موراساکی شیکیبو
میراث

شهرت و نفوذ موراساکی از زمان حیاتش، زمانی که او همراه با سایر نویسندگان زن هی‌آن در توسعه زبانِ ژاپنی به زبانِ نوشتاری نقش داشت، کاهش نیافته است. خواندن نوشته‌های او برای شاعران دربار در اوایل قرن دوازدهم ضروری بود، زیرا آثار او توسط محققانی که نسخه‌ها و نقدهای معتبری را ایجاد کردند، مورد مطالعه قرار گرفت. در عرض یک قرن پس از مرگش به عنوان نویسنده کلاسیک بسیار مورد توجه قرار گرفت.در قرن هفدهم، کار موراساکی نمادی از فلسفه  کنفوسیوس شد و زنان به خواندن کتاب‌های او تشویق شدند. در سال ۱۶۷۳، کومازاوا بانزان استدلال کرد که نوشته‌های او به دلیل حساسیت و به تصویر کشیدن احساسات ارزشمند است. او در گفتمان‌شناسی گنجی نوشت که وقتی «احساسات انسانی درک نشود، هماهنگی پنج رابطه انسانی از بین می‌رود».
اوایل قرن دوازدهم اماکیمونو صحنه‌ای از ، که عاشقان را نشان می‌دهد که با دو پرده، یک کیچو و یک بیوبو از زنان درباری جدا شده‌اند.
نقاشی اوایل قرن دوازدهم که صحنه‌ای از  زنان را در اتاقی سنتی که توسط فوسوما، شوجی و کیچو تقسیم‌بندی شده نشان می‌دهد. این اثر به عنوان گنجینه ملی ژاپن فهرست شده است.
یک قرن پس از مرگ موراساکی، داستانِ گنجی به اشکال مختلف کپی و به تصویر کشیده شد. گنجی مونوگاتاری اماکی، متعلق به اواخر دوران هی‌آن در قرن دوازدهم یک طومار دستی است که از چهار طومار، ۱۹ نقاشی و ۲۰ ورق خوشنویسی تشکیل شده است. این تصاویر که تاریخ قطعی آن بین ۱۱۱۰ و ۱۱۲۰ است، به‌طور آزمایشی به فوجیوارا نو تاکاچیکا و خوشنویسی به خوشنویسان مختلف مشهور معاصر نسبت داده شده است. این طومار در موزه گوتو و موزه هنر توکوگاوا نگهداری می‌شود.
در قرن هفدهم فضیلت زن با دانش ادبی گره خورد و منجر به تقاضای مصنوعات الهام‌گرفته از موراساکی یا داستانِ گنجی شد که به نام گنجی-ئه شناخته می‌شود. در قرن هفدهم به‌طور نمادین جهیزیه‌های تزئین شده با صحنه‌ها شناخته شده از داستانِ گنجی یا تصاویری از موراساکی، مخصوصاً برای زنان اشراف محبوبیت داشتند: در قرن هجدهم آنها نماد موفقیت زناشویی بودند. در سال ۱۶۲۸، دختر توکوگاوا ایه‌میتسو مجموعه‌ای از جعبه‌های ظروف لاکی را برای عروسی‌اش ساخته بود. شاهزاده توشیتادا یک جفت ابریشم گنجی-ئه پردینه، نقاشی شده توسط کانو تانیو را به عنوان هدیه عروسی در سال ۱۶۴۹ دریافت کرد.
در قرن هفدهم موراساکی به موضوعی محبوب در نقاشی‌ها و تصویرسازی‌ها تبدیل شد که او را به عنوان یک زن و شاعر با فضیلت برجسته می‌کردند. او اغلب پشت میزش در معبد ایشییاما نشان داده می‌شود که برای الهام گرفتن به ماه خیره شده است. این تصویر از او برای قرن‌ها برای هنرمندان اوکی‌یوئه به موضوع مورد علاقه تبدیل شد. هیروشیگه، توری کیوناگا و کیتاگاوا اوتامارو نسخه‌های مختلف رمان را به تصویر کشیدند. در اواسط دوره ادو چاپ‌های تولید انبوه اوکی‌یوئه چنین تصاویری را برای طبقات سامورایی و مردم عادی در دسترس قرار دادند.
شیرانه در تصور داستانِ گنجی مشاهده می‌کند که داستانِ گنجی در طول هزار سال از طریق رسانه‌های مختلف برای مخاطبان مختلف به موضوع‌های هنری و مصنوعات زیادی تبدیل شده است … که با هیچ متن ژاپنی دیگری قابل مقایسه نیست. این اثر و نویسنده آن از طریق تصاویر آن در رسانه‌های مختلف محبوبیت یافتند: اماکیمونو (تصویرهای دستی مصور) بیوبو (نقاشی روی صفحه نمایش)، اوکی‌یوئه (چاپ‌های چوبی، کمیک‌ها، و در دوره مدرن)، مانگا. در روایت داستانی از زندگی خود موراساکی، داستان موراساکی: یک رمان، نوشته لیزا دالبی موراساکی را در طول سفرهایش با پدرش به ولایت اچیزن، درگیر یک عاشقانه می‌کند.
