stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ان-فورمیل‌متیونین

| N-Formylmethionine | N-Formylmethionine |
| --- | --- |
نام‌گذاری آیوپاک(S)-2-Formylamino-4-methylsulfanylbutanoic acid: نام‌گذاری آیوپاک(S)-2-Formylamino-4-methylsulfanylbutanoic acid
دیگر نام‌ها2-Formylamino-4-methylsulfanyl-butyric acid; Formylmethionine; N-Formyl(methyl)homocysteine: دیگر نام‌ها2-Formylamino-4-methylsulfanyl-butyric acid; Formylmethionine; N-Formyl(methyl)homocysteine
شناساگرها: شناساگرها
شماره ثبت سی‌ای‌اس: 4289-98-9
پاب‌کم: 911
شمارهٔ ئی‌سی: 224-322-8
جی‌مول-تصاویر سه بعدی: Image 1
 SMILES CSCCC(NC=O)C(O)=O :  SMILES CSCCC(NC=O)C(O)=O 
خصوصیات: خصوصیات
فرمول مولکولی: C6H11NO3S
جرم مولی: ۱۷۷٫۲۲ g mol−1
به استثنای جایی که اشاره شده‌است در غیر این صورت، داده‌ها برای مواد به وضعیت استانداردشان داده شده‌اند (در 25 °C (۷۷ °F)، ۱۰۰ kPa): به استثنای جایی که اشاره شده‌است در غیر این صورت، داده‌ها برای مواد به وضعیت استانداردشان داده شده‌اند (در 25 °C (۷۷ °F)، ۱۰۰ kPa)
 Y (بررسی) (چیست: Y/N؟):  Y (بررسی) (چیست: Y/N؟)
Infobox references: Infobox references
:   
N-فورمیل‌متیونین (به انگلیسی: N-Formylmethionine) که با نام های fMet یا HCO-Met و یا For-Met نیز شناخته می شود یکی از مشتقات آمینواسید متیونین است که در آن یک گروه فورمیل به گروه آمینو از متیونین متصل شده است. به طور اختصاصی این مولکول برای آغاز فرآیند سنتز پروتئین از ژن های باکتریایی و اندامک ها استفاده می شود و ممکن است پس از ترجمه حذف گردد.
fMet نقشی اساسی و مهم را در فرایند سنتز پروتئین در باکتری ها، میتوکندری ها و کلروپلاست ها ایفا می کند. این مولکول در سنتز سیتوزولی پروتئین در یوکاریوتها، جایی که ژن های هسته ای ترجمه می شوند، کارایی ندارد. فورمیل متیونین همچنین در آرکی ها هم فاقد عملکرد است. در بدن انسان، fMet به عنوان ماده ای خارجی توسط سیستم ایمنی شناسایی می شود و یا مانند هشدار خطری از سلول های آسیب دیده آزاد می شود و موجب القای پاسخ ایمنی بدن نسبت به مبارزه با عامل عفونی می شود.
عملکرد در سنتز پروتئین > ترجمه

فورمیل متیونین جهت شروع کارآمد سنتز پروتئین در اکثر گروه های باکتری‌ها مورد نیاز است. کمپلکس 30S ریبوزوم و mRNA به طور اختصاصی و طبیعی tRNAهای متصل به fMet را (tRNAfMet) به کار می گیرد.
بدلیل اینکه fMet شروع ترجمه را هدایت می کند، پروتئین های باکتریایی در انتهای N-terminal خود، با رزیدوی فورمیل متیونین به جای متیونین آغاز می شوند. حضور کدون های دیگر AUG در مرحله طویل سازی ترجمه، منجر به قرارگیری متیونین طبیعی (و نه فورمیل متیونین) در ساختار پروتئین می‌شود زیرا از tRNAهای مرحله طویل سازی که متصل به متیونین هستند استفاده می شود.
اضافه شدن گروه فورمیل به متیونین توسط آنزیم متیونیل-tRNA فورمیل ترانسفراز کاتالیز می شود. این تغییر شیمیایی پس از بارگیری متیونین طبیعی بر روی tRNAfMet که توسط آنزیم آمینواسیل-tRNA سنتتاز رخ می دهد، انجام می گردد. متیونین طبیعی می تواند هم بر روی tRNAfMet و هم بر روی tRNAMet بارگیری شود؛ با اینحال آنزیم فورمیل‌ترانسفراز تنها اضافه شدن گروه فورمیل به متیونینی که روی tRNAfMet بارگیری شده است را کاتالیز می کند و نه بر روی tRNAMet؛ زیرا آنزیم فورمیل‌ترانسفراز ویژگی های خاصی را از tRNAfMet شناسایی می کند.
میتوکندری های سلول های یوکاریوتی مانند سلول های انسانی و کلروپلاست های سلول های گیاهی نیز سنتز پروتئین خود را با fMet آغاز می کنند. این واقعیت که شروع ترجمه میتوکندری و کلروپلاست مانند باکتری ها توسط fMet هدایت می شود، مدرکی دیگر بر نظریه درون‌همزیستی میتوکندری و کلروپلاست است.
برخلاف انتظار، فورمیل‌ترانسفراز همچنین می تواند بر روی tRNA آغازگر در سلول های یوکاریوتی مخمر اثرگذار باشد. اما حتی تحت شرایط طبیعی در سلول های یوکاریوتی دیگر، آنزیم فورمیل‌ترانسفراز کد شده از هسته به طور کامل وارد میتوکندری نمی شود و در سیتوزول تحت استرس باقی می ماند. این فورمیل‌ترانسفرازهای سیتوزولی fMet-tRNA را تولید کرده که می توانند در ریبوزوم های سیتوزولیک به کار گرفته شوند و تولید پروتئین هایی با fMet در انتهای N-ترمینال کنند. البته این پروتئین ها برای تخریب توسط فرایندهای خاص درون سلولی هدف گذاری می شوند.
عملکرد در سنتز پروتئین > پردازش بیشتر

