stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مدیاتک
تاریخچه

این شرکت ابتدا زیر مجموعه یونایتد مایکروالکترونیکس با مأموریت طراحی تراشه‌های وسایل سرگرمی بود. در ۱۹۹۷ این شرکت از شرکت مادر جدا شد و در ۲۰۰۱ وارد بورس تایوان شد.
کمپانی ابتدا شروع به طراحی تراشه‌هایی برای درایوهای نوری کرد و سپس به سوی طراحی تراشه پخش‌کننده دی‌وی‌دی، تلویزیون‌های دیجیتال، تلفن همراه، تلفن همراه هوشمند و تبلت گسترش یافت. در حالت کلی مدیاتک با ورود به هر بازار جدیدی به سرعت سهم قابل توجهی از بازار را به‌دست می‌آورد و رقبا را از صحنه خارج می‌کند.
بخش طراحی تراشه‌های تلفن‌همراه مدیاتک در ۲۰۰۷ ایجاد شد. هفت سال بعد تولیدکننده ۵۰۰ میلیون سیستم روی تراشه برای تلفن‌همراه هوشمند و غیرهوشمند شد.
در نوامبر ۲۰۱۴، بیش از ۱۵۰۰ مدل موبایل با ۷۰۰ میلیون واحد، از تراشه‌های مدیاتک استفاده می‌کنند.
در میانه ۲۰۲۰ مدیاتک عنوان بزرگ‌ترین تولیدکننده تراشه تلفن همراه را از کوالکام گرفت.
عملکرد مالی

|  | ۲۰۰۶ | ۲۰۰۷ | ۲۰۰۸ | ۲۰۰۹ | ۲۰۱۰ | ۲۰۱۱ | ۲۰۱۲ | ۲۰۱۳ | ۲۰۱۴ | ۲۰۱۵ | ۲۰۱۶ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| سود فروش(net sales) | ۵۲٬۹۴۲ | ۷۴٬۷۷۹ | ۶۸٬۰۱۶ | ۷۷٬۳۱۱ | ۷۱٬۹۸۸ | ۵۳٬۸۴۲ | ۹۹٬۲۶۳ | ۱۳۶٬۰۵۶ | ۲۱۳٬۰۶۳ | ۲۱۳٬۲۵۵ | ۲۷۵٬۵۱۲ |
| سود قبل از بهره و مالیات | ۲۳٬۸۱۶ | ۳۱٬۴۲۷ | ۱۷٬۰۹۰ | ۲۱٬۴۴۷ | ۱۷٬۲۶۷ | ۴٬۸۴۰ | ۱۲٬۴۰۳ | ۲۵٬۲۴۴ | ۴۷٬۲۴۱ | ۲۵٬۹۰۸ | ۲۳٬۰۷۶ |
شرکت‌های به تملک درآمده

| سال خرید شرکت | نام شرکت |  | حوزه فعالیت شرکت |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۰۵ | اینپروکام‌ | تایوان | طراحی نیم‌رساناهای وای‌فای تولیدکننده تراشه‌های 802.11a و 802.11b و a/g802.11 |
| ۲۰۰۸ | آنالوگ دیوایسز | امریکا | شبکه سلولی، پردازنده بیس‌بَند |
| ۲۰۱۱ | رالینک | تایوان | تراشه وای‌فای تلفن‌همراه و غیرتلفن‌همراه، اتصالات اترنت و خط اشتراک دیجیتال (دی‌اس‌ال) |
| ۲۰۱۲ | لینکوپینگ | سوید | تولیدکننده جهانی محصولات پردازش سیگنال (خرید کامل شرکت) |
| ۲۰۱۲–۲۰۱۴ | ام‌اِستار | تایوان | تراشه‌های تلویزیون (شرکت رقیب که درصد بالایی از بازار تراشه‌های تلویزیون را در اختیار داشت |
| ۲۰۱۵ | ریچتِک | تایوان | فبلس (تولید بدون ساخت) نیم‌رسانا و خرده فروش تراشه‌های آنالوگ و تراشه‌های مدیریت توان |
لیست محصولات

لیست محصولات از ویکی‌پدیای انگلیسی مطالعه فرمایید (لیست بسیار طولانی است)
در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ  موجود است.
چیپ MT۱۳۸۹ ساخت مدیاتک در یک درایور دی‌وی‌دی
فلسفه ذهن
مسئله اندیشه و تن

در فلسفه ذهن از پاره‌ای از زمینه‌ها گفتگو می‌شود: برترین پرسش فلسفهٔ ذهن که پرسشهای دیگری از دل آن پدید می‌آیند گفتگو دربارهٔ پیوند اندیشه و تن (کالبد) است. در این پرسش چند دیدگاه در میان است:
مسئله اندیشه و تن > دوگانه‌انگاری

