stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کریستین ژنی لوبریگاس تاندینگان
فیلم‌شناسی > تلویزیون

| سال | عنوان | شبکه | نقش | یادداشت | Ref(s) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2012 | ایکس فاکتور فیلیپین | ABS-CBN | شرکت کننده | برنده |  |
| 2012–اکنون | هر چه سریعتر | ABS-CBN | خودش | بازیگر |  |
| 2013–2021 | هیمیگ هاداگ | ABS-CBN | شرکت کننده | "ترس تا مرگ" (مقام چهارم) "محل کو و محل آکو" (برنده) "لابان پا" (مقام سوم) "ماروپوک" (برنده) |  |
| 2014 | زنبور آوازخوان | ABS-CBN | شرکت کننده | برنده؛ برنده ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ پوند |  |
| 2015 | چهره شما آشنا به نظر می‌رسد (فصل ۲) | ABS-CBN | شرکت کننده | مقام ۴ |  |
| 2016 | ما OPM را دوست داریم | ABS-CBN | مرشد | ای دیوا مقام سوم |  |
| 2017 | آنگ پروبینسیانو از FPJ | ABS-CBN | خودش | خواننده عروسی |  |
| 2018 | خواننده ۲۰۱۸ | تلویزیون هونان | شرکت کننده | ابتدا به عنوان رقیب دعوت شد |  |
| 2022 | کلاس بالا | TV5 | خودش | مربی آواز |  |
| 2023 | بچه‌های صدا | کانال کاپامیلیا A2Z | خودش | مربی |  |
فیلم‌شناسی > فیلم‌های

| سال | عنوان | نقش |
| --- | --- | --- |
| ۲۰۱۹ | هنر لیگا | کاریس |
:
فمینیسم در آفریقای جنوبی

آفریقای جنوبی روز ملی زن را در ۹ ۱وت جشن می‌گیرد.
فمینیسم در آفریقای جنوبی به تلاش‌های سازمان‌یافته برای بهبود حقوق دختران و زنان این کشور اشاره دارد. این تلاش‌ها از یک سو با مسائل فمینیسم و برابری جنسیتی و از سوی دیگر با موضوعات برابری نژادی و آزادی‌های سیاسی برای گروه‌های قومی آفریقایی و سایر گروه‌های غیر سفیدپوست آفریقای جنوبی پیوند خورده است. تلاش‌های اولیه فمینیستی بر حق رأی زنان سفیدپوست متمرکز بود که به آن‌ها اجازه داد از دهه ۱۹۳۰ در انتخابات رأی دهند. همچنین فعالیت‌های چشمگیر در دهه ۱۹۵۰ برای مطالبه دستمزد برابر میان زنان و مردان صورت گرفت. دهه ۱۹۸۰ نقطه عطف بزرگی در پیشرفت وضعیت زنان آفریقای جنوبی بود و در سال ۱۹۹۴، پس از پایان رژیم آپارتاید، جایگاه زنان با تغییراتی در قانون اساسی کشور تقویت شد. از زمان پایان آپارتاید، فمینیسم در آفریقای جنوبی به بخشی از فرایند رهایی و دموکراتیزه شدن کشور تبدیل شده است، با این حال، این جنبش همچنان با دیدگاه‌های محافظه‌کارانه و مردسالارانه ریشه‌دار در برخی بخش‌های جامعه آفریقای جنوبی دست‌وپنجه نرم می‌کند.
تاریخچه > کلیات

