stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
خیابان امیرکبیر

نمایی از خیابان امیرکبیر در تهران، ایران - ۱۳۸۶
خیابان امیرکبیر، با شماره‌گذاری معابر خیابان ۲۸۶ تهران، که در گذشته با نام‌های خیابان چراغ‌برق و پیش از آن چراغ‌گاز شناخته می‌شد، یکی از خیابان‌های تاریخی و مهم شهر تهران است که در دوره قاجار، نخستین خیابان دارای روشنایی مصنوعی در پایتخت بود.
این خیابان از میدان توپخانه در غرب آغاز و پس از گذر از خیابان سعدی جنوبی، خیابان ملت، خیابان پامنار، خیابان مصطفی خمینی (چهارراه سرچشمه) و خیابان ری (سه‌راه امین‌حضور) تبدیل به تونل امیرکبیر شده و در نهایت به خیابان ۱۷ شهریور در شرق منتهی می‌شود.
تاریخچه

در دوران ناصرالدین‌شاه قاجار، تصمیم گرفته شد که ارگ سلطنتی و خیابان‌های اطراف آن، همانند شهرهای اروپایی، به روشنایی مجهز شوند. در نتیجه، کارخانه‌ای به همت میرزا حسین‌خان سپهسالار، صدراعظم تجددخواه ایران، در این خیابان تأسیس شد تا از طریق تولید گاز استیلن از کاربید، خیابان‌های ناصریه (ناصر خسرو)، باب‌همایون و باغ اندرونی کاخ گلستان را روشن کند. به همین دلیل، این خیابان ابتدا چراغ‌گاز نام گرفت.
با گذشت زمان و در دوره مظفرالدین‌شاه قاجار، حاج محمدحسن امین‌الضرب، بازرگان سرشناس ایرانی، تصمیم به توسعه این سیستم گرفت. او در سفری به روسیه، تجهیزات یک کارخانه برق را خریداری کرد و در تهران راه‌اندازی نمود. این کارخانه در شهریور ۱۲۵۸ خورشیدی تأسیس شد. با این اقدام، خیابان چراغ‌گاز به چراغ‌برق تغییر نام داد و عنوان نخستین خیابان برق‌دار تهران را به خود اختصاص داد. امین‌الضرب به دلیل این اقدام، به پدر برق ایران معروف شد.
تاریخچه > واکنش مردم

ورود برق به خیابان چراغ‌برق، با مخالفت برخی از مردم روبه‌رو شد. برخی بر این باور بودند که برق، کار شیطان است و نباید به آن اعتماد کرد. در نتیجه، برخی افراد لامپ‌ها را می‌شکستند و سیم‌ها را قطع می‌کردند. این روند تا سال ۱۳۰۶ خورشیدی ادامه داشت، تا اینکه با ورود نیروگاه‌های بخار از اروپا، سیستم برق‌رسانی پایدارتر شد و روشنایی خیابان‌ها برای همیشه برقرار ماند.
تاریخچه > در دوره پهلوی

در دوران رضاشاه پهلوی و سپس محمدرضا شاه این خیابان توسعه یافت و یکی از نمادهای تجدد در ایران شناخته شد. این خیابان که در گذشته کم‌عرض و پرپیچ‌وخم بود، تعریض گردید و ساختمان‌های تجاری جدیدی در آن ساخته شد. چراغ‌برق، به دلیل موقعیت خاص خود، به یکی از مهم‌ترین مراکز تجاری و صنعتی تهران تبدیل شد. شرکت‌های خودروسازی از جمله شورلت و فورد، در این خیابان نخستین نمایندگی‌های خود را تأسیس کردند و نیز کاروانسراهای قدیمی این خیابان به گاراژهای خودرو تغییر کاربری دادند.
تاریخچه > خیابان امیرکبیر

این خیابان در سال ۱۳۲۷ خورشیدی، به پاس خدمات میرزاتقی‌خان امیرکبیر در جهت توسعه ایران، به نام خیابان امیرکبیر نام گذاری شد.
عکس از کارخانه گاز و خیابان چراغ‌گاز (امیرکبیر فعلی) در حدود سالهای ۱۲۶۰. این کارخانه به فرمان ناصرالدین شاه قاجار و به همت میرزا حسین‌خان سپهسالار، صدراعظم تجددخواه ایران، در این خیابان تأسیس شد تا از طریق تولید گاز استیلن از کاربید، خیابان‌های ناصریه (ناصر خسرو)، باب‌همایون و باغ اندرونی کاخ گلستان را روشن کند. به همین دلیل، این خیابان ابتدا چراغ‌گاز نام گرفت. عکس از آنتوان سوریوگین (۱۲۰۹ – ۱۳۱۲ خورشیدی).
عکس از خیابان چراغ‌برق (امیرکبیر فعلی)، که پیش از آن به نام خیابان چراغ‌گاز شناخته می‌شد، در حدود سالهای ۱۲۹۰. این کارخانه به فرمان مظفرالدین شاه و به همت محمدحسین امین‌الضرب، بازرگان سرشناس، با خرید تجهیزات از روسیه، در این خیابان تأسیس شد. این خیابان عنوان نخستین خیابان برق‌دار تهران را به خود اختصاص داده است و همچان به عنوان خیابان چراغ‌برق نیز شناخته می‌شود. عکس از آنتوان سوریوگین (۱۲۰۹ – ۱۳۱۲ خورشیدی).
بخش سنگاردی

