stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
یولیوس اشترایشر

| یولیوس اشترایشر | یولیوس اشترایشر |
| --- | --- |
یولیوس اشترایشر - ۲۴ نوامبر ۱۹۴۵‏: یولیوس اشترایشر - ۲۴ نوامبر ۱۹۴۵‏
دوره مسئولیت ۱۹۲۹ – ۱۶ فوریه ۱۹۴۰: دوره مسئولیت ۱۹۲۹ – ۱۶ فوریه ۱۹۴۰
رئیس‌جمهور: گاولایتر فرانکونی
نماینده رایشتاگ: نماینده رایشتاگ
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۲ فوریهٔ ۱۸۸۵ فلاینهاوزن، امپراتوری آلمان
درگذشته: ۱۶ اکتبر ۱۹۴۶ (۶۱ سال) نورنبرگ، آلمان تحت اشغال متفقین
ملیت:  آلمان نازی
حزب سیاسی: حزب نازی
فرزندان: لوتهار، المار
پیشه: سیاستمدار
تخصص: معلم و ناشرناشر هفته‌نامه نازی در اشتورمر
یولیوس اشترایشر (به آلمانی: Julius Streicher) (زاده ۱۲ فوریه ۱۸۸۵ - درگذشته ۱۶ اکتبر ۱۹۴۶) یک سیاستمدار آلمانی و از سال ۱۹۲۹ تا ۱۶ فوریه ۱۹۴۰ گاولایتر فرانکونی بود. وی همچنین ناشر هفته‌نامهٔ نازی در «اشتورمر» بود. وی در دادگاه نورنبرگ به مرگ محکوم شد.
اوایل زندگی

وی در فلاینهاوزن در امپراتوری آلمان زاده شد و یکی از نه فرزند آموزگاری به نام فریدریش اشترایشر و همسرش آنا بود. در جوانی برای مدّتی هم‌چون پدرش آموزگار مدرسه ابتدایی بود. در سال ۱۹۱۳ با دختر یک نانوا در نورنبرگ ازدواج کرد که حاصل این ازدواج دو پسر به نام‌های لوتهار و المار بودند. وی در ۱۹۱۴ برای شرکت در جنگ جهانی اول به ارتش پیوست و در جنگ به وی مدال صلیب آهنین درجه یک و دو نیز اعطا شد، هرچند برخی گزارش‌ها از عملکرد ضعیف او در جبهه حکایت می‌کنند. پس از پایان جنگ به نورنبرگ بازگشت و شغل آموزگاری را از سر گرفت، امّا در سال ۱۹۱۹ به دلایل نامعلومی ناگهان تبدیل به یک ضد یهود افراطی شد.
فعالیت‌های سیاسی اولیه

وی در فوریه ۱۹۱۹ به عضویت یک سازمان ضدیهودی ناسیونالیستی درآمد. در ۱۹۱۹ یا ۱۹۲۰ به حزب سوسیالیست آلمان پیوست که از بسیاری جهات نزدیک به حزب تازه‌کار نازی بود. وی شاخه حزب را در نورنبرگ ایجاد کرد و در گسترش آن نقش داشت.
اشترایشر با بسیاری از سازمان‌های سوسیالیستی و ضدیهودی در آلمان ارتباط داشت و سخنانش علیه یهودیان به حدی بود که رهبر اتحادیه کارگران آلمان وی را فردی خطرناک دانست و او را به دلیل نفرتش از یهودیان و دیگر نژادهای خارجی مورد انتقاد قرار داد.
نازیسم

