stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
عبدالمجید عین‌الدوله

| عبدالمجید میرزا عین‌الدوله (اتابک) | عبدالمجید میرزا عین‌الدوله (اتابک) |
| --- | --- |
عین‌الدوله: عین‌الدوله
پانزدهمین و بیست و یکمین نخست‌وزیر ایران: پانزدهمین و بیست و یکمین نخست‌وزیر ایران
دوره مسئولیت ۴ اردیبهشت ۱۲۹۴ ه‍.خ – ۲۹ تیر ۱۲۹۴ ه‍.خ: دوره مسئولیت ۴ اردیبهشت ۱۲۹۴ ه‍.خ – ۲۹ تیر ۱۲۹۴ ه‍.خ
پادشاه: احمدشاه
پس از: حسن مشیرالدوله
پیش از: حسن مستوفی‌الممالک
دوره مسئولیت ۲۸ آبان ۱۲۹۶ ه‍.خ – ۱۷ دی ۱۲۹۶ ه‍.خ: دوره مسئولیت ۲۸ آبان ۱۲۹۶ ه‍.خ – ۱۷ دی ۱۲۹۶ ه‍.خ
پادشاه: احمدشاه
پس از: محمدعلی علاءالسلطنه
پیش از: حسن مستوفی‌الممالک
وزیر اعظم/صدراعظم ایران: وزیر اعظم/صدراعظم ایران
دوره مسئولیت ۲ بهمن ۱۲۸۲ ه‍.خ – ۶ مرداد ۱۲۸۵ ه‍.خ: دوره مسئولیت ۲ بهمن ۱۲۸۲ ه‍.خ – ۶ مرداد ۱۲۸۵ ه‍.خ
پادشاه: مظفرالدین‌شاه
پس از: علی‌اصغر اتابک
پیش از: نصرالله مشیرالدوله
والی مازندران: والی مازندران
دوره مسئولیت ۱۱ آبان ۱۲۷۵ ه‍.خ – ۱۱ اردیبهشت ۱۲۷۶ ه‍.خ: دوره مسئولیت ۱۱ آبان ۱۲۷۵ ه‍.خ – ۱۱ اردیبهشت ۱۲۷۶ ه‍.خ
پادشاه: مظفرالدین‌شاه
وزیر داخله: وزیر داخله
دوره مسئولیت ۲ شهریور ۱۲۸۲ ه‍.خ – ۲ بهمن ۱۲۸۲ ه‍.خ: دوره مسئولیت ۲ شهریور ۱۲۸۲ ه‍.خ – ۲ بهمن ۱۲۸۲ ه‍.خ
پادشاه: مظفرالدین‌شاه
والی آذربایجان: والی آذربایجان
دوره مسئولیت ۱۸ مهر ۱۲۶۴ ه‍.خ – ۱۷ شهریور ۱۲۶۷ ه‍.خ: دوره مسئولیت ۱۸ مهر ۱۲۶۴ ه‍.خ – ۱۷ شهریور ۱۲۶۷ ه‍.خ
پادشاه: ناصرالدین‌شاه
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: شاهزاده عبدالمجید میرزا ۱۲۲۴ تهران، ایران
درگذشته: ۱۰ آبان ۱۳۰۶ (۸۱–۸۲ سال) تهران، ایران
همسر(ان): اشرف‌الملوک فخرالسلطنه
روابط: سلطان احمد میرزا عضدالدوله (پدر) فتحعلی‌شاه (پدربزرگ)
فرزندان: سلطان عبدالحمید میرزا
پیشه: سیاستمدار
لقب(ها): عین‌الدوله
عین‌الدوله، سلطان عبدالمجید میرزا اتابک اعظم (۱۲۲۴ خورشیدی در تهران – ۱۰ آبان ۱۳۰۶ خورشیدی در تهران)، پسر سلطان احمد میرزا عضدالدوله (پسر چهل‌وهشتم فتح‌علی‌شاه) و یکی از چهره‌های سیاسی برجسته در دوران پادشاهی مظفرالدین‌شاه و از مخالفان سرسخت جنبش مشروطهٔ ایران بود. عین‌الدوله وزیر اعظم دورهٔ مظفرالدین‌شاه و احمدشاه بود. او در تاریخ معاصر ایران عمدتاً به عنوان شخصیتی مرتجع و سرسخت شناخته می‌شود.
زندگی و آغاز کار

