stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فیاتا
اسناد

فیاتا اسناد و فرمهای گوناگونی برای ایجاد استاندارد واحدی در بین بارفرابان تمامی دنیا ایجاد کرده‌است. این اسناد به سادگی از یکدیگر قابل تشتخیص می‌باشند و هرکدام رنگ خاص خود را دارند و آرم فیاتا در بالای تمامی این اسناد قابل رویت است.
FCR: گواهی رسید بارفرابران.
FCT: گواهی حمل بارفرابران.
FWR: گواهی تحویل انبار فیاتا.
FBL: بارنامه فیاتا که قابل معامله و چند وجهی می‌باشد.
FWB: راهنامه فیاتا که غیرقابل معامله و چند وجهی می‌باشد.
SDT: اظهارنامه فرستنده مبنی بر حمل کالای خطرناک.
SIC: گواهی وزن در حالت (inter modal)که شامل حمل کانتینری می‌باشد و توسط فرستنده تنظیم می‌شود.
FFI: دستورات فیاتا دربارهٔ بارفرابری
اسناد فیاتا بسیار خوشنام می‌باشند و به عنوان اسناد معتبر و قابل قبول شناخته می‌شوند. این اسناد نقش بسزایی در گذشته برای تسهیل در مروادات بین‌المللی داشته‌اند و در آینده نیز به عنوان ابزاری ارزشمند در خدمت سرویس تجارت جهانی می‌باشند.
فیاتا و اعضایش در ایران

اعضای فیاتا به دو دسته تقسیم می شوند:
- اعضای تشکلی یا Associate Members شامل سندیکاهای ملی از 77 کشور جهان
- اعضای عادی یا Ordinary Members شامل 1600 عضو غیر سندیکایی از 144 کشور جهان.
در حال حاضر در ایران فیاتا دارای دو عضو تشکلی است.
1- فدراسیون حمل و نقل و لجستیک ایران (TLFI): فدراسیون حمل و نقل و لجستیک ایران در سال 1394 بر اساس بند ک ماده 5 قانون اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی ایران مصوب 1369/12/15 و ماده 1و 5 قانون بهبود مستمر فضای کسب و کار مصوب 1390/11/16 مجلس شورای اسلامی ایران تأسیس و در اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی ایران به ثبت رسید. این فدراسیون به عنوان یک تشکل بالا دستی در حوزه کسب و کار، متشکل از اتحادیه ها،کانون ها، انجمن ها و تشکل های کارفرمایی فعال در حوزه حمل و نقل و لجستیک بین المللی اعم از جاده ای، هوایی، دریایی، بندری، ریلی، مسافربری، هواپیمایی می باشد که در تمامی شقوق حمل و نقل بین المللی فعالیت می نمایند. اسامی تعدادی از این اعضا به شرح ذیل می باشد:
-       انجمن پایانه داران بنادر ایران
-       انجمن شرکت های هواپیمایی ایران
-       انجمن شرکت های حمل و نقل بین المللی مالکان کامیون ایران
-       انجمن صنعت بانکرینگ ایران
-       انجمن کشتیرانی و خدمات وابسته
-       اتحادیه مالکان کشتی ایران
فدراسیون حمل و نقل و لجستیک ایران در سال 1399 به عنوان عضو تشکلی فیاتا درآمد.
2- انجمن سراسری شرکت های حمل و نقل بین المللی ایران: در سال ۱۳۴۸شمسی انجمن با همت و فعالیت سه شرکت حمل و نقل بین‌المللی ایرانی از تأسیس گردید.
درآن زمان شرکتهای حمل و نقل بین‌المللی ایرانی انگشت شمار بودند و حمل و نقل برون مرزی کالا عمدتاً توسط فورواردرهای خارجی FWR که نمایندگان یا دفاتری در ایران داشتند انجام می‌شد.
این تجمع صنفی با نام سندیکا فعالیت خود را شروع کرد و در تاریخ ۲۹/۶/۱۳۵۲ به عضویت سازمان جهانی فیاتا پذیرفته شد و به موجب اساسنامه، وظیفه هماهنگی و ارتقاء وضعیت و کیفیت کار اعضاء و در عین حال، وظیفه توزیع کارنه تیر را بر عهده داشت.
سیارک ۹۲۲۳

| کشف | کشف |
| --- | --- |
تاریخ کشف: دسامبر ۱۸, ۱۹۹۵
ویژگی‌های مداری: ویژگی‌های مداری
مبدأ مه ۱۴, ۲۰۰۸: مبدأ مه ۱۴, ۲۰۰۸
اوج: ۲٫۴۶۴۶۵۱۴
حضیض: ۲٫۱۳۷۷۳۷۲
خروج از مرکز مداری: ۰٫۰۷۱۰۳۱۴
تناوب مداری: ۱۲۷۵٫۰۵۳۳۸۲۲
آنومالی متوسط: ۵٫۵۳۰۲۲
انحراف: ۳٫۴۱۳۹۸
 :  
سیارک ۹۲۲۳ (به انگلیسی: 9223 Leifandersson، نامگذاری:1995YY7) نه هزار و دویست و بیست و سومین سیارک کشف شده است که در ۱۸ دسامبر ۱۹۹۵ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۳٫۶۰ است.
کل یالدار آبی‌رنگ