وی در سال ۱۹۲۱ بازدیدی از مونیخ داشت و برای شنیدن سخنرانی آدولف هیتلر به محل سخنرانی رفت؛ اتفاقی که زندگی او را تغییر داد. خود او دربارهٔ این تجربه این چنین می‌گوید:
یک روز زمستانی در سال ۱۹۲۲ بود… من به عنوان فردی ناشناس در سالن بزرگ بورگربرویهاوز نشستم… همه با هیجان به نظر می‌آمدند. ناگهان فریادی شنیدم: «هیتلر دارد می‌آید.» هزاران مرد و زن از جای خود به بالا پریدند؛ مانند آنکه نیروی اسرارآمیزی آنان را به حرکت درآورده باشد. آنان فریاد زدند: «هایل هیتلر! هایل هیتلر!» و او بر روی جایگاه مخصوص ایستاد… سپس من دانستم که این آدولف هیتلر فردی خارق‌العاده است… این فرد همان کسی است که می‌تواند با قدرت روح آلمانی و قلب آلمانی زنجیرهای برده‌داری را بشکند و از بین ببرد. بله! بله! این فرد در جایی که دروازه‌های جهنم باز است تا همه چیز را با خود پایین بکشد، هم‌چون یک پیام‌آورنده از بهشت صحبت می‌کرد و زمانی که او سخن خود را به پایان رساند و زمانی که جمعیت با خواندن ترانهٔ «Deutschland» سقف را تکان می‌دادند، من با عجله به سوی صحنه هجوم بردم.
اشترایشر باور داشت که سرنوشت او این است که به هیتلر خدمت کند. وی در همان سال به حزب نازی پیوست. در می ۱۹۲۳ هفته‌نامه در اشتورمر (به معنای مهاجم) را پایه‌گذاری کرد. این هفته‌نامه به یکی از پرسروصداترین و افراطی‌ترین نشریات ضدیهودی در آلمان تبدیل شد.
اشترایشر در نوامبر ۱۹۲۳ در کودتای مونیخ شرکت کرد. او در جریان کودتا در ردیف جلو همراه با هیتلر حرکت می‌کرد. وی به دلیل شرکت در کودتا از کار خود به عنوان آموزگار در مدرسه تعلیق شد ولی وفاداری وی به هیتلر، او را تبدیل به یکی از معدود دوستان صمیمی‌اش کرد. حتی هیتلر در کتاب نبرد من از اشترایشر به دلیل تلاشش برای پیوستن حزب سوسیالیست آلمان به حزب نازی تمجید می‌کند. هیتلر چنین کاری را برای موفقیت ناسیونال سوسیالیست‌ها ضروری می‌دانست. هنگامی که هیتلر در ۲۰ دسامبر ۱۹۲۴ از زندان آزاد شد، اشترایشر یکی از معدود پیروانش بود که در آپارتمانش در مونیخ منتظر او بود.
وی در سال ۱۹۲۵ به عنوان گاولایتر فرانکونی منصوب شد که به نوعی پاداش وفاداری او بود. گرچه این سمت در آن زمان تنها یک سمت حزبی و بدون قدرت واقعی بود، امّا در سال‌های پایانی جمهوری وایمار که نازی‌ها روزبه‌روز در حال قدرت گرفتن بودند، گاولایترها رهبران منطقه‌ای حزب محسوب می‌شدند.
در اشتورمر

اشترایشر از هفته‌نامه در اشتورمر نه تنها به عنوان بلندگویی برای حملات نژادپرستانه‌اش، بلکه برای زیر سؤال بردن شهرت یهودیان مشهور در آلمان به وسیلهٔ پروپاگاندا استفاده می‌کرد. به عنوان مثال این هفته‌نامه، یولیوس فلایشمان یکی از مقامات یهودی شهر نورنبرگ را متهم کرده بود که در زمان خدمت در جنگ جهانی اوّل از قرارگاهش جوراب می‌دزدید. گرچه فلایشمان در دادگاه اثبات کرد که این ادّعا بی‌اساس است و اشترایشر به پرداخت ۹۰۰ مارک محکوم شد، امّا شهرت وی ضربهٔ بدی خورد. شعار کارکنان در اشتورمر چنین بود: «Die Juden sind unser Unglück» (یهودیان بدبختی ما هستند)
مخالفان اشترایشر از او به مقامات بالاتر شکایت می‌بردند که اظهارات اشترایشر علیه یهودیان نظیر تهمت خون زمینه مذهبی دارد و خلاف قوانین است. اشترایشر این‌طور اظهار می‌کرد که اتهاماتی که وی علیه یهودیان به کار می‌برد، مربوط به نژاد است نه مذهب و این سخنان سیاسی هستند که طبق قانون اساسی آلمان جرم نیست. وی همچنین قتل‌هایی که در آن هویت قاتل مشخص نبود، به‌ویژه قتل زنان و کودکان را در هفته‌نامه‌اش به یهودیان نسبت می‌داد.
یکی از موضوعاتی که اشترایشر همواره آن را در هفته‌نامه‌اش مطرح می‌کرد، ادّعای اعمال خشونت جنسی علیه زنان آلمانی توسط یهودیان بود. وی این موضوع را در هفته‌نامه‌اش همراه با تصاویر نیمه‌پورن پوشش می‌داد. تصویر یهودیان به عنوان انسان‌های پست و شیطان مرتباً در این هفته‌نامه به چاپ می‌رسید. این تصاویر باعث می‌شد که مردم آلمان تصویری غیرانسانی از یهودیان پیدا کنند. هیتلر از این هفته‌نامه کاملاً حمایت می‌کرد و اعلام کرده بود که «در اشتورمر» نشریهٔ مورد علاقه‌اش است.
بر سر قدرت

آوریل ۱۹۳۳، پس از اینکه گاولایترها افزایش قدرت چشمگیری یافتند، اشترایشر دستور تحریم یک روزه کلیه کسب و کارهای یهودیان در فرانکونی را صادر کرد. این تحریم در واقع به منظور ارزیابی آمادگی جامعه برای اقدامات ضدیهودی بعدی سازمان‌دهی شده بود. مردم به وی به دلیل انجام اقداماتی از این قبیل لقب «پادشاه نورنبرگ»، «هیولای فرانکونی» و «پیشوای فرانکونی» داده بودند.
اشترایشر در یک تجمع بزرگ ضدیهودی در سال ۱۹۳۵ گفت که یهودیان در حال آماده‌سازی برای بزرگ‌ترین قتل آئینی تاریخ هستند؛ جنگی جدید. او یهودیان را دشمنان نژادی ابدی آلمانی‌ها خواند و آن‌ها را متهم به نمایندگی سرمایه‌داری شرور و مارکسیسم شرور کرد و آن‌ها را مسئول تورم، رکود و بیکاری دانست. او مدّعی شد ۹۰ درصد از تن‌فروشان در آلمان توسط یهودیان به این عمل سوق داده شده‌اند.
اشترایشر در سال ۱۹۳۸ و در جریان تخریب‌های شب بلورین دستور نابودی کنیسه بزرگ نورنبرگ را داد. بعدها اعلام کرد علّت این دستور تنها این بوده که این بنا از نظر هنر معماری مورد تأیید نبوده است و شهر را از زیبایی انداخته بود.
سقوط