مقالهٔ اصلی: دوگانه‌انگاری
بر پایه دوگانه انگاری—در فراگیرترین نمود آن—اندیشه و تن از یکدیگر جدا هستند. یک صورت‌بندی دوگانه‌انگاری جوهری است که بر پایه آن اندیشه و تن دو گوهر گوناگون اند و صورت‌بندی دیگری دوگانه‌انگاری در ویژگی‌ها است که بر اساس آن اندیشه و حالات ذهنی نه از یک جوهر دگرگونه، که دربرگیرنده ویژگی‌هایی به جز ویژگی‌های فیزیکی است.
مسئله اندیشه و تن > دوگانه‌انگاری > هم کنشی اندیشه و تن

یکی از نارسایی‌های دوگانه انگاری جوهری، همکاری یا وابستگی دو سویهٔ ذهن و تن است. پرسش این‌جا است که چگونه یک جوهر مادی و یک جوهر فرامادی که هیچ هماهنگی با هم ندارند، می‌توانند در هم بازتاب داشته باشند؟ چند دیدگاه در این باره هست: شبه پدیدارگرایی، اصالت علت موقعی، اصالت پیدایش ناگهانی و اصالت همراستایی.[نیازمند منبع]
مسئله اندیشه و تن > نظریه این‌همانی

نظریهٔ این‌همانی: برابر با این دیدگاه هر گونه از حالات ذهنی با نوعی از حالات فیزیکی (حالات مغزی) همسان است. برای نمونه، درد برانگیختن عصب‌های ویژه ای است. این همانی در این نظریه نوعی، وجودی است و نه مفهومی یعنی مفهوم حالت ذهنی غیر از مفهوم حالت مغزی است ولی این دو در خارج یک چیزند. این نظریه به عنوان فیزیکالیسم هم یاد می‌شود.
مسئله اندیشه و تن > نظریه این‌همانی > رخدادپذیری چندگانه

یکی از کمبودهای دیدگاه این‌همانی نوعی این است که توان روشن کردن رخداد پذیری چندگانه حالات اندیشه را ندارد. بر پایه رخداد پذیری چندگانه یک جور حالت ذهنی ویژه می‌تواند با بیش از یک گونه از حالات مغزی روی دهد. برای نمونه، درد در جانداران دیگر می‌تواند بی آنکه عصب برانگیخته شود رخ دهد. عصب‌شناسی هم نشان داده‌است کسانی که بخشی از مغز را مانند بخش گفتاری از دست می‌دهند پس از چندی بخش دیگری از مغز کار آن بخش را بر دوش می‌گیرد.[نیازمند منبع]
این خرده‌گیری به این همانی نمونه ای انجامید؛ یعنی یک نمونه از حالت ذهنی همیشه با نمونه ای از حالت مغزی یکی است.
مسئله اندیشه و تن > نظریه این‌همانی > فروکاهش

این مفهوم در طبیعی‌ترین جایگاه خود یا همان دربرداشت فلسفی دانش به خوبی می‌تواند روشن شود. نمونهٔ پرکاربرد کتاب‌های آموزشی وابستگی ترمودینامیک و مکانیک است. تا قرن نوزدهم، این دو نظریه نقش برجسته‌ای دربرداشت ما از جهان جسمانی بازی می‌کردند. از یک سو، رفتار آنچه را برمی‌شمرد که گمان می‌شد جوهر است؛ روشنگر رویدادهایی مانند جابجایی گرما از چیزهای گرم‌تر به چیزهای سردتر و این که مقدار گرمایی که این گونه جابجا شده به ترکیب مادی آن چیزها بستگی دارد. از سویی دیگر، اصول مکانیک با تلاش‌های نیوتون، روش‌های کنش و واکنش اجسام ایستا و پویا را بر یکدیگر روشن می‌کرد.[نیازمند منبع]
بر اساس تلاش‌های نظری و آزمودنی در سده نوزدهم، جایی برای یگانگی این دو نظریه هست و در همین یکی شدن است که مفهوم «فروکاستن» (تحویل) به میان می‌آید. وقتی به این پی ببریم که همهٔ مواد از ذرات ریزتر (اتم‌ها و مولکول‌ها) درست شده‌اند، و این که جنبش این ذرات پیرو اصول مکانیک است، می‌توان گرما را به عنوان درجه‌ای که این ذرات به سوی آن رفته یا جنبش می‌یابند، شناخت. در این صورت، روشنگریهای پیشنهادی در ترمودینامیک باید زیر روشنگریهای گسترده‌تر مکانیک رده‌بندی شوند؛ مثلاً انتقال گرما با قوانین جابجایی جنبش در میان اتم‌ها و مولکول‌ها بازگو می‌شود. اینگونه می‌توان گفت ترمودینامیک به مکانیک فروکاسته یا تحویل شده‌است. فروکاهی راهی است برای تأمین هستی شناختی برخی چیزها.[نیازمند منبع]
مفهوم فروکاهی بیرون از دامنه دانش نیز دارای کاربرد است. اما همواره روشن نیست بستر کاربرد درست از آن فراهم باشد. در فلسفهٔ ذهن معمولاً نظریهٔ این همانی نوع را فروکاهش‌گرایانه می‌دانند. یکی دانستنِ امور گوناگون ذهنی و انواع پدیدارهای جسمانی شباهت فراوانی با یکی دانستنِ گرما و جنبش مولکولی دارد؛ و نتیجه این خواهد شد که برداشت ما از ذهن به برداشت ما از مغز و دستگاه‌های اندامی وابسته به آن فروکاسته شود. چنین فروکاستنی واقعی بودن وجود شناختی امور ذهنی را تضمین می‌کند. البته فهم متعارف ما از ذهن با یک نظریه مانند ترمودینامیک قابل قیاس نیست تا همانند این مفهوم قابل تحویل و فروکاهی باشد.[نیازمند منبع]
مسئله اندیشه و تن > نظریه این‌همانی > برهان شناخت

