stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فهرست کشورها بر پایه نظام فدرالی
نظام استانی > کانادا

در کانادا، سیستم فدرالیسم با تقسیم اختیارات بین پارلمان فدرال و دولت‌های استانی کشور توصیف می‌شود. بر اساس قانون اساسی (که قبلاً به عنوان قانون آمریکای شمالی بریتانیا در سال ۱۸۶۷ شناخته می‌شد)، اختیارات ویژه ای برای قانون گذاری اختصاص داده شده است. بند ۹۱ قانون اساسی صلاحیت قانونگذاری را به دولت مرکزی می‌دهد، در حالی که بند ۹۲ این صلاحیت را به قدرت‍های منطقه‌ای واگذار می‌کند. دیگر قدرت‌هایی که به‌طور مستقیم مورد اشارهٔ قانون اساسی قرار نگرفته‌اند در صلاحیت دولت مرکزی قرار می‌گیرند. هر چند اختلاف بین دولت مرکزی و ایالتی در مورد این که کدام یک صلاحیت قانونگذاری در موضوعات مختلف را دارند، یک مسئلهٔ طولانی مدت و در حال تحول بوده است. حوزه‌های رقابتی میان دولت مرکزی و دولت‌های ایالتی اموری نظیر قانونگذاری، توجه به مقررات اقتصادی، مالیات و منابع طبیعی می‌باشند.
نظام استانی > نپال

نپال کشوری با تنوع جغرافیایی است. نپال از زمان اتحاد توسط پریتوی نارایان شاه، شکل حکومت یکپارچه را به کار گرفته است.
نپال از ۲۸ مه ۲۰۰۸ به یک ایالت جمهوری دمکراتیک فدرال تبدیل شده است (15th Jestha، 2065 BS). بر اساس مفهوم سیستم فدرال، نپال به ۷ استان، ۷۷ ناحیه و ۷۵۳ سطح محلی تقسیم شده است. اکنون هر استان دارای یک دولت جداگانه به همراه دولت فدرال خود در مرکز است.
نظام استانی > پاکستان

پاکستان یک جمهوری فدرال پارلمانی دموکراتیک است. اختیارات بین دولت فدرال و استان‌ها تقسیم می‌شود. روابط بین فدراسیون و استان‌ها در قسمت پنجم (اصول ۱۴۱ تا ۱۵۹) قانون اساسی تعریف شده است.
پاکستان از چهار استان و سه قلمرو، از جمله قلمرو پایتخت اسلام‌آباد تشکیل شده است.
نظام استانی > بولیوی

بر اساس قانون اساسی مصوب ۲۵ ژانویه ۲۰۰۹ بولیوی دارای سیستم فدرال استانی (Department) شد. در این سیستم نه استان یا دپارمان پاندو، لاپاز، بنی، اورورو، کوچابامبا، سانتا کروز، پوتوسی، چوکیساکا، تاریجا را دولت‌های محلی تشکیل شده و در هر دپارتمان نیز فرماندار و شهرداران توسط رای مستقیم مردم انتخاب می‌شوند.
نظام جمهوری > فدراسیون روسیه

ماهیت پسامپراتوری تقسیم حکومت روسیه به سمت یک مدل به‌طور کلی خودمختار تغییر کرد که با تأسیس اتحاد جماهیر شوروی (که روسیه به عنوان بخشی از آن اداره می‌شد) آغاز شد. پس از اتحاد جماهیر شوروی، با اصلاحات تحت رهبری بوریس یلتسین که بخش اعظمی از ساختار شوروی را حفظ کرد و در عین حال اصلاحات لیبرال فزاینده ای را در حکومت جمهوری‌ها و اتباع تشکیل دهنده اعمال کرد (در حالی که با شورشیان جدایی طلب چچن در دوران چچن درگیری داشت، آزاد شد. جنگ). برخی از اصلاحات در دوران یلتسین توسط ولادیمیر پوتین کاهش یافت.
همه واحدهای زیرمجموعه روسیه به عنوان تابع شناخته می‌شوند، و برخی از موجودیت‌های کوچکتر، مانند جمهوری‌ها به دلیل حضور گسترده اقلیت قومی غیرروسی یا در برخی موارد اکثریت داشتن این اقلیت‌ها، نسبت به بقیه از خودمختاری بیشتری برخوردار هستند.
در حال حاضر، ۸۳ توابع فدرال روسیه، به استثنای سواستوپل و کریمه وجود دارد. اگر این توابع در نظر گرفته شوند، ۸۵ تابع فدرال در فدراسیون روسیه وجود دارد.
نظام ایالتی > استرالیا

