stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
میدان هوایی بین‌المللی کابل
تصادفات و حوادث > غیرنظامی

در ۲ ژانویه ۱۹۶۲، پرواز ۱۲۳ ایران ایر که یک داگلاس دی‌سی-۳ پرواز باری بود، هنگام تلاش برای پرواز از کابل سقوط کرد. در هنگام چرخش، کاپیتان متوجه نقص در موتور شماره ۱ شد و به دنبال آن هواپیما از سمت چپ باند منحرف شد. برای جلوگیری از سقوط، کاپیتان هواپیما را به هوا بلند کرد، اما در حالی که قصد داشت هواپیما را از فرودگاه دور کند، بال به زمین برخورد کرد و پس از آن سقوط کرد. هر دو خلبان زنده مانده بودند.
در ۱۵ ژانویه ۱۹۶۹، در برخورد زمینی با داگلاس DC-6 YA-DAN آریانا، داگلاس DC-3 YA-AAB از شرکت هواپیمایی آریانا افغان آسیب دید که فراتر از ترمیم اقتصادی بود.
در ۲۱ سپتامبر ۱۹۸۴، یک فروند مک دونل داگلاس DC-10-30 از شرکت هواپیمایی آریانا افغان هنگام نزدیک شدن به فرودگاه کابل مورد اصابت گلوله‌های انفجاری قرار گرفت. همه مسافران و خدمه از این حادثه جان سالم به در بردند.
در ۱۲ ژوئن ۱۹۹۰، یک ایلیوشین ایل -۷۶ از آئروفلوت هنگام پرواز با سرعت ۲۲٬۵۰۰ فوت (۶٬۸۵۸ متر) توسط یک موشک مورد اصابت قرار گرفت و باعث خاموش شدن دو موتور شد. هواپیما بدون کوبیدن در باند آسفالته، در کابل فرود اجباری کرد. همه ۱۰ خدمه زنده مانده بودند.
در تاریخ ۲۹ مه ۱۹۹۲، یک هواپیمای توپولوف تو-۱۵۴ هواپیمایی آریانا افغان هنگام فرود در کابل مورد اصابت موشک قرار گرفت. دماغه هواپیما آسیب دیده اما به سلامت فرود آمده‌است. همه مسافران و خدمه زنده مانده بودند.
در ۲۹ مارس ۱۹۹۸، یک فروند بوئینگ ۷۲۷–۲۰۰ از شرکت هواپیمایی آریانا افغان هنگام پایین آمدن به کابل به کوه شارکی براتایی با ۳۰۰۰ فوت (۹۱۴ متر) سقوط کرد. همه ۱۰ خدمه و ۳۵ مسافر هواپیما جان خود را از دست دادند.
در تاریخ ۳ فوریه ۲۰۰۵، پرواز هوایی ۹۰۴ کام ایرکه یک بوئینگ ۷۳۷–۲۰۰ بود و توسط هواپیمایی فینکس اداره می‌شد، در نزدیکی کابل در هوای نامناسب از صفحه رادار ناپدید شد و این باعث یک عملیات گسترده جستجوی ارتش ملی افغانستان برای ۹۶ مسافر و ۸ خدمه شد. لاشه هواپیما دو روز بعد در کوه‌های شرق کابل پیدا شد، همه ۱۰۴ سرنشین کشته شده بودند.
در ۱۷ مه ۲۰۱۰، تمام تماس آنتونوف آن -۲۴ با پرواز ۱۱۲ که توسط پامیر ایرویز انجام می‌شد، ده دقیقه پس از عزیمت از فرودگاه قندوز قطع شد. پس از چهار روز تلاش برای جستجو، لاشه هواپیما در دوازده مایلی کابل واقع شده بود هیچ‌یک از ۳۹ مسافر و ۵ خدمه موجود در پرواز از سقوط جان سالم به در نبردند.
در ۸ مه ۲۰۱۴، پرواز ۳۱۲ یک بوئینگ ۷۳۷–۴۰۰ شرکت هواپیمایی آریانا افغان، پس از فرود در فرودگاه از باند فرار کرد. پرواز ۳۱۲ از دهلی هند آغاز شد و با یک مسافر برنامه‌ریزی شده به کابل عمل می‌کرد. هواپیما به شدت آسیب دیده و شش مسافر اندکی زخمی شده‌اند.
تصادفات و حوادث > نظامی

