stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فده گالیزیا
زندگی

فده گالیزیا در میلان، احتمالاً در سال ۱۵۷۸ به دنیا آمد. پدرش، نونزیو گالیزیا، که او هم نقاش مینیاتور بود، از ترنتو به میلان نقل‌مکان کرده بود. فده (که نامش به معنای «ایمان» است) نقاشی را از او آموخت و احتمالاً حکاکی را نیز از او فرا گرفت. در سن دوازده سالگی، او به اندازه‌ای در نقاشی مهارت پیدا کرده بود که توسط جیان پائولو لومازو، نقاش و نظریه‌پرداز هنری که دوست پدرش بود، ذکر شد و او نوشت: "[این دختر خود را به تقلید از برجسته‌ترین‌های هنر ما اختصاص داده است.]" در سال‌های نوجوانی، او شهرتی بین‌المللی به عنوان هنرمند کسب کرده بود.
در سنین پایین، گالیزیا به عنوان نقاش پرتره معروف شده بود و بسیاری از آثار کمیشن شده را می‌کشید. پدرش ممکن است از نمونه سوفونیسبا آنگیسولا، که اهل کرمونا بود و حدود ۵۰ مایل از میلان فاصله داشت، الهام گرفته باشد تا دخترش را آموزش دهد. شاید تأثیر پدرش به عنوان یک مینیاتوریست باعث شد که گالیزیا به جزئیات در پرتره‌هایش توجه زیادی داشته باشد. شیوه او در به تصویر کشیدن جواهرات و لباس‌ها باعث شد که او یک نقاش پرتره بسیار مورد توجه باشد. او اغلب به کشیدن موضوعات مذهبی و دنیوی نیز سفارش داده می‌شد. چندین اثر از او بر اساس داستان کتاب‌های قانونی ثانی از کتاب جودیت و هولوفرنس که موضوعی محبوب در هنر آن دوره بود، در مجموعه‌های خصوصی باقی مانده‌اند. شاید نخستین اثرش Judith with the Head of Holofernes بود که در ۱۵۹۶ کشیده شد و اکنون در ساراسوتا، فلوریدا در موزه هنر رینگلینگ نگهداری می‌شود. او همچنین مینیاتورها و قطعات آلترپیس برای صومعه‌ها می‌کشید. گالیزیا هرگز ازدواج نکرد و فرزندی نداشت و به جای آن، اموال خود را به دخترعمه‌اش، آنا گالیزیا، و برادرزاده‌اش، کارلو هنریکو، واگذار کرد. در ۲۱ ژوئن ۱۶۳۰، او وصیت‌نامه‌اش را نوشت و احتمالاً در اثر طاعون در میلان به‌طور ناگهانی درگذشت.
مجموعه‌های برجسته

آثار گالیزیا در بسیاری از موزه‌ها و مجموعه‌های عمومی نمایان است از جمله:
گالری ملی هنر، واشینگتن. طبیعت بی‌جان سیب‌ها، گلابی‌ها، خیارها، انجیرها و یک هندوانه، حدود ۱۶۲۵–۱۶۳۰، ۲۰۲۳٫۳٫۲
موزه هنر جان و مابل رینگلینگ. یودیت و هولوفرنس، دهه ۱۵۹۰، SN684
پیناکوتکا آمبروزیانا، میلان. پرتره پائولو موریجیا، ۱۵۹۲–۱۵۹۵.
مجموعه سیلوانو لودی، کامپیونه. کاسه سرامیکی سفید با هلو و آلو، حدود ۱۶۱۰.
موزه ملی ورشو، ورشو. بشقاب پایه‌دار با میوه‌های جنوبی، ۱۶۰۰–۱۶۲۵.
آثار گالیزیا

گیلاس‌ها در یک ظرف نقره‌ای با سیب ترش جنگلی بر روی لبه سنگی
سینی شیشه‌ای با هلوها، گل‌های یاس و سیب‌ها، ۱۶۰۷
سینی شیشه‌ای با هلوها، گل‌های یاس، به‌ها و یک جیرجیرک، حدود ۱۶۱۰
سبد حصیری با هلوها، گل‌های یاس، رز و میخک
پیکلورام

