stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سفارت سوئیس در تهران
قتل کاردار سفارت سوئیس در تهران

رسانه‌های وابسته به جمهوری اسلامی روز سه‌شنبه ۱۴ اردیبهشت (۴ مه) گزارش کرده‌اند که یکی از کارکنان سفارت سوئیس در تهران بر اثر سقوط از بلندی درگذشته است.
طبق اعلام امین ثمره مرادی، سخنگوی سازمان اورژانس ایران در مصاحبه با مرکز اطلاع‌رسانی نیروی انتظامی تهران، این حادثه ساعت ۹:۳۰ صبح به پلیس اطلاع داده شده و ماموران این نهاد با حضور در محل متوجه شده‌اند که خانمی ۵۲ ساله تبعه و کارمند سفارت سوئیس پس از مورد تجاوز جنسی قرار گرفتن از طبقه ۱۸ برجی در کامرانیه سقوط و فوت کرده است.
امین ثمره مرادی، سخنگوی سازمان اورژانس ایران، با بیان اینکه این فرد «دبیر اول سفارت سوئیس» بوده است به خبرگزاری مهر گفت: «هنوز مشخص نیست این فرد پس از مورد تجاوز جنسی قرار گرفتن خودکشی کرده یا این سقوط صرفاً یک حادثه در پی گیجی پس از تجاوز جنسی بوده است اما از زمان فوت او مدت زیادی گذشته است.»این مقام سازمان اورژانس با اظهار بی‌اطلاعی درباره اینکه آیا «شواهدی مبنی بر ورود به زور به منزل این فرد یافت شده است یا نه»، گفت: «آن چیزی که گفته می‌شود این است که صبح کارگر افغان این فرد به داخل ساختمان می‌آید و به او تجاوز جنسی می کند. سپس با پلیس تماس می‌گیرند و پلیس هم با اورژانس تماس می گیرد و جسد داخل باغچه کشف می‌شود.»
وزارت خارجه سوئیس با صدور بیانیه‌ای در این خصوص اعلام کرده است که تایید می‌کند «یکی از کارکنان سوئیسی سفارت سوئیس در تهران بر اثر یک حادثه مرگبار روز سه‌شنبه جان باخته است».
از سوی دیگر وزارت خارجه سوئیس در تماس امین ثمره مرادی ، سخنگو سازمان اورژانس تهران با این نهاد اعلام کرد که به‌دلیل محافظت از داده‌ها و حریم شخصی نمی تواند اطلاعات بیشتری ارائه دهد و سفارت سوئیس در ایران برای بررسی ماجرا در تماس با مسئولین محلی قرار دارد.
روابط عمومی وزارت امور خارجه در واکنش به این خبر ابراز خرسندی کرده است «موضوع از طریق مراجع ذیصلاح در دست بررسی بوده و نتیجه تحقیقات متعاقبا اعلام خواهد شد.»
هنوز اطلاعات بیشتری از نحوه دقیق مرگ این فرد منتشر نشده است.
سوئیس از زمان حادثه اشغال و گروگانگیری انقلابیون در سفارت ایالات متحده در تهران در سال ۵۸ و قطع روابط دیپلماتیک دو کشور حافظ منافع ایالات متحده آمریکا در ایران بوده است.
سرژی آگوستی

| سرژی آگوستی | سرژی آگوستی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۹۶۷ بارسلون، اسپانیا
ملیت: اسپانیایی
پیشه: کارگردان فیلم
سرژی آگوستی (کاتالونیایی: Sergi Agustí؛ زادهٔ ۱۹۶۷) کارگردان فیلم اهل اسپانیا است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به «یک هدف» (۲۰۰۸) اشاره نمود.
سنتز اکسازول فیشر

| سنتز اکسازول فیشر | سنتز اکسازول فیشر |
| --- | --- |
نامگذاری شده پس از: هرمان امیل فیشر
نوع واکنش: واکنش‌های تشکیل حلقه
سنتز اکسازول فیشر (انگلیسی: Fischer oxazole synthesis) یک واکنش سنتز آلی است که برای تولید اکسازول‌ها استفاده می‌شود. در طی این واکنش،یک سیانوهیدرین و یک آلدهید در حضور هیدروکلریک اسید آبگیری شده واکنش داده و یک اکسازول تولید می‌کنند. این واکنش نخستین بار توسط شیمیدان آلمانی هرمان امیل فیشر در سال ۱۸۹۶ کشف شد. شکل کلی این واکنش در شکل زیر نشان داده شده است:
سنتز اکسازول فیشر
به عنوان مثال می‌توان به واکنش زیر اشاره کرد:
Overall Fischer Oxazole Synthesis
سازوکار واکنش

