stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دادگاه صلح خیابان مارلبرو
تاریخچه

هتل کورت‌هاوس در ساختمان قدیمی دادگاه صلح خیابان مارلبرو قرار دارد و در فهرست درجه دو است، که دومین دادگاه صلح بریتانیا بود و قدمت آن به دههٔ ۱۸۰۰ باز می‌گردد.
این ساختمان از هنگامی که دادگاه صلح بوده، تاریخ شلوغی داشته و صحنهٔ خیلی از پرونده‌های معروف در طول سال‌ها بوده است، از جمله جان لنون، اسکار وایلد، جانی لایدن، میک جگر و کیت ریچاردز.
در سال ۱۸۳۵، چارلز دیکنز گزارشگر روزنامهٔ مورنینگ کرانیکل در این ساختمان بود و لوئی ناپلئون، برای یک پروندهٔ کلاهبرداری میان تلاش برای ایجاد دومین امپراتوری در فرانسه، در سال ۱۸۴۷ در دادگاه شهادت داد. اسکار وایلد در سال ۱۸۹۵ مارکی کویینزبری را به اتهام تهمت کیفری به دادگاه برد. نقشه‌بردار پلیس متروپولیتن، جان دیکسون باتلر ساختمان کنونی را میان سال‌های ‎۱۹۱۲–۱۹۱۳ طراحی کرد.
کریستین کیلر سال ۱۹۶۳ به دلیل اتهامات جنسی که منجر به علنی شدن رسوایی پرفیمو شد، به دادگاه برده شد. باب مانکهاوس سال ۱۹۶۶ به اتهام توطئه برای کلاهبرداری از شرکت‌های پخش فیلم مواجه شد و در سال ۱۹۶۷، کیتی بویل، مجری سابق تلویزیون، علیه مردی که پس از تصادف با اتهام رانندگی بی‌احتیاطانه مواجه شده بود، شهادت داد. این ساختمان، مرکز رسیدگی به پرونده دادگاه میک جگر در سال ۱۹۶۹ بود که در آن، او به دلیل اتهامات مواد مخدر ۲۰۰ پوند (معادل ۴٬۰۰۰ پوند در ۲۰۲۱) جریمه شد. در سال ۱۹۷۳، کیت ریچاردز، یکی از اعضای گروه رولینگ استونز، به دلیل داشتن ماری‌جوآنا، هروئین، ماندراکس، یک هفت‌تیر و یک تفنگ ساچمه‌زنی عتیقه، به پرداخت ۲۰۵ پوند (معادل ۳٬۰۰۰ پوند در ۲۰۲۱) جریمه شد.
در سال ۱۹۷۰، جان لنون به دلیل نمایش تصاویری در نمایشگاه هنر لندن در خیابان باند، پلاک ۲۲ که بیش از حد جنسی بودند، به دادگاه برده شد و هنرمند فرانسیس بیکن متهم به نگهداری ماری‌جوآنا شد. در سال ۱۹۷۱، ترانه‌نویس لایونل بارت، به اتهام نگهداری مواد مخدر به دادگاه برده شد و در سال ۱۹۷۷، جان لایدن، خوانندهٔ سکس پیستولز به دلیل داشتن آمفتامین سولفات به پرداخت ۴۰ پوند (معادل ۰ پوند در ۲۰۲۱) جریمه شد. آخرین پروندهٔ قابل توجه پیش از تبدیل شدن دادگاه به هتل، در سال ۱۹۸۱ بود که جان میلر، طراح ربودن رانی بیگز، پس از دستگیری در بازگشت از باربادوس در دادگاه حاضر شد.
در دسامبر ۱۹۸۲، دیوید مارتین که در بازداشت کوتاه‌مدت بود و در دادگاه حضور داشت، فرار کرد. با استفاده از پشت بام، او توانست به تئاتر پالادیوم برسد و پلیس‌ها او را تعقیب کردند.
تاریخچه > هتل

سوئیت‌های قاضیان صلح در اتاق‌هایی با سقف بلند در طبقه‌های یکم، دوم و سوم ساختمان اصلی قرار دارند و دارای شومینه‌های اصل رابرت آدامز و کف‌پوش بلوطی هستند.
لابی هتل کورت‌هاوس لندن
کوئین

