stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
خاصه‌لر

village در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| خاصه‌لر خصیل | خاصه‌لر خصیل |
| --- | --- |
village: village
خاصه‌لر: خاصه‌لر
مختصات: ۳۷°۵۵′۴۰″ شمالی ۴۶°۰۰′۲۵″ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۹۲۷۷۸°شمالی ۴۶٫۰۰۶۹۴°شرقی﻿ / 37.92778; 46.00694: مختصات: ۳۷°۵۵′۴۰″ شمالی ۴۶°۰۰′۲۵″ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۹۲۷۷۸°شمالی ۴۶٫۰۰۶۹۴°شرقی﻿ / 37.92778; 46.00694
استان‌های ایران: استان آذربایجان شرقی
شهرستان‌های ایران: شهرستان اسکو
بخش (تقسیمات کشوری): بخش ایلخچی
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان شورکات جنوبی
جمعیت: جمعیت
 • کل: ۱۲۳۶
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
خاصه‌لر یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان شورکات جنوبی بخش ایلخچی شهرستان اسکو واقع شده‌است.این روستا 1420نفر جمعیت دارد که حدودا نود درصد آنان تحصیل کرده هستند در چند سال اخیر  با تخریب محیط زیست و کوه ها  هر روزه گردو خاک داخل شهرک را فرا میگیرد.
الیاس بودینوت

| الیاس بودینوت | الیاس بودینوت |
| --- | --- |
هدایتگر ضرابخانه ایالات متحده آمریکا: هدایتگر ضرابخانه ایالات متحده آمریکا
دوره مسئولیت اکتبر ۱۷۹۵ – ژوئیه ۱۸۰۵: دوره مسئولیت اکتبر ۱۷۹۵ – ژوئیه ۱۸۰۵
رئیس‌جمهور: جرج واشینگتن جان آدامز توماس جفرسون
پس از: Henry William de Saussure
پیش از: Robert Patterson
عضو خانه نمایندگان ایالات متحده از کل بخش نیوجرسی: عضو خانه نمایندگان ایالات متحده از کل بخش نیوجرسی
دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۷۸۹ – ۴ مارس ۱۷۹۵: دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۷۸۹ – ۴ مارس ۱۷۹۵
پس از: none
پیش از: Thomas Henderson
دومین رئیس کنگره کنفدراسیونی: دومین رئیس کنگره کنفدراسیونی
دوره مسئولیت ۴ نوامبر ۱۷۸۲ – ۲ نوامبر ۱۷۸۳: دوره مسئولیت ۴ نوامبر ۱۷۸۲ – ۲ نوامبر ۱۷۸۳
پس از: John Hanson
پیش از: Thomas Mifflin
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲ مهٔ ۱۷۴۰ فیلادلفیا،  استان پنسیلوانیا، آمریکای بریتانیا
درگذشته: ۲۴ اکتبر ۱۸۲۱ (۸۱ سال) برلینگتون، نیوجرسی، U.S.
آرامگاه: حیاط کلیسای اسقفی سنت ماریس، برلینگتون، نیوجرسی، ایالات متحده
امضا: 
الیاس بودینوت (Elias Boudinot) (زادهٔ ۲ مه ۱۷۴۰ – درگذشتهٔ ۲۴ اکتبر ۱۸۲۱)، وکیل دادگستری و دولت‌مرد اهل الیزابت، نیوجرسی بود، وی عضو کنگره قاره‌ای (که به‌طور صحیح تر به‌نام کنگره کنفدراسیون از آن یاد می‌شود) بود و از ۱۷۸۲ تا ۱۷۸۳ میلادی به عنوان رئیس این کنگره خدمت کرد. متعاقب جنگ انقلاب آمریکا، او از نیوجرسی در کنگره ایالات متحده آمریکا نمایندگی کرد. وی از سوی رئیس‌جمهور جورج واشینگتن به عنوان رئیس ضرابخانه ایالات متحده گماشته شده و از ۱۷۹۵ تا ۱۸۰۵ میلادی در این سمت خدمت کرد.
اوایل زندگی و تحصیلات

