stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مسئله سفره‌خانه

سفره خانه مسئله ای در نظریه بازی های ریاضیات است که در سفره خانه ها انجام می گردد.
مسئله سفره‌خانه مسئله‌ای در نظریه بازی‌ها بر اساس یک سفره‌خانه فرضی است. مسئله بدین صورت است که جمعیت محدودی از افراد وجود دارند. هر پنجشنبه شب، تمام این افراد قصد دارند که به این سفره خانه بیایند. اگرچه این مکان بسیار کوچک است و اگر جمعیت از حدی بیشتر شود ماندن در خانه بهتر از آمدن به این مکان می‌باشد. در حقیقت ترجیحات افراد را می‌توان به شکل زیر بیان کرد:
اگر کمتر از ۶۰ درصد از جمعیت به سفره خانه بروند، همهٔ آن‌ها سود کرده‌اند و زمان بهتری در سفره خانه نسبت ماندن در خانه خواهند داشت.
اگر بیشتر از ۶۰ درصد از جمعیت به سفره خانه بروند، تمام آن‌ها ضرر کرده‌اند و اگر در خانه می‌ماندند بیشتر به آن‌ها خوش می‌گذشت.
متأسفانه، تمام افراد در یک زمان باید همگی تصمیم بگیرند که آیا به سفره خانه می‌روند یا نه و هیچ‌کس نمی‌توانند صبر کنند تا ببینند بقیه افراد چه تصمیمی می‌گیرند و سپس تصمیم خود را بگیرد (البته بعد از اینکه تصمیم خود را گرفت از این که دیگران چه تصمیمی گرفته‌اند مطلع خواهد شد و می‌تواند از این تاریخچه برای تصمیم‌گیری بهتر در پنجشنبه‌های بعدی استفاده کند).
یکی از جنبه‌های مسئله این است که، فرقی نمی‌کند که هر شخص چه متدی را برای تصمیم‌گیری استفاده می‌کند اما اگر تمام افراد یک روش را انتخاب کنند به‌طور قطع همه شکست خواهند خورد. اگر همهٔ افراد از یک متد قطعی استفاده کنند آنگاه اگر طبق آن روش، نتیجه گرفته شود که سفره خانه خلوت خواهد بود آنگاه تمام افراد به سفره خانه می‌آیند و در نتیجه شلوغ خواهد شد و همه ضرر خواهند کرد. همچنین به صورت برعکس اگر نتیجه گرفته شود که سفره خانه شلوغ خواهد بود، هیچ‌کس به سفره خانه نخواهد رفت و خلوت خواهد ماند.
معمولاً راه حل اینگونه مسائل در نظریه بازی‌ها این است که به هر بازیکن اجازه داده شود که استراتژی توام(mixed strategy)داشته باشد. بدین معنی که هر انتخاب با احتمال خاصی انجام شود. در حالت تک مرحله ای مثال فوق، یک راه حل متقارن و یکتای تعادل نش وجود دارد که در آن تمام بازیکن‌ها با احتمال خاصی  انتخاب می‌کنند که به سفره‌خانه بروند؛ که این احتمال تابع تعداد بازیکن‌ها، ظرفیت سفره خانه و سودمندی نسبی رفتن به سفره خانه نسبت به ماندن در خانه در حالات مختلف است. همچنین تعادل نش چندگانه نیز برای این مسئله وجود دارد که در آن یک یا چند بازیکن از یک استراتژی مطلق (pure strategy) استفاده می‌کنند که البته این تعادلها متقارن نیستند. حالتهای دیگری نیز در. یافت می‌شوند.
در بعضی از نسخه‌های این مسئله، بازیکن‌ها اجازه دارند که قبل از تصمیم‌گیری با یکدیگر مشورت کنند، اگرچه فرض بر این نیست که هرکس حقیقت را بگوید.
بازی اقلیت

یکی دیگر از نسخه‌های این بازی معروف به بازی اقلیت (minority game) است. در این بازی، تعداد فردی از بازیکن‌ها در هر نوبت باید به‌طور مستقل یکی از دو گزینه را انتخاب کنند.
بازیکنهایی که در سمتی که اقلیت آن را انتخاب کرده‌اند بازی را به پایان برسانند برندهٔ بازی هستند. در حالی که مسئلهٔ بیان شده در قسمت قبل اصالتاً برای آنالیز یک متد تصمیم‌گیری فرموله شده بود نه برای یک عقلانیت استنتاجی، اما بازی اقلیت حالتی از بازی را مد نظر قرار می‌دهد که در آن هیچ استراتژی قطعی و یگانه‌ای توسط تمام بازیکن‌های شرکت‌کننده در تعادل پذیرفته نمی‌شود. اجازه دادن به بازیکن‌ها برای انتخاب یک استراتژی توأم در یک مرحله از بازی اقلیت منجر به یک تعادل یکتا و متقارن نش (Nash) می‌شود که بدین معناست که هر بازیکنی با ۵۰ درصد یکی از گزینه‌ها را انتخاب می‌کند و به همین صورت تعادل چندگانه متقارن نخواهد بود.
در بازی اقلیت چندصحنه‌ای، اکثریت از بازی حذف می‌شوند تا جایی که تنها یک بازیکن باقی می‌ماند. در این نوع بازی‌ها نشان داده شده‌است که بازیکن‌ها بیشتر علاقه به مشارکت با یکدیگر دارند.
آژانس شیشه‌ای
داستان

