stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
قضیه عدم امکان ارو

کنت ارو
نظریه عدم امکان اَرو (به انگلیسی: Arrow) یا پارادوکس ارو یک قضیهٔ مبتنی بر اثبات عدم امکان در تئوری انتخاب اجتماعی است که بیان می‌کند که وقتی رأی‌دهندگان می‌توانند از بین سه گزینه یا بیش از آن انتخاب کنند، هیچ نظام انتخاباتی ترجیحی ای قادر نخواهد بود ترجیحات افراد را به شکلی تجمیع کند که مجموعه‌ای از معیارهای مشخص همزمان برقرار باشند؛ این معیارها عبارتند از: دامنهٔ نامحدود، عدم دیکتاتوری، کارایی پارتو و استقلال از گزینه‌های نامربوط (استقلال دوبه‌دو).
به طور خلاصه هیچ نظام انتخاباتی ترجیحی را نمی‌توان طراحی کرد که همزمان از سه شرط زیر که نمایانگر «عدالت» یک نظام انتخاباتی هستند برخوردار باشد:
اگر تک تک رأی‌دهندگان الف را به جیم ترجیح دهند، آنگاه در آرای تجمیع شده حتماً الف به جیم ترجیح داده شود.
اگر ترجیحات هر رأی‌دهنده بین الف و جیم با وارد شدن دال تغییر نکند، آنگاه در آرای تجمیع شده هم ترجیحات گروه بین الف و جیم با وارد شدن دال ثابت بماند.
هیچ رأی‌دهنده‌ای دیکتاتور نباشد؛ به بیان دقیق‌تر، هیچ رأی‌دهنده‌ای قدرت نداشته باشد که با رأی خود نتیجهٔ انتخابات را همیشه تغییر دهد.
قضیهٔ عدم امکان ارو، برای نظام‌های انتخاباتی ترجیحی قابل اثبات است. اما این قضیه شامل حال نظام‌های انتخاباتی عدد اصلی (که در آن رأی‌دهندگان به هر نامزد یک نمره می‌دهند و این نمرات از جنس عدد اصلی هستند) نمی‌شود، چرا که در نظام‌های انتخاباتی عدد اصلی، اطلاعاتی فراتر از ترجیح نسبی نامزدها منتقل می‌شود. با این حال، قضیه گیبارد، قضیهٔ ارو را به شکلی توسعه می‌دهد که شامل نظام‌های انتخاباتی عدد اصلی هم می‌شود.
نام قضیهٔ عدم امکان ارو برگرفته از نام کِنِت اَرُو، اقتصاددان آمریکایی و برندهٔ جایزهٔ نوبل است. ارو این نظریه را در پایان‌نامهٔ دکتری خود و همچنین در کتابش با نام «انتخاب اجتماعی و ارزش‌های فرد'» مطرح کرد. مقالهٔ اصلی که این نظریه در آن اولین مطرح شد «یک مشکل در مفهوم رفاه اجتماعی» نام دارد. به عقیدهٔ برخی، نظریهٔ انتخابات اجتماعی نیز از همین ایدهٔ ارو ریشه می‌گیرد.
مقدمه

نظریه انتخاب اجتماعی از فرموله کردن پارادوکس رأی‌گیری کندورسه آغاز گردید و با نظریه ارو به شکل امروزی آن درآمد.
مقدمه > پارادوکس کندورسه

مقالهٔ اصلی: پارادوکس کندورسه
فرض کنید سه رأی‌دهنده و سه انتخاب داریم: الف، جیم و دال و ترجیحات این سه رأی‌دهنده به شکل زیر است (در اینجا علامت بزرگتر یا «>» جهت ترجیحات فرد را نشان می‌دهد؛ مثلاً دال > الف یعنی فرد گزینهٔ دال را به الف ترجیح داده‌است):
نتیجه رأی‌گیری بر مبنای رأی اکثریت می‌گوید که الف باید به طور جمعی بر جیم ترجیح داده شود (با دو رأی از سه رأی) و همچنین جیم باید به طور جمعی بر دال ترجیح داده شود (مانند قبل با دو رأی از سه رأی). طبق فرض «انتقال پذیری» می‌توان نتیجه گرفت که اگر الف بر جیم و جیم بر دال (در حالت جمعی) ترجیح دارد بنابراین الف هم باید بر دال مرجح باشد. در حالی که طبق ترجیحات تعیین شده دال بر الف ترجیح داده می‌شود؛ که این با نتیجه‌ای که از «انتقال پذیری» گرفتیم در تناقض است.
بیان تئوری

