stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
خاندان سمیعی
سرشناسان

فهرستی از افراد شناخته‌شده این خانواده:
اصغر ساعد سمیعی: استاد برجسته پیشکسوت دانشکده معماری دانشگاه تهران، چهره ماندگار معماری ایران در سال ۱۳۹۷
فرشید سمیعی: مدیرعاملی باشگاه فوتبال استقلال
میرزا محمدعلی خان رحمت‌آبادی : نماینده رشت در نخستین دوره مجلس شورای ملی
حسین سمیعی: ادیب‌السلطنه، فرزند میرزاحسن خان ادیب‌السلطنه بود. او نمایندهٔ رشت در دومین دورهٔ مجلس شورای ملی شد. در دولت رضاقلی خان نظام‌السلطنهٔ مافی در کرمانشاه وزیر داخله و در کابینهٔ ۱۳۰۰ ه‍.خ احمد قوام‌السلطنه وزیر تجارت و فوائد عامه و در همان سال با همین سمت در کابینهٔ حسن مشیرالدوله وزیر بود. در سال ۱۳۰۳ در کابینهٔ رضا خان سردارسپه وزیر دادگستری و سپس والی آذربایجان شرقی شد. در سال ۱۳۰۶ ه‍.خ در کابینهٔ مهدی‌قلی هدایت وزیر کشور (داخله) بود و پس از ریاست دربار در تهران درگذشت.
ابراهیم نبیل سمیعی: معروف به نبیل‌الملک فرزند اسماعیل خان سمیعی داماد ادیب‌السلطنهٔ سمیعی وکیل رشت در دوره‌های دهم، یازدهم دوازدهم و سیزدهم مجلس و سناتور از گیلان
نادر ادیب سمیعی، نماینده لنگرود در ادوار ۲۱ و ۲۲ و لاهیجان در دوره ۲۳ مجلس شورای ملی
محمد مهدی سمیعی: فرزند ابراهیم نبیل رئیس بانک مرکزی، سازمان برنامه و بانک توسعهٔ کشاورزی
غلامرضا رحمت سمیعی: فرزند میرزا محمدعلی خان رحمت آبادی، نماینده رشت در مجلس شورای ملی
امیرهوشنگ ابتهاج سمیعی: شاعر و نویسنده اهل ایران
نیره ابتهاج سمیعی: نماینده رشت در دوره‌های ۲۱٬۲۲٬۲۳٬۲۴ مجلس شورای ملی و نخستین زن ایرانی نایب رئیس مجلس و نخستین زن گیلانی که به نمایندگی مجلس انتخاب شد.
همایون سمیعی: فرزند ابراهیم معاونت وزارت امور خارجه، سفیر کبیری ایران در لهستان، یوگسلاوی و دانمارک
هوشنگ سمیعی: وزارت پست و تلگراف در کابینهٔ علی امینی و اسدالله علم
عنایت‌الله سمیعی: ریاست دفتر نخست‌وزیری و ریاست کابینه هیئت وزیران در دولت رضا خان، وزارت امور خارجه در کابینهٔ جم
عطاءالله سمیعی: پزشک و مدیر دولتی و نماینده فومن در مجلس شورای ملی.
عبدالحسین سمیعی: فرزند میرزا مهدی خان ابتهاج سمیعی پزشک، وزیر علوم، استاد دانشکدهٔ پزشکی تهران، معاونت وزارت بهداری، استاد دانشگاه کرنل
مجید سمیعی: پزشک و جراح مغز و اعصاب شناخته‌شده ایرانی
مصطفی سمیعی: سفیر ایران در شوروی، بلژیک و آرژانتین، معاون وزیر امور خارجه
یحیی رحمت-سمیعی: استاد دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس
احمد سمیعی گیلانی: نویسنده، مترجم و عضو فرهنگستان زبان و ادب فارسی و سردبیر مجلهٔ نامهٔ فرهنگستان
مجید سمیعی
حسین سمیعی (ادیب السلطنه)
نیره ابتهاج سمیعی
ناحیه فیلو، شهرستان شمپین، ایلینوی

