stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کمیته امنیت عمومی
خاستگاه و تکامل > اقلیم اجتماعی فرانسه انقلابی

انقلاب فرانسه تحولی عظیم در جامعه ایجاد کرد که در آن شهروندان می‌خواستند عصر جدیدی از عقلانیت انتقادی، برابری طلبی و میهن‌پرستی را در میان مردان فرانسوی به وجود آورند. آرمان‌های انقلابی در سراسر فرانسه گسترش یافت و اعتقاد به دموکراسی و حکومت غیرنظامی به عنوان عصر جدید تمدن فرانسه اعلام شد. سال ۱۷۹۳ قانون اساسی جدید جمهوری را به ارمغان آورد که توسط مجلس ملی تهیه شد. قانون اساسی فرانسه در سال ۱۷۹۳ و دولت بعدی آن اصلاحات گسترده‌ای را در سیستم سیاسی و نظم اجتماعی فرانسه به ارمغان آورد. اصلاحات عمده این قانون اساسی شامل آموزش جامع، به رسمیت شناختن حقوق برای فرزندان نامشروع، لغو برده داری و بهبود حقوق زنان متأهل بود.
قانون اساسی فرانسه در سال ۱۷۹۳ ایدئولوژی حاکم بر عصر روشنگری دولت فرانسه را در این مرحله از دوره انقلابی ترسیم کرد. قانون اساسی حق مقاومت در برابر ظلم و همچنین حق آزادی شخصی را مشخص می‌کند. برابری همه مردان فرانسوی به جز ساختار جمهوری فرانسه مشروح است. قانون اساسی جدید و تغییر به یک حکومت جمهوری با محوریت مجلس ملی، فضایی را برای قدرت گرفتن یک مقام حکومتی افراطی ایجاد کرد. اعضای طبقات رایج فرانسه مانند سانز کلوتز (Sans-Culottes) به رادیکالیسم روی آوردند و الهام بخش فعالیت‌های مبارزاتی در میان مردم فرانسه شدند.
خاستگاه و تکامل > کمیته بحث

در ۵ آوریل ۱۷۹۳، فرمانده نظامی فرانسوی و وزیر سابق جنگ، ژنرال چارلز فرانسوا دوموریز به دنبال انتشار نامه ای آتشین که در آن تهدید کرده بود در صورتی که کنوانسیون ملی رهبری او را نپذیرد، ارتش خود را به شهر پاریس خواهد برد، به اتریش فرار کرد. خبر فرار او باعث نگرانی در پاریس شد، جایی که ترس از شکست قریب‌الوقوع از اتریش و متحدان آنها وجود داشت. باور عمومی بر این بود که فرانسه انقلابی در خطر فوری قرار دارد و نه تنها توسط ارتش‌های خارجی و شورش‌های اخیر در وانده، بلکه توسط عوامل خارجی که از درون برای نابودی کشور طراحی می‌کردند، تهدید می‌شد و فرار دوموریز اعتبار بیشتری به این باور داد. در پرتو این تهدید، رهبر ژیروندین ماکسمین ایزنارد پیشنهاد ایجاد یک کمیته ۹ نفره ایمنی عمومی را داد. ایزنارد در این تلاش مورد حمایت ژرژ دانتون قرار گرفت و اعلام کرد: این کمیته دقیقاً همان چیزی است که ما می‌خواهیم، دستی برای گرفتن سلاح دادگاه انقلاب.
پس از پیشنهاد برتراند بار در ۱۸ مارس، کمیته در ۶ آوریل ۱۷۹۳ ایجاد شد. این کمیته که از نزدیک با رهبری دانتون مرتبط بود، در ابتدا به عنوان کمیته دانتون شناخته می‌شد. دانتون کمیته را در ۳۱ مه و ۲ ژوئن ۱۷۹۳ که شاهد اخراج خشونت‌آمیز ژیروندین‌ها و تشدید جنگ در وانده بودند، هدایت کرد. هنگامی که کمیته در ۱۰ ژوئیه ۱۷۹۳ دوباره تشکیل شد، کمیته شامل دانتون نشد. با این وجود، او به حمایت از تمرکز قدرت توسط کمیته ادامه داد.
در ۲۷ ژوئیه ۱۷۹۳، ماکسیمیلیان روبسپیر به عضویت کمیته انتخاب شد. در این زمان، کمیته وارد مرحله قدرتمندتر و فعال‌تری می‌شد که در کنار شریک قدرتمند خود، کمیته امنیت عمومی، به یک دیکتاتوری تبدیل می‌شد. نقش کمیته امنیت عمومی شامل اداره جنگ (شامل انتصاب ژنرال‌ها)، انتصاب قضات و هیئت منصفه برای دادگاه انقلاب، تأمین ارتش و مردم، حفظ نظم عمومی و نظارت بر بوروکراسی دولتی بود.
این کمیته همچنین مسئول تفسیر و اجرای فرامین کنوانسیون ملی و در نتیجه اجرای برخی از سختگیرانه‌ترین سیاست‌های ترور بود - به عنوان مثال، قانون مشکوکین در ۲۳ اوت ۱۷۹۳ تصویب شد. قانون اکثریت عمومی در ۲۹ سپتامبر ۱۷۹۳ تصویب شد. اختیارات گسترده و متمرکز کمیته توسط قانون ۱۴ فریمر (همچنین به عنوان قانون حکومت انقلابی) در ۴ دسامبر ۱۷۹۳ تدوین شد.[نیازمند منبع]
خاستگاه و تکامل > کمیته بحث > اعدام هبرتیست‌ها و دانتونیست‌ها

