واقعه ۲۸ فوریه
شورش و سرکوب

در شب ۲۷ فوریه ۱۹۴۷، تیم اجرای قانون اداره انحصار توتون و تنباکو در تایپه به منطقه تای‌هیچو [zh] (太平町؟) رفتند، جایی که سیگارهای قاچاق را از یک بیوه ۴۰ ساله به نام لین جیانگ‌مائی (林江邁) در چایخانه تیانما ضبط کردند. زمانی که او درخواست بازگرداندن سیگارها را کرد، یکی از مردان با دسته تفنگش به سر او زد، که موجب شد جمعیت تایوانی اطراف او به مأموران انحصار توتون و تنباکو اعتراض کنند. هنگامی که آنها فرار کردند، یکی از مأموران به سمت جمعیت شلیک کرد و یک تماشاچی را که روز بعد درگذشت، هدف قرار داد. عصبانیت جمعیتی که پیش از این احساس ناامیدی از بیکاری، تورم و فساد نسبت به دولت ملی‌گرایان داشتند، به نقطه اوج خود رسید. جمعیت به پلیس و ژاندارمری اعتراض کردند اما بیشتر نادیده گرفته شدند.
اعتراض‌کنندگان صبح روز بعد در اطراف تایپه جمع شدند و خواستار دستگیری و محاکمه مأموران درگیر در تیراندازی روز قبل شدند و در نهایت به دفتر فرماندارکل رسیدند، جایی که نیروهای امنیتی سعی کردند جمعیت را پراکنده کنند. سربازان به جمعیت شلیک کردند و دست‌کم سه نفر را کشتند. در ۴ مارس، تایوانی‌ها کنترل اداره شهر و پایگاه‌های نظامی را در دست گرفتند و به زور وارد یک ایستگاه رادیویی محلی شدند تا خبر حادثه را پخش کرده و مردم را به شورش فراخوانند، که باعث بروز شورش‌هایی در سراسر جزیره شد. تا شب، اعلام حکومت نظامی شد و مقررات منع آمد و شد با دستگیری یا تیراندازی به هر کسی که مقررات منع آمد و شد را نقض می‌کرد، اجرا شد.[نیازمند منبع]
برای چندین هفته پس از حادثه ۲۸ فوریه، غیرنظامیان تایوانی بخش عمده‌ای از تایوان را تحت کنترل داشتند. شورش‌های اولیه خودجوش و گاهی خشونت‌آمیز بودند، به طوری که چینی‌های سرزمین اصلی از سوی تایوانی‌ها مورد ضرب و شتم و قتل قرار گرفتند. بیش از ۱۰۰۰ نفر از مهاجران چینی کشته شدند. در عرض چند روز، تایوانی‌ها به‌طور کلی هماهنگ و سازماندهی شدند و نظم عمومی در مناطقی که تحت کنترل تایوانی‌ها بود توسط غیرنظامیان داوطلب سازماندهی شده توسط دانشجویان و سربازان پیشین ارتش ژاپن حفظ شد. رهبران محلی کمیته‌های اسکان (یا کمیته‌های حل و فصل) را تشکیل دادند که لیستی از ۳۲ درخواست برای اصلاحات در اداره استانی به دولت ارائه دادند. آنها خواستار خودمختاری بیشتر، انتخابات آزاد، تسلیم ارتش جمهوری چین به کمیته اسکان و پایان فساد دولتی شدند. انگیزه‌ها در میان گروه‌های مختلف تایوانی متفاوت بود؛ برخی خواستار خودمختاری بیشتر در درون جمهوری چین بودند، در حالی که برخی دیگر خواهان حمایت سازمان ملل یا استقلال کامل بودند. تایوانی‌ها همچنین خواستار نمایندگی در مذاکرات آینده معاهده صلح با ژاپن بودند، به امید برگزاری یک همه‌پرسی برای تعیین آینده سیاسی جزیره.[نیازمند منبع]
خارج از تایپه، نمونه‌هایی از تشکل‌های شبه نظامی محلی وجود داشت. در چیای، اقامتگاه شهردار به آتش کشیده شد و شبه نظامی‌های محلی با پلیس نظامی درگیر شدند.
دولت ملی‌گرایان تحت فرمانداری چن یی، زمان خرید تا نیروهای تقویتی از فوجیان فرا برسند. پس از رسیدن آنها در ۸ مارس، نیروهای جمهوری چین عملیات سرکوب را آغاز کردند. روزنامه نیویورک تایمز گزارش داد: یک آمریکایی که به تازگی از تایپه به چین آمده بود گفت که نیروهای مستقر در سرزمین اصلی چین در ۷ مارس وارد تایپه شده و در سه روز به‌طور غیرقانونی مردم را کشتند و دستگیر کردند. برای مدتی هر کسی که در خیابان‌ها دیده می‌شد هدف تیراندازی قرار می‌گرفت، خانه‌ها تخریب می‌شد و ساکنان دستگیر می‌شدند. در بخش‌های پایین‌تر شهر، گفته می‌شد که خیابان‌ها پر از اجساد بود.
تا پایان مارس، چن یی دستور داد تا سازمان‌دهندگان تایوانی برجسته‌ای که شناسایی کرده بود را زندانی یا اعدام کنند. گفته می‌شود که نیروهای او طبق گفته یک هیئت تایوانی در نانجینگ بین ۳۰۰۰ تا ۴۰۰۰ نفر را در سراسر جزیره اعدام کردند، هرچند که تعداد دقیق هنوز مشخص نشده است. گزارش‌های دقیق که توسط حزب کومیونیست تایوان نگهداری می‌شد، مفقود شده‌اند. برخی از قتل‌ها تصادفی بودند، در حالی که برخی دیگر سیستماتیک بودند. رهبران سیاسی تایوانی از جمله کسانی بودند که هدف قرار گرفتند و بسیاری از تایوانی‌هایی که در دوران سلطنت ژاپن گروه‌های خودمختار تشکیل داده بودند نیز از قربانیان حادثه ۲۸ فوریه بودند. تعداد زیادی از قربانیان افرادی بودند که از ارتش امپراتوری ژاپن اخراج شده بودند و به خانه بازگشته و بیکار بودند. آنها در شورش‌ها و غارت‌ها مشارکت داشتند و مهاجران جدید از چین را کتک می‌زدند. آنها بیشترین ترس را برمی‌انگیختند، زیرا از نظر ظاهری تفاوتی با سربازان ژاپنی از سرزمین اصلی نداشتند.
برخی از سازمان‌های سیاسی که در شورش شرکت داشتند، مانند اتحادیه خودمختاری دموکراتیک تایوان، به عنوان کمونیست اعلام شدند. بسیاری از اعضای آنها دستگیر و اعدام شدند.
تا اواخر مارس ۱۹۴۷، کمیته اجرایی مرکزی حزب کوامینتانگ پیشنهاد کرد که چن یی به دلیل وحشیگری بی‌رحمانه‌ای که در سرکوب شورش از خود نشان داده بود، از مقام فرمانداری عزل شود. در ژوئن ۱۹۴۸، او به عنوان رئیس استانی ژجیانگ منصوب شد. در ژانویه ۱۹۴۹، او تلاش کرد به حزب کمونیست چین بپیوندد، اما چیانگ کای‌شک بلافاصله چن را از وظایفش عزل کرد. چن یی به تایوان منتقل شد و سپس در کیلانگ زندانی شد. در مه ۱۹۵۰، یک دادگاه نظامی تایوان چن یی را به جرم جاسوسی به اعدام محکوم کرد. در ۱۸ ژوئن، او در ماچانگدینگ، تایپه اعدام شد.