| ناحیه فیلو، شهرستان شمپین، ایلینوی | ناحیه فیلو، شهرستان شمپین، ایلینوی |
| --- | --- |
Township: Township
موقعیت ناحیه فیلو، شهرستان شمپین، ایلینوی در نقشه: موقعیت ناحیه فیلو، شهرستان شمپین، ایلینوی در نقشه
Champaign County's location in Illinois: Champaign County's location in Illinois
مختصات: ۴۰°۰۰′۳۸″ شمالی ۸۸°۱۰′۵۵″ غربی﻿ / ﻿۴۰٫۰۱۰۵۶°شمالی ۸۸٫۱۸۱۹۴°غربی﻿ / 40.01056; -88.18194: مختصات: ۴۰°۰۰′۳۸″ شمالی ۸۸°۱۰′۵۵″ غربی﻿ / ﻿۴۰٫۰۱۰۵۶°شمالی ۸۸٫۱۸۱۹۴°غربی﻿ / 40.01056; -88.18194
کشور:  ایالات متحده آمریکا
ایالت: ایلینوی
ایلینوی: شهرستان شمپین، ایلینوی
تأسیس‌شده: ۸ نوامبر ۱۸۵۹
مساحت: مساحت
 • کل: ۹۴٫۹ کیلومتر مربع (۳۶٫۶۶ مایل مربع)
 • خشکی: ۹۴٫۹ کیلومتر مربع (۳۶٫۶۶ مایل مربع)
 • آب: ۰ کیلومتر مربع (۰ مایل مربع)  ۰٪
ارتفاع: ۲۰۸ متر (۶۸۲ فوت)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۱۹۵۴
 • تراکم: ۲۰٫۶/کیلومتر مربع (۵۳٫۳/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
شماره GNIS: ۰۴۲۹۵۵۸
ناحیه فیلو، شهرستان شمپین، ایلینوی (به انگلیسی: Philo Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان شمپین، ایلینوی واقع شده‌است. ناحیه فیلو ۱٬۹۵۴ نفر جمعیت دارد و ۲۰۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ناحیه فیلادلفیا، شهرستان کاس، ایلینوی

| ناحیه فیلادلفیا، شهرستان کاس، ایلینوی | ناحیه فیلادلفیا، شهرستان کاس، ایلینوی |
| --- | --- |
Township: Township
موقعیت ناحیه فیلادلفیا، شهرستان کاس، ایلینوی در نقشه: موقعیت ناحیه فیلادلفیا، شهرستان کاس، ایلینوی در نقشه
Cass County's location in Illinois: Cass County's location in Illinois
مختصات: ۳۹°۵۵′۰۸″ شمالی ۹۰°۰۶′۵۴″ غربی﻿ / ﻿۳۹٫۹۱۸۸۹°شمالی ۹۰٫۱۱۵۰۰°غربی﻿ / 39.91889; -90.11500: مختصات: ۳۹°۵۵′۰۸″ شمالی ۹۰°۰۶′۵۴″ غربی﻿ / ﻿۳۹٫۹۱۸۸۹°شمالی ۹۰٫۱۱۵۰۰°غربی﻿ / 39.91889; -90.11500
کشور:  ایالات متحده آمریکا
ایالت: ایلینوی
ایلینوی: شهرستان کاس، ایلینوی
تأسیس‌شده: ۶ نوامبر ۱۹۲۳
مساحت: مساحت
 • کل: ۹۳٫۹ کیلومتر مربع (۳۶٫۲۴ مایل مربع)
 • خشکی: ۹۳٫۹ کیلومتر مربع (۳۶٫۲۴ مایل مربع)
 • آب: ۰ کیلومتر مربع (۰ مایل مربع)  ۰٪
ارتفاع: ۱۸۹ متر (۶۲۰ فوت)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۲۲۱
 • تراکم: ۲٫۴/کیلومتر مربع (۶٫۱/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
ZIP codes: ۶۲۶۱۲, ۶۲۶۹۱
شماره GNIS: ۰۴۲۹۵۵۶
ناحیه فیلادلفیا، شهرستان کاس، ایلینوی (به انگلیسی: Philadelphia Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کاس، ایلینوی واقع شده‌است. ناحیه فیلادلفیا ۲۲۱ نفر جمعیت دارد و ۱۸۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
روابط تایوان و مالزی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
 مالزی:  تایوان
 :  
سفارتخانه: سفارتخانه
مرکز تجارت و دوستی مالزی: دفتر اقتصادی و فرهنگی تایپه در مالزی
روابط مالزی و تایوان (انگلیسی: Malaysia–Taiwan relations) به روابط دیپلماسی دو جانبه بین مالزی و تایوان اشاره دارد. با در نظر گرفتن اینکه مالزی یک دفتر مرکزی تجاری در تایپه داشته و تایوان هم یک مرکز اقتصادی و فرهنگی در کوالا لامپور دارد، روابط اقتصادی و فرهنگی بین این دو، همچنان حفظ گردیده‌است.
تاریحچه