| کل یالدار آبی‌رنگ محدودهٔ زمانی: ۱ تا ۰ میلیون سال پیش  PreЄ Є O S D C P T J K Pg N  ↓   پلیستوسن تاکنون | کل یالدار آبی‌رنگ محدودهٔ زمانی: ۱ تا ۰ میلیون سال پیش  PreЄ Є O S D C P T J K Pg N  ↓   پلیستوسن تاکنون |
| --- | --- |
کل یالدار آبی‌رنگ، Connochaetes taurinus: کل یالدار آبی‌رنگ، Connochaetes taurinus
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پستانداران
راسته:: جفت‌سم‌سانان
تیره:: گاوان
سرده:: ویلدبیست
گونه:: C. taurinus
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Connochaetes taurinus : Connochaetes taurinus 
کل یالدار آبی‌رنگ یا ویلدبیست آبی‌رنگ (نام علمی: Connochaetes taurinus) نام یک گونه از سرده ویلدبیست است. ویلدبیست آبی رنگ، در کنار خویشاوند نزدیک خود ویلدبیست سیاه، یکی از دو گونهٔ ویلدبیست است. این گونه خود دارای ۵ زیرگونهٔ مختلف است.
ویلدبیست آبی رنگ یک گیاهخوار است که عمدتاً از علف‌های کوتاه تغذیه می‌کند. این جانوران به صورت گله‌ای حرکت می‌کنند و دونده‌هایی سریع و بسیار محتاط هستند. فصل جفت‌گیری در پایان فصل بارندگی آغاز می‌شود و معمولاً یک گوساله تنها پس از یک دوره بارداری حدود ۸٫۵ ماه متولد می‌شود. گوساله به مدت ۸ ماه نزد مادرش می‌ماند و پس از آن به گلهٔ جوان می‌پیوندد. ویلدبیست‌های آبی در دشت‌های علف‌های کوتاه در مجاورت ساواناهای پوشیده از بوته‌ها و درختان اقاقیا در جنوب و شرق آفریقا یافت می‌شوند و در مناطقی که نه خیلی مرطوب و نه خیلی خشک هستند رشد می‌کنند.
در میان بومیان آفریقا به گنو (تلفظ "g-new") نیز معروف است، این نام را به دلیل ظاهر تهدیدآمیز به دلیل سر بزرگ، یال پشمالو، ریش نوک‌تیز و شاخ‌های تیز و خمیده‌اش به این جانور می‌گویند این حیوان به عنوان منبع غذایی قابل اعتماد برای اکثر شکارچیان ساوانای آفریقا می‌باشد. شیرها، یوزپلنگ‌ها، سگ‌های وحشی و کفتارها از جمله شکارچیان این حیوان علف‌خوار هستند
طبقه‌بندی

ویلدبیست آبی نخستین بار در سال ۱۸۲۳ توسط ویلیام جان بورچل، طبیعت‌شناس انگلیسی توصیف شد که نام علمی Connochaetes taurinus را به آن داد.
مطالعه روی کروموزوم‌های میتوزی و دی.ان. ای میتوکندریایی ویلدبیست آبی و ویلدبیست سیاه، نشان می‌دهد که این دو گونه خویشاوندان نزدیک هستند و حدود یک میلیون سال قبل از یکدیگر جدا شده‌اند.
زیرگونه ها
ویلدبیست آبی (C. taurinus) دارای پنج زیرگونه است:
C. t. taurinus، ویلدبیست معمولی یا گنوی راه راه که در جنوب آفریقا یافت می‌شود. دامنه آن از نامیبیا و آفریقای آفریقای جنوبی تا موزامبیک (شمال رود نارنجی) و از جنوب غربی زامبیا (جنوب رودخانه زامبزی) تا جنوب آنگولا گسترش می‌یابد.
C. t. johnstoni، ویلدبیست نیاسالند که از موزامبیک (شمال رودخانه زامبزی) تا شرق مرکزی تانزانیا دیده می‌شود. اکنون در مالاوی منقرض شده است.
C. t. albojubatus، ویلدبیست ریش سفید شرقی که در دره گریگوری ریفت (جنوب خط استوا) یافت می‌شود. دامنه آن از شمال تانزانیا تا مرکز کنیا را شامل می‌شود.
C. t. mearnsi، ویلدبیست ریش سفید غربی یا ویلدبیست ریش سفید سرنگتی که در شمال تانزانیا و جنوب کنیا یافت می‌شود. دامنه آن از غرب دره گرگوری ریفت تا خلیج اسپک در دریاچه ویکتوریا امتداد دارد. مهاجرت مشهور سرنگتی توسط این زیرگونه انجام می‌شود.
C. t. cooksoni، ویلدبیست کوکسون، به دره لوانگوا در زامبیا محدود شده است. گاهی اوقات، ممکن است به صورت سرگردان در منطقه فلات مرکزی مالاوی دیده شود.
مشخصات

