stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
داستان‌ها یا قصه‌های زمان‌های گذشته
آشنایی > خاستگاه

سه سال مانده به پایان سدهٔ ۱۷ میلادی، شارل پرو، که آن زمان ۶۹ سال داشت، نخستین ویرایش از این جُنگ را با نام پسر سومش، پیر دارمانکور، چاپ کرد. چاپ یکم هشت داستان منثور داشت؛ بعدها یک داستان کوتاه و دو داستان منظوم، که پیش‌تر چاپ شده بودند، به آن افزوده شدند.
مَتَل‌های مامان غازی در زمانه‌ای چاپ شد که برای بازه‌ای زودگذر، بزرگسالانِ محافل بورژوا و اشرافی، قصه‌های پریان را می‌پسندیدند. در آن زمان، هیچ اثری از این نوع برای کودکان نبود و تنها کلیتی از این‌گونه داستان‌ها را دایه‌ها و لَله‌هایی که برای کار از روستا به شهر می‌آمدند، بازمی‌گفتند.
بنابراین شارل پرو مَتَل‌هایی را نوشت که از مَتَل‌های مردم‌پسند و نیز شاید از پنتامرونه، نوشتهٔ جامباتیستا بازیله ایتالیایی، الگو گرفته بود؛ به این صورت که بخش ناچیزی از آن داستان‌ها می‌گرفت، و به‌طور گسترده تغییر می‌داد. مامان غازی خودش پرسوناژی خیالی است: تداعی‌کنندهٔ زنی روستایی که این مَتَل‌ها از او می‌آیند. بنابراین پرو می‌توانست یکی از نخستین گردآورندگان داستان‌های کهن باشد؛ ولی چون منابعش را نگفته‌است، نمی‌توان این را به او نسبت داد. شارل پرو همچنین یکی از نخستین کسانی، یا چه‌بسا نخستین کسی، است که مَتَل‌هایی پرآوازه را، که نسخه‌های اصلیشان بسیار مبتذل‌تر بودند، ملایم کرد.
آشنایی > فراز و فرود

پس از چاپ این مَتَل‌ها، مردم بی‌درنگ آنها را پسندیدند؛ بنابراین ویراست دوم را باربن در همان سال ۱۶۹۷ چاپ کرد، بسیار ویراست‌های غیرقانونی هلندی فروشگاه‌ها را پر کردند، و داستان‌های پریان و جُنگ‌هایشان پرشمار شدند. این استقبال مردم سرانجام به پایان رسید و، با مرگ شارل پرو در ۱۷۰۳، پریان بی‌کَس شدند و جایشان را به خاورگرایی دادند: سال ۱۷۰۴ ترجمهٔ آنتوان گالان از هزار و یک شب چاپ شد، و استقبال از آن به‌اندازه‌ای بود که در سدهٔ ۱۸، رمان‌های نامه‌نگارانه و اپراها از آن الگو می‌گرفتند؛ بنابراین نویسندگان بزرگ عصر روشنگری به شارل پروی مَتَل‌ها بی‌توجهی نشان دادند، و او را بانی خرافاتی دانستند که مردم را گمراه می‌کردند.
در نیمهٔ دوم سدهٔ ۱۹، مَتَل‌های شارل پرو دوباره علاقه‌ها را برانگیخت: آن زمان، در خانوارهای بورژوا رسم بود برای کودکان داستان بخوانند. پس ویراست‌های شکوهمندی از مَتَل‌های شارل پرو، که به‌ویژه گوستاو دوره نگاره‌هایشان را کشیده بود، چاپ می‌شدند، و آنها را به‌عنوان هدیهٔ کریسمس یا جایزهٔ پایان سال تحصیلی به کودکان می‌دادند.
زان پس کامیابی این اثر انکارناپذیر است، و این مَتَل‌ها به شکل‌های گوناگون درمی‌آیند: باله‌ها، اپراها، سپس در سدهٔ ۲۰، سوئیت برای پیانو، کارتون‌ها و فیلم‌های بلند.
بزرگسالان نیز این مَتَل‌ها را می‌پسندند: برای همین، روان‌شناس برونو بتلهایم به واکاوی مَتَل‌ها همت گماشت تا عناصر همگانی در آنها را نشان دهد. آنها همهٔ بن‌پاره‌های سازندهٔ وسواس، مشکلات روابط خانوادگی و ترس‌های فرونشاندهٔ روان کودک را دارند.
ولی برداشت‌های روان‌شناختی، تنها برداشت‌های پیش‌آورده از مَتَل‌ها نبودند. کسانی در آنها پند و اندرزهایی یافته‌اند، که برخیشان گمان‌برانگیز و باورناپذیر می‌نمایند.
برداشت‌های جادوانه، زندشناختی و کیمیاگرانه نیز دیده می‌شوند. فیلسوف هوخفورست چندین مَتَل را از این دید بررسید. برای نمونه، او گفت که حتی نام «مامان غازی» تُنگِ گردن‌درازِ فیلسوفان را تداعی می‌کند. در واقع، این رویکرد شیوه‌ای کهن را ازسر می‌گرفت که به زندشناسانی چون براچسکو و مایر بازمی‌گشت.
از دید دو فولکلورشناس به‌نام‌های یونا و پیتر اوپی، کامیابی مَتَل‌های مامان غازی از دلایل تااندازه‌ای متناقض سرچشمه می‌گیرد. دستاورد بزرگ شارل پرو این بود که مَتَل‌های پریان را همانگونه که بودند، پذیرفت. او هرگز آنها را با بی‌حوصلگی یا تمسخر بازنمی‌گفت، و مانند داستان‌های گوشه‌دار به کندوکاو در آنها میل نداشت؛ اگرچه بهتر دید مَتَل‌هایش را با پند و اندرز به پایان برساند. اگر شارل پرو برای استناددهی به منابعش زمان می‌گذاشت تا ما بدانیم کِی، کجا و در چه شرایطی توانست داستان‌های خود را بیابد، امروزه او را پدر فولکلور می‌دانستند.
آشنایی > جار و جنجال دربارهٔ حق نشر

