stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
محمدرضا اسحاقی گرجی
فعالیت‌ها

محمدرضا اسحاقی گرجی در سال ۱۳۶۴ به جشنواره فجر دعوت شد و فعالیت موسیقی‌اش را به صورت رسمی و جدی آغاز کرد. او در سال ۱۳۶۵ گروه موسیقی «مشتاق حسن» را با کمک محمد صادق اسحقی گرجی پایه‌گذاری کرد. این گروه از هفتمین دورهٔ جشنواره موسیقی فجر به بعد، در حدود ۲۶ جشنواره شرکت داشته و موفق به کسب مقام شده‌است.[نیازمند منبع]
محمدرضا اسحاقی شخصاً در اولین جشنوارهٔ موسیقی فجر و جشنواره‌هایی چون جشنوارهٔ موسیقی نواحی، ذکرالذاکرین، آیینه آواز، حماسه ای و … شرکت داشته‌است.[نیازمند منبع]
او آخرین راوی موسیقی خنیاگری مازندران است و البته خودش چندان از این عنوان رضایتی ندارد و می‌خواهد پس از او، راویان دیگری باشند و می‌گوید: «نمی‌خواهم آخرین راوی باشم.»[نیازمند منبع]
ساز اصلی او دوتار است. وی چامه‌های کهن مازندرانی را از مادر خویش آموخته و بر روی دوتار پیاده نموده‌است.[نیازمند منبع]
بیشتر ترانه‌های وی در مورد وقایعی که در سرزمین او مازندران اتفاق افتاده از جمله بیماری وبا که در سال‌های دور در شرق مازندران اتفاق افتاده و افراد زیادی را به کام مرگ کشاند، داستان‌های عاشقانه و عارفانه سرزمین وی همچون طالب و زهره، نجما و… سرچشمه می‌گیرند.
در سال ۱۳۹۰، گروه «مشتاق حسن» به عنوان سفیر فرهنگی مازندران، در جشن نوروز ترکمنستان شرکت کرد.[نیازمند منبع]
از آثار محمدرضا اسحاقی گرجی، آلبوم محلی مازندرانی آرش کمانگیر و آلبوم شبی به نغمه و نوا که در زمستان سال ۱۳۹۲ توسط شرکت فرهنگی هنری مهرآوا منتشر شده‌است.[نیازمند منبع]
محمدرضا اسحاقی گرجی راهنمای بخش موسیقی مازندرانی در آلبوم سرنای نوروز ۹۲ گروه موسیقی نواحی رستاک با اعضای این گروه همکاری داشت.[نیازمند منبع]
از جدیدترین فعالیت‌های او می‌توان به حضور به عنوان نوازنده و خواننده موسیقی متن در سریال پایتخت به همراهی گروه موسیقی محلی مازندرانی «تبری» اشاره کرد.
محمدرضا اسحاقی در حال حاضر به دنبال تکمیل پروژه ساخت فرهنگسرای شرق مازندران در حیاط منزل خود برای دوستداران موسیقی و فرهنگ مازندران است.
مستند سال‌های عاشقی

در سال ۱۳۹۱، مستندی به نام «سال‌های عاشقی» به تهیه‌کنندگی مهدی رسولپور و از سیمای مرکز مازندران پخش شد. مستند سال‌های عاشقی بخشی از زندگی استاد اسحاقی را به عنوان آخرین بازمانده خنیاگران (راویان داستان‌ها و افسانه‌های منظوم) در روستای گرجی محله، محل زندگی او به تصویر می‌کشد. این مستند نگاهی دارد به صبغه هنری، فعالیت‌ها، پژوهش‌ها و آثار این هنرمند تعزیه خوانی، سحرخوانی و اجرای موسیقی مقامی همچون هرایی و حقانی.
همچنین بازخوانی منظومه‌های امام حسین و امام رضا از دیگر مواردی است که در فیلم به آن اشاره می‌شود.
بحران (فیلم ۱۳۶۶)

| بحران | بحران |
| --- | --- |
کارگردان: علی‌اصغر شادروان
تهیه‌کننده: محمد باقر آشتیانی
نویسنده: علی‌اصغر شادروان
بازیگران: محمد کاسبی جعفر دهقان محرم زینال‌زاده علی پویان فرید کشن‌فلاح اکبر منصورفلاح مسعود رحمانی محمدرضا باقری یحیی دیوانی ﺍﺣﻤﺪ ﺟﻮﻫﺮﯼ اعظم بهرامی صدیقه کیانفر 
موسیقی: مجید انتظامی
فیلم‌بردار: رضا بانکی
تدوین‌گر: مهدی رجائیان
شرکت تولید: سازمان تبلیغات اسلامی
تاریخ‌های انتشار: ۱۶ آذر ۱۳۶۷
مدت زمان: ۹۱ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی
بحران نام فیلمی به کارگردانی و نویسندگی علی‌اصغر شادروان است. این فیلم محصول کشور ایران و تولید سال ۱۳۶۶ می باشد.
قسمت زیادی از این فیلم در کاخ شمس در مهرشهر کرج فیلمبرداری شده است.
شهری در آسمان