| کوئین | کوئین |
| --- | --- |
کوئین در ۱۹۷۵. از چپ به راست: راجر تیلور، فردی مرکوری، برایان می، و جان دیکن: کوئین در ۱۹۷۵. از چپ به راست: راجر تیلور، فردی مرکوری، برایان می، و جان دیکن
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
خاستگاه: لندن، انگلستان
ژانر:  راک  پاپ 
سال‌های فعالیت: ۱۹۷۰–اکنون
ناشر(ان):  ئی‌ام‌آی  پارلفون  الکترا  کپیتال  هالیوود  آیلند  ویرجین ئی‌ام‌آی 
اسپین‌آف‌ها:  کوئین + پل راجرز  کوئین + آدام لمبرت 
اسپین‌آفِ: اسمایل
اعضا:  برایان می  راجر تیلور 
اعضای پیشین:  فردی مرکوری  جان دیکن 
وبگاه: queenonline.com
کوئین (انگلیسی: Queen) گروه موسیقی راک بریتانیایی است که در سال ۱۹۷۰ در لندن به‌وسیلهٔ فردی مرکوری (خوانندهٔ اصلی، پیانو)، برایان می (گیتار، آواز)، راجر تیلور (درام، آواز) و بعداً جان دیکن (بیس) پایه‌گذاری شد. آثار اولیهٔ آن‌ها متأثر از پراگرسیو راک، هارد راک و هوی متال بود، اما این گروه به تدریج با در اختیار گرفتن سبک‌های بیشتر مانند آرنا راک و پاپ راک، به کارهای مرسومانه‌تر و رادیوپسندانه پرداخت.
پیش از تشکیل کوئین، می و تیلور با هم در گروه اسمایل حضور داشتند. مرکوری از طرفداران اسمایل بود و آن‌ها را ترغیب کرد تا به تکنیک‌های اجرا و ضبط پیچیده‌تری بپردازند. او در سال ۱۹۷۰ به آن‌ها ملحق شد و نام «کوئین» را پیشنهاد کرد. دیکن در فوریهٔ ۱۹۷۱ برای حضور در گروه به کار گرفته شد و نخستین آلبوم گروه در ۱۹۷۳ منتشر گردید. این گروه سال بعد با انتشار آلبوم کوئین ۲ وارد جدول فروش بریتانیا شد. انتشار حمله قلبی محض در اواخر همان سال و شبی در اپرا در سال ۱۹۷۵ برای آن‌ها موفقیت بین‌المللی به ارمغان آورد. آلبوم شبی در اپرا دارای ترانهٔ «بوهمین راپسودی» بود که به مدت ۹ هفته در صدر جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا قرار گرفت و در محبوبیت فرمت موزیک ویدئویی نقش داشت. آلبوم اخبار جهان (۱۹۷۷) شامل «ما تو را به جنب‌وجوش می‌اندازیم» و «ما قهرمانیم» بود که به سرودهای رویدادهای ورزشی تبدیل شده‌اند. تا اوایل دههٔ ۱۹۸۰، کوئین یکی از بزرگ‌ترین گروه‌های راک استادیومی در جهان بود. «یکی دیگر هم به خاک سیاه نشست» از آلبوم بازی (۱۹۸۰) پرفروش‌ترین تک‌آهنگ آن‌ها شد، در حالی که آلبوم گردآوری‌شدهٔ بهترین‌ها پرفروش‌ترین آلبوم در بریتانیا است. اجرای آن‌ها در کنسرت لایو اید در سال ۱۹۸۵ از سوی نشریات مختلف در زمره بزرگ‌ترین اجراهای تاریخ راک قرار گرفته است.
مرکوری در سال ۱۹۸۷ مبتلا به ایدز تشخیص داده شد. این گروه دو آلبوم دیگر به نام‌های معجزه (۱۹۸۹) و کنایه (۱۹۹۱) منتشر کرد. در ۲۳ نوامبر ۱۹۹۱، مرکوری علناً اعلام کرد که به ایدز مبتلا شده است و روز بعد بر اثر برونکوپنومونی (یکی از عوارض ایدز) درگذشت. یک آلبوم دیگر با آواز مرکوری به نام ساخت بهشت در سال ۱۹۹۵ منتشر شد. دیکن در سال ۱۹۹۷ از گروه کناره‌گیری کرد، اما می و تیلور هرازگاهی کار خود را با هم ادامه دادند. آن‌ها از سال ۲۰۰۴ با خوانندگان پل راجرز و آدام لمبرت تور کنسرتی برگزار کرده‌اند.
کوئین بیش از نیم قرن است که در فرهنگ عامه جهانی حضور داشته است. فروش آثار آن‌ها بین ۲۵۰ میلیون تا ۳۰۰ میلیون برآورد شده که آن‌ها را به یکی از پرفروش‌ترین هنرمندان موسیقی جهان تبدیل می‌کند. کوئین در سال ۱۹۹۰ جایزه بریت برای مشارکت ممتاز در موسیقی بریتانیا را دریافت کرد. آن‌ها در سال ۲۰۰۱ به تالار مشاهیر راک اند رول راه یافتند، و هر چهار عضو با آهنگسازی تک‌آهنگ‌های موفق، در سال ۲۰۰۳ وارد تالار مشاهیر ترانه‌پردازان شدند. آن‌ها در سال ۲۰۰۵ جایزه آیور نوولو را دریافت کردند و در سال ۲۰۱۸ جایزه یک عمر دستاورد هنری گرمی به آن‌ها اهدا شد.
تاریخچه > یک روز در مسابقات و لایو کیلرز (۱۹۷۶–۱۹۷۹)

در سال ۱۹۷۶ EMI یک میلیون نسخه از آلبوم بعدی کوئین را پیش فروش کرد. آلبومی به‌نام A Day At The Races که بار دیگر از عنوان فیلم برادران مارکس گرفته شده‌بود. در آن زمان مقالات زیادی راجع به سبک و مفاهیم فیلم‌های برادران مارکس در مطبوعات به چاپ رسیده بود. راجر این مقالات را خواند و متوجه شباهت‌های بسیاری میان برادران مارکس و کوئین شد.
گروچو مارکس نیز متوجه ارتباط مفاهیم موسیقی آهنگ‌های کوئین با فیلم‌هایش شد از این‌رو تلگرافی برای آن‌ها فرستاد و ضمن آن برای اعضای گروه آرزوی موفقیت کرد. احتمالاً آرزوی او به حقیقت پیوست چراکه‌این آلبوم مقام اول را در جدول بهترین‌های موسیقی به دست آورد.
سال۱۹۷۶ در شرایطی به پایان رسید که کوئین سرگرم اجرای چند برنامه برای تلویزیون بود و البته مقدمات آلبوم جدیدی را مهیا می‌کرد.
تاریخچه > بازی و کارها (۱۹۸۰–۱۹۸۴)

