رامو
گفتاورد

۱. رامو: «من: رمضان کایا، پسر "عبدالرحمن کایا" ملقب به «رامو اهل آدانا: به ترکی استانبولی: Adanalı RAMO، به تو و کسانی همانند تو (منظور با بزرگترین پاترون یا جنایتکارترین پاترون است) یاد دادم از انسانهای نیک‌سرشت بترسید.» قسمت چهلم-Final
۲. رامو به سیبل: «در این دنیا، محکم‌ترین رابطه برای من، "نخ پنبه‌ای" است. انسان، اگر از ژرفای دل، کسی را دوست داشته باشد، باید با نخ پنبه‌ای به معشوق، دل‌ ببندد و همه‌ی عمر تلاش کند تا هرگز این نخ نازک از هم گسیخته نشود.» نخستین‌قسمت و قسمت بیست و نهم
۳. پاترون بزرگ (پروفسور مخفی فیزیک) به رامو: «نیوتون در قانون حرکت میگوید: هر کنشی، یک واکنش مثبت و یک واکنش منفی دارد. من آدم بسیار دقیقی هستم.»
رامو به پاترون بزرگ (پروفسور مخفی فیزیک): «نکنه می‌خواستی پروفسور بشی، ولی رتبه‌ات نرسید و آدم‌کُش شدی! بگذار بهت یک درس زندگی یاد بدم، این رو توی اون دفتر یادداشتت بنویس: یک روز وقتی توی مغزت شلیک شد، متوجه نمیشی گلوله از کجا اومده! چون حرکت گلوله از حرکت صوت سریع‌تره» قسمت سی و سوم
۴. رامو به پسرعموی "جان‌فدا": «نا امید نشو! ما هرگز تسلیم نمی‌شیم! پا پس کشیدن در شخصیت ما نیست! باید بلند شی و پایدار بمونی! به شرفم سوگند می‌خورم، شاهین "جان‌فدا" اگر یک‌بار کشته شد، اون جنایتکارها هزاربار می‌میرند. تا هنگامیکه اون سه بی‌شرف رو ریشه‌کن نکنم، زندگی برای من حرومه.» قسمت چهلم-Final
۵. استاد تزر «بانوی نابینای پروفسور فیزیک» به رامو: «داشتیم به اختراع بسیار تازه‌ای دست می‌یافتیم. اگر مانع ما نمی‌شدند الان همه چیز متفاوت‌تر می‌شد. آن جنایت‌پیشگان، همه‌ی همکارانم را در یک سقوط عامدانه‌ی هواپیما به قتل رساندند.» قسمت سی و هفتم
۶. استاد تزر «بانوی نابینای پروفسور فیزیک» به رامو: «با نابود کردن پاترونهای بزرگ نمی‌توانید «سیستم» را نابود کنید! سیستمی که به میلیاردها دلار پول وابسته است با کشتن چند نفر که در یک روز می‌میرند، نابود نمی‌شود. من می‌دانم با یک ضربه خارجی، نمی‌شود سیستم را سرنگون کرد. با از بین بردن پاترونهای بزرگ فقط مدت کوتاهی جای آنها خالی و به مرور زمان، پر می‌شود. لازم: درون است. ستونهای این سیستم بسیار پرقدرت ساخته شده. سیستم آنها را از درون نابود کن رامو و سپس نظم را جایگزین آن ساز!» قسمت سی و هفتم
۷. پاترون بزرگ (Büyük Patron) به رامو: «داری با آتش بازی می‌کنی!
رامو به پاترون بزرگ (Büyük Patron): من، خودِ آتشم!‌ آتش با من گام بر می‌دارد!» قسمت سی و سوم
۸. دوردو بابا به رامو: «در همان جای خودت بمان و همچون خورشید باش رامو! قدرتمند، درخشان و گرم! بگذار (آنها) گِرد تو بگردند و بچرخند. در این راه (منظومه)، همه، مسیر خویش را دیر یا زود پیدا خواهند کرد.» قسمت سوم
۹. صراف «لیدر جان‌فدایان» به رامو: «به من بگو رامو! میهن چیست؟ فقط یک تکه خاک که روی نقشه‌ی جغرافیایی می‌بینی؟!! میهن: «خانواده‌ات است؛ عزیزانت هستند؛ دوستانت هستند؛ همسایگانی‌اند که هر روز بر آنان درود می‌فرستی. «میهن یعنی: لبخند یک کودک.» و تا زمانیکه از بلای اهریمن‌سرشتان، پاک نشود همیشه در خطر است. اکنون به من پاسخ بده رامو! با ما جان‌فدایان هستی؟ آماده‌ای همانند پدرت و لِوَنت در این راه، جانت را فدا کنی؟ رامو به صراف: آماده‌ام.» قسمت بیست و یکم
۱۰. عمه‌فیدان به سیبل: «به وقتش، تمامی دروغ‌ها با راستی از بین می‌رود. عشق، همیشه پیروزست.» آغاز قسمت پانزدهم
۱۱. رامو: «میدان را نباید به شغال‌ها بسپاریم. همه‌ی ناپاکی‌ها را پاک می‌سازیم و سپس (یکی بود، یکی نبود) می‌شویم؛ انسان نیک‌سرشت، همچون نسیم است، باید همانگونه که آمده، رفتن را هم آموخته باشد. پس از بُرد، نوبت ما خواهد شد ولی در «آن-جایگاه» نباید دل بست بلکه باید رها کرد. انسان اگر توان این اراده‌ی بزرگ را داشته باشد، آن هنگام است که پیروز می‌شود.» قسمت شانزدهم
