stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
نمودار مودی
تاریخچه

در سال ۱۹۴۴، لوئیس فری مودی ضریب اصطکاک دارسی-ویسباخ را در برابر عدد رینولدز Re برای مقادیر مختلف زبری نسبی ε / D طراحی کرد. این نمودار معمولاً با عنوان نمودار مودی یا دیاگرام مودی شناخته می‌شود. این دیاگرام نتایج کار Hunter Rouse را اما با انتخاب عملی تری از سیستم مختصات که توسط RJS Pigott , استفاده شده بود، نشان می‌دهد. اساس کار آنها تجزیه و تحلیل حدود ۱۰ هزار آزمایش از منابع مختلف بود. اندازه‌گیری جریان مایعات در لوله‌های زبر مصنوعی توسط J. Nikuradse در آن زمان خیلی جدید بود و نمی‌توانست در نمودار پیگوت گنجانده شود.
هدف این نمودار ارائه یک نمایش گرافیکی از نتایج کار CF Colebrook و CM White بود که فرمی کاربردی از منحنی انتقال را برای پل زدن بین جریان لوله‌های صاف و ناهموار هیدرولیکی، یعنی منطقه جریان نیمه آشفته ارائه می‌دهد.
شرح

تیم مودی با استفاده از داده‌های موجود (از جمله داده‌های Nikuradse) نشان دادند که جریان سیال در لوله‌های زبر را می‌توان با چهار کمیت بی‌بعد (عدد رینولدز، ضریب افت فشار، نسبت قطر لوله و زبری نسبی لوله) توصیف کرد. آنها سپس یک نمودار واحد تولید کردند که نشان داد همه اینها بر روی یک سری خطوط مشترک می‌افتند، که اکنون به عنوان نمودار مودی شناخته می‌شود. این نمودار بدون بعد برای محاسبه افت فشار،  \Delta p (پاسکال Pa) (یا کاهش ارتفاع انرژی،  h_{f} (مترm)) و سرعت جریان درون لوله‌ها استفاده می‌شود. کاهش ارتفاع انرژی را می‌توان با استفاده از معادله دارسی-ویسباخ محاسبه کرد که در آن فاکتور اصطکاک دارسی  f_{D} ظاهر می‌شود:
سپس می‌توان افت فشار را به صورت زیر ارزیابی کرد:
یا مستقیماً از
در اینجا  \rho  چگالی مایع،  V سرعت متوسط در لوله،  f_{D} ضریب اصطکاک از نمودار مودی،  L طول لوله و  D قطر لوله است.
این نمودار ضریب اصطکاک دارسی – ویسباخ  f_{D}را در برابر عدد رینولدز Re برای انواع زبری‌های نسبی، نسبت میانگین ارتفاع زبری لوله به قطر لوله یا  \epsilon /D ترسیم می‌کند.
نمودار مودی را می‌توان به دو رژیم جریان تقسیم کرد: آرام و آشفته. برای رژیم جریان آرام ( Re ~<۳۰۰۰)، زبری اثر قابل تشخیصی ندارد و فاکتور اصطکاک دارسی-ویسباخ  f_{D} توسط فرمول Poiseuille به صورت تحلیلی تعیین می‌شود:
برای رژیم جریان آشفته، رابطه بین عامل اصطکاک  f_{D} عدد رینولدز Re و زبری نسبی  \epsilon /D پیچیده‌تر است. یک مدل برای این رابطه معادله Colebrook است (که یک معادله ضمنی بر اساس  f_{D} است):
ضریب اصطکاک فنینگ

این معادله نباید با معادله فنینگ اشتباه گرفته شود که در آن از ضریب اصطکاک Fanning,  f، که برابر با یک چهارم عامل اصطکاک دارسی-وایزباخ  f_{D} است استفاده می‌شود. در اینجا افت فشار عبارت خواهد بود از:
نطق گتیسبورگ

