سیمونیدس
شعر

سیمونیدس اشعاری کامل برای اجراهای عمومی و کتیبه‌ها سروده‌است، برخلاف غزل‌سرایان قبلی مانند سافو و آلکایوس، که ابیاتی را برای سرگرم کردن دوستان می‌سرودند؛ «با سیمونیدس، عصر فردگرایی در غزل گذشته‌است.» در کشف اخیر پاپیروس (P.Oxy. ۳۹۶۵) سیمونیدس در آن یک سمپوزیوم را تصویر می‌کند و به‌عنوان پیرمردی صحبت می‌کند که در جمع معشوق همجنس‌گرای خود جوان شده و روی تختی از گل می‌خوابد. برخی از قطعات کوتاهی که توسط نویسندگان باستانی یا مدرن به‌عنوان تقریظ شناسایی شده‌اند نیز ممکن است در سمپوزیوم‌ها اجرا شده باشند. امروزه تعداد بسیار کمی از اشعار او باقی مانده‌است، اما به اندازه کافی بر روی قطعات پاپیروس و در نقل‌قول‌های مفسران باستانی ثبت شده‌است. (هیچ‌کس نمی‌داند که آیا و چه زمانی شن‌های مصر اکتشافات بیشتری را نشان بشر خواهند داد).
سیمونیدس طیف وسیعی از اشعار کُرال را با گویش ایونیایی و اشعار مرثیه‌ای در اصطلاحات دوریک نوشت. به‌طور کلی او را با ابداع نوع جدیدی از غزل‌های کُرال، به‌ویژه رایج کردن شکلی از آن، به قصیده حماسی نسبت می‌دهند. این‌ها امتداد سرودهایی بود که نسل‌های پیشین شاعران آن را فقط به خدایان و قهرمانان تقدیم کرده بودند:
اما این سیمونیدس بود که برای اولین بار یونانیان را به این فکر واداشت که چنین خراجی ممکن است به هر فردی که به اندازه کافی از نظر شایستگی یا مقام برجسته باشد، پرداخت شود. باید به خاطر داشته باشیم که در زمان سیمونیدس، مردی که سراینده سرود روحانی خطاب می‌شد، احساس می‌کرد که تمایزی دریافت می‌کند که تا آن زمان مختص خدایان و قهرمانان بود. -
سیمونیدس در یکی از قصیده‌های حماسی، با بزرگداشت گلوکوس کریستوس، بوکسور معروف، اعلام می‌کند که حتی هراکلس یا کاستور و پولوکس هم نمی‌توانستند در برابر او بایستند؛ بیانیه‌ای که ایمان نداشتن به آن حتی برای لوسیان در چندین نسل بعد هم قابل توجه بود.
سیمونیدس اولین کسی بود که سرود کرال (هم‌سرایان) را به‌عنوان شکلی شناخته‌شده از غزل تثبیت کرد، استعداد او توسط کوئینتیلیان شهادت داده شد. جایی که می‌گوید:
در شعر سیمونیدس، به انتخاب کلمات و دقت او در ترکیب آن‌ها توجه کنید. به علاوه - و در این‌جا او حتی از پیندار بهتر است - مشاهده کنید که چگونه او نه با استفاده از سبک بلکه با توسل به احساسات ابراز هم‌دردی می‌کند. D. Campbell, Greek Lyric III, Loeb Classical Library (1991)، صفحه 359</ref>
سیمونیدس در آهنگ‌سازی‌های مناسب برای رقص (هیپرکما) نیز ماهر بود، و پلوتارک او را به‌خاطر آن ستایش می‌کند. او در مسابقات دو دیتیرامب بر اساس یک تقریظ ناشناس که مربوط به دوره هلنیستی است بسیار موفق بود. دی‌تیرامب، ژانری از غزل‌هایی که به‌طور سنتی برای دیونوسوس خوانده می‌شد، بعدها به روایت‌هایی تبدیل شد که اسطوره‌های قهرمان را به تصویر می‌کشد. سیمونیدس نخستین شاعری است که به این شکل شعر سروده‌است (استرابون جغرافی‌دان از دیتیرامبی به نام ممنون یاد کرده‌است که در آن سیمونیدس مقبره قهرمان را در سوریه قرار داده‌است و نشان می‌دهد که فقط برای افسانه‌های دیونوسوس سروده نشده‌است)
سیمونیدس مدت‌ها برای کسانی که در جنگ‌های ایران جان می‌باختند سنگ‌نوشته می‌نوشت، و همین امر باعث شده‌است که بسیاری از ابیات دیگر به اشتباه به او نسبت داده شود. مانند امثال و حکم کنفوسیوس یا حکایت‌های موسیقایی بیچام .» محققان تنها یکی از تقریظ‌های منسوب به او را معتبر می‌دانند (کتیبه‌ای برای پیش‌گو مگیستیوس به نقل از هرودوت)، که حتی برخی از معروف‌ترین نمونه‌ها، مانند نمونه اسپارتی‌ها در ترموپیل را مورد تردید قرار می‌دهد. او قطعات طولانی‌تری را با موضوع جنگ ایرانی سروده‌است، از جمله سقوط ترموپیل، نبرد آرتمیزیوم و نبرد سالامیس. اولین مورد توسط دیودور سیسیلی به عنوان یک انکومیوم (مدیحه‌سرایی) نام‌گذاری شده بود. و دومیین مورد مرثیه شناخته می‌شود، اما پریسین، در نظری بر عروض، نشان می‌دهد که در قالب غزل سروده شده‌است. بخش‌های قابل توجهی از شعری که اخیراً کشف شده‌است، توصیف دوران نبرد پلاته و مقایسه پاوسانیاس با آشیل را نشان می‌دهد، که او در واقع روایت‌های روایی را در قالب مرثیه سروده‌است.