stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دودمان روریک

| دودمان روریک Рюриковичи  (روسی) | دودمان روریک Рюриковичи  (روسی) |
| --- | --- |
خاندان سلطنتی: خاندان سلطنتی
مهر سلطنتی یاروسلاو خردمند: مهر سلطنتی یاروسلاو خردمند
کشور: روس کی‌یف پادشاهی گالیسیا-وولینیا شاهزاده‌نشین بزرگ کی‌یف شاهزاده‌نشین بزرگ ولادیمیر شاهزاده‌نشین بزرگ لیتوانی شاهزاده‌نشین بزرگ مسکو روسیه تزاری
املاک:  کرملین مسکو (۱۲۶۳–۱۵۶۴، ۱۵۸۱–۱۵۹۸)  کرملین الکساندروف (۱۵۶۴–۱۵۸۱) 
عنوان‌ها:  شاهزاده بزرگ مسکو  فرمانروای تمام روس  تزار تمام روسیه 
پیدایش: ۸۶۲ (در ولیکی نووگورود)
بنیان‌گذار: روریک
آخرین فرمان‌روا: فیودور یکم
برکناری: ۱۶۱۰
دودمان روریک (به روسی: Рюриковичи) یک دودمان اشرافی و بعدها سلطنتی بود که مطابق باور رایج، توسط روریک شاهزاده وارنگیان، در سال ۸۶۲ در ولیکی نووگورود بنیان نهاده شد. روریک‌ها خاندان حاکم بر حکومت روس کی‌یف و سایر شاهزاده‌نشین‌های آن پس از تجزیه‌اش ازجمله شاهزاده‌نشین بزرگ مسکو و اوایل روسیه تزاری بودند.
تا سدهٔ پانزدهم میلادی، ایوان سوم تسلط اردوی زرین بر منطقه را از بین برد و عنوان فرمانروای تمام روس را به خود گرفت. نوهٔ او ایوان چهارم در سال ۱۵۴۷ با عنوان تزار تمام روسیه تاج‌گذاری کرد و پس از او دودمان روریک تا سال ۱۵۹۸ و تا زمان مرگ فیودور یکم، پسر ایوان، حکومت کرد. سرانجام پس از زمان مشکلات، دودمان رومانوف جانشین روریک‌ها شدند شدند. در جایگاه یک خاندان سلطنتی، دودمان روریک روی هم برای ۲۱ نسل در خط جانشینی مستقیم مرد، از خود روریک (مرگ: ۸۷۹) تا فیودور یکم (مرگ: ۱۵۹۸) و به مدت بیش از ۷۰۰ سال برقرار بود.
پومتزیا

مکان
| Pomezia | Pomezia |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
Comune di Pomezia: Comune di Pomezia
Panorama of Pomezia: Panorama of Pomezia
ناحیه: لاتزیو
استان / شهرستان: استان رم
دهستان: Campo Ascolano, Campo Bello, Campo Jemini, Campo Selva, Castagnetta, Cinque Poderi, Colli di Enea, Macchiozza, Martin Pescatore, Pratica di Mare, Santa Palomba, Santa Procula, Sedici Pini, Torvaianica, Torvaianica Alta, Viceré, Villaggio Azzurro, Villaggio Tognazzi
حکومت: حکومت
 • شهردار: Enrico De Fusco (PD)
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۰۷٫۳۴ کیلومتر مربع (۴۱٫۴۴ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۰۸ متر (۳۵۴ فوت)
جمعیت (30 November 2010): جمعیت (30 November 2010)
 • کل: ۶۰۹۷۵
 • تراکم: ۵۷۰/کیلومتر مربع (۱۵۰۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Pometini
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: ۰۰۰۴۰
پیش‌شماره تلفن: ۰۶۹۱
قدیس پشتیبان: St. Benedict of Nursia
روز قدیس: July 11
وبگاه: وبگاه رسمی
شهر  پومتزیا (به ایتالیایی: Pomezia) با جمعیت ۵۶٬۱۰۵ نفر  در ناحیه لاتزیو در کشور ایتالیا واقع شده‌است.
پومتسیا نامش را از شهر لاتینی سوئسا پومتیا برگرفته است، هرچند معلوم نیست که شهر مزبور کجا واقع بوده است.
الیزر کاشانی

| الیزر کاشانی | الیزر کاشانی |
| --- | --- |
نام بومی: אליעזר קשאני
زاده: 13 مارس 1923 پتا تیکوا، سرزمین فلسطین تحت کنترل بریتانیا
درگذشته: 16 آوریل 1947 (24 سال) زندان آکر، اسرائیل، اعدام به وسیله حلق آویز شدن
وفاداری: ایرگون
الیزار کاشانی (عبری: אליעזר קשאני‎ ; 13 مارس ۱۹۲۳–۱۶ آوریل ۱۹۴۷) یکی از اعضای ایرگون در فلسطین در زمان حکومت بریتانیا در این منطقه و یکی از ۱۲ اولی هاگاردوم بود.
اوایل زندگی

