stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
گری کاسپارف
مبارزه با رایانه

برای نخستین بار در تاریخ، یک رایانه با نام دیپ بلو ساختهٔ شرکت آی‌بی‌ام توانست گاری کاسپاروف؛ قهرمان شطرنج جهان را در سال ۱۹۹۷ شکست دهد.

وی در سال ۱۹۹۹در یک مسابقه از طریق اینترنت در مقابل «تیم جهان» شرکت کرد. اعضای هدایت‌کنندهٔ این تیم چند استاد بزرگ شطرنج بودند، هرکس می‌توانست از طریق اینترنت در بازی شرکت کند و پیشنهادی برای حرکت بعدی «تیم جهان» ارائه دهد. بهترین پیشنهاد که بیش‌ترین آراء را به خود اختصاص می‌داد، به عنوان حرکت بعدی به ثبت می‌رسید. این مسابقه سخت و طولانی سرانجام پس از چهار ماه و ۶۲ حرکت با پیروزی کاسپاروف به پایان رسید و «تیم جهان» شکست را پذیرفت. کاسپاروف که آن زمان ۳۴ ساله بود، به گزارشگران گفت: «این کامپیوتر رقیبی خارج از این سیاره است و ویژگی‌های آن از هر رقیب انسانی دیگری بسیار بسیار متفاوت است.» شطرنج‌باز ماجراجوی روس که مسابقه اول را برد، بالاخره زیر فشار در ۱۱ ماه مه ۱۹۹۷ تسلیم شد و کامپیوتر آی‌بی‌ام دو بازی را برد، یکی را باخت و سه بازی دیگر را مساوی کرد.
فعالیت‌های سیاسی

وی در جوانی در دههٔ ۸۰ از منتقدان نظام شوروی بود. هم‌چنین وی از گورباچف به دلیل عمل‌کرد ضعیف در نزاع جمهوری آذربایجان و ارمنستان بر سر منطقهٔ قره باغ انتقاد کرده‌است. کاسپاروف در سال ۱۹۹۰ یکی از تشکیل‌دهندگان «حزب دمکراتیک» روسیه بود. وی معاون دبیرکل حزب بود ولی بعدها به دلیل انتقاداتی که از برنامه این حزب داشت از آن کناره‌گیری کرد.
کاسپاروف پس از کناره‌گیری از شطرنج حرفه‌ای در سال ۲۰۰۵ بار دیگر به فعالیت سیاسی در روسیه روی آورد و از جمله اقدام به تأسیس جریانی به نام «روسیه دیگر» کرد؛ ولی مقامات کرملین اجازه ندادند که کاسپاروف با این تشکیلات در انتخابات سال ۲۰۰۸ در روسیه شرکت کند. آنان معتقد بودند که «روسیه دیگر» یک حزب واقعی نیست.
وب‌گاه ما انتخاب می‌کنیم

کاسپارف در سال ۲۰۱۲ وب‌گاهی به نام «ما انتخاب می‌کنیم» راه‌اندازی کرد که به گفتهٔ خودش زمینه را برای انتخابی عادلانه و آزاد فراهم می‌کند. این پایگاه با بودجهٔ خصوصی اداره می‌شود و مدعی است دارای یکی از بهترین و امن‌ترین سیستم‌های امنیت اینترنتی است و رأی‌دهندگانش می‌توانند در کمال امنیت رأی دهند. برای شرکت در رأی‌گیری این وب‌گاه لازم است افراد پس از دادن شمارهٔ تلفن خود، کدی که از راه پیامک دریافت می‌کنند را وارد کنند. مدیریت وب‌گاه را کمیتهٔ جهانی ما انتخاب می‌کنیم بر عهده دارد. در ژوئن ۲۰۱۳ اعلام شد که یک بخش مربوط به ایران در این وب‌گاه راه‌اندازی شده‌است که می‌توان در آن به ۲۰ نامزد از پیش تعیین‌شده رأی داد. اعضای کمیتهٔ مربوط به این بخش شامل خود کاسپاروف، فرانسیس فوکویاما، فیروز نادری، نازی افتخاری و چند چهرهٔ بین‌المللی دیگر می‌شود. علاوه بر نام تأیید صلاحیت شدگان انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۹۲ ایران، نام افرادی مانند محمد خاتمی، میرحسین موسوی، مهدی کروبی، هاشمی رفسنجانی، مصطفی تاجزاده، احمد زیدآبادی، جعفر پناهی، رضا پهلوی، مریم رجوی، اسفندیار رحیم مشایی، نرگس محمدی و نسرین ستوده نیز در فهرست گزینه‌های این وب‌گاه وجود دارد. در این وب‌گاه آمده‌است که بر اساس تعهد جمهوری اسلامی به اعلامیه جهانی حقوق بشر راه‌اندازی شده که بر پایهٔ آن ارادهٔ مردم باید مبنای اقتدار حکومت باشد و در انتخابات واقعی و دوره‌ای نمود پیدا کند.
انتقاد به المپیک ۲۰۱۴ سوچی روسیه