مستند شهری در آسمان، مجموعه‌ای ده قسمتی دربارهٔ محاصره، سقوط و آزادسازی خرمشهر
است که سید مرتضی آوینی به عنوان آخرین کار خود، اقدام به ساخت آن در مناطق جنگی جنوب نمود. در پایان سال ۱۳۷۱، شش قسمت از این مجموعه آماده شده و در تلویزیون جمهوری اسلامی ایران پخش شده بود. گروه فیلم‌برداری برای پیگیری و اتمام کار، به فکه سفر کرد که این سفر مصادف با کشته‌شدن سید مرتضی آوینی در روز ۲۰ فروردین ماه ۱۳۷۲ شده و کار این مستند ناتمام ماند.
سیوداد پردیدا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نمایی از منطقه مرکزی شهر. سازه‌های چوبی زمانی روی سکوهای سنگی قرار داشتند.: نمایی از منطقه مرکزی شهر. سازه‌های چوبی زمانی روی سکوهای سنگی قرار داشتند.
موقعیت در کلمبیا: موقعیت در کلمبیا
نام دیگر: Teyuna, Buritaca-200
موقعیت: بخش ماگدالنا، کلمبیا
منطقه: سیرا نوادا د سانتا مارتا
مختصات: ۱۱°۲′۱۶٫۷۹″ شمالی ۷۳°۵۵′۳۰٫۶۹″ غربی﻿ / ﻿۱۱٫۰۳۷۹۹۷۲°شمالی ۷۳٫۹۲۵۱۹۱۷°غربی﻿ / 11.0379972; -73.9251917
نوع: Settlement
سیوداد پردیدا (به اسپانیایی: Ciudad Perdida به معنی «شهر گمشده»؛ همچنین با نام‌های تیونا و بوریتاکا-۲۰۰ شناخته می‌شود) مکان باستان‌شناسی است که یک شهر باستانی در سیرا نوادا د سانتا مارتا کلمبیا را در خود جای داده است و امروزه در حوزه قضایی شهرداری سانتا مارتا قرار دارد. اعتقاد بر این است که این شهر در حدود سال ۸۰۰ پس از میلاد تأسیس شده است. اگر چنین باشد، سیوداد پردیدا حدود ۶۵۰ سال قبل از ماچوپیچو بنیان نهاده شد.
سیوداد پردیدا از مجموعه ای از ۱۶۹ تراس حک شده در دامنه کوه، شبکه ای از جاده‌های کاشی شده و چندین میدان کوچک مدور تشکیل شده است. دسترسی به ورودی فقط با بالا رفتن از ۱۲۰۰ پله سنگی از میان جنگل‌های متراکم امکان‌پذیر است.
تاریخچه

ساخت سیوداد پردیدا حدود ۸۰۰ پس از میلاد انجام پذیرفت. به احتمال زیاد مرکز سیاسی و تولیدات منطقه در رودخانه بوریتاکا بوده و احتمالاً ۲۰۰۰ تا ۸۰۰۰ نفر را در خود جای می‌داده است. مردم تایرونا در ابتدا در این سایت سکونت داشتند. به گفته مردم کوگی، که برخی از آخرین نوادگان بومی حفظ شده تایرونا هستند، تایرونا هزاران سال، تا پیش از ورود فاتحان اسپانیایی در این شهر زندگی می‌کردند.
مردم تایرونا در قرن شانزدهم، پس از سالها تجارت و درگیری مجبور به فرار از این شهر شدند.
نگارخانه

چشم اندازی از سیوداد پردیدا
بخشی از پلکان سنگی که از دره رودخانه به سیوداد پردیدا منتهی می‌شود
پرتره زن و کودک قبیله کوگی در تراس سیوداد پردیدا
پرتره یک شمن کوگی در سیوداد پردیدا
تخته سنگی با نشانه‌های کنده‌کاری شده، که گمان می‌رود نقشه سیوداد پردیدا و مسیرهایی باشد که آن را به منطقه بزرگ‌تر متصل می‌کند.
نغمه (خواننده افغان)

| نغمه | نغمه |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۱ ژانویهٔ ۱۹۵۶ ‏(۶۹ سال) ولسوالی اندر، ولایت غزنی، پادشاهی افغانستان
ژانر: فولکلور، پاپ
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۰–اکنون
نغمه (زادهٔ ۱ ژانویهٔ ۱۹۵۶ م) یک آوازخوان اهل افغانستان است که کار خود را در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ آغاز کرد. او در طول دههٔ ۱۹۸۰ و اوایل دههٔ ۱۹۹۰ در کنار همسر سابقش، منگل، آواز خواند. نغمه بیشتر به زبان پشتو آواز می‌خواند، اما به زبان فارسی نیز ضبط کرده است. او را هنرمند زن فولکلور در افغانستان می‌دانند و همچنان صدا و چهرهٔ موسیقی سنتی پشتون است.
سال‌های اولیه

