stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان

نشان حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان
حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان (آلمانی: Sozialistische Einheitspartei Deutschlands) از تأسیس جمهوری دموکراتیک آلمان در ۱۹۴۹ تا انتخابات سال ۱۹۹۰ حزب مارکسیست-لنینیست حاکم در این کشور بود. این حزب در سال ۱۹۴۶ و تحت نفوذ اتحاد جماهیر شوروی تشکیل شد. در واقع اعضای حزب سوسیال دموکرات آلمان و حزب کمونیست آلمان که در منطقهٔ تحت اشغال شوروی در آلمان و بخش تحت اشغال شوروی در شهر برلین زندگی می‌کردند در هم ادغام شدند و این حزب را بنیان گذاشتند.
در سال ۱۹۹۰ این حزب نام خود را به «حزب سوسیالیسم دموکراتیک» تغییر داد و بعدها در سال ۲۰۰۵ نام «حزب چپ» را برگزید و امروز حزب چپ نیروی قابل توجهی در آلمان، به‌ویژه در منطقهٔ آلمان شرقی پیشین، بشمار می‌آید.
منابع و پیوند به بیرون

Sozialistische Einheitspartei Deutschlands from chronik der wende بایگانی‌شده  در ۵ فوریه ۲۰۰۵ توسط Wayback Machine
1946 Soviet intelligence document
بسیرین

مکان در 23x15px|border |alt=|link= سوریه
| بسیرین بسیرین | بسیرین بسیرین |
| --- | --- |
روستا: روستا
استان: حما
شهرستان: حمات
ناحیه: حماه
جمعیت (۲۰۰۴): جمعیت (۲۰۰۴)
 • کل: ۴۶۹۷
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (EET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (EEST)
City Qrya Pcode: C2989
بسیرین (به عربی: بسیرین) یک روستا در سوریه است که در استان حما واقع شده‌است.
خصوصیات

بسیرین  ۴٬۶۹۷ نفر جمعیت دارد.
سالاد الیویه

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نام‌های جایگزین: سالاد روسی
گونه: سالاد
بخش: پیش‌غذا
خاستگاه: روسیه، ایران
منطقه: مسکو، رستوران هرمیتاژ
سازنده: لوسین الیویه (درگذشت ۱۸۸۳)
دمای سرو: ۴ تا ۱۰ سانتی‌گراد
مواد معمول: نمک، فلفل
  رسانه: سالاد الیویه:   رسانه: سالاد الیویه
سالاد الیویه یا اُلویه (به روسی: салат Оливье) سالادی روسی و نوعی غذای سرد است که از پختن گوشت یا مرغ یا کالباس یا ژامبون به همراه سیب‌زمینی آب‌پز و سس مایونز و خیارشور و دیگر مواد غذایی درست می‌شود. این سالاد در ایران به «سالاد الیویه» و «سالاد الویه» و در اروپا و آمریکای لاتین به «سالاد روسی» معروف است.
این سالاد در سدهٔ نوزدهم میلادی توسط لوسین الیویه، سرآشپز بلژیکیِ فرانسوی‌تبارِ در مسکو ابداع شد. از قرار معلوم او از نوادگان مردی فرانسوی بوده است و در مسکو تزاری به دنیا آمد. می‌گویند در حدود سال ۱۸۶۰ او رستوران معروف «هرمیتاژ» را در مسکو اداره می‌کرد و نام خود را به لوسین تغییر داد تا کسب‌وکار خود را ترویج دهد.
گروهی هم بر این باور هستند که او سرآشپز مهمان و متخصص در آشپزی فرانسوی بوده است که در زمان روسیه تزاری مد روز بود. روایتی می‌گوید اولیویه دستور تهیه سالاد را با خود به گور برد هر چند رمزگشایی از اجزای این سالاد کار چندان مشکلی نبود. الیویه در اصل سالاد گران و مفصلی بوده است که شامل گوشت سیاه‌خروس یا باقرقره بوده که جزء اصلی این سالاد را تشکیل می‌داده است و همچنین سیب‌زمینی، کاهو، تخم بلدرچین، میگو، خارچنگ یا چنگاره (سخت‌پوست آب شیرین)، خیارشور، کَبَر (کاپاریس)، زیتون و سس تازه فرانسوی که از روغن زیتون تهیه می‌شود.
در سال ۱۹۰۵، رستوران هرمیتاژ تعطیل می‌شود و پس از انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ خوردن سیاه‌خروس به بورژوا بودن تعبیر می‌شد و بورژواها نماینده همان طبقه‌ای بودند که رهبران کمونیست قصد نابودی آنها را داشتند. بسیاری از مردم از ترس جان خود از امپراتوری روسیه گریختند و در اروپا و آمریکا به تهیه سالاد الیویه ادامه دادند در حالی که این سالاد همچنان سالاد «روسی» یا «مسکو» نامیده می‌شد.
رستوران ارمیتاژ در قرن بیستم
در این کشورها زبان گوساله، مرغ یا حتی ماهی به‌جای گوشت سیاه‌خروس به سالاد افزوده شد چون این پرنده سال‌ها بود که در آمریکا دیگر وجود نداشت. این سالاد به‌تدریج در کشور روسیه، کشورهای اروپایی و بسیاری دیگر از کشورهای جهان دوستداران زیادی پیدا کرد. این سالاد سال‌هاست که به‌عنوان یکی از اقلام اصلیِ شام شب سال نو در روسیه و کشورهای پساشوروی قلمداد می‌شود.
سالاد اولیویه با دستور رستوران هرمیتاژ تهیه شده است
الویه مدرن

