stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
الکور، مراکش

| 0 | 1 |
| --- | --- |
الکور (به عربی): الکور (به عربی)
موقعیت در مراکش: موقعیت در مراکش
موقعیت: استان الحاجب، منطقه فاس–مکناس، مراکش
مختصات: ۳۳°۵۱′۰۱″ شمالی ۰۵°۱۸′۳۲″ غربی﻿ / ﻿۳۳٫۸۵۰۲۸°شمالی ۵٫۳۰۸۸۹°غربی﻿ / 33.85028; -5.30889
نوع: سکونتگاه
تاریخ: تاریخ
ساخته‌شده: قرن ۴ پیش از میلادی
فرهنگ‌ها: بربر، فینیقی، کارتاژی
الکور یا الغور (انگلیسی: El Gour) سایت و ناحیه‌ای باستان‌شناسی در منطقه فاس–مکناس در شمال مراکش است. تاریخ ساخت این سکونتگاه به قرن ۴ تا ۲ پیش از میلادی می‌رسد.
مسجد تینمل

| مسجد تینمل | مسجد تینمل |
| --- | --- |
ⵜⵉⵎⵣⴳⵉⴷ ⵏ ⵜⵉⵏⵎⵍ: ⵜⵉⵎⵣⴳⵉⴷ ⵏ ⵜⵉⵏⵎⵍ
دین: دین
وابستگی: اسلام
وضعیت: غیرفعال
مکان: مکان
مکان: تینمل، مراکش
مختصات: ۳۰°۵۹′۵٫۴″ شمالی ۸°۱۳′۴۲٫۱″ غربی﻿ / ﻿۳۰٫۹۸۴۸۳۳°شمالی ۸٫۲۲۸۳۶۱°غربی﻿ / 30.984833; -8.228361
معماری: معماری
گونه: مسجد
سبک: موری (موحدون)
بنیان‌گذار: عبدالمؤمن بن علی
بنیان‌گذاری: ۱۱۴۸ میلادی
ویژگی‌ها: ویژگی‌ها
مناره(ها): ۱
مصالح ساختمانی: آجر
مسجد تینمل (انگلیسی: Tinmal Mosque) یا مسجد جامع تینمل، از بناهای قرن ۱۲ میلادی و دوره موحدون است که در روستای تینمل در رشته‌کوه‌های اطلس بزرگ در کشور مراکش واقع شده است. این مسجد در محلی ابن تومرت بنیان‌گذار هلافت موحدون دفن شده بود، ساخته شد و نمونه‌ای از معماری موحدون است.
مرانه (مریوان)

| مرانه (مریوان) | مرانه (مریوان) |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: کردستان
شهرستان: مریوان
بخش: بخش خاوومیرآباد
دهستان: خاوومیرآباد
جمعیت: ۶۶ نفر (سرشماری ۹۵)
مرانه (مریوان)، روستایی از توابع بخش خاوومیرآباد شهرستان مریوان در استان کردستان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان خاوومیرآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۶ نفر (۹خانوار) بوده‌است.
به نظر می‌رسد نام مریوان از تغییر شکل یافته روستای مرانه شکل گرفته باشد، که به مرور به مروانه و مریوانه و در نهایت به مریوان تغییر یافته‌است.
گلام بهری

| گلام بهری | گلام بهری |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: لرستان
شهرستان: دلفان
بخش: بخش مرکزی
دهستان: نورعلی
جمعیت: ۱۱۴۸ نفر (سرشماری ۹۵)
گلام بهری، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان دلفان در استان لرستان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان نورعلی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۰۴۸ نفر (۲۴۱خانوار) بوده‌است.
آنتونی فندن بور

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Anthony Vanden Borre
زادروز:  ۲۴ اکتبر ۱۹۸۷ ‏(۳۷ سال)
زادگاه:  Likasi, جمهوری دموکراتیک کنگو
قد:  ۱٫۹۰ متر (۶ فوت ۳ اینچ)
پست:  مدافع / هافبک
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  اندرلشت
شمارهٔ پیراهن:  ۳۹
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۹۵–۲۰۰۳:  اندرلشت
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۳–۲۰۰۷ |  اندرلشت |  ۶۹ |  (۳) |
| ۲۰۰۷–۲۰۰۸ |  فیورنتینا |  ۲ |  (۰) |
| ۲۰۰۸–۲۰۱۰ |  جنوا |  ۳۱ |  (۰) |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۰ |  ← پورتسموث (قرضی) |  ۱۹ |  (۰) |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۲ |  Genk |  ۴۲ |  (۱) |
| ۲۰۱۳– |  اندرلشت |  ۱۸ |  (۰) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۰۱–۲۰۰۳ |  زیر ۱۶ سال بلژیک |  ۱۹ |  (۵) |
| ۲۰۰۳–۲۰۰۴ |  زیر ۱۷ سال بلژیک |  ۱۲ |  (۳) |
| ۲۰۰۴–۲۰۰۸ |  زیر ۲۱ سال بلژیک |  ۱۱ |  (۳) |
| ۲۰۰۴– |  تیم ملی فوتبال بلژیک |  ۲۴ |  (۱) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۰:۱۰, ۱۰ مارس ۲۰۱۴ (UTC).   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۱:۴۶, ۶ مارس ۲۰۱۴ (UTC):  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۰:۱۰, ۱۰ مارس ۲۰۱۴ (UTC).   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۱:۴۶, ۶ مارس ۲۰۱۴ (UTC)
آنتونی فندن بور (انگلیسی: Anthony Vanden Borre؛ زاده ۲۴ اکتبر ۱۹۸۷) یک بازیکن فوتبال اهل بلژیک است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلژیک بازی کرده‌است.
پارک ملی خنیفیس