اِلایاس بودینوت در ۲ مه ۱۷۴۰ در شهر فیلادلفیا در استان پنسیلوانیا زاده شد. پدر ویِ الیاس بودینوت سوم، بازرگان و سیمگر بود؛ او همسایه و دوست بنجامین فرانکلین بود. مادر وی ماری کاترین ویلیامز در هند غربی بریتانیا به‌دنیا آمده بود؛ پدرش از ولز بود. پدربزرگ پدریِ الیاس به‌نام Elie (بعضی مواقع الیاس نیز خوانده می‌شد) بودینوت، فرزند ژان بودینوت و ماری سوری اهل مارانز، اونیس، فرانسه بود. آنها از خانواده اوگنو (پروتستان فرانسوی) بودند که در حدود ۱۶۸۷ میلادی به‌خاطر خودداری از پیگرد مذهبی شاه لوئی چهارم به نیویورک فرار کردند.
ماری کاترین ویلیامز و اِلایاس بودینوتِ پدر در ۸ اوت ۱۷۲۹ باهم ازدواج کردند. طی بیست سال بعدی، آنها باهم نُه فرزند داشتند. نخستین پسر آنها به‌نام جان در هند غربی بریتانیایی- آنتیگوآ به‌دنیا آمد. از میان دیگران، تنها اِلایاس کوچک و آنیس، ماریس و الیشا تا بزرگسالی زنده ماندند. آنیس به یکی از مشهورترین شاعران زن در سیزده مستعمره مبدل شده و کارهای وی در روزنامه‌ها و مجله‌های پیشتاز به نشر می‌رسید. الیشا بودینوت رئیس دیوان عالی نیوجرسی شد.
اِلایاس پس از دریافت آموزش خصوصی درخانه، به پرینستون در نیوجرسی فرستاده شد تا به عنوان کار آموز، نزد ریچارد استاکتون به آموزش حقوق بپردازد. استاکتون یک وکیل مدافع بود و با خواهر بزرگ اِلایاس، آنیس بودینوت ازدواج کرده بود. ریچارد استاکتون بعدتر یکی از امضاءکنندگان اعلامیه استقلال بود.
حرفه

بودینوت در ۱۷۶۰ میلادی وارد حوزه دادگاهی شده و حرفه خود به عنوان وکیل دادگستری را در الیزابت، نیوجرسی آغاز کرد. او در جوار جادهٔ که از الیزابت‌تاون شروع و تا وودبریج، نیوجرسی منتهی می‌شد، مالک یک قطعه زمین بود.
ازدواج و خانواده

پس از مسکن گزین شدن، بودینوت در ۲۱ آوریل ۱۷۶۲ با هانا استاکتون (۱۷۳۶ – ۱۸۰۸ میلادی)، کوچکترین خواهر ریچارد، ازدواج کرد. آنها دو فرزند داشتند، ماریا بودینوت که به عمر دو سالگی درگذشت و سوزان ورگریئو بودینوت.
سوزان با ویلیام برادفورد ازدواج کرد، کسی که تحت اداره جورج واشینگتن، قاضی کل پنسیلوانیا و دادستان کل ایالات متحده شد. پس از مرگ شوهر خود در ۱۷۹۵ میلادی، سوزان بودینوت برادفورد دوباره برای زندگی به خانه والدینش بازگشت. این بیوه جوان، مقالات پدر خود را ویرایش می‌کرد. این آثار که حالا توسط دانشگاه پرینستون نگهداری می‌شود، اطلاعات مهمی در مورد رویدادهای عصر انقلاب فراهم می‌کند.
در ۱۸۰۵ میلاد، اِلایاس، هانا و سوزان به خانه جدید خود در برلینگتون، نیوجرسی نقل مکان کردند. هانا چند سال پس از انتقال به خانه جدیدشان درگذشت و اِلایاس بقیه عمر خود را در آنجا سپری کرد.
حرفه مؤخر

بودینوت در اواخر زندگی خود، روی املاک و زمین سرمایه‌گذاری می‌کرد. او زمین‌های زیادی در اوهایو داشت و از جمله بیشتر مناطق بخش گرین در ملک وی بود، جاییکه حالا بته‌زارهای غربی سینسیناتی واقع شده‌است و یک جاده نیز به نام خانوادگی وی در آنجا وجود دارد. وی هنگام مرگ خود وصیت نمود تا ۱۳٬۰۰۰ آکر (۵۳ کیلومتر مربع) زمین به شهر فیلادلفیا به‌خاطر ساخت پارک‌ها و سایر نیازمندهای شهر از ملک وی داده شود. وی در محوطه کلیسای سنت مری، برلینگتون، نیوجرسی به خاک سپرده شد.
حرفه سیاسی

