stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
غلامرضا شافعی
زندگی‌نامه

او دیپلم ریاضی را سال ۱۳۴۹ از دبیرستان خوارزمی تهران اخذ کرد و در سال ۱۳۵۴ با درجه لیسانس مهندسی مکانیک از دانشگاه صنعتی شریف فارغ‌التحصیل شد. پس از گذراندن یک دوره چهارماهه در زندان‌های ساواک در شرکت‌های ذوب آهن اصفهان، ری و تهران مشغول به کار گردید و پس از پیروزی انقلاب به مدت ۲ سال مدیریت سازمان صنایع ملی ایران را به عهده گرفت. در سال ۱۳۶۳ پس از آنکه مدتی معاونت فلزات غیرآهنی وزارت معادن و فلزات را عهده‌دار بود به‌عنوان وزیر صنایع به مجلس معرفی شد و پس از اخذ رای اعتماد به مدت ۵ سال تا سال ۱۳۶۸ وزیر صنایع بود و سپس به سازمان برنامه و بودجه رفت و ۲۸ ماه معاون امور تولیدی این سازمان بود. در دی ماه ۱۳۷۰ با تصویب مجلس به‌عنوان اولین وزیر تعاون، این وزارتخانه را تأسیس کرد و تا اواسط سال ۱۳۷۶ در این سمت بود تا اینکه مجدداً در دولت خاتمی به وزارت صنایع بازگشت و به مدت سه سال و اندی تا زمان ادغام آن با وزارت معادن و فلزات وزیر صنایع باقی ماند.
برییف آ-۶۰

| برییف آ-۶۰ | برییف آ-۶۰ |
| --- | --- |
آزمایشگاه پرنده برییف آ-۶۰ ۱آ۲: آزمایشگاه پرنده برییف آ-۶۰ ۱آ۲
کاربری: آزمایشگاه لیزر هوایی
تولیدکننده: برییف
نخستین پرواز: ۱۹ اوت ۱۹۸۱
کاربر اصلی: نیروی هوایی روسیه نیروی هوایی شوروی
تعداد ساخته‌شده: ۲
توسعه‌یافته از: ایلیوشین ایل-۷۶
برییف آ-۶۰ یک هواپیمای آزمایشگاهی لیزر هوایی شوروی / روسی است که بر اساس هواپیمای ترابری ایلیوشین ایل-۷۶ ساخته شده‌است.
در دهه ۱۹۷۰ مجتمع حمل و نقل هوایی ویژه توسط اتحاد جماهیر شوروی در کارخانه ماشین‌سازی تاگانروگ برای توسعه فناوری لیزر هوایی برای ارتش شوروی تأسیس شد.
کاربران

نیروی هوایی شوروی
نیروی هوایی روسیه
بوئینگ کوندور

| بوئینگ کوندور | بوئینگ کوندور |
| --- | --- |
کاربری: پهپاد تحقیقاتی
کشور سازنده: ایالات متحده آمریکا
تولیدکننده: بوئینگ
نخستین پرواز: ۹ اکتبر ۱۹۸۸
تعداد ساخته‌شده: ۲
بوئینگ کوندور (به انگلیسی: Boeing Condor) یک هواپیمای بدون سرنشین و پهپاد تحقیقاتی ساختِ بوئینگ در کشور ایالات متحده آمریکا است. این هواپیما در ۰۱۹۸۸−۱۰−۰۹ ۹ اکتبر ۱۹۸۸ میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
هواگرد آموزشی شاتل

| هواگرد آموزشی شاتل | هواگرد آموزشی شاتل |
| --- | --- |
کاربری: Advanced trainer
تولیدکننده: گرومن
بازنشستگی: ۲۰۱۲
وضعیت: بازنشسته
کاربر اصلی: ناسا
تعداد ساخته‌شده: ۴
توسعه‌یافته از: گرومن گلف‌استریم ۲
گونه‌ها: Grumman C-11
هواگرد آموزشی شاتل (به انگلیسی: Shuttle Training Aircraft) یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ گرومن در کشور ایالات متحده آمریکا است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما ناسا بوده‌است.
دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم

| 0 | 1 |
| --- | --- |
ساختمان دفتر تبلیغات اسلامی در چهارراه شهدا: ساختمان دفتر تبلیغات اسلامی در چهارراه شهدا
نام پیشین: دارالتبلیغ اسلامی «دفتر تبلیغات امام»
بنیان‌گذاری: ۱۶ اردیبهشت ۱۳۵۸
بنیان‌گذار: سید روح‌الله خمینی
هدف: تبیین، تبلیغ و گسترش باور، بینش و ارزش‌های اسلامی و انقلابی
مکان: قم
رئیس دفتر: احمد واعظی
افراد کلیدی: محمد جعفری گیلانی
عضو اصلی: حوزه علمیه قم
وابستگی: پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی
وبگاه: http://www.dte.ir
نام پیشین: دارالتبلیغ اسلامی «دفتر تبلیغات امام»
دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم  که پیش از انقلاب دارالتبلیغ اسلامی نام داشت، یک نهاد علمی، فرهنگی و پژوهشی در حوزه علمیه قم است.
تاسیس و پیشینه

