stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فهرست مربیان برنده جام باشگاه‌های جهان

تورنمنت فوتبال
| 0 | 1 |
| --- | --- |
پپ گواردیولا اولین سرمربی‌ای بود که چهار بار قهرمان مسابقات شد. او همچنین اولین سرمربی‌ای است که با ۳ تیم مختلف این کار را انجام داد.: پپ گواردیولا اولین سرمربی‌ای بود که چهار بار قهرمان مسابقات شد. او همچنین اولین سرمربی‌ای است که با ۳ تیم مختلف این کار را انجام داد.
سال بنیان‌گذاری: ۲۰۰۰
منطقه: بین‌المللی (فیفا)
جام باشگاه‌های جهان یک رقابت بین‌المللی فوتبال است که توسط فدراسیون بین‌المللی فوتبال (فیفا)، نهاد جهانی این ورزش برگزار می‌شود. این مسابقات برای اولین بار به عنوان مسابقات قهرمانی باشگاه‌های جهان ۲۰۰۰ برگزار شد. بین سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۴ به دلایل مختلف، مهم‌تر از همه سقوط شریک بازاریابی فیفا برگزار نشد. پس از تغییر در فرمت که باعث شد مسابقات قهرمانی باشگاه‌های جهان با جام بین قاره‌ای ادغام شود، مسابقات در سال ۲۰۰۵ دوباره راه‌اندازی شد و نام فعلی خود را در فصل پس از آن انتخاب کرد.
فرمت فعلی این مسابقات شامل هفت تیم است که برای کسب عنوان قهرمانی در مکان‌های کشور میزبان در مدت حدود دو هفته با یکدیگر رقابت می‌کنند. برندگان آن سال لیگ قهرمانان آسیا، لیگ قهرمانان آفریقا، جام قهرمانان کونکاکاف، جام لیبرتادورس، لیگ قهرمانان اقیانوسیه و لیگ قهرمانان اروپا، همراه با قهرمان ملی کشور میزبان، در یک تورنمنت تک‌حذفی شرکت می‌کنند.
پپ گواردیولا اولین سرمربی‌ای بود که در چهار نوبت قهرمان مسابقات شد. او در سال ۲۰۰۹ و ۲۰۱۱ باشگاه اسپانیایی بارسلونا را با موفقیت به مقام قهرمانی رساند، در سال ۲۰۱۳ مربی تیم آلمانی بایرن مونیخ بود تا قهرمان شود، و در سال ۲۰۲۳ تیم انگلیسی منچستر سیتی را به قهرمانی رساند.. کارلو آنچلوتی نیز سه عنوان قهرمانی را کسب کرده است: یک بار با میلان در سال ۲۰۰۷ و دو بار با رئال مادرید در سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۲۲. زین‌الدین زیدان (در سال‌های ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷) دو عنوان قهرمانی را کسب کرده است و ده مربی دیگر هر کدام یک بار قهرمان این رقابت‌ها شده‌اند. گواردیولا جدیدترین مربی‌ای است که در جام باشگاه‌های جهان ۲۰۲۳ با منچستر سیتی قهرمان شده است.
نتایج بر پایه سرمربی

پپ گواردیولا و کارلو آنچلوتی تنها مربیانی هستند که سه بار قهرمان جام باشگاه‌های جهان شده‌اند. گواردیولا دو بار با بارسلونا و یک بار با بایرن مونیخ پیروز شد، در حالی که آنچلوتی یک بار با میلان و دو بار با رئال مادرید پیروز شد. رافائل بنیتز، در کنار آنچلوتی و گواردیولا، رکورد بیشترین حضور در فینال را در اختیار دارد و باشگاه‌های انگلیسی لیورپول و چلسی و همچنین باشگاه ایتالیایی اینتر میلان را به یک فینال رساند. لامین ندایه از سنگال در سال ۲۰۱۰، فوزی البنزرتی از تونس در سال ۲۰۱۳ و ماساتادا ایشیی از ژاپن در سال ۲۰۱۶ تنها سرمربیان غیر اروپایی/آمریکای جنوبی بودند که در فینال حضور داشتند. سه سرمربی فوق‌الذکر، و همچنین زوران مامیچ در سال ۲۰۱۸، ریکاردو فرتی در سال ۲۰۲۰ و رامون دیاز در سال ۲۰۲۲، تنها کسانی هستند که باشگاهی خارج از اروپا و آمریکای جنوبی را به فینال هدایت کرده‌اند.
