stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
غلامحسین صدیقی
زندگی و تحصیلات

غلامحسین صَدیقی در ۱۲ آذر ۱۲۸۴ در محله سرچشمه تهران زاده شد. پدرش، حسین صدیقی ملقب به اعتضاد دفتر از خاندان صدیقی و مادرش مریم خانم دختر میرزا ابراهیم خان عون‌الممالک بود. غلامحسین تحصیلات ابتدایی و بخشی از تحصیلات متوسطه را در مدرسه اقدسیه گذراند و نیز در مدرسه آلیانس به فراگرفتن زبان فرانسوی پرداخت. سپس به دبیرستان دارالفنون رفت و سال‌های آخر متوسطه را در آن مدرسه تحصیل کرد. در شهریور ۱۳۰۸ همراه با دومین گروه دانشجویان اعزامی از سوی وزارت معارف به فرانسه رفت و در دانشسرای مقدماتی شهر آنگولم به تحصیل پرداخت و در تیرماه ۱۳۱۱ موفق به اخذ باکالورا گردید.
غلامحسین صدیقی در بهار ۱۳۱۴ از دانشسرای عالی سن کلو در حومه پاریس فارغ‌التحصیل شد و در رشته فلسفه به اخذ دانشنامه عالی در رشته‌های روانشناسی، روان‌شناسی کودک، آموزش و پرورش، اخلاق، جامعه‌شناسی، و تاریخ ادیان نایل گردید.
صدیقی در اسفند ۱۳۱۶ درجه دکتری را از دانشگاه پاریس دریافت کرد. رساله او زیر عنوان «جنبش‌های دینی در قرون دوم و سوم هجری» با درجه ممتاز پذیرفته شد. وی در فروردین ۱۳۱۷ به ایران بازگشت و بلافاصله به سمت دانشیار در دانشگاه تهران مشغول کار شد.
دکتر صدیقی در فروردین ۱۳۲۲ به رتبه استادی ارتقاء یافت و در بهمن ۱۳۲۳ به مدیریت کل دبیرخانه دانشگاه تهران منصوب شد. او در مهرماه ۱۳۲۴ به عضویت هیئت نمایندگی ایران در کنفرانس تأسیس سازمان تربیتی و علمی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو) انتخاب شد و به لندن رفت. در اسفند ۱۳۲۵ نیز از سوی دانشگاه تهران برای شرکت در کنفرانس ملت‌های آسیایی به هند اعزام شد و ریاست هیئت نمایندگی ایران را عهده‌دار بود. در آبان ۱۳۲۷ نیز به ریاست هیئت نمایندگی ایران در سومین کنفرانس عمومی یونسکو در بیروت منصوب شد.
او از بنیان‌گذاران کنگرهٔ هزاره ابو علی سینا بود و هنگامی که کنگره در اردیبهشت ۱۳۳۳ در همدان تشکیل شد در زندان لشکر ۲ زرهی تهران به سر می‌برد. لویی ماسینیون ایران‌شناس نامدار فرانسوی از محمدرضا پهلوی اجازه گرفت تا با دکتر صدیقی در زندان ملاقات کند.
غلامحسین صدیقی در سال ۱۳۵۲ بازنشسته گردید؛ ولی با عنوان استاد ممتاز تا ۱۳۵۸ همچنان به تدریس در دانشکده علوم اجتماعی ادامه می‌داد. وی را پدر علم جامعه‌شناسی در ایران دانسته‌اند.
بنیان‌گذاری موسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی

صدیقی به واسطه آشنایی با افکار اگوست کنت و امیل دورکیم و مشاهده فضای اجتماعی، فرهنگی و سیاسی غرب بیش از پیش به اهمیت و ضرورت علوم اجتماعی پی برد. وی بعد از هشت سال تحصیل در فرانسه به ایران بازگشت و تصمیم گرفت تحولی ایجاد کند. مهمترین خدمت علمی و فرهنگی او تأسیس مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی در دانشگاه تهران در 1337 بود که در ۱۳۵۱ به دانشکده علوم اجتماعی تبدیل شد. صدیقی پس از آزادی از زندان به پیشنهاد و حمایت منوچهر اقبال رئیس دانشگاه تهران و با حمایت و اصرار احسان نراقی مسوولیت تأسیس مؤسسه مطالعات اجتماعی را پذیرفت.
وزارت

غلامحسین صدیقی در کابینه اول محمد مصدق، وزیر پست، تلگراف و تلفن بود و در کابینه دوم، وزیر کشور و نایب نخست‌وزیر محمد مصدق بود. او برگزارکننده اولین رفراندم در تاریخ ایران در دولت ملی مصدق بود که در آن انحلال یا ابقای مجلس به رأی گذاشته شده بود.
براساس مصاحبه مظفر بقایی کرمانی که با حبیب لاجوردی در پروژه تاریخ شفاهی ایران، نقش صدیقی در سوزاندن اسناد تلگراف‌های انگلیس در شرکت نفت، قبل از بازخوانی و رمزگشایی، جهت شناخت جاسوسان و مواجب بگیران انگلیس، افشاء شده‌است. مظفر بقایی از مخالفان جدی دکتر مصدق و از شرکت کنندگان در توطئه قتل تیمسار محمود افشارطوس، رئیس شهربانی دولت او بود، بنابر صحبت مظفر بقایی کرمانی این دستورِ صدیقی، به منظور خدمت و کمک به انگلیس و حذف ارتباطات مرتبطین با انگلیس در ایران صورت گرفته‌است.
فعالیت‌های سیاسی

پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ مدتی به زندان افتاد و محاکمه شد. در جریان محاکمه از دکتر مصدق تجلیل کرد. وی در جلسهٔ روز سه‌شنبه ۱۷ آذرماه ۱۳۳۲ در دادگاه حضور یافت و به سوالات مختلف رئیس دادگاه و دادستان نظامی پاسخ داد و به تفصیل دربارهٔ پایین کشیدن مجسمه‌های شاه و پدرش، میتینگ روز ۲۵ امرداد در میدان بهارستان، تشکیل شورای سلطنت و رویدادهای کودتای ۲۸ مرداد با صراحت خاصی که از ویژگی‌های او بود پاسخ داد، به طوری که سرتیپ آزموده را مبهوت و عاجز ساخت. درجلسهٔ بعدی دادگاه، دکتر صدیقی که در زندگی نه از کسی بیم و نه به کسی امید داشت و به مقام و مسند طمع نمی‌ورزید، اظهار کرد:
«معمولاً می‌گویند خدا، شاه، میهن. اما من اگر گناه است و باید اعدام شوم عرض می‌کنم: خدا، میهن، شاه.»
وی در سال‌های ۱۳۳۹–۱۳۴۲ از رهبران طراز اول جبهه ملی دوم بود. در روزهای انقلاب شاه به او پیشنهاد نخست‌وزیری داد. دکتر صدیقی در صورتی حاضر به پذیرش مسوولیت نخست‌وزیری شد که سه شرط از طرف شاه مورد تأیید قرار بگیرد، اول تأیید نخست‌وزیری توسط مجلس، دوم حذف متمم‌های قانون اساسی که توسط شاه گذاشته شده بود و سوم «شاه از ایران خارج نشود». اما در نهایت، شاه، شاپور بختیار را برای نخست‌وزیری انتخاب می‌نماید.
بلافاصله پس از این پیشنهاد جبهه ملی ایران اعلام کرد:
«چون بعضی خبرگزاری‌ها گزارش داده‌اند که آقای دکتر غلامحسین صدیقی مأمور تشکیل دولت خواهد شد و از ایشان به عنوان یکی از رهبران جبهه ملی ایران یاد کرده‌اند، لازم دیده شد به آگاهی عمومی برساند که آقای دکتر غلامحسین صدیقی از نیمه سال ۱۳۴۲ با هیچ‌یک از سازمان‌های جبهه ملی ایران کوچک‌ترین همکاری نداشته و اکنون هم در هیچ‌یک از ارگان‌های این جبهه سمتی ندارد. به جاست یادآور شویم همچنان که بارها اعلام گردیده جبهه ملی ایران، با وجود بقای نظام سلطنتی غیرقانونی، با هیچ ترکیب حکومتی موافقت نخواهد کرد.»
پرستو فروهر در کتاب "بخوان به نام ایران" ص ۱۰۹ می‌نویسد:"مادرم[پروانه اسکندری]گفت که در اتاق پذیرایی خانهٔ دکتر صدیقی با او تنها بوده‌اند، و او گاهی از روی صندلی بلند می‌شده، در اتاق راه می‌رفته و با هیجان و عصبانیت حرف می‌زده و بر درستی تصمیمش پافشاری می‌کرده‌است. دکتر صدیقی گفته بود که مملکت در آستانهٔ فروپاشی است و این "بلواً به قدرت‌گیری نیروهای تندروی مذهبی یا چپ خواهد انجامید. او استدلال‌های پدرم [داریوش فروهر] در قطعیت سقوط سلطنت و بریدگی مردم از نظام حکومتی را نپذیرفته بود و به اصرارهای او برای تغییر نظرش جواب رد داده بود. در آن دوره بسیاری از دوستداران دکتر صدیقی، که برای تغییر نظرش به نزدش رفتند، نیز با همین پاسخ روبرو شدند. مادرم می‌گفت پدرم آنقدر در آن دیدار متأثر شده بود که اشک ریخته و چندین بار تکرار کرده بود:'حیف شماست استاد که مورد بی حرمتی مردم قرار بگیرید.'"
پیشنهاد نخست وزیری توسط شاه

