stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جویبار (مازندران)
تاریخچه > پس از اسلام

فرهنگ جغرافیایی ایران می‌نویسد:
«باغلو (مشهور به جویبار) قصبهٔ مرکز دهستان گیل‌خواران بخش مرکزی شهرستان شاهی، شهرستان قائمشهر است که در ۲۱ هزارگزی شمال شاهی و ۱۸ هزارگزی شمال باختری ساری در دشت واقع است. ناحیه‌ای است دارای آب و هوای معتدل مرطوب و ۳۱۰۰ تن سکنه، آب آنجا از چاه تأمین می‌شود و محصول عمدهٔ آن پنبه و غلات و کنجد و صیفی و شغل مردمش زراعت و راه آن به شاهی و کیاکلا شوسه‌است. کارخانهٔ پنبه‌پاک‌کنی دولتی در این قصبه دایر است. بازار عمومی جمعه در یک هزارگزی جنوب قصبه واقع است.»
گمان می‌رود اجتماع اولیه مردم در شهرستان جویبار به دوران صدر اسلام بازگردد؛ ولی اولین مدرک و نشانه از جویبار در کتاب سهمی، نویسنده تاریخ جورجان که در اواخر قرن چهارم و اوایل قرن پنجم زندگی می‌کرد در صفحه ۴۸۸ در مورد یک شخصیت علمی و فقهی برجسته با نام یعقوب تن بلائی از دهستان گیلخواران نام قدیمی جویبار نوشته شده‌است. تاریخ مرگ این فرد ۲۹۲ هجری ذکر شدهاست.
در سال ۱۳۱۰ در دوره پهلوی و به دستور رضاشاه کارخانه پنبه‌ای در مرکز شهر تأسیس شد که می‌توان گفت این کار اولین سنگ بنای شهر جدید جویبار بود. هم‌زمان با آن تاسیژاندارمری و مخابرات با مرکز تلفن مغناطیسی به این امر کمک کرد
اولین‌های شهر جویبار کارخانه شالی کوبی توسط حسین منتظری تأسیس شد که البته قبل از وی یک شخص آلمانی که از جنگ جهانی متواری شده و به این منطقه پناه آورده بود یک کارخانه شالی کوبی احداث کرد.
اولین کمباین توسط آقایان میر اکبر لاریمی و آقای پنبه کار به این منطقه آورده شد.
اولین موتور برق جهت برق رسانی به خانه‌های جویبار توسط حاج آقای محمد علی شعیری در جویبار به کار انداخته شد و در کنار مسجد جامع کنونی قرار گرفت.
اولین رئیس انجمن شهر آقای حاج ابراهیم اقبالیان بود.
اولین دفتر ازدواج و طلاق در سال ۱۳۱۳ توسط شیخ مصطفی ورداسبی افتتاح شد از نکات جالب توجه این بود که تا سال وفاتشان یعنی ۱۳۴۵ فقط ۱۳ مورد طلاق ثبت کرده بود.
اولین شهردار جویبار آقای گلچین بود
اولین استادیوم ورزشی در سال ۱۳۴۵ افتتاح شد.
اولین کتابخانه در سال ۱۳۴۵ افتتاح شد.
اولین شرکت تعاونی در سال ۱۳۳۸ افتتاح شد.
اولین حمام توسط استاد رفیع رنجبر در جویبار و شیخ مصلحی در کلاگرمحله دایر شد.
اولین اتومبیل توسط حاج شکرالله فلاح به این شهر وارد شد.
اولین سالن پینگ پنگ در سال ۱۳۴۶ در محوطه پار ملی بنا گردید که اکنون کلانتری شماره یک در آن استقرار دارد.
اولین دیپلمه و اولین پزشک جویبار آقای هیبت‌الله ورداسبی بود.
در سال ۱۳۶۸ با پیگیری‌های مکرر بعضی از زحمتکشان، وزارت کشور با تأسیس بخشداری در جویبار موافقت نمود؛ و این بخشدار در سال ۱۳۷۰ شروع به فعالیت نمود.
در سال ۱۳۱۲ شخصی به نام یپرم ارمنی تاجر، با جند نفر تاجر محلی در جویبار کارخانه پنبه پاک کنی تأسیس کردند که در سال ۱۳۱۷ رضا شاه مالک این کارخانه کوچک شده و کارخانه بزرگ را تأسیس کرد.
اولین مدرسه را در مرحوم شیخ مصطفی ورداسبی با مرحوم شیخ اسماعیل مهجور، در سال ۱۳۱۶ جویبار راه اندازی کردند که همان مدرسه سعدی بود. از شاخص‌ترین مدیران به علی مدانلو (علی آقا مدیر) و معلمان این مدرسه می‌توان به حسینعلی یعقوبی و عبدالرحیم معتمدی اشاره کرد.
در سال ۱۳۱۴ سازمان شیلات برقرار شد.
در زمان رضاشاه برای بار اول بهداری تأسیس کردند که آقای نادری به عنوان اولین پزشک و آقای نجاتی به عنوان پزشک یار به کار مشغول شدند. شهرداری جویبار برای اولین بار در سال ۱۳۴۰ با انتخاب شهردار از سوی استاندار مازندران شروع به فعالیت نمود.
مردم > قومیت