نیاز به جمع کردن ترجیحات خود رادر چند مسئله نشان می‌دهد از جمله: در اقتصاد رفاه که می‌خواهیم یک خروجی قابل قبول و پایدار را به‌دست آوریم؛ در تئوری تصمیم‌گیری که فرد باید بر مبنای مقیاس‌های مختلف یک انتخاب عقلایی بکند و طبیعتاً در سیستم‌های رأی‌گیری که مکانیزم‌هایی برای استخراج یک تصمیم از میان ترجیحات افراد هستند.
هر فرد در جامعه با توجه به ترجیحاتش ترتیب مشخصی از گزینه‌های پیش رویش را ارائه می‌دهد، ما به دنبال یک سیستم رأی‌گیری مبتنی بر ترجیحاتی هستیم که توسط آن مجموعه ترجیحات همه افراد به یک ترتیب از ترجیحات منتهی شود. به این سیستم «تابع رفاه اجتماعی» گفته می‌شود.
بیان رسمی تئوری

فرض کنید تعداد رأی‌دهنده‌ها حداقل ۳تا باشد و شروط عقلایی و امکان پذیر بودن نیز برقرار باشد، آنگاه هر تابع (جمع‌کننده) رفاه اجتماعی که بهینه پرتو باشد و شرط استقلال را نیز برقرار کند دیکتاتوری خواهد بود.
یعنی یک فرد h وجود دارد که اگر برای هر {x> جیم , الف ⊂ {x,y یعنی او الف را بر جیم ترجیح دهد، آنگاه الف نیز به طور اجتماعی بر جیم ترجیح دارد.
نسخه بعدی تئوری ارو (۱۹۶۳) با برداشتن فروض یکنوایی و غیر تحمیلی بودن به‌دست می‌آید.
بیان رسمی تئوری > فروض نظریه

نظریه شرایط زیر را در نظر می‌گیرد که فرض می‌شود لزوم این شرایط برای یک روش رأی‌گیری عادلانه منطقی است.
۱. اصل رتبه‌بندی کامل (دامنه نامحدود یا جهان شمولی)
هر رتبه‌بندی اجتماعی باید قادر باشد که همه وضعیت‌های اجتماعی را رتبه‌بندی کند و مثل ترجیحات فردی باید کامل باشد. برای هر مجموعه از ترجیحات رأی‌دهنده‌ها تابع رفاه اجتماعی باید یک رتبه‌بندی کامل و منفرد از انتخاب‌های اجتماعی بدهد.
باید این کار را طوری انجام دهد که به یک رتبه‌بندی کامل و منفرد از ترجیحات برای جامعه بینجامد.
باید به طور مشخص هر بار که ترجیحات رأی‌دهنده‌ها به طور مشابهی بیان می‌شود رتبه‌بندی یکسانی را بدهد.
۲. اصل ترجیحات اجتماعی انتقال پذیر
رتبه‌بندی اجتماعی باید انتقال پذیر باشد. یعنی اگر الف به ب وب به ج ترجیح دارد باید الف به ج نیز ترجیح داشته باشد.
۳. اصل وابستگی مثبت ارزش‌های فردی و اجتماعی (یا یکنوایی)
رتبه‌بندی اجتماعی باید به طور مثبت با ترجیحات فردی رابطه داشته باشد. یعنی اگر دو فرد A, B الف را بر ب ترجیح دهند جامعه هم باید الف را بر ب ترجیح دهد.
اگر فردی ترجیحاتش را با بالا بردن یک انتخاب خاص تصحیح کند آنگاه ترتیب ترجیحات اجتماعی نیز یا باید در همان جهت تغییر کند یا اصلاً نباید تغییر کند.
۴. اصل استقلال ترجیحات اجتماعی (استقلال دو به دو)
با وارد شدن یک گزینه جدید رتبه‌بندی تابع رفاه اجتماعی از انتخاب‌های قبلی تغییر نکند.
۵. اصل تحمیلی نبودن ترجیحات اجتماعی (حاکمیت شهروندی)
هر ترتیب ترجیحات اجتماعی ممکن باید توسط مجموعه‌ای از ترتیب ترجیحات افراد قابل دستیابی باشد. رابطه ترجیحی اجتماعی نباید به جامعه تحمیل شود.
۶. اصل عدم دیکتاتوری
تابع رفاه اجتماعی باید خواسته‌های همه رأی‌دهنده‌ها را برآورده کند نه اینکه فقط ترجیحات یک رأی‌دهنده واحدی را نمایش دهد.
تئوری عدم امکان ارو به ما می‌گوید که پارادوکس کندورسه ناشی از هیچ‌یک از ویژگی‌های قوی رأی‌گیری بر مبنای رأی اکثریت (شامل تساوی بین رأی‌دهنده ها (عدم وجود دیکتاتوری) و شرایط پرتو) نیست، این تناقض از قلب قضیه ناشی می‌شود.
با اصل استقلال هیچ تابع (مجموع یاب) رفاه اجتماعی وجود ندارد که یک فرم ضعیف عدم دیکتاتوری و بهینه پرتو را برقرار کند.
ضمایم