در ۱۱ مارس ۱۹۸۵، یک هواپیمای آنتونوف آن -۳۰ از نیروی هوایی شوروی در حال پرواز با عکس‌برداری هوایی در منطقه کابل در جنوب دره پنجشیر بود. هنگام بازگشت به فرودگاه، هواپیما مورد اصابت موشک استرلا قرار گرفت. کاپیتان سعی در فرود اضطراری در پایگاه هوایی بگرام داشت اما بسیار زیاد بود. سپس آتش‌سوزی با حمله موشکی به کنترل‌های Aileron رسید و باعث از دست دادن کنترل خلبانان شد. سه نفر از پنج خدمه هواپیما را به سلامت تخلیه کردند، اما دو خدمه دیگر جان خود را از دست دادند.
در تاریخ ۲۹ نوامبر ۱۹۸۶، یک هواپیما در حین بالا رفتن از کابل، با یک موشک استینگر مورد حمله نیروی هوایی شوروی قرار گرفت. این هواپیما حامل چندین تن راکت اس-۲۴ و ۴۰۰ کیلوگرم مواد منفجره به جلال‌آباد افغانستان بود. هر هفت خدمه از بین رفتند.
در ۲۲ اکتبر ۱۹۸۷، یک هواپیمای آنتونوف آن-12BK نیروی هوایی شوروی هنگام برخاستن از دید ضعیف، با یک هلیکوپتر میل-۲۴ برخورد کرد. هواپیما به سمت پایتخت ازبکستان، تاشکند در حرکت بود. از ۱۹ مسافر و خدمه، ۱۸ نفر جان خود را از دست دادند.
در ۲۱ دسامبر ۱۹۸۷، یک آنتونوف آن -۲۶ نیروی هوایی ارتش شوروی بلافاصله پس از بلند شدن در حالی که به یک ارتفاع امن می‌چرخید، مورد اصابت موشک استینگر قرار گرفت. موتور شماره یک مورد اصابت قرار گرفت و مخزن سوخت را سوراخ کرد. دود وارد کابین شد. هر شش خدمه با چتر نجات از هواپیما بیرون پریدند. کاپیتان دیر چتر نجات خود را باز کرد و در اثر برخورد با زمین جان خود را از دست داد.
در ۲۴ ژوئن ۱۹۸۸، گلوله‌های شلیک شده توسط شورشیان مجاهد، یک آنتونوف آن -۲۶ نیروی هوایی شوروی مورد اصابت قرار گرفت. این هواپیما در کابل سقوط کرد و یکی از شش خدمه موجود در آن کشته شد.
در ۲۸ اوت ۱۹۹۲، یک ایلیوشین ایل -۷۶ نیروی هوایی شوروی هنگام سوار شدن به کارمندان سفارت روسیه توسط یک موشک مجاهدین شورشی مورد اصابت قرار گرفت.
در ۵ اوت ۲۰۰۸، یک فروند لاکهید سی-۱۳۰ هرکولس از نیروی هوایی امارات متحده عربی هنگام فرود در کابل از باند عبور کرد که باعث آتش‌سوزی در قسمت جلو هواپیما شد. این هواپیما حامل کمک به افغانستان بود. همه اعضای خدمه زنده مانده بودند.
یک روز پس از فروپاشی دولت جمهوری اسلامی افغانستان در ۱۶ اوت ۲۰۲۱ مردم به سوی این فرودگاه هجوم آوردند و وارد باند فرودگاه شدند. حداقل هفت نفر کشته شدند: دو نفر خود را از ارابهٔ فرود یک هواپیمای بوئینگ سی-۱۷ که به پرواز درآمد، آویختند و اندکی بعد پس از پرواز هواپیما سقوط کرده و کشته شدند. سه نفر دیگر که خود را از یک جت نیروی هوایی آویخته بودند، زیر آن شده و جان خود را از دست دادند. پنتاگون گفت که دو مرد مسلح که به جمعیت شلیک کرده بودند، توسط نیروهای آمریکایی کشته شدند. روز بعد، فرودگاه ترافیک نظامی را تحت کنترل ارتش ایالات متحده باز کرد.
پروژه بازسازی

دولت افغانستان در سال ۲۰۰۵ میلادی پیشنهاد کمک ۳۵ میلیون دلاری کشور ژاپن برای بازسازی میدان هوایی کابل را پذیرفت. بر اساس توافقات دو طرف، جاپان ترمینال جدیدی با استانداردهای بین‌المللی را برای پروازهای خارجی میدان هوایی بین‌المللی کابل خواهد ساخت. پس از راه‌اندازی ترمینال جدید، از ترمینال کنونی برای استفاده از پروازهای داخلی استفاده خواهد شد.
پروژه ساخت ترمینال جدید میدان هوایی بین‌المللی کابل در سال ۲۰۰۶ میلادی آغاز شد و نهایتاً در سپتامبر ۲۰۰۸ میلادی آماده بهره‌برداری خواهد بود. هزینه بازسازی و توسعه میدان هوایی کابل از محل کمک‌های کشور جاپان برای بازسازی افغانستان تأمین شده‌است.
شرکت‌های هواپیمایی و مقصدهای پروازی > مسافری

