رضایتمندانه
پیش‌زمینه

پس از اینکه دیوید بویی سومین آلبوم استودیویی‌اش، مردی که دنیا را فروخت، را در مهٔ ۱۹۷۰ منتشر کرد، هم در استودیو و هم بر روی صحنه کم‌کارتر شد. قرارداد او با ناشر موسیقی اسکس منقضی شده بود و مدیر برنامهٔ جدیدش، تونی دفریز، با چالش‌های قراردادی قبلی مواجه بود. بویی نیز گروه موسیقی همراهی‌کننده نداشت؛ زیرا نوازندگان مردی که دنیا را فروخت — که شامل تهیه‌کننده و نوازندهٔ بیس آن تونی ویسکانتی، گیتاریست میک رانسن و درامر میک وودمنسی می‌شدند — در اوت ۱۹۷۰ به‌دلیل اختلافات شخصی با بویی از او جدا شدند. دفریز پس از شنیدن دموی «هولی هولی» بویی، برای او با کرایسالیس قراردادی امضا کرد. اما پس از آن همکاری‌اش با بویی که بر پروژه‌های دیگر تمرکز داشت را محدود کرد. بویی که خود را وقف ترانه‌سرایی می‌کرد، به شریک کرایسالیس، باب گریس، روی آورد. گریس شیفتهٔ دموی «هولی هوی» بود و سپس برای اینکه بویی دموهایش را ضبط کند، برایش در استودیوهای رادیو لوکزامبورگ در لندن وقت رزرو کرد. «هولی هولی» که در نوامبر ۱۹۷۰ ضبط و در ژانویهٔ ۱۹۷۱ به عنوان تک‌آهنگ منتشر شد، شکستی تجاری بود.
کل آلبوم رضایتمندانه میل نوظهور من برای این اقلیم جدید که به روی من گشوده شده بود را بازتاب کرد. این نخستین باری بود که یک موقعیت بیرونی حقیقی روی من بسیار تأثیر گذاشت که روش نوشتن و نگاه من به چیزها را تغییر داد.
– دیوید بویی در مورد چگونگی تأثیر آمریکا بر آلبوم، ۱۹۹۹
مردی که دنیا را فروخت در نوامبر ۱۹۷۰ از طریق مرکوری رکوردز در ایالات متحده منتشر شد. این آلبوم فروش ناچیزی داشت اما در ایالات متحده از لحاظ فروش و نظر منتقدان بهتر از بریتانیا عمل کرده بود. این آلبوم همواره در ایستگاه‌های رادیویی آمریکا پخش می‌شد و «محتوای راک سنگین» آن علاقه به بویی را دوچندان کرد. موفقیت انتقادی این آلبوم باعث شد مرکوری در فوریهٔ ۱۹۷۱ بویی را به یک تور تبلیغاتی رادیویی در ایالات متحده بفرستد. این سفر الهام‌بخش او شد تا برای سه نماد آمریکایی ترانه‌های ادای احترام بنویسد: هنرمند اندی وارهول، خواننده-ترانه‌سرا باب دیلن و گروه راک ولوت آندرگراوند یا به بیان دقیق‌تر برای خوانندهٔ این گروه، لو رید. پس از اتمام تور، بویی به آپارتمان خود در هادون هال، بکنهام بازگشت، که در آن بسیاری از دموهای اوایل دههٔ ۱۹۷۰ خود را ضبط کرد و شروع به نوشتن کرد. بر طبق گفتهٔ همسرش انجلنا، بویی به جای گیتار آکوستیک، زمان خود را صرف آهنگسازی با پیانو کرده بود که «طبع آلبوم جدید را القا می‌کرد». در مجموع، او بیش از ۳۶ ترانه را در آن‌جا نوشت که بسیاری از آن‌ها در رضایتمندانه و آلبوم بعدی او، ظهور و سقوط زیگی استارداست و عنکبوت‌ها از مریخ ظاهر می‌شوند. اولین ترانه‌ای که بویی برای رضایتمندانه نوشت، «اوه! چیزهای زیبا» در ژانویهٔ ۱۹۷۱ بود. بویی پس از ضبط دموی آن در رادیو لوکزامبورگ، نوار را به گریس داد که او آن را به پیتر نون از هرمنز هرمیتز نشان داد. نون تصمیم گرفت نسخهٔ خودش را ضبط کند و آن را به‌عنوان نخستین تک‌آهنگش منتشر کند.
نسخهٔ نون از «اوه! چیزهای زیبا» که در آوریل ۱۹۷۱ منتشر شد، موفقیتی تجاری بود و در رتبهٔ ۱۲ جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا قرار گرفت. این نخستین باری بود که اکثر شنوندگان از زمان «شگفتی فضا» (۱۹۶۹) نام بویی را می‌شنیدند. نون به ان‌ام‌ئی گفت: «عقیدهٔ من این است که در این لحظه دیوید بویی بهترین نویسنده در بریتانیا است… مطمئناً بهترین از زمان لنون–مک‌کارتنی.» پس از موفقیت این تک‌آهنگ، دفریز به دنبال این بود که بویی را از قراردادش با مرکوری که قرار بود در ژوئن ۱۹۷۱ منقضی شود، خارج کند.  دفریز عقیده داشت که مرکوری از لحاظ مالی انصاف بویی را رعایت نکرده است. اگرچه مرکوری قصد داشت آن قرارداد را با شرایط بهبود یافته تمدید کند، دفریز با تهدید به ارائه آلبومی با کیفیت پایین، ناشر را در ماه مه مجبور به فسخ قرارداد کرد. سپس دفریز بدهی‌های بویی به مرکوری را از طریق جم پروادکشنز پرداخت و این ناشر حق تکثیرش بر روی دیوید بویی (۱۹۶۹) و مردی که جهان را فروخت را واگذار کرد.