انتخاب گروهی
نقد

اکثریت قریب به اتفاق زیست‌شناسان رفتاری با تلاش‌های مجدد برای بررسی مجدد انتخاب گروهی به عنوان مکانیزم قابل قبول فرگشت متقاعد نشده‌اند.
روان‌شناس استیون پینکر بیان می‌کند که «انتخاب گروهی هیچ نقش مفیدی در روان‌شناسی یا علوم اجتماعی ندارد»، زیرا در این حوزه‌ها اجرای دقیق تئوری انتخاب طبیعی نیست.
داوکینز می‌نویسد من طرفدار نظریه انتخاب گروهی نیستم. برخی زیست‌شناسان انتخاب گروهی حقیقی را با آنچه که خودشان انتخاب گروهی می‌خوانند، اشتباه می‌کنند. اما با نظر دقیق‌تر می‌توان دید که مقصود آنان از انتخاب گروهی، در واقع یا دگرخواهی دوسویه است یا انتخاب خویشاوندان. از طرفی دیگر حتی کسانی هم که نظر خوشی به انتخاب گروهی ندارند، می‌پذیرند که این پدیده اصولاً شدنی است. پرسش این است که آیا این پدیده یک نیروی مهم در فرگشت هست یا نه. شاید اگر بیان و توصیف انتخاب گروهی را در سطوح پایین‌تر بررسی کنیم — مانند وقتی که برای تبیین فداکاری به انتخاب گروهی متوسل می‌شویم — استوارتر و پذیرفتنی‌تر به نظر می‌رسد. تصور کنید که در سپاه آن قبیله‌ای، که همگی شهادت‌طلب و شیفته کسب ثواب اخروی‌اند جنگجوی خودخواهی باشد که فقط اندکی کمتر از بقیه مشتاق پیروزی به بهای فدا کردن جان شیرین است. به‌طور متوسط، شهادت هر یک از رزمندگان به این جنگجوی خودپسند بیشتر فایده می‌رساند تا به خود آن شهدا، چون آنان زنده نمی‌مانند تا از مواهب این جهانی شهادت خود بهرمند شوند. پس بخت تولیدمثل جنگجوی خودپسند بیش از رزمندگان مخلص‍تر است، و ژن‌های پرهیز از شهادت او، بخت بیشتری برای انتقال به نسل بعدی دارند؛ بنابراین تمایل به شهادت در نسل‌های بعدی کاهش می‌یابد. این یک مثال خیلی ساده شده بود، اما یک مشکل همیشگی نظریه‌های انتخاب گروهی را نشان می‌دهد.
داوکینز در مقاله تبار ادوارد ویلسون می‌نویسد، بر اساس مقاله ای در سال ۲۰۱۰ است که او به‌طور مشترک با دو ریاضیدان به نام‌های مارتین نواک و کورینا تارنیتا منتشر کرد، تز ویلسون انتشار یافت و انتقاد شدید بیش از ۱۴۰ زیست‌شناس فرگشتی، از جمله اکثریت برجسته‌ترین دانشمندان در این زمینه را برانگیخت. هیچ‌کس شک ندارد که برخی از گروه‌ها بهتر از دیگران زنده می‌مانند. چیزی که بحث‌برانگیز است این ایده است که بقای گروهی متفاوت، فرگشت را پیش می‌برد، همان‌طور که بقای فردی متفاوت انجام می‌دهد. به استثنای یک قسمت غیرعادی در هبوط انسان داروین پیوسته انتخاب طبیعی را انتخاب بین ارگانیسم‌های منفرد می‌دانست. بدون شک سنجاب خاکستری آمریکایی، سنجاب قرمز بومی بریتانیا را به سمت انقراض سوق می‌دهد، زیرا اتفاقاً مزایای خاصی دارد. این بقای گروه افتراقی است. اما شما هرگز در مورد هیچ بخشی از یک سنجاب نمی‌گویید که برای ارتقای بقای سنجاب خاکستری نسبت به رنگ قرمز فرگشت یافته‌است. ویلسون در مورد سنجاب‌ها هیچ چیز احمقانه ای نمی‌گوید. او متوجه نمی‌شود که آنچه می‌گوید، اگر آن را با دقت بررسی کنید، به همان اندازه غیرقابل قبول و بدون شواهد است.
جورجی کونتگز یکی از متخصصان فرگشت از دانشگاه وارویک، مشکل اصلی عدم امکان تعریف «سازگاری» (fitness) است، چه در ارگانیسم‌ها، اندام‌ها، سلول‌ها، ژن‌ها یا حتی در مناطق تنظیم کننده دی‌ان‌ای ژن. او می‌گوید این یک فانتزی است. چیزی به نام ژن خوب یا بد وجود ندارد. ژن‌ها در زمینه‌های مختلف مورد استفاده قرار می‌گیرند و مجدداً مورد استفاده قرار می‌گیرند، که هر یک ممکن است ارزش تناسب کلی متفاوتی برای یک ارگانیسم یا یک گروه خاص داشته باشد. داروین در اواخر زندگی خود گفت که ای کاش نظریه خود را به جای انتخاب، «حفظ طبیعی» می‌نامید، اما حتی حفظ برخی ژن‌ها در طول اعصار دلیلی بر خوب بودن آنها نیست.
مدل انتخاب چندسطحی دیوید اسلون ویلسون در سال ۱۹۹۴، که توسط مجموعه ای تودرتو از عروسک‌های روسی ماتریوشکا نشان داده شده‌است. خود ویلسون مدل خود را با چنین مجموعه ای مقایسه کرد.