آلن ال هارت
پژوهش‌ها در زمینه سل

هارت بیشتر دوران کاری خود را وقف پژوهش و درمان در زمینه بیماری سل کرد.  در اوایل قرن بیستم، این بیماری بزرگترین عامل مرگ‌و‌میر در آمریکا بود. پزشکان، از جمله هارت، متوجه شده بودند که بیماری‌های بی‌شماری (از جمله تحلیل رفتن بدن، فساد بافت ها، فساد بافت ریوی، بیماری کخ، خنازیر، سل جلدی، سل ریوی، بیماری پات و گوژپشتی ) همگی از نمونه های سل (TB) هستند. سل در ابتدا معمولاً به ریه های فرد مبتلا حمله می‌کند.
هارت از اولین پزشکانی بود که نحوه انتشار سل را از طریق سیستم گردش خون و ایجاد ضایعه بر کلیه‌، ستون فقرات و مغز که در نهایت منجر به مرگ می شود، را به اثبات رساند. دانشمندان در قرن نوزدهم کشف کرده بودند که سل نوعی اختلال ژنتیکی نیست، بلکه ناشی از باسیل‌‌های موجود در هوا هست که از طریق سرفه و عطسه به سرعت در میان افراد مجاور یکدیگر پخش می‌شود. درواقع اگرچه این بیماری ممکن است معالجه شود، اما در مراحل پیشرفته هیچ درمانی ندارد و تنها روزنه امید برای مبتلایان تشخیص زودهنگام بیماری بود.
اشعه ایکس، که تا جنگ جهانی دوم بیشتر به نام «اشعه رونتگن» شناخته می‌شد، در سال ۱۸۹۵ کشف شد؛ زمانی که هارت تنها پنج سال داشت. 
در اوایل قرن بیستم از اشعه ایکس برای تشخیص شکستگی استخوان و یافتن تومور استفاده می شد؛ اما توانایی بالقوه اشعه ایکس در تشخیص بیماری سل، هارت را به خود جذب کرد. از آنجایی که این بیماری غالبا در مراحل اولیه خود هیچ علامتی ندارد، استفاده از غربالگری با اشعه ایکس برای تشخیص زودهنگام سل بسیار ارزشمند بود. حتی دستگاه‌های ابتدایی اشعه ایکس نیز می‌توانستند بیماری را قبل از بحرانی شدن تشخیص دهند. این کار امکان درمان زودهنگام را فراهم می کرد و در اغلب موارد منجر به نجات جان بیمار می شد. در واقع با این روش می‌توان مبتلایان را شناسایی و از جمعیت جدا کرد تا شیوع بیماری به شدت کاهش یابد.
کمک های مردمی برای جمع‌آوری اعانه مانند کمپین تازه ایجاد شده «Christmas Seal» به تأمین مالی این تلاش‌ها کمک کرد. تا زمانی که آنتی‌بیوتیک‌ در دهه ۱۹۴۰ معرفی شد، پزشکان با استفاده از تکنیک‌هایی که هارت توسعه داده بود، توانستند تعداد مرگ و میر ناشی از سل را به یک پنجاهم کاهش دهند.
هارت در سال ۱۹۳۷ توسط «انجمن سل آیداهو» استخدام و بعداً افسر کنترل سل ایالت شد. او اولین درمانگاه غربالگری سل را هم به صورت ثابت و هم به صورت سیار در آیداهو تأسیس کرد و رهبری مبارزه ایالت آیداهو علیه سل را بر عهده داشت. هارت در بین سال‌های ۱۹۳۳ و ۱۹۴۵ برای برگزاری سخنرانی، انجام غربالگری‌های دسته‌ جمعی سل، آموزش کارکنان جدید، و درمان اثرات همه‌گیری در روستاهای آیداهو سفرهای زیادی کرد.
هارت که نویسنده ای باتجربه و نوشته هایش قابل فهم عموم بود، به طور گسترده برای مجلات پزشکی و نشریات مشهور مطلب می‌نوشت و  سل را هم برای مخاطبان تخصصی و هم عمومی شرح می‌داد و در مورد پیشگیری، تشخیص و درمان آن توصیه هایی ارائه می‌کرد. در آن زمان واژه «سل»، مشابه بیماری های آمیزشی، نگرش منفی در اجتماع به همراه داشت؛ به همین خاطر هارت اصرار داشت که درمانگاه های او  با نام «درمانگاه قفسه سینه»، خود را «پزشک قفسه سینه» و بیمارانش را «بیماران قفسه سینه‌ای» شناخته شوند.
در سال ۱۹۴۳، هارت که دیگر از چهره های شاخص در حوزه پرتوشناسی سل به حساب می‌آمد، شواهد گسترده خود را در زمینه سل و سایر موارد قابل تشخیص با کمک اشعه ایکس در خلاصه جامعی گردآوری کرد. اسم کتاب «این پرتوهای اسرارآمیز: بحثی غیر فنی در مورد استفاده از اشعه ایکس و رادیوم، مخصوصا در پزشکی» هست (ناشر. Harper & Brothers)(These Mysterious Rays: A Nontechnical Discussion of the Uses of X-rays and Radium , Chiefly in Medicine )؛ که هنوز کتاب معتبری محسوب می‌گردد و به چندین زبان از جمله اسپانیایی ترجمه شده است.
در سال ۱۹۴۸، هارت به عنوان مدیر بیمارستان و «مرکز توانبخشی کمیسیون سل» ایالت کنتیکت منصوب شد. هارت به همان شیوه ای که در آیداهو پیش گرفته بود، مسئولیت برنامه گسترده‌ غربالگری سل با کمک اشعه ایکس را در سراسر ایالت بر عهده گرفت و بر اهمیت تشخیص و درمان زودهنگام سل تاکید کرد. هارت تا پایان عمر خود در این سمت باقی ماند؛ و به دلیل کمک به مهار شیوع سل در کنتیکت، همانند برنامه ‌ای که در شمال غربی آرام پیش گرفته بود، هارت چهره معتبری به حساب می‌آمد. دیگر برنامه های مشابه در این زمینه بر اساس رهبری و روش شناسی هارت در ایالت های دیگر نیز انجام شد و جان هزاران نفر را نجات داد.