stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
البرا، کالیفرنیا

Unincorporated community
| Albrae | Albrae |
| --- | --- |
Unincorporated community: Unincorporated community
AlbraeLocation in California: AlbraeLocation in California
مختصات: ۳۷°۲۹′۴۴″ شمالی ۱۲۱°۵۹′۲۲″ غربی﻿ / ﻿۳۷٫۴۹۵۵۶°شمالی ۱۲۱٫۹۸۹۴۴°غربی﻿ / 37.49556; -121.98944: مختصات: ۳۷°۲۹′۴۴″ شمالی ۱۲۱°۵۹′۲۲″ غربی﻿ / ﻿۳۷٫۴۹۵۵۶°شمالی ۱۲۱٫۹۸۹۴۴°غربی﻿ / 37.49556; -121.98944
ایالت: کالیفرنیا
شهرستان: آلامدا
ارتفاع: ۱۰ فوت (۳ متر)
البرا، کالیفرنیا (به انگلیسی: Albrae, California) یک محدوده ثبت‌نشده در ایالات متحده آمریکا است که در ایالت کالیفرنیا واقع شده‌است.
خصوصیات

البرا ۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ستنستید، کبک (شهرک)

Town در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| Stanstead | Stanstead |
| --- | --- |
Town: Town
View of Stanstead from across the مرز کانادا-ایالات متحده آمریکا: View of Stanstead from across the مرز کانادا-ایالات متحده آمریکا
نام مستعار: سنگ خارا Capital of Canada: نام مستعار: سنگ خارا Capital of Canada
شعار(ها): Three Villages, One Border — Trois Villages, Une Frontière: شعار(ها): Three Villages, One Border — Trois Villages, Une Frontière
Stanstead: Stanstead
مختصات: ۴۵°۰۰′۴۲″ شمالی ۷۲°۰۵′۴۷″ غربی﻿ / ﻿۴۵٫۰۱۱۶۷°شمالی ۷۲٫۰۹۶۳۹°غربی﻿ / 45.01167; -72.09639: مختصات: ۴۵°۰۰′۴۲″ شمالی ۷۲°۰۵′۴۷″ غربی﻿ / ﻿۴۵٫۰۱۱۶۷°شمالی ۷۲٫۰۹۶۳۹°غربی﻿ / 45.01167; -72.09639
استان:  استان کبک
ناحیه: استری
منطقه شهری: مامفرماگوگ
مسکونی‌شده: 1789-1796
Constituted: February 15, 1995
حکومت: حکومت
 • شهردار: Philippe Dutil
 • Federal riding: Compton—Stanstead
 • Prov. riding: Compton—Stanstead
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۲٫۳۰ کیلومتر مربع (۸٫۶۱ مایل مربع)
 • خشکی: ۲۲٫۷۲ کیلومتر مربع (۸٫۷۷ مایل مربع)
 : There is an apparent contradiction between two authoritative sources
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۲٬۸۵۷
 • تراکم: ۱۲۵٫۸/کیلومتر مربع (۳۲۶/مایل مربع)
 • Change (2006–11): کاهش۳٫۴%
 • Dwellings: ۱٬۳۶۱
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۴ (EDT)
Postal code(s): J0B 3E0, 3E1, 3E2, 3E4, 3E5
کد منطقه: 819
Access Routes  A-۵۵:   Route ۱۴۳  Route ۲۴۷
وبگاه: www.stanstead.ca
ستنستید (به فرانسوی: Stanstead) شهرکی در منطقه شهری مامفرماگوگ ناحیه استری در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهرک ۳٬۱۷۸ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۲۱٫۹۳ کیلومتر مربع است.
الیوسیلح

Village در 23x15px|border |alt=|link= عربستان سعودی
| Al `Usaylah | Al `Usaylah |
| --- | --- |
Village: Village
Al `UsaylahLocation in Saudi Arabia: Al `UsaylahLocation in Saudi Arabia
مختصات: ۱۶°۵۵′۱۳″ شمالی ۴۲°۴۴′۷″ شرقی﻿ / ﻿۱۶٫۹۲۰۲۸°شمالی ۴۲٫۷۳۵۲۸°شرقی﻿ / 16.92028; 42.73528: مختصات: ۱۶°۵۵′۱۳″ شمالی ۴۲°۴۴′۷″ شرقی﻿ / ﻿۱۶٫۹۲۰۲۸°شمالی ۴۲٫۷۳۵۲۸°شرقی﻿ / 16.92028; 42.73528
Province: استان جازان
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳ (EAT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (EAT)
العسیلة یک منطقهٔ مسکونی در عربستان سعودی است که در استان جازان واقع شده‌است.
فاطمه بنت حسن

