پروژه شمارش اجساد در عراق
انتقادات و انتقادات متقابل > کم شماری

پروژه شمارش اجساد عراق در وب‌سایت خود تصدیق می‌کند که به دلیل محدودیت‌هایی که در گزارش‌گیری وجود دارد، تعداد آن کم است. «بسیاری از تلفات غیرنظامیان، اگر نه بیشتر، توسط رسانه‌ها گزارش نمی‌شود. این ماهیت غم‌انگیز جنگ است." با این حال،منتقدان پروژه شمارش اجساد عراق ادعا می‌کنند که پروژه شمارش اجساد عراق به اندازه کافی برای نشان دادن آنچه که آنها معتقدند میزان کامل کم شماری است، انجام نمی‌دهد. پروژه شمارش اجساد عراق در یک سند طولانی در وب سایت خود مستقیماً این ادعاها را رد کرده است.
یکی از انتقادات جان تیرمن، دانشمند اصلی تحقیقاتی، از ام آی تی، روش پروژه شمارش اجساد عراق این است که "ابزار نظارت" رسانه‌های خبری همیشه در حال تغییر است: سازمان‌های رسانه ای، گزارشگران را از میدان کم می‌کنند. خبرنگاران در طول بدترین خشونت‌ها عمدتاً در بغداد محصور بودند. و خبرنگاران تمایل داشتند در مورد رویدادهای دیدنی مانند بمب‌گذاری خودروها بنویسند، زمانی که بیشتر خشونت‌ها به شکل قتل‌های انتقام جویانه در سراسر عراق بود."در نتیجه، این روش جمع‌آوری مردگان قادر به محاسبه مرگ و میرهایی نیست که ثبت نشده‌اند.
مطالعه اکتبر۲۰۰۶ لانسر بیان می‌کند: «به جز بوسنی، ما نمی‌توانیم هیچ موقعیت درگیری را پیدا کنیم که در آن نظارت غیرفعال بیش از ۲۰٪از مرگ و میرهای اندازه‌گیری شده با روش‌های مبتنی بر جمعیت را ثبت کند.»
در مقاله ای در آوریل۲۰۰۶، پروژه شمارش اجساد عراق نمونه ای را توصیف کرده بود که خود را با برنامه توسعه سازمان ملل متحد در سال۲۰۰۴ بررسی شرایط زندگی عراق (اساسنامه تدوین شده ایلینوی) مقایسه می‌کرد. گزارش لنست از برآوردهای جمعیتی برگرفته از مطالعه اساسنامه تدوین شده ایلینوی استفاده می‌کند، در حالی که تخمین آن از مرگ و میرهای مربوط به جنگ ذکر نشده است. پروژه شمارش اجساد عراق ادعا می‌کند که اساسنامه تدوین شده ایلینوی نسبت به مطالعه لنست، شاخص قابل اعتماد تری برای مرگ‌های خشونت‌آمیز است و تعداد بسیار کمتری را نسبت به مطالعه لنست نشان می‌دهد.
با این حال، مکمل مطالعه لنسر که به‌طور جداگانه توسط نویسندگان آن منتشر شده است، و همچنین مصاحبه‌های بعدی با یکی از نویسندگان لنسر، روش‌شناسی و نتایج مطالعه اساسنامه تدوین شده ایلینوی را مورد مناقشه قرار داده است. از سوی دیگر، جان پدرسن، نویسنده مطالعه اساسنامه تدوین شده ایلینوی، روش‌شناسی و نتایج مطالعه لنسر را مورد مناقشه قرار داده است. برای اطلاعات بیشتر در مورد این مناقشه، به بخش‌هایی با عنوان «انتقادات» و «مطالعه اساسنامه تدوین شده ایلینوی سازمان ملل متحد در مقایسه با مطالعه لنست» در بررسی‌های لنسر دربارهٔ تلفات جنگ عراق مراجعه کنید.
مطالعه لنست در سال۲۰۰۶ همچنین بیان می‌کند: «در چندین شیوع، بیماری و مرگ ثبت‌شده با روش‌های مبتنی بر تسهیلات، در مقایسه با تخمین‌های مبتنی بر جمعیت، رویدادها را با ضریب ده یا بیشتر دست‌کم گرفتند. بین سال‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۹۰، گزارش‌های روزنامه‌ها از مرگ‌های سیاسی در گواتمالا به درستی بیش از ۵۰ درصد از مرگ‌ها را در سال‌های خشونت کم گزارش کردند، اما کمتر از ۵ درصد در سال‌های بیشترین خشونت را گزارش کردند.
مرجع لنست به پاتریک بال، پل کوبرک، و هربرت اف اسپایرر و کتاب ۱۹۹۹ آنها،خشونت دولتی در گواتمالا، ۱۹۶۰–۱۹۹۶: بازتاب کمی است. از مقدمه: «پایگاه اطلاعاتی طبقه‌بندی بین‌المللی آسیب‌ها، ناتوانی‌ها شامل مواردی است که از شهادت‌های مستقیم و منابع اسنادی و مطبوعاتی حذف شده‌اند.»
