stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آریایی
پیشینه مردمان آریایی > شواهد فرضیه مهاجرت > سفال خاکستری

این نوع سفال‌ها متمایل به سیاه هستند. ظروف که بیشتر با چرخ کوزه‌گری ساخته شده، جلای خاصی دارند و در ساخت آن‌ها از اسلوب و روش پیشرفته‌ای در کورهها و میزان حرارت بهره جسته‌اند. یانگ در ۱۹۶۳، ۱۹۶۵، ۱۹۶۷ م دربارهٔ سفال خاکستری ایران این نوع سفال را به دو دسته عمده شرقی و غربی تقسیم کرد و احتمال داد که سفال خاکستری جدید عصر آهن I در غرب ایران و دره سلدوز از سفال‌های خاکستری رنگ عصر برنز قدیم تپه حصار و گرگان، شامل تورنگ تپه و شاه تپه منشأ گرفته باشد. به گمان وی این اقتباس می‌تواند نشان دهند حرکت واقعی مردم از شرق به غرب در عرض شمال فلات ایران به سبب از میان رفتن زیستگاه‌های آن‌ها در دشت گرگان و سقوط نمازگاه V در ترکستان باشد. دایسون، حفار تپه حسنلو در ۸۵ کیلومتری جنوب ارومیه، با توجه به ارتباط معماری دور V , IV و پیوستگی این دو سبک معماری با یکدیگر اعلام داشت که میان این سنت و معماری عصر برنز قدیم شمال شرقی-غربی ایران به ویژه تپه حصار ارتباطی وجود ندارد و بدین سان ارتباط شرقی-غربی یعنی شمال شرقی ایران و عصر آهن غرب ایران را مردود دانست.
به هر روی در آغاز هزاره ۲ پ. م، در بین‌النهرین و غرب ایران، فرهنگ سفال منقوش با تغییرات بومی به پیشرفت خود ادامه داد. فرهنگ‌های تپه گودین III، تپه حسنلو VI و دین خوان تپه IV به این دوره در غرب ایران نسبت داده شده‌اند، اما در نیمه دوم هزاره پ. م، احتمالاً نخست به کندی و سپس با شتاب بیشتر، فرهنگ سفال خاکستری و خاکستری متمایل به سیاه سراسر غرب و شمال شرقی ایران را فرا گرفت. باستان شناسان پیدایش یک فرهنگ تازه بزرگ و احتمالاً ورود مردم جدیدی به داخل فلات ایران و ناحیه زاگرس را منتفی ندانسته‌اند. با آنکه محل کشف سفال خاکستری رنگ، کوهستان‌ها دانسته شده و تا به حال نیز از گورستانهای قیطریه، پشند و چندار در اطراف تهران و نیز اخیراً در پیشوای ورامین این آثار یافت شده‌است. با کاوش‌های تازه و منطقه پشاپویه، در محل احداث فرودگاه بین‌المللی جنوب تهران، سفالینه‌های خاکستری در کنار آثار معماری همان دوره به دست آمده‌است. از این رو با این حفاری‌های جدید، آرای برخی از باستان شناسان که مردم دارای فرهنگ سفال خاکستری را از مردم کوچ‌نشین و دامدار و ظاهراً بدون آشنایی به معماری قلمداد می‌کرده‌اند، مورد تردید قرار گرفته‌است.
در تپه حصار دامغان (هزاره ۳پ. م) سنت سفالگری بدون هیچ تغییری ادامه داشت. اما در زیستگاه‌های جدید از مقدار ظروف گلی سابق کاسته شده و جای آن را ظروف سیاه رنگ یا خاکستری رنگ متمایل به سیاه گرفت. در تهاجم به سیلک الف در پایان عهد سوم نیز که باعث متروک شدن آن گردید، سفال منقوش منسوخ و سفال قرمز و خاکستری جایگزین آن شد. به گفته حفار سیلک، این فرهنگ بر سیلک تحمیل شده و با توجه به شباهتی که این ظروف با ظروف پیداشده در شوش مربوط به اواخر قرن ۴ پ. م دارد، شناخت این اقلام را با کندوکاو در آثار به دست آمده از تپه سیلک ب میسر می‌داند.
فرهنگ و مناسبات اجتماعیِ آریایی‌های آغازین > سنت خاکسپاری

