stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
طبقه اجتماعی در ایران
طبقه کارگر

یک طبقه کارگر شهری و صنعتی، جدا از طبقه سنتی صنعتگران شهرها، از اوایل قرن بیستم در حال شکل‌گیری بوده است. برنامه‌های صنعتی‌سازی شاهان پهلوی محرک گسترش این طبقه شد. تا اوایل دهه ۱۳۵۰، هویت متمایز طبقه کارگر با عنوان «کارگر» شکل گرفته بود، اگرچه افرادی که این عنوان را برای خود به کار می‌بردند، گروهی متحد را تشکیل نمی‌دادند. در عوض، طبقه کارگر بر اساس بخش‌های اقتصادی مختلف تقسیم‌بندی شده بود: صنعت نفت، تولید، ساخت‌وساز، و حمل‌ونقل؛ همچنین بسیاری از اعضای این طبقه به‌عنوان مکانیک مشغول به کار بودند. بزرگ‌ترین بخش این طبقه، کارگران کارخانه بودند که تعداد آن‌ها در آستانه انقلاب حدود ۲.۵ میلیون نفر بود، دو برابر تعداد آن‌ها در سال ۱۹۶۵، و ۲۵ درصد از کل نیروی کار ایران را تشکیل می‌دادند.
از سال ۱۳۵۷، طبقه کارگر شهری به گسترش خود ادامه داده است؛ تا اوایل دهه ۲۰۰۰، این طبقه بیش از ۴۵ درصد از نیروی کار شاغل را تشکیل می‌داد. با این حال، همانند وضعیت پیش از انقلاب، کارگران در هر شغل خاص هویت مشترکی نداشتند و بر اساس مهارت‌های ادعایی خود تقسیم می‌شدند. به عنوان مثال، کارگران ماهر در صنعت ساخت‌وساز، مانند نجاران، برق‌کاران، و لوله‌کش‌ها، دستمزدهای قابل‌توجهی بالاتر از کارگران غیرماهر که تعداد بیشتری داشتند، دریافت می‌کردند و معمولاً به این دسته از کارگران با دیده تحقیر نگاه می‌کردند. تفاوت‌های مشابه در جایگاه اجتماعی میان کارگران صنعت نفت و تولید نیز رایج بود. تخمین زده می‌شود که در اوایل دهه ۲۰۰۰ حدود ۷ درصد از کل کارگران، پناهندگان افغان بودند. این کارگران عمدتاً در مشاغل غیرماهر، به‌ویژه در بخش ساخت‌وساز، متمرکز بودند. از آنجا که اکثر کارگران افغان پس از سال ۱۹۹۲ مجوز کار نداشتند و به صورت غیرقانونی کار می‌کردند، کارفرمایان می‌توانستند به آن‌ها کمتر از حداقل دستمزد روزانه پرداخت کنند و مزایای موردنیاز برای کارگران ایرانی را ارائه ندهند.
هم در دوره پادشاهی و هم در جمهوری اسلامی، دولت فعالیت‌های اتحادیه‌ای را به‌شدت کنترل کرده است. پس از انقلاب، وزارت کار خانه کارگر را برای حمایت از اتحادیه‌های اسلامی در شرکت‌های بزرگ تولیدی تأسیس کرد. این اتحادیه‌ها از طریق ترکیبی از همسو کردن کارگران با افزایش و پاداش‌های دوره‌ای و همکاری با مقامات برای شناسایی و تنبیه کارگرانی که تمایلات استقلال‌طلبانه نشان می‌دهند، اعتصابات را دلسرد می‌کنند. اتحادیه‌های اسلامی عموماً در جلوگیری از اعتصابات بزرگ کارگری موفق بوده‌اند؛ سابقه طولانی تفرقه در میان گروه‌های شغلی مختلف طبقه کارگر و میان کارگران ماهر و غیرماهر در صنایع مختلف به این موفقیت نسبی کمک کرده است. با این حال، از اوایل دهه ۱۹۹۰، اعتصابات پراکنده‌ای برخلاف کنترل اتحادیه‌ها رخ داده است. در برخی موارد، این اعتصابات از طریق مذاکرات به‌صورت مسالمت‌آمیز حل شده‌اند، در حالی که در موارد دیگر با خشونت از سوی نیروهای امنیتی سرکوب شده‌اند.
طبقه فرودست

