stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
شیطان وجود ندارد
بازخورد

در وبگاه راتن تومیتوز، ٪۹۸ از ۵۱ بررسی منتقدین مثبت است و این فیلم میانگینِ امتیاز ۸٫۲/۱۰ را در اختیار دارد. اجماع این وبگاه چنین می‌نویسد: «شیطان وجود ندارد، پرسش‌های نگران‌کننده‌ای را دربارهٔ مسئولیت انسان در قبال دیگر انسان‌ها مطرح می‌کند - و بیننده را رها می‌کند تا سعی کنند به آن پاسخ دهند.» این فیلم در متاکریتیک که از میانگین وزنی استفاده می‌کند، بر اساس نظر ۱۵ منتقدین امتیاز ۸۲ از ۱۰۰ را کسب کرده که نشان‌گر «تحسین همگانی» است.
شیطان وجود ندارد پس از اکران در برلیناله نقدهای متفاوتی را از سوی منتقدان بین‌المللی دریافت کرد و لزوماً به عنوان یکی از فیلم‌های مورد علاقه برای جایزه اصلی در نظر گرفته نشد. این فیلم در بررسی بین‌المللی اسکرین اینترنشنال با کسب امتیاز ۲٫۶ از ۴ ستاره، رتبهٔ هشتم را از بین ۱۸ فیلم این رقابت به دست آورد، در حالی که فیلم الیزا هیتمن در ایالات متحده هرگز به‌ندرت گاهی همیشه با ۳٫۴ ستاره در صدر فهرست قرار گرفت. تصویری متضاد در بررسی‌های روزنامه‌نگاران محلی فیلم اِر. ب.ب. ظاهر شد، جایی که این فیلم با امتیاز ۴ از ۵ ستاره در صدر فهرست خرس‌های موردعلاقه قرار گرفت و بالای ورودی آلمان برلین الکساندرپلاتز از برهان قربانی با ۳٫۹ امتیاز ظاهر شد.
کاتیا نیکودموس از دی تسایت، تنها روزنامه‌نگار سینمای آلمانی در مجله منتقدان اسکرین اینترنشنال، به این فیلم ۲ از ۴ ستاره داد. او عنوان فیلم را در رابطه با موضوع آن «کنایه‌آمیز» یا «طعنه‌آمیز» تفسیر کرد و از فیلم رسول‌اف که به عنوان یک مثل درست شده‌است، انتقاد کرد که نمی‌تواند چیزی در مورد حال و هوای کنونی ایران بیان کند. با این وجود، او از طریق این فیلم دریافت که مجازات «هر روزهٔ اعدام»، یک «وحشیگری» است که با «زندگی روزمره مردم در این کشور» برخورد می‌کند. نیکودموس همچنان افزود که «حداکثر پس از قسمت دوم، شما منتظر می‌مانید تا مجازات اعدام دیگری مطرح شود. قسمت‌ها بر پایهٔ یکدیگر ساخته نشده‌اند و به یکدیگر متصل نمی‌شوند یا یکدیگر را توضیح نمی‌دهند».
به گفته فیلیپ اشتادل‌مایر از زوددویچه تسایتونگ، شیطان وجود ندارد در دو قسمت نخست «تضادهای زندگی کسانی که مجازات اعدام را اجرا می‌کنند» را نشان می‌دهد در حالی که رسول‌اف در دو قسمت پایانی نشان می‌دهد «که همیشه می‌توان در برابر دستورات مقاومت کرد». به گفته اشتادل‌مایر این فیلم «شاید یکی از بهترین ورودی‌های رقابت» نباشد، اما یکی از «مقاوم‌ترینِ آن‌ها» است.
فابیان والمایر از rbb24.de اظهار داشت که فیلم رسول‌اف به یک سری از «مسائل اخلاقی مهم» می‌پردازد، اما شکایت کرد که فیلم به دلیل پیچیدگی‌های داستانی متعدد آن، «به طرز چشمگیری بیش از حد ساخته شده‌است». او همچنین افزود که این فیلم «از لحاظ هنری [...] بی‌ربط» است و به سنت آثار رقابتی قوی ایرانی دیگری که برندهٔ خرس طلایی بودند نیست، آثاری همچون جدایی نادر از سیمین (۲۰۱۱) از اصغر فرهادی، تاکسی (۲۰۱۵) از جعفر پناهی یا خوک (۲۰۱۸) از مانی حقیقی.
چندین رسانه، قسمت اول را با اصطلاح «ابتذال شر» مقایسه کردند، که فیلسوف هانا آرنت در رابطه با کتاب خود آیشمن در اورشلیم از سال ۱۹۶۱ ابداع کرده‌است.
بازخورد > رتبه‌بندی هیئت داوران

