stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
خور العدید
واکنش بریتانیا به دزدی دریایی

انگلیسی‌ها پس از تحقیق در مورد این اقدامات به اصطلاح دزدی دریایی، به این نتیجه رسیدند که مقصر نه بنی حجر، بلکه قبیله المره بودند. و اینکه شیخ خورالعدید در این مورد دخیل نبوده است، اما "او ضعیف تر از آن بود که از بنادر خود جلوگیری کند". سرهنگ پرایدو، که در غیاب ادوارد چارلز راس، ساکن خلیج فارس بود، پیشنهاد کرد که انگلیسی‌ها باید مصالحه بین بنی یاس در خورالعدید و شیخ ابوظبی را تسهیل کنند تا این منطقه، از جمله آب‌های سرزمینی آن، فراهم شود. زیر چتر حمایت بریتانیا قرار می‌گیرد. او مدعی شد که اگر این امر ناموفق باشد، دولت بریتانیا بهتر است در صورت لزوم با زور به شیخ ابوظبی در اعمال قدرت خود بر سرزمین کمک کند. او در چنین رویدادی پیش‌بینی کرد که عثمانی‌ها مداخله نکنند. پس از مشورت بسیار، دولت بریتانیا با دیدگاه سرهنگ پرایدو موافقت کرد و به ساکنین این اختیار را داد تا تمام تلاش خود را برای ترویج اتحاد مجدد بین استعمارگران در خوارالعدید و بدنه اصلی قبیله بنی یاس ابوظبی به کار گیرد و به او اجازه داد. تا در صورت لزوم، به رئیس امین ابوثبی در وادار کردن جداشدگان کمک کند." که اقدامات دزدی دریایی مورد شکایت توسط اعضای قبیله المره، قبیله ای که اسماً وابسته به دولت عثمانی است، انجام شده است. اینکه دزدان دریایی از بنادر متعلق به رئیس خوارالعدید به سفر خود ادامه دادند. اینکه رئیس خوارالعدید به هیچ وجه استفاده از بنادر خود را به عنوان محل شروع لشکرکشی‌های دزدی دریایی نمی‌پذیرفت یا کمکی نمی‌کرد. دلیل اینکه رئیس خور العدید برای جلوگیری از دزدی دریایی بسیار ضعیف بود، به دلیل جدایی او و پیروانش از قبیله بنی یاس ساکن ابوظبی بود. دلیل اینکه رئیس ابوظبی هنوز به خور العدید حمله نکرده است این است که دولت انگلیس از این کار منع شده است.
همراه با این یافته‌ها دو دستورالعمل صادر شده توسط دولت بریتانیا بود:
تلاش برای ترغیب دولت عثمانی به اتخاذ تدابیری برای جلوگیری از اقدامات دزدی دریایی قبیله المره. و
این اقدامات توسط نیروی دریایی سلطنتی برای جلوگیری از استفاده از بنادر خوارالعدید به عنوان میعادگاه دزدان دریایی انجام شود.
دولت بریتانیا همچنین به رابط خود با عثمانی‌ها، سفیر بریتانیا در قسطنطنیه، آستن هنری لایارد، دستور داد تا ضرورت اعزام نیرو به شیوخ ضعیف‌تر قطر را به دولت عثمانی منتقل کند تا بتوانند دزدی دریایی را در بنادر خود واژگون کنند، اما رابط. توصیه شد که هیچ اشاره ای بهخورالعدید نشود، «زیرا تردید داشت که آیا دولت ترکیه از اختیارات قابل توجهی بر رئیس آن مکان استفاده می‌کرد یا خیر، و ایجاد بحث در این مورد نامناسب بود». در ژوئن ۱۸۷۷، یک اقدام دزدی دریایی دیگر توسط کشتی‌های متعلق به خور لعدید بر ملوانان الوکره انجام شد که تعدادی از آنها اسیر شدند. پس از این واقعه، سرهنگ پرایدو در نامه ای به شیخ بوتی بن خادم از خوارالعدید به وی هشدار داد که اتحاد مجدد با بنی یاس ابوظبی را بپذیرد، در غیر این صورت «گام‌های دیگری برداشته خواهد شد» و همچنین به شیخ زاید ابوظبی نامه نوشت. او را از حمایت بریتانیا از تلاش‌هایش برای ریاست بر شهرک خوارالعدید اطمینان دهید. پس از دزدی دریایی در ژوئن، شیخ بوتی بن خادم، ضمن اعتراف به اسارت اجباری ملوانانش از الوکره، به خواسته‌های بریتانیا برای آزادی زندانیان عمل نکرد؛ بنابراین، در اکتبر ۱۸۷۷، سرهنگ پرایدو فرستادن کشتی‌های جنگی به خوارالعدید را به عنوان مجازات برای نقض آتش‌بس دائمی دریایی توصیه کرد، مگر اینکه ساکنان آن تسلیم حکومت شیخ ابوظبی شوند. ادوارد چارلز راس در ماه دسامبر به دولت بریتانیا اطلاع داد که تلاش‌ها برای مصالحه بین شیخ زاید و شیخ بوتی بن خادم بدون موفقیت انجام شد.
تهاجم و ویرانی