در ۸ دی ۱۳۵۷  شاه به دکتر صدیقی پیشنهاد کرد نخست‌وزیر شود. دکتر صدیقی شروط زیر را با شاه مطرح کرد:
رای تمایل مجلس پرسیده شود تا بار دیگر این سنت پسندیده مشروطیت احیا شود،
فقط قانون‌اساسی و متمم را اجرا خواهد کرد و به مواد الحاقی نظیر اختیارات شاه برای انحلال مجلسین گردن نمی‌نهد.
لازم است شورای نیابت سلطنت تشکیل شود.
شاه در کشور بماند چراکه اگر شاه به خارج برود، نمی‌شود جلوی بعضی تماس‌ها و توطئه‌ها را گرفت.
هیاتی به‌طور دائم از سوی دولت به‌عنوان رابط با شاه در ارتباط و تماس باشد.
لغو حکومت نظامی
محاکمه سریع فاسدان و خیانتکاران سیاست‌پیشگان ۲۵ سال اخیر و انتقال گروهی از آنها که در بازداشت هستند به مراجع قانونی
عدم دخالت شاه در امور کشور
دکتر صدیقی معتقد بود  شاه از این پیشنهاد‌ها هراسناک شد و بلافاصله با آقای دکتر بختیار ارتباط برقرار کرد. البته برخی دیگر گفته اند شاه با صدیقی موافق بود ولی او نتوانست در زمان معینی کابینه ای فراهم کند و برای همین شاه سراغ نفر بعدی رفت.

اما هوشنگ نهاوندی که مدعی پیشنهاد پست نخست وزیری صدیقی به شاه بوده تنها شرط صدیقی برای پذیرش نخست وزیری را عدم خروج شاه از ایران عنوان کرده است و می گوید صدیقی هیچ شرطی بجز این نداشت.
پس از انقلاب

پس از پیروزی انقلاب مهدی بازرگان از دکتر صدیقی برای شرکت در دولت موقت دعوت به عمل آورد که مورد قبول او قرار نگرفت.
نظرات او

«بزرگترین عیب ما بی‌انصافی است. بی‌انصافی در داوری دربارهٔ دیگران»
«جامعه‌ای شایستهٔ بقاست که در آن انسان ارجمند و عزیز و گرامی باشد.»
او پس از انقلاب گفت :‌ «روزی خواهد آمد که شما در عرصه بین‌المللی از آوردن نام ایران و ایرانی خجل و شرمسار باشید» .
درگذشت

غلامحسین صدیقی در روز نهم اردیبهشت ماه ۱۳۷۰ در تهران درگذشت.
آثار > تألیف

Les mouvements religieux iraniens au II et au III siecle de l'hegire, Par Gholam Hossein Sadighi, Paris: Les Presses modernes, 1317=1938, Pp 333.
ص‍دی‍ق‍ی، غ‍لام‍ح‍س‍ی‍ن، جنبش‌های دینی ایرانی در قرن‌های دوم و سوم هجری (ترجمه رساله دکتری با تغییرات)، ت‍ه‍ران: پ‍اژن‍گ‏‫، ۱۳۷۲؛ ص ۴۰۷.
صدیقی، غلامحسین، حکیم‌نسوی (۳۹۳–۴۹۳؟ هجری‌قمری)، [بی جا]: [بی نا]، [بی‌تا]، ۱۷ص.
ص‍دی‍ق‍ی، غ‍لام‍ح‍س‍ی‍ن، گ‍زارش س‍ف‍ر ه‍ن‍د، ت‍ه‍ران: دانشگاه تهران‏‫، ۱۳، ‏‫۵۷ص.
آثار > مصاحبه

آخرین مصاحبه دکتر غلامحسین صدیقی (به‌مناسبت یکمین سال وفات استاد صدیقی نقل از کتاب «تقدیم به تاریخ»)، مصاحبه‌کننده حمید سیف‌زاده، [بی جا]: چاپ توحید، ۱۳؛ ۱۶ص.
آثار > مقدمه

ارس‍طو‏‫، اص‍ول ح‍ک‍وم‍ت آت‍ن‌، ت‍رج‍م‍ه و ت‍ح‍ش‍ی‍ه از ب‍اس‍ت‍ان‍ی‌پ‍اری‍زی، ب‍ا م‍ق‍دم‍هٔ غ‍لام‍ح‍س‍ی‍ن ص‍دی‍ق‍ی، ت‍ه‍ران: دان‍ش‍گ‍اه ت‍ه‍ران. م‍وس‍س‍ه ت‍ح‍ق‍ی‍ق‍ات اج‍ت‍م‍اع‍ی‏‫، ۱۳۵۸؛ ت‍ه‍ران‌‬: ک‍ت‍اب‍ه‍ای ج‍ی‍ب‍ی، ام‍ی‍رک‍ب‍ی‍ر‏‫‏، ۱۳۷۰؛ ‬تهران: دانشگاه تهران، مؤسسه انتشارات‏‫، ۱۳۹۶.
اب‍ن‌س‍ی‍ن‍ا، ح‍س‍ی‍ن‌ب‍ن ع‍ب‍دال‍ل‍ه، ظف‍رن‍ام‍ه‌، ب‍ا م‍ق‍دم‍ه و ح‍واش‍ی و ت‍ص‍ح‍ی‍ح غ‍لام‍ح‍س‍ی‍ن ص‍دی‍ق‍ی، ت‍ه‍ران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی: دانشگاه بوعلی سینا، ۱۳۸۳؛ ته‍ران: ان‍ج‍م‍ن آث‍ار و م‍ف‍اخ‍ر ف‍ره‍ن‍گ‍ی‏‫‏، ۱۳۸۴.
آثار > دربارهٔ صدیقی

