دانشگاه عبری اورشلیم
تاریخچه

یکی از چشم‌اندازهای جنبش صهیونیستی، تأسیس یک دانشگاه یهودی در سرزمین اسرائیل بود. تأسیس یک دانشگاه از سال ۱۸۸۴ در کنفرانس کاتوویتس (کاتوویچه) جامعه حوووی صیون (به عبری: חובבי ציון) و توسط هرمان شاپیرا در اولین کنگره صهیونیستی در سال ۱۸۹۷ پیشنهاد شده بود.
سنگ زیربنا بنای دانشگاه در ۲۴ ژوئیه ۱۹۱۸ گذاشته شد. هفت سال بعد، در ۱ آوریل ۱۹۲۵، پردیس دانشگاه عبری در کوه اسکوپوس طی مراسمی با شکوه با حضور رهبران جهان یهود، دانشمندان و شخصیت‌های برجسته عمومی و مقامات برجسته بریتانیایی، از جمله سر هربرت ساموئل، ویکنت آلنبی، وینستون چرچیل و آرتور بالفور افتتاح شد. اولین رئیس دانشگاه یهودا مگنس بود که از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۵ به عنوان رئیس دانشگاه رهبری مدرسه را بر عهده داشت. از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۸ او به عنوان رئیس، مدرسه را رهبری کرد.
یکی از بحث‌برانگیزترین مسائل در زمان مفهوم‌سازی دانشگاه، مربوط به زبان رسمی آینده آن بود. در حالی که یک طرف، به اصطلاح «آلمانی‌گرایان»، ترکیبی از آلمانی و عربی را برای تمام موضوعات غیریهودی پیشنهاد می‌کردند، طرف دیگر خواستار استفاده عمومی از زبان عبری بود. گروه اول نگران بودند که عبری مدرن بسیار جدید ممکن است هنوز اجازه بحث‌های علمی سطح بالا را ندهد، زیرا هنوز از کمبود اصطلاحات فنی خاص در زمینه‌های غیرمذهبی رنج می‌برد. اگرچه این نگرانی را نمی‌توان به سادگی غیرمنطقی دانست، اما نمایندگان این موضع، اهمیت نمادین زبان عبری را برای بسیاری از یهودیان، به ویژه برای افراد خارج از دانشگاه، دست کم گرفتند. بنابراین، آنها نتوانستند در این بحث پیروز شوند و مجبور شدند تسلیم این تصمیم شوند که دانشگاه جدید یک دانشگاه بطورصریح عبری خواهد بود.
سؤال اینکه چه چیزی ویژگی عبری خاص دانشگاه را تعریف می‌کرد، نه تنها مربوط به انتخاب یک زبان رسمی بود، بلکه جنبه‌های سازمانی، مانند تأسیس دپارتمان‌ها و تعریف حوزه‌های تحقیقاتی مربوطه آنها، و طرح کلی نمایه علمی آن را نیز شامل می‌شد. بنابراین، در سال ۱۹۱۹، شماریاهو لوین از تعدادی از دانشمندان برجسته یهودی اروپایی درباره نظراتشان در این موضوع پرسید. یکی از پاسخ‌دهندگان ایگناتس گلدزیهر بود که پیشنهادهای او حداقل تا حدی اجرا شد: زبان‌های شرقی، ادبیات یهودی و باستان‌شناسی از جمله اولین موضوعاتی بودند که در دانشگاه مورد مطالعه قرار گرفتند.
تا سال ۱۹۴۷، دانشگاه به یک مؤسسه بزرگ تحقیقاتی و آموزشی تبدیل شده بود. سر لئون سایمون از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۴۹ رئیس موقت بود و پس از او پروفسور سلیگ برودتسکی از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۲ به عنوان رئیس خدمت کرد. برنامه‌های تأسیس دانشکده پزشکی در ماه مه ۱۹۴۹ تصویب شد و در نوامبر ۱۹۴۹، دانشکده حقوق افتتاح شد. در سال ۱۹۵۲، اعلام شد که مؤسسه کشاورزی که در سال ۱۹۴۰ توسط دانشگاه تأسیس شده بود، به یک دانشکده کامل تبدیل خواهد شد.
