stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کچوای جنوبی

کچوای جنوبی (کچوا: Urin qichwa، اسپانیایی: quechua sureño)، یا به سادگی کچوا (Qichwa یا Qhichwa)، با حدود ۶٫۹ میلیون گویشور، پرگویش‌ترین گروه منطقه ای اصلی گویش‌های قابل فهم متقابل در خانواده زبان‌های کچوا است. همچنین این زبان رایج‌ترین زبان بومی در قاره آمریکا است. اصطلاح کچوای جنوبی به گونه‌های کوچوانی گفته می‌شود که در مناطقی از آند در جنوب خطی تقریباً شرق به غرب بین شهرهای هواکایو و هوانکاولیکا در مرکز پرو صحبت می‌شود. این شامل گونه‌های کچوا است که در مناطق آیاکوچو، کوسکو و بسیاری از در پرو، در بیشتر بولیوی و بخش‌هایی از شمال غربی آرژانتین صحبت می‌شود. رایج‌ترین گونه‌های رایج عبارتند از کوسکو، آیاکوچو، بسیاری از (کولائو)، و بولیوی جنوبی.
| کچوای جنوبی | کچوای جنوبی |
| --- | --- |
کچوای II-C: کچوای II-C
[کچوا] Error: {{Lang}}: برچسب زبان ناموجود (راهنما): [کچوا] Error: {{Lang}}: برچسب زبان ناموجود (راهنما)
بیان: تلفظ کچوایی: [qʰɛtʃwa]
زبان بومی در: پرو، بولیوی، آرژانتین، فلفل
منطقه: کشورهای ارتفاعات آند آمریکای جنوبی، اقلیت‌ها در کشورهای همسایه و برخی از بخش‌های آسیا و اروپا
قومیت: کچوا، قولا، اینکا (تاریخی)
شمار گویشوران: ناشناخته (۵ میلیون اشاره‌شده 1987–2014)
تبار: کچوان  کچواIIکچواIICکچوای جنوبی
گونه‌های نخستین: کلاسیک کچوا کچوای جنوبی 
گویش‌ها: آیاکوچو کوسکو پونو (کولائو) بولیوی شمالی بولیوی جنوبی سانتیاگونو              
سامانه نوشتاری: خط لاتین (الفبای کچوا)
وضعیت رسمی: وضعیت رسمی
زبان رسمی در:  List of countries where Southern Quechua is an official language  بولیوی   پرو     List of countries where Southern Quechua is a regional language  آرژانتین     List of countries where Southern Quechua is a minority native language  شیلی  
تنظیم‌شده توسط: هیچ‌یک
کدهای زبان: کدهای زبان
ایزو ۳–۶۳۹: در زمان‌های گوناگون:  qwc – کچوای کلاسیک  quy – [[آیاکوچو کچوا]]  qxu – آرکیپا - اتحادیه کچوا  quz – [[کوسکو کچوا]]  qve – کچوای آپوریماک شرقی  qxp – [[بسیاری ازکچوا (کولائو)]]  qul – [[کچوای بولیوی شمالی (آپولو)]]  quh – [[کچوای بولیوی جنوبی]]  qus – [[سانتیاگوئنو کچوا]]
گلاتولوگ: quec1389
زبان‌شناسی: 84-FAA-h
در طبقه‌بندی سنتی خانواده زبان کچوا توسط آلفردو توررو، کچوای جنوبی معادل "کچوا IIc " توررو (یا فقط "QIIc") است؛ بنابراین برخلاف بسیاری از گونه‌های خواهر خود در خانواده وسیع‌تر کچوانی که در نواحی شمال خط هوانکایو-هوانکاولیکا صحبت می‌شود، قرار می‌گیرد: کچوای مرکزی (QI توررو) که از هوانکایو به سمت شمال تا منطقه آنکش صحبت می‌شود. کچوای پرو شمالی در اطراف کاجامارکا و اینکاهواسی (گاوباز's IIa)؛ و کیچوا (بخشی از توررو کچوا IIb).
گویش‌ها

