stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
هالووین

برای دیگر کاربردها، هالووین (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| هالووین | هالووین |
| --- | --- |
کدوی هالووین، یکی از نمادهای هالووین: کدوی هالووین، یکی از نمادهای هالووین
برپایی توسط: مسیحیان غربی و بسیاری از افراد غیرمسیحی در سرتاسر جهان
اهمیت: نخستین روز از آلهالوتاید
جشن‌ها: کلک یا خوراکی، مهمانی‌های بالماسکه، ساخت کدوهای هالووین، انجام آتش‌بازی، طالع‌بینی، سیب‌بازی، بازدید از جاذبه‌های تسخیرشده
مراسم: نیایش جمعی، نماز، روزه، و دعای شب
تاریخ: ۳۱ اکتبر
مرتبط با: توتنسونتاگ، کریسمس آبی، پنجشنبه مردگان، سوون، هاپ‌تونا، کالان گایاف، آلنتاید، روز مردگان، روز اصلاح، روز همه مقدسان، شب بدسگالی (مقایسه با دعای شب)
هالووین (به انگلیسی: Halloween) مخفف هالووز ایونینگ (Hallows' Evening) به معنای شب قدیسان، جشنی است که در ۳۱ اکتبر و در شامگاه مراسم روز همه قدیسین از آیین‌های مسیحیت غربی، برگزار می‌شود. هالووین روز اول مراسم سه‌روزه آلهالوتاید است که مناسبتی در تقویم کلیسا برای بزرگداشت یاد درگذشتگان، از جمله قدیسان، شهیدان مسیحی و دیگر مؤمنان درگذشته است.
توافق‌نظر رایج این است که بسیاری از سنت‌های هالووین برگرفته از مراسم‌های فصل برداشت محصول در فرهنگ باستانی سلت‌ها، به خصوص جشن سوون، است؛ این مراسم‌ها احتمالاً ریشه پاگانی داشته‌اند و سوون بعد از مسیحی‌سازی در قرون اولیه مسیحیت به شکل هالووین درآمده‌است. گروهی دیگر معتقدند هالووین از آغاز تعطیلاتی مسیحی بوده‌است و ریشه‌های متفاوتی با جشن‌های باستانی نظیر سوون داشته‌است.
فعالیت‌های مرسوم روز هالووین شامل قاشق‌زنی، شرکت در مهمانی‌های هالووین با لباس‌های ویژه این روز، تهیه کدوی هالووین، روشن‌کردن آتش، سیب‌بازی، بازی‌های فال‌بینی، شوخی دستی، بازدید از خانه‌های وحشت، تعریف‌کردن قصه‌های وحشت‌آور و تماشای فیلم‌های ترسناک است. در بسیاری از نقاط جهان مراسم‌های مسیحیِ روز همه قدیسان، مانند حاضر شدن در کلیسا یا روشن‌کردن شمع در کنار قبر مردگان، هنوز هم محبوب و رایج است اما در دیگر کشورها بُعد تجاری و غیردینی هالووین اهمیت بیشتری دارد. برخی مسیحیان به صورت تاریخی از خوردن گوشت در این روز اجتناب می‌کنند، سنتی که خود را در خوردن غذاهای گیاهی مثل پنکیک سیب‌زمینی، سیب و کیک روح در طول شب‌زنده‌داری این روز تجلی داده‌است.
ریشهٔ نام

هالووین یک واژه مسیحی است که ریشه آن به حدود ۱۷۴۵ برمی‌گردد. واژه «Hallowe'en» به معنی «شب قدیسان» واژه‌ای از اصطلاح اسکاتلندی All Hallows' Eve به معنی (شب پیش از روز همه مقدسان) می‌آید. «eve» در زبان اسکاتس even هست و این هم‌معنی با e'en یا een است. با گذر زمان (All) Hallow(s) E(v)en به Hallowe'en تبدیل شد. هرچند که واژه «All Hallows» در انگلیسی باستان وجود داشت اما خود «All Hallows' Eve» تا ۱۵۵۶ دیده نشده بود.
نمادها