فرنک جکسن بر پایه دریافتهای ذهنی -مانند رنگ- آزمونی فکری را برگزار کرد تا نادرستی فیزیکالیسم را نشان دهد. فرض می‌کنیم مری در اتاقی سیاه و سفید زندگی می‌کند و از دیدن رنگ‌ها بی بهره است؛ او از راه تلویزیونی سیاه و سفید و با کتاب‌ها و مجلاتی سیاه و سفید «همهٔ» آنچه را که دربارهٔ جهان فیزیکی و ویژگی‌های فیزیکی هر چیزی می‌شود دانست، می‌داند. او همهٔ فرایندهای فیزیکی و فیزیولوژیکی «قرمز دیدن» را می‌داند ولی وقتی از اتاق سیاه و سفید آزاد می‌شود و رنگ قرمز را برای نخستین بار می‌بیند، می‌گوید: «اوه… پس قرمز دیدن این‌گونه است!». این نشان می‌دهد که مری با این که همهٔ دانستنی‌های فیزیکی قرمز دیدن را می‌دانست، چگونگی قرمز دیدن را نمی‌دانست پس قرمز دیدن یک رخداد فیزیکی نیست. این استدلال به «برهان شناخت» نامیده شده‌است و پاسخ‌هایی هم به آن داده شده‌است.
فرارویدادگی

فرارویدادگی (supervenience)یا پایه‌گیری کلیدواژه ای است که نزدیک به دو دهه یا بیشتر به فلسفهٔ ذهن آمده و برابر با وابستگیِ بودونبودِ چیزهای ذهنی به چیزهای فیزیکی است. این مفهوم نقشی کلیدی در نمایش برخی از نظریات سرنوشت ساز در مسئلهٔ ذهن و تن بازی کرده‌است. به ویژه برداشت‌هایی از فیزیکالیسم فرو نکاسته. فرارویدادگی ذهن و بدن به سود یا به زیان ادعاهای ویژه ای دربارهٔ چیزهای ذهنی و به امید یافتن راهکارهایی برای برخی مسائل پایه ای ذهن به کار رفته‌است؛ مانند مسئله علیت ذهنی. گفتارهایی هم دربارهٔ خود فرارویدادگی ذهن و تن هست؛ مانند چگونگی نمایش آن، وابستگی آن با تحویل ذهن-بدن، آیا می‌توان گونه‌های ویژه ای از حالات ذهنی را مانند کیفیات ذهنی و حالات التفاتی از دید فیزیکی فرا رویداده دانست وبا فرارویدادگی نبودنِ آن‌ها پیامدهای آن برای فیزیکالیسم چه خواهد بود.
همایندگرایی

مقالهٔ اصلی: همایندگرایی
همایندگرایی (Epiphenomenalism) هرگونه کارسازی حالات ذهنی در جهان را نمی‌پذیرد و حالات ذهنی را بیشتر شبیه کف روی آب می‌دانند که یک چیز ناکارا است ولی برخاسته از بهم خوردن آب دریاست.[نیازمند منبع]
اگر بپذیریم که حالات ذهنی برخاسته از فرایندهای مغزی اند می‌توان اینجور گفت که وقتی A کارامد می‌شود، به کارآمد شدن B می‌انجامد و با این کار از A به T, B پدید می‌آید؛ نماد T در اینجا همان حالات ذهنی است. پدیده‌های ذهنی بازده دنباله کارهای فیزیکی مغز اند. اینکه وقتی دست من به آتش نزدیک می‌شود و من گرما را دریافت می‌کنم کارهای مغز من حالت ذهنی گرما را پدیدار می‌کند و اینکه من دست خود را پس می‌کشم حالات ذهنی پس کشیدن هم بازده کارهای مغز است نه اینکه حالت ذهنی گرما حالات ذهنی گریز را پدیدآورده و حالت ذهنی گریز بخش جنبشی مغز من را برای گریز کارآمد کرده.
همایندگرایی > رفتارگرایی

رفتارگرایی (Behaviourism) تحلیلی بر این باور است که واژگان حالات ذهنی، معنایی به جز رفتار ندارند یعنی درد چیزی جز نالیدن، نمایش آزردگی و دیگر رفتارها نیست. رفتارگرایان حذفی، همه واژگان ذهنی را حذف می‌کنند؛ مانند کواین. ویتگنشتاین وارونه آنچه معروف است رفتارگرا نیست (او تنها باور دارد که واژگان ذهنی از راه رفتار ساخته می‌شوند).[نیازمند منبع]
همایندگرایی > کارکردگرایی

