فراصوت کنتراست افزوده
موارد استفاده > CEUS هدفمند

التهاب: عوامل کنتراست ممکن است برای اتصال به پروتئین‌های خاصی طراحی شوند که در بیماری‌های التهابی مانند بیماری کرون، تصلب شرایین و حتی حملات قلبی بروز می‌کند. سلولهای مورد توجه در چنین مواردی سلولهای اندوتلیال رگهای خونی و لکوسیت‌ها هستند:
رگهای خونی ملتهب به‌طور خاص گیرنده‌های خاصی را خارج می‌کنند، که به عنوان مولکول‌های چسبندگی سلول مانند VCAM-1، ICAM-1، E-سلکتین عمل می‌کنند اگر ریزحبابها با لیگاندهایی که این مولکولها را متصل می‌کنند مورد هدف قرار بگیرند، می‌توان از آنها در اکوکاردیوگرافی کنتراستی برای تشخیص شروع التهاب استفاده کرد. تشخیص به موقع امکان طراحی روش‌های درمانی بهتر را فراهم می‌کند. با این که تلاش‌هایی صورت گرفته‌است که ریز حباب‌ها با آنتی‌بادی‌های مونوکلونال که پی-سلکتین، ICAM-1 وVCAM-1 را متصل می‌کنند تجهیز شوند، اما چسبندگی به مولکول‌های نشان‌شده در طی این آزمایش‌ها ضعیف بود و بخش بزرگی از ریز حباب‌هایی که به هدف متصل می‌شدند، به ویژه در تنش‌های برشی زیاد از نظر فیزیولوژیکی، به سرعت جدا می‌شدند.
لکوسیت (گلبول سفید خون) به دلیل سیستم بازداری سلول دو لیگاند سلکتین - اینتگرین دارای بازده چسبندگی بالایی است. در این حالت یک جفت لیگاند:گیرنده (PSGL-1:سلکتین) سرعت اتصال سریعی برای کاهش گلبول سفید حون دارد که این خصوصیت به جفت دوم (ابرخانواده اینتگرین: ایمونوگلوبولین) که سرعت اتصال و جدا شدن کندی برای بازداری لکوسیت دارد، امکان چسبندگی حنبشی قوی‌تری را می‌دهد.. کوشش‌هایی در جهت اتصال عوامل کنتراست با تکنیکهایی مانند هدفگیری دو لیگاند گیرنده‌های مجزا به میکروسفرهای پلیمری و بیومیکیمی از سیستم بازداری سلول سلکتین-اینتگرین لکوسیت، به چنین لیگاندهایی شده‌است که افزایش بازده چسبندگی را نشان می‌دهد. اما هنوز این چسبندگی به اندازه کافی که اجازه استفاده بالینی از سونوگرافی کنتراست‌افزورده را برای التهاب دهد، کارآمد نیست.
ترومبوز و ترومبولیز : پلاکت‌های فعال شده اجزای اصلی لخته‌های خون (ترومبی) هستند. ریزحباب‌ها را می‌توان به یک قطعه متغیر تک زنجیره ای نوترکیب اختصاصی برای گلیکوپروتئین فعال IIb / IIIa (GPIIb / IIIa)، که فراوانترین گیرنده سطح پلاکت است، متصل کرد. با وجود تنش برشی زیاد در ناحیه ترومبوز، ریزحبابهای هدف قرار گرفته GPIIb / IIIa به‌طور خاص به پلاکتهای فعال شده متصل می‌شوند و امکان تصویربرداری مولکولی به صورت real-time از ترومبوز را فراهم می‌کنند، مانند انفارکتوس میوکارد و همچنین نظارت بر موفقیت یا عدم موفقیت در ترومبولیز دارویی.
سرطان: سلولهای سرطانی همچنین مجموعه خاصی از گیرنده‌ها، عمدتاً گیرنده‌هایی که آنژیوژنز یا رشد رگهای خونی جدید را تشویق می‌کنند، شامل می‌شود. اگر ریزحباب‌ها با لیگاندهایی که گیرنده‌هایی مانند VEGF را متصل می‌کنند هدف قرار بگیرند، می‌توانند به‌طور غیر تهاجمی و به‌طور خاص مناطق سرطان را شناسایی کنند.
تحویل ژن: Vector DNA را می‌توان با ریزحباب‌ها ترکیب کرد. ریزحباب‌ها را می‌توان با لیگاندهایی که به گیرنده‌های بیان شده توسط نوع سلول مورد نظر متصل می‌شوند، هدف قرار داد. هنگامی که ریز حباب‌های هدفمند با بار DNA خود در سطح سلول جمع می‌شود، می‌توان از سونوگرافی برای ترکیدن این ریزحباب استفاده کرد. نیروی مرتبط با ترکیدن ممکن است به‌طور موقت در بافتهای اطراف نفوذ کرده و اجازه دهد DNA با سهولت بیشتری وارد سلول‌ها شود.
تحویل دارو: داروها را می‌توان در پوسته لیپیدی ریزحباب قرار داد. اندازه بزرگ ریزحباب در مقایسه با سایر وسایل حمل و نقل دارو مانند لیپوزوم‌ها ممکن است اجازه دهد مقدار بیشتری دارو در هر وسیله نقلیه تحویل داده شود. با هدف قرار دادن ریزحباب مملو از دارو با لیگاندهایی که به یک نوع سلول خاص متصل می‌شوند، ریزحباب‌ها نه تنها دارو را به‌طور خاص تحویل می‌دهد، بلکه می‌تواند تأیید کند که در صورت تصویربرداری از منطقه با استفاده از سونوگرافی، دارو تحویل داد شده‌است.