سیر تکاملی دست‌ساخته‌ها و نمادهای مرتبط با هالووین در طول زمان شکل گرفته‌است. کدوهای هالووین در روز هالووین به‌طور سنتی توسط حقه‌زن‌ها و جهت ترساندن ارواح خبیث حمل می‌شوند. یک حکایت عامیانهٔ مسیحی ایرلندی مرتبط با کدوهای هالووین وجود دارد که در آن گفته شده که در باور عامیانه این کدوها نمایان‌گر «روحی است که ورود آن هم به بهشت و هم به جهنم رد شده‌است.»:
شبی پس از آشامیدن شراب، جک در راه خانه با شیطان روبرو می‌شود و او را به بالا رفتن از یک درخت فریب می‌دهد. جک با یک تصمیم سریع نشان صلیب را بر پوست درخت حک می‌کند و شیطان را به دام می‌اندازد. او به شیطان پیشنهاد یک معامله می‌دهد که هرگز روح او را مطالبه نکند. پس از یک عمر گناه، نوشیدن شراب و دروغ‌گویی، جک در زمان مرگ از ورود به بهشت منع می‌شود. شیطان که به قول خود وفا کرده‌است نیز از راه دادن او به جهنم خودداری می‌کند و یک زغال داغ را مستقیماً از آتش جهنم به سمت او پرتاب می‌کند. آن شب، شب سردی بود و در نتیجه جک آن زغال را در یک شلغم توخالی قرار می‌دهد تا از خاموش شدن آن جلوگیری کند. از آن زمان، جک به‌همراه فانوسش در حال پرسه‌زدن در جستجوی مکانی برای استراحت بوده‌است.
در ایرلند و اسکاتلند، در طول عید هالووین طبق سنت‌ها شلغم را حکاکی می‌کنند، اما مردمی که به آمریکای شمالی مهاجرت کرده‌اند، از کدوهای بومی، که هم بزرگ‌تر و هم نرم‌تر هستند و حکاکی آن‌ها نسبت به شلغم راحت‌تر است، استفاده می‌کنند. سنت حکاکی کدو در آمریکا نخستین بار در سال ۱۸۳۷ ثبت شده‌است و در اصل به‌طور کلی با زمان برداشت محصولات کشاورزی مرتبط بوده و تا پیش از اواسط تا اواخر قرن نوزدهم میلادی، به‌طور مشخص با جشن هالووین مرتبط نبوده‌است.
تجسم مدرن هالووین خاستگاه‌های زیادی دارد. این خاستگاه‌ها شامل آخرت‌شناسی مسیحی، رسومات ملی، ادبیات گوتی و ترسناک (مانند رمان‌ها فرانکنشتاین و دراکولا) و فیلم‌های ترسناک کلاسیک (مانند فرانکنشتاین و مومیایی) می‌شوند. تجسم اسکلت که در سنت‌های مسیحی به گلگتا ارجاع دارد، به‌عنوان «یادآور مرگ و کیفیت فانی زندگی انسان» به کار می‌رود و در نتیجه در ترکیب‌های ممنتو موری و وانیتاس دیده می‌شود. بنابراین، استفاده از اسکلت‌ها در رسوم هالووین، که از این موضوع تأثیر پذیرفته‌است، امری معمول است. طبق سنت‌ها، دیوارهای پشتی کلیساها «با تصویری از روز حساب تزئین شده‌اند، با بازشدن قبرها و برخاستن مرده‌ها، همراه با بهشتی پر شده از فرشتگان و جهنمی پر از شیاطین تکمیل می‌شوند»؛ درونمایه‌ای که در تشریفات این رسوم سه‌گانه نفوذ کرده‌است. یکی از قدیمی‌ترین آثار هنری با موضوع هالووین متعلق به جان مین، شاعر اسکاتلندی است که در سال ۱۷۸۰ که به شوخی‌های دستی در هالووین اشاره کرده‌است؛ «چه شوخی‌های ترسناکی در راه است!» علاوه بر این، باگی (روح) ماوراءالطبیعهٔ مرتبط با شب هالووین نیز از شعر «هالووین» (۱۷۸۵) اثر رابرت برنز الهام گرفته‌است. عناصر فصل پاییز نظیر کدو تنبل، پوش‌برگ (گیاه‌شناسی) ذرت و مترسکها نیز متداول هستند. در نزدیکی روز عید هالووین، معمولاً خانه‌ها با این انواع از نمادها تزئین می‌شوند. تصویرسازی هالووین دربردارندهٔ تجسم‌هایی از مرگ، شر و هیولاهای افسانه‌ای است. رنگ‌های سیاه، نارنجی و در بعضی موارد بنفش، رنگ‌های سنتی جشن هالووین هستند.
غذا