در ۱ ژانویه ۱۹۰۱، قلمروی استرالیا رسماً به عنوان یک فدراسیون به وجود آمد. قاره استرالیا در سال ۱۷۸۸ توسط بریتانیا به استمار درآمد، که متعاقباً شش مستعمره، در نهایت خودگردان، در آنجا ایجاد کرد. در دهه ۱۸۹۰، دولت‌های این مستعمرات همه‌پرسی ای برای تبدیل شدن به «مشترک‌المنافع استرالیا» به صورت یکپارچه و خودگردان در داخل امپراتوری بریتانیا برگزار کردند. هنگامی که همه مستعمرات به نفع فدراسیون رای دادند، فدراسیون استرالیا شروع به کار کرد و منجر به تأسیس مشترک المنافع استرالیا در سال ۱۹۰۱ شد. مدل فدرالیسم استرالیا کاملاً به مدل اصلی ایالات متحده آمریکا پایبند است، اگرچه این کار را از طریق سیستم پارلمانی وست مینستر به جای سیستم ریاست جمهوری انجام می‌دهد.
نظام ایالتی > برزیل

در برزیل، سقوط سلطنت در سال ۱۸۸۹ توسط یک کودتای نظامی منجر به ظهور سیستم ریاست جمهوری به ریاست دئودورو دا فونسکا شد. فونسکا با کمک حقوقدان مشهور روی باربوسا، فدرالیسم را در برزیل با فرمانی تأسیس کرد، اما این سیستم حکومتی در هر قانون اساسی برزیل از سال ۱۸۹۱ مورد تأیید قرار گرفته، اگرچه برخی از آنها برخی از اصول فدرالیستی را تحریف می‌کنند. دولت فدرال ۱۹۳۷ این اختیار را داشت که به میل خود فرمانداران ایالتی (به نام مداخله گر) را تعیین کند، بنابراین قدرت را در دستان رئیس‌جمهور گتولیو وارگاس متمرکز کرد. برزیل همچنین از سیستم فونسکا برای تنظیم تجارت بین ایالتی استفاده می‌کند. برزیل یکی از بزرگ‌ترین حکومت‌های‌های فدرالی است.
قانون اساسی برزیل در سال ۱۹۸۸ مؤلفه جدیدی را به ایده‌های فدرالیسم وارد کرد، از جمله شهرداری‌ها به عنوان نهادهای فدرال. شهرداری‌های برزیل اکنون با برخی از اختیارات سنتی که معمولاً در فدرالیسم به ایالت‌ها اعطا می‌شود، سرمایه‌گذاری می‌کنند و به آنها اجازه داده می‌شود قانون اساسی را تصویب کنند.
نظام ایالتی > آلمان

آلمان و اتحادیه اروپا تنها نمونه‌هایی از فدرالیسم را در جهان ارائه می‌دهند که در آن اعضای «مجلس علیا» فدرال (بوندسرات آلمان، یعنی شورای فدرال و شورای اروپا) نه منتخب و نه منصوب شده‌اند، بلکه شامل اعضا یا نمایندگان دولت‌های رای‌دهندگان آنها هستند ایالات متحده تا سال ۱۹۱۳ سیستم مشابهی داشت، که پیش از تصویب متمم هفدهم قانون اساسی این کشور، سناتورها نمایندگان ایالت بودند که توسط مجلس قانونگذاری ایالت و نه شهروندان انتخاب می‌شدند.
نظام ایالتی > هند

دولت هند (که از آن به عنوان دولت اتحادیه یاد می‌شود) توسط قانون اساسی هند تأسیس شد و مرجع حاکمیت یک اتحادیه فدرال متشکل از 28 ایالت و ۸ قلمرو اتحادیه است.
ادارهٔ هند بر مبنای نظام لایه‌ای است. جایی که قانون اساسی هند موضوعاتی را مطرح می‌کند که در هر مورد تعیین می‌کند چه لایه‌ای از حکومت قدرت اجرایی دارد. قانون اساسی از برنامهٔ هفتم برای محدود کردن موضوعاتی که تحت سه دسته است استفاده می‌کند. این سه دسته لیست اتحادیه، لیست ایالت و لیست متقارن می‌باشند.
نظام ایالتی > هند > فدرالیسم نا متقارن

یک بعد بحث‌برانگیز فدرالیسم هند این است که بر خلاف بسیاری اشکال دیگر فدرالیسم، نامتقارن است. مادهٔ ۳۷۰ قانون اساسی هند مقررات مخصوصی را برای ایالت جامو و کشمیر به عنوان سند الحاق هر کدام ایجاد کرده است. مادهٔ ۳۷۱ مقررات خاصی را برای ایالات اندرا پرادش، اروناچال پرادش، آسام، گوا، میزورام، مانیپور، ناگالند و سیکیم به عنوان سند الحاق یا استقلال هر کدام تعیین کرده است. همچنین یک جنبهٔ دیگر فدرالیسم هند، نظام قواعد ریاست جمهوری این کشور است. وقتی که هیچ حزبی نتواند در یک منطقه دولت تشکیل دهد یا اغتشاشات خشونت‌آمیزی در هر یک از ایالات وجود داشته باشد، حکومت مرکزی از طریق فرماندار منصوب خود، ادارهٔ امور حکومتی آن منطقه را برای زمان مشخصی به عهده می‌گیرد.
نظام ایالتی > هند > سیاست‌های ائتلافی

