stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
زردان
موقعیت جغرافیایی

روستای زردان از روستاهای تاریخی وگردشگری شهرستان زیرکوه قاینات در فاصله ۹۶ کیلومتری (جنوب شرقی) شهر قائن و در ۱۸ کیلومتری شهر زهان (زیرکوه) در دهستان افین واقع گردیده. این روستا از شمال به روستای گردشگری افین و عباس آباد از شرق به کبودان (زیرکوه) و زهان، از جنوب به نخرود و دهستان شاخن (شهرستان بیرجند) و از غرب به روستاهای شاج و حسین آباد محدود می شود و فاصله ان تا مرکز استان خراسان جنوبی شهر بیرجند ۱۱۵ کیلومتر میباشد. وجود آثار تاریخی باستانی زیادی از جمله قلعه کوه زردان، رباط زردان، آرامستان های قدیمی معروف به قبرستان گبرها و برج های دارای خندق در حومه آن، همه حکایت از قدمت این روستا دارد. زردان با قرار گرفتن در مسیر فرعی جاده ابریشم در زمان گذشته مکان مناسبی برای حمل و نقل کالا بود که وجود کاروانسرا و قلاع به جای مانده همه حکایت از این امر دارد.
جاذبه‌های گردشگری

مسجد جامع زردان
مسجد قدیمی زردان دارای 4 گنبد مدور و یک ستون مرکزی به شکل چهار گوش مکعب مربع است که و از خشت و سنگ و گل و گچ ساخته شده است.
رباط زردان
کاروانسرای آجری شاه عباسی زردان در داخل روستای زردان واقع شده است. هرچند تاریخ ساخت رباط مربوط به دوره صفویه و در حدود سالهای ۱۰۹۷ هجری قمری می‌باشد؛ لیکن کاروانسرا بر پایه های آتشکده زرتشت بنا شده است. مصالح به کار رفته در این کاروانسرا آجر، سنگ، آهک و خاک رس است. این کاروانسرا که شباهت بسیار زیادی با بقیه کاروانسراهای دوره شاه عباس دارد بعد از گذشت سال‌ها همچنان استوار مانده و مورد توجه تاریخ پژوهان و گردشگران است. جهت اطلاع به صفحه اختصاصی رباط زردان مراجعه شود.
قلعه کوه زردان
قلعه کوه خارج از روستای زردان، در مسیر جاده فرعی ابریشم و در نزدیکی رودخانه زردان به افین واقع گردیده. از بررسی آثار و شواهد پیرامونی چنین برمی‌آید که بعد از قلعه کوه قاین مهمترین قلعه به لحاظ نظامی و استراتژیک در این منطقه، است. علاوه بر آثار بالای قله کوه، برخی از آثار پیرامونی شامل قبرستان، حوض انبار و منبع ذخیره آب مشاهده می‌شود.  برای نتایج بیشتر به صفحه اختصاصی قلعه کوه زردان مراجعه شود. این قلعه علاوه بر ارتباط با قلعه کوه قاین، با قلعه کوه افین و قلعه کوه شاخن  ارتباط نزدیکی داشته است.
قلاورخانه زردان یک برجک نگهبانی طبیعی، بر نوک قله رشته کوه معروف به "چنگ وسیع" و مشرف بر دشت و منطقه اطراف زردان واقع گردیده و در همه ساعات، در ارتباط تنگاتنگی با قلعه کوه قاین و قلعه کوه زردان بوده است.
مسیر رسیدن به قلاورخانه از دامنه کوه زردان است. 
چشم‌انداز: از بالای قلاورخانه، مناظر گسترده‌ای از دشت‌ها و روستاهای اطراف قابل مشاهده است که برای عکاسی و لذت بردن از طبیعت مناسب است.
و می‌تواند تجربه‌ای منحصربه‌فرد از ترکیب تاریخ و طبیعت را برای شما فراهم کند.
جاذبه‌های طبیعی

کشمان زردان: شامل مظهر قنات و استخر آب و باغات زیبای زرشک می باشد. و در ورودی روستا به شکل زیبایی خودنمایی می‌کند.
کشمان محمد اباد زردان: این قنات در حاشیه روستا و شامل استخر و باغات زرشک و میوه بوده و منظره جلو قنات در کنار استخر برای یک روز استراحت و تفریح بسیار دل انگیز است‌.
بزرگان

