stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
بوذر جمهر قائینی

| بوذر جمهر قائینی | بوذر جمهر قائینی |
| --- | --- |
نام: بوذر جمهر قائینی
کشور: ایران
استان: خراسان جنوبی
شهرستان: شهرستان قائنات
بخش: مرکزی
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: آرامگاه
دیرینگی: دوره صفوی
دورهٔ ساخت اثر: دوره صفوی
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۲۷۵۹
تاریخ ثبت ملی: ۲۲ تیر ۱۳۷۹
بوذر جمهر قائینی مربوط به دوره صفوی است و در ۳ کیلومتری شرق قائن، بر روی صخره واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۲ تیر ۱۳۷۹ با شمارهٔ ثبت ۲۷۵۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
آرامگاه

رامگاه بزرگمهر قائنی در فاصله چهار کیلومتری جنوب غربی شهر قائن و در دامنه کوهی موسوم به کوه ابوذر قرار دارد. بنای مقبره از بناهای قرن ششم و هفتم هجری است به فرم چلیپایی و با معماریی بسیار زیبا ساخته شده‌است. مصالح اصلی در ساخت بنا سنگ گچ و آجر است. درخت بنه ۷۰۰ ساله ای نیز در کنار این مقبره وجود دارد که به زیبایی اثر افزوده است.
بقعه آن چهار ایوانی است و گنبد بر فراز این ایوان‌ها استوار شده‌است. نوادگان بزرگمهر، خانواده «نوری ابوذری» هستند که هم‌اکنون اکثراً ساکن همین شهر می‌باشند. پسوند خانوادگی «ابوذری» متعلق به این خانواده و برگرفته از نام بوذر جمهر می‌باشد.
بزرگمهر قائنی

مقالهٔ اصلی: بزرگمهر قائنی
یکی از عرفای نامدار، سیاست‌مدار و شاعر قرن چهارم و پنجم هجری قمری به نام قسیم بن ابراهیم بن منصور معروف بزرگمهر قائنی است.
بزرگمهر قائنی حکیم ادیب، فرزانه، سیاست‌مدار و شاعر سده چهارم و ربع اول پنجم قمری است که در دربار سلطان مسعود غزنوی خدمت کرده‌است. وی به زبان فارسی و عربی سخن می‌گفته و از وی اشعار و قصیده‌هایی به جای مانده که قصیده بهاریه او از شهرت خاصی بر خوردار است. بوذر جمهر بعد از مرگ سلطان محمود تا زمان فروپاشی حکومت غزنویان در دربار سلطان مسعود غزنوی به سر برد و در اواخر حکومت غزنویان از غزنه که پایتخت بود به قائن آمد و پس از مدتی در گذشت.
منطقه نمونه گردشگری

محدوده آرامگاه بزرگمهر قائنی از تیر ماه سال ۱۳۹۳ توسط میراث فرهنگی شهرستان قائنات به یک منطقه نمونه گردشگری تبدیل گردید. مساحت این منطقه ۵۰۷ هکتار می‌باشد.
گنجشک‌سانان

| گنجشک‌سانان | گنجشک‌سانان |
| --- | --- |
چرخ‌ریسک سرآبی: چرخ‌ریسک سرآبی
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
بالاراسته:: گنجشک‌ریختان Passerimorphae
راسته:: گنجشک‌سانان لینه، ۱۷۵۸
زیرراسته‌ها: زیرراسته‌ها
 الیکایی‌سانیان نیوزلندی شاه‌مرغ‌سانیان گنجشک‌سانیان:  الیکایی‌سانیان نیوزلندی شاه‌مرغ‌سانیان گنجشک‌سانیان
گنجشک‌سانان (نام علمی: Passeriformes) راسته‌ای از پرندگان است که بیش از نیمی از تمام پرندگان را در بر می‌گیرد. به راسته گنجشک‌سانان، پرندگان گنجشک‌سان (Passerines)، پرندگان آوازخوان (Songbirds)، شاخه‌نشین‌ها (Perching birds) و سبک‌بالان نیز گفته می‌شود. گاهی به اعضای این راسته به صورت نادقیق، پرندگان آوازخوان هم می‌گویند.
گنجشک‌سانان با داشتن بیش از ۵۰۰۰ گونهٔ شناخته شده، یکی از پرتنوع‌ترین مهره‌داران ساکن خشکی است. برای نمونه جوندگان دومین راستهٔ بزرگ مهره‌داران در خشکی، تنها ۱۱۰ خانواده دارد. (پیش از جوندگان سوف‌ماهی‌سانان بزرگ‌ترین راسته‌اند)
ویژگی‌ها