Electron Flow Mechanism
رودلف دیزل

| رودلف دیزل | رودلف دیزل |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۸ مارس ۱۸۵۸ پاریس، امپراتوری دوم فرانسه
درگذشت: ۲۹ سپتامبر ۱۹۱۳ (۵۵ سال)  (آخرین تاریخ زنده دیده‌شدن دیزل) کانال مانش
ملیت: آلمان
پیشه(ها): مهندس، مخترع، کارآفرین
کارفرما(ها): سولزر، لینده، ام‌آان، دویتس آگ
شناخته‌شده برای: اختراع موتور دیزل
همسر: مارتا فلاشه
فرزندان: رودلف، هِدی و اُگین
والدین: تئودور و الیزه دیزل
جوایز: مدال الیوت کرسون (۱۹۰۱)
امضاء: امضاء
رودلف کریستیان کارل دیزل (به آلمانی: Rudolf Christian Karl Diesel) (۱۸ مارس ۱۸۵۸–۲۹ سپتامبر ۱۹۱۳) یک مخترع و مهندس مکانیک آلمانی بود که برای اختراع موتور دیزل شهرت یافت.
آغاز زندگی

دیزل در سال ۱۸۵۸ در پاریس، زاده شد.
او دومین از سه فرزند تئودور و الیزه دیزل بود. والدین او از مهاجران آلمانی‌تباری بودند که در فرانسه زندگی می‌کردند. رودولف دیزل نخستین سال‌های کودکی خود را در فرانسه گذراند اما با شروع جنگ‌های فرانسه و پروس در ۱۸۷۰ خانواده او همچون بسیاری دیگر از خارجیان مجبور به ترک فرانسه شدند. آنها در لندن اقامت گزیدند و مادر وی، رودلف ۱۲ ساله را تا پایان جنگ در سال ۱۸۷۱ به آوگسبورگ در باواریا پیش خاله و دایی او فرستاد تا زبان آلمانی وی تقویت شود.
رودلف در ۱۴ سالگی به پدر و مادرش نوشت که می‌خواهد مهندس شود و پس از پایان تحصیلات مقدماتی در ۱۸۷۳ در مدرسهٔ صنعتی تازه‌تأسیس آوگسبورگ ثبت نام نمود. دو سال بعد او بورسیه‌ای را از طرف دانشگاه پلی‌تکنیک باواریایی سلطنتی مونیخ دریافت کرد و آن را علی‌رغم میل والدینش که تمایل به مشغول شدن رودلف به کاری داشتند پذیرفت. او در سال ۱۸۷۹ بر اثر ابتلا به بیماری تیفوئید نتوانست در امتحانات نهایی شرکت جوید و در مدتی که در انتظار تاریخ بعدی امتحانات به‌سر می‌برد تجربهٔ مهندسی را به‌طور عملی در ماشین‌آلات‌سازی برادران زولزر در وینترتور سوئیس کسب نمود. دیزل در ژانویهٔ ۱۸۸۰ با بالاترین افتخارات دانشگاهی فارغ‌التحصیل شد و به پاریس بازگشت، جایی که دستیاری استاد سابق خود در دانشگاه مونیخ، پروفسور کارل فن لینده را در طراحی و ساخت کارخانهٔ یخسازی و سردسازی مدرنی برعهده داشت. یک سال بعد او مدیر همان کارخانه شد. دیزل در ۱۸۸۳ با مارتا فلاشه ازدواج نمود و به کار برای لینده ادامه داد و توانست چندین اختراع را در آلمان و فرانسه به ثبت برساند.
رودلف دیزل در آغاز ۱۸۹۰ با همسر و فرزندانش رودلف پسر، هِدی و اُگین به برلین نقل مکان کرد تا علاوه بر ادامهٔ مدیریت بخش تحقیق و توسعهٔ لینده، به هیئت مدیرهٔ چند شرکت بزرگ دیگر نیز در آن‌جا بپیوندد. از آن‌جا که او اجازهٔ به‌کارگیری اختراعات ثبت‌شده خود را در زمانی که کارمند لینده بود را برای اهداف شخصی خودش نداشت در نتیجه کارش را در خارج از موضوع سردسازی ادامه داد. دیزل نخست کارش را با تحقیق بر روی بخار آغاز نمود و پژوهش‌های او در رابطه با بهره‌وری سوخت، او را به سمت ساختن موتور بخاری سوق داد که با بخار آمونیاک کار می‌کرد. اما این موتور در زمان آزمودن خود منفجر شد و دیزل که نزدیک بود در این حادثه کشته شود چندین ماه را در بیمارستان گذراند. با این حال او پس از بهبود نیز از نظر سلامتی و بینایی دچار مشکل شده بود.
ساخت موتور دیزل