گویش‌ها عبارتند از آیاکوچو کچوا، کوسکو کچوا، پونو کچوا (کولائو کچوا)، بولیوی شمالی کچوا (آپولو کچوا)، و بولیوی جنوبی کچوا. سانتیاگوئنو کچوا در آرژانتین واگرا است و به نظر می‌رسد از ترکیبی از گویش‌ها، از جمله بولیوی جنوبی گرفته شده‌است. لهجه‌های آرژانتینی کاتامارکا و لاریوجا منقرض شده‌اند.
برجسته‌ترین تمایز بین آیاکوچو کچوا و دیگران این است که فاقد سری همخوان‌های متوقف شده (tʃʰ, pʰ, tʰ, kʰ, qʰ) و اجکتیو (tʃʼ, pʼ, tʼ, kʼ, qʼ) است. گونه‌های دیگر بولیوی و پرو جنوبی که روی هم جمع شده‌اند، کوسکو-کولائو کچوا (یا "هر کس-قولاو") نامیده می‌شوند. با این حال، آنها یکپارچه نیستند. به عنوان مثال، کچوای بولیوی از نظر ریخت‌شناسی با کوسکو و آیاکوچو کچوا متمایز است، در حالی که بولیوی شمالی از نظر واج‌شناسی در مقایسه با بولیوی جنوبی و کوسکو کاملاً محافظه‌کار است، بنابراین هیچ انشعاب بین آیاچو و کوسکو-کولائو وجود ندارد.
سانتیاگوئنو نیز فاقد سری‌های آسپیراسیون و پرتاب کننده است، اما این یک پیشرفت متمایز در آرژانتین بود. همچنین بقایای تمایز کچوا s–š را حفظ می‌کند که در غیر این صورت از کچوای جنوبی گم شده‌است، که نشان می‌دهد انواع دیگری از کچوا در پس زمینه آن وجود دارد.
کچوای استاندارد

رودولفو سرون پالومینو، زبان‌شناس پرویی، املای استانداردی ابداع کرده‌است که برای همه اشکال منطقه ای مختلف کچوا که تحت عنوان چتر کچوای جنوبی قرار می‌گیرند، قابل اجرا باشد. این سازشی از ویژگی‌های محافظه کارانه در تلفظ مناطق مختلف است که به اشکال کچوای جنوبی صحبت می‌کنند. این توسط بسیاری از موسسات در پرو و بولیوی پذیرفته شده‌است و همچنین در صفحات ویکی‌پدیا کچوا و توسط مایکروسافت در ترجمه نرم‌افزارهای خود به زبان کچوا استفاده می‌شود.
در اینجا چند نمونه از املای منطقه ای متفاوت از املای استاندارد آورده شده‌است:
| آیاکوچو | کوزکو | استاندارد | ترجمه |
| --- | --- | --- | --- |
| upyay | اوهی | upyay | "نوشیدن" |
| لامکای | لانکای | برای ترازو | "برای کار" |
| ñuqanchik | نقانچی‌ها | ñuqanchik | "ما (شامل)" |
| -چکا- | -چی- | -چک- | (پسوند پیشرو) |
| پانچا | پنچای | پانچا | "روز" |
در بولیوی از همان استاندارد بجز «j» استفاده می‌شود که به جای «h» برای صدای [h] (مانند زبان اسپانیایی) استفاده می‌شود.
مثال‌های صوتی برای کلمات پاتا، ترک خورده پاتا
حروف زیر برای واژگان ارثی کچوا و برای کلمات قرضی از آیمارا استفاده می‌شود:
a, ch, chh, ch', h, i, k, kh, k', l, ll, m, n, ñ, p, ph, p', q, qh, q', r, s, t, th, t'، u, w، y.
به جای "sh" (که در انواع شمالی و مرکزی کچوا ظاهر می‌شود) از "s" استفاده می‌شود.
به جای «ĉ» (که در گونه‌های کچوای جونین، کاخامارکا ولامبایک ظاهر می‌شود)، «ch» استفاده می‌شود.
حروف زیر در کلمات قرضی از اسپانیایی و سایر زبان‌ها (نه از آیمارا) استفاده می‌شود:
ب، د، ه، و، ج، ای.
حروف e و o برای کلمات بومی کچوا استفاده نمی‌شود زیرا صداهای متناظر به سادگی آلوفون‌های i و u هستند که به‌طور قابل پیش‌بینی در کنار q, qh و q ظاهر می‌شوند. این قانون در مورد املای رسمی کچوا برای همه گونه‌ها اعمال می‌شود؛ بنابراین املای ⟨qu⟩ و ⟨qi⟩ [qo] و [qe] تلفظ می‌شود.
با این حال، حروف در نام‌های خاص یا کلماتی که مستقیماً از اسپانیایی گرفته شده‌اند ظاهر می‌شوند:
c, v، x, z; j (در پرو؛ در بولیوی به جای h استفاده می‌شود).
گرامر
نوع مورفولوژیکی

زبان کچوا یک زبان تجمیع کننده است، به این معنی که کلمات از ریشه‌های اصلی و به دنبال آن پسوندهای متعددی ساخته می‌شوند که هر کدام یک معنی دارند. تعداد زیاد پسوندهای آنها هم معنای کلی کلمات و هم‌سایه‌های ظریف معنی آنها را تغییر می‌دهد. همه گونه‌های کچوا، بر خلاف زبان‌های ایزوله یا آمیخته [تامسون]، زبان‌های چسبنده بسیار منظمی هستند. ترتیب جملات عادی آنها SOV (موضوع – مفعول – فعل) است. ویژگی‌های دستوری قابل توجه عبارتند از صرف دوشخصی (افعال موافق با فاعل و مفعول)، اثبات (نشان دادن منبع و صحت دانش)، مجموعه‌ای از ذرات موضوع و پسوندهایی که نشان می‌دهند چه کسی از یک عمل سود می‌برد و نگرش گوینده نسبت به آن، اما برخی از انواع ممکن است برخی از ویژگی‌ها را نداشته باشند.
آنجو مودی