فمینیسم در آفریقای جنوبی تحت تأثیر مبارزات برای برابری سیاسی و نژادی و همچنین مبارزات ملی و فراملی برای برابری جنسیتی شکل گرفته است. زنان در آفریقای جنوبی به‌طور تاریخی با انواع تبعیض‌های نهادینه‌شده توسط دولت و جامعه مواجه بوده‌اند، از جمله تبعیض در دستمزد. به عنوان مثال، تا سال ۱۹۸۳ همه زنان حق رأی نداشتند و تبعیض جنسیتی فرهنگی از طریق خشونت شدید علیه زنان نمود پیدا می‌کرد. آفریقای جنوبی نرخ بالایی از تجاوز جنسی و خشونت خانگی دارد که اغلب گزارش نمی‌شود. تقریباً یک‌سوم دختران نوجوان گزارش داده‌اند که تا سن ۱۶ سالگی مورد اجبار جنسی توسط مردان قرار گرفته‌اند. این آمار به نرخ بالای آزار جنسی و تعرض علیه زنان در مراحل بعدی زندگی منجر شده است.
در واکنش به این مسائل و از سر ناچاری برای تغییر در دوران ناپایداری سیاسی دهه ۱۹۸۰، فمینیسم در آفریقای جنوبی شروع به جلب توجه کرد و زنان نقش فعال‌تری در سیاست به عهده گرفتند. به‌طور خاص، فمینیسم در آفریقای جنوبی در سال ۱۹۹۴، هنگامی که قانون اساسی برای سازگاری با یک جامعه دموکراتیک پسا آپارتاید بازنویسی می‌شد، جان تازه‌ای گرفت. در این مرحله بازسازی اجتماعی، زنان متحد شدند و برای جایگاه برابرتر در چارچوب قانون اساسی لابی کردند. زنان از دموکراتیزه شدن آفریقای جنوبی بهره‌مند شدند، زیرا بیشترین تأثیرات و ستم‌ها را از سرکوب دولتی مردسالار متحمل شده بودند. اتحاد اولیه جنبش حقوق زنان در جریان مذاکرات قانون اساسی، انگیزه‌ای برای دیگر فعالیت‌های مرتبط با حقوق زنان و شرایط اجتماعی ایجاد کرد. این جنبش‌های پیشرو بعدها به‌عنوان یکی از اولین نمونه‌های فمینیسم مدرن در آفریقای جنوبی شناخته شدند. جنبش فمینیستی دهه ۱۹۹۰ در آفریقای جنوبی همچنین از حضور پرشتاب جنبش‌های برجسته حقوق زنان در کشورهای همسایه آفریقایی مانند زیمبابوه و موزامبیک الهام گرفت؛ جایی که زنان با موفقیت خود را سازمان‌دهی کردند و برای تبدیل نیازهای خود به اولویت دولت لابی نمودند.
در جریان گذار کشور به دموکراسی چندنژادی در اواسط دهه ۱۹۹۰، فمینیسم در آفریقای جنوبی به فرایند بازسازی اجتماعی و سیاسی کمک کرد و برای ایجاد جامعه‌ای غیرنژادپرستانه و غیر جنسیت‌زده تلاش نمود.
فمینیسم معاصر در آفریقای جنوبی همچنان با پرسش‌هایی دربارهٔ نقش فمینیسم در مبارزات گسترده‌تر ملی و بین‌المللی برای برابری طبقاتی و نژادی درگیر است. فمینیسم در آفریقای جنوبی با برنامه فمینیسم جهانی هم‌راستاست که به‌عنوان پروژه‌ای مداوم برای فروپاشی و به چالش کشیدن دوگانگی‌ها و تقسیم‌بندی‌های میان مردان و زنان در نگاه جامعه و دولت طراحی شده است. نظریه فمینیسم جهانی ادعا می‌کند که دوگانگی‌های انحصاری میان مردان و زنان، بنیانی برای قوانین و رویه‌های تبعیض‌آمیز فراهم می‌کنند. فمینیست‌های مدرن آفریقای جنوبی در پی فروپاشی این دوگانگی‌ها از طریق سیاسی کردن زندگی زنان و مطالبه قوانین برابری جنسیتی هستند.
تاریخچه > حق رأی زنان و مشارکت مدنی

در آفریقای جنوبی، مبارزه برای حق رأی زنان از سال ۱۸۸۹ آغاز شد و عمدتاً توسط انجمن حق رأی زنان اتحادیه هدایت می‌شد. زنان سفیدپوست در سال ۱۹۳۰ حق رأی به دست آوردند. اولین انتخابات عمومی که زنان در آن شرکت کردند، انتخابات سال ۱۹۳۳ بود. به دلیل ساختار مردسالارانه‌ای که در هنجارهای فرهنگی و نهادهای حاکمیتی آفریقای جنوبی ریشه دوانده بود، زنان در مبارزه برای برابری با مشکلات فراوانی مواجه شدند، به‌ویژه زنان رنگین‌پوست که به دلیل تاریخچه نژادی خاص این کشور، با آسیب‌های بیشتری به خاطر آپارتاید روبه‌رو بودند.زنان آسیایی و رنگین‌پوست در آفریقای جنوبی در سال ۱۹۸۳، بیش از پنج دهه پس از اعطای حق رأی به زنان سفیدپوست، حق رأی به دست آوردند.
در سال ۱۹۳۳، لیلا رایت، همسر دنیس رایتز، به‌عنوان اولین زن عضو پارلمان انتخاب شد.
سازمان «کمربند سیاه» در دهه ۱۹۵۰ تأسیس شد؛ ابتدا تحت عنوان «انجمن دفاع از قانون اساسی زنان» شناخته می‌شد، اما بعدها توسط رسانه‌ها به «کمربند سیاه» معروف شد، زیرا زنان در جلسات اعتراضی این سازمان کمربندهای سیاه می‌پوشیدند.در این دوره، اعضای کمربند سیاه علیه حذف رأی‌دهندگان رنگین‌پوست یا دورگه از فهرست رأی‌دهندگان در استان کیپ توسط دولت حزب ملی مبارزه کردند. با گسترش سیستم آپارتاید به تمام جنبه‌های زندگی در آفریقای جنوبی، اعضای کمربند سیاه علیه دیگر قوانین آپارتاید تظاهرات کردند. این سازمان بعدها دفاتر مشاوره‌ای را افتتاح کرد تا اطلاعات مربوط به حقوق قانونی را به آفریقایی‌های غیر سفیدپوست که تحت تأثیر این قوانین بودند، ارائه دهد.
در تاریخ ۲ مه ۱۹۹۰، کنگره ملی آفریقا بیانیه‌ای تحت عنوان «بیانیه کمیته اجرایی ملی کنگره ملی آفریقا دربارهٔ رهایی زنان در آفریقای جنوبی» منتشر کرد که اولین اذعان ملی به نیاز به برابری جنسیتی برای پیشبرد یک ملت واقعاً دموکراتیک بود. این بیانیه همچنین به عدم توازن چشمگیر حضور زنان در مناصب دولتی اشاره داشت و آن را زیان‌بار دانست، زیرا دیدگاه‌ها و مسائل زنان اغلب نادیده گرفته می‌شوند. این سند در ابتدا مورد ستایش فمینیست‌های آفریقای جنوبی قرار گرفت، اما در سال‌های بعد زنان از کنگره به دلیل عدم اقدام برای رفع مشکلات مطرح‌شده در بیانیه انتقاد کردند.
با این حال، از سال ۱۹۹۰ زنان جایگاه‌های بیشتری در قدرت دولتی به دست آورده‌اند و امروزه آفریقای جنوبی در میان پنج کشور برتر آفریقایی با نمایندگی بالای زنان در مجلس ملی قرار دارد. این بهبود عمدتاً به دلیل سهمیه‌های اجباری‌ای است که احزاب سیاسی در آفریقای جنوبی برای تضمین حداقل نمایندگی زنان در مناصب دولتی ملزم به رعایت آن هستند.
تاریخچه > دستمزد برابر