مردم جویبار از قومیت طبری هستند . شهرهای آمل، چالوس، کلار، سعیدآباد و رویان جزئی از سرزمین قوم تپوری بودند.
در قرن ۱۶ میلادی به فرمان شاه عباس صفوی سکونت گزینی اجباری کُردها، سمنانی ها، ترکها و خراسانی‌ها در این منطقه، به عنوان مرزد‎اران سرحدات شمالی برای جلوگیری از تجاوز ترکمنها و ازبکها صورت گرفت. و اولین طایفه ای که به این منطقه کوچانده شده اند طایفه مدانلو از قوم کُرد بود و هم اکنون یکی از محله‌های جویبار و آبادیهای اطراف به نام این طایفه می‌باشد. به غیر از شهر جویبار، طایفه مدانلو در لاریم، کُردکلا، مشک‌آباد و پنبه چوله ساکن می‌باشند.
مردم > خطر انقراض قوم طبری

به گفته پژوهشگران آمار بالای طلاق، باروری کم، سالمندی و ازدواج پایین از مشکلات حوزه جمعیت در میان قوم طبری به ویژه طبری‌های مازندران محسوب می‌شود. پژوهشگران به روند پیری جمعیت قوم طبری اشاره نموده و بر لزوم توجه به سیاست جوانی جمعیت تاکید دارند. پژوهشگران خطر انقراض قوم طبری (مازندرانی) را در کشور خطر جدی میدانند. براساس غربالگری از ۴۳۰ هزار زوج طبری (مازندرانی) در سال ۱۴۰۱ حدود ۱۰ هزار زوج نابارور در مازندران شناسایی شدند.
مردم > جمعیت

شهر جویبار طبق آمار سال ۹۵ دارای ۳۲٬۹۲۴ جمعیت می‌باشد.
مردم > زبان

مردم جویبار به زبان مازندرانی (طبری) گویش می‌کنند.
محدوده شهری

در گذشته حریم شهری جویبار دو خیابان مابین میدان کشتی تا میدان امام (سپاه) و از آنجا تا آتش‌نشانی بود. با گذشت زمان این محدوده گسترش یافت.
شهر جویبار از محلات به هم پیوسته تشکیل شده‌است. این محلات عبارتند از:کلاگرمحله، سراجکلا، بالامحله، فقیه‌محله، جوان‌محله، حیدرآباد، تازه‌آباد، کردمحله و باغبان‌محله. همچنین کلاگرمحله یکی از بزرگترین محله‌های جویبار می‌باشد
۲۷ در صد از مساحت جویبار در بافت فرسوده قرار دارد.
ورزش

حسن یزدانی
رضا یزدانی
کمیل قاسمی
کامران قاسم‌پور
مسعود اسماعیل‌پور
عزت‌الله اکبری
محمد نخودی
امیرمحمد یزدانی
محمود فکری
شهاب گردان
جویبار در طول تاریخ یکی از موفق‌ترین شهرهای ایران در ورزش به خصوص در رشته کشتی بوده‌است. اتحادیه جهانی کشتی فیلا در سال ۲۰۱۳، در گزارشی، جویبار را پایتخت کشتی ایران نامید. حسن یزدانی، رضا یزدانی، کامران قاسمپور، مسعود اسماعیل‌پور، کمیل قاسمی، سبحان روحی، یعقوب نجفی جویباری، عزیز واگذاری، آیت واگذاری، عزت‌الله اکبری، مهدی حاجی‌زاده، محمد نخودی و امیرمحمد یزدانی کشتی گیرانی مطرح در این شهر هستند.
جویبار در طول تاریخ المپیک ۷ کشتی‌گیر داشته که توانستند ۳ مدال المپیک کسب کنند.
در رشته فوتبال نیز از محمود فکری و شهاب گردان می‌توان نام برد.
نگارخانه

رودخانه سیاهرود
رودخانه‌ای در جویبار
میدان امام جویبار
خشت‌پل بر روی سیاهرود
مکان شهر جویبار در شهرستان جویبار با رنگ قرمز مشخص شده‌است
موقعیت تپورها در قرن دوم قبل از میلاد، از شرق سپیدرود تا اسرم هیرکانیا
نقشه قدیم مازندران ۱۸۱۴ میلادی
خنفچه

| خنفچه | خنفچه |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: گیلان
شهرستان: رشت
بخش: بخش مرکزی
دهستان: پیربازار
جمعیت: ۲۲۶ نفر (سرشماری ۹۵)
خنفچه، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان رشت در استان گیلان ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان پیربازار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۶۴ نفر (۶۶خانوار) بوده‌است.
کیم کی-دوک