ویلدبیست آبی رنگ دارای دوشکلی جنسی است و نرها بزرگتر و تیره‌تر از ماده‌ها هستند. طول سر و بدن ویلدبیست آبی رنگ معمولاً ۱۷۰ تا ۲۵۰ سانتی‌متر و ارتفاع متوسط آن تا شانه بین ۱۱۵ تا ۱۵۱ سانتی‌متر است. نرها معمولاً ۱۷۰ تا ۴۱۰ کیلوگرم و ماده‌ها ۱۴۰ تا ۲۶۰ کیلوگرم وزن دارند. یک ویژگی بارز دم سیاه و بلند است که طول آن حدود ۶۰ تا ۱۰۰ سانتی‌متر است.
آنها می‌توانند تا ۸۰ کیلومتر (۵۰ مایل) را در ۵ روز بدون آب آشامیدنی با میانگین دمای ۳۸ درجه سانتیگراد (۱۰۰ درجه فارنهایت) در ساعات اوج روز طی کنند.
این آنتلوپ شانه‌های پهن و ظاهری عضلانی و سنگین دارد پوزه‌ای متمایز دارد. گوساله‌ها با رنگ قهوه ای روشن به دنیا می‌آیند و از ۲ ماهگی شروع به تغییر رنگ بزرگسالی می‌کنند. رنگ‌های بزرگسالان از خاکستری تیره یا خاکستری مایل به آبی تا خاکستری روشن یا حتی قهوه ای مایل به خاکستری متغیر است. پشت و پهلوها کمی روشن‌تر از سطح شکمی و قسمت‌های زیرین هستند. نوارهای عمودی، ناحیه بین گردن و پشت قفسه سینه را مشخص می‌کند، و به همین دلیل به آن‌ها را گنوی راه راه هم می‌گویند. یال‌های هر دو جنس نر و ماده، بلند، سفت، ضخیم و سیاه، همرنگ دم و صورت می‌باشد. در حالی که یال‌های ویلدبیست ریش سفید غربی و شرقی افتاده هستند، یال‌های ویلدبیست‌های نیاسالند و ویلدبیست‌های معمولی حالتی سیخ و ایستاده دارند. غدد بویایی که روغن شفافی ترشح می‌کنند در جلوی پا وجود دارند و در نرها بزرگتر از ماده‌ها هستند.
هر دو جنس دارای یک جفت شاخ بزرگ به شکل پرانتز هستند. شاخ‌ها به سمت بیرون گسترش یافته و سپس به سمت بالا و داخل انحنا می‌یابند. در نرها، طول شاخ‌ها به ۸۳ سانتیمتر می‌رسد درحالی که طول شاخ ماده‌ها بین ۳۰ تا ۴۰ سانتیمتر است.
زیستگاه و محدوده

زیستگاه آنها شامل دشت‌های چمنزار و جنگل‌های باز مرکز، جنوب و شرق آفریقا، به ویژه سرنگتی در تانزانیا و کنیا هست. آنها در گله‌های بزرگ سفر می‌کنند و شبانه روز فعال هستند و دائماً چرا می‌کنند.
مهاجرت

مهاجرت آنها بخاطر جستجوی مراتع سبزتر تحت تأثیر الگوهای آب و هوایی است. اما معمولاً در ماه مه یا ژوئن انجام می‌شود. مهاجرت آنها از سرنگتی در تانزانیا به سمت ماسایی مارا در کشور کنیا و بالعکس، از بزرگ‌ترین نمایش‌های حیات وحش روی زمین محسوب می‌شود که شامل حدود ۱٫۵ میلیون ویلدبیست آبی رنگ و همچنین صدها هزار حیوان دیگر از جمله گورخر و غزال است.
جمعیت

حدود ۵۰۰۰۰۰ گوساله در ماه‌های فوریه و مارس هر سال در آغاز فصل بارندگی متولد می‌شوند. گوساله‌ها در عرض چند دقیقه پس از تولد راه‌رفتن را یادمی‌گیرند و در عرض چند روز می‌توانند با گله همگام شوند. ویلدبیست آبی رنگ می‌توانند تا ۲۰ سال عمر کند.
گله ای از ویلدبیست آبی‌رنگ
اشکذر

| اشکذر | اشکذر |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: یزد
شهرستان: اشکذر
بخش: مرکزی
سال شهرشدن: ۱۳۴۲
مردم: مردم
جمعیت: ۱۹٬۱۲۳ نفر(۱۳۹۵)
رشد جمعیت: ۲۲٪+ (۵سال)
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
ارتفاع: ۱۱۷۴ متر
وبگاه: شهرداری
شناسهٔ ملی خودرو:  ایران ۶۴ م
کد آماری: ۱۵۶۰
  اشکذر  روی نقشه ایران ۳۲°۰۰′۱۱″شمالی ۵۴°۱۲′۰۹″شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۰۰۳۱۵°شمالی ۵۴٫۲۰۲۵۷°شرقی﻿ / 32.00315; 54.20257   :   اشکذر  روی نقشه ایران ۳۲°۰۰′۱۱″شمالی ۵۴°۱۲′۰۹″شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۰۰۳۱۵°شمالی ۵۴٫۲۰۲۵۷°شرقی﻿ / 32.00315; 54.20257   
 :  
ساختمان دانشگاه اشکذر - واحد فنی
اَشکذَر مرکز شهرستان اشکذر در استان یزد است که در حاشیه کویر مرکزی قرار گرفته است.
این شهر، مرکز پروش اسب اصیل عرب در ایران بوده و بیش از ۵۰ مرکز پرورش اسب در این شهر دایر است و سالانه میزبان جشنواره ملی زیبایی اسب در ایران است.[نیازمند منبع]
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۴۰۱ جمعیت این مکان ۳۸٬۲۴۶ نفر (۱۱٬۰۰۲ خانوار) بوده است.
| جمعیت تاریخی> سال | جمعیت تاریخی> جمعیت | جمعیت تاریخی> ±% |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۵۵ | ۶٬۱۷۷ | —     |
| ۱۳۶۵ | ۹٬۶۳۷ | ۵۶٪+ |
| ۱۳۷۵ | ۱۱٬۴۱۳ | ۱۸٫۴٪+ |
| ۱۳۸۵ | ۱۳٬۸۰۰ | ۲۰٫۹٪+ |
| ۱۳۹۰ | ۱۵٬۶۶۳ | ۱۳٫۵٪+ |
| ۱۳۹۵ | ۱۹٬۱۲۳ | ۲۲٫۱٪+ |
تاریخچه و وجه تسمیه