فاطمه بنت حسن یا همان فاطمة ام عبدالله، دختر حسن مجتبی، دومین امام شیعیان است؛ او همچنین همسر علی بن حسین زین العابدین، امام چهارم شیعیان و مادر محمد باقر، امام پنجم شیعیان است. او در حادثه کربلا به همراه همسر و پسرش -محمد باقر- که در آن موقع تقریباً چهارساله بوده حضور داشته و به اسارت گرفته می‌شود. او آخرین زن علوی و فاطمی است که افتخار مادر بودن امام را کسب نموده است؛ زیرا بعد از محمد باقر، مادران امامان از تبارهای مختلف دیگری بوده‌اند. لقب‌های او عبارت است از: صدیقه، آمنه، تقیه و محسنه.
خانوادهٔ فاطمه (ام عبدالله) بنت حسن المجتبی

پدر او حسن بن علی المجتبی -امام دوم شیعیان- و مادرش أم اسحاق دختر طلحة بن عبیدالله التیمی است. اُم محمّد و اُم عَبده از کنیه‌های او بوده و علامه مجلسی در کتاب بحارالانوار از جابر بن عبدالله انصاری نقل می‌کند که جابر نام مادر محمد باقر را در صحیفه فاطمه دیده است. او از پدرش حدیثی را نقل کرده پس مشخص می‌شود که راوی احادیث نیز بوده است.
سخنان جعفر بن محمد صادق در رابطه با مادربزرگش

وقتی علی بن حسین با امّ عبداللّه دختر حسن ازدواج نمود، علی بن حسین او را صدیقه نامید.
در کتاب اصول کافی آمده است که جعفر صادق در رابطه با مادربزرگش فاطمه بنت حسن اینگونه گفته است:
«کانَت صِدّیقةً لَم تُدرَک فی آلِ الحَسَنِ امرَأَةٌ مِثلُها»
(به فارسی: ام‌عبدالله چنان شخصیت راستگو و درست‌کرداری بود که در میان خاندان حسن بن علی، زنی چون او دیده نشده است)
شیخ محمدتقی تستری در کتاب خود او را اینگونه عنوان می‌کند: «او از زنان مؤمنه، پرهیزکار و نیکوکار بود و خداوند نیکوکاران را دوست دارد.»
ازدواج

فاطمه ام عبدالله با پسرعموی خود علی زین العابدین -چهارمین امام شیعیان- ازدواج کرد و تاریخ آمده است که این اولین ازدواج یک علوی (از خاندان علی بن ابیطالب) با یک علوی دیگر بوده است. همچنین فاطمه ام عبدالله تنها همسری بوده است که به عقد دائمی علی بن حسین (سجاد) درآمد. ازدواج ایشان با هم سبب شد که نسل ائمه بعدی از طرف مادر به حسن بن علی و از پدر به حسین بن علی برسد؛ به همین دلیل به محمد بن علی الباقر هاشمی بین هاشمیین، علوی بین علویَّیْن یا فاطمی بین فاطمیَّیْن می‌گویند. فاطمه ام عبدالله علاوه بر محمد الباقر، فرزند دیگری به نام عبدالله داشته که کنیه خویش را از نام این فرزندش برداشته است و عبدالله به دلیل چهره زیبا به «باهر» معروف شد. عبدالله متولی وقفیات پیامبر اسلام و علی بن ابی‌طالب بود.
شهرستان فرانکلین، نیویورک

مکان در 23x15px|border |alt=|link= نیویورک, 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| شهرستان فرانکلین، نیویورک Franklin County, New York | شهرستان فرانکلین، نیویورک Franklin County, New York |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
موقعیت در نیویورک: موقعیت در نیویورک
مختصات: ۲۹°۵۳′شمالی ۹۶°۱۷′غربی﻿ / ﻿۲۹٫۸۸°شمالی ۹۶٫۲۸°غربی﻿ / 29.88; -96.28: مختصات: ۲۹°۵۳′شمالی ۹۶°۱۷′غربی﻿ / ﻿۲۹٫۸۸°شمالی ۹۶٫۲۸°غربی﻿ / 29.88; -96.28
ایالت:  نیویورک (ایالت)
یزرگترین شهر: مالون
تاریخ تاسیس: ۱۸۰۸
بخشداری: مالون
مساحت: مساحت
 • کل: ۴۴۰۰ کیلومتر مربع (۱۶۹۷ مایل مربع)
 • خشکی: ۴۲۲۰ کیلومتر مربع (۱۶۳۱ مایل مربع)
 • آب: ۶۶ کیلومتر مربع (۲۵ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۵۱۵۹۹
 • تراکم: ۱۲/کیلومتر مربع (۳۰/مایل مربع)
شهرستان فرانکلین (به انگلیسی: Franklin) واقع در ایالت نیویورک است. جمعیت این شهرستان بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۰ آمریکا ۵۱۵۹۹ نفر گزارش شده است. مرکز شهرستان فرانکلین روستای مالون است.این شهرستان در سال ۱۸۰۸ بنیانگذاری شده است. این شهرستان به افتخار بنجامین فرانکلین پدر قانون اساسی ایالات متحده آمریکا فرانکلین نام گرفته است.
ابله (رمان)