طبقه کارگر بخشی از طبقه پایین شهری، یا مستضعفین، است؛ گروه اجتماعی‌ای که شامل تمام خانواده‌هایی می‌شود که درآمد خانوارشان اندکی بالاتر، برابر، یا پایین‌تر از خط فقر تعریف‌شده رسمی قرار دارد. در شهرهایی با جمعیت بیش از ۲۵۰٬۰۰۰ نفر، طبقه پایین به طور متوسط ۴۰ تا ۵۰ درصد از کل جمعیت را تشکیل می‌دهد؛ نسبت این طبقه معمولاً در شهرهای کوچک‌تر (۵۰٬۰۰۰ تا ۲۵۰٬۰۰۰ نفر جمعیت) و شهرک‌ها کمتر است.در سال ۲۰۱۰، اداره آمار ایران اعلام کرد که ۱۰ میلیون ایرانی زیر خط فقر مطلق و ۳۰ میلیون زیر خط فقر نسبی زندگی می‌کنند.آمار ۳ میلیون کارگر نیز از این ارقام مستثنی شده است، زیرا داده‌های مربوط به آن‌ها در هیچ‌جا ثبت نشده است.
طبقه پایین را می‌توان به دو گروه تقسیم کرد: فقرا به‌طور نسبی که درآمد منظم هفتگی یا ماهانه دریافت می‌کنند و فقرا به‌طور مطلق که درآمدشان از ماهی به ماه دیگر تغییر می‌کند و بنابراین در پرداخت هزینه‌های غذا، مسکن و خدمات عمومی مشکل دارند. دریافت‌کنندگان درآمدهای منظم شامل بازنشستگان، کارگران صنعتی و ساختمانی، و افرادی هستند که در بخش‌های مختلف خدمات مشغول به کارند، مانند دستیاران در آرایشگاه‌ها، سالن‌های زیبایی، حمام‌های عمومی، نانوایان، فروشندگان، خدمتکاران خانگی، باغبان‌ها، جمع‌آوری‌کنندگان زباله و آشغال، نقاش‌ها و گچ‌کارها (منزل‌ها)، باربران، پاک‌کنندگان خیابان‌ها، دست‌فروشان، فروشندگان خیابانی، نظافتچی‌های اداری و کارکنان خشکشویی. این دسته‌های شغلی، به‌علاوه سایر موارد، شامل حداقل یک میلیون کارگر هستند که فقط به‌طور مقطعی یا فصلی مشغول به کار می‌شوند، عمدتاً به دلیل کمبود موقعیت‌های شغلی تمام‌وقت در اقتصادی که از اوایل دهه ۱۹۹۰ دارای نرخ بیکاری رسمی بین ۱۰ تا ۱۵ درصد از نیروی کار بوده است. اگرچه بسیاری از نهادهای دولتی و خیریه‌های خصوصی به فقرا کمک می‌کنند، اما پذیرش این کمک‌ها معمولاً با یک انگ اجتماعی همراه است، به‌ویژه میان مردان بالغ که دیگران آن‌ها را بر اساس توانایی‌شان در تأمین معیشت خانواده قضاوت می‌کنند. در میان برخی از فقرا در بزرگ‌ترین شهرها، به‌ویژه خانواده‌هایی که سرپرست زن دارند، از اواسط دهه ۱۹۹۰ تمایل فزاینده‌ای به تکدی‌گری برای تکمیل درآمد وجود داشته است. برخی محله‌های فقیر در بزرگ‌ترین شهرها، مانند «خاک سفید» در جنوب‌شرقی استان تهران، به‌دلیل فعالیت‌های باندها و خانه‌های امنی که برای فعالیت‌های غیرقانونی مانند فحشا، قمار و قاچاق مواد مخدر ایجاد کرده‌اند، شهرت منفی پیدا کرده‌اند.
تعداد کودکان خیابانی در ایران بین ۶۰٬۰۰۰ تا ۲۰۰٬۰۰۰ نفر برآورد می‌شود.
کلیسای شوغاگات مقدس

| کلیسای شوغاگات مقدس | کلیسای شوغاگات مقدس |
| --- | --- |
کلیسای شوغاگات مقدس: کلیسای شوغاگات مقدس
دین: دین
وابستگی: کلیسای حواری ارمنی
استان: استان آذربایجان شرقی
وضعیت سازمانی یا کلیسایی: فعال
رهبری: خلیفه‌گری ارامنه آذربایجان
مکان: مکان
مکان: انتهای خیابان شهناز، تبریز
شهرداری: شهرستان تبریز
موقعیت در ایران: موقعیت در ایران
مختصات: ۳۸°۳′۲۱٫۵۲۸۰۰۰۰۹۹۹۹۳″ شمالی ۴۶°۱۷′۲٫۴۰۰۰۰۰۰۹۹۹۹۶۱″ شرقی﻿ / ﻿۳۸٫۰۵۵۹۸۰۰۰۰۰۲۷۷۷۳۲۶°شمالی ۴۶٫۲۸۴۰۰۰۰۰۰۰۲۷۷۷۴۰۳۶°شرقی﻿ / 38.05598000002777326; 46.284000000027774036
معماری: معماری
گونه: کلیسا
سبک: معماری ارمنی
آغاز ساخت: دوره پهلوی
پایان ساخت: ۱۹۴۰
گنبد(ها): 1
fa (in English: Expected satiety): fa
کلیسای سورپ شوغاگات (به ارمنی: Սուրբ Շողակաթ մատուռ) متعلق به کلیسای حواری ارمنی است که در انتهای خیابان شهناز، جنب کارخانه چرم خسروی سابق، دانشگاه هنر اسلامی تبریز فعلی واقع شده‌است.
گورستان ارامنه تبریز در زمین بزرگی که متعلق به ارامنه تبریز می‌باشد در کنار این کلیسا موجود است.
پیشینه

