stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
نبرد پلتاوا
نبرد

پس از یخبندان بسیار شدید سال‌های ۱۷۰۸ و ۱۷۰۹، ارتش تضعیف شدهٔ سوئد که نیمی از قوایش را از دست داده بود، عملیات خود را در بهار ۱۷۰۹ از سر گرفت و قلعهٔ پولتاوا، یک مرکز تجاری مهم و انبار نظامی در منطقهٔ ورسکلا (در اوکراین امروزی) را محاصره کرد. در همین زمان، یک ارتش بزرگ‌تر روسی با ۷۵ تا ۸۰ هزار سرباز و ۸۰ عراده توپ به فرماندهی شخص تزار پتر یکم، برای رفع محاصره به سوی پولتاوا پیشروی کرد. پیش از نبرد، زمانی که کارل برای سنجیدن آرایش دشمن رفته بود، تیری به پای او اصابت کرد و او را به شدت مجروح کرد. سرانجام دو ارتش در آنجا با هم درگیر شدند و پس از جنگی خونین، سوئدی‌ها به دلیل کمبود قوا و تجهیزات شکست خوردند و از میدان نبرد گریختند. کارل و مازپا با ۱۵۰۰ مرد به سمت جنوب و رودخانه دنیپر عقب‌نشینی کردند. آنها از آن عبور کردند و به این ترتیب توانستند از دست روس‌ها بگریزند و به امپراتوری عثمانی پناه ببرند. باقی ارتش سوئد در ۱۱ ژوئیه ۱۷۰۹ در روستای پره‌ولوچنا ناچار به تسلیم در مقابل روس‌ها شدند.
عواقب

پتر در سال ۱۷۱۳ به روشی برق‌آسا، بسیاری از سواحل بالتیک، استونی و لیتوانی را تسخیر کرد. او سپس به فنلاند حمله کرد. کارل دوازدهم هم دیگر نتوانست قدرت بگیرد و سرانجام در ۱۱ دسامبر ۱۷۱۸ میلادی در جریان نبردی مشهور به محاصره فردریکستن کشته شد. پتر از این فرصت استفاده کرد و جنوب سوئد را کاملاً غارت کرد. سوئد وادار به امضای پیمان نیستاد در ۱۰ سپتامبر [سبک قدیمی: ۳۰ اوت] ۱۷۲۱ شد؛ پیمانی که به ۲۱ سال جنگ بزرگ شمالی پایان داد.
ارزیابی

نبرد پولتاوا و همچنین ائتلاف متعاقب آن، با پیروزی قاطع پیتر یکم به پایان رسید و به بزرگ‌ترین فاجعهٔ نظامی در تاریخ سوئد تبدیل شد. این پیروزی نقطهٔ عطفی در ادامه جنگ بزرگ شمالی به نفع ائتلاف ضد سوئد بود که در نتیجهٔ آن دوباره احیا شد و با قدرتی دوباره، به امپراتوری آسیب‌دیدهٔ سوئد در چندین جبهه حمله کرد. نبرد پولتاوا پایان دوران سوئد به عنوان یک قدرت مسلط در منطقه بالتیک و اروپای شرقی را نشان داد؛ موقعیتی که پس از آن، توسط امپراتوری روسیه غصب شد. این نبرد در تاریخ سوئد و همچنین تاریخ روسیه و اوکراین از اهمیت حیاتی برخوردار است.
مسیر لشکرکشی‌ها و تهاجم اعضای ائتلاف ضد امپراتوری سوئد ازجمله روسیه تزاری به خاک این کشور، در جریان جنگ بزرگ شمالی تا سال ۱۷۰۹ میلادی.
نگاره‌ای از نبرد سواره‌نظام‌ها در پولتاوا
دو فینستروالد

دو فینستروالد (انگلیسی: Dow Finsterwald؛ زادهٔ ۶ سپتامبر ۱۹۲۹) یک گلف‌باز است.
آوزیر رویتسکی

آوزیر رویتسکی (به انگلیسی: Aviezer Ravitsky) (تولد ۱۹۴۵) فیلسوف و استاد اسرائیلی است. او متولد اورشلیم اسلام و در خانواده‌ای صهیون و مذهبی بزرگ شد و در دوران جوانی رهبری جنبش جوانان آکیوا را به عهده گرفت. او به عنوان دانش آموز فارغ‌التحصیل در فلسفه یهودیت در دانشگاه عبری، او رهبری اتحادیه اتحادیه دانشجویان را به عهده داشت. تز دکترای او در رابطه "the early commentators on Maimonides' Guide of the Perplexed" بود. در ۱۹۸۰ او هیئت علمی یهودشناسی در دانشگاه عبری اورشلیم شد و بعدها رئیس و مدیر مؤسسه یهودشناسی در آنجا گشت. رویتسکی عضو فعال شورای اسرائیل برای آموزش عالی است و از ۱۹۹۵ او به عنوان عضو مهمان در مؤسسه دموکراسی اسرائیل است جایی که او رهبری تحقیقات پروژه‌ای مرتبط با مذهب و دولت را به عهده داشت و برخی از این موارد را به چاپ رسانید.
تپانچه سازمانی

