نیروی زمینی آلمان
تاریخچه > بنیانگذاری ارتش

به دنبال جنگ جهانی دوم، متفقین در ۲۰ اوت ۱۹۴۶ ورماخت را با تمام شعبات خود منحل کردند. با این حال یک سال پس از تأسیس جمهوری فدرال آلمان در ماه مه ۱۹۴۹ و به دلیل افزایش روابط آن با غرب در زمان صدراعظمی، کنراد آدنوئر، مجمع مشورتی اروپا شروع به بررسی تشکیل یک انجمن دفاعی اروپا با مشارکت آلمان در ۱۱ اوت ۱۹۵۰ نمود. افسران عالیرتبه سابق ورماخت در یادداشت هیمرودر طرحی را برای «گروه آلمان در یک نیروی بین‌المللی برای دفاع از اروپای غربی» ترسیم کردند. برای نیروهای زمینی آلمان، این تفاهم نامه تشکیل یک ارتش ۲۵۰٬۰۰۰ قدرتمند را پیش‌بینی کرده‌است. افسران نیاز به تشکیل دوازده لشکر پنزر و شش ستاد سپاه با نیروهای سپاه همراه را دیدند، زیرا فقط لشکرهای زرهی می‌توانستند یک نیروی جنگی را جمع کنند تا نیروهای بسیار برتر پیمان ورشو را به عقب برگردانند.
تئودور بلانک به عنوان «افسر صدراعظم فدرال برای تقویت نیروهای متفقین» منصوب شد. این پیشکسوت وزارت دفاع تا حدودی از نظر تعبیر به عنوان دفتر بلانک (Amt Blank) شناخته می‌شد، اما صریحاً برای فعال سازی برای بازسازی مجدد آلمان غربی (Wiederbewaffnung) استفاده شد. در مارس ۱۹۵۴ دفتر برنامه‌های تشکیل ارتش جدید آلمان را به پایان رسانده بود. برنامه‌ها پیش‌بینی تشکیل شش لشکر پیاده‌نظام، چهار لشکر زره پوش و دو لشکر پیاده مکانیزه به عنوان سهم آلمان در دفاع از اروپای غربی در چارچوب انجمن دفاعی اروپا بود. در ۸ فوریه ۱۹۵۲ بوندستاگ سهم آلمان را در دفاع از اروپای غربی تصویب کرد و در ۲۶ فوریه ۱۹۵۴ قانون اساسی آلمان با درج لایحه‌ای در مورد دفاع از حاکمیت دولت فدرال اصلاح شد. به دنبال این تصمیم در کنفرانس نه قدرت لندن در تاریخ ۲۸ سپتامبر تا ۳ اکتبر ۱۹۵۴، ورود آلمان به ناتو از ۹ مه ۱۹۵۵ به عنوان جایگزینی برای برنامه شکست خورده انجمن دفاع اروپا پذیرفته شد. پس از آن دفتر قبلی به وزارت دفاع تبدیل شد و تئودور بلانک اولین وزیر دفاع شد. هسته ارتش به اصطلاح V شاخه وزارت دفاع بود. زیرمجموعه‌ها شامل رهبری و آموزش VA ، سازمان VB و VC Logistics بودند.
ارتش خود را صریحاً نه به عنوان جانشین ورماخت شکست خورده، بلکه در سنت اصلاح طلبان نظامی پروس از ۱۹۰۷ تا ۱۸۱۴ و اعضای مقاومت آلمان در طول ناسیونال سوسیالیسم می‌دید. مانند افسرانی که کودتای ناموفق ۲۰ ژوئیه برای ترور آدولف هیتلر در سال ۱۹۴۴ انجام دادند[نیازمند منبع] با این وجود، به دلیل کمبود گزینه‌ها، گروه‌های افسری عمدتاً از افسران سابق ورماخت تشکیل شده بودند. اولین رئیس ارتش، ژنرال سابق ورماخت بود، هانس روتیگر، که در تهیه پیش نویس تفاهم نامه هیمرودر نقش داشت.
تاریخ رسمی تأسیس ارتش ۱۲ نوامبر ۱۹۹۹ است که اولین سربازان خدمات خود را درآندرناخ آغاز کردند. در سال ۱۹۵۶ اولین نیروها هفت شرکت آموزشی در آندرناخ تأسیس کردند و تشکیل مدارس و مراکز آموزشی را آغاز کردند. در اول آوریل ۱۹۵۷، اولین سربازان وظیفه برای خدمت به ارتش آمدند. اولین سازمانهای نظامی ایجاد شده گردان‌های آموزشی، مدارس افسری و آکادمی ارتش، پیشگام Führungsakademie der Bundeswehr در هامبورگ بودند. طبق برنامه‌ریزی‌های انجام شده در ساختار اول ارتش، قرار بود در سال ۱۹۵۹ دوازده لشکر زرهی و پیاده ایجاد شود. برای رسیدن به این هدف، واحدهای موجود تقریباً هر شش ماه تقسیم می‌شدند. با این وجود ایجاد هر دوازده بخش تا سال ۱۹۶۵ صورت نگرفت. در پایان سال ۱۹۵۸ قدرت ارتش حدود ۱۰۰۰۰۰ نفر بود. ارتش در ابتدا به ادوات آمریکایی مانند تانک ام۴۷ پاتون مجهز شده بود. از سال ۱۹۵۷ سه فرماندهی سپاه تشکیل شد: سپاه یکم، سپاه دوم و سپاه سوم.