در ۵ دسامبر ۱۷۹۳، روزنامه‌نگار کامیل دزمولین با تأیید روبسپیر و کمیته شروع به انتشار له ویو کوردلیر (Le Vieux Cordelier) کرد . هدف این روزنامه در ابتدا علیه جناح هبرتیست افراطی انقلابی بود که مطالبات افراطی، شور ضد مذهبی و تمایل به شورش‌های ناگهانی کمیته را دچار مشکل کرد. با این حال، دزمولینز به سرعت قلم خود را بر ضد کمیته امنیت عمومی و کمیته امنیت عمومی چرخاند و سلطنت آنها را با دوران ظالمان رومی که توسط تاسیتوس شرح داده شده‌است، مقایسه کرد و دیدگاه‌های متمادی جناح دانتونیست را تشریح کرد.[نیازمند منبع]
در نتیجه، اگرچه هبرتیست‌ها در مارس ۱۷۹۴ دستگیر و اعدام شدند، کمیته‌ها دزمولین و دانتون را نیز دستگیر کردند. هرو دو سیشل، دوست و متحد دانتون، از کمیته امنیت عمومی اخراج شد، دستگیر شد و در کنار آنها محاکمه شد. در ۵ آوریل ۱۷۹۴، دانتونیست‌ها به گیوتین رفتند.
خاستگاه و تکامل > کمیته حاکمیت

حذف هبرتیست‌ها و دانتونیست‌ها قدرت کمیته‌ها را برای کنترل و خاموش کردن مخالفان آشکار کرد. ایجاد یک اداره کل پلیس در مارس ۱۷۹۴- که به‌طور اسمی به کمیته ایمنی عمومی گزارش می‌داد - به افزایش قدرت کمیته امنیت عمومی کمک کرد.
قانون ۲۲ پریریال که توسط کمیته پیشنهاد شد و توسط کنوانسیون در ۱۰ ژوئن ۱۹۷۴ تصویب شد، در ایجاد کنترل آهنین دادگاه انقلاب و بالاتر از آن کنوانسیون و کمیته‌های امنیت عمومی و امنیت عمومی پیش رفت. این قانون اشکال مختلفی از دشمنان عمومی را برشمرده، محکومیت آنها را ملزم می‌کرد و مراجعات قانونی در دسترس متهمان را به شدت محدود می‌کرد. مجازات تمام جرایم طبق این قانون اعدام بود. تعداد محکومان به اعدام در پاریس از آغاز تا سقوط روبسپیر در ۲۷ ژوئیه ۱۹۷۴، بیش از کل اعدام‌های قبلی دادگاه انقلاب است.
با این حال، حتی با رسیدن ترور به اوج خود و همراه با آن قدرت سیاسی کمیته، اختلاف در دولت انقلابی در حال افزایش بود. اعضای کمیته امنیت عمومی از رفتار مستبدانه کمیته امنیت عمومی و به ویژه تجاوز به اداره کل پلیس به دلیل کوتاهی خود ابراز ناراحتی کردند. بحث‌های درون کمیته امنیت عمومی به قدری شدید شده بود که جلسات خود را به اتاق خصوصی‌تر منتقل کرد تا توهم توافق را حفظ کند. روبسپیر، یکی از حامیان پرشور فرقه وجود عالی، خود را به‌طور مکرر با اعضای کمیته ضد دینی، کولو دوربوا و بیلو-وارن، درگیر می‌دانست. علاوه بر این، غیبت‌های فزاینده روبسپیر در کمیته به دلیل بیماری (او در ژوئن ۱۹۷۴ در جلسات شرکت نکرد) این تصور را ایجاد کرد که او منزوی و دور از ارتباط است. شارلوت روبسپیر در خاطرات خود گزارش داد که روبسپیر با تعدادی از نمایندگان مأموریت به دلیل افراط و تفریط آنها درگیری داشته‌است که احتمالاً منجر به اتحاد کمیته نیز شده‌است.
خاستگاه و تکامل > سقوط کمیته و پیامدهای آن

