آنفلوانزا
تشخیص

تشخیص بر اساس علائم در افراد سالم در طول اپیدمی‌های فصلی نسبتاً دقیق است و باید در موارد پنومونی، سندرم دیسترس تنفسی حاد (acute respiratory distress syndrome; ARDS)، سپسیس، یا در صورت بروز آنسفالیت، میوکاردیت یا شکستگی بافت عضلانی شک کرد. از آنجایی که آنفلوآنزا مشابه سایر بیماری‌های ویروسی دستگاه تنفسی است، تشخیص آزمایشگاهی برای تأیید ضروری است. روش‌های متداول جمع‌آوری نمونه برای آزمایش عبارتند از سواب بینی و گلو اگر عفونت دستگاه تنفسی فوقانی اما نه دستگاه تنفسی تحتانی را پاک کرده باشد، ممکن است از دستگاه تنفسی تحتانی نمونه برداری شود. آزمایش آنفلوآنزا برای افرادی که در فصل آنفلوآنزا با علائمی شبیه آنفلوآنزا در بیمارستان بستری می‌شوند یا کسانی که با یک مورد آنفلوآنزا تماس داشته‌اند، توصیه می‌شود. برای موارد شدید، تشخیص زودهنگام، نتیجهٔ بیمار را بهبود می‌بخشد. روش‌های تشخیصی که می‌توانند آنفلوآنزا را شناسایی کنند شامل کشت‌های ویروسی، آزمایش‌های تشخیص آنتی‌بادی و آنتی‌ژن و آزمایش‌های مبتنی بر اسید نوکلئیک هستند.
ویروس‌ها را می‌توان در کشت سلول‌های پستانداران یا تخم‌های جنینی به مدت ۳ تا ۱۰ روز برای نظارت بر اثر سیتوپاتیک رشد داد. سپس تأیید نهایی را می‌توان از طریق رنگ آمیزی آنتی‌بادی، جذب خون با استفاده از گلبول‌های قرمز یا میکروسکوپ ایمونوفلورسانس انجام داد. کشت‌های ویال پوسته‌ای، می‌تواند عفونت را از طریق رنگ‌آمیزی ایمنی قبل از ظاهر شدن یک اثر سیتوپاتیک شناسایی کرده و نسبت به کشت‌های سنتی حساس‌تر است و در عرض ۱–۳ روز نتیجه را می‌دهد. کشت‌ها را می‌توان برای توصیف ویروس‌های جدید، مشاهده حساسیت به داروهای ضد ویروسی و نظارت بر دریفت آنتی‌ژنی استفاده کرد، اما آنها نسبتاً کند هستند و به مهارت‌ها و تجهیزات تخصصی نیاز دارند.
از سنجش‌های سرولوژیکی می‌توان برای تشخیص پاسخ آنتی‌بادی به آنفلوآنزا پس از عفونت طبیعی یا واکسیناسیون استفاده کرد. سنجش‌های سرولوژیکی رایج عبارتند از سنجش‌های مهار هماگلوتیناسیون که آنتی‌بادی‌های اختصاصی HA را شناسایی می‌کنند، سنجش‌های خنثی‌سازی ویروس که بررسی می‌کنند آیا آنتی‌بادی‌ها ویروس را خنثی کرده‌اند و الایزا (ELISA; enzyme-linked immunoabsorbant assays). این روش‌ها نسبتاً ارزان و سریع هستند اما نسبت به آزمایش‌های مبتنی بر اسید نوکلئیک کمتر قابل اعتماد هستند.
آزمایش‌های آنتی‌بادی فلورسنت مستقیم یا ایمونوفلورسانس (DFA/IFA; Direct fluorescent or immunofluorescent antibody) شامل رنگ‌آمیزی سلول‌های اپیتلیال تنفسی در نمونه‌ها با آنتی‌بادی‌های خاص آنفلوآنزا نشان‌دار شده با فلورسنت است و به دنبال آن بررسی زیر میکروسکوپ فلورسنت انجام می‌شود. آنها می‌توانند بین IAV و IBV تمایز قائل شوند اما نمی‌توانند زیرگروه IAV باشند. تست‌های تشخیصی سریع آنفلوآنزا (RIDTs) یک راه ساده برای به دست آوردن نتایج سنجش هستند، کم هزینه بوده و نتایج را به سرعت در کمتر از ۳۰ دقیقه ارائه می‌کنند، بنابراین، معمولاً مورد استفاده قرار می‌گیرند، اما نمی‌توانند بین IAV و IBV یا بین زیرگروه‌های IAV تمایز قائل شوند و به اندازه تست‌های مبتنی بر اسید نوکلئیک حساس نیستند.
تست‌های مبتنی بر اسید نوکلئیک (NATs; Nucleic acid-based tests) اسید نوکلئیک ویروسی را تقویت و شناسایی می‌کنند. بیشتر این آزمایش‌ها چند ساعت طول می‌کشد، اما سنجش‌های مولکولی سریع، به اندازه RIDT سریع هستند. در میان NATها، واکنش زنجیره ای پلیمراز رونویسی معکوس (RT-PCR; reverse transcription polymerase chain reaction) سنتی‌ترین و استاندارد طلایی برای تشخیص آنفلوآنزا است زیرا سریع است و می‌تواند زیرگروه IAV را شناسایی کند، اما نسبتاً گران است و نسبت به کشت، بیشتر مستعد مثبت کاذب است. سایر NATهایی که استفاده شده‌اند عبارتند از: سنجش مبتنی بر تقویت همدما با واسطه حلقه (loop-mediated isothermal amplification-based assays) و سنجش مبتنی بر تقویت ساده و تقویت مبتنی بر توالی اسید نوکلئیک. روش‌های تعیین توالی اسید نوکلئیک می‌تواند عفونت را با به‌ست آوردن توالی اسید نوکلئیک نمونه‌های ویروسی برای شناسایی ویروس و مقاومت دارویی ضد ویروسی شناسایی کنند. روش سنتی، توالی یابی سانگر (Sanger sequencing) است، اما تا حد زیادی با روش‌های نسل بعدی که سرعت و توان عملیاتی توالی یابی بیشتری دارند، جایگزین شده است.