افراط اشترایشر حتی از طرف دیگر نازی‌ها نیز محکوم می‌شد. رفتارهای وی غیرمسئولانه و موجب شرمساری رهبر حزب خوانده می‌شد و هرمان گورینگ که در سلسله مراتب نازی بعد از هیتلر قرار می‌گرفت، از وی اعلام انزجار کرده و حتی خواندن «در اشتورمر» را برای افراد ستادش ممنوع کرده بود.
گرچه وی رابطهٔ نزدیکی با هیتلر داشت ولی از سال ۱۹۳۸ به بعد از قدرت او کاسته شد. او متهم به نگهداری اموال یهودیان پس از شب بلورین شده بود. همچنین وی اتهامات نادرستی را به هرمان گورینگ و خانواده‌اش نسبت داده بود. (مانند اینکه ادا گورینگ دختر هرمان گورینگ به روش درون‌کاشت مصنوعی آبستن شده است) گاولایترهای دیگر نیز از او شاکی بودند و می‌گفتند که اشترایشر به آن‌ها ناسزا می‌گوید. در نهایت وی در فوریه ۱۹۴۰ از سمت‌هایش برکنار و از انظار عموم پنهان شد، گرچه هم‌چنان به انتشار هفته‌نامه «در اشتورمر» ادامه می‌داد.
هیتلر، حتی با وجود بدنامی اشترایشر، دوستی خود را با او ادامه داد.
دستگیری، محاکمه و اعدام

وی پس از تسلیم آلمان در جنگ جهانی دوم و ورود متفقین به خاک آلمان در می ۱۹۴۵، با منشی سابق خود ازدواج کرد. همسر سابق وی دو سال پیش درگذشته بود. وی در نهایت در ۲۳ می ۱۹۴۵ در شهر وایدرینگ در اتریش توسط نیروهای آمریکایی دستگیر شد.
وی برای محاکمه به دادگاه نورنبرگ فرستاده شد. در دادگاه ادّعا کرد که پس از دستگیری توسط سربازان متفقین مورد اذیت و آزار قرار گرفته است. هرچند او عضو ارتش نبود یا در برنامه‌ریزی هولوکاست یا حمله به دیگر کشورها نقشی نداشت ولی نقش محوری وی در تحریک احساسات نژادپرستانه علیه یهودیان برای برگزارکنندگان دادگاه کافی بود تا او را در رده بالاترین جنایتکاران جنگی در اصلی‌ترین دادگاه برگزارشده در نورنبرگ قرار دهند. وی به روند دادگاه اعتراض داشت و ادّعا می‌کرد که تمامی قضات یهودی‌اند! بیشتر اسنادی که در دادگاه علیه وی استفاده شدند، از میان سخنرانی‌ها یا مقالات خود وی در طول سالیان جمع‌آوری شده بود. گرچه وی خود مرتباً تکرار می‌کرد که از هولوکاست اطلاعی نداشته است، امّا تمام شواهد، عکس این موضوع را اثبات می‌کرد. وی در دادگاه مرتباً یهودیان، متفقین و خود دادگاه را مورد حمله قرار می‌داد و بارها توسط افسران حاضر در دادگاه ساکت می‌شد. حتی دیگر متهمان نیز از او دوری می‌کردند.
وی از اتهام جنایت علیه صلح تبرئه شد، امّا به جرم جنایت علیه بشریت به اعدام با طناب دار محکوم شد و در نهایت در ۱۶ اکتبر ۱۹۴۶ به دار آویخته شد. وی در پایین چوبه دار با گریه فریاد زد: «هایل هیتلر!» هنگامی که از جایگاه بالا رفت گفت: «پوریم‌فست» که مشخصاً به واقعه پوریم اشاره داشت. پیش از آنکه سرباز جلاد طناب دار را بر گردن اشترایشر بگذارد، وی خطاب به آن سرباز گفت: «بلشویک‌ها یک روز تو را به دار خواهند آویخت.» همچنین هنگامی که طناب دار بر گردن او پیچیده شد، وی ظاهراً گفته است: «آدله، همسر عزیزم!» و این آخرین کلمات او پیش از مرگ بود.
با این حال شاهدان اعدام وی گزارش داده‌اند که اعدام وی به درستی پیش نرفت و مرگ سریع و بی‌دردسری در انتظار او نبود. جوزف کینگزبری-اسمیت که خبرهای مربوط به اعدام‌ها را پوشش می‌داد، گزارش داده که اشترایشر پس از خالی شدن زیر پایش از طناب دار، زنده آویزان ماند و جلاد خود مداخله کرد تا کار را تمام کند. به گزارش اسمیت، آن سرباز نه‌تنها هیچ اصراری نداشت که کار را درست انجام دهد، بلکه به آن افتخار هم می‌کرد.
جنازهٔ وی و نه فرد اعدام‌شدهٔ دیگر در کنار جنازهٔ هرمان گورینگ که پیش از اعدام خودکشی کرده بود، به اوستفریدهوف فرستاده شد و در آنجا اجساد سوزانده و خاکستر آن‌ها به رود ایسار ریخته شد.
جستارهای ویژه