پیش از گسترش فرهنگ سفال خاکستری، مرده‌ها ار در زیر کف محل‌های مسکونی دفن می‌کردند. در سیلک الف، جنازه به صورت جمع شده (جنینی شکل) در کف اتاق و همراه با لوازم آرایش مانند آیینه‌های مسی و جواهرات به خاک سپرده می‌شد. طی هزاره دوم و اول پ. م دگرگونی قابل توجهی در محوطه باستانی ایران رخ داد که به نوبه خود حاکی از حضور قومی جدید به جای قوم کهن است.
این دگرگونی را می‌توان در سیلک ب مشاهده کرد، شکل گورها با توجه به تنوع نژادی اقوام مهاجر و تدریجی بودن مهاجرت متفاوت است. گورها شامل حفره‌ای بیضی شکل بوده که در زمین ایجاد می‌کردند. جدار برخی از آنها، همچون گورهایی که در لرستان کشف شده، از سنگ و در حسنلو از سنگ و خشت بود. مرده بر پهلوی راست یا چپ و گاه به صورت جمع شده (جنینی شکل) دفن می‌شد. به نظر می‌رسد که صورت مرده، به سمت تابش آفتاب برگردانیده شده‌است. محتویات گورها را زینت آلات، اسلحه، سپر، پیکانی که از جنس مفرغ و آهن ساخته می‌شد و ظروفی برای غذای مرده به رنگ‌های مختلف یا یک رنگ (خاکستری - سیاه، قرمز یا خرمایی کم رنگ) تشکیل می‌داد. روی گور را با کنده و شاخه‌های درختان می پوشانیدند و بر روی آن توده‌ای از خاک می‌انباشتند؛ و با الواح سنگی یا گلی پخته و به صورت شیروانی می‌ساختند. نمونه‌هایی از این نوع قبرها را می‌توان در گورستان قیطریه تهران مشاهده کرد. از دیگر انواع گورها می‌توان از نوع «گورگانی» یاد کرد. در این گورها بقایای جسد انسان و اسکلتهای اسب و لوازم مربوط به آن در کنار هم کشف شده‌است.
گورهایی از این قبیل در آسیای میانه و گورستان چنگیزخان و اویگارک، در دلتای سیحون و محوطهٔ باستانی تیان شان مرکزی و پالمیر و در تپه حسنلو یافت شده‌است که به نظر می‌رسد مربوط به سکاها و کیمری‌ها باشد.
تاریخچهٔ پژوهش‌های آریاشناسانه > سده‌های ۱۹ و ۲۰ میلادی

اروپاییانِ معاصر برای نخستین بار توسط کتابِ «آریایان» از انکتیل دوپرون در سال ۱۷۷۱ با واژهٔ Arya آشنا شدند. دوپرون در این کتاب به درستی نوشته‌است که این واژه با واژگان «ایران»، واژهٔ یونانی «arioi» (اَریُی) و واژهٔ اوستایی «airya» (اَیریَه) هم‌ریشه است. ویلیام جونز، واژهٔ ā́rya در منوسمرتیِ سانسکریت را «نخبه/نجیب» ترجمه کرد. بنابر همین مسئله که واژهٔ آریا در متون باستانی و حتی لاتینِ اروپایی برای اشاره به ایرانیان به کار رفته بود، پژوهشگران تمایل انداختند که زبان‌های ایرانی، زبان نیاهندوایرانی و مردمان هندوایرانی را با صفت و نامِ «آریایی» یاد کنند.
رفته‌رفته با پژوهش‌های کارل ویلهلم فریدریش شلگل(۱۸۲۹–۱۷۷۲)، کیریستیان لاسن(۱۸۷۶–۱۸۰۰)، آدُلف پیکتت (۱۸۷۵–۱۷۹۹) و ماکس مولر(۱۹۰۰–۱۸۲۳)، واژهٔ آریایی در فضای آکادمیک مترادفِ «هندواروپایی/نیاهندواروپایی» در نظر گرفته شد. باور برای بسیاری بر این افتاده بود که «آریا» واژه‌ای بوده که تمام نیاهندواروپاییان بر خود نهاده بوده‌اند و همچنین واژهٔ ایرلند (Ériu) را با واژهٔ آریا از یک ریشه می‌دانستند. اما امروز می‌دانیم که آنان اشتباه می‌کرده‌اند و شاهدی وجود ندارد که اثبات بکند بیرون از ایران و هند هم از این واژه برای خودتعریفیِ فرهنگی استفاده می‌شده‌است.
تاریخچهٔ پژوهش‌های آریاشناسانه > پژوهش‌های معاصر