| کیم کی-دوک | کیم کی-دوک |
| --- | --- |
کیم کی-دوک در جشنواره فیلم ونیز ۲۰۱۲: کیم کی-دوک در جشنواره فیلم ونیز ۲۰۱۲
زادهٔ: ۲۰ دسامبر ۱۹۶۰ شهرستان بونگهوا، کره جنوبی
درگذشت: ۱۱ دسامبر ۲۰۲۰ (۵۹ سال) ریگا، لتونی
پیشه‌ها: کارگردان فیلم‌نامه‌نویس
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۳–۲۰۲۰
| 0 | 1 |
| --- | --- |
کیم کی-دوک: کیم کی-دوک
هانگول: 김기덕
هانجا: 金基德
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Gim Gideok
مک‌کیون–ریشاور: Kim Kidŏk
کیم کی-دوک (کره‌ای: 김기덕 [kimɡidʌk]؛ ۲۰ دسامبر ۱۹۶۰ – ۱۱ دسامبر ۲۰۲۰) کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس اهل کره جنوبی بود. او از نسل اول کارگردان‌های موج نوی سینمای کره جنوبی بود.
او برای خانه خالی شیر نقره‌ای بهترین کارگردانی و برای پیتا شیر طلایی بهترین فیلم جشنواره فیلم ونیز را کسب کرد. او با دختر سامری توانست خرس نقره‌ای بهترین کارگردانی جشنواره بین‌المللی فیلم برلین را به دست آورد. او همچنین با مستند آریرانگ توانست جایزه نوعی نگاه جشنواره کن را کسب کند.
زندگی‌نامه

کیم کی دوک در ۲۰ دسامبر ۱۹۶۰ در جئونسانگبوک-دو کره جنوبی به دنیا آمد. کودکی‌اش را در یک روستای کوهستانی دورافتاده گذراند. سال ۱۹۶۹ روستای زادگاهش را برای تحصیل ترک کرد و به سئول رفت. در هفده سالگی مجبور شد مدرسه آموزش کشاورزی را ترک کند و در چند کارخانه مشغول به کار شد.
سه سال بعد، برای پنج سال به نیروی مسلح دریایی ملحق شد. وقتی از آنجا بیرون آمد عمیقاً تغییر کرده بود و بعد از آن دو سال در یک کلیسا برای واعظ شدن به سر برد.
او به نقاشی علاقه‌مند شد و برای یادگیری نقاشی به یک مدرسه هنرهای زیبا در پاریس رفت. او وقتی در سال ۱۹۹۳ به کره بازگشت، به سینما علاقه‌مند شده بود و فیلمنامه‌نویسی را آغاز کرد. اولین فیلمنامه‌اش مورد توجه قرار گرفت و جایزهٔ انجمن فیلم‌نامه‌نویسان را دریافت کرد.
در سال ۱۹۹۶ کارگردانی را شروع کرد و اولین فیلمش را با نام کروکودیل با الهام از زندگی خود ساخت.
زندگی‌نامه > درگذشت

وی در تاریخ ۱۱ دسامبر ۲۰۲۰ در حالی که در کشور لتونی به سر می‌برد، بر اثر ابتلا به بیماری کووید-۱۹ جان خود را از دست داد. او پیش از درگذشتش، در جریان افشاگری‌های جنبش من هم متهم به آزار جنسی دو بازیگر زن شد.
فیلم‌شناسی

| سال | نام فیلم | نویسنده | کارگردان | تهیه‌کننده | بازیگر | توضیحات و جوایز |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۹۶ | کروکودیل |  |  |  |  |  |
| ۱۹۹۷ | حیوانات وحشی |  |  |  |  |  |
| ۱۹۹۸ | مسافرخانه بریدکیج |  |  |  |  |  |
| ۲۰۰۰ | جزیره |  |  |  |  |  |
| ۲۰۰۰ | داستان واقعی |  |  |  |  |  |
| ۲۰۰۱ | آدرس نامعلوم |  |  |  |  |  |
| ۲۰۰۱ | پسر بد |  |  |  |  |  |
| ۲۰۰۲ | گارد ساحلی |  |  |  |  |  |
| ۲۰۰۳ | بهار، تابستان، پاییز، زمستان… و بهار |  |  |  |  |  |
| ۲۰۰۴ | دختر سامری |  |  |  |  |  |
| ۲۰۰۴ | خانهٔ خالی |  |  |  |  |  |
| ۲۰۰۵ | کمان |  |  |  |  |  |
| ۲۰۰۶ | زمان |  |  |  |  |  |
| ۲۰۰۷ | نفس |  |  |  |  |  |
| ۲۰۰۸ | رویا |  |  |  |  |  |
| ۲۰۰۸ | زیبا |  |  |  |  | به کارگردانی جون جای-هونگ |
| ۲۰۰۸ | زخم عمیق |  |  |  |  | به کارگردانی جانگ هون |
| ۲۰۱۰ | سایه مرگ |  |  |  |  | به کارگردانی جانگ هون و بر اساس داستانی از کیم کی دوک |
| ۲۰۱۱ | آریرانگ |  |  |  |  |  |
| ۲۰۱۱ | آمین |  |  |  |  |  |
| ۲۰۱۱ | پونگسان |  |  |  |  | به کارگردانی جون جای-هونگ |
| ۲۰۱۲ | پیتا |  |  |  |  |  |
| ۲۰۱۳ | موبیوس |  |  |  |  |  |
| ۲۰۱۳ | بازی خشن |  |  |  |  | به کارگردانی شین یئون شیک و بازیگری لی جون |
| ۲۰۱۳ | خانواده سرخ |  |  |  |  | به کارگردانی لی جو هیونگ |
| ۲۰۱۴ | یک به یک |  |  |  |  |  |
| ۲۰۱۴ | موهبت الهی |  |  |  |  | به کارگردانی سی هیون مون |
| ۲۰۱۴ | ساخت چین |  |  |  |  | به کارگردانی کیم دونگ هو |
| ۲۰۱۵ | ایست |  |  |  |  |  |
| ۲۰۱۶ | تور |  |  |  |  |  |
| ۲۰۱۷ | بیل مکانیکی |  |  |  |  | به کارگردانی لی جو هیونگ |
| ۲۰۱۸ | انسان، فضا، زمان و انسان |  |  |  |  |  |
| ۲۰۱۹ | دیزالو |  |  |  |  |  |
| ۲۰۲۲ | ندای خدا |  |  |  |  |  |
جوایز بین‌المللی > جوایز در جشنواره‌های بین‌المللی

