stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دلوین رودریگز
سوابق حرفه‌ای

دلوین شمون آلوارز را در مبارزه‌ای در برنامه تلویزیونی Friday Night Fights از شبکه ای‌اس‌پی‌ان در کازینو موهیگان سان در کنتیکت شکست داد.
دروازه سمرقند

| 0 | 1 |
| --- | --- |
دروازهٔ سمرقند: دروازهٔ سمرقند
موقعیت در ازبکستان: موقعیت در ازبکستان
نام دیگر: دروازهٔ سمرقند
مکان: بخارا، ازبکستان
منطقه: ولایت بخارا
مختصات: ۳۹°۴۶′۵۹″ شمالی ۶۴°۲۵′۱۵″ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۷۸۳۰۶°شمالی ۶۴٫۴۲۰۸۳°شرقی﻿ / 39.78306; 64.42083
گونه: دروازه
بخشی از: میانهٔ تاریخی بخارا
تاریخ: تاریخ
سازنده: عبدالله خان دوم از دودمان شیبانیان
ساخته‌شده: نیمهٔ دوم سده شانزدهم میلادی
فرهنگ‌ها: اسلام
 سایت میراث جهانی یونسکو:  سایت میراث جهانی یونسکو
تاریخ ثبت: (29th session)
State Party: ازبکستان
 :  
 :  
دروازهٔ سمرقند یک «دروازهٔ دژی» است  که در جایگاه نخستینش در بخارا بازسازی شده‌است. این دروازه برای نخستین بار در نیمهٔ دوم سدهٔ شانزدهم، زیر فرمان عبدالله خان دوم در پایتخت آنزمان خانات بخارا ساخته شد. این دروازه در بخش شمال خاوری دیوار-دژ بخارا ساخته شده‌بود.
در ۱۷ مه ۱۹۳۹ در زمان فرمانروایی شوروی همراه با دیوارهای شهر که در همسایگی دروازه جای داشت با بهانهٔ «بازدارندگی برای رفت و آمد عادی در شهر» ویران شد.
این دروازه، یکی از ۱۱ دروازهٔ بخاراست که تا امروز ساخته شده‌است و همچنین یکی از ۴ ‌دروازه‌ای‌ست که پس از ویرانی، با همان ساختار و ریختار پیشین بازسازی شده‌است.
این دروازه‌ همچنین از اندک دروازه‌های دژی (به همین نام) هست که در تاشکند، جیزک و... وجود داشته‌است. آنها در بزرگراهی به نام ابوعلی‌سینا جای دارند.
نام این دروازه از شهری به همین نام - سمرقند - گرفته شده‌است که بخارا با آن پیوند چند صد ساله و پیوسته داشته‌است.
ته جاده‌ای که از میان این دروازه می‌گذشت به کاخ‌های امیران بخارا مانند ستاره ماه خاصه، کاری و کرمین می‌انجامید.
این سازهٔ معماری در فهرست ملی املاک و مستغلات میراث فرهنگی-مادی ازبکستان گنجانده شده‌است.
بن‌مایه

همکاری‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Ворота Самарканд»، ویکی‌پدیای روسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی ۱۰ آبان ۱۴۰۱)
↑  «نقش و نگارهای هنری روی در و دروازه‌های «بخارا» +تصاویر». ساعت ۲۴.
ولسوالی جبل‌سراج

| جبل‌السراج> اطلاعات کلی | جبل‌السراج> اطلاعات کلی |
| --- | --- |
کشور: افغانستان
ولایت: پروان
مرکز ولسوالی: جبل السراج
سایر شهرها: گل‌بهار
سال تأسیس: ۱۹۳۷ ۱۳۱۶
اداره: اداره
ولسوال: مولوی عبدالمعروف حقجو «دوره ا.ا. ا»
شوراهای ولایتی: شورای ولایتی ولایت پروان
مردم: مردم
جمعیت: ۷۲٬۳۴۵ (۱۳۹۹)
پراکندگی: ۹۸۵ نفر بر کیلومتر مربع
دین: اسلام
زبان: فارسی دری
اطلاعات جغرافیا: اطلاعات جغرافیا
مساحت: ۱۷۳ کیلومتر مربع
داده‌های دیگر: داده‌های دیگر
وبگاه: صفحه رسمی فیسبوک
منطقه زمانی: ۴:۳۰+ (وقت استاندارد افغانستان)
جبل‌السراج یکی از ولسوالی‌ها یا شهرستان استان پروان در جنوب هندوکش یا همان کابلستان قدیم است که امروزه بنام حوزهٔ شمالی یاد می‌شود. ولسوالی جبل السراج از ولسوالی‌های صنعتی افغانستان بشمار می‌رود. جبل السراج در دامنه جنوبی هندوکش واقع شده و ۱۷۳ کیلو مترمربع مساحت دارد. جمعیت آن در سال ۱۳۹۹ حدود ۷۲٬۳۴۵ نفر می‌رسید. این ولسوالی از جنوب با ولایت کابل، از غرب با ولسوالی شینواری، از شمال با ولسوالی سالنگ و از شرق با ولایت کاپیسا هم‌مرز است.
فلسفه نام‌گذاری