عباس، بسیجی خراسانی است که از سال‌های حضورش در جنگ ایران و عراق، ترکش خمپاره‌ای در کنار شاهرگ گردنش باقی مانده‌است.او به اصرار همسرش، نرگس، برای معاینه به تهران می‌آید و در خیابان، به شکل اتفاقی با همرزم سابقش، حاج کاظم، روبه‌رو می‌شود که مشغول مسافرکشی است. پزشک، وضعیت عباس را بحرانی تشخیص می‌دهد و توصیه می‌کند هرچه زودتر برای بیرون آوردن ترکش به لندن برود. کاظم برای تأمین هزینهٔ سفر عباس حاضر می‌شود اتومبیلش را بفروشد. خریدار اتومبیل پول را به‌موقع به حاج کاظم که با عباس در آژانس مسافرتی منتظر بودند، نمی‌رساند و حاج کاظم به‌ناچار به رئیس آژانس پیشنهاد می‌کند که تا زمان رسیدن پول، سوییچ و مدارک اتومبیل را به گرو بردارد و در عوض بلیت‌ها را صادر کند، اما رئیس آژانس نمی‌پذیرد. حاج کاظم اصرار می‌کند که عباس از رزمندگان سال‌های جنگ است تا شاید بدین‌گونه رئیس آژانس راضی شود، اما او در پاسخ، سخنانی طعنه‌آمیز دربارهٔ رزمندگان به زبان می‌آورد. حاج کاظم که عصبانی شده، شیشهٔ دفتر رئیس آژانس را می‌شکند و پس از خلع سلاح یک مأمور نیروی انتظامی که درون آژانس بود، مشتریان آژانس را گروگان می‌گیرد تا مسئولان ترتیب سفر فوری او و عباس به لندن را بدهند.
آژانس به سرعت توسط نیروی انتظامی محاصره می‌شود و در این بین اصغر، همرزم کاظم و عباس، نیز به افراد داخل آژانس می‌پیوندد. از طرف دیگر احمد کوهی —که خود نیز همرزم حاج کاظم بوده— به همراه فرد دیگری به نام سلحشور، به عنوان مأموران وزارت اطلاعات وارد آژانس می‌شوند و از حاج کاظم می‌خواهند که اسلحه را کنار بگذارد. حاج کاظم نمی‌پذیرد و پس از آزاد کردن چند گروگان، به احمد و سلحشور تنها تا ساعت ۶ صبح روز بعد مهلت می‌دهد تا اتومبیلی را برای بردن او و عباس به فرودگاه به آژانس بفرستند. ساعت ۶ صبح، اتومبیل به آژانس نمی‌آید و حاج کاظم، کشتن رئیس آژانس را صحنه‌سازی می‌کند تا مسئولان تحت فشار قرار گرفته و هرچه زودتر، خواسته‌های او را برآورده کنند اما عباس که از صحنه‌سازی بودنِ ماجرا اطلاع نداشت، دچار فشار عصبی شده و وضعیتش وخیم‌تر می‌شود. سرانجام خودرو می‌رسد و حاج کاظم، عباس را بر دوش گرفته و از آژانس خارج می‌شوند تا سوار خودروی مخصوص بشوند اما رانندهٔ اتومبیل، سوییچ آن را در اختیار ندارد. از سوی دیگر، مأموران نظامی با نقشهٔ قبلی وارد آژانس می‌شوند و گروگان‌ها را آزاد می‌کنند. سلحشور، شادمان، همه چیز را پایان‌یافته تلقی می‌کند و قصد بازداشت حاج کاظم و عباس را دارد، اما ناگهان احمد کوهی با بالگرد از راه می‌رسد و با حکمی از مسئولان عالی‌رتبه، عباس و کاظم را علی‌رغم مخالفت سلحشور، به فرودگاه می‌برد. هنوز هواپیما از مرز هوایی کشور خارج نشده که درست در لحظهٔ تحویل سال نو، عباس از دنیا می‌رود.
بازیگران

پرویز پرستویی در نقش حاج کاظم
رضا کیانیان در نقش سلحشور
حبیب رضایی در نقش عباس حیدری
اصغر نقی‌زاده در نقش اصغر
قاسم زارع در نقش احمد کوهی
بیتا بادران در نقش نرگس
صادق صفایی در نقش دکتر بهمن
نسرین نکیسا در نقش فاطمه
محمد حاتمی در نقش حاجی فیروز
فرشید زارعی‌فرد در نقش مدیر آژانس
مجید مشیری در نقش عباس کیارستمی
بهروز پرستویی در نقش ابوذر
بهروز شعیبی در نقش سلمان
مهرداد فلاحتگر در نقش سرگرد نامور
مراحل تولید > شکل‌گیری ایده تولید

