دی.بی. کوپر
هواپیماربایی

در شب  عید شکرگزاری، ۲۴ نوامبر ۱۹۷۱، مردی که یک کیف دستی مشکی را حمل می‌کرد، به باجه پرواز شرکت هواپیمایی نورت‌وست ایرلاینز در فرودگاه بین‌المللی پورتلند نزدیک شد.  مرد با استفاده از پول نقد، یک بلیط یک طرفه در پرواز ۳۰۵ خریداری کرد، یک سفر ۳۰ دقیقه‌ای به شمال غربی سیاتل(فرودگاه بین‌المللی سیاتل-تاکوما).  در بلیط، مرد نام خود را "دَن کوپر" درج کرده بود.  شاهدان عینی کوپر را مردی سفیدپوست در با سن حدود ۴۰ ساله، با موهای تیره و چشم‌های قهوه‌ای، کت و شلوار رسمی مشکی، پیراهن سفید، کراوات مشکی نازک، کت بارانی مشکی و کفش‌های قهوه‌ای توصیف کردند.  کوپر با یک کیف و یک کیسه کاغذی قهوه‌ای، سوار پرواز ۳۰۵، بوئینگ ۷۲۷ شد.  کوپر روی صندلی ۱۸ در ردیف آخر نشست و یک نوشیدنی ویسکی بوربن و یک سون‌آپ از مهماندار هواپیما سفارش داد.
پرواز ۳۰۵ با شش خدمه (متشکل از کاپیتان ویلیام اسکات، افسر اول ویلیام "بیل" جی. راتاچاک، مهندس پرواز هارولد ای. اندرسون و خدمه پرواز آلیس هنکاک، تینا ماکلو و فلورانس شافنر) و ۳۶ نفر از مسافران، پورتلند را طبق برنامه در ساعت ۱۴:۵۰ به وقت PST ترک کرد.  اندکی پس از بلند شدن، کوپر یادداشتی را به مهماندار شافنر، که روی صندلی پشت هواپیما، درست پشت سر کوپر نشسته بود، داد.  شافنر با فرض اینکه یادداشت شماره تلفن یک تاجر بود، یادداشت را بدون باز کردن در کیفش انداخت.  کوپر سپس به سمت او خم شد و زمزمه کرد: "خانم، بهتر است به آن یادداشت نگاه کنید. من یک بمب دارم."
شافنر یادداشت را باز کرد.  کوپر با حروف تمیز و بزرگ که با قلم نمدی چاپ شده بود، نوشته بود: «خانم، من یک بمب در کیفم دارم و می‌خواهم کنارم بنشینی».  شافنر یادداشت را به کوپر برگرداند، همانطور که او خواسته بود نشست و بی سر و صدا از او خواست بمب را ببیند.  کیفش را باز کرد و زن دو ردیف چهار سیلندر قرمز رنگ را دید که تصور می‌کرد دینامیت است.  به سیلندرها یک سیم و یک باتری بزرگ و استوانه ای وصل شده بود که به نظر شبیه یک بمب بود.
کوپر کیف را بست و خواسته هایش را به شافنر گفت.  او(شافنر) یادداشتی با خواسته های کوپر نوشت، آن را به کابین خلبان آورد و خدمه پرواز را از وضعیت مطلع کرد.  کاپیتان اسکات به او(شافنر) دستور داد تا باقیمانده پرواز را در کابین خلبان بماند و در حین پرواز رویدادها را یادداشت کند.  او(کاپیتان اسکات) سپس با برج مراقبت شمال غربی در مینه‌سوتا تماس گرفت و خواسته‌های هواپیماربا را بیان کرد: "[کوپر] تا ساعت ۵ بعد از ظهر ۲۰۰،۰۰۰ دلار در یک کوله پشتی درخواست می‌کند. او دو چتر جلویی، دو چتر عقب می‌خواهد. او پول را به ارز آمریکایی می‌خواهد."  با درخواست دو مجموعه چتر نجات، کوپر به طور ضمنی به این موضوع اشاره کرد که قصد دارد یک گروگان را با خود ببرد و در نتیجه مقامات را از تهیه تجهیزات غیر کاربردی منصرف کند.
