stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فولکس‌واگن آماروک

Motor vehicle
| فولکس‌واگن آماروک | فولکس‌واگن آماروک |
| --- | --- |
دید کلی: دید کلی
شرکت: وسایل نقلیه تجاری فولکس‌واگن
تولید: 2010-اکنون
مونتاژ: General Pacheco، آرژانتین (Nov 2009–present) هانوفر، آلمان (Jun 2011–present) غلیزان، الجزایر، الجزایر (since 2017)
طراح: Walter de Silva
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
کلاس: Mid-size وانت
شکل بدنه: 2-door single cab وانت 4-door وانت pick-up truck
طرح‌بندی: خودروی موتور جلو-محور عقب or خودروهای موتور جلو-چهار چرخ متحرک
پیشرانه: پیشرانه
موتور: 2.0L I4 توربوشارژرسوخت‌رسانی انژکتوری (بنزین) 2.0L I4 TDI CR 03L (موتور دیزل) 3.0L V6 TDI CR (موتور دیزل)
جعبه‌دنده: 6-speed جعبه‌دنده دستی 8-speed ZF 8HP جعبه‌دنده خودکار
ابعاد: ابعاد
فاصله بین محورها: ۳٬۰۹۵ میلیمتر (۱۲۱٫۹ اینچ)
درازا: ۵٬۱۸۱–۵٬۲۵۴ میلیمتر (۲۰۴٫۰–۲۰۶٫۹ اینچ) (Single, Double Cab) ۵٬۹۰۰ میلیمتر (۲۳۲٫۳ اینچ) (Extended Bed)
پهنا: ۱٬۹۴۴ میلیمتر (۷۶٫۵ اینچ)
بلندی: ۱٬۸۲۰–۱٬۸۳۴ میلیمتر (۷۱٫۷–۷۲٫۲ اینچ) (Single, Double Cab)
وزن خالص: ۱٬۷۳۷–۱٬۸۷۳ کیلوگرم (۳٬۸۲۹–۴٬۱۲۹ پوند)
فولکس‌واگن آماروک (Volkswagen Amarok) خودرویی است که در سال‌های late ۲۰۰۹ تا در آرژانتین تولید شده‌است. طراحی آن موتور جلو، توزیع نیروی پیشران و خودرو چهار چرخ محرک بوده است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۶ دنده به صورت دستی است.
فرودگاه بلگورود

فرودگاه بلگورود (به روسی: Международный Аэропорт Белгород) فرودگاهی عمومی واقع در بییسک در کشور روسیه است که توسط JSC "Belgorod Air Enterprise" اداره می‌شود. این فرودگاه در ۴ کیلومتری شمال بلگراد (به انگلیسی: Belgorod) می‌باشد . این فرودگاه از سال ۱۹۵۴ شروع به کار کرده‌است.
شرکت‌های هواپیمایی و مقصدهای پروازی

| شرکت‌های هواپیمایی | مقصدهای پروازی |
| --- | --- |
آئروفلوت:  شرمتیوو 
Gazpromavia:  فصلی: نووی اورنگوی، نویابرسک، نیاگان 
کومی‌اویاترنس: پالکوو 
Nordavia:  فصلی: سیمفروپول، سوچی 
نوردویند ایرلاینز:  شرمتیوو 
Pegas Fly:  چارتر فصلی: پوکت 
پابیدا:  ونوکووا 
RusLine:  دوموده‌دوو 
یوتی‌ایر اوییشن:  ونوکووا فصلی: سورگوت 
اورن‌ایر بوئینگ ۷۳۷ کلاسیک at Belgood Airport.
یامال ایرلاینز خانواده ایرباس ای۳۲۰ taking off at Belgorod Airport.
فرخان سفلی

| فرخان سفلی | فرخان سفلی |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۷°۴′۴۶٫۹۹″ شمالی ۵۸°۳۲′۱۹٫۰۰″ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۰۷۹۷۱۹۴°شمالی ۵۸٫۵۳۸۶۱۱۱°شرقی﻿ / 37.0797194; 58.5386111: مختصات: ۳۷°۴′۴۶٫۹۹″ شمالی ۵۸°۳۲′۱۹٫۰۰″ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۰۷۹۷۱۹۴°شمالی ۵۸٫۵۳۸۶۱۱۱°شرقی﻿ / 37.0797194; 58.5386111
کشور: ایران
استان: خراسان رضوی
شهرستان: قوچان
بخش: بخش مرکزی
دهستان: سودلانه
جمعیت: ۱۰۹۴ نفر (سرشماری ۹۵)
فرخان سفلی، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان سودلانه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱٬۰۴۴ نفر (۲۴۹ خانوار)
بوده است.
گاوماست

| گاوماست گاماس | گاوماست گاماس |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۷°۱′ شمالی ۵۰°۲۵′ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۰۱۷°شمالی ۵۰٫۴۱۷°شرقی﻿ / 37.017; 50.417: مختصات: ۳۷°۱′ شمالی ۵۰°۲۵′ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۰۱۷°شمالی ۵۰٫۴۱۷°شرقی﻿ / 37.017; 50.417
کشور: ایران
استان: گیلان
شهرستان: رودسر
بخش: بخش کلاچای
دهستان: بی‌بالان
جمعیت: ۳۸۰ نفر (سرشماری ۹۵)
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۱۳۴۲۶۰
به روستای مردان بزرگ خوش امدید.: به روستای مردان بزرگ خوش امدید.
گاوماست، روستایی از توابع بخش کلاچای شهرستان رودسر در استان گیلان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان بی‌بالان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۳۶ نفر (۱۱۷خانوار) بوده‌است.
فونگافاله