برخلاف قانون اساسی، هند اکنون یک فدراسیون چند زبانه است. هند یک سیستم چند حزبی با تعلقات سیاسی گوناگون دارد که غالباً بر اساس زبان، منطقه و طبقات اجتماعی، نیازمند سیاست‌های ائتلافی به خصوص در سطح یک اتحادیه است. سیاست‌های ائتلافی تعادلی را قوهٔ مقننه ایجاد کرده‌اند.
نظام ایالتی > مالزی

مالزی یک پادشاهی مشروطه فدرال است. سلطنت آن انتخابی است، نه حاکم و چهار رهبر ایالتی (که به نمایندگی از ایالت‌هایی اند که سلطنتشان برچیده شده‌اند) در کنفرانس حاکمان هر پنج سال یک بار برای انتخاب پادشاه بعدی، یا اگر موقعیت به هر دلیلی خالی شود ملاقات می‌کنند. همچنین رسم چرخش سلطنت بین ۹ فرمانروا وجود دارد. سیستم حکومتی این فدراسیون که میراثی از حکومت استعماری بریتانیا است، از سیستم پارلمانی وست مینستر الگوبرداری شده است. یک مجلس سفلا و اعلا وجود دارد. حکمرانی ایالت‌ها بین دولت فدرال و دولت ایالتی تقسیم می‌شود و اختیارات متفاوتی برای هر کدام محفوظ است و دولت فدرال دارای مدیریت مستقیم سرزمین‌های فدرال است. اختیارات قانونگذاری بین مجامع ایالتی و فدرال تقسیم می‌شود و انتخابات هر پنج سال یکبار برگزار می‌شود.
نظام ایالتی > اتیوپی

اتیوپی دارای بیش از ۸۰ گروه قومی-زبانی و قانون اساسی جدید است که در سال ۱۹۹۴ معرفی شد و اتیوپی را بر اساس خطوط قومی به ۹ ایالت منطقه ای و دو «اداره منشور» چند قومی تقسیم می‌کند.
نظام ایالتی > نیجریه

جمهوری فدرال نیجریه دارای ایالت‌های مختلفی است که در طول زمان به دلیل مسائل پیچیده اجتماعی-اقتصادی و همچنین تأثیرات دوران استعماری خود تکامل یافته اند. با این حال، در نیجریه مدرن ۳۶ ایالت و یک قلمرو پایتخت فدرال وجود دارد: ابیا، اداماوا، اکوا ایبوم، انامبرا، باوچی، بایلسا، بنوئه، بورنو، کراس ریور، دلتا، ابونیی، انوگو، ادو، اکیتی، گومبه، ایمو، جیگاوا، کادونا، کانو، کاتسینا، کبی، کوگی، کوارا، لاگوس، ناساراوا، نیجر، اوگون، اوندو، اوسون، اویو، فلات، رودخانه‌ها، سوکوتو، تارابا، یوبه، زامفارا و حوزه فدرال مرکزی.
نظام ایالتی > ونزوئلا

جنگ فدرال در سال ۱۸۶۴ با امضای معاهده کوچ توسط دولت مرکزی آن زمان و نیروهای فدرال به پایان رسید. ایالات متحده ونزوئلا متعاقباً بر اساس اصولی که از اساسنامه کنفدراسیون ایالات متحده آمریکا به عاریت گرفته شده بود، تحت «فدراسیون کشورهای مستقل» ادغام شد. در این فدراسیون، هر ایالت برای خود یک «رئیس‌جمهور» داشت که تقریباً همه مسائل، حتی ایجاد «ارتش‌های ایالتی» را کنترل می‌کرد، در حالی که ارتش فدرال برای ورود به هر ایالت باید مجوز ریاست جمهوری را دریافت می‌کرد.
با این حال، بیش از ۱۴۰ سال بعد، سیستم اصلی به تدریج به شکلی از حکومت شبه متمرکز تبدیل شد. در حالی که قانون اساسی ۱۹۹۹ هنوز ونزوئلا را به عنوان جمهوری فدرال تعریف می‌کند، سنا را برچید، صلاحیت‌های ایالت‌ها را به دولت فدرال منتقل کرد و به رئیس‌جمهور جمهوری اختیارات گسترده‌ای برای مداخله در ایالت‌ها و شهرداری‌ها اعطا کرد.
نظام دو جزئی > بلژیک

