stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
موزه امیر تیمور
خاستگاه

پس از اینکه ازبکستان در سال ۱۹۹۱ مستقل شد، احیای میراث معنوی و فرهنگی ملت از جمله شناخت افراد تاریخی که نقش مهمی در تمدن جهان داشته‌اند، مورد توجه قرار گرفت. در میان آن‌ها امیر تیمور سالار جنگ، سیاستمدار و حامی علم، آموزش، تجارت، فرهنگ و صنایع دستی بود. پس از ایجاد یک دولت متمرکز بزرگ او قدرت و عظمت خود را تقویت کرد و همچنین بسیاری از ملت‌ها و مردم را متحد کرد. حکومت امیر تیمور علم، آموزش، فرهنگ، معماری، هنرهای زیبا، موسیقی و شعر را ترویج کرد و پایه‌های دودمان تیمور را تدوین کرد.
طراحی

گنبد آبی موزه شبیه به مقبره گور امیر در سمرقند است. اگرچه موزه طبق سنت‌های معماری قرون وسطی ساخته شده است اما مطابق با الزامات مدرن است.
بازدیدکنندگان

این موزه سالانه بیش از ۲ میلیون بازدیدکننده را جذب می‌کند. این موزه توسط دولتمردان خارجی و نمایندگان رسمی بازدید شده است و نام بیش از ۸۰۰ نماینده در موزه کتاب مهمان ثبت شده است.
گل‌های رنج

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نخستین چاپ گل‌های رنج همراه دستخط نویسنده: نخستین چاپ گل‌های رنج همراه دستخط نویسنده
نویسنده(ها): شارل بودلر
عنوان اصلی: Les Fleurs du mal
برگرداننده(ها): George Dillion, ادنا سنت وینسنت میلی، Jacques Leclercq, اشتفان گئورگه، William F. Aggeler
تصویرگر(ها): Carlos Schwabe
کشور: فرانسه
زبان: فرانسوی
گونه(های) ادبی: شعر غنایی
انتشار: ۱۸۵۷ میلادی
ناشر: Auguste Poulet-Malassis
گونه رسانه: چاپی
متن اصلی: Les Fleurs du mal در فرانسوی ویکی‌نبشته
ترجمه: گل‌های رنج در ویکی‌نبشته
«گل‌های رنج» (به فرانسوی: Les Fleurs du mal) یا «گل‌های بدی» مجموعه شعری از شارل بودلر شاعر قرن نوزدهم فرانسه است. بودلر پدر شعر مدرن است. امروزه بسیاری از او به عنوان بزرگ‌ترین شاعر فرانسه یاد می‌کنند. اصالت بدعت اثر او جایگاهی هم تراز آثار بزرگانی چون: ویکتور هوگو، تئوفیل گوتیه و حتی لرد بایرون دارد. در عین حال که اشعار او گاه درون‌مایۀ اضمحلالی آگاهانه در هنجارها، اخلاقیات، وقار، ایمان مذهبی، شرافت، انضباط (دکادنس) و گاه تن‌کامگی دارد، وی از پیشگامان نمادگرایی و جنبش های نوگرایی به شمار می‌رود. زبان بودلر رسا و فن شعر او دقیق است.
این کتاب که مهم‌ترین اثر شاعر نیز محسوب می‌شود در مجموعه‌ای تحت عنوان «گل‌های رنج» در سال ۱۸۵۷ میلادی انتشار یافت.
این مجموعه بلافاصله بعد از انتشار از سوی دادگاه توقیف شد. ناشر به پرداخت صد فرانک و بودلر به پرداخت سیصد فرانک جریمۀ نقدی (که بعدا به پنجاه فرانک کاهش یافت) محکوم شدند و شش قطعه از اشعار نیز از مجموعه حذف شد. این داوری، بودلر را مایوس نکرد به طوری که چهار سال بعد چاپ دوم «گل‌های رنج» با ۳۵ شعر تازه و پس از آن مجموعۀ «اشعار کوچک منثور» منتشر شد. در این اثر، بودلر به دنبال کشف زیبایی از درون زشتی است و مبانی زیبایی‌شناسی جدیدی را پایه‌ریزی می‌کند. او خود در اینباره می‌نویسد:
"... در این کتاب موحش، من همه عشق، عاطفه، اعتقاد و نفرتم را نهاده‌ام! ..."
«گل‌های رنج» بر چندین شاعر برجستۀ فرانسوی از جمله: «پل ورلن»، «آرتور رمبو» و «استفان مالارمه» تأثیر زیادی داشت.
قطعاتی از این کتاب برای اولین بار در ایران، با عنوان «قطعه‌هائی از گلهای رنج» توسط «مرتضی شمس» در سال ۱۳۳۵ خورشیدی به زبان فارسی برگردانده و توسط «انتشارات کتابخانه گوتمبرگ» چاپ شد و این سبک را به جامعۀ ادبی ایران معرفی نمود.[۱]
ترجمۀ دیگری نیز توسط «محمدعلی اسلامی ندوشن» در مجموعۀ «ملال پاریس و برگزیده‌ای از گل‌های بدی» توسط بنگاه ترجمه و نشر کتاب، در سال ‫۱۳۴۱‬ خورشیدی به چاپ رسید. (تجدید چاپ توسط، انتشارات فرهنگ جاوید، ۱۳۹۵ خورشیدی).
در بسیاری از منابع اولین مترجم این کتاب که مهم‌ترین اثر شارل بودلر نیز محسوب می‌شود، «محمدعلی اسلامی ندوشن» ذکر شده است؛ در صورتیکه کتاب مذکور، با عنوان مجموعۀ «ملال پاریس و برگزیده‌ای از گل‌های بدی» توسط بنگاه ترجمه و نشر کتاب، در سال ‫۱۳۴۱‬ خورشیدی به چاپ رسیده است. ضمنا در پیشگفتار کتاب مذکور نیز مترجم، دربارهٔ منبع اولین ترجمهٔ فارسی از کتاب «قطعه‌هائی از گلهای رنج» ترجمهٔ «مرتضی شمس» نام می‌برد.[۲]
از دیگر ترجمه های این کتاب به زبان فارسی:
«گلهای رنج: گزیده اشعار»، ترجمۀ: محمدرضا پارسایار، ناشر: «انتشارات هرمس»، چاپ اول، سال ۱۳۸۰ خورشیدی.
«گل های دوزخی»، ترجمۀ: نیما زاغیان، ناشر: «انتشارات نگاه»، چاپ اول، سال ۱۳۹۴ خورشیدی.
شرمسار (فیلم ۲۰۱۰)