هنگامی که در اواسط ژوئیه ۱۷۹۴ مشکوک شد که روبسپیر و سن ژوست در حال برنامه‌ریزی برای حمله به مخالفان سیاسی خود ژوزف فوشه، ژان-لامبرت تالین و مارک-گیوم الکسیس وادیر (دو عضو اخیر کمیته امنیت عمومی) هستند. آتش‌بس شکننده در داخل دولت منحل شد. سنت جوست و همکارش، عضو کمیته ایمنی عمومی، برتراند بار، تلاش کردند تا صلح را بین کمیته‌های امنیت عمومی و امنیت عمومی حفظ کنند. با این حال، روبسپیر در ۲۶ ژوئیه۱۷۹۴ در کنوانسیون ملی سخنرانی کرد که در آن بر نیاز به «تصفیه» کمیته‌ها و «درهم شکستن همه جناح‌ها» تأکید کرد. در یک سخنرانی در باشگاه ژاکوبن در آن شب، او به کولو دوربوا و بیلو-وارن که اجازه چاپ و توزیع سخنرانی او در مجمع را نداده بودند، حمله کرد.
در روز بعد، ۲۷ ژوئیه ۱۷۹۴ (یا ۹ ترمیدور طبق تقویم جمهوری‌ فرانسه)، سنت ژوست شروع به سخنرانی قبل از کنوانسیون کرد و قصد داشت کولو، هربویز و بیلارد ورنه و سایر اعضای کمیته امنیت عمومی را محکوم کند. با این حال، تقریباً بلافاصله توسط تالین و بیلو-وارن که او را به قصد «قتل کنوانسیون» متهم کردند، صحبت او را قطع کردند. بارر، وادیه و استانیسلاس فرون به اتهامات علیه سن ژوست و روبسپیر پیوستند. کنوانسیون دستور دستگیری روبسپیر، برادرش آگوستین و سن ژوست را به همراه حامیان آنها فیلیپ لو باس و ژرژ کوتون را صادر کرد.
دوره‌ای از ناآرامی‌های مدنی شدید آغاز شد که طی آن اعضای کمیته‌های امنیت عمومی و امنیت عمومی مجبور شدند به این کنوانسیون پناه ببرند. برادران روبسپیر، سن ژوست، لو باس و کوتون خود را در هتل دو ویل غرق کردند و تلاش کردند تا شورشی را برانگیزند. در نهایت، در مواجهه با شکست و دستگیری، لوباس خودکشی کرد، در حالی که سن ژوست، کوتون، و ماکسیمیلیان و آگوستین روبسپیر در ۲۸ ژوئیه ۱۷۹۴ دستگیر و با گیوتین اعدام شدند.
دوره تحولات متعاقب آن، که واکنش ترمیدوری نامیده شد، شاهد لغو بسیاری از غیرمحبوب‌ترین قوانین دوران ترور و محدودیت کمیته‌های امنیت عمومی و ایمنی عمومی بود. کمیته‌ها بر اساس قانون اساسی سال سوم (۱۷۹۵) برچیده شدند، که نشانه آغاز دیرکتوار بود.[نیازمند منبع]
نامه انگلیسی (Lettre anglaise) مورخ ۲۵ ژوئن ۱۷۹۳ که توسط کنوانسیون ملی در طول انقلاب فرانسه (۱۷۹۳) برای اثبات جاسوسی و توطئه انگلیسی منتشر شد.
ماکسیمیلیان روبسپیر، عضو کمیته امنیت عمومی
کمیته دوم امنیت عمومی (Comité de Salut public, An II).
کوه گرانت (مونتانا)

| کوه گرانت | کوه گرانت |
| --- | --- |
جنبه شرقی: جنبه شرقی
fa (in English: Expected satiety): fa
خطای لوآ در پودمان:Location_map در خط 553: ناتوان در یافتن تعریف‌های واردشده برای نقشهٔ مکان‌نما: «پودمان:Location map/data/مونتانا» موجود نیست. : خطای لوآ در پودمان:Location_map در خط 553: ناتوان در یافتن تعریف‌های واردشده برای نقشهٔ مکان‌نما: «پودمان:Location map/data/مونتانا» موجود نیست. 
مرتفع‌ترین نقطه: مرتفع‌ترین نقطه
ارتفاع: ۸٬۵۹۰٫ پا (۲۶۱۸ متر)
برجستگی: ۶۷۰٫ پا (۲۰۴ متر)
قله مادر: کوه شمالی بزرگ (8,705 ft)
ایزولاسیون: ۱٫۲۴ مایل (۲٫۰۰ کیلومتر)
مختصات: ۴۸°۱۹′۲۹″شمالی ۱۱۳°۴۵′۲۱″غربی﻿ / ﻿۴۸٫۳۲۴۶۷۹۵°شمالی ۱۱۳٫۷۵۵۹۲۷۹°غربی﻿ / 48.3246795; -113.7559279
جغرافیا: جغرافیا
موقعیت: شهرستان فلت هد، مونتانا، ایالات متحده
رشته‌کوه مادر: رشته سر صاف کوه‌های صخره ای
نقشه توپو: سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده Mount Grant
کوه گرانت با ارتفاع ۸۵۹۰ فوتی (۲۶۱۸) است متر) یک قله کوه واقع در شهرستان فلت هد در ایالت مونتانای ایالات متحده است.
کوه گرانت در بیابان خرس بزرگ در زمینی که توسط جنگل ملی فلت هد اداره می‌شود واقع شده‌است. کوه گرانت در محدوده فلت هد، در غرب شکاف قاره ای قرار دارد.
کورت بلوم

