stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اسمیلودون

| اسمیلودون محدودهٔ زمانی: پلیستوسن پیشین تا هولوسن پیشین، ۲٫۵ تا ۰٫۰۱۲ میلیون سال پیش  PreЄ Є O S D C P T J K Pg N  ↓   | اسمیلودون محدودهٔ زمانی: پلیستوسن پیشین تا هولوسن پیشین، ۲٫۵ تا ۰٫۰۱۲ میلیون سال پیش  PreЄ Є O S D C P T J K Pg N  ↓   |
| --- | --- |
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پستانداران
راسته:: گوشت‌خواران
زیرراسته:: گربه‌سانیان
تیره:: گربه‌ایان
زیرخانواده:: †دندان‌خنجری‌ها
تبار:: †چاقودندانی‌ها
سرده:: †اسمیلودون لوند، ۱۸۴۲
گونه‌ها: گونه‌ها
 Smilodon populator†  (لوند، ۱۸۴۲)  Smilodon fatalis†  (لیدی، ۱۸۶۹)  Smilodon gracilis†  (کوپه، ۱۸۸۰):  Smilodon populator†  (لوند، ۱۸۴۲)  Smilodon fatalis†  (لیدی، ۱۸۶۹)  Smilodon gracilis†  (کوپه، ۱۸۸۰)
مترادف: مترادف
 Trucifelis  (لیدی، ۱۸۶۹)  Smilodontopsis  (براون، ۱۹۰۸)  Smilodontidion  (کرگلویچ، ۱۹۴۸):  Trucifelis  (لیدی، ۱۸۶۹)  Smilodontopsis  (براون، ۱۹۰۸)  Smilodontidion  (کرگلویچ، ۱۹۴۸)
اسمیلودون یا چاقودندان (نام علمی: Smilodon) که در فرهنگ عامه به غلط ببر دندان شمشیری خوانده می‌شود، یک سرده منقرض‌شده و پیشاتاریخی از خانواده گربه‌ایان و زیرخانواده دندان‌خنجری‌ها است. چاقودندان مشهورترین گربه دندان‌خنجری است که در قاره های اوراسیا، آفریقا و آمریکا و در دوره های میوسن و پلیستوسن (۱۵ میلیون سال پیش تا ۱۲٫۰۰۰ سال پیش) زندگی می‌کرده‌است. یکی از بزرگ‌ترین مجموعه‌های سنگواره این جانور از گودال‌های قیر لابریا به دست آمده‌است. ۶ گونه از این سرده شناخته شده‌است؛ که در اندازه و اندام با هم تفاوت دارند.
با این وجود، گونه‌های چاقودندان ساختاری با استحکام بیشتر از گربه‌ایان امروزی داشتند، مخصوصاً با دست‌های به خوبی فرگشت‌یافته و دندان‌های نیش بالایی بسیار بلند خود از دیگر گربه‌ایان متمایز می‌شوند. فک چاقودندان قابلیت بازشوندگی بیشتری نسبت به گربه‌های امروزی داشت و دندان‌های نیش بالایی باریک و شکننده بودند و توانایی دریدن استخوان را نداشتند؛ بنابراین جانور از این دندان‌ها برای پاره کردن بخش‌های نرم بدن طعمه استفاده می‌کرد. این ویژگی‌ها چاقودندان را به یک شکارچی خاص در شکار گیاه‌خواران بزرگ مانند بیزون و شتر تبدیل کرد.
چاقودندان احتمالاً در محیط‌های بسته مانند بوته‌زارها و جنگل‌ها که پوشش لازم برای کمین و غافلگیر کردن برای شکار ایجاد می‌کرد، زندگی می‌کرد. وابستگی این جانور به جانوران بزرگ ممکن است دلیل انقراض آن بوده باشد. دانشمندان در مورد اینکه آیا چاقودندان جانوری اجتماعی بوده یا نه بحث و گفتگو می‌کنند. شباهت واکنش‌های شکارچی به درخواست کمک و رواج آسیب‌های التیام‌یافته می‌گوید که این گونه، جانوری اجتماعی بوده‌است، درحالی که مغز کوچک و محیط زندگی دارای پوشش متراکم گیاهی می‌گوید که جانوری تنها و منزوی بوده‌است. تا کنون برخی سنگواره‌های یافت‌شده از چاقودندان نشانه‌هایی از وجود التهاب مهره خمیده و التهاب مفصل را در خود داشته‌اند.
ریشه‌شناسی

نام رایج «دندان‌خنجری» اشاره به دندان بلند نیش در فک بالا دارد. با وجود اینکه نام رایج‌تر آن، ببر دندان‌خنجری است، اما چاقودندان یک ببر نبوده‌است. بلکه ببر متعلق به زیرخانواده پلنگیان است، درحالی‌که چاقودندان به زیرخانواده دندان‌خنجری‌ها تعلق دارد. نام چاقودندان از کلمه یونانی σμίλη, smilē, چاقو همراه با (ὀδoύς (hodoús, دندان یا ترکیب اضافه ὀδoύς, ὀδόντος, odóntos. می‌آید.
رده‌بندی و گونه‌ها