پیش‌تر تلقی جامعه بر این اساس بود که مردان منبع اصلی درآمد خانوار هستند و دستمزد زنان مکمل درآمد خانواده است. چنین دیدگاهی اکنون در میان خانواده‌های آفریقای جنوبی کمتر رایج شده است، زیرا زنان و مردان بیشتری از ازدواج خودداری می‌کنند و نرخ طلاق افزایش یافته، که منجر به خانوارهای تک‌درآمدی شده است.
اگرچه در آفریقای جنوبی پرداخت دستمزد بیشتر یا کمتر به هر یک از جنسیت‌ها برای کار یکسان غیرقانونی است، زنان به انتخاب خود در زمینه‌های شغلی‌ای فعالیت می‌کنند که از نظر مالی کم‌ارزش تلقی می‌شوند، و این امر شکاف کلی دستمزد میان مردان و زنان را به همراه داشته است. برابری دستمزد در آفریقای جنوبی از نظر قانونی محقق شده، اما در عمل خیر. زنان در زمینه‌های پردرآمد به‌طور میانگین ساعات کمتری نسبت به همتایان مرد خود کار می‌کنند، زیرا درگیر مسئولیت فرزندان و مسائل خانوادگی هستند. این شکاف دستمزد میراث نسل‌ها نابرابری جنسیتی است، و زنان به‌طور پیوسته در حال پیشرفت هستند و در برخی زمینه‌های علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات مانند زیست‌شناسی، گیاه‌شناسی و آمار برای دهه‌ها پیشتاز بوده‌اند.
در سال ۲۰۱۷، مجمع جهانی اقتصاد تخمین زد که درآمد تخمینی (بر اساس برابری قدرت خرید) در آفریقای جنوبی برای زنان ۹٬۹۳۸ دلار آمریکا و برای مردان ۱۶٬۶۳۵ دلار آمریکا بوده است. در آفریقای جنوبی، نسبت کار بدون دستمزد، که به عنوان مسئولیت‌های والدین شناخته می‌شود، برای زنان ۵۶٫۱ و برای مردان ۲۵٫۹ است.
تاریخچه > قوانین ضد تبعیض

در تاریخ ۹ اوت ۱۹۵۶، ۲۰٬۰۰۰ زن در مقابل ساختمان‌های اتحادیه در پرتوریا راهپیمایی اعتراضی برگزار کردند تا علیه تبعیض برای زنان اعتراض کنند. این راهپیمایی تحت پرچم فدراسیون زنان آفریقای جنوبی (FSAW) سازمان‌دهی شد. این روز بعدها به‌عنوان روز ملی زنان در آفریقای جنوبی شناخته شد.
قانون اموال زناشویی شماره ۸۸ در تاریخ ۱ نوامبر ۱۹۸۴ تصویب شد و تسلط اقتصادی، اجتماعی، قانونی و ملکی مردان بر زنان متأهل سفیدپوست، هندی و رنگین‌پوست را لغو کرد. پیش از این قانون، زنان پس از ازدواج از نظر قانونی به‌عنوان افراد صغیر تلقی می‌شدند که آن‌ها را از هرگونه حمایت قانونی یا آزادی‌های اجتماعی فردی محروم می‌کرد و مقرر می‌داشت که تمام دارایی‌های اقتصادی یا ملکی تحت تکلف مرد باشد. در تاریخ ۲ دسامبر ۱۹۸۸، این قانون اصلاح شد تا زنان آفریقایی در ازدواج حقوق خود را داشته باشند.
پس از اولین انتخابات دموکراتیک کشور در سال ۱۹۹۴، بسیاری از قوانین تبعیض‌آمیز در آفریقای جنوبی لغو و با قانون خشونت خانگی سال ۱۹۹۸ جایگزین شدند. قانون اساسی سال ۱۹۹۴ همچنین اولین کمیسیون برابری جنسیتی را تأسیس کرد تا اطمینان حاصل شود که حقوق و حمایت‌های مشخص‌شده در قانون اساسی جدید رعایت، دنبال و با نیازهای در حال تحول زنان آفریقای جنوبی سازگار می‌شوند.
تاریخچه > قانون تجاوز زناشویی