انتهای N-ترمینال حاوی fMet در اکثر پروتئین ها چه میزبان و چه نوترکیب توسط دو واکنش آنزیمی، حذف می شود. اولین واکنش، توسط آنزیم پپتید دفورمیلاز (PDF) انجام می شود که fMet را دفورمیله کرده و رزیدوی ابتدایی را به فرم نرمال متیونین باز می گرداند. سپس در واکنش دوم، آنزیم متیونین آمینوپپتیداز (MetAP) رزیدوی متیونین را از زنجیره حذف می کند. اگر انتهای N-ترمینال حاوی fMet توسط آنزیم PDF حذف نشود، بعنوان یک دگرون (degron) یعنی سیگنالی برای تخریب پروتئین، عمل می کند.
عملکرد در سنتز پروتئین > تنوع

گروه فورمیل، آنچنان زیاد هم برای شروع سنتز پروتئین ضروری نیست! باکتری هایی که ژن فورمیل‌ترانسفراز آنها بیان نمی شود و اجازه تبدیل Met-tRNAfMet به fMet-tRNAfMet را نمی دهد، می توانند درجات متفاوتی از توانایی ادامه سنتز پروتئین بدون فورمیل متیونین را داشته باشند. باکتری هایی مانند E. coli و S. pneumoniae و B. subtilis توانایی ترجمه خود را بدون حضور آنزیم فورمیل‌ترانسفراز از دست می دهند در حالیکه P. aeruginosa و S. aureus وH. influenzae و احتمالا S. faecalis حتی در عدم حضور آنزیم فورمیل‌ترانسفراز می توانند مقدار زیادی پروتئین تولید کنند. در باکتری P. aeruginosa، این توانایی توسط فاکتور آغازگر باکتریایی 2، که می تواند هر دو کمپلکس Met-tRNAfMet و fMet-tRNAfMet را به ریبوزوم هدایت کند، تسهیل می شود.
ارتباط با ایمونولوژی

بدلیل اینکه fMet در پروتئین های سنتز شده توسط باکتری ها و نه در یوکاریوت ها حضور دارد (البته به غیر از اندامک های منشا گرفته از باکتری ها)، سیستم ایمنی ممکن است از آن برای تشخیص خودی و بیگانه کمک بگیرد. سلول های پلی‌مورفونوکلئر (مانند نوتروفیل ها) می توانند به پروتئین هایی که با fMet آغاز می شوند، متصل شود و از آنها جهت جذب لوکوسیت های گردش خون و القای فعالیت های میکروب کشی در آنها مانند فاگوسیتوز استفاده کند.
از آنجایی که fMet در پروتئین هایی که توسط میتوکندری ها و کلروپلاست ها نیز حضور دارد، نظریه های اخیر بر این باورند که این مولکول به عنوان عامل شناسایی خودی و بیگانه توسط سیستم ایمنی عمل نمی کند. به جای آن، الیگوپپتیدها و پروتئین‌های حاوی fMet توسط میتوکندری‌های بافت آسیب دیده همانند باکتری های آسیب دیده آزاد شده و می توانند به عنوان یک سیگنال هشدار عمل کنند؛ همانگونه که در مدل خطر ایمنی مورد بحث قرار گرفت. نمونه اولیه الیگوپپتید حاوی fMet مولکول N-فورمیل‌متیونین-لوسیل-فنیل‌آلانین یا FMLP می باشد که لوکوسیت ها و دیگر انواع سلولی را با اتصال به گیرنده فورمیل پپتید 1 یا FPR1 و گیرنده فورمیل پپتید 2 یا FPR2 که گیرنده های سطحی این سلول ها هستند، فعال می کند. با فعالیت در راستای این گیرنده ها، الیگوپپتیدها و پروتئین های حاوی fMet بخشی از سیستم ایمنی ذاتی هستند؛ آنها با عملکرد خود موجب شروع پاسخ های التهابی حاد شده ولی در دیگر شرایط می توانند موجب مهار و برطرف کردن این پاسخ ها شوند. الیگوپپتیدها و پروتئین‌های حاوی fMet همچنین در دیگر پاسخ های فیزیولوژیکی و پاتولوژیکی دخیل هستند.
تیم آکروجت پرنده‌های برفی