پیستول نیمه‌خودکار کلت ام۱۹۱۱، تپانچه سازمانی ارتش جمهوری اسلامی ایران می‌باشد.
تپانچه سازمانی (انگلیسی: Service pistol) یا جنگ‌افزار شخصی (انگلیسی: personal weapon) یا جنگ‌افزار مهمات (انگلیسی: ordnance weapon)، به هر تفنگ دستی ای گفته می‌شود که برای استفاده پرسنل نظامی عادی یا افسران اجرای قانون، استفاده می‌شود. به‌طور معمول این تپانچه‌های سازمانی، هفت‌تیر یا پیستول نیمه‌خودکار هستند که برای افسران، درجه داران و پرسنل پشتیبانی رده عقب برای دفاع شخصی صادر می‌شوند؛ با این وجود، تپانچه سازمانی نیز ممکن است توسط نیروهای ویژه به عنوان پشتیبان برای سلاح‌های اصلی‌شان نیز استفاده شود. تپانچه معمولاً برای پیاده‌نظام خط مقدم صادر نمی‌شود. قبل از اینکه سلاح گرم رایج شود، افسران و درجه داران معمولاً به جای آن شمشیر حمل می‌کردند.
حسن الخراط

| حسن الخراط | حسن الخراط |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۸۶۱ دمشق
درگذشت: ۲۵ دسامبر ۱۹۲۵ (۶۳−۶۴ سال) قیمومت فرانسه بر سوریه و لبنان
ملیت: سوریه
پیشه(ها): نگهبان شب و قادای (رئیس جوانان محلی) از محله الشاغور
شناخته‌شده برای: فرمانده دمشق و غوطه شورشیان در طول انقلاب بزرگ سوری
فرزندان: فخری
حسن الخراط (عربی: حسن الخراط)(زاده: ۱۸۶۱ یا ۱۸۷۵ - درگذشته ۲۵ دسامبر ۱۹۲۵) یکی از رهبران انقلاب کبیر سوریه علیه قیمومیت فرانسه بر سوریه و از مشهورترین نظامیان و رهبران انقلابیون دمشق و ریف غوطه است. الخراط در اوت ۱۹۲۵ به انقلابیون پیوست و تا اواسط ماه اکتبر تهاجمات انقلابیون علیه ارتش فرانسه را در دمشق فرماندهی می‌کرد بنحوی که در زمان کوتاهی توانستند بر محل اقامت کمیسر عالی فرانسه موریس سارای مسلط شوند ولی به دلیل بمباران شدید فرانسویان مجبور به عقب‌نشینی شده و در یک کمین که فرانسویها برای او و همرزمانش در غوطه گذاشته بودند به‌قتل رسید. مردم سوریه الخراط را به دلیل فعالیت‌هایی که علیه فرانسویان انجام داده بود به عنوان یک قهرمان بحساب می‌آورند.
سیر زندگی

در دوران قرار گرفتن سوریه در قیمومیت فرانسه که از اواسط سال ۱۹۲۰ شروع شد او به عنوان رهبر سنتی جوانان محله در روستا قرار گرفت که مسئولیت وی مقابله با ظلم و دفاع از ناموس مردم در مقابل مجرمین محلی بود. در حقیقت این رهبران سنتی افرادی مورد اعتماد بودند که دارای شخصیت توانمند در انجام کارها بودند که به حمایت از فقرا و اقلیت‌ها برمی‌خاست.
نقش وی در انقلاب کبیر سوریه > نقش در انقلاب سوریه

در اواسط تابستان ۱۹۲۵ سلطان پاشا الاطرش رزمندگان قبیله دروز را بخاطر دستگیری و زندانی کردن سه نفر از رهبران شناخته شده عشیره در دمشق در کوه العرب علیه حاکمیت فرانسه جمع آورد و این شروع انقلاب علیه قیمومیت فرانسه بود. مخاصمات بین آن‌ها و نیروهای فرانسوی سال‌ها ادامه داشت و منبع الهام ملی‌گرای سوریه برای شرکت در این نبرد گردید بنحوی‌که طغیان و سرپیچی به شمال دمشق و سایر نقاط کشانده شد. الخراط به‌لحاظ سیاسی با نسیب البکری که از شخصیت‌های دمشق بود ائتلاف نمود که به عنوان حلقه وصلی بین عشیره الاطرش و سایر معترضین در دمشق و غوطه عمل می‌کرد.
نقش وی در انقلاب کبیر سوریه > پیوستن به انقلابیون و ادامه فعالیت‌ها