| فونگافاله | فونگافاله |
| --- | --- |
جزیره: جزیره
موقعیت فونگافاله در نقشه: موقعیت فونگافاله در نقشه
فونگافالهLocation in Tuvalu: فونگافالهLocation in Tuvalu
مختصات: ۰۸°۳۱′ جنوبی ۱۷۹°۱۲′ شرقی﻿ / ﻿۸٫۵۱۷°جنوبی ۱۷۹٫۲۰۰°شرقی﻿ / -8.517; 179.200: مختصات: ۰۸°۳۱′ جنوبی ۱۷۹°۱۲′ شرقی﻿ / ﻿۸٫۵۱۷°جنوبی ۱۷۹٫۲۰۰°شرقی﻿ / -8.517; 179.200
کشور: تووالو
آب‌سنگ حلقوی: فونافوتی
فونگافاله (به لاتین: Fongafale) یک جزیره و آب‌سنگ حلقوی در تووالو است.
فیات ۴ اچ‌پی

Motor vehicle
| فیات ۴ اچ‌پی | فیات ۴ اچ‌پی |
| --- | --- |
دید کلی: دید کلی
شرکت: فیات اتومبیلز
نام‌های دیگر: FIAT 3 ½ HP Fiat 3.5 CV
تولید: ۱۸۹۹–۱۹۰۰، ۲۴ عدد تولید گردید
مونتاژ: Corso Dante plant, تورین،  ایتالیا
طراح: Aristide Faccioli
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
شکل بدنه: vis à vis
طرح‌بندی: خودروهای موتور عقب-محور عقب
پیشرانه: پیشرانه
موتور: دو سیلندر خطی، ۶۷۹ سی‌سی
جعبه‌دنده: ۳ دنده دستی
ابعاد: ابعاد
فاصله بین محورها: ۱٬۴۷۰ میلیمتر (۵۸ اینچ)
درازا: ۲٬۳۰۰ میلیمتر (۹۱ اینچ)
پهنا: ۱٬۴۲۰ میلیمتر (۵۶ اینچ)
بلندی: ۱٬۴۵۰ میلیمتر (۵۷ اینچ)
وزن خالص: ۶۸۰ کیلوگرم (۱٬۴۹۹ پوند)
گاه‌شمار: گاه‌شمار
پسین: فیات ۶ اچ‌پی
فیات ۴ اچ‌پی (Fiat 4 HP) خودرویی است که در سال‌های ۱۸۹۹ تا ۱۹۰۰ در تورین و ایتالیا تولید شده‌است.
طراحی آن خودروهای موتور عقب-محور عقب بوده طول آن در حالت طبیعی ۲٬۳۰۰ میلیمتر (۹۱ اینچ)، عرض آن در حالت طبیعی ۱٬۴۲۰ میلیمتر (۵۶ اینچ) و ارتفاع آن در حالت طبیعی ۱٬۴۵۰ میلیمتر (۵۷ اینچ) و وزن آن در حالت طبیعی ۶۸۰ کیلوگرم (۱٬۴۹۹ پوند) است.
موتور آن ۶۷۹ سی‌سی سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۳ دنده به صورت دستی است.
فوگر

فوگر (به آلمانی: Fugger) یک خانواده مشهور آلمانی است که از طریق بانکداری به ثروت و اهمیت بسیاری رسید، جای خاندان مدیچی در اروپا را گرفت و بخش اعظمی از اقتصاد اروپا را در قرن شانزدهم میلادی کنترل می‌کرد. فوگرها توانستند انحصار بازار مس در اروپا را بدست بگیرند.
فوگرها به دودمان هابسبورگ نزدیک بودند ولی هرگز به لوتریانیسم نگرویدند و کاتولیک ماندند.
فوژو ایرلاینز

فوژو ایرلاینز (به انگلیسی: Fuzhou Airlines) یک شرکت هواپیمایی با کد یاتا FU است. دفتر مرکزی فوژو ایرلاینز در فرودگاه بین‌المللی فوژو چنگل، فوجو، جمهوری خلق چین واقع شده‌است.
گزنهله

| گزنهله | گزنهله |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۴°۴۵′۵″ شمالی ۴۷°۳۳′۱۸″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۷۵۱۳۹°شمالی ۴۷٫۵۵۵۰۰°شرقی﻿ / 34.75139; 47.55500: مختصات: ۳۴°۴۵′۵″ شمالی ۴۷°۳۳′۱۸″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۷۵۱۳۹°شمالی ۴۷٫۵۵۵۰۰°شرقی﻿ / 34.75139; 47.55500
کشور: ایران
استان: کرمانشاه
شهرستان: سنقر
بخش: بخش مرکزی
دهستان: سرآب
جمعیت: ۵۲۷ نفر (سرشماری ۹۵)
گزنهله، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان سنقر در استان کرمانشاه ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان سرآب قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۳۸ نفر (۱۷۵خانوار) بوده‌است.
فهرست اجرام شارپلس

