زنان در جنگ‌های صلیبی
انگیزهٔ زنان

بیشتر زنانی که در منابع مرتبط به جنگ‌های صلیبی ذکر شده‌اند، اشراف‌زاده‌ها بودند. زنان اشراف‌زاده معمولاً از دستورالعمل‌ها و فرمان‌های پاپ و کلیسا پیروی می‌کردند و همراه بستگان مرد خود عازم می‌شدند. این مسئله به نوبه خود ارزیابی انگیزه‌های زنان را دشوار می‌کند چراکه آنها اغلب تحت‌الشعاع همتایان مرد خود قرار می‌گرفتند. هفت زن نام‌برده شده در منابع مقارن با نخستین جنگ صلیبی (۱۰۹۶–۱۰۹۹) همسران صلیبیون اشراف‌زاده بودند، و از میان نه زنی که می‌دانیم طی پنجمین جنگ صلیبی (۱۲۱۷–۱۲۲۱) حضور داشتند، احتمالاً تنها دو نفر ممکن است بدون خانواده عازم مصر شده باشند. دو ملکه‌های صلیبی که همراه شوهرانشان رهبری نیروهای صلیبی را بر عهده داشتند، الینور آکیتن، برنگاریا ناوار، مارگارت پرووانس و النور کاستیا بودند. جوآنا، ملکه بیوه سیسیل، در سومین جنگ صلیبی (۱۱۸۹–۱۱۹۲) با برادرش، ریچارد اول انگلستان، حضور داشت، اما ممکن است همچنین در حال برآورده کردن عهد و سوگند شوهر فقیدش، ویلیام دوم سیسیل، به جنگ صلیبی بوده باشد. او از باقیمانده جهیزیه‌اش برای کمک به تأمین مالی حمله ریچارد استفاده کرد. چنین زنان مهمی معمولاً با ملازمانی از بانوان اشراف‌زاده و خدمتکاران زن همراه بودند که دربارهٔ آنها اطلاعات کمتری وجود دارد. پیوندهای خانوادگی و روابط خاندانی با صلیبیون ممکن است زنان را تحت تأثیر قرار داده باشد که صلیب بگیرند، اما برخی از آنها موفق شدند به تنهایی سفر کنند، مانند مارگارت اتریش، بیوه بلاش دوم مجارستان. او پس از مرگ شوهرش، او مشتاق رفتن به اورشلیم بود، بنابراین جهیزیه‌اش را فروخت و با گروهی از شوالیه‌ها، در جنگ صلیبی آلمانی ۱۱۹۷ شرکت کرد.
اگرچه اطلاعات دربارهٔ انگیزه زنان اندک است، اما آنها هم همچون مردان با انگیزه‌های معنوی به جنبش پاسخ می‌دادند. زنان قرون وسطی نقش برجسته‌ای به عنوان حامیان کلیسا داشتند، و مشارکت آنها در اصلاحات صومعه و جنبش‌های بدعت‌آمیز در آن مقطع زمانی، گواهی بر صداقت دغدغه‌های مذهبی آنهاست. پاداش‌های معنوی مانند بخشش گناهان که به صلیبیون پیشنهاد می‌شد، برای همه مسیحیان جذاب بود. زنان با انگیزه مذهبی در نخستین جنگ صلیبی شامل راهبه‌ای از تریر و زنی که در پی غاز خود به جنگ صلیبی رفت (با این اعتقاد که آن غاز آکنده از روح‌القدس است) بودند، اگرچه هر دوی آنها به خاطر رفتار نامناسب مورد انتقاد وقایع‌نگاران قرار گرفتند.
مسئله زیارت هم برای مردان و هم برای زنان بسیار جذاب بود، و اورشلیم، شهر مقدس، بهترین مقصد برای زیارت و توبه بود. تا آن زمان زائران نباید سلاح حمل می‌کردند، اما پس از آغاز جنبش صلیبی، تعداد زیادی از زائران غیرمسلح توانستند با ارتشی که از سوی پاپ مجوز جنگ داشت، به سرزمین مقدس سفر کنند. آغاز جنگ‌های صلیبی در واقع به برخی زنان امکان داد تا آرزوهای معنوی خود را محقق کنند و از مکان‌های مقدس دیدن کنند. سیبلا، همسر تی‌یری آلزاس، کنت فلاندر، گویا تصمیم گرفت پس از اولین سفرش به شرق، در صومعه بیتانی بماند تا شوهرش بدون وی عازم خانه شود. تداوم حضور لاتین در سرزمین مقدس پس از موفقیت در نخستین جنگ صلیبی نیز، سفر به اراضی مقدس را برای زنان دست‌یافتنی‌تر کرد. گروه‌هایی نظامی مانند فرقه‌های نظامی جامعهٔ رهبانی با هدف کمک و محافظت از زائران تأسیس شدند و جمعیت مستقر، پیوندهای را مسیحیان غرب برقرار کردند. کنتس ارمنگارد بریتانی در طول نخستین جنگ صلیبی به عنوان نایب‌السلطنه برای شوهرش، آلن چهارم، عمل کرد و پس از اینکه او در سال ۱۱۱۲ به صومعه رفت، با وجود تمایل خودش برای پیوستن به صومعه، همچنان به اداره دوک‌نشین کمک کرد. او سرانجام در سال ۱۱۳۰ در دیژون حجاب بر سر کرد، اما در سال ۱۱۳۲ برادر ناتنی‌اش، فولک، پادشاه اورشلیم از او دعوت کرد تا از اراضی مقدس دیدن کند. اگرچه او در میانه دهه ۶۰ عمرش بود، از این فرصت استفاده کرد تا به شرق سفر کند و مدتی را در نابلس و در صومعه سنت آن در اورشلیم گذراند و پیش از سال ۱۱۳۵ به بریتانی بازگشت.