| پارک ملی خنیفیس | پارک ملی خنیفیس |
| --- | --- |
رده‌بندی آی‌یوسی‌ان: II (پارک ملی): رده‌بندی آی‌یوسی‌ان: II (پارک ملی)
fa (in English: Expected satiety): fa
مکان: مراکش
نزدیک‌ترین شهر: طانطان، طرفایه
مختصات: ۲۷°۵۶′ شمالی ۱۲°۲۰′ غربی﻿ / ﻿۲۷٫۹۳۳°شمالی ۱۲٫۳۳۳°غربی﻿ / 27.933; -12.333
مساحت: ۱٬۸۵۰ کیلومتر مربع (۷۱۰ مایل مربع)
تاسیس‌شده: ۲۶ سپتامبر ۲۰۰۶
 تالاب رامسر:  تالاب رامسر
نام رسمی: Baie de Khnifiss
تاریخ ثبت: ۲۰ ژوئن ۱۹۸۰
شماره ثبت: 209
 :  
 :  
پارک ملی خنیفیس (انگلیسی: Khenifiss National Park)، پارکی ملی در جنوب عرب مراکش در نزدیکی اخفنیر در سواحل اقیانوس اطلس و منطقه العیون–ساقیةالحمرا قرار گرفته. این پارک ملی در سال ۲۰۰۶ تأسیس شد از موقعیت جغرافیایی منطقه محافظت شود.
تندیس چوپان نی‌زن

چوپان نی‌زن تندیسی  است که توسط ملک‌دادیار گروسیان در بهمن ۱۳۸۱ طراحی و ساخته شد. این مجسمه در ضلع جنوب غربی سی و سه پل قرار دارد.
پناهگاه (کوهنوردی)

پناه‌گاه‌های کوهنوردی ساختمان‌هایی هستند که در ارتفاعات کوهستانی با هدف ایجاد سرپناه یا ذخیره‌سازی غذا و امکانات اولیه برای کوهنوردان یا طبیعت‌گردان ساخته می‌شوند.
نگارخانه > اروپا

The Bertol Hut in the آلپ سوئیس
Morskie Oko shelter in Poland
Refuge de la Selle در آلپ فرانسه
Ciareido hut, near لوتزو دی کادوره in the دولومیت (رشته‌کوه) in بلونو،  Italy
Cabane du Trient, سوئیس
Hut by the Triglav Lakes in جولین،  اسلوونی
Samotnia, mountain hut in  Karkonosze , Poland
Refuge de la Charpoua in the آلپ فرانسه
Bilíkova chata,
High Tatra, اسلواکی
Pleisenhütte (1,757 m) in the Karwendel Mountains, Tyrol region, Austria
نگارخانه > آمریکای لاتین

A refugio atop Tronador, Argentina
Frey Hut in باریلوچه،  Argentina
Refugio Otto Meiling Stevage, Argentina
Refugio Perú in ناحیه انکاش،  پرو
Refugio Contrahierbas in ناحیه انکاش،  پرو
نگارخانه > آمریکای شمالی

Elizabeth Parker hut in the Canadian Rockies
Greenleaf Hut in the White Mountains of the U.S.
R.J. Ritchie Hut (Balfour Hut) in پارک ملی بنف
Shasta Alpine Lodge at Horse Camp on کوه شاستا،  California
Smithsonian Institution Shelter on the summit of کوه ویتنی،  California
نگارخانه > اتریش، استرالیا و نیوزلند

Wallace's Hut, Bogong High Plains
Federation Hut, Mount Feathertop
Fitzgerald Hut, Bogong High Plains, Victoria, Australia
ذخیره‌گاه طبیعی کیواچ