در پژوهش‌های معاصر، اصطلاحاتِ آریایی و نیاآریایی (Proto-Aryan) همچنان برای اشاره به هندوایرانیان به کار می‌روند اما استفاده از آن برای اشاره به تمام زبان‌های هندواروپایی یک انحراف شناخته می‌شود که باید از آن پرهیخت. همچنین گاهی زبان‌های هندوایرانی (شامل زبان‌های ایرانی، زبان‌های هندوآریایی و زبان‌های نورستانی) را هم «زبان‌های آریایی» می‌نامند. دانشگاهیان در غرب، به دلیلِ جنایت‌هایی که به نامِ «آریایی‌گرایی» انجام شده، چندان روی خوشی به اینکه از این کلمه استفاده شود نشان نمی‌دهند هرچند همچنان زبان‌های هندی را «هندوآریایی» می‌نامند. واژگان «ایرانی» (Iranian) و «ایرانیگ» (Iranic) هم باتوجه به اینکه ریشه‌دار و قدیمی‌اند، برای اشاره به گروهی از زبان‌هایِ فلات ایران (زبان‌های ایرانی) به کار می‌روند.
«هندوآریایی» به جمعیت‌هایی اطلاق می‌شود که به زبان‌های هندوآریایی صحبت می‌کنند. آن‌ها گروه غالب در شمال هندوستان هستند. بزرگ‌ترین گروه‌های زبان‌شناختیِ هندوآریایی، هندی-اردو، بنگالی، پنجابی، مراتی، گجراتی، راجستانی، بوجپوری، مایتیلی، اودیا و سندی هستند. بیش از ۹۰۰ میلیون نفر، گویش‌وَرِ بومیِ یک زبان هندوآریایی هستند.
ایرانی (یا ایرانیگ) برای اشاره به گویش‌وران زبان‌های ایرانی یا مردمی که خود را «ایرانی» می‌دانند، به‌ویژه در ایران بزرگ استفاده می‌شود. گروه‌های قومی-زبانیِ ایرانیگِ امروزی شامل فارس‌ها، پشتون‌ها، کُردها، تاجیک‌ها، بلوچ‌ها، لُرها، پامیری‌ها زازاها و اوستی‌ها هستند. حدود ۱۵۰ تا ۲۰۰ میلیون نفر، گویش‌وَرِ بومیِ یک زبان ایرانیگ هستند.
ژنتیک

در طی یک بررسی ژنتیکی از گورهای آریاییان واردشده به ایران و شمال هند در سال ۲۰۰۴، وجودِ هاپلوگروپ پدری R1a به عنوانِ دلیلِ هم‌تباری آریایی‌ها با روس‌ها و اوکراینی‌ها و اسکاندیناویایی ارائه شده‌است.(هاپلوگروپِ پدری، جهشی ژنی در فام‌تن Y است که از پدر به پسر می‌رسد؛ اقوامی که هاپلوگروپ مشترک دارند یعنی جد پدری مشترک نیز دارند)
آناتولی کلیوسوف، دانشمند روس بر این باور است که تمام اقوامِ دارایِ هاپلوگروپِ R1a از روس‌ها تا فارس‌ها را می‌توان آریایی پنداشت.
بر اساس پژوهش‌های منتشر شده توسط مجلهٔ ژنتیکی nature، شبیه‌ترین اقوام به آریایی‌های اولیه، تاجیک‌ها و یغنابی‌ها (واپسین سغدی‌زبانان) هستند. تبار آنان بیشترین همخوانی را با اسکلت‌های یافت‌شده از تمدن‌های اولیهٔ ایرانیگ‌زبان در ترکمنستان (مرو) دارد.
توزیع و پراکندگی هاپلوگروپ R1a در ایران، مربوط به مهاجرت پارسیان، سکاها، مادها و میتانی‌ها است. این هاپلوگروپ در بعضی اقوامِ تُرک‌تبار مانند باشقیرها و قرقیزها (به دلیل آمیختگی با سکاها) هم یافت می‌شود.
همچنین با توجه به اینکه هاپلوگروپ مردم اروپای شرقی و آریایی‌هایِ واردشده به ایران یکی است، پژوهشگران بر این باورند که در گذشته، جمعیتی از مردمان دارای هاپلوگروپ R1a در حوالی اکراین و روسیه زندگی می‌کرده‌اند که یک شاخه از آنان به شرق رفته و بعدها به ایران و شمال هند مهاجرت کرده (آریایی‌ها) و شاخهٔ بعدی به غرب به نواحی لهستان و روسیه و اروپای مرکزی رفته و اسلاوها را به وجود آورده‌اند.
با مطالعه بازمانده‌استخوان‌ها و بررسی جمجمه‌های اقوام مهاجر، آریایی‌ها را گِردجمجمه یا قصیرالرأس دانسته‌اند. نمونه‌هایی از این نوع جمجمه‌ها در دوره‌های «الف» و «ب» یِ تپه سیلک کاشان، گوی تپه، دوران «د» یِ مربوط به هزاره دوم پ. م در نزدیکی دریاچهٔ ارومیه و شاه تپه در ۱۳ کیلومتری غرب گرگان یافت شده‌است. اقوام بومی، مستطیل‌الرأس (مستطیل‌جمجمه) بوده‌اند که در هزاره چهارم و سوم پ. م و حتی در اواخر هزاره دوم در ایران در اکثریت بودند تا اینکه در هزاره اول پ. م گِردجمجمه‌ها جایگزین آن‌ها شدند.
تمورا موریسون