| شرمسار | شرمسار |
| --- | --- |
پرونده:Ashamed.jpg: پرونده:Ashamed.jpg
هانگول: 창피해
هانجا: 猖披해
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Changpihae
مک‌کیون–ریشاور: Ch'angp'ihae
 :  
کارگردان: کیم سو هیون
تهیه‌کننده: لی گیونگ هی
نویسنده: کیم سو هیون
بازیگران: کیم هیو جین کیم کوت بی
موسیقی: لی اون جونگ
فیلم‌بردار: کیم جین وو
تدوین‌گر: لی یون جین سو سونگ هیون
توزیع‌کننده: Mountain Pictures
تاریخ‌های انتشار:  اکتبر ۲۰۱۰ (۲۰۱۰-10) (جشنواره بین‌المللی فیلم بوسان)  ۸ دسامبر ۲۰۱۱ (۲۰۱۱-۱۲-۰۸) (کره جنوبی)  
مدت زمان: ۱۲۹ دقیقه
کشور: کره جنوبی
زبان: کره‌ای 
فروش گیشه: ۱۴,۴۶۶ دلار آمریکا
شرمسار (انگلیسی: Ashamed؛‏ کره‌ای: 창피해) همچنین با عنوان بین‌المللی زندگی عالی (Life Is Peachy) نیز شناخته می‌شود، فیلم کوئیر محصول کره جنوبی به نویسندگی و کارگردانی کیم سو هیون است. این فیلم در سینماهای کره جنوبی در ۸ دسامبر ۲۰۱۱ اکران شد. این فیلم در بخش New Currents در پانزدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم بوسان در اکتبر ۲۰۱۰ و در بخش پانوراما در شصت و یکمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین در فوریه ۲۰۱۱ به نمایش درآمد.
بازیگران

کیم هیو جین در نقش یون جی وو
کیم کوت بی در نقش کانگ جی وو
سو هیون جین در نقش هی جین
کیم سانگ هیون در نقش جونگ جی وو
چوی مین یونگ در نقش کارآگاه مین یونگ
وو سونگ مین
کیم سون هیوک
ماجراهای شاهزاده احمد

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کارگردان: لوته راینیگر کارل کخ (رسماً تأیید نشده)
تهیه‌کننده: لوئیس هاگن
نویسنده: لوته راینیگر
فیلمنامه‌نویس: لوته راینیگر
موسیقی: وولفگانگ زلر
فیلم‌بردار: کارل کخ
توزیع‌کننده: Comenius-Film GmbH مایلستون فیلمز
تاریخ‌های انتشار:  فوریه ۱۹۲۶ (۱۹۲۶-۰۲) (آلمان)  
مدت زمان: ۶۵ دقیقه (در ۲۴ فریم‌برثانیه)
کشور: آلمان (جمهوری وایمار)
زبان: فیلم صامت میان‌نویس آلمانی
ماجراهای شاهزاده احمد (آلمانی: Die Abenteuer des Prinzen Achmed) پویانمایی فانتزی به کارگردانی لوته راینیگر ساخته سال ۱۹۲۶ جمهوری وایمار (آلمان امروزی) است. این فیلم که عناصر داستانی آن از افسانهٔ هزار و یک شب برگرفته شده، قدیمی‌ترین انیمیشن بازمانده در تاریخ سینما است. دو انیمیشن پیش از آن که در آرژانتین و توسط کریستیانی ساخته شده بودند، اما آن‌ها گم شده‌اند.
راینیگر در ساخت این اثر از تکنیک پویانمایی ضدنور که ابداع خودش بود و در آن از برش‌های مقوا و برگه‌های نازک سربی استفاده می‌شد، بهره گرفت. هنرمندان آوانگارد متعددی همچون کارل کخ، والتر روتمان و برتولت بارتوش با او همکاری داشتند.
تولید

