فئانور
تاریخچه خیالی > سیلماریل‌ها

اطلاعات بیشتر: سیلماریل
فئانور  در  اوج  نبوغ  و  استادی  خود،  با  به  کارگیری  نور  دو  درخت  مقدس  والینور،  سه  گوهر  بی‌مانند  سیلماریل  را  خلق  کرد.  این  جواهرات  که  به  «جواهرات  بزرگ»  نیز  معروفند،  صرفاً  سنگ‌های  درخشان  نبودند،  بلکه اشیائی زنده،  جاودان  و  سرشار  از  قداست  بودند. حتی  والاها با  تمام  قدرت  و  جلال  الهی  خود  نمی‌توانستند  مانند  آن‌ها  را  بسازند.  در  حقیقت،  خود  فئانور  نیز  قادر  به  ساخت  سیلماریل‌های  دیگر  نبود،  چرا  که  بخشی از  روح  و  وجودش  در  آن‌ها  دمیده  شده  بود.  ارزش  سیلماریل‌ها  به  راستی  بی‌نهایت  بود،  زیرا  منحصر  به  فرد  و  تکرارنشدنی  بودند.  والا واردا  با  قدرت  الهی  خود،  آن‌ها  را  چنان  تقدیس  کرد  که  هیچ  موجود  فانی،  با  دست  ناپاک  و  هیچ  نیروی  پلیدی  یارای  لمس  آن‌ها  را  نداشت،  زیرا  در دم  می‌سوخت  و  به  خاکستر  بدل  می‌شد.
فئانور  شیفته  و  عاشق  سیلماریل‌هایش  بود  و  با  جان  و  دل  از  آن‌ها  محافظت  می‌کرد.  اما  این  عشق  به  جواهرات،  به  تدریج  به  سوءظن  و  بدگمانی  در  او  دامن  زد.  او  حتی  به  والاها و  دیگر  الف‌ها  نیز  مشکوک  شده  بود  و  گمان  می‌کرد  که  همه  به  جواهرات  او  چشم  طمع  دارند.  ملکور،  والای  خبیث  که  از  زندان  رهایی  یافته  بود  و  در والینور به  سر  می‌برد،  از  این  فرصت  استفاده  کرد  و  با  دسیسه  و  نیرنگ،  کینه  و  اختلاف  را  در  نولدور پراکنده  ساخت.  فئانور  که  از  ملکور  بیزار  بود،  از  هرگونه  تماس  با  او  اجتناب  می‌کرد،  با  این  حال  در  دام  توطئه‌های  شوم  او  گرفتار  آمد.  او  در  اوج  خشم،  فینگولفین  را  از  دروغ‌پراکنی  برحذر  داشت  و  او  را  به  مرگ  تهدید  کرد.  والاها  برای  تنبیه  فئانور،  او  را  به  مدت  دوازده  سال  به  سرزمین  دورافتاده فورمنوس  تبعید  کردند.  فینوه  نیز  به  نشانه  همدردی  با  پسرش،  به  فورمنوس  رفت  و  او  را  در  تبعید  همراهی  کرد.
سرانجام  والاها  از  نقشه  پلید  ملکور  برای  برانگیختن  خشم  و  کینه‌  فئانور  آگاه  شدند  و  یکی  از  خود،  به  نام  تولکاس،  را  برای  دستگیری  او  فرستادند.  اما  ملکور  زیرک‌تر  از  آن  بود  که  به  دام  بیفتد  و  پیش  از  رسیدن  تولکاس،  گریخت.  فئانور  با  هوشیاری  و  ذکاوت  خود  دریافت  که  هدف  نهایی  ملکور  ربودن  سیلماریل‌ها  است.  به  همین  دلیل،  درهای  خانه‌اش  را  به  روی  تمام  موجودات،  حتی  قدرتمندترین  آن‌ها،  بست  و  با  چنگ  و  دندان  از  جواهراتش  محافظت  کرد.