سرده چاقودندان در سال ۱۸۴۲ توسط طبیعت‌شناس و دیرین‌شناس دانمارکی، پیتر ویلهلم لوند شناخته شد. او سنگواره چاقودندان ویرانگر (Smilodon populator) را در غارهایی در نزدیکی شهر کوچک لاگوا سانتا در ایالت میناس گرایس برزیل، پیدا کرد.
در گذشته یک زیرگونه از چاقودندان شناخته شده بود، اما امروزه تعداد زیرگونه‌های شناخته‌شده را شش زیرگونه می‌دانند:
چاقودندان ریز اندام (Smiliodon Paramachaerodus) در دوره میوسن: کوچک‌ترین زیرگونه چاقودندان بود که از ۶۰ تا ۹۰ کیلوگرم وزن داشت و در قاره اوراسیا ساکن بود و به همراه چاقودندان کوچک جانور تنها زیرگونه از چاقودندان بود که به هیچ وجه در قاره های آمریکا و آفریقا زندگی نمیکرد و فقط در اوراسیا ساکن بود.
چاقودندان کوچک جانور (Smilodon Promeganteron) از ۱۵٫۹۷ میلیون تا ۱۱٫۶۰۸ میلیون سال پیش: ابتدایی ترین زیرگونه چاقودندان بود که در اوراسیا ساکن بود و از ۷۰ تا ۱۲۰ کیلوگرم وزن داشت و و این زیرگونه به همراه ریزچاقودندان تنها زیرگونه چاقودندان بود که به هیچ وجه در قاره های آمریکا و آفریقا زندگی نمیکرد و فقط در اوراسیا ساکن بود.
چاقودندان باریک‌اندام (Smilodon gracilis) از ۲٫۵ میلیون تا ۵۰۰٫۰۰۰ سال پیش: یکی از گونه چاقودندان است که حدود ۵۰ تا ۱۵۰ کیلوگرم و درمواردی هم ۲۰۰ کیلوگرم وزن داشت. این گونه جانشین بزرگ‌جانور در آمریکای شمالی و آمریکای جنوبی شد و بعدها به قاره های اوراسیا و آفریقا هم مهاجرت کرد و احتمال می‌رود از آن تکامل یافته باشد. گونه‌های دیگر چاقودندان احتمالاً از چاقودندان باریک‌اندام مشتق شده‌اند.
چاقودندان بزرگ جانور (Smiliodon Meganteron) از ۴٫۵ میلیون تا ۵۰۰٫۰۰۰ سال پیش: ابتدایی ترین زیرگونه چاقودندان است که تقریبا با یک جگوار یا شیر امروزی هم اندازه بود و بین ۱۵۰ الی ۲۵۰ کیلوگرم و درمواردی هم تا ۳۰۰ کیلوگرم وزن داشت. این زیرگونه در قاره های اوراسیا، آفریقا و آمریکا ساکن بود. زیرگونه‌های دیگر چاقودندان نیز احتمالا از بزرگ جانور فرگشت یافته اند.
چاقودندان مرگ‌آور (Smilodon fatalis) از ۱٫۶ میلیون تا ۱۲٫۰۰۰ سال پیش: در آمریکای شمالی جایگزین چاقودندان باریک‌اندام شد و در جریان تبادل بزرگ آمریکا وارد آمریکای جنوبی شد و بعدها به قاره های اوراسیا و آفریقا هم مهاجرت کرد. اندازه آن از ریزچاقودندان و چاقودندان کوچک جانور و چاقودندان باریک‌اندام و چاقودندان بزرگ جانور بزرگتر و از چاقودندان ویرانگر کوچکتر بود، و می‌توان اندازه آن را با ببر امروزی یکسان دانست. بلندی این گونه در حدود ۱ متر بود و وزن آن را از ۲۵۰ تا ۳۵۰ کیلوگرم تخمین زده‌اند. در برخی موارد دو گونه دیگر به رسمیت شناخته می‌شود که شامل گونه‌های چاقودندان کالیفرنیایی (Smilodon californicus) و چاقودندان فلوریدایی (Smilodon floridanus) است، اما اغلب تصمیم بر آن شده‌است که این دو گونه، زیرگونه چاقودندان مرگ‌آور در نظر گرفته شوند.
چاقودندان ویرانگر (Smilodon populator) از ۱ میلیون تا ۱۲٫۰۰۰ سال پیش: ابتدا در بخش شرقی آمریکای جنوبی فرگشت یافت و بعدها به قاره های آمریکای شمالی، اوراسیا و آفریقا هم راه یافت و بزرگ‌ترین گونه چاقودندان به حساب می‌آید. جثه آن از خویشاوند خود، چاقودندان مرگ‌آور بزرگ‌تر بوده و قفسه سینه و پاهای سترگی داشت. بلندی آن در حدود ۱٫۲ متر و طول آن حدود ۲٫۶ متر بود و دمی به طول ۳۰ سانتی‌متر داشت. برآورد می‌شود که وزن آن بین ۳۵۰ تا ۴۵۰ کیلوگرم بوده‌است و جزء بزرگ‌ترین گربه‌ایان تاریخ به حساب می‌آید.
کالبدشناسی

