stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مارکسیسم لیبرترین
گرایش‌های مارکسیست لیبرتین برجسته > دی لئونیسم

دی لئونیسم، گهگاه به مارکسیسم – دی لئونیسم معروف است، نوعی مارکسیسم سندیکالیستی است که توسط دانیل دی لئون ایجاد شده‌است. دی لئون رهبر اولیه اولین حزب سیاسی سوسیالیست ایالات متحده، حزب سوسیالیست کارگر آمریکا بود. دی لئون در حال ظهور نظریه‌های سندیکالیسم در زمان خود با مارکسیسم ارتدوکس بود. طبق نظریه دی لئونیست، اتحادیه‌های صنعتی مبارز، وسیله مبارزه طبقاتی هستند. اتحادیه‌های صنعتی که منافع پرولتاریا را تأمین می‌کنند، تغییر مورد نیاز برای استقرار یک سیستم سوسیالیستی را ایجاد خواهند کرد. تنها راه تفاوت این امر در برخی از جریانات در آنارکوسندیکالیسم این است که - طبق تفکر دی لئونیست - یک حزب سیاسی انقلابی نیز برای مبارزه برای پرولتاریا در زمینه سیاسی لازم است.
دی لئونیسم خارج از سنت لنینیستی کمونیسم است. این قبل از لنینیسم است که اصول دی لئونیسم در اوایل دهه ۱۸۹۰ با به عهده گرفتن دی لئون از حزب کارگر سوسیالیست توسعه یافت. لنینیسم و ایده حزب پیشتاز آن پس از انتشار لنین در سال ۱۹۰۲ با عنوان " چه باید کرد؟". ماهیت بسیار غیرمتمرکز و دموکراتیک دولت پیشنهادی دی لئونیست در تضاد با تمرکزگرایی دموکراتیک مارکسیسم - لنینیسم و آنچه آنها به عنوان ماهیت دیکتاتوری اتحاد جماهیر شوروی و جمهوری خلق چین و سایر کشورهای "کمونیست" می‌دانند، است. موفقیت طرح دی لئونیست منوط به دستیابی به حمایت اکثریت مردم هم در محل کار و هم در نظرسنجی است، در مقابل تصور لنینیست مبنی بر اینکه یک حزب پیشتاز کوچک باید طبقه کارگر را برای انجام انقلاب هدایت کند.
گرایش‌های مارکسیست لیبرتین برجسته > کمونیسم شورایی

کمونیسم شورایی یک جنبش چپ رادیکال بود که در آلمان و هلند در دهه ۱۹۲۰ ایجاد شد. سازمان اصلی آن حزب کارگران کمونیست آلمان (KAPD) بود. کمونیسم شورایی امروز به عنوان موضع نظری و کنشگری در درون مارکسیسم و همچنین در درون سوسیالیسم آزادیخواهانه ادامه دارد. بحث اصلی کمونیسم شورایی، در تقابل با استدلال‌های سوسیال دموکراسی و کمونیسم لنینیست، این است که شوراهای کارگری که در کارخانه‌ها و شهرداری‌ها بوجود می‌آیند شکل طبیعی و قانونی سازمان طبقه کارگر و قدرت دولتی است. این دیدگاه با فشار اصلاح طلبان و بلشویک‌ها بر احزاب پیشتاز، پارلمان‌ها یا دولت مخالف است.
مهم‌ترین اصل کمونیسم شورایی این است که دولت و اقتصاد باید توسط شوراهای کارگری، متشکل از نمایندگان منتخب در محل کار و قابل یادآوری در هر لحظه، اداره شوند. بدین ترتیب، کمونیست‌های شورایی مخالف «سوسیالیسم بوروکراتیک» اداره شده توسط دولت هستند. آنها همچنین با ایده «یک حزب انقلابی» مخالف هستند، زیرا کمونیست‌های شورا معتقدند که انقلابی به رهبری یک حزب لزوماً دیکتاتوری حزب را ایجاد خواهد کرد. کمونیست‌های شورایی از دموکراسی کارگری حمایت می‌کنند، که آنها می‌خواهند از طریق فدراسیون شوراهای کارگری تولید کنند.
واژه روسی برای شورا شوروی است و در اوایل انقلاب شوراهای کارگری از نظر سیاسی در روسیه دارای اهمیت بود. برای استفاده از هاله قدرت محل کار بود که این کلمه توسط لنین برای ارگانهای مختلف سیاسی استفاده شد. در واقع، نام شوروی عالی، که پارلمان نامیده شد و خود اتحاد جماهیر شوروی است، از این اصطلاحات استفاده می‌کند، اما به معنای عدم تمرکز نیست.
بعلاوه، کمونیست‌های شورایی انتقادی از اتحاد جماهیر شوروی به عنوان یک کشور سرمایه‌داری داشتند، زیرا معتقد بودند که انقلاب بلشویکی در روسیه وقتی بوروکراسی حزبی جایگزین اشراف قدیمی فئودالی می‌شود ، به یک انقلاب بورژوایی تبدیل شد. اگرچه بیشتر مردم احساس می‌کردند که انقلاب روسیه از نظر شخصیت طبقه کارگر است، آنها معتقد بودند که چون روابط سرمایه‌داری هنوز وجود دارد (یعنی کارگران در اداره اقتصاد حرفی برای گفتن ندارند) اتحاد جماهیر شوروی به عنوان یک کشور سرمایه‌داری دولتی به پایان رسید و دولت جایگزین فرد سرمایه‌دار شد. . بنابراین کمونیست‌های شورایی از انقلاب‌های کارگری حمایت می‌کنند، اما با دیکتاتوری‌های یک حزب مخالف هستند.
کمونیست‌های شورا همچنین به کاهش نقش حزب تحریک و تبلیغ اعتقاد داشتند، همه مشارکت در انتخابات یا پارلمان را رد کردند و استدلال کردند که کارگران باید اتحادیه‌های صنفی ارتجاعی را ترک کنند و یک اتحادیه بزرگ انقلابی تشکیل دهند.
گرایش‌های مارکسیست لیبرتین برجسته > کمونیسم چپ

