stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
رانکو ماتاسوویچ
آثار

او به طور گسترده در زمینه زبان‌شناسی و لغت‌شناسی لیمبورخی، هلندی، آلمانی، آلبانیایی، هندوایرانی و هندواروپایی آثاری منتشر کرده است. او بیش از ۱۰۰ مقاله منتشر کرده، چندین کتاب نوشته و مجموعه مقالات کنفرانس‌ها و یک کتاب راهنمای زبان‌های هندواروپایی را ویرایش کرده است. او به عنوان یکی از مشارکت‌کنندگان پروژه فرهنگ لغت ریشه‌شناسی زبان‌های هندواروپایی مستقر در لیدن، فرهنگ لغت ریشه‌شناسی زبان لاتین و سایر زبان‌های ایتالیایی را نوشت.
آثار > زبان شناسی

A Theory of Textual Reconstruction in Indo-European Linguistics (Frankfurt a/M & New York: Peter Lang, 1996) شابک ‎۳−۶۳۱−۴۹۷۵۱−۲
Kratka poredbenopovijesna gramatika latinskoga jezika [A Short Comparative-Historical Grammar of Latin] (Zagreb: Matica hrvatska, ¹1997, ²2010) شابک ‎۹۵۳−۱۵۰−۱۰۵-X, شابک ‎۹۷۸−۹۵۳−۱۵۰−۹۰۱−۵
Kultura i književnost Hetita [Hittite Culture and Literature] (Zagreb; Matica hrvatska, 2000) شابک ‎۹۵۳−۱۵−۰۵۴۸−۹
Uvod u poredbenu lingvistiku [An Introduction to Comparative Linguistics] (Zagreb: Matica hrvatska, 2001) شابک ‎۹۵۳−۱۵۰−۶۱۲−۴
Hrvatski enciklopedijski rječnik [Encyclopedic Dictionary of Croatian], co-edited with Ljiljana Jojić, Vladimir Anić, et al. (Zagreb: Novi Liber, ¹2002, ²2004–2005) شابک ‎۹۵۳−۶۰۴۵−۲۱−۴
Gender in Indo-European (Heidelberg: Carl Winter, 2004) شابک ‎۳−۸۲۵۳−۱۶۶۶−۱
Jezična raznolikost svijeta [Linguistic Diversity of the World] (Zagreb: Algoritam, ¹2005, ²2011) شابک ‎۹۵۳−۲۲۰−۳۵۵−۹, شابک ‎۹۷۸−۹۵۳−۲۲۰−۳۵۵−۴
Poredbenopovijesna gramatika hrvatskoga jezika [A Comparative-Historical Grammar of Croatian] (Zagreb: Matica hrvatska, 2008.) شابک ‎۹۷۸−۹۵۳−۱۵۰−۸۴۰−۷
Etymological Dictionary of Proto-Celtic (Leiden & Boston: Brill, 2009) شابک ‎۹۷۸−۹۰−۰۴−۱۷۳۳۶−۱
“Addenda et corrigenda to Ranko Matasović’s Etymological Dictionary of Proto-Celtic (Brill, Leiden 2009)” (Zagreb, 2011)
A Reader in Comparative Indo-European Religion (Zagreb: University of Zagreb, 2010)
Etimološki rječnik hrvatskoga jezika: 1. svezak (A-Nj), 2. svezak (O-Ž) [Etymological Dictionary of Croatian Language], edited, co-authored with Tijmen Pronk, Dubravka Ivšić, Dunja Brozović Rončević (Zagreb: Institut za hrvatski jezik i jezikoslovlje, 2016–2021) شابک ‎۹۷۸−۹۵۳−۷۹۶۷−۵۱−۲, شابک ‎۹۷۸−۹۵۳−۷۹۶۷−۸۵−۷
Slavic Nominal Word-Formation: Proto-Indo-European Origins and Historical Development (Heidelberg: Carl Winter, 2014) شابک ‎۹۷۸−۳−۸۲۵۳−۶۳۳۵−۲
Lingvistička povijest Europe [Linguistic History of Europe] (Zagreb: Matica hrvatska, 2016) شابک ‎۹۷۸۹۵۳۳۴۱۰۶۱۶
An Areal Typology of Agreement Systems (Cambridge: Cambridge University Press, 2018) شابک ‎۹۷۸−۱−۱۰۸−۴۲۰۹۷−۶
آثار > ترجمه ها

