stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
محاسبات تصادفی
نقاط قوت و ضعف > نقاط قوت

فرض کنید می‌خواهیم دو عدد را هر کدام با دقت n بیت ضرب کنیم. با استفاده از روش ضرب طولانی معمولی، باید n^2 عملیات انجام دهیم. با محاسبات تصادفی، می‌توانیم هر تعداد بیت را با هم AND کنیم و مقدار مورد انتظار همیشه صحیح خواهد بود. (با این حال، با تعداد کمی نمونه، واریانس نتیجه واقعی را بسیار نادرست می‌کند).
علاوه بر این، عملیات‌های زیربنایی در یک ضرب‌کننده دیجیتال جمع‌کننده‌های کامل هستند، در حالی که یک کامپیوتر تصادفی فقط به یک دروازه AND نیاز دارد. علاوه بر این، یک ضرب‌کننده دیجیتال به طور ساده به 2n سیم ورودی نیاز دارد، در حالی که یک ضرب‌کننده تصادفی فقط به دو سیم ورودی نیاز دارد. (اگر ضرب‌کننده دیجیتال خروجی خود را سریال کند، در این صورت نیز فقط به دو سیم ورودی نیاز دارد.)
علاوه بر این، محاسبات تصادفی در برابر نویز مقاوم است؛ اگر چند بیت در یک جریان تغییر کنند، این خطاها تأثیر قابل توجهی بر راه حل نخواهند داشت.
علاوه بر این، عناصر محاسبات تصادفی می‌توانند تاخیر در زمان ورود ورودی‌ها را تحمل کنند. مدارها حتی زمانی که ورودی‌ها از نظر زمانی نامرتب باشند، به درستی کار می‌کنند. در نتیجه، سیستم‌های تصادفی می‌توانند برای کار با ساعت‌های محلی ارزان‌قیمت تولید شده به جای استفاده از یک ساعت جهانی و یک شبکه توزیع ساعت گران‌قیمت طراحی شوند.
در نهایت، محاسبات تصادفی برآوردی از راه‌حل ارائه می‌دهد که با افزایش جریان بیت دقیق‌تر می‌شود. به طور خاص، تخمین تقریبی را بسیار سریع ارائه می‌دهد. این ویژگی معمولاً به عنوان دقت تدریجی شناخته می‌شود، که نشان می‌دهد دقت اعداد تصادفی (جریان‌های بیت) با پیشرفت محاسبات افزایش می‌یابد. این مانند این است که مهم‌ترین بیت‌های عدد قبل از کم‌اهمیت‌ترین بیت‌های آن می‌رسند؛ برخلاف مدارهای حسابی متداول که مهم‌ترین بیت‌ها معمولاً آخرین بار می‌رسند. در برخی از سیستم‌های تکراری، راه‌حل‌های جزئی به دست آمده از طریق دقت تدریجی می‌توانند بازخورد سریع‌تری نسبت به روش‌های محاسبات سنتی ارائه دهند و منجر به همگرایی سریع‌تر شوند.
نقاط قوت و ضعف > نقاط ضعف