گونه‌های چاقودندان به بزرگی گربه‌های بزرگ امروزی بودند اما نسبت به آن‌ها از بدنی قوی‌تر و وزن بیشتری برخوردار بودند. سنگین‌ترین گونه چاقودندان یعنی چاقودندان ویرانگر می‌توانست وزنی بیش از ۵۰۰ کیلوگرم داشته‌باشد. رنگ و طرح پوست چاقودندان مشخص نیست اما در تصویرسازی‌های هنری با پوستی ساده یا خال‌دار ترسیم می‌شود.
انقراض

واپسین چاقودندان ها در دوره پایانی پلیستوسن در قاره آمریکا وجود داشته اند. چاقودندان در پایان پلیستوسن، حدود ۱۰٫۰۰۰ سال پیش از میلاد که شاهد انقراض بسیاری از دیگر پستانداران گیاه‌خوار و گوشت‌خوار بزرگ بود، منقرض شد.
انسان پیشاتاریخ، که خود را در همان زمان به قاره آمریکا رسانید و به شکار بسیاری از گونه‌هایی ناپدیدشده می‌پرداخت، از سوی برخی دانشمندان به عنوان مسئول این موج انقراض شناخته می‌شود. برخی دیگر از دانشمندان البته تغییرات اقلیمی که در پایان عصر یخبندان رخ داد را عامل انقراض چاقودندان و بسیاری دیگر از بزرگ‌زیاگان عصر یخبندان می‌دانند.
یووال نوح هراری در کتاب انسان خردمند: تاریخ مختصر بشر، انسان را عامل اصلی نابودی و انقراض این گونه‌های جانوری می‌داند. او در این کتاب آورده‌است: «در طی ۲۰۰۰ سال پس از ورود انسان به این سرزمین‌ها اکثر گونه‌های بی‌نظیر نابود شدند. بر اساس تخمین‌های کنونی، در آن فاصله کوتاه، آمریکای شمالی ۳۴ نوع از ۴۷ نوع پستاندار عظیم الجثه‌اش را از دست داد. در جنوب آمریکا ۵۰ نوع از ۶۰ نوع نابود شدند. گربه‌های دندان‌خنجری، بعد از نشو و نما در طول بیش از سی میلیون سال به کلی نابود شدند. ما (انسان‌ها) مجرم هستیم. هیچ شکی در این نیست. حتی اگر تغییرات اقلیمی هم‌دست ما بوده باشند باز هم مشارکت انسان در این جرم قطعی است.»
مقایسه اندازه گونه‌های چاقودندان با یکدیگر و انسان
اسکلت چاقودندان ویرانگر اولین گونه شناسایی‌شده سرده اسمایلودون
یک انگاشت هنری از پیکر چاقودندان ویرانگر اثر چارلز نایت
دو اسکلت چاقودندان
گروه تیلور و فرانسیس

| 0 | 1 |
| --- | --- |
شرکت مادر: اینفورما
وضعیت: فعال
بنیان‌گذاری: ۱۸۵۲؛ ۱۷۳ سال پیش (۱۸۵۲-خطا: زمان نامعتبر}})
بنیان‌گذار: ویلیام فرانسیس، ریچارد تیلور
کشور اصالت: بریتانیا
دفتر مرکزی: میلتون پارک، ابینگدن، آکسفوردشر بریتانیا
پخش: در سراسر جهان
افراد کلیدی: آنی کالانان (مدیر عامل اجرایی)   جرمی نورث (دکترای پزشکی، بخش کتاب‌ها)   کریستف چشر (مدیر فروش گروه)
انواع نشر: داوری همتا کتاب‌ها و مجلات
موضوعات غیر داستانی: علوم انسانی، علوم اجتماعی، علوم رفتاری، آموزش و پرورش، حقوق، علم، فناوری، مهندسی، و ریاضیات
ژانرهای داستانی: ادبیات غیر داستانی، دانشگاهی، علمی
مشخصات ناشرین: روتلج (علوم انسانی، علوم اجتماعی، آموزش و پرورش و حقوق)   تیلور و فرانسیس   انتشارات سی‌آرسی   گارلند ساینس (علم، فناوری، مهندسی، و ریاضیات)
درآمد: ۵۵۶ میلیون پوند در سال ۲۰۲۰ با حاشیه عملیاتی تعدیل شده ۳۸٫۸٪  ۵۵۹٫۶ میلیون پوند در سال ۲۰۱۹
شمار کارکنان: ۱۶۰۰
وبگاه: taylorandfrancis.com
گروه تیلور و فرانسیس (انگلیسی: Taylor & Francis) یک شرکت بین‌المللی در انگلستان است که کتاب‌ها و ژورنال‌های دانشگاهی منتشر می‌کند و شامل بخش‌های «روتلج»، «دانشکدهٔ ۱۰۰۰» و «مطبوعات پزشکی فاخته» است. این گروه، بخشی از شرکت سهامی عام اینفورما (به انگلیسی: Informa PLC) مستقر در بریتانیا است.
بررسی کلی

