stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اسلاون بیلیچ
سابقه باشگاهی > وستهم یونایتد

در ژانویه ۱۹۹۶، هری ردنپ، سرمربی باشگاه وستهم یونایتد در لیگ برتر انگلیس، بیلیچ را با مبلغ ۱.۳ میلیون پوند به خدمت گرفت و این مبلغ به عنوان رکورد بالاترین هزینه پرداختی برای یک بازیکن در تاریخ باشگاه ثبت شد. او در ۱۲ فوریه ۱۹۹۶ در پیروزی ۱-۰ مقابل تاتنهام هاتسپر، رقیب لندنی، اولین بازی خود را انجام داد. شوت بیلیچ توسط دروازه‌بان تاتنهام، یان واکر، مهار شد، اما دانی، دیگر بازیکن تازه‌وارد وستهم، توپ را به دروازه تاتنهام فرستاد.
بیلیچ در دوران حضور خود در وستهم سه گل به ثمر رساند: دو گل در لیگ برتر، مقابل لیورپول و ساندرلند، و یک گل در جام اتحادیه مقابل بارنت، که با یک ضربه سر از کرنر ستن لازریدس اولین گل خود را برای باشگاه به ثمر رساند. او در فصل ۱۹۹۵-۹۶، ۱۳ بازی و در فصل ۱۹۹۶-۹۷، ۴۱ بازی انجام داد. همچنین در فصل ۱۹۹۶-۹۷ او به عنوان نفر دوم، پس از جولیان دیکس، برای جایزه بازیکن سال وستهم انتخاب شد.
در مارس ۱۹۹۷، جو رویل، سرمربی اورتون، قراردادی به ارزش ۴.۵ میلیون پوند با بیلیچ منعقد کرد. بیلیچ اعلام کرد که به دلیل تعهدش به وستهم تا پایان فصل در این تیم می‌ماند تا از سقوط آنها جلوگیری کند. وستهم در نهایت در رتبه چهاردهم جدول قرار گرفت و دو امتیاز بالاتر از منطقه سقوط باقی ماند.
سابقه باشگاهی > اورتون

بیلیچ در آگوست ۱۹۹۷ به اورتون پیوست، پس از اینکه از حمایت کامل مربی جدید، هاوارد کندال، اطمینان یافت. او در ابتدا سطح بالایی را به خط دفاعی اورتون آورد، اما فصل او با دریافت کارت‌های متعدد و محرومیت‌هایی که منجر به از دست دادن چندین بازی شد، به مشکل خورد.
پس از تلاش‌هایش در جام جهانی فوتبال ۱۹۹۸، بیلیچ فاش کرد که دچار کشیدگی مداوم در ناحیه کشاله ران شده که نیاز به استراحت و درمان داشت و او این دوره را در خانه‌اش در کرواسی سپری کرد. پس از اینکه یک چهارم ابتدایی فصل را از دست داد، بیلیچ در این فکر بود که آیا دوباره می‌تواند جایگاهی در تیم اورتون به دست آورد یا خیر، تیمی که اکنون تحت هدایت والتر اسمیت بود. او بازگشت و عملکرد خوبی نشان داد، اما به دلیل مصدومیت‌ها و محرومیت‌ها هرگز نتوانست به طور کامل خود را در تیم تثبیت کند.
اورتون در ژوئیه ۱۹۹۹ قراردادش با بلیچ را فسخ کرد.
سابقه باشگاهی > هایدوک اسپلیت

دو روز پس از جدا شدن از اورتون، بیلیچ با باشگاه زادگاهش هایدوک اسپلیت قرارداد بست، جایی که به مدت کوتاهی بازی کرد تا اینکه از فوتبال خداحافظی کرد. او به عنوان کاپیتان تیم، هایدوک را به اولین جام خود پس از پنج سال رساند و توانست قهرمانی جام حذفی کرواسی را برای این تیم به ارمغان بیاورد.
سابقه ملی

بیلیچ اولین بازی ملی خود را در تاریخ ۵ ژوئیه ۱۹۹۲ در یک بازی دوستانه مقابل استرالیا انجام داد. در این مسابقه که در ورزشگاه پارک المپیک برگزار شد، کرواسی با نتیجه ۱-۰ شکست خورد.
بیلیچ همراه با تیم کرواسی در جام جهانی فوتبال ۱۹۹۸ حضور داشت، جایی که تیمش به عنوان پدیده مسابقات ظاهر شد و به نیمه‌نهایی رسید، اما در مقابل میزبان، فرانسه، شکست خورد. کرواسی پس از پیروزی در بازی رده‌بندی، به مقام سوم جهان دست یافت.
در جریان این تورنمنت، بیلیچ در یک جنجال دخیل شد؛ این اتفاق در بازی نیمه‌نهایی با فرانسه رخ داد، جایی که کرواسی عقب بود و یک ضربه آزاد به نفع این تیم اعلام شد. در این لحظه، بیلیچ در حال مهار لوران بلان، مدافع فرانسوی بود. او بلان را گرفت و بلان برای رهایی از او، با چانه و سینه‌اش تماس برقرار کرد. بیلیچ سپس به زمین افتاد و سرش را گرفت. بیلیچ بعداً اعتراف کرد که به توصیه هم‌تیمی‌اش ایگور اشتیماچ، نقش بازی کرده و به زمین افتاده بود. بلان از بازی اخراج شد و فینال جام جهانی را به دلیل محرومیت از دست داد. بیلیچ هرگز عذرخواهی نکرد، اما گفت: "قسم می‌خورم که اگر می‌توانستم شرایط را تغییر دهم تا بلان بتواند در فینال بازی کند، این کار را می‌کردم."
دوران سرمربی‌گری > روزهای ابتدایی