دادگاه نورنبرگ
شهروندان آلمانی در حال خواندن هفته‌نامه در اشتورمر که در سطح شهر پخش شده است، شهر ورمس، ۱۹۳۳
اشترایشر در دادگاه
استیو مانتیت

| استیو مانتیت | استیو مانتیت | استیو مانتیت | استیو مانتیت |
| --- | --- | --- | --- |
زادهٔ:  ۲۱ سپتامبر ۱۹۴۳ ‏(۸۱ سال) استراتفورد، انتاریو
قد:  ۵ فوت ۱۱ اینچ (۱۸۰ سانتیمتر)
وزن:  ۱۷۰ پوند (۷۷ کیلوگرم؛ ۱۲ سنگ ۲ پوند)
پست:  Forward
ضربه:  Left
تیم ملی:   کانادا
سوابق بازی:  N/A–N/A
استیو مانتیت (انگلیسی: Steve Monteith؛ زادهٔ ۲۱ سپتامبر ۱۹۴۳) بازیکن هاکی روی یخ اهل کانادا است.
لیلیا وایگینا افرمووا

لیلیا وایگینا افرمووا (انگلیسی: Lilia Vaygina-Efremova؛ زادهٔ ۱۵ آوریل ۱۹۷۷) ورزشکار دوگانه اهل روسیه است.وی همچنین از ورزشکاران دوگانه در بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۰۶ بوده است.
وایتول، تنسی

مکان
| Whitwell, Tennessee | Whitwell, Tennessee |
| --- | --- |
شهر: شهر
نام مستعار: Home of the Children's Holocaust Memorial: نام مستعار: Home of the Children's Holocaust Memorial
Location of Whitwell, Tennessee: Location of Whitwell, Tennessee
State: تنسی
شهرستان: Marion
Incorporated: 1956
همنام: Thomas Whitwell, mining entrepreneur
مساحت: مساحت
 • کل: ۳٫۳ مایل مربع (۸٫۶ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۳٫۳ مایل مربع (۸٫۶ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۶۷۹ فوت (۲۰۷ متر)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۱٬۶۶۰
 • تراکم: ۵۰۰٫۱/مایل مربع (۱۹۳٫۱/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 37397
کد منطقه: 423
FIPS code: 47-80620
GNIS feature ID: 1304575
وبگاه: cityofwhitwell.com
وایتول (به انگلیسی: Whitwell) شهری در ایالت کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۶۹۹ نفر بوده‌است.
جنیفر جونز (ورزشکار)

جنیفر جونز (انگلیسی: Jennifer Jones؛ زادهٔ ۷ ژوئیهٔ ۱۹۷۴) وکیل، و ورزشکار کرلینگ اهل کانادا است.
دیوید اریکسن

دیوید اریکسن (انگلیسی: David Eriksen; ۴ دسامبر ۱۹۱۹ – ۱۹ دسامبر ۱۹۹۵) بازیکن فوتبال، تنیس‌باز، و بازیکن هاکی روی یخ اهل نروژ بود.
واسیلی روچف (اسکی‌باز، زاده ۱۹۵۱)

واسیلی روچف (روسی: Васи́лий Па́влович Рочев؛ زادهٔ ۲۲ دسامبر ۱۹۵۱) اسکی‌باز صحرانوردی اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
نبردهای طبقاتی در فرانسه، ۱۸۵۰–۱۸۴۸

جلد نسخه اصلی 1895 آلمانی اثر کارل مارکس - "مبارزات طبقاتی در فرانسه 1848-1850"
نبردهای طبقاتی در فرانسه، ۱۸۵۰–۱۸۴۸ (انگلیسی: The Class Struggles in France 1848-1850) مجموعه مقالاتی است که کارل مارکس برای نشریه نویه راینیشه زایتونگ در سال ۱۸۵۰ نوشته‌است. این مقالات بار دیگر در سال ۱۸۵۹ توسط فردریش انگلس گردآوری و منتشر شد.
ترجمه به فارسی