یکی از دو تصویر تأییدشده از لینکلن (وسط تصویر، رو به دوربین) در گتیسبورگ، گرفته شده در حوالی ظهر، بلافاصله بعد از رسیدن او و حدود سه ساعت پیش از ایراد سخنرانی. وارد هیل لمون، محافظ شخصی لینکلن، در سمت راست او ایستاده‌است.
نطق گتیسبورگ (به انگلیسی: Gettysburg Address) یا نطق گتیزبرگ یک سخنرانی عمومی است که آبراهام لینکلن، رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا، در طول جنگ داخلی آمریکا در بعد از ظهر ۱۹ نوامبر ۱۸۶۳، چهار و نیم ماه پس از آن که نیروهای اتحادیه، نیروهای مؤتلفه را در نبرد گتیسبرگ شکست دادند، در قبرستان ملی سربازان واقع در گتیسبورگ، پنسیلوانیا ایراد کرد. این سخنرانی، از شناخته‌شده‌ترین سخنرانی‌های تاریخ ایالات متحده آمریکا است.
از نطق به‌دقت تنظیم‌شدهٔ لینکلن، با وجود این که حتی سخنرانی اصلی مراسم هم نبود، به عنوان یکی از برترین و تأثیرگذارترین بیانیه‌ها در خصوص هدف ملی آمریکا یاد می‌شود. در تنها ۲۷۱ واژه، که با اشاره به امضای اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا ۸۷ سال پیش از زمان ایراد نطق آغاز می‌شد، لینکلن ایالات متحده را به عنوان کشوری که «رؤیای آزادی در سر داشت و خود را وقف رسیدن به این خواسته کرده بود که همهٔ انسان‌ها برابر آفریده شده‌اند» توصیف کرد و جنگ داخلی را به عنوان آزمایشی معرفی کرد که تعیین‌کننده توانایی چنان کشوری، اتحادیه که در بحران تجزیه‌طلبی قرار داشت، در دوام آوردن بود. او فداکاری‌های کسانی که در گتیسبورگ برای دفاع از چنان اصولی جان دادند را ستود و شنوندگان را تشویق کرد تا مقرر بدارند «که این رفتگان، بیهوده جان نداده‌اند؛ که این ملت، ذیل سایهٔ خداوند، دوباره آزاد متولد شود؛ و اینکه دولت مردم، از طرف مردم و برای مردم از صفحهٔ روزگار محو نشود».
با وجود جایگاه ممتاز این سخنرانی در تاریخ و فرهنگ عامهٔ ایالات متحده، جمله‌بندی دقیق آن مورد اختلاف است. پنج نسخه خطی شناخته‌شده از نطق گتیسبورگ در دست لینکلن، در شماری از جزئیات تفاوت داشته و همچنین اختلافاتی با متن منتشرشده از سوی روزنامه‌های آن دوره از محتوای سخنرانی دارند. در کنار این، مشخص نیست که سکویی که لینکلن بر روی آن، نطق خود را ایراد کرد، در کجا قرار گرفته بوده‌است. در پژوهش‌های امروزی، موقعیت سکوی سخنرانی ۴۰ یارد (۳۷ متر) (یا بیشتر) دورتر از مکان قدیمی واقع در قبرستان ملی سربازان در یادبود ملی سربازان دانسته شده، که بر این اساس، این سکو کاملاً در محوطه قبرستان اورگرین، که در مجاورت قبرستان ملی سربازان قرار دارد، قرار گرفته بوده‌است.
دیوید ویلز از لینکلن برای سخنرانی دعوت کرد.
پس‌زمینه

به دنبال نبرد گتیسبورگ در ۱–۳ ژوئیهٔ ۱۸۶۳، انتقال اجساد سربازان کشته‌شدهٔ اتحادیه از قبرهای واقع در میدان جنگ گتیسبورگ به قبرستان ملی در گتیسبورگ و دفن مجدد آنان در آن محل در ۱۷ اکتبر آغاز شد، هر چند تا روز مراسم، کمتر از نیمی از کار به پایان رسیده بود.
دیوید ویلز، از اعضای کمیتهٔ مراسم متبرک کردن قبرستان ملی در گتیسبورگ در ۱۹ نوامبر، برای دعوت از رئیس‌جمهور لینکلن نوشت: «تمایل بر این است که، پس از نطق اصلی، شما، به عنوان فرماندهٔ اجرایی کشور، با ایراد کردن سخنانی درخور، این زمین را رسماً به کارکرد مقدسش وا گذارید».
در سفر از واشینگتن، دی.سی. به گتیسبورگ با قطار در ۱۸ نوامبر، سه تن از اعضای کابینهٔ لینکلن، ویلیام اچ. سیوارد، جان اوشر و مانتگامری بلیر، چندین تن از مقامات خارجی، منشی‌اش جان نیکولای و منشی دستیارش جان هی، او را همراهی کردند. در طول سفر، لینکلن به هی خبر داد که احساس ضعف می‌کند. در صبح ۱۹ نوامبر، لینکلن به نیکولای گفت که احساس گیجی می‌کند. هی بیان کرده که در طول سخنرانی، چهرهٔ لینکلن «رنگ‌پریده» بوده و او «غمگین، سوگوار، تقریباً نحیف» بوده‌است. پس از سخنرانی و در زمانی که لینکلن بر قطار ساعت ۶:۳۰ بعد از ظهر به مقصد واشینگتن، دی.سی. سوار شد، تب، ضعف و سردرد شدیدی داشت. پس از آن، لینکلن به بیماری دنباله‌داری دچار شد که از نتایج آن، دچار شدن لینکلن به آبدانه‌هایی روی پوستش بود. این بیماری به عنوان نوع خفیفی از آبله تشخیص داده شد. از این رو، بسیار محتمل به نظر می‌رسد که لینکلن در هنگام ایراد کردن نطق گتیسبورگ، در مرحلهٔ اولیهٔ آبله بوده باشد.
برنامه‌ریزی و «نطق گتیسبورگ» توسط اورت