رضا درستکار، منتقد هنری، طی مقاله‌ای مفصل به تشریح موج‌ها و جریان‌های اصلی سینمای ایران پرداخته و در این بین، نگاهی هم به آثار ابراهیم حاتمی‌کیا و جایگاه آژانس شیشه‌ای در میان آثار او داشته‌است. به باور او ویژگی اصلی آثار حاتمی‌کیا، جستجوی هویت و بازشناسی خودِ انسانی، به دور از هیاهوها و نزاع‌های مادی است که این، به هیچ وجه با بخش دیگر سینمای ایران قابل مقایسه نیست. قهرمانِ حاتمی‌کیا، به شناخت ممتازی از هستی رسیده و در هر فیلم، مسیر تعالی را با مضمونی متفاوت طی کرده‌است هرچند که عصبیت‌ها و پرخاش‌گری در آژانس شیشه‌ای، اجازهٔ پرداختن به آن مسائل را از کارگردان سلب کرد.
به گفتهٔ درستکار، سال‌های ۱۳۷۳ تا ۱۳۷۷، از سخت‌ترین روزهای دوران کاری حاتمی‌کیا است. او با بوی پیراهن یوسف و برج مینو در جشنواره چهاردهم فجر، و با آژانس شیشه‌ای در جشنواره شانزدهم حضور پیدا کرد. در دورهٔ جایگزینی‌های مکرر مدیران سینمایی، چهار نوع سلیقه و طرز فکر در دو بازوی مدیریت سینما یعنی معاونت امور سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و بنیاد سینمایی فارابی به کار گمارده شدند. این تغییرات مداوم، اجازهٔ برنامه‌ریزی بلندمدت را از مدیریت سینمای ایران گرفت و تولیدات در هر سال، تابع موازین خاصِ همان سال و مدیرانِ وقت بود. در این دوره، حاتمی‌کیا با به‌کارگیری عناصر مهم و دخیل در سینما، به پالایش سینمای خود و کشف و شهودها مشغول بود ولی این کشف و شهودها به مذاق مدیران سینما خوش نیامد. بوی پیراهن یوسف و برج مینو که هر دو را حاتمی‌کیا در سال ۱۳۷۴ ساخته بود، از سوی وزارت ارشاد با پایین‌ترین درجهٔ کیفی یعنی «ج» درجه‌بندی شد. این اتفاق موجب سرخوردگی وی شده و برای مدتی، او را از فیلم‌سازی دور کرد. اما این پایان حاشیه‌های حاتمی‌کیا نبود. او پس از نمایش برج مینو، برای ادای توضیحات پیرامون شایعاتی که بر سر زبان‌ها بود، به معاونت امور سینمایی فراخوانده شد. به نظر درستکار، احضار به دلیل «شایعات تخیلی»، خاطرهٔ تلخی در حافظهٔ حاتمی‌کیا بود که به دو سال سکوت او انجامید.
حاتمی‌کیا به علت مشکلاتی که با مسئولان سینمایی کشور از جمله سید عزت‌الله ضرغامی، معاون سینمایی وقت داشت، از فیلم‌سازی فاصله گرفت و در مغازهٔ پدرش به فروشندگی پرداخت. هرچند ضرغامی، حمید خاکبازان مدیرکل نظارت و ارزشیابی معاونت امور سینمایی را به دلیل عدم تعامل مناسب و سوءظن شدیدی که نسبت به هنرمندان داشت، برکنار و حبیب‌الله کاسه‌ساز را به جای او گمارده بود، اما همچنان خبری از بازگشت حاتمی‌کیا به سینما نشد. نسخهٔ اولیهٔ فیلم‌نامهٔ آژانس شیشه‌ای در همین زمان به نگارش درآمده‌است.
او که پس از اتفاقات و حاشیه‌های پیش آمده، دیگر امیدی به دریافت پروانهٔ ساخت برای فیلم‌های بعدی‌اش نداشت، در نوشتن فیلم‌نامهٔ جدیدش، با صراحت تمام به بیان دل‌مشغولی‌ها، دغدغه‌ها و احوال درونی خودش پرداخت و سپس فیلم‌نامه را نزد برخی صاحبنظران از جمله سید محمد بهشتی شیرازی مدیرعامل سابق بنیاد سینمایی فارابی و سید عطاءالله مهاجرانی معاون وقت امور حقوقی و مجلس رئیس‌جمهور برده بود. بهشتی پس از خواندن فیلم‌نامه، ساختن این فیلم را «انتحار سیاسی» خوانده بود. مهاجرانی نیز از حاتمی‌کیا خواسته بود که تمام نسخه‌های فیلم‌نامه را جمع‌آوری کرده و به مسئولان نشان ندهد زیرا که چنین داستانی می‌توانست برای حاتمی‌کیا خطرساز باشد.
مراحل تولید > پیش‌تولید

