stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
میرعماد حسنی
زندگی > لقب‌ها

میرعماد از سادات سیفی حسنی و با کُنیه قزوینی است و چون پیرو مسلک «عمادالملک» بود این لقب را به خود گرفت. عبدالمحمد خان و کلمان هوار و مستقیم‌زاده بیان می‌کنند: میرعماد به دلیل لقب حامی خود عمادالملک از بزرگان صفوی لقب عماد را برخود نهاد. مهدی بیانی به این نظریه با دیدهٔ تردید می‌نگرد و می‌گوید: عموم تذکره‌نویسان او را به نام میرعماد می‌خوانند و واضح است که در زمان حیات هم به این نام معروف بود. بیانی می‌افزاید که لقب عمادالملک مربوط به شخص میرعماد است؛ زیرا ۹ فقره از آثارش با نام عمادالملک رقم خورده است.
در یک نسخه از تکلمه النفخات عبدالغفور لاری میرعماد در حواشی آن نسب خود را چنین بیان کرده است: (عماد بن ابراهیم الحسنی)
نسبت سیادت میر را همهٔ تذکره‌نویسان حسنی دانسته که از خاندان سیفی قزوین بوده است و در دستگاه دولتی صفوی مصدر کتابداری و مستفی و دارای پایهٔ بلند بوده‌اند. نام میرعماد جلال‌الدین محمد خوش‌نویس و پدرش میرشریف از بنی اعمام قاضی جهان سیفی قزوینی وزیر شاه طهماسب صفوی و حسن علی سیفی جد میر را نام برده‌اند.
در مورد سیادت حسنی یا حسینی میرعماد شک هست. غلام‌محمد هفت‌قلمی و کلمان هوار و عبدالمحمدخان او را حسینی می‌دانند. اما به احتمال زیاد حسنی است؛ و گاهی حسینی یا حسنی رقم می‌زده است. اما در یک قطعه بنا به گفتهٔ بیانی نوشته شده (مشقه عماد ثانی حسینی) و شک برطرف گردید؛ یعنی قریب نیم قرن بعد از میرعماد شخصی به‌نام میرعماد الحسنی یا حسینی می‌زیسته است این مطلب از کتاب سرمایهٔ ایمان تصنیف عبدالرزاق لاهیجی آمده که عبارت (تمت الرساله سرمایه ایمان بعون الملک المثال به‌تاریخ روز دوشنبه ۱۹ شهر جمادی‌الاول سنه احدی و سبعین و الف. کتبه العبد عمادالحسینی) است.
برخی از القاب میرعماد الحسنی عبارت‌اند از: عماد – میرعماد – میرعماد حسنی – میرعماد الحسنی – میرعماد حسنی قزوینی – عمادالملک قزوینی – عمادالملک حسنی – عمادالملک حسنی قزوینی – عمادالحسنی قزوینی.
زندگی > مذهب

بنا به قول بیشتر تذکره‌نویسان و تاریخ‌نگاران، مذهب او سنی است و این یکی از دلایل قتل میرعماد مطرح شده است. اما هیچ‌گونه مدرک یا سند مستقلی برای آن وجود ندارد. در هیچ‌جا شعر یا متنی به خط او در وصف خلفا دیده نشده، اما هرکجا که نام آل نبی آمده است از آن‌ها به نیکی یاد کرده است و در ارتباط با علی بن ابی‌طالب مناجات‌نامه یا دعای نادعلی را بارها نگارش کرده است. در یک قطعه نوشته: علی‌الله فی کل الامور توکلی و بالخمسة اصحاب العبا توسلی.
زندگی > ویژگی‌های اخلاقی

او مردی آزاده و بزرگمنش بود و هنر را برای هنر دوست می‌داشت و برای رسیدن به حد والای هنر خود و دیگران را فراموش می‌کرد تا جایی که گویند مدت ۳ سال سر خود را اصلاح نکرد. ارتباط او با شاگردانش در حد مرید و مرادی بود و برای او قائل به کرامات بودند. نصرآبادی از قول ابوتراب شاگرد میرعماد گفته است: روزی در قهوه‌خانه نشسته بودم میرعماد با رشیدا خواهرزاده‌اش گذر کرد. به خاطرم رسید اگر میر صفای باطن داشته باشد به قهوه‌خانه می‌آید. با این‌که چند قدم بیشتر نرفته بود برگشت قهوه خورد و گفت: از این چیزها در خانهٔ ما هم یافت می‌شود. ابوتراب تنبیه شد. روز دیگر به خانهٔ میر رفت و در بالاخانهٔ او منزل یافت. بنا به اشعار میر برای شاه نشان می‌دهد که او تا حدود زیادی مغرور و طبع حساسی داشته است.
زندگی > فرزندان و نزدیکان

از میر پسری به نام میرزا ابراهیم و دختری به نام گوهرشاد باقی‌مانده که هر دو از خوشنویسان چیره‌دست بودند. پس از مرگ میر آن‌ها همراه بسیاری از خوشنویسان و بستگان میر از بیم شاه صفوی به عثمانی یا هند هجرت کردند. از جمله عبدالرشید دیلمی خواهرزاده و شاگرد میر جلای وطن کرده به هندوستان رفت. و جهانگیرشاه او و برخی دیگر از بستگان میر را پناه داد.
استادان