سه اثبات کوتاه نظریه عدم امکان ارو http://ideas.repec.org/p/cwl/cwldpp/1123r3.html
Kenneth J. Arrow, A Difficulty in the Concept of Social Welfare, Journal of Political Economy Vol. 58, No. 4 (Aug., 1950), pp. 328–346 http://www.jstor.org/stable/1828886%7B%7Bپایان چپ‌چین}}
چماق‌تپه

| چماق‌تپه | چماق‌تپه |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۴°۴۰′۵۴″ شمالی ۴۷°۴۱′۳۹″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۶۸۱۶۷°شمالی ۴۷٫۶۹۴۱۷°شرقی﻿ / 34.68167; 47.69417: مختصات: ۳۴°۴۰′۵۴″ شمالی ۴۷°۴۱′۳۹″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۶۸۱۶۷°شمالی ۴۷٫۶۹۴۱۷°شرقی﻿ / 34.68167; 47.69417
کشور: ایران
استان: کرمانشاه
شهرستان: سنقر
بخش: بخش مرکزی
دهستان: پارسینه
جمعیت: ۱۵۷ نفر (سرشماری ۹۵)
چماق‌تپه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان سنقر در استان کرمانشاه ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان پارسینه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۲۱ نفر (۵۳خانوار) بوده‌است.
قطعنامه ۲۳۸ شورای امنیت

| قطعنامهٔ شمارهٔ ۲۳۸  (سازمان ملل متحد) | قطعنامهٔ شمارهٔ ۲۳۸  (سازمان ملل متحد) |
| --- | --- |
تاریخ: ۱۹ ژوئن {{{year}}}
نوبت جلسه: ۱۳۶۲
موضوع: مسئلهٔ قبرس
رأی‌گیری: ۱۵ موافق بدون مخالف بدون ممتنع
نتیجه: تصویب
اعضای شورای امنیت: اعضای شورای امنیت
اعضای دائم:  تایوان  فرانسه  بریتانیا  ایالات متحده آمریکا  اتحاد جماهیر شوروی
اعضای غیر دائم:  آرژانتین  برزیل  بلغارستان  کانادا  دانمارک  اتیوپی  هند  ژاپن  مالی  نیجریه
قطعنامه  ۲۳۸ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۹ ژوئن ۱۹۶۷ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ مسئلهٔ قبرس است. این قطعنامه طی نشست ۱۳۶۲‌ام 
با ۱۵ موافق،۰ مخالف و۰ ممتنع تصویب شد.
نرگس (مجموعه تلویزیونی ۱۳۷۷)

| نرگس | نرگس |
| --- | --- |
نویسنده: جابر قاسمعلی
کارگردان: شاپور قریب
بازیگران: افسانه بایگان فیروز بهجت محمدی سید جواد هاشمی فرهاد اصلانی شمسی فضل‌اللهی تانیا جوهری رضا خندان حسین خانی بیک شهرزاد عبدالمجید پوراندخت مهیمن حسین کسری کیوان محمودنژاد علی طالب لو علی یعقوب زاده مهری ودادیان زهره حمیدی عاطفه حیدرزاده فریبا حیدری
آهنگساز: فرید شب خیز
کشور سازنده: ایران
زبان اصلی: فارسی
تولید: تولید
تهیه‌کننده‌ها: اصغر زائری غلامرضا میرزاصادقی
فیلم‌برداری: امیر قربان خانی
تدوین‌گر: اکبر بدایع
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: شبکه یک
نرگس یک مجموعه تلویزیونی ایرانی محصول سال ۱۳۷۷ به کارگردانی شاپور قریب، نویسندگی جابر قاسمعلی است که از برنامه سیمای خانواده شبکه یک پخش شد.
بازیگران

افسانه بایگان در نقش نرگس
فیروز بهجت محمدی
سیدجواد هاشمی
فرهاد اصلانی
شمسی فضل‌اللهی
تانیا جوهری
رضا خندان
حسین خانی‌بیک
حسین کسری
محمد ابهری
پوراندخت مهیمن
شهرزاد عبدالمجید
کیوان محمودنژاد
علی طالب لو
هاله مهدی‌زاده
علی یعقوب‌زاده
مهری ودادیان
عاطفه حیدرزاده
زهره حمیدی
فریبا حیدری
حامد فرج زاده وحید
فریدون سرمدی
علی برجسته
علیرضا آلادین
مژگان رودبارانی
حسین چنگی
محمود زاج فروش
آزاده خورشیددوست
طاهره طائفی
حوریه خطیب زاده
عوامل تولید