| ذخیره‌گاه طبیعی کیواچ | ذخیره‌گاه طبیعی کیواچ |
| --- | --- |
روسی: Кивач заповедник: روسی: Кивач заповедник
رده‌بندی آی‌یوسی‌ان: Ia (ذخیره‌گاه طبیعی محدودشده): رده‌بندی آی‌یوسی‌ان: Ia (ذخیره‌گاه طبیعی محدودشده)
Kivach Zapovednik: Kivach Zapovednik
Location of Reserve: Location of Reserve
fa (in English: Expected satiety): fa
مکان: جمهوری کارلیا
نزدیک‌ترین شهر: کوندوپوگا
مختصات: ۶۲°۲۰′۰″ شمالی ۳۳°۵۵′۰″ شرقی﻿ / ﻿۶۲٫۳۳۳۳۳°شمالی ۳۳٫۹۱۶۶۷°شرقی﻿ / 62.33333; 33.91667
مساحت: ۱۰٬۸۸۰ هکتار (۲۶٬۸۸۵ جریب فرنگی؛ ۴۲ مایل مربع)
تاسیس‌شده: ۱۹۳۱ (۱۹۳۱)
هیئت حاکمه: وزارت محیط زیست و منابع طبیعی روسیه
وبگاه: http://www.zapkivach.ru/
ذخیره‌گاه طبیعی کیواچ (انگلیسی: Kivach Nature Reserve) یک ذخیره‌گاه و منطقه حفاظت شده در جمهوری کارلیای کشور روسیه است.
غارهای الورا

| میراث جهانی یونسکو | میراث جهانی یونسکو |
| --- | --- |
مکان: هند
معیار ثبت: فرهنگی: i, iii, vi
شمارهٔ ثبت: ۲۴۳
تاریخ ثبت: ۱۹۸۳
غارهای الورا در ۳۰ کیلومتری اورنگ‌آباد در ایالت ماهاراشترا هندوستان قرار دارند که بین قرن‌های پنجم و دهم ساخته شده‌اند. غارهای الورا شامل ۱۲ غار بودایی متعلق به قرن‌های ششم و هشتم میلادی، ۱۷ غار هندو متعلق به قرن‌های ششم و نهم، و ۵ غار جین متعلق به قرن هشتم و دهم میلادی هستند که در مجاورت هم ساخته شده‌اند و نشان از هماهنگی مذهبی رایج در این دوره از تاریخ هند می‌باشد. این آثار در سال ۱۹۸۳ در میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید.
اریش هارتمان

| اریش هارتمان | اریش هارتمان |
| --- | --- |
زاده: ۱۹ آوریل ۱۹۲۲ وایساخ، آلمان
درگذشته: ۲۰ سپتامبر ۱۹۹۳ (۷۱ سال) وایل ایم شونبوخ، آلمان
وفاداری:  رایش سوم  آلمان غربی
شاخه نظامی: نیروی هوایی
سال‌های خدمت: ۱۹۴۵–۱۹۴۰ ۱۹۷۰–۱۹۵۶
درجه: سرگرد (ورماخت)سرهنگ (بوندس‌ور)
یگان: جناح ۵۲ شکاری
فرماندهی: گروه ۱ جناح ۵۲ شکاریجناح ۷۱ شکاری
جنگ‌ها و عملیات‌ها: جنگ جهانی دوم
نشان‌ها: صلیب شوالیه صلیب آهنین با برگ‌های بلوط، شمشیرها و الماس‌ها
اریش آلفرد هارتمان (به آلمانی: Erich Alfred Hartmann) (۱۹ آوریل ۱۹۲۲ – ۲۰ سپتامبر ۱۹۹۳) نظامی بلندپایه و خلبان تک‌خال آلمانی در دوره رایش سوم بود که در طول جنگ جهانی دوم در لوفت‌وافه خدمت کرد. او ۱۴۰۴ مأموریت جنگی انجام داد و در ۸۲۵ موقعیت در نبردهای هوایی شرکت کرد. وی با سرنگونی ۳۵۲ هواگرد دشمن غالباً در مقابل نیروی هوایی شوروی،  یکی از پرافتخارترین و  موفق‌ترین خلبان تک‌خال در تاریخ رزم هوایی است. به جهت این موفقیت‌ها یکی از تنها ۲۷ تنی بود که نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین با برگ‌های بلوط، شمشیرها و الماس‌ها را دریافت کردند. هارتمان پس از جنگ به اسارت شوروی در آمد و ده سال را در تحت فشار در زندان گذراند. پس از آزادی وارد نیروی هوایی آلمان غربی شد.
سال‌های اولیه

