stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دیوار سبز
فواید دیوار سبز

استراتژی مؤثر گسترش فضای سبز شهری: به علت قیمت بالای زمین در شهرهای بزرگ، گسترش فضای سبز در سطح افقی بسیار پرهزینه است بنابراین می‌بایست استراتژی و راهبرد اصلی شهرداری‌ها، «گسترش فضای سبز در سطح عمودی» باشد.
فایده دیگر استفاده از این نوع دیوار حفاظت از سازه‌های ساختمان می‌باشد. چرا که ساختمان‌ها در معرض المان‌های آب و هوایی می‌باشند و در طول زمان، بعضی مواد ارگانیک ساختمانی ممکن است شروع به خراب شدن کند که در اثر انقباض و انبساط‌های متوالی در اثر سیکل انجماد و اشعه UV ایجاد می‌شود. فواید این نوع دیوار در مواجهه ساختمان با این عوامل مخرب موارد زیر می‌باشد:
از آنجا که دیوارهای سبز فقط مختص فضاهای خارجی نیستند و با کمک جزئیات اجرایی مناسب می‌توانند در فضاهای داخلی بنا نیز استفاده شوند قادرند به بهبود کیفیت هوای داخلی نیز بپردازند. به این منظور برای پروژه‌های داخلی، دیوارهای سبز قادر به فیلترکردن ذرات معلق وارد شده به ساختمان از طریق سیستم‌های تهویه سنتی می‌باشد. فیلتراسیون از طریق گیاهان انجام می‌گیرد و در صورت فیلتراسیون زنده، از راه میکرو ارگانیسم‌ها صورت می‌گیرد. به این منظور این نوع دیوارها فواید زیر را دربردارند:
تأثیر نور آفتاب در مناطق شهری با توجه به بافت شکل‌گیری شهرها بلا انکار است. دما در مناطق شهری به دلیل جایگزین کردن پوشش گیاهی طبیعی با کف سازی، ساختمان‌ها و سایر سازه‌هایی که برای امکان جمعیت در حال رشد لازم است، افزایش می‌یابد. در این پدیده که به اثر جزیره گرمایی شهرت دارد نور خورشید به گرما تبدیل می‌شود؛ لذا به کمک استفاده از گیاهان در محیط‌های شهری، ساختمان‌ها و محیط اطرافشان را خنک می‌کنند و سایه ایجاد می‌کنند، گرمای انعکاسی را کاهش می‌دهند و رطوبت تولید می‌کنند. فواید گیاهان در این خصوص موارد زیر می‌باشد:
افزایش دما درمحیط‌های مدرن شهری همراه با تعداد رو به ازدیاد خودروها، تهویه‌ها و آلودگی‌های صنعتی، به افزایش مقدار اکسیدهای نیتروژن،
اکسیدهای گوگرد، ترکیبات ارگانیک فرار (VOC)، مونواکسید کربن ذرات ریز می‌انجامد. فواید استفاده از گیاهان در بهبود کیفیت هوای خارجی ساختمان‌ها به این صورت است که:
علاقه انسان به زیبایی از دیرباز مورد توجه بوده‌است. استفاده از این نوع دیوارها تنوع زیبایی‌شناسی در یک محیط که مردم در آن فعالیت‌های روز مره خود را انجام می‌دهند فراهم می‌کند. مطالعات بی‌شماری، حضور گیاهان را به سلامت بشر و شادابی روحی آنان، مربوط می‌داند. به این منظور دیوارهای سبز با ایجاد تنوع در محیط‌های خارجی:
مزایای استفاده از دیوار سبز

مزایای دیوار سبز فقط به زیبایی آن ختم نمی‌شود همچنین وجودشان باعث حفاظت از ساختمان در برابر نور خورشید، باران و برف و نوسانات حرارتی می‌گردد از دیگر مزایای دیوار سبز، توانایی مجدد استفاده از آب است. گیاهان با شکستن ترکیبات و مواد مغذی در آب آلوده، به صورت مجدد از آن استفاده می‌کنند.دیوارهای سبز دامنه وسیعی از فواید زیست‌محیطی، اقتصادی و اجتماعی را نیز در بر می‌گیرند.
چه گیاهانی برای دیوار سبز مناسب است

این که در دیوار سبز چه نوع گیاهانی بکاریم که دوام مناسب را داشته باشد، از اصلی‌ترین نکات این کار است. گیاهان انتخابی باید در برابر تابش مستقیم آفتاب، سرما، گرما و بارندگی دارای شرایط ایده‌آل و مقاوم باشند. به علاوهٔ این که زیبایی مد نظر را برای دیوار سبز به ارمغان آورند؛ بنابراین نکات زیر را بخاطر بسپارید:
عواملی مانند رطوبت محیط، کیفیت آب، میزان آب دریافتی، شدت نور، شدت باد، ارتفاع خاک و عواملی از این قبیل در انتخاب گیاهان برای دیوار سبز تأثیر بسزایی دارند. هم چنین توجه به تنوع رنگ و فرم و غنای بویایی می‌تواند بر روی روحیهٔ افراد بازدید کننده تأثیر بسیار خوبی بگذارد. انتخاب دستهٔ گیاهان همیشه سبز را هرگز فراموش نکنید. با در نظر گرفتن این که اقلیم در این مورد نقش مهمی دارد. چرا که در اقلیم‌های سرد و خشک استفاده از این گیاهان اشتباه بوده و توصیه نمی‌شود؛ زیرا از نفوذ نور خورشید در بین برگها تا حدی جلوگیری می‌نماید.[پیوند مرده]
ویژگی‌های دیوار سبز