این نهاد که ابتدا با نام «دایره تبلیغات امام» و سپس «دفتر تبلیغات امام» شروع به کار کرد و سرانجام به «دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم» تغییر نام داد.
مکان

دفتر تبلیغات حوزه علمیه قم دارای چند ساختمان است. اما ساختمان اصلی و مرکزی آن در چهارراه شهدای قم قرار دارد. مکان قبلی این سازمان در سال ۱۳۶۱ انتخاب شده که قبلاً متعلق به دارالتبلیغ اسلامی بوده‌است.
مدیریت

در حال حاضر احمد واعظی ریاست این دفتر را بر عهده دارد.
ساختار

دفتر تبلیغات اسلامی ساختار هیئت امنایی دارد و رئیس و اعضای آن توسط رهبر جمهوری اسلامی انتخاب می‌شوند.
ساختار > معاونت‌ها

این مرکز فرهنگی دارای چندین معاونت است. از جمله «آموزش»، «فرهنگی تبلیغی»، «پژوهشی» و «فضای مجازی، هنر و رسانه».
ساختار > بازوی آموزشی

دفتر تبلیغات اسلامی دانشگاه باقرالعلوم قم را به عنوان بازوی آموزشی خود دارد که در پردیسان قم قرار دارد. همچنین چندین مؤسسه آموزش عالی حوزوی زیر نظر این دفتر فعالیت دارند که از جمله آن‌ها می‌توان مؤسسه آموزش عالی حوزوی امام رضا (ع)، مؤسسه آموزش عالی حوزوی آخوند خراسانی، مؤسسه آموزش عالی حوزوی علامه مجلسی و … اشاره کرد.
مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی نیز زیر مجموعه این نهاد محسوب می‌شود.
ساختار > بازوی پژوهشی

بازوی پژوهشی دفتر تبلیغات، پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی. است که رئیس آن نجف لک‌زایی است. این پژوهشگاه از ابتدای سال ۱۳۹۹ از جنب دفتر تبلیغات چهار راه شهدای قم به شهرک پردیسان قم منتقل شد و برگزیده جشنواره فارابی است.
شعب

دفتر تبلیغات دارای چندین شعبه و نمایندگی در چند شهر ایران است از جمله نمایندگی تهران، شعبه خراسان رضوی، شعبه اصفهان، شعبه جنوب شرق کشور و نمایندگی خوزستان.
تفاوت نمایندگی‌های این دفتر با شعب آن در حجم فعالیت‌ها و اختیارات و همچنین منابع انسانی و … است.
بودجه

این دفتر از دولت ایران بودجه دریافت می‌کند. بودجه آن در سال ۱۳۹۳، ۷۵۳٬۸۸۳ میلیون ریال و در سال ۱۳۹۴، ۹۰۵٬۲۸۳ میلیون ریال بوده‌است.
نشریات

دفتر تبلیغات اسلامی با داشتن مرکز چاپ و نشری با عنوان بوستان کتاب تاکنون چندین هزار جلد کتاب را منتشر کرده‌است.
شعب دفتر تبلیغات و نیز دانشگاه و پژوهشگاه و گروه‌های این دفتر نشریات متعددی را منتشر می‌کنند. از جمله:
Journal of Islamic Political Studies
اسلام و مطالعات اجتماعی
افق تبلیغ
الفکر السیاسی الاسلامیه
آینه پژوهش
پاسدار اسلام
۷. پیام زن
پژوهش‌های عقلی نوین
پژوهش‌های قرآنی
۱۰. پوپک
تاملات نظری تاریخ و تمدن
جامعه مهدوی
جستار (فصلنامه تخصصی)
جستارهای فقهی و اصولی
حوزه
۱۶. دوفصلنامه علمی پژوهشی مطالعات فرهنگی اجتماعی حوزه
۱۷. سیره پژوهی اهل بیت (علیهم السلام) رویکرد تمدنی
۱۸. سلام بچه ها
۱۹. سنجاقک
فصلنامه تخصصی اسلام پژوهان
فصلنامه علمی پژوهشی آیین حکمت
فصلنامه علمی پژوهشی تاریخ اسلام
فصلنامه علمی تخصصی فرهنگ پژوهش
فصلنامه علمی ـ ترویجی اخلاق
فصلنامه مطالعات ادبی متون اسلامی
فقه
۲۸. فقه و سیاست
فلسفه حقوق
مجله ره توشه
مدیریت دانش اسلامی
مطالعات علوم قرآن
۳۳. نقد و نظر
درگاه اطلاع‌رسانی