District of تلانگانا در 23x15px|border |alt=|link= هند
| بخش سنگاردی | بخش سنگاردی |
| --- | --- |
District of تلانگانا: District of تلانگانا
Ramalingeshwara temple, Nandikandi: Ramalingeshwara temple, Nandikandi
موقعیت بخش سنگاردی در نقشه: موقعیت بخش سنگاردی در نقشه
ایالت: تلانگانا
Headquarters: Sangareddy
Tehsils: ۲۰
حکومت: حکومت
 • District collector: M.Hanumantha Rao
مساحت: مساحت
 • Total: ۴۴۶۴٫۸۷ کیلومتر مربع (۱۷۲۳٫۹۰ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • Total: ۱۵۲۷۶۲۸
 • تراکم: ۳۴۰/کیلومتر مربع (۸۹۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۰۵:۳۰ (زمان استاندارد هند)
Major highways: NH65 and NH161
وبگاه: sangareddy.telangana.gov.in
بخش سنگاردی (به انگلیسی: Sangareddy district) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در تلانگانا واقع شده‌است. بخش سنگاردی ۴٬۴۶۴٫۸۷ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۵۲۷٬۶۲۸ نفر جمعیت دارد.
آب‌انبار رکن‌آباد

| آب‌انبار رکن‌آباد | آب‌انبار رکن‌آباد |
| --- | --- |
آب‌انبار رکن‌آباد در سال ۱۴۰۳ خورشیدی: آب‌انبار رکن‌آباد در سال ۱۴۰۳ خورشیدی
نام: آب‌انبار رکن‌آباد
کشور: ایران
استان: استان خراسان رضوی
شهرستان: بردسکن
بخش: شهرآباد
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: آب‌انبار
دیرینگی: دوره قاجار
دورهٔ ساخت اثر: دوره قاجار
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۹۱۱۷
تاریخ ثبت ملی: ۳ خرداد ۱۳۸۶
  آب‌انبار رکن‌آباد  روی نقشه ایران ۳۵°۰۵′شمالی ۵۸°۰۱′شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۰۹°شمالی ۵۸٫۰۲°شرقی﻿ / 35.09; 58.02   :   آب‌انبار رکن‌آباد  روی نقشه ایران ۳۵°۰۵′شمالی ۵۸°۰۱′شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۰۹°شمالی ۵۸٫۰۲°شرقی﻿ / 35.09; 58.02   
آب‌انبار رکن‌آباد مربوط به اواخر دوره قاجار است و در شهرستان بردسکن، بخش شهرآباد، دهستان جلگه، روستای رکن‌آباد واقع شده و این اثر در تاریخ ۳ خرداد ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۱۹۱۱۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
هونگ‌جونگ

| هونگ‌جونگ | هونگ‌جونگ |
| --- | --- |
هونگ‌جونگ در ژوئن ۲۰۲۴: هونگ‌جونگ در ژوئن ۲۰۲۴
نام هنگام تولد: کیم هونگ جونگ
زادهٔ: ۷ نوامبر ۱۹۹۸ ‏(۲۶ سال) آنیانگ، گیونگ‌گی، کره جنوبی
تحصیلات: دانشگاه گلوبال سایبر
پیشه‌ها: رپر خواننده ترانه‌پرداز آهنگساز
پیشه موسیقی: پیشه موسیقی
ژانر: کی-پاپ
ساز(ها): وکال
سال‌های فعالیت: ۲۰۱۸–اکنون
ناشر(ان): کی‌کیو
عضو کنونیِ: ایتیز
 :  
نام کره‌ای: نام کره‌ای
هانگول: 김홍중
هانجا: 金弘中
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Gim Hongjung
مک‌کیون–ریشاور: Kim Hongchung
 :  
امضاء: امضاء
کیم هونگ جونگ (کره‌ای: 김홍중؛ زادهٔ ۷ نوامبر ۱۹۹۸) که با نام هونگ‌جونگ شناخته می‌شود، رپر، خواننده، تهیه‌کننده و ترانه‌پرداز اهل کره جنوبی است. او در سال ۲۰۱۸ به عنوان لیدر گروه پسرانه کره‌ای ایتیز فعالیتش را آغاز کرد.
اوایل زندگی

کیم هونگ جونگ زادهٔ ۷ نوامبر ۱۹۹۸ در آنیانگ، گیونگ‌گی، کره جنوبی است. او در دبیرستان دونگ‌آن و سپس در دانشگاه گلوبال سایبر تحصیل کرده است. او نخستین ترانهٔ خود را در سن ۱۶ سالگی نوشت.
پیمان لاتران