Harfa sa sjevera. Iz irske književnosti (Zagreb: Antibarbarus, 1995) شابک ‎۹۵۳−۶۱۶۰−۲۵−۰
Koje je vrijeme? Suvremena irska pripovijetka (Zagreb: Matica hrvatska, 1997) شابک ‎۹۵۳−۶۰۱۴−۹۶−۳
Kamen kraljeva. Srednjovjekovne irske sage (Zagreb: Ex Libris, 2004) شابک ‎۹۵۳−۶۳۱۰−۳۵-X
Sveti Patrik. Djela / Opera (Confessio sancti Patricii episcopi; Epistole ad milites Corotici) (Zagreb: Antibarbarus, 2004) شابک ‎۹۵۳−۶۱۶۰−۹۱−۹
Četiri grane Mabinogija (Zagreb: ArTresor, 2005) شابک ‎۹۵۳−۶۵۲۲−۵۲−۷
J. P. Mallory. Indoeuropljani: Zagonetka njihova podrijetla - jezik, arheologija, mit (Zagreb: Školska knjiga, 2006) شابک ‎۹۵۳۰۶۱۵۶۸X
Narti: Mitovi i legende s Kavkaza (Zagreb: Matica hrvatska, 2010) شابک ‎۹۷۸−۹۵۳−۱۵۰−۸۹۸−۸
Edward Sapir. Jezik: Uvod u istraživanje govora (Zagreb: Institut za hrvatski jezik i jezikoslovlje) شابک ‎۹۷۸−۹۵۳−۶۶۳۷−۶۰−۷
Ksenofont. O konjaničkom umijeću; O zapovjedniku konjice, with Maja Rupnik-Matasović (Zagreb: Latina et Graeca, 2018) شابک ‎۹۷۸−۹۵۳−۶۵۶۵−۲۹−۰
Plaut. Stiho (Zagreb: Latina et Graeca, 2022), with Maja Rupnik-Matasović شابک ‎۹۷۸۹۵۳۶۵۶۵۴۳۶
Dvadeset pjesama o ljubavi i smrti (i kratkih priča o njima) (Zagreb: Matica hrvatska, 2023) شابک ‎۹۷۸−۹۵۳−۳۴۱−۲۵۰−۴
Plaut. Prostak (Zagreb: Latina et Graeca, 2023), with Maja Rupnik-Matasović شابک ‎۹۷۸−۹۵۳−۶۵۶−۵۴۴−۳
آثار > رمان

Neprobuđeni. Roman (Zagreb: Ibis grafika, 2022) شابک ‎۹۷۸−۹۵۳−۳۶۳−۰۹۹−۱
لینک به بیرون

صفحه وب شخصی رانکو ماتاسوویچ
(به کرواتی) گفتگو با R. Matasović ، Vijenac ، 6 نوامبر 2008
آریایی‌گرایی

مجسمه نئوکلاسیک آرنو برکر که در سال ۱۹۳۹ در کنار یکی از ورودی‌های ساختمان صدراعظم رایش در برلین بود. این مجسمه بر آنچه که حزب نازی به عنوان ویژگی‌های آریایی مطلوب می‌دانست، تأکید می‌کند.
آریایی‌گرایی یا آریاگرایی، یک ایدئولوژی برتری نژادی است که نژاد آریاییِ فرضی را به عنوان یک گروهِ انسانی متمایز و برتر می‌داند و آن را مستحق حکمرانی بر بقیه بشریت می‌داند. آریایی‌گرایی که نخست توسط نظریه‌پردازانِ نژادپرستی مانند آرتور دو گوبینو و هیوستون استوارت چمبرلین ترویج شد، در آلمان نازی به اوج نفوذ خود رسید. در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰، رژیمِ آلمان این مرامی (ایدئولوژی) را با قدرت کامل به کار گرفت و با تهاجمش به لهستان در سال ۱۹۳۹ در تعقیب لبنسراوم (فضای زندگی برای مردم آریایی) بود که جرقهٔ جنگ جهانی دوم را زد. سیاست‌های نژادی که توسط نازی‌ها در دهه ۱۹۳۰ اجرا شدند، در طول تسخیر اروپا و شوروی به جد دنبال شدند و به نسل‌کُشیِ شش میلیون یهودی و یازده میلیون قربانی دیگر در آنچه که اکنون به عنوان هولوکاست شناخته می‌شود، به اوج خود رسیدند.
مَرامیِ نازیسم بر این تصور است که نژاد آریاییِ باستان یک نژاد برتر است که بالاترین مقام را در سلسله مراتب نژادی دارد و اینکه مردمان ژرمن، خالص‌ترین مردمانِ موجود از این نژاد آریایی هستند. تصور نازی‌ها از نژاد آریایی برخاسته از طرفدارانِ پیشینِ یک تصور برتری‌طلبانه از نژاد است که توسط شخصیت‌های نظریه‌پردازِ نژادی‌ای مانند آرتور دو گوبینو و هیوستون استوارت چمبرلین توصیف شده است.
آریاگراییِ نازی‌ها > نئونازیسم و آریاگرایی

