stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
بولیاک

| بولیاک Буляк | بولیاک Буляк |
| --- | --- |
روستا: روستا
بولیاکنمایش نقشه باشقیرستانبولیاکنمایش نقشه روسیه: بولیاکنمایش نقشه باشقیرستانبولیاکنمایش نقشه روسیه
مختصات: ۵۶°۰۳′ شمالی ۵۵°۴۲′ شرقی﻿ / ﻿۵۶٫۰۵۰°شمالی ۵۵٫۷۰۰°شرقی﻿ / 56.050; 55.700: مختصات: ۵۶°۰۳′ شمالی ۵۵°۴۲′ شرقی﻿ / ﻿۵۶٫۰۵۰°شمالی ۵۵٫۷۰۰°شرقی﻿ / 56.050; 55.700
کشور: روسیه
ناحیه‌های فدرال روسیه: باشقیرستان
شهر: شهرستان بالتاچفسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۰۰
بولیاک (به لاتین: Bulyak) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
عادله راز

| عادله راز | عادله راز |
| --- | --- |
سفیر افغانستان در ایالات متحده آمریکا: سفیر افغانستان در ایالات متحده آمریکا
دوره مسئولیت ۲۶ ژوئیه ۲۰۲۱ – ۱۸ فوریه ۲۰۲۲: دوره مسئولیت ۲۶ ژوئیه ۲۰۲۱ – ۱۸ فوریه ۲۰۲۲
رئیس‌جمهور: اشرف غنی
پس از: رویا رحمانی
پیش از: انحلال سمت
نماینده دائمی افغانستان در سازمان ملل متحد: نماینده دائمی افغانستان در سازمان ملل متحد
دوره مسئولیت ۳۱ دسامبر ۲۰۱۸ – ۱ ژوئن ۲۰۲۱: دوره مسئولیت ۳۱ دسامبر ۲۰۱۸ – ۱ ژوئن ۲۰۲۱
پس از: محمود صیقل
پیش از: غلام محمد اسحاق زی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۹۸۶ (۳۷–۳۸ سال)
تحصیلات: کالج سیمونز (بی‌ای) دانشگاه تافتس (MA)
عادله راز (زادهٔ ۱ ژانویهٔ ۱۹۸۶) یک سیاستمدار اهل افغانستان است که که از ژوئیه ۲۰۲۱ تا فوریه ۲۰۲۲ به عنوان آخرین سفیر جمهوری اسلامی افغانستان در ایالات متحده آمریکا خدمت کرد. راز همچنین نخستین زنی بود که به سمت نماینده دائمی افغانستان در سازمان ملل متحد منصوب شد.
سنین جوانی و تحصیل

پدر راز توسط طالبان کشته شده‌است، زیرا او به عنوان فرد پیشگام شناخته می‌شد.
راز دارای مدرک کارشناسی ارشد در رشته‌های بین‌المللی، علوم سیاسی و اقتصاد از دانشگاه سیمونز در بوستون، و کارشناسی ارشد حقوق و دیپلماسی دانشگاه توفت است. او اولین افغان بود که ویزای H-1B1 را به‌دست آورد.
عشق معمولی (فیلم)

| عشق معمولی | عشق معمولی |
| --- | --- |
کارگردان:  Lisa Barros D'Sa  Glenn Leyburn 
تهیه‌کننده:  Brian J. Falconer  دیوید هولمز  Piers Tempest 
نویسنده: Owen McCafferty
بازیگران:  لیام نیسون  لسلی منویل 
موسیقی: دیوید هولمز
تدوین‌گر: Nick Emerson
شرکت تولید:  Bankside Films  Out of Orbit  Canderblinks Film  Tempo Productions  Head Gear Films  بنیاد فیلم بریتانیا  Northern Ireland Screen 
توزیع‌کننده: فوکس فیچرز
تاریخ‌های انتشار:  ۹ سپتامبر ۲۰۱۹ (۲۰۱۹-0۹-۰۹) (TIFF)  ۶ دسامبر ۲۰۱۹ (۲۰۱۹-۱۲-۰۶) (United Kingdom)  
مدت زمان: ۹۲ دقیقه
کشور:  * United Kingdom * Ireland  
زبان: انگلیسی 
فروش گیشه: $۳۱۵٬۵۹۹
عشق معمولی (انگلیسی: Ordinary Love) فیلمی در ژانر درام و رمانتیک است که در سال ۲۰۱۹ منتشر شد.
ایرشاد