کاشانی در پتخ تیکوا در خانواده ای فقیر یهودی ایرانی با ۴ برادر و ۳ خواهر به دنیا آمد. در جوانی عضوی از جنبش مکابی بود و در ۱۳ سالگی در یک کارخانه مشغول به کار شد.
کاشانی در ۲۳ اوت ۱۹۴۴ توسط نیروهای بریتانیایی به ظن عضویت در ایرگون دستگیر و به لاترون فرستاده شد. او سرانجام در کنار ۲۵۰ زندانی یهودی دیگر به اریتره منتقل شد. کاشانی زمانی که در آفریقا بود، اصرار داشت که به نیروی زیرزمینی ایرگون بپیوندد، اگرچه در ابتدا او را به خاطر سابقه بازداشت نمی‌پذیرفتند. زمانی که در اریتره بود، زبان انگلیسی را به خوبی آموخت. هنگامی که او به فلسطین بازگشت، علیرغم خطر گزارش شدن به پلیس بریتانیا به دلیل مظنون بودن، به یک مبارز برجسته برای ایرگون زوای لئومی تبدیل شد.
فعالیتهای مخفی

در نیروی زیرزمینی او با اطلاعات، تسلیحات و عملیات نظامی سر و کار داشت و حتی یک دوره را برای فرماندهی شروع کرد، اما قبل از اینکه بتواند به پایان برسد درگذشت. در ۲۹ دسامبر ۱۹۴۶، کاشانی و چهار جنگجوی دیگر ایرگون، مردخای الکاهی، یخیل درسنر، حییم گیلاد و آبراهام میزراهی، برای اقدام در شبی که به عنوان شب ضرب و شتم شناخته می‌شود، حرکت کردند. در تقاطع تایاسیم، پنج نفر از آنها با یک سد پلیس مواجه شدند که از آنجا تیراندازی کردند. راننده، میزراهی بر اثر جراحات وارده جان باخت. الیزر و سه جنگجوی باقیمانده دستگیر و به یک اردوگاه نظامی در نزدیکی منتقل شدند، جایی که آنها یک سری شکنجه را پشت سر گذاشتند و ۲۰ ساعت متوالی آنها را کتک زدند. پس از پنج روز که در آن تحقیر و ضرب و شتم شدند، این افراد به اورشلیم منتقل شدند.
محاکمه و اعدام

در ۱۰ فوریه ۱۹۴۷، چهار دادگاه نظامی برگزار شد. الکاهی، کاشانی، درسنر و گیلاد شلوار و جوراب خاکی، کفش مشکی، کت خاکستری و کلاه جمجمه آبی مایل به سفید پوشیدند. این چهار نفر صلاحیت دادگاه برای محاکمه آنها را رد کردند و از پاسخ به سؤالات یا اتهامات خودداری کردند. پس از یک محاکمه کوتاه، قضات اعلام کردند که این چهار نفر به اتهام حمل سلاح مجرم شناخته شدند. مجازات الکاهی، درسنر و کاشانی اعدام بود در حالی که گیلاد ۱۷ ساله به حبس ابد محکوم شد. همین که حکم شنیده شد، آن چهار نفر برخاستند و حتیکوه خواندند.
امیدی در یشوف برای نجات این سه نفر وجود داشت که متهم به قتل نبودند، بلکه به خاطر داشتن سلاح زندانی شده بودند. کاشانی در زندان اورشلیم مریض بود، اما تا زمانی که در سلولش در زنجیر بود از مداوا خودداری کرد. درخواست خانواده او برای عفو نیز رد شد. وکیل او که بازگشت او از اریتره را نیز برعهده داشت، از او درخواست کرد که درخواست عفو خود را امضا کند، اما کاشانی گفت که او حاکمیت انگلیس را به رسمیت نمی‌شناسد و بنابراین هیچ سندی را امضا نمی‌کند.
در ۱۵ آوریل، چهار محکوم مخفیانه از اورشلیم به زندان عکا منتقل شدند. روز بعد، ۱۶ آوریل ۱۹۴۷، ساعت ۴ صبح، این چهار نفر بدون هشدار قبلی و بدون اطلاع خانواده‌هایشان به چوبه دار آورده شدند. در همان زمان، مقامهای بریتانیایی اشاره کردند که اعدام آنها قریب‌الوقوع نیست و چند ساعت قبل، وکیل ماکس سلیگمن، که عفو آنها را انجام می‌داد، مطلع شد که هنوز آمادگی لازم برای اعدام وجود ندارد. کاشانی و دیگران حتیکوه را در حالی که آنها را به دار می‌آوردند می خواندند. کاشانی آخرین نفر از چهار نفری بود که به دار آویخته شد.
اجساد این چهار مرد توسط کاروانی از تانک‌ها و خودروهای زرهی بدون اطلاع شورا کادیشا یا اعضای خانواده آنها به شهر صفد هدایت شد و آنها نیمه برهنه در ایستگاه پلیس کوه کنعان قرار گرفتند. آخرین درخواست آنها، دفن شدن در روش پینا، مورد توجه قرار نگرفت. ساعت هفت صبح رادیو اعدام‌ها را اعلام کرد و در فلسطین منع آمد و شد اعلام شد. صبح مردم صفد خواستار شرکت در گورستان شدند، اما این شهر نیز ممنوع الخروج بود. با این وجود، صدها یهودی زیر باران شدید به گورستان رسیدند، جایی که یهودیان چوبه دار در کنار قربانیان شورش‌های ۱۹۲۹ و ۱۹۳۶ دفن شدند. شوک بزرگی در یشوف بر سر حلق آویز کردن، و محکومیت توسط بسیاری از جوامع یهودی در سراسر جهان ابراز شد. برخی از کشیشان آمریکایی حتی مجالس یادبودی ترتیب دادند.
ماه‌ها بعد، نگهبانان بریتانیایی همچنان بر سر قبرها در صفد قرار می‌گرفتند تا نیروهای ایرگون اجساد را بیرون نبرند و طبق درخواست خود به روش پینا منتقل نکنند.
خاطره

