فایلو فارنسورث
حرفه

چند ماه پس از ورود به کالیفرنیا، فارنسورث آماده شد تا مدل‌ها و طرح‌های خود را به یک وکیل ثبت اختراع که در سطح ملی به‌عنوان یک مرجع در الکتروفیزیک شناخته شده بود، نشان دهد. فارنسورث محدودیت‌های سیستم‌های مکانیکی را تشخیص داد و دریافت که یک سیستم اسکن تمام الکترونیکی می‌تواند تصویری برتر را برای انتقال به دستگاه گیرنده ایجاد کند.
در ۷ سپتامبر ۱۹۲۷، لوله دوربین تشریح تصویر فارنسورث اولین تصویر خود را، یک خط مستقیم ساده، به گیرنده ای در اتاق دیگری از آزمایشگاه او در خیابان گرین ۲۰۲ در سانفرانسیسکو مخابره کرد. پم فارنسورث در سال ۱۹۸۵ به یاد می‌آورد که شوهرش سکوت حیرت‌انگیز دستیاران آزمایشگاهش را با گفتن این جمله شکست که "بفرمایید این هم - تلویزیون الکترونیکی !"
در سال ۱۹۲۹، طراحی تلویزیون با حذف موتور ژنراتور بهبود بیشتری یافت؛ بنابراین سیستم تلویزیون دیگر هیچ بخش مکانیکی نداشت. در آن سال، فارنسورث اولین تصاویر زنده انسانی را با استفاده از سیستم تلویزیونی خود، از جمله یک تصویر سه و نیم اینچی از همسرش پم، مخابره کرد.
بسیاری از مخترعان سیستم‌های تلویزیونی الکترومکانیکی را قبل از مشارکت اصلی فارنسورث ساخته بودند، اما فارنسورث اولین سیستم تلویزیونی تمام الکترونیکی را طراحی کرد و ساخت که از اسکن الکترونیکی در دستگاه‌های پیکاپ و نمایشگر استفاده می‌کرد. او برای اولین بار سیستم خود را در ۳ سپتامبر ۱۹۲۸ در مطبوعات معرفی کرد و در ۲۵ اوت ۱۹۳۴ در مؤسسه فرانکلین در فیلادلفیا برای عموم مردم رونمایی کرد
در سال ۱۹۳۱، دیوید سارنوف از RCA پیشنهاد خرید اختراعات فارنسورث را به مبلغ ۱۰۰۰۰۰ دلار آمریکا داد، با این شرط که او کارمند RCA شود، اما فارنسورث نپذیرفت. در ژوئن همان سال، فارنسورث به شرکت فیلکو پیوست و به همراه همسر و دو فرزندش به فیلادلفیا نقل مکان کرد.
فارنسورث در سال ۱۹۳۴ پس از رفتن به اروپا، قراردادی را با تلویزیون گورز بوش (به آلمانی: Goerz-Bosch-Fernseh) در آلمان امضا کرد. که برخی از اختراعات او در دوربین‌های جداکننده تصویر برای پخش بازی‌های المپیک ۱۹۳۶ برلین استفاده شد.
فارنسورث به آزمایشگاه خود بازگشت و تا سال ۱۹۳۶ شرکت او مرتباً برنامه‌های سرگرمی را به صورت آزمایشی مخابره می‌کرد. در همان سال، فارنسورث هنگام کار با زیست شناسان دانشگاه پنسیلوانیا، فرآیندی را برای استریل کردن شیر با استفاده از امواج رادیویی توسعه داد. او همچنین یک پرتو نافذ مه برای کشتی‌ها و هواپیماها اختراع کرد.
در سال ۱۹۳۸، فارنسورث، شرکت رادیو و تلویزیون فارنسورث را در فورت وین، ایندیانا، با ئی آ نیکلاس به عنوان رئیس و خودش به عنوان مدیر تحقیقات تأسیس کرد. در سپتامبر ۱۹۳۹، پس از یک مبارزه حقوقی که بیش از یک دهه به طول انجامید، RCA سرانجام به یک قرارداد مجوز چند ساله در مورد حق اختراع تلویزیونی ۱۹۲۷ فارنسورث به مبلغ ۱ میلیون دلار رضایت داد. پس از نمایش تلویزیون الکترونیکی در نمایشگاه جهانی نیویورک در ۲۰ آوریل ۱۹۳۹، RCA برای فروش دوربین‌های تلویزیون الکترونیکی به عموم رایگان بود.