این منطقه پیش از آن که بنام جبل‌السراج نام‌گذاری شود، پروان نام داشت، یعنی پروان به معنای گذرگاه، دقیق به همین محل امروزی جبل‌السراج گفته می‌شد. زمانی‌که کارخانهٔ برق در این محل از طرف امیرحبیب الله سراج افتتاح می‌گردید، یک کاخ سلطنتی نیز در نظر گرفته شد و بنام جبل‌السراج نام گذاری شد.
روستاها

قلعه پایین گلبهار، پای مزار، دو آبی، میانه کوچه، پنجاه خانه، ده بالای کلبهار، لکار گلبهار، ده نو گلبهار، سبزی خیل، کل میرزا خیل، لشکر خیل، حمید خیل، کوچه پایین، فتح خان خیل، میر خان خیل، جان نثار خیل، خواجه محمد خیل، قادر خیل، عقب برج مستوفی، خواجه خپل جبل السراج، میدان، مناره بالا، چار برج حصار مناره، مدد خیل، عابد خبل، عشق آباد، سه کوتی، قول بهلول، کارته مأموران، تاجکان، ده بالا، پشته مزار، شاتوتک، کلاخان خیل، زربیها، پل مټک، بودلا، چشمه دراز، شاخل زار، سیل کندی، خارزار، بیخ کوتل، خاخرم، آهنگران آشا به، بلندی
آشاوه بور کندا، سموچک، توتک، ترسم خپل، شامیرزا خیل،
چهار مغرک، خدای نور خپل، بابه لطیف خپل، شامراد خبل، قلعه ندافها، کل پیدا خیل، اسد خیل، شهباز خبل، شیر باقی خیل
، گلستان خیل، قلعه سرک، نصرالله خیل، عزت‌الله خیل ګلبهار
، صوفی خیل ګلبهار، بوری خیل، سنگی محمد خیل، ناوی‌ها،
قلیچ خیل، قلعه میرا، باقی خبل، محمدخان خیل، خواجه خپل ګلبهار، دو بندی، شیرالله خیل، خواجه خیل قلعه نهر، عیسی خیل، ملک خان خیل، حاجی خیل، ده میرخان، میانه گذر بالا، میانه گذر پایین، حصار مناره، مناره پایین، گذر پایین، قلعه سرخ
گذر نورالله، خان خپل قلعه صحرا، احمد خیل، قلعه صحرا میانه جوی، سلیم خیل، صفی خیل، آشور بیک خیل، میراکجی خیل
جوی بخش، قلعه حاجی گوهر خان، حبیب خیل، نور محمد خیل، جان داد خیل، ارسله خیل، شاد خان خیل، ایوب خیل، عنایت الله خیل، عزت خیل بالا، عزت خیل پایین
مردم

بیشترین مردم آن تاجیک‌تبار و شماری سادات نیز ساکن اند و همه فارسی‌زبان می‌باشند.
اَرگ شاهی جبل سراج

ساختمان ارگ شاهی جبل سراج که در سال ۱۹۰۵ کار آن آغاز گردید در سال ۱۹۰۷میلادی در زمان حکومت حبیب‌الله سراج پایان یافت که بنام سراج‌الامصار یاد می‌شد. طوری‌که ابوسعید راسخ نوشته است: به اساس نقل قول محمد ایوب خان فرزند سرورخان پروانی قاضی خانی، که در زمان اعمار این قصر مسئوولیت امور مالی‌و نظارت کار آن را داشت، زمین این کاخ حین مراجعت امیر عبدالرحمن‌خان از بخارا در سال ۱۸۸۰ میلادی به درخواست وی از سوی رفیق‌و یار همرزمش سرورخان پروانی به وی بخشیده شده بود. همچنان؛ یک برجی در بازار این شهرستان بنام سرورخان معروف است.
صنعت

اولین فابریکه نساجی در افغانستان بنام فابریکه نساجی گلبهار در سال ۱۳۳۲ ولسوالی جبل‌سراج به سرمایه عبدالمجید زابلی، به‌کمک آلمان ساخته شد. در آن وقت تقریباً ۱۵۰۰۰ نفر کارگر در این فابریکه مشغول کار بودند. محصولات این فابریکه به میلیون‌ها متر نسج شامل فرش، پتو (کمپل)، تکه‌های لباس، پارچه‌های پشمی، نخی و ابریشمی می‌شد که به بیرون از افغانستان به ویژه به آلمان نیز صادر می‌شد.
فابریکه سمنت جبل‌سراج در سال ۱۳۳۷ با تولید ۱۰۰ تُن در یک شبانه روز تأسیس گردید و تا سال ۱۳۷۵ فعالیت مؤثر اقتصادی داشت. بعد از جنگ‌های داخلی در افغانستان فعالیت آن متوقف شد و در سال ۱۳۹۵ خورشیدی دوباره به فعالیت آغاز کرد و اکنون در هر شبانه روز ۱۰ تُن تولید دارد.
انرژی

