تاریخچه باشگاه فوتبال اینتر میلان
گرنده اینتر (۱۹۶۸–۱۹۶۰)

"برای ساخت اینتری بزرگ به هافبکی بزرگ نیاز دارم و سوارز بهترین بازیکن موجود است."
—سخنان هلنیو هررا درباره پیوستن لوئیز سوارز به اینتر.
آنجلو موراتی در ابتدای حضور خود دست به دامان مربیانی همچون آنیباله فروسی، لوئیجی فررو، کامیلو آکیلی و ... شد اما از هیچ‌کدام جوابی نگرفت. حتی نام‌های بزرگی همچون جسی کارور و جوزپه مئاتزا هم نتوانستند اینتر را از منجلاب سقوط خارج کنند. سرانجام آنجلو موراتی تصمیمی می‌گیرد که سرنوشت باشگاه را دگرگون می‌کند. تصمیمی که باعث شکوفایی باشگاه نه تنها در ایتالیا، بلکه در کل اروپا هم شد. او یکی از بزرگ‌ترین تئوریسین‌های فوتبال آن زمان یعنی «هلنیو هررا» را به شهر میلان آورد تا داستان گرنده اینتر شکل بگیرد. در سال ۱۹۶۰، هررا از بارسلونا به اینتر پیوست. حدوداً یک سال بعد لوئیز سوارز ستاره خط میانی بارسلونا هم به اینتر آمد، کسی که به دلیل قهرمانی با بارسلونا در رقابت‌های لا لیگا و اینتر-سیتیز فیرز کاپ، در سال ۱۹۶۰ برنده جایزه بهترین بازیکن سال اروپا شده بود. هلنیو هررا با تمجید از لوئیز سوارز، به دنبال ساخت اینتری بزرگ بود. در عمل هم همین اتفاق رخ داد و این مربی آرژانتینی اینتر را به یکی از بزرگ‌ترین تیم‌های اروپا تبدیل کرد. در ادبیات فوتبال جهان، واژه «کاتناچیو» با نام هلنیو هررا پیوندی ناگسستنی دارد و حتی از این سرمربی به عنوان خالق این سبک نام می‌برند اما در اصل، سیستم «کاتناچیو» (catenaccio) را یک مربی اتریشی به نام کارل راپان در دهه ۳۰ میلادی به وجود آورد؛ سال‌ها بعد نیز نرئو روکو ایتالیایی در دهه ۵۰ میلادی نیز از این سیستم استفاده کرد اما همه این سیستم را بیشتر با فوتبال ایتالیا و افتخاراتی که هلنیو هررا با اینتر به دست آورد می‌شناسند. کاتناچیو یا بازی زنجیره ای، یک سیستم فوتبال است که بر مبنای ساختار مستحکم دفاعی بنا شده است. در ایتالیا این کلمه به معنی چفت و بست یا قفل در است که در آن  خط دفاعی با یک برنامه مؤثر و مستحکم روی جلوگیری از گل زدن حریف تمرکز دارد. سیستم اصلی کارل راپان با چهار مدافع ثابت اجرا می‌شد. راپان تیمش را با سیستم ۲-۳-۵ روانه میدان می‌کرد که این سیستم شباهت زیادی به ۲-۴-۴ امروزی دارد. این سیستم به صورت یارگیری نفر به نفر (man-to-man) به علاوه یک بازی‌ساز در میانه میدان که توپ را با دو هافبک کناری به گردش درمی‌آورد اجرا می‌شد. هلنیو هررا، سیستم ۲-۳-۵ را که به «Verrou» معروف بود اصلاح کرد که باعث انعطاف‌پذیری بیشتر هنگام ضدحمله می‌شد. او این سیستم را با اضافه کردن دفاع پنجم در نقش سوئیپر یا لیبرو در پشت دو مدافع میانی، اصلاح کرد. وظیفه اصلی سوئیپر یا لیبرو، جمع کردن توپ‌های لو رفته یا عبور کرده، دور کردن ضربات و پاس‌های مهاجمین حریف است. سوئیپر به جز جمع کردن توپ‌های لو رفته یا عبور کرده، وظایف دیگری مانند رویارویی با مهاجمان حریف و در صورت لزوم دابل مارک کردن نیز داشت. در مجموع اما، پنج بازیکن هیچ مشارکتی در کارهای دفاعی نداشتند و سه