stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دهاقان
آثار باستانی

آثار و بقایای تاریخی موجود در شهر نیازمند بررسی و کاوش هستند.
مسجد میر: براساس مطالعات میراث فرهنگی استان اصفهان قدمت آن به اواخر دوره سلجوقی و اوایل دوره ایلخانی می‌رسد. این مسجد در وسط بازار و در شمال مسجد جامع واقع است. این مسجد در حال خراب شدن است رطوبت ناشی از برف و باران عامل مهم تخریب بناست.
مسجد جامع دهاقان (مسجد حاج میرزابابا):این بنا از بناهای اوایل دوره قاجاریه ساختمان آن دارای یک هشتی در مسیر ورودی یک حیاط کوچک و شبستانی (ستوندار) است که پوشش آن را به شیوه چهارضربی اجرا کرده‌اند شبستان با آجرهایی با ابعاد ۵*۲۰*۲۰ سانتیمتر در راستای محور قبله با سه ردیف ستون، سه تایی از جنس آجر برپا شده است. محراب مسجد دارای تزئینات مقدس و گچبری‌هایی با نقوش اسلامی است. در پشت بام این بنا یک ساعت آفتابی واقع است که کاربرد آن تشخیص ظهر و زمان اذان نمازهای ظهر و عصر بود
خانه حسینقلی خان خطایی :این خانه در محله قلعه واقع است. حسینقلی خان خطایی حکمران یک صد سال پیش دهاقان بود این خانه با مصالحی چون خشت به عنوان مصالح اصلی و ساختاری و آجر به عنوان مصالح فرعی برپا شده است.
مقبره سلطان محمد :این مقبره که بنایی است نوساز و از یک فضای مسقف ساده تشکیل شده است حاوی یک سنگ قبر کامل و بخش کوچکی از یک سنگ قبر است. قدمت این مقبره به سال ۷۵۵ هـ. ق بر می‌گردد. این مقبره در کنار بازار واقع است و نشان از قدمت این قسمت شهر دارد. مساحت کل بنا ۱۰۴ متر مربع است که ۴۰ متر مربع آن حیاط تشکیل می‌دهد.
بقعه بابا شیخ حسین انصاری و بی‌بی خاتون فرزندان جابربن عبدالله انصاری
مقبره باباعلیشاه (عارف) کنار جوی باباعلیشاه و رودخانه و در سمت شمال غربی شهرقرار گرفته است.
وضعیت فیزیکی-کالبدی

شهر دهاقان از نظر موقعیت جغرافیایی بین چند کوه قرار دارد. کوه قلاری در جنوب، کوه برآفتاب در غرب و کوه دزجا در مرکز و شمال شهر دارای جلگه‌ای کم‌وسعت با شیب ملایمی از طرف جنوب به سمت شمال و از غرب به شرق است. بعد از انقلاب اسلامی بر اثر نوسازی و رشد دهاقان در امور عمرانی و شهرسازی، می‌توان شهر را به دو منطقه تقریباً مجزای جنوبی و شمالی تقسیم کرد که هر کدام دارای خصوصیاتی است.
تصویر سمت راست را سنجنده کرونا در ۲۵ می ۱۹۷۰ و تصویر سمت چپ را سنجنده سنتینل را ۱۳ ژوئن ۲۰۲۱ ثبت کرده است. تصویر نخست مربوط به پیش از انقلاب اسلامی ایران و زمانی است که از شهر شدن دهاقان کمتر از ۵ سال می‌گذرد و بیشتر به صورت روستای مرکزی و مرکز حوزهٔ نفوذ سکونتگاه‌های روستایی و عشایری اطراف عمل می‌نموده است. همان‌طور که پیداست شهر دهاقان گسترش فیزیکی زیادی نسبت به گذشته پیدا کرده ولی از میزان اراضی کشاورزی آن هم کم شده که حاکی از تغییر کاربری و آیش آبی می‌باشد. نه‌تنها شرق خیابان معلم بلکه حدفاصل خیابان شهیدبشارت تا بلوار انقلاب تماماً باغستان بوده، چند باغی که در جنوب تپه دزگاه در حاشیه مسیر قبلی رودخانه بوده به وضوح در تصویر نخست مشخص است. و شکل‌گیری محلات شهری جدید و جدیدتر و انتقال «بالاشهر» همانند شهر اصفهان و برخلاف اکثر شهرهای ایران در جنوب شهر و در زمین‌های مرتفع‌تری چون پایکوه کوه «قلاری» بوده است.
محیط زیست > اکوسیستم