برای دیگر کاربردها، ابله (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| 0 | 1 |
| --- | --- |
نقاشی و متن دست‌نویس فیودور داستایفسکی: نقاشی و متن دست‌نویس فیودور داستایفسکی
نویسنده(ها): فیودور داستایفسکی
عنوان اصلی: Идиот
برگرداننده(ها): سروش حبیبی
زبان: روسی
انتشار: ۱۸۶۹ (به فارسی سال ۱۳۳۳)
ناشر: نشر چشمه
شمار صفحات: ۱۰۱۹
اَبله (به روسی: Идиот) رمانی از نویسندهٔ روسی سدهٔ نوزدهم، فیودور داستایوفسکی، است. این رمان نخستین‌بار به‌صورت پاورقی دنباله‌دار در مجلهٔ پیک روسی در سال‌های ۱۸۶۸–۱۸۶۹ منتشر شد.
عنوان رمان ارجاعی کنایه‌آمیز به شخصیت مرکزی آن، شاهزاده میشکین (لِف نیکولایویچ میشکین)، یک نجیب‌زاده جوان است که خوبی، سادگی بی‌ریا، و عدم نیرنگ‌بازی‌اش باعث می‌شود بسیاری از شخصیت‌های دنیادیده‌ای که با او روبه‌رو می‌شوند، به اشتباه تصور کنند که او فاقد هوش و بینش است. داستایوفسکی در شخصیت شاهزاده میشکین، تلاش داشت تا «انسانی نیک و زیبا» را به تصویر بکشد. این رمان پیامدهای قرار دادن چنین فردی را در مرکز کشمکش‌ها، امیال، احساسات و خودمحوری‌های جامعهٔ دنیوی بررسی می‌کند، هم برای خود فرد و هم برای کسانی که با او درگیر می‌شوند.
جوزف فرانک ابله را «شخصی‌ترین اثر در میان تمامی آثار مهم داستایوفسکی، کتابی که در آن او عزیزترین و مقدس‌ترین باورهایش را تجسم بخشیده است» توصیف می‌کند. این رمان شامل توصیف‌هایی از برخی از شدیدترین مصائب شخصی او، همچون صرع و اعدام نمایشی، است و مضامین اخلاقی، معنوی و فلسفی برخاسته از آن‌ها را کاوش می‌کند. انگیزهٔ اصلی داستایوفسکی در نگارش این رمان آن بود که آرمان والای خود، یعنی عشق راستین مسیحی، را در کورهٔ آزمون جامعهٔ روسیهٔ معاصر قرار دهد.
روش هنری داستایوفسکی که در آن ایدهٔ مرکزی خود را به‌دقت مورد آزمون قرار می‌داد، به این معنا بود که نویسنده همواره نمی‌توانست مسیر داستان را در حین نوشتن پیش‌بینی کند. رمان ساختاری نامتعارف دارد، و بسیاری از منتقدان به سازماندهی ظاهراً آشفتهٔ آن اشاره کرده‌اند. به گفتهٔ گری سال مورسون، «ابله تمامی معیارهای نقد ادبی را زیر پا می‌گذارد، اما با این حال به‌نوعی موفق به دستیابی به عظمتی واقعی می‌شود». خود داستایوفسکی معتقد بود که این آزمایش به‌طور کامل موفقیت‌آمیز نبود، اما این رمان همچنان اثر موردعلاقهٔ او در میان آثارش باقی ماند. او در نامه‌ای به نیکلای استراخوف نوشت: «بخش‌هایی از رمان را با عجله نوشته‌ام، برخی قسمت‌ها بیش از حد پراکنده‌اند و خوب از کار درنیامده‌اند، اما برخی بخش‌ها خوب از کار درآمده‌اند. من از خود رمان دفاع نمی‌کنم، اما از ایده‌اش دفاع می‌کنم».
پیش‌زمینه