دیوارهای سبز به عنوان حایل در ساختمان‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد:
وظایف حایل‌ها به شرح ذیل می‌باشد:
جداسازی فضاهای داخلی و فضاهای خارجی
ممانعت از انتقال حرارت بین فضاها
ممانعت از انتقال صدا بین فضاها
مقاومت در برابر ضربه
مقاومت در برابر فشار
مقاومت در برابر کشش
قابلیت چسبندگی انواع مختلف اندودها (مالشی یا پاشش مانند گچ، سیمان و …)
قابلیت نصب انواع پوشش‌ها مانند کاشی، سنگ، دیوارکوب و …
قابلیت نصب در و پنجره
انواع دیوار سبز (باغ عمودی)

دیوارهای سبز غالباً از قطعات پیمانه‌ای که نگهدارنده ماده رشد هستند ساخته شده‌اند و می‌توان آن‌ها را بنا بر نوع پوشش رشد بکار رفته طبقه‌بندی کرد: پوشش نرم، پوشش حصیر شکل و پوشش ساختاری
انواع دیوار سبز (باغ عمودی) > پوشش نرم

دیوارهای دارای پوشش نرم سیستم‌های نوع «خاک درون تاقچه» یا «خاک درون کیف» دارند. سیستم‌های دارای پوشش نرم بسته‌های خاک خود را در کیف یا مکانی مانند تاقچه دارند و سپس بر روی دیوار نصب می‌شوند. لازم است که پوشش این سیستم‌ها حداقل یکبار در سال در مکان‌های خارجی و به‌طور تقریبی دو بار در سال در مکان‌های داخلی تعویض شود. سیستم‌های خاک نرم برای مناطق دارای فعالیت لرزشی مناسب نیستند. اصلاحات فقط با انباشتن مجدد خاک در حفره‌های دیوار بدست می‌آیند، که این امر دشوار و آشفته‌است. سیستم‌های دارای خاک نرم نباید در مناطقی که رفت‌وآمد عمومی زیادی وجود دارد نباید استفاده شوند، جایی که به نسبت شلوغ و آشفته‌است و در طی زمان کمکم خاک خود را از دست می‌دهند. به‌طور مهم‌تر، چون این سیستم‌ها می‌توانند به راحتی به وسیلهٔ باد حاصل از باران یا بادهای سنگین از بین بروند، این سیستم‌ها را نباید در کاربردهایی بیش از ۸ فوت ارتفاع استفاده کرد. سیستم‌هایی در آسیا وجود دارند که با استفاده از سیستم‌های سایه‌افکنی برای نگهداشتن پوشش در سیستم دیوار سبز حتی زمانی که گدازش خاک تحت بار لرزشی اتفاق می‌افتد، مشکل فرسایش پوشش نرم را حل می‌کنند. در این سیستم‌ها، گیاهان می‌توانند خود را در خاک گدازش یافته تحت بار لرزشی ریشه‌کن کنند و بنابراین لازم است که به منظور جلوگیری از افتادن از دیوار، گیاهان در این سیستم حفظ شوند. سیستم‌های دارای خاک نرم بدون سیستم‌های فرسایش پوشش فیزیکی بهترین گزینه برای باغبان خانه است جایی که کاشت مجدد از یک فصل تا فصل دیگ یا سال به سال مطلوب است. سیستم‌های خاک نرم با سیستم‌های فرسایش پوشش فیزیکی برای تمام کاربردهای مربوط به دیوار سبز مناسب هستند.
انواع دیوار سبز (باغ عمودی) > پوشش حصیری

بیشتر سیستم‌های حصیری می‌توانند از فیبر الیافی یا حصیرها باشند. پوشش حصیری به نسبت لاغر و در چندین لایه است و به این طریق نمی‌توانند سیستم‌های ریشه لرزان گیاهان بالغ را برای بیش از سه تا پنج سال قبل از اینکه ریشه‌های حصیر را بپوشانند و آب نتواند به‌طور مناسب از حصیرها بگذرد. روش اصلاح این سیستم‌ها جابجا کردن قطعات بزرگ سیستم در طی زمان با برش حصیر بیرون از دیوار و جابه‌جا کردن آن با حصیر جدید است این روند مطابق با ساختارهای ریشه گیاهان همسایه بر روی دیوار است و غالباً در روند اصلاح بسیاری از گیاهان جانبی را از بین می‌برد. این سیستم‌ها بهترین کاربرد را در قسمت داخلی ساختمان دارند و بهترین انتخاب برای نواحی دارای فعالیت لرزشی کم با گیاهان کوچک که رشد نمی‌کنند، هستند. مهم است توجه داشته باشید که سیستم‌های حصیری به‌طور خاص از لحاظ آب غیرمؤثر هستند و غالباً به دلیل باریک بودن و عدم توانایی در نگه‌داشتن آب و فراهم کردن حائلی در برابر ریشه‌های گیاه به آبیاری مداوم نیاز دارند. این خاصیت غیرمؤثر بودن سبب می‌شود که این سیستم‌ها، سیستم چرخش مجدد آب را در خود داشته باشند که این خود هزینه‌ای اضافی دارد. بهتر است که پوشش حصیری برای نصب‌های کم ارتفاع‌تر از ۸ فوت بکار برده شود جایی که اصلاحات به آسان تکمیل می‌شوند.
انواع دیوار سبز (باغ عمودی) > پوشش ساختاری