آنجو مودی یک طراح لباس هندی است که برای باجیرائو مستانی (2015) و راملیلا (2013) طراحی کرده است. او جایزه فیلم فیر را برای بهترین طراحی صحنه و لباس در سال 2016 دریافت کرد
او از سال 1990 بخشی جدایی ناپذیر از صنعت مد هند بوده است. در طول سال‌ها، صنعت مد هند شاهد بوده است که عضو موسس شورای طراحی مد هند (FDCI)  با موفقیت  در نقش‌های یک صنعتگر و یک طراح نقش‌آفرینی کرده است. مودی متعهد به تحریک رشد نساجی و صنعتگران هندی است.
آنتیوخوس فرزند سلوکوس چهارم

چهار درهمی آنتیوخوس فرزند سلوکوس چهارم
آنتیوخوس (به یونانی: Ἀντίοχος؛ حدود ۱۸۰ - ۱۷۰ قبل از میلاد) پادشاه هلنیستی امپراتوری سلوکی بود که بین ۱۷۵ تا ۱۷۰ قبل از میلاد سلطنت کرد.
شرح حال

سال تولد آنتیوخوس توسط مورخان باستان مشخص نشده است، اما پرتره او که از روی سکه های او شناخته شده است نشان می دهد که او تقریباً پنج ساله بوده است که در سال ۱۷۵ قبل از میلاد بر تخت سلطنت نشست. او پسر کوچک‌تر پادشاه سلوکوس چهارم و همسرش لائودیس چهارم بود. امپراتوری بر اساس معاهده آپامئا در سال ۱۸۸ قبل از میلاد، که پس از شکست پادشاه آنتیوخوس سوم در جنگ علیه رومیان امضا شد، موظف شد یک گروگان را به رم بفرستد. در ابتدا عموی آنتیوخوس آنتیوخوس چهارم به عنوان گروگان فرستاده شد. پس از مرگ آنتیوخوس سوم در سال ۱۸۷  قبل از میلاد، سلوکوس چهارم، برادرش آنتیوخوس چهارم را با پسر ارشد و وارث خود دمتریوس اول جایگزین کرد، زیرا روم گروگان بودن پسر پادشاه را مهم می‌دانست. مبادله قبل از ۱۷۸ قبل از میلاد انجام شد.
در تلاش برای به دست آوردن قدرت برای خود، هلیودوروس، یکی از مقامات برجسته دربار سلوکوس چهارم، وی را به قتل رساند و پسر شاه کشته شده، آنتیوخوس، را در ۳ سپتامبر ۱۷۵ قبل از میلاد بر تخت نشاند. مقام نایب السلطنه به مادر پادشاه جوان، لائودیسه چهارم اعطا شد، اما قدرت واقعی در دست هلیودوروس بود. این وضعیت بسیار کوتاه بود زیرا برادر سلوکوس، آنتیوخوس چهارم اپیفان در اکتبر همان سال با حمایت نظامی آتالید وارد شد و هلیودوروس را بیرون کرد. آنتیوخوس چهارم به خاطر جلوگیری از خطر جنگ داخلی، برادرزاده خود را به فرزندی پذیرفت و احتمالاً در اکتبر/نوامبر ۱۷۵ قبل از میلاد با لائودیسه چهارم ازدواج کرد و بدین ترتیب به سلطنت کوتاه مستقل پسر سلوکوس پایان داد و بدون خونریزی سلطنت را به دست گرفت. با این وجود، آنتیوخوس چهارم در سال ۱۷۰ قبل از میلاد، در حالی که قصد داشت اولین حمله خود را به مصر بطلمیوسی آغاز کند، دستور مرگ برادرزاده خوانده خود را صادر کرد.
سردار ارتباطات

{{db-a10|article=محمدجواد آذری جهرمی|help=off}>}
از القاب منتسب به محمد جواد آذری جهرمی وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات  دردولت دوازدهم جمهوری اسلامی ایران .
تاریخچه

در جریان استنکاف وزارت ارتباطات از اجرای حکم قوه قضاییه ، در جهت فیلتر کردن اینستاگرام و شکایت سازمان صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران در دادسرای فرهنگ و رسانه ، دادستان کل کشور (در یکم بهمن ماه سال ۱۳۹۹) علیه محمد جواد آذری جهرمی اعلام جرم کرد . از اتهامات مطرح شده در پرونده او میتوان به مواردی چون استنکاف از اجرای دستور مقام های دولتی که اشاره به ابلاغ رِییس مرکز ملی فضای مجازی به وزارت ارتباطات برای کاهش پهنای باند بین الملل و محدود سازی پیام رسان های خارجی  ، عدم اجرای مصوبات شورای عالی فضای مجازی در مورد انسداد فیلترشکن ها و «وی پی ان ها »  همچنین عدم اجرای مصوبه حمایت از پیام رسان های بومی ، اظهار نظر او در مورد بازپسگیری فرکانس های باند ۷۰۰ و ۸۰۰ از صدا وسیما میتوان اشاره کرد   . عده ای در فضای مجازی در حمایت از  او لقب سردار ارتباطات را به وی نسبت دادند .
تیشپاک