بواسطه ریزش فاضلاب‌های شهری بداخل آب‌های جاری اکوسیستم این منطقه تغییر کرده است. ریزش فاضلاب‌های شهری به قنات‌های قدیمی (مانند قنات‌های حسین‌آباد و قلقله) و جوی‌های آب کشاورزی و رودخانه و جاری شدن آن در سطح وسیعی از زمین‌های کشاورزی. نتیجه: آلوده شدن زمین‌های کشاورزی و آب‌های تحت‌الارضی و تخریب باغات و خشکیدن درختان چندین ساله (گردو و گلابی و غیره) و بروز امراض صعب العلاج به واسطهٔ استفاده از آب و هوای آلوده و محصولات کشاورزی آلوده.
علاوه بر خشکسالی، حفر بی‌رویهٔ چاه‌های عمیق. نتیجه:اتلاف غیراصولی و پایین رفتن سطح منابع آب‌های زیرزمینی و خشکیدن قناتها و چشمه سارهای قدیمی (قنات لورک یا قلعه نوی، قنات خیرآباد و چشمهٔ بزرگ زینعلی و غیره)
محیط زیست > گل‌ها و گیاهان

گلسرخ در دهاقان بوفور چه در منازل وچه درمزارع یافت می‌شده است که متأسفانه در حال حاضر رو به کاستی است.
گل رز دهاقان در رنگ‌های مختلف شهرت دارد (خصوصاً نوع گلخانه‌ای آن)
گل نسترن (خوشه‌ای رونده)
بن گل (پایه گلسرخ) اهلی در خانه‌ها و باغ‌ها و به صورت وحشی در صحراها زیاد است.
گل لاله در رنگ‌های سفید، زرد و صورتی در مزارع و صحراها (خود رو) در اوایل بهار ظاهر می‌شود
گل لاله سرنکون دهاقان معروفیت دارد (در صحراها و کوهستان‌های اطراف)
گل حسرت در انواع سفید و صورتی به صورت وحشی در اواخر پائیز از زمین سر می‌زند و شباهتی بگل زعفران دارد
سنبله به صورت وحشی در اوایل بهار سر می‌زند
گل زنبق به صورت اهلی در باغچه‌ها و به صورت وحشی در صحراها وجود دارد
گل ختمی در انواع سفید، صورتی، قرمز در مزارع و صحرا به‌طور خودرو می‌روید و چند ساله است و مصرف داروئی دارد
گل گاوزبان به صورت خودرو در باغ‌ها و بیابان می‌روید و مصرف داروئی دارد
نوعی از خانواده گل داوودی زرد در اوایل بهار در کنار جویبارها و چشمه‌ها می‌روید
گل ارونه در صحراها می‌روید
گل کلاسیر به صورت سنبله‌ای بنفش و چتری سفید در مزارع و صحراها بوفور یافت می‌شود
گل موسیر به صورت وحشی در صحراها و کوهستان‌ها می‌روید
گل خبازی (پنیرک ویا مامیران) مصرف داروئی دارد
گل بومادران به رنگ زرد و بوی خاصی داردو مصرف داروئی_ رویش خودرو دارد در صحراها و باغ‌ها یافت می‌شود
آویشن در دونوع زیره‌ای و شیرازی در کوهستان‌ها و بیابان‌ها می‌روید معطر و طعم دهنده است.
طرپه (ترشک) به صورت خودرو می‌روید و در تهیه آش‌ها و سوپ‌ها مصرف می‌شود
دو تصویر ماهواره‌ای از محدوده شهر دهاقان و پیرامون به فاصله ۵۰ سال
معصومه سیحون

| معصومه نوشین سیحون | معصومه نوشین سیحون |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: منیر نوشین
زادهٔ: ۱۳۱۳ رشت، ایران
درگذشت: ۳۱ اردیبهشت ۱۳۸۹ (۷۵–۷۶ سال) تهران، ایران
ملیت: ایرانی
پیشه: بنیان‌گذار گالری سیحون
همسر: هوشنگ سیحون (ا. ۱۳۳۱–ج. ۱۳۵۴)
فرزندان: ۲؛ مریم و نادر
جوایز: لوح ویژه تقدیر سازمان میراث فرهنگی و گردشگری (مراسم بزرگداشت ۴۰ سال فعالیت هنری گالری سیحون، ۱۳۸۳) لوح تقدیر انجمن نقاشان ایران (۱۳۸۸)
پشتیبان(ـان): هوشنگ سیحون
 :  
معصومه نوشین سیحون معروف به معصومه سیحون (نام قبل ازدواج: منیر نوشین) (۱۳۱۳ – ۳۱ اردیبهشت ۱۳۸۹) هنرمند نقاش، از پیش کسوتان هنرهای تجسمی در ایران و مدیر گالری سیحون، یکی از نگارخانه هنری فعال در ایران بود. او دارای حدود نیم قرن پیشینه فعالیت هنری بود و نقش برجسته‌ای در معرفی استعدادهای هنری ایران داشت. سازمان میراث فرهنگی و گردشگری و انجمن نقاشان ایران به ترتیب در سال‌های ۱۳۸۳ و ۱۳۸۸ از وی به پاس یک عمر فعالیت بی‌وقفه هنری تقدیر کردند.
زندگی

