stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
عامل بیگانه (فیلم ۲۰۰۷)

| عامل بیگانه | عامل بیگانه |
| --- | --- |
کارگردان: جسی وی. جانسون
تهیه‌کننده: مارتین جی. باراب
نویسنده: ولادی پلیشش
بازیگران: مارک داکاسیوس بیلی زین آملیا کوک
موسیقی: میشل ریچارد پلمن
فیلم‌بردار: سی. کیم مایلز
تدوین‌گر: آسیم نورانی گوردون ویلیامز
توزیع‌کننده: آلینز فیلمز
تاریخ‌های انتشار:  ۲۰۰۷ (۲۰۰۷)  
مدت زمان: ۹۵ دقیقه
کشور: کانادا
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۴ میلیون دلار
عامل بیگانه (به انگلیسی: Alien Agent) یک فیلم علمی تخیلی و اکشن محصول سال ۲۰۰۷ کانادا به کارگردانی جسی وی. جانسون و نقش قهرمان فیلم را بازیگر رزمی کار آمریکایی مارک داکاسیوس برعهده دارد.
سید رحیم توکل

| سید رحیم توکل | سید رحیم توکل |
| --- | --- |
نماینده مجلس خبرگان رهبری دوره‌های پنجم و ششم: نماینده مجلس خبرگان رهبری دوره‌های پنجم و ششم
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۴ خرداد ۱۳۹۵: آغاز به کار  ۴ خرداد ۱۳۹۵
حوزه انتخاباتی: استان مازندران
اکثریت: ۴۸۸٬۸۱۷
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۳۱ (۷۲ ساله) ایران
ملیت: ایرانی
پیشه: سیاستمدار
تخصص: مجتهد
سید رحیم توکل (متولد ۱۳۳۱)، فقیه و نمایندهٔ استان مازندران در مجلس خبرگان رهبری است. وی نخستین بار در انتخابات سال ۱۳۹۴ به این سمت برگزیده شد.
وی دیپلم طبیعی را در شهر بابل گذرانده و در سال ۱۳۵۱ تحصیلات حوزوی را در شهر قم آغاز کرد. پس از تحصیلات مقدماتی و سطح در سال ۱۳۵۹ درس خارج را آغاز و در سال ۱۳۶۸ اجتهاد خود را از میرزاهاشم آملی و حسین مظاهری دریافت کرد. وی برای آشنایی با دیدگاه‌ها در دروس بعضی مراجع دیگر نیز شرکت داشته و از سال ۱۳۷۶ درس خارج فقه و اصول خود را آغاز کرد.
سید رحیم توکل در نتایج انتخابات مجلس خبرگان رهبری (۱۳۹۴)، در حوزه استان مازندران، با کسب ۴۸۸٬۸۱۷ رأی از مجموع ۱۶۱۸۲۶۳ رأی در جایگاه چهارم پس از صادق لاریجانی، نورالله طبرسی و علی معلمی وارد دوره پنجم مجلس خبرگان رهبری شد.
وی از علاقه‌مندان به ورزش کونگ فو است.
پیوند بیرون

پایگاه اطلاع‌رسانی سید رحیم توکل  (بایگانی‌شده  در ۲۹ فوریه ۲۰۱۶ توسط Wayback Machine)
سازمان انتقال خون ایران

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نماد سازمان: نماد سازمان
شعار: اهدای خون، اهدای زندگی
بنیان‌گذاری: سال ۱۳۵۳
گونه: دولتی
هدف: دریافت، پالایش و انتقال خون
ستاد: تهران
محدودهٔ فعالیت: بهداشت و درمان
افراد کلیدی: دکتر مصطفی جمالی
سازمان انتقال خون ایران بالاترین و تنها مرجع تصمیم‌گیری در زمینه تأمین و توزیع خون و فراورده‌های خونی سالم در ایران است. این سازمان در نهم مرداد ماه سال ۱۳۵۳ تأسیس شد.
پیشینه