ص‍دی‍ق‍ی، غ‍لام‍ح‍س‍ی‍ن، درس‌های جامعه‌شناسی استاد دکترغلامحسین صدیقی به روایت یک شاگرد دکتر هما زنجانی‌زاده، تهران : انتشارات جامعه‌شناسان‏‫، ‏‫۱۳۹۲؛ ‏‫۲۸۰ص.
ع.ص. در مشایعه اسلامی سوسیالیست‌ها در استاد دکتر غلامحسین صدیقی نیمسال دوم تحصیلی ۵۷–۱۳۵۶، با متن تقریرات دانشجویان شاهرخی…[و دیگران]، تهران: دانشگاه تهران، دانشکده علوم اجتماعی‏‫، ۱۳، ‏‫۲۴ص.
جلالی شیرازی، نادره، زندگی‌نامه و خدمات علمی و فرهنگی مرحوم دکتر غلامحسین صدیقی‏‫، انجمن آثار و مفاخر فرهنگی‏‫، زیر نظر کاوه خورابه‬، تهیه و تنظیم مقالات نادره جلالی‏‫، ویراستار ولی‌الله محمدی، تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، ‏‫۱۳۹۷، ۳۷۱ص.
م‍ه‍دوی، ی‍ح‍ی‍ی، ه‍ف‍ت‍اد م‍ق‍ال‍ه: ارم‍غ‍ان ف‍ره‍ن‍گ‍ی ب‍ه دک‍ت‍ر غ‍لام‍ح‍س‍ی‍ن ص‍دی‍ق‍ی‌، ت‍ه‍ران: اس‍اطی‍ر‏‫، ۱۳۶۹–۱۳۷۱.
ی‍ادن‍ام‍ه دک‍ت‍ر غ‍لام‍ح‍س‍ی‍ن ص‍دی‍ق‍ی: ف‍رزان‍ه ای‍ران زم‍ی‍ن‌، گ‍ردآوری و ت‍ن‍ظی‍م پ‍روی‍ز ورج‍اون‍د، [ت‍ه‍ران]: چ‍اپ‍خ‍ش، ۱۳۷۲؛ ۵۸۵ص.
غلامحسین صدیقی در آغاز تدریس در دانشگاه تهران
دکتر مصدق در کنار غلامحسین صدیقی
مزار صدیقی در ابن بابویه
فاشیسم در آمریکای شمالی

رژه بوند آمریکایی آلمانی که در خیابان ۸۶ شرقی، شهر نیویورک، اکتبر ۱۹۳۹ انجام گرفت.
نمونه ای از فاشیسم در آمریکا
فاشیسم در آمریکای شمالی (به انگلیسی: Fascism in North America) از مجموعه‌ای از جنبش‌های سیاسی مرتبط در کانادا، ایالات متحده، مکزیک و جاهای دیگر تشکیل شده‌است که انواع فاشیسم است. جنبش‌های فاشیستی در آمریکای شمالی برخلاف همتایان خود در اروپا هرگز قدرت را درک نکردند. اگرچه تعریف ژئوپلیتیک از آمریکای شمالی متفاوت است، اما به دلیل سهولت در نظر گرفته می‌شود که شامل آمریکای مرکزی و کارائیب باشد، جایی که انواع فاشیست نیز در آن شکوفا شده‌است.
کانادا

در کانادا، فاشیسم بین دو حزب اصلی سیاسی تقسیم شد. اتحادیه فاشیست‌های کانادایی مستقر در وینیپگ از اتحادیه فاشیست‌های انگلیس و به رهبری چاک کریت الگو گرفته شد. حزب اجتماعی ملی که بعداً به حزب وحدت ملی سوسیالیست کانادا تغییر نام یافت، توسط آدرین آرکاند تأسیس شد و از نازیسم الهام گرفت. اتحادیه فاشیست‌های کانادا در انگلیس کانادا هرگز به آن محبوبیتی نرسید که کرتیون اجتماعی ملی حزب در کبک از آن برخوردار بود. اتحادیه فاشیست‌های کانادا بر مسائل اقتصادی متمرکز بودند در حالی که مسیحیان ملی حزب حزب بر موضوعات نژادپرستانه تمرکز داشتند. نفوذ جنبش فاشیستی کانادایی در دوران رکود بزرگ به اوج خود رسید و از آن به بعد کاهش یافت.
کارائیب

