تیم ملی فوتبال زنان آلمان
مقبولیت و محبوبیت

فوتبال زنان در قرن بیستم در بیشتر سال‌ها ورزشی با مخاطب خاص و غیرمقبول بود. زمانی که فدراسیون فوتبال آلمان گرو بیزانتس را به عنوان سرمربی تیم ملی تازه‌تأسیس زنان این کشور منصوب کرد، او نسبت به این سمت بسیار بی‌میل بود و از آن می‌ترسید که اعتبار و شهرتش خراب شود. کسب قهرمانی در رقابت‌های اروپایی فوتبال زنان ۱۹۸۹ اولین موفقیت این تیم بود اما تأثیر کمی در جهت افزایش محبوبیت آن داشت. در ازای این قهرمانی هر یک از بازیکنان این تیم یک سرویس چای خوری دریافت کردند که معمولاً از آن به عنوان مثالی از شوونیسم مردان و نبود علاقهٔ عمومی نسبت به تیم ملی زنان این کشور در آن زمان یاد می‌شود. این گونه رفتارها در فدراسیون فوتبال آلمان در دو دههٔ اخیر و به خصوص در زمان ریاست تئو زوانزیگر تغییر کرده و حمایت‌های زیادی از فوتبال زنان شده‌است. هر یک از اعضای تیم آلمان در زمان جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۰۳ پانزده هزار یورو پاداش گرفتند. مبلغ پاداش از قبل مشخص شده بود و در صورت قهرمانی به اعضای تیم اهدا می‌شد. چهار سال پس از آن هر یک از بازیکنان پاداش ۵۰٬۰۰۰ یورویی به خاطر دفاع از عنوان قهرمانی خود دریافت کردند.
کسب عنوان قهرمانی جام جهانی زنان در سال ۲۰۰۳ یک پیشرفت غیرمنتظره را برای تیم ملی فوتبال زنان آلمان رقم زد. ۱۰٫۴۸ میلیون نفر فینال این رقابت‌ها را از تلویزیون آلمان دیدند (مشارکت ۳۳٫۲ درصدی بازار) و دست کم ۱۰٬۰۰۰ نفر در تالار شهر فرانکفورت از تیم استقبال کردند. یک سال پس از آن این تیم به عنوان تیم سال آلمان در سال ۲۰۰۳ لقب گرفت. گل طلایی نیا کانزر در جام جهانی نیز با دریافت بیشترین رأی به عنوان گل سال آلمان شناخته شد، که اولین باری بود که این جایزه به یک زن داده می‌شد. از سال ۲۰۰۵ تقریباً تمامی بازی‌های تیم ملی فوتبال زنان آلمان به صورت زنده از تلویزیون این کشور پخش شده‌اند.
این تیم در سال ۲۰۰۹ نیز یک‌بار دیگر به عنوان تیم سال آلمان شناخته شد. تا سال ۲۰۰۹ یک میلیون از ۶٫۵ میلیون اعضای فدراسیون فوتبال آلمان را زنان تشکیل می‌دادند.
فینال جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۰۷ را ۹٫۰۵ میلیون بینندهٔ تلویزیونی دیدند (مشارکت ۵۰٫۵ درصدی بازار). آن‌ها پس از بازگشت تیم به آلمان همراه با ۲۰٬۰۰۰ نفر دیگر در فرانکفورت به جشن و پایکوبی پرداختند. در دسامبر سال ۲۰۰۷ تمامی بازیکنان جام جهانی این تیم جایزهٔ برگ بوی نقره‌ای را دریافت کردند. این جایزه بالاترین عنوان در آلمان برای ورزشکاران است. سرمربی این تیم زیلویا ناید نیز نشان افتخار شایستگی جمهوری فدرال آلمان را توسط هورست کوهلر رئیس‌جمهور آلمان دریافت نمود.
در سال ۲۰۰۹ شش بازی خانگی این تیم، دارای تعداد متوسط ۲۲٬۷۵۳ نفر تماشاگر در هر بازی بود. در یک نظرسنجی از طرفداران تیم فوتبال آلمان، ۶۵ درصد از مردان و ۶۲ درصد از زنانِ پاسخ‌دهنده گفته‌اند که به تیم فوتبال زنان علاقه‌مند هستند. این علاقه‌مندی عمدتاً محدود به بازی‌های بین‌المللی است، هرچند که تماشاگران بوندس‌لیگای زنان از سال ۲۰۰۳ دوبرابر شده‌است. متوسط تماشاچی در بازی‌های بوندس‌لیگای زنان در فصل ۲۰۰۸–۲۰۰۷ (۸۸۷) همچنان کمتر از سه درصد بوندس‌لیگای مردان (۳۸٬۶۱۲) است.
امروزه فوتبال زنان در آلمان در میان جامعهٔ آلمان امری قابل قبول است. هر چند که همچنان یکی از اصلی‌ترین موارد انتقاد که ادعای نبود کیفیت در مقایسه با بازی‌های فوتبال مردان است، همچنان پابرجاست. تیم ملی فوتبال زنان آلمان چندین مسابقهٔ دوستانه در مقابل تیم مردان انجام داده‌است که یکی از شاخص‌ترین این بازی‌ها، بازی دوستانه با تیم زیر ۱۸ سال اشتوتگارت و باخت ۳–۰ مقابل این تیم در راستای آمادگی تیم آلمان برای حضور در جام جهانی ۲۰۰۳ زنان است. بیشتر بازیکنان تیم آلمان این مقایسهٔ فوتبال بین مردان و زنان را رد می‌کنند. رناته لینگور می‌گوید اینها «دو ورزش کاملاً متفاوت هستند». بازیکنانی مانند سیمونه لاودر، آریان هینگست و ملانی بیرینگر عنوان کرده‌اند که فوتبال مردان با سرعتی به مراتب بیشتر انجام می‌شود اما با این حال وقفه‌های بیشتر و تکل‌های خشن‌تری از فوتبال زنان دارد. لیندا برزونیک نیز گفته‌است که ترجیح می‌دهد فوتبال مردان را تماشا کند.