| تمورا موریسونMNZM | تمورا موریسونMNZM |
| --- | --- |
موریسون در سال ۲۰۱۶: موریسون در سال ۲۰۱۶
نام هنگام تولد: تمورا درک موریسون
زادهٔ: ۲۶ دسامبر ۱۹۶۰ ‏(۶۴ سال) روتوروا، نیوزیلند
دیگر نام‌ها: تم
محل تحصیل: کالج وسلی، اوکلند دبیرستان وسترن هایتز
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۷۲–اکنون
شریک(های) زندگی: اشلی هودین-سدلیر آنجلا داچین (۱۹۹۷–۲۰۰۲)
فرزندان: ۲
تمورا درک موریسون (انگلیسی: Temuera Derek Morrison؛ زادهٔ ۲۶ دسامبر ۱۹۶۰) بازیگر نیوزیلندی است. او از تبار مائوری است و از سال ۱۹۷۲ تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. موریسون در آثار گوناگون نیوزیلند حضور داشته‌است و برای نقش‌آفرینی‌اش مورد تحسین قرار گرفته‌است.
خارج از نیوزیلند، موریسون بیشتر برای ایفای نقش در آثار فرنچایز چندرسانه‌ای جنگ ستارگان معروف است. او نقش جانگو فت و علاوه بر این، نقش چندین کلون ژنتیکی متعلق به جانگو از جمله کلون تروپرز و پسر خوانده جانگو به‌نام بوبا فت را ایفا کرده‌است. او نقش جانگو را در فیلم جنگ ستارگان: قسمت دوم - حمله کلون‌ها در سال ۲۰۰۲ ایفا کرد. موریسون در سال ۲۰۰۴ در پخش مجدد امپراتوری ضربه متقابل می‌زند صدای بوبا فت را گویندگی کرد. او سپس بوبا را به‌طور کامل در فصل دوم سریال مندلورین (۲۰۲۰–اکنون) و سریال اسپین‌آف کتاب بوبا فت (۲۰۲۱) به تصویر کشید. او در فیلم‌های موانا (۲۰۱۶)، آکوامن (۲۰۱۸) و آکوامن و پادشاهی گم‌شده (۲۰۲۲) نیز حضور داشته‌است.
گزیدهٔ فیلم‌شناسی > فیلم

جزیره دکتر مورو (۱۹۹۶)
سرعت ۲: کنترل سفر دریایی (۱۹۹۷)
شش روز، هفت شب (۱۹۹۸)
محدودیت عمودی (۲۰۰۰)
جنگ ستارگان: قسمت دوم - حمله کلون‌ها در نقش جانگو فت (۲۰۰۲)
بلوبری (۲۰۰۴)
کشور زیبا (۲۰۰۴)
امپراتوری ضربه متقابل می‌زند در نقش بوبا فت (۲۰۰۴؛ صدا؛ نسخهٔ دی‌وی‌دی)
جنگ ستارگان قسمت سوم: انتقام سیت (۲۰۰۵)
ملکه رودخانه (۲۰۰۵)
فرار زوج‌ها (۲۰۰۹)
تفنگدار دریایی ۲ (۲۰۰۹)
گرین لنترن (فیلم) در نقش آبین سور (۲۰۱۱)
عقرب شاه ۳: نبرد برای رستگاری (۲۰۱۲)
هدف سخت ۲ (۲۰۱۶)
موانا (۲۰۱۶)
آکوامن (۲۰۱۸)
دورا و شهر گمشده طلایی (۲۰۱۹)
آکوامن و پادشاهی گم‌شده (۲۰۲۲)
گزیدهٔ فیلم‌شناسی > تلویزیون

اسپارتاکوس: خدایان میدان نبرد (۲۰۱۱)
مرز (۲۰۱۸)
مندلورین در نقش بوبا فت (۲۰۲۰)
کتاب بوبا فت در نقش بوبا فت (۲۰۲۱)
بولت کلاب

Professional wrestling team
| بولت کلاب | بولت کلاب |
| --- | --- |
پوستر بولت کلاب که روی تمام لباس‌ها و تشکیلات آنها چاپ شده‌است: پوستر بولت کلاب که روی تمام لباس‌ها و تشکیلات آنها چاپ شده‌است
آمار: آمار
اعضا: رهبران به ترتیب: پرینس دوایت (فین بلر در wwe) کارل اندرسون ای جی استایلز کنی اومگا اعضای فرعی: ادام کول کودی رودز یانگ باکس و…
نام(ها): فین بلر. ا ی جی استایلز کارل اندرسون کنی اومگاو…
وزن ترکیبی: ۵۴۵ پوند (۲۴۷ کیلوگرم)
تاریخ نخستین حضور: ۲۳ نوامبر ۲۰۱۳
سال‌های فعالیت: ۲۰۱۳-تا کنون
گروه بولت کلاب (به انگلیسی: Bullet Club)، یک گروه کشتی حرفه‌ای در کمپانی رینگ اف هونور و نیو ژاپن بود که توسط پرینس دوایت یا همان فین بلرستاره بی چون چرای آن زمان njpw تشکیل اعضای خود را شروع کرد و رهبری این گروه را به عهده گرفت در حال حاضر نیز رهبری این گروه به دست کنی اومگا می‌باشد
هنری پل فرانکفورت