در اوت ۱۹۲۵ بدنبال جلسه‌ای که بین البکری و الشهبندر برگزار شد، البکری، حسن الخراط را برای پیوستن به انقلاب تشویق نمود و بدنبال آن الخراط اقدام به جمع‌آوری نیرو از میان مردان دمشق نمود. الخراط همچنین با محمد الحجازی، رهبر مذهبی صوفی در دمشق، متحد شد. این دو با یکدیگر یک «کمپین اسلامی» برگزار کردند که به میزان زیادی از مفهوم انقلاب سکولار دور بود.
حسن الخراط در این دوره به سرعت رشد کرد، و در حملات شبانه به تأسیسات فرانسوی در دمشق هدایت نیروهایش را انجام می‌داد. در مناطق الشاغور، بازار ساروجه، و الجزماتیه الخراط و نیروهایش توانستند تمام ساختمان‌های فرانسوی را در این مناطق نابود کنند و به‌طور مستقیم با گشت‌های ارتش فرانسوی درگیر شده و آن‌ها را خلع سلاح یا اسیر کنند.
در هفته اول ماه اکتبر، ۶۰ ژاندارم فرانسوی برای دستگیری الخراط و مبارزانش فرستاده شد. ژاندارم‌های فرانسوی در خانه کدخدای روستای الملیحه مستقر شده بودند. در ساعتی از شب، ائتلافی از انقلابیون دمشق و غوطه، و جبل العرب به کمین ژاندارمهای فرانسوی نشسته و توانستند کل نفرات آن یگان را به اسارت بگیرند ویک ژاندارم فرانسوی نیز کشته شد.
نقش وی در انقلاب کبیر سوریه > نبرد ۱۲ اکتبر

در ۱۲ اکتبر، نیروهای فرانسوی با حمایت تانک‌ها، توپخانه و پشتیبانی هوایی عملیات گسترده‌ای را به منظور محاصره و دستگیری انقلابیون غوطه در جنگل الزور راه‌اندازی کردند؛ ولی با کمک گرفتن از واحدهای تک تیرانداز خود نیز موفق به گرفتن شورشیان نشدند؛ زیرا برخی از ساکنان الملیحه از پیش طرح ارتش فرانسه را به شورشیان اطلاع دادند و نیروهای فرانسوی نیز پس از عملیات، روستا را غارت کرده و به آتش کشیدند.
نقش وی در انقلاب کبیر سوریه > نبرد دمشق

در نتیجه این حوادث پی در پی و فشار یگانهای انقلابیون الدروز، البکری عملیات کنترل بر قلعه دمشق را طراحی کرد. انقلابیون نیز دریافتند که ژنرال موریس پاول سارای در ۱۷ یا ۱۸ اکتبر قرار است به نیابت از فرانسه به عنوان مسئول در سوریه مستقر شود. یکی از اهداف انقلابیون دست یافتن به ژنرال موریس بود. در آنزمان تنها نیروی متمرکز موجود در دمشق نفرات الخراط بودند که با نیروهایی از رزمندگان جبل العرب ترکیب شده بودند.
البکری نامه‌ای به سلطان پاشا الاطرش فرستاد و خواستار نیروی کمکی شد. الاطرش پاسخ داد و نوشت که او اقدام به عملیات در حوران خواهد نمود ولی با اینحال نیروی کمکی برای حمایت از انقلابیون دمشق خواهد فرستاد.
نقش وی در انقلاب کبیر سوریه > حوادث ۱۸ اکتبر

در ۱۸ اکتبر، حسن الخراط ۴۰ نفر را در محله الشاغور فرماندهی کرد. تعداد زیادی از ساکنان با شور و شوق شورشیان را مورد استقبال قرار دادند و بسیاری از ساکنان آن‌ها را در آغوش گرفتند. مردان الخراط ابتدا کنترل ایستگاه پلیس در محله را بدست آوردند و سپس سربازان حفاظت را خلع سلاح کردند. در آن زمان، رمضان شلاش، رهبر شورشیان در دیر الزور، با حدود ۲۰ تن از جنگجویان عشایری به آن‌ها پیوست.
این نبرد گسترش یافت و جنگجویان البکری و رزمندگان محله المیدان به مناطق مسکونی یورش بردند و بسیاری از غیرنظامیان به شورشیان پیوستند. الخراط دستور داد تا هر کس را که در ارتباط با ارتش فرانسه بوده بکشند علاوه برآن حدود ۱۸۰ سرباز فرانسوی نیز در جریان نبرد کشته شده بودند. او بعداً تمامی قسمت‌های قدیمی شهر را کنترل کرد و برای جلوگیری از ورود نیروهای فرانسوی موانعی ایجاد نمود. ژنرال سارای نیز دستور داد که این شهر را تحت بمباران هوایی زیادی قرار دهند. به گفته فیلیپ خوری مورخ، ۱۵۰۰ نفر در این بمباران کشته شدند.
درگذشت