کارگردان: شاپور قریب
تهیه‌کنندگان: اصغر زائری، غلامرضا میرزاصادقی
نویسنده: جابر قاسمعلی
نور و تصویر: امیر قربانخانی
تدوین: اکبر بدایع
آهنگساز: فرید شب خیز
صدابردار: سیامک راستگو
طراح گریم: نریمان محتشم
طراح صحنه و لباس: مژگان علیزاده
دستیاران کارگردان و برنامه‌ریز: داریوش جهانگیری، علیرضا آقابالایی، گلچهره دانش
منشی صحنه: گلچهره دانش، بابک رضوانی
محصول: گروه خانواده و جوان شبکه اول سیما / ۱۳۷۸–۱۳۷۷
لوتولیم

| لوتولیم लोटली / LottliLoutulim | لوتولیم लोटली / LottliLoutulim |
| --- | --- |
روستا: روستا
لوتولیمLocation in Goa, Indiaنمایش نقشه گوالوتولیملوتولیم (هند)نمایش نقشه هند: لوتولیمLocation in Goa, Indiaنمایش نقشه گوالوتولیملوتولیم (هند)نمایش نقشه هند
مختصات: ۱۵°۲۰′شمالی ۷۳°۵۹′شرقی﻿ / ﻿۱۵٫۳۳°شمالی ۷۳٫۹۸°شرقی﻿ / 15.33; 73.98: مختصات: ۱۵°۲۰′شمالی ۷۳°۵۹′شرقی﻿ / ﻿۱۵٫۳۳°شمالی ۷۳٫۹۸°شرقی﻿ / 15.33; 73.98
کشور:  هند
ایالت: گوا
منطقه: South Goa
تحصیل (تقسیمات کشوری): Salcete
Past Country (1510 to 1961):  پرتغال
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۷٫۸۱ کیلومتر مربع (۶٫۸۸ مایل مربع)
ارتفاع: ۳۲ متر (۱۰۵ فوت)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۶۱۲۱
 • تراکم: ۳۴۰/کیلومتر مربع (۸۹۰/مایل مربع)
زبان‌ها: زبان‌ها
 • رسمی: زبان کونکانی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۳۰ (زمان استاندارد هند)
PIN: ۴۰۳۷۱۸
پلاک خودرو: GA
لوتولیم (به انگلیسی: Loutolim) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در South Goa District واقع شده‌است. لوتولیم ۱۷٫۸۱ کیلومتر مربع مساحت و ۶٬۱۲۱ نفر جمعیت دارد و ۳۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
لارس کروز

مایکل آنکر: پرتره لارس کروز (۱۸۸۲)
لارس اندرسن کروز (به انگلیسی: Lars Andersen Kruse) (۱۸۹۴–۱۸۲۸) ماهی‌گیر اهل اسکاگن در شمال یوتلاند، دانمارک بود. او نه تنها به خاطر نجات‌های قهرمانانه‌اش بلکه به خاطر پرتره‌هایی که توسط مایکل آنکر نقاشی شده، معروف است. در مورد وی در ادبیات نیز در مجموعه‌ای از اشعار و نثرها سخن به میان آمده‌است.
زندگی‌نامه

کروز از سنین کودکی در نجات‌های بسیاری در سواحل خطرناک اسکاگن شرکت و به نجات جان حدود ۲۰۰ نفر کمک کرد. یکی از قهرمانانه‌ترین شاهکارهای وی در ۲۷ دسامبر سال ۱۸۶۲ در سواحل شمال اتفاق افتاد که پس از واژگونی قایق نجات و خدمه هشت نفره آن که در حال غرق شدن بودند، کروز قایق خود را به داخل طوفان برد و خدمه کشتی را نجات داد.
کتاب‌شناسی

Müller, Poul; Drachmann, Holger; Rafn, Eyvind (1942). Lars Kruse.
Rasmussen, Vang (1982). Lars Kruse. Tommeliden. ISBN 978-87-87807-50-0.
قایق نجات، ۱۸۸۳
مایکل آنکر: ماهی گیر غرق شده (۱۸۹۶)؛ این نقاشی از مرگ لارس کروز در سال ۱۸۹۴ الهام گرفته شده‌است.
پرتو کاتدی

هنگامی که دو قطعه فلز کاتد (منفی) آند (مثبت) که دارای ۵۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰ ولت اختلاف پتانسیل الکتریکی و در یک محفظه شیشه‌ای بسته باشند، آنگاه در صورت کاهش فشار جو درون محفظه به کمتر از ۰٫۰۰۰۱ اتمسفر برسد، یک پرتو نامریی از قطب منفی به قطب مثبت می‌رود که به آن پرتو کاتدی می‌گویند. با گذاشتن موادی که خاصیت فلوئورسانس دارند در مقابل پرتو، قابل مشاهده می‌شود.
پرتو و درخشش ناشی از بمباران ظرف شیشه ای بوسیله پرتو تولید شده در کاتد است.
آزمایش تامسون

