stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سایگو تاکاموری
اختلاف با دولت

مقالهٔ اصلی: بحث در مورد فتح کره
در سال ۱۸۷۳ میلادی، کشور کره به درخواست ژاپن مبنی بر ایجاد روابط دوستانه مابین دو کشور جواب رد داد و هیأتی که از جانب ژاپن فرستاده شده بود را نپذیرفت. از این رو در هنگام مأموریت ایواکورا عده‌ای در کابینهٔ دولت میجی به رهبری سایگو طرحی برای حمله به کشور کره به منظور تنبیه آن کشور آماده کردند که پذیرفته شد. در همان زمان ایواکورا تومومی عضو برجستهٔ مشاوران دولت از مأموریت آمریکا و اروپا به ژاپن برگشت و با طرح مزبور مخالفت کرد. پس از این مخالفت عده‌ای از جمله سایگو، اِتُو شیمپِی، ایتاگاکی تایسوکه و گُوتُو شُوجیرو استعفاء کردند و هر یک راهی جداگانه برای مبارزه با دولت در پیش گرفتند.
سانجو سانه‌تومی (صدرالاعظم ژاپن) چنین دید که از هنگام آغاز اصلاحات میجی ژاپنی‌ها کوشیده بودند که با کره روابط دوستانه و هم جواری داشته باشند اما فقط سرزنش و ناسزا بهره‌شان شده بود. این فکر پیش آمد که شمار محدودی واحدهای زمینی و دریایی که در صورت لزوم با فوج‌های بیش‌تری تقویت شود، به کره فرستاده شود تا از ژاپنی‌های مقیم در پایگاه واکان در بندر بوسان حمایت کند.
سایگو تاکاموری خواست که یک سفیر فوق‌العاده نزد کره‌ای‌ها فرستاده شود اما اگر گوش شنوا نداشتند و به این سفیر اهانت کردند گناهشان بر همه دنیا آشکار خواهد بود و باید به آنجا لشکر راند. وی خود را برای این سفارت پیشنهاد کرد. پیشنهاد سایگو از سوی اکثر برجستگان دولت حمایت شد هر چند شماری از دیوان سالاران در خارج بودند یا در جلسه‌های شورای دربار حضور نداشتند. در این احوال سانجو سانه‌تومی تردید و دودلی نشان داد و بهتر دید از تلگرافی از ایواکورا تومومی (سیاستمدار پرنفوذ بو مشاور امپراتور) خواسته شود که بی‌درنگ از مأموریت ایواکورا بازگردد و در بحث شرکت جوید، اما سایگو در نامه ای به تاریخ ۳ اوت از سانجو خواست که در اجرای تصمیم‌های شورای دربار قاطع باشد. وی یقین داشت که همین که سفیر ژاپن به کره برسد او را می‌کشند و در این وضع موجه خواهد بود که ژاپن برای مجازات مرتکبان این قتل به آنجا لشکر بفرستد. سایگو آماده بود که خود را به کشتن بدهد تا ژاپن بهانه ای برای حمله به کره پیدا کند. سایگو افزوده بود که نشانه‌هایی از نارضایتی در ژاپن مشهود است که می‌تواند به شورش و ناآرامی بینجامد و مناسب است که پیکان خشم انباشته شده مردم به سوی خارج کره برگردد و با این کار توان و اعتبار ژاپن هم به دنیا نشان داده شود.
ایواکورا تومومی پس از ۲۱ ماه گذراندن در خارج ژاپن و دیدار از دوازده کشور روز ۱۳ سپتامبر ۱۸۷۴ به توکیو بازگشت و پس از اندکی رهبری جناح ضد جنگ را در شورای سلطنتی به دست گرفت.
در ماه اکتبر اوکوبو توشیمیچی (یکی از پرنفوذترین وزیران کابینه) سخنگوی مخالفان حمله به کره شد و گفت که به موجباتی این کار به مصلحت نیست یکی این که بنیه مالی ژاپن تاب فشار جنگ را ندارد دیگر این که همه منابع ملی باید در کار اصلاحات نهاده شود و دیگر این که جنگ ژاپن و کره فرصت را برای بهره‌برداری قدرت‌های خارجی دیگر فراهم می‌کند و به ضرر ژاپن تمام خواهد شد. سایگو از عزم خود برنگشت اما در برابر فشار مخالفان جنگ کاری از وی برنیامد. ایواکورا تومومی حمایت امپراتور میجی را دریافت. این شورا در ماه اکتبر خود رأی داد و فکر لشکرکشی به کره رها شد تا به سازندگی کشور پرداخته شود تا سه سال بعد که سرانجام ژاپنی‌ها کره را گشودند و با این کشور روابط تجاری برقرار کردند.
نارضایتی سامورایی‌ها