گنجشک‌سانان به سه زیرراسته الیکایی‌سانیان نیوزلند Acanthisitti (بومی نیوزیلند)، شاه‌مرغ‌سانیان یا پرندگان نیمه‌آوازخوان Tyranni (عمدتاً در آمریکای جنوبی) و گنجشک‌سانیان یا پرندگان آوازخوان Passeri تقسیم می‌شوند. اعضای زیرراسته پرندگان آوازخوان بالاترین تسلط را بر سوتک خود دارند و می‌توانند گسترهٔ وسیعی از آوازها را تولید کنند. البته برخی از آن‌ها مانند کلاغ از این توانایی بی‌بهره‌اند و صدای آن‌ها برای نوع انسان، گوش‌نواز نیست.
بیشتر گنجشک‌سانان در برابر دیگر پرنده‌ها اندام کوچکی دارند. بزرگ‌ترین پرنده از این گروه غراب معمولی است که وزنی بیش از ۱٫۵ کیلوگرم (۳٫۳ پوند) و طول ۷۰ سانتی‌متر (۲۸ اینچ) دارد. البته گنجشک‌سانان دیگری هم هستند که طولی به اندازهٔ طول غراب معمولی داشته باشند اما این‌ها بیشتر به دلیل دم کشیده‌شان هم‌طول به نظر می‌آیند. کوچک‌ترین پرندهٔ گنجشک‌سان هم طولی برابر با ۶٫۵ سانتی‌متر (۲٫۶ اینچ) و وزنی برابر با ۴٫۲ گرم دارد.
ماهیچه‌های پای شاخه‌نشین‌ها طراحی ویژه‌ای دارد. این پرنده هنگامی که بر روی شاخه‌ای می‌نشیند، به‌طور خودکار پاهایش محکم شاخه را می‌گیرد و سفت می‌شود. این توانایی به پرنده امکان می‌دهد تا بتوانند بر روی شاخه‌ها بخوابند بدون آنکه از روی شاخه بیفتند؛ چون پاهایشان خود به خود به شاخه قفل شده است. این ویژگی برای گنجشک‌سانانی که زندگی شبانه دارند، بسیار مهم است.
نگارخانه

جیجاق آبی
پیتای سبزپوش
آنتیوخوس (پسر سلوکوس چهارم)

| آنتیوخوس | آنتیوخوس |
| --- | --- |
تترادراخما آنتیوخوس: تترادراخما آنتیوخوس
باسیلیوس امپراتوری سلوکی (سوریه) : باسیلیوس امپراتوری سلوکی (سوریه) 
سلطنت: ۱۷۵–۱۷۰ پ. م
پیشین: سلوکوس چهارم
جانشین: آنتیوخوس چهارم
زاده: ح. ۱۸۰ پ. م
درگذشته: ۱۷۰ پ. م
دودمان: سلوکیان
پدر: سلوکوس چهارم
مادر: لائودیس چهارم
آنتیوخوس (یونانی باستان: Ἀντίοχος) فرمانروای امپراتوری سلوکی در میانه ۱۷۵ تا ۱۷۰ پیش از میلاد بود.
زندگی

او پسر کوچک سلوکوس چهارم و همسرش لائودیس چهارم بود. سال دقیق تولد آنتیوخوس توسط مورخان مشخص نشده‌است، اما پرتره او که از روی سکه‌های او شناخته شده‌، نشان می‌دهد که او به هنگام بر تخت نشستن در سال ۱۷۵ پیش از میلاد تقریباً پنج ساله بوده‌است.
پادشاهی سلوکی بر اساس معاهده آپامئا در سال ۱۸۸ پیش از میلاد، که پس از شکست آنتیوخوس سوم در جنگ علیه رومیان به امضا رسید، موظف شد یک شخص را به عنوان گروگان به رم بفرستد. در ابتدا آنتیوخوس چهارم به عنوان گروگان فرستاده شد. اما پس از مرگ آنتیوخوس سوم در سال ۱۸۷ پیش از میلاد، سلوکوس چهارم، برادرش آنتیوخوس چهارم را با پسر ارشد و وارث خود دیمتریوس یکم، جایگزین کرد، زیرا برای روم گروگان بودن پسر پادشاه ارزشمند بود. بدین ترتیب این مبادله قبل از سال ۱۷۸ پیش از میلاد انجام شد.
مرگ سلوکوس چهارم در سال ۱۷۵ پیش از میلاد و حضور دیمتریوس یکم در روم منجر به اعلام آنتیوخوس جوان به عنوان پادشاه شد، اما قدرت واقعی در دست وزیر هلیودوروس بود که احتمالاً عامل مرگ سلوکوس چهارم نیز بود. پس از مدت کوتاهی، آنتیوخوس چهارم وارد سوریه شد و در جریان یک تاجگذاری غیررسمی خود را فرمانروا اعلام کرد. سپس آنتیوخوس چهارم، هلیودوروس را کنار گذاشت و برادرزاده‌اش را نیز در سایه نگه داشت تا مانعی برای فرمانروایی او نباشد. سرانجام آنتیوخوس جوان در سال ۱۷۰/۱۶۹ پیش از میلاد، احتمالاً به دستور آنتیوخوس چهارم کشته شد.
لمون تری

| 0 | 1 |
| --- | --- |
صنعت: مهمان‌نوازی
بنا نهاده: ۲۰۰۲
دفتر مرکزی: دهلی نو، هند
شمار موقعیت‌ها: ۸۰ هتل (۲۰۲۰)
محدودهٔ فعالیت: هند
وبگاه: Lemon Tree Hotels
لمون تری (انگلیسی: Lemon Tree) شرکت مهمان‌نوازی هندی است، که در سال ۲۰۰۲ تأسیس شد.
موقعیت مکانی

