ژاپن در جنگ جهانی دوم
آغاز جنگ جهانی دوم > رابطه با آمریکا

مقالهٔ اصلی: حوادث منتهی به حمله به پرل هاربر
ژاپنی‌ها در سال ۱۹۳۷ نوعی دستگاه رمزنگاری به نام رمز بنفش ساخته بودند. واحد رمزگشایی نیروی زمینی آمریکا ماه سپتامبر سال ۱۹۴۰ موفق شد تا دستگاه مشابهی بسازد و به کمک آن کدهای رمز بنفش را بشکند و تا پایان جنگ، پیام‌های محرمانه مخابره‌شدهٔ مابین وزارت امور خارجه ژاپن و نمایندگی‌های خارجی آن کشور را رصد کند.
ژاپن در طول قرن بیستم اقتصاد خود را مدرن می‌کرد و می‌خواست برای خود امپراتوری بسازد. با این حال، ژاپن فاقد منابع طبیعی برای تحقق بخشیدن به آن بود و تنها ۶ درصد از نفت این کشور در داخل تأمین می‌شد و باقیمانده همه وارداتی بود. پس از تصرف منچوری، ژاپن در سال ۱۹۳۷ درگیر یک جنگ تمام عیار با چین شد و مجبور شد به دنبال منابع مورد نیاز برای مبارزه در جای دیگری باشد. ژاپن در سال ۱۹۴۰ شمال هندوچین را اشغال و از این طریق تلاش کرد مانع دسترسی ملی‌گرایان چینی به ملزومات و تسلیحات شود. ژاپن ماه ژوئیه ۱۹۴۱ اعلام کرد یک پروژه مشترک با فرانسه ویشی برای حفاظت از کشورهای استعمار شده جنوب آسیا در پیش گرفته‌است و به این ترتیب، راه خود برای پیشروی بیشتر به جنوب شرقی آسیا را باز کرد. در پاسخ به این تهدید آمریکا، بریتانیا و دیگر دولت‌های اروپایی تمام سرمایه‌های ژاپن را توقیف و تحریم همه‌جانبه نفتی علیه آن آغاز کردند.
آمریکا که در سال ۱۹۳۹ معاهدات تجاری خود با امپراتوری ژاپن را ملغی نموده بود، از ژوئیه ۱۹۴۰ فروش سوخت هواپیما به ژاپن را نیز ممنوع کرد. این محدودیت‌ها فشار شدیدی را بر اقتصاد ژاپن وارد می‌آورد.ماه اوت سال ۱۹۴۱، آمریکا که ۸۰٪ نفت ژاپن را تأمین می‌کرد، تحریم نفتی این کشور را آغاز و ژاپن را مجبور کرد به دنبال منابع جدیدی برای تأمین امور جنگی خود برود. حمله بریتانیا و شوروی به ایران در ۱۷ سپتامبر با خلع رضا شاه پهلوی طرفدار قدرت‌های محور، ماجرای تأمین نفت را برای ژاپن پیچیده‌تر کرد.
دولت ژاپن در مواجهه با تحریم نفتی توسط آمریکا و همچنین کاهش ذخایر داخلی تصمیم گرفت طرحی را که توسط شاخه نظامی عمدتاً تحت رهبری ناگائو اوسامی و یاماموتو ایسوروکو برای بمباران پایگاه دریایی ایالات در هاوایی تهیه شده بود، به مورد اجرا بگذارد. هیئت دولت ژاپن روز ۴ سپتامبر ۱۹۴۱، برای بررسی برنامه‌های جنگی تهیه شده توسط ستاد کل امپراتوری تشکیل جلسه داد و تصمیم گرفت:
امپراتوری ما، به منظور دفاع از خود و صیانت نفس، تدارکات جنگ را کامل خواهد کرد … [و] … تصمیم به جنگ با ایالات‌متحده، بریتانیای کبیر و هلند در صورت لزوم دارد. امپراتوری ما همزمان کلیه اقدامات دیپلماتیک ممکن را در مقابل ایالات‌متحده و بریتانیا انجام خواهد داد و در نتیجه برای دستیابی به اهداف خود تلاش خواهد کرد … در صورتی که هیچ امیدی به خواسته‌های ما در ده روز اول اکتبر از طریق مذاکرات دیپلماتیک که در بالا ذکر شد وجود نداشت، ما بلافاصله تصمیم خواهیم گرفت که جنگ را علیه آمریکا، بریتانیا و هلند آغاز کنیم.
