stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
محمد هادی
زندگی‌نامه

محمد هادی، بنیانگذار رمانتیک گرایی مترقی در ادبیات آذربایجان، در سال ۱۸۷۹، در شماخی، در یک خانواده بازرگان به دنیا آمد. وی تحصیلات ابتدایی خود را در مسجدی، نزد ملا فرا گرفت. بعداً او در مدرسه پدر عباس صحت ملا علی عباس تحصیل کرد. هبرادی در سنین پایین پدر خود را از دست داد و خود به تحصیلات خود ادامه داد و زبان‌های عربی و فارسی را بسیار عالی فرا گرفت. زمین لرزه ای در سال ۱۹۰۲، خانه هادی را در شماخی تخریب کرد. هادی در جستجوی سرپناه و کار بود، به کردامیر رفت و برای مدتی در آنجا تدریس کرد. در سال ۱۹۰۶، با اصرار معلم و خویشاوندش مصطفی لطفی، او را به آستراخان منتقل کرد. اما مدت زیادی در آنجا نماند و به باکو بازگشت و در تحریریه مجلات «فیوضات» و «ارشاد» و روزنامه‌های «زندگی جدید» و «ترقی» کار کرد.
در سال ۱۹۱۰، هادی به ترکیه رفت و در آنجا به عنوان مترجم زبانهای شرقی در تحریریه روزنامه «طنین» کار کرد. در اینجا او برخلاف دستورهای اسلامی، به ویژه علیه ظلم به زنان فعال بود. او به همین دلیل به سالونیک تبعید شد. پس از مدتی به استانبول و سپس به باکو تبعید شد. تبعید سلامتی هادی را به لرزه درآورد، اما او به کار خود در روزنامه «اقبال» و انتشار اشعار خود ادامه داد.
پس از آغاز جنگ جهانی اول، محمد هادی در قشون روسیه تزاری به جبهه رفت و تا پایان جنگ در لهستان و گالیسیا بود. پس از انقلاب روسیه در ۱۹۱۷–۱۹۱۸، هادی به آذربایجان بازگشت و در آنجا در ماه مه سال ۱۹۲۰ در گنجه درگذشت.
فعالیت‌ها

پس از زلزله در شماخی در سال ۱۹۰۲، محمد هادی به منطقه کردامیر نقل مکان کرد. برای تأمین هزینه زندگی خود سعی کرد دو بار مغازه ای باز کند اما به دلیل نداشتن تجربه کافی در این زمینه ورشکست شد. اندکی بعد هادی تصمیم گرفت با کمک مالی برخی از روشنفکران مدرسه ای را با آقا افندی باز کند. محمد هادی به دلیل اطلاعاتی که داشت به عنوان نماینده معلمان کردامیر انتخاب و به منظور شرکت در کنگره معلمان ماورا قفقاز در سال ۱۲۰۴ به تفلیس اعزام شد.
بین سالهای ۱۹۰۲ و ۱۹۰۶، وضعیت مالی محمدهادی بهتر شد و وی برای آشنایی با دنیای خارج مجله‌های معروف آن زمان همچون صباح از استانبول و «هیئت» از باکو و «ترجمان» از باغجه سرای را مطالعه می‌کرد.
محمد هادی کار خود را به عنوان شاعر در سال ۱۹۰۵ با نوشتن چندین شعر در روزنامه‌ها آغاز کرد و توانست در میان خوانندگان محلی این موضوع را بشناسد. به دلیل موفقیت، یکی از دوستان نزدیک وی، مصطفی لطفی (ناشر روزنامه "برهانی-ترقی" در آستاراخان) وی را برای کار در روزنامه خود فراخواند. با در نظر گرفتن درخواست دوستش، در سال ۱۹۰۵، هادی به آستاراخان رفت و در آنجا شروع به کار کرد. در آن زمان، محمد هادی همچنین در مجلات"هیئت"،"فیوضات" و "برهانی-ترقی" مقالات آموزنده و شعرهایی می‌نوشت که هدف آن جلب توجه مردم عادی به اهمیت علم بود. هادی در سال ۱۹۰۶ به درخواست علی بی حسین‌زاده به باکو آمد و در مجله "فیوضات" کار کرد. پس از بسته شدن "فیوضات"، وی در روزنامه‌های "تازه حیات" و "اتفاق" کار می‌کرد.
در طی سالهای ۱۹۰۷–۱۹۰۸، محمد هادی یکی از چهره‌های مهم شعر آذربایجان محسوب می‌شد زیرا نوشته‌های وی مستقیماً یا غیرمستقیم مفهوم آزادی را در خود داشت و بر آن تأکید می‌کرد. «نغمه احرانه»، «دوشیزه حریت»، «ادوار تجدد». «اعصار انقلاب» از نمونه‌های بارز شعرهای وی در مورد آزادی هستند.
در سال ۱۹۱۰، هادی به استانبول رفت و در روزنامه «طنین» که قبلاً توسط توفیق فکرت و حسین جاوید منتشر می‌شد کار کرد. به دلیل تسلط به زبانهای شرقی، وی به عنوان مترجم کار می‌کرد. چندین شعر و مقاله وی از زبانهای مختلف ترجمه شده در این روزنامه منتشر شده‌است. در آن زمان، شعرهای او نه تنها در ترکیه بلکه در خاورمیانه نیز مشهور بود. علاوه بر این، شعر «فنون و معارف» وی به فارسی ترجمه و در هند منتشر شد.
در سال ۱۹۱۱–۱۹۱۲، همراه با «طنین»، شعرها، مقالات، ترجمه‌های محمد هادی در مجلات مختلف مانند «روباب»، «شهبال»، «مکتب» و «شاهراهی صباح» منتشر شد. در اینجا او چندین شعر به شاعر انقلابی ترکیه، توفیق فکرت اختصاص داد.
در سال ۱۹۱۳، دولت عثمانی هادی را به دلیل مخالفت با عقایدش دستگیر و به سالونیک تبعید کرد. با این وجود، محمد هادی در سال ۱۹۱۴ توانست به باکو بازگردد. در آن سال، هادی کار خود را در تحریریه روزنامه «اقبال» آغاز کرد. وی در آن سال بیش از ۲۰ رباعیات از عمر خیام به ترکی آذربایجانی منتشر کرد.
هادی همراه با روزنامه اقبال از ۱۲ آوریل ۱۹۱۴ مقالات خود را در روزنامه «بصیرت» منتشر می‌کند.
در سال ۱۹۱۵، وی به جبهه اتریش همراه با قشون روس تزاری بخش مسلمانان اعزام شد و به عنوان امام سربازان مسلمان خدمت کرد. پس از بازگشت از جنگ، محمد هادی در گنجه اقامت گزید و سپس در سال ۱۹۱۸ به باکو آمد.
شعرهای وی بین سالهای ۱۹۱۸ و ۱۹۱۹ در چهار کتاب جمع‌آوری و منتشر شده‌است. «الواح انتباه» از مهم‌ترین اشعار وی به حساب می‌آمد.
منحنی بی‌تفاوتی