بازیکن نیز فقط روی کارهای دفاعی متمرکز بودند. به‌طور کلی، اینتر هررا از چهار خط تشکیل شده بود؛ یک عدد سوئیپر یا لیبرو، دو تا چهار مدافع که تعدادشان بسته به نحوه مالکیت توپ متغیر بود، سه تا پنج هافبک و دو مهاجم. جا به جایی‌های این سیستم با توجه به شرایط مختلف تغییر می‌کند و پیچیدگی‌های خاص خود را دارد. این سیستم چه در سالیان دور و چه در فوتبال مدرن مخالفان و منتقدان پروپا قرص خود را دارد چرا که بسیاری فوتبال را به عنوان یک سرگرمی دنبال می‌کنند و معتقد هستند نمایش یک بازی دفاعی روح فوتبال را می‌کشد و حتی به اشتباه از آن به عنوان ضد فوتبال یاد می‌کنند. اگر بخواهیم این سیستم را در چند کلمه خلاصه کنیم کاتناچیو در بستن فضاها، قطع پاس‌ها و دفاع مطلق خلاصه می‌شود. اما یکی از بزرگ‌ترین اشتباهات این است که ما نگاه سطحی و پیش پا افتاده‌ای به این قضیه داشته باشیم، در صورتی که کاتناچیو دارای جزییات بسیار دقیقی است که اجرای آن را دشوار می‌کند و به همین دلیل هر تیمی نمی‌تواند با آن به نتیجه برسد. یکی از دلایل بدبینی به این سیستم، تیم‌هایی هستند که به طرز اشتباهی از آن استفاده کرده‌اند و به معنای واقعی کلمه چهره ضد فوتبالی از آن نمایش می‌دهند، در صورتی که اصل قضیه این است و خود هلنیو هررا هم در نقل قولی می‌گوید:
در طول تابستان، آنجلو موراتی رئیس باشگاه، ایتالو آلودی را به عنوان اولین مدیر ورزشی در تاریخ باشگاه منصوب کرد. همچنین، بازیکنان جدیدی از جمله دروازه بان لورنزو بوفون و هافبک آرماندو پیکی به منظور تقویت ترکیب تیم جذب شدند. در اولین فصل حضور هررا بر روی نیمکت اینتر و در طول فصل ۶۱-۱۹۶۰، نراتزوری سعی کرد به کمک تفکرات این مربی آرژانتینی، مدافع عنوان قهرمانی یعنی یوونتوس را پشت سر گذاشته و فاتح اسکودتو شود؛ هرچند که اینتر در زمین مسابقه نتایج بسیار خوبی کسب کرد و شایسته عنوان قهرمانی بود، اما اتفاقات خارج از زمین مسابقه مانع از وقوع این امر شد و سرنوشت اسکودتو را تغییر داد. در نیم فصل اول، نراتزوری نتایج خیره کننده ای کسب کرد و در اکثر بازی‌ها با اختلاف گل فراوان به پیروزی می‌رسید و در فاز دفاعی نیز عملکرد بسیار خوبی از خود برجای گذاشت؛ این عوامل باعث شدند تا اینتر در پایان نیم فصل اول با کسب ۳۰ امتیاز و با اختلاف ۸ و ۷ امتیازی نسبت به یووه و میلان در جایگاه نخست قرار بگیرد. در نیم فصل دوم نیز نراتزوری عملکرد خوبی از خود بر جای گذاشت و امید زیادی برای کسب عنوان قهرمانی داشت  اما اتفاقات خارج از زمین مسابقه، اسکودتو را از چنگ شاگردان هررا ربود. در ۵ آوریل ۱۹۶۱ و در مرحله یک چهارم نهایی کوپا ایتالیا، اینتر با نتیجه ۱-۰ از لاتزیو شکست خورد و از دور رقابت‌ها کنار رفت، این در حالی بود که نراتزوری‌ها توانسته بودند این تیم را در هفته ۲۲ سری آ با نتیجه سنگین ۷-۰ شکست دهند. در ۲۱ مه ۱۹۶۱ و در هفته سی و دوم رقابت‌های سری آ، اینتر با نتیجه ۲-۰ در زمین آ.اس. رم به برتری دست یافت؛ نکته قابل توجه در مورد این دیدار، اولین حضور جاچینتو فاکتی ۱۸ ساله با پیراهن اینتر بود.