مقالهٔ اصلی: کارکردگرایی (فلسفه ذهن)
رفتارگرایی تحلیلی نمی‌بایست در بررسی واژگان ذهنی واژگان ذهنی دیگر را بکار ببرد و این مایه پیش آمدن سختیهایی برای این رویکرد شد، زیرا آنها چاره‌ای جز کاربرد این واژگان نداشتند. کارکردگرایی (Functionalism) برای از میان برداشتن این دردسر، به جای آن که ذهن یا حالات ذهنی را رفتار، که نمود اندامواره است بداند، آن را کارکرد یا دنباله ای از نقش ریشه ای که درونداد در برابر بازده بازی می‌کند، می‌داند. کارکردگرایی وارونه دیدگاه اینهمانی، به رخدادپذیری چندگانه رهنمون می‌شود؛ اینگونه که در کارکردگرایی، ذهن برنامه یا ساختار کارکردی است می‌تواند در سخت‌افزارهای گوناگون روی بدهد.
کارکردگرایی همچنان در فلسفهٔ ذهن پایدار است و گرایشهایی دارد مانند کارکردگرایی ماشینی، کارکردگرایی علّی و کارکردگرایی غایت شناختی.[نیازمند منبع]
خودآگاهی

مقالهٔ اصلی: خودآگاهی
ذهن‌های دیگر

زمینه ذهن‌های دیگر در فلسفهٔ ذهن، دو شاخه شناخت‌شناسی و انگاره ای دارد: از دید شناخت‌شناسی پرسش این است که ما از کجا بدانیم که دیگران ذهن دارند و تنها زامبی فلسفی نیستند؟ از دید مفهومی بودن ذهن دیگر را می‌پذیریم. ولی پرسش این است که آیا دیگران به همان کیفیت و روشی که ما حالات ذهنی را باور می‌کنیم، این حالات را می‌آزمایند؟[نیازمند منبع]
چگونگی‌های ذهنی یا پدیداری

کیفیات ذهنی یا چگونگی‌های اندیشه همان‌جور که از نامش پیدا است، چگونگی آزمودن حالات ذهنی است. به این چگونگی‌ها، دریافت خام (raw feel) هم می‌گویند. گروهی از فیلسوفان ذهن، کیفیات ذهنی را پایه همه حالات ذهنی می‌دانند و معتقدند تجربهٔ همهٔ حالات ذهنی با این کیفیت همراه است. کیفیتی که صاحب تجربه می‌داند چیست اما نمی‌تواند آن را توصیف کند. مقالهٔ معروف تامس نیگل «خفاش بودن چه کیفیتی دارد؟» بر این دیدگاه تأکید می‌کند. اما فیلسوفانی مثل دنیل دنت اساساً کیفیات را حذف می‌کنند. دیوید چالمرز با توجه به مشکل کیفیات ذهنی به دوگانه‌انگاری وصفی گرایش دارد.[نیازمند منبع]
سویه التفاتی

دسته‌ای از حالات ذهنی دارای درونمایه هستند؛ مانند باور که درونمایه (یا متعلق) آن یک گزاره است؛ مانند باور به این که باران می‌بارد. برای همین است که به این گونه حالات گرایش‌های گزاره‌ای می‌گویند. نام دیگر این ویژگی «دربارگی» است. سویه التفاتی از بازدارنده‌های بازگویی فیزیکی ذهن به‌شمار می‌رود. گرچه این بازدارنده چندان دشوار نیست؛ زیرا سویه التفاتی ویژگی همهٔ حالات ذهنی نیست و تنها برخی از این حالات را دربرمی‌گیرد. گفتگوهای فراوانی میان فیلسوفان ذهن برپاست که اگر حالات ذهنی همان حالات مغزی یا کارکردی باشند، این گونه حالات چگونه می‌توانند از سویه التفاتی (معناشناسی و درونمایه) برخوردار شوند؟ جان سرل از برجسته‌ترین فیلسوفان ذهنی است که در این زمینه کارهای بزرگی کرده و اثری جداگانه به نام حیث التفاتی نوشته‌است.[نیازمند منبع]
سویه التفاتی > درون‌مایه ذهنی

