جنبش انقراض اختیاری انسان
واکنش‌ها

نایت اظهار می‌کند که ایدئولوژی گروهش مخالف تولدگرایی جامعه در عصر کنونی می‌باشد. او باور دارد که این فشار بسیاری از مردم را از حمایت یا حتی به بحث گذاشتن کنترل جمعیت بازداشته‌است. او قبول دارد که موفقیت گروهش نامحتمل است اما ادعایش این است که تلاش برای کاهش جمعیت زمین تنها گزینه اخلاقی است.
واکنش‌ها به ایده نایت در رسانه‌های جریان اصلی متفاوت بوده‌است. در روزنامه سان فرانسیسکو کرونیکل گرگوری دیکم می‌نویسد که «منطقی غیرقابل انکار» پشت برهان‌های این جنبش هست اما او شک دارد که ایده‌های نایت موفقیتی در پی داشته باشند و استدلال می‌کند که بسیاری از مردم علاقه به داشتن فرزند دارند و نمی‌توان آن‌ها را به خودداری از تولید مثل ترغیب کرد. این شکاکیت را استیون جارویس در ایندیپندنت بازتاب می‌دهد و اشاره می‌کند که این جنبش با دشواری بزرگی روبروست و این دشواری را مرهون میل بنیادی بشر به تولید مثل می‌داند. گای دمن از روزنامه گاردین هدف این جنبش را تحسین می‌کند و آن را «از بسیاری جهات ستودنی» می‌داند اما استدلال می‌کند که باور داشتن به اینکه انسان‌ها داوطلبانه به دنبال انقراض باشند، مسخره است. ابی اورایلی، نویسنده آزاد، می‌نویسد که چون به بچه داشتن اغلب به عنوان ملاکی برای موفقیت نگاه می‌شود، دستیابی به هدف این جنبش دشوار است. نایت در پاسخ به این استدلال‌ها ادعا می‌کند که گرچه میل جنسی چیزی طبیعی‌ست اما میل بشر به داشتن بچه حاصل فرهنگ‌آموزی است.
سراسقف‌نشین کاتولیک رومی نیویورک از ایده نایت انتقاد کرده و استدلال می‌کند که وجود انسان از سوی خداوند مقدر گشته‌است. اورمراد ادعا می‌کند که نایت «مسلماً بوم‌شناسی ژرف‌نگر را حمایت نمی‌کند و مردم‌ستیزی صریح را بجایش برمی‌گزیند». او ذکر می‌کند که ادعای نایت که واپسین انسان‌ها در سناریوی انقراض منابع فراوانی در اختیار خواهند داشت، آرمان خود را بر اساس «افزایش منافع انسان‌ها» ترویج می‌دهد. اورمراد چنین استدلالی را بر خلاف انتظار می‌بیند و استدلال می‌کند که این ادعا از زبان «جوامع مصرف‌کننده اواخر عصر مدرن» استفاده می‌کند. او از نایت به خاطر چیزی که آن را شکست خوردن در ارائه یک ایدئولوژی منسجم و غیرمبهم می‌بیند، ایراد می‌گیرد. ایکانمیست این گفته نایت که انقراض انسان صلاح است، چون منابع محدودند را «چرند مالتوسی» توصیف می‌کند. این روزنامه همین‌طور اظهار می‌کند که شفقت برای کره زمین لزوماً نیازمند پیگیری انقراض انسان نیست. جامعه‌شناسی به نام فرانک فوردی نیز این جنبش را گروهی مالتوسی می‌پندارد و ایشان را سازمانی زیست‌محیطی می‌داند که «بدترین [ظن] را نسبت به گونه انسان دارد». جوسی اپلتون در مجله اسپایکت می‌نویسد که این گروه بیشتر نسبت به بشریت بی‌تفاوت است، تا اینکه «ضد انسان» باشد.
برایان بثون در مکلینز می‌نویسد که منطق نایت «همانقدر که مسخره است، همانقدر هم خدشه‌ناپذیر است». در هر حال، او نسبت به ادعای نایت که واپسین بازمانده‌های نوع بشر زندگی خوشایندی دارند، مردد است و گمان می‌کند که «از دست رفتن اراده برای زندگی به‌طور مشترک» فراگیر می‌شود. شلدون ریچمن، روزنامه‌نگار آمریکایی، در پاسخ به ایده نایت استدلال می‌کند که انسان‌ها «عوامل فعالی» هستند و می‌توانند رفتارشان را تغییر دهند. او معتقد است که انسان‌ها قادر به حل مشکلات پیش روی زمین هستند. آلن وایزمن، نویسنده کتاب جهان بدون ما، محدود کردن تعداد بچه به یکی در هر خانواده را جایگزینی مرجح برای خودداری از تولید مثل پیشنهاد می‌کند.
کاترین میشکوفسکی از وبسایت سلان پیشنهاد می‌کند که کسانی که فرزند ندارند، وقتی با «سوالات کاوشگرانه» در مورد بچه نداشتنشان مواجه می‌شوند، استدلال‌های این جنبش را برمی‌گزینند. کارمن دل‌اورسانو در مجله مطالعه حیوانات انتقادی ذکر می‌کند که این جنبش به دنبال دوری جستن از بچه‌ها به عنوان سمبلی از پیشرفت مداوم بشر است. او این جنبش را نوعی «سیاست اوپوزیسیون همجنس‌گرایانه» می‌بیند؛ چون مخالف تولید مثل مستدام به عنوان نوعی انگیزه است. او استدلال می‌کند که این جنبش به دنبال رسیدن به تعریفی جدید از «نظام مدنی» است؛ همان‌طور که لی ادلمن پیشنهاد کرد که نظریه کوئیر باید این کار را بکند. دل‌اورسانو اعتقاد دارد که این جنبش به اختیار ادلمن دست می‌یابد؛ زیرا آن‌ها به‌جای ایده‌هایی که روی بازآفرینی گذشته تمرکز می‌کنند، رانه مرگ را ارائه می‌دهند.
با اینکه سازمان نایت در کتابی با عنوان خل‌وضع‌ها: راهنمایی به محدوده‌های بیرونی باور انسان جای دارد، روزنامه‌نگار گاردین، الیور برکمن، اشاره می‌کند که در یک مکالمه تلفنی نایت فردی «در عوض معقول و فروتن» به نظر می‌رسد. وایزمن این عقیده را بازگو می‌کند و نایت را «بافکر، دارای صدایی ملایم، بلیغ و کاملاً جدی» توصیف می‌کند. استیون بست و داگلاس کلنر که فیلسوف هستند، موضع این جنبش را افراطی می‌دانند اما ذکر می‌کنند که این جنبش در پاسخ به موضع‌های افراطی «انسان‌گرایی مدرن» شکل گرفته‌است.