stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جولین مور
اوایل زندگی

جولی ان اسمیت در ۳ دسامبر ۱۹۶۰، در تأسیسات نظامی فورت براگ در کارولینای شمالی به دنیا آمد. او بزرگ‌ترین فرزند از سه خواهر و برادر است. پدرش، پیتر مور اسمیت، چترباز ارتش ایالات متحده در طول جنگ ویتنام بود که به درجه سرهنگ رسید و قاضی نظامی شد. مادرش، ان (با نام خانوادگی سابق لاو؛ ۱۹۴۰–۲۰۰۹)، روان‌شناس و مددکار اجتماعی اسکاتلندی از گرینوک بود که در سال ۱۹۵۱ به همراه خانواده‌اش به ایالات متحده مهاجرت کرد. مور یک خواهر کوچکتر به نام والری اسمیت و یک برادر کوچکتر به نام پیتر مور اسمیت دارد که رمان‌نویس است. مور که نیمی از تبارش اسکاتلندی است، در سال ۲۰۱۱ برای قدردانی از مادر مرحومش ادعای شهروندی بریتانیا کرد.
مور در کودکی به دلیل شغل پدرش غالباً در سراسر ایالات متحده نقل مکان می‌کرد. در نتیجه او به خانواده‌اش نزدیک بود، اما گفته که هرگز این احساس را نداشته که از یک مکان خاص آمده‌است. خانواده در چندین مکان زندگی می‌کردند؛ از جمله آلاباما، جورجیا، تگزاس، پاناما، نبراسکا، آلاسکا، نیویورک و ویرجینیا، و همچنین مور در نه مدرسه مختلف به تحصیل پرداخت. جابجایی مداوم او را به فرزندی بی‌اعتماد به نفس تبدیل کرد و برقراری ارتباط دوستی برای او آسان نبود. با وجود این مشکلات، مور بعداً گفت که سبک زندگی دوره‌گرد برای آینده شغلی او مفید است: «وقتی زیاد در اطراف جابجا می‌شوید، یادمی‌گیرید که رفتار تغییرپذیر است. بسته به جایی که بودم تغییر می‌کردم… این به شما می‌آموزد که تماشا کنید، دوباره بازآفرینی شوید، آن شخصیت می‌تواند تغییر کند.»
هنگامی که مور شانزده ساله بود، خانواده از فالز چرچ، ویرجینیا که مور آن‌جا در دبیرستان عدالت تحصیل می‌کرد، به فرانکفورت، آلمان غربی نقل مکان کردند، و او آن‌جا در دبیرستان آمریکایی فرانکفورت تحصیل کرد. او باهوش و درس‌خوان بود، خود را «دختر خوب» معرفی می‌کرد و قصد داشت که دکتر شود. او هرگز به اجرا فکر نمی‌کرد، یا حتی در تئاتر شرکت نمی‌کرد، اما او خواننده‌ای مشتاق بود و سرگرمی‌ها باعث شد تا بازیگری را در مدرسه آغاز کند. مور در چندین نمایش از جمله تارتوف و مده‌آ به ایفای نقش پرداخت و با تشویق معلم انگلیسی خود، تئاتر را انتخاب کرد. پدر و مادرش از تصمیم او حمایت کردند، اما از او خواستند که در دانشگاه آموزش ببیند تا برای اطمینان بیشتر مدرک دانشگاهی را دریافت کند. او در دانشگاه بوستون پذیرفته شد و در سال ۱۹۸۳ با مدرک کارشناسی هنرهای زیبا در رشته تئاتر فارغ‌التحصیل شد.
حرفه > کارهای اولیه (۱۹۸۵–۱۹۹۳)

