stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سنت-بریژید-دیبرویل، کبک

مکان در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| Sainte-Brigide-d'Iberville | Sainte-Brigide-d'Iberville |
| --- | --- |
شهرداری: شهرداری
Location within Le Haut-Richelieu Regional County Municipality.: Location within Le Haut-Richelieu Regional County Municipality.
Sainte-Brigide-d'Iberville : Sainte-Brigide-d'Iberville 
مختصات: ۴۵°۱۹′۱۹″ شمالی ۷۳°۰۳′۴۹″ غربی﻿ / ﻿۴۵٫۳۲۱۹۴°شمالی ۷۳٫۰۶۳۶۱°غربی﻿ / 45.32194; -73.06361: مختصات: ۴۵°۱۹′۱۹″ شمالی ۷۳°۰۳′۴۹″ غربی﻿ / ﻿۴۵٫۳۲۱۹۴°شمالی ۷۳٫۰۶۳۶۱°غربی﻿ / 45.32194; -73.06361
استان:  استان کبک
ناحیه: مونترژی
منطقه شهری: لو او-ریشولیو
Constituted: July 1, 1855
حکومت: حکومت
 • شهردار: Patrick Bonvouloir
 • Federal riding: Saint-Jean
 • Prov. riding: Saint-Jean
مساحت: مساحت
 • کل: ۷۰٫۹۰ کیلومتر مربع (۲۷٫۳۷ مایل مربع)
 • خشکی: ۷۱٫۲۸ کیلومتر مربع (۲۷٫۵۲ مایل مربع)
 : There is an apparent contradiction between two authoritative sources
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۱٬۳۳۱
 • تراکم: ۱۸٫۷/کیلومتر مربع (۴۸/مایل مربع)
 • Change (2006–11): افزایش۸٫۸%
 • Dwellings: ۵۲۲
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۴ (EDT)
Postal code(s): J0J 1X0
کد(های) منطقه: 450 and 579
Access Routes:  Route ۱۰۴
وبگاه: www.sainte-brigide.qc.ca.
سنت-بریژید-دیبرویل (به فرانسوی: Sainte-Brigide-d'Iberville) شهری در منطقه شهری لو او-ریشولیو ناحیه مونترژی در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۱٬۲۶۰ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۶۸٫۸۹ کیلومتر مربع است.
مدار ۱۰ درجه شمالی

تصویری از نقشه مدار ۱۰درجه شمالی
مدار ۱۰ درجه شمالی، دایره‌ای از عرض جغرافیایی است که در ۱۰ درجهٔ شمالی خط استوا قرار دارد.
اداویسامپور، گادیج

village در 23x15px|border |alt=|link= هند
| Adavisomapur, Gadag Adavisomapur (Gadag) | Adavisomapur, Gadag Adavisomapur (Gadag) |
| --- | --- |
village: village
Adavisomapur, GadagLocation in Karnataka, India: Adavisomapur, GadagLocation in Karnataka, India
مختصات: ۱۵°۲۳′۲۴″شمالی ۷۵°۳۹′۲۲″شرقی﻿ / ﻿۱۵٫۳۹۰°شمالی ۷۵٫۶۵۶°شرقی﻿ / 15.390; 75.656: مختصات: ۱۵°۲۳′۲۴″شمالی ۷۵°۳۹′۲۲″شرقی﻿ / ﻿۱۵٫۳۹۰°شمالی ۷۵٫۶۵۶°شرقی﻿ / 15.390; 75.656
ایالت: کارناتاکا
District: Gadag
Taluka s: Gadag
حکومت: حکومت
 • نهاد: Village Panchayat
زبان‌ها: زبان‌ها
 • رسمی: زبان کانارا
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۳۰ (IST)
نزدیک‌ترین شهر: Gadag
نماینده شهر: Village Panchayat
اداویسامپور، گادیج (به انگلیسی: Adavisomapur, Gadag) یک روستا در هند است که در کارناتاکا واقع شده‌است.
پوگر ماسریک

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ارمنستان
| پوگر ماسریک Փոքր Մասրիկ | پوگر ماسریک Փոքր Մասրիկ |
| --- | --- |
پوگر ماسریکموقعیت روی نقشه ارمنستانپوگر ماسریکموقعیت روی نقشه استان گغارکونیک: پوگر ماسریکموقعیت روی نقشه ارمنستانپوگر ماسریکموقعیت روی نقشه استان گغارکونیک
مختصات: ۴۰°۱۵′۲۹″ شمالی ۴۵°۴۳′۲۱″ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۲۵۸۰۶°شمالی ۴۵٫۷۲۲۵۰°شرقی﻿ / 40.25806; 45.72250: مختصات: ۴۰°۱۵′۲۹″ شمالی ۴۵°۴۳′۲۱″ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۲۵۸۰۶°شمالی ۴۵٫۷۲۲۵۰°شرقی﻿ / 40.25806; 45.72250
استان: گغارکونیک
جمعیت (2001): جمعیت (2001)
 • کل: ۷۴۴
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (AMT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵ (AMST)
کد منطقه: ؟؟؟ (۳۷۴)
پوگر ماسریک (به ارمنی: Փոքր Մասրիկ) یک شهر در ارمنستان است که در استان گغارکونیک واقع شده‌است.  در  کیلومتری شمال گاوار، مرکز استان گغارکونیک واقع شده است.
خصوصیات

