ناوگان دریایی هسته‌ای
ساختار نیروگاه > در نیروگاه‌های زمینی

رآکتور نیروگاه‌های تجاریِ موجود در خشکی با رآکتور ناوگان‌های دریایی تفاوت دارد که در زیر به آن‌ها اشاره شده‌است:
رآکتورهای تجاری برای تولید انرژی الکتریکی به میزان دست‌کم ۱۶۰۰ مگاوات طراحی شده‌اند و این در حالیست که رآکتور ناوگان برای تولید مقداری پایین‌تر از ۱۰۰ مگاوات انرژی، ساخته‌می‌شود.
محدودیت‌های فضایی، رآکتورهای دریایی را ملزم به کوچکیِ اندازه و در عین حال حفظِ بازدهی می‌کند. این امر سبب فشار بیشتر بر اجزای مکانیکیِ رآکتور و نیروگاه می‌شود. از طرف دیگر این اجزا موظف به عملکرد در شرایط پیچیده‌ترِ دریایی، مثل نوساناتِ آبیِ دریا، پیچ و چرخش‌های ناگهانی یا برنامه‌ریزی‌شدهٔ شناور، لرزش‌ها و ارتعاشات و … هستند. این در حالیست که نیروگاه‌های زمینی با چنین چالش‌هایی روبه‌رو نیستند.
همچنین «سامانهٔ خودکارِ خاموشیِ رآکتور» (Shutdown Mechanisms) در نیروگاه دریایی نمی‌تواند مشابه با نیروگاهِ زمینی عمل کند. چون میله‌های کنترل (Control Rods) در نیروگاه‌های دریایی، مشابه با نوع زمینی آن‌ها نمی‌توانند با اتکا به نیروی جاذبه و به صورت عمودی در محفظهٔ سوخت قرار گرفته و سامانه را خاموش نمایند.
علاوه بر این محدودیت‌ها، بهره‌مندی از آب دریا در نیروگاه دریایی، علی‌رغم نمک‌زدایی آن، همواره مشکلات سایشی و خوردگیِ نمکی را به همراه دارد که هزینهٔ تعمیر و نگهداریِ ناوگان و نیروگاه را نسبت به نوع زمینیِ آن، افزایش‌می‌دهد.
بمباران نوترونی در هسته‌ها و رآکتورهای کوچک‌تر، به دلیل حرکت محدودتر نوترون‌ها دشوارتر است. از این رو در رآکتور ناوگان‌های دریایی با بهره‌مندی از هسته‌های کوچک‌تر، اورانیم غنی‌شدهٔ بیشتر مورد نیاز خواهد بود. سوخت غنی‌شدهٔ بیشتر، واکنش هسته‌ای را پایان‌ناپذیرتر می‌کند.
در برخی از رآکتورهای دریایی به منظور جلوگیری از تخریب‌های حاصله از واکنش‌های زنجیره‌ای پایان‌ناپذیر هسته، از اورانیومِ کمتر غنی‌شده بهره می‌برند که این امر منجر به افزایش میزان سوخت‌گیریِ شناور می‌شود. با این احوال، سوختِ رآکتورِ بیشترِ زیردریایی‌های آمریکایی، اورانیم با غنای ۲۰ تا ۹۶ درصد است، که نتیجهٔ آن هسته‌های کوچک‌تر و سروصدای کمتر خواهد بود. این، برای یک زیردریایی نظامی مزیت بزرگی به‌حساب می‌آید. با استفاده از سوخت بیشتر غنی‌شده، قدرت رآکتور افزایش یافته و در مقابل نیاز به سوخت‌گیری زیاد، کاهش می‌یابد. اما کل عملیات گران‌تر و از لحاظ آسیب‌های هسته‌ای، خطرناک‌تر می‌شود.
یک رآکتور هسته‌ای دریایی باید به میزان بالایی خودکفا بوده و در تعمیرات و نگهداری خود بی‌نیاز از بندرِ پهلوگیری باشد. مشکل اصلی در این رآکتورها انتخاب یک متعادل‌ساز مناسب است تا در برابر آسیب‌های تابشی، مقاومت لازم را داشته و دیرتر از بین برود. برخلاف رآکتورهای زمینی که از سرامیک اورانیوم دی‌اکسید برای پوشش میله‌های کنترل (Control Rods) استفاده می‌شود، در رآکتور دریایی از آلیاژهای زیرکونیومی استفاده می‌شود. هسته با سوختِ اورانیوم بسیار غنی‌شده و «سم اشتعال‌پذیر» ِ تولیدشده در اثر واکنش‌ها، که به آهستگی می‌سوزد و واکنش را متعادل می‌کند، به چرخهٔ مناسب فعالیت دست پیدا می‌کند. از بین رفتنِ تدریجیِ سم مذکور، در واقع باعث افزایش واکنش‌پذیری هسته شده تا نقشِ متعادل‌ساز را در کاهش واکنش‌پذیری جبران نموده و سبب بهبود مصرف سوخت شود. عمرِ مخزنِ تحتِ فشارِ رآکتور هم، با به‌کارگیریِ یک سپر نوترونی در داخلِ مخزن و جلوگیری از آسیب‌هایِ حاصل از بمباران نوترونی به دیوارهٔ آن، افزایش می‌یابد.
دولت بریتانیا در دسامبر ۲۰۱۷ با اعلامِ اختصاصِ مبلغ ۱۰۰ میلیون پوند به منظور توسعهٔ چنین نیروگاه‌هایی در خشکی، از پیشگامانِ گسترش این فناوری است. شرکت رولز رویس، از شرکت‌هایی است که در زمینهٔ تولید نیروگاه‌های دریایی با قدرت بالاتر از ۱۰۰ مگاوات فعالیت داشته‌است. با حذف محدودیت‌های راه‌اندازی نیروگاه‌های مشابه با نیروگاه‌های دریایی بر روی خشکی، هزینهٔ این راه‌اندازی‌ها بسیار کمتر و مقرون به صرفه‌تر خواهند شد.