مور پس از فارغ‌التحصیلی به شهر نیویورک رفت و به‌عنوان پیشخدمت مشغول به کار شد. در پی ثبت نام هنری در شرکت سهامی عام بازیگران، او حرفهٔ خود را در سال ۱۹۸۵ با تئاتر آف برادوی آغاز کرد. اولین نقش تلویزیونی او در سال ۱۹۸۵ و در یکی از قسمت‌های مجموعه لبه شب بود. سال بعد، زمانی که به گروه بازیگران مجموعهٔ همان‌طور که جهان می‌چرخد پیوست، وقفهٔ او به اتمام رسید. او با بازی در نقش دو خواهر ناتنی فرانی و سابرینا هیوز، این کار فشرده را یک تجربه یادگیری مهم دانست و علاقه‌مندانه گفت: «من اعتماد به نفس پیدا کردم و یادگرفتم که مسئولیت بپذیرم.» مور تا سال ۱۹۸۸ در این برنامه اجرا کرد، و برایش برندهٔ جایزه امی دی‌تایم برای نقش‌آفرینی برجستهٔ در مجموعهٔ درام شد. او قبل از جدایی در همان‌طور که جهان می‌چرخد، در سال ۱۹۸۷ در مینی‌سریالی از شبکهٔ سی‌بی‌اس نقشی را ایفا کرد. هنگامی که او قرارداد خود را در همان‌طور که جهان می‌چرخد به پایان رساند، او در نقش اوفلیا از نمایش هملت در مقابل ژلیکو ایوانک به روی صحنه رفت. او طی سه سال بعد به‌طور متناوب به تلویزیون بازگشت و در فیلم‌های تلویزیونی پول، قدرت، قتل (۱۹۸۹)، آخرین رفتن (۱۹۹۱)، و طلسم مرگبار (۱۹۹۱) ظاهر شد.
در سال ۱۹۹۰، مور با کارگردان تئاتر، آندره گرگوری، در نمایش دایی وانیا از آنتون چخوف آغاز به کار کرد. این نمایش از سوی مور به‌عنوان «یکی از اساساً مهم‌ترین تجربیات بازیگری که تا به حال داشته‌ام» توصیف شده‌است. مور در همان سال اولین حضور سینمایی خود را در نقش قربانی یک مومیایی در حکایاتی از دارک‌ساید: فیلم ایفا کرد؛ این فیلم ترسناک که با بودجهٔ کم ساخته شده، بعدها از سوی مور «وحشتناک» توصیف شد. نقش بعدی او در سال ۱۹۹۲ مور را به مخاطبان بیشتری معرفی کرد؛ فیلم هیجان انگیز دستی که گهواره را تکان می‌دهد — که در آن او نقش دوست بدبخت شخصیت اصلی را بازی می‌کرد — شماره یک گیشهٔ ایالات متحده بود و مور برای این نقش توجه منتقدان متعددی را به خود جلب کرد. او این روند را در همان سال با کمدی جنایی تفنگ در کیف دستی بتی لو ادامه داد و در نقش خواهر قهرمان داستان ظاهر شد. او در طول سال ۱۹۹۳ به ایفای نقش‌های مکمل ادامه داد و برای اولین بار در فیلم هیجان‌انگیز شهادت بدن نقش رقیب معشوقهٔ مدونا را بازی کرد. این فیلم توسط منتقدان مورد انتقاد و به شدت مورد تمسخر قرار گرفت و مور بعداً از حضور در آن پشیمان شد و آن را «یک اشتباه بزرگ» خواند. او در سال ۱۹۹۳ در کمدی رمانتیکی با هم‌بازی‌اش جانی دپ موفقیت بیشتری کسب کرد. در فیلم بنی و جون، مور نقش یک پیشخدمت مهربان را بازی کرد که عاشق شخصیت آیدان کوئین در فیلم شد. او همچنین در نقش یک پزشک در یکی از موفق‌ترین فیلم‌های سال یعتی تریلر فراری با بازی هریسون فورد ظاهر شد. فراری با تحسین گستردهٔ منتقدان همراه بود.
حرفه > فیلم‌های مستقل و پروژه‌های اینترنتی (۲۰۱۸–اکنون)

مور دو فیلم داشت که در سال ۲۰۱۸ به نمایش درآمدند. نخستین فیلم گلوریا بل اثر سباستین للیو بود که بابت نمایش ماجراجویی زنی میان‌سال برای یافتن معنای زندگی به آن علاقه‌مند شده بود؛ این فیلم بازسازی انگلیسی‌زبان فیلم شیلیایی خود للیو، یعنی گلوریا (۲۰۱۳) بود. استفان دالتون از هالیوود ریپورتر بر این باور بود که او اجرایی «کاملاً طبیعی و مجذوب‌کننده» از خود ارائه کرده بود. دومین فیلم او در آن سال بل کانتو بود؛ فیلمی هیجان‌انگیز که بر اساس رمانی به همین نام از آن پچت ساخته شد و دربارهٔ بحران گروگان‌گیری سفارت ژاپن بود. برای بازیگری در نقش خوانندهٔ اپرا، او یادگرفت زبان بدن افراد حرفه‌ای برای سکانسی که در آن رنه فلمینگ آواز اجرا می‌کرد را تقلید کند. گای لاج از شیکاگو تریبون این فیلم را اقتباسی ناموفق از رمان می‌دانست و نقش مور را نپسندید. سال بعد، او یک بار دیگر با همسرش در بعد از عروسی که بازسازی فیلم دانمارکی به همین نام از سوزان بیر است، همکاری کرد. او و میشل ویلیامز نقش‌هایی را ایفا کردند که در فیلم اصلی متعلق به مردان بود. در همان سال، او در فیلم کوتاه دختر تعجب‌آور به کارگردانی لوکا گوادانینو ایفای نقش کرد.
در سال ۲۰۲۰، مور گلوریا استاینم، فعال فمینیستی را در فیلم زندگینامه‌ای گلوریا به تصویر کشید و دیگر بازیگران آلیسیا ویکاندر و لولو ویلسون نقش او را در سنین متفاوت ایفا کردند. در سال بعد، او در فیلم هیجان‌انگیز زنی پشت پنجره از جو رایت که بر اساس رمان به همین نام ساخته شده، و در فیلم موزیکال ایون هنسن عزیز از استیون شباسکی که بر اساس موزیکال به همین نام ساخته شده، در مقابل ایمی آدامز نقش مکمل را ایفا کرد. هر دو فیلم با استقبال ضعیفی مواجه شدند. مور نقش اصلی مینی‌سریال لیزیز استوری از اپل تی‌وی پلاس که از رمان هیجان‌انگیز استیون کینگ به همین نام اقتباس شده بود را ایفا کرد. با وجود تمجید از نقش مور، این مینی‌سریال مورد استقبال مثبت قرار نگرفت. مور در سال ۲۰۲۲ نقش اصلی فیلم کمدی-درام وقتی که نجات جهان را تمام کردی از جسی آیزنبرگ را ایفا کرد. جان دیفور از هالیوود ریپورتر او را به خاطر نشان دادن همدلانهٔ شخصیتی نامطلوب تحسین کرد. مور در سال ۲۰۲۲ ریاست هیئت داوران هفتاد و نهمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز را بر عهده داشت.
مور سپس نقش اصلی فیلم هیجان‌انگیز زیرک‌تر (۲۰۲۳) برای اپل تی‌وی پلاس را بازی کرد که بینندگان معمولی و نسبتاً کمی داشت. او بار دیگر با تاد هینز در می دسامبر کار کرد؛ این فیلم درامی با بازی ناتالی پورتمن بود که مور در آن نقش زنی را ایفا کرد که با مردی بسیار جوان‌تر ازدواج کرده بود. مور از بازی در نقش شخصیتی هنجارشکن خشنود بود و این شخصیت را «به‌طرز باورنکردنی پیچیده و قانع‌کننده» می‌دانست. جاناتان رمنی در اسکرین دیلی شخصیت سینمایی مور را با آن شخصیتی مقایسه کرد که او در فیلم وقار وحشی بازی کرده بود و او را بابت ترکیب «آسیب‌پذیری عصبی و بی‌دوامی سلطه‌جویانه» در اجرایش تحسین کرد. او برای این نقش نامزد دریافت جایزهٔ گلدن گلوب شد.
در مینی‌سریال طنز تاریخی مری و جرج محصول ۲۰۲۴، مور نقش اصلی مری ویلرز را مقابل جرج ویلرز (نیکلاس گالیتزین) بازی کرد. نیک هیلتون در نشریهٔ ایندیپندنت متوجه شد که مور «در لحظه‌های دراماتیک مری نسبت به لحظه‌های طنزش مؤثرتر» عمل می‌کند.
دیگر فعالیت‌ها