| پرنده‌های برفی | پرنده‌های برفی |
| --- | --- |
پرونده:Snow Birds logo.svgSnowbirds logo: پرونده:Snow Birds logo.svgSnowbirds logo
فعال: 25 June 1971 – present (as Snowbirds) 1 April 1978 – present (as 431 Air Demonstration Squadron)
کشور: Canada
رسته: Royal Canadian Air Force
نقش: Aerobatic flight demonstration team
اندازه: 80 Canadian Forces personnel full time 24 personnel in the show team
بخشی از: 15 Wing Moose Jaw
پادگان/ستاد: CFB Moose Jaw  Moose Jaw, Saskatchewan, Canada
شعار(ها): معادل The Hatiten Ronteriios «warriors of the air»
رنگ‌ها: White and red
وبگاه: rcaf-arc.forces.gc.ca/en/snowbirds/index.page 
فرماندهان: فرماندهان
Commanding Officer: LCol Denis Bandet
ناوگان هوایی: ناوگان هوایی
هواگرد آموزشی: 11 CT-114 Tutors
پرنده‌های برفی (Snowbirds) که رسماً به عنوان اسکادران نمایش هوایی 431 شناخته می شود، یک تیم اکروجت نظامی متعلق به نیروی هوایی سلطنتی کانادا است. این تیم در فرودگاه  سی‌اف‌بی موس جو در نزدیکی موس جاو  شهری در جنوب مرکزی استان ساسکاچوان مستقر است. هدف رسمی این تیم نشان دادن مهارت، حرفه ای بودن و کار تیمی پرسنل نیروهای مسلح کانادایی است.  همچنین این تیم  نقش روابط عمومی و سفیر هوایی نیروهای مسلح کانادارا بازی می کند.  پرنده‌های برفی اولین تیم نمایش هوایی کانادایی است که به عنوان یک اسکادران تعیین شده است.
پرندگان برفی در حال انجام مانور در نمایشگاه ملی پایتخت، اتاوا، 1994.
پرنده‌های برفی در حال اجرای هزارمین نمایش رسمی خود در فرودگاه سی‌اف‌بی ادمنتن در 20 مه 1990.
مراجع > یادداشت ها

↑  R. Palmer (3 June 2020). "Snowbirds hold private change of command ceremony". Moosejaw Today. Retrieved 3 July 2020.
لینک های خارجی

Canadian Forces Snowbirds (سایت رسمی)
اسکادران 431 (وزارت دفاع - تاریخ و میراث) بایگانی‌شده  در ۲۱ ژوئن ۲۰۰۹ توسط Wayback Machine  </link>
تاریخچه اسکادران در Canadian Wings
تصویری از NFB 1980 را در Snowbirds تماشا کنید
الگو:Royal Canadian Air Forceالگو:Canadian aerobatic teamsالگو:Modern aerobatic teamsالگو:RCAF Squadrons
چارلز بنت (فیلم‌نامه‌نویس)

| چارلز بنت | چارلز بنت |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲ اوت ۱۸۹۹
درگذشت: ۱۵ ژوئن ۱۹۹۵
ملیت: بریتانیا
پیشه(ها): فیلم‌نامه‌نویس نمایش‌نامه‌نویس
چارلز بنت (انگلیسی: Charles Bennett; ۲ اوت ۱۸۹۹ – ۱۵ ژوئن ۱۹۹۵) یک فیلم‌نامه‌نویس و نمایش‌نامه‌نویس اهل بریتانیا بود.
وی فیلم‌نامه‌نویس فیلم‌هایی همچون باج‌گیری، مردی که زیاد می‌دانست (۱۹۳۴)، ۳۹ پله، خرابکاری، مامور مخفی، ماجراهای مارکو پولو، خبرنگار خارجی، خراب‌کار، سفر به قعر دریا و مردی که زیاد می‌دانست (۱۹۵۶) بوده است.
مرگ

