راتاتویی (فیلم)
تولید

جان پینکاوا در سال ۲۰۰۰ ایده اولیه فیلم را مطرح کرد و طراحی‌های اصلی، صحنه‌ها، شخصیت‌ها و داستان اصلی را ایجاد کرد، اما هرگز به‌طور رسمی به‌عنوان کارگردان فیلم معرفی نشد. تا سال ۲۰۰۴، پیکسار باب پیترسون را به‌عنوان کارگردان مشترک اضافه کرد و او کنترل انحصاری داستان را بر عهده گرفت. پس از سه ماه کار و عدم پیشرفت کافی در توسعه داستان، مدیریت پیکسار در سال ۲۰۰۵ از برد برد، کارگردان شگفت‌انگیزان، خواست تا کارگردانی فیلم را بر عهده بگیرد. این در حالی بود که پینکاوا از پیکسار جدا شد و پیترسون نیز پروژه را ترک کرد تا روی بالا کار کند. برد به دلیل غیرعادی بودن مفهوم فیلم و تضادی که در آن وجود داشت به این پروژه علاقه‌مند شد: اینکه موش‌ها از آشپزخانه‌ها می‌ترسند، اما یک موش می‌خواهد در آشپزخانه کار کند. برد همچنین از این ایده خوشحال بود که فیلم می‌تواند به یک کمدی جسمانی پرتحرک تبدیل شود، به‌خصوص با شخصیت لینگوئینی که برای پویانماها فرصت‌های بی‌پایانی برای خلق صحنه‌های طنز فراهم می‌کرد. برد داستان را بازنویسی کرد و تغییراتی اساسی در آن ایجاد کرد. او شخصیت گوستو را از داستان حذف کرد، نقش‌های بزرگ‌تری به اسکینر و کولت داد و ظاهر موش‌ها را تغییر داد تا کمتر شبیه انسان به نظر برسند.
از آنجا که راتاتویی قرار بود تصویری رمانتیک و پرجزئیات از پاریس ارائه دهد و هویتی متمایز از فیلم‌های قبلی استودیو داشته باشد، کارگردان برد برد، تهیه‌کننده برد لوئیس و برخی از اعضای تیم تولید یک هفته را در این شهر سپری کردند تا محیط آن را به‌خوبی درک کنند. آنها در این سفر از یک تور موتورسواری استفاده کردند و در پنج رستوران برتر شهر غذا خوردند. در این فیلم صحنه‌های بسیاری وجود دارد که به آب مربوط می‌شوند، از جمله یک صحنه در فاضلاب که از نظر پیچیدگی حتی از صحنه نهنگ آبی در در جستجوی نمو نیز پیشرفته‌تر است. یکی از صحنه‌ها لینگوئینی را نشان می‌دهد که پس از پریدن به رود سن برای نجات رمی خیس شده است. برای طبیعی‌تر نشان دادن این صحنه، یکی از کارکنان پیکسار (کستن میگدال، هماهنگ‌کننده بخش سایه/رنگ) با پوشیدن لباس سرآشپزی و پیش‌بند به داخل استخر پیکسار پرید تا مشخص شود کدام قسمت‌های لباس به بدن می‌چسبد و کدام قسمت‌ها به دلیل جذب آب شفاف می‌شود.