نغمه در ۱ ژانویهٔ ۱۹۵۴ م. در یک خانواده از پدری فارسیوان و از مادری پشتون در شهر قندهار به دنیا آمد.[نیازمند منبع] هنگام کودکی وی، خانواده‌اش به کابل کوچیدند و او تحصیلات ابتدایی را در لیسهٔ عینو قندهار دورهٔ ثانویه و عالی را در دبستان رابعهٔ بلخی کابل فرا گرفت. نغمه آوازخوانی را با خواندن تصنیف‌ها در مدرسه آغاز کرد و در ۱۸ سالگی به تلویزیون افغانستان معرفی شد. نخستین آهنگ وی بنام (سوزم په غموکی په چلنده زمانی) بود که توسط حامد حسینی کمپوز گردیده ثبت نوار رادیو تلویزیون ملی افغانستان گردید. نغمه در سال ۱۳۶۰ هجری خورشیدی با منگل یکی از آوازخوان‌های پشتوزبان ازدواج نمود. وی به همراه با منگل همسر اولش زوج هنری موفقی بودند ولی در سال ۲۰۰۴ مناسبات آن‌ها خراب گردید. آهنگ‌های زیادی ازین دوره از خود بجا گذاشته‌اند. او از مدت ده سال بدینسو با پسر مولوی محمدنبی محمدی یکتن از رهبران جهادی ازدواج بار دوم را نمود.
وی اکنون کنسرت‌های هنری در اروپا و آمریکا اجرا می‌کند. نغمه دارای چهار فرزند است که دو دختر آن بنام لیمه مدینه و دو پسر آن بنام انور و خیبر در ایالات متحدهٔ آمریکا حیات بسر می‌برند. او در چهارده سالگی آغاز به سرودن شعر آغاز نمود. دیوان شعری دارد که بنام (آئینهٔ شکسته یا ماتی آئینه) یاد می‌شود.
زندگی شخصی

این دو پس از برقراری ارتباط با جامعهٔ افغانی کالیفرنیای شمالی، مجموعه‌ای از اجراها را برگزار کردند. در سال ۲۰۰۶، پس از سال‌ها فراز و نشیب در ازدواج‌شان، این زوج طلاق گرفتند. اگرچه هیچ دلیل خاصی توسط این زوج به اشتراک گذاشته نشده است، برخی معتقدند سوء مصرف الکل ادعایی منگل دلیل انحلال ازدواج بوده است. این زوج در مورد طلاق خود سکوتی محترمانه داشته‌اند و هرگز در ملاءعام به چیزی در رابطه با آن اشاره نمی‌کنند. طلاق آن‌ها همچنین این تردید را ایجاد کرده است که آیا این زوج سابق می‌توانند حداقل در سطح حرفه‌ای با هم آشتی کنند. در حالی‌که منگل به صورت انفرادی در رویدادهای خصوصی و برنامه‌های تلویزیونی اجرا می‌کند، نغمه به عنوان یک هنرمند حرفه‌ای به فعالیت خود ادامه می‌دهد.
نغمه پس از طلاق، مجدداً ازدواج کرد و گفت که او اهل ولایت لوگر است.
دختر نغمه در سال ۲۰۱۴ در یک مراسم خصوصی با خوانندهٔ افغان شفیق مرید ازدواج کرد. خانهٔ اصلی نغمه و فرزندانش در کالیفرنیا هستند اما او در کابل و اسلام‌آباد نیز مکانی برای خود ساخته است.
در ماه مارس ۲۰۱۴، او نخستین افغانی شد که تمغای امتیاز و افتخار عملکرد، بالاترین جوایز ریاست‌جمهوری پاکستان را که به هنرمندان، ورزشکاران، دانشمندان و نویسندگان اهدا می‌شود، دریافت کرد. این یک لحظه غرورآفرین برای نغمه بود که همیشه صدایی قوی برای پناهجویان افغان در پاکستان بوده است. نغمه پناهندگان افغان را تشویق می‌کند تا از طریق کار کمک‌رسانی و موسیقی خود برای بازسازی کشور تلاش کنند و به افغانستان برگردند.
بزرگراه میان‌ایالتی ۳۵

|  بین ایالتی ۳۵ |  بین ایالتی ۳۵ |
| --- | --- |
اطلاعات مسیر: اطلاعات مسیر
طول: ۱٬۵۶۹٫۰۶ مایل (۲٬۵۲۵٫۱۶ کیلومتر)
موجودیت: ۱۹۵۶ (تکمیل ۱۹۸۲)–اکنون
تقاطع‌های بزرگ: تقاطع‌های بزرگ
انتهای جنوبی:  آی-۳۵ BL / US ۸۳ / SH ۳۵۹ in لاریدو، تگزاس (to  MX 85)
 :   آی-۱۰ in San Antonio, TX   آی-۳۷ in San Antonio, TX   I&#۸۲۰۹;۴۰ in Oklahoma City, OK   I&#۸۲۰۹;۴۴ in Oklahoma City, OK   I-۷۰ in Kansas City, MO   I-۲۹ in Kansas City, MO   I-۸۰ in Des Moines, IA   I&#۸۲۰۹;۹۰ in Albert Lea, MN 
انتهای شمالی:  MN ۶۱ / London Road / 26th Avenue in دلوث، مینه‌سوتا
موقعیت: موقعیت
ایالت‌ها: تگزاس, اکلاهما, کانزاس, میزوری, آیووا, مینه‌سوتا
 :  
سامانه بزرگراهی: سامانه بزرگراهی
 سامانه بزرگراه‌های میان ایالتی Main  Auxiliary  Suffixed  Business  Future :  سامانه بزرگراه‌های میان ایالتی Main  Auxiliary  Suffixed  Business  Future 
مسیر بزرگراه میان‌ایالتی ۳۵ بر روی نقشه آمریکا.
بزرگراه میان‌ایالتی ۳۵ در حال عبور از مینیاپولیس.
میان‌ایالتی ۳۵ (به انگلیسی: Interstate 35) مشهور به IH-35 یا I-35، نام یک بزرگراه میان‌ایالتی شمال به جنوب در مرکز آمریکا است. این بزرگراه در مسیر ۲۵۲۳ کیلومتری خود از مرز مکزیک-آمریکا در شهر لاریدو، تگزاس تا شهر دلوث، مینه‌سوتا امتداد پیدا می‌کند.
دیوید آلپی