« بعضی از دوستان که فیلم‌نامه را خوانده بودند، از بیرون از ارشاد به شدت مخالفت کردند و گفتند: پوست تو را خواهیم کَند [چون] به فیلم‌نامه‌ای که جنگ مسلحانه علیه نظام است، پروانهٔ ساخت دادی. »
حبیب‌الله کاسه‌ساز مدیرکل نظارت و ارزشیابی معاونت امور سینمایی در سال ۱۳۷۶
به دنبال نتایج انتخابات ریاست‌جمهوری خرداد ۱۳۷۶، ضرغامی استعفا داد و محمد رجبی سرپرستی معاونت امور سینمایی را تا زمان تشکیل دولت جدید برعهده گرفت. در شهریور ۱۳۷۶، مهاجرانی به وزارت ارشاد رسید و سیف‌الله داد رئیس وقت هیئت مدیره خانه سینما را به عنوان معاون جدید امور سینمایی منصوب کرد. به گزارش نسیم آنلاین، با این تغییرات مدیریتی در سینما، حاتمی‌کیا به دریافت پروانهٔ ساخت امیدوار شده و فیلم‌نامه را برای همین منظور به مراجع ذی‌صلاح ارسال کرد؛ ولی ناکام ماند چرا که به علت فضای تلخ حاکم بر فیلم‌نامه و پایان‌بندی تاریک آن، همهٔ اعضای شورای صدور پروانه، با اعطای پروانهٔ ساخت به فیلم او مخالفت کردند. با این حال و علی‌رغم مخالفت شورا، کاسه‌ساز به علت آشنایی قبلی با حاتمی‌کیا، صرفاً با گرفتن یک قول از حاتمی‌کیا برای تغییر پایان‌بندی فیلم، پروانهٔ ساخت آژانس شیشه‌ای را به مسئولیت خود صادر کرد. بدین‌ترتیب، حاتمی‌کیا توانسته بود در دوران گذارِ دولت‌ها، پروانهٔ ساخت فیلمش را بگیرد. به روایت کاسه‌ساز، مخالفت‌های شدیدی از بیرون از وزارتخانه نیز با ساخت این فیلم وجود داشت تا جایی که وی را به دلیل صدور پروانهٔ ساخت فیلم، مورد تهدید قرار داده بودند.
از تغییر پایان‌بندی فیلم، به عنوان یک عامل مهم در دریافت پروانهٔ ساخت فیلم یاد شده‌است. حاتمی‌کیا بعد از ناامید شدن از اداره‌کل نظارت و ارزشیابی، نامه‌ای به سید علی خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی ایران نوشته و از وضعیت پیش‌آمده برای فیلم‌نامه‌اش گلایه می‌کند. ایشان نیز بعد از مطالعهٔ فیلم‌نامه، دربارهٔ پایان‌بندی فیلم می‌گوید: «اگر همهٔ درها بسته شود، درِ دفتر رهبری که بسته نمی‌شود.» همین جمله، به تغییر پایان‌بندی فیلم‌نامه منجر شده و به جای خودروی بنز وزارت اطلاعات، این بالگرد دفتر رهبری است که به سراغ حاج کاظم و رفیق‌اش عباس می‌آید و شرایط عبور آنها از بحران را فراهم می‌کند. محمدحسین صفار هرندی در این باره می‌گوید که پایان‌بندیِ موردنظر حاتمی‌کیا برای فیلم به آنجا منجر می‌شد که تنها راه، شورش باشد و همین باعث شد که مانع تولید فیلم شوند. بر اساس این روایت، سید علی خامنه‌ای بعد از دیدن سناریو می‌گوید: «بالاخره یک رهبر در این مملکت نیست که چیزی بگوید و گره را باز کند؟» بنابراین، موضوع بالگرد بر اساس همان حرف طراحی می‌شود. با این حال، بخشی از دیالوگ‌های صحنهٔ آخر فیلم که دربارهٔ پیغام رهبری به حاج کاظم نوشته شده بود، در مرحلهٔ تولید، حذف شد. در ابتدا قرار بوده که تولید فیلم توسط شرکت سینا فیلم — یک شرکت سینمایی که توسط سیف‌الله داد، منوچهر عسگری‌نسب و منوچهر محمدی تأسیس شده و تولید از کرخه تا راین را نیز انجام داده بود — انجام شود. اختلاف‌نظر مدیران سینا فیلم بر سر عواقب نمایش یک گروگان‌گیری توسط یک بسیجی، باعث شده بود که منوچهر محمدی پیشنهاد بدهد که فیلم‌نامه برای بیت رهبری ارسال شده و پس از اطلاع از نظر رهبری، تصمیم نهایی را بگیرند. پاسخی که پس از سه روز دریافت شد — جملهٔ «مگر درِ این خانه بسته‌است؟» — از سوی سیف‌الله داد و منوچهر عسگری‌نسب تفسیر به مخالفت ایشان شده و با تولید آژانس شیشه‌ای توسط این شرکت نیز مخالفت شده بود.
مراحل تولید > عوامل تولید

عوامل اصلی تولید آژانس شیشه‌ای به شرح زیر است:
کارگردان: ابراهیم حاتمی‌کیا
تهیه‌کننده: ورا هنر، بنیاد سینمایی فارابی
مدیر تولید: مهدی کریمی، علی قائم مقامی
نویسنده: ابراهیم حاتمی‌کیا
بازیگردان: رضا کیانیان
مدیر فیلم‌برداری: عزیز ساعتی
عکاس: میترا محاسنی
طراح صحنه و لباس: پرویز شیخ‌طادی، حمیدرضا چارکچیان
جلوه‌های ویژه: محسن روزبهانی
تدوین‌گر: هایده صفی‌یاری
صداگذار: محسن روشن
صدابردار: محمود سماک‌باشی
آهنگساز: مجید انتظامی
طراح چهره‌پردازی: مهرداد میرکیانی
موسیقی

