فهرست برندگان جایزه صلح نوبل
برندگان

| سال | برندهٔ جایزه  | برندهٔ جایزه  | کشور | دلیل اعطای جایزه | منبع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۰۱ |  | ژان هانری دونان |  سوئیس | برای تأسیس کمیته بین‌المللی صلیب سرخ و مبتکر کنوانسیون ژنو. |   |
| ۱۹۰۱ |  | فردریک پسی |  فرانسه | برای فعالیت به‌عنوان یکی از بنیان‌گذاران اصلی اتحادیه بین‌المجالس و نیز مسئول رسمی اولین کنگره جهانی صلح. |   |
| ۱۹۰۲ |  | الی دوکامن |  سوئیس | به‌جهت نقش وی به‌عنوان اولین دبیر افتخاری دفتر بین‌المللی صلح. |   |
| ۱۹۰۲ |  | چارلز آلبرت گوبات |  سوئیس | برای عملکردش به‌عنوان اولین دبیرکل اتحادیه بین‌المجالس. |   |
| ۱۹۰۳ |  | رندال کرمر |  انگلستان | برای نقش وی به‌عنوان اولین پدر اتحادیهٔ بین‌المجالس. |   |
| ۱۹۰۴ |  | انستیتوی حقوق بین‌الملل |  بلژیک | برای تلاش‌هایشان به‌عنوان یک نهاد غیررسمی جهت تدوین و فرموله کردن اصول کلی علم حقوق بین‌الملل. |   |
| ۱۹۰۵ |  | برتا فن سوتنر |  اتریش | برای نوشتن اسلحه‌هایتان را زمین بگذارید و همکاری در ابداع جایزه نوبل. |   |
| ۱۹۰۶ |  | تئودور روزولت |  ایالات متحده آمریکا | برای میانجی‌گری موفقیت‌آمیز در پایان‌دهی به جنگ روسیه و ژاپن و علاقه شخصیش به داوری با ارائه اولین پرونده به دادگاه داوری لاهه. |   |
| ۱۹۰۷ |  | ارنستو مونتا |  ایتالیا | برای کارش به عنوان عضو اصلی حرکت صلح‌طلبانه ایتالیا. |  |
| ۱۹۰۷ |  | لویی رنو |  فرانسه | برای کارش به عنوان قاضی پیشرو و بین‌المللی فرانسوی و عضو دیوان دائمی داوری در لاهه. |  |
| ۱۹۰۸ |  | کلاس آرنولدسون |  سوئد | به‌خاطر کارش به عنوان بنیان‌گذار انجمن صلح و داوری سوئد. |  |
| ۱۹۰۸ |  | فردریک بایر |  دانمارک | فعال صلح در اسکاندیناوی و اولین رئیس دفتر بین‌المللی صلح هم‌زمان با عضویت در اتحادیه بین‌المجالس. |  |
| ۱۹۰۹ |  | اگوست برنارت |  بلژیک | برای سخنگوییِ دو کنوانسیون لاهه و داشتن نقش اساسی در اتحادیه بین‌المجالس. |  |
| ۱۹۰۹ |  | پل دو کونستنت |  فرانسه | برای تلاش‌های دیپلماتیک چندگانه در ایجاد مفاهمه در روابط فرانسه با آلمان و بریتانیا همراه با سابقه‌ای برجسته در حکمیت بین‌المللی. |  |
| ۱۹۱۰ |  | دفتر بین‌المللی صلح |  سوئیس | برای عمل کردشان به‌عنوان رابط؛ بین اجتماعات صلح طلب در کشورهای مختلف. |  |
| ۱۹۱۱ |  | توبیاس آسر |  هلند | عضو دیوان دائمی داوری و مبتکر کنفرانس بین‌المللی حقوق خصوصی. |  |
| ۱۹۱۱ |  | آلفرد فرید |  اتریش | برای عملکردش به‌عنوان بنیان‌گذار انجمن صلح آلمان. |  |
| ۱۹۱۲ |  | الیو روت |  ایالات متحده آمریکا | برای علاقه شدید وی به میانجی‌گری بین‌المللی و برنامه‌اش برای ایجاد دادگاه جهانی. |   |
| ۱۹۱۳ |  | هنری لافونتن |  بلژیک | برای عملکرد وی به عنوان ریاست دفتر بین‌المللی صلح. |  |
۱۹۱۴: با توجه به جنگ جهانی اول اعطاء نشد.
۱۹۱۵: با توجه به جنگ جهانی اول اعطاء نشد.