در سال ۱۸۷۸، گزارش شد که دولت بریتانیا و شیخ ابوظبی نقشه‌ای برای حمله به خوارالعدید تنظیم کرده‌اند تا ظاهراً از دزدی دریایی ساکنان آن جلوگیری کنند. در پاسخ، شیخ جاسم تهدید کرد که خوارالعدید را اشغال خواهد کرد، زیرا او این سفر نظامی پیشنهادی را نقض تمامیت ارضی قطر می‌دانست. از نظر اقلیمی، تهاجم گسترده‌ای به خوارالعدید توسط شیخ ابوظبی در هماهنگی با انگلیسی‌ها در سال ۱۸۷۹ آغاز شد. سوابق بریتانیا با بازگویی این واقعه چنین می‌گوید:
سر آ. لایارد [آستن هنری لایارد]، در تاریخ ۲۸ مه، نوشت که سادیک پاشا، وزیر امور خارجه عثمانی، تلگرافی از ولی بصره را برای او خوانده بود که در آن از زیدبن خلیفه با ۷۰ نفر شکایت کرد. قایق‌ها و با همراهی یک کشتی بخار جنگی انگلیسی و کنسول بریتانیا در بوشیر، به عودید حمله کرده بودند، که او آن را وابسته به منطقه ترکی کاتار (ال کتر) توصیف کرد. ساکنان پس از فرار، روستا غارت شد و ویران شد و همه قایق‌ها را بردند. پورت امیدوار بود که توضیحی در مورد این فرود در خاک ترکیه داده شود. لرد کرانبروک، که مقالات به او ارجاع داده شد، تا زمانی که با دولت هند مشورت نکرده بود، از اظهار نظر دقیق خودداری کرد. اما در این بین او توجه وزارت خارجه را به مکاتبات ۱۸۷۷ جلب کرد که در آن دفتر هند توصیه کرد که در صورت امکان از گفتگو با پورت در مورد وضعیت عدید اجتناب شود. در سال ۱۸۸۱، شیخ جاسم بار دیگر به مقیم سیاسی اعلام کرد که قصد دارد خوارالعدید را اشغال کند تا دوباره در آن ساکن شود و از قطر در برابر دزدان دریایی و تهاجمات دریایی دفاع کند. پس از یادآوری اینکه این سرزمین تحت حمایت انگلیس است، برنامه‌های خود را لغو کرد. در ۳۱ اوت ۱۸۸۶ گزارش شد که شیخ جاسم و چند تن از پیروانش دوحه را برای سکونت خوارالعدید ترک کردند. یک مقام انگلیسی به او در مورد نقشه خود هشدار داد و نیروی دریایی سلطنتی کشتی را برای جلوگیری از پیشروی او اعزام کرد. سرانجام بدون ایجاد شهرک در خورالعدید به دوحه بازگشت. در آوریل ۱۸۸۹، شیخ جاسم نامه‌ای به ولی بصره فرستاد و در آن گزارش داد که شیخ زاید برای حمله به قطر آماده می‌شود و درخواست حمایت کرد و مدعی شد که تعداد نیروهای شیخ زاید نزدیک به ۲۰۰۰۰ سرباز است در حالی که او به سختی می‌توانست ۴۰۰۰ نیرو را جمع کند. اگرچه ولی معتقد بود که شیخ جاسم ارقام را برای منافع خود افزایش می‌دهد، اما به عکیف پاشا، متصرف نجد سنجک، دستور داد تا با تقویت خوارالعدید با ۵۰۰ نفر، اقدامات پیشگیرانه در قطر انجام دهد. قبل از اعزام نیروها، عکیف پاشا در اوت ۱۸۸۸ به بصره احضار شد تا در مورد اصلاحات اداری در بحرین و قطر با ولی صحبت کند. در این جلسه، عکیف پاشا توصیه کرد که یک مدیر با حقوق ۷۵۰ کوروش و یک نیروی ژاندارمری به خور العدید منصوب شود. او ادعا کرد که این، همراه با سایر اقدامات انجام شده توسط پورت، منجر به ایجاد یک روستای پر رونق در خوارالعدید می‌شود که به‌طور بالقوه می‌تواند مقادیر زیادی درآمد مالیاتی ایجاد کند. وی همچنین اظهار داشت که چنین اقداماتی به دفع تهاجمات خارجی کمک می‌کند. با این حال، انگیزه اصلی این اصلاحات کاهش نفوذ بریتانیا در خلیج فارس بود. پس از اینکه این تصمیمات توسط شورای وزیران به صورت لایحه ای درج شد، سلطان عبدالحمید دوم پس از دریافت این لایحه در ۱۳ ژانویه ۱۸۹۰، آن را در ۲ فوریه ۱۸۹۰ امضا کرد.
تلاش‌های اسکان مجدد عثمانی‌ها و شیخ جاسم