در سپتامبر ۱۸۶۷، زمانی که داستایوفسکی کار بر روی آنچه که قرار بود «ابله» شود را آغاز کرد، او به‌همراه همسر جدیدش، آنا داستایوسکایا، در سوئیس زندگی می‌کرد و از روسیه گریخته بود تا از دست طلبکارانش بگریزد. آن‌ها در فقر شدید به سر می‌بردند و دائماً مجبور بودند پول قرض بگیرند یا اموال خود را گرو بگذارند. آن‌ها پنج بار به دلیل عدم پرداخت اجاره از محل سکونت خود اخراج شدند و تا زمانی که رمان در ژانویهٔ ۱۸۶۹ به پایان رسید، در چهار شهر مختلف در سوئیس و ایتالیا سکونت داشتند. در این مدت، داستایوفسکی گهگاه دچار اعتیادش به قمار می‌شد و اندک پولی که داشتند را روی میزهای رولت از دست می‌داد. او همچنین به‌طور منظم دچار حملات شدید صرعی می‌شد، از جمله در زمانی که آنا در حال زایمان دخترشان، سوفیا، بود، که این امر باعث تأخیر در مراجعه به ماما شد. نوزاد تنها سه ماه زنده ماند و داستایوفسکی خود را مقصر مرگ او می‌دانست.
دفترچه‌های یادداشت داستایوفسکی از سال ۱۸۶۷، آشفتگی عمیق او در مورد مسیر رمان را آشکار می‌سازند. طرح‌های داستانی و توصیفات شخصیت‌ها به‌تفصیل تدوین شدند، اما به‌سرعت کنار گذاشته شده و با طرح‌های جدید جایگزین شدند. در یکی از پیش‌نویس‌های اولیه، شخصیتی که قرار بود بعدها شاهزاده میشکین شود، مردی شرور بود که مرتکب جنایات وحشتناکی، از جمله تجاوز به خواهرخواندهٔ خود (ناستاسیا فیلیپوونا)، می‌شد و تنها از طریق ایمان به مسیح به سوی نیکی هدایت می‌شد. اما تا پایان همان سال، ایده‌ای کاملاً جدید به‌طور قطعی اتخاذ شده بود. در نامه‌ای به آپولون مایکوف، داستایوفسکی توضیح داد که شرایط دشوارش او را «وادار» کرده بود تا به ایده‌ای که مدت‌ها دربارهٔ آن اندیشیده، اما از آن هراس داشته و خود را از نظر هنری برای آن آماده نمی‌دانسته است، متوسل شود. این ایده، «به تصویر کشیدن انسانی کاملاً زیبا» بود.
به‌جای آنکه مردی را به سوی نیکی سوق دهد، او می‌خواست از شخصی آغاز کند که پیشاپیش روحی مسیحی، ذاتاً بی‌گناه و عمیقاً دلسوز دارد، و او را در برابر پیچیدگی‌های روان‌شناختی، اجتماعی و سیاسی دنیای معاصر روسیه قرار دهد. مسئله فقط این نبود که آن مرد نیک چگونه به جهان واکنش نشان می‌دهد، بلکه این نیز بود که جهان چگونه به او واکنش نشان می‌دهد. با طراحی مجموعه‌ای از صحنه‌های رسوایی‌آمیز، داستایوفسکی می‌خواست «احساسات هر شخصیت را بسنجد و ثبت کند که هرکدام در واکنش به میشکین و سایر شخصیت‌ها چه خواهند کرد».
مشکل این روش این بود که خود او نیز از پیش نمی‌دانست که شخصیت‌ها چگونه واکنش نشان خواهند داد، و در نتیجه قادر نبود طرح یا ساختار رمان را از پیش برنامه‌ریزی کند. با این حال، در ژانویهٔ ۱۸۶۸، نخستین فصل‌های «ابله» برای انتشار در «پیک روسی» ارسال شد.
نوشتن ابله

داستایفسکی، نوشتن ابله را در سپتامبر ۱۸۶۷ در ژنو آغاز کرد و آن را در ژانویه ۱۸۶۹ در فلورانس به پایان رساند. در این مدت، او و همسر دومش، آنّا گریگوری‌یِونا، روسیه را برای فرار از طلبکاران ترک کرده بودند. آنها در فقر شدید با وام گرفتن پی‌درپی و گرو گذاشتن وسایل خود زندگی می‌کردند. در عین حال داستایفسکی شدیداً به قمار معتاد شده بود، و اغلب آنقدر بازی می‌کرد تا تمام پولش را می‌باخت. به طوری که آنها را پنج بار از محل اقامتشان بیرون کردند و تا پیش از پایان یافتن رمان ابله، در چهار شهر مختلف سوئیس و ایتالیا زندگی کردند. در این میان، سوفیا، اولین فرزندشان نیز در سه ماهگی، در مِه ۱۸۶۸ از دنیا رفت.
یادداشت‌های داستایفسکی در سال ۱۸۶۷ نشان می‌دهد که او داستان و شخصیت‌های متفاوتی برای این رمان طرح کرده بود. تا اینکه سرانجام به ایده اولیه خود یعنی به تصویر کشیدن انسانی ذاتاً خوب و معصوم برگشت و کتاب را بر همین اساس نوشت.
خلاصه داستان

پرنس میشکین، تنها بازمانده یک خاندان اشرافی ورشکسته است. او در نوجوانی، تحت سرپرستی خویشاوندی خیّر برای معالجه افسردگی عصبی‌اش به سوئیس می‌رود. داستان زمانی آغاز می‌شود که او در کوپه قطار، پس از مدتی طولانی و در حال بازگشت به وطن، با دو مسافرِ دیگر کوپه آشنا می‌شود. راگوژین، همسفر جوان و تندخو و سرسخت او، در راه سفر، سفره دل خود را پیش میشکین می‌گشاید و داستان عشق آتشین خود به ناستازیا فیلیپونیا را بازمی‌گوید. پرنس میشکین و راگوژین چون به سن پترزبورگ می‌رسند، از یکدیگر جدا می‌شوند و پرنس نزد ژنرال یپانچین، شوهر یکی از خویشاوندان دور خود، می‌رود به این امید که در زندگی تازه‌ای که می‌خواهد آغاز کند پشتیبانش باشد.
کتاب داستان رویارویی شخصیتهای جوان طبقه مرفه روسیه است که از سر عشق یا غرور درگیر عواطف و فشارهای روحی می‌شوند و در تلاشند موقعیت خود را مستحکم کنند. در این میان پرنس میشکین به عنوان شخصیتی معرفی می‌شود که ذاتاً ساده‌دل است و به هر کس اعتماد می‌کند؛ به اضافه اینکه اقامت طولانی‌اش در آسایشگاه سوییسی باعث بی‌تجربگی کامل او در زندگی شده است. به هیمن دلیل همه او را ابتدا ابلهی می‌شمارند اما احترام همه را به خود جلب می‌کند.
شخصیت‌های داستان