دیزل با ترمودینامیک و محدودیت‌های نظری و عملی مؤثر بر بهره‌وری سوخت آشنایی داشت. او می‌دانست که حتی بهترین موتورهای بخار نیز تنها بین ۱۰ تا ۱۵ درصد راندمان ترمودینامیکی دارند که این خود به معنای هدر رفتن نزدیک به ۹۰ درصد از انرژی موجود در سوخت بود. او کار طراحی موتور را با هدف بهره‌وری بیشتر آن شروع نمود و تلاش داشت تا موتوری را بر پایهٔ چرخه کارنو طراحی نماید. اما از این طرح منصرف شد و کار بر روی طرحی از خود را آغاز نمود که سپس به افتخار او موتور دیزل نام گرفت. در موتور او تزریق سوخت پس از فرایند فشرده‌سازی انجام می‌گرفت و این سوخت بر اثر حرارت بالای ناشی از فشرده‌سازی، مشتعل می‌گردید. او در ۱۸۹۳ کتابی را با عنوان Theorie und Konstruktion eines rationellen Wärmemotors zum Ersatz der Dampfmaschine und der heute bekannten Verbrennungsmotoren (تئوری و ساخت موتورهای حرارتی به‌عنوان جایگزینی برای موتورهای بخار و دیگر موتورهای احتراقی روز) در برلین منتشر ساخت و موفق شد تا بر اساس نظر و طرح خود موتوری را بسازد که کار می‌کرد. این موتور و موتورهای پس از آن امروزه به نام موتور دیزل استار شناخته می‌شوند.
در فاصلهٔ سال‌های ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۷ هاینریش فون بوتز، مدیر ام آ ان در اگزبورگ، این موقعیت را برای رودلف فراهم آورد تا به آزمایش و توسعهٔ طرح‌های خود بپردازد. همچنین رودلف دیزل موفق شد تا طرح خود را در آلمان و کشورهای دیگری همچون ایالات متحده آمریکا به‌ثبت برساند.
مرگ

رودلف دیزل در بعدازظهر ۲۹ سپتامبر ۱۹۱۳ در آنتورپ سوار بر کشتی بخار ادارهٔ پست به نام درسدن شد تا برای ملاقاتی به لندن برود. او شام را بر روی عرشهٔ کشتی خورد و سپس برای استراحت در حدود ساعت ۱۰ شب به کابینش رفت و سپرد تا او را در ساعت ۶:۱۵ صبح روز بعد بیدار نمایند. اما او پس از رفتن به کابین خود دیگر مشاهده نشد و ۱۰ روز بعد، جسد مردی که بر روی آب دریا شناور بود توسط خدمهٔ کشتی هلندی کورنسن پیدا شد. جسد در حال متلاشی‌شدن بود و به همین دلیل خدمه تنها لوازم شخصی همراه آن شامل جعبهٔ قرص، کیف پول، چاقوی جیبی و جعبهٔ عینک را برداشته و جسد را بار دیگر به دریا انداختند. در ۱۳ اکتبر پسر دیزل، اُگین این اشیاء را به‌عنوان متعلقات پدرش شناسایی نمود.
نظرات گوناگونی در رابطه با مرگ دیزل ارائه شده‌است. کسانی همچون گروسر که به نوشتن زندگی‌نامهٔ دیزل پرداخته‌اند خودکشی را محتمل‌ترین دلیل مرگ او دانسته‌اند اما نظراتی مبنی بر به قتل‌رسیدن دیزل توسط کسانی که موقعیت نظامی و کاری خود را در خطر می‌دیدند نیز وجود دارد. با این حال شواهد محدودی برای پذیرفتن هر کدام از این توضیحات به‌عنوان دلیل اصلی مرگ رودلف دیزل وجود دارد.
۲۲۲ پیکسل
پلاک یادبود رودلف دیزل در برلین، آلمان
سفارت بریتانیا در مکزیکوسیتی

| سفارت بریتانیا در مکزیکوسیتی  | سفارت بریتانیا در مکزیکوسیتی  |
| --- | --- |
مکان:  مکزیکو سیتی، Mexico
نشانی: Río Lerma, No. 71, Col. Cuauhtémoc, CP. 06500, مکزیکو سیتی، مکزیک
سفیر: Corin Robertson
وبگاه: British Embassy, Mexico City
سفارت بریتانیا در مکزیکوسیتی (به اسپانیایی: Embassy of the United Kingdom) یک منطقهٔ مسکونی و نمایندگی سیاسی این کشور در مکزیک است که در Colonia Cuauhtémoc, Mexico City واقع شده‌است.
سیارک ۱۷۹۷۱

| کشف | کشف |
| --- | --- |
تاریخ کشف: مه ۱۰, ۱۹۹۹
ویژگی‌های مداری: ویژگی‌های مداری
مبدأ مه ۱۴, ۲۰۰۸: مبدأ مه ۱۴, ۲۰۰۸
اوج: ۲.۶۵۱۳۷۶۹
حضیض: ۱.۸۸۶۱۰۳۹
خروج از مرکز مداری: ۰.۱۶۸۶۵۵۹
تناوب مداری: ۱۲۴۸.۱۷۵۴۹۶۸
آنومالی متوسط: ۱۸۲.۴۴۴۷۵
انحراف: ۲.۹۳۷۷۶
 :  
سیارک ۱۷۹۷۱ (به انگلیسی: 17971 Samuelhowell، نامگذاری:1999JZ50) هفده هزار و نهصد و هفتاد و یکمین سیارک کشف شده‌است که در ۱۰ مه ۱۹۹۹ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۴.۸ است.
سرژ گکپه

