سلجوقیان عراق عجم
اوضاع مذهبی

تمام قرن ششم مهم‌ترین دورانی است که در آن اختلافات دینی و اعتقادی شدت گرفت و علمای مذهبی و فقها در شئون حکومت و سیاست وارد شدند. ایشان فلسفه و علوم عقلی را حرام شمردند و باعث شدند علم از محور خود منحرف شود.
عامه مردم در این دوره سنی مذهب بودند و به خلفای عباسی اعتقاد سختی داشتند. تصور مردم بر این بود که بدگمانی به خلفا یا توهین به آنان مستوجب خشم خدا و موجب فتنه و آشوب می‌شود. مردم از این نیز فراتر رفته و علت هر مصیبتی را خشم یا ناراحتی خلیفه می‌دانستند. سلاجقه نیز به مذهب تسنن تعصب داشتند و با عامه مردم دربارهٔ خلیفه و جایگاه او هم عقیئه بودند. در قرون پنج و شش هجری قمری مذاهب عمده تسنن در ایران سلجوقی، حنفی و شافعی بودند.
به نوشته قزوینی رازی، در ولایات و شهرهای همدان، اصفهان، ساوه و قزوین همه پیرو مذهب شافعی به‌شمار می‌رفتند. اما این سخن مطلق نیست و باید استثناها را نیز در نظر گرفت. در ذیل به بررسی سایر فرق و مذاهب فعال در قلمرو سلاجقه عراق عجم می‌پردازیم:
اسماعیلیه:از نکات شگفت‌انگیز این دوره، ان است که به رغم فشارهای فراوانی که از دولت سلجوقی و نیز باوندیان مازندران بر اسماعیلیان الموت وارد می‌آمد، آن‌ها تنها با داشتن چند قلعه، نه تنها در تمام دوران سلجوقی دوام آوردند، بلکه تا سقوط ایران به دست مغولان همچنان دولت و پایگاه‌های خود را حفظ کردند. سلطان محمد سلجوقی در سال ۴۹۸ه. ق عملیات گسترده‌ای را ضد اسماعیلیان آغاز کرد که هشت سال به طول انجامید. سپاه وی در ۵۱۱ه. ق حمله گسترده خود را آغاز کرده و قلعه الموت و قلعه لمسر را در محاصره گرفت. چیزی به تصرف قلعه‌ها نمانده بود که خبر فوت سلطان محمد به سپاه رسید و حمله منحل شد و سپاهیان پراکنده شدند. اسماعیلیان اساس کار خود را بر مبارزات مسلحانه قرار داده بودند. زمانی که حسن بن محمد در سال ۵۵۷ه. ق، نوعی تحول فکری در الموت از دو جهت پدید آمد. نخست آنکه حسن اعتقادی به آداب و رسوم شرعی که در زمان حسن صباح در الموت اجرا می‌شد، نداشت. تحول دوم آن بود که حسن صباح و دو جانشین وی بزرگ امید و محمد خود را نایب و داعی امام می‌دانستند و امام برای آنان نزار پسر معاذ مستنصر فاطمی بود. اکنون حسن اعلام کرد که از نوادگان نزار فاطمی است که روزگاری پدرش از مصر به الموت کنتقل گشته است؛ و در این حالت او از مقام نایب به مقام امام ارتقا یافت. امامت او تنها چهار سال به طول انجامید تا اینکه برادر زنش که از بقایای خاندان آل بویه بودف وی را در قلعه لمسر به قتل رساند. محمد فرزندش در حالی که نوزده سالخ بود به امامت رسید و تا چهل و شش سال بعد (۶۰۷ ه. ق) امامت اسماعیلیان را عهده‌دار بود.
شیعیان امامیه: در دوران سلجوقی به غیر از اسماعیلیه، نیرومندترین فرقه شیعه را شیعیان امامیه یا اثنی عشری تشکیل می‌دادند. با توجه به کشمکش‌ها و مبارزات مسلحانه شیعیان اسماعیلی با حکومت سلجوقی، فرصت برای عالمان شیعه دوازده امامی که دشمنی آشکاری با سلجوقیان نداشتند فراهم شد، تا با تألیف کتاب‌هایی در باب آرا و عقاید مذهب شیعه امامیه، در راه ترویج این مذهب بکوشند. البته در دوره وحدت سلاجقه و وزارت افرادی چون عمیدالملک کندری و خواجه نظام الملک توسی نظارت بر فرق شیعه با دقت انجام می‌شد و علما آزادی چندانی نداشتند اما پس از نظام الملک تفوذ شیعیان در جامعه و حتی در دستگاه سیاسی-اداری سلجوقیان افزایش یافت. در دوران حکومت سلطان محمد بن ملکشاه، سعید الملک آوجی به وزارت رسید و انوشیروان بن خالد کاشانی مدتی وزارت خلیفه المسترشد را بر عهده داشت و پس آن به وزارت سلطان محمود بن ملکشاه رسید. به نوشته باسانی علمای شیعه در دوره سلجوقیان آثار فراوانی تألیف کردند و بیشتر این علما؛ جدلی بودند و فعالیت هایشان در راستای اثبات عقاید خود و رد سایر مذاهب بود. از منابع مختلف از جمله کتاب النقض چنین بر می‌آید که سنیان متعصب از اتحاد ترکان و شیعیان و رخنه تدریجی عناصر شیعه در مسئولیت‌های اداری در هراس بودند. در این کتاب از مدارس متعدد شیعیان در قم، کاشان، آبه و ورامین یاد شده‌است.
از علمای مشهور شیعه که همعصر سلاطین سلجوقی (عراق عجم) بودند می‌توان به شیخ طبرسی (ابوعلی فضل بن حسن) و صاحب تفسیر مجمع البیان اشاره کرد. همچنین ابوالفتوح رازی (جمال الدین حسین بن علی)، تفسیر روض الجنان و روح الجنان را تألیف کرد که از حیث اشتمال بر فواید لغوی و دستوری و نثر ساده‌ای که دارد حائز اهمیت بسیار است. در سال ۵۵۵ه. ق فردی به نام شهاب الدین تواریخی که خود نخست شیعه بود اما به مذهب سنت (شافعی) گروید، کتابی به نام بعض فضائح الروافض، در طرد و طعنه به مذهب شیعه تألیف کرد. او در ری اقامت داشت و از معاصران سلطان محمد بن محمود سلجوقی (۵۴۷–۵۵۴ه. ق) بود. با انتشار این اثر ضد شیعی، یکی از علمای بزرگ شیعه به نام نصیرالدین ابوالرشید عبدالجلیل قزوینی رازی در حدود سال ۵۶۰ه. ق، کتابی در رد کتاب تواریخی نگاشت که به بعض مثالب النواصب فی نقض بعض فضائح الروافض مشهور است. کتاب رازی به سرعت مشهور شد و همواره مورد استفاده مؤلفان شیعه قرار گرفت.