| تیشپاک | تیشپاک |
| --- | --- |
خدای جنگجو مرتبط با مارها: خدای جنگجو مرتبط با مارها
مرکز فرهنگی غالب: اشنونا
نماد: موشوسو
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
همسر: کولا
فرزندان: نانشک، پاپاسانو Me-SUḪUR، احتمالا اینشوشینک و ایشتاران
همتایان: همتایان
همتای سومری: نینازو
همتای هوری: میلکو
همتای اوگاریتی: گاتارو
تیشپاک خدای بین‌النهرینی بود که با شهر باستانی اشنونا و حوزه نفوذ آن، واقع در منطقه رود دیاله عراق در ارتباط بود. او در درجه اول یک خدایی جنگ بود، اما او همچنین با مارها، از جمله موشوسو و باشمو افسانه‌ای، و با پادشاهی ارتباط داشت.
تیشپاک نه اصلی سومری داشت و نه اکدی و جانشین خدای حامی اصلی اشنونا، نینازو شد. شمایل‌نگاری و شخصیت آنها مشابه بود، اگرچه در بیشتر منابع بین‌النهرین به طور رسمی یکسان تلقی نمی‌شدند.
منشا

معمولاً فرض بر این است که در ابتدا خدایی حامی اشنونا نینازو بود که در معبد اسیکیل پرستش می‌شد. از دوره سارگونی به بعد، تیشپاک در آن مکان با نینازو به رقابت پرداخت و سرانجام پس از فتح حمورابی، ذکر نام نینازو در اسناد آنجا متوقف شد. نینازو و تیشپاک در حالی که شخصیت مشابهی داشتند، به طور کامل با هم تلفیق نشدند و بر خلاف اینانا و ایشتار یا انکی و ائا در لیست‌های خدا از هم جدا نگه داشته شدند.
به طور کلی محققان توافق دارند که تیشپاک نه منشأ سومری داشت و نه اکدی. فریتز هومل در سال ۱۹۰۴ پیشنهاد کرد که او همتای خدای آب‌وهوای هوریان تشوب است. این نظریه در ابتدا توسط تورکیلد یاکوبسن نیز پشتیبانی شد، اگرچه او بعداً آن را رها کرد و پیشنهاد کرد که نام تیشپاک منشأ اکدی دارد، که اکنون غیرقابل قبول در نظر گرفته می‌شود. نظریه دوم یاکوبسن بر این فرض تکیه داشت که نام تیشپاک، که او استدلال می‌کرد به معنای «بارندگی زیاد» است، معنایی مشابه با ریشه‌شناسی‌ای دارد که او برای نام نینازو، «ارباب بارندگی زیاد» پیشنهاد کرد، که به گفته او نشانه‌ای است که او خدای باران‌های بهاری است. با این حال، اکنون توافق شده است که نام نینازو به معنای «ارباب شفادهنده» است و او را خدای جهان زیرین و گیاهان و گاهی یک جنگجوی الهی می‌دانند، نه خدایی آب‌وهوا. عیلام نیز به عنوان منشا تیشپاک مطرح شده است. نویسندگان مدرنی که از این دیدگاه حمایت می‌کنند عبارتند از مارتن استول، که احتمال می‌دهد نام تیشپاک منشأ عیلامی داشته باشد، مانفرد کربرنیک، که نام پسرش نانشک را نیز به عنوان عیلامی طبقه‌بندی می‌کند، و ایرنه سیبینگ-پلنتهولت. در سال ۱۹۶۵ دیتز اتو ادزارد هر دو نظریه را با هم ترکیب و استدلال کرد که تیشپاک یک شکل عیلامی از تشوب است. فرانس ویگرمن پیشنهاد می‌کند که تیشپاک یکی از خداییان بود که او آن‌ها را «خدایان مار فرادجله‌ای» توصیف می‌کند،، گروهی که او فرض می‌کند که در مرز بین فرهنگ سومری-اکدی و عیلامی ایجاد شده‌اند و او همچنین خدایانی مانند نینازو، نینگیشزیدا، ایشتاران ( خدای حامی دیر) و اینشوشیناک عیلامی (خدای حامی شوش) را نیز در این گروه قرار می‌دهد. در فهرست خدای آن = آنوم همه آنها به ترتیب، به دنبال ارشکیگال ظاهر می‌شوند، که به گفته ویگرمن نشان می‌دهد که آنها به عنوان خدایان جهان زیرین در نظر گرفته می‌شدند.
شخصیت و شمایل‌نگاری