An example of an indifference map with three indifference curves represented
در تئوری اقتصاد خرد، منحنی بی‌تفاوتی گرافی است که مقدار مختلفی از انتخاب نسبتی از کالاها که برای مصرف‌کننده تفاوتی نخواهد داشت را گویند.به عبارت دیگر؛ مکان هندسی ترکیبات از دو کالا که مقدار یکسانی مطلوبیت ایجاد میکند. در هر نقطهٔ انتخابی این منحنی مصرف‌کننده ترجیحی بر نسبت انتخاب‌هایش نخواهد داشت.
همچنین در هر نقطه از منحنی مطلوبیت مقداری ثابت است.
مرکوری-اتلس ۵

| 0 | 1 |
| --- | --- |
یک موشک اطلس در حال بردن مرکوری-اتلس ۵ به مدار، در ۲۹ نوامبر ۱۹۶۱: یک موشک اطلس در حال بردن مرکوری-اتلس ۵ به مدار، در ۲۹ نوامبر ۱۹۶۱
گونه مأموریت: پرتاب آزمایشی
اپراتور: ناسا
شناسهٔ هاروارد: 1961 Alpha Iota ۱
شماره ستکات: ۲۰۸
مدت مأموریت: 3 hours, 20 minutes, 59 seconds
مسافت طی شده: ۸۱٬۹۰۲ کیلومتر (۵۰٬۸۹۲ مایل)
شمار مدارهای کامل کرده: ۲
 :  
ویژگی‌های فضاپیما: ویژگی‌های فضاپیما
فضاپیما: Mercury No.۹
سازنده: مک‌دانل
جرم پرتاب: ۱٬۳۳۱ کیلوگرم (۲٬۹۳۴ پوند)
 :  
آغاز مأموریت: آغاز مأموریت
تاریخ راه‌اندازی: November 29, 1961, 15:07:57 (1961-11-29UTC15:07:57Z) UTC
موشک: Atlas LV-3B 93-D
سایت پرتاب: Cape Canaveral LC-۱۴
 :  
پایان مأموریت: پایان مأموریت
تاریخ فرود: ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۴&#۱۶۰;(۱۹۶۱-۱۱-۲۹UTC۱۸:۲۸:۵۷Z) UTC
 :  
مشخصات مداری: مشخصات مداری
سامانه مرجع: مدار زمین‌مرکزی
رژیم مأموریت: Low Earth
حضیض gee: ۱۵۸ کیلومتر (۸۵ مایل دریایی)
اوج gee: ۲۳۷ کیلومتر (۱۲۸ مایل دریایی)
انحراف مداری: 32.5 degrees
تناوب: 88.44 min
مبدأ: November 29, 1961
 :  
 برنامه فضایی مرکوری Mercury-Atlas series→ مرکوری-اطلس ۶Mercury-Atlas 4 ← :  برنامه فضایی مرکوری Mercury-Atlas series→ مرکوری-اطلس ۶Mercury-Atlas 4 ← 
مرکوری-اتلس ۵ (به انگلیسی: Mercury-Atlas 5) یک پرواز فضایی بدون سرنشین آمریکا از سری برنامه‌های فضایی مرکوری بود. این مدارپیما در تاریخ ۲۹ نوامبر سال ۱۹۶۱ با یک شامپانزه (اینوس) راه‌اندازی شد، و همراه با سرنشین خود دو بار زمین را پیش از فرود در آب دور زد و در حدود ۲۰۰ مایل (۳۲۰ کیلومتر) در جنوب برمودا از آب گرفته شد.
مرداب (نور)