پوگر ماسریک  ۷۴۴ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع  متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
معراجی‌ها (مجموعه تلویزیونی)

برای مشاهده فیلم سینمایی مرتبط، معراجی‌ها (فیلم) را ببینید.
| معراجی‌ها | معراجی‌ها |
| --- | --- |
ژانر: طنز، جنگی
توسعه‌دهنده: شبکه ۱، مؤسسه سیمای مهر
نویسنده: مسعود ده‌نمکی (سرپرست نویسندگان) بابک کایدان حسین تراب‌نژاد پدرام کریمی
کارگردان: مسعود ده‌نمکی
بازیگران: برزو ارجمند  رضا رویگری   حمید لولایی   اکبر عبدی  محمدرضا شریفی‌نیا   مهران رجبی   غلامحسین لطفی   نیما شاهرخ شاهی   سید جواد هاشمی   سید مهرداد ضیایی   کاوه خداشناس   امیر نوری  پندار اکبری   علی صادقی   حدیثه تهرانی   سمانه پاکدل  دانیال عبادی   بهاره افشاری   محمود عزیزی   مریم کاویانی   گیتی معینی حسین مهری   مجید مشیری پوراندخت مهیمن  اصغر نقی‌زاده   لاله صبوری  عباس محبوب   مجید شهریاری   ساقی زینتی اسماعیل سلطانیان   هما خاکپاش  کیانوش گرامی  احمد ایراندوست
سازنده موسیقی متن: امیر توسلی
آهنگ پایان: اقتباسی از نوحه ی محمود کریمی
کشور سازنده: ایران
زبان اصلی: فارسی
شمار قسمت‌ها: ۲۹
تولید: تولید
تهیه‌کننده: سید محمود رضوی
تدوین‌گر: سیامک مهماندوست
مدت: ۴۵ دقیقه
تولیدکننده: سیمای مهر
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: شبکه یک
انتشار اولیه: شهریور ۱۳۹۳
انتشار: انتشار
پس از: دارا و ندار
نمایش‌های مشابه: فیلم سینمایی معراجی‌ها
پیوندهای بیرونی: پیوندهای بیرونی
وبگاه تولید: وبگاه تولید
معراجی‌ها مجموعه تلویزیونی ایرانی به کارگردانی مسعود ده‌نمکی و تهیه کنندگی سید محمود رضوی است که در شهریور ۱۳۹۳ در ۲۹ قسمت از شبکه یک سیما پخش شد.
این مجموعه تلوزیونی اسپین‌آفی از فیلم سینمایی معراجی‌ها است.
خلاصه داستان

قرار است تعدادی از شهدای گمنام تفحص شده در یکی از دانشگاه‌ها دفن شوند اما گروهی از دانشجویان با تحریک استاد گنجی اقدام به آشوب و جنجال در دانشگاه می‌کنند. همین آغاز قصه‌ای می‌شود که گروه دانشجویان مجبور به سفری ناخواسته می‌شوند.
بازیگران

برزو ارجمند
بشیر ادریسی
بهاره افشاری
پندار اکبری
احمد ایراندوست
عرفان برزین
سمانه پاکدل
ماهور عفیفی
حدیثه تهرانی
هما خاکپاش
کاوه خداشناس
فهیمه دباغی
مهران رجبی
رضا رویگری
ساقی زینتی
اسماعیل سلطانیان
نیما شاهرخ شاهی
ماشاالله شاهمرادی‌زاده
محمدرضا شریفی‌نیا
مجید شهریاری
علی صادقی
لاله صبوری
سید مهرداد ضیایی
دانیال عبادی
اکبر عبدی
محمود عزیزی
مریم کاویانی
کیانوش گرامی
غلامحسین لطفی
حمید لولایی
امیرکیان نجف زاده
عباس محبوب
مجید مشیری
روزبه معینی
گیتی معینی
علی منجزی
حسین مهری
پوراندخت مهیمن
اصغر نقی‌زاده
امیر نوری
سید جواد هاشمی
سهراب یاری
علی منجزی
کوبو آبه