جرمی آیرونز، رئیس هیئت داوران، در هنگام اعطای خرس طلایی به این فیلم، آن را به عنوان یک «فیلم ملایم و خیره‌کننده» تحسین کرد و گفت: «چهار داستان که شبکهٔ یک رژیم استبدادی را در میان مردم عادی به تصویر می‌کشد، که آن‌ها را به سوی جنگ و غیرانسانیت می‌کشاند. فیلمی که پرسش‌هایی را در مورد مسئولیت‌های ما انسان‌ها و انتخاب‌هایی که همهٔ ما در زندگی‌مان انجام می‌دهیم مطرح می‌کند.»
دو هیئت داور مستقل دیگر در برلیناله نیز به این فیلم جوایزی اهدا کردند و هر کدام در توجیهات خود اظهاراتی مشابه داشتند. جایزه هیئت داوران جهانی قضاوت کرد که شیطان وجود ندارد، «یک نقد اساسی دربارهٔ مجازات اعدام در عموم را در نظام سرکوبگر ایران به خصوص بر پایهٔ داستانی برجسته، با کیفیت سینمایی عالی و با نقش‌آفرینی‌های متقاعدکننده» به تصویر می‌کشد. هیئت داوران صحنه‌های «آزار و شکنجهٔ سیاسی عمیقاً نگران‌کننده و تهدیدآمیز» این فیلم را نیز ستودند. هیئت داوران انجمن صنفی تئاترهای هنری فیلم آلمان، این درام را به عنوان غافلگیرکننده‌ترین و سرگرم‌کننده‌ترین فیلم در رقابت ۲۰۲۰ تحسین کردند: «قدرتمند، احساسی و عمیقاً انسانی، این فیلم داستان‌هایی را به ما بازگو می‌کند که نشان می‌دهد چه چیزی یک انسان را می‌سازد و ما را حساس می‌کند تا دربارهٔ زندگی خود در این دنیا تأمل کنیم. این فیلم از نظر سیاسی و اخلاقی دیدگاه ما را نسبت به دنیایی که به ما بیگانه است گسترش می‌دهد.»
بازخورد > جوایز و نامزدی‌ها

| جشنواره | تاریخ مراسم | جایزه | دریافت‌کننده | نتیجه | منبع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| برلیناله | فوریه ۲۰۲۲ | خرس طلایی | شیطان وجود ندارد | برنده |  |
| جشنواره فیلم سیدنی | نوامبر ۲۰۲۱ | جایزهٔ فیلم سیدنی | شیطان وجود ندارد | برنده |  |
|  |  | آسیا و پاسیفیک ۲۰۲۳ | شیطان وجود ندارد | برنده |  |
نکته: کارگردان زندانی و ممنوع‌الخروج است، بنابراین نتوانست در مسابقات شرکت کند و جوایزی دریافت کند.: نکته: کارگردان زندانی و ممنوع‌الخروج است، بنابراین نتوانست در مسابقات شرکت کند و جوایزی دریافت کند.
جرمی آیرونز، رئیس هیئت داوران برلیناله (۲۰۱۴)
عملیات فتح ۱

عملیات فتح ۱ یا عملیات وحدت، عملیات نظامی نیروهای مسلح ایران در خلال جنگ ایران و عراق بود، که به‌طور مشترک توسط سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و نیروهای پیشمرگه اتحادیه میهنی کردستان، در محور کرکوک، به صورت نامنظم انجام شد.
عملیات فتح یک، در تاریخ ۱۹ مهر ۱۳۶۵ به فرماندهی سپاه پاسداران صورت گرفت و ۲ روز بطول انجامید. در این عملیات که بصورت غافلگیرانه و پارتیزانی انجام می‌شد، تأسیسات نفتی جنوب کرکوک، پالایشگاه کرکوک و نیروگاه این شهر بهمراه یک پادگان نظامی، توسط نیروهای سپاه و پیشمرگه‌های کردستان عراق، مورد حمله قرار گرفت و بخش‌های زیادی از این تأسیسات تخریب گردید و در حدود ۶۰۰ نفر از نیروهای ارتش عراق کشته یا زخمی شدند ولی از طرف مقابل تلفاتی در برنداشت.
علی دیواندری

| علی دیواندری | علی دیواندری |
| --- | --- |
زادهٔ: ۶ سپتامبر ۱۹۵۷ ‏(۶۷ سال) سبزوار، ایران
ملیت:  ایرانی
تحصیلات: دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران
پیشه(ها): نقاشی، کاریکاتور، طراحی گرافیک، تصویرسازی، مجسمه‌سازی
آثار برجسته: پروانه روی دیوار پیروزی عقیم
سبک: سورئالیسم، اکشن پینتینگ، کوبیسم و آبستره
جوایز: ۴۳ جایزهٔ بین‌المللی و ۱ جایزهٔ داخلی
علی دیواندری (زادهٔ ۱۵ شهریور ۱۳۳۶ در سبزوار) نقاش، کارتونیست، مجسمه‌ساز، طراح گرافیک، تصویرساز و روزنامه‌نگار با سابقهٔ ایرانی است. شروع فعالیت‌های وی در عرصهٔ طراحی و کاریکاتور به ۱۳۵۴ برمی‌گردد. شهرت دیواندری بیشتر به‌خاطر کسب جوایز متعدد، در نمایشگاه‌های جهانی‌است. او از اولین کارتونیست‌های ایرانی‌است که از ۱۳۶۹ و با محدود شدن فضای مطبوعاتی ایران به شرکت در نمایشگاه‌های بین‌المللی روی آورد و در طی چند سال جوایز متعددی را از آن خود کرد، به‌طوری‌که او را پر افتخارترین کارتونیست نمایشگاهی دههٔ هفتاد لقب دادند. در ۱۳۷۶، دیواندری به عنوان دبیر و مدیر اجرایی اولین جشنوارهٔ بین‌المللی کاریکاتور انسان و طبیعت در ایران به فعالیت پرداخت و در طی سال‌های فعالیت خود، در چندین نمایشگاه کاریکاتور در ایران و ترکیه عضو هیئت داوران بوده و آثارش در نمایشگاه‌ها، مجلات و روزنامه‌های ۳۴ کشور جهان منتشر شده‌است.
زندگی