بودینوت یک وکیل مشهور شد و حرفه‌اش به شکوفایی رسید. با نزدیک شدن انقلاب آمریکا، او در جناح ویگ‌ها قرار گرفت و در ۱۷۷۵ میلادی در مجلس استانی نیوجرسی انتخاب گردید. در مراحل اولیه جنگ انقلاب آمریکا، او به‌طور فعالانه در تشویق مردم به پذیرفته شدن در خدمت سربازی سهم داشت؛ وی همچنین چندین بار به فرماندهان محلی پول عاریت داد تا تجهیزات نظامی خریداری نمایند. بودینوت از فعالیت‌های جاسوسان شورشی حمایت کرد. پس از اشغال شهر نیویورک توسط بریتانیا، جاسوسان به استتن آیلند و لانگ آیلند در نیویورک فرستاده شدند تا تحرکات پادگان و تیپ‌های مشخص بریتانیایی را رصد نموده و از آن گزارش دهند.
در ۵ مه ۱۷۷۷، ژنرال جورج واشینگتن خواست تا بودینوت را به عنوان مسئول عمومی زندانیان بگمارد. کنگره و هیئت جنگ به این انتصاب موافقت نمودند. بودینوت برای انجام این مأموریت، به عنوان سرهنگ در ارتش قاره‌ای گماشته شد. او تا ژوئیه ۱۷۷۸ خدمت کرد تا اینکه سایر مسئولیت‌ها او را ناگزیر به استعفا نمود. مسئول عمومی زندانیان مسئولیت مراقبت از اسیران دشمن و همچنین مبادله زندانیان دشمن با اسیران جنگی آمریکایی در نزد بریتانیایی‌ها، را بر عهده داشت.
در نوامبر ۱۷۷۷، مجلس قانون‌گذاری نیوجرسی بودینوت را به عنوان یکی از نمایندگان خود در کنگره قاره‌ای دوم انتخاب نمودند. وظایف وی به عنوان مسئول عمومی زندانیان به وی اجازه نمی‌داد تا در جلسه‌های مجلس شرکت نماید، از اینرو او در ماه مه ۱۷۷۸ از شغل خود به عنوان مسئول عمومی زندانیان کنار رفت. تا اوایل ژوئیه جایگزین وی انتخاب شده و او توانست در ۷ ژوئیه ۱۷۷۸ برای نخستین بار در جلسه کنگره شرکت نماید. وی به عنوان نماینده کنگره نیز، همواره نگرانی‌های خود را در رابطه با وضعیت رفاهی اسیران جنگی ابراز می‌داشت. دوره اول وی در همان سال به پایان رسید.
در ۱۷۸۱ میلادی، بودینوت دوباره به کنگره بازگشت و این دوره تا ۱۷۸۳ میلادی خدمت کرد. در نوامبر ۱۷۸۲، وی برای یک دوره تک-ساله به عنوان رئیس کنگره قاره‌ای انتخاب شد. سمت ریاست کنگره بیشتر یک سمت تشریفاتی و بدون صلاحیت واقعی بود، اما داشتن این سمت در واقع مستلزم حفظ یک روابط خوب و امضاء اسناد رسمی بود. در ۱۵ آوریل ۱۷۸۳، او مواد ابتدائی صلح را امضاء کرد. زمانی که حکومت جدید ایالات متحده (US) در ۱۷۸۹ میلادی شکل گرفت، بودینوت از نیوجرسی به عنوان نماینده در مجلس نمایندگان ایالات متحده انتخاب شد. وی در دوره‌های دوم و سوم کنگره نیز انتخاب گردید و معمولاً از اداره وقت حمایت می‌کرد. وی از پیوستن به گروه‌های بزرگتر هم‌عقیده که احزاب سیاسی رسمی را شکل می‌داد، خودداری کرد.
در ۱۷۹۴ میلادی، او خدمت در کنگره برای یک دوره دیگر را نه پذیرفت و در اوایل ۱۷۹۵ میلادی کنگره را ترک کرد. در اکتبر ۱۷۹۵، رئیس‌جمهوری جورج واشینگتن وی را به عنوان رئیس ضرابخانه ایالات متحده گماشت، سمتی که وی در جریان اداره‌های بعدی و تا زمان بازنشستگی خود در ۱۸۰۵ میلادی در آن باقی ماند.
خدمات عمومی در اواخر عمر

علاوه بر خدمت در سمت‌های سیاسی، اِلایاس در طول حیات خود از آرمان‌های مختلف مدنی، دینی و آموزشی حمایت کرد. بودینوت برای تقریباً نیم قرن از ۱۷۷۲ تا ۱۸۲۱ میلادی به عنوان عضو هیئت امنای کالج نیوجرسی (بعداً، دانشگاه پرینستون) خدمت کرد. زمانی که در جریان دوره ریاست وی، کنگره قاره‌ای مجبور کرده شد تا در ۱۷۸۳ میلادی فیلادلفیا را ترک کند، او جلسات را پرینستون انتقال داده و جلسه را در سالن ناسو کالج برگزار کرد.
در ۲۴ سپتامبر ۱۷۸۹، مجلس نمایندگان رأی موافق داد تا نخستین تعدیل قانون اساسی جدید جهت تصویب به ایالت‌ها معرفی گردد. روز بعدی، عضو کنگره بودینوت پیشنهاد نمود که مجلس نمایندگان و مجلس سنا به‌طور مشترک از رئیس‌جمهوری واشینگتن بخواهند تا یک روز را به عنوان روز شکرگزاری «در مقابل احسان‌های بی‌شماری که خدای متعال ارزانی نموده‌است» اعلام نماید. بودینوت اظهار داشت که
وی نمی‌توانست اجازه دهد تا این جلسه پایان یابد، بدون اینکه فرصتی به تمامی شهروندان ایالات متحده داده شود تا با یک صدای واحد شکرگزاری صادقانه خود را به خدای متعال در مقابل نعمات فراوانی که به آنها ارزانی داشته‌است، تقدیم نمایند.
بودینوت در ۱۸۱۴ میلادی به عنوان عضو انجمن عتیقه‌شناسان آمریکا انتخاب گردید.
بودینوت که یک پرسبیترین راسخ بود، از مبلغان مسیحی و کارهای تبلیغی حمایت کرد. او اثر عصر مکاشفه را در مقابل اثر توماس پین به‌نام عصر خرد، نوشت. او یکی از بنیان‌گذاران انجمن انجیل آمریکا بود و پس از ۱۸۱۶ میلادی به عنوان رئیس آن خدمت کرد.
وی در راستای حقوق شهروندان سیاه‌پوست و هندی‌های بومی استدلال نموده و از مکاتب شبانه‌روزی برای آموزش دانشجویان هندی در کنکت حمایت مالی نمود. یکی از این نوجوانان چروکی که گالجینا اواتی نام داشت و به‌نام بوک واتی نیز شناخته می‌شد، با بودینوت در برلینگتون می‌ماند و از آنجا به مدرسه می‌رفت. این دو نفر به حدی یکدیگر را تحت تأثیر قرار دادند که گالجینا از دولت‌مرد اجازه خواست تا نام وی را به عنوان نام خود اقتباس نماید. این مرد که به اِلایاس بودینوت معروف بود بعدها ویراستار چروکی فینیکس شد که نخستین روزنامه در سطح ملی که به زبان انگلیسی و چروکی به چاپ می‌رسید.
میراث و افتخارات

