌شد دایناسورها با پاهای خود مستقیماً زیر بدن خود در حالت ایستاده راه بروند.
استخوان نشیمنگاهی در جانوران پرنده‌کَفَل
استخوان نشیمنگاهی در جانوران خزنده‌کفل
ناچو مارتینز

| ناچو مارتینز | ناچو مارتینز |
| --- | --- |
زادهٔ: ۸ ژوئیهٔ ۱۹۵۲ میرس، آستوریاس
درگذشت: ۲۴ ژوئیهٔ ۱۹۹۶ (۴۴ سال) ابیدو
ملیت: اسپانیا
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۶–۱۹۹۶
ناچو مارتینز (اسپانیایی: Nacho Martínez‎؛ ‏ ۸ ژوئیهٔ ۱۹۵۲ – ۲۴ ژوئیهٔ ۱۹۹۶) بازیگر اهل اسپانیا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به کفش پاشنه‌بلند و سفر به هیچ‌کجا اشاره کرد.
منطقه زیتنی

| Xaythany district ໄຊທານີXaythany | Xaythany district ໄຊທານີXaythany |
| --- | --- |
District: District
Coordinates: ۱۸°۰۷′۵۱″ شمالی ۱۰۲°۳۷′۳۳″ شرقی﻿ / ﻿۱۸٫۱۳۰۸۳°شمالی ۱۰۲٫۶۲۵۸۳°شرقی﻿ / 18.13083; 102.62583: Coordinates: ۱۸°۰۷′۵۱″ شمالی ۱۰۲°۳۷′۳۳″ شرقی﻿ / ﻿۱۸٫۱۳۰۸۳°شمالی ۱۰۲٫۶۲۵۸۳°شرقی﻿ / 18.13083; 102.62583
منطقه: منطقه وینتیان
شهرستان: Xaythany
جمعیت (۲۰۱۵): جمعیت (۲۰۱۵)
 • District: ۱۹۶٬۵۶۵
 • شهری: ۱۳۱٬۳۱۷
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۷ (ICT)
ایستگاه راه‌آهن وینتیان
زِیتِنی (به انگلیسی:Xaythany) ناحیه‌ای در استان وینتیان ، در کشور لائوس است.
یک فرودگاه جدید در اینجا ساخته خواهد شد تا امکان اتصال این منطقه را به دیگر نقاط جهان افزایش دهد و جایگزین فرودگاه بین‌المللی واتایی فعلی در منطقه Sikhottabong شود.
این شهر همچنین دارای یک ورزشگاه چند منظوره می‌باشد.
ایالت سوکوتو

مکان در 23x15px|border |alt=|link= نیجریه
| ایالت سوکوتو | ایالت سوکوتو |
| --- | --- |
ایالت: ایالت
ایالت سوکوتو: ایالت سوکوتو
نام‌های مستعار: Seat of the Caliphate: نام‌های مستعار: Seat of the Caliphate
موقعیت ایالت سوکوتو در نقشه: موقعیت ایالت سوکوتو در نقشه
Date created: ۳ فوریه ۱۹۷۶
مرکز: سوکوتو
حکومت: حکومت
 • Governor (List): Aminu Waziri Tambuwal (APC)
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۵۹۷۳ کیلومتر مربع (۱۰۰۲۸ مایل مربع)
 • رتبه: مساحت
جمعیت (سرشماری ۱۹۹۱): جمعیت (سرشماری ۱۹۹۱)
 • کل: ۴۳۹۲۳۹۱
 • برآورد (۲۰۰۵): ۴۲۴۴۳۹۹
 • رتبه: جمعیت
 • تراکم: ۱۷۰/کیلومتر مربع (۴۴۰/مایل مربع)
GDP (PPP): GDP (PPP)
 • Year: ۲۰۰۷
 • Total: $4.82 billion
 • Per capita: $1,274
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۰۱ (WAT)
کد ایزو ۳۱۶۶: ISO 3166-2:NG
ایالت سوکوتو (به لاتین: Sokoto State) یک ایالت در نیجریه است که ۲۵٬۹۷۳ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۳۹۲٬۳۹۱ نفر جمعیت دارد.
سید مخدوم رهین

| سید مخدوم رهین | سید مخدوم رهین |
| --- | --- |
وزیر فرهنگ افغانستان: وزیر فرهنگ افغانستان
سفیر افغانستان در هندوستان: سفیر افغانستان در هندوستان
دوره مسئولیت ۲۰۱۵ – ۲۰۱۰: دوره مسئولیت ۲۰۱۵ – ۲۰۱۰
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۲۵ خورشیدی کابل،
ملیت: افغانستانی
محل تحصیل: دانشگاه تهران
پیشه: نویسنده، سیاستمدار
تخصص: رئیس رادیو کابل آزاد
سید مخدوم رهین، نویسنده، سیاست‌مدار و وزیر پیشین اطلاعات و فرهنگ افغانستان است.
وی دو دوره وزیر اطلاعات و فرهنگ افغانستان بود.
یکبار از سال ۲۰۰۱ - ۲۰۰۶ و بار دوم از سال ۲۰۱۰ - ۲۰۰۱۵
زندگی