تولید این اثر مشقت‌بار بود و وقت زیادی از راینیگر گرفت؛ برای هر ثانیه ۲۴ فریم لازم بود و هر فریم باید به فیلم تبدیل می‌شد. این فرایند سه سال (۱۹۲۳ تا ۱۹۲۶) زمان برد.
میراث

دو ادای دِین به این فیلم در آثار والت دیزنی به چشم می‌خورد. یکی صحنهٔ دوئل بین جادوگر زن و جادوگر مرد که هر دو به موجودات دیگری تبدیل می‌شوند در شمشیر در سنگ (۱۹۶۳) و دیگری تک‌جلوه‌ای از شخصیت شاهزاده احمد در آغاز انیمیشن علاءالدین (۱۹۹۲) است. سبک هنری فیلم نیز منبع الهام سازندگان اپیزود «پاسخ» از مجموعهٔ هستی استیون بوده‌است.
سرود ملی

سُرود ملی یا سرود میهنی قطعه‌ای موسیقی یا سرود است که توسط دولت‌ها به عنوان سرود ملی و رسمی کشور به رسمیت شناخته می‌شود.
امروزه در جهان هر کشوری سرود ملی مخصوص به خود را دارد. سرودهای ملی آوازها یا موسیقیهایی هستند، که در موقعیت‌های مخصوصی در کشورها نواخته می‌شدند. این سرودها آوازهای وطن پرستانه‌ای هستند که به عنوان احترام به علایق و تعلقات هر کشوری نواخته می‌شوند. این آوازها جهت تحریک احساس وطن‌پرستی در مردم خوانده می‌شوند.
ویژگی دیگر و مشترک تقریباً تمامی سرودهای ملی، کوتاه بودن آن‌ها است و این بخاطر آن است که در اجراهای بین‌المللی مانند دیدارهای رسمی دولتمردان، مسابقات بین‌المللی و امثال آن، طولانی بودن سرود یا مارش آن موجب ملال خاطر شنونده‌های سایر ملل نشود.
نخستین

نخستین سرود مربوط به کشور ژاپن است.
سرود ملی انگلستان

مقالهٔ اصلی: سرود ملی انگلستان
خدا نگهدار ملکه باد، خداوند ملکه را حفظ کند  به عنوان سرود ملی انگلستان در سال ۱۸۲۵ شناخته شد و البته به عنوان یک شعار وطن‌پرستی نیز مشهور گشت و از اواسط قرن ۱۸ در مراسمِ سلطنتی استفاده می‌شد.
سرود ملی ایالات متحده آمریکا

مقالهٔ اصلی: سرود ملی آمریکا
در سال ۱۸۱۴ نوشته شد. یک وکیل آمریکایی به نام فرانسیس اسکات کی بر روی عرشهٔ یک کشتی انگلیسی که به فورت مک هنری حمله کرده بود، ایستاده بود. در تمام شب کی شاهد صحنه‌ها ی جنگ بود و آن را تماشا می‌کرد. سحرگاه مشاهده کرد که پرچم آمریکا هنوز بر بالای فورت در اهتزاز است. غرق احساسات وطن پرستانهٔ خود شد. در همان لحظه او خطی بر روی کاغذ نوشت که بعدها قسمتی از سرود ملی آمریکا شد.
این سرود دارای ۴ بند است. اما فقط بند اول آن را امروزه (به دلیل طولانی شدن سرود) می‌خوانند.
سرود ملی اردن و ژاپن

مقاله‌های اصلی: سرود ملی اردن و سرود ملی ژاپن
ژاپن و اردن کوتاه‌ترین سرودهای ملی جهان را دارند که هرکدام شامل ۴ خط است.
سرود السلام الملکی الاردنی، سرود ملی کشور اردن است این سرود پس از استقلال کشور اردن در سال ۱۹۴۶ به تصویب رسید. متن سرود را عبدالمنعم الرفاعی سروده و آهنگ آن را عبدالقادر التنیر تهیه کرده‌است. نسخه اول این سرود بسیار کوتاه بود اما بعدها کامل‌تر شد.
سرود ملی ژاپن (به ژاپنی: 君が代)(کیمیگایو) از سال ۱۸۶۸ در ژاپن رسمیت یافته‌است.
خطاب این سرود به امپراتوران ژاپن است و منظور از «صخره ساختن ریگ‌ها»، روند به هم چسبیدن و فشرده شدن سنگ ریزه‌ها به صورت صخره است که در طبیعت روی می‌دهد.
سرود ملی ایران

