جمهوری روم
پی‌نوشت

↑  Crawford 1974, pp. 455, 456.
↑  مهندس فرشید (۱۳۶۱)، مکتب‌ها و احزاب سیاسی، اقبال
↑  مونتسکیو. ملاحظاتی درباب علل عظمت و انحطاط روم. ترجمهٔ علی اکبر مهتدی. صص. ۴۲ (فصل چهارم).
↑  عیسی صدیق (۱۳۴۷). تاریخ فرهنگ اروپا از آغاز تا زمان حاضر. ص. ۲۳-۲۶.
↑  نیکولو ماکیاولی. گفتارهایی در باب ده کتاب نخست تیتوس لیویوس. ج. یکم. ترجمهٔ محمد حسن لطفی. انتشارات خوارزمی. صص. فصل ۱۱.
↑  مونتسکیو. ملاحظاتی درباب علل عظمت و انحطاط روم. ترجمهٔ علی اکبر مهتدی. صص. ۴۰ (فصل چهارم).
↑  مونتسکیو. ملاحظاتی درباب علل عظمت و انحطاط روم. ترجمهٔ علی اکبر مهتدی. صص. ۲۵ و ۴۰ و ۵۰.
↑  جهانبگلو، رامین (۱۳۷۸). ماکیاولی و اندیشه رنسانس. تهران: نشر مرکز. ص. ۶۱ و ۶۲.
↑  جهانبگلو، رامین (۱۳۷۸). ماکیاولی و اندیشه رنسانس. تهران: نشر مرکز. ص. ۶۱ و ۶۲.
↑  جهانبگلو، رامین (۱۳۷۸). ماکیاولی و اندیشه رنسانس. تهران: نشر مرکز. ص. ۷۱.
↑  مونتسکیو. ملاحظاتی درباب علل عظمت و انحطاط روم. ترجمهٔ علی اکبر مهتدی. صص. ۳۸ و ۴۱ (فصل چهارم).
↑  نیکولو ماکیاولی. گفتارهایی در باب ده کتاب نخست تیتوس لیویوس. ترجمهٔ محمد حسن لطفی. انتشارات خوارزمی. صص. کتاب نخست، فصل‌های ۶ و ۷.
↑  نیکولو ماکیاولی. گفتارهایی در باب ده کتاب نخست تیتوس لیویوس. ترجمهٔ محمد حسن لطفی. انتشارات خوارزمی. صص. کتاب نخست، فصل‌های ۳ و ۴.
↑  نیکولو ماکیاولی. گفتارهایی در باب ده کتاب نخست تیتوس لیویوس. ترجمهٔ محمد حسن لطفی. انتشارات خوارزمی. صص. کتاب نخست، فصل ۲.
↑  رابرت بی. داونز. کتاب‌هایی که دنیا را تغییر دادند. ترجمهٔ هوشنگ پیرنظر. انتشارات ابن‌سینا. ص. ۲۸ (کتاب اول، تشریح سیاست و قدرت).
↑  جهانبگلو، رامین (۱۳۷۸). ماکیاولی و اندیشه رنسانس. تهران: نشر مرکز. ص. ۶۱ و ۶۲.
↑  نیکولو ماکیاولی. گفتارهایی در باب ده کتاب نخست تیتوس لیویوس. ترجمهٔ محمد حسن لطفی. انتشارات خوارزمی. صص. کتاب نخست، فصل ۶.
↑  رابرت بی. داونز. کتاب‌هایی که دنیا را تغییر دادند. ترجمهٔ هوشنگ پیرنظر. انتشارات ابن‌سینا. ص. ۲۸ (کتاب اول، تشریح سیاست و قدرت).
↑  تیتوس لیویوس. از پیدایش روم. ج. یکم. صص. گفتار ۵۷.
↑  تیتوس لیویوس. از پیدایش روم. ج. یکم. صص. گفتار ۵۸.
↑  تیتوس لیویوس. از پیدایش روم. ج. یکم. صص. گفتار ۵۹.
↑  تیتوس لیویوس. از پیدایش روم. ج. یکم. صص. گفتار ۶۰.
↑  تیتوس لیویوس. از پیدایش روم. ج. دوم. صص. گفتار ۱.
↑  تیتوس لیویوس. از پیدایش روم. ج. یکم. صص. گفتار ۸.
↑  مونتسکیو. ملاحظاتی درباب علل عظمت و انحطاط روم. ترجمهٔ علی اکبر مهتدی. صص. فصل اول، ۱۵.
↑  تیتوس لیویوس. از پیدایش روم. ج. دوم. صص. گفتار ۱.