کمونیسم چپ طیف وسیعی از دیدگاه‌های کمونیست را در اختیار چپ کمونیست توصیف می‌کند، که ایده‌های سیاسی بلشویک‌ها را در دوره‌های خاص انتقاد می‌کند، از موضعی که گفته می‌شود مارکسیست و پرولتری معتبرتر از نظرات لنینیسم است که توسط انترناسیونال کمونیست پس از اولین و در دومین کنگره آن
گرچه او قبل از تبدیل شدن کمونیسم چپ به یک تمایل مشخص زندگی می‌کرد، رزا لوکزامبورگ به شدت از نظر سیاسی و نظری بر اکثر کمونیست‌های چپ تأثیر گذاشته‌است. از طرفداران کمونیسم چپ می‌توان به آمادئو بوردیگا، هرمان گورتر، آنتون پانکوک، اتو روله، کارل کورش، سیلویا پانکهورست و پل ماتیک اشاره کرد.
گروه‌های برجسته کمونیست چپ موجود امروز شامل جریان کمونیست بین‌الملل و دفتر بین‌المللی حزب انقلابی هستند. جناح‌های مختلف از حزب کمونیست بین‌المللی Bordigist بین‌المللی نیز سازمان‌های کمونیستی چپ محسوب می‌شوند.
گرایش‌های مارکسیست لیبرتین برجسته > Socialisme ou Barbarie

Socialisme ou Barbarie ("سوسیالیسم یا بربریت") یک گروه سوسیالیست آزادیخواه رادیکال مستقر در فرانسه پس از جنگ جهانی دوم بود، که نام او از عبارتی است که روزا لوکزامبورگ در مقاله خود با عنوان "جزوه جونیوس" به کار برد. از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۵ وجود داشته‌است. شخصیت انیمیشن، کورنلیوس کاستوریادیس بود که به پیر چولئو یا پل کاردان نیز معروف است. این گروه از انترناسیونال چهارم تروتسکیست منشأ گرفتند، جایی که کاستوریادیس و کلود لفورت گرایش Chaulieu – Montal را در پارتی کمونیست اینترنشنال فرانسه در سال ۱۹۴۶ تشکیل دادند. در سال ۱۹۴۸، آنها «آخرین نارضایتی خود با تروتسکیسم» را تجربه کردند، آنها را به جدایی و ایجاد سوسیالیسم یا باربری که مجله آن در مارس ۱۹۴۹ شروع به کار کرد، منجر کرد. کاستوریادیس بعداً در مورد این دوره گفت که "مخاطبان اصلی این گروه و مجله توسط گروه‌هایی از چپ رادیکال قدیمی تشکیل شد: بوردیگیستها، کمونیست‌های شورا، برخی از آنارشیست‌ها و برخی از فرزندان" چپ "آلمان در دهه 1920". این گروه از روشنفکران و کارگران تشکیل شده بود و با این عقیده که دشمنان اصلی جامعه بوروکراسی‌های حاکم بر سرمایه‌داری مدرن بودند موافق بودند. آنها مبارزه با آن بوروکراسی را در ژورنال گروه مستند و تجزیه و تحلیل کردند. به عنوان مثال، شماره سیزدهم (ژانویه - مارس ۱۹۵۴) به شورش آلمان شرقی در ژوئن ۱۹۵۳ و اعتصاباتی که در تابستان سال گذشته در میان چندین بخش کارگران فرانسوی آغاز شد، اختصاص داشت. به دنبال این اعتقاد که آنچه طبقه کارگر در مبارزات روزمره خود به آن پرداخته‌است، محتوای واقعی سوسیالیسم است، روشنفکران کارگران این گروه را تشویق می‌کردند که از هر جنبه از زندگی کاری خود گزارش دهند.
گرایش‌های مارکسیست لیبرتین برجسته > بین‌الملل وضعیت گرایی