از زمان شکست نظامی آلمان نازی توسط متفقین در سال ۱۹۴۵، برخی از نئونازی‌ها تعریف جامع‌تری از «آریایی» ارائه کردند و مدعی شدند که مردم اروپای غربی نزدیک‌ترین فرزندان آریایی‌های باستان هستند و همراه با مردمان نوردیک و ژرمن‌ها از نظر نژادی خالص‌ترین هستند.
به گفته نیکلاس گودریک-کلارک، بسیاری از نئونازی‌ها می‌خواهند کشوری استبدادی با الگوبرداری از آلمان نازی به نام امپراتوری غربی تأسیس کنند. اعتقاد بر این است که این کشور پیشنهادی می‌تواند با ترکیب زرادخانه‌های هسته‌ای چهار قدرت بزرگ جهانی آریایی، یعنی ایالات متحده، بریتانیا، فرانسه و روسیه تحت یک فرماندهی نظامی، به سلطه جهانی دست یابد.
این کشور پیشنهادی توسط شخصیتی شبیه به پیشوایان به نام Vindex رهبری می‌شود و تمام مناطق ساکن «نژاد آریایی» را که توسط نئونازی‌ها تصور می‌شود، شامل می‌شود. فقط آنهایی که از نژاد آریایی هستند شهروند کامل دولت خواهند بود. این امپراتوری یک برنامه قوی و پویا از اکتشافات فضایی را آغاز خواهد کرد و به دنبال آن توسط مهندسی ژنتیک یک ابرنژاد به نام Homo Galactica ایجاد خواهد کرد. مفهوم «امپراتوری غربی» (Western Imperium) همان‌طور که در جمله‌های پیشین ذکر شد بر اساس مفهوم اصلی Imperium است که در کتاب Imperium: The Philosophy of History and Politics در سال ۱۹۴۷ توسط فرانسیس پارکر یوکی به روز شده، توسعه یافته و اصلاح شده است و اوایل دهه ۱۹۹۰ در جزوات دیوید میات منتشر شد.
آریایی‌گراییِ بریتانیا

دولت استعماریِ بریتانیا در هندوستان با الهام از ایده‌های آرتور دو گوبینو، تِزی از «نژاد آریا» به عنوان «نژاد برتر» را پرورش داده بود که به نفع امپراتوری خودش باشد. دولت بریتانیا نگرشِ نژادیِ آریاییِ خود را با تقسیم‌بندیِ کاست‌محورِ جامعه‌یِ هندوستان تلفیق کرده بود به شکلی که کاست‌های برتر، برخلاف کاست‌های پست‌تر، آریایی محسوب می‌شدند و اینگونه، برهمن‌ها آریایی و هم‌ترازِ انگلیسی‌ها محسوب می‌شدند.
آریاسوفی

در سال ۱۸۸۸ یک نژادپرست آمریکایی به نام هلنا پترونا بلاواتسکی (Helena Petrovna Blavatsky) در کتابِ [خُرافی و شبهِ علمیِ] «دکترین راز» (The secret Doctrine) نوشت که روح نژاد اصلی آریایی به عنوان پنجمین نژاد از هفت نژاد اصلی از حدود یک میلیون سال پیش در آتلانتیس به تجسم درآمده است. اما به رغم اینکه او نژاد سامی را یک زیرمجموعه از نژاد اصلی آریایی محسوب کرده بود، در ادعایی متناقض می‌آورد که هیچگونه تقسیم‌بندی میان نژاد آریایی و سامی وجود ندارد و نژاد سامی به ویژه اعراب، گونه‌ای نژاد آریایی جدیدتر هستند که از نظر معنوی منحط شده، اما از نظر مادی بسیار کامل و پیشرفته هستند. او یهودیان و اعراب را برای مقاصدی که در نظر داشت، جزء نژاد سامی به حساب می‌آورد. بر طبق عقاید بلاواتسکی، یهودیان یک قبیله پَست از طبقه مطرود و سطح پایین هند به نام چاندالای (Tchandalas) بوده‌اند. او معتقد بود که قوم یهود از نسل ابراهیم هستند و «یهود» یک واژهٔ دستکاری‌شده به معنای «غیر برهمایی» است. این کتابِ بلاواتسکی با نام «تعالیمِ سِرّی» به فارسی ترجمه و منتشر شده است. بعدها یک شاعر و دلال آلمانی به نام گیدو فون لیست (Guido Von List) و برخی از پیروانش مانند لنتس فون لیبنفیلز (Lans Von Liebenfels) برخی عقاید بلاواتسکی را پروراندند و آن‌ها را عقاید ناسیونالیستی و فاشیستی درآمیختند. پس از چندی این طرف فکر به «آریاسوفی» (Ariosophy) معروف شد. آریاسوفی عبارت است از یک سیستم ایدئولوژیکی مربوط به علوم خفیه که به نیروهای مافوق طبیعت می‌پردازد و اسرار آن در نزد عالمانش پنهان می‌ماند. در آریاسوفی این عقیده وجود داشت که نژاد قدیمِ ژرمن بر سایر انسانها برتری دارد؛ زیرا بر پایه عقاید «علم حکمت کهن» (Theosophy) که بلاواتسکی بنیانگذارش بود، نژاد ژرمن یا نوردیک، جدیدترین زیرگروه از نژاد اصلی آریایی بود که تکامل یافته است. چنین افکاری به گسترش ایدئولوژی نازی‌ها کمک شایانی کرد.
با توجه به پیروی ایدئولوژی نازی‌ها از عقاید افسانه‌ای «آریاسوفی»، نژاد آریایی یک نژاد برتر محسوب می‌شد که تمدنی را پایه گذاری کرده بوده است که از حدود ده هزار سال پیش تمام جهان را از منطقه آتلانتیس/آتلانتیک تحت سلطه خود در آورده بوده است. اما هنگامیکه دیگر نقاط جهان پس از تخریب آتلانتیس در هشت هزار سال پیش از میلاد، تحت سیطره اقوام دیگر قرار گرفت، این تمدنِ موردِ ادعا رو به افول نهاد؛ چرا که نژادهای پست‌تر با نژاد آریایی مخلوط شدند با این حال از نظرِ آنان اختلاط نژادها با نژاد آریایی اثراتی از تمدن آریایی را در تبت از طریق آیین بودایی، در آمریکای مرکزی، آمریکای جنوبی و مصر باستان بر جای گذاشت. تاریخ تخریب آتلانتیس در «توهمات» آریاسوفی هشت هزار سال پیش از میلاد، یعنی دو هزار سال پس از بنیان‌گذاری این تمدن اعلام شده است. «توهمات» مذکور بر جنبه‌های محرمانه و درونی ایدئولوژی نازی‌ها اثر شگرفی گذاشت.
مارا، دختر رومن ویشنیاک در جلوی یک مغازهٔ فروشندهٔ دستگاهِ «آریایی‌سَنج [براساس ابعاد جمجه]» در برلین سال ۱۹۳۳ ایستاده است.
آدولف هیتلر
پوستر تبلیغاتی آلمان نازی که کلیسای کاتولیک را به خاطر لفاظی‌های نسبتاً ضد نژادپرستانه و فلسفی‌اش مورد انتقاد قرار می‌دهد.
نمادِ چرخ خورشید که توسط برخی نئونازی‌ها به عنوان نماد نژاد آریایی مورد استفاده قرار گرفته است.
جنگ داخلی در فلسطین تحت قیمومت بریتانیا (۱۹۴۸–۱۹۴۷)