کلیسای شوغاگات مقدس را «سیمون منوچهریان»، مدیر کارخانهٔ چرم سازی، در سال ۱۹۴۰ میلادی (۱۳۱۹ خورشیدی) در گورستان ارامنهٔ تبریز بنا نمود. شوغاگات مقدس یکی از راهبه‌های مقدس مسیحی است و بانی کلیسا برای یادبود مادر خود، شوغاگات، این نام را برای کلیسا انتخاب کرده‌است. گورستان ارامنهٔ تبریز در ابتدای خیابان امامیه واقع شده و از ۱۸۵۶ میلادی متوفیان ارمنی در این محل دفن شده‌اند. این زمین در تاریخ فوق از سوی اسقف ساهاک ساتونیان، خلیفهٔ وقت ارامنهٔ آذربایجان، خریداری شد و به این امر اختصاص یافت. قبل از این تاریخ، محوطهٔ کلیسای مریم ننه مارالان گورستان ارامنهٔ تبریز بود.
معماری بنا

پلان این کلیسا، به تبعیت از کلیساهای ارامنه، با الگوی بازیلیک طراحی شده‌است. چهار ستون مربع شکل در وسط پلان واقع شده و فضای داخلی را به دو ناو در دو طرف و یک ناو میانی وسیع تر تقسیم کرده‌است. گنبد رک این بنا در وسط پلان و بر روی چهار ستون ذکر شده بنا شده. ورودی بنا مانند اکثر کلیساهای ارامنه در ضلع غربی و روبه روی محراب تعبیه شده‌است. از فضاهای متداول در الگوی کلیساهای ارامنه اتاق‌های رختکن دو طرف محراب، به علت کاربری خاص این کلیسا (مراسم نماز و ادای احترام به میت)، حذف شده‌اند.
نماهای خارجی کلیسا با نمای سنگی (سنگ‌های پاکتراش هم اندازه) در سه ضلع شمالی، جنوبی و غربی با جفت پایه‌هایی با قوس‌های نیم دایره و بیضی قاب بندی شده‌است.
در تاریخ ۲۴ مهر ۱۳۸۶ پیکر اسقف اعظم ارمنی‌های تبریز، نشان توپوزیان در این محل و در جلوی درب ورودی کلیسا دفن گردیده‌است.
نگارخانه

کلیسای شوغاقات از حیاط غربی
صحن اصلی کلیسای شوغاقات
خاکسپاری نشان توپوزیان اسقف ارامنه آذربایجان
طش

| طش | طش |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: گیلان
شهرستان: رشت
بخش: بخش مرکزی
دهستان: پیربازار
جمعیت: ۸۱۹ نفر (سرشماری ۹۵)
طش، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان رشت در استان گیلان ایران. واقع در رشت، گیلان، شمال ایران: روستایی با نام طش در حاشیه شهرستان رشت قرار دارد. پس از گذشتن از روستای آلمان و انتهای دیوار فرودگاه رشت در شمال روستای آلمان به روستای طش که منطقه ای خوش آب و هوا می‌باشد می‌رسیم. این روستا دارای یک کارخانه شالی کوبی و چند فروشگاه و یک مسجد،مدرسه و مخابرات می‌باشد و از تمام امكانات آب برق گاز وتلفن برخوردار است ، منطقه‌ای است آرام و زيبا که با باغ‌ها و زمین‌های کشاورزی احاطه شده‌. این روستا از طریق جاده‌ای آسفالت به محله گلسار رشت متصل می‌باشد؛ و از شرق به اتوبان رشت انزلی و از غرب به پیربازار متصل است. فاصله زمانى طش تا رشت ۵ دقيقه می باشد و يكى از روستاهاى بسيار نزدیک به رشت است، جمعیت روستا حدود ۹۶۴ نفر می‌باشد که به دلیل نزدیکی به محله گلسار و خوش آب و هوا بودن منطقه و فاصله مناسب با فرودگاه اقدام به سکونت و ساخت ویلا در آن منطقه کرده‌اند.
جمعیت

این روستا در دهستان پیربازار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۶۴ نفر (۲۵۱خانوار) بوده‌است.
مسجد جامع گلپایگان

| مسجد جامع گلپایگان | مسجد جامع گلپایگان |
| --- | --- |
نام: مسجد جامع گلپایگان
کشور: ایران
استان: اصفهان
شهرستان: شهرستان گلپایگان
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: مذهبی
کاربری کنونی: مسجد
دیرینگی: سلجوقیان
بانی اثر:  ملکشاه سلجوقی
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۹۱
تاریخ ثبت ملی: ۹ مرداد ۱۳۱۲
اطلاعات بازدید: اطلاعات بازدید
امکان بازدید: بله ، رایگان
مسجد جامع گلپایگان از مساجد مهم تاریخی دوران سلجوقی و از مساجد بزرگ ایران زمین است که با توجه به تاریخ ساخت آن شاید بتوان گفت معماری ایرانی - اسلامی این مسجد الگویی بوده‌است برای ساخت مسجدهای بزرگ دیگر به ویژه مناطقی که در قلمرو حکومت سلجوقیان بودند. این مسجد در شهر گلپایگان و خیابان مسجد جامع قرار گرفته‌است.
تاریخ بنای مسجد جامع گلپایگان