| ایرشاد Иршат | ایرشاد Иршат |
| --- | --- |
روستا: روستا
ایرشادنمایش نقشه باشقیرستانایرشادنمایش نقشه روسیه: ایرشادنمایش نقشه باشقیرستانایرشادنمایش نقشه روسیه
مختصات: ۵۳°۴۹′ شمالی ۵۴°۳۲′ شرقی﻿ / ﻿۵۳٫۸۱۷°شمالی ۵۴٫۵۳۳°شرقی﻿ / 53.817; 54.533: مختصات: ۵۳°۴۹′ شمالی ۵۴°۳۲′ شرقی﻿ / ﻿۵۳٫۸۱۷°شمالی ۵۴٫۵۳۳°شرقی﻿ / 53.817; 54.533
کشور: روسیه
ناحیه‌های فدرال روسیه: باشقیرستان
شهر: شهرستان آلشیفسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۰۰
ایرشاد (به لاتین: Irshat) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
ایرشر شرقی

| ایرشر شرقی Aest Ayrshire Siorrachd Àir an Ear | ایرشر شرقی Aest Ayrshire Siorrachd Àir an Ear |
| --- | --- |
  نشانCouncil logo:   نشانCouncil logo
کشور: بریتانیا
کشور: اسکاتلند
Lieutenancy area: Ayrshire and Arran
مقر اداری: London Road, کیلمارناک
حکومت: حکومت
 • نهاد: East Ayrshire Council
 • Council Leader: Douglas Reid (حزب ملی اسکاتلند)
 • Provost: Cllr Jim Todd
 • Chief Executive: Cllr Jim Todd
 • MPs: Alan Brown Allan Dorans
 • MSPs: Willie Coffey Jeane Freeman
مساحت: مساحت
 • کل: ۴۸۷ مایل مربع (۱,۲۶۲ کیلومتر مربع)
 • رتبه: Ranked 14th
جمعیت (mid-2019 est.): جمعیت (mid-2019 est.)
 • کل: ۱۲۱٬۸۴۰
 • رتبه: Ranked 16th
 • تراکم: ۲۵۰/مایل مربع (۹۷/کیلومتر مربع)
ONS code: S12000008
کد ایزو ۳۱۶۶: GB-EAY
وبگاه: East Ayrshire Council
ایرشر شرقی (به انگلیسی: East Ayrshire) یک شهرستان در بریتانیا است که در اسکاتلند واقع شده‌است.
این شهرستان ۱٬۲۶۲ کیلومتر مربع مساحت و ۱۲۳٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
ایر کانادا سنتر

| 0 | 1 |
| --- | --- |
The Hangar: The Hangar
fa (in English: Expected satiety): fa
آدرس: ۴۰ بی استریت
مکان: تورنتو، انتاریو
مختصات: ۴۳°۳۸′۳۶″ شمالی ۷۹°۲۲′۴۵″ غربی﻿ / ﻿۴۳٫۶۴۳۳۳°شمالی ۷۹٫۳۷۹۱۷°غربی﻿ / 43.64333; -79.37917
ترابری همگانی:  Union Station   Union subway station  GO Bus Terminal
پارکینگ: ۱۳٬۰۰۰ فضا
مالک: Maple Leaf Sports & Entertainment
گرداننده: Maple Leaf Sports & Entertainment
گنجایش: بسکتبال: ۱۹٬۸۰۰, (20,511 with standing room) هاکی روی یخ: ۱۸٬۸۱۹, (۲۰٬۲۷۰ with standing room) لاکراس: ۱۸٬۸۱۹ کنسرت موسیقی: ۱۹٬۸۰۰ تئاتر: ۵٬۲۰۰
ساخت: ساخت
آغاز ساخت: ۱۲ مارس ۱۹۹۷
گشایش: ۱۹ فوریه ۱۹۹۹
هزینه ساخت: ۲۶۵ میلیون دلار کانادا ($۳۶۹ میلیون in ۲۰۲۱ dollars)
معمار: Brisbin Brook Beynon Architects (Architect of Record) پاپولوس (Consulting Architects)
مدیر پروژه: Clarendon Projects Ltd.
مهندس سازه: Yolles Partnership Inc.
مهندس خدمات: The Mitchell Partnership, Inc.
پیمانکار عمومی: PCL Constructors Western, Inc.
استفاده‌کنندگان: استفاده‌کنندگان
Toronto Maple Leafs (لیگ ملی هاکی) (۱۹۹۹–تاکنون) تورنتو رپترز (اتحادیه ملی بسکتبال) (۱۹۹۹–تاکنون) Toronto Rock (NLL) (۲۰۰۱–تاکنون) Toronto Phantoms (AFL) (۲۰۰۱–۲۰۰۲): Toronto Maple Leafs (لیگ ملی هاکی) (۱۹۹۹–تاکنون) تورنتو رپترز (اتحادیه ملی بسکتبال) (۱۹۹۹–تاکنون) Toronto Rock (NLL) (۲۰۰۱–تاکنون) Toronto Phantoms (AFL) (۲۰۰۱–۲۰۰۲)
ایر کانادا سنتر (انگلیسی: Air Canada Centre) یک سالن سرپوشیده در تورنتو، کانادا است.
این سالن که در سال ۱۹۹۹ تأسیس شده برای مسابقات بسکتبال، هاکی روی یخ و کنسرت‌های موسیقی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
پن یان، نیویورک

