stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سفر علی بن موسی الرضا به مرو
مسیر سفر > عبور یا عدم عبور از قم

در خصوص اینکه آیا علی بن موسی الرضا در طول این سفر، از قم نیز گذشته باشد، اختلافاتی وجود دارد. مادلونگ معتقد است که نگذشتن علی بن موسی از مسیر قم، قطعی است. با این وجود نشانه‌هایی از حضور علی بن موسی الرضا در این شهر گزارش شده‌‌است. در اینباره محمد بن بابویه نقل می‌کند که مأمون دستور داده بود تا علی بن موسی الرضا از راه قم و کوفه نگذرد. شبیه به این گزارش را ابوالفرج اصفهانی می‌آورد و می‌نویسد، مأمون دستور داد تا علی بن موسی الرضا را از راه بصره به خراسان بیاورند. این گزارشات سبب شده‌است تا محققانی، عبور کاروان از قم را نامحتمل بدانند. ابواسحاق ابراهیم بن محمد ثقفی کوفی می‌نویسد که علی بن موسی الرضا را پس از ورود به بغداد از راه «ماه بصره» به خراسان بردند. این در حالیست که ماه بصره به شهرهای همدان، نهاوند و قم اطلاق می‌شود. همچنین سید عبدالکریم بن طاووس نیز گزارش می‌کند که علی بن موسی الرضا را به بصره بردند و از آنجا وارد کوفه نشد و سپس به بغداد وارد شد و از آنجا به سمت قم در حرکت شد. سید بن طاووس گزارش می‌کند که ورود علی بن موسی الرضا به قم با اشتیاق و استقبال مردم قم همراه بود تا جایی که مردم جهت پذیرایی از وی، دچار کشمکش و جدال شدند. علی بن موسی الرضا شتر خود را مأمور کرد که هر جا بنشیند، همانجا را محل اقامت برگزیند. شتر در مقابل منزلی نشست که بعدها در آنجا مدرسه‌ای به نام رضویه تاسیس شد. به روایتی دیگر، این خانه مبدل به مسجدی شد که امروزه به مسجد شاه خراسان مشهور است و علی بن موسی الرضا ۱ شبانه روز و به نقلی دیگر ۱۸ روز در این منزل مسکن گرفت. همچنین از اینکه رضا از چاه این منزل آب نوشیده، غسل کرده و وضو گرفته‌است گزارش‌هایی نقل شده‌است. وجود این مدرسه و محله‌ای به نام شاه‌خراسون از دلایل اعتقاد به حضور علی بن موسی الرضا در قم عنوان شده‌است. در این بین، جماعتی از جمله علامه حلی و شیخ عباس قمی، حضور علی بن موسی الرضا در قم را مسلم قلمداد کرده‌اند. وجود قدمگاهی دیگر در آهوان در سمنان نیز یکی از دلایل این قول عنوان شده‌است. احتمالا این قول را اولین بار سید بن طاووس مطرح کرده‌است. منابعی که از سفر کاروان از مسیر دیگری که از قم عبور نمی‌کند، گزارش کرده‌اند، به وجود قدمگاه‌های متعدد در میان کویر مرکزی ایران و مناطقی چون یزد و نائین پرداخته‌اند.
وقایع طول سفر

به گزارش بیهقی، هنگام رسیدن کاروانیان به بغداد، طاهر بن حسین به استقبال کاروانیان رفته و کاروان را مدتی در بغداد پذیرایی کرد. همچنین از رسیدن نامه‌ای از جانب مأمون به دست طاهر گزارش شده‌است که یک هفته پس از اقامت کاروانیان به بغداد رسید. در این نامه مأمون، طاهر بن حسین را موظف به بیعت با علی بن موسی الرضا کرد. طاهر نیز شبانه با علی بن موسی الرضا بیعت کرد. بیهقی گزارش می‌کند که طاهر با دست چپ با علی بن موسی الرضا بیعت کرد و رضا از علت این عمل پرسید. طاهر پاسخ داد که دست راستش در گروی بیعت با مأمون است. رضا از این تعبیر خرسند شد. در فرحة الغری آمده‌است که وقتی خبر این واقعه به مأمون رسید، دست چپ طاهر را دست راست لقب داد و او را ذوالیمینین خواند. از دیگر اتفاقاتی که در بغداد گزارش شده‌است، مرگ معروف الکرخی است. سال مرگ او را ۲۰۰ یا ۲۰۱ گزارش کرده‌اند و به گزارش ابوعبدالرحمن محمد بن حسین بن موسی سلمی در کتاب طبقات الصوفیه؛ کرخی بر اثر شکسته شدن استخوان پهلوش در ازدحام جمعیت شیعیان در مقابل منزلگاه علی بن موسی الرضا درگذشت. این در حالیست که در این گزارش، معروف الکرخی به عنوان دربان علی بن موسی الرضا گزارش شده‌است. همچنین منابع از بیماری علی بن موسی الرضا در اهواز گزارش‌هایی را مطرح کرده‌اند. دیگر وقایع مهم این سفر، استقبال نیشابوری‌ها از رضا، بیان حدیث سلسلة الذهب و استقبال اهالی مرو از وقایع مهم این سفر عنوان شده‌است.
وقایع طول سفر > قدمگاه‌ها