برنامهٔ آن روز، که توسط ویلز و کمیته‌اش طراحی شد، شامل موارد زیر بود:
موسیقی، توسط گروه برج‌فلد ("Homage d'uns Heros" از آدولف برج‌فلد)
دعا، توسط جناب تی.اچ. استاک‌تن دی. دی.
ایراد نطق، توسط جناب ادوارد اورت («جنگ‌های گتیسبورگ»)
موسیقی و سرود («سرود متبرک کردن») توسط آقای بی. بی. فرنچ، موسیقی توسط ویلسون جی هورنر، خوانده‌شده توسط کلوب بالتیمور گلی
بیانات اختصاصی، توسط رئیس‌جمهور ایالات متحده
سرود سوگواری («آه! برای کشورمان مردن عالی‌ست»، متن از جیمز جی. پرسیوال، موسیقی از آلفرد دلانی)، خوانده‌شده توسط گروه کر انتخابی برای مراسم
نیایش، توسط جناب اچ. ال. باور، دی. دی.
سخنرانی اورت، «نطق گتیسبورگ» اصلی آن روز بود. سخنرانی او، که از ۱۳٬۶۰۷ واژه تشکیل شده بود، با متن زیر آغاز شد:
ایستاده در زیر این آسمان آرام، مشرف به این دشت‌های پهناور که اکنون از رنج‌های سالی که گذشت، آسوده شده‌اند، آلگنی عظیم روبه‌روی ما سر به فلک کشیده، قبرهای برادرانمان در زیر پاهامان، من در بلند کردن صدای ضعیفم برای شکستن سکوت شیوای خداوند و طبیعت، تردید دارم. اما وظیفه‌ای که شما مرا بدان خوانده‌اید می‌بایست اجرا شود؛ — از شما می‌خواهم که رضایتتان و همدردی‌تان را با من همراه کنید.
و دو ساعت بعد با متن زیر به اتمام رسید:
اما آنان، من اطمینان دارم، در حین این که ما با غبار این شهید-قهرمانان خداحافظی می‌کنیم، به ما خواهند پیوست تا بگوییم که در هر کجای دنیای متمدن که شرح این جنگاوری‌های عظیم خوانده شود، و تا آخرین لحظهٔ زمان، در تاریخ سال‌های پرافتخار کشور مشترکمان، هیچ صفحهٔ روشن‌تری از آن که به نبردهای گتیسبورگ می‌پردازد، نخواهد بود.
در آن دوره، نطق‌های طولانی، مانند نطق اورت، در مراسم‌ها معمول بود. این رسم در سال ۱۸۳۱ در هنگامی که قاضی دستیار جوزف استوری در قبرستان مانت اوبرن در کمبریج، ماساچوست، نطقی ایراد کرد، آغاز شد. چنین نطق‌هایی اغلب مراسم‌ها را به مأموریت اتحادیه مرتبط می‌کردند.
متن نطق گتیسبورگ

نطق گتیسبورگقرائت‌شده توسط بریتون رئا در ۲۰۰۶ ()
صدا ۰۰:۰۱:۵۰
به فاصلهٔ کوتاهی پس از بیانات اورت، لینکلن تنها برای دو یا سه دقیقه به سخنرانی پرداخت.
با وجود اهمیت تاریخی سخنرانی لینکلن، محققان امروزی در جمله‌بندی دقیق آن اختلاف دارند، و رونویسی‌های منتشرشده در روزنامه‌های آن زمان و حتی نسخ دست‌نویسی‌شده توسط شخص لینکلن در واژه‌ها، نشانه‌گذاری و ساختار با یکدیگر تفاوت دارند. از بین این نسخ، نسخهٔ بلیس، که با فاصلهٔ زیادی از زمان سخنرانی و به عنوان لطفی برای یک دوست نوشته شده بود، به‌طور گسترده به عنوان نسخهٔ استاندارد مورد پذیرش است. با این وجود، متن آن با نسخ آماده‌شده به دست لینکلن، قبل و بعد از سخنرانی، تفاوت دارد. این نسخه، تنها نسخهٔ امضاشده توسط لینکلن و آخرین نسخهٔ نوشته‌شده توسط او است.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| « | هشتاد و هفت سال پیش، پدرانمان در این قاره ملتی نو زادند؛ ملتی که آبستن آزادی بود و خود را وقف رسیدن به این خواسته کرده بود که همهٔ مردمان برابر آفریده شده‌اند.  ما اکنون درگیر جنگی داخلی شده‌ایم که دوام بلندمدت آن ملت یا هر ملت دیگری را که چنان پربار و چنان مصمم باشد، به بوتهٔ آزمایش گذاشته‌است. ما در یکی از میدان‌های نبرد همان جنگ گرد هم آمده‌ایم. آمده‌ایم تا بخشی از آن میدان نبرد را به آرامگاه ابدی کسانی اختصاص دهیم که درست در همین‌جا از جان خود گذشتند تا آن ملت به حیاتش ادامه دهد. این اقدام ما کاملاً مناسب و بجا است. اما اگر عمیق‌تر بنگریم، ما نمی‌توانیم این زمین را به یاد آنان نامگذاری کنیم، ما نمی‌توانیم به این زمین قداست ببخشیم، ما نمی‌توانیم این زمین را متبرک گردانیم. مردان شجاعی که در اینجا جنگیدند، چه مرده چه زنده، آنان‌اند که به این زمین قداست بخشیده‌اند؛ خیلی بیشتر از آن حدی که تلاش‌های ناچیز ما اندکی از آن بکاهد یا به آن بیفزاید. جهان اهمیت چندانی نخواهد داد و برای مدتی طولانی به یاد نخواهد سپرد که ما در اینجا چه گفتیم، اما آنچه آن‌ها در اینجا انجام دادند را هرگز نمی‌تواند به فراموشی بسپارد. بر ما زندگان است که تمام تلاشمان را معطوف به کار تمام‌نشده‌ای بکنیم که کسانی که در اینجا جنگیده‌اند تاکنون چنین شرافتمندانه پیش برده‌اندش. بر ماست که تمام تلاشمان را معطوف به وظیفهٔ خطیری کنیم که بر دوش ماست؛ که از این رفتگان عزیز، جانسپاری برای نهضتی که برایش جانسپاری کردند را بیاموزیم؛ که در اینجا مقرر بداریم که این رفتگان، بیهوده جان نداده‌اند؛ که این ملت، ذیل سایهٔ خداوند، دوباره آزاد متولد شود؛ و اینکه دولت مردم، از طرف مردم و برای مردم از صفحهٔ روزگار محو نشود. |  » |
پنج نسخهٔ خطی