موقعیت مکانی (محل یا جا) در جغرافیا، یک موقعیت یا نقطه در فضای فیزیکی است که چیزی آن را روی سطح زمین، منظومه شمسی یا جهان هستیِ قابل دسترس بشر، اشغال می‌کند.
یک محل مطلق، با زوج مشخصی از طول و عرض جغرافیایی، دستگاه مختصات دکارتی (مثل دستگاه مختصات کروی)، دستگاه بیضی‌پایه (مثل سامانه ژئودتیک جهانی) یا روش‌های مشابه تعیین می‌شود.
یک محل نسبی، محل یک مکان یا ناحیه در ارتباط با مکانی دیگر است، مثلاً «۳ کیلومتری شمال شرق تهران».
جغرافیا

موقعیت مکانی، جای (جمع: جای‌ها) یا مکان (جمع: اماکن، مکان‌ها)، به معنای قسمتی از فضا، به صورت عینی یا مجازی، است که بر پایهٔ کاربرد یا رویدادهایی که در آن صورت می‌پذیرد، تعریف می‌شود. به عبارت دیگر، بخش مشخصی از فضا که توسط فرد یا چیزی اشغال شده باشد یا به آن فرد یا چیز تخصیص یافته باشد.
چنین مکانی می‌تواند یک ساختمان مسکونی یا اداری باشد یا یک جاذبهٔ گردشگری؛ در واقع به هر ناحیه از فضا با مرزهای معین یا نامعین، جای یا مکان می‌گویند.
واژهٔ «جا» یا «جای» پارسی بوده و از ریشهٔ پهلوی است، اما واژهٔ «مکان» از ریشهٔ عربی است.
شیء مجرد

بحث رایج این است که یک شیء مجرد (انتزاعی) آنی است که محل جغرافیایی مشخصی ندارد. به عنوان مثال «آزادی» که مختصات مشخص جغرافیایی در دستگاهی مختصاتی ندارد.
دهستان ریزآب

| اطلاعات کلی | اطلاعات کلی |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: فارس
شهرستان: نی‌ریز
بخش: قطرویه
مرکز دهستان: شهرک امام (نی ریز) یا ریزاب
جمعیت: ۱۱۵۶۶ نفر (سرشماری ۱۳۹۵)
تعداد آبادی: ۵
دهستان ریزآب نام دهستانی در بخش قطرویه شهرستان نی‌ریز، استان فارس در ایران است.
جمعیت

بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵ جمعیت دهستان ریزاب ۱۱،۵۶۶  نفر بوده‌است.
 شهرک امام مرکز دهستان ریزاب با جمعیت ۳۸۴۰ طبق آمار سال ۹۵ بیشترین جمعیت در بین همه مناطق مسکونی این بخش را دارد حتی از شهر قطرویه (۲۸۹۵) نیز بیشتر است.
موقعیت جغرافیایی

روستای ریزاب در شرق استان فارس قرار دارد که از شرق به استان کرمان و کویر قطروئیه، از شمال به رود خور و چشمه عاشق، از جنوب به بنه کلاغی و از غرب به داراب و کوه لای گردو منتهی می‌شود. این رو ستا روی مدار ۵۵ درجه شرقی و ۲۸ درجه و ۵۰ دقیقه شمالی قرار دارد. طول این روستا ۴ کیلومتر و عرض آن ۲ کیلومتر است. ارتفاع آن از سطح دریا۱۶۰۰متر می‌باشد. به‌طور کلی می‌توان گفت این روستا یکی از بزرگترین روستاهای استان فارس می‌باشد.
بخش های کوچکتر از ریزاب