دهخدا، قدمگاه را به مکانی که پای پیامبر، امام یا قدیس دیگری به آن‌جا رسیده باشد یا گمان رود که اثر پایی که در سنگ و مانند آن دیده می‌شود جای پای پیامبر یا امامی است معنا کرده‌است. در بین مسیر مدینه تا مرو، خصوصاً در مناطق ایران، قدمگاه‌هایی را به علی بن موسی نسبت می‌دهند که عموماً مورد احترام اهالی منطقه و علاقه‌مندان علی بن موسی بوده و هست. از جمله مشهورترین این موارد، قدمگاهی در ۲۶ کیلومتری شهر نیشابور است. از دیگر قدمگاه‌ها می‌توان به «قدمگاه فراشاه» یا ده شیر در روستای فَراشاه استان یزد (مسیر یزد - ابرکوه) واقع در هشت کیلومتری تفت، «قدمگاه امام رضا» در بهبهان، «قدمگاه ابرقو» در ابرکوه و «قدمگاه خرانق» در مشهدک (محلی در ۶۰ کیلومتری شهر یزد) اشاره کرد. جعفریان در ذکر قدمگاه‌های علی بن موسی در ایران، به موارد دیگری نیز اشاره می‌کند؛ از جمله: «مسجد امام رضا» در اهواز، «مسجد امام رضا» در روبروی پل شوشتر، «قدمگاه علی بن موسی» در کنار رودخانه شطیط شوشتر، دو قدمگاه به نام «شاخراسون» در دزفول و شوشتر، قدمگاه «امام ضامن» در شوشتر، «قدمگاه امام رضا» در جنوب آبادی کهنک شوشتر، مسجد فرط یا پتک معروف به «صومعه امام رضا» در یزد، «مسجد قدمگاه» در محله مالمیر یزد، «موم رضا» در روستای بافران نائین، «مسجد قدیمان» در نائین، «حمام رضا» در نیشابور و «منزل پسندیده» در نیشابور. بر در یکی از قدمگاه‌های منسوب به علی بن موسی الرضا که در حاشیه رود مارون صاحب بنایی کوچک است، نوشته شده‌است:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| گر میسر نشود بوسه زنم پایش را |  | هر کجا پای نهد بوسه زنم جایش را |
وقایع طول سفر > ماجرای شکارچی و آهو

مقالهٔ اصلی: ضامن آهو
داستان مشهوری دربارهٔ ضمانت آهو توسط علی بن موسی نزد عامه مردم مشهور است؛ داستان چنین است که روزی صیادی در بیابان آهویی را دنبال می‌کند. از روی اتفاق آهو به علی بن موسی که در آن حوالی -به نقلی صحرای سمنان- حضور داشته، پناه می‌برد؛ علی بن موسی حاضر می‌شود مبلغی را به آن شکارچی بپردازد تا او آهو را آزاد سازد، ولی صیاد نمی‌پذیرد. در این هنگام آهو به زبان می‌آید و به علی بن موسی می‌گوید من دو بچه شیرخوار دارم که گرسنه‌اند و چشم به‌راه‌اند؛ شما ضمانت مرا بکنید تا به لانه خود بروم و آنها را شیر دهم و برگردم. علی بن موسی هم ضمانت آهو را می‌کند و آهو می‌رود و بعد از مدتی بازمی‌گردد، شکارچی که این وفای به عهد آهو را دیده، منقلب می‌شود و آهو را آزاد می‌سازد. بین شهرهای سمنان و دامغان در استان سمنان، منطقه‌ای به نام آهوان مشهور است که به گفته برخی، محل اتفاق افتادن این رویداد، همان ناحیه می‌باشد.
البته این داستان یکی دو قرن قبل از ولادت علی بن موسی، برای محمد بکار رفته بود. طبرسی در اعلام الوری از ضمانت کردن پیامبر برای آهو آمده‌است: روزی رسول از محلی عبور می‌کرد، در این هنگام آهویی که در دامی گیر کرده بود به آن جناب شکایت برد، آهو گفت: یا رسول اللَّه من کودکی دارم که احتیاج به شیر من دارد، من اکنون در این دام گرفتارم و کودکم گرسنه مانده‌است، اینک مرا از این دام برهان تا کودک خود را شیر دهم. رسول گفت: من چگونه تو را آزاد کنم و حال اینکه صاحب دام اکنون در اینجا نیست، آهو گفت: شما مرا رها کنید من پس از اینکه کودکم را شیر دادم مراجعت خواهم کرد، رسول به این شرط او را از دام صیاد رهانید و در آن جا توقف کرد تا آهو مراجعت کرد، در این هنگام صاحب دام نیز از راه رسید، رسول از آهو شفاعت کرد، صیاد نیز او را رها کرد، پس از این ماجرا مردم این محل را مسجدی ساختند.
وقایع طول سفر > ورود به خراسان > ورود به نیشابور