در روز هالووین، بسیاری از فرقه‌های مسیحیت غربی، به پرهیز از خوردن گوشت و طبخ غذاهای گیاهی مرتبط با این روز تشویق شده‌اند.
به این دلیل که در نیم‌کره شمالی، جشن هالووین هم‌زمان با برداشت سالیانهٔ سیب است، آب‌نبات سیب، کارامل سیب و تافی سیب از خوراکی‌های معمول هالووین است که با چرخاندن سیب‌های کامل در یک شربت قند چسبناک ساخته می‌شود و گاهی آن‌ها را در آجیل می‌غلتانیم.
زمانی آب‌نبات سیب معمولاً به بچه‌هایی که در هالووین قاشق‌زنی می‌کردند داده می‌شد، اما شایعات گسترده‌ای مبنی بر این‌که برخی از افراد در ایالات متحده وسایل خطرناک مثل سنجاق و تیغ‌های تیز در آن جاسازی می‌کنند، باعث شد که احتیاط بیشتری صورت بگیرد و روند اهدای آب‌نبات سیب به کودکان قاشق‌زن در هالووین کم‌رنگ شد. اگرچه شواهدی از چنین حوادثی وجود دارد، اما نسبت به میزان گزارش چنین مواردی، موارد واقعی شامل اقدامات مخرب بسیار نادر است و هرگز منجر به آسیب جدی نشده‌است؛ با این وجود، بسیاری از والدین به دلیل رسانه‌های جمعی گمان می‌کردند که این اقدامات شنیع و خطرناک، امری شایع است. در اوج این هیجانات و تنش‌ها، برخی از بیمارستان‌ها پیشنهاد رایگان حمل دستگاه‌های ایکس ری مخصوص کودکان هالووین را به منظور شناسایی شواهد خرابکاری دادند. تقریباً در تمام معدود موارد شناخته‌شدهٔ مسمومیت با آب‌نبات، والدینی وجود داشتند که آب‌نبات بچه‌های خود را مسموم کرده بودند.
یکی از سنت‌های نوینی که در ایرلند وجود دارد، پخت (یا امروزه خرید) یک کیک کشمشی است که در آن جایزه‌هایی از قبیل یک حلقهٔ ساده، یک سکه و سایر موارد جذاب قبل از پخت قرار داده شده‌است؛ این جوایز برای فرد خوش‌شانسی که آن را پیدا کند در نظر گرفته شده‌است؛ همچنین گفته شده‌است کسی که حلقه را بگیرد، در سال پیش‌رو عشق واقعی خود را پیدا خواهد کرد! این موضوع مشابه سنت کیک پادشاه در جشن خاج‌شویان است.
در هالووین خوراکی‌های مختلفی از جمله انواع آب‌نبات، کیک و شیرینی مثل آب‌نبات سیب، کارامل سیب، کیک کشمشی، کیک کدو تنبل، ذرت شیرین و … خورده می‌شود.
جشن‌های مشابه و نگرش‌ها

عید مردگان یا عید بزرگداشت مردگان و روح اجدادی یا یادبود نیاکان در بسیاری از فرهنگ‌های سنتی سراسر جهان برگزار می‌شده‌است و معمولاً به احترام و به یاد مردگان، و اغلب پس از برداشت محصول در ماه اوت، سپتامبر، اکتبر، یا نوامبر برگزار می‌شده‌است. در آیین‌های باستان ایران، در هند، پیترو پاکش در بوداگرایی ژاپنی عید احترام به روح نیاکانِ اُبُن نام دارد. در فرهنگ مردم چین و تایوان عید ارواح جشن گرفته می‌شود.
در دوران باستان در ایران مراسمی برای تکریم مردگان وجود داشته‌است. هالوین هم یک سنت برای تکریم مردگان است و مشابه چنین مراسمی در همه ایران کهن دستکم یکبار در سال برگزار می‌شده‌است رگه‌هایی از این مراسم امروزه در مراسم چراغ شب برات هنوز باقی مانده‌است. هرچند در سده‌های اخیر چراغ برات از ماه مهر به ماه قمری منتقل شده ولی احتمالاً جزو جشنهای مختلف مهرگان اول تا ۱۶ مهر و به‌طور مشخص ۱۳ تا ۱۶ ماه بوده‌است این مراسم در آیین چراغ برات و آیین پیترو پاکش هندوها و مراسم ابن بودایی‌ها و در مراسم هالوین مسیحی‌ها حفظ شده‌است ماسکهایی که از گورهای ایلامی از جمله گور کیدین هوتران یکم در خوزستان هم پیدا شده و ماسکی که از غار کلمانکره لرستان پیدا شده دلیل دیگری بر انجام مراسم تکریم مردگان در دوران باستان ایران است.
جشن‌های مشابه و نگرش‌ها > یهودیت

آلفرد کولاچ (به انگلیسی: Alfred J. Kolatch)، رابی یهودی، در جلد دوم کتاب «چرا در یهودیت» می‌گوید که هالووین توسط هلاخای یهودیت مجاز شمرده نشده‌است زیرا برخلاف بخش ۱۸:۳ کتاب سفر لاویان است چراکه در این بخش از کتاب، یهودیان از شرکت در سنت‌ها و آداب و رسوم غیر یهودی و کفار نهی شده‌اند. بسیاری از یهودیان، سالیانه چهار بار مراسم Yizkor یا یادآوری انجام می‌دهند که شبیه به مراسمی است که مسیحیت غربی در هالووین انجام می‌دهند؛ که در آن دعاکنندگان برای شهدا و یکی از اعضای خانواده‌شان نیایش می‌کنند. با این اوصاف، بسیاری از یهودیان آمریکایی، هالووین را جدای از خاستگاه مسیحی آن جشن می‌گیرند. جفری گلدواسر (به انگلیسی: Jeffrey Goldwasser) که یک رابی اصلاح‌گرا و نواندیش است، معتقد است: «هیچ دلیل مذهبی برای این‌که یهودیان معاصر نباید هالووین را جشن بگیرند، وجود ندارد.» این در حالی است که میشل بروید (به انگلیسی: Michael Broyde) که یک رابی یهودی ارتدکس است، با این‌که یهودیان این جشن را برپا دارند، مخالف است. او می‌گوید که یهودیان باید جشن پوریم را برپا دارند؛ جایی که کودکان برای برپایی جشن، لباس‌های مخصوص و سنتی می‌پوشند.
جشن‌های مشابه و نگرش‌ها > اسلام