سیدعلی زوردانی؛ میر زین العابدین سیدعلی زوردانی معروف به سیدعلی خراسانی، از حاکمان منطقه قهستان و آشنایان خواجه نصیرالدین طوسی می باشد.بنا به تصریح کمال الدین حسین، پدرش سید علی معروف و مشهور به سید علی زوردانی، از اهالی و اکابر زوردان قاینات و از حکام قهستان می باشد.
کمال‌الدین محمد زوردانی؛ فرزند سید علی زوردانی و از شاگردان خواجه نصیرالدین طوسی؛ که پس از گذراندن مدارج علمی به وزارت دربار ایلخانان رسید.
میر سید حسین اخلاطی معروف به علامه کمال الدین حسین؛ فرزند میر سید علی زوردانی، از جمله برجسته ترین دانشمندان ایالت بزرگ قهستان، در دوره تیموری می باشد. ایشان در زمان حمله مغول، همگامی که خواجه نصیر در قلعه کوه قاین کتاب اخلاق ناصری را می نوشت، ملازم و شاگرد او بود. وی پس از سفرهای طولانی و جهانگردی که داشته به سبب اقامت در شهر تاریخی اخلاط (ترکیه) به کمال الدین حسین اخلاطی ملقب گردید.  علامه کمال الدین حسین، در قرن هفتم هجری جهت کسب علم و در راه دانش کیمیاگری، از زوردان و قهستان به شهر تبریز و سپس به شهر اخلاط در ترکیه فعلی (پایتخت ارمنستان قدیم) که در ان زمان تحت قلمرو سلجوقیان بود، مهاجرت کرده و در سال 808 هجری قمری در قاهره مصر از دنیا رفته است.
کمال الدین حسین در علوم زیادی تبحر داشته از جمله در علوم غریبه و علم جفر و رمل .
جَفر علمی است که بر پایه علم حروف قرار گرفته و در جداول ۲۸ صفحه ای، در هر صفحه ۲۸ سطر و در هر سطر ۲۸ خانه و در هر خانه ۴ حرف گنجانده می شود. در علم جفر محاسبات با ترکیب حروف بصورت سوال انجام و پاسخ سولات استحصال می گردد.علم جفر و علم رمل که بر اساس ۰ ۱ ۰۰ تشکیل شده، بعدها پایه صنعت علوم کامپیوتری قرار گرفت . 
غربی ها با استفاده از علوم مسلمین، و سرقت کتب مهم مسلمانان از کتابخانه ها و بلاد اسلامی و جمع آوری و بهره برداری از آنها پیشرفت نمودند.
بنابذ نقل قول استاد مرعشی، سید حسین اخلاطی استاد دهدار و دهدار استاد شیخ بهایی بود.
سید حسین بن علی اخلاطی، معروف به کمال‌الدین حسینی، از دانشمندان برجسته قرن هفتم هجری و اهل اخلاط در شمال غربی دریاچه وان بود. او در علوم غریبه مانند جفر، حروف، خافیه، موسیقی و کیمیا تخصص داشت و همچنین از عرفای مشهور کردستان و صوفیان سده ۱۳ میلادی به‌شمار می‌رفت.
تألیفات:
ذخیره: این کتاب به زبان فارسی و در حوزه علم جفر نوشته شده است. نسخه‌های خطی آن در کتابخانه مجلس شورای اسلامی موجود است.
ذخایر الاسماء: این اثر به بررسی اسماء الحسنی و کاربرد آن‌ها در علم جفر می‌پردازد. نسخه‌ای از این کتاب به صورت خطی موجود است.
کیمیا: این کتاب به زبان فارسی در زمینه علم کیمیا نوشته شده است. نسخه‌ای خطی از آن در کتابخانه مجلس شورای اسلامی موجود است.
مکتوب: این اثر به زبان عربی نوشته شده و به موضوع علم جفر می‌پردازد. نسخه خطی آن در کتابخانه مجلس شورای اسلامی موجود است.
سلیم بیک از جنگ اوران نامی زرران که جای مقبره او معروف است. و تا ۳۰ سال پیش دیواره های مقبره و آرامگاه او موجود بود.
معادن

معدن سنگ لاشه زردان معروف به معدن لاخ زرد
محصولات تولیدی زراعی و دامی

محصولات زراعی و باغی : زرشک- گندم- جو -بادام -
محصولات دامی و دامپروری : گوشت گوسفند- کشک- لبنیات
قلعه بمپور

| قلعه بمپور | قلعه بمپور |
| --- | --- |
قلعه بمپور در شب: قلعه بمپور در شب
نام: قلعه بمپور
کشور: ایران
استان: سیستان و بلوچستان
شهرستان: ایرانشهر
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: نظامی
کاربری کنونی: گردشگری
دیرینگی: دوره ساسانی
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۵۵۹
تاریخ ثبت ملی: ۱ اردیبهشت ۱۳۴۵
قلعه بمپور مربوط به دوره زندان بلوو دوره ی کوشانی میرشاد. دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در ایرانشهر، شهر بمپور جای گرفته‌است. این اثر در تاریخ ۱ اردیبهشت ۱۳۴۵ با شمارهٔ ثبت ۵۵۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. قلعه بمپور یکی از قلعه‌های نظامی مهم آسیا است که در ۲۴ کیلومتری غرب ایرانشهر، در بخش بمپور و در یک کیلومتری شمال شهر بمپور قرار دارد و بر روی یک تپه مصنوعی بلند به ارتفاع ۸۰ متر قرار گرفته‌است که بهترین زمان بازدید از آن، فصل پاییز و زمستان است.
وجه تسمیه