| پیکلورام | پیکلورام |
| --- | --- |
نام‌گذاری آیوپاک4-Amino-356-trichloro-2-pyridinecarboxylic acid: نام‌گذاری آیوپاک4-Amino-356-trichloro-2-pyridinecarboxylic acid
دیگر نام‌هاPicloram Tordon Grazon: دیگر نام‌هاPicloram Tordon Grazon
شناساگرها: شناساگرها
شماره ثبت سی‌ای‌اس: ۱۹۱۸-۰۲-۱ Y
پاب‌کم: ۱۵۹۶۵
کم‌اسپایدر: ۱۵۱۷۰ Y
KEGG: C14310 Y
ChEMBL: CHEMBL۴۶۱۳۴۹ Y
جی‌مول-تصاویر سه بعدی: Image 1
 SMILES ClC1=C(Cl)C(N)=C(Cl)C(C(O)=O)=N1 :  SMILES ClC1=C(Cl)C(N)=C(Cl)C(C(O)=O)=N1 
 InChI InChI=1S/C6H3Cl3N2O2/c7-1-3(10)2(8)5(9)11-4(1)6(12)13/h(H2,10,11)(H,۱۲٬۱۳) Y Key: NQQVFXUMIDALNH-UHFFFAOYSA-N YInChI=1/C6H3Cl3N2O2/c7-1-3(10)2(8)5(9)11-4(1)6(12)13/h(H2,10,11)(H,۱۲٬۱۳) Key: NQQVFXUMIDALNH-UHFFFAOYAR :  InChI InChI=1S/C6H3Cl3N2O2/c7-1-3(10)2(8)5(9)11-4(1)6(12)13/h(H2,10,11)(H,۱۲٬۱۳) Y Key: NQQVFXUMIDALNH-UHFFFAOYSA-N YInChI=1/C6H3Cl3N2O2/c7-1-3(10)2(8)5(9)11-4(1)6(12)13/h(H2,10,11)(H,۱۲٬۱۳) Key: NQQVFXUMIDALNH-UHFFFAOYAR 
خصوصیات: خصوصیات
فرمول مولکولی: C6H3Cl3N2O2
جرم مولی: 241.46
شکل ظاهری: Crystalline solid
دمای ذوب: ۲۱۸٫۵ °C  
به استثنای جایی که اشاره شده‌است در غیر این صورت، داده‌ها برای مواد به وضعیت استانداردشان داده شده‌اند (در 25 °C (۷۷ °F)، ۱۰۰ kPa): به استثنای جایی که اشاره شده‌است در غیر این صورت، داده‌ها برای مواد به وضعیت استانداردشان داده شده‌اند (در 25 °C (۷۷ °F)، ۱۰۰ kPa)
 Y (بررسی) (چیست: Y/N؟):  Y (بررسی) (چیست: Y/N؟)
Infobox references: Infobox references
:   
پیکلورام (به انگلیسی: Picloram) با فرمول شیمیایی C۶H۳Cl۳N۲O۲ یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب‌کم ۱۵۹۶۵ است؛ که جرم مولی آن ۲۴۱٫۴۶ g/mol می‌باشد. شکل ظاهری این ترکیب، بلورهای جامد است.
لاکا

Local council در 23x15px|border |alt=|link= مالت
| Ħal Luqa Il-Kunsill Lokali ta' Ħal Luqa | Ħal Luqa Il-Kunsill Lokali ta' Ħal Luqa |
| --- | --- |
Local council: Local council
Ħal Luqa: Ħal Luqa
  نشان:   نشان
مختصات: ۳۵°۵۱′۳۵″ شمالی ۱۴°۲۹′۲۱″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۸۵۹۷۲°شمالی ۱۴٫۴۸۹۱۷°شرقی﻿ / 35.85972; 14.48917: مختصات: ۳۵°۵۱′۳۵″ شمالی ۱۴°۲۹′۲۱″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۸۵۹۷۲°شمالی ۱۴٫۴۸۹۱۷°شرقی﻿ / 35.85972; 14.48917
Island: مالت
هم‌مرز با: Għaxaq, Gudja, Kirkop, مارسا, Mqabba, پائولا, کورمی, Safi, Santa Luċija, سیگیوی, ترزین
حکومت: حکومت
 • شهردار: John Schembri (MLP)
مساحت: مساحت
 • کل: ۶٫۷ کیلومتر مربع (۲٫۶ مایل مربع)
جمعیت (Nov 2005): جمعیت (Nov 2005)
 • کل: ۶۰۷۲
 • تراکم: ۹۱۰/کیلومتر مربع (۲۳۰۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام(ها): Ħalluqi (m), Ħalluqija (f), Ħalluqin (pl)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (CEST)
کد پستی: LQA
فهرست پیش‌شماره تلفنی کشورها: ۳۵۶
Patron saint: اندریاس
Day of festa: First Sunday of July (main feast) November 30 (liturgical feast)
وبگاه: Official website
لاکا 
(به مالتی: Luqa) شهری در ناحیهٔ هاربور جنوبی واقع در کشور مالت است که در سال ۱۹۹۵ میلادی ۶٫۱۵۰ نفر جمعیت داشته اما جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی ۶٫۰۲۸ نفر بوده‌است.
پروژه ۱۶۱۹