فهرست شارپلس (به انگلیسی: Sharpless catalog) فهرستی از ۳۱۳ منطقه اچ ۲ یا سحابی‌های گسیلشی است که قرار بود برای میلهای شمالی‌تر از ° ۲۷ - کامل باشد. (این فهرست برخی از سحابی‌های جنوبی‌تر را هم دربردارد) نخستین ویرایش این فهرست ابتدا در سال ۱۳۳۲ خورشیدی (۱۹۵۳ میلادی) با ۱۴۲ جرم منتشر شد (به نام SH1) و استوارت شارپلس، اخترشناس آمریکایی، ویرایش دوم و نهایی آن را در سال ۱۳۳۸ خورشیدی منتشر کرد. شارپلس برخی از سحابی‌های سیاره‌نما و بقایای ابرنواختری را نیز به مناطق اچ ۲ اضافه کرد.
تاریخچه

در سال ۱۳۳۲ خورشیدی استوارت شارپلی به اعضای رصدخانه ایستگاه فلگ‌استف نیروی دریایی ایالات متحده پیوست. او در آنجا با استفاده از عکس‌های پیمایش آسمان پالومار مناطق اچ ۲ در راه‌شیری را فهرست کرد. شارپلس با این کار فهرست خود از مناطق اچ ۲ را در دو ویرایش منتشر کرد.
گمنشافت و گزلشافت

گماین‌شافت و گزل‌شافت (به آلمانی: Gemeinschaft und Gesellschaft) یا اجتماع و جامعه بیانگر سنخ‌شناسیِ جامعه‌شناس آلمانی، فردیناند تونیس هست که به ترتیب معادل‌های Community و Society در انگلیسی و اجتماع و جامعه در پارسی برای آنها در نظر گرفته می‌شود.
جامعه بیانگر اجتماعی است که در پیشاتجدد به صورت یک خانواده بزرگ یا قبیله و قوم تجلی می‌کرد و جلوه‌هایی از آن در روزگار تجدد نیز دیده می‌شود. در عین حال گمنشافت و گزلشافت را می‌توان به عنوان دو روی یک سکه و دو نوع روابط اجتماعی هم‌زمان هم تعبیر کرد. روابط اجتماعی در جامعه بر پایه عاطفه، سنت، خویشاوندی و دوستی قرار دارد. به عبارت دیگر پایه طبیعی اجتماع در آداب عامیانه، عرفیات و تصورات عموم وجود دارد، بر عکس هر جا که شهرنشینی رونق می‌یابد، فرهنگ به عنوان ابزار ضروری آن ظاهر می‌شود.
جهانی شدن

اریک هابسبام استدلال کرد همان‌طور که جهانی شدن کل سیاره را به گونه‌ای فزاینده از راه دور از «جامعه» تبدیل می‌کند، همین‌طور سیاست هویت جمعی با بازگرداندن مصنوعی پیوستگی‌ها و هویت گروهی به دنبال بازسازی ساختگی ویژگی‌های «اجتماع» است.
فردریک جیمسون برای باقی مانده مناطق «اجتماع»، حسادت دوگانه‌ای را برجسته می‌کند که توسط «جامعه» ایجاد شده‌است، حتی اگر وجود آنها پوسیده باشد.
خارج از جامعه‌شناسی

اصطلاح آلمانی جامعه در کسب و کار، برای «شرکت سهامی» مانند شرکت سهامی با مسئولیت محدود استفاده می‌شود و اجتماع برای شناسایی گروه‌هایی بکار می‌رود که دارای وفاداری عاطفی «دوجانبه» بیشتری هستند یا ادعا می‌گردد عنصر «دوجانبه» بیشتری دارند. یک کاربرد مهم جامعه در نام آلمانی برای جامعه اقتصادی اروپا است.
آخرین نسخه

جامعه و جامعه، ۱۸۸۰–۱۹۳۵. ، اد.و. بتینا کلاوزن و دیتر هازلباخ، د گرویتر، برلین / بوستون، ۲۰۱۹ (نسخه کامل فردیناند تونیس، ۲ جلد).
فوچو، توکیو

نقشهٔ فوچو واقع در ناحیهٔ تامای توکیو
فوچو (به ژاپنی: 府中市 (東京都) Fuchu) به یکی از بخش‌های منطقه تامای توکیو، پایتخت ژاپن گفته می‌شود. مساحت آن ۲۹٬۳۴ کیلومتر مربع است.
فوچی هوندا

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  فوچ هوندا
زادروز:  ۱۰ مهٔ ۲۰۰۱ ‏(۲۳ سال)
زادگاه:  استان فوکوئوکا، ژاپن
پست:  هافبک
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۹– |  باشگاه فوتبال ساگان توسو |   |   |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
فوچ هوندا (ژاپنی: 本田 風智؛ زادهٔ ۱۰ مهٔ ۲۰۰۱) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ساگان توسو اشاره کرد.
فیل فوگلیو

فیل فوگلیو (به انگلیسی: Phil Foglio) (زاده ۱ می ۱۹۵۶) کارتون‌ساز و طراح کمیک بوک اهل ایالات متحده است که بیشتر به خاطر آثار فکاهی‌اش در زمینه علمی تخیلی و فانتزی شناخته می‌شود. فوگلیو طراح اولیه نشان غول بی‌اس‌دی در سال ۱۹۷۶ است و از دانشگاه دوپال فارغ‌التحصیل شده است.
سوفوکل ۲۹۲۱