گری کاسپاروف در ادامه انتقادهای تندش علیه پوتین، وی را در مورد بازی‌های المپیک زمستانی با هیتلر مقایسه کرد و برنامهٔ پوتین برای برگزاری المپیک در سوچی را نیز چیزی ندانست جز ارضای جاه‌طلبی‌های شخصی او و تلاشش برای ساخت روسیه‌ای بهتر را زیر سؤال برد.
اعطای شهروندی کرواسی

وزارت کشور کرواسی طی بیانیه‌ای اعلام کرد گری کاسپاروف قهرمان شطرنج سابق جهان، اهل روسیه؛ که اکنون از فعالان مخالف دولت این کشور محسوب می‌شود، شهروندی کرواسی را کسب کرده‌است. کاسپاروف که به دلیل حمایت علنی از کرواسی در جنگ دهه ۱۹۹۰ مشهور شده‌است توانست شهروندی این جمهوری یوگسلاوی سابق را به دست آورد. وی که از منتقدان شدید ولادیمیر پوتین رئیس‌جمهور روسیه است؛ طی سال ۲۰۱۳، تابستان را در کرواسی گذارنده است و خانه‌ای نیز در ماکارسکا در سواحل جنوبی کرواسی دارد. کاسپارف قصد دارد در منطقه گردشگری اوپاتیا در شمال آدریاتیک یک مدرسه شطرنج افتتاح کند.
کتاب‌ها > زمستان در راه است

در اکتبر ۲۰۱۵، کاسپاروف کتابی با عنوان زمستان در راه است: چرا ولادیمیر پوتین و دشمنان جهان آزاد باید متوقف شوند منتشر کرد. عنوان اشاره ای به سریال تلویزیونی بازی تاج‌وتخت دارد. کاسپاروف در این کتاب دربارهٔ لزوم وجود سازمانی متشکل از کشورهای دموکراتیک به جای سازمان ملل می‌نویسد. او در مصاحبه ای سازمان ملل متحد را «استیج نمایش برای دیکتاتورها» نامید.
کاسپاروف در سن ۱۱ سالگی، ویلنیوس، سال ۱۹۷۴
دورتمند آلمان ۱۹۸۰ کاسپاروف که حالا قهرمان جوانان جهان شده‌است!
کاسپارف پس از کسب قهرمانی شطرنج جهان در سال ۱۹۸۵.
کاسپارف و کارپف ۱۹۸۵
مبارزه با X3D
گری کیمویچ کاسپارف در سال 2007
نظر مشورتی درباره اعلامیه استقلال کوزوو

مطابقت اعلامیهٔ یکجانبهٔ استقلال کوزوو با حقوق بین‌الملل، درخواست نظر مشورتی از دیوان بین‌المللی دادگستری بود که از سوی مجمع عمومی سازمان ملل متحد و پیرو صدور اعلامیهٔ استقلال کوزوو در سال ۲۰۰۸ مطرح شد. سرزمین کوزوو سال‌ها موضوع اختلاف بین صربستان و جمهوری کوزوو بوده‌است. این نخستین بار بود که موضوع اعلان استقلال یکجانبه، در دیوان بین‌المللی دادگستری طرح می‌شد.
دیوان نظر مشورتی خود را در ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۰ و با اکثریت ۱۰ به ۴ صادر کرد. دیوان در نظر خود اعلام کرد که تصویب اعلامیهٔ استقلال مورخ ۱۷ فوریهٔ ۲۰۰۸، ناقض حقوق بین‌الملل عمومی نیست زیرا در حقوق بین‌الملل ممنوعیتی برای صدور اعلامیهٔ استقلال وجود ندارد. دیوان همچنین اعلام کرد که تصویب این اعلامیه، ناقض قطعنامهٔ ۱۲۴۴ شورای امنیت سازمان ملل و چارچوب اساسی (The Constitutional Framework) که توسط نمایندهٔ دبیرکل سازمان ملل متحد از طرف مأموریت مدیریت موقت سازمان ملل متحد در کوزوو تعیین شده، نیست.
پیشینه > خودمختاری کوزوو و درگیری با صربستان