محاسبات تصادفی ذاتاً تصادفی است. وقتی یک جریان بیت تصادفی را بررسی می‌کنیم و سعی می‌کنیم مقدار زیربنایی را بازسازی کنیم، دقت موثر را می‌توان با واریانس نمونه اندازه‌گیری کرد. در مثال بالا، ضرب‌کننده دیجیتال عددی را با دقت  {\displaystyle 2n} بیت محاسبه می‌کند، بنابراین دقت  {\displaystyle 2^{-2n}} است. اگر از یک جریان بیت تصادفی برای تخمین یک عدد استفاده می‌کنیم و می‌خواهیم انحراف استاندارد تخمین ما از راه‌حل حداقل  {\displaystyle 2^{-2n}} باشد، به  {\displaystyle O(2^{4n})} نمونه نیاز خواهیم داشت. این نشان دهنده افزایش نمایی در کار است. با این حال، در برخی از کاربردها، می‌توان از ویژگی دقت تدریجی محاسبات تصادفی برای جبران این کاهش نمایی استفاده کرد.
نقطه ضعف دوم این است که ، محاسبات تصادفی به روشی برای تولید جریان‌های بیت تصادفی بایاس نیاز دارد. در عمل، این جریان‌ها با استفاده از ژنراتورهای اعداد شبه تصادفی تولید می‌شوند. متأسفانه، تولید بیت‌های (شبه-)تصادفی نسبتاً پرهزینه است (در مقایسه با هزینه، مثلاً یک جمع‌کننده کامل). بنابراین، مزیت سطح گیت محاسبات تصادفی معمولاً از بین می‌رود.
سوم: تحلیل محاسبات تصادفی فرض می‌کند که جریان‌های بیت مستقل (بدون همبستگی) هستند. اگر این فرض برقرار نباشد، محاسبات تصادفی می‌تواند به شدت شکست بخورد. برای مثال، اگر سعی کنیم  {\displaystyle p^{2}}را با ضرب یک جریان بیت برای  p در خودش محاسبه کنیم، این فرآیند شکست می‌خورد: از آنجایی که {\displaystyle a_{i}\land a_{i}=a_{i}}، محاسبات تصادفی  {\displaystyle p\times p=p} را به دست می‌دهد که به طور کلی درست نیست (مگر اینکه  p=0 یا 1 باشد). در سیستم‌هایی با بازخورد، مشکل همبستگی می‌تواند به روش‌های پیچیده‌تری بروز کند. سیستم‌های پردازنده‌های تصادفی مستعد قفل شدن هستند، جایی که بازخورد بین اجزای مختلف می‌تواند به حالت قفل شده دست یابد. برای تلاش برای اصلاح قفل شدن، باید تلاش زیادی برای از همبستگی خارج کردن سیستم صرف شود.
چهارم: اگرچه برخی از توابع دیجیتال دارای همتایان تصادفی بسیار ساده‌ای هستند (مانند ترجمه بین ضرب و دروازه AND)، بسیاری از آنها اینطور نیستند. تلاش برای بیان این توابع به صورت تصادفی می‌تواند باعث ایجاد آسیب‌شناسی‌های مختلف شود. برای مثال، رمزگشایی تصادفی نیاز به محاسبه تابع   {\displaystyle f(p,q)\rightarrow pq/(pq+(1-p)(1-q))}دارد. هیچ عمل بیت واحدی وجود ندارد که بتواند این تابع را محاسبه کند؛ راه حل معمول شامل تولید بیت‌های خروجی همبسته است که همانطور که در بالا دیدیم، می‌تواند باعث ایجاد مشکلات زیادی شود.
در توابع دیگر (مانند عملگر میانگین‌گیری {\displaystyle f(p,q)\rightarrow (p+q)/2} که نیاز به کاهش یا افزایش نمونه‌برداری جریان دارند. تعادل بین دقت و حافظه می‌تواند چالش‌برانگیز باشد.
رمزگشایی تصادفی

اگرچه محاسبات تصادفی به عنوان یک روش محاسبات عمومی دارای برخی محدودیت‌ها است، اما در برخی کاربردها نقاط قوت خود را نشان می‌دهد. یکی از موارد قابل توجه، رمزگشایی برخی کدهای تصحیح خطا است.
در توسعه‌های مرتبط با محاسبات تصادفی، روش‌های بسیار کارآمدی برای رمزگشایی کدهای LDPC با استفاده از الگوریتم انتشار باور توسعه یافتند. انتشار باور در این زمینه شامل تخمین مجدد تکراری برخی پارامترها با استفاده از دو عملیات اساسی است (در اصل، یک عملیات XOR احتمالی و یک عملیات میانگین‌گیری).
در سال 2003، محققان متوجه شدند که این دو عملیات را می‌توان به سادگی با محاسبات تصادفی مدل‌سازی کرد. علاوه بر این، از آنجایی که الگوریتم انتشار باور تکراری است، محاسبات تصادفی راه‌حل‌های جزئی ارائه می‌دهد که می‌تواند به همگرایی سریع‌تر منجر شود. پیاده‌سازی‌های سخت‌افزاری رمزگشاهای تصادفی بر روی FPGAها ساخته شده‌اند. طرفداران این روش‌ها استدلال می‌کنند که عملکرد رمزگشایی تصادفی با جایگزین‌های دیجیتال رقابت می‌کند.
روش‌های قطعی برای محاسبات تصادفی

روش‌های قطعی SC برای انجام محاسبات کاملاً دقیق با مدارهای SC توسعه یافته‌اند. اصل اساسی این روش‌ها این است که هر بیت از یک جریان بیت دقیقاً یک بار با هر بیت از جریان بیت‌های دیگر تعامل می‌کند. برای تولید نتیجه کاملاً دقیق با این روش‌ها، عملیات باید برای حاصلضرب طول جریان‌های بیت ورودی اجرا شود. روش‌های قطعی بر اساس جریان‌های بیت یکتایی، جریان‌های بیت شبه‌تصادفی و جریان‌های بیت کم‌اختلاف توسعه یافته‌اند.
انواع محاسبات تصادفی
چندین نوع مختلف از الگوی اساسی محاسبات تصادفی وجود دارد. اطلاعات بیشتر را می توان در کتاب ارجاع شده توسط مارس و پوپل باوم یافت.
پردازش بسته‌ای شامل ارسال تعداد ثابتی بیت به جای یک جریان است. یکی از مزایای این رویکرد بهبود دقت است. برای درک دلیل، فرض کنید s بیت ارسال می‌کنیم. در محاسبات تصادفی معمولی، به دلیل واریانس تخمین، می‌توانیم دقت تقریباً  {\displaystyle O(1/{\sqrt {s}})}مقدار مختلف را نشان دهیم. در پردازش بسته‌ای، می‌توانیم دقت {\displaystyle 1/s}را نشان دهیم. با این حال، پردازش بسته‌ای همان پایداری خطای پردازش تصادفی معمولی را حفظ می‌کند.
پردازش ارگودیک شامل ارسال جریانی از بسته‌ها است که مزایای پردازش تصادفی و بسته‌ای معمولی را به همراه دارد.
پردازش انفجاری یک عدد را با یک جریان پایه بالاتر کدگذاری می‌کند. به عنوان مثال، عدد 4.3 را با ده رقم اعشار به صورت زیر کدگذاری می‌کنیم: 4444444555 زیرا میانگین مقدار جریان قبلی 4.3 است. این نمایش مزایای مختلفی دارد: هیچ تصادفی‌سازی وجود ندارد زیرا اعداد به ترتیب صعودی ظاهر می‌شوند، بنابراین مسائل PRNG از بین می‌روند، اما بسیاری از مزایای محاسبات تصادفی حفظ می‌شوند (مانند تخمین‌های جزئی از راه‌حل). علاوه بر این، دقت خطی پردازش بسته‌ای و ارگودیک را حفظ می‌کند.
طیف‌سنج