اولین بند برق آبی در سطح کشور (بند برق جبل‌سراج) در سال ۱۲۹۰ توسط مهندسان انگلیسی طرح‌ریزی شد و در سال ۱۲۹۳ کار آن آغاز و بالاخره در سال ۱۳۰۰ به بهره‌برداری سپرده شد. این بند برق دو توربین به‌شکل افقی دارد که ظرفیت مجموعی آن‌ها به ۱۵۰۰ کیلو وات می‌رسد. از برق تولید شده درین فابریکه برای برق‌رسانی به فابریکه سمنت جبل السراج و فابریکه نساجی گلبهار استفاده می‌شد. همچنان یک خط ولتاژ بلند برای برق‌رسانی به شهر کابل نیز از آنجا به کابل انتقال داده شده بود.
فابریکه نساجی گلبهار در اوج تولید خود واقع در ولسوالی جبل‌سراج
خضری دشت‌بیاض

| خضری دشت‌بیاض | خضری دشت‌بیاض |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: خراسان جنوبی
شهرستان: قائنات
بخش: بخش نیمبلوک
سال شهرشدن: ۱۳۶۲
مردم: مردم
جمعیت: 5680 نفر (سال ۱۳۹۵)
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
ارتفاع: ۱۵۳۵ متر
آب‌وهوا: آب‌وهوا
میانگین بارش سالانه: ۲۰۰ میلیمتر
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۵۶۳۲۵۴
وبگاه: http://khezridashtebayaz.ir/
  خضری دشت‌بیاض  روی نقشه ایران ۳۴°۰۱′۳۱″شمالی ۵۸°۴۸′۴۲″شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۰۲۵۳°شمالی ۵۸٫۸۱۱۷°شرقی﻿ / 34.0253; 58.8117   :   خضری دشت‌بیاض  روی نقشه ایران ۳۴°۰۱′۳۱″شمالی ۵۸°۴۸′۴۲″شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۰۲۵۳°شمالی ۵۸٫۸۱۱۷°شرقی﻿ / 34.0253; 58.8117   
 :  
خضری دشت‌بیاض شهری از توابع شهرستان قائنات در استان خراسان جنوبی و مرکز بخش نیمبلوک است. این شهر به دلیل اینکه شمالی‌ترین و نخستین شهر خراسان جنوبی پس از ورود به این استان (از خراسان رضوی) است، به «پیشانی سرسبز خراسان جنوبی» شهرت یافته‌است. جمعیت خضری دشت بیاض بنا بر آمار سرشماری سال ۱۳۹۵، برابر با ۵٫۶۸۰ نفر بوده‌است.
تاریخچه و وجه تسمیه

خضری و دشت بیاض دارای تاریخی کهن و مربوط به پیش از اسلام هستند. آنچه قطعی است، در روایت داستان تدفین امامزاده عبدالله کارشک که در سال ۲۴۷ هجری (۲۴۰ شمسی) درگذشت، سخن از خضری و دشت بیاض به میان آمده‌است.
در دوره جدید، خضری و دشت بیاض دو روستای نزدیک به یکدیگر بودند که در سال ۱۳۶۲ با تجمیع جمعیت دو روستا، به شهر تبدیل شدند.
موقعیت جغرافیایی

شهر خضری دشت بیاض از شمال با شهرستان گناباد، از جنوب با بخش مرکزی شهرستان قائنات، از شرق با شهرستان زیرکوه و از غرب با شهرستان فردوس و شهرستان سرایان همجوار می‌باشد. فاصله آن تا قاین ۵۵ کیلومتر، تا بیرجند ۱۶۰ کیلومتر، تا فردوس ۹۵ کیلومتر، تا گناباد ۴۵ کیلومتر و تا مشهد ۳۲۰ کیلومتر است.
خضری دشت بیاض در غرب دشتی قرار گرفته که توسط کوه‌های زیر احاطه شده‌است:
کوه آینه (کوه علی پلنگ) در جنوب غرب خضری
کوه خان (مردان شاه) در جنوب خضری
کوه سیاه کوه در غرب خضری
رشته کوه‌های عباس‌آباد در شرق خضری
آب و هوا

آب و هوای منطقه به‌طور معمول گرم و خشک است. گرمترین ماه‌های سال در این منطقه تیر و مرداد و سردترین آن‌ها دی و بهمن می‌باشد و ماه‌های یخبندان از اواخر آذر تا اواسط اسفندماه بطول می‌انجامد.
بادهای اصلی منطقه در تابستان بیشتر از شرق به طرف غرب می‌وزد که به باد شمال معروف است و در زمستان از طرف غرب به شرق از بادهای مدیترانه‌ای که بنام سیاه باد معروف است.
میانگین بارش سالانه در این منطقه ۱۷۴ میلی‌متر می‌باشد که بارش به صورت برف و باران می‌باشد.
آب شرب شهر از طریق دو حلقه چاه عمیق تأمین می‌شود. آب کشاورزی منطقه نیز از طریق چاه‌های عمیق موجود تأمین می‌شود در سال‌های پرباران رودخانه‌های اصلی معروف به دهنه که از کوه‌های جنوب و جنوب غربی سرچشمه می‌گیرد و همچنین سیل‌بندهای احداث شده در بالا دست دشت قسمتی از آب کشاورزی منطقه را تأمین می‌کنند.
وضعیت اقتصادی