"انتظار چنین دستوری را نداشتم، مادرم نیز به من اصرار کرد که دَرسَت مهم تر از فوتبالت است. به کمک معلمم صبح زود توانستم در امتحان شرکت کنم و خودم را به اتوبوس باشگاه برسانم. در تورین، از دیدن آن همه ستاره ترسیده بودم."
—صحبت‌های ساندرو ماتزولا درباره مسابقه ۱۰ ژوئن ۱۹۶۱ اینتر برابر یوونتوس.
اما یکی از جنجالی‌ترین اتفاقات تاریخ فوتبال ایتالیا در ۱۶ آوریل ۱۹۶۱ و در هفته بیست و هشتم رقابت‌های سری آ رقم خورد. دو تیم اینتر و یووه در جریان رقابت شانه به شانه برای قهرمانی در بازی فینال گونه فصل، رو در روی هم قرار می‌گیرند. در دقیقه ۳۱ و درحالی که بازی با نتیجه تساوی ۰-۰ در جریان بود، شورش تماشاگران به درون زمین بازی باعث شد تا کارلو گامباروتا داور این دیدار بازی را متوقف کند؛ در نتیجه این دیدار نیمه کاره باقی ماند. مسئولان بازی‌ها در ابتدا یوونتوس را مقصر می‌دانند و در ۲۴ آوریل ۱۹۶۱، اینتر را با نتیجه ۲-۰ پیروز این بازی اعلام می‌کنند. در ۳ ژوئیه ۱۹۶۱، درست یک روز قبل از آخرین هفته مسابقات و زمانی که فصل به مقطع حساس خود می‌رسد، رای قبلی به واسطه اعتراض باشگاه یوونتوس باطل و دستور به تکرار بازی در ۱۰ ژوئن (دقیقا شش روز پس از آخرین هفته رقابت‌های سری آ که با شکست ۲-۰ اینتر برابر کاتانیا همراه شد) داده شد. آنجلو موراتی عنوان می‌کند که نفوذ خانواده آنیلی باعث این تغییر ناگهانی در رای شده است، در آن سال اومبرتو آنیلی ریاست باشگاه یوونتوس و فدراسیون فوتبال ایتالیا را برعهده داشت، اگرچه این رقابت از سال ۱۹۴۶ توسط لگا کالچو اداره می‌شد. موراتی در واکنش و اعتراض به این موضوع، به هلنیو هررا دستور می‌دهد که تیم جوانان باشگاه را به مصاف یوونتوس بفرستد. نتیجه را می‌توان پیش‌بینی کرد. یوونتوس تمام ستارگانش را برای این بازی آورده بود و ترس بر اندام جوانان اینتر انداخت. ۱۰ ژوئن ۱۹۶۱ و در بازی تکراری، یوونتوس با نتیجه ۹-۱ تیم جوانان اینتر را شکست می‌دهد و ضمن رقم زدن پرگل‌ترین دربی تاریخ دو باشگاه، از عنوان قهرمانی اش دفاع می‌کند. تک گل اینتر را نیز ساندرو ماتزولای هجده ساله (پسر والنتینو) که اولین بازی خود را در سری آ انجام می‌داد به ثمر رساند. به این ترتیب، آتش دشمنی و نفرت بین اینتر و یوونتوس شعله‌ور شد. در نهایت، اولین فصل حضور هررا بر روی نیمکت اینتر با کسب ۴۴ امتیاز و قرارگیری در رتبه سوم جدول پس از یووه ۴۹ امتیازی و میلان ۴۵ امتیازی پایان پذیرفت.