در شناسایی اولین استاد میر هیچ اطلاعی در دست نیست. اما از آنجا که او از خانوادهٔ صاحب دیوان بوده است در میان افراد خانواده‌اش به او خط را آموزش داده‌اند. از استادانی که نام برده‌اند یکی عیسی بیک رنگ کار است؛ که این انتساب رد شد؛ زیرا او در سال ۹۸۱ ه‍.ق فوت کرده است. دومین استاد او مالک دیلمی است که در انتساب او شک نیست. ملا محمدحسین تبریزی دومین استاد میرعماد است.
در تذکرهٔ خط و خطاطان آمده است: در ابتدا در شهر قزوین شاگرد عیسی رنگ‌کار بود و بعد در سلک شاگردان مالک دیلمی درآمد. بعدها شهرت ملا محمدحسین تبریزی را شنید و به تبریز سفر کرد و شب و روز به مشق خط پرداخت.
در کتاب مرقع گلشن نوشتهٔ مهدی بیانی آمده است: میرعماد نزد دو تن از استادان خط تعلیم گرفت و پس از اندک زمانی دو استاد، تعلیم میر را نزد خود لازم ندانستند.
دو استاد اصلی میر، مالک دیلمی و محمدحسین تبریزی هستند و عیسی رنگ‌کار و حتی باباشاه اصفهانی هم نمی‌توانند جزو استادان او باشند؛ زیرا عیسی خوشنویس از رکابداران شاه طهماسب اول صفوی بود و بعید است که پس از ۵۴ سال سلطنت شاه، وی حیات داشته باشد؛ خصوصاً که صاحب گلستان هنر نقل می‌کند که او در آخر عمر متولی امامزاده‌ای در گناباد شد و در سال ۹۸۴ درگذشت. همچنین باباشاه به سال ۹۹۶ در اصفهان فوت کرد و میر ۱۲ سال بعد از او به اصفهان رسید.
بیشتر تذکره‌نویسان عقیده دارند که میر از روی خط باباشاه و میرعلی مشق می‌کرد که این مورد صحیح است.[نیازمند منبع]
بیانی در کتاب سیر احوال و آثار خوشنویسان می‌گوید: مالک دیلمی به سال ۹۶۶ درگذشت و میر در آن زمان کودکی ۵ ساله بود. اما در استادی محمدحسین تبریزی شکی نیست. گویند میرعماد برای تعلیم خط نزد او رفت تا روزی پس از ممارست و مشق خط‌های بی‌شمار قطعه‌ای نوشت و به نزد استاد برد. محمدحسین چون آن را دید به میر گفت اگر چنین توانی بنویس و گرنه قلم فروگذار و چون میر به استاد گفت خود نوشتن او خط و میر را بوسید و گفت که تو از امروز از استادانی. این سخن به منزلهٔ جواز و تصدیق حسن خط میرعماد است.
شاگردان

افزون بر آثار بی‌شمار که هر یک از مفاخر هنر ایرانی است و شاگردان بسیاری که در مکتب میرعماد مستقیم و غیرمستقیم تعلیم دیدند؛ یکی از ویژگی‌های میرعماد این است که شاگردان زیادی تربیت کرد. پس از ورود میرعماد به اصفهان شهرت او باعث شد تا شاگردان بسیاری به او روی آورند. این افراد از طبقات مختلفی بودند و در میان آنان شاهزادگان و درباریان به چشم می‌خوردند. او مدت ۱۶ سال اقامت در اصفهان شاگردان بسیاری را تربیت کرد. ازجمله معروف‌ترین آن‌ها می‌توان به این افراد اشاره کرد:
نورالدین محمد لاهیجی (نورا)
عبدالرشید دیلمی (رشیدا)
میرابراهیم (فرزند میرعماد)
گوهرشاد (دختر میرعماد)
عبدالجبار اصفهانی
محمدصالح خاتون‌آبادی
جمالا (حاجی جمال بن ملک محمد شیرازی)
نورای اصفهانی
محراب بیک
میر ساوجی
میر یحیی اصفهانی
علاءالدین سبزواری
درویش عبدی بخارائی
میرمحمد مقیم تبریزی
میرزاتقی مستوفی الممالک
ابوتراب اصفهانی (ترابا)
محمدصالح اصفهانی
شمسا شیرازی
عبدالرزاق قزوینی
فیض امیر فیضا (فخرالزمان)
میر محمد علی (شوهر گوهر شاد)
افزون برآن اغلب خوشنویسان پس از میر تا به امروز، از روی آثار به‌جا مانده از او مشق کرده‌اند و به‌نوعی شاگرد او محسوب می‌شوند.
آثار