شیوه معیشت مردم این منطقه از گذشته مبتنی بر کشاورزی و دامداری بوده‌است. دشت خضری برای کشاورزی بسیار مناسب بوده و دارای آب و خاک مناسب می‌باشد محصولات عمده این منطقه گندم، جو، چغندر قند، زعفران و محصولات باغی می‌باشد.
در چنین بستری، شرکت سهامی زراعی خضری با تولید محصولات زارعی، دامی، باغی و لبنی شکل گرفته و نقش به سزایی در رونق اقتصادی مردم، تأمین نیازمندی‌های منطقه و ایجاد اشتغال داشته‌است.
از نظر پتانسیل‌های معدنی این منطقه موقعیت مناسبی دارد. تاکنون معادنی ازجمله سنگ مرمر، خاک نسوز، سنگ آلومنیم، گچ و… در این منطقه شناسایی شده‌است.
مکانهای زیارتی و گردشگری

شهر خضری دشت بیاض به دلیل سرسبز بودن بهترین نقطه ییلاقی و گردشگری استان خراسان جنوبی محسوب و به لحاظ سابقه تاریخی و آثار تاریخی باارزش و پتانسیل‌های موجود محل جاذبی برای مسافران، زائرین و گردشگران می‌باشد.
یکی از مهمترین جاذبه‌های گردشگری منطقه، غار فارس است. آنطور که از روایت ساکنان محلی فهمیده می‌شود، در گذشته‌های بسیار دور شهری آباد وجود داشته که هر دو روستای دشت بیاض و مَیَم را دربرگرفته و به فارس مشهور بوده‌است که در نقشه‌های تاریخی نیز این منطقه ثبت شده‌است و غاری به همین نام وجود نیز دارد.
در شاهنامه فردوسی نیز این نام‌ها ثبت و ضبط شده‌است:
همان به که سوی کَلات و چَرَم ***** برانیم و منزل کنیم از مَیَم
از اندک آثار تاریخی و مکان‌های زیارتی و جاذبه‌های گردشگری به جا مانده از دوران کهن می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
قدمگاه دشت بیاض
بارگاه امامزاده سلطان عبدالله کارشک
باغ تاریخی دهنه
اردوگاه دانش آموزی شهید کاوه خضری
دره سبز مردانشاه
غار فارس
قلعه دختر
مسجد جامع خضری
مسجد جامع دشت بیاض
دبستان دشت بیاض
پل سنگی طبیعی
پل سنگی طبیعی در روستای ثغوری
وضعیت فرهنگی و ورزشی

این شهر دارای ۳ باب دبستان، ۳ باب راهنمایی و ۲ دبیرستان دخترانه و پسرانه است که به صورت شبانه‌روزی می‌باشند. همچنین این شهر دارای ۲ مهد کودک است. ۴ مسجد در خضری و ۳ مسجد در دشت بیاض و ۲ حسینیه در خضری از مکان‌های مذهبی شهر است. همچنین در این شهر چهار سالن ورزشی ساخته شده‌است که آماده خدمت رسانی به ورزش دوستان است. در سال تحصیلی ۱۳۹۸–۱۳۹۷ نیز یک باب دبستان غیرانتفاعی در این شهر شروع به کار کرده‌است.
وضعیت بهداشت و درمان

خضری دارای یک کلینیک بهداشتی درمانی شامل درمانگاه، کلینیک دندانپزشکی و بخش زنان و زایمان است. همچنین دو خانه بهداشت نیز در خضری دشت بیاض فعالیت می‌کنند.
اداره دامپزشکی نیز در حاشیه جاده آسیایی به شهروندان خدمات ارائه می‌کند.
توانمندی‌های زیرساختی

شرکت سهامی زراعی خضری
شرکت فرآورده‌های لبنی خضری
شرکت تولید خوراک دام و طیور بهدانه خضری
کارخانه عرقیات معجزه
آزمایشگاه کنترل کیفیت مواد غذایی خضراء طوس
شخصیت‌های تاریخی