| دیوید آلپی | دیوید آلپی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۶ اکتبر ۱۹۸۰ ‏(۴۴ سال)
ملیت: کانادا
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۲–اکنون
دیوید آلپی (انگلیسی: David Alpay؛ زادهٔ ۶ اکتبر ۱۹۸۰) یک هنرپیشه، و تهیه‌کننده تلویزیونی اهل کانادا است. وی از سال ۲۰۰۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
گزیده فیلمشناسی

از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد.
آرارات
کوانتیکو
بستن حلقه
آن‌ها در حال تماشا هستند
همه کلاه
محمدعلی پوربابایی

| محمدعلی پوربابایی | محمدعلی پوربابایی |
| --- | --- |
نماینده دوره بیست و دوم، بیست و سوممجلس شورای ملی: نماینده دوره بیست و دوم، بیست و سوممجلس شورای ملی
حوزه انتخاباتی: لارستان
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
ملیت: ایرانی
پیشه: سیاستمدار
محمدعلی پوربابایی سیاست‌مدار ایرانی بود، که در  دوره بیست و دوم  و  دوره بیست و سوم  به‌عنوان نماینده لارستان در مجلس شورای ملی حضور داشت.
نیایشگاه مادی

| نیایشگاه مادی | نیایشگاه مادی |
| --- | --- |
نام: نیایشگاه مادی
کشور: ایران
استان: استان کرمانشاه
شهرستان: شهرستان هرسین
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۴۸۸۳
تاریخ ثبت ملی: ۱۹ اسفند ۱۳۸۰
نیایشگاه مادی در بیستون، محوطه تاریخی، فرهنگی بیستون واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۹ اسفند ۱۳۸۰ با شمارهٔ ثبت ۴۸۸۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
پیس‌میکر (کمیک)

Comics character
| پیس‌میکر | پیس‌میکر |
| --- | --- |
پیس‌میکر در بلو بیتل شمارهٔ ۷ (نوامبر ۲۰۰۶): پیس‌میکر در بلو بیتل شمارهٔ ۷ (نوامبر ۲۰۰۶)
اطلاعات انتشاراتی: اطلاعات انتشاراتی
ناشر: دی‌سی کامیکس
نخستین حضور: کریستوفر اسمیت: فایتین فایو شمارهٔ ۴۰ (نوامبر ۱۹۶۶)  نامعلوم: لیگ عدالت بین‌المللی شمارهٔ ۶۵ (ژوئن ۱۹۹۴)  میتچل بلک: The L.A.W. (سپتامبر ۱۹۹۹)
پدیدآور: کریستوفر اسمیت: جو گیل پت بویت  نامعلوم: جرارد جونز چاک وچتکیویکز  بلک: باب لیتون دیک جوردانو
اطلاعات داستانی: اطلاعات داستانی
نام کامل: کریستوفر اسمیت
وابستگی به تیم: جوخه انتحار   لیگ عدالت تاریک
توانایی‌ها: همگی: دارای حداکثر آمادگی جسمانی  زره تن  کوله پرواز  کلاهی جهت ارتباطات  فناوری نظامی پیشرفته 
پیس‌میکر (انگلیسی: Peacemaker) یا صلح‌طلب عنوان چندین شخصیت خیالی ابرقهرمان است که در ابتدا به انتشارات چارلتون کامیکس متعلق بود و بعدها توسط دی‌سی کامیکس خریداری شد. اولین پیس‌میکر با نام کریستوفر اسمیت توسط نویسنده جو گیل و طراح پت بویت خلق شده‌است؛ و در شمارهٔ ۴۰ از فایتین فایو (نوامبر ۱۹۶۶) حضور پیدا کرد. او در بین نیروهای حمایتی از ابرقهرمانان است که خواستار صلح در جامعه هستند.
جان سینا در فیلم جوخه انتحار (۲۰۲۱) به کارگردانی جیمز گان وظیفه بازی در نقش تجسم شخصیت کریستوفر اسمیت از پیس‌میکر را بر عهده دارد. این اولین حضور رسمی این شخصیت در یک فیلم سینمایی محسوب می‌شود. او این نقش را بار دیگر در مینی‌سریال پیس‌میکر از شبکهٔ اچ‌بی‌او مکس ایفا کرد.
شارلوت هورنتس