پرنس لی‌یف (لِف) نیکلایویچ میشکین: مرد قهرمان داستان که صرع دارد.
ناستازیا فیلیپونیا باراشکووا: دختری که ژنرال یپانچین، روگوژین و پرنس میشکین عاشقش هستند
پارفیون سمیونوویچ راگوژین: مردی که پرنس در قطار با او آشنا شد و همچنین عاشق ناستازیا
لیزاویِتا پروکوفیِونا یپانچینا: از خویشاوندان دور پرنس میشکین و همسر ژنرال یپانچین
ژنرال ایوان فیودوروویچ یپانچین: مردی متمول و جاافتاده که پرنس برای حمایت به او مراجعه می‌کند
الکساندرا ایوانُونا یپانچینا: دختر بزرگ ژنرال یپانچین
آدِلائیدا ایوانُونا یپانچینا: دختر دوم ژنرال یپانچین که نقاشی می‌کند
آگلایا ایوانُونا یپانچینا: دختر کوچک ژنرال یپانچین، رقیب عشقی ناستازیا فیلیپونیا
ایپولیت ترنتیف: جوانی نهیلیست که سل دارد و آخرین روزهای عمر را طی می‌کند
لوکیان تیمافییویچ لیبیدی‌یِف: کارمندی که در قطار با پرنس میشکین و راگوژین آشنا می‌شود
آفاناسی ایوانوویچ توتسکی: سرپرست ناستازیا فیلیپونیا
ایوان پتروویچ پتیتسین: دوست گانیا که در کار صرافی و رباست
گانیا (گاوریلا آردالیونوویچ ایولگین): مشاور جوان ژنرال که هم به ناستازیا و هم به آگلایا ابراز عشق کرده است
کولیا (نیکلای آردالیونوویچ ایولگین): برادر کوچک گانیا، دوست ایپولیت و معتمد بسیاری از شخصیتهای داستان
واریا (واروارا آردالیونُونا پتیتسینا): خواهر گانیا، همسر پتیتسین
ژنرال ایولگین: پدر بازنشسته و الکی گانیا، کولیا و واریا
نینا الکساندروونا: مادر گانیا، کولیا و واریا
پرنس سچ: اشراف‌زاده‌ای که با آدلائیدا ازدواج می‌کند
یوگنی پاولویچ: دوست خانوادگی یپانچین‌ها که احتمال می‌رود از آگلایا خواستگاری کرده باشد
فردیشچنکو: بیکاره الکلی و دوست ناستازیا
آنتیپ بوردوفسکی: مرد جوانی که به اشتباه می‌پندارد پسر حامی پرنس میشکین است
کلر: گروهبان بازنشسته و حاضر در صحنه‌های دعوا
ورا لوکیانوونا: دختر نوجوان لوکیان لیبدی‌یف
لیوبچکا: فرزند نوزاد لوکیان لیبدی‌یف
ترجمه فارسی

برای اولین بار، در سال ۱۳۳۳ مشفق همدانی رمان ابله را از روی ترجمه انگلیسی آن به فارسی برگرداند. پس از آن مترجمان بسیاری این کتاب را به فارسی ترجمه کرده‌اند که بعضی چندین بار تجدید چاپ شده است. از این میان ترجمه سروش حبیبی از متن روسی در سال ۱۳۸۳ توسط نشر چشمه به چاپ رسید و تا سال ۱۴۰۰ بیست و هفت بار تجدید چاپ شد. ترجمهٔ مهری آهی نیز چند دهه پس از درگذشت مترجم، با تلاش ضیاءالدین فروشانی در سال ۱۳۹۵ توسط انتشارات خوارزمی منتشر شد. دیگر مترجم‌ها عبارتند از: آرزو خلجی مقیم (انتشارات نیک فرجام) نسرین مجیدی (نشر روزگار)، آرا جواهری (نشر پارمیس)، پرویز شهدی (نشر مجید)، اصغر اندرودی (نشر ناژ)، زهره کدخدازاده (نشر نوید ظهور)، منوچهر بیگدلی خمسه (نشر نگارستان کتاب)، کیومرث پارسای (نشر سمیر).
موضوعات > خداناباوری