در این نام ژاپنی، «آبه» نام خانوادگی است.
| کوبو آبه | کوبو آبه |
| --- | --- |
از شماره ویژه جشن سال نو ژانویه ۱۹۶۷ مجله کینما جونپو: از شماره ویژه جشن سال نو ژانویه ۱۹۶۷ مجله کینما جونپو
نام اصلی: کیمیفوسا آبه
زاده: ۷ مارس ۱۹۲۴  کیتا، توکیو، ژاپن
درگذشته: ۲۲ ژانویهٔ ۱۹۹۳ (۶۸ سال)  تاما، توکیو، ژاپن
زبان(ها): زبان ژاپنی
ملیت: ژاپنی
تحصیلات: فارغ‌التحصیل رشته پزشکی
دانشگاه:  دانشگاه سلطتنی توکیو
سبک(های) نوشتاری: سوررئالیسم، اگزیستانسیالیسم
سال‌های فعالیت: ۱۹۴۸–۱۹۹۲
کار(های) برجسته: زن در ریگ روان چهره دیگری نقشه تباه‌شده دوستان  مرد جعبه‌ای کشتی ساکورا
جوایز مهم: جایزه آکوتاگاوا (۱۹۵۱) جایزه تئاتر کیشیدا (۱۹۵۸)  جایزه ادبی یومی‌ئوری (۱۹۶۳٬۱۹۷۵) جایزه تانیزاکی (۱۹۶۷) جایزه بهترین ادبیات خارجی فرانسه (۱۹۶۸) جایزه انتخاب هنری (۱۹۷۲)
همسر(ها): ماچی آبه
فرزند(ان): نری آبه
کوبو آبه (به ژاپنی: Abe Kōbō , 安部 公房؛ زادهٔ ۷ مارس ۱۹۲۴ - درگذشتهٔ ۲۲ ژانویه ۱۹۹۳) نویسنده، نمایشنامه‌نویس، کارگردان تئاتر و عکاس ژاپنی بود. او با نام اصلی کیمیفوسا آبه (به ژاپنی:Abe Kimifusa , 安部 公房) در منطقه کیتا در توکیو متولد شد. کوبو درواقع تلفظ چینی نام اصلی اوست. او از نویسندگان برجسته ادبیات معاصر ژاپن است که از میانه دوره شووا تا اوایل دوره هیسه‌ای فعالیت می‌کرد و از پیشگامان جریان آوانگارد در ژاپن بود. او به همراه یوکیو میشیما به عنوان نسل دوم نویسندگان ژاپن پس از جنگ جهانی دوم شناخته می‌شود.
آبه اغلب به دلیل حساسیت‌های مدرنیستی و کاوش‌های سوررئالش در مورد افراد در جامعه معاصر با فرانتس کافکا مقایسه شده است؛ از این‌رو او را «کافکای ژاپن» می‌نامند. مشهورترین اثر او «زن در ریگ روان» نام دارد و فیلم سینمایی از آن به کارگردانی هیروشی تیشیگاهارا وجود دارد که فیلم‌نامه آن را خود آبه نوشته است.
کوبو آبه به عنوان «نزدیک‌ترین فرد به جایزه نوبل ادبیات» از سوی کمیته نوبل ارزیابی شده بود اما ناگهان به دلیل نارسایی قلبی در ۶۸ سالگی درگذشت.
زندگی > دوران کودکی

کوبو آبه در ۷ مارس ۱۹۲۴ در کیتا، توکیو، ژاپن متولد شد؛ خانواده آبه در آن زمان به دلیل تحقیقات یک‌ساله پزشکی پدرش در توکیو حضور داشتند. در سال ۱۹۲۵ آبه که ۸ ماهه بود، به همراه خانواده‌اش به منچوری نقل مکان کرد و در منطقه ژاپنی‌نشین موکدن (اکنون شنیانگ) بزرگ شد. والدینش در هوکایدو بزرگ شده بودند، در حالی که خودش کودکی‌اش را در منچوری گذراند. این سه‌گانگی اصل و نسب تأثیر زیادی بر آبه داشت که در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۷۸ گفت:
«من اساساً آدمی بدون زادگاه هستم. این شاید دلیل حس هراس از زادگاهی باشد که در اعماق وجودم جریان دارد. تمام چیزهایی که برای ثباتشان ارزشمند هستند، مرا می‌آزارند.»
زندگی > دوران دبیرستان

در دوران تحصیل، قوی‌ترین درس او ریاضیات بود و  به جمع‌آوری حشرات نیز علاقه داشت. او یک خواننده پر اشتیاق بود و آثاری از فلاسفه‌ مانند فریدریش نیچه، مارتین هایدگر و کارل یاسپرس و همچنین ادبیات فیودور داستایفسکی، ادگار آلن پو و فرانتس کافکا را مطالعه می‌کرد.
آبه در آوریل ۱۹۴۰ به توکیو بازگشت و در دبیرستان قدیمی سیجو (اکنون دانشگاه سیجو) در رشته علوم ثبت‌نام کرد و تحت تأثیر معلم زبان آلمانی خود به نام روکورو آبه به خواندن نمایشنامه‌ها و ادبیات اگزیستانسیالیسم پرداخت. او در طول تحصیل، کتاب تحلیل کلی اثر تِیجی تاکاگی (ریاضی‌دان ژاپنی) را بسیار می‌خواند و به عنوان نابغه ریاضیات از زمان تأسیس سیجو شناخته می‌شد.
در همان زمستان، به دلیل آموزش نظامی، سرمای شدیدی خورد و به عفونت ریه مبتلا شد. او مدتی از تحصیل بازماند و به خانه‌اش در موکدن برگشت تا درمان شود. پس از بهبودی، در آوریل ۱۹۴۲ به تحصیل بازگشت. در ۹ دسامبر همان سال، مقاله‌ای با عنوان «انتقاد مثبت ناشی از کاهش مشکلات» نوشت که درمجله دانش‌آموزی «شیرو» در فوریه سال بعد منتشر شد. این اولین اثر چاپ‌شده آبه بود.
در مارس ۱۹۴۳ به دلیل شرایط جنگی (جنگ جهانی دوم)، فارغ‌التحصیلی او تسریع شد. در این زمان، او داستان کوتاهی به نام «عنوان نامشخص (از داستان‌های روح‌نما)» نوشت که به عنوان نخستین اثر داستانی او شناخته می‌شود اما آن را چاپ نکرد.
زندگی > دوران دانشگاه و تحصیل در رشته پزشکی