↑  تیتوس لیویوس. از پیدایش روم. ج. دوم. صص. گفتار ۲.
↑  تیتوس لیویوس. از پیدایش روم. ج. دوم. صص. گفتار ۲.
↑  تیتوس لیویوس. از پیدایش روم. ج. دوم. صص. گفتار ۳.
↑  تیتوس لیویوس. از پیدایش روم. ج. دوم. صص. گفتار ۴.
↑  تیتوس لیویوس. از پیدایش روم. ج. دوم. صص. گفتار ۵.
↑  تیتوس لیویوس. از پیدایش روم. ج. دوم. صص. گفتار ۵.
↑  تیتوس لیویوس. از پیدایش روم. ج. دوم. صص. گفتار ۶.
↑  تیتوس لیویوس. از پیدایش روم. ج. دوم. صص. گفتار ۷.
↑  تیتوس لیویوس. از پیدایش روم. ج. دوم. صص. گفتار ۷.
↑  "1911 Encyclopædia Britannica/Valerius, Publius". wikisource (به انگلیسی). Retrieved 30 September 2023.
↑  تیتوس لیویوس. از پیدایش روم. ج. دوم. صص. گفتار ۸.
↑  نیکولو ماکیاولی. گفتارهایی در باب ده کتاب نخست تیتوس لیویوس. خوارزمی. ص. کتاب اول، فصل ۳۲.
↑  تیتوس لیویوس. از پیدایش روم. ج. دوم. صص. گفتار ۹.
↑  Dionysius of Halicarnassus. Roman Antiquities. ص. V, ۲۴.
↑  تیتوس لیویوس. از پیدایش روم. ج. دوم. صص. ۱۰.
↑  تیتوس لیویوس. از پیدایش روم. ج. دوم. صص. گفتارهای ۱۱–۱۳.
↑  "Lars Porsena: The Famous Etruscan Ruler Who Threatened Rome". ancient-origins (به انگلیسی). 11 February 2021. Retrieved 5 October 2023.
↑  "Gaius Mucius Scaevola". britannica.com (به انگلیسی). Retrieved 30 September 2023.
↑  تیتوس لیویوس. از پیدایش روم. ج. دوم. صص. گفتار ۱۵.
↑  Scullard، Howard H (۱۹۹۲). Storia del mondo romano. Milan: Rizzoli. ص. ۱۷۵.
↑  Scullard، Howard H (۱۹۹۲). Storia del mondo romano(تاریخ جهان رومی). Milan: Rizzoli. ص. ۱۷۶.
↑  Devoto، Giacomo (۱۹۵۱). Gli antichi Italici. Firenze: Vallecchi. ص. ۱۴۷.
↑  Attilio Levi، Mario. L'Italia nell'Evo antico. ص. ۱۹۱.
↑  پولیبیوس. Storie (Histoties). ج. I. ص. ۶ ٫۶.
↑  Piganiol، Andre. Le conquiste dei Romani. ص. ۱۸۱.
↑  Scullard، Howard H (۱۹۹۲). Storia del mondo romano. Milan: Rizzoli. ص. ۱۷۵.
↑  Musti، Domenico. La spinta verso il Sud, espansione Romana e rapporti internazionali. ص. ۵۳۷.
↑  Musti، Domenico. La spinta verso il Sud, espansione Romana e rapporti internazionali. ص. ۵۳۸.
↑  آپیان. Storia romana, III. ص. ۱۵.
↑  دیون کاسیوس. Storia romana, IV. ص. ۳۹, ۴.
↑  دیون کاسیوس. Storia romana, IV. ص. ۳۹, ۴.
↑  آپیان. Storia romana, III. ص. ۱۵.
↑  Orosio. Historiarum adversus paganos libri septem, IV. ص. ۲.
↑  Dionysius of Halicarnassus, xix. 5, 6.
↑  Plutarch, Pyrrhus, 14.
↑  Franke, Cambridge Ancient History, vol. 7, part 2, pp. 456, 457.
↑  Cicero, Cato Maior de Senectute, 6.
↑  Plutarch, Pyrrhus, 18, 19.
↑  Franke, Cambridge Ancient History, vol. 7, part 2, pp. 466–471.
↑  Dionysius of Halicarnassus, xx. 3.
↑  Plutarch, Pyrrhus, 21 § 9.
↑  Franke, Cambridge Ancient History, vol. 7, part 2, pp. 473–480.
↑  Dionysius of Halicarnassus, xx. 8.