معصومه نوشین به سالِ ۱۳۱۳ در رشت چشم به جهان گشود. سال‌های کودکی را در رشت و شاهی (قائم‌شهر کنونی) گذراند. پدرش کارمند راه‌آهن بود و مدتی به شهر اهواز منتقل شد. بدین ترتیب معصومه نیز چندسالی در آنجا زندگی کرد. او به گفته خودش دانش‌آموز درس‌خوانی نبود و اما از کودکی به نقاشی علاقه‌مند بود، و به یاد نمی‌آورد که چرا و چگونه با نقاشی آشنا شد. در دوره دبستان در اهواز گاهی برای معلم‌ها نقاشی سفارشی می‌کشید.
پس از ده سال زندگی در اهواز، خانواده نوشین به تهران نقل مکان کردند و او سالهای پایانی دبیرستان را در تهران گذراند. خانواده‌اش دوست داشتند پزشک شود اما او در سال ۱۳۳۵ در کنکور دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران در رشته نقاشی پذیرفته شد.
او در دانشگاه با هوشنگ سیحون آشنا شد که در آن دوران ریاست دانشکده را بر عهده داشت. چندی پس از این آشنایی، معصومه نوشین و هوشنگ سیحون با هم ازدواج کردند. پس از آن او نام «معصومه سیحون» را برای خود برگزید و تا پایان عمر به همین نام شناخته می‌شد.
سیحون از همسر خود، هوشنگ سیحون دو فرزند به نام‌های نادر و مریم دارد که نادر، طبق وصیت مادرش گالری سیحون را در تهران و مریم، گالری سیحون را در لوس‌آنجلس مدیریت و اداره می‌کند.
گالری سیحون

در سال ۱۳۴۵ معصومه سیحون با یاری همسرش گالری سیحون را بنیان نهادند. گالری سیحون یکی از اولین نگارخانه‌های هنری ایران است و قدیمی‌ترین گالری هنری فعال در کشور به‌شمار می‌آید. گالری سیحون با تلاش و مدیریت معصومه سیحون، از سال ۱۳۴۵ تاکنون بدون وقفه به فعالیت ادامه می‌دهد.
گالری سیحون از آغاز کار تاکنون بیش از ۱۵۰۰ نمایش از آثار معاصر هنرمندان نوپای ایرانی ارائه داده است، از جمله آثار هنرمندانی که بعدها به شهرت ملی رسیدند مانند ژازه طباطبایی، سهراب سپهری، مسعود عربشاهی، امین‌الله رضایی، حسین زنده رودی، رضا مافی، مکرمه قنبری و علیرضا اسپهبد.
پس از مرگ پابلو پیکاسو، روزنامه اطلاعات در ۲۰ فروردین ۱۳۵۲ از بزرگان نقاشی ایران شامل بهجت صدر، امین‌الله رضایی، محمود فرشچیان، معصومه سیحون، فرامرز پیلارام و ایران درودی دعوت کرد و گفته‌های آن‌ها را در ویژه‌نامه خود منتشر نمود.
بزرگداشت

در سال ۱۳۸۳ سازمان میراث فرهنگی و گردشگری مراسمی برای بزرگداشت ۴۰ سال فعالیت هنری گالری سیحون برگزار کرد که طی آن لوح تقدیری به معصومه سیحون داده شد. در این مراسم، معصومه سیحون ابراز امیدواری کرد که پسرش نادر پس از او مدیریت گالری را برعهده گیرد. وی افزود:
تمام زندگی من در این گالری خلاصه می‌شود. این‌جا سال‌های سال است هنرمندانی چون سهراب سپهری، حسین زنده رودی، پرویز تناولی، رضا مافی، فرامرز پیل آرام و حسین کاظمی و… رفت‌وآمد داشته و دارند. میراث فرهنگی بزرگ‌ترین کار را انجام داد چون هنرمندان را به واسطه نزدیک شدن به نگارخانه‌ها با خودش پیوند داد. وجود هنرمندان بزرگی که در این نگارخانه‌ها نمایشگاه می‌گذارند یکی از افتخارات ما و میراث فرهنگی است.
آخرین نمایشگاه و بزرگداشت معصومه سیحون در زمان حیاتش در ۲۷ مهرماه ۱۳۸۶ گالری هما برگزار شد و کتابی از نقاشی‌هایش در همکاری با مجله تندیس منتشر شد. در این مراسم آیدین آغداشلو، احمد نصراللهی و پرویز ملکی سخنرانی کردند.
خانه نقاشان ایران نیز در سال ۱۳۸۸ مراسم تقدیری به مناسبت فعالیت‌های هنری وی در پردیس سینمای ملت برگزار کرد.
درگذشت

معصومه سیحون روز ۳۱ اردیبهشت ۱۳۸۹ در تهران درگذشت و در بهشت سکینه به خاک سپرده شد.
معصومه سیحون، عکس از مریم زندی
ویژه‌نامه روزنامه اطلاعات، دربارهٔ مرگ پابلو پیکاسو، با سخنانی از احمد شاملو، فرامرز پیلارام، امین‌الله رضایی، معصومه سیحون، ایران درودی، بهجت صدر
استیو استوارت-ویلیامز