شارلوت هورنتس، به (انگلیسی Charlotte Hornets) یکی از تیم‌های حاضر اتحادیه ملی بسکتبال آمریکا است و مقر آن در شهر شارلوت در ایالت کارولینای شمالی قرار دارد.
نگارخانه

صاحب تیم، مایکل جردن
وب‌گاه رسمی

Charlotte Bobcats
تیغ آفتاب (فیلم ۱۳۶۹)

| تیغ آفتاب | تیغ آفتاب |
| --- | --- |
کارگردان: مجید جوانمرد
تهیه‌کننده: حسین فرح‌بخش عبدالله علیخانی یدالله شهیدی
نویسنده: احمد هاشمی مجید جوانمرد
بازیگران: داریوش ارجمند محمد صالح‌علا چنگیز وثوقی هما روستا جهانگیر فروهر
موسیقی: فریبرز لاچینی
فیلم‌بردار: نصرت‌الله كني
تدوین‌گر: مهدی رجاییان
شرکت تولید: پويا فيلم
تاریخ‌های انتشار: ۱۳۶۹
مدت زمان: ۹۷ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
تیغ آفتاب فیلمی به کارگردانی مجید جوانمرد و نویسندگی احمد هاشمی و مجید جوانمرد محصول سال ۱۳۶۹ است.
خلاصه داستان

علی خان، پس از سال‌ها زندگی در کوهستان با همسر و دخترش به زادگاه خود بازمی‌گردد تا انگیزهٔ قتل برادرش را که به دست عوامل خان کشته شده‌است روشن کند…
بازیگران

داریوش ارجمند
محمد صالح‌علا
چنگیز وثوقی
هما روستا
جهانگیر فروهر
شهلا ریاحی
احمد هاشمی
عبدالرضا آشتیانی
افسانه مقامی
آناهیتا قاضی‌بیات
داریوش بابائیان
اسکندر رفیعی
محمد نمازی
حسین صفاریان
مسعود زنجانی
کیانا باباییان
کیان باباییان
محمد سلیمی
رضا میرزایی
غلامعلی آزاد
زهرا کلانی
حسین احدی
منصور فرنیا
حسین غیاثی
تقی محمودی
احمد حافظ‌القرآن
سیدمحمد اخروی
صفر صلاحلو
ناصر چنانی
حسین میرزایی
وهاب نعمتی
علیرضا شریفی
محمد زمانی
محمداسماعیل رضوانی

| محمداسماعیل رضوانی | محمداسماعیل رضوانی |
| --- | --- |
محمداسماعیل رضوانی: محمداسماعیل رضوانی
زادهٔ: ۱۰ اردیبهشت ۱۳۰۰ خراشاد، بیرجند، استان خراسان رضوی، ایران
درگذشت: ۵ فروردین ۱۳۷۵ (۷۴ سال) تهران، ایران
آرامگاه: بهشت زهرا
ملیت: ایرانی
پیشه: هیئت علمی دانشگاه
سازمان(ها): دانشگاه تهران، دانشگاه شهید بهشتی
منصب: استاد
محمد اسماعیل رضوانی (۱۰ اردیبهشت ۱۳۰۰ – ۵ فروردین ۱۳۷۵) پژوهشگر برجسته تاریخ و استاد دانشگاه تهران بود. از وی به عنوان پدر  تاریخ مطبوعات و تاریخ معاصر ایران یاد می شود.
زندگینامه