از میرعماد آثار خطی فراوانی به صورت مرقع یا «قطعات متفرقه» به جای مانده است که زینت‌بخش موزه‌های معتبر ایران و جهان و مجموعه‌های شخصی است. برخی از آثار او اکنون به موزهٔ خوشنویسی قزوین واقع در کاخ چهلستون منتقل شده‌اند. اخیراً به همت هنردوستان ایتالیایی و آمریکایی مجموعهٔ نفیسی از آثار میرعماد حسنی چاپ شده است و به همت موزه متروپولیتن نیویورک در دسترس علاقه‌مندان خط نستعلیق ایرانی قرار گرفته است.
آثار میرعماد در «مرقع سن‌پطرزبورگ» یعنی همان مرقع میرزا مهدی خان منشی نادرشاه، که احتمالاً در سال‌های انقلاب مشروطه کتابخانه سلطنتی ایران آن را به روس‌ها فروخته است، دیده می‌شود. این مرقع اخیراً به‌طور کامل چاپ شده و صفحاتی از آن به نام «کرشمهٔ ساقی» در ایران انتشار یافته است. رسالهٔ باباشاه اصفهانی نیز به خط اوست.
آثار > در موزه‌های ایران و جهان

تحفه الاحرار جامی- قلم کتابت عالی – رقم میرعماد – سال ۱۰۱۶ –کتابخانه کاخ گلستان
گلشن راز شبستری- کتابت خفی عالی – رقم میرعماد- کاخ گلستان
دیوان حافظ – کتابت عالی – رقم میرعماد – کاخ گلستان
گلستان سعدی – کتابت ممتاز – رقم میرعماد – کاخ گلستان
تکلمه النفحات عبدالغفور لاری – کتابت خفی و عالی – رقم میرعماد –سال ۹۹۲ ه‍.ق – کاخ گلستان
بوستان سعدی – کتابت خفی و ممتاز – رقم میرعماد – کتابخانه مجلس
بوستان سعدی سال ۱۰۱۲ در مجموعه دولتی افغانستان
مثنوی گوی و چوگان رقم میرعماد در همان مجموعه
تحفه الملوک رقم میرعماد سال ۱۰۱۹ در کتابخانه سرکاری رامپور هند
الاسما الحسنی رقم میرعماد در همان کتابخانه
سبحه الابرار جامی رقم میرعماد سال ۹۷۲ در همان کتابخانه
رساله نصایح رقم میرعماد سال ۱۰۰۵ ه‍.ق
مناجات خواجه عبدالله انصاری رقم میرعماد در همان کتابخانه
زینه الملوک رقم میرعماد در همان کتابخانه
پند نامه جامی به فرزند خود رقم میرعماد در کتابخانه ملک
مناجات‌نامه خواجه عبدالله انصاری رقم میرعماد مجموعه دکتر عبدالله فروهر
هفت بند حسن کاشانی رقم میرعماد مجموعه جعفری ادیب اصفهانی
رباعیات خیام رقم میرعماد مجموعه عالی تورک گلدی سفیر ترکیه
مناجات علی در کتابخانه دانشگاه استانبول
مرقع میرعماد سال ۱۰۱۸ و ۱۰۱۲ در کاخ گلستان
مرقع میرعماد در کتابخانه ملی پاریس
مرقع میرعماد سال ۱۰۱۳ کتابخانه دانشگاه استانبول
مرقع میرعماد سال ۱۰۰۳ و ۱۰۲۴ در همان کتابخانه
کتیبه‌ایی با رقم میرعماد در تکیه میر فندرسکی در اصفهان که در اتاقی مجاور آرامگاه او موجود است. بقلم ۲ دانگ و غزل معروف حافظ است:
روضه خلد برین خلوت درویشان است مایه محتشمی خدمت درویشان است.
در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ  موجود است.
برخی از اشعار میرعماد حسنی قزوینی
سزاریا اوورا

| سیزاریا ایوورا | سیزاریا ایوورا |
| --- | --- |
سیزاریا ایوورا، ۲۰۰۸: سیزاریا ایوورا، ۲۰۰۸
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۲۷ اوت ۱۹۴۱ میندلو، کیپ ورد
درگذشته: ۱۷ دسامبر ۲۰۱۱ (۷۰ سال)  سائو ویسنته، کیپ ورد
ژانر: مورنافولکلورکولادرینا
سال‌های فعالیت: ۱۹۵۷–۲۰۱۱
همکاری‌های مرتبط: بیلی هالیدی
اسکناس ۲۰۰۰ اسکودوی کیپ ورد
سزاریا اوورا بر روی اسکناس ۲۰۰۰ اسکودوی
ویولون سزاریا اوورا بر پشت اسکناس
سیزاریا ایوورا (به پرتغالی: Cesária Évora) ‏ (۲۷ اوت ۱۹۴۱ – ۱۷ دسامبر ۲۰۱۱) یک خواننده عامه‌پسند اهل کشور کیپ ورد بود. به دلیل آن که در اجراهایش با پای برهنه روی صحنه حاضر می‌شد، به او «آوازه‌خوان پابرهنه» (Barefoot Diva) گفته می‌شد. به ایوورا لقب «ملکهٔ مورنا» (Queen of Morna) نیز داده‌اند.
صدای ایوورا بسیار بم بود و معمولاً با صدای بیلی هالیدی مقایسه می‌شد.
زندگی و حرفه