استیو استوارت-ویلیامز (به انگلیسی: Steve Stewart-Williams)، (متولد ۱۹۷۱) استاد روان‌شناسی فرگشتی در دانشکده روان‌شناسی در دانشگاه ناتینگهام مالزی و نویسنده کتاب‌های داروین، خدا و معنای زندگی (۲۰۱۰) و میمونی که جهان را درک کرد (۲۰۱۸) است. او در ولینگتون نیوزلند به دنیا آمد. او در دانشگاه ماسی تحصیل کرد و در آنجا مدرک دکترای خود را در روان‌شناسی و فلسفه به پایان رساند.
آثار

کتاب مردان، زنان و (علوم، فناوری، مهندسی و ریاضی): چرا تفاوت‌ها و چه باید کرد؟ (با لوئیس جی. هالسی؛ 2021)
ماساللی

مکان در 23x15px|border |alt=|link= جمهوری آذربایجان
| ماساللی | ماساللی |
| --- | --- |
ماساللی: ماساللی
مختصات: ۳۹°۰۲′۰۳″ شمالی ۴۸°۳۹′۵۶″ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۰۳۴۱۷°شمالی ۴۸٫۶۶۵۵۶°شرقی﻿ / 39.03417; 48.66556: مختصات: ۳۹°۰۲′۰۳″ شمالی ۴۸°۳۹′۵۶″ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۰۳۴۱۷°شمالی ۴۸٫۶۶۵۵۶°شرقی﻿ / 39.03417; 48.66556
شهرستان: شهرستان ماساللی
تاسیس: ۱۹۶۰
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۹۴۰۰
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (AZT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵ (AZT)
کد منطقه: +۹۹۴ ۱۵۱
ماساللی (به لاتین: Masallı، تالشی: Masal یا Masalon) شهری در شهرستان ماساللی کشور جمهوری آذربایجان است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۱۴٫۷۴۶ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۹٫۸۰۰ بوده است.
جغرافیا

ماسال‌لی یکی از شهرهای جنوب‌شرقی جمهوری آذربایجان است و به‌عنوان یکی از شهرهای تالش شمالی شناخته می‌شود. این شهر ۲۲۱ کیلومتر از باکو پایتخت جمهوری آذربایجان واقع شده است. شهر ماسال‌لی از جنوب به شهر لنکران، از خاور به ذخیره‌گاه دولتی قزل‌آغاج، از شمال به جلیل‌آباد و از باختر به کوه‌های تالش و یاردیملی می‌رسد.
مردم

بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۹ میلادی، ماسال‌لی ۸۸۶۷ نفر جمعیت داشته که از این شمار ۴۴۶۹ نفر (۵۲٫۴٪) مرد و ۴۳۹۸ نفر (۴۸٫۴٪) زن بوده‌اند.
بیشتر مردم ماساللی تالش هستند و به زبان‌های تالشی و ترکی آذربایجانی سخن می‌گویند.
دین

دین بیشتر مردم این شهر اسلام و مذهب آنان شیعه است.
تاریخچه

این شهر بخشی از سرزمین‌های خانات تالش بود که در پیمان گلستان از ایران جدا شد. پس از این پیمان، میرحسن‌خان فرزند میرمصطفی‌خان از شناخته‌شده‌ترین خان‌های تالش همراه با سربازان خود تا مدتی در برابر نیروهای ارتش روسیه تزاری در پیرامون شهر ماسال‌لی به‌ویژه در ناحیه میان‌کوه مقاومت کردند اما در پایان عقب‌نشینی کردند.
شهرداری ماسال‌لی در سال ۱۹۶۰ تأسیس شد.
ریشه واژه

در مورد ریشه نام شهر ماسال‌لی دیدگاه‌های متفاوتی وجود دارد. نام ماسال‌لی شباهت و همسانی زیادی با نام شهر ماسال در استان گیلان ایران دارد. نام ماسال برگرفته از نام تالشی مزال به‌معنی کوه‌مانند است و ماسال‌لی می‌تواند اشاره به افراد شهر ماسال داشته باشد که از ماسال در گیلان به این ناحیه مهاجرت کردند. نام ماسال‌لی برای نخستین بار در آثار ناحیه آران و شروان و آذربایجان در قرون وسطا و میانی دیده شده است. در آغاز سده هفدهم میلادی در یکی از نامه‌ها و فرمان‌های حکومتی شاه سلطان حسین صفوی از روستاهای ماسال‌لی و شیخ‌لار نام‌برده شده است. (اخبارنامه، میرزا احمد فرزند میرزا خداوردی ۱۸۸۲) برطبق این نامه، این منطقه متعلق به شخصی به‌نام ماسال بیگ بوده است.
آثار تاریخی