هنگامی که در سال ۱۹۶۴، تایوان کنسولگری خود را در کوالالامپور افتتاح کرد، روابط بین آنها برقرار شد. پنج سال بعد، این روابط به سرکنسولگری ارتقاء یافت. هرچند در سال ۱۹۷۴، مالزی به خاطر برقراری روابط دیپلماتیک با چین، کنسولگری خود در تایپه را تعطیل کرد.
جداره بازار بزازخانه نو

| جداره بازار بزازخانه نو | جداره بازار بزازخانه نو |
| --- | --- |
نام: جداره بازار بزازخانه نو
کشور: ایران
شهرستان: کرمانشاه
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: خانه، بازار، جداره
دیرینگی: دوره پهلوی اول
دورهٔ ساخت اثر: دوره پهلوی اول
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۲۱۷۷۹
تاریخ ثبت ملی: ۲۶ اسفند ۱۳۸۶
جداره بازار بزازخانه نو مربوط به دوره پهلوی اول است و در کرمانشاه، خیابان مدرس، بازار تاریخی کرمانشاه واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۶ اسفند ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۲۱۷۷۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
چغاسرخ

| چغاسرخ چُغاسُرخ | چغاسرخ چُغاسُرخ |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۲°۱۶′۰۰″شمالی ۴۸°۲۸′۰۰″شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۲۶۶۶۶۷°شمالی ۴۸٫۴۶۶۶۶۷°شرقی﻿ / 32.266667; 48.466667: مختصات: ۳۲°۱۶′۰۰″شمالی ۴۸°۲۸′۰۰″شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۲۶۶۶۶۷°شمالی ۴۸٫۴۶۶۶۶۷°شرقی﻿ / 32.266667; 48.466667
کشور: ایران
استان: خوزستان
شهرستان: دزفول
بخش: بخش مرکزی
دهستان: شمس‌آباد
جمعیت: ۸۸۸ نفر (سرشماری ۹۵)
چغاسرخ، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان دزفول در استان خوزستان ایران است.
مردم

مردم این روستا از فارس خوزی (دزفولی) می باشند.
جمعیت

این روستا در دهستان شمس‌آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۲۵ نفر (۱۷۷خانوار) بوده‌است.
تاریخچه اندیشه فرگشتی
دوران باستان

یونانیان باستان از دیدگاه آیینی مشکلی با پذیرش دیدگاه پدید آمدن فرگشتی انسان و دیگر جانوران نداشتند. با این حال، فیلسوفانی چون ارسطو و افلاطون بر این باور بودند که جهان و جانوران موجود در آن دارای نظم و ترتیب هستند و نمی‌توانسته‌اند برآمده از فرایندهای طبیعی کور و بی‌قاعده بوده باشند. در بحثی بسیار تأثیرگذار از ارسطو در نوشتار اعضای جانوران، او از مفهوم «هدف غایی» سخن می‌گوید که بر پایه آن «اعضای جانوران نه تنها به خاطر کارکردشان، که به خاطر نوعی هدف پنهان پدید آمده‌اند که نشان دهنده نوعی غرض و خواست از پیش تعیین شده است». او به این ترتیب این اندیشه را جا انداخت که یاخته‌ها «طراحی» شده‌اند و نه آنکه بی هیچ هدفی پدید آمده باشند.
دوران باستان > چینیان

اندیمشندان چینی باستان، همچون چوانگتسی (۳۶۹ – ۲۸۶ پ. م) که فیلسوفی تائوئیست بود، دیدگاه‌هایی دربارهٔ تغییرات گونه‌های زیستی عنوان کردند. به گفته جوزف نیدهام، تائوئیسم آشکارا ثابت بودن گونه‌های زیستی را منکر می‌شد و اندیشمندان تائوئیست بر این گمان بودند که گونه‌ها ویژگی‌های مختلف خود را در پاسخ به محیط‌های مختلف دارا شده‌اند. تائوئیسم انسان، طبیعت، و آسمان‌ها را در حالتی از «تغییر شکل مداوم» موسوم به تائو می‌داند که در تضاد با دیدگاه بیشتر ساکن‌اندیش طبیعت در غرب بود.
دوران باستان > رومیان