موسیقی متن فیلم ساختهٔ مجید انتظامی است که پیش از این فیلم با حاتمی‌کیا در ساخت از کرخه تا راین و بوی پیراهن یوسف هم همکاری کرده بود. پیوستگی حضور موسیقی در آژانس شیشه‌ای، به اندازهٔ آثار قبلی انتظامی نیست و در عوض، تلاش شده تا با بهره‌گیری از سکوت، بیننده به تفکر و تأمل فرو برود. بنابراین موسیقی آژانس شیشه‌ای، از نظر احاطهٔ بر تصاویر نیز در حد آن دو نیست اما همچنان در بعضی صحنه‌ها، حضور خود را بر صحنه تحمیل می‌کند. یکی از ویژگی‌های اصلی آثار انتظامی، پنهان نشدن پشت تصاویر و حضور احساسی قوی در تمام لحظه‌هاست که معمولاً با استفاده از یک ساز، تلفیق با مجموعه سازهای زهی و رسیدن به نقطهٔ اوج صورت می‌گیرد. برای مثال، در صحنه‌ای که حاج کاظم و عباس در حال خروج از آژانس هستند، تنها موسیقی صحنه، صدای رنگ‌پاشی ماشینی است که مشغول خط‌کشی خیابان است. همین صدا، تعلیق خاصی ایجاد کرده اما ناگهان با آغاز موسیقی کُرال، انتزاعِ جذاب صحنه را از بین می‌برد. افشین فرقانی، منتقد، موسیقی آژانس شیشه‌ای را بی‌توجه به مفاهیم مضمونی فیلم دانسته چرا که فقط به برجسته کردن خطوط عاطفی فیلم قناعت می‌کند. تعدادی از قطعات این آلبوم در سوئیت سمفونی «این فصل را با من بخوان» در تالار وحدت اجرا شده‌است.
ابوالفضل لیره (زادهٔ ۱۳۵۰)، نقاش ایرانی، با الهام‌گیری از موسیقی متن فیلم، یک نمایشگاه نقاشی با نام آژانس شیشه‌ای در سال ۱۳۸۰ در گالری سیحون تهران برگزار کرد.
موسیقی > فهرست قطعه‌ها

| شماره | نام | مدت |
| --- | --- | --- |
| ۱. | «نامه‌ای به فاطمه» | ۵:۱۴ |
| ۲. | «پرواز» | ۳:۲۹ |
| ۳. | «بحران» | ۲:۱۶ |
| ۴. | «وداع با کاظم» | ۱:۴۹ |
| ۵. | «دیدار» | ۱:۴۵ |
| ۶. | «انقلاب درون» | ۲:۱۴ |
| ۷. | «راز دل» | ۷:۰۳ |
| ۸. | «بازگشت» | ۴:۳۸ |
| ۹. | «به سوی او» | ۶:۰۷ |
| ۱۰. | «در تاریکی» | ۴:۵۶ |
| ۱۱. | «به دنبال قربانی» | ۲:۳۱ |
| ۱۲. | «وصیت» | ۲:۳۹ |
| ۱۳. | «ظلمت» | ۲:۲۸ |
| ۱۴. | «انفجار» | ۱:۲۵ |
| ۱۵. | «به یاد فاطمه» | ۳:۲۸ |
| ۱۶. | «پلاک» | ۲:۳۹ |
| مجموع مدت: | مجموع مدت: | ۵۵:۳۴ |
نقد > رتبه‌بندی منتقدان

در هفتمین نظرخواهی بهترین‌های تاریخ سینما از نگاه منتقدان ایرانی که در آبان ۱۳۸۱ از ۵۵ منتقد و توسط نقد سینما انجام شد، فیلم‌های متعددی از حاتمی‌کیا توسط منتقدان مختلف در فهرست ده فیلم برتر تاریخ سینمای ایران نام برده شده بود که آژانس شیشه‌ای از سوی سعید عقیقی، محمدتقی فهیم، جابر قاسمعلی و آرش معیریان در این فهرست جای داشت. یک سال قبل از آن، عقیقی و قاسمعلی، فیلم‌نامهٔ آژانس شیشه‌ای را جزو ده فیلم‌نامهٔ برتر تاریخ سینمای ایران معرفی کرده بودند. در نظرسنجی دیگری که شهریور ۱۳۹۲ از ۵۰ منتقد رسانه‌های جبههٔ انقلاب اسلامی انجام شد، آژانس شیشه‌ای با اختلاف بسیار، در جایگاه نخست رده‌بندی فیلم‌های پس از انقلاب قرار گرفت.
نقد > شباهت با بعدازظهر سگی