نمونه ای از یک طیف سنج
طیف‌سنج یا اسپکترومتر (به انگلیسی: spectrometer) ابزاری است که برای اندازه‌گیری خصوصیات نور بر پایهٔ تجزیه طیف الکترومغناطیسی کاربرد دارد. طیف سنج به معنای وسیع، هر ابزاری است که برای اندازه‌گیری تغییر یک مشخصه فیزیکی‌ یعنی طیف، در یک محدوده مشخص استفاده می‌شود. طیف سنج جرمی، طیف سنج NMR و طیف سنج نوری سه نوع از رایج‌ترین طیف سنج‌ها است که در آزمایشگاه‌های تحقیقاتی در سراسر جهان یافت می‌شوند. طیف سنج‌ها در ناحیه طیفی وسیعی، از اشعه گاما و اشعه X‌ گرفته تا مادون قرمز دور، کار می‌کنند.
اسپکترومتر برای اندازه‌گیری طول‌موج به کار می‌رود. معمولا این دستگاه به منظور شناسایی مواد در آنالیز طیف‌سنجی مورد استفاده قرار می‌گیرد. نتیجه به دست آمده از طیف‌گیری، شدت را به عنوان تابعی از طول موج در نمایش‌گر نشان می‌دهد.
اجزای تشکیل دهنده یک طیف سنج
اجزای تشکیل دهنده طیف سنج (اسپکترومتر)

طیف سنج نوری از چهار جز اصلی تشکیل شده است. این اجزا عبارتند از:
شکاف
المان‌های اپتیکی
المان پاشنده
آشکارساز
اساس کار طیف سنج (اسپکترومتر)

اساس کار این دستگاه به این شکل است که نور از طریق شکاف وارد اسپکترومتر می‌شود. سپس نور توسط آینه مقعر به سمت یک عنصر پراکنده هدایت می‌شود. توری، اجزای طیفی نور را در زاویه‌های متفاوتی پراکنده می‌کند. بعد از آن نور پراکنده شده توسط آینه مقعر دوم بر روی آشکارساز متمرکز می‌شود. در آشکارساز، فوتون‌ها به الکترون‌ تبدیل شده و طی فرآیندی این الکترون‌ها به صورت کدهای دیجیتالی نمایان می‌گردند. در نهایت داده‌ها به عنوان تابعی از طول موج در محدوده طیفی مشخص رسم می‌شوند.
تفاوت اسپکترومتر (طیف سنج) و اسپکتروفتومتر

اسپکترومتر صرفا نوری را که از شکاف وارد دستگاه می‌شود، آنالیز می‌کند. البته ذکر این نکته حائز اهمیت است که با استفاده از طیف‌سنج می‌توان میزان نور جذبی، عبوری، بازتابی و فلورسانس را به دست آورد. برای این کار، باید چیدمان اپتیکی آزمایش مورد نظر روی میز آماده گردد (البته تجهیزاتی مانند منبع نور، فیبر و … مورد نیاز  است). اسپکترومتر برای تجزیه و تحلیل منابع نوری نیز به کار می‌رود. اما در اسپکتروفتومتر منابع نوری داخل دستگاه قرار داشته و نیازی به فیبر و تجهیزات جانبی دیگر وجود ندارد. به عبارتی دیگر اسپکترومتر جزئی از یک دستگاه اسپکتروفتومتر است.
کاربردهای طیف سنج (اسپکترومتر)