کوئین پروندهٔ دههٔ ۱۹۸۰ را با آلبوم The Game باز کرد. این آلبوم شامل تک‌آهنگ‌های "Crazy Little Thing Called Love" و "Another One Bites the Dust" بود که هر دو موفق به کسب رتبه نخست در آمریکا شدند. مایکل جکسون پس از شرکت کردن در کنسرت کوئین در لس آنجلس، به فردی مرکوری در پشت صحنه پیشنهاد داد که "Another One Bites the Dust" به صورت تک‌آهنگ منتشر شود، و این آهنگ در اکتبر ۱۹۸۰ به مدت سه هفته رتبهٔ نخست را داشت. همچنین این آلبوم رتبی نخست ۲۰۰ آهنگ برتر بیلبورد را به مدت پنج هفته کسب کرد، و بیش از ۴ میلیون نسخه از آن در آمریکا به فروش رسید. همچنین این نخستین باری بود که کوئین در آلبومش از سینث‌سایزر استفاده می‌کند. پیش از این، روی آلبوم‌هایشان نوشته می‌شد "بدون سینث‌سایزر".
تاریخچه > لایو اِید و سال‌های پایانی (۱۹۸۵–۱۹۹۰)

در سال ۱۹۸۵ یک کنسرت برای کودکان فقیر آفریقا برگزار و پول به دست آمده از آن برای همین هدف خرج شد. هنرمندان قابل توجهی در این کنسرت حضور داشتند از جمله گروه لد زپلین، التون جان و …. گروه کویین نیز در آخرین لحظات وارد لیست اجرا کنندگان شود. می‌توان گفت این کنسرت بهترین اجرا برای گروه کویین بود. این نکته قابل توجه است که اعضای گروه برای مدتی از هم دور بودند و تنها یک اجرا قبل از اجرای زنده داشتند. گروه کویین بعد از این کنسرت شهرت بیشتری به دست آورد و توانست در فهرست یکی از موفق‌ترین گروه‌های راک تاریخ موسیقی شود.
اعضای گروه

اعضای فعلی
برایان می - نوازندهٔ گیتار الکتریک - کیبورد - خواننده (۱۹۷۰ - امروز)
راجر تیلور - درامر - پرکاشنیست - خواننده (۱۹۷۰ - امروز)
آدام لمبرت-خواننده(۲۰۱۲-امروز)
اعضای قبلی
فردی مرکوری - خوانندهٔ اصلی - نوازندهٔ پیانو - ریتم گیتار (۱۹۷۰–۱۹۹۱)
جان دیکن - نوازندهٔ گیتار بیس. (۱۹۷۱–۱۹۹۷)
اعضای اولیه
مایک گروس - بیس (۱۹۷۰)
باری میچل - بیس (۱۹۷۰–۱۹۷۱)
دوگ بوگی - بیس (۱۹۷۱)
دیسکوگرافی

کوئین (۱۹۷۳)
کوئین ۲ (۱۹۷۴)
حمله قلبی محض (۱۹۷۴)
شبی در اپرا (۱۹۷۵)
یک روز در مسابقه (۱۹۷۶)
اخبار جهان (۱۹۷۷)
جاز (۱۹۷۸)
بازی (۱۹۸۰)
فلش گوردون (۱۹۸۰)
فضای داغ (۱۹۸۲)
آثار (۱۹۸۴)
یک نوع جادو (۱۹۸۶)
معجزه (۱۹۸۹)
کنایه (۱۹۹۱)
ساخت بهشت (۱۹۹۵)
لوگوی سنتی کوئین
کیکا سیلوا

| کیکا سیلوا | کیکا سیلوا |
| --- | --- |
سیلوا در مراسم جایزهٔ کپی‌هو د اورو در سال ۲۰۱۸ میلادی: سیلوا در مراسم جایزهٔ کپی‌هو د اورو در سال ۲۰۱۸ میلادی
نام هنگام تولد: ماریا فرانسیسکا سیلوا سانچز
زادهٔ: ۱۸ مارس ۱۹۹۲ ‏(۳۲ سال) سانتیاگو، شیلی
ملیت: شیلیایی
پیشه(ها): مدل، شخصیت تلویزیونی
سال‌های فعالیت: ۲۰۱۲-حاضر
وبگاه: Official Twitter page
ماریا فرانسیسکا «کیکا» سیلوا سانچز (María Francisca "Kika" Silva Sánchez) (زادهٔ ۱۸ مارس ۱۹۹۲ میلادی) یک مدل، بازیگر و شخصیت تلویزیونی شیلیایی است.
سنین جوانی و تحصیلات

فرانسیسکا سیلوا در ۱۸ مارس ۱۹۹۲ میلادی در سانتیاگو، شیلی به دنیا آمد. او دختر دنیل سیلوا و بازیکن هاکی فرانسیسکا سانچز است و بزرگ‌ترین چهار خواهر و برادر است. در دوران دانش‌آموزی در مدرسهٔ ناصره، او در تیم دو و میدانی شرکت کرد، اما یک آسیب ستون فقرات زمانی که تنها ۱۴ سال داشت، او را مجبور به توقف کرد. او پس از اتمام تحصیلات متوسطهٔ خود در سال ۲۰۱۰ میلادی، در دانشگاه ملی آندرس بلو به تحصیل در رشته تربیت بدنی پرداخت. در سال ۲۰۱۲ میلادی او پنج ماه را در مکزیک گذراند تا وارد حرفهٔ مُدلینگ شود و در آنجا با مجلهٔ وُگ آمریکای لاتین کار کرد. در اواخر همان سال او به شیلی بازگشت تا بازیگری در تلویزیون را دنبال کند.
حرفه