شرکت تلویزیونی و رادیویی فارنسورث توسط تلفن و تلگراف بین‌المللی (ITT) در سال ۱۹۵۱ خریداری شد. در طول مدت حضورش در ITT، فارنسورث در یک آزمایشگاه زیرزمینی به نام «غار» در خیابان پونتیاک در فورت وین کار می‌کرد. از آنجا او تعدادی از مفاهیم پیشرفت، از جمله سیگنال هشدار اولیه دفاعی، دستگاه‌های تشخیص زیردریایی، تجهیزات کالیبراسیون رادار و تلسکوپ مادون قرمز را معرفی کرد. آرت رسلر، عکاس ITT که آثار فارنسورث را در تصاویر ثبت کرده‌است، می‌گوید: «فایلو فردی بسیار عمیق بود – درگیر شدن در مکالمه با او سخت بود، زیرا همیشه به این فکر می‌کرد که در آینده چه کاری می‌تواند انجام دهد». یکی از مهم‌ترین کمک‌های فارنسورث در ITT، پروژکتور PPI بود، یک پیشرفت در نمایشگر رادار نمادین «گردش دایره‌ای» که امکان کنترل ایمن ترافیک هوایی از روی زمین را فراهم می‌کرد. این سیستم که در دهه ۱۹۵۰ توسعه یافت، پیشرو سیستم‌های کنترل ترافیک هوایی امروزی بود.
مدیریت ITT، علاوه بر تحقیقات الکترونیکی خود، موافقت کرد که به‌طور اسمی برای تحقیقات همجوشی هسته ای فارنسورث سرمایه‌گذاری کند. فارنسورث و کارکنان آن شرکت، مجموعه ای از لوله‌های واکنش همجوشی به نام " فوزور " را اختراع و اصلاح کردند. به دلایل علمی ناشناخته برای فارنسورث و کارکنانش، واکنش‌های لازم بیش از سی ثانیه طول نکشید. در دسامبر ۱۹۶۵، ITT تحت فشار هیئت مدیره خود قرار گرفت تا پروژه گران‌قیمت را خاتمه دهد و شرکت تابعه فارنسورث را بفروشد. تنها به دلیل اصرار رئیس شرکت هارولد ژنین بود که بودجه سال ۱۹۶۶ پذیرفته شد و تحقیقات مربوط به همجوشی ITT را برای یک سال دیگر تمدید کرد. آن‌ها یک سال بعد همکاری با فارنسورث را خاتمه دادند و در نهایت به دلایل پزشکی اجازه بازنشستگی دادند.
در سال ۱۹۶۷، فارنسورث و خانواده‌اش به یوتا نقل مکان کردند تا تحقیقات فیوژن خود را در دانشگاه بریگام یانگ ادامه دهند، که به او دکترای افتخاری اعطا کرد. دانشگاه همچنین فضای اداری و یک پناهگاه بتنی زیرزمینی را برای این پروژه به او پیشنهاد داد. فارنسورث با درک اینکه ITT آزمایشگاه همجوشی خود را از بین می‌برد، از کارکنان دعوت کرد تا او را به عنوان اعضای تیم در فایلو تی. فارنسورث (PTFA) به شهر سالت لیک سیتی همراهی کنند. در اواخر سال ۱۹۶۸، همکاران شروع به برگزاری جلسات کاری منظم کردند. آنها بلافاصله قراردادی با سازمان ملی هوانوردی و فضایی (ناسا) منعقد کردند و احتمالات بیشتری در دسترس بود - اما تأمین مالی ۲۴۰۰۰ دلار در ماه برای حقوق و اجاره تجهیزات متوقف شد.
فارنسورث در سال‌های آخر عمرش شروع به سوء مصرف الکل کرده بود و در نتیجه به شدت به ذات‌الریه مبتلا شد و در ۱۱ مارس ۱۹۷۱ در خانه‌اش در هالادی، یوتا درگذشت.
آلما گاردنر «پم» فارنسورث، همسر فارنسورث، پس از مرگ او چندین دهه تلاش کرد تا جایگاه خود را در تاریخ تثبیت کند. فارنسورث همیشه به او برای ایجاد تلویزیون اعتبار می‌داد و می‌گفت: «من و همسرم این تلویزیون را راه اندازی کردیم.» او در ۲۷ آوریل ۲۰۰۶ در سن ۹۸ سالگی درگذشت از مخترع و همسرش دو پسر به نام‌های راسل (که در آن زمان در شهر نیویورک زندگی می‌کرد) و کنت (در آن زمان در فورت وین، ایندیانا زندگی می‌کرد) به یادگار ماندند.