در آفریقای جنوبی، به‌طور سنتی این امکان وجود داشت که فردی با همسر خود رابطه غیر توافقی داشته باشد و این عمل به‌عنوان تجاوز تلقی نشود. کمیسیون قانون در سال ۱۹۸۷ قانونی را پیشنهاد کرد که تجاوز زناشویی را در آفریقای جنوبی جرم‌انگاری می‌کرد. وزیر دادگستری این لایحه را به یک کمیته مقدماتی ارائه داد، اما این کمیته پیش‌نویس را رد کرد. این لایحه بازنگری شد تا تجاوز زناشویی به‌عنوان یک شرایط تشدیدکننده در محکومیت برای تعرض در نظر گرفته شود. لایحه بازنویسی‌شده توسط پارلمان پذیرفته شد و در سال ۱۹۸۹ به بخشی از قوانین آفریقای جنوبی تبدیل شد. دلیل اینکه پارلمان در ابتدا نمی‌خواست تجاوز زناشویی را جرم‌انگاری کند این بود که معتقد بودند این اقدام ممکن است نرخ طلاق را که در آن زمان در آفریقای جنوبی بالا بود، افزایش دهد. از نظر قوانین آفریقای جنوبی، تجاوز زناشویی به اندازه تجاوز «معمولی» جدی تلقی نمی‌شد و بنابراین نباید پیامدهای سخت‌گیرانه‌ای به دنبال داشته باشد.
در سال ۱۹۹۳، آفریقای جنوبی قانون پیشگیری از خشونت خانوادگی را تصویب کرد. این قانون تجاوز زناشویی و سایر اشکال خشونت خانگی را جرم‌انگاری کرد. تجاوز زناشویی اکنون به‌عنوان بخشی از جرم تجاوز طبقه‌بندی و ادغام شده است. این قانون همچنین «قاعده احتیاطی» را لغو کرد که به قاضی اجازه می‌داد دربارهٔ اعتبار ادعای یک بازمانده تجاوز قضاوت کند.
آفریقای جنوبی به‌عنوان یکی از پیشروترین کشورهای آفریقایی در زمینه حقوق زنان شناخته می‌شود. با این حال، در رابطه با تجاوز زناشویی، هنوز کارهای زیادی باید انجام شود. تجاوز زناشویی به‌طور عمیقی در فرهنگ این کشور، به‌ویژه در مناطق روستایی آفریقای جنوبی، ریشه دوانده است. قوانین در تغییر رفتار اجتماعی مؤثر هستند، اما نیاز به تحولات بیشتری در نهادهای سراسر کشور وجود دارد تا نتایج ملموس‌تری ایجاد شود.
قانون خشونت خانگی شماره ۱۱۶ سال ۱۹۹۸ با هدف محافظت از قربانیان خشونت خانگی تدوین شد. این قانون بیانگر تعهد دولت آفریقای جنوبی به مقابله با خشونت خانگی است. این قانون از پلیس می‌خواهد هرگونه عمل خشونت خانگی را گزارش دهد و به آن‌ها اجازه می‌دهد هر متخلف احتمالی را دستگیر کنند. این قانون همچنین مشخص می‌کند که هر شکایتی می‌تواند به‌عنوان یک دستور حفاظتی برای دادگاه ثبت شود و نحوه رسیدگی سیستم قضایی به چنین دستوراتی را توضیح می‌دهد.
تجاوز زناشویی در آفریقای جنوبی اغلب به‌عنوان میراثی از آپارتاید دیده می‌شود. وجود فرهنگ سلطه، قدرت و پرخاشگری منجر به افزایش موارد تجاوز می‌شد. پژوهشگران معتقدند تجاوز با بی‌عدالتی نژادی در سیستم آپارتاید درهم‌تنیده است. تاریخ‌نگاران دریافته‌اند که در زمان تحقیق دربارهٔ فرهنگ تجاوز در آفریقای جنوبی در آن دوره، این مسئله چنان رایج بود که جوامع آن را به‌عنوان بخشی از زندگی روزمره پذیرفته بودند. بسیاری از زنان از اعتراف به تجاوز زناشویی شرم داشتند، زیرا دولت و جامعه تحت سیطره قدرت مردسالارانه اداره می‌شد.
تاریخچه > آزار و اذیت فعالان

در دهه ۱۹۵۰، فعالان فدراسیون زنان آفریقای جنوبی (FSAW) به همراه اعضای کنگره ملی آفریقا (ANC)، حزب کمونیست آفریقای جنوبی و دیگر سازمان‌ها به اتهام خیانت محاکمه شدند.
چالش‌ها