سید مخدوم رهین در کابل به دنیا آمد. سلسله نسب خانوادهٔ وی به محمد پیامبر اسلام از طریق میر واعظ کابلی، میر ابوالقاسم و ابراهیم فرزند موسی کاظم می‌رسد.
تحصیلات

وی مدرک ماستری/کارشناسی ارشد و دکترای  خودرا در رشته ادبیات فارسی از دانشگاه تهران در سال ۱۳۵۲ خورشیدی بدست آورد. بعد از پایان تحصیل به عنوان استاد در دانشگاه کابل ایفای وظیفه کرد. پس از آن به عنوان رئیس ادارهٔ فرهنگ و هنر وزارت اطلاعات و فرهنگ وقت مصروف کار شد.
فعالیت‌های سیاسی

دکتور رهین در کمیسیون مسودهٔ قانون اساسی در زمان جمهوری داودخان عضو بود و در لویه جرگه سال ۱۳۴۶ اشتراک نمود. بعد از کودتای ۷ ثور ۱۳۵۷ در منزلش تحت نظارت قرارگرفت. بعد از اشغال افغانستان توسط شوروی سابق، به پاکستان مهاجرت کرد و به مجاهدین افغانستان پیوست و به عنوان رئیس کمیته فرهنگ و نشرات و عضو شورای عالی جهاد تعیین و در عین حال به عنوان رئیس رادیو کابل آزاد انتخاب شد.
در حکومت موقت مجاهدین به حیث وزیر مشاور ایفای وظیفه کرد. دکتور رهین در زمینه فرهنگ و ادبیات، تاریخ و عرفان اسلامی آثاری دارد. وی مقالات زیادی نوشته و از وی چندین مقاله و کتاب تا کنون چاپ شده‌است که می‌توان به کتاب هائی چون دقیقی نامه، گزیدهٔ آثار سید جمال الدین افغانی، هند و هندو در شعر امیر خسرو دهلوی و روابط فرهنگی افغانستان و شبهٔ قارهٔ هند از گذشته‌های دور تا قرن هفتم هجری نام برد. از جملهٔ کارهای وی در دوران جهاد اشک خراسان، سوگواران، پاسخ به نامهٔ استاد(شعر) اوسنی مسلمانان(پشتو)میباشد. وی در دورهٔ جهاد برای تشریح اهداف جهاد، جراید و مجلات متعدد به زبان‌های پشتو، دری، انگلیسی، عربی، و اردو تأسیس کرد.
در سال ۱۹۸۸ دکتور رهین همراه با عده‌ای از روشنفکران و فرماندهان جهادی نهضت ملی اسلامی افغانستان را به منظور خدمت به آزادی و دموکراسی تأسیس کرد. وی در سال‌های جهاد به اکثر مناطق کشور سفر کرد.
پس از دوازده سال شرکت در جهاد افغانستان در حدود یکسال قبل از سقوط حکومت نجیب الله به آمریکا رفت.
دکتور رهین در سال ۱۳۷۵ هجری شمسی به همکاری دانشمندان افغان در آمریکا انجمن صلح و دموکراسی برای افغانستان را ایجاد نمود و به حیث رئیس این انجمن در راه وحدت مای و دموکراسی و آزادی در افغانستان و پیکار بر ضد تروریزم و طالبان کوشید.
دکتور رهین در سال ۱۳۷۷ هجری شمسی به عضویت کمیتهٔ اجرائیهٔ طرح لویه جرگه اضطراری در روم پذیرفته شد و بعد از آن الی تدویر جلسهٔ بن در تمام فعالیت‌های مربوط به لویهٔ جرگه اشتراک ورزید.
دکتور رهین در ادارهٔ موقت به حیث وزیر اطلاعات و فرهنگ تعین گردید.وی از طرف مردم کابل در سپتامبر ۲۰۰۳ به حیث رئیس شورای شهروندان کابل انتخاب شد. در ماه می۲۰۰۴ مدال خدمت در راه آزادی بیان و فرهنگ به پیشنهاد رئیس جمهور از محمدظاهر شاه دریافت نمود.
او پیش از انتخاب مجدد به حیث وزیر اطلاعات و فرهنگ ، مدتی سفیر افغانستان در دهلی نو بود.
وی تا ماه مارس ۲۰۱۵میلادی وزیر فرهنگ افغانستان بود.
شراب