| 0 | 1 |
| --- | --- |
گونه: Bilateral treaty
تاریخ پیش‌نویس: Establishment of واتیکان on the شبه‌جزیره ایتالیا
تاریخ امضا: ۱۱ فوریه ۱۹۲۹ (۱۹۲۹-02-۱۱)
مکان امضا: رم، پادشاهی ایتالیا
شرط اجرا: Ratification by the Kingdom of Italy and Vatican City
امضاکنندگان:   پادشاهی ایتالیا سریر مقدس 
پیمان لاتران (ایتالیایی: Patti Lateranensi; لاتین: Pacta Lateranensia) پیمان و موافقت‌نامه‌ای بود که در ۱۱ فوریهٔ ۱۹۲۹ میلادی بین پادشاهی ایتالیا و سریر مقدس منعقد شد و به‌دلیل آنکه در کاخ لاتران منعقد شده‌بود، به این نام، نام‌گذاری شد. پارلمان ایتالیا نیز در ۷ ژوئن ۱۹۲۹ میلادی این پیمان را تصویب کرد. این پیمان در دورهٔ حکومت فاشیست‌ها در ایتالیا منعقد شده‌بود ولی حکومت‌های دموکراتیک پس از آن نیز این پیمان را محترم شده و آن را به‌رسمیت شناختند. به‌موجب این پیمان، واتیکان کشوری مستقل شناخته‌شد و بنیتو موسولینی موافقت کرد که همهٔ عواید کلیساهای ایتالیا نیز به واتیکان پرداخت شوند. در سال ۱۹۴۷ میلادی، در دورهٔ حکومت دموکراتیک ایتالیا، پیمان لاتران به قانون اساسی ایتالیا افزوده‌شد.
کتاب‌شناسی

Latourette, Kenneth Scott. Christianity In a Revolutionary Age A History of Christianity in the 19th and 20th Century: Vol 4 The 20th Century In Europe (1961) pp 32–35, 153, 156, 371
Riccards, Michael (1998). Vicars of Christ: Popes, Power, and Politics in the Modern World. New York: Crossroad. ISBN 0-8245-1694-X.
Zuccotti, Susan (2002). Under His Very Windows: The Vatican and the Holocaust in Italy. New Haven: Yale University Press. ISBN 0-300-09310-1.
Pollard, John F. (2005). The Vatican and Italian Fascism, 1929-32. A Study in Conflict. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-02366-5.
Pollard, Jonh F. (2014). The Papacy in the Age of Totalitarianism, 1914-1958. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-920856-2.
کودتای ۳ اسفند ۱۲۹۹

کودتای ۳ اسفند ۱۲۹۹ (۲۲ فوریه ۱۹۲۱ میلادی)، کودتایی نظامی بود که علیه کابینه رئیس الوزرای ایران سپهدار اعظم فتح‌الله اکبر و نه دودمان قاجار، و الیگارشی زمینداران و مقامات دیوانسالاری که حکومت را در دست داشتند اجرا شد، و بعدها منجر به تأسیس سلسله پهلوی شد. این کودتا توسط رضاخان میرپنج (بعدها رضا شاه)، فرمانده قزاق آتریاد همدان و  سیدضیاءالدین طباطبایی و با مشارکت نظامیان بریتانیایی به رهبری   ژنرال ادموند آیرونساید، رئیس نیروی شمال ایران انجام شد.
بریتانیایی‌ها از طریق کمیته زرگنده در طراحی کودتا یا آنچه بعداً رهبران می‌بایست انجام می‌دادند، نقش داشتند و بر همین اساس بنا به نوشته عاقلی جهت اطمینان بازوی نظامی کودتا ۲۳ روز پیش از کودتا رضا خان با ادموند آیرونساید ملاقات کرده که در این دیدار آیرونساید به رضاخان گفته بود اگر شما قدرت را در دست بگیرید ما مخالفتی نداریم. در نتیجه مذاکرات و هماهنگی‌های به عمل آمده بین سیدضیاءالدین طباطبایی و رضاخان، در روز سوم اسفند قوای قزاق وارد تهران شده و ادارات دولتی و مراکز نظامی را تحت فرمان خود کردند. نزدیک به صد تن از فعالان سیاسی و رجال سرشناس بازداشت و زندانی شدند. احمدشاه قاجار و محمدحسن میرزا (ولیعهد) به کاخ فرح‌آباد گریختند و سپهدار رشتی (نخست‌وزیر) به سفارت انگلستان در تهران پناهنده شد. نتیجه کودتا، رئیس‌الوزرایی سیدضیاءالدین و وزیر جنگ شدن ماژور مسعود خان کیهان و سپس خود رضاخان بود.
اوضاع ایران در دوران پیش از کودتا