سیلوا حرفهٔ تلویزیونی خود را با میزبانی برنامهٔ ویا دِ اسکاپه (راه فرار) در کانال تلویزیون کابلی ویوه دپورتس (ورزش زنده) آغاز کرد و بعداً بخشی از برنامهٔ شوبیز اس‌کوپه (SQP) شد. او مُدل و عضو هیئت برنامهٔ صبحگاهی بین‌ونیدوس (خوش آمدید) در کانال ۱۳ است.
در سال ۲۰۱۷ میلادی در جشنوارهٔ بین‌المللی آهنگ وینا دل مار به عنوان ملکهٔ جشنواره تاجگذاری کرد. فینال مسابقه در مقابل مُدل اسپانیایی گالا کالدیرولا و خوانندهٔ مکزیکی جاس ریس در یک رای‌گیری محدود برگزار شد. «پیسکینازو» سنتی قرار بود روز شنبه، ۲۵ فوریه برگزار شود، اما به دلیل مشکلات امنیتی که پس از تظاهرات در مجاورت هتل او'هیگینز به وجود آمد، به حالت تعلیق درآمد. تاج را ویرجینیا رجیناتو تحویل داد. برندهٔ مسابقه همچنین حلقهٔ کلاسیک را دریافت کرد که در آن سال دارای ۳۲ الماس و ۲۰ زمرد بود.
تلویزیون

ویا دِ اسکاپه (راه فرار)
ویوه دپورتس (ورزش زنده)
سولترا اوترا وز (دوباره مجرد) (۲۰۱۳)
توک شو (نمایش گفتگو) (۲۰۱۴–۲۰۱۳)
بالا لوکا (گلولهٔ دیوانه) (۲۰۱۶، کوتاه)
بین‌ونیدوس (خوش آمدید) (۲۰۱۶ تا حاضر، عضو هیئت)
یادداشت

↑  این نام از آداب نامگذاری اسپانیایی پیروی می‌کند: نام‌خانوادگی اول یا پدری سیلوا و نام‌خانوادگی دوم یا مادری سانچز است.
محمدعلی کی‌نژاد

| محمدعلی کی‌نژاد | محمدعلی کی‌نژاد |
| --- | --- |
سومین دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی: سومین دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی
دوره مسئولیت ۲ بهمن ۱۳۷۵ – ۶ دی ۱۳۸۴: دوره مسئولیت ۲ بهمن ۱۳۷۵ – ۶ دی ۱۳۸۴
رئیس‌جمهور: اکبر هاشمی رفسنجانیسید محمد خاتمیمحمود احمدی‌نژاد
پس از: سید مصطفی میرسلیم
پیش از: محمدرضا مخبر
استاندار همدان: استاندار همدان
دوره مسئولیت ۲۸ مرداد ۱۳۵۹ – ۲۱ اردیبهشت ۱۳۶۱: دوره مسئولیت ۲۸ مرداد ۱۳۵۹ – ۲۱ اردیبهشت ۱۳۶۱
رئیس‌جمهور: سید ابوالحسن بنی‌صدر
پس از: عباس حائری
پیش از: محمدصالح مدرسه‌ای
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۲۹ تبریز، استان آذربایجان شرقی
ملیت: ایرانی
محل تحصیل: دانشگاه تبریز دانشگاه پیر و ماری کوری (دکترای محیط زیست)
پیشه: فرهنگی سیاستمدار
محمدعلی کی‌نژاد (زاده ۱۳۲۹ در تبریز) و رئیس مجتمع علمی، فرهنگی و تاریخی ربع رشیدی و بنیانگذار و رئیس دانشگاه هنر اسلامی تبریز است. وی پیش از این نیز سمت‌هایی نظیر استاندار،موسس و رئیس دانشگاه صنعتی سهند تبریز و دبیری شورای عالی انقلاب فرهنگی، مشاور علمی قرارگاه خاتم الانبیا را برعهده داشته‌است. کی نژاد دانش اموخته کارشناسی مهندسی دانشگاه تبریز و دکترای مهندسی محیط زیست  دانشگاه پییر و ماری کوری (سوربن )فرانسه است. وی در حال حاضر رئیس هیأت عالی جذب اعضای هیأت علمی کشور شورای عالی انقلاب فرهنگی  نیز می‌باشد.
زندگی