اریش هارتمان روز ۱۹ آوریل سال ۱۹۲۲ به عنوان فرزند نخست خانواده در وایساخ در وورتمبرگ متولد شد. با توجه به شرایط بد اقتصادی جمهوری وایمار پس از جنگ جهانی اول، به توصیه اکید عموزاده پدرش که کنسول آلمان در شانگهای بود، خانواده اریش در هنگام سه سالگی او برای مدتی به چین نقل مکان کردند و در چانگشا ساکن شدند. پدرش آلفرد هارتمان طبابت می‌کرد و حضور در چین را یک فرصت شغلی مناسب می‌دانست. به هر صورت پس از چند سال با پدیداری احساسات ضد استعماری در چین و بروز ناامنی برای آن‌ها، اریش به همراه مادر و برادرش در سفری چند هفته‌ای و سخت از طریق سیبری به آلمان بازگشت و در وایل ایم شونبوخ در نزدیکی اشتوتگارت سکنی گزیدند. شش ماه بعد پدر با نوشتن نامه‌ای شرایط را عادی توصیف کرد و از خانواده خواست به چین بازگردند اما مادر او را راضی نمود خود به آلمان بیاید. مادرش الیزابت ماشتهولف از پیشروان هوانوردی زنان در آلمان بود و با توجه به تمکن مالی خانواده سال ۱۹۳۶ یک باشگاه گلایدر در وایل ایم شونبوخ تأسیس کرد. او اریش را به تماشای مسابقات تشویق می‌نمود. اریش با مهارت در زمینه فعالیت‌های بدنی و نشان دادن «توانایی ذاتی» از همان ابتدا به پرواز علاقه داشت و در سن ۱۵ سالگی به یک خلبان و مربی پیشرفته گلایدر در سازمان جوانان هیتلری بدل گشت. در مدرسه در روتوایل و کُرنتال دانش آموزی متوسط بود که تمامی وقت آزاد و انرژی خود را صرف ورزش و پرواز می‌کرد.
ورماخت

با توجه به آغاز جنگ جهانی دوم و با آگاهی از این که قطعاً برای جنگ به نیروهای مسلح فراخوانده خواهد شد، با تجربه فراوان در زمینه پرواز قصد ورود به نیروی هوایی را کرد. پدر و مادرش با وجود بی‌میلی به این کار، تصمیم را به خود او سپردند. بدین شکل روز ۱۵ اکتبر سال ۱۹۴۰ به هنگ ۱۰ آموزش نظامی لوفت‌وافه در نویکورن در نزدیکی کونیگسبرگ در پروس شرقی، ملحق شد. دوره آموزش پرواز را از ماه مارس سال ۱۹۴۱ در دانشکده هوایی برلین-گاتوو گذراند. در این مکان برای خلبانی جنگنده مناسب تشخیص داده شد. پس از مدتی بازگشت به خانه، روز ۳۱ ژانویه سال ۱۹۴۲ جهت آموزش پیشرفته خلبانی به دانشکده شماره ۲ جنگنده در سربست در آنهالت فرستاده شد. او که تا این زمان پرواز با ۱۷ نوع هواگرد موتوری را آموخته بود، هم‌اکنون برای نخستین بار سوار جنگنده مسرشمیت ب‌اف ۱۰۹ شد و آموزش جامعی در زمینه‌های مختلف فنی و مهارتی آن دریافت کرد. هارتمان روز ۳۱ مارس ۱۹۴۲ درجه ستوان دومی رسماً وارد خدمت در لوفت‌وافه گشت. ماه ژوئن آمورش با تیراندازی هوایی ادامه یافت و هارتمان توانایی ویژه‌ای از خود در آن نشان داد. در جریان این دوره، روز ۲۴ اوت با انجام حرکات آکروباتیک خطرناک به کسر دو سوم از دریافتی سه ماه و یک هفته حبس در اتاقش محکوم شد. عصر همان روز هم‌اتاقی‌اش جایگزین او در تمرین تیراندازی با همان هواگرد گردید. این شخص مدت کوتاهی پس از برخاستن از زمین در اثر نقص فنی هواگرد سقوط کرد و کشته شد.
ورماخت > روزهای پایانی جنگ