علی دیواندری در ۱۵ شهریور ۱۳۳۶ در سبزوار خراسان متولد شد. او فرزند بزرگ خانواده‌است و سه برادر و دو خواهر دارد. مادرش خانه‌دار و پدرش، محمد دیواندری (۱۳۸۸–۱۳۰۴) دندان‌ساز تجربی بود. سال‌ها قبل از تولد او، پدرش روستا را ترک و به شهر سبزوار مهاجرت کرد. کودکی و نوجوانی او در سبزوار گذشت و تابستان‌ها اغلب اوقاتش را در روستای اجدادی خود، دیواندر، به کار و گردش در میان روستاییان می‌گذراند. دیواندری دربارهٔ اولین نشانه‌های علاقه‌مندی‌اش به طراحی می‌گوید:
خیلی زود نقاشی جایش را در قلب من باز کرد. اولین مشوق من در هنرهای تجسمی و به‌ویژه نقاشی مادرم بود. کمپوزیسیون را از پدر دندانسازم آموختم و ذوق طنز را از بابا کلانم (به خراسانی یعنی پدر بزرگ) دارم. مردم روستای ما در رفتار و گفتار خود طنز تیزی دارند که تا مغز استخوان نفوذ می‌کند و اگر کسی طاقت نداشته باشد، ممکن است ناخودآگاه خودکشی کند!
آغاز فعالیت‌های هنری او به سال‌های ۱۳۵۲ تا ۱۳۵۴ برمی‌گردد. دیواندری در طی آن سال‌ها ضمن تحصیل در دبیرستان ابن یمین سبزوار به کشیدن کاریکاتور و طراحی نیز مشغول بود. اولین نشانه‌های حضور وی در مطبوعات نیز مربوط به همین سال‌هاست، که طرحی از او در تاریخ ۳۰ شهریور ۲۵۳۵ شاهنشاهی در صفحهٔ ۳ روزنامه کیهان شمارهٔ ۹۹۷۰ به چاپ رسید.
او همچنین با تشکیل گروه بزرگچه پا به عرصهٔ تئاتر گذاشت و به طراحی صحنه و بازیگری مشغول شد. پوستر نمایش‌ها را طراحی می‌کرد و اعضای گروه در سبزوار پخش می‌کردند. از اولین نمایشنامه‌هایی که توسط گروه بزرگچه روی صحنه رفت می‌توان به بیگانه، توکائی در قفس، آدم آدم است و استثناء و قاعده اشاره کرد.
علی دیواندری در روستای اجدادی‌اش، دیواندر - این روستا اولین منبع الهام نقاشی‌ها و طراحی‌های طنزآمیز وی، بوده‌است.
با به پایان رسیدن دوره دبیرستان، در سال ۱۳۵۵، اولین نمایشگاه انفرادی دیواندری، در زیرزمین ساختمان فرهنگ و هنر سبزوار، که حالت مستقل‌تری به آن داده بودند و قرار بود گالری کویر را در آن تأسیس کنند، برپا شد؛ اما با مخالفت عده‌ای، گالری کویر شکل نگرفت و چندی بعد دیواندری به تهران مهاجرت کرد. در سال ۱۳۵۸ وارد دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران شد و با تعدادی از مجلات و روزنامه‌ها شروع به کار کرد.
فعالیت‌ها > نقاشی

دیواندری در طول سال‌های فعالیت خود، در کنار کاریکاتور و طراحی گرافیک به نقاشی نیز پرداخته‌است. او در اواسط دههٔ هشتاد، کاریکاتور را اولویت دوم خود قراد داد و بیشتر به نقاشی پرداخت. سورئالیسم، نقاشی اکشن، کوبیسم و آبستره از جمله مهمترین سبک‌هایی هستند که وی در مجموعه نقاشی‌هایش بیشتر به آن‌ها پرداخته‌است و غالباً با تکنیک رنگ روغن و آکریلیک روی بوم و فیبر کار شده‌اند. تا به امروز نمایشگاه کاملی از نقاشی‌های دیواندری در ایران برپا نشده ولی تعدادی از آن‌ها در نمایشگاه بین‌المللی طنز و کارتون مطبوعاتی سن-ژوست-لو-مارتل در فرانسه به نمایش درآمده‌اند.
رنگ‌روغن روی بوم، ۷۰×۵۰
رنگ‌روغن روی بوم، ۷۰×۱۰۰
رنگ‌روغن روی بوم، ۴۰×۳۰
رنگ‌روغن روی بوم، ۷۰×۵۰
فعالیت‌ها > کارتون و کاریکاتور