عبدالمجید میرزا، پسر سلطان احمد میرزا عضدالدوله و نوهٔ فتحعلی‌شاه بود. او تحت تعلیم یک معلم خصوصی قرار داشت اما فقدان علاقه و انگیزه‌اش برای تحصیل، منجر به کنارگذاشته‌شدن او از دارالفنون شد. او را برای خدمت نزد ولی‌عهد وقت یعنی مظفرالدین میرزا به تبریز فرستادند و آنجا مهارت‌های اداری و خطاطی را آموخت. او به نسب سلطنتی خود افتخار می‌کرد و به تکبر، فخرفروشی، زورگویی و بدجنسی معروف بود. گفته شده که او یکی از درباریان تندخو، بی‌ادب و طمعکار بوده است.
او کارنامهٔ حرفه‌ای خود را در دربار مظفرالدین‌میرزا در تبریز و به عنوان نائب اصطبل آغاز کرد که در واقع معاون امیرآخور محسوب می‌شد و مدتی بعد در سال ۱۳۰۳ ق. به مقام امیرآخور رسید. پس از آن والی‌گری چند منطقه در آذربایجان را به دست آورد. در سال ۱۳۰۶ ق. (سپتامبر ۱۸۹۰)، هنگامی که والی قاجارآباد (ارسباران) بود، ناصرالدین‌شاه در بازگشت از سومین سفر اروپایی خود در آذربایجان بیمار شد و به کمک ژان باتیست فوریه پزشک خصوصی ناصرالدین‌شاه از مرگ نجات پیدا کرد. ظاهراً خبر احتمال مرگ شاه را عین‌الدوله به ولی‌عهد داده و پس از بهبود شاه، به‌خاطر تندی و بی‌ملاحظگی‌اش در این کار، به‌شدت تنبیه شده است.
در ۱۳۰۹ قمری (۹۲–۱۸۹۱ میلادی)، عبدالمجید میرزا در کنار سمت امیرآخور، والی‌گری اردبیل، مشگین و قرچه‌داغ با رتبهٔ امیرتومان و همچنین ریاست خالصه‌جات سلطنتی در آذربایجان را در اختیار داشت. در ۱۳۱۰ ق. (۹۳–۱۸۹۲ م) ناصرالدین‌شاه عنوان «عین‌الدوله» را به او اعطا کرد.
دوران محمدعلی‌شاه

پس از به‌توپ بستن مجلس (ژوئن ۱۹۰۸) و شدت‌گرفتن مقاومت مشروطه‌خواهان در تبریز، عین‌الدوله را به عنوان والی آذربایجان، همراه با محمدولی‌خان تنکابنی سپهدار اعظم به آذربایجان فرستادند تا قیام را سرکوب کند. تلاش‌های او برای وادار کردن مشروطه‌خواهان به تسلیم یا مذاکره بی‌نتیجه بود و سربازان حکومت در چندین نبرد در اطراف تبریز، از سربازان مشروطه شکست خوردند (اکتبر ۱۹۰۸). پس از مدتی محمدولی‌خان سپهدار اعظم به مشروطه‌خواهان پیوست و عین‌الدوله که حتی به‌عنوان والی از سوی انجمن تبریز به رسمیت شناخته نشده بود مجبور شد در باسمنج اردو زد. پس از ماه‌ها محاصرهٔ تبریز، سربازان روسیهٔ تزاری وارد تبریز شدند. عین‌الدوله به تهران رفت و دربارهٔ عملکرد انجمن تبریز و عدم حمایت دیپلمات‌های ساکن در تبریز به محمدعلی‌شاه گزارش داد و سپس در خانهٔ خود نشست.
دوران احمدشاه

پس از فتح تهران به دست نیروهای مشروطه‌خواه، عین‌الدوله حاضر نشد به کشورهای خارجی پناهنده شود و برای نجات جان و آزادی خود، املاکش در قره‌باغ را به دولت بخشید. در ازای پرداخت پیشکشی قابل‌توجه، قول والی‌گری فارس را نیز به او دادند اما انتصاب او به‌خاطر مخالفت شدید حسن تقی‌زاده منتفی شد. هرچند برای مراسم افتتاح دورهٔ دوم مجلس شورای ملی (نوامبر ۱۹۰۹) از عین‌الدوله دعوت کردند اما او به مدت چهار سال هیچ سمت دولتی نداشت و در این حین، به‌خاطر جعل سند خرید املاک در فریمان، تحت پیگرد قانونی بود.
در صفر ۱۳۳۱ (ژانویه ۱۹۱۳)، عین‌الدوله در کابینهٔ میرزا محمدعلی‌خان علاءالسلطنه به عنوان وزیر داخله منصوب شد و به اخباری که در روزنامه‌های اروپایی دربارهٔ ایران منتشر می‌شد توجه خاصی داشت. او در دولت بعدی یعنی کابینهٔ مستوفی‌الممالک هم سمتش را حفظ کرد اما پس از استعفای مستوفی‌الممالک، عین‌الدوله هم از سمت خود کنار رفت (مارس ۱۹۱۳). او در جمادی‌الثانی ۱۳۳۳ (آوریل ۱۹۱۵) به عنوان نخست‌وزیر و وزیر جنگ منصوب شد اما پس از آنکه از وزیر داخله‌اش یعنی فرمانفرما (که مرتکب خطای سیاسی دشمنی با عثمانی‌ها شده بود)، او را استیضاح کردند و مجبور به استعفا شد (ژوئیه ۱۹۱۵). طی قحطی ۱۲۹۸–۱۲۹۶ ایران، عین‌الدوله دستور داد با گندم حاصل املاکش نان بپزند و رایگان میان فقرا توزیع می‌کرد. در صفر ۱۳۳۶ (نوامبر ۱۹۱۷)، عین‌الدوله باز هم وزیر اعظم شد اما به خاطر عدم تأیید انگلیس، دشمنی دموکرات‌های تهران، و انتقاد وزرای او از نمایندگان آذربایجان در مجلس شورای ملی، استعفا داد (ربیع‌الاول ۱۳۳۶ - ژانویه ۱۹۱۸). در کابینهٔ دوم وثوق‌الدوله (۹۹–۱۲۹۷ ش) عین‌الدوله والی آذربایجان شد و باید با قیام شیخ محمد خیابانی مقابله می‌کرد. او پس از این به مقام سیاسی دیگری منصوب نشد.
در جریان کودتای ۳ اسفند ۱۲۹۹، عین‌الدوله جزو مقاماتی بود که دستگیر و جریمه شدند. هرچند او توانسته بود با ارث و میراث و مقاماتی که در حکومت داشت ثروتی جمع کند اما به‌خاطر قرض‌هایی که در اولین دورهٔ صدراعظمی خود برای کشور گرفته بود، به‌شدت بدهکار بود. توضیح آنکه برخلاف عرف معمول دولت قاجار، مظفرالدین‌شاه او را شخصاً مسئول بازپرداخت این قرض‌ها کرده بود که گفته می‌شود بالغ بر سه کُرور (یک میلیون و پانصدهزار) تومان بوده است. این بدهی زندگی او را فلج کرده بود و طلبکاران دائم به آزار او می‌پرداختند، خصوصاً حالا که نفوذ خود در حکومت را از دست داده بود.
خانواده و مرگ