جوزف جان تامسون در جریان آزمایشی که به نام وی ثبت شده‌است، در سال ۱۹۰۶ میلادی، نسبت بار به جرم ذرات تشکیل دهنده پرتو کاتدی را کشف کرد.
استان کسای

| استان کسای | استان کسای |
| --- | --- |
استان‌های جمهوری دموکراتیک کنگو: استان‌های جمهوری دموکراتیک کنگو
استان کسای: استان کسای
مختصات: ۵°۲۱′ جنوبی ۲۱°۲۵′ شرقی﻿ / ﻿۵٫۳۵۰°جنوبی ۲۱٫۴۱۷°شرقی﻿ / -5.350; 21.417: مختصات: ۵°۲۱′ جنوبی ۲۱°۲۵′ شرقی﻿ / ﻿۵٫۳۵۰°جنوبی ۲۱٫۴۱۷°شرقی﻿ / -5.350; 21.417
کشور:  جمهوری دموکراتیک کنگو
Created: ۲۰۱۵
همنام: رود کاسای
پایتخت: تشیکاپا
حکومت: حکومت
 • Governor: Dieudonné Pieme Tutokot
 • Vice-governor: Gaston Nkole Tshimuanga
مساحت: مساحت
 • کل: ۹۵۶۳۱ کیلومتر مربع (۳۶۹۲۳ مایل مربع)
 • رتبه: 12th
جمعیت (2005 est.): جمعیت (2005 est.)
 • کل: ۳۱۹۹۸۹۱
 • تراکم: ۳۳/کیلومتر مربع (۸۷/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (Central Africa Time)
Official language: زبان فرانسوی
Regional language: زبان لوبا-کاسای
وبگاه: www.kasai.cd
استان کسای (به لاتین: Kasaï Province) یک استان در جمهوری دموکراتیک کنگو است. استان کسای ۹۵٬۶۳۱ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۱۹۹٬۸۹۱ نفر جمعیت دارد.
قانون مد

قانون مد
قانون مد یک زمینه قانونی است که شامل موضوعات برخواسته از مد و لوازم آن می‌شود. بخش اساسی در قانون مد، مالکیت معنوی است. در بخش تجارت و امور مالی نیز با زیر شاخه‌هایی از قانون اشتغال و به کار گرفته شدن کارکنان و مدل‌ها تا دیگر مستغلات را شامل می‌شود. بخش‌های مهم دیگر آن نیز به حریم خصوصی افراد و فناوری‌های پوشیدنی اشاره دارد.
قوانین مد > مالکیت معنوی

حمایت از حق تکثیر
عدم نقض قوانین مربوط به برند تجاری شرکت‌ها و عدم تولید کالاهای تقلبی و فیک
ثبت اختراعات و نوآوری‌ها در طراحی
رعایت استانداردهای بین‌المللی
قوانین مد > بازاریابی

رعایت قوانین قیمت‌گذاری و ارائه برند واقعی محصول
عدم انجام تبلیغات فریبنده و ارائه مشخصات نادرست
قوانین مد > بخش تولید

ایمنی کارگران و دیگر بخش‌ها
جداسازی و منطقه‌بندی برای ارسال پوشاک و درج محل درست تولید و برند
قوانین مد > مدلینگ

عدم بکارگیری مدل‌های زیر سن قانونی (به ویژه کودکان)
عدم حمایت از قاچاق انسان برای انجام مدلینگ
درباره دستمزد و درج مشخصات مدل، در برخی کشورها قوانینی وجود دارد
پرتو نور (ترانه)

«پرتو نور» (به انگلیسی: Ray of Light) تک‌آهنگی از هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا مدونا است که در سال ۱۹۹۸ میلادی منتشر شد. این تک‌آهنگ در آلبوم پرتو نور (آلبوم) قرار داشت.این آهنگ هم در سال 2001 مایکروسافت از مدونا تشکر کرد و با حضور این آهنگ در تبلیغ ویندوز اکس پی این آهنگ معروف شد.
قره‌دره (جبرئیل)

| قره‌دره (Karadara) | قره‌دره (Karadara) |
| --- | --- |
قره‌دره (Karadara): قره‌دره (Karadara)
مختصات: ۳۹°۲۲′ شمالی ۴۷°۱۱′ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۳۶۷°شمالی ۴۷٫۱۸۳°شرقی﻿ / 39.367; 47.183: مختصات: ۳۹°۲۲′ شمالی ۴۷°۱۱′ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۳۶۷°شمالی ۴۷٫۱۸۳°شرقی﻿ / 39.367; 47.183
کشور:  جمهوری آرتساخ  جمهوری آذربایجان
استان شهرستان: استان هادروت شهرستان جبراییل
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵
قره‌دره یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان هادروت واقع شده‌است.
قلم تزریقی