بنای اولیه شهر اشکذر بدست اشکین زال یا اشک بن زال که از ملوک الطوایف زمان اشکانیان بوده، بنیان نهاده شده است که اهالی شهر نیز آن را قبول دارند و در مورد «ذر» به گفته اهالی شهر اشک ابن زال همسری بنام آذر داشته است و پسوند «ذر» در واقع مخفف نام آذر بوده است. در مورد سکونت گزینی، بنای اولیه شهر اشکذر به زمان اشکانیان بازمی‌گردد که در زمان اخیر با توجه به خشت‌های یافت شده در اطراف مسجد جامع که از زیر ریگزار بیرون آمده است به گفتهٔ مسئولان میراث فرهنگی متعلق به دورانی حدود ۴۰۰۰ تا ۵۰۰۰ سال قبل می‌باشد.[نیازمند منبع]
آثار دیدنی

شهرستان اشکذر دارای جاذبه‌های گردشگری و تفریحی زیر است:
قلعه تاریخی
آسیاب آبی
مسجد حاجی رجبعلی
مسجد ریگ مجومرد (مجومرد)
موزه مردم‌شناسی
سلطان بندرآباد
باغ وزیر
خانه ندافزاده
حمام توده
حسینیه سفید
موزه مردم‌شناسی
آب انبار هفت بادگیری
شهر تاریخی
مسجد جامع اشکذر
مجموعه باغ وزیر حجت‌آباد
گنبد تاج در روستای ابراهیم‌آباد
قلعه و خندقی در روستای عزآباد
خانقاه و آرامگاه سلطان محمودشاه بندرآباد
امامزاده سیدحسین بندرآباد
چاپار خانه و قلعه همت‌آباد
برایان موینیهان

| برایان موینیهان | برایان موینیهان |
| --- | --- |
موینیهان در مجمع جهانی اقتصاد واقع در داووس، سوئیس، ژانویه ۲۰۱۰: موینیهان در مجمع جهانی اقتصاد واقع در داووس، سوئیس، ژانویه ۲۰۱۰
زادهٔ: ۹ اکتبر ۱۹۵۹ ‏(۶۵ سال) ماریتا، اوهایو، ایالات متحده آمریکا
محل تحصیل: دانشگاه براون دانشگاه نوتردام
پیشه(ها): مدیرعامل بنک آو امریکا
همسر: سوزان ای. بری
فرزندان: ۳
برایان موینیهان (به انگلیسی: Brian Moynihan) (زاده ۹ اکتبر ۱۹۵۹) وکیل، کارآفرین و مدیر ارشد اجرایی آمریکایی است، که اکنون به‌عنوان مدیر عامل اجرایی و عضو هیئت مدیره بنک آو امریکا فعالیت می‌نماید. وی پیش از این مدیرعامل بانک مریل لینچ بود.
او عضو شورای رقابت پذیری و مشارکت برای رود آیلند است.
خرمشاهی (نام خانوادگی)

خرمشاهی نام خانوادگی افراد زیر است:
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم و پژوهشگر ایرانی
محمد خرمشاهی، طنزپرداز ایرانی
حسن خرمشاهی، از فعالان جبهه ملی ایران
عبدالصمد خرمشاهی، فعال حقوق بشر، حقوق‌دان و وکیل ایرانی
آشیانه عقاب (رمان)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نویسنده(ها): زین‌العابدین مؤتمن
کشور: تهران
زبان: فارسی
ناشر: نگاه مطبوعاتی افشاری
تاریخ نشر: ۱۳۱۲
آشیانهٴ عقاب یک رمان تاریخی ۱۰ جلدی از زین‌العابدین مؤتمن است که در سال ۱۹۳۹ منتشر شد و مورد استقبال خوانندگان کتاب در اواخر دوران رضا شاه قرار گرفت.
این رمان، یک داستان ماجرایی و عاشقانه است که شخصیت‌های تاریخی مانند خواجه نظام‌الملک و حسن صباح در آن نقش کلیدی دارند.
بولشایا مارتایکا

| بولشایا مارتایکا> ویژگی‌های ظاهری | بولشایا مارتایکا> ویژگی‌های ظاهری |
| --- | --- |
دهانه:  
 • مکان: رود ولس
ویژگی‌های حوضه: ویژگی‌های حوضه
توالی: الگو:RVels
بولشایا مارتایکا (انگلیسی: Bolshaya Martayka) یک رودخانه در سرزمین پرم کشور روسیه است.
همت‌آباد (باخرز)