مسجد جامع گلپایگان در سال ۵۰۸ هجری قمری، در دوران حکومت ابوشجاع محمدبن ملکشاه سلجوقی بنا شده‌است.
پیش از آن به استناد نام ابوشجاع که در کتیبه دور گنبد است، زمان ساخت مسجد گلپایگان را بین سال‌های ۴۹۷ تا ۵۱۲ هجری قمری، یعنی دوران حکومت وی، می‌دانستند تا این که باستان شناسان با خواندن کتیبه‌های محراب دریافتند که بخشی از کتیبه‌ها در زیر کف شبستان مسجد است و به احتمال قوی تاریخ بنا هم روی آن نوشته شده‌است. چنین بود که تاریخ دقیق ساخت مسجد روشن شد.
مسجد جامع گلپایگان به دستور ابونصر ابراهیم بن محمد بن ابراهیم بابا عبدالملک ساخته شده و نام این شخص در ۲ جای مسجد، یکی در کتیبه دور گنبد و دیگری در حاشیه محراب درج شده‌است.
معماری مسجد

این مسجد را یک معمار قزوینی به نام ابوعمر بن محمد القزوینی (معروف به بواسار کسرار) ساخته و نام او نیز در بالای محراب در زیر کتیبه دور گنبد، در ۲ سطح نقش بسته‌است.
از دیگر آثاری که نام سلطان ابوشجاع محمد بن ملکشاه سلجوقی به یادگار روی آن‌ها نقش بسته‌است، عبارتند از:
منار مسجد جامع ساوه به تاریخ ۵۰۴ هجری، مسجد جامع قزوین به تاریخ ۵۰۸ هجری، ۲ حجره در مسجد جامع دیار بکر ترکیه به تاریخ ۵۱۱ هجری و دیوار روبه روی شبستان مسجد اموی در دمشق به تاریخ ۵۰۳ هجری قمری.
وقتی تاریخ ساخت مسجد گلپایگان را با تاریخ ساخت مسجدهایی دیگر که در دیار بکر، سوریه، قزوین و ساوه می‌سنجیم، می‌فهمیم که در یک دوره کوتاه چند ساله از سال ۵۰۳ تا ۵۱۱ هجری قمری چند مسجد در دوره حکومت سلجوقی و مناطق دور از هم بنا شده‌است که با توجه به این نکته از یک سو در می‌یابیم که حکومت‌ها، در طول تاریخ، برای کسب مشروعیت و نشان دادن اقتدار و گستردگی قلمرو خود به مسجد به عنوان یک رکن اساسی نگریسته‌اند. از سوی دیگر شاید بررسی‌های دقیق در شیوه معماری این مسجدها تشابهات قابل توجهی را نشان دهد.
کتیبه‌های مسجد

این مسجد دارای صحن و شبستان وسیع و گنبد بزرگ آجری می‌باشد و متعلق به زمان محمد بن ملکشاه سلجوقی می‌باشد. ازخصوصیات مسجد و گنبد آن دارا بودن کتیبه‌های آجری متعدد و تزئینات فراوان دوره سلجوقی است. در متن کوفی گنبد، نام محمد بن ملک شاه خوانده می‌شود و اطراف محراب بزرگ زیر گنبد در متن کتیبه‌ای نام بانی آن بنای عظیم را، ابونصربن محمد بن ابراهیم آورده‌اند. همچنین بر بدنه‌های مختلف شبستان نام بزرگان دین و جملات مذهبی را به خط کوفی آجری نوشته‌اند.
در زمان فتحعلی شاه قاجار شبستان‌های ساده طرفین گنبد و بناهای شرقی و غربی مسجد را احداث نموده و بر ساختمان‌های گنبد عهد سلجوقی افزوده‌اند.
ساختمان گنبد عهد سلجوقی متعلق به اوایل قرن ششم هجری قمری است. صحن مسجد جامع گلپایگان بدون احتساب هشتی‌ها، حجره‌ها و رواق‌ها حدود ۱۶۰۰ متر مربع مساحت دارد و ارتفاع گنبد مسجد ۲۲ متر و ابعاد گنبد از داخل ۱۲ در ۱۲ متر است.
یک حوض آب بزرگ و کم عمق نیز در وسط صحن مسجد قرار دارد که علاوه بر مکانی برای وضو گرفتن نمازگزاران بر زیبایی این مسجد افزوده‌است.
مسجد جامع گلپایگان و شکارچیان گنج