فعالیت وی در زمینهٔ کاریکاتور با کارتون مطبوعاتی آغاز شد. بیش از ۳۰۰ کارتون در بین سال‌های ۱۳۵۴ تا ۱۳۶۱ از او در مطبوعات ایران به چاپ رسیده که غالباً موضوعات خبری روز را پوشش می‌دهد. آثار او در این سال‌ها با سبکی کاملاً متفاوت از آنچه در سال‌های بعد، از او در مطبوعات چاپ شد، منتشر شده‌است. کارتون‌های شرح دار او مختص همین سال‌هاست و دیواندری در سال‌های بعد کاملاً از این سبک فاصله گرفت و طرح‌هایی که از او چاپ شد صرفاً جنبهٔ هنری پیدا کرد.
از سال ۱۳۶۹ و با محدود شدن فضای مطبوعاتی ایران، او از جمله اولین کارتونیست‌هایی است که به نمایشگاه‌های جهانی کاریکاتور روی آورد و با کسب ۴۲ جایزهٔ جهانی و یک جایزهٔ داخلی، آثار خود را در ۳۴ کشور جهان منتشر کرد. دیواندری در سال ۱۳۷۶ اولین جشنوارهٔ بین‌المللی کاریکاتور انسان و طبیعت را در ایران برگزار کرد و در همان سال با سفر به کشور هلند به عنوان اولین کارتونیست ایرانی، در گردهمایی سالانه مدیران انجمن‌های کارتونیست‌های اروپایی شرکت کرد.

او همچنین عضو هیئت داوران اولین مسابقه بین‌المللی کاریکاتور در نهمین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران ۱۳۷۵، مسابقه بین‌المللی کاریکاتور سینوپ ترکیه ۱۳۷۶، مسابقهٔ کاریکاتور بمب اتمی گل‌آقا در سال ۱۳۷۸، مسابقهٔ عکس و کاریکاتور ترانه‌های تلخ میهن من ۱۳۸۱ و دومین جشنواره کارتون محله ما ساری ۱۳۹۴ بوده‌است. او در تعریف خود از کاریکاتور می‌گوید:
معتقدم کاریکاتور پیامش را در نهایت ایجاز به مخاطبانش انتقال می‌دهد. کاریکاتور عصارهٔ تلخ و شیرین اندیشه‌های بشری و بیان‌کننده والاترین مضامین با حداقل مواد (قلم و کاغذ) در حداکثر تیراژ در دنیای معاصر است.
پروانه روی دیوار
پیروزی عقیم
کنسرو آزادی
کاریکاتورهای وی تاکنون در نشریات داخلی و خارجی بسیاری از جمله همشهری، ایران، آزاد، توانا، همبستگی، ندای قومس، محک، مهر، اطلاعات هفتگی، اختر، جستارهای شهرسازی، دنیای طنز، دنیای سخن، کتاب هفته، آفتابگردان، نوروز، ایران نیوز، پیام روز، پیام نو، حیات نو، یاس نو، طنز و کاریکاتور، ملت، اعتماد، تندیس، گل‌آقا، شرق، کلمه سبز و قانون، من هوآ شیء جیه (漫画世界)، دو شیء من یو هوآ (都市漫聿畫) و ژان گو من هوآ (中国漫画) در چین، Остен در مقدونیه، Перець در اوکراین، La Stampa در ایتالیا، Herêmî در کردستان، Penstuff در آمریکا و… به چاپ رسیده‌است.
آثار دیواندری همچنین توسط موزه‌های معتبر جهان همچون موزهٔ فورته دی مارمی ایتالیا، موزهٔ اومیا ژاپن، موزهٔ طنز گابروو لهستان، موزهٔ کاریکاتور استانبول ترکیه، موزهٔ ضد جنگ یوگسلاوی، موزهٔ ساتیریکون لگنیکا لهستان، موزهٔ بین‌المللی کاریکاتور تولنتینو ایتالیا، موزهٔ جهانی کاریکاتور دانشگاه آنادولو ترکیه، موزهٔ بین‌المللی کاریکاتور قبرس، موزه هنرهای معاصر ایران و خانه هنرمندان ایران نگهداری می‌شود و در جشنواره‌ها و نمایشگاه‌های بین‌المللی آرژانتین، آلمان، آمریکا، اسپانیا، انگلستان، اوکراین، برزیل، بلژیک، بلغارستان، پرتقال، تایوان، چین، روسیه، رومانی، سوئد، سوییس، فرانسه، کانادا، کرواسی، کره جنوبی، کلمبیا، کوبا، مصر، مکزیک، نروژ، هلند، هند و یونان به نمایش درآمده‌است.
فعالیت‌ها > کارتون و کاریکاتور > حضور داخلی و بین‌المللی

دیواندری به عنوان یک کارتونیست در مجامع هنری جهان شناخته شده تر از عرصهٔ داخلی‌است. به گفتهٔ او، یک هنرمند ایرانی برای عرضهٔ آثارش سه راه عمده در پیش رو دارد؛ اول آنکه آثارش را در یک نگارخانه به نمایش بگذارد، دوم اینکه آن‌ها را در یک نشریه یا کتاب به چاپ برساند و راه سوم شرکت در نمایشگاه‌های جمعی داخلی و بین‌المللی است؛ به اعتقاد او در شرایط فعلی، آسان‌ترین و در دسترس‌ترین راه برای عرضهٔ سالم و هنری یک کاریکاتور، ضمن حفظ استقلال شخصی کارتونیست، شرکت در نمایشگاه‌های معتبر جهانی‌است.