مقالهٔ اصلی: سرود ملی ایران
سرود رسمی دولت ایران و یکی از نمادهای ملی ایران است که در مراسم رسمی، یادبودهای ملّی، مسابقات ورزشی و دیگر مناسبت‌های ملّی اجرا یا پخش می‌شود. سرود ملّی ایران دارای دو بخش شعر و موسیقی است.
همچنین شک‌هایی به دومین سرود جمهوری اسلامی ایران وارد شد که شباهت زیادی به سرود ملی کره دارد. که توسط سازنده آهنگ سرود رد شد. اما همچنان این موضوع مطرح است.
سرود ملی فرانسه

مقالهٔ اصلی: سرود ملی فرانسه
سرود مارسییز (به فرانسوی: La Marseillaise) نام سرود ملی کشور فرانسه است. این نام از نام شهر مارسی در فرانسه گرفته شده‌است. نام این سرود را در فارسی «مارسیز» و «مارسه‌یز» نیز نوشته‌اند.
روژه دو لیل افسر ارتش فرانسه و یکی از انقلابیون آن کشور در سدهٔ ۱۹ سرود تاریخی و مهیج مارسییز را سروده که پس از آن سرود رسمی انقلاب فرانسه و سپس سرود ملی کشور فرانسه شد.
کوتاه‌ترین‌ها

قطر کوتاه‌ترین سرود ملی را دارد. زمان آن ۳۲ ثانیه است که نسخه‌ای ویرایش شده دارد که زمان آن بیشتر از سرود قبلی است. همچنین اوگاندا نیز یکی از کوتاه‌ترین سرودهای ملی را دارد. این سرود تنها هَشت بخش موسقیایی دارد و به‌طور معمولاً دو بار تکرار می‌شود.
بلندترین

اروگوئه بلندترین سرود ملی را دارد. زمان آن ۴ دقیقه و ۳۰ ثانیه است. نسخه کوتاه آن ۵۵ ثانیه است.
جف وایدنر

| جف وایدنر   Jeff Widener | جف وایدنر   Jeff Widener |
| --- | --- |
وایدنر در سال ۲۰۱۰: وایدنر در سال ۲۰۱۰
زادهٔ: ۱۱ اوت ۱۹۵۶ ‏(۶۸ سال) لانگ بیچ، کالیفرنیا، آمریکا
تحصیلات: دبیرستان چارتر رسدا
محل تحصیل: کالج پیرس لس آنجلس کالج مورپارک
پیشه: عکاس
شناخته‌شده برای: مرد تانکی عکاس
جف وایدنر (به انگلیسی: Jeff Widener) عکاس و خبرنگار آمریکایی متولد ۱۱ اگوست ۱۹۵۶ در آمریکا است او در کالیفرنیای جنوبی بزرگ شد و مدرک روزنامه‌نگاری خود را از دانشگاه مورپارک دریافت کرد. جف وایدنر بیشتر به خاطر عکس معروفش از مرد ایستاده در برابر تانک‌ها ثبت کرد، به نماد سرکوب جنبش آزادیخواهی در میدان تیان‌آنمن بدل شد. عکسی که در سال ۱۹۹۰ نامزد دریافت جایزهٔ پولیتزر شد.
زندگی‌نامه

جف وایدنر متولد ۱۱ اگوست ۱۹۵۶ در آمریکا است او در کالیفرنیای جنوبی بزرگ شد و مدرک روزنامه‌نگاری خود را از دانشگاه مورپارک دریافت کرد.
وایدنر در سال ۱۹۷۴ بورس تحصیلی ملی اسکولاستیک کداک را از بین هشت هزار دانشجو در سراسر ایالات متحده از آن خود کرد.
این جایزه شامل تور مطالعاتی آفریقای شرقی بود و تجربه منحصر به فردی برایش رقم زد که جفت وایدنر را به سمت حرفه روزنامه‌نگاری سوق داد چهار سال بعد وایدنر به عنوان عکاس در روزنامه‌های مختلف شروع به کار کرد.
اولین مأموریت خارجی او عکاسی از شورشهای همبستگی در لهستان بودشورشی که برای دفاع از حقوق کارگران و کارمندان تشکیل و سپس به هسته اصلی مقاومت عمومی در برابر حکومت لهستان تبدیل شد.
جفت وایدنر در سال ۱۹۹۵_۱۹۸۹به عنوان دبیر عکس آسوشیتدپرس(AP) در جنوب شرقی آسیا استخدام شد و در آنجا اتفاقات مهم منطقه را پوشش داد او در آن برهه زمانی عکسهای را از افغانستان، کامبوج، برمه، سوریه، اردون، هند، ویتنام و پاکستان گرفت.
او همچنین عکسهای زیادی از سلبریتی‌ها، سیاستمداران و ورزشکاران نظیر مایکل جکسون، سیلوِستِر اِستالونه، مکداول، جرج بوش،
بیل کلینتون، دنیس رادمن را به ثبت رساند.
مهم‌ترین و معروفترین عکس وایدنر عکسی است که در بحبوحه سرکوبها و هرج مرج‌ها در میدان تیان‌آنمن چین گرفت عکسی از مردی که بعدها به مرد تانکی معروف شد این مرد در جلوی ردیفی از تانکها به سوی میدان در حال حرکت بودند ایستاد و حتی با بالا رفتن از آن با خدمه آن مشغول صحبت شد اما اندکی بعد چند نفراو را از آن محل دور کردند. جفت وایدنر با دوربین خود ثبت کننده لحظه ایستادن این مرد در برابر تانکها بود عکسی که بسیاری را در جهان میخکوب کرد و باعث شد رویداد میدان تیان‌آنمن چین پیش از پیش در ذهن جهانیان نقش ببندد. روزنامه‌ها و مجلات زیادی در سراسر دنیا این عکس را در فرمت بزرگ منتشر کردند، وبسایت AOL این عکس را به عنوان یکی از ده عکس مشهور تاریخ جهان انتخاب کرد.
با این حال بعد از گذشت سالها این عکس همچنان در چین ممنوع است و هنگام سرچ کردن کلمه تیان‌آنمن در چین به چیزی جز عکسها از این میدان و خیابانهای اطراف نخواهید رسید، دولت چین هنوز این هم تراژدی انسانی را به گردن نگرفته و به تقصیر خود اذعان نکرده‌است.
جف در طی سالها، بیش از ۱۰۰ کشور را تحت پوشش عکس‌های خود قرار داده‌است. کشورهایی که درگیر ناآرامی‌های مدنی و جنگ‌های اجتماعی بودند. او همچنین نخستین عکاس خبری بود که تصاویر دیجیتالی را از قطب جنوب ثبت کرد.
وقتی وایدنر ۵۷ سال داشت دعوت نامه ای از یک سازمان غیردولتی مستقل در شیکاگو برای عکاسی در آفریقای دریافت کرد این سازمان مردم نهاد در آنگولا مدرسه احداث می‌کرد و به کودکان کفش هدیه می‌داد.
برای مطالعه بیشتر