در برخی از افسانه‌های محلی بمپور را مربوط به بهمن (پسر اسفندیار) می‌دانند که اول بهمن پور بوده و به مرور زمان به بمپور تبدیل گشته‌است و همچنین بر طبق اظهار نظر بسیاری از فضلای ایران و به استناد کتب تاریخی در قدیم الایام این محل را بن پهل می‌نامیده‌اند که به معنی شهر آخر است و با بررسی آثار مکتوب گذشتگان نام باستانی این محل بن پهل بوده که با گذشت زمان به بن فهل، بن فول، بن‌فور، بن‌پور، و به بم پور (Bompour) تغییر نام پیدا کرده‌است که امروزه فارسی زبانان به اشتباه آن را بم‌پور(bam pour) می‌خوانند.
قدمت بنا

این قلعه که معروفترین قلعه بلوچستان است زمانی بسیار طولانی مرکز حکومت کرمان و بلوچستان بوده‌است بنا بر تحقیق باستان شناسان قدمت آن به دوره‌های ساسانی واشکانی بر می‌گردد. این قلعه در زمان سلاجقه مورد استفاده بوده‌است.
هرچند مردم بلوچستان بر این باورند که این قلعه توسط نادرشاه افشار ساخته شده و با وجود اینکه نادر اجازه ساخت قلعه یی را در منطقه بمپور به نصیر خان براهویی داد، اما بنای قلعه بمپور بسیار کهن تر از آن است و در سال ۱۹۶۰میلادی خانم بئاتریس دیرینه‌شناس انگلیسی بخشی از سراشیبی تپه زیر قلعه بمپور را مورد کاوش قرار داد و آثاری از دوران آغازین تاریخ به دست آورد.
معماری بنا

این قلعه به صورت دو تکه ساخته شده که این دو بخش به لحاظ ارتفاع با هم یکسان نیستند، صحن پایین در ورودی دیواره شرقی قلعه قرار گرفته و چند برج نیز آن را احاطه کرده‌است که مصالح بکار رفته در آن خشت و گل است.
جونگئوپ

جونگئوپ
مکان در Honam, 23x15px|border |alt=|link= کره جنوبی
| Jeongeup 정읍 | Jeongeup 정읍 |
| --- | --- |
فهرست شهرهای کره جنوبی: فهرست شهرهای کره جنوبی
نویسه‌گردانی(های) Korean: نویسه‌گردانی(های) Korean
 • Hangul: 정읍시
 • Hanja: 井邑市
 • Revised Romanization: Jeongeup-si
 • McCune-Reischauer: Chŏngŭp-si
Jeongeup seen from Seonghwangsan: Jeongeup seen from Seonghwangsan
JeongeupLocation in South Korea: JeongeupLocation in South Korea
مختصات: ۳۵°۳۴′ شمالی ۱۲۶°۵۱′ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۵۶۷°شمالی ۱۲۶٫۸۵۰°شرقی﻿ / 35.567; 126.850: مختصات: ۳۵°۳۴′ شمالی ۱۲۶°۵۱′ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۵۶۷°شمالی ۱۲۶٫۸۵۰°شرقی﻿ / 35.567; 126.850
Region: Honam
Administrative divisions: 1 eup, 14 myeon, 12 dong
مساحت: مساحت
 • کل: ۶۹۲٫۶۶ کیلومتر مربع (۲۶۷٫۴۴ مایل مربع)
جمعیت (2009): جمعیت (2009)
 • کل: ۱۳۹٬۸۷۶
 • تراکم: ۲=۲۰۱٫۹/کیلومتر مربع (۰/مایل مربع)
 • Dialect: Jeolla
شهر جونگئوپ (به کره‌ای: 정읍) (به انگلیسی: Jeongeup) با جمعیت  ۱۱۵٫۷۶۰  نفر در ایالت  جئولابوک-دو در کشور کره‌جنوبی واقع شده‌است.
جوزف اچ. آلن