جمعیت دهستان ریزاب(۱۱،۵۶۶) طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۹۵ از ۲۲ بخش تابعه شهرستان های استان فارس از مجموع ۵۹ بخش تابعه بیشتر است و در واقع از ۳۵ درصد بخش تابعه جمعیت بیشتری دارد و تقریباً پرجمعیت ترین دهستان شهرستان های استان فارس (به جز دهستان های بخش مرکزی شهرستان شیراز) است که می تواند به بخش ارتقا یابد.لیست بخش ها ترتیب در ذیل آمده است.
| ردیف | بخش | شهرستان | جمعیت سال ۱۳۹۵ |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱ | بخش ماهورمیلاتی | شهرستان ممسنی | ۵،۲۹۷ |
| ۲ | بخش پاسارگاد | شهرستان پاسارگاد | ۶،۱۶۱ |
| ۳ | بخش باغ صفا | شهرستان سرچهان | ۶،۵۷۶ |
| ۴ | بخش رحمت آباد | شهرستان زرقان | ۶٬۶۹۷ |
| ۵ | بخش چاه ورز | شهرستان لامرد | ۷،۰۱۰ |
| ۶ | بخش ارد | شهرستان گراش | ۷،۰۲۹ |
| ۷ | بخش جوزار | شهرستان ممسنی | ۷،۰۳۷ |
| ۸ | بخش توجردی | شهرستان سرچهان | ۷،۳۳۷ |
| ۹ | بخش خیرگو | شهرستان لامرد | ۸،۶۱۱ |
| ۱۰ | بخش دهرم | شهرستان فراشبند | ۸،۹۴۷ |
| ۱۱ | بخش دشمن زیاری | شهرستان ممسنی | ۹،۳۲۶ |
| ۱۲ | بخش بانش | شهرستان بیضا | ۹،۳۹۷ |
| ۱۳ | بخش محمله | شهرستان خنج | ۹،۶۲۵ |
| ۱۴ | بخش نوبندگان | شهرستان فسا | ۱۰،۳۶۱ |
| ۱۵ | بخش علامرودشت | شهرستان لامرد | ۱۰،۵۷۹ |
| ۱۶ | بخش مزایجان | شهرستان بوانات | ۱۰،۵۹۱ |
| ۱۷ | بخش سیاخ دارنگون | شهرستان شیراز | ۱۰،۶۷۴ |
| ۱۸ | بخش جایدشت | شهرستان فیروزآباد | ۱۰،۷۶۳ |
| ۱۹ | بخش حنا | شهرستان بختگان | ۱۱،۱۵۶ |
| ۲۰ | کنارتخته و کمارج | شهرستان کازرون | ۱۱،۲۷۳ |
| ۲۱ | کامفیروز شمالی | شهرستان مرودشت | ۱۱،۳۹۶ |
| ۲۲ | بخش کوهنجان | شهرستان سروستان | ۱۱،۵۶۳ |
شهرک امام (روستای ریزاب) مرکز دهستان ریزاب با ۳۸۴۰تنجمعیت طبق آمار رسمی سازمان آمار ایران در سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۹۵ بزرگترین روستای شهرستان نی ریز یکی از روستاهای بزرگ استان فارس است. 
|
محصولات کشاورزی

اکثر مردم ریزاب به کشاورزی مشغولند و محصول اصلی کشاورزی مردم پسته می‌باشد و برخی از مردم نیز به کشت انار مشغول بودند که بعد از بی آبی گسترده در ریزاب و دوام کم درخت انار کم کم  کنار گذاشته شد.
آب و هوا

آب و هوای این شهر در قدیم معتدل بوده و به دلیل بارش باران‌های زیاد کشاورزی در این شهر رونق یافته‌است اما در دههٔ اخیر خشکسالی این شهر و روستاهای اطراف را دربر گرفته و از رونق کشاورزی به شدت کاسته می‌شود.
مکان زیارتی

از مکان‌های زیارتی می‌توان بارگاه امامزاده سید محمد (ع) از نوادگان امام موسی کاظم (ع) را نام برد که در کنار آن گلزار شهدا قرار دارد و 36 شهید شهر ریزاب و شهدای روستاهای همجوار در این محل قرار دارند
پایان (مجموعه تلویزیونی)

| پایان | پایان |
| --- | --- |
ژانر: ماجراجویی درام معمایی
نویسنده: برکان اویا
کارگردان: اولوچ بایراکتار
بازیگران: اییت اوزشنر نهیر اردوغان ارکان جان بیراک توزوناتاچ انگین آلتان دوزیاتان
سازنده موسیقی متن: تویگار اشیکلی
کشور سازنده: ترکیه
زبان اصلی: ترکی استانبولی
شمار فصل‌ها: ۱
شمار قسمت‌ها: ۲۵
تولید: تولید
تهیه‌کننده: کرم چاتای
مدت: ۹۰ دقیقه
تولیدکننده: آی یاپیم
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: آ تی‌وی
انتشار اولیه: ۹ ژانویه ۲۰۱۲ – ۲۵ ژوئن ۲۰۱۲
پایان (به ترکی استانبولی: Son) یک مجموعه تلویزیونی ترکی در ژانر روان‌شناختی به کارگردانی اولوچ بایراکتار است که از کانال آ تی‌وی ترکیه در سال ۲۰۱۲ پخش شد.
خلاصه داستان