در سال ۱۲۸۹ قمری (۷۳–۱۸۷۲ میلادی)، عین‌الدوله با یکی از دختران مظفرالدین میرزا به نام انیس‌الدوله ازدواج کرد که پیش از به‌دنیا آوردن فرزند از دنیا رفت. تنها پسر عین‌الدوله، میرزامحمد شمس‌الملک عضدالدوله، فردی خوش‌گذران بود که باقیمانده ثروت پدرش را به باد داد و نهایتاً به فقر و افلاس افتاد.
عین‌الدوله در ۷ جمادی‌الاول ۱۳۴۵ (مصادف با ۱۰ آبان ۱۳۰۶ و ۲۳ نوامبر ۱۹۲۶) درگذشت.
شخصیت عین‌الدوله

اغلب معاصران عین‌الدوله و نویسندگان مدرن، عین‌الدوله را شخصیتی مرتجع و بی‌وجدان می‌دانند که ثروت خود را از طریق احتکار، اخاذی و اختلاس جمع کرده است؛ هرچند عین‌الدوله به اندازهٔ اتابک امین‌السلطان با ژوزف نوز نزدیک نبود؛ اما باز هم تجسم استبداد قاجاری و نماد گذشته‌ای محسوب می‌شد که باید به دست نیروهای انقلابی از بین می‌رفت. هرچند عین‌الدوله بعدها کمی آزادی‌خواه‌تر شد و حدی از شجاعت از خود نشان داد، اما هم‌عصران او این تغییر رفتار (به‌خصوص در قبال فقرا) را صرفاً تلاش او برای حفظ نفوذ سیاسی خود قلمداد می‌کردند. در سالیان اخیر تلاش‌هایی برای ترمیم وجههٔ او انجام شده است؛ از جمله، ستایش شجاعت و جوانمردی او، مخالفت او با نفوذ خارجی و موفقیت نسبی او در برنامه‌ریزی اقتصادی به‌خصوص در کاهش هزینه‌های دربار. خشونت و سرکوب او عمدتاً معطوف بود به بازاری‌های ناراضی، و نه روشنفکران رادیکال.
باغ و عمارت عین‌الدوله

عین الدوله باغ و عمارتی در مبارک‌آباد بنا نهاد که در آن عصر، بیرون از حصار ناصری تهران بود و در محلهٔ پاسداران واقع شده است.
عین‌الدوله
جینا لولوبریجیدا

| جینا لولوبریجیدا | جینا لولوبریجیدا |
| --- | --- |
بریجیدا در دهه ۱۹۶۰: بریجیدا در دهه ۱۹۶۰
نام هنگام تولد: لوئیجیا لولوبریجیدا
زادهٔ: ۴ ژوئیهٔ ۱۹۲۷ سوبیاکو، پادشاهی ایتالیا
درگذشت: ۱۶ ژانویهٔ ۲۰۲۳ (۹۵ سال) رم، ایتالیا
پیشه‌ها: بازیگر مدل عکاس خبری
سال‌های فعالیت: ۱۹۴۶–۱۹۹۷
همسر: میلکو اشکوفیچ (ا. ۱۹۴۹–ج. ۱۹۷۱)
شریک زندگی: خاویر ریگاو و رافولز (۱۹۸۴–۲۰۰۶)
فرزندان: ۱
جوایز: نشان شایستگی جمهوری ایتالیا لژیون دونور نشان هنر و ادب
لوئیجیا «جینا» لولوبریجیدا OMRI (ایتالیایی: Luigia "Gina" Lollobrigida؛ ۴ ژوئیهٔ ۱۹۲۷ – ۱۶ ژانویهٔ ۲۰۲۳) بازیگر و عکاس خبری ایتالیایی بود. او در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ یکی از برجسته‌ترین بازیگران زن در اروپا به‌شمار می‌رفت. در سال‌های پایانی زندگی، وی به عنوان فعال حقوق شهروندی شناخته می‌شد که به ویژه در «بنیاد ملی ایتالیایی آمریکایی» (NIAF) فعالیت داشت. او برای بازی در فیلمی با عنوان زیباترین زن جهان با این لقب نیز شناخته می‌شد.
جینا لولوبریجیدا سه بار نامزد دریافت جایزه گلدن گلوب شد که یک بار در سال ۱۹۶۱ به‌عنوان «ستاره محبوب جهان» برنده آن شد.
زندگی شخصی