پوشش‌های ساختاری قطعاتی هستند که نه نرم و نه حصیری هستند، اما بهترین مشخصه‌های هر دو را در خود دارند که می‌توانند در اندازه‌ها، شکل‌ها و ضخامت‌های مختلف تولید شوند. مزیت این پوشش‌ها این است که برای ۱۰ تا ۱۵ سال نمی‌شکنند و با توجه به گیاهی که برای دیوار انتخاب می‌شود می‌توان ظرفیت آب را بالا برد یا کم کرد، می‌توانند pH و EC'S مناسب گیاه داشته باشند و برای حفظ و جابجایی‌ها به راحتی کنترل شوند. این پوشش‌ها بهترین انتخاب برای دیوار زنده در کاربردهای داخلی و خارجی هستند. همچنین این پوشش‌ها بهترین انتخاب برای نواحی‌ای هستند که لازم است بادهای زیاد، فعالیت لرزشی یا ارتفاع‌ها در طراحی نشان داده شوند. پوشش ساختاری به دلیل دوام طولانی مدت و کاربرد بسیار بالایی که در محیط‌های مختلف دارند بر دیگر پوشش‌ها ارجحیت دارد. در رابطه با نصب می‌توان گفت که هزینه نصب آن‌ها بالا و هزینه حفظ آن‌ها کمتر است.
بحثی نیز در رابطه با دیوارهای زنده فعال وجود دارد. دیوار زنده فعال هوا را از طریق برگ‌ها، ریشه‌ها و خاک گیاهان دیوار می‌گیرد و سپس آن را به سیستم HVAC ساختمان برمی‌گرداند تا مجدداً در ساختمان بچرخد. مشکل این سیستم این است که علی‌ رغم نصب دیوار زنده هنوز لازم است تمام تجهیزات تهویه هوای استاندارد ساختمان نصب شوند؛ بنابراین هزینه اضافه شده طراحی، برنامه‌ریزی و اجرای دیوار زنده فعال هنوز مورد بحث است. با تحقیق بیشتر و استانداردهای UL برای پشتیبانی داده‌های کیفیت هوا از دیوار زنده، ممکن است تهویه هوای ساختمان‌های به وسیلهٔ گیاهان روزی امکان‌پذیر شود.تحقیق در رابطه با موضوع کیفیت هوا و گیاهان هنوز ادامه دارد. بیشتر تحقیق آورده شده از مطالعات NASA که در سال‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ توسط Alan Darlington انجام شده‌است. تحقیقی دیگر تأثیر گیاهان بر سلامتی کارمندان اداره را نشان داده‌ است.
تصفیه پساب صنعتی