کوزوو منطقه‌ای در جنوب صربستان است که با کشورهای آلبانی، مقدونیه و مونته‌نگرو مرز مشترک دارد. اکثریت مردم این منطقه آلبانیایی‌تبار و مسلمان هستند. در دههٔ ۱۹۵۰، به سرزمین‌های کوزوو و وویوودینا در چارچوب جمهوری صربستان، خودمختاری اعطا شد و نفوذ و اعتبار پیشین صرب‌ها در ساختار قدرت کشور کاهش یافت. افزایش جمعیت آلبانیایی‌تبارهای کوزوو، موجب نگرانی صرب‌ها از گسترش نفوذ و تسلط آلبانیایی‌تبارها در این ناحیهٔ تاریخی شده بود. رهبران آلبانیایی‌تبار کوزوو هم وضعیت موجود را مطلوب ندانسته و خواهان ارتقای وضعیت اداری و سیاسی کوزوو به سطح یک جمهوری مستقل مانند شش جمهوری دیگر جمهوری فدرال یوگسلاوی بودند.
مرگ یوسیپ بروز تیتو برای ملی‌گرایان صرب فرصتی طلایی پدیدآورد تا خودمختاری کوزوو را محدود سازند. اسلوبودان میلوشویچ (رهبر ملی‌گرایان افراطی صرب) به بهانهٔ آزار و اذیت صرب‌ها در کوزوو و تلاش رهبران آلبانیایی‌تبار برای تجزیهٔ کوزوو از صربستان، اختیارات حکومت محلی کوزوو را بسیار محدود کرد تا جایی که در ژوئیهٔ ۱۹۹۰ پارلمان کوزوو منحل شد و در نهایت به موجب قانون اساسی جدید صربستان، خودمختاری کوزوو از بین رفت. در واکنش به اقدامات دولت مرکزی صربستان و پیرو صدور بیانیهٔ استقلال از سوی اسلوونی و کرواسی در ژوئن ۱۹۹۱ و هجوم ارتش صرب به این جمهوری‌ها، پارلمان در تبعید کوزوو اعلام کرد که کوزوو به یک جمهوری مستقل تبدیل شده و این پارلمان در تبعید، انجام یک همه‌پرسی را در این خصوص تصویب کردند. ۸۷ درصد مردم کوزوو در همه‌پرسی سپتامبر ۱۹۹۱ شرکت کردند و ۹۱ درصد رای‌دهندگان، از استقلال کوزوو حمایت کردند. در طرف مقابل، میلووشویچ در دسامبر ۱۹۹۲ به ریاست‌جمهوری صربستان رسید و فشار علیه آلبانیایی‌تبارها فزونی گرفت. وقوع درگیری در بوسنی و هرزگوین و دخالت ارتش صرب در آنجا باعث شد که اعمال فشار صرب‌ها بر آلبانیایی‌تبارها مدتی کاهش یابد  اما پس از انعقاد موافقت‌نامه صلح دیتون و خاتمهٔ درگیری‌ها در بوسنی، بار دیگر توجه صرب‌ها به کوزوو معطوف شد و ملی‌گرایان صرب با توجه به شکست در حفظ یوگسلاوی و ناکامی در جلوگیری از استقلال جمهوری‌های تشکیل‌دهندهٔ کشور، بیش از گذشته مصمم به حفظ کوزوو شدند.
این موضوع باعث شد که میان ارتش صرب و ارتش آزادی‌بخش کوزوو در سال ۱۹۹۶ جنگ خونینی رخ بدهد که در زمستان ۱۹۹۸ منجر به آوارگی بیش از ۳۰۰ هزار نفر شد. این جنگ باعث شد که مردم کوزوو علاوه بر تلفات جانی با کمبود مواد اولیه از جمله غذا نیز روبه‌رو شوند و بحران انسانی پدیدار گردد.
درخواست نظر مشورتی از دیوان بین‌المللی دادگستری