سیزاریا ایوورا موسیقی را با خواندن در بارهای زادگاهش، میندلو آغاز کرد. او که تا سال ۱۹۸۸ هیچ اثری از خود ضبط نکرده بود، در سال ۲۰۰۴ برنده جایزه گرمی شد. آلبوم چهارم این خواننده با نام «خانم پرفومادور» (۱۹۹۲) زندگی حرفه‌ای‌اش را متحول کرد. این آلبوم بیش از ۳۰۰ هزار نسخه در سراسر جهان به فروش رفت. ایوورا در کل ۱۰ آلبوم منتشر کرد.
وضعیت جسمی اوورا به دلیل مصرف زیاد الکل و سیگار به تدریج بدتر شد تا اینکه در سال ۲۰۰۸ و در میانه توری که در استرالیا برگزار کرده بود، سکته قلبی کرد. پس از مرگ او در سال ۲۰۱۱، دو روز عزای عمومی در کشور کیپ ورد اعلام شد.
ترانه‌ها

سوداد نام یکی از ترانه‌های مشهور سیزاریا ایوورا است. که در نمایشنامه خفه‌شو عزیزم اثر محمد صالح علاء در آن یاد شده است.
آخرین روزها (کتاب)

آخرین روزها (پایان سلطنت و درگذشت شاه) نام کتابی است نوشتهٔ هوشنگ نهاوندی وزیر و رئیس دانشگاه دوره پهلوی که در سال ۱۳۸۳ در آمریکا چاپ شده‌است. اصل کتاب به زبان فرانسوی است که بهروز صوراسرافیل و مریم سیحون به پارسی برگردانده‌اند. این کتاب به شرح وقایع سال‌های پایانی پادشاهی محمدرضا شاه پهلوی و سپس خروج او از ایران و مرگ وی در مصر می‌پردازد.
زلین زد-۷

| زلین زد-۷ | زلین زد-۷ |
| --- | --- |
کاربری: ورزشی
تولیدکننده: Zlín
تعداد ساخته‌شده: ۲۵۲–۲۵۹
زلین زد-۷ (به انگلیسی: Zlín_Z-XII) یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع ورزشی ساخت شرکت Zlín است. در مجموع، تعداد ۲۵۲–۲۵۹ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
اوکتور ئی‌وی-۵۵ اوت‌بک

| اوکتور ئی‌وی-۵۵ اوت‌بک | اوکتور ئی‌وی-۵۵ اوت‌بک |
| --- | --- |
کاربری: هواگرد چندمنظوره
تولیدکننده: اوکتور-ایروتکنیک
نخستین پرواز: ۲۴ ژوئن ۲۰۱۱
ساخته‌شده: توسعه معلق مانده از - ۲۰۱۷
تعداد ساخته‌شده: ۲+۱
هزینه هر فروند: ۴ میلیون دلار
اوکتور ئی‌وی-۵۵ اوت‌بک (به انگلیسی: Evektor EV-55 Outback) یک هواگرد، دو موتوره توربوپراپ ساخت شرکت چکی اوکتور-ایروتکنیک است. نمونه پروتوتایپ آن در ۲۴ ژوئن سال ۲۰۱۱ پرواز کرد اما سپس توسعه پروژه در سال ۲۰۱۷ متوقف شد.
زلین ۴۲

| زلین ۴۲ | زلین ۴۲ |
| --- | --- |
کاربری: Sport, personal and هواپیمای آموزشی
تولیدکننده: Moravan Otrokovice
نخستین پرواز: ۱۷ اکتبر ۱۹۶۷
معرفی‌شده در: ۱۹۷۰
زلین ۴۲ (به انگلیسی: Zlín_Z_42) یک هواگرد از نوع ورزشی-شخصی ساخت شرکت Moravan Otrokovice است. هواگرد زلین ۴۲ نخستین پروازش را در ۱۷ اکتبر ۱۹۶۷ میلادی انجام داد. این هواگرد در سال ۱۹۷۰ میلادی رسماً معرفی گردید.
سوترا

سوترا یا سوترَه (سانسکریت: सूत्र، پالی: سوته،) کلمات قصار یا مجموعه‌ای از کلمات قصار است که در قالب یک کتابچه راهنما، یا، به طور گسترده‌تر، یک متن برای پیروان آیین هندو یا بودایی ترتیب داده شده‌است.
سوتراها سومین دسته از متون هندو، پس از شْروتی‌ها و سْمْرتی‌ها، به‌شمار می‌آیند. 
به نظر می‌آید آن‌گاه که به‌یادسپاری محتویات متون اولیه هندویی که حجم آن روز به روز افزایش پیدا کرده بود، دشوار و بلکه ناممکن گشت، فرهیختگان سنت هندو دست به تألیف مجموعه‌هایی به نام سوترا زدند که در خود، جوهره هر یک از نظام‌ها و مکتب‌ها را به نحوی که بتوان به خاطر سپرد، به صورت مختصر و مفید گردآورده بود.
در طی دوره‌ای معین، هر کدام از مواد و موضوعات آموزشی سنت هندو دارای سوترای ویژه خود شد. این موارد عبارت‌اند از: شْرَوْته سوتراها، شامل خلاصه قواعد مربوط به مراسم قربانی عمومی، گرهیه سوترا، شامل خلاصه‌ای از مراسم و آداب رسوم خانگی، کَلْپه سوتره، شامل دیگر مراسم و آیین‌ها، دارماسوترا، کتابچه‌های قانون دینی و غیر دینی، شولْوه سوتْرا، در بردارنده مهندسی و قواعد ساخت محراب آتش و مانند آن.
ریشه واژه

