جان کیو. ای. براکت
نائب فرماندار و فرماندار

براکت از ۱۸۸۷ تا ۱۸۹۰ در زمان فرمانداری اولیورایمز، به‌صفت سی و چهارمین نائب فرماندار ماساچوست خدمت نمود. در بیشتر اوقات سال‌های ۱۸۸۸ و ۱۸۸۹، به دلیل بیماری فرماندار ایمز، براکت به عنوان سرپرست فرمانداری خدمت نمود، به‌ویژه در این مقام از ایالت ماساچوست در جشن صدمین سالگرد توافق‌نامهٔ اوهایو و در مراسم افتتاح یادبود پیلگریم در پلیموث، نمایندگی نمود. در سال ۱۸۸۹ به‌محض اینکه ایمز بازنشسته شد، براکت برای جانشینی او خود را کاندیدا نمود. وی در داخل حزب توسط ائتلاف حامیان بلین (مخالف ماگوامپس) و لابی‌گر مشروبات الکلی، مورد حمایت قرار گرفت. براکت به‌جای درگیر شدن در فعالیت‌های سیاسی برای به‌دست آوردن رأی حوزه‌های انتخاباتی محلی، با دور زدن کارگزاران قدرت اصلی حزب، هر یک سناتور ابنیزر آر. هوار و هنری‌ال. داوز، برندهٔ نامزدی داخل حزبی شد. پیروزی براکت با ۴۸ در صد رأی مردم یکی از بدترین جلوه‌های هر فرماندار جمهوری‌خواه تا به امروز در این ایالت بود.
براکت در حریان سال‌های خدمت خود به دفاع از بانک‌های تعاونی ادامه داد و قوانینی را برای معافیت اسهام آن‌ها از مالیات ایالتی وضع کرد. براکت همچنین دستور کار اصلاحات مالیاتی را به پیش برد و طرفدار بهبود زندان‌های ماساچوست بود.
براکت در یک اقدامی که بعداً بحث‌برانگیز ثابت شد، قانونی را توشیح نمود که امتیاز انحصاری ساخت تراموی شهری بر فراز زمین را به شرکت خط آهن وست اند استریت که قبل از سیستم حمل و نقل عمومی بوستون یا MBTA امروزی وجود داشت اعطاء نمود. هنری ویتنی رئیس شرکت اند، به‌خاطر تکنیک‌هایی که برای حصول تصویب قانونی این امتیاز به‌کار برد، مورد انتقاد قرار گفت، این تکنیک‌ها عبارت از رشوه‌ستانی قانون‌گذاران، حفظ تعداد زیادی از لابی‌گران مزد بگیر (از جمله ویلیام گاستون فرماندار سابق) و تأدیه پول برای مطبوعات همسو در روزنامه‌های محلی. شرکت وست اند نیز فوراً از این امتیاز به صورت فعال استفاده ننمود و این کار تا حدی به‌خاطر مسائل مربوط به سطح بالای بدهی در نواحی بازرگانی پُر ازدحام شهر و مساعد بودن فناوری خط آهن پیش‌رفته در جغرافیای بوستون بود. عدم انجام این کار، اتهامات بیشتری به همراه داشت مبنی بر این‌که این امتیاز به‌منظور له نمودن رقابت به‌دست آمده بود.
دورهٔ فرمانداری براکت نشانگر نقطه ضعف حزب جمهوری‌خواه ایالتی بود و ریچارد هارموند تاریخ‌نویس، براکت را یک شخص «قابل انعطاف و میان‌حال» توصیف نمود. حزب در داخل خود بین ماگوامپس و حامیان بلین و به همین‌گونه میان رهبران جوان و کهن‌سال تقسیم شده بود. قوانین کنترل مشروبات الکلی موضوع عمده‌ای بود که سبب بعضی مشکلات برای حزب شد. تعداد زیادی از اعضای رهبری حزب طرفدار چنین قوانینی بودند اما با ممنوعیت مطلق مشروبات الکلی مخالف بودند. حزب در سال ۱۸۸۶ برای مقاصد سیاسی رسماً از اصلاحیهٔ قانون اساسی مبنی بر ممنوعیت مشروبات الکلی اعلام حمایت نمود، اما این اقدام نتوانست حمایت قابل توجه جامعه طرفدار منع مشروبات الکلی را جلب نماید. یک رفراندم عمومی در سال ۱۸۸۹ برای گنجانیدن ممنوعیت در قانون اساسی ایالتی ماساچوست به شکست مواجه شد و باعث ناراحتی طرفداران ممنوعیت شد و براکت به شیوهٔ متفاوتی به موضوع مورد منازعه رسیدگی کرد. اگر چه وی با این اصلاحیه مخالفت ورزید، اما دستور تسریع تنفیذ قوانین موجود را صادر نمود که منتج به بسته شدن مشروب فروشی‌های شد که خدمات ارائه غذا را انجام نمی‌دادند. این اقدام با واکنش شدید مردم مواجه شد و توسل جمهوری‌خواهان به احساسات بومی‌گرای ضد کاتولیک، نیز تعداد زیادی از حامیان کاتولیک فرانسوی-کانادایی را به سمت دموکرات‌ها سوق داد. این عوامل همراه با تأثیرات منفی تعرفه مک کیلی بر اقتصاد ماساچوست، به قیمت انتخاب مجدد براکت تمام شد. براکت در انتخابات سال ۱۸۹۰ توسط ویلیام ای. راسل کاندیدا دموکرات در یکی از موفق‌ترین انتخابات برای دموکرات‌ها در ایالت از زمان جنگ داخلی آمریکا، شکست خورد.