در سوگندنامه امپراتور میجی در ماده چهارم در مورد لغو رسوم ناپسند گذشته و در ماده دوم در مورد ایجاد وحدت و از بین رفتن طبقات اجتماعی سخن رفته بود. اقداماتی که در مورد اجرای چنین موادی به مورد اجرا درآمد و بر سامورایی‌ها تأثیر داشت عبارت بودند از:
تشکیل نیروی دریایی و و زمینی و به اجرا گذاشتن قانون نظام وظیفهٔ عمومی در سال ۱۸۷۲ میلادی. با این قانون تمام افراد توانایی به دست آوردن مهارت جنگ آوری را به دست آوردند و جنگ آوری از انحصار طبقه سامورایی خارج شد.
تحریم حمل شمشیر و قطع مستمری سامورایی‌ها. تا قبل از این قانون سامورایی‌ها مجاز به حمل دو شمشیر بودند و این امتیاز اعتبار و آبروی اجتماعی ایشان محسوب می‌شد. پس از آن مقرری‌ای که برای آنان قرار داده بودند نیز قطع شد و به اجبار مقرری به بازخرید یا به اوراق بهادار تبدیل شد. تصویب چنین قوانینی اعتبار سامورایی‌ها و تأمین معاش آنان را خدشه‌دار کرد، در نتیجه نارضایتی و شورش آنان را در پی آورد.
سایگو تاکاموری عقیده داشت که حمله به کره حیثت ملی ژاپن را بالا می‌برد و غنیمتی هم نصیب جامعهٔ سامورایی که به ناامیدی گرفتار آمده بودند خواهند کرد اما کره بندرها خود را بر روی کشتی‌های ژاپنی گشود که یک پیروزی دیپلماتیک برای ژاپن بود و با این پیروزی نیاز به جنگ از بین رفته و همین موضوع باعث نارضایتی جناحی شد که شکست مذاکرات با کره را به عنوان بهانه‌ای برای حمله قرار داده بود.
عواقب شورش ساتسوما

از نظر مالی، هزینه سرکوب شورشیان ساتسوما برای دولت میجی بسیار سنگین بود و ژاپن مجبور شد که از استاندارد طلا استفاده کند و همین‌طور دولت مجبور به چاپ اسکناس شد. شکست شورش همچنین به‌طور مؤثری به اهمیت طبقهٔ اجتماعی سامورایی پایان داد، و امپراتوری ژاپن خدمت وظیفه عمومی را مقرر کرد زیرا ثابت شد که بدون توجه به طبقه اجتماعی ارتش جدید می‌تواند پیروز شود. در تاریخ ۲۲ فوریه ۱۸۸۹ امپراتور میجی، سایگو تاکاموری را مورد عفو و بخشش قرار داد.دقیقا زمانی که تاکاموری دیگر زنده نبود و چند ماه قبل با انجام هاراگیری (خودکشی به روش سامورایی ها) به زندگی خود پایان داده بود
آثار

امروزه در پارک اوئنو مجسمه‌ای از سایگو بر پاست است و مردم با احترام از او یاد کرده و از برابر مجسمهٔ او می‌گذرند. هر چند از نظر سیاسی امروزه به نظر می‌رسد که نظر دیگر تجددخواهان ژاپن که به ستیزه‌جویی سایگو میدان ندادند درست بوده‌است.
فیلم آخرین سامورایی در سال ۲۰۰۳ میلادی، با شرکت تام کروز و کن واتانابه (در نقش سایگو) براساس شورش ساتسوما ساخته شده‌است.
تپه برج خان

| تپه برج خان | تپه برج خان |
| --- | --- |
نام: تپه برج خان
کشور: ایران
استان: استان زنجان
شهرستان: شهرستان ابهر
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: تپه، برج
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۲۰۵۱۱
تاریخ ثبت ملی: ۲۶ دی ۱۳۸۶
تپه برج خان مربوط به عصر آهن است و در شهرستان ابهر، بخش سلطانیه، دهستان سلطانیه، حدود ۲۵۰۰ متری جنوب غرب روستای یوسف آباد واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۶ دی ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۲۰۵۱۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
کن گرین (بازیکن فوتبال)

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Kenneth Green
زادروز:  ۲۷ آوریل ۱۹۲۴
زادگاه:  لندن، England
محل مرگ:  ساتن کولدفیلد، England
پست:  مدافع
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۴۰–۱۹۴x:  باشگاه فوتبال میلوال
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۴۳–۱۹۵۹ |  باشگاه فوتبال بیرمنگام سیتی |  ۴۰۱ |  (۳) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۵۴ |  England B |  ۲ |  (0) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
کن گرین (انگلیسی: Ken Green؛ ۲۷ آوریل ۱۹۲۴ – ۲۰۰۱-۰۶) یک بازیکن فوتبال اهل بریتانیا بود.
کامبرتون