لویی‌جینا لولوبریجیدا در ۴ ژوئیه ۱۹۲۷ در سوبیاکو ایتالیا زاده شد. او دختر یک تولیدکننده مبلمان بود که دوران نوجوانی‌اش با بمباران کشورش در جنگ جهانی دوم همراه بود. جینا سپس در دانشکده هنرهای زیبای رم در رشته مجسمه‌سازی تحصیل کرد.
جینا لولوبریجیدا در سال ۱۹۶۰ برای پرداخت مالیات کمتر و وضعیت قانونی همسر خود به کانادا رفت.
جینا لولوبریجیدا دشمنی طولانی ای با سوفیا لورن داشت. سوفیا لورن گفته بود که «خوش سر و سینه‌تر از لولو بریجیدا است». لولوبریجیدا در پاسخ گفته بود که «لورن فقط می‌تواند نقش زنان دهاتی را بازی کند. نه خانم‌های اشرافی را» و «فرق بین ما فرق بین یک اسب مسابقه خوب با یک بز است.»
جینا لولوبریجیدا از تجربه بازی با فرانک سیناترا خوشش نمی‌آمد و گفته بود: «کوچک‌ترین طنزی نداشت.» و در عوض بازی با راک هادسن را می‌پسندید. لولوبریجیدا از هادسن درخواست ازدواج کرد، اما هادسن رد کرد. این رد درخواست باعث شد لولوبریجیدا پی ببرد که هادسن همجنسگرا است.
زندگی حرفه‌ای > آغاز

جینا لولوبریجیدا در نوجوانی به یادگیری مجسمه‌سازی و نقاشی پرداخت و در جوانی مدتی مدل بود. یک استعدادیاب به او پیشنهاد داد که در چینه‌چیتا که آن زمان بزرگ‌ترین استودیوی ایتالیا و اروپا بود تست بازیگری بدهد. او برای یک فیلم پیشنهاد بازی گرفت اما رد کرد. چون بازیگری را واقعاً دوست نداشت و در پاسخ، یک میلیون لیره درخواست کرد که استودیو فیلم پذیرفت و لولوبریجیدا در ۱۹۴۶ در نخستین فیلم خود بازی کرد. در سال ۱۹۴۷ در رقابت‌های دختر شایسته ایتالیا شرکت کرد و سوم شد.
زندگی حرفه‌ای > هوارد هیوز

جینا لولوبریجیدا در سال ۱۹۴۹ با میلکو اسکوفیچ، پزشکی اهل اسلوونی ازدواج کرد. تنها فرزند آنها آندریا میلکو در ۲۸ ژوئیه ۱۹۵۷ زاده شد. اسکوفیچ، چند عکس با بیکنی از زن لولوبریجیدا گرفت. هنگامی‌که این عکس‌ها به دست هوارد هیوز رسیدند او شیفته جینا لولوبریجیدا شد؛ بنابراین لولوبریجیدا را یافت و به او پیشنهاد داد برای بازی در سینما تست بازیگری دهد. او قبول کرد و همراه همسرش به آمریکا رفت اما هنگامی‌که به فرودگاه رفتند دریافتند که هیوز فقط برای یک نفر بلیت فرستاده است. هنگامی‌که لولوبریجیدا به آمریکا رسید دریافت که هیوز برای طلاق لولوبریجیدا از اسکوفیچ وکلای طلاق را به فرودگاه فرستاده است. حتی آزمون بازیگری که لولوبریجیدا در آن بازی کرد یک سکانس در مورد پایان ازدواج بود. در طول سفر سه‌ماهه لولوبریجیدا در آمریکا هیوز هر روز او را ملاقات و از او خواستگاری می‌کرد. این داستان مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفت. با اینکه آنها تلاش می‌کردند از دید رسانه‌ها دور بمانند اما لولوبریجیدا گفت که از توجهی که به او می‌شد لذت می‌برد و هوارد هیوز را «مردی حسابی قد بلند و جذاب و به مراتب بیشتر از شوهر خودش» می‌دید. پیش از بازگشت لولوبریجیدا به رم، هوارد هیوز به او قرارداد ۷ ساله‌ای را داد که بر اساس آن لولوبریجیدا در آمریکا تنها می‌توانست برای هیوز کار کند. لولوبریجیدا این قرارداد را امضا کرد چون می‌خواست هر طور که می‌تواند به رم بازگردد. وکلای طلاق، لولوبریجیدا و اسکوفیچ را همواره دنبال می‌کردند. اسکوفیچ یک دهه با این موضوع کنار آمد. او حتی با وکلای هیوز تنیس بازی کرد.
زندگی حرفه‌ای > بازیگری حرفه‌ای

لولوبریجیدا پس از بازگشت از آمریکا به بازی در سینمای فرانسه و ایتالیا پرداخت. نخستین نقش مهم خود را در سال ۱۹۵۰ در فیلم میس ایتالیا ایفا کرد. نخستین فیلم انگلیسی زبان او شیطان را بران بود که را او را برای بازی در فیلم‌های پرآوازه باز کرد. لولوبریجیدا برای بازی در نقش یک یتیم مقابل ویتور گاسمن، یکی از بهترین هنرپیشه‌های ایتالیایی جوایز مختلفی برد.
زندگی حرفه‌ای > عکاسی و سیاست