۱۹۱۶: با توجه به جنگ جهانی اول اعطاء نشد.
| ۱۹۱۷ |  | صلیب سرخ جهانی |  سوئیس | برای به‌عهده گرفتن تعهدات عظیمی مبنی بر حفاظت از حقوق بسیاری از زندانیان از تمامی طرف‌ها (در جنگ جهانی اول) از جمله حق تماس برقرار کردن با خانواده‌هایشان. |  |
۱۹۱۸: با توجه به جنگ جهانی اول اعطاء نشد.
| ۱۹۱۹ |  | وودرو ویلسون |  ایالات متحده آمریکا | برای نقش تعیین‌کننده‌اش در بنیان‌گذاری جامعه ملل. |   |
| ۱۹۲۰ |  | لئون بورژوآ |  فرانسه | برای مشارکت در دو کنوانسیون ۱۸۹۹ و ۱۹۰۷ لاهه و تلاش در ایجاد آنچه به جامعه ملل با چنان ابعادی تبدیل شد که بارها از او به عنوان پدر معنوی آن نام برده شده‌است. |  |
| ۱۹۲۱ |  | یالمار برانتینگ |  سوئد | برای عملکرد وی در جامعهٔ ملل. |  |
| ۱۹۲۱ |  | کریستیان لوس لانگه |  نروژ | برای کارهایش به عنوان اولین دبیر کمیته نروژی نوبل و دبیرکل اتحادیه بین‌المجالس. |  |
| ۱۹۲۲ |  | فریتیوف نانسن |  نروژ | برای کمک کردن به میلیون‌ها نفر جهت مبارزه با قحطی در روسیه و پناهندگان در آسیای صغیر و تراکیه. |  |
۱۹۲۳: جایزه‌ای اعطاء نشد.
۱۹۲۴: جایزه‌ای اعطاء نشد.
| ۱۹۲۵ |  | آستن چیمبرلن |  بریتانیا | برای کار بر روی پیمان لوکارنو. |   |
| ۱۹۲۵ |  | چارلز گیتس دویز |  ایالات متحده آمریکا | برای عملکردش بر روی معاهده دیو که مشتمل بر نحوه پرداخت غرامت توسط دولت آلمان بود و به عنوان زیربنای اقتصادی پیمان لوکارنو در سال ۱۹۲۵ دیده شده بود. |   |
| ۱۹۲۶ |  | آریستی بریا |  فرانسه | برای کار بر روی پیمان لوکارنو. |  |
| ۱۹۲۶ |  | گوستاف اشترزمان |  آلمان | برای کار بر روی پیمان لوکارنو. |  |
| ۱۹۲۷ |  | فردیناند بویسون |  فرانسه | برای نقش‌آفرینی در آشتی ملل آلمان و فرانسه. |  |
| ۱۹۲۷ |  | لودویگ کویده |  آلمان | برای نقش‌آفرینی در آشتی ملل آلمان و فرانسه. |  |
۱۹۲۸: جایزه‌ای اعطاء نشد.
| ۱۹۲۹ |  | فرانک بی. کلاگ |  ایالات متحده آمریکا | برای پیمان بریان–کلوگ که در آن کشورهای امضاکننده متعهد شدند تمام منازعات را از طریق صلح‌آمیز حل کنند و در آن متوسل شدن به جنگ به عنوان یک ابزار برای سیاست ملت‌ها رد شد. |  |
| ۱۹۳۰ |  | نیتن زودربلوم |  سوئد | به دلیل تلاش‌هایش جهت مشارکت کلیساها برای اتحاد همگانی همراه با صلح جهانی. |  |
| ۱۹۳۱ |  | جین آدامز |  ایالات متحده آمریکا | برای کار بر روی اصلاحات اجتماعی و رهبری اتحادیه بین‌المللی زنان برای صلح و آزادی. |  |
| ۱۹۳۱ |  | نیکولاس موری باتلر |  ایالات متحده آمریکا | برای ارتقاء پیمان بریان–کلوگ و رهبری جناح استقرارگرای جنبش صلح آمریکایی. |  |
۱۹۳۲: جایزه‌ای اعطاء نشد.
| ۱۹۳۳ |  | نورمن آنجل |  بریتانیا | برای نوشتن کتاب توهم بزرگ و حمایت از جامعه ملل و همچنین به عنوان یک روزنامه‌نگار و معلم فعال در جهت صلح. |  |
| ۱۹۳۴ |  | آرتور هندرسون |  بریتانیا | برای کارهایش در جامعهٔ ملل به‌خصوص تلاش‌هایش در جهت خلع سلاح جهانی. |  |
| ۱۹۳۵ |  | کارل فون اوسیتزکی |  آلمان | برای مبارزه‌اش در مخالفت با بازسازی تسلیحاتی آلمان. |   |
| ۱۹۳۶ |  | کارلوس لاماس |  آرژانتین | به‌خاطر میانجی‌گری برای پایان جنگ چاکو بین بولیوی و پاراگوئه. |  |
| ۱۹۳۷ |  | رابرت سیسیل |  بریتانیا | برای کارهایش در جامعه ملل. |  |
| ۱۹۳۸ |  | دفتر بین‌المللی نانسن برای پناهندگان | جامعه ملل | برای کارهایش در کمک به پناهندگان. |  |
۱۹۳۹: با توجه به جنگ جهانی دوم اعطاء نشد.
۱۹۴۰: با توجه به جنگ جهانی دوم اعطاء نشد.