درگاه اطلاع‌رسانی دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم پایگاه خبری تبلیغ نیوز است که روزانه اخبار فعالیت‌ها و رویدادهای این نهاد را منعکس می‌کند و از جمله پایگاه‌های خبری موفق در میان مجموعه‌ها و نهادهای فرهنگی و حوزوی کشور است.
یوهانه نیلسداتر

| یوهانه نیلسداتر Johanne Nielsdatter | یوهانه نیلسداتر Johanne Nielsdatter |
| --- | --- |
زادهٔ: سده هفدهم میلادی ترومس
درگذشت: ۱۶۹۵ میلادی ترومس، نروژ
ملیت: نروژی
شناخته‌شده برای: او آخرین فردی بود که به جرم جادوگری در نروژ محکوم و اعدام شد.
یوهانه نیلسداتر (نروژی: Johanne Nielsdatter) متولد سده هفدهم میلادی و مرگ به سال ۱۶۹۵م، یک زن نروژی بود که به جرم جادوگری محکوم به اعدام شد.
حکم صادره بر این اساس استوار بود که چندین نفر از اشخاص برجسته در دریا در اثر طوفان جان باخته بودند و به تشخیص دادگاه این تراژدی نتیجه سحر و جادوی یوهانه نیلسداتر بود. حکم اعدام در سال ۱۶۹۵م، در ترومس به اجرا درآمد و به این ترتیب یوهانه نیلسداتر آخرین فردی است که به جرم جادوگری در نروژ محکوم و اعدام شده‌است.
پیشینه

در مورد جزئیات زندگی یوهانه نیلسداتر اطلاعات بسیار اندکی در دسترس است. اما مدارک پرونده وی در اسناد دادگاه محلی که امروز در ترومس واقع شده، کشف شده‌اند. اولین دور رسیدگی به پرونده وی در ۲۷ آوریل ۱۶۹۵م، در دادگاه محل برگزار شد. در این دور یوهانه مجرم شناخته و به اعدام محکوم شد. اما اجرای حکم نیاز به تأیید سطح بالاتری در دستگاه قضایی داشت؛ بنابر این تا بازخورد از مقامات عالی، یوهانه در زندان تحت بازداشت به سر برد. از سرنوشت قطعی این پرونده، اطلاع دقیقی در دست نیست. اما احتمالاً حکم اعدام تأیید و یوهانه نیلسداتر در شعله‌های آتش سوزانده شد. در همه حال پرونده یوهانه نیلسداتر جالب است؛ زیرا در نوع خود آخرین موردی است که در نروژ جاری شده‌است.
پیشینه > مجریان دادگاه محلی

اگر چه در مورد زندگی شخص یوهانه نیلسداتر، اطلاعات بسیار ناچیز است. اما از سوی دیگر بر اساس مدارک ثبت شده در پرونده می‌توان تا حدودی به شخصیت و طرز فکر مقامات و مسئولان قضایی و دادگاه پی برد. طبق این مدارک، یوهانه نیلسداتر و یک زن دیگر به اتهام جادوگری در اوایل ماه مارس ۱۶۹۵م، دستگیر و زندانی شده‌اند. طبق همین مدارک به نظر می‌رسد که آن زن دیگر پیش از تعیین رای نهایی دادگاه، اقدام به خودکشی کرده و خود را در زندان می‌کشد.

ضابط این دستگیری و مسئول تجسس، نماینده پادشاه و حاکم محل است. این دو زن، ابتدا در خانه یکی از مالکان محل که اهل برگن است، حبس می‌شوند. طبق مدارک بابت مخارج نگهداری از زندانیان در دو ماه مارس و آوریل سال ۱۶۹۵م، مبلغی به پول رایج آن زمان، به مالک خانه پرداخت شده‌است.

یوهانه نیلسداتر تا ۱۳ ژوئیه در حبس خانگی باقی می‌ماند. از این تاریخ تا اواسط نوامبر ۱۶۹۵م، مسئولیت نگهداری از زندانی به کلانتر محل واگذار شده‌است. ظاهراً کلانتر، زندانی را در ملک شخصی خود حبس می‌کند. چرا که دختر بزرگ کلانتر مسئول رساندن آب و خوراک به زندانی بوده و او را شخصاً می‌شناخته‌است.

قاضی دادگاه که مسئولیت رسیدگی به پرونده، همراه با منشی دادگاه که مردی از اهالی محل است، به او سپرده شده بوده، اختیار رسیدگی به پرونده‌های جنایی و هم صدور حکم اعدام داشته‌است.
مدارک پرونده نزد قاضی نگهداری می‌شده‌است. طبق این مدارک قاضی
ضمن توافق با یک هیئت منصفه متشکل از بزرگان محلی، حکم اعدام در شعله‌های آتش را در مورد یوهانه نیلسداتر صادر کرده؛ و یکی از رعیت‌های محلی نیز به عنوان جلاد و مجری حکم انتخاب می‌شود.
طلسم وضع هوا

در دادخواست دادگاه از جمله آمده: یوهانه نیلسداتر، سوگندش به خدا، غسل مقدسش و مسیحیت را لعن کرده و خود را به شیطان تسلیم کرده‌است.گویا بنا به اعتقاد دادستان، یوهانه نیلسداتر قدرت جادویی خود را از یکی از دستیاران شیطان، به نام «کنوت» دریافت کرده بود. در پرونده‌های متعدد مربوط به جادوگری در فینمارک، این ادعا که متهم با دستیاران شیطان با نامهای عادی، دمخور بوده، رایج بود.
نهایتا یوهانه به جرم خود اعتراف کرده و کشتن چهار نفر و آسیب به سلامتی افراد بیشتر و کارهای بدتر از آنها را به گردن گرفته‌است.