| سال | جشنواره | بخش | نام فیلم | نتیجه | جایزه | منبع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۰۴ | جشنواره فیلم برلین | بهترین کارگردانی | دختر سامری | برنده | خرس نقره‌ای |  |
| ۲۰۰۴ | جشنواره فیلم ونیز | بهترین کارگردانی | خانه خالی | برنده | شیر نقره‌ای |  |
| ۲۰۱۱ | جشنواره فیلم کن | جایزه نوعی نگاه | آریرانگ | برنده |  |  |
| ۲۰۱۲ | جشنواره فیلم ونیز | بهترین فیلم | پیتا | برنده | شیر طلایی |  |
جوایز بین‌المللی > نامزدی در جشنواره‌های بین‌المللی

| سال | جشنواره | بخش | نام فیلم | نتیجه | جایزه | منبع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۰۰ | جشنواره فیلم ونیز | بهترین فیلم | جزیره | نامزدشده | شیر طلایی |  |
| ۲۰۰۱ | جشنواره فیلم ونیز | بهترین فیلم | آدرس نامعلوم | نامزدشده | شیر طلایی |  |
| ۲۰۰۲ | جشنواره فیلم برلین | بهترین فیلم | پسر بد | نامزدشده | خرس طلایی |  |
| ۲۰۰۴ | جشنواره فیلم برلین | بهترین فیلم | دختر سامری | نامزدشده | خرس طلایی |  |
| ۲۰۰۴ | جشنواره فیلم ونیز | بهترین فیلم | خانه خالی | نامزدشده | شیر طلایی |  |
| ۲۰۰۵ | جشنواره فیلم کن | جایزه نوعی نگاه | کمان | نامزدشده |  |  |
| ۲۰۰۷ | جشنواره فیلم کن | بهترین فیلم | نفس | نامزدشده | نخل طلا |  |
جوایز بین‌المللی > حضور در جوایز اسکار

| سال | دوره | بخش | فیلم | نتیجه | منبع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۰۴ | هفتاد و ششمین دوره جوایز اسکار | نماینده کره جنوبی در بخش فیلم بین‌المللی | بهار، تابستان، پاییز، زمستان… و بهار | پذیرفته نشد |  |
| ۲۰۱۳ | هشتاد و پنجمین دوره جوایز اسکار | نماینده کره جنوبی در بخش فیلم بین‌المللی | پیتا | پذیرفته نشد |  |
بازخورد در ایران

کیم کی دوک از جمله کارگردان‌هایی است که آثار او در ایران مورد توجه قرار گرفته شده‌است.
در سال ۱۳۹۸ کتابی با عنوان عشق در سینما: خانهٔ خالی به تألیف صالح نجفی از پژوهشگران حوزه فلسفه و هنر توسط انتشارات لگا منتشر شد. این کتاب به تحلیلی موشکافانه دربارهٔ فیلم خانه خالی پرداخته‌است.
فیلم بهار، تابستان، پاییز، زمستان… و بهار در مرداد ۱۳۸۵ در قالب برنامه سینما و ماورا از شبکه چهار صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش شد. حسن بلخاری در این برنامه به نقد و تحلیل این فیلم پرداخت. در دی ۱۳۹۳ نیز این فیلم در میزگرد رادیو نمایش مورد بررسی قرار گرفت.
در سال ۱۳۹۴ مقاله علمی-پژوهشی با عنوان «بررسی کارکرد هنرهای آیینی ذن در فیلم بهار، تابستان، پاییز، زمستان و دوباره بهار» در نشریه نامه، هنرهای نمایشی و موسیقی منتشر شد. طبق یافته‌های پژوهش، این فیلم برای بیان پرسش‌های تامل‌برانگیز در هستی‌شناسی و تعالی بخشیدن به هستی، از هنرهای آیینی در قالب استعاره، نماد و تشبیهات تصویری بهره می‌گیرد.
در سال ۱۳۹۵ در کنفرانس دو سالانه جامعه و معماری معاصر مقاله علمی با عنوان «جایگاه هنر و معماری در سینمای معنا گرا» ارائه شد که با محوریت بررسی فیلم بهار، تابستان، پاییز، زمستان… و بهار بود. طبق یافته‌های پژوهش، این فیلم دارای محتوا و معماری فلسفی می‌باشد و آن را به مخاطب منتقل می‌کند.
کیم کی-دوک با فیلم تور در بخش مسابقه سی و پنجمین جشنواره جهانی فیلم فجر حضور داشت. این جشنواره در اردیبهشت ۱۳۹۶ در تهران برگزار شد.
میکویان (ابهام‌زدایی)