فاضلاب حاصل از یک فرایند صنعتی را می‌توان در یک تصفیه‌خانه به جامد و آب تصفیه‌شده برای بازکاربرد آن تبدیل کرد.
تصویری از جریان‌های فاضلاب تخلیه‌شده توسط نیروگاه‌های برق معمولی زغال سنگ در ایالات متحده
تصفیه پساب صنعتی (به انگلیسی: Industrial wastewater treatment) فرآیندهایی را توصیف می‌کند که برای تصفیه فاضلاب تولیدشده توسط صنایع به عنوان یک محصول جانبی نامطلوب استفاده می‌شود. پس از تصفیه، پساب صنعتی تصفیه‌شده (یا پساب) ممکن است دوباره مورد بهره‌برداری قرار گیرد یا به فاضلاب بهداشتی یا آب‌های سطحی در محیط رها شود. برخی از تأسیسات صنعتی پساب تولید می‌کنند که می‌تواند در تصفیه‌خانه‌های فاضلاب تصفیه شود. اکثر فرآیندهای صنعتی مانند پالایشگاه‌های نفت، کارخانه‌های شیمیایی و پتروشیمی دارای امکانات تخصصی مخصوص به خود برای تصفیه پساب خود هستند تا غلظت آلاینده در فاضلاب تصفیه‌شده با مقررات مربوط به دفع فاضلاب به فاضلاب یا رودخانه‌ها، دریاچه‌ها یا اقیانوس‌ها هماهنگی داشته باشد. این امر در مورد صنایعی که فاضلاب با غلظت بالایی از مواد آلی (مانند روغن و گریس)، آلاینده‌های سمی (مانند فلزات سنگین، ترکیبات آلی فرار) یا مواد مغذی مانند آمونیاک تولید می‌کنند، صدق می‌کند. برخی از صنایع یک سیستم پیش‌تصفیه را برای حذف برخی از آلاینده‌ها (به عنوان مثال، ترکیبات سمی) نصب می‌کنند و سپس فاضلاب نیمه‌تصفیه‌شده را به سیستم فاضلاب شهری تخلیه می‌کنند.
پسماند فراوری غذاهای دریایی به بندر شهر در سیتکا، آلاسکا تخلیه می‌شود.
(بیشتر صنایع مقداری فاضلاب تولید می‌کنند. روندهای اخیر برای به حداقل رساندن چنین تولیدی یا بازیافت فاضلاب تصفیه‌شده در فرایند تولید بوده‌است. برخی از صنایع در طراحی دوبارهٔ فرآیندهای تولید خود برای کاهش یا حذف آلاینده‌ها موفق بوده‌اند. منابع فاضلاب صنعتی عبارتند از: باتری‌سازی، تولید مواد شیمیایی، نیروگاه‌های برق، صنایع غذایی، صنایع آهن و فولاد، فلزکاری، معادن، صنایع هسته‌ای، استخراج نفت و گاز، پالایش نفت و پتروشیمی، تولید دارو، صنایع خمیر و کاغذ، کارخانه‌های ذوب، کارخانه‌های نساجی، آلودگی روغن‌های صنعتی، تصفیه آب و حفظ چوب). فرآیندهای تصفیه شامل تصفیه آب نمک، حذف مواد جامد (به عنوان مثال رسوب شیمیایی، فیلتراسیون)، حذف روغن و گریس، حذف مواد آلی زیست‌تخریب‌پذیر، حذف دیگر مواد آلی، حذف اسیدها و قلیاها، و حذف مواد سمی است.
جنگ زمستان

اسرای جنگی اتحاد جماهیر شوروی، ملبس به لباس‌های نو، نزدیکِ مدار شمالگان در رووانیمیِ فنلاند، ژانویهٔ ۱۹۴۰.
جنگ زمستان یک درگیری نظامی بین شوروی و فنلاند بود. تهاجم شوروی در ۳۰ نوامبر ۱۹۳۹ یعنی ۳ ماه پس از آغاز جنگ جهانی دوم صورت گرفت. این جنگ در ۱۳ مارس ۱۹۴۰ با امضای پیمان‌نامه صلح مسکو پایان پذیرفت. روز ۱۴ دسامبر ۱۹۳۹ جامعه ملل ضمن غیرقانونی خواندن تجاوز شوروی به فنلاند، این کشور را از عضویت خود اخراج کرد.
پیش‌زمینه

فنلاند تا اوایل سده نوزدهم یکی از استان‌های امپراتوری سوئد به حساب می‌آمد. پس از وقوع چندین جنگ بین دو طرف، در نهایت سال ۱۸۰۹ بر طبق پیمان هامینا، فنلاند به عنوان یک دوک‌نشین خودمختار به امپراتوری روسیه ملحق شد. در ابتدای دوران خودمختاری فنلاند مسیر پرسرعت توسعه را طی نمود. این امر با اصلاحاتی که از جانب الکساندر دوم، امپراتور روسیه به وقوع پیوست، شتاب بیشتری در زمینه‌های مختلف به خود گرفت و فنلاند در جریان آن توانست در نهایت نیروهای مسلح خود را داشته باشد. از اوایل سده بیستم جنبش استقلال‌طلبانه در فنلاند شروع به تجلی کرد که با سرکوب‌گری روس‌ها و انحلال نیروهای مسلح آن مواجه گشت. از این رو فنلاندی‌ها اقدام به تشکیل گروه داوطلبان شبه‌نظامی مخفی به کمک آلمانی‌ها نمودند. از این نیروها در جریان جنگ جهانی اول در جبهه شرقی علیه امپراتوری روسیه و بعدها در تشکیل مجدد نیروهای مسلح فنلاند استفاده شد.
پس از شکست امپراتوری روسیه در جنگ جهانی اول و روی کار آمدن کمونیست‌ها در این کشور، ماه دسامبر سال ۱۹۱۷ استقلال فنلاند توسط سنای آن اعلام شد. تا پایان همان ماه دولت ولادیمیر لنین در روسیه شوروی که درگیر جنگ داخلی بود و توان سلطه بر این منطقه را نداشت، نیز به امید بازگشت مختارانه آن به کنترل روس‌ها، استقلال فنلاند را به رسمیت شناخت. بلافاصله پس از استقلال درگیری مسلحانه هواداران کمونیسم موسوم به «سرخ‌ها» به کمک نیروهای روس حاضر در این کشور و مخالفان آن موسوم به «سفیدها» درگرفت که جنگ داخلی فنلاند نامیده شد. این جنگ در نهایت با دخالت آلمانی‌ها و شکست کمونیست‌ها به پایان رسید.
احساسات و اقدامات ضد کمونیستی اثر تعیین‌کننده‌ای بر تحولات سیاسی و اجتماعی فنلاند در دوره میان‌دوجنگ داشت. یکی از مهم‌ترین سرمنشأهای این احساسات روس‌هراسی عمیقی بود که در جامعه فنلاند ریشه دوانده بود؛ به وجهی که این مسئله برابر با وطن‌پرستی تلقی می‌گشت. در طرف دیگر، ملی‌گرایان فنلاندی همواره رؤیای یک‌پارچه‌سازی سرزمین‌های فنلاندی نژاد اراضی همسایه را در سر داشتند. پس از استقلال این جنبش پشتیبانی سیاسی و مقبولیت کسب کرد. با این حال قدرت‌های خارجی از جمله آلمان و بریتانیا، برای حفظ آرامش منطقه و جلوگیری از قدرت گرفتن این کشور، به برنامه‌های توسعه‌طلبانه ملی‌گرایان فنلاندی برای تسخیر کارلیا معترض و با آن مخالف بودند. به هر صورت نیروهای داوطلب فنلاندی بهار سال ۱۹۱۸ سه بار کارلیا را مورد هجوم قرار دادند اما در نهایت به نتیجه‌ای نرسیدند. با وجود میل برخی به ادامه این گونه تهاجمات، فنلاند و روسیه شوروی نهایتاً روز ۱۴ اکتبر سال ۱۹۲۰ با امضای پیمان تارتو، مرز بین دو کشور را مشخصاً تعیین نمودند. بدین شکل دولت فنلاند ماه اکتبر سال ۱۹۲۱ رسماً درخواست علنی دریافت کمک از طرف شورشی‌های ناحیه کارلیا را رد کرد. با این حال روابط دو طرف همچنان سرد باقی ماند.
خواسته‌های شوروی