در چندین شهر اسرائیل از جمله تل آویو، بئرشبا، یافا و اورشلیم، خیابان‌هایی به نام کاشانی نامگذاری شد.
مهاجران افغانستانی

| بهر مېشتي افغانان> کل جمعیت | بهر مېشتي افغانان> کل جمعیت |
| --- | --- |
نامشخص: نامشخص
مناطق با جمعیت چشمگیر: مناطق با جمعیت چشمگیر
 ایران: ۸ تا ۱۲ میلیون (برآورد رسمی)
 پاکستان: ۲٫۴ میلیون نفر (۲۰۲۲)
 آلمان: ۶۳۷٬۰۰۰ (۲۰۲۱)
 ایالات متحده آمریکا: ۳۰۰٬۰۰۰ (۲۰۲۲)
 امارات متحدهٔ عربی: ۳۰۰٬۰۰۰ (۲۰۱۲)
 روسیه: ۱۵۰٬۰۰۰ (۲۰۱۷)
 ترکیه: ۱۲۹٬۳۲۳ (۲۰۲۱)
 کانادا: ۱۲۵٬۳۰۵ (۲۰۲۲)
 بریتانیا: ۷۹٬۰۰۰ (۲۰۱۹)
 سوئد: ۶۰٬۸۵۸ (۲۰۲۰)
 استرالیا: ۵۲٬۰۰۰ (۲۰۲۲)[نیازمند منبع]
 هلند: ۵۱٬۸۳۰ (۲۰۲۱)
 بلژیک: ۱۵٬۰۰۰ (۲۰۱۸)
 فرانسه: ۴۱٬۱۷۴ (۲۰۲۱)
 یونان: ۲۱٬۴۵۶ (۲۰۲۱)
 اوکراین: ۲۰٬۰۰۰ (۲۰۰۱)
 دانمارک: ۱۸٬۰۱۸ (۲۰۱۷)
 هند: ۱۵٬۸۰۶ (۲۰۲۱)
 سوئیس: ۱۴٬۵۲۳ (۲۰۲۱)
 فنلاند: ۱۲٬۰۴۴ (۲۰۲۱)
 ایتالیا: ۱۱٬۱۲۱–۱۲٬۰۹۶ (۲۰۲۱)
 نروژ: ۱۰٬۴۷۵ (۲۰۱۰)
 اسرائیل: ۱۰٬۰۰۰ (۲۰۱۲)
 اندونزی: ۷٬۶۲۹ (۲۰۲۱)
 تاجیکستان: ۶٬۷۷۵ (۲۰۲۱)
 قطر: ۴٬۰۰۰ (۲۰۱۲)
 ژاپن: ۳٬۵۰۹ (۲۰۲۰)
 نیوزیلند: ۳٬۴۱۴ (۲۰۱۳)
 مالزی: ۲٬۶۶۱ (۲۰۲۱)
 قزاقستان: ۲٬۵۰۰+ (۲۰۲۱)
 رومانی: ۲٬۳۸۴ (۲۰۲۰)
 قرقیزستان: ۲٬۰۰۰ (۲۰۰۲)
 ایرلند: ۱٬۲۰۰ (۲۰۱۹)
 ازبکستان: ۱٬۰۰۰ (۲۰۱۷)
 اکوادور: ۳۰۰–۲٬۵۰۰ (۲۰۱۸)
زبان‌ها: زبان‌ها
زبان‌های فارسی دری، پشتو و سایر زبان‌های رایج در کشور افغانستان.: زبان‌های فارسی دری، پشتو و سایر زبان‌های رایج در کشور افغانستان.
دین: دین
مذهب سنی (اکثریت)  مذهب شیعه، آیین هندو و آیین سیک (اقلیت): مذهب سنی (اکثریت)  مذهب شیعه، آیین هندو و آیین سیک (اقلیت)
مهاجران افغانستانی، به مردم تبعهٔ کشور افغانستان گفته می‌شود که از این کشور بیرون رفته و به کشورهای دیگر مهاجرت کرده‌اند.
در سال ۲۰۲۴، بین ۵ تا ۸ میلیون پناهندهٔ افغانستانی در ایران زندگی می‌کرده‌اند که فقط بخشی از آن‌ها به عنوان مهاجر قانونی ثبت‌نام کرده‌اند و بقیه به صورت غیرقانونی در ایران زندگی می‌کنند. اکنون این میزان طبق گزارش کمیساریای سازمان ملل در امور پناهجویان به ۲ میلیون و ۸۰۰ هزار مهاجر قانونی رسیده است.
بر طبق گفتهٔ رئیس مرکز امور اتباع و مهاجرین خارجی وزارت کشور ایران، بنابر آمار منتشر شده سازمان بین‌المللی مهاجرت، موج ورود اتباع افغانستانی به ایران همچنان ادامه داشته و در شش‌ماهه اوّل سال ۲۰۲۴، بیش از یک میلیون نفر از اتباع افغانستانی به ایران پناهنده شده‌اند.
دولت ایران سیاست‌های جدید در قبال اخراج اتباع افغانستانی غیرمجاز انجام داد و تصمیم دارد که تا آخر سال ۱۴۰۳ حدود ۲ میلیون مهاجر غیرقانونی را اخراج کند و تا ۷ آبان ۱۴۰۳ حدود ۸۵۰ هزار از مهاجران غیرقانونی را اخراج کرده است.
آمار رسمی پاکستان هم نشان از این دارد که ۱٫۵ میلیون پناهندهٔ ثبت‌نام شده و حدود یک میلیون پناهنده به صورت غیرقانونی در آنجا زندگی می‌کنند. برخی از پناهجویان بازگشته از پاکستان به افغانستان در شکایاتی عنوان کرده‌اند که آن‌ها در این کشور مورد ضرب‌وشتم و هتک حرمت قرار گرفته‌اند. برخی از افغانستانی‌های بازگشته از ایران نیز تجربیاتی مشابه‌ای داشته‌اند.
اگرچه اکثریت آن‌ها چنین تجربیاتی نداشته‌اند و به صورت داوطلبانه و به انتخاب خود پاکستان را ترک کرده‌اند. تعدادی از آن‌ها نیز، سفر خود را به مقصد کشورهای اروپایی به امید یافتن سرپناهی مناسب‌تر آغاز کرده‌اند. حکومت پاکستان توافق کرده است که هیچ پناهجوی افغانستانی را به اجبار از پاکستان اخراج نکند. بنابر توافقی که بین دولت‌های افغانستان، پاکستان و کمیساریای عالی سازمان ملل برای پناهجویان صورت گرفت، به افغانستانی‌های پناهنده در این کشور اجازه داده شده تا پایان سال ۲۰۱۷ در این کشور بمانند. مدّت اقامت پناهجویان افغانستانی در ایران نیز هر سال با پرداخت پول به دولت ایران، به مدّت یک سال تمدید می‌شود.
موج پناهندگان