در سال ۱۸۹۰ اخباری در مورد پروژه تازه به بهره‌برداری رسیده توسط عثمانی‌ها برای بازسازی خوارالعدید منتشر شد. بریتانیا نسبت به این چشم‌انداز نگران شد، زیرا یک شهرک عثمانی در منطقه‌ای که آن‌ها قلمرو ابوظبی می‌دانستند از طریق ابزارهای دیپلماتیک بسیار دشوار خواهد بود. در محافل سیاسی بریتانیا، شایعاتی در ژانویه ۱۸۹۱ منتشر شد مبنی بر اینکه عثمانی‌ها در خاورالعدید و زبره که به شمال محدود می‌شود، مدیر (فرماندار) نصب کرده‌اند، و ۴۰۰ سرباز عثمانی در راه استقرار شهرها هستند. این شایعات با ارتباطات محرمانه بین ولی بصره و دفتر وزیر اعظم که در اواسط ژانویه رد و بدل شد تأیید می‌شود. در فوریه ۱۸۹۱، انگلیسی‌ها دریافتند که شیخ جاسم، تحت حمایت عثمانی، به برنامه‌های خود برای اشغال خوارالعدید بازگشته است. بنا بر گزارش‌ها، او از حدود ۴۰ نفر از اعضای قبیله کوبیسات که در الوکره زندگی می‌کردند، خواست تا در خورالعدید ساکن شوند تا روستا را بازسازی کنند. قبیله پاسخ دادند که حاضرند به این پیشنهاد پایبند باشند، مشروط بر اینکه یکی از پسران جاسم به عنوان شیخ آنها خدمت کند، زیرا اکثر اعضای قبیله از زندگی زیر نظر فرماندار عثمانی خودداری کردند. در همان زمان، شیخ جاسم تحت فشار عثمانی‌ها قرار گرفت تا با پیشنهادات آنان مبنی بر نصب مقامات اداری در خوارالعدید و زبره و ایجاد گمرک در آل بید موافقت کند. در حالی که او آشکارا نگران اولین پیشنهاد نبود، زیرا هنوز شرکت کنندگان مایل به اسکان مجدد این دو مکان را پیدا نکرده بود، او به شدت با ایجاد یک گمرک عثمانی در قطر مخالفت کرد. زمانی که شیخ جاسم، ناراضی از غصب فزاینده کنترل توسط عثمانی، در اوت ۱۸۹۲ به عنوان کیمکم قطر استعفا داد، همه چشم‌اندازها برای اسکان مجدد خوارالعدید رها شد. نیروهای عثمانی مستقر در دوحه، منجر به کاهش حضور عثمانی در شبه جزیره شد.
پیشنهاد اسکان مجدد توسط شیخ زاید

شیخ زاید از ابوظبی و سرهنگ سی ای کمبال، ساکن سیاسی در خلیج فارس، در اکتبر ۱۹۰۳ جلسه ای برگزار کردند که در آن در مورد بازسازی و اسکان مجدد خوار العمر بحث کردند. در ژانویه ۱۹۰۴ دستیار عامل سیاسی در بحرین نامه ای از شیخ زاید در مورد همین موضوع دریافت کرد:
بازسازی اودید تأثیر زیان بار بر آل بیدا و واکرا خواهد داشت که برخی از ساکنان آن‌ها را از کدام مکان‌ها ترسیم خواهد کرد. اودید دارای یکی از امن‌ترین بندرگاه‌ها برای صنایع دستی بومی در این سمت خلیج فارس است. این مرکز برای تجارت مروارید در آن منطقه بسیار به نقطه ضعف آل بیدا تبدیل خواهد شد که هم‌اکنون سهم زیادی از این تجارت را به حساب نزدیکی به بانک‌های مروارید مرکزی دارد. یک بازار جدید برای سرخ پوستان بریتانیایی انترپوریز ما باز خواهد شد که احتمالاً در تجارت مروارید کاتر که در حال حاضر به‌طور انحصاری در دست شیخ احمد بن دومین و برادرزاده‌های خود را به اشتراک بگذارید. این بندر در حدود سی مایل نزدیک تر به بحرین نسبت به ابوظبی برای کشتی‌های قایقرانی واقع شده است، به طوری که احتمالاً برخی از تدارکات خود را از بهرین ترسیم خواهد کرد. و در نهایت آن را متوقف اثری به فشارهای ترکیه به آن قرار داده است.