بنت در سال ۱۹۹۵ در لس آنجلس درگذشت.
مؤسسه عالی بانکداری ایران

مؤسسه عالی بانکداری ایران در سال ۱۳۴۲ توسط بانک‌های مرکزی، ملی و سپه تأسیس شد. دانشجویان این مؤسسه پس از سه سال به اخذ پایه لیسانس در علوم بانکی که مورد تأیید وزارت علوم و آموزش عالی بوده است، دست می‌یافتند. مؤسسه علوم بانکی ایران در سال ۱۳۵۸ در دانشگاه علامه طباطبائی ادغام شد و به فعالیت خود ادامه داد. از شهریور ۱۳۹۷ فرشاد حیدری رئیس این مؤسسه است.
تاریخچه

یکی از دلایل بازگشایی مؤسسه، قانون‌گذاری «عملیات بانکی بدون ربا» توسط مجلس در شهریور ۱۳۶۲ بود. در اسفند ۱۳۶۴ این مؤسسه با نام «مرکز آموزش بانکداری» کار دوباره خود را آغاز کرد. پس از تصویب اساسنامه «مرکز آموزش بانکداری» چند سال بعد نام آن با تأیید هیئت امناء دوباره به «مؤسسه عالی بانکداری» تغییر پیدا کرد.
جذب دانشجو

تا سال ۱۳۹۱، پذیرش دانشجو در مؤسسه عالی بانکداری ایران تنها از میان داوطلبان داخلی شبکه بانکی امکان‌پذیر بود؛ ولی بر اساس تصمیم اتخاذ شده در اردیبهشت ۱۳۹۲ مقرر شد که این مؤسسه از طریق سازمان سنجش، دانشجو بپذیرد.
فاطمه ثنا شیخ

| فاطمه ثنا شیخ   Fatima Sana Shaikh | فاطمه ثنا شیخ   Fatima Sana Shaikh |
| --- | --- |
فاطمه ثنا شیخ در سال ۲۰۱۸: فاطمه ثنا شیخ در سال ۲۰۱۸
زادهٔ: ۱۱ ژانویهٔ ۱۹۹۲ ‏(۳۲ سال) بمبئی، ماهاراشترا، هند
ملیت:  هندی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۷–اکنون
فاطمه ثنا شیخ یا فاطیما ثنا شیخ(انگلیسی: Fatima Sana Shaikh؛ زادهٔ ۱۱ ژانویهٔ ۱۹۹۲) یک هنرپیشه و عکاس اهل کشور هند است که با فیلم دنگل به شهرت رسید. شیخ اولین تجربه‌های بازیگری خود را در سنین کودکی و با فیلمهای عشق، دریا دل، یک علاوه دو میشه چهار و عمه ۴۲۰ بدست آورد.
زندگی شخصی

فاطمه ثنا شیخ در ۱۱ ژانویه ۱۹۹۲ در حیدرآباد به دنیا آمد و در بمبئی بزرگ شد. مادرش راج تباسوم زنی مسلمان اهل سرینگار و پدرش ویپین شارما مردی هندو اهل جامو است. او بعنوان یک خداناباور معرفی می‌شود.
بعد از جدایی عامرخان از همسر دومش کیران رائو، شایعه رابطه او با این خان مطرح بالیوود در فضای مجازی داغ شد. البته دوستان نزدیک عامر خان این خبر را تکذیب کردند.
زندگی حرفه‌ای