| همت‌آباد | همت‌آباد |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۵°۰۸′۴۳″شمالی ۶۰°۰۷′۵۴″شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۱۴۵۱۷۹°شمالی ۶۰٫۱۳۱۷۷۹°شرقی﻿ / 35.145179; 60.131779: مختصات: ۳۵°۰۸′۴۳″شمالی ۶۰°۰۷′۵۴″شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۱۴۵۱۷۹°شمالی ۶۰٫۱۳۱۷۷۹°شرقی﻿ / 35.145179; 60.131779
کشور: ایران
استان: خراسان رضوی
شهرستان: باخرز
بخش: بالاولایت
دهستان: اشتین
جمعیت: ۱۶۷۳ نفر
همت‌آباد (باخرز)، روستایی از توابع بخش بالاولایت شهرستان باخرز در استان خراسان رضوی ایران است. همت آباد مرکز دهستان اشتین بخش بالا ولایت شهرستان باخرز است.روستای همت آباد بیش از ۲۱ شهید تقدیم انقلاب اسلامی کرده است و روستایی ولایت مدار با مردمی خونگرم می باشد
مردم روستا بیشتر به دامداری، کشاورزی و کشت زعفران اشتغال دارند.
این روستا مردمانی خونگرم و مهمان نواز دارد. مراسمات مذهبی و عزاداری ها به شیوه ای خاصی در این روستا برگزار می گردد .
کشت زعفران در این روستا رواج زیادی دارد و هرساله از اواخر مهر تا اواسط آبان نمایشگاه گل زعفران و نمایشگاه فروش گل زعفران برگزار می‌شود.
بیش از ۹۸ درصد مردمان این روستا شیعه ۱۲ امامی میباشند .
جمعیت

این روستا در دهستان بالاولایت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۸۴۵ نفر (۵۱۹خانوار) بوده‌است.
فدریکو مایور ساراگوسا

| فدریکو مایور ساراگوسا | فدریکو مایور ساراگوسا |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: Federico Mayor Zaragoza
زادهٔ: ۲۷ ژانویهٔ ۱۹۳۴ بارسلون
درگذشت: ۱۹ دسامبر ۲۰۲۴ (۹۰ سال) مادرید
ملیت: اسپانیا
محل تحصیل: دانشگاه کمپلوتنسه مادرید
فدریکو مایور ساراگوسا (انگلیسی: Federico Mayor Zaragoza; ۲۷ ژانویهٔ ۱۹۳۴ – ۱۹ دسامبر ۲۰۲۴) بیوشیمی‌دان، سیاستمدار، استاد دانشگاه، دیپلمات، داروساز، نویسنده، و شاعر اهل اسپانیا بود. وی از ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۹ مدیر کل یونسکو بود.
فدریکو مایور ساراگوسا در ۱۹ دسامبر ۲۰۲۴، در سن ۹۰ سالگی در مادرید درگذشت.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان غیرنظامی آلفونسوی دهم، صلیب بزرگ از نشان مدنی آلفونسو ایکس حکیم، جایزه کرئو د سن ژردی، نشان زرین دولت کاتالونیا، و نشان کارلوس سوم شده است.
اسدآباد (جرقویه)

| اسدآباد (جرقویه) | اسدآباد (جرقویه) |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: اصفهان
شهرستان: جرقویه
بخش: جرقویه علیا
دهستان: رامشه
جمعیت: ۶۰ نفر (سرشماری ۹۵)
اسدآباد (جرقویه)، روستایی از توابع بخش جرقویه علیا شهرستان جرقویه در استان اصفهان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان رامشه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۲ نفر (۱۲خانوار) بوده‌است.
توبیا اسکارپا

| توبیا اسکارپا | توبیا اسکارپا |
| --- | --- |
توبیا اسکارپا در میلان در سال ۲۰۱۵ میلادی: توبیا اسکارپا در میلان در سال ۲۰۱۵ میلادی
زادهٔ: ۱ ژانویهٔ ۱۹۳۵ ‏(۸۹ سال) ونیز، ایتالیا
ملیت:  ایتالیا
محل تحصیل: دانشگاه ای‌اوآوی ونیز
پیشه(ها): معمار، طراح و مرمتگر
همسر: افرا بیانکین
والدین: کارلو اسکارپا (پدر) نینی لاتساری (مادر)
جوایز:  جایزهٔ پرگار طلا در سال ۱۹۷۰ میلادی  جایزهٔ آی‌اف در سال ۱۹۹۲ میلادی  جایزهٔ پرگار طلا در سال ۲۰۰۸ میلادی 
توبیا اسکارپا (به ایتالیایی: Tobia Scarpa)، (زادهٔ ۱ ژانویه ۱۹۳۵ میلادی)؛ یک معمار، طراح و مرمتگر اهل ایتالیا است.
او بخش خوبی از زندگی حرفه‌ای خود را در کنار همسرش افرا بیانکین (زادهٔ ۲۸ مارس ۱۹۳۷ میلادی در مونته‌بلونا - درگذشتهٔ ۳۰ ژوئیه ۲۰۱۱ میلادی در تروینیانو) کار کرد. آثار آن‌ها را می‌توان در بسیاری از موزه‌ها در ایالات متحدهٔ آمریکا و اروپا، از جمله موزهٔ هنر مدرن، نیویورک و لوور، پاریس یافت. او با شرکت‌هایی مانند بی‌اندبی ایتالیا، سن لورنتسو سیلور و نول اینترنشنال همکاری کرده است. او همچنین جوایز و تقدیرنامه‌های متعددی مانند جایزهٔ پرگار طلا در سال ۱۹۶۹ میلادی و جایزهٔ طرح مجمع بین‌المللی (آی‌اف) در سال ۱۹۹۲ میلادی دریافت کرد. کارهای طراحی این زوج شامل معماری و اشیاء روزمره از جمله مبلمان، پوشاک، طراحی داخلی و آثار شیشه‌ای است. آن‌ها در طراحی‌های خود بر امکانات فنی و زیبایی‌شناختی موادِ مورد استفاده، تمرکز کردند. توبیا بسیار تحت تأثیر پدر معمار و طراح خود، کارلو اسکارپا قرار داشت.
زندگی‌نامه