دو قلم تزریقی یکبار مصرف حاوی انسولین
قلم تزریقی (که به آن قلم دارو نیز گفته می‌شود) وسیله‌ای است که برای تزریق دارو به صورت زیرجلدی استفاده می‌شود.قلم‌های تزریقی اولین بار در دهه ۱۹۸۰ برای سهولت استفاده طراحی شدند و به این ترتیب میزان پایبندی بیمار افزایش یافت. تفاوت اصلی بین قلم‌های تزریقی با ویال و سرنگ‌های سنتی در استفاده آسان از قلم تزریقی توسط افرادی با مهارت کم، دارای ضعف بینایی یا افرادی که برای تجویز به موقع دارو نیاز به قابلیت حمل دارند، است. قلم‌های تزریقی همچنین ترس یا مشکلات ناشی از تزریق دارو به خود را کاهش می‌دهند؛ این امر احتمال مصرف دارو توسط فرد را افزایش می‌دهد.
از قلم‌های تزریقی معمولاً برای داروهایی استفاده می‌شود که در طی یک دوره نسبتاً کوتاه‌ ، به‌طور مکرر تزریق می‌شوند؛ به ویژه انسولین و آنالوگهای انسولین که در درمان دیابت استفاده می‌شوند (این موارد قلم انسولین نیز نامیده می‌شوند). بسیاری از داروهای دیگر نیز به صورت قلم‌های تزریقی در دسترس هستند؛ همچون سایر داروهای تزریقی دیابت، داروهای کلسترول بالا، پیشگیری از میگرن و سایر ( مثلا پادتن‌های مونوکلونال). مطالعات نشان داده‌ که قلم‌های تزریقی حداقل به اندازه تزریق ویال و سرنگ مؤثرند و نظرسنجی‌ها نیز نشان داده‌است که تعداد زیادی از افراد در صورت موجود بودن، قلم تزریقی را بر ویال و سرنگ ترجیح می‌دهند. پس از استقبال تدریجی در ایالات متحده، تجویز قلم‌های تزریقی از ویال و سرنگ انسولین در دیابت نوع ۲ پیشی گرفته‌است.
تاریخچه

اولین قلم تزریقی ، سال ۱۹۸۵ توسط شرکت نوو نوردیسک برای تجویز محصولات انسولین معرفی شد. پس از آن، قلم‌های انسولین در ایالات متحده به رفته رفته مورد استقبال قرار گرفتند. در سال ۱۹۹۹ فقط ۲٪ انسولین از طریق قلم تزریق می‌شد. مانع عمده در برابر پذیرش این شکل دارو در ایالات متحده افزایش هزینه‌های اولیه قلم‌های انسولین در مقایسه با روش‌های تزریق سنتی بود. طی مطالعاتی مشخص شد که هزینه بالای قلم انسولین با افزایش انطباق بیمار با درمان و کاهش هزینه‌های کلی مراقبت‌های بهداشتی جبران می‌شود. پس از آن، استقبال از این قلم‌ها در ایالات متحده شتاب گرفت. از لحاظ تاریخی، سوزن‌های قلم با طول ۱۲٫۷ میلی‌متر ساخته می‌شدند. با گذشت زمان، سوزن‌های طراحی شده برای قلم‌های انسولین کوتاه‌تر شدند و سوزنی به طول ۴ میلی‌متر برای اکثر افراد برای تجویز صحیح زیرجلدی، در نظر گرفته شد.
در سال ۱۹۸۹، یک شکل قلم تزریقی هورمون رشد انسانی در نیوزلند مجوز گرفت. در ایالات متحده، یک شکل قلم اکترئتید توسط FDA در سال ۲۰۲۰ تحت نام تجاری Byfenzia تأیید شد.
طراحی

نمونه‌ای از قلم تزریقی قابل استفاده مجدد که برای انسولین استفاده می‌شود
یک قلم تزریقی قابل استفاده مجدد انسولین در حالت سرهم‌شده
همان قلم انسولین در حالت جداشده که کارتریج قابل تعویض و غلاف قابل استفاده مجدد در آن نشان داده شده‌است
یک قلم تزریقی از یک محفظه یا کارتریج دارو، نوک لاستیکی جهت اتصال سوزن و پیستون یا پلانژر برای تزریق دوز تشکیل شده‌است. برخی از قلم‌ها، از جمله بیشتر قلم‌های انسولین، از یک پیچ تنظیم مدرج برای تعیین دوز تزریق، قبل از هر بار تجویز، برخوردارند. پیچ تنظیم مدرج نسبت به روش‌های تجویز سنتی همچون ویال و سرنگ، به ویژه برای دوزهای پایین انسولین، اندازه‌گیری دقیق‌تر دوز را امکان‌پذیر می‌کند. قلم‌های تزریقی که دارای پیچ تنظیم دوز هستند، ممکن است شامل صدای کلیک یا روش دیگری برای تأیید تنظیم دوز باشند.
برخی از قلم‌ها ممکن است دارای یک کارتریج پر از دارو باشند که پس از خالی شدن، قابلیت جایگزینی با کارتریج پر را دارند. به این ترتیب، قلم مجدداً قابل استفاده خواهد بود؛ در حالی که سایر قلم‌ها به صورت یکبار مصرف طراحی شده‌اند و پس از خالی شدن کارتریج دارو، دور انداخته می‌شوند. قلم‌های تزریقی‌ای که به صورت یکبار مصرف طراحی شده‌اند نیز، ممکن است دارای تزریق‌گر خودکار باشند که برای تزریق دوز، نیازی به فشار دادن پیستون توسط کاربر ندارند.
طراحی > سوزن‌های قلم