با افول فعالیت حرفه‌ای لولوبریجیدا در دهه ۱۹۶۰ او وارد دنیای عکاسی و سیاست شد. اما همچنان نقش‌های کوچکی در سریال‌های آمریکایی بازی کرد. جینا لولوبریجیدا در اواخر دهه ۱۹۷۰ فعالیت موفقیت‌آمیز خود را به عنوان یک عکاس خبری آغاز کرد. لولوبریجیدا در سال ۱۹۷۳ مجموعه‌ای از آثار عکاسی خود با نام ایتالیا میا (Italia Mia) منتشر کرد. او از مشاهیری همچون پل نیومن، سالوادور دالی، دیوید کسیدی و تیم ملی فوتبال آلمان عکس گرفت.
لولوبریجیدا موفق به فراهم نمودن یک گفتگوی اختصاصی دست اول با فیدل کاسترو شد. او می‌گوید: «کاسترو به من علاقه‌مند شد؛ زیرا فهمید برای حمله کردن به او آنجا نرفته‌ام و من را پذیرفت.»
جینا لولوبریجیدا برای یونیسف کار کرد. او در سال ۱۹۹۹ تلاشی ناموفق برای کسب یکی از کرسی‌های ایتالیا در پارلمان اروپا داشت. او از سوی حزب دموکرات‌های ایتالیا در این انتخابات نامزد شده بود.
درگذشت

جینا لولوبریجیدا در ۱۶ ژانویه ۲۰۲۳ در کلینیکی در شهر رم ایتالیا درگذشت.
گزیده فیلم‌شناسی

لولوبریجیدا در حدود ۷۰ فیلم سینمایی بازی کرده است که مهم‌ترین آنها عبارتند از:
میس ایتالیا (۱۹۵۰)
فانفان لا تولیپ (۱۹۵۱)
رؤیای شیرین (مهرویان شب، ۱۹۵۲)
دختر دهاتی (۱۹۵۲)
عیال یک‌شبه (۱۹۵۲)
بازی بزرگ (۱۹۵۳)
نان، عشق و فانتزی (۱۹۵۳)
شیطان را بران (۱۹۵۳)
زنی از رم (۱۹۵۴)
نان، عشق و حسادت (۱۹۵۴)
زیباترین زن روی زمین (۱۹۵۵)
بندباز (۱۹۵۵)
گوژپشت نوتردام (۱۹۵۷)
قانون (۱۹۵۸)
آنا از بروکلین (۱۹۵۸)
هرگز نه اینقدر کم (۱۹۵۹)
سلیمان و ملکه سبا (۱۹۵۹)
برهنه برو به جهان (۱۹۶۱)
سپتامبر بیا (۱۹۶۱)
ونوس امپراتوری (۱۹۶۱)
دریای دیوانه (۱۹۶۳)
زن پوشالی (۱۹۶۳)
همبسترهای عجیب (۱۹۶۴)
دختران زیبا (۱۹۶۵)
من، من، من… و دیگران (۱۹۶۶)
هتل پارادیزو (۱۹۶۶)
سروانتس (۱۹۶۷)
یک نوامبر زیبا (۱۹۶۸)
شب بخیر خانم کمپبل (۱۹۶۸)
رودخانه مرد بدسرشت (۱۹۷۱)
شاه، بی‌بی، سرباز (۱۹۷۲)
زن تنها (۱۹۷۵)
یکصد و یک شب سینما سایمون (۱۹۹۵)
ستاره‌های سرگردان (مستند، ۱۹۹۳)
گریز در یک زن (۱۹۹۶)
اکس‌اکس‌ال (۱۹۹۷)
تلفظ

↑  تلفظ ایتالیایی: [luˈi:dʒa ˈdʒi:na ˌlɔlloˈbri:dʒida].
در ۱۹۹۱
لولوبریجیدا در نمایی از فیلم سلیمان و ملکه سبا (۱۹۵۹)
جنبش جنوب ایران

ورود نیروهای بریتانیا به بوشهر پس از اشغال
جنبش جنوب ایران مبارزات مردمی در جنوب ایران در مقابله با نیروهای مهاجم بریتانیا و پلیس جنوب در زمان اشغال ایران در جنگ جهانی اول بود.
پیشینه