این شرکت در سال ۱۸۵۲ زمانی که ویلیام فرانسیس به ریچارد تیلور در کسب و کار انتشاراتش پیوست، تأسیس شد. تیلور شرکت خود را در سال ۱۷۹۸ تأسیس کرده بود. موضوعات آن‌ها نیز شامل کشاورزی، شیمی، مهندسی، جغرافیا، حقوق، ریاضیات، پزشکی و علوم اجتماعی بود.
پسر فرانسیس، ریچاد تونتون فرانسیس (۱۸۸۳–۱۹۳۰) از سال ۱۹۱۷ تا ۱۹۳۰، تنها شریک این شرکت بود.
در سال ۱۹۶۵ تیلور و فرانسیس، انتشارات ویکهام (به انگلیسی: Wykeham) را راه‌اندازی و شروع به چاپ کتاب کردند. در سال ۱۹۸۸ نیز انتشارات نیمکره را تصاحب کرده و از آن پس، این شرکت به گروه تیلور و فرانسیس تغییر نام داد تا منعکس کنندهٔ تعداد روزافزون آثار چاپی باشد. در سال ۱۹۹۸ سهام گروه تیلور و فرانسیس در بورس اوراق بهادار لندن عرضه شد و در همان سال موفق شدند رقیب انتشارات دانشگاهی خود، روتلج را با قیمت ۹۰ میلیون پوند خریداری کنند. تصاحب خصمانهٔ ناشران دیگر، همچنان به عنوان استراتژی اصلی این شرکت باقی مانده است. گروه تیلور و فرانسیس در سال ۲۰۰۴، با شرکت اینفورما ادغام شد تا شرکت جدیدی به نام T&F Informa ایجاد کند که از آن زمان نیز به اینفورما تغییر نام داد. پس از ادغام، این شرکت دفتر تاریخی روتلج در خیابان فتر لین، لندن (به انگلیسی: Fetter Lane) را بست و به مقر فعلی خود در میلتون پارک، آکسفوردشر نقل مکان کرد. گروه تیلور و فرانسیس اکنون بازوی انتشارات دانشگاهی اینفورما است و ۳۰٫۲٪ از درآمد گروه و همچنین ۳۸٫۱٪ از سود تعدیل شده در سال ۲۰۱۷ را به خود اختصاص داده است.
در سال ۲۰۱۸، شرکت سهامی عام اینفورما گزارش داد که گروه تیلور و فرانسیس بیش ار ۲۷۰۰ مجله و ۷۰۰۰ کتاب در سال منتشر می‌کند، که با فهرستی از ۱۴۰٫۰۰۰ عنوان در قالب‌های چاپی و دیجیتالی موجود هستند. از روتلج برای نشر در زمینهٔ علوم انسانی، علوم اجتماعی، علوم رفتاری، حقوق و آموزش و پرورش، و همچنین از انتشارات سی‌آرسی برای نشر در زمینهٔ علوم، فناوری، مهندسی، و ریاضیات استفاده می‌کند. در سال ۲۰۱۷ این گروه، دارایی‌های خود را از یکی از شرکت‌های تابعهٔ خود به نام گارلند ساینس (به انگلیسی: Garland Science) -گروهی انتشاراتی که در توسعهٔ کتاب‌های درسی در زمینهٔ علوم زیستی تخصص داشت- به شرکت انتشاراتی دابلیو. دابلیو. نورتون اند کامپنی فروخت و برای همیشه استفاده از آن برند را متوقف کرد.
اگرچه عموماً کوچک‌ترین ناشر در بین چهار ناشرِ بزرگِ علم، فناوری، مهندسی، و ریاضیات (رید الزویر، وایلی-بلک‌ول، اشپرینگر ساینس+بیزینس مدیا و گروه تیلور و فرانسیس) در نظر گرفته می‌شود، اما ادعا می‌شود که روتلج -یکی از شرکت‌های تابعهٔ این گروه- بزرگ‌ترین ناشر دانشگاهی جهان در زمینهٔ علوم انسانی و اجتماعی است. مجلات این شرکت از ژوئن ۲۰۱۱ از طریق وب‌سایت تیلور اند فرانسیس آنلاین تحویل داده شده است؛ درحالی‌که قبل از آن از طریق اینفورما وُرلد ارائه می‌شد. هم‌اکنون نیز کتاب‌های الکترونیکی تیلور و فرانسیس از طریق وب‌سایت رسمی و جدیدشان در دسترس هستند.
این گروه عضو چند نهاد انتشاراتی حرفه‌ای از جمله انجمن ناشران علمی با دسترسی آزاد، انجمن بین‌المللی ناشران علمی، فنی و پزشکی انجمن ناشران حرفه‌ای و دانش‌آموختگان و انجمن ناشران است. در سال ۲۰۱۷ پس از چندین سال همکاری، گروه تیلور و فرانسیس، شرکت تخصصی منابع دیجیتال کلویز (به انگلیسی: colwiz) را خرید. در ژانویه ۲۰۲۰ نیز این گروه، پلت‌فرم انتشارات پژوهشی دانشکده ۱۰۰۰ را خریداری کرد.
آرم قدیمی تیلور و فرانسیس دستی را نشان می‌دهد که در یک چراغ روشن، روغن می‌ریزد و با عبارت لاتین «برای تغذیهٔ شعله (دانش)» همراه می‌شود. آرم مدرن اما یک چراغ نفتی تلطیف شده در یک دایره است.
نگارخانه

