استاندارد اینترنت
سازمان های استاندارد اینترنت

فرآیند استانداردسازی به سه مرحله تقسیم می شود:
استانداردهای پیشنهادی استانداردهایی هستند که باید اجرا شوند و در هر زمان قابل تغییر هستند
پیش نویس استاندارد در آماده سازی برای کنار رودخانه برای تشکیل استاندارد اینترنت آینده به دقت مورد آزمایش قرار گرفت
استانداردهای اینترنت استانداردهای بالغی هستند.
پنج سازمان استاندارد اینترنت وجود دارد: کارگروه مهندسی اینترنت (IETF)، جامعه اینترنت (ISOC)، هیئت معماری اینترنت (IAB)، گروه تحقیق اینترنت (IRTF)، کنسرسیوم وب جهانی (W3C). همه سازمان ها ملزم به استفاده و بیان زبان اینترنت هستند تا بتوانند در مرحله فعلی اینترنت رقابتی باقی بمانند. برخی از اهداف اساسی فرآیند استانداردهای اینترنت عبارتند از: اطمینان از برتری فنی؛ پیاده سازی و آزمایش قبلی؛ سوابق کامل، مختصر و همچنین به راحتی قابل درک است.
ایجاد و بهبود استانداردهای اینترنت یک تلاش مستمر است و کارگروه مهندسی اینترنت نقش بسزایی در این زمینه ایفا می کند. این استانداردها توسط کارگروه مهندسی اینترنت (IETF) شکل گرفته و در دسترس هستند. این انجمن استانداردهای اینترنتی پیشرو است که از رویه های مستند برای ایجاد این استانداردها استفاده می کند. پس از انتشار، این استانداردها به راحتی و بدون هیچ هزینه ای قابل دسترسی هستند.
تا سال 1993، دولت فدرال ایالات متحده از IETF حمایت می کرد. اکنون هیئت معماری اینترنت انجمن اینترنت (IAB) بر آن نظارت دارد. این یک سازمان از پایین به بالا است که هیچ نیاز رسمی برای وابستگی ندارد و همچنین روند عضویت رسمی ندارد. این سازمان با دقت با کنسرسیوم وب جهانی (W3C) و سایر سازمان های توسعه استاندارد کار می کند. علاوه بر این، به شدت به گروه های کاری که تشکیل شده و به یک مدیر منطقه پیشنهاد می شود، متکی است. IETF به گروه های کاری خود برای گسترش شرایط و استراتژی های IETF با هدف برتر ساختن اینترنت متکی است.  سپس گروه کاری تحت هدایت مدیر منطقه فعالیت می کند و توافق نامه ای را پیش می برد. پس از توزیع منشور پیشنهادی به لیست های پستی IESG و IAB و تایید آن، سپس به IETF عمومی ارسال می شود. داشتن توافق کامل همه کارگروه ها و تصویب پیشنهاد ضروری نیست. گروه های کاری IETF فقط باید برای بررسی قوی بودن این توافق متوسل شوند.
به همین ترتیب، گروه کاری اسنادی را در ترتیب RFC ها تهیه می کند که یادداشت هایی شامل رویکردها، اقدامات، بررسی و همچنین نوآوری های مناسب برای عملکرد اینترنت و ترتیبات مرتبط با اینترنت است. به عبارت دیگر، درخواست برای نظرات (RFC) در درجه اول برای بلوغ یک پروتکل شبکه استاندارد که با عبارات شبکه مرتبط است استفاده می شود. هدف برخی از RFC ها تولید اطلاعات است در حالی که برخی دیگر ملزم به انتشار استانداردهای اینترنتی هستند. فرم نهایی RFC به استاندارد تبدیل می شود و با یک عدد صادر می شود. پس از آن، هیچ گونه نظر یا تغییر دیگری برای فرم پایانی قابل قبول نیست.  این فرآیند در هر زمینه ای دنبال می شود تا دیدگاه های متفقی در مورد یک مشکل مرتبط با اینترنت ایجاد شود و استانداردهای اینترنت به عنوان راه حلی برای اشکالات مختلف توسعه یابد. هشت حوزه مشترک وجود دارد که IETF بر روی آنها تمرکز دارد و از گروه های کاری مختلف همراه با یک مدیر منطقه استفاده می کند. در منطقه "عمومی" کار می کند و استانداردهای اینترنت را توسعه می دهد. در بخش "برنامه" روی برنامه های کاربردی اینترنتی مانند پروتکل های مرتبط با وب تمرکز می کند. علاوه بر این، روی توسعه زیرساخت اینترنت در قالب پسوند PPP نیز کار می کند. IETF همچنین اصول و توضیحاتی را برای فرآیندهای شبکه مانند مشاهده شبکه از راه دور ایجاد می کند. به عنوان مثال، IETF بر بزرگ شدن استانداردهای فنی که مجموعه پروتکل اینترنت (TCP/IP) را در بر می گیرد، تاکید دارد. هیئت معماری اینترنت (IAB) به همراه گروه ویژه تحقیقات اینترنت (IRTF) در تلاش IETF با استفاده از فناوری های نوآورانه همتا هستند.
IETF سازمان استانداردسازی است که بر تولید مقررات "استاندارد" تخصص و استفاده از آنها تمرکز دارد. IETF بر موضوعات مرتبط با پیشرفت اینترنت و دانش فعلی TCP/IP متمرکز است. این گروه به گروه‌های کاری متعددی (WG) تقسیم می‌شود، که هر یک از آنها مسئول توسعه استانداردها و مهارت‌ها در یک منطقه خاص هستند، به عنوان مثال مسیریابی یا امنیت. افراد در گروه های کاری داوطلب هستند و در زمینه هایی مانند فروشندگان تجهیزات، اپراتورهای شبکه و موسسات تحقیقاتی مختلف فعالیت می کنند. اولاً، این کار بر روی دستیابی به ملاحظات مشترک از ضروریاتی است که تلاش باید گفتمان کند. سپس یک کارگروه IETF تشکیل می شود و ملزومات در مجامع تأثیرگذار Birds of a Feather (BoF) در کنفرانس های IETF تهویه می شود.