برای رویدادها، حالات یا فرایندهای ذهنی دارای کارکرد می‌توان به دیدن اینکه در بسته‌است یا باور به اینکه شما در حال دنبال شدن هستید نمونه آورد. آنچه به‌گونه بنیادی، مایه جداسازی حالات، رویدادها یا فرایندهای دارای درون‌مایه است این است که دارای بازگشت به زمینه خود هستند.[نیازمند منبع]
این ویژگی جنسی و فراگیر زیرشاخه‌های بسیاری دارد. این ویژگی درون‌مایه را به درون‌مایه‌های مفهوم‌سازی‌شده مرزبندی نمی‌سازد و درون‌مایه‌های ساخته شده از حواس فرگه و نیز درونمایه‌های راسلی ساخته شده از متعلقات و ویژگی‌ها را دربرمی‌گیرد. بر پایه این ویژگی فراگیر هنوز این گمانه‌زنی پابرجا است که حالات ناآگاه همانند حالات آگاه دارای درون‌مایه باشند. همچنین حالات شناخته‌شده از راه روان‌شناسی آماری-آزمونی می‌توانند درون‌مایه داشته باشند. فهم درست فلسفی از این مفهوم فراگیر درون‌مایه، نه تنها برای فلسفهٔ ذهن و روان‌شناسی بنیادی است، بلکه برای نظریهٔ شناخت و متافیزیک نیز ارزشمند است.[نیازمند منبع]
هوش مصنوعی

ماروین مینسکی، پایه‌گذار آزمایشگاه هوش مصنوعی ام. آی. تی. (مؤسسه فناوری ماساچوست)، دربارهٔ هوش مصنوعی چنین می‌گوید: دانشی که دستگاه‌ها را به انجام کارهایی وامی‌دارد که اگر آن کارها از آدمی سرزنند، نیازمند هوش خواهند بود (۱۹۶۸). این نام را جان مک‌کارتی (دانشمند علوم رایانه) ساخت. او در سال ۱۹۵۶ همایشی را برگزار کرد که بسیاری از پژوهشگران هوش مصنوعی آن را سرآغاز رشته خود می‌دانند. این همایش پروژه تحقیق تابستانی دارتماوث نام داشت.[نیازمند منبع]
یکی از نخستین سخنرانی‌ها دربارهٔ هوش کامپیوتری در سال ۱۹۴۷ را منطق‌دان انگلیسی آلن تورینگ ایراد کرد که در آن زمان در آزمایشگاه فیزیک ملی کار می‌کرد. عنوان سخنرانی این بود: ماشین هوشمند؛ دیدگاهی نوآورانه. تورینگ گفت: سخن من در این است که دستگاه‌ها می‌توانند رفتاری نزدیک به ذهن ما داشته باشند.[نیازمند منبع]
هوش مصنوعی > پیوندگرایی

هم‌زمان با پیشرفت در شناخت اندام‌شناسی و کارکرد مغز در نیمهٔ نخست سده بیستم، این دیدگاه که مغز ساخته شده‌است از یگان‌های پردازش الکتریکی ساده رواج یافت؛ یگانها که یکدیگر را برانگیخته و نیز از یکدیگر پیشگیری می‌کردند. پژوهشگرانی همچون مک گلوخ و پیتس ۱۹۴۳ شروع به بررسی در این موضوع کردند که چگونه شبکه‌ای که از چنین واحدهای پردازش ساخته شده، می‌تواند محاسباتی را مانند منطق جمله‌ای اجرا کند. پژوهشگران دیگر مانند روزنبلات (۱۹۶۲) و سلفریج (۱۹۵۹) فایدهٔ شبکه‌ها را در کارهای مفهومی‌تر کاویدند.[نیازمند منبع]
این رویکرد دوم را پیوندگرایی نامیدند هر چند برخی نظریه‌پردازان به ویژه که از علوم عصبی وارد فلسفه شده‌اند واژهٔ شبکه‌های عصبی و عده‌ای دیگر اصطلاح پردازش گسترده موازی را ترجیح می‌دهند. هرچند پیوندگرایی در آغاز رقیب رویکرد پردازش نماد بود اما زمانی که دانش‌های شناختی در دهه ۱۹۷۰ شروع به تحقیق چند رشته‌ای کرد، رویکرد پیوندگرایی این وجه را از دست داد.[نیازمند منبع]
وابستگی ذهنی

وابستگی دو سویه میان ذهن و تن نکته ای است که با بینش خود آن را درمی‌یابیم و نپذیرفتن آن نیازمند بهانه بسیار نیرومند و توانمندی در برابر این بینش است. با این همه، پذیرش وابستگی ذهنی برای همهٔ نظریات دربارهٔ وابستگی ذهن و تن از دوگانه انگاری گرفته تا فیزیکالیسم دردسرساز شده‌است. دوگانه انگاران برای روشنگری آن گاهی به اصالت علت موقعی، گاهی به در هم کنش گرایی و گاهی هم به اصالت همراستایی روی آورده‌اند اما هیچ‌یک از اینها نتوانستند روشنگری ای از این وابستگی نشان دهند. نپذیرفتن وابستگی ذهن به تن را در ادبیات فلسفه ذهن، شبه پدیدارانگاری می‌نامند.[نیازمند منبع]
کیستی شخصی

کیستی یا این‌همانی شخصی دراین باره می‌گوید که کسی در زمان t۱ با چه ترازی همان کس در زمان t۲ است؟ برای نمونه، با چه معیاری داوری می‌کنیم که سامان امروز همان سامانی است که دیروز با او به کلاس رفتم؟ برخی از فیلسوفان ذهن تراز این‌همانی شخصی را پیوستگی اندامی هر کس دانسته‌اند و برخی نیز تراز این‌همانی را پیوستگی روانی می‌دانند.[نیازمند منبع]
برای مطالعه بیشتر