| سرمربی | قهرمانی | نایب قهرمانی | سال‌های قهرمانی | سال‌های نایب قهرمانی |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  پپ گواردیولا | ۴ | ۰ | ۲۰۰۹، ۲۰۱۱، ۲۰۱۳، ۲۰۲۳ | —  |
|  کارلو آنچلوتی | ۳ | ۰ | ۲۰۰۷، ۲۰۱۴، ۲۰۲۲ | —  |
|  زین‌الدین زیدان | ۲ | ۰ | ۲۰۱۶، ۲۰۱۷ | —  |
|  رافائل بنیتز | ۱ | ۲ | ۲۰۱۰ | ۲۰۰۵، ۲۰۱۲ |
|  اسوالدو د الیویرا | ۱ | ۰ | ۲۰۰۰ | —  |
|  پائولو آتوئوری | ۱ | ۰ | ۲۰۰۵ | —  |
|  آبل براگا | ۱ | ۰ | ۲۰۰۶ | —  |
|  الکس فرگوسن | ۱ | ۰ | ۲۰۰۸ | —  |
|  تیته | ۱ | ۰ | ۲۰۱۲ | —  |
|  لوییس انریکه | ۱ | ۰ | ۲۰۱۵ | —  |
|  سانتیاگو سولاری | ۱ | ۰ | ۲۰۱۸ | —  |
|  یورگن کلوپ | ۱ | ۰ | ۲۰۱۹ | —  |
|  هانسی فلیک | ۱ | ۰ | ۲۰۲۰ | —  |
|  توماس توخل | ۱ | ۰ | ۲۰۲۱ | —  |
|  ادگاردو بائوسا | ۰ | ۲ | —  | ۲۰۰۸، ۲۰۱۴ |
|  آنتونیو لوپز | ۰ | ۱ | —  | ۲۰۰۰ |
|  فرانک ریکارد | ۰ | ۱ | —  | ۲۰۰۶ |
|  میگوئل آنخل روسو | ۰ | ۱ | —  | ۲۰۰۷ |
|  آلخاندرو سابه‌یا | ۰ | ۱ | —  | ۲۰۰۹ |
|  لامین ندایه | ۰ | ۱ | —  | ۲۰۱۰ |
|  موریسی رامالو | ۰ | ۱ | —  | ۲۰۱۱ |
|  فوزی البنزرتی | ۰ | ۱ | —  | ۲۰۱۳ |
|  مارچلو گالاردو | ۰ | ۱ | —  | ۲۰۱۵ |
|  ماساتادا ایشیی | ۰ | ۱ | —  | ۲۰۱۶ |
|  ریناتو گوچو | ۰ | ۱ | —  | ۲۰۱۷ |
|  زوران مامیچ | ۰ | ۱ | —  | ۲۰۱۸ |
|  ژرژه ژسوس | ۰ | ۱ | —  | ۲۰۱۹ |
|  ریکاردو فرتی | ۰ | ۱ | —  | ۲۰۲۰ |
|  آبل فریرا | ۰ | ۱ | —  | ۲۰۲۱ |
|  رامون دیاز | ۰ | ۱ | —  | ۲۰۲۲ |
|  فرناندو دینیز | ۰ | ۱ | —  | ۲۰۲۳ |
نتایج بر پایه کشور

سرمربیان اسپانیایی بیشترین موفقیت را در این رقابت‌ها داشته‌اند و در مجموع در هفت بازی فینال پنج عنوان کسب کرده‌اند. مدیران برزیلی چهار عنوان، مربیان آلمانی و ایتالیایی هر کدام سه عنوان، مدیران فرانسوی دو عنوان و یک مربی اسکاتلندی یک بار این عنوان را کسب کرده‌اند. مدیران آرژانتینی رکورد مشکوک بیشترین باخت در فینال را با ۶ شکست از جمله شکست در سه دوره متوالی دارند. یک مربی از آرژانتین تنها در یک مورد برنده این رقابت شده است.
| کشور | فینالیست | قهرمانی | نایب قهرمانی |
| --- | --- | --- | --- |
|  اسپانیا | ۸ | ۶ | ۲ |
|  برزیل | ۹ | ۴ | ۵ |
|  آلمان | ۳ | ۳ | ۰ |
|  ایتالیا | ۳ | ۳ | ۰ |
|  فرانسه | ۲ | ۲ | ۰ |
|  آرژانتین | ۷ | ۱ | ۶ |
|  اسکاتلند | ۱ | ۱ | ۰ |
|  پرتغال | ۲ | ۰ | ۲ |
|  کرواسی | ۱ | ۰ | ۱ |
|  ژاپن | ۱ | ۰ | ۱ |
|  هلند | ۱ | ۰ | ۱ |
|  سنگال | ۱ | ۰ | ۱ |
|  تونس | ۱ | ۰ | ۱ |
نتایج بر پایه قاره

مدیران اروپایی با مجموع سیزده عنوان موفق‌ترین هستند. همتایان آمریکای جنوبی آنها با ۵ عنوان قهرمانی در رده دوم قرار دارند، در حالی که آفریقا دو مربی داشته است که یک باشگاه را به فینال هدایت کرده‌اند و آسیا نیز یک مربی داشته است.
| قاره | فینالیست | قهرمانی | نایب قهرمانی |
| --- | --- | --- | --- |
| اروپا | ۲۱ | ۱۵ | ۶ |
| آمریکای جنوبی | ۱۶ | ۵ | ۱۱ |
| آفریقا | ۲ | ۰ | ۲ |
| آسیا | ۱ | ۰ | ۱ |
فهرست کدهای حقوقی باستانی

بخش فوقانی سنگ یادبود قانون حمورابی.