مسئولیت اضافی که توسط این سرمایه‌گذاری به دولت اعلیحضرت واگذار می‌شود، ممکن است فقط اسمی توصیف شود. پس از بازرسی شدیدی که ترکها در تلاششان بر بحرین در سال ۱۸۹۵ دریافت کردند، آنها به سختی می‌توانند با تحریک اعراب کتر به حمله دریایی به عودید از طریق دریا، خود را در برابر هر گونه مخالفت تضعیف کننده مشابهی باز بگذارند، و اگر آنها برای انجام این کار چنین توصیه ای نادرست داشته باشند. اعراب آن منطقه پس از آنچه در این مناسبت به آن اشاره شده است، به احتمال زیاد به آنها گوش نمی‌دهند. تنها خطر دیگر این است که ممکن است برای حمله از سمت خشکی با حمله به بادیه نشین‌ها باز باشد. نزدیکترین منبع آب قابل دسترسی برای یک حزب متخاصم در مجاورت واجبا حدود پنجاه مایل دورتر است، به طوری که تلاشی با خطرات جدی همراه خواهد بود، بنابراین احتمال وقوع در نهایت بسیار دور است.
شیخ زاید نیز در سال ۱۹۰۴ به مقیم سیاسی نامه نوشت و درخواست اجازه اشغال مجدد خور الاعوید را کرد. او پاسخ منفی از سوی انگلیسی‌ها دریافت کرد، بر اساس نوشته دستیار وزیر امور خارجه به دولت هند آر. ای هلند که اظهار داشت «در حالی که دولت هند آماده است تا از اشغال محل توسط کسی غیر از خودش جلوگیری کند، تحت شرایط فعلی دفع نمی‌شوند تا به او در اشغال مجدد آن کمک کنند.»
اصلاحات اداری عثمانی

بیش از سی سال پس از اینکه عثمانی‌ها تحت الحمایه ای در شبه جزیره قطر تأسیس کردند، در دسامبر ۱۹۰۲ چهار ناحیه اداری (نهیه) را در شبه جزیره تعیین کردند که خوارالعدید (که در بندر به آن ساده می‌گویند) یکی از آنها بود. منابع عثمانی ادعا می‌کنند که این اقدام در پاسخ به مزاحمت بریتانیایی‌ها در قبایل عشایری قطر با نصب تیرهای متعدد در شبه جزیره، از جمله پنج تیر در زبره و خوار العدید بوده است. انگلیسی‌ها رسماً اعتراض کردند و از به رسمیت شناختن صلاحیت عثمانی بر شبه جزیره، به ویژه بر خوارالعدید خودداری کردند. آنها از عثمانی‌ها خواستند که مقامات اداری را در این نواحی مستقر نکنند که عثمانی‌ها قول داده بودند که از آنها تبعیت کنند. با این حال، در اوایل سال ۱۹۰۳، عثمانی‌ها قبلاً اولین مضیر - یوسف افندی را در الوکره منصوب کرده بودند. عبدالکریم وفیق افندی (معروف به اطلاعات بریتانیا به نام آقا عبدالکریم بن آقا حسن)، کارمند سابق مالیاتی در قطیف، نامزد خوارالعدید بود. در مارس ۱۹۰۳، منابع بریتانیایی نشان دادند که منصوب شده در جای دیگری منصوب شده است. به گفته سرهنگ C.A. کمبال، عبدالکریم افندی پس از آگاه شدن از ویرانی خوار العدید، از متصریف الحسا درخواست جابجایی کرد. به گفته کمبال، عبدالکریم افندی اظهار داشت که به جای او یک مودر با اصالت کرد تعیین شده بود و در بصره منتظر دستور بود. در میان فشارهای شدید بریتانیا برای لغو مأموریت مقامات دولتی در قطر، پورت در سال ۱۹۰۴ تمام پست‌های مودر خود را در شبه جزیره لغو کرد. گزارش شد که در آگوست ۱۹۱۰، عثمانی‌ها مجدداً یک مدیر در شبه‌جزیره، این بار به ناحیه خاور العدید، اختصاص دادند. سازمان اطلاعات بریتانیا مودیر را سلیمان افندی معرفی کرد. یکی از مقامات دولت بریتانیا این اقدام را "تصمیم به ابراز و گسترش حاکمیت عثمانی بر محله ال کتر" دانست و به او دستور داده شد که اعتراضی کتبی ارائه کند که در آن اشاره کند که "العدید در قلمرو یکی از روسای ترسیال است که تحت حمایت دولت اعلیحضرت.» با این وجود، هنگامی که HMS ردبریست برای بازرسی خوارالعدید در اواخر همان سال فرستاده شد، هیچ مدرکی دال بر وجود مودیر عثمانی پیدا نکرد.
دوره بعد عثمانی