نیشابور، اولین شهر از استان خراسان است که علی بن موسی الرضا به آن وارد شده‌است. آورده‌اند که علی بن موسی الرضا از مسیر نیشابور عبور کرده که عده‌ای از مُحَدِّثان برجستهٔ اهل سنت مانند اِبنِ راهْوَیْهْ، یَحْیَی بنِ یَحْییٰ، محمّد بن رافِع و احمد بن حَرْب به استقبالش آمدند تا با او دیدار کنند و وی مدت کوتاهی در این شهر ماند. دو عالم بزرگ وقت، ابوزرعه و محمد بن اسلم طوسی نیز از پیشگامان استقبال‌کنندگان بودند. این دو به نمایندگی از مردم شهر از علی بن موسی الرضا خواستند تا برایشان حدیثی بخواند. در تاریخ نیشابور آمده‌است که مردم از حضور علی بن موسی الرضا در شهر باخبر شدند و به استقبال او رفتند. ابویعقوب اسحق بن راهویه مروزی نیز به عنوان بزرگ شهر نیشابور، تا روستای مویدیه از شهر نیشابور خارج شد تا به استقبال کاروانیان برود. او با وجود سن بالا، شخصا مهار ناقه علی بن موسی الرضا را به دوش گرفت و تا شهر پیاده آمد. علی بن موسی الرضا به محض ورود به نیشابور در محله قز و کوچه بلاس آباد نزول کرد.
وقایع طول سفر > ورود به خراسان > حدیث سلسلة الذهب

مقالهٔ اصلی: حدیث سلسله‌الذهب
شیعیان احادیث زیادی را منتسب به وی می‌دانند که یکی از مشهورترین آن‌ها حدیثی قدسی به نام سلسلة الذهب است. این حدیث هنگام وداع علی بن موسی با مردم شهر نیشابور انشاء شده و به نقل مجلسی در بحارالانوار، چهار هزار قلمدان آماده نوشتن کلمات علی بن موسی بوده‌اند. به‌گفتهٔ میلانی، پررنگ‌ترین واقعه در طول سفر علی بن موسی الرّضا، در ناحیه نیشابور و در استماع و استنساخ حدیثِ سِلسِلَةُ‌الذَّهَب رخ داده‌است. در اینکه این حدیث در هنگام ورود به نیشابور انشاء شده‌است و یا در هنگام خروج از نیشابور به سمت طوس گفته شده‌است، اختلاف است. متن روایت به شرح ذیل است:
«حَدَّثَنِی أَبِی الْعَبْدُ الصَّالِحُ مُوسَی بْنُ جَعْفَرٍ قَالَ حَدَّثَنِی أَبِی الصَّادِقُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ قَالَ حَدَّثَنِی أَبِی الْبَاقِرُ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِیٍّ باقر علوم الأنبیاء قَالَ حَدَّثَنِی أَبِیَ عَلِیُّ بْنُ الْحُسَیْنِ سَیِّدُ الْعَابِدِین قَالَ حَدَّثَنِی أَبِی سَیِّدُ شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّهِ الْحُسَیْنُ قَالَ حَدَّثَنِی أَبِی عَلِیُّ بْنُ أَبِی طَالِبٍ علیهم السلام، قَالَ سَمِعْتُ النَّبِیَّ صلی الله علیه و آله و سلم یَقُولُ سَمِعْتُ جَبْرَئِیلَ یَقُولُ قال الله جل جلاله: إِنِّی أَنَا اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا أَنَا، فَاعْبُدُونِی مَنْ جَاءَ مِنْکُمْ بِشَهَادَهِ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ بِالْإِخْلَاصِ دَخَلَ فِی حِصْنِی وَ مَنْ دَخَلَ فی حِصْنِی أَمِنَ مِنْ عَذَابِی»
ترجمه:
«پدرم موسی کاظم از پدرش جعفر صادق از پدرش محمد باقر از پدرش علی زین العابدین از پدرش حسین شهید کربلا از پدرش علی بن ابی طالب روایت کرده‌است که گفت: عزیز و نور چشمانم، رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: جبرئیل حدیث کرد مرا و گفت شنیدم پروردگار سبحانه و تعالی می‌فرماید: کلمهٔ لا اله الا الله دژ استوار من است، پس هر کس وارد آن شود، از عذابم محفوظ است.»
علی بن موسی چند قدمی حرکت کرد و سپس برگشت و اضافه کرد:
«بِشُروطِها وَ أنَا مِن شُروطِها»
ترجمه:
«به شرطی و شروطی! و من از شروطش هستم.»
وقایع طول سفر > ورود به خراسان > خانه پسندیده و درخت بادام

