پارک ملی دث ولی
اقلیم

دث ولی به دلیل کمبود آب سطحی و هموار بودنش گرم‌ترین و خشک‌ترین مکان در آمریکای شمالی است. از آن‌جایی که این مکان مکرراً به عنوان گرم‌ترین نقطهٔ ایالات متحده محسوب می‌شود، جدول‌بندی‌های روزانهٔ حداکثر دماها در این کشور نتایج مربوط به دث ولی را به عنوان یک روال معمول حذف می‌کنند. در ۱۰ ژوئیه ۱۹۱۳ رکورد ۵۶٫۷ درجهٔ سانتی‌گراد در ایستگاه دیده‌بانی هیئت هواشناسی در گرین‌لند رنچ به ثبت رسید که بالاترین دمایی است که تا سال ۲۰۰۷ در این قاره به ثبت رسیده‌است. در روزهای تابستان دمای ۴۹ درجهٔ سانتی‌گراد یا بیشتر و در شب‌های زمستان دمای زیر صفر کاملاً معمول است. ژوئیه گرم‌ترین ماه با متوسط بیشینه دمای ۴۶ درجهٔ سانتی‌گراد و متوسط کمینه دمای ۳۱ درجهٔ سانتی‌گراد و دسامبر خنک‌ترین ماه با متوسط بیشینه دمای ۱۸ درجهٔ سانتی‌گراد و متوسط کمینه دمای ۴ درجهٔ سانتی‌گراد هستند. رکورد حداقل دمای ثبت شده ۹٫۴- درجهٔ سانتی‌گراد است.
آب چندین چشمهٔ بزرگ دث ولی از سفره‌آب محلی تأمین می‌شود، که از شرق تا جنوب نوادا و یوتا کشیده شده‌است. بیشتر آب این سفره‌آب برای چندین هزار سال، از عصر یخبندان پلیستوسن که اقلیم خنک‌تر و مرطوب‌تر بوده، در آن‌جا بوده‌است. اقلیم خشک‌تر امروزی به‌اندازهٔ کافی موجب بارش نمی‌شود تا سفره‌آب را با همان سرعتی که از آن آب برداشت می‌شود تغذیه کند.
بلندترین رشته‌کوه در داخل پارک، رشته‌کوه پانامینت است که قلهٔ تلسکوپ با ارتفاع ۳٬۳۶۸ متر مرتفع‌ترین نقطهٔ آن به حساب می‌آید. منطقهٔ دث ولی یک زون گذاره‌ای در شمالی‌ترین بخش بیابان موهاوی است و از پنج رشته‌کوه که از صفحهٔ اقیانوس آرام شکل گرفته‌اند تشکیل شده‌است. از میان این رشته‌کوه‌ها سه رشته‌کوه، موانعی جدی برای جریان هوا به حساب می‌آیند: سیرا نوادا، رشته‌کوه آرگوس و رشته‌کوه پانامینت. اجرام هوا به هنگام بالا رفتن از رشته‌کوه‌ها رطوبت خود را از دست می‌دهند، پدیده‌ای که اقلیم‌شناسان از آن با عنوان اثر سایهٔ باران یاد می‌کنند.
تشدید اثر سایهٔ باران در منطقهٔ دث ولی، آن را به خشک‌ترین مکان آمریکای شمالی تبدیل کرده‌است، به گونه‌ای که میزان بارش سالیانه در بدواتر تنها در حدود ۳۸ میلی‌متر است (در برخی از سال‌ها بارشی که قابل اندازه‌گیری باشد رخ نمی‌دهد). متوسط بارش سالیانه از ۴۹ میلی‌متر در سراسر مناطق زیر سطح دریا تا ۳۸۰ میلی‌متر در کوه‌های بلندی که دره را احاطه کرده‌اند متغیر است. بارندگی اغلب به صورت طوفان‌های شدیدی است که منجر به ایجاد سیل‌های ناگهانی می‌شود و این خود موجب تغییر شکل مناظر و گاهی اوقات به وجود آمدن دریاچه‌های موقتی می‌گردد.
اقلیم گرم و خشک منطقه تشکیل خاک را دشوار می‌کند. بنابراین در مناطق کوهستانی هدررفت توده‌ای (حرک رو به پایین سنگ‌های سست) نیروی فرسایش‌گر غالب به‌شمار می‌آید که موجب اسکلتی‌شدن رشته‌کوه‌ها (کوه‌هایی که خاک ناچیزی روی آن‌هاست) می‌شود. اگر چه تلماسه‌های پارک مشهور هستند ولی تعدادشان به اندازهٔ شهرتشان یا متناسب با خشکی منطقه نیست. یکی از پهنه‌های تلماسه‌ای اصلی در نزدیکی استوپایپ ولز در قسمت شمالی مرکز دره است که عمدتاً از ماسه‌های کوارتز تشکیل شده‌است. پهنهٔ تلماسه‌ای دیگری تنها در ۱۶ کیلیومتری شمال آن قرار دارد ولی عمدتاً از ماسه‌های تراورتن تشکیل شده‌است. هم‌چنین پهنهٔ تلماسه‌ای دیگری در نزدیکی ایبکس هیل (که منطقهٔ کم‌بازدیدی است) در جنوبی‌ترین قسمت پارک، درست جنوب مانداب ساراتوگا اسپرینگز قرار دارد. باد غالب در زمستان از سمت شمال و در تابستان از سمت جنوب می‌وزد. بنابراین موقعیت کلی پهنه‌های تلماسه‌ای کم‌وبیش ثابت باقی می‌ماند.
استثنائات نادری در ماهیت خشک منطقه روی می‌دهد. در سال ۲۰۰۵، زمستان غیرمعمول مرطوبی موجب به وجود آمدن دریاچه‌ای در حوضهٔ بدواتر شد و پرگل‌ترین فصل تاریخ پارک را رقم زد.