نسخه محبوب امروزی سالاد الیویه – حاوی سیب زمینی آب‌پز، شوید، خیارشور یا خیار تازه، نخود فرنگی، تخم مرغ، هویج، پیاز و گوشت گاو یا مرغ آب‌پز همراه با سس مایونز است.
این سالاد سنتی‌ترین غذا برای جشن سال نو برای مردم روسیه بوده و شاید هنوز هم باشد.
بزرگ‌ترین سالاد اولیویه با وزن ۱٬۸۴۱ کیلوگرم (۴٬۰۵۹ پوند)، در دسامبر ۲۰۱۲ در اورنبورگ تهیه شد.
اروپای جنوب شرقی

در صربستان به سالاد الیویه سالاد روسی می‌گویند و در سفره‌های سال نو و کریسمس بسیار رایج است. این سالاد به‌طور گسترده‌ای در بلغارستان، صربستان و مقدونیه شمالی و آلبانی محبوب است. نسخه بلغاری سالاد معمولاً از سیب زمینی، هویج، نخود فرنگی، ترشی و نوعی سالامی یا ژامبون تشکیل شده است. در بوسنی و هرزگوین سالاد روسی بدون گوشت تهیه می‌شود و به خصوص در تعطیلات بسیار محبوب است[نیازمند منبع].
در کرواسی و اسلوونی معمولاً بدون گوشت تهیه می‌شود و معمولاً سالاد فرانسوی نامیده می‌شود. این سالاد حاوی نخودفرنگی، ذرت و هویج، و گاهی نیز حاوی سیب‌های خرد شده هستند.
نسخه ترکی آن شامل هویج و سیب زمینی آب‌پز و خلال شده، خیارشور خرد شده، نخود پخته شده و سس مایونز است و گاهی با تخم مرغ آب‌پز و خلال شده، زیتون سیاه و ترشی ریشه چغندر تزئین می‌شود. به عنوان مزه سرو می‌شود و به عنوان فیلینگ برای برخی ساندویچ‌ها و سیب زمینی تنوری استفاده می‌شود.
غذای کریسمس صربستان
جیمز دوم، پادشاه انگلستان

| جیمز دوم و هفتم | جیمز دوم و هفتم |
| --- | --- |
پادشاه انگلستان، اسکاتلند و ایرلند : پادشاه انگلستان، اسکاتلند و ایرلند 
پرتره جیمز دوم از پیتر لیلی: پرتره جیمز دوم از پیتر لیلی
سلطنت: ۱۶۸۵-۱۶۸۸
پیشین: چارلز دوم
جانشین: ویلیام سوم و ماری دوم
زاده: ۲۴ اکتبر [سبک قدیمی: ۱۴ اکتبر] ۱۶۳۳ لندن، انگلستان
درگذشته: ۵/۶ [۱۶/۱۷ جدید] سپتامبر ۱۷۰۱ شاتو دو سن ژرمن آن له، فرانسه
همسران: آن ماری مُدنا
فرزند(ان): ماری دوم ملکه آن جیمز سوم
دودمان: خاندان استوارت
پدر: چارلز یکم
مادر: هنریتا ماریای فرانسه
جیمزِ دوّم (به انگلیسی: James-II) با عناوین دوک یورک (۱۶۴۴-۸۵)، دوک آلبانی (۱۶۶۰-۸۵) و جیمز هفتم پادشاه اسکاتلند (زادهٔ ۱۴ اکتبر ۱۶۳۳ – درگذشتهٔ ۱۶ یا ۱۷ سپتامبر ۱۷۰۱) پادشاه انگلستان، اسکاتلند و ایرلند از ۱۶۸۵ تا ۱۶۸۸ بود که در پی انقلاب شکوهمند (۱۶۸۸-۸۹) از سلطنت خلع و ویلیام سوم و ماری دوم به‌جای او بر تخت نشستند. جیمز به ایرلند فرار کرد و تلاش نمود تا قدرتش را بازپس گیرد اما در نبرد بوین شکست خورد و پس از آن تا آخر عمرش در فرانسه به سر برد.
زندگی > سال‌های آغازین