شیخ کار خود را به عنوان یک کودک هنرمند در سال ۱۹۹۷ آغاز کرد. او نقش زویا را در فیلم درام هندی Tahaan بازی کرد که در سال ۲۰۰۹ جایزه ستاره آلمانی هند را در جشنواره بالیوود و فراتر از آن در اشتوتگارت آلمان دریافت کرد.
شیخ برای ایفای نقش در فیلم پرفروش و زیبای دنگل به همراه سانیا مالهوترا انتخاب شد، این فیلم به زندگی زن کشتی‌گیر مطرح هندی ،گیتا کوماری می‌پردازد. وی برای آماده شدن در نقش خود، چندین ویدئو در مورد کشتی تماشا کرد تا راه رفتن و زبان بدن کشتی گیران را یاد بگیرد. هم مالهوترا و هم شیخ پنج دور امتحانات، تربیت بدنی و کارگاه‌های آموزشی را به همراه نیتیش تیواری و عامرخان پشت سر گذاشتند. آنها توسط مربی و کشتی‌گیر سابق کریپا شانکار پاتل بیشنوی آموزش دیدند. دانگل که در سال ۲۰۱۶ اکران شد، مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و با درآمد بیش از ۲۰۰۰ کرور روپیه (۲۵۰ میلیون دلار) در سراسر جهان، به پردرآمدترین فیلم هندی در تاریخ تبدیل شد.
او در فیلم اکشن و حماسی قاتلان هندوستان، برای نقش زفیرا بیگ، توسط عامرخان معرفی شد و بعد از تست برای بازی جلوی دوربین انتخاب شد.
شیخ در بازسازی هندی فیلم تامیلی Aruvi بازی خواهد کرد. نسخه هندی توسط Applause Entertainment در حال تولید است. همچنین او در نقش ایندیرا گاندی به همراه ویکی کاوشال و سانیا مالهوترا در یک فیلم بیوگرافی سام مانکشاو در سال ۲۰۲۲ به کارگردانی مگنا گلزار در حال ایفای نقش است.
رسانه‌ها

در سال ۲۰۲۰ شیخ در فهرست خواستنی‌ترین زنان تایمز هند در رتبه ۴۸ قرار گرفت.
فیلم‌شناسی

عشق
عمه ۴۲۰
دریا دل
یک بعلاوه دو میشه چهار
Tahaan
Bittoo Boss
آکاش وانی
دانگال
قاتلان هندوستان
منچ
جنگ خورشید و مریخ
سار
داستان‌های عجیب
دهک دهک
سام بهادر
راجر ایمهوف

| راجر ایمهوف | راجر ایمهوف |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۵ اوت ۱۸۷۵ راک‌آیلند، ایلینوی
درگذشت: ۱۵ آوریل ۱۹۵۸ هالیوود، لس‌آنجلس
ملیت: ایالات متحده آمریکا
راجر ایمهوف (انگلیسی: Frederick Roger Imhoff؛ ۱۵ اوت ۱۸۷۵ – ۱۵ آوریل ۱۹۵۸) یک هنرپیشه، و هنرمند سیرک اهل ایالات متحده آمریکا بود.
زندگی اولیه

ایمهوف در ۱۵ آوریل ۱۸۷۵ در راک آیلند، ایلینوی از نیکلاس ایمهوف، از سوئیس، و سوزان مک کلون ایمهوف، از ایرلند به دنیا آمد.
فیلم‌شناسی

Charlie Chan's Greatest Case (1933)
Hoop-La (1933)
David Harum (1934)
گران کاناریا (۱۹۳۴)
Music in the Air (۱۹۳۴)
کشیش قاضی (۱۹۳۴)
One More Spring (1935)
Life Begins at Forty (1935)
George White's 1935 Scandals (1935)
The Farmer Takes a Wife (1935)
Steamboat Round the Bend (1935)
اراذل و اوباش (۱۹۳۶)
Three Godfathers (1936)
سان فرانسیسکو (۱۹۳۶)
Red Lights Ahead (1936)
A Son Comes Home (1936)
دلفریب (۱۹۳۷)
Every Day's a Holiday (1937)
ماجراهای هاکلبری فین (۱۹۳۹) (در عنوان بندی نیامده)
Nancy Drew... Trouble Shooter (1939)
طبل‌ها با چرخش پا (۱۹۳۹)
آبه لینکلن در ایلینوی (۱۹۴۰)
خوشه‌های خشم (۱۹۴۰)
Little Old New York (1940)
تعقیب تبهکار (۱۹۴۱)
This Gun for Hire (1942)
بومیان اولیه آمریکا در اورگن

یک زن ویشرام با لباس مزّین عروس، در سال ۱۲۹۰ خورشیدی (۱۹۱۱ میلادی)
بومیان ایالت اورگن، یک مجموعه ای از قبایل اصلی ایالت اورگن امروزی هستند که درمنطقهٔ شمال غربی ایالات متحده آمریکا در ساحل اقیانوس آرام زندگی می‌کردند، یا هنوز در منطقه ای تعیین شده ساکن هستند. ایالت اورگن در حال حاضر روابط خود را با ۹ گروه قبیله ای که توسط دولت فدرال به رسمیت شناخته شده‌اند حفظ می‌کند، اما می‌داند که تعداد بسیار بیشتری از گروه‌های قبیله ای خود مختار در زمین‌های آن ایالت می‌زیستند که دیگر یا نشانی از ایشان نمانده یا امروزه در نهادهای اتحادیه‌های بزرگتر جذب شده‌اند. شش قبیله از نه قبیله در اواخر قرن بیستم، پس از پایان دادن به حقوق معاهده خود و احیای آن از دهه ۱۹۵۰، به رسمیت شناخته شدند.
تاریخ > نژادپرستی و خشونت