اطلاعات در مورد این منطقه بسیار ناچیز است. گزارش شده است که لنگرگاه در شش تا ده فتوم نزدیک به ساحل ورودی شمالی خورالعدید وجود دارد که به عنوان ورودی پیچ در پیچی به طول پنج مایل توصیف می‌شود که به تالابی به طول حدود پنج مایل و عرض سه مایل باز می‌شود. فرود آمدن از قایق‌ها احتمالاً در ساحل ورودی و تالاب که عمق آن‌ها بسیار متفاوت است، آسان خواهد بود."
روزنامه جامع خلیج فارس جان گوردن لوریمر که در سال‌های ۱۹۰۸ و ۱۹۱۵ به عنوان کتاب راهنما برای عوامل سیاسی بریتانیا منتشر شد، گزارش کامل تری از خورالعدید ارائه می‌دهد:
در انگلیسی که قبلاً با نام «خور آلدید» شناخته می‌شد. یک جزوه یا نهر در ساحل اصلیت ابوظبی در انتهای شدید غربی آن: در حدود ۱۸۰ مایل، تقریباً به علت غرب، از شهر ابوظبی نهفته است. مرز قطر یا در، یا فاصله کوتاهی تا شمال، اینلت است. [...]

در حال حاضر هیچ ساکن دائمی در عودید وجود ندارد و بادیه نشینان از داخل از آن بازدید نمی‌کنند. اما ماهیگیران ابوظبی در زمستان چند ماه را در اینجا می‌گذرانند و کفال مرغوب توسط آنها صید می‌شود. روستایی که توسط جداشدگان ابوظبی اشغال شده است. از بخش قبیسط بنی یاس، در زمان‌های مختلف در عدید وجود داشته است. این روستا در ضلع جنوبی نهر با فاصله اندکی از ورودی قرار داشت و متشکل از حدود ۱۰۰ خانه بود: اهالی از طریق ماهیگیری زندگی می‌کردند و آب آشامیدنی خود را از ۴ حلقه چاه تأمین می‌کردند که کمتر از یک مایل از آن محل فاصله داشت و دارای لب شور بود. آب در ۲ عمق زیر سطح؛ خرما و کشت نداشتند. تا قبل از سال ۱۸۶۶ دفاع این روستا شامل یک دژ با دو برج، ۷ برج جداگانه دیگر و بلوک‌هایی بود که از چاه‌ها محافظت می‌کردند. این شهرک سرانجام در سال ۱۸۸۰ متروک شد.
اواخر قرن بیستم

در طول قرن بیستم، خورالعدید کانون اختلافات مرزی بین قطر، عربستان سعودی و امارات بود. امارات امارات ابوظبی مایل بود در اینجا با قطر مرز داشته باشد، اما در سال ۱۹۷۴ توافق شد که خوارالعدید به جای آن با عربستان سعودی هم‌مرز شود. با این حال، این موضوع مانع از ادامه این موضوع در قرن بیست و یکم نشد، زیرا امارات و عربستان سعودی در سال ۲۰۰۵ بحث دیگری را در مورد خاورالعدید و مرزهایشان برگزار کردند.
جغرافیا

خور (ورودی) در خورالعدید شامل یک کانال پرپیچ و خم به طول ۶ مایل است که در جهت جنوب غربی به داخل خشکی می‌گذرد. درون آن به تالابی به طول ۶ مایل از شمال-شمال شرقی تا جنوب-جنوب-غربی و ۳ مایل عرض باز می‌شود. تالاب شامل صداهایی به اندازه ۶ افت است. اما کشتی‌های معمولی به دلیل وجود صخره‌ها نمی‌توانند تا ۳ مایلی ورودی خور نزدیک شوند. پشته ای از تپه‌های سنگی به ارتفاع ۳۰۰ فوت در سمت جنوبی ورودی، جبل العدید نامیده می‌شود. و در ضلع شمالی نهر مشرف به آن تپه‌های شنی معروف به نقاع المحارف قرار دارد. نکة المحارف منتهی الیه جنوبی رشته باریکی از تپه‌های شنی سفید مرتفع را تشکیل می‌دهد که در کنار ساحل معروف به نقیان قرار دارند و انتهای شمالی آن به نام نقیان أَبُو السِّبْطَینِ است. در بررسی سال ۲۰۱۰ از آبهای ساحلی خاورالعدید که توسط اداره آمار قطر انجام شد، مشخص شد که عمق متوسط آن ۴ متر (۱۳ فوت) و میانگین pH آن ۷٫۹۳ بود. علاوه بر این، آب‌ها دارای شوری 57.09 psu، دمای متوسط ۲۶٫۱۳ درجه سانتی گراد (۷۹ درجه فارنهایت) و ۶٫۰۲ میلی‌گرم در لیتر اکسیژن محلول بودند.
ذخیره گاه طبیعی