علی بن موسی الرضا برای اقامت چند روزه در نیشابور، در محلهٔ غربی — ناحیه‌ای معروف به لاشاباد — به منزل خدیجه دختر همدان وارد شد. خدیجه مادربزرگ ابوواسع محمد نیشابوری بود و پس از سکونت علی بن موسی الرضا در منزل او، به پسندیده معروف شد چرا که علی بن موسی الرضا منزل او را برای اقامت پسندید و برگزید. شیخ صدوق در عیون اخبار الرضا آورده‌است، در گوشه‌ای از خانه با دست خود بادامی را کاشت و از برکت دست وی، در ظرف یکسال درختچه‌ای شد و بار داد و مردم از بادام‌های این درخت برای شفای بیماران خود استفاده می‌نموده و شفا می‌یافتند. به گزارش ابو واسع، سرانجام این درخت سال‌ها بعد خشک شد و همو برای قطع کنندگان این درخت، عذاب و سختی‌های متعددی گزارش می‌کند. علی بن موسی الرضا در اقامت چند روزه‌اش در نیشابور، یک مسجد، حمام و قنات دایر کرد. به گزارش شیخ صدوق محل احداث این حمام در محله فرد نیشابور بود که در دوره حیات شیخ صدوق، به حمام رضا علیه السلام مشهور بود. در این حمام یک چشمه بود که علی بن موسی الرضا در این چشمه غسل کرده بود و مردم نیز به همین جهت آب آن چشمه را متبرک شده می‌دانستند.
وقایع طول سفر > ورود به خراسان > خروج از نیشابور تا پیش از رسیدن به مرو

شیخ صدوق نقل کرده‌است که پس از آنکه کاروان علی بن موسی از نیشابور خارج شد، در محلی به نام ده‌سرخ برای اقامه نماز ظهر اتراق کردند؛ علی بن موسی، برای وضو ساختن طلب آب نمود، اما آبی وجود نداشت؛ در این هنگام علی بن موسی با دستان خود زمین را کنده و چشمه‌ای ظاهر شد. بنا به گزارشاتی، این چشمه بعد از سالیان سال، همچنان باز و در حال جوشش است و بر روی آن مکانی جهت بازدید عمومی و علاقه‌مندان ساخته شده‌است. احتمالا منظور منابع از منطقه «قریة الحمراء» همین منطقه بوده‌باشد. این ده، در ۵۵ کیلومتری قدمگاه نیشابور واقع شده‌است.
کاروان از ده‌سرخ حرکت کرد و به روستای سناباد رسید. در آنجا کوهی بود که از سنگِ آن دیگ می‌ساختند. علی بن موسی به آن کوه تکیه داد و گفت: «خداوندا! این کوه و آنچه از آن ساخته می‌شود را باعث منفعت قرار بده و به هر آنچه در این دیگ‌ها پخته می‌شود برکت ده». از سنگ آن کوه برای او دیگی ساختند و علی بن موسی گفت: غذای من را در غیر این دیگ طبخ نکنید.
بعد از سناباد و قبل از روستای نوغان، قبر هارون کنار قصر حمید بن قحطبه طائی بود. در آنجا علی بن موسی وارد محلی شد که قبر هارون بود و خطی کنار قبر او کشید و گفت: اینجا تربت من است و در این مکان به خاک سپرده می‌شوم. خدا این مکان را محل رفت و آمد شیعیان و دوستانم قرار خواهد داد. پس از آن در ناحیه نماز خواند و به سمت مرو در حرکت شد. برخی منابع مدعی هستند، وقتی علی بن موسی به سرخس رسید، به دستور مأمون و به جرم ادعای الوهیت، تحت نظر قرار گرفته و به نوعی زندانی شد. عرفان‌منش احتمال می‌دهد که ادعای الوهیت، به جهت به کار بستن عبارت «بشرطها و شروطها و انا من شروطها» در پس حدیث سلسلة الذهب از جانب علی بن موسی الرضا است. در این خصوص بین علی بن موسی الرضا در حبس و عبدالسلام گفتگوهایی صورت گرفته‌است که موید این احتمال است. گویا علی بن موسی الرضا در حبس ماند تا دستوری از مرو برای ادامه حرکت او به سمت مرو برسد. برخی معتقدند این حبس، بعد از ولایتعهدی و در سال ۲۰۲ هجری در حالی که علی بن موسی در مسیر بازگشت به طوس بوده رخ داده‌است.
وقایع طول سفر > ورود به مرو

کاروان علی بن موسی الرضا چند فرسخ مانده به مرو، مورد استقبال عموم مردم قرار گرفت. در این استقبال مأمون و فضل بن سهل نیز حضور داشتند و گروه‌های مختلف علویان و عباسیان شرکت کردند. به محض رسیدن علی بن موسی الرضا به مرو، مأمون دستور داد تا اتاقی در نزدیکی محل اقامت خودش تهیه کنند و امکانات رفاهی برای او فراهم گردد.
ولایتعهدی