شیخ ادریس پالمر، نویسندهٔ کتاب «یک راهنمای مصور مختصر برای درک اسلام» معتقد است مسلمانان نباید در جشن هالووین شرکت کنند؛ او این‌گونه بیان می‌کند که «شرکت در هالووین بدتر از شرکت در کریسمس، عید پاک و … است. این گناهی بدتر از آن است که یک مسلمان، به یک مسیحی بابت سجده بر مصلوب تبریک بگوید.» جاوید مؤمن، نویسندهٔ مسلمان با این عقیده مخالف است؛ او می‌گوید این که دخترش مانند غرفهٔ تلفن انگلیسی (لباس هالووین) لباس بپوشد، ایمانش را به عنوان یک مسلمان از بین نخواهد برد.
جشن‌های مشابه و نگرش‌ها > هندوئیسم

هندوها در فستیوال پترو پاکشا، مردگان را یاد می‌کنند؛ در این مراسم، هندوها مراسمی برگزار می‌کنند و ادای احترام و نیایش می‌کنند تا «تا روح نیاکانشان را آرام نگه دارند.» این جشن در ماه بهادراپادا که یک ماه هندو است، برگزار می‌شود (زمان آن معمولاً اواسط سپتامبر است). گاهی زمان جشن دیوالی که یکی از جشن‌های هندو است، با زمان برگزاری هالووین هم‌زمان می‌شود و ضدیت ایجاد می‌کند؛ برخی از هندی‌ها تصمیم می‌گیرند که در جشن هالووین شرکت کنند؛ اما سایر هندوها از جمله سمیه داسگوپتا (به انگلیسی: Soumya Dasgupta) مخالف برپایی جشن‌هایی با زمینهٔ غربی مانند هالووین هستند که «جشنواره‌های بومی هندوها را تحت تأثیر قرار می‌دهد.»
جشن‌های مشابه و نگرش‌ها > پاگانیسم مدرن

هیچ قانون یا دیدگاه ثابتی از جانب کسانی که خود را پاگانیست مدرن یا ویکان توصیف می‌کنند دربارهٔ هالووین وجود ندارد. برخی از پاگانیست‌های مدرن، هالووین را جشن نمی‌گیرند و به جای آن، در ۱ نوامبر جشن سوون را گرامی می‌دارند؛ برخی از نئوپاگان‌ها از جشن‌های هالووین لذت می‌برند و اظهار می‌کنند که می‌توان "علاوه بر سرگرمی هالووین" "مراسم باشکوه سوون" را نیز برگزار کرد؛ برخی دیگر از نئوپاگان‌ها با برگزاری جشن هالووین مخالف هستند و اظهار می‌دارند که هالووین، جشن سوون را بی‌اهمیت می‌کند؛ آن‌ها می‌گویند که «به خاطر اذیت و آزار و مزاحمت حاصل از قاشق‌زنی هالووین، از آن اجتناب کنید.» مجلهٔ دانشجویی مانیتوبان می‌نویسد: «ویکان‌ها به‌طور رسمی هالووین را جشن نمی‌گیرند، با این وجود در تقویم یک ویکان خوب، روز ۳۱ اکتبر نشان‌دار شده‌است! با شروع غروب آفتاب، ویکان‌ها مراسمی را جشن می‌گیرند که سوون نامیده می‌شود. جشن سوون، از سنت و فرهنگ مردم سلتی می‌آید و منحصر به دیدگاه‌های مذهبی پاگان نظیر ویکا نیست. در حالی‌که سنت و فرهنگ جشن سوون از کشورهای سلتی می‌آید، اما ویکان‌های مدرن تلاش و اصراری برای تکرار تاریخی مراسم ندارند و به سبک خود آن را برگزار می‌کنند؛ البته برخی از آیین‌های این جشن همچنان انجام می‌شوند. در اصل، این جشن به عنوان زمانی برای گرامیداشت تاریکی و مردگان در نظر گرفته می‌شده‌است و ممکن است این، یکی از دلایل تشابه و اشتباه گرفتن جشن سوون با هالووین باشد.»
در سراسر جهان