مرز فنلاند و شوروی در فاصله چند ده کیلومتری از لنینگراد قرار داشت. سال ۱۹۳۸ کنسول‌گری شوروی نگرانی خود از تهاجم برنامه‌ریزی‌شده آلمان از طریق فلاند را با دولت فنلاند در میان گذاشت. از این کشور خواسته شد جلوی این اقدام آلمانی‌ها را بگیرد و به شوروی اجازه دخالت نظامی مستقیم بدهد. هیچ توافقی حاصل نشد اما فنلاند وعده داد از حاکمیت ارضی خود محافظت کند و به نیروهای هیچ کشوری اجازه عبور از خاک خود را ندهد. شوروی سال ۱۹۳۹ دو بار دیگر خواسته‌های خود را تکرار کرد. در نهایت به فنلاند پیشنهاد شد با دریافت نواحی رپولا و پورایاروی در نواحی شمال‌تر کارلیا که طبق پیمان تارتو به این کشور تعلق نگرفته بود، چند جزیره با موقعیت راهبردی در خلیج فنلاند از جمله سورساری، لاوانساری، تیتاساری و سِیسکاری را به شوروی بسپارد. شوروی همچنین خواهان عقب کشیده شدن مرز به سمت غرب تا جزایر کویْویستو بود. فنلاند انتظار تغییرات مرزی بسیار کمتری را داشت. مارشال کارل مانرهیم، فرمانده کل نیروهای دفاعی فنلاند با اشاره به ناتوانی کشورش در دفاع از این جزایر، از این پیشنهاد پشتیبانی می‌کرد. به هر صورت دولت فنلاند با تأکید بر حفظ استقلال و یک‌پارچگی کشور، با آن مخالف کرد.
اقدامات شوروی

شوروی ماه اوت سال ۱۹۳۹ پیمان مولوتوف-ریبنتروپ را با آلمان به امضا رساند. این توافق به شکل رسمی یک معاهده عدم تعرض بین طرفین بود اما در مفاد سری آن تمامی اروپای شرقی را بین آن‌ها تقسیم می‌کرد. بر این اساس فنلاند و مناطق دیگری به شوروی تعلق گرفت. در پی آغاز جنگ جهانی دوم با تهاجم آلمان به لهستان، شوروی نیز میانه ماه سپتامبر به شرق لهستان حمله برد و آن را به اشغال خود درآورد. شوروی سپس شروع به فشار آوردن بر دیگر کشورها برای دستیابی به سرزمین‌های مشخص‌شده در پیمان با آلمان کرد. کشورهای حوزه دریای بالتیک نخستین قربانی این اقدامات بودند.
اقدامات فنلاند

با افزایش تنش‌ها در اروپا، فنلاند بیش از پیش احساس خطر می‌کرد. فنلاند آخرین امید خود برای دوری از جنگ را به ایجاد یک اتحادیه بین کشورهای اسکاندیناوی، مخصوصا دریافت کمک از سوئد، گره زد. به هر صورت این امیدها هنگامی که سوئد پائیز سال ۱۹۳۹ زیر فشار شوروی و آلمان اعلام کرد نیروهای نظامی خود را در درگیری‌های آینده کشورهای دیگر دخیل نخواهد کرد، نقش بر آب شد. در این میان عده‌ای در فنلاند همچنان به پیمان‌های بین‌المللی پیشین به‌ویژه پیمان عدم تعرضی که سال ۱۹۳۴ با شوروی امضا شده بود، امید داشتند.
فنلاند با به‌کارگیری صدها داوطلب شروع به احداث استحکامات دفاعی جدیدی در مرز شرقی خود کرد. تا پایان ماه نوامبر سال ۱۹۳۹ چندین مانع ضد تانک و حدود ۱۵۰ پناهگاه بتنی در طول بخش‌های کلیدی این مواضع دفاعی موسوم به خط مانرهیم بنا گردید.
مذاکرات نهایی