نام تیشپاک به صورت لوگوگرافی با علامت، نشان داده می‌شد که می‌تواند خداییان دیگری را نیز نشان دهد، برای مثال اینشوشیناک.
روی مُهرهای استوانه‌ای تیشپاک می‌توانست سوار بر موشوسو نشان داده شود. اشاره‌هایی به بازنمایی‌های بصری او «پا بر اژدها» نیز از متن‌های بین‌النهرینی شناخته شده است. علاوه بر این، در حالی که بین‌النهرینی‌ها عموماً خدایان را کاملاً انسان‌انگاری‌شده تصور می‌کردند، گاهی او را به رنگ سبز توصیف می‌کردند که احتمالاً نشان می‌داد که او دارای پوستی مارمانند است. یک خدای مقیاس‌دار روی مهرهای اشنونا وجود دارد، اما به گفته فرانس ویگرمن او بیشتر ممکن است نینازو باشد تا تیشپاک. همانطور که تئودور جی لوئیس اشاره کرده است، آثار هنری از اشنونا، که احتمالا تیشپاک و هیولاهای مرتبط با او را به تصویر می‌کشد، اغلب حتی در نشریات حرفه‌ای به اشتباه به عنوان کنعانی برچسب‌گذاری می‌شود و «هر گونه اشاره‌ای به تیشپاک کنار گذاشته می‌شود».
پرستش

تیشپاک در اصل به عنوان خدای حامی اشنونا (تل ازمار) پرستش می‌شد، نخستین بار در دوره سارگونی ظاهر شد.
اساطیر

یکی از الواحِ کتابخانه آشوربانی‌پال، پیروزی تیشپاک بر هیولایی به نام لابو را روایت می‌کند که به‌ وسیله دریا ساخته شده، اما انلیل آن را طراحی کرده است، ظاهراً به عنوان مجازاتی مشابه طوفان در افسانه آترا-هاسیس عمل می‌کند. فرانس ویگرمن استدلال می‌کند که این روایت شباهت‌های زیادی را با اسطوره آنزو و انوما الیش نشان می‌دهد. همان‌طور که ویلفرد جی. لمبرت اشاره کرد، مشابه‌ترین تصنیف، اسطوره‌ای است که ظاهراً نرگال را به عنوان قهرمان انتخاب می‌کند و در آن او از طرف انلیل با یک هیولای دریایی روبرو می‌شود. فرانس ویگرمن پیشنهاد می‌کند که اسطوره لابو به عنوان توضیحی برای ارتباط تیشپاک با موجودات مارمانند همچون موشوسو و به عنوان توجیهی برای نصب او به عنوان خدای حامی اشنونا عمل می‌‌کرد. لمبرت نظریات ویگرمن در مورد اسطوره را به دلیل وضعیت ضعیف حفظِ تنها منبع آن که تفسیر کامل آن را غیرممکن می‌کند، حدس و گمان می‌داند.
آندریا تسا

آندریا ماریسا ویکتوریا تسا ورگارا (سانتیاگو، ۱ ژانویه ۱۹۶۱) یک خواننده و مجری تلویزیونی شیلیایی است. او در ۱۸ سالگی در جشنواره بین‌المللی آواز Viña del Mar اولین بار به‌صورت رسمی یک فعالیت حرفه ای داشت. او در سال ۱۹۹۲ مجری برنامه Luz verde بود که تنها یک فصل داشت.
اولین کار ضبط شده او Páginas در سال ۱۹۹۶ با قطعه پاپ و تهیه کنندگی خوان کارلوس دوک بود. آلبوم دوم، چمدان مخفی، شش سال بعد در سال ۲۰۰۲ معرفی شد. در سطح بین‌المللی، آندریا تسا در صحنه‌هایی مانند فستیوال سن رمو، در ایتالیا، و در گالا در موناکو با میزبانی شاهزاده آلبرت اجرا کرده‌است.
قلعه ویریه