در رمان ابله، فیودور داستایوفسکی به شکلی گسترده به دو مفهوم متقابل بی‌خدایی و ایمان مسیحی (ارتدکس روسی) می‌پردازد. داستایوفسکی بر این باور بود که انسان برای معنا بخشیدن به زندگی، نیازمند ایمان به جاودانگی روح است و مسیح را تجسم زیبایی، حقیقت، برادری و روح روسیه می‌دانست. شخصیت شاهزاده میشکین در ابتدا قرار بود تجسم این ایده والای مسیحیت روسی باشد. اما با غرق شدن در دنیای مادی‌گرای اواخر قرن نوزدهم روسیه، باورهای او دائماً مورد آزمایش قرار می‌گیرند. مسیحیت میشکین نه یک عقیده یا مجموعه‌ای از باورها، بلکه روشی است که او در روابط خود با دیگران به‌طور طبیعی و بی‌واسطه زندگی می‌کند. حضور او باعث می‌شود موانع طبقاتی بین افراد فرو بریزد و پیوندهای انسانی شکل بگیرد.
ایپولیت ترنتیف، نیهیلیست جوان، چالشگر اصلی دیدگاه میشکین در رمان است. در بخش سوم، او در مقاله‌ای با عنوان توضیحی اساسی که در جشن تولد شاهزاده می‌خواند، به شکل منسجم بی‌خدایی را تبیین می‌کند. این بحث نخستین‌بار در گفت‌وگوی میان میشکین و روگوژین در بخش دوم مطرح می‌شود، زمانی که آنها به تابلوی مسیح مرده اثر هانس هلباین در خانه روگوجین نگاه می‌کنند. روگوجین اعتراف می‌کند که این نقاشی در حال فرسایش ایمان اوست. این تابلو برای داستایوفسکی اهمیت ویژه‌ای داشت، زیرا در آن تقابل میان ایمان مسیحی و آنچه آن را نفی می‌کند، بازتاب یافته است.
ایپولیت استدلال می‌کند که این نقاشی، که به شکلی واقع‌گرایانه بدن رنج‌کشیده و در حال تجزیه مسیح را در قبر نشان می‌دهد، پیروزی طبیعت کور بر مفهوم جاودانگی در خداوند را تصویر می‌کند. برخلاف میشکین، ایپولیت قادر به درک هماهنگی و وحدت تمام هستی نیست؛ حسی که میشکین پیش از حملات صرع خود تجربه می‌کند. ازاین‌رو، قوانین اجتناب‌ناپذیر طبیعت برای ایپولیت وحشتناک به نظر می‌رسند، به‌ویژه در مواجهه با مرگ قریب‌الوقوع خودش بر اثر بیماری سل.
موضوعات > صرع

داستایوفسکی در بیشتر سال‌های بزرگسالی خود از نوعی غیرمعمول و گاه به‌شدت ناتوان‌کننده از صرع لوب گیجگاهی رنج می‌برد. در سال ۱۸۶۷ (همان سالی که نوشتن ابله را آغاز کرد) در نامه‌ای به پزشکش نوشت: «این صرع در نهایت مرا از پا خواهد انداخت… حافظه‌ام کاملاً مختل شده است. دیگر مردم را نمی‌شناسم… از دیوانه شدن یا سقوط به ورطهٔ بلاهت می‌ترسم». حملات داستایوفسکی با دوره‌ای کوتاه از تجربه‌ای سرشار از سرخوشی عرفانی همراه بود که او آن را چنان ارزشمند می‌دانست که حاضر بود سال‌ها، یا حتی تمام زندگی‌اش را برای آن بدهد. بیماری‌ای مشابه نقشی مهم در شخصیت‌پردازی شاهزاده میشکین دارد، بخشی به این دلیل که شدت بیماری و پیامدهای آن (گیجی، فراموشی، نقص زبانی و غیره) نقش بسزایی در شکل‌گیری اسطورهٔ 'ابله' بودن او ایفا می‌کند.
هرچند خود میشکین کاملاً آگاه است که او به هیچ وجه یک «ابله» به معنای تحقیرآمیز کلمه نیست، گاهی مناسب بودن این واژه را در ارتباط با وضعیت ذهنی خود در هنگام حملات شدید می‌پذیرد. او گهگاه به دورهٔ پیش از روایت و پیش از بستری شدنش در یک آسایشگاه در سوئیس اشاره می‌کند، زمانی که علائم بیماری مزمن بودند و او واقعاً «تقریباً یک ابله» بود. با این حال، به‌طور پارادوکسیکال، روشن است که برخی از جنبه‌های این بیماری به‌طور عمیقی با شدت گرفتن قابلیت‌های ذهنی او مرتبط هستند و نقش مهمی در شکل‌گیری دغدغه‌های معنوی برتر او دارند:
... لحظه‌ای بود، تقریباً بلافاصله پیش از حملهٔ صرع، که در میان اندوه، تاریکی ذهنی، و فشاری که حس می‌کرد، ناگهان به نظر می‌رسید که مغزش شعله‌ور شده است، و با ضربه‌ای شگفت‌آور، همهٔ نیروهای حیاتی او به‌شدت متمرکز می‌شدند. در آن لحظات، احساس حیات و خودآگاهی ده برابر می‌شد… ذهن و قلب از نوری خارق‌العاده سرشار می‌شدند؛ تمام اضطراب‌هایش، تمام تردیدهایش، تمام نگرانی‌هایش در نوعی آرامش برتر حل می‌شدند، آرامشی پر از شادی هماهنگ و امید.
هرچند برای میشکین این لحظات نوعی درک از حقیقتی برتر را نمایان می‌کردند، او همچنین می‌دانست که «حالت خمودگی، تاریکی ذهنی، و بلاهت در پی این «لحظات برتر» قرار دارند». در پایان رمان، پس از آنکه روگوژین ناستاسیا فیلیپونیا را به قتل می‌رساند، به نظر می‌رسد که شاهزاده کاملاً در این تاریکی فرومی‌رود.
موضوعات > مرگ و فناپذیری