شعر در طبیعت اشیاء لوکرتیوس بهترین منبع باقی مانده‌است که به توضیح اندیشه‌های فیلسوفان اپیکورگرای یونانی می‌پردازد. این شعر به توصیف تشکیل یافتن کیهان، زمین، موجودات زنده، و جامعه بشری از راه سازوکارهای کاملاً طبیعی، بی هیچ گونه دخالت فراطبیعی، می‌پردازد. بعدها، در طبیعت اشیاء بر اندیشه‌های کیهانی و فرگشتی فیلسوفان و دانشمندان طی و پس از دوران رنسانس تأثیر مهمی گذاشت. دیدگاه لوکرتیوس در تقابل آشکار با دیدگاه فیلسوفان رومی اهل مکتب رواقی‌گری همچون سیسرو، سنکای جوان (تقریباً ۴ پ. م تا ۶۵ پس از میلاد)، و پلینیوس (۲۳ تا ۷۹ پس از میلاد) بود که دارای دیدگاه‌های قوی غایت‌گرایانه از جهان طبیعی بودند و بعدها الهیات مسیحی را تحت تأثیر بسیار قرار دادند. سیسرو می‌نویسد که دیدگاه رواقی از طبیعت به عنوان بنیادی که در آن حیات در اصل برای «آنانی که مناسب‌تر [از دیگران] برای بقا بودند» بود، به ویژه به مذاق اشراف جامعه هلنیستی یونان خوش می‌آمد.
آگوستین قدیس (سده ۴ میلادی) از نخستین کسانی است که به اندیشه‌های فیلسوفان یونانی بازگشت و نوشت که داستان آفرینش آورده شده در سفر پیدایش نباید آنچنان تحت‌اللفظی گرفته شود. در کتاب De Genesi ad litteram (در باب معنای عینی پیدایش)، وی می‌نویسد که در بعضی موارد جانوران جدید ممکن است از «تجزیه» ساختارهای قدیمی‌تر حیات پدید آمده باشند. برای آگوستین «حیاتِ گیاهان، ماکیان، و جانوران بی‌عیب نیست … ولی خلق شده در حالتی از استعداد بالقوه [هستند]»، برخلاف آنچه او ساختارهای کامل الهی فرشتگان، گنبد آسمان، و روح انسان می‌دانست. باور آگوستین دربارهٔ اینکه انواعی از حیات «به آرامی در طول تاریخ» تغییر شکل داده‌اند، پدر کوزپه تانزلا–نیتی، استاد الهیات دانشگاه سانتا گروچه در رم را بر آن داشت تا ادعا کند آگوستین به ارائه گونه‌ای از فرگشت پرداخته است.
سده‌های میانی

بر خلاف اسلام، باورمندان به آیین‌های مسیحیت و یهود دلایل دینی برای مخالفت با اندیشه فرگشتی حیات داشتند چرا که چنین اندیشه‌ای در تقابل با داستان آفرینش نوشته شده در سفر آفرینش بود. بر پایه این داستان، جهان به شکل یک‌باره توسط خدا آفریده شد و جانوران درون آن همگی در طی زمانی کوتاه بر روی زمین پدیدار شدند. با این حال تعدادی از اندیشمندان مسیحی نظریات گوناگونی نسبت به مسئله آفرینش ابراز کرده‌اند. برای نمونه، سنت آگوستین بر نوعی نظریه پیشافرگشتی باور داشت که بر پایه آن خداوند بذرهای حیات را بر روی زمین پراکنده‌ساخته است و آن بذرها در گذر زمان تبدیل به جانداران گوناگون شده‌اند.
سده‌های میانی > فلسفه اسلامی