از اوایل ۱۹۴۱ ژاپن و آمریکا درگیر مذاکراتی جهت بهبود فضای سیاسی پرتنش میان خود و پایان جنگ در چین بودند. در طول این مذاکرات علی‌رغم تلاش ژاپن برای ارائه پیشنهادهای جدید، آمریکا که این پیشنهادها را کافی نمی‌دید، از پذیرش آن‌ها سر باز می‌زد. در همین زمان، مذاکراتی مخفیانه بین آمریکا، بریتانیا و هلند در جریان بود تا در صورت تهاجم ژاپن به متصرفات یکی از این کشورها، سازوکار دفاعی مشترکی به کار گرفته شود. رئیس‌جمهور روزولت نیروهای آمریکایی در فیلیپین را تقویت نمود و به ژاپنی‌ها اخطار کرد آمریکا در برابر تهاجم به کشورهای همسایه واکنش نشان خواهد داد. تحریم‌های آمریکا علیه ژاپن تنها با هدف اخراج ژاپن از چین و پایان دادن به سلطه آن بر مواد اولیه حیاتی جنوب شرقی آسیا نبود. آمریکایی‌ها همچنین از جنایات گسترده‌ای که نیروهای ژاپنی نسبت به شهروندان چینی انجام داده بود، وحشت کرده بودند. یان بوروما، نویسنده انگلیسی-هلندی در این باره نوشته‌است بسیاری از ژاپنی‌ها، کاملاً بدون دلیل، به عنوان نوعی تبعیض نژادی می‌دیدند که آمریکایی‌ها و اروپایی‌ها سعی در یافتن راه‌هایی برای مهار جاه‌طلبی‌های ژاپنی داشته باشند.
ژاپن که در تنگنای تحریم‌های بریتانیا، آمریکا و هلند قرار گرفته بود و در مذاکرات نیز راهی برای پیشرفت متصور نبود، آماده تهاجم می‌شد. روز ۲۰ نوامبر دولت جدید ژاپن به رهبری توجو هیدکی آخرین پیشنهاد خود را به طرف آمریکایی ارائه کرد. به موجب این پیشنهاد ژاپن ضمانت می‌کرد در برابر قطع کمک‌های آمریکا به چین و اتمام تحریم‌های نفتی و دیگر تحریم‌ها، نیروهای خود را از جنوب هندوچین بیرون کشیده و به جنوب شرق آسیا حمله نکند. پاسخ طرف آمریکایی در ۲۶ نوامبر مبنی بر این بود که ژاپن باید بدون هیچ پیش‌شرطی چین را تخلیه نموده و با دولت‌های غربی پیمان عدم تخاصم امضا نماید. این برای ژاپن بدان معنی بود که یا باید از تمام اهداف و برنامه‌هایش برای چین چشم بپوشد یا آنکه منابع مورد نیاز خود در مستعمرات هلند را با زور تصاحب نماید. نظامیان ژاپنی به هیچ وجه نمی‌توانستند گزینه نخست را بپذیرند و تحریم‌های نفتی را به مثابه اعلان جنگ می‌دیدند. ژاپنی‌ها برنامه‌ریزی نموده بودند تا با تصرف سریع مستعمرات اروپایی در جنوب شرق آسیا، یک خط دفاعی تا میانه اقیانوس آرام ایجاد کنند چرا که پس از آن ژاپنی‌ها می‌توانستند منابع مورد نیاز خود را از جنوب شرقی آسیا استخراج نمایند و در عین حال به راحتی در برابر نیروهای متفقین که در سرتاسر اقیانوس آرام پراکنده شده بودند، دفاع کنند. مدتی بعد و برای جلوگیری از دخالت آمریکا در این طرح، ژاپنی‌ها برنامه داشتند تا ناوگان اقیانوس آرام ایالات متحده را نابود و آن‌ها را از فیلیپین بیرون کنند.
یاماموتو ایسوروکو، معاون فرمانده حمله به پرل هاربر، در مورد جنگ با ایالات‌متحده تردید داشت. یاماموتو ایسوروکو در دوره جوانی در دانشگاه هاروارد دانشجوی زبان بود و بعدها به عنوان دستیار فرستاده نیروی دریایی در واشینگتن دی سی خدمت کرده بود. یاماموتو ایسوروکو در مورد خطرات ذاتی جنگ با ایالات‌متحده به این ترتیب هشدار داد: «ما می‌توانیم شش ماه یا شاید یک سال لجام‌گسیخته عمل کنیم اما پس از آن، من هیچ اطمینانی ندارم.»