پس  از  گذشت  مدتی،  والاها  در  تلاش  برای  برقراری  صلح  و  آشتی،  فئانور  و  فینگولفین  را  به  والینور  فراخواندند.  فینگولفین  با  فروتنی  و صدق و راستی و احترام به مقام  برادر  بزرگتر،  با  او  آشتی  کرد.  فئانور  نیز  ظاهراً  کینه  و  خشم  را  کنار  گذاشت  و  با  برادرش  صلح  کرد.  اما  این  آشتی  شکننده و  کوتاه  بود.  ملکور  به  همراه اونگولیانت،  عنکبوت  غول‌پیکر،  در  حمله‌ای  غافلگیرکننده،  دو  درخت  مقدس  والینور  را  نابود  کردند.  با  از  بین  رفتن  دو  درخت،  سیلماریل‌ها  تنها  یادگار  و  منبع  نور  آن‌ها  بودند.  والار  از  فئانور  درخواست  کردند  که  سیلماریل‌ها  را  به  آن‌ها  بسپارد  تا  شاید  بتوانند  با  استفاده  از قدرت  آن‌ها،  دو  درخت  را  زنده  کنند.  اما  فئانور  سرسختانه  مخالفت  کرد  و  گفت:  «شاید  بتوانم  جواهراتم  را  از  شکلِ کنونی‌شان به درآورم،  اما  هرگز  نمی‌توانم  دوباره  مانند  آن‌ها  را  بسازم.  اگر  مجبور  به  شکستن  آن‌ها  شوم،  گویی  قلب  خود  را  شکسته‌ام».  او  به  هیچ  وجه  راضی  به  تسلیم  سیلماریل‌ها  نشد.  در  همین  هنگام،  خبر  رسید  که  ملکور  به فورمنوس  حمله  کرده،  پدرش  فینوه  را  به  قتل  رسانده  و  سیلماریل‌ها  را  به  سرقت  برده  است.  با  این  اتفاق  ناگوار،  یاوانا،  والای  طبیعت،  دیگر  امید خود به  احیای  دو  درخت را از دست داد.
فئانور  از  شنیدن  خبر  مرگ  پدر  و  سرقت  سیلماریل‌ها  چنان  خشمگین  شد  که  ملکور  را  «مورگوت»  به  معنای  «دشمن  سیاه»  نامید. او  در  برابر  این  دشمن  قسم‌خورده  و  والاها  که  به  گمان  او  در  این  فاجعه  مقصر  بودند،  به  پا  خاست. فئانور  در  شهر  الفی تیریون  سخنرانی  پرشوری  ایراد  کرد  و  اکثر  مردمِ  خود  را  متقاعد  کرد  که  برای  انتقام  خون  پدر  و  رهایی  از  سلطه  والار،  به  سرزمین  میانه  بازگردند.  او  و  هفت  پسرش  سوگندی  سهمگین  یاد  کردند  که  به  "سوگند  فئانور"  معروف  شد:
«آن‌ها  سوگندی  یاد  کردند  که  هیچ‌کس  نتواند  و  نباید  آن  را  بشکند،  سوگندی  به  نام  ایلوواتار،  خالق  یگانه.  آن‌ها  تاریکی  ابدی  را  بر  خود  فرا  خواندند  اگر  به  این  سوگند  وفا  نکنند...  و  عهد  بستند  که  با  تمام  قوا  و  با  کینه  و  نفرت،  تا  آخرین  نقطه  جهان،  والا،  دیو،  الف  یا حتی انسانی  را  که  هنوز  متولد  نشده  و  یا  هر  موجود  دیگری،  بزرگ  یا  کوچک،  خوب  یا  بد  را  که  در  آینده  پا  به  عرصه  وجود  بگذارد  و  سیلماریل  را  در  اختیار  داشته  باشد  یا  آن  را  از  آن‌ها  بگیرد  یا  از  آن‌ها  دریغ  کند،  تعقیب  کنند».