گاهی پیر دارمانکور، پسر شارل پرو، را نگارندهٔ اصلیِ داستان‌ها یا مَتَل‌های زمان گذشته می‌دانند. مهم‌ترین دلیل این نگرش، وجود یکی از تقدیم‌های این جُنگ با نام «پ. دارمانکور» به الیزابت‌شارلوت دورلئان (که بعدها دوشس لورن شد)، خواهرزادهٔ شاه لویی چهادهم است. مجلهٔ مطالعات تاریخی برای این نگرش دو دلیل دیگر نیز می‌آورد: پادشاه امتیاز آن را به نام دارمانکور زده‌است؛ و در یکی از ویراست‌های غیرقانونی هلندی آمده‌است: «به‌قلمِ پسر جناب پرو از فرهنگستان فرانسه». نخستین‌بار آبه دو ویلیه در سال ۱۶۹۹ از این تِز پشتیبانی کرد.
یکی از برانگاشته‌ها این است که پیر دارمانکور، که آن زمان شانزده سال داشت، مَتَل‌های پرآوازه‌ای را که از دور و بری‌هایش (احتمالا پدر یا دایه‌اش) می‌شنید، در دفتری گِرد آورده بود. شارل پرو نیز چون دغدغهٔ حفظ ادبیاتی نو را داشت که دیگر برپایهٔ داستان‌های کهن نمی‌بود، داستان‌های پسرش را بازنوشت. به‌باورِ شارل دولن، و پس از او شارل مارتی‌لاوو، شارل پرو موضوعات داستان را به پسرش پیشنهاد داد: این کار آنقدر خوب شده بود که شارل پرو آنها را به‌صورتِ داستان درآورد. در دیگر جاها، به‌ویژه دانشنامهٔ جهانی و دانشنامهٔ لاروس، آمده‌است که شارل پرو نام پسرش را صرفاً هنگام چاپ مَتَل‌ها برگرفته بود.
به‌گفتهٔ یونا و پیتر اوپی، شارل پرو را از دیرباز برای شیفتگی‌به «مَتَل‌های کهن» یا «مَتَل‌های مامان غازی» شناخته شده بود. در سال ۱۶۹۳، او نسخه‌ای منظوم از آرزوهای چرند را منتشر کرد، و در سال ۱۶۹۴ از پوست‌الاغی. وانگهی، دو سال پیش از چاپ رسمی سال ۱۶۹۷، دست‌نوشته‌ای مصور از ۵ مَتَلِ داستان‌ها، از جمله گربه چکمه‌پوش نوشتهٔ پرو، یافته شدند. پیر دارمانکور هنگام نگارش این دست‌نوشته شانزده-هفده سال داشت، و به‌گفتهٔ این دو دانش‌پژوه انگلیسی، چه‌بسا شیفتگی زیادی به مَتَل‌نویسی نداشته‌است: او به ارتش پیوست و هرگز شیفتهٔ ادبیات نبود. او در سال ۱۷۰۰ درگذشت، و در آگهی ترحیمش هیچ‌چیز دربارهٔ داستان‌ها نیامد؛ ولی شارل پرو، که در سال ۱۷۰۳ درگذشت، در آگهی ترحیمش پدیدآورندهٔ زیبای خفته نامیده شد.
آشنایی > عنوان‌ها

این جُنگ، هشت داستان منثور دارد:
زیبای خفته
شنل‌قرمزی
ریش‌آبی
آقای گربه یا گربه چکمه‌پوش
پریان
سیندرلا یا کفش شیشه‌ای کوچک
ریکه کاکل‌به‌سر
بندانگشتی
یک داستان کوتاه و مَتَل منظوم، اگرچه پیش‌تر نوشته شده بودند، ولی از ویراست ۱۷۸۱ («نخستین ویراست کامل») به مَتَل‌ها افزوده شدند. وانگهی در ۱۸۶۱ «ویراست شکوهمند هتزل در قطع رحلی بزرگ با نگاره‌های گوستاو دوره» چاپ شد؛ ویراستی که مَتَل‌های گریزلیدیس و آرزوهای چرند از آن زدوده شدند، مَتَل پوست‌الاغی ساختهٔ سدهٔ ۱۸ در آن چاپ شد که کار شارل پرو نبود، و همهٔ نوشتهٔ اصلی ویراسته شد و پندواندرزها ناپدید گشتند:
مارکیز سالوس یا بردباری گریزلیدیس (۱۶۹۱)
آرزوهای چرند (۱۶۹۳)
پوست‌الاغی (۱۶۹۴)
سبک