کتابخانه دانشگاه پرینستون مقاله‌های بودینوت-استاکتون و همچنین تعدادی از املاک و تصاویر خانوادگی آنها را نگه می‌دارد.
مدرسه ابتدایی اِلایاس بودینوت در برلینگتون، نیوجرسی به افتخار وی نام‌گذاری شده‌است و برخی از مکان‌های دیگر عبارت از:
جاده بودینوت در فیلادلفیا که در میان جاده‌های C و D واقع شده‌است.
خیابان بودینوت در وسترن هیلز، سینسیناتی، اوهایو، مقر اصلی پیتزافروشی LaRosa's.
قصر بودینوت در الیزابت، نیوجرسی.
جاده بودینوت در الیزابت، نیوجرسی.
کوچه بودینوت در شهرک فرانکلین، نیوجرسی.
کشتزار بودینوت-ساوتارد-راس در شهرک برناردز، شهرستان سامرست، نیوجرسی
ارجاعات

↑  Elias Boudinot, Biographical Directory of the United States Congress. Accessed August 21, 2007.
↑  Jillson, Calvin C.; Wilson, Rick K. (1994). Congressional Dynamics: Structure, Coordination, and Choice in the First American Congress, 1774–1789. Stanford: Stanford University Press. pp. 76–80. ISBN 0-8047-2293-5.
↑  "Treaty of Paris: Primary Documents of American History (Virtual Programs & Services, Library of Congress)". www.loc.gov. Retrieved August 2, 2018.
↑  The Annals of the Congress, The Debates and Proceedings in the Congress of the United States, Compiled From Authentic Materials, compiled by Joseph Gales, Senior (Washington, DC: Gales and Seaton, 1834), 1:949–950
↑  "MemberListB". Retrieved August 2, 2018.
برای مطالعه بیشتر

Boudinot, J. J. (1896). The Life, Public Services, Addresses and Letters of Elias Boudinot. New York.
Boyd, George (1969). Elias Boudinot: Patriot and Statesman, 1740–1821. Westwood, Connecticut: Greenwood Publishing. ISBN 0-8371-1345-8.
Boyle, Joseph Lee (2002). Their Distress is Almost Intolerable: The Elias Boudinot Letterbook, 1777-1778. Heritage Books. ISBN 0-7884-2210-3.
Elias Boudinot, "Age of Revelation"—A Refutation of Thomas Paine's deistic "Age of Reason"
پرچم اسپرانتو