The London Philosophy Study Guide بایگانی‌شده  در ۲۳ سپتامبر ۲۰۰۹ توسط Wayback Machine offers many suggestions on what to read, depending on the student's familiarity with the subject: Philosophy of Mind بایگانی‌شده  در ۱۵ ژوئن ۲۰۲۰ توسط Wayback Machine
Richard Rorty, Philosophy and the Mirror of Nature (Princeton, 1980), p. 120, 125.
Pedro Jesús Teruel, Mente, cerebro y antropología en Kant (Madrid, 2008). ISBN 978-84-309-4688-4.
David J. Ungs, Better than one; how we each have two minds (London, 2004). ISBN 978-1-78220-173-1
Alfred North Whitehead Science and the Modern World (1925; reprinted London, 1985), pp. 68–70.
Edwin Burtt The Metaphysical Foundations of Modern Physical Science, 2nd ed. (London, 1932), pp. 318–19.
Felix Deutsch (ed.) On the Mysterious Leap from the Mind to the Body (New York, 1959).
Herbert Feigl The "Mental" and the "Physical": The Essay and a Postscript (1967), in H. Feigl et al. , (eds.), Minnesota Studies in the Philosophy of Science (Minneapolis, 1958), Vol. 2, pp. 370–497, at p. 373.
Nap Mabaquiao, Jr. , Mind, Science and Computation (with foreword by Tim Crane). Manila: De La Salle University Publishing House, 2012.
Celia Green The Lost Cause: Causation and the Mind–Body Problem. (Oxford: Oxford Forum, 2003). Applies a sceptical view on causality to the problems of interactionism.
Gyatso, Geshe Kelsang Gyatso, Understanding the Mind: The Nature and Power of the Mind, Tharpa Publications (2nd. ed. , 1997) ISBN 978-0-948006-78-4
Gerhard Medicus. Being Human – Bridging the Gap between the Sciences of Body and Mind. Berlin (2015): VWB
Scott Robert Sehon, Teleological Realism: Mind, Agency and Explanation. Cambridge: MIT University Press, 2005.
مفهوم «کوالیا»
پادشاهی یوگسلاوی

پادشاهی یوگسلاوی (به صربی: Краљевина Југославија)، کشوری بود که در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۱۸ تا ۱۹۴۱ در منطقهٔ بین بالکان باختری تا اروپای مرکزی وجود داشت. این کشور پس از جنگ جهانی اول و در ۱ دسامبر ۱۹۱۸ با اتحاد جمهوری اسلوونی، کرواسی، صربستان و پادشاهی صربستان تشکیل شد. جمهوری اسلوونی، کرواسی و صربستان از سرزمین‌های پیشین امپراتوری اتریش-مجارستان بود، ولی پادشاهی صربستان کشوری از پیش مستقل بود. پادشاهی یوگسلاوی در طی جنگ جهانی دوم و در سال ۱۹۴۱ مورد تهاجم و اشغال نیروهای محور قرار گرفت و به‌دلیل اتفاقاتی که بعداً رخ داد در سال‌های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ به‌طور رسمی از میان رفت. پس از آن، جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی بر سر کار آمد.
گروه‌های نژادی

| گروه | جمعیت | درصد |
| --- | --- | --- |
| صرب‌ها | ۴٬۶۶۵٬۸۵۱ | ۳۸٫۸۳ |
| کرووات | ۲٬۸۵۶٬۵۵۱ | ۲۳٫۷۷ |
| اسلونی‌ها | ۱٬۰۲۴٬۷۶۱ | ۸٫۵۳ |
| مردم بوسنیایی | ۷۲۷٬۶۵۰ | ۶٫۰۵ |
| Macedonians | ۵۸۵٬۵۵۸ | ۴٫۸۷ |
| Other Slavic | ۱۷۴٬۴۶۶ | ۱٫۴۵ |
| Germans | ۵۱۳٬۴۷۲ | ۴٫۲۷ |
| مردم مجار | ۴۷۲٬۴۰۹ | ۳٫۹۳ |
| آلبانیایی‌ها | ۴۴۱٬۷۴۰ | ۳٫۶۸ |
| مردم رومانی، ولاک and Cincars | ۲۲۹٬۳۹۸ | ۱٫۹۱ |
| ترک‌های آناتولی | ۱۶۸٬۴۰۴ | ۱٫۴۰ |
| یهودی | ۶۴٬۱۵۹ | ۰٫۵۳ |
| مردم ایتالیا | ۱۲٬۸۲۵ | ۰٫۱۱ |
| دیگر | ۸۰٬۰۷۹ | ۰٫۶۷ |
| مجموع | ۱۲٬۰۱۷٬۳۲۳ | ۱۰۰٫۰۰ |
1 Source: Banac, Ivo (1992). The National Question in Yugoslavia (2nd printing ed.). Ithaca, NY: Cornell University Press. p. 58. ISBN 978-0-8014-9493-2. (The table represents a reconstruction of Yugoslavia's ethnic structure immediately after the establishment of the kingdom in 1918.): 1 Source: Banac, Ivo (1992). The National Question in Yugoslavia (2nd printing ed.). Ithaca, NY: Cornell University Press. p. 58. ISBN 978-0-8014-9493-2. (The table represents a reconstruction of Yugoslavia's ethnic structure immediately after the establishment of the kingdom in 1918.)
جرج منصور