خضری به لحاظ قدمتی که دارد، میزبان یا پرورش دهنده شخصیت‌های بزرگی بوده‌است که در سطوح مختلف تأثیرگذار بوده‌اند. از خضری در کتابها و سفرنامه‌های مختلفی نام برده‌است که نشان دهنده قدمت و اهمیت این منطقه است.
ذیلاً به برجسته‌ترین شخصیت‌های این شهر اشاره شده‌است:
مولانا محمدولی دشت بیاضی (شاعر)
فصیح الدین محمد دشت بیاضی (شاعر)
ابوعبدالله خضری (فقیه)
شیخ محمدعلی قطب (فقیه)
آخوند ملاعلی خراشادی: در کتاب سفرنامه میرزا خانلرخان اعتصام الملک که حاوی خاطرات سفرهای میرزا خانلرخان (نایب اوَل وزارت امور خارجه) به لندن، عتبات، قائن و گزارش اطلاعات قائن می‌باشد، در چندین فراز از خضری سخن به میان آمده‌است. سفرنامه قاین مربوط به سالهای ۱۲۹۳ قمری/ ۱۲۵۵ شمسی است. خانلرخان در بخش‌هایی از کتاب به ملاقات خود با آخوند ملاعلی خراشادی اشاره می‌کند:
نیم فرسخی اینجا قریه خضری سر راه و منزل جناب آخوند ملا علی آنجاست، خدمتشان رسیدم. خانه ای دارد مثل خانه حضرت نوح. اما تاریک. عرض کردم چرا درها یعنی آغشقه این اتاق را که حالا پنجره کوچک دارد، تمام باز نمی‌کنید که روشن شود؟ فرمود خانه ملک من نیست و من هیچ شبی در اینجا نخوابیده‌ام مگر اینکه فردا عزم رحیل داشته‌ام و حالا قریب پنجاه سال است که در همان بیغوله عمر گذرانیده اند. بر حالت ایشان تأسف خوردم.
شخصیت‌های معاصر

محمدحسین جهانبخش
محمدحسین نژادحسین
تحولات تاریخی

زمین لرزه دشت بیاض (۱۳۴۷)
کالین اودانهیو

| کالین اودانهیو | کالین اودانهیو |
| --- | --- |
کالین اودانهیو در  سال ۲۰۱۳: کالین اودانهیو در  سال ۲۰۱۳
نام هنگام تولد: Colin Arthur O'Donoghue
زادهٔ: ۲۶ ژانویهٔ ۱۹۸۱ ‏(۴۴ سال) دراهیدا، شهرستان لوث، ایرلند
ملیت: ایرلندی‌ها
پیشه‌ها: بازیگر موسیقی‌دان
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۱-اکنون
شناخته‌شده برای: نقش کاپیتان هوک در سریال روزی روزگاری
قد: ۱۷۸ سانتیمتر (۵ فوت ۱۰ اینچ)
همسر: هلن اودانهیو (ازدواج در ۲۰۰۹)
فرزندان: 2
وبگاه: Official website
امضاء: امضاء
پرونده:Signature of colin o'donoghue's.png: پرونده:Signature of colin o'donoghue's.png
کالین اودانهیو (به انگلیسی: Colin O'Donoghue) (زاده ۲۶ ژانویه ۱۹۸۱) موسیقی‌دان و بازیگر اهل ایرلند است، او به خاطر بازی کردن نقش کاپیتان کیلیان «هوک» جونز در برنامه تلویزیونی روزی روزگاری مشهور است. وی در فیلم ترسناک تشریفات مذهبی در نقش یک کشیش تازه‌کار، به نام مایکل کوواک ظاهر شد. اودانهیو همچنین در نقش گوردون کوپر در سریال The Right Stuff (سال ۲۰۲۱) در شبکه دیزنی پلاس و در نقش jjsneed در سریال Dolly Parton's Heartstrings بازی کرد.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در فیلم تشریفات مذهبی، طوفان شن و سریال روزی روزگاری و مردان واقعی اشاره کرد.
او همچنان در کارتون جادوگران: داستان‌های آرکادیا و انیمیشن غول کش‌ها هم ایفای نقش کرده‌است.
فیلم‌شناسی > فیلم

| سال | عنوان | نقش | نکات |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۰۳ | Call Girl | بریندان | فیلم کوتاه |
| ۲۰۰۶ | ۲۴/۷ | نیک | فیلم کوتاه |
| ۲۰۰۹ | The Euthanizer | بن | فیلم کوتاه |
| ۲۰۱۱ | تشریفات مذهبی | مایکل کوواک |  |
| ۲۰۱۲ | Storage 24 | مارک |  |
| ۲۰۱۶ | طوفان شن | برنان |  |
| ۲۰۱۶ | Carrie Pilby | پروفسور دیوید هریسون |  |
| ۲۰۱۸ | What Still Remains | پیتر |  |
| ۲۰۲۲ | شانس | جری |  |
فیلم‌شناسی > تلویزیون

| سال | عنوان | نقش | نکات |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۰۱ | Rebel Heart | Rowe | مینی سریال، یک قسمت |
| ۲۰۰۲ | Home for Christmas | Norman Quested | در فیلم تلویزیونی Irish Film & Television Award برنده شدن بهترین هنرمند جدید |
| ۲۰۰۴ | عشق یه اعتیاد است | پیتر | دو قسمت |
| ۲۰۰۵ | مدرک | جیمی | دو قسمت |
| ۲۰۰۵ | Fair City | امت فیتزجرالد | ۳ قسمت |
| ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸ | کیلینیک | Conor Elliott | ۱۱ قسمت |
| ۲۰۰۹ | تودورها | دوک فیلیپ از باواریا | یک قسمت |
| ۲۰۰۹ | دسامبر وحشی | گارد جوان | فیلم تلویزیونی |
| ۲۰۱۱ | Identity | جان بلوم | قسمت آزمایشی |
| ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۸ | روزی روزگاری | کاپیتان هوک/جولیان جونز | فصل (۲ تا ۷) نقش اصلی |
| ۲۰۱۸ | غول کش‌ها | Douxie | ۳ قسمت |
| ۲۰۱۹ | 3Below: Tales of Arcadia | Douxie | دو قسمت |
| ۲۰۱۹ | Dolly Parton's Heartstrings | JJ Sneed | قسمت به نام: "JJ Sneed" |
| ۲۰۲۰ | The Right Stuff | گوردون کوپر | نقش اصلی |
| ۲۰۲۰ | جادوگران: داستان‌های آرکادیا | Douxie | نقش اصلی |
:
فیلم‌شناسی > موزیک ویدئو