اوایل ماه مارس سال ۱۹۴۵ فرمان گرفت برای گذراندن دوره آموزشی هواگرد مسرشمیت ام‌ئی ۲۶۲ عازم شود اما به شدت به ترک خط مقدم معترض بود. به هر صورت به پایگاه هوایی لشفلت رفت و به سرعت کار با هواگرد جدید را فراگرفت. آدولف گالانت از او دعوت کرد به اسکادرانی متشکل از بهترین خلبانان جنگنده مجهز به هواگردهای ام‌ایی ۲۶۲ بپیوندد تا به مقابله با بمب‌افکن‌های متفقین بپردازد. هارتمان که تمایلی به این کار نداشت با دریافت فرمان از جانب هرمان گراف، فرمانده جدید جناح مبنی بر مراجعت بلافاصله و با کسب موافقت گوردون گولوب، ژنرال جنگنده‌ها، مجدداً به گروه ۱ جناح ۵۲ شکاری که هم‌اینک در چکسلواکی مستقر بود، بازگشت. در این موقعیت غالباً با بمب‌افکن‌های آمریکایی که قصد حمله به تأسیسات نفتی رومانی در پلوشتی را داشتند و جنگنده‌های پی-۵۱ محافظ آن‌ها درگیر بود. در یکی از این درگیری‌ها، در مواجهه با هواگردهای دارای برتری عددی آمریکایی، پس از اتمام مهمات و سوخت، اقدام به پرش به بیرون با چتر نجات کرد. با یار بودن بخت با هارتمان، درحالیکه جنگنده‌های آمریکایی می‌توانستند با مسلسل‌هایشان خود او را بین زمین و آسمان هدف بگیرند، چنین نشد و او به سلامت با چتر نجات فرود آمد. با وجود نجات یافتن هارتمان، تقریباً نیمی از جنگنده‌های گروه او با مرگ دو خلبان، در این روز از دست رفتند. به هر صورت هارتمان روز ۱۷ آوریل سیصد و پنجاهمین پیروزی هوایی خود را نیز رقم زد.
هارتمان روز ۸ مه سال ۱۹۴۵، آخرین روز جنگ در اروپا، در آخرین مأموریت خود موظف به عملیات شناسایی و تعیین مواضع یگان‌های ارتش سرخ شد. او و هم‌بالش ساعت ۸:۳۰ صبح به هوا برخواسته و رو به شرق آوردند. هشت جنگنده یاک-۱۱ شوروی بر فراز شهر برون مشاهده شدند. هارتمان با گشودن آتش از فاصله حدود ۲۰۰ متری یکی از این جنگنده‌ها را به عنوان سیصد و پنجاه و دومین و آخرین قربانی و آخرین قربانی خود از آسمان به زمین ساقط کرد. با نزدیک شدن دوازده جنگنده آمریکایی پی-۵۱، هارتمان و هم‌بال او با صرف نظر درگیری با هواگردهای پرشمار دشمن، به درون پوشش دود غلیظ برخواسته از شهر رفتند و با خروج از سمت دیگر آن با سرعت تمام به پایگاه بازگشتند. هارتمان قصد داشت سوخت‌گیری و مجدداً به صحنه نبرد بازگردد اما هرمان گراف دستوری را از جانب سپهبد هانس زایده‌مان، فرمانده سپاه هوایی به او ابلاغ کرد که بر اساس آن می‌بایست بلافاصله به دورتموند می‌رفت تا تسلیم بریتانیایی‌ها شود. مابقی نیروها در پایگاه هوایی می‌ماندند تا به اسارت قوای شوروی درآیند. هارتمان با رد این فرمان پیش هم‌قطارانش باقی ماند.
پایگاه آن‌ها در این زمان زیر آتش توپخانه ارتش سرخ بود. در همین حال یک یگان زرهی آمریکایی از شمال غربی به پایگاه نزدیک می‌شد. به دستور گراف تمامی ۲۵ هواگردها و مهمات و سوخت باقی مانده تحت نظارت هارتمان منهدم و حاضران در پایگاه به همراه خانواده‌هایشان به سمت نیروهای آمریکایی که تصور می‌شد با آن‌ها خوش‌رفتاری خواهند کرد، رهسپار گشتند. در نهایت هارتمان و یگانش میانه روز ۸ مه در پیسک تسلیم نیروهای لشکر نودم پیاده‌نظام ایالات متحده شدند.
پس از جنگ > دوران اسارت