مور در زمینهٔ نوشتن کتاب‌های کودکان فعالیت دارد. نخستین کتاب او با نام توت‌فرنگی صورت‌کک‌ومکی در اکتبر ۲۰۰۷ منتشر شد و پرفروش‌ترین کتاب نیویورک تایمز شد. این کتاب که از سوی تایم اوت به عنوان «روایتی ساده، شیرین و نیمه‌شرح‌حال» توصیف شده، داستان دختری را روایت می‌کند که می‌خواهد از شر کک‌ومک خلاص شود، اما در نهایت آن را می‌پذیرد. مور این کتاب را زمانی تصمیم گرفت بنویسد که پسر جوانش از جنبه‌های ظاهری خودش بیزار شد. او به یاد دوران کودکی خود افتاد، که در آن زمان او را به خاطر داشتن کک‌ومک اذیت می‌کردند و از سوی بچه‌های دیگر «توت‌فرنگی صورت‌کک‌ومکی» نامیده شد.
این کتاب تا سال ۲۰۱۶ به مجموعه‌ای با شش دنباله تبدیل شده‌است: توت‌فرنگی صورت‌کک‌ومکی و داژبال قلدر در سال ۲۰۰۹ منتشر شد و توت‌فرنگی صورت‌کک‌ومکی: بهترین دوستان تا ابد در سال ۲۰۱۱. هر دو کتاب حامل این پیام هستند که کودکان می‌توانند بر مشکلات خود غلبه کنند. توت‌فرنگی صورت کک‌ومکی: کوله پشتی!، توت‌فرنگی صورت کک‌ومکی: ناهار، یا آن چیست؟ و توت‌فرنگی کک‌ومکی: دندان لق! به عنوان بخشی از برنامهٔ «گام به سمت خواندن» ناشر راندوم هاوس منتشر شد. این کتاب‌ها با توت‌فرنگی صورت کک‌ومکی و صدای واقعاً بزرگ در تابستان ۲۰۱۶ دنبال شدند.
توت‌فرنگی صورت‌کک‌ومکی به نمایش موزیکالی به نویسندگی رز کایولا و گری کوپر اقتباس شده‌است که برای نخستین بار در اکتبر ۲۰۱۰ در نیو وورد استیج، نیویورک به نمایش درآمد. مور در این محصول نقش داشت، به‌ویژه از طریق درخواستش برای حفظ مخاطبان هدف جوان کتاب. این نمایش از آن زمان تاکنون مجوز دریافت کرده و در چندین مکان اجرا شده‌است، که مور آن‌ها را «بسیار رضایت‌بخش و بیش از حد زیبنده» می‌نامد.
مور یک کتاب کودک جدا از مجموعه توت‌فرنگی صورت‌کک‌ومکی نوشته‌است. مامان من یک بیگانه است، اما برای من نیست که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد، بر اساس تجربیات او از بزرگ شدن با مادری در کشور دیگر نوشته شده‌است. این کتاب با استقبال منفی پابلیشرز ویکلی و کرکوس رویوز مواجه شد؛ پابلیشرز ویکلی آن را را از روی حسن نیت توصیف کرد، اما استفاده از بیت و قافیه مورد انتقاد قرار گرفت.
بازخورد و سبک بازیگری