آبه در سال ۱۹۴۳ برای تحصیل در رشتهٔ پزشکی وارد دانشگاه سلطنتی توکیو (اکنون دانشگاه توکیو) شد. این انتخاب عمدتاً به‌دلیل احترامی بود که برای پدرِ پزشکش قائل بود اما دلیل دیگرش این بود که افرادی که در پزشکی تخصص داشتند از سربازی معاف می‌شدند.
در سال ۱۹۴۴، با لغو معافیت تحصیلی دانشجویان علوم انسانی و اعزام آنها به جبهه، فکر اینکه «نوبت دانشجویان علوم تجربی است که به جنگ بروند» و شایعاتی مبنی بر نزدیک شدن به شکست ژاپن در جنگ، باعث نگرانی آبه دربارهٔ وضعیت خانواده‌اش شد؛ بنابراین در اواخر همان سال بدون اطلاع به دانشگاه به منچوری بازگشت، اما دوستانش حضورش را به جای او در کلاس‌ها ثبت کردند. در زمستان سال ۱۹۴۵ که مشغول کمک به پدرش در کلینیک بود، احضاریه‌ای برای خدمت نظامی دریافت کرد اما پیش از ورود به ارتش، پایان جنگ در ۱۵ اوت اعلام شد. در همان زمستان، تیفوس شیوع پیدا کرد و پدرش که مشغول درمان بیماران بود، مبتلا شد و جان خود را از دست داد.
در سال ۱۹۴۶، به دلیل شکست ژاپن در جنگ، از خانه‌اش در موکدن آواره شد و با ساختن نوشیدنی (سایدر) هزینه زندگی را تأمین می‌کرد. در اواخر همان سال، با یک کشتی تخلیه به ژاپن بازگشت. پس از رساندن خانواده‌اش به خانه پدربزرگ و مادربزرگش در هوکایدو، به توکیو و دوباره دانشکده پزشکی برگشت. از آن زمان به بعد، آبه هرگز به چین بازنگشت و به عنوان نویسنده نیز هرگز از زندگی خود در منچوری چیزی ننوشته است.
در سال ۱۹۴۸، آبه از دانشکده پزشکی دانشگاه توکیو فارغ‌التحصیل شد اما این فارغ‌التحصیلی مشروط به این بود که او پزشک نشود و او نیز در آزمون ملی پزشکی شرکت نکرد.
نویسندگی > آغاز نویسندگی – اواخر دهه ۱۹۴۰

در مارس ۱۹۴۷، آبه با ماچی یامادا هنرمند و طراح صحنه ژاپنی، که در آن زمان در مدرسه هنرهای زیبا (اکنون دانشگاه هنرهای زیبای زنان) مشغول به تحصیل در رشته نقاشی ژاپنی بود، ازدواج کرد. در همان سال، آبه مجموعه شعری به نام «اشعار بی‌نام» را که بر اساس تجربه‌هایش از بازگشت از منچوری نوشته شده بود، با استفاده از چاپ استنسیل و با هزینه شخصی خود منتشر کرد. این مجموعه شعر ۶۲ صفحه‌ای، تحت تأثیر راینر ماریا ریلکه و مارتین هایدگر، به شدت به دغدغه‌های ناشی از جوانی از دست رفته و مواجهه با واقعیت پرداخته بود.
در سال ۱۹۴۸، آبه نخستین رمان بلند خود با عنوان «دیوار گِلی» را به روکورو آبه (معلم زبان آلمانی‌اش در دوران دبیرستان) ارائه داد. این اثر به صورت سه دفترچه نوشته شده و داستان یک جوان ژاپنی را روایت می‌کند که پس از امتناع از زادگاه خود، به دست راهزنان در منچوری گرفتار می‌شود. یاد و خاطره دوست نزدیکش که در منچوری درگذشته بود، به شکل عمیقی در این رمان منعکس می‌شود. آبه روکورو این اثر را به یوتاکا هانی‌یا یکی از ویراستاران مجله ادبی «ادبیات مدرن» فرستاد. هانی‌یا بلافاصله به استعداد آبه پی برد اما به دلیل اینکه ویرایش مجله به صورت جمعی انجام می‌شد، نگران بود که اثر او توسط همکارش رد شود و به همین دلیل آبه را به مجلات دیگر معرفی کرد. در نتیجه دفتر اول از «دیوار گِلی» با نام «نشانه‌ای در پایان راه» در شماره فوریه مجله «فردیت» منتشر شد. این اولین انتشار یک اثر از آبه در یک مجله تجاری بود.
به سبب این رویداد، آبه به جمع «انجمن شب» پیوست که توسط گروهی از نویسندگان و روشنفکران آوانگارد (از جمله کیوترو هانادا و یوتاکا هانی‌یا) که تلاش می‌کردند ارزش‌های انسانی را از طریق هنر بازتعریف کنند، اداره می‌شد. تحت‌تاثیر کیوترو هانادا، آبه به سورئالیسم اروپایی و مارکسیسم علاقه‌مند شد و به بررسی چگونگی ترکیب آنها پرداخت.سپس به لطف تلاش‌های هانادا و هانی‌یا، تمام سه دفتر «دیوار گِلی» به عنوان کتابی مستقل با همان نام «نشانه‌ای در پایان راه» به چاپ رسید.
در سال ۱۹۵۰، آبه با همکاری افرادی چون هیروشی تشیگاهارا و شین‌ایچی سِگی، «انجمن قرن» را تأسیس کرد. به گفته هانی‌یا، در این دوره آبه در شرایط بسیار سخت مالی و فقر شدید به سر می‌برد و برای تأمین زندگی‌اش مجبور به فروش خون بود. هانی‌یا حتی چندین بار به آبه کمک مالی کرد. در تابستان همان سال، آبه به حزب کمونیست ژاپن پیوست.
نویسندگی > دریافت جایزه آکوتاگاوا – ۱۹۵۱