پروژه ۱۶۱۹ پروژه در حال انجامی است که توسط مجله نیویورک تایمز از سال ۲۰۱۹ با هدف بررسی مجدد میراث برده داری در ایالات متحده شروع شده و مصادف با ۴۰۰ سالگی ورود اولین آفریقایی‌ها به ویرجینیا است. این یک پروژه تعاملی توسط نیکول هانا جونز، گزارشگر روزنامه نیویورک تایمز، با کمک نویسندگان این روزنامه است، از جمله مقاله‌هایی در مورد تاریخچه جنبه‌های مختلف زندگی معاصر آمریکایی که نویسندگان آن معتقدند "ریشه در برده داری و پیامدهای آن دارد. " همچنین شامل شعرها، داستان‌های کوتاه و مقاله‌های تصویری است. در ابتدا این پروژه به عنوان یک شماره وِیژه برای ۲۰ اوت ۲۰۱۹ برنامه‌ریزی شده بود، ولی خیلی زود به یک پروژه تمام عیار تبدیل شد، از جمله بخش ویژه صفحه گسترده در روزنامه، رویدادهای زنده و یک سری پادکست چند قسمتی را دربرگرفت.
بازخورد > تشویق

به نیکول هانا جونز، خالق پروژه، جایزه پولیتزر ۲۰۲۰ را برای تفسیر به خاطر پروژه ۱۶۱۹ اهدا شد.
بازخورد > نقد

پروژه ۱۶۱۹ مورد انتقاد برخی از مورخان آمریکایی از جمله مورخان انقلاب آمریکا گوردون وود و شان ویلنتز، و کارشناسان جنگ داخلی ریچارد کارواردین و جیمز مک فرسون قرار گرفته‌است. مک فرسون در مصاحبه ای اظهار داشت که وی از دیدگاه "نامتوازن، روایت یکسویهٔ پروژه که فاقد پیش زمینه و دیدگاه در خصوص پیچیدگی برده داری، که به وضوح، نهادی منحصراً آمریکایی نیست، و در طول تاریخ وجود داشته، برآشفته شده‌است" مک فرسون ادامه داد: "برده داری در ایالات متحده تنها بخش کوچکی از یک روند بزرگتر جهانی بود که طی قرن‌های متمادی شکل گرفت؛ و در ایالات متحده نیز، نه تنها برده داری، بلکه یک جنبش ضد برده داری نیز وجود داشت. " جیمز اوکس، مورخ، از این نظر هانا جونز مبنی بر اینکه "نژادپرستی ضد سیاه در DNA این کشور جریان دارد" انتقاد کرد.
این پروژه امورد انتقاد محافظه کاران قرار گرفته‌است. رئیس پیشین مجلس نمایندگان آمریکا ، نوت گینگریچ، در توئیتی از این پروژه به عنوان "شستشوی مغزی" "پروپاگاندا" ، انتقاد کرد و و بعدتر در حضوری رسانه ای آن را "دروغ" خواند. سناتور تد کروز نیز آن را معادل پروپاگاندا دانسته‌است. مفسر محافظه کار، بایرون یورک، در مقاله برای واشینگتن اگزمینر، این پروژه را تلاشی برای بازآفرینی تاریخ آمریکا مطابق با ارزش‌های دبیران نیویورک تایمز، به عنوان بخشی از یک کارزار به باور او مداوم توسط این روزنامه برای تغییر روایت ریاست جمهوری ترامپ از رابطه ترامپ - روسیه به سمت نژاد، در سال انتخابات، عنوان کرد. اریک اریکسون، صاحبنظر محافظه کار، همچنین از «لنزهای نژادی» مستقر در بازنگری در تاریخ انتقاد کرد. رئیس‌جمهور دونالد ترامپ، سناتور کروز و نیوت گینگریچ اظهارات ابراز شده از سوی مفسران محافظه کار را تکرار کرده‌اند. نسخه ۱۸ نشریه واشینگتن اگزمینر در ۱۸ اوت ۲۰۱۹ گفت: «پروژه ۱۶۱۹ توسط منتقدین به عنوان تلاشی برای فروکاستن کل تاریخ آمریکا به درسی در مورد برده داری و نژاد مورد انتقاد قرار گرفته‌است.»
تحلیلی در مجله نیویورک توسط اندرو سالیوان، مشارکت کننده سابق مجله نیویورک تایمز، این پروژه را به عنوان چشم‌انداز مهمی که باید شنیده شود، مورد نقد قرار داد، اما آن را چشم‌اندازی مغرضانه دانست که تحت پوشش عینیت ارائه شده. وی گفت که این گواه تغییر نیویورک تایمز از گزارش دادن بی طرفانه به کنشگری است.
یزید بن معاویه