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Serge Gakpé
زادروز:  ۷ مهٔ ۱۹۸۷ ‏(۳۷ سال)
زادگاه:  بوندی
قد:  1.76 m
پست:  هافبک، هافبک
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۹۵–۲۰۰۱:  UMS Pontault-Combault
۲۰۰۱–۲۰۰۴:  آ.اس موناکو
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۴–۲۰۰۵ |  آ.اس موناکو |  ۳۸ |  (۱۵) |
| ۲۰۰۶–۲۰۱۱ |  آ.اس موناکو |  ۹۲ |  (۹) |
| ۲۰۱۰ |  ← Tours (قرضی) |  ۱۷ |  (۵) |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۵ |  باشگاه فوتبال نانت |  ۱۲۴ |  (۲۲) |
| ۲۰۱۲ |  ← باشگاه فوتبال استاندارد لیژ (قرضی) |  ۱۹ |  (۱) |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۷ |  باشگاه فوتبال جنوآ |  ۲۰ |  (۴) |
| ۲۰۱۶ |  ← باشگاه فوتبال آتالانتا (قرضی) |  ۵ |  (۰) |
| ۲۰۱۷ |  ← باشگاه فوتبال کیه‌وو ورونا (قرضی) |  ۸ |  (۰) |
| ۲۰۱۷–۲۰۱۸ |  باشگاه ورزشی آمیان |  ۲۹ |  (۳) |
| ۲۰۱۸–۲۰۱۹ |  باشگاه فوتبال سرکل بروژ |  ۲۶ |  (۵) |
| ۲۰۱۹–۲۰۲۱ |  باشگاه فوتبال آپولون لیماسول |  ۲۰ |  (۶) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۰۲–۲۰۰۳ |  France U16 |  ۹ |  (۰) |
| ۲۰۰۳–۲۰۰۴ |  تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال فرانسه |  ۳ |  (۱) |
| ۲۰۰۴–۲۰۰۵ |  تیم ملی فوتبال زیر ۱۸ سال فرانسه |  ۱۰ |  (۰) |
| ۲۰۰۵–۲۰۰۶ |  تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال فرانسه |  ۸ |  (۰) |
| ۲۰۰۷–۲۰۰۸ |  تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال فرانسه |  ۶ |  (۱) |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۷ |  تیم ملی فوتبال توگو |  ۴۵ |  (۴) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۳ مه ۲۰۲۱ (UTC).   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۰ ژانویه ۲۰۱۷:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۳ مه ۲۰۲۱ (UTC).   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۰ ژانویه ۲۰۱۷
سرژ گکپه (انگلیسی: Serge Gakpé؛ زادهٔ ۷ مهٔ ۱۹۸۷) بازیکن فوتبال اهل توگو است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال نانت، باشگاه فوتبال سرکل بروژ، باشگاه فوتبال آتالانتا، آ.اس موناکو، باشگاه فوتبال جنوآ، باشگاه فوتبال کیه‌وو ورونا، باشگاه ورزشی آمیان، باشگاه فوتبال آپولون لیماسول، و باشگاه فوتبال استاندارد لیژ اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال France national under-16 football team، زیر ۱۷ سال فرانسه، زیر ۱۸ سال فرانسه، زیر ۱۹ سال فرانسه، زیر ۲۱ سال فرانسه، و توگو بازی کرده‌است.
دشتی (آواز)

آواز دشتی یکی از آوازهای موسیقی ایرانی است و از ملحقات دستگاه شور دانسته می‌شود. آواز دشتی احتمالاً برگرفته از منطقهٔ دشتستان است (که امروزه در استان بوشهر قرار دارد و با استان فارس مجاورت دارد). با این حال برخی از گوشه‌های این آواز شباهت‌های فراوانی با موسیقی شمال ایران و به ویژه گیلان دارد.
از بین آوازهایی که جزء متعلقات دستگاه شور تلقی می‌شوند، دشتی بیشترین نزدیکی را با این دستگاه دارد. در آواز دشتی بر درجهٔ پنجم دستگاه شور تأکید می‌شود و این نت را نت شاهد آواز دشتی به حساب می‌آورند. این نت همچنین نت متغیر است و گاه یک ربع پرده بم‌تر می‌شود که سبب تمایز آواز دشتی از گوشهٔ حجاز (که در آواز ابوعطا به کار می‌رود) می‌شود. درجهٔ سوم شور، نت ایست آواز دشتی دانسته می‌شود و خاتمهٔ آواز دشتی نیز معمولاً در نت پایه شور است.
در برخی ردیف‌ها گوشهٔ عشاق به عنوان اوج آواز دشتی ذکر شده‌است، اما از دید برخی، عشاق متعلق به دستگاه نوا است و استفاده از آن در آواز دشتی نوعی پرده‌گردانی تلقی می‌شود. بسیاری از ترانه‌ها و لالایی‌های محلی در ایران در آواز دشتی هستند. این آواز به‌طور سنتی بسیار غم‌انگیز است و حتی گوشه‌ای به نام «غم‌انگیز» نیز در ردیف این آواز وجود دارد. از این آواز در تعزیه بسیار استفاده می‌شود که هم به دلیل حس غم‌انگیز آن و هم به دلیل گوش‌آشنا بودن دشتی در فرهنگ موسیقی محلی ایران است. با این حال در دوران معاصر، قطعات زیادی در دشتی ساخته شده‌اند که حالت غم‌انگیز و سوزناک ندارند و برعکس وجدآور یا حماسی هستند که سرود مشهور «ای ایران» از جملهٔ آن‌هاست.
تاریخچه