| کورت بلوم | کورت بلوم |
| --- | --- |
بلوم، هنگام حضور در دادگاه پزشکان در نورنبرگ: بلوم، هنگام حضور در دادگاه پزشکان در نورنبرگ
زادهٔ: ۳۱ ژانویهٔ ۱۸۹۴ بیلفلد، آلمان
درگذشت: ۱۰ اکتبر ۱۹۶۹ (۷۵ سال) دورتموند، آلمان غربی
شهروندی: آلمانی
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): ویروس‌شناسی
تأثیر گذار بر: اریش تراوب
 :  
کورت بلوم (زاده ۳۱ ژانویه ۱۸۹۴ در بیلفلد، وستفالن - درگذشته ۱۰ اکتبر ۱۹۶۹) دانشمند عالی‌رتبه نازی قبل و حین جنگ جهانی دوم بود. او معاون جامعه پزشکان رایش (Reichsgesundheitsführer) و نماینده تام‌الاختیار در زمینه تحقیقات سرطان در انجمن پژوهش رایش بود. او در زندگینامه خود که نبرد یک پزشک (Arzt im Kampf) نام دارد، قدرت پزشکی و قدرت نظامی را در نبرد بر سر مرگ و زندگی برابر دانسته‌است.
پس از شکست آلمان نازی در جنگ جهانی دوم، بلوم در سال ۱۹۴۷ در دادگاه پزشکان به اتهام اتانازی و انجام آزمایش بر روی انسان محاکمه شد. او فقط اعتراف کرد که در سال ۱۹۴۳ به او دستور داده شده که واکسن‌های طاعون را روی زندانیان اردوگاه‌های کار اجباری آزمایش کند. واقعیت این بود که از سال ۱۹۴۳، کورت بلوم مسئول انجام تمام تحقیقات مربوط به سلاح‌های بیولوژیک بود که با حمایت ورماخت و اس‌اس انجام می‌شد. بلوم علیرغم اعترافات سنگینش، نهایتاً در دادگاه پزشکان در نورنبرگ تبرئه شد اما علت اصلی تبرئه او مداخله ایالات متحده بود. این نکته مورد قبول همگان است که بلوم در آزمایش سلاح‌های شیمیایی و بیولوژیک بر روی زندانیان اردوگاه‌های کار اجباری شرکت داشته‌است.
مدیر برنامه جنگ بیولوژیک در رژیم نازی

بلوم به عنوان نماینده تام‌الاختیار در زمینه تحقیقات سرطان در رایش سوم، همواره به استفاده نظامی از مواد سرطان‌زا و ویروس‌های عامل سرطان داشت. طبق کتاب زیست‌شناسان تحت فرمان هیتلر (نوشته اوته دیشمن)، کورت بلوم در سال ۱۹۴۲ به مدیریت واحدی وابسته به انستیتوی مرکزی سرطان در دانشگاه پوزن (پوزنان در لهستان که در ۱۹۳۹ به خاک آلمان ضمیمه شد) منصوب گردید. اگرچه او مدعی بود که کار این مؤسسه صرفاً مربوط به اقدامات «دفاعی» در برابر سلاح‌های بیولوژیک بوده، اما هاینریش هیملر، هرمان گورینگ و اریش شومان (رئیس بخش علوم ورماخت) به شدت طرفدار استفاده تهاجمی از سلاح‌های شیمیایی و بیولوژیک علیه بریتانیا، شوروی و ایالات متحده بودند. در سال ۱۹۴۳، اریش شومان در نامه‌ای به دکتر کلیف (یکی از متخصصان سلاح‌های بیولوژیک در ورماخت) نوشت که علی‌الخصوص آمریکا باید به‌طور همزمان با پاتوژن‌های اپیدمی انسانی و حیوانی و آفات گیاهی مورد حمله قرار بگیرد. به گفته کلیف، عوامل ایجاد بیماری‌های طاعون، حصبه، وبا و سیاه‌زخم همگی به صورت سلاح در حال تولید بوده‌اند. علاوه بر این، رژیم نازی در پی ساختن مدیوم سنتز جدیدی برای گسترش این باکتری‌ها بوده تا این باکتری‌ها بتوانند به مدت هشت تا دوازده هفته مهلک و خطرناک باقی بمانند.
انستیتوی زیر نظر کورت بلوم، بخشی از برنامه جنگ بیولوژیک در رژیم نازی بود که به نام رمز برق‌گیر (Blitzableiter) شناخته می‌شد. این انستیتو برای انجام عملیات‌های پنهانی و استتارشده برای تولید عوامل بیولوژیک برای استفاده در جنگ ایجاد شد و ساخت آن زیر نظر یکی از افسران اس. اس به نام کارل گروس انجام شد که متخصص بیماری‌های گرمسیری بود و پیش از این روی ۱۷۰۰ تن از زندانیان اردوگاه کار اجباری ماوتهاوزن آزمایش‌های مرگباری انجام داده بود. دور تا دور این انستیتو دیواری به طول ۱۰ فوت کشیده بودند و یک واحد ویژه اس. اس همواره از آن مراقبت می‌کرد. همچنین تمهیداتی برای جلوگیری از انتشار و پخش‌شدن عوامل بیولوژیک مختلف که در این انستیتو تولید می‌شدند پیش‌بینی شده بود. تا مه ۱۹۴۴، در این انستیتو بخش‌های ویژه‌ای برای فیزیولوژی-بیولوژی، باکتری‌شناسی و ویروس‌شناسی، رادیولوژی، داروسازی، آمار مربوط به سرطان و مزرعه تومور ایجاد شده بود. طی سال‌های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵، دست‌کم ۲/۷ میلیون رایش‌مارک بودجه از ورماخت و اس‌اس و به این انستیتو اختصاص داده شد.
بلوم روی روش‌های ذخیره‌سازی و پراکنده‌کردن عوامل بیولوژیک مانند طاعون، وبا، سیاه‌زخم و حصبه کار می‌کرد و زندانیان را به طاعون آلوده می‌کرد تا اثربخشی واکسن‌ها را روی آنها آزمایش کند. در دانشگاه استراسبورگ نیز یک واحد ویژه به ریاست پروفسور یوگن فون‌هاگن تشکیل شده بود که محققانی مانند کورت گوتزایت و آرنولد دومن را به خدمت گرفته بود و عوامل تیفوس، هپاتیت، التهاب کلیه و سایر سلاح‌های شیمیایی و بیولوژیک را بر روی زندانیان اردوگاه‌های کار اجباری آزمایش می‌کرد. گوتزیت در ارتش آلمان مسئول تحقیقات مربوط به هپاتیت بود. او و همکارانش آزمایش‌های ویروسی مختلفی را روی بیماران روانی، یهودیان، اسرای جنگی روسیه و کولی‌ها در اردوگاه‌های ساخزنهاوزن، آشویتز و غیره انجام داده بودند. در اکتبر ۱۹۴۴، هیملر به بلوم دستور داد که عامل بیماری طاعون را هم بر روی زندانیان اردوگاه کار اجباری آزمایش کند.
استفاده از ناقل‌های حشره در جنگ بیولوژیک