جنوب ایران بخصوص استان بوشهر در تحولات دو سدهٔ اخیر در چهار نوبت مورد هجوم نیروهای انگلیسی در سال‌های ۱۸۳۷، ۱۸۵۶، ۱۹۰۹ و ۱۹۱۵ میلادی قرار گرفت. پیش از آن پرتغالی‌ها در قرن سده به عنوان اولین یورش کنندگان در بندر ریگ و در فاصله ماه‌های آوریل تا ژوئیه ۱۵۱۹م در ری‌شهر حضور یافتند. سپس تصرف جزیرهٔ خارگ توسط هلندی‌ها در سال ۱۷۵۳م اتفاق افتاد که در هر کدام از مراحل یاد شده با مقاومت نیروهای مردمی جنوب همراه بوده‌است.
در آغاز جنگ جهانی اول، علی‌رغم اعلام بی‌طرفی دولت مرکزی ایران، قوای روس از شمال و نیروهای انگلستان از جنوب، ایران را در معرض هجوم قرار دادند و کشتی‌های جنگی انگلستان در ۲۸ رمضان سال ۱۳۳۳ ه‍.ق برابر با ۸ اوت ۱۹۱۵/ ۱۶ مرداد ۱۲۹۴ به قصد تصرف بوشهر و نواحی آن در مقابل آن لنگر انداختند؛ و خارک، بوشهر، برازجان، و… را بلافاصله به اشغال خود درآوردند.
در همین زمان علماء و مجتهدین مقیم «نجف» و «کربلا» از جمله میرزا شیرازی دوم طی فتواهای جداگانه‌ای علیه بریتانیا اعلام جهاد کردند. رئیس علی دلواری در راس قوای تنگستانی با همراهی خالوحسین بردخونی در راس قوای دشتی، حسین خان چاه کوتاهی و زایرخضرخان اهرمی علیه اشغالگران به نبرد پرداختند. در ۳ شوال/ ۱۳ اوت انگلیسی‌ها عملیات حمله به دلوار را آغاز کردند. نیروهای تنگستانی و دشتی دست به شبیخون علیه انگلیسی‌ها زدند و تلفات به آنان وارد آوردند؛ و آن‌ها را مجبور به عقب‌نشینی کردند. در ۱۲ شهریور ۱۲۹۴ خورشیدی، شب ۲۳ شوال ۱۳۳۳. ق (۳ سپتامبر ۱۹۱۵) رئیسعلی دلواری در یک حملهٔ شبانه که به مواضع دشمن (انگلیسی‌ها) در منطقه «تنگک صفر» توسط یکی از خودی‌های خائن از پشت مورد هدف گلوله قرار گرفت و کشته شد.
پس از کشته شدن رئیسعلی دلواری برای آزادی بوشهر جنگ در منطقهٔ «کوه‌کزی» نزدیکی بوشهر، ادامه یافت. در جنگ کوه‌کزی مجاهدان از جمله زائر خضرخان، حسین خان چاهکوتاهی و خالوحسین از خود شجاعت و دلاوری فراوانی نشان داند. در این جنگ و گریز هرچند ابتدا همراه با عقب‌نشینی نیروهای مهاجم انگلیسی بود اما عاقبت مجاهدان مجبور به عقب‌نشینی شدند. عبدالحسین فرزند حسین خان کشته شد و خالوحسین در حال نبرد از ناحیه ران و بازو به شدت مجروح شد. در این حال فشنگ‌های خالوحسین نیز به اتمام رسید و او توسط انگلیسی‌ها دستگیر شد. بلافاصله پس از جنگ کوه کزی شایعه کشته شدن خالوحسین در جنگ، در سرتاسر جنوب و حتی روزنامه‌های شیراز و تهران انتشار یافت. روزنامه «رعد» به سردبیری «سید ضیاءالدین طباطبائی»، نیز در ستون اخبار داخلی کشور با استناد به تلگراف‌های رسیده از برازجان به وزارت داخله، خبر کشته شدن خالو را منتشر کرد. اما این خبر زود تکذیب شد. انگلیسی‌ها پس از محاکمه خالوحسین او را به بوشهر بردند و سوار کشتی نظامی‌کردند و به شهر «بصره» انتقال دادند.
به دنبال بازداشت دکتر لیسترمان قنسول آلمان در بوشهر و بازداشت و تبعید ۱۴ نفر از احرار بوشهر و اسارت خالوحسین، مجاهدین «حزب دموکرات فارس» به رهبری «اورعلیقان خان پسیان» در روز دوم محرم ۱۳۳۴ ق. (۱۰ نوامبر ۱۹۱۵ م) کودتایی در شیراز ترتیب داده و در اولین اقدام «فردیک اکنورد» کنسول بریتانیا در فارس همراه چند نفر زن و مرد انگلیسی را اسیر کردند که نزد شیخ‌حسین‌خان و زایر خضرخان به اهرم فرستاده شدند. انگلیسی‌ها از شنیدن این خبر آشفته شدند و خود را مهیای حمله به اهرم کردند ولی بعد از مدتی مذاکراتی بین انگلیسی‌ها و سران تنگستان برای آزادی به‌طور رسمی آغاز شد.
فعالان و مبارزان جنبش جنوب

اسماعیل خان صولت الدوله قشقایی
سید مرتضی مجتهداهرمی
سید عبدالله بلادی بوشهری
محمدجعفر محلاتی
محمدحسین برازجانی
رئیسعلی دلواری
حسین خان چاهکوتاهی
زایر خضرخان اهرمی
غضنفرالسلطنه برازجانی
خالوحسین بردخونی
باقرخان تنگستانی
احمدخان تنگستانی
ناصر دیوان کازرونی
سید محمدرضا کازرونی
سید عبدالحسین مجتهد لاری
رئیس غلامحسین رزمی
احمد خان اخگر
ویلهلم واسموس
خوانین دشتی
ورود نیروهای بریتانیا از دریا به بوشهر
حضور نیروهای ارتش بریتانیا در بوشهر پس از اشغال
آشپزی کره‌ای