به عنوان یکی از سهامداران باشگاه زادگاهش هایدوک اسپلیت، بیلیچ به طور موقت موافقت کرد که هدایت تیم را بر عهده بگیرد تا زمانی که باشگاه بتواند یک سرمربی جایگزین پیدا کند. او پس از پذیرفتن این مسئولیت، اعتراف کرد که آدرنالین ناشی از مربیگری او را برانگیخته است. گفته می‌شود که او پس از سفر به اروپا و ملاقات با مربیانی مانند آرسن ونگر و مارچلو لیپی، راهنمایی‌هایی برای بهبود مربیگری خود دریافت کرده است.
دوران سرمربی‌گری > تیم ملی کرواسی

در ۲۵ ژوئیه ۲۰۰۶، بیلیچ به عنوان سرمربی تیم ملی کرواسی منصوب شد و جایگزین زلاتکو کرانچار شد، که پس از جام جهانی ۲۰۰۶ ناکام مانده بود. دستیاران او شامل هم‌تیمی‌های سابقش، آلویشا آسانوویچ، روبرت پروسینچکی، نیکولا یورچویچ و مارجان مرمیچ بودند. یکی از اولین اقدامات بیلیچ، ارتقای سه بازیکن از تیم زیر ۲۱ سال بود: داریو سرنا، لوکا مودریچ و ودران چورلوکا، که هر سه به موفقیت‌های چشمگیری دست یافتند و در نهایت به لیگ برتر انگلستان منتقل شدند.  اولین بازی رسمی تیم تحت هدایت بلیچ، پیروزی ۲-۰ دوستانه مقابل ایتالیا در لیورنو بود، در حالی که اولین بازی رقابتی او تساوی بدون گل در مسکو مقابل روسیه در آغاز رقابت‌های مقدماتی یورو ۲۰۰۸ بود. بسیاری این نتیجه را به دلیل تعلیق داریو سرنا، ایویکا اولیچ و بوشکو بالابن توسط بلیچ مورد انتقاد قرار دادند؛ چرا که این سه بازیکن سه روز پیش از بازی از اردو فرار کرده و به باشگاه شبانه فونتانا در زاگرب رفته بودند. احتمالاً هیچ‌کس متوجه این موضوع نمی‌شد، اما در آنجا تیراندازی رخ داد و پلیس مداخله کرد.
در ادامه رقابت‌های مقدماتی یورو ۲۰۰۸، بلیچ کرواسی را به یک دوره بسیار موفق هدایت کرد و در گروهی شامل انگلستان، روسیه، اسرائیل، مقدونیه، استونی و آندورا به پیروزی‌های چشمگیری دست یافت. بلیچ موفق شد کرواسی را به عنوان تیم اول گروه E به پایان برساند و به ویژه پیروزی‌های خانگی و خارج از خانه مقابل انگلستان را رقم زد. این نتایج باعث شد انگلستان نتواند به مرحله نهایی صعود کند و سرمربی استیو مک‌لارن برکنار شود.
زندگی شخصی

بیلیچ در کنار زبان مادری کرواتی به آلمانی، انگلیسی، ایتالیایی مسلط است و مدرکی در حقوق دارد. او عضو یک گروه موسیقی راک در کرواسی است و گیتار ریتم می‌نوازد.
گفته‌ها

«ضمن احترام بسیار به زن‌ها، فوتبال زیباترین چیز در دنیاست.»
«فقط کاکا از مودریچ بهتر است.»
افتخارات > بازیکن > باشگاه

لیگ فوتبال کرواسی: ۱۹۹۲
سوپر جام فوتبال کرواسی: ۱۹۹۲
افتخارات > بازیکن > ملی

جام جهانی فوتبال مقام سوم: ۱۹۹۸
موتا بالوفی

| موتا بالوفی | موتا بالوفی |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
موتا بالوفی: موتا بالوفی
کشور: ایتالیا
ناحیه: لمباردی
استان / شهرستان: استان کریمونا (CR)
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۶٫۷ کیلومتر مربع (۶٫۴ مایل مربع)
جمعیت (دسامبر 2004): جمعیت (دسامبر 2004)
 • کل: ۹۶۲
 • تراکم: ۵۸/کیلومتر مربع (۱۵۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: ۲۶۰۴۵
پیش‌شماره تلفن: ۰۳۷۵
موتا بالوفی (به ایتالیایی: Motta Baluffi) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کریمونا واقع شده‌است.
خصوصیات