مقاله‌های اصلی: فلسفه اولیه اسلامی و علوم اسلامی
اگرچه اندیشه‌های فرگشتی یونانیان و رومی‌ها پس از سقوط امپراتوری روم به درون اروپا راه نیافت، اما دانشمندان و اندیشمندان مسلمان آن‌ها را گم نکرده و به نگاهداری و بازنشرشان پرداختند. در دوران طلایی اسلام از سده ۸ تا ۱۳ میلادی، فیلسوفان مسلمان اندیشه‌هایی را دربارهٔ تاریخ طبیعی بسط دادند. این ایده‌ها شامل تراجهش از موجودات نازنده به زنده بود؛ «از کانی به گیاه، از گیاه به جانور، و از جانور به انسان.»
در سده‌های میانی جهان اسلام، جاحظ (۷۷۶ – ۸۶۸ میلادی) کتاب الحیوان خود را در سده ۹ میلادی نوشت. در بخشی از این کتاب، وی می‌نویسد «موش برای غذای خود به بیرون می‌رود، و با هوش خود آن را به دست می‌آورد، چرا که [موش] همه جانوران پست‌تر از خود را می‌خورد» و در عوض از آن مهاجمانی که قوی‌تر از خود هستند فرار می‌کند: «می‌بایست از مارها و پرندگانی که می‌خواهند وی را ببلعند دوری کند». پشه‌ها «از غریزه خبر دارند که خون آن چیزی است که آن‌ها را زنده نگاه می‌دارد» و هنگامی که جانوری را می‌بینند، «می‌دانند که پوست [آن جانور] به گونه‌ای است که غذایشان را مهیا می‌سازد.» در عوض، مگس‌ها به شکار پشه‌هایی می‌پردازند «که غذای مورد علاقه‌شان است»، و دیگر مهاجمان نیز مگس‌ها را شکار می‌کنند. «در یک کلام، هیچ جانوری، نه می‌تواند بدون غذا زندگی کند، و نه می‌تواند از سرنوشت خود در شکار شدن بگریزد. هر جانور ضعیف به بلعیدن جانوران ریزتر از خود می‌خیزد و گریزی نیز برای جانوران قوی از خورده شدن توسط قوی‌تر از خودشان نیست. بر این سبق، انسان را نیز فرقی با جانوران نیست، اگرچه شدتش تفاوت دارد. خلاصه آنکه خداوند بعضی انسان‌ها را علت حیات دیگران، و مشابهاً، او را عامل مرگ بعضی دیگر جانوران قرار داده است.» جاحظ همچنین به توصیف زنجیره‌های غذایی پرداخت.
به گفته بعضی پژوهشگران، بعضی از اندیشه‌های ابن خلدون را می‌توان پیش‌گفتاری بر نگره زیستی فرگشت دانست. در ۱۳۷۷، ابن خلدون در مقدمه خود می‌نویسد که انسان‌ها ار «جهان میمون‌ها» برخاسته‌اند، در روندی که بر پایه‌اش «گونه‌ها متعددتر می‌شوند.» در فصل ۱ این کتاب، او می‌گوید: «این جهان با همه آفریده‌هایش قاعده مشخص و ساخت مدونی دارد [و] نشان دهنده پیوندهایی است میان علت و معلول‌ها، ترکیب‌های بخش‌های از آفرینش با دیگر بخش‌ها، و تغییر شکل‌های بعضی موجودات به دیگر [موجودات]، در الگویی که هم جالب توجه است و هم بی‌پایان.»
فصل ۶ مقدمه همچنین می‌نویسد:
«به توضیح این پرداختیم که همه هستی در جهان‌های ساده و مرکب خود در نظمی صعودی و نزولی قرار دارد، آنگونه که همه چیز به تشکیل زنجیره‌ای نامقطع می‌پردازند. ماهیت‌های در پایان هر سطح مشخص از عوالم در ذات خود مهیای تغییر شکل به ماهیتی مجاور به آن، یا بالا یا پایین، هستند. چنین چیزی دربارهٔ عناصر ساده خاکی صادق است؛ دربارهٔ نخل‌ها و تاک‌ها صادق است، که بالاترین سطح نباتات را تشکیل می‌دهند، در رابطه‌شان با حلزون‌ها و صدف‌ها، که پایین‌ترین سطح جانوران را تشکیل می‌دهند. این همچنین دربارهٔ میمون‌ها صادق است، جاندارانی که درونشان هوش و ادراک مخلوط گشته‌اند، و در ارتباطشان با انسان، [اویی] که توانایی اندیشیدن و واکنش دارد. آمادگی (برای تغییر شکل) که در هر دو سوی وجود دارد، در هر دو سطح عوالم، آنگاه معنا پیدا می‌کند که دربارهٔ ارتباطشان سخن بگوییم.»
سده‌های میانی > فلسفه مسیحی و زنجیره عظیم هستی