| جرج منصور | جرج منصور |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۹۰۵ ناصره، ولایت بیروت، امپراتوری عثمانی
درگذشت: ۱۹۶۳ بیروت، لبنان
ملیت: عثمانی-فلسطینی
شهروندی: امپراتوری عثمانی (۱۹۰۵–۱۹۲۰)  سرپرستی فلسطین (۱۹۲۰–۱۹۴۸)
پیشه(ها): فعال حقوق کارگری، عضو اتحادیه
سال‌های فعالیت: ۱۹۲۷–۱۹۶۳
جرج منصور (۱۹۰۵ – ۱۹۶۳) فعال حقوق کارگری فلسطینی بود. به عنوان معلم در ناصره کار کرد و در سال ۱۹۲۷ به یافا جابجا شد. به کار آزاد روی آورد و رابطه‌اش با کارگران قوی‌تر شد. منصور او یکی از چهره‌های برجسته در جنبش کارگری نوپدید فلسطین تحت قیمومیت بریتانیا بود. او دبیر انجمن کارگران عرب در یافا و از جمله فلسطینی‌هایی بود که به‌عنوان نمایندهٔ جنبش کارگری در برابر کمیسیون تحقیقات سلطنتی پیل در مورد فلسطین حاضر شد. منصور شخصیت مرکزی در اعتصاب عمومی ۱۹۳۶ بود. در سال ۱۹۳۶ کتابی به زبان انگلیسی در مورد کارگران عرب در دوران قیمومیت بریتانیا در فلسطین با عنوان «کارگران در زمان قیمومت در فلسطین» نوشت. او پس از سال ۱۹۴۸ در کمیته عالی عرب مشغول به کار شد. در سال ۱۹۵۹ به منظور حمایت از مسئله فلسطین به بیروت نقل مکان کرد و همان‌جا درگذشت.
زندگی و پیشه

جرج منصور در سال ۱۹۰۵ در ناصره، سنجق عکا، ولایت بیروت، امپراتوری عثمانی، به دنیا آمد و تحصیلات ابتدایی خود را در زادگاهش گذراند و سپس به مدرسهٔ صهیون در قدس پیوست. او برای تحصیل در یکی از دبیرستان‌های عالی به ناصره بازگشت، اما شروع جنگ جهانی اول و تعطیلی مدارس مانع از آن شد، بنابراین او مدرک تحصیلی عالی کسب نکرد. او به عنوان معلم در شهر ناصره مشغول به کار شد و زمانی که خانواده‌اش در سال ۱۹۲۷ به یافا نقل مکان کردند، به مشاغل آزاد، ابتدا تجارت و سپس صنعت روی آورد و از روی به مسائل کارگری و تشکیلات آن‌ها علاقه‌مند شد.
جرج منصور از پیشگامان جنبش کارگری عرب در فلسطین شمرده می‌شود. فعالیت او منجر به تشکیل اولین اتحادیه کارگری در آنجا شد. علیرغم تعقیب مقامات قیمومت بریتانیا، وی از فعالیت خود کوتاه نیامد. زمانی که اعتصاب عمومی در فلسطین در سال ۱۹۳۶ اعلام شد، جرج منصور سازمان صنفی خود را در خدمت جنبش ملی قرار داد و اسباب تداوم اعتصاب بزرگ را فراهم کرد. او بیانیه‌ها را پخش می‌کرد، برای تظاهرات آماده می‌شد و به عنوان دبیر انجمن اتحادیه کارگران عرب در رهبری و هدایت آنها شرکت می‌کرد. مقامات قیمومت او را دستگیر کردند و ابتدا در عوجه الحفیر بازداشت شد و سپس به بازداشتگاه صرفند منتقل شد. او پس از پایان اعتصاب در پاییز ۱۹۳۶ آزاد شد. هنگامی که کمیسیون سلطنتی بریتانیا در ژانویه ۱۹۳۷ وارد فلسطین شد، جرج منصور یکی از کسانی بود که در برابر آن در مورد شرایط کارگران عرب در فلسطین شهادت داد و دولت قیمومیت بریتانیا را مسئول وخامت اوضاع آنها دانست. در اوایل سال ۱۹۳۷، محمد امین الحسینی به دلیل دانش گسترده و استدلال‌های قوی منصور از یک سو و ارتباط او با افراد و گروه‌های حزب کارگر در بریتانیا، او را برای مدیریت دفتر عرب فلسطین در لندن برگزید.
او قبل از جنگ جهانی دوم به فلسطین بازگشت و فعالیت کارگری خود را از سر گرفت، اما بریتانیایی‌ها نظارت بر او را تشدید کردند و سعی کردند او را دوباره دستگیر کنند، بنابراین به عراق سفر کرد. در آنجا به عنوان معلم در یکی از مدارس بغداد به مدت دو سال کار کرد و در تأسیس کمیته‌ها و انجمن‌های ملی عراق برای حمایت از فلسطین مشارکت داشت.او در زمان جنگ به فلسطین بازگشت، اما بر اساس حکومت نظامی نتوانست هیچ گونه فعالیت سیاسی و صنفی انجام دهد، به همین دلیل راهی قاهره شد تا با نوشتن مقالاتی دربارهٔ مسئلهٔ فلسطین در روزنامه‌های مصری، فعالیت جدیدی را آغاز کند. رابطهٔ او با صاحبان روزنامهٔ «المصری» تقویت شد و روزنامه در سال ۱۹۴۵ صفحات خود را به فعالیت‌ها و مقالات او اختصاص داد.
هنگامی که کمیته عالی عربی در سال ۱۹۵۹ از قاهره به بیروت نقل مکان کرد، جرج منصور به اعضای آن پیوست و بیروت را به مرکز جدیدی برای فعالیت سیاسی و ملی خود تبدیل کرد.
وی در سال ۱۹۶۳ در بیروت درگذشت و در همان‌جا به خاک سپرده شد.
طلسم