فدرالیسم در پادشاهی بلژیک یک سیستم در حال تکامل است.
فدرالیسم بلژیک یک سیستم دوقلو است که هر دو را منعکس می‌کند
<i id="mwAdQ">جوامع</i> زبانی کشور، فرانسوی (حدود ۴۰٪ از کل جمعیت)، هلندی (حدود ۵۹٪)، و تا حد بسیار کمتر آلمانی (حدود ۱٪) و
مناطق جغرافیایی تعریف شده (ایالات فدرال: بروکسل-پایتخت (دفاکتو بروکسل بزرگ)، فلاندر و والونی). دو مورد آخر مربوط به مناطق زبانی در بلژیک است، والونی که میزبان اکثریت جمعیت فرانسوی زبان و اقلیت آلمانی زبان است. در بروکسل، حدود ۸۰ درصد از مردم فرانسه و حدوداً ۲۰٪ هلندی صحبت می‌کنند. این شهر به‌طور رسمی یک منطقه دو زبانه است ولی درون یک منطقه فلاندری واقع شده است.
فلاندر منطقه ای است که با اکثریت هلندی زبان بلژیک، یعنی جامعه فلاندری مرتبط است.
جامعه آلمانی زبان بلژیک به دلیل اندازه نسبتاً کوچکش (تقریباً یک درصد) تأثیر زیادی بر سیاست ملی ندارد.
والونی یک منطقه فرانسوی زبان است، به جز کانتون‌های شرقی آلمانی زبان (Cantons de l'est). فرانسوی پس از هلندی دومین زبان مادری بلژیک است. در جامعه فرانسوی زبان بلژیک، به دلایل تاریخی و جامعه شناختی، بین والونی و بروکسل تمایز جغرافیایی و سیاسی وجود دارد. از نظر تاریخی، والون‌ها طرفدار یک فدرالیسم با سه جزء بودند و فلاندری‌ها طرفدار دو. این تفاوت یکی از عناصری است که مسئله بلژیک را بسیار پیچیده می‌کند. فلاندری‌ها می‌خواستند از فرهنگ خود دفاع کنند در حالی که والون‌ها می‌خواستند از برتری سیاسی و اقتصادی خود که در قرن نوزدهم داشتند دفاع کنند: "درست است که جنبش والون، که هرگز از تأیید اینکه والونیا بخشی از حوزه فرهنگی فرانسه است، دست برنداشته است هرگز این مبارزه فرهنگی را در اولویت قرار نداد، بلکه بیشتر به مبارزه علیه وضعیت آن به عنوان یک اقلیت سیاسی و انحطاط اقتصادی که تنها نتیجه آن بود، توجه داشت.
از یک سو، این بدان معنی است که چشم‌انداز سیاسی بلژیک، به‌طور کلی، تنها از دو جزء تشکیل شده است: جمعیت هلندی زبان که توسط احزاب سیاسی هلندی زبان نمایندگی می‌شود، و اکثریت جمعیت والونیا و بروکسل که توسط احزاب فرانسوی زبان آنها نمایندگی می‌شود. . منطقه بروکسل به عنوان مولفه سوم ظاهر می‌شود. این شکل دوگانه خاص فدرالیسم، با موقعیت ویژه بروکسل، در نتیجه دارای تعدادی از مسائل سیاسی - حتی مسائل جزئی - است که بر سر تقسیم سیاسی هلندی/فرانسوی زبان در حال مبارزه است. با چنین مسائلی، تصمیم نهایی تنها در قالب مصالحه امکان‌پذیر است. این گرایش به این مدل فدرالیسم دوگانه تعدادی ویژگی می‌دهد که عموماً به کنفدرالیسم نسبت داده می‌شود و آینده فدرالیسم بلژیک را بحث‌برانگیز می‌کند.
نظام دو جزئی > بوسنی و هرزگوین

بوسنی و هرزگوین یک فدراسیون متشکل از دو نهاد است: جمهوری صربسکا و فدراسیون بوسنی و هرزگوین، که دومی خود یک فدراسیون است.
نظام دو جزئی > عراق

عراق در ۱۵ اکتبر ۲۰۰۵ یک سیستم فدرال نامتقارن را اقتباس کرد و به‌طور رسمی منطقه کردستان را به عنوان اولین و در حال حاضر تنها منطقه فدرال کشور به رسمیت شناخت، با روش ایجاد نهادهای فدرال که در قانون اساسی عراق ذکر شده است. در سایر استانها و مناطق به دلیل اختلاط شدید قومی و به‌ویژه مذهبی (به‌ویژه در بغداد) نتوانست اجرا شود و عملاً این طرح در عراق شکست خورد و برعکس نوعی ملوک‌الطوایفی سنتی و نفوذ قدرت‌های خارجی بر آن حکم‌فرما شد. همچنین در مورد خاورمیانه از جمله عراق، با وجود داشتن تجربه اتحاد هزار ساله، برخی فدرالیسم را بیشتر به عنوان ترفندی برای تجزیه دیده‌اند. همانگونه که در عراق نیز چند سال پس از تصویب قانون فدرال که تلاشی برای جلوگیری از تجزیه این کشور بود، اقلیم کردستان همه‌پرسی برای استقلال برگزار کرد. مشکل دیگر، با وجود بافت پیچیده قومی در این مناطق، خطر حذف اقلیت‌های کوچک‌تر نیز شکل گرفته است، اقلیت‌هایی که در ساختار قومی-مذهبی اقلیم‌ها جایی ندارند.
نظام فدرالی جزئی > آفریقای جنوبی