منطقه مسکونی در انگلستان
| کامبرتون | کامبرتون |
| --- | --- |
 حوضچه و فضای سبز کامبرتون:  حوضچه و فضای سبز کامبرتون
کامبرتونکامبرتون نمایش داده شده در  the بریتانیا: کامبرتونکامبرتون نمایش داده شده در  the بریتانیا
جمعیت: ۲٬۳۴۶ (2011 Census)
مرجع شبکه OS: TL383563 
منطقه: کمبریج‌شر جنوبی
Shire county: کمبریج‌شر
کشور: انگلستان
کشور مستقل: بریتانیا
پست شهر: کمبریج
کدپستی منطقه: CB23
کد تلفن: ۰۱۲۲۳
 فهرست مکان‌‌ها بریتانیا انگلستان  ۵۲°۱۱′۱۵″شمالی ۰°۰۱′۲۷″شرقی﻿ / ﻿۵۲٫۱۸۷۶۱۳°شمالی ۰٫۰۲۴۰۴۸°شرقی﻿ / 52.187613; 0.024048:  فهرست مکان‌‌ها بریتانیا انگلستان  ۵۲°۱۱′۱۵″شمالی ۰°۰۱′۲۷″شرقی﻿ / ﻿۵۲٫۱۸۷۶۱۳°شمالی ۰٫۰۲۴۰۴۸°شرقی﻿ / 52.187613; 0.024048
کامبرتون (به انگلیسی: Comberton) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در کمبریج‌شر جنوبی واقع شده‌است. کامبرتون ۲٬۳۴۶ نفر جمعیت دارد.
آن لاکاتون

| آن لاکاتون | آن لاکاتون |
| --- | --- |
آن لاکاتون در ۲۰۱۷: آن لاکاتون در ۲۰۱۷
زادهٔ: ۲ اوت ۱۹۵۵ ‏(۶۹ سال) سن پادو لا ریویر
ملیت: فرانسوی
محل تحصیل: دانشگاه بوردو
پیشه: معمار
جوایز: جایزه معماری پریتزکر (۲۰۲۱)
شرکت معماری: لاکاتون و واسال
ساختمان‌ها: بازسازی پروژه ۵۳۰ واحدی گراند پارک
 :  
آن لاکاتون (زادهٔ ۲ اوت ۱۹۵۵) معمار فرانسوی است. او به همراه ژان فیلیپ واسال دفتر معماری «لاکاتون و واسال» را اداره می‌کند. این زوج به‌طور مشترک در سال ۲۰۲۱ جایزه معماری پریتزکر را دریافت کردند.
پس‌زمینه و تحصیلات

لاکاتون در ۲ اوت ۱۹۵۵ در سن پادو لا ریویر به دنیا آمد. در رشتهٔ معماری از مدرسه ملی بوردو فارغ‌التحصیل شد و مدرک کارشناسی ارشدش را در رشته برنامه‌ریزی شهری از دانشگاه بوردو در سال ۱۹۸۴ گرفت. لاکاتون با واسال در نیجر آشنا شد. واسال در ان کشور به عنوان یک معمار و شهرساز کار می‌کرد. این زوج اولین پروژه مشترک خود را که کلبه‌ای از پوشال بود در آنجا ساختند.
فعالیت‌های معماری

در سال ۱۹۸۷، لاکاتون و واسال دفتر معماری خود را تأسیس کردند. این دفتر که بدواً در شهر بوردو مستقر بود، در سال ۲۰۰۰ به پاریس نقل مکان کرد. فعالیت‌های لاکاتون و واسال عمدتاً بر ساخت و ساز کم هزینه متمرکز است.
او به عنوان دانشیار در مؤسسه فناوری فدرال زوریخ (یکی از معتبرترین دانشگاه‌های اروپا و جهان) تدریس می‌کند.
لاکاتون به همراه واسال در سال ۲۰۲۱ جایزه معماری پریتزکر دریافت کرد. این زوج پیشتر موفق به دریافت جایزه یک عمر دستاورد در سال ۲۰۱۶ میلادی، جایزه معماری معاصر اتحادیه اروپا در سال ۲۰۱۹ میلادی و جایزهٔ جایزه رولف شوک در سال ۲۰۱۴ شده بودند.
فعالیت‌های معماری > پروژه‌های شاخص