دومین خلیفه خلافت اموی
یزید بن معاویه بن ابی‌سفیان (عربی: يَزيد بن مُعاوية بن أبي سُفيان بن حَرب بن أُميَّة بن عَبدِ شَمْس بن عَبدِ مَنَاف القُرشيُّ؛ حدود ۶۴۶ – ۱۱ نوامبر ۶۸۳) دومین خلیفه از خلافت اموی بود که او از آوریل ۶۸۰ تا زمان مرگش در نوامبر ۶۸۳ حکومت کرد. یزید نخستین کسی در تاریخ اسلام بود که به‌صورت موروثی خلیفه شد، و خلافتش به‌خاطر مرگ حسین بن علی، نوه محمد، پیامبر اسلام، و آغاز بحرانی با نام فتنه دوم شناخته می‌شود.
معاویه در ۵۶ هجری او را به عنوان خلیفه بعدی معرفی کرد که با مخالفتِ چندین مسلمان صاحب‌نام از حجاز مواجه شد؛ در همین رابطه، پس از مرگ معاویه در ۶۰ هجری، حسین ابن علی و عبدالله ابن زبیر او را به عنوان خلیفه به رسمیت نشناختند و برای مناسک حج، عزم ورود به حرم مکه کردند. سپس حسین برای آغاز مخالفت و قیام علیه یزید راه کوفه را در پیش گرفت که در مسیر به‌همراه همراهان کم‌تعدادش توسط سپاهیان خلیفه در نبرد کربلا کشته شد. قتل حسین به بروز انزجار در حجاز منجر شد و ابن زبیر علم مخالفت با یزید را در حجاز برافراشت و مردمان بسیاری از مکه و مدینه به حمایت از او برخاستند. یزید ابتدا تلاش کرد با توسل به دیپلماسی، اعتماد ابن زبیر و حجازیان را کسب کند اما ناموفق بود؛ پس سپاهی را برای سرکوب شورش راهی حجاز کرد. سربازان اموی در نبرد حره اهالی مدینه را شکست دادند و سه روز شهر را غارت کردند. سپس سپاه خلیفه به سمت مکه به راه افتاد و شهر را محاصره کرد. این محاصره چند هفته طول کشید، اما با مرگ یزید محاصره پایان یافت. یزید بن معاویه در سال ۶۴ هجری درگذشت و با مرگ او، خلافت اسلامی درگیر جنگ داخلی شد.
یزید از نظر بسیاری از مسلمانان به دلیل خلافت موروثی، کشته شدن حسین ابن علی و حمله به مدینه حاکمی ستمگر و نامشروع شناخته می‌شود. برخی مورخان معاصر نظیر یولیوس ولهاوزن و برنارد لوئیس نگاه معتدل‌تری به او دارند و او را فرمانروایی توانا می‌دانند که نسبت به پدرش به موفقیت‌های کمتری دست یافت.
به عقیدهٔ وولکر پاپ، اسلام‌شناس، روایت منابع اسلامی از خلافت معاویه، فرزندش یزید و نوه‌اش معاویه بن یزید مبنای تاریخی ندارد، بلکه با تکیه بر مضمون «پدر ناعادل–پسر ظالم–نوهٔ ضعیف» که توصیف کتاب مقدس از سلطنت داوود (پدر)، سلیمان (پسر) و رحبعام (نوه) است، ساخته شده تا دخالت خدا در امور را نشان دهد.
تولد و خانواده

یزید در ۲۶ هجری در الماطرون شام متولد شد. او پسر معاویه بن ابی‌سفیان و میسون بنت بحدل بود. یزید دوران نوجوانی خود را در میان قبیله مادرش، قبیله کلب، سپری کرد. در جوانی بهارها را همراه خویشان بدوی‌اش در بادیه می‌گذراند و مابقی سال را در معیت درباریان یونانی و شامی پدرش. او در چندین نبرد از فتوحات اسلامی (نبردهای پیاپی مسلمانان و امپراتوری روم) حضور داشت. یزید در محاصره اول قسطنطنیه در ۶۷۴ میلادی حضور داشت. او همچنین چندین مرتبه راهی سفر حج شده بود.
معرفی شدن به عنوان خلیفه

بخش بیشتر سرزمین‌های خلافت اسلامی در دست حسن بن علی بود که پدرش چند ماه پیش کشته شده بود. اما پس از پایان جنگ داخلی اول مسلمانان، معاویه مطابق صلح حسن و معاویه در ۴۱ هجری به یگانه فرمانروای خلافت مبدل شد. بر اساس این عهدنامه، معاویه نمی‌بایست جانشینی معرفی می‌کرد. اما در سال ۵۶ هجری یزید را به عنوان جانشینش معرفی کرد. معاویه و شورا یزید را در دمشق به عنوان خلیفهٔ بعدی انتخاب کردند. دمشق شهری بود که معاویه افراد بانفوذ را از سراسر ایالت‌ها به پایتخت فراخوانده بود و به نحوی از انحاء آنان را مجاب به پذیرش یزید به عنوان خلیفهٔ بعدی کرده بود. معاویه به مروان ابن حکم (حاکم وقت مدینه) دستور داد تا اهالی مدینه را از تصمیم معاویه آگاه سازد. مروان با مقاومت افراد از جمله حسین بن علی، عبدلله بن زبیر، عبدالله بن عمر و عبدالرحمن بن ابوبکر، روبرو شد. معاویه شخصاً راهی مدینه شد تا آن چهار مخالف را به تسلیم وادارد، اما آن‌ها به مکه فرار کردند. معاویه آنان را دنبال کرد و آنان را به مرگ تهدید کرد، اما آنان زیر بار حمایت از او نرفتند. با وجود این، توانست مکیان را قانع کند که آن چهار تن بیعت خود را شکسته‌اند، و از مردم شهر برای یزید بیعت گرفت. در راه بازگشت به دمشق، به مدینه رفت و بیعت مردمان آنجا را نیز گرفت. پس از آن، مخالفان یزید سکوت اختیار کردند. یولیوس ولهاوزن، شرق‌شناس آلمانی، دربارهٔ صحت این ماجرا تردید دارد، اما برنارد لوئیس می‌نویسد که با آمیزه‌ای از دیپلماسی، رشوه‌دهی و تا حد کمتری با زور، ترتیب گرفتن بیعت را دادند.
معاویه، پیش از مرگش، وصیت‌نامه‌ای برای یزید نوشت و در آن توصیه‌هایی در رابطه با خلافت کرد. او برای یزید نوشت که از حرکات حسین و ابن زبیر آگاه باشد و پیش‌بینی کرد عراقیان حسین را به شورش اغوا کنند ولی یاری‌اش نکنند. او همچنین به یزید توصیه کرد که با حسین با احتیاط رفتار کند و خونش را نریزد، چون او نوهٔ پیامبر است. در عوض با ابن زبیر با خشونت رفتار کند مگر آنکه با او کنار بیاید. او همچنین یزید را به رفتار خوب با مردم حجاز توصیه کرد.
خلافت > بیعت‌ها