جیمز دومین فرزند چارلز یکم و هنریتا ماریا و برادر کوچکتر چارلز دوم بود و عنوان دوک یورک را در ژانویهٔ ۱۶۴۴ دریافت نمود. او در طول جنگ‌های داخلی انگلستان به آکسفورد رفت و از اکتبر ۱۶۴۲ تا تسلیم شهر در ژوئن ۱۶۴۶ در آنجا به سر برد. جیمز سپس با حکم پارلمان به کاخ سنت جیمز منتقل شد که از آنجا در آوریل ۱۶۴۸ به هلند فرار کرده و در اوایل ۱۶۴۹ به مادرش در فرانسه پیوست. در آوریل ۱۶۵۲ جیمز وارد ارتش فرانسه شد و توانایی‌های خود را به نمایش گذاشت اما وقتی که دید برادرش چارلز دوم با اسپانیا در ۱۶۵۶ علیه فرانسه متحد شده است با بی‌میلی به او پیوست و فرماندهی جناح راست ارتش اسپانیا را در نبرد دیونز در ۱۶۵۸ برعهده گرفت.
چارلز دوم در ۱۶۶۰ توانست بار دیگر بر تخت پادشاهی انگلستان بنشیند و در این زمان عنوان دوک آلبانی به جیمز اعطا شد. جیمز سپس با عنوان لرد دریاسالار وارد نیروی دریایی شد و به سازماندهی آنجا پرداخت. او همچنین نسبت به یافتن مستعمرات جدید علاقه‌مند بود و در ۱۶۶۴ توانست نیو آمستردام را از دست هلندی‌ها خارج سازد و این موضوع سبب شد تا آنجا را به افتخار او به نیویورک تغییر نام دهند. جیمز همچنین فرماندهی ناوگان انگلستان در دومین و سومین جنگ‌های هلند و انگلستان را برعهده داشت.
زندگی > کاتولیسیسم گرایی

جیمز در سپتامبر ۱۶۶۰ با آن، دختر ارل کلارندون ازدواج کرد. او که تا پیش از ازدواج و چه پس از آن همچون برادرش به عیاشی و هرزگی معروف بود در ۱۶۶۸ یا ۶۹ خود را وقف کلیسای کاتولیک نمود هرچند با پافشاری برادرش تا ۱۶۷۶ همچنان در مراسم دینی کلیسای انگلستان شرکت می‌جست و یکی از سخنگوهای اصلی آنها به شمار می‌رفت، به‌ویژه که درباریان وابسته به کلیسای انگلستان نظرات جیمز دربارهٔ پارلمان و پادشاهی را هم‌راستا با دیدگاه‌های خود می‌دیدند. جیمز همچنین توسط برادرش چارلز قانع شد تا دخترانش ماری و آن را تحت تعالیم پروتستانی پرورش دهد. او همچنین در ۱۶۷۷ دختر بزرگش ماری را به ازدواج ویلیام اورانژ که یک پروتستان بود درآورد.
با این وجود جیمز در ۱۶۷۳ و در واکنش به «فرمان آزمون» که او را مجبور به تکفیر کاتولیسیسم می‌نمود از تمامی مقام‌های خود استعفا کرد و بدین ترتیب موضع مذهبی‌اش را رسماً مشخص نمود. او همچنین به دنبال مرگ همسر اولش در همان سال با ماری مُدِنا که شاه‌دختی کاتولیک مذهب بود ازدواج کرد و باعث برانگیخته شدن احساسات عمومی شد. پس از این اتفاق سه پارلمان پیاپی از ۱۶۷۹ تا ۱۶۸۱ حکم به محرومیت جیمز از جانشینی دادند و او بیشتر این مدت را در تبعید در بروکسل و ادینبرو گذراند. جیمز در ۱۶۸۲ به انگلستان بازگشت و رهبری محافظه‌کاران آنگلیکایی را بار دیگر برعهده گرفت. بدین ترتیب قدرت او در دولت محلی دوباره تثبیت شد و تا ۱۶۸۴ نفوذ او بر سیاست کشور به بالاترین حد خود رسید.
زندگی > رسیدن به پادشاهی

چارلز دوم در ۱۶۸۵ درگذشت و جیمز دوم در ۶ فوریه همان سال قدرت را به عنوان پادشاه جدید انگلستان در دست گرفت و پارلمان جدید نیز او را حمایت نمود. اما پس از وقوع شورش‌هایی ناموفق در تابستان ۱۶۸۵ به رهبری دوک مانماوث در انگلستان و دوک آرژیل در اسکاتلند که با وحشیگری تمام سرکوب شد، جیمز دوم که به زیردستانش اعتماد نداشت اختیارات لازم را به آن دسته از مقاماتی که کاتولیک مذهب بوده و سابقه نظامی در خارج از کشور را داشتند و مورد اعتماد بودند واگذار نمود. این موضوع باعث بروز درگیری بین شاه و پارلمان شد. همچنین شکاف ایجاد شده بین پادشاه و محافظه‌کاران آنگلیکایی که پیشتر متحد او بودند در ۱۶۸۶ به اوج خود رسید. بیشتر پست‌های سیاسی به کاتولیک مذهبان واگذار شد و آنها اجازهٔ حضور در شورای اختصاصی را یافتند.
ادامهٔ سیاست‌های جیمز به نفع کاتولیک‌ها تا آنجا خشم عمومی را برانگیخت که از ویلیام اورانژ، همسر ماری (دختر جیمز) و از پشتیبانان پروتستانیسم در اروپا خواسته شد تا علیه جیمز وارد عمل شود. در ۳۰ ژوئن ۱۶۸۸ هفت نفر از رهبران انگلیسی که از بهار ۱۶۸۷ با ویلیام اورانژ در ارتباط بودند طی نامه‌ای از او خواستند تا رهبری لشکرکشی به انگلستان را برعهده بگیرد. تا سپتامبر همان سال مشخص شد که ویلیام که تا پیش از آن درگیر جنگ با لوئی چهاردهم بود حتماً به انگلستان حمله خواهد کرد. لوئی چهاردهم به جیمز پیشنهاد کمک داد اما جیمز که از عکس‌العمل در داخل کشور بیمناک بود و درعین حال به توانایی نیروهای خود در دفع این حمله اطمینان داشت آن را رد کرد.
زندگی > حملهٔ ویلیام اورانژ به انگلستان و برکناری جیمز دوم