موتا بالوفی ۱۶٫۷ کیلومترمربع مساحت و ۹۶۲ نفر جمعیت دارد.
بهشت

برای دیگر کاربردها، بهشت (ابهام‌زدایی) را ببینید.
دانته و بئاتریس در بالاترین سطح بهشت؛ نقاشی از گوستاو دوره در کتاب کمدی الهی
بهشت یا وهشت یا آسمان مفهومی است که در بیشتر مذاهبِ باورمند به زندگی پس از مرگ، وجود دارد. بر اساس آموزه‌های مذهبی اسلام و برخی دیگر از مذاهب، بهشت جایگاه پایانی هر انسان نیکوکار است و در آن جا به اندازه کارهای نیکش از مواهب آن برخوردار خواهد شد. ادیان این مفهوم را به شکل‌های گوناگون، تعریف کرده‌اند.
کهن‌ترین پیشینه در اساطیر

از ۱۸۰۰ سال پیش از مسیح، دین زرتشت سخن روز قیامت را مطرح کرده و آتشگاه (جهنم) و پردیس (بهشت) را توصیف می‌کند. روح مرده سه روز در کنار جسد می‌ماند و سحر گاهان روز چهارم به سوی پل چینود روان می‌شود. در آنجا در دادگاهی که در حضور ایزدان سروش، رشن و اشتاد برگزار می‌شود، با ترازو به کارهای نیک و زشت او رسیدگی می‌شود تا بتوان دید کدامین کفه ترازو سنگین‌تر است. سپس انسان نیک سرشت از راهی نورانی به سوی پردیس (بهشت) و انسان گنه‌کار به دوزخ می‌رود. «گرودمان» یا سرای آرامش و سرود یا خانه منشِ نیک و در «وجودمان» یا خانه دروغ و خانهٔ منشِ زشت با بهشت و دوزخ مؤمنین ادیان دیگر، شباهت ندارد، این بهشت و دوزخ نه دارای شکل است و نه قابل تجسم. هیچگونه وصفی از آن در گات‌ها نشده‌است و نه به زمان وابسته است و نه به مکان. نه جای آن مشخص است و نه دوران و زمان آن. در بیشتر سرودهای زرتشت، بهشت و دوزخ در همین جهان و در منش و وجدان انسان برپا می‌شود و پاداش و کیفر نیز در همین زندگی به انسان بازمی‌گردد ولی گاهی هم به‌طور اشاره از یک عامل پس از مرگ در گات‌ها سخن رفته‌است در مفهوم پل چینوات، هرچند به معنی گذار جدا سازنده و پاداش دهنده می‌توان مرحله‌ای در همین جهان را منظور داشت ولی باز هم اثری از یک فضای پس از مرگ در آن مشاهده کرد. سرای سرود که جایگاه اهورا است. سرای اندیشهٔ نیک و اشه وهیشته یا پردیس و بهشت، نیز می‌توان هر دو جنبه این جهانی و جهان پس از مرگ را در نظر گرفت، برخی از دانشمندان چون زولستر معتقدند که بهشت و دوزخ نخستین بار در گات‌ها مطرح شده و دیگر ادیان از آن بهره گرفته‌اند. (سید جلال الدین آشتیانی، مزدیسنا و حکومت، ص ۲۵۳)
سومر