جنگ داخلی در فلسطین تحت قیمومت بریتانیا (۱۹۴۸–۱۹۴۷) اولین مرحله از جنگ ۱۹۴۹–۱۹۴۷ فلسطین و اسرائیل بود که پس از تصویب قطعنامه‌ای در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۷ توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد مبنی بر تقسیم فلسطین آغاز شد.
در طول جنگ داخلی، جوامع یهودی و عرب فلسطین با هم درگیر شدند (ارتش آزادی‌بخش عرب از فلسطینی‌ها حمایت می‌کرد). بریتانیایی‌ها که موظف به حفظ نظم بودند، عقب‌نشینی خود را سازماندهی کردند و فقط در مواردی مداخله کردند.
در پایان مرحلهٔ داخلی جنگ، از آوریل ۱۹۴۸ تا اواسط ماه مه، نیروهای یهودی حمله‌ای را آغاز کردند که بعداً به عنوان نقشه دالت شناخته شد و در آن شهرها و مناطقی را که در طرح سازمان ملل به یک کشور یهودی آینده اختصاص داده شده بود، همراه با بخشی از اورشلیم و بخشی از سرزمین‌های اختصاص داده شده به اعراب را فتح کردند.
پس از پایان یافتن قیمومت بریتانیا بر فلسطین در ۱۴ مه ۱۹۴۸ و با اعلام تشکیل دولت اسرائیل، کشورهای عربی اطراف (مصر، ماوراء اردن، عراق و سوریه) به این سرزمین حمله کردند و بلافاصله نیروهای اسرائیلی و چندین شهرک یهودی‌نشین را هدف گرفتند. در نهایت درگیری‌ها شدت گرفت و به جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل تبدیل شد.
زمینه

فلسطین از سال ۱۹۲۰ که تحت کنترل دولت بریتانیا قرار گرفت، صحنهٔ نبرد میان ناسیونالیست‌های فلسطینی و یهودی بود؛ هر دو گروه با حاکمیت بریتانیا مخالف بودند.
اوج واکنش فلسطینیان در شورش اعراب ۱۹۳۹–۱۹۳۶ در فلسطین بود، یک درگیری داخلی مرگبار که منجر به کشته شدن نزدیک به ۵۰۰۰ عرب فلسطینی و ۵۰۰ یهودی شد و در نتیجهٔ آن بسیاری از رهبران سیاسی فلسطین از جمله امین الحسینی، رهبر کمیته عالی عرب، به تبعید رانده شدند. بریتانیا همچنین در پاسخ با تصویب کاغذ سفید ۱۹۳۹ مهاجرات یهودیان را کاهش داد.
دیپلماسی نتوانست دیدگاه‌های مختلف در مورد آینده فلسطین را با یکدیگر هماهنگ کند. در اوایل نوامبر، هگانا شروع به بسیج برای جنگ کرد و دستوری صادر کرد که همه مردان در محدوده سنی ۱۷ تا ۲۵ سال برای خدمت ثبت نام کنند.
آغاز جنگ داخلی (۳۰ نوامبر ۱۹۴۷–۱ آوریل ۱۹۴۸) > سیاست‌های نیروهای متفقین