فصل10 توضیح می‌دهد که «در پروژه طبقه‌بندی بین‌المللی آسیب‌ها، ناتوانی‌ها سازمان‌های مردمی شرکت کننده بسیاری از شهادت‌ها را مدتها پس از زمان قتل جمع‌آوری کردند، زمانی که مردم در مورد جزئیات، به ویژه هویت همه قربانیان کمتر روشن بودند.» و می‌گوید: «معمولاً، در طول جمع‌آوری شهادت‌ها، یک شاهد بازمانده ممکن است اسامی یک یا دو قربانی، شاید از بستگان نزدیک را ارائه دهد، در حالی که تعداد دیگر همسایگان در جامعه را بدون ذکر نام آنها تخمین می‌زند.»
آنها در فصل ۷ گزارش می‌دهند:
شکل ۷٫۱ نشان می‌دهد که در پایگاه داده طبقه‌بندی بین‌المللی آسیب‌ها، ناتوانی‌ها، بیشتر اطلاعات مربوط به نقض حقوق بشر قبل از سال ۱۹۷۷ از منابع مطبوعاتی می‌آید… تقریباً ۱۰۸۹۰ پرونده از روزنامه‌ها کدگذاری شده است. شصت و سه درصد از پرونده‌های مطبوعاتی به ترتیب از روزنامه پرنسی لیبا، ۱۰درصد از ال گرافیکو، ۸ درصد از لا هورا و ال ایمپاکتو و ۶ درصد از ال بی‌پرشال گرفته شده است. ۵ درصد باقیمانده را هشت روزنامه دیگر تشکیل می‌دهند.
اما همچنین در فصل۷ آنها گزارش دادند که در سالهای بعد، خشونت آمیزتر:
هنگامی که سطح خشونت در اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ به‌طور چشمگیری افزایش یافت، تعداد تخلفات گزارش شده در مطبوعات بسیار پایین ماند. در سال ۱۹۸۱، یکی از بدترین سال‌های خشونت دولتی، این آمار به صفر می‌رسد. مطبوعات تقریباً هیچ‌یک از خشونت‌های روستایی را گزارش نکردند.
فهرستیاز ارقام، جداول و نمودارها در کتاب وجود دارد که می‌توان از آن برای محاسبه چند درصد از موارد قتل توسط نیروهای دولتی توسط ۱۳روزنامه گواتمالا برای هر سال در مقایسه با شهادت شاهدان استفاده کرد. همان‌طور که قبلاً از فصل10توضیح داده شد).
در یک بیانیه مطبوعاتی در ۷ نوامبر 2004 در مورد مطالعه لنست در اکتبر ۲۰۰۴، پروژه شمارش اجساد عراق بیان می‌کند: «ما همیشه کاملاً صریح بوده‌ایم که مجموع خود ما مطمئناً موقعیت واقعی را دست کم می‌گیریم، زیرا شکاف‌هایی در گزارش یا ضبط وجود دارد».
یکی از منابع مورد استفاده رسانه‌ها سردخانه‌ها هستند. تنها سردخانه منطقه مرکزی بغداد به‌طور مداوم آمار منتشر کرده است. در حالی که این سردخانه بزرگ‌ترین سردخانه در عراق است و در جایی که اغلب ادعا می‌شود خشونت‌بارترین منطقه است، نبود ارقام جامع سردخانه در جاهای دیگر منجر به شمارش کم می‌شود. پروژه شمارش اجساد عراق روشن می‌کند که باتوجه به این مسائل، تعداد آن تقریباً به‌طور قطع کمتر از میزان کامل در «سؤالات متداول سریع» در صفحه اصلی خود خواهد بود.
نقل قول از یادداشت پروژه شمارش اجساد عراق: «تخمین تعداد اجساد عراق (پروژه شمارش اجساد عراق) برای x350، مانند x334، با بررسی داده‌های دقیق ارائه شده به آسوشیتدپرس (AP) توسط سردخانه‌های بررسی شده در AP's 23 امکان‌پذیر شد. بررسی می ۲۰۰۴ از سردخانه‌های عراق.»
آن مقاله ۲۳ مه۲۰۰۴ آسوشیتدپرسبه کمبود داده‌های سردخانه از بسیاری از مناطق عراق اشاره می‌کند. همچنین، در این بیانیه آمده است: «حسن گفت: «این رقم [بغداد] شامل اکثر افرادی که در بمب‌گذاری‌های تروریستی بزرگ کشته شدند، نمی‌شود. علت مرگ در چنین مواردی واضح است، بنابراین اجساد معمولاً به سردخانه منتقل نمی‌شوند، بلکه مستقیماً به خانواده قربانیان داده می‌شوند. همچنین اجساد جنگجویان کشته شده از گروه‌هایی مانند ارتش المهدی به ندرت به سردخانه منتقل می‌شود.