۱۹۴۱: با توجه به جنگ جهانی دوم اعطاء نشد.
۱۹۴۲: با توجه به جنگ جهانی دوم اعطاء نشد.
۱۹۴۳: با توجه به جنگ جهانی دوم اعطاء نشد.
| ۱۹۴۴ |  | کمیته بین‌المللی صلیب سرخ |  سوئیس | برای کار بزرگی که در دوران جنگ جهانی دوم در راستای انسانیت انجام دادند. |   |
| ۱۹۴۵ |  | کوردل هال |  ایالات متحده آمریکا | تلاش‌هایش علیه انزواگرایی در خانه، فعالیت‌هایش برای ایجاد یک بلوک صلح در قاره آمریکا و کارهایش برای سازمان ملل متحد. |  |
| ۱۹۴۶ |  | امیلی گرین بالچ |  ایالات متحده آمریکا | استاد سابق تاریخ و جامعه‌شناسی و ریاست افتخاری اتحادیه بین‌المللی زنان برای صلح و آزادی. |  |
| ۱۹۴۶ |  | جان مت |  ایالات متحده آمریکا | رئیس هیئت مدیره شورای بین‌المللی مبلغین و رئیس انجمن مسیحی مردان جوان. |  |
| ۱۹۴۷ |  | شورای خدمات دوستان |  بریتانیا | دل‌سوزی نسبت به دیگران و اشتیاق برای کمک به آنان. |  |
| ۱۹۴۷ |  | کمیته آمریکایی خدمات دوستان |  ایالات متحده آمریکا | دل‌سوزی نسبت به دیگران و اشتیاق برای کمک به آنان. |  |
۱۹۴۸: جایزه‌ای اعطاء نشد. (ضمن ادای احترام به گاندی که به تازگی به قتل رسیده، و جایزه نمی‌توانست پس از مرگش به او تعلق گیرد؛ هیچ نامزد زندهٔ مناسبی هم وجود نداشت)
| ۱۹۴۹ |  | جان بوید اور |  بریتانیا | فیزیکدان، سیاست‌گذار تغذیه، سازمان‌دهنده برجسته، مدیرکل سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد، و رئیس شورای ملی صلح و اتحادیه جهانی سازمان‌های صلح. |  |
| ۱۹۵۰ |  | رالف بانچ |  ایالات متحده آمریکا | استادِ دانشگاه هاروارد، ریاست شورای قیمومت سازمان ملل متحد و میانجی‌گر سازمان ملل در فلسطین در سال ۱۹۴۸ میلادی. |  |
| ۱۹۵۱ |  | لئون ژوهو |  فرانسه | رئیس کمیتهٔ بین‌المللی شورای اروپایی، نایب رئیس کمیته بین‌المللی اتحادیه تجارت آزاد، نایب رئیس فدراسیون جهانی اتحادیه‌های تجاری و عضو شورای سازمان بین‌المللی کار به نمایندگی از سازمان ملل. |  |
| ۱۹۵۲ |  | آلبرت شوایتزر |  فرانسه | جراح و مبلغ مسیحی، بنیان‌گذار لامبرنی (جمهوری گابن). |   |
| ۱۹۵۳ |  | جرج مارشال |  ایالات متحده آمریکا | رئیس صلیب سرخ آمریکا، وزیر سابق خارجه و دفاع، نمایندگیِ سازمان ملل و بنیان‌گذار طرح مارشال. |  |
| ۱۹۵۴ |  | کمیساریای عالی سازمان ملل برای پناهندگان |  سازمان ملل متحد | سازمان امداد بین‌المللی، بنیان‌گذاری شده توسط سازمان ملل در سال ۱۹۵۱. |   |
۱۹۵۵: جایزه‌ای اعطاء نشد.
۱۹۵۶: جایزه‌ای اعطاء نشد.