| پن یان، نیویورک | پن یان، نیویورک |
| --- | --- |
روستا: روستا
Historic downtown Penn Yan: Historic downtown Penn Yan
موقعیت پن یان، نیویورک در نقشه: موقعیت پن یان، نیویورک در نقشه
مختصات: ۴۲°۳۹′۳۶″ شمالی ۷۷°۳′۲۰″ غربی﻿ / ﻿۴۲٫۶۶۰۰۰°شمالی ۷۷٫۰۵۵۵۶°غربی﻿ / 42.66000; -77.05556: مختصات: ۴۲°۳۹′۳۶″ شمالی ۷۷°۳′۲۰″ غربی﻿ / ﻿۴۲٫۶۶۰۰۰°شمالی ۷۷٫۰۵۵۵۶°غربی﻿ / 42.66000; -77.05556
کشور: ایالات متحده آمریکا
ایالت آمریکا: نیویورک (ایالت)
شهرستان: شهرستان ییتس، نیویورک
سکونتگاه: ۱۷۹۹ (۱۷۹۹)
ثبت‌شده: ۱۸۳۳ (۱۸۳۳)
همنام: "Pennsylvania Yankee"
مساحت: مساحت
 • کل: ۲٫۳ مایل مربع (۶٫۰ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۲٫۳ مایل مربع (۵٫۹ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۱ مایل مربع (۰٫۲ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۷۲۸ فوت (۲۲۲ متر)
جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰ ایالات متحده آمریکا): جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰ ایالات متحده آمریکا)
 • کل: ۵۱۵۹
 • برآورد (۲۰۱۶): ۴۹۸۷
 • تراکم: ۲۲۰۰/مایل مربع (۸۶۰/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (منطقه زمانی شرقی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: ۱۴۵۲۷
کد(های) منطقه: 315 Exchanges: 531,536
کد FIPS: ۳۶–۵۷۱۷۷
شماره GNIS: ۰۹۶۰۱۴۴
وبگاه: http://www.villageofpennyan.com
پن یان (به انگلیسی: Penn Yan) یک روستا در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان ییتس، نیویورک واقع شده‌است. پن یان ۶٫۰ کیلومتر مربع مساحت و ۵٬۱۵۹ نفر جمعیت دارد و ۲۲۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اجکوریا

| Adjekoria | Adjekoria |
| --- | --- |
Commune and village: Commune and village
کشور:  نیجر
Region: Maradi
Department: Dakoro
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • کل: ۶۹٬۶۳۴
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (WAT)
اجکوریا (به لاتین: Adjekoria) یک منطقهٔ مسکونی در نیجر است که در Maradi واقع شده‌است.
خصوصیات

اجکوریا ۶۹٬۶۳۴ نفر جمعیت دارد.
ایستگاه هولدوم

ایستگاه هولدوم (انگلیسی: Holdom station) یک ایستگاه مرتفع در خط میلنیوم سیستم ترانزیت سریع مترو ونکوور اسکای‌ترین (ونکوور) است. این ایستگاه در تقاطع بزرگراه Lougheed و خیابان هولدوم در برنابی، بریتیش کلمبیا، کانادا واقع شده است. در مجاورت این ایستگاه یک مجتمع مسکونی با دو برج بلند، واحدهای کم ارتفاع و چندین مغازه تجاری قرار دارد.
بیلی بیسکر

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  William Myles Bisseker
زادروز:  ۱۱ نوامبر ۱۸۶۳
زادگاه:  وست برومویچ
تاریخ مرگ:  ۵ مارس ۱۹۰۲ (۳۸ سال)
محل مرگ:  وست برومویچ
پست:  مهاجم
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۸۷۸–۱۸۸۴ |  باشگاه فوتبال وست برومویچ آلبیون |  ۰'"`UNIQ--ref-۰۰۰۰۰۰۰۰-QINU`"' |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
بیلی بیسکر (انگلیسی: Billy Bisseker; ۱۱ نوامبر ۱۸۶۳ – ۵ مارس ۱۹۰۲) بازیکن فوتبال اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال وست برومویچ آلبیون اشاره کرد.
یورا، واکایاما

| یورا، واکایاما 由良町 | یورا، واکایاما 由良町 |
| --- | --- |
شهر: شهر
موقعیت یورا، واکایاما در استان واکایاما: موقعیت یورا، واکایاما در استان واکایاما
کشور: ژاپن
منطقه: ناحیه کانسای
استان: استان واکایاما
ناحیه: Hidaka
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۰٫۷۴ کیلومتر مربع (۱۱٫۸۷ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۰۷): جمعیت (۲۰۰۷)
 • کل: ۷۴۵۱
 • تراکم: ۲۴۰/کیلومتر مربع (۶۳۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۹ (زمان)
وبگاه: www.town.yura.wakayama.jp
یورا، واکایاما (به لاتین: Yura, Wakayama) یک منطقهٔ مسکونی در ژاپن است که در استان واکایاما واقع شده‌است. یورا  ۷٬۴۵۱ نفر جمعیت دارد.
ویلیام ای. باکینگهام