جدول زیر پناهندگان افغانستانی (قانونی و غیرقانونی) را در چهار موج نشان می‌دهد:
جنگ شوروی در افغانستان
جنگ کابل در سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۶
جنگ داخلی افغانستان در سال‌های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱
جنگ درافغانستان از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۲۱
| کشور/منطقه | جنگ شوروی در افغانستان | جنگ کابل ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۶ | طالبان | جنگ درافغانستان ۲۰۰۱ تا ۲۰۲۱ | جنگ درافغانستان ۲۰۰۱ تا ۲۰۲۱ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  ایران | ۳٬۱۰۰٬۰۰۰ |  |  | ۲٬۸۰۰٬۰۰۰ |  |
|  پاکستان | ۳٬۱۰۰٬۰۰۰ |  |  | ۲٬۵۰۰٬۰۰۰ |  |
|  امارات |  |  |  | ۳۰۰٬۰۰۰ |  |
|  آلمان |  |  |  | ۱۲۶٬۳۳۴ |  |
|  ایالات متحده آمریکا |  |  |  | ۹۰٬۰۰۰ |  |
|  بریتانیا |  |  |  | ۵۶٬۰۰۰ |  |
|  استرالیا |  |  |  | ۲۸٬۵۹۷ |  |
|  فرانسه |  |  |  | ۲۰٬۸۵۴ |  |
|  دانمارک |  |  |  | ۱۵٬۸۵۴ |  |
|  هندوستان |  |  |  | ۱۸٬۰۰۰ |  |
|  کانادا | ۴٬۲۱۵ | ۵٬۳۹۰ | ۱۰٬۳۲۰ | ۱۶٬۲۴۰ |  |
|  سوئد |  |  |  | ۶٬۹۰۴ |  |
|  تاجیکستان |  | ۱۱۶۱ | ۱۵٬۳۳۶ | ۳٬۴۲۷ |  |
|  قطر |  |  |  | ۲٬۶۰۰ |  |
|  سوریه |  |  |  | ۱٬۷۵۰ |  |
|  ترکیه |  |  |  | ۳۰۰ |  |
پناهجویان افغانستانی در حال بازگشت از پاکستان، سال ۲۰۰۴ میلادی.
پناهجویان افغانستانی در زیر پلی در آبراه سنت مارتین کشور فرانسه، سال ۲۰۱۰ میلادی.
پارسیوان

برای شبکه تلویزیونی‌ای با نام مشابه، فارسی۱ را ببینید.
| 0 | 1 |
| --- | --- |
گروهی از مردم فارسیوان در غرب افغانستان، ولایت هرات ۱۸۷۸–۱۸۸۰ (میلادی): گروهی از مردم فارسیوان در غرب افغانستان، ولایت هرات ۱۸۷۸–۱۸۸۰ (میلادی)
زبان‌ها: زبان‌ها
فارسی: فارسی
دین: دین
اسلام (شیعه) و (اهل‌سنت): اسلام (شیعه) و (اهل‌سنت)
قومیت‌های وابسته: قومیت‌های وابسته
مردمان ایرانی تبار : مردمان ایرانی تبار 
فارسیوان، پارسیوان یا پارسیبان (به [[زبان فارسی|فارسی‌زبانان]]: Форсивон) نامی امروزی برای خطاب کردن فارسی زبانان جهان مخصوصا غرب افغانستان یا دیاسپورای آنها فارغ از وابستگی قومی می‌باشد که به طور خاص، در گذشته برای اشاره به گروه مشخصی از کشاورزان در ایران بزرگ و شهرنشینان استفاده می‌شد. لغتنامه دهخدا درباره دهگان یا دهقان (به فارسی‌زبانان: Деҳқон) بیان کرده است که دهقان در قدیم به فارسی‌زبانانی اصیلِ صاحبِ ملک و زمین اعم از ده‌نشین و شهرنشین گفته می‌شده و مقابلِ تازی و بری پنداشته می‌شده که چادرنشین و بدوی بودند.
این نام در منابع و دانشنامه‌های غربی، به‌عنوان یک قوم جداگانه فارسی‌زبان شیعی غرب افغانستان، جدا از تاجیک‌های افغانستان معرفی شده است. این منابع می‌گویند فارسیوان‌های افغانستان، شاخه‌ای از مردم فارسی‌زبانان اند که به دلیل شباهت‌های مذهبی با فارسی‌زبانان ایران به این نام خوانده می‌شوند.[نیازمند منبع معتبر]
تاجیکان شمال کابل (کوهدامن، پروان، کاپیسا، پنجشیر) نسبت به‌نام تاجیک بیشتر قومیت خود را پارسیوان یا فارسیبان معرفی می‌کنند در مقابل اوغان (پشتون).[نیازمند منبع]
درواقع فارسیوان به افرادی فارغ از قومیت یا تبار گفته می‌شده که به زبان فارسی صحبت میکردند شامل فارسی‌زبانان، تاجیک‌ها، هزاره‌ها، ایماق‌ها و سادات و سایر اقوام افغانستان. همچنین به نقل از برخی منابع پشتون ها به فارسی زبان ها فارسیوان میگویند.
پیشینه کاربرد