مور از سوی رسانه‌ها به‌عنوان یکی از با استعدادترین و ماهرترین بازیگران زن نسل خود توصیف شده‌است. به‌عنوان زنی در دههٔ شصت زندگی‌اش، از او به‌عنوان بازیگری غیرمعمول یاد شده که به‌طور منظم فعالیت خود را ادامه می‌دهد و در سینما با نقش‌های برجستهٔ حضور دارد. او از تنوع بازی در فیلم‌های مستقل کم‌هزینه و محصولات هالیوودی در مقیاس بزرگ لذت می‌برد. در سال ۲۰۰۴، روزنامه‌نگاری از آی‌جی‌ان در مورد این «توانایی نادر برای جابه‌جاشدن در میان پروژه‌های تجاری پایدار مانند نه ماه تا شاهکارهای هنری مانند ایمن» نوشت و افزود: «او در سینمای هنری و پردیس سینمایی به‌طور یکسان مورد احترام است.» او بابت بازی در طیف وسیعی از نقش‌ها مورد توجه است، و ریدلی اسکات، کارگردان او در هانیبال، همه‌کاره بودن مور را ستایش کرده‌است. در سال ۲۰۱۳، ستاره‌ای با نام او در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود نصب شد. نام او در چهار نوبت (۱۹۹۵، ۲۰۰۳، ۲۰۰۸، ۲۰۱۳) در فهرست زیبایی سالانهٔ مجلهٔ پیپل قرار گرفته‌است. مجلهٔ تایم در سال ۲۰۱۵ مور را یکی از ۱۰۰ شخص تاثیرگزار در جهان نامید. در سال ۲۰۲۰، نام او در رتبهٔ ۱۱ فهرست ۲۵ بازیگر برتر قرن بیست و یکم مجلهٔ نیویورک تایمز قرار گرفت.
کارنامهٔ هنری و افتخارات

مقالهٔ اصلی: فیلم‌شناسی جولین مور
تحسین‌شده‌ترین آثار مور بنا به گفتهٔ بازبینی منتقدان وبگاه راتن تومیتوز، عبارتند از:
برش‌های کوتاه (۱۹۹۳)
وانیا در خیابان چهل و دوم (۱۹۹۴)
ایمن (۱۹۹۵)
شب‌های عیاشی (۱۹۹۷)
لبوفسکی بزرگ (۱۹۹۸)
مگنولیا (۱۹۹۹)
ساعت‌ها (۲۰۰۲)
دور از بهشت (۲۰۰۲)
فرزندان انسان (۲۰۰۶)
کوری (۲۰۰۸)
یک مرد مجرد (۲۰۰۹)
بچه‌ها حالشان خوب است (۲۰۱۰)
آنچه میسی می‌دانست (۲۰۱۲)
هنوز آلیس (۲۰۱۴)
طرح مگی (۲۰۱۵)
گلوریا بل (۲۰۱۸)
می دسامبر (۲۰۲۳)
فیلم‌های مور که با فروش بالایی همراه بوده‌اند، عبارتند از:
دستی که گهواره را تکان می‌دهد (۱۹۹۲)
فراری (۱۹۹۳)
نه ماه (۱۹۹۵)
جهان گمشده: پارک ژوراسیک (۱۹۹۷)
هانیبال (۲۰۰۱)
فراموش‌شده (۲۰۰۴)
دیوانه‌وار، احمقانه، عشق (۲۰۱۱)
بدون توقف (۲۰۱۴)
بازی‌های گرسنگی: زاغ مقلد – بخش ۱ (۲۰۱۴)
بازی‌های گرسنگی: زاغ مقلد – بخش ۲ (۲۰۱۵)
کینگزمن: محفل طلایی (۲۰۱۷)
مور پنج بار نامزد دریافت جایزهٔ اسکار شده‌است؛ بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای شب‌های عیاشی و ساعت‌ها و بهترین بازیگر نقش اول زن برای پایان رابطه (۱۹۹۹) و دور از بهشت که درنهایت برای هنوز آلیس این جایزه را کسب کرد.
تئاتر خیابان هانتینگتون، سابقاً در دانشگاه بوستون که در آن‌جا مور برای بازیگری آموزش دید
مور در لبوفسکی بزرگ (۱۹۹۸) با جف بریجز هم‌بازی بود. جشنواره لبوفسکی ۲۰۱۱
مور در جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز ۲۰۰۹
مور در افتتاحیهٔ بچه‌ها حالشان خوب است در جشنواره بین‌المللی فیلم برلین ۲۰۱۰
مور در جشنواره فیلم کن ۲۰۱۴ که در آن‌جا او جایزهٔ بهترین بازیگر زن را برای نقشه‌های ستاره‌های سینما کسب کرد
مور با جسی آیزنبرگ (چپ) و فین ولفهارد در رویدادی برای وقتی که نجات جهان را تمام کردی در ۲۰۲۲
مور در جشنوارۀ بین‌المللی فیلم ونیز ۲۰۰۹
بنیاد باران