موقعیتگرا بین‌المللی (SI) یک گروه محدود از انقلابیون بین‌المللی در سال ۱۹۵۷ تأسیس شد و که اوج آن در نفوذ خود را در بی‌سابقه ای بود کلی اعتصابات غیرقانونی از ماه مه ۱۹۶۸ در فرانسه.
آنها با ایده‌های خود که ریشه در مارکسیسم و آوانگاردهای هنری قرن بیستم اروپایی دارد، از تحقق تجارب زندگی برای جانشینی آنچه توسط نظام سرمایه‌داری پذیرفته شده‌است، برای تحقق خواسته‌های بدوی بشر و دستیابی به یک کیفیت عاطفی برتر حمایت می‌کنند. برای این منظور آنها ساخت موقعیتها، یعنی ایجاد محیطهای مناسب برای تحقق چنین خواسته‌هایی را پیشنهاد و آزمایش کردند. آنها با استفاده از روش‌هایی که از هنر گرفته شده‌است، مجموعه ای از زمینه‌های تجربی مطالعه را برای ساخت چنین شرایطی مانند شهرنشینی واحد و روان جغرافیایی توسعه دادند.
آنها با مانع اصلی تحقق چنین زندگی عاطفی برتر که توسط آنها در سرمایه‌داری پیشرفته مشخص شده‌است، مبارزه کردند. کار نظری آنها در کتاب بسیار تأثیرگذار " جامعه عینک" نوشته گای دبورد به اوج خود رسید. دبور در سال ۱۹۶۷ استدلال کرد که ویژگی‌های چشمگیر مانند رسانه‌های جمعی و تبلیغات نقشی اساسی در یک جامعه پیشرفته سرمایه‌داری دارند، که نشان دادن یک واقعیت جعلی برای پوشاندن تخریب واقعی سرمایه‌داری در زندگی بشر است. برای سرنگونی چنین سیستمی، بین‌الملل Situationist از شورش‌های ماه مه ۱۹۶۸ حمایت کرد و از کارگران خواست تا کارخانه‌ها را اشغال کنند و آنها را با دموکراسی مستقیم از طریق شوراهای کارگری متشکل از نمایندگان فوراً لغو شده اداره کنند.
پس از انتشار در آخرین شماره مجله، تحلیلی از شورش‌های مه ۱۹۶۸ و راهکارهایی که باید در انقلاب‌های آینده اتخاذ شود، SI در سال ۱۹۷۲ منحل شد.
گرایش‌های مارکسیست لیبرتین برجسته > همبستگی

همبستگی یک سازمان سوسیالیستی آزادیخواه کوچک از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۹۲ در انگلستان بود. مجله ای به همین نام منتشر کرد. همبستگی در نسخه‌های خود نزدیک به کمونیسم شورایی بود و به دلیل تأکید بر سازماندهی خود کارگران و به دلیل ضد لنینیسم رادیکال مشهور بود. همبستگی در سال ۱۹۶۰ توسط گروه کوچکی از اعضای اخراج شده حزب کارگر سوسیالیست تروتسکیست تأسیس شد. در ابتدا به عنوان سوسیالیسم تأیید شد این گروه ژورنالی را به نام Agitator منتشر کردند که پس از شش شماره به همبستگی تغییر نام یافت و سازمان نام جدید خود را از آن گرفت. تقریباً از ابتدا این گروه به شدت تحت تأثیر گروه سوسیالیسم فرانسوی فرانسوی، به ویژه تحت تأثیر رهبر فکری این گروه کورنلیوس کاستوریادیس قرار گرفت، که مقاله‌های وی در میان بسیاری از جزوه‌های همبستگی تولید شده بود. همبستگی به عنوان یک سازمان سراسری با گروه‌هایی در لندن و بسیاری از شهرهای دیگر تا سال ۱۹۸۱ وجود داشت که پس از یک سری اختلافات سیاسی منفجر شد. مجله همبستگی تا سال ۱۹۹۲ توسط گروه لندن منتشر می‌شد - دیگر اعضای سابق همبستگی پشت Wildcat در منچستر و مجله Here و Now در گلاسگو بودند. رهبر فکری این گروه کریس پالیس بود، که در جزوه‌های وی (با نام موریس برینتون نوشته شده) شامل پاریس مه ۱۹۶۸ ، بلشویک‌ها و کنترل کارگران ۲۱-۱۹۱۷ و کتاب‌های غیر منطقی در سیاست بود. دیگر نویسندگان اصلی همبستگی عبارتند از: اندی اندرسون (نویسنده مجارستان ۱۹۵۶)، کن ولر (که چندین جزوه دربارهٔ مبارزات صنعتی نوشت و بر بولتن‌های موتور گروه صنعت خودرو نظارت کرد)، جو جیکوبز (بیرون از گتو)، جان بلدرچین (آهسته) -Burning Fuse)، فیل میلر (پرتغال: انقلاب غیرممکن) جان کینگ (اقتصاد سیاسی مارکس، تاریخی از اقتصاد مارکسی)، جورج ویلیامسون (نوشتن به عنوان جیمز فین لایسون، ویرانی شهری - برنامه‌ریزی حبس)، دیوید لمب (Mutinies) و لیز ویلیس (زنان در انقلاب اسپانیا).
گرایش‌های مارکسیست لیبرتین برجسته > خودمختاری