با توجه به این که نیروهای آمریکایی فراتر از حد توافق‌شده با شوروی پیشروی کرده بودند، مقرر شد تمامی اسرای آلمانی شرق پیلزن را تحویل ارتش سرخ دهند. بدین جهت هارتمان به همراه تمامی افراد یگانش و خانواده‌هایشان روز ۱۶ مه سوار بر کامیون به شوروی تحویل داده شد. این افراد در ابتدا برای سه هفته به نویبیستریتس منتقل گشتند. به آن‌ها گفته شد با قطار به وین یا بوداپست می‌روند و در آن‌جا آزاد خواهند شد. با این وجود، قطار حامل هارتمان و سایر اسرا راهی روسیه گردید و با گذر از کی‌یف، مسکو و کیروف، پس از هفته‌ها به ناحیه دور افتاده‌ای در شرق رسید. پس از چند هفته مشقت‌بار، هارتمان و دیگر افسران ارشد آلمانی به اردوگاه مخصوصی در گریازووتس تحت اداره ان‌کاوه‌ده برده شدند.
هارتمان ده سال و نیم، حتی بدون ابتدایی‌ترین حقوق، در اسارت ماند. بارها دست به اعتصاب غذا زد اما به زور به او غذا خورانده شد تا نمیرد. به منظور وادار کردنش به همکاری، مدت‌های زیادی را در زندان انفرادی تاریک و نمور با ابعاد ۱٫۲ متر در ۲٫۷ متر و ارتفاع ۱٫۸ متر به سر برد. در این مدت غذای او تنها آب و نان بود و مجبور می‌شد روی زمین سرد بخوابد. او حتی به ربایش و قتل زن و بچه‌اش تهدید گردید. به هر صورت، طبق معمول ان‌کاوه‌ده در مورد اسرا، از ضرب و شتم جسمانی او خودداری می‌گشت. به صورت موردی نامه‌ها و کارت‌پستال‌هایی از آلمان به دست او می‌رسید. این نامه‌ها گاهی برای شکستن مقاومتش به او داده می‌شد. به هارتمان پیشنهاد گردید برای نیروی هوایی آلمان شرقی کار کند اما او از آن‌ها خواست ابتدا او را آزاد کنند تا اگر خود مایل بود چنین کند. با شکست در جلب همکاری او، بدون این که خود هیچگاه آن را بپذیرد، هارتمان در یک دادگاه به جنایت جنگی، از جمله حمله به یک کارخانه تولید نان در ماه مه سال ۱۹۴۳ و کشتار ۷۸۰ غیرنظامی، متهم و به ۲۵ سال کار اجباری محکوم گشت. چند هفته بعد ۱۴۰۰ تن اسرای اردوگاه، بدون این که هارتمان جزو آن‌ها باشد، آزاد شدند. هارتمان و سایر محکومین به کار اجباری به اردوگاهی در شاختی جهت کار معادن زغال سنگ منتقل گشتند. با سر باز زدن از کار به عنوان «برده»، پنج روز را در زندان انفرادی گذراند. این مسئله موجب به پا شدن یک شورش میان زندانیان آلمانی گردید. آن‌ها هارتمان را آزاد و محافظان را در بند کردند. با این حال هارتمان از آن‌ها خواست به کسی آسیب نزنند و از اردوگاه نگریزند تا بهانه‌ای برای کشتن آن‌ها به دست شوروی نیفتد که مورد قبول همگی قرار گرفت. با وجود بازگشت آرامش او و سایر «رهبران شورش» به اردوگاه دیگری در نووچرکاسک منتقل شدند. هارتمان آن‌جا پنج ماه را در زندان انفرادی بود. دادگاه دیگری برای او برگزار و حکم پیشین مجدداً تأیید گردید. او را این بار به اردوگاه اسرای دیگری در دیاترکا بردند. در این مکان هارتمان پذیرفت در مقابل کار کشیده نشدن از او به عنوان یک افسر عالی‌رتبه، دیگران را به شورش تحریک نکند. در انتها، پس از دیدار کنراد آدناوئر، صدراعظم آلمان غربی از مسکو، طی توافقی جهت آزادسازی ۱۶ هزار اسیر جنگی آلمانی، هارتمان در نهایت سال ۱۹۵۵ از اسارت آزاد گردید. بر خلاف اندام وزرشکاری پیشین، او هنگام بازگشت وضعیت جسمانی وخیمی داشت و وزنش به تنها ۴۵ کیلوگرم کاهش یافته بود. به هر صورت، هارتمان هیچ‌گاه از روس‌ها به جهت این اتفاقات نفرتی ابراز نکرد.
پس از جنگ > بازگشت به آلمان

در ابتدا روی آوردن به طبابت همانند پدر، را از نظر گذراند اما سن زیاد دیگر این اجازه را به او نمی‌داد. به توصیه و تقاضای دوستان و همکارانش، سال ۱۹۵۶ با درجه سرگردی به نیروی هوایی آلمان غربی پیوست و یک دوره آموزشی پیشرفته هواگرد جت جنگنده را در پایگاه نیروی هوایی لوک در آریزونا در ایالات متحده گذراند. فرماندهی جناح ۷۱ شکاری رویشتوفن، نخستین جناح شکاری بازسازی شده پس از جنگ مجهز به جنگنده‌های اف-۸۶ سابر، در اولدنبورگ به هارتمان سپرده شد. با وجود روحیه غیرسیاسی هارتمان سرسختی او در برخی موضوعات سبب بروز درگیری با عوامل سیاسی نیروی هوایی می‌گشت. یکی از مهم‌ترین این موضوعات مسئله خرید جنگنده‌های اف-۱۰۴ استارفایتر بود که هارتمان به جهت کاستی‌های این نوع هواگرد، با آن مخالفت می‌کرد. به هر صورت بر مبنای تصمیمات سیاسی نیروی هوایی آلمان غربی به عنوان بخشی از ناتو، صدها فروند از این هواگرد را خریداری نمود. در این هارتمان فراموش کرد که گواهینامه پرواز خود را تمدید کند. با اطلاع یکی رقیبان سیاسی از آن، این مسئله به محکمه کشیده شد. قاضی نظامی او را تبرئه نمود اما به هر صورت هارتمان از فرماندهی جناح خلع گردید. سپس به عنوان کارشناس ارزیابی تاکتیکی به پورتس-وان در کلن منتقل گشت. هارتمان مابقی دوران خدمت خود را در گمنامی نسبی گذراند. سال ۱۹۶۸ به توصیه هم‌رزم قدیمی خود، گونتر رال، به درجه سرهنگی ترفیع یافت. هارتمان سال ۱۹۷۰ از خدمت فعال در نیروی هوایی آلمان غربی بازنشسته شد.
سرهنگ اریش هارتمان در نهایت روز ۲۰ سپتامبر سال ۱۹۹۳ در سن ۷۱ سالگی در وایل ایم شونبوخ درگذشت.
شیوه رزم