هر یک از نسخ خطی شناخته‌شده از نطق گتیسبورگ به نام شخصی که آن را از لینکلن دریافت کرده، نام‌گذاری شده‌است. لینکلن این نسخه‌ها را به منشی‌های شخصی‌اش، جان نیکولای و جان هی، می‌داد. دو نسخه، با اندکی فاصله از نطق ۱۹ نوامبر لینکلن نوشته شدند، اما سه نسخهٔ دیگر، شامل اورت، بنکرافت و بلیس، مدت مدیدی پس از ۱۹ نوامبر و برای اهداف خیریه توسط لینکلن نوشته شدند. نسخهٔ بلیس، تا حدی به این دلیل که لینکلن عنوانی برای آن نوشته و امضا زد و تاریخ نوشتنش را هم درج کرد، نسخهٔ استاندارد نطق گتیسبورگ دانسته می‌شود.
| 0 | 1 |
| --- | --- |
 گفت‌وگویی با حضور گری ویلز در خصوص نسخ خطی نیکولای و هی که در کتابخانهٔ کنگره نگهداری می‌شوند در ۱۲ دسامبر ۱۹۹۴، سی-سپن:  گفت‌وگویی با حضور گری ویلز در خصوص نسخ خطی نیکولای و هی که در کتابخانهٔ کنگره نگهداری می‌شوند در ۱۲ دسامبر ۱۹۹۴، سی-سپن
نیکولای و هی از سوی رابرت تاد لینکلن، پسر لینکلن، در سال ۱۸۷۴ به عنوان متولیان اسناد لینکلن انتخاب شدند. پس از گنجانده شدن رونوشتی از نسخهٔ نیکولای در مقاله‌ای نوشته جان نیکولای در سال ۱۸۹۴، چنین تصور می‌شد که این نسخه از مدارکی بوده که توسط دختر نیکولای، هلن، پس از مرگ او در سال ۱۹۰۱ به هی تحویل داده شده بود. رابرت لینکلن در سال ۱۹۰۸ جست‌وجویی برای یافتن نسخهٔ اصلی را شروع کرد و در نتیجه آن، مشخص شد که نسخهٔ دست‌نویسی از نطق گتیسبورگ بین اسناد جان هی وجود داشت. امروزه، این نسخه به نام «نسخهٔ هی» یا «پیش‌نویس هی» شناخته می‌شود.
پیش‌نویس هی در تعدادی از موارد اساسی با نسخهٔ منتشرشده توسط جان نیکولای در سال ۱۸۹۴ تفاوت داشت. برای مثال، این نسخه بر نوع کاغذ متفاوتی نوشته شده بود، تعداد واژه‌هایش در هر سطر و تعداد سطور، متفاوت بود و شامل اصلاحات ویرایشی انجام‌شده به دست لینکلن بود.
هر دو نسخهٔ هی و نیکولای از نطق گتیسبورگ در کتابخانهٔ کنگره و در محفظه‌هایی مهر و موم‌شده با گاز آرگون که اختصاصاً برای این منظور طراحی شده‌اند و دمای کنترل‌شده دارند نگهداری می‌شوند تا از اکسیده شدن و کاهش کیفیت آن‌ها جلوگیری شود.
پنج نسخهٔ خطی > نسخهٔ نیکولای