محمد علی کی نژاد در سال ۱۳۲۹ شمسی در خانواده‌ای مذهبی در شهر تبریز متولد شد. تحصیلات مدرسه‌ای خود را به ترتیب در دبستان آذر و دبیرستان فردوسی این شهر با موفقیت به اتمام رسانید. در سال ۱۳۵۱ در رشته مهندسی محیط زیست با مدرک مهندسی و رتبه ممتاز از دانشگاه تبریز دانش آموخته شد. در سال‌های ۱۳۵۲ و ۱۳۵۳ به ترتیب موفق به دریافت دو مدرک کارشناسی ارشد «هواشناسی دینامیک» از دانشگاه پییر ماری کوری و کارشناسی ارشد «انرژی و آلودگی» از دانشگاه پاریس شد و سپس دکتری تخصصی خود را در رشته «مهندسی محیط زیست» از دانشگاه پییر ماری کوری (سوربن پاریس )دریافت کرده و به مدت یک سال در همان دانشگاه مشغول به تدریس شد.
وی در دوران پیروزی انقلاب اسلامی به کشور بازگشت ،باتوجه به ارتباط با مبارزین درپاریس واینکه نقش عمده‌ای در مبارزات دانشجویی زمان تحصیل در دانشگاه تبریز ودستگیری وزندان توسط نهادهای امنیتی نظیر ساواک داشت تاپیروزی انقلاب از استخدام دردانشگاه محروم گردید
سوابق علمی و مدیریتی

سوابق علمی ایشان عبارتند از:
تدریس در دانشگاه پاریس در سال‌های ۱۳۵۴ و ۱۳۵۵
استادیار دانشگاه بوعلی سینا همدان از ۱۳۵۶ تا ۱۳۵۷
دانشیار دانشگاه تبریز از سال ۱۳۵۷ تا ۱۳۸۴
استاد تمام دانشگاه صنعتی سهندوهنر اسلامی تبریز از سال ۱۳۸۴ تا کنون
از سوابق مدیریتی وی نیز می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
مشاور علمی قرارگاه خاتم الانبیاء در امور هواشناسی و آب به مدت هشت سال
استاندار همدان
بنیان‌گذار و مدیر گروه مهندسی آب دانشگاه تبریز
بنیان‌گذار و رئیس دانشگاه صنعتی سهند
بنیان‌گذار و رئیس دانشگاه هنر اسلامی تبریز
عضویت حقیقی در شورای عالی انقلاب فرهنگی از سال ۱۳۷۴ تا ۱۴۰۰
رئیس هیئت عالی جذب دانشگاه‌ها، پژوهشگاه و مراکز آموزش عالی کشور
از سایر فعالیت‌های وی می‌توان به عضویت در هیئت امنای بنیاد نخبگان کشور از بدو تأسیس تا سال ۱۴۰۱ عضویت در هیئت حمایت از کرسی‌های آزاداندیشی و نظریه‌پردازی، عضو پیوسته فرهنگستان  و شورای هنر کشور، عضو هیئت امنای دانشگاه‌های استان آذربایجان شرقی، عضو شورای اسلامی شدن دانشگاه‌ها و مراکز آموزش عالی، عضو کمیسیون هیدرولوژی آسیا و مؤسس ورئیس مجتمع  علمی فرهنگی وتاریخیربع رشیدی تبریز اشاره کرد. ایشان معتقد است: «حضور کودکان از سنین پایین در مساجد انس و الفت میان مردم و مساجد را بیشتر می‌کند و آن‌ها را در برابر خطرات تهاجم فرهنگی دشمن مصون می‌دارد».
افتخارات

استاد نمونه کشوری در سال ۸۹واستادممتاز دانشگاه هنراسلامی تبریز
دریافت مدال میراث فرهنگی کشور و لوح تقدیر ریاست جمهوری به علت احیاء و پاسداری خانه‌های قدیمی تبریز و شکوفایی و پیشرفت صنایع دستی و هنرهای اسلامی
دریافت جایزه کتاب برتر مهندسی آب
دریافت جایزه برگزیده کتاب سال تبریز در دو گروه هنر و تاریخ
علاوه بر آن، تألیف و ترجمه بیش از سیزده جلد کتاب، چاپ سی وپنج مقاله علمی و پژوهشی در مجلات علمی معتبر، ارائه بیش از سی سه مقاله علمی در سمینارها و همایش‌های ملی و بین‌المللی، اتمام پانزده پروژه تحقیقاتی و فارغ‌التحصیلی42 دانشجوی کارشناسی ارشد و دکتری با راهنمایی ایشان از سایر افتخارات دکتر کی نژاد است.
اتهام سرقت علمی

در سال ۲۰۰۹، نشریه نیچر ادعا می‌کند دانشجوی دکترای کی نژاد مقاله ای در کنفرانس علمی دانشجویی درلندن را ارائه کرده که تقریباً  برگرفته از بخشی ازیک مقاله کنفرانس مربوط به تحقیق انجام شده در سال ۲۰۰۱ در مجارستان است. به گفته آلیسون تاملین، یکی از نویسندگان مقاله مجارستان، مقاله ارائه شده توسط فاتحی فر و دو نفر دیگر ادعا می‌کند بررسی آلودگی محیط زیست در تبریز انجام شده اما آمارها و نتایج با مقاله مربوط به کشور مجارستان یکی است و نقشه‌ها نیز نقشه مجارستان است.
دانشگاه صنعتی سهند و دیگر نویسندها اشتباه عدم ذکر رفرانس  در این مورد را متوجه دانشجو دانسته و از ادامه تحصیل این شخص در مقطع دکترا جلوگیری کردند.
چارلی پلامر