اگرچه آفریقای جنوبی دارای برخی از عناصر یک سیستم فدرالمانند تخصیص اختیارات خاص به استان‌ها، است، با این وجود از نظر قانون اساسی و عملکرد یک کدولتشیکپارچه قدرت سپار است.
نظام فدرالی جزئی > اسپانیا

اسپانیا یک دولت یکپارچه با سطح بالایی از تمرکززدایی است که اغلب از هر نظر به جز نام آن یک نظام فدرالی یا یک «فدراسیون بدون فدرالیسم» در نظر گرفته می‌شود. این کشور به‌عنوان یک کشور غیرمتمرکز فوق‌العاده ذکر شده است که دولت مرکزی تنها ۱۸ درصد از هزینه‌های عمومی، ۳۸ درصد برای دولت‌های منطقه، ۱۳ درصد برای شوراهای محلی، و ۳۱ درصد باقی‌مانده را به خود اختصاص داده است. سیستم تامین اجتماعی قانون اساسی فعلی اسپانیا به گونه ای اجرا شده است که از بسیاری جهات، اسپانیا را می‌توان با کشورهایی که به‌طور غیرقابل انکاری فدرال هستند مقایسه کرد.
با این حال، برای مدیریت تنش‌های موجود در گذار اسپانیا به دموکراسی، تدوین‌کنندگان قانون اساسی فعلی اسپانیا از دادن برچسب‌هایی مانند «فدرال» به ترتیبات سرزمینی اجتناب کردند. علاوه بر این، برخلاف سیستم فدرال، مالیات‌های اصلی به‌طور مرکزی از مادرید گرفته می‌شود (به جز سرزمین باسک و نابار که در قانون اساسی دموکراتیک اسپانیا به عنوان مناطق منشوری بر اساس دلایل تاریخی به رسمیت شناخته شده بودند) و سپس به جوامع خودمختار توزیع می‌شود.
به رسمیت شناختن صریح و قانونی فدرالیسم به این عنوان توسط احزابی مانند پودموس، چپ متحد و حزب کارگران سوسیالیست اسپانیا ترویج شده است. حزب سوسیالیست اسپانیا ایده ثبت اسپانیای فدرال را در سال ۲۰۱۲ به عنوان نقطه ملاقات بین پیشنهادهای جدایی طلبانه و پیشنهادهای بازتمرکزگرایانه در نظر گرفت.
پیشنهاد شده

به دلایل مختلف در چندین دولت یکپارچه پیشنهاد شده است که یک سیستم فدرال ایجاد شود.
پیشنهاد شده > چین

چین هم از نظر جمعیت و هم از نظر مساحت بزرگ‌ترین دولت یکپارچه در جهان است. اگرچه چین برای قرن‌ها دارای دوره‌های طولانی حکومت مرکزی بوده است، اغلب استدلال می‌شود که ساختار یکپارچه دولت چین برای مدیریت مؤثر و عادلانه امور کشور بسیار ناتوان است. ناسیونالیست‌های چینی به تمرکززدایی به عنوان نوعی جدایی طلبی و ترفندی برای اتحادزدایی ملی مشکوک هستند. برخی دیگر استدلال می‌کنند که میزان خودمختاری ای که به مقامات سطح استانی در جمهوری خلق چین داده شده است به یک فدرالیسم عملی دفاکتو می‌شود.
پیشنهاد شده > قبرس

قانون اساسی قبرس در سال ۱۹۶۰ مبتنی بر ایده فدرال‌سازی دو قسمتی بود، اما اتحادیه یونانی‌های قبرس و ترک‌های قبرس شکست خورد.
پیشنهاد شده > لیبی

مدت کوتاهی پس از جنگ داخلی سال ۲۰۱۱، برخی از مردم سیرنائیکا (در منطقه شرقی کشور) شروع به فراخوانی برای فدرال بودن رژیم جدید کردند و سه منطقه سنتی لیبی (سیرنایکا، طرابلس و فزان) واحدهای تشکیل دهنده آن بودند. . گروهی که خود را «شورای انتقالی سیرنائیک» می‌نامند، در ۶ مارس ۲۰۱۲ اعلامیه خودمختاری صادر کردند. این اقدام توسط شورای ملی انتقالی در طرابلس رد شد.
پیشنهاد شده > بریتانیا