در واقع همه چیز آنطور که به نظر می‌رسد نیست. یک ازدواج موفق، زن و شوهری که یکدیگر را دوست دارند. پدر و مادری که
به فرزندان خود اهمیت می‌دهند. بدون شک یک رابطه مطمئن و بدون دروغ.
یک روز این واقعیت که تمام زندگی شما یک دروغ بزرگ است مانند سیلی به صورت شما می‌خورد.
سه نوع زن وجود دارد: آن‌هایی که با خانه خود ازدواج کرده‌اند، آن‌هایی که با فرزندانشان ازدواج کرده‌اند و آن‌هایی که با شوهرانشان ازدواج کرده‌اند.
آیلین زنی است که با شوهرش ازدواج کرده‌است اما یک روز می‌فهمد که تمام زندگی‌اش یک دروغ بزرگ است.
پخش جهانی

| کشور | شبکه پخش کننده | شروع پخش | نام محلی |
| --- | --- | --- | --- |
|  ترکیه | ATV | ۹ ژانویه ۲۰۱۲ | Son |
|  قبرس شمالی | ATV | ۹ ژانویه ۲۰۱۲ | Son |
|  سوئد | svt2 | ۷ ژانویه ۲۰۱۳ | Lögnen |
|  یونان | ANT1 | ۲۸ ژانویه ۲۰۱۳ | Το τέλος |
|  قزاقستان | 31 Kanal | ۲۹ آوریل ۲۰۱۳ | Шегініс |
|  پاکستان | Express Entertainment | ۱۱ ژوئن ۲۰۱۳ | Yeh Hai Meri Kahani |
|  مجارستان | TV2 | ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۳ | Hazugságok gyűrűjében |
|  بلغارستان | Diema Family | ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۳ | Край или начало |
|  گرجستان | Rustavi 2 | ۱۰ ژانویه ۲۰۱۴ | დასასრული |
|  اتحادیه عرب | MBC 4 | ۲ فوریه ۲۰۱۴ | لغز الماضی |
|  آلبانی | Klan TV | ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۴ | Fundi |
بازسازی شده: بازسازی شده
| کشور  | شبکه پخش کننده  | شروع پخش  | نام محلی |
|  فرانسه | TF1 | ۲۰۱۶ |  |
|  روسیه | STS | ۲۰۱۵ |  |
|  ایالات متحده آمریکا | ABC | 2015 (didn't came over pilot episode) | Runner |
آشیل ون آکر

| آشیل ون آکر | آشیل ون آکر |
| --- | --- |
نخست‌وزیر بلژیک: نخست‌وزیر بلژیک
دوره مسئولیت ۲۳ آوریل ۱۹۵۴ – ۲۶ ژوئن ۱۹۵۸: دوره مسئولیت ۲۳ آوریل ۱۹۵۴ – ۲۶ ژوئن ۱۹۵۸
پادشاه: بودوئن
پس از: ژان ون هوت
پیش از: گاستون ایسکنس
دوره مسئولیت ۳۱ مارس ۱۹۴۶ – ۳ اوت ۱۹۴۶: دوره مسئولیت ۳۱ مارس ۱۹۴۶ – ۳ اوت ۱۹۴۶
پادشاه: پرنس چارلز، کنت فلاندر
پس از: پاول-هنری اسپاک
پیش از: کامیل هویسمانس
دوره مسئولیت ۱۲ فوریه ۱۹۴۵ – ۱۳ مارس ۱۹۴۶: دوره مسئولیت ۱۲ فوریه ۱۹۴۵ – ۱۳ مارس ۱۹۴۶
پادشاه: پرنس چارلز، کنت فلاندر
پس از: هوبرت پیرلو
پیش از: پاول-هنری اسپاک
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۸ آوریل ۱۸۹۸ بروخه، بلژیک
درگذشته: ۱۰ ژوئیهٔ ۱۹۷۵ (۷۷ سال) بروخه، بلژیک
حزب سیاسی: سوسیالیست
آشیل ون آکر (انگلیسی: Achille Van Acker; ۸ آوریل ۱۸۹۸ – ۱۰ ژوئیهٔ ۱۹۷۵) یک سیاست مدار اهل بلژیک بود.
عبدالمالک سلال

| عبدالمالک سلال | عبدالمالک سلال |
| --- | --- |
نخست‌وزیر الجزایر: نخست‌وزیر الجزایر
دوره مسئولیت ۳ سپتامبر ۲۰۱۲ – ۱۳ مارس ۲۰۱۴: دوره مسئولیت ۳ سپتامبر ۲۰۱۲ – ۱۳ مارس ۲۰۱۴
رئیس‌جمهور: عبدالعزیز بوتفلیقه
پس از: احمد اویحیی
پیش از: یوسف یوسفی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱ اوت ۱۹۴۸ ‏(۷۶ سال) قسنطینه، الجزایر
ملیت:  الجزایر
حزب سیاسی: جبهه آزادی‌بخش میهنی
پیشه: سیاستمدار
عبدالمالک سلال (انگلیسی: Abdelmalek Sellal؛ زاده ۱ اوت ۱۹۴۸) یک سیاستمدار اهل الجزایر است.
آل بوسعید