بازسازی پروژه ۵۳۰ واحدی گراند پارک (این پروژه، به دلیل بهبود کیفیت فضایی، افزایش سطح زندگی ساکنان آن و همچنین کاهش هزینه های اقتصادی و بهینه سازی شرایط زیست محیطی موفق به دریافت جایزه معماری معاصر اتحادیه اروپا جایزه میس فن در روهه شد)
طراحی ۱۴ مسکن اجتماعی در کُمون مولوز فرانسه در سال ۲۰۰۵ میلادی
طراحی دانشکده علوم مدیریت در شهر بوردو فرانسه در سال ۲۰۰۸ میلادی
طراحی آپارتمان ۵۳ واحدی در کُمون سن-نزر فرانسه در سال ۲۰۱۱ میلادی
طراحی یک مجموعه فرهنگی و تئاتر چندمنظوره در شهر لیل (فرانسه) در سال ۲۰۱۳ میلادی
طراحی مسکن اجتماعی+دانشجویی در شهر پاریس فرانسه در سال ۲۰۱۳ میلادی
طراحی مسکن اجتماعی ۵۹ واحدی در کُمون مولوز در سال ۲۰۱۴ میلادی
طراحی یک ساختمان مسکونی+اداری در شهر ژنو سوئیس در سال ۲۰۲۰ میلادی
دانشکده معماری، نانت
فرودگاه ویلارد دانشگاه ایلینوی

فرودگاه ویلارد دانشگاه ایلینوی (به انگلیسی: University of Illinois Willard Airport) یک فرودگاه همگانی با کد یاتا CMI است که یک باند فرود بتن دارد و طول باند آن ۱۹۸۱ متر است. این فرودگاه در کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۲۳۰ متری از سطح دریا واقع شده است.
کتاب‌فروشی شکسپیر و شرکا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: کتاب‌فروشی
بنا نهاده: ۱۷ نوامبر ۱۹۱۹
بنیانگذاران: سیلویا بیچ (۱۹۱۹)  •  جرج ویتمن (۱۹۵۱)
دفتر مرکزی: خیابان هشتم دوپویترن پاریس (۱۷ نوامبر ۱۹۱۹–۱۹۲۲) خیابان دوازدهم اودئون در منطقهٔ ۶ پاریس (۱۹۲۲–۱۹۴۱) خیابان سی‌وهفتم بوشری منطقهٔ ۵ پاریس (۱۹۵۱–اکنون)
وبگاه: http://shakespeareandcompany.com/
شکسپیر و شرکا (به انگلیسی: Shakespeare and Company) نام دو کتاب‌فروشی مستقل از هم در ساحل چپ پاریس است. این کتاب‌فروشی اولین بار در ۱۷ نوامبر ۱۹۱۹ توسط سیلویا بیچ در خیابان هشتم دوپویترن بازگشایی شد و پس از مدتی در سال ۱۹۲۲ به محل بزرگتری در خیابان دوازدهم اودئون در منطقهٔ ۶ پاریس نقل مکان کرد. در طول دههٔ ۱۹۲۰، این کتاب‌فروشی به پاتوقی برای نویسندگانی چون ازرا پاوند، ارنست همینگوی، ویلیام اس. باروز، جیمز جویس و فورد مادوکس فورد بدل شد. در سال ۱۹۴۱ در دوران اشغال پاریس توسط آلمان این کتاب‌فروشی بسته شده و دیگر دوباره باز نشد.
کتاب‌فروشی دوم در خیابان سی‌وهفتم بوشری، واقع در منطقهٔ ۵ پاریس قرار گرفته‌است. این کتاب‌فروشی که در سال ۱۹۵۱ توسط جرج ویتمن افتتاح شد، در اصل «لو میسترال» (به فرانسوی: Le Mistral) نام داشت اما در سال ۱۹۶۴ برای ادای احترام به کتاب‌فروشی سیلویا بیچ به «شکسپیر و شرکاء» تغییر نام داد. امروزه این فروشگاه هم به عنوان کتاب‌فروشی معمول و هم به عنوان پاتوق کتاب‌خوانی در زمینهٔ تخصصی ادبیات انگلیسی خدمات می‌دهد. این فروشگاه در فیلم پیش از غروب اثر ریچارد لینکلیتر و نیمه‌شب در پاریس اثر وودی آلن مورد تأکید قرار گرفته‌است.
کتاب‌فروشی سیلویا بیچ

