فیصل یکم
پادشاه عراق > سلطنت

فیصل در طول سلطنت خود به عنوان پادشاه، ایدئولوژی پان عربیسم را تشویق می‌کرد که قیمومت فرانسه بر سوریه و لبنان و قیمومت بریتانیا بر فلسطین را تحت تأثیر قرار می‌داد. فیصل به خوبی می‌دانست پایگاه قدرت او در میان اعراب سنی عراق است که اقلیت قابل توجهی را تشکیل می‌دهند. در مقابل، اگر سوریه، لبنان و فلسطین در قلمرو او گنجانده می‌شدند، اعراب سنی اکثریت رعایای او را تشکیل می‌دادند و مسلمانان شیعه عرب و کردهای عراق را به اقلیت تبدیل می‌کردند. علاوه بر این، شیعیان عرب عراق در آن زمان به‌طور سنتی به ایران به عنوان رهبر نگاه می‌کردند و پان عربیسم ممکن بود سنی‌ها و شیعیان عرب را حول حس مشترک هویت عرب متحد کند. در عراق، اکثر اعراب، شیعه بودند که به دعوت شریف حسین برای پیوستن به شورش بزرگ اعراب پاسخی نداده بودند، زیرا شریف یک مسلمان سنی اهل حجاز به حساب می‌آمد و بنابراین، همین او را یک بیگانه مضاعف ساخت. شیعیان عراق به جای اینکه خشم عثمانی‌ها را به خاطر کمک به شریف حسین برانگیزند، شورش بزرگ اعراب را نادیده گرفتند.
فیصل خود را دوست جوامع شیعه، کرد و یهودی در قلمرو خود معرفی می‌کرد و در سال ۱۹۲۸ از سیاست برخی از وزرای خود مبنی بر اخراج همه یهودیان عراقی از خدمات دولتی انتقاد کرد، اما سیاست او مبنی بر ترویج پان عربیسم برای پیشبرد جاه طلبی‌های شخصی و خاندانی‌اش، ثابت کرد که او یک نیروی مخرب در عراق است، زیرا با این سیاست موجب شکاف بین جوامع عرب و کرد شد. سیاست فیصل در برابر وطنیه («وطن‌پرستی» یا در این مورد عراقی بودن) با عرب بودن، کردها را که می‌ترسیدند جایی در عراق تحت سلطه اعراب (یعنی کشوری که عراقی بودن در آن برابر عرب بودن باشد) نداشته باشند، به حاشیه راند.
فیصل همچنین مسیرهای ماشینی را از بغداد به دمشق و به امان توسعه داد. این منجر به توجه و علاقه زیاد او به میدان نفتی موصل و طرح وی برای ساخت خط لوله نفت به بنادر مدیترانه شد که از نظر اقتصادی به عراق کمک می‌کرد. این امر همچنین به افزایش تمایل عراق برای نفوذ بیشتر در اعراب شرقی منجر شد. فیصل در طول سلطنت خود تلاش زیادی کرد تا ارتش عراق را به یک نیروی قدرتمند تبدیل کند. او برای رسیدن به این هدف تلاش کرد تا خدمت وظیفه عمومی را اجباری کند، اما شکست خورد. برخی این را بخشی از برنامه او برای پیشبرد برنامه پان عرب خود می‌دانند.
در جریان شورش بزرگ سوریه علیه قیمومت فرانسه بر سوریه، فیصل از شورشیان حمایت نکرد. این اقدام به ویژه به دلیل فشار بریتانیا، تا حدی به دلیل محتاژ بودن او و عمدتاً به این دلیل بود که باور داشت فرانسوی‌ها علاقه‌مند به منصوب کردن یک هاشمی برای اداره سوریه هستند. در سال ۱۹۲۵، پس از قیام دروزی‌های سوریه، دولت فرانسه مشورت با فیصل در مورد مسائل سوریه را آغاز کرد. او به فرانسوی‌ها توصیه کرد که قدرت هاشمی را در دمشق بازگردانند. فرانسوی‌ها با فیصل مشورت کردند زیرا از موفقیت او به عنوان یک رهبر تحمیلی در عراق الهام گرفته بودند. همان‌طور که معلوم بود، فرانسوی‌ها فیصل را بازی می‌دادند، زیرا می‌خواستند به او این توهم دست بدهد که ممکن است به عنوان پادشاه سوریه بازگردانده شود تا او را از حمایت شورشیان سوری منصرف کنند، و هنگامی که شورش سوریه را سرکوب کردند، علاقه خود به داشتن حکومت هاشمی در سوریه را از دست دادند.
فیصل پیمان ۱۹۳۰ انگلیس و عراق را مانعی بر سر راه دیدگاه‌های پان عرب خود می‌دانست، اگرچه این پیمان تا حدی استقلال سیاسی عراق را فراهم کرد. او می‌خواست مطمئن شود که این معاهده دارای تاریخ پایانی است، زیرا این معاهده سوریه و عراق را که اولی تحت کنترل فرانسه و دومی تحت کنترل بریتانیا بود، بیشتر تجزیه و تقسیم می‌کرد. این امر مانع از اتحاد بین دو منطقه عربی بزرگ شد که در برنامه پان عرب فیصل اهمیت داشتند. از قضا، ملی گرایان عرب در عراق دیدگاه مثبتی درمورد این معاهده داشتند، زیرا آنها آن را پیشرفتی می‌دانستند که بهتر از وضعیت اعراب در سوریه و فلسطین به نظر می‌رسید. طرح‌های فیصل برای ایجاد یک کشور بزرگ‌تر عراقی-سوری تحت رهبری او، مخالفت زیادی را از سوی ترکیه، که ترجیح داد با دو همسایه ضعیف به جای یک همسایه قوی برخورد کند، و نیز از سوی ملک فؤاد، پادشاه مصر و ابن سعود، که هر دو خود را رهبران برحق جهان عرب می‌دانستند، برانگیخت. هنگامی که نوری سعید در ماه مه ۱۹۳۱ از یمن بازدید کرد تا از امام یحیی حمیدالدین بپرسد آیا او علاقه‌مند پیوستن به «ائتلاف عربی» تحت رهبری فیصل هست؟، یحیی با نگاهی گیج پاسخ داد که هدف از «ائتلاف عربی» چیست و لطفاً معنای عبارت «عالم عرب» را که با آن ناآشنا بود، توضیح دهد.