| ۱۹۵۷ |  | لستر بولز پیرسون |  کانادا | وزیر خارجه سابق کانادا، رئیس سابق هفتمین جلسه مجمع عمومی سازمان ملل متحد، برای نقشش در پایان دادن به بحران سوئز و تلاش برای حل کردن بحران خاورمیانه از طریق سازمان ملل. |   |
| ۱۹۵۸ |  | دومینیک پیر |  بلژیک | روحانی فرقه دو مینیکن، رهبر یک سازمان امدادی برای پناهندگان به نام: «اروپا قلب خدمت به جهان». |  |
| ۱۹۵۹ |  | فیلیپ بیکر |  بریتانیا | عضو پارلمان و فعال مادام‌العمر صلح و همکاری بین‌المللی. |  |
| ۱۹۶۰ |  | آلبرت لوتولی |  آفریقای جنوبی | رئیس کنگره ملی آفریقا که در خط مقدم مبارزه با آپارتاید در آفریقای جنوبی بود. |    |
| ۱۹۶۱ |  | داگ همرشولد |  سوئد | دبیرکل سازمان ملل، اهدا شده به‌خاطر تقویت کردن سازمان ملل متحد. |   |
| ۱۹۶۲ |  | لینوس پاولینگ |  ایالات متحده آمریکا | برای کمپینش علیه تست سلاح‌های هسته‌ای. |  |
| ۱۹۶۳ |  | کمیته بین‌المللی صلیب سرخ |  سوئیس | برای کارهایشان در حمایت از حقوق بشر در صدمین سال تأسیس. |  |
| ۱۹۶۳ |  | فدراسیون بین‌المللی صلیب سرخ و هلال احمر |  سوئیس | برای کارهایشان در حمایت از حقوق بشر در صدمین سال تأسیس. |  |
| ۱۹۶۴ |  | مارتین لوتر کینگ |  ایالات متحده آمریکا | پویشگر حقوق مدنی و سیاسی، اولین کسی در غرب که به ما نشان داد مبارزه می‌تواند بدون خشونت باشد. کینگ وقت خود را برای شاخه‌های مختلف حقوق مدنی صرف کرد: از برابری در تحصیل تا تبعیض اقتصادی اقلیت‌ها. کینگ همچنین راهپیمایی واشینگتن را سازماندهی و در آنجا سخنرانی معروف «من یک رؤیا دارم» را ایراد کرد. |  |
| ۱۹۶۵ |  | یونیسف | سازمان ملل متحد | سازمان امداد بین‌المللی. |  |
۱۹۶۶: جایزه‌ای اعطاء نشد.
۱۹۶۷: جایزه‌ای اعطاء نشد.
| ۱۹۶۸ |  | رنه کسن |  فرانسه | رئیس دادگاه حقوق بشر اروپا. |  |
| ۱۹۶۹ |  | سازمان بین‌المللی کار | سازمان ملل متحد | ایجاد اصولی که به موجب آن شرایط کار و حقوق اجتماعی کارمندان بهبود یافته و بی‌عدالتی‌های اجتماعی کاهش می‌یابند. چنین اصلاحاتی سبب تقویت صلح می‌شوند. |  |
| ۱۹۷۰ |  | نورمن بورلاگ |  ایالات متحده آمریکا | از پژوهشگران «سازمان بین‌المللی بهبود ذرت و غله» و به‌خاطر مشارکتش در انقلاب سبز که تأثیر بسیاری در تولید غذا به‌خصوص در آسیا و آمریکای لاتین داشته‌است. |   |
| ۱۹۷۱ |  | ویلی برانت |  آلمان غربی | صدر اعظم جمهوری فدرال آلمان برای اجرای سیاست عادی‌سازی روابط بین آلمان غربی و شرقی. |  |
۱۹۷۲: جایزه‌ای اعطاء نشد.
| ۱۹۷۳ |  | هنری کیسینجر |  ایالات متحده آمریکا | برای توافق ۱۹۷۳ پاریس که در نظر داشت آتش‌بس را در جنگ ویتنام برقرار نموده و زمینه خروج نیروهای آمریکایی را برقرار سازد. |   |
| ۱۹۷۳ |  | له دوک تو |  ویتنام شمالی | برای توافق ۱۹۷۳ پاریس که در نظر داشت آتش‌بس را در جنگ ویتنام برقرار نموده و زمینه خروج نیروهای آمریکایی را برقرار سازد. |   |
| ۱۹۷۴ |  | ایساکو ساتو |  ژاپن | نخست‌وزیر ژاپن، برای انصرافش از گزینه هسته‌ای برای ژاپن و تلاش‌هایش برای همبستگی بیشتر منطقه‌ای. |  |
| ۱۹۷۴ |  | شان مک‌براید |  جمهوری ایرلند | رئیس دفتر بین‌المللی صلح و رئیس کمیسیون نامیبیا. برای علاقه شدیدش به حقوق بشر، رهبری انجمن اروپایی حقوق بشر از طریق شورای اروپا، کمک به بنیان نهادن و سپس رهبری سازمان عفو بین‌الملل و خدمت به عنوان دبیرکل کمیسیون بین‌المللی حقوقدانان. |   |