اسپکترومترها شامل بازه وسیع طول‌موجی هستند. در محدوده UV تا NIR کار می‌کنند و همان طور که گفته شد، محدوده طول موجی با توجه به نیاز کاربر قابل تغییر است. از میان مهم ترین کاربردهای طیف سنج می توان به موارد زیر اشاره کرد.
کنترل پردازش نیمه هادی‌ها
مشخصه یابی منابع نور مانند LEDها
سنجش رنگ نور منابع نوری
اندازه گیری نور نمایشگرها
اندازه گیری ضخامت فیلم‌های نازک
اندازه گیری‌های اپتیکی
کنترل کیفیت مواد غذایی و آشامیدنی
کنترل کیفیت محصولات کشاورزی
مشخصه یابی خون انسان و حیوانات
کنترل کیفیت آب آشامیدنی
کنترل فرایند تولید مواد شیمیایی
اساس کار یک طیف سنج
سایت اند ساوند

| 0 | 1 |
| --- | --- |
دسته‌بندی: سینما
بسامد: ماهانه
ناشر: بنیاد فیلم بریتانیا
سال بنیان‌گذاری: ۱۹۳۲
کشور: بریتانیا
زبان: انگلیسی
وبگاه: www.bfi.org.uk/sightandsound/
سایت اَند ساوند (انگلیسی: Sight & Sound) ماهنامه فیلم انگلیسی است که سال ۱۹۳۳ تأسیس شد و توسط بنیاد فیلم بریتانیا منتشر می‌شود. شهرت سایت‌اندساوند بیش‌تر به‌خاطر فهرست برترین فیلم‌های تاریخ سینماست که هر ده سال یک‌بار (از سال ۱۹۵۲) با رأی‌گیری از منتقدان و اخیراً کارگردانان سینمای سراسر دنیا منتشر می‌کند.
نظرسنجی برای بهترین فیلم‌های تاریخ

"Sight & Sound" هر ده سال یکبار از سال ۱۹۵۲ نظرسنجی بین‌المللی برای ۱۰ فیلم برتر تاریخ برگزار می‌کند. تا سال ۱۹۹۲ آرای منتقدان و کارگردان‌ها در یک لیست جمع‌آوری می‌شد اما از سال ۱۹۹۲ به بعد کارگردان‌ها برای شرکت در یک نظرسنجی جداگانه دعوت شدند.
همشهری کین در پنج نظرسنجی متولی (۱۹۶۲–۲۰۰۲) جایگاه نخست را در لیست صد فیلم برتر کسب کرد.
برای نظرسنجی سال ۲۰۱۲ سایت اند ساوند به دهه‌ها انتقاد دربارهٔ عدم تنوع شرکت‌کنندگان در نظرسنجی گوش داد و تلاش زیادی کرد تا با در نظر گرفتن جنسیت، قومیت، طیف وسیع‌تری از منتقدان و فیلم‌سازان سراسر جهان را برای شرکت دعوت کند. فهرست منتقدان مورد نظرسنجی به‌طور قابل توجهی از ۱۴۵ به ۸۴۶ افزایش یافت. نظرسنجی کارگردانان نیز از ۱۰۸ به ۳۵۸ کارگردان افزایش یافت.
در سال ۲۰۲۲، تعداد منتقدان در نظرسنجی از ۸۴۶ به ۱۶۳۹ نفر افزایش یافت و ژان دیلمان به کارگردانی شانتال آکرمن در صدر فهرست قرار گرفت. همچنین تعداد فیلم‌های ساخته شده توسط فیلمسازان سیاهپوست از یک فیلم در سال ۲۰۱۲ به هفت فیلم در سال جاری و تعداد فیلم‌سازان زن از دو فیلم در سال ۲۰۱۲ به یازده افزایش یافته‌است.
به انتخاب منتقدان > ۱۹۵۲میلادی

دزد دوچرخه
روشنایی‌های شهر
جویندگان طلا
رزم‌ناو پوتمکین
تعصب (فیلم ۱۹۱۶)
داستان لویزیانا
طمع (فیلم)
روز برمی‌آید
مصائب ژاندارک
برخورد کوتاه
قاعده بازی
میلیون
به انتخاب منتقدان > ۱۹۶۲میلادی

همشهری کین
ماجرا
قاعده بازی
طمع (فیلم)
اوگتسو
رزمناو پوتمکین
دزد دوچرخه
ایوان مخوف (فیلم)
زمین می‌لرزد
آتالانت
به انتخاب منتقدان > ۱۹۷۲میلادی

همشهری کین
قاعده بازی
رزمناو پوتمکین
هشت و نیم
ماجرا
پرسونا
مصائب ژان دارک
ژنرال
امبرسون‌های باشکوه
اوگتسو
توت فرنگی‌های وحشی
به انتخاب منتقدان > ۱۹۸۲میلادی

همشهری کین
قاعده بازی
هفت سامورایی
آواز در باران
هشت و نیم
رزمناو پوتمکین
ماجرا
امبرسون‌های باشکوه
سرگیجه
ژنرال
جویندگان
به انتخاب منتقدان > ۱۹۹۲میلادی