در سال ۱۹۴۳، بلوم پیشنهاد داد که بیماری مالاریا را به صورت مصنوعی و با استفاده از پشه‌ها شیوع بدهند. او در آزمایش دیگری تلاش کرد با استفاده از شپش بین زندانیان اردوگاه‌های داخائو و بوخن‌والد، اپیدمی‌های تیفوس را ایجاد کند.
ادوارد می، مدیر بخش حشره‌شناسی مؤسسه تحقیقات عملی در علوم نظامی (از زیرمجموعه‌های اس. اس) از اکتبر ۱۹۴۳ مأموریت یافت که «حشرات مضر انسانی» را بر روی زندانیان اردوگاه‌ها آزمایش کند و این مأموریت، ارتباط نزدیکی با برنامه سلاح بیولوژیک کورت بلوم داشت. ادوارد می در آزمایش‌های مربوط به انتقال مصنوعی گسترده انگل مالاریا به انسان با استفاده از پشه‌هایی که روی دشت‌ها ریخته می‌شدند، با بلوم همکاری داشت.
از سوی دیگر در بخش دامپزشکی ورماخت نیز پروژه‌های تحقیقاتی درخصوص بیماری‌های حیوانی توسط اریش تراوب در حال انجام بود و او در تلاش بود تا شیوه‌هایی برای پراکنده‌ساختن این بیماری‌ها با استفاده از هواپیما بر روی بریتانیا، ایالات متحده و شوروی پیدا کند.
فرار از انستیتو پوزنان

بلوم در ژانویه ۱۹۴۵ و درست پیش از سررسیدن ارتش سرخ شوروی، از پوزنان گریخت و نتوانست تجهیزات انستیتو را به‌طور کامل نابود کند. او به والتر شرایبر، بازرس پزشکی نظامی ورماخت، اطلاع داد که به‌شدت نگران آن است که تأسیسات آزمایش‌های انسانی که در این انستیتو وجود دارد و قابل شناسایی است، به آسانی توسط روس‌ها شناسایی شود. بلوم به گرابرگ نقل‌مکان کرد. ورماخت و اس. اس قبلاً در این شهر یک مرکز جنگ بیولوژیک دیگر را تحت پوشش مرکز تحقیقات سرطان ساخته بودند. بلوم باکتری‌ها و میکروب‌های کشت‌شده‌اش را از لهستان آورده بود و کماکان به هیتلر قول یک «سلاح معجزه‌آسا» (Wunderwaffe) را می‌داد که روند جنگ را به نفع آلمان تغییر خواهد داد، اما ساختمان گرابرگ هم در آوریل ۱۹۴۵ به اشغال ارتش ایالات متحده درآمد و اسناد و تجهیزات آن نیز به دست آمریکایی‌ها افتاد.
همکاری با واحد ۷۳۱ و برنامه جنگ بیولوژیک ژاپن