بنا بر درک آن زمان، دادگاه بی شوخی با یک جادوگر واقعی روبرو بود.
امروز ما می‌دانیم که شخصی که سابقاً حاکم و نماینده پادشاه در محل بوده، دریک حادثهٔ دریایی، به همراه همسرش در سال ۱۶۹۵م، کشته شده‌است. اگر چه مدرکی در دست نیست که مرگ حاکم و همسرش مشخصا به جادوی یوهانه نسبت داده شده باشد. اما این نکته که جادو به وضع هوا و دریا ارتباط داده شده، روشن است. همچنین این موضوع با اصطلاح رایج در شمال نروژ، که جادوگران را جادوگر دریا می‌نامند، مطابقت دارد.
صدور حکم

نتیجه پرونده در تاریخ ۱۴ نوامبر ۱۶۹۵م، در آخرین جلسه دادگاه روشن می‌شود. جلسه ای که در آن تصمیم گرفته شده که یوهانه نیلسداتر را داخل آتش انداخته و بسوزانند. در مدارک پرونده، در صدور حکم به قوانین نروژ در سال ۱۶۸۷م، فصل اول و ماده نهم استناد شده‌است. رئیس دادگاه و نماینده پادشاه با مهر خود قانونی بودن حکم را تأیید کرده‌است.

آتش مراسم اعدام احتمالاً در روستای محل یا یکی از جزایر نزدیک به محل افروخته شده‌است. در این مرحله طبق روال معمول، همه جزئیات مربوط به پرونده باید به قاضی دادگاه تحویل داده می‌شد. اما متأسفانه در تاریخچه دادگاه بین سالهای ۱۶۹۱ تا ۱۷۰۸م، بخشی گم شده و ما قادر نیستیم روند پرونده را در سطوح بالاتر قضایی پیگیری کنیم. نه در نروژ و نه در کپنهاگ، پرونده جادوگری این دادگاه یافت نشد. همه مدارک مربوط به دادگاه بدوی در محل است. می‌توان تصور کرد که این پرونده اصلاً در دادگاه بالاتری بررسی نشده‌است. دستگاه قضایی در قرن هفدهم میلادی تمرکز نداشت و آشفته بود.

در سال۱۶۹۵م، یکسری اصلاحات در نظام قضایی نروژ اعمال شد. کلانتری‌های چند محل همسایه در هم ادغام شدند. به علاوه در تقسیم مشاغل و مسئولیتهای قضایی تنوع بیشتری ایجاد شد. در نتیجه این اصلاحات بعضی از مناصب حذف شد یا تغییر کرد. ضمن آنکه روشن می‌شود که حاکم محل قادر نبوده حساب مالی خود را پس دهد و این نکته با واکنش حسابرس روبرو شده‌است. چنین شرایطی می‌توانست روی روند دادگاه جادوگری اثر داشته باشد.

به نظر می‌رسد که یوهانه نیلسداتر آخرین فردی است که در نروژ با استناد به قانون سال ۱۶۸۷م، مبنی بر ممنوعیت جادو، به اعدام محکوم شده‌است. پس از سال ۱۶۹۵م، دیگر هرگز آتشی برای مجازات جادوگران در نروژ روشن نشد. با این حال تا سال ۱۷۵۷م، همچنان جرایمی مانند لواط و رابطه جنسی با جانوران با سوزاندن در آتش، مجازات، یا به آن تهدید می‌شده‌است.
تپه رجبعلی چشمه

| تپه رجبعلی چشمه | تپه رجبعلی چشمه |
| --- | --- |
نام: تپه رجبعلی چشمه
کشور: ایران
استان: استان قزوین
شهرستان: شهرستان قزوین
بخش: بخش مرکزی
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: تپه، چشمه
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۵۵۷۹
تاریخ ثبت ملی: ۲۵ اسفند ۱۳۸۰
تپه رجبعلی چشمه در شهرستان قزوین، بخش مرکزی، روستای بوزلین واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۵ اسفند ۱۳۸۰ با شمارهٔ ثبت ۵۵۷۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
هیو تامپسون