همچنین ببینید: دین سومری
در دیدگاه کیهانی سومری، در آغاز تنها آب‌ها (در واقع منظور نمو، یکی از الهه‌های سومری، است) وجود داشتند. نمو سپس کی (الهه زمین) و ان (خدای آسمان) را آفرید. اینان آمیزش کردند و انلیل (خدای هوا) متولد شد. سومریان اعتقاد داشتند زمین و آسمان در آغاز واحد بودند؛ جهان کوه بزرگی بود که پایش در زمین قرار داشت و قله‌اش به آسمان می‌رسید. انلیل زمین و آسمان را از هم جدا کرد و خدایان — که موجودات فوق‌بشری فناناپذیر بودند — بر هر منطقه از هستی حاکم شدند. آن‌ها انسان را از گل آفریدند تا کارهایشان را انجام دهد. خدایان در آسمان‌ها زندگی می‌کردند و از آنجا زندگی بشر روی زمین را تحت سلطه خود داشتند. هستی قسمت سومی هم داشت؛ جهان مردگان که خدایان مرگ در آن ساکن بودند. در ادبیات سومری داستانی دربارهٔ سفر اینانا از آسمان به جهان مردگان و بازگشت او وجود دارد.
با این حال، دیدگاه سومریان دربارهٔ زندگی پس از مرگ روشن نیست. به نظر نمی‌رسد شانس همه برای رسیدن به بهشت یکسان بوده و ظاهراً بستگی به وضعیت زندگی زمینی فرد داشت. اینطور که در حماسه گیلگمش گفته شده ظاهراً مردم بین‌النهرین باستان گور را نقطه نهایی زندگی می‌دانستند و نتیجتاً، سومریان اعتقاد نداشتند بعد از مرگ به خدایان ملحق می‌شوند. «زندگی» بعد از مرگ، در بهترین حالتش بازتابی از زندگی زمینی محسوب می‌شد. انسان سزای گناهانش را در همین دنیا می‌دید اما نه همیشه به شکلی منصفانه. به همین دلیل، سومریان هم درگیر این پرسش بودند که چرا نیکان در دنیا با سختی روبرو می‌شوند و داستانی مشابه قصه ایوب هم در ادبیات سومری وجود دارد. «سرزمین دیلمون» — واقع در جنوب‌غرب ایران یا در بحرین — هم بهشتی روی زمین بود که خدایان در آن زندگی می‌کردند.
بنی‌اسرائیل

مقالهٔ اصلی: شئول
دیدگاه بسط یافته‌ای دربارهٔ بهشت یا جهنم در تنخ — که حاوی تورات، کتب انبیاء و مکتوبات است — وجود ندارد. اینطور که معلوم است، نویسندگان کتب تنخ قائل به نوعی زندگی بعد از مرگ بودند اما میان خوب و بد آن تفاوتی وجود نداشته‌است. در کل برداشت بنی‌اسرائیل از کیهان و سرزمین خدایان مشابه همسایگانشان در خاور نزدیک باستان بوده‌است. مانند اساطیر یونانی و رومی، در تنخ هم مردگان به مکانی تاریک می‌روند که در آن نه کاملاً زنده هستند و نه کاملاً مرده؛ این مکان، «شئول» نامیده شده‌است. با این حال، به نظر می‌رسد برخی از اسرائیلیان باستان حدسیات و دیدگاه‌های متفاوتی هم داشته‌اند؛ در مزمور ۱۶، داوود فضیلت‌های خود را برمی‌شمارد و به یهوه التماس می‌کند که او را به شئول نفرستد تا از بین برود؛ از این قسمت، اینطور برداشت می‌شود که ساکنان شئول نهایتاً از بین می‌رفتند. داوود در عوض تقاضا می‌کند که خدایش او را مانند خودش جاویدان کند. باور به شئول تا ظهور یهودیت خاخامی (۳۰۰–۶۰۰ میلادی) وجود داشته‌است.
شئول در زبان عبری لغتی با بار منفی است. در کتاب ایوب، امثال سلیمان و کتاب حزقیال، شئول در اعماق زمین تصور شده‌است. چند مرتبه در تورات نیز به آن اشاره شده، از جمله در خداحافظی موسی با بنی‌اسرائیل در ۳۲:۲۲ سفر تثنیه. این‌طور که معلوم است، نویسندگان تنخ شئول را مکانی با ساختار و جغرافیایی مشخص می‌دانستند و پنج مرتبه به دروازه‌های آن و سه بار به چیزهایی که به مردگان اجازه نمی‌دهند خارج شوند، اشاره کرده‌اند. البته در فضای تنخ همچنین ممکن بود که شخصی را از شئول احضار کرد و با او سخن گفت، همان‌طور که در ۲۸:۶ کتاب اول سموئیل دیده می‌شود.
به‌طور کلی در تمدن‌های اطراف مدیترانه باستان، جهان مردگان سرزمینی تاریک بود و بازگشت از آن امکان نداشت؛ در اغلب موارد، جهان زندگان و مردگان به وسیله آب (مثل رودخانه یا دریا) جدا می‌شد و بیشتر تاریخ‌پژوهان اعتقاد دارند در تصور اسرائیلیان از شئول هم چنین مفهومی وجود داشته‌است. در بخش‌های قدیمی‌تر تنخ، شئول اسم انسان‌انگاشته‌شده یک خداست و هیچ‌گاه با حرف تعریف نوشته نشده؛ نتیجتاً، شئول کارکردی مشابه خدایان مرگ در دیگر اساطیر خاورمیانه‌ای داشته‌است. این شباهت به ویژه در مقایسه با موت، خدای مرگ کنعانی که بشر را می‌بلعد، آشکار است. در ۲۵:۸ کتاب اشعیا هم شئول در حال بلعیدن انسان‌ها تجسم شده‌است.
مسیحیت