پیش از سال ۱۳۲۴ انتقال خون‌های پراکنده در ایران در بیمارستان‌های مختلف انجام می‌شده‌است ولی در این مورد شواهد قابل اعتمادی وجود ندارد. پس از آن در سال ۱۳۳۱ به‌طور هم‌زمان «بانک خون ارتش» توسط محمد علی شمس و مرکز انتقال خون شیر و خورشید سرخ سابق توسط احمد آژیر، تأسیس و شروع به کار نمود.
در زمینه تهیه فراورده‌های خون، مرکز خون ارتش از ۱۳۴۰ به بعد اقدام به تهیه فراورده‌های سلولی (گلبول قرمز متراکم و پلاکت متراکم) و پلاسمایی (رسوب کرایو و پلاسمای منجمد تازه) در حد محدود نمود و در همین سال‌ها بود که با همکاری انستیتو پاستور ایران اقدام برای پالایش پلاسما و تهیه فراورده‌های آن صورت گرفت. در اوایل دهه پنجاه شایعاتی به گوش می رسید که افرادی سود جو با همکاری بعضی از پزشکان اقدام به دریافت خون از معتادان به  مواد مخدر و افراد الکلی میکنند و این خونها را به بیمارستانها می فروشند که این عمل نه تنها بیماری های خطرناکی  را برای دریافت کنندگان خون ایجاد ‌کرده حتی باعث مرگ تعدادی از بیماران شده است.
سرانجام با تأسیس سازمان انتقال خون ایران در سال ۱۳۵۳ کوشش‌های چند ساله به ثمر رسید و انتقال خون در ایران قانونمند شد. در واقع قبل از سال ۱۳۵۳ مراکز متعددی در ایران با امکانات محدود در بیمارستان‌ها، ارتش و شیر و خورشید سرخ جهت تأمین خون بیماران نیازمند فعالیت می‌کردند ولی با تأسیس سازمان انتقال خون در ایران به همت فریدون علاء در سال ۱۳۵۴ این سیستم وارد مرحله جدیدی شد.
در حال حاضر سازمان انتقال خون در ایران بالاترین و تنها مرجع تصمیم‌گیری در زمینه تأمین و توزیع خون و فراورده‌های خونی سالم در سطح کشور است و تمامی تصمیم گیری‌ها در ارتباط با فراورده‌های خونی مستقیماً به این سازمان مربوط است.
در ابتدا تمام هزینه‌های این سازمان از بودجه کل کشور به صورت کمک تأمین می‌گردید. در سال ۱۳۵۸ در پی تجدید نظر کلی در بودجه کشور، سازمان انتقال خون به عنوان یک دستگاه دولتی وابسته به وزارت بهداری در آمد و تابع مقررات عمومی دولت گردید.
مشکل عمده نبود تشکیلات منظم برای جلب اهداکنندگان بود. سرویس‌های دولتی و خصوصی (بجز تا حدودی مرکز خون ارتش)، متکی به داوطلبان حرفه‌ای بودند که اغلب از افراد محروم جامعه بودند و در مقابل وجه ناچیزی، علی‌رغم بر خوردار نبودن از سلامت کافی، اقدام به خون دادن می‌نمودند.
پس از پیروزی انقلاب در تاریخ ۱۳۶۳/۰۳/۳۰ اساسنامه سازمان انتقال خون ایران تصویب شد و پس از تصویب اساسنامه، برای شکل دادن به ساختار اجرایی و تشکیلات سازمان، سه معاونت تولید و فنی، پژوهشی و آموزشی و ادرای و مالی طراحی و به اجرا درآمد. سازمان به وسیله یک شورایعالی پنج نفره مرکب از افراد متخصص به انتخاب وزیر بهداشت، درمان و آموزشی پزشکی اداره می‌شود.
در سال ۱۳۷۴ طرح شبکه خون‌رسانی کشور در شورای عالی تصویب و مورد اجرا گذارده شد. بر اساس این طرح سازمان انتقال خون ایران در قالب نه پایگاه منطقه‌ای آموزشی به اجرای برنامه‌ها و مسئولیتهای محوله که در ستاد مرکزی سازمان تهیه و هماهنگ می‌گردد، می‌پردازد.
بهرام عین‌اللهی، وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، طی حکمی مصطفی جمالی را به‌عنوان مدیرعامل جدید سازمان انتقال خون ایران منصوب کرد. این انتصاب با پیشنهاد شورای‌عالی انتقال خون انجام شد و مصطفی جمالی جایگزین پیمان عشقی شد که از آبان‌ماه ۱۳۹۸ این مسئولیت را بر عهده داشت.
فعالیت‌ها در سطح کشور

از ابتدای تأسیس سازمان تا سال ۱۳۵۷ بجز سازمان مرکزی سه پایگاه شیراز، اهواز، مشهد فعال بوده و در حال حاضر ۲۰۶ مرکز انتقال خون خدمات خون‌رسانی را در سراسر کشور به عهد دارند. در حال حاضر مراکز کلیه استان‌های کشور دارای پایگاه‌های انتقال خون هستند که در آن‌ها بخش‌های آزمایش‌ها غربالگری بر روی خون‌های اهدایی، تهیه فراورده و کنترل کیفی وجود دارد. همچنین ۳۵شهرستان نیز دارای مراکز انتقال خون هستند که مجهز به امکانات برای انجام کلیه فرایندهای تهیه فراورده و آزمایش‌ها غربالگری هستند و بر روی تک تک کلیه واحدهای اهدایی آزمایش‌ها غربالگری جهت بررسی عفونت با ویروس هپاتیت B، ویروس هپاتیت C، ویروس HIV و آزمایش سرولوژی برای بیماری سفیلیس و سایر آزمایش‌ها لازم را انجام می‌دهند.
وظایف