منظور از خودمختاری مجموعه‌ای از جنبش‌ها و تئوری‌های سیاسی و اجتماعی چپ نزدیک به جنبش سوسیالیست است. به عنوان یک سیستم نظری قابل شناسایی، اولین بار در ایتالیا در دهه ۱۹۶۰ از کمونیسم کارگری (عمل گرایی) ظهور کرد. بعدها، گرایش‌های پسا مارکسیستی و آنارشیستی پس از نفوذ از سوی وضعیت گرایان، شکست جنبش‌های چپ افراطی ایتالیا در دهه ۱۹۷۰ و ظهور تعدادی از نظریه پردازان مهم از جمله آنتونیو نگری، که در تأسیس Potere Operaio در ۱۹۶۹ کمک کرده بود، قابل توجه شد.، ماریو ترونتی و پائولو ویرنو.
از طریق ترجمه‌هایی که توسط دانیلو مونتالدی و دیگران در دسترس قرار گرفته‌است، خودمختاران ایتالیایی از تحقیقات قبلی فعالان در ایالات متحده توسط Johnson – Forest Tendency و در فرانسه توسط گروه Socialisme ou Barbarie استفاده کردند.
این سازمان بر Autonomen آلمان و هلند، جنبش مرکز اجتماعی جهانی تأثیرگذار بوده و امروزه در ایتالیا، فرانسه و تا حدودی در کشورهای انگلیسی زبان تأثیرگذار است. کسانی که خود را خودمختار توصیف می‌کنند اکنون از مارکسیست‌ها به پساساختارگرایان و آنارشیست‌ها متفاوت هستند. جنبش‌های خودمختار مارکسیستی و خودمختاری به برخی از چپ انقلابی در کشورهای انگلیسی زبان، به ویژه در میان آنارشیست‌ها، که بسیاری از آنها تاکتیک‌های خودمختاری را در پیش گرفته‌اند، الهام بخش بود. برخی از آنارشیست‌های انگلیسی زبان حتی خود را خودمختار توصیف می‌کنند. جنبش اپرایسمو (" کارگرایی ") ایتالیا بر دانشگاهیان مارکسیست مانند هری کلیور، جان هالووی، استیو رایت و نیک دایر-ویتفورد نیز تأثیر گذاشت.
گرایش‌های مارکسیست لیبرتین برجسته > برقراری ارتباط