برای دیگر کاربردها، طلسم (ابهام‌زدایی) را ببینید.
نگاره‌ای از یک پیراهن طلسمات (en) که حاوی آیات قرآنی، اسماء حُسنی و دعاهایی به خط‌ها و رنگ‌های متنوع به زبان عربی است. این پیراهن طلسمی همچنین با مناظری از مکه، مدینه و عناصر هنر اسلامی تزئین شده‌است.
این اثر متعلق به سدهٔ ۱۷ میلادی است و توسط هنرمندان ترکیه عثمانی دوخته شده‌است و اکنون به مجموعهٔ آداب حج (en) ناصر داوود خلیلی، مجموعه‌دار مشهور ایرانی-انگلیسی تعلق دارد.
برگی از یک نسخه خطی در خصوص علم طلسمات مربوط به قرن سیزدهم، نوشته شده در تبریز.
طلسم (به عربی: طلسم و یونانی: τέλεσμα) یک باور خرافی است که می‌تواند هر شیء یا نگاره‌ای متشکل از واژگان، شمارگان، اشکال و جداول دارای قدرت مذهبی یا جادویی باشد که هدف آن محافظت، التیام یا حتی آسیب رساندن به افرادی است که برای آنها ساخته شده‌است. طلسم‌ها غالباً اشیای قابل حمل هستند که از طرق مختلف بر روی شخصی حمل می‌شوند، اما همچنین می‌توانند به‌طور دائمی در مکانی نصب شوند. طلسم‌ها با تعویذها ارتباط نزدیکی دارند، اما تفاوت اصلی در شکل و ماده آنها است، طلسم‌ها اغلب به شکل اشیا مانند لباس، سلاح یا پارچه با متن جادویی هستند.
طلسم‌ها در طول تاریخ در تمدن‌های بسیاری مورد استفاده قرار گرفته‌اند و با شیوه‌های نجومی، علمی و مذهبی و در ارتباط بوده‎اند اما نظرات پیرامون استفاده از آن‎ها در برخی فرهنگ‌ها در عصر جدید تغییر کرده‌است.
علم اشتقاق لغات

طلسم کلمه‌ای یونانی τέλεσμα (telesma) است به معنی «تکمیل، آیین مذهبی، پرداخت»، که از طریق عربی طلسم (طلسم، جمع: طلاسم) وارد فارسی شده‌است. ریشه آغازین عبارت فعل teleō (τελέω)، به معنای «من کامل می‌کنم، یک مراسم را انجام می‌دهم» است.
تهیه طلسم‌ها > دوران جدید

بر اساس شیوه‌های طلسمی عصر جدید، ویژگی‌های همراه با جادوگری - مانند رنگ‌ها، رایحه‌ها، نمادشناسی، الگوها و چهره‌های کابالیستی - می‌توانند علاوه بر نمادگرایی سیاره‌ای یا عناصر انتخاب شده، در ایجاد یک طلسم ادغام شوند. با این حال، اینها باید هماهنگ با نیروی عنصری یا سیاره ای انتخاب شود تا قدرت مورد نظر طلسم را تقویت کند. همچنین می‌توان با تلفیق آیه، کتیبه یا الگویی که از نظر سازنده از معنای خاصی برخوردار است، لمس شخصی به طلسم نمود. این کتیبه‌ها می‌توانند سیگلیس (آرم‌های جادویی)، آیات کتاب مقدس یا غزل باشند، اما باید با هدف اصلی طلسم همخوانی داشته باشند.