سوترا به طور لغوی به معنای ریسمان است. منظور از این نام‌گذاری، مقایسه این خطوط متن با ریسمان‌هایی است که چیزها را به هم نگه می‌دارد. 
واژه سوترا از ریشه -siv گرفته شده که به معنی به دوختن است. (این واژه‌ها، از جمله لاتین suere و انگلیسی sew و suture (بخیه)، همه در نهایت برگرفته از واژه نیاهندواروپایی ‎*siH-/syuH-‏ هستند.
لتوف اس-۱۶

| لتوف اس-۱۶ | لتوف اس-۱۶ |
| --- | --- |
کاربری: بمب‌افکن
تولیدکننده: لتوف کبلی
طراح: Šmolík
نخستین پرواز: ۱۹۲۶
کاربر اصلی: Czechoslovakian Air Force
تعداد ساخته‌شده: ۸۹
لتوف اس-۱۶ (به انگلیسی: Letov_Š-16) یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع بمب افکن ساخت شرکت لتوف کبلی است. هواگرد لتوف اس-۱۶ نخستین پروازش را در ۱۹۲۶ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۸۹ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
طراح این هواگرد، Šmolík بود.
مردم

برای دیگر کاربردها، مردم (ابهام‌زدایی) را ببینید.
نماد مردم
مَردُم جمعی از شخص‌ها است که کل یک قومیت، ملت یا رده های بالاتری مانند مردم یک قاره را شامل می‌شود. برای نمونه، «ملت ایران» با نام مردم ایران ،ایرانی یا ایرانیان شناخته می‌شوند. یا قوم بلوچهایاح که بلوچی ،بلوچی ها یا بلوچیان نامیده می شوند و یا ملل اروپائی که آنها را اروپاییان صدا می زنند.
مردم میتوانند توده‌های مردمی را تشکیل دهند.
ریشه شناسی

مردم به معنی از تخمه آدمیان است و از دو بخش تشکیل شده است ، مرت (گیومرت) به معنای (به چَم) آدمی و مَرد به کار رفته است. و واژه تخم 
Tôhm (تُهم،تخم،تُم)
در سیاست > جمهوری

در سیاست، جمهوری اصطلاحی است که مدعی حکومت مردم است. مثلا جمهوری روم از اصطلاح "سنا و مردم روم" استفاده می کرد و حتی پس از آن که کاملا به وضعیت استبدادی برگشت هم از این اسم استفاده می نمود. یا جمهوری خلق - به عنوان مثلا چین - معمولا یک کشور تک حزبی مارکسیستی یا سوسیالیستی است که ادعا حکومت از طرف مردم را دارد.
در سیاست > مردم سالاری

دموکراسی حکومتی است که در آن مردم، اقتدار برای انتخاب قانون و قانون‌گذار دارند.
آزادی هدایتگر مردم اثر اوژن دولاکروا
پیام فروتن

| پیام فروتن | پیام فروتن |
| --- | --- |
 :  
نام اصلی: پیام فروتن یکتا
زمینه فعالیت: طراح صحنه کارگردان روزنامه‌نگار
تولد: ۱۳ اردیبهشت ۱۳۵۲ ‏(۵۱ سال)  تهران
ملیت: ایران
پیشه: استاد دانشگاه
سال‌های فعالیت: ۱۳۷۸-اکنون
همسر(ها): نغمه ثمینی (ا. ۱۳۷۸)  لیلا شقاقی (ا. ۱۳۹۶)[نیازمند منبع]
مدرک تحصیلی: کارشناسی طراحی صحنه ارشد ادبیات نمایشی
پیام فروتن (زادهٔ ۱۳ اردیبهشت ۱۳۵۲) طراح صحنه و کارگردان ایرانی است. او دو بار برندهٔ جایزهٔ بهترین طراح صحنه از جشنواره تئاتر فجر شده‌است.
زندگی

او تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه نجفی قدسی تهران پشت سر گذاشت و در سال ۱۳۶۱ همراه با خانواده به کرج نقل مکان کرد. در همین دوران (۱۳۶۶) در کلاس‌های آموزش تئاتر شرکت کرده و تحت آموزش نخستین اساتید خود آتش تقی‌پور، مهرانه مهین‌ترابی، شهین علیزاده، اصغر فریدی‌ماسوله و آزیتا صالحی قرار گرفت. او در سال ۱۳۷۰ دیپلم خود در رشته علوم تجربی را کسب کرد و در همان سال وارد دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران شد و در رشته هنرهای نمایشی به ادامه تحصیل پرداخت. فروتن مدرک کارشناسی خود را در سال ۱۳۷۴ در گرایش طراحی صحنه به دست آورد. پایان‌نامه کارشناسی او در بخش نظری «کانستراکتیویسم» و در بخش عملی، طراحی صحنه و ساخت ماکت برای نمایشنامه فاوست گوته بود.[نیازمند منبع]
فروتن در سال ۱۳۷۷ وارد دانشکده سینما تئاتر دانشگاه هنر تهران شد تا در دوره کارشناسی ارشد ادبیات نمایشی به ادامه تحصیل بپردازد. پایان‌نامه کارشناسی ارشد او نیز دربارهٔ فاوست گوته بود. در سال ۱۳۷۸، با نغمه ثمینی که در مقطعی همکلاس سابق او در دوره کارشناسی بود ازدواج کرد.[نیازمند منبع]
پیام فروتن در سال ۱۳۷۹ موفق به دفاع از پایان‌نامه‌اش شد و مدرک کارشناسی ارشد خود را کسب کرد.
از سال ۱۳۷۸ طراحی فضاهای داخلی متعددی را در تهران و شهرستان‌ها از جمله کیش انجام داد و همزمان فعالیت روزنامه‌نگاری خود را نیز آغاز کرد. از جمله نشریاتی که با آنها همکاری کرد عبارتند از: گزارش روز، مجله فیلم، مجله صنعت سینما، روزنامه شرق (دوره اول)، روزنامه جام جم، روزنامه ایران و سروش بانوان. او از سال ۱۳۸۰ همکاری خود با انتشارات سروش را در مقام دبیر بخش نقد برنامه‌های تلویزیونی آغاز کرد و تا سال ۱۳۸۳ به فعالیت خود در این نشریه ادامه داد. در همین سال، با تغییر سردبیری سروش، به نشریه نوپای همشهری محله پیوست و تا سال ۱۳۸۸ در سمت دبیر منطقه ۳ و ۶ با محمدرضا زائری و علیرضا معزی همکاری کرد.[نیازمند منبع]
پیام فروتن در سال ۱۳۸۳ به عضویت هیئت علمی گروه هنرهای نمایشی دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران درآمد و تدریس رشته طراحی صحنه را آغاز کرد. او برای مدتی دستیار تدریس استاد خسرو خورشیدی نیز بود. در تمام این سال‌ها فروتن علاوه بر کار روزنامه‌نگاری و تدریس به طراحی صحنه حرفه ای تئاتر، تلویزیون و سینما نیز پرداخت. فروتن در سال ۱۳۸۸، به عنوان نخستین نماینده ایران در چهارسالانه پراگ (PQ) شرکت کرد و شیوه جدید تئاتر ابداعی خود تحت عنوان «تئاتر استریپ» یا «فتوتئاتر» را در دانشگاه زوریخ ارائه کرد. [نیازمند منبع]
در سال ۱۳۹۰ فروتن و نغمه ثمینی به آمریکا مهاجرت کردند و به عضویت هیئت علمی وابسته (استادیار) دانشکده درامای دانشگاه واشینگتن در سیاتل درآمدند. چهار سال بعد، پس از جدا شدن از نغمه ثمینی، به ایران بازگشت و فعالیت‌های گذشته خود را ادامه داد.
پیام فروتن در سال ۱۳۹۷ اعلام کرد به دلیل شرایط اسف‌بار تئاتر و سینمای ایران دیگر مبادرت به طراحی صحنه نخواهد کرد و تنها به تدریس اکتفا می‌کند. او در سال ۱۳۹۶ با لیلا شقاقی ازدواج کرد و هم‌اکنون در تهران سکونت دارند. [نیازمند منبع]
آثار > طراحی صحنه تئاتر