این داستان‌ها از سنت‌های رایج وام گرفته شده‌اند، و سبکی جذاب دارند. در آنها، واقعیت به‌گونه‌ای دلپذیر با تخیل می‌آمیزد، و در پریان و دیگر پرسوناژنمادها تجسم می‌یابد.
سبک > پرسوناژنمادها

پرسوناژهای مَتَل‌ها شارل پرو به‌لطف ویژگی‌های بسیار بازشناخت‌پذیر و ساده‌فهمشان، نمایانگر گونه‌های رفتاری هستند. کودک این پرسوناژها را در جهانی خیالی و ساده‌شده می‌بیند، و روابطی را تجربه می‌کند که هنوز فرصت آنها را نداشته‌است، یا امیدواریم آنها را تجربه نکند. از این رو، تعابیر بسیاری وابسته‌به اخلاقیات و نیز اخیراً روان‌کاوی از پرسوناژهای این مَتَل‌ها به‌دست آمده‌است.
سبک > پرسوناژنمادها > دیو (اوگر)

دیوها پرسوناژهای پلید این مَتَل‌ها هستند. آنها زورشان بسیار است و تنها یک آماج دارند: قهرمان داستان را بخورند. به‌دلیل گرسنگی سیری ناپذیرشان، آنها نماد سائق دهانی ویرانگر و دَدمنشانه هستند. دیو همچنین نمایانگر پدری است که برای رسیدن به بزرگسالی، باید او را پشت‌سر گذاشت و شکست داد.
برخلاف گرگ که شنل‌قرمزی را می‌خورد، همهٔ دیوهای شارل پرو فریب خوردند و هیچ‌کدام نتوانستند قهرمان داستان را بخورند: دیو مَتَل بندانگشتی به‌اشتباه دختران خودش را می‌خورد؛ دیو مَتَل زیبای خفته از پیشخدمتش فریب می‌خورد، و به‌جای عروس و نوه‌هایش، گوشت جانوری شکاری را می‌خورد؛ دیو مَتَل گربه چکمه‌پوش هم به موش دگردیسیده شده، و خودش به‌دستِ گربهٔ فریبکار خورده می‌شود.
سبک > پرسوناژنمادها > پَری عجوزه

پَری عجوزه، مادرخواندهٔ بدخواهِ کودک، مادری بدسرپرست را می‌نمایاند. او را گاهی با پرسوناژ نامادری، که مهر پدری را از کودک می‌رُباید، اشتباه می‌گیرند. او به قهرمان داستان دشمنی می‌ورزد، یا ناکامی‌اش را آرزو می‌کند. این پَری، به‌عنوان نماد پسرفت، می‌کوشد جلوی پیشرفت قهرمان داستان را بگیرد؛ یا خیلی به خود زحمت نمی‌دهد و، مانند مَتَل زیبای خفته، تنها مرگش را آرزو می‌کند.
سبک > پرسوناژنمادها > شاهدخت، شاهزاده

شاهدخت هنوز بویی از عشق نبرده‌است، و باید دورهٔ بلوغ را سپری کند. زیبای خفته با دوک خیاطی دستش را می‌خراشد و خون‌ریزی می‌کند؛ ولی پیش از رسیدن به بلوغ جنسی باید یک دوره نهفتگی را سپری کند، که نماد آن در اینجا «۱۰۰سال‌خوابیدن» است. وانگهی، این دختر جوان هرگز نمی‌کوشد دربرابر سرنوشتش عصیان کند؛ بلکه با بردباری چشم‌به‌راهِ کسی است (به‌طور پیشفرض، پَری مادرخوانده) تا به او بگوید چه باید بکند و چه نباید بکند. شاهزاده چیره می‌شود بر موانعی که میان او و شاهدخت فاصله می‌اندازند، و سرانجام او را به همسری خویش می‌گیرد. شاهزاده در چارچوب کلیشهٔ «جوان‌مرد دلیر و سودازَده» تعریف شده‌است؛ و بیشتر چنین می‌نماید که پاداشی برای شاهدخت باشد، تا پرسوناژی کاملاً مستقل.
سبک > پرسوناژنمادها > پَری مادرخوانده

پَری مادرخوانده، آموزگار قهرمان داستان است؛ پرسوناژی مادرانه و نگهبان، که به کودک یاری می‌رساند. این پَری، به‌عنوان پرسوناژ کمکی، قهرمان داستان را در ماجراجویی‌اش پشتیبانی می‌کند. او این کار را یا به‌لطف توانایی‌های خودش انجام می‌دهد، یا وسیله‌ای با قدرت‌های فراطبیعی، مانند چوب‌دستی جادویی، به قهرمان داستان می‌دهد تا بتواند پرسوناژهای پلید را شکست دهد.
سبک > پرسوناژنمادها > آقا گرگه