سیلویا بیچ، آمریکایی مقیم خارج اهل نیوجرسی کتاب‌فروشی «شکسپیر و شرکاء» را در سال ۱۹۱۹ در خیابان هشتم دوپویترن پاریس تأسیس کرد. این فروشگاه به عنوان کتابخانهٔ قرضی و همچنین کتاب‌فروشی فعالیت می‌کرد. بیچ در ۱۹۲۱ به یک مکان بزرگتر در خیابان دوازدهم اودئون نقل مکان کرد که فروشگاه تا سال ۱۹۴۱ در همین مکان باقی‌ماند. در طول این مدت، این فروشگاه به رومرکز فرهنگ ادبی و نوگرایی انگلیسی-آمریکایی در پاریس بدل شد. نویسندگان و هنرمندان «نسل گمشده»، مانند ارنست همینگوی، ازرا پاوند، اسکات فیتزجرالد، گرترود استاین، جرج آنتیل و من ری زمان زیادی را در «شکسپیر و شرکاء» می‌گذراندند. این فروشگاه توسط جیمز جویس که از آن به عنوان دفتر کار خود استفاده می‌کرد به «استراتفورد در اودئون» ملقب گشته بود. کتاب‌های «شکسپیر و شرکاء» کیفیت بالایی داشته و منعکس‌کنندهٔ ذوق ادبی شخص سیلویا بیچ بود. در پاریس جشن بیکران همینگوی از «شکسپیر و شرکاء» با همان ساکنین ادبی‌اش یاد شده‌است. در این کتاب‌فروشی مراجعان می‌توانستند کتاب‌های بحث‌برانگیزی نظیر فاسق خانم چترلی اثر دیوید هربرت لارنس، که در انگلستان و ایالات متحده ممنوع شده بود را خریده یا امانت بگیرند.
با وجودی که اولیس جیمز جویس در ایالات متحده و انگلستان ممنوع اعلام شده بود، بیچ در سال ۱۹۲۲ اولین ناشری بود که آن را منتشر کرد. ویرایش‌های بعدی از اولیس در سال‌های بعد تحت مشخصات ناشر «شکسپیر و شرکاء» منتشر شد.
شکسپیر و شرکای اصلی در ۱۴ ژوئن ۱۹۴۰، در دوران اشغال فرانسه توسط آلمان در دوران جنگ جهانی دوم بسته شد . گفته می‌شود ممکن است به این دلیل دستور تعطیلی فروشگاه رسیده باشد که سیلویا بیچ آخرین نسخهٔ رستاخیز فیلیگان جیمز جویس را به یک افسر آلمانی نداد. وقتی جنگ تمام شد، ارنست همینگوی فروشگاه را «شخصاً آزاد کرد»، با این وجود فروشگاه هرگز بازگشایی نشد.
کتاب‌فروشی جورج ویتمن

در سال ۱۹۵۱ کتاب‌فروشی انگلیسی‌زبان دیگری در ساحل چپ پاریس توسط جرج ویتمن آمریکایی، تحت نام «لو میسترال» (به فرانسوی: Le Mistral) بازگشایی شد. محل آن، مکان یک صومعهٔ قرن شانزدهمی، در خیابان سی‌وهفتم بوشری، در نزدیکی میدان سن-میشل، در چند قدمی سن، کلیسای نوتردام و ایل دولاسیته است. درست همانند «شکسپیر و شرکا»ی اصلی، این فروشگاه نیز به یک نقطهٔ کانونی برای فرهنگ ادبی کولی‌وار پاریس و بسیاری از نویسندگان نسل بیت، از جمله آلن گینزبرگ، گرگوری کورسو و ویلیام اس. باروز بدل گردید.
در سال ۱۹۶۴، پس از مرگ سیلویا بیچ، ویتمن برای ادای احترام به جسارت اولیه، نام فروشگاهش را به «شکسپیر و شرکاء» تغییر داد. او نام کتاب‌فروشی را «رمانی در سه کلمه» می‌داند و این ریسک را «آرمانشهر سوسیالیستی در لباس مبدل یک کتاب‌فروشی» می‌خواند. مشتریان این کتاب‌فروشی کسانی نظیر هنری میلر، آنائیز نین و ریچارد رایت بوده‌اند. این کتاب‌فروشی شامل امکانات خواب با ۱۳ تخت بوده، و ویتمن مدعی است که در طول سالیان بیش از ۴۰،۰۰۰ نفر در فروشگاه خوابیده‌اند.
فعالیت‌های منظمی که در کتاب‌فروشی رخ می‌دهد شامل مراسم چای یکشنبه، شعرخوانی و نشست‌های نویسندگان است. در حال حاضر سیلویا بیچ ویتمن، دختر ویتمن، فروشگاه را اداره می‌کند.
سیلویا بیچ ویتمن

هم‌اکنون گردانندهٔ فروشگاه سیلویا بیچ ویتمن، دختر جرج ویتمن است که ادارهٔ فروشگاه را با همان رویهٔ پدرش ادامه داده و اجازه می‌دهد نویسندگان جوان در فروشگاه به کار و زندگی بپردازند. او همچنین بی‌ینال جشنوارهٔ ادبیای راه انداخته که پذیرای نویسندگانی همچون پل استر، سیری هاستودت، جانت وینترسن، جونگ چانگ و مرجان ساتراپی است.
سیلویا ویتمن همچنین در قسمت‌های پاریس شوی خیلی خیلی دیروقت با کریگ فرگوسن ظاهر شد که در ۱ اوت ۲۰۱۱ روی آنتن رفت.
پی‌نوشت