ویلیام در ۱۶۸۸ به سوی انگلستان حرکت کرد و با پشت سر گذاشتن ناوگان انگلیسی توانست در پانزدهم نوامبر در بریکسهام در خلیج تور پیاده شود. به‌دنبال پیشروی ویلیام در انگلستان تمامی صاحب‌منصبان پروتستان مذهب جیمز به او پیوستند و این تعداد آنقدر زیاد بود که جیمز جرأت فرستادن ارتشش برای مقابله با دشمن را نیافت. او پس از آنکه دخترش آن نیز او را ترک کرد و به مهاجمان پیوست تصمیم به فرار به فرانسه گرفت، اما در کنت متوقفش کردند و تنها ۱۲ روز بعد در ۲۳ دسامبر ۱۶۸۸ به او اجازهٔ رفتن داده شد.
پارلمان در ۱۲ فوریه ۱۶۸۹ پارلمان جیمز را از قدرت خلع و تاج پادشاهی را به ماری و همسرش ویلیام پیشکش نمودند و آن دو در ۱۱ آوریل ۱۶۸۹ با عنوان ویلیام سوم و ماری دوم به‌طور مشترک بر تخت نشستند.
زندگی > ناکامی در بازگشت به قدرت و مرگ

جیمز در مارس ۱۶۸۹ به ایرلند رفت و پارلمانی که به دوبلین فراخوانده شده بود او را به عنوان شاه به رسمیت شناخت. وی سپس همراه با ارتشی متشکل از نیروهای ایرلندی و فرانسوی برای بازپس‌گیری جایگاهش به انگلستان لشکر کشید اما طی نبرد بوین در ۱۱ ژوئیه ۱۶۹۰ از نیروهای ویلیام شکست خورد و به فرانسه گریخت. یک سال بعد قوای ویلیام موفق به فتح ایرلند شدند و جیمز سالخورده نتوانست هیچ یک از توانایی‌های پیشین نظامی خود را به نمایش بگذارد. با امضای معاهده ریسویک بین انگلستان و فرانسه در ۱۶۹۷ آخرین امیدهای جیمز برای بازگشتش به قدرت نیز از بین رفت و او روزبروز بیشتر خود را درگیر عباداتش نمود.
جیمز باقی عمرش را در فرانسه گذراند و در همانجا در ۱۷۰۱ درگذشت.
شاه جیمز دوم اثر پیتر لیلی
ویلیام سوم و ماری دوم
فردریک گریفیت

| فردریک گریفیث | فردریک گریفیث |
| --- | --- |
Frederick Griffith: Frederick Griffith
زادهٔ: ۱۸۷۷&#۱۶۰;(۱۸۷۷) پرسکوت، انگستان
درگذشت: 14 آوریل 1941 لندن، انگلستان
ملیت: بریتانیایی
پیشه(ها): پزشک، آسیب‌شناس، باکتری‌شناس
شناخته‌شده برای: کشف پنوموکوک تراریختی
فردریک گریفیت (انگلیسی: Frederick Griffith؛ زاده ۱۸۷۷ - درگذشته (1941) یک زیست‌شناس و پزشک اهل بریتانیا بود. یکی از خدمت‌های او به علم زیست‌شناسی آزمایش گریفیت بود که دربارهٔ عامل سینه‌پهلو(ذات الریه) است. او در حقیقت به دنبال ساخت واکسنی برای آنفولانزا بود که عاملی ویروسی داشت ؛ اما آن زمان تصور بر این بود که نوعی باکتری به نام استرپتوکوکوس نومونیا عامل آنفولانزا است ، در حالی که این باکتری باعث سینه پهلو در جانور میزبان میشود . آزمایشات او بر روی این باکتری باعث گشایش مسیری شد که دید تازه ای به دانشمندان دربارهٔ ماده وراثتی و ماهیت آن داد.
آزمایش های گریفیت