حسن کچل (کارگردان: رضا کشاورز، تماشاخانه استاد ناظرزاده، ایرانشهر، ۱۳۹۵)
افسون معبد سوخته (کارگردان: کیومرث مرادی، تماشاخانه استاد سمندریان، ایرانشهر، ۱۳۹۴)
شکلک (کارگردان: کیومرث مرادی، سالن شمس (اکو)، ۱۳۹۲ و ۱۳۹۳)
از امام حسین تا آزادی (کارگردان: پیام فروتن، گالری ایست، ۱۳۹۰)
دست‌های دکتر زملوایس (کارگردان: پیام فروتن، سالن استاد انتظامی، خانه هنرمندان، ۱۳۹۰)
اسب‌های آسمان خاکستر می‌بارند (کارگردان: پیام فروتن، سالن استاد سمندریان دانشکده هنرهای زیبا، ۱۳۸۹)
من راشل کوری هستم (کارگردان: پیام فروتن، تالار مولوی، ۱۳۸۸)
خانه (کارگردان: کیومرث مرادی، سالن قشقایی، تئاتر شهر، ۱۳۸۸)
تئاتر استریپ فاوست (کارگردان: پیام فروتن، سالن استاد انتظامی، خانه هنرمندان، ۱۳۸۸)
رؤیای شب نیمه پائیز (کارگردان: کیومرث مرادی، سالن قشقایی، تئاتر شهر، ۱۳۸۷)
بیژن و منیژه (کارگردان: دکتر محمود عزیزی، سالن اصلی، ۱۳۸۷)
کبود (کارگردان: مهرالسادات میرحسینی و رزیتا طلایی، جشنواره تئاتر ماه، ۱۳۸۶)
مرگ و شاعر (کارگردان: کیومرث مرادی، سالن قشقایی، تئاتر شهر، دهلی نو، بمبئی ۱۳۸۶)
گفت و گو با تروریست‌ها (کارگردان: پیام فروتن، تالار مولوی، ۱۳۸۵)
کوچ در کوچ (کارگردان: حسین احمدی، سالن قشقایی، تئاتر شهر، ۱۳۸۵)
حریر سرخ صنوبر (کارگردان: شکرخدا گودرزی، سالن قشقایی، تئاتر شهر، ۱۳۸۵)
کابوس خیابان هفدهم (کارگردان: مسعود موسوی، سالن سایه، تئاتر شهر، ۱۳۸۵)
ژولیوس سزار به روایت کابوس (کارگردان: کیومرث مرادی، سالن قشقایی، تئاتر شهر، ۱۳۸۵)
غزل کفر (کارگردان: حسین مسافر آستانه، تالار وحدت، ۱۳۸۵)
سلمان (کارگردان: دکتر محمود عزیزی، تالار اندیشه حوزه هنری، ۱۳۸۵)
سه بچه خوک (کارگردان: افسانه زمانی، تالار هنر، ۱۳۸۴)
شکلک (کارگردان: کیومرث مرادی، تالار قشقایی، تئاتر شهر، دهلی نو، جشنواره بهار ایرانی پاریس، ۱۳۸۴)
روزی روزگاری آبادان (کارگردان: حمیدرضا آذرنگ، سالن سایه، ۱۳۸۵)
شازده قورباغه (کارگردان: احمد ایرانی خواه، تالار مولوی، ۱۳۸۴)
رابعه (کارگردان: حسین سحرخیز، تالار وحدت، ۱۳۸۳)
پیشخدمت (کارگردان: بهزاد مرتضوی، سالن سایه، تئاتر شهر، ۱۳۸۳)
وصیت نامه خانم سارا (کارگردان: علی روئین‌تن، جشنواره تئاتر ماه، ۱۳۸۳)
این کدوم پنجشنبه است؟ (کارگردان: حمیدرضا آذرنگ، سالن سایه، ۱۳۸۳)
ماندانا (کارگردان: مهرالسادات میرحسینی و رزیتا طلایی، سالن شماره ۲، تئاتر شهر ۱۳۸۳)
خواب در فنجان خالی (کارگردان: کیومرث مرادی، تالار قشقایی، تئاتر شهر، دهلی نو، کلکته ۱۳۸۳)
رازها و دروغ‌ها (کارگردان: کیومرث مرادی، تالار سایه، تئاتر شهر، ۱۳۸۲)
افسون معبد سوخته (کارگردان: کیومرث مرادی، تالار قشقایی، تئاتر شهر، ۱۳۸۱)
هشتمین سفر سندباد (کارگردان: کیومرث مرادی، سالن سایه، تئاتر شهر، ۱۳۷۹)
تردستی‌های اسکاپن (کارگردان: شکرخدا گودرزی، سالن شهید آوینی، فرهنگسرای بهمن، ۱۳۷۸)
سرود دوباره کلات (کارگردان: مهرالسادات میرحسینی و رزیتا طلایی، تالار مولوی، ۱۳۷۵)
افق در استانبول (کارگردان: افسانه هنرور، سالن استاد سمندریان، پردیس هنرهای زیبا، ۱۳۷۴)
شیر آتش‌نشانی (کارگردان: دکتر محمد مؤمنی، تالار مولوی، ۱۳۷۴)
سیاوش سردار خاموش (کارگردان: علیرضا مهدی‌نیا، تالار مولوی، ۱۳۷۳)
وقت حکایت رحمان (کارگردان: دکتر مجید سرسنگی، تالار مولوی، ۱۳۷۳)
پرواز را به خاطر بسپار (کارگردان: شکرخدا گودرزی، تالار شهید آوینی، دانشگاه تهران، ۱۳۷۳)
اگر رومئو یک لحظه دیرتر می‌رسید (کارگردان: مهدی مکاری، سالن استاد سمندریان، پردیس هنرهای زیبا، ۱۳۷۳)
ترانه خاکستر (کارگردان: علیرضا لطف خدایی، تئاتر شهرتهران و تبریز، ۱۳۷۳)
آثار > طراحی صحنه فیلم

تهران شهر عشق (کارگردان: علی جابر انصاری، ۱۳۹۷)
گنگ خواب دیده (کارگردان: علی عطشانی، ۱۳۹۰)
در امتداد شهر (کارگردان: علی عطشانی، ۱۳۸۹)
زیگزاگ (کارگردان: مجید توکلی، ۱۳۸۹)
یک فنجان چای داغ (۱۳۹۳)
جعبه موسیقی (کارگردان: فرزاد مؤتمن، ۱۳۸۵)
تهران ساعت ۷ صبح (کارگردان: امیر شهاب رضویان، ۱۳۸۰)
آثار > طراحی صحنه سریال

همه بچه‌های ما (کارگردان: تاجبخش فنائیان، ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۲)
در مسیر زاینده رود (کارگردان: حسن فتحی، ۱۳۸۹)
اشک‌ها و لبخندها (کارگردان: حسن فتحی: ۱۳۸۸)
میوه ممنوعه (کارگردان: حسن فتحی، ۱۳۸۶)
قدرتمندان سایه (تهیه‌کننده: نورالدین نیک روش، ۱۳۸۳)
آثار > کارگردانی تئاتر