در رساله‌های موسیقی پیش از دوران قاجار، اسمی از آواز دشتی نیامده‌است. در کلیات یوسفی نیز که در دورهٔ فتحعلی‌شاه قاجار نوشته شده، اسمی از دشتی برده نشده‌است. اما فرصت شیرازی در بحورالالحان (تألیف‌شده در اواخر دورهٔ قاجار) نام دشتی را میان متعلقات دستگاه شور آورده‌است، لذا حدس زده می‌شود که نامگذاری این آواز در این دوره رخ داده باشد، به خصوص که در تحول مقام به دستگاه نیز تقسیم‌بندی دستگاهی که امروزه رایج است (شامل هفت دستگاه و پنج آواز) به همین دورهٔ تاریخی نسبت داده می‌شود. ژان دورینگ دشتی را یکی از نواهای قدیمی موسیقی ایرانی می‌داند که تا مدت‌ها نام خاصی نداشته‌است.
به نظر می‌رسد که آواز دشتی ریشه در منطقهٔ دشتستان در جنوب ایران داشته باشد. دورینگ نیز از یوسف فروتن چنین نقل می‌کند که دشتی از منطقهٔ بوشهر به ردیف آورده شده‌است. سوای نام خود این آواز، نام برخی از گوشه‌های آن (نظیر «حاجیانی» و «بیدکانی» که نام نوعی آواز محلی در منطقهٔ بوشهر هم هستند) به عنوان سندی برای این مدعا ذکر شده‌است. با این حال، برخی از گوشه‌های آواز دشتی شباهت فراوانی با موسیقی شمال ایران (به خصوص موسیقی گیلان) دارد. این امر موجب شده که برخی شکل‌گیری آواز دشتی را نه به شمال و نه به جنوب ایران، بلکه به تهران (پایتخت ایران در دوره قاجار، که مرکز گردهمایی موسیقی‌دانان آن زمان نیز بود) نسبت دهند. با این حال، برخی از ردیف‌دانان معتقدند که گوشه‌هایی نظیر «دیلمان» و «طبری» که برگرفته از موسیقی گیلان (به ویژه منطقهٔ دیلمان) و مازندران هستند بعداً توسط ابوالحسن صبا به آواز دشتی اضافه شده و توسط دیگر ردیف‌دانان (از جمله محمود کریمی) تکرار گشته تا آن که امروزه جزئی از آواز دشتی دانسته می‌شود. همچنان که از نام گوشهٔ «چوپانی» برمی‌آید، آواز دشتی بین چوپان‌ها نیز رایج است و بسیار پیش می‌آید که آنان قطعه‌ای در دشتی را با نی بنوازند. گوشهٔ چوپانی نیز توسط صبا به ردیف دشتی افزوده شده‌است.
در موسیقی عراق نیز مقامی با نام «الدشت» وجود دارد که از خانوادهٔ مقام بیات عراقی است و از نظر درجات با آواز دشتی نزدیکی دارد و احتمالاً از موسیقی ایران (یا از فرهنگ مناطق جنوبی ایران) نشئت گرفته‌است. همچنین در موسیقی آذربایجان نیز آواز دشتی شناخته شده‌است اما بسیار کم اجرا می‌شود، و وجه مشخصهٔ آواز دشتی (که پایین آوردن درجهٔ پنجم به عنوان نت متغیر است) را ندارد. مدهای مرتبط در موسیقی ترکی و افغانستانی نیز وجود دارند که از این وجه مشخصه برخوردار نیستند.
تحلیل ردیف