مقالهٔ اصلی: ایران در جنگ جهانی اول
در سال ۱۹۰۷ م. قرارداد ۱۹۰۷ میان کشورهای بریتانیا و امپراتوری روسیه در سن پترزبورگ امضا شد.
بر پایه قرارداد ۱۹۰۷ بریتانیا پیشنهاد تقسیم ایران به دو منطقه نفوذ را داد. منطقه شمالی به امپراتوری روسیه اعطا شد و منطقه جنوبی به بریتانیای کبیر. منطقه میانی باید به عنوان منطقه بی‌طرف کار می‌کرد. پیمان نامه ۱۹۰۷ م. بدون آگاهی دولت ایران در زمان اوج جنبش مشروطه امضا شد؛ از این رو سرانجام با پاسخ تند مجلس شورای ملی رو به رو شد.
با وجود اعتراضات ایران به این قرارداد، مواد آن عملاً در زمان جنگ جهانی اول اجرا شد و به بهانه جنگ با عثمانی شمال ایران به اشغال سپاه امپراتوری روسیه درآمد و نیز بریتانیا با اشغال بوشهر به سوی شیراز پیشروی کرد. روس‌ها تا زمان انقلاب اکتبر بر حفظ منافع به دست آمده‌شان از این قرارداد اصرار داشتند. پس از انقلاب اکتبر این قرارداد به دلیل ایدئولوژی غالبین توسط دبیرکل حزب کمونیست حاکم ولادیمیر ایلیچ لنین ملغی شد.
جنگ جهانی اول با پیروزی متفقین پایان یافته بود و وقوع انقلاب اکتبر، همسایه شمالی ایران را از بازیگری در عرصه جهانی ناتوان کرده بود. در این هنگامه، دولت بریتانیا که خود را یکه‌تاز میدان می‌دید، به صرافت افتاد برای جلوگیری از نفوذ امواج انقلاب سرخ به سوی هندوستان، ایران را به عنوان کشوری حائل درآورد.
لرد کرزن وزیر وقت امور خارجه بریتانیا، برای این کار قراردادی طراحی کرد که به قرارداد ۱۹۱۹ شهرت یافت. مطابق این پیمان، دست دولت بریتانیا در امور مالی و نظامی ایران باز می‌شد. قراردادی که دولت بریتانیا سعی در بستن آن با دولت ایران کرد ولی با مخالفت ایرانیان موفق نشد.
طی جنگ جهانی اول هم‌زمان با حکومت احمدشاه قاجار دولت مشروطه ایران ضعیف‌ترین دوران خود را می‌گذراند. ایران از جوانب گوناگون اوضاعی آشفته، نابسامان، بغرنج و متزلزل داشت. بحران فزاینده اقتصادی، وضعیت ناپایدار سیاسی و مداخلات مهارگسیخته قدرت‌های خارجی ایران را تا آستانه یک دولت ورشکسته و وابسته پیش برده بود. علی‌رغم اعلام بی‌طرفی دولت ایران نیروهای متخاصم از جنوب و شمال وارد ایران شدند. بر اثر اشغال ایران توسط بریتانیا و خرید آذوقه مردم ایران توسط ارتش اشغالگر و شروع قحطی بزرگ ایران (۱۲۹۸-۱۲۹۶)، بخش بزرگی از مردم ایران به کام مرگ فرورفتند. سپاه روسیه تا دروازه‌های تهران پیشروی کرد اما از منقرض کردن سلسله قاجار منصرف شد. غرب کشور را سپاه عثمانی اشغال کرده بود. در جنوب مردم محلی در چند نوبت با متجاوزان انگلیسی درگیر شدند که از مهم‌ترین نبردهای جنگ جهانی اول در ایران می‌توان به مقاومت تنگستانی‌ها و قشقایی‌ها اشاره کرد. جمعی از رجال و نمایندگان مجلس، حکومت موقتی به نام دولت ملی به ریاست نظام السلطنه (رضا قلی خان مافی) تشکیل دادند. پس از پایان جنگ نیز کشور دچار هرج و مرج بود. دولت در خارج از پایتخت نفوذی نداشت و هر بخش از کشور زیر نفوذ قدرتی محلی بود. شمال کشور را سپاه انگلستان و روسیه در اشغال داشت. پلیس جنوب با همکاری قشون هند یها زیر نظر بریتانیایی‌ها بر جنوب حکمرانی داشت. در آذربایجان غربی اسماعیل‌آقا سیمیتقو شورشی بود. لرهای شورشی لرستان را تحت کنترل داشتند. راه تهران به خراسان زیر غارت یاغیان ترکمن بود. در خوزستان شیخ خزعل حکومت می‌کرد و در فارس قوام‌الملک شیرازی و قشقاییها قدرت را در دست داشتند. کرمان و بلوچستان تحت نفوذ بلوچها بود و امیرموید در مازندران قدرت را به دست داشت.
عملیات کودتا