میکویان نام خانوادگی ارمنی است. ممکن است به این موارد اشاره کند:
آناستاس ایووانویچ میکویان، سیاستمدار شوروی و عضو دفنر مرکزی شوروی در ۱۹۳۰ تا ۱۹۶۰
آرتیوم میکویان، برادر آناستاس و یکی از طراحان بنیانگذار جنگنده میگ
آلکسی میکویان
تامبلر

| 0 | 1 |
| --- | --- |
گونه شرکت: شرکت تابعه
بنیان‌گذاری‌شده: فوریه ۲۰۰۷
ستاد: نیویورک, ایالات متحده آمریکا
مالک: یاهو!
بنیانگذار(ان): دیوید کارپ
صنعت: میکروبلاگینگ, خدمات شبکه‌های اجتماعی
کارکنان: ۴۱۱ (از ژوئن ۲۰۱۷)
وبگاه: tumblr.com
تامبلر (به انگلیسی: Tumblr) پلتفورم میکروبلاگینگ و یک وب‌گاه ارایه‌دهنده خدمات شبکه اجتماعی است که توسط شرکت تامبلر راه‌اندازی و اداره می‌شود. ویژگی اصلی تامبلر آسانی در استفاده و داشتن امکانات متفاوت برای کاربران خود است تا بتوانند در قالب‌های مختلف پست‌های کوتاه خود را بیان کنند. این وبلاگ‌ها اصطلاحاً تامبلاگ نام دارند. کاربران می‌توانند وبلاگ دیگران را دنبال کنند مگر اینکه یک کاربر بلاگ خود را خصوصی کرده باشد.
تا ۴ فوریه ۲۰۱۵، تامبلر بیش از ۲۲۱٬۷ میلیون وبلاگ را در سیستم خود ثبت کرده بود؛ بر اساس آمار کام‌سکور(comScore) بازدید روزانه از سیستم بیش از ۱۳٫۴ میلیون نفر بازدیدکننده خالص در آمریکا است.
تامبلر در ماه می ۲۰۱۳، به مبلغ ۱،۱ میلیارد دلار توسط کمپانی یاهو خریداری شد. سپس سال ۲۰۱۷ پس از تصاحب یاهو توسط ورایزون، در زیرمجموعه‌ی این اپراتور همراه آمریکایی قرار گرفت؛ اما طولی نکشید که ورایزون نیز به فکر فروش تامبلر افتاد تا در نهایت شاهد تصاحب این پلتفرم محتوا توسط Automattic، شرکت مادر وردپرس، در سال ۲۰۱۹ هستیم.
مزایای تامبلر

شروع آسان
امکان ارسال تصویر، صدا و ویدئو و مقالات به‌طور مستقیم در وبلاگ
امکان ایجاد ساده یک وبلاگ
امکان اشتراک بخشی کوتاه از یک نوشته
رابط کاربری کاربر پسند و مناسب برای انتشار محتوا
جیل استاین