در آزمایش اول، گریفیت باکتری استرپتوکوکوس نمونیای کپسول دار زنده را به موش تزریق کرد. این باکتری موجب مرگِ موش شد. در آزمایش دوم او باکتری استرپتوکوکوس نمونیای بدون کپسول را به موش تزریق کرد. این دفعه موش زنده ماند. از این دو آزمایش گریفیت نتیجه گرفت که کپسول عامل مرگ موش است. در آزمایش سوم، گریفیت باکتری استرپتوکوکوس نمونیای کپسول دار کشته شده با گرما را به موش تزریق کرد و مشاهده کرد که موش زنده ماند. این بار گریفیت نتیجه گرفت که کپسول به تنهایی عامل مرگ موش نیست. او در آزمایش چهارم خود، مخلوطی از باکتری استرپتوکوکوس نمونیای کپسول دار کشته شده با گرما و بدون کپسول زنده را به موش تزریق کرد و بر خلاف انتظارش موش مُرد. در نهایت از آزمایش های گریفیت این نتیجه به دست آمد که ماده ی وراثتی میتواند به سلول دیگری منتقل شود.
سنیژنیک (فلات)

| سنیژنیک (فلات) | سنیژنیک (فلات) |
| --- | --- |
نمایی از کوه بزرگ سنیژنیک (اسلوونیایی: Veliki Snežnik). در سمت راست، کلبه دراگو کارولین.: نمایی از کوه بزرگ سنیژنیک (اسلوونیایی: Veliki Snežnik). در سمت راست، کلبه دراگو کارولین.
fa (in English: Expected satiety): fa
سنیژنیک (فلات)موقعیت در اسلوونی : سنیژنیک (فلات)موقعیت در اسلوونی 
مرتفع‌ترین نقطه: مرتفع‌ترین نقطه
ارتفاع: ۱٬۷۹۶ متر (۵٬۸۹۲ فوت)
برجستگی: ۱٬۱۲۲ متر (۳٬۶۸۱ فوت)
مختصات: ۴۵°۳۴′۵۳٫۴۵″ شمالی ۱۴°۲۵′۵۳٫۵۵″ شرقی﻿ / ﻿۴۵٫۵۸۱۵۱۳۹°شمالی ۱۴٫۴۳۱۵۴۱۷°شرقی﻿ / 45.5815139; 14.4315417
جغرافیا: جغرافیا
موقعیت: انیر کرنیولا، اسلوونی
رشته‌کوه مادر: آلپ‌های دیناری
زمین‌شناسی: زمین‌شناسی
نوع صخره: سنگ رسوبی
سنیژنیک (اسلوونیایی: Snežnik, کرواتی: Snježnik, لاتین: Mons Albus, ایتالیایی: Monte Nevoso, آلمانی: Krainer Schneeberg) یک کارست آهک فلات وسیع با مساحتی حدود ۸۵ کیلومتر مربع (۳۳ مایل مربع) در آلپ‌های دیناری است. همچنین می‌توان آن را به عنوان یک گسترش جنوبی آلپ‌های یولی مشاهده کرد. بخش اصلی این فلات در اسلوونی قرار دارد، در حالی که بخش جنوبی آن به کرواسی امتداد یافته و به منطقه کوهستانی گورسکی کوتر متصل می‌شود.
حزب دموکراتیک ترکمنستان

| حزب دموکراتیک ترکمنستان Türkmenistanyň Demokratik partiýasy DTP | حزب دموکراتیک ترکمنستان Türkmenistanyň Demokratik partiýasy DTP |
| --- | --- |
رئیس: قاسم قلی بابایف
بنیان‌گذاری: ۱۹۹۱
پیشین: حزب کمونیست ترکمنستان
مرام سیاسی: کمونیسم، سکولار، ملی‌گرایی ترکمن
وبگاه: وبگاه
https://tdp.gov.tm/: https://tdp.gov.tm/
حزب دموکراتیک ترکمنستان (به ترکمنی: Türkmenistanyň Demokratik partiýasy)، حزب سیاسی حاکم در ترکمنستان است.
روسای حزب

| نام و نام خانوادگی | شروع | پایان | دلیل برکناری |
| --- | --- | --- | --- |
| صفرمراد نیازوف | ۱۶ دسامبر ۱۹۹۱ | ۲۱ دسامبر ۲۰۰۶ | وفات در همان تاریخ |
| قربانقلی بردی محمدوف | ۲۱ دسامبر ۲۰۰۶ | ۱۸ اوت ۲۰۱۳ | استعفا، ولی عملاً قدرت را تا به امروز در دست دارد. |
| قاسم قلی بابایف | ۱۸ اوت ۲۰۱۳ | تاکنون |  |
حسن کسائی

| حسن کسائی | حسن کسائی |
| --- | --- |
حسن کسایی در منزلش: حسن کسایی در منزلش
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۳ مهر ۱۳۰۷ محلهٔ بیدآباد، اصفهان
درگذشته: ۲۵ خرداد ۱۳۹۱ (۸۳ سال) اصفهان
ژانر: موسیقی سنتی ایرانی
ساز(ها): نی و سه‌تار
سال‌های فعالیت: ۱۳۲۷–۱۳۹۱
همکاری‌های مرتبط: جلیل شهناز عبدالوهاب شهیدی فرامرز پایور جلال‌الدین تاج ابوالحسن صبا و…
سازهای اصلی: سازهای اصلی
نی: نی
استاد(ها): مهدی نوایی و ابوالحسن صبا
جایزه(ها):  نشان فرهنگ و هنر (درجه یکم)
وبگاه: http://www.kassaimusic.ir/
سیدحسن کسائی (زادهٔ ۳ مهر ۱۳۰۷، اصفهان – درگذشتهٔ ۲۵ خرداد ۱۳۹۱، اصفهان) موسیقیدان و نوازندهٔ نِی و سه‌تار اهل ایران بود.
زندگی