در سال ۱۹۵۱، داستان کوتاه آبه با عنوان «دیوار – جنایتِ آقای اِس. کارما» در شماره فوریه مجله «ادبیات مدرن» منتشر شد. این اثر تحت تأثیر آلیس در سرزمین عجایب نوشته لوئیس کارول قرار داشت. داستان دربارهٔ مردی است که یک صبح ناگهان نام خود را از دست داده و به همین دلیل حق وجود در واقعیت را نیز از دست می‌دهد. دیوار – جنایت آقای اِس. کارما به عنوان نامزد جایزه آکوتاگاوا در سال ۱۹۵۱ انتخاب شد و با وجود انتقادات، به دلیل حمایت قوی یاسوناری کاواباتا و کوساکو تاکی، موفق به دریافت این جایزه شد. کاواباتا احساس می‌کرد که ظهور چنین آثاری در زمانه امروز ضروری است و آن را نوآورانه و کنجکاوی‌برانگیز دانست. با بردن این جایزه معتبر، توانایی او برای ادامه چاپ کارهایش تأیید شد.
در ۲۸ مه همان سال، این داستان کوتاه به «جنایتِ آقای اِس. کارما» تغییر نام داد و با اضافه شدن داستان کوتاه «راکون برج بابل» و یک داستان متوسط چهار بخشی به نام «پیله سرخ»، در قالب نخستین مجموعه داستان‌های کوتاه آبه با عنوان «دیوار»، همراه با مقدمه‌ای از جون ایشی‌کاوا و طراحی جلدی از هیروشی تشیگاهارا، منتشر شد.
نویسندگی > نویسندگی حرفه‌ای و گرایش به نمایشنامه‌نویسی – دهه ۱۹۵۰

با دریافت جایزه آکوتاگاوا، جایگاه کوبو آبه در دنیای ادبیات تثبیت شد. پس از آن او چندین داستان کوتاه منتشر کرد و در سال ۱۹۵۳، نخستین اثر نمایشنامه‌ای خود با عنوان «دختر و ماهی» را به دست چاپ سپرد. از آن زمان به‌طور فعال به نوشتن نمایشنامه مشغول شد و با ویرایش و بازنویسی، آثار خود را در رسانه‌های مختلف منتشر کرد. در دهه ۱۹۵۰ آثار زیادی شامل داستان کوتاه همچون «اختراع شماره R62»، «متجاوز» (به فارسی با نام تجاوز قانونی منتشر شده است)، «سرباز رؤیا»؛ رمان‌هایی همچون «اتحاد گرسنگی»، «هیولاها به سوی وطن می‌روند»، «چهارمین عصر بین یخ» (به فارسی با نام آدم ماهی منتشر شده است) و نمایشنامه‌هایی همچون «یونیفرم»، «مردی که چوب شد»، «روح اینجاست» را به انتشار رساند.
آثار او به صورت نمایش‌های رادیویی و تئاتری اجرا شدند. از جمله گروه تئاتر های‌یوزا (از بزرگ‌ترین گروه‌های تئاتر نو در ژاپن) نمایشنامه‌های «شکار برده» و «روح اینجاست» را اجرا کردند. او همچنین نمایش‌های رادیویی کودکانه نیز تولید کرد. در این دهه، آبه با هنرمندان مختلف گروه‌های هنری متعددی را تشکیل داد که در پیشبرد هنر معاصر ژاپن نقش داشتند.
نویسندگی > شهرت جهانی – دهه ۱۹۶۰