↑  Glass, Americans in Paris, 24–27.
↑  Glass, Americans in Paris, 24–27.
↑  Glass, Americans in Paris, 33 & 415.
↑  Glass, Americans in Paris, 415.
↑  Berger, Decoding Woody Allen's....
↑  Kert, The Hemingway Women, 112.
↑  Glass, Americans in Paris, 24–27.
↑  Glass, Americans in Paris, 24.
↑  Meyers, Hemingway: A Biography, 82.
↑  Glass, Americans in Paris, 33 & 415.
↑  Glass, Americans in Paris, 205–207.
↑  Garner, Ex-Pat Paris as..., 24–27.
↑  Sharkey, The Beats go on.
↑  Sharkey, The Beats go on.
↑  Sharkey, The Beats go on.
↑  Glass, Americans in Paris, 415.
↑  Glass, Americans in Paris, 415.
↑  Mercer, Jeremy Mercer's top 10 bookshops.
↑  Mercer, Jeremy Mercer's top 10 bookshops.
↑  Mulholland, Literary Luminaries Hold Forth....
↑  Mulholland, Literary Luminaries Hold Forth....
↑  Mulholland, Literary Luminaries Hold Forth....
↑  Festivalandco.com
↑  Mulholland, Literary Luminaries Hold Forth....
مطالعهٔ بیشتر

Mark Spitzer, After the Orange Glow, Monkey Puzzle Press, 2010.
Mark Spitzer, Writer in Residence, University of New Orleans Press, 2010.
کالین کمبل

| کالین کمبل | کالین کمبل |
| --- | --- |
زاده: ۲۰ اکتبر ۱۷۹۲ گلاسگو
درگذشته: ۱۴ اوت ۱۸۶۳ (۷۰ سال) چتم، کنت
مدفن: کلیسای وست‌مینستر
وفاداری:  بریتانیا  امپراتوری بریتانیا
شاخه نظامی:  ارتش بریتانیا
سال‌های خدمت: ۱۸۰۸–۱۸۶۰
درجه: فیلد مارشال
جنگ‌ها و عملیات‌ها:  جنگ شبه‌جزیره  جنگ ۱۸۱۲  جنگ نخست تریاک  جنگ کریمه  شورش‌های ۱۸۵۷ در هند 
نشان‌ها:  نشان حمام 
کالین کمبل (انگلیسی: Colin Campbell, 1st Baron Clyde؛ ۲۰ اکتبر ۱۷۹۲ – ۱۴ اوت ۱۸۶۳) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
تپه برج لاران

| تپه برج | تپه برج |
| --- | --- |
نام: تپه برج
کشور: ایران
استان: استان چهارمحال و بختیاری
شهرستان: شهرستان شهرکرد
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: تپه
دیرینگی: دوره اسلامی
دورهٔ ساخت اثر: دوره اسلامی
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۹۷۹۶
تاریخ ثبت ملی: ۱۳ آبان ۱۳۸۶
تپه برج، مربوط به دوره اسلامی است و در شهرستان شهرکرد،  روستای مرغملک واقع شده است. این اثر در تاریخ ۱۳ آبان ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۱۹۷۹۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
کاراپت پاشایان‌خان

| کاراپت پاشایان‌خان | کاراپت پاشایان‌خان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۸۶۴ کنستانتینوپل
درگذشت: ۱۹۱۵ (۵۰−۵۱ سال)
کاراپت پاشایان خان (انگلیسی: Garabed Pashayan Khan; زاده ۱۸۶۴ – درگذشته ۱۹۱۵) پزشک ارمنی‌تبار اهل امپراتوری عثمانی بود.
زندگی‌نامه

دکتر کاراپت پاشایان‌خان در سال ۱۸۶۴ میلادی (۱۲۴۳ خورشیدی) در کنستانتینوپل امپراتوری عثمانی متولد شد. تحصیلات پزشکی را در سال ۱۸۸۸ (۱۲۶۷) در زادگاهش به پایان رسانید و به عنوان پزشک شهرداری در شهرستان‌های بالو و مالاتیا انجام وظیفه می‌نماید؛ و از سال ۱۸۹۰ (۱۲۶۹) در شهر دیویریک مستقر و با شهرت خوب مشغول طبابت می‌شود.
در سال ۱۸۹۰ (۱۲۶۹) به علت فعالیت‌های فرهنگی اجتماعی دستگیر و زیر شکنجه‌های سخت و با تهدید به مرگ زندانی می‌شود و در نهایت به پاس درمان چشم معیوب قاضی دادگاه تبرئه و از زندان آزاد می‌شود و به ناچار تغییر محل می‌دهد و در شهر شابین قره حصار مستقر می‌شود. در این‌جا نیز در سال ۱۹۰۲ (۱۲۸۱) به علت فعالیت‌های فرهنگی اجتماعی مجدداً دستگیر و تحت شکنجه‌های معمول در امپراتوری عثمانی زندانی و به اعدام محکوم می‌شود ولی با سفارش یکی از اعضای سفارت خانه‌های اروپایی از زندان آزاد می‌شود و به ایران می‌آید.
عمر (فیلم)