سر در مسجد گلپایگان از سمت داخل محوطه رو به صحن با آجرهای آبی رنگ با جمله «یا علی» به صورت زیبایی مزین شده و شبستان اصلی مسجد جامع گلپایگان همچون سایر بناهای عصر سلجوقی فاقد کاشی کاری است.
در کتیبه‌های مسجد جامع گلپایگان که شرح نوشته‌ها به خط کوفی است، نام ابابکر صدیق، عمر بن خطاب، عثمان، علی ابن ابیطالب و طلحه و زبیر و عبدالرحمن بن عوف... آمده‌است.
البته بعدها عده‌ای خواسته‌اند در اصل کتیبه دست ببرند و جملاتی را در رد و لعن ابابکر و عمر و عثمان و… در کنار کتیبه افزوده‌اند و چند جا را خط زده‌اند.
محراب مسجد از دو بخش تشکیل شده‌است که در قسمت پایینی متصل به کف محراب و در قسمت بالای محراب کلمات «الله احد» و «الله صمد» به خط کوفی مشهود است.
آیاتی از قرآن کریم نیز در اطراف محراب بزرگ مسجد جامع گلپایگان به خط کوفی نقش بسته‌است.
شکارچیان گنج از جمله Lorenz korn و تیم همراهش (که به گلپایگان نیز آمده‌اند)، با شگفتی از کتیبه‌های مسجد جامع گلپایگان یاد کرده‌اند. (منبع: مقاله Schatzsuche unter der Moschee شکار گنج در مسجد)
مسجد جامع گلپایگان در تاریخ نهم مرداد سال ۱۳۱۲، به شماره ۱۹۱ در فهرست آثار ملی (ایران) ثبت شده‌است.
در سند مربوط به مسجد جامع گلپایگان چنین آمده است:
نمره ۱۷۵۳/۵۲۴۳۸
دولت شاهنشاهی ایران
وزارت معارف و اوقاف و صنایع مستظرفه
نظر به فصل اول قانون عتیقات مصوبه ۱۲ آبان ۱۳۰۹ شمسی،
نظر به فصل اول نظامنامه اجرای قانون عتیقات مصوبه ۲۸ آبان ۱۳۱۱ شمسی،
و نظر به پیشنهاد مدیر کل عتیقات ـ وزارت معارف مقرر می‌دارد:
بنای مسجد جامع گلپایگان که (...) بنای مرکزی آن در سلطنت محمد ولد ملکشاه سلجوقی (۴۹۸ و ۵۱۱ هجری قمری) / و قسمت‌های دیگر در زمان فتحعلی شاه قاجار ساخته شده‌است، تحت نمره ۱۹۱ جزو آثار ملی به ثبت برسد.
سند را مدیر کل عتیقات و وزیر معارف امضاء کرده‌اند.
در کتاب «مرآت البلدان» یا «مرآت ناصری» تألیف «محمد حسن خان اعتماد السلطنه»، از این مسجد تاریخی یاد شده‌است.
نویسنده کتاب مرآة البلدان دربارهٔ مسجد جامع گلپایگان نوشته است:
«گنبدی رفیع و ایوانی منیع داشته. حالا ایوان خراب و گنبد باقی است»
دو پوش گنبد گاهی پیوسته و گاه گسسته است

دوپوش گنبد مسجد جامع گلپایگان مانند دوپوش گنبد مسجد جامع یزد و اغلب گنبدهای قرن هفتم به بعد، گسسته (و نه پیوسته) است.
دو پوش گنبد گاهی پیوسته و گاه گسسته است.
گنبدهای پیش از اسلام (و همچنین گنبدهایی مانند گنبد سلطانیه و گنبد مسجد شیخ لطف‌الله و گنبد خاگی مسجد جامع اصفهان)، دو پوش پیوسته است. چنان‌که گاهی دو پوسته بی هیچ واسطه‌ای به هم متصل می‌شده و گاهی هم فقط صندوقه یا کندو و شیاره‌ای میان آن‌ها فاصله بوده‌است.
در گنبدهای گسسته (مثل گنبد مسجد جامع گلپایگان)، گاهی دو پوسته در کلاله از هم فاصله می‌گیرند.
مسجد جامع گلپایگان در سال ۱۳۱۰ ه‍.ش به سرپرستی آندره گدار فرانسوی مرمت شده‌است.
مسجد جامع گلپایگان
پیش از تعمیر سال ۱۳۱۰ ه‍. ش
قلعه کاریلون