| خاندان القاسمی | خاندان القاسمی |
| --- | --- |
کشور: عمان
تاریخ بنیان‌گذاری: ۱۷۴۴
بنیانگذار: احمد بن سعید البوسعیدی
رهبر کنونی: هیثم بن طارق آل سعید
آل بوسعید (عربی: آل بو سعيد) از قبایل عرب منطقه خاورمیانه می‌باشد، که بر کشور عمان حکومت می‌کنند و همواره بزرگ این خاندان به‌عنوان سلطان عمان شناخته می‌شود. پیشینه خاندان آل بوسعید به فردی از قبیله أزد، بنام خلف بن ابی‌سعید الحنائی بازمی‌گردد. اجداد این خاندان از یمن به منطقه دباء البیعة مهاجرت کردند و پس از ویران شدن سد مأرب، در اواخر قرن سوم پیش از میلاد و در زمان شاهنشاهی ساسانی، در منطقه کنونی، در کشور عمان سکنی گزیدند. هم‌اکنون هیثم بن طارق آل سعید، بزرگ خاندان آل بوسعید می‌باشد، که به‌عنوان سلطان عمان شناخته می‌شود.
میخائیل کلاشنیکف

| میخائیل تیموفیِویچ کلاشنیکُف | میخائیل تیموفیِویچ کلاشنیکُف |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۰ نوامبر ۱۹۱۹ کوریا، سرزمین آلتای
درگذشت: ۲۳ دسامبر ۲۰۱۳ (۹۴ سال) ایژوسک، اودمورتیا
علت مرگ: کهولت سن و بیماری قلبی
ملیت: قزاق
شهروندی: روسی
پیشه: طراح سلاح سبک سپهبد روسی
شناخته‌شده برای: مخترع سلاح کلاشینکف
همسر: Ekaterina Kalashnikova
فرزندان: ویکتور، نلی، ناتاشا، النا
جوایز: 
میخائیل تیموفیِویچ کلاشنیکُف (به روسی: Михаил Тимофеевич Калашников) (زاده ۱۰ نوامبر ۱۹۱۹ – درگذشته ۲۳ دسامبر ۲۰۱۳) مخترع روسی سلاح آ-کا-۴۷ موسوم به کلاشنیکُف بود.
زندگی

وی در سال ۱۹۱۹ در شمال روسیه در یکی از روستاهای منطقه آلتای واقع در سیبری در نزدیکی مرز روسیه و قزاقستان در خانواده‌ای فقیر ترک تبار متولد شد. تحصیلات وی پایین بود به طوری که نتوانست دوران متوسطه را طی کند. در سنین نوجوانی وارد ارتش شوروی شد. در سال ۱۹۴۱ طی یکی از حملات ارتش شوروی به نیروهای آلمان نازی میخائیل تیموفیِویچ کلاشنیکف در اثر هدف قرار گرفتن تانکش مجروح و در بیمارستان بستری شد. او در بیمارستان تصمیم گرفت که با در هم آمیختن ویژگی‌ها و کاربردهای سلاح آمریکایی ام۱ گرند و تفنگ آلمانی اس‌تی‌جی ۴۴ یک تفنگ خودکار طراحی و تولید کند. ساخت این سلاح در سال ۱۹۴۷ تکمیل و پس از آن در سال ۱۹۵۱ به‌طور رسمی وارد ارتش شوروی شد.
میخائیل تیموفیِویچ کلاشنیکف بیست و چندی ساله بود که اندکی پس از جنگ جهانی دوم تفنگ «AK-۴۷» را ابداع کرد.
از آغاز تولید کلاشنیکف تاکنون بیش از صد میلیون قبضه از مدل آ-کا-۴۷ در کارخانهٔ تولید این سلاح در شهر ایژوسک روسیه یا سایر کشورها با مجوز قانونی یا به‌طور غیرقانونی ساخته شده‌است.
میخائیل کلاشنیکف سازنده ی اسلحه کلاشنیکُف گفته است: «اسلحه کلاشنیکف را برای جلوگیری از پیشروی آلمان بسوی شوروی و به خاطر وطنم ساختم و قصد نداشتم این اسلحه در عملیات تروریستی مورد استفاده قرار گیرد و در بازارهای اروپایی و آمریکایی فروخته بشود .» به گزارش فارس به نقل از پایگاه اینترنتی «مسکونیوز»، کلاشنیکف ۸۶ ساله می‌گوید: هر وقت در تلویزیون می‌بینم اسلحه‌ای که برای دفاع از سرزمین مادری‌ام ساختم در دستان اعضای القاعده و گروههای تروریستی است، از خود می‌پرسم چطور این اسلحه بدست آن‌ها رسیده است؟»
اما واقعیت چیزیست که در تاریخی که کلاشنیکف سلاح مشهورش را طراحی کرد، نمی‌توانست آنرا پیشبینی کند! سلاح وی آنچنان ساده است که تنها در کارگاهی که امکان خانکشی لوله وجود دارد امکان ساخت این سلاح نیز موجود است و بدین طریق تخمین زده می‌شود که بسیاری از سلاحهای موجود در دست تروریستها ساخت کارگاههای زیرزمینی است.
علاوه بر آن سلاح معروف کلاشنیکف سلاحیست که نیاز چندانی به تمیزکاری ندارد و رفع گیر آسان و برد نسبتاً قابل توجهی دارد.
کلاشنیکف که در سن ۹۰ سالگی کم بنیه اما همچنان تیزهوش به نظر می‌رسد در مراسمی گفت: «اگر می‌خواهید کسی را مقصر بدانید، آلمان‌های نازی را به خاطر اینکه مرا مجبور کردند طراح سلاح شوم، مقصر بدانید!» وی افزود: «البته من همواره می‌خواستم که دستگاه‌ها و ماشین‌آلات مورد نیاز کشاورزی بسازم.»
کلاشنیکف از بیماری قلبی رنج می‌برد و در ماه ژوئن ۲۰۱۳ در بیمارستان مرکزی مسکو تحت مداوا قرار گرفت. وی پس از بهبودی نسبی در ماه سپتامبر ۲۰۱۳ به ایژوسک مرکز جمهوری اودمورتی روسیه بازگشت اما از ۱۷ نوامبر ۲۰۱۳ بار دیگر در بیمارستان بستری شد.
میخائیل کلاشنیکف ، سازنده تفنگ تهاجمی معروف کلاشنیکف روز دوشنبه، دوم دی ۱۳۹۲ برابر ۲۳ دسامبر ۲۰۱۳، در سن ۹۴ سالگی در شهر ایژِوسک در واقع در جمهوری اودمورتیا درگذشت.