در سال۱۹۶۰، آثار هنری و ادبی گوناگونی را منتشر کرد از جمله رمان «چشم سنگی». همچنین فیلم‌نامه مجموعه درام تلویزیونی به نام «برزخ» را نوشت که با بازی هیروشی آکوتاگاوا از تلویزیون ژاپن پخش شد.
در سال ۱۹۶۲، رمان «زن در ریگ روان» را منتشر کرد که داستان معلمی است که برای جمع‌آوری حشرات به روستایی ساحلی می‌رود و با نیرنگ روستاییان در یک گودال شن، در خانه‌ای که یک زن به تنهایی در آن زندگی می‌کند، محبوس می‌شود. این اثر برای آبه شهرت بین‌المللی به ارمغان آورد و موفق به دریافت جایزه ادبی یومی‌ئوری شد. از آن زمان به بعد او بیش‌تر تمرکزش را بر روی نوشتن آثار بلند و داستان‌های جدید گذاشت و به موضوعاتی چون تنهایی مردم شهری و بازسازی ارتباط با دیگران پرداخت و به تدریج آثار آزمایش‌گرایانه و خلاقانه‌ای را منتشر کرد که مورد ارزیابی بین‌المللی قرار گرفتند.
در سال ۱۹۶۴، رمان «چهره دیگری» را منتشر کرد. داستان آن دربارهٔ مردی است که به دلیل حادثه‌ای در یک آزمایشگاه شیمیایی، دچار سوختگی شده و چهره خود را از دست می‌دهد. او سعی می‌کند با ساختن یک نقاب که کاملاً شبیه چهره‌ای واقعی است، همسرش را اغوا کند.
در سال ۱۹۶۷، رمان «نقشه تباه‌شده» (به فارسی با نام مرد بدون نقشه منتشر شده است) را منتشر کرد. داستان آن روایتگر کارآگاهی است که به دنبال مرد گمشده‌ای می‌گردد و خودش گم می‌شود و هویتش را در کلان‌شهری تو در تو و بی‌روح از دست می‌دهد. سه اثر اخیر آبه به عنوان سه‌گانه ناپدید شدن شناخته می‌شوند.
در آن سال نمایشنامه «دوستان» را نیز منتشر کرد که از نمایشنامه‌های برجسته آبه به‌شمار می‌رود و به عنوان یک شاهکار نیز شناخته شده است. این نمایشنامه بر اساس داستان کوتاه «متجاوز» (۱۹۵۱) نوشته شده اما مضمون و پی‌رنگ آن‌ها متفاوت است. داستان یک خانواده عجیب و غریب است که به‌طور ناگهانی وارد آپارتمان یک مرد تنها می‌شوند و با لبخند از عشق به همسایه و مهربانی صحبت می‌کنند. نیک‌خواهی این خانواده که به اتاق مرد هجوم می‌برند، در میان طنز سیاه به هیولایی تبدیل می‌شود که ساختار زندگی انسان‌ها در جامعه مدرن و روابط آن‌ها با دیگران را به تصویر می‌کشد. این اثر موفق به دریافت جایزه تانیزاکی شد.
نویسندگی > شهرت جهانی – دهه ۱۹۶۰ > همکاری با هیروشی تشیگاهارا

همکاری میان کوبو آبه و هیروشی تشیگاهارا نمونه‌ای جذاب از تقاطع میان ادبیات و سینما است. این همکاری در دهه ۱۹۶۰ آغاز شد و به چندین فیلم با تحسین گسترده منتقدان انجامید. سبک ادبی منحصربه‌فرد آبه که با تم‌های سوررئال و وجودی شناخته می‌شود، با تکنیک‌های فیلم‌سازی پیشرو تشیگاهارا تکمیل شد.
اولین همکاری میان این دو با فیلم «تله» در سال ۱۹۶۲ صورت گرفت. برخلاف باقی فیلم‌ها که بر اساس رمان‌های آبه است، این فیلم در اصل براساس مجموعه درام تلویزیونی «برزخ» با فیلم‌نامه خود آبه ساخته شده است.
فیلم دوم آن‌ها «زن در ریگ روان» (۱۹۶۴) نام دارد که جایزه ویژه هیئت داوران جشنواره فیلم کن را به دست آورد و برای جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی‌زبان نیز نامزد شد.
همکاری بعدی آن‌ها یعنی فیلم «چهره دیگری» (۱۹۶۶)، به دلیل داستان‌پردازی نوآورانه و سبک بصری‌اش مورد تحسین منتقدان قرار گرفت.
چهارمین همکاری آن‌ها فیلم «نقشه تباه‌شده» (۱۹۶۸) بود که با عنوان «مرد بدون نقشه» نیز شناخته شده است.
نویسندگی > استودیو آبه کوبو – دهه ۱۹۷۰