هانری پل فرانکفورت (به فرانسوی: Henri-Paul Francfort) باستان شناس فرانسوی و عضو  مرکز ملی پژوهش‌های علمی فرانسه (به فرانسوی: directeur de recherche) است. او برای حفاری هایش در شورتوگای شناخته شده است.
آثار منتشر شده

Fouilles de Shortugai, Recherches sur L'Asie Centrale Protohistorique Paris: Diffusion de Boccard, 1989
Nomades et sédentaires en Asie centrale Sous la direction d' Henri-Paul Francfort Éditions du CNRS, Paris, 1970
Répertoires des pétroglyphes d'Asie Centrale Sous la direction de Henri-Paul Francfort, Jakov A. Sher De Boccard, Paris, 1999
Fussman, G.; Kellens, J.; Francfort, H.-P.; Tremblay, X.: Aryas, Aryens et Iraniens en Asie Centrale. (2005) Institut Civilisation Indienne شابک ‎۲−۸۶۸۰۳−۰۷۲−۶
استخر اژدهای سیاه

| استخر اژدهای سیاه | استخر اژدهای سیاه |
| --- | --- |
استخر اژدهای سیاه: استخر اژدهای سیاه
استخر اژدهای سیاه: استخر اژدهای سیاه
موقعیت: لیجیانگ، یون‌نان
گونه: دریاچه
استخر اژدهای سیاه (چینی ساده‌شده: 黑龙潭؛ چینی سنتی: 黑龍潭؛ پین‌یین: Hēilóngtán�) یک استخر معروف در پارک زیبای چشمه یشم (Yu Quan Gong Yuan) است که در پای کوه فیل، شمال شهر قدیمی لیجیانگ در استان یون‌نان چین قرار دارد. این استخر در سال ۱۷۳۷ در دوران دودمان چینگ ساخته شد و نمایی از بلندترین کوه منطقه، رشته‌کوه‌های یولونگ را از روی پل سفید مرمری خود ارائه می‌دهد.
در گذشته، گاهی استخر خشک می‌شد و چشم‌انداز معروف آن خراب می‌شد. با این حال، در سال ۲۰۱۰، پارک به عنوان منطقه‌ای برای حفظ منابع آبی توسط دولت محلی اعلام شد. از سال ۲۰۱۴، استخر پر از آب است و زیبایی سابق خود را بازگردانده است.
پارک دارای چندین معبد و ساختمان کوچک‌تر است:
پابلیون در آغوش ماه (چینی ساده‌شده: 得月楼؛ چینی سنتی: 得月樓؛ پین‌یین: Déyuè Lóu�)، که در اواخر دوران دودمان مینگ ساخته شد. ساختار کنونی آن بازسازی شده در سال ۱۹۶۳ است که پس از آتش‌سوزی در سال ۱۹۵۰ انجام شد.
معبد لانگ‌شن (چینی ساده‌شده: 龙神寺؛ چینی سنتی: 龍神寺�)، که همچنین به نام معبد خدای اژدها شناخته می‌شود، توسط مردم ناشی محلی در سال ۱۷۳۷ ساخته شد و در شرق پارک قرار دارد. این معبد همان سال به نام خدای اژدهای چشمه یشم توسط امپراتور چیان‌لونگ از دودمان چینگ نامگذاری شد.
برج پنج ققنوس با سه لایه هم‌پوشانی (برج ووفنگ) در دوران دودمان مینگ (۱۶۰۱) ساخته شد و امروزه در انتهای شمالی پارک قرار دارد. این برج ابتدا در معبد فوگو قرار داشت که ۳۰ کیلومتر (۱۹ مایل) به غرب پارک واقع شده بود، اما در سال ۱۹۷۹ به پارک چشمه یشم منتقل شد.
جنگل سنگ‌نبشته‌ها (در چینی ساده‌شده:碑林، پین‌یین: bēi lín)، گنجینه‌ای از فرهنگ ناسی است. این مجموعه شامل بیش از ۵۰ سنگ‌نبشته معروف از دوران سلسله تانگ تا جمهوری چین است و دارای ارزش تاریخی بالایی است.
پارک همچنین میزبان مؤسسه پژوهش‌های فرهنگ دانگبا و موزه فرهنگ دانگبا است.
تاریخ