گرگ در مَتَل‌های غربی حضوری پررنگ دارد. کم‌رنگ‌شدن آن از نیروی نمادینش هیچ نکاسته‌است؛ زیرا به‌عنوان جانوری که در جنگل می‌زید، او ترس‌های شبانهٔ ما را تداعی می‌کند. نوعی از نقد، با فراغ بال او را نماد پدری اغواگر و میل جنسی نامتعارف می‌داند؛ برای نمونه در شنل‌قرمزی. ولی در این مَتَل، گرگ و جنگل می‌توانند صرفاً نشان‌دهندهٔ ناگواری‌هایی باشند که کودک باید به‌تنهایی (ولی با پیروی از سفارش‌های خردمندانهٔ مادرش) پس از بیرون‌آمدن از کانون امن خانه با آنها روبه‌رو شود. این ناگواری‌ها هرآینه می‌توانند جنبهٔ جنسی نیز داشته باشند. در شنل‌قرمزی می‌توان آن را به‌شکلِ یک مرد مجسم کرد؛ برای نمونه، همانگونه که در نگاره‌های گوستاو دوره می‌بینیم، گرگ روی دو پای عقبش راه می‌رود.
در سنت‌های پرآوازهٔ آفریقایی، کروکودیل همان کارکرد گرگ را دارد. در مَتَل‌های آسیایی، ببر رایج‌ترین گونهٔ جانوری است. او کمتر از گرگ نیرنگ می‌زند، و واپسین کسی است که برای رسیدن‌به فرزانگی باید شکست داد.
سبک > روابط خانوادگی

روابط خانوادگی ستمگرانهٔ نمودار در این مَتَل‌ها، از ویژگی‌های برجستهٔ این داستان‌ها است.
سبک > روابط خانوادگی > همسرگیری و بازهمسرگیری

ازدواج معمولاً فرجامِ نیکِ مَتَل‌ها است. ولی گاهی وضعیت کاملاً دگرگون است: در ریش‌آبی، هنگامی‌که تازه‌عروس کالبدهای همسران پیشین را، که به‌گونه‌ای رازآمیز ناپدید شده بودند، ازدواج برایش به کابوس تبدیل می‌شود؛ در گریزِلیدیس، اختیارات شوهر همانند اختیارات فرمانروایی خودکامه و ستم‌پیشه است.
ازدواج‌های دوباره در زمانهٔ شارل پرو پُرشمار بودند؛ مهم‌ترین دلیلش این بود که زنان جوان بسیاری هنگام زایمان جانشان را از دست می‌دادند. زن‌باباها و مادرشوهرهای درون این مَتَل‌ها، به بدترین روش ممکن با بچه‌ها رفتار می‌کردند: نامادری سیندرلا مانند برده از او کار می‌کشد، و پدر سیندرلا هم جلویش را نمی‌گیرد. مادرشوهر زیبای خفته، که یک دیو بود، هنگامی که چشمِ پسرش را دور می‌بیند، هیچ خواسته‌ای ندارد جز اینکه عروس و نوه‌های خود را با سُس روبر بخورد!
سبک > روابط خانوادگی > پدرها و مادرها

پدرها و مادرها در بهترین حالت بی‌مسئولیت هستند، یا نمی‌توانند بچه‌هایشان را نگه دارند: مادر شنل‌قرمزی نگران نیست که دخترش را درون جنگلی سرشار از ناگواری‌ها می‌فرستد؛ پدر و مادر بندانگشتی عامدانه هفت پسرشان را در جنگل گم می‌کنند، و دیوِ درونِ این مَتَل نیز به‌اشتباه دخترانش را سر می‌بُرَد؛ پدر و مادر زیبای خفته فراموش می‌کنند زودرنج‌ترین پَری را به مراسم تعمید فراخوانند؛ پدر پوست‌الاغی نیز هیچ ابایی ندارد که دختر خودش را به‌همسری بگیرد.
سبک > روابط خانوادگی > خواهر برادر

هیچ همبستگی میان برادران و خواهران نیست، و رشک و بهره‌کشی از کم‌زورتر میانشان حکم‌فرما است: بندانگشتی، فرزند توسَری‌خور خانواده است؛ در پریان، قهرمان داستان بیگاری می‌دهد و جان‌برکَف است؛ سیندرلا نیز از دو خواهر ناتنی خود آزار می‌بیند. تنها خواهر آنه با قهرمان داستان، که همسر نگون‌بختِ ریش‌آبی است، همراهی می‌کند.
سبک > ابزارهای جادویی