ارتباطات عمدتاً به یک نظریه کمونیستی معاصر اشاره دارد که در آن متوجه می‌شویم "مخلوطی از آنارشیسم شورشی، فوق العاده چپ کمونیست، مستقل از پست، جریانهای ضد سیاسی، گروه‌هایی مانند کمیته نامرئی و همچنین" ارتباط " جریاناتی مانند Théorie Communiste و Endnotes. بدیهی است که در قلب این کلمه کمونیسم قرار دارد و، همانطور که تغییر در ارتباطات نشان می‌دهد، کمونیسم به عنوان یک فعالیت و روند خاص ".
ارتباط اصطلاح ارتباط با یک " فوق العاده چپ " که خود مشخص است در فرانسه در دهه ۱۹۷۰ تثبیت شد، جایی که توصیف نه انتقال به مرحله بالاتر کمونیسم، بلکه چشم‌انداز انقلاب کمونیستی خود بود؛ بنابراین در جزوه جهانی بدون پول در سال ۱۹۷۵ عنوان شده است که "قیام و ارتباطات ارتباط تنگاتنگی دارند. ابتدا یک دوره قیام و سپس بعداً، به لطف این قیام، تحول واقعیت اجتماعی وجود نخواهد داشت. روند قیام نیرو خود را از ارتباطات خود می‌گیرد ".
این اصطلاح امروزه نیز در فرانسه به این معنا استفاده می‌شود و در نتیجه ترجمه متون توسط ژیل داو و تئوری کمونیست، دو چهره اصلی در این گرایش، به زبان انگلیسی نیز گسترش یافته‌است. با این حال، در اواخر دهه ۱۹۹۰، یک احساس نزدیک و غیر یکسان «ارتباط» توسط گروه پسا-وضعیت گرای فرانسوی تیققون ایجاد شد. با توجه به پیشینیان فوق چپ خود، به نظر می‌رسد تمایل تیقون برای این اصطلاح تأکید آن بر کمونیسم به عنوان یک فرایند فوری است تا یک هدف دور، اما برای تیقون این دیگر مترادف با «انقلاب» نیست که به عنوان یک هدف تاریخی شناخته می‌شود این رویداد، بلکه بیشتر با انواع فعالیتها قابل شناسایی است - از چمباتمه زدن و راه اندازی کمون‌ها تا «اشتراک گذاری» - که به‌طور معمول به عنوان «قبل از انقلاب» قابل درک است. از دیدگاه فوق چپ چنین سیاست «رها کردن» یا به گفته تیقون «خلع ید» - ایجاد فضاها و روالهایی که تا حدی مستقل از سرمایه‌داری است - به عنوان نوع ساده لوحانه یا ارتجاعی کنار گذاشته می‌شود. به دلیل محبوبیت آثار مربوط به Tiqqun در حلقه‌های آنارشیست Call و The Coming Insurrection در ایالات متحده، این احساس اخیر "ارتباط" بود که در ارتباطات آنارشیست و " شورشیان " ایالات متحده، به ویژه در جنبش دانشجویی کالیفرنیا استفاده می‌شد از 2009–2010.
کورنلیوس کاستوریادیس، نظریه‌پرداز گروه Socialisme ou Barbarie
اولین نسخه انگلیسی کتاب ولادیمیر لنین، کمونیسم چپ: یک اختلال شیرخوارگی (منتشر شده توسط کمیته اجرایی کمونیست انترناسیونال برای نمایندگان در دومین کنگره جهانی آن) که در آن لنین به کمونیست‌های چپ و کمونیست‌های شورا حمله می‌کند.
آنتون پانکوک، یکی از اصلی‌ترین نظریه پردازان کمونیسم شورایی
ویلهلم رایش، نظریه‌پرداز فروید مارکسیست که کتاب انقلاب جنسی را در سال ۱۹۳۶ نوشت
هربرت مارکوزه، مرتبط با مکتب نظریه انتقادی فرانکفورت، یک فیلسوف سوسیالیست آزادیخواه با نفوذ چپ جدید بود
مجله Socialisme ou Barbarie
آنتونیو نگری، نظریه‌پرداز اصلی خودمختاری ایتالیا
خسروباشه

| خسروباشه | خسروباشه |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۴°۵۱′۴۳″ شمالی ۴۶°۳′۱۲″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۸۶۱۹۴°شمالی ۴۶٫۰۵۳۳۳°شرقی﻿ / 34.86194; 46.05333: مختصات: ۳۴°۵۱′۴۳″ شمالی ۴۶°۳′۱۲″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۸۶۱۹۴°شمالی ۴۶٫۰۵۳۳۳°شرقی﻿ / 34.86194; 46.05333
کشور: ایران
استان: کرمانشاه
شهرستان: ثلاث باباجانی
بخش: بخش مرکزی
دهستان: خانه‌شور
جمعیت: ۳۹ نفر (سرشماری ۹۵)
خسروباشه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان ثلاث باباجانی در استان کرمانشاه ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان خانه‌شور قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۹ نفر (۱۵خانوار) بوده‌است.
اوریوتو

| Orito | Orito |
| --- | --- |
شهرداری و شهرک: شهرداری و شهرک
  پرچم:   پرچم
Location of the municipality and town of Orito in the Putumayo Department of Colombia.: Location of the municipality and town of Orito in the Putumayo Department of Colombia.
کشور:  کلمبیا
بخش: پوتومایو
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (Colombia Standard Time)
اوریوتو (به اسپانیایی: Orito) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش پوتومایو واقع شده‌است.
ویلفرید ملرس

| ویلفرید ملرس | ویلفرید ملرس |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۶ آوریل ۱۹۱۴ رویال لیمینگتون اسپا، واریک‌شر، انگلستان
درگذشت: ۱۶ مهٔ ۲۰۰۸ (۹۴ سال) اسکریینگهم، مالتون، یورک‌شر شمالی، یورک‌شر
ملیت: بریتانیایی
ویلفرید مِلِرس (انگلیسی: Wilfrid Mellers؛ ‏ ۲۶ آوریل ۱۹۱۴ – ۱۶ مهٔ ۲۰۰۸) آهنگساز، موسیقی‌دان، موسیقی‌شناس و منتقد موسیقی اهل بریتانیا بود.
وی دانش‌آموختهٔ کالج داونینگ، کمبریج است و آهنگسازی را به‌طور خصوصی از اگون ولز و ادموند رابرا آموخت. او همچنین به عنوان منتقد موسیقی مقالاتی را در نیو استیتسمن، نیو ریپابلیک و میوزیکال تایمز می‌نوشت. وی مدتی استاد رشتهٔ موسیقی در دانشگاه بیرمنگام، دانشگاه پیتسبرگ و دانشگاه یورک بود. او در سال ۱۹۸۱ مدرک افتخاری موسیقی از سیتی، دانشگاه لندن دریافت داشت. آخرین کتاب او دربارهٔ شاهکارهای موسیقی مذهبی بود. او از علاقمندان موسیقی آرون کوپلند و چارلز آیوز بود.
هموفیلوس آفروفیلوس