علی بن موسی الرضا به سفر خود ادامه داد تا به مرو رسید. در آنجا از او استقبال باشکوهی به عمل آمد. سپس مأمون با توجه به هدف اولیه خود در زمینه دعوت علی بن موسی به مرو، ابتدا پیشنهاد خلافت را به او داد و وی این پیشنهاد را نپذیرفت. در ادامه با پافشاری و سخت‌گیری مأمون هم این کار به نتیجه نرسید. چنین خلافتی جامه‌ای بود دوخته شده برای مأمون و امثال او و اگر علی بن موسی الرضا چنین خلافتی را می‌پذیرفت، می‌بایست آن را ویران می‌کرد و از داخل می‌ساخت و چنین کاری در آن شرایط امکان‌پذیر نبود. علاوه بر این مأمون در پیشنهاد خود صادق نبود بلکه او و حزبش نقشه‌ای را طرح‌ریزی می‌کردند تا پس از کسب مشروعیت برای خود از طریق علی بن موسی، او را از بین ببرند همچنان که همین توطئه را در ارتباط با ولایتعهدی علی بن موسی الرضا عملی ساختند. صدوق محدث شیعه در عیون اخبارالرضا نقل می‌کند: زمانی که مأمون پیشنهاد خلافت را به علی بن موسی الرضا داد و به او گفت قصد دارم خلافت را از خودم عزل کنم؛ علی بن موسی الرضا به او می‌گوید: اگر این خلافت ازآن توست و خدا آن را برای تو قرار داده پس جایز نیست که لباس و خلعتی را که خدا به قامت تو پوشانیده از تن بیرون کنی و به غیر خود بپوشانی و به دیگری واگذار کنی و اگر این مقام از آن تو نیست پس حق اینکه چیزی را که از تو نیست به من واگذاری، نداری. بعد از پافشاری و عدم قبول خلافت توسط علی بن موسی الرضا، مأمون پیشنهاد ولایتعهدی را به او داد. قندوزی یکی از دانشمندان اهل سنت در ینابیع الموده گزارش کرده‌است: بعد از اصرار زیاد مأمون برای پیشنهاد ولایتعهدی، علی بن موسی الرضا با گریه و ناراحتی و با گذاشتن شرط برای مأمون آن را پذیرفت. بعد از گذشت دو ماه از حضور در مرو که علی بن موسی الرضا همچنان از موضع منفی با مأمون سخن می‌گفت. نه پیشنهاد خلافت و نه پیشنهاد ولایتعهدی هیچ‌کدام را نمی‌پذیرفت. بالاخره مأمون با تهدیدهای مکرری به قصد جانش برخاست که در این زمان ولایتعهدی را پذیرفت و گفت: می‌خواهم کاری کنم که مردم نگویند علی بن موسی به دنیا چسبیده بلکه این دنیاست که از پی او روان شده.
ولایتعهدی > اقدامات علی بن موسی در مرو

چون عید فطر پیش آمد مأمون از علی بن موسی الرضا خواست تا نماز عید فطر را برگزار نماید. علی بن موسی غسل کرد و جامه پوشید و پای برهنه به راه افتاد. مردم دنبال او راه افتادند. به مأمون خبر رسید: مردم شیفته علی بن موسی الرضا شده‌اند؛ بنابراین مأمون نماز عید را متوقف کرد و علی بن موسی را از ادامه راه بازداشت.
مأمون با هدف تضعیف موقعیت علی بن موسی الرضا اقدام به برگزاری جلسات مناظره و مباحثه با پیروان سایر ادیان و مذاهب در زمینه مسائل کلامی و اعتقادی می‌کرد اما نتیجه این مناظره‌ها همواره به نفع علی بن موسی و شیعیان پایان می‌یافت. این جلسات بین ۴ گروه از طبقات اندیشمند جامعه برگزار می‌شد: گروه مسلمانان نسل جدید که با فتوحات اسلامی به جامعه اضافه می‌شدند- گروه مسلمانان و ادیان قدیمی- گروه گرایش‌های منحرف شده از دین- گروه صاحبان افکار و اندیشه‌های وارد شده از خارج. هدف مأمون از برگزاری این مجالس، مهار موج اندیشه‌های موجود در جامعه و همچنین سرگرم کردن علی بن موسی الرضا که نتواند در مسائل حکومت وارد شده و نزد مردم محبوبیت پیدا کند. اگر علی بن موسی الرضا در مناظرات شکست می‌خورد و خود را کنار می‌کشید این خود خط بطلانی بر دعوی شیعه به امامت وی بود و اگر هم مخالفان شکست می‌خوردند برای مأمون و حکومتش افتخار بود که ولیعهد انتخاب شده می‌تواند مخالفان را شکست دهد. تشکیل کلاس‌های درس در منزل و مسجد مرو و نیز استفاده از هر فرصتی در تبیین مبانی شیعه نمونه‌ای دیگر از فعالیت‌های علمی و فرهنگی علی بن موسی الرضا می‌باشد. این امر فرصتی مناسب بود تا بتوانند ضروری‌ترین اصول اعتقادی اسلام و تشیع را در مرو تبیین نمایند تا در عصری که مستعد گسترش شبهات بود، از گسترش آن جلوگیری شود. گذشته از مناظره‌ها، احادیث و روایات زیادی از علی بن موسی در زمینه‌های مختلف علوم و معارف اسلامی و شیعی چون فقه، اصول عقاید، اخلاق و … بجا مانده‌است.
نقشهٔ مسیرِ سفرِ علی بن موسی الرّضا از مدینه به مرو
عکسی از مراسم رونمایی از کتاب یا ضامن آهو، مجموعه‌ای هنری از آثار مرتبط با علی بن موسی الرضا
حدیث سلسلة الذهب در دیوارنگاری شهر نیشابور
نمایی از روستای ده‌سرخ
سفت‌شدن