توبیا اسکارپا، فرزند نینی لاتساری (اونورینا، خواهر کوچکتر بیچه لاتساری و برادرزادهٔ وینچنتسو رینالدو) و کارلو اسکارپا، معمار و طراح شناخته شده، در ۱ ژانویه ۱۹۳۵ میلادی در ونیز به دنیا آمد. او در سال ۱۹۵۷ میلادی به همراه همسر آینده و همکار خود افرا بیانکین، از دانشگاه ای‌اوآوی ونیز فارغ‌التحصیل شد. از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۱ میلادی، توبیا به عنوان یک طراح شیشه در کارخانۀ شیشهٔ ونینی در مورانو کار کرد، تا پیش از افتتاح دفتر طراحی خود با بیانکین در مونته‌بلونا. در سال ۱۹۶۰ میلادی آن‌ها اولین مشارکت خود را با گاوینا داشتند که صندلی‌راحتی باستیانو، صندلی پیگرکو و تخت‌فلزی ونسا را برای او طراحی کردند. دومی در سال ۲۰۰۵ میلادی توسط کاسینا در مجموعۀ سیمون‌کولتسیونه، مانند سایر مبلمان تولید شده توسط سیمون، دوباره منتشر شد. آن‌ها بعداً صندلی‌های‌راحتی کورونادو و اراسمو را برای بی‌اندبی ایتالیا، صندلی‌‌های‌راحتی ۹۲۵ و سوریانا (برندۀ پرگار طلا در سال ۱۹۷۰ میلادی) را برای کاسینا، و برای مریتالیا، صندلی لیبرتا را که در موزۀ لوور به نمایش گذاشته شد، طراحی کردند. از سال ۱۹۶۰ میلادی آن‌ها به همراه برادران کاستیلیونی معمار (پیر جاکومو و آکیله) طراحان فلوس شدند. در سال ۱۹۶۴ میلادی آن‌ها با شرکت پوشاک بنتون برای طراحی اولین کارخانۀ نساجی این شرکت همکاری کردند. زوج اسکارپا فروشگاه‌های مختلف بنتون را در سرتاسر جهان طراحی کرده‌اند، از جمله فروشگاه‌های فرایبورگ، پاریس و نیویورک. در سال ۱۹۷۳ میلادی آن‌ها چراغ پاپیلونا را برای فلوس طراحی کردند که یکی از اولین چراغ‌هایی بود که از فناوری هالوژن استفاده کرد. آن دو بعداً برای فابیان، با طراحی چراغ‌های ساتورنینا و گالتو، و برای وئاس، با طراحی چراغ‌فلزی اسکاندولا کار کردند.
توبیا اسکارپا از سال ۲۰۱۷ میلادی به همراه آ. فرلنگا و مارگریتا پترانتسان عضو کمیتۀ علمی مجموعۀ معماری «اوبلیکوآ ایمجینز» با هدایت سیلویا کاتیودورو بوده است.
او برای کارهایش جوایز متعددی از جمله جایزۀ پرگار طلا و جایزۀ طراحی محصول آی‌اف هانوفر در سال ۱۹۹۲ میلادی را دریافت کرد. برخی از اشیاء طراحی شده توسط اسکارپا در مهم‌ترین موزه‌های جهان به نمایش گذاشته شده‌اند: از جمله صندلی لیبرتا در لوور پاریس. اسکارپا، از ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷ میلادی، مجدداً به همراه بیانکین، در مرمت بناهای تاریخی ایتالیایی، از جمله کاخ دلا راجونه در ورونا شرکت کرد. از سال ۲۰۰۲ میلادی، اسکارپا در بخش طراحی در دانشگاه ای‌اوآوی در ونیز تدریس کرده است.
زندگی شخصی

توبیا اسکارپا تا زمان مرگ همکار و همسرش، افرا بیانکین در سال ۲۰۱۱ میلادی، با او بود. حاصل ازدواج آن‌ها سه فرزند به نام‌های سباستیانو، نیکولو (که هر دو در دو تصادف رانندگی مختلف جان باختند)، و کارلوتا بود.
آثار