| 0 | 1 |
| --- | --- |
بنیان‌گذار(ها):  بنیانگذار انجمن  سید محمد خاتمی  حسن حبیبی  محمدرضا عارف  مرتضی حاجی  جعفر توفیقی  محمد باقریان  محمد ستاری‌فر  محمدجواد امام  
بنیان‌گذاری‌شده: ۲۰۰۵
هدف: «آزادی، رشد و آبادانی ایران»
تمرکز: سیاست و فرهنگ
رئیس: محمد خاتمی
افراد کلیدی: حسن رسولی
مکان: تهران، ایران
وبگاه: bonyadbaran.com
بنیاد باران مؤسسه‌ای غیرانتفاعی و غیردولتی است که سیاستمدار ایرانی سید محمد خاتمی پس از پایان دورهٔ دوم ریاست‌جمهوری خود با همکاری چند تن از وزیران و استانداران پیشین ایران راه‌اندازی کرد. بنیاد باران نام اختصاری بنیاد آزادی رشد و آبادانی ایران است. این بنیاد دفتر و محل ملاقات‌های خاتمی نیز می‌باشد.
طبق ماده ۳ اساسنامه بنیاد باران، موضوع فعالیت این بنیاد تنها در عرصه‌های آموزشی، پژوهشی، فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی عنوان شده است و فعالیت سیاسی بنیاد باران غیرقانونی بوده و برای اینکار باید به عنوان حزب سیاسی ثبت شود ولی در عمل این بنیاد و رئیس آن یکی از موثر ترین کانون‌های سیاسی در کشور هستند.
تاریخچه

بنیاد باران در سال ۱۳۸۴ راه‌اندازی شد.
سید محمد خاتمی در مورد کمبود فعالیت‌های اجتماعی بنیاد باران و موانع پیش روی این بنیاد غیردولتی در هجدهمین جلسه شورایعالی بنیاد ضمن تأکید بر غیر سیاسی بودن بنیاد باران گفت:
فیلتر شدن وب سایت رسمی و افتتاح وب سایت جدید

در آبان ۱۳۸۹ وبگاه رسمی بنیاد باران به دلایل نامشخصی و همزمان با سایت سید محمد خاتمی فیلتر و مسدود شد. اسداله رازانی مدیرعامل فعلی بنیاد باران در مورد مسدود شدن سایت بنیاد باران ضمن تأکید بر اینکه کوچک‌ترین فعالیت غیرقانونی در بنیاد باران برگزار نشده است و تاکنون حتی یک ایراد قانونی به فعالیت‌های این بنیاد گرفته نشده است اظهار داشت:
در ۱۶ اسفندماه ۱۳۹۲، شورای عالی بنیاد باران به ریاست سید محمد خاتمی نشستی برگزار کرد و در آخر از وبسایت جدید بنیاد رونمایی شد.
سید محمد خاتمی دربارهٔ وب‌سایت بنیاد باران گفت:
اهداف بنیاد

تقویت زمینه‌های رشد فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی و بالابردن سطح دانش و فناوری جامعه
توسعه منابع انسانی و پرورش نخبگان برای برنامه‌ریزی و مدیریت‌های راهبردی - کاربردی در عرصه‌های مختلف توسعه
بسط و نهادینه کردن آزادیهای قانونی
تعمیق فرهنگ ملی، عدالت اجتماعی، رفاه عمومی
پاسداری از حرمت و کرامت انسان با استفاده از همه امکانات ملی و بین‌المللی
فعالیتهای بنیاد

بررسی معضلات عمده کشور در حوزه‌های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی ومدیریتی
تشکیل جلسات ماهیانه با حضور اعضا، طرح معضلات ملی و بررسی راه‌های برون رفت از آنها
انتشار مطالب مطرح شده در این نشستها در سایت بنیاد
تهیه جزوه‌های تحقیقی و تخصصی در خصوص مسائل عمده کشور و انتشار آن در سایت بنیاد و در فضای مجازی
منابع مالی بنیاد

حق عضویت اعضا
کمک‌های بلاعوض اعضا و هواداران بنیاد
مؤسسان بنیاد

سید محمد خاتمی
محمدرضا عارف
حسن حبیبی
مرتضی حاجی
محمد ستاری‌فر
سید صفدر حسینی
جعفر توفیقی
محمد باقریان
هیئت مدیره کنونی بنیاد

محمدجواد امام عضو هیئت مدیره و مدیر عامل بنیاد
علی باقری
سید سراج‌الدین موسوی
حسن یونس سینکی
سید محمود حسینی
زهرا نژاد بهرام
عبدالله ناصری
اعضای اصلی بنیاد

حدود ۵۰۰ نفر شخصیت‌های همفکر سید محمد خاتمی عمدتاً از میان همکاران پیشین وی
منوچهر حامدی

| منوچهر حامدی | منوچهر حامدی |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: رضا حامدی خراسانی
زادهٔ: ۴ مهر ۱۳۱۸ تهران
درگذشت: ۲ دی ۱۳۷۴ (۵۶ سال) عباس‌آباد تنکابن
مدفن: قطعه هنرمندان بهشت زهرا
ملیت: ایرانی
رضا حامدی خراسانی (۴ مهر ۱۳۱۸ – ۲ دی ۱۳۷۴) با نام هنری منوچهر حامدی بازیگر ایرانی تئاتر، سینما و تلویزیون بود.
زندگی