ساختمان‌های باستانی در منطقه دیدنی هیلونگتان در دومین سال سلطنت امپراتور چیان‌لونگ از دودمان چینگ (۱۷۳۷ میلادی) ساخته شدند. در سال ۱۹۹۹، این منطقه به عنوان اولین دسته از واحدهای حفاظت از آثار فرهنگی در لیجیانگ اعلام شد. در سال ۲۰۰۶، این منطقه به عنوان ششمین دسته از واحدهای حفاظت آثار فرهنگی ملی اعلام شد. نقاط آثار فرهنگی شامل دروازه ونمینگفانگ (دروازه پارک هیلونگتان)، پل سواکوئی، برج دِیویو، و معبد خدای اژدها هستند. این منطقه دارای نه ساختمان است: برج گوانگ‌بی، پابیون یی‌وِن، برج ووفنگ، برج جیه‌جیه لینمن و صحنه. پنج ساختمان، برج جیه‌جیه لینمن، برج ووفنگ، برج گوانگ‌بی، پابیون یی‌وِن و دروازه ونمینگفانگ، از مکان‌های دیگر به اینجا منتقل شدند. در سال ۲۰۰۹، این پارک به عنوان جاذبه گردشگری 4A ملی ارزیابی شد.
یک نور دیگر زنده

۲۰۱۷ آلبوم زندهاز لینکین پارک
| بررسی انتقادی> منبع | بررسی انتقادی> رتبه‌بندی |
| --- | --- |
آل‌میوزیک: 
یک نور دیگر زنده (انگلیسی: One More Light Live) سومین سی‌دی گردآوری‌شده زنده از گروه راک آمریکایی لینکین پارک است که در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۷ منتشر شد. این نخستین انتشار از زمان مرگ خواننده اصلی، چستر بنینگتون است که در طول تور اروپایی گروه در تور جهانی یک نور دیگر در سال ۲۰۱۷ ضبط شد.
فهرست قطعات

| شماره | نام | مدت |
| --- | --- | --- |
| ۱. | «Roads Untraveled (همراه «فال‌اوت») / صحبت با خودم» | ۵:۱۶ |
| ۲. | «همه‌اش را بسوزان» | ۴:۱۳ |
| ۳. | «سمفونی نبرد» | ۳:۴۵ |
| ۴. | «جدایی نو» | ۴:۳۰ |
| ۵. | «نامرئی» | ۴:۳۰ |
| ۶. | «Nobody Can Save Me» | ۳:۵۹ |
| ۷. | «یک نور دیگر» | ۴:۱۹ |
| ۸. | «خزیدن» (ورژن آکوستیک) | ۳:۲۹ |
| ۹. | «از هرچه مانده بگذر» | ۴:۵۰ |
| ۱۰. | «خداحافظی خوب» (با همکاری استورمزی) | ۴:۰۸ |
| ۱۱. | «آنچه من انجام داده‌ام» | ۴:۳۳ |
| ۱۲. | «در پایان» | ۳:۴۸ |
| ۱۳. | «Sharp Edges» (ورژن آکوستیک) | ۴:۴۷ |
| ۱۴. | «کرخا» (with excerpts from «کرخت/دوباره بنواز») | ۳:۵۰ |
| ۱۵. | «سنگین» | ۲:۵۸ |
| ۱۶. | «بده اونو بیرون» | ۴:۵۷ |
| مجموع مدت: | مجموع مدت: | ۶۷:۵۰ |
فهرست قطعات > تک‌آهنگ‌ها

«خزیدن» و «Sharp Edges» هر دو به عنولن تک‌آهنگ تبلیغاتی در دسامبر ۲۰۱۷ منتشر شدند.
الکس مورگان

مورگان در ژوئن ۲۰۱۷ حین بازی برای لیون
الکساندرا پاتریشیا "الکس" مورگان (به انگلیسی: Alexandra Patricia "Alex" Morgan) (متولد ۲ ژوئیه ۱۹۸۹ کالیفرنیا) بازیکن فوتبال و عضو تیم ملی فوتبال زنان ایالات متحده آمریکا است.
وی به همراه تیم ملی فوتبال زنان آمریکا قهرمان المپیک و جام جهانی شده است.
وی هم اکنون برای تیم آمریکایی سن دیگو ویو بازی می‌کند.
پس از ۱۵۹ بازی ملی، مورگان یکصدمین گل ملی خود را در تاریخ ۴ام آوریل ۲۰۱۹ در بازی در برابر استرالیا به ثمر رساند. همچنین وی در یک پویانمایی نیز شرکت داشته نام این پویانمایی (الکس و من) است.
او به عنوان یکی از بهترین بازیکنان زن فوتبال جهان هم شناخته می‌شود. وی با به ثمر رساندن ۱۲۳ گل ملی در رده پنجم بهترین گلزنان ملی تاریخ فوتبال بانوان است  به گزارش هم‌تیمی‌ها و مربی‌هایش الکس مورگان در جلسات تمرینی بسیار سخت‌کوش و خستگی‌ناپذیر است.
خداحافظی