در ۲۶ مارس ۲۰۰۸، دولت صربستان از قصد خود برای نظرخواهی از دیوان بین‌المللی دادگستری درخصوص اعلامیهٔ استقلال کوزوو خبر داد. صربستان قصد داشت از دیوان بخواهد که اعلام شود آیا این اعلامیه، مصداق نقض حقوق بین‌الملل است یا خیر. در جلسهٔ مجمع عمومی سازمان ملل که در سپتامبر ۲۰۰۸ در نیویورک برگزار شد، صربستان کوشید حمایت بین‌المللی را به نفع موضع خود جلب کند. در ۱۵ اوت ۲۰۰۸، ووک یرمیچ (وزیر امور خارجهٔ صربستان) رسماً از سازمان ملل تقاضا کرد که نظر دیوان بین‌المللی دادگستری را در این خصوص خواستار شود.
در پیش‌نویس مصوبهٔ مجمع عمومی ملل متحد در این خصوص، با استناد به مادهٔ ۹۶ منشور ملل متحد و مادهٔ ۶۵ اساسنامهٔ دیوان بین‌المللی دادگستری، از دیوان خواسته شده بود که نظر مشورتی خود دربارهٔ این سؤال را صادر کند: «آیا اعلامیهٔ یکجانبهٔ استقلال از سوی نهادهای موقت دولت خودگردان کوزوو، با حقوق بین‌الملل مطابقت دارد؟»
در ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۸، در یک رای‌گیری آزمایشی، ابتکار عمل صربستان مورد حمایت ۱۲۰ کشور عضو سازمان ملل قرار گرفت. در رای‌گیری واقعی در ۸ اکتبر ۲۰۰۸، این مصوبه با ۷۷ رای مثبت، ۶ رای منفی و ۷۴ رای ممتنع، در قالب قطعنامهٔ ۶۳/۳ به تصویب رسید.
۷۷ کشوری که به این مصوبه رای مثبت دادند عبارت بودند از: الجزایر، آنگولا، آنتیگوا و باربودا، آرژانتین، آذربایجان، بلاروس، بولیوی، بوتسوانا، برزیل، برونئی، کامبوج، شیلی، چین، کاستاریکا، کوبا، قبرس، جمهوری دموکراتیک کنگو، جیبوتی، دومینیکا، جمهوری دومینیکن، تیمور شرقی، مصر، السالوادور، گینهٔ استوایی، اریتره، فیجی، یونان، گواتمالا، گینه، گویان، هندوراس، ایسلند، هند، اندونزی، ایران، جامائیکا، قزاقستان، کنیا، قرقیزستان، لسوتو، لیختن‌اشتاین، ماداگاسکار، موریس، مکزیک، مونته‌نگرو، میانمار، نامیبیا، نیکاراگوئه، نیجر، نیجریه، کرهٔ شمالی، نروژ، پاناما، پاپوآ گینهٔ نو، پاراگوئه، فیلیپین، جمهوری کنگو، رومانی، روسیه، سنت‌وینسنت و گرنادین‌ها، صربستان، سنگاپور، اسلواکی، جزایر سلیمان، آفریقای جنوبی، اسپانیا، سریلانکا، سودان، سورینام، سوازیلند، سوریه، تانزانیا، اروگوئه، ازبکستان، ویتنام، زامبیا و زیمبابوه.
۶ کشوری که با این مصوبه مخالفت کردند عبارت بودند از آلبانی، ایالات فدرال میکرونزی، جزایر مارشال، نائورو، پالائو و ایالات متحدهٔ آمریکا.
۷۴ کشوری که از رای ممتنع دادند عبارت بودند از افغانستان، آندورا، ارمنستان، استرالیا، اتریش، باهاما، بحرین، بنگلادش، باربادوس، بلژیک، بلیز، بنین، بوتان، بلغارستان، بورکینافاسو، کامرون، کانادا، کلمبیا، کرواسی، جمهوری چک. دانمارک، استونی، فنلاند، فرانسه، گرجستان، آلمان، غنا، گرانادا، هائیتی، مجارستان، ایرلند، اسرائیل، ایتالیا، ژاپن، اردن، لتونی، لبنان، لیتوانی، لوکزامبورگ، مقدونیه، مالزی، مالت، مولداوی، موناکو، مغولستان، مراکش، نپال، هلند، نیوزیلند، عمان، پاکستان، پرو، لهستان، پرتغال، قطر، سنت‌لوسیا، ساموآ، سن‌مارینو، عربستان سعودی، سنگال، سیرالئون، اسلوونی، کرهٔ جنوبی، سوئد، سوئیس، تایلند، توگو، ترینیداد و توباگو، اوگاندا، اوکراین، امارات متحدهٔ عربی، بریتانیا، وانواتو و یمن.
کشورهای زیر در رای‌گیری غایب بودند: بوسنی و هرزگوین، بوروندی، کیپ‌ورد، چاد، ساحل عاج، اکوادور، اتیوپی، گابن، گامبیا، عراق، کیریباتی، کویت، لائوس، لیبی، مالاوی، مالدیو، مالی، موریتانی، موزامبیک، رواندا، سنت کیتس و نویس، سیشل، تونگا، تونس، ترکیه، ترکمنستان، تووالو و ونزوئلا.
کشورهای زیر به دلیل عدم پرداخت حق عضویت سازمان ملل، اجازهٔ رای دادن نداشتند: جمهوری آفریقای مرکزی، کومور، گینهٔ بیسائو، لیبریا، سائوتومه و پرنسیپ، سومالی و تاجیکستان.
درخواست نظر مشورتی از دیوان بین‌المللی دادگستری > ارائه اسناد توسط سازمان ملل متحد

در ۹ اکتبر ۲۰۰۸، دبیرخانهٔ سازمان ملل متحد به دیوان بین‌المللی دادگستری اطلاع داد که آماده‌سازی پروندهٔ اسناد مربوط به این سؤال حقوقی را آغاز کرده‌است.
علاوه بر نکات مقدماتی، این پرونده حاوی نسخه‌ای از قطعنامهٔ ۱۲۴۴ شورای امنیت سازمان ملل متحد (مورخ ۱۹۹۹)، مذاکرات شورای امنیت، گزارش‌های رسمی از فعالیت‌های نمایندگی سازمان ملل در کوزوو (UNMIK)، گزارش‌هایی دربارهٔ نیروی امنیتی KFOR تحت رهبری ناتو، مقررات و قراردادهای بین‌المللی منعقده توسط نمایندگی سازمان ملل در کوزوو، گزارش‌هایی دربارهٔ فعالیت‌های نهادهای موقت دولت خودگردان کوزوو و وضعیت سیاسی کوزوو بود. در این پرونده اسناد دیگری از جمله اسناد حقوق بین‌الملل عمومی اعم از جهانی و منطقه‌ای مانند منشور ملل متحد، سند نهایی کنفرانس خلع سلاح هلسینکی و توافقنامه‌های مختلف در مورد حقوق مدنی و بشری، و همچنین اسناد حقوقی دیگر مرتبط با منطقهٔ بالکان (از جمله آرای کمیسیون بادینتر) گنجانده شده بود.
رسیدگی دیوان > اظهارات کتبی