به استثنای «بومیان سرزمین، افراد با نژادهای مخلوط، و مردمان هاوایی» تا پایان دهه ۱۸۴۰ بیش از ۹۰۰۰ شهرک نشین آمریکایی و خارجی، ساکن منطقه اورگن شدند. هنگامی که شهرک نشینان از نقاط شرقی آمریکا به سرزمین اورگن هجوم آوردند، یکنوع دیدهای نژادپرستانه هم در مورد مردم بومی سرزمین با خود آوردند. در دوره‌های مختلف برخی از اعضای خشن تر در جمعیت تازه‌وارد اروپائی الاصل در تلاش برای جابجایی و نابودی جوامع محلی بومیان اولیه آمریکا دست به اعمال خشونت‌آمیز زدند. در سال ۱۸۴۹ یک یا چند نفر از ساکنان شهر لین شبانه با یک حمله به روستای بومیان منطقه آن را به آتش کشیدند و آذوقهٔ زمستانی آنان را از بین بردند.
صدمات مالی وارده به سفیدپوستان به اندازه خسارت‌های وارده به قبایل بومیان آمریکا نبود. یکی از مهاجران این دوره، جان بیسون تبعه انگلیسی، در مارس ۱۸۵۳، ایلینوی را به مقصد اورگن ترک کرد و در پایان سپتامبر به دره رودروگ رسید. او پس از سه سال زندگی در اورگن به واسطهٔ آنچه در روابط بین بومیان و شهرک نشینان دید از آن دیار رانده شد، به شرق بازگشت تا کتابی در مورد آزار و اذیت بومیها به دست مهاجران سفیدپوست بنویسد. بیسون نوشت:
«به دلیل کمبود آب در منطقه، کارگران معدن هرسال به مدت چند ماه بیکارند. غذایشان در این مدت نان مرغوب و گوشت گاو است، و عموماً همراه است با استفاده فراوان تنباکو و ویسکی. به این ترتیب کیفیت غذا، و سموم مصرف شده، همراه با یک جوّ تحریک کننده، احساسات شهوانی آن‌ها را تحریک می‌کند. و با کمبود موانع اخلاقی و موجودیت قانون مدنی، آن‌ها را به دنبال زیاده روی در هتک حرمت سرخپوستان بی دفاع روان می‌دارد. من از بازگوئی وقایع وحشت بار می‌گذرم. و فقط یادآور می‌شوم که هر پدر یا مادر آمریکایی می‌تواند به راحتی تصور کند که اگر بدون محافظت و در انزوا، در دره‌ها و پستی و بلندی‌های محل، در محاصره گروهی از مردان با شرایطی که در بالا توضیح داده شد روبرو شود، سرنوشت دخترانشان چه می‌شود. این تسکینی نیست که بگوییم زنان قربانی، تمایل به اعمال شهوانی آن گونه مردان دارند؛ زیرا مشهور است که پدران و برادران این زنان اغلب برای به دست آوردن تصرف قهری زنان و دخترانشان تیرباران می‌شوند. اگر در نظر بگیریم که برای این گونه تجاوزات خود چه تنفر و مجازاتی را بر نژاد دیگری وارد می‌کنیم، باید به عظمت این اشتباه پی ببریم.»
برخی از شهرک نشینان اروپائی پیشینه با موفقیت جمعیت بومیان را مجبور به داد و ستد زنان برای آذوقه و تسلیحات کردند. این تجارت جسم برای اسلحه گرم بود که به قبایل جنوب اورگن ابزار کافی برای مقاومت در طول جنگ رودخانه روگ ۱۸۵۵–۱۸۵۶ را فراهم نمود.
از دیدگاه افراد غیر بومی، نسل‌کشی بومیان عادی و رایج بود. و اینکه از ساحل اقیانوس آرام تا کوه‌های راکی باید هر «سرخپوستی» از بین برود. یک مزاح تاریک و شرورانه رایج این بود که «چنانچه یک مرد سفیدپوست با یک سرخپوست «نر» و یک آهو ی نر همزمان روبرو شود، باید به مرد سرخپوست شلیک کند و آهو را به حال خود بگذارد تا فرار کند».
تاریخ > جنگ رودخانه روگ (۱۸۵۵–۱۸۵۶)

