اسپینت (ساز)
هارپسیکورد اسپینِت (خمیده) > طراحی و ساختار هارپسیکورد اسپینِت:

ویژگی‌های ظاهری و عملکرد منحصربفرد هارپسیکورد اسپینت باعث تغییراتی در فیزیک این ساز شده است، مانند طراحی خاص جعبه صوتی و چیدمان سیم‌ها و اکشن‌ها نسبت به محل قرارگیری کلاویه این ساز در قیاس با هارپسیکوردهای معمول. آنچه در درجه اول اسپینت را از هارپسیکوردهای معمول متمایز می‌کند، زاویه سیم‌ها و خرک‌های آن است. در هارپسیکورد سیم‌ها با زاویه ۹۰ درجه نسبت به کلاویه‌های ساز (یعنی موازی با محل نشستن نوازنده) قرار دارند، همچنین در ویرجینال‌ (Virginals) نیز سیم‌ها به صورت موازی با کلاویه‌های هستند، با این‌همه در اسپینِت سیم‌ها با زاویه حدوداً ۳۰ درجه نسبت به کلاویه‌ها (نسبت به جایگاه نوازنده) به سمت راست خم می‌شوند. دربارهٔ طراحی این ساز می‌توان گفت به صورت تقریبی مثلثی شکل است و بخش بزرگی جعبه صوتی ساز به گوشه سمت راست مایل می‌شود. همچنین طولانی‌ترین ناحیه اسپینت در مجاورت و موازی با سیم‌های باس است، که از گوشهٔ پایین سمت راست تا قسمت بالایی ساز، در سمت چپ نوازنده امتداد دارد. کلاویه‌ها نیز در به صورت معمول در بخش جلوی ساز قرار گرفته‌اند. معمولاً در گوشهٔ پایین سمت راست و کنارهٔ چپ ساز، دو لبهٔ کوچک‌تر وجود دارد که پهلوی خمیده را به کنارهٔ بلند و همین‌طور کنارهٔ بلند را به قسمت جلویی متصل می‌کنند. از دیگر ویژگی‌های اصلی مکانیزم این ساز می‌توان به چینش سیم‌های آن که به صورت دودویی (دوتایی یا جفتی) درکنار یکدیگر قرار دارند اشاره کرد. شیوهٔ چینش سیم‌ها در اسپینت به این گونه است که دوسیم مجاور، با فاصله‌ای حدوداً ۴ میلی‌متر از هم بر روی خرک قرار می‌گیرند، و همچنین فاصله‌ای که بین هر جفت سیم درنظر گرفته‌شده، حدوداً ۱۰ میلی‌متر است. مضراب‌ها نیز به صورت جفت چینده شده و به دلیل حفظ فاصله بین دو سیم جفتی، خود آن‌ها نیز دارای فواصل نسبتاً بزرگتری هستند. به این شکل زبانه‌ها در جهت‌های مخالف در روبرو هم قرار می‌گیرند، و سیم‌های مجاور را در دو طرف این فاصلهٔ بازتر (فاصلهٔ ۱۰ میلی‌متر جفت‌ها)، با زخمه‌زدن به صدا در می‌آورند. در نوع  چیدمانی که فواصل نیمی از سیم‌ها به جای ۱۰ میلی‌متر، ۴ میلی‌متر هستند، بستری را فراهم می‌کند تا تعداد بیشتری سیم را در یک جعبهٔ صوتی کوچک‌تر گنجاند. همانطور که بارها اشاره شد، ساختار این ساز طوری طراحی شده است که فاصله بین سیم های جفتی 4 میلی متر و فاصله‌ی هر جفت سیم با هم  10 میلی متر (1 سانت) است، این ساختار باعث شده که ساز تعداد سیم های بیشتری در جعبه صوتی کوچکتر نسبت به هارپیکورد داشته باشد. نقطه ضعف طراحی زوج چیندن سیم این است که به‌طور کلی اسپینت به یک گروه کر سیمی (جفت چیندن سیم ها در اینجا برای افضایش صدای ساز به کار رفته است) محدود می‌شود، و باعث کم شدن سرعت نواختن نوازنده میشود و جعبه ساز نیز محدود به مصاحتی تقریبا برابر با 8 فوت میشود، اگرچه جان پلیر تعداد اندکی اسپینت کشف کرد که اینگونه نبودند و از سیستم‌های دیگر چیدمان سیم استفاده می‌کردند. نوازنده ساز برای کوک کردن این ساز از با استفاده از پیچ های کوک، ساز را کوک میکند.  این امر به دلیل جهت‌گیری متناوب خرک‌ها و سیم ها در اسپینت بسیار سخت بود. همچنین زاویه سیم ها در این ساز باعث شده تا کیفت صدا (تن صدا ) مانند یک هارپسیکورد معمولی نباشد، همچنین کوک کردن این ساز بسیار سخت تر از یک هارپسیکرد معمولی بود. بنابر این این ساز داری تن صدای نسبتا متفاوتی بود و همچنین دارای هارمونیک های کمتری بود. هارپسیکرد اسپینت دارای ساختمان کوچک تر نسبت به  هارپسیکورد های معمولی بودند و به همین دلیل صدای نسبتا ضعیف تری هم داشتند. به همین دلایل، اسپینت معمولاً فقط یک ساز برای داخل خانه‌ها بودند که برای صرفه جویی در هزینه و کمتر اشغال کردن فضای داخلی خانه خریداری میشدند.