| چارلی پلامر | چارلی پلامر |
| --- | --- |
پلامر در ۲۰۲۴: پلامر در ۲۰۲۴
نام هنگام تولد: چارلی فالکنر پلامر
زادهٔ: ۲۴ مهٔ ۱۹۹۹ ‏(۲۵ سال) پوکیپسی، نیویورک، ایالات متحده
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۲۰۱۰–اکنون
چارلی فالکنر پلامر (انگلیسی: Charlie Faulkner Plummer؛ زادهٔ ۲۴ مهٔ ۱۹۹۹) بازیگر آمریکایی است. او کار خود را به‌عنوان بازیگر کودک در فیلم‌های کوتاه آغاز کرد و نخستین فیلم بلند خود را در درام محو نمی‌شود (۲۰۱۲) به کارگردانی دیوید چیس بازی کرد و سپس نقش اصلی فیلم کینگ جک (۲۰۱۵) را گرفت. در سال ۲۰۱۷، او با بازی در نقش جان پل گتی سوم در فیلم هیجان‌انگیز تمام پول‌های جهان به کارگردانی ریدلی اسکات و یک نوجوان آشفته در درام به پیت تکیه کن اثر اندرو هیگ شهرت بیشتری به دست آورد. نقش‌آفرینی او در به پیت تکیه کن برایش جایزه مارچلو ماسترویانی را به همراه داشت.
در تلویزیون، پلامر نخستین حضور برجسته خود را در درام‌های امپراتوری بوردواک (۲۰۱۱–۲۰۱۳) و آپارتمان‌های گرانیتی (۲۰۱۳–۲۰۱۵) داشت. او از آن زمان در مینی‌سریال در جستجوی آلاسکا (۲۰۱۹) بازی کرد و در سریال بانوی اول (۲۰۲۲) فرانکلین دلانو روزولت جوان را به تصویر کشید.
زندگی شخصی

پلامر در شهر نیویورک زندگی می‌کند و گیاه‌خوار است. او پیش از اینکه حرفه بازیگری تمام‌وقت را دنبال کند، به دلیل اشتیاقش به فوتبال، قصد داشت بازیگری را کنار بگذارد تا به‌عنوان مدیر کل یک تیم فوتبال کار کند.
هواگرد شناسایی ناوپایه آزمایشی کاواساکی

| هواگرد شناسایی ناوپایه آزمایشی | هواگرد شناسایی ناوپایه آزمایشی |
| --- | --- |
کاربری: شناسایی ناوپایه
تولیدکننده: کاواساکی
نخستین پرواز: ۱۹۲۸
تعداد ساخته‌شده: ۱ پیش‌نمونه
هواگرد شناسایی ناوپایه آزمایشی (به ژاپنی: 試作艦上偵察機) یک هواگرد بال‌چتری تک‌موتوره دو سرنشین ساخت شرکت کاواساکی در امپراتوری ژاپن بود که نخستین پرواز خود را سال ۱۹۳۱ انجام داد. این هواگرد به سفارش نیروی دریایی امپراتوری ژاپن طراحی شد اما پس از ساخت یک فروند، از مرحله پیش‌نمونه فراتر نرفت.
طراحی

نیروی دریایی امپراتوری ژاپن ماه مارس سال ۱۹۲۷ تصمیم به تولید یک هواگرد آزمایشی گرفت. این هواگرد می‌بایست تک‌موتوره ناوپایه از گونه شناسایی می‌بود که سازه‌ای تمام‌فلزی با پوشش پارچه‌ای می‌داشت. انجمن داوطلبان دفاع دریایی (کایبو گیکای) مخارج این طرح را تأمین می‌کرد. سفارشی شرکت کاواساکی سفارشی در این باره از طرف نیروی دریایی دریافت کرد.
کار طراحی به رهبری ناگاهاتا جو-ایچیرو و دستیارش ساتو هیروشی مارس سال ۱۹۲۷ آغاز شد و ماه ژوئن سال ۱۹۲۸ به اتمام رسید. کاواساکی یک هواگرد بال‌چتری کاملاً خود ایستا با برآافزای شکاف‌دارِ بزرگ طراحی کرد. این نخستین استفاده از از این شکل از پیکربندی در ژاپن و احتمالاً جهان بود. در این هنگام هیچ هواگرد تک‌باله ناوپایه و هیچ هواگرد بال‌چتری با برآافزای شکاف‌دار وجود نداشت. بدنه این هواگرد مقطع عمودی غیرمعمول تقریباً مثلثی داشت. سازه هواگرد بسیار متأثر از شیوه طراحی شرکت آلمانی دورنیه بود. دو سرنشین هواگرد در اتاقک سر باز می‌نشستند.
ساخت هواگرد ماه سپتامبر سال ۱۹۲۸ در کارخانه کشتی‌سازی کاواساکی تکمیل شد. پروازهای آزمایشی از ماه مارس سال ۱۹۲۹ در کاسومیگائورا با نظارت یاماموتو ساکائه از طرف نیروی دریایی، صورت گرفت. به هر صورت آزمایش‌ها پس تعداد بسیار کمی پرواز به جهت مشکلات برآافزار متوقف شد. هیچ بهبودی در برآافزاها صورت نگرفت. با توجه به فوق سری بودن پروژه این هواگرد، هیچ اطلاعات دیگری از آن در دست نیست. این آخرین همکاری بین شرکت کاواساکی و نیروی دریایی امپراتوری ژاپن بود. پس از آن این شرکت، جز چند نمونه غیرنظامی، صرفاً برای نیروی زمینی امپراتوری ژاپن هواگرد تولید کرد.
مشخصات فنی

