فمینیسم در هند
زمینه

نقش زنان در ساختارهای اجتماعی پیش از استعمار نشان می‌دهد که فمینیسم در هند متفاوت از غرب نظریه‌پردازی می‌شد. در هند اولین بار زمانی که دولت گزارشی در مورد وضعیت زنان تهیه کرد، به مسائل زنان پرداخته شد. این گزارش این واقعیت را به رسمیت شناخت که در هند، زنان تحت یک سیستم سلسله مراتب ساختاری و بی عدالتی تحت ستم قرار گرفتند. در این دوره، فمینیست‌های هندی تحت تأثیر بحث‌های غرب در مورد خشونت علیه زنان قرار گرفتند. با این حال، به دلیل تفاوت در فرهنگ تاریخی و اجتماعی هند، بحث به نفع زنان هندی باید خلاقانه انجام می‌شد و برخی از ایده‌های غربی رد می‌شد.
دهه ۱۹۷۵–۱۹۸۵ که به عنوان دهه زنان سازمان ملل متحد اعلام شد، مسائل زنان اهمیت بین‌المللی پیدا کرد. فمینیست‌های هندی با موانع خاصی در جامعه هند روبرو هستند که در جامعه غربی وجود ندارد یا به همان اندازه وجود دارد. در حالی که فمینیست‌های هندی همان هدف نهایی را دارند که همتایان غربی خود دارند، نسخه آنها از فمینیسم می‌تواند از بسیاری جهات برای مقابله با نوع مسائل و شرایطی که در جامعه مردسالار امروزی هند با آن مواجه هستند متفاوت باشد. فمینیست‌های هندی سعی می‌کنند ساختار مردسالار جامعه خود را به طرق مختلف به چالش بکشند.
سامپات پال دوی یک کارمند سابق دولتی و مادر پنج فرزند است که وقتی در هند بزرگ شد متوجه آزار و خشونت خانگی در جامعه خود شد. در نتیجه، او تصمیم گرفت یک گروه راه اندازی کند که سوء استفاده‌کنندگان را ردیابی می‌کند و آنها را با چوب‌های بامبو می‌زند تا اینکه آنها توبه کنند و انتقام قربانیان گرفته شود.
در حوزه دین، فمینیست‌های هندی توجه را به تصویر قدرتمند الهه‌های زن در هندوئیسم جلب می‌کنند. آنها همچنین به باورهای ماقبل تاریخ مادرسالاری جامعه هند اشاره می‌کنند و تأکید می‌کنند که دوره‌هایی از تاریخ هند بوده‌است که پدرسالارانه نبوده‌است، و جوامعی در هند به وجود آمده‌اند که عمدتاً زن محور و مادرسالار بوده‌اند.
چندین جامعه در هند، مانند نایرهای کرالا، شتی‌های مانگالور، برخی قبیله‌های مراتی و خانواده‌های بنگالی، تمایلات مادرسالاری از خود نشان می‌دهند. در این جوامع، رئیس خانواده به جای پیرترین مرد، مسن‌ترین زن است. فرهنگ سیک نیز از نظر جنسیت نسبتاً خنثی در نظر گرفته می‌شود.
در هند، از جوامعی که در قانون اساسی ملی به عنوان قبایل برنامه‌ریزی شده به رسمیت شناخته شده‌اند، برخی مادرسالار هستند و از این رو به مساوات طلبی بیشتر شناخته شده‌اند. به گفته آنوج کومار، مانیپور، «جامعه ای مادرسالار دارد» اما ممکن است یک ارزیابی علمی نباشد. مانیپور توسط سلسله‌های قوی اداره می‌شد و نیاز به گسترش مرزها و مقابله با تهدید خارجی و غیره مردان را درگیر می‌کرد؛ بنابراین، زنان باید مسئولیت جبهه خانه را بر عهده می‌گرفتند.
ناهمگونی تجربه هندی نشان می‌دهد که پدرسالاری‌های متعددی وجود دارد که به وجود فمینیسم چندگانه کمک می‌کند. از این رو، فمینیسم در هند یک جهت‌گیری نفرد نیست. در طول زمان در رابطه با واقعیت‌های تاریخی و فرهنگی، سطوح آگاهی، برداشت‌ها و کنش‌های تک تک زنان و زنان به عنوان یک گروه تغییر کرده‌است. تعریف پرکاربرد جامعه فمینیسم «آگاهی از ستم و استثمار زنان در جامعه، محل کار و خانواده و اقدام آگاهانه زنان و مردان برای تغییر این وضعیت» است. پذیرش جنسیت گرایی در زندگی روزمره و تلاش برای به چالش کشیدن و حذف آن از طریق ساختارشکنی مفاهیم متقابل زنانگی و مردانگی به عنوان مقوله‌های جبرگرایی زیستی، راه را به سوی جامعه ای عادلانه برای مردان و زنان باز می‌کند.
دوگانگی مرد و زن متضادهای قطبی که اولی همیشه دومی را سرکوب می‌کند، در بافت هندی رد می‌شود، زیرا این مردان بودند که جنبش اجتماعی را علیه آسیب‌های اجتماعی مختلف آغاز کردند. پدرسالاری تنها یکی از سلسله مراتب است. سلسله مراتب رابطه بین زنان در یک خانواده نامطلوب تر است. در اینجا زنان در برابر یکدیگر قرار می‌گیرند.
در جنبش‌های زنان هند بحث‌های شدیدی در مورد رابطه بین فمینیسم غربی و هندی وجود داشته‌است. بسیاری از فمینیست‌های هندی به‌طور همزمان مدعی حساسیت خاص جامعه هندی و همچنین همبستگی فمینیستی بین‌المللی با گروه‌ها و افراد در سراسر جهان هستند.
ظهور فمینیسم لیبرال در غرب در دهه ۱۹۷۰ عمیقاً بر مطالبات برای فرصت‌های برابر در آموزش و اشتغال و همچنین پایان دادن به خشونت علیه زنان متمرکز بود. تا حد زیادی، جنبش فمینیستی در حال ظهور در هند تحت تأثیر آرمان‌های غربی بود. این افراد خواستار آموزش و حقوق برابر بودند، اما همچنین درخواست‌های خود را با مسائل و نگرانی‌های محلی، مانند خشونت‌های مربوط به جهیزیه علیه زنان، ساتی، سقط جنین بر اساس جنسیت، و تجاوز جنسی در حبس تطبیق دادند. برخی از فمینیست‌های هندی پیشنهاد کرده‌اند که این مسائل به‌طور خاص ماهیت «هندی» ندارند، بلکه بازتابی از روند گسترده‌تری از ستم مردسالارانه بر زنان هستند.