اما با وجود این، دیواندری تا به حال در هیچ‌یک از دوره‌های دوسالانهٔ کاریکاتور ایران شرکت نکرده و علت این کناره‌گیری از عرصهٔ داخلی را ارجحیت تشکیل انجمن کارتونیست‌های ایران بر برگزاری دوسالانه اعلام می‌کند. او جزء معدود کسانی‌است که در این سال‌ها بر ضرورت تشکیل این انجمن پافشاری کرده‌است. دیواندری در مصاحبه‌ای در این باره، مهمترین وظیفهٔ این انجمن را تصویب آیین‌نامه‌هایی برای رعایت حقوق کارتونیست‌ها در مطبوعات ایران، در مقابل ارباب جراید می‌داند و می‌گوید:
متأسفانه در حال حاضر هیچ تعرفه و قانونی بر کار ما حاکم نیست. درحالی که روزنامه‌های به ظاهر معتبر زیادی در کشور ما وجود دارند؛ ولی در این موارد بدیهی، به شدت ضدانسانی و غیراخلاقی عمل می‌کنند. نشریهٔ معتبر نشریه‌ای‌است که حقوق کلیهٔ مؤلفین خود اعم از نویسندگان، طراحان و عکاسان را رعایت کند. متأسفانه هنوز بدیهیات برای آن‌ها روشن نشده‌است که پای هر اثر باید نام صاحب آن اثر ذکر شود، بدون اجازهٔ صاحب اثر، آن را چاپ نکنند یا کار را بدون اجازه قیچی نکرده و تغییر ندهند. برخی از آن‌ها ادعا می‍کنند که می‌خواهند هنرهای طنز تصویری را اشاعه دهند درحالی که آشکارا حقوق مادی و معنوی هنرمندان را نقض می‌کنند.
فعالیت‌ها > کارتون و کاریکاتور > تحلیل آثار

در نگاه منتقدان دو دیدگاه متفاوت نسبت به آثار دیواندری وجود دارد؛ گروهی از آنان معتقدند که او در طراحی فرم‌ها هیچگاه به زبان بصری واحدی نرسیده و کارتونیستی بیشتر غریزی‌است تا تکنیکی، در آثار مختلف تغییر لحن و سبک داده و از این قطعات پراکنده به سختی می‌توان پازل شخصیت و تفکرات او را کامل کرد و از چیزی به عنوان «سبک دیواندری» در طراحی صحبت کرد. در مقابل این نگاه، دیدگاه دیگری کاریکاتورهای او را از نظر تکنیکی دارای قدرت در طراحی، پرکار، همراه با ورزیدگی در هاشور و ترکیب‌بندی چشم‌نواز می‌داند و معتقدند آثارش به جای اینکه به طرف اغراق‌های کاریکاتوری تمایل داشته باشد، بیشتر طرح‌های ورزیده‌ای‌است که در ترکیب‌بندی، با استفاده از تکنیک‌های تضاد، تناقض، ناهمگونی و عدم تجانس، کارتون را می‌سازد.

در جمع‌بندی این دیدگاه‌ها و با نگاهی کلی‌تر به مجموعه آثار وی می‌توان دریافت که دیواندری در کارهایش اهل تجربه و گاه آزمون و خطاست. طرحی با یک موضوع واحد را چندین بار با تکنیک‌های مختلف اجرا می‌کند و در معرض داوری نمایشگاه‌های جهانی قرار می‌دهد. چیزی که درروند ذهنی این هنرمند قابل تشخیص‌تر است، استفادهٔ دوره‌ای وی از یک عنصر خاص (المان، موتیف، نماد) در شرایط و وضعیت‌های گوناگون است. با ورق زدن کتاب لبخند بزن مونالیزای دیواندری می‌توان مجموعه‌ای از طرح‌ها را یافت که از یک سمبل واحد استفاده می‌کنند، به‌طور مثال مجموعهٔ دارآباد، صندلی‌ها، تابوت‌ها، گوسفندان، مورچه‌ها، هواپیما، شوالیه‌ها و… از طرفی کارهای زیادی هم در هیچ گروهی نمی‌گنجند و تکنوازی می‌کنند. برخی معتقدند، استفادهٔ دیواندری از نمادها باعث نشد که وی به سمت نوعی بیان دو پهلو و چندگانه گرایش پیدا کند تیزی طنز عیان آثار او جایی برای دو پهلو بودن کارهایش نگذاشته و می‌توان این را به حساب حضور مداوم وی در عرصهٔ کاریکاتور جهانی گذاشت که باعث شده بود، کاریکاتورهایش صریح‌تر و دلنشین‌تر شود. اما در بررسی کاریکاتورهای او نباید غفلت کرد که دیواندری با این که به جشنواره‌ها متمایل گشت، اما از کشیدن کاریکاتورهایی با بن‌مایه‌های سیاسی و اجتماعی دور نشد.