↑  Grant, The History of Rome, p. 80
↑  Scullard، H, H. Cambridge Ancient History. ج. جلد۷. صص. ۵۱۷–۵۳۷.
↑  Goldsworthy، Adrian. The Punic Wars. ص. ۶۹.
↑  مونتسکیو. ملاحظاتی درباب علل عظمت و انحطاط روم. ترجمهٔ علی اکبر مهتدی. صص. ۷۴ (فصل ششم).
↑  Polybius. Histories. ج. جلد i. صص. ۱۱–۱۲.
↑  Scullard، H, H. Cambridge Ancient History. ج. جلد۷. صص. ۵۴۷.
↑  Goldsworthy، Adrian. The Punic Wars. ص. ۱۱۳.
↑  Scullard، H, H. Cambridge Ancient History. ج. جلد۷. صص. ۵۵۴–۵۴۸.
↑  Polybius. Histories. ج. ۱. ص. ۶۳, ۱-۳.
↑  Polybius. Histories. ج. ۱. ص. ۶۲, ۹.
↑  Polybius. Histories. ج. ۱. ص. ۶۲, ۸.
↑  Polybius. Histories. ج. ۱. ص. ۶۵, ۸۸.
↑  Scullard، H, H. Cambridge Ancient History. ج. جلد۷. صص. ۵۶۹–۵۶۵.
↑  تیتوس لیویوس. از پیدایش روم. ج. XXI. صص. ۲, ۱.
↑  Polybius. Histories. ج. ۲. ص. ۱, ۸-۱.
↑  آپیان. Guerra annibalica. ج. ۷. صص. ۱, ۲.
↑  تیتوس لیویوس. از پیدایش روم. ج. XXI. صص. ۲, ۲–۱.
↑  تیتوس لیویوس. از پیدایش روم. ج. XXI. صص. ۲, ۳–۵.
↑  Polybius. Histories. ج. ۲. ص. ۱۳, ۱-۲.
↑  آپیان. Guerra annibalica. ج. ۷. صص. ۱, ۲.
↑  Polybius. Histories. ج. ۲. ص. ۱۳, ۱-۷.
↑  Polybius. Histories. ج. ۲. ص. ۳۶, ۱-۲.
↑  آپیان. Guerra Annibalica. ج. ۷. ص. ۱–۳.
↑  Polybius. Histories. ج. ۳. ص. ۱۳, ۳-۴.
↑  Polybius. Histories. ج. ۳. ص. ۶, ۱-۳.
↑  Polybius. Histories. ج. ۳. ص. ۱۶, ۶.
↑  Polybius. Histories. ج. ۳. ص. ۱۱۷.
↑  تیتوس لیویوس. از پیدایش روم. ج. xxii. صص. ۴۹.
↑  Briscone. Cambridge Ancient History. صص. ۵۳–۵۲.
↑  Briscone. Cambridge Ancient History. صص. ۴۹–۵۰.
↑  Briscoe. Cambridge Ancient History. ص. ۵۹.
↑  Briscoe. Cambridge Ancient History. ص. ۵۵.
↑  Briscoe. Cambridge Ancient History. ص. ۶۰.
↑  مونتسکیو. ملاحظاتی درباب علل عظمت و انحطاط روم. ترجمهٔ علی اکبر مهتدی. صص. ۴۳ و ۴۴ (فصل چهارم).
↑  مونتسکیو. ملاحظاتی درباب علل عظمت و انحطاط روم. ترجمهٔ علی اکبر مهتدی. صص. ۴۸ (فصل چهارم).
↑  مونتسکیو. ملاحظاتی درباب علل عظمت و انحطاط روم. ترجمهٔ علی اکبر مهتدی. صص. ۵۳ (فصل چهارم).
↑  اورلیوس ویکتور. De Viris illustribus Urbis Roma. ص. ۴۲-۵۵.
↑  آپیان. Guerra Siriaca. ص. ۱-۴۴.
↑  Grant. The History of Rome. ص. ۱۲۰.
↑  Goldsworthy. , In the Name of Rome. ص. ۷۵.
↑  Goldsworthy. , In the Name of Rome. ص. ۹۲.
↑  Matyszak. The Enemies of Rom. ص. ۵۳.
↑  Goldsworthy. , In the Name of Rome. ص. ۲۱۸.
↑  Isaac Asimov. History of Rome – The republic.
↑  پلوتارک، Life of Cato the elder, 27
↑  Scullard، Howard. H (۲۰۰۲). A History of the Roman World, 753 to 146 BC. London: Routledge. صص. ۳۱۰, ۳۱۶.