| جوزف اچ>  آلن | جوزف اچ>  آلن |
| --- | --- |
۲۱مین ناظر برنزویک، نیویورک: ۲۱مین ناظر برنزویک، نیویورک
دوره مسئولیت ۱۸۵۶ – ۱۸۵۷: دوره مسئولیت ۱۸۵۶ – ۱۸۵۷
پس از: William Lape
پیش از: Alanson Cook
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۵ سپتامبر ۱۸۲۱ البورگ، ورمانت
درگذشته: ۲۴ آوریل ۱۸۸۴ (۶۲ سال) کارخانجات عقاب، نیویورک
ملیت: آمریکایی
حزب سیاسی: ویگ، دموکرات
همسر(ان): Sarah H. Payne
فرزندان: سارا و کورنلیا می
پیشه: پیاده‌نظام، تاجر، صنعتگر، سیاستمدار
امضا: 
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری: ایالات متحده آمریکا
خدمت/شاخه: نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا ارتش اتحادیه
سال‌های خدمت: ۱۸۶۲–۱۸۶۵
درجه:  سرهنگ دوم
فرمانده: پیاده‌نظام داوطلب ۱۶۹م نیویورک
جنگ‌ها/عملیات‌: جنگ داخلی نبرد خلیج هاربر  اولین نبرد دژ فیشر 
جوزف اچ. آلن (Joseph H. Allen) (زادهٔ ۵ سپتامبر ۱۸۲۱ – درگذشتهٔ ۲۴ آوریل ۱۸۸۴) بازرگان صنعتی، افسر جنگ داخلی و سرپرست شهری برونزویک، نیویورک بود. آلن در البورگ، ورمانت از والدین دارای اصالت بریتانیایی به‌دنیا آمد و در جوانی خانه را ترک کرد. پس از چندین کسب‌وکار ناموفق، وی در کسب‌وکار چال‌زن و کج‌بیل موفق شده و محصولات خود را بیشتر به جنوب آمریکا بفروش می‌رساند. او در انتخابات سرپرست شهرک برونزویک در ۱۸۵۶ میلادی و قاضی صلح در ۱۸۶۱ میلادی شرکت نموده و پیروز شد. با آغاز جنگ داخلی، فروشات وی سقوط کرد و از اینرو او وارد ارتش اتحادیه شد. آلن در جریان خدمت چندین بار زخم برداشت و با درجه سرهنگ دوم به حرفه نظامی خود پایان داد. او به خانه بازگشته و کارخانه‌اش را مجدداً باز نمود، کاری که موفقیت صنعتی دهکده‌های کوچک و ایگل میلز در اواسط تا آخر قرن نوزدهم میلادی نقش اساسی داشت. او در ۱۸۸۴ میلادی به عمر ۶۲ سالگی درگذشت.
اوایل زندگی

آلن فرزند جان و سارا آلن بود. پدر وی اهل کنتیکت و دارای‌تبار انگلیسی و مادر وی در اصل اهل ورمانت و دارای‌تبار اسکاتلندی بود. آنگونه که سالوستر در تاریخ شهرستان رنسلیر، نیویورک می‌نویسد، او در هشت سالگی خانه را ترک کرد «تا برای خود ثروتی به‌دست‌آورد». وی در سن جوانی در یک کارخانه تولید چال‌زن در همدن، کنتیکت شروع به کار نموده و تا هفده سالگی در آنجا به کار ادامه داد. در این جریان، او یک فروشگاه ساعت خریداری نموده و بعداً آنرا با چندین اسب در ورمانت و کانادا مبادله کرد. او اسب‌های خود را از طریق کشتی به هند غربی فرستاد، اما کشتی در دریا شکست و اسب‌های او ناپدید شد. او را از نظر بدهی در وضعیت بدی قرار داد. با این وجود، او دوباره توانست وام بگیرد و دوباره تعدادی اسب به هند غربی فرستاد، این بار موفق شد و نه تنها توانست دیون خود را بپردازد، بلکه سود هم به‌دست‌آورد.
قبل از جنگ

آلن به‌زودی سمت خود در کارخانه چال‌زن در کنتیکت را به‌دست‌آورد تا ۱ سپتامبر ۱۸۴۳ در این کارخانه به کار ادامه داد و بعد از آن به تروی، نیویورک رفت. در این شهر، آلن با او. دبلیو. ایدسون در کارخانه ساخت چال‌زن شریک شد. این شراکت تا ژانویه سال بعدی پابرجا بود تا اینکه آلن کل سهام شریک خود را خریداری نموده و به تنهایی به این کسب‌وکار ادامه داد، اما کارخانه در ۱۸۵۰ میلادی در اثر آتش‌سوزی از بین رفت.
آلن در ژانویه ۱۸۵۱ آسیاب‌های آرد ایگل را خریداری نمود که از نظر تاریخی ساختمان مهم صنعتی در این منطقه به حساب می‌رفت و در نهایت نام دهکده کوچک نیز به آن نامگذاری شد، (دهکده ایگل میلز). این کارخانه تاریخچه طولانی از تلاش‌های ناموفق تجاری داشت. آسیاب‌های آرد ایگل در ۱۸۲۱ میلادی توسط دانیل شلدون به هدف آرد کردن گندم منطقه تروی ساخته شده بود. پس از یک مدت کوتاه موفقیت، این کسب‌وکار فعالیت خود را متوقف نموده و ساختمان بلااستفاده باقی ماند. پس از آن ساختمان به جیمز بومستد به فروش رسید، کسی که آنرا به عنوان یک کارخانه تولید غذای حیوانات دوباره باز کرد. وی نیز در کسب‌وکار خود موفقیتی چندانی نداشت و ساختمان را به جیمز مک‌چنسی فروخت، کسی که ساختمان را برای مدتی بلااستفاده نگه داشت و پس از مدتی مالکیت آنرا به کاتلین و سکستون منتقل نمود و آنها تولید چال‌زن و نوک‌قلم را در این ساختمان آغاز کردند. کاتلین و سکستون که نیز موفقیتی نداشتند، ساختمان را ترک کردند و مک‌چنسی (که نامش هنوز در قباله وجود داشت) ساختمان را به گروم و شاتوک به فروش رساند و آنها تولید آچار شلاقی را در آن شروع کردند. این ماجراجویی نیز ناموفق بود و ساختمان به پل اسمیت کارخانه‌دار اهل کلوپسوایل به فروش رسید، اما او پس از مدتی تصمیم گرفت که بهتر است تا کارخانه‌های خود را به‌طور منسجم در کلوپسوایل حفظ نماید، از اینرو او این ساختمان را در ۱۸۵۱ میلادی به آلن بفروش رساند.
این کارخانه در نزدیکی بستر صخره‌ای نهر پویستین کیل واقع شده بود، نهری که به‌طور عموم به عنوان انرژی آبی این منطقه مورد استفاده قرار داشت. آلن دو ساختمان جدید بلند کرده و آب این نهر را از طریق تونل‌های درون صخره‌ای زیر این ساختمان‌ها به کارخانه خود هدایت کرد. او نام شرکت خود را شرکت تولیدی میلوایل گذاشت و آسیاب را به کارخانه تولید چال‌زن و نوک‌قلم تبدیل کرد. برای مدتی، او به‌طور آزمایشی به تولید زنجیر و سوهان نیز پرداخت. اما این شرکت به‌زودی با مشکلات حقوقی درگیر شده و منحل گردید.
آلن شرکت را در ۱۸۵۹ میلادی دوباره باز کرد، ماشین آلات بیشتری برای تولید کج‌بیل اضافه نموده و یک دکان خرده فروشی در محل باز کرد. او بازار خوبی در جنوب آمریکا پیدا کرد، جاییکه تقاضا به محصولات او بلند بود. شرکت وی که به تازگی به شرکت پلنترز هو نام‌گذاری شده بود یک موفقیت چشمگیر به حساب می‌رفت. اما با نزدیکی ملت به جنگ داخلی، تقاضا به محصولات وی سقوط کرده و فروش در جنوب ناممکن شد. کارخانه نه تنها به دلیل میزان پایین فروش، بلکه به‌خاطر اینکه آلن وارد ارتش اتحادیه شد، در ۱۸۶۱ میلادی بسته گردید.
خدمت در دولت و ارتش