| جیل استاین | جیل استاین |
| --- | --- |
استاین در ۲۰۲۴: استاین در ۲۰۲۴
عضو جلسه شهری لکسینگتون، ماساچوست از حوزه دوم: عضو جلسه شهری لکسینگتون، ماساچوست از حوزه دوم
دوره مسئولیت ۲۰۰۵ – ۲۰۱۰: دوره مسئولیت ۲۰۰۵ – ۲۰۱۰
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: جیل الن استاین ۱۴ مهٔ ۱۹۵۰ ‏(۷۴ سال) شیکاگو، Illinois, U.S.
حزب سیاسی: حزب سبز ایالات متحده (۲۰۰۲–اکنون)
دیگر عضویت‌های سیاسی: حزب دموکرات (۱۹۶۸–۲۰۰۲)
همسر(ان): Richard Rohrer
فرزندان: ۲
تحصیلات: دانشگاه هاروارد (بی‌ای، دکترای پزشکی)
امضا: 
وبگاه: Campaign website
جیل الن استاین (متولد مه ۱۴, ۱۹۵۰؛ به انگلیسی: Jill Ellen Stein) پزشک و کنشگر آمریکایی است. او نامزد حزب سبز ایالات متحده آمریکا برای رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا در انتخابات سال ۲۰۲۴ است، و پیشتر نامزد این حزب در انتخابات‌های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۶ بوده است. او در سال‌های ۲۰۰۲ و ۲۰۱۰ نامزد حزب سبز-رنگین‌کمان برای فرمانداری ماساچوست بوده است. استاین یکی از زنان متعددی است که برای ریاست جمهوری ایالات متحده نامزد شده‌اند و یکی از معدود زنانی است که موفق شده پس از هیلاری کلینتون و جو جورگنسن بیش از یک میلیون رای در انتخابات سراسری به دست بیاورد.
او در زمان کار به عنوان پزشک برای بهبود آلودگی هوا و استانداردهای نیروگاه زغال سنگ سوز مبارزه کرد. او در نخستین کمپین سیاسی خود در سال ۲۰۰۲ به عنوان نامزد حزب سبز-رنگین کمان نامزد شد و به میت رامنی باخت. او در سال ۲۰۱۰ برای همان منصب نامزد شد و این بار به دول پاتریک فرماندار وقت دموکرات ماساچوست باخت.
استاین نخستین بار در سال ۲۰۱۲ برای رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا نامزد شد و شری هونکالا را به عنوان جفت انتخاباتی خود برگزید. آنها به باراک اوباما رئیس‌جمهور و جو بایدن معاون رئیس‌جمهور دموکرات وقت باختند. او برای دومین بار در سال ۲۰۱۶ برای ریاست جمهوری نامزد شد و با جفت انتخاباتی آجامو باراکا در برابر نامزد دموکرات هیلاری کلینتون و نامزد جمهوریخواه دونالد ترامپ قرار گرفت، که دومی انتخابات را برنده شد.
او برای سومین بار در حال رقابت در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۴ ایالات متحده آمریکا است و رئیس‌جمهور سابق دونالد ترامپ و نامزد دموکرات معاون رئیس‌جمهور کامالا هریس رقبای او هستند. او با تأکید بر موضع ضد جنگ، مراقبت سلامتی همگانی، تحصیلات دولتی رایگانت، اکوسوسیالیسم، نیودیل سبز واقعی و حقوق کار قوی در حال مبارزه انتخاباتی است. بوچ ور جفت انتخاباتی او برای معاونت ریاست جمهوری است.
اوایل زندگی

استاین در شیکاگو، ایلینوی، متولد و در نزدیکی آن در هایلند پارک، ایلینوی بزرگ شد. استاین در یک خانوار یهودی اصلاح‌گرا بزرگ شد و به جماعت اسرائیل کرانه شمالی شیکاگو می‌رفت.
در سال ۱۹۷۳, استاین با افتخار مگنا کوم لود از کالج هاروارد فارغ‌التحصیل شد، و در روان‌شناسی، جامعه‌شناسی و انسان‌شناسی تحصیل کرد. او سپس وارد مدرسه پزشکی هاروارد شد و در ۱۹۷۹ تحصیل کرد. او به مدت ۲۵ سال در منطقه بوستون به طبابت اشتغال داشت. او همچنین به عنوان مدرس پزشکی داخلی در مدرسه پزشکی هاروارد فعالیت کرده است.
فعالیت‌های انتخاباتی > فرمانداری، ۲۰۰۲

استاین نامزد حزب سبز-رنگین‌کمان در انتخابات فرمانداری ماساچوست در سال ۲۰۰۲ بود که در این انتخابات او با ۷۶٬۵۳۰ رأی که حدود ۳٫۵ درصد از آرا بود از بین پنج نامزد در جایگاه سوم قرار گرفت.
فعالیت‌های انتخاباتی > مجلس نمایندگان ایالت ماساچوست، ۲۰۰۴

پس از رسیدن به رتبهٔ سوم در انتخابات فرمانداری ماساچوست در سال ۲۰۰۲، استاین در سال ۲۰۰۴ برای نمایندگی مجلس نمایندگان ایالتی از منطقهٔ لکسینگتون، ماساچوست اقدام کرد. در این انتخابات، او با کسب ۳٬۹۱۱ رأی که برابر با ۲۱٫۳ درصد از آرای مأخوذه در سه دور رأی‌گیری بود، نتیجه را به نمایندهٔ کنونی این منطقه، توماس استنلی، واگذار کرد که ۵۹٫۶ درصد از آرا را کسب کرده بود.
فعالیت‌های انتخاباتی > دبیر مشترک‌المنافع ماساچوست، ۲۰۰۶

استاین در ۴ مارس ۲۰۰۶ برای سمت دبیر مشترک‌المنافع ماساچوست و از طرف حزب سبز-رنگین‌کمان نامزد شد و در رقابت با بیل گالوین نامزد حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا، با کسب ۳۵۳٬۵۵۱ رأی که ۱۸ درصد آرای مأخوذه بود، نتیجه را واگذار کرد. رسیدن به ۱۸ درصد از نتیجهٔ آرای مأخوذه تا آن زمان بهترین نتیجهٔ انتخاباتی برای یک نامزد حزب سبز آمریکا در انتخابات دبیری مشترک‌المنافع در تمام ایالات بود. [نیازمند منبع]
فعالیت‌های انتخاباتی > نماینده شهر لکسینگتون در نشست شهر، ۲۰۰۵ و ۲۰۰۸

