اکونومیست
تاریخ

اقتصاددان اسکاتلندی، جیمز ویلسون، این روزنامه را تأسیس کرد تا "در یک مسابقه شدید میان هوش ... و ... جهل" شرکت کند. نخستین شماره آن (در تصویر) در ۲ سپتامبر ۱۸۴۳ به عنوان یک روزنامه بروادشیت منتشر شد و سپس در سال ۱۹۷۱ به روزنامه‌ای با صحافی کامل (پرفکت‌باند) تبدیل شد؛ این روزنامه در حال حاضر از فرمت مجله‌ای با دوخت استفاده می‌کند.
اکونومیست توسط تاجر و بانکدار بریتانیایی جیمز ویلسون در سال ۱۸۴۳ میلادی برای پیشبرد لغو قوانین ذرت ، یک سیستم تعرفه‌های واردات، تأسیس شد.   دفترچه ای برای روزنامه از ۵ اوت ۱۸۴۳، سیزده حوزه پوششی را برشمرده بود که سردبیران آن می خواستند نشریه بر آنها تمرکز کند:
سرمقاله اصلی، که در آن اصول تجارت آزاد به سختی در تمام مسائل مهم روز اعمال می‌شود.
مقالات مربوط به برخی موضوعات عملی، تجاری، کشاورزی یا خارجی مورد علاقه گذرا، مانند معاهدات خارجی.
مقاله‌ای درباره اصول اولیه اقتصاد سیاسی که در تجربه عملی کاربرد دارد و قوانین مربوط به قیمت، دستمزد، اجاره، مبادله، درآمد و مالیات را پوشش می‌دهد.
گزارش های پارلمانی ، با تمرکز ویژه بر بازرگانی، کشاورزی و تجارت آزاد.
گزارش ها و گزارش های جنبش های مردمی حامی تجارت آزاد.
اخبار عمومی از دادگاه سنت جیمز ، کلان شهر ، استان‌ها تاریخی انگلستان، اسکاتلند و ایرلند.
موضوعات تجاری مانند تغییرات در مقررات مالی، وضعیت و چشم‌انداز بازارها، واردات و صادرات، اخبار خارجی، وضعیت مناطق تولیدی، اطلاعیه‌های پیشرفت‌های مهم مکانیکی، اخبار کشتیرانی، بازار پول و پیشرفت راه‌آهن. و شرکت های دولتی.
موضوعات کشاورزی، از جمله کاربرد زمین شناسی و شیمی؛ اطلاعیه‌های تجهیزات جدید و بهبود یافته، وضعیت محصولات، بازارها، قیمت‌ها، بازارهای خارجی و قیمت‌های تبدیل شده به پول انگلیسی. هر از گاهی، با جزئیاتی، برنامه‌هایی در بلژیک، سوئیس و دیگر کشورهای خوش کشت دنبال می‌شود.
موضوعات استعماری و خارجی، از جمله تجارت، تولید، تغییرات سیاسی و مالی و موارد دیگر، از جمله افشای مفاسد محدودیت و حفاظت و مزایای معاشرت و تجارت آزاد.
گزارش‌های حقوقی، عمدتاً به حوزه‌های مهم تجارت، تولید و کشاورزی محدود می‌شود.
کتاب‌هایی که عمدتاً، اما نه به‌طور انحصاری، به بازرگانی، تولید، و کشاورزی محدود می‌شوند و شامل تمام رساله‌های اقتصاد سیاسی، امور مالی، یا مالیات می‌شوند.
یک گازتا تجاری، با قیمت ها و آمار هفته.
مکاتبات و استعلام از خوانندگان روزنامه.
ویلسون آن را به عنوان شرکت در "یک رقابت شدید بین اطلاعاتی که به جلو فشار می‌دهد، و یک نادانی نالایق و ترسو که مانع پیشرفت ما می‌شود" توصیف کرد، عبارتی که هنوز در نقش آن (US: masthead) به عنوان مأموریت نشریه دیده می‌شود.  مدت‌هاست که به عنوان «یکی از شایسته‌ترین و ظریف‌ترین نشریات غربی در امور عمومی» مورد احترام بوده است.  کارل مارکس در فرمول بندی تئوری سوسیالیستی خود از آن استناد کرد زیرا مارکس احساس می‌کرد این نشریه مظهر منافع بورژوازی است.  او نوشت که " اکونومیست لندن، ارگان اروپایی اشراف مالی، نگرش این طبقه را به طرز چشمگیری توصیف کرد."  در سال ۱۹۱۵ میلادی، ولادیمیر لنین انقلابی از اکونومیست به عنوان "ژورنالی که برای میلیونرهای بریتانیایی صحبت می‌کند" یاد کرد.  علاوه بر این، لنین اظهار داشت که اکونومیست موضعی «بورژوا- صلح طلب» داشت و از ترس انقلاب از صلح حمایت می کرد.
