تیلور سوئیفت
هنرمندی > ترانه‌سرایی

در نشریات گوناگونی از سوئیفت به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین ترانه‌سرایان تمام ادوار نام برده شده‌است. دانش‌پژوهان انگلیسی‌زبان مانند جاناتان بیت و استفانی برت خاطر نشان کرده‌اند که احساس ادبی، مفهوم ملودی، و سبک نگارش بیانی او در میان همتایانش کمیاب هستند. بریج‌های سوئیفت اغلب به‌عنوان یکی از بهترین خصلت‌های ترانه‌های او مورد تأکید قرار می‌گیرند، به‌طوری که مجلهٔ تایم به او لقب «ملکهٔ بریج‌ها» را داد.
در مصاحبهٔ سال ۲۰۱۱ با نیویورکر، سوئیفت نخست خود را به‌عنوان ترانه‌سرا معرفی کرد: «من ترانه‌ها را می‌نویسم، و صدایم فقط راهی برای رساندن مفهوم اشعار است.» در ترانه‌های اولیهٔ او، تجربیات زندگی شخصی‌اش الهام‌بخش متداول سوئیفت بوده‌اند که به او کمک کرد تا زندگی را پشت سر بگذارد. تکنیک «وقایع‌نگارانه» در ترانه‌سرایی او، با شناسایی یک احساس آغاز شد و با ملودی مربوط ادامه پیدا کرد. در سه آلبوم استودیویی نخست او، عشق، دلشکستگی و عدم اطمینان، از دیدگاه نوجوان، مضامین غالب در اشعار او بودند. او در سرخ، به هیاهوی روابط نامطلوب پرداخت، و در ۱۹۸۹، نوستالژی و مثبت‌نگری پس از رابطه را دنبال کرد. اعتبار از جنبه‌های منفی شهرت سوئیفت الهام گرفت، و معشوق، درک و فهم سوئیفت از «گسترهٔ کامل عشق» را با جزئیات شرح داد. سایر مضامین مورد بحث در موسیقی سوئیفت عبارتند از: پویایی خانواده، دوستی، انزوا، خویشتن‌آگاهی، و مقابله با انتقاد کوبنده، به‌ویژه در خصوص جنسیت‌زدگی.
اشعار اعترافی سوئیفت دیدگاه‌های مثبتی از سوی منتقدان داشته‌است. منتقدان به جزئیات واضح و دل‌مشغولی عاطفی سوئیفت تأکید بیشتری داشته‌اند و آن را در موسیقی پاپ غیرمعمول دانسته‌اند. منتقدان همچنین ساختار ملودیک آثار او را ستودند. رولینگ استون سوئیفت را «دانای ترانه‌سرایی با پیشکشی قابل لمس برای ساختار ورس-کر-بریج» توصیف کرد. ان‌پی‌آر به سوئیفت لقب «استاد زبان محاوره‌ای در اشعار خود» را داد و اشاره کرد که ترانه‌های او تعامل عاطفی را بیان می‌کنند. با وجود استقبال مثبت، نیویورکر عقیده داشت که او به‌طور کلی «بیشتر به‌عنوان متخصص فنی چیره‌دست به تصویر کشیده می‌شود تا به‌عنوان رویاپرداز دیلنسک». رسانه‌های تبلوید غالباً موضوعات ترانه‌های او را با معشوقه‌های سابقش مرتبط می‌سازند و دربارهٔ آن‌ها گمانه‌زنی می‌کنند؛ هم منتقدان و هم سوئیفت آن را به‌عنوان عملی جنسیت‌زده مورد انتقاد قرار دادند. صرف نظر از سرنخ‌های ارائه‌شده در نوشته‌های روی جلد آلبوم‌ها، سوئیفت از صحبت در مورد موضوعات ترانه‌هایش اجتناب می‌کند.
در آلبوم‌های سال ۲۰۲۰—فولکلور و اورمور، سوئیفت از گریزگرایی و رمانتیسم الهام گرفت تا روایت‌های تخیلی را پیگیری کند. او در این دو آلبوم اشاره‌ای به زندگی شخصی‌اش نداشت و احساسات خود را به شخصیت‌های خیالی و قوس‌های داستانی لحاظ کرد، که فشار روحی ناشی از توجه رسانه‌ها را بر روی او برداشت و مسیرهای جدیدی را برای هنر خود طرح کرد. به گفتهٔ سوئیفت، او پس از اینکه دیگر نگران موفقیت تجاری نبود، به مسیر ترانه‌سرایی جدید روی آورد. بنا به گفتهٔ مجلهٔ اسپین، او در اورمور احساسات پیچیده را با «دقت و تباهی» پیگیری کرد. به گفتهٔ نشریهٔ کانسکوئنس، آلبوم‌های سال ۲۰۲۰ او فرصتی فراهم کرد که منتقدانِ سوئیفت به «قدرت ترانه‌نویسی» او قانع شوند و او از «نابغهٔ نوجوان به یک بزرگسال خاطر جمع و محتاط» تبدیل شد.
سویفت نوشته‌هایش را به سه نوع تقسیم می‌کند: «اشعار قلم‌پر» (اشاره به ترانه‌هایی که ریشه در شاعرانگی منسوخ دارند)، «اشعار خودنویس» (مبتنی بر خط داستانی مدرن و واضح) و «اشعار روان‌نویس درخشنده» (که دلپسند و پوچ هستند).  منتقدان قطعهٔ پنجم هر یک از آلبوم‌های سوئیفت را «از لحاظ عاطفی حساس‌ترین» ترانهٔ آلبوم یاد می‌کنند. انجمن ملی ناشران موسیقی که در سال ۲۰۲۱ به سوئیفت جایزهٔ نماد ترانه‌سرای سال را اهدا کرد، در مورد او گفت: «امروزه وقتی صحبت از نوشتن موسیقی می‌شود هیچ‌کس به اندازهٔ سوئیفت تأثیرگذار نیست». ویک او را پیشتازترین ترانه‌سرای زن عصر امروزی دانست، و انجمن بین‌المللی ترانه‌سرایان نشویل در سال ۲۰۲۲ او را ترانه‌سرا-هنرمند دهه نامید. سوئیفت همچنین دو شعر منتشر کرده‌است: «چرا دختره ناپدید شد» و «اگر تو به هر اندازه شبیه من هستی».