الخراط و سربازانش به غوطه شرقی رفتند و فرانسویان در جنگل طلایی در یکی از روستاهای غوطه شرقی آن‌ها را به محاصره درآوردند، که منجر به مرگ او در ۲۵ دسامبر سال ۱۹۲۵ شد، زمانی که فرانسویان از مرگ او مطلع شدند، بسیار شاد شدند و در بین افسران ارتش فرانسه که در آن روز بمباران و جنگ شرکت داشتند مدال توزیع نمودند.
فخری الخراط فرزند حسن الخراط بدستور منسوبین قیمومت فرانسه درسال ۱۹۲۶ در میدان المرجه دمشق بدار آویخته شد
ژنرال موریس پاول سارای نماینده عالی قیمومیت فرانسه بر سوریه
حافظه دسترسی تصادفی ایستا

یک حافظهٔ SRAM متعلق به سیستم سرگرمی نینتندو
رم ایستا (به انگلیسی: Static RAM یا SRAM) یا حافظه ایستا با دسترسی محدود نوعی حافظه است که از مدارات فلیپ فلاپ برای ذخیره هر بیت استفاده می‌کنند. رَم ایستا نوعی حافظه فرّار است، به این معنی که با قطع شدن برق داده‌ها را حفظ می‌کند.
معنای کلمهٔ ایستا در عنوان این حافظه نمایانگر وجه تمایز این نوع از حافظه با حافظهٔ پویا است. در حافظه پویا، با توجه به اینکه از خازن برای نگهداری داده استفاده می‌شود، عمل شارژ شدن خازن‌های دشارژ شدن دائماً در حال تکرار است. حافظه SRAM سریع تر و البته گران‌تر است و به‌طور معمول در حافظه نهان سی‌پی‌یو (به انگلیسی: CPU Cache) استفاده می‌شود، درحالی که DRAM به عنوان حافظه اصلی کامپیوتر استفاده می‌شود. به‌طور خلاصه می‌توان گفت حافظه نهان محل نگهداری اطلاعات پرکاربرد است که به سی پی یو این امکان را می‌دهد به این اطلاعات سریع تر دسترسی پیدا کند.
تاریخ

در سال ۱۹۶۵، آرنولد فاربر و یوجین اشلِیگ، کارمندان IBM، با استفاده از گیت ترانزیستور و دیود تونلی یک سلول حافظه ساختند. آن‌ها در طراحی خود دو ترانزیستور و دو مقاومت را جایگزین فلیپ فلاپ کردند؛ ساختاری که به سلول فاربر-اشلیگ شهرت دارد. بر اساس همین طراحی، در همان سال بنجامین آگوستا و تیم اش در IBM، تراشه حافظه ۱۶ بیتی از جنس سیلیکن با ۸۰ ترانزیستور، ۶۴ مقاومت و ۴ دیود ساختند.
اولین حافظهٔ پویا (DRAM) ی تجاری، با استفاده از خازن‌ها و ترانزیستورهای مجزا نیز در همان سال ساخته شد.
کاربردها > ویژگی‌ها

اگرچه SRAMها به عنوان حافظه‌های فرار شناخته می‌شوند، اما همچنان می‌توانند داده‌ها را در خود حفظ کنند.
کاربردها > ویژگی‌ها > فواید

سادگی - مداری برای بازیابی داده‌ها مورد نیاز نیست
کارایی
قابلیت اطمینان
اتلاف کم انرژی
کاربردها > ویژگی‌ها > مضرات

هزینه
تراکم
انرژی قابل استفاده زیاد
کاربردها > ویژگی‌ها > نرخ ساعت و انرژی

میزان انرژی مصرفی این حافظه بستگی زیاد به این دارد که چه تعداد دفعات سی پی یو به این حافظه رجوع می‌کند. تاکنون روش‌های بسیاری جهت کاهش مصرف انرژی این حافظه ارائه شده‌است.
کاربردها > ویژگی‌ها > حافظه‌های ایستا با دسترسی محدود امروزی

محصولاتی با اهداف کلی
یکپارچه بر روی تراشه
کاربردها > ویژگی‌ها > استفاده به صورت نهفته (توکار)