بر اساس پژوهش‌هایی دربارهٔ تاریخچه فدراسیون زنان آفریقای جنوبی، در ابتدا مبارزه زنان در آفریقای جنوبی به‌عنوان یک مسئله دوجانبه دیده می‌شد: نخست، مسئله آپارتاید که علیه غیر سفیدپوستان تبعیض ایجاد می‌کرد، و دوم، مسئله قوانین و نهادهایی که علیه زنان تبعیض روا می‌داشتند. در زمان آپارتاید، زنان رنگین‌پوست با نابرابری‌های قابل‌توجهی مواجه بودند، زیرا عضو هر دو گروه سرکوب‌شده بودند. زنان رنگین‌پوست علاوه بر خشونت ساختاری ناشی از تبعیض علیه غیر سفیدپوستان، با نابرابری‌هایی که برای همه زنان فرض می‌شد نیز مواجه بودند. ستم‌هایی که زنان رنگین‌پوست متحمل می‌شدند، بر جایگاه اقتصادی-اجتماعی آن‌ها نیز تأثیر می‌گذاشت؛ به‌طوری که طبقه کارگر تقریباً به‌طور کامل از زنان رنگین‌پوست تشکیل شده بود و این زنان را با سه نوع ستم و تبعیض مجزا مواجه می‌کرد. علاوه بر این، زنان رنگین‌پوست جمعیت اصلی مشغول در بخش‌های کشاورزی و خدمات بودند؛ دو بخشی که تا سال ۱۹۹۴ تحت پوشش قوانین حمایتی کار قرار نداشتند. برای چندین دهه، مبارزه علیه آپارتاید و اعتراضات مرتبط با آن بر ابتکارات برابری جنسیتی اولویت داشت. پس از لغو آپارتاید در سال ۱۹۹۱ و گذار به دموکراسی در سال ۱۹۹۴، توجه بیشتری به حقوق زنان معطوف شد.
برخی استدلال کرده‌اند که فمینیسم در آفریقای جنوبی اغلب با زنان سفیدپوست طبقه متوسط مرتبط بوده است. برای آفریقایی‌های سیاه‌پوست، پذیرش فمینیسم ممکن است گاهی به‌عنوان یک موضع حساس تلقی شود؛ زیرا فمینیسم به‌عنوان یک مفهوم وارداتی از استعمار، سفیدپوستانه و متعلق به طبقه متوسط دیده می‌شود. با این حال، فمینیست‌های زن سیاه‌پوست آفریقایی معاصر، مانند تولی مادونسلا، نیز وجود دارند.
به‌طور کلی، فمینیسم در آفریقای جنوبی با واکنش‌های متفاوتی مواجه شده است. برخی از این تلاش حمایت می‌کنند و پیشرفت زنان را به‌عنوان مسئله‌ای موازی با پیشرفت و رهایی ملت می‌بینند. دیگران جنبش فمینیستی را رد می‌کنند، زیرا معتقدند این جنبش شیوه‌های سنتی مردسالارانه و اقتدار مردانه در آفریقای جنوبی را تهدید می‌کند.
سازمان‌های فمینیستی

در حالی که هیچ سازمان مرکزی واحدی برای زنان در آفریقای جنوبی وجود ندارد، آنچه به‌عنوان جنبش زنان شناخته می‌شود، مجموعه‌ای از سازمان‌های غیردولتی پراکنده است؛ مانند «مردم مخالف آزار زنان»، «عدالت جنسیتی سونکه» و «جنبش پیشرو زنان آفریقای جنوبی». سازمان‌های زنان در آفریقای جنوبی نه‌تنها برای رهایی زنان، بلکه برای رهایی ملی از تاریخ نژادی این کشور مبارزه می‌کنند؛ زیرا یکی از این رهایی‌ها بدون تحقق دیگری به‌طور کامل ممکن نیست.
سازمان‌هایی که در تاریخ نقش مهمی در ارتقای حقوق و امتیازات زنان آفریقای جنوبی ایفا کرده‌اند عبارت‌اند از:
فدراسیون زنان آفریقای جنوبی (FSAW): گروهی از زنان که در اعتراض به قوانین تبعیض‌آمیز که برای محدود کردن حرکت زنان رنگین‌پوست طراحی شده بود، فعالیت می‌کردند.
لیگ زنان کنگره ملی آفریقا (ANCWL): این سازمان ابتدا در سال ۱۹۴۸ تأسیس شد و در دهه ۱۹۹۰ دوباره احیا شد، با هدف سازمان‌دهی زنان در زمینه سیاسی و به‌ویژه در چارچوب کنگره ملی آفریقا. امروزه، ANCWL به‌عنوان بخشی از بازوی استخدام کنگره ملی آفریقا مورد انتقاد قرار گرفته است.
ائتلاف ملی زنان (WNC): این سازمان در اوایل دهه ۱۹۹۰ با هدف وارد کردن موضوع برابری جنسیتی به گفتمان عمومی تأسیس شد.
فدراسیون زنان آفریقای جنوبی (FSAW): این سازمان در سال ۱۹۵۴ برای تجمیع تمامی سازمان‌های مرتبط با زنان در آفریقای جنوبی تأسیس شد.
سایر سازمان‌های ملی و منطقه‌ای شامل موارد زیر هستند:
جنبش پیشرو زنان آفریقای جنوبی (PWMSA): جنبشی ملی برای زنان که در سال ۲۰۰۶ تأسیس شد.
بحران تجاوز (RC): سازمان غیردولتی فمینیستی مستقر در استان کیپ غربی که برای برابری جنسیتی و آزادی از خشونت مبتنی بر جنسیت فعالیت می‌کند.
برتا ۸۰۰۰