همکاری با بیمارستانها در حل مشکلات انتقال خون، تأمین خون سالم و کافی، مشارکت در مراقبت از بیماران، بسیج اهداکنندگان داوطلب و بدون چشم داشت مادی گسترش شبکه پایگاه‌های انتقال خون، ارائه آموزش مداوم برای کارمندان سازمان در کلیه زمینه‌های خدماتی برای دستیابی به کارمندان ماهر و ورزیده، اطلاع‌رسانی عمومی در ارتباط با مزایای اهداء خون و نیاز به اهداء خون، تدوین خط مشی‌های آموزشی و پژوهشی.
درمانگاه‌ها > درمانگاه مشاوره هپاتیت

درمانگاه مشاوره هپاتیت از سال ۱۳۷۳ فعالیت خود را جهت شناسایی و آموزش و راهنمایی بیماران مبتلا به هپاتیت B و هپاتیت C آغاز کرده‌است. از فعالیت‌های این درمانگاه آموزش بهداشت به بیماران خاص از قبیل تالاسمی، هموفیلی و ارائه خدمات مشاوره‌ای قبل از ازدواج برای افراد مبتلا به هپاتیت می‌باشد.
درمانگاه‌ها > درمانگاه مشاوره ایدز

مراجعین به این درمانگاه اهداکنندگانی هستند که در زمینه ایدز و آزمایش‌ها آن سؤالاتی دارند. درمانگاه مشاوره ایدز از سال ۱۳۷۴ شروع به کار نموده‌است.
درمانگاه‌ها > درمانگاه تالاسمی

درمانگاه تالاسمی از سال ۱۳۷۴ شروع به فعالیت نموده‌است. بیماران تالاسمی ماژور، اینترمدیا، آلفا تالاسمی و سیکل تالاسمی جزء طیف بیماران این مرکز هستند. این مرکز دارای گروه فوق تخصصی هماتولوژی، گوارش، قلب، غدد، روانپزشک، پزشک متخصص داخلی و پزشک عمومی می‌باشد که درمان بیماران را به صورت دوره‌ای به عهده دارند.
درمانگاه‌ها > فلبوتومی

در درمانگاه فلبوتومی به بیمارانی که با تشخیص پزشک معالج خود و تأیید آزمایشگاه مبتلا به پلی سیتمی (در اصطلاح عامیانه غلظت خون) هستند خدمات درمانی ارائه می‌شود. با استفاده از فلبوتومی حجمی از خون بیمار جدا شده و با مایعات تزریقی جایگزین می‌شود و از این طریق به درمان بیماری فرد کمک می‌شود. درمانگاه فلبوتومی درمانی از سال ۱۳۶۲ شروع به کار کرده‌است.
درمانگاه‌ها > همافرز

درمانگاه همافرز از سال ۱۳۶۳ راه‌اندازی شده‌است. همافرزیس روشی است که در طی آن اجزایی از خون فرد دهنده (سلولهای خون یا پلاسما) جدا شده و مابقی خون مجدداً به فرد تزریق می‌شود. همافرزیس علاوه بر اینکه نوعی اهدا (اهدای یکی از اجزای خون بر حسب نیاز) محسوب می‌شود، در درمان برخی از بیماری‌ها نیز کاربرد دارد.
اهدای خون

اهدای خون زمانی صورت می‌گیرد که فردی سالم داوطلبانه درخواست کند که مقداری از خونش را برای مصارف درمانی و نجات جان انسان‌ها اهدا کند.
اهدای خون > انواع اهدای خون

اهدای حرفه‌ای: در این نوع اهدا، فرد به ازای دریافت پاداش اقدام به خون دادن می‌نماید.
اهدای جایگزین یا فامیلی: در این نوع اهدا یکی از آشنایان یا اقوام فردی که نیازمند به خون است اقدام به اهدای خون می‌نمایند. یکی از اهداف سازمان انتقال خون ایران حذف کامل خون جایگزین تا پایان سال ۸۲ بوده‌است.
اهدای داوطلبانه: در این نوع اهدا فرد به‌طور داوطلبانه و فقط با انگیزه ایثار و نوعدوستی اقدام به خون دادن می‌نمایند.
اهدای اتولوگ: در این نوع اهدا باشرایط خاصی که توسط پزشک یا کارشناس طب انتقال خون مشخص می‌شود، خون گرفته شده از فرد برای همان فرد در مواقع ضروری مورد مصرف قرار می‌گیرد.
اهدای خون > عوارض احتمالی اهدای خون

کبودی
تجمع خون زیر پوست (هماتوم)
تحریک عصب
خون‌ریزی تأخیری
آسیب به عصب
آسیب به تاندون
التهاب رگ (ترومبوفلبیت)
حساسیت موضعی
افراد واجد شرایط برای اهدای خون