در بریتانیا، یک فدراسیون امپراتوری زمانی (از جمله) به عنوان روشی برای حل مشکل قوانین داخلی در ایرلند تلقی می‌شد. فدرالیسم مدتهاست پیشنهاد شده است به عنوان راه حلی برای «مشکل ایرلند»، و اخیراً، برای «مسئله لوتیان غربی».
بریتانیا به‌طور سنتی به عنوان یک حکومت یکپارچه توسط پارلمان وست مینستر در لندن اداره شده است. به جای اتخاذ یک مدل فدرال، بریتانیا بر قدرت سپاری تدریجی برای تمرکززدایی قدرت سیاسی تکیه کرده است. تفویض اختیارات در بریتانیا با قانون دولت ایرلند در سال ۱۹۱۴ آغاز شد که به ایرلند به عنوان یک کشور تشکیل دهنده پادشاهی متحده سابق بریتانیا و ایرلند، حکومت داخلی اعطا کرد. پس از تجزیه ایرلند در سال ۱۹۲۱ که شاهد ایجاد دولت آزاد مستقل ایرلند بود (که در نهایت به جمهوری ایرلند امروزی تبدیل شد)، ایرلند شمالی دولت قدرت سپاری شده خود را از طریق پارلمان ایرلند شمالی، تنها بخشی از بریتانیا که چنین نهادی دارد، حفظ کرد. این نهاد در سال ۱۹۷۲ به حالت تعلیق درآمد و ایرلند شمالی در طول دوره درگیری که به نامدرگیری‌ها شناخته می‌شود، تحت حاکمیت مستقیم قرار گرفت.
در دوران مدرن، روند قدرت سپاری در بریتانیا یک بار دیگر قدرت را غیرمتمرکز کرده است. از زمان همه‌پرسی سال ۱۹۹۷ در اسکاتلند و ولز و توافق جمعه خوب در ایرلند شمالی، سه کشور از چهار کشور تشکیل دهنده بریتانیا اکنون دارای سطحی از خودمختاری هستند. دولت به پارلمان اسکاتلند، مجلس ملی ولز و مجلس ایرلند شمالی قدرت سپاری شده است. انگلستان پارلمان خود را ندارد و امورات انگلستان همچنان توسط پارلمان وست مینستر تعیین می‌شود. در سال ۱۹۹۸ مجموعه‌ای از هشت مجمع منطقه‌ای یا اتاق‌های غیرانتخابی برای حمایت از آژانس‌های توسعه منطقه‌ای انگلیسی ایجاد شد، اما بین سال‌های ۲۰۰۸ و ۲۰۱۰ لغو شدند. مناطق انگلستان همچنان در برخی وظایف اداری دولتی مورد استفاده قرار می‌گیرند.
منتقدان تفویض اختیار غالباً به مسئله لوتیان غربی اشاره می‌کنند که به قدرت رأی نمایندگان غیرانگلیسی در مورد موضوعاتی که فقط انگلیس در پارلمان بریتانیا تأثیر می‌گذارد، اشاره می‌کند. ناسیونالیسم اسکاتلندی و ولزی محبوبیت خود را افزایش داده است، و از زمان همه‌پرسی استقلال اسکاتلند در سال ۲۰۱۴، بحث‌های گسترده‌تری در مورد اتخاذ یک سیستم فدرال توسط بریتانیا با هر یک از چهار کشور بومی که دارای قوای مقننه و اختیارات قانونی مستقل و مساوی هستند، وجود داشته است.
دولت فدرال بریتانیا در اوایل سال ۱۹۱۲ توسط وینستون چرچیل، نماینده پارلمان داندی، در چارچوب قانون قانون خانه ایرلند پیشنهاد شد. در یک سخنرانی در داندی در ۱۲ سپتامبر، او پیشنهاد کرد که انگلستان نیز باید توسط پارلمان‌های منطقه ای اداره شود و قدرت به مناطقی مانند لنکاوی، یورکشایر، میدلندز و لندن به عنوان بخشی از یک سیستم حکومتی فدرال واگذار شود.
پیشنهاد شده > اندونزی