گلوله‌شدن یا سفت‌شدن (از واژهٔ لاتین: congelātiō، ت.ت. 'freezing, congealing') اصطلاحی بود که در کیمیاگری قرون وسطی و اوایل مدرن برای فرآیندی که امروزه به عنوان تبلور شناخته می‌شود استفاده می‌شد.
در «راز کیمیاگری» (Secreta alchymiae) منسوب به خالد بن یزید (ح. ۶۶۸–۷۰۴ or ۷۰۹)، این یکی از "چهار عملیات اصلی"، همراه با حل شدن (Solution)، "سفید شدن" (Albification) و "قرمز شدن" (Rubification) است.
آگوستینا بلی

| آگوستینا بلی | آگوستینا بلی |
| --- | --- |
بلی در صحنه‌ای از فیلم بوی خوش زن: بلی در صحنه‌ای از فیلم بوی خوش زن
نام هنگام تولد: Agostina Maria Magnoni
زادهٔ: ۱۳ آوریل ۱۹۴۷ ‏(۷۷ سال) میلان، ایتالیا
ملیت: ایتالیایی
سال‌های فعالیت: ۱۹۶۸–اکنون
آگوستینا بِلّی (ایتالیایی: Agostina Belli؛ زادهٔ ۱۳ آوریل ۱۹۴۷) بازیگر اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۶۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است و طی این مدت در بیش از ۵۰ فیلم ظاهر شد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به بوی خوش زن و هفت‌تیر اشاره کرد.
وی با بازیگر سینما، فرد روبسام ازدواج کرده‌است.
گزیده فیلم‌شناسی

اغوای میمی (۱۹۷۲)
شب شیاطین (۱۹۷۲)
ریش آبی (۱۹۷۲)
گاه‌شمار (۱۹۷۲)
تن‌کامه (۱۹۷۲)
هفت‌تیر (۱۹۷۳)
وقتی عشق شهوت است (۱۹۷۳)
زن زنده‌به‌گور (۱۹۷۳)
آخرین برف بهار (۱۹۷۳)
بوی خوش زن (۱۹۷۴)
حلزون بزرگ (۱۹۷۴)
خدمتکار منزل (۱۹۷۴)
مردانگی (۱۹۷۴)
بازی با آتش (۱۹۷۵)
دو قلب، یک نیایشگاه (۱۹۷۵)
سیم پنجم (۱۹۷۵)
تلفن سفید (۱۹۷۵)
عشق و انرژی (۱۹۷۵)
دو قلب، یک نیایشگاه (۱۹۷۵)
اپراتور بزرگ (۱۹۷۶)
هولوکاست ۲۰۰۰ (۱۹۷۷)
تاکسی بنفش (۱۹۷۷)
مانائوس (۱۹۷۸)
جوزپه آدوباتی

| جوزپه آدوباتی | جوزپه آدوباتی |
| --- | --- |
جوزپه آدوباتی در سال ۱۹۵۴: جوزپه آدوباتی در سال ۱۹۵۴
زادهٔ: ۳۱ دسامبر ۱۹۰۹ ماکارسکا، ایتالیا
درگذشت: ۴ ژانویهٔ ۱۹۸۶ (۷۶ سال) رم
ملیت: ایتالیایی
سال‌های فعالیت: ۱۹۳۷ تا ۱۹۸۰
جوزپه آدوباتی (ایتالیایی: Giuseppe Addobbati؛ ‏ ۳۱ دسامبر ۱۹۰۹ – ۴ ژانویهٔ ۱۹۸۶) بازیگر اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به آخرین روزهای موسولینی، هتلبان شب، دنباله‌رو، قلعه کابوس، کشور زنگ‌ها، جنگ و صلح، قو، زندگی شیرین، ملکه اسکالا، فرشته سپید، صحرای آتش، سندیکا: مرگی در باند تبهکاران، خون‌آشام اپرا، گربه چشم‌یشمی و نمایش هراس‌انگیز عجیب و غریب نیمه‌شب اشاره کرد.
میلیاردها و میلیاردها

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نویسنده(ها): کارل سیگن
کشور: ایالات متحده آمریکا
زبان: انگلیسی
موضوع(ها): علمی
گونه(های) ادبی: مجموعه مقاله
ناشر: راندوم هاوس
تاریخ نشر: ۱۹۹۷
شمار صفحات: ۳۲۲
شابک: شابک ‎۰−۶۷۹−۴۱۱۶۰−۷
پس از: جهان دیوزده 
پیش از: انواع آزمایش‌های علمی 
کتاب میلیاردها و میلیادرها( اندیشه‌ای بر زندگی و مرگ در آغاز هزاره)،آخرین کتابی است که توسط اخترشناس و دانشمند معروف کارل سیگن، در سال ۱۹۹۶ به نگارش درآمد.
پیش‌درآمد