حسن کسائی، به گفتهٔ خود، در تاریخ ۳ مهر ۱۳۰۷ در خانواده‌ای تاجرپیشه به دنیا آمد. پدرش، سید جواد کسائی، از تاجران به نام آن زمان اصفهان بود و به دلیل علاقه و انسی که با موسیقی داشت، با استادان و بزرگان آن زمان مانند سید حسین طاهرزاده، جلال‌الدین تاج اصفهانی، اکبر خان نوروزی، خاندان شهناز (شعبان‌خان، حسین آقا، علی آقا و جلیل شهناز)، غلامحسین سارنج و ادیب خوانساری رفت‌وآمد می‌نمود. به‌طوری‌که منزل آقا سید جواد، محفلی بود برای تجدید دیدار و نیز ساز و آواز استادان به نام موسیقی اصفهان. این آمد و شدها موجب شد حسن کسائی از کودکی با موسیقی آشنا شود و به مرور زمان، علاقه زیادی خصوصاً به ساز نِی پیدا کند (بعد از دیدن یک نوازنده دوره‌گرد[نیازمند منبع]) و بر آن شد تا پدر، وی را نزد مهدی نوایی ببرد.
استادها

حسن کسائی مدتی آواز و گوشه‌های موسیقی ایران را نزد تاج اصفهانی و ادیب خوانساری آموخته و نِی را از مهدی نوایی فرا گرفت. وی هر زمان که به تهران می‌رفت از کلاس‌های ابوالحسن صبا استفاده می‌نمود.
پس از درگذشت مهدی نوایی، کسایی همچنان از همنشینی با نوازندگان اصفهانی در جهت تسلط بر نوازندگی نِی استفاده کرد. همنوازی با سازهای پرده‌داری مثل تار و سه‌تار او را بیش از پیش با گام‌های مختلف موسیقی ایرانی آشنا کرد، به صورتی که برای اولین بار دستگاه‌های چهارگاه، اصفهان، نوا و راست پنجگاه را با کوک دقیق و به صورت کامل اجرا کرد. کسایی همچنین از ابوالحسن صبا بهره‌های فراوان برد که می‌توان گفت هنر نوازندگی سه‌تار کسائی، یادگار اُنس با این هنرمند است. سه‌تار نوازی کسائی تلفیقی از ترکیب نوازندگی تار جلیل شهناز و سه‌تار ابوالحسن صبا است.
زندگی هنری

حسن کسائی از کودکی علاقهٔ زیادی به موسیقی داشت، از سن دوازده سالگی شروع به نواختن نِی کرد و در سن سیزده سالگی به مکتب مهدی نوایی رفت (نوایی از شاگردان نایب اسدالله بود و دیگر شاگرد نوایی، حسین یاوری اصفهانی نیز اهل اصفهان بوده است). وی در محضر ابوالحسن صبا به نواختن ردیف‌ها پرداخت و با هنرمندانی چون خالقی، مشیر همایون و حسین محجوبی نیز می‌نواخته است. او کنسرت‌هایی نیز با ادیب خوانساری و اجراهایی با تاج اصفهانی داشته است.
کسائی، در سن ۲۰ سالگی نخستین اجرای تکنوازی نی خود را در دستگاه همایون در تئاتر اصفهان به صحنه برد و یک سال بعد قطعه معروف سلام را در دستگاه چهارگاه ساخت که از معروف‌ترین قطعات موسیقی ایرانی به‌شمار می‌رود. این قطعه بعدها توسط حسین علیزاده در آلبوم صبحگاهی با سازبندی و ارکستراسیونی حجیم بازسازی شد.
کسائی، در سال ۱۳۲۹ برای اولین‌بار نی را به ارکستر برد و با ارکستر رادیو ارتش اصفهان همکاری خود را شروع کرد. در سال‌های بعد با ارکسترهای متعدد رادیو به سرپرستی هنرمندانی چون ابوالحسن صبا، حسین یاحقی، حبیب‌الله بدیعی، محمد میرنقیبی، همایون خرم و دیگران به فعالیت خود در این زمینه ادامه داد. در سال ۱۳۳۵ به دعوت داوود پیرنیا به برنامه گل‌ها راه یافت و تا سال ۱۳۵۷ که در گلچین هفته شرکت نمود، با این سلسله برنامه، همکاری داشت.
از سال ۱۳۴۶، فضای کاری کسائی ابعادی جهانی هم پیدا می‌کند و یک صفحهٔ دورو در مایه‌های شور و ماهور از نوازندگی نی او به همراه تنبک جهانگیر بهشتی توسط کمپانی C.B.S فرانسه ضبط شده و در سال ۱۳۵۴ در نقاط مختلف جهان پخش شد. همچنین، کسائی تا سال ۱۳۵۶، برنامه‌های متعددی در جشن هنر شیراز برگزار کرد و با نوازندگان بزرگ جهان از جمله راوی شانکار، شاران رانی و بسم الله خان، دیدار کرد.
بعد از انقلاب، به دلیل فضای نه چندان مناسبی که برای موسیقی ایجاد شد، وی آخرین برنامه رسمی خود را در رادیو ایران با همکاری جلیل شهناز، محمدرضا شجریان و جهانگیر ملک اجرا کرد. در این سال و تا قبل از سال ۱۳۶۱، آرشیو موسیقی رادیو اصفهان از بین رفت و کسائی هم از صدا و سیما برکنار و حقوقش قطع شد.
کسائی در دههٔ ۱۳۶۰، به کشورهای آلمان، انگلستان، فرانسه و هلند سفر کرد و در چند برنامه رادیویی، به اجرای برنامه پرداخت. در سال ۱۳۶۹، تندیس وی در گالری مفاخر هنری جهان در لندن نصب شد.
پس از آنکه کسائی در سال ۱۳۷۰، در جشنواره نی‌نوازان در تالار اندیشه شرکت کرد، فعالیت او دوباره رونق گرفت و در سال ۱۳۷۴، صدا و سیما مستمری وی را برقرار کرد.
در سال ۱۳۷۵ به آمریکا و کانادا سفر کرده و در محافل شعر و موسیقی شرکت کرد. در سال ۱۳۷۶ هم با تلاش محمدرضا لطفی، انجمن دوستداران موسیقی ایرانی واشینگتن، مجلس گرامی‌داشتی برای کسائی بر پا داشت.
در سال ۱۳۷۸ موفق به دریافت نشان درجه یک فرهنگ و هنر شد. همچنین در سال ۱۳۸۱، به عنوان چهرهٔ ماندگار موسیقی انتخاب و تقدیر شد.
در سال ۱۳۸۱ محمد جواد کسایی (فرزند حسن کسائی) کتاب «از موسیقی تا سکوت» را که حاصل نیم قرن تلاش موسیقایی حسن کسائی است، با مقدمه بیژن ترقی به بازار کتاب عرضه کرد.
تأثیرات > تأثیرات بر نی‌نوازی