از نخستین کتاب‌هایی که این نام (البته به شکل پرزیوان) در آن دیده شده کتاب «افغانستان» نوشته فریزر تیتلر (Fraser Tytler) است. وی در کتاب خود ذکر می‌کند که افغان‌ها (یعنی پشتون‌ها) تاجیک‌های جدید را پرزیوان می‌نامند.
پس از آن کتابی دیگر به نام «افغانستان و مردمان آن» به زبان فرانسوی و چاپ بلژیک نوشته ژان شارل بلان، در صفحه ۱۴۸ خود نوشت: «تاجیک‌های افغانستان دری‌زبان می‌باشند، مذهب آن‌ها سنی و برخی اسماعیلی است، به علاوه شیعی‌مذهب که فارسی‌بان نامیده می‌شوند هستند.»
پس از آن این عبارت در روزنامه نیویورک‌تایمز چاپ ۱۸۷۱ دیده می‌شود.
در میانه‌های سدهٔ پیش، پژوهندگان ایرانی تاریخ و جغرافیا با برخورد به این نام در منابع غربی به جستجو در مورد چندوچون آن پرداختند.
دکتر محمود افشار، پژوهشگر ایرانی، در صفحه ۱۳۶ سال ۷ مجله آینده یادآور می‌شود که پژوهشگری دیگر به نام آقای حسین داوودی از دانشوران افغانستان در مورد نام پرزیوان/فارسیوان استعلام کرده است و پاسخ ایشان این بوده که چنین نامی را نمی‌شناسند.
ایرج افشار، پژوهشگر دیگر ایرانی در سال ۱۳۶۲ خورشیدی در سوئیس از پاول بوخرر (Paul Buchrer-Dietschi) بنیادگذار کتابخانه افغانی (Bibliotheca Afghanica) و کارشناس مردم‌شناسی افغانستان در مورد واژه پرزیوان پرسش کرده و پاسخ او چنین بوده: «به آن کسانی گفته می‌شود که زبانشان فارسی شبیه فارسی ایران باشد و آن طور که شنیده‌ام بیشتر در مورد مردم هرات به‌کار می‌رود.»
ون بورنزبورگ، ایلینوی

مکان
| Van Burensburg, Illinois | Van Burensburg, Illinois |
| --- | --- |
محدوده ثبت‌نشده: محدوده ثبت‌نشده
ایالت: ایلینوی
شهرستان: مونتگمری
ارتفاع: ۵۹۷ فوت (۱۸۲ متر)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
کد منطقه: 217
GNIS feature ID: 420215
ون بورنزبورگ، ایلینوی (به انگلیسی: Van Burensburg, Illinois) یک محدوده ثبت‌نشده در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان مونتگمری، ایلینوی واقع شده‌است.
خصوصیات

ون بورنزبورگ ۱۸۱٫۹۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ریما رامین‌فر

| ریما رامین‌فر | ریما رامین‌فر |
| --- | --- |
رامین‌فر در جشنواره جهانی فیلم فجر ۱۳۹۷: رامین‌فر در جشنواره جهانی فیلم فجر ۱۳۹۷
زادهٔ: ۵ فروردین ۱۳۴۹ ‏(۵۴ سال) تهران، ایران
پیشه‌ها: بازیگر نویسنده
سال‌های فعالیت: ۱۳۷۶–اکنون
همسر: امیر جعفری
فرزندان: ۱
ریما رامین‌فر (زادهٔ ۵ فروردین ۱۳۴۹) بازیگر و نویسندهٔ اهل ایران است. او فارغ‌التحصیل کارشناسی ارشد در رشتهٔ کارگردانی تئاتر است. او کار در تئاتر را در سال ۱۳۷۶ با نمایش شب بخیر مادر آغاز کرد و در سال ۱۳۷۹ با بازی در نان و عشق و موتور ۱۰۰۰ پا به عرصهٔ سینما نهاد. رامین‌فر برای نقش‌آفرینی در یه حبه قند (۱۳۸۹) نامزد دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل زن جشنواره فیلم فجر شد. او از ۱۳۸۹ تا ۱۳۹۹ در مجموعهٔ تلویزیونی پایتخت ایفای نقش کرد و برایش برندهٔ جایزهٔ حافظ بهترین بازیگر زن کمدی شد. رامین‌فر در ابد و یک روز (۱۳۹۴) حضور داشته و نویسندهٔ چند مجموعهٔ تلویزیونی بوده‌است. همسر او، امیر جعفری، از بازیگران سینما و تلویزیون ایران است.
زندگی