روز ۵ اکتبر سال ۱۹۳۹ نمایندگان فنلاند به منظور مذاکره در ارتباط با اعطای امتیازات مشابه ارضی به شوروی و انعقاد یک پیمان صلح دو طرفه به مسکو رفتند. پایه مذاکرات همچنان معاوضه اراضی و اجاره دادن نقاط راهبردی از طرف فنلاند به شوروی بود. مجددا از فنلاند خواسته شد در صورت جنگ مستقیما از شوروی پشتیبانی کند. استالین به مانرهیم گفت که امکان ندارد فنلاند بی‌طرفف بماند چرا که قدرت‌های بزرگ این اجازه را به آن نخواهند داد. در همین حال آلمان نیز از فنلاند خواست به خواسته شوروی سر نهد؛ در غیر این صورت حمایتی از جانب آلمان دریافت نخواهد کرد. با این حال، بیشتر مردم فنلاند با چنین سازش‌هایی که ناقض تمامیت ارضی کشورشان بود، مخالف بودند. در نهایت فنلاند برخلاف کشورهای بالتیک، حاضر به پذیرش خواسته‌های شوروی نشد. بدین شکل مذاکرات روز ۱۳ نوامبر به شکست انجامید. به هر صورت شوروی از پیش تصمیم به استفاده از زور برای دستیابی به این خواسته‌ها گرفته بود.
طرح‌ریزی و آماده‌سازی شوروی

شوروی از چند سال پیش از آغاز درگیری شروع به احداث خطوط فرعی راه‌آهن از خط اصلی مورمانسک به سمت مرز فنلاند در غرب کرده بود. بخش‌های کلیدی این خطوط به طرف کوسامو، سووموسالمی، کوهمو و لیئکسا تمرکز داشت. شوروی از همان زمان به صورت آشکاری در حال آماده‌سازی برای تهاجم بود؛ چرا که این خطوط آهن در نواحی با جمعیت بسیار اندک، هیچ هدفی جز انتقال نیرو و تجهیزات نمی‌توانست داشته باشد. به هر صورت تصمیم نهایی برای تهاجم به فنلاند اواخر ماه اکتبر سال ۱۹۳۹ گرفته شد.
پس از آن که طرح محتاطانه‌تر ارتشبد بوریس شاپوشنیکوف، رئیس ستاد کل ارتش سرخ، توسط استالین رد شد، برنامه‌ریزی برای تهاجم شوروی به فنلاند توسط ارتشبد کیریل مرتسکوف، فرمانده منطقه نظامی لنینگرد شوروی صورت پذیرفت. مرتسکوف مبنا را بر این نهاده بود که فنلاندی‌ها مقاومت جدی چندانی نشان نخواهند داد و برتری عددی مطلق شوروی در هر صورت آن‌ها را در هم خواهد شکست.
ارتش هفتم قدرتمندترین ارتش میدانی شوروی از میان چهار ارتشی بود که در این جنگ به‌کار گرفته می‌شد. این ارتش موظف به شکستن مواضع دفاعی خط مانرهیم در باریکه کارلیا بود. ارتش هشتم شوروی مأمور به حرکت از جانب شرقی دریاچه لادوگا، چرخش به سمت جنوب غربی از شمال این دریاچه و محاصره کردن مدافعان خط مانرهیم شد. ارتش نهم شوروی که در اراضی شمالی‌تر مستقر بود و دفاع ضعیف بخش مرکزی خط مقدم فنلاندی‌ها را در مقابل داشت، می‌بایست از این قسمت به طرف اولو در کرانه خلیج بوتنیا در غرب فنلاند، پیش می‌رفت و این کشور را به دو نیم می‌کرد. ارتش چهاردهم شوروی که در غرب مورمانسک قرار داشت، نیز مسئول تصرف پتسامو و اشغال شمال فنلاند شد تا از رسیدن کمک خارجی به این کشور از طریق نروژ و سوئد جلوگیری شود.
ترکیب یگان‌ها