به عقیدهٔ فرهاد فخرالدینی از بین متعلقات دستگاه شور، آواز دشتی بیشترین شباهت را به این دستگاه دارد و آن را باید «فرزند خَلَف شور» دانست.
آواز دشتی بر محوریت درآمد دستگاه شور است. درجهٔ پنجم شور نت شاهد آواز دشتی تلقی می‌شود و این نت همچنین نت متغیر نیز هست (گاه ربع پرده بم‌تر می‌شود) که این تغییر باعث تمایز آن از گوشهٔ حجاز می‌شود. درجهٔ سوم شور نت ایست دشتی است و خاتمهٔ آواز دشتی به‌طور سنتی با فرود به درجهٔ اول دستگاه شور همراه است. تغییر درجهٔ پنجم شور در آواز دشتی، نشانه‌ای از اعتبار درجهٔ چهارم شور دانسته می‌شود که باعث می‌شود درجهٔ پنجم به سمت آن گرایش پیدا کرده و ربع پرده پایین آورده شود. همچنین باید توجه داشت که درجهٔ سوم شور که نت آغاز دشتی نیز هست، نقش یک نت ایست موقت را ایفا می‌کند و خاتمهٔ آواز دشتی به‌طور سنتی روی این درجه نیست بلکه روی نت پایهٔ دستگاه شور است. برخلاف دستگاه شور که در آن درجهٔ دوم (نت شاهد شور) از اهمیت زیادی برخوردار است، درجهٔ دوم شور در آواز دشتی فاقد اهمیت است و بیشتر ملودی آواز دشتی در فاصلهٔ درجات سوم تا هفتم شور رخ می‌دهد. در آواز دشتی جهش به اندازهٔ فاصله سوم کوچک یا بزرگ متداول است و جهش از درجهٔ سوم تا هفتم (فاصلهٔ چهارم درست) نیز دیده می‌شود.
در بیشتر ردیف‌ها، دشتی به عنوان یکی از متعلقات دستگاه شور طبقه‌بندی می‌شود. با این حال هرمز فرهت دشتی را یک دستگاه مستقل می‌داند. مهدی برکشلی هم اگر چه دشتی را جزئی از شور می‌داند ولی ذکر می‌کند که دشتی «استقلال نیمه‌کاملی» دارد و به آن لقب «دستگاه فرعی» می‌دهد و گوشه‌های زیر را برایش برمی‌شمرد: درآمد، دوبیتی (اغلب با اشعار بابا طاهر عریان خوانده می‌شود)، گیلکی (در آن نت متغیر وجود ندارد و نت شاهد ثابت است)، گبری (نت شروع: درجهٔ چهارم، نت متغیر: ندارد) و بیات کرد (نت شروع: درجهٔ چهارم).
گوشه‌هایی که در بیشتر روایت‌های ردیف آواز دشتی ذکر شده‌اند عبارتند از:
دشتستانی
حاجیانی
بیدگلی (یا بیدِکانی)
چوپانی
اوج
گیلکی
کوچه‌باغی
غم‌انگیز
سَمَلی
علاوه بر این‌ها، گوشه‌های گیلکی، دیلمان، طبری (یا مازندرانی، یا امیری) و داغستانی نیز در برخی ردیف‌های این آواز آمده‌اند. همچنین برخی ردیف‌ها از گوشهٔ اوج با نام «عشاق» یادکرده‌اند، اگر چه گوشهٔ عشاق مربوط به دستگاه نواست. گوشه‌های دیگری که به ندرت در ردیف دشتی ذکر شده‌اند عبارتند از: کرشمه، سارَنج، قطار، گلریز، رباعی، مثنوی و زارونَزار. فخرالدینی همچنین کاربرد گوشه‌هایی همچون عشاق، سملی و بیات کرد را برای کاستن از یکنواختی آواز دشتی می‌داند. در ردیف میرزاعبدالله دشتی بسیار محدود است و اجرایش تنها حدود ۶ دقیقه طول می‌کشد و شامل سه گوشهٔ اوج، بیدکانی و هیجانی است. تفاوت‌های قابل توجه در فهرست گوشه‌هایی که در ردیف‌های مختلف برای آواز دشتی گنجانده شده، خود نشانه‌ای از شکل‌گیری این آواز در گذشتهٔ نزدیک دانسته شده‌است.
بیشتر گوشه‌های دشتی از نظر فواصل در همان پرده‌های اصلی دشتی اجرا می‌شوند و وجه تمایز آن‌ها عمدتاً از نظر نوع تحریرهاست. به گفتهٔ فخرالدینی گوشهٔ دیلمان را گاهی با کمک الگوی مشخص آن می‌توان شناسایی کرد که شامل شش نیم‌جمله (مطابق با شش مصراع شعر) است که به ترتیب روی درجهٔ پنجم، چهارم، هشتم، پنجم، چهارم و یکم شور ایست می‌کنند. برونو نتل یک ویژگی دیگر هم برای آواز دشتی برمی‌شمارد از این قرار که برخلاف دیگر دستگاه‌ها و آوازها، اجرای دشتی با گوشهٔ درآمد آغاز نمی‌شود و گوشهٔ اول آن در برخی ردیف‌ها گوشهٔ «هیجانی» نامیده می‌شود.
تحلیل ردیف > گوشهٔ عُشّاق

گوشهٔ عشاق تنها گوشهٔ متمایز در آواز دشتی است. این گوشه اگر چه از نظر فواصل با درجات شور مطابق است اما معمولاً در اجرای خود دستگاه شور به کار نمی‌رود. در عوض، در اجرای دستگاه‌هایی نظیر همایون، راست‌پنج‌گاه و نوا و نیز در آوازهای بیات اصفهان و ابوعطا گوشهٔ عشاق به کار می‌رود و ساختارش نیز در تمام این دستگاه‌ها کمابیش یکسان است. از دید هرمز فرهت اجرای عشاق در انتهای آواز دشتی، راه را برای برگشت به مسیر اصلی دستگاه شور هموار می‌کند تا این آواز نیز مانند آواز ابوعطا با فرود به شور خاتمه یابد. داریوش صفوت معتقد است که در گذشته در ابوعطا و دشتی از پرده‌گردانی پرهیز می‌شده اما امروزه برای تنوع بخشیدن به این آوازها، از گوشهٔ عشاق استفاده می‌شود.
احساس