پس از به خلافت رسیدن، یزید از فرمانداران استان‌های خلافت اسلامی درخواست کرد تا با او بیعت کنند و چنین کردند. او به پسرعمویش ولید بن عتبه بن ابوسفیان، فرماندار مدینه، نامه نوشت و او را از مرگ معاویه آگاه ساخت و به او دستور داد از حسین بن علی، عبدالله بن زبیر و عبدالله بن عمر بیعت بگیرد. در آن دستور آمده بود:
حسین، عبدالله بن عمر و عبدالله بن زبیر را دستگیر کن تا بیعت کنند. چنان با تندی و خشونت رفتار کن که فرصت انجام هیچ‌کاری پیش از بیعت کردن را نیابند. رحمت [الله] بر تو باد.
ولید به سراغ مروان بن حکم رفت و از او راهنمایی خواست. مروان پاسخ داد که حسین و ابن زبیر خطرناکند و باید با زور از آن‌ها بیعت گرفت، ولی ابن عمر را تنها رها کرد که خطری از جانب او نیست. سپس ولید حسین و ابن زبیر را به دیدار خود احضار کرد؛ حسین به ملاقات او رفت اما ابن زبیر از آن سر باز زد. حسین در یک ملاقات نیمه‌خصوصی با ولید و مروان دیدار کرد که در آن، از مرگ معاویه و به خلافت رسیدن یزید آگاه شد. سپس از حسین خواستند تا با خلیفهٔ جدید بیعت کند و در پاسخ، حسین گفت که بیعت کردن در خلوت کافی نیست و چنین کاری باید در حضور مردم انجام گیرد؛ ولید موافقت کرد، اما مروان معتقد بود که حسین تا زمان بیعت کردن زندانی شود. حسین مروان را ملامت کرد و صحیح و سالم مجلس را ترک کرد. حسین مردان مسلحی را با خود به آنجا برده بود تا در صورتی که مقامات قصد دستگیری او را داشتند وارد عمل شوند. پس از خروج حسین، مروان ولید را سرزنش کرد؛ ولید نیز در پاسخ گفت که «در روز رستاخیز، کسی که مسئول ریختن خون حسین باشد از بخشش خدا بی‌نصیب خواهد ماند». همان شب، عبدالله بن زبیر به مکه رفت. صبح ولید هشتاد سوار را به دنبال او فرستاد، اما او گریخت. حسین نیز، بدون اینکه بیعت کند، راه مکه را در پیش گرفت. یزید که از این شکست ولید ناراضی بود، او را از فرمانداری مدینه برکنار و عمرو بن سعید را جایگزین او کرد. عبدالرحمن بن ابوبکر، عبدالله بن عمر و عبدالله بن عباس، برخلاف حسین و ابن زبیر، با یزید بیعت کردند.
خلافت > نبرد کربلا