تمام قلم‌های تزریقی به غیر از مواردی که برای یکبار مصرف طراحی شده‌اند، برای هر تزریق نیاز به استفاده از سوزن‌های قابل تعویض یکبار مصرف دارند. این سوزن‌ها دارای طول‌های مختلف هستند تا عمق‌های مختلفی از زیر پوست را پوشش دهند. سوزن‌های قلمی برای تزریق زیرجلدی دارو و به شکل یکبار مصرف طراحی شده‌اند و استفاده بیش از یک بار آن‌ها امکان‌پذیر نیست. به‌طور کلی، سوزن‌ها به گونه‌ای ساخته می‌شوند که با یک پوسته محافظ پلاستیکی بیرونی حفاظت شوند. این پوسته بیرونی توسط شخص مصرف‌کننده برای اتصال سوزن به قلم کاربرد دارد. پوسته پلاستیکی داخلی از خود سوزن محافظت می‌کند. دستورالعمل چگونگی اتصال صحیح و استفاده از سوزن به عهده پزشک معالج یا داروساز است تا از استفاده صحیح اطمینان حاصل نمایند.
امروزه، سوزن‌های قلمی در مقایسه با سوزن‌های معمولی مورد استفاده در ویال و سرنگ، کوتاه‌تر تولید می‌شوند که باعث کاهش درد در هنگام تزریق میگردد. این سوزن‌ها در طول‌ها و مقیاس‌های مختلف از جمله ۳٫۵ میلی‌متری، ۴ میلی‌متری، ۵ میلی‌متری و ۸ میلی‌متری و مقیاس ۳۱ تا ۳۴ وجود دارند. با گذشت زمان، نوک سوزن‌ها به شکل مورب طراحی شد که باعث کاهش نیروی لازم برای نفوذ به پوست می‌شود؛ در نتیجه درد ناشی از تزریق را کاهش می‌دهد و ممکن است مقبولیت تزریق به خود را افزایش دهد. بعلاوه، سوزن‌های قلمی برای تزریق با زاویه ۹۰ درجه نسبت به پوست طراحی شده‌اند؛ در حالی که سرنگ‌های معمولی برای تزریق با زاویه طراحی شده‌اند. سوزن‌های قلمی به‌طور کلی و برخلاف سرنگ‌های مورد استفاده پیشین، برای تزریق صحیح نیازی به نیشگون پوست ندارند. سوزن‌های قلمی باید بعد از هر بار استفاده، ترجیحاً در یک ظرف مخصوص نگهداری اجسام نوک تیز، به درستی دور ریخته شوند تا از صدمه ناشی از تماس تصادفی بعد از استفاده جلوگیری شود.
طراحی > مقایسه با سرنگ

قلم‌های تزریقی جایگزینی برای داروی تزریقی در ویال‌های حاوی مایع یا پودر هستند که به آن ماده حلال مانند آب استریل اضافه می‌شود. هنگامی که از ویال به عنوان وسیله ذخیره‌سازی دارو استفاده می‌شود، کاربر نهایی برای تزریق دوز مورد نیاز باید از سرنگ برای «کشیدن» یا خارج کردن دارو از ویال استفاده کند. پس از آن، باید یک سری اقدامات برای وارد کردن سوزن سرنگ در زیر پوست، و فشار دادن پیستون روی سرنگ برای تزریق دوز انجام دهد. این امر نیاز به مهارت لازم توسط کاربر دارد که ممکن است ترزیق دقیق یا کامل دوز مناسب داروها را دشوار کند. قلم‌های تزریقی با ایجاد امکان وارد کردن سوزن به پوست با زاویه ۹۰ درجه (از بین بردن نیاز به تزریق با زاویه مناسب که در سرنگ لازم است) و همچنین جایگزینی پیستون بلند سرنگ با یک دکمه ساده که برای تزریق دوز مورد نیاز فشرده و نگه داشته می‌شود، پیچیدگی‌های تزریق با سرنگ را برطرف کرده‌اند.
استفاده