لوگوی سابق تیلور و فرانسیس، از یک نشریه چاپ ۱۹۰۰.
روتلج/تیلور و فرانسیس، در یک کنفرانس علمی آمریکایی، سال ۲۰۰۸.
تیلور و فرانسیس در دانشگاه لندن، سال ۲۰۱۷.
کمونیسم
وجه تسمیه

کمونیسم (به فرانسوی: communisme) کلمه‌ای فرانسوی است. این عبارت از کمون (به معنی مشترک، آزاد یا عمومی) و پسوند ایسم تشکیل شده است. بدین ترتیب از نظر لغوی می‌تواند «حالت مشترک‌بودن» یا «گرایش به مشترک‌بودن» تعبیر شود. مطابق گفته دیکشنری انگلیسی آکسفورد کلمه «کمونیسم» اولین مرتبه در سال ۱۸۴۰ توسط اتین کابه، سوسیالیست تخیلی فرانسوی، به کار برده شد اما پیشتر نیز به اشکال و معانی گوناگون به کار گرفته می‌شد، که نمونه‌ای از آن در آثار نیکولا ادم رستیف دیده می‌شود.
کمونیست به معنای «پیرو کمونیسم» است. این کلمه قرن‌ها سابقه دارد، اما در گذشته معانی متفاوتی داشته است. در قرن چهاردهم میلادی آن را به معنی «چیزی که تحت پوشش قانون ارث قرار نمی‌گیرد»، مثلاً یک صومعه، به کار می‌بردند. ویکتور دوپای، متفکر فرانسوی قرن ۱۸، چهار سال قبل از انقلاب فرانسه خود را «نویسنده کمونیست» (auteur communiste) لقب داده است، که به معنای امروزی نزدیک‌تر است. بعد از انتشار مانیفست حزب کمونیست توسط کارل مارکس و فریدریش انگلس، در سال ۱۸۴۸ بود که «کمونیست» معنای تازه «مخالف کاپیتالیسم» به خود گرفت.
احزاب کمونیستی در قدرت، نظام خود را «سوسیالیستی» می‌نامیدند؛ زیرا کمونیسم را مرحلهٔ نهایی جامعه در آینده به‌شمار می‌آوردند که در آن دولت از بین خواهد رفت. عطف به این موضوع، در زبان انگلیسی گاه حکومت‌های کمونیستی را Communist — با C بزرگ — و خود مکتب را communism — با c کوچک — می‌نامند.
کمونیسم، به عنوان یک نظریه

همچنین ببینید: سوسیالیسم
کمونیسم یکی از اشکال سوسیالیسم است. آرمان این مکتب آن است که مالکیت خصوصی و اقتصاد سودمحور را با مالکیت عمومی و اشتراکی جایگزین کند. مانند مکاتب بسیار دیگر، تعریف یکسانی از کمونیسم وجود ندارد. سبب این تعابیر و تفاسیر مختلف آن است که متفکران و نظریه‌پردازان بسیاری در اعصار گوناگون در شکل‌گیری و تکامل کمونیسم نقش داشته‌اند. نیز در تفکرات و نظریات برخی از مشهورترین کمونیست‌ها ابهامات، تفاوت‌ها و حتی تناقض‌هایی وجود دارد که باعث شده از آن‌ها تعبیرهای نایکسانی شود. علی‌رغم این، اتفاق نظر کافی بین آن‌ها وجود دارد که ترسیم تصویری منسجم را ممکن کند.
در صفحهٔ ۴۰ کتاب مانیفست حزب کمونیست، مارکس می‌گوید:
مالکیت خصوصی امروزین بورژوائی آخرین و کامل‌ترین مظهر شیوه تولید و تملک مبتنی بر تضادهای طبقاتی و استثمار انسان‌ها به دست انسان‌های دیگر است. بدین مفهوم کمونیست‌ها می‌توانند تئوری خود را در یک عبارت خلاصه کنند: «برانداختن مالکیت خصوصی».
کمونیسم، به عنوان یک نظریه > مارکسیسم > تجدیدنظرطلبان

همچنین ببینید: تجدیدنظرطلبی
بعد از مرگ انگلس در ۱۸۹۵، مارکسیست‌ها به دو گروه اصلی تقسیم شدند: تجدیدنظرطلبان و انقلابی‌ها. تجدیدنظرطلبان ترجیح می‌دادند که انتقال به جامعه سوسیالیستی به صورت صلح‌آمیز انجام شود. از جمله آن‌ها، ادوآرد برنشتاین رهبر حزب سوسیال دموکرات آلمان و از دوستان انگلس بود. برنشتاین مارکسیسم را از چهار نظر مورد تجدیدنظر قرار داد. اول، یک بعد اخلاقی به آن اضافه کرد، مبنی بر اینکه انسان‌ها هدف هستند و نباید با آنان چون وسیله رفتار کرد؛ چه توسط سرمایه‌داران و چه توسط کمونیست‌ها. دوم، با ظهور اتحادیه‌های تجاری و احزاب سیاسی کارگری، فرصت‌هایی ایجاد شده که تجدیدنظر در تفکرات مارکس را امری ضروری کرده است. سوم، با افزایش قدرت این اتحادیه‌ها و احزاب، وضعیت پرولتاریا — برخلاف پیش‌بینی مارکس — رو به بهبود است؛ و چهارم، دیکتاتوری پرولتاریا مستعد تبدیل‌شدن به دیکتاتوری سخنوران و نویسندگان است. برنشتاین مورد حمله مارکسیست‌های وفادار به اصل تفکرات مارکس، قرار گرفت و آنان او را بورژوا و ضدانقلابِ خائن به آرمان لقب دادند. از جمله منتقدان او، انقلابی روس ولادیمیر لنین بود.
کمونیسم، به عنوان یک نظریه > لنینیسم