پرچم اسپرانتو
تناسبات پرچم اسپرانتو
پرچم اسپرانتو (به اسپرانتو: Esperanto-Flago)، بیرق اسپرانتو، پرچم اسپرانتیستی (به اسپرانتو: Standardo Esperantista) یا پرچم سبز (به اسپرانتو: Verda Flago)، که یکی از نمادهای اصلی زبان اسپرانتو و نهضت اسپرانتو در جهان است، پارچه‌ای سبزرنگ است، که در گوشهٔ چپ و بالای آن، مربعی سفیدرنگ وجود دارد که ستاره‌ی سبز اسپرانتو بر روی آن منقوش است: ستاره‌ای پنج‌پر و منتظم که اشاره به پنج قارهٔ جهان و بین‌المللی بودن زبان اسپرانتو دارد، و سبز بودن آن نماد سرزندگی و امید در نهضت اسپرانتو برای حصول به پیروزی نهائی است.
یکی از موارد استفاده از این پرچم، نصب آن در محل همایش‌های ملی، منطقه‌ای و بین‌المللی اسپرانتو است، که مهم‌ترین آن‌ها همایش جهانی اسپرانتو است، که برگزارکنندهٔ آن سازمان جهانی اسپرانتو (به اسپرانتو: Universala Esperanto-Asocio) (به اختصار UEA) است، که بزرگ‌ترین نهاد بین‌المللی در میان اسپرانتوزبانان دنیا است که از ۱۲۱ کشور، عضو پذیرفته و دارای روابط رسمی با سازمان ملل و یونسکو می‌باشد.
بهره‌گیری دیگر از این پرچم، نصب آن در انجمن‌ها و سازمان‌های اسپرانتیک در سراسر دنیاست.
نیایش زیر پرچم سبز (به اسپرانتو: Preĝo sub la verda standardo)، شعری است در شش بند، از لودویک زامنهوف، آفرینندهٔ اسپرانتو، که به زبان اسپرانتو سروده شده است. زامنهوف این شعر را در سال ۱۹۰۵ میلادی در سخنرانی مشهور خود در اولین کنگرهٔ جهانی اسپرانتو خواند که در شهر بولوین-سور-مر کشور فرانسه برگزار می‌شد. نام این شعر به پرچم سبز اسپرانتو اشاره دارد که طرح و رنگ آن در همین کنگره به تصویب رسید.
شهریار (شاعر)

| شهریار | شهریار |
| --- | --- |
بهجت تبریزی در اواخر عمر: بهجت تبریزی در اواخر عمر
نام اصلی: محمّدحسین بهجت تبریزی
زاده: ۱۱ دی ۱۲۸۵ محله چایکنار، تبریز، استان آذربایجان شرقی، ایران قاجاری
درگذشته: ۲۷ شهریور ۱۳۶۷ (۸۱ سال) بیمارستان مهر، تهران، ایران
آرامگاه: مقبرةالشعرا، تبریز
لقب: شهریار  بهجت تبریزی
پیشه: شاعر
تحصیلات: مراحل پایانی پزشکی
دانشگاه: دارالفنون، تهران
سبک(های) نوشتاری: عمدتاً غزل/ متمایل به سبک عراقی
همسر(ها): عزیزه عبدخالقی (ا. ۱۳۲۶–۱۳۳۲)
فرزند(ان): ۳
امضا: امضا
سیّد محمّدحسین بهجت تبریزی (۱۱ دی ۱۲۸۵ – ۲۷ شهریور ۱۳۶۷) متخلص به شهریار، شاعر ایرانی بود که به زبان‌های فارسی و ترکی آذربایجانی شعر سروده است. شهریار در سرودن گونه‌های دگرسان شعر مانند قصیده، مثنوی، غزل، قطعه، رباعی و شعر نیمایی چیره‌دست بود. اما بیشتر از دیگر گونه‌ها در غزل شهره بود و از جمله غزل‌های معروف او می‌توان به «علی ای همای رحمت» و «خان ننه» و «حیدر بابایه سلام» «آمدی جانم به قربانت» اشاره کرد. شهریار نسبت به علی بن ابی‌طالب ارادتی ویژه داشت و همچنین شیفتگی بسیاری نسبت به حافظ و فردوسی داشته است.
او در تبریز در خانواده‌ای بستان‌آبادی از روستای خُشکِناب به دنیا آمد و بنا به وصیتش در مقبرةالشعرای تبریز به خاک سپرده شد. ۲۷ شهریور را به واسطهٔ روز درگذشت او «روز شعر و ادب ملی» نامیده‌اند. مهم‌ترین آثار شهریار به زبان ترکی منظومهٔ حیدربابایه سلام و منظومهٔ سهندیه است که از معروف‌ترین آثار ادبیات ترکی آذربایجانی به‌شمار می‌روند و شاعر در آنها از اصالت و زیبایی‌های روستای دوران کودکیش و کوه سهند یاد کرده است.
شهریار، از جمله سرایندگانی است که شعر را محلی نیک برای بیان این اندیشه‌ورزی‌های ژرف‌نگرانه و پندآموز دانسته، و بسیاری از اندرزهای اخلاقی، تربیتی را در قالب‌های گوناگون شعری (به‌ویژه در قطعات، رباعیات و دوبیتی‌ها) بازمی‌گوید. مخاطب این افکار و مفاهیم نیز نوع بشر و انسان در طول تاریخ است نه خطابی شخصی و منحصر به فرد.
زندگی > کودکی و خانواده