به باور برخی افراد و منتقدان نظیر علیرضا سلامیان، فیلم‌نامهٔ آژانس شیشه‌ای، از روی بعدازظهر سگی (سیدنی لومت، ۱۹۷۵) تقلید شده‌است. ناصر صفاریان، منتقد، پس از اتمام نمایش فیلم، طی مقاله‌ای به زوایای مختلف این موضوع پرداخت. به باور او شباهت‌های ساختاری مانند دیالوگ‌نویسی، خلق موقعیت‌های رفتاری و تشابه محتوایی میان بعدازظهر سگی و آژانس شیشه‌ای به قدری روشن و آشکار است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت اما روایت حاتمی‌کیا بسیار منسجم‌تر و دلنشین‌تر از کار درآمده و دست‌کم برای تماشاگران ایرانی، قابل باورتر بوده و در یک‌کلام، می‌توان گفت که آژانس شیشه‌ای فیلم بهتری است. همچنین از نظر جابر قاسمعلی، اقتباس با کپی‌کاری بسیار فرق دارد و آژانس شیشه‌ای نمونه‌ای درخشان از اقتباس سینمایی است. علی‌رغم اقتباس از بعدازظهر سگی برای پی‌رنگِ اولیهٔ داستان، آنچه آژانس شیشه‌ای را ماندگار و درخشان کرده، تعریف ریزپردازانهٔ مناسبات بومی و خلق شخصیت‌هایی کاملاً ایرانی است و حس‌وحالی که در طول فیلم جاری است، آن را به نمونه‌ای آموزنده از اقتباس تبدیل کرده‌است. حاتمی‌کیا، ده سال پس از نمایش فیلم، ایدهٔ ساخت فیلمی با موضوع گروگان‌گیری را بر اساس یک رخداد واقعی یاد کرد و شبههٔ مشابه‌سازی با بعدازظهر سگی را چنین شرح داد: «تنها یک بار آن فیلم [بعدازظهر سگی] را دیده بودم و به هنگام نوشتن فیلم‌نامهٔ آژانس شیشه‌ای نیز با وجود این که آشکارا می‌دانستم یک بار دیگر این قصه ساخته شده، هیچ‌گاه سراغ آن نرفتم تا دوباره آن را ببینم. پیش از ساخت آژانس شیشه‌ای روزی احمدزاده به دیدن من آمد و دربارهٔ حادثهٔ گروگان‌گیری یک رزمنده در یک آژانس هواپیمایی صحبت کرد. از همان زمان من جذب این موضوع شدم و بدین ترتیب، این فیلم شکل گرفت.»
حاشیه‌ها

جنجال پیرامون آژانس شیشه‌ای، از همان آغاز نمایش در جشنواره فجر آغاز شد؛ جایی که نیروی انتظامی، دادخواستی را علیه این فیلم به علت «نمایش چهرهٔ نامناسب از پلیس» آغاز کرد. سیف‌الله داد، معاون وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، برای حل و فصل مشکل با فرماندهان نیروی انتظامی وارد مذاکره شد اما آنها حاضر به سازش نبودند. در نهایت، سیف‌الله داد، توانست آنها را قانع کند که هیچ‌کدام از کسانی که فیلم را به همراه او به‌تماشا نشسته‌اند، چهرهٔ پلیس را منفی نیافتند، بدین ترتیب نیروی انتظامی نیز دادخواست خود را پس گرفت؛ هرچند که تا پایان جشنواره فجر، همچنان وضعیت اکران، قطعی نبوده و تحت تأثیر این شکایت بود.
یکی دیگر از حاشیه‌های آژانس شیشه‌ای، طعنه‌زنی به عباس کیارستمی در قالب یکی از مسافران آژانس مسافرتی و با اشاره به پاریس، جشنوارهٔ سینمایی، علاقه به واقعیت، و به‌ویژه عینک تیره است که همهٔ این مشخصات، یادآور چهرهٔ کیارستمی است. او (با بازی مجید مشیری) در میان غائلهٔ گروگان‌گیری و هنگام صحبت از مرگ و زندگی، آرام و خونسرد جلو می‌آید و می‌پرسد: «آقا ببخشید، ساعت چنده؟» گویی که در خلأ زندگی می‌کند. حاتمی‌کیا از بی‌مسئولیتی برخی روشنفکران نسبت به وقایع پیرامون‌شان انتقاد داشت و به‌طور مشخص، روی صحبتش با عباس کیارستمی بود که چرا در فیلم‌هایش به گونه‌ای حرف می‌زند که هیچ زمان و مکانی را در بر نگیرد و به کسی و به جایی برنخورد. او با به چالش کشیدنِ هنر از برای هنر، به طرفداری از هنر متعهد می‌پردازد. اما به زعم صفاریان، این نگرش، اشتباه است چون هر هنرمندی حق دارد همان‌گونه بیندیشد که دوست دارد و می‌پسندد.
تأثیرگذاری