در سال ۱۹۷۳، آبه رمان «مرد جعبه‌ای» را منتشر کرد که داستان مردی است که در جعبه مقوایی که از سر تا کمر را می‌پوشاند، زندگی می‌کند و از دریچه‌ای به دنیای بیرون نگاه می‌کند و در شهر پرسه می‌زند. (اقتباس سینمایی این رمان با نام «مرد جعبه‌ای» به کارگردانی گاکوریو ایشیئی در سال ۲۰۲۴ منتشر شد.)
او در همان سال، گروه تئاتر «استودیو آبه کوبو» را تأسیس کرد و به‌طور جدی به فعالیت‌های تئاتری خود پرداخت. تا سال ۱۹۷۹، او ۱۴ نمایش در استودیوی آبه نوشت، کارگردانی و تولید کرد. بسیاری از طراحی‌های صحنه برای این نمایش‌ها توسط همسرش ماچی آبه انجام شد. بیش‌تر این نمایش‌ها بر حرکت به جای دیالوگ تأکید داشتند زیرا آبه سعی داشت سبک تئاتری برای بیان تصاویر سوررئالیستی به صورت بصری ایجاد کند.
در سال ۱۹۷۵، از دانشگاه کلمبیا آمریکا، دکترای افتخاری علوم انسانی را دریافت کرد.
در سال ۱۹۷۷، رمان «ملاقات مخفی» را به چاپ رساند. این داستان که زمینه گروتسک دارد، بیمارستانی را به تصویر می‌کشد که در آن بیماران مبتلا به بیماری‌های عجیب وجود دارند که پزشکان عجیب و غریب آن‌ها را درمان می‌کنند. در همان سال، به عنوان عضو افتخاری فرهنگستان هنر و علوم آمریکا معرفی شد.
در سال ۱۹۷۹ با رهبری استودیو آبه کوبو به آمریکا سفر کرد و نمایش «بچه فیل مرده است» را در سن‌لوئیس، واشینگتن، نیویورک، شیکاگو و دنور اجرا کرد. او در این سفر به خاطر روش‌های نوآورانه تئاتری‌اش با بازخوردهای مثبتی مواجه شد.
نویسندگی > روزهای هاکونه – دهه ۱۹۸۰

آبه از سال ۱۹۸۰ به بعد، تقریباً ارتباط خود را با محافل ادبی قطع کرد و از همسرش ماچی نیز دور شد و به تنهایی در ویلایی که بر فراز تپه‌ای مشرف به دریاچه آشی در هاکونه ساخته بود، به کار و زندگی پرداخت. از ژانویه همان سال، او سری مقالات و عکس‌های خود با عنوان «عکس و مقاله - دزدیدن شهر» را در مجله هنر شینچو منتشر کرد و این کار او تا دسامبر سال بعد ادامه یافت. در سال ۱۹۸۲، به دلیل مشکلات جسمانی، فعالیت‌های استودیو آبه کوبو را متوقف کرد.
در سال ۱۹۸۴، رمان «کشتی ساکورا» از او منتشر شد که با الهام از طرح‌های پناهگاه هسته‌ای نوشته شده بود. اگرچه این رمان به‌طور صریح به جنگ سرد اشاره نمی‌کرد اما ترس‌های گسترده از نابودی هسته‌ای که در آن دوره بسیار مشهود بود را بازتاب می‌داد.
او در سال ۱۹۸۶، کتابی به نام «نهنگ‌های شتابان به سوی مرگ» که بر اساس مقالات و مصاحبه‌هایی که در دهه ۱۹۸۰ انجام شده بود، منتشر کرد. پس از آن، چندین مقاله و نوشته دیگر به جا گذاشت و دهه ۱۹۸۰ را به پایان رساند.
نویسندگی > سال‌های پایانی – دهه ۱۹۹۰

کوبو آبه در سال ۱۹۹۱، رمان «دفتر یادداشت کانگورو» را منتشر کرد. این رمان به‌عنوان آخرین اثر بلند او قبل از مرگش شناخته می‌شود. داستان حول محور یک راوی می‌چرخد که یک روز صبح بیدار شده و متوجه می‌شود جوانه‌های تربچه دایکون از پاهایش رشد کرده‌اند. این بیماری عجیب، او را به یک سفر سورئال از طریق بیمارستان به دنیای زیرزمینیِ زیر خیابان‌های شهر می‌کشاند.
در آن زمان آبه علاقه زیادی به زبان‌های کریول پیدا کرده بود. اما در یک گفت‌وگو که در اول دسامبر همان سال انجام شد، «نظریه آمریکا» را به عنوان طرح جدیدی که دنبال می‌کرد، مطرح کرد. وی اظهار داشت:
«به قول چامسکی، فرهنگی جهانی که نیازی به یادگیری ندارد. می‌خواهم سرزندگی و جذابیت سنت‌ستیزی را که با چیزهایی مانند کوکاکولا و شلوار جین نمایان می‌شود، بازنگری کنم.»
درگذشت

آبه در نیمه‌شب ۲۵ دسامبر ۱۹۹۲، حین نوشتن دچار خونریزی مغزی و اختلال هوشیاری شد. در ۱۶ ژانویه ۱۹۹۳ با بهبود وضعیت از بیمارستان ترخیص شد اما در دوران نقاهت در منزل به آنفولانزا مبتلا و در ۲۰ ژانویه دوباره در بیمارستان بستری شد. در تاریخ ۲۲ ژانویه تب او فروکش کرد و به‌طور موقت بهبود یافت اما در همان روز ساعت ۷:۰۱ صبح به دلیل نارسایی قلبی حاد در ۶۸ سالگی درگذشت. رمانی که در دسامبر ۱۹۹۲ درحال نوشتن آن بود، «پدران مختلف» نام داشت و ناتمام ماند.
پس از مرگ