از نسخهٔ نیکولای، اغلب به عنوان «نخستین پیش‌نویس» یاد می‌شود؛ چرا که چنین تصور می‌شود که اولین نسخهٔ موجود باشد. محققان بر سر این که آیا نسخهٔ نیکولای، همان نسخه‌ای بوده که لینکلن در ۱۹ نوامبر از روی آن در گتیسبورگ، نطقش را ایراد کرده یا نه، اختلاف نظر دارند. در مقاله‌ای منتشرشده در سال ۱۸۹۴ که شامل رونوشتی از این نسخه بود، نیکولای، که متولی اسناد لینکلن بود، نوشت که لینکلن نخستین بخش نطق را با جوهر در عمارت اجرایی نوشته و با خود به گتیسبورگ آورده بود و بخش دوم را پیش از ایراد نطق در ۱۹ نوامبر، با مداد بر کاغذ خط‌دار نوشته بود. تاخوردگی‌های هماهنگ همچنان بر روی دو کاغذ مشخص هستند و چنین می‌نمایند که نسخهٔ نیکولای، همان نسخه‌ای است که به گفته شاهدان عینی، لینکلن از جیب کتش بیرون آورده و در مراسم، خوانده بود. دیگران معتقدند که نسخهٔ اصلی گم شده، چرا که برخی از واژه‌ها و عبارات استفاده‌شده در نسخهٔ نیکولای با رونوشت‌های نوشته‌شده در آن زمان از نطق همخوانی ندارد. برای مثال، عبارت «ذیل سایهٔ خداوند» در این نسخه نیستند و این بخش از نطق به صورت «که این ملت دوباره آزاد متولد شود…» نوشته شده‌است. در صورت در نظر گرفتن نسخهٔ نیکولای به عنوان نسخهٔ مورداستفاده لینکلن در هنگام ایراد سخنرانی، یا باید رونوشت‌های آن زمان را نادرست دانست، یا فرض کرد که لینکلن در چند جا، از روی متن نخوانده باشد. بنا به شواهد، این نسخه از نطق گتیسبورگ تا سال ۱۹۰۱، سال مرگ جان نیکولای، در اختیار او بود و سپس در اختیار جان هی، دوست و همکارش، قرار گرفت. این نسخه از مهٔ ۱۹۹۷ تا اوت ۲۰۰۷ در نمایشگاه گنجینه‌های آمریکایی در کتابخانهٔ کنگره در واشینگتن، دی.سی. به نمایش گذاشته شده بود.
پنج نسخهٔ خطی > نسخهٔ هی

وجود نسخهٔ هی نخستین بار در سال ۱۹۰۶ و پس از آن که جست‌وجو برای پیدا کردن «نسخهٔ خطی اصلی» بین کاغذهای جان هی به یافتن آن منجر شد، به‌طور عمومی اعلام شد. این نسخه دارای تفاوت‌های اساسی با نسخهٔ نیکولای بود.
از نسخهٔ هی به عنوان «غیرقابل توضیح‌ترین» پیش‌نویس و گاهی «دومین پیش‌نویس» یاد شده‌است. نسخهٔ هی یا در صبح روز ایراد نطق یا اندکی پس از برگشت لینکلن به واشینگتن نوشته شده‌است. کسانی که باور دارند این نسخه در صبح روز ایراد نطق کامل شده، اشاره می‌کنند که این نسخه شامل عباراتی است که در پیش‌نویس اول نیست اما در گزارش‌های موجود از نطق و نیز در سایر نسخه‌های نوشته‌شده توسط لینکلن گنجانده شده؛ بنابراین، چنان‌که در یادداشتی توضیحی که در کتابخانهٔ کنگره در کنار نسخه‌های اصلی دو پیش‌نویس توضیح داده شده، آنان معتقدند که ممکن است لینکلن در هنگام ایراد نطق، از این پیش‌نویس استفاده کرده باشد. لینکلن نهایتاً این نسخه را به هی داد و فرزندان هی در سال ۱۹۱۶ این نسخه و نسخهٔ نیکولای را به کتابخانهٔ کنگره اهدا کردند.
پنج نسخهٔ خطی > نسخهٔ اورت

نسخهٔ اورت، که با نام «نسخهٔ اورت-کیس» هم شناخته می‌شود، بنا به درخواست ادوارد اورت توسط رئیس‌جمهور لینکلن در اوایل سال ۱۸۶۴ برای او فرستاده شد. اورت مشغول جمع‌آوری تمام سخنرانی‌های ایرادشده در مراسم گتیسبورگ برای انتشار تمام آن‌ها در یک مجموعه و فروش آن در جریان نمایشگاه کمیسیون بهداشتی نیویورک به قصد کمک به سربازان مصدوم بود. نسخهٔ ارسال‌شده توسط لینکلن، سومین نسخهٔ نوشته‌شده به دست خود او بود و هم‌اکنون در اختیار کتابخانهٔ تاریخی ایالت ایلینوی در اسپرینگفیلد، ایلینوی قرار دارد.
پنج نسخهٔ خطی > نسخهٔ بنکرافت