آواز دشتی را معمولاً غم‌انگیز و سوزناک توصیف کرده‌اند،  و برای اجرای تعزیه مناسب دانسته‌اند. داریوش صفوت هم دشتی را سوزناک و دلخراش توصیف می‌کند و معتقد است که این حالت دلخراش در دشتی بیشتر از شور نمود دارد.
اما پس از دورهٔ قاجار آهنگ‌سازان مختلفی از آواز دشتی برای ساختن ترانه‌ها و تصنیف‌های مهیج و حماسی نیز استفاده کرده‌اند؛ از جمله علینقی وزیری که سرود «ای وطن» را در این آواز ساخت و روح‌الله خالقی (از شاگردان وزیری) که سرود مشهور ای ایران را در این آواز آفرید. هدف خالقی از ساختن سرود ای ایران در مایهٔ دشتی مشخصاً اثبات این بود که آواز دشتی لزوماً برای فضاهای غمگین نیست.
با این حال، این نظرات مورد توافق همهٔ موسیقی‌دانان ایرانی نیست، چنان‌که برونو نتل در مصاحبه با نوازندگان ایرانی به کسانی برخورده که دشتی را شاد و با نشاط توصیف می‌کرده‌اند.
نمونه‌ها

برخی از آثار معروف در آواز دشتی عبارتند از: سرود ای ایران از روح‌الله خالقی، قطعات کاروان و در قفس از ابوالحسن صبا، تصنیف موسم گل از موسی معروفی، قطعهٔ کاروان از مرتضی محجوبی با صدای غلامحسین بنان، و تصنیف الهه ناز اثر اکبر محسنی با آواز بنان. آلبوم شب، سکوت، کویر با آهنگسازی کیهان کلهر و خوانندگی محمدرضا شجریان نیز در آواز دشتی است. تصنیف از خون جوانان وطن لاله دمیده از عارف قزوینی که پس از او توسط خوانندگان مختلف از جمله شجریان اجرا شده نیز در آواز دشتی است.
از نمونه‌های گوشهٔ دیلمان می‌توان به موسیقی تیتراژ مجموعه تلویزیونی پس از باران با صدای فریدون پوررضا اشاره کرد.
فرصت شیرازی بحر هَزَج مُسَدَّس (بر وزن مَفاعیلُن مفاعیلن مفاعیل) را برای آواز دشتی پیشنهاد کرده و در ردیف‌های آوازی برای گوشه‌های مختلف دشتی با اشعاری بر این وزن نمونه‌هایی یافت می‌شود. گنجوی تبریزی نیز در رساله‌ای که در دورهٔ مظفرالدین شاه قاجار نگارش کرده، بحر خفیف مسدس (بر وزن فاعلاتُن مَفاعلُن فَعَلُن) را برای آواز دشتی مناسب دانسته‌است.
در تعزیه‌خوانی نیز آواز دشتی در کنار آوازهای بیات ترک و شور بیشترین کاربرد را دارد دلیل این امر هم حس حزن‌انگیز آواز دشتی، و هم کاربرد گستردهٔ دشتی در موسیقی محلی و در نتیجه وجود سابقهٔ ذهنی از دشتی در فرهنگ موسیقی محلی ایران دانسته شده‌است. در مرثیه‌خوانی‌های منطقه کهگیلویه (که به آن شَروه‌خوانی نیز گفته می‌شود و در منطقهٔ بوشهر و هرمزگان نیز متداول است) هم از آواز دشتی استفادهٔ بسیار می‌شود. در منطقهٔ گیلان نیز از گوشهٔ دیلمان برای اجرای تعزیه‌هایی به زبان گیلکی استفاده می‌شود.
همچنین بخش زیادی از موسیقی فولکلور ایران در دشتی بوده‌است. برای نمونه، فریدون پوررضا در بررسی موسیقی محلی گیلان به جز چند قطعهٔ معدود در دستگاه‌های چهارگاه و نوا، بقیهٔ ترانه‌های محلی را در دستگاه شور و به خصوص در آواز دشتی یافت. نوعی از لالایی موسوم به «گاره سری» که در گیلان رایج است نیز در آواز دشتی خوانده می‌شود. در دیگر مناطق ایران هم لالایی‌ها معمولاً در آواز دشتی خوانده می‌شوند.
منبع‌شناسی