ویلیام ای. باکینگهام، سیاست‌مدار سابق آمریکایی
ویلیام ای. باکینگهام (به انگلیسی: William A. Buckingham) سناتور سابق عضو حزب جمهوری‌خواه ایالات متحده آمریکا بود. وی در سال ۱۸۶۹ تا ۱۸۷۵ میلادی سناتور ایالت کنتیکت در سنای ایالات متحده آمریکا بود.
عقرب (آلبوم دریک)

عقرب (به انگلیسی: Scorpion) پنجمین آلبوم از رپر کانادایی، دریک است. این آلبوم در تاریخ ۲۹ ژوئن ۲۰۱۸ توسط ناشران یانگ مانی انترتینمنت، کش مانی رکوردز و ریپابلیک رکوردز منتشر شد.
آلخو کارپانتیه

| آلخو کارپانتیه | آلخو کارپانتیه |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۶ دسامبر ۱۹۰۴ لوزان، سوئیس
درگذشت: ۲۴ آوریل ۱۹۸۰ (۷۵ سال) پاریس، فرانسه
ملیت: کوبایی
پیشه(ها): مقاله‌نویس، موسیقی‌شناس و رمان‌نویس
سبک: رئالیسم جادویی
جوایز: جایزه سروانتس (۱۹۷۷)
آلخو کارپانتیه ئی والمونت (لوزان، ۲۶ دسامبر ۱۹۰۴ ــ پاریس، ۲۴ آوریل ۱۹۸۰) نویسنده‌ای کوبایی بود که تأثیر بسیار گسترده‌ای در ادبیات آمریکای لاتین در دورهٔ شکوفایی‌اش، موسوم به «بوم»، گذاشت. منتقدان او را یکی از مهم‌ترین نویسندگان اسپانیایی‌زبان قرن بیستم و یکی از معماران نوسازی ادبیات آمریکای لاتین می‌نامند، به خصوص از جهت سبکش که ابعاد و جنبه‌های متعدد و متنوع تخیل را در برمی‌گیرد و واقعیت را با استفاده از آنها بازمی‌سازد، مؤلفه‌هایی که با کمک‌شان «واقعیت جادویی» را آفرید و به کار برد.
کارپانتیه دوره‌ای طولانی از عمرش را نیز به کار روزنامه‌نگاری و موسیقی‌شناسی پرداخت و تحقیقاتی موسیقایی به انجام رساند و کنسرت‌های متعددی سازمان داد و فعالیت‌های دیگری هم کرد؛ با این حال، آنچه او را به شهرت رساند، فعالیت ادبی‌اش بود.
زندگی

کارپانتیه در لوزانِ سوئیس به دنیا آمد. پدرش معماری فرانسوی به نام ژرژ آلوارس کارپانتیه و مادرش لینا والمونت معلم زبانی اصالتاً روس بود. کودکی‌اش در «آمیزش فرهنگی» عمیقی گذشت.
خانوادهٔ او به هاوانا مهاجرت کردند زیرا پدرش به فرهنگ اسپانیایی علاقه‌مند بود و مشتاق به زیستن در کشوری جوان که به او امکان بدهد از انحطاط اروپا بگریزد؛ بنابراین کارپانتیه در برخورد نزدیک با دهقانان کوبایی سفیدپوست و سیاه‌پوست، «مردان قحطی‌کشیده و محنت‌زده، زنان پیش از موعد پیرشده و کودکانی گرسنگی‌کشیده و مملو از بیماری‌های گوناگون» رشد کرد. واقعیتی که بعدها در آثارش مشاهده شد.
کودکی‌اش با نخستین سال‌های جمهوری مستقل همزمان شد، دوره‌ای که در آن مدرسه‌ها به سبب کمبود مواد درسی مناسب زمان حال‌شان بر گذشتهٔ استعماری اسپانیایی متمرکز می‌شدند: «بر اساس کتاب‌هایی که در پایان قرن نوزدهم در اسپانیا معتبر بود و استفاده می‌شد».
در یازده‌سالگی همراه والدینش به ملکی در لوما دِ تیرا در نزدیکی هاوانا نقل مکان کرد. والدینش تحصیلاتش را از یازده تا هفده‌سالگی‌اش بر عهده گرفتند. ادبیات را نزد پدرش و موسیقی را نزد مادرش می‌آموخت، آموزش موسیقی در کارپانتیهٔ جوان تأثیر بسیار گذاشت و از همان دوران به موسیقی گرایش پیدا کرد. پدرش در همان سال‌ها ترک‌شان کرد و کارپانتیه مطالعاتش را کنار گذاشت و برای کمک کردن به مادرش به سر کار رفت.
پس از اتمام تحصیلات ابتدایی‌اش در کوبا برای کامل کردن بخشی از تحصیلات تکمیلی‌اش در لیسه ژانسون دو سایی به پاریس رفت و در رشتهٔ تئوری موسیقی به تحصیل پرداخت و، به بیان خودش، «پیانیستی مقبول» شد. در سال ۱۹۱۷ به انستیتو آموزش‌های تکمیلی هاوانا رفت تا تحصیلاتش را در تئوری موسیقی ادامه دهد. در سال ۱۹۲۰ توانست به دانشکدهٔ معماری همان شهر راه بیابد، اگرچه بعدها پیش از پایان تحصیلات ترکش کرد.
در نخستین سال‌های دههٔ ۱۹۲۰ کم‌کم به سراغ سیاست رفت و به‌خصوص در «انقلاب ناتمام کهنه‌سربازان و میهن‌پرستان» در سال ۱۹۲۳ شرکت جست. هرچند گروه‌هایی که به آنها می‌پیوست به‌طور ویژه پارتیزانی نبودند و در واقع از راه هنر با هم متحد شده بودند، از اهداف سیاسی بی‌بهره نبودند و چارچوب مبارزه‌ای علیه دیکتاتوری خراردو ماچادو (که در سال ۱۹۲۵ به قدرت رسیده بود) و علیه سرمایه‌داری آمریکای شمالی تشکیل دادند.
زندگی > زندگی در کوبا