↑  Scullard، Howard. H (۱۹۵۵). "Carthage". Greece & Rome. 2 (3). صص. ۱۰۳.
↑  Ruffolo، Giorgio (۲۰۰۴). Quando Italia era una superpotenza. Einaudi. ص. ۷۲.
↑  Ruffolo، Giorgio (۲۰۰۴). Quando Italia era una superpotenza. Einaudi. ص. ۱۸.
↑  Ruffolo، Giorgio (۲۰۰۴). Quando Italia era una superpotenza. Einaudi. ص. ۱۸.
↑  Bishop, Paul. "Rome: Transition from Republic to Empire" (PDF). Hillsborough Community College. Archived from the original (PDF) on 24 September 2015. Retrieved 19 February 2014.
↑  Abbott، Frank Frost (۱۹۰۱). A History and Description of Roman Political Institutions. Elibron Classics. ص. ۹۷.
↑  Stobart, J.C. (1978). "III". In Maguinness, W.S; Scullard, H.H. The Grandeur That was Rome (4th ed.). Book Club Associates. pp. 75–82.
↑  Bishop, Paul. "Rome: Transition from Republic to Empire" (PDF). Hillsborough Community College. Archived from the original (PDF) on 24 September 2015. Retrieved 19 February 2014.
↑  Matyszak, The Enemies of Rome, p. 64
↑  Sallust, The Jugurthine War, XII
↑  Abbott, 100
↑  Matyszak, The Enemies of Rome, p. 75
↑  Ruffolo، Giorgio (۲۰۰۴). Quando Italia era una superpotenza. Einaudi. ص. ۴۹.
↑  Abbott, 103
↑  Abbott, 106
↑  Grant, The History of Rome, p. 161
↑  Abbott, 104
↑  André Piganiol (۱۹۸۹). Le conquiste dei Romani. Milano. ص. ۲۹۷.
↑  Appiano. Guerre Mitridatiche. صص. ۲۰.
↑  تیتوس لیویوس. از پیدایش روم، جلد=Periochae. ص. ۷۷٫۹.
↑  Appiano. Guerre Mitridatiche. صص. ۲۲.
↑  تیتوس لیویوس. از پیدایش روم. ج. Periochae. ص. ۷۸٫۱.
↑  تیتوس لیویوس. از پیدایش روم. ج. Periochae. ص. ۸۲٫۱.
↑  تیتوس لیویوس. از پیدایش روم. ج. Periochae. ص. ۸۲٫۲.
↑  تیتوس لیویوس. از پیدایش روم. ج. Periochae. ص. ۸۳٫۱.
↑  تیتوس لیویوس. از پیدایش روم. ج. Periochae. ص. ۸۳٫۳.
↑  Appiano. Guerre Mitridatiche. صص. ۵۷–۵۸.
↑  Plutarch. Vita di Pompeo. ص. ۲۴-۲۹.
↑  Cassio Dione. Storia romana. ج. XLII. ص. ۴۲٫۳-۴۳٫۴.
↑  تیتوس لیویوس. از پیدایش روم. ج. Periochaeّ. ص. ۱۰۰٫۱.
↑  Plutarch. Vita di Pompeo. ص. ۳۳٫۶.
↑  Cassio Dione. Storia romana. ج. XXXVII. ص. ۲۰٫۲.
↑  Cassio Dione. Storia romana. ج. XXXVI. ص. ۳۷٫۶.
↑  Cassio Dione. Storia romana. ج. XXXVII. ص. ۲۱٫۳.
↑  تیتوس لیویوس. از پیدایش روم. ج. Periochae. ص. ۱۰۳٫۱۲.
↑  Emilio Gabba (۱۹۷۳). Esercito e società nella tarda repubblica romana. Firenze. ص. ۳۸۳.
↑  Mommsen. «I». Storia di Roma antica. ج. II. ص. ۵۸۱.
↑  Mommsen. «I». Storia di Roma antica. ج. II. ص. ۶۲۲.
↑  Howard H. Scullard (۱۹۹۲). Storia del mondo romano, vol. 2 Dalle riforme dei Gracchi alla morte di Nerone. Milano. ص. ۱۲۱-۱۲۰.
↑  Mommsen. Storia di Roma antica. ص. ۶۵۶-۶۵۹.
↑  André Piganiol. Le conquiste dei Romani. ص. cap٫ ۲۱.
↑  Cicerone. Per Quinto. ص. v٫۲.
↑  Plutarch. Vita di pompeo. ص. ۲۱٫۲.
↑  Plutarch. Vita di Crasso. ص. ۱۱٫۷.