علی تجویدی مجموعه‌ای از قطعه‌های آواز دشتی را بر اساس روش ابوالحسن صبا برای ساز ویولن، در قالب کتابی به نام «آواز دشتی» گردآوری کرد که بعداً توسط کاوه کشاورز منتشر شد. روح‌الله خالقی نیز در کتاب تجزیه و تحلیل و شرح ردیف موسیقی ایران یک فصل را به آواز دشتی اختصاص داده‌است.
مختصات آواز دشتی بر پایهٔ شورِ سُل؛ درجهٔ سوم شور نت آغاز دشتی و درجهٔ پنجم شور نت شاهد دشتی است، که این آخری نت متغیر نیز هست.
سدویتا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: شرکت تابعه
صنعت: نوشیدنی
بنا نهاده: ۱۹۲۹
دفتر مرکزی: زاگرب، کرواسی
محصولات: نوشابه
تعداد کارکنان: ۵۰۰ نفر
مادر: آتلانتیک گروپا
وبگاه: www.cedevita.hr
سدویتا (انگلیسی: Cedevita) شرکت نوشیدنی کروات است، که در سال ۱۹۲۹ تأسیس شد.
سرداب مجیرآباد

| سرداب مجیرآباد | سرداب مجیرآباد |
| --- | --- |
نام: سرداب مجیرآباد
کشور: ایران
استان: استان یزد
شهرستان: شهرستان ابرکوه
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: سرداب
دیرینگی: دوره قاجار
دورهٔ ساخت اثر: دوره قاجار
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۹۸۹۷
تاریخ ثبت ملی: ۲۲ آبان ۱۳۸۶
سرداب مجیر آباد مربوط به دوره متاخر اسلامی دوره قاجار است و در شهرستان ابرکوه، بخش بهمن، دهستان مهرآباد، روستای شهر آباد، صحرای مجیرآباد واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۲ آبان ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۱۹۸۹۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
سرگئی کرینکو

| سرگئی کرینکو | سرگئی کرینکو |
| --- | --- |
رئیس اداره ریاست جمهوری روسیه: رئیس اداره ریاست جمهوری روسیه
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۵ اکتبر ۲۰۱۶: آغاز به کار  ۵ اکتبر ۲۰۱۶
رئیس‌جمهور: ولادیمیر پوتین
فرماندار ناحیه فدرالی ولگا: فرماندار ناحیه فدرالی ولگا
دوره مسئولیت ۱۸ مه ۲۰۰۰ – ۱۴ نوامبر ۲۰۰۵: دوره مسئولیت ۱۸ مه ۲۰۰۰ – ۱۴ نوامبر ۲۰۰۵
رئیس‌جمهور: ولادیمیر پوتین
پیش از: الکساندر ولادیمیروویچ کونووالوف
نخست‌وزیر روسیه: نخست‌وزیر روسیه
دوره مسئولیت ۲۳ مارس ۱۹۹۸ – ۲۳ اوت ۱۹۹۸: دوره مسئولیت ۲۳ مارس ۱۹۹۸ – ۲۳ اوت ۱۹۹۸
رئیس‌جمهور: بوریس یلتسین
پس از: ویکتور چرنومیردین
پیش از: یوگنی پریماکوف
قائم‌مقام نخست‌وزیر روسیه: قائم‌مقام نخست‌وزیر روسیه
دوره مسئولیت ۲۳ مارس ۱۹۹۸ – ۲۴ آوریل ۱۹۹۸: دوره مسئولیت ۲۳ مارس ۱۹۹۸ – ۲۴ آوریل ۱۹۹۸
پس از: بوریس نمتسف
وزیر انرژی روسیه: وزیر انرژی روسیه
دوره مسئولیت ۲۰ نوامبر ۱۹۹۷ – ۲۳ مارس ۱۹۹۸: دوره مسئولیت ۲۰ نوامبر ۱۹۹۷ – ۲۳ مارس ۱۹۹۸
نخست‌وزیر: ویکتور چرنومیردین
پس از: بوریس نمتسف
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲۶ ژوئیهٔ ۱۹۶۲ ‏(۶۲ سال) سوخومی
ملیت: اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی
حزب سیاسی: حزب کمونیست اتحاد شوروی  کنشگر سیاسی مستقل
جایزه‌ها: 
سرگئی کرینکو (روسی: Серге́й Владиле́нович Кирие́нко؛ زادهٔ ۲۶ ژوئیهٔ ۱۹۶۲) سیاستمدار اهل روسیه است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان فدراسیون روسیه شده‌است.
سفارت بریتانیا در ورشو

| سفارت بریتانیا در ورشو | سفارت بریتانیا در ورشو |
| --- | --- |
The Embassy building in Warsaw: The Embassy building in Warsaw
مکان:  Ujazdów، ورشو
نشانی: ul. Kawalerii 12, 00-468 ورشو، استان ماسوویان، لهستان
مختصات: ۵۲°۱۳′۰۷″شمالی ۲۱°۰۲′۲۴″شرقی﻿ / ﻿۵۲٫۲۱۸۶°شمالی ۲۱٫۰۳۹۹°شرقی﻿ / 52.2186; 21.0399
سفیر: Anna Clunes
وبگاه: British Embassy, Warsaw
سفارت بریتانیا در ورشو (به لاتین: Embassy of the United Kingdom) یک منطقهٔ مسکونی  و نمایندگی سیاسی این کشور در لهستان است که در ورشو واقع شده‌است.