مقالهٔ اصلی: نبرد کربلا
در مکه، حسین بن علی نامه‌های زیادی از طرفداران علی بن ابیطالب که در کوفه بودند، دریافت کرد. در نامه‌ها، آنان با دعوت از حسین و نفی یزید، خواهان سرنگونی یزید و بیعت با حسین شده بودند. حسین برای ارزیابی شرایط کوفه، مسلم بن عقیل را راهی آنجا کرد. او همچنین نامه‌هایی به بصره فرستاد، اما فرستاده‌اش به دست عبیدالله بن زیاد، فرماندار بصره، افتاد و کشته شد. مسلم که به کوفه رسیده بود، اوضاع را مناسب دید و به حسین نامه نوشت که علویان در آنجا طرفداران زیادی دارند و پیام داد که حسین راه کوفه را در پیش گیرد. یزید که از شورش کوفه با خبر شده بود، به عبیدالله بن زیاد دستور داد تا ابن عقیل را بکشد یا زندانی کند. ابن زیاد نیز با بی‌رحمی شورش کوفه را سرکوب کرد و مسلم را کشت.
حسین که با خواندن نامه مسلم بن عقیل اوضاع را در کوفه مناسب می‌دید، به نصیحت‌های عبدالله بن عمر، ابن زبیر و عبدالله بن عباس که کوفیان قابل اعتماد نیستند گوش نکرد و به سمت کوفه روانه شد. در راه، به او خبر رسید که مسلم کشته شده است و کوفیان تغییر عقیده داده‌اند. با این حال، حسین و یارانش به راه خود به سمت کوفه ادامه دادند. عبیدالله بن زیاد چهار هزار سرباز را به سمت حسین روانه کرد و سپاهیانش او را مجبور ساختند تا در صحرای کربلا اردو زند. در جنگ روی‌داده، حسین و ۷۲ نفر از همراهان کشته شدند و خانواده‌اش به اسارت درآمدند. این واقعه، فریاد اعتراض شدید و گستردهٔ مسلمانان را برانگیخت و وجههٔ یزید به‌شدت آسیب دید. این رویداد باعث شد مخالفت با یزید به جنبشی ضد-اموی بر مبنای خواسته‌های علویان تبدیل شود و نقش زیادی در تکامل هویت شیعی بازی کرد.
خلافت > شورش عبدالله بن زبیر

همچنین ببینید: ماجرای حره و عبدالله بن زبیر
ابن زبیر به صورت مخفیانه شروع به بیعت گرفتن از مکیان کرد. قضیه که به گوش یزید رسید، زنجیری نقره‌ای برایش فرستاد به این نشانه در صورت تسلیم در امان خواهد بود، اما عبدالله بن زبیر آن را رد کرد. یزید سپس عمرو بن زبیر، برادر عبدالله، را به همراه سپاهی به سمت او فرستاد و به او دستور داد که برادر خود را دستگیر کند. سپاه عمرو شکست خورد و عمرو کشته شد. پس از درگذشت حسین در کربلا، دایرهٔ نفوذ ابن زبیر تا مدینه و کوفه گسترش یافت. یزید برای مقابله با نفوذ فزایندهٔ ابن زبیر در مدینه، بزرگان شهر را به دمشق دعوت کرد و کوشید تا با دادن هدایا، حمایت آنان را به دست آورد. بزرگان راضی نشدند و پس از بازگشت به مدینه، حکایت‌هایی از سبک زندگی دست‌ودلبازانهٔ یزید و اعمالی که به نظر بسیاری‌شان نشانهٔ بی‌اعتنایی به مذهب بود نقل کردند، از جمله نوشیدن شراب، شکار رفتن همراه سگ، و عشق ورزیدن به موسیقی. این اخبار و حکایات باعث شد اهالی مدینه بیعت خود با یزید را پس گرفته و فرماندار و همهٔ امویان شهر را از مدینه بیرون کردند. یزید ۱۲ هزار سرباز را به رهبری مسلم بن عقبه برای تسخیر حجاز فرستاد. در اواخر اوت ۶۸۳، نیروهای ابن عقبه مدینه را محاصره کردند و سه روز به مردم شهر فرصت دادند تا تسلیم شوند، اما با پاسخ رد اهالی مدینه مواجه شدند. پس از پایان اولتیماتوم، نیروهای اموی به مدینه حمله‌ور شدند و شهر سقوط کرد. پس از سه روز پرداختن به غارت شهر، و نیز مجبور کردن شورشیان به تجدید بیعت، سپاه شام راهی مکه شد تا ابن زبیر را سرکوب کند. بنا بر یک گزارش، شهر غارت نشد و تنها رهبران شورشی اعدام شدند. ابن عقبه در راه مکه درگذشت و فرماندهی سپاه به حصین بن نمیر داده شد و او در سپتامبر ۶۸۳ مکه را محاصره کرد. محاصره چند هفته طول کشید و آن هنگام، کعبه نیز آتش گرفت. یزید در نوامبر ۶۸۳ ناگهان درگذشت و محاصره شهر به پایان رسید. مرگ او به بروز آشفتگی و آغاز جنگ داخلی در میان مسلمانان منجر شد. ابن زبیر خود را خلیفه خواند و عراق و مصر تحت تسلط او درآمد.
خلافت > لشکرکشی‌های خارجی