۳ دسته هستند: سودرسان؛ زیان‌رسان؛ هم سودرسان و هم زیان‌رسان، بسته‌به اینکه چه کسی آن را در دست دارد.
چوب‌دستی کاری جز نیکی انجام نمی‌دهد. تنها پَریان مادرخوانده می‌توانند آن را به‌کار بَرَند. اینان چوب‌دستی را تنها برای بهروزی دخترخوانده‌هایشان، یعنی پوست‌الاغی و زیبای خفته و سیندرلا، به‌کار می‌برند تا به آنان در گذر از سختی‌ها و دشواری‌ها یاری رسانند.
چکمه‌های هفت‌فرسنگ ابهام‌برانگیز هستند. آنها می‌توانند هم سودرسان و هم زیان‌رسان باشند، بسته‌به اینکه چه پرسوناژی آنها را می‌پوشد.
سرانجام پَری‌کلید، وسیلهٔ جرم و جنایتِ ریش‌آبی، تنها ابزارِ همواره زیان‌رسانِ این داستان‌ها است، و تازه‌عروسی که نافرمانی کند را لو می‌دهد.
گربه چکمه‌پوش، برگی از نسخهٔ دست‌نویس و نگاره‌دار از پایان سدهٔ ۱۷ میلادی.
الیزابت‌شارلوت دورلئان، کسی که مَتَل‌ها به او تقدیم شد
مَتَل‌های پِرو، نگاره‌های گوستاو دوره، نسخهٔ ۱۸۶۷
دیو مَتَل بندانگشتی و همسرش
زیبای خفته«آن مهربانو نشنیده بود که پادشاه، نخ‌کردن دوک را ممنوع کرده بود».نگاره‌ای از الکساندر زیک.
آقا گرگه چشم‌به‌راهِ شنل‌قرمزی.
نگاره‌ای در یکی از ویراست‌های هلندی، چاپ‌شده در ۱۸۶۸.
ریش آبی می‌خواهد گلوی همسرش را ببرد اما برادرانش سوار بر اسب می‌آیند تا او را نجات دهند. ; ما می‌توانیم خواهر آن را در بالای برج ببینیم.
حکاکی توسط آنتوان کلوزیه که نسخه اصلی Contes de ma mère l'Oye، پاریس، در باربین، ۱۶۹۷ را تزئین می‌کند.
دات آلیسون

| دات آلیسون | دات آلیسون |
| --- | --- |
نام تولد: دوروتی الیوت آلیسون
زاده: ۱۷ اوت ۱۹۶۹ ‏(۵۵ سال)
خاستگاه: ادینبرو، اسکاتلند
ژانر: تریپ هاپ
پیشه(ها): خواننده-ترانه‌پرداز
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۰–اکنون
وبگاه: dotallison.co.uk
دوروتی الیوت آلیسون (به انگلیسی: Dorothy Elliot Allison؛ زادهٔ ۱۷ اوت ۱۹۶۹ در ادینبرو، اسکاتلند) که به‌طور حرفه‌ای با نام دات آلیسون (به انگلیسی: Dot Allison) شناخته می‌شود، خواننده-ترانه‌پرداز اسکاتلندی است.
سندرم پری میسون

ریموند بر و باربارا هایلی در نقش پری میسون و دلا استریت، در مجموعه تلویزیونی پری میسون
سندرم پری میسون (انگلیسی: Perry Mason syndrome) روشی است که در آن احتمال می‌رود سیستم حقوقی ایالات متحده، هیئت منصفه و متهمان تحت تأثیر چیزی همانند درام جنایی تلویزیونی پری میسون (۱۹۵۷ – ۱۹۶۶) قرار بگیرند.
قسمتی از سریال پری میسون

در یک اپیزود از پری میسون، سریالی که در شهر لس‌آنجلس می‌گذشت و یکی از شخصیت‌های آن یک وکیل مدافع بود، که در ابتدا از سپتامبر ۱۹۵۷ تا مه ۱۹۶۶ پخش می‌شد. نیمه اول سریال چند نفر از جمله موکل میسون را با انگیزه‌هایی برای قتل یک مقتول به تصویر می‌کشد. پس از این‌که موکل میسون به قتل متهم شد، در طول جلسه محاکمه، میسون بی‌گناهی موکلش را به گونه‌ای دراماتیک و با یافتن قاتل اصلی که کاراکتر دیگری در سریال بود، ثابت کرد. قاتل واقعی در دادگاه به جرم خود اعتراف کرد. او همیشه در جایگاه شاهد حضور داشت.
هیئت منصفه

سندرم پری میسون ادعا می‌کند که به‌دلیل ساده‌سازی روش‌های محاکمه در درام جنایی پرطرفدار پری میسون، هیئت منصفه‌ای که برنامه را تماشا می‌کردند با تصورات نادرستی در مورد نحوه عملکرد روند قانونی وارد دادگاه می‌شدند. برخی استدلال می‌کنند که سندرم پری میسون اصل برائت متهم را بسیار تقویت می‌کند، درحالی‌که مجرم بودن متهم ممکن است درست باشد. برخی دیگر استدلال می‌کنند که چون شخصیت پری میسون اغلب می‌توانست شاهدان را وادار به اعتراف کند، هیئت‌های منصفه انتظار دارند «لحظه‌های پری میسون» مشابهی در دادگاه‌های واقعی نیز رخ دهد. این امر بار اثبات از دادستان را به دفاع تبدیل می‌کند. در یک مورد، یک هیئت منصفه به وکیل مدافع گفت که هیئت منصفه به محکومیت متهم رأی داده است زیرا شاهد کلیدی دادستان در بازجویی اعتراف نکرده است.
متهمان