| مرداب | مرداب |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۶°۳۳′ شمالی ۵۲°۵′ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۵۵۰°شمالی ۵۲٫۰۸۳°شرقی﻿ / 36.550; 52.083: مختصات: ۳۶°۳۳′ شمالی ۵۲°۵′ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۵۵۰°شمالی ۵۲٫۰۸۳°شرقی﻿ / 36.550; 52.083
کشور: ایران
استان: مازندران
شهرستان: نور
بخش: چمستان
دهستان: ناتل‌رستاق
جمعیت: ۵۵۲ نفر (سرشماری ۹۵)
مرداب، روستایی است از توابع بخش چمستان شهرستان نور در استان مازندران ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان ناتل‌رستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۶۹ نفر (۱۰۸خانوار) بوده‌است.
مریلی توم

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Merily Toom
زادروز:  ۲۰ اوت ۱۹۹۴ ‏(۳۰ سال)
زادگاه:  استونی
پست:  مهاجم
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  Pärnu
شمارهٔ پیراهن:  ۲۰
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۰۳–۲۰۱۱:  Flora
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۳ |  Flora II |  ۳۲ |  (۲۸) |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۴ |  Flora |  ۷۳ |  (۳۴) |
| ۲۰۱۵ |  Pärnu II |  ۱ |  (۱) |
| ۲۰۱۵– |  Pärnu |  ۴۹ |  (۵۲) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۲۰۰۹–۲۰۱۰ |  Estonia U17 |  ۱۱ |  (۳) |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۳ |  Estonia U19 |  ۲۲ |  (۷) |
| ۲۰۱۲–۲۰۱۷ |  Estonia |  ۳۶ |  (۱) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۳۱ دسامبر ۲۰۱۷. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۳۱ دسامبر ۲۰۱۷. 
مریلی توم (انگلیسی: Merily Toom؛ زادهٔ ۲۰ اوت ۱۹۹۴) بازیکن فوتبال اهل استونی است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Estonia women's national under-17 football team, Estonia women's national under-19 football team، و Estonia women's national football team بازی کرده‌است.
منطقه کلان‌شهری ونیز

| منطقه کلان‌شهری ونیز | منطقه کلان‌شهری ونیز |
| --- | --- |
منطقه کلان‌شهری: منطقه کلان‌شهری
شهر ونیز: شهر ونیز
  پرچم:   پرچم
موقعیت منطقه کلان‌شهری ونیز در نقشه: موقعیت منطقه کلان‌شهری ونیز در نقشه
کشور:  ایتالیا
منطقه: ونتو
تأسیس‌شده: ۱ ژانویه ۲۰۱۵
مرکز: ونیز
کومونه: ۴۴
حکومت: حکومت
 • Metropolitan Mayor: لوئیگی بروگنارو (کنشگر سیاسی مستقل)
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۴۶۷ کیلومتر مربع (۹۵۳ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۷): جمعیت (۲۰۱۷)
 • کل: ۸۵۳۷۶۱
 • تراکم: ۳۵۰/کیلومتر مربع (۹۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانی اروپای مرکزی)
مرکز ملی آمار (ایتالیا): ۲۲۷
وبگاه: Metropolitan City of Venice
منطقه کلان‌شهری ونیز یا شهر کلان‌شهری ونیز (به ایتالیایی: Città metropolitana di Venezia) یک منطقه کلان‌شهری در ایتالیا به مرکزیت ونیز است که در ونتو واقع شده‌است. این منطقه ۲٬۴۶۷ کیلومتر مربع مساحت و ۸۵۳٬۷۶۱ نفر جمعیت دارد.
منزفیلد سنتر، ماساچوست