| 0 | 1 |
| --- | --- |
ویریه‌سونگ: ویریه‌سونگ
بقایای پانگناپ توسونگ، واقع در سونگ پاگو، سئول، که به‌طور گسترده اعتقاد بر این است که مکان ویریه‌سونگ است.: بقایای پانگناپ توسونگ، واقع در سونگ پاگو، سئول، که به‌طور گسترده اعتقاد بر این است که مکان ویریه‌سونگ است.
نام کره‌ای: نام کره‌ای
هانگول: 위례성
هانجا: 慰禮城
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Wiryeseong
مک‌کیون–ریشاور: Wiryesŏng
ویریه‌سونگ یا هان‌سونگ نام دو پایتخت اولیه بکجه، یکی از سه پادشاهی کره بود. اعتقاد بر این است که هر دو در منطقه سئول امروزی بوده‌اند. به گفته سامگوک ساگی (قدیمی‌ترین کتاب تاریخ کره‌ای که در قرن دوازدهم نوشته شده‌است)، اونجو، پسر جومونگ بنیانگذار گوگوریو، ملت سیپجه (십제، 十濟؛ بعدها بکجه شد) را در ویریه‌سونگ در سال ۱۸ قبل از میلاد تأسیس کرد. در حالی که برادر بزرگش بیریو خود را در میچوهول (미추홀، 彌鄒忽) بیشتر در غرب مستقر کرد. محل میچوهول معمولاً اینچئون امروزی است.
پس از مدتی، بیریو متوجه شد که سرزمین میچوهول برای نگهداری مردمش بیش از حد بایر و شور است، بنابراین با مردمش به ویریه‌سونگ نقل مکان کرد (کمی بعد، نام ایالت از سیپجه به بکجه تغییر یافت). بعداً، اونجو به دلیل خطراتی که مالگال در شمال و لیوندانگ در شرق بکجه را تهدید می‌کرد به سمت جنوب حرکت کرد.
ویریه‌سونگ سابق، هابک(شمال رودخانه) و ویریه‌سونگ دوم، هانام(جنوب رودخانه) ویریه‌سونگ نامیده می‌شود. بسیاری معتقدند که دیوارهای خاکی پونگناپ توسونگ و مونگچون توسونگ در سونگپا-گو، سئول، بقایای هانام ویریه‌سونگ است.
در طول دوره هان‌سونگ، بکجه در برابر فرماندهان ماهان جنوبی و چین شمالی از جمله دایفنگ رشد کرد، که سعی در نقض مرز آنها داشت. در این روند، بکجه سیستم‌های سیاسی را اصلاح کرد و قلمرو خود را به منطقه ماهان و هوانگهه اختصاص داد و به عنوان یک قدرت منطقه ای تبدیل شد.
ویریه‌سونگ تا سال ۴۷۵ به عنوان پایتخت بکجه خدمت کرد، زمانی که پادشاه جانگسو گوگوریو به بکجه حمله کرد و ویریه‌سونگ و همچنین کل منطقه رودخانه هان را تصرف کرد و پادشاه بکجه گون‌گه‌رو را کشت. پادشاه بعدی بکجه، مونجو، به جنوب نقل مکان کرد و پایتخت جدید اونگجین (شهر گونگجو امروزی) را پایه‌گذاری کرد.
آنجلا رو رو

| آنجلا رو رو | آنجلا رو رو |
| --- | --- |
آنجلا رو رو در سال ۲۰۱۶: آنجلا رو رو در سال ۲۰۱۶
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: آنجلا ماریا دینیز گونسالوس
زاده: ۵ دسامبر ۱۹۴۹ ‏(۷۵ سال) ریودوژانیرو، برزیل
پیشه(ها): خواننده، آهنگساز
سال‌های فعالیت: ۱۹۷۹–تاکنون
وبگاه: www.angelaroro.com.br
آنجلا ماریا دینیز گونسالوس (زاده ۵ دسامبر ۱۹۴۹)، که بیشتر با نام هنری آنجلا رو رو شناخته می‌شود یک خواننده و ترانه‌سرای برزیلی است که تحت تأثیر برل، الا فیتزجرالد، مایسا ماتارازو و ژاک است.
اولین آلبوم او توسط رولینگ استون به عنوان یکی از بهترین آلبوم‌های برزیلی در تمام دوران انتخاب شد. او یکی از اولین خوانندگان لزبین در برزیل بود که خود را به عنوان یک لزبین معرفی کرد.
آهنگ‌شناسی

آنجلا رو رو (1979)
ما تنها مانده‌ایم تا زندگی کنیم (۱۹۸۰)
اسکاندالو! (۱۹۸۱)
کارینیو ساده (۱۹۸۲)
زندگی فقط همین است (۱۹۸۴)
من دساتینو (۱۹۸۴)
اثبات عشق (۱۹۸۸)
زنده (۱۹۹۳)
هزاره را زدم (۲۰۰۰)
قطب‌نما (2006)
زنده (۲۰۰۶)
رسوایی (2009)
فلیز دا ویدا! (۲۰۱۳)
وحشی(۲۰۱۷)
گربراند باکر (پزشک)