نسخهٔ بنکرافت در فوریهٔ ۱۸۶۴ به درخواست جرج بنکرافت، تاریخ‌شناس مشهور و وزیر سابق نیروی دریایی ایالات متحده، که کتاب ده جلدی‌اش با عنوان تاریخ ایالات متحده بعداً باعث تعلق گرفتن لقب «پدر تاریخ آمریکا» به او شد، توسط رئیس‌جمهور لینکلن نوشته شد. بنکرافت قصد داشت این نسخه را در کتاب برگ‌های خودنویس نویسندگان کشورمان بگنجاند و این کتاب را در یک نمایشگاه بهداشت سربازان و ملوانان واقع در بالتیمور بفروشد. از آن‌جا که این نسخه در دو طرف کاغذ نوشته شده بود، برای این هدف مناسب دانسته نشد و در اختیار بنکرافت قرار گرفت. این نسخه، تنها نسخه‌ای است که پاکت نامهٔ اصلی آن، که نشانی گیرنده توسط لینکلن روی آن درج شده و لینکلن بر آن تمبر زده، هم در کنار نامه‌ای که لینکلن، متن نطق را روی آن نوشته‌است، موجود است. این نسخه سال‌ها در خانوادهٔ بنکرافت باقی ماند، به چندین دلال فروخته شد و در نهایت توسط نیکلاس و مارگریت لیلی نویز خریداری شده و در سال ۱۹۴۹ به دانشگاه کرنل اهدا شد. در حال حاضر، این نسخه در بخش مجموعه‌های اشیای کمیاب و نسخ دست‌نویس در کتابخانهٔ کارل. ای کراخ در کرنل نگهداری می‌شود. نسخهٔ بنکرافت، تنها نسخه‌ای است که به‌طور خصوصی نگهداری می‌شود.
پنج نسخهٔ خطی > نسخهٔ بلیس

پس از آن که لینکلن متوجه غیرقابل استفاده بودن چهارمین نسخه شد، پیش‌نویس پنجمی را نوشت که برای هدفی که به منظور آن نوشته شده بود، قابل قبول بود. نسخهٔ بلیس، که به نام سرهنگ الکساندر بلیس، پسرخواندهٔ بنکرافت و ناشر برگ‌های خودنویس، نام‌گذاری شده، تنها نسخه‌ای است که توسط لینکلن، امضا شده‌است. بنا به اطلاعات موجود، نسخهٔ بلیس آخرین نسخه نوشته‌شده به دست لینکلن از نطق گتیسبورگ است. از آن‌جا که در تهیهٔ آن، دقت زیادی به کار رفته و تا حدی چون لینکلن برای این نسخه، یک عنوان فراهم کرده و امضا زده و تاریخ نگارش آن را هم درج کرده، نسخهٔ بلیس به عنوان نسخهٔ استاندارد نطق در نظر گرفته شده و منبعی برای اکثر رونوشت‌ها از نطق گتیسبورگ لینکلن است. متن این نسخه بر دیوار جنوبی یادبود لینکلن حک شده‌است.
این نسخه در حال حاضر در اتاق لینکلن در کاخ سفید قرار دارد و هدیه‌ای است از طرف اسکار بی. سینتاس، سفیر سابق کوبا در ایالات متحده. سینتاس، یک کلکسیونر ثروتمند آثار هنری و نسخ خطی، نسخهٔ بلیس را در سال ۱۹۴۹ در یک مزایدهٔ عمومی به قیمت ۵۴٬۰۰۰ دلار (۶۶۴٬۰۰۰ دلار در ۲۰۲۴) خریداری کرد. این مبلغ، بالاترین پیشنهادی بود که تا آن زمان برای یک سند در یک مزایدهٔ عمومی پیشنهاد شده بود. پس از انقلاب کوبا در سال ۱۹۵۹، دولت کاسترو اموال سینتاس را مصادره کرد، اما سینتاس، که در سال ۱۹۵۷ درگذشت، در وصیت‌نامه‌اش نطق گتیسبورگ را به شرط این که در کاخ سفید نگهداری شود، برای مردم آمریکا به ارث گذاشت. در سال ۱۹۵۹، نسخهٔ بلیس به کاخ سفید منتقل شد.
گری ویلز بیان داشته که نسخهٔ بلیس «از یک جنبهٔ اساسی، از لحاظ سبک نگارش بر سایرین برتری دارد: لینکلن «این‌جا» را از «نهضتی که برایش (این‌جا) جانسپاری …» حذف کرده‌است. هفتمین «این‌جا» در سایر نسخه‌های نطق، ذکر شده‌است». ویلز همچنین بیان کرده که لینکلن «همچنان در حال انجام چنان اصلاحاتی بوده» و احتمالاً بیش از نگارش یک متن «اصلی»، بر دقیق بودن متن تمرکز داشته‌است.
از ۲۱ نوامبر ۲۰۰۸ تا ۱ ژانویهٔ ۲۰۰۹، گالری اسناد آلبرت اچ. اسمال در مؤسسهٔ اسمیتسونین موزهٔ ملی تاریخ آمریکا با حمایت لورا بوش، بانوی اول وقت، نسخهٔ بلیس را به‌طور محدود در معرض دید عموم قرار داد. این موزه همچنین یک نمایشگاه برخط و گالری تعاملی ایجاد کرد تا به بازدیدکنندگان اجازه دهد تا از نمای نزدیک‌تر، نسخهٔ بلیس را ببینند.
پنج نسخهٔ خطی > گزارش آسوشیتد پرس