ذخیره گاه خاور العدید که توسط یونسکو به رسمیت شناخته شده است، بزرگ‌ترین ذخیره گاه طبیعی قطر است. این منطقه که با نام انگلیسی دریای داخلی‌اش نیز شناخته می‌شود، در سال ۲۰۰۷ به عنوان ذخیره‌گاه طبیعی اعلام شد و مساحتی به وسعت حدود ۱۸۳۳ کیلومتر مربع (۷۰۸ مایل مربع) را اشغال می‌کند. از لحاظ تاریخی، عشایر از این منطقه برای چرای شتر استفاده می‌کردند و هنوز هم به میزان کمتری از آن برای چرای شتر استفاده می‌شود. گیاهان و جانوران مختلف در اکوسیستم آن حمایت می‌شود، مانند عقاب‌های عقاب، دوگونگ‌ها و لاک پشت‌ها. قابل توجه‌ترین ویژگی‌های جغرافیایی منحصر به فرد این ذخیره گاه است. شکل ظاهری و شکل‌گیری سریع سبخاهای آن از هر سیستم سبزه دیگری متمایز است و پر شدن مداوم تالاب آن نیز متمایز است.
گردشگری

ساحل خور الاعواد یک جاذبه توریستی محبوب در قطر است. رایج‌ترین مسیرهای ساحل از طریق مازرات ترینا و مزاییداست.
بررسی مثلثاتی خورالعوید در سال ۱۸۲۳.
نامه ای به زبان عربی از شیخ زاید به لوئیس پلی، مورخ ۱۹ رامدهان ۱۲۸۷ (۱۳ دسامبر ۱۸۷۰)، در مورد اسکان مجدد اخیر خورالاعداد توسط قبیله الکوبیست.
ورود بهخور الاعوید به دنبال WNW، عکس در طول یک مأموریت هوایی توسط نیروی هوایی سلطنتی در تاریخ ۹ مه ۱۹۳۴.
کازپلی

کازپلی واندروومن
کازپلی (Cosplay) که کاس‌پلی نیز خوانده می‌شود، به پوشیدن لباس برای همانندی به شخصیت‌های مانگا، انیمه، فیلم، کمیک یا بازی‌های ویدئویی گفته می‌شود.
کازپلی بر دو بخش تقسیم می‌شود؛ کازپلی پایه و کازپلی بالماسکه. در هر دو حالت تلاش بر این است که از دید ظاهری و گونهٔ سخن گفتن همانندی بالایی با شخصیت مورد نظر (تقلید شده) باشد. همه‌ساله در ایالات متحده آمریکا نمایشگاه‌هایی مرتبط با نام کامیکان برگزار می‌شوند. امروزه، با بالا رفتن طرفداران دنیای انیمه، برخی نیز سعی در یافتن روشی برای مانند شدن به شخصیت‌های انیمه‌ای هستند. اما در سوی دیگر، با بالا رفتن سطح کیفیت فیلم‌های دنیای مارول شمار هواداران آن بخش نیز افزایش داشته‌است. در سوی دیگر، کودکان و نوجوانان بسیاری وجود دارند که دنبال راهی برای کازپلی دنیای دیزنی هستند، اما می‌توان بیشتر طرفداران این سبک کازپلی را، دختران (بین سنین ۴–۱۲) خطاب کرد که شیفتهٔ زیبایی و فانتزی بودن پرنسس‌های دیزنی‌اند. در کشورهای بسیاری رویدادهای مربوط به بازی‌های ویدیویی می‌توانند میزبان کازپلی و رویدادهای آن نیز باشند.
واژه‌شناسی

واژه کازپلی توسط یک ژاپنی به نام نوبویوکی تاکاهاشی با ترکیب کاستوم (لباس محلی Costume) و پلی (بازی play) ساخته و ابداء شده‌است.
پیشینه > پیش از قرن بیستم

همچنین ببینید: بالماسکه و هالووین
توپ‌های بالماسکه یکی از ویژگی‌های فصل کارناوال در قرن پانزدهم بودند و شامل ورودی‌های سلطنتی تمثیلی فزاینده، مراسمی باشکوه، و صف‌آرایی‌های پیروزمندانه‌ای بود که جشن ازدواج و دیگر رویدادهای سلسله‌ای مربوط به زندگی درباری قرون وسطی را در بر می‌گرفت. آن‌ها همچنین به جشن‌های همگانی با پوشش ویژه در ایتالیا در طول رنسانس قرن شانزدهم گسترش یافتند.
پیشینه > دوران کنونی

هم‌اکنون فرهنگ کازپلی در بسیاری از کشورهای جهان گسترش یافته‌است و در انحصار کشور خاصی نیست. اگرچه اثرگذاری‌ها گوناگون است.
اما فراست، واندروومن، سوپرگرل، مرا، ریون، الستیگرل و… از پرهوادارترین شخصیت‌های کازپلی در دهه‌های اخیر بوده‌اند که به خاطر نمایش قدرت زنان به محبوبیت رسیدند.
بر پایه کشور > ژاپن

طبق یک نظرسنجی ۲۰۱۴ برای کامیک مارکت کانونشن ژاپن حدود ۷۵٪ کازپلیرها حاضر رویداد زن بودند.
بر پایه کشور > دیگر کشورهای آسیا