حسن کسایی به نوعی از ابتدا شروع به ابداع تکنیک و پیاده کردن تمام دستگاه‌ها در ساز نِی نمود.
در گذشته صدای نِی، همراه با ناخالصی زیاد بود؛ یعنی نواختن آن به صورتی بود که تفاوت محسوسی بین صداهای اوج، بم و بم نرم نبود، ولی استاد کسایی توانست با تغییر حالت در زبان، در محل استقرار زبان، حالت لب و فرم سر نی، صدایی بسیار شفاف و بدون ناخالصی از نی تولید کند. همین پیشرفت باعث شد تا نوازندگی نی او، به رادیو راه پیدا کند. تکنوازی‌ها و همکاری با نوازندگان و خوانندگان مشهور آن زمان چون جلیل شهناز، علی تجویدی، احمد عبادی، تاج اصفهانی، ادیب خوانساری و… باعث شد تا نی هم‌ردیف سازهای دیگر قرار بگیرد.
بعد از این دوره اغلب ارکسترهای ایرانی شروع به استفاده از این ساز کردند و این احساس نیاز باعث رشد روزافزون نوازندگان نی شد که حتی امروزه به عنوان یک رشته تخصصی در دانشگاه تدریس می‌گردد.
به گفتهٔ محمدرضا لطفی، نوازندهٔ تار و منتقد موسیقی، حسن کسایی با مجموعهٔ «ردیف نی» - که در هشتاد سالگی ضبط کرده بود- نخستین اثر آموزشی برای علاقه‌مندان به نی نوازی را مدون کرده بود.
تأثیرات > تأثیرات بر نی‌نوازی > روش نی‌نوازی

نِی از جمله سازهایی است که در تاریخ موسیقی ایران جایگاه پرفراز و فرودی از دربار پادشاهان ساسانی تا همدم بودن با شبانان داشته؛ ولی هیچ‌گاه نتوانست قابلیت اصلی خود را نشان دهد که بتواند مانند سازهایی از قبیل عود، تار، سنتور و انواع مختلف سازهای آرشه‌ای و مضرابی جایگاه نسبتاً ثابتی در بین موسیقی‌دانان و مردم پیدا کند.
احتمالاً سادگی ساخت (که خود موجب پیدایش الگوهای غیراستاندارد و در نهایت باعث محدود شدن سطح تکنیکی نی شده بود) را بتوان عامل اصلی عدم ثبات در جایگاه اصلی نی دانست. توضیح آنکه، برای توسعه و رشد امکانات فنی و تکنیکی یک ساز، لازم است ابتدا ساختار آن، طبق الگویی دقیق و کارشناسی شده، طراحی و ساخته شود تا نواختن آن با حداکثر قابلیت اجرایی، میسر گردد. بر اساس اطلاعاتی که از ضبط اولین صفحه‌های موسیقی ایرانی در دست است، تکنیک نوازندگی سازهایی همچون تار، ویلن و کمانچه به نسبت نی در سطح بالاتری قرار دارد. تنها ضبطی که در گذشته از نی انجام شده تکنوازی و جواب آواز نایب اسدالله اصفهانی است که بنا به روایتی اولین کسی است که نی را به سبک «دندانی» می‌نواخته (هر چند خلاف این موضوع انکار ناپذیر نیست). در هر صورت می‌توان با بررسی این چند صفحه ضبط شده، سطح نوازندگی نی را در آن زمان شناخت.
تأثیرات > تأثیرات بر موسیقی