اهمیت و شیوهٔ برگزاری هالووین در کشورهایی که این جشن در آن‌ها دیده شده‌است، بسیار متفاوت است. در اسکاتلند و ایرلند، سنت برگزاری هالووین به این صورت است که کودکان لباس‌های فریبنده و ماسک می‌زنند و مهمانی و دورهمی برگزار می‌شود؛ در ایرلند همچنین مراسمات چراغانی و آتش‌بازی هم برگزار می‌شود. در برتانی کودکان با قرار دادن شمع در داخل جمجمه، برای ترساندن بازدیدکنندگان و مراجعان قبرستان‌ها تلاش می‌کنند و با آن‌ها شوخی می‌کنند. مهاجرت گستردهٔ آن سوی اقیانوس اطلس بین اروپا و آمریکا در قرن نوزدهم، هالووین را در آمریکای شمالی رواج داد؛ به طوری که جشن در ایالات متحده و کانادا تأثیر مهمی در نحوهٔ برگزاری این رویداد در سایر کشورها داشته‌است. بزرگ‌ترین تأثیر فرهنگ آمریکای شمالی در برگزاری هالووین بر عناصر نمادین و تجاری و به ویژه در مکان‌هایی مانند اکوادور، شیلی، استرالیا، نیوزیلند، اروپای قاره‌ای (بیش‌ترین تأثیر)، فنلاند، ژاپن و سایر بخش‌های شرق آسیا تجلی یافته‌است. مردم فیلیپین در هالووین، در تدارک عید مقدسان که در روز ۱ نوامبر است و روز ارواح درگذشته که در روز ۲ نوامبر است، به زادگاه خود بازمی‌گردند و شمع و گل خریداری می‌کنند. در مکزیک و آمریکای لاتین، این روز به عنوان روز مردگان شناخته می‌شود؛ بیشتر مردم آمریکای لاتین برای بزرگداشت بستگان درگذشتهٔ خود، در خانه‌هایشان محراب و یادبودی می‌سازند و آنها را با گل و شکلات و سایر نذورات تزئین می‌کنند.
برای مطالعه بیشتر

Diane C. Arkins, Halloween: Romantic Art and Customs of Yesteryear, Pelican Publishing Company (2000). 96 pages. ISBN 1565547128
Diane C. Arkins, Halloween Merrymaking: An Illustrated Celebration Of Fun, Food, And Frolics From Halloweens Past, Pelican Publishing Company (2004). 112 pages. ISBN 158980113X
Lesley Bannatyne, Halloween: An American Holiday, An American History, Facts on File (1990, Pelican Publishing Company, 1998). 180 pages. ISBN 1565543467
Lesley Bannatyne, A Halloween Reader. Stories, Poems and Plays from Halloweens Past, Pelican Publishing Company (2004). 272 pages. ISBN 1589801768
Phyllis Galembo, Dressed for Thrills: 100 Years of Halloween Costumes and Masquerade, Harry N. Abrams, Inc. (2002). 128 pages. ISBN 0810932911
Editha Hörandner (ed.), Halloween in der Steiermark und anderswo, Volkskunde (Münster in Westfalen), LIT Verlag Münster (2005). 308 pages. ISBN 3825888894
Lisa Morton, Trick or Treat A history of Halloween, Reaktion Books (2012). 229 pages. ISBN 978-1780231877
Lisa Morton, The Halloween Encyclopedia, McFarland & Company (2003). 240 pages. ISBN 078641524X
Nicholas Rogers, Halloween: From Pagan Ritual to Party Night, Oxford University Press, US (2002). ISBN 0195146913
Jack Santino (ed.), Halloween and Other Festivals of Death and Life, University of Tennessee Press (1994). 280 pages. ISBN 0870498134
David J. Skal, Death Makes a Holiday: A Cultural History of Halloween, Bloomsbury US (2003). 224 pages. ISBN 1582343055
James Tipper, Gods of The Nowhere: A Novel of Halloween, Waxlight Press (2013). 294 pages. ISBN 978-0988243316
ماسک هالووین ایرلندی از اوایل قرن بیستم، که در موزه ملی ایرلند - زندگی کشور در معرض دید عموم است.
شب اسنپ-اپل که توسط Daniel Maclise در سال ۱۸۳۳ نقاشی شده‌است، مردم را در جشن هالووین ایرلندی نشان می‌دهد که به بازی‌های پیشگویی مشغولند.
یک فانوس سنتی شلغم هلووین (rutabaga) که در ایرلند استفاده می‌شد.
در هالووین، معمولاً حیاط‌ها، فضاهای عمومی و بعضی خانه‌ها ممکن است با نمادهای سنتی ترسناک از جمله جادوگرها، اسکلت‌ها، اشباح، تارهای عنکبوت، و سنگ‌های قبر تزئین شوند.
خانهٔ تزئین‌شده در ودرلی، پنسیلوانیا
سنگ‌قبرهای فکاهی در مقابل یک خانه در کالیفرنیا
آب‌نبات سیب
فروش کدوتنبل برای هالووین
یک کیک هالووین به شکل کدوی هالووین با کلاه جادوگری
ماسک مراسم تکریم مردگان از غار کلماکره لرستان
Ancient iranian mask
نمایش هالووین در شهر کوبه، ژاپن
نوبل ام۱۲