وی فعالیت هنری خود را در سال ۱۳۳۷ و با بازی در تئاتر آغاز کرد و در همان سال‌ها از کلاس‌های هنرپیشگی «تئاتر نصر» فارغ‌التحصیل شد. او همچنین مدتی در نمایش‌های تلویزیونی زنده بازی می‌کرد.
حامدی فعالیت سینمایی خود را با بازی در فیلم «ستاره‌ای چشمک زد» در سال ۱۳۴۲ آغاز کرد و فعالیت سینمایی خود را پس از پیروزی انقلاب ادامه داد و در جشنواره یازدهم و سیزدهم فیلم فجر در سال ۱۳۷۱ و ۱۳۷۳، نامزد دریافت جایزه بهترین بازیگر نقش دوم مرد شد. شبگرد، کمال الملک، طائل، اجاره‌نشین‌ها، مردی که زیاد می‌دانست، پاک‌باخته، مشت و مجموعه‌های تلویزیونی روزی روزگاری و آوای فاخته (مجموعه تلویزیونی) از جمله آثاری است که منوچهر حامدی در آنها به ایفای نقش پرداخت.
مرگ

منوچهر حامدی سرانجام در تاریخ ۲ دی ۱۳۷۴ پس از پایان تصویربرداری فیلم نخل محبت در عباس‌آبادِ تنکابن، هنگام عبور از عرض جاده، بر اثر برخورد با یک خودروی سواری در ۵۶ سالگی جان سپرد. پیکر او را در بهشت زهرا به خاک سپردند.
آثار > سینما

۱۳۷۴ - پاک‌باخته
۱۳۷۴ - حادثه در کندوان
۱۳۷۴ - قانون
۱۳۷۴ - گریز از مرگ
۱۳۷۳ - حامی
۱۳۷۳ - روز شیطان
۱۳۷۳ - رؤیای نیمه شب تابستان
۱۳۷۳ - عروسی خون
۱۳۷۳ - هدف
۱۳۷۲ - آخرین خون
۱۳۷۲ - پرتگاه
۱۳۷۲ - ترانزیت
۱۳۷۲ - من زمین را دوست دارم
۱۳۷۱ - تماس شیطانی
۱۳۷۱ - دو روی سکه
۱۳۷۱ - رابطه پنهانی
۱۳۷۱ - راز گل سرخ
۱۳۷۱ - شکوه بازگشت
۱۳۷۱ - قافله
۱۳۷۱ - مجسمه
۱۳۷۱ - مرد ناتمام
۱۳۷۱ - ردپای گرگ
۱۳۷۰ - آواز تهران
۱۳۷۰ - سیرک بزرگ
۱۳۷۰ - شانس زندگی
۱۳۶۹ - نقش عشق
۱۳۶۸ - آخرین مهلت
۱۳۶۸ - پرواز پنجم ژوئن
۱۳۶۸ - دو سرنوشت
۱۳۶۸ - فانی
۱۳۶۸ - مدرسه رجایی
۱۳۶۸ - وسوسه
۱۳۶۷ - زرد قناری
۱۳۶۷ - ستاره و الماس
۱۳۶۷ - گراند سینما
۱۳۶۵ - اجاره‌نشین‌ها
۱۳۶۵ - میهمانی خصوصی
۱۳۶۴ - آتش در زمستان
۱۳۶۴ - تفنگ شکسته
۱۳۶۳ - راه دوم
۱۳۶۳ - شکار در شب
۱۳۶۳ - صف
۱۳۶۳ - طائل
۱۳۶۳ - مردی که زیاد می‌دانست
۱۳۶۳ - مشت
۱۳۶۳ - یک روز گرم
۱۳۶۲ - پیک جنگل
۱۳۶۲ - کمال الملک
۱۳۶۱ - سفیر
۱۳۵۴ - پاشنه طلا
۱۳۵۴ - چشم انتظار
۱۳۵۴ - شبگرد
۱۳۵۳ - اوستا کریم نوکرتیم
۱۳۵۲ - کنیز
۱۳۵۲ - جبار سرجوخه فراری
۱۳۵۲ - جنگجویان کوچولو
۱۳۴۲ - ستاره‌ای چشمک زد
آثار > تلویزیون