| قلعه کاریلون | قلعه کاریلون |
| --- | --- |
قلعه کاریلون (که در زمان حال به عنوان قلعه تایکندروگا شناخته می‌شود): قلعه کاریلون (که در زمان حال به عنوان قلعه تایکندروگا شناخته می‌شود)
گونه: قلعه
اطلاعات پایگاه: اطلاعات پایگاه
کنترل‌کننده: فرانسه نو
پیشینه مکان: پیشینه مکان
ساخت: ۱۷۵۵
زمان استفاده: ۱۷۵۵–۱۷۵۹
نبردها/جنگ‌ها: جنگ هفت‌ساله
اطلاعات پادگان: اطلاعات پادگان
فرماندهان پیشین: لویی-ژوزف دو مونتکالم فرانسیس دو گاستون، شوالیه دو لوی لویی آنتوان دو بوگنویل فرانسوا-شارل دو بورلاماک
پادگان: لارین گویان بری بیارن لا سار رویال روسیون لانگدوک نیروهای دریایی
قلعه کاریلون که در حال حاضر به عنوان قلعه تایکندروگا شناخته می‌شود، توسط پیر دو ریگو دو وودرویی، فرماندار کانادا (فرانسه نو), ساخته شد تا از دریاچه چمپلین در برابر تهاجم بریتانیایی‌ها محافظت کند. این قلعه در حدود ۱۵ مایل (۲۴ کیلومتر) جنوب قلعه سنت-فردریک واقع شده و برای جلوگیری از حمله به کانادا و کند کردن پیشروی دشمن به اندازه کافی ساخته شده بود تا نیروی کمکی برسند.
فرهنگ ام‌النار

| ام‌النّار عربی: أُمّ الـنَّـار‎، ت>  «Umm Al Nār» "مادر آتش" | ام‌النّار عربی: أُمّ الـنَّـار‎، ت>  «Umm Al Nār» "مادر آتش" |
| --- | --- |
کشور:  امارات متحده عربی
ارتفاع: ۵ متر (۱۶ فوت)
فرهنگ ام‌النّار (عربی: أُمّ النَّـار) با ترجمه تحت‌اللفظی مادر آتش، محوطه‌ای فرهنگی متعلق به عصر برنز است که در حدود ۲۶۰۰ تا ۲۰۰۰ سال پیش از میلاد در منطقه‌ای که امروزه امارات متحده عربی و شمال عمان است، وجود داشته است. ریشه نام این فرهنگ از جزیره‌ای به همین نام گرفته شده است که در مجاورت شهر ابوظبی پایتخت امارات متحده عربی قرار دارد و شواهد و یافته‌های اولیه برای تعریف این دوره در آنجا یافت شد.
مردم فرهنگ ام‌النّار واسطه‌های تجاری منطقه‌ای مهمی بین تمدن‌های باستانی سومر در بین‌النهرین و تمدن دره سند بودند. این منطقه و فرهنگ نزد سومری‌ها به نام ماجان شناخته شده بود و منبع مس و دیوریت تمدن سومر و همچنین یک انبار تجاری برای سایر کالاها از دره سند از جمله سنگ‌های جواهری عقیق جگری به‌شمار می‌رفت.
پارک ملی کومودو

| میراث جهانی یونسکو | میراث جهانی یونسکو |
| --- | --- |
مکان:  اندونزی
معیار ثبت: طبیعی: vii, x
شمارهٔ ثبت: ۶۰۹
تاریخ ثبت: ۱۹۹۱
پارک ملی کمودو در جزایر لسرسوندا مابین منطقهٔ مرزی استان‌های نوساتنگارای شرقی و نوساتنگارای غربی در اندونزی واقع است. پارک از سه جزیرهٔ بزرگ کمودو، پادار و رینکا و ۲۶ جزیرهٔ کوچک‌تر تشکیل می‌شود، با مساحت ۱۷۳۳ کیلومتر مربع(۶۰۳ کیلومتر مربع خشکی). این پارک ملی در ۱۹۸۰ به منظور حفاظت از (نسل) اژدهای کومودو، که بزرگ‌ترین مارمولک دنیاست، بنیاد شد. بعدها برای حفاظت از گونه‌های جانوری دیگری چون آبزیان نیز اختصاصش دادند. در ۱۹۹۱ این پارک ملی در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت.
نگارخانه

یک ستاره دریایی قرمز
سیاوش (بازی ویدئویی)

| سیاوش | سیاوش |
| --- | --- |
توسعه‌دهنده(ها): سورنا پردازش آریا (استودیو سورنا)
ناشر(ها): سورنا پردازش آریا (استودیو سورنا)
موتور: Kochol Game Engine 
سکو(ها): مایکروسافت ویندوز
تاریخ(های) انتشار: ۶ تیر ماه ۱۳۹۱
گروه سنی: ۱۲+
سیاوش یک بازی ویدیویی می‌باشد که در مدت زمان ۳ سال تولید شده‌است.
این بازی در دومین نمایشگاه بازی‌های رایانه ای تهران موفق به کسب عنوان بهترین بازی سال و همچنین بهترین دست‌آورد فنی سال شده‌است و در تاریخ ۱۵ شهریور در شمارگان ۱۰۰٫۰۰۰ نسخه در سراسر کشور منتشر شد.
داستان بازی