افرادی که در سنین ۱۷ تا ۶۰ سال باشند و از نظر جسمی و روحی شرایط مناسبی داشته باشند. آن‌ها همچنین باید وزن بالاتر از ۵۰ کیلوگرم داشته باشند و باید از اهدای خون قبلی آن‌ها حداقل ۸ هفته گذشته باشد به شرط اینکه تعداد دفعات اهدای خون در سال بیشتر از ۴ بار نشود. نکتهِ دیگر این است که افرادی که مبتلا به کم خونی و بیماری‌های قابل انتقال از طریق خون باشند نمی‌توانند خون خود را اهداء کنند.
دارا و ندار (مجموعه تلویزیونی)

| دارا و ندار | دارا و ندار |
| --- | --- |
ژانر: طنز
نویسنده: مسعود ده‌نمکی پانته‌آ تاج‌بخش بابک کایدان پدرام کریمی رضا مقصودی
کارگردان: مسعود ده‌نمکی
بازیگران:  فتحعلی اویسی  علیرضا خمسه  رامین راستاد  بهنوش بختیاری  شهاب عباسی  سام درخشانی  رضا رویگری  نگار فروزنده  مرجانه گلچین  مازیار لرستانی  سحر ولدبیگی  مریم کاویانی  یوسف صیادی  نفیسه روشن  سید جواد هاشمی  رضا توکلی  نیما فلاح  شهرزاد کمال‌زاده  عباس محبوب  ساقی زینتی  فاطمه طاهری  مریم سلطانی 
آهنگساز: پیروز ارجمند
کشور سازنده: جمهوری اسلامی ایران
زبان اصلی: فارسی
شمار قسمت‌ها: ۱۴
تولید: تولید
تهیه‌کننده: سید امیر پروین‌حسینی
فیلم‌برداری: امیر کریمی
تدوین‌گر: محسن توکلی
دوربین: هادی پویان
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: شبکه تهران
انتشار اولیه: فروردین ۱۳۸۹
دارا و ندار عنوان یک مجموعهٔ تلویزیونی به کارگردانی مسعود ده‌نمکی و تهیه‌کنندگی سید امیر پروین‌حسینی است و در نوروز ۱۳۸۹ از شبکهٔ تهران و مراکز استان‌ها و همچنین شبکهٔ جام جم پخش شد. دارا و ندار اولین تجربهٔ تلویزیونی ده‌نمکی است.
بازیگران

فتحعلی اویسی
رضا رویگری
علیرضا خمسه
شهره لرستانی
نگار فروزنده
مرجانه گلچین
سام درخشانی
رضا توکلی
بهنوش بختیاری
نفیسه روشن
مریم سلطانی
سیدجواد هاشمی
مریم کاویانی
یوسف صیادی
یوسف تیموری
رامین راستاد
شهاب عباسی
رضا بنفشه‌خواه
علیرضا اویسی
عباس محبوب
فاطمه طاهری
شهرزاد کمال‌زاده
ماشاالله شاهمرادی زاده
فرهاد بشارتی
نسرین ابرکوه
ساقی زینتی
آرش آبپرور
بهزاد رحیم خانی
مجید شهریاری
ابراهیم بحرالعلومی
الناز کیانلو
شهربانو موسوی
ملکه رنجبر
علی هدایت نیا (بازیگر نوجوان)
ترنج

برای دیگر کاربردها، ترنج (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| Bergamot orange Citrus bergamia | Bergamot orange Citrus bergamia |
| --- | --- |
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: گیاهان
(طبقه‌بندی‌نشده):: گیاهان گلدار
(طبقه‌بندی‌نشده):: دولپه‌ای‌های نو
(طبقه‌بندی‌نشده):: رزیدها
راسته:: افراسانان
تیره:: سدابیان
سرده:: مرکبات
گونه:: Citrus bergamia
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Citrus bergamia (Risso) Wright & Arn.: Citrus bergamia (Risso) Wright & Arn.
میوه ترنج یا برگاموت (به انگلیسی: Bergamot orange) و با نام علمی (Citrus bergamia Risso) (نام دیگر این گیاه در فارسی بالنگ است و برای تهیه انواع مربا از آن استفاده می‌شود) گیاهی از خانوادهٔ مرکبات است که میوه آن به اندازه پرتقال و به رنگ زرد لیمویی و خوش و عطر و بو است. مزه میوه ترنج اندکی تلخ‌تر از گریپ‌فروت است ولی ترشی آن از لیمو کمتر است. گرچه خاستگاه این گونه روشن نیست ولی این گیاه در مناطق مدیترانه‌ای می‌روید و در کشورهای ایتالیا و فرانسه به صورت تجاری کشت می‌شود. بنا بر تحقیقات ژنتیکی، ترنج احتمالاً از ترکیب لیمو و نارنج به‌وجود آمده‌است. از اسانس ترنج برای مزه دادن به انواع چای و شیرینی استفاده می‌شود.
درخت ترنج تا اندازه‌ای به یخبندان حساس بوده و در مناطق با یخبندان و سرمای کم به خوبی می‌روید. ترنج را می‌توان با پیوند زدن یا از طریق رویش دانه تکثیر کرد.
سیاست‌های مذهبی کنستانتین بزرگ