در طی سده‌های میانی آغازین، کارهای کلاسیک یونانی به‌طور کامل بر غربیان ناپیدا و گمشده بودند. با این حال، ارتباط برقرار کردن آن‌ها با جهان اسلام، که در آن دست‌نوشته‌های یونانیان باستان نگهداری می‌شد و آن‌ها را شرح و بسط می‌دادند، به سرعت باعث ایجاد جنبش ترجمه این آثار به زبان لاتین شد. اروپاییان دوباره با کارهای افلاطون و ارسطو، و همچنین اندیشه اسلامی، آشنا شدند. اندیشمندان مسیحی مکتب مدرسی، به ویژه پیر آبلار (۱۰۷۹ – ۱۱۴۲ م) و تامس آکویناس (۱۲۲۵ – ۱۲۷۴ م)، طبقه‌بندی ارسطویی را با اندیشه‌های افلاطون در باب نیک بودن خداوند، و اینکه همه اشکال محتمل حیات می‌بایست در آفرینشی بی‌نقص حضور داشته باشند، مخلوط کردند و به سامانه‌ای عظیم و متصل به هم از همه موجودات بی‌جان، زنده، و آسمانی رسیدند: scala naturae، یا زنجیره عظیم هستی.
در این سامانه، هر آنچه حیات دارد می‌بایست در نظمی قرار داشته باشد؛ از «کمترین» تا «بالاترین»، که دوزخ در پایین و خدا در بالا قرار گرفته‌اند. در زیر خدا، سلسله مراتب فرشتگان که همچون مدار سیارات فرض شده‌اند، به همراه انسان در مرتبه‌ای میانی، و کرم‌ها به عنوان پایین‌ترین نوع جانوران. از آنجا که در این سامانه، گیتی در نهایت بی‌نقص متصور می‌شد، زنجیره عظیم هستی نیز کامل فرض می‌شد. هیچ پیوند خالی درون زنجیره وجود نداشت، و هیچ پیوندی با بیش از یک گونه نشان داده نمی‌شد. هیچ گونه‌ای نمی‌توانست از یک جای زنجیر به جای دیگر برود. از این روی، در این نسخهٔ مسیحی‌شدهٔ گیتی کامل افلاطون، گونه‌های نمی‌توانستند هیچ‌گاه تغییر یابند، و بنا بر متن سفر پیدایش همواره ثابت می‌ماندند. برای انسان‌ها نیز فراموش کردن جایگاهشان گناه دانسته می‌شد؛ چه همانند جانوران پایین‌تر از خود رفتار می‌کردند، چه بیشتر از آنچه را که آفریدگارشان برایشان رقم زده بود به خیال راه می‌دادند.
انتظار می‌رفت که مخلوقاتی که بر روی سطوح موازی بودند به یکدیگر شباهت نزدیک داشته باشند؛ باوری که در گفتهٔ «طبیعت جهش نمی‌کند» [natura non facit saltum] Error: {{Lang}}: متن دارای نشانه‌گذاری ایتالیک است (راهنما) بیان شده‌است. این ایده پایه‌ای زنجیره عظیم هستی اندیشهٔ تمدن‌های غربی را برای سده‌ها تحت تأثیر قرار داد، و بخشی از برهان نظم در الهیات طبیعی را تشکیل می‌داد. به عنوان نوعی سامانه طبقه‌بندی، زنجیره عظیم هستی اساسی‌ترین اصل و پایه دانش در حال رشد زیست‌شناسی در سده‌های ۱۷ و ۱۸ میلادی بود.
سده‌های میانی > تامس آکویناس در باب آفرینش و روندهای طبیعی

مقالهٔ اصلی: تامس آکویناس
در حالی که زنجیره عظیم هستی و برهان نظم از سوی الهی‌دانان مسیحی نقش مهمی در رشد این باور داشتند که جهان طبیعی در سلسله مراتبی طراحی‌شده و نامتغیر می‌گنجد، بعضی الهی‌دانان دیدگاه بازتری نسبت به این امکان که جهان می‌توانسته است طی روندهای طبیعی شکل گیرد داشتند. تامس آکویناس در این استدلال که نباید متون کهَنی چون سفر پیدایش را تحت‌اللفظی تفسیر کرد، پا را حتی فراتر از آگوستین گذاشت. او بیان کرد که مستقل بودن طبیعت نشانه‌ای از الوهیت خداوند است و تضادی میان باور به جهانی ساخته شده توسط خدا و این اندیشه که گیتی می‌توانسته است در طی زمان و بر پایه سازوکارهای طبیعی فرگشت یافته باشد، وجود ندارد. با این حال، آکویناس دیدگاه‌های کسانی چون امپدوکلس را که روندهای طبیعی را نمایشگر این می‌دانستند که گیتی بدون هدفی در پشت خود پدید آمده‌است، زیر سؤال برد. به گفته او، «از این روی، آشکار است که طبیعت چیزی جز نوع ویژه‌ای از هنر نیست، یعنی هنر الهی، که بر اشیاء تجلی یافته‌است، آنچه توسطش اشیاء به سوی هدفی معین به جنبش در می‌آیند. [این] آن چیزی است که اگر کشتی‌سازی می‌توانست به الوارها بدهدش، آن الوارها خود را به حرکت درمی‌آوردند تا یک کشتی ساخته شود.»
سده ۱۸ میلادی