Motor vehicle
| نوبل ام۱۲ | نوبل ام۱۲ |
| --- | --- |
دید کلی: دید کلی
شرکت: Noble
تولید: 2000
مونتاژ: آفریقای جنوبی
طراح: Lee Noble
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
کلاس: خودروی اسپورت
شکل بدنه: 2-door کوپه
طرح‌بندی: Transverse، موتور وسط،  RWD
خودروهای وابسته: نوبل ام۴۰۰
پیشرانه: پیشرانه
موتور: 3.0L Twin Turbo Duratec V6
جعبه‌دنده: 6-speed جعبه‌دنده دستی
ابعاد: ابعاد
فاصله بین محورها: ۲٬۴۳۸ میلیمتر (۹۶ اینچ)
درازا: ۴٬۰۸۹ میلیمتر (۱۶۱ اینچ)
پهنا: ۱٬۸۲۸ میلیمتر (۷۲ اینچ)
بلندی: ۱٬۱۴۳ میلیمتر (۴۵ اینچ)
وزن خالص: ۱٬۰۵۰ کیلوگرم (۲٬۳۱۵ پوند)
گاه‌شمار: گاه‌شمار
پیشین: نوبل ام۱۰
پسین: نوبل ام۱۴
نوبل ام۱۲ (Noble M12) خودرویی است که در سال‌های ۲۰۰۰در آفریقای جنوبی تولید شده‌است.
این خودرو در کلاس خودرو اسپورت قرار‌گرفته، طراحی آن موتور وسط و توزیع نیروی پیشران بوده است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۶ دنده به صورت دستی است.
ساندرا آسون

| ساندرا آسون | ساندرا آسون |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۲ نوامبر ۱۹۷۳ بارسلون
ملیت: اسپانیا
ساندرا آسون (اسپانیایی: Sandra Azón‎؛ زادهٔ ۱۲ نوامبر ۱۹۷۳) قایقران قایق بادبانی اهل اسپانیا است.
سالتایر

| میراث جهانی یونسکو | میراث جهانی یونسکو |
| --- | --- |
Saltaire mills from the Leeds and Liverpool Canal: Saltaire mills from the Leeds and Liverpool Canal
مکان: یورک‌شر غربی، انگلستان
معیار ثبت: فرهنگی: ii, iv
شمارهٔ ثبت: ۱۰۲۸
تاریخ ثبت: 2001
مساحت: ۲۰ هکتار
منطقه حائل: 1,078 ha
مختصات: ۵۳°۵۰′۱۴″ شمالی ۱°۴۷′۲۵″ غربی﻿ / ﻿۵۳٫۸۳۷۲۲°شمالی ۱٫۷۹۰۲۸°غربی﻿ / 53.83722; -1.79028
Map showing location of Saltaireنمایش نقشه یورک‌شر غربیسالتایر (بریتانیا)نمایش نقشه بریتانیا: Map showing location of Saltaireنمایش نقشه یورک‌شر غربیسالتایر (بریتانیا)نمایش نقشه بریتانیا
سالتایر (انگلیسی: Saltaire) یک منطقه در شیپلی است که جزئی از سیتی بردفورد محسوب میشود.
این منطقه در سال ۱۸۵۱ میلادی ساخته شده است در سال ۲۰۰۱ میلادی در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است.
نگارخانه

Victoria Hall, Saltaire Village
Salts Mill
Salts Mill and River Aire
Salts Mill
بلیندا استول

بلیندا استول (انگلیسی: Belinda Stowell؛ زادهٔ ۲۸ مه ۱۹۷۱) قایقرانی بادبانی اهل استرالیا بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده‌است.
استوارت بیتل

استوارت بیتل (انگلیسی: Stuart Bithell؛ زادهٔ ۲۸ august ۱۹۸۶&#۱۶۰;(۱۹۸۶-۰۸-۲۸) (۳۸ سال)) قایقران اهل بریتانیا است.
آرامگاه رضاشاه

| آرامگاه رضاشاه | آرامگاه رضاشاه |
| --- | --- |
آرامگاه رضاشاه در دههٔ ۱۳۵۰: آرامگاه رضاشاه در دههٔ ۱۳۵۰
نام: آرامگاه رضاشاه
کشور: ایران
استان: تهران
شهرستان: شهر ری
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
نوع بنا: آرامگاه
دیرینگی: دوره پهلوی
دورهٔ ساخت اثر: دوره پهلوی
بانی اثر: محمدرضا پهلوی
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۳۲۹
تاریخ ثبت ملی: ۲۰ بهمن ۱۳۵۵
آرامگاه رضاشاه پهلوی در پیرامون حرم شاه‌عبدالعظیم در شهر ری واقع در جنوب تهران قرار داشت. پیکر رضا شاه را پس از وفات در ژوهانسبورگ به مصر بردند و در آن‌جا به امانت گذاشتند، سرانجام در اردیبهشت ۱۳۲۹ پیکر او به وسیله هواپیما و سپس با قطار مخصوص به تهران حمل شد و در آرامگاه ویژه او به خاک سپرده شد. پس از انقلاب ۱۳۵۷، این بنا در اردیبهشت ۱۳۵۹ با حکم حاکم شرع وقت صادق خلخالی، تخریب شد.
مشخصات بنا