از شب جمعه سی ام بهمن، اجازه حرکت افراد عادی به سمت تهران به دلایل امنیتی سلب گردید. دو هزار نفر از قوای قزاق آتریاد همدان به فرماندهی میرپنج رضاخان که در قزوین اردو زده بودند و یکصد نفر ژاندارم به سمت تهران حرکت کردند و در صبح شنبه به کرج وارد شدند. در تیپ پیشقراولان به فرماندهی احمد امیراحمدی یک قبضه توپ نیز وجود داشت.
صبح روز یکشنبه رژه پیاده‌نظام برگزار شد و پنجاه نفر قزاق برای جلوگیری از فرار احتمالی شاه به جنوب، به سمت کهریزک حرکت کردند. مابقی قوای قزاق در ساعت سه بعدازظهر به سوی شاه آباد و مهرآباد حرکت کردند و در کرج تنها یکصد قزاق و یکصد ژاندارم برای پشتیبانی سیدضیاء باقی‌ماندند. قوای قزاق ساعت ۴ بعدازظهر به مهرآباد (حومه تهران آنروز) رسیدند.
یک ساعت بعد فرماندهان قبلی قزاقها برای منصرف کردن قوای قزاق وارد اردو می‌شوند، ولی موفقیتی حاصل نمی‌کنند. خانواده سربازان قزاق که از ورود فرزندان خود به حومه شهر مطلع شده‌اند، برای استقبال به مهرآباد می‌روند.
در ساعت هفت و نیم عصر، نمایندگان شاه (معین الملک)، نخست‌وزیر (ادیب‌السلطنه سمیعی) و سفارت انگلستان (کلنل هایک و کلنل هادسون) برای مذاکره به مهرآباد می‌رسند که به سردی استقبال شده و مدت یک ساعت در اتاقی شبیه به طویله منتظر دیدار با سیدضیاء و میرپنج رضاخان می‌شوند و عملاً تحت‌الحفظ نگهداری می‌شوند. ساعت ۹ شب نیروها به سمت محل‌های از پیش تعیین شده در سطح شهر حرکت کرده و هم‌زمان رضاخان با نمایندگان مذکور ملاقات می‌کند. نمایندگان دستور شاه مبنی بر توقف قوا را در مهرآباد به رضا خان ابلاغ می‌کنند، ولی شیپور حمله هم‌زمان نواخته می‌شود و تقاضای آنان بی‌اثر باقی می‌ماند.
پیشقراولان بریگاد مرکزی تحت فرماندهی سرتیپ شهاب جلوی دروازه شهرنو (دروازه قزوین) به رضاخان اخطار می‌کنند که در آماده باش کامل به سر می‌برند ولی در عمل مقاومتی نمی‌کنند. اندکی بعد قزاقخانه (باغ ملی) به تصرف قزاقها در می‌آید. عبدالحسین میرزا فرمانفرما برای مذاکره وارد می‌شود؛ ولی او نیز موفقیتی به‌دست نمی‌آورد. دویست نفر قزاق به فرماندهی کاظم خان سیاح فرماندهی کلانتری‌های شهر را بر عهده می‌گیرند و این تنها نقطه کودتا بود که به زد و خورد و کشته شدن چند قزاق و پلیس انجامید. چند تیر توپ شلیک شد و کودتا به پایان رسید.
اهوارک

مکان
| اهوارک | اهوارک |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۶°۱۴′۲۸″ شمالی ۵۰°۲۹′۸″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۲۴۱۱۱°شمالی ۵۰٫۴۸۵۵۶°شرقی﻿ / 36.24111; 50.48556: مختصات: ۳۶°۱۴′۲۸″ شمالی ۵۰°۲۹′۸″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۲۴۱۱۱°شمالی ۵۰٫۴۸۵۵۶°شرقی﻿ / 36.24111; 50.48556
استان: البرز
شهرستان: طالقان
بخش: بخش طالقان
دهستان: پایین طالقان
جمعیت: ۶۴ نفر (سرشماری ۹۵)
اهوارک روستایی از توابع بخش طالقان شهرستان طالقان در استان البرز ایران است. مردم اهوارک دارای فرهنگ اصیل تاتی هستند و هنوز به زبان تاتی سخن می‌گویند.
جمعیت

این روستا در دهستان پایین طالقان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۴ نفر (۲۷خانوار) بوده‌است.
ایپرونیازید

| 0 | 1 |
| --- | --- |
داده‌های بالینی: داده‌های بالینی
AHFS/Drugs.com: International Drug Names
کد ATC: N06AF05 
داده‌های فارماکوکینتیک: داده‌های فارماکوکینتیک
زیست فراهمی: 1
شناسه‌ها: شناسه‌ها
 نام آیوپاک N-isopropylisonicotinohydrazide :  نام آیوپاک N-isopropylisonicotinohydrazide 
شمارهٔ سی‌ای‌اس: 54-92-2 Y
پاب‌کم CID: 3748
دراگ‌بنک: DB04818 Y
کم‌اسپایدر: 3617 Y
UNII: D892HFI3XA
KEGG: D02579 Y
ChEMBL: ChEMBL92401 Y
CompTox Dashboard (EPA): DTXSID5023168 
ECHA InfoCard: 100.000.199 
داده‌های فیزیکی و شیمیایی: داده‌های فیزیکی و شیمیایی
فرمول شیمیایی: C9H13N3O
جرم مولی: ۷۰۰۲۱۷۹۲۲۳۰۰۰۰۰۰۰۰۰♠۱۷۹٫۲۲۳ g·mol−1
مدل سه بعدی (جی‌مول): Interactive image
چگالی: 1.084 g/cm3
نقطه جوش: ۲۶۵٫۹ درجه سلسیوس (۵۱۰٫۶ درجه فارنهایت)
 SMILES O=C(NNC(C)C)c1ccncc1 :  SMILES O=C(NNC(C)C)c1ccncc1 
 InChI InChI=1S/C9H13N3O/c1-7(2)11-12-9(13)8-3-5-10-6-4-8/h3-7,11H,1-2H3,(H,12,13) Y Key:NYMGNSNKLVNMIA-UHFFFAOYSA-N Y :  InChI InChI=1S/C9H13N3O/c1-7(2)11-12-9(13)8-3-5-10-6-4-8/h3-7,11H,1-2H3,(H,12,13) Y Key:NYMGNSNKLVNMIA-UHFFFAOYSA-N Y 
  (صحت‌سنجی):   (صحت‌سنجی)
ایپرونیازید (Marsilid, Rivivol, Euphozid, Iprazid , Ipronid, Ipronin) یک مهار کننده مونوآمین اکسیداز(MAOI) غیر انتخابی و برگشت‌ناپذیر از دسته هیدرازین‌ها است.
این ماده یک بیگانه‌زیست است که در ابتدا برای درمان سل طراحی شده بود، اما بعداً به عنوان داروی ضد افسردگی مورد استفاده قرار گرفت. با این حال، به دلیل سمیت کبدی از بازار حذف شد. استفاده پزشکی از ایپرونیازید در دهه ۱۹۶۰ در بیشتر جهان متوقف شد، اما در فرانسه همچنان مورد استفاده قرار گرفت.
بخش سفله