کازپلی یک قسمت بزرگ کامیک ورلد کانونشن‌های رخداده تایوان، کره جنوبی، و هنگ کنگ اند. از لحاظ تاریخی قرن ۱۷ سلطنت مینگ چین مردم لباس‌های شخصیت‌های خیالی را می‌پوشیدند.
بر پایه کشور > کشورهای غرب

اصولاً ریشه کازپلی فندم فانتزی و علمی تخیلی است.
رسانه‌ها

مجله کوزمودو در ژاپن و مجله‌ها و کتاب‌های بسیاری با این موضوع منتشر می‌شود.
شماری کازپلی انجام‌شده در یک رویداد کازپلی در ۲۰۱۴
کازپلی گرالت از ریویا شخصیت اصلی خیالی بازی ویچر ۳، نمایشگاه بازی روسیه ۲۰۱۳
فهرست آثار ملی استان کهگیلویه و بویراحمد

موقعیت استان کهگیلویه و ویراحمد در کشور
استان کهگیلویه و بویراحمد یکی از استان‌های ایران است که مرکز آن، شهر یاسوج می‌باشد. این استان با مساحتی حدود ۱۶ هزار و ۲۴۹ کیلومتر مربع، در امتداد رشته کوه‌های زاگرس قرار دارد که از شمال به چهارمحال و بختیاری، از غرب به خوزستان، از جنوب به بوشهر و از شرق به استان فارس و استان اصفهان محدود می‌شود.
۴۱۲ اثر از این استان در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده است. شهرستان کهگیلویه با ۲۱۸ اثر و گچساران با ۱٠۹ اثر بیشترین آثار ثبت شده را در این استان دارند.(تا فروردین سال ۱۴٠۳)
آثار ثبت‌شده > شهرستان بهمئی

| ردیف | نام اثر | نگاره | دیرینگی | موقعیت | شمارهٔ ثبت | تاریخ ثبت | منبع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | محوطه تنگ دهک |  | قرون میانه اسلامی | شهرستان کهگیلویه، بخش بهمنی، دهستان بهمئی شمالی، ۷۰۰م شمال غرب روستای ده مورد  | ۱۲۰۹۱ | ۱۳۸۴/۰۴/۱۲ |  |
| ۲ | محوطه کره تول‌هادی |  | قرون میانه اسلامی | شهرستان کهگیلویه، بخش بهمئی، دهستان بهمئی شمالی، ۱ک م شمال غرب روستای چشمه امیری | ۱۲۰۹۲ | ۱۳۸۴/۰۴/۱۲ |  |
| ۳ | محوطه کلگه کل علی حسین |  | قرون اولیه اسلامی | شهرستان کهگیلویه، بخش مرکزی، دهستان بهمئی جنوبی، ۴ک م جنوب روستای قبر قیصر | ۱۲۰۹۳ | ۱۳۸۴/۰۴/۱۲ |  |
| ۴ | نقش‌برجسته سنگ اول تنگ سروک |  | الیمایی | شهرستان بهمئی، بخش مرکزی، روستای سروک، کیلومتری ۱۲ جاده ارتباطی لیکک به ممبی | ۱۹۹۴۳ | ۱۳۸۶/۰۸/۲۲ |  |
| ۵ | نقش‌برجسته سنگ چهارم تنگ سروک |  | الیمایی | شهرستان بهمئی، بخش مرکزی، روستای سروک، کیلومتری ۱۲ جاده ارتباطی لیکک به ممبی | ۱۹۹۴۶ | ۱۳۸۶/۰۸/۲۲ |  |
| ۶ | نقش‌برجسته سنگ سوم تنگ سروک |  | الیمایی | شهرستان بهمئی، بخش مرکزی، روستای سروک، کیلومتری ۱۲ جاده ارتباطی لیکک به ممبی | ۱۹۹۴۷ | ۱۳۸۶/۰۸/۲۲ |  |
| ۷ | نقش‌برجسته سنگ دوم تنگ سروک |  | الیمایی | شهرستان بهمئی، بخش مرکزی، روستای سروک، کیلومتری ۱۲ جاده ارتباطی لیکک به ممبی | ۱۹۹۴۸ | ۱۳۸۶/۰۸/۲۲ |  |
آثار ثبت‌شده > شهرستان بویراحمد

مقالهٔ اصلی: فهرست آثار ملی شهرستان بویراحمد
آثار ثبت‌شده > شهرستان دنا

مقالهٔ اصلی: فهرست آثار ملی شهرستان دنا
آثار ثبت‌شده > شهرستان کهگیلویه

مقالهٔ اصلی: فهرست آثار ملی شهرستان کهگیلویه
آثار ثبت‌شده > شهرستان گچساران

مقالهٔ اصلی: فهرست آثار ملی شهرستان گچساران
عفت مرادی‌زاده

| عفت مرادی‌زاده | عفت مرادی‌زاده |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۰۸ خورشیدی روستای قوجمز، شهرستان کلاله، استان گلستان، ایران
ملیت: ایرانی
فرزندان: ۴ دختر
والدین: بانوخندان (مادر)
عفت مرادی‌زاده (زادهٔ ۱۳۰۸ در روستای قوجمز، استان گلستان) مشهور به یوفک دایزه، هنرمند پیشکسوت ابریشم‌بافی اهل ایران و گنجینهٔ زندهٔ بشری و حامل میراث ناملموس این هنر است. نام وی با شماره ۴۱ در فهرست مفاخر میراث ناملموس ملی ثبت شده‌است.
زندگی‌نامه