خدمه: ۲ نفر
طول: ۱۰٫۶۵ متر
ارتفاع: ۳٫۱۸ متر
طول بال: ۱۶٫۶ متر
مساحت بال: ۴۳٫۷ متر مربع
وزن خالی: ۱٬۲۰۰ کیلوگرم
وزن بارگذاری‌شده: ۱٬۸۰۰ کیلوگرم
بار بر بال: ۴۱٫۲ کیلوگرم بر متر مربع
نیرومحرکه: ۱ × موتور وی‌شکل ۱۲ سیلندر میتسوبیشی-هیسپانو-سوئیتسا خنک شونده با آب: ۶۰۰ اسب بخار
نسبت وزن به توان: ۴ کیلوگرم بر اسب بخار
پیش‌ران: ملخ دو تیغه چوپی
بیشینه سرعت: ۱۴۲ گره (۲۶۳ کیلومتر بر ساعت) در سطح دریا
کمینه سرعت: ۳۷ گره (۶۹ کیلومتر بر ساعت) در سطح دریا
سقف پرواری: ۱۰٬۰۰۰
پایایی پروازی: ۳ ساعت
کوپا ریو ۱۹۵۱

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پالمیراس، قهرمان رقابت‌ها: پالمیراس، قهرمان رقابت‌ها
جزئیات مسابقات: جزئیات مسابقات
کشور میزبان: برزیل
تاریخ برگزاری: ۸ تا ۳۰ تیر
شمار تیم‌ها: ۸ (از ۷ فدراسیون)
شمار ورزشگاه‌ها: ۲ (در ۲ شهر)
رده‌بندی نهایی: رده‌بندی نهایی
 پالمیراس:  پالمیراس
نایب‌قهرمان:  یوونتوس
آمار مسابقات: آمار مسابقات
بازی‌های برگزار شده: ۱۸
۱۹۵۲ ← : ۱۹۵۲ ← 
کوپا ریو ۱۹۵۱ اولین دوره کوپا ریو، اولین تورنمنت بین قاره‌ای فوتبال باشگاهی با حضور تیم‌هایی از اروپا و آمریکای جنوبی بود که از ۷ تا ۳۰ تیر ۱۳۳۰ در ریو دو ژانیرو و سائوپائولو برگزار شد. باشگاه‌های شرکت‌کننده به دو گروه چهار تیمی تقسیم شدند که به صورت تک‌بازی باهمدیگر روبرو شدند.
در این مسابقات بازیکنانی مانند واوا، آدمیر از واسکو دوگاما، جیر دا روزا پینتو از پالمیراس، خوزه سانتاماریا، والتر تایبو، آنیبال پاز، لوئیس ولپی از ناسیونال، برانکو استانکوویچ، رایکو میتیچ از ستاره سرخ بلگراد، جیامپیرو بونیپرتی، کارل اوگه پرست و یان هانسن از یوونتوس، خوزه تراواسوس از اسپورتینگ لیسبون و لنارت ساموئلسون و آنتوان بونیفاسی از نیس بازی کردند. مربی یوونتوس گئورگی سروسی افسانه‌ای مجارستانی بود.
فینال مسابقات در قالب دو بازی رفت و برگشت با تیم برزیلی پالمیراس و یوونتوس ایتالیا برگزار شد. پالمیراس درمجموع با نتیجه ۳–۲ برنده شد و به اولین جام کوپا ریو دست یافت.
شرکت کنندگان

| تیم | نحوه صعود |
| --- | --- |
 آستریا وین: قهرمان بوندس‌لیگا اتریش ۱۹۴۹-۵۰
 واسکو دوگاما: قهرمان جام کاریوکا ۱۹۵۰
 پالمیراس: قهرمان جام پائولیستا ۱۹۵۰
 نیس: قهرمان لیگ ۱ فرانسه ۱۹۵۰-۵۱
 یوونتوس: قهرمان سری آ ایتالیا ۱۹۴۹-۵۰
 اسپورتینگ: قهرمان لیگ برتر پرتغال ۱۹۵۰-۵۱
 ناسیونال: قهرمان لیگ برتر اروگوئه ۱۹۵۰
 ستاره سرخ بلگراد: قهرمان لیگ دسته اول یوگسلاوی ۱۹۵۱
ورزشگاه‌ها

| ریو دو ژانیرو | سائو پائولو |
| --- | --- |
ورزشگاه ماراکانا: ورزشگاه پاکائمبو
گنجایش: ۱۵۰،۰۰۰: گنجایش: ۷۱،۰۰۰
:
مرحله گروهی > گروه ۱: ریو دو ژانیرو

| تیم | بازی | برد | تساوی | باخت | گل زده | گل خورده | تفاضل | امتیاز |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  واسکو دوگاما | ۳ | ۳ | ۰ | ۰ | ۱۲ | ۳ | ۹ | ۶ |
|  آستریا وین | ۳ | ۲ | ۰ | ۱ | ۷ | ۶ | ۱ | ۴ |
|  ناسیونال | ۳ | ۱ | ۰ | ۲ | ۴ | ۸ | -۴ | ۲ |
|  اسپورتینگ | ۳ | ۰ | ۰ | ۳ | ۴ | ۱۰ | -۶ | ۰ |
۸ تیر ۱۳۳۰
| آستریا وین  | ۴–۰ |  ناسیونال |
| --- | --- | --- |
۹ تیر ۱۳۳۰
| واسکو دوگاما  | ۵–۱ |  اسپورتینگ |
| --- | --- | --- |
۱۱ تیر ۱۳۳۰
| ناسیونال  | ۳–۲ |  اسپورتینگ |
| --- | --- | --- |
۱۳ تیر ۱۳۳۰
| واسکو دوگاما  | ۵–۱ |  آستریا وین |
| --- | --- | --- |
۱۵ تیر ۱۳۳۰
| اسپورتینگ  | ۱–۲ |  آستریا وین |
| --- | --- | --- |
۱۶ تیر ۱۳۳۰
| واسکو دوگاما  | ۲–۱ |  ناسیونال |
| --- | --- | --- |
:
مرحله گروهی > گروه ۲: سائو پائولو