داستان سیاوش از زمان کشته شدن سیاوش شاهزاده ایران توسط افراسیاب پادشاه توران، آغاز می‌شود. کیخسرو پسر سیاوش بعد از اینکه توسط گیو از توران به ایران منتقل می‌شود، امپراتوری خود را آغاز می‌کند و به مرور زمان مرزهای تسخیر شده توسط توران را باز پس می‌گیرد و در انتها وارد توران شده و پس از سالها جستجو با افراسیاب قدرتمند روبرو می‌شود و در جنگی سخت او را شکست می‌دهد و انتقام خون پدر را از او می‌گیرد.
سازندگان

مدیر پروژه و برنامه‌نویس ویرایشگر و گیم پلی: حسن مهدی اصل
برنامه‌نویس ارشد، برنامه‌نویس موتور گرافیکی، زبان اسکریپت، و گیم پلی: علی اکبر محمدی
کارگردان فنی، برنامه‌نویس هوش مصنوعی، سیستم GUI، و گیم پلی: سجاد بیگ جانی
برنامه‌نویس موتور گرافیکی و گیم پلی: نادر گلباز
برنامه‌نویس فیزیک: هادی رباطی
برنامه‌نویس موتور گرافیکی: محمد آقایی
برنامه‌نویس موتور گرافیکی و سیستم صدا:پویا شاهین فر
اسکریپت نویس: احمد محمدنژاد
عوامل دیگر: حسن مهدی اصل و احمد محمدنژاد
طراحی مراحل: حامد خذریان
طراح بازی: علیرضا یار محمدی و احمد محمدنژاد
مدیر هنری و آرتیست: حامد خذریان
هنرمند: عباس رمضان زاده و محمد امین متین
داستان‌نویس اصلی: آرمان آریان
تیم پنج نفره آلمانی مسئول ساخت کاراکترها، ریگ کردن و انیمیت کردن.
جوایز و افتخارات

کسب عنوان بهترین بازی سال
کسب عنوان بهترین دست‌آورد فنی
کاندید دریافت جایزه بهترین کارگردانی هنری
کاندید دریافت جایزه بهترین موسیقی
کاندید دریافت جایزه بهترین صدا گذاری و افکت
کاندید دریافت جایزه ویدئوهای سینماتیک
کاندید دریافت جایزه بهترین طراحی بازی
جسددزدهای بورلی هیلز

| جسددزدهای بورلی هیلز | جسددزدهای بورلی هیلز |
| --- | --- |
کارگردان: جاناتان موستو
تهیه‌کننده: جاناتان موستو
نویسنده: پی.کی. سیموندس جاناتان موستو
بازیگران: ویک تایبک فرانک گورشین آرت مترانو
موسیقی: آرتور بارو
فیلم‌بردار: زوران هوچستر
تدوین‌گر: باری زتلین
تاریخ‌های انتشار:  ۱۹۸۹ (۱۹۸۹)  
مدت زمان: ۸۵ دقیقه
کشور: ایالات متحده آمریکا
زبان: انگلیسی 
جسددزدهای بورلی هیلز (به انگلیسی: Beverly Hills Bodysnatchers) یک فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر کمدی محصول سال ۱۹۸۹ میلادی به کارگردانی جاناتان موستو است.
سید اصغر میرجعفری

| سردار سید اصغر میرجعفری | سردار سید اصغر میرجعفری |
| --- | --- |
وفاداری: ایران
شاخه نظامی: سپاه پاسداران انقلاب اسلامی
درجه: سرتیپ پاسدار
سید اصغر میرجعفری نظامی ایرانی، عضو سپاه پاسداران و رئیس سابق حفاظت اطلاعات وزارت دفاع است. تیرماه سال ۱۳۹۸ رادیو اسرائیل گزارش داد که او در نزدیکی بندر جاسک ربوده شده است و از سرنوشت او خبری در دسترس نیست.
وادان (موریتانی)

| وادان | وادان |
| --- | --- |
روستا: روستا
برج قدیمی وادان: برج قدیمی وادان
کشور: موریتانی
استان‌های موریتانی: ولایت ادرار
ارتفاع: ۴۰۷ متر (۱۳۳۵ فوت)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۳۶۹۵
 سایت میراث جهانی یونسکو:  سایت میراث جهانی یونسکو
نام رسمی: قصور باستانی شنقیط، تیشیت و ولاته
گونه: فرهنگی
معیار: iii, iv, v
تاریخ ثبت: ۱۹۹۶ (بیستم در کمیته میراث جهانی یونسکو)
شماره ثبت: 750
کشور مربوطه:  موریتانی
منطقه: فهرست میراث جهانی یونسکو در کشورهای عربی
 :  
 :  
وادان (به عربی: وادان) شهری کوچک در منطقه بیابانی مرکز موریتانی است که در حاشیه جنوبی فلات اَدرار، در ۹۳ کیلومتری شمال شرق شِنقیط واقع شده‌است. این شهرک یکی از منازل کاروان‌ها در مسیر تجارت صحراگذر بود؛ کاروان‌هایی که تخته‌های نمک را از معادن موجود در اِجِل حمل می‌کردند.
یک تجارتخانه پرتغالی در سال ۱۴۸۷ در این محل تأسیس شد، اما احتمالاً خیلی زود رها شد. این شهر از قرن شانزدهم رو به زوال گذاشت و بیشتر آن اکنون ویران شده‌است. شهر قدیمی، که در فهرست میراث جهانی است، اگرچه در حال ویران شدن است، اما هنوز هم از مقداری دست‌نخورده است. یک روستای امروزی هم در خارج از دروازه آن قرار دارد. روستای وادان ۳٬۶۹۵ نفر جمعیت دارد و ۴۰۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
وادان نزدیکترین شهر به سازه ریشات (چشم صحرا) است، یک دایره‌ای گسترده طبیعی که از فضا قابل مشاهده است.
کوشال