استاین در مارس ۲۰۰۵ در انتخابات محلی لکسینگتون، ماساچوست به عنوان نمایندهٔ شهر از حوزهٔ ۲ در نشست شهر برگزیده شد. او از میان شانزده نامزد که برای دست‌یابی به هفت کرسی با یکدیگر رقابت می‌کردند با کسب ۵۳۹ رأی که برابر با ۲۰٫۶ درصد آرای مأخوذه بود به رتبهٔ اول رسید. او همچنین در سال ۲۰۰۸ با کسب رتبهٔ دوم از سیزده نامزد برای کسب هشت کرسی دوباره به این سمت انتخاب گردید.
فعالیت‌های انتخاباتی > انتخابات فرمانداری، ۲۰۱۰

در ۸ فوریهٔ ۲۰۱۰ استاین اعلام کرد که در انتخابات فرمانداری ایالت ماساچوست در سال ۲۰۱۰ وارد رقابت شده است. او در این انتخابات به رقابت با معاون فرماندار، «ریچارد پی. پارسل» پرداخت که یک کارمند جراحی و ارزیاب ارگونومی از هولیوک بود. در مه این سال استاین دفتر انتخاباتی‌اش را در بوستون در دورچستر، ماساچوست باز کرد. استاین در این انتخابات در ۲ نوامبر ۲۰۱۰ با کسب ۳۲٬۸۱۶ رأی از مجموع ۲٬۲۸۷٬۴۰۷ رأی مأخوذه به کار خود پایان داد.
فعالیت‌های انتخاباتی > انتخابات ریاست جمهوری، ۲۰۱۶

استاین در سال ۲۰۱۶ مجدداً نامزدی حزب سبز برای ریاست جمهوری آمریکا را به دست آورد.
فعالیت‌های انتخاباتی > مواضع

جیل استاین، بر پایهٔ خط مشی نیو دیل فرانکلین دلانو روزولت در مواجهه با رکود بزرگ، طرفدار نیو دیل سبز است که بر اساس آن، برای مقابله با تغییرات آب و هوایی و مسائل زیست‌محیطی، شغل‌هایی در راستای استفاده از انرژی‌های تجدیدپذیر با هدف به‌کارگیری «هر آمریکایی مایل و قادر به کار» ایجاد خواهد شد. استناد به تحقیقات دکتر فیلیپ هاروی، استاد حقوق و اقتصاد دانشگاه راتگرز، به عنوان شواهدی از اثرات اقتصادی موفقیت‌آمیز پروژه‌های نیو دیل دههٔ ۱۹۳۰ به حساب می‌رود. از طرح‌هایی که استاین در نظر دارد می‌توان به کاهش ۳۰ درصدی هزینه‌های نظامی ایالات متحدهٔ آمریکا، بازگرداندن نیروهای نظامی آمریکا به کشور، افزایش مالیات‌ها در زمینه‌هایی از قبیل سود سرمایه، پناهگاه‌های مالیاتی دریایی و املاک و مستغلات چندمیلیون دلاری اشاره کرد. استاین همچنین، برنامه‌هایی در نظر دارد تحت عنوان همگرایی در مقابل چیزی که او بحران‌های زیست‌محیطی فزاینده در آب، خاک، شیلات و جنگل‌ها می‌داند و بر اساس این برنامه‌ها با ایجاد زیرساخت‌های پایدار که بر اساس انرژی‌های تجدیدپذیر پاک عمل می‌کنند، همچنین اصول جوامع سازگار با محیط زیست مانند افزایش خطوط راه‌آهن حمل و نقل عمومی درون‌شهری و بین‌شهری، ایجاد «خیابان‌های کامل» که با داشتن ایمنی کافی موجب تشویق شهروندان به استفاده از دوچرخه و استفاده از سیستم‌های حمل و نقل پیاده شده و باعث توسعهٔ سیستم‌های غذایی منطقه‌محور می‌شود که بر اساس کشاورزی ارگانیک پایدار است.
تایلر دیبلینگ