شیوه رزم هارتمان با برخی دیگر از خلبانان تک‌خال از جمله هانس-یواخیم مارسی که داگ‌فایت را ترجیح می‌دادند، متفاوت بود. او معمولاً از تیراندازی از فاصله زیاد اجتناب و سعی می‌کرد پیش از گشودن آتش، بدون واهمه از تصادم با آن، خود را با سرعت زیاد به نزدیک‌ترین فاصله ممکن از هواگرد دشمن برساند. هارتمان تیراندازی را زمانی آغاز می‌نمود که هواگرد مورد نظر تمامی شیشه جلوی او را پوشانده باشد تا احتمالاً اصابت گلوله‌ها و نفوذپذیری آن‌ها افزایش یابد. بدین شکل تمامی ظرفیت تسلیحات خود را بر دشمن اعمال و مهمات خود را حفظ می‌کرد. این روش در چهار مرحله مشاهده، تصمیم‌گیری، حمله و ترک محل انجام می‌گرفت. بدین معنی که ابتدا هواگرد دشمن شناسایی و در این رابطه که آیا امکان یک حمله غافلگیر کننده وجود دارد تصمیم‌گیری می‌شد. سپس حمله صورت می‌پذیرفت و بلافاصله محل ترک می‌گشت. هارتمان از درگیر شدن در داگ‌فایت با هواگردی که از حضور او مطلع است، خودداری می‌کرد. او این روش را با تجربیات و آموزه‌هایی که از روسمان، گریسلاوسکی و کروپینسکی، هم‌بال‌های خود، دریافت کرده بود، برای خود برگزید.
نشان‌ها

صلیب شوالیه صلیب آهنین: ۲۹ اکتبر سال ۱۹۴۳
برگ‌های بلوط: ۲ مارس سال ۱۹۴۴
شمشیرها: ۴ ژوئیه سال ۱۹۴۴
الماس‌ها: ۲۵ اوت سال ۱۹۴۴
زندگی شخصی

هارتمان فردی صریح، صادق، شکیبا و مؤدب توصیف شده‌است. هارتمان سال ۱۹۳۷ در سن پانزده سالگی با ارزولا پِچ دختر مدرسه‌ای ۱۳ ساله در کُرنتال-اشتوتگارت آشنا شد و برای سال‌ها با او در رابطه بود. در حالی که قرار آن برای پس از جنگ گذاشته شده بود، در دوران مرخصی پس از دریافت الماس‌ها، این دو روز ۱۰ سپتامبر سال ۱۹۴۴ با یکدیگر ازدواج کردند. هارتمان همسر خود را «اوش» خطاب می‌کرد. سال ۱۹۴۸ درحالیکه هارتمان در شوروی در اسارت به سر می‌برد، پتر اریش، پسر سه ساله‌اش در آلمان از دنیا رفت. او تا سال ۱۹۵۰ از این مسئله مطلع نشد. وقتی از اسارت بازگشت پدرش را نیز از دست داده بود. به هر صورت به سرعت سلامتی خود را بازیافت و زندگی با همسر و خانواده را ادامه داد. سال ۱۹۵۸ صاحب دختری شد که همانند مادر، ارزولا نام گرفت.
هارتمان، جز زبان مادری، قادر به سخن گفتن به سه زبان خارجی انگلیسی، روسی و فرانسوی بود.
برادرش آلفرد نیز به لوفت‌وافه پیوست و به عنوان تیربارچی دم هواگرد یو-۸۷ در کارزار شمال آفریقا خدمت کرد تا این که به اسارت بریتانیایی‌ها درآمد و سال‌های پایانی جنگ را در اردوگاه جنگی گذراند.
در تالیفات عمومی

تروور کونستابل و ریموند تالیور، مؤلفان آمریکایی کتابی در رابطه با زندگانی هارتمان نگارش کرده‌اند که شوالیه بلوند آلمان (The Blond Knight of Germany) نام دارد. این کتاب با عنوان هارتمان را از آسمان به زیر افکن! (Holt Hartmann vom Himmel!) یه آلمانی ترجمه شده‌است.
اکتبر ۱۹۴۳
نمونه‌ای از هواگرد مسرشمیت ب‌اف ۱۰۹ مدل گه که هارتمان با آن پرواز می‌کرد
علی علاءالدین

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Ali Salman Alaaeddine
زادروز:  ۸ سپتامبر ۱۹۹۳ ‏(۳۱ سال)
زادگاه:  کویت
قد:  1.89 m
پست:  مهاجم
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه ورزشی النجمه لبنان
شمارهٔ پیراهن:  ۹
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۰۹–۲۰۱۵:  باشگاه ورزشی العربی کویت
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۷ |  باشگاه ورزشی العربی کویت |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۷ |  ← الساحل (قرضی) |   |   |
| ۲۰۱۷– |  باشگاه ورزشی النجمه لبنان |  ۳۵ |  (۱۱) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۲۰۱۹ |  تیم ملی فوتبال لبنان |  ۱ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۲:۱۴, ۲۴ آوریل ۲۰۲۱ (UTC). :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۲:۱۴, ۲۴ آوریل ۲۰۲۱ (UTC). 
علی علاءالدین (عربی: علي سلمان علاء الدين؛ زادهٔ ۸ سپتامبر ۱۹۹۳) بازیکن فوتبال اهل لبنان است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال لبنان بازی کرده‌است.
هفته مد پاریس