آلن حضور برجسته در برونزویک داشت. در مارس ۱۸۵۳، وی ریاست جلسه‌ای برای تأسیس «کلیسای مریدان مسیح در دهکده میلوایل» را برعهده داشت، کلیسای که حالا به کلیسای مریدان مسیح معروف است. در جریان آن تابستان، ساختمان کلیسا با هزینه حدود ۱٬۲۰۰ دلار ساخته شد. در ۱۸۵۶ میلادی، آلن سرپرست شهر برونزویک شد، سمتی که وی تنها یک مرتبه در آن انتخاب شده و تا ۱۸۵۷ میلادی خدمت کرد؛ او از سوی حزب ویگ وارد انتخابات شده بود. او در ۱۸۶۱ میلادی نیز به عنوان قاضی صلح انتخاب گردید، اما به‌خاطر اینکه تصمیم گرفت در جنگ داخلی خدمت کند، دوره خود را به پایان نرساند؛ این بار او از سوی حزب دموکرات خود را نامزد کرده بود و تا آخر عمر خود یک دموکرات باقی ماند.
هنگ داوطلبان پیاده ۱۲۵ام در اوایل ۱۸۶۲ میلادی در برونزویک تأسیس گردیده و درخواست رئیس‌جمهور لینکلن برای نیروهای بیشتر در سپتامبر همان سال از سوی آلن پاسخ داده شد. او در گروهان C هنگ داوطلبان ۱۶۹ام نیویورک ثبت نام نمود، با انتخاب به عنوان سروان این گروهان وی توانست طی شش روز گروهان خود را منسجم نماید. بیشتر سربازان پیاده اهل برونزویک بودند، هرچند برخی از آنها اهل شهرهای مجاور بودند. ساکنین شهر پول لازم را گردآوری نمودند تا «هزینه‌ها و مصارف» سربازان آلن که به جنگ می‌رفتند را تأمین نمایند.
آلن در تمامی نبردهای که هنگ وی دخیل بود سهم گرفت، به‌جز از چند نبرد کوچک که وی به‌خاطر جراحات ناشی از نبرد نتوانست سهم بگیرد. در جریان نبرد خلیج هاربرد، استخوان‌های دست وی کاملاً خرد شد و بعدتر در جریان نبرد اول فورت فیشر همان دست وی جراحت سطحی برداشت. در جریان جنگ فورت فیشر، او از ناحیه نزدیکی مفصل مچ پای خود نیز مجروح شد؛ مرمی شمخال تا زمان مرگ در بدن وی باقی مانده بود. هنگام بازیابی سلامت خود، او مجدداً در نیویورک توظیف گردید تا سربازان جدید استخدام نماید. وی در ماه ژوئن ۱۸۶۴ به درجه سرگرد ترفیع داده شده و همچنین به‌خاطر نشان دادن «رفتار شایسته» در فورت فیشر، وی در ۱۳ مارس ۱۸۶۵ از سوی رئیس‌جمهور لینکلن به درجه افتخاری (بدون حقوق) سرهنگ دوم ترفیع داده شد.
پسا جنگ و زندگی شخصی

