دوره نانبوکوچو
ظهور اربابان «شوگو» > شوگو و زمین‌های عمومی (کوکوگاریو)

تصویری که تا همین اواخر گم شده بود، سرنوشت زمین‌های عمومی ("کوکوگاریو") در دوره موروماچی و نقش اربابان "شوگو" در تجاوز به آنها بود. زمین‌های عمومی (کوکوگاریو) در دوره هیان از زمین‌های خصوصی املاک ("شوئن") متمایز می‌شدند، زیرا دومی‌ها از مالیات دولتی مصون بودند. قبل از ظهور املاک خصوصی، تنها نوع زمین‌ها، زمین‌های عمومی بودند که تحت مدیریت مدنی قدیمی نگهداری می‌شدند. با ظهور املاک خصوصی به نام «شوئن»، در دوره هیان، زمین‌های عمومی به هیچ وجه ناپدید نشدند: در جزئیات، زمین‌های عمومی تفاوت بسیار کمی با املاک خصوصی داشتند. هر دو متعلق به مالکان غایب بودند. آنها فقط از نظر اداری متفاوت بودند: املاک خصوصی مستقیماً توسط مقام‌ها اشراف اداره می‌شد، در حالی که زمین‌های عمومی توسط فرمانداران مدنی (کوکوگا یا کوکوشی) به نمایندگی از طرف اول اداره می‌شد.
در دوره کاماکورا، زمین‌های عمومی به عنوان مالکیت خصوصی ("چیگیو") در اختیار مالکان مختلف قرار داشت. این زمین داران شامل خانه‌های اشراف، مؤسسه‌های مذهبی و رزمندگان بودند. کل مناطق کانتو و شمال شرق توسط جنگجویان نه به عنوان مدیران املاک، بلکه به عنوان دارایی‌های خصوصی تحت کنترل بود. استان‌های کانتو به عنوان خصوصی به رژیم کاماکورا داده شد. زمین‌ها ("چیگیوکوکو"). رژیم آشیکاگا این سرزمین‌ها را به ارث برد و به‌طور سرنوشت ساز تصمیم گرفت که اربابان "شوگو" را بر آنها قرار دهد.
یکی از وظایف اصلی فرمانداری مدنی (کوکوشی) نظارت بر عدالت کیفری در استان‌ها و نگهداری از مالکیت‌های خصوصی در اراضی عمومی (کوکوگاریو) بود، اما عملکرد وی با ظهور کاماکورا شروع به تغییر رژیم کرد. با انتصاب پاسبان‌های "شوگو" توسط کاماکورا، همه جنایتکاران صلاحیت در استان‌ها به دست او رسید. اما فرماندار مدنی ("کوکوشی") به عنوان افسر کلیدی در اداره مدنی ("ریتسوریو") باقی ماند و اطمینان حاصل کرد که اجاره از دارایی‌های خصوصی به اشراف غایب و مؤسسه‌های مذهبی ("جیشا هونجو" می‌رسد) در کیوتو و در استان یاماشیرو. نظارت او شامل دارایی‌های خصوصی جنگجویان نمی‌شد که معمولاً در کانتو و بیشتر شمال متمرکز بودند.
با شروع جنگ نانبوکو-چو، اداره مدنی («ریتسوریو») به سرعت شروع به فروپاشی کرد و اربابان «شوگو» که در دوره کاماکورا نقش کوچکی در حکومت استانی داشتند، برای غصب ظاهر شدند. وظایف فرماندار مدنی این بلافاصله در هر استانی اتفاق نیفتاد، بلکه بدون وقفه رخ داد تا اینکه اربابان «شوگو» به حاکمان واقعی زمین‌های عمومی تبدیل شدند. هنگامی که آنها نظارت بر مالکیت‌های خصوصی را در زمین‌های عمومی به دست گرفتند، با انواع مختلفی از مالکان: اشراف، سامورایی‌ها از انواع مختلف (کوکوجین، جیزامورای) و مؤسسه‌های مذهبی ارتباط برقرار کردند. آنها پیروان خود را در این سرزمین‌ها مورد حمله قرار دادند و سرزمین سامورایی‌های موجود را در ازای خدمت سربازی مجدداً تأیید کردند و قراردادهای «شوگو» با اشراف با نتایج قابل پیش‌بینی منعقد کردند. سامورایی‌ها (کوکوجین) در املاک، پیوندهای تحت سلطه در زمین‌های عمومی به منبعی کلیدی تبدیل شد که قدرت اربابان «شوگو» را افزایش داد.
علاوه بر این، در سال ۱۳۴۶، ده سال پس از ظهور رژیم موروماچی، شوگون با دادن حق قضاوت در مورد سرقت محصول‌های کشاورزی در املاک، و واگذاری موقت زمین به دست نشاندگان مستحق، قدرت را از نیروهای امپریالیستی غیرمتمرکز کرد. این امر تا آنجا که مهم بود مناطق سنتی حوزه قضایی کاماکورا توسط رژیم موروماچی «تسلیم» شدند. پیش از این، تمام موارد سرقت محصول یا واگذاری زمین به شدت تحت مدیریت کاماکورا بود. همچنین در این زمان، نیروهای امپریالیستی بدترین شکست‌ها را متحمل می‌شدند و زمین‌های دشمن را برای مصادره و جابجایی باز می‌کردند. با اعطای این صلاحیت‌های جدید به اربابان «شوگو»، موقعیت آنها به عنوان فرماندار بر اولایت‌های تعیین شده آنها بیشتر شد.