ریما رامین‌فر در ۵ فروردین ۱۳۴۹ در تهران متولد شد. او همچنین همسر امیر جعفری است و یک پسر به نام آیین دارد.
فعالیت هنری

ریما رامین‌فر در سال ۱۳۶۹ دیپلم گرفت و در رشتهٔ گرافیک توانست به دانشگاه راه بیابد و پس از یک‌سال تصمیم گرفت به آلمان برود و در آن‌جا به تحصیل خود بپردازد و پس از چند سال به ایران بازگشت و توانست در رشتهٔ هنر قبول شود و همزمان با ورود به دانشگاه به فعالیت خود در تئاتر پرداخت.
از سال ۱۳۷۱ در رشتهٔ تئاتر به تحصیل خود در دانشگاه ادامه داد.
نخستین کار حرفه‌ای او به عنوان بازیگر در عرصهٔ تئاتر، نمایش «شب بخیر مادر»، نوشتهٔ مارشا نورمن، با کارگردانی حامد محمدطاهر بود که در سال ۱۳۷۵ در تئاتر شهر به اجرا درآمد؛ نخستین نمایشنامه‌ای هم که نوشت، نمایشنامهٔ «پس تا فردا» بود که نمایش آن در جشنوارهٔ تئاتر فجر اجرا شد و جایزهٔ سوم نمایشنامه نویسی را گرفت. رامین‌فر، علاوه بر نوشتن نمایشنامه، به عنوان یکی از بازیگران این نمایش در صحنه حاضر شد.
پس از آن، رامین‌فر در تئاتر به فعالیت خود در زمینهٔ نمایشنامه‌نویسی، بازیگری و کارگردانی ادامه داد. «از زمستان ۶۶»، «رقص کاغذ پاره‌ها»، «پس تا فردا»، «دل سگ»، «یک دقیقه سکوت»، «همان همیشگی» و «زمزمهٔ مردگان» از جمله کارهای او در هنر تئاتر است.
وی در دانشگاه، در مقطع کارشناسی نمایش و همچنین کارشناسی ارشد کارگردانی، به فراگیری دانش در زمینهٔ بازیگری و کارگردانی پرداخت.
در سال ۱۳۸۰ در «یک دقیقه سکوت» بازی کرد و جایزهٔ دوم بازیگری جشنوارهٔ تئاتر فجر را گرفت و در نمایش «زمزمهٔ مردگان» هم جایزهٔ اول بازیگری جشنوارهٔ تئاتر فجر را کسب کرد.
وی در دههٔ ۱۳۸۰ فعالیت خود در تلویزیون ایران را با نویسندگی در سریال بدون شرح و بازیگری در مجموعهٔ من یک مستاجرم و نویسندگی مجموعهٔ کمربندها را ببندیم آغاز نمود.
فعالیت هنری > مجموعه پایتخت

در سال ۱۳۹۰، رامین‌فر با بازی در نقش «هما سعادت» در مجموعهٔ پایتخت ۱ به فعالیت خود در تلویزیون ادامه داد و پس از آن، در همین نقش، در کنار محسن تنابنده، در فصل‌های دوم تا ششم این مجموعهٔ پرمخاطب، به ایفای نقش پرداخت. نقش هما مورد تحسین واقع شد و البته منتقدانی هم معتقد بودند رامین فر نتوانسته در این نقش به خوبی ظاهر شود.
دیدگاه‌ها

رامین‌فر و همسرش از جمله ۱۴۰ هنرمند ایرانی بودند که با امضاء طوماری در ۲۲ خرداد ۱۳۹۲، همراه با سایر اصلاح‌طلبان و اعتدال‌گرایان، ضمن قدردانی از انصراف عارف به نفع حسن روحانی، از نامزدی حسن روحانی در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۲ حمایت علنی کردند.
فیلم‌شناسی > فیلم سینمایی

| نام فیلم | سال | کارگردان | نقش |
| --- | --- | --- | --- |
| نان، عشق و موتور ۱۰۰۰ | ۱۳۸۰ | ابوالحسن داوودی | آویشن |
| رفیق بد | ۱۳۸۶ | عباس احمدی مطلق | فرح |
| شیرین | ۱۳۸۷ | عباس کیارستمی | ریما رامین‌فر |
| یه حبه قند | ۱۳۹۰ | رضا میرکریمی | اعظم |
| قصه‌ها | ۱۳۹۰ | رخشان بنی‌اعتماد | خانم منشی زاده |
| سیزده | ۱۳۹۱ | هومن سیدی | مهری |
| مرگ ماهی | ۱۳۹۳ | روح‌الله حجازی | رعنا |
| فصل نرگس | ۱۳۹۴ | نگار آذربایجانی |  |
| زاپاس | ۱۳۹۴ | برزو نیک‌نژاد | زری |
| ابد و یک روز | ۱۳۹۴ | سعید روستایی | شهناز |
| سوفی و دیوانه | ۱۳۹۵ | مهدی کرم‌پور | سارا (فقط صدا) |
| چهل و هفت | ۱۳۹۶ | احمد اطراقچی، علیرضا عطاالله تبریزی |  |
| زیر نظر | ۱۳۹۷ | مجید صالحی | مهشید (فقط صدا) |
| ملاقات خصوصی | ۱۴۰۰ | امید شمس |  |
| ویلای ساحلی | ۱۴۰۱ | کیانوش عیاری |  |
| هتل | ۱۴۰۲ | مسعود اطیابی |  |
:
فیلم‌شناسی > مجموعه تلویزیونی