| منزفیلد سنتر، ماساچوست | منزفیلد سنتر، ماساچوست |
| --- | --- |
حوزه سرشماری: حوزه سرشماری
North Main Street: North Main Street
مختصات: ۴۲°۱′۴۲″ شمالی ۷۱°۱۳′۸″ غربی﻿ / ﻿۴۲٫۰۲۸۳۳°شمالی ۷۱٫۲۱۸۸۹°غربی﻿ / 42.02833; -71.21889: مختصات: ۴۲°۱′۴۲″ شمالی ۷۱°۱۳′۸″ غربی﻿ / ﻿۴۲٫۰۲۸۳۳°شمالی ۷۱٫۲۱۸۸۹°غربی﻿ / 42.02833; -71.21889
کشور: ایالات متحده آمریکا
ایالت آمریکا: ماساچوست
شهرستان: شهرستان بریستول، ماساچوست
شهر: منسفیلد، ماساچوست
مساحت: مساحت
 • کل: ۲٫۹ مایل مربع (۷٫۵ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۲٫۹ مایل مربع (۷٫۴ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۱ کیلومتر مربع)
جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰ ایالات متحده آمریکا): جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰ ایالات متحده آمریکا)
 • کل: ۷۳۶۰
 • تراکم: ۲۵۰۰/مایل مربع (۹۸۰/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (منطقه زمانی شرقی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
کد FIPS: ۲۵–۳۸۲۳۰
منزفیلد سنتر (به انگلیسی: Mansfield Center) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان بریستول، ماساچوست واقع شده‌است. منزفیلد سنتر ۷٫۵ کیلومتر مربع مساحت و ۷٬۳۶۰ نفر جمعیت دارد.
هارگارتن

| هارگارتن  | هارگارتن  |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
کشور: آلمان
ایالت: راینلاند-فالتس
ناحیه: Eifelkreis Bitburg-Prüm
انجمن شهرداری: Arzfeld
حکومت: حکومت
 • شهردار: Uli Kockelmann
مساحت: مساحت
 • کل: ۲٫۰۰ کیلومتر مربع (۰٫۷۷ مایل مربع)
ارتفاع: ۵۲۰ متر (۱۷۱۰ فوت)
جمعیت (2012-12-31): جمعیت (2012-12-31)
 • کل: ۹۲
 • تراکم: ۴۶/کیلومتر مربع (۱۲۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: 54649
کدهای شماره‌گیری: 06554
پلاک خودرو: BIT
وبگاه: www.hargarten-net.com
هارگارتن (به آلمانی: Hargarten) یک شهر در آلمان است که در بیتبورگ-پروم واقع شده‌است.
مسابقات جهانی تنیس روی میز ۱۹۵۴

| 0 | 1 |
| --- | --- |
: درخواست شده برای بهبود کیفیت این نوشتار، یک یا چند جدول یا الگوی مبتنی بر جدول افزوده شود. شاید بتوانید نمودار، نقشه، یا گراف‌های درخور را در رده:الگو:نمودار، نقشه، و گرافیک بیابید. درخواست تصاویر، طرح‌ها، یا نمودارها را می‌توانید در کارگاه گرافیک مطرح کنید.. برای اطلاعات بیشتر به صفحه بحث این نوشتار و/یا ویکی‌پدیا:درخواست تصویر مراجعه کنید. (اکتبر ۲۰۱۹)
مسابقات جهانی تنیس روی میز ۱۹۵۴ (انگلیسی: 1954 World Table Tennis Championships) بیست و یکمین دوره مسابقات جهانی تنیس روی میز است که در شهر لندن، انگلستان برگزار شده است.
این مسابقات از ۵ تا ۱۴ آوریل ۱۹۵۴ در دو بخش تیمی و انفرادی انجام شده است.
هانتینگتون، آیووا

| هانتینگتون، آیووا | هانتینگتون، آیووا |
| --- | --- |
محدوده ثبت‌نشده: محدوده ثبت‌نشده
هانتینگتون، آیوواموقعیت هانتینگتون، آیووا در نقشه: هانتینگتون، آیوواموقعیت هانتینگتون، آیووا در نقشه
مختصات: ۴۳°۲۹′۳۰″ شمالی ۹۴°۴۷′۳۱″ غربی﻿ / ﻿۴۳٫۴۹۱۶۷°شمالی ۹۴٫۷۹۱۹۴°غربی﻿ / 43.49167; -94.79194: مختصات: ۴۳°۲۹′۳۰″ شمالی ۹۴°۴۷′۳۱″ غربی﻿ / ﻿۴۳٫۴۹۱۶۷°شمالی ۹۴٫۷۹۱۹۴°غربی﻿ / 43.49167; -94.79194
کشور: ایالات متحده
ایالت آمریکا: آیووا
فهرست شهرستان‌های آیووا: شهرستان امت، آیووا
ارتفاع: ۱۳۴۲ فوت (۴۰۹ متر)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (منطقه زمانی مرکزی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
کد منطقه: 712
سامانه اطلاعات نام‌های جغرافیایی feature ID: ۴۵۷۷۳۰
هانتینگتون (به انگلیسی: Huntington) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در آیووا قرار دارد. هانتینگتون ۴۰۹٫۰۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دانشگاه پیورا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
Universidad de Piura: Universidad de Piura
ETS building: ETS building
نام دیگر: UDEP
شعار: Universitas Studiorum Piurensis
شعار به انگلیسی: The universal study of knowledge in Piura
نوع: دانشگاه خصوصی
بنیانگذاری شده: ۷ آوریل ۱۹۶۹ (۵۵ سال پیش) (۱۹۶۹-07}})
رئیس دانشگاه: Fernando Ocáriz Braña
معاون رئیس دانشگاه: Ángel Gómez-Hortigüela
رئیس دانشگاه: Antonio Abruña Puyol
Founder: خوزه ماریا اسکریوا
دانشجویان: ۱۰٬۱۷0 (2017)
کارشناسی: ۷٬۶۰۵
تحصیلات تکمیلی: ۲٬۵۶۵
نشانی: Piura: Av. Ramón Mugica 131, Urb. San Eduardo Lima: Av. Mártir Olaya 162, Miraflores، پیورا و لیما، Peru ۵°۱۰′۳۶″جنوبی ۸۰°۳۸′۰۵″غربی﻿ / ﻿۵٫۱۷۶۶۹۲۳۰°جنوبی ۸۰٫۶۳۴۶۴۳۴۰°غربی﻿ / -5.17669230; -80.63464340
پردیس: منطقه شهری
Vice Rectors: César Calvo Alejandro Fontana Susana Vegas
رنگ آموزشگاه:      Gray      White      Blue
وبگاه: udep.edu.pe/international/ 
دانشگاه پیورا (به اسپانیایی: Universidad de Piura) یک دانشگاه در پرو است که در منطقه پیورا واقع شده‌است.
وارطان هوانسیان