↑  Appiano di Alessandria. Guerra civile. ج. I. ص. ۱۲۰.
↑  Appiano di Alessandria. Guerra civile. ج. I. ص. ۱۱۶.
↑  Plutarch. Vita di Crasso. ج. xii. ص. ۲.
↑  Appiano di Alessandria. Guerra civile. ج. I. ص. ۱۲۱.
↑  Davis. Readings in Ancient History. ص. ۹۰.
↑  Smitha, Frank E. «From a Republic to Emperor Augustus: Spartacus and Declining Slavery». دریافت‌شده در ۲۰۰۶-۰۹-۲۳.
↑  Svetonio. Vita di Claudio. ج. xxv. ص. ۲.
↑  Gaius. Institutionum commentarius. ص. i٫۵۲.
↑  Sallustio. De Catilinae Coniuratione. ص. ۵.
↑  Plutarch. Vita di Cicerone. ص. ۱۰,۳-۴.
↑  Plutarch. Vita di Cicerone. ص. ۱۶,۲.
↑  Plutarch. Vita di Cicerone. ص. ۱۵,۵.
↑  Sallustio. De Catilinae Coniuratione. ص. ۲۹,۲.
↑  Sallustio. De Catilinae Coniuratione. ص. ۲۸,۱-۳.
↑  Plutarch. Vita di Cicerone. ص. ۱۶,۴-۵.
↑  Sallustio. De Catilinae Coniuratione. ص. ۳۱,۶.
↑  Plutarch. Vita di Cicerone. ص. ۱۶,۶.
↑  Sallustio. De Catilinae Coniuratione. ص. ۳۲,۱.
↑  Plutarch. Vita di Cesare. ص. ۱۴,۱-۲.
↑  Svetonio. Vite dei Cesari, Cesare. ص. ۱۹,۲.
↑  Appiano. Le Guerre Civili. ج. II. ص. ۸.
↑  Cassio Dione. Storia romana. ج. XXXVII. ص. ۵۵-۵۷.
↑  Cicerone. Lettere ad Attico. ج. II. ص. ۳,۳.
↑  J. Carcopino traduzione di Anna Rosso Cattabiani (۱۹۸۱). Giulio Cesare. Rusconi Libri. ص. ۲۲۱.
↑  J. Carcopino traduzione di Anna Rosso Cattabiani (۱۹۸۱). Giulio Cesare. Rusconi Libri. ص. ۲۱۱.
↑  J. Carcopino traduzione di Anna Rosso Cattabiani (۱۹۸۱). Giulio Cesare. Rusconi Libri. ص. ۲۲۰.
↑  Luciano Canfora (۱۹۹۹). Giulio Cesare. Il dittatore democratico. ج. "mostro a tre teste". Laterza. ص. cap٫ XI.
↑  J. Carcopino traduzione di Anna Rosso Cattabiani (۱۹۸۱). Giulio Cesare. Rusconi Libri. ص. ۲۲۱-۲۲۲.
↑  J. Carcopino traduzione di Anna Rosso Cattabiani (۱۹۸۱). Giulio Cesare. Rusconi Libri. ص. ۲۲۵-۲۲۸.
↑  Luciano Canfora (۱۹۹۹). Giulio Cesare. Il dittatore democratico. ج. "Il primo consolato". Laterza. ص. cap٫ XI.
↑  W. Warde Fowler (۲۰۰۴). Social life at Rome in the age of Cicero. Kissinger Publishing.
↑  Luciano Canfora (۱۹۹۹). Giulio Cesare. Il dittatore democratico. ج. "Il primo consolato". Laterza. ص. cap٫ XI.
↑  Svetonio. Vite dei Cesari, Cesare. ص. ۲۰٫۱.
↑  Luciano Canfora (۱۹۹۹). Giulio Cesare. Il dittatore democratico. ج. "Il primo consolato". Laterza. ص. cap٫ XI.
↑  Lawrence Keppie (۱۹۹۸). (in The making of the roman army, from Republic to Empire. Oklahoma. ص. ۸۰-۸۱.
↑  Julius Caesar. Commentarii de bello Gallico. ج. I. ص. ۶.
↑  Julius Caesar. Commentarii de bello Gallico. ج. I. ص. ۶,۴.
↑  دان ناردو (۱۳۸۹). ژولیوس سزار، فرمانده و سیاستمدار رومی. ترجمهٔ شهربانو صارمی. تهران: ققنوس. ص. ۵۵–۵۷.
↑  Cicerone. Ad Atticum, XV. ص. ۱۲, ۲.