| شرکت‌های هواپیمایی | مقصدهای پروازی |
| --- | --- |
 هواپیمایی بین‌المللی افغان جت : بوست، چغچران، میدان هوایی بین‌المللی هرات، میدان هوایی بین‌المللی قندهار، ترین‌کوت 
 ایر ایندیا :  ایندیرا گاندی 
 هواپیمایی آریانا: اسن‌بوغا، حیدر علی‌اف، ایندیرا گاندی، دوبی، میدان هوایی بین‌المللی هرات، آتاترک، ملک عبدالعزیز، میدان هوایی بین‌المللی قندهار، کویت، شهید هاشمی‌نژاد مشهد، شرمتیوو، اورومچی 
 ایست هوریزن ایرلاینز :  بامیان، چغچران، فیض‌آباد، میدان هوایی بین‌المللی هرات، صحرایی خوست، قندوز، شرنه، زرنج (همهٔ پروازها معلق شده‌اند) 
 هواپیمایی امارات :  دوبی 
 فلای‌دبی :  دوبی 
 هواپیمایی آسمان : چارتر: شهید هاشمی‌نژاد مشهد، مهرآباد 
 کام ایر : آلماتی، فرودگاه مشهد، آنکارا، فیض‌آباد، ایندیرا گاندی، دوبی، دوشنبه، میدان هوایی بین‌المللی هرات، بینظیر بوتو، آتاترک، میدان هوایی بین‌المللی قندهار، مزار شریف، ترین‌کوت، زرنج 
 هواپیمایی ماهان :  امام خمینی 
 هواپیمایی بین‌المللی پاکستان :  بینظیر بوتو 
 خطوط هوایی صافی :  ایندیرا گاندی، دوبی، میدان هوایی بین‌المللی هرات، بینظیر بوتو، ملک عبدالعزیز، شهید هاشمی‌نژاد مشهد، فرودگاه بین‌المللی مولانا جلال الدین محمد بلخی 
 اسپایس‌جت :  ایندیرا گاندی 
 ترکیش ایرلاینز :  آتاترک
شرکت‌های هواپیمایی و مقصدهای پروازی > باری

| شرکت‌های هواپیمایی | مقصدهای پروازی |
| --- | --- |
 کوین ایرویز : دوبی 
امارات اسکای‌کارگو: آل مکتوم 
 فیتس‌ایر :  دوبی 
 ام‌ان‌جی ایرلاینز : جناح، اقبال لاهوری، ابوظبی 
 سیلک وی ایرلاینز :  حیدر علی‌اف
نگارخانه

جاده ورودی به ترمینال که با یک سوخو سو-٢٢-۴ نیروی هوایی افغانستان به نمایش گذاشته شده‌است.
ترمینال محلی ساخت شوروی، ٢۰۰٨.
هواپیمای شرکت کام ایر
هواپیمای اطلس ایر در حال برخاستن از فرودگاه کابل ۲۰۱۰
شیر بشقابی

Globe Valves Part
شیر بشقابی یا شیر کروی (به انگلیسی: Globe valve) گونه‌ای از شیرهای صنعتی هستند که در آن یک دیسک که به شکل مخروط ناقص یا نیم کره طراحی شده وظیفه کنترل جریان سیال را بر عهده دارد. این دسته از شیرها در مسیرهایی عمدتاً نصب می‌گردند که قرار است در این مسیر کار کنترل دبی جریان انجام پذیرد.
این شیرها بعلت حرکت غیر خطی سیال، مقاومت بیشتری را نسبت به انواع دیگر در برابر جریان از خود نشان می‌دهند.
ساختار کلی و عملکرد

این شیرها قابلیت تنظیم جریان را دارا بوده و گاهی اوقات به منظور قطع و وصل جریان (ON-OFF) نیز بکار برده می‌شوند. یک دیسک با مقطع دایره‌ای افقی، که به وسیلهٔ هندویل و ساقه شیر به سمت حلقه آب‌بندی(seatring) افقی، رانده شده یا از آن دور می‌شود، جریان سیال را کنترل می‌کند. بواسطه تغییر مسیر موجود در طراحی این شیر، در جریان سیال اغتشاش و تلاطم ایجاد می‌گردد، این تلاطم باعث مقاومت در برابر حرکت سیال و افت فشار قابل ملاحظه خواهد گردید.
در این نوع شیر حرکت سیال به‌طور معمول از پایین دیسک به سمت بالا می‌باشد. به همین دلیل بر روی بدنه آن یک جهت نما (فلش) وجود دارد که جهت نصب را معین می‌نماید.
تحت فشار نبودن محفظه STUFFING BOX هنگام بسته بودن شیر مزیت و انقباض استم پس از بسته شدن شیر در سرویس سیالات داغ و ایجاد نشتی از محدودیت‌های آنهاست.
در اکثر موارد به صورت آببندی فلز به فلز ساخته می‌شوند در حقیقت دیسک و حلقه آب‌بند فولادی می‌باشند.
استاندادها