| هیو کلاورز تامپسون جونیور (Hugh Clowers Thompson Jr) | هیو کلاورز تامپسون جونیور (Hugh Clowers Thompson Jr) |
| --- | --- |
هیو کلاورز تامپسون جونیور. در سال ۱۹۶۶: هیو کلاورز تامپسون جونیور. در سال ۱۹۶۶
زاده: ۱۵ آوریل ۱۹۴۳ آتلانتا، جرجیا، ایالات متحده
درگذشته: ۶ ژانویهٔ ۲۰۰۶ (۶۲ سال) پاینویل، لوئیزیانا، ایالات متحده
وفاداری:  ایالات متحده آمریکا
شاخه نظامی: نیروی دریایی ایالات متحده United States Army
سال‌های خدمت: ۱۹۶۱–۱۹۶۴ (نیروی دریایی ایالات متحده) ۱۹۶۶–۱۹۸۳ (ارتش ایالات متحده)
درجه:  کاپیتان
یگان: Naval Mobile Construction Battalion s 2nd Battalion, 123rd Aviation Battalion, 23rd Infantry Division
جنگ‌ها و عملیات‌ها: جنگ ویتنام حمله عید تت 
نشان‌ها: مدال سرباز صلیب پرواز ممتاز (ایالات متحده) مدال ستاره برنزی پرپل هارت ایر مدال
هیو کلاورز تامپسون جونیور (۱۵ آوریل ۱۹۴۳–۶ ژانویه ۲۰۰۶) کاپیتان ارتش آمریکا و پیش از آن افسریار گردان ۱۲۳ نیروی هوایی، لشکر بیست و سوم پیاده بود که به سبب نقش مؤثرش در پایان دادن به کشتار مای لی در روستای سون می (Sơn Mỹ) ویتنام، در شانزدهم مارس ۱۹۶۸ شناخته می‌شود.
در جریان کشتار مای لی، تامپسون و خدمه هلیکوپتر تحت فرمان او شامل گلن آندرئوتا و لارنس کولبرون با تهدید نیروهای آمریکایی و مسدود کردن مسیر آن‌ها با هلیکوپتر خود، جلوی قتل عده‎ای را گرفتند. این گروه علاوه بر آن، مستقیماً عده‌ای از غیرنظامیان ویتنامی را به نقطه‌ای خارج از منطقهٔ جنگی منتقل کردند. تامپسون که برای اسکورت هوایی نیروهای پیاده بر فراز روستا پرواز می‌کرد متوجه وقوع کشتار غیرنظامیان شد و طی چند تماس رادیویی وقوع کشتار را به افسران مافوق حاضر در محل گزارش کرد، اما هیچ اقدامی از سوی ایشان انجام نشد. او پس از رساندن یک پسربچه خردسال به بیمارستان، گزارش کشتار را به مافوق خود در مرکز فرماندهی گروه رزمی بارکر ارائه کرد. بلافاصله پس از گزارش تامپسون، سرهنگ دوم فرانک ا.بارکر دستور توقف عملیات تجسس و انهدام در روستا را داد.
تامپسون در سال ۱۹۷۰ علیه مسببان کشتار مای لی شهادت داد. بیست و شش افسر و سرباز وظیفه شامل ویلیام کالی و ارنست مدینا به بزه جنایی متهم، اما همگی تبرئه یا بخشیده شدند. عده زیادی در بدنه دولت و ارتش ایالات متحده به علاوه بسیاری از مردم، تامپسون را به سبب نقشش در محاکمه مسببان کشتار مای لی نکوهش و او را طرد کردند. تامپسون اختلال استرسی پس از ضایعه روانی، کابوسهای شدید، طلاق و اعتیاد به الکل را تجربه کرد. اما علی‌رغم تمام ناملایمات تا سال ۱۹۸۳ در خدمت ارتش باقی ماند و شغل خود را به عنوان خلبان هلیکوپتر حفظ کرد.
زندگی‌نامه > سال‌های آغازین

هیو کلاورز تامپسون جونیور در ۱۵ آوریل سال ۱۹۴۳ در آتلانتای ایالت جورجیا در ایالات متحده متولد شد. او فرزند وسی و هیو کلاورز تامپسون بود. مادربزرگ پدری او یک بومی آمریکایی از نژاد خالص چروکی بود. اجداد او قربانیان سیاست‌های پاکسازی قومی ناشی از قانون جابه‌جایی سرخ‌پوستان (به انگلیسی: Indian Removal Act)و به ویژه رد اشک (به انگلیسی: Trail of Tears) بودند.
هیو کلاورز تامپسون پدر، برق‌کار بود و طی جنگ جهانی دوم در نیروی دریایی آمریکا خدمت کرد.
خانوادهٔ تامپسون در سال ۱۹۴۶ از آتلانتا به استون مانتین در جرجیا نقل مکان کرد. فرزند اول و تنها برادر هیو، توماس که در سال ۱۹۳۸ به دنیا آمده بود نیز طی جنگ ویتنام در نیروی هوایی خدمت کرد. تامپسون عضو پیشاهنگی پسران آمریکا بود و خانوادهٔ او از اعضای فعال کلیسای اسقفی (ایالات متحده آمریکا) به شمار می‌رفتند. پدر خانواده بر تربیت منظم و بی‌نقص پسرانش تأکید بسیار داشت. کل خانواده نژادپرستی و تبعیض قومی رایج در کشور را خوش نداشتند و به خانواده‌های زیادی از اقلیت‌های قومی کمک می‌کردند. تامپسون از نوجوانی برای کمک به خانوادهٔ طبقهٔ کارگرش کار می‌کرد.
تامپسون در سال ۱۹۶۱ از دبیرستان فارغ‌التحصیل شد. پس از آن یه نیروی هوایی پیوست و در یک گردان تعمیر و نگهداری سیّار نیروی دریایی در پایگاهی در آتلانتا به عنوان متصدی ماشین‌آلات سنگین مشغول به کار شد. در سال ۱۹۶۳ ازدواج کرد و سال بعد از خدمت ارتشی مرخص شد تا زندگی خانوادگی آرام خود را در استون مانتین آغاز کند. او با اخذ گواهی، کار خود را به عنوان مدیر بنگاه کفن و دفن آغاز کرد. با آغاز جنگ ویتنام تامپسون بر اساس حس وظیفه به ارتش بازگشت.
او در سال ۱۹۶۶ در ارتش ایالات متحده ثبت نام کرده و دورهٔ تعلیم پرواز افسریاری را در تگزاس و آلاباما گذراند. تامپسون در اواخر سال ۱۹۶۷ در حالی که بیست و پنج سال داشت به ویتنام اعزام شد و به گردان هوایی صد و بیست و سوم، لشکر بیست و سوم پیاده پیوست.
مداخله در کشتار مای لی > بعد از کشتار