این کتاب شامل مجموعه‌ای از مقاله‌ها در مورد موضوع‌های گوناگون؛ از جمله گرمایش جهانی، انفجار جمعیت، زیست فرازمینی و مناظره دربارهٔ حق سقط جنین است. آخرین فصل کتاب در مورد جدال او با بیماری سندرم میلودیسپلاستیک است که در نهایت باعث مرگ او در سال ۱۹۹۶ شد. همسر او ان درایان نگارش بخش پایانی کتاب را بعد از مرگ سیگن به انجام رساند.
کانادا در المپیک تابستانی ۲۰۰۰

کانادا در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۰ که در شهر سیدنی برگزار شد، کاروان کانادا با ۲۹۴ ورزشکار در این رقابت‌ها شرکت کرد و موفق به کسب ۱۴ مدال (۳ طلا، ۳ نقره، ۸ برنز) شد. در جدول رتبه‌بندی توزیع مدال‌ها، کانادا در ردهٔ ۲۴ مسابقات قرار گرفت.
کروننبرگ (راینلاند-فالتس)

| کروننبرگ (راینلاند-فالتس)  | کروننبرگ (راینلاند-فالتس)  |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
کشور: آلمان
ایالت: راینلاند-فالتس
ناحیه: Kusel
انجمن شهرداری: Lauterecken-Wolfstein
حکومت: حکومت
 • شهردار: Klaus Schneider
مساحت: مساحت
 • کل: ۲٫۶۵ کیلومتر مربع (۱٫۰۲ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۵۰ متر (۸۲۰ فوت)
جمعیت (2012-12-31): جمعیت (2012-12-31)
 • کل: ۱۴۰
 • تراکم: ۵۳/کیلومتر مربع (۱۴۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: 67744
کدهای شماره‌گیری: 06382
پلاک خودرو: KUS
کروننبرگ (به آلمانی: Cronenberg) یک شهر در آلمان است که در Lauterecken-Wolfstein واقع شده‌است. کروننبرگ ۱۶۴ نفر جمعیت دارد.
عبدالحسین شریفیان

عبدالحسین شریفیان (زادهٔ ۱۳۰۵ در بوشهر، کوی ظلم‌آباد (صلح‌آباد) – درگذشتهٔ مرداد ۱۳۸۸ در تهران) نویسنده و مترجم اهل ایران بود.
زندگی

عبدالحسین شریفیان در سال ۱۳۰۵ در بندر بوشهر متولد شد. پدر و پدربزرگ او ناخدا بودند. او دوران ابتدایی و دوران متوسطه را در دبیرستان سعادت بوشهر سپری کرد و دیپلم رشته ادبی را از این دبیرستان اخذ نمود. او برای ادامه تحصیل به شیراز رفت. وی در هنگام تحصیل شاگرد شاعر مشهور سید محمدطاهر دشتی ملقب به شفیق شهریاری بود.
نوجوانی :
دوران نوجوانی و جوانی وی مصادف بود با شهریور ۱۳۲۰ و سقوط رضاشاه و اشغال بندر بوشهر توسط متفقین. عبدالحسین شریفیان در همین زمان، زبان انگلیسی را نزد برخی افسران انگلیسی مقیم بوشهر به‌خوبی آموخت. در سال ۱۳۲۹ به خدمت سربازی رفت و دوران نظام را در دانشکده افسری سپری کرد. در سال ۱۳۳۱ وارد دانشگاه تهران شد و در رشته زبان و ادبیات انگلیسی تحصیل کرد. از استادان برجسته استاد شریفیان در هنگام تحصیل در دانشگاه تهران، لطفعلی صورتگر، علاءالدین پاسارگاد و پرویز ناتل خانلری بودند.
جوانی : او در جوانی در یک شرکت ژاپنی استخدام شد. او مترجم این شرکت بود. او در ایندوران به ترجمه رمان ها هم مشغول بود.
فعالیت ادبی :
عبدالحسین شریفیان یکی از پرکارترین مترجم‌های ایران بوده و در طول شصت سال فعالیت ادبی، بیش از ۵۰ کتاب از آثار معروف جهان را به فارسی برگردانده است. وی از آثار نویسندگان بزرگی چون هرمان هسه، آندره ژید، سامرست موآم و ویلیام فاکنر کتاب‌های متعددی را به فارسی برگردانده است.
عبدالحسین شریفیان در بیست سال گذشته آثار متعددی از هرمان هسه نویسنده آلمانی ترجمه کرده‌است.
آثار