این اثر تحت عنوان "نبردهای طبقاتی در فرانسه"، با ترجمه ی باقر پرهام و توسط انتشارات مرکز، به چاپ رسیده است.
کرانه باختری

| کرانه باختری الضفة الغربیة הגדה המערבית | کرانه باختری الضفة الغربیة הגדה המערבית |
| --- | --- |
موقعیت کرانه باختری در قلمرو مورد ادعای دولت فلسطین: موقعیت کرانه باختری در قلمرو مورد ادعای دولت فلسطین
وضعیت:  مورد ادعای دولت فلسطین  مناطق الف و ب تحت اداره تشکیلات خودگردان فلسطین  منطقه ج تحت اشغال اسرائیل 
زبان(های) رایج: زبان عربی، عبری نوین
دین(ها) : اسلام، یهودیت، مسیحیت، سامری‌گرایی
مساحت: مساحت
• کل: ۵٬۶۵۵ کیلومتر مربع (۲٬۱۸۳ مایل مربع)
جمعیت: جمعیت
• برآورد سال ۲۰۲۱: ۲٬۹۴۹٬۲۴۶
• تراکم: ۵۲۲ بر کیلومتر مربع (۱٬۳۵۲٫۰ بر مایل مربع)
واحد پول: شکل جدید اسرائیل (ILS) دینار اردن (JOD)
منطقه زمانی: یوتی‌سی+۲ (زمان استاندارد فلسطین)
• تابستان (ساعت تابستانی): یوتی‌سی+۳ (زمان استاندارد فلسطین)
پیش‌شماره تلفنی: +۹۷۰
کد ایزو ۳۱۶۶: PS
کرانه باختری (عربی: الضفة الغربیة؛ عبری: הַגָּדָה הַמַּעֲרָבִית‎، آوانگاری: HaGadáh HaMaʽarávit)، منطقه‌ای در غرب آسیا، واقع در سرزمین تاریخی شام است که به همراه نوار غزه، سرزمین‌های فلسطینی را تشکیل می‌دهند و از سال ۱۹۶۷، تحت اشغال اسرائیل قرار دارند. این سرزمین، به سبب اینکه در غرب رود اردن قرار دارد، به کرانه باختری شهرت پیدا کرده است. اردن و دریای مرده در شرق و اسرائیل (از طریق خط سبز) در جنوب، غرب و شمال آن قرار دارند.
پس از شکست نیروهای امپراتوری عثمانی از بریتانیا در جنگ جهانی اول، دولت وقت بریتانیا در ۲۵ آوریل ۱۹۲۰ میلادی کنترل کرانه باختری را به‌همراه دیگر سرزمین‌های فلسطین برعهده گرفت و با تشکیل یک سیستم حکومتی تحت عنوان قیومیت بریتانیا بر فلسطین به‌کنترل کرانه باختری و دیگر مناطق فلسطین پرداخت. پس از جنگ استقلال اسرائیل در سال ۱۹۴۸ میلادی و تأسیس اسرائیل در بخشی از سرزمین‌های تحت قیومیت بریتانیا و تصرف کرانه باختری توسط ارتش اردن، پیمان صلح موقت ۱۹۴۹ میان رژیم تازه تأسیس اسرائیل و مصر، اردن، سوریه و لبنان به امضا رسید که بنابر مفاد آن مرزهای اسرائیل و فلسطین مشخص شده و کرانهٔ باختری تحت کنترل کشور اردن قرار گرفت. این عهدنامه تا آغاز جنگ شش روزه در سال ۱۹۶۷ اجرا می‌شد و پس از شکست اعراب از اسرائیل، کرانه باختری در اشغال نظامی ارتش اسرائیل بوده است.
کرانه باختری مرکز درگیری فلسطین و اسرائیل باقی مانده است. فلسطینیان آن را در کنار نوار غزه قلب کشوری که برای خود تصور می‌کنند می‌دانند. اسرائیلی‌های دست راستی و مذهبی آن را موطن آبا و اجدادی خود، که مکان‌های بی شماری در کتاب مقدس شان دارد می‌دانند. در میان بعضی اسرائیلی‌ها تلاشی برای ضمیمه کردن کامل یا جزئی این سرزمین وجود دارد. علاوه بر این، این سرزمین خانه شمار در حال افزایشی از شهرک نشینان اسرائیلی است. بر پایهٔ آمارهای رسمی بین ۲۲۰ هزار تا ۳۰۰ هزار شهرک‌نشین اسرائیلی در ناحیه سی کرانهٔ باختری رود اردن که قانون اسرائیل در آن اعمال می‌شود زندگی می‌کردند، منطقه ای که بنا بر پیمان‌های اسلو قرار بود کنترل آن تا سال ۱۹۹۷ تقریباً کاملاً به تشکیلات خودگران فلسطین منتقل شود، ولی این اتفاق رخ نداد. جامعه بین‌المللی شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری را بر اساس حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند. یک حکم مشورتی دیوان بین‌المللی دادگستری در سال ۲۰۰۴، با استناد به قانون ۱۹۸۰ که در آن اسرائیل نسبت به اورشلیم به عنوان پایتخت خود ادعا کرد، پیمان صلح ۱۹۹۴ اسرائیل و اردن، و پیمان‌های اسلو، نتیجه‌گیری کرد که کرانه باختری از جمله بیت‌المقدس شرقی همچنان سرزمین‌های اشغال‌شده توسط اسرائیل هستند.
مناطق پرجمعیت