اندیشه فرگشتی حیات در سده ۱۸ میلادی آغاز به نیرومند شدن و پیدا کردن هواداران تأثیرگذار کرد. دلیل اینکه چرا این اندیشه تنها پس از آن سده قوی شد می‌تواند این باشد که سده ۱۸ام میلادی زمانی بود که مردم اروپا آغاز به زیر سؤال بردن کلیسا و تصویر ارائه شده توسط آن از تاریخ حیات کردند. بر پایه این تصویر، انسان‌ها با هبوط از آسمان، نیاز به لطف و بخشش خداوند دارند تا به رستگاری برسند. در این سده، چنین ایده‌ای با طرح این مسئله که شاید انسان‌ها سرنوشتشان را خود در دست دارند و می‌توانند در گذر زمان به رشد و تعالی برسند، زیر سؤال رفت. دیدگاه دوم که بر پایه «پیشرفت» انسان‌ها و قرار داشتنشان بر مسیر رو به بالا و پیشرفت بدون نیاز به نیروهای فراطبیعی بود راه را برای اندیشه پدید آمدن حیات مستقل از آسمان‌ها گشود.
اندیشه‌های رنه دکارت در زمینه مکانیسم فلسفی و تشبیه گیتی به ماشینی منظم و در جنبش – که بعدها باعث انقلاب علمی شدند – در نیمه نخست سده ۱۷ میلادی گروهی از فرگشت‌باوران، از جمله بنوا دمیه، را در میان سال‌های ۱۶۵۰ تا ۱۸۰۰ میلادی بر این باور رساند که جهان، زمین، و حیات به شکل مکانیکی و بدون دخالت آسمانی پدید آمدند. بر خلاف او اما بیشتر نظریه‌های فرگشت آن هنگام، از جمله آرای گوتفرید لایبنیتز و جی. جی. هردر، فرگشت را روندی در اصل معنوی می‌دانستند. در سال ۱۷۵۱، پییر لوئی موپرتوئی شکلی ماده‌گرایانه‌تر ارائه داد که بر پایه آن تغییرات طبیعی در طی تولید مثل پدید می‌آیند و در طی چندین نسل جمع می‌شوند و باعث شکل گرفتن نژادها و حتی گونه‌های جدید می‌شوند؛ نظریه‌ای که در حالت کلی مفهوم انتخاب طبیعی را دربرداشت.
اوایل سده ۱۹ > دیرینه‌شناسی و زمین‌شناسی

در سال ۱۷۹۶، ژرژ کوویه نتایج پژوهش‌های خود را در زمینه تفاوت‌ها میان فیل‌های موجود و سنگواره‌های یافت شده از آنان منتشر کرد. یافته‌های او، ماموت‌ها و پستانک‌دندان‌ها را گونه‌هایی جدا معرفی کردند که از هر جانور زندهٔ دیگری متمایز هستند و به بحثی طولانی و تاریخی دربارهٔ اینکه آیا ممکن است جانوری منقرض شود پایان داد. در ۱۷۷۸، جیمز هاتن فرایندهای زمین‌شناختی تدریجی را که به شکل پیوسته در زمان‌های طولانی روی می‌دهند، توصیف کرد. در دهه ۱۹۷۰، ویلیام اسمیت روند طبقه‌بندی چینه‌های سنگی توسط سنگواره‌های یافت شده در هر لایه را هنگامی که بر روی نقشه جغرافیایی خود از انگلیس کار می‌کرد، آغاز کرد. به شکل مستقل، کوویه و الکساندر برونیار نتایج تأثیرگذاری را از بررسی‌هایشان بر روی تاریخ جغرافیایی مناطق اطراف پاریس مبتنی بر ترتیب چینه‌شناختی لایه‌های سنگی منتشر کردند. این آثار توانستند به یافتن قدمت زمین کمک کنند.
آگاهی از سنگواره‌های موجود رشد چشمگیری در دهه‌های نخستین سده ۱۹ میلادی به خود گرفت. تا دهه ۱۸۴۰، مهم‌ترین رویدادهای تاریخچه زمین‌شناختی هر چه بیشتر روشن می‌شدند، و در ۱۸۴۱ جان فیلیپس سه دوران اصلی را بر پایه زیاگان اصلی یافت شده در آن‌ها نام‌گذاری کرد: دوران دیرینه‌زیستی که در آن زمین مملو از بی‌مهرگان و ماهی‌ها بود؛ دوران میانه‌زیستی که شاهد فرمانروایی خزندگان بر زمین بود؛ و دوران نوزیستی پستانداران. این تصویر پیش‌رونده از تاریخ حیات توسط آدام سجویک، زمین‌شناس محافظه‌کار انگلیسی، و ویلیام باکلند پذیرفته شد. با این حال، آن‌ها به همراه کوویه به این باور داشتند که انقراض‌های صورت گرفته ناشی از حوادث طبیعی دهشتناک بوده‌اند و پس از هر دور از آن‌ها، دور تازه‌ای از آفرینش الهی آغاز شده‌است. باکلند همچنین به همراه گروهی از دانشمندان انگلیسی تلاش کرد تا واپسین دوره انقراض بزرگ بر روی زمین را به افسانه نوح پیامبر و سیل شدید آن ربط دهد.
از ۱۸۳۰ تا ۱۸۳۳، چارلز لایل زمین‌شناس اثر چندجلدی خود با نام اصول زمین‌شناسی را منتشر کرد؛ اثری که با بهره‌گیری از اندیشه‌های هاتون، جایگزینی همدیس‌گرا برای نگره‌های مبتنی بر حوادث فاجعه بار طبیعی منجر به انقراض جانوران ارائه کرد. لایل ادعا کرد که ویژگی‌های زمین‌شناختی زمین به جای آنکه برآیند رویدادهای فاجعه‌بار (و احتمالاً فراطبیعی) باشند، از همان روندهای طبیعی زمین‌شناختی که در دوره کنونی مشاهده‌پذیر هستند پدید آمده‌اند. اگرچه لایل مخالف اندیشه‌های فرگشتی بود، اما دیدگاه او مبنی بر آنکه زمین توسط نیروهای طبیعی به صورت تدریجی و در طی زمان طولانی شکل گرفته‌است و اینکه عمر زمین می‌بایست بسیار طولانی باشد، تأثیر بسیاری بر اندیشمندان پس از خود، از جمله چارلز داروین، گذاشت.
اوایل سده ۱۹ > انتخاب طبیعی