| ۱۹۷۵ |  | آندره ساخاروف |  اتحاد جماهیر شوروی | برای مبارزه‌اش در راه حقوق بشر، برای خلع سلاح و برای همکاری بین تمامی ملت‌ها. |  |
| ۱۹۷۶ |  | بتی ویلیامز |  بریتانیا | بنیانگذاران جنبش صلح ایرلند شمالی (که بعدها به عنوان جامعهٔ مردم صلح جو شناخته شد). |  |
| ۱۹۷۶ |  | مایرید ماگوایر |  بریتانیا | بنیانگذاران جنبش صلح ایرلند شمالی (که بعدها به عنوان جامعهٔ مردم صلح جو شناخته شد). |  |
| ۱۹۷۷ |  | سازمان عفو بین‌الملل |  بریتانیا | برای حفاظت از حقوق انسانی زندانیان عقیدتی. |  |
| ۱۹۷۸ |  | انور سادات |  مصر | برای پیمان کمپ دیوید که صلحی پایدار میان اسرائیل و مصر را به همراه داشت. |  |
| ۱۹۷۸ |  | مناخیم بگین |  اسرائیل  لهستان (محل تولد:  روسیه) | برای پیمان کمپ دیوید که صلحی پایدار میان اسرائیل و مصر را به همراه داشت. |  |
| ۱۹۷۹ |  | مادر ترزا |  هند (محل تولد: اسکوپیه  امپراتوری عثمانی،  مقدونیه شمالی فعلی) | بنیانگذار جمعیت مبلغان خیریه. |  |
| ۱۹۸۰ |  | آدولفو اسکیبل |  آرژانتین | فعال حقوق بشری، بنیان‌گذار سازمان‌های حقوق بشری نفی خشونت برای مبارزه با گروه‌های نظامی که بر کشورش (آرژانتین) حکومت می‌کردند. |  |
| ۱۹۸۱ |  | کمیساریای عالی سازمان ملل برای پناهندگان |  سازمان ملل متحد | سازمان امدادی، بین‌المللی که در سال ۱۹۵۱ توسط سازمان ملل بنیان‌گذاری شده‌است. |  |
| ۱۹۸۲ |  | آلوا میردال |  سوئد | برای کار خارق‌العاده‌شان در مذاکرات خلع سلاح سازمان ملل جاییکه هردو نقش حیاتی داشتند و تأیید بین‌المللی را به‌دست‌آورد. |   |
| ۱۹۸۲ |  | آلفونسو گارسیا روبلس |  مکزیک | برای کار خارق‌العاده‌شان در مذاکرات خلع سلاح سازمان ملل جاییکه هردو نقش حیاتی داشتند و تأیید بین‌المللی را به‌دست‌آورد. |   |
| ۱۹۸۳ |  | لخ والسا |  لهستان | کنشگر حقوق بشر و بنیان‌گذار اتحادیه همبستگی سولیدارنوشچ. |  |
| ۱۹۸۴ |  | دزموند توتو |  آفریقای جنوبی | اسقف ژوهانسبورگ؛ دبیرکل سابق شورای کلیساهای آفریقای جنوبی. |  |
| ۱۹۸۵ |  | سازمان بین‌المللی پزشکان برای جلوگیری از جنگ هسته‌ای. |  ایالات متحده آمریکا | برای اطلاعات معتبر و ایجاد آگاهی از پیامدهای فاجعه‌بار جنگ‌افزارهای هسته‌ای؛ کمیته بر این اعتقادبود که این جایزه به نوبه خود به افزایش فشار افکار عمومی برای مقابله با تکثیر سلاح‌های هسته‌ای و باز تعریف اولویت‌ها با توجه بیشتر به سلامت و دیگر مسائل بشری کمک می‌کند. |  |
| ۱۹۸۶ |  | الی ویزل |  ایالات متحده آمریکا | رئیس کمیسیون ریاست جمهوری در مورد هولوکاست. |  |
| ۱۹۸۷ |  | اسکار آریاس |  کاستاریکا | به‌خاطر کارهایش برای صلح در آمریکای مرکزی؛ تلاش‌هایی که به امضای «معاهده گواتمالا» در ۷ اوت همان سال منجر شد. |  |
| ۱۹۸۸ |  | عملیات حفظ صلح سازمان ملل متحد | سازمان ملل متحد | برای تلاش‌هایشان که سهم مهمی در شناخته شدن یکی از اساسی‌ترین اصول سازمان ملل داشته‌است. |   |
| ۱۹۸۹ |  | دالایی لاما |  تبت | در مبارزه‌اش برای آزادی تبت او مُصرانه در مقابل استفاده از خشونت ایستادگی کرده و در مقابل از راه حل‌های مبتنی بر رواداری و احترام متقابل به منظور حفظ میراث تاریخی و فرهنگی مردمش حمایت کرده‌است. |   |
| ۱۹۹۰ |  | میخائیل گورباچف |  اتحاد جماهیر شوروی | دبیرکل حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی و رئیس‌جمهور اتحاد جماهیر شوروی برای رهبری کردن رویه صلح آمیزی که امروزه نقش مهمی در جامعه بین‌الملل داشته‌است. |  |