محمد اسماعیل رضوانی، در روستای خراشاد (۲۴ کیلومتری جنوب شرقی بیرجند) به دنیا آمد. وی از شش سالگی به مکتب رفت و قرآن را فرا گرفت و پس از آن، اولین کتابی که خواندنش را شروع کرد، نصاب الصبیان اثر ابونصر فراهی بود.
دکتر محمد اسماعیل رضوانی در مصاحبه‌اش در سال ۱۳۶۷ با مجله کیهان فرهنگی می‌گوید: «... من در سال ۱۳۰۰ شمسی متولد شدم. زادگاهم قریه‌ای است به نام خراشاد در ۲۴ کیلومتری جنوب شرقی بیرجند؛ خراشاد گویش دیگری است از کلمه خورشید، که من آن را در الاتنبیه و الاشراف پیدا کردم. در جایی که اقالیم سبعه را تقسیم می‌کنند به سیارات سبعه می‌گویند: الاقلیم رابع للشمس و هو بالفارسیه خرشاد. پدرم در آنجا روحانی و بزرگ محل بود. من هم طبق معمول آن زمان به مکتب می‌رفتم..»
در سن هشت سالگی پدر خانواده، رضوانی را نزد یکی از اقوام در بیرجند فرستاد تا در مدرسه طلاب شوکتیه که مدیریت آن با روحانی نامدار آن منطقه یعنی آقا شیخ محمد رضا سرچاهی بود، مشغول به تحصیل شود. مدتی از این موضوع گذشت تا اینکه در پی تأسیس مدارس به سبک جدید، تحت عنوان تدین با مدیریت فاضلی، مسیر زندگی استاد به کلی تغییر کرد.
پس از آن آثاری چون امثله و شرح امثله را آموخت و در همین دوران مسیر زندگی‌اش، به لطف معلم دبستان تدین تغییر کرد و وارد مدرسه عمومی شد و علوم متداول و جدید را نیز فرا گرفت. وی در سال ۱۳۲۲ با اخذ مدرک دیپلم از دبیرستان فارغ‌التحصیل شد و بلافاصله به خدمت وزارت فرهنگ در آمد و تدریس در دبستان و پس از آن تدریس در دبیرستان را آغاز کرد.
استاد رضوانی بعد از مدتی تدریس در زادگاه خود، به تهران منتقل گردید و ضمن تدریس در دبیرستان فرخی، توانست در سال ۱۳۲۸، تحصیل در دوره کارشناسی رشته تاریخ و جغرافی دردانشسرای عالی را آغاز نماید. وی در سال ۱۳۳۵ مقطع کارشناسی ارشد را نیز سپری نمود و سرانجام در ۱۳۴۲ موفق به دریافت دکترا رشته تاریخ از دانشگاه تهران گردید.
وی مدت‌ها در دانشگاه ملی و دانشگاه تهران به تدریس مشغول بود و پس از آنکه به درخواست خود در سال ۱۳۵۸ بازنشسته شد، تا پایان عمر به تحقیق و پژوهش در زمینه تاریخ ایران پرداخت.
رضوانی ستونی محکم برای رشته تاریخ ایران محسوب می‌شود و بدین سبب پدر علم تاریخ معاصر ایران نام گرفت. از وی همچنین به عنوان پدر تاریخ مطبوعات ایران نام برده می‌شود.
محمد اسماعیل رضوانی سرانجام در ۵ فروردین ۱۳۷۵ در تهران درگذشت.
والدین و انساب

وی در خانواده‌ای روحانی دیده به جهان گشود. اجداد پدری وی، عبارت بودند از شیخ جعفر، آخوند ملا محمد علی خراشادی، آخوند ملا اسماعیل و سرکار آقا (از علمای منطقه خراسان در عهد صفویه)، نسل اندر نسل در امور دینی و علمی منطقه قهستان از سرآمدان روزگار بودند. مادرش فاطمه نام داشت و جد مادریش ملا حسن یزدی بود.
خاطرات و وقایع تحصیل

استاد رضوانی مربوط به تحصیل در مرحله دکترا و رساله مربوط به این دوره بود که تحول عظیمی در وی به وجود آورد، او در این باره چنین می‌گوید: " موضوع تز من دربارهٔ علل انقلاب مشروطیت بود که این موضوع در وضع من خیلی اثر گذاشت. استاد راهنمای من، شخصی بود سختگیر به نام ‌دکتر بینا و بنده موظف بودم هر هفته صبح جمعه، ساعت ۸ به منزل ایشان بروم. یک روز ایشان به من گفتند تو اگر می‌خواهی علل انقلاب مشروطیت را بنویسی، باید جراید آن دوره را مطالعه کنی. این حرف خیلی مرا مأیوس کرد، چون فکر می‌کردم، پیداکردن روزنامه‌هایی که ۷۰ سا ل قبل منتشر می‌شده، امکان ندارد، ولی وقتی به بازار رفتم، دیدم بسیاری از آنها پیدا می‌شود.
اولین خرید من هم یک سال روزنامه اختر بود به بهای ۲۰ تومان و بعد صوراسرافیل را خریدم و خلاصه طوری شد که موضوع تز را فراموش کردم و شروع کردم به خرید و مطالعه روزنامه‌های آن دوره و بالاخره ضمن اینکه تزم را موفقیت گذراندم، صاحب مجموعه‌ای ارزشمند از جراید دوره قاجار شدم."
فعالیتهای ضمن تحصیل

استاد رضوانی پس از گرفتن دیپلم بلافاصله به خدمت وزارت فرهنگ در آمد و به سمت مدیر دبستان محل خود، خراشاد، منصوب شد. بعد از سه سال، بیرجند به دبیر احتیاج پیدا کرد و تصمیم گرفته شد که از دیپلمه‌های با سواد استفاده کنند، لذا وی را به ‌دبیرستان شوکتی بیرجند فرستادند. استاد سه سال در آنجا ماند تا اینکه به فکر ادامه تحصیل افتاد. بدین خاطر تقاضای انتقال به تهران را کرد که با انتقال او موافقت شد.
استاد در تهران ضمن ارتقاء سطح علمی و ادامه تحصیل، در دبیرستان فرخی تدریس می‌نمود که با اخذ درجه دکتری، در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران، تربیت معلم، دانشگاه شهید بهشتی، دانشگاه الزهرا، تربیت مدرس و بنیاد فرهنگ و دانشگاه آزاد اسلامی ساعاتی را به تدریس مشغول بود.
استادان و مربیان

استادانی که محمد اسماعیل رضوانی قبل از تحصیل در دانشگاه و در طی تحصیل در دانشگاه از آنان بهره برده بود عبارتند از آقا شیخ محمدرضا سرچاهی، فاضلی، سیدعبدالحسین آیتی، تهامی، سیدمحمد فرزان بیرجندی، دکتر بینا، نصرالله فلسفی، علی اصغر شمیم، ابراهیم پورداود، دکتر محمدحسن گنجی، سعید نفیسی، عباس اقبال و دکتر بهمنش.
مشاغل و سمت‌ها