ترکیب یگان‌های ارتش سرخ در جنگ زمستان (نوامبر ۱۹۳۹):
منطقه نظامی لنینگراد:
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|  ارتش هفتم: سپاه ۱۹: لشکر بیست و چهارم تفنگ‌دار  لشکر چهل و سوم تفنگ‌دار  لشکر هفتادم تفنگ‌دار  لشکر صد و بیست و سوم تفنگ‌دار  تیپ ۴۰ تانک  سپاه ۵۰: لشکر چهل و نهم تفنگ‌دار  لشکر نودم تفنگ‌دار  لشکر صد و چهل و دوم تفنگ‌دار  تیپ ۳۵ تانک  سپاه ۱۰ تانک: تیپ ۱ تانک  تیپ ۱۳ تانک  لشکر سیزدهم تفنگ‌دار  لشکر صد و سی و ششم تفنگ‌دار  لشکر صد و پنجاهم کوهستان  تیپ ۲۰ تانک |  ارتش هشتم: سپاه ۱: لشکر صد و سی و نهم تفنگ‌دار  لشکر صد و پنجاه و پنجم  سپاه ۵۶: لشکر هجدهم تفنگ‌دار  لشکر پنجاه و ششم تفنگ‌دار  لشکر صد و شصت و هشتم تفنگ‌دار  لشکر هفتاد و پنجم تفنگ‌دار  تیپ ۳۴ تانک |  ارتش نهم: سپاه ۴۷: لشکر صد و بیست و دوم تفنگ‌دار  لشکر صد و شصت و سوم تفنگ‌دار  سپاه ویژه: لشکر چهل و چهارم تفنگ‌دار  لشکر پنجاه و چهارم تفنگ‌دار |  ارتش چهاردهم: لشکر چهاردهم تفنگ‌دار  لشکر پنجاه و دوم تفنگ‌دار  لشکر صد و چهارم کوهستان   |
آغاز جنگ

فنلاند حاضر بود در مورد مبادله سرزمینی مذاکره کند اما حاضر به فدا کردن حاکمیتش با واگذاری یک پایگاه نظامی به شوروی نبود. استالین بر واگذاری این پایگاه اصرار می‌ورزید. فنلاندی‌ها ناگزیر استحکامات مرزی با شوروی به طول ۱۴۰ کیلومتر را تحکیم کردند. این خط مرزی به نام خط مانرهایم، به افتخار «کارل گوستاو مانرهایم» فرمانده وقت نیروهای دفاعی فنلاند که به‌خاطر افتخاراتش در جنگ‌های داخلی سال ۱۹۱۷ میلادی با نیروهای بلشویک شناخته می‌شد؛ نام‌گذاری شده بود.
سرانجام، استالین بدون این که اعلان جنگ کند، دستور حمله به این کشور را صادر کرد و جنگ زمستان آغاز شد.
در روز ۳۰ نوامبر سال ۱۹۳۹ میلادی نیروهای ارتش سرخ با ۴۰۰ هزار سرباز، ۱۵۰۰ هواگرد و ۱۵۰۰ تانک به خاک فنلاند حمله کردند. این در حالی بود که فنلاند در مجموع ۲۶۵ هزار سرباز، ۲۷۰ هواگرد و ۲۶ تانک داشت. علی‌رغم عدم توازن قوا و گستردگی جنگ از خلیج فنلاند تا اقیانوس منجمد شمالی ارتش سرخ نتوانست مقاومت فنلاندی‌های را در استحکامات مرزی در هم بشکند و حتی در مناطق شمالی‌تر شکست‌های سختی متحمل شد. تانک‌های ارتش سرخ مکرراً بدون شناسایی کافی و با پشتیبانی ناچیز توپخانه و پیاده‌نظام به‌کارگرفته می‌شدند. این مسئله آن‌ها را به شدت در مقابل توپ‌های ضدتانک و گروه‌های ضدتانک پیاده‌نظام به خوبی استتارشده فنلاندی آسیب‌پذیر می‌کرد.
پایان نبرد جنگ زمستان

سرانجام، ارتش سرخ با میزان تلفات شدیداً بالا توانست بخش‌های از شرق و شمال فنلاند را تصرف کند و در روز ۱۲ مارس سال ۱۹۴۰ با این کشور پیمان صلح را امضا کرد و جنگ زمستان خاتمه یافت.
در نتیجهٔ این صلح‌نامه مناطق کارلیا، سالا و ریباچی از فنلاند به شوروی واگذار شد.
این جنگ بهای گزافی برای استالین داشت زیرا آلمان با نقاط ضعف ارتش سرخ از جمله فرماندهی بی‌تدبیرانه آن و ضعف روحیه سربازان شوروی آشنا شد و هنگام حمله به شوروی در ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱ میلادی، از این اطلاعات بهره برد.
نگارخانه

نقشه مناطق داد و ستد شده در طی پیمان صلح، فنلاند   شوروی   مناطقی که به‌دست شوروی افتاد
سربازان فنلاندی هنگام بازگشت به خط جداسازی، ویبورگ، ۱۳ مارس ۱۹۴۰
یادواره کشته شدگان نبرد سوموسالمی، هر سرباز یک قطعه سنگ
جسیکا بارت

| جسیکا بارت | جسیکا بارت |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳ ژوئیهٔ ۱۹۷۸ ‏(۴۶ سال)
ملیت: ایالات متحده آمریکا
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۳–اکنون
جسیکا بارت (انگلیسی: Jessica Barth؛ زادهٔ ۱۳ ژوئیهٔ ۱۹۷۸) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به تد اشاره کرد.
دنا (خودرو)