همچنین ببینید: لنینیسم
ولادیمیر لنین در شهر کوچکی در نزدیکی رود ولگا متولد شد. والدین او هر دو معلم بودند و این حس مسئولیت اجتماعی را در او تقویت می‌کرد. در نوجوانی، برادر بزرگ‌تر لنین به اتهام تلاش برای ترور تزار الکساندر سوم اعدام شد. دو مورد یادشده در تفکرات او تأثیرگذار بودند. او مدت کوتاهی بعد از اعدام برادرش شروع به مطالعه آثار مارکس و سوسیالیست‌های رادیکال روس نظیر نیکلای چرنیشفسکی کرد. نیز رهبران حزب سوسیال دموکرات آلمان نظیر کارل کائوتسکی بر او تأثیر گذاشتند. برخلاف مارکس، لنین شدیداً در سیاست کشور خود دخیل و نتیجتاً بزرگ‌ترین تأثیراتش بر نظریه کمونیسم حاصل تجربیات شخصی، واکنش جهان اطراف و اختلافاتش با دیگر مارکسیست‌ها بود. تعریف نقش حزب انقلابی، نظریه امپریالیسم و تمایز سوسیالیسم و کمونیسم از یکدیگر، مهم‌ترین اثرات لنین بر کمونیسم هستند.
مارکس اشارات کمی به نقش احزاب کرده است. اما لنین اعتقاد داشت شکل‌گیری آگاهی سیاسی در طبقه کارگر روسیه، امری زمان‌بر است و در نتیجه، وجود یک حزب «پیش‌قراول» ضروری است. در چه باید کرد؟ لنین می‌نویسد که انقلاب نباید توسط پرولتاریا به تنهایی انجام شود، بلکه باید توسط آنان و به رهبری پیش‌قراولان به پیروزی برسد. اینان سپس توده را راهنمایی و هدایت خواهند کرد. وجود چنین حزبی ضرورت دارد زیرا توده به دلیل رنج‌بردن از آگاهی اشتباه نمی‌تواند به خودی خود حکومت کند و دموکراسی باید امری درون‌حزبی باشد. این نظریات نخبه‌گرایانه او با استدلال افلاطون مبنی بر حکومت یک پادشاه فیلسوف مقایسه می‌شود.
رساله امپریالیسم، بالاترین مرحله سرمایه‌داری اثری است که لنین در ۱۹۱۷ برای توضیح دلایل آغاز جنگ جهانی اول نوشته است. در این رساله، لنین که امپریالیسم را بالاترین مرحله سرمایه‌داری می‌داند، استدلال می‌کند که قدرت‌های بزرگ همه جهان را بین یکدیگر تقسیم کرده‌اند و فتح مستعمرات یکدیگر تنها راه باقی‌مانده برای به دست آوردن منابع، بازارهای جدید و نیروی کار ارزان است. نیز آنان از منابع مستعمراتشان برای «رشوه‌دادن» (مانند کاهش ساعات کار و افزایش حداقل دستمزد) به طبقه پرولتاریا استفاده می‌کنند و در نتیجه انقلاب نمی‌تواند از این کشورها آغاز شود. اهمیت این اثر این است که لنین از آن برای توجیه در دست‌گرفتن قدرت در روسیه استفاده کرد؛ که بدعتی در مارکسیسم به حساب می‌آید زیرا آن کشور هنوز صنعتی نبود و در واقع بیشتر فئودالی می‌مانست تا کاپیتالیستی، در نتیجه آمادگی یک انقلاب سوسیالیستی را نداشت. لنین معتقد بود که روسیه شکننده‌ترین حلقه در زنجیر کشورهای سرمایه‌دار است و با شکستن این حلقه، فروریختن زنجیر آغاز خواهد شد و آن زمان روسیه به کشورهای صنعتی چون آلمان، فرانسه و بریتانیا خواهد پیوست. انقلابیون بسیاری در سراسر جهان از این نظریه لنین برای توجیه در دست‌گرفتن قدرت در کشورهای غیرصنعتی استفاده کرده‌اند.
سومین تأثیر مهم لنین بر نظریه کمونیسم، ایجاد تمایز بیشتر بین سوسیالیسم و کمونیسم بود. مارکس گاه از هر دو عبارت به یک معنی استفاده کرده، مگر در برخی موارد که سوسیالیسم را پیش‌زمینه‌ای برای کمونیسم دانسته است. اما لنین به صراحت مشخص کرده که توزیع درآمد تحت سوسیالیسم و کمونیسم متفاوت باید باشد. به عقیده او، تحت کمونیسم هر کس به اندازه توانایی‌اش کار خواهد کرد و به اندازه نیازش داده خواهد شد، اما تحت سوسیالیسم هرکس به اندازه توانایی‌اش کار خواهد کرد، حال آن‌که به اندازه کاری که انجام می‌دهد، سهم خواهد برد. کشورهای کمونیستی در برخی موارد این نظریه لنین را برای توجیه اختلاف میان درآمدها در کشورهای خود به کار برده‌اند. همچنین لنین تأکید بیشتری بر اهمیت یک دولت قدرتمند در پیامد انقلاب سوسیالیستی داشت.
کمونیسم، به عنوان یک نظریه > لنینیسم > مارکسیسم–لنینیسم