تامپسون گزارش رسمی واقعه را ارائه کرد و توسط سرهنگ اُران هندرسون (فرمانده تیپ یازدهم پیاده که هنگ بیستم جزئی از آن بود) مصاحبه شد. افسران ارشد ارتش بیست و سوم پیاده، عملیات مشابهی (مای لی ۱، مای لی ۵ و …) را که در مرکز فرماندهی بارکر طرح شده بود ملغی کردند و به این ترتیب از قتل‌عام صدها و شاید هزاران غیرنظامی ویتنامی در کنگ نگای، پیشگیری شد.
در آغاز، فرماندهان در رده‌های مختلف سلسله مراتب فرماندهی، با موفقیت روی کشتار سرپوش گذاشتند. به تامپسون برای عملکردش در مای لی مدال صلیب پرواز ممتاز اهدا شد. روایتی که در تقدیرنامهٔ اهدای مدال ذکر شد، ساختگی بود. برای مثال تامپسون برای «... نجات کودک ویتنامی که بین تبادل آتش سنگین دو طرف گیر افتاده بود»، ستایش شده بود. تامپسون تقدیرنامه را دور انداخت.
تامپسون اجرای پروازهای شناسایی را ادامه داد. هلیکوپترهای او در مجموع، هشت بار توسط دشمن هدف قرار گرفته و در چهار مورد نابود شدند. در آخرین مورد، آتش‌بار مسلسل دشمن او را زمینگیر کرد و در طی فرود اضطراری، کمر تامپسون شکست. این پایان حضور تامپسون در جبههٔ ویتنام بود. او را به بیمارستانی در ژاپن منتقل کردند تا دورهٔ درمان طولانی خود را آغاز کند. او در تمام دوران زندگی از آسیب‌های روانی ناشی از جنگ، رنج می‌برد.[نیازمند منبع]
وقتی خبر کشتار در رسانه‌ها منعکس شد، تامپسون طی بازپرسی رسمی پنتاگون گزارش خود را به سرهنگ ویلیام ویلسون و سپهبد ویلیام ر. پیرز ارائه کرد. در اواخر سال ۱۹۶۹، تامپسون را به واشنگتن فرا خواندند تا در جلسهٔ دادرسی غیرعلنی کمیتهٔ خدمات جنگ‌افزاری داخلی (به انگلیسی: House Armed Services Committee) حاضر شود. تامپسون در این جلسه به شدت مورد انتقاد نمایندگان کنگره به ویژه رئیس جلسه، ل. مندال ریورز (به انگلیسی: L. Mendel Rivers) قرار گرفت، که بسیار کوشیده بود توجهات را از بحث وقوع کشتاری توسط نظامیان آمریکا منحرف کند. ریورز در نشریات اعلام کرد که از نظر او تامپسون تنها سربازی در ماجرای مای لی است که باید (به سبب نشانه رفتن به سوی هم‌رزمان) محاکمه شود. او طی تلاشی ناموفق، کوشید تامپسون را به دادگاه نظامی بکشد.
بسیاری به تامپسون به سبب شهادت علیه اعضای ارتش آمریکا، بهتان زدند. تامپسون در سال ۲۰۰۴ و در برنامهٔ تلویزیونی شصت دقیقهٔ شبکهٔ سی‌بی‌اس گفت: «با تلفن تهدید به مرگ می‌شدم… تو ورودی خونه‌ام حیوان مرده می‌انداختن بعضی صبحا بیدار که می‌شدم تو ورودی خونه حیوونای تکه‌تکه شده انداخته بودن.»
تامپسون بعد از حضور در ویتنام، به عنوان مربی خلبان به فورت راکر منتقل شد و بعدها به صورت مستقیم درجه کاپیتانی گرفت. او در سال ۱۹۸۳ از ارتش بازنشسته شد.
بعد از خدمت نظامی