(لیست جزئی)
آثار > معماری

کارخانۀ بنتون - پادرنو دی پونتسانو (ترویزو)، ۱۹۶۴ میلادی.
کارخانۀ چی‌اند‌بی ایتالیا (امروزه بی‌اند‌بی ایتالیا) - نوه‌دراته (کومو)، ۱۹۶۶ میلادی.
خانۀ بنتون - پادرنو دی پونتسانو (ترویزو)، ۱۹۶۶ میلادی.
خانۀ اسکارپا - تروینیانو (ترویزو)، ۱۹۶۹ میلادی.
پروژۀ مبلمان هتل دانیلی، ونیز (ایتالیا)، ۱۹۷۲ میلادی.
ساختمان اداری ماکسالتو، نوه‌دراته (ایتالیا)، ۱۹۷۶ میلادی.
خانۀ لورنتسین - آبانو ترمه (پادووا)، ۱۹۷۶ میلادی.
مرمت یک مجموعۀ قرن چهاردهم - ترویزو، ۱۹۷۸ میلادی.
بازسازی خانۀ تونولو - پادرنو دی پونتسانو (ترویزو)، ۱۹۷۹ میلادی.
مطالعۀ توزیع و تجهیز دفاتر ایستات و ای‌ان‌پی‌اس، ۱۹۷۹ میلادی.
منطقۀ تولید بنتون «انبار رباتیک» - کاسترته دی ویلوربا (ترویزو)، ۱۹۸۰ میلادی.
خانۀ مولتنی - کاریماته رونکو (کومو)، ۱۹۸۵ میلادی.
منطقۀ تولید بنتون «بخش پشم» - کاسترته دی ویلوربا (ترویزو)، ۱۹۸۶ میلادی.
بازسازی و نوسازی کارخانۀ بنتون - پونتسانو ونتو (ترویزو)، ۱۹۸۶ میلادی.
بازسازی ساختمان جی. بنتون - ترویزو، ۱۹۸۷ میلادی.
بازسازی لوجا دی گرانی - مونته‌بلونا (ترویزو)، ۱۹۸۸ میلادی.
مرمت کاخ استامپا - میلان، ۱۹۸۸ میلادی.
خانۀ دائولیو، گواستالا (رجو امیلیا)، ۱۹۸۸ میلادی.
سردابۀ گانچا و چی - سانتو استفانو بلبو (کونئو)، ۱۹۸۹ میلادی.
اسنک بار و کلوب - کیوتو (ژاپن)، ۱۹۸۹ میلادی.
خانۀ مرونی - کاریماته (کومو)، ۱۹۹۲ میلادی.
منطقۀ تولید بنتون «بخش شلوار جین و لباس بیرونی» - کاسترته دی ویلوربا (ترویزو)، ۱۹۹۲ میلادی.
بازسازی خانۀ مونتدزمولو - فرارا، ۱۹۹۲ میلادی.
بازسازی ویلای لوره‌دان - ونگاتسو (ترویزو)، ۱۹۹۲ میلادی.
مرمت کاخ‌های بروزاتی و بونازی - کارپی (مودنا)، ۱۹۹۴ میلادی.
سالن ورزشی - لومل (بلژیک)، ۱۹۹۵ میلادی.
بازسازی ویلای پرسیکو گوارنیری - هتل رله موناکو کانتری و اسپا - پونتسانو ونتو، ۱۹۹۹ میلادی.
بازسازی ویلای اسپینه‌دا، ونگاتسو، (ترویزو)، ۱۹۹۹ میلادی.
بازسازی کاخ دلا راجونه - ورونا، ۲۰۰۰ میلادی.
مرمت گالری‌های آکادمیا - ونیز، ۲۰۰۰ میلادی.
خانۀ اسکارپا - مولیانو ونتو، ۲۰۰۳ میلادی.
تکمیل مداخلۀ کارلو اسکارپا در کاخ مونسلیچه - مونسلیچه (پادووا)، ۲۰۰۶ میلادی.
خانۀ روورسی - پگونیاگا (منتووا)، ۲۰۰۷ میلادی.
پروژۀ سازماندهی مجدد و راه‌پله‌های جدید برای هتل جورجونه - ونیز، ۲۰۰۹ میلادی.
نصب نمایشگاه ایماگو موندی، بنیاد بنتون، ۲۰۱۵ میلادی.
کا' اسکارپا - بنیاد پژوهشی مطالعات بنتون - ترویزو، ۲۰۲۰ میلادی.
آثار > طراحی

صندلی‌راحتی پیگرکو - ۱۹۵۹ میلادی (ساخته شده در طی دورۀ آموزشی مبلمان که توسط فرانکو آلبینی در ای‌اوآوی برگزار شد و سپس توسط گاوینا به تولید رسید).
تخت ونسا - گاوینا، ۱۹۵۹ میلادی - کاسینا، ۲۰۰۵ میلادی.
چراغ فانتاسما (شبح) - فلوس، ۱۹۶۲ میلادی.
مبل‌راحتی باستیانو - گاوینا، ۱۹۶۲ - نول، ۱۹۶۸ میلادی.
صندلی‌راحتی مدل ۹۱۷ - کاسینا، ۱۹۶۳ میلادی.
صندلی سوریانا - کاسینا ۱۹۶۹ میلادی که با آن برندۀ پرگار طلا شد.
سیستم ظروف تورچلو - استیل‌دوموس، ۱۹۶۴ میلادی.
چراغ‌دیوارکوب فولیو (برگه) - فلوس، ۱۹۶۶ میلادی.
مبل و صندلی راحتی کورونادو - بی‌اندبی، ۱۹۶۶ میلادی - با افرا بیانکین.
چراغ بیاجو - فلوس، ۱۹۶۸ میلادی.
صندلی‌راحتی بونانتسا - بی‌اندبی، ۱۹۷۰ میلادی.
چراغ فضای باز تمبورو (طبل) - فلوس، ۱۹۷۳ میلادی.
صندلی آفریکا (آفریقا) - بی‌اندبی ایتالیا، ۱۹۷۵ میلادی.
چراغ پاپیلونا (پاپیون) - فلوس، ۱۹۷۵ میلادی.
میز تی‌ال‌۵۹ - فابریکا‌پوجی، ۱۹۷۶ میلادی.
اثاثیۀ نمایشگاه بی‌اندبی، نیویورک (ایالات متحدۀ آمریکا)، ۱۹۷۶ میلادی.
تخت آکادمیا - استیل‌دوموس، ۱۹۸۱ میلادی.
صندلی لیبرتا - مریتالیا، ۱۹۸۹ میلادی (در نمایش دائمی در موزه هنرهای معاصر لوور در پاریس).
چراغ پیرو - فلوس، ۱۹۹۰ میلادی.
صندلی ورونیکا - کازاس، ۱۹۹۱ میلادی.
صندلی‌راحتی نیکولو - مریتالیا، ۱۹۹۵ میلادی.
محمدناصر نیکبخت