نباید با گربراند باکر (رمان‌نویس) اشتباه گرفته شود.
| گربراند باکر | گربراند باکر |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱ نوامبر ۱۷۷۱ شهر انک‌هایزن
درگذشت: ۱۵ ژوئن ۱۸۲۸
ملیت: هلندی
تحصیلات: پزشکی
گربراند باکر (به انگلیسی: Gerbrand Bakker) زاده ۱ نوامبر ۱۷۷۱ شهر انک‌هایزن و متوفی ۱۵ ژوئن ۱۸۲۸ خرونینگن، پزشک برجسته هلندی و استاد دانشگاه خرونینگن بود. او ابتدا پزشکی را نزد دکتر ام.اس. دو پوی، در آلکمار آموخت. وی در سال ۱۷۸۸در دانشگاه خرونینگن ثبت نام کرد و دو سال بعد به دانشگاه لیدن منتقل شد و در مه ۱۷۹۴دکترای خود را درآنجا دریافت کرد. مربیان او دو پوی، ساندیفورت، پارادیس و ولتلن مشهور بودند.
او در ۴ ژانویه ۱۸۰۰ در انک‌هایزن با یاکوبا یوهانا پول ازدواج کرد. او ابتدا در شهر ایدام تمرین کرد و در سال ۱۸۰۶ در مدرسه جراحی تیلر در شهر هارلم به عنوان جراح انتخاب شد. در سال ۱۸۱۱، تحت فرمان فرانسوی‌ها، او به سمت استادی در خرونینگن منصوب شد. او در بیماری همه‌گیر شدیدی که در سال ۱۸۲۶شهر خرونینگن را مبتلا کرد، فعال بود. وجه تمایز باکر، بیشتر به دلیل مهارت و دانش زیادش در اول مامایی و سپس در جراحی عملی بود. در مورد اول چندین اثر به زبان هلندی و لاتین منتشر کرد. درمیان نوشته‌های هلندی او، رساله‌ای در مورد مغناطیس حیوانی و دیگری در مورد کرم‌ها، که در آن نظرات پروفسور رودولفی از برلین را مورد مناقشه قرار داد، وجود دارد. مهارت سوم وی، روی چشم انسان بود.
باکر نیز به آناتومی مقایسه‌ای و به ویژه آناتومی مغز علاقه داشت. مشهورترین آثار او به زبان لاتین عبارتند از:
Descriptio Iconis Pelvis Feminae (۱۸۱۶)
Osteographia Piscium (۱۸۲۲)
Epidemium quae anno (۱۸۲۶)
urbem Groningam afflixit (۱۸۲۶)
De Natura Hominis Liber elementarius (۱۸۲۷)
آخرین اثر، که قرار بود بدنه کاملی از آناتومی را تشکیل دهد، با مرگ نویسنده ناتمام ماند. باکر در سال ۱۸۱۲ خبرنگار مؤسسه سلطنتی، آکادمی سلطنتی هنر و علوم هلند شد.
سرقت مقبره کلئوپاترا

| سرقت مقبره کلئوپاترا | سرقت مقبره کلئوپاترا |
| --- | --- |
کارگردان: ژرژ ملی‌یس
تهیه‌کننده: ژرژ ملی‌یس
نویسنده: ژرژ ملی‌یس
فیلمنامه‌نویس: ژرژ ملی‌یس
بازیگران: ژرژ ملی‌یس ژان د آلسی
فیلم‌بردار: ژرژ ملی‌یس
تاریخ‌های انتشار:  ۱۸۹۹ (۱۸۹۹)  
مدت زمان: ۲ دقیقه
کشور: فرانسه
زبان: صامت
سرقت مقبره کلئوپاترا (فرانسوی: Cléopâtre‎) یک فیلم صامت و کوتاه فرانسوی به کارگردانی ژرژ ملی‌یس است که در سال ۱۸۹۹ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به ژرژ ملی‌یس و ژان د آلسی اشاره کرد.
این فیلم هم‌اکنون یک فیلم گمشده است. در ۲۲ سپتامبر ۲۰۰۵ گزارش شده‌بود که نسخه‌ای از این فیلم در فرانسه یافت شده. اما بعد معلوم شد آن نسخه، فیلم دیگری از سرقت مقبره است.
گذرگجین

مکان
| گذرگجین | گذرگجین |
| --- | --- |
روستا: روستا
محل : محل 
گذرگجین: گذرگجین
مختصات: ۳۴°۴۷′۲۳″ شمالی ۴۸°۲′۵۱″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۷۸۹۷۲°شمالی ۴۸٫۰۴۷۵۰°شرقی﻿ / 34.78972; 48.04750: مختصات: ۳۴°۴۷′۲۳″ شمالی ۴۸°۲′۵۱″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۷۸۹۷۲°شمالی ۴۸٫۰۴۷۵۰°شرقی﻿ / 34.78972; 48.04750
استان: همدان
شهرستان: اسدآباد
بخش: بخش مرکزی
دهستان: دربندرود
جمعیت: ۱۰۲۲ نفر (سرشماری ۹۵)
گذرگجین، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان اسدآباد در استان همدان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان دربندرود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۰۲۲ نفر (۳۱۱ خانوار) بوده‌است.
کرم رایانه‌ای بلستر