همشهری کین
قاعده بازی
داستان توکیو
سرگیجه
جویندگان
آتالانت
مصائب ژان دارک
پاتر پانچالی
رزمناو پوتمکین
۲۰۰۱: یک اُدیسه فضایی (فیلم)
به انتخاب منتقدان > ۲۰۰۲میلادی

همشهری کین
سرگیجه
قاعده بازی
پدرخوانده (قسمت‌های اول و دوم)
داستان توکیو
۲۰۰۱: یک اُدیسه فضایی
رزم ناو پوتمکین
طلوع: آواز دو انسان
هشت‌ونیم
آواز در باران
به انتخاب منتقدان > ۲۰۱۲میلادی

سرگیجه (فیلم ۱۹۵۸)
همشهری کین
داستان توکیو
قاعده بازی
طلوع: آواز دو انسان
۲۰۰۱: یک اُدیسه فضایی (فیلم)
جویندگان
مردی با دوربین فیلم‌برداری
مصائب ژاندارک
هشت‌ونیم
به انتخاب منتقدان > ۲۰۲۲ میلادی

ژان دیلمان، شماره ۲۳ که‌دو کومرس، ۱۰۸۰ بروکسل
سرگیجه
همشهری کین
داستان توکیو
در حال و هوای عشق
۲۰۰۱: یک اُدیسه فضایی (فیلم)
کار نیکو
جاده مالهالند
مردی با دوربین فیلمبرداری
آواز در باران
به انتخاب کارگردانان > ۱۹۹۲میلادی

همشهری کین
هشت‌ونیم
گاو خشمگین
جاده (فیلم ۱۹۵۴)
آتالانت
پدر خوانده
عصر جدید (فیلم ۱۹۳۶)
سرگیجه (فیلم ۱۹۵۸)
پدرخوانده: قسمت دوم
مصائب ژاندارک
راشومون
هفت سامورایی
به انتخاب کارگردانان > ۲۰۰۲ میلادی

همشهری کین
پدرخوانده و پدرخوانده ۲
هشت و نیم
لورنس عربستان
دکتر استرنج‌لاو
دزد دوچرخه
گاو خشمگین
سرگیجه
راشومون
قاعده بازی
هفت سامورایی
به انتخاب کارگردانان > ۲۰۱۲ میلادی

داستان توکیو - یاسوجیرو اوزو
۲۰۰۱: ادیسه فضایی - استنلی کوبریک
همشهری کین - اورسون ولز
هشت و نیم - فدریکو فلینی
راننده تاکسی - مارتین اسکورسیزی
اینک آخر الزمان - فرانسیس فورد کاپولا
پدرخوانده - فرانسیس فورد کاپولا
سرگیجه - آلفرد هیچکاک
آینه - آندری تارکوفسکی
دزد دوچرخه - ویتوریو دسیکا
به انتخاب کارگردانان > ۲۰۲۲ میلادی

۱- ۲۰۰۱: یک اُدیسه فضایی (فیلم)
همشهری کین
پدرخوانده
داستان توکیو
ژان دیلمان، شماره ۲۳ که‌دو کومرس، ۱۰۸۰ بروکسل
سرگیجه
هشت و نیم
آینه
پرسونا
در حال و هوای عشق
کلوزآپ
بهترین کارگردان‌های تاریخ سینما

در سال ۲۰۰۲ سایت اند ساوند برای اولین بار برای انتخاب بهترین کارگردان‌های تاریخ سینما از منتفدان و کارگردان‌ها نظر سنجی کرد.
بهترین کارگردان‌های تاریخ سینما > انتخاب منتقدان

...
ژان لوک گدار
ژان رنوار
استنلی کوبریک
آکیرا کوروساوا
فدریکو فلینی
جان فورد
سرگئی آیزنشتاین
فرانسیس فورد کاپولا
یاسوجیرو اوزو
بهترین کارگردان‌های تاریخ سینما > انتخاب کارگردان‌ها

...
فدریکو فلینی
آکیرا کوروساوا
فرانسیس فورد کاپولا
آلفرد هیچکاک
استنلی کوبریک
بیلی وایلدر
اینگمار برگمان
دیوید لین
ژان رنوار
مارتین اسکورسیزی
برترین مستندهای تاریخ

مردی با دوربین فیلم‌برداری
شوآ (فیلم)
بی‌آفتاب
شب و مه
خط آبی باریک
کرونیکل یک تابستان
نانوک شمالی
من و خوشه چینان
به عقب نگاه نکن
گری گاردنز
رودخانه ووئوکسی

| رودخانه ووئوکسی | رودخانه ووئوکسی |
| --- | --- |
مکان: مکان
کشور: فنلاند و روسیه
ویژگی‌های ظاهری: ویژگی‌های ظاهری
سرآب:  
 • مکان: دریاچه سایما
 :  
دهانه: دریاچه لادوگا
اندازهٔ حوضه: Greater than ۵۲٬۴۰۰ کیلومتر مربع (۲۰٬۲۰۰ مایل مربع)
دبی: ۵۴۰ متر مکعب بر ثانیه (۱۹٬۰۰۰ فوت مکعب بر ثانیه)
 :  
رودخانه ووئوکسی رودی است که از دریاچه سایما سرچشمه می‌گیرد و به دریاچه لادوگا می‌ریزد. این رود از کشورهای فنلاند و روسیه می‌گذرد. طول آن ۱۶۲ کیلومتر (۱۰۱ مایل)، ارتفاع سرچشمه آن ۷۴ متر (۲۴۳ فوت) است.
حبس روانپزشکی کریستوفر اسمارت