↑  Tacito. Annales, I. ص. ۱۰.
↑  Velleius Paterculus. Historiae romanae ad M. Vinicium libri duo. ج. II. ص. ۱۱, ۷۰.
↑  Mario Attilio Levi (۱۹۹۴). , Augusto e il suo tempo,. Milano. ص. ۱۴۳.
↑  Colin M. Wells (۱۹۹۵). L'impero romano. Bologna.
↑  Colin M. Wells (۱۹۹۵). L'impero romano. Bologna.
↑  Colin M. Wells (۱۹۹۵). L'impero romano. Bologna.
↑  Francois Chamoux (۱۹۸۸). Marco Antonio. Milano. ص. ۲۵۴.
↑  نیکولو ماکیاولی. گفتارهایی در باب ده کتاب نخست تیتوس لیویوس. ترجمهٔ محمد حسن لطفی. انتشارات خوارزمی. صص. کتاب نخست، فصل‌‌های ۱۳ و ۱۱.
↑  نیکولو ماکیاولی. گفتارهایی در باب ده کتاب نخست تیتوس لیویوس. ترجمهٔ محمد حسن لطفی. انتشارات خوارزمی. صص. کتاب نخست، فصل‌های ۱۶ و ۱۷.
↑  مونتسکیو. ملاحظاتی درباب علل عظمت و انحطاط روم. ترجمهٔ علی اکبر مهتدی. صص. ۱۴۷ (فصل سیزدهم).
↑  مونتسکیو. ملاحظاتی درباب علل عظمت و انحطاط روم. ترجمهٔ علی اکبر مهتدی. صص. ۱۲۲ (فصل یازدهم).
↑  مونتسکیو. ملاحظاتی درباب علل عظمت و انحطاط روم. ترجمهٔ علی اکبر مهتدی. صص. ۱۱۰-۱۱۱ (فصل دهم).
↑  مونتسکیو. ملاحظاتی درباب علل عظمت و انحطاط روم. ترجمهٔ علی اکبر مهتدی. صص. ۸۲ و ۸۱ (فصل ششم).
↑  مونتسکیو. ملاحظاتی درباب علل عظمت و انحطاط روم. ترجمهٔ علی اکبر مهتدی. صص. ۴۱ (فصل چهارم).
↑  مونتسکیو. ملاحظاتی درباب علل عظمت و انحطاط روم. ترجمهٔ علی اکبر مهتدی. صص. فصل اول، ۱۸ و ۱۹.
↑  مونتسکیو. ملاحظاتی درباب علل عظمت و انحطاط روم. ترجمهٔ علی اکبر مهتدی. صص. فصل چهارم، ۴۸ و ۴۹.
↑  مونتسکیو. ملاحظاتی درباب علل عظمت و انحطاط روم. ترجمهٔ علی اکبر مهتدی. صص. فصل اول، ۲۰.
↑  مونتسکیو. ملاحظاتی درباب علل عظمت و انحطاط روم. ترجمهٔ علی اکبر مهتدی. صص. ۷۸ و ۷۰ (فصل ششم).
↑  مونتسکیو. ملاحظاتی درباب علل عظمت و انحطاط روم. ترجمهٔ علی اکبر مهتدی. صص. ۲۸-۳۲ (فصل دوم).
↑  مونتسکیو. ملاحظاتی درباب علل عظمت و انحطاط روم. ترجمهٔ علی اکبر مهتدی. صص. ۷۶ و ۷۷ (فصل ششم).
↑  مونتسکیو. ملاحظاتی درباب علل عظمت و انحطاط روم. ترجمهٔ علی اکبر مهتدی. صص. ۴۲ (فصل چهارم).
↑  مونتسکیو. ملاحظاتی درباب علل عظمت و انحطاط روم. ترجمهٔ علی اکبر مهتدی. صص. ۲۷ (فصل دوم).
↑  مونتسکیو. ملاحظاتی درباب علل عظمت و انحطاط روم. ترجمهٔ علی اکبر مهتدی. صص. ۲۶ (فصل دوم).
↑  مونتسکیو. ملاحظاتی درباب علل عظمت و انحطاط روم. ترجمهٔ علی اکبر مهتدی. صص. ۲۶ (فصل دوم).
↑  نیکولو ماکیاولی. گفتارهایی در باب ده کتاب نخست تیتوس لیویوس. ج. یکم. ترجمهٔ محمد حسن لطفی. انتشارات خوارزمی. صص. فصل ۱۱.