از دیگر منابع متعلق به زمان ایراد نطق که متن آن را پوشش داده‌اند، گزارش آسوشیتد پرس است که بر اساس یادداشت‌های تندنویسی‌شده توسط جوزف ال. گیلبرت، یک گزارشگر، نوشته شده‌است. این نسخه هم در جزئیاتی کوچک با پیش‌نویس‌های نوشته‌شده توسط لینکلن تفاوت دارد.
منابع و واکنش‌های هم‌دوره > خاطرات صوتی

ویلیام آر. راتون تنها شاهد عینی شناخته‌شده است که در هنگام ورود لینکلن به گتیسبورگ و نیز ایراد نطق حاضر بوده و نسخه‌ای صوتی از خاطراتش را ضبط کرده‌است. خاطرات راتون در ۱۲ فوریهٔ ۱۹۳۸، یک سال پیش از مرگش در سال ۱۹۳۹، در استودیوی بوستون ایستگاه رادیویی WRUL ضبط شدند. نسخه‌ای از نطق که توسط راتون خوانده شده بود هم در این مجموعه خاطرات، که روی یک صفحهٔ ۷۸ دور بر دقیقه گرامافون ضبط شدند، گنجانده شد. در جریان یک پروژهٔ «جست‌وجو برای صوت» در سال ۱۹۹۹، نسخه‌ای از این مجموعه خاطرات صوتی به دست ان‌پی‌آر رسید.
سربازان کشته‌شدهٔ اتحادیه در گتیسبورگ، تهیه‌شده توسط تیموتی اچ. اوسالیوان، ۵–۶ ژوئیهٔ ۱۸۶۳
ادوارد اورت پیش از بیانات کوتاه لینکلن، نطقی دو ساعته ایراد کرد.
پنج نسخهٔ موجود از سخنان لینکلن در قالب یک متن حاشیه‌نویسی‌شده

بخشی از نقاشی دیواری دولت (الیهو ودر، ۱۸۹۶) در کتابخانه کنگره. شخص حاضر در تصویر، لوحی در دست دارد که عبارت مشهور لینکلن بر روی آن حک شده‌است.
نسخهٔ هی، همراه با اصلاحات دست‌نویس لینکلن
نسخهٔ بلیس که در اتاق لینکلن در کاخ سفید به نمایش گذاشته شده‌است.
در مقالهٔ نیویورک تایمز، منتشرشده در ۲۰ نوامبر ۱۸۶۳، نوشته شده که سخنرانی لینکلن پنج بار با تشویق حضار، قطع شده و با «تشویق طولانی‌مدت و ممتد» پس از اتمام آن همراه بوده‌است.
آکاشدیپ

| آکاشدیپ | آکاشدیپ |
| --- | --- |
کارگردان: پانی ماجومدار
بازیگران: درمندرا آشوک کومار ناندا نیممی
تاریخ‌های انتشار: ۱۹۶۵
کشور: هند
زبان: هندی 
آکاشدیپ (به هندی: Akashdeep) فیلمی محصول سال ۱۹۶۵ و به کارگردانی پانی ماجومدار است. در این فیلم بازیگرانی همچون درمندرا، آشوک کومار، ناندا، نیممی، محمود علی، آچالا ساچدف ایفای نقش کرده‌اند.
لسلی وینگ

لسلی وینگ (انگلیسی: Leslie Wing؛ زادهٔ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است.
قلعه و تپه پیر کمر

| قلعه و تپه پیر کمر | قلعه و تپه پیر کمر |
| --- | --- |
نام: قلعه و تپه پیر کمر
کشور: ایران
استان: استان تهران
شهرستان: شهرستان فیروزکوه
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: تپه، قلعه
دیرینگی: دوره صفوی
دورهٔ ساخت اثر: دوره صفوی
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۴۴۰۵
تاریخ ثبت ملی: ۵ آذر ۱۳۸۰
قلعه و تپه پیر کمر مربوط به هزاره ۲تا دوره صفوی است و در ۳/۵ کیلومتری شرقشهرستان فیروزکوه واقع شده و این اثر در تاریخ ۵ آذر ۱۳۸۰ با شمارهٔ ثبت ۴۴۰۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
ماتیس کاروالیو