اندونزی از سال ۱۹۴۹ در فدراسیون بود و در سال ۱۹۵۰ منحل شد. از آن زمان، بسیاری از مردم، به ویژه در دهه ۲۰۰۰، پیشنهاد کردند اندونزی به حالت فدرال بازگردد، اما بر اساس سیستم‌های مختلف.
سازمان سرزمینی کشورهای اروپایی
نقشه امارات متحده عربی
آرژانتین فدراسیونی متشکل از ۲۳ استان و پایتخت فدرال آن بوئنوس آیرس است
در کانادا، دولت‌های استانی تمام اختیارات خود را مستقیماً از قانون اساسی می‌گیرند. در مقابل، مناطق تابع دولت فدرال هستند و اختیارات آنها به آنها تفویض شده است.
جمهوری اسلامی پاکستان، متشکل از ناحیه فدرال خود، منطقه پایتخت اسلام‌آباد (آبی روشن)، استان‌های پنجاب (سبز تیره)، سند (آبی تیره)، بلوچستان (قرمز)، خیبر پختونخوا (زرد) و مناطق گیلگیت-بالتستان (صورتی) و کشمیر آزاد (نارنجی). مناطق قبیله ای سابق تحت مدیریت فدرال، که اکنون بخشی از خیبر پختونخوا است، به رنگ سبز روشن نشان داده شده است.
رعایا فدرال روسیه. شبه جزیره کریمه و دونباس که در سطح بین‌المللی به عنوان بخشی از اوکراین شناخته شده است، با نوارهای مورب نشان داده شده است.
مشترک المنافع استرالیا، متشکل از ناحیه فدرال آن، قلمرو پایتخت استرالیا (قرمز)، ایالت‌های نیو ساوت ولز (صورتی)، کوئینزلند (آبی)، استرالیای جنوبی (بنفش)، تاسمانی (زرد در پایین)، ویکتوریا (سبز) استرالیای غربی (نارنجی) و قلمرو فدرال قلمرو شمالی (زرد در بالا)
برزیل اتحادیه ای از ۲۶ ایالت و ناحیه فدرال آن است که محل برازیلیا، پایتخت فدرال است.
ایالت‌های فدرال آلمان
ایالات کشور هند که توسط احزاب گوناگون اداره می‌شوند
نقشه مالزی با ایالات آن
نقشه جمهوری فدرال نیجریه که ۳۶ ایالت و ۱ قلمرو پایتخت فدرال آن را نشان می‌دهد.
نقشهٔ ایالات متحده که متشکل از پنجاه ایالت است.
ایالات متحده از ۵۰ ایالت خودگردان، همراه با یک پایتخت و چندین منطقه تشکیل شده است که توسط دولت فدرال اداره می‌شود.
نقشه فدراسیون ونزوئلا
پرچم رسمی کردستان عراق (نسبت پرچم ۲:۳)
نقشه کشورهای بریتانیا و مناطق انگلستان
هورتوبادی

مکان
| هورتوبادی Hortobágy | هورتوبادی Hortobágy |
| --- | --- |
کلیسای هورتوبادی: کلیسای هورتوبادی
استان: هایدو-بیهار
مساحت: مساحت
 • مجموع: ۲۸۴٫۶ کیلومتر مربع (۱۰۹٫۹ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۷): جمعیت (۲۰۱۷)
 • مجموع: ۱۴۱۰
 • تراکم: ۵٫۰/کیلومتر مربع (۱۳/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (CEST)
کدپستی: ۴۰۷۱
کد منطقه: ‎+۳۶ ۷۴
هورتوبادی (به مجاری:  Hortobágy) یک شهرداری در مجارستان است که در ناحیه بالمازاوی‌واروش واقع شده‌است. هورتوبادی ۲۸۴٫۶ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۴۱۰ نفر جمعیت دارد.
هواگرد رزمی همکار

پهپاد رزمی ایکس‌کیو-۵۸ والکری
هواگرد رزمی همکار (CCA)، طرحی در آمریکا برای توسعه پهپادهای هم‌پر است که معمولاً نوع جدیدی از پهپادهای رزمی در نظر گرفته می‌شوند. هواگردهای رزمی همکار به‌منظور تشکیل گروه‌های مشارکتی با نسل بعدی هواگردهای نظامی سرنشین‌دار، از جمله جنگنده‌های نسل ششم و بمب‌افکن‌هایی مانند نورثروپ گرامن بی-۲۱ ریدر، طراحی می‌شوند. برخلاف پهپادهای رزمی کنونی، هواگرد رزمی همکار به‌کمک هوش مصنوعی «خودمختاری» بیشتری در میدان جنگ خواهد داشت. همچنین انتظار می‌رود که این هواگرد بسیار ارزان‌تر از یک هواگرد سرنشین‌دار مشابه باشد. نیروی هوایی آمریکا قصد دارد بیش از ۶ میلیارد دلار طی پنج سال آینده (۲۰۲۳ تا ۲۰۲۸) برای این طرح هزینه کند. موفقیت طرح هواگردهای رزمی همکار می‌تواند نیاز به هواگردهای سرنشین‌دار را کاهش دهد.
تاریخچه