سندرم پری میسون سبب شده است که برخی از متهمان ترجیح دهند در نقش وکیل خود در دادگاه حضور یابند. نمایش ساده محاکمه در سریال‌های تلویزیونی باعث شد که برخی از متهمان جدیت مشکلات خود را دست کم بگیرند. بینندگان ثابت برنامه همچنین ممکن است باور داشته باشند که درک کافی از سیستم حقوقی ایالات متحده به‌دست آورده‌اند و بهتر از یک وکیل می‌توانند از خود دفاع کنند. این تأثیر ممکن است با تمایل رسانه‌های خبری به ساده‌سازی بیش از حد برنامه‌های قضایی تشدید شده باشد.
سونیک خارپشت ۴: قسمت دوم

بازی ویدئویی ۲۰۱۲
برای اولین قسمت، سونیک خارپشت ۴: قسمت اول را ببینید.
| سونیک خارپشت ۴: قسمت وم | سونیک خارپشت ۴: قسمت وم |
| --- | --- |
جلد هنری دیجیتال: جلد هنری دیجیتال
توسعه‌دهنده(ها): دیمپس سونیک تیم
ناشر(ها): سگا
کارگردان(ـان): ماکوتو سوزوکی
تهیه‌کننده(ها): تاکاشی ایزوکا هیرویوکی کاوانو
طراح(ـان): کنجی آیوکاوا
برنامه‌نویس(ـان): کوجی اوکوگاوا
هنرمند(ان): هیده‌کی موریا یوجی اوکاوا ساتوشی تاکمورا
آهنگساز(ان): جون سنوئه
سری: سونیک خارپشت
سکو(ها): ویندوز، پلی‌استیشن ۳، ایکس‌باکس ۳۶۰، اندروید، آی‌اواس، اویا، شیلد پرتبل، شیلد اندروید تی‌وی
تاریخ(های) انتشار:  ۱۵ مهٔ ۲۰۱۲ مایکروسافت ویندوزج: ۱۵ مهٔ ۲۰۱۲پلی‌استیشن ۳آمریکای شمالی: ۱۵ مهٔ ۲۰۱۲ ج: ۱۶ مهٔ ۲۰۱۲ایکس‌باکس ۳۶۰ج: ۱۶ مهٔ ۲۰۱۲اندرویدج: ۱۶ مهٔ ۲۰۱۲آی‌اواسج: ۱۷ مهٔ ۲۰۱۲اویاج: ۳ ژوئیهٔ ۲۰۱۳انویدیا شیلدج: ۱۳ ژوئیهٔ ۲۰۱۳ 
ژانر(ها): پرشی
حالت(ها): تک‌نفره، چندنفره
سونیک خارپشت ۴: قسمت دوم (به انگلیسی: Sonic the Hedgehog 4: Episode II) یک بازی پرشی قسمتی توسعه‌یافته توسط دیمپس با همکاری سونیک تیم می‌باشد که توسط سگا برای پلی‌استیشن ۳، ایکس‌باکس ۳۶۰، آی‌اواس، اندروید و مایکروسافت ویندوز در سال ۲۰۱۲ منتشر گردید. نسخه‌های پورت‌شده به اویا و انویدیا شیلد نیز در سال ۲۰۱۳ منتشر شدند.
کورادو گیپا

| کورادو گیپا | کورادو گیپا |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳ مارس ۱۹۲۴ پالرمو، سیسیل
درگذشت: ۲۱ سپتامبر ۱۹۸۹ (۶۵ سال)
پیشه: هنرپیشه
سال‌های فعالیت: ۱۹۶۹–۸۴
کورادو گیپا (ایتالیایی: Corrado Gaipa؛ ‏ ۱۳ مارس ۱۹۲۴ – ۲۱ سپتامبر ۱۹۸۹) بازیگر اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به در آخرین لحظه، زندان زنان، تن‌کامه، پدرخوانده، حسادت به سبک ایتالیایی، جوردانو برونو، مردی با نگاه بسیار سرد و آنا، آن لذت خاص اشاره کرد.
سونیک رانرز ادونچر

بازی ویدئویی ۲۰۱۷
| سونیک رانرز ادونچر | سونیک رانرز ادونچر |
| --- | --- |
توسعه‌دهنده(ها): گیم‌لافت اس‌ئی
ناشر(ها): گیم‌لافت
تهیه‌کننده(ها): دیمیتری ریشکوف
هنرمند(ان): استانیسلاو بوریکا
آهنگساز(ان): تومویا اوتانی
سری: سونیک خارپشت
سکو(ها): اندروید، جاوا ام‌ئی، آی‌اواس
تاریخ(های) انتشار: جاوا ام‌ئی، اندرویدUK: ۱۰ ژوئن ۲۰۱۷ ج: ۹ اوت ۲۰۱۷آی‌اواس، اندرویدج: ۲۰ دسامبر ۲۰۱۷
ژانر(ها): دوندهٔ بی‌پایان، پرشی
حالت(ها): تک‌نفره
سونیک رانرز ادونچر (به انگلیسی: Sonic Runners Adventure) یک بازی دوندهٔ بی‌پایان پرشی است که توسط گیم‌لافت برای آی‌اواس و اندروید و گوشی‌های جاوا منتشر شده‌است. این بازی دنبالهٔ سونیک رانرز می‌باشد که در ژوئن سال ۲۰۱۷ در برخی مناطق و در اوت سال ۲۰۱۷ به‌طور سرتاسری منتشر گردید.
عصب رانی