طی جنگ، آلمان و ژاپن درخصوص برنامه‌های جنگ بیولوژیک خود با استفاده از زیردریایی با یکدیگر تبادل اطلاعات و نمونه و تجهیزات می‌کردند. آخرین زیردریایی حامل این تجهیزات و اطلاعات در اواخر مه ۱۹۴۵ از ژاپن حرکت کرده بود. ژاپنی‌ها پیش از تسلیم‌شدن در پایان جنگ در اوت ۱۹۴۵، بسیاری از سوابق مربوط به این ارتباط‌ها و برنامه‌ها را نابود کرده بودند.
در دهه ۱۹۳۰، هیتلر به گروهی از افسران به رهبری اتو مونتش دستور داد که استفاده ژاپن از سلاح‌های شیمیایی و بیولوژیک علیه چین را مطالعه کنند. این برنامه‌های همکاری و تبادل علمی در قالب یک سری موافقت‌نامه طی سال‌های ۱۹۳۸ تا ۱۹۳۹ انجام شد.
هوجو انریو، پزشک ارتش ژاپن و متخصص سلاح‌های بیولوژیک، بارها از مؤسسه روبرت کخ و شرکت‌های واقع در مناطق اشغالی آلمان بازدید می‌کرد تا دربارهٔ تحقیقات مربوط به جنگ باکتریولوژیک اطلاعات جمع کند. او همچنین در اکتبر ۱۹۴۱ در آکادمی نظامی پزشکی برلین سخنرانی‌ای در همین خصوص ایراد کرد.
گرهارد رز، متخصص آلمانی بیماری‌های گرمسیری و اپیدمی تیفوس و بعدها جزو متهمان دادگاه پزشکان در نورنبرگ، نمونه‌های ویروس تب زرد را که واحد ۷۳۱ ارتش ژاپن نتوانسته بود از ایالات متحده تهیه کند، در اختیار آنها گذاشت. انستیتوی کورت بلوم در پوزن به جهت طراحی بسیار شبیه به تأسیسات واحد ۷۳۱ در پینگ‌فانگ منچوری بود.
فعالیت‌های پس از جنگ و استخدام از سوی ایالات متحده

بلوم در ۱۷ مه ۱۹۴۵ توسط سرویس ضداطلاعات ارتش ایالات متحده در مونیخ دستگیر شد. او در زمان دستگیری هیچ مدرک شناسایی به‌جز گواهینامه رانندگی همراه نداشت. پس از چند هفته بازداشت که طی آن سرویس ضداطلاعات ارتش آمریکا هویت او را احراز کرد، بلوم را به قلعه کرانزبزرگ (عمارتی قرون وسطایی در شمال فرانکفورت) بردند. پس از رسیدن او به قلعه، یک پیغام محرمانه به دست تیم «عملیات آلزوس» (گروهی متشکل از متخصصان انگلیسی-آمریکایی که در اواخر جنگ مسئول تحقیق دربارهٔ فناوری تسلیحاتی آلمان و ایتالیا بودند) رسید:
بلوم در سال ۱۹۴۳ در حال مطالعه روی تسلیحات باکتریولوژیک بوده، البته به صورت رسمی تحقیقات سرطان عنوان می‌شود اما فقط یک استتار است. بلوم علاوه بر این معاون جامعه پزشکان رایش هم بوده. مایلید بازپرس بفرستید؟
آمریکا در ازای دریافت اطلاعات مربوط به تسلیحات بیولوژیک، گاز اعصاب و ارائه مشاوره به برنامه‌های تسلیحات شیمیایی و بیولوژیک در آمریکا، به نفع کورت بلوم مداخله کرده و او را از اعدام نجات بدهد. در نوامبر ۱۹۴۷، دو ماه پس از تبرئه کورت بلوم در نورنبرگ، چهار نماینده از کمپ دتریک (مرکز مطالعات تسلیحات بیولوژیک ارتش آمریکا) با بلوم دیدار کردند. بلوم در این دیدار متخصصان تسلیحات بیولوژیک را شناسایی کرد و شیوه‌های مختلف کاربرد تسلیحات بیولوژیک را برای این نمایندگان توصیف کرد.
در سال ۱۹۵۱، کورت بلوم در «پروژه ۶۳» ارتش آمریکا درخصوص تسلیحات شیمیایی و بیولوژیک استخدام شد. پروژه ۶۳ یکی از عملیات‌های جایگزین «عملیات پیپرکلیپ» برای کار بر روی تسلیحات شیمیایی بود. در فایل استخدامی او هیچ اشاره‌ای به دادگاه نورنبرگ نشده بود. کنسول آمریکا در فرانکفورت درخواست ویزای بلوم را رد کرد و او در مرکز فرماندهی اطلاعات اروپا در اوبراورزل (آلمان غربی) مشغول به کار شد. بلوم در این مرکز بر روی پروژه فوق‌محرمانه‌ای با نام «پروژه ۱۹۷۵» کار می‌کرد که هرگز از حالت طبقه‌بندی محرمانه خارج نشده‌است.
بلوم پس از تبرئه در دادگاه پزشکان نورنبرگ در سال ۱۹۴۷، هرگز بازداشت یا متهم به جنایات جنگی نشد. او حرفه پزشکی خود در آلمان غربی را نیز ادامه داد و به عنوان یکی از اعضای حزب ناسیونال-محافظه‌کار «ژرمن‌پارتی» فعالیت سیاسی هم داشت. او در سال ۱۹۶۹ در دورتموند درگذشت.
کولت للوپ