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Jeff Widener». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۵ سپتامبر ۲۰۲۳.
گلیز ۴۳۶

محل‌وموقعیت گلیز ۴۳۶ (دایرهٔ سرخ)
| اطلاعات رصدی  مبدأ J2000      اعتدال J2000 | اطلاعات رصدی  مبدأ J2000      اعتدال J2000 |
| --- | --- |
صورت فلکی: شیر (صورت فلکی)
بعد: ۱۱h ۴۲m ۱۱.۰۹۴۱s
میل: ‏ ۲۳.۶۵۲″ ۴۲′ ‎+۲۶°
قدر ظاهری (ع): ۱۰.۶۷
مشخصات: مشخصات
نوع طیف: M2.5 V
اخترسنجی: اخترسنجی
سرعت شعاعی (Rv): ۱۰ ک.م./ث
حرکت خاص (μ):  بعد: ۸۹۶.۳۴ mas/yr   میل: −۸۱۳.۷۰ mas/yr 
اختلاف‌منظر (π): ۹۷.۷۳ mas
قدر مطلق (MV): ۱۰.۶۳
جزئیات: جزئیات
جرم: ۰.۴۱±۰.۰۵ M☉ 
شعاع: ۰.۴۲ R☉
درخشندگی: ۰.۰۱۹&#۹۱;نیازمند منبع&#۹۳; L☉
درجه حرارت: ۳۳۱۸ کلوین
نام‌گذاری‌های دیگر: نام‌گذاری‌های دیگر
 Ross 905, GJ 436, LTT 13213, GCTP 2704.10, LHS 310, AC+27:28217, Vyssotsky 616, HIP 57087, GEN# +9.80120068, LP 319-75, G 121-7, LSPM J1142+2642, 1RXS J114211.9+264328, ASCC 683818, G 147-68, UCAC2 41198281, BPS BS 15625-0002, G 120-68, 2MASS J11421096+2642251, USNO-B1.0 1167-00204205, CSI+27-11394, MCC 616, VVO 171, CSI+27-11395, HIC 57087, NLTT 28288, Zkh 164, CSI+26-11395, :  Ross 905, GJ 436, LTT 13213, GCTP 2704.10, LHS 310, AC+27:28217, Vyssotsky 616, HIP 57087, GEN# +9.80120068, LP 319-75, G 121-7, LSPM J1142+2642, 1RXS J114211.9+264328, ASCC 683818, G 147-68, UCAC2 41198281, BPS BS 15625-0002, G 120-68, 2MASS J11421096+2642251, USNO-B1.0 1167-00204205, CSI+27-11394, MCC 616, VVO 171, CSI+27-11395, HIC 57087, NLTT 28288, Zkh 164, CSI+26-11395, 
ارجاعات پایگاه‌های داده: ارجاعات پایگاه‌های داده
سیمباد: اطلاعات
دانشنامهٔ سیاره‌هایفراخورشیدی: اطلاعات
گلیز ۴۳۶ یک ستاره است که در صورت فلکی شیر قرار دارد.
ابوخالد کابلی