آثار او محدود به سبک خاصی نیست و از تکنیک واحدی پیروی نمی‌کند، گاهی با رنگ روغن، گاهی آکرلیک، مدادرنگی، آبرنگ، راپید، بوم، فیبر، مقوا، پارچه و حتی در برخی آثارش با چسباندن موکت روی بوم چمن را به بیننده نشان می‌دهد. برخی آثار وی را به سختی می‌توان به یکی از زمینه‌های تصویرسازی، کارتون یا نقاشی محدود کرد بلکه باید ترکیبی از آن‌ها دانست. اما گذشته از این فرم‌های متفاوت بصری، و نداشتن سبکی واحد که بتوان از آن به عنوان «سبک دیواندری» نام برد، مضمونی مشترک در مجموعهٔ آثار وی وجود دارد که می‌توان از روی آن پازل شخصیتی و تفکرات او را کامل کرد.
فعالیت‌ها > طراحی گرافیک

آغاز فعالیت‌های دیواندری در زمینهٔ طراحی گرافیک به سال ۱۳۵۴ برمی‌گردد، اما او در سال ۱۳۵۸ با شرکت در کنکور هنر وارد دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران شد و در رشتهٔ گرافیک شروع به تحصیل کرد. بعد از انقلاب فرهنگی در دانشگاه‌ها، در سال ۱۳۶۶ به دانشگاه بازگشت اما در سال ۱۳۷۰، در ترم آخر، دانشگاه را ترک کرد. دیواندری با تأسیس مؤسسه اوج گرافیک ایران در سال ۱۳۶۳ شکل رسمی‌تری به فعالیت‌های گرافیکی خود داد و متجاوز از ۳۰ پوستر برای جامعهٔ ریخته‌گران ایران طراحی و اجرا کرد. او همچنین در سال‌های ۱۳۶۹ تا ۱۳۷۵ به عنوان طراح گرافیک، با مجلات تدبیر و دانش مدیریت همکاری می‌کرد. دیواندری در سال ۱۳۸۰ جایزهٔ بین‌المللی طنز گرافیکی موزهٔ فورته دی مارمی ایتالیا را به خاطر مجموعه آثار و فعالیت‌هایش از آن خود کرد.
فعالیت‌ها > طراحی گرافیک > طراحی پوستر

پوستر اولین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران، ۱۳۶۶
پوستر دومین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران، ۱۳۶۸
پوستر شصت و دومین همایش عمومی ایفلا، ۱۳۷۵
پوستر روز کتاب، کتابدار و اطلاع‌رسانی، ۱۳۸۳
فعالیت‌ها > طراحی گرافیک > طراحی نشانه

نشانه شرکت مارلیک سان
نشانه شرکت تک نما
نشانه نشر سهند
نشانه شرکت ایران تیار
فعالیت‌ها > طراحی گرافیک > طراحی روی جلد

روی جلد کتاب غزل فروش، نوشته علی معینی
روی جلد کتاب گفاره و فصل‌ها، نوشته مرتضی محمودی
روی جلد کتاب کتابخانه‌های عمومی در گذر زمان و چالش‌های آن
روی جلد فصلنامه‌های دانش مدیریت
فعالیت‌ها > مجسمه‌سازی

از مهمترین فعالیت‌های او در این زمینه می‌توان به طراحی و اجرای تندیس اولین و دومین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران در سال‌های ۱۳۶۶ و ۱۳۶۸ و نقش برجستهٔ چهرهٔ محمود دولت‌آبادی به سفارش انتشارات بزرگمهر در سال ۱۳۶۷ اشاره نمود. او به صورت جست و گریخته به ترکیب سنگ، چوب و فلز می‌پرداخت و برخی از آن آثار در نمایشگاه‌های او به نمایش درمی‌آمد، اما فعالیت‌های دیواندری در زمینه مجسمه‌سازی به آثار چیدمان و مفهومی او محدود نمی‌شود؛ او در سال ۲۰۰۵ دست به تجربهٔ جدیدی زد و شروع به کار با دستگاه حکاکی پنوماتیک کرد که نتیجهٔ آن ساخت دو مجسمهٔ گرانیتی و مرمری در فرانسه بود.
تندیس اولین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران، ۱۳۶۶
تندیس دومین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران، ۱۳۶۸
مجسمه مرمری ساخته شده در فرانسه، ۱۳۸۴
نقش برجسته چهره محمود دولت آبادی، ۱۳۶۷
کتاب

مقالهٔ اصلی: لبخند بزن مونالیزا
در سال ۱۳۸۰ مجموعه‌ای از طرح‌ها و کاریکاتورهای او با نام لبخند بزن مونالیزا توسط انتشارات روزنه در ۲۷۰ صفحهٔ سیاه و سفید و به شماره شابک شابک ‎۹۶۴−۳۳۴−۰۸۴−۸ منتشر شد. طراحی گرافیک این مجموعه را جمال رحمتی بر عهده داشت. دیواندری در مقدمهٔ کتاب آورده‌است:
گذرنامهٔ اصلی من یک کاریکاتور بود با آن به پرواز درآمدم و از مرز هفت کشور کهن عبور کردم، لب اقیانوس آرام نشستم و پاهایم را در آب‌های بین‌المللی شستم. جادوی طنز و تصویر، باید آن را تماشا کنی. کلمه این‌جا نارساست.
نمایشگاه‌ها > فردی