| محمدناصر نیکبخت | محمدناصر نیکبخت |
| --- | --- |
نیکبخت در سالن استانداری همدان: نیکبخت در سالن استانداری همدان
استاندار همدان: استاندار همدان
دوره مسئولیت ۸ آبان ۱۳۹۲ – ۲۳ آبان ۱۳۹۷: دوره مسئولیت ۸ آبان ۱۳۹۲ – ۲۳ آبان ۱۳۹۷
رئیس‌جمهور: حسن روحانی
پس از: علی محمد آزاد
پیش از: سید سعید شاهرخی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۲۹ (۷۴ سال) دیشموک، شهرستان کهگیلویه، ایران
حزب سیاسی: بدون عضویت حزبی
پیشه: سیاستمدار
هیئت دولت: دولت یازدهم دولت دوازدهم
محمدناصر نیکبخت (زادهٔ ۱۳۲۹ در دیشموک)، استاندار استان همدان در دولت یازدهم و دولت دوازدهم بود. وی در زمان استانداری بهروز مرادی معاون پشتیبانی استانداری همدان بود و سابقه مدیرکلی اقتصادی در استانداری‌های تهران و هرمزگان را دارد. سید صفدر حسینی رئیس سابق صندوق توسعه ملی شوهر خواهر اواست. نیکبخت بعلت اجرایی شدن قانون ممنوعیت به کارگیری بازنشستگان مجبور به ترک سمت شد.
سوابق اجرایی

نیکبخت، پیشتر به عنوان مدیرکل امور اقتصادی و تولیدی استانداری تهران، مدیرکل امور اقتصادی و تولیدی و توسعه صادرات استانداری هرمزگان و مدیرکل اداری و مالی استانداری کهگیلویه و بویراحمد بوده است.
وی مدیرکل بازرسی و رسیدگی به شکایات استانداری کهگیلویه و بویراحمد، مدیرکل شهر و روستا استانداری هرمزگان و سرپرست فرمانداری میناب را بر عهده داشته است.
عضویت در هیئت واگذاری زمین، کمیسیون ماده ۳۲ و کمیسیون تبصره ۱ ماده ۱ حفظ کاربری اراضی و باغات به هنگام مسئولیت در استانداری تهران با حکم وزیر جهاد کشاورزی از جمله سوابق وی است.
وی تا زمان بازنشستگی در دولت احمدی‌نژاد دارای پست معاونت استاندار بود و پس از روی کارآمدن دولت یازدهم مجدداً مشغول به کار شد.
سراب‌باغ

| سراب باغ | سراب باغ |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: ایلام
شهرستان: آبدانان
سال شهرشدن: ۱۳۸۷
مردم: مردم
جمعیت: ۲٬۶۵۲ نفر
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
ارتفاع: ۸۴۲
شناسهٔ ملی خودرو:  ایران
  سراب باغ  روی نقشه ایران ۳۲°۵۴′۰۲″شمالی ۴۷°۳۴′۴۲″شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۹۰۰۶۸۸۳۳°شمالی ۴۷٫۵۷۸۳۹۱۳۳°شرقی﻿ / 32.90068833; 47.57839133   :   سراب باغ  روی نقشه ایران ۳۲°۵۴′۰۲″شمالی ۴۷°۳۴′۴۲″شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۹۰۰۶۸۸۳۳°شمالی ۴۷٫۵۷۸۳۹۱۳۳°شرقی﻿ / 32.90068833; 47.57839133   
 :  
سراب‌باغ یکی از شهرهای استان ایلام است که درشهرستان آبدانان واقع شده‌است. این شهر در آبان‌ماه ۱۳۸۷ خورشیدی ایجاد شده‌است. جمعیت این شهر براساس آخرین سرشماری ۳۴۶۵ نفر می‌باشد.
آثار تاریخی

آثار سنگی گچی به جا مانده از محل سکونت شهری و متمدن ایلامیان در شمال این شهر در کنار رودخانه سنگر نشان از قدمت این منطقه می‌دهد. آثار و گنجینه‌های این محل به عنوان بررسی و اکتشاف نفت توسط نروژی‌ها در سالهای قبل انقلاب کشف و از کشور خارج شد. آسیاب‌های آبی و سنگ‌های آسیاب و کوزه شکسته‌ها نیز حاکی از دورهٔ تمدن ساسانیان دارد.
گردشگری

از مهمترین جاذبه‌های گردشگری سرابباغ دریاچه دوقلو سیاه گاو  می‌باشد. این دریاچه زیبا که آب آن از طریق چشمهٔ طبیعی در دل کوه‌های زاگرس تأمین می‌گردد هر ساله به ویژه در ایام نوروز پذیرای گردشگران زیادی می‌باشد. دیگر دریاچهٔ این شهر دریاچهٔ مصنوعی پونه می‌باشد که آب آن از طریق رودخانه سنگر تأمین می‌شود.