آگاهی از اجتناب‌ناپذیری مرگ و تأثیری که این آگاهی بر روح زنده دارد، یکی از مضامین تکرارشونده در رمان است. شخصیت‌های متعددی، هرکدام بر اساس نوع خاص خودآگاهی‌شان، تحت تأثیر نزدیکی به مرگ شکل می‌گیرند. از میان آن‌ها، شاهزاده میشکین، ایپولیت، ناستاسیا فیلیپونیا، و روگوژین بیش از دیگران برجسته هستند.
حکایت مردی که از اعدام نجات یافت، نمونه‌ای از این مضمون است که از تجربهٔ شخصی نویسنده الهام گرفته شده است و ارزش خارق‌العادهٔ زندگی را که در لحظهٔ مواجهه با مرگ آشکار می‌شود، به تصویر می‌کشد. به گفتهٔ میشکین، وحشتناک‌ترین درک برای محکوم به مرگ، آگاهی از یک زندگی هدررفته است، و او را در تمنای نومیدانهٔ فرصتی دیگر می‌سوزاند. پس از نجات یافتن، آن مرد عهد می‌کند که هر لحظه از زندگی را با آگاهی از ارزش بی‌نهایت آن سپری کند (هرچند اعتراف می‌کند که نتوانسته است به عهد خود عمل کند). شاهزاده، که خود پس از گذراندن یک دورهٔ طولانی بر لبهٔ جنون، بیهوشی و مرگ، به زندگی بازگشته است، اکنون با شگفتی و سرور، زندگی را درک می‌کند و تمام سخنان، انتخاب‌های اخلاقی و روابطش با دیگران از این درک اساسی سرچشمه می‌گیرند. جوزف فرانک، با تکیه بر الهیات آلبرت شوایتزر، بینش شاهزاده را در بستر «تنش فرجام‌شناختی که روح اخلاق مسیحیت نخستین است و آموزهٔ آگاپه نیز از همان منظر پایان قریب‌الوقوع زمان درک شده است»، مورد بررسی قرار می‌دهد. میشکین تأکید می‌کند که در لحظات وجدآور پیش از حملهٔ صرع، او قادر است عبارت خارق‌العاده‌ای را از کتاب مکاشفه، ۱۰:۶، درک کند: «زمان دیگر نخواهد بود».
مانند میشکین، ایپولیت نیز در هراس از مرگ به سر می‌برد و احترامی مشابه برای زیبایی و رمزآلودگی زندگی دارد، اما جهان‌بینی خداناباورانه پوچ‌انگارانهٔ خودمحورش او را به نتایجی کاملاً متضاد سوق می‌دهد. درحالی‌که جهان‌بینی شاهزاده، نشان از زایش ایمان او به هماهنگی والاتر دارد، اشتغال ذهنی ایپولیت به مرگ، به نوعی کینهٔ متافیزیکی از قدرت مطلق طبیعت تبدیل می‌شود، کینه‌ای که بر بی‌تفاوتی کامل او نسبت به رنج بشر، چه در سطح کلی و چه به‌طور خاص در مورد رنج خودش، متمرکز است. داستایوفسکی بار دیگر در شخصیت ایپولیت به معضل وحشتناک یک محکوم به مرگ می‌پردازد. ایپولیت از بیماری خود به‌عنوان یک «حکم اعدام» سخن می‌گوید و خود را «یک انسان محکوم به مرگ» می‌نامد. در توضیح اساسی خود، او با شور و حرارت استدلال می‌کند که اقدام معنادار هنگامی که فرد از مرگ قریب‌الوقوع خود آگاه است، غیرممکن می‌شود. روح زنده به‌طور مطلق نیاز دارد که آیندهٔ خود را باز و نامشخص ببیند، نه از پیش تعیین‌شده، و در برابر تحمیل یک پایان قطعی، به‌شدت مقاومت می‌کند. ایپولیت این ایده را مطرح می‌کند که خودکشی تنها راه باقی‌مانده برای اوست تا در برابر حکم مرگ طبیعت، ارادهٔ خود را اثبات کند.
شهر اگواسکالینتس