نیروی هوایی آمریکا در چند سال گذشته به دنبال توسعه پهپاد رزمی هوشمند یا پهپاد هم‌پر بوده‌است. برنامه نسل بعدی برتری هوایی نیروی هوایی آمریکا دست‌کم از سال ۲۰۱۴ آغاز شده‌است که شامل توسعه هواگرد رزمی همکار نیز هست. حداکثر پنج هواگرد رزمی همکار می‌توانند با یک جنگنده سرنشین‌دار همکاری کنند.
برنامه اسکای‌بورگ که حداقل از سال ۲۰۱۹ جریان دارد، در حال توسعه سامانه‌هایی برای عملیات پهپادهای هم‌پر در کنار جنگنده‌های سرنشین‌دار پیشرفته است. از بین چهار طرح رقیب، مشهورترین آنها کراتوس ایکس‌کیو-۵۸ والکری است. آزمایشگاه تحقیقات نیروی هوایی «طرح‌های سرنشین‌دار-بی‌سرنشین اسکای‌بورگ» خود را مانند عملیات‌های نبرد هوایی خودمختار(AACO) خواهد آزمود، و دارپا برنامه هوش مصنوعی تکامل نبرد هوایی(ACE) خود را آزمایش خواهد کرد. نرم‌افزار System for Autonomous Control of Simulation (SACS) برای رابط انسانی توسط کالسپن در حال توسعه است.
در سال ۲۰۲۰، دارپا آلفاداگ‌فایت پیش‌بینی کرد که برنامه‌های هوش مصنوعی که هواپیماهای جنگنده را به پرواز درمی‌آورند، با خلبان‌های انسان همخوانی دارند.
دو سامانه هوشمند مصنوعی خودمختار جایگزین در جنرال داینامیکس ایکس-۶۲ ویستا در مدرسه خلبانی آزمایشی نیروی هوایی نصب شده‌اند. هر دو سامانه هواپیما را در ۹ دسامبر ۲۰۲۲ به پرواز درآوردند. تا ۱۶ دسامبر ۲۰۲۲ ایکس-۶۲ ویستا هشت سورتی پرواز با استفاده از تکامل نبرد هوایی(ACE) و شش سورتی پرواز با استفاده از عملیات‌های نبرد هوایی خودمختار(AACO) با میانگین دو سورتی پرواز در روز انجام داده بود.
پروژه لانگ‌شاتِ جنرال اتمیکس برای حمل توسط هواپیمای سرنشین‌دار در نظر گرفته شده‌است که هنگام نیاز به هوا پرتاب می‌شود. این امکان برد کوتاه‌تری را برای پهپاد فراهم می‌کند و در عین حال محافظت پیشرفته را برای هواپیمای سرنشین‌دار رقم می‌زند. دارپا طرح جنرال اتمیکس را برای برنامه لانگ‌شات خود در سال ۲۰۲۲ اتخاذ کرد.
در سال ۲۰۲۲ هدر پنی پنج عنصر کلیدی را برای توسعه فعالانه هواگرد رزمی همکار، خلبانان از راه دور پهپادها و خلبانانی که به‌طور جداگانه در هواپیماهای سرنشین‌دار پرواز می‌کنند، عنوان کرد (همچنین به عنوان تیم خدمه‌دار-بی‌خدمه، یا تیم سرنشین‌دار-بی‌سرنشین نیز نامیده می‌شود).
مفاهیمی را ایجاد کنید که نقاط قوت هواگرد رزمی همکار و هواپیماهای خلبانی هم‌گروه را به حداکثر برساند.
کاربرها را در توسعه هواگرد رزمی همکار بگنجانید تا اطمینان حاصل کنید که از نحوه عملکردشان در فضای نبرد آگاه هستند.
جنگجویان باید بتوانند به خودمختاری هواگرد رزمی همکار وابسته باشند.
باید کنترل جنگجویان بر هواگرد رزمی همکار در عملیات پرتحرک تضمین شده باشد.
حجم کار انسان باید قابل مدیریت باشد.
تخمین زده می‌شود که یک هواگرد رزمی همکار بین یک دوم تا یک چهارم بهای ۸۰ میلیون دلاری یک اف-۳۵ هزینه داشته باشد. فرانک کندال، وزیر نیروی هوایی ایالات متحده، ناوگان اولیه ۱۰۰۰ فروند هواگرد رزمی همکار را مطرح کرده‌است.
در ۲۴ ژانویه ۲۰۲۴، نیروی هوایی آمریکا قراردادهایی را با پنج پیمانکار اندوریل، بوئینگ، جنرال اتمیکس، لاکهید مارتین و نورثروپ گرامن برای توسعه هواگردهای رزمی همکار منعقد کرد.
آزمایش‌های دارپا آلفاداگ‌فایت(ADTs)، ۲۰ اوت ۲۰۲۰
جنرال داینامیکس ایکس-۶۲ ویستا یک اف-۱۶ تغییر یافته‌است که می‌تواند به صورت مستقل پرواز کند و در صورت لزوم خلبان آزمایشی آن را به عهده بگیرد.