بعد از مرگ او، تعدادی از آثارش در فلاپی دیسک‌هایی که استفاده می‌کرد، پیدا شدند. از جمله رمان‌های «مرد پرنده» (۱۶۲ صفحه) و «خاطرات موش کور» (۲۴۰ صفحه) که ناتمام ماندند.
دخترش نِری از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۹ در ویرایش مجموعه کامل آثار او تلاش کرد و در سال ۲۰۱۱، کتاب «زندگی‌نامه آبه کوبو» را منتشر کرد.
در سال ۲۰۱۲، در خانه برادر کوچک آبه (که به خانواده مادری‌اش به عنوان فرزندخوانده پیوسته بود) در شهر ساپورو استان هوکایدو، یک داستان کوتاه منتشر نشده به نام «فرشته» که به نظر می‌رسید آبه آن را در سال ۱۹۴۶ هنگام بازگشت از منچوری به ژاپن در کشتی نوشته باشد، کشف شد. این اثر در شماره دسامبر ۲۰۱۲ مجله شینچو منتشر و مورد استقبال خوانندگان قرار گرفت.
در سال ۲۰۲۴ که مصادف با صدسالگی تولد آبه بود، انتشار کتاب‌ها و برگزاری رویدادهای مرتبط با او افزایش یافت. در ۲۸ فوریه، نسخه جدیدی از «مرد پرنده» در انتشارات شینچو منتشر شد. نسخه قبلی که سال ۱۹۹۴ منتشر شده بود، رمانی بود که براساس نسخه اصلی فلاپی دیسک توسط همسرش ماچی ویرایش شده بود اما این بار نسخه اصلی و کاملاً اورجینال به عنوان یک اثر جدید از آبه منتشر شد. در ۲۸ مارس، مجموعه داستان‌های کوتاه اولیه آبه با عنوان «عنوان نامشخص (از داستان‌های روح‌نما)» به چاپ رسید. در ماه اوت نیز «مجموعه عکس‌های کوبو آبه» و مجموعه‌ای از مقالات و یادداشت‌ها با عنوان «نهنگ‌های شتابان به سوی مرگ: خاطرات موش کور» منتشر شدند. در موزه ادبیات مدرن کاناگاوا، به مناسبت چهلمین سالگرد تأسیس آن، نمایشگاه ویژه‌ای به نام «نمایشگاه کوبو آبه - محور ادبیات قرن ۲۱» از ۱۲ اکتبر تا ۸ دسامبر برگزار شد. این نمایشگاه، بزرگ‌ترین نمایشگاه با موضوع کوبو آبه تا امروز بوده است که در آن حدود ۵۰۰ اثر شامل دست‌نوشته‌ها، نامه‌ها، دستگاه تایپ و دوربین‌های مورد علاقه او به نمایش گذاشته شد. همچنین، نسخه دست‌نویس اثر برنده جایزه آکوتاگاوا «دیوار – جنایت آقای اِس. کارما» و مدارکی که در ویلای هاکونه باقی مانده بودند برای اولین بار به نمایش گذاشته شدند.
علایق و سرگرمی‌ها > دوربین

پدر آبه علاقه‌مند به دوربین بود و در خانه‌شان در منچوری یک اتاق تاریک داشتند. به همین دلیل آبه از کودکی با دوربین آشنا بود و در خانه‌اش در توکیو نیز یک اتاق تاریک داشت. همچنین دوربین‌های محبوبش، از جمله دوربین کانتاکس را همیشه با خود به همراه می‌برد. طبق گفتهٔ کاندو کازویا که بیش از ۱۰ هزار نگاتیو باقی‌مانده از آبه را بررسی کرده است، در زمان نگارش «مرد جعبه‌ای» (سال ۱۹۷۲) و همچنین در اوایل دهه ۷۰ که آبه «استودیو آبه کوبو» را تأسیس کرد، حجم عکاسی او به‌طور چشم‌گیری افزایش یافته بود. بعداً نیز این عکس‌ها در آثارش مانند «مدار به شهر» (۱۹۸۰) و «نهنگ‌های شتابان به سوی مرگ» (۱۹۸۶) استفاده شدند. علاوه بر این، عکس‌های شخصی خود او نیز به کار رفته و در مجله هنر شینچو مجموعه‌ای از عکس‌ها و مقاله‌های کوبو آبه تحت عنوان «دزدیدن شهر» (۱۹۸۰ تا ۱۹۸۱) منتشر شده است. از دهه ۱۹۸۰ به بعد، در محل کارش در هاکونه، ابزارهای ساده‌ای برای چاپ بدون نیاز به اتاق تاریک قرار داد و عکس‌هایی را که خود چاپ کرده بود، روی دیوار نصب می‌کرد تا ایده‌هایش را توسعه دهد. او همچنین از دوره هفتم (سال ۱۹۸۱) تا دوره نهم (سال ۱۹۸۳) به عنوان عضو هیئت داوران جایزه عکاسی کیمورا ای‌هِی فعالیت داشت و مهارت‌های عکاسی‌اش فراتر از یک سرگرمی بود.