تمبر میخائیل کلاشنیکف سال ۲۰۱۴
جنبش استقلال‌طلبی هند
استعمار نخستینِ بریتانیا در هند

تاجران اروپایی نخستین بار با ورود کاوشگر پرتغالی به نام واسکو دو گاما در سال ۱۴۹۸ (میلادی) در بندر کالیکوت، به منظور بررسی شرایط خرید و فروش ادویه سود آور، به سواحل هندوستان رسیدند. تنها یک قرن بعد از آن، هلندی‌ها و انگلیسی‌ها چندین پایگاه مرکزی تجاری را در شبه قاره هند تأسیس کردند، که نخستین آن‌ها یک پایگاه تجاری انگلیسی بود که در سال ۱۶۱۲ و در سورات شکل گرفت. بعد از قرن ۱۷ و اوایل قرن ۱۸، بریتانیا از نظر نظامی پرتقال و هلند را شکست داد، ولی همچنان با فرانسوی‌ها که قصد داشتند در شبه قاره برای خودشان پایگاهی تأسیس کنند مخالفت می‌کرد. سقوط امپراتوری مغول در نیمه اول قرن ۱۸ فرصتی را برای بریتانیا فراهم کرد که پایگاه محکمی را در سیاست هند برای خود ایجاد کنند. بعد از نبرد پلاسی در ۱۷۵۷ که در آن ارتش بنگال کمپانی هند شرقی تحت فرماندهی رابرت کلیو، موفق شد سیراج اود دالا، نواب بنگال، را شکست دهد، توانست خود را به عنوان بازیگر اصلی در امور هند معرفی کرده، و مدت کوتاهی بعد، پیرو جنگ بوکسار در ۱۷۶۴، حقوق اداری مناطق بنگال، بیهار و اودیسا را به دست آورد. بعد از شکست تیپو سلطان بخش اعظم هند جنوبی، یا مستقیماً تحت قانون انجمن قرار گرفتند یا در یک اتحادیه تابعه، به صورت بخش‌هایی که توسط شاهزاده اداره می‌شد، تحت کنترل سیاسی غیر مستقیم انجمن بودند. انجمن پس از چندین بار شکست دادن مناطقی که توسط امپراتوری ماراتا اداره می‌شد توانست کنترل آن‌ها را نیز به دست آورد. پنجاب در سال ۱۸۴۹، بعد از شکست ارتش‌های سیک در اولین (۱۸۴۵–۱۸۴۶) و دومین (۴۹–۱۸۴۸) جنگ آنگلو-سیک، ملحق شد.
در سال ۱۸۵۳، بخشی از دستورالعمل‌ها و قوانین انگلیس، در مدارس هند پیاده شد. نخبگان هندویی که در مغرب زمین تحصیل کرده بودند به دنبال راهی بودند تا آیین هندو را از شیوه‌های اجتماعی بحث‌انگیز شامل سیستم طبقاتی وارنا، ازدواج کودکان و ساتی پاک کنند. جوامع ادبی و نیز اجتماعاتی برای بحث و مناظره در کلکته و بمبئی شکل گرفتند که به پایگاهی برای مباحثات سیاسی باز تبدیل شدند.
حتی با اینکه این جهت‌گیری به سوی مدرنیزه شدن، بر جامعه هند تأثیر زیادی گذاشت، ولی اکثریت مردم هند از حکمرانی بریتانیا ناراحت بودند. بریتانیا پس از مسلط شدن به بخش اعظم شبه قاره هند شروع به سوء استفاده از آداب و رسوم محلی هندی‌ها کرد، به عنوان مثال برگزاری احزاب در مساجد، رقصیدن با موسیقی مربوط به حکومت هندوستان در تراس تاج محل، استفاده از تازیانه به منظور بازکردن راه خود در بازارهای شلوغ (همانگونه که ژنرال هنری بلیک گفته بود)، و بدرفتاری با هندی‌ها (شامل سپاهیان و سربازان). در سال‌های بعد از انضمام پنجاب که در ۱۸۴۹ به وقوع پیوسته بود، سرکشی‌ها و عصیان‌هایی در میان سپاهیان به وقوع پیوست که با توسل به زور سرکوب شد.
شورش سپاه ولور