در ۲۱ آوریل ۲۰۰۹، دیوان بین‌المللی دادگستری اعلام کرد که ۳۵ کشور عضو سازمان ملل، ظرف مهلت تعیین‌شده از سوی دیوان (۱۷ آوریل ۲۰۰۹) در مورد مسئله مشروعیت اعلامیهٔ یکجانبهٔ استقلال کوزوو، اظهارات کتبی خود را تسلیم کرده‌اند. کوزوو هم نظرات خود را کتباً به دیوان ارائه داد. کشورهای زیر اظهارات کتبی خود را به دیوان ارائه کردند (به ترتیب دریافت): جمهوری چک، فرانسه، قبرس، جمهوری خلق چین، سوئیس، رومانی، آلبانی، اتریش، مصر، آلمان، اسلواکی، روسیه، فنلاند، لهستان، لوکزامبورگ، لیبی، بریتانیا، ایالات متحده آمریکا، صربستان، اسپانیا، ایران، استونی، نروژ، هلند، اسلوونی، لتونی، ژاپن، برزیل، ایرلند، دانمارک، آرژانتین، آذربایجان، مالدیو، سیرالئون، و بولیوی.. این اولین بار بود که چین به‌طور رسمی در مورد پرونده‌ای در دیوان بین‌المللی دادگستری نظر می‌داد. دولت‌ها و سازمان‌هایی که اظهارات کتبی خود را ارائه کرده بودند اجازه داشتند که نظرات کتبی خود درخصوص اظهارات کشورهای دیگر را تا ۱۷ ژوئیه ۲۰۰۹ تسلیم کنند. ونزوئلا به مهلت تعیین‌شده نرسید اما اجازه پیدا کرد اظهارات کتبی خود را تسلیم دیوان کند. مفصل‌ترین اظهارات کتبی از سوی صربستان، و پس از آن از سوی ایالات متحده، بریتانیا، آلمان، قبرس، آلبانی، آرژانتین، فرانسه، اسپانیا و روسیه ارائه شد. لیبی یکی از کوتاه‌ترین بیانیه‌ها را ارائه کرد. قبرس فهرستی از مناطق اروپا را ارائه کرد که می‌توان انتظار داشت از همین روش پیروی کرده و دست به اقدامات تجزیه‌طلبانهٔ مشابه بزنند. روسیه و اسلوونی در این خصوص استدلال کردند که آیا مورد کوزوو منحصربه‌فرد است یا خیر.
دیوان بین‌المللی دادگستری همچنین از بان کی مون، دبیرکل وقت سازمان ملل، دعوت کرد که نظرات خود را ارائه کند. بیانیهٔ او شامل سه بخش است که در بخش اول آن، روند ارجاع امر به دیوان مرور می‌شود. در بخش دوم، به نحوهٔ تشکیل مأموریت سازمان ملل متحد در کوزوو اشاره و به «دو تاریخ مرتبط» اشاره می‌شود: مارس ۱۹۹۸ به‌عنوان آغاز مداخلهٔ سازمان ملل در کوزوو، و فوریهٔ ۲۰۰۸ که به عنوان «تاریخ پایان» یعنی تاریخ صدور استقلال کوزوو، نام برده می‌شود. بان کی مون در بخش سوم بیانیهٔ خود، دربارهٔ مفاد حقوق بین‌الملل که مربوط به این پرونده هستند سخن می‌گوید و البته به نفع یا علیه استقلال کوزوو موضع‌گیری نمی‌کند.
۱۴ کشور که اظهارات کتبی خود را به دیوان ارائه کرده بودند، دربارهٔ اظهارات کتبی کشورهای دیگر هم کتبا نظر دادند. این کشورها عبارتند از (به ترتیب دریافت): فرانسه، نروژ، قبرس، صربستان، آرژانتین، آلمان، هلند، آلبانی، اسلوونی، سوئیس، بولیوی، بریتانیا، ایالات متحده آمریکا، و اسپانیا. نویسندگان اعلامیهٔ یکجانبهٔ استقلال کوزوو هم ملاحظات کتبی خود را که شامل نظر آنها دربارهٔ اظهارات کشورهای دیگر بود به دیوان تسلیم کردند.
رسیدگی دیوان > جلسات عمومی

جلسات عمومی دیوان در ۱ دسامبر ۲۰۰۹ آغاز شد. در طول این جلسات، بیانیه‌ها و نظرات به‌طور شفاهی از سوی برخی کشورهای عضو سازمان ملل (چه اظهارات یا نظرات کتبی خود را قبلاً تقدیم کرده بودند و چه نکرده بودند) و نمایندگانی از کوزوو (تحت عنوان «نویسندگان اعلامیهٔ یکجانبهٔ استقلال») ارائه شد. در یکم دسامبر ۲۰۰۹، به صربستان و کوزوو سه ساعت فرصت داده شد تا موضع خود را تشریح کنند. ۲۷ کشور دیگر، به ترتیب حروف الفبای فرانسوی، هریک ۴۵ دقیقه فرصت یافتند که مواضع خود را در دیوان مطرح کنند. جلسات دیوان تا ۱۱ دسامبر ۲۰۰۹ طول کشید.
استدلال‌های حقوقی > استدلال‌ها علیه اعلامیهٔ استقلال