| نام مجموعه | سال | کارگردان | نقش |
| --- | --- | --- | --- |
| من یک مستاجرم | ۱۳۸۳ | پریسا بخت‌آور | نیره |
| پایتخت ۱ | ۱۳۹۰ | سیروس مقدم | هما |
| چک برگشتی | ۱۳۹۱ | سیروس مقدم | اکرم |
| پایتخت ۲ | ۱۳۹۲ | سیروس مقدم | هما |
| پایتخت ۳ | ۱۳۹۳ | سیروس مقدم | هما |
| پایتخت ۴ | ۱۳۹۴ | سیروس مقدم | هما |
| پایتخت ۵ | ۱۳۹۷ | سیروس مقدم | هما |
| پایتخت ۶ | ۱۳۹۹–۱۴۰۰ | سیروس مقدم | هما |
| مهمونی | ۱۴۰۱ |  | خودش |
| پایتخت ۷ | ۱۴۰۴ | سیروس مقدم | هما |
فیلم‌شناسی > فیلم تلویزیونی

| نام فیلم | سال | کارگردان | نقش |
| --- | --- | --- | --- |
| آخرین روز ماه | ۱۳۹۰ | منوچهر هادی |  |
| چند روز بیشتر | ۱۳۹۲ | پریسا گرگین |  |
فیلم‌شناسی > تئاتر

آن سوی آینه (علی سرابی، ۱۳۹۶٬۱۳۹۷)
اینجا کجاست (شیوا مسعودی، ۱۳۹۲)
رومولوس کبیر (نادر برهان مرند، ۱۳۸۸)
غریبه‌ای در خانه (دل‌آرا نوشین، ۱۳۸۸)
کابوس‌های پیرود بازنشسته خائن ترسو (نادر برهان مرند، ۱۳۸۷)
شب بخیر مادر (محمد یعقوبی، ۱۳۷۶)
مرگ دستفروش (نادر برهانی مرند، ۱۳۸۵)
زمزمه مردگان (سیامک احصائی، ۱۳۸۱)
می‌رم روزنامه بخرم (رحیم نوروزی، ۱۳۸۱)
همان همیشگی (رامین‌فر، ۱۳۸۰)
دل سگ (محمد یعقوبی، ۱۳۷۹)
یک دقیقه سکوت (محمد یعقوبی، ۱۳۷۹)
پس تا فردا (محمد یعقوبی، ۱۳۷۹)
رقص کاغذ پاره‌ها (محمد یعقوبی، ۱۳۷۸)
زمستان ۶۶ (محمد یعقوبی، ۱۳۷۷)
شب بخیر مادر (محمد یعقوبی، ۱۳۷۶)
ترن (حمیدرضا آذرنگ)
فیلم‌شناسی > نویسنده

بدون شرح (۱۳۸۱)
کمربندها را ببندیم (۱۳۸۳)
چارخونه (۱۳۸۶)
جوایز و نامزدی‌ها

| سال | جشنواره | بخش | اثر | نتیجه | جایزه | منبع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۳۹۷ | جشنواره نوروزی صداوسیما | بهترین بازیگر زن | پایتخت | برنده | تندیس جشنواره |  |
| ۱۳۹۴ | پانزدهمین جشن حافظ | بهترین بازیگر زن کمدی تلویزیون | پایتخت ۳ | برنده | تندیس حافظ |  |
| ۱۳۹۰ | پنجمین جشن انجمن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران | بهترین بازیگر مکمل زن | یه حبه قند | برنده | تندیس جشنواره |  |
| ۱۳۸۹ | پانزدهمین جشن سینمای ایران | بهترین بازیگر مکمل زن | یه حبه قند | نامزدشده | تندیس شایستگی |  |
| ۱۳۸۹ | بیست و نهمین جشنواره فیلم فجر | بهترین بازیگر مکمل زن | یه حبه قند | نامزدشده | سیمرغ بلورین |  |
پولوکوین

مکان در 23x15px|border |alt=|link= آفریقای جنوبی
| پولوکوین PolokwanePietersburg | پولوکوین PolokwanePietersburg |
| --- | --- |
شهر: شهر
نام مستعار: City of stars: نام مستعار: City of stars
شعار: Naturally Progressive: شعار: Naturally Progressive
استان: لیمپوپو
تاسیس: ۱۸۸۶ (میلادی)
حکومت: حکومت
 • شهردار: Freddy Greaver
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۲۸٫۵۱ کیلومتر مربع (۴۹٫۶۲ مایل مربع)
جمعیت: جمعیت
 • کل: ۶۲٬۰۸۹
 • تراکم: ۴۸۰/کیلومتر مربع (۱۳۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۲+ (SAST)
کد پستی: ۰۷۰۰
کد منطقه: ۰۱۵
ترکیب نژادی: سیاهپوست آفریقایی %۵۰.۰ رنگین پوست %۵.۴ آسیایی-سرخ پوست %۴.۷ سفید پوست %۳۹.۹
زبان رسمی: آفریکانس %۳۸.۶سوتوی شمالی %۳۵.۲انگلیسی %۱۲.۶شنگانی %۴.۴سایر %۹.۲
پولوکوین (Polokwane) شهری است در کشور آفریقای جنوبی و مرکز استان لیمپوپو در این کشور.
شهر پولوکیون ۱۵۰ هزار نفر جمعیت دارد و از تاریخ ۲۳ آوریل ۱۹۹۲ رسماً به عناون شهر شناخته شده‌است.
نامگذاری