همچنین ببینید: مارکسیسم–لنینیسم
مارکسیسم–لنینیسم ایدئولوژی سیاسی رسمی اتحاد شوروی و دیگر کشورهای بلوک شرق بود. ولادیمیر لنین خود این عبارت را به کار نبرده و آن را بعد از مرگش ابداع کردند. مارکسیسم–لنینیسم در ابتدا بدان معنا به کار می‌رفت که مارکسیسم به وسیله لنینیسم با شرایط روز وفق داده شده است. این تفکر در آغاز دیدی جهانی داشت اما با اتخاذ سیاست سوسیالیسم در یک کشور توسط استالین، به عبارتی جهت مشروعیت‌بخشی به این سیاست تبدیل شد و حتی پس از استالین‌زدایی نیز ایدئولوژی دولتی شوروی باقی ماند. برخی رژیم‌های کمونیستی دیگر مواردی بدان افزودند؛ در چین تا سال ۲۰۰۲ از آن با عنوان «مارکسیسم–لنینیسم و تفکر مائو» زدونگ نام برده می‌شد و در آن سال نام جانشینان مائو را نیز اضافه کردند. همچنین در کره شمالی «مارکسیسم–لنینیسم و ایده جوچه» می‌خوانندش و با ویژگی‌هایی مثل خودکفایی، شباهت آن به سیاست سوسیالیسم در یک کشور آشکار است.
کمونیسم، به عنوان یک نظریه > لنینیسم > مارکسیسم–لنینیسم > استالینیسم

همچنین ببینید: استالینیسم
لنین در ژانویه ۱۹۲۴ درگذشت. مرگ او یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های رژیم‌های کمونیستی – ناتوانی یا بی‌میلی برای ایجاد شیوه مشخص انتقال قدرت – را آشکار کرد. به هر روی ژوزف استالین تا اواخر دهه ۱۹۲۰ قدرت خود را مستحکم و رقبا را از میدان به در کرده بود. استالین نظیر مارکس یا لنین نظریه‌پرداز بزرگی نبود، اما تأثیراتی بر نظریه کمونیسم گذاشت. مهم‌ترین این تأثیرات، تبدیل «سوسیالیسم در یک کشور» به سیاست رسمی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی در ‎۱۹۲۵–۶ بود.
مبتکر سوسیالیسم در یک کشور، نیکلای بوخارین بود. هدف از این نظریه آن بود که محدود کردن سوسیالیسم به مرزهای اتحاد شوروی توجیه شود، آن هم در شرایطی که لنین شخصاً معترف بود روسیه آماده سوسیالیسم نیست و باید به کشورهای صنعتی بپیوندد. در نتیجه سوسیالیسم در یک کشور با دو اصل از اصول مارکسیسم در تضاد بود. این همچنین زیربنایی شد برای توجیه دیگر سیاست‌های دولت استالین، به خصوص جمعی‌سازی کشاورزی و صنعتی‌سازی مداوم بر پایه یک اقتصاد دستوری. دو فاکتور مهم دیگر حکومت استالین — حکومت وحشت و کیش شخصیت — اثر ماندگاری بر رژیم‌های کمونیستی نگذاشتند.
کمونیسم، به عنوان یک نظریه > لنینیسم > مارکسیسم–لنینیسم > مائوئیسم

همچنین ببینید: مائوئیسم
مانند لنین، مائو زدونگ نیز به دلیل نارضایتی از وضع موجود در کشور خود جذب مارکسیسم، به خصوص نظریه امپریالیسم لنین و سوسیالیسم در یک کشور، شد. در آن زمان چین تحت حکومت ناسیونالیست‌ها و جنگ‌سالاران بود و مائو شیوه حکومت آنان را مناسب نمی‌یافت. جمهوری خلق چین تنها ابرقدرت جهان است که در حال حاضر تحت حکومت یک حزب کمونیست است.
بنا به گفته نظریه‌پردازان معاصر چینی، بزرگ‌ترین اثر مائو بر نظریه کمونیسم، ایجاد توجیهی برای حکومت حزب کمونیست بر یک جامعه «نیمه‌استعماری و نیمه‌فئودالی که از جمعیت روستایی و بورژوازی خرده‌پا تشکیل شده» بود. در واقع استالین هم که در مارکسیسم کلاسیک بدعت‌هایی ایجاد کرده بود، قبول داشت که مدل مارکسیستی بر پرولتاریای شهرنشین استوار است و نه جمعیت روستایی. نیز مارکس و انگلس در مانیفست حزب کمونیست از «حماقت زندگی روستایی» نوشته‌اند. در نتیجه مائو که در چین — کشوری با اکثریتی کشاورز — قدرت را در دست داشت، ضروری می‌دید که توجیهی مبنی بر اینکه حکومت او کماکان در چارچوب مارکسیسم است، ارائه کند. او مدعی بود که «خلاقانه» مارکسیسم را اصلاح کرده است تا با وضعیت چین سازگار شود. وی ابتدا از نظریه امپریالیسم لنین استفاده کرد تا عقب‌افتادگی چین را توضیح دهد و انقلاب در جامعه فقیر مبتنی بر کشاورزی را توجیه کند. سپس طبقه پرولتاریای استثمارشده توسط طبقه سرمایه‌دار حاکم را با ملتِ پرولتاریایی استثمارشده توسط کشورهای سرمایه‌دار مثل ایالات متحده جایگزین کرد. مائوئیسم بیش از مارکسیسم کلاسیک، به مارکسیسم–لنینیسم نزدیک است.
کمونیسم، به عنوان یک نظریه > لنینیسم > تروتسکیسم