استاندارد ساخت این شیرها BS 1873 است و بر اساس API 598 تست می‌شوند.
انواع شیرهای بشقابی

این شیرها دارای طراحی‌های متنوعی هستند.
شیر زاویه‌ای(ANGLE VALVE):
این شیر دارای یک زاویه ۹۰ درجه بین ورودی و خروجی می‌باشد.
در فضاهای محدود ضمن کنترل جریان وظیفه یک زانویی را هم بر عهده می‌گیرد. این نوع شیر مقاومت به جریان بسیار پایینی داشته در هزینه نصب یک زانویی (ELBOW) صرفه جویی می‌گردد.
شیر سوزنی (NEEDLE VALVE):
در مواردیکه تنظیم جریان را با دقت خاصی مورد نیاز باشداز شیرهای سوزنی استفاده می‌شود، دیسک این نوع شیر سوزنی شکل بوده و به همین دلیل نامگذاری گردیده است. شیرهای سوزنی در سایزهای پایین (غالباً ۱⁄۲ تا ۳⁄۴ اینچ)، و معمولاً برای مصارف ابزار دقیق و نمونه‌گیری بکار برده می‌شوند.
ساختمان داخلی یک شیر آب
ایستایی و میان‌ایستایی

ایستایی و میان‌ایستایی (به انگلیسی: Stadials and Interstadials) فازهایی هستند که دوره کواترنری یا ۲٫۶ میلیون سال گذشته را تقسیم می‌کنند. ایستایی‌ها (Stadials) دوره‌هایی با آب و هوای سردتر و میان‌ایستایی‌ها (interstadials) دوره‌هایی با آب و هوای گرم‌تر هستند.
به هر مرحله آب و هوای کواترنر، یک عدد مرحله ایزوتوپ دریایی (MIS) اختصاص داده شده است، که تناوب بین دماهای گرمتر و سردتر را توصیف می‌کند، همان‌طور که با داده‌های ایزوتوپ اکسیژن اندازه‌گیری می پ‌شود. ایستایی‌ها دارای اعداد MIS زوج و میان‌ایستایی‌ها دارای اعداد MIS فرد هستند. میان‌ایستایی هولوسن کنونی MIS 1 است و آخرین بیشینه یخبندان MIS 2 است.
تمایز بین ایستایی‌ها و یخبندان‌ها

عموماً ایستایی‌ها هزار سال یا کمتر و میان‌ایستایی‌ها کمتر از ده هزار سال دوام می‌آورند و میان‌یخبندان‌ها بیش از ده هزار سال و یخبندان‌ها حدود صد هزار سال دوام می‌آورند. برای اینکه دوره‌ای میان‌یخبندان در نظر گرفته شود، از قطب شمال تا زیر قطب شمال به سمت شرایط شمالی تا معتدل تغییر می‌کند و دوباره برمی‌گردد. یک میان‌ایستایی تنها به مرحله پوشش گیاهی شمالی می‌رسد.
میان‌ایستایی MIS 1 کل یخبندان میانی هولوسن کنونی را دربر می‌گیرد، اما یخبندان ویسکانسین MIS 2، ۳ و ۴ را دربر می‌گیرد.
بانک میزراهی-تفاهوت

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: شرکت سهامی عام
ISIN: IL0006954379 
صنعت: خدمات مالی
بنا نهاده: ۱۹۲۳
دفتر مرکزی:  رمت گن، اسرائیل
مدیر عامل اجرایی: الی یونس
رئیس هیئت مدیره: یاکوف پری
محصولات: بانکداری خرد بانکداری شرکتی بانکداری اختصاصی مدیریت سرمایه‌گذاری بانکداری سرمایه‌گذاری اوراق بهادار کارت اعتباری
درآمد:  ۴٫۷ ₪ میلیارد شکل اسرائیل (۲۰۱۱)
سود خالص:  ۱٫۱ ₪ میلیون شکل اسرائیل (۲۰۱۱)
تعداد کارکنان: ۳٫۸۲۷ نفر (۲۰۱۱)
وبگاه: www.mizrahi-tefahot.co.il
ساختمان مرکزی بانک میزراهی-تفاهوت در بلوار روتشیلد، شهر رمت گن
بانک میزراهی-تفاهوت (به انگلیسی: Bank Mizrahi-Tefahot) شرکت خدمات مالی و بانکداری اسرائیلی است، که در زمینه ارائه خدمات بانکداری خرد، بانکداری اختصاصی، بانکداری شرکتی، بانکداری سرمایه‌گذاری و مدیریت سرمایه‌