| وارطان هوانسیان | وارطان هوانسیان |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: Վարդան Յովհանիսեան
زادهٔ: ۱۲۷۴ خورشیدی۱۸۹۶ میلادی تبریز
درگذشت: ۶ خرداد ۱۳۶۱ خورشیدی۱۹۸۲ (۸۵−۸۶ سال)
پیشه: معمار
وارطان هوانسیان (ارمنی: Վարդան Յովհանիսեան (زاده ۱۲۷۴، تبریز – درگذشته ۶ خرداد ۱۳۶۱، تهران) معمار ارمنی‌تبار اهل ایران بود. او از مدافعان سرسخت معماری مدرن در ایران به‌شمار می‌آمد.
درگذشت

وارطان هوانسیان، مهندس و معمار معروف ایرانی، در ۶ خرداد ۱۳۶۱ (۱۹۸۲)، در سن ۸۶ سالگی درگذشت و در آرامستان بوراستان، واقع در ابتدای جادهٔ خراسان تهران، به خاک سپرده شد. پس از فوت وی مجموعه ای از آثار و تحلیل هائی بر آنان در یادنامه ویژه ای توسط جامعه مهندسان مشاور ایران انتشار یافت.
قدردانی‌ها

وارطان هوانسیان در طی زندگی حرفه‌ای خود به خاطر طرح‌های ساختمانی اش بارها مورد تقدیر و قدردانی قرار گرفت. دریافت دو نشان مهم علمی هنری و لوح تقدیر یکی برای ساخت کاخ سعدآباد، کاخ ولی عهد وقت و دیگری برای بنای ساختمان بانک سپه، شعبهٔ بازار، از جملهٔ این موفقیت‌ها محسوب می‌شوند.
فعالیت‌ها و سمت‌ها

آرشیتکت وارطان علاوه بر طرح و نظارت بر بناهای گوناگون، در دیگر زمینه‌های حرفه معماری به ویژه در نوشتن مقالات بسیار فعال بود. وی عضو هیئت مؤسس انجمن آرشیتکت‌های ایران، نماینده انتشارات و تبلیغات، عضو هیئت تحریریه مجله آرشیتکت و پس از چند سال بنیان‌گذار، صاحب امتیاز و مدیر مسئول مجله معماری نوین بود. دو مجله مذکور علی‌رغم دوره کوتاه انتشارشان از عوامل مؤثر بر تشدید فعالیت معماری در کشور بودند.
آثار > بناهای دورهٔ اول (۱۳۱۹–۱۳۰۰)

وارطان هوانسیان با شروع فعالیتش در ایران تحت تأثیر آموزش حرفه‌ای در پاریس، سعی داشت پاسخگوی موضوعات متنوع معماری باشد. به همین دلیل، شیوه‌هایی متفاوت از معماری را در طرح ساختمان‌ها به کار برد. شروع به کار در پاریس را می‌توان آغاز دورهٔ اول فعالیت حرفه‌ای او دانست و طرح مهمانخانهٔ راه‌آهن در تهران هم‌زمان با شروع جنگ جهانی دوم را می‌توان آخرین اثر وی در این دوره به حساب آورد.
آثار او در این دوره عبارت اند از:
آثار > بناهای دورهٔ اول (۱۳۱۹–۱۳۰۰) > هنرستان دختران

بنای هنرستان دختران بر اساس طرح وارطان هوانسیان در ۱۳۱۴ پایه‌ریزی شد و در ۱۳۱۷ به اتمام رسید. هنرستان دختران در ضلع شمالی خیابان سوم اسفند (سرهنگ سخائی فعلی) و ضلع غربی کوچهٔ هنرستان واقع شده است. این بنا در شمال میدان مشق و در شرق بنای وزارت جنگ، در کنار چند بنای دیگر، مجموعه ای از بناهای دورهٔ معاصر ایران را در اوایل قرن حاضر تشکیل می‌دهد.
آثار > بناهای دورهٔ اول (۱۳۱۹–۱۳۰۰) > هتل (مهمانخانهٔ) دربند