| کولت للوپ | کولت للوپ |
| --- | --- |
کولت للوپ و خورخه سمپرون، در کاخ ماگدالنا، سانتاندر, اسپانیا.: کولت للوپ و خورخه سمپرون، در کاخ ماگدالنا، سانتاندر, اسپانیا.
زادهٔ: ۱۹ نوامبر ۱۹۲۴ پاریس
درگذشت: ۲۰ اکتبر ۲۰۰۷ (۸۲ سال) پاریس
همسر: خورخه سمپرون (۱۹۵۸–۲۰۰۷, وفات)
کولت للوپ (زاده ۱۹ نوامبر ۱۹۲۴ – درگذشته ۲۰ اکتبر ۲۰۰۷)  تدوینگر و مدیر اجرایی فیلم فرانسوی بود. او تدوین فیلم‌های زیادی را از جمله دوستت دارم، دوستت دارم (۱۹۶۸) انجام داده‌است.
فیلم شناسی

۱۹۷۹: جوان خام: تدوینگر. (فیلم)
۱۹۶۸: دوستت دارم، دوستت دارم: تدوینگر. (فیلم)
زندگی شخصی

در ۲۳ مارس ۱۹۶۳، او با خورخه سمپرون در پاریس ازدواج کرد. کولت در ۲۰ اکتبر ۲۰۰۷ درگذشت و در Garentreville فرانسه به خاک سپرده شد. چهار سال بعد (۲۰۱۱)، خورخه سمپرون در همان مکان در کنار همسرش به خاک سپرده شد.
روز جهانی زن

| روز جهانی زن | روز جهانی زن |
| --- | --- |
پوستر آلمانی روز جهانی زنان، ۸ مارس ۱۹۱۴. این پوستر در امپراتوری آلمان ممنوع شد.: پوستر آلمانی روز جهانی زنان، ۸ مارس ۱۹۱۴. این پوستر در امپراتوری آلمان ممنوع شد.
برپایی توسط: سراسر جهان
گونه: بین‌المللی
اهمیت: روز آگاهی مدنی روز زنان و دختران روز مبارزه با تبعیض جنسیتی روز ضد جنسیت‌زدگی
تاریخ: ۸ مارس
تناوب: سالیانه
مرتبط با: روز مادر روز کودک روز جهانی مرد
روز جهانی زن یک روز بزرگداشت جهانی است که هر ساله در ۸ مارس (۱۸ اسفند) برای بزرگداشت دستاوردهای فرهنگی، سیاسی و اجتماعی و اقتصادی زنان جشن گرفته می‌شود. این روز همچنین یک نقطه کانونی در جنبش حقوق زنان است تا توجهات را به موضوعاتی مانند برابری جنسیتی، حقوق باروری و خشونت و سوء استفاده علیه زنان جلب کند.
جنبش جهانی حق رأی زنان که در نیوزلند آغاز شده بود، از جنبش‌های کارگری در آمریکای شمالی و اروپا در اوایل قرن بیستم سرچشمه گرفته است. ظاهراً نخستین بار «روز زن» توسط حزب سوسیالیست آمریکا در نیویورک در روز ۲۸ فوریه ۱۹۰۹ سازماندهی شد. این کار الهام‌بخش نمایندگان آلمانی در کنفرانس بین‌المللی زنان سوسیالیست در سال ۱۹۱۰ بود تا پیشنهاد تخصیص «روز ویژه زنان» برای هر سال را بدهند، هرچند که آنها تاریخ مشخص برای این روز انتخاب نکردند. سال بعد اولین راهپیمایی و بزرگداشت روز جهانی زنان در سراسر اروپا برگزار شد. پس‌از اینکه زنان در سال ۱۹۱۷ در روسیه شوروی حق رأی به دست آوردند (آغاز انقلاب فوریه)، روز ۸ مارس به‌عنوان تعطیلات ملی شناخته شد. متعاقباً آن تاریخ توسط جنبش سوسیالیستی و کشورهای کمونیستی جشن گرفته شد. این روز تا زمان تصویب توسط جنبش جهانی فمینیستی در اواخر دهه ۱۹۶۰ با جنبش‌ها و دولت‌های چپ افراطی در پیوند انگاشته می‌شد. روز جهانی زنان پس‌از تصویب آن توسط سازمان ملل در سال ۱۹۷۷ به یک جریان اصلی جهانی تبدیل شد.
این روز در ابتدا به‌عنوانِ یک رویدادِ سیاسیِ سوسیالیستی در میانِ احزاب سوسیالیستِ آمریکا، آلمان و اروپای شرقی آغاز شد، اما بعد از مدتی در فرهنگ بسیاری از کشورها آمیخته شد. روز بین‌المللی زنان در برخی از مناطق، رنگ و بوی سیاسی خود را از دست داده و تبدیل به مناسبتی برای مردان شده تا عشقِ خود را به زنان نشان دهند و آمیزه‌ای از روز مادر و روز ولنتاین شده است. با این حال در مناطقی دیگر، اصل سیاسی و زمینهٔ حقوق بشری که توسط سازمان ملل متحد تعیین شده، اجرا می‌شود و آگاهیِ سیاسی و اجتماعی از مبارزاتِ زنان در سراسر جهان به ارمغان می‌آورد. سازمان ملل هم از سال ۱۹۷۷ این روز را به‌عنوانِ «روز حقوق زنان و صلح بین‌المللی» به‌رسمیت می‌شناسد.
نخستین بزرگداشت روز زنان، در سال ۱۹۰۹ به عنوان یک رویداد سیاسی سوسیالیستی برگزار شد. این مراسم حاصل آمیختگی فرهنگ چندین کشور و در درجهٔ اول کشورهای اروپایی به ویژه بلوک شرق بود. این روز در سال ۱۹۱۷ در اتحاد جماهیر شوروی یک مناسبت ملی اعلام شد و به دیگر کشورهای همسایه نیز سرایت یافت. در حال حاضر در بسیاری از کشورها این روز جشن گرفته می‌شود.
روز جهانی زنان به شکل‌های گوناگون در سراسر جهان گرامی داشته می‌شود. در چندین کشور این روز تعطیل رسمی است و در کشورهای دیگر به صورت بزرگداشت‌های اجتماعی برگزار می‌شود. دیده‌بان سازمان ملل این روز را در رابطه با موضوعات و کارزارها خاص در حقوق زنان می‌شناسد. گیاه حساس (یا حساسه یا درخت گل ابریشم)، نمادی از جشن روز زنان در کشورهای ایتالیا و روسیه است. همچنین گل میموزا یکی از نمادهای این روز است.
پیشینه > ریشه‌ها