حسن کسائی در اصفهان سال‌ها مکتب‌دار موسیقی اصفهان در رشته‌های نی، سه‌تار و آواز بوده است. اگرچه بیشتر آثار حسن کسایی بداهه‌نوازی است تا موسیقی پیش ساخته، ولی امروز بخش زیادی از ضربی‌ها و حتی آوازی‌های نوازندگان نی، بهره گرفته از نوازندگی‌های اوست. کسائی در نواختن نِی ایرانی همانند نداشت و در اوقات فراغت به تکمیل سه‌تار می‌پرداخت. وی در زندگی هیچ دلبستگی‌ای به جز موسیقی نداشت. وی در شهر زادگاه خود، اصفهان در کوی عباس‌آباد زندگی می‌کرد. دیده شده بود که او حتی با لوله کردن کاغذی ساده و سوراخ کردن آن اقدام به نواختن نی می‌کرد که این در یکی از نوارهای صوتی آموزشی وی نیز بیان گردیده است.
حسن کسائی که از پیش‌کسوتان موسیقی سنتی به‌شمار می‌آمد، بر خلاف بسیاری از آنان ذهن و اندیشه‌ای نوگرایانه داشت و ردیف موسیقی سنتی را «وحی منزل» تلقی نمی‌کرد.
تفکرات

مجموعه‌ای از گفتاوردهای مربوط به  در ویکی‌گفتاورد موجود است.
کسائی از زمره موسیقیدانانی بود که کمتر حرف می‌زدند و بیشتر عمل می‌کردند. خود او می‌گفت آن‌ها که نمی‌توانند حرف‌شان را با ساز بیان کنند و «چیزی برای ارائه موسیقی ندارند، با صحبت‌های عجیب و غریب می‌خواهند خودشان را مطرح کنند.» این سخن منسوب به بتهوون است که؛
آن جا که سخن بازمی‌ماند، موسیقی آغاز می‌شود.
کسائی می‌گفت عکس این هم صادق است.
آن جا که موسیقی بازمی‌ماند چه سخن‌ها که آغاز نمی‌شود!
کسائی رواج و رونق لقب «استاد» را «ترافیک استاد» می‌نامید. چیزی که موسیقی را به راه خطا می‌کشاند.
به باور کسائی، «تقلید، هرگز کسی را به بلندای هنر نمی‌رساند. تقلید و تکرار مثل زیراکس است! شما خط میر عماد را که مثلاً پنج میلیون تومان می‌ارزد، اگر زیراکس کنید، سیصد تومان هم ارزش پیدا نمی‌کند! جوانانی که به فراگیری موسیقی می‌پردازند نیز نباید بعد از گذراندن دوره آموزشی (باز هم) صددرصد از استاد خود تقلید کنند. بلکه باید بکوشند با نو آوری، شخصیت و ذوق خود را نشان دهند.»
به باور او موسیقی پیوندی است میان خلاقیت و تکنیک، ولی تکنیک باید ابزاری باشد در خدمت خلاقیت. «در روزگار ما قضیه بر عکس شده است و در نتیجه، جای موسیقی حال را موسیقی قال گرفته است.»
آثار

یکی از مهم‌ترین آثار کسائی، قطعه معروف سلام در دستگاه چهارگاه است که از معروف‌ترین قطعات موسیقی ایرانی به‌شمار می‌رود. برخی از آلبوم‌های او:
نای نی (با تنبک امیرناصر افتتاح)
راز نی (با تنبک امیرناصر افتتاح
از کران زنده‌رود (با تنبک امیرناصر افتتاح)
نای جان
یاران زنده‌رود (باصدای تاج اصفهانی)
به اصفهان رو (باصدای تاج اصفهانی)
شاخه گل ۶ (باصدای غلام‌حسین بنان)
شاخه گل ۹ (باصدای غلام‌حسین بنان)
شاخه گل ۱۶ (باصدای غلام‌حسین بنان)
گفتگوی نی و عود (با عود شهرام میرجلالی)
دختر گُل‌فروش (باصدای علی جهاندار)(با تنبک محمود رفیعیان)
قصه‌های عشق مجنون (آلبوم) (با تنبک محمود رفیعیان)
اشگی برای گل‌ها (آلبوم) (با پیانو  فخری ملک‌پور) (با تنبک محمود رفیعیان)
دیدگاه دیگران

حسن کسایی از اندک موسیقیدانان ایرانی است که معارض و مخالفی در برابر خود ندارد. منش و روش انسانی از یک سو و احساس و توانمندی هنری از سوی دیگر، او را هنرمندی مورد ستایش و احترام همگان قرار داده است.