شهریار با نام اصلی محمدحسین بهجت تبریزی در ۱۱ دی ۱۲۸۵ هجری خورشیدی از میرآقا بهجت خشگنابی و خانم ننه خشگنابی در محله چایکنار در شهر تبریز متولد شد. دوران کودکی را به علت شیوع بیماری در شهر به روستای اجدادی‌اش خشگناب واقع در شهرستان بستان‌آباد سفر کرد و مدتی در آنجا سپری کرد. پدرش «میرآقا بهجت خشگنابی» و به روایتی «سید اسمعیل موسوی» نام داشت که در تبریز وکیل بود.
پس از پایان سیکل در تبریز، در سال ۱۳۰۰ از تبریز رهسپار تهران شد و تحصیلش را در مدرسهٔ دارالفنون تا سال ۱۳۰۳ و پس از آن در رشتهٔ پزشکی ادامه داد.
شهریار در اوایل تحصیل پزشکی در تهران عاشق ثریا دختر عبدالله امیرطهماسبی می‌شود و چند سال با یکدیگر نامزد بودند. اما در نهایت آن دختر با چراغعلی سالار حشمت معروف به امیر اکرم ازدواج می‌کند. حدود شش ماه پیش از گرفتن مدرک دکترا، تحصیلش را به‌علت شکست عشقی و ناراحتی و خیال و پیش‌آمدهای دیگر، ترک کرد.
اولین کتاب شعر شهریار به کوشش ابوالقاسم شیوا متخلص به «شهیار» دوست صمیمی شهریار در سال ۱۳۰۸ منتشر گردید.
شهریار در جوانی در تهران با بزرگان هنر و ادب همنشینی و دوستی داشت از جمله با: ابوالحسن صبا، محمدتقی بهار، ایرج میرزا و عارف قزوینی. در سال‌های بعد نیز با نیما یوشیج، هوشنگ ابتهاج، کریم امیری فیروزکوهی و برخی دیگر از هنرمندان دوستی و رابطه داشت.
پس از سفری چهارساله به خراسان، برای کار در ادارهٔ ثبت اسناد مشهد و نیشابور، شهریار به تهران بازگشت. در سال ۱۳۱۳ که شهریار در خراسان بود، پدرش میرآقا خشگنابی درگذشت. او در سال ۱۳۱۵ در بانک کشاورزی استخدام و پس از مدتی به تبریز منتقل شد. دانشگاه تبریز شهریار را یکی از پاسداران شعر و ادب میهن خواند و عنوان دکتری افتخاری دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی تبریز را نیز به وی اعطا کرد.
زندگی > ازدواج

در سال‌های ۱۳۲۹ تا ۱۳۳۰ اثر مشهور خود، حیدربابایه سلام را می‌سراید. در تیر ۱۳۳۱ مادرش درمی‌گذرد. در مرداد ۱۳۳۲ به تبریز می‌آید و با نوهٔ عموی خود به نام عزیزه عبدِخالقی ازدواج می‌کند که حاصل این ازدواج سه فرزند، دو دختر به نام‌های شهرزاد (زادهٔ ۱۳۳۳) و مریم (زادهٔ ۱۳۳۶) و یک پسر به نام هادی (زادهٔ ۱۳۳۸) می‌شود.
زندگی > انقلاب ایران

شهریار پس از انقلاب ۱۳۵۷ شعرهایی در مدح نظام جمهوری اسلامی ایران سرود.
زندگی > درگذشت

شهریار، به علت بیماری، ابتدا در بیمارستان امام خمینی تبریز و سپس در بیمارستان مهر تهران بستری شد. او در تاریخ ۲۷ شهریور ۱۳۶۷ در سن ۸۱ سالگی درگذشت و دو روز بعد، بنا به وصیت خودش، در مقبرةالشعرا در تبریز به خاک سپرده شد. بیت زیر، که از آخرین سروده‌های وی است، بر روی سنگ قبر او حک شده است:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| نقش مزار من کنید این دو سخن که شهریار |  | با غم عشق زاده و با غم عشق داده جان |
عشق و شعر

وی اولین دفتر شعر خود را در سال ۱۳۱۰ با مقدمه ملک‌الشعرای بهار، سعید نفیسی و پژمان بختیاری منتشر کرد. بسیاری از اشعار او به فارسی و زبان ترکی آذربایجانی جزء آثار ماندگار این زبان‌هاست. منظومه حیدربابایه سلام که در سال‌های ۱۳۲۹ تا۱۳۳۰ سروده شده است، از مهم‌ترین آثار ادبی ترکی آذربایجانی شناخته می‌شود.
علاوه بر استادی در شعر، وی استاد سه تار هم بود.[نیازمند منبع]
غزل علی ای همای رحمت