سیارک ۲۹۲۱ (به انگلیسی: 2921 Sophocles، نامگذاری:6525P-L) دو هزار و نهصد و بیست و یکمین سیارک کشف شده‌است که در ۲۴ سپتامبر ۱۹۶۰ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۳٫۳۰ است.
فلیسین شاله

| فلیسین شاله | فلیسین شاله |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱ نوامبر، ۱۸۷۵ لیون، فرانسه
درگذشت: ۲۶ آوریل، ۱۹۶۷ پاریس،  فرانسه
پیشه: فیلسوف
عنوان: فلیسین شاله
فلیسین رابرت شاله (به فرانسوی: Felicien Challaye) (زاده ۱ نوامبر ۱۸۷۵ در لیون - مرگ ۲۶ آوریل ۱۹۶۷ در پاریس) فیلسوف و روزنامه‌نگار استعمارستیز فرانسوی بود.
در سالهای ۱۹۰۳ تا ۱۹۳۷ شاله در پاریس معلم فلسفه دبیرستان بود. در ۱۹۰۵ او به عنوان دستیار جهانگرد و مکتشف پیر ساورین دبراسا در جمهوری کنگو به کار پرداخت.
کتاب‌های ترجمه‌شده به فارسی

شناخت زیبایی (استیک)، فلیسین شاله، مترجم علی اکبر بامداد، چاپخانه تابش تهران، ۱۳۲۸
م‍ت‍اف‍ی‍زی‍ک ی‍ا ف‍ل‍س‍ف‍ه اول‍ی، فلیسین شاله، عبدالحسین نیک‌گهر (مترجم)، ت‍ب‍ری‍ز: انتشارات کتابخانه چهر، ۱۳۳۸
تاریخ مختصر ادیان بزرگ، فلیسین شاله، ترجمه منوچهر خدایار محبی، انتشارات دانشگاه تهران، ۱۳۴۶
داستان‌های ژاپنی، فلیسین شاله، اردشیر نیک‌پور (مترجم)، ناشر: علمی و فرهنگی - ۱۳۸۳
فروید و فرویدیسم
فلسفه علمی، فیلیسین شاله، یحیی مهدوی (مترجم)، ناشر: دانشگاه تهران- ۱۳۵۰
فوگرو

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: شرکت سهامی عام
ISIN: NL0000352565 
صنعت: مهندسی ژئوماتیک
بنا نهاده: ۱۹۶۲
دفتر مرکزی:  لیدشندام، هلند
محدودهٔ فعالیت: جهانی
مدیر عامل اجرایی: پی. ون ریئل
رئیس هیئت مدیره: اف. هاش. شریوه
محصولات: نقشه‌برداری خدمات ژئوتکنیکی خدمات زمین‌شناسی
درآمد:  ۲٫۵ € میلیارد یورو (۲۰۱۱)
سود خالص:  ۲۸۷ € میلیون یورو (۲۰۱۱)
مجموع دارایی:  ۳٫۸ € میلیارد یورو (۲۰۱۱)
تعداد کارکنان: ۱۳٫۸۷۶ نفر (۲۰۱۱)
وبگاه: www.Fugro.com
فوگرو (به هلندی: Fugro) شرکت مهندسی هلندی است، که به‌عنوان سومین شرکت ساخت‌وساز جهان شناخته می‌شود.
این شرکت خدمات ژئوتکنیکی، نقشه‌برداری و زمین‌شناسی را به شرکت‌های فعال در صنایع نفت، گاز، عمران و استخراج معادن ارائه می‌نماید.
شرکت فوگرو در سال ۲۰۱۱ بیش از ۲٫۵ میلیارد یورو، درآمد کسب کرده‌است. بخشی از سهام این شرکت در بازار بورس اوراق بهادار یورونکست آمستردام معامله می‌شود.
شرکت فوگرو سیستم‌های اسکای‌فیکس (به انگلیسی: Skyfix) و استارفیکس (به انگلیسی: Starfix) را اداره می‌نماید. این سیستم‌ها، وظیفه ارائه اطلاعات نقشه‌برداری، ناوبری زمینی و ارسال اطلاعات اصلاحی، به سامانه موقعیت‌یاب جهانی (GPS) و گلوناس (GLONASS) را بر عهده دارد.
فندقی