نزدیک ۲۰۸ بنای تاریخی و باستان‌شناختی در ماسال‌لی وجود دارد.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| نام | نوع | تاریخ |
| مسجد | معماری | سده نوزدهم |
| آرامگاه نظری‌خانم | معماری | سده چهاردهم |
| گورستان کورگان | باستان‌شناختی | عصر برنز |
| خدایارتپه کورگان | باستان‌شناختی | عصر برنز |
| تمه حاجی‌آقا کورگان | باستان‌شناختی | عصر برنز |
| گورستان خدابخش‌یورد | باستان‌شناختی | اوایل عصر برنز |
| سنگ‌های رام | سنگ‌نگاره | سده نوزدهم |
| آرامگاه امیر | معماری | سده نوزدهم |
| قلعه ارکیوان (ارکوان) | معماری | سده نهم-دهم |
| قلعه کنگلی | معماری | سده دوازدهم |
| تپه میرزال کورگان | باستان‌شناختی | عصر برنز |
| قلعه شهریار | معماری | قرون وسطا |
| قلعه سهات | معماری | قرون وسطا |
| قلعه دختر | معماری | سده نوزدهم |
| آرامگاه پیرزابا | معماری | قرون وسطا |
| اونجه‌قلعه | معماری | قرون وسطا |
| قلعه محمود | معماری | قرون وسطا |
| آرامگاه باباسیدآقا | معماری | سده شانزدهم |
| قلعه بابک | معماری | سده نهم |
آب و هوا

شهر ماسال‌لی یکی از شهرهای واقع‌شده در جلگه پست لنکران است. این شهر در تابستان دارای یک دوره هوای معتدل گرم و خشک در فصل تابستان و هوای معتدل و خشک در فصل زمستان است. این شهر بهار و پاییزی به‌نسبت پربارش دارد.
ورزش

در این شهر ورزشگاهی چندمنظوره با نام آناتولی بانیشفسکی وجود دارد که ورزشگاه خانگی باشگاه فوتبال ویلش ماسال‌لی است.
اقتصاد

در شهر ماسال‌لی فعالیت‌های اقتصادی فراوان صورت می‌گیرد. تولید مصالح ساختمانی و محصولات پلاستیکی در این شهر در حال توسعه است. فروشگاه‌های مواد غذایی از جمله نانوایی و شراب‌سازی و… در آن وجود دارد در این شهر ۲ کارخانه شراب‌سازی ۴ کارخانه چای‌سازی و ۱ کارخانه تولید آب معدنی در حال فعالیت هستند. همچنین در پیرامون و محله‌های درون شهر باغ‌های انگور به‌خوبی گسترش یافته‌اند؛ همچنین در این شهر کارخانه‌های فرآوری گیاهان کنسروی، سبزیجات، گوشت، روغن و تخمیر توتون و تنباکو، مجتمع کشت و صنعت، کارخانه فرآوری گوشت و کارخانه لبنیات و آبجوسازی (با نام ویلش) وجود دارند.
اهالی سرشناس

بال‌اوغلان اشرف‌اف، خواننده ترانه‌های تالشی و آذری
صفا آخوندوف، قهرمان ملی جمهوری آذربایجان و کشته‌شده در نبرد نخست قره‌باغ
ورودی شهرستان ماسال‌لی
باردو