این آرامگاه توسط محسن فروغی، قباد ظفر و علی‌اکبر صادق در سمت غرب حرم شاه‌عبدالعظیم طراحی شد و در سال ۱۳۲۹ به بهره‌برداری رسید. مساحت آن ۹٬۰۰۰ مترمربع و ارتفاع آن ۲۵ متر بود که ۷ متر از ارتفاع گنبد حرم شاه‌عبدالعظیم کوتاه‌تر ساخته شده بود. ساختمان دو طبقه بود که طبقهٔ بالا سالن ورودی و بازدید بود و در طبقهٔ پایین سنگ قبر سیاه رنگی قرار داشت که آرامگاه رضاشاه در آن واقع شده‌بود و بر بالای آن سنگ، تاج پادشاهی طلایی نصب شده بود.
انتقال پیکر به آرامگاه در تهران

در اردیبهشت ۱۳۲۹، در دورهٔ نخست‌وزیری رجبعلی منصور قرار شد پیکر رضاشاه به ایران آورده شود و هواپیمای حامل پیکر رضاشاه پیش از آمدن به ایران، به منظور طواف در مکه از قاهره به طرف جده پرواز کرد. سرانجام هفدهم اردیبهشت ۱۳۲۹، پیکر رضاشاه به وسیلهٔ هواپیما و سپس با قطار مخصوص به تهران حمل شد و با تشریفات رسمی به شاه‌عبدالعظیم برده شد و در آرامگاه ویژهٔ او در کنار آرامگاه عبدالعظیم دفن شد.
تخریب

در اردیبهشت‌ماه ۱۳۵۹، با وجود مخالفت رئیس‌جمهور وقت سید ابوالحسن بنی‌صدر، آرامگاه رضاشاه به دستور صادق خلخالی توسط نیروهای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی طی بیست روز به‌کلی ویران شد؛[کدام صفحه؟] این اقدام توسط روح‌الله خمینی تأیید شد.
تخریب > در خاطرات صادق خلخالی

«به‌عنوان اینکه افتتاحی بشود برای تخریب، بنده هم اولین کلنگ خرابکاری را زدم.»
صادق خلخالی در مورد تخریب آرامگاه رضاشاه.
صادق خلخالی در کتاب خاطرات خود می‌گوید که پس از جلسه‌ای که با روح‌الله خمینی داشته است به این نتیجه رسیده‌اند که برای کوتاه کردن دست خاندان پهلوی در سالروز رفتن شاه به مصر آرامگاه رضاشاه را تخریب کنند و زمانی که شروع به کار کردند به علت محکمی ساختمان مجبور شدند از مواد منفجره، گریدر، بولدوزر، جرثقیل و وسایل قوی مکانیکی استفاده کنند؛ حدود ۱۶:۳۰ بنی‌صدر دستور توقف تخریب را داد ولی خلخالی به او توجهی نکرد و بنا را به کمک مردم و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی تا ۱۰ شب به خاک تبدیل کرد.
کشف مومیایی

در تاریخ ۲ اردیبهشت ۱۳۹۷ در جریان گودبرداری محل پیشین آرامگاه، پیکری مومیایی کشف شد. بررسی نقشهٔ ماهواره‌ای، اینکه پیکر متعلق به رضاشاه باشد را محتمل‌ترین گزینه می‌داند. در تاریخ ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۷، حسن خلیل‌آبادی، عضو شورای شهر تهران اعلام کرد مومیایی متعلق به رضاشاه بوده و دوباره در همان محدوده دفن شده است.
نگارخانه

در دست ساخت
تمبر یادبود تدفین
در دههٔ ۱۹۷۰
در دههٔ ۱۹۷۰
دیدار مردم از آرامگاه
نابودی آرامگاه
خبر تخریب آرامگاه رضاشاه در یک روزنامه در اوایل انقلاب اسلامی ایران
دانا رید

| دانا رید | دانا رید |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: Donna Belle Mullenger
زادهٔ: ۲۷ ژانویهٔ ۱۹۲۱ دنیسون، آیووا
درگذشت: ۱۴ ژانویهٔ ۱۹۸۶ (۶۴ سال) بورلی هیلز، لس آنجلس، کالیفرنیا
علت مرگ: سرطان لوزالمعده
مدفن: گورستان وست‌وود
ملیت: ایالات متحده آمریکا
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۴۱–۱۹۸۵
مقبره دانا رید
دانا رید (انگلیسی: Donna Reed؛ زاده ۲۷ ژانویهٔ ۱۹۲۱ – درگذشته ۱۴ ژانویه ۱۹۸۶) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود.
بخشی از فیلمشناسی