| کوشال | کوشال |
| --- | --- |
روستا: روستا
کوشال: کوشال
کشور: ایران
استان: گیلان
شهرستان: لاهیجان
بخش: مرکزی
دهستان: لیالستان
جمعیت: ۴۹۸ نفر (سرشماری ۹۵)
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۱۴۲۲۴۳
کوشال یکی از روستاهای شهرستان لاهیجان در استان گیلان است.
موقعیت جغرافیایی

این روستا در بخش مرکزی شهرستان لاهیجان، دهستان لیالستان، در طول جغرافیایی ۳۷درجه و ۲۳ دقیقه و ۴۴ ثانیه شمالی و عرض جغرافیایی ۵۰ درجه و ۵ دقیقه و ۶۱ ثانیه شرقی واقع شده‌است.
این روستا از جنوب به لاهیجان، از شمال به یوسف‌ده، از شرق به سیاه‌گوراب پایین و توت‌باغ محله و از غرب به گورندان و سیاه‌گوراب بالا متصل است.
جمعیت

بنابر سرشماری سال ۱۳۸۵، روستای کوشال دارای ۲۳۴ خانوار و ۶۶۹ نفر جمعیت است. در لغتنامه دهخدا به نقل از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۲ درباره این روستا آمده‌است: «دهی از دهستان حومه بخش مرکزی شهرستان لاهیجان است و ۸۳۱ تن سکنه دارد.»
مشاهیر

دو تن از مشاهیر لاهیجان اهل این روستا بوده اند:
محمدحسن غروی کوشالی
عبدالحسین عترتی کوشالی
این روستا در طول دفاع مقدس ۱۵ کشته داشته‌است.
اماکن مهم

پیرخوبان، یکی از مکان‌های زیارتی نزدیک به این روستا است(واقع در روستای گورندان). برخی از مردم این روستا کراماتی را از پیرخوبان به یاد دارند.
محصولات کشاورزی

مهم‌ترین محصول کشاورزی کوشال، برنج است. بامبو (نی خیزران) نیز در این روستا به خوبی می‌روید و کشاورزان از آن در جمع‌آوری برنج استفاده می‌کنند. بامبو تنها در برخی نقاط جهان رشد خوبی دارد که منطقه لیالستان گیلان که کوشال نیز یکی از روستاهای آن است از جمله این مناطق به‌شمار می‌رود.
مخمل سیاه

| مخمل سیاه Velluto nero | مخمل سیاه Velluto nero |
| --- | --- |
کارگردان: برونلو روندی
نویسنده: فردیناندو بالدی
فیلمنامه‌نویس: برونلو روندی
بازیگران: نیه‌بس ناوارو آل کلیور لورا خمسر آنی بل گابریله تینتی فیودور شالیاپین زیگی زنگر
تاریخ‌های انتشار: ۱۹۷۶
مدت زمان: ۹۶ دقیقه
کشور: ایتالیا
زبان: انگلیسی ایتالیایی
مخمل سیاه (به ایتالیایی: Velluto Nero) فیلمی در رانژ درام، رومانتیک به کارگردانی برونلو روندی محصول سال ۱۹۷۶ ایتالیا است. فیلم نامه این اثر بر اساس داستانی از فردیناندو بالدی توسط برونلو روندی نوشته شده‌است. از بازیگرانی که دراین فیلم به ایفای نقش پرداخته‌اند، می‌توان به نیه‌بس ناوارو، آل کلیور، لورا خمسر، آنی بل، گابریله تینتی، فیودور شالیاپین و زیگی زنگر اشاره کرد.
این فیلم با وجود نام جایگزین امانوئل سیاه، امانوئل سفید و همچنین حضور لورا خمسر در آن، هیچ ارتباطی با دیگرفیلم‌های امانوئل ندارد.
خلاصه داستان

«لورا» یک مدل لباس و همسر عکاس ظالمش «کارلو» به مصر سفر می‌کنند تا «کریستال» دوست ثروتمند اما ناامید لورا را ملاقات کنند. در کاخ کریستال، لورا با «پینا» دختر کریستال از شوهر سابقش، دوست می‌شود و تحت طلسم روحانی فاسد «هوراسیو» قرار می‌گیرد.