برای دیگر کاربردها، [[:مو خرمایی و حنایی]] را ببینید.
برای دیگر کاربردها، [[:فندقی (ابهام‌زدایی): فندقی (میوه) و فندقیان]] را ببینید.
| فندقی (خرمایی) | فندقی (خرمایی) |
| --- | --- |
 :  
     مختصات رنگ:      مختصات رنگ
رنگ‌های وب: #80461B
sRGBB  (سرخ، سبز، آبی): (۱۲۸، 70، 27)
HSV       (فام، s، درخشش): (26°، 79%، 50%)
منبع: https://encycolorpedia.com/80461b
B: نرمال‌شده به [۰–۲۵۵] (بایت) H: نرمال‌شده به [۰–۱۰۰] (صد): B: نرمال‌شده به [۰–۲۵۵] (بایت) H: نرمال‌شده به [۰–۱۰۰] (صد)
ISCC–NBS descriptor: Strong brown
فندقی، زنگاری یا خرمایی (به انگلیسی: Russet)، یک رنگ قهوه‌ای با رنگ قرمز مایل به نارنجی است. رنگ خرمایی از رنگ‌های رایج فارسی است که برای رنگ چشم و مو نیز به کار می‌رود. به عنوان یک رنگ ترکیبی سوم، فندقی ترکیبی مساوی از رنگدانه‌های نارنجی و بنفش است. نخستین کاربرد ثبت‌شده از این رنگ به عنوان نام یک رنگ در انگلیسی در سال ۱۵۶۲ میلادی بود. در عمل، این نام رنگ انگلیسی برای طیفی از رنگ‌های حنایی، خرمایی و فندقی به کار می‌رود که قهوه‌ای روشن و طلایی تا قهوه‌ای مایل به سرخ و حتی قهوه‌ای تیره را دربر می‌گیرد که در برخی پرندگان دیده می‌شود.
منبع این رنگ، روش ISCC-NBS برای تعیین رنگ‌ها و دیکشنری نام‌های رنگ (۱۹۵۵) است که توسط گردآورندگان تمبر برای شناسایی رنگ تمبرها استفاده می‌شود.
نام این رنگ از واژه russet گرفته شده است، پارچه‌ای درشت که از پشم ساخته می‌شود و با چوب و وسمه رنگ می‌شود تا رنگ خاکستری یا قهوه‌ای مایل به سرخی به آن بدهد. طبق قانون سال ۱۳۶۳، انگلیسی‌های فقیر ملزم به پوشیدن روست شدند.
نیاز به یادآوری است که این نام انگلیسی، همچنین در واژهٔ «زنگ‌زدگی» (Russeting) و نیز در «سیب زنگارگون» (Russet apple) و «سیب‌زمینی زنگارگون» (Russet potato) به کار می‌رود.
جستارهای بیشتر

فهرست‌های رنگ‌ها
مو خرمایی
حنایی
زنگاری
گنجشک حنایی
سسک زمینی کلاه‌حنایی
سوت‌کش بال‌حنایی
بیلچه‌نوک بال‌خرمایی
لانه‌آویز دم‌زرد پشت‌خرمایی
دم‌دراز کاکل‌خرمایی
کنجی میزوگوچی

| کنجی میزوگوچی | کنجی میزوگوچی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۶ مهٔ ۱۸۹۸ توکیو
درگذشت: ۲۴ اوت ۱۹۵۶ (۵۸ سال) کیوتو
علت مرگ: سرطان خون
ملیت:  ژاپن
پیشه: کارگردان
سال‌های فعالیت: ۱۹۲۳–۱۹۵۶
جوایز: جایزه بین‌المللی جشنواره فیلم ونیز برای زندگی اوهارو ۱۹۵۲  جایزه شیر نقره ای جشنواره ونیز برای اوگتسو مونوگاتاری ۱۹۵۳  جایزه شیر نقره ای جشنواره ونیز برای سانشوی مباشر ۱۹۵۴
کنجی میزوگوچی (انگلیسی: Kenji Mizoguchi؛ زاده ۱۶ مه ۱۸۹۸ – درگذشته ۲۴ اوت ۱۹۵۶) کارگردان بزرگ اهل ژاپن بود.
وی عمدتاً به عنوان یکی از بزرگ‌ترین و تاثیرگذارترین کارگردانان تاریخ سینمای ژاپن شناخته می‌شود. میزوگوچی در به تصویر کشیدن مصائب تاریخی و خلق تراژدی استاد بود و به دلیل لحن پرسوز و نیز فضای تراژیک و شاعرانهٔ آثارش، به او لقب مرثیه سرای سینما را داده‌اند.
از آثار برجستهٔ کنجی میزوگوچی می‌توان به سانشوی مباشر، اوگتسو مونوگاتاری، زندگی اوهارو و داستان آخرین گل داوودی اشاره کرد.
دوران حرفه‌ای > اوگتسو مونوگاتاری

