بیابان پاتاگونیا
جغرافیا و اقلیم آب و هوایی > تفاوت‌های اقلیمی در مناطق مختلف بیابان پاتاگونیا

مناطق ساحلی شمالیِ مدار ۴۵ درجه جنوبی به دلیل تأثیر جریان‌های گرم برزیل دارای آب و هوای معتدل‌تری هستند. نیمه شمالی بیابان در تابستان گرم‌تر است و غالباً آفتابی می‌باشد.
دماهای تابستانی در مناطق مختلف:
در منطقه ریو کلرادو، دما به ۳۱ درجه سانتی‌گراد می‌رسد.
در سواحل شمالی، بین ۲۶ تا ۲۹ درجه سانتی‌گراد است.
در دشت‌های شمالی، بین ۲۴ تا ۲۸ درجه سانتی‌گراد است.
دمای شبانه در سواحل بین ۱۲ تا ۱۵ درجه سانتی‌گراد و در استپ بین ۷ تا ۱۰ درجه سانتی‌گراد متغیر است.
در جنوب منطقه، دمای تابستانی کاهش می‌یابد:
در ساحل از ۲۲ به ۱۶ درجه سانتی‌گراد
در استپ از ۲۴ به ۱۷ درجه سانتی‌گراد
دمای شبانه در ساحل بین ۸ تا ۱۱ درجه سانتی‌گراد و در استپ بین ۶ تا ۱۰ درجه سانتی‌گراد است.
دماهای زمستانی در مناطق مختلف:
در مناطق ساحلی شمالی، زمستان معتدل است:
دما ۲ درجه سانتی‌گراد در شب و تا ۱۱ درجه سانتی‌گراد در روز افزایش می‌یابد.
در جنوب سانتا کروز، دما از ۲- تا ۵ درجه سانتی‌گراد تغییر می‌کند.
در تیِرا دل فوئگو، دما بین ۳- تا ۳ درجه سانتی‌گراد است، با میانگین ۰ درجه سانتی‌گراد.
در مناطق داخلی:
در شمال بیابان، دما در نواحی کم‌ارتفاع بین ۰ تا ۱۰ درجه سانتی‌گراد و در فلات‌ها بین ۵- تا ۵ درجه سانتی‌گراد است.
در جنوب، دمای نواحی کم‌ارتفاع بین ۳- تا ۴ درجه سانتی‌گراد و در ارتفاعات کمتر از ۰ درجه سانتی‌گراد باقی می‌ماند.
در سرمای شدید، دما ممکن است بین ۲۰- تا ۲۵- درجه سانتی‌گراد کاهش یابد.
رکورد رسمی سردترین دما در استان چوبوت با ۳۳٫۹- درجه سانتی‌گراد ثبت شده است، اما برخی شهرها ادعا می‌کنند که دما به ۳۵- درجه سانتی‌گراد نیز رسیده است.
یخبندان تابستانی در سراسر بیابان پاتاگونیا رایج است، به‌جز در سواحل شمالی. حتی در فصل گرم نیز باران یخی و برف سبک ممکن است رخ دهد. وزش بادهای مداوم و بسیار قوی، عمدتاً از سمت غرب، از ویژگی‌های بارز این منطقه است.
پیش از تشکیل رشته‌کوه‌های آند، این منطقه احتمالاً با جنگل‌های معتدل پوشیده شده بود. اما پس از تشکیل آند، خاکسترهای آتشفشانی ناشی از آتشفشان‌های نزدیک، جنگل‌ها را پوشاند و آب‌های اشباع‌شده از مواد معدنی به داخل تنه‌های درختان نفوذ کردند. این فرایند موجب سنگواره شدن درختان شد و یکی از بهترین جنگل‌های فسیلی حفاظت‌شده در جهان را در مرکز بیابان پاتاگونیا به وجود آورد.
بیابان پاتاگونیا عمدتاً از دشت‌های سنگ‌ریزه‌ای و فلات‌ها تشکیل شده است که در آن‌ها دره‌های ماسه‌سنگی و ساختارهای رسی به چشم می‌خورند. این اشکال زمین‌شناسی، توسط بادهای شدید بیابان به مرور زمان تراشیده و شکل داده شده‌اند. با این حال، منطقه‌ای که این بیابان را در بر می‌گیرد، ویژگی‌های متنوعی دارد. رودخانه‌های موقتی، دریاچه‌ها و رسوبات ناشی از ذوب برف‌های بهاری آند هر ساله تشکیل می‌شوند و انواع پرندگان آبزی و گیاهان آبزی را در خود جای می‌دهند. علاوه بر این، رسوبات یخچالی، رودخانه‌ای و آتشفشانی در منطقه دیده می‌شود که تأثیر زیادی بر آب و هوای بیابان در طول زمان گذاشته و به رسوبات سنگ‌ریزه‌ای که بخش‌هایی از بیابان پاتاگونیا را می‌پوشانند، کمک کرده است.
این بیابان بسیار پر باد است که نتیجه اثر سایه باران و نزول هوای سرد کوهستانی است. این بادها باعث می‌شوند که پاتاگونیا یکی از بزرگ‌ترین منابع گرد و غبار در اقیانوس اطلس جنوبی باشد.
در غرب بیابان، علفزارهای پاتاگونیا در مجاورت جنگل‌های نوتوفاگوس (راش) ماژلانی قرار دارند. بیش از ۱۲۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع از بیابان پاتاگونیا با سنگ‌های آتشفشانی پوشیده شده است، به‌ویژه در توده سنگی سومون کورا (یا توده شمال پاتاگونیا) و توده سنگی دِسِئادو. سایر مناطق آتشفشانی شامل میدان آتشفشانی پالی-آیکه در نزدیکی تنگه ماژلان هستند. این سنگ‌های آتشفشانی ناشی از فعالیت‌های آتشفشانی پس‌قوسی هستند که عمدتاً در دو دوره زمانی رخ داده‌اند:
دوره ائوسن تا میوسن
دوره میوسن پسین تا پلیستوسن