تامپسون به عنوان خلبان هلیکوپتر در صنایع نفتی، در خلیج مکزیک مشغول به کار شد. در سال ۱۹۸۸ مایکل بیلتون (به انگلیسی:Michael Bilton)یک تهیه کنندهٔ مستند انگلیسی از تلویزیون یورکشایر، موفق شد با تامپسون از طریق مادرش تماس بگیرد. در آن زمان هیچ ردپایی از زندگی اجتماعی تامپسون یافت نمی‌شد. بیلتون موجب شد تماس بین تامپسون و لاری کالبرون بعد از ۱۶سال مجدداً برقرار شود. هر دوی آن‌ها پیشتر برای یافتن هم تلاش کرده بودند. تامپسون در لافایت در لوئیزیانا و کالبرون در آتلانتای جورجیا زندگی می‌کرد. این دو خیلی زود با هم دیدار کردند. آشنایی بیلتون و تامپسون سرآغاز دوستی این دو تا زمان مرگ تامپسون بود.
کالبرون و تامپسون هر دو موافقت کردند که برای فیلم چهار ساعت در مای لی (۱۹۸۹)(که در شبکهٔ PBS با نام مای لی را به خاطر داری؟ پخش شد) مصاحبه شوند. این فیلم یک جایزهٔ بفتا و یک جایزهٔ امی در بخش بین‌الملل گرفت. مصاحبه، غلبهٔ تامپسون بر اندوه ناشی از آنچه در مای لی دیده بود و حس عجزی ناشی از ناتوانی در پیشگیری از را نشان می‌داد. در گام بیلتون و همکارش کوین سیم (یه انگلیسی:Kevin Sim) تحقیق برای نوشتن کتاب «چهار ساعت در مای لی» را آغاز کردند که در سال ۱۹۹۲ منتشر و آغازگر کارزاری برای شناساندن قهرمانی تامپسون و هم‌قطارانش شد. شخصیت‌های برجسته‌ای در ارتش ایالات متحده و همین‌طور رئیس جمهور جرج بوش (پدر) از این کارزار حمایت کردند. تامپسون و کالبرون برای سخنرانی‌های متعددی در حوزهٔ اخلاق جنگ دعوت شدند. طی یکی از این سخنرانی‌ها در کالج کانتیکات در نیولندن به هر دوی آن‌ها دکترای افتخاری اهدا شد. بیلتون نیز در این مراسم حضور داشت.
در سال ۱۹۹۸، تامپسون و کالبرون به مای لی بازگشتند و با برخی کسانی که نجات داده بودند دیدار کردند، از جمله دو زن از گروهی که دستهٔ دوم بروکز قصد کشتار آن‌ها را داشتند.
او تا سال ۲۰۰۵، مشاور دپارتمان امور کهنه‌سربازان ایالت متحده در لوئیزیانا بود.
مرگ

پس از یک دورهٔ طولانی مبارزه با سرطان، دستگاه‌های نگهدارندهٔ تامپسون را خاموش کردند، او در ششم ژانویهٔ ۲۰۰۶ در پاینویل، لوئیزیانا در شصت و دو سالگی درگذشت. کولبرون از آتلانتا آمده بود تا بر بالین او حاضر باشد.
تامپسون در لافایت لوئیزیانا با تشریفات کامل نظامی به خاک سپرده شد. در هشتم فوریه، چارلز بوستانی، نمایندهٔ کنگره، بیانیه‌ای قرائت و از تامپسون به عنوان یک قهرمان واقعی آمریکایی تجلیل کرد.
هم‌قطاران

گلن آندرئوتا اندکی بعد از کشتار مای لی در ۸ آوریل ۱۹۶۸ در حالی که تنها ۲۰ سال داشت طی عملیاتی هوایی درگذشت. او بر اثر اصابت یک تیر مستقیم به سر، که از سوی ویت‌کنگهای پیاده شلیک شده بود کشته شد.
لارنس کالبرون بعد از جنگ ازدواج کرد و صاحب یک پسر شد. او در اورگن کسب و کاری در حوزهٔ تعمیر تجهیزات اسکی و در آتلانتا در حوزهٔ فروش تجهیزات ارتوپدی به راه انداخت. کالبرون روز ۱۳ دسامبر سال ۲۰۱۶ بر اثر سرطان و در ۶۷ سالگی درگذشت.
یادبود و سپاس