از دیدگاه مسیحیت سرزمین اسرائیل و شهر اورشلیم سرزمین و شهر پاک خداست و خداوند در عهدین بهشت را اورشلیم آسمانی می‌نامد که با طلا و نقره و انواع جواهرات زیبنده شده و خداوند بر همه چیز کنترل دارد و در آنجا به کسانی که به بهشت می‌روند که باورمندان مسیح هستند بدن‌های جدیدی می‌دهند که در آن‌ها شهوت و گرسنگی و بیماری و درد نیست و اشخاصی که این بدن‌ها را دریافت می‌کنند در مرکز قدس آسمانی همیشه خداوند را با آهنگ و آواز و سازهای زیبا و رقص به همراه فرشتگان می‌پرستند و اشخاصی که این بدن‌های نو را دارند (یعنی کسانی که در بهشت هستند) به هیچ عنوان از پرستش و عشق ورزیدن به خدا خسته نمی‌شوند و همیشه در شادی و آرامش او خواهند بود.
اوستا

برای گروندگان به اصول نیک یا بد مکان و مقام‌هایی برای پاداش و عقاب مهیاست. سه اصل اندیشه نیک، گفتار نیک، و کردار نیک از هر حیث تازه و بکر بود، زیرا تا آن روز کسی نظیر آن را در جهان نگفته و تعلیم نداده بود. این سه دستور برجسته و مفید در کتاب اوستا به اندازه‌ای مورد توجه است که به‌طور مکرر از آن‌ها نام برده شده و به خوبی ستوده شده‌است. علت عظمت و اهمیت تعالیم سه‌گانه بسیار واضح و روشن است، زیرا اساس و پایه تمام نیکی‌ها و روشنی هاست.
اندیشه نیک، گفتار نیک به بار می‌آورد و در دل انسان تخم نیکی می‌پروراند و نتیجه آن به صورت اعمال و کردار پسندیده در می‌آید و به عالم بشریت سود می‌رساند و باعث آسایش و رفاه خلق خدا می‌گردد. این سه آموزه ایرانی هیچگاه شامل حال زمان نمی‌شود و هیچ زمانی نیازمند به بروزرسانی ندارد؛ زیرا تا دنیا دنیا باشد بشریت به این سه آموزه نیک نیازمند است.
آن کس که اندیشه نیک داشته باشد مورد فضل و رحمت اهورامزدای دانا و توانا واقع می‌شود و مستحق دخول در بهشت برین می‌گردد. برعکس، هرگاه نیت و اندیشه انسانی خوب نباشد و به وسوسه اهریمن نفس و هوی گرفتار شود به‌طور یقین گفتار او سراسر دروغ و اعمالش گناه و معصیت خواهد بود. بدین سبب است که پیامبر ایرانی در هشتاد و پنج قرن پیش (بین ۳۷۰۰ تا ۸۵۰۰ سال پیش) این سه اصل اخلاقی و دینی را به ابناء بشر ارزانی داشته و تعلیم داده و آن‌ها را سرچشمه سایر تعالیم اخلاقی قرار داده‌است.
اسلام

مسلمانان در اسلام بر این باورند که مردمان پاک‌سرشت و بی‌ریا بعد از مرگ به بهشت می‌روند و در آنجا زندگی جاودانه می‌کنند.
در قرآن مسلمانان، خداوند بهشت را که به پهنای آسمان و زمین است به مردان و زنان مؤمن وعده داده که از زیر درختانش جوی‌ها روان است و در آن جاودانند. بهشت در قرآن دارای نامهای مختلفی است. مانند «بهشت خُلود» که «خلود» به معنای «بقا و ماندگاری» است و اشاره به جاودانگی مؤمنان و نعمت‌های ناتمام بهشتی دارد. از دیگر نام‌های بهشت که در قران آمده‌است «جنان عَدَن» می‌باشد که به معنای «بهشت بی‌بازگشت» است. مؤمنان، تقواپیشگان، صادقان، نیکوکاران و آنهایی که خدا و رسولش را پیروی کنند از جمله کسانی هستند که در بهشت خلود خالد و جاودانه‌اند.
شتربان

نقشه محلات تبریز -از جمله شتربان- در دوران مشروطه، سال ۱۹۰۸
شُتُرْبانْ(به ترکی آذری : دوه‌چی) به یکی از کوی‌های تاریخی و بزرگ شهر تبریز است. این کوی از سوی شمال به کوه سرخاب، از سوی جنوب به رودخانهٔ مهران‌رود ، از سوی خاور به کوی سرخاب و از سوی باختر به کوی امیرخیز می‌رسد. مسجد عربلر مهمترین مسجد در میان مساجد سی‌گانهٔ کوی شتربان است. امامزاده سید ابراهیم، درهٔ گرو و میدان صاحب‌الامر نیز در این کوی هستند. سنگ‌نوشتهٔ بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم اثر میرزای سنگلاخ پیش‌تر در امامزاده سید ابراهیم نگهداری می‌شد که بعدها به موزهٔ آذربایجان منتقل شده‌است. بیشتر اهالی این کوی به همراه کوی‌های باغمیشه،قراملک، سرخاب و ششگلان هنگام جنبش مشروطه ایران مخالف مشروطه بوده و با اهالی کوی‌های خیابان و امیرخیز که هوادار مشروطه بودند مخالفت کرده و با آنها درگیر جنگ داخلی شدند.
وجه تسمیه