| سال | نام | سمت | کارگردان | توضیحات |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۳۷۴–۱۳۷۵ | شلیک نهایی | بازیگر | محسن شاه‌محمدی | شبکه ۱ |
| ۱۳۷۴–۱۳۷۵ | سوخته‌دلان | بازیگر | بهروز طاهری | شبکه ۲ |
| ۱۳۷۴ | آخرین ستاره شب | بازیگر | منوچهر پوراحمد |  |
| ۱۳۷۴ | آتیه | بازیگر | رضا صفایی | شبکه ۱ |
| ۱۳۷۴ | بی‌بی‌یون | بازیگر | حسین پناهی | شبکه ۱ |
| ۱۳۷۴ | علی‌آقا ۱۲۱ | بازیگر مهمان | محمد صالح علا | شبکه ۲ |
| ۱۳۷۳–۱۳۷۴ | نبردی دیگر | بازیگر | عبدالله باکیده |  |
| ۱۳۷۰–۱۳۷۴ | دهه انقلاب | بازیگر | فرید نیکخواه آزاد   محمدرضا مجد |  |
| ۱۳۷۳ | هدف گم‌شده | بازیگر | یوسف سیدمهدوی | شبکه ۱ |
| ۱۳۷۳ | آوای فاخته | بازیگر | بهمن زرین‌پور | شبکه ۱ |
| ۱۳۷۳ | خانه در آتش | بازیگر | علی نقی‌لو | شبکه ۱ |
| ۱۳۷۲ | لبخند زندگی | بازیگر | محمد دستگردی | شبکه ۱ |
| ۱۳۷۲ | سنگ و شیشه | بازیگر | جمشید حیدری | شبکه ۲ |
| ۱۳۷۲ | ضرب‌المثل‌ها | بازیگر | شاپور قریب | برنامه کودک و نوجوان شبکه ۲ |
| ۱۳۷۱ | دردسر | بازیگر | مجید ماهی چی | شبکه ۲ |
| ۱۳۷۰–۱۳۷۱ | زندگی | بازیگر | حسین مروی | شبکه ۲ |
| ۱۳۷۰–۱۳۷۱ | روزی روزگاری | بازیگر | امرالله احمدجو | در نقش «بازرگان» |
| ۱۳۷۰ | ماجرا | بازیگر | سیاوش دولت‌سرایی |  |
| ۱۳۷۰ | جستجو | بازیگر | خسرو ملکان | از برنامه کودک و نوجوان شبکه ۱ پخش می‌شد. |
| ۱۳۶۹–۱۳۷۰ | آذرستان | بازیگر | امیرهوشنگ دانایی |  |
| ۱۳۶۹ | همراهان | بازیگر | ؟ |  |
| ۱۳۶۹ | پادشاه بیمار و مرد نیکوکار | بازیگر | ثریا قاسمی | بخشی از مجموعهٔ نمایشی «افسانه ملل» که  از برنامه کودک و نوجوان شبکه ۱ پخش شد. |
| ۱۳۶۶–۱۳۶۸ | با سلسله حکمت | بازیگر | اکبر خواجویی   سیروس مقدم   مرتضی جعفری | شبکه ۱ |
| ۱۳۶۶ | درخت دوستی | بازیگر | علی شوقیان   سعید خاکسار |  |
| ۱۳۶۵–۱۳۶۶ | گرگ‌ها | بازیگر | داود میرباقری |  |
| ۱۳۶۲ | طبل توخالی | بازیگر | احمد نجیب‌زاده | در دهه فجر ۱۳۶۲ از شبکه ۱ پخش شد. |
| ۱۳۶۱ | اشک تمساح | بازیگر | احمد نجیب‌زاده | شبکه ۱ |
| ۱۳۵۹ | شاه‌دزد | بازیگر | احمد نجیب‌زاده | در بهمن ۱۳۵۹ از شبکه ۱ پخش شد. |
| ۱۳۵۶ | ایتالیا ایتالیا | بازیگر | نوذر آزادی |  |
| ۱۳۵۲–۱۳۵۳ | کیمیاگر | بازیگر | علی‌اصغر سنجری |  |
| ۱۳۵۲ | زیر بازارچه (مدعی العموم) | بازیگر | محسن هرندی | کارگردان تلویزیونی: «امیر آقامیری» |
| ۱۳۴۹ | داش پالکی | بازیگر | سهراب اخوان | در نقش «داروغه» |
جشنواره‌ها

سیزدهمین جشنواره فیلم فجر: نامزد دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش دوم مرد برای فیلم روز شیطان
روبن آلتونیان

| روبن آلتونیان | روبن آلتونیان |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۳۱ مارس ۱۹۳۹ ایروان، جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان
خاستگاه: ارمنستانی
درگذشته: ۲۱ نوامبر ۲۰۲۱ (۸۲ سال) ایروان، ارمنستان
پیشه(ها): آهنگساز و مدرس
ساز(ها): ویولا
محل تحصیل: هنرستان موسیقی چایکوفسکی ایروان  کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروانمدرسه موسیقی سایات‌نووا
جوایز:  
 :  
روبن تاتولی آلتونیان (ارمنی: Ռուբեն Թաթուլի Ալթունյան؛  زادهٔ ۳۱ مارس ۱۹۳۹ - درگذشته ۲۱ نوامبر ۲۰۲۱) آهنگساز، نوازنده ویولا اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد.
زندگی‌نامه

وی در ۳۱ مارس ۱۹۳۹ در ایروان به دنیا آمد و از هنرستان موسیقی چایکوفسکی ایروان، کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان (۱۹۷۰) (۱۹۶۴) و مدرسه موسیقی سایات‌نووا فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه آهنگسازان ارمنستان بود. وی در کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان، گروه آوازهای محلی و گوسان ارمنستان، گروه آواز و رقص دولتی تاتول آلتونیان ارمنستان فعالیت می‌کرد. همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند شایسته ارمنستان شوروی () و چهره هنری شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۰۹) شده است. وی در ۲۱ نوامبر ۲۰۲۱ در سن ۸۲ سالگی در ایروان درگذشت.
نوروروباتیک