طرح این بنا جزو اولین آثاری است که وارطان هوانسیان پس از مراجعت از پاریس به کار بر روی آن پرداخت. وی تنها به ارائهٔ طرح این بنا اکتفا کرد و در اثر کمی وقت نتوانست شخصاً بر چگونگی اجرای آن نظارت داشته باشد. عملیات ساختمانی این بنا در دی ۱۳۱۴ تحت نظارت مهندس فرانسوی، ژان ونسان، آغاز و در ۱۳۱۷ ساختمان آن افتتاح شد.
آثار > بناهای دورهٔ اول (۱۳۱۹–۱۳۰۰) > کاخ سعدآباد

مقالهٔ اصلی: کاخ سعدآباد
کاخ سعدآباد در ۱۳۱۶، در بخش شمالی محوطهٔ سعدآباد، بنا شد. این ساختمان را ابتدا به نام قصر ولی عهد می‌شناختند اما بعدها، به قصر شاه یا کاخ سعدآباد معروف شد. پس از انقلاب، در ۱۳۶۰، در ساختمان کاخ تغییراتی صورت گرفت و به موزهٔ تاریخ طبیعی تبدیل شد.
آثار > بناهای دورهٔ اول (۱۳۱۹–۱۳۰۰) > مهمانخانهٔ ایستگاه راه‌آهن

طرح مهمانخانهٔ ایستگاه راه‌آهن را هوانسیان در ۱۳۱۹ تهیه و ارائه کرد اما به مرحلهٔ اجرا نرسید.
آثار > بناهای دورهٔ دوم (۱۳۲۹–۱۳۲۰)

این دوره دوران پرکاری و اوج فعالیت وارطان هوانسیان در ایران محسوب می‌شود. در این دوره، تأثیر روش وی در ساخت بنا و اصول فنی و ساختمان سازی در بخش‌های مختلفی از شهر تهران و سایر شهرستان‌ها محسوس است.
بناهای مربوط به این دوره عبارت اند از:
آثار > بناهای دورهٔ دوم (۱۳۲۹–۱۳۲۰) > سینما دیانا

مقالهٔ اصلی: سینما سپیده
از سینماهای قدیمی تهران که در خیابان انقلاب، نبش خیابان وصال واقع شده است. این سینما در سال ۱۳۲۲ با ظرفیتی بالغ بر ۶۰۴ نفر در یک سالن افتتاح شد این سینما پس از انقلاب به سینما سپیده تغییر نام داد و در سال ۱۳۸۳ سالن دومی با ظرفیت ۸۴ نفر به این سینما اضافه گردید.
آثار > بناهای دورهٔ دوم (۱۳۲۹–۱۳۲۰) > مهمان‌پذیر لاله

احداث این بنا به سال‌های ۱۳۲۰ تا ۱۳۲۴ بازمی‌گردد. کاربری اولیهٔ ساختمان تجاری اداری بود، چنان‌که در سال‌های اولیهٔ پس از احداث مدتی به ادارهٔ اصل چهارم و مدتی نیز به خوابگاه دانشجویی اختصاص داشت اما در ۱۳۴۷، با اجرای تغییراتی مختصر در فضای داخلی رسماً تبدیل به مهمان‌پذیر شد.
آثار > بناهای دورهٔ دوم (۱۳۲۹–۱۳۲۰) > ساختمان جیپ

مقالهٔ اصلی: ساختمان جیپ
بنای ساختمان جیپ بین سال‌های ۱۳۲۳–۱۳۲۵ طراحی و ساخته شد. این بنا در ضلع شمالی خیابان اکباتان و در نبش شرقی معبری باریک، قرار گرفته است. بنا با حجمی کشیده بخشی از بدنهٔ خیابان اکباتان و کوچهٔ غربی آن را شکل داده و حیاط آن نیز در سمت شمالی مجموعه قرار گرفته است.
آثار > بناهای دورهٔ دوم (۱۳۲۹–۱۳۲۰) > هتل (مهمانخانهٔ) فردوسی

این هتل در ۱۳۱۴ در خانهٔ شخصی عزیز خان، واقع در خیابان فردوسی، ابتدای خیابان سوم اسفند، ساخته شده است.
آثار > بناهای دورهٔ دوم (۱۳۲۹–۱۳۲۰) > سینما متروپل

مقالهٔ اصلی: سینما متروپل
سینما متروپل از سینماهای قدیمی و معروف تهران در تقاطع خیابان لاله‌زار و خیابان جمهوری بود که توسط وارطان هوانسیان طراحی شده بود. این سینما در سال ۱۳۲۵ با اکران فیلم «نگهبان مبارز» افتتاح شد و پس از انقلاب به سینما رودکی تغییر نام داد و در سال ۱۳۸۷ تعطیل شد. فیلم سینمایی متروپل ساخته مسعود کیمیایی دربارهٔ این سینما است و ماجراهای فیلم در سینما متروپل اتفاق می‌افتد.
آثار > بناهای دورهٔ دوم (۱۳۲۹–۱۳۲۰) > خانه مسکونی واقع در خیابان طالقانی