به دنبال موفقیت زندگی اوهارو ماسیاچی ناگاتا دوست قدیمی میزوگوچی به او پیشنهاد کرد با اختیار تام فیلم اوگتسو مونوگاتاری (۱۹۵۳) را بسازد. فیلمنامهٔ این فیلم را یودا و کائوگوچی باهم نوشتند. منبع اقتباس آنها، مجموعه قصه‌ای به همین نام است که آن را اکنیاری یوئدا در قرن هجدهم نوشته بود و دیگری داستان دکور نوشتهٔ گی دوموپاسان است. داستان فیلم در دوران جنگ‌های داخلی در قرن شانزدهم می‌گذرد. گنجوروی کوزه‌گر، به قصد فروش کوزه‌هایش، خانه را ترک می‌کند؛ اما در زیبایی گمراه‌کنندهٔ جهانی رؤیایی گم می‌شود. روح شاهزاده‌ای که سال‌ها پیش مرده‌است، او را اغوا می‌کند. وقتی که این رؤیا درهم شکسته می‌شود و گنجورو به روستایش بازمی‌گردد؛ پی می‌برد که همسرش را سربازان کشته‌اند. گنجورو، برای بزرگ کردن فرزندش، تن به هر حقارتی می‌دهد. در روایتی موازی توبی، برادر گنجورو را دنبال می‌کنیم. او مشتاق است سرباز بزرگی شود، در این راه، به دوز و کلک نیز متوسل می‌شود. وی در خانه‌ای بدنام، با همسرش روبرو می‌شود و نادم و پشیمان همراه همسرش به روستا بازمی‌گردد تا به برادرش، گنجورو ملحق شود.
در یکی از نامه‌های فراوانی که میزوگوچی برای یودا نوشت؛ درونمایهٔ اصلی فیلم را چنین شرح داده‌است: «آیا جنگ از انگیزه‌های شخصی حکمرانان نشأت می‌گیرد یا منشأ آن علاقهٔ مردم است؟ چگونه خشونت که به قالب جنگ درمی‌آید، باعث سرکوب دیگران می‌شود و هم از نظر روحی و هم از نظر جسمی، مایهٔ عذاب آنها می‌شود؟» میزوگوچی، این درونمایه را نه با واقع‌گرایی مستندگونه، بلکه با دیدگاهی هیجان‌انگیز، شرح می‌دهد؛ دیدگاهی که در آن واقع‌گرایی و سوررئالیسم، واقعیت خشک، عبوس و ملموس و رؤیایی آشفته، به گونه‌ای فریبنده، در کنار یکدیگر دیده می‌شوند. دانلد ریچی اعتقاد دارد که زیبایی ظاهری فیلم و پیام اخلاقی و محافظه‌کارانهٔ اوگتسو… در نماهای ابتدایی و انتهایی فیلم متجلی شده‌اند. «اوگتسو… با یک نمای سراسرنما، حول دریاچه‌ای آغاز می‌شود؛ نمایی که از حاشیهٔ انتهایی دریاچه آغاز می‌شود و سپس، با حرکت رو به پایین دوربین، سرانجام به دهکده می‌رسد. فیلم، با تصویر پدر و پسری تمام می‌شود که ظرفی برنج بر سر قبر همسر/مادر آورده‌اند…، دوربین توقف می‌کند؛ سپس، با چرخشی افقی و سپس حرکتی عمودی، همان شکل حرکت در نمای ابتدایی را پیدا می‌کند. این نماهای شبیه به هم اما متفاوت، مانند دو قلاب؛ یعنی، فیلم را دربرگرفته‌اند. این دو نما به دو مارپیچی شبیه‌اند که داستان دو زن را روایت می‌کنند که یکی، از زندگی به سمت مرگ رفته‌است و دیگری شبحی است که از مرگ به سوی زندگی می‌آید.» میزوگوچی به میاگاوا-فیلمبردارش-، گفته بود که دلش می‌خواهد فیلمش مانند نقاشی‌های ژاپنی که بر روی طومار رسم می‌شوند؛ به نظر بیاید؛ یعنی انتقال فضا و اتمسفر، با حرکات سیال دوربین دنبال شود.
برخی منتقدان غربی مانند ماکس تسیر، در مورد فریبندگی فیلم در نظر تماشاگر غربی، اظهار تردید می‌کنند. اما کسانی مانند اندرسن و ریچی، بر آن‌اند که فیلم یکی از کاملترین آثار تاریخ سینمای ژاپن است. اوگتسو…، در ژاپن با موفقیت روبرو شد و در فهرست نشریهٔ سینمایی سینمای ژاپن، ردهٔ سوم را به خود اختصاص داد. اما، موفقیت فیلم، در خارج ژاپن خیره‌کننده بود. میزوگوچی، برای اولین بار از ژاپن خارج شد و به همراه یودا و خانم تاناکا، در جشنوارهٔ ونیز شرکت کرد. فیلم تعطیلات رمی ساختهٔ ویلیام وایلر و اوگتسو مونوگاتاری برای دریافت شیر نقره‌ای رقیب یکدیگر بودند. اما، فیلم میزوگوچی، برندهٔ این جایزه و جایزهٔ منتقدان ایتالیایی شد.
دوران حرفه‌ای > سانشوی مباشر