| Femoral nerve | Femoral nerve |
| --- | --- |
The شبکه کمری and its branches. (Femoral labeled at bottom left.): The شبکه کمری and its branches. (Femoral labeled at bottom left.)
پوشش رانی laid open to show its three compartments. (Femoral nerve visible in yellow.): پوشش رانی laid open to show its three compartments. (Femoral nerve visible in yellow.)
جزئیات: جزئیات
از: L2
به: L4
عصب‌دهی: anterior compartment of thigh
شناسه‌ها: شناسه‌ها
لاتین: nervus femoralis
MeSH: D005267
TA98: A14.2.07.020
TA2: 6522
FMA: 16486
عصب رانی یک عصب محیطی در اندام تحتانی است که از شبکه کمری در دیواره ی خلفی آبدومن منشعب شده و با عبور از زیر رباط اینگوئینال ، وارد مثلث فمورال در ران می‌شود و در عصب دهی عضلات جلویی ران، مفاصل ران و زانو و همچنین حس پوست نواحی جلویی داخلی اندام تحتانی تا کنار داخلی پا نقش دارد. ریشه‌های عصبی در عصب رانی شامل L2-L3-L4 است. عصب رانی، ضخیم‌ترین شاخه شبکه کمری است.
عصب رانی در ناحیه شکم

عصب رانی در ناحیه شکم، شاخه‌های کوچکی را به ماهیچه‌های ایلیاکوس و پکتینئوس و یک شاخه به قسمت فوقانی شریان رانی می دهد. شاخه آخری ممکن است در ران منتج شود.
عصب رانی در ناحیه ران

عصب رانی پس از ورود به ناحیه ران به دو قسمت تقسیم می شود:
قسمت جلویی (قدامی)
قسمت پشتی (خلفی)
عصب رانی در ناحیه ران > اعصاب قسمت جلویی

قسمت جلویی عصب رانی شامل اعصاب زیر هستند:
عصب پوستی رانی میانی
عصب پوستی رانی داخلی
عصب برای ماهیچه خیاطه (سارتوریوس)
عصب رانی در ناحیه ران > اعصاب قسمت پشتی

قسمت پشتی عصب رانی از اعصاب زیر تشکیل می گردند:
عصب صافنوس . این عصب ضخیم‌ترین شاخه پوستی عصب رانی است.
شاخه‌های ماهیچه ای برای ماهیچه چهارسر رانی.
شاخه‌های عروقی که به شریان رانی و همچنین شاخه‌های این شریان می روند.
عصب رانی در ناحیه ران > اعصاب قسمت پشتی > شاخه‌های عصبی ماهیچه چهارسر رانی

یک شاخه بزرگ برای ماهیچه پهن خارجی (واستوس لترالیس) که رشته ای از آن به زانو نیز می رود.
یک شاخه به ماهیچه پهن داخلی (واستوس مدیالیس) که همچنین زانو را عصب دهی می کند.
یک شاخه برای ماهیچه مستقیم رانی (رکتوس فموریس) که همچنین مفصل ران (هیپ) را عصب رسانی می کند.
دو یا سه شاخه برای ماهیچه پهن میانی (واستوس اینترمدیوس). یکی از شاخه ها، رشته ای را به ماهیچه مفصلی زانو (آرتیکولاریس ژنوس) و مفصل زانو می دهد.
ماهی‌گیرک