|  برتا ۸۰۰۰  |  برتا ۸۰۰۰  |
| --- | --- |
نوع: پیستول نیمه‌خودکار
خاستگاه: ایتالیا
تاریخچه تولید: تاریخچه تولید
سازنده: ایتالیا-Fabbrica d'Armi Pietro Beretta
تاریخ تولید: ۱۹۹۴
ویژگی‌ها: ویژگی‌ها
وزن: ۹۰۰ گرم
طول: ۱۸۰ میلی‌متر
برتا ۸۰۰۰ (به انگلیسی: Beretta 8000) یک پیستول نیمه‌خودکار نیمه‌خودکار ۹ میلی‌متری است که توسط شرکت برتا ایتالیا تولید می‌شود. این اسلحه برای نخستین بار در سال ۱۹۹۴ با هدف جایگزینی برتا ۹۲ تولید گردید.
جمهوری خودگردان

جمهوری خودگردان یا جمهوری خودمختار نوعی از حکومت است که در آن، یک ملت به دلایلی از جمله دور افتادگی از مرکز کشور، اختلاف فرهنگی با بقیه جمعیت کشور یا دلایل سیاسی از جمله مبارزات استقلال طلبانه؛ اعلام خودمختاری می‌کنند. در واقع بخشی از یک کشور مستقل، خود اعلام استقلال می‌کند اما نه به‌طور رسمی و شناخته‌شده توسط سایر کشورها و دولت‌های مستقل.
چند نمونه

نمونه‌های جمهوری خودمختار، به‌ویژه در کشورهای تشکیل دهنده شوروی سابق از جمله جمهوری آذربایجان، گرجستان و ازبکستان دیده می‌شود.
فهرست جمهوری‌های خودمختار

جمهوری‌های روسیه+جمهوری خودمختار کریمه
گرجستان: آبخاز، آجارستان و اوستیای جنوبی
جمهوری آذربایجان: نخجوان
ازبکستان: قره‌قالپاقستان
عراق: اقلیم کردستان عراق
مولداوی: ترنسنیستریا
سومالی: سومالی‌لند
دانمارک: گرینلند و جزایر فارو
اسرائیل:حکومت خودمختار فلسطین
مراکش:جمهوری دموکراتیک عربی صحرا
کودتای ۱۹۹۹ پاکستان

| کودتای ۱۹۹۹ پاکستان | کودتای ۱۹۹۹ پاکستان |
| --- | --- |
گونه: تغییر حکومت
مکان: ساختمان نخست‌وزیری پاکستان در اسلام‌آباد
فرمانده: تیپ ۱۱۱اُم توپخانه نیروی زمینی پاکستان
هدف: سرنگونی دولت نواز شریف
اجرا: ۱۲ اکتبر ۱۹۹۹ (۱۹۹۹-10-۱۲) ۱۷:۰۰ – ۲۲:۵۰ (ساعت رسمی پاکستان)
نتیجه:  سرنگونی دولت نواز شریف  بازداشت مخالفان و حامیان دولت قبل  بازداشت نواز شریف و شهباز شریف و سپس تبعید آن‌ها به عربستان سعودی  نخست‌وزیر شدن پرویز مشرف  ایجاد تغییرات دلخواه دولت مشرف در قانون اساسی پاکستان  تعلیق شدن عضویت پاکستان در اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع  استعفای اجباری رئیس‌جمهور وقت پاکستان، محمدرفیق تارر  پایان یافتن نظام دوحزبی در پاکستان  برگزاری انتخابات عمومی در سال ۲۰۰۲ 
پرویز مشرف
کودتای ۱۹۹۹ پاکستان یا تصرف نظامی پاکستان در سال ۱۹۹۹ (به انگلیسی: 1999 Pakistani coup d'état) کودتایی بدون خون‌ریزی بود که توسط کارکنان نیروی زمینی پاکستان در مقر ستاد مشترک ارتش و تحت فرماندهی ژنرال پرویز مشرف طراحی و هدایت شد. کودتاگران در ۱۲ اکتبر ۱۹۹۹ کنترل حکومت غیرنظامی نخست‌وزیر منتخب پاکستان، نواز شریف را منحل کردند و تصدی همزمان فرماندهی ارتش و ریاست ستاد مشترک ارتش پاکستان را به ژنرال مشرف محول کردند.
مشرف در ۱۴ اکتبر ۱۹۹۹ به عنوان رئیس کشور، بخش‌نامه‌ای، بحث‌برانگیز را صادر کرد و عملاً قانون اساسی پاکستان را به تعلیق درآورد. کودتاچیان حامی مشرف، تمامی پست‌های کلیدی دولتی را در کنترل خود گرفته و نواز شریف و برادرش شهباز شریف و چندین مسؤول دولتی دیگر را دستگیر و در حبس خانگی قرار دادند. از سویی دیگر، تشکیلات پلیس نظامی نیز کنترل رادیو، تلویزیون و سایر رسانه‌ها و زیرساخت‌های ارتباطی و مخابراتی پاکستان را به‌دست گرفتند.
در ۱۰ دسامبر سال ۲۰۰۰، پرویز مشرف به‌شکلی غیرمنتظره، اجازه داد که نواز شریف و اعضای درجه اول خانواده‌اش، با استفاده از یک هواپیمای جت خصوصی ارائه شده توسط خانواده سلطنتی عربستان به این کشور تبعید شود. مشرف بعدها در مصاحبه‌ای با کامران شهید از دنیا نیوز، اعتراف کرد که «به درخواست ملک عبدالله و رفیق حریری، نواز شریف را عفو و حکم حبس ابد او را نادیده گرفته.»
. با توجه به حکم دیوان عالی پاکستان، یک همه‌پرسی ملی در ۳۰ آوریل ۲۰۰۲ برگزار شد که نتایج آن به مشرف اجازه داد تا به حکومت خود ادامه دهد. همه‌پرسی بحث‌برانگیزی، که مشرف در آن تقریباً ۹۸ درصد آرا را به نفع خود اعلام کرد، از نظر بسیاری از افراد و سازمان‌ها از جمله کمیسیون حقوق بشر پاکستان تقلبی بود.
حکومت مشرف تا سال ۲۰۰۰۷ ادامه یافت اما در آن سال و در پی مخالفت‌های گسترده و تظاهرات مردمی هواداران پُرتعداد نواز شریف و به‌علت ترس مشرف از استیضاح شدن خود توسط پارلمان، از پُست ریاست جمهوری استعفا داد.
محاکمه