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را  |  |  که به ماسوا فکندی همه سایهٔ هما را |
| دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین  |  |  به علی شناختم من به خدا قسم خدا را |
...: 
| «همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی  |  |  به پیام آشنایی بنوازد آشنا را» |
| ز نوای مرغ یاحق بشنو که در دل شب  |  |  غم دل به دوست گفتن چه خوشست شهریارا |
برخی منابع همچون سایت فصل نو ادعا می‌کنند که شهاب‌الدین مرعشی نجفی از فقهای شیعه درست در لحظهٔ سرودن شعر «علی ای همای رحمت» توسط شهریار در خواب آن را شنیده است.
پیش از شهریار شاعرانی سروده‌هایی دربارهٔ علی بن ابی‌طالب با همانندی‌هایی در وزن، قافیه، ردیف، مضمون و فضای شعری و نزدیک به شعر شهریار داشته‌اند. در این راستا شعری شبیه به آن از حسن میرخانی (درگذشتهٔ ۱۳۶۹) متخلص به «بنده» با نام «سحاب رحمت» موجود است که با مطلع «علی ای سحاب رحمت همه مظهر خدایی/ همه خلق ماسوی را به خدای رهنمایی» و شعری نیز از مفتون همدانی معاصر شهریار با مطلع «علی ای همای وحدت تو چه مظهری خدا را/ که خدا نمود زینت به تو تخت انّما را» و شعر مشابه دیگری از میرزا آقا مصطفی افتخارالعلماء متخلص به صبا (دوره ناصری) نیم قرن پیش از شهریار در کتاب افتخارنامه حیدری با مطلع «علی ای سحاب رحمت تو چه آیت خدایی» در دست است.
دیدگاه‌ها

ایران‌دوستیِ شهریار در سروده‌هایش، همچون «سرودهٔ تختِ جمشید» یا در «ستایشِ فردوسی»، بازتابی گسترده دارد.
شهریار که خود از آذربایجان بود و بدان بوم مهری بسیار داشت، آذربایجان‌دوستی‌اش بر پایهٔ ایران‌دوستی‌اش بود. از همین رو بود که گفت:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ترکی ما بس عزیز است و زبانِ مادری |  | لیک اگر ایران نگوید، لال باد از وی زبان |
| مرد آن باشد که حق گوید، چو باطل رخنه کرد |  | هم بایستد بر سرِ پیمانِ حق تا پایِ جان |
شهریار در جایی دیگر نیز پیش از خواندن غزل «پر می‌زند مرغ دلم با یاد آذربایجان» می‌گوید: «کانون زبان پهلوی آذربایجان بوده، مرکز ایران آذربایجان بوده، دروازهٔ شرق، دروازهٔ غرب، همه، آذربایجان بوده است».
او همین سخنان را در سروده‌ای دیگر بازگفته است:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| تو همایون مهدِ زردشتی و فرزندانِ تو |  | پورِ ایران‌اند و پاک‌آیین نژادِ آریان |
| اختلافِ لهجه ملیت نزاید بهرِ کس |  | ملتی با یک زبان، کمتر به یاد آرد زمان |
| گر بدین منطق تو را گفتند ایرانی نه‌ای |  | صبح را خوانند شام و آسمان را ریسمان |
| مادرِ ایران ندارد چون تو فرزندی دلیر |  | روزِ سختی چشمِ امید از تو دارد همچنان |
| بی‌کس است ایران، به حرفِ ناکسان از ره مرو |  | جان به قربانِ تو ای جانانه آذربایجان |
یا در سرودهٔ دیگرش در ستایشِ فردوسی:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| فلک یک‌چند ایران را اسیرِ ترک و تازی کرد |  | در ایران خوانِ یغما دید تازی، ترک‌تازی کرد |
| وطن‌خواهی در ایران خانمان بر دوش شد چندی |  | به جز در سینه‌ها آتشکده خاموش شد چندی |
| چو از شهنامه، فردوسی چو رعدی در خروش آمد |  | به تن ایرانیان را خونِ ملیت به جوش آمد |
| زبانِ پارسی گویا شد و تازی خموش آمد |  | زِ کنجِ خلوتِ دل، اهرمن رفت و سروش آمد |
نقد

سیروس شمیسا، شعر شهریار را دنباله سبک عراقی دانسته است که دارای زبانی مبتذل‌تر و حاوی کلمات عامیانه است. به عقیده شمیسا در شعر شهریار، نشانه‌هایی از اوضاع و احوال اجتماعی وجود دارد که رنگ تازگی به اشعار او می‌دهد و همچنین از آنجا که زندگی عاشقانه‌ای داشته است، شعری مبتنی بر «باورداشت» دارد که در بین عموم شهرت یافته است. به باور شمیسا، شعرهای عارفانه‌ای هم دارد که فاقد اصالت و ابتکار است.
یادبود

بزرگداشت شهریار ۲۷ شهریور ماه هر سال، که روز شعر و ادب فارسی نام‌گذاری شده است توسط بنیاد شهریار برگزار می‌شود.
مجموعهٔ تلویزیونی شهریار که به کارگردانی کمال تبریزی در سال ۱۳۸۴ ساخته شده و در آن جلوه‌هایی از زندگی این شاعر به تصویر کشیده شده است، در سال ۱۳۸۶ از طریق شبکهٔ دو سیما به نمایش درآمد که اعتراض دختر شهریار، مریم بهجت تبریزی به همراه داشت مبنی بر اینکه «نود درصد سریال شهریار ساختگی است»، اما پسر شهریار، هادی بهجت تبریزی معتقد است «این سریال در کلیات هیچ مشکلی نداشت و در جزئیات هم دست هنرمند باز است که تغییراتی را به‌وجود آورد تا مجموعه برای مخاطب جذابیت داشته باشد».
منبع‌شناسی