این وضعیت باعث شد که ایالات متحده آمریکا حمایت خود از طرح تقسیم را پس بگیرد و در نتیجه باور اتحادیه عرب مبنی بر این که اعراب فلسطین با تقویت ارتش آزادی‌بخش عرب می‌توانند به طرح تقسیم پایان دهند، تقویت شد. از سوی دیگر، بریتانیا در ۷ فوریه ۱۹۴۸ تصمیم گرفت از الحاق بخش عربی فلسطین به ماوراء اردن حمایت کند.
آغاز جنگ داخلی (۳۰ نوامبر ۱۹۴۷–۱ آوریل ۱۹۴۸) > خارج شدن جمعیت

در حالی که جمعیت یهودی دستورهای سختگیرانه‌ای دریافت کرده بودند که آن‌ها را ملزم می‌کرد به هر قیمتی که شده در همه‌جا موضع خود را حفظ کنند، جمعیت عرب بیشتر تحت تأثیر شرایط ناامن کشور قرار داشتند. تا ۱۰۰٬۰۰۰ عرب، از طبقات بالا و متوسط شهری در حیفا، یافا و اورشلیم، یا مناطق عمدتاً یهودی‌نشین، به سمت خارج از کشور یا کشورهای عرب در شرق خارج شدند.
آغاز جنگ داخلی (۳۰ نوامبر ۱۹۴۷–۱ آوریل ۱۹۴۸) > ورود مبارزان و اسلحه از خارج از کشور

در نتیجه کمک‌های جمع‌آوری شده توسط گلدا مئیر که توسط هواداران در ایالات متحده اهدا شده بود و همچنین تصمیم استالین برای حمایت از آرمان صهیونیستی، نمایندگان یهودی فلسطین توانستند قراردادهای تسلیحاتی بسیار مهمی را در شرق امضا کنند. سایر عوامل هگانا ذخایر جنگ جهانی دوم را بازیابی کردند که به بهبود تجهیزات و تدارکات ارتش کمک کرد. آژانس یهود به‌طور خاص برای خرید تسلیحات خارجی ۲۸ میلیون دلار کنار گذاشته بود. در مقایسه، کل بودجه کمیته عالی عرب در این زمان بالغ بر ۲٬۲۵۰٬۰۰۰ دلار بود که معادل بودجهٔ سالانه هگانا در دوران پیش از جنگ بود.
تعدادی از هنگ‌های ارتش آزادی‌بخش عرب در داخل فلسطین مداخله کردند. هر کدام از آن‌ها در بخش‌های مختلفی در اطراف شهرهای ساحلی فعال بودند. آن‌ها حضور خود را در جلیل و سامره تحکیم کردند.
کهنه‌سربازان آلمانی و بوسنیایی جنگ جهانی دوم، از جمله تعداد انگشت‌شماری از افسران اطلاعاتی سابق ورماخت و وافن اس اس، در میان داوطلبانی بودند که برای آرمان فلسطین می‌جنگیدند. کهنه‌سربازان نیروهای محور در صفوف نیروهای ارتش آزادی‌بخش عرب به فرماندهی فوزی القاوقجی (که در طول جنگ جهانی دوم، درجه افسری را در ورماخت دریافت کرده بود) و در نیروهای مفتی به فرماندهی عبدالقادر (که همراه با آلمانی‌ها علیه بریتانیایی‌ها در عراق جنگیده بودند) و سلامه (که در طول جنگ جهانی دوم در آلمان به عنوان کماندو آموزش دیده بود و در یک ماموریت شکست‌خورده چتر نجات در فلسطین شرکت کرد) حضور داشتند.
بنی موریس می‌نویسد که یه‌شو در جذب و استقرار مؤثر متخصصان نظامی خارجی نسبت به دشمنان عرب خود موفق‌تر بود. او نتیجه می‌گیرد که نازی‌های سابق و مسلمانان بوسنیایی که توسط فلسطینی‌ها، مصری‌ها و سوری‌ها به خدمت گرفته شدند، «اهمیت کمی» در نتیجهٔ درگیری داشتند.
آغاز جنگ داخلی (۳۰ نوامبر ۱۹۴۷–۱ آوریل ۱۹۴۸) > شمار کشته شدگان

در دسامبر ۱۹۴۷، تعداد تلفات یهودیان بیش از ۲۰۰ نفر تخمین زده می‌شد و به گفته الک کرکبراید، تا ۱۸ ژانویه ۱۹۴۸، ۳۳۳ یهودی و ۳۴۵ عرب کشته و ۶۴۳ یهودی و ۸۷۷ عرب مجروح شدند. تلفات کلی بین دسامبر ۱۹۴۷ تا ژانویه ۱۹۴۸ (شامل نیروهای بریتانیایی) ۱۰۰۰ نفر کشته و ۲۰۰۰ مجروح تخمین زده شد.
ایلان پاپه تخمین می‌زند که تا ژانویه ۱۹۴۸، ۴۰۰ یهودی و ۱۵۰۰ عرب کشته شدند. موریس می‌گوید که تا پایان مارس ۱۹۴۸، یه‌شو حدود هزار کشته متحمل شده بود. به گفته یوآو گلبر، تا پایان ماه مارس در مجموع ۲۰۰۰ کشته و ۴۰۰۰ زخمی وجود داشت.
مداخله نیروهای خارجی