هنگامی که شافنر در کابین خلبان بود، مهماندار ماکلو در کنار کوپر نشست تا به عنوان رابط بین او و خدمه پرواز در کابین عمل کند. او سپس درخواست‌های دیگری را مطرح کرد: پس از فرود در سیاتل، هواپیما باید سوخت گیری میشد و همه مسافران باید در حالی که او پول را وارد هواپیما می‌کرد، روی صندلی می‌ماندند.  او گفت که مسافران را پس از دستیابی به پول آزاد می کند.  آخرین اقلامی که وارد هواپیما شدند، چهار چتر نجات بودند.
کاپیتان اسکات برج مراقبت فرودگاه سیاتل-تاکوما را از وضعیت مطلع کرد، و با پلیس محلی و اف‌بی‌آی تماس گرفتند.  به مسافران گفته شد که ورود آنها به سیاتل به دلیل "مشکلات فنی جزئی" به تعویق خواهد افتاد.  دونالد نایروپ، رئیس شمال غربی اورینت، اجازه پرداخت پول را صادر کرد و به همه کارمندان دستور داد تا با هواپیماربا همکاری کنند و خواسته‌های او را انجام دهند.  برای تقریباً دو ساعت، پرواز ۳۰۵ دور پیوجت ساند چرخید تا به پلیس سیاتل و اف‌بی‌آی زمان کافی برای جمع‌آوری پول و چتر نجات کوپر و بسیج پرسنل اورژانس بدهد.
در حالی که هواپیما دور سیاتل می چرخید، ماکلو با کوپر گپ زد و از او پرسید که چرا خطوط هوایی نورث وست را برای هواپیماربایی انتخاب کرده است.  او خندید و پاسخ داد: "این به این دلیل نیست که من از خطوط هوایی شما کینه ای دارم، فقط به این دلیل است که من کینه دارم" سپس توضیح داد که این پرواز به سادگی با خواسته های او مطابقت دارد.  (کوپر)پرسید اهل کجاست.  او(ماکلو) پاسخ داد که اصالتا اهل پنسیلوانیا بود، اما در آن زمان در مینیاپولیس زندگی می‌کرد.  کوپر پاسخ داد که مینه سوتا «کشور بسیار خوبی است».  (ماکلو)پرسید اهل کجاست، اما او(کوپر) ناراحت شد و از پاسخ دادن امتناع کرد.  (ماکلو)پرسید که سیگار میکشی یا نه و به او سیگار تعارف کرد. او(کوپر) پاسخ داد که سیگار را ترک کرده است، اما سیگار را پذیرفت.
سوابق اف‌بی‌آی خاطر نشان می‌کند که در حالی که هواپیما بر فراز سیاتل پرواز میکرد کوپر به طور خلاصه با یک مسافر ناشناس صحبت کرد.  جورج لابیسونیر که یکی از مسافران هواپیما بود در مصاحبه خود با ماموران اف‌بی‌آی گفت که در چندین نوبت به سرویس بهداشتی که پشت کوپر قرار داشته رفته بوده.  پس از اینکه برای بار سوم به سرویس بهداشتی رفته است، لابیسونیر گفت که راه رسیدن به صندلی او توسط مسافری که کلاه گاوچرانی بر سر داشت مسدود شد و از ماکلو(مهماندار هواپیما) درباره مشکل مکانیکی فرضی که آنها را به تاخیر انداخته بود سؤال کرد.  لابیسونیر گفت که کوپر در ابتدا از این گفت و گو با فرد مورد نظر سرگرم شد، سپس عصبانی شد و به مرد گفت که به صندلی خود بازگردد، اما "فرد مورد نظر" کوپر را نادیده گرفت و به صحبت با او ادامه داد. لابیسونیر ادعا کرد که او در نهایت مرد را متقاعد کرد که به صندلی خود بازگردد.
علیرغم تعامل کوتاهی که فرد ناشناس با کوپر داشت. اف‌بی‌آی با او مصاحبه نکرد و این فرد هرگز شناسایی نشد.
پول ۲۰۰،۰۰۰ دلاری از بانک ملی سیاتل در کیسه ای به وزن تقریبی ۱۹ پوند دریافت شد.  این پول - ۱۰۰۰۰ اسکناس ۲۰ دلاری بدون علامت، که شماره سریال اکثر آنها با "L" شروع می شود (که نشان دهنده صدور توسط بانک فدرال رزرو سانفرانسیسکو است). پلیس سیاتل دو چتر جلویی (رزرو) را از یک مدرسه چتربازی محلی و دو چتر عقب (اصلی) را از یک خلبان بدلکاری محلی تهیه کرد.
پوستر دی.بی. کوپر که اف‌بی‌ای آن را منتشر کرد