تصویری تبتی از خدایان صلح جو و خشمگین برزخ پس از مرگ (باردو). برخی از بودائیان تبت معتقدند که وقتی موجودی از برزخ عبور می‌کند، تصوراتی از خدایان مختلف خواهد داشت.
در بعضی از مکتب‌های بودایی، باردو (Classical Tibetan Wylie: bar do) یا antarābhava (سانسکریت، چینی و ژاپنی: 有، در زبان چینی به صورت zhōng yǒu و در ژاپنی به معنای chūu) یک حالت متوسط ، انتقالی یا برزخی بین مرگ و تولد دوباره است. این مفهوم بلافاصله پس از مرگ گوتاما بودا به‌وجود آمد و تعدادی از گروه‌های بودایی پیشین وجود چنین دولت واسطه ای را پذیرفتند، در حالی که مدارس دیگر آن را رد کردند. مفهوم antarābhava، یک حالت بین مرگ و تولد دوباره، از سنت فلسفی ودیک - اوپانیشادیک (هندوی بعدی) وارد بودیسم شد. بعداً بودیسم مفهوم باردو را به شش یا چند حالت هوشیاری گسترش داد که هر مرحله از زندگی و مرگ را پوشش می‌داد. در بودیسم تبت، باردو موضوع اصلی کتاب تبتی مردگان (به معنای واقعی کلمه آزادی از طریق شنیدن در طول برزخ)، کتاب مردگان تبتی است، متنی که برای هدایت فرد تازه فوت شده از طریق باردو مرگ برای دستیابی به یک تولد دوباره بهتر است. و همچنین به عزیزانشان در روند عزاداری کمک کنند.
«باردو» وضعیت وجودی میانی بین دو زندگی روی زمین است. طبق سنت تبت، پس از مرگ و قبل از تولد بعدی، هنگامی که آگاهی فرد با
جسمی ارتباط نداشته باشد، فرد پدیده‌های مختلفی را تجربه می‌کند. اینها معمولاً دنباله ای خاص از انحطاط را دنبال می‌کنند، دقیقاً پس از مرگ، روشن‌ترین تجربیات واقعیتی که فرد از نظر معنوی توانایی آن را دارد و سپس به توهمات وحشتناکی می‌پردازند که از انگیزه اعمال غیرمتخصص قبلی او ناشی می‌شوند. برای افراد آماده و به‌طور مناسب آموزش دیده، باردو فرصتی بزرگ برای آزادی فراهم می‌کند، زیرا بینش متعالی ممکن است با تجربه مستقیم واقعیت پدید آید. برای دیگران، می‌تواند به مکانی خطرناک تبدیل شود زیرا توهمات ایجاد شده توسط کارما می‌توانند شخص را به تولدی کمتر از حد مطلوب سوق دهند .
از نظر استعاره، باردو می‌تواند مواقعی را توصیف کند که شیوه معمول زندگی ما به حالت تعلیق درآمده است، به عنوان مثال، در طول یک دوره بیماری یا در طی یک عقب‌نشینی مراقبه. چنین مواقعی می‌تواند برای پیشرفت معنوی مثمر ثمر باشد زیرا محدودیت‌های بیرونی کاهش می‌یابد. با این حال، آنها همچنین می‌توانند چالش‌هایی را به وجود آورند زیرا ممکن است انگیزه‌های کم مهارت ما همان‌طور که در کتاب تبتی مردگان‌ظاهر می‌شود، در پیش زمینه ظاهر شوند.
برزخ در بودیسم هند

از اسناد اولیه بودایی، به نظر می‌رسد که در شش گروه مختلف مفهوم وجود برزخی (antarabhāva) پذیرفته شده؛ یعنی Sarvāstivāda Darṣṭāntika , Vātsīputrīyas , Saṃmitīya , Pūrvaśaila و اواخر Mahīśāsaka. چهار مورد اول از این مدارس با هم ارتباط نزدیک دارند. دیدگاه‌های مخالف عبارتند از Mahāsāṃghika، در اوایل Mahīśāsaka، تراوادا، Vibhajyavāda و Śāriputrābhidharma (احتمالا Dharmagupta).
برخی از اولین ارجاعاتی که ما به «وجود واسطه ای» داریم را می‌توان در متن سروصداāالدین Mahāvibhāṣa یافت (阿 毘 達磨 大 毘 婆沙). به عنوان مثال، ماحاویبه نشانگر «وجود اساسی» (本 有)، «وجود متوسط» (中 有)، «وجود تولد» (生 有) و «وجود مرگ» (死 有) است (CBETA , T27، بدون. ۱۵۴۵، ص. ۹۵۹ و غیره) Les sektes of André Bareau's bouddhiques du Petit Véhicule استدلالهای مدارس Sarvāstivāda را به شرح زیر ارائه می‌دهد:
موجود واسطه‌ای که به این طریق از یک وجود به موجود دیگر عبور می‌کند، مانند هر موجود زنده ای از پنج جمع (skandha) شکل می‌گیرد. وجود او با این واقعیت نشان داده می‌شود که نمی‌تواند از نظر زمانی و مکانی بین مکان و لحظه مرگ و موارد تولد مجدد ناپیوستگی داشته باشد و بنابراین باید این باشد که دو وجود متعلق به یک سری از نظر زمانی و مکانی به هم پیوند می‌خورند یک مرحله میانی موجود واسطه گانداروا است که وجود آن به همان اندازه باروری و اتحاد والدین در هنگام تصور لازم است. علاوه بر این، Antarāparinirvāyin یک آناگامین است که در طول واسطه parinirvāṇa بدست می‌آورد. در مورد جنایتکار فجیع یکی از پنج جنایت بدون وقفه (ānantarya)، او کاملاً به همین طریق با وجود یک واسطه عبور می‌کند که در پایان آن لزوماً در جهنم دوباره متولد می‌شود.
ناشی از یک دوره بعد، هر چند با اندکی تفاوت، Vasubandhu Abhidharmakośa توضیح می‌دهد (. TRS انگلیسی ص 383ff.):
واسطه و وجود واسطه چیست؟ وجود واسطه‌ای که خود را بین وجود در هنگام مرگ و وجود در بدو تولد قرار می‌دهد، و به مکانی که باید برود نرسیده است، نمی‌توان گفت که متولد می‌شود. بین مرگ - یعنی پنج اسکندای لحظه مرگ - و بوجود آمدن - یعنی پنج اسکندای لحظه تولد دوباره - وجودی پیدا شده است - «جسمی» از پنج اسکندای - که به محل تجدید حیات. این وجود بین دو قلمرو تولد دوباره (gatī) را وجود میانی می‌نامند.
او برای دفاع از این مفهوم در برابر مکاتب دیگری که آن را رد می‌کنند، تعدادی متن و مثال ذکر می‌کند و ادعا می‌کند که مرگ در یک زندگی بلافاصله به تولد دوباره در زندگی بعدی منجر می‌شود، بدون آنکه هیچ حالت میانی در این دو وجود داشته باشد. هر دو Mahāvibhāṣa و Abhidharmakośa این تصور از حالت میانی پایدار حداکثر «هفت بار هفت روز» (یعنی ۴۹ روز) را دارند. البته این تنها یک دیدگاه است و دیدگاه‌های دیگری نیز وجود دارد.
استدلالهای مشابه نیز در Satyasiddhi Śāst هاریوارمن و تفسیر Upadeśa در مورد فراسوی فرزانگی سوتراها، که هر دو نفوذ شدیدی از مکتب Sarvāstivāda دارند، مورد استفاده قرار گرفت. هر دوی این متون در آیین بودایی چین تأثیر زیادی داشتند، که این ایده را نیز به عنوان یک قاعده پذیرفته است.
Saddharma-smṛty-upasthāna Sūtra (正法 念 處 經) ۱۷ حالت میانی را با تجربیات مختلف طبقه‌بندی می‌کند.
شش باردو در بودیسم تبت