| 0 | 1 |
| --- | --- |
دامپ هگز کرم بلستر، پیامی را نشان می‌دهد که برنامه‌نویس برای مؤسس مایکروسافت بیل گیتس گذاشته است.: دامپ هگز کرم بلستر، پیامی را نشان می‌دهد که برنامه‌نویس برای مؤسس مایکروسافت بیل گیتس گذاشته است.
نام فنی: به عنوان "بلستر" Worm.Win32.Blaster (Global Hauri)  W32/Blaster (نورمن)  W32/Blaster (Sophos)  W32.Blaster.Worm (Symantec) به عنوان "لوسان" لوسان (F-secure)  W32/Lovsan.worm (McAfee) به عنوان "MSBLAST" Worm.Win32.Blaster (Global Hauri)  Win32/Msblast (مایکروسافت)  WORM_MSBLAST (Trend Micro)  Win32.Poza (CA) Blaster (Panda)
نام(های) مستعار: لوسان، لاوسان، MSBlast
گونه: کرم کامپیوتری
تاریخ تشخیص: 2004
خاستگاه: مینه سوتا (فقط نوع B)
نویسنده(گان): جفری لی پارسون (فقط نوع B)
درگاه(های) استفاده شده: تماس رویه از راه دور
سیستم‌عامل‌های تأثیرپذیر: ویندوز XP و ویندوز 2000
کرم رایانه‌ای بلستر (به انگلیسی: Blaster) (همچنین شناخته‌شده با نام‌های Lovsan, Lovesan, MSBlast) نوعی کرم رایانه‌ای بود که در سیستم‌عامل‌های مایکروسافت ویندوز اکس‌پی و ویندوز ۲۰۰۰  در اوت ۲۰۰۳ اجرا میشد.
این کرم رایانه‌ای معمولاً بعد از ۶۰ ثانیه باعث بازراه‌اندازی سیستم‌عامل می‌باشد.
این کرم دارای دو پیغام می‌باشد که عبارت‌اند از:
و به همین دلیل به آن ویروس لاوسان (Lovsan یا Lovesan) هم می‌گویند.
که این پیغام به شخص بیل گیتس اشاره دارد.
مسائل فنی

این ویروس به کاربر پیغام زیر را نمایش می‌دهد:
Windows must now restart because the Remote Procedure Call
(RPC) Service terminated unexpectedly.
اما می‌توان از بازراه‌اندازی ویندوز جلوگیری کرد و برای این کار اعمال زیر انجام می‌دهیم:
از منوی شروع گزینه اجرا (Run) را اجرا می‌کنیم.
در آن "shutdown -a" را وارد می‌کنیم و Enter را می‌زنیم.
سرخرگ‌چه آوران

با سرخرگ‌چه وابران اشتباه نشود.
| شریان‌چه آوران | شریان‌چه آوران |
| --- | --- |
شمایی از توبول کلیه. رگ‌های آوران در بالا سمت چپ تصویر: شمایی از توبول کلیه. رگ‌های آوران در بالا سمت چپ تصویر
کورتکس کلیه-شریان آوران با رنگ قرمز مشخص است: کورتکس کلیه-شریان آوران با رنگ قرمز مشخص است
جزئیات: جزئیات
از: interlobular artery
تأمین‌کننده: glomerular capillaries
شناسه‌ها: شناسه‌ها
لاتین: arteriola glomerularis afferens
TA98: A08.1.03.005
FMA: 272216 77042، 272216
سرخرگ‌چه آوران یا شریان‌چه آوران (به انگلیسی: Afferent arterioles) گروهی از رگها درون کلیه هستند که خون را به نفرون در سیستم ادراری می‌رسانند. این رگ‌ها نقش مهمی را در تنظیم فشار خون به عنوان بخشی از مکانیزم بازخورد توبولوگلومرولار بازی می‌کنند.
آوران شاخه‌ای از شریان کلیوی است که خون را به کلیه می‌رساند و سپس به مویرگ‌های گلومرول تقسیم شده و پس از انجام فیلتراسیون و خروج از گلومرول٬ دوباره به یک شریان‌چه تبدیل شده و رگ وابران را می‌سازد.
روند تنظیمی

هنگامی که جریان خون کلیه کاهش می یابد (که نشان دهنده کاهش فشار خون است) یا کاهش در غلظت یون سدیم و کلر وجود داشته‌باشد٬ ماکولا دنسا در توبول ابتدایی
شروع به رهاسازی پروستاگلاندین کرده که بدنبال آن باعث می‌شود که سلول‌های جوکستاگلومرولار پوشانندهٔ شریانچه‌آوران با آزاد کردن رنین، سیستم رنین-آنژیوتانسین (همراه آلدوسترون) فعال شود و پی‌آمد آن نیز افزایش فشار خون و افزایش در احتباس یون‌های سدیم توسط آلدوسترون صورت پذیرد.
سلول‌های ماکولا دنسا همچنین می توانند  با افزایش سنتز و ساخت دی‌نیتروژن‌منواکسید یا کاهش در سنتز آدنوزین یا آ.تی‌.پی فشارخون در شریانچه آوران را افزایش دهند.
البته این نکته حایز اهمیت است که فشار خون بالا در کلیه سبب کاهش کسر تصفیه شده وبا این اتفاق نیروی فشار اسمزی کولییدی از فشار هیدروستاتیک گلورول افزایش یافته
و سبب کاهش GFR (تراوش) می شود.