پرفورمنس از امام حسین تا آزادی (گالری ایست، ۱۳۹۰)
دست‌های دکتر زملوایس (سالن استاد انتظامی، خانه هنرمندان، ۱۳۹۰)
اسب‌های آسمان خاکستر می‌بارند (سالن استاد سمندریان دانشکده هنرهای زیبا، ۱۳۸۹)
من راشل کوری هستم (تالار مولوی، ۱۳۸۸)
تئاتر استریپ فاوست (سالن استاد انتظامی، خانه هنرمندان، ۱۳۸۸)
گفت و گو با تروریست‌ها (تالار مولوی، ۱۳۸۵)
اهرام ثلاثه گوبارو (سالن استاد سمندریان، پردیس هنرهای زیبا، ۱۳۷۵)
ورود مسیح به بروکسل (سالن استاد سمندریان، پردیس هنرهای زیبا، ۱۳۷۴)
نمایشگاه‌ها

نمایشگاه انفرادی نقاشی، نگارخانه فیروزه، تهران، ۱۳۸۰
نمایشگاه انفرادی نقاشی، نگارخانه ایست، تهران، ۱۳۹۰
نمایشگاه گروهی نقاشی، موزه نگارخانه HeArt سیاتل، آمریکا
مقالات

کووید ۱۹ و کشف قالبی تازه در تئاتر آنلاین: IGTV Drama
نقش واقعیت مجازی و افزوده در طراحی صحنه تئاتر
نقش آشیل در شکل‌گیری و ارتقاء طراحی صحنه تئاتر یونان باستان
راهکارهایی برای طراحی و اجرای کارگاه سبز ساخت دکور تئاتر و سینما؛ از مفاهیم اولیه توسعه پایدار تا مولفه‌های زیست‌محیطی معماری سنتی ایران
طراحی صحنه تئاتر با تأکید بر آرای آناکساگوراس
خلق جهان مشترک هنری در فرارفتن هنرمند از خود نتیجه ای بر مبنای بررسی تطبیقی آثار دیوید هاکنی و کمال الدین بهزاد
اساطیر و فناوری زیستی
تناقض، پادفرهنگی و خودحذفی: رهیافتی بر کنش دانشجویان دورهٔ کارشناسی تئاتر دانشگاه تهران، در چهارچوب نظریات بوردیو
راهبردهای طراحی صحنه‌های تهران دوران پهلوی اول در سینما و مجموعه‌های تلویزیونی
طراحی شیوه صحنه پردازی با تمرکز بر ناخودآگاه طراحی صحنه اتفاقی
معنا برای کدام مخاطب: جهانی یا محلی
روایت مدرن در اجرای نمایش چگونه شکل می‌گیرد؟ کشف الگوی جدید تئاتر استریپ
جهان تصویرسازی در طراحی صحنه تیاتر
فلسفه توماس آکوئیناس قدیس و تأثیر آن بر طراحی صحنه نمایش‌های اواخر عصر میانه
بررسی صحنه پردازی در نمایش‌های دینی
رستم و اسفندیار و شیوه پرفورمنس
در جست‌وجوی فرهنگ؛ از سنگلج تا اسپیناس رویال
طراحی سیستم برای صحنه پردازی تئاتر
تعزیه و تئاتر معاصر
فوتوریسم و تحولات جدید در عرصه صحنه پردازی تئاتر
ایده یابی و جهان تصویرسازی در نمایشنامه‌های جنگی
بررسی صحنه پردازی در نمایش‌های دینی
چگونه تئاتر و دنیای تجارت به کمک هم می‌آیند؟ کشف الگوی جدید: تئاتر استریپ
کتاب‌ها

رقص آبی پروانه (مجموعه داستان کوتاه)
هنوز صبح نشده بگذار بخوابم (نمایشنامه)
طراحان صحنه تئاتر یونان و روم باستان (تألیف)
فرشته ای در اتاق نشیمن (ترجمه، ویرایش علمی)
راهنمای عملی ساخت وسایل صحنه (ترجمه، ویرایش علمی)
آنارشی تکچر: معماری، یک کنش سیاسی است (ترجمه)
۱۰۰ سال طراحی تولید فیلم، کتاب اول: عصر آرت دکو (تألیف)
زیست نامه شکسپیر (ترجمه)
۷ درس بنیادین طراحی صحنه (ترجمه)
تاریخ طراحی صحنه (دو جلدی) (ترجمه)
مدیریت فرایند طراحی صحنه در تئاتر (ترجمه و تألیف)
از صفحه تا صحنه: چگونگی برقراری ارتباط میان متن و تصویر توسط طراحان تئاتر (ترجمه)
راهنمای تاریخی وسایل صحنه در تئاتر (ترجمه)
ده طراح صحنه (تألیف، مشترک)
راهنمای عملی ماکت سازی برای برای طراحی صحنه تئاتر (ترجمه)
راهبردهای اساسی طراحی صحنه تئاتر (تألیف)
صحنه صفر: پرسش‌های اساسی طراحی صحنه (تألیف)
ابداعات

شیوه اجرایی تئاتر استریپ (۱۳۸۸)
شیوه اجرایی تئاتر ستارگان (۱۳۹۹)
شیوه آموزشی طراحی صحنه SDL
ابداع لگوی ویژه یادگیری طراحی صحنه
ابداع دفتر اسکیس پلان بر اساس تالار وحدت (SDGP)
ابداع وسیله آموزشی طراحی صحنه دروازه پلان (GP: Gate of Plan)
ابداع روش آموزشی طراحی صحنه بر اساس شیوه دروازه پلان