آلن پس از جنگ به برونزویک بازگشته و شرکت پلنترز هو را در همکاری با جورج تی. لین دوباره باز کرد. آلن به تولید چال‌زن که حتی پس از بسته کردن شرکت تولیدی میلوایل یک درصد کوچک از تولیدات را شکل می‌داد، کاملاً پایان داد. آلن خود مسئولیت تولید و فروش را بر عهده گرفته و سهم بزرگی در بازار جنوب به‌دست‌آورد. شکوفایی تجارت دوباره بازگشت و تا حداقل دهه ۱۸۸۰ میلادی به قوت ادامه داشت. در نهایت شرکت توسعه داده شده و به تولید کج‌بیل‌های سبکتر و مورد استفاده مردم عام آغاز نموده و این جنس به را خط تولید کج‌بیل سنگین سبک-جنوبی اضافه کرد. شرکت پلنترز هو تا دهه ۱۸۹۰ میلادی نیز تا حدی موفق به‌حساب می‌رفت، اما در دهه ۱۹۲۰ میلادی متوقف گردید.
علاوه بر خدمت در سمت‌های قاضی صلح و سرپرست شهر، گفته می‌شود که آلن همچنین یکی از حامیان اصلی آموزش در این شهر بوده‌است. وی در ۶ ژوئیه ۱۸۴۷ با سارا اچ. پاین، دختر دیوید اچ و کاترین سی. پاین، اهل همدن، کنتیکت ازدواج کرد. این زوج دو فرزند داشتند: سارا و کورنلیا می.
آلن در ۲۴ آوریل ۱۸۸۴ درگذشت و در گورستان ایگل میلز در جاده برونزویک، دهکده ایگل میلز به خاک سپرده شد؛ همسر وی در ۱۹۰۷ میلادی در گذشت و در جوار وی به خاک سپرده شد. از نشانه حک شده در سنگ قبر وی (به‌طور مشخص، گونیا و پرگار) دانسته می‌شود که آلن یک مِیسون بوده‌است.
کتابشناسی

Anderson, George Baker (1897). Landmarks of Rensselaer County New York. Syracuse, New York: D. Mason and Company. OCLC 1728151.(Full text via the Internet Archive.)
Hayner, Rutherford (1925). Troy and Rensselaer County New York: A History. New York: Lewis Historical Publishing Company, Inc. OCLC 22524006.
Paine, Henry Delaven (1883). Paine Family Records: A Journal of Genealogical and Biographical Information Respecting the American Families of Payne, Paine, Payn, &c. (Volume II). Albany, New York: J. Munsell. OCLC 247490136.(Full text via the Internet Archive.)
Sylvester, Nathaniel Bartlett (1880). History of Rensselaer Co. , New York with Illustrations and Biographical Sketches of its Prominent Men and Pioneers. Philadelphia: Everts & Peck. OCLC 3496287.
Weise, Arthur James (1880). History of the Seventeen Towns of Rensselaer County from the Colonization of the Manor of Rensselaerwyck to the Present Time. Troy, New York: J. M. Francis & Tucker. OCLC 6637788.(Full text via the Internet Archive.)
بامری (کرباسک)

مکان
| بامری | بامری |
| --- | --- |
روستا: روستا
محل : محل 
بامری: بامری
مختصات: ۳۰°۵۹′۳۴″شمالی ۶۱°۳۱′۲۸″شرقی﻿ / ﻿۳۰٫۹۹۲۷۵۸۸°شمالی ۶۱٫۵۲۴۳۳۶۰°شرقی﻿ / 30.9927588; 61.5243360: مختصات: ۳۰°۵۹′۳۴″شمالی ۶۱°۳۱′۲۸″شرقی﻿ / ﻿۳۰٫۹۹۲۷۵۸۸°شمالی ۶۱٫۵۲۴۳۳۶۰°شرقی﻿ / 30.9927588; 61.5243360
استان: سیستان و بلوچستان
شهرستان: زابل
بخش: کرباسک
دهستان: کرباسک
جمعیت: ۵۷۱ نفر (سرشماری ۹۵)
بامری، روستایی در دهستان کرباسک بخش کرباسک شهرستان زابل در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۷۱ نفر (۱۵۸ خانوار) بوده‌است.
سولو (ترانه جنی)

«سولو» (انگلیسی: Solo) اولین تک‌آهنگ آغازین انفرادی خواننده، رپر کره‌ای و عضو گروه دخترانه بلک‌پینک، جنی است. این ترانه در تاریخ ۱۲ نوامبر سال ۲۰۱۸ از سوی وای‌جی و اینترسکوپ منتشر شد، این ترانه توسط تدی پارک نوشته شده‌است و با همراهی ۲۴ نیز تولید شده‌است. از لحاظ موسیقی، «سولو» یک ترانه رقص، پاپ و هیپ هاپ ترکیب شده با عناصر ای‌دی‌ام می‌باشد. محتوای متن ترانه حول موضوع آزادی بعد از جدایی می‌باشد.
کردیت‌ها و پرسنل