خشونت با مداخله واحدهای نظامی تشدید شد. اگرچه بریتانیایی‌ها تا پایان مأموریت مسئولیت نظم و قانون را بر عهده داشتند، اما تلاشی برای کنترل اوضاع نکردند و بیشتر درگیر انحلال دولت و تخلیه نیروهای خود بودند. علاوه بر این، مقامات بریتانیایی احساس می‌کردند که به اندازهٔ کافی نیروهایی را در این درگیری از دست داده‌اند.
بریتانیایی‌ها نتوانستند یا نمی‌خواستند مانع مداخله نیروهای خارجی در فلسطین شوند. طبق گزارش ویژه کمیسیون ویژه سازمان ملل در مورد فلسطین:
در طول شب ۲۰ تا ۲۱ ژانویه، یک گروه ۷۰۰ نفری از سوری‌ها با لباس رزم، مجهز، با وسایل حمل‌ونقل مکانیزه، «از طریق ماوراء اردن» وارد فلسطین شدند.
در ۲۷ ژانویه، «گروهی متشکل از ۳۰۰۰ مرد از خارج از فلسطین، در منطقه صفد در جلیل شکل گرفت و احتمالاً مسئول حملات شدید با سلاح‌های سنگین و خمپاره در هفته بعد علیه شهرک یخیام بود».
در شب ۲۰ تا ۳۰ ژانویه، یک گردان از ارتش آزادی‌بخش عرب، ۹۵۰ نفر در ۱۹ خودرو به فرماندهی فوزی القاوقجی، «از طریق پل آدم» وارد فلسطین شدند و در اطراف روستاهای نابلس، جنین و طولکرم پراکنده شدند.
این توصیف مربوط به ورود نیروهای ارتش آزادی‌بخش عرب بین ۱۰ ژانویه تا آغاز مارس است:
هنگ دوم یرموک به دستور ادیب شیشکلی در شب ۱۱ تا ۱۲ ژانویه از طریق لبنان وارد جلیل شد. گردان از صفد گذشت و سپس در روستای ساسا مستقر شد. یک‌سوم جنگجویان این هنگ را عرب‌های فلسطینی تشکیل می‌دادند و یک‌چهارم آن‌ها سوری بودند.
هنگ اول یرموک به فرماندهی محمد زافا در شب ۲۰ تا ۲۱ ژانویه از طریق پل دمیا از اردن وارد فلسطین شدند و در اطراف سامره پراکنده شدند و در شهر طوبس سامری شمالی مقر خود را مستقر کردند. این هنگ عمدتاً از اعراب فلسطینی و عراقی تشکیل شده بود.
هنگ هیتین به فرماندهی مدلول عباس در غرب سامره مستقر شد و مقر آن در طولکرم بود.
هنگ حسین بن علی در حیفا، یافا، اورشلیم و چندین شهر دیگر نیرو تأمین کرد.
هنگ قداسیه ذخیره‌هایی بودند که در جبعه مستقر بودند.
فوزی القاوقجی، فرمانده میدانی ارتش آزادی‌بخش عرب، به گفته خودش، در ۴ مارس، با بقیه تدارکات و حدود ۱۰۰ داوطلب بوسنیایی به جبعه، روستای کوچکی در مسیر بین نابلس و جنین، وارد شد. او در آنجا یک دفتر مرکزی و یک مرکز آموزشی برای داوطلبان عرب فلسطینی ایجاد کرد. علاوه بر این، تقریباً ۱۰۰ تا ۲۰۰ سرباز و افسر پلیس بریتانیایی که مخالف جنبش‌های صهیونیستی بودند یا با فلسطینیان هم‌دلی داشتند، برای کمک به فلسطینی‌ها از ارتش کشور خود فرار کردند. در مقابل، تنها ۱۷ فراری برای یهودی‌ها جنگیدند.
آلن کانینگهام، کمیساریای عالی بریتانیا در فلسطین، به‌طور کامل به تهاجمات و این واقعیت که «هیچ تلاش جدی برای متوقف کردن تهاجمات صورت نمی‌گیرد» اعتراض کرد. تنها واکنش به عمل آمده از سمت الک کرکبراید بود که به ارنست بوین به خاطر «لحن خصمانه و تهدیدهای کانینگهام» شکایت کرد.
بریتانیایی‌ها و سرویس اطلاعاتی یه‌شو انتظار داشتند در ۱۵ فوریه حمله‌ای اتفاق بیفتد، اما ظاهراً به دلیل آماده نبودن نیروهای مفتی عملیات انجام نشد.
در ماه مارس، یک هنگ عراقی از ارتش آزادی‌بخش عرب برای تقویت نیروهای عرب فلسطینی سلامه به منطقه اطراف لیدا و رمله آمد، همزمان الحسینی یک ستاد مرکزی در بیرزیت، ۱۰ کیلومتری شمال رام‌الله راه‌اندازی کرد. در همان زمان، تعدادی از نیروهای شمال آفریقا، که عمدتاً لیبیایی بودند و صدها تن از اعضای اخوان‌المسلمین وارد فلسطین شدند. در ماه مارس، یک هنگ مصری وارد غزه شد و برخی از شبه نظامیان در میان آن‌ها به یافا رسیدند.
روحیه سربازان