دکتر رضوانی پس از اخذ مدرک دیپلم در سال ۱۳۲۲ به خدمت وزارت فرهنگ در آمد و مدیر دبستان زادگاه خویش شد. وی در خلال سال‌ها تحقیق و تدریس، چند صباحی نیز به کارهای اجرایی پرداخت، از جمله مدت سه سال رئیس بازرسی تعلیمات متوسطه تهران و معاون بازرسی فرهنگ استان تهران و نیز مسئول برگزاری امتحانات نهایی دبیرستان‌های استان مرکزی شد. وی همچنین مدت دو سال به اداره دبیرخانه دانشگاه شهید بهشتی (دانشگاه ملی ایران) پرداخت و مدت سه سال نیز در سمت معاونت آموزشی دانشکده ادبیات دانشگاه تهران مشغول به کار شد.
استاد رضوانی فعالیت‌های اجرایی را به این انگیزه پذیرفت که معتقد بود هر استاد یا هر تحقیقی باید چند صباحی با پذیرفتن مسئولیت‌های اجرایی، با جامعه و رازهای درون آن و بند و بستهای و پیوندها و نیرنگهایی که در جامعه در جریان است آشنا شود، در آن صورت است که در تحقیقات علمی و کرسی تدریس، فکری بارزتر و اندیشه‌های روشنتر و وجودی مفیدتری خواهد داشت. او معتقد بود دنیای کتاب با دنیای واقعی که جامعه در آن در تکاپو است، متفاوت است و محقق باید با هر دو دنیا عمیقاً آشنا شود.
از جمله مسئولیت‌های علمی او، مشاورت عالی پژوهشکده اسناد سازمان ملی ایران، مشاورت مؤسسه پژوهش و مطالعات فرهنگی، مدیریت گروه تاریخ بنیاد دائرةالمعارف اسلامی، عضویت در شوراها و هیئت‌های مختلف از جمله شورای میراث مکتوب کتابخانه ملی ایران و هیئت داوران جشنواره مطبوعات (دوره اول و دوم) بود.
فعالیت‌های فرهنگی

دکتر رضوانی علاوه بر کار تدریس و سمت‌هایی که داشته‌است، با مطبوعات زمان خود همکاری می‌نمود که از جمله وقایع اتفاقیه، ایران، دانش، مدرسه دارالفنون تبریز، روزنامه ملتی، یغما، راهنمای کتاب، کیهان، سالنامه کشور ایران، دانشکده ادبیات، بررسی‌های تاریخی، تاریخ و فرهنگ ایران، تحقیقات روزنامه نگاری، جامعه نوین، تاریخ، آینده، خواندنی‌های تاریخی، بندر و دریا، خواندنی‌های قرن، کلک، پیام کتابخانه، گنجینه اسناد، تحصیل، تاریخ معاصر ایران، کیهان فرهنگی و تحقیقات اسلامی می‌باشد. او همچنین در چندین همایش و کنگره در داخل و خارج از ایران، چین، تایلند، انگلستان، پاکستان، ترکیه و... شرکت کرد.
زندگی خصوصی

وی در سال ۱۳۳۰ با دختر عمه خویش ازدواج کرد. ثمره این ازدواج، چهار فرزند به نام‌های محمد حسن، هما، نرگس و همایون بود که همگی این فرزندان به ویژه دختر بزرگش هما رضوانی که راه پدر را ادامه دادند، به مدارج علمی دانشگاهی دست یافتند.
درگذشت

وی در ۵ فروردین ۱۳۷۵ همزمان با فرارسیدن بهار، به سبب ابتلا به سرطان مری، درگذشت و در قطعه ۸۸ بهشت زهرا تهران به خاک سپرده شد.
آثار

مهم‌ترین تألیفات و مقالات محمد اسماعیل رضوانی عبارتند از:
زمینی که روی آن زندگی می‌کنیم، تهران: سازمان چاپ کیهان (به کمک مؤسسة یونسکو)، ۱۳۴۱.
انقلاب مشروطیت ایران، تهران: مؤسسة انتشارات فرانکلین، چاپ اول ۱۳۴۵، چاپ سوم، ۱۳۵۶.
اعلان‌ها و اعلامیه‌های دورة قاجار، تهران: ضمین مجله بررسی‌های تاریخی، ۱۳۴۹.
تبلیغات نامه تنسر با همکاری مجتبی مینوی، تهران: خوارزمی، چاپ اول ۱۳۵۱، چاپ دوم ۱۳۵۴.
تصحیح تاریخ منتظم ناصری در سه جلد، تهران: دنیای کتاب، ۱۳۴۷.
سفرنامه ظهیرالدوله همراه مظفرالدین شاه به فرنگستان تهران: کتابخانه مستوفی ۱۳۷۱
روزنامه خاطرات ناصرالدین شاه در سفر سوم فرنگستان (با همکاری فاطمه قاصیها)، در سه جلد، تهران: سازمان اسناد ملی ایران، ۳–۱۳۷۱.
عالم آرای عباسی، در سه جلد، تهران: دنیای کتاب، ۱۳۷۷.
یادداشت‌های امین‌الدوله (زیر چاپ)
مجموعه مقالات علمی ایشان که به بیش از ۶۱ مقاله می‌رسد، در دست چاپ است.
استاد رضوانی افزون بر کتاب‌های یاد شده، چند جلد کتاب درسی تألیف کرده‌اند. از جمله:
یک دوره تاریخ و جغرافیا و تعلیمات اجتماعی دبیرستان و یک دورهٔ کامل تاریخ و جغرافیا برای دانشسرای مقدماتی و کلاس‌های تربیتی، آمورش و پرورش و نیز کتاب درسی تاریخ سیاسی ایران برای دانشجویان دانشکده افسری.
برندا شیفر