الکس مورگان در ۵ سپتامبر ۲۰۲۴ با انتشار ویدئویی در اینستاگرام ، از دنیای فوتبال خداحافظی کرد.
فیلم شناسی

| سال | عنوان | نقش | یادداشت |
| --- | --- | --- | --- |
| 2015 | نیکی، ریکی، دیکی و سپیده دم | خودش | قسمت: "تست چهارگانه" |
| 2015 | ضربات | خودش | قسمت: "خلبان"; همچنین خالق |
| 2015 | تیلور سویفت: تور جهانی 1989 زنده | خودش | فیلم کنسرت |
| 2018 | الکس و من | خودش | مستقیم به ویدیو |
| 2019 | الکس مورگان: اکولایزر | خودش | مینی سریال تلویزیونی; 4 قسمت |
فیلم شناسی > نماهنگ

| سال | عنوان | هنرمند(های) | نقش | مرجع>  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2018 | " دختران مثل تو " (نسخه اصلی، جلد 2 و ویدیوی عمودی) | Maroon 5 با حضور Cardi B | خودش (کمئو) |  |
افتخارات

فلش وسترن نیویورک
WPS (۱) : ۲۰۱۱
اف‌سی پورتلند تورنز
NWSL (۱) : ۲۰۱۳
لیون
لیگ یک فرانسه (۱): ۱۷-۲۰۱۶
جام حذفی فرانسه (۱): ۱۷-۲۰۱۶
لیگ قهرمانان اروپا (۱): ۱۷-۲۰۱۶
تیم ملی زیر ۲۰ سال آمریکا
قهرمانی جام جهانی زیر ۲۰ سال (۱): ۲۰۰۸
نایب قهرمانی کونکاکاف زیر ۲۰ سال (۱): ۲۰۰۸
تیم ملی آمریکا
قهرمانی جام جهانی (۲): ۲۰۱۵ و ۲۰۱۹
مدال طلای المپیک (۱): ۲۰۱۲
مدال برنزه المپیک (۱): ۲۰۲۰
قهرمانی کونکاکاف (۳): ۲۰۱۴ و ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲
مسابقات انتخابی المپیک کونکاکاف (۲): ۲۰۱۲ و ۲۰۱۶
She Believes (۵) : ۲۰۱۶ ، ۲۰۱۸ ، ۲۰۲۱ ، ۲۰۲۲ ، ۲۰۲۳ جام
جام آلگاوره (۳): ۲۰۱۱ و ۲۰۱۳ و ۲۰۱۵
مسابقات جام چهارملت (۱) ۲۰۱۱
شوقی افندی

| شوقی افندی | شوقی افندی |
| --- | --- |
شوقی افندی در حیفا، ۱۹۲۱: شوقی افندی در حیفا، ۱۹۲۱
عنوان(ها): ولی امرالله
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: شوقی افندی ۱ مارس ۱۸۹۷ عکا، امپراتوری عثمانی
درگذشته: ۴ نوامبر ۱۹۵۷ (۶۰ سالگی) لندن، بریتانیا
علت مرگ: آنفلوانزای آسیایی
محل دفن: آرامستان نیو ساوث‌گیت، لندن ۵۱°۳۷′۲۶″شمالی ۰°۰۸′۳۹″غربی﻿ / ﻿۵۱٫۶۲۴۰°شمالی ۰٫۱۴۴۱°غربی﻿ / 51.6240; -0.1441
دین: بهائیت
ملیت: ایرانی
همسر: روحیه خانم  (ا. ۱۹۳۷)
والدین: میرزا هادی شیرازی (پدر) ضیاییه (مادر)
بستگان: بهاءالله (پدر پدربزرگ) عبدالبهاء (پدربزرگ)
امضا: 
شوقی افندی ربّانی (۱ مارس ۱۸۹۷ م – ۴ نوامبر ۱۹۵۷ م) که به شوقی افندی هم شناخته می‌شود، به مدت سی و شش سال ولی امر و سرپرست جامعهٔ بهائیان در سراسر جهان بود و نظم اداری جهانی بهائی را توسعه بخشید. او که نتیجهٔ (فرزند نوه) بهاءالله شارع دین بهائی و نوهٔ دختری عبدالبهاء بود، طبق الواح وصایا (وصیت‌نامهٔ عبدالبهاء) پس از وی، مسئولیّت ولایت امر در جامعهٔ بهائی را از ۲۸ نوامبر ۱۹۲۱ میلادی تا زمان مرگش در نوامبر ۱۹۵۷ میلادی، به عهده گرفت و در بین پیروان آئین بهائی به ولیِّ امرُالله ملقّب گردید.
شوقی افندی
دوران کودکی و نوجوانی

