سیاست در اتریش

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نشان ملی اتریش: نشان ملی اتریش
نوع حکومت: Federal parliamentary republic
قانون اساسی: قانون اساسی اتریش
قوه مقننه: قوه مقننه
نام: شورای فدرال اتریش
نوع: دومجلسی
مکان ملاقات: ساختمان پارلمان اتریش (معمولا) هفبورگ (به‌طور موقت)
مجلس اعلا: مجلس اعلا
نام: شورای فدرال
Presiding officer: رابرت زبار رئیس شورای فدرال
برگزیننده: انتخابات غیرمستقیم
Presiding officer: ولفگانگ زوبتکا رئیس مجلس ملی
برگزیننده: رأی اکثریت
قوه مجریه: قوه مجریه
رئیس کشور: رئیس کشور
عنوان: رئیس جمهور
کنونی: الکساندر فن‌دربلن
برگزیننده: رأی اکثریت
رئیس حکومت: رئیس حکومت
عنوان: صدراعظم
کنونی: کارل نهمر
هیئت دولت: هیئت دولت
نام: کابینهٔ اتریش
دولت کنونی: دولت نهامر
رهبر: Chancellor
معاون رهبر: Vice Chancellor
برگزیننده: President
مقرها: Chancellery building
وزیران: 14
قوه قضائیه: قوه قضائیه
نام: Judiciary of Austria
Constitutional Court: Constitutional Court
قاضی ارشد: Christoph Grabenwarter
صندلی: Seat of the Constitutional Court
Supreme Court of Justice: Supreme Court of Justice
قاضی ارشد: Elisabeth Lovrek
صندلی: Palace of Justice
Supreme Administrative Court: Supreme Administrative Court
قاضی ارشد: Rudolf Thienel
صندلی: Seat of the Supreme Administrative Court
سیاست اتریش نمایانگر یک رقابت پویا میان احزاب سیاسی متعدد است که منجر به تشکیل یک دولت ائتلافی محافظه‌کار-سبز برای اولین بار در ژانویه ۲۰۲۰ پس از انتخابات زودهنگام ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۹ شده؛ و پیش از آن نیز منجر به انتخاب رهبر سابق حزب سبز به ریاست جمهوری در سال ۲۰۱۶ شد.
سیاست اتریش در چارچوب قانون اساسی یک جمهوری پارلمانی فدرال، با یک رئیس‌جمهور (Bundespräsident) به عنوان رئیس دولت و یک صدراعظم (Bundeskanzler) به عنوان رئیس حکومت صورت می‌پذیرد. دولت‌ها، اعم از محلی و فدرال، قدرت اجرایی را اعمال می‌کنند. قانون‌گذاری فدرال، هم به دولت فدرال و هم به دو مجلس قانون‌گذار؛ یعنی شورای ملی (Nationalrat) و شورای فدرال (Bundesrat) واگذار شده‌است. قوهٔ قضاییه اتریش مستقل از قوهٔ مجریه و قوهٔ مقننهٔ حکومت است.
پس از پایان جنگ جهانی دوم و استقرار مجدد اتریش به عنوان یک کشور مستقل، حزب محافظه کار مردم اتریش (ÖVP) و حزب چپ میانه سوسیال‌دموکرات اتریش (SPÖ) برای چندین دهه بر سیاست و زندگی عمومی تسلط داشتند، به غیر از این دو؛ تنها یک حزب دیگر، یعنی حزب FPÖ، نقش قابل توجهی در سطح سیاست ملی ایفا کرده‌است. اخیراً، الگوی تسلط دو حزبی با ظهور احزاب جدیدتر مانند سبزها و NEOS از بین رفته‌است.
دولت ملیِ چند‌قومیتی و چندفرهنگی اتریش، یکی از چندین ایالت باقی‌مانده از امپراتوری چند ملیتی اتریش-مجارستان است، این امپراتوری چندملیتی بزرگ در سال ۱۹۱۸ فروپاشید. پیش از جمهوری اتریش یک سلطنت مشروطه وجود داشت که طبق گفتهٔ نشریهٔ نیویورک تایمز، نهاد قانونگذاری آن برای اولین بار در سال ۱۸۹۷ توسط «رای شبه‌جهانی (مردان)» انتخاب شده بود.
اولین تلاش اتریش برای حکومت جمهوری‌خواهانه پس از سقوط سلطنت در سال ۱۹۱۸ به‌دلیل فشار اقتصادی فلج‌کنندهٔ غرامت‌های جنگی مورد نیاز متفقین پیروز، به‌شدت با مشکل مواجه شد. جمهوری اول اتریش (۱۹۱۸–۱۹۳۸) اصلاحات پیشگامی را در دهه ۱۹۲۰ انجام داد، به ویژه در وین، که به عنوان الگویی برای دولت‌های رفاه اجتماعی اروپایی پس از جنگ جهانی اول عمل کرد. با این حال، جمهوری به تدریج بین سال‌های ۱۹۳۳ و ۱۹۳۴ تحت حکومت صدراعظم انگلبرت دلفوس، که توسط عوامل حزب نازی در سال ۱۹۳۴ ترور شد، به دیکتاتوری اتریش فاشیستی تبدیل شد. جمهوری اول با انشلوس (الحاق) به آلمان نازی در سال ۱۹۳۸ پایان یافت. به دنبال شکست رایش آلمان در سال ۱۹۴۵، اتریش پس از اینکه استقلال خود را به‌طور کامل از نیروهای متفقین اشغالگر به دست آورد، حکومت جمهوری خود را از سر گرفت. نظام سیاسی اتریش پس از استقرار مجدد دموکراسی و تعیین سرنوشت، جمهوری دوم نامیده می‌شود.
آغاز قرن بیست و یکم، برای اتریش، مترادف نیم قرن حکومت پایدار تحت نظام جمهوری فدرال براساس قانون اساسی بود. این کشور بر اساس اصول دموکراسی نیابتی و حاکمیت قانون اداره می‌شود. چارچوب قانون اساسی سیاست اتریش و اصل اجرای عملی قانون اساسی به‌طور کلی مؤثر و مناسب جهت انتقال مسالمت‌آمیز قدرت تلقی می‌شود.