در سال ۱۹۲۱ کار روزنامه‌نگاری‌اش را آغاز کرد، کاری که عملاً تا پایان عمرش کنارش نگذاشت. نخستین کارهای ادبی‌اش را در بخش «آثار مشهور» روزنامهٔ هاوانایی لا دیسکوسیون منتشر کرد که اغلب مرور آثار شناخته‌شده بود. همان سال تحصیلات دانشگاهی را به طول قطعی ترک کرد و دوباره به فرانسه سفر کرد. دو سال بعد برگشت و مقالاتی در زمینهٔ نقد موسیقی و تئاتر در لا دیسکوسیون و ال ارالدو دِ کوبا نوشت. در این سال‌ها موقعیت اقتصادی‌اش پایدار شد چون به سردبیری مجلهٔ تجاری ایسپانیا گماشته شد. تاریخچه‌ای دربارهٔ کفش برای اتحادیهٔ کفاشان نوشت و در بخش مد مجلهٔ سوسیال تحت نام مستعار «ژاکلین» فعالیت کرد.
در سال ۱۹۲۳ در کنار دسته‌ای به نام گروه اقلیت، که خود تأسیسش کرده بود، به اعتراض سیزده‌گانه پیوست و اگرچه اعضای گروه او را در آن دوران روشنفکر و غیرسیاسی وصف کرده‌اند، فعالانه در مخالفت با رئیس‌جمهور وقت آلفردو سایاس شرکت جست. این رابطه بعدها در «هستهٔ اکسیون کوبایی» ادغام شد که جنبش چریکی شکست‌خوردهٔ «انجمن کهنه‌سربازان و میهن‌پرستان» را سازمان‌دهی کرد.
در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۸، کارپانتیه به مقام ویراستار مجلهٔ کارتلس گماشته شد. در ۱۹۲۶ به دعوت دولت مکزیک در کنگره‌ای برای روزنامه‌نگاران در این کشور همکاری کرد و در خلال همین کنگره با دیگو ریورا آشنا شد و رفاقتی طولانی‌مدت میان‌شان درگرفت. این دوره در شکل‌گیری شخصیت هنری کارپانتیه بسیار مهم بود؛ به‌تدریج همهٔ محله‌های هاوانا را شناخت و معماری استعماری و محیط هاوانای کهنه را کشف کرد، عناصری که بعدها در بسیاری از مقالات و رمان‌هایش، به خصوص رمان تعقیب، به کار رفت. آثار و اقدامات وی در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۲۸ نشان می‌دهد که با توجه تمام در جنبش آوانگارد کوبایی شرکت جست و با اشخاص اصلی این جنبش طرح دوستی ریخت. ضمناً کارپانتیه به دنبال شنیدن آثار آمادئو رولدانِ آهنگساز روابط موسیقایی‌اش را گسترش داد.
در سال ۱۹۲۷ به مانیفست اقلیت پیوست و به همین سبب بعدها به مدت شش ماه به اتهام پذیرفتن و دنبال کردن نظریات کمونیستی به زندان رفت. در دوره‌ای که در زندان گذراند نسخهٔ اول رمانش ستایش از آن خداست! را آماده ساخت. در ماه مارس ۱۹۲۸ که به صورت مشروط آزاد شده بود، به کنگرهٔ روزنامه‌نگاران در هاوانا رفت و در آن‌جا با روبر دسنوس، شاعر فرانسوی، آشنا شد که گذرنامه و مدارکش را به او داد و کمکش کرد تا در کشتی‌ای سوار شود که به فرانسه می‌رفت و از دست رژیم دیکتاتوری ماچادو بگریزد.
زندگی > زندگی در فرانسه