کریستوفر اسمارت
شاعر انگلیسی کریستوفر اسمارت (۱۷۲۲–۱۷۷۱) از می ۱۷۵۷ تا ژانویه ۱۷۶۳ در آسایشگاه‌های روانی محبوس بود. اسمارت در ۶ مه ۱۷۵۷ در بیمارستان سنت لوک برای دیوانگان، مورفیلدهای بالایی، لندن بستری شد. او توسط پدرشوهرش، جان نیوبری، به آنجا برده شد، اگرچه ممکن است قبل از آن در یک دیوانه خانه خصوصی محبوس شده باشد. در حالی که در سنت لوک او بره شادی کن و آهنگی برای دیوید را نوشت، این اشعار به عنوان بزرگ‌ترین آثار او شناخته شدند. اگرچه بسیاری از معاصران او موافق بودند که اسمارت «دیوانه» است، اما گزارش‌های مربوط به وضعیت او و پیامدهای آن متفاوت بود و برخی احساس می‌کردند که او ناعادلانه مرتکب شده‌است.
اسمارت زمانی که در سنت لوک بود به عنوان «غیرقابل درمان» تشخیص داده شد، و زمانی که بودجه آنها برای مراقبت از او تمام شد، او به آسایشگاه آقای پاتر، بتنال گرین منتقل شد. تنها چیزی که از سال‌های حبس او می‌دانیم این است که شعر می‌سرود. انزوای اسمارت باعث شد تا ژانرهای شعری قرن هجدهم را که آثار قبلی او را مشخص کرده بودند، کنار بگذارد و شعرهای مذهبی مانند «بره شادی کن» بنویسد. اشعار پناهندگی او تمایل به «وحی بدون واسطه» را آشکار می‌کند، و ممکن است که خودارزیابی یافت شده در شعر او بیانگر مسیحیت انجیلی باشد.
منتقدان اواخر قرن هجدهم احساس کردند که جنون اسمارت آنها را در نادیده گرفتن آهنگ او برای دیوید توجیه می‌کند، اما در طول قرن بعد رابرت براونینگ و معاصرانش وضعیت او را منشأ نبوغ او می‌دانستند. تا اینکه در قرن بیستم، با کشف مجدد جوبیلات آگنو (که تا سال ۱۹۳۹ منتشر نشد)، منتقدان در مورد اسمارت تجدید نظر کردند و او را به عنوان یک شاعر انقلابی، هدف احتمالی طرحی از سوی پدرشوهرش دیدند. یک ناشر، تا او را ساکت کند.
زمینه