شوقی افندی در ۱ مارس ۱۸۹۷ در شهر عکا (تبعیدگاه بهاءالله و خانواده‌اش) در قلمرو دولت عثمانی متولّد شد. پدرش میرزا هادی از خویشاوندان سید علی‌محمد باب بود و مادرش ضیائیّه، دختر عبدالبهاء. در زمان تولّد شوقی، عبدالبهاء و خانواده‌اش هنوز زندانی حکومت عثمانی بودند ولی در آن هنگام، کمی از محدودیّت‌های زندان کاسته شده بود و آن‌ها در خانه‌ای در شهر عکّا که محلّ تبعیدشان بود و محصور به دیوار و خندق بود، سکونت داشتند. شوقی افندی تا ۱۱ سالگی را در زندان عکّا به همراه خانوادهٔ خود سپری نمود. با انقلاب ترکان جوان در سال ۱۹۰۸ میلادی بسیاری از زندانیان آزاد شدند، از جمله عبدالبهاء که به همراه خانوادهٔ خود جهت تأمین تحصیلات نواده‌هایش به شهر حیفا که در ۱۲ کیلومتری عکّا واقع شده، نقل مکان کرد. شوقی افندی برای ادامهٔ تحصیل به کالج دفرر (به فرانسوی: Des Freres) و بعد از آن به مدرسهٔ شبانه‌روزی کاتولیکی در بیروت وارد شد و بعد در دانشگاه آمریکایی بیروت ادامهٔ تحصیل داد. در همان زمان بود که نام خانوادگی ربّانی که به پیشنهاد عبدالبهاء به او داده شده بود را برگزید و از آن پس به شوقی ربّانی مشهور گردید. پس از آن برای ادامهٔ تحصیل در کالج بالیول، آکسفورد به انگلستان مهاجرت کرد.
تحصیلات

شوقی افندی در سال ۱۹۱۸ میلادی در سن ۲۱ سالگی از دانشگاه علوم و صنایع دانشگاه بیروت با مدرک لیسانس، فارغ‌التّحصیل شد. پس از آن به حیفا بازگشت و مدّت دو سال را به عنوان منشی و فرد مورد اعتماد عبدالبهاء به خدمت او پرداخت. پس از آن به قصد ادامهٔ تحصیل و تکمیل زبان انگلیسی به انگلستان رفت و در کالج بالیول که یکی از قدیمی‌ترین کالج‌های دانشگاه آکسفورد بود در رشتهٔ اقتصاد و علوم اجتماعی مشغول به تحصیل شد.
شوقی افندی در خلال تحصیل، بخشی از وقت خود را به یادگیری زبان انگلیسی و تسلّط بر این زبان اختصاص داد تا این‌که بر این زبان هم در حدّ زبان‌های فارسی، ترکی، عربی و فرانسه مسلّط گردد. هدف او از احاطه بر زبان انگلیسی این بود که بتواند در آینده، آثار بهائی را به این زبان ترجمه کند.
ولایت امر

در روز ۲۹ نوامبر ۱۹۲۱ میلادی، زمانی که شوقی افندی در آکسفورد مشغول به تحصیل بود، خبر درگذشت عبدالبهاء را دریافت کرد. پس از بازگشتش به حیفا و اطّلاع از مضمون الواح وصایا دریافت که به عنوان جانشین عبدالبهاء تعیین گشته و وظیفهٔ رهبری و سرپرستی جامعهٔ بهائیان عالم به او محوّل شده‌است. او این مسئولیّت را در سنّ ۲۴ سالگی برای خود بسیار سنگین می‌دانست و جهت آمادگی برای انجام این وظیفهٔ خطیر، حیفا را برای چند ماه ترک کرد و عزلت اختیار نمود و اداره امور، به بهیّه‌خانم، دختر بهاءالله و خواهر عبدالبهاء ملقّب به «ورقهٔ علیا» سپرده شد. شوقی افندی در ۱۵ دسامبر ۱۹۲۲ به حیفا بازگشت و تا پایان عمر، نزدیک به ۳۶ سال مسئولیّت ولایت امر را به عهده داشت.
ازدواج

در مارس ۱۹۳۷ شوقی افندی با مری مکسوِل که بعدها به روحیّه خانم ملقّب گردید، ازدواج کرد. او تنها فرزند مِی مکسول و ویلیام سادرلند مکسول بود. ویلیام مکسول یک معمار کانادایی بود و بعدها در بسیاری از طرّاحی‌های ساختمان‌های بهائی به شوقی افندی کمک بسیاری کرد. نامزدی ساده‌ای و بعد از آن مراسم عقد، هر دو در اتاق ورقهٔ علیا صورت گرفت. این ازدواج، با مراسم، دعوت‌ها، ضیافت و جشن و لباس‌های مخصوص و غیره توأم نبود. والدین هر دو طرف، ورقهٔ عقد را که نشان از رضایت آنان داشت امضاء نمودند و همان شب هر دو در خانهٔ شوقی افندی که عبارت از دو اتاق بسیار ساده بود، ساکن شدند.
درگذشت

اواخر سال ۱۹۵۷ میلادی، شوقی افندی به جهت تهیّهٔ لوازم و اثاثیّه برای دارالآثار، در لندن به سر می‌برد که به آنلوانزای آسیائی مبتلا گردید. او که در اثر این بیماری بسیار ضعیف شده بود، در سحرگاه ۴ نوامبر ۱۹۵۷ قلبش از کار ایستاد. طبق احکام بهائی که جسد را نمی‌توان بیش از یک ساعت از محلّ فوت حرکت داد، بنابراین شوقی افندی در لندن به خاک سپرده شد.