یکی از چالش‌های فیلم‌سازان، خلق تصاویری از غذا بود که خوشمزه به نظر برسند. برای این منظور، سرآشپزهای ماهر در ایالات متحده و فرانسه مشاوره دادند و پویانماها در کلاس‌های آشپزی مدارس آشپزی منطقه سان فرانسیسکو شرکت کردند تا با نحوه کار آشپزخانه‌های حرفه‌ای آشنا شوند. مایکل وارچ، مدیر بخش طراحی صحنه در پیکسار که پیش از کار در این استودیو یک سرآشپز حرفه‌ای آموزش‌دیده در آکادمی آشپزی بود، به پویانماها آموزش داد و در طول کار به آنها مشاوره می‌داد. او همچنین غذاهایی تهیه می‌کرد که توسط بخش‌های هنر، سایه/رنگ، جلوه‌ها و مدل‌سازی صحنه استفاده می‌شد. سرآشپز مشهور توماس کلر اجازه داد برد لوئیس، تهیه‌کننده فیلم، به‌عنوان کارآموز در آشپزخانه فرنچ لاندری او کار کند. برای صحنه اوج فیلم، کلر نسخه‌ای لوکس و لایه‌لایه از غذای اصلی فیلم پیشنهاد داد که توسط شخصیت‌های موش‌ها تهیه شود و به آن «کانفیت بایالدی» می‌گفتند. برای بازنمایی واقعی غذا، از همان تکنیک پخش نور زیرسطحی که برای پوست در شگفت‌انگیزان استفاده شده بود، برای میوه‌ها و سبزیجات استفاده شد. همچنین برنامه‌های جدیدی طراحی شدند که بافت و حرکت ارگانیک غذا را بازآفرینی می‌کردند. برای تکمیل این توهم، موسیقی، دیالوگ‌ها و تصاویری انتزاعی به کار گرفته شدند که حس ذهنی شخصیت‌ها هنگام چشیدن غذا را نمایش می‌دادند. این استعاره‌های بصری مزه توسط پویانما میشل گانی، با الهام از آثار اسکار فیشینگر و نورمن مک‌لارن خلق شد. برای طراحی یک توده کمپوست واقعی، بخش هنر از ۱۵ نوع محصول مختلف مانند سیب، توت‌، موز، قارچ، پرتقال، کلم بروکلی و کاهو در مراحل مختلف پوسیدگی عکس‌برداری کردند.
اعضای گروه صداپیشگان تلاش کردند تا لهجه‌های فرانسوی آنها هم معتبر باشد و هم قابل درک. جان راتزنبرگر اشاره کرد که گاهی به‌طور ناخودآگاه لهجه‌اش به ایتالیایی تغییر می‌کرد. ایان هولم برای نقش شخصیت اسکینر انتخاب شد، پس از اینکه برد او را در سه‌گانه ارباب حلقه‌ها دیده بود. به گفته جیسون دیمر، طراح پیکسار: «بیشتر شخصیت‌ها زمانی طراحی شدند که جان [پینکاوا] همچنان کارگردانی می‌کرد… او واقعاً دید هنری قوی برای مجسمه‌سازی دارد.» به گفته پینکاوا، شخصیت منتقد، آنتون ایگو، طوری طراحی شده بود که شبیه یک کرکس به نظر برسد. برای صرفه‌جویی در زمان، شخصیت‌های انسانی بدون انگشتان پا طراحی و پویانمایی شدند. دینا کاروی در ابتدا برای یک نقش پیشنهاد شده بود، اما او این پیشنهاد را به دلیل مشغول بودن به بزرگ کردن فرزندانش رد کرد.
برای بررسی عادات و ویژگی‌های موش‌ها، از متخصص موش‌ها، دبی دوکامون (معروف به «بانوی موش») مشاوره گرفته شد. علاوه بر بینش دوکامون، یک ویواریوم شامل موش‌های خانگی برای بیش از یک سال در یکی از راهروهای پیکسار قرار داده شده بود تا پویانماها بتوانند حرکت خز، بینی، گوش‌ها، پنجه‌ها و دم موش‌ها را هنگام دویدن مطالعه کنند.
مطالب تبلیغاتی اینتل از پلتفرم آنها به دلیل بهبود ۳۰ درصدی عملکرد در نرم‌افزار رندرینگ تقدیر کردند. اینتل از راتاتویی در برخی از مطالب بازاریابی خود استفاده کرد.
این فیلم با تکنیک‌های پویانمایی سنتی تولید شد و از تکنیک ضبط حرکت استفاده نشد. برد در تیتراژ پایانی این نکته را یادآوری کرد، زیرا احساس می‌کرد در پویانمایی‌های آن زمان روندی به سمت استفاده از ضبط حرکت در زمان واقعی به‌جای روش فریم به فریم در حال شکل‌گیری است. او بیان کرد که به استفاده از روش سنتی در این فیلم «عشق می‌ورزد و به آن افتخار می‌کند».