فاشیسم نیز یکی از ویژگیهای نادر سیاست در این منطقه بوده‌است، نه تنها به همان دلایلی که در آمریکای مرکزی وجود دارد، بلکه همچنین به دلیل ادامه استعمار پس از دوره اصلی فاشیسم در بیشتر مناطق است. با این وجود جنبش‌های فالانژیست در کوبا فعال بوده‌اند، به ویژه تحت سلطه آنتونیو آواندانو و آلفونسو سرانو ویلااریو از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۰. یک حزب نازی کوبا نیز فعال بود اما این گروه، که تلاش کرد نام خود را به " حزب ستون پنجم " تغییر دهد، در سال ۱۹۴۱ ممنوع شد. همانند کوبا، گروه‌های فالانژیست نیز به ویژه در طول جنگ جهانی دوم، هنگامی که شاخه ای قوی از ۸۰۰۰ مورد بررسی FBI قرار گرفت، در پورتوریکو فعال بوده‌اند.
پشتیبانی از انواع مختلف فاشیسم نیز به‌طور خلاصه در دهه ۱۹۳۰ در جامائیکا انگلیس وارد شد. گرچه مارکوس گاروی در آن دهه در لندن مستقر بود، اما همچنان یک شخصیت مهم سیاسی در این جزیره بود که اغلب محل زندگی وی بوده‌است. در اوایل دهه ۱۹۳۰ گاروی تحسین شدید خود را نسبت به بنیتو موسولینی ابراز داشت و اظهار داشت که «ما اولین فاشیست‌ها بودیم» و عضویت انضباط و نظم پیروان موسولینی را با نظریه شخصی خود مقایسه می‌کند. گاروی پس از حمله ایتالیا به حبشه در سال ۱۹۳۵ نظر خود را تغییر داد و به زودی موسولینی را به عنوان «یک ستمگر، یک قلدر، و یک فرد غیر مسئول» محکوم کرد.
آمریکای مرکزی

تسلط سیاست‌های راست‌گرا در آمریکای مرکزی توسط پوپولیسم و ارتش باعث شده‌است که فضای کمی برای توسعه جنبش‌های مناسب فاشیستی وجود داشته باشد. رهبر آمریکای مرکزی که نزدیک به یک فاشیست مهم داخلی بود، آرنولفو آریاس از پاناما بود که در طی دهه ۱۹۴۰، به شدت مورد تحسین فاشیسم ایتالیا قرار گرفت و پس از صعود به ریاست جمهوری در ۱۹۴۰ طرفدار آن بود.
به عنوان یک جنبش جزئی، حزب نازی در میان مهاجران آلمانی در السالوادور، جایی که دولت فعالیت‌های شدید را آغاز کرد، و گواتمالا، که حزب نازی و جوانان هیتلر را در ماه مه 1939. آنها همچنین در نیکاراگوئه سازماندهی کردند، گرچه فالانگیسم از اهمیت بیشتری برخوردار بود، به ویژه در آمرسکای مرکزی در ماناگوئه که این مارک فاشیسم در دهه ۱۹۳۰ شکوفا شد.
کاستاریکا

در دولتهای لئون کورتس کاسترو و رافائل آنگل کالدرون گاردیا به وجود شخصیتهای دلسوز نازیسم در پستهای بالای سیاسی اشاره شده‌است. به ویژه کورتس (که مدتی را در آلمان نازی گذراند) از زمان کاندیداتوری ریاست جمهوری به عنوان هوادار مشهور بود.
در دهه ۱۹۳۰، جنبشی دلسوز به نازیسم در میان جامعه بزرگ آلمانی منشأ گرفت. طرفداران نازیسم در کلوپ آلمان دیدار می‌کردند. در سال ۲۰۰۵ یک بنای یادبود نازی در کارتاگو پیدا شد که مربوط به دهه ۱۹۳۰ است، در منطقه ای کوهستانی با دسترسی دشوار و روی یک سفره آبدار ساخته شده‌است. از زمان اعلام جنگ به رایش سوم توسط کاستاریکا در دوره ریاست جمهوری کالدرون گاردیا، بسیاری از شهروندان و ساکنان آلمانی و ایتالیایی‌تبار زندانی شدند و املاک آنها ملی شد، حتی اگر اکثریت قریب به اتفاق هیچ ارتباطی با نازیسم یا فاشیسم نداشتند. ریشه‌های اعتقادی نژادپرستی و ادعاهای برتری نژادی اروپا در کاستاریکا منشأ قبلی دارد، به عنوان مثال در میان نوشته‌های نژادپرستانه دانشمند کاستاریکا، کلودومیرو پیکادو توایت.
مکزیک