استدلال‌های حقوقی علیه اعلامیهٔ یکجانبهٔ استقلال کوزوو که از سوی کشورهای مختلف مطرح شد، بیشتر متمرکز بر یکپارچگی سرزمینی جمهوری فدرال یوگسلاوی در اسناد بین‌المللی از جمله در منشور ملل متحد و قطعنامهٔ ۱۲۴۴ شورای امنیت بود. این استدلال‌ها عموماً علیه یا نافی حق اخلاقی آلبانیایی‌های کوزوو برای تعیین سرنوشت نبود، بلکه بر قانونی‌بودن یا نبودن اقدام یکجانبهٔ نهادهای موقت دولت خودگردان کوزوو تمرکز داشت و ادعا می‌شد که این نهادهای موقت، قدرت و اختیارات لازم برای اعلام استقلال را نداشته‌اند.
استدلال‌های حقوقی > استدلال‌ها در حمایت از اعلامیهٔ استقلال

استدلال‌های طرح‌شده در حمایت از اعلامیهٔ یکجانبهٔ استقلال کوزوو، پنج جنبهٔ اصلی را پوشش می‌دهد. اول، این فرض در حقوق بین‌الملل که از حقوق مدنی و بشری تمامی انسان‌ها از جمله حقوق اقلیت‌ها باید حفاظت شود و هدف این بود که نشان داده شود حقوق مردم کوزوو از سوی دولت حاکم صربستان به رهبری اسلوبودان میلوشویچ نقض شده‌است. دوم، اشاره به تأکید ضمائم اسناد بین‌المللی مانند قطعنامهٔ ۱۲۴۴ بر یک روند سیاسی برای تعیین وضعیت نهایی سرزمین کوزوو بود و موافقان معتقد بودند که این روند با تشکیل مجلس کوزوو به‌صورت موفقیت‌آمیز طی شده‌است. سوم اینکه ارجاع‌ها به یکپارچگی سرزمینی صربستان تنها در مقدمه و بخش غیرحکمی قطعنامه آمده و نه در بخش حکمی و ماهوی و الزام‌آور آن؛ لذا این سند بین‌المللی درخصوص شکلی که وضعیت نهایی کوزوو به خود می‌گیرد ساکت است. چهارم، اصل تمامیت ارضی تنها در روابط میان کشورها جاری است و ارتباطی به اعلامیهٔ استقلال گروه‌های قومی و نژادی در داخل کشورها ندارد. پنجم اینکه حق تعیین سرنوشت، که دیوان بین‌المللی دادگستری در پروندهٔ تیمور شرقی آن را به‌عنوان یکی از قواعد آمره در حقوق بین‌الملل (jus cogens) شناسایی کرد، حقی متعلق به تمامی مردمان جهان است و نه فقط مردمانی که در فضای استعماری زندگی می‌کنند.
یک استدلال مهم دیگر، لزوم حفظ انسجام و ثبات رویه بود: در آخرین قانون اساسی مشروع یوگسلاوی، کوزوو دارای همان حق تعیین سرنوشتی بود که مبنای استقلال پنج کشور از جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی قرار گرفت یعنی کرواسی، اسلوونی، مونته‌نگرو، مقدونیه و بوسنی و هرزگوین. در اصلاحات قانون اساسی که طی سال‌های ۱۹۶۳ تا ۱۹۷۴ انجام شد، یوگسلاوی دو منطقهٔ خودمختار کوزوو و وویوودینا را عملاً به وضعیت حقوقی سایر جماهیر یوگسلاوی ارتقا داد چنان‌که این دو منطقه، دارای دولت و مجلس و قوهٔ قضائیهٔ متعلق به خود بودند و در تمامی نهادهای فدرال یوگسلاوی مشارکت برابر داشتند و حتی در پارلمان فدرال یوگسلاوی قدرت وتو داشتند. با وجود این، دولت میلوشویچ در دههٔ ۱۹۸۰، نهادهای حکومتی کوزوو را منحل کرد و یکجانبه قانون اساسی را تغییر داد تا این دو منطقه را از خودمختاری محروم کند. این استدلال در جلسات رسیدگی دیوان از سوی کرواسی مطرح شد.
صدور نظر مشورتی دیوان