| ۱۹۹۱ |  | آنگ سان سو چی |  میانمار | به‌خاطر مبارزه غیر خشونت‌آمیزش جهت دموکراسی و حقوق بشر |  |
| ۱۹۹۲ |  | ریگوبرتا منچو |  گواتمالا | به‌خاطر عملکردش در جهت بهبود عدالت اجتماعی و آشتی قومی فرهنگی بر اساس احترام به حقوق بومیان. |  |
| ۱۹۹۳ |  | نلسون ماندلا |  آفریقای جنوبی | برای تلاششان در جهت نابودی صلح‌آمیز رژیم آپارتاید و برای بنیان‌گذاری نهادهایی برای یک آفریقای جنوبی دموکراتیک جدید. |  |
| ۱۹۹۳ |  | اف. دبلیو. کلرک |  آفریقای جنوبی | برای تلاششان در جهت نابودی صلح‌آمیز رژیم آپارتاید و برای بنیان‌گذاری نهادهایی برای یک آفریقای جنوبی دموکراتیک جدید. |  |
| ۱۹۹۴ |  | یاسر عرفات |  فلسطین | برای افتخار به یک حرکت سیاسی که در هر دو طرف یک شجاعت بزرگ نامیده شد و راه را برای فرصت‌های جدید پیشرفت به سمت برادری در خاورمیانه باز کرد. |  |
| ۱۹۹۴ |  | اسحاق رابین |  اسرائیل | برای افتخار به یک حرکت سیاسی که در هر دو طرف یک شجاعت بزرگ نامیده شد و راه را برای فرصت‌های جدید پیشرفت به سمت برادری در خاورمیانه باز کرد. |  |
| ۱۹۹۴ |  | شیمون پرز |  اسرائیل (محل تولد:  لهستان) | برای افتخار به یک حرکت سیاسی که در هر دو طرف یک شجاعت بزرگ نامیده شد و راه را برای فرصت‌های جدید پیشرفت به سمت برادری در خاورمیانه باز کرد. |  |
| ۱۹۹۵ |  | ژوزف روتبلات |  انگلستان | به‌خاطر تلاش‌هایشان جهت کاهش نقش سلاحهای اتمی در سیاست بین‌الملل و نابودی چنین سلاح‌هایی در گام‌های بعدی. |  |
| ۱۹۹۵ |  | کنفرانس پاگواش در امور علمی و جهانی |  کانادا | به‌خاطر تلاش‌هایشان جهت کاهش نقش سلاحهای اتمی در سیاست بین‌الملل و نابودی چنین سلاح‌هایی در گام‌های بعدی. |  |
| ۱۹۹۶ |  | کارلوس فیلیپه خیمه‌نز بلو |  تیمور شرقی | به‌خاطر کارشان در راستای یک راه حل عادلانه و صلح‌آمیز برای درگیری‌ها در تیمور شرقی. |  |
| ۱۹۹۶ |  | خوزه راموس |  تیمور شرقی | به‌خاطر کارشان در راستای یک راه حل عادلانه و صلح‌آمیز برای درگیری‌ها در تیمور شرقی. |  |
| ۱۹۹۷ |  | کارزار جهانی علیه مین‌های زمینی |   سوئیس | به‌جهت تلاششان برای ممنوعیت و پاکسازی مین‌های ضدنفر. |  |
| ۱۹۹۷ |  | جودی ویلیامز |  ایالات متحده آمریکا | به‌جهت تلاششان برای ممنوعیت و پاکسازی مین‌های ضدنفر. |  |
| ۱۹۹۸ |  | جان هیوم |  ایرلند شمالی | به‌خاطر تلاش‌هایشان برای یافتن یک راه حل صلح‌آمیز در درگیری‌های ایرلند شمالی. |  |
| ۱۹۹۸ |  | دیوید تریمبل |  ایرلند شمالی | به‌خاطر تلاش‌هایشان برای یافتن یک راه حل صلح‌آمیز در درگیری‌های ایرلند شمالی. |  |
| ۱۹۹۹ |  | پزشکان بدون مرز |  فرانسه | برای به رسمیت شناختن کارهای پیشگامانه انسان‌دوستانه در چندین قاره. |  |
| ۲۰۰۰ |  | کیم دای جونگ |  کره جنوبی | به‌خاطر کارهایش جهت اشاعه دموکراسی و حقوق بشر در کره جنوبی و شرق آسیا در راه صلح و آشتی با کرهٔ شمالی. |  |
| ۲۰۰۱ |  | سازمان ملل متحد |  سازمان ملل متحد | به‌خاطر کارشان برای ساماندهی بهتر و صلح‌آمیزتر جهان. |  |
| ۲۰۰۱ |  | کوفی عنان |  غنا | به‌خاطر کارشان برای ساماندهی بهتر و صلح‌آمیزتر جهان. |  |
| ۲۰۰۲ |  | جیمی کارتر |  ایالات متحده آمریکا | به‌خاطر دهه‌ها تلاش خستگی ناپذیر برای یافتن راه‌حل‌های صلح‌آمیز در درگیری‌های بین‌المللی برای تقویت دموکراسی و حقوق بشر، ارتقا اقتصادی و پیشرفت اجتماعی. |  |
| ۲۰۰۳ |  | شیرین عبادی |  ایران | تلاش برای ترویج مردم‌سالاری و رعایت حقوق بشر در ایران به‌ویژه در مورد حقوق زنان و کودکان. |  |