در سال ۱۹۲۲، حزب فاشیست مکزیک توسط گوستاوو سانز دسیسیلیا تأسیس شد. فاشیستهای ایتالیا با نگرانی از این مهم دیدن کردند، سفیر ایتالیا در سال ۱۹۲۳ اظهار داشت که «این حزب چیزی غیر از تقلید بد ما نبود».
اتحادیه ملی سلطنت‌طلب در سال ۱۹۳۷ توسط خوزه آنتونیو اورکیزا تأسیس شد. این گروه برخی از اولترا ناسیونالیسم پالینژنتیک را در هسته فاشیسم به نمایش گذاشت زیرا در پی تجدید حیات جامعه به دور از آنارشیسم، کمونیسم، سوسیالیسم، لیبرالیسم، فراماسونری، سکولاریسم و آمریکاییسم بود که به نظر آنها بر مکزیک مسلط است. با فاشیسم اروپایی تفاوت داشت اما ماهیت آن بسیار کاتولیک رومی بود. اگرچه حمایت از صنفی اتحادیه ملی سلطنت‌طلب مسلماً بیش از حد بود ضدانقلابی در نظر گرفته شود واقعاً فاشیستی است.
یک گروه مشابه، پیراهن‌های طلا، که در سال ۱۹۳۳ توسط نیکولاس رودریگز کاراسکو تأسیس شد، برخی از مشخصات بارز فاشیسم را نیز به همراه داشت.
یک Falange Española Tradicionalista نیز در مکزیک توسط بازرگانان اسپانیایی مستقر در آنجا شکل گرفت که مخالف حمایت مداوم طرف‌های جمهوریخواه در جنگ داخلی اسپانیا توسط لازارو کاردناس بودند. با این حال این گروه در خارج از این جمعیت مهاجر نه به دنبال نفوذ بودند و نه نفوذ داشتند. یک حزب ناسیونال سوسیالبست روسیه نیز فعال بود که بیشتر ۱۵٬۰۰۰ عضو آن از نژاد آلمانی بودند.
جبهه ملی‌گرای مکزیک که یک گروه مدرن تر است، در سال ۲۰۰۶ توسط خوان کارلوس لوپز لی در سان لوئیس پوتوسی تأسیس شد. این ایدئولوژی Reconquista را به شدت ترویج کرده‌است.
ایالات متحده

روشنفکران آمریکایی توجه قابل توجهی به موسولینی داشتند، اما تعداد کمی از آنها طرفدار وی شدند. وی در جامعه آمریکایی ایتالیا از حمایت مردمی برخوردار بود.
در طی دهه ۱۹۳۰ ویرجیل افینگر رهبری لژیون سیاه شبه نظامی، شاخه ای خشن از Ku Klux Klan را که به دنبال انقلابی برای استقرار فاشیسم در ایالات متحده بود، انجام داد. اگرچه لشکر سیاه مسئولیت تعدادی از حملات را بر عهده داشت، اما بسیار یک گروه مبارز پیرامونی بود. از اهمیت بیشتری لژیون نقره ای آمریکا که در سال ۱۹۳۳ توسط ویلیام دادلی پلی تأسیس شد و بوند آمریکایی آلمانی، که در همان سال از میان گروه‌های قدیمی تر، از جمله دوستان آلمان جدید و جامعه آزاد توتونیا ظهور کرد. هر دوی این گروه‌ها به الهام از نازیسم نگاه می‌کردند.
در حالی که این گروه‌ها از حمایت‌هایی برخوردار بودند، اما عمدتاً محیطی بودند. یک رهبر برجسته تر، پدر چارلز کاولین، در آن زمان نگرانی برخی از چپ‌ها را برانگیخت. کاولین، که علناً فاشیسم را تأیید می‌کرد، به دلیل موقعیت کشیش خود قادر به درگیر شدن در سیاست‌های فعال نبود. ناشران سوارد کالینز، صداپیشگی رابرت هنری هنری بست، مخترع جو مک ویلیامز و نویسنده عزرا پوند از دیگر فاشیست‌های فعال در ایالات متحده بودند.
در سال ۱۹۶۶، سناتور جمهوری‌خواه توماس کوچل در مورد جنبش محافظه کار گفت: "یک فرقه سیاسی متعصب نئو فاشیست در حزب جمهوری‌خواه، که توسط ترکیبی عجیب از نفرت خورنده و ترس بیمار کننده هدایت می‌شود، که بی پروا تصمیم دارند یا حزب ما را کنترل کنند، یا آن را نابود کنند. "
از دیدگاه جیسون استنلی، فیلسوف، برتری سفیدپوستان در ایالات متحده نمونه ای از سیاست سلسله مراتبی فاشیستی است، به این معنا که «یک سلسله مراتب همیشگی را می‌طلبد و به آن اشاره دارد» که در آن سفید پوستان بر غیر سفیدپوستان تسلط دارند و آنها را کنترل می‌کنند.
تعداد فزاینده ای از دانشمندان استدلال می‌کنند که سبک سیاسی دونالد ترامپ شبیه رهبران فاشیست است، که از مبارزات انتخاباتی وی در سال ۲۰۱۶ آغاز می‌شود، همچنان که در دادگاه برای افراط گرایان راست افراطی ظاهر شد، ادامه می‌یابد، و اوج آن در حمله ژانویه ۲۰۲۱ به پایتخت ایالات متحده بود. همان‌طور که این وقایع رخ داد، برخی از مفسران که در ابتدا در برابر استفاده از این برچسب در برابر ترامپ مقاومت کرده بودند، از آن حمایت کردند، از جمله محقق حقوقی استیون جی کالابرسی و مفسر محافظه کار مایکل گرسون. پس از حمله به پایتخت، مورخ فاشیسم رابرت او پاکستون تا آنجا پیش رفت که اظهار داشت ترامپ علی‌رغم مخالفت قبلی اش با استفاده از این اصطلاح، فاشیست است. دیگر مورخان فاشیسم مانند راجر گریفین، استنلی پین و ریچارد جی ایوانس همچنان اختلاف نظر دارند که فاشیسم اصطلاحی مناسب برای توصیف سیاست‌های ترامپ است.
جنگ جهانی دوم