| سال | عنوان | آرتیست | نقش | منابع |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۱۵ | "The Words" | Christina Perri | نقش اصلی |  |
اوایل زندگی

او پسر کان و مَری اودانهیو، در یک خانواده کاتولیک رومی در دراهیدا متولد شد. وی یک برادر بزرگتر به نام آلن دارد. او پسر عموی موسیقی دان هری اودانهیو است. وی در مدرسه Dundalk و بعداً در مدرسه بازیگری Gaiti در دوبلین تحصیل کرد. وی در ۱۶ سالگی برای یادگیری زبان فرانسه به مدت یک ماه به پاریس رفت.
حرفه

اوایل زندگی کالین اودانهیو عمدتاً بین تئاتر و تلویزیون در ایرلند و انگلیس تقسیم شده بود. در سال ۲۰۰۳، برای بازی در نقش نورمن در «خانه برای کریسمس» برنده جایزه فیلم و تلویزیون ایرلند برای «بهترین استعداد جدید» شد.
در سال ۲۰۰۹، او در نقش دوک فیلیپ باواریا در قسمتی در فصل ۳ سریال داستانی- تاریخی Tudors ظاهر شد. وی اولین بار در هالیوود در کنار آنتونی هاپکینز در سال ۲۰۱۱ در فیلم ترسناک the rite حضور یافت.
او ویدئوی تست بازیگری را که در استودیو خانه دوستش ضبط کرده بود، به آمریکا فرستاد.
او گیتار می‌نوازد و قبلاً در گروهی به نام The Enemies که در سال ۲۰۰۳ در ایرلند تشکیل شد، آواز می‌خواند ولی بعد مدتی از گروه جدا شد.
در سال ۲۰۱۲، اودانهیو با نقش کاپیتان هوک / کیلیان جونز در فصل دوم سریال پرطرفدار روزی روزگاری در شبکه ABC انتخاب شد. در سال ۲۰۱۴، اودانهیو به عنوان شخصیت اصلی در فیلم طوفان شن انتخاب شد، فیلمی که در آن به عنوان نوازنده‌ای به نام برنان نقش ایفا کرد.
کریستینا پری آهنگی به نام "the words" (کلمات) را نوشت که آن را به شخصیت کالین (کاپیتان هوک) در روزی روزگاری اختصاص داد.
در دسامبر ۲۰۱۸، اودانهیو در یک قسمت از سریال درام Heartstrings در شبکه نتفلیکس انتخاب شد. این سریال اولین بار در ۲۲ نوامبر ۲۰۱۹ پخش شد.
زندگی شخصی

اودانهیو اندکی پس از حضورش در سریال تودورها در سال ۲۰۰۹ با همسرش هلن که معلم است، ازدواج کرد. آنها داری دو فرزند هستند یک پسر و یک دختر هستند.
جوانی کالین اودانهیو
یانیتسا کوستلیچ

یانیتسا کوستلیچ (به کروات: Janica Kostelić) ورزشکار زن رشتهٔ اسکی آلپاین اهل کشور کرواسی است. وی در بین سال‌های ‎۲۰۰۲ تا ۲۰۰۶ میلادی در مسابقات بازی‌های المپیک زمستانی در مجموع ۶ مدال، شامل ۴ مدال طلا و ۲ نقره را کسب کرد.
دیور

این مقاله دربارهٔ یک شرکت است. برای طراح مد، کریستیان دیور را ببینید. برای دیگر کاربردها، دیور (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: مد (پوشاک)
ISIN: FR0000130403 
بنا نهاده: ۱۹۴۶
بنیانگذاران: کریستین دیور
دفتر مرکزی:  پاریس، فرانسه
محدودهٔ فعالیت: جهانی
مدیر عامل اجرایی: سیدنی تولدانو
رئیس هیئت مدیره: برنار آرنو
محصولات: پوشاک مرکز خرید کالای لوکس
درآمد:  ۳۸٫۴ $ میلیارد دلار (۲۰۱۳)
سود خالص:  ۱٫۸ $ میلیارد دلار (۲۰۱۳)
مجموع دارایی:  ۸۲٫۸ $ میلیارد دلار (۲۰۱۳)
تعداد کارکنان: ۱۰۸٫۵۴۶ نفر (۲۰۱۳)
شرکت‌های وابسته: ال و ام هاش
وبگاه: www.Dior.com
مرکز خرید دیور، در توکیو
کریستین دیور اس.آ. یا دیور (به فرانسوی: Christian Dior S.A.) (که معمولاً به عنوان دیور شناخته می‌شود) شرکت فرانسوی تولیدکننده کالاهای لوکس است، که توسط تاجر فرانسوی، برنار آرنو مدیریت و رهبری می‌شود.
آرنو یکی از ثروتمندترین افراد جهان است، که مدیرعامل بزرگ‌ترین شرکت ارائه‌کننده کالاهای لوکس در جهان، یعنی ال و ام هاش و رئیس هیئت مدیره شرکت دیور می‌باشد. شرکت کریستین دیور ۴۲٫۳۶٪ درصد از سهام شرکت ال و ام هاش را نیز، در اختیار دارد.
شرکت‌ها و برندهایی که در بازار مد و پوشاک رقیب‌های اصلی دیور محسوب می‌شوند، عبارتند از: شنل، گوچی، ورساچه و پرادا.
تاریخچه