کارپانتیه از ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۹ در فرانسه اقامت کرد. دورانی که در این کشور گذراند جهانش را غنی‌تر ساخت و او را با تکنیک‌های ادبی نو و شیوه‌های بیانی آشنا کرد. زمانی به فرانسه آمد که جنبش سورئالیست‌ها در اوج بود و اعضای این جنبش او را به آغوش باز پذیرفتند.
در پاریس مستقر شد و با آفریدن اشعار و مقالاتش دربارهٔ موسیقی در بسیاری از مجلات محلی و کوبایی همکاری کرد. به محافل موسیقایی شهر پاریس پیوست و با داریوس میلو، آهنگساز فرانسوی، هیتور ویلالوبوسِ برزیلی و آلخاندرو گارسیا کاتورلای کوبایی همکاری کرد. این گروه مجموعهٔ متنوعی از شعر، لیبرتو و متن فراهم آورد از قبیل اشعار آنتیل، ترانه‌هایی نو بر متونی از آلخو کارپانتیه با موسیقی م.ف. گائیار. کارپانتیه ضمناً مجموعهٔ مقالات یادداشت‌های همگرا را در ۱۹۲۸ نوشت.
کارپانتیه، با پشتیبانی دسنوس، به عضوی از جنبش سورئالیست‌ها مبدل شد که بعدها در آثارش تأثیر مهمی گذاشت. نخستین دو داستان کوتاهی که نوشت، «دانشجو» و «معجزهٔ آسانسور»، به سبک سورئالیستی است. کارپانتیه، هرچند مشهورترین آثارش را به زبان اسپانیایی نوشت، قادر بود که به زبان فرانسه بنویسد. مثلاً داستان «قصهٔ ماه‌ها» را به فرانسه نوشت و، بسته به مخاطبانش، به فرانسه یا اسپانیایی مصاحبه می‌کرد. کارپانتیه در انقلاب سورئالیستی شرکت جست و با شاعرانی مانند لویی آراگون، تریستان تزارا و پل الوار و نقاشانی مانند جورجو دِ چیریکو، ایو تانگی و پابلو پیکاسو آشنا شد.
در سال ۱۹۳۳ نخستین رمانش ستایش از آن خداست! را به پایان رساند و مدتی کوتاه از فرانسه به مادرید رفت. در ۱۹۳۶، پس از سقوط رژیم خراردو ماچادو، سفری به کوبا کرد. به پاریس برگشت و تا پس از جنگ‌های داخلی اسپانیا به اسپانیا برنگشت. کارپانتیه بیشتر عمرش را در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۹ در فرانسه گذراند و در برنامه‌های پخش رادیویی فرانسوی در زمینهٔ جلوه‌های صوتی و تدوین موسیقی به فعالیت پرداخت. سپس به مدریریت استودیو فونیریک رسید و برنامه‌هایی رادیویی را با مدرن‌ترین تکنیک‌ها کارگردانی کرد. از جمله کارهایش کارگردانی دکلمهٔ اشعاری از والت ویتمن، ادگار الن پو، لنگستن هیوز، لویی آراگون و دیگران بود.
دورانی که در این کشور گذراند به شکل گرفتن هویت نویسندگی‌اش کمک کرد؛ چنان‌که خودش گفته‌است: یادش داد که «بافت‌ها را ببینم، جنبه‌هایی از زندگی در آمریکا که پیش‌تر درنیافته بودم… فهمیدم که پشت این بوم‌گرایی چیز دیگری هست؛ آنچه که مضمون می‌ناممش: مضمون زمینی و مضمون حماسی سیاسی: کسی که رابطهٔ میان این دو را دریابد رمان آمریکایی خواهد نوشت.» کارپانتیه در پایان دورانی که در فرانسه گذراند اقرار کرد که «آروزی به بیان آوردن دنیای آمریکایی را به شدت» حس می‌کند. «آمریکا همچون یک سحابی عظیم بر من نمایان می‌شد که تلاش می‌کردم بفهممش، زیرا کم‌کم دریافته بودم که کارم در آن‌جا به وقوع خواهد پیوست، که سخت آمریکایی خواهم بود».
زندگی > سفر به هائیتی و مکزیک