در طول جنگ جهانی دوم، ابتدا کانادا و سپس ایالات متحده با نیروهای محور درگیر شدند، و به عنوان بخشی از تلاش‌های جنگی، آنها جنبش‌های فاشیستی را در مرزهای خود سرکوب کردند، جنبش‌هایی که قبلاً با درک گسترده مردم از ستون‌ها پنجم تضعیف شده بودند.. این سرکوب شامل دستگیری رهبران فاشیست، انحلال سازمانهای فاشیستی، سانسور تبلیغات فاشیستی و تبلیغات گسترده دولت علیه فاشیسم بود. در ایالات متحده این در دادگاه بزرگ فتنه در سال ۱۹۴۴ به وقوع پیوست که در آن جورج سیلوستر ویرک، لارنس دنیس، الیزابت دیلینگ، ویلیام دادلی پلی، جو مک ویلیامز، رابرت ادوارد ادموندسون، جرالد وینرود، ویلیام گریفین و به‌طور غیابی، اولریش فلایشهاور همه بودند. برای کمک به هدف نازی‌ها محاکمه شود.
گروه‌های برجسته نئو فاشیست و نئونازی > ایالات متحده

جبهه آمریکایی: یک سازمان چتری.
حزب نازی آمریکا: این گروه توسط جورج لینکلن راکول در سال ۱۹۵۹ تأسیس شد و در بنیاد اتحادیه جهانی ناسیونال سوسیالیست‌ها نقش اساسی داشت.
اخوان آریایی: یک باند زندان.
ملل آریایی: یک سازمان هویت مسیحی توسط ریچارد گیرنت باتلر تأسیس شد.
بخش Atomwaffen: یک سازمان تروریستی شبه نظامی نئونازی است که به دلیل کشتن ۸ نفر مشهور است، به ویژه قتل Blaze Bernstein.
انتگرالیسم کاتولیک: جنبش مذهبی نئو فاشیستی مبتنی بر همدردی با رژیمهای فاشیست کاتولیک سالازار و فرانکو و تمایل به جایگزینی لیبرال دموکراسی با اقتدارگرایی تئوکراتیک.
جنبش خلاقیت: آیین جدایی طلب سفیدپوستان.
اتحاد ملی: در سال ۱۹۷۴ توسط ویلیام لوتر پیرس، نویسنده کتاب خاطرات ترنر تأسیس شد.
حزب رنسانس ملی: از غیبباور جیمز اچ Madole.
جنبش ملی سوسیالیست: در سال ۱۹۷۴ شکل گرفت.
حزب سوسیالیست ملی آمریکا: در سال ۱۹۷۰ توسط فرانک کالین تأسیس شد.
حزب حقوق ایالت‌های ملی: در سال ۱۹۵۸ توسط جی بی استونر تأسیس شد.
نظم جدید: به رهبری مت کوهل با هدف توسعه دین مبتنی بر نازیسم.
The Order: یک گروه انقلابی است که در سال ۱۹۸۳ توسط رابرت جی ماتیوز تأسیس شد
جبهه پاتریوت: جنبش ملی گرایانه راست گرای آمریکایی که توسط توماس روسو به عنوان شاخه ای از پیشتاز آمریکا بنیانگذاری شد.
پسران مغرور: یک گروه مبارز راست افراطی که با ناسیونالیسم سفیدپوست ارتباط دارد.
Stormfront: یک وب سایت ملی‌گرای سفید.
نظم جهانی: توسط جیمز میسون تأسیس شد و به شدت تحت تأثیر چارلز مانسون قرار گرفت.
Vanguard America: تأسیس شده توسط Dillion Irizarry، بخشی از جبهه ملی و راست گرایان.
Volksfront: یک گروه سفیدپوست قدرت سفید به رهبری Randall Krager.
مقاومت سفید آریایی: سازمانی به شدت نژادپرستانه به رهبری تام متزگر.
حزب میهن‌پرست سفید: گروهی در سال ۱۹۸۰ تأسیس شد.
گروه‌های برجسته نئو فاشیست و نئونازی > کانادا

انجمن بیان آزاد کانادا، تأسیس شده توسط پاول فروم در سال ۱۹۸۱.
میراث جبهه، در سال ۱۹۸۹ تأسیس شد و در سال ۲۰۰۵ منحل شد.
حزب ناسیونال-سوسیالیست کانادا که توسط تری ترمین در سال ۲۰۰۶ تأسیس شد.
حزب ملی‌گرای کانادا، در سال ۱۹۷۷ توسط دون اندروز تأسیس شد.
حزب گارد غربی، شاخه ای افراطی از انجمن ادموند بورک که در سال ۱۹۶۷ تأسیس شد.
مارکوس گاروی
چارلز کاگلین (راست) در مجله تایم ۱۹۳۴
شورگل (بناب)