یزید سیاست پدرش معاویه مبنی بر حملات علیه امپراتوری روم شرقی را متوقف کرد و در عوض یزید تمرکز خود را بر ایمن کردن مرزهای خلافت اسلامی گذاشت. جزایر دریای مرمره رها شدند. منطقه جند حمص سوریه تقسیم شد و منطقهٔ جدید جند قنّسرین تشکیل شد. عقبة بن نافع که در دوران معاویه از فرمانداری افریقیه برکنار شده بود، با خواست یزید مجدداً به این عنوان گمارده شد. در ۶۸۱، عقبه به دستور یزید حملات گسترده‌ای به غرب آفریقا ترتیب داد که در آن رومیان و بربرها را شکست داد و بدین ترتیب مرزهای امپراتوری اسلام در دوران یزید به سواحل اقیانوس اطلس رسید و شهرهای طنجه و ولیلی را تصرف کرد. با این حال، عقبه موفق نشد تا آن مناطق را به صورت دائمی به خلافت اسلامی ضمیمه کند و در راه بازگشت به شرق، توسط نیروهای متحد بربر و رومی کشته شد و سرزمین‌های فتح‌شده از دست رفت.
مرگ و جانشینی

یزید در ۱۲ نوامبر ۶۸۳ در حوارین، منطقه‌ای در شام، درگذشت. او در زمان مرگ ۳۵ تا ۳۹ سال داشت. پس از درگذشت یزید، پسرش معاویه دوم که یزید خود او را به عنوان خلیفه معرفی کرده بود، به خلافت رسید. هرچند گسترهٔ سلطه‌اش به برخی نواحی شام محدود بود و چند ماه بعد به دلیل یک بیماری ناشناخته درگذشت. بنا بر برخی منابع اولیه، معاویهٔ دوم پیش از درگذشت، از خلافت کنار کشید. به هر روی، مروان بن حکم خلیفه شد و خلافت سفیانی خاتمه یافت. به گفتهٔ ولهاوزن، ماجرای کناره‌گیری معاویهٔ دوم از خلافت احتمالاً جعل از سوی مروان بود، چرا که با وجود معاهده‌ای مبنی بر به خلافت رسیدن پسر دوم یزید به نام خالد پس از مروان، سفیانی‌ها را کنار زده بودند. طرفداران سفیانی‌ها از سیر ماجرا ناراضی بودند و ایدهٔ سفیانی، یعنی ظهور یکی از نوادگان ابو سفیان که قدرت در شام را به سفیانی‌ها باز خواهد گرداند، را مطرح کردند. پس از سقوط امویان به دست عباسیان، چندین مدعی سفیانی پدیدار شدند.
میراث

یزید در میان مسلمانان، به‌خصوص در میان شیعیان، شخصیتی شیطانی است. او نخستین کسی بود که به دلیل رابطهٔ خونی به عنوان خلیفه معرفی شد و پس از او، این امر به یک سنت تبدیل شد. او را ظالمی می‌دانند که سه جرم بزرگ در دوران خلافتش مرتکب شد: نخست درگذشت حسین بن علی و همراهانش در نبرد کربلا که قتل‌عام محسوب می‌شود؛ دوم اتفاقات پس از نبرد حره که سربازان مسلم بن عقبه، فرمانده یزید، وارد مدینه شدند و شهر را غارت کردند؛ و سوم به آتش کشیدن کعبه در جریان محاصرهٔ مکه که حصین بن نمیر، فرمانده یزید، را مقصر می‌دانند. همچنین یزید را به دلیل عادت‌هایی نظیر می‌گساری، رقصیدن، شکار کردن و نگه داشتن حیوانات خانگی، نظیر سگ و میمون، نسبت به دین بی‌اعتنا دانسته و شایستهٔ رهبری جهان اسلام ندانسته‌اند. سید جعفر شهیدی مورخ معاصر شیعی از جمله دلایل اصرار حسین به بیعت نکردن با یزید را «بدعت‌ها، انحرافات از دین اسلام، حلال شدن حرام‌ها، حرام شدن حلال‌ها، سلطنتی و اشرافی شدن حکومت، و عدم صلاحیت اخلاقی و مذهبی یزید» برای خلافت می‌داند.
با وجود وجههٔ منفی یزید در محافل مذهبی، مورخان دانشگاهی عموماً وجههٔ مساعدتری از او ترسیم کرده‌اند. یولیوس ولهاوزن یزید را فرمانروایی نرم‌خو توصیف کرده که تنها در موقع لزوم، دست به خشونت می‌زده و آن ظالمی نیست که سنت دینی به تصویر می‌کشد. میخائیل یان دخویه، خاورشناس هلندی قرن نوزدهم، او را «سخاوتمند و دوستدار صلح» می‌داند. جرالد هاوتینگ می‌نویسد وی تلاش می‌کرد تا سیاست‌های دیپلماتیک پدرش را ادامه دهد. با این حال، برخلاف معاویه، وی نتوانست با هدایا و رشوه بر مخالفان پیروز شود. برنارد لوئیس او را فرمانروایی توانا توصیف می‌کند که بیش از حد از جانب مورخان عرب مورد انتقاد قرار گرفته است.
فوس، تاریخ‌نگار معاصر که اخیراً به بررسی تلاش‌های معاویه در راستای ساختن دولتی متمرکز به مرکزیت سوریه پرداخته است، از این می‌نویسد که شورش‌هایی که پس از مرگ معاویه علیه یزید از حجاز برخاست حاصل استفاده بزرگان قریش از «حسادت» اعرابِ عربستان نسبت مردم سوریه بود؛ زیرا اعراب احساس می‌کردند که با انتقال مرکزیت قدرت به جایی دور از مکه و مدینه، به آنان «خیانت» شده است و همین مسئله آن‌ها را به متحدِ طبیعی بزرگان قریش در راستای ادعایشان بر خلافت بدل کرده بود.
میراث > بازماندگان یزید