غذاهای کره‌ای سنت‌ها و شیوه‌های معمول آشپزی کره آشپزی است. غذاهای کره ای طی قرن‌ها تحولات اجتماعی و سیاسی به وجود آمده‌است که از سنت‌های کشاورزی و عشایری باستان در کره و منچوریای جنوبی گرفته شده‌اند و از طریق تعامل پیچیده‌ای از محیط طبیعی و روندهای مختلف فرهنگی تکامل یافته‌اند.
غذاهای کره‌ای عمدتاً بر پایه برنج، سبزیجات و گوشت است. وعده‌های غذایی سنتی کره ای به تعداد مخلفات (반찬؛ 飯 饌؛ banchan) ذکر شده‌است که همراه با برنج دانه کوتاه پخته شده با بخار است. کیمچی تقریباً در هر وعده غذایی سرو می‌شود. مواد تشکیل دهنده متداول آن شامل روغن کنجد، دونجان (رب لوبیا تخمیر شده)، سس سویا، نمک، سیر، زنجبیل، فلفل تند، گوچوآنگ (خمیر فلفل قرمز تخمیر شده) و کلم ناپا است.
مواد لازم و ظروف در هر استان متفاوت است. بسیاری از غذاهای منطقه ای ملی شده‌اند، و ظروف که زمانی منطقه ای بودند، در انواع مختلف در سراسر کشور گسترش یافته‌است. غذاهای دربار سلطنتی کره زمانی همه غذاهای بی نظیر منطقه را برای خانواده سلطنتی گرد هم آورده بود. غذاها توسط آداب فرهنگی کره تنظیم می‌شوند.
غذا > دانه‌ها

غلات یکی از مهمترین عناصر در غذاهای کره ای بوده‌اند. اسطوره‌های اولیه و بنیاد پادشاهی‌های مختلف کره بر روی دانه‌ها متمرکز شده‌است. یکی از اسطوره‌های بنیادی مربوط به جومونگ است، که دانه جو را از دو کبوتر ارسال شده توسط مادرش پس از تأسیس امپراتوری گوگوریو دریافت کرد. با این وجود اسطوره دیگری دربارهٔ سه خدای بنیان‌گذار جزیره ججو، که باید با سه شاهزاده خانم تامنا ازدواج کنند، صحبت می‌شود. خدایان بذرهای پنج دانه را که اولین بذرهای کاشته شده بودند، به ارمغان آوردند که به نوبه خود اولین نمونه کشاورزی شدند.
برای درست کردن تعداد تعداد زیاد برنج سفید ساده، استفاده می‌شود. معمولاً در آرد ریخته می‌شود و برای تهیه کیک برنجی به نام تتئوک در بیش از دویست نوع مختلف استفاده می‌شود. برای پخت کایو (juk) یا حریره (mieum) که مخلوط با سایر غلات، گوشت، یا غذاهای دریایی است نیز استفاده می‌شود. کره ای‌ها همچنین شراب برنج، تولید می‌کنند.
غذا > حبوبات

با توجه آثار کشف شده سایت‌های باستان‌شناسی در کره جنوبی حبوبات از محصولات زراعی مهم در تاریخ کره و غذاهای کره به‌شمار می‌آیند، حفاری در سایت اوکبانگ، جینگجو، استان جیونگانگ جنوبی نشان می‌دهد که سویا به عنوان یک محصول غذایی حدود ۱۰۰۰ تا ۹۰۰ قبل از میلاد مسیح کشت می‌شده‌است. و از ان توفو (dubu) ساخته می‌شده، در حالی که جوانه سویا به عنوان یک سبزی (کنگامول) مورد استفاده بوده است و کل سویا به عنوان یک چاشنی غذای جانبی استفاده می‌شود. همچنین از آن شیر سویا می‌سازند که به عنوان پایه نودل به نام کنگوکسو استفاده می‌شود. محصول جانبی تولید شیر سویا بیجی یا کنگ بیجی است که برای ضخیم شدن خورش و فرنی استفاده می‌شود.
سس سویا
غذا > چاشنی‌ها و چاشنی‌ها

چاشنی‌ها به انواع تخمیر شده و غیرتخمیری تقسیم می‌شوند. چاشنی تخمیر شامل سس سویا، doenjang , gochujang و سرکه هستند. چاشنی‌ها یا ادویه جات ترشی جات شامل فلفل قرمز، فلفل سیاه، سندیفولیا، خردل، راس چینی، سیر، پیاز، زنجبیل، تره فرنگی و پیازچه (پیاز بهار) هستند.
غذا > گوچوجانگ

گوچوجانگ یا خمیر فلفل قرمز را می‌توان در بسیاری از نوشته‌ها یافت. برخی از نوشته‌ها عبارتند از Mankiyoram , The Three State , Nonggawolryeongga , Gijaejapgi و Hyangyak-jipsongbang. Hyangyak-jipsongbang که مربوط به حدود سال ۱۴۳۳ در زمان سلسله چوسون است، و یکی از قدیمی‌ترین نوشته‌های ذکر شده گوچوجانگ است.
گوچوجانگ یک خمیر باقلا تخمیری است که دارای پودر فلفل قرمز، پودر سویا و آرد برنج است که به آن اضافه می‌شود تا یک خمیر تند ایجاد کند. به‌طور معمول می‌توان آن را به بیشتر ظروف اضافه کرد. گوچوجانگ را می‌توان به عنوان یک چاشنی و گاهی به عنوان سس غوطه‌ور استفاده کرد.
غذا > گوشت

در دوران باستان، احتمالاً بیشتر گوشت کره از طریق شکار و ماهیگیری حاصل می‌شد. سوابق باستان نشان می‌دهد که پرورش دام در مقیاس کمی در دوره سه پادشاهی آغاز شد. در این مدت گوشت بو داده یا سوپ یا خورش مصرف می‌شد. کسانی که در نزدیکی اقیانوس‌ها زندگی می‌کردند توانستند رژیم غذایی خود را با ماهی بیشتری تکمیل کنند، در حالی که کسانی که در فضای مرکزی و شهرهای مرکز کشور زندگی می‌کردند رژیم غذایی حاوی گوشت بیشتری داشتند.
غذا > گوشت > گوشت گاو

