لوسین کار
قتل

در ۱۳ اوت ۱۹۴۴، در روزی که متفقین نیروهایشان را با موفقیت در سواحل جنوبی فرانسه پیاده کردند، نیویورک تایمز به جای پرداختن به خبر پیشروی متفقین، ترجیح داد صفحه اول خود را به ماجرای یک قتل اختصاص دهد: «دانشجوی کلمبیا دوستش را به قتل رساند و جسدش را در رودخانه هادسن غرق کرد.» لوسین کار، دانشجوی ۱۹ ساله دانشگاه کلمبیا، در ساعات اولیه صبح، در پارک ریورساید در شمال غرب منهتن، مردی را با ضربات متعدد چاقو به قتل رساند. سپس جیب‌های مقتول را با سنگ پر کرد و جسد را در رودخانه انداخت.
مقتول مردی بود به نام دیوید کمرر که لوسین کار او را از کودکی می‌شناخت. او نخستین بار در سنت لوئیس، با دیوید کمرر و از طریق او، با دوست دوران کودکی‌اش، ویلیام اس. باروز آشنا شد. کمرر مدرس دانشگاه واشینگتن بود و مدتی در سنت لوییس کار مربی‌گری یک گروه پیشاهنگی پسران را برعهده داشت. در همین زمان بود که کمرر با لوسین کارِ دوازده ساله آشنا شد.
در مورد رابطه کار و کمرر روایت‌های مختلفی وجود دارد. وکلای مدافع کار، معتقدند کمرر عاشق لوسین بود و هر جا که لوسین می‌رفت، سر در پی‌اش می‌گذاشت، طبق روایت آنها کمرر از اندوور تا دانشگاه شیکاگو لوسین را تعقیب کرد. لوسین دو ترم در شیکاگو درس خواند تعقیب کرد و بعد به نیویورک رفت. کمرر هم بلافاصله سر از نیویورک درآورد. خانواده لوسین کار هم این روایت را تأیید می‌کنند و معتقدند جابه‌جایی‌های فراوان لوسین کار در نوجوانی و جوانی و خودکشی او در دانشگاه شیکاگو را به مزاحمت‌های کمرر مربوط بوده‌است. از سوی دیگر، دوستان کمرر مدعی شدند که در مورد کمرر بی‌انصافی شده‌است، طبق روایت آنها، کمرر هم یکی از اعضای اصلی نسل بیت بود، هرگز به کار نظری نداشت و اصلاً همجنس‌گرا نبود. اما به هر ترتیب، چه این رابطه مطلوب لوسین بود و چه نبود، به نظر می‌رسد لوسین از این که می‌توانست مردی مسن‌تر را به ساز خود برقصاند لذت می‌برد.
آن طور که لوسین کار ماجرای شب ۱۳ اوت ۴۴ را تعریف می‌کند، بعد ار جدا شدن از کرواک، در پارک ریورساید به کمرر برمی‌خورد. کمرر قصد داشته به او تعرض کند و لوسین برای دفاع از حیثیتش او را با دو ضربه چاقو به قتل رسانده‌است. دفاع اصلی لوسین کار این بود که همجنس‌گرا نیست.
لوسین بعد از قتل به دیدن باروز رفت و پاکت سیگار خونی کمرر را نشانش داد. باروز سیگار را در توالت انداخت و به کار توصیه کرد وکیل بگیرد و خودش را تسلیم کند. اما کار پیش کرواک رفت و با هم به محل وقوع قتل برگشتند. عینک کمرر را چال کردند و چاقوی پیشاهنگی کار را دور انداختند. بعد، هر دو با هم به سینما و موزه هنر مدرن رفتند.
کار، عاقبت خودش را تسلیم کرد. باروز و کرواک هم به عنوان «شاهد مطلع» دستگیر شدند. این اولین بار بود که نام کرواک در روزنامه‌ای منتشر می‌شد. پدر باروز به سرعت با قید وثیقه او را آزاد کرد اما گفته می‌شود که پدر کرواک حاضر نشد برای او به وثیقه بگذارد. کرواک با وثیقه پدر و مادر دوست‌دخترش، ادی پارکر، آزاد شد به این شرط که او و ادی بلافاصله با هم ازدواج کنند.
این پرونده به دلایل متعدد توجه رسانه‌ها را به خود جلب کرد. یکی این که افراد درگیر در ماجرا جوان، زیبا و تحصیل‌کرده بودند. مسئلهٔ دوم اشاره به همجنس‌گرایی بود. همجنس‌گرایی در آن زمان یک رسوایی تمام‌عیار به حساب می‌آمد و طبعاً بر جذابیت داستان اضافه کرد. داستان مردی مسن و همجنس‌گرا که پسری جوان و دگرجنس‌گرا را قربانی امیال خود کرده، داستان محبوب روزنامه‌ها شد و از آن با عنوان «قتل برای دفاع از ناموس» یاد کردند. این پرونده یکی از اولین نمونه‌هایی بود که از شیوهٔ دفاع بر مبنای هراس از همجنس‌گرایی استفاده شد. مبنای دفاع این بود که اگر فردی دگرجنس‌گرا از سوی یک همجنس‌گرا مورد تعرض قرار بگیرد، چنان دچار اشمئزاز می‌شود که کنترل اعمال خود را از دست می‌دهد و نمی‌توان او را به سبب جرمی که مرتکب شده گناهکار دانست.
لوسین کار به جرم قتل شبه عمد، به دو سال زندان محکوم شد. کرواک تنها چند روز را در زندان گذراند.