کد قانونی یک ویژگی مشترک سیستمهای حقوقی خاورمیانه باستان بود. قانون سومری Ur-Nammu (حدود ۲۱۰۰–۲۰۵۰ پیش از میلاد)، پس از آن کد بابل hamururabi (حدود ۱۷۶۰ قبل از میلاد)، از ابتدایی‌ترین منشأ هلال حاصلخیز است. در امپراتوری روم تعدادی رمزنگاری تدوین شد، مانند دوازده جدول قانون روم (اولین بار در سال ۴۵۰ قبل از میلاد مسیح) و Corpus Juris Civilis، همچنین با عنوان کد ژوستینین (۴۲۹–۵۳۴ بعد از میلاد) شناخته شده‌است. در چین باستان، اولین کد کیفری جامع، قانون تنگ بود که در سال ۶۲۴ میلادی در سلسله تنگ ایجاد شد. در هند، احکام اشوکا (۲۶۹–۲۳۶ پیش از میلاد) توسط قانون مانو (۲۰۰ قبل از میلاد) ایجاد شد.
لیستی از کدهای حقوقی باستانی به ترتیب زمانی:
کد Urukagina (2،۳۸۰–۲۳۶۰ قبل از میلاد)
قانون میخی (۲۳۵۰–۱۴۰۰ قبل از میلاد)
کد Ur-Nammu، پادشاه Ur (حدود ۲۰۵۰ قبل از میلاد)
قوانین ایشنونا (حدود ۱۹۳۰ پیش از میلاد)
Codex of Lipit-Ishtar of Isin (حدود ۱۸۷۰ پیش از میلاد)
قوانین بابل / قانون حمورابی (وفات ۱۷۹۰ پیش از میلاد)
قوانین هیتی (حدود ۱۶۵۰–۱۱۰۰ قبل از میلاد)
کد نسیلیم (حدود ۱۶۵۰–۱۵۰۰ قبل از میلاد)
قانون موسی / تورات (قرن ۱۰ تا ۶ قبل از میلاد)
قوانین آشور / قانون عاشورا (حدود ۱۰۷۵ قبل از میلاد)
قانون اساسی دراکونی (قرن هفتم قبل از میلاد)
کد گورتین (قرن ۵ قبل از میلاد)
دوازده جدول قانون رومی (۴۵۱ قبل از میلاد)
احکام مربوط به قانون Ashoka of Buddhist (269-236 پیش از میلاد)
قانون مانو (حدود ۲۰۰ سال قبل از میلاد)
Corpus Juris Civilis (کد ژوستینین) (۵۲۹ تا ۵۳۴ میلادی)
شرع یا شریعت اسلامی (حدود ۵۷۰)
تنگ کد (۶۲۴ تا ۶۳۷)
Halakha (احکام شرعی یهود، از جمله قوانین کتاب مقدس و بعداً قانون تالمود و رابین، و همچنین آداب و رسوم)
قوانین سنتی چین
کد جنتو
قانون برهون
هارالد ایرمشر

| Harald Irmscher | Harald Irmscher |
| --- | --- |
زادهٔ: 12 February 1946 اولن‌نیتز/ارتسگبیرگه
ملیت: German
پیشه: فوتبال coach
شناخته‌شده برای: Bronze medal at the 1972 Summer Olympics for فوتبال
هارالد ایرمشر (به آلمانی: Harald Irmscher) بازیکن فوتبال و هافبک اهل آلمان شرقی بود که از سال ۱۹۶۶ میلادی عضو تیم ملی فوتبال آلمان شرقی بوده‌است. وی در ۴۱ بازی ملی حضور داشته و در بازی‌های ملی‌اش ۴ گل به ثمر رساند. هارالد ایرمشر آخرین بازی ملی خود را در سال ۱۹۷۴ میلادی انجام داد.
دوراتکس

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: شرکت سهامی عام
صنعت: صنایع چوب
بنا نهاده: ۱۹۵۱
دفتر مرکزی:  سائوپائولو، برزیل
مدیر عامل اجرایی: آنتونیو یواخیم دی‌اولیویرا
رئیس هیئت مدیره: سالو داوی سیبل
محصولات: تخته سه‌لا مبلمان پنل‌های چوبی لوازم خانگی چوبی
درآمد:  ۱٫۷ $ میلیارد دلار (۲۰۱۲)
سود خالص:  ۲۲۴ $ میلیون دلار (۲۰۱۲)
مالک: ایتاوسا
تعداد کارکنان: ۱۰٫۶۶۷ نفر (۲۰۱۲)
وبگاه: www.Duratex.com.br
دوراتکس (به پرتغالی: Duratex) شرکت صنایع چوب برزیلی است، که در سال ۱۹۵۱ راه‌اندازی شد و در سال ۱۹۷۱ پس از ادغام با شرکت صنایع استیپل، توسعه یافت. مالک اصلی این شرکت کمپانی برزیلی ایتاوسا می‌باشد.