اسمارت در زمان بحث و گفتگو در مورد ماهیت جنون و درمان آن به پناهگاه‌ها محدود شد. در طول قرن هجدهم، جنون «هم برای آشکار کردن حقیقت درونی و هم محکوم به سکوت و طرد شدن به عنوان چیزی غیرقابل درک توسط عقل و در نتیجه تهدیدی برای جامعه و بشریت بود.» معمولاً این بیماری غیرقابل درمان بود و هرکسی که به آن مبتلا بود باید از جامعه جدا شود. پزشک ویلیام باتی - که بعدها اسمارت را درمان کرد - نوشت:
[ما] متوجه می‌شویم که جنون برخلاف نظر برخی افراد بی‌فکر، به اندازه بسیاری از بیماری‌های دیگر قابل کنترل است، که به همان اندازه وحشتناک و سرسخت هستند، و در عین حال غیرقابل درمان به نظر نمی‌رسند، و به هیچ وجه نباید چنین اشیاء ناراحت‌کننده ای رها شود، خیلی کمتر در زندان‌های نفرت‌انگیز به عنوان جنایتکار یا مزاحم برای جامعه محبوس شود.
به ویژه، باتی جنون را به عنوان «تخیل فریب خورده» تعریف کرد. با این حال، او توسط سایر پزشکان، مانند جان مونرو، که در بیمارستان بیت لحم کار می‌کرد، مورد انتقاد قرار گرفت. مونرو در اظهارات خود در مورد رساله جنون باتی توضیح داد که آنهایی که دیوانه بودند برداشت درستی داشتند، اما توانایی قضاوت صحیح را نداشتند. اگرچه مونرو ایده‌های اصلاحی را ترویج می‌کرد، اما درمان پیشنهادی او - ضرب و شتم بیماران - به همان اندازه که گزینه ترجیحی باتی، یعنی جداسازی کامل بیماران از جامعه، با بیماران سخت بود.
در سال ۱۷۵۸، باتی و دیگران استدلال کردند که کسانی که «دیوانه» تلقی می‌شوند تحت سیستم پناهندگی بریتانیا مورد سوء استفاده قرار می‌گیرند و آنها برای اقدام پارلمانی فشار می‌آوردند. رساله باتی در مورد جنون بر مشکلات برخورد با بیمارستان‌ها به عنوان جاذبه‌های گردشگری و اقدامات تنبیهی علیه بیماران تأکید کرد. بحث‌های باتی و دیگران منجر به تصویب قانون تنظیم خانه‌های مجنون خصوصی (۱۷۷۴) شد، اما برای کمک به اسمارت خیلی دیر بود.
با این حال، منتقدان مدرن دیدگاه بدبینانه تری نسبت به استفاده قرن هجدهم از اصطلاح «دیوانگی» هنگام تشخیص بیماران دارند. روان‌پزشک توماس ساسز ایده جنون را خودسرانه و غیرطبیعی می‌دانست. فیلسوف میشل فوکو، با موافقت با موضع ساس، تأکید کرد که در قرن هجدهم از پناهگاه‌ها برای حمله به دیدگاه‌های مخالف استفاده می‌شد و ایده دیوانگی به‌جای یک وضعیت پزشکی مشروع، ترسی فرهنگی در بین مردم بریتانیا بود. فوکو به ویژه قرن هجدهم را زمان «حبس بزرگ» می‌دانست. این توصیف با نوشته‌های اسمارت در دهه ۱۷۶۰ در مورد این موضوع سازگار است که در آن، به گفته توماس کیمر، «مقوله جنون به شدت نسبی شده‌است، و به نظر می‌رسد چیزی بیشتر از اختراع جامعه ای است که به‌طور استراتژیک نگران بی‌اعتبار کردن تمام گفته‌ها یا رفتارهایی است که تهدید می‌کند. منافع و هنجارهای آن."
درمان بیماران بستری در قرن هجدهم ساده بود: آنها باید روزانه با یک رژیم غذایی سبک از نان، بلغور جو دوسر، مقداری گوشت یا پنیر و مقدار کمی آبجو تغذیه می‌شدند که برای رفع نیازهای غذایی روزانه ناکافی بود. آنها از تماس با افراد خارجی، از جمله اعضای خانواده خودداری کردند. و آنها از دسترسی به چیزی که علت جنون آنها تلقی می‌شد محروم می‌شدند (این علل از الکل و غذا تا کار در بیرون را شامل می‌شد). اگر اعمال آنها «تازه و بدون علت قابل انتساب» ظاهر می‌شد، وضعیت آنها به عنوان جنون «اصلی» و غیرقابل درمان تلقی می‌شد. موسسه‌ای مانند سنت لوک که توسط باتی اداره می‌شود، هم بیماران «درمان‌پذیر» و هم «لاعلاج» را نگهداری می‌کرد. مکان‌های کمی برای درمان رایگان برای بیماران وجود داشت و بسیاری از آنها پس از یک سال آزاد شدند تا جایی برای پذیرش‌های جدید فراهم شود.
پناهندگی > بیمارستان سنت لوک برای دیوانگان

جزئیات کمی در مورد دوران اسمارت در بیمارستان سنت لوک برای دیوانگان شناخته شده‌است. او در ۶ مه ۱۷۵۷ به عنوان "بیمار قابل درمان" در سنت لوک بستری شد. ممکن است اسمارت به دستور نیوبری به خاطر بدهی‌های قدیمی و رابطه ضعیفی که بین این دو وجود داشت، محدود شده باشد. نیوبری قبلاً در مجموعه شعرهای زیبا برای سرگرمی کودکان شش فوتی، بی‌اخلاقی اسمارت را مسخره کرده بود. صرف نظر از دلایل دقیق نیوبری، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد پذیرش اسمارت توسط نیوبری در آسایشگاه روانی مبتنی بر جنون نبوده‌است. برای اینکه اسمارت اعتراف کند، نیوبری احتمالاً رشوه کوچکی ارائه کرد، اگرچه رشوه برخلاف سیاست سنت لوک بود.
اطلاعات کمی در مورد وضعیت اسمارت در طول اقامتش در سنت لوک وجود دارد، احتمالاً به این دلیل که باتی از ملاقات بیماران خود، از جمله توسط اعضای خانواده خود، خودداری کرده‌است. یکی از معدود رکوردهایی که از دوران اسمارت در سنت لوک باقی مانده‌است، مدخلی در کتاب دقیقه سنت لوک بود که چنین بود:
۱۲ مه ۱۷۵۸ دکتر. باتی با این کمیته آشنا شده‌است که کریستوفر اسمارت (که در روز ششم مه ۱۷۵۷ بستری شد) همچنان در حواس خود آشفته‌است، با وجود اینکه بیش از ۱۲ ماه تقویمی در این بیمارستان بستری شده‌است و از شرایط کنونی مورد او کافی نیست. دلیلی برای انتظار بهبودی سریع او و تربیت و معاینه شدن او. سفارش داده شده. اینکه او مرخص شود و اخطاریه ای به اوراق بهادارش ارسال شود تا او را ببرند.
در دوران حبس اسمارت در سنت لوک، حتی سایر پزشکان هم اجازه نداشتند اسمارت را ببینند مگر اینکه اجازه شخصی از باتی دریافت کرده باشند. بعید بود که اسمارت بدون اینکه توسط باتی آزاد شود، پناهگاه را ترک کند. حتی اگر اسمارت تلاش می‌کرد تا از طریق راه‌های قانونی آزادی را به دست آورد، قوانین احضاریه برای آزادی بر اساس سیستمی که باتی داشت، که فرد را از هر گونه تماسی جدا می‌کرد، تقریباً غیرممکن بود. در نهایت اسمارت «غیرقابل درمان» تشخیص داده شد و به دلیل کمبود بودجه توسط بیمارستان مرخص نمی‌شد.
پناهندگی > دیوانه خانه آقای پاتر