مکان
| Aguascalientes | Aguascalientes |
| --- | --- |
شهرداری: شهرداری
  نشان:   نشان
شعار(ها): Virtus in Aquis, Fidelitas in Pectoribus: شعار(ها): Virtus in Aquis, Fidelitas in Pectoribus
Location of Aguascalientes in آگوئاسکالینتس.: Location of Aguascalientes in آگوئاسکالینتس.
مختصات: ۲۱°۵۳′ شمالی ۱۰۲°۱۸′ غربی﻿ / ﻿۲۱٫۸۸۳°شمالی ۱۰۲٫۳۰۰°غربی﻿ / 21.883; -102.300: مختصات: ۲۱°۵۳′ شمالی ۱۰۲°۱۸′ غربی﻿ / ﻿۲۱٫۸۸۳°شمالی ۱۰۲٫۳۰۰°غربی﻿ / 21.883; -102.300
ایالت: آگوئاسکالینتس
Municipal seat: آگوئاسکالینتس (شهر)
Largest city: آگوئاسکالینتس (شهر)
حکومت: حکومت
 • Municipal president: Martín Orozco Sandoval ( PAN)
مساحت: مساحت
 • کل: ۱٬۱۷۸٫۸۵ کیلومتر مربع (۴۵۵٫۱۶ مایل مربع)
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • کل: ۷۹۷٬۰۱۰
 • تراکم: ۶۸۰/کیلومتر مربع (۱۸۰۰/مایل مربع)
 : Data source: INEGI
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
INEGI  code: 001
وبگاه: (اسپانیایی) Municipio Virtual de Aguascalientes
Source: Enciclopedia de los Municipios de México: Source: Enciclopedia de los Municipios de México
شهر اگواسکالینتس (به اسپانیایی: Aguascalientes Municipality) یک منطقهٔ مسکونی در مکزیک است که در آگوئاسکالینتس واقع شده‌است.
خصوصیات

شهر اگواسکالینتس ۱٬۱۷۸٫۸۵ کیلومترمربع مساحت و ۷۹۷٬۰۱۰ نفر جمعیت دارد.
سیری (نرم‌افزار)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نویسنده(های)اصلی: Siri Inc.
توسعه‌دهنده(ها): شرکت اپل
انتشار پایدار:        ios 18 mac os 15 ipad os 18 watch os 9 vision os 2 
 :  
سیستم‌عامل: آی‌اواس ۵ و جدیدتر  مک او اس سیرا و جدید تر ویژن او اس تمامی نسخه ها آیپد او اس تمامی نسخه واچ او اس تمامی نسخه ها ایدیو او اس تمامی نسخه ها تی وی او اس تمامی نسخه ها  (تمامی سیستم عامل های اپل)
مجوز: انحصاری
وبگاه: /http://www.apple.com/siri 
سیری (به انگلیسی: Siri) یک دستیار شخصی هوشمند و راهنمای دانا است که به عنوان یک نرم‌افزار کاربردی برای آی‌اواس و مک او اس و آیپد او اس و ویژن او اس و ایدیو او اس و تی وی او اس و اپل کارپلی اپل کار می‌کند. این نرم‌افزار کاربردی از رابط کاربری به زبان طبیعی برای پاسخ دادن به سوالات و ایجاد توصیه‌های کاربر استفاده می‌کند. انجام این کارها به وسیله ارسال درخواست‌ها به یک مجموعه از خدمات وب صورت می‌گیرد.
سیری یک نام زنانه اسکاندیناویایی است. این یک شکل کوتاه از Sigrid، از اسکاندیناوی قدیم Sigríðr است که از عناصر sigr "پیروزی" و fríðr "زیبا" تشکیل شده است. نوع سیری از قرون وسطی به طور گسترده مورد استفاده قرار گرفته است، [نیازمند منبع] تا قرن هجدهم در نروژ رایج بود، زمانی که استفاده از آن کاهش یافت، اما در قرن بیستم محبوبیت بالایی داشت. در حال حاضر این نام رایج در نروژ و سوئد است. در سوئد این نام در حدود سال 1900 محبوبیت جدیدی پیدا کرد و در سالهای گذشته دوباره محبوبیت فزاینده ای پیدا کرد. معادل فاروئی Sirið است؛ [1] ð تلفظ نمی شود. املای بدون ð نیز رایج است.[2] به میزان کمتری در دانمارک نیز استفاده می شود.
پاسخ‌های طنزگونهٔ سیری

گوگل گلس: شرکت اپل به صورت رسمی مطلبی را در نفی یا قبول گوگل گلس منتشر نکرده‌است اما در سیستم سخنگوی موبایل‌های آیفون سیری به صورت طنزگونه‌ای پاسخ‌هایی را قرار داده‌است که در صورتی که کاربر به سیستم سیری بگوید اوکی گلس (عبارتی که به گوگل گلس گفته می‌شود تا دستورها را انجام دهد) سیری پاسخ‌های متفای را به کاربر ارائه می‌دهد که گویای این نکته است که گوگل گلس گجت جالبی نیست.
نحوه فعال سازی سیری در ios

برای فعال سازی سیری، به بخش تنظیمات (Settings) دستگاه خود بروید. وارد بخش مربوط به سیری شوید. سپس دکمه‌های Listen for Hey Siri و Press Home for Siri را فعال کنید.