نخستین مراسم روز زن در ۲۸ فوریهٔ سال ۱۹۰۹ در نیویورک آمریکا برگزار شد. این مراسم توسط حزب سوسیالیست آمریکا، برای یادبود اعتصاب «اتحادیه جهانی زنان کارگر صنایع پوشاک» در سال ۱۹۰۸ سازمان یافت. با وجود ادعاهای بعدی، اعتصاب خاصی در ۸ مارس اتفاق نیفتاده بود.
در اوت ۱۹۱۰، یک کنفرانس بین‌المللی زنان سوسیالیست پیش از نشست عمومی انترناسیونال دوم سوسیالیست در کپنهاگ، دانمارک تشکیل شد. نمایندگان آلمانی، کلارا زتکین، کیت دانکر، پائولا تید و دیگران با الهام از سوسیالیست‌های آمریکایی، پیشنهاد کردند که یک «روز زن» سالانه پایه‌گذاری شود. آنها تاریخ مشخصی برای این روز مشخص نکردند. ۱۰۰ نماینده، به نمایندگی از ۱۷ کشور، با این ایده به عنوان راهبردی برای ارتقای حقوق برابر، از جمله حق رأی زنان، موافقت کردند.
سال بعد، در ۱۹ مارس ۱۹۱۱، نخستین روز جهانی زنان در بزرگداشت زنانگی توسط بیش از یک میلیون نفر در اتریش، دانمارک، آلمان و سوئیس برگزار شد. تنها در اتریش و مجارستان، ۳۰۰ تظاهرات برگزار شد، در سرتاسر اروپا، زنان خواستار حق رأی و تصدی مناصب دولتی بودند و به تبعیض جنسیتی شغلی اعتراض کردند.
روز جهانی زنان در ابتدا تاریخ مشخصی نداشت، اگرچه معمولاً در اواخر فوریه یا اوایل مارس جشن گرفته می‌شد. آمریکایی‌ها به برگزاری «روز ملی زنان» در آخرین یکشنبه ماه فوریه ادامه دادند، در حالی که روسیه روز جهانی زنان را برای نخستین بار در سال ۱۹۱۳، در آخرین شنبه فوریه (بر اساس گاه‌شماری ژولینی، که در تقویم میلادی، تاریخ ۸ مارس بود) برگزار می‌کرد. در سال ۱۹۱۴، روز جهانی زنان در ۸ مارس برای اولین بار در آلمان برگزار شد. مانند دیگر نقاط جهان، زنان آلمانی به دنبال حق رای زنان بودند که تا سال ۱۹۱۸ موفق به برخورداری از آن نشدند. همزمان، راهپیمایی در لندن در حمایت از حق رای زنان برگزار شد که طی آن سیلویا پانکهورست در مقابل ایستگاه چارینگ کراس در راه سخنرانی در میدان ترافالگار دستگیر شد.