Fremantle (2001) اظهار می‌دارد که شش ایالت سنتی باردو وجود دارد که به شش باردو معروف هستند: باردو از این زندگی (ص. ۵۵) باردو مراقبه (ص. ۵۸) باردو رؤیا (ص. ۶۲) باردو در حال مرگ (ص. ۶۴) باردو دارماتا (ص. ۶۵) و باردو وجود (ص. ۶۶)
شوگچانگ و دیگران (۲۰۰۰: ص. ۵) در مورد Zhitro (تبت: ژی-khro) چرخه تعالیم خوب Lingpa که شامل باردو  و لیست شش باردو: "اولین باردو آغاز می‌شود که ما را تولد و ماندگار به عنوان زمانی که زنده‌ایم. دوم باردوی رؤیاها است. سوم باردو تمرکز یا مراقبه است. چهارم در لحظه مرگ رخ می‌دهد. پنجمین مورد به باردوی درخشندگی طبیعت واقعی معروف است. ششم باردو مهاجرت یا تبدیل شدن کارما نامیده می‌شود.
Kyenay bardo (skye gnas bar do) اولین باردوی تولد و زندگی است. این باردو از زمان بارداری شروع می‌شود تا آخرین نفس، زمانی که جریان ذهنی از بدن خارج می‌شود.
میلام باردو (rmi lam bar do) دومین باردو دولت رؤیایی است. Milam Bardo زیر مجموعه اولین Bardo است. یوگای رؤیایی شیوه‌هایی را برای ادغام حالت رؤیایی با سادانا بودایی توسعه می‌دهد.
سامتن باردو (bsam gtan bar do) سومین باردو مراقبه است. این باردو معمولاً فقط توسط مراقبه گران تجربه می‌شود، گرچه افراد ممکن است خود به خود تجربه آن را داشته باشند. سامتن باردو زیر مجموعه Shinay Bardo است.
چیخای باردو (' chi kha'i bar do) چهارمین باردو لحظه مرگ است. طبق سنت، این باردو هنگامی آغاز می‌شود که علائم بیرونی و درونی پیش‌بینی می‌کنند که شروع مرگ نزدیک است و از طریق انحلال یا تغییر شکل ماهابوتا ادامه می‌یابد تا زمانی که نفس خارجی و داخلی به پایان برسد.
باردو Chönyi (chos nyid bar do) باردو پنجم از درخشندگی از ماهیت واقعی که آغاز پس از «نفس درونی نهایی است (سانسکریت: پرانا، vayu؛ تبت: rlung). در این باردو است که چشم‌اندازها و پدیده‌های شنیداری رخ می‌دهد. در تعالیم Dzogchen، این موارد به عنوان تجسمات خودبه خودی Thödgal (تبت: thod-rgyal) شناخته می‌شوند. همزمان با این چشم‌اندازها، یک صلح عمیق و آگاهی بکر وجود دارد. موجوداتی باهوش که در طول تجربه زندگی خود تمرین نکرده‌اند و / یا نور شفاف (تبتی: od gsal) را در لحظه مرگ تشخیص نمی‌دهند، معمولاً در طول پنجمین باردو درخشندگی توهم دارند.
Sidpa bardo (srid pa bar do) ششمین باردوی تبدیل شدن یا مهاجرت است. این باردو دوام می‌آورد تا زمانی که نفس درونی در شکل مهاجرت جدیدی که توسط «دانه‌های کارما» درون آگاهی انبار تعیین می‌شود، شروع شود.
شش باردو در بودیسم تبت > تفسیر