بسیاری از زیر سیستم‌های صنعتی و علمی، الکترونیک خودرو و مشابه آن، دارای حافظهٔ ایستا هستند که در این دسته به آن‌ها ESRAM می‌گویند. در ابعاد کوچکتر، این حافظه‌ها حتی در اسباب بازی‌ها نیز با یک رابط الکترونیکی تعبیه شده‌اند. حافظه‌های چند مگابایتی در سیستم‌های پیچیده‌تر مانند دوربین‌های دیجیتال، تلفن‌ها همراه و کنسول‌های بازی به کار می‌روند.
حافظه‌های ایستا در فرم دوتایی خود (اجازه خواندن حافظه و نوشتن بر روی آن را به‌طور همزمان ممکن می‌کند) در مدارهای پردازش سیگنال دیجیتال استفاده می‌شوند.
کاربردها > ویژگی‌ها > در کامپیوترها

SRAMها در کامپیوترهای شخصی، رایانه‌های ایستگاه کار، روترها و تجهیزات جانبی مانند ثبّات‌های CPU مورد استفاده قرار می‌گیرند.
کاربردها > ویژگی‌ها > سرگرمی

این نوع حافظه در پردازنده‌های خانگی به دلیل سهولت در کانال‌های ارتباطی، طرفداران بیشتری را نسبت به حافظهٔ پویا به خود اختصاص داده‌است.
طراحی

یک حافظه ایستای SRAM، به‌طور معمول از ۶ ماسفت تشکیل شده‌است. هر بیت در هر SRAM، بر روی ۴ ترانزیستور ذخیره می‌شود (M1،M2،M3،M4) که دو معکوس کنندهٔ متقاطع را تشکیل می‌دهند. سلول مخزن دو وضعیت ثابت دارد که نمایشگر دو حالت ۱ و ۰ هستند. دو ترانزیستور اضافی کنترل دسترسی به سلول مخزن در طول فرایند نوشتن و خواندن را بر عهده دارند. علاوه بر شش ترانزیستوری که گفته شد، تراشه‌های دیگر SRAM، به ازای هر بیت ممکن است ۴، ۸، ۱۰ یا تعداد بیشتری ترانزیستور را به کار بگیرند. حافظه‌های ایستای با ۴ ترانزیستور در سیستم‌های مستقل متداول هستند. این حافظه‌ها طی فرایند ویژه ای با یک لایهٔ اضافی پلی سیلیکن ساخته می‌شوند که امکان ایجاد مقاومت‌های پول_آپ با ظرفیت بالا را فراهم می‌کند. تنها ایراد حافظه‌های ایستای ۴ مقاومتی توان ایستای بالا به علت سیل جریان ثابت در ترانزیستورها است.
به طول کلی، هرچه تعداد ترانزیستورها در یک سلول کمتر باشد، سلول کوچکتر خواهد بود. از آنجایی که هزینه تولید یک ویفر سیلیکنی معمولاً ثابت است، استفاده از سلول‌های کوچکتر که موجب افزایش تعداد بیت‌ها بر روی یک ویفر می‌شود موجب کاهش هزینه هر سلول می‌شود.
یک سلول حافظه CMOS
بنیاد پژوهشی

یک پژوهشگر درحال کار در یک آزمایشگاه
بنیاد پژوهشی یا مرکز پژوهشی یا مرکز تحقیقات یا پژوهشگاه یا مؤسسهٔ تحقیقاتی، نهادی است که برای انجام پژوهش به‌وجود آمده و تلاش‌های آن وقف این کار است. مؤسسه‌های پژوهشی ممکن است در پژوهش‌های پایه تخصص داشته باشند یا به پژوهش کاربردی بپردازند. هرچند این نام اغلب یادآور یا دلالت بر تحقیق در علوم طبیعی است، بسیاری از مؤسسه‌های پژوهشی در علوم اجتماعی نیز، به‌ویژه برای هدف‌های پژوهش‌های جامعه‌شناختی و همچنین تاریخی وجود دارد.
نهادهای پژوهشی برجسته

در دوران قرون وسطی آغازین، چندین رصدخانهٔ نجومی در سرزمین‌های جهان اسلام ساخته شد. نخستین آن‌ها در سدهٔ نهم میلادی «رصدخانهٔ بغداد» بود که در بغداد در طول دوران حکومت خلیفهٔ عباسی، مأمون بنا گردیده، ولی معروف‌ترین آن‌ها در سدهٔ سیزدهم در مراغه، رصدخانهٔ مراغه، و در سدهٔ پانزدهم رصدخانهٔ الغ‌بیگ سمرقند بود.
قدیمی‌ترین مؤسسهٔ پژوهشی در اروپا مجتمع رصدخانه - آزمایشگاه دانمارکی اورانی‌بورگ است که توسط تیکو براهه در جزیرهٔ ون، به عنوان یک آزمایشگاه نجومی سدهٔ شانزدهم برای اندازه‌گیری دقیق شمار ستارگان، راه‌اندازی شد.
در ایالات متحده، نهادهای پژوهشی پرشمار و قابل‌توجهی از جمله آزمایشگاه‌های بل (۱۹۲۵)، زیراکس پارک (۱۹۷۰)، آزمایشگاه‌های اچ‌پی (۱۹۶۶)، مؤسسهٔ پژوهشی اسکریپس (۱۹۲۴)، مؤسسه مطالعات زیست‌شناسی سالک، مؤسسهٔ فناوری و علوم پیشرفته بِکمن، مؤسسه مطالعات پیشرفته، مؤسسهٔ اس‌آرآی اینترنشنال و آرتی‌آی اینترنشنال وجود دارند. شرکت هواپیماسازی هیوز از یک نهاد پژوهشی (اچ‌آراِل) برای ساختار مدل سازمانی خود استفاده کرد.
در اواخر سدهٔ ۱۸۰۰ توماس ادیسون، با به‌کار بردن اصول تولید انبوه و کار گروهی در مقیاس بزرگ برای اولین بار، به روند گسترش اختراع کمک شایانی کرد.
در اروپا، در اوایل دوران مدرن