| ماهی‌گیرک محدودهٔ زمانی: میوسن تا امروز | ماهی‌گیرک محدودهٔ زمانی: میوسن تا امروز |
| --- | --- |
ماهی‌گیرک نوک‌سرخ: ماهی‌گیرک نوک‌سرخ
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: سلیم‌سانان
تیره:: ماهی‌گیرکان لیچ، ۱۸۲۰
سرده‌ها: سرده‌ها
 گیومه (Uria)  ماهی‌گیرک کوچک (Alle)  تیغ‌منقار(Alca)  ماهی‌گیرک بزرگ (Pinguinus)  ماهی‌گیرک دیرزی(Synthliboramphus)  گیومه واقعی(Cepphus)  ماهی‌گیرک کوتوله (Brachyramphus)  ماهی‌گیرک کسین (Ptychoramphus)  اتیا (Aethia)  ماهی‌گیرک شاخ‌بینی (Cerorhinca)  طوطی دریایی (Fratercula)  و سرده‌های منقرض‌شده:  گیومه (Uria)  ماهی‌گیرک کوچک (Alle)  تیغ‌منقار(Alca)  ماهی‌گیرک بزرگ (Pinguinus)  ماهی‌گیرک دیرزی(Synthliboramphus)  گیومه واقعی(Cepphus)  ماهی‌گیرک کوتوله (Brachyramphus)  ماهی‌گیرک کسین (Ptychoramphus)  اتیا (Aethia)  ماهی‌گیرک شاخ‌بینی (Cerorhinca)  طوطی دریایی (Fratercula)  و سرده‌های منقرض‌شده
ماهی‌گیرک پرنده‌ای است از خانواده ماهی‌گیرکان (Alcidae) از راسته سلیم‌سانان (Charadriiformes). تیره ماهی‌گیرکان پرندگان دریایی شیرجه زن کوچک تا متوسط هستند با بال‌های باریک و کوتاه و دم کوتاه و شکل منقار متنوع.
ظاهر آن‌ها به خاطر رنگ سیاه و سفیدشان، قامت راستشان و برخی از رفتارهایشان به پنگوئن‌ها شبیه است ولی از خویشاوندان پنگوئن نیستند.
ماهی‌گیرک‌های امروزی برخلاف پنگوئن‌ها توانایی پرواز دارند (به‌جز گونه‌ای به نام ماهی‌گیرک بزرگ که به تازگی منقرض شده است). ماهی‌گیرک‌ها شناگران و شیرجه‌زنان ماهری هستند ولی راه رفتن آن‌ها ناآزموده به نظر می‌آید.
ماهی‌گیرک‌ها بال‌های کوتاهی دارند و به همین دلیل ناچارند برای پرواز به سرعت بال بزنند. این پرندگان در دریاها زندگی می‌کنند و تنها برای زادآوری به کرانه‌های می‌آیند.
هاروتیون میناسیان (نقاش)

| هاروتیون میناسیان | هاروتیون میناسیان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۹ دسامبر ۱۹۱۰۱۲۸۹ خورشیدی رشت، ایران
درگذشت: ۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۰۲ (۹۱ سال)۱۳۸۱ خورشیدی تهران، ایران
ملیت: ارمنی‌های ایران
شناخته‌شده برای: نقاشی
هاروتیون (آرتوش) میناسیان (ارمنی: Հարություն Մինասյան زادهٔ ۱۷ آذر ۱۲۸۹ (۹ دسامبر ۱۹۱۰) درگذشتهٔ ۷ مرداد ۱۳۸۱ (۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۰۲) بازیگر، نقاش و منتقد تئاتر و از ارمنی‌های ایران بود.
زندگی

هاروتیون میناسیان در سال ۱۲۸۹ خورشیدی (۱۹۱۰ میلادی) در رشت متولد شد. تحصیلات ابتدایی را در زادگاهش گذراند و تحصیلات متوسطه را در تبریز به پایان رسانید. آرتوش میناسیان پسر خاچاطور میناسیان معروف (هم‌رکاب یپرم‌خان در دوران مشروطهٔ گیلان) بود. هاروتیون میناسیان از کودکی به نقاشی پرداخت و در رشته‌های مختلف رنگ و روغن با کار کرد. او اگر چه در ایران به «نقاش دریاها» معروف است، اما تکنیک کاردک او در آفرینش مناظر زادگاهش گیلان برای کسانی که با تکنیک مدرن آشنایی دارند، جلوهٔ تازه‌تری دارد. خانه‌های گیلان، مناظر کوه، دشت و دریا از جمله مناظری است که صحنه‌های نقاشی میناسیان را پر کرده است. تابلوی عیسای مصلوب از کارهای خوب میناسیان محسوب می‌شود و تابلوی «بوسهٔ یهودا» در سال ۱۳۳۳ (۱۹۵۴) در پاریس در مجموعهٔ هنری جهان منتشر شد و مورد توجه ناقدان قرار گرفت.
او از سال‌های ۱۳۳۰–۱۳۱۹ (۵۱–۱۹۴۰ م) در تهران نمایشگاه‌های انفرادی متعددی برپا کرد و شاگردانی در کارگاه خصوصی خود تربیت کرد و در سال‌های ۱۳۳۵–۱۳۳۲ (۱۹۵۶–۱۹۵۳ م) در خاورمیانه، اروپا و آمریکا نمایشگاه‌های انفرادی برپا نمود. در سال ۱۳۳۷ (۱۹۵۸) نیز در نمایشگاه بین‌المللی ونیز شرکت نمود و در سال‌های ۱۳۴۱۴–۱۳۳۷ (۱۹۶۲–۱۹۵۸) در دوسالانه‌های تهران نقش فعالی داشت. در سال ۱۳۴۳ (۱۹۶۴) به مناسبت چهارصدمین سال تولد شکسپیر نمایشگاهی نیز در تهران برپا شد که وی نیز در آن شرکت کرد و مورد توجه عموم قرار گرفت.
هاروتیون میناسیان با تابلوهای دریایی خود معروف شده است، اما کارهای مدرن او از مناظر مختلف که با تکنیک مدرن کار شده و همچنین کارهای آبستره فیگوراتیو او دارای ارزش والاتری است. آخرین نمایشگاه وی در سال ۱۳۸۰ (۲۰۰۱) در موزه هنرهای معاصر ایران در تهران در کنار دیگر نقاشان معاصر ارمنی بوده است.
هاروتیون میناسیان در سال ۱۳۸۱ (۲۰۰۲) در تهران درگذشت.