شورگل یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان بناجوی شمالی بخش مرکزی شهرستان بناب واقع شده‌است.
زیمنس شوخرت دی.۳

| زیمنس شوخرت دی>  ۳ | زیمنس شوخرت دی>  ۳ |
| --- | --- |
کاربری: هواپیمای جنگنده
تولیدکننده: Siemens-Schukert Werke
نخستین پرواز: اکتبر ۱۹۱۷
معرفی‌شده در: آوریل ۱۹۱۸
کاربر اصلی: لوفت‌اشترایت‌کرفته
ساخته‌شده: ۸۰
زیمنس شوخرت دی. ۳ (به انگلیسی: Siemens-Schuckert_D.III) یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع هواپیمای جنگنده ساخت شرکت Siemens-Schukert Werke است. هواگرد زیمنس شوخرت دی. ۳ نخستین پروازش را در اکتبر ۱۹۱۷ میلادی انجام داد. این هواگرد در سال آوریل ۱۹۱۸ میلادی رسماً معرفی گردید و در سال‌های ۸۰ تولید شده‌است.
افکار عمومی بین‌المللی در مورد جنگ در افغانستان

نظرسنجی جهانی ۴۷ کشور از افکار عمومی که در ژوئن ۲۰۰۷ توسط پروژه نگرش جهانی پیو انجام شد، مخالفت قابل توجهی را با عملیات نظامی ناتو در افغانستان نشان داد. در ۲ کشور از ۴۷ کشور اکثریتی وجود داشت که طرفدار حفظ نیروها در افغانستان بودند - اسرائیل (۵۹٪) و کنیا (60%). از سوی دیگر، در ۴۱ کشور از ۴۷ کشور، کثرت‌ها خواستار خروج نیروهای ناتو از افغانستان در اسرع وقت بودند. در ۳۲ کشور از ۴۷ کشور، اکثریت خواهان خروج نیروهای ناتو از افغانستان در اسرع وقت بودند. اکثریت ۷ کشور از ۱۲ کشور عضو ناتو خواستار خروج نیروها در اسرع وقت بودند.
نظرسنجی ۲۴ کشوری نگرش جهانی پیو در ژوئن ۲۰۰۸ دوباره نشان داد که اکثریت در ۲۱ کشور از ۲۴ کشور خواهان خروج نیروهای ناتو در اسرع وقت از افغانستان هستند. در ۳ کشور از ۲۴ کشور ایالات متحده (۵۰٪)، استرالیا (۶۰٪) و بریتانیا (۴۸٪) - افکار عمومی طرفدار حفظ نیروها در آنجا تا زمانی که وضعیت تثبیت شود، بود. از آن زمان، افکار عمومی در استرالیا و بریتانیا تغییر کرده‌است و اکثر استرالیایی‌ها و بریتانیایی‌ها هم‌اکنون می‌خواهند نیروهایشان از افغانستان به خانه بازگردانده شوند. از میان هفت کشور ناتو در این نظرسنجی، هیچ‌یک از آنها اکثریت را به نفع حفظ نیروهای ناتو در افغانستان نشان ندادند – یکی، ایالات متحده، نزدیک به اکثریت (۵۰٪) بود. از شش کشور دیگر ناتو، پنج کشور اکثریت جمعیت خود را خواستار خروج نیروهای ناتو از افغانستان در اسرع وقت بودند.
بررسی نگرش جهانی پیو ۲۵ کشور در ژوئن۲۰۰۹ نشان داده که جنگ در افغانستان در اکثر کشورها نامحبوب بود و اکثر مردم خواهان خروج نیروهای آمریکایی و ناتو از افغانستان هستند. نظرسنجی جهانی در سال۲۰۰۹ گزارش داد که اکثریت یا کثرت‌ها در ۱۸ کشور از ۲۵ کشور خواهان خروج نیروهای ناتو از افغانستان در اسرع وقت هستند. (تغییرات از سال۲۰۰۸ شامل تانزانیا، آفریقای جنوبی و استرالیا بود که در این نظرسنجی جای خود را به اسرائیل، کنیا، سرزمین‌های فلسطینی و کانادا داده‌اند، و در هند و نیجریه نیز تغییراتی در نظرات ایجاد شد. در ۴ کشور از ۲۵ کشور اکثریتی وجود داشت که طرفدار حفظ نیروهای ناتو در افغانستان بودند - ایالات متحده (۵۷٪)، اسرائیل (۵۹٪)، کنیا (۵۶٪) و نیجریه (52%). علیرغم درخواست آمریکا از متحدان ناتو برای اعزام نیروهای بیشتر به افغانستان، اکثریت یا کثرت مخالفت با چنین اقدامی در هر یک از کشورهای مورد بررسی ناتو وجود داشت: آلمان (۶۳٪ مخالف)، فرانسه (۶۲٪)، لهستان (۵۷٪)، کانادا (۵۵٪)، بریتانیا (۵۱٪)، اسپانیا (۵۰٪) و ترکیه (49%).
در اروپا، نظرسنجی‌ها در فرانسه، آلمان، بریتانیا و سایر کشورها نشان داد که مردم اروپا خواهان خروج نیروهایشان و صرف هزینه کمتر برای جنگ در افغانستان هستند.