| 0 | 1 |
| --- | --- |
لیوان‌های شراب قرمز و شراب سفید: لیوان‌های شراب قرمز و شراب سفید
گونه: نوشیدنی الکلی
خاستگاه: ایران
میزان الکل: ۵–۱۶٪
مواد تشکیل‌دهنده: متفاوت است؛ می‌توان به صفحه شراب‌گیری مراجعه کرد
انواع:  قرمز  سفید  گلی  نارنجی  گازدار  دسر 
شراب یا مِی یک نوشیدنی الکلی است که از میوه‌های تخمیرشده تهیه می‌شود. مخمر، قند موجود در میوه‌ها را مصرف می‌کند و آن را به اتانول و دی‌اکسید کربن تبدیل می‌نماید و در این فرایند گرما آزاد می‌شود. اگرچه شراب را می‌توان از انواع محصولات میوه مانند آلو، گیلاس، انار، زغال اخته، سیاه گیله و آقطی تهیه کرد، اما اغلب از انگور تهیه می‌شود و اصطلاح «شراب» به‌طور کلی به شراب انگور اشاره دارد.
انواع مختلف انگور و گونه‌های مخمر از عوامل اصلی در سبک‌های مختلف شراب هستند. این تفاوت‌ها ناشی از فعل و انفعالات پیچیده بین رشد بیوشیمیایی انگور، واکنش‌های درگیر در تخمیر، محیط رشد انگور و فرایند تولید شراب است. بسیاری از کشورها نام‌های قانونی را برای تعریف سبک و کیفیت شراب وضع می‌کنند. این نام‌ها معمولاً منشأ جغرافیایی و انواع مجاز انگور و همچنین سایر جنبه‌های تولید شراب را شامل می‌شود.
شراب هزاران سال است که تولید می‌شود. اولین شواهد از شراب مربوط به گرجستان کنونی (۶۰۰۰ قبل از میلاد)، ایران (۵۰۰۰ قبل از میلاد)، ایتالیا و ارمنستان (۴۰۰۰ قبل از میلاد) است. شراب دنیای جدید تا حدی با نوشیدنی‌های الکلی ساخته شده توسط مردم بومی قاره آمریکا ارتباط دارد، اما عمدتاً به سنت‌های اسپانیایی بعدی در اسپانیای جدید مرتبط است. بعداً، همان‌طور که شراب دنیای قدیم تکنیک‌های کشت انگور را بیشتر توسعه داد، اروپا سه منطقه از بزرگ‌ترین مناطق تولید شراب را دربر گرفت. امروزه، پنج کشور با بزرگ‌ترین مناطق تولید شراب در ایتالیا، اسپانیا، فرانسه، ایالات متحده و چین هستند.
شراب از دیرباز نقش مهمی در دین داشته است. شراب قرمز توسط مصریان باستان با خون مرتبط بود و توسط فرقه یونانی دیونوسوس و رومی‌ها در باکانالیای خود استفاده می‌شد. یهودیت نیز آن را در کیدوش و مسیحیت در عشای ربانی گنجانده است. فرهنگ شراب مصری، یونانی، رومی و اسرائیلی هنوز به این ریشه‌های باستانی مرتبط است. به‌طور مشابه، بزرگ‌ترین مناطق شراب در ایتالیا، اسپانیا و فرانسه دارای میراثی در ارتباط با شراب مقدس هستند، به همین ترتیب، سنت‌های انگورکاری در جنوب غربی ایالات متحده در اسپانیای جدید آغاز شد زیرا راهبان و راهبان کاتولیک برای اولین بار در نیومکزیکو و کالیفرنیا شراب تولید کردند.
پیشینه

تکنیک مخلوط کردن رزین تربانتین با شراب جهت جلوگیری از ترش شدن شراب بوده است. برای فیلیپ مارنیوال (Philippe Marinval) مدیر پژوهش در مرکز مردم‌شناسی تولوز این مدرکی است دال بر اینکه انسان عصر نوسنگی شراب می‌نوشیده است.
قدیمی‌ترین نشانه‌های شراب در گرجستان (۶۰۰۰ ق. م)، ایران (۵۰۰۰ ق. م) و سیسیل (۴۰۰۰ ق. م) یافت شده‌اند. شراب ۴۵۰۰ سال پیش از میلاد مسیح به منطقهٔ بالکان رسید و در یونان، تراکیه و روم مورد مصرف قرار می‌گرفت.
بررسی‌های باستان‌شناسی و باستان‌مردم‌گیاه‌شناسی نشان می‌دهد نخستین نمونه‌های شراب انگور و پرورش انگور شراب مربوط به ۵۸۰۰ تا ۶۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح در منطقهٔ گرجستان امروزی است. شواهد حاضر از علم باستان‌شناسی و ژن‌شناسی نشان می‌دهد که تولید اولیهٔ شراب در دیگر مناطق مثل قفقاز جنوبی و غرب آسیا بعد از گرجستان صورت گرفته است. قدیمی‌ترین کارگاه شراب‌سازی جهان، شراب‌خانهٔ آرنی-۱ در ارمنستان بوده است.
انواع شراب

شراب قرمز
شراب سفید
شراب گلی
شراب سیب (Cider)
شراب گلابی (Perry)
می‌انگبین (Mead)
شراب میوه
شراب تقویت شده
شراب شیرین
شراب گازدار (شامپاین)
شراب برنج (Sake)
انواع شراب > بر اساس محل تولید

شامپاین
بوردو
ریوخا
ورموت
پورت
پروسکو