| مناطق | جمعیت |
| --- | --- |
البیره: ۴۵۹۷۵
بیتار ایلیت: ۶۴۰۱۵
بیت‌لحم: ۳۰۰۰۰
گاش اتزیون: ۴۰۰۰۰
الخلیل: ۲۱۵۰۰۰
اریحا: ۲۵۰۰۰
اورشلیم شرقی: ۴۰۰۰۰۰
جنین: ۴۷۰۰۰
معاله آدومیم: ۳۱٬۷۰۰
مودیین الیت: ۳۴۵۱۴
نابلوس: ۱۳۵۰۰۰
قلقیلیه: ۴۰۰۰۰
رام‌الله: ۶۰۰۰۰
طولکرم: ۷۵۰۰۰
یاتاه: ۴۲۰۰۰
آریل: ۱۶٬۹۰۰
از مهم‌ترین مناطق پرجمعیت در کرانه باختری می‌توان به شهرهای نابلس، آریل، ابودیس، رام‌الله، البیره، معاله آدومیم، بیت‌لحم، بعیتار ایلیت، گاش اتزیون، الخلیل، توباس و یاتاه اشاره کرد. شهر جنین در شمال کرانه باختری و در مجاورت شهرهای عرب‌نشین قلقیلیه و طولکرم قرار دارد. همچنین شهر فلسطینی‌نشین اریحا در شمال دریای مرده قرار دارد.
یادداشت

↑   دولت فلسطین، از سوی ۱۴۳ عضو سازمان ملل متحد به رسمیت شناخته شده است.
↑  بیش از ۶۷۰٬۰۰۰ شهرک‌نشین اسرائیلی در به تاریخ سال ۲۰۲۲ زندگی می‌کرده‌اند؛ تقریباً ۲۲۷٬۱۰۰ اسرائیلی شهرک نشین در اورشلیم شرقی به تاریخ ۲۰۱۹ زندگی می‌کرده‌اند.'"`UNIQ--ref-00000007-QINU`"'
مارجو ووتیلینن

مارجو ووتیلینن (انگلیسی: Marjo Voutilainen؛ زادهٔ ۲۲ مارس ۱۹۸۱) بازیکن هاکی روی یخ اهل فنلاند است.
وایزتا، مینه‌سوتا

مکان
| وایزاتا، مینه‌سوتا | وایزاتا، مینه‌سوتا |
| --- | --- |
شهر: شهر
پایین شهر وایزاتا، ۲۰۱۱: پایین شهر وایزاتا، ۲۰۱۱
  مهر:   مهر
Location of Wayzata within Hennepin County, Minnesota: Location of Wayzata within Hennepin County, Minnesota
ایالت: مینه‌سوتا
شهرستان: هنپین
تاسیس‌شده: 1850s
ثبت‌شده: 1883
حکومت: حکومت
 • شهردار: Ken Willcox
مساحت: مساحت
 • شهر: ۳٫۱۶ مایل مربع (۸٫۱۸ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۳٫۰۸ مایل مربع (۷٫۹۸ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰۸ مایل مربع (۰٫۲۱ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۹۴۲ فوت (۲۸۷ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • شهر: ۳٬۶۸۸
 • برآورد (2012): ۳٬۷۷۷
 • تراکم: ۱۱۹۷٫۴/مایل مربع (۴۶۲٫۳/کیلومتر مربع)
 • کلان‌شهری: ۳٬۲۷۹٬۸۳۳
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 55391
کد منطقه: 952
FIPS code: 27-68818
GNIS feature ID: 0653868
وبگاه: www.wayzata.org
وایزتا، مینه‌سوتا (به انگلیسی: Wayzata, Minnesota) شهری در ایالت مینه‌سوتا در ایالات متحده آمریکا است. این شهر بخشی از غرب متروپل سنت پل-مینیاپولیس محسوب می‌شود. نام وایزاتا از زبان لاکوتا سو گرفته‌شده‌است. شهر در سواحل دریاچه مینه‌تونکا واقع شده که باعث جذب گردشگران زیادی به این شهر می‌شود.
خصوصیات

وایزتا ۸٫۱۸ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۶۸۸ نفر جمعیت دارد و ۲۸۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
امیر پورکیان

| امیر پورکیان | امیر پورکیان |
| --- | --- |
 :  
نام اصلی: امیر پورکیان
زمینه فعالیت: نویسند، فیلمساز
تولد: ۱۵ بهمن ۱۳۶۲  اهواز، ایران
محل زندگی: تهران 
ملیت: ایرانی
امیر پورکیان (زادهٔ ۱۵ بهمن ۱۳۶۲ اهواز) نویسنده و فیلم ساز معترض اهل ایران است. وی فارغ‌التحصیل کارشناسی رسانه است و تا کنون تمامی آثارش همواره با توقیف و سانسور همراه بوده است.
زندگی