برندا شیفر ((به انگلیسی: Brenda Shaffer) زاده حدود ۱۹۶۵) نویسنده آمریکایی، تحلیلگر مسائل خاورمیانه و مشاور ارشد بخش انرژی بنیاد دفاع از دمکراسی‌ها است. شیفر از دانشگاه تل‌آویو دکترای خود را دریافت نموده و در نیروهای دفاعی اسرائیل نیز خدمت نموده‌است. وی جز هیئت علمی دانشکده علوم سیاسی دانشگاه حیفا در اسرائیل و استاد مدعو در آکادمی دیپلماتیک جمهوری آذربایجان است. شیفر همچنین سمتِ مشاورِ رئیس شرکت نفت جمهوری آذربایجان را در کارنامه دارد.
همکاری با دولت الهام علی‌اف

شیفر در سال ۱۹۹۹ با کمک یک میلیون دلاری از شرکت نفت جمهوری آذربایجان پروژه مطالعات دریای خزر را در دانشگاه هاروارد رهبری کرد. سپس وی تز دکتری خود را در خصوص ایران و مسائل قومی در سال ۲۰۰۲ منتشر کرد. او به عنوان استاد دانشگاه حیفا در اوایل دهه ۲۰۰۰ همکاری خود را با دولت باکو که خود بخشی از همکاری‌های تل‌آویو-باکو در سطح کلان بود، آغاز کرد. روابط شیفر با سفیر اسبق باکو در ایران که تمایلات سیاسی خاصی دارد، پوشیده نماند. پروژه‌های کاری شیفر در این مدت با کمک‌های مالی جمهوری آذربایجان صورت گرفت. ماحصل این دور از همکاری‌ها دو جلد کتاب بود که برندا شیفر در راستای توجیه نظری و تئوریک جنبش قومی در آذربایجان و تبریز منتشر کرد و به سرعت به فارسی (با پنهان‌کردن ماهیت اسرائیلی نویسنده از سوی ناشر و مترجم) ترجمه‌شد.
عقیده شیفر و انتقاد از آن > نظرات

شیفر به جدایی استان‌های آذری زبان از ایران و تشکیل کشور واحد آذربایجان باور دارد. شیفر تز دکترای خود را با عنوان زیر دریافت نمود:
شیفر از حامیان و مبلغان اعتراض‌های استان‌های آذری‌نشین، به ویژه اعتراض‌هایی است که در ارتباط با جمهوری آذربایجان شکل می‌گیرد. وی در سال ۲۰۱۸ به وزارت خارجه آمریکا و شخص مایک پمپئو پیشنهاد کرده‌است که برای تکمیل فشار حداکثری به ایران از گروه‌های سیاسی قومیت گرا استفاده کند.
عقیده شیفر و انتقاد از آن > نقدها

شیفر توسط برخی از کارشناسان، متهم به تحریف گسترده تاریخ، نوشته‌های سفارشی و ایران ستیزی گردیده‌است. در این زمینه تورج اتابکی از دانشگاه آمستردام کتاب وی «مرزها و برادران: ایران و مسئله هویت آذربایجان» (Borders and Brethren: Iran and the Challenge of Azerbaijani Identity را نمونه‌ای از «تحریف تاریخ و یک دستورکار سیاسی» می‌داند. برخی دیگر نیز عمل شیفر را تحریف هدفمند تاریخ می‌دانند که کاملاً در مقابل بدیهیات اولیه مستند و مستدل تاریخ ایران و قفقاز است.
مقاله شیفر با نام سیاست ایالات متحده در قبال منطقه کاسپین: توصیه‌هایی برای دولت بوش نیز سبب ایجاد مناقشاتی شده‌است. کن سیلورستاین نیز در مجله هارپر در مقاله ای به نام «دانشگاهی‌هایی برای استفاده در ازای پول» در مجله هارپر، پروژه مطالعات خزر دانشگاه هاروارد که شیفر رهبری آن را بر عهده داشته به دلیل نوشته‌های سفارشی نقد می‌کند و می‌گوید:
رالف لوکر نیز در تأیید می‌نویسد:
برخی از صاحب نظران انتشار این کتاب را نمونه ای از اقدامات آشکار در تئوریزه کردن جنگ قومیتی در ایران خوانده‌اند.