بومیان اورگن جنوبی از بی‌رحمی و تجاوزهای معدنچیان سفیدپوست و شهرک‌نشینان پر از ترس و وحشت بودند. درخواست‌های آن‌ها به مقامات سفیدپوست برای محافظت از ایشان مورد توجه هیچ‌یک از مقامات آمریکائی قرار نگرفت.
در تابستان ۱۸۵۵، روزنامه اورگان استیتمن نامه‌ای از یک ناشناس با امضای «یک معدنچی» چاپ کرد. نویسندهٔ این نامه پیش‌بینی قتل‌عام‌های خونین توسط «سرخ پوستان» را علیه جمعیت سفیدپوست اورگن حتمی دانست. این ادعا بهانه ای به مأمور زیردست نماینده بومیان برای جنوب اورگن داد تا جلسه ای عمومی را در یکی از شهرهای دره ویلامت تشکیل داد و رسماً ۳۰۰۰ سرباز داوطلب از بین شهروندان را برای مبارزه با خطر دعوت گرد. با انتشار نظرات روزنامه‌ها در سواحل بالا و پایین، از قلمرو واشینگتن تا کالیفرنیای شمالی، تقریباً به اتفاق آرا برای جنگ، جنون جنگی قلمرو اورگن را فرا گرفت،
فرماندار جورج لاکاری خواسته مردم را لازم به اجرا دانست و اعلامیه ای مبنی بر اعلان جنگ صادر کرد و از نظامیان داوطلب خواست فوراً به میدان بروند. به دنبال آن جنجالی از خشونت شدید آغاز شد. بومیان از روستاهای خود به بیابان رانده شدند، و بسیاری از آن هاکشته شدند. در ماه اکتبر ۲۷ بومی توسط شهرک نشینان در جریان یورش به یک روستا کشته شدند. با سوزاندن یک خانه متعلق به یک سفیدپوست و کشتن ۲۷ شهرک نشین، بومیان اورگن نیز به انتقام جوئی قیام کردند. این واقعه بهانه ای برای ادامه جنگ توسط طرفداران آن شد.
جان بیسون که شاهد جنگ رودخانه روگ بود بعداً در مورد آن نوشت:
"در طول سالهای ۱۸۵۵–۱۸۵۶، بیش از ۲۰ قتل توسط بومی‌ها انجام شد و تعدادی از آنها تحت تعقیب قانونی قرار گرفتند و به دار آویخته شدند. اما هیچ گزارشی از تعداد بومیان کشته شده ثبت نشد. روش رایج در بین سفیدپوستان آن بود که هر زمان که ممکن بود به یک بومی تیر اندازی شود می‌شد. و خیال تیر انداز راحت بود که مصون از تعقیب قانونی خواهد بود.»
جنگ علیه بومیان آمریکا، در مطبوعات نوپای اورگن منطقی جلوه داده شد. یک مقاله در ۱۰نوامبر ۱۸۵۵، چنین نظر داد، که:
«سرخپوستان هیچ شباهتی جز شکل و شمایل با انسان ندارند. از آنجائی که طبیعتاً نادان، حقیر و پست هستند، ذهنشان برای آموزش مغزی و بدنشان برای کارهای جسمی بی اندازه ناتوان است. خدا ما را فرستاده‌است که آنها را نابود کنیم؛ همانطور که با بنی اسرائیل از قبایل مشابه کرد.»
با کشته شدن ۱۰۰ نفر از بومیان رودخانه روگ و ۹۴ سرباز، شبه نظامی یا شهرک نشین، جنگ در ژوئن ۱۸۵۶ به پایان رسید. بومیان تولوآ و سایر قبایل پس از جنگ سر زمینهای اجدادی خود را از دست دادند و به محدوده‌های گوناگون یا «رزرویشن» منتقل شدند.
تاریخ > سلب مالکیت و سیستم محدودهٔ اسکان بومیان اولیه (رزرو)