↑  نیکولو ماکیاولی. گفتارهایی در باب ده کتاب نخست تیتوس لیویوس. ج. یکم. ترجمهٔ محمد حسن لطفی. انتشارات خوارزمی. صص. فصل ۱۳.
↑  نیکولو ماکیاولی. گفتارهایی در باب ده کتاب نخست تیتوس لیویوس. ج. یکم. ترجمهٔ محمد حسن لطفی. انتشارات خوارزمی. صص. فصل ۱۱.
↑  نیکولو ماکیاولی. گفتارهایی در باب ده کتاب نخست تیتوس لیویوس. ج. یکم. ترجمهٔ محمد حسن لطفی. انتشارات خوارزمی. صص. فصل ۱۴.
↑  عیسی صدیق (۱۳۴۷). تاریخ فرهنگ اروپا از آغاز تا زمان حاضر. ص. ۲۶-۲۸.
↑  عیسی صدیق (۱۳۴۷). تاریخ فرهنگ اروپا از آغاز تا زمان حاضر. ص. ۳۰-۳۱.
↑  عیسی صدیق (۱۳۴۷). تاریخ فرهنگ اروپا از آغاز تا زمان حاضر. ص. ۳۳.
↑  عیسی صدیق (۱۳۴۷). تاریخ فرهنگ اروپا از آغاز تا زمان حاضر. ص. ۲۶-۲۷.
↑  عیسی صدیق (۱۳۴۷). تاریخ فرهنگ اروپا از آغاز تا زمان حاضر. ص. ۳۴-۳۵.
↑  تیتوس لیویوس. از پیدایش روم. ج. دوم. صص. ۳۲-۳۳.
↑  نیکولو ماکیاولی. گفتارهایی در باب ده کتاب نخست تیتوس لیویوس. ترجمهٔ محمد حسن لطفی. انتشارات خوارزمی. صص. کتاب نخست، فصل‌های ۳ و ۴.
↑  عیسی صدیق (۱۳۴۷). تاریخ فرهنگ اروپا از آغاز تا زمان حاضر. ص. ۲۵.
1 2 3 4  CHRONOLOGY OF IRANIAN HISTORY PART 1 iranicaonline.org
نقشهٔ دولت‌شهر روم (در نقشه با عنوان Roma) و دولت‌شهرهای همسایه‌اش در عصری که روم هنوز کل شبه‌جزیرهٔ ایتالیا را متصرف نشده بود. مهم‌ترین رقبای جمهوری روم در دوران اولیه اتروسکان (در نقشه با عنوان Etrusci) در شمال و ولسکیان (در نقشه با عنوان Volsci) در جنوب و سابینان (در نقشه با عنوان Sabini) در شمال‌شرقی‌اش بودند.
تجاوز به لوکرتیا توسط پسر پادشاه و سپس خودکشی آن زن منجر به سقوط حکومت پادشاهی و تشکیل جمهوری روم شد. در طول تاریخ، ماجرای تجاوز و خودکشی لوکرتیا مورد توجه بسیاری از نویسندگان، تندیس‌گران و نقاشان قرار گرفته‌است. برای نمونه، ویلیام شکسپیر، جفری چاوسر و توماس هی‌وود آثاری ادبی و رامبرانت، ساندرو بوتیچلی، آلبرشت دورر، آرتمیتسیا جنتیلسکی و تیسین نیز آثاری نقاشی آفریدند. (نقاشی بالا از آرتمیتسیا جنتیلسکی)
بروتوس خنجرِ آغشته به خونِ لوکرتیا را در دست می‌گیرد و سوگند می‌خورد که انتقام آن زن را از خاندان پادشاه می‌گیرد. پیرمردی که جسد را گرفته پدر لوکرتیا و فرد سیاهپوشِ بالای سرش شوهر اوست. (اثر هنری پینتا)
بروتوس نام دو پسرش را در نامه‌های توطئه‌گران می‌یابد و فرمان به اعدام آنان می‌دهد. (اثر یوهان تیشبین، ۱۸۰۰)
تبرداران برای بروتوس جسد پسرانش را می‌آورند، اثر ژاک-لویی داوید (۱۷۸۹)
در این نقشه، روم (Roma) با علامت ستاره و کلوسیوم، محل حکومت لارس پورسنا، با عنوان Clusium مشخص شده‌است که جزو قلمرو اتروسکان بود.