در طول جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸، حملاتی علیه کاروان‌هایی که بین بخش تحت کنترل اسرائیل در اورشلیم و دانشگاه در حرکت بودند، صورت گرفت. رهبر نیروهای عرب در اورشلیم، عبدالقادر الحسینی، تهدید به اقدام نظامی علیه بیمارستان هداسا دانشگاه کرد «اگر یهودیان به استفاده از آنها به عنوان پایگاه‌هایی برای حملات ادامه دهند». پس از کشتار کاروان مرکز درمانی هداسا در آوریل ۱۹۴۸، که در آن ۷۹ یهودی، از جمله پزشکان و پرستاران، کشته شدند، پردیس کوه اسکوپوس از اورشلیم جدا شد. جک چرچیل، سرباز بریتانیایی، تخلیه ۷۰۰ پزشک، دانشجو و بیمار یهودی را از بیمارستان هماهنگ کرد.
وقتی دولت اردن دسترسی اسرائیل به کوه اسکوپوس را رد کرد، یک پردیس جدید در گیوات رام در غرب اورشلیم ساخته شد و در سال ۱۹۵۸ تکمیل شد. در این فاصله، کلاس‌ها در ۴۰ ساختمان مختلف در سراسر شهر برگزار می‌شد. بنیامین مازار از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۱ رئیس دانشگاه بود، جولیو راکاه از سال ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۲ رئیس موقت بود، و الیاهو ایلات از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۸ ریاست دانشگاه را بر عهده داشت. ساختمان ترا سانتا در رحاویا، که از نگهبانان فرانسیسکن اماکن مقدس لاتین اجاره شده بود، نیز برای این منظور مورد استفاده قرار گرفت. چند سال بعد، همراه با سازمان پزشکی هداسا، یک پردیس علوم پزشکی در محله عین کرم در جنوب غربی اورشلیم ساخته شد.
تا آغاز سال ۱۹۶۷، تعداد دانشجویان به ۱۲،۵۰۰ نفر رسیده بود که بین دو پردیس در اورشلیم و دانشکده کشاورزی در رحووت پراکنده بودند. پس از یکپارچه شدن اورشلیم، در پی جنگ شش روزه ژوئن ۱۹۶۷، دانشگاه توانست به کوه اسکوپوس که بازسازی شده بود، بازگردد. در سال ۱۹۸۱ کار ساخت و ساز به پایان رسید و کوه اسکوپوس بار دیگر به پردیس اصلی دانشگاه تبدیل شد.
در ۳۱ ژوئیه ۲۰۰۲، یکی از اعضای یک سلول تروریستی در ساعت ناهار در کافه‌تریای «فرانک سیناترا» دانشگاه، زمانی که مملو از کارکنان و دانشجویان بود، بمبی را منفجر کرد. نه نفر - پنج اسرائیلی، سه آمریکایی و یک شهروند دو تابعیتی فرانسوی-آمریکایی - کشته و بیش از ۷۰ نفر زخمی شدند. رهبران جهان، از جمله کوفی عنان، رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا وقت جورج دبلیو بوش و نماینده عالی اتحادیه اروپا خاویر سولانا، بیانیه‌های محکومیت صادر کردند.
مقالهٔ اصلی: بمب‌گذاری دانشگاه عبری
در سال ۲۰۱۷، دانشگاه عبری اورشلیم یک مرکز تحقیقات ماریجوانا راه‌اندازی کرد که هدف آن «انجام و هماهنگی تحقیقات در مورد شاهدانه و اثرات بیولوژیکی آن با نگاهی به کاربردهای تجاری» بود.