گوشت گاو در آشپزی کره‌ای از همه ارزشمندتر است، چراکه گاوها نقش مهم فرهنگ آشپزی خانگی در کره ای دارند. امروزه گوشت گاو به روشهای مختلفی، از جمله کباب کردن، گریل کردن (گوی) یا جوشاندن سوپ‌ها تهیه می‌شود. گوشت گاو را می‌توان در یوکپو، نوعی از پو، مانند غذاهای دریایی به نام eopo نیز خشک کرد.
غذا > گوشت > جوجه

مرغ نقش مهمی را به عنوان تأمین پروتئین در تاریخ کره ایفا کرده‌است که گواه آن توسط تعدادی از افسانه هاست. یکی از اسطوره می‌گوید از تولد کیم الجی، بنیان‌گذار خانواده کیم از گیونگجو توسط صدای یک مرغ سفید اعلام شد. از آنجایی که همیشه تولد بنیان‌گذار یک طایفه توسط یک حیوان با خصوصیات پیش از تولد اعلام می‌شود، این اسطوره به اهمیت مرغ در فرهنگ کره ای می‌پردازد. مرغ اغلب با سبزیجات یا سوپ‌ها بو داده شده یا خامه ای سرو می‌شود. تمام قسمت‌های مرغ در غذاهای کره ای از جمله سنگدان، کبد و پا استفاده می‌شود. جوجه‌های جوان با جینسنگ و سایر مواد موجود در سوپ‌های دارویی در ماه‌های تابستان، برای مقابله با گرما به نام samgyetang خورده می‌شوند. پای مرغ، به نام dakbal (닭발)، اغلب بوداده و با گوچوجانگ به همراه مشروبات الکلی، به خصوص سوجو سرو می‌شود.
غذا > گوشت > ماهی و غذای دریایی

ماهی و صدف به دلیل وجود دریاهایی که در مرز شبه جزیره قرار گرفته‌اند بخش عمده ای از غذاهای کره ای بوده‌اند. شواهدی از قرن ۱۲ ام نشان می‌دهد ماهی و صدف ماهی، مانند میگو، صدف دوکفه‌ای، صدف چروک، صدف آبالون، و لوچ مصرف عمده ای در آشپزی کره‌ای داشته‌اند، در حالی که گوسفندان و خوک به طبقه اشراف جامعه اختصاص داشته‌است.
غذا > سبزیجات

غذاهای کره ای از سبزیجات متنوعی استفاده می‌کنند، که اغلب آنها را بدون پخت‌وپز، یا در سالاد یا ترشی، و همچنین در خورش‌های مختلف، غذاهای سرخ شده و سایر غذاهای گرم تهیه می‌شود. سبزیجات متداول شامل تربچه کره ای، کلم نپا، خیار، سیب زمینی، سیب زمینی شیرین، اسفناج، جوانه لوبیا، پیازچه، سیر، فلفل‌های چیلی، جلبک دریایی، کدو سبز، قارچ و ریشه نیلوفر آبی هستند. انواع مختلفی از سبزیجات وحشی، که به‌طور جمعی به عنوان چوینامول شناخته می‌شوند، یک غذای محبوب است و سایر سبزیجات وحشی مانند شاخه‌های سرخس قورچی (گوزاری) یا ریشه گل کلم کره ای (doraji) نیز به صورت فصلی برداشت می‌شوند و مصرف می‌شوند. گیاهان دارویی، مانند جینسنگ، قارچ جان‌افزا، گوجی‌بری، Codonopsis pilosula و Angelica sinensis، اغلب به عنوان ترکیبات در پخت‌وپز استفاده می‌شوند.
غذا > غذاهای دارویی

غذای دارویی (boyangshik) طیف گسترده‌ای از غذاهای خاص است که برای اهداف دارویی تهیه شده و خورده می‌شود، به خصوص در گرم‌ترین دوره ۳۰ روزه در تقویم قمری به نام سمبوک. اعتقاد بر این است که غذاهای گرم مصرف شده باعث بازیابی چی و همچنین استقامت جنسی و جسمی گم شده در گرمای تابستان می‌شوند. غذاهای دارویی که معمولاً مصرف می شود شامل جینسنگ، مرغ، بز سیاه، آبالون، مارماهی، کپور، سوپ‌های استخوان گاو، کلیه خوک و سگ است.
غذا > غذاهای دارویی > گوشت سگ

امروزه گوشت سگ از محبوبیت کمتری برخوردار است و بیشتر به عنوان نوعی رژیم غذایی مهم تلقی می‌شود، به ویژه در بین نسل‌های جوان که سگ‌ها را به عنوان حیوانات خانگی و حیوانات خدماتی تلقی می‌کنند. گفته می‌شود، از نظر تاریخی، مصرف گوشت سگ را می‌توان به دوران باستان ردیابی کرد. استخوانهای سگ در یک شهرک نوسنگی در شهرستان چانگنیئونگ، استان گئونگسانگ جنوبی حفاری شدند. نقاشی دیواری در مجموعه آرامگاه‌های گوگوریو در استان هوانگای جنوبی، یک میراث جهانی یونسکو که مربوط به قرن چهارم میلادی است، یک سگ ذبح شده را در یک انبار به تصویر می‌کشد.