پیروزی‌های اولیه نیروهای عرب روحیه آن‌ها را تقویت کرد. کمیته عالی عرب به پیروزی خود اطمینان داشت و تصمیم گرفت از اجرای طرح تقسیم مورد حمایت سازمان ملل جلوگیری کند.
در آغاز فوریه ۱۹۴۸، روحیه رهبران یهود بالا نبود: «ناراحتی و ناامیدی به وضوح از یادداشت‌هایی که در جلسات حزب ماپای گرفته می‌شد دریافت می‌شد.» «حملات علیه شهرک‌های یهودی‌نشین و جاده‌های اصلی، جهت‌گیری یهودی‌ها را بدتر کرد، آن‌ها شدت واکنش اعراب را دست کم گرفته بودند.»
وضعیت ۱۰۰٬۰۰۰ یهودی مستقر در اورشلیم نیز نامطمئن بود؛ محموله‌های کمکی ارسالی روزبه‌روز کم‌تر می‌شد و احتمال داشت کاملاً متوقف شود. با این وجود، علی‌رغم شکست‌های متحمل‌شده، نیروهای یهودی، به ویژه هگانا، از نظر تعداد و کیفیت برتر از نیروهای عرب باقی ماندند.
موج اول پناهجویان فلسطینی

بر خلاف مبارزان و سیاستمداران عرب که روحیهٔ خوبی داشتند، جمعیت غیرنظامی فلسطینی روز به روز نگران‌تر می‌شدند. کمیسیون فلسطین سازمان ملل گزارش داد: «هراس همچنان در سرتاسر طبقات متوسط عرب افزایش می‌یابد و مهاجرت آن‌هایی که توانایی مالی لازم را دارند، ادامه دارد.» «از دسامبر ۱۹۴۷ تا ژانویه ۱۹۴۸، حدود ۷۰٬۰۰۰ عرب گریختند، و تا پایان مارس، این تعداد به حدود ۱۰۰٬۰۰۰ نفر افزایش یافت.
این افراد بخشی از موج اول فلسطینیانی بودند که به خاطر این جنگ آواره شدند. عمدهٔ افراد طبقات متوسط و بالا، از جمله اکثر خانواده‌های فرمانداران محلی و نمایندگان کمیته عالی عرب فرار کردند. تعداد زیادی از عرب‌های غیر فلسطینی نیز فرار کردند. بسیاری از آن‌ها امید بازگشت به فلسطین پس از پایان درگیری‌ها را رها نکردند.
سیاست قدرت‌های خارجی

تصمیمات زیادی در خارج از کشور گرفته شد که تأثیر مهمی بر نتیجه درگیری داشت.
سیاست قدرت‌های خارجی > بریتانیا و انتخاب اردن

بریتانیا خواهان تشکیل کشور فلسطینی به رهبری مفتی نبود و در عوض در ۷ فوریه ۱۹۴۸ به‌طور غیررسمی از الحاق بخش عربی فلسطین به اردن حمایت کرد. در نشستی در لندن مابین فرمانده لژیون عرب ماوراء اردن، گلاب پاشا و وزیر امور خارجه بریتانیا، ارنست بوین، دو طرف توافق کردند که ورود لژیون عرب به فلسطین را در ۱۵ مه تسهیل کنند و این‌که قسمت عربی فلسطین توسط لژیون اشغال شود. با این حال، آن‌ها معتقد بودند که لژیون عرب به اورشلیم یا کشور یهودی وارد نمی‌شود.
سیاست قدرت‌های خارجی > چرخش ایالات متحده آمریکا

در اواسط ماه مارس، پس از بی‌نظمی فزاینده در فلسطین و افزایش نگرانی‌ها از احتمال تحریم نفت از سوی اعراب (که بعداً بی‌اساس ارزیابی شد)، دولت ایالات متحده آمریکا از احتمال لغو حمایت خود از طرح تقسیم سازمان ملل و اعزام نیروی بین‌المللی خبر داد. ایالات متحده پیشنهاد کرد که در عوض فلسطین تحت نظارت سازمان ملل قرار گیرد. در ۱ آوریل، شورای امنیت سازمان ملل متحد با پیشنهاد ایالات متحده برای تشکیل یک مجمع ویژه برای بررسی مجدد مشکل فلسطین رأی مثبت داد؛ اتحاد جماهیر شوروی در این رأی‌گیری رأی ممتنع داد. این چرخش توسط ایالات متحده آمریکا باعث نگرانی و بحث در بین مقامات یه‌شو شد. آن‌ها فکر می‌کردند که پس از خروج نیروهای بریتانیایی، یه‌شو بدون حمایت ایالات متحده نمی‌تواند به‌طور مؤثر در برابر نیروهای عرب مقاومت کند. در این زمینه، الی ساسون، مدیر بخش عربی آژانس یهود و چند شخصیت دیگر، دیوید بن گوریون و گلدا مئیر را متقاعد کردند تا یک ابتکار دیپلماتیک برای اعراب ارائه کنند. کار مذاکره به جاشوا پالمون واگذار شد، او از محدود کردن آزادی عمل هگانا منع شد، اما مجاز بود اعلام کند که «یهودی‌ها آماده آتش‌بس هستند.»
سیاست قدرت‌های خارجی > پشتیبانی لجستیکی بلوک شرق