سی سال پس از کشتار و در سال ۱۹۹۸، از تامپسون و دو خدمه هلیکوپتر تحت فرمان او گلن آندرئوتا و لارنس کولبرون، با اهدای مدال سرباز تجلیل شد، البته آندرئوتا تنها سه هفته بعد از کشتار، در عملیات دیگری کشته شده بود. این مدال بالاترین نشان ارتش آمریکا برای ابراز شجاعت در موارد تماس غیرمستقیم با دشمن است. در همان سال تامپسون و کولبرون برای دیدار با بازماندگان به سون می بازگشتند. این دو در سال ۱۹۹۹، جایزهٔ «وجدان دلاور» بنیان Peace Abbey را نیز دریافت کردند.
در سال ۱۹۹۹، تامپسون و کالبرون به طور مشترک گروه «استون واک» را سرپرستی کردند. این گروه سنگی یک تنی را با حکاکی «قربانیان غیرنظامی گمنام جنگ» از بوستن تا گورستان ملّی آرلینگتون هل دادند. در سال ۲۰۱۰ بنیاد هیو تامپسون به افتخار نقش او در توقف کشتار مایی لی تأسیس شد. مطالعهٔ زندگی‌نامهٔ او با عنوان «قهرمان فراموش شدهٔ مای لی: داستان هیو تامپسون» به پرسنل ارتش آمریکا توصیه شده است.
مطالعهٔ بیشتر

Peers Inquiry: Report of the Department of the Army Review of the Preliminary Investigations into the My Lai Incident (1969).
استون مانتین، جورجیا، ایالات متحده
اجساد غیرنظامیان ویتنامی، کشتار مای لی، سون می، استان کنگ نگای، ۱۶ مارس، 1968, Ronald L. Haeberle Photograph
جسد یک مرد و دو کودک (ترونگ نام و ترونگ تای سو), کشتار مای لی، سون می، استان کنگ نگای، ۱۶ مارس، 1968, Ronald L. Haeberle Photograph
تامپسون و هم‌قطارانش تلاش کردند نگویین تای تائو (در عکس دیده می‌شود) را نجات دهند، اما ارنست مدینا، فرمانده کمپانی سی، او را در مقابل چشمانشان به قتل رساند. , ۱۶ مارس، 1968. Ronald L. Haeberle Photograph
Hiller OH-23 Raven هلیکوپتر سبک شناسایی، مشابه هلیکوپتر تامپسون حین کشتار.
لانس‌ایر ۳۲۰

| لانس‌ایر ۳۲۰ | لانس‌ایر ۳۲۰ |
| --- | --- |
کاربری: هواپیمای دست‌ساز
تولیدکننده: Lancair
طراح: Lance A. Neibauer
معرفی‌شده در: ۱۹۸۸
لانس‌ایر ۳۲۰ (به انگلیسی: Lancair_320) یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع هواپیمای دست‌ساز ساخت شرکت Lancair است. این هواگرد در سال ۱۹۸۸ میلادی رسماً معرفی گردید.
طراح این هواگرد، Lance A. Neibauer بود.
تپه خسرود

| تپه خسرود | تپه خسرود |
| --- | --- |
نام: تپه خسرود
کشور: ایران
استان: استان قزوین
شهرستان: شهرستان قزوین
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: تپه
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۳۳۱۴
تاریخ ثبت ملی: ۲۵ اسفند ۱۳۷۹
تپه خسرود در شهرستان قزوین، روستای خسرود واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۵ اسفند ۱۳۷۹ با شمارهٔ ثبت ۳۳۱۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
شیونگ‌نو

قلمرو شیونگ‌نو در قرن دوم پیش از میلاد (قبل از جنگ هان–شیونگ‌نو در ۱۳۳ پیش از میلادی تا ۸۹ میلادی): شامل مغولستان، قزاقستان شرقی، قرقیزستان شرقی، سیبری جنوبی و بخش‌هایی از شمال چین مانند منچوری غربی، سین کیانگ، مغولستان داخلی و گانسو است.
شیونگ نو - قبیله‌های آریایی در غرب نقشه مشخص است
محدوده شیونگ نو شامل مغولستان، منچوری غربی، سین کیانگ، شرق قزاقستان، شرق قرقیزستان، مغولستان داخلی و گانسو.
شیونگ‌نو یا هیونگ‌نو (در منابع علمی XIONGNU یا Hsiung-nu یا Hiung-nu یا Xiong-nu به معنای بردگان ظالم) (آوانگاری سازگار با گویش چینی بر پایه گزارش سیما چیان از واژه خیَئونَ اوستایی) یک کنفدراسیون قبیله‌ای از عشایر کوچ‌نشین اوراسیایی بود که بر اساس منابع کهن چینی، از قرن سوم پیش از میلاد تا اواخر قرن اول میلادی در شرق استپ اوراسیا (امروزه مغولستان، مغولستان داخلی، سیبری، سین‌کیانگ، گانسو) ساکن بودند. منابع چینی گزارش می‌دهند که مودو چانیو، در سال ۲۰۹ پیش از میلاد، امپراتوری شیونگ‌نو را تأسیس کرد. فرضیات مختلفی برای زبان آن‌ها توسط محققان ارائه داده شده است. هون یک اصطلاح جمعی برای سوارکاران با ریشه‌های مختلف بود که سبک زندگی عشایری یا نیمه عشایری را پیش می‌بردند. به باور پژوهشگران تصور می‌شود که ریشه هون‌ها به شیونگ‌نو بازمی‌گردد