نام دیور، از نام طراح معروف کریستین دیور گرفته شده‌است، که امپراتوری طراحی لباس زنانه خود را در سال ۱۹۴۶ پایه‌ریزی کرد.
خیاطی زنانه‌دوزی کریستین دیور، تنها بخشی از خانه دیور است، که لوازم مختلفی شامل: لباس زنانه، وسایل لوکس، لباس‌های مردانه و جواهرات را تولید می‌نماید. امروزه دیور ۱۶۰ بوتیک در سراسر دنیا را، اداره می‌نماید.
رقبای زیادی برای این شرکت وجود دارند، که شناخته شده‌ترین آنها عبارتند از: شنل، لویی ویتون، گوچی، ورساچه، همچنین افراد مشهور زیادی، در لباس‌های با طراحی دیور، در ۶، ۷ دهه گذشته، در انظار دیده شده‌اند…
خانه مد دیور

خانه مد دیور در تاریخ ۱۶ دسامبر ۱۹۴۶ در یک خانه شخصی در شهر پاریس تأسیس شد. اگرچه، سال ۱۹۴۷ که سال گشایش آن بوده‌است، به عنوان تاریخ تأسیس آن، به حساب می‌آید.
دیور توسط تاجر ثروتمندی به نام مارسل بوساک حمایت مالی می‌شد. خیاطی جدید بخشی از فعالیت تجاری یکپارچه منسوجات شد که توسط بوساک اداره می‌شد. سرمایه اولیه آن مبلغ ۶ میلیون فرانک فرانسه بود و ۸۰ نفر کارمند داشت. این شرکت برای بوساک تنها جنبه سرگرمی داشت و همین مسئله به شخص دیور، این امکان را داد، تا بتواند از توانایی خود در طراحی استفاده نماید و حقوق دریافتی خود را افزایش دهد.
شوی لباس نیو لوک

اولین شوی لباس دیور، با نام «نیو لوک» (new look) (به‌معنی نگاه جدید) در سال ۱۹۴۷ برای فصول بهار و تابستان با ۹۰ مدل و ۶ مانکن در سالن دفتر مرکزی کریستین دیور، برگزار شد.
برای رد محدودیت استفاده از پارچه، دیور ۲۰ یارد پارچه را، به صورت افراطی در نوآوری‌های خود به‌کار برد. این طراحی شامل شانه‌های گرد، کمربندی که محکم بسته می‌شد و دامن‌های حجیم و پف‌دار بود.
با گذشت زمان «نیو لوک» به محبوبیت رسید و به اندازه سال‌ها از مد و از دیگر رقبا جلو افتاد. اشخاص معروف هالیوود و اروپایی‌های ثروتمند، مشتری‌های دائمی این لباس‌ها شدند و پاریسی که بعد از جنگ جهانی دوم جایگاه خود را در مد و طراحی، از دست داده بودند، با «نیو لوک» دیور توانستند، به جایگاه خود بازگردند.
عطر دیور

به گفته سازمان دیور، سال ۱۹۴۷ سالی بود که کریستین دیور، اولین عطر خود را، با نام میس دیور (Miss Dior) ارائه نمود. دیور صنعت عطرسازی را با عطر میس دیور، که به یاد خواهرش کاترین دیور نام‌گذاری شده بود، با یک حرکت انقلابی روبه‌رو کرد.
شرکت کریستین دیور، دارای ۲۵٪ درصد از سهام، شرکت عطریات کاتی ۳۵٪ درصد از سهام و شرکت بوساک ۴۰٪ درصد از سهام تجارت عطر را، در دست داشتند.
توسعه و مرگ دیور