از یزید در جنبش‌های اموی پس از امویان نیز به نیکی یاد می‌شد. دو تن از نوادگان وی، با نام‌های ابومحمد زیاد بن عبدالله بن یزید السفیانی و ابوعمیطر العلی بن عبدالله بن خالد بن یزید السفیانی به ترتیب در سال ۱۳۲ هجری و فتنه چهارم شورش‌هایی علیه عباسیان را رهبری کردند. در قرون بعد، جنبش‌هایی نظیر جنبش نبطه مدعی احیای شکوه دوران یزید و معاویه بودند و در سوریه هواخواهانی نظیر ابن عساکر و ابن خطیر برای خود دست و پا کردند، اما در نهایت به موفقیت نهایی‌ای نرسیدند.
میراث > اشعار

یزید اشعاری نیز دارد. برخی نظیر مطهری و شهریار بر این باورند که مصرع بیت اول یکی از غزل‌های حافظ از یزید اقتباس شده است. بیتی که به یزید منتسب است، چنین است:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| أنا المسموم ما عندی بتریاقٍ ولا راقٍ |  |  أدر کأسا و ناولها ألا یا أیها الساقی |
بیت مشهور حافظ بدین شرح است:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| الا یا ایها الساقی ادر کأسا و ناولها |  | که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل‌ها |
سودی گفته است حافظ این مصراع را از یزید بن معاویه تضمین کرده است.علامه قزوینی در یک بحث ده صفحه ای تشکیک محققانه ای بر قول سودی وارد می‌کند و فهرست مفصلی از کتاب‌هایی که مظان یافتن شعر یزید بوده یاد می‌کند که در آن‌ها نشانی از این ابیات نیست. بعد حدس می‌زند که مسلمانان متعصب ترک معاصر سودی این حکایت را بر ساخته‌اند، یعنی شعر را به یزید و سپس تضمین آن را به حافظ نسبت داده‌اند تا خوانندگان حافظ را برمانند و نسبت به او بدبین سازند. سپس در پایان بحث می‌گوید که به احتمال قوی با توجه به مضامین و الفاظ موجود در این ابیات مانند راقی، مسموم، کاس، تریاق و نظایر آن‌ها که دقیقاً در یکی از غزلیات سعدی نیز آمده :
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| قُمِ امْلَأْ وَ اسْقِنی کَأْساً وَ دَعْ ما فیهِ مَسْموماً |  | أَما أَنْتَ الَّذی تَسْقی فَعَیْنُ السَّمِّ تَرْیاقی |
این دو مصراع با دو بیت منسوب به یزید باید به الهام از غزل سعدی در فاصله بین سعدی و حافظ سروده شده باشد.
صحرای سوریه، جایی که یزید کودکی خود را در کنار خویشاوندان بادیه‌نشین مادری خود از قبیله بنی کلب گذراند.
یک سکه اموی ضرب‌شده در دوران یزید و به سال ۶۰ هجری. بر روی این سکه که متعلق به عبیدالله بن زیاد است و به سبک سکه‌های ساسانی و شبیه خسرو پرویز ضرب شده، واژه «بسم الله» اضافه شده است. در سمت دیگر سکه، تصویر آتشکده دیده می‌شود.
مسیر پیشروی عقبه بن نافع در شمال آفریقا تا زمان کشته شدنش
یک اثر خطاطی که در آن نامِ یزید بن معاویه با لقبِ «امیرالمؤمنین» آمده است.
پیتر اسلین

| پیتر اسلین | پیتر اسلین | پیتر اسلین | پیتر اسلین |
| --- | --- | --- | --- |
زادهٔ:  ۲۱ سپتامبر ۱۹۶۲ نورتلیه
درگذشت:  ۱۹ ژانویهٔ ۲۰۱۲ (۴۹ سال) لکسند
قد:  ۶ فوت ۰ اینچ (۱۸۳ سانتیمتر)
وزن:  ۱۸۵ پوند (۸۴ کیلوگرم؛ ۱۳ سنگ ۳ پوند)
پست:  Goaltender
مهار:  Left
بازی برای:  AIK Mora Leksand HV71
تیم ملی:   سوئد
منتخب ان‌اچ‌ال:  125th overall، ۱۹۸۱ St. Louis Blues
سوابق بازی:  ۱۹۸۰–۱۹۹۹
پیتر اسلین (انگلیسی: Peter Åslin; ۲۱ سپتامبر ۱۹۶۲ – ۱۹ ژانویهٔ ۲۰۱۲) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئد بود.