پادگان دژ ولور در ژوئیه ۱۸۰۶ شامل چهار گروه پیاده‌نظام بریتانیایی از H.M. هنگ پیاده شصت و نهم (جنوب لینکلن‌شر) و سه گردان پیاده‌نظام مدرس بود.
دو ساعت بعد از نیمه شب، در دهم ژوئیه، سپاهیان مستقر در دژ نگهبانان اروپایی را تیر باران کرده و چهارده نفر از افسران خود و ۱۱۵ تن از هنگ شصت و نه، که اکثریت آن‌ها در سربازخانه‌ها خواب بودند را کشتند. در میان کشته شدگان سرهنگ جان فنکورت، فرمانده دژ، دیده می‌شد. شورشیان به وسیله کشتار کنترل اوضاع را به دست گرفتند و پرچم سلطان میسور را بر فراز دژ برافراشتند. پسر دوم تیپو به نام فاتح حیدر به عنوان شاه معرفی شد.
با اینحال یک افسر بریتانیایی موفق شد که فرار کند و تغییراتی را در پادگان آرکات به وجود آورد. نه ساعت پس از شروع شورش یک نیروی امدادی شامل سواره نظام نور نوزدهم بریتانیا، تفنگ‌های گالوپر و خیل عظیمی از سواره نظامان مدرس، از آکروت به سمت ولور حرکت کرده و شانزده مایل را در حدود دو ساعت بپیمایند. این گروه توسط رولو گیلسپی- یکی از باکفایت‌ترین و پر انرژی‌ترین افسران هند در آن زمان- رهبری می‌شد. گزارش شده‌است که وی در مدت زمان ۱۵ دقیقه بعد از اینکه زنگ هشدار به صدا درآمده بود آرکات را ترک کرد. گیلسپی پیشاپیش لشکر اصلی، با نیرویی متشکل از حدود بیست تن، به راه افتاد.
به محض رسیدن به ولور، گیلسپی متوجه اروپایی‌هایی شد که زنده مانده بودند؛ این دسته از اروپاییان شامل دو کمک جراح و نیز حدود شصت تن از هنگ شصت و نه بودند که فاقد مهمات بوده و از NCO فرمان می‌گرفتند. گیلسپی نتوانست از دروازه شهر وارد شود، در نتیجه به کمک یک طناب و کمربند گروهبانی که در پایین ایستاده بود از دیوار بالا رفت و به هنگ شصت و نهم رسید. زمانی که مابقی هنگ نوزدهم رسیدند، گیلسپی از آن‌ها خواست تا با توپ دروازه‌ها را منفجر کنند، و از هنگ شصت و نهم نیز خواست تا فضایی را فراهم کنند که لشکر سواره نظام بتواند صف آرایی کند. هنگ نوزدهم و لشکر سواره نظام مادراس هر سربازی را که در سر راهشان قرار داشت قتل‌عام کردند. حدود صد سرباز که در کاخ پناه گرفته بودند خارج شده و به دستور گیلسپی کنار دیوار قرار گرفته و به ضرب گلوله کشته شدند. جان بلاکستان، مهندسی که در انفجار دروازه‌ها نقش داشت، می‌گوید: "حتی با این دیدگاه مخوفی که در مورد این واقعه وجود داشت من می‌توانم تقریباً با آرامش بگویم که این عمل در آن زمان از دید من بازتابی از عدالت، و حتی مناسبترین آن بود؛ ولی، با گذشت زمان اکنون برایم مشکل است که آن عمل را تأیید کنم یا احساسی را داشته باشم که آن زمان داشتم.
مجازات سختی که سربازان با آن مواجه شدند به یکباره ناآرامی‌ها را فرونشاند و یک حماسه واقعی را برای تاریخ بریتانیا در هند رقم زد؛ به گونه‌ای که گیلسپی اعتراف کرد که ظرف پنج دقیقه همه از بین رفتند. در کل ۳۵۰ نفر از شورشیان کشته شدند، و ۳۵۰ نفر دیگر که مجروح بودند قبل از شروع جنگ متوقف شدند.