تورمالین
گونه‌ها

گونه‌های رایج:
گونه‌های شورل:
سیاه مایل به قهوه‌ای تا سیاه - اسکورل،
گونه دراویت: از ناحیه Drave در Carinthia
زرد تیره تا سیاه مایل به قهوه ای - دراویت،
گونه Elbaite: نام خود را از جزیره البا در ایتالیا گرفته‌است
قرمز یا صورتی مایل به قرمز - انواع روبلیت،
آبی روشن تا سبز مایل به آبی - انواع indicolite (از نیل)،
سبز-واردلیت یا زمرد،
بی‌رنگ - انواع آکرویت (از یونانی "άχρωμος" به معنی "بی رنگ").
اسکورل:
رایج‌ترین گونه تورمالین، اسکورل، آهن سدیم (دو ظرفیتی) عضو انتهایی گروه است. ممکن است ۹۵ درصد یا بیشتر از کل تورمالین موجود در طبیعت را تشکیل دهد. تاریخچه اولیه اسکورل معدنی نشان می‌دهد که نام «شورل» قبل از سال ۱۴۰۰ مورد استفاده بوده‌است، زیرا روستایی که امروزه به نام «زشورلاو» (در زاکسن، آلمان) شناخته می‌شود، «شورل» (یا انواع کوچک این نام) نامیده می‌شد. روستای نزدیک یک معدن قلع داشت که در آن علاوه بر کاسیتریت، تورمالین سیاه نیز یافت شد. اولین توصیف اسکورل با نام «شورل» و پیدایش آن (معادن مختلف قلع در کوه‌های سنگ معدن) توسط یوهانس ماتزیوس (۱۵۰۴–۱۵۶۵) در سال ۱۵۶۲ با عنوان «Sarepta oder Bergpostill» نوشته شد. تا حدود سال ۱۶۰۰، نام‌های اضافی در زبان آلمانی "Schurel", "Schörle" و "Schurl" بود. در آغاز قرن ۱۸، نام Schörl عمدتاً در منطقه آلمانی زبان استفاده می‌شد. در زبان انگلیسی، نام‌های شورل و شیرل در قرن هجدهم استفاده می‌شد. در قرن نوزدهم نام‌های معمولی اسکورل، شورل، اسکورل و تورمالین آهن، کلمات انگلیسی مورد استفاده برای این ماده معدنی بودند.
دراویت:
دراویت که به آن تورمالین قهوه ای نیز می‌گویند، عضو انتهایی تورمالین غنی از منیزیم سدیم است. در مقایسه یووایت یک تورمالین کلسیم منیزیم است. دراویت با دیگر اعضای تورمالین، از جمله اسکورل و البیت، مجموعه‌های متعددی را تشکیل می‌دهد.
نام دراویت برای اولین بار توسط گوستاو تچرماک (۱۸۳۶–۱۹۲۷)، پروفسور کانی‌شناسی و سنگ‌شناسی در دانشگاه وین، در کتاب Lehrbuch der Mineralogie (منتشر شده در ۱۸۸۴) برای غنی از منیزیم (و غنی از سدیم) استفاده شد. تورمالین از روستای Dobrova در نزدیکی Unterdrauburg در منطقه رودخانه دراوا، Carinthia، امپراتوری اتریش-مجارستان است. امروزه این محله تورمالین (نوع محل برای دراویت) در Dobrova (نزدیک Dravograd)، بخشی از جمهوری اسلوونی است. Tschermak نام این تورمالین را دراویت گذاشت، برای منطقه رودخانه دراوا، که ناحیه ای در امتداد رودخانه دراوا (به آلمانی: Drau، به لاتین: Drave) در اتریش و اسلوونی است. ترکیب شیمیایی که توسط Tschermak در سال ۱۸۸۴ برای این دراویت ارائه شد تقریباً با فرمول NaMg3(Al,Mg)6B3Si6O27(OH) مطابقت دارد که با فرمول عضو انتهایی دراویت مطابقت خوبی دارد (به جز محتوای OH) که امروزه شناخته می‌شود.
انواع دراویت شامل دراویت کروم سبز تیره و دراویت وانادیم است.
البیت:
یک البیت لیتیم-تورمالین یکی از سه کانی پگماتیتی از Utö، سوئد بود که در آن عنصر قلیایی جدید لیتیم (Li) در سال ۱۸۱۸ توسط یوهان آگوست آرفودسون برای اولین بار تعیین شد. جزیره البا، ایتالیا، یکی از اولین مناطقی بود که لی-تورمالین‌های رنگی و بی‌رنگ به‌طور گسترده مورد تجزیه و تحلیل شیمیایی قرار گرفتند. در سال ۱۸۵۰ کارل فردریش آگوست راملسبرگ برای اولین بار فلوئور (F) را در تورمالین توصیف کرد. در سال ۱۸۷۰ او ثابت کرد که تمام انواع تورمالین حاوی آب شیمیایی هستند. در سال ۱۸۸۹ شریتزر جایگزینی (OH) توسط F در لی تورمالین قرمز را از Sušice، جمهوری چک پیشنهاد کرد. در سال ۱۹۱۴ ولادیمیر ورنادسکی نام Elbait را برای تورمالین غنی از لیتیوم، سدیم و آلومینیوم از جزیره البا ایتالیا با فرمول ساده شده (Li,Na)HAl6B2Si4O21 پیشنهاد کرد. به احتمال زیاد نوع ماده برای البیت در، Campo nell'elba , جزیره Elba، استان لیورنو، توسکانی، ایتالیا یافت شده‌است. در سال ۱۹۳۳ وینچل فرمول به روز شده‌ای را برای البیت منتشر کرد، H8Na2Li3Al3B6Al12Si12O62، که معمولاً تا به امروز به عنوان Na(Li1.5Al1.5)Al6(BO3)3[Si6O18](OH)3(OH) استفاده می‌شود. اولین تعیین ساختار کریستالی تورمالین غنی از لیتیم در سال ۱۹۷۲ توسط دانی و بارتون منتشر شد که بر روی یک البیت صورتی از شهرستان سن دیگو، کالیفرنیا، ایالات متحده انجام شد.