| هموفیلوس آفروفیلوس | هموفیلوس آفروفیلوس |
| --- | --- |
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: باکتری‌ها
شاخه:: پروتئوباکتریا
رده:: گاما پروتئوباکتریا
راسته:: پاستورلالس
تیره:: پاستورلاسیه
سرده:: هموفیلوس
گونه:: هموفیلوس آفروفیلوس
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Haemophilus aphrophilus : Haemophilus aphrophilus 
هموفیلوس آفروفیلوس (Haemophilus parainfluenzae)، گونه ای از هموفیلوس است. هموفیلوس آفروفیلوس به هیچ‌کدام از فاکتورهای X و V برای رشد در محیط کشت نیاز ندارد (بر خلاف هموفیلوس آنفولانزا که به هر دو فاکتور X و V برای رشد خود نیازمند است). باکتری هموفیلوس آفروفیلوس همانند هموفیلوس پاراآنفولانزا در گروه HACEK نیز طبقه‌بندی شده است. گروه HACEK، مجموعه ای از باسیل‌های گرم منفی هستند که توانایی افزایش یافته‌ای برای ایجاد اندوکاردیت را از خود نشان می‌دهند.
ویلیام ملینگ

| ویلیام ملینگ | ویلیام ملینگ |
| --- | --- |
زادهٔ: ۳۰ نوامبر ۱۹۹۴ ‏(۲۹ سال) لندن
ملیت: بریتانیا
ویلیام ملینگ (انگلیسی: William Melling؛ زادهٔ ۳۰ نوامبر ۱۹۹۴) یک هنرپیشه اهل بریتانیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به هری پاتر و جام آتش، هری پاتر و محفل ققنوس و ونیتی فیر اشاره کرد.
لویی نوسرا

| لویی نوسرا | لویی نوسرا |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۸ ژوئیه ۱۹۲۸ نیس، فرانسه
درگذشت: ۹ اوت ۲۰۰۰ (۷۲ سال)
ملیت: فرانسوی
پیشه: نویسنده
لویی نوسرا (فرانسوی: Louis Nucéra‎؛ ۱۸ ژوئیه ۱۹۲۸ – ۹ اوت ۲۰۰۰) نویسنده اهل فرانسه بود.
از فیلم‌هایی که وی در آنها نقش داشته‌است می‌توان به پدر پرافتخار من اشاره کرد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه انترالیه شده‌است.
نظریه شبکه

مثال کوچک از شبکه ای با ۸ راس و ۱۰ لبه.
در کامپیوتر و علم شبکه، تئوری شبکه مطالعه نمودارها به عنوان بازنمودی از روابط متقارن است. یا به‌طور کلی روابط نامتقارن بین اشیاء گسسته‌است. نظریه شبکه بخشی از نظریه گراف است.
این برنامه در بسیاری از رشته‌ها از جمله فیزیک آماری، فیزیک ذرات، علم کامپیوتر، مهندسی الکترونیک، زیست‌شناسی، اقتصاد، تحقیق در عملیات و جامعه‌شناسی استفاده می‌شود. استفاده از تئوری شبکه شامل شبکه‌های لجستیک، شبکه جهانی وب، اینترنت، شبکه‌های تنظیم‌کننده ژن، شبکه‌های متابولیک، شبکه‌های اجتماعی، شبکه‌های معرفت شناختی و غیره می‌شود.
راه حل اویلر دربارهٔ مسئله پل کونیگسبرگ، اولین اثبات درست نظریه شبکه در نظر گرفته می‌شود.
بهینه‌سازی شبکه

پرسمان‌های بهینه‌سازی شبکه زیربخشی از پرسمان‌های بهینه‌سازی ترکیبی هستند؛ نمونه‌هایی چون کوتاه‌ترین مسیر، ترابرد، جریان کمینه، درخت پوشا،
ونلی

| Vanlay | Vanlay |
| --- | --- |
کشور: فرانسه
ناحیه: گرانت است
دپارتمان: اوب
بخش: Troyes
کانتون: Chaource
کمون: Chaourçois
حکومت: حکومت
 • شهردار(2008–2014) : Jérôme Perrin
مساحت۱: ۲۵٫۹۱ کیلومتر مربع (۱۰٫۰۰ مایل مربع)
جمعیت (2008)۲: ۳۱۰
 • تراکم: ۱۲/کیلومتر مربع (۳۱/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان اروپای مرکزی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانی اروپای مرکزی)
کد آماری/کد پستی: 10395 /10210
۱ داده‌های فرانسه رودخانه و دریاچه  و یخچال‌ها را در نظر نگرفته‌است > ۱ km² (۰٫۳۸۶ مایل مربع یا ۲۴۷ هکتار) ۲: ۱ داده‌های فرانسه رودخانه و دریاچه  و یخچال‌ها را در نظر نگرفته‌است > ۱ km² (۰٫۳۸۶ مایل مربع یا ۲۴۷ هکتار) ۲
ونلی (به فرانسوی: Vanlay) یک کمون در فرانسه است که در Canton of Chaource واقع شده‌است.
خصوصیات

