جنبش اعتدال‌گرایی در ایالات متحده
اعتدال‌گرایی اولیه: ۱۷۸۴–۱۸۶۱

در اواخر قرن هجده و اوایل قرن نوزدهم، عوامل متعددی در فراگیری الکلیسم نقش داشتند که با آزار و اذیت همسر، خانواده، نادیده گرفتن و عدم اشتغال مزمن هم‌راه بود. آمریکایی‌های که عادت داشتند «از طلوع آفتاب تا طلوع آفتاب بعد» نوشابه‌های سبک الکلی مانند آب سیب بنوشند، آغاز کردند به مصرف الکل بیشتر و الکل‌های ثقیل و ارزان‌تری مانند رام (در دوران استعمار) و ویسکی (در دوران پس از انقلاب) را بیشتر نوشیدند. فشار عمومی برای خرید الکل ارزان و فراوان منجر به سست شدن مقررات در امر فروش الکل گردید.
جنبش اعتدال‌گرایی با مقاله ۱۷۸۴ بنجامین راش، «پژوهشی در مورد تأثیرات ارواح آتشین بر بدن و ذهن انسان»، که استفاده بیش از حد الکل را برای سلامت جسمی و روانی انسان مضر ارزیابی می‌کرد، متولد شد. ۲۰۰ دهقان در یک اجتماع در کانکتیکت با تأثیرپذیری از پژوهش راش، برای ممنوع قراردادن ویسکی انجمن اعتدال‌گرایی را در ۱۷۸۹ میلادی شکل دادند. انجمن‌های مشابه در ایالت ویرجینیا در سال ۱۸۰۰ و نیویارک در سال ۱۸۰۸ میلادی شکل گرفت. در طول دهه بعد، سایر مؤسسات اعتدال‌گرایی در هشت ایالت دیگر تشکیل گردید که برخی از آن‌ها مؤسسات سطح ایالتی بودند. این جنبش جوان نوشیدن معتدل یا متوسط را مجاز می‌دانست. بیشتر رهبران جنبش فعالیت‌های شان را توسعه داده و در برابر رعایت سبت و سایر مسائل اخلاقی موضع گرفتند اما تا اوایل دهه ۱۸۲۰ مبارزات داخلی سیاسی باعث توقف جنبش گردید.
برخی از رهبران در امر پیشبرد اهداف خود استقامت کردند. آمریکایی‌ها مانند لیمن بیچر، وزیر کانکتیکت، در سال ۱۸۲۵ میلادی به همه‌شهروندان بر علیه استفاده از تمام انواع مشروبات الکلی، شروع به سخنرانی کرد. جامعه اعتدال‌گرایی آمریکایی در سال ۱۸۲۶ میلادی شکل گرفت، از علاقه مجدد به دین و اخلاقیات بهره‌مند گردید. در ظرف ۱۲ سال بیش از ۸٬۰۰۰ گروه محلی و فراتر از ۱٬۲۵۰٬۰۰۰ تن عضو داشت. در سال ۱۸۳۹ میلادی، ۱۸ مجله اعتدال‌گرایی چاپ می‌شد. به همین ترتیب، برخی از رهبران کلیسای پروتستانت و کاتولیک آغاز به ترویج اعتدال‌گرایی کردند. در اواخر دهه ۱۸۳۰ این جنبش به دو بخش تقسیم گردید: بین میانه‌روهایی که برخی از مشروبات الکلی را اجازه می‌دادند و منع‌گرایانی که قوانینی را برای محدود یا ممنوع ساختن الکل ترویج می‌کردند. پس از دهه ۱۸۳۰، رادیکال‌ها و منع‌گرایان در بیشتر مؤسسات اعتدال‌گرایی تسلط داشتند، تا این‌که نهایتاً اعتدال‌گرایی مترادف یا ممنوع گردید. در سال ۱۸۳۸ میلادی، فعالان اعتدال‌گرایی، قانون‌گذاران ماساچوست را تحت فشار قرار دادند تا قانونی را تصویب نمایند که فروش الکل را در مقادیر کم‌تر از ۱۵ گیلن محدود نماید. در دهه ۱۸۴۰ میلادی، ایالات متعددی قوانینی را تصویب کردند که بر اساس آن رای‌دهندگان محلی می‌توانستند مشخص کنند، که آیا مجوزهای مشروبات الکلی در قریه‌جات و محلات آن‌ها صادر شود یا خیر. در دهه ۱۸۵۰، ۱۳ ایالت و منطقه قوانین منع‌کننده‌ای را در سطح ایالت (معروف به «قوانین مین») تصویب نمودند. در طول این دوره، اصلاح طلبان اعتدال‌گرایی هم‌چنین تمایل داشتند تا از قوانین یکشنبه که فروش الکل در روزهای شنبه را منع کرده بود، حمایت کنند.
جنگ داخلی ضربه فلج کننده‌ای به جنبش وارد کرد. گروه‌های اعتدال‌گرا در جنوب نسبت به همتایان شمالی شان ضعیف‌تر شده و هیچ قانون منع کننده‌ای در سطح ایالت تصویب نکردند و در عین حال چند قانون منع‌کننده در شمال با پایان جنگ لغو گردیدند. هردو جناح جنگ، فروش الکل را بخشی از فعالیت‌های جنگی شان ساختند تا با مالیات بر آب‌جوسازی‌ها و تقطیرکننده‌ها، جنگ‌های شان را تأمین مالی نمایند. مسئله برده‌داری اعتدال‌گرایی را از میان برد و گروه‌های اعتدال‌گرا از میان رفتند تا این‌که در دهه ۱۸۷۰ میلادی مجدداً جان تازه‌ای یافتند.