در اختلافات ارزی در اواسط قرن نوزدهم، مجله در کنار مدرسه بانکداری در مقابل مدرسه ارز قرار گرفت. این قانون از قانون منشور بانک در سال ۱۸۴۴ انتقاد کرد که مقدار اسکناس‌هایی را که بانک انگلستان می‌توانست بر اساس سیاست مدرسه ارزی که توسط لرد اورستون تشویق می‌شد منتشر کند، محدود می‌کرد، که در نهایت به پول‌گرایی تبدیل شد. این سازمان بحران مالی ۱۸۵۷ در بریتانیا را به گردن «طبقه خاصی از دکترینرها» می‌اندازد که «هر بحران تجاری و پیامدهای فاجعه‌بار آن را به «نسخه‌های بیش از حد اسکناس» ارجاع می‌دهند.   دلایل بحران مالی را تغییرات در نرخ بهره و افزایش سرمایه مالی مازاد بر سرمایه گذاری‌های نابخردانه شناسایی کرد.
در سال ۱۹۲۰، تیراژ روزنامه به ۶۱۷۰ رسید. در سال ۱۹۳۴، اولین بازطراحی بزرگ خود را انجام داد. پلاک قرمز فعلی ماشین آتش نشانی توسط رینولدز استون در سال ۱۹۵۹ ایجاد شد.  در سال ۱۹۷۱، اکونومیست فرمت برگه گسترده خود را به قالب بندی کامل به سبک مجله کوچکتر تغییر داد.  در سال ۱۹۸۱ این نشریه پس از انتشار نسخه بریتانیایی از سال ۱۸۴۳، یک نسخه آمریکای شمالی را معرفی کرد. تیراژ آن تا سال ۲۰۱۰ بیش از ده برابر شده بود  در ژانویه ۲۰۱۲، اکونومیست بخش هفتگی جدیدی را راه اندازی کرد که به طور انحصاری به چین اختصاص داشت، اولین بخش کشوری جدید از زمان معرفی بخش مربوط به ایالات متحده در سال ۱۹۴۲.
در سال ۱۹۱۱، جیمز فالوز در واشنگتن پست استدلال کرد که اکونومیست از خطوط سرمقاله‌ای استفاده می‌کند که در تضاد با اخباری است که ادعا می‌کردند برجسته می‌کردند.  در سال ۱۹۹۹، اندرو سالیوان در نیو ریپابلیک شکایت کرد که از «نابغه بازاریابی»  برای جبران کمبودهای گزارش‌های اصلی استفاده می‌کند، که منجر به «نوعی ریدرز دایجست»  برای نخبگان شرکت‌های آمریکایی شد.   گاردین نوشت: «نویسندگان آن به ندرت مشکل سیاسی یا اقتصادی را می‌بینند که با ترفند سه کارتی قابل اعتماد خصوصی سازی، مقررات زدایی و آزادسازی قابل حل نباشد».
در سال ۲۰۰۵، شیکاگو تریبون آن را به عنوان بهترین مقاله انگلیسی زبان معرفی کرد و به قدرت آن در گزارش‌های بین‌المللی اشاره کرد، جایی که احساس نمی‌کند «فقط در زمان فاجعه‌ای غیرقابل کاهش سرزمینی دور را پوشش دهد» و اینکه دیواری بین گزارش‌هایش و گزارش‌هایش نگه داشته است. سیاست های تحریریه محافظه کارانه تر آن. در سال ۲۰۰۸، جان میچم ، سردبیر سابق نیوزویک و یکی از طرفداران خود، 's بر تحلیل بر گزارش اصلی انتقاد کرد.  در سال ۲۰۱۲، اکونومیست به هک کامپیوتر قاضی محمد نظام الحق از دادگاه عالی بنگلادش متهم شد که منجر به استعفای وی از ریاست دادگاه جنایات بین المللی شد.   در اوت ۲۰۱۵، پیرسون ٪۵۰ از سهام خود در روزنامه را به شرکت سرمایه گذاری خانواده آنیلی ایتالیایی، Exor ، به مبلغ ۴۶۹ میلیون پوند (۵۳۱ میلیون دلار آمریکا) فروخت و روزنامه بقیه سهام را به قیمت ۱۸۲ میلیون پوند (۲۰۶میلیون دلار) دوباره خریداری کرد. ).