کارپانتیه در ۱۹۴۳ با همسرش لیلیا استبان و لویی ژووه کارگردان تئاتر به هائیتی سفر کرد؛ سفر کشف دنیای آمریکایی بود و کشف آنچه کارپانتیه «واقعیت جادویی» نامید. حاصل این تجربه رمان قلمرو این عالم است که در ۱۹۴۹ در مکزیک منتشر شد. پس از سفرش به مکزیک، در ۱۹۴۴ به تحقیق و تحفص‌هایی مهم در موسیقی پرداخت. «موسیقی در کوبا» را در مکزیک منتشر کرد (۱۹۴۵).
زندگی > زندگی در ونزوئلا

کارپانتیه در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۹ در تبعیدی خودخواسته در کاراکاسِ ونزوئلا زندگی می‌کرد. بعضی منتقدان این مرحله را «پربارترین مرحلهٔ زندگی‌اش» شمرده‌اند که در آن چیزهایی که در ماجراجویی‌های پیشینش در دوره‌های دانشجویی، روزنامه‌نگاری، نقد موسیقی و ویراستاری ادبیات داستانی آموخته بود، به نتیجه رسید. در ماه مارس ۱۹۴۸ نوشتن قلمرو این عالم را به پایان رساند، رمانی که در آغاز سال ۱۹۴۹ در مکزیک منتشر شد. این نخستین بار در طول پانزده سال بود که رمانی را به پایان می‌رساند. مولر-برگ قلمرو این عالم را با نخستین اثر کارپانتیه، ستایش از آن خداست! قیاس کرد و به عقیدهٔ او در کار کارپانتیه بلوغ قابل‌توجهی در برگزیدن مصالح روایی و بهبود سبکی به چشم می‌خورد.
ضمناً در کاراکاس سه رمان دیگرش را به پایان رساند که برجسته‌ترین آثارش بودند: رد گم (۱۹۵۲)، الهام‌گرفته از جغرافیای ونزوئلا؛ تعقیب (۱۹۵۶) و قرن روشنفکری، که در سال ۱۹۵۸ به پایان رسید اما چهار سال بعد منتشر شد. کارپانتیه از اقامتش در این کشور بهره برد تا طبیعت قارهٔ آمریکا را بهتر بشناسد. در ۱۹۴۷ به مناطق مرکزی کشور سفر کرد و از نواحی بی‌سکنه گذشت تا به سیوداد بولیوار رسید. در امتداد این مسیر به سان کارلوس دِ ریو نگرو رسید و در آن‌جا بعضی قبایل اصیل آمریکایی را شناخت. چنان‌که کارپانتیه بعدها گفته‌است، این سفر لحظه‌ای بود که در آن «نخستین ایده‌های رد گم به وجود آمد. آمریکا تنها قاره‌ای است که در آن عصرهای گوناگون همزمان وجود دارد». کتاب رد گم جایزهٔ منتقدان پاریس برای بهترین کتاب خارجی را برایش به ارمغان آورد.
رمان کوتاه تعقیب، منتشرشده در سال ۱۹۵۶، بازگویی حکایتی خونین از کشمکش‌های میان گروه‌های تروریست دشمنِ همدیگر است که از رخدادهای دورهٔ آشفتگی‌ای الهام گرفته‌است که پس از سقوط خراردو ماچادو دیکتاتور به وجود آمد. قرن روشنفکری تا حدی از سفر کارپانتیه به خلیج سانتافه در ساحل ونزوئلا ملهم شده‌است. کارپانتیه گفته‌است با این‌که این رمان در سال ۱۹۵۸ به پایان رسید، تا سال ۱۹۶۲ منتشر نشد زیرا «مستلزم بازبینی بود و تغییراتی که در زندگی و جامعهٔ کوبایی‌ها رخ می‌داد مرا بیش از آنکه بتوانم در فکر دیگری باشم هیجان‌زده کرد». کارپانتیه می‌گوید که «پیروزی انقلاب کوبا مرا به این فکر انداخت که مدتی بیش از حد طولانی از کشورم دور بوده‌ام». نقشه‌هایی ریخت تا به کوبا برگردد و همان‌جا بماند و حقوق اقتباس فیلم از رد گم را به کنسرسیومی بین‌المللی فروخت.
کارپانتیه اغلب داستان‌های کوتاهش را نیز در طول اقامتش در ونزوئلا نوشت و بعضی منتقدان معتقدند که کاملاً ممکن است که سرچشمهٔ تم‌های داستان‌های کوتاه دیگری که در جاهای دیگر نوشته‌است، از قبیل «هشداردادگان» و «حق پناه»، نیز در حکایات و شخصیت‌های ونزوئلایی باشد.
کارپانتیه در ضمن آثار گسترده‌ای در روزنامه‌نگاری در ونزوئلا خلق کرد و در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۵۹ نزدیک به دو هزار مقاله و وقایع‌نگاری در زمینهٔ تم‌های ادبی و موسیقایی در ستونش «نوشتار و نُت» در روزنامهٔ «ال ناسیونال» منتشر کرد. از این‌ها گذشته مقالات، یادداشت‌ها و گزارش‌های متعدد دیگری در همین روزنامه و مطبوعات دیگر ونزوئلا، کوبا و کشورهای دیگر منتشر کرد. او در دانشگاه مرکزی ونزوئلا ادبیات نیز درس می‌داد و در آژانس تبلیغاتی آرس دِ کاراکاس همدوش روشنفکرانی همچون آرتورو اوسلار پیتری کار می‌کرد.
زندگی > ادبیات و زندگی پس از قلمرو این عالم