در فصل ۶۲-۱۹۶۱، نراتزوری نایب قهرمان سری آ شد. هررا در سومین سال حضور خود در فصل ۶۳-۱۹۶۲، هشتمین اسکودتو را برای اینتر به ارمغان آورد.
"من مقابل پدرت بازی کردم. تو او را سربلند کردی و من می‌خواهم پیراهنم را به تو بدهم."
—صحبت‌های فرانس پوشکاش اسطوره رئال مادرید با ساندرو ماتزولا پس از پیروزی اینتر برابر رئال مادرید در فینال جام باشگاه‌های اروپا ۱۹۶۴.
در فصل ۶۴-۱۹۶۳، اینتر با شکست پارتیزان در یک چهارم نهایی و دورتموند در نیمه نهایی به فینال جام باشگاه‌های اروپا رسید. در فینال اینتر باید در برابر رئال مادرید قرار می‌گرفت، تیمی که تا آن زمان از ۹ فینال به ۷ فینال راه پیدا کرده بود. اینتر با دو گل ماتزولا با نتیجه ۳-۱ بر رئال مادرید غلبه کرد، سپس تیم با غلبه بر ایندپندینته قهرمان جام بین قاره‌ای فوتبال شد.
در سال ۱۹۶۵، نراتزوری نهمین اسکودتو خود را به دست آورد. همچنین به مقام نایب قهرمانی کوپا ایتالیا نیز رسید. در همین سال، اینتر در فینال جام باشگاه‌های اروپا با تک گل جایر بر بنفیکا غلبه کرد و برای دومین بار به صورت متوالی قهرمان این رقابت‌ها شد. پس از اینکه نراتزوری در سال‌های ۱۹۶۴ و ۱۹۶۵ دوبار به صورت متوالی قهرمان جام باشگاه‌های اروپا شد، مطبوعات ایتالیا به هلنیو هررا لقب «ایل ماگو» (il Mago) به معنی «جادوگر» دادند؛ هرچند که هررا از این لقب زیاد خوشش نیامد و در این باره می‌گوید:
هسته اصلی تیم هررا از بازیکنانی نظیر بورنیک و فاکتی در نقش مدافع کناری، آرماندو پیکی در نقش سوئیپر یا لیبرو، لوئیز سوارز و ساندرو ماتزولا در نقش بازیساز، جایر و کورسو در نقش بال‌های کناری تشکیل شده بود.
در فصل ۶۶-۱۹۶۵، اینتر با هررا به دهمین اسکودتو خود رسید. در کشور ایتالیا هر تیمی ۱۰ بار قهرمان لیگ داخلی کشور شود یک ستاره به پیراهن خود اضافه می‌کند.