از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد.
گریز (فیلم ۱۹۴۱) (۱۹۴۱)
کمدی انسانی (فیلم ۱۹۴۳) (۱۹۴۳)
تصویر دوریان گری (فیلم ۱۹۴۵) (۱۹۴۵)
آنان قابل چشم‌پوشی بودند (۱۹۴۵)
چه زندگی شگفت‌انگیزی (۱۹۴۶)
خیابان دلفین سبز (۱۹۴۷)
آخرین مهلت شیکاگو (۱۹۴۹)
از اینجا تا ابدیت (۱۹۵۳)
آخرین باری که پاریس را دیدم (۱۹۵۴)
خون‌بها! (۱۹۵۶)
سوءظن (مجموعه تلویزیونی) (۱۹۵۷)
دالاس (مجموعه تلویزیونی ۱۹۷۸) (۱۹۸۴–۱۹۸۵)
فیروز (خواننده)

| فیروز | فیروز |
| --- | --- |
کنسرت سال ۲۰۰۱: کنسرت سال ۲۰۰۱
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: نهاد رزق ودیع حداد
نام(های) دیگر: فَیروز
زاده: ۲۱ نوامبر ۱۹۳۵ ‏(۸۹ سال) زقاق البلاط، بیروت، لبنان بزرگ
ژانر: لبنانی و موسیقی عربی
سال‌های فعالیت: ۱۹۴۹–اکنون
همسر(ها): عاصی الرحبانی
سازهای اصلی: سازهای اصلی
گیتار، قانون، ویولن: گیتار، قانون، ویولن
نوع صوت: متزوسوپرانو
وبگاه: وبگاه رسمی
نُهاد وَدیع حَدّاد با نام هنری فیروز (Fairouz یا Feyrouz) (زادهٔ ۲۱ نوامبر ۱۹۳۵)؛ خوانندهٔ بزرگ لبنانی و از تحسین‌شده‌ترین و تأثیرگذارترین خوانندگان زن در جهان عرب است. در سراسر منطقهٔ خاورمیانه، پیوسته به ترانه‌های او گوش می‌کنند. در آغاز مسیر هنری خود با حضور در جشنوارهٔ بین‌المللی بعلبک با همکاری همسرش عاصی الرحبانی خوش درخشید. فیروز در طول این مسیر القاب زیادی را از مردم دریافت کرده‌است که از جملهٔ آنهاست: «فرستادهٔ (سفیر) ما به سوی ستارگان»، «گنجشک شرق» و بر اساس نام یکی از ترانه‌هایش «همسایهٔ ماه».
زندگی‌نامه

وی در ۲۱ نوامبر ۱۹۳۵ در روستای الدبیة در منطقه‌ای از کوه‌های لبنان زاده شد. سال‌ها بعد وی به همراه خانواده‌اش به زقاق البلاط در حاشیهٔ بیروت نقل مکان کرد. آن‌ها مانند اکثر لبنانی‌ها در خانه‌ای سنگی ساکن شدند. فیروز از ۱۹۴۰ در سن تقریباً ۵ سالگی خوانندگی را شروع کرد و در نوجوانی به گروه کر رادیو لبنان پیوست. در آنجا با عاصی الرحبانی آشنا شد و با او ازدواج کرد. هنگامی که حلیم الرومی وی را شناخت نام «فیروز» را بر او نهاد تا با این نام (به معنی فیروزه) آواز بخواند. فیروز جزو قدیمی‌ترین خوانندگان و از پیش‌کسوتان عالم موسیقی است که تا به امروز سطح هنری خود را حفظ کرده‌است. او را زیباترین صدای عربی می‌دانند. فیروز در دنیای غرب هم شنوندگان و مخاطبان زیادی داشته‌است و همواره از سوی شیفتگانش ستوده شده‌است. او همچنین نوازنده‌ای برجسته است؛ از جملهٔ سازهایی که می‌نوازد ساز قانون، گیتار و ویولن است. فیروز به چند زبان مسلط است که از جملهٔ آنها زبان فرانسه است. با این‌حال او همواره به زبان عربی وفادار بوده و عشق ورزیده‌است. فیروز همچنین در ۱۶ نمایش و سه فیلم سینمایی هنرنمایی کرد. فیروز را به لحاظ شخصیت انسانی و هنری هر دو در آن واحد ستوده‌اند. فیروز و عاصی با هنر مدرنی که به جهان عرب معرفی کردند، به عرب‌ها و مخصوصاً به لبنانی‌ها چهره‌ای فرهنگی بخشیدند و هویت عربی را بازتعریف کردند.
فیروز و عاصی الرحبانی در شکل‌گیری شخصیت «موسیقی لبنانی» که امروز برای ما شناخته‌شده‌است نقش مستقیم داشته‌اند.