| ۲۰۰۴ |  | وانگاری ماتای |  کنیا | برای مشارکتش جهت توسعهٔ پایدار، دموکراسی و صلح |  |
| ۲۰۰۵ |  | آژانس بین‌المللی انرژی اتمی |  سازمان ملل متحد | برای تلاش‌هایشان در زمینهٔ جلوگیری از استفاده نظامی انرژی هسته‌ای و اطمینان از اینکه انرژی هسته‌ای برای مقاصد صلح‌آمیز در ایمن‌ترین حالت ممکن به‌کار گرفته شود. |  |
| ۲۰۰۵ |  | محمد البرادعی |  مصر | برای تلاش‌هایشان در زمینهٔ جلوگیری از استفاده نظامی انرژی هسته‌ای و اطمینان از اینکه انرژی هسته‌ای برای مقاصد صلح‌آمیز در ایمن‌ترین حالت ممکن به‌کار گرفته شود. |  |
| ۲۰۰۶ |  | محمد یونس |  بنگلادش | به‌دلیل پیشبرد فرصت‌های اقتصادی و اجتماعی برای فقرا به‌خصوص زنان از طریق پیشگامی در کارهای سرمایه‌گذاری خرد. |  |
| ۲۰۰۶ |  | گرامین بانک |  بنگلادش | به‌دلیل پیشبرد فرصت‌های اقتصادی و اجتماعی برای فقرا به‌خصوص زنان از طریق پیشگامی در کارهای سرمایه‌گذاری خرد. |  |
| ۲۰۰۷ |  | ال گور |  ایالات متحده آمریکا | به‌خاطر تلاش‌هایشان برای ساختن و منتشر کردن آگاهی بیشتر نسبت به تغییر اقلیمی ساخته دست انسان. همچنین بنیان‌گذاری نهادهایی که برای محاسبات لازم در جهت مقابله با این تغییرات مورد نیاز است. |  |
| ۲۰۰۷ |  | هیئت بین‌دولتی تغییر اقلیم |  سازمان ملل متحد | به‌خاطر تلاش‌هایشان برای ساختن و منتشر کردن آگاهی بیشتر نسبت به تغییر اقلیمی ساخته دست انسان. همچنین بنیان‌گذاری نهادهایی که برای محاسبات لازم در جهت مقابله با این تغییرات مورد نیاز است. |  |
| ۲۰۰۸ |  | مارتی آهتیساری |  فنلاند | برای سه دهه تلاش جهت برقراری صلح در جهان و حل مناقشات بین‌المللی. |  |
| ۲۰۰۹ |  | باراک اوباما |  ایالات متحده آمریکا | برای «تلاش فوق‌العاده در تقویت دیپلماسی بین‌المللی و ترغیب به همکاری میان مردمان». |   |
| ۲۰۱۰ |  | لیو شیائوبو |  چین | به دلیل مبارزه طولانی غیر خشونت‌آمیز برای حقوق اساسی بشر در چین. |  |
| ۲۰۱۱ |  | الن جانسون سیرلیف |  لیبریا | برای مبارزه غیر خشونت‌آمیزشان جهت امنیت زنان و حق زنان برای مشارکت کامل در ایجاد صلح. |  |
| ۲۰۱۱ |  | لیما گبوی |  لیبریا | برای مبارزه غیر خشونت‌آمیزشان جهت امنیت زنان و حق زنان برای مشارکت کامل در ایجاد صلح. |  |
| ۲۰۱۱ |  | توکل کرمان |  یمن | برای مبارزه غیر خشونت‌آمیزشان جهت امنیت زنان و حق زنان برای مشارکت کامل در ایجاد صلح. |  |
| ۲۰۱۲ |  | اتحادیه اروپا |  اتحادیه اروپا  | به‌خاطر بیش از شش دهه مشارکت در پیشرفت صلح، همکاری دموکراسی و حقوق بشر در اروپا و به دلیل اقدامات مؤثر این اتحادیه در روند تغییر چهره اروپا از «قاره‌ای در حال جنگ» به «قاره‌ای در صلح». |   |
| ۲۰۱۳ |  | سازمان منع گسترش سلاح‌های شیمیایی |  هلند | به‌خاطر تلاش‌های گسترده این سازمان برای از بین بردن جنگ‌افزارهای شیمیایی. |   |
| ۲۰۱۴ |  | ملاله یوسف زی |  پاکستان | به‌خاطر مبارزه علیه سرکوب کودکان و جوانان و تلاش برای حق تحصیل تمامی کودکان. |  |
| ۲۰۱۴ |  | کایلاش ساتیارتی |  هند | به‌خاطر مبارزه علیه سرکوب کودکان و جوانان و تلاش برای حق تحصیل تمامی کودکان. |  |
| ۲۰۱۵ |  | هیئت چهارگانه گفتگوی ملی تونس |  تونس | به‌خاطر مشارکت تعیین‌کننده در ایجاد دموکراسی چند حزبی در تونس در هنگامه انقلاب یاسمن در سال ۲۰۱۱. |   |