گالری کویر سبزوار، ۱۳۵۵
نگارخانه اندیشه، ۱ تا ۱۰ بهمن ۱۳۷۴، ۵۰ اثر
خانهٔ هنر آبشار سبزوار، مهر ماه ۱۳۷۹، ۳۰ کارتون
گالری سیحون، ۳۱ فروردین تا ۵ اردیبهشت ۱۳۸۱، ۳۰ کارتون و مجسمه
گالری یاسمی تبریز، ۲۶ تا ۳۰ مهر ۱۳۸۱، ۴۰ کارتون
گالری کلبهٔ جوان اردبیل، ۱۹ تا ۲۷ مرداد ۱۳۸۳، ۳۶ کارتون
خانه کاریکاتور اصفهان، ۷ تا ۱۸ شهریور ۱۳۸۳، ۴۰ کارتون و تصویر سازی
گالری ثالث، ۱۷ تا ۳۰ دی ۱۳۸۳، ۲۸ کارتون و مجسمه
گالری آبان، ۲ تا ۷ بهمن ۱۳۸۳، ۳۰ کارتون و مجسمه
نمایشگاه‌ها > گروهی

گالری افرند، ۵ تا ۱۵ دی ۱۳۷۳، ۸ کارتون
نگارخانه هنر ایران، ۶ تا ۱۵ اسفند ۱۳۷۴، ۱۰ کارتون
گالری سیحون، ۲۳ تا ۲۸ تیر ۱۳۸۶، ۱۲ کارتون
در نشریات > مقالات

مقاله‌های دیواندری در زمینه‌های مختلف هنری و به‌ویژه معرفی کاریکاتوریست‌های مطرح دنیا، که اغلب همراه مصاحبه‌ای با آن‌ها نگاشته می‌شدند از سال ۱۳۷۴ در نشریاتی همچون ماهنامهٔ کیهان کاریکاتور، روزنامهٔ همشهری، کتاب ماه هنر و ماهنامهٔ گل‌آقا به چاپ رسیده‌اند، که مهمترین آن‌ها عبارتند از:
| 0 | 1 |
| --- | --- |
 معروفترین موزه‌های کاریکاتور جهان  دربارهٔ اتحادیهٔ انجمن‌های کاریکاتوریست‌های اروپا  کتاب‌های کامبیز درم‌بخش  چشم‌انداز کاریکاتورهای سیاسی-اجتماعی چین  موزهٔ بین‌المللی کاریکاتور فورته دی مارمی ایتالیا  دربارهٔ سولیوس مدزیونیس، کاریکاتوریست لیتوانی  دربارهٔ دیمیتار چودو، کاریکاتوریست مقدونی  دربارهٔ پائولو دالپونته، کاریکاتوریست ایتالیایی  دربارهٔ ژانگ ژونگ دائو، کاریکاتوریست چینی:  دومین جشنوارهٔ کاریکاتور اوکراین با موضوع استقلال  دربارهٔ سونچیکا بوژینوفسکا، بانوی کاریکاتوریست مقدونی  دربارهٔ اشتفن یاسنوفسکی، کاریکاتوریست آلمانی  برپایی جشنوارهٔ جهانی کاریکاتور هلند و معرفی هنرمندان معاصر هلندی  دربارهٔ سمیح بالجی اوغلو، کاریکاتوریست ترک  دربارهٔ کامل یائوز، کاریکاتوریست ترک  دربارهٔ پاتریک پینتر، کاریکاتوریست و مجسمه‌ساز فرانسوی  دربارهٔ هشام السکاری، کاریکاتوریست مصری  دربارهٔ دکتر رونالدو کنها دیاز، کاریکاتوریست برزیلی
در نشریات > سفرنامه‌ها

دیواندری برای دریافت جوایز خود و حضور در نمایشگاه‌های بین‌المللی کاریکاتور به ۱۱ کشور دنیا سفر کرده و خاطرات بعضی از آن‌ها را در قالب سفرنامه‌هایی در نشریات ایران به چاپ رسانده‌است. علی بابا و چهل کارتونیست فرنگی نام یکی از این سفرنامه‌ها است که با بیانی طنزگونه به مقدمات سفر و آشنایی با کارتونیست‌های حاضر در جشنوارهٔ جهانی سن-ژوست-لو-مارتل فرانسه می‌پردازد. این لحن طنزآمیز در سفرنامهٔ هلند او نیز وجود دارد، به‌طوری‌که دیواندری برای سفر به این کشور از هفت خان می‌گذرد. تنها دو قسمت اول این سفرنامه، با عنوان سفر به سرزمین لاله‌ها و دون کیشوت ثانی در سرزمین آسیاب‌های بادی با حذف قسمت‌های زیادی در نشریات ایران به چاپ رسیده‌است.
تصویرسازی به قلم دیواندری
مجسمهٔ برنزی ساخت دیواندری
فورشیرد

| 0 | 1 |
| --- | --- |
گونه وبگاه: میزبانی فایل
در دسترس به زبان: چند زبانه (۱۵ زبان)
وبگاه: www.4shared.com
نیاز به ثبت نام: الزامی
راه‌اندازی: ۲۰۰۵
وضعیت کنونی: فعال
۴شیرد (به انگلیسی: 4shared) نام یک سرویس میزبانی پرونده است. این سرویس علاوه بر دارا بودن یک موتور جستجوگر، قابلیت بارگذاری و بارگیری پرونده‌ها را به کاربران خود می‌دهد.
عضویت