طرح کلی نبرد رومیان و اتروسکان. در این نقشه، قوای رومی به‌رنگ قرمز و اتروسکی به رنگ آبی‌ نمایانده شده و Pont Sublicius (سفیدرنگ) نیز پل سوبلیکیوس است. چنان‌که دیده می‌شود،  جناح راست رومیان برتری مختصری بر جناح چپ اتروسکان یافت؛ اما در نهایت هر سه جناح رومی به‌سوی پل عقب‌نشستند و خود را به شهر رساندند. هوراتیوس و دو تن دیگر مانع گذر اتروسکان از این پل باریک شدند و پل را ویران کردند.
هوراتیوس کوکلس در حال دفاع از پل. در پشت‌سرش، رومیان مشغول تخریب پل هستند تا به دست دشمن نیفتد.
نقشه عملیات جنگی پیروس در شبه جزیره ایتالیا (۲۷۵–۲۸۰ق. م)
در سال ۲۶۴ق. م که نخستین جنگ کارتاژ آغاز شد، قلمرو جمهوری روم و کارتاژ به شکل بالا بوده‌است: جمهوری روم به رنگ قرمز، کارتاژ به رنگ خاکستری، و سیراکوز (جنوب شرقی سیسیل، که در تسلط یونانی‌ها بود) به رنگ سبز روشن.
هیروی دوم سیراکوز
نموداری از یک کورووس
نقشه عملیات جنگی هانیبال (خطوط سبز) و شیپیو آفریکانوس (خطوط قرمز) در طول دومین جنگ کارتاژ
شیپیو آفریکانوس در پایان سال ۲۱۱ پیش از میلاد از ایتالیا با ناوگان (برخلاف هانیبال که هفت سال پیشتر از مسیر کوه‌ها روانه ایتالیا شده بود) روانه شبه‌جزیره ایبری شد و از تاراگونا (Tarraco) عملیات‌های خود را آغازید: در ۲۰۹ ابتدا مهم‌ترین شهر اسپانیا یعنی کَرت هَدَشت (امروزه کارتاخنا، در نقشه باعنوان Qart Hadasht) را طی یک محاصره متصرف شد، سپس در ۲۰۸ در نبرد بایکولا و در ۲۰۶ در نبرد ایلیپا (در راهنمای نقشه با عنوان Battaglia di Ilipa) پیروز شد تا به سلطه کارتاژی‌ها بر اسپانیا پایان دهد.
تریومف کنسول لوکیوس امیلیوس پائولوس؛ اثر کارل فرنه
صحنه ای از نبرد کورینت (۱۴۶ق. م) که لژیون‌های رومی را در حال ورود به شهر کورینت برای غارت و سوزاندن آن نشان می‌دهد. واپسین روز کورینت؛ اثری از تونی روبر فلوری، ۱۸۷۰
جمهوری روم در دوران پس از جنگ‌های دوم پونی (به رنگ سبز)، و سپس در حدود سال ۱۰۰ پیش از میلاد (به رنگ نارنجی). پادشاهی پرگامون که آتالوس سوم برای روم به ارث گذاشت، در انتهای راست نقشه با عنوان آسیا دیده می‌شود.
نقشه حرکت کیمبری‌ها و توتون‌ها (پیروزی آنان در نبرد آراوسیو به رنگ سبز و شکست آنان در نبردهای آکوای سکستیای و ورکلای به رنگ قرمز نشان داده شده‌است)
نقشه آناتولی پیش از آغاز جنگ مهردادی یکم: نواحی تحت تسلط روم (صورتی پُررنگ و با عنوان Asia)، نواحی تحت تسلط متحدان روم (صورتی کم‌رنگ)، پادشاهی پنتوس (آبی روشن و با عنوان Pontus)، و متحدان پنتوس (آبی کم‌رنگ)
نقشه آناتولی در پایان جنگ مهردادی سوم: نواحی تحت تسلط روم (به رنگ صورتی روشن) و متحدان آن (صورتی کم‌رنگ). استان‌های سوریه، کیلیکیه، و بیتینی در پایان این جنگ‌ها به جمهوری منضم شدند.
تندیس اسپارتاکوس، رهبر بَردگان شورشی، واقع در موزه لوور، پاریس
سیسرون با نطق خود کاتیلینا را محکوم می‌کند. نگاره از چزاره ماکاری، ایتالیایی نقّاش سده نوزدهم
سزار با لژیون سیزدهم خود از روبیکن گذر می‌کند و جنگ داخلی را می‌آغازد.
گایوس اکتاویانوس، نوهٔ خواهر و فرزندخواندهٔ ژولیوس سزار
مارکوس آنتونیوس، ژنرال ارشد و معاون سابق ژولیوس سزار که اصلی‌ترین رقیب اکتاویانوس در جانشینی سزار بود