مکان
| بخش سفله Säffle kommun | بخش سفله Säffle kommun |
| --- | --- |
ناحیه شهری: ناحیه شهری
  نشان:   نشان
موقعیت بخش سفله در نقشه: موقعیت بخش سفله در نقشه
شهرستان‌های سوئد: شهرستان ورملاند
Seat: سفله
مساحت: مساحت
 • کل: ۲٬۵۱۲٫۴۹۴۵ کیلومتر مربع (۹۷۰٫۰۷۹۵ مایل مربع)
 • خشکی: ۱٬۲۲۰٫۶۸۴۵ کیلومتر مربع (۴۷۱٫۳۰۸۹ مایل مربع)
 • آب: ۱٬۲۹۱٫۸۱ کیلومتر مربع (۴۹۸٫۷۷ مایل مربع)
 : Area as of January 1, 2010.
جمعیت (June 30, 2012): جمعیت (June 30, 2012)
 • کل: ۱۵٬۶۰۰
 • تراکم: ۶٫۲/کیلومتر مربع (۱۶/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانی اروپای مرکزی)
کد ایزو ۳۱۶۶: ISO 3166-2:SE
استان: ورملاند و دالسلاند
Municipal code: ۱۷۸۵
وبگاه: www.saffle.se
بخش سفله (به سوئدی: Säffle kommun) یک ناحیه شهری در سوئد است که در شهرستان ورملاند واقع شده‌است.
خواهرخوانده

شهرهای هاگنو، آنتسلا، Mäntyharju و Hol خواهرخوانده‌های بخش سفله هستند.
امیرنشین جبل شمر

امارت جبل شمر (به عربی: إمارة جبل شمر) یا امارت حائل دولتی بود که از میانه‌های سدهٔ نوزدهم میلادی تا سال ۱۹۲۱ بر نجد عربستان چیره‌بود. این دولت با نظام پادشاهی و از سوی دودمان آل رشید اداره می‌شد و پایتختش شهر حائل بود. قلمرو این دولت بخش‌هایی از کشورهای کنونی عربستان سعودی، عراق و اردن را دربرمی‌گرفت.
تأسیس این امارت به ۱۸۳۶ میلادی بازمی‌گردد. بیشتر تاریخ این دولت به جنگ با آل سعود بر سر کنترل بر نجد گذشت. در ۱۸۹۱ میلادی آل رشید با شکست دادن آل سعود در نبرد الملیداء آنان را از ریاض بیرون راندند. این رویداد سبب برافتادن دومین دولت آل سعود -معروف به امارت نجد- و الحاق قلمروشان در جبل شمر شد. آنان همچنین پیوندهایی با عثمانی داشتند.
در ۱۹۰۲ میلادی ملک عبدالعزیز سعودی، ریاض را گشود و دست به یک رشته لشکرکشی‌ها بر فتح سراسر عربستان زد. در این زدوخوردها میان آل رشید و آل سعود، آل رشید شکست خوردند و امیر آنان عبدالعزیز بن متعب کشته شد. در این زمان -که بحبوحهٔ جنگ جهانی اول بود- آل سعود با اتحاد با امپراتوری بریتانیا قدرت بیشتری به دست آوردند. سرانجام در ۱۹۲۱ میلادی، آل سعود کار امارت جبل شمر را یکسره ساختند.
بنموکسین

| 0 | 1 |
| --- | --- |
داده‌های بالینی: داده‌های بالینی
روش مصرف دارو: خوراکی
کد ATC: None
وضعیت قانونی: وضعیت قانونی
وضعیت قانونی:  ℞ (Prescription only) 
شناسه‌ها: شناسه‌ها
 نام آیوپاک N'-(1-phenylethyl)benzohydrazide :  نام آیوپاک N'-(1-phenylethyl)benzohydrazide 
شمارهٔ سی‌ای‌اس: 7654-03-7 N
پاب‌کم CID: 71671
کم‌اسپایدر: 64728 Y
UNII: XC9FY2SGBG
ChEMBL: ChEMBL1877495 N
CompTox Dashboard (EPA): DTXSID0046220 
ECHA InfoCard: 100.028.745 
داده‌های فیزیکی و شیمیایی: داده‌های فیزیکی و شیمیایی
فرمول شیمیایی: C15H16N2O
جرم مولی: ۷۰۰۲۲۴۰۳۰۶۰۰۰۰۰۰۰۰۰♠۲۴۰٫۳۰۶ g·mol−1
مدل سه بعدی (جی‌مول): Interactive image
 SMILES O=C(NNC(c1ccccc1)C)c2ccccc2 :  SMILES O=C(NNC(c1ccccc1)C)c2ccccc2 
 InChI InChI=1S/C15H16N2O/c1-12(13-8-4-2-5-9-13)16-17-15(18)14-10-6-3-7-11-14/h2-12,16H,1H3,(H,17,18) Y Key:BEWNZPMDJIGBED-UHFFFAOYSA-N Y :  InChI InChI=1S/C15H16N2O/c1-12(13-8-4-2-5-9-13)16-17-15(18)14-10-6-3-7-11-14/h2-12,16H,1H3,(H,17,18) Y Key:BEWNZPMDJIGBED-UHFFFAOYSA-N Y 
  (صحت‌سنجی):   (صحت‌سنجی)
بنموکسین (با نام تجاری Neuralex ,Nerusil) که به عنوان مباموکسین نیز شناخته می‌شود، یک مهارکننده مونوآمین اکسیداز(MAOI) غیرقابل برگشت و غیرانتخابی از دسته هیدرازین‌ها است. این دارو در سال ۱۹۶۷ سنتز شد و متعاقباً به عنوان داروی ضد افسردگی در اروپا مورد استفاده قرار گرفت، اما اکنون دیگر به بازار عرضه نمی‌شود.
ادوارد مانوکیان (دانشمند)