ابوخالد کابلی (ملقب به کنکر) از یاران  علی بن الحسین (سجاد) امام چهارم شیعیان ؛ و از جمله نزدیکترین شیعیان به او بود.
وی از اهالی کابل بود که به حجاز مسافرت کردو از طرفداران محمد بن حنفیه به شمار می رفت،ولی با راهنمایی یحیی بن أم طویل خدمت زین العابدین رسید و شیفته وی شد و به امامت ایشان اعتراف کرد.
لقب

عنوان کَنکَر، لقبی بود که مادرش در سن کودکی به او داده بود، اما عمده شهرت وی بدین لقب، به زمان علی ابن الحسین بر میگردد که او را به این لقب خواند.
تغییر عقیده در مورد امامت

از زندگی وی برمی‌آید که ابوخالد پس از حسین ابن علی، در ابتدا معتقد به امامت محمد بن حنفیه بود، ولی با توجه به با راهنمایی و اصرار یحیی بن ام طویل، به دیدار سجاد(امام چهارم شیعیان) رسید و چون سجاد او را با نام دوران کودکیش (کنکر) خطاب کرد، بر امامت سجاد یقین آورد و در زمره صحابه نزدیک امام چهارم شیعیان درآمد.
جایگاه ابوخالد در نزد اهل بیت

او چنان به اهل بیت نزدیک شد که او را باب و یکی از ثقات و حواریون سجاد (امام چهارم شیعیان) دانسته‌اند. جعفر صادق در مورد او می‌گوید:«پس از حادثه خونین عاشورا، جز سه تن بیشتر مردم از دین دست کشیدند. این افراد عبارت‌اند از: ابوخالد کابلی، یحیی بن ام طویل، جبیر بن مطعم. سپس مردم به تدریج به آنان پیوسته و به امامت معصومین معتقد شدند.»
اوضاع سیاسی و اجتماعی در دوره او

بنابر روایتی در آغاز امامت حسین بن علی، وضع به گونه‌ای شده که اکثر مردم از اطراف خاندان پیامبر اسلام پراکنده شده و تنها چند نفر در کنار ایشان بودند. این دوره مصادف با حکومت حجاج بن یوسف بود و به همین دلیل شیعیان هیچ گونه امنیتی نداشتند. فضل بن شاذان، ابو خالد را یکی از پنج تنی می‌شمارد که در اوایل امامت حسین بن علی از شیعیان حسین به شمار می‌آمدند.
ابوخالد نیز مدتها از دست حجاج متواری بود و در نهایت به مکه رفت تا در آنجا از امویان در امان بماند. پس از درگذشت سجاد، وی در زمره یاران جعفر صادق قرار گرفت.
از ابو خالد حدود هشتاد روایت درباره اعتقادات، اخلاق، تاریخ، مهدویت، تفسیر و... نقل شده‌است.
استادان

ابوخالد کابلی بیشتر عمر خود را در مدینه از سال ۶۱ تا سال ۱۱۴، از استادان بزرگی چون علی بن حسین، محمد باقر و جعفر صادق دانش آموخت. بیشتر روایات ابوخالد از امام پنجم و ششم شیعیان است.
شاگردان

برخی از کسانی که از ابوخالد روایت نقل کرده‌اند، عبارتند از:
ابی حمزه ثمالی
ابن عماره
ابن ابوایوب
بشر الکناسی
اسماعیل بن جابر
جمیل بن صالح
حسین بن سلمة
حمید بن صالح
سدیر صیرفی
سعید بن جبیر
عبدالحمید طائی
عبدالله بن فضل
محمد بن حمران
میسر بن عبدالعزیز نخعی
معمر بن یحیی بن سام
منصور بن یونس
یزدگرد دوم

| یزدگرد دوم یَزْدَکِرْتُ 𐭩𐭦𐭣𐭪𐭥𐭲𐭩 | یزدگرد دوم یَزْدَکِرْتُ 𐭩𐭦𐭣𐭪𐭥𐭲𐭩 |
| --- | --- |
شاهنشاه ایران و انیران : شاهنشاه ایران و انیران 
درخم یزدگرد دوم، ضرب گرگان یا قم در حدود ۴۳۹–۴۴۷ میلادی: درخم یزدگرد دوم، ضرب گرگان یا قم در حدود ۴۳۹–۴۴۷ میلادی
شانزدهمین شاهنشاه ساسانی (ایران‌شهر): شانزدهمین شاهنشاه ساسانی (ایران‌شهر)
سلطنت: ۴۳۸ – ۴۵۷
پیشین: بهرام پنجم
جانشین: هرمز سوم
درگذشته: ۴۵۷
همسر(ان): دینگ
فرزند(ان):  هرمز سوم  پیروز یکم  بلاش  زریر 
خاندان: خاندان ساسان
پدر: بهرام پنجم
مادر: سپینود
یَزدگِرد دوم (به پارسی میانه: 𐭩𐭦𐭣𐭪𐭥𐭲𐭩؛ درگذشتهٔ ۴۵۷ میلادی)، شانزدهمین شاهنشاه ساسانی بود. لقب او کی بَغِ مزداپرست بود. وی پس از مرگ پدرش، بهرام گور بر تخت نشست.
نام‌شناسی