زیرا من گربه جفری خود را در نظر خواهم گرفت.
زیرا زمانی که کار روزانه او تمام می‌شود، کار او به درستی شروع می‌شود؛ زیرا او در شب در برابر دشمن مراقب خداوند است؛ زیرا او با پوست برقی و چشمان خیره کننده خود با قدرت تاریکی مقابله می‌کند؛ زیرا او با سبقت در زندگی با شیطان که مرگ است مقابله می‌کند؛ زیرا در طالع صبحگاهی خورشید را دوست دارد و خورشید او را دوست دارد؛ زیرا او از قبیله ببر است.
برای گربه کروبی اصطلاح ببر فرشته است؛ زیرا او ظرافت و خش خش مار را دارد که در نیکی آن را سرکوب می‌کند؛ زیرا اگر سیر شود، تباهی نخواهد کرد، و بدون تحریک تف نمی‌دهد.
چون وقتی خدا به او می‌گوید گربه خوبی است، به نشانه شکر خروش می‌کند.
Smart's Jubilate Agno, Fragment B Lines 695, 717–726
اسمارت پس از آزادی از سنت لوک به یک دیوانه خانه خصوصی برده شد. الیزابت لنوآر، دختر اسمارت، برای دیدن پدرش آورده شد و اظهار داشت که او «توسط آقای نیوبری متعهد به مراقبت از آقای پاتر است که خانه ای خصوصی در بتنال گرین داشت». او تجربه خود را به عنوان نگهداری در یک «سالن کوچک تمیز» توصیف کرد. با این حال، دیوانه خانه خصوصی آقای پاتر «خانگی» نبود، و رفتارهای اسمارت بسیار بدتر بود، همان‌طور که او توضیح می‌دهد: «آن‌ها با چنگ‌آهن‌هایشان که ابزاری وحشیانه است، روی من کار می‌کنند، زیرا من بی‌حفاظ‌تر از دیگران» (Jubilate Agno B 129). اسمارت چهار سال تنها ماند، به جز گربه‌اش جفری و گهگاهی گاوکر که برای دیدن کسانی که دیوانه به نظر می‌رسیدند می‌آمد. پیوزی وضعیت کلی اسمارت را اینگونه توصیف کرد: «او هم باهوش بود و هم دانشمند، و در زمانی که برای دیوانگی در حبس بود به ملاقات می‌رفت.» بسیار محتمل است که او در دوران حبس خود احساس «بی خانمان» کرده باشد و مطمئناً احساس کرده‌است که در «لمبو… بین فضای عمومی و خصوصی» از تماشای بیگانگان قرار گرفته‌است.
در لندن، تنها تعداد کمی از آثار او هنوز منتشر می‌شد، اما درآمد حاصل از آن توسط نیوبری گرفته شد. با این حال، اسمارت توانست مجموعه‌ای از آثارش را با نام مستعار «خانم نیمه‌شب» با عنوان خانم منتشر کند. سخنرانی‌های نیمه شب؛ و سایر قطعات منتخب: همان‌طور که در سخنوری در بله بازار، لندن صحبت شد. اسمارت از این کار سودی نبرد، اما توانست حداقل برخی از کارهای قبلی خود را دوباره ببیند که چاپ شده‌است. اسمارت، به گفته زندگی‌نامه‌نویس قرن بیستم خود، آرتور شربو، تنها «خدای خود و شعرش» را داشت. چند تن از دوستان وفادار او سرانجام از رفتاری که اسمارت داشت خسته شدند و او را از دست آقای پاتر آزاد کردند.