به گفتهٔ سعید عقیقی، یکی از تأثیرگذاری‌های آژانس شیشه‌ای، در گونهٔ سینمای دفاع مقدس رخ داد. الگوهای فکری این گونه فیلم‌ها تا نیمهٔ دههٔ ۱۳۷۰ را می‌توان در آثار شاخصی همچون کیمیا (احمدرضا درویش، ۱۳۷۳)، لیلی با من است (کمال تبریزی، ۱۳۷۴) و سفر به چزابه (رسول ملاقلی‌پور، ۱۳۷۴) مشاهده کرد که در هرکدام، فیلم‌ساز با طرز تلقی مخصوص‌به‌خود سراغ رزمندگان سال‌های جنگ رفته تا نگرش خود نسبت به مقولهٔ جنگ را بیان کند و به بازیابی هویت خویش در سال‌های پس از جنگ بپردازد. اما آژانس شیشه‌ای از هیچ‌کدام از الگوهای فکری پیشین تبعیت نکرد چون برای یافتن هویت خود، آدم‌های زمان حال و رزمندگان سال‌های جنگ را رودرروی هم قرار داد و در نهایت نیز در نزاع تراژیک و پایان‌ناپذیر گروه دوم غرق شد. بدین ترتیب، آژانس شیشه‌ای الگوی فکری جدیدی در نسل فیلم‌سازانی که به پشتوانهٔ انقلاب و از دلِ جنگ، وارد سینما شده بودند ایجاد کرده‌است.
به گفتهٔ حمیدرضا صدر، آژانس شیشه‌ای نخستین فیلمی بود که تنش‌های اجتماعی دههٔ ۱۳۷۰ را از نگاه بنیادگرایان و تندروهای سیاسی نقد کرد. این فیلم توانست به مدلی کارآمد برای ساخت فیلم‌های منتقدِ اوضاع سیاسی و اجتماعی ایران تبدیل شود. اگرچه آژانس شیشه‌ای در درجه اول، به عنوان هجوِ تندروی عمل می‌کرد اما توانست نوعی از درامِ روز را محبوب کند که هنوز بر [دورانِ] جنگ متمرکز است، کسانی را که آن سال‌ها را به یاد ندارند را مخاطب قرار داده، و بر روی تنش‌هایی که از زمان‌های گذشته باقی مانده — اما به دلیل عادی‌شدن، غیرقابل تشخیص هستند — متمرکز است. این گونه بود که آژانس شیشه‌ای یکی از جنجالی‌ترین و سیاسی‌ترین فیلم‌های دورانِ خود شد. حمید نفیسی، آژانس شیشه‌ای را یکی از محبوب‌ترین و در عین حال، جنجالی‌ترین فیلم‌های سینمای ایران پس از انقلاب یاد کرده‌است. به گفتهٔ او، بعضی‌ها مدعی هستند که آژانس شیشه‌ای، قصد احیای ارزش‌های واقعیِ اسلامی را دارد در حالی که برخی دیگر، فیلم را متهم به تشویق به تروریسم و خودسری کرده‌اند. نفیسی معتقد است که این تضاد دربرداشت‌ها از فیلم، نمادی از تنش‌های جامعه‌ای است که با انتخاب سید محمد خاتمی به ریاست جمهوری، قصد حرکت به سوی اصلاحات اجتماعی را داشت. امیر قادری یک دهه پس از نمایش فیلم، آژانس شیشه‌ای را در کنار هامون (داریوش مهرجویی، ۱۳۶۸)، ماندگارترین فیلم‌های بیست سال اخیر سینمای ایران یاد کرده بود. به نظر محمدتقی فهیم، آژانس شیشه‌ای نه‌تنها فیلمِ زمان خودش، بلکه فیلمِ دههٔ آتی نیز بود. فیلم، اثری هشداردهنده به سکان‌داران و تازه‌به‌صندلی‌رسیده‌ها است که فراموش نکنند از کجا به این مقام رسیدند و برای چه رسالتی آمدند. حاج کاظم، قهرمانِ آژانس شیشه‌ای، در بادیگارد (۱۳۹۴) هم با بازی پرویز پرستویی اما این بار در شمایلی جدید، به طرح همان هشدار به مسئولان می‌پردازد. انتقادهای شدیدِ دیدن این فیلم جرم است! به مسئولان سیاسی، اقتصادی و نظامی هم بازتولید جدیدی از آژانس شیشه‌ای است.
برای مطالعه بیشتر