کوی دوه‌چی در کتب و منابع تاریخی به‌صورت «ساربان» نیز نوشته شده‌است. تا اواخر دههٔ چهارم خورشیدی ساکنان این کوی که بیشتر آنان بازرگان بودند برای حمل و نقل کالا و اجناس خود شتر به کار می‌بردند. از آنجا که واژهٔ دوه در زبان ترکی آذربایجانی به معنای شتر است احتمال می‌رود این منطقه بدین جهت دوه‌چی (شتربان) خوانده شده‌است. تااوایل قرن چهاردهم شمسی دو شغل عمده بین ساکنان کوی دوه چی وجود داشت یعنی اکثریت ساکنان کوی یا بازرگان بودند یا کاروانسرا داشتند  . در کاروانسراها محمولات بازرگانان جمع میشد و ساربانها با شتر حامل محمولات تجاری در مسیر قفقاز و اروپا و شام در رفت آمد بوند . اینان بنیانگذاران حمل و نقل سنتی و غیر ماشینی بودند و بدینگونه کوی بنام دوه چی لر(شتربان )و بعدا بنام دوه چی نامیده شد . از جمله حاج علی دوه چی و حاج خداقلی و حاج خلیل دو چی و حاج میرزامحمد و حاج علی ایرلو که به این شغل اشتغال داشتند .
آثار تاریخی

آب‌انبار مشیرالتجار
بازارچهٔ دوه‌چی
پل ملامحمد دایی
حمام وزیر
خانهٔ حاج سید یزدانی
خانهٔ حاج علی‌اکبر شله چی
خانهٔ حاج کریم
خانهٔ حاج مطلب‌خان
خانهٔ قدیم حجت‌الاسلام
خانهٔ میرابوالفضل
خانهٔ میرزا اسحاق‌خان
کاروانسرای آقاآجچی
کاروانسرای حاج حسین
کاروانسرای حاج خلیل
کاروانسرای حاج محمدجعفر
کاروانسرای حاج میرزا محمدامین
کاروانسرای حسن
کاروانسرای کربلایی الله‌وردی
کاروانسرای مشهدی جعفر
کاروانسرای مشهدی محمد
کاروانسرای ملامحمد دایی
کاروانسرای میرزا ابراهیم
کاروانسرای عشقی علی مرددل ایرلو
کاروانسرای میرزا رضا صابون‌پز
گورستان دوه چی
مدرسهٔ میرزا مهدی
مسجد دباغ‌خانه
میدان صاحب‌الامر
سامان میدانی
یخچال
یخچال خرابه
میدان صاحب آباد
کاخ هشت بهشت (باغ صاحب آباد)
مسجد حسن پاشا
کوی اسلامیه (داش دربندی)
امروزه برخی از این آثار از میان رفته‌اند.
نقل‌قول‌ها

نادر میرزا در خاطرات خود کدخدای شتربان را حاجی میرزا موسی خان کدخداباشی که جد خانواده آهی و کدخدایی می باشد معرفی کرده که بعد از حاجی میرزا موسی خان پسر ارشد ایشان علی اکبر خان کدخدا باشی زاده به جای ایشان شغل کدخدایی را به عهده گرفت که قبل از حکومت پهلوی آخرین کدخدای شتربان بودند و همچنین دربارهٔ قنات‌های این کوی می‌نویسد:
قنات امام جمعه:
این کهریز بزرگ که رودی است روان از مشرق می‌آید. این قنات را حاجی میرزا لطفعلی امام جمعه حفر نموده‌است.
قنات امیرنظام:
این کهریز، بساتین نزدیک به قنطرهٔ آجی را آبیاری نماید. این قنات را امیر بزرگ محمدخان زنگنه امر به حفر نموده.
طاق نصرت؛ دسته‌های جشن محله‌های شتربان و ششگلان در سالگرد پیروزی مشروطه؛ ۱۳۲۵ هجری.
زرشکیان

| زرشکیان | زرشکیان |
| --- | --- |
Berberis darwinii shoot with flowers: Berberis darwinii shoot with flowers
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: گیاهان
دسته:: Magnoliophyta
رده:: دولپه‌ای‌ها
راسته:: آلاله‌سانان
تیره:: زرشکیان Juss.
سرده‌ها: سرده‌ها
 See text:  See text
زرشکیان (Berberidaceae) تیره‌ای از آلاله‌سانان (Ranunculales) است به شکل درختچهٔ خاردار یا بدون خار و جداگلبرگ.
آندرانیک چالابیان