ونلی ۲۵٫۹۱ کیلومترمربع مساحت و ۳۱۰ نفر جمعیت دارد و ۱۴۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
وسایل ترابری

جمع آوری زباله با ریکشا در بنانی، داکا
در علوم اقتصادی، حقوق و ترابری اصطلاحات وسائط نقلیه (به انگلیسی:Means of transport)، وسایل حمل‌ونقل یا وسایل ترابری وسایل ترابری هستند که برای حمل افراد یا بار استفاده می‌شوند.
نمونه‌هایی برای وسایل ترابری > برای ترابری زمینی

خودرو
دوچرخه
کالسکه‌ها
جانوران باربر
جانوران کار
ریکشاها
قطارها
کامیون‌ها
وسایل نقلیه
واگن‌ها
نمونه‌هایی برای وسایل ترابری > برای ترابری آبی

کشتی‌ها
قایق‌ها
نمونه‌هایی برای وسایل ترابری > برای ترابری هوایی

هواپیماها
پهپادها
نمونه‌هایی برای وسایل ترابری > برای ترابری فضایی

فضاپیما
نمونه‌هایی برای وسایل ترابری > برای ترابری خط لوله

لوله‌ها
شبکه‌های بادی
اوریو کاناوزه

| اوریو کاناوزه | اوریو کاناوزه |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
اوریو کاناوزه: اوریو کاناوزه
اوریو کاناوزهموقعیت اوریو کاناوزه در  Italy: اوریو کاناوزهموقعیت اوریو کاناوزه در  Italy
مختصات: ۴۵°۲۰′ شمالی ۷°۵۲′ شرقی﻿ / ﻿۴۵٫۳۳۳°شمالی ۷٫۸۶۷°شرقی﻿ / 45.333; 7.867: مختصات: ۴۵°۲۰′ شمالی ۷°۵۲′ شرقی﻿ / ﻿۴۵٫۳۳۳°شمالی ۷٫۸۶۷°شرقی﻿ / 45.333; 7.867
کشور: ایتالیا
ناحیه: پیمونت
استان / شهرستان: استان تورین (TO)
حکومت: حکومت
 • شهردار: ?
مساحت: مساحت
 • کل: ۷٫۱ کیلومتر مربع (۲٫۷ مایل مربع)
جمعیت (Dec. 2004): جمعیت (Dec. 2004)
 • کل: ۷۹۹
 • تراکم: ۱۱۰/کیلومتر مربع (۲۹۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: ۱۰۰۱۰
پیش‌شماره تلفن: ۰۱۱
اوریو کاناوزه (به ایتالیایی: Orio Canavese) یک کومونه در ایتالیا است که در استان تورین واقع شده‌است. اوریو کاناوزه ۷٫۱ کیلومتر مربع مساحت و ۷۹۹ نفر جمعیت دارد.
هیل ۱۰۲۴

سیارک ۱۰۲۴ (به انگلیسی: 1024 Hale، نامگذاری:1923YO13) هزار و بیست و چهارمین سیارک کشف شده‌است که در ۲ دسامبر ۱۹۲۳ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۰٫۶۰ است.
نپولیسی

نپولیسی (به چکی: Nepolisy) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در ناحیه هرادتس کرالووه واقع شده‌است. نپولیسی ۸۸۲ نفر جمعیت دارد.
تک‌رأی انتقال‌ناپذیر