مقالهٔ اصلی: خانه وارطان
خانه وارطان در خیابان طالقانی (تخت جمشید) در ضلع جنوبی این خیابان و در نزدیکی میدان فلسطین (کاخ)، واقع شده است. به نظر می‌رسد این بنا در اواسط دههٔ ۱۳۲۰ احداث شده باشد. مجلهٔ آرشیتکت در ۱۳۲۷ با چاپ نقشه‌ها و عکس‌های این ساختمان به معرفی آن پرداخته است.
آثار > بناهای دورهٔ دوم (۱۳۲۹–۱۳۲۰) > ساختمان تجاری مسکونی اخوان

ساخت این بنا در فروردین ماه ۱۳۲۷ آغاز شد. این ساختمان، که در تقاطع خیابان‌های انقلاب و لاله زار قرار دارد، دارای سه نوع کاربری مختلف تجاری، اداری و مسکونی است.
آثار > بناهای دورهٔ دوم (۱۳۲۹–۱۳۲۰) > مجموعهٔ تجاری مسکونی جامی

عملیات ساختمانی این بنا در ۱۳۲۸ آغاز شد و تا ۱۳۵۷ در قالب مجموعهٔ تجاری مسکونی فعالیت داشت و وقف هنرستان دختران بود.
آثار > بناهای دورهٔ سوم (۱۳۳۹–۱۳۳۰)

تغییر شرایط سیاسی و اجتماعی در دههٔ ۱۳۳۰ و نیز تحولاتی که در زمینهٔ پیش رفت مصالح و فناوری در اواخر این دهه در سطح کشور به وجود آمد، شیوهٔ معماری وارطان هوانسیان را، هرچند که به نگرش شخصی خود همچنان وفادار بود، دچار تغییراتی محدود کرد. او در این سال‌ها کوشید تا تعادلی نسبی و منطقی میان روش خود و شیوه‌های نو و منطبق بر ذائقهٔ عمومی ایجاد کند. مجموعهٔ آثار وارطان هوانسیان در این دوره نشان از گرایش به سادگی در طرح جزئیات ساختمانی و تغییر در انتخاب مصالح و رنگ ساختمان دارد.
آثار مربوط به این دوره عبارت اند از:
آثار > بناهای دورهٔ سوم (۱۳۳۹–۱۳۳۰) > دبیرستان حرفه ای نمازی (شیراز)

بر طبق تاریخ حک شده بر سردر ساختمان، دبیرستان حرفه‌ای نمازی در محل فعلی آن در ۱۳۲۸ به دست مهندس نمازی احداث شده است. طرح این ساختمان را وارطان هوانسیان در زمینی به وسعت یک هزار متر مربع، با دو هزار متر مربع زیربنا ارائه داد. در این دبیرستان شش شاخهٔ نجاری، معماری، لوله‌کشی، آهنگری، رنگرزی و افزارسازی تأسیس شد و در چهارده کلاس آن هفتصد دانش آموز تحصیل می‌کردند.
آثار > بناهای دورهٔ سوم (۱۳۳۹–۱۳۳۰) > ویلای شخصی وارطان هوانسیان (زعفرانیه)

بنای مسکونی زعفرانیه یکی از سه ویلایی است که هوانسیان در باغ بزرگی متعلق به سرتیپ مشیری طراحی و اجرا کرد. دو ویلای دیگر یکی متعلق به مالک باغ بود، در شرق ویلای وارطان هوانسیان و دیگری در غرب آن قرار داشت که در سال‌های بعد تخریب شد و ساختمانی مرتفع جای آن را گرفت. این ویلا، که وارطان هوانسیان در ۱۳۳۰ آن را برای خود ساخته بود در ۱۳۸۶ تخریب شد.
آثار > بناهای دورهٔ سوم (۱۳۳۹–۱۳۳۰) > ساختمان بانک سپه، شعبهٔ توپخانهٔ تهران

طرح این بنا در ۱۳۰۴ ش به تصویب رسید اما عملیات ساخت آن در ۱۳۲۹ شروع شد و در ۱۳۳۲ به پایان رسید. در کتیبه ای که در محل ورودی بانک نصب بوده به نام وارطان هوانسیان به منزلهٔ طراح و ناظر ساختمان اشاره شده است.
آثار > بناهای دورهٔ سوم (۱۳۳۹–۱۳۳۰) > ساختمان بانک سپه شعبهٔ مرکزی اصفهان