دیوان پس از ملاحظهٔ اوضاع و احوال و بررسی تمامی شرایط، مدارک و مستندات، در ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۰ نظر مشورتی خود را صادر و اعلام کرد که اعلامیهٔ استقلال کوزوو ناقض حقوق بین‌الملل عمومی، قطعنامهٔ ۱۲۴۴ شورای امنیت یا چارچوب اساسی (The Constitutional Framework) نیست و این اعلامیه هیچ قاعدهٔ لازم‌اجرای حقوق بین‌الملل را نقض نکرده‌است؛ بنابراین دیوان به اتفاق آرا صلاحیت ارائه نظر مشورتی را احراز و با ۱۰ رای در برابر ۴ رای اعلام کرد که اعلامیهٔ استقلال کوزوو ناقض حقوق بین‌الملل عمومی نیست.
این نظر، واکنش‌های بسیاری در سراسر جهان برانگیخت. اغلب کشورهایی که پیش از صدور نظر دیوان، کوزوو را به رسمیت شناخته بودند از این نظر استقبال کردند و البته آن را «منحصربه‌فرد» خوانده و گفتند که باعث ایجاد رویهٔ حقوقی بین‌المللی نخواهد بود. از سوی دیگر، کشورهایی که کوزوو را به رسمیت نشناخته بودند اعلام کردند که کماکان حاضر به شناسایی کوزوو نیستند زیرا این کار باعث ایجاد سابقه و رویه‌ای برای تأیید تجزیه‌طلبی در نقاط دیگر جهان خواهد شد.
قاضی کروما که از قضات مخالف نظر مشورتی بود، در نظریهٔ مخالف خود گفت که نمی‌تواند با نظر دیوان همراهی کند که اعلامیهٔ استقلال، حقوق بین‌الملل را نقض نکرده‌است زیرا پذیرش گروه‌های قومی، زبانی یا مذهبی و اجازهٔ اعلام استقلال به آنها و جداشدن از دولتی که خود بخشی از آن هستند، بدون رضایت دولت کنونی و خارج از زمینهٔ استعمارزدایی، رویهٔ خطرناکی را به وجود می‌آورد که نتیجهٔ آن این خواهد بود که همهٔ گروه‌های قومی و زبانی آزاد خواهند بود تا با صدور یک اعلامیه، اعلان استقلال کنند. از نظر او، دیوان در هر مورد باید نیت دولت‌ها و در این مورد خاص نیت شورای امنیت سازمان ملل متحد را در نظر می‌گرفت. به نظر قاضی کروما اعلامیهٔ استقلال به دو دلیل ناقض قطعنامهٔ ۱۲۴۴ است؛ اول آنکه قطعنامه برای برقراری یک مصالحه تنظیم شده بود تا نظر موافق همهٔ گروه‌های مربوطه دربارهٔ وضعیت نهایی کوزوو رعایت شود اما تنظیم‌کنندگان اعلامیه این امر را نادیده گرفتند، و دوم آن که مفاد اعلامیهٔ استقلال، اساس قطعنامه را که در جستجوی یک راه‌حل سیاسی بر اساس احترام به تمامیت ارضی جمهوری صربستان و خودمختاری کوزوو است، نقض می‌کند. قاضی کروما معتقد بود که این اعلامیه مطابق با قواعد حقوق بین‌الملل عمومی نیست و اصل احترام به حاکمیت و تمامیت ارضی دولت‌ها را نقض کرده‌است.
نقشهٔ رأی‌گیری دربارهٔ قطعنامهٔ A/63/L.2 در مجمع عمومی سازمان ملل متحد در اکتبر ۲۰۰۸.  کشورهایی که رأی مثبت دادند.  کشورهایی که رأی منفی دادند.  کشورهایی که رأی ممتنع دادند.  کشورهایی که در رأی‌گیری غایب بودند.
کشورهای شرکت‌کننده در روند رسیدگی دیوان بین‌المللی دادگستری به این پرونده.
جلسهٔ عمومی رسیدگی به پروندهٔ مطابقت اعلامیهٔ یکجانبهٔ استقلال کوزوو با حقوق بین‌الملل - دیوان بین‌المللی دادگستری.
کورنرسویل، تنسی

مکان
| Cornersville, Tennessee | Cornersville, Tennessee |
| --- | --- |
شهرک: شهرک
Location of Cornersville, Tennessee: Location of Cornersville, Tennessee
مختصات: ۳۵°۲۱′۲۹″ شمالی ۸۶°۵۰′۳۰″ غربی﻿ / ﻿۳۵٫۳۵۸۰۶°شمالی ۸۶٫۸۴۱۶۷°غربی﻿ / 35.35806; -86.84167: مختصات: ۳۵°۲۱′۲۹″ شمالی ۸۶°۵۰′۳۰″ غربی﻿ / ﻿۳۵٫۳۵۸۰۶°شمالی ۸۶٫۸۴۱۶۷°غربی﻿ / 35.35806; -86.84167
State: تنسی
شهرستان: Marshall
مساحت: مساحت
 • کل: ۱٫۹ مایل مربع (۴٫۹ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱٫۹ مایل مربع (۴٫۹ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۸۸۳ فوت (۲۶۹ متر)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۹۶۲
 • تراکم: ۵۱۱٫۸/مایل مربع (۱۹۷٫۶/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 37047
کد منطقه: 931
FIPS code: 47-17180
GNIS feature ID: 1306120
کورنرسویل(به انگلیسی: Cornersville) شهری در ایالت تنسی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۱۹۴ نفر بوده‌است.
خلیل شوقی