کنستانتین کبیر، مجسمه ای از فیلیپ جکسون در یورک
سیاست‌های مذهبی کنستانتین بزرگ (انگلیسی: Religious policies of Constantine the Great) «مبهم و زیرکانه» نامیده شده‌اند." کنستانتین بزرگ در جریان بحران قرن سوم (۲۳۵–۲۸۴ پس از میلاد) در سال ۲۷۳ متولد شد که زمان آزار و شکنجه بزرگ سی ساله مسیحیان بود. او دید که پدرش کنستانتیوس کلوروس، امپراتور غرب شد و پس از مدت کوتاهی درگذشت. کنستانتین زندگی خود را در جنگ نظامی با بسیاری از اعضای خانواده بزرگ خود گذراند و در حدود ۴۰ سالگی به مسیحیت گروید. سیاست‌های مذهبی او که از این تجربیات شکل گرفته بود، شامل تحمل فزاینده مسیحیت، مقررات محدود علیه دین روم باستان با مدارا، مشارکت در حل اختلافات مذهبی مانند انشقاق با دوناتیست‌ها و دعوت شوراها از جمله شورای نخست نیقیه در مورد آریانیسم.  جان کی تغییر دین کنستانتین و شورای نیقیه را دو مورد از مهم‌ترین اتفاقاتی که برای کلیسای مسیحی رخ داده‌است، توصیف می‌کند.
پیشینه تاریخی > دلایل گسترش مسیحیت

از منظر تاریخی، دین جدید مسیحیت در بسیاری از جنبه‌ها جذابیت خاصی داشت. دیکی از مهم‌ترین محورهای مسیحیت اخلاق و احسان نسبت به سایر انسانها بود. این جنبه به ویژه برای ضعیفان و مستضعفان جذاب بود. به عنوان مثال، طبق یک منبع، تا اواسط قرن سوم، ۱۵۰۰ بیوه و فقیر از اسقف روم کمک می‌گرفتند. یکی دیگر از وعده‌های مهم مسیحیت، پاداش‌های آسمانی در زندگی پس از مرگ در ازای اعمال نیک زمینی بود. این آشکارا با اکثر ادیان پاگانیسم که مفهوم زندگی پس از مرگ را پوشش نداده بودند متفاوت بود. مسیحیت برخلاف تبدیل شدن به خاک یا روح سرگردان پس از مرگ، جاودانگی در بهشت را وعده داد. دین رومی تصوری از زندگی پس از مرگ نداشت. آخرین اما نه کم‌اهمیت، مسیحیت مرزهای قانونی و اجتماعی را که انسان‌ها را به دسته‌هایی جدا می‌کرد، حذف کرد.
پیشینه تاریخی > سیاست و آزار و اذیت مسیحیان در سال‌های اولیه کنستانتین > سیاست

بحران قرن سوم (۲۳۵–۲۸۴ پس از میلاد)، دوره‌ای از تهاجمات و مهاجرت‌های سنگین بربرها به قلمرو روم بود. به گفته پیتر براون، سیستم حکومتی امپراتوری روم یک سیستم آسان‌گیر بود که به‌طور غیرمستقیم از طریق نخبگان منطقه‌ای و محلی اداره می‌شد و برای زنده ماندن از فشار تهاجمات مداوم و جنگ‌های داخلی ساخته نشده بود. در این دوره از بحران، زندگی در یک «ابرقدرت محاصره شده» شامل ورشکستگی، چندپارگی سیاسی و خسارات نظامی بود. کنستانتین در این دوره در سال ۲۷۳ پس از میلاد متولد شد و توسط والدین چندخداپرست خود به عنوان پیگن (غیریهودی و مسیحی) تربیت شد.
بحران قرن سوم با ترور امپراتور الکساندر سوروس (زمان قدرت ۲۰۸–۲۳۵) توسط سربازان خود در سال ۲۳۵ آغاز شد که منجر به بحران رهبری ۵۰ ساله با حداقل ۲۶ مدعی عنوان امپراتور شد. در سال ۲۶۸، امپراتوری به سه ایالت رقیب تقسیم شد. این بحران تا زمانی که دیوکلسین (زمان قدرت ۲۸۴ تا ۳۰۵) کنترل را در دست گرفت و اصلاحاتی را در سال ۲۸۴ به اجرا درآورد، پایان نیافت. حکومت چهارنفره سیستمی بود که هر قسمت امپراتوری روم توسط یک آگوستوس (امپراتور رومی) که سزار (عنوان) زیردستی نیز داشت، رهبری می‌شد. دیوکلتیان به عنوان رئیس آگوستوس در شرق، از ۲۸۴–۳۰۵ پس از میلاد، و ماکسیمیان به عنوان آگوستوس در غرب، ۲۸۶–۳۰۵ پس از میلاد حکومت کردند. دیوکلتیان پایتخت‌های اداری را در نزدیکی مرزهای امپراتوری برای هر یک از چهار تترارک ایجاد کرد. این تغییرات به احیای قدرت امپراتوری تا پایان قرن سوم کمک کرد.
در حالی که خود حکومت چهارنفره مدت زیادی دوام نیاورد، «جاناتان بردیل» می‌گوید که تغییرات دائمی در امپراتوری ایجاد کرد. دولت در اطراف دربار امپراتوری به عنوان تنها منبع قطعی قدرت و نفوذ متمرکز شد و نخبگان بخشی از ثروت و موقعیت خود را از دست دادند. شهرهای پایتخت در هر منطقه ظهور کردند در حالی که شهرهای دیگر کوچک شدند. شهرها دیگر مانند گذشته منحصر به فرد و متفاوت نبودند. امپراتوری را دیگر نمی‌توان به‌عنوان «مجموعه‌ای از شهرها» دید. " در عوض، وجه مشترک همه شهرها ایدئولوژی بود: وفاداری مشترک به امپراتور و پیروانش.
براون می‌گوید که امپراتوری در زندگی شخصی رعایای خود نفوذ بیشتری کرد، زیرا به موضع ایدئولوژیک نیز متعهد شد.
پیشینه تاریخی > سیاست و آزار و اذیت مسیحیان در سال‌های اولیه کنستانتین > آزار و اذیت