به خاطر تحریم‌های اعمال شده بر دو طرف جنگ، یه‌شو در فلسطین با کمبود تسلیحات مواجه شد. جوزف استالین تصمیم به نقض تحریم‌ها و حمایت از یه‌شو گرفت و با صدور تسلیحات از چکسلواکی نقش مهمی در جنگ ایفا کرد؛ نقشی که در دو طرف جنگ با واکنش‌های متفاوتی روبه‌رو شد. با این حال، سوریه نیز از چکسلواکی برای ارتش آزادی‌بخش عرب تسلیحات خریداری کرد، اما این محموله به دلیل مداخله هگانا هرگز به اعراب نرسید.
انگیزه‌های احتمالی استالین شامل حمایت او از طرح تقسیم سازمان ملل و ایجاد فرصتی برای چکسلواکی برای کسب درآمد خارجی می‌شد. چرا که او قبلاً مانع کمک‌رسانی طرح مارشال به این کشور شده بود.
میزان این حمایت و نقش مشخصی که ایفا کرده قابل بحث است. ارقام ارائه شده توسط مورخان مختلف متفاوت است. یوآو گلبر از «تحویلات کوچکی از چکسلواکی که از طریق هوا وارد می‌شد [...] از آوریل ۱۹۴۸ به بعد» صحبت کرده، در حالی که مورخان مختلف استدلال کرده‌اند که سطح نامتعادلی از حمایت به نفع یه‌شو وجود داشته، چرا که اعراب فلسطینی در این سطح توسط شوروی حمایت نشدند. به هر حال تحریمی که در ماه مه ۱۹۴۸ توسط شورای امنیت سازمان ملل بر تمامی کشورهای عربی اعمال شد، مشکلات بزرگی را برای آنها ایجاد کرد.
سیاست قدرت‌های خارجی > امتناع رهبران عرب از دخالت مستقیم

رهبران عرب هر چه در توان داشتند انجام دادند تا از دخالت مستقیم در حمایت از آرمان فلسطین اجتناب کنند.
در اجلاس اتحادیه عرب در اکتبر ۱۹۴۷، ژنرال عراقی، اسماعیل صفوت، تصویری واقع‌گرایانه از وضعیت ترسیم کرد. وی بر سازماندهی بهتر و حمایت مالی بیشتر یهودیان در مقایسه با فلسطینیان تأکید کرد. وی استقرار فوری ارتش‌های عربی در مرزهای فلسطین، ارسال سلاح و مهمات به فلسطینی‌ها و کمک مالی یک میلیون پوندی به آن‌ها را توصیه کرد. پیشنهادهای وی همگی رد شدند.
با این وجود، یک کمیته فنی-نظامی برای هماهنگی کمک به فلسطینی‌ها ایجاد شد. این کمیته در قاهره مستقر بود و توسط صفوت، که توسط افسران لبنانی و سوری و نمایندگان کمیته عالی عرب حمایت می‌شد، رهبری می‌شد. یک نماینده ماوراءالنهر نیز تعیین شد، اما او در جلسات شرکت نکرد.
در نشست دسامبر ۱۹۴۷ قاهره، تحت فشار افکار عمومی، رهبران عرب تصمیم گرفتند یک فرماندهی نظامی ایجاد کنند که همه سران کشورهای بزرگ عربی به رهبری صفوت را متحد کند. آنها همچنان درخواست‌های او را برای کمک‌های مالی و نظامی نادیده می‌گرفتند و ترجیح می‌دادند هر تصمیمی را تا پایان دوره قیمومت به تعویق بیندازند، با این وجود، تصمیم گرفتند ارتش آزادی‌بخش عرب را تشکیل دهند که در هفته‌های بعد وارد عمل شد.
در شب ۲۰ و ۲۱ ژانویه ۱۹۴۸، حدود ۷۰۰ سوری مسلح از طریق اردن وارد فلسطین شدند. در فوریه ۱۹۴۸، صفوت خواسته‌های خود را تکرار کرد، اما شنیده نشد: دولت‌های عربی امیدوار بودند که فلسطینی‌ها به کمک ارتش آزادی‌بخش عرب، بتوانند تا زمانی که جامعه بین‌المللی طرح تقسیم را کنار بگذارد، به تنهایی وضعیت را مدیریت کنند.