یزدگرد، نام ترکیبی از «یَزَد» برگرفته از «یَزَتَه» به معنای «خدایی» و «کرتَه» به معنی «ساخته» است که در ترکیب، به معنی «خدا ساخته» است و شبیه به «بَغ‌کَرت» ایرانی و «Theokistos» یونانی است. صورت‌های دیگر این کلمه در فارسی میانه یَزدِکِرت ‏(yzdkrt')، در سریانی یَزدِگِرد و ایزدِگِرد و یزدِگِر، به یونانی باستان Ἰσδιγέρδης (ایسدیگِردِس) و صورت‌های متفاوت دیگر، در فارسی نو یَزدْگِرد، یَزدِگِرد، یَزدگَرد و یَزدکَرد، در تلمود ایزدِگِر و اَزگر، در (به عربی: یَزدِجِرد) (در شعر اغانی: اَزدکِرد)، و در ارمنی کلاسیک یَزکِرت ‏(Յազկերտ) است.
رویدادهای زمان پادشاهی یزدگرد

او در همان آغاز فرمانروایی، چنان‌که طبری خاطر نشان می‌کند، بارعام‌هایی را که در اعیاد نوروز و مهرگان برپا می‌شد و از رسم‌های دیرینهٔ نوروز در ایران باستان بود، لغو کرد. عامهٔ مردم در این بارعام‌ها، اجازهٔ آن را داشتند که به‌طور آزادانه با شاه دیدار کرده و شکایات خود را مطرح کنند و شاه را حتی در برخی مواقع، مورد مؤاخذه قرار می‌دادند. از طرفی منابع تاریخی، خاطر نشان می‌کنند که احتمالاً رسم مزبور، توسط یزدگرد یکم که منفورترین پادشاه ساسانی در نزد روحانیان زردشتی است، لغو شده‌است. در اعمال شهدا از رسم دیگری سخن رفته‌است، در ابتدا رسم ساسانیان این بود که هفتهٔ اول هر ماه، همه کس حق داشت، نزد مأموران دولت رفته، از ظلمی که دربارهٔ او شده، شکایت کند و دعاوی خود را که رسیدگی نشده‌باشد، به شاه عرض نماید. احتمال می‌رود که این رسم را یزدگرد دوم نسخ کرده‌باشد.
چگونگی مراسم طرح شکایات در بارعام

آرتور کریستنسن، ایرانشناس دانمارکی می‌نویسد، پادشاهان نخستین ساسانی، سالی دو بار در اعیاد نوروز و مهرگان بارعام می‌دادند و ورود همه کس را از خرد و کلان آزاد می‌گذاشتند. چند روز قبل از طرف شاه اعلام می‌شد که بارعام خواهد داد تا شاکی و کسی که از او شکایت شده‌بود، خود را برای جواب دادن، آماده کنند. پس آنگاه پادشاه به موبد موبدان امر می‌داد که مردمانی امین و مطمئن در مدخل قصر قرار دهد تا کسی از دخول متظلمان ممانعت نکند و اعلام می‌نمود که هر کسی در این موقع مانع شود از اینکه مظلومی شکایت خود را عرض کند، نسبت به خدا و پادشاه مرتکب گناهی عظیم شده و از امان قانون محروم خواهد بود. پس آنگاه مردان را داخل می‌کردند نخست به شکایاتی که طرف آن شخص پادشاه بود، رسیدگی می‌نمودند.
شاه موبد موبدان و ایران دبیر بذ و نگاهبان کل آتشکده‌ها (هیربذان هبربذ) را احضار می‌کرد و سپس برمی‌خاست و از تخت فرود می‌آمد و پیش موبدان موبد به داوری به دو زانو می‌نشست و می‌گفت «هیچ گناهی نیست نزد خدای تعالی بزرگتر از گناه پادشاهان و حق گذاردن پادشاهان نعمت ایزد تعالی نگه داشتن رعیت است و داد ایشان دادن و دست ستمکاران از ایشان کوتاه کردن پس چون پادشاهی راه بیداد سپارد زیردستان او خود را در خراب کردن آتشکده‌ها و شکافتن دخمه‌ها مجاز خواهند دانست و این عبارت را بر زبان جاری می‌کرد من که بنده ناچیزی بیش نیستم در برابر تو قرار گرفته‌ام چنان‌که تو فردا در برابر خدا قرار خواهی گرفت، اگر تو جانب خدا نگاهداری خدا نیز جانب تو نگاه دارد اما اگر جانبداری از شاه کنی خدا تو را کیفر دهد.» موبد موبدان در پاسخ می‌گفت «اگر خدا سعادت بندگان خود را بخواهد بهترین مرد مملکت را برای آنها انتخاب می‌کند و اگر مشیت او تعلق گرفته باشد که منزلت پادشاه را بنمایاند، کلماتی بر زبان او جاری می‌کند، شبیه آنچه تو الان بر زبان راندی.» سپس به دعوی رسیدگی می‌کردند.
اگر به قصور پادشاه صادر می‌شد، بایستی جبران و تدارک کند وگرنه شاکی را حبس می‌کردند و او را مجازاتی عبرت‌انگیز نموده، اعلام می‌کردند که «اینست سزای کسی که خواسته‌است، به شاه نسبت ظلم بدهد و به کشور زیان رساند.» پس از ختم این عمل قضایی، پادشاه برمی‌خواست و به تفضیل خدا را شکر و ثنا می‌گفت، آنگاه مجدداً تاج بر سر می‌نهاد و بر تخت می‌نشست و از شاکیان دیگر دعوت می‌نمود که شکایات خود را عرض کنند. این روایات مسلماً تا حدی متکی به اسناد تاریخ است.
جنگ و روابط خارجی > رابطه با رومیان