Fremantle (2001: ص. ۵۳–۵۴) توسعه مفهوم باردو از طریق سنت هیمالیا را ترسیم می‌کند:
در اصل باردو فقط به دوره زمانی بین یک زندگی و زندگی دیگر اشاره داشت و این هنوز معنای ظاهری آن است وقتی بدون صلاحیت ذکر شود. در طی قرن‌های اولیه بودیسم بر سر این نظریه اختلاف قابل توجهی وجود داشت، یک طرف استدلال می‌کرد که تولد مجدد (یا مفهوم) بلافاصله پس از مرگ دنبال می‌شود و طرف دیگر می‌گوید که باید بین این دو فاصله باشد. با ظهور ماهایانا، اعتقاد به دوره برزخی غالب شد. آیین بودایی بعداً کل مفهوم را گسترش داد تا شش یا چند حالت مشابه را از هم متمایز کند و تمام چرخه زندگی، مرگ و تولد دوباره را پوشش دهد. اما همچنین می‌تواند به عنوان هر تجربه برزخی، هر حالتی که بین دو حالت دیگر قرار دارد تفسیر شود. معنای اصلی آن، تجربه بودن بین مرگ و تولد مجدد، نمونه اولیه تجربه باردو است، در حالی که شش باردوی سنتی نشان می‌دهد که چگونه صفات اساسی آن تجربه در سایر دوره‌های برزخی نیز وجود دارد. با پالایش حتی بیشتر درک ذات باردو، می‌توان آن را در هر لحظه وجود به کار برد. لحظه فعلی، اکنون، باردیو مداوم است، همیشه بین گذشته و آینده معلق است.
برزخ در Theravāda

متون Theravāda Abhidhamma مانند Kathavatthu به‌طور سنتی این دیدگاه را رد می‌کنند که بین تولد دوباره یک حالت برزخ یا انتقالی (آنتارابهاوا) وجود دارد، آنها معتقدند که تولد مجدد بلافاصله (در یک لحظه ذهن) از طریق ارتباط مجدد آگاهی (patisandhi citta) اتفاق می‌افتد.
با این حال، همان‌طور که توسط بسیاری از دانشمندان مدرن مانند Bhikkhu Sujato اشاره شده است، بخشهایی از Theravāda Pali Canon وجود دارد که از ایده برزخ پشتیبانی می‌کند، صریح‌ترین آنها Kutuhalasāla Sutta است.
تصویر تایپوگرافی نوار do در گلیف‌های تبتی
بوول ایکر، نیومکزیکو

CDP
| Boles Acres, New Mexico | Boles Acres, New Mexico |
| --- | --- |
CDP: CDP
Boles Acres Post Office: Boles Acres Post Office
Location of Boles Acres, New Mexico: Location of Boles Acres, New Mexico
ایالت: نیومکزیکو
شهرستان: شهرستان آترو، نیومکزیکو
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۲٫۹ مایل مربع (۳۳٫۴ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱۲٫۹ مایل مربع (۳۳٫۴ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۴۱۰۴ فوت (۱۲۵۱ متر)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۱٬۱۷۲
 • تراکم: ۹۰٫۸/مایل مربع (۳۵٫۱/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۷ (MST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۶ (MDT)
کد منطقه: 575
FIPS code: 35-08440
GNIS feature ID: 0913246
بوول ایکر(به انگلیسی: Boles Acres) شهری در ایالت نیومکزیکو کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۶۳۸ نفر بوده‌است.
موقعیت جغرافیایی

موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
Localidades na vizinhança
بووزمن (مونتانا)

مکان
| Bozeman, Montana | Bozeman, Montana |
| --- | --- |
شهر: شهر
Aerial view of Bozeman: Aerial view of Bozeman
  مهر:   مهر
Location of Bozeman, Montana: Location of Bozeman, Montana
ایالت: مونتانا
County: شهرستان گالاتین، مونتانا
حکومت: حکومت
 • شهردار: Jeff Krauss
مساحت: مساحت
 • شهر: ۱۹٫۱۵ مایل مربع (۴۹٫۶۰ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱۹٫۱۲ مایل مربع (۴۹٫۵۲ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰۳ مایل مربع (۰٫۰۸ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۴۸۲۰ فوت (۱۴۶۱ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • شهر: ۳۷٬۲۸۰
 • برآورد (2014): ۴۱٬۶۶۰
 • تراکم: ۱۹۴۹٫۸/مایل مربع (۷۵۲٫۸/کیلومتر مربع)
 • کلان‌شهری: ۹۷٬۳۰۸
 • نام اهلیت: Bozemanite
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۷ (MST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۶ (MDT)
زیپ‌کدs: 59715, 59717-59719, 59771-59772
کد منطقه: 406
FIPS code: 30-08950
GNIS feature ID: 0769173
وبگاه: www.bozeman.net
بووزمن (به انگلیسی: Bozeman) شهری در ایالت مونتانا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۳۷٬۲۸۰ نفر بوده‌است.
موقعیت جغرافیایی

موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
Localidades na vizinhança