سقط جنین در کانادا

سقط جنین در کانادا در تمام مراحل بارداری قانونی است و به صورت عمومی به عنوان یک روش پزشکی تحت تأثیرات ترکیبی قانون بهداشت فدرال کانادا و سیستم‌های مراقبت بهداشتی استانی تأمین مالی می‌شود. با این حال، دسترسی به خدمات و منابع بسته به منطقه متفاوت است. در حالی که برخی از موانع غیرقانونی برای دسترسی همچنان وجود دارند، کانادا یکی از تنها کشورهایی است که مطلقاً هیچ محدودیت جنایی برای سقط جنین ندارد. با این حال، در دسترس بودن سقط جنین منوط به دستورالعمل‌های نظارتی مراقبت‌های بهداشتی استانی برای پزشکان است. قاعده کلی این است که تعداد کمی از ارائه دهندگان خدمات سقط جنین را بیش از ۲۳ هفته و ۶ روز ارائه می‌دهند، اما در موارد خاص می‌تواند استثنا باشد.
سقط جنین که به‌طور رسمی در سال ۱۸۶۹ ممنوع شد، تا ۱۰۰ سال آینده در قوانین کانادا غیرقانونی باقی می‌ماند. در سال ۱۹۶۹، قانون اصلاح قانون کیفری، ۱۹۶۸–۱۹۶۹، سقط‌های درمانی را قانونی کرد، تا زمانی که کمیته ای از پزشکان تأیید کنند که ادامه بارداری احتمالاً زندگی یا سلامت زن را به خطر می‌اندازد. در سال ۱۹۸۸، دادگاه عالی کانادا در R. v. Morgentaler که قانون موجود خلاف قانون اساسی است، و قانون ۱۹۶۹ را لغو کرد. این حکم نشان داد که قانون سقط جنین در سال ۱۹۶۹، حق زن برای «زندگی، آزادی و امنیت فرد» تضمین شده بر اساس بخش ۷ منشور حقوق و آزادی‌های کانادا که در سال ۱۹۸۲ تنظیم شده‌است را نقض می‌کند
در کانادا، تمام سقط‌های جراحی توسط یک پزشک انجام می‌شود و پرستاران، داروسازان و ماماها می‌توانند داروهای سقط‌های غیرتهاجمی پزشکی را در عرض نه هفته (۶۳ روز) پس از بارداری ارائه دهند. کانادا از زمان جرم زدایی نرخ سقط جنین نسبتاً ثابتی داشته‌است. نرخ سقط ثبت شده به ازای هر ۱۰۰۰ زن در سنین باروری (۱۵ تا ۴۴) در سال ۱۹۷۴ ۱۰٫۲ بود که به ۱۶٫۴ سقط در هر هزار زن در سال ۱۹۹۷ افزایش یافت و به ۱۰٫۱ سقط در هر ۱۰۰۰ زن در سال ۲۰۲۰ کاهش یافت ]. با این حال، این نرخ‌های سقط جنین تنها منعکس کننده تعداد سقط‌های گزارش شده توسط کلینیک‌ها و بیمارستان‌های سقط جنین است. آن‌ها سقط‌های گزارش‌نشده در این شرایط را در نظر نمی‌گیرند یا سقط‌های ناشی از داروهای تجویزی مانند میفپریستون و میزوپروستول را که در خانه مصرف می‌شوند، محاسبه نمی‌کنند، بنابراین این نرخ‌های رسمی سقط جنین کمتر از میزان واقعی سقط است. با این وجود، کانادا به‌طور کلی نرخ سقط جنین پایینی در مقایسه با سایر کشورها دارد، با حدود ۷۴۰۰۰ سقط جنین در سال ۲۰۲۰ گزارش شده‌است. تقریباً نیمی از سقط‌ها در بین زنان ۱۸ تا ۲۹ ساله رخ می‌دهد و تقریباً ۹۰ درصد سقط‌ها در سه‌ماهه اول (۱۲ هفته) انجام می‌شود.
در طول قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم، سقط جنین قبل از " زندگی " (۱۵–۲۰ هفته) در مستعمرات بریتانیای آمریکای شمالی قانونی بود. بریتانیا کانادا مانند سایر مستعمرات از قوانین بریتانیا پیروی کرد که حقوق سقط جنین را با قانون تیراندازی یا چاقوکشی مخرب ۱۸۰۳ محدود می‌کرد، که انجام یا تلاش برای انجام سقط جنین سریع‌تر را مجازات اعدام می‌دانست. این ممنوعیت کامل با قانون جرایم علیه شخص ۱۸۳۷ همراه شد که بند مجازات اعدام را حذف کرد و در عین حال هرگونه سقط جنین را غیرقانونی کرد. سقط جنین به‌طور رسمی در " قانون کانادا " در سال ۱۸۶۹، دو سال پس از تشکیل این کشور ممنوع شد. این ممنوعیت در قانون جزا تا سال ۱۹۶۹ ادامه یافت. هر کس برای زنی سقط جنین انجام دهد به حبس ابد محکوم می‌شود و زنی که برای خود سقط جنین می‌کند به دو سال حبس محکوم می‌شود.
مانند سایر کشورها، سقط جنین غیرقانونی همچنان انجام می‌شد و برخی موارد ادعا می‌کردند که این امر منجر به مرگ زنان شده‌است. محاکمه سقط جنین امیلی استو (۱۸۷۹) یک نمونه اولیه است. مورد دیگری از این دست، Azoulay v. ملکه در سال ۱۹۵۲ به دادگاه عالی رسید. در هر دو مورد، ارائه دهنده سقط جنین در نهایت از مسئولیت مرگ زن تبرئه شد. فعالان حقوق سقط جنین مانند مرلین ویلسون، مدیر اجرایی سابق لیگ اقدام حقوق سقط جنین کانادا، می‌گویند: «سقط جنین غیرقانونی رایج بود، اما اغلب ایمنی ضعیفی داشت. چند صد زن در سال بر اثر سقط جنین ناخواسته جان خود را از دست دادند.»