خلیل شوقی هنرمند، بازیگر و کارگردان عراقی است. او در ۵ فوریه ۱۹۲۴ میلادی در بلدروز به دنیا و در ۱۰ آوریل ۲۰۱۵ در هلند درگذشت. او در رشته بازیگری در مؤسسه هنرهای زیبای بغداد تحصیل کرد ولی بعد از چهار سال تحصیل، آن را رها کرد. در نهایت برای فارغ‌التحصیل شدن دیپلم هنر بازیگری را در سال ۱۹۵۴ دریافت کرد. به عنوان کارمند در اداره راه‌آهن مشغول به کار شد. او همچنین سرپرستی واحد فیلمسازی را برعهده داشت و تعدادی از فیلم‌های مستند و خبری را کارگردانی کرد.
فیلم‌ها

چه کسی مسئول است؟ - ۱۹۵۶
ابوحیله - ۱۹۶۲
روزی دیگر -۱۹۷۹
عاشق
شوالیه و کوه
چیزی قوی
نمایشگاه هوایی تهران

نمایشگاه هوایی تهران(به انگلیسی: Tehran Aviation Exhibition)، مکانی برای نمایش هواپیماهای قدیمی است و از جاهای دیدنی تهران به شمار می‌رود. 
جایی که گردشگران می‌توانند با انواع هواپیماهای تاریخی ایران آشنا شوند. نمایشگاه هوایی تهران، کار خود را از سال ۱۳۶۵ به منظور نمایش هواپیماهای فرسوده و قدیمی و همچنین آشنایی جوانان با پرواز و صنعت هوافضا آغاز کرد. این نمایشگاه، اولین و تنها مرکز دائمی نمایش‌های هوایی در ایران و خاورمیانه است. نمایشگاه هوایی تهران در واقع یک موزه هوانوردی است که در آن هواپیماهای قدیمی به نمایش گذاشته شده‌اند. این نمایشگاه ۴۰ هکتار وسعت دارد و دارای بخش‌های متنوعی شامل محوطه هواپیما، سالن موزه تاریخ و سرگذشت هوانوردی ایران و جهان است. بیش از ۴۲ فروند هواپیما در این نمایشگاه به نمایش گذاشته شده‌اند که هر کدام از آن‌ها تاریخچه طولانی دارند. این نمایشگاه در چهار کیلومتری جاده تهران-کرج واقع شده‌ و بازدید از آن برای عموم آزاد است. در این نمایشگاه هواپیماهای تک موتوره، دو موتوره، سه موتوره، هلی‌کوپتر، پاراموتور، هواپیماهای توپولف و هلکوپتر ظفر به نمایش گذاشته شده ‌است.
آشنایی با تئوری پرواز و اصول صحیح ساخت هواپیما و همچنین نمونه هواپیماهای بسیار قدیمی مانند داکوتا، قطعات انواع هواپیما، فیلم‌های مربوط به پرواز با کایت و بالون نیز به نمایش گذاشته شده است. برای رفتن به نمایشگاه هوایی تهران، باید به بزرگراه شیخ فضل‌الله غرب رفته و بعد از گذشتن از بزرگراه باکری به پارک ارم تهران رفت. درست روبه‌روی پارک ارم، نمایشگاه هوایی تهران را مشهود است. همچنین می شود از مترو برای رسیدن به نمایشگاه هوایی تهران استفاده کرد؛ بدین منظور باید مردم به ایستگاه متروی ارم سبز بروند، این ایستگاه در فاصله یک کیلومتری از نمایشگاه قرار دارد و با چند قدم پیاده‌روی می شود به آن رسید.گزینه دیگر برای رسیدن به نمایشگاه هوایی تهران استفاده از اتوبوس است. ایستگاه اتوبوس پارک ارم در خط کرج به میدان آزادی، نزدیک‌ترین ایستگاه اتوبوس به این نمایشگاه است.
موزه هواپیماهای ایران

موزه هواپیماهای تهران یا همان موزه نمایشگاه هوایی تهران است؛ یعنی اولین و تنها مرکز دائمی نمایش‌های هوایی در خاورمیانه است. در این موزه هواپیماهای قدیمی در معرض نمایش عموم قرار دارد و در واقع این موزه مکانی برای آشنایی افراد با پرواز و صنعت هوانوردی است.قبل از انقلاب دو موزه هوانوردی در ایران یکی در منزل امیر خاتمی فرمانده اسبق نیروی هوایی و دیگری در فرودگاه قلعه مرغی وجود داشتند که هر دو در سال ۱۳۵۰ تاسیس شده بودند. فرودگاه قلعه مرغی، قدیمی‌ترین آشیانه هواپیمای ایران بود. پس از پیروزی انقلاب و در سال ۱۳۶۵ تنها موزه هوانوردی ایران در مرکز نمایش‌های هوایی تهران، روبه‌روی پارک ارم افتتاح شد. این مرکز دارای مجموعه‌ای کامل از قدیمی‌ترین هواپیماهای ایران است. نخستین پرنده‌های این موزه هواپیماهای سبک و سنگینی بودند که شرکت هواپیمایی آسمان آن‌ها را به عنوان بخشی از بدهی خود به سازمان صنایع هوایی واگذار کرد. اما هواپیماهای جالب تر این موزه، دو فروند بوئینگ ۷۲۷ به نام‌های فلسطین و قدس هستند که جزو هواپیماهای وی‌آی‌پی ارتش بوده‌اند.