میزوگوچی در سال ۱۹۵۴ سه فیلم ساخت که یکی از آن‌ها یعنی سانشوی مباشر جزو بهترین آثار اوست. جان جیلت، این فیلم را نه تنها یک اثر بزرگ سینمایی کلاسیک، بلکه محققانه‌ترین و دشوارترین اثر میزوگوچی و شایستهٔ صفت حیرت‌آور، می‌داند. این صفتی است که مخالفان میزوگوچی، از آن به عنوان دشنام علیه او استفاده می‌کنند.
داستان فیلم در ژاپن قرن یازدهم می‌گذرد. یکی والی ایالتی به فرزندان خود آموزش می‌دهد که «انسان بی‌وجود ترحم؛ انسان نمی‌ماند.» حساسیت این والی در برابر حقوق رعایا، باعث تبعید او می‌شود. همسرش، تاماکایی (کینویو تاناکا)، دلش می‌خواهد به شوهرش ملحق شود، اما راهزنان او را می‌ربایند و یک مرکز فحشا، در جزیرهٔ سادو، می‌فروشند. زوشیو، پسر او و آنجو، دخترش، به عنوان برده، به خدمت سانشو در می‌آیند که آدم سنگدلی است چند سال بعد، نخست‌وزیر، زوشیو را به عنوان والی ایالتی انتخاب می‌کند؛ یعنی وی به همان شغلی می‌رسد که پدرش داشت. او همهٔ برده‌های سانشو را آزاد می‌سازد و خود او را نیز تبعید می‌کند. سپس، او به جستجوی مادرش برمی‌آید و پی می‌برد که مادرش کور و ناتوان، ساکن جزیرهٔ سادوست. آن‌ها همدیگر را می‌یابند.
اگرچه داستان این فیلم، از روی رمانی اثر اوگایی موری اقتباس شده‌است؛ اما در ژاپن، همه، به‌خوبی این اثر اسطوره‌ای را می‌شناسند. بنابر نظر تونی رینز، میزوگوچی با استفاده از این داستان آشنا، گزارشی کاملاً تصویری از چرخش گردونهٔ تاریخ ارائه می‌کند. فیلم، با تصاویری از بقایای سنگی و باستانی ژاپن آغاز می‌شود که در طول فیلم باز هم این تصاویر را می‌بینیم. این تصاویر بدین منظور به کار رفته‌اند تا دوران وقوع داستان را از چشم امروزی‌ها روایت کند. شیوهٔ روایت فیلم؛ به گونه‌ای حساب‌شده، دوپهلوست. با استفاده از دیزالوهای طولانی و فلاش‌بک، زمان تشریح می‌شود و فاصله‌ای که میان اعضای این خانواده به وجود آمده‌است، به تصویر درمی‌آید. میزوگوچی، در این فیلم، تنها به یک موضوع بسنده نمی‌کند؛ فیلم او، همانقدر که دربارهٔ نقش و قدرت مذکر/مؤنث در خانواده است؛ به همان نسبت دربارهٔ مبارزهٔ تاریخی میان خودکامگی و آزادی‌خواهی نیز است. در واپسین نمای فیلم، دوربین پس از آنکه در آغوش گرفتن مادر و فرزند را نشان می‌دهد، حرکتی رو به بالا دارد و به سمت جلبک‌های دریایی پن می‌کند که بر ساحل دریا افتاده‌اند. این نما، ما را به یاد اندیشه بودایی میزوگوچی می‌اندازد. از سانشوی مباشر در خارج از ژاپن استقبال بیشتری شد. در جشنوارهٔ ونیز، این فیلم به همراه هفت سامورایی، جایزهٔ شیر نقره‌ای جشنواره را دریافت کرد.
دوران حرفه‌ای > افسانهٔ چیکاماتسو

سومین فیلمی که میزوگوچی در ۱۹۵۳ ساخت، افسانهٔ چیکاماتسو نام دارد. شاید به دلیل وفاداری میزوگوچی به قصهٔ اصلی است که این فیلم نزد منتقدان ژاپنی و همقطاران خود او، یکی از دوست‌داشتنی‌ترین آثارش به‌شمار می‌آید.
فیلم، سرگذشت چیکاماتسو، استاد خیمه‌شب‌بازی قرن هفدهم را روایت می‌کند. قصه، در کیوتو روی می‌دهد. موهی، طراح است و درفروشگاه فردی به نام اشون، کار می‌کند. اشون درخواست همسر زیبایش اوسان را برای ادای قرض برادر او رد می‌کند. موهی به کمک این زن می‌شتابد و پس از آن به جرم جعل اسناد زندانی می‌شود. پیشخدمت اوسان، به او می‌گوید که اشون قصد فریب او را داشته‌است. آن دو، برای به دام انداختن اشون، جای خواب خود را با یکدیگر عوض می‌کنند؛ اما، نقشهٔ آن‌ها به هم می‌ریزد، موهی و اشون در کنار هم قرار می‌گیرند؛ بدین شکل آن دو گرفتار می‌شوند. آنان بیگناه‌اند ولی در مظان اتهام قرار دارند. اوسان، خواستهٔ شوهرش را نمی‌پذیرد و خودکشی نمی‌کند. او به موهی که گریخته‌است، ملحق می‌شود. فردای آن شب، هر دو دستگیر می‌شوند. اشون، به دلیل تلاش برای اختفای جرم همسرش تبعید می‌شود و در پایان موهی و اوسان را در کنار یکدیگر، به صلیب می‌کشند. یکی از مستخدمان اوسان، هنگام مشاهدهٔ این صحنه می‌گوید تا به حال ندیده‌است که خانمش اینقدر شاد باشد.
نوئل بورچ، درونمایهٔ فیلم را نمونه‌ای از «فردگرایی بدبینانه» ی آثار پس از جنگ میزوگوچی می‌داند. بلتن این فیلم را چنین ارزیابی می‌کند که عشق باعث می‌شود انسان از زندان و انزوایی بگریزد که جامعه برایش ایجاد کرده‌است. او اعتقاد دارد که چنین درونمایه‌ای، در واقع، اشاره به خود کارگردان به عنوان یک هنرمند دارد. سبک بصری فیلم، نمونه‌ای است از تلاش میزوگوچی برای رسیدن به شیوهٔ صحنه-نما… که یان کریستی آن را ساختار تصویری پیچیده‌ای می‌داند. این فیلم برخلاف خواهران گیون یا اوگتسو…، با نمای بلند آغاز نمی‌شود؛ بلکه شروع آن چندنماست که مک دانلد آن‌ها را این‌گونه تحلیل می‌کند: «در کنار هم قرار گرفتن این نماها نشان‌دهندهٔ ناهمگونی اجتماعی این دو قهرمان مرد و زن فیلم است.»
دوران حرفه‌ای > فیلم‌های رنگی