اکبرلو، منوچهر (۴ شهریور ۱۳۸۱). «حرف‌های تندی که محافظه‌کارانه گفته می‌شوند!». جوان. سال چهارم: ۳ ویژه‌نامه.
الله‌کرم، حسین (۳۱ تیر ۱۳۷۷). «شکسته شدن حریم قانون یا عصیان انقلابی». سینما. سال هفتم (۳۲۷): ۱۰.
باقی، عمادالدین (۱۰ مرداد ۱۳۷۷). «نگاهی جامعه‌شناسانه به آژانس شیشه‌ای». توس (۷): ۸.
بهنود، مسعود (۲۰ مرداد ۱۳۷۷). «عباس آژانس شیشه‌ای». فیلم. سال شانزدهم (۲۲۳): ۱۴. شاپا 1019-6382.
جعفریان، حبیبه (۶ مرداد ۱۳۷۷). «یک نور بسیار قوی». فرهنگ آفرینش. سال ششم (۲۵۷): ۴.
جلوه‌گری، سعید (۲۴ مرداد ۱۳۷۷). «فیلمی از سر درد و زخمی ناسور». سروش. سال بیستم (۸۹۹): ۵۱–۵۳. شاپا 1021-9854.
حاتمی‌کیا، ابراهیم (۱۳۷۶). آژانس شیشه‌ای: فیلمنامه. تهران: کانون فرهنگی، علمی و هنری ایثارگران. شابک ۹۷۸۹۶۴۶۵۲۹۰۳۸.
حسامی، طلعت (۱۳۹۰). بررسی مردم‌شناختی سینمای جنگ در ایران با تکیه بر آثار ابراهیم حاتمی‌کیا. تهران: خانه تاریخ و تصویر ابریشمی. شابک ۹۷۸۶۰۰۵۶۹۶۵۷۸.
حسنی‌نسب، نیما (۱۲ بهمن ۱۳۸۰). «عیار تأثیرگذاری». فیلم. سال بیستم (۲۸۱): ۲۰۰ ویژه‌نامه. شاپا 1019-6382.
حشمتی رضوی، علیرضا (۲۴ مرداد ۱۳۷۷). «آیزنشتاین و حاتمی‌کیا». سروش. سال بیستم (۸۹۹): ۵۴–۵۵. شاپا 1021-9854.
رجایی، نرگس (۱۵ مرداد ۱۳۷۷). «تایتانیک‌زدگی و تهاجم به آژانس شیشه‌ای!». قدس. سال یازدهم: ۱۳.
روحانی، محمدرضا (۱۳۷۷). ابراهیم حاتمی‌کیا، فیلمساز مؤلف. تهران: تکاپو. شابک ۹۷۸۹۶۴۶۶۳۴۰۸۴.
سیف، محسن (۱ شهریور ۱۳۷۷). «آژانس شیشه‌ای، از ورای شیشه‌ای شفاف!». سلام. سال هفتم: ۷.
صفاریان، ناصر (۲۰ مرداد ۱۳۷۷). «آژانس شیشه‌ای مخالف جامعه مدنی نیست». فیلم. سال شانزدهم (۲۲۳). شاپا 1019-6382.
صلح‌جو، تهماسب (۲۰ مرداد ۱۳۷۷). «دست بلند حادثه». فیلم. سال شانزدهم (۲۲۳): ۹–۱۰. شاپا 1019-6382.
طالبی‌نژاد، احمد (۳۱ تیر ۱۳۷۷). «همگام با مردم، همراه با مسئولان». فیلم و سینما (۸): ۱۳.
طوسی، جواد (۲۰ مرداد ۱۳۷۷). «من و قیصر و حاج کاظم». فیلم. سال شانزدهم (۲۲۳): ۱۱. شاپا 1019-6382.
علیجانی، رضا (۳۱ تیر ۱۳۷۷). «تحریف واقعیت در آژانس شیشه‌ای». سینما. سال هفتم (۳۲۷): ۱۱.
کریمی، ایرج (فروردین ۱۳۷۸). «فرد و تیپ». فیلم. سال شانزدهم (۲۳۳): ۱۶۶–۱۶۸. شاپا 1019-6382.
گبرلو، محمود (۲۵ بهمن ۱۳۷۶). «آژانس شیشه‌ای مظلوم». رسالت. سال سیزدهم: ۳ و ۱۳.
میرشکاک، یوسفعلی (مرداد ۱۳۷۷). «کنش و منش فرد و جمع در آژانس شیشه‌ای». دنیای تصویر. سال ششم (۵۹): ۲۴–۲۶.
میرمیرانی، علی (مرداد ۱۳۷۷). «آژانس شیشه‌ای را نشکنیم». دنیای سخن. سال چهاردهم (۸۰): ۵۴–۵۵.
نبوی، اکبر (مرداد ۱۳۷۷). «سرگردان در مرز قانون و آرمان». فیلم-ویدئو. سال سوم (۲۹): ۳۵–۳۷.
نبوی، سید ابراهیم (۴ اسفند ۱۳۷۶). «آژانس شیشه‌ای قانون یا خودسری». جامعه (۱۴): ۸.
نوری‌زاد، محمد (۱۸ بهمن ۱۳۷۶). «نیستان در آژانس شیشه‌ای!». کیهان. سال پنجاه و ششم: ۱۴.
یوسفی‌نژاد، اصغر (۲۰ مرداد ۱۳۷۷). «این شخصیت واقعی نیست». فیلم. سال شانزدهم (۲۲۳): ۴۵. شاپا 1019-6382.
نگاره‌ای از ابراهیم حاتمی‌کیا، کارگردان آژانس شیشه‌ای
درک درست احساس هر شخصیت و حفظ تداوم آن احساس، تعادل درخشانی میان گفتگونویسی فیلم و نحوهٔ ادای گفتگوها توسط بازیگران ایجاد کرده و مواجههٔ سلحشور با حاج کاظم را به نقطهٔ اوج فیلم تبدیل کرده‌است.
زرنجان

| زرنجان | زرنجان |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: اصفهان
شهرستان: گلپایگان
بخش: بخش مرکزی
دهستان: نیوان
جمعیت: ۹۷۰ نفر (سرشماری ۹۵)
زرنجان،روستایی زیبا از توابع بخش مرکزی شهرستان گلپایگان
در استان اصفهان ایران است این روستا یک روستای نسبتا بزرگ در شهرستان گلپایگان میباشد که مسیر دو شهر گوگد و گلشهر قرار دارد و بیشتر مردم آن به کشاورزی و دامداری مشغول هستند و پیشرفت در این روستا بسیار چشم گیر می باشد و مردمانی خونگرم و مهمان نواز دارد و بسیار خلاق و خوش فکر می باشند
جمعیت

این روستا در دهستان نیوان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت آن200 نفر  بوده‌است.
نسل نخست کنسول‌های بازی ویدئویی

نخستین نسل از کنسول‌های بازی ویدئویی با عرضه کنسول مگناوکس ادیسه در سال ۱۹۷۲ آغاز شد و تا عرضه کنسول‌هایی با سبک پونگ در سال ۱۹۸۰ ادامه داشت. این دسته از کنسول‌ها همراه با بازیهای مشخصی در درون کنسول ارائه می‌شد و تنها آخرین مدل کولکو به نام تل استار آرکید شامل چهار کارتریج بود که همراه با کنسول عرضه شد.