| ۲۰۱۶ |  | خوان مانوئل سانتوس |  کلمبیا | به‌دلیل تلاش برای پایان‌دادن به ۵ دهه جنگ با شورشیان فارک، جنگی چریکی که تاکنون دست‌کم ۲۲۰ هزار قربانی گرفته و باعث جابجایی اجباری حدود ۶ میلیون نفر از مردم کلمبیا شده‌است. |   |
| ۲۰۱۷ |  | کارزار بین‌المللی برای نابودی سلاح‌های هسته‌ای |   سوئیس | به‌دلیل تلاش برای جلب توجه به نتایج وحشتناک هرگونه استفاده از سلاح‌های اتمی و تلاش‌های پیشگام در جهت رسیدن به یک توافق برای عدم استفاده از این سلاح‌ها. |  |
| ۲۰۱۸ |  | نادیا مراد |  عراق | «به‌دلیل مبارزه‌شان برای پایان دادن به خشونت جنسی به عنوان سلاحی در جنگ و درگیری‌های نظامی» |  |
| ۲۰۱۸ |  | دنیس موک‌وگه |  جمهوری دموکراتیک کنگو | «به‌دلیل مبارزه‌شان برای پایان دادن به خشونت جنسی به عنوان سلاحی در جنگ و درگیری‌های نظامی» |  |
| ۲۰۱۹ |  | آبی احمد |  اتیوپی | به‌دلیل تلاش‌هایش در به‌دست آوردن صلح و همکاری بین‌المللی، و مشخصاً به‌خاطر ابتکار تعیین‌کننده‌اش در حل مناقشهٔ مرزی اتیوپی با کشور همسایه اریتره. |  |
| ۲۰۲۰ |  | برنامه جهانی غذا |  سازمان ملل متحد | به‌دلیل تلاش برای مبارزه با گرسنگی، مشارکت در بهبود شرایط در مناطق جنگ‌زده و تلاش برای جلوگیری از استفاده از گرسنگی به عنوان سلاحی در جنگ و مناقشه. |  |
| ۲۰۲۱ |  | ماریا رسا |  فیلیپین | «به خاطر تلاش‌های آن‌ها برای حفظ آزادی بیان، که پیش‌شرط دموکراسی و صلح پایدار است.» |  |
| ۲۰۲۱ |  | دمیتری موراتوف |  روسیه | «به خاطر تلاش‌های آن‌ها برای حفظ آزادی بیان، که پیش‌شرط دموکراسی و صلح پایدار است.» |  |
| ۲۰۲۲ |  | آلس بیالیاتسکی |  بلاروس | «برندگان جایزه صلح نوبل نمایندگان جامعه مدنی در وطن شان هستند. آن‌ها سال‌های طولانی حق انتقاد از قدرت‌های حاکم و محافظت از حقوق بنیادین شهروندان را تقویت کرده‌اند. آن‌ها برای مستند کردن جنایات جنگی، نقض موازین حقوق بشر و سوءاستفاده از قدرت تلاش‌های قابل توجهی انجام دادند. آن‌ها همگی با هم اهمیت جامعه مدنی برای صلح و دموکراسی را نشان می‌دهند.» |  |
| ۲۰۲۲ |  | مموریال |  روسیه | «برندگان جایزه صلح نوبل نمایندگان جامعه مدنی در وطن شان هستند. آن‌ها سال‌های طولانی حق انتقاد از قدرت‌های حاکم و محافظت از حقوق بنیادین شهروندان را تقویت کرده‌اند. آن‌ها برای مستند کردن جنایات جنگی، نقض موازین حقوق بشر و سوءاستفاده از قدرت تلاش‌های قابل توجهی انجام دادند. آن‌ها همگی با هم اهمیت جامعه مدنی برای صلح و دموکراسی را نشان می‌دهند.» |  |
| ۲۰۲۲ |  | مرکز آزادی‌های مدنی |  اوکراین | «برندگان جایزه صلح نوبل نمایندگان جامعه مدنی در وطن شان هستند. آن‌ها سال‌های طولانی حق انتقاد از قدرت‌های حاکم و محافظت از حقوق بنیادین شهروندان را تقویت کرده‌اند. آن‌ها برای مستند کردن جنایات جنگی، نقض موازین حقوق بشر و سوءاستفاده از قدرت تلاش‌های قابل توجهی انجام دادند. آن‌ها همگی با هم اهمیت جامعه مدنی برای صلح و دموکراسی را نشان می‌دهند.» |  |
| ۲۰۲۳ |  | نرگس محمدی |  ایران | «به خاطر مبارزه در برابر ستم بر زنان در ایران و تلاش برای تقویت حقوق بشر و آزادی برای همه» |  |
| ۲۰۲۴ |  | کنفدراسیون سازمان‌های ژاپن برای آسیب‌دیده‌های بمب‌های اتمی و هیدروژنی |  ژاپن | به‌خاطر فعالیت‌هایش علیه سلاح‌های هسته‌ای، در کمک به قربانیان و بازماندگان هیباکوشا؛ از بمباران اتمی هیروشیما و ناکازاکی در سال ۱۹۴۵. و به‌خاطر «تلاش‌هایش برای دستیابی به جهانی عاری از سلاح‌های هسته‌ای و استناد به شهادت شاهدان که هرگز نباید دوباره از سلاح‌های هسته‌ای استفاده کرد». |  |