امیر پورکیان متولد ۱۵ بهمن ۱۳۶۲ در اهواز ، کارگردان و تهیه‌کننده سینما، فارغ‌التحصیل کارشناسی روابط عمومی و رسانه که فعالیت سینمایی خود را با تهیه‌کنندگی فیلم خیابان یکطرفه آغاز کرد. در سال نود و چهار فیلم دریا و ماهی پرنده را تهیه‌کنندگی کرد که این فیلم موفق به دریافت جایزه بهترین فیلم جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان همدان، برنده جایزه بهترین فیلم موندنس آمریکا و برنده جایزه بهترین فیلم منتقدین مسکو شد. امیر پورکیان در سمت کارگردانی فیلم سینمایی ناکوک را در سال ۱۳۹۵ ساخت. این فیلم موفق به شرکت در فستیوال‌های دوربان آفریقای جنوبی و کازان روسیه شد. امیر پورکیان تهیه‌کننده اولین فیلم سلفی ایران را بعهده داشته و همچنین تهیه‌کننده فیلم خنده‌های آتوسارکورد دار کوتاه‌ترین فیلمبرداری در قطار در حال حرکت، بوده‌است. آخرین فیلم سینمایی وی به نام «آینده»  به نویسندگی و کارگردانی امیر پورکیان به تازگی پروانه نمایش گرفته است.
به گزارش تهران رسانه و خبرگزاری برنا , امیر پورکیان کارگردان سینما با انتشار پستی در صفحه شخصی اش از دفتر اشعار خود رونمایی کرد.
حواشی

امیر پورکیان به دلیل مقابله با تمامیت خواهی نظام  سرمایه داری در آثار هنری از فیلم سینمایی آینده برائت کرد و نام خود را به عنوان نویسنده و کارگردان حذف نمود.
او رکوردار توقیف در نمایش خانگی ست سریال ممنوعه و سریال غربت هر دو در زمان پخش توقیف شدند و این فیلمساز زیر نظر مقامات امنیتی قرار گرفت.
در سال ۱۴۰۳، سریال «غربت» به نویسندگی و کارگردانی امیر پورکیان، پس از پخش سه قسمت در مردادماه، با دستور دادستانی تهران و به درخواست وزارت اطلاعات به بهانه توهین به قوم عرب و ایجاد ناامنی‌های مسلحانه در خوزستان توقیف شد. این اقدام موجی از اعتراضات و واکنش‌های متضاد را در فضای رسانه‌ای و شبکه‌های اجتماعی به همراه داشت.
در ابتدا دلایل توقیف سریال به تصویرسازی نادرست از مردم حاشیه‌نشین عرب‌زبان نسبت داده شد، اما اخیراً گزارشی از Fox Interviewer پرده از دلایل واقعی توقیف برداشت. این رسانه اعلام کرد که ماجرای توقیف سریال ارتباطی به جریانات قومیتی نداشته و در واقع به پرداخت صریح سریال به بحران‌های اجتماعی و سیاسی جامعه ایران مربوط بوده است. به گفته این گزارش، «غربت» با نمایش واقعیت‌های تلخ زندگی طبقات قربانی و پرداختن به نقش اعتراضی زنان، حساسیت‌های شدیدی را در میان برخی نهادهای امنیتی و نظارتی برانگیخته است.
خط اصلی  داستان سریال به زنان اختصاص داشت که به‌عنوان نمادی از مقاومت، عدالت‌خواهی، و تغییر معرفی شده بودند. این بخش از سریال که به اعتراضات زنان علیه بی‌عدالتی‌های قلدر منطقه زندگیشان و ساختارهای تبعیض‌آمیز می‌پرداخت، به‌عنوان تهدیدی علیه نظم عمومی تلقی شد. امیر پورکیان، در مصاحبه‌ای با رسانه‌های داخلی مانند تابناک و فرهیختگان، این موضوع را افشا کرده و اظهار داشت که دلیل اصلی توقیف، نگاه جسورانه سریال به نقش زنان در تغییرات اجتماعی بوده است.
پورکیان همچنین در مصاحبه با فرهیختگان تأکید کرد که «غربت» تلاش داشته تا تصویری واقعی و بی‌پرده از مشکلات جامعه، مانند تبعیض، و نابرابری در حق زنان جامعه را نمایش دهد. او رسما اظهار داشت  این اثر هرگز پروانه نمایش نگرفته است...
افشاگری‌ها واکنش‌های مختلفی را به دنبال داشت...
در نهایت سریال پورکیان پس از چند ماه اصلاحات و رفع موانع، مجدداً به نمایش درآمد، اما ماجرای توقیف آن به یکی از مهم‌ترین نمونه‌های فشار بر هنر مستقل در ایران تبدیل شد. «غربت» اکنون به‌عنوان اولین محصول بصری پخش شده در پلتفرم ها بدون هیچ  مجوزی از جمهوری اسلامی تلقی میشود و  امیر پورکیان نیز با این اثر دوباره مهر تاییدی بر معترض بودنش به وضع زنان در جامعه نشان داد.
فیلم‌شناسی > کارگردان

