شانگهای
منظر شهری

نمایی از لوجیازویی از بندر در طول روز
نمایی از پودونگ از منطقه هونگ‌کو
نمای شب از لوجیازویی در منطقه پودونگ
باند، که در کنار رودخانه هوانگپو واقع شده است، منزلگاه ردیفی از سازه‌های معماری اوایل قرن بیستم است که سبک‌های مختلفی از معماری نئوکلاسیک مانند ساختمان بانک اچ‌اس‌بی‌سی تا آرت دکو خانه ساسون (که اکنون بخشی از هتل پیس) را در بر می‌گیرد. بسیاری از مناطق در امتیازات خارجی سابق نیز به‌خوبی حفظ شده‌اند که معروف‌ترین آن‌ها امتیاز فرانسه است. شانگهای همچنین محل بسیاری از ساختمان‌های معماری خاص و حتی عجیب و غریب است، از جمله موزه شانگهای، تئاتر بزرگ شانگهای، مرکز هنر خاور و برج مروارید خاور. با وجود توسعه سریع، شهر قدیمی هنوز برخی از معماری‌ها و طراحی‌های سنتی خود را حفظ کرده است، مانند باغ یو، یک باغ به سبک جیانگنان پیچیده.
به‌دلیل رونق ساخت‌وساز در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، شانگهای یکی از بیشترین تعداد ساختمان‌های آرت دکو در جهان را دارد. یکی از معروف‌ترین معماران کار در شانگهای لاسلو هودیتس، یک مجارهای اسلواکی بود که بین سال‌های ۱۹۱۸ تا ۱۹۴۷ در این شهر زندگی می‌کرد. یکی از مشهورترین ساختمان‌های آرت دکو او شامل هتل پارک، سینمای بزرگ و پارامونت است. معماران برجسته دیگر که در طراحی سبک آرت دکو نقش داشتند عبارتند از کلمانت پالمر و آرتور ترنر که با هم هتل Peace Hotel, هتل متروپول و خانه‌های ویلایی برادوی را طراحی کردند؛ و معمار اتریشی سی.اچ. گوندا که تئاتر کاپیتول را طراحی کرد. بندر شانگهای چندین بار احیا شده است. اولین بار در سال ۱۹۸۶، با طراحی بلوار ساحلی توسط معمار هلندی پائولوس اسنورن. بار دوم قبل از اکسپو ۲۰۱۰ بود که شامل بازسازی پل وایبادو و تنظیم مجدد جریان ترافیک بود.
یک عنصر فرهنگی متمایز، اقامتگاه شیکومِن (石库门, "دروازه سنگی") است، که معمولاً خانه‌های دو یا سه طبقه آجری خاکی هستند و حیاط جلویی آنها توسط یک درب چوبی سنگین در یک طاق سنگی محافظت می‌شود. هر اقامتگاه به‌طور متصل و در کوچه‌های مستقیمی به نام لونگتانگ (弄堂) مرتب شده است. خانه شبیه به خانه‌های تراس یا خانه شهری غربی است، اما با دیوار بلند و سنگین آجری و طاق در جلوی هر خانه متمایز می‌شود.
شیکومِن ترکیبی فرهنگی از عناصر معماری غربی با معماری سنتی جیانگنان چین و رفتار اجتماعی است. مانند تقریباً همه اقامتگاه‌های سنتی چینی، این خانه‌ها دارای حیاط هستند که سر و صدای بیرون را کاهش می‌دهد. گیاهان می‌توانند در حیاط رشد کنند و همچنین می‌تواند نور خورشید و تهویه را به اتاق‌ها وارد کند.
برخی از ساختمان‌های شانگهای ویژگی‌های معماری نئوکلاسیک اتحاد جماهیر شوروی یا معماری استالینیستی دارند، اگرچه این شهر چنین ساختمان‌هایی کمتر از پکن دارد. این ساختمان‌ها عمدتاً بین تأسیس چین در ۱۹۴۹ و شکاف چینی-شوروی در اواخر دهه ۱۹۶۰ ساخته شدند. در این دوره زمانی، تعداد زیادی از کارشناسان شوروی، از جمله معماران، به چین آمدند تا به کشور در ساخت یک دولت کمونیستی کمک کنند. یک نمونه از معماری نئوکلاسیک شوروی در شانگهای، مرکز نمایشگاهی شانگهای است.
شانگهای—به‌ویژه لوجیازویی—دارای آسمان‌خراش‌های فراوان است، که آن را به پنجمین فهرست شهرهای با بیشترین آسمان‌خراش‌ها تبدیل کرده است. از برجسته‌ترین نمونه‌ها می‌توان به برج جین مائو با ارتفاع ۴۲۱ متر (۱٬۳۸۱ فوت)، مرکز مالی جهانی شانگهای با ارتفاع ۴۹۲ متر (۱٬۶۱۴ فوت)، و برج شانگهای با ارتفاع ۶۳۲ متر (۲٬۰۷۳ فوت) اشاره کرد که بلندترین ساختمان چین و فهرست بلندترین ساختمان‌ها است. این برج که در سال ۲۰۱۵ تکمیل شد، به شکل نه بخش پیچیده که بر روی هم قرار گرفته‌اند و در مجموع ۱۲۸ طبقه دارند، طراحی شده است. این برج با طراحی نماهای دو پوسته خود که نیاز به غیر شفاف کردن هیچ‌کدام از لایه‌ها برای انعکاس ندارد، به کاهش جذب حرارت کمک کرده است. برج مروارید خاور با ارتفاع ۴۶۸ متر (۱٬۵۳۵ فوت) که به‌طور شبانه‌روزی در نزدیکی نوک شمالی لوجیازویی واقع شده، ظاهر آینده‌گرایانه‌ای دارد. آسمان‌خراش‌هایی خارج از لوجیازویی شامل White Magnolia Plaza در هونگکو، شیماو اینترنشنال پلازا در هوانگپو، و Shanghai Wheelock Square در جینگ‌آن هستند.
موزه شانگهای
تئاتر بزرگ شانگهای
مرکز نمایشگاهی شانگهای، نمونه‌ای از معماری استالینیستی
برج مروارید خاور در شب
برج شانگهای
نمای شیشه‌ای دو آسمان‌خراش