با عمر (مجموعه تلویزیونی) اشتباه نشود.
| عمر | عمر |
| --- | --- |
پوستر فیلم: پوستر فیلم
کارگردان: هانی ابواسعد
تهیه‌کننده: هانی ابواسعد ولید زعیتر دیوید گرسون
نویسنده: هانی ابواسعد
بازیگران: آدم بکری ولید زعیتر لیم لوبانی یوسف سوید
فیلم‌بردار: ایهاب عسل
تدوین‌گر: مارتین برینکلر ایاس سلمان
مدت زمان: ۹۶ دقیقه
کشور: فلسطین
زبان: عربی، عبری
عمر یک فیلم درام فلسطینی محصول ۲۰۱۳ به کارگردانی هانی ابواسعد است. از این فیلم در جشنواره کن سال ۲۰۱۳ رونمایی شد. فیلم «عمر» پنجمین اثر بلند داستانی «ابو اسعد» و دومین فیلمی است که در میان آثار سینمایی وی، پس از اینک بهشت در سال ۲۰۰۵، به لیست نامزدهای نهایی جوایز اسکار راه یافته‌است.
این فیلم طی ۸ هفته در شهرهای ناصره، نابلس و بیت شنان تصوربرداری شد و در آن آدم بکری در نقش «عمر» و لیم لوبانی در نقش «نادیه» از فلسطین بازیگران اصلی هستند. همچنین ولید زعیتر در نقش «رامی»، سامر بشارات در نقش «امجد» و ایاد حورانی در نقش «طارق» نیز در این فیلم نقش‌آفرینی کرده‌اند.
هانی ابواسعد، کارگردان فیلم در گفتگو با شبکه خبری «الجزیره» گفت: این فیلم ۹۸ دقیقه‌ای که از واقعیت‌های زندگی روزمره مردم فلسطین الهام گرفته شده، روایتگر رابطه چند دوست است که برای آزادی سرزمین خود با سربازان اسرائیلی مبارزه می‌کنند، اما در این مسیر دچار اشتباهاتی می‌شوند.
خلاصه داستان

داستان فیلم به صورت کلی دربارهٔ یک کارگر نانوایی به اسم «عمر» است که هر روز خود را در تیررس سربازان اسرائیلی قرار می‌دهد و...
عوامل فیلم > بازیگران

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  آدم بکری .... عمر  ایاد هورانی .... طارق  سامر بشارات … امجد  ولید زعیتر .... رامی  لیم لوبانی .... نادیا  روهل عیادی … حسام  رمزی المقدسی … محسن علی طه  باهر اجباریا .... زندان بان  مجد بیطار .... دوست طارق  ولید عبدالسلام … رهبر مراسم تشییع جنازه  دیوید گرسن .... زندان بان  عصام ابو عابد … رئیس عمر  فؤاد عبد الهادی … سرباز  عادل ابو لاشین … تعقیب کننده در بازار  یوسف جو سوید … شکنجه گر  باهر اجباریا … زندان بان  دیوید گیرسون … زندان بان  ایلی رزق … زندان بان  افیشای سلیمان … زندان بان  ایهاب جاد الله … زندانی در حیاط  موسی حبیب‌الله … مدیر فروشگاه  وفاء عون … مادر عمر  |  آنا ماریا حوا .... خواهر عمر  جهاد ابو عسل … پدر عمر  نجوی عرامنه … خواهر امجد  زیاد جرجور … برادر عمر  طارق قبطی … پدر طارق  موسی عوض … محافظ طارق  جمال خلایله … محافظ طارق  مروه داود … دوست صدیق نادیه  بولین یاهوث … دوست نادیه  رشا نحاس … دوست نادیه  محمدحسن … مردی که در کنار دیوار به عمر کمک کرد  ایم احمد اسد  ابراهیم بولص  المارون بولص  شتریت عیران  الیانا فارانش  روان فارانش  جریس غرایب  التمار هالبیرین  الیاس ابوهاتوم  انا ماریا هوی  دونا الهوی دوست نادیه  لورا حوا  |  رائد رشاد جاعیسا  می جابارین  نائل کنج  عدی کرایم سرباز  یاعیل لیرر وکیل عمر  درید اللداوی سرباز  لیم لوبانی نادیه  علی ماجدوب  دنیا مخلوف  مارکو مطر  نیسیا مهنه  اما نعمنیه  ایاس ناطور  عید سباق  ادهم سالم  امیمه سرحان  بطرس شاهین  هادی ابو سینه  یوسف سلیمان  محمد صبح  یاسمین سلیمان  |
کارگردان: هانی ابواسد
نویسنده فیلمنامه: هانی ابواسد
مدیر فیلمبرداری: ایهاب عسل
تدوین: مارتین برینکلر، ایاز سلمان
طراحی صحنه: یول هرزبرگ
طراح لباس: هامادا اتالا
چهره پردازی: دورته دوبکوویتز
تولید