منابع دست اول زندگی شهریار عبارتند از:
مقدمهٔ لطف‌الله زاهدی دوست صمیمی شهریار بر دیوان شعر وی که در زمان حیاتش در سال ۱۳۳۷ نوشته شده است.
روایت دختر بزرگش شهرزاد بهجت تبریزی که در کتاب «از بهار تا شهریار» تألیف حسنعلی محمدی نقل شده است.
خاطرات اصغر فردی شاگرد شهریار
«خاطراتی از استاد شهریار» که در کتابی با این نام گردآوری شده است.
منابع ثانویه:
«ک‍ت‍اب‍ش‍ن‍اس‍ی و ف‍ه‍رس‍ت م‍ق‍الات و اش‍ع‍ار اس‍ت‍اد س‍ی‍د م‍ح‍م‍دح‍س‍ی‍ن ش‍ه‍ری‍ار» که توسط ناهید حبیبی آزاد گردآوری و از سوی دبیرخانهٔ م‍ج‍م‍ع ج‍ه‍ان‍ی ب‍زرگ‍داش‍ت ن‍ودم‍ی‍ن س‍ال ت‍ول‍د اس‍ت‍اد س‍ی‍د م‍ح‍م‍دح‍س‍ی‍ن ش‍ه‍ری‍ار در سال ۱۳۷۷ منتشر شده است.
کتاب «دی‍دار آش‍ن‍ا؛ م‍ج‍م‍وع‍ه م‍ق‍الات م‍ج‍م‍ع ج‍ه‍ان‍ی ب‍زرگ‍داش‍ت ن‍ودم‍ی‍ن س‍ال ت‍ول‍د اس‍ت‍اد ش‍ه‍ری‍ار» در سال ۱۳۷۷ منتشر شده است.
کتاب «ش‍ه‍ری‍ار ش‍ع‍ر/ی‍ادن‍ام‍هٔ اس‍ت‍اد ش‍ه‍ری‍ار» تألیف محمدتقی سبک‌دل از سوی دای‍رةال‍م‍ع‍ارف ای‍ران‌ش‍ن‍اس‍ی منتشر شده است.
کتاب «مکتب شهریار» از محمدتقی سبک‌دل
«زن‍دگ‍ان‍ی ادب‍ی و اج‍ت‍م‍اع‍ی اس‍ت‍اد ش‍ه‍ری‍ار» از اح‍م‍د ک‍اوی‍ان‌پ‍ور
«ح‍اف‍ظ و ش‍ه‍ری‍ار» از اح‍م‍د ک‍اوی‍ان‌پ‍ور کتابی است دربارهٔ مقایسه‌ای بین شعر شهریار و حافظ و تأثیرپذیری وی از حافظ
نگارخانه

شهریار و خانواده
تمبر شهریار برای شرکت پست جمهوری آذربایجان
برگهٔ اعلامیهٔ مراسم چهلم شهریار
سردیس شهریار در مقبرةالشعرا در تبریز
پرتره ای از شهریار اثر محمدعلی جدیدالاسلام
مزار استاد شهریار در مقبرةالشعرا
تریسته

مکان
| تریسته Trst Trieste | تریسته Trst Trieste |
| --- | --- |
شهر: شهر
کومونه تریسته: کومونه تریسته
  پرچمنشان:   پرچمنشان
ناحیه: فریولی ونتسیا جولیا
استان / شهرستان: تریسته
مساحت: مساحت
 • کل: ۸۴ کیلومتر مربع (۳۲ مایل مربع)
ارتفاع: ۷ متر (۲۳ فوت)
جمعیت (2018): جمعیت (2018)
 • کل: ۲۳۴٬۶۳۸
 • تراکم: ۲۸۰۰/کیلومتر مربع (۷۲۰۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Triestini
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: ۳۴۱۰۰
پیش‌شماره تلفن: ۰۴۰
وبگاه: وبگاه رسمی
تریسته گوش دهیدپرونده:It-Trieste.ogg (به ایتالیایی: Trieste با تلفظ [triˈɛste]) (به اسلونیایی: Trst) نام شهر و بندری در شمال شرقی ایتالیا است.
جغرافیا

بندر تریست در نزدیکی منتهی‌الیه باریکه‌ای از خشکی در میان دریای آدریاتیک و مرز ایتالیا با اسلوونی (با فاصلهٔ اندکی از شهر در شمال، شرق و جنوب آن) قرار دارد.
تریسته در بالای خلیج تریسته واقع شده‌است.
در طول تاریخ از فرهنگ‌های ژرمنی، لاتینی و اسلاوی تأثیر پذیرفته‌است. جمعیت این شهر که مرکز و پایتخت استان تریسته (تا زمان لغو آن در 1 اکتبر 2017) و هم اکنون مرکز منطقهٔ خودمختار فریولی ونتزیا جولیا می‌باشد در ۲۰۰۹ در حدود ۲۰۵ هزار نفر بوده‌است.