این شهر در سال ۱۸۴۸ با نام پیترسبروگ توسط آندریس پرتوریوس بنیاد شد. در سال ۲۰۰۳ میلادی نام آن به پولوکوین تغییر کرد.
ورزش

در جریان جام جهانی فوتبال ۲۰۱۰ در ورزشگاه پیتر موکابا واقع در پولوکوین نیز مسابقاتی انجام شد.
فیروزآباد (یزد)

فیروز آباد ؛ یکی از بخش های شهر اشکذر می‌باشد .
طبق گفتهٔ قدیمی‌های فیروز‌آباد تاریخچهٔ فیروز‌آباد به دوران ساسانیان و پادشاهی یزدگرد سوم برمی‌گردد. در آن زمان یزدگرد سوم در حال سفر به یکی از نقاط ایران بود که از فیروزآباد عبور می‌کرد و در فیروز‌آباد دختر یزدگرد به نام فیروزه دچار بیماری شد و در فیروز‌آباد توقف کردند و به دلیل گرمی هوا به تشنگی دچار شدند و برای دستیابی به آب به کندن چاه متوسل شدند و با اندک تلاشی به آب رسیدند. و پس از چند روز اقامت نسبت به آباد کردن آن همت گماشتند و به دلیل خوش آب و هوا بودن یزدگرد از این منطقه خوشش آمد و برای توسعه و آبادانی آن کوشید. داشتن طولانی‌ترین و پرقدمترین قنات استان یزد که سرو شکسته (با قدمت ۱۷۰۰سال) آن را در طول هزار پانصد سال آبیاری می‌نمود از قومهای اصیل وقدیمی این روستای تاریخی میتوان به طایفه اصیل امین الرعایایی (محمد امین الرعایایی) اشاره نمود .
تاریخچهٔ تشکیل

طبق گفتهٔ قدیمی‌های فیروز‌آباد تاریخچهٔ فیروز‌آباد به دوران ساسانیان و پادشاهی یزدگرد سوم برمی‌گردد. در آن زمان یزدگرد سوم در حال سفر به یکی از نقاط ایران بود که از فیروزآباد عبور می‌کرد و در فیروز‌آباد دختر یزدگرد به نام فیروزه دچار بیماری شد و در فیروز‌آباد توقف کردند و به دلیل گرمی هوا به تشنگی دچار شدند و برای دستیابی به آب به کندن چاه متوسل شدند و با اندک تلاشی به آب رسیدند. و پس از چند روز اقامت نسبت به آباد کردن آن همت گماشتند و به دلیل خوش آب و هوا بودن یزدگرد از این منطقه خوشش آمد و برای توسعه و آبادانی آن کوشید.
داشتن طولانی‌ترین و پرقدمترین قنات استان یزد که سرو شکسته (با قدمت ۱۷۰۰سال) آن را در طول هزار پانصد سال آبیاری می‌نمود از قومهای اصیل وقدیمی این روستای تاریخی میتوان به طایفه اصیل امین الرعایایی (محمد امین الرعایایی) اشاره نمود .
محمود رضائی هنجنی

| محمود رضائی هنجنی | محمود رضائی هنجنی |
| --- | --- |
نماینده دوره اول مجلس شورای اسلامی: نماینده دوره اول مجلس شورای اسلامی
دوره مسئولیت ۱۳۵۸ خورشیدی – ۱۳۹۸ خورشیدی: دوره مسئولیت ۱۳۵۸ خورشیدی – ۱۳۹۸ خورشیدی
حوزه انتخاباتی: کرج
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۰۵ نطنز
درگذشته: ۱۳۹۸/۱۲/۰3 تهران
ملیت:  ایران
حزب سیاسی: حزب مؤتلفه اسلامی
دیگر عضویت‌های سیاسی: حزب جمهوری اسلامی
فرزندان: نامشخص
اقامتگاه: تهران
محل تحصیل: دانشگاه تهران
پیشه: سیاستمدار، سخنران
محمود خان رضائی هنجنی (زاده ۱۳۰۵ درگذشته ۱۳۹۸)، نمایندهٔ دورهٔ اول از حوزهٔ انتخابیهٔ کرج در استان البرز بوده است. دکتر هنجنی تحصیلات دکترای عرفان و ادیان، حقوق، ادبیات فارسی، زبان و ادبیات عرب و همچنین نیز تحصیلات خارج سطح در حوزه را داشته است.
نمایندگی مجلس

دکتر هنجنی در سال ۱۳۵۸ با کسب ۵۵۱۵۵ رای از مجموع ۱۰۸۰۰۰ رای معادل ۵۱/۱٪ آرا به مجلس اول راه پیدا کرد.
او سیاستمداری با نفوذ و عضو دو حزب سیاسی موتلفه اسلامی و جمهوری اسلامی بوده است.
وي از سه نفر نمايندگاني بود كه به همراه ايت اله يزدي طرح عدم كفايت بني صدر را پيشنهاد و اجرايي نمودند، همچنین در زمان حضور خود در مجلس ریاست کمسیون هایی از قبیل کار و امور اجتماعی را در دست داشته است.