۱۲. صراف به رامو: «خشم‌ات را کنترل کن رامو! وگرنه خشم تو را کنترل می‌کند.» قسمت بیست و یکم
۱۳. صراف به رامو: «چرا انسان از جانش می‌گذرد رامو؟ وقتی جان انسان آنقدر عزیز‌ست، چرا انسان جان‌فدا‌شدن را برمی‌گزیند؟ من می‌خواهم دلیل تو را بدانم!» قسمت بیست و سوم
۱۴. رامو به صراف: «آزمون الهی. مرتکب کژی‌های بسیاری شدم، سوختم، تا بی‌نهایت سوختم، انسان می‌سوزد، ولی دودی ازو بلند نمی‌شود، این‌مهم را دریافتم! انسان بدون مرگ هم می‌تواند بمیرد، به این حقیقت هم رسیدم! سپس از خود پرسیدم: این جسد چه کار می‌کند؟؟!! باک نداشتن از مرگ، یک معنا و مردن، معنایی‌دیگر دارد. من، هم درد و هم درمان را در آزمون الهی یافتم. من برای کسی تغییر نکردم، من برای خویشتنم دگرگون شدم.» قسمت بیست و سوم
۱۵. رامو به جهانگیر (پاترون جنایت‌پیشه و مافیایی استانبول): «از دیدگاه تو، انسان‌های نیک‌سرشت فقط باید بترسند، هر بلایی سرشان بیاید و بانگشان بلند نشود؟ آنها فقط باید اطاعت کنند؟ من نظم تو را فروپاشیدم جهانگیر! به تو آموختم از انسانهای نیک‌سرشت بترسی.» قسمت بیست و هشتم
۱۶. رامو به جهانگیر (پاترون جنایت‌پیشه و مافیایی استانبول): «تو پدر من را کُشتی. فرمان مرگ انسانی را صادر کردی که به هیچکس آسیبی نرسانده و تنها دنبال حقش بود! کسی که "فقط" با عزیزان خودش خوش‌رفتاری کند، نمی‌تواند "انسان خوبی" باشد!» قسمت بیست و هشتم
۱۷. جهانگیر (پاترون جنایت‌پیشه و مافیایی استانبول) به رامو: «من پدر تو را کشتم! من، پدرِ آن زن، که دوست داشتم را هم کُشتم! (منظور با پدر همسرش است.) برای قدرتمند شدن دست به هر کاری زدم. پدر تو مانند "سنگ‌ریزه‌ای" بود که در کفشم افتاده بود، پدر تو، مانند یک "مگس" بود که اطراف گوشم وز-وز می‌کرد، پدر تو "پشه‌ای" بود که می‌خواست روی دستم بنشیند، من هم او را له کردم. حتا چهره‌ی او را به خاطر نمی‌آورم.../ رامو به جهانگیر: «ولی هرگز چهره‌ی مرا فراموش نخواهی کرد!» قسمت بیست و هشتم
۱۸. کوکسال بابا به سیبل: «می‌گویند: فعل پیدا کردن، از دست دادن را هم شامل می‌شود.» قسمت سی و چهارم
۱۹. صراف «لیدر جان‌فدایان» به بویوک پاترون (جنایتکارترین پاترون با سه نام مختلف هورداجی، پروفسور ساواش کاهرامان، علی ندیم آنکارالی): «می‌دانید میان ما و شما چه فرقی وجود دارد؟ شما به خاطر باورتان، انسان‌ها را می‌کُشید و ما به خاطر باورمان، جانمان را فدا می‌کنیم.» قسمت سی و هفتم
۲۰. رامو به جنایتکارترین پاترون (بویوک پاترون: با سه نام مختلف هورداجی، پروفسور ساواش کاهرامان، علی ندیم آنکارالی): «هیچ انسانی نمی‌تواند، بدون مهر، بدون رابطه و بدون ریشه باشد.» قسمت چهلم، Final
۲۱. رامو: «هیچکسی نمی‌تواند مرا با زورگویی وادار به کاری سازد! من، تنها از آهنگ وجدانم و فرمانهای هوشم پیروی می‌کنم.» قسمت دوازدهم
۲۲. کوکسال بابا به رامو: «می‌دانی انسان با چه آزمایش می‌شود رامو؟ با "رنج". رنج، "تنها" یک نشانه‌ی پرسش است. چیزی که باید پاسخ درست آن‌را بیابی آزمایش است. یکی با دارایی و مکنت، یکی با جایگاه و قدرت ولی تو قرار است با جان و جانان به آزمایش کشیده شوی.» قسمت سی و پنجم (بر مزار کوکسال، یادآوری خاطره در افکار رامو)
۲۳. کوکسال بابا به رامو: «دردها برای تو به درمان، دگرگون می‌شود فرزندم.» قسمت سی و پنجم (بر مزار کوکسال، یادآوری خاطره در افکار رامو)
۲۴. صراف «لیدر جان‌فدایان» به رامو: «ما برای فداکردن جانمان تنها یک دلیل داریم.» رامو به صراف: «چه دلیلی؟» صراف به رامو: «عشق. ما برای عشق، هم از جان و هم از جانانمان می‌گذریم. عشق، دلیل هستیِ این جهان است.» قسمت بیست و سوم
۲۵. غزل‌های عاشقانه‌ی سیبل و رامو که با یکدیگر زمزمه می‌کنند:

«گیتی، دگرگون شود هم

رهایت نمی‌کنم

خورشید، خاموش شود هم

رهایت نمی‌کنم

ایمان بیاور

بی‌تو زیستن از نیستی هم

دشوارترست

رهایت نمی‌کنم.

بی‌جان شَوَم هم

رهایت نمی‌کنم.»

قسمت بیست و ششم
۲۶. رامو به سیبل: «... آدمی باید به گونه‌ای زندگی کند، گویی بر آن است تا "تابستان را برای زَمهَریر" یا "زغال را برای آتشِ فروزنده‌ی اخگر" بیان کند.» قسمت بیست و ششم
۲۷. رامو به سیبل: «تَن آدمی می‌میرد گُل رُزم"Gülü"؛ عشق‌ها نمی‌میرند. عاشقان بهم می‌رسند بهشتِ من.» قسمت سی و دوم (Gülü در فرهنگ واژگان استانبولی به معنای گُل رُز یا گُل سُرخ است.)
۲۸. رامو به سیبل: «گُل رُزم"Gülü"، آنان قدرت نابودی مرا ندارند، تنها یک شانس دارند: اینکه "قلبم" را نشانه بگیرند و از آنجاییکه تو "قلب من هستی"، برای زنده‌ماندن، نباید قلبم را بیابند. تا هنگامیکه تو در امانی، قلب من به تپیدن ادامه خواهد داد.» قسمت چهلم. Final
۲۹. مظهر اصلان: «انسان، آفریده‌ای نیست که یارای تنها‌زیستن را داشته باشد، خانواده داشته باش تا انسانی که دوستت دارد، در را به روی تو بگشاید و اگرنه، مانند سیاره‌ای که منظومه‌اش را گم کرده، مدام گِرد خویش، می‌گَردی و می‌چرخی.» قسمت چهلم. Final
۳۰. سیبل به رامو: «برای رسیدن به این روزهای آکنده از آرامش، نیایش بسیاری انجام دادم.» رامو به سیبل: «ستایش نیکوی فرشتگان، پذیرفته خواهد شد.» قسمت چهلم. Final