از سال ۱۹۴۷ تا سال ۱۹۵۰ پیر کاردین مدیریت شرکت کریستین دیور را به عهده داشت. توسعه به خارج از فرانسه، از سال ۱۹۴۹ با افتتاح بوتیک عطر کریستین دیور در نیویورک آغاز شد. دیور ۷۵٪ درصد از صادرات مد از فرانسه را، به همراه ۵٪ درصد از درآمد صادراتی این کشور را در دست داشت.
در سال ۱۹۵۰ یکی از مدیران، تحت لیسانس قراردادن کالاهای لوکس را، با حک کردن نام تجاری کریستین دیور روی آنها، به صورت قابل مشاهده طراحی نمود. این طرح اولین بار روی کراوات‌ها اجرا شد و به سرعت روی جوراب، کلاه، دستکش، کیف دستی، جواهرات و دستمال سر، انجام گرفت و از اینجا بود، که تحت لیسانس قراردادن محصولات پوشاک، مورد توجه قرار گرفت و سپس توسط سایر خیاطان نیز، از این روش، پیروی شد.
در سال ۱۹۵۷ دیور پس از سومین حمله قلبی در گذشت و شرکت از خلاقیت‌های بی‌نظیر او بی‌نصیب ماند. با مرگ او، بخش طراحی دچار بی‌نظمی شد و «جیکوس روئیت» مدیرعامل وقت شرکت دیور، تصمیم گرفت که فعالیت در سراسر دنیا را متوقف نماید. اما این مسئله از طرف هیچ‌کس قابل قبول نبود و وجود «میسون دیور» که یکی از دلایل ثبات مالی شرکت بود، اجازه این کار را نداد. برای اینکه روئیت بتواند نام دیور را به جایگاه خود بازگرداند، در همان سال جوان ۲۱ ساله‌ای به نام «ایو سن لوران» را برای مدیریت هُنری شرکت دیور، پیشنهاد کرد.
لوران توانست با استفاده از پارچه و با توجه به چیزهایی که دیور طراحی کرده بود، لباس‌های جدیدی که پوشیدن آنها ساده‌تر و جنس آنها نیز لطیف‌تر بود را، طراحی نماید و با این کار او به یک قهرمان در تشکیلات دیور، تبدیل شد.
شرکت کریستین دیور اولین دفتر خود را در میلان در سال ۲۰۰۲ افتتاح کرد و ۱۳۰ جایگاه با فعالیت کامل را اداره نمود. دومین دفتر دیور، آن سوی آب‌ها در تاریخ ۷ دسامبر ۲۰۰۳ در منطقه اوموته‌ساندو توکیو گشایش یافت.
برنار آرنو

مقالهٔ اصلی: برنار آرنو
برنار آرنو با کمک بخش بنگاه سرمایه‌گذاری بانک لازارد و استفاده از سوبسیدهای اعطایی از سوی دولت فرانسه، در ازای اینکه شرکت تعدیل نیرو نداشته باشد، شرکت کریستین دیور را خرید، که در بحران ورشکستگی به سر می‌برد.
در واقع دولت فرانسه به دنبال کسی می‌گشت، تا این امپراتوری نساجی را، که شرکت‌های بسیاری زیرمجموعه آن بودند، به‌دست گیرد. خانواده آرنو تنها مبلغ ۱۵ میلیون دلار برای خرید این شرکت هزینه کرده و ۸۰ میلیون دلار باقی‌مانده را، بانک لازارد تأمین نمود. دلیل اصلی آرنو برای خرید این شرکت، به دست آوردن برند مشهور دیور بود، تا پایه‌ای باشد برای راه‌اندازی یک «سوپرمارکت کالاهای لوکس» که طبقه متوسط جامعه بتوانند، از آن خرید کنند. آرنو به سرعت دیور را گسترش داد تا برندهای جدیدی مثل خانه مد کریستین لاکروا و سلین (که کالاهای چرمی تولید می‌کردند) را نیز دربرگیرد.
کمی بعد آرنو مجبور شد تقریباً تمام سرمایه شرکت را به قیمت ۴۰۰ میلیون دلار فروخته و تنها برند کریستین دیور و فروشگاه «لوبن‌مارشه» را نگه دارد. این فروش، او را قادر ساخت تا ۱٫۸ میلیارد دلار از سهام شرکت LVMH را، در سال ۱۹۸۹ خریداری کند، تا به این طریق کنترل ۲۴٪ درصد از این گروه را در اختیار گیرد.
ال و ام هاش

مقالهٔ اصلی: ال و ام هاش
کمی پس از خریداری ۲۴٪ درصد از سهام ال و ام هاش، بین آرنو و هنری راکمیه؛ رئیس قبلی شرکت لویی ویتون که از شرکت‌های تابعه ال و ام هاش بود، درگیری بر سر قدرت آغاز گردید.
در عرض کمی بیش از یک سال، آرنو در منازعات دادگاه پیروز و راکمیه از کار برکنار شد. آرنو در دهه ۱۹۹۰ با خرید ده‌ها تولیدکننده کالاهای لوکس در اروپا، آمریکای شمالی، آسیا، آمریکای جنوبی و استرالیا دو شرکت دیور و ال‌وام‌هاش را تبدیل به امپراتوری بزرگ کالاهای لوکس نمود.
کریستین دیور و ال و ام هاش در مجموع ۵۰ مارک از معروف‌ترین تولیدات لوکس جهانی را در اختیار دارند. از جمله برندهای زیرمجموعه کریستین دیور می‌توان به لویی ویتون، موت ات چاندون و هنسی اشاره کرد.