مقالهٔ اصلی: انتخاب طبیعی
الگوهای زیستی که چارلز داروین در مکان‌هایی چون جزایر گالاپاگوس در طی سفر دوم بیگل یافت، او را به این سو سوق داد که در ثابت ماندن جانوران شک و در ۱۸۳۷ نخستین دفترچه از مجموعه نوشته‌های پنهانی خود دربارهٔ تراجهش را آغاز کند. مشاهدات داروین او را به این رساند که تراجهش را فرایندی نزدیک‌تر به واگرایی و شاخه‌شاخه شدن بیابد تا پیشرفتی پله‌پله که پیشتر توسط لامارک و دیگران به تصویر کشیده شده بود. در ۱۸۳۸، او چاپ تازه ۶ام مقاله‌ای در باب قاعده جمعیت را، نوشته شده در پایان سده ۱۸ام توسط توماس رابرت مالتوس، خواند. ایده مالتوس دربارهٔ رشد جمعیتی که باعث تنازع برای بقا می‌شود، به همراه آگاهی خود داروین از چگونگی گزینش ویژگی‌های موردعلاقه توسط پرورش‌دهندگان، منجر به پیدایش اندیشهٔ انتخاب طبیعی از سوی وی شد. داروین اندیشه‌های خود دربارهٔ فرگشت را تا ۲۰ سال پس از آن منتشر نکرد؛ اگرچه آن‌ها را با چندین زیست‌شناس و دوست نزدیک خود، از جمله جوزف دالتون هوکر، در میان گذاشت. در این دوره، او از زمان برای بهبود هر چه بیشتر نگرهٔ خود بهره گرفت، چرا که از جنجالی بودن بحث‌ها پیرامون تراجهش باخبر بود. در سپتامبر ۱۸۵۴، او کار شبانه‌روزی بر روی نوشته‌های کتابش دربارهٔ انتخاب طبیعی را آغاز کرد.
بر خلاف داروین، آلفرد راسل والاس که تحت تأثیر کتاب شواهدی در مورد جایگاه انسان در طبیعت قرار گرفته بود، پیشتر و هنگامی که کار خود را به عنوان طبیعی‌دان آغاز کرد به وجود تراجهش گونه‌ها گمان برده بود. تا ۱۸۵۵، مشاهدات زیست‌جغرافیایی او در طی سفرهای میدانیش به آمریکای جنوبی و مجمع‌الجزایر مالایی، وی را به الگویی شاخه‌شاخه از فرگشت مطمئن ساخت، چنان‌که اقدام به چاپ مقاله‌ای کرد که در آن عنوان داشت همه گونه‌ها با تقریب خوبی از یکی از خویشاوندان نزدیک به خود منشأ گرفته‌اند. همچون داروین، توجه والاس به اندیشه‌های مالتوس دربارهٔ اینکه جمعیت جانوران چه تأثیری بر آن‌ها می‌گذارد، وی را به نتیجه‌هایی بسیار شبیه آنچه داروین بدان رسید، رساند. در فوریه ۱۸۵۸، والاس بدون آگاهی داشتن از نوشته‌های پنهانی داروین، اندیشه‌های خود را در مقاله‌ای نوشت، به داروین فرستاد، و نظر وی را جویا شد. نتیجه، چاپ مشترک در باب تمایل گونه‌ها به ایجاد اقسام؛ و اندر تداوم اقسام و گونه‌ها به وسیله روش‌های انتخاب طبیعی در ژوئیه آن سال شد. داروین همچنین کار بر روی چکیده‌ای خلاصه از نگره خود را آغاز کرد، و آن را در ۱۸۵۹ با عنوان خاستگاه گونه‌ها به چاپ رساند.