| آندرانیک چالابیانAntranig Chalabian | آندرانیک چالابیانAntranig Chalabian |
| --- | --- |
زاده: ۱۱ مارس ۱۹۲۲ کسب، سوریه
درگذشته: ساوت‌فیلد، میشیگان، ایالات متحده آمریکا
پیشه: تاریخ‌نگار، نقشه‌نگار و تصویرگر پزشکی
ملیت:  ارمنی
پدر و مادر: ۱۲ آوریل ۲۰۱۱ (۸۹ سال)
آندرانیک چالابیان (ارمنی: Անդրանիկ Չալաբյան; زاده ۱۱ مارس ۱۹۲۲ – درگذشته ۱۲ آوریل ۲۰۱۱) تاریخ‌نگار، نقشه‌نگار و تصویرگر پزشکی اهل ارمنستان که چندین جلد کتاب دربارهٔ تاریخ ارمنستان تألیف نموده‌است. مهمترین اثر وی کتاب زندگینامه ژنرال آندرانیک اوزانیان می‌باشد.
زندگی‌نامه

وی در ۱۱ مارس ۱۹۲۲ در کسب، سوریه به دنیا آمد پس از فارغ‌التحصیلی از Armenian Evangelical School در کالج حلب تحصیل نمود. در تابستان ۱۹۴۹ چالابیان پس از پذیرفتن سمتی در دپارتمان روانشناسی دانشگاه آمریکایی بیروت (AUB) به بیروت نقل مکان نمود. در سال ۱۹۷۷ چالابیان به همراه خانوده اش به دیترویت، ایالات متحده آمریکا مهاجرت نمود. در سال ۱۹۸۴ وی نخستین کتاب تاریخی خویش «General Andranik and the Armenian Revolutionary Movement» را به چاپ رسانید. در سال ۱۹۸۹ دپارتمان تاریخی دانشگاه دولتی ایروان دکترای تاریخ به وی اعطا نمود. وی در ۱۲ آوریل ۲۰۱۱ در سن ۸۹ سالگی در ساوت‌فیلد، میشیگان درگذشت.
تالیفات

General Andranik and the Armenian Revolutionary Movement (1984)
Revolutionary Figures (1991)
Armenia After Coming of Islam
Dro
اقتصاد غارتی

اقتصاد غارتی یک منطق اقتصادی در ایران است. منطق نهادهای اقتصادی فرادولتی در ایران مبتنی بر غارت است.
در نوع نظام اقتصادی در ایران اختلاف نظر وجود دارد. برخی معتقدند این اقتصاد در چارچوب مفاهیمی مثل مارکسیسم، لیبرالیسم و امثالهم نمی‌گنجد. برخی از اقتصاددانان «غارت» را به عنوان یک ویژگی در اقتصاد ایران در سال‌های پس از دهه ۱۳۶۰ بررسی کرده‌اند.
ماهیت ثروت در اقتصاد غارتی

در یک اقتصاد غارتی، «ثروت» نوعی غنیمت محسوب می‌شود. اقتصاد غارتی پیامد ناخواسته اختلال در رابطهٔ بین حقیقت، عدالت و سلامت اقتصادی است. ثروت در یک اقتصاد غارتی با ثروت در یک اقتصاد نرمال تفاوت ماهوی دارد. ثروت در یک اقتصاد سالم، محصول قواعد بازی و ثبات اجتماعی است.
نقش دولت در اقتصاد غارتی

دولت در یک اقتصاد غارتی به عنوان ابزار و وسیله‌ای برای تصاحب خصوصی منابع توسط عوامل شاکلهٔ دولت یا گروه‌ها و طبقات اجتماعی حاکم در نظر گرفته می‌شود.
ناامنی در مالکیت

«غارت یا فرهنگ غارتی» یا «اقتصاد غارتی» یا «نهادهای غارتی» به ناامنی در مالکیت نیز مرتبط است. تعرض به دارایی‌ها و دستاوردهای افراد، طیف وسیعی دارد و از خشونت تا دستکاری پول ملّی به‌صورت قانونی را شامل می‌شود.
قبیله‌گرایی

رسانه‌ها، اخلاقیات و نظام قضایی هم نمی‌توانند کمک چندانی در تغییر فضای قبیلگی-غارتی کنند؛ چراکه خود پاره‌ای از جنگ بین قبایل فکری-فرهنگی هستند.
پول (ترانه لیسا)