از سال ۱۸۵۰ تا ۱۸۵۵، قانون «زمین اهدایی اورگن»، به اجرا درآمد. این قانون، بدون مذاکره با بومیان اصلی اورگن در بارهٔ زمین‌های اجدادیشان، در مورد معاهدات یا واگذاری زمین به ساکنان و مردان سفیدپوست تازه‌وارد ایجاد شد. بر طبق این قانون زمین‌هایی را که قبلاً توسط قبایل بومی آمریکا اسکان شده بودند، استعمارگران می‌توانستند مالک شوند. هر مرد سفیدپوست تازه‌وارد به منطقه حق مالکیت ۳۲۰ هکتار زمین دریافت می‌کرد. در ضمن به افرادی که قبل از آن زمان در زمین‌های سرخپوستان ساکن شده بودند و ادعای مالکیت آن زمین را داشتند نیز مشروعیت می‌داد. این قانون همچنین در مورد «سرخپوست‌های دورگه آمریکایی» که ادعای مالکیت زمین را داشتند نیز اعمال می‌شد. در نهایت، بیش از ۲/۵ میلیون هکتار زمین مورد ادعا قرار گرفت، و با هجوم مهاجران، درگیری‌ها و به اصطلاح «جنگ‌های نژادی» بین آنها و مردم بومی اورگن، مانند جنگ‌های رودخانه روگ (همان‌طور که قبلاً بحث شد) افزایش یافت.
با این حال برای اسکان قانونی سفیدپوستان در این منطقه، بر اساس قراری به نام «موافقتنامه ارگن» ایالات متحده توانست قلمرو ارگن را از انگلستان تحویل بگیرد. یکی از اصول این موافقتنامه از طرف انگلستان احترام به حق مالکیت بومیان منطقه بود. به این معنی که ایالات متحده باید با قبایل ساکن ارگن قرارداد واگذاری زمین ترتیب می‌داد. انتقال حق مالکیت اراضی به سفیدپوستان بدون موافقت ساکنان بومی امکان‌پذیر نبود. برای حل این مسئله، کنگره ایالات متحده در همان سالی که «قانون اهدای زمین اورگن» اجرایی شد، «قانون پیمان با بومیان» را هم تصویب کرد. این قانون راه انتصاب مأموران خاص دولتی با اختیارات مذاکره و بستن قرارداد با بومیان به جهت واگذاری زمین‌هایشان را باز کرد. جزو اختیارات این مأموران انتقال بومیان منطقه به نقاط دیگر هم بود.
پس از تصویب هر دو قانون ده سال آینده شاهد امضای قراردادهایی با گروه‌های بومی در سراسر قلمرو اورگن، از جمله قبایل وارم اسپرینگز و واسکو (۱۸۵۵)، سیلِتْز (۱۸۵۵)، گروه کآوکریک (۱۸۵۳)، اوماتیلا (۱۸۵۵). و کالاپویا (۱۸۵۵) بود. چندین قبیله ساکن دره ویلامت در ابتدا موفق به حفظ حقوق خود نسبت به مالکیت سرزمین‌هایی که در آن زندگی می‌کردند شدند. اما، این قراردادها هرگز توسط دولت ایالات متحده تصویب نشد، و با مذاکرات بعدی به سرپرستیجوئل پالمر منجر به تأسیس اتحادیهٔ قبایل دره ویلامت شد، و نهایتاً با انتقال آنها به یک منطقهٔ حفاظت شده (رزرو) پایان یافت.
در واقع بسیاری از قبایل به اجبار به مناطقی که دولت با عنوان رزرو برایشان تعیین کرده بود منتقل شدند. رزرویشن وارم اسپرینگز، رزرویشن یوماتیلا، و منطقه حفاظتی سرخ پوستان ساحل نشین چنین سرنوشتی داشتند. اما رزرویشن اخیر پس از ایجاد آن به سرعت تغییر یافت. این رزرو بخش قابل توجهی از زمین اصلی خود را از دست داد و به مجتمع‌های گرندراند و سیلِتْز تقسیم شد.
تاریخ > حذف رسمیت بومیان

در دهه ۱۹۵۰، قبایل ساکن قلمروی اورگن سریعاً حقوق خود را برای صلاحیت قانونی سرزمین‌های خود، و پذیرش تأییدیه رسمیت توسط دولت فدرال از دست دادند. دولت ایالات متحده به انجام مسئولیت‌های خود در قبال سرزمین‌های بومی که قبلاً توسط توافقنامه‌های معاهده تضمین شده بود، پایان داد. در میانهٔ قرن بیستم شاهد حذف رسمیت بیش از ۱۰۰ قبیله بومی، توسط دولت فدرال در غرب ایالات متحده بود.
تاریخ > حذف رسمیت بومیان > قانون عمومی ۲۸۰

چندی از اقوام بومی اورگن و چهار ایالت دیگر از طریق قانون عمومی ۲۸۰ که توسط کنگره ایالات متحده تصویب شد در سال ۱۹۵۳ مالکیت قانونی خود را بر قلمروهای اجدادی خود از دست دادند. این قانون، تعقیب برخی جرایم مدنی و جنایی که اعضای قبیله عاملش بودند را به مجریان قانون ایالتی واگذار کرد. و همچنین حق رسیدگی به جرایمی که در محوطهٔ یک قبیله رخ می‌داد را هم از شورای قبیله ای اخذ کرد. فقط قبیله بِرنْزپایو، قبایل اتحادیهٔ وارم اسپرینگز، و قبایل اتحادیهٔ رزرو یوماتِلا از این قانون مستثنی هستند.