ساخت بنای بانک سپه اصفهان در ۱۳۳۶ آغاز شد و در ۱۳۳۸ پایان یافت. در سنگ نوشتهٔ موجود بر روی دیوارهٔ بانک آمده است که طراحی و نظارت طرح زیر نظر وارطان صورت گرفته و پیمانکار آن شرکت فاخ و مهندسین مظفر فهم و اکبر خندانی بوده است.
آثار > بناهای دورهٔ سوم (۱۳۳۹–۱۳۳۰) > ساختمان بانک سپه شعبهٔ بازار

این ساختمان، که به ساختمان ۲۵ شهریور معروف شد، در ۱۳۳۴ رسماً افتتاح شد.
اندیشه و سبک معماری

ساختمان‌های هوانسیان از معماری مدرن پیش از جنگ جهانی دوم، آرت نوو، دیدگاه‌های باوهاوس و آثار آدلف لوس و لوکوربوزیه متأثر بود. او مخالف التقاط‌گرایی و تقلید از شکل‌های معماری سنتی ایرانی بود. با این وجود توجه زیادی به رسوم اجتماعی داشت و سعی می‌کرد در ساختمان‌های مدرن به آن پاسخ گوید. میراث سبک هوانسیان را می‌توان در عدم استفاده از تقارن، رعایت اصول عقلانی و عملی، خالص‌گرایی فرم‌ها، پنجره‌های افقی به سبک لوکوربوزیه، ایجاد خم در نبش ساختمان‌های دو نبش، روکار سازی‌های سیمانی با رنگ‌های مختلف، پلکان‌های معلق، لبه‌های سیمانی بالای پنجره‌ها، دور ساده سقف یا به اصطلاح «چفته وارطان» یافت.
یادداشت

↑  Vartan Hovanesian
↑  Temakan - kendronakan
↑  Haykazian
↑  Ecole D'Architectur Especial
↑  Gabrielle Boisseau
↑  Francoise chake
برای مطالعهٔ بیشتر

پاکدامن، بهروز (۱۳۶۲‬). پیدایش معماری مدرن در ایران: یادنامه وارطان هوانسیان ۱۳۶۱–۱۲۷۵. تهران: انتشارات جامعه مشاوران ایران. ص. ۵۰. تاریخ وارد شده در |سال= را بررسی کنید (کمک)
شافعی، بیژن؛ سروشیانی، سهراب؛ دانیل، ویکتور (۱۳۸۶). معماری نیکلای مارکف (PDF). انتشارات دید. شابک ۹۷۸-۶۰۰-۵۱۹۵-۰۰-۲.


باشگاه افسران تهران
سینما دیانا
نمایی از سینما متروپل، ۱۳۹۵
ساختمان مرکزی بانک سپه
د اسمایل (گروه موسیقی)

| د اسمایل | د اسمایل |
| --- | --- |
د اسمایل در ۲۰۲۲: د اسمایل در ۲۰۲۲
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
ژانر: آرت راک پست-پانک
سال‌های فعالیت: ۲۰۲۰–اکنون
ناشر(ان): ایکس‌ال سلف هلپ تیپز
اسپین‌آفِ: ریدیوهد سانز آو کیمت
اعضا:  تام یورک  جانی گرینوود  تام اسکینر 
وبگاه: thesmiletheband.com
د اسمایل (به انگلیسی: The Smile) یک گروه موسیقی راک انگلیسی متشکل از اعضای ریدیوهد، تام یورک (آواز، گیتار، بیس، کلیدها) و جانی گرینوود (گیتار، بیس، کلیدها) به‌همراه تام اسکینر (درامر) است. منتقدان آن‌ها را به ریدیوهد تشبیه و به تأثیر بیشتر جاز، کراوت‌راک و پراگرسیو راک در آثارشان اشاره کرده‌اند.
د اسمایل کار خود را در طول قرنطینه دنیاگیری کووید-۱۹ آغاز کرد و نخستین کار غافل‌گیرکنندهٔ خود را در اجرایی که در مهٔ ۲۰۲۱ به وسیلهٔ گلاستونبری پخش شد به نمایش درآورد. در اوایل سال ۲۰۲۲، آن‌ها شش تک‌آهنگ منتشر کردند و برای نخستین بار سه نمایش در لندن که به‌صورت زنده نیز پخش می‌شد، برای تماشاگران اجرا کردند. در مهٔ همان سال، د اسمایل نخستین آلبوم خود با نام نوری برای جلب توجه را منتشر کرد که مورد تحسین قرار گرفت. این آلبوم به‌دست نایجل گادرک، تهیه‌کنندهٔ دیرینهٔ ریدیوهد تهیه شده است.
د اسمایل در سال‌های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳ در اروپا و آمریکای شمالی تور کنسرت برگزار کرد و دو ئی‌پی زنده منتشر کرد. دومین آلبوم آن‌ها، دیوار چشم‌ها، در ژانویهٔ ۲۰۲۴ منتشر شد و پس از آن یک تور اروپایی برگزار شد. سومین آلبوم آن‌ها،  Cutouts که در جلسات دیوار چشم‌ها ضبط شد، در اکتبر ۲۰۲۴ منتشر شد.