کردیت‌ها از اسپاتیفای و دکستور لاب اقتباس شده‌اند:
کردیت‌ها و پرسنل > پرسنل

جنی کیم – وکال‌ها
تدی پارک – تولیدکننده، ترانه‌سرا
۲۴ – تولیدکننده، ترانه‌سرا
کردیت‌ها و پرسنل > موزیک ویدئو

هان سا-مین – کارگردان موزیک ویدئو
الکسیوکا (شهرستان بیژبولیاکسکی، باشقیرستان)

Village
| Alexeyevka Алексеевка | Alexeyevka Алексеевка |
| --- | --- |
Village: Village
Alexeyevkaموقعیت روی نقشه باشقیرستانAlexeyevkaموقعیت روی نقشه روسیه: Alexeyevkaموقعیت روی نقشه باشقیرستانAlexeyevkaموقعیت روی نقشه روسیه
مختصات: ۵۳°۴۱′ شمالی ۵۴°۱۷′ شرقی﻿ / ﻿۵۳٫۶۸۳°شمالی ۵۴٫۲۸۳°شرقی﻿ / 53.683; 54.283: مختصات: ۵۳°۴۱′ شمالی ۵۴°۱۷′ شرقی﻿ / ﻿۵۳٫۶۸۳°شمالی ۵۴٫۲۸۳°شرقی﻿ / 53.683; 54.283
ناحیه‌های فدرال روسیه: باشقیرستان
شهر: شهرستان بیژبولیاکسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۰۰
الکسیوکا (انگلیسی: Alexeyevka, Bizhbulyaksky Selsoviet, Bizhbulyaksky District, Republic of Bashkortostan) یک شهرک در شهرستان بیژبولیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
جوناگر، کلاهندی

مکان در 23x15px|border |alt=|link= هند
| جوناگر | جوناگر |
| --- | --- |
شهر: شهر
ریشه‌شناسی: "قلعه قدیمی": ریشه‌شناسی: "قلعه قدیمی"
fa (in English: Expected satiety): fa
مختصات: ۱۹°۵۷′۱۹″ شمالی ۸۳°۰۹′۵۳″ شرقی﻿ / ﻿۱۹٫۹۵۵۲۸°شمالی ۸۳٫۱۶۴۷۲°شرقی﻿ / 19.95528; 83.16472: مختصات: ۱۹°۵۷′۱۹″ شمالی ۸۳°۰۹′۵۳″ شرقی﻿ / ﻿۱۹٫۹۵۵۲۸°شمالی ۸۳٫۱۶۴۷۲°شرقی﻿ / 19.95528; 83.16472
State: اودیشا
منطقه: کلاهندی
شورای منطقه اطلاع‌رسانی شده: 1970
حکومت: حکومت
 • نوع: شورای منطقه اطلاع‌رسانی شده
 • نهاد: رئیس هیئت مدیره
 • عضو مجلس قانونگذاری (هند): دیویا شانکار میشرا
 • نماینده مجلس: پاندای باسانتا کومار
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۵٫۵۴ کیلومتر مربع (۶٫۰۰ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۱۶ متر (۷۰۸٫۷ فوت)
جمعیت (2001): جمعیت (2001)
 • کل: ۱۵٬۷۵۹
 • تراکم: ۱۰۰۰/کیلومتر مربع (۲۶۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۳۰ (زمان استاندارد هند)
ZIP code(s): 766014
پلاک خودرو: OD-08
وبگاه: Kalahandi.nic.in
جوناگار یک شهر و یک شورای منطقه ای در منطقه کالاهندی در ایالت اودیشا هند است. این شهر مرکز ایالت سابق کلاهندی بوده‌است.
این منطقه دارای شواهد مجسمه‌ای از آیین ساتی است که در قرون وسطی هند رایج بود و در زمان راج بریتانیا توسط لرد ویلیام بنتینک متوقف شد. این شهر به معبد شهر کلاهندی نیز معروف است.
شهرکیان

| شهرکیان | شهرکیان |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: چهارمحال و بختیاری
شهرستان: شهرکرد
بخش: مرکزی
نام(های) پیشین: شَه رُز  شهر سُرخ لار  شَهرَک
سال شهرشدن: ۱۳۶۸ خورشیدی
مردم: مردم
جمعیت: ۱۲٬۰۴۸ نفر (سال ۱۳۹۵)
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
ارتفاع: ۲۰۵۷ متر
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
شهردار: اسلام قاسمی
ره‌آورد: پولکی، نبات، کاکولی کشک، روغن حیوانی، لبنیات
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۳۸
وبگاه: شهر کیان
کد آماری: ۲۱۲۳
  شهرکیان  روی نقشه ایران ۳۲°۱۷′۰۵″شمالی ۵۰°۵۳′۴۱″شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۲۸۴۷۱۹°شمالی ۵۰٫۸۹۴۵۹۴°شرقی﻿ / 32.284719; 50.894594   :   شهرکیان  روی نقشه ایران ۳۲°۱۷′۰۵″شمالی ۵۰°۵۳′۴۱″شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۲۸۴۷۱۹°شمالی ۵۰٫۸۹۴۵۹۴°شرقی﻿ / 32.284719; 50.894594   
 :  
شهرکیان شهری از توابع بخش مرکزی شهرستان شهرکرد در استان چهارمحال و بختیاری است. این شهر با تاریخ ده هزار ساله، قدیمی‌ترین سکونت‌گاه انسان در استان و مرکز چهارمحال در زمان افشاریان بوده‌است.
نامگذاری