در فصل ۶۷-۱۹۶۶، نراتزوری به فینال جام باشگاه‌های اروپا راه یافت. حریف دور اول تورپدو مسکو بود. اینتر بازی رفت را به لطف گل به خودی والری ورونین، ۱-۰ پیروز شد. دو تیم در بازی برگشت و در روسیه به تساوی ۰-۰ دست یافتند. حریف دور دوم واشاش از مجارستان بود؛ اینتر در بازی رفت و در خانه به لطف گل‌های کارلو سولدو و ماریو کورسو، در حالی که لایوش پوشکاش برای مهمان گلزنی کرده بود، ۲-۱ پیروز شد. دو گل ساندرو ماتزولا باعث پیروزی نراتزوری در بازی برگشت شد. شاگردان هررا در مرحله یک چهارم نهایی، رئال مادرید را که شش بار قهرمان این رقابت‌ها شده بود و مدافع عنوان قهرمانی به حساب می‌آمد از پیش رو برداشت. اینتر در خانه با گل رناتو کاپلینی ۱-۰ پیروز شد. نراتزوری در بازی برگشت و در مادرید اسپانیا نیز به لطف گل دیگری از کاپلینی و گل به خودی ایگناسیو زوکو با نتیجه ۲-۰ پیروز شد. در نیمه نهایی، اینتر با تیم بلغارستانی زسکا رد فلگ(زسکا صوفیه کنونی) روبرو شد. با گل‌های جاچینتو فاکتی برای اینتر و نیکولا تسانف برای مهمان، دو تیم در میلان به تساوی ۱-۱ رسیدند. در بلغارستان فاکتی دوباره گلزنی کرد، اما گل او به وسیله نیکولای رادلف پاسخ داده شد. تساوی ۲-۲ در مجموع به این معنی بود که برای تعیین تیم صعود کننده به فینال باید یک بازی پلی آف برگذار می‌شد. این بازی  قرار بود در ابتدا در گراتس اتریش برگزار شود، اما زسکا متقاعد شد که این دیدار به بولونیا در ایتالیا منتقل شود زیرا سهم بیشتری از درآمد مسابقه به آن‌ها پیشنهاد شد. در نهایت اینتر در دیدار پلی آف به لطف گل کاپلینی با نتیجه ۱-۰ به پیروزی رسید و حضور خود را در فینال قطعی کرد.
"ما نمی‌توانیم شکایتی داشته باشیم. سلتیک شایسته پیروزی بود. ما به زور سلتیک شکست خوردیم. اگرچه ما شکست خوردیم، اما این مسابقه یک پیروزی برای ورزش بود."
—صحبت‌های هلنیو هررا پس از شکست اینتر برابر سلتیک در فینال جام باشگاه‌های اروپا ۱۹۶۷.
"قابل پیش بینی بود. دیر یا زود، اینتر هررا، اینتر کاتناچیو، اینتر پیروزی‌های کم اختلاف، باید مجازات ایستادن مقابل بازی زیبا را می‌داد."
—صحبت‌های ساندرو ماتزولا پس از شکست اینتر برابر سلتیک در فینال جام باشگاه‌های اروپا ۱۹۶۷.
در ۲۵ مه ۱۹۶۷، آبی و مشکی پوشان در فینال جام باشگاه‌های اروپا و در ورزشگاه ناسیونال شهر لیسبون باید به مصاف سلتیک اسکاتلند می‌رفتند. اینتر در سه فصل گذشته موفق شده بود دو بار فاتح این رقابت‌ها شود (۱۹۶۴ و ۱۹۶۵) و به دنبال سومین قهرمانی خود در جام باشگاه‌های اروپا بود. نراتزوری به دلیل استفاده از تاکتیک دفاعی کاتناچیو بسیار شناخته شده بود، به این معنی که آن‌ها در بسیاری از مسابقات با تعداد گل‌های اندک پیروز می‌شدند و به ندرت گل می‌خوردند. هلنیو هررا که پردرآمدترین مربی در اروپا بود به عنوان عامل موفقیت نراتزوری در نظر گرفته می‌شد. در مقابل سلتیک تیمی با سبک هجومی بود. هر دو تیم در طول فصل عملکرد خوبی در رقابت‌های داخلی داشتند. تنها چند روز قبل از فینال، افعی‌ها در آستانه فتح یک سه‌گانه