پس از نشستن بر تخت، یورش‌های هپتالیان مجالی به او نداد تا به رومیان بپردازد. هنگام پادشاهی یزدگرد، پیمانی با بیزانس بست که بنا بر آن امپراتور روم شرقی تئودوسیوس دوم متعهد شد که رومیها، استحکاماتی در نزدیکی مرزهای ایران، بنا نکنند و هم قبول کرد که سالیانه مبلغی به ایران برای نگاهداری از دژهای دربند بپردازد تا از تجاوز و حملهٔ مردمان شمالی، به ایران و روم جلوگیری شود.
جنگ و روابط خارجی > نبرد با هون‌ها

از زمان سلطنت شاپور دوم (۳۰۹–۳۷۹)، ایران مجبور بود با مهاجمان کوچ نشین شرق موسوم به «هون‌های ایرانی» و متشکل از هفتالی‌ها، کیدری‌ها، خیونان و آلخان‌ها مقابله کند. آنها توخارستان و قندهار را از شاپور دوم و متحدان کوشانو-ساسانی او و سرانجام کابل را از شاپور سوم (۳۸۸–۳۸۳) گرفتند. شواهد باستان‌شناسی، سکه‌شناسی، و مُهرشناسی نشان می‌دهد که هون‌ها بر قلمرویی به همان اندازه که توسط ساسانیان متمدن شده بودند، حکومت می‌کردند. آنها به سرعت نماد و عنوان امپراتوری ایرانی را پذیرفتند. سکه‌های آنها نیز از ضرب سکه‌های شاهنشاهی ساسانی تقلید می‌کردند. ریچارد پین، مورخ معاصر، می‌گوید: «برخلاف خیونان مخرب سرزمین‌های ایرانی یا بربرهای غارتگر سرزمین‌های رومی، پادشاهی هون‌های آسیای مرکزی پس از ایران، دولت‌هایی مبتنی بر شهر، پرداخت مالیات و از لحاظ ایدئولوژیک نوآور بودند. شاهان آنها به ندرت برکنار می‌شدند.» ایران که به شدت توسط هون‌ها تحت فشار بود، در مناطق شمالی و شمال شرقی خود، به ویژه در زمان بهرام پنجم و یزدگرد دوم، که هر دو تلاش کردند تاخارستان را بازپس گیرند، تقریباً بدون وقفه با آنها جنگید. اما تنها موفق به حفظ ابرشهر شد. تلاش‌های ساسانیان در اوایل قرن پنجم توسط کیدری‌ها مختل شد، که در نتیجه یزدگرد اول (۳۹۹–۴۲۰)، بهرام پنجم و/یا یزدگرد دوم را مجبور به پرداخت خراج به آنها نمود. اگرچه این امر خزانه داری ایران را به دردسر نینداخت، اما به هر حال تحقیرآمیز بود. یزدگرد دوم در نهایت از پرداخت خراج خودداری کرد.
یزدگرد دوم در سال ۴۵۰، لشکرکشی به عمق قلمرو کیداریت در آسیای میانه را آغاز کرد و به قلعه‌ها و شهرهای آنها حمله کرد و آن‌ها را تصرف کرد. این یورش منجر به جمع‌آوری اسیران و ثروت‌های بسیاری شد. او در سال ۴۵۳ دربار خود را به نیشاپور در ابرشهر منتقل کرد تا با تهدید کیدریان روبرو نشود و وزیر خود (وزرگ فرمذار) مهر نرسه را عهده‌دار اداره امپراتوری ساسانیان گذاشت. او سالهای زیادی را در جنگ با کیداریان گذراند. نیروهای او ابتدا شکست سختی را متحمل شدند، اما جنگ ادامه یافت. به گزارش شهرستان‌های ایرانشهر، یزدگرد دوم شهر دامغان را مستحکم کرد و آن را به یک پایگاه مرزی قوی در برابر کیدریان تبدیل کرد. در همین دوره بود که یزدگرد دوم ایالت اران-خواره-یزدگرد («ایران، شکوه یزدگرد») را که در شمال استان گرگان بود، ایجاد کرد. بعد از اینکه یزدگرد دوم توانست بخش شرقی امپراتوری خود را در برابر تهاجمات کیدری ایمن کند، تمرکز خود را بر ارمنستان و آلبانی قفقاز معطوف کرد تا با رومی‌ها از قفقاز در برابر تهدید فزاینده هون‌ها دفاع کند.