| ادوارد مانوکیان | ادوارد مانوکیان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۵ اکتبر ۱۹۱۳۲۵ اکتبر ۱۹۱۶ سیمفروپول، امپراتوری روسیه
درگذشت: ۲۷ ژوئیهٔ ۲۰۱۰ (۹۳ سال)
آرامگاه: گورستان ویدنسکیه
ملیت: ارمنستان
محل تحصیل: دانشگاه فنی ارتباطات و انفورماتیک مسکو
جوایز:    
ادوارد میهرانی مانوکیان (ارمنی: Էդուարդ Միհրանի Մանուկյան؛  زادهٔ ۲۵ اکتبر ۱۹۱۳ یا ۲۵ اکتبر ۱۹۱۶ - درگذشته ۲۷ ژوئیهٔ ۲۰۱۰) دانشمند و استاد اهل ارمنستان بود.
زندگی‌نامه

وی در ۲۵ اکتبر ۱۹۱۳ یا ۲۵ اکتبر ۱۹۱۶ در سیمفروپول به دنیا آمد و از دانشگاه فنی ارتباطات و انفورماتیک مسکو فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین (۱۹۶۱)، نشان پرچم سرخ کار (۱۹۵۶) و جایزه لنین (۱۹۵۷) شده‌است. وی در ۲۷ ژوئیهٔ ۲۰۱۰ در سن ۹۳ سالگی درگذشت و در گورستان ویدنسکیه به خاک سپرده شد..
سیاره مجردها

| سیاره مجردها | سیاره مجردها |
| --- | --- |
پوستر فیلم: پوستر فیلم
کارگردان: میتجا اوکورن
نویسنده: ملانیا ملاک
بازیگران: ماچئی اشتور  ورونیکا کشیانژکیه‌ویچ
تاریخ‌های انتشار:  ۵ فوریه ۲۰۱۶ (۲۰۱۶-02-۰۵)  
مدت زمان: ۱۳۶ دقیقه
کشور: لهستان
زبان: لهستانی 
سیاره مجردها (به لهستانی: Planeta singli) یک فیلم سینمایی لهستانی کمدی به کارگردانی میتجا اوکورن در سال ۲۰۱۶ به نمایش درآمد.
داستان

داستان فیلم دربارهٔ مجری جذابی می‌باشد که زن‌ها دوست دارند با او باشند و مردها دوست دارند شبیه به او باشند و این مجری به دنبال …
گزیدهٔ بازیگران

ماچئی اشتور
ورونیکا کشیانژکیه‌ویچ
پاوئو دوماگاوا
توماش کارولاک
آدا فی‌یاو
میخالینا سوسنا
پیوتر گوئوواتسکی
کامیل کولا
سواوُمیر
پیوتر میازگا
زوزانا گرابوفسکا
آگنیشکا ویندووخا
دوروتا دلونگ
میخاو چرنتسکی
یوانا اُپوزدا
مارتا دامبروفسکا
تومیرا کُوالیک
آرتور یانوشاک
دوبرومیر دیمتسکی
آدام بوبیک
الکساندرا پیسولا
توماش بورکوفسکی
دنباله

دنباله این فیلم در ۵ نوامبر ۲۰۱۸ منتشر شد. و قسمت سوم این فیلم در سال ۲۰۱۹ به نمایش درآمد.
بلوم اونت فوس ب‌فاو ۲۳۸

| بلوم اونت فوس ب‌فا ۲۳۸ | بلوم اونت فوس ب‌فا ۲۳۸ |
| --- | --- |
کاربری: قایق پرنده چند منظوره
کشور سازنده:  آلمان
تولیدکننده: بلوم اونت فوس
نخستین پرواز: آوریل ۱۹۴۴
کاربر اصلی: لوفت‌وافه
تعداد ساخته‌شده: ۱ پیش‌نمونه تکمیل‌شده و ۴ پیش‌نمونه ناتمام
بلوم اونت فوس ب‌فاو ۲۳۸ (به آلمانی: Blohm & Voss BV 238) یک قایق پرنده شش‌موتوره ساخت شرکت بلوم اونت فوس در آلمان بود که اواخر جنگ جهانی دوم طراحی شد اما عملیاتی نشد. این قایق پرنده سنگین‌ترین هواگرد جنگ و بزرگ‌ترین هواگرد تولید شده توسط نیروهای محور بود.
طراحی

