اتحادیه فدرالیست‌های اروپایی
تاریخچه

پایه‌گذاری اتحادیه فدرالیست‌های اروپا به کنفرانس در هرتنشتاین با حضور ۷۸ نماینده از جنبش‌های فدرالیستی ۱۶ کشور اروپایی در سپتامبر ۱۹۴۶ در هرتنشتاین، نزدیک زوریخ در سوئیس برمی‌گردد. این گروه‌ها باور مشترکی داشتند که تنها یک فدراسیون اروپایی بر پایه ایده اتحاد در تنوع می‌تواند از  تکرار درد و ویرانی در دو جنگ جهانی جلوگیری کند، بنابراین برنامه‌ای که بر اساس این ایده بنا شده بود را اعتمادنامه-برنامه به دست آوردند. فدرالیست‌ها باور داشتند که فقط تلاش مشترک شهروندان اروپایی برای رسیدن به این هدف می‌تواند اروپایی صلح‌آمیز و دموکراتیک، همراه با آزادی و حفاظت از حقوق بشر را تضمین کند.
در دومین نشست در لوکزامبورگ، این گروه‌ها بر سر ایجاد یک دبیرخانه دائمی اروپایی در پاریس و دیگری در شهر نیویورک برای فدرالیست‌ های جهانی توافق کردند. اما در ۱۵ و ۱۶ دسامبر ۱۹۵۶ در پاریس بود که UEF رسماً آغاز به کار کرد. وظیفه آن هماهنگی و تقویت فعالیت‌های جنبش‌های مختلف و سازماندهی آنها در یک ساختار فدرال بود.
پس از دریافت وضعیت قانونی، UEF برای پیمان فدرال اروپا کمپین کردند. این شامل تلاش برای تبدیل مجمع مشاوره‌ای شورای اروپا به «مجمع مؤسسان فدراسیون اروپا» بود. ابزار اساسی قراردادی بود که توسط هزاران شهروند اروپا و تعداد زیادی از افراد برجسته سیاسی، فکری و علمی امضا شده بود. خواستار تدوین یک متن برای یک پیمان فدرال توسط مجمع مشورتی شورای اروپا و پیشنهاد تصویب آن را به اتحادیه اروپا بود. علاوه بر این، اتحادیه فدرالیست‌های اروپا برای تصویب جامعه دفاعی اروپا (EDC) و ایجاد یک جامعه سیاسی تلاش کرد.
پس از رد پروژه EDC، فدرالیست‌ها بر اساس نظرات مختلف درباره راهبردی که باید توسط سازمان پیگیری شود به دو گروه تقسیم شدند: آن دسته از افرادی که از پیشنهادهای آلتیرو اسپینلی (۱۹۰۷–۱۹۸۶) حمایت می‌کردند و بیشتر از رویکرد تأسیس و طرح قانون اساسی پیروی می‌کردند و آن دسته که به رویکرد گام به گام تمایل داشتند. گروه اولی نمی‌خواستند صرفاً به یک بازار مشترک بسنده کنند، در حالی که گروه دوم به‌طور کامل از آن حمایت می‌کرد. این تناقض منجر به تقسیم UEF در ژوئیه ۱۹۵۶ و تقسیم آن به دو سازمان شد: Mouvement Fédéraliste Européen" (M.F.E.) که از طرفداران نظریه قانون اساسی تشکیل شده بود و Action Européenne Fédéraliste (A.E.F.) که اعضای آن از دسته دوم بودند.
اما هنگامی که اتحادیه گمرکی ایجاد شد و چشم‌انداز توسعه به یک اتحادیه اقتصادی و پولی را به همراه داشت، دو سازمان فدرالیستی به توافق ادغام کردن فعالیت‌های سیاسی خود رسیدند که حول محور مبارزات انتخاباتی در پارمال اروپا ایجاد شده بود. پارلمان اروپا، این ایده راهبردی که توسط فدرالیست‌های ایتالیایی پیشنهاد شده بود، به سرعت به پلت‌فرم مشترک همه سازمان‌های فدرالیستی تبدیل شد که در آوریل ۱۹۷۳ دوباره گرد هم آمدند و بدین ترتیب UEF دوباره ایجاد شد.
فعالیت‌های اتحادیه فدرالیست‌های اروپا شامل برگزاری تظاهرات عمومی با حضور هزاران شرکت‌کننده بود. به عنوان مثال، تظاهراتی در هماهنگی با شورای اروپا در رم در دسامبر ۱۹۷۵، جایی که تصمیم گرفته شد که انتخابات اروپا حتی بدون مشارکت بریتانیا و دانمارک برگزار شود (اگرچه در نهایت آنها شرکت کردند) شکل گرفت. تظاهراتی با پنج هزار شرکت‌کننده در استراسبورگ در ۱۷ ژوئیه ۱۹۷۹ در پی انتخابات اولین دوره پارلمان اروپا و تظاهراتی در هماهنگی با شورای اروپا در فونتن‌بلو در ۲۵ ژوئن ۱۹۸۴ برگزار شد. همچنین تظاهرات بزرگی در میلان با صد هزار شرکت‌کننده در پیوند با شورای اروپا در ۲۸ و ۲۹ ژوئن ۱۹۸۵ انجام شد که این تظاهرات بزرگ‌ترین تظاهرات عمومی در تاریخ نبرد فدرالیستی بود. جایی که اکثریت تصمیم گرفتند یک کنفرانس بین دولتی برای بررسی معاهدات جامعه تشکیل دهند.
فروپاشی دیوار برلین، پایان جنگ سرد، اتحاد دوباره آلمان و تصویب پیمان ماستریخت منجر به کمپین سازمان برای دموکراسی اروپایی شد که شامل تمایل به حذف کنترل مرزی بین کشورهای اتحادیه اروپا، هموارسازی گسترش و تعمیق و تقویت نقش پارلمان اروپا و کمیسیون اروپا و گسترش رای اکثریت و حذف انحصار «دولت» در اعمال قدرت پایه در اتحادیه بود.
بخش مهم دیگری از تاریخ این سازمان، کمپین قانون اساسی اروپای فدرال در نیس بود که در آن ده‌ها هزار نفر از جمله صدها مسئول محلی شرکت کردند. [چه زمانی؟][نیازمند منبع]