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Tyler Dibling
زادروز:  ۱۷ فوریهٔ ۲۰۰۶ ‏(۱۸ سال)
زادگاه:  اکستر
قد:  ۱٫۷۸ متر (۵ فوت ۱۰ اینچ)
پست:  هافبک
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال ساوت‌همپتون
شمارهٔ پیراهن:  ۳۳
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  اکسمینستر تاون
۲۰۱۱–۲۰۱۳:  میلوی رایز
۲۰۱۲–۲۰۱۳:  باشگاه فوتبال ساوت‌همپتون
۲۰۱۳–۲۰۱۴:  باشگاه فوتبال اکستر سیتی
۲۰۱۴–۲۰۲۲:  باشگاه فوتبال ساوت‌همپتون
۲۰۲۲:  آکادمی و تیم دوم باشگاه فوتبال چلسی
۲۰۲۲–۲۰۲۳:  باشگاه فوتبال ساوت‌همپتون
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۲۳– |  باشگاه فوتبال ساوت‌همپتون |  ۲۰ |  (۲) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۲۱–۲۰۲۲ |  تیم ملی فوتبال زیر ۱۶ سال انگلستان |  ۴ |  (۱) |
| ۲۰۲۲–۲۰۲۳ |  تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال انگلستان |  ۱۵ |  (۳) |
| ۲۰۲۳– |  تیم ملی فوتبال زیر ۱۸ سال انگلستان |  ۵ |  (۰) |
| ۲۰۲۴– |  تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال انگلستان |  ۳ |  (۱) |
| ۲۰۲۴– |  تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال انگلستان |  ۲ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۷:۵۲, ۴ ژانویه ۲۰۲۵ (UTC).   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۰۷:۱۹, ۱۹ نوامبر ۲۰۲۴ (UTC):  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۷:۵۲, ۴ ژانویه ۲۰۲۵ (UTC).   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۰۷:۱۹, ۱۹ نوامبر ۲۰۲۴ (UTC)
تایلر دیبلینگ (انگلیسی: Tyler Dibling؛ زادهٔ ۱۷ فوریهٔ ۲۰۰۶) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال ساوت‌همپتون بازی می‌کند.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال انگلستان، زیر ۱۷ سال انگلستان، زیر ۱۸ سال انگلستان، زیر ۱۹ سال انگلستان، و زیر ۲۱ سال انگلستان بازی کرده است.
مارک کیوبن

| مارک کیوبن | مارک کیوبن |
| --- | --- |
Cuban in 2019: Cuban in 2019
زادهٔ: ۳۱ ژوئیهٔ ۱۹۵۸ ‏(۶۶ سال) پیتسبرگ، پنسیلوانیا،  U.S.
تحصیلات: دانشگاه پیتسبرگ دانشگاه ایندیانا بلومینگتون (BS)
پیشه(ها): Majority owner of دالاس ماوریکس Co-owner of ۲۹۲۹ اینترتیمنت Co-owner of Brondell Chairman of AXS TV Television personality Entrepreneur
حزب سیاسی: Independent
همسر: Tiffany Stewart (ا. ۲۰۰۲)
فرزندان: ۳
مارک کیوبن (به انگلیسی: Mark Cuban) (زاده ۱۹۵۸ در پنسیلوانیا) کارآفرین و سرمایه‌دار آمریکایی است.
کیوبن صاحب تیم دالاس ماوریکس، شرکت HDNet، و چند شرکت دیگر است.
او فارغ‌التحصیل دانشگاه ایندیانا است، و از خبره‌ترین سرمایه‌داران نسل جدید آمریکا محسوب می‌گردد. وی هم‌اکنون ۲٫۳ میلیارد دلار ثروت دارد.
او به داشتن زبانی تند و شخصیتی جنجالی معروف است، بطوریکه تا کنون نزدیک به ۲ میلیون دلار توسط اتحادیه ملی بسکتبال آمریکا بخاطر فحش و ناسزاگویی به داوران بازیهای ان بی ای جریمه شده‌است.
در سیاست

کیوبن تأمین‌کننده مخارج فیلمیست که هالیوود از کشتار محمودیه در سال ۲۰۰۷ ساخته گردید. این فیلم Redacted نام دارد. کیوبن بخاطر این تصمیم خود مورد حملاتی نیز قرار گرفت.
او در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۸ آمریکا از مایکل بلومبرگ حمایت کرد.
اوسیناچی اوهاله

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  اوسیناچی مارویس اوهاله
زادروز:  ۲۱ دسامبر ۱۹۹۱ ‏(۳۳ سال)
زادگاه:  اووری، ایالت ایمو، نیجریه
قد:  ۱۷۳ سانتیمتر (۵ فوت ۸ اینچ)
پست:  مدافع
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  Växjö DFF
شمارهٔ پیراهن:  ۳۰
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۸–۲۰۰۹ |  ریورز آنجلز |   |   |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۴ |  Delta Queens |   |   |
| ۲۰۱۴ |  هیوستون دش |  ۱۹ |  (۱) |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۷ |  Rivers Angels |   |   |
| ۲۰۱۷–۲۰۱۸ |  Vittsjö GIK |  ۲۲ |  (۱) |
| ۲۰۱۸– |  Växjö DFF |  ۱۶ |  (۰) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
|  |  نیجریه |  ۲۶ |  (۱) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۱:۲۶, ۲۹ ژوئن ۲۰۱۵ (UTC) **Source: Houston Dash.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۵:۵۳, ۱۷ ژوئن ۲۰۱۵ (UTC):  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۱:۲۶, ۲۹ ژوئن ۲۰۱۵ (UTC) **Source: Houston Dash.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۵:۵۳, ۱۷ ژوئن ۲۰۱۵ (UTC)
اوسیناچی مارویس اوهاله (زادهٔ ۲۱ دسامبر ۱۹۹۱ میلادی) یک بازیکن زن فوتبال اهل کشور نیجریه است که برای باشگاه فوتبال زنان وکفو و همچنین تیم ملی فوتبال زنان نیجریه بازی می‌کند.