یکی از دستاوردها در گیرودار تلاطم انقلاب علمی سدهٔ ۱۷ پدید آمدن آکادمی علمی بود. در فرانسهٔ لویی چهاردهم، فرهنگستان سلطنتی علوم فرانسه در سال ۱۶۶۶؛ که درپی تشکیل مجامع دانشگاهی خصوصی پیش از آن در همان سدهٔ هفدهم ایجاد شده بود، برای توسعه تحقیقات تأسیس شد. همچنین در لندن، انجمن سلطنتی تأسیس گردید.
در اوایل سدهٔ ۱۸ پتر کبیر ایجاد یک مؤسسهٔ آموزشی و پژوهشی در پایتخت امپراتوری به تازگی ایجاد شدهٔ خود، سن پترزبورگ را مقرر کرد. طرح او زمینه‌چینی‌هایی برای آموزش زبان، علوم فلسفی و علمی، و نیز آکادمی‌های جداگانه‌ای که فارغ‌التحصیلان بتوانند پژوهش‌های علمی بیشتری را در آن دنبال کنند، درنظر گرفته بود. این نهاد در نوع خود در اروپا نخستین گام برای انجام تحقیقات علمی در درون ساختار یک دانشگاه بود. آکادمی سنت پترزبورگ پس از صدور فرمان در ۲۸ ژانویه ۱۷۲۴ تأسیس شد.
پژوهش علمی در آمریکای قرن بیستم

مؤسسات پژوهشی در آغاز قرن بیستم ظهور کردند. در سال ۱۹۰۰، حداقل در اروپا و ایالات متحده، حرفه علمی تنها تا آنجا تکامل یافته بود که شامل مفاهیم نظری علم و نه کاربرد آن می‌شد. دانشمندان پژوهشی هنوز نتوانسته بودند یک رهبری در تخصص ایجاد کنند. در خارج از محافل علمی، عموماً فرض بر این بود که شخصی در یک شغل مرتبط با علوم، کاری را انجام می‌دهد که لزوماً «علمی» است و مهارت دانشمند ارزشی بیش از مهارت یک کارگر ندارد. موضع فلسفی در علم توسط همهٔ پژوهشگران از نظر عقلی برتر از روش‌های کاربردی تصور نمی‌شد. با این حال، هر گونه پژوهش در مورد کاربرد علمی با مقایسه محدود بود. یک تعریف بی‌پایه همه پدیده‌های طبیعی را به «علم» نسبت می‌دهد. رشد مطالعات علمی میل به تقویت مجدد رشته علمی با پژوهش‌های قوی را برانگیخت تا علم «خالص» را از چنین طبقه‌بندی گسترده‌ای استخراج کند.
پژوهش علمی در آمریکای قرن بیستم > ۱۹۰۰ تا ۱۹۳۹

این با پژوهش‌هایی آغاز شد که به‌طور مستقل و به دور از خدمات عمومی و نظارت دولتی انجام می‌شدند. محیط محصور برای پژوهش‌های صنعتی ایجاد شد. این‌ها شامل بنیاد راکفلر، بنیاد کارنگی واشینگتن و مؤسسهٔ مطالعات پیشرفته بودند. پژوهش‌ها هم در نظری و هم در کاربرد پیشرفت کردند. کمک‌های مالی چشمگیر خصوصی به این امر کمک کرد.
پژوهش علمی در آمریکای قرن بیستم > پس از ۱۹۴۰