همچنین ببینید: تروتسکیسم
لئون تروتسکی، طرفدار نظریه انقلاب مداوم
ژوزف استالین، اجرا کننده سیاست سوسیالیسم در یک کشور
لئون تروتسکی از شخصیت‌های اثرگذار انقلاب‌های ۱۹۰۵ و ۱۹۱۷ روسیه بود. بعد از مرگ لنین، اختلافات میان او و استالین بر سر سیاست‌های داخلی و خارجی تبدیل به یک دشمنی شد. تروتسکی معتقد بود در یک جامعه توسعه‌نیافته، مانند روسیه، انقلاب تنها می‌تواند توسط پرولتاریا به سرانجام برسد. زمانی که پرولتاریا به قدرت رسید، باید اصلاحات کشاورزی اعمال و توسعه اقتصادی کشور را تسریع کند؛ انقلاب باید سوسیالیستی باشد و مالکیت خصوصی بر ابزار تولید را لغو کند، وگرنه شکست خواهد خورد. اما، برخلاف سوسیالیسم در یک کشورِ استالین، انقلاب نمی‌تواند در انزوا انجام شود. کشورهای کاپیتالیستی تلاش خواهند کرد آن را نابود کنند. نیز انقلاب به توانایی‌های صنعتی کشورهای پیشرفته محتاج است. نتیجتاً، انقلاب باید مداوم و جهانی باشد. تأکید تروتسکی بر ضرورت یافتن یا ایجاد فضای انقلابی، تعلیم طبقه کارگر جهتِ انقلابی‌کردن آنان، باز نگه‌داشتن درهای حزب به روی گرایش‌های انقلابی جدید و پرهیز از ایجاد یک بروکراسی پیچیده و سازمان‌دهی قیام مطابق نقشه بود.
کمونیسم، به عنوان یک نظریه > لنینیسم > کمونیسم اروپایی

همچنین ببینید: کمونیسم اروپایی
لنین، استالین و مائو جملگی در کشورهای در حال توسعه زندگی و حکومت کردند اما مارکس نظریات خود را تنها در کشورهای پیشرفته صنعتی قابل اجرا می‌یافت. در طول قرن بیستم، ملل غربی مانند فرانسه و ایتالیا احزاب کمونیستی تأثیرگذاری داشتند اما شرایط این کشورها با شرایطی شوروی، چین و دیگر دولت‌های کمونیستی داشتند فرق می‌کرد؛ نتیجتاً نگرش‌های متفاوتی نسبت به کمونیسم در کشورهای غربی ظهور کرد. در واقع با وجود اینکه برخی، مانند کمونیست‌های فرانسوی، حداقل تا اواخر دهه ۱۹۶۰ به مسکو وفادار ماندند، دیگر گروه‌ها دچار ابهاماتی در ربط با کارکرد مدل شوروی در کشورهایشان شدند. در دهه ۱۹۵۰، کمونیست معروف ایتالیایی پالمیرو تولیاتی معتقد بود برپایی کمونیسم در هر کشور باید بسته به شرایط همان کشور سنجیده شود و نیز جنبش جهانی کمونیسم باید به جای یک مرکز (مسکو)، چند مرکز داشته باشد. در ابتدا استقبال کمی از پیشنهادهای تولیاتی شد اما بعد از حمله شوروی و کشورهای پیمان ورشو به چکسلواکی در ۱۹۶۸، محبوبیت مسکو نزد کمونیست‌های غرب اروپا دچار ریزش شد و حتی احزاب کمونیستی بسیاری از اعضای خود را از دست دادند. از این زمان نوع نرم‌تر و دموکراتیک‌تری از کمونیسم در اروپای غربی شکل گرفت. این جنبش به مرور زمان، به خصوص وقتی‌که کمونیست‌های ایتالیایی در ۱۹۹۱ لفظ «کمونیسم» را رها کرده و خود را حزب دموکرات چپ نامیدند، به فراموشی سپرده شد اما در اوج گسترشش در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ به چالشی برای حکومت‌های کمونیستی آسیا و شرق اروپا تبدیل شده بود.