هانی ابواسعد خلاصه داستان را در ۴ ساعت نوشت و طی چهار روز فیلمنامه را کامل کرد. بعد از یکسال موفق شد بودجه‌ای برای ساخت این فیلم جذب کند و در نهایت در سال ۲۰۱۲ ساخت فیلم را آغاز کرد او نابلس، ناصره و کمپ پناهندگان الفارعه را برای ساخت این فیلم انتخاب کرد.
جایزه‌ها

| جایزه/جشنواره | بخش | برنده / نامزد | نتیجه |
| --- | --- | --- | --- |
| اسکار ۸۶ام | بهترین فیلم غیر انگلیسی‌زبان |  | نامزدشده |
| بنیاد فیلم آمریکا | جایزه بزرگ هیئت داوارن | هانی ابواسعد | نامزدشده |
| جشنواره فیلم آسیا پاسیفیک | بهترین فیلم | هانی ابواسعد، ولید زعیتر | برنده |
| جشنواره فیلم آسیا پاسیفیک | بازیگر نقش اول | آدم بکری | نامزدشده |
| جشنواره فیلم کن ۲۰۱۳ | جایزه ویژه هیئت داوران بخش نوعی نگاه | هانی ابواسعد، ولید زعیتر | برنده |
| جشنواره فیلم دبی | بهترین کارگردانی | هانی ابواسعد | برنده |
| جشنواره فیلم دبی | بهترین فیلم | ولید زعیتر | برنده |
| جشنواره بین‌المللی فیلم گنت | بهترین فیلم | هانی ابواسعد | برنده |
| جشنواره بین‌المللی فیلم فجر | سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی | هانی ابواسعد | برنده |
| فستیوال فیلم نیویورک | جایزه بزرگ مارین - بهترین فیلم |  | نامزدشده |
| فستیوال بین‌المللی فیلم پالم اسپرینگ | بهترین فیلم غیر انگلیسی |  | نامزدشده |
| جشنواره بین‌المللی فیلم تورمسو | جایزه صلح نروژ | هانی ابواسعد | برنده |
:
آسیاب پیام

| آسیاب پیام | آسیاب پیام |
| --- | --- |
نام: آسیاب پیام
کشور: ایران
استان: استان فارس
شهرستان: شهرستان استهبان
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: آسیاب
دیرینگی: دوره قاجار
دورهٔ ساخت اثر: دوره قاجار
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۲۳۴۳۵
تاریخ ثبت ملی: ۱۸ شهریور ۱۳۸۷
بقایای آسیاب پیام مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان استهبان، بخش مرکزی، ۴ کیلومتری شمال غرب شهر ایج، شمال شرقی کوه بن دره واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۸ شهریور ۱۳۸۷ با شمارهٔ ثبت ۲۳۴۳۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
کنفرانس بین‌المللی ارتباطات

کنفرانس بین‌المللی ارتباطات (به انگلیسی International Conference on Communications) یک گردهمایی سالانه علمی و بین‌المللی است که توسط گروه ارتباطات انجمن مهندسان برق و الکترونیک تشکیل میشود.
برونیسواف خرومه

| برونیسواف خرومه | برونیسواف خرومه |
| --- | --- |
زادهٔ: ۳ ژوئن ۱۹۲۵ لنچه، لهستان
درگذشت: ۴ اکتبر ۲۰۱۷ (۹۲ سال) کراکوف، لهستان
ملیت: لهستانی
شناخته‌شده برای: مجسمه‌سازی
جنبش: نئواکسپرسیونیسم
برونیسواف خرومه (لهستانی: Bronisław Chromy؛ ۳ ژوئن ۱۹۲۵ – ۴ اکتبر ۲۰۱۷) یک مجسمه‌ساز، طراح، نقاش، و استاد آکادمی هنرهای زیبا در کراکوف لهستان بود.
وی از شاگردان کساوری دونیکوفسکی بود و مدتی در پیونیتسا پد بارانامی فعالیت داشت.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون گلوریا آرتیس شده‌است.
فرچه‌پایای هلالی

| فرچه‌پایای هلالی | فرچه‌پایای هلالی |
| --- | --- |
فرچه‌پایای هلالی، Phyciodes phaon: فرچه‌پایای هلالی، Phyciodes phaon
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
ارزیابی‌نشده (IUCN 3.1): ارزیابی‌نشده (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: بندپایان
رده:: حشره
راسته:: پروانه‌سانان
تیره:: فرچه‌پایان
سرده:: Phyciodes
گونه:: P. phaon
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Phyciodes phaon : Phyciodes phaon 
فرچه‌پایای هلالی (نام علمی: Phyciodes phaon) نام یک گونه از زیرخانواده فرچه‌پایان نیمفالینا است.