تا سال ۲۰۰۶، بیش از ۱۴۰۰۰ مرکز پژوهشی در ایالات متحده وجود داشت. توسعه دانشگاه‌ها به دانشگاه‌های تحقیقاتی با این تحولات تغذیه شد، زیرا آموزش انبوه جوامع علمی انبوه را ایجاد کرد. آگاهی عمومی روبه‌رشد از پژوهش‌های علمی، درک عمومی را در پیشبرد پیشرفت‌های پژوهشی خاص به منصه ظهور رساند. پس از جنگ جهانی دوم و بمب اتم، موضوعات پژوهشی خاصی دنبال شد: آلودگی محیط‌زیست و دفاع ملی.
ده بیدچربیون

| ده بیدچربیون | ده بیدچربیون |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۱°۱۵′۱۲″ شمالی ۵۰°۴۲′۲″ شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۲۵۳۳۳°شمالی ۵۰٫۷۰۰۵۶°شرقی﻿ / 31.25333; 50.70056: مختصات: ۳۱°۱۵′۱۲″ شمالی ۵۰°۴۲′۲″ شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۲۵۳۳۳°شمالی ۵۰٫۷۰۰۵۶°شرقی﻿ / 31.25333; 50.70056
کشور: ایران
استان: کهگیلویه و بویراحمد
شهرستان: مارگون
بخش: بخش زیلائی
دهستان: زیلائی
جمعیت: کمتر از ۳ خانوار (سرشماری ۹۵)
ده بیدچربیون، روستایی از توابع بخش زیلائی شهرستان مارگون در استان کهگیلویه و بویراحمد ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان زیلائی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۲ نفر (۴خانوار) بوده‌است.
جمعیت (فیلم ۱۹۸۷)

| جمعیت | جمعیت |
| --- | --- |
کارگردان: بالدو راج چوپرا
تهیه‌کننده: بالدو راج چوپرا
بازیگران: آشوک کومار راجش خانا راج بابار اسمیتا پاتیل پونام دیلون نانا پاتیکار
موسیقی: راوی شانکار شارما
تاریخ‌های انتشار:  ۱۱ سپتامبر ۱۹۸۷ (۱۹۸۷-09-۱۱)  
مدت زمان: ۱۶۰ دقیقه
کشور: هند
زبان: هندی 
جمعیت (به هندی: Awam) یا عمومی (به انگلیسی:  the Public) فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۷ و به کارگردانی بالدو راج چوپرا است. در این فیلم بازیگرانی همچون آشوک کومار، راجش خانا، راج بابار، اسمیتا پاتیل، پونام دیلون، نانا پاتیکار، افتخار، سوشما ست، ساتیش شاه، سعید جعفری، دالیپ تاهیل، پانت ایثار و عارون باکشی ایفای نقش کرده‌اند.
طایفه دمیرچی لو

طایفهٔ دمیرچی‌لو (یا دمیرچلی، دمرچلی، دمیرچی) از طوایف ترک ایران که در استانهای اردبیل، آذربایجان غربی، ساوه، زرندیه،آذربایجان شرقی زنجان و قزوین (دهستان کلنجین) سکونت دارند. این طایفه از نوادگان شاه‌قلی بابا تکلو از ایل تُرکمان تکلو است. حضور این ایل در آناتولی همانند سایر تُرکمانان با پیروزی در نبرد مَلازگِرد (۱۰۷۱ میلادی) صورت گرفت که سرآغاز مرحله جدیدی برای فتح تمام آناتولی بود. تُرکمانان سلجوقی پس از پیروزی بر امپراتوری بیزانس (امپراتوری روم شرقی) در نبرد ملازگرد به پیشروی خود ادامه دادند و علاوه بر آسیای صغیر بر خاور نزدیک از جمله فلسطین نیز مسلط شدند.
گسترهٔ امپراتوری سلجوقیان
ریشه‌شناسی نام

مطابق گزارش سال ۱۸۷۰ میلادی سرهنگ اگرانوویچ (کمیسر سرحدی روسیه)، دمیرچی یا دمیرخان یکی از شش پسر ینصرپاشا (فرزند شاه‌قلی بابا) بوده‌است. پسران ینصرپاشا که هر کدام طایفه‌ای را تحت ریاست داشتند، پس از مرگ پدر از یکدیگر جدا شدند و نام آنان بر این طوایف گذاشته شد. دمیرچی (Demirçi) واژه‌ای تُرکی و به معنای آهنگر است.
نبرد ملازگرد و تصرف آناتولی

پیروزی سلطان آلپ ارسلان در نبرد ملازگرد تنها به شکست و اسارت امپراتور بیزانس (رومانوس دیوژن) منتهی نشد بلکه سد استوار امپراتوری روم شرقی برای همیشه در برابر ایرانیان و مسلمانان فرو ریخت تا شروعی باشد برای وقایع بعدی در منطقه آسیای صغیر. در طول یک سده جمعیت بزرگی از تُرکان اوغوز به سوی آناتولی مهاجرت کردند. تصرف آناتولی از سوی تُرکان اغوز در عین حال موجب نجات جهان اسلام از مخاطرات و تهدیدات جدی امپراتوری بیزانس شد که با تصرف آسیای صغیر و ایجاد یک مدنیت نوین اسلامی برای جهان اسلامی موهبتی بود. تأسیس امپراتوری سلجوقیان روم توسط نوادگان ارسلان اسرائیل از اولین پیامدهای این پیروزی است
ورود به آناتولی و سکونت در آنتالیا (تِکه)