این امر منجر به سرکوب مسیحیت شد که شدیدتر از هر موردی که قبلاً دیده شده بود و در مقیاس گسترده امپراتوری رخ داد. در ۲۴ فوریه ۳۰۳ پس از میلاد، دیوکلتیان اولین مورد از یک سلسله احکامی را صادر کرد که حقوق قانونی مسیحیان را لغو می‌کرد و خواستار تبعیت از اعمال مذهبی سنتی پیگنیسم شد. مسیحیت در این زمان برای بیش از ۲۵۰ سال بود که وجود داشت. هم کلیسا و هم امپراتوری در آن زمان تغییر کرده بودند. کلیسا دیگر از گروه‌های کوچک پراکنده تشکیل نشده بود. به گفته پیتر براون، این کلیسا به یک «کلیسای جهانی» تبدیل شده بود که به عنوان یک «شهر در یک شهر» عمل می‌کرد. وجود داشت «اعیان مسیحی» در آسیای صغیر تأسیس شده بود، و سلسله مراتبی در کلیسا توسعه یافت، از رهبرانی که در دنیای روم زمان خود برجسته بودند. آزار و شکنجه با این رهبری آغاز شد و اسقف‌های مسیحی را مجبور کرد که در مراسم قربانی برای خدایان سنتی رومی شرکت کنند یا بمیرند. به گفته نورمن اچ. بینس، در سال دوم آزار و شکنجه، پس از رسیدن اوربانوس به عنوان فرماندار فلسطین، فرمان امپراتوری مبنی بر گسترش دستور قربانی به عموم مردم نیز اعلام شد.
آنچه برای مسیحیان به عنوان آزار و شکنجه بزرگ شناخته می‌شود، به گفته باینز دو مرحله داشت مرحله اول با صدور فرمان اول در سال ۳۰۳ آغاز شد. مرحله دوم با صدور فرمان چهارم آغاز شد که تاریخ و تألیف آن مورد بحث است. دیوید ام. پاتر می‌گوید که این احکام بیشتر در شرق اجرا می‌شد تا در غرب.
فرمان اول علاوه بر شهادت، کلیساها را نیز ویران کرد و خواستار تسلیم کتاب‌های مقدس مکتوب و سایر کتاب‌های مسیحی شد. در زمانی که قانون امپراتور به عنوان منبع الهی نظم و صلح تلقی می‌شد، کلیسا ادعا می‌کرد که قانون الهی جهانی خود را در متون مقدس مسیحی دارد، بنابراین سربازان برای مصادره و سوزاندن قوانین مسیحی فرستاده شدند. این همان چیزی است که محققانی مانند مورین آ. تیلی علت انشقاق دوناتیست‌ها می‌دانند.
دوناتیسم (به معنای اهدا کننده) یک فرقه بدعت‌گذار مسیحیت اولیه بود که توسط دوناتوس مگنوس تأسیس شد و معتقد بود که تقدس شرط لازم برای عضویت در کلیسا و اداره مقدسات است. دوناتیست‌ها عمدتاً در آفریقای رومی زندگی می‌کردند و در قرن چهارم و پنجم به بیشترین تعداد خود رسیدند. دوناتیست‌ها استدلال می‌کردند که روحانیون مسیحی باید بی عیب باشند تا خدمتشان مؤثر باشد و دعاها و عبادات آنها معتبر باشد. دوناتیسم معتقد بود که هر کتاب آسمانی فقط قلم و مرکب نیست، بلکه تجلی فیزیکی کلام خدا است و اینکه تحویل کتب مقدس برای سوزاندن و تحویل شهید برای مردن دو روی یک سکه است. کسانی که با سربازان همکاری می‌کردند، در لاتین «traditores» بودند که در ابتدا به «تسلیم کردن» اشاره داشت، اما به معنای خائنان بود. پس از آن، دوناتیست‌ها اجازه ندادند «معتبران» به مناصب رهبری کلیسا بازگردند. دوناتیست‌ها بعداً تبدیل به خاری در چشم کنستانتین شدند که در تمام مدت سلطنت او ادامه یافت.
در سال ۳۰۵، دیوکلتیان تصمیم به استعفا گرفت و ماکسیمیان را نیز مجبور به بازنشستگی کرد. گالریوس داماد دیوکلتیان بود. هم او و هم کنستانتیوس کلوروس، که پدر کنستانتین بود، قبلاً هر دو توسط دیوکلتیان به فرزندی پذیرفته شده بودند. بر این اساس، آنها در ۱ مه ۳۰۵ پس از میلاد به ترتیب به عنوان  آگوستوس (امپراتور) شرق و غرب منصوب شدند. خیلی زود پس از کناره‌گیری دیوکلسین، جانشینان او شروع به مبارزه برای کنترل امپراتوری روم کردند.
پیشینه تاریخی > سیاست و آزار و اذیت مسیحیان در سال‌های اولیه کنستانتین > جنگ داخلی