در ۱۷ دسامبر ۲۰۱۹، مشرف که در امارات متحده عربی در تبعید به سر می‌برد، به جرم خیانت به پاکستان، در دادگاهی ویژه و با رأی ۳ قاضی، به اعدام محکوم شد.
کورتنی بارنت

| کورتنی بارنت | کورتنی بارنت |
| --- | --- |
بارنت در فوریه ۲۰۱۹ اجرا می‌کند: بارنت در فوریه ۲۰۱۹ اجرا می‌کند
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: کورتنی ملبا بارنت
زاده: ۳ نوامبر ۱۹۸۷ ‏(۳۷ سال) سیدنی، استرالیا
خاستگاه: ملبورن، استرالیا
ژانر: Indie rock alternative rock dolewave slacker rock
پیشه(ها): خواننده ترانه‌سرا نوازنده
ساز(ها): آواز گیتار پیانو
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۹– تاکنون
ناشر(ان): Matador Records Milk! Records Marathon Artists Mom + Pop House Anxiety
همکاری‌های مرتبط: جن کلوهر اتحادیه مهاجر کورت وایل
وبگاه: courtneybarnett.com.au
کورتنی ملبا بارنت (زادهٔ ۳ نوامبر ۱۹۸۷) خواننده، ترانه‌سرا و موسیقی‌دان استرالیایی است. او به خاطر سبک خوانندگی و اشعار شوخ و پر سر و صدایش شناخته می‌شود.
کورتنی ملبا بارنت در ۳ نوامبر ۱۹۸۷ در سیدنی به دنیا آمد او نام میانی خود را از نلی ملبا خواننده اپرا گرفته‌است. او در منطقه سواحل شمالی سیدنی بزرگ شد. مادرش بالرین بود. وقتی او ۱۶ ساله بود، خانواده اش به هوبارت نقل مکان کردند. او در مدرسه کالج سنت مایکل و مدرسه هنر تاسمانی تحصیل کرد. او که با گوش دادن به گروه‌های آمریکایی بزرگ شد، خواننده و ترانه‌سرای استرالیایی دارن هانلون و دن کلی الهام بخش او برای شروع به نوشتن ترانه بودند.
دیسکوگرافی

گاهی می‌نشینم و فکر می‌کنم، و گاهی فقط می‌نشینم (۲۰۱۵)
Lotta Sea Lice (2017، با کرت وایل)
به من بگو واقعاً چه احساسی داری (۲۰۱۸)
چیزها زمان می‌برند، زمان می‌برند (۲۰۲۱)
کشتار گراده‌لگن