کارپانتیه در سال ۱۹۵۹ به کوبا برگشت و دوباره در پایتخت اقامت گزید. در سال ۱۹۶۲ مدیر اجرایی انتشارات دولتی کوبا شد، ارگان دولت انقلابی که وظایف انتشاراتی وزارت آموزش و پرورش، هیئت ملی دانشگاه‌ها (هاوانا، لاس ویاس و اورینته)، آثار چاپی آکادمی علوم کوبا، انتشارات خوونیل و هیئت ملی فرهنگ، گروهی که اتحادیهٔ نویسندگان و هنرمندان کوبا را در بر می‌گیرد، بایگانی اسناد ملی، کتابخانهٔ ملی، سازمان ملل متحد برای آموزش و پرورش، علوم و فرهنگ (یونسکو)، انستیتو هنرهای سینمایی کوبا و خانهٔ قاره‌های آمریکا را سازمان‌دهی می‌کرد. کارپانتیه نایب‌رئیس UNEA نیز بود، در گاستا دِ کوبا نقد ادبی می‌نوشت و در انتشار آثار زبان‌های خارجی مانند جنوب، جزیره و زبان‌های مدرن همکاری کرد.
قرن روشنفکری در سال ۱۹۶۲ در مکزیک منتشر شد. کارپانتیه به سمت رایزن فرهنگی سفارت کوبا در پاریس گماشته شد. در پاریس ادبیات و آگاهی سیاسی در آمریکای لاتین را منتشر کرد که شامل مقالات توجه و تفاوت البته بدون مقالهٔ شهر ستون‌ها می‌شد.
در سال ۱۹۶۴ برنامه‌ای فرهنگی به نام «فرهنگ در کوبا و در جهان» را در رادیو هاوانا مدیریت کرد که تم‌های اصلی‌اش رمان و موسیقی در آمریکای لاتین بود. در پایان سال ۱۹۶۴ مجموعهٔ مقالات توجه و تفاوت را در مکزیک منتشر کرد. در ۱۹۶۵ کتاب سال ۵۹ را به پایان رساند که اتفاقاتش در هاوانا می‌افتد و از انقلاب کوبا ملهم شده‌است. نمایش‌نامه‌ای نیز به نام کارآموز جادوگر نوشت.
در سال ۱۹۷۲ حق پناه، کنسرت باروک و استفاده در روش در بارسلونا به انتشار رسید. در همان سال در کوبا بزرگداشت گسترده‌ای به مناسبت هفتادسالگی‌اش برگزار شد. سه سال بعد دانشگاه هاوانا عنوان دکترای افتخاری زبان و ادبیات اسپانیایی به او داد و جایزهٔ بین‌المللی آلفونسو ریس را به دست آورد. جایزهٔ جهانی «چینو دل دوکا» را نیز به او دادند که آن را به حزب کمونیست کوبا بخشید.
در ۱۹۷۶ مهم‌ترین جایزهٔ هیئت مدیرهٔ انجمن مطالعات اسپانیایی و اسپانیایی‌آمریکایی دانشگاه کانزاس ایالات متحدهٔ آمریکا، تحت عنوان استاد همکار افتخاری، به او داده شد و او را به معاونت انجمن ملی جبههٔ خلق کوبا برگزیدند. در ۱۹۷۸ مهم‌ترین جایزهٔ ادبی اسپانیا، جایزهٔ میگل دِ سروانتس، به دست خوان کارلوس به کارپانتیه تقدیم شد. کارپانتیه مبلغ مالی جایزهٔ را به حزب کمونیست بخشید.
انتشارات قرن بیست و یکم در سال ۱۹۷۹ آیین بهار را منتشر کرد. چنگ و سایه در مکزیک، اسپانیا و آرژانتین همزمان منتشر شد. جایزهٔ مدیسی برای کتاب‌های خارجی را به کتاب چنگ و سایه دادند که مهم‌ترین جایزهٔ فرانسوی برای نویسندگان خارجی است.
کارپانتیه در ۲۴ آوریل ۱۹۸۰ هنگامی که مشغول به انجام رساندن وظایف دیپلماتیک بود، در پاریس درگذشت. پیکرش را به وطنش برگرداندند و در گورستان کولون، گورستان اصلی هاوانا، به خاک سپردند.