مقالهٔ اصلی: جنگ‌های داخلی حکومت چهارنفره
در سال ۳۱۰، سلامت جسمانی گالریوس (امپراتور روم از ۳۰۵ تا ۳۱۱) رو به زوال بود و قدرت او از ضعیف شده بود. پس از مرگ او در سال ۳۱۱، سرزمین‌های بالکان به سرعت توسط لیسینیوس (آگوستوس از ۳۰۸ تا ۳۲۴) اشغال شد، در حالی که ماکسنتیوس (امپراتور روم غربی از ۳۰۶ تا ۳۱۲) آسیای صغیر پرجمعیت و مرفه را برای خود به دست آورد تا به دارایی‌های خود در ایتالیا بیافزاید.
در بهار ۳۱۲، کنستانتین تصمیم گرفت که باید با خودِ ماکسنتیوس جنگ کند دیوید ام. پاتر می‌گوید پژوهشگران نمی‌دانند چه کسی به چه کسی نزدیک شد، اما لیسینیوس و کنستانتین به توافقی رسیدند که به نظر می‌رسد شامل حمایت نظامی متقابل علیه ماکسنتیوس است. در حالی که لیسینیوس برخی از نیروهای ماکسنتیوس را در شمال ایتالیا اشغال کرده بود، کنستانتین ارتشی متشکل از ۴۰۰۰۰ سرباز جمع کرد و از کوه‌های آلپ عبور کرد و به سمت روم رفت. به گفته پیتر لیتهارت، کنستانتین با نیروهای ماکسنتیوس در شوش، تورین و ورونا ملاقات کرد، جایی که او هر بار پیروز می‌شد. به گفته تیموتی بارنز، فرماندار پرایتوری، روریکیوس پومپیانوس، ارشدترین ژنرال ماکسنتیوس، در ورونا کشته شد. «در ماه اکتبر، کنستانتین در نزدیکی رم، در تیبر، نزدیک پل میلویو، اردو زده بود.»
اسقف یوسیبوس قیصریه (حدود ۲۶۳–۳۳۹ م)، مورخ، اظهار می‌دارد که کنستانتین با ارتش خود در حال حرکت به طرف رم بود (یوسیبوس مکان واقعی رویداد را مشخص نمی‌کند، اما به وضوح در اردوگاه رم نیست)، وقتی او به آسمان نگاه کرد. نگاهش به خورشید در هنگام غروب می‌افتد و صلیبی از نور همراه با آن کلمات یونانی «شما با این علامت پیروز خواهید شد» را بر روی آن می‌بیند. ابتدا کنستانتین معنای ظهور را نمی‌دانست، اما شب بعد، در خواب دید که مسیح به او توضیح می‌دهد که باید از علامت صلیب علیه دشمنان خود استفاده کند.
لاکتانتیوس، (نویسنده اولیه مسیحی (حدود ۲۴۰ - حدود ۳۲۰)) نوشته‌است که کنستانتین شب قبل از نبرد خوابی دید که به او گفته شد کای-رو (نماد مسیح) را روی سپر سربازانش بگذارد. با این حال یوسیبوس قیصریه هیچ اشاره‌ای به چنین بینشی نمی‌کند. یوسیبوس نبرد پل میلویو را با پیروزی موسی بر فرعون در عبور از دریای سرخ مقایسه می‌کند، زیرا ماکسنتیوس و سربازانش چنان‌که سفر خروج دربارهٔ فرعون می‌گوید، مانند سرب در آب‌های عظیم فرورفتند. باردیل می‌گوید که دو ارتش در ساکسا روبرا در حالی که کنستانتین از اردوگاه خود به کاپیتول نزدیک می‌شد، ملاقات کردند. سربازان ماکسنتیوس مجبور به بازگشت به رودخانه تیبر شدند، جایی که ماکسنتیوس قبلاً پل میلوین را به امید به دام انداختن سربازان کنستانتین ویران کرده بود. سربازان ماکسنتیوس در هنگام عقب‌نشینی مجبور شدند از تیبر به وسیله پل‌های شناور باقی مانده عبور کنند، اما این ماکسنتیوس بود که در عوض به دام افتاد. ماکسنتیوس با پاره شدن پل‌های شناور غرق شد.
روز بعد از نبرد، جسد ماکسنتیوس پیدا شد و سر بریدهٔ او در خیابان‌های رم گردانده شد و سپس به آفریقا برده شد.
گرویدن به مسیحیت > سیاست‌های دینی کنستانتین