| هفتهٔ مُد پاریس | هفتهٔ مُد پاریس |
| --- | --- |
دسته: نمایشگاه‌های مد و پوشاک
بسامد: دوسالانه
مکان(ها): پاریس، فرانسه
برپا شده: ۱۹۷۳
سازمان‌دهنده: فدراسیون مد فرانسه
هفتهٔ مُد پاریس (به انگلیسی: Paris Fashion Week)، یکی از چهار رویداد مهم مد در دنیاست که سالانه دو بار در شهر پاریس فرانسه برگزار می‌شود. هفته مد پاریس، در دو مقطع بهاره/تابستانه و پاییزه/زمستانه به معرفی جدیدترین مدها می‌پردازد.
برگزار کننده

تاریخ برگزاری این مراسم توسط فدراسیون مد فرانسه(به انگلیسی: French Federation of Fashion) تعیین می‌شود. این فدراسیون در سال ۱۹۷۳ پا به عرصه وجود گذارد. این فدراسیون، شامل سه زیرمجموعه به نام‌های اتحادیه کارگران اوت کوتور، اتحادیه کارگران طراحان مد مردان و اتحادیه کارگردان طراحان مد زنان و لباس‌های آماده است. ایده اولیه این فدراسیون از اتاق صنفی اوت کوتور پاریس (به فرانسوی: Chambre syndicale de la haute couture parisienne) که در سال ۱۸۶۸ تأسیس شده بود گرفته شد. فدراسیون مد فرانسه هم‌چنین مدرسه‌ای به نام دانشکده دوخت پاریس (به فرانسوی: École de la chambre syndicale de la couture parisienne) را که در سال ۱۹۲۸ تأسیس شده‌است را زیر نظر دارد.
روند برگزاری هفته‌های مد

هفته مد پاریس در کنار هفته مد لندن، هفته مد میلان و هفته مد نیویورک به عنوان چهار رخداد مهم در دنیای مد مطرح هستند. این چهار رویداد در امتداد هم و ابتدا در نیویورک، سپس در لندن، سوم در میلان و در آخر به پاریس می‌رسد و هر سال مطرح‌ترین طراحان، برندها و فعالان حوزه پوشاک و مد در آن حضور دارند. به غیر از این چهار رویداد، بسیاری از کشورهای دنیا نیز هفته‌های مد بزرگ و کوچکی ترتیب داده‌اند، اما هم‌چنان این چهار هفته مد، به عنوان بزرگ‌ترین رخدادهای دنیای مد و فشن به حساب می‌آیند.
رخدادهای سال ۲۰۱۲

در این سال، هفته مد پاییزه/زمستانه از ۱۸ ژانویه آغاز به کار کرد. در این هفته مد، ابتدا یوهان سرفاتی آخرین دستاوردهای خود را بر روی استیج به معرض نمایش عمومی گذارد. پس از کت‌واک مانکن‌های سرفاتی، برندها و خانه‌های مد بزرگی هم‌چون، لویی ویتون، دیور، پاول اسمیت و … به ارائه آخرین طراحی‌های خود پرداختند. آن طور که در معرفی برنامه‌های سال ۲۰۱۲ هفته مد پاریس آمده بود، هدف سال، معرفی و افزایش فروش برندهای مطرح عنوان شده بود. به عقیده برگزار کنندگان هفته مد پاریس، این طراحان که برترین طراحان و صاحبان برترین برندهای مد در دنیا هستند، باید جدیدترین و بهترین کارهای خود را در کت‌واک‌ها ارائه دهند.
رخدادهای سال ۲۰۱۳

هفته مد پاریس برای سال جدید برنامه‌های خود را اعلام کرده‌است. کت‌واک و نمایشگاه پوشاک آقایان از ۱۶ تا ۲۰ ژانویه برگزار شده بود. هم‌چنین برنامه اوت کوتور نیز که مخصوص فرانسه است، از ۲۱ تا ۲۴ ژانویه برپا بوده‌است. اما هفته مد پاییزه/زمستانه امسال از ۲۶ فوریه تا ۶ مارس برپا خواهد بود. هم‌چنین هفته مد بهاره/تابستانه پاریس امسال نیز، از ۲۴ سپتامبر تا ۲ اکتبر برگزار می‌شود.
ران‌وی‌های دیگر

علاوه بر نمایش و عرضه لباس‌های آماده در هفته مد پاریس، بخشی از هفته مد، به صورت اختصاصی به آقایان و اوت کوتور اختصاص دارد که مانند دیگر برنامه‌های هفته مد پاریس به صورت دو بار در سال و در دو سری بهاره/تابستانه و پاییزه/زمستانه به عرضه محصولات خود می‌پردازند.