نام‌های قدیم ان شهر، «شَه رُز» و «شهر سُرخ لار» بوده که بعدها به «شَهرَک» و در چند دهه اخیر با نام «کیان» یاد می‌شود. در شناسنامه اهالی شهرکیان بعد از فامیل، پسوند «شهرکی» آمده‌است.
شَه رُز
شهر سُرخ لار
شَهرَک
کیان
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| چه خوش گفت آن شاه با داد و دین  |  | سر داستان کی قباد گزین |
| پدر بر پدر دارم از هر که یاد |  | ز نسل فریدون منم کی قباد |
| سرافراز مردی دگرگونه گفت |  | نماند نژاد و هنر در نهفت |
| که این شهر با این دلیل و بیان |  | به خود نام بگزید شهر «کیان» |
زبان

زبان مردم این شهر، ترکی چهارمحالی است. بر پایه تحقیقات پروفسور گرهارد دوئرفر، گویش‌های ترکی رایج در چهارمحال در گروه زبانی اوغوزی میانه و جنوبی قراردارد همچنین زبان ترکی رایج در شهرکیان، از بکرترین لهجه‌های زبان ترکی در ایران می‌باشد.
اقتصاد

کشاورزی: اقتصاد شهرکیان بر پایه کشاورزی و دامداری می‌باشد و این شهر با داشت حدود ۲۷۰۰ هکتار زمین‌های کشاورزی حاصلخیز، یکی از شهرهای مهم برای کشاورزی می‌باشد.
مجتمع پرورش گاو شیری: با مساحت ۸۳ هکتار و حدود ۲۰۰ واحد دامپروری، قطب تولید شیر و لبنیات در استان چهارمحال و بختیاری شناخته می‌شود.
شرکت نساجی حجاب: بزرگترین تولیدکننده چادر مشکی ایران در سال ۱۳۶۹ به ثبت رسید و موضوع فعالیت این شرکت، تولید و توزیع انواع پارچه‌های چادری مشکی و سایر منسوجات پارچه‌ای و نیز خرید و فروش ماشین آلات و تجهیزات نساجی بوده‌است.
شرکت لبنیات و پنیرسازی: این شرکت در سال ۱۳۶۶ شروع به ساخت گردید و در سال ۱۳۷۲ به بهره‌برداری رسید. وظیفه اصلی آن تولید پنیر با ظرفیت دریافت روزانه تا ۱۵۰ تن شیر و تبدیل آن به ۱۵ تا ۲۰ تن پنیر است. این شرکت در سال ۱۳۸۵ به بخش خصوصی واگذار شد و در راستای این واگذاری طرح توسعه شرکت از سال ۸۶ تا سال ۸۹ به‌طور انجامید.
مجتمع گلخانه ای شهدای شهرکیان: بزرگترین مجتمع تولیدات گلخانه ای در استان چهارمحال و بختیاری می‌باشد که در زمینی به وسعت ۷۵۰٫۰۰۰ متر مربع در مزارع امیرآباد، احمدآباد و گردنبه در حال ساخت می‌باشد و نیاز استان را در زمینه محصولات صیفی برطرف می‌کند.
جمعیت

جمعیت این شهر براساس سرشماری سال ۱۳۹۵، برابر با ۱۲٬۹۴۸ نفر می‌باشد.
| جمعیت تاریخی> سال | جمعیت تاریخی> جمعیت | جمعیت تاریخی> ±% |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۳۵ | ۴٬۲۲۵ | —     |
| ۱۳۴۵ | ۴٬۷۳۷ | ۱۲٫۱٪+ |
| ۱۳۵۵ | ۶٬۱۲۵ | ۲۹٫۳٪+ |
| ۱۳۶۵ | ۸٬۸۰۰ | ۴۳٫۷٪+ |
| ۱۳۷۵ | ۱۰٬۰۷۹ | ۱۴٫۵٪+ |
| ۱۳۸۵ | ۱۰٬۹۲۲ | ۸٫۴٪+ |
| ۱۳۹۰ | ۱۲٬۰۲۰ | ۱۰٫۱٪+ |
| ۱۳۹۵ | ۱۲٬۹۴۸ | ۷٫۷٪+ |
تقسیمات شهری

نام عرفی و قدیمی برخی از محلات شهرکیان عبارت است از: گرجیان، میون راه، پابِدِز، محمودآباد، پُشت بارگاه، مَحراب، نوغفران، سرچشمه، دالون تاریکی، مرکزی، شَط یازی، خاک آلود، قلعه، زیرشو، کولدان و سیابین.
قابل ذکر است بافت مرکزی شهر خود شامل هسته اولیه شهر و محله‌های مختلفی به نامهای بارو، مسجد جامع، پشت مسجد، قلعه حفیظ الله خان، خواجه خضنده و… می‌باشد.