کشتار گراده‌لگن یک کشتار بود که توسط محلی‌ها (فولکس‌اشتورم، جوانان هیتلری و آتش‌نشانان محلی) در شهر شمالی آلمان گراده‌لگن، با هدایت اس‌اس، در نزدیکی پایان جنگ جهانی دوم انجام شد. در ۱۳ آوریل ۱۹۴۵، در املاک ایسن‌شنیب نزدیک به شهر، نیروها بیش از ۱۰۰۰ کارگر برده را که بخشی از یک  قطار انتقال اجباری از اردوگاه‌های کار اجباری میتلباو-دورا و هانوفر-اشتوکن بودند  وادار کردند تا وارد یک انبار بزرگ شوند، سپس آن انبار را به آتش کشیدند.
انبار که در کشتار گراده‌لگن به آتش کشیده شد
هزار و شانزده نفر، که بیشترین تعداد آنها لهستانی بودند، زنده سوزانده شدند یا در تلاش برای فرار تیراندازی شدند. این جنایت دو روز بعد توسط شرکت F، گردان دوم، هنگ پیاده‌نظام ۴۰۵، لشکر ۱۰۲ پیاده‌ ایالات متحده، زمانی که ارتش ایالات متحده منطقه را اشغال کرد، کشف شد. یازده زندانی زنده پیدا شدند - هفت لهستانی، سه روس و یک فرانسوی. گواهی های بازماندگان توسط ملخیور وانکوویچ در سال ۱۹۶۹ در کتاب از استولپکوف تا قاهره جمع‌آوری و منتشر شد.
گراده‌لگن در سال ۱۹۴۷ بخشی از جمهوری دموکراتیک آلمان تازه تأسیس شد و اکنون در زاکسن-آنهالت، آلمان قرار دارد.
تحقیق

یک تحقیق توسط سرهنگ دوم ادوارد ای. کروز، افسر تحقیق، شاخه جنایات جنگی ارتش نهم انجام شد. متن گزارش سرهنگ دوم کروز و متن سایر مدارک در پرونده ارتش ایالات متحده ۰۰۰-۱۲-۲۴۲ ذخیره شده است.
اس‌اس-اونترشتورمفورر، ارهارد براونی، رهبر حمل و نقل زندانیانی که از اردوگاه کار اجباری میتلباو-دورا تخلیه شده و در نهایت در گراده‌لگن به سر بردند، در سال ۱۹۴۷ در برابر دادگاه نظامی داخائو حاضر شد و محکوم و به حبس ابد محکوم شد. او در سال ۱۹۵۰ بر اثر سرطان خون درگذشت.
اظهارات بازماندگان توسط نویسنده لهستانی ملخیور وانکوویچ جمع‌آوری و در سال ۱۹۶۹ منتشر شد.
یادبودها

دیوار باقی‌مانده از انبار گورستان گراده‌لگن اکنون یک یادبود ملی است که توسط آلمان شرقی از سال ۱۹۵۲ تا ۱۹۷۱ بازسازی شد. یادبود در محل تاریخی کشتار گراده‌لگن واقع شده است. این یادبود یادآور ۱۰۱۶ زندانی اردوگاه‌های کار اجباری که در ۱۳ آوریل ۱۹۴۵ در یک انبار مزرعه قتل رسیدند. این مکان همچنین شامل گورستان یادبود است که قربانیان کشتار در آن دفن شده‌اند.
تابلوی موجود در گورستان که توسط ارتش ایالات متحده تأسیس شده است، می‌گوید:
اینجا ۱۰۱۶ زندانی متفقین جنگ که توسط اسیرکنندگانشان به قتل رسیدند، دفن شده‌اند.
آنها توسط شهروندان گراده‌لگن دفن شدند، که مسئولیت دارند که این قبرها همیشه به اندازه یاد این بدبختان در قلب‌های مردان آزادی‌خواه در همه جا سبز نگه داشته شوند.
تحت نظارت لشکر ۱۰۲ پیاده‌نظام، ارتش ایالات متحده، تأسیس شد. خرابکاری با حداکثر مجازات تحت قوانین دولت نظامی مجازات خواهد شد.
فرانک آ. کیتینگ سرلشکر، ایالات متحده آمریکا فرمانده
تابلوی موجود در دیوار باقی‌مانده از انبار، که توسط مقامات جمهوری دموکراتیک آلمان نصب شده است، می‌گوید:
شما در برابر ویرانه های یک انبار می ایستید، جایی که یکی از بی رحمانه ترین جنایات فاشیسم در آنجا رخ می داد. در شب آزادی آنها، چند ساعت قبل از نزدیک شدن نیروهای متفقین، ۱۰۱۶ جنگجوی بین المللی مقاومت در برابر فاشیسم به طرز وحشیانه و غیرانسانی زنده سوزانده شدند. هر زمان که احساس بی تفاوتی یا ضعف در مبارزه با فاشیسم و تهدید جنگ امپریالیستی کردید، از مرده های فراموش نشدنی ما نیرو بگیرید.
لینک‌های خارجی

وب‌سایت رسمی یادبود انبار ایسن‌شنیبب گاردلگن
Das Massaker von Gardelegen، ویدئو در مورد کشتار در یوتیوب
↑  جهان، Fararu | فرارو | اخبار روز ایران و (۱۳۹۳/۰۱/۱۰ - ۱۱:۴۸). «(تصاویر) آلبوم جنگ‌جهانی دوم؛ هولوکاست(3)». fa. دریافت‌شده در 2024-06-13. تاریخ وارد شده در |تاریخ= را بررسی کنید (کمک)
1 2  "With the 102d Infantry Division through Germany". Washington, Infantry Journal Press. 1947.
↑  "Gardelegen". encyclopedia.ushmm.org (به انگلیسی). Retrieved 2024-06-13.
مردانی که سعی در فرار از آتش سوزی داشتند
سربازان آمریکایی اجساد را در انبار مشاهده می کنند
ارهارد براونی
قبرستان
دیوار بازمانده انبار