تصویری از نوروروباتیک
نوروروباتیک (Neurorobotics)، علم و فناوری مربوط به سیستم‌های عصبی خودکار تجسم یافته‌است که یک مطالعه ترکیبی از علوم اعصاب، روباتیک و هوش مصنوعی می‌باشد. سیستم‌های عصبی شامل الگوریتم‌های تأثیر گرفته از مغز (به عنوان مثال شبکه‌های اتصال دهنده)، مدل‌های محاسباتی مربوط به شبکه‌های عصبی بیولوژیکی (به عنوان مثال شبکه‌های عصبی اسپایکی و شبیه‌سازی میکرومدارهای عصبی در مقیاس بزرگ) و سیستمهای بیولوژیکی حقیقی (مانند شبکه‌های عصبی داخل و خارج بدن) هستند. چنین سیستم‌های عصبی را می‌توان در ماشین‌هایی با عملکرد مکانیکی یا هر شکل دیگری از تحریک فیزیکی مجسم کرد. این ماشین‌ها شامل روبات‌ها، سیستم‌های پروتزی یا سیستم‌های پوشیدنی (wearable systems)، میکرو ماشین‌ها در مقیاس کوچکتر و تجهیزات و دستگاه‌ها در مقیاس بزرگتر می‌باشد.
نوروروباتیک شاخه ای از علوم اعصاب (نوروساینس) ترکیب شده با روباتیک است، که به مطالعه و کاربرد علم و فناوری مربوط به سیستم‌های عصبی خودکار تجسم یافته، مانند الگوریتم‌های الهام گرفته از مغز می‌پردازد. ایده اصلی نوروروباتیک آن است که یک مغز برای روبات در نظر گرفته می‌شود و جسم فیزیکی آن برای انجام عمل در محیط قرار می‌گیرد؛ بنابراین، بسیاری از نوروروبات‌ها موظفند بر خلاف یک محیط شبیه‌سازی شده، در دنیای واقعی عمل کنند.
مقدمه

نوروروباتیک بیانگر یک رویکرد دو طرفه از مطالعه هوش است. علوم اعصاب تلاش می‌کند با بررسی سیستم‌های هوشمند بیولوژیکی، چگونگی عملکرد و اجزای هوش را تعیین کند، در حالی که مطالعه هوش مصنوعی تلاش می‌کند تا با استفاده از روشهای غیر بیولوژیکی یا ابزارهای مصنوعی، هوش را دوباره به وجود بیاورد. نوروروباتیک هردو زمینه مطالعاتی فوق را در بر می‌گیرد، که در آن تئوری‌های بر گرفته شده از سیستم‌های بیولوژیکی در یک محیطی که بر اساس مدل ارائه شده ایجاد شده‌است، آزمایش می‌شوند. موفقیت‌ها و شکست‌های آزمایش یک نوروروبات و مدلی که از آن ساخته شده‌است می‌تواند شواهدی را برای رد یا پشتیبانی از آن تئوری فراهم کند و بینشی برای مطالعه آینده باشد.
دسته‌های اصلی مدل‌های نوروروباتیک

نوروروبات را می‌توان بر اساس هدف ربات به دسته‌های مختلف تقسیم کرد. هر دسته برای پیاده‌سازی یک مکانیسم خاص به منظور مطالعه آن مکانیسم طراحی شده‌است. انواع متداول نوروروبات‌ها مواردی هستند که برای بررسی کنترل حرکتی، حافظه، انتخاب عملکرد و ادراک استفاده می‌شوند.
دسته‌های اصلی مدل‌های نوروروباتیک > حرکت و کنترل حرکت

نوروروبات‌ها اغلب برای مطالعه فیدبک حرکتی و سیستم‌های کنترلی استفاده می‌شوند و مزیتهای فراوانی دارند. حرکت توسط تعدادی از نظریه‌های برگرفته شده از عملکرد بخش‌های عصبی مربوط به حرکت، مدلسازی می‌شود. کنترل حرکت از مدلها یا مولدهای الگوی مرکزی شبیه‌سازی می‌شود تا روبات چهار پا بسازد. مولدهای الگوی مرکزی مجموعه ای از نورون‌های عصبی هستند که باعث ایجاد رفتارهای تکراری می‌شوند. گروه‌های دیگر ایده ترکیب سیستم‌های کنترلی ابتدایی را با یک مجموعه سلسله مراتبی از سیستم‌های خودکار ساده گسترش داده‌اند. این سیستم‌ها می‌توانند حرکت‌های پیچیده را از ترکیب این زیر مجموعه‌های ابتدایی به‌وجود آورند. این تئوری مربوط به عملکرد حرکتی مبتنی بر سازماندهی ستونهای قشری مغز می‌باشد. این ساختار که به تدریج از ورودی حسی ساده شروع می‌شود و به سیگنالهای پیچیده در فیبر عصبی آوران ختم می‌شود، یا بالعکس از برنامه‌های حرکتی پیچیده گرفته تا کنترل‌های ساده برای هر فیبر عضلانی در اثر عبور سیگنال‌های وابران، یک ساختار سلسله مراتبی مشابهی را تشکیل می‌دهند.
روش دیگر برای کنترل حرکت استفاده از تصحیح خطای آموخته شده و کنترل‌های پیش‌بینی کننده برای ایجاد نوعی حافظه عضله ای شبیه‌سازی شده‌است. در این مدل، حرکات تصادفی و دارای خطا با استفاده از فیدبک خطا اصلاح می‌شوند تا حرکات منظم و دقیقی با گذشت زمان ایجاد شود. کنترل‌کننده با پیش‌بینی خطا یادمی‌گیرد که، سیگنال کنترلی صحیحی را ایجاد کند. با استفاده از این ایده‌ها، روبات طراحی شده می‌تواند یاد بگیرد که حرکات تطبیقی انجام دهد یا در یک مسیر به موانع برخورد نکند.