تاریخی قرار داشتند، اما باخت در دو بازی آخر آن‌ها را از نیمه نهایی کوپا ایتالیا حذف کرد و به قیمت از دست رفتن اسکودتو تمام شد. مهم‌ترین بازیکن اینتر، ملی پوش اسپانیایی و برنده توپ طلا، لوئیز سوارز، این دیدار را به دلیل مصدومیت از دست داد. او جای خود را به مائورو بیسیکلی کهنه‌کار داد، بازیکنی که در این فصل حضور بسیار کمی داشت. جولیانو سارتی، آرماندو پیکی، تارچیسیو بورنیک، آریستیده گوارنری، جاچینتو فاکتی، جانفرانکو بدین، ساندرو ماتزولا، مائورو بیسیکلی، آنجلو دومنگینی، رناتو کاپلینی و ماریو کورسو یازده بازیکن اینتر در ترکیب ابتدایی را تشکیل می‌دادند. اینتر اولین حمله بازی را انجام داد؛ رناتو کاپلینی یک سانتر برای ساندرو ماتزولا ارسال کرد که ضربه سر او به زانوهای رونی سیمپسون دروازه‌بان سلتیک برخورد کرد. گل اول این دیدار خیلی زود و در هفتمین دقیقه این مسابقه به ثمر رسید. کورت شنشر داور این دیدار تشخیص داد که در محوطه جریمه سلتیک روی رناتو کاپلینی خطا صورت گرفته است و یک ضربه پنالتی به سود اینتر اعلام کرد. ساندرو ماتزولا پشت توپ ایستاد و گل اول مسابقه را به ثمر رساند. زمانی که نراتزوری پیش افتاد، به سبک دفاعی خود بازگشت و به سلتیک اجازه حمله داد. با این حال، آن‌ها برای عبور از دیوار دفاعی اینتر تلاش کردند و عمدتاً به شوت‌های راه دور از بیرون محوطه جریمه محدود شدند. علیرغم ناتوانی سلتیک در شکستن دفاع اینتر، آن‌ها کنترل کامل مسابقه را در اختیار داشتند و نراتزوری پس از گل خود فرصت دیگری نداشت، در حالی که سلتیک بارها و بارها حملاتی را روی دروازه اینتر ترتیب داده بود که جولیانو سارتی با عملکرد فوق‌العاده خود مانع از فروپاشی دروازه شد. اما سرانجام پس از گذشت بیش از یک ساعت از زمان بازی و در دقیقه ۶۳، تامی گمل موفق شد با یک شوت قدرتمند از فاصله ۲۵ یاردی دروازه سارتی را بگشاید و کار را به تساوی کشاند. در حالی که حدود پنج دقیقه تا پایان بازی باقی مانده بود، سلتیک به وسیله استیوی چالمرز به گل دوم خود دست یافت. در نهایت، این دیدار با نتیجه ۲-۱ به سود سلتیک پایان یافت و شاگردان هررا نتوانستند برای سومین بار فاتح این رقابت‌ها شوند. بعضی‌ها، تمرینات طاقت فرسای هررا را دلیل شکست تیم می‌دانستند. قبل بازی، اینتر در هتلی نزدیک سواحل لیسبون اردو زد. هیچ‌کس جز بازیکنان حضور نداشتند. بازیکنان می‌گفتند از زمانی که آنها سوار اتوبوس شدند تا سه روز بعد که وارد ورزشگاه شدند، حتی یک انسان هم ندیدند. هر انسان عادی، از این شرایط به دیوانگی می‌رسید. بازیکنان می‌گفتند ما عادت کرده بودیم اما آن شرایط حتی برای پوست کلفت ما هم زیادی بود. جدای این موضوعات، مصدومیت لوئیز سوارز که یکی از ستارگان تیم بود، در کسب این نتیجه تأثیر بسزایی گذاشت. به هر حال، شکست برابر سلتیک را می‌توان به نوعی پایان دوران طلایی گرنده اینتر تلقی کرد چرا که ساندرو ماتزولا هم به این موضوع اذعان کرده بود. همچنین در این سال، نام باشگاه نیز به «اینترناتزیوناله میلانو» (Internazionale Milano) تغییر یافت.