از زمان افتتاح این سرویس در سال ۲۰۰۵ تا اواخر سال ۲۰۱۱، دانلود از سایت ملزم به عضو بودن در آن نبود اما از اواخر سال ۲۰۱۱، عضو بودن در سایت برای دانلود الزامی است.
ای‌پی‌آی

فورشیرد قابلیّت رابط برنامه‌نویسی نرم‌افزار (API) را در دسترس عموم قرار می‌دهد که اجازهٔ اجرای خدمات گوناگون فورشیرد را در سایت‌های دیگر می‌دهد.
جلال ایجادی

جلال ایجادی
جلال ایجادی  جامعه‌شناس و پژوهشگر ایرانی ساکن فرانسه است. وی استاد مدعو (پاره وقت) دانشگاه در زمینه‌ی جامعه‌شناسی و کارشناسی محیط زیست و زیست‌بوم است و در رشته‌های جامعه‌شناسی، جامعه‌شناسی صنعتی و کار، نظام‌های مدیریتی و سازمانی و اقتصاد پایدار تدریس میکند. وی در دانشگاه پاریس، دانشگاه پاریس ۱۳ و دانشگاه کِنَم و دانشگاه اکول سانترال پاریس به طور پاره وقت تدریس میکند.
فعالیت‌ها

وی در عرصه‌ی سیاسی از کنشگران حقوق بشر است؛ که در حوزه‌هایی همچون سکولاریسم، لائیسیته و دموکراسی و جنبش زیست‌بوم فعالیت و از آنها دفاع می‌کند.وی همچنین در نوشته‌های خود اسلام و شیعه‌گری و آخوندیسم و قرآن و روشنفکری دینی را نقد میکند.
آثار

نواندیشان دینی، روشنگری یا تاریک‌اندیشی(نشر مهری)
جامعه شناسی آسیب‌ها و دگرگونی‌های جامعه ایران(نشر مهری)
بررسی تاریخی، هرمنوتیک و جامعه‌شناختی قرآن
بحران بزرگ زیستبوم جهان و ایران (انتشارات فروغ)
اندیشه‌ورزی‌ها در باره جامعه شناسی، فلسفه، زیستبومگرایی، اقتصاد، فرهنگ، دین، سیاست(نشر مهری)
صحرای آبی

| صحرای آبی | صحرای آبی |
| --- | --- |
صحرای آبی در ۲۰۱۶: صحرای آبی در ۲۰۱۶
صحرای آبی: صحرای آبی
موقعیت: استان سینای جنوبی،  مصر
دستگاه مختصات جغرافیایی: ۲۸°۳۸′۲۳″شمالی ۳۴°۳۳′۳۹″شرقی﻿ / ﻿۲۸٫۶۳۹۷۲۲°شمالی ۳۴٫۵۶۰۸۳۳°شرقی﻿ / 28.639722; 34.560833
طول: ۶٫۵ کیلومتر (۴٫۰ مایل)
Area: ۱۴ کیلومتر (۸٫۷ مایل)2
زمین‌شناسی: بیابان
Creator: ژان ورام هنرمند بلژیکی
created in: ۱۹۸۰
صحرای آبی (عربی: الصحراء الزرقاء) (با عنوان تقاطع صلح سینا نیز شناخته می‌شود) منطقه‌ای از صحرای سینا در نزدیکی سانت کاترین است که در آن تعدادی از صخره‌ها به رنگ آبی رنگ شده‌اند.
این اثر هنری در سال ۱۹۸۰ خلق شد، آنگاه که پس از امضای پیمان صلح اسرائیل و مصر در سال ۱۹۷۹، ژان ورام هنرمند بلژیکی از سینا بازدید کرد تا خطی از صلح را ترسیم کند. ورام برای این کار مجوز انور سادات رئیس‌جمهور مصر را به دست آورد و سازمان ملل متحد نیز ده تن رنگ به او هدیه کرد.
تاریخچه

پس از امضای رسمی پیمان صلح اسرائیل و مصر در واشنیگتن دی سی. در ۲۶ مارس ۱۹۷۹، هنرمند بلژیکی ژان ورام می‌خواست این صلح تاریخی را به شیوه خود جشن بگیرد.
ورام برای اولین بار در سال ۱۹۷۸ به سینا آمد. با الهام از آهنگ موفق «چشم‌های قهوه‌ای من را آبی نکن»، دو سال تلاش کرد تا مقامات مصر به او اجازه دهند تا رؤیای هنری خود را دنبال کند. با تأیید رسمی رئیس‌جمهور وقت مصر، شخص انور السادات، و ۱۰ تن رنگ اهدا شده توسط سازمان ملل، ژان شروع به رنگ‌آمیزی آبی کویر کرد. یک سال بعد، «خط صلح»، یا آنچه بعضاً «تقاطع صلح سینا» نامیده می‌شود به طول تقریباً ۶/۵ کیلومتر با صخره‌هایی که تا ارتفاع ۹ متری بالا می‌آیند، که همگی به رنگ آبی رنگ‌آمیزی شده‌اند، گسترش یافت.
محل

صحرای آبی بین دهب و سانت کاترین، معروف به فلات هالاوی، امتداد یافته‌است.