وی در سال ۱۳۰۸ در روستای قوجمز شهرستان کلاله زاده شد و هنرهای سنتی و دستی را از مادر و مادربزرگش آموخت. از سن ۸ سالگی به‌صورت حرفه‌ای به بافت پارچه‌های پشمی یا پنبه‌ای، ابریشم‌بافی، سوزن‌دوزی و نخ‌ریسی روی آورد و در حدود ۷۰ سال است که به «ابریشم‌بافی» مشغول است. او تمامی مراحل فرآوری ابریشم، از پرورش کرم ابریشم تا رنگرزی، بافت و چله‌کشی را شخصاً انجام می‌دهد.
او در نمایشگاه‌های ملی و بین‌المللی گوناگونی به‌عنوان استادکار ماهر و باتجربه حضور داشته و تقدیرنامه‌های فراوانی از سازمان‌های مختلف دریافت داشته‌است که از آن جمله می‌توان به دریافت تقدیرنامه در «جشنواره بین‌المللی اقوام ایران‌زمین» در استان گلستان، «نمایشگاه بین‌المللی صنایع‌دستی» در تهران و «نمایشگاه سراسری صنایع دستی خراسان رضوی» اشاره کرد.
کالاسته

| کالاسته | کالاسته |
| --- | --- |
شهر: شهر
خیابان اصلی کالاسته: خیابان اصلی کالاسته
  پرچمنشان:   پرچمنشان
کشور:  استونی
شهرستان:  شهرستان تارتو
حکومت: حکومت
 • شهردار: Maie Nisu
مساحت: مساحت
 • کل: ۱٫۹ کیلومتر مربع (۰٫۷ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۸۵۲
وبگاه: www.kallaste.ee
کالاسته (به استونیایی: Kallaste) یکی از شهرهای کشور استونی است.
این شهر در سال ۲۰۱۱ میلادی ۸۵۲ نفر جمعیت داشته است.
بهمنگان

| بهمنگان | بهمنگان |
| --- | --- |
نقش برجسته‌ای از گاوی در تخت جمشید که افساری به دور شاخ آن بسته شده است، نشانی از دقت در مهار جانوران برای جلوگیری از آسیب به آن‌ها، بازتابی از ارج ایرانیان باستان به چهارپایان که در جشن بهمنگان، مرتبط با ایزد بهمن، گرامی داشته می‌شود.: نقش برجسته‌ای از گاوی در تخت جمشید که افساری به دور شاخ آن بسته شده است، نشانی از دقت در مهار جانوران برای جلوگیری از آسیب به آن‌ها، بازتابی از ارج ایرانیان باستان به چهارپایان که در جشن بهمنگان، مرتبط با ایزد بهمن، گرامی داشته می‌شود.
نام خودمانی: جشن بهمنجه
برپایی توسط: زرتشتیان و دوست‌داران فرهنگ ایران باستان
گونه: جشن‌های ماهانه، جشن‌های ایران باستان
اهمیت: بزرگداشت ایزد وهومن، روز خِردورزی ، روز جانوران
مراسم: خوردن آش های گیاهی، بازدید از دشت ها، نگهداری از جانوران، ستایش خرد و اندیشه نیک 
تاریخ: ۲ بهمن
تناوب: سالانه
بَهمَنگان (بهمنجه-بهمنجنه-بهمنجان) یکی از جشن‌های ایرانی است که در بهمن‌روز از بهمن ماه، برابر با روز ۲۶ دی هجری خورشیدی، یا دوم بهمن برگزار می‌شود.
جشن بهمنگان گرامیداشت خرد و اندیشه‌ی نیک است. بهمن از واژه اوستایی وهومن به معنی اندیشه نیک گرفته شده و یکی از امشاسپندان نزدیک به درگاه اهورامزدا است. نماد آن شیر یا تخم مرغ است که در سفره‌های آیینی زرتشتیان قرار می‌گیرد. اشوزرتشت برای دریافت پیام‌های اهورایی از وهومن یاری می‌گرفت. بهمن امشاسپند پاسبان چهارپایان سودمند است و به همین دلیل زرتشتیان در این جشن از کشتار حیوانات سودمند و خوردن گوشت آنها خودداری می‌کنند. در حال حاضر، زرتشتیان این جشن را با نیایش و شادی برگزار کرده و آرزوی پدیدار شدن اندیشه نیک را دارند.