همچنین در سال ۱۹۵۷ «دفتر دفاع از سرزمین» به عنوان بالاترین مقام ارتش منطقه‌ای تأسیس شد. دفتر دفاع از سرزمین تحت فرماندهی مستقیم وزارت دفاع فدرال قرار داشت و فرماندهی ارتش ارضی (آلمان) (Territorialheer)، یک تشکیلات ذخیره را بر عهده داشت. در حالی که هیر به همراه نیروی دریایی آلمان و لوفت وافه کاملاً در ساختار فرماندهی نظامی ناتو ادغام شده بودند، سرزمین ارضی تحت فرماندهی ملی باقی ماند. وظیفه اصلی آن حفظ آزادی عملیاتی نیروهای ناتو از طریق ارائه دفاع از پشت جبهه منطقه در برابر خرابکاران، نیروهای ویژه دشمن و موارد مشابه بود. سه فرماندهی ارضی (Territorialkommandos) شامل شمال، جنوب و Schleswig-Holstein و حداکثر شش Wehrbereichskommandos (WBK)، فرماندهی نظامی منطقه ای وجود داشت. تا سال ۱۹۸۵ هر یک از WBKها دارای دو تیپ Heimatschutzbrigade (HSBs، تیپ‌های دفاع خانگی) بودند.
توسعه سلاح‌های هسته ای تاکتیکی شوروی نیاز به توسعه ساختار جدید ارتش حتی قبل از دستیابی کامل به ساختار نهایی ارتش داشت. برای به حداقل رساندن اثرات حملات با سلاح‌های هسته ای در تعداد زیاد نیروها ازلشکر ۲۸٫۰۰۰ نفری به تیپ تقسیم شدند. همچنین این واحدهای کوچکتر باید بتوانند در منطقه حمله اتمی برای چند روز خود را حفظ کنند و قادر به حرکت سریع و دفاع و حمله باشند. تیپ‌های زرهی و مکانیزه جدید توانایی حمله و دفاع و تسلیحاتی ترکیبی را داشتند. هر لشکر از سه تیپ تشکیل شده بود. تیپ‌های زرهی از یک گردان پیاده زرهی، دو گردان زرهی، یک گردان توپخانه زرهی و یک گردان تدارکاتی تشکیل شده بودند. تیپ‌های مکانیزه شامل یک گردان پیاده موتوری، دو گردان پیاده مکانیزه، یک گردان زرهی، یک گردان توپخانه میدانی و یک گردان تدارکاتی بودند. تیپ‌های موتوری از سه گردان پیاده موتوری، یک گردان ضد تانک، یک گردان توپخانه میدانی و یک گردان تدارکاتی تشکیل شده بودند. تیپ‌های آلپ از سه گردان آلپ، یک گردان توپخانه کوهستانی و یک گردان تدارکاتی تشکیل شده بودند. تا سال ۱۹۵۹ هیر شامل ۱۱ لشکر از ۲۷ تیپ، چهار پانزر (زره پوش)، چهار پانزرگرنادیر (مکانیزه)، دو جاگر (موتوری) و یک ژبیرگشگر (آلپ) بود.
در پایان جنگ سرد، ارتش آلمان ۱۲ لشکر را با ۹۰ تیپ به میدان فرستاد: شش پانزر (زره پوش)، چهار پانزرگرنادیر (مکانیزه)، یک فروند فالشیرمیوگر (هوابرد) و یک لشکر کوهنورد (آلپ). نه لشکر به سه سپاه تقسیم شدند: من سپاه آلمان به عنوان بخشی از گروه ارتش شمال ناتو، سپاه دوم آلمان و سپاه سوم آلمان به عنوان بخشی از گروه ارتش مرکزی. سه لشکر باقیمانده بخشی از رویکردهای بالتیک نیروهای متفقین (لشکر ۶ پانزرگرنادیر) و سپاه I هلند NORTHAG (لشکر ۳ پانزر ۳) بودند، در حالی که لشکر ۱ چتربازان در زمان صلح به سپاه دوم آلمان منصوب شد و به عنوان ستاد کل نیروی متحرک ACE دو برابر شد (زمینی)[نیازمند منبع]