داستانِ گنجی به عنوان یک اثر کلاسیک ماندگار شناخته می‌شود. مک کالو می‌نویسد که «موراساکی هم نماینده اصلی یک جامعه منحصر به فرد است و هم نویسنده ای که با صدایی جاودانه با دغدغه‌های جهانی بشر صحبت می‌کند. ژاپن نابغه دیگری به مانند او را ندیده است». کین می‌نویسد که داستانِ گنجی همچنان مجذوب کننده است، زیرا در داستان، شخصیت‌های او و دغدغه‌هایشان جهانی هستند. هنگامی که ترجمهٔ آرتور ویلی (داستانِ گنجی: یک رمان در شش قسمت) در سال ۱۹۳۳ منتشر شد، ناقدان داستانِ گنجی را با آثار جین آستن، مارسل پروست و ویلیام شکسپیر مقایسه کردند.  مولهرن در مورد موراساکی می‌گوید که او شبیه شکسپیر است که نماینده دوره الیزابت بود، زیرا او جوهر دربار هی‌آن را درک کرد و به عنوان یک رمان‌نویس «شاید فراتر از انتظارات خودش موفق شد». مانند شکسپیر، آثار او موضوع انبوهی از نقدها و کتاب‌های بسیاری بوده است.
کیوتو در سال ۲۰۰۸ جشنی یک ساله به مناسبت هزارمین سالگرد خلق داستانِ گنجی با مسابقات شعر، بازدید از موزه داستان گنجی در اوجی، کیوتو و ایشییاما-درا (محل زندگی او) برگزار کرد. جایی که مجسمه‌ای از موراساکی در اندازه واقعی در کنار میزش نمایش داده شد و همچنین زنانی که در دربار لباس‌های ۱۲ لایه سنتی «جونیهیتوئه» و کلاه گیس‌های بلندی تا قوزک پوشیده‌اند. نویسنده و آثارش الهام‌بخش نمایشگاه‌های موزه و مانگاهای داستانِ گنجی بودند. طرح روی پشت اولین اسکناس‌های ین ژاپن ۲۰۰۰ ینی به یاد او و تصویری از داستانِ گنجی بود. گیاه کالیکارپا که دانه‌هایی مروارید مانند بنفش رنگ دارد، در زبانِ ژاپنی همنام با نام او «موراساکی شیکینو» نام دارد.
یک آلبوم گنجی مربوط به سال ۱۵۱۰ میلادی در دانشگاه هاروارد قرار دارد. این آلبوم قدیمی‌ترین در نوع خود محسوب می‌شود و مشتمل بر ۵۴ نقاشی از توسا میتسونوبو و ۵۴ ورق خوشنویسی بر روی کاغذ شیکیشی در پنج رنگ است که توسط خوشنویسان چیره‌دست نوشته شده است. برگ‌ها در محفظه‌ای به تاریخ دوره ادو، با جلونمای ابریشمی نقاشی شده توسط توسا میتسوکی، مربوط به حدود سال ۱۶۹۰ قرار دارند. این آلبوم حاوی برگه‌های تأیید اعتبار میتسوکی برای نقاشی‌های اجدادش در قرن ۱۶ است.
موقعیت موراساکی شیکیبو در دربار به عنوان ندیمه امپراتریس شوشی (آکیکو) و موقعیت سی شوناگون به عنوان ندیمه امپراتریس فوجیوارا نو تیشی (ساداکو)
اثری از مکتب توسا در اواسط تا اواخر قرن هفدهم، یک یاماتو-ئه از هی‌آن درباری توسط توسا میتسوئوکی، زنانی را نشان می‌دهد که لباس‌های جیهونی‌تو را بر تن دارند و با موهایی که تا کف زمین می‌رسد.
در این نقاشی قرن سیزدهمی از موراساکی شیکیبو نیکی اماکی که دربار هی‌آن را با درباریان مست، و بی‌نظم و در حال معاشقه و شوخی با خانم‌های دربار تصویر کشیده است.
باغ گنجی در روزان-جی، معبدی در کیوتو مرتبط با عمارت سابق او
موراساکی در حال نگارش در ایشییاما-درا در این نقاشی بر روی ابریشم اواخر قرن هفدهم و بر روی جلد آلبوم گنجی دانشگاه هاروارد واقع در موزه هنر هاروارد که توسط توسا میتسوئوکی به تصویر کشیده شده است.
تصویر قرن سیزدهم (اماکیمونو) از خاطرات بانو موراساکی که امپراتریس شوشی را با فرزندش امپراتور گو-ایچیجو و بانوان درباری منزوی شده پشت کیچو (پرده) نشان می‌دهد.
نقاشی طومار ابریشم اواخر قرن هفدهم یا اوایل قرن هجدهم صحنه ای از فصل ۳۴ از داستانِ گنجی که مردانی را در حال بازی در باغی و زنی نشسته در پشت پرده را به تصویر کشیده است.
مرکب و بادبزن کاغذ طلایی قرن هفدهمی که نوشته موراساکی را نشان می‌دهد.
طراحی اسکناس ۲۰۰۰ ینی که به افتخار موراساکی ایجاد شده است.