فصل ۶۸-۱۹۶۷، آخرین فصل حضور ایل ماگو بر روی نیمکت اینتر بود. در پنجره نقل و انتقالات، هررا به پیکی اجازه خروج داد و این بازیکن راهی وارزه شد. همچنین بازیکنانی چون بنیتز، نیلسن و فروچیو ماتزولا (برادر کوچکتر ساندرو) به اینتر پیوستند. یکی از مسابقات قابل توجه در این فصل، دربی رفت شهر میلان بود که در ۲۲ اکتبر ۱۹۶۷ برگذار شد و با نتیجه تساوی ۱-۱ پایان یافت. این نتیجه در حالی رقم خورد که اینتر با گل دقیقه ۵۸ بنیتز از حریف خود پیش بود اما گل دقیقه ۷۸ ریورا کار را به تساوی کشاند؛ این گل در حالی  تأیید شد که توپ پس از برخورد به تیر افقی و بدون عبور از خط دروازه به زمین مسابقه بازگشت، اما داور مسابقه به اشتباه این صحنه را گل اعلام کرد. در نهایت، نتایج ضعیف اینتر در مسابقات پایانی فصل باعث شد این تیم با ۱۳ امتیاز اختلاف نسبت به میلان قهرمان، در جایگاه پنجم جدول رده‌بندی سری آ قرار بگیرد. پس از پایان فصل و در ماه مه ۱۹۶۸، ایوانوئه فرایتزولی که یک کارآفرین در صعنت نساجی و یکی از طرفداران معروف نراتزوری بود، جانشین آنجلو موراتی شد و ریاست باشگاه را به دست گرفت. به این ترتیب، دوران طلایی هررا نیز در سال ۱۹۶۸ و با جدایی آنجلو موراتی پایان پذیرفت. اینتر در دهه شصت میلادی بر بام فوتبال ایتالیا و اروپا قرار گرفت و این دهه به عنوان بهترین دوران باشگاه ثبت شد. نراتزوری در آن سال‌ها ۳ اسکودتو و ۴ جام بین‌المللی را بدست آورد و به اینتر هررا، لقب «گرنده اینتر» (Grande Inter) به معنی «اینتر کبیر» داده شد. هشت سال دستاورد او همراه با نراتزوری و کسب افتخارات متعدد، نام او را نه تنها در باشگاه اینتر بلکه در دنیا جاودانه کرد. مفسران فوتبال نیز همواره از اینتر دهه ۶۰ به عنوان یکی از خطرناک‌ترین تیم‌های تاریخ فوتبال یاد می‌کنند. هررا در اینتر احتیاط را سر لوحه کار خود قرار داده بود و آنچه کار این تئوریسین فوتبال در باشگاه را راحت تر کرده بود، این بود که اینتر تقریباً سیستم کاتناچیو را در دهه ۵۰ هم دنبال می‌کرد، اما نه به این شکل و شمایل سختگیرانه و پیگیر. شاید سبک دفاعی کاتناچیو ابتدا به وسیله کارل راپان اتریشی در سال ۱۹۳۰ ابداع شده باشد و به وسیله نرئو روکو در تیم پادووا با رویکرد دفاع تیمی محض در دهه ۵۰ صیقل داده شده باشد؛ اما کاتناچیویی که هررا به‌طور منظم و کار آمد شکل داد، سیستمی بسیار سازمان یافته و مؤثر، متمرکز بر خنثی کردن حملات و جلوگیری از ایجاد موقعیت‌های حریف با کمک نفرات دفاعی بود که توانست از آن بهترین استفاده را ببرد؛ موضوعی که باعث شد این سیستم در دنیا معرفی شود.