«پول» (انگلیسی: Money) ترانه‌ای از رپر و خواننده تایلندی لیسا عضو بلک‌پینک گروه دخترانه کره جنوبی از نخستین آلبوم تک‌آهنگ او لالیسا است. این ترانه توسط اینترسکوپ رکوردز به عنوان دومین تک‌آهنگ از آلبوم در ۹ نوامبر ۲۰۲۱ منتشر شد. ترانه‌سرایی برعهده بکو بوم و ویتس بوده است و آهنگسازی توسط این دو نفر در کنار ۲۴ و آر. تی انجام شده است.
گواهی‌نامه‌ها

| منطقه | گواهی | واحد گواهی‌شده/فروش |
| --- | --- | --- |
| برزیل (پرو موزیکا برزیل) | ۲× پلاتین | ۸۰٬۰۰۰ |
| فرانسه (اس‌ان‌ئی‌پی) | طلا | ۱۰۰٬۰۰۰ |
| لهستان (زدپی‌ای‌وی) | طلا | ۲۵٬۰۰۰ |
| پرتغال (انجمن صنفی گرامافون) | طلا | ۵٬۰۰۰ |
| اسپانیا (سازنده‌های موسیقی) | طلا | ۳۰٬۰۰۰ |
  رقم فروش+پخش جاری تنها بر پایهٔ گواهی‌ها.:   رقم فروش+پخش جاری تنها بر پایهٔ گواهی‌ها.
ویلفرید برامبل

| ویلفرید برامبل | ویلفرید برامبل |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: هنری ویلفرید برامبل
زادهٔ: ۲۲ مارس ۱۹۱۲ دوبلین، جمهوری ایرلند
درگذشت: ۱۸ ژانویهٔ ۱۹۸۵ (۷۲ سال) وست‌مینستر، انگلستان
ملیت: ایرلندی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۳۰ تا ۱۹۸۵
همسر: مری هال (ا. ۱۹۴۸–۱۹۵۵)
ویلفرید برامبل (انگلیسی: Wilfrid Brambell؛ ‏ ۲۲ مارس ۱۹۱۲ – ۱۸ ژانویهٔ ۱۹۸۵) بازیگر اهل جمهوری ایرلند بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۸۵ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به دوران کودکی، حرفه و نخستین تجربه جاکومو کازانووا، اهل ونیز، مرد ناجور، شب‌زنده‌داری با بزن و بکوب، پسرها و شمشیر شجاعت اشاره کرد.
مانولین

برج بلم در لیسبون یکی از نمایان‌ترین نمونه‌های سبک مانوئلین است.
تزئینات مانوئلین در رواق‌های صومعه ژرونیموس، بلم (لیسبون)
سبک مانوئلین (پرتغالی: estilo manuelino، آوانگاری: [ɨʃˈtilu mɐnweˈlinu])، که گاه با عنوان گوتیک متأخر پرتغالی نیز شناخته می‌شود، یک سبک مجلل و تلفیقی در معماری پرتغالی است که در قرن شانزدهم، طی رنسانس پرتغال و عصر اکتشاف پدید آمد. معماری مانوئلین شامل عناصر دریایی و بازنمایی‌هایی از اکتشافاتی است که از سفرهای واسکو دو گاما و پدرو آلوارز کابرال به دست آمد. این سبک نوآورانه، جنبه‌هایی از معماری گوتیک متأخر گوتیک شعله‌سان را با موتیف‌های اصیل و تأثیرات معماری پلاترسک، مدجن، معماری ایتالیایی و فلاندر تلفیق می‌کند.
سبک مانوئلین گذار از گوتیک متأخر به معماری رنسانس را نشان می‌دهد. ساخت کلیساها و صومعه‌ها در این سبک عمدتاً از محل درآمدهای حاصل از تجارت ادویه پرسود با آفریقا و هند تأمین مالی می‌شد.
نام

این سبک به نام خود، سال‌ها بعد توسط فرانسیسکو آدولفو دو وارنهگن، مارکی دو پورتو سگورو، در کتابش با عنوان Noticia historica e descriptiva do Mosteiro de Belem, com um glossario de varios termos respectivos principalmente a architectura gothica که در سال ۱۸۴۲ نوشته شد، نام‌گذاری شد. وارنهگن این سبک را به افتخار مانوئل یکم، پادشاه پرتغال که سلطنت او (۱۴۹۵–۱۵۲۱) با توسعه این سبک همزمان بود، نام‌گذاری کرد.
تاریخچه

این سبک تأثیر عمیقی از موفقیت‌های شگفت‌انگیز سفرهای اکتشافی ناوبران پرتغالی از مناطق ساحلی آفریقا تا کشف برزیل و مسیرهای اقیانوسی به خاور دور گرفت.
هرچند دوره این سبک مدت کوتاهی (از ۱۴۹۰ تا ۱۵۲۰) به طول انجامید، اما نقش مهمی در توسعه هنر پرتغال ایفا کرد. تأثیر این سبک فراتر از دوران سلطنت مانوئل یکم گسترش یافت. در تجلیل از قدرت دریایی جدید پرتغال، این سبک در معماری (کلیساها، صومعه‌ها، کاخ‌ها، قلعه‌ها) ظاهر شد و به سایر هنرها همچون مجسمه‌سازی، نقاشی، آثار هنری ساخته‌شده از فلزات گران‌بها، سفالیه و مبلمان نیز نفوذ کرد.