Motor vehicle
| دنا | دنا |
| --- | --- |
دید کلی: دید کلی
شرکت: ایران خودرو
کد مدل خودرو: ان‌ایکس۷
نام‌های دیگر: خزر اس‌دی/ال‌دی (جمهوری آذربایجان)
تولید: ۱۳۹۳–۱۴۰۱ (معمولی) ۱۳۹۶–اکنون (پلاس)
مونتاژ: تهران، ایران
طراح: ایران خودرو
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
کلاس: سدان
شکل بدنه: ۴ در سدان
طرح‌بندی: موتور جلو-محور جلو
سکو: سمند
خودروهای وابسته: سمند، سمند سورن، پژو ۴۰۵
پیشرانه: پیشرانه
موتور: ۱۷۰۰ سی‌سی EF7 ۱۷۰۰ سی‌سی EF7 TC توربوشارژر
جعبه‌دنده: ۵ سرعتهٔ دستی ۶ سرعتهٔ خودکار   ۶ سرعتهٔ دستی
ابعاد: ابعاد
فاصله بین محورها: ۲۶۷۱ میلیمتر
درازا: ۴۵۵۸ میلیمتر
پهنا: ۱۷۲۰ میلیمتر
بلندی: ۱۴۶۰ میلیمتر
وزن خالص: ۱۲۵۸ کیلوگرم
دنا یکی از محصولات شرکت ایران‌خودرو است که با هدف جایگزینی خودرو سمند و سمند سورن طراحی و ساخته شد اما پس از عرضه این اتفاق رخ نداد و دنا به‌عنوان محصولی مستقل در کنار این خودروها تولید شد. این خودرو قرار بود در سال ۱۳۹۱ وارد بازار داخلی گردد که بالاخره پس از کشمکش‌ها و گفتگوهای فراوان بر سر قیمت‌گذاری و با تأخیر زیاد در سال ۱۳۹۳ روانه‌ی بازار شد. خودروی دنا با موتور ای‌اف۷ (EF7) بنزینی عرضه شده‌است.
تاریخچه > پیش از عرضه

پروژه دنا و فاز مطالعاتی آن برای نخستین بار در سال ۱۳۸۴-۱۳۸۳ کلید خورد تا دنا با سکوی مشترک با سمند و به عنوان نسخه فیس‌لیفت شده از آن تولید شود. این خودرو در ابتدا قرار بود به عنوان فیس‌لیفتی از سمند عرضه شود اما به دلیل اینکه تغییرات بیشتر از آن چیزی بود که برای یک فیس‌لیفت جزئی لازم است، به عنوان خودرویی کاملا جدید معرفی شد.
ایران‌خودرو در آذر سال ۱۳۸۸، پروژه‌ای را با نام (NX7) تعریف کرد که طی آن طراحی محصولی جدید از خانواده‌ی خودروی ملی برای پوشش بازه‌ی بالاتر قیمتی تعریف شد.
هزینه‌ی طراحی دنا در سال ۱۳۸۸، ۶۰ میلیارد تومان بوده‌است.
ایران‌خودرو به قصد حفظ بازار فروش، خود اقدام به طراحی دنا برپایه‌ی سکوی سمند که در واقع همان سکو پژو ۴۰۵ است نمود.
دنا در بخش‌های فنی مانند سیستم‌های الکترونیکی، سیستم تعلیق، سیستم سوخت‌رسانی، موتور و گیربکس کاملاً با سمند یکسان است.
تاریخچه > دنا (۱۳۹۳–۱۴۰۱)

در فروردین ۱۳۹۰، ایران خودرو از محصول جدیدی به نام دنا رونمایی کرد. این شرکت بارها زمان‌های مشخصی را برای عرضه این خودرو به بازار عنوان می‌نمود و هر بار نیز خلف وعده می‌نمود. در این میان، طراحی خودرو به‌ویژه در نمای داخلی دچار تغییرات عدیده‌ای شد.
ایران خودرو در بهمن ۱۳۹۲ پیش‌فروش دنا را آغاز نموده و اعلام کرد که اولین سری آن در تیر ۱۳۹۳ به دست مشتریان خواهد رسید. با این وجود، ایران خودرو بر سر تعیین قیمت دنا با شورای رقابت به اختلاف خورد و حتی در مقطعی تهدید به توقف تولید نمود. با همه این تفاسیر، اولین سری دنا در بهمن ۱۳۹۳ تحویل مشتریان شد.
با وجود رونمایی از دنا پلاس در سال ۱۳۹۶، این دو مدل چند سال به موازات هم تولید شدند. از سال ۱۳۹۷، رینگ آلومینیومی، کروز کنترل و ترمز عقب دیسکی از برخی مدل‌های دنا LX حذف شد. تولید این مدل از دنا در سال ۱۴۰۱ متوقف شد.
تاریخچه > دنا جوانان (از ۱۴۰۳)

در سال ۱۴۰۲، ایران خودرو نسخه جدیدی از دنا پلاس را عرضه کرد. در این نسخه از موتور EF7P استفاده شده که نسبت به EF7 TC از قدرت و گشتاور بیشتری برخوردار است. در تجهیزات هیچ تفاوتی با دنا پلاس توربو اتوماتیک آپشنال ندارد و تنها تفاوت در بخش مشخصات فنی است.