تک‌رأی انتقال‌ناپذیر یا رأی واحد غیر قابل انتقال (به انگلیسی: Single non-transferable vote یا SNTV) نوعی نظام انتخاباتی است که هر رأی‌دهنده فقط یک رأی به یکی از نامزدان می‌دهد و نامزدانی که بیشترین آرا را به دست آورده‌اند پیروز انتخابات خواهند شد. فرق تک‌رأی انتقال‌پذیر با نظام نخست‌نفری آن است که در اولی حوزه‌های انتخابیه چندنفره است ولی در دومی منحصراً تک‌نفره.
نظام تک‌رأی انتقال‌ناپذیر می‌تواند برای احزاب چالش‌برانگیز باشد. در یک حوزهٔ انتخابیه با چهار نماینده، نامزدی که حداقل ۲۰ درصد آرا را به دست آورد، قطعاً انتخاب خواهد شد. حزبی که ۵۰ درصد رأی دارد، انتظار می‌رود دو کرسی از چهار کرسی را تصاحب کند. اگر هر یک از دو نامزد حزب، حول و حوش ۲۵ درصد آرا را به دست آوردند، هر دو انتخاب خواهند شد. ولی اگر یکی ۴۰ درصد رأی بیاورد و دیگری فقط ۱۰ درصد، نامزد دوم آن حزب ممکن است انتخاب نشود. قضیه وقتی حادتر می‌شود که حزب ۳ نامزد را برای آن حوزه معرفی کرده باشد. شکستن آرا بین نامزدهای هم‌حزب باعث کاهش احتمال انتخاب نامزد دوم خواهد شد.
امروزه این نظام انتخاباتی در مجالس کشورهای افغانستان، وانواتو، و جزایر پیت‌کرن و نیز مجالس علیای اندونزی و تایلند استفاده می‌شود. برخی دیگر از کشورها نظیر ژاپن از این روش به عنوان بخشی از نظام انتخاباتی موازی استفاده می‌کنند. کشور ژاپن از ۱۹۴۸ تا ۱۹۹۳ منحصراً از این روش برای انتخابات مجلس نمایندگان خود استفاده می‌کرد که به این روش شهرت و رواج بخشید. این نظام سابقاً در انتخابات مجلس نواب اردن نیز استفاده می‌شد.
کشورهای کره جنوبی و تایوان نیز سابقهٔ استفاده از این روش را دارند.
مثال

در یک انتخابات فرضی، ۵ نامزد از ۳ حزب برای کسب ۳ کرسی به رقابت می‌پردازند.
| نامزد | حزب | آرا |
| --- | --- | --- |
| الف | آبی | ۸۱۹ |
| ب | قرمز | ۱۸۰۴ |
| ج | زرد | ۱۹۹۶ |
| د | زرد | ۱۹۹۹ |
| ه‍ | قرمز | ۲۷۱۸ |
ه‍، د، ج به ترتیب برنده خواهند شد.
اما اگر آرای هر حزب را بشماریم:
| حزب | آرا | درصد | کرسی |
| --- | --- | --- | --- |
| قرمز | ۴۶۳۹ | ۴۹٪ | ۱ |
| زرد | ۳۹۹۵ | ۴۲٪ | ۲ |
| آبی | ۸۱۹ | ۹٪ | ۰ |
حزب قرمز از حزب زرد آرای بیشتری کسب کرده ولی در نهایت کرسی‌های کمتری به دست آورده چون آرا بین نامزدانش به طرز نامتوازنی تقسیم شده‌است. اگر حزب قرمز یا زرد، نامزد سومی را هم علم می‌کردند (و رأی حزبشان بیشتر شکسته می‌شد)، احتمال کسب کرسی توسط حزب آبی (نامزد الف) افزایش می‌یافت.
محاسن

مهم‌ترین مزیت این روش نسبت به نظام نخست‌نفری و سایر نظام‌های اکثریتی آن است که انتخاب نماینده از بین احزاب کوچک و نامزدان مستقل را تسهیل می‌کند. هرچقدر که تعداد کرسی‌های حوزهٔ انتخابیه بیشتر باشد، تسهیم کرسی‌ها متناسب‌تر و عادلانه‌تر خواهد بود. برخی از دانشمندان علوم سیاسی این روش را جزو نظام‌های نیمه‌تناسبی دسته‌بندی کرده‌اند. انتخاب نماینده‌های مستقل در پارلمان اردن شاهدی بر این مدعاست. نیکلاس تیدیمن، اقتصاددان و مبدع چند روش انتخاباتی، این نظام را از لحاظ تناسبی بودن از بین پنج درجهٔ خیلی زیاد، زیاد، متوسط، کم، و خیلی کم در وضعیت متوسط قرار می‌دهد.
مزیت دیگر این نظام انتخاباتی آن است که می‌تواند احزاب سیاسی را سازمان‌یافته و منظم بار بیاورد. احزاب باید طرفدارانشان را به‌نحوی هماهنگ کنند که آرا بین نامزدهای حزب تقریباً به اندازهٔ مساوی تقسیم شود تا میزان آرای هدررفته کاهش یابد و احتمال انتخاب نامزدهای متعدد از یک حزب بالاتر برود. همچنین مشاهده شده‌است که این نظام انتخاباتی، نظام حزبی کشور را کمتر از نظام‌های انتخاباتی تناسبی دچار گونه‌گونی و تشتت می‌کند. مثلاً در طول سال‌های متمادی که کشور ژاپن از این نظام انتخاباتی استفاده می‌کرد، دولت حاکم را تقریباً یک حزب به‌تنهایی تشکیل می‌داد.
مزیت دیگر سادگی آن است، هم از لحاظ همه‌فهم بودن قواعد و نحوهٔ رأی‌دهی و هم از لحاظ شمارش آرا و سایر مراحل اجرایی.