| تیم | بازی | برد | تساوی | باخت | گل زده | گل خورده | تفاضل | امتیاز |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  یوونتوس | ۳ | ۳ | ۰ | ۰ | ۱۰ | ۴ | ۶ | ۶ |
|  پالمیراس | ۳ | ۲ | ۰ | ۱ | ۵ | ۵ | ۰ | ۴ |
|  نیس | ۳ | ۱ | ۰ | ۲ | ۴ | ۷ | -۳ | ۲ |
|  ستاره سرخ بلگراد | ۳ | ۰ | ۰ | ۳ | ۴ | ۷ | -۳ | ۰ |
۸ تیر ۱۳۳۰
| پالمیراس  | ۳–۰ |  نیس |
| --- | --- | --- |
۹ تیر ۱۳۳۰
| یوونتوس  | ۳–۲ |  ستاره سرخ بلگراد |
| --- | --- | --- |
۱۱ تیر ۱۳۳۰
| نیس  | ۲–۳ |  یوونتوس |
| --- | --- | --- |
۱۳ تیر ۱۳۳۰
| پالمیراس  | ۲–۱ |  ستاره سرخ بلگراد |
| --- | --- | --- |
۱۵ تیر ۱۳۳۰
| ستاره سرخ بلگراد  | ۱–۲ |  نیس |
| --- | --- | --- |
۱۶ تیر ۱۳۳۰
| پالمیراس  | ۰–۴ |  یوونتوس |
| --- | --- | --- |
:
مرحله حذفی > نیمه نهایی > دور رفت

۲۰ تیر ۱۳۳۰
| آستریا وین  | ۳–۳ |  یوونتوس |
| --- | --- | --- |
۲۰ تیر ۱۳۳۰
| واسکو دوگاما  | ۱–۲ |  پالمیراس |
| --- | --- | --- |
:
مرحله حذفی > نیمه نهایی > دور برگشت

۲۲ تیر ۱۳۳۰
| یوونتوس  | ۳–۱ |  آستریا وین |
| --- | --- | --- |
۲۳ تیر ۱۳۳۰
| پالمیراس  | ۰–۰ |  واسکو دوگاما |
| --- | --- | --- |
:
مرحله حذفی > فینال

۲۶ تیر ۱۳۳۰
بازی رفت
| پالمیراس  | ۱–۰ |  یوونتوس |
| --- | --- | --- |
| رودریگز  ۲۰' | گزارش |  |
تماشاگران: ۵۶،۹۶۱
داور: فرانز گریل (اتریش)
۳۰ تیر ۱۳۳۰
بازی برگشت
| یوونتوس  | ۲–۲ |  پالمیراس |
| --- | --- | --- |
|  پرست  ۱۸'  هانسن  ۶۳' | گزارش |  رودریگز  ۴۷'  لیمینها  ۷۷' |
تماشاگران: ۱۰۰،۰۹۳
داور: گابریل توردیان (فرانسه)
| 0 | 1 |
| --- | --- |
              یوونتوس :               پالمیراس
کورال گیبلز، فلوریدا

| City of Coral Gables | City of Coral Gables |
| --- | --- |
شهر: شهر
Downtown Coral Gables: Downtown Coral Gables
  مهر:   مهر
نام(های) مستعار: The City Beautiful, The Gables: نام(های) مستعار: The City Beautiful, The Gables
موقعیت در شهرستان میامی-دید و ایالت فلوریدا: موقعیت در شهرستان میامی-دید و ایالت فلوریدا
U.S. Census Bureau map showing city limits: U.S. Census Bureau map showing city limits
کشور:  ایالات متحده آمریکا
ایالت:  فلوریدا
شهرستان:  میامی-دید
Incorporated: 29 آوریل 1925
حکومت: حکومت
 • شهردار: James Cason
مساحت: مساحت
 • شهر: ۳۷٫۲ مایل مربع (۹۶٫۲ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۲۴٫۱ مایل مربع (۶۲٫۲ کیلومتر مربع)
 • آب: ۱۳٫۱ مایل مربع (۳۴٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۰ فوت (۲٫۸ متر)
جمعیت (۲۰۰۵): جمعیت (۲۰۰۵)
 • شهر: ۴۲۸۷۱
 • تراکم: ۳۲۱۶٫۹/مایل مربع (۱۱۴۱٫۳۷/کیلومتر مربع)
 • کلان‌شهری: ۵۴۲۲۲۰۰
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
کد منطقه: ۳۰۵
FIPS code: ۱۲-۱۴۲۵۰
GNIS feature ID: ۰۲۸۰۸۰۱
وبگاه: http://www.citybeautiful.net/
کورال گیبلز (به انگلیسی: Coral Gables) شهری در شهرستان میامی-دید ایالت فلوریدا است که در سال ۱۹۲۵ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۴۶٬۷۸۰ نفر جمعیت داشته و مساحت آن نیز ۹۶٫۲ کیلومتر مربع است.