کنستانتین به آزار و شکنجه مسیحیان پایان داد، اموال مصادره شده را به کلیساها بازگرداند و سیاست مدارا با غیر مسیحیان را در پیش گرفت. او پیگن‌ها را به خاطر پیگن بودن، یا یهودیان را به خاطر یهودی بودن مجازات نمی‌کرد، و سیاست تغییر دین اجباری را در پیش نمی‌گرفت. او نمایش‌های گلادیاتوری را غیرقانونی اعلام کرد، معابد پیگن‌ها را ویران کرد و بسیاری از معابد دیگر را غارت کرد، و از لفاظی‌های قهری علیه غیر مسیحیان استفاده کرد. اما او هرگز درگیر پاکسازی قومی و مذهبی نشد. هنگامی که کنستانتین پایتخت را گرفت، حامیان ماکسنتیوس سلاخی نشدند. خانواده و دربار لیسینیوس کشته نشدند. هیچ‌کس به دلیل پیگن بودن کشته نشد. لیتهارت می‌گوید که کنستانتین موفقیت نظامی خود را به خدا نسبت داد و در طول سلطنت او، امپراتوری روم نسبتاً آرام بود.
گرویدن به مسیحیت > سیاست‌های دینی کنستانتین > پیگنیسم > منع قربانی

اسکات بردبری می‌نویسد که سیاست‌های کنستانتین در قبال بت پرستان «مبهم و زیرکانه» است و «هیچ جنبه ای به اندازه ادعای ممنوعیت قربانی‌های خونی بحث برانگیزتر نبوده‌است.» منابع در این مورد متناقض هستند: اوسبیوس می‌گوید که ممنوعیت قربانی را وضع کرد. لابانیوس می‌گوید این کنستانتیوس دوم بود که این کار را کرد نه کنستانتین اول. با توجه به آر. مالکوم ارینگتون، در کتاب ۲ زندگی کنستانتین اوسبیوس، فصل ۴۴، اوسبیوس صریحاً بیان می‌کند که کنستانتین قانون جدیدی نوشت که «فرمانداران عمدتاً مسیحی را انتصاب و همچنین قانونی که هر مقام پیگن باقی مانده را از قربانی کردن در مقام رسمی خود منع می‌کند.»
شواهد مهم دیگر از ادعای اوزبیوس مبنی بر پایان دادن به قربانی کردن پشتیبانی نمی‌کند. کنستانتین در «نامه ای به استان‌های شرقی» هرگز از هیچ قانونی در مورد قربانی‌ها نام نمی‌برد. ارینگتون می‌گوید که عموماً دیده می‌شود که هدف «نامه» چاپلوسی و ستایش مسیحیان، نشان دادن تعهد شخصی امپراتور به آرمان آنها و در عین حال جلوگیری از جنگ صلیبی علیه بی‌ایمانان است. باستان‌شناس لوک لاوان می‌نویسد که رسم قربانی خون از قبل در حال کاهش بود، همان‌طور که ساخت معابد جدید نیز رو به کاهش بود، اما به نظر می‌رسد که این امر ارتباط چندانی با ضد پیگنیسم بودن کنسانتین نداشته باشد. دریک می‌گوید کنستانتین شخصاً از قربانی کردن متنفر بود و تعهد شرکت در آنها را از فهرست وظایف مقامات امپراتوری حذف کرد، ا ما شواهدی مبنی بر ممنوعیت واقعی قربانی کردن ناچیز است، در حالی که شواهدی مبنی بر ادامه عمل آن بسیار زیاد است.