دو فیلم بعدی میزوگوچی به طریقهٔ رنگی فیلمبرداری شده‌اند؛ اما هیچ‌کدام نقطهٔ مثبتی در کارنامهٔ سینمایی او محسوب نمی‌شوند. او که مایل بود از تکنیک سینماسکوپ نیز بهره گیرد؛ از فیلمبردارش میاگاوا خواست که در مورد دوربین ویستاویژن و سینماسکوپ تحقیق کند. او نیز برای آشنایی و مطالعهٔ این شیوه‌های فیلمبرداری به هالیوود سفر کرد. با همهٔ اینها، فیلم پرنسس یانگ کوی فی، که در سال ۱۹۵۵ به روی پرده آمد، به فیلمی تبدیل شد کاملاً مخالف آنچه کارگردانش می‌خواست. به دلیل گوشهٔ چشمی که تهیه‌کننده‌های فیلم، به بازارهای غرب داشتند؛ این فیلم به اثری بسیار تجاری بدل شد. میزوگوچی که در این دوران عوارض سرطان خون (بیماری لوکمی) را در خود احساس می‌کرد، با همکاری فیلمنامه‌نویسانش، سعی کرد تا تغییرات عمده‌ای در این فیلم اعمال کند.
این فیلم، براساس یک شعر غنایی چینی ساخته شده‌است و قصهٔ امپراتور چین را روایت می‌کند که عاشق مستخدمه‌ای می‌شود. در یک دوران خوش و کوتاه؛ مستخدمه به امپراتور، لذت بردن از زندگی را می‌آموزاند. این دختر طی توطئه‌ای، محکوم به اعدام می‌شود و او با از خودگذشتگی، به این حکم تن در می‌دهد. فیلم، در فلاش‌بکی طولانی، قصه‌اش را بازگو می‌کند؛ امپراتور که حالا پیر شده‌است، داستان زندگی‌اش را به خاطر می‌آورد و سرانجام، به هنگام مرگ تجدید دیداری با دلبند خویش می‌کند. برخی از منتقدان این فیلم را بی‌مزه و بی‌محتوا ارزیابی کردند و برخی مانند ریچی و اندرسن، فیلم را اثر ضعیفی دانستند که دستکم به لحاظ تصویری، زیباست. این فیلم به جشنوارهٔ ونیز ارسال شد اما جایزه‌ای کسب نکرد و تنها فیلمبرداری رنگی آن، مورد توجه قرار گرفت.
قصه‌های جدید تایراکلان فیلم بعدی میزوگوچی است. یودا می‌گوید که احساس می‌کرد که کارگردان علاقهٔ زیادی به این فیلم ندارد. قصهٔ فیلم در قرن دوازدهم می‌گذرد و به قدرت رسیدن کیوموری را روایت می‌کند که یک سامورایی یاغی است. او از چند راهب معبدنشین در برابر اشراف پوسیدهٔ آن دوران، حمایت می‌کند. برخی از منتقدان، استفاده از رنگ و بازی رازیو ایچیکاوا در نقش اصلی این فیلم را تحسین کردند و برخی آن را تمرینی در ژانر جذاب فیلم‌های تاریخی دانستند. جان جیلت، فیلم را روایتی مهیج از یک توطئه سیاسی ارزیابی می‌کند. ریچارد تاکر معتقد است که با تماشای این فیلم باید پذیرفت که میزوگوچی، بهترین کارگردان سینمای ژاپن در آن دوران است. تسوجی، در این فیلم، تأثیر دختری با روبان زرد اثر جان فورد را مشاهده می‌کند.
دوران حرفه‌ای > آخرین فیلم

آخرین اثر میزوگوچی، موضوعی امروزی دارد و به طریقهٔ سیاه و سفید فیلمبرداری شده‌است. نام فیلم، خیابان شرم است و قصهٔ پنج زن را با پس‌زمینه‌های متفاوت اجتماعی و شخصی بازگو می‌کند که در خانهٔ رؤیاها، که مکان بدنامی است، گرد هم آمده‌اند. میزوگوچی می‌خواست تا فضای فیلمش شبه مستند باشد؛ اما صاحبان این‌گونه مکان‌ها اجازه فیلمبرداری به او ندادند. برخلاف اینکه فیلم فضای سردی دارد، اما به پرفروشترین ساختهٔ میزوگوچی بدل شد. این فیلم نخستین اثر دربارهٔ زندگی معاصر ژاپن است که تحسین بسیاری از تماشاگران آمریکایی را برانگیخت. فیلیپ دمون سابلن، میزوگوچی را به آهنگسازی تشبیه می‌کند که با ریتم و تنالیته سروکار دارد. او اعتقاد دارد که میزوگوچی همانند ماکس افولس و اتو پره مینجر، تمامی ابتکار و خلاقیت خویش را به کار می‌گیرد تا هنرپیشه‌اش بتواند کنه وجود خویش را بر پرده آشکار کند.