خانه شیشه‌ای (۱۴۰۰)
موافقت اصولی (۱۳۹۸)
آینده (۱۳۹۷)
ممنوعه (۱۳۹۷)
ناکوک (۱۳۹۵)
خیابان یکطرفه
دریا وماهی پرنده
گاهی
خنده های آتوسا
زار
استاین اریکسن

استاین اریکسن (انگلیسی: Stein Eriksen; ۱۱ دسامبر ۱۹۲۷ – ۲۷ دسامبر ۲۰۱۵) اسکی‌باز آلپاین اهل نروژ بود.
آتجه کولن-دلسترا

آتجه کولن-دلسترا (انگلیسی: Atje Keulen-Deelstra; ۳۱ دسامبر ۱۹۳۸ – ۲۲ فوریهٔ ۲۰۱۳) اسکیت‌باز سرعت اهل پادشاهی هلند بود. او همچنین از برندگان مدال‌های بازی‌های المپیک زمستانی ۱۹۷۲ است.
دنیس فایرابند

دنیس فایرابند (انگلیسی: Denise Feierabend؛ زادهٔ ۱۵ آوریل ۱۹۸۹) اسکی‌باز آلپاین اهل سوئیس است.
وایتس‌برا، آلاباما

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| Whitesboro, Alabama | Whitesboro, Alabama |
| --- | --- |
مکان مختص سرشماری: مکان مختص سرشماری
ایالت: آلاباما
شهرستان: شهرستان اتوواه، آلاباما
مساحت: مساحت
 • کل: ۴۵٫۳۴ کیلومتر مربع (۱۷٫۵۰۶ مایل مربع)
 • خشکی: ۴۵٫۲۸ کیلومتر مربع (۱۷٫۴۸۴ مایل مربع)
 • آب: ۰٫۰۶ کیلومتر مربع (۰٫۰۲۲ مایل مربع)
ارتفاع: ۳۲۴ متر (۱٬۰۶۳ فوت)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۲٬۱۳۸
 • تراکم: ۴۷/کیلومتر مربع (۱۲۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
کد(های) منطقه: 256 & 938
شماره GNIS: 128915
وایتس‌برا (به انگلیسی: Whitesboro) شهرکی در شهرستان اتوا ایالت آلاباما است که مساحت آن ۴۵٫۳۴ کیلومترمربع است و در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۲٬۱۳۸ نفر جمعیت داشته و تراکم جمعیتی آن، ۴۷٫۱۵ در کیلومترمربع بوده است.
فرانکو نونس

فرانکو نونس (ایتالیایی: Franco Nones؛ زادهٔ ۱ فوریه ۱۹۴۱) اسکی‌باز صحرانوردی اهل ایتالیا است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده‌است.
ترل بل

| ترل بل | ترل بل |
| --- | --- |
۲مین وزیر آموزش ایالات متحده آمریکا: ۲مین وزیر آموزش ایالات متحده آمریکا
دوره مسئولیت ۲۲ ژانویه ۱۹۸۱ – ۳۱ دسامبر ۱۹۸۴: دوره مسئولیت ۲۲ ژانویه ۱۹۸۱ – ۳۱ دسامبر ۱۹۸۴
رئیس‌جمهور: رونالد ریگان
پس از: شیرلی هافستدلر
پیش از: ویلیام بینیت
کمیسیونر آموزش ایالات متحده: کمیسیونر آموزش ایالات متحده
دوره مسئولیت ژوئن ۱۹۷۴ – ژوئیه ۱۹۷۶: دوره مسئولیت ژوئن ۱۹۷۴ – ژوئیه ۱۹۷۶
رئیس‌جمهور: ریچارد نیکسون جرالد فورد
پس از: جان اوتینا
پیش از: ادوارد آگوئیره
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ترل هوارد بل ۱۱ نوامبر ۱۹۲۱ لاوا هات اسپرینگز، آیداهو،  U.S.
درگذشته: ۲۲ ژوئن ۱۹۹۶ (۷۴ سال) سالت لیک سیتی، یوتا، U.S.
آرامگاه: باغهای غروب لارکین در سندی، یوتا
حزب سیاسی: جمهوریخواه
همسر(ان): بتی فیتزجرالد
فرزندان: ۴ پسر
تحصیلات: مکتب نرمال ایالت آلبیون (BA) دانشگاه آیداهو (MA) دانشگاه یوتا (PhD)
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری:  ایالات متحده آمریکا
خدمت/شاخه:  تفنگداران دریایی ایالات متحده
درجه:  گروهبان
جنگ‌ها/عملیات‌: جنگ جهانی دوم
ترل هوارد بل (Terrel Howard Bell) (زادهٔ ۱۱ نوامبر ۱۹۲۱ – درگذشتهٔ ۲۲ ژوئن ۱۹۹۶)، وزیر آموزش در کابینه رئیس‌جمهور رونالد ریگان بود. پس از شیرلی هوفستدلر، وی دومین وزیر آموزش ایالات متحده بود.