گروه طراحی ریشارت فوگت، مهندس آلمانی، ماه نوامبر سال ۱۹۴۰ کار بر روی طرح یک هواگرد جدید از نوع قایق پرنده برای نقش شناسایی برد بلند و ترابری، را آغاز کرد. نتیجه «بلوم اونت فوس ب‌فاو ۲۳۸» نام گرفت. در این طرح هواگرد نیرو محرکه خود را از چهار موتور ۲۴ سیلندر یونکرس یومو ۲۲۳ می‌گرفت. هر موتور به‌شکل جعبه‌ای، چهار ردیف شش سیلندری داشت. ماه ژوئیه سال ۱۹۴۱ مسّلَم شد که این موتور در دسترس نخواهد بود تا طراحی مجدد انجام شود. اواخر سال ۱۹۴۱ سه پیش‌نمونه ب‌فاو ۲۳۸آ با موتور دایملر-بنتس دی‌ب ۶۰۳ و یک پیش‌نمونه ب‌فاو ۲۳۸ب با موتور شعاعی ب‌ام‌و ۸۰۱ سفارش شد. مدت کوتاهی بعد شرکت بلوم اونت فوس نمونه خشکی‌پایه ب‌فاو ۲۳۸ که بعداً ب‌فاو ۲۵۰ نام گرفت، را نیز ارائه کرد. در این مدل کف شناوری با محفظه بمب جایگزین شد. این هواگرد می‌توانست در عملیات شناسایی راهبردی تا ساحل غربی ایالات متحده برسد. چهار پیش‌نمونه سفارش و کار ساخت سه هواگرد آغاز شد اما هیچگاه تکمیل نگردید.
یک نمونه تحقیقاتی از ب‌فاو ۲۳۸ به اندازه یک‌چهارم آن و چهار موتور ۲۱ اسب بخاری، با عنوان اف‌په‌گه ۲۲۷، تولید شد. اسیران جنگی فرانسوی عامدانه به این هواگرد هنگام انتقال آن به تراومونده برای کارآزمایی، آسیب زدند. در نتیجه هواگرد در ابتدا قادر به برخاستن نشد. در نخستین پراوز در ماه سپتامبر سال ۱۹۴۴ هر چهار موتور آن از کار افتاد و هواگرد آسیب بیشتری دید.
کارآزمایی پرواز نخستین پیش‌نمونه با عنوان ب‌فاو ۲۳۸فاو-۱ ماه آوریل سال ۱۹۴۵ آغاز شد. این هواگرد به عنوان یک پروژه عظیم از نظر ابداع بزرگ‌ترین هواگرد جهان نبود (توپولف آنت-۲۰، بزرگ‌ترین هواگرد آن زمان) اما سنگین‌وزن‌ترین بود. در وزن کامل برای برخاستن به راکت کمکی نیاز داشت. جنگنده‌های پی-۵۱ موستانگ آمریکایی اواخر سال ۱۹۴۴ فاو-۱ را در لنگرگاه خود در دریاچه شال غرق کردند. در این هنگام کار ساخت فاو-۲ و فاو-۳ تقریباً تمام شده بود و ساخت فاو-۴ و فاو-۵ پیشرفت زیادی داشت. با این حال، با از دست رفتن تنها هواگرد پرواز کرده و نیاز فراوان لوفت‌وافه، برنامه توسعه ب‌فاو ۲۳۸ در نهایت متوقف شد.
مشخصات فنی

ب‌فاو ۲۳۸فاو-۱:
طول: ۴۳٫۳۶ متر
طول بال: ۶۰٫۱۷ متر
مساحت بال: ۳۶۰ متر مربع
ارتفاع: ۱۲٫۸ متر
وزن خالی: ۵۴٬۷۸۰ کیلوگرم
حداکثر وزن هنگام برخاستن:با اضافه‌بار ۱۰۰٬۰۰۰ کیلوگرم
نیرومحرکه: ۶ × موتور خطی پیستونی دایملر-بنتس دی‌ب ۶۰۳گه: ۱٬۹۰۰ اسب بخار (۱٬۴۱۷ کیلووات)
حداکثر سرعت: ۴۲۵ کیلومتر بر ساعت با وزن ۶۰٬۰۰۰ کیلوگرم در ۶٬۰۰۰ متری
برد: حدوداً ۷٬۸۵۰ کیلومتر
۲ × توپ خودکار ۲۰ میلی‌متری ام‌گه ۱۵۱ در برجک سقف
۴ × مسلسل ۱۳ میلی‌متری ام‌گه ۱۳۱ در برجک‌های دماغه، دُم و پشت بال‌ها
۱ × جفت مسلسل ۱۳ میلی‌متری ام‌گه ۱۳۱ در جایگاه پشت بدنه
۲۰ × بمب ۲۵۰ کیلوگرمی زیر بال‌ها
۴ × اژدر ۱٬۰۰۰ کیلوگرمی زیر بدنه
۴ × اژدر ال‌ده ۱۲۰۰ زیر بدنه
۴ × موشک هااس ۲۹۳ یا ۴ × بمب سرشی ب‌فاو ۱۴۳ زیر بدنه
ب‌فاو ۲۳۸فاو-۱