مقالهٔ اصلی: تکه (ملوک‌الطوائف ترکمن)
نام ایل تکلو با خاستگاه آنان (تِکه، یا آنتالیای کنونی) مرتبط است. در سال‌های آخر سلطنت سلجوقیان روم، هنگام پیشروی ایلخانیان به سمت آناتولی، مناطق آناتولی به صورت بیگ‌نشین‌های تُرکمان خودمختار (Anatolian beyliks) تبدیل شد. در همین دوران، گروهی از تُرکمان‌ها که شاخه ای از ایل تکه بودند و در آغاز قرن سیزدهم توسط سلاطین سلجوقیان روم در آنتالیا مستقر بودند، بیگ‌نشین تِکه را تشکیل دادند.
حسن خلیفه بابا

ایل تکلو در بیگ‌نشین تکه (آنتالیای کنونی در ترکیه) ساکن و در دوران فترت امپراتوری سلجوقیان روم، در بِیگ‌نشین تکه (Tekeoğulları Beyliği) حاکم بودند. این ایل در زمان شاه اسماعیل صفوی همراه با شش ایل بزرگ تُرکمان (ایل افشار، ایل شاملو، ایل استاجلو، ایل ذوالقدر، ایل روملو و ایل قاجار) از آناتولی عثمانی به ایران آمدند و پایه‌های شاهنشاهی صفوی را بنیاد گذاردند. تکلوها از ایلات بزرگ قزلباش بودند که از تکه ایلی (آنتالیا) مهاجرت خود را به ایران در دهه دوم سده دهم آغاز کردند. یکی از سران این ایل، به نام حسن خلیفه تکلو، معروف به قرابِیِق(پدر شاه‌قلی بابا) از جانب شیخ جُنَید و شیخ حیدر صفوی از آذربایجان مأمور تبلیغ مذهب شیعه و خاندان شیخ صفی الدین اردبیلی در تکه ایلی شده بود. حسن بیگ روملو، مورخ احسن التواریخ می‌نویسد، حسن خلیفه دو نوبت به خدمت شیخ حیدر پدر شاه اسماعیل اول رسیده و در حلقه مریدان خاص وی داخل شده‌است. شیخ حیدر او را مأمور کرد که به ولایت خود بازگردد و به ترویج مذهب تشیع و گرد آوردن مریدان همت گمارد.
حسن خلیفه در غاری نزدیک محل زندگی خود به عبادت می‌پرداخت، از این رو در آناتولی به سرعت شهرت فراوانی یافت. او توانست مریدان زیادی را به درگاه خود جذب کند، در این اثنا به تعلیم فقه به فرزند خود شاه‌قلی هم می‌پرداخت. شهرت پدر و پسر به گوش سلطان بایزید دوم هم رسید بود و سلطان عثمانی چندین بار برای گرفتن دعا نزد حسن خلیفه بابا رفته و از او طلب دعا در درگاه پروردگار کرده بود.
ایل تکلو و شاه اسماعیل صفوی

در سال ۱۵۲۷ میلادی صدها تن از ایل تکلو برای جنگ با فرخ یسار شروانشاه، همراه سایر قزلباشان در اطراف ارزنجان به شاه اسماعیل اول پیوستند و تا پایان عمر او در اغلب جنگها یاری اش دادند.
ایل تکلو و تشکیل قوای قزلباش

قِزِلباش گروهی از ایلات شیعه بودند و شاه اسماعیل به یاری آنها سلسلهٔ صفوی را پس از براندازی سلسلهٔ آق‌قویونلو بنیان‌گذاری کرد. به‌طورکلی به ارتش ایران در زمان صفویان، «قزلباش» می‌گفتند. در میان قزلباشان، قبایل تُرکمان از آناتولی شرقی و آذربایجان (که به شاه اسماعیل کمک کرده بودند تا با شکست آق قویونلو در تبریز تاجگذاری کند) از نظر تعداد و نفوذ بسیار مهم بودند و نام قزلباش معمولاً منحصراً برای آنها کاربرد دارد. تکیه‌گاه عمده پادشاهان صفوی، قبایل چادرنشین تُرک بودند که در آغاز از هفت قبیله تشکیل می‌شدند و عبارت بودند از: تکلو، شاملو، روملو، استاجلو، افشار، قاجار و ذوالقدر. این قبایل بعدها به نام مشترک قزلباش خوانده شدند.