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Matis Carvalho
زادروز:  ۲۸ آوریل ۱۹۹۹ ‏(۲۵ سال)
زادگاه:  نانت
قد:  1.86 m
پست:  دروازه‌بان
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه ورزشی مون‌پلیه
شمارهٔ پیراهن:  ۳۰
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۱۴–۲۰۱۸:  باشگاه فوتبال تولوز
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۸–۲۰۱۹ |  باشگاه فوتبال تولوز |  ۱۸ |  (۰) |
| ۲۰۱۹– |  باشگاه ورزشی مون‌پلیه |  ۱۶ |  (۰) |
| ۲۰۲۰– |  باشگاه ورزشی مون‌پلیه |  ۱ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲ سپتامبر ۲۰۲۱. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲ سپتامبر ۲۰۲۱. 
ماتیس کاروالیو (انگلیسی: Matis Carvalho؛ زادهٔ ۲۸ آوریل ۱۹۹۹) بازیکن فوتبال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی مون‌پلیه اشاره کرد.
نیکو جینگا

نیکو جینگا (رومانیایی: Nicu Gingă؛ زادهٔ ۱۰ مارس ۱۹۵۳) کشتی‌گیر اهل رومانی بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۴ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده‌است.
آنا چولوویگا

آنا چولوویگا (روسی: Анна Валерьевна Чоловяга؛ زادهٔ ۸ مهٔ ۱۹۹۲) بازیکن فوتبال اهل روسیه است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان روسیه بازی کرده‌است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
لایپتسیگر لاند

| Leipziger Land | Leipziger Land |
| --- | --- |
ناحیه: ناحیه
کشور:  آلمان
ایالت: Saxony
منطقهٔ اداری: Regierungsbezirk Leipzig
تاریخ فروپاشی: 2008-08-01
مرکز: برنا (زاکسن)
مساحت: مساحت
 • کل: ۷۵۲٫۲ کیلومتر مربع (۲۹۰٫۴ مایل مربع)
جمعیت (2007): جمعیت (2007)
 • کل: ۱۴۵٬۶۰۰
 • تراکم: ۱۹۰/کیلومتر مربع (۵۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (CSET)
پلاک خودرو: L
وبگاه: landkreis-leipzigerland.de
لایپتسیگر لاند (به آلمانی: Landkreis Leipziger Land) یک ناحیه در آلمان است که در زاکسن واقع شده‌است. لایپتسیگر لاند  ۱۴۵٬۶۰۰ نفر جمعیت دارد.
قره‌ولی (خدابنده)

| قره ولی (خدابنده) اوو یخان | قره ولی (خدابنده) اوو یخان |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۵°۵۰′۲۴″شمالی ۴۸°۱۹′۰۲″شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۸۳۹۹۷۹۵۳۴۶۱۵۱۷°شمالی ۴۸٫۳۱۷۳۰۴۶۷۲۷۹۴۳۲°شرقی﻿ / 35.83997953461517; 48.31730467279432: مختصات: ۳۵°۵۰′۲۴″شمالی ۴۸°۱۹′۰۲″شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۸۳۹۹۷۹۵۳۴۶۱۵۱۷°شمالی ۴۸٫۳۱۷۳۰۴۶۷۲۷۹۴۳۲°شرقی﻿ / 35.83997953461517; 48.31730467279432
کشور: ایران
استان: زنجان
شهرستان: خدابنده
بخش: بخش افشار
دهستان: شیوانات
جمعیت: ۳۰۳ نفر (سرشماری ۹۵)
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۲۴۵
قره ولی (خدابنده)، روستایی از توابع بخش افشار شهرستان خدابنده در استان زنجان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان شیوانات قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۹۰ نفر (۸۳خانوار) بوده‌است.
لئوناردو بینکی

| لئوناردو بینکی | لئوناردو بینکی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۷ اوت ۱۹۷۵ کامپیلیا ماریتیما
ملیت: ایتالیا
لئوناردو بینکی (ایتالیایی: Leonardo Binchi؛ زادهٔ ۲۷ اوت ۱۹۷۵) بازیکن واترپلو اهل ایتالیا بود. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۰، ۲۰۰۴ و ۲۰۰۸ شرکت کرده‌است.
لئوناردو د لورنتزو

| لئوناردو د لورنتزو | لئوناردو د لورنتزو |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۲۹ اوت ۱۸۷۵ ویجیانو، ایتالیا
خاستگاه:  ایتالیایی
درگذشته: ۲۹ ژوئیهٔ ۱۹۶۲ (۸۶ سال) سنتا باربارا، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا
ژانر: کلاسیک
پیشه(ها): نوازندهٔ فلوت، مدرس موسیقی
ساز(ها): فلوت
لئوناردو د لورنتزو (ایتالیایی: Leonardo De Lorenzo؛ ۲۹ اوت ۱۸۷۵ – ۲۹ ژوئیهٔ ۱۹۶۲) یک موسیقی‌دان، نوازندهٔ برجستهٔ فلوت و مدرس موسیقی اهل ایتالیا بود.
او بعدها، مدرس فلوت در مدرسه موسیقی ایستمن شد.