سقوط جمهوری سوم، ویلیام شایرر، انتشارات سهند، چاپ اول ۱۳۵۲، چاپ دوم ۱۳۶۸
تاریخ تمدن، عصر لویی چهاردهم، ویل دورانت، انتشارات اقبال، چاپ اول ۱۳۵۲، چاپ دوم ۱۳۶۸
خاورمیانه، نفت و قدرت‌های بزرگ، آن شریدان، تهران ۱۳۵۲
دائرةالمعارف آکسفورد، رویدادها و شخصیت‌های تاریخی _ پیش از تاریخ تا اواسط قرن بیستم_ دوجلد (در دست چاپ)
سیری در اساطیر یونان و روم، ادیت همیلتون، انتشارات اساطیر، چاپ اول ۱۳۷۶، چاپ دوم ۱۳۸۳
اساطیر جهان، دونا روزنبرگ، دوجلد، انتشارات اساطیر ۱۳۷۹
پایبندی‌های انسانی، سامراست موآم، دو جلد، انتشارات چشمه ۱۳۶۴
دیروز و امروز، سامراست موآم، انتشارات چشمه چاپ اول ۱۳۸۲، چاپ دوم ۱۳۸۶
روشنایی ماه اوت، ویلیام فاکنر، انتشارات؟
اسب قربانی، ویلیام فاکنر، (در دست چاپ)
دره ماه، جک لندن، انتشارات آگاه
دوست مشترک ما، چارلز دیکنز، دوجلد، انتشارات نگاه ۱۳۶۹
تعطیلات وحشت زا، ریچارد رایت، انتشارات فرانکلین ۱۳۴۸
مادام آرنو، گوستاو فلوبر، انتشارات نگاه ۱۳۷۰
جوان خام، داستایوسکی، دو جلد، انتشارات نگاه ۱۳۶۸
میراث شوم، سالتیکوف شچدرین، انتشارات آگاه ۱۳۴۶
آدولف هیتلر، جان تولند، انتشارت اساطیر ۱۳۷۳
بازی مهرهٔ شیشه‌ای، هرمان هسه، انتشارات اساطیر۱۳۸۰
پیتر کامنتسیند، هرمان هسه، انتشارات اساطیر ۱۳۷۴
دمیان، هرمان هسه، انتشارات اساطیر ۱۳۷۴
سفرهای رؤیایی، هرمان هسه، انتشارات اساطیر ۱۳۷۷
کنولپ، سه خاطره، هرمان هسه، انتشارات اساطیر ۱۳۷۸
نارسیس و گولد موند (نرگس و زرین دهان)، هرمان هسه، (در دست چاپ)
سفری به سوی شرق، هرمان هسه، انتشارات اساطیر ۱۳۷۸
بازگشت زرتشت و اگر جنگ ادامه یابد، هرمان هسه، انتشارات اساطیر ۱۳۷۹
آخرین تابستان کلینگزور، هرمان هسه، انتشارات اساطیر ۱۳۷۸
اعجوبه، هرمان هسه، انتشارات اساطیر ۱۳۷۷
خاطرات زندگی، هرمان هسه، انتشارات اساطیر ۱۳۷۹
گرترود، هرمان هسه، انتشارات اساطیر ۱۳۷۸
سرداب‌های واتیکان، آندره ژید، انتشارات اساطیر ۱۳۸۶
گردباد، میگل آنخل آستوریاس، انتشارات به نگار ۱۳۶۹
خوشه‌های خشم، جان اشتاین بک، انتشارات نگاه ۱۳۷۸
جنایت خفته، آگاتا کریستی، انتشارات ارغوان ۱۳۷۲
چهار قدرت بزرگ، آگاتا کریستی، انتشارات ارغوان ۱۳۷۲
سرزمین نابینایان، اچ.جی. ولز، انتشارات چشمه ۱۳۷۸
ماشین زمان، اچ.جی. ولز، انتشارات چشمه ۱۳۷۸
خوشه‌های خشم، جان اشتاین بک، انتشارات بزرگمهر ۱۳۶۸
ماجرای لولاگرگ، هوارد فاست، انتشارات اساطیر ۱۳۷۱
سمفونی کلیسایی، آندره ژید، انتشارات اساطیر ۱۳۸۱
در تنگ، آندره ژید، انتشارات اساطیر ۱۳۸۲
ایزابل، آندره ژید، انتشارات اساطیر ۱۳۸۱
واتیکان و اروپای عصر جاهلیت، ویلیام منچستر، انتشارات فرزان روز ۱۳۸۲
الاغ طلایی، آپولیس، ۱۳۷۹
برهنه میان گرگ‌ها، برونو آپتز، ۱۳۶۹
سرزمین مردم پاکستان، هربرت فلدمن، بنگاه ترجمه و نشر کتاب ۱۳۴۹
سرزمین مردم ایسلند؟
همشهری تام پین، همونداینس؟
زیردریایی در قطب، همونداینس؟
سرفراز و آزاد، همونداینس؟
سرزمینی که خداوند به قابیل داد، همونداینس؟
مسخ، اووید؟
اسطوره یونان، رابرت گریوز، دوجلد؟
اسطوره بین‌النهرین، رابرت گریوز؟
خورشید تابان، جک لندن؟
سلطان انگشتری، تول کین؟
مجموعه داستانهای کوتاه، سامراست موآم، چهار جلد، نشر اساطیر