هدف اصلی قلم‌های تزریقی ، افزایش پایبندی بیماران تزریقی با آسان‌ و راحت‌تر کردن تزریق است. این امر به ویژه در مورد داروهای تزریقی با توجه به کار اضافی مرتبط با فرایند تزریق و همچنین انزجار احتمالی نسبت به داروهای خود تزریق شونده، مسئله‌ساز است.
قلم‌های تزریقی با آسان‌تر کردن مصرف داروهای خود تزریق‌شونده و همچنین قابلیت حمل، پایبندی بیمار را افزایش می‌دهند. افزون بر این، استفاده از قلم‌های تزریقی نسبت به ویال و سرنگ راحت‌تر است؛ در نتیجه استفاده از آن در افرادی با مهارت پایین، اختلال شناختی یا بینایی کم، یا افرادی که نگران استفاده صحیح از ویال و سرنگ هستند، می‌تواند مفید باشد. برای داروهایی که در همه افراد از دوز استاندارد پیروی نمی‌کنند، قلم‌های تزریقی ممکن است به گونه‌ای طراحی شوند که تجویز دوز دقیق‌تر را با سهولت و دقت بیشتری امکان‌پذیر کنند؛ در حالی که در ویال و سرنگ باید دوز صحیح مورد نیاز تهیه شود. برخی از افراد نسبت به تزریق دارو در یک محیط عمومی (مثلا در محیط رستوران) احساس واهمه یا سرافکندگی دارند. استفاده از قلم تزریقی، این احساس ناخوشایند را در این افراد از بین می برد.
قلم‌های تزریقیِ ترکیبی، که شامل چندین دارو در یک قلم است، به منظور کاهش تعداد تزریقاتی که فرد باید برای تجویز داروهای خود استفاده کند، طراحی شده‌اند. کاهش تعداد تزریقات مورد نیاز می‌تواند خطر عدم پایبندی بیمار به مصرف دوز توصیه‌شده را به دلایلی همچون فراموشی یا عدم تمایل به تزریق داروی خودتزریق‌شونده کاهش دهد.
دسترسی

بسیاری از آنالوگ‌های انسولین و آگونیست گیرنده پپتید شبه گلوکاگون ۱ (GLP-1) که برای درمان دیابت استفاده می‌شوند، به‌شکل قلم‌های تزریقی در دسترس‌اند. همانند ویال‌های انسولین، برخی از قلم‌های انسولین با غلظت‌های بیشتری از جمله U-300 ،U-200 و U-500 ساخته می‌شوند. محصولات انسولینی با غلظت‌های مختلف ممکن است خواص فارماکوکینتیک مشابه نداشته باشند. غلظت‌های بالاتر برای کاهش حجم تزریق استفاده می‌شوند و اجازه می‌دهند همان دوز انسولین با نیروی کمتری تزریق شود. در بعضی موارد، این داروها ممکن است در یک قلم ترکیب شوند تا به شکل روزانه تجویز شوند؛ به عنوان مثال، می‌توان به انسولین دگلودک با لیراگلوتاید و انسولین گلارژین با لیکسیسناتید اشاره کرد. محصولات ترکیبی در نسبت‌های دوز ثابت موجود هستند و به‌طور کلی بر اساس واحدهای انسولین مصرف می‌شوند که مقدار مناسبی از آگونیست GLP-1 را نیز تجویز خواهند کرد.
پادتن‌های مونوکلونال، دسته دیگری از داروها هستند که به‌طور معمول به شکل قلم تزریقی در دسترس‌اند. با توجه به اندازه مولکولی پادتن‌های مونوکلونال، باید از طریق تزریق تجویز شوند. نمونه‌هایی از پادتن‌های مونوکلونال موجود در بازار یا به صورت مطالعاتی که به شکل قلم تزریقی تولید می‌شوند، عبارتند از آدالیمومب، سکییوکرومب و آلیروکوماب. آنتاگونیست گیرنده پپتید مرتبط با ژن کلسی‌تونین (آنتاگونیست CGRP) که پادتن‌های مونوکلونال هستند و برای پیشگیری از میگرن استفاده می‌شوند نیز، به شکل قلم‌های تزریقی موجود هستند. پادتن‌های مونوکلونال دیگر که برای مصارف خانگی طراحی شده‌اند نیز، ممکن است به شکل قلم‌های تزریقی تولید شوند.
برخی از داروها به شکل قلم‌های تزریقی فرموله می‌شوند تا شروع اثربخشی دارو را تسریع کنند؛ همچون اپی‌نفرین که وقتی برای درمان آنافیلاکسی استفاده می‌شود، باید در اسرع وقت اثرات خود را نشان دهد. بر خلاف اکثر قلم‌های تزریقی دیگر، قلم‌های تزریقی اپی‌نفرین به منظور تزریق به شکل عضلانی طراحی شده‌اند. داروی دیگری که برای اطمینان از شروع سریع اثر آن به شکل قلم تزریقی فرموله شده، گلوکاگون است. این دارو برای درمان هیپوگلیسمی استفاده می‌شود. سایر داروهایی نیز که به‌طور معمول خوراکی هستند ، وقتی به شکل قلم تزریقی در دسترس میباشند یا برای استفاده به این شکل مورد مطالعه قرار گرفته‌اند که خواص متفاوت  فارماکوکینتیکی آنها هنگام استفاده از طریق تزریق اهمیت دارد یا برای کسانی که نمی‌توانند داروهای خوراکی مصرف کنند. این موارد شامل داروهایی چون متوترکسات  برای آرتریت ایدیوپاتیک نوجوانان و سوماتریپتان  برای میگرن است.