شرکت دوراتکس در حال حاضر هشتمین تولیدکننده پنل‌های چوبی در جهان است، همچنین مالک ۱۰ کارخانه تولید محصولات صنعتی بوده و در زمینه تولید و عرضه سرامیک‌های چینی، انواع محصولات و لوازم فلزی و تزئینات خانگی بر پایه چوب فعالیت می‌نماید.
دفتر مرکزی این شرکت در شهر سائوپائولو، برزیل قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس سائوپائولو معامله می‌شود. شرکت دوراتکس هم‌اکنون دارای عملیات در کشورهای آرژانتین، ایالات متحده آمریکا و اروپا می‌باشد.
پنگوئن امپراتور
رده‌بندی و فرگشت

نخستین سنگواره پنگوئن به نام Palaeeudyptes antarcticus در سال ۱۸۵۹ توسط توماس هاکسلی توصیف و نام‌گذاری شد. این سنگواره یافت‌شده در زلاندنو قدمتی برابر با دوره الیگوسن (۳۰–۲۵ میلیون سال پیش) داشت. از آن هنگام تاکنون بیش از ۴۰ سنگواره از گونه‌های مختلف پنگوئن در جاهایی همچون قطب جنوب، استرالیا، آفریقای جنوبی، و آمریکای جنوبی به دست آمده‌است که نشان از آن دارند که همه پنگوئن‌های کنونی و از جمله پنگوئن امپراتور، از زیاگانی بسیار بزرگ که در حدود ۴۰–۱۰ میلیون سال پیش زندگی می‌کرد، پدید آمده‌اند؛ ولی بر خلاف تعداد زیاد این سنگواره‌ها، ریشه‌های دقیق فرگشتی این پرندگان مشخص نیست.
گمان می‌رود که تیرهٔ گُوگان ریشه در دوران کرتاسه در ۱۴۰ تا ۶۵ میلیون سال پیش داشته باشد. این تیره در مناطق اطراف جنوبگان فرگشت یافت. تیره‌ای دیگر از پرندگان گوه‌شکل بزرگ، بی‌پرواز، و شناکننده با بال در همان زمان در شمال اقیانوس آرام فرگشت یافته بودند که با پنگوئن‌ها هیچ ارتباطی نداشتند و در دوران میوسن منقرض شدند. گونه‌های بزرگ، متوسط، و کوچک دیگری نیز که ارتباط نزدیکی به پنگوئن‌های امروزین داشتند نیز در دوران میوسن به دلیل فرگشت پرسرعت خوک‌های دریایی و آب‌بازسانان کوچک و در پی آن کم شدن ماهی‌ها و کریل، منقرض شدند. نوک‌های دراز و باریک این پنگوئن‌ها، که همچون نوک پنگوئن‌های بی‌بال امروزین است، نشان از ماهی‌خوار بودنشان دارد.
سرده پنگوئن‌های بی‌بال شامل پنگوئن امپراتور و پنگوئن پادشاه است و سنگواره‌هایی از آن مربوط به دوران پلیوسن پسین، حدود ۳ میلیون سال پیش، در زلاندنو پیدا شده‌است. این سرده به‌همراه همه دیگر سرده‌های پنگوئن از نیایی مشترک جدا شدند که نیای آلباتروس‌ها نیز بوده‌است. بررسی‌های میتوکندری و هسته دی‌ان‌ای این احتمال را که جدا شدن خط‌های فرگشتی در زمانی نزدیک به ۴۰ میلیون سال پیش اتفاق افتاده باشند، مطرح می‌کنند. این سرده در طی فرگشت خود دچار کاهش اندازه و جثه شد به گونه‌ای که بیشتر سنگواره‌های یافت‌شده از پنگوئن‌های کهن یا بسیار بزرگ‌جثه‌تر از اعضای این سرده هستند یا اندازه‌ای برابر با آن دارند. برای نمونه دو گونه کهن Anthropornis grandis و Pachydyptes ponderosus با داشتن وزن‌هایی به ترتیب ۵۴ و ۸۱ کیلوگرم و قدی برابر با ۱۶۲–۱۴۳ سانتی‌متر، هر دو از پنگوئن امپراتور بزرگتر بوده‌اند.
نام سرده Aptenodytes در سال ۱۸۴۴ توسط جانورشناس انگلیسی جرج رابرت گری گذاشته شد. نام این جانور از یک ترکیب واژگان یونانی باستان به صورت ἀ-πτηνο-δύτης به معنای «شیرجه‌زن بی‌بال» گرفته شده‌است. نام گونه A. forsteri به افتخار طبیعت‌شناس آلمانی یوهان رینهولد فورستر که کاپیتان جیمز کوک را در سفر دومش به اقیانوسیه همراه می‌کرد، گذاشته شد. فورستر پنج گونه پنگوئن دیگر را نیز نام‌گذاری کرد.
توصیف ظاهری

پنگوئن‌های امپراتور دودیسی جنسی ندارند و هر دو جفت یک‌شکل هستند. پنگوئن‌های جوان‌تر را می‌توان از روی رنگ پرها شناسایی کرد.
پنگوئن امپراتور بالغ میان ۱۳۰–۱۱۰ سانتی‌متر قد دارد. محدودهٔ وزنی آن‌ها از ۲۲٫۷ تا ۴۵٫۴ کیلوگرم است و وزن نرها همیشه از ماده‌ها بیشتر است. وزن این پنگوئن‌ها به فصل‌ها وابسته‌است؛ به‌طوری‌که پس از تخم‌گذاری ماده‌ها، هر دو جنس با کاهش وزن رو به رو می‌شوند. پنگوئن امپراتور نر باید ۲ ماه در سرمای طاقت فرسای قطب جنوب از تخم محافظت کند و در این مدت هیچ چیزی نمی‌خورد و حدود ۱۲ کیلوگرم وزن کم می‌کنند. وزن متوسط نرها در آغاز فصل پرورش ۳۸٫۲ کیلوگرم و ماده‌ها ۲۹٫۵ کیلوگرم است. پس از فصل تولیدمثل، وزن هر دو جنس به ۲۳ کیلوگرم می‌رسد. بیشترین وزن نرها و ماده هنگام رسیدنشان به دسته‌است که در آن هنگام محدوده وزنی به ترتیب برابر با ۴۰–۳۵ و ۳۲–۲۸ کیلوگرم دارند.
این پرنده، که بزرگ‌ترین پرنده شیرجه‌زن در جهان به‌شمار می‌رود، اندازه‌ای تقریباً برابر با جثه کوچک‌ترین پستاندار شیرجه‌زن لجه‌ای یعنی فک خزدار گالاپاگوس دارد. این پرنده از لحاظ وزنی نزدیک به ۳۸۴ برابر کوچک‌ترین پرنده دریایی شیرجه‌زننده در آب، وزن دارد. از نظر بزرگی جثه، این جانوران پنجمین گونه پرندگان سنگین‌وزن پس از گونه‌های بزرگ‌جثه سینه‌پهنان هستند و از بزرگ‌ترین پرندگان در کل زمین به‌شمار می‌روند.
پنگوئن‌های امپراتور مانند همهٔ پنگوئن‌ها، بدنی کارآمد برای شنا کردن و باله‌هایی سفت و صاف دارند. سر، گونه، و گلو سیاه رنگ هستند و در تضاد آشکار با بخش بالایی سینه که به رنگ زرد–سفید است. بال‌ها و شکم به رنگ سفید پررنگ هستند و در قسمت بالای سینه و گوش به تدریج به زرد روشن تبدیل می‌شوند. بخش بالایی بدن از پشت گردن تا پا به رنگ خاکستری–آبی دیده می‌شود که در هنگام تولد قهوه‌ای است. رنگ سفید شکم پنگوئن‌ها باعث می‌شود که مهاجمان احتمالی (همچون نهنگ قاتل و پلنگ دریایی) نتوانند به خوبی میان انعکاس نور بر سطح آب و بدن جانور در آب تفاوتی بیابند. رنگ سیاه پشت‌ها نیز پنگوئن را از چشم‌انداز بالا استتار می‌کند.
فک بالایی این پرندگان ۸ سانتی‌متر است و به رنگ سیاه و فک پایینی می‌تواند به رنگ‌های صورتی یا نارنجی باشد. در نوجوانان، گوش، چانه و گلو سفید مایل به خاکستری هستند. جوجه‌پنگوئن‌ها نیز به رنگ خاکستری–نقره‌ای هستند با پرهای سفید آشکار به دور چشم‌ها، گونه‌ها، و گلو. سر آن‌ها نیز به رنگ سیاه‌است. در سال ۲۰۰۱، یک بچه پنگوئن که تمام بدنش سفید بود یافت شد ولی مشخص شد که آلبینو نیست چرا که چشمان صورتی نداشت.
بال‌های پنگوئن امپراتور از ماه نوامبر تا فوریه، پیش از پرریزی سالانه میان ماه‌های ژانویه و فوریه، از رنگ خاکستری تیره به قهوه‌ای می‌رسد. پرریزی در این پنگوئن‌ها میان ۴۰–۳۰ روز طول می‌کشد و نسبت به پرندگان دیگر سریع‌تر است. نخستین گروه از پنگوئن‌های بالغ که اقدام به پرریزی می‌کنند در ۱ و ۱۱ دسامبر دیده شده‌اند. بالغ‌ها و نابالغ‌ها هر دو در فاصله‌ای به دور از دسته تولیدمثل‌کننده و بر روی یخ‌های شکسته‌نشده آب یا جزیره‌های سنگی کرانه‌های اقیانوس اقدام به پرریزی می‌کنند. پرهای نو از زیر پرهای کهنه رشد می‌کنند و پرهای قدیمی می‌ریزند. پرها نقش مهمی در جلوگیری از بیرون رفتن گرمای بدن هستند و همچون عایقی قوی، ۹۰ درصد محافظت گرمایی جانور را بر عهده دارند.
بوم‌شناسی و رفتار

پنگوئن‌های امپراتور جانورانی اجتماعی هستند که برای یافتن غذا و شکار به‌صورت هماهنگ کار می‌کنند. آن‌ها در گروه‌هایی ۳۰–۲۰ نفره به دنبال غذا به زیر لایه‌های یخی می‌روند و با هم برای نفس کشیدن از یک دهانه یخی که به هوای آزاد راه داشته باشد بیرون می‌آیند. به دلیل آنکه آن‌ها جانورانی قلمروخواه نیستند و در گروه‌هایی با ازدحام فراوان زندگی می‌کنند، کمتر رفتار تهاجمی از خود نشان می‌دهند و به نسبت دیگر گونه‌های پنگوئن میزان پرخاش و تهاجم نسبت به جانداران دیگر از جمله انسان در آن‌ها کمتر است. با این حال در هنگام یافتن زوج و نیز نگهداری از جوجه‌ها، پنگوئن‌های امپراتور می‌توانند رفتارهای خشونت‌آمیز از خود نشان دهند. این رفتارها شامل تکان‌دادن نوک، بالا و پایین کردن سر به شکل عمودی می‌شوند، و شکل تهاجمی و حمله به خود گرفتن می‌شوند.
پنگوئن‌های امپراتور ممکن است در روز یا در شب فعال باشند. این پنگوئن‌ها برای یافتن غذا، از ژانویه تا مارس به اقیانوس می‌روند. پنگوئن‌های والد برای تهیه غذا برای فرزندان خود تا ۵۰۰ کیلومتر از خانه دور می‌شوند و گاه در کل هر یک مسافتی برابر با ۱٬۴۵۴–۸۲ کیلومتر را در هر سفر می‌پیمایند.
بوم‌شناسی و رفتار > تولید صدا

پنگوئن‌های امپراتور سه نوع صدای گوناگون برای منظورهای مختلف تولید می‌کنند: «ارتباط»، «مشاجره و برخورد»، و «نمایش و نمایش جنسی». صداهای ارتباطی برای این به کار می‌روند که پنگوئن‌های دور از هم یکدیگر را پیدا کنند. این صداها اغلب بسیار ساده، کوتاه، و تک‌هجایی هستند و در تولیدشان تفاوتی میان نمونه‌های مختلف دیده نمی‌شود. این صداها در فاصله‌های دور شنیده می‌شوند و بیشترین سهم صداهای تولید شده توسط پنگوئن‌ها را هنگامی که در آب دریا هستند، تشکیل می‌دهند. صداهای تهاجمی و برخوردی به منظور دور نگه داشتن پرندگان مهاجم یا پنگوئن‌های دیگر از جفت تولید می‌شوند و همراه با نمایشی خصمانه از سوی پنگوئن تولیدکننده صدا هستند. صداهای نمایشی نیز برای برقراری ارتباط میان دو پنگوئن نزدیک به هم و نیز والد–فرزند به کار می‌روند. این صداها همچون امضایی برای یک پرنده هستند و از پنگوئنی به پنگوئن دیگر تغییر آشکار می‌کنند. آواهای جنسی نیز به موفقیت بیشتر نمایش‌های جنسی نر در برابر ماده کمک فراوانی می‌کنند.
تغییر در طول صدا و شکل هجایی آن مهم‌ترین عامل در شناسایی تک به تک پنگوئن‌های امپراتور از یکدیگر است. از آنجا که پنگوئن‌های امپراتور مکان ثابتی به عنوان آشیانه اختیار نمی‌کنند، نمی‌توانند از حواس بینایی برای یافتن جوجه‌ها و جفتشان بهره بگیرند. از این رو آن‌ها نیاز به تولید صداهای یکتا و مشخص به منظور یافتن نزدیکانشان از فاصله‌های دور دارند. فرق آن‌ها در این زمینه با پنگوئن‌های پادشاه این است که دومی دارای قلمرویی نسبی به دور خود در دسته پنگوئن‌ها است و این به یافتن جوجه‌هایشان کمک می‌کند، ولی پنگوئن امپراتور ناچار است آن‌ها را در میان هزاران پنگوئن دیگر در دسته‌ای به‌هم‌چسبیده شناسایی کند.
این پرندگان از دو باند فرکانس به صورت هم‌زمان بهره می‌گیرند و جوجه‌ها برای درخواست غذا از والدینشان و نیز ارتباط برقرار کردن با آن‌ها سوت‌هایی با مدولاسیون فرکانسی تولید می‌کنند. بهره‌گیری از دو باند فرکانسی برای تولید صدا در یک زمان از ویژگی‌های منحصر به فرد پنگوئن امپراتور نسبت به دیگر پنگوئن هاست.
بوم‌شناسی و رفتار > شیرجه و شنا در آب

پنگوئن‌های امپراتور، همچون دیگر پنگوئن‌ها، شناگران بسیار ماهری هستند. با آنکه آن‌ها توانایی پرواز ندارند، آب برایشان همچون واسطه‌ای عمل می‌کند که در آن با به حرکت درآوردن بال‌هایشان «پرواز» می‌کنند. بال‌های کوتاه، باریک، و صاف این پرندگان به همراه پرهای عایق در برابر آب و سفت و محکم بودن استخوان‌هایشان (بر خلاف پرندگان پروازی) به آن‌ها امکان شنای سریع در آب را می‌دهد.
این پرندگان می‌توانند تا بیشینه ۲۶۵ متر درون عمق آب پایین بروند. تخمین زده می‌شود که ۴۰ درصد همه شیرجه‌زدن‌ها به زیر ۱۰۰ متر ژرفا است. این شیرجه‌ها اغلب برای به دست آوردن خوراک هستند. بیشتر شیرجه‌های زیر ۵۰ متر به منظور غذا خوردن نیستند و می‌توانند به دلایل گوناگونی از جمله جابجایی صرف از نقطه‌ای به نقطه دیگر باشند. مدت زمان بودن در آب میان ۲ تا ۸ دقیقه‌است و بستگی به ژرفای شیرجه دارد. پنگوئن‌های امپراتور با سرعت اعجاب‌آوری به نسبت دیگر جانداران در آب شنا می‌کنند. آن‌ها می‌توانند با سرعتی میان ۳–۱ متر بر ثانیه شنا کنند؛ این در حالی است که بیشتر فک‌های خزدار ماده در آب دارای سرعتی کمتر از ۲ متر بر ثانیه هستند. این شناگر ماهر در هنگام شنا توانایی اعمال فشار رانشی، هم رو به بالا و هم رو به پایین را دارد. نیروی تکانه‌ای رو به بالا بر ضد حالت رانش شناوری عمل می‌کند و به جانور امکان حفظ کردن عمق را می‌دهد.
از آنجا که پنگوئن‌ها آب‌شش ندارند، در هنگام پایین رفتن در عمق آب بدنشان به صورت کامل وابسته به اکسیژنی است که پیشتر در درونش نگه داشته شده. به دلیل محدود بودن هوای ذخیره شده، این پرندگان می‌توانند در معرض کمبود اکسیژن و نرسیدن آن به اندام‌های حیاتی چون مغز و قلب قرار گیرند. کم شدن اکسیژن خود باعث افزایش دی‌اکسید کربن در بدن و به تبع در خون می‌شود. اسیدی شدن خون تبعات بدی برای بدن و ماهیچه‌ها دارد. پنگوئن‌های امپراتور اما توانایی مقابله با چنین شرایطی را دارند و خون آن‌ها توانایی بسیار بالایی در متعادل نگه داشتن پی‌اچ خود نسبت به دیگر پرندگان غیرشیرجه‌زن را داراست. فشار محیط در زیر آب نیز مسئله دیگری است که این پرندگان با آن روبرو هستند. در ژرفای ۴۰۰ متری زیر آب، هوای موجود در کیسه‌هایی هوایی پنگوئن‌های امپراتور به یک چهلم حجم پیشین خود می‌رسد و این می‌تواند به مشکلات جدی برای دیگر جانوران، همچون فشارزدگی گوش میانی، منجر شود. توانایی این پرندگان در مقابله با این فشار عظیم برای مدت‌ها از نادانسته‌های دانشمندان بود.
بررسی‌ها نشان داده‌اند که پنگوئن‌های امپراتور در هنگام شیرجه میزان مصرف اکسیژن خود را به شدت پایین می‌آورند. در این هنگام تپش قلب ۲۰–۱۵ ضربان در دقیقه می‌شود و اندام‌هایی از بدن که در آن هنگام نیازی بهشان نیست به حالت نافعال در می‌آیند. چنین چیزی انرژی و اکسیژن کافی برای شیرجه‌های طولانی‌تر را فراهم می‌کند. هموگلوبین و میوگلوبین بدن این جانور می‌توانند اکسیژن را در غلظت‌های کم خون انتقال دهند و در شرایطی که به صورت عادی ممکن است جانور هوشیاری خود را از دست بدهد، به آن امکان فعالیت در شرایط کمبود اکسیژن را می‌دهند.
این پرندگان در هنگام ورود به خشکی از درون آب سرعت بسیار بالایی دارند. این سرعت بالا به آن‌ها این امکان را می‌دهد که از چنگ پلنگ‌های دریایی که در آب به کمین نشسته‌اند بگریزند. چگونگی ایجاد این سرعت بالا دارای سازوکاری بسیار یکتا است. در این سازوکار، پنگوئن‌ها با ذخیره کردن هوا در میان پرهای خود، در هنگام بالا آمدن از آب با آزاد کردن این هوا نوعی روان‌سازی ایجاد می‌کنند. این هوا که به شکل حباب‌های بسیار ریز آزاد می‌شود دور بدن پرنده را می‌گیرند و با کم کردن اصطکاک جانور با آب، باعث سرعت بالای او می‌شوند.
تغذیه

رژیم غذایی پنگوئن امپراتور عمدتاً شامل ماهی، سخت پوستان و ماهی مرکب می‌شود؛ اگرچه این رژیم غذایی بین جمعیت‌های مختلف متفاوت است، معمولاً ماهیان و کپور جنوبگان مهم‌ترین منبع غذایی این پرندگان هستند. علاوه بر این، این پنگوئن‌ها غذاهای دیگری مانند انواع ماهی مرکب، از جمله سرپاوران قلاب‌دار، و کریل قطب جنوب را نیز می‌خورند.
پژوهش‌های تازه با بهره‌گیری از ابزارهایی چون دوربین فیلم‌برداری نصب شده بر پشت این جانوران نشان داده‌اند که یکی از روش‌های شکار پنگوئن‌های امپراتور رفتن به عمق پایین آب (کمتر از ۵۰ متر)، به سوی بالا و زیر سطح یخی شنا کردن برای گیر انداختن ماهی‌ها، رفتن دوباره به پایین و تکرار همین روش، و در پایان بیرون آمدن از حفره یخی و نفس‌گیری است. این روش بازده بسیار بالایی دارد و پنگوئن‌ها در ۸۰ درصد تلاش‌هایشان موفق به گرفتن طعمه می‌شوند.
پنگوئن‌های امپراتور جوان و بالغ در طول سال باید چندین دوره زمانی به نسبت طولانی هیچ نخورند و به اصطلاح «روزه» بگیرند. برای نمونه نرها و ماده‌ها در هنگام نگهداری از جوجه خود در روزه به سر می‌برند و جوجه نیز پس از مدتی از بزرگ‌شدن و هنگامی که دیگر توسط مادر و پدر تغذیه نمی‌شود، تا هنگامی که خود به درون آب برود در روزه به سر می‌برد. در این هنگام بدن پنگوئن‌ها با تنظیم سوخت و ساز چربی و پروتئین، به گونه‌ای عمل می‌کند که هیچ‌گاه این روزه گرفتن طولانی باعث مرگ جانور نمی‌شود. آن‌ها از گلوکز بسیار کم استفاده می‌کنند و ۹۶ درصد و ۴ درصد سوخت مصرفی به ترتیب از چربی و پروتئین تأمین می‌شود. چنین چیزی اهمیت تبدیل مواد غذایی به چربی در بدن این پرنده را برای داشتن توانایی گذراندن گرسنگی‌های طولانی نشان می‌دهد.
گستره و پراکندگی

پنگوئن امپراتور به همراه چهار گونه دیگر پنگوئن در قطب جنوب زندگی می‌کنند. آن‌ها همانند دو پنگوئن آدلی و ریش‌خطی در جنوب جبهه قطبی تخم‌گذاری می‌کنند. این پرندگان فرزندانشان را در جزیره‌های اطراف قطب جنوب و شبه‌جزیره جنوبگانی در میان زاویه‌های ۶۶ و ۷۸ درجهٔ جنوبی به دنیا می‌آورند. بعضی از آن‌ها به صورت تکی به شمال تا ۶۵ درجه جنوبی در کرانه‌های آمریکای جنوبی در آرژانتین، جرجیای جنوبی، جزیره هرد، و نیز استرالیا و زلاندنو مسافرت می‌کنند. در دریای راس این پرندگان تنها تا جنوب خط ۷۰ درجه جنوبی دیده شده‌اند.
دسته‌های جوجه‌زا معمولاً بر روی یخ‌های پایدار و نزدیک به ساحل یا تا ۱۸ کیلومتر دور از آن یافت می‌شوند. آن‌ها جوجه‌هایشان را بر آن مناطق یخی‌ای به دنیا می‌آورند که یخ‌هایشان به دلیل متراکم بودن، در طول فصل زایش جدا و تکه‌تکه نشوند. این توده‌ها و صخره‌های یخی، پنگوئن‌ها را از خطر بادهای شدید حفظ می‌کنند.
مکان جوجه‌زایی اصلی این جانوران دماغه واشینگتن با ۲۵٬۰۰۰–۲۰٬۰۰۰ زوج است. علاوه بر این، حدود ۲۲٬۰۰۰ زوج در جزیرهٔ ویکتوریا و کولمان، ۳۱٬۴۰۰۰–۱۴٬۳۰۰ زوج در سرزمین کوتس و ۱۶٬۰۰۰ زوج در خلیج آتکا و سرزمین شهبانو مود شمارش شده‌اند. تخمین‌ها از تعداد این پرندگان برای جفت‌های جوجه‌زا و کل جمعیت به ترتیب برابر با ۱۹۵٬۴۰۰ جفت و ۴۵۰٬۰۰۰–۴۰۰٬۰۰۰ پنگوئن است. حدود ۸۰٬۰۰۰ زوج، یا نزدیک به نیمی از کل جمعیت، در دریای راس زندگی می‌کنند. با آنکه تغییرات فصلی و کم و زیاد شدن میزان یخ و قطر و ضخامت آن در تعداد پنگوئن‌های ساکن در هر منطقه تأثیر دارند، فعالیت‌های انسانی بیشترین تأثیر را بر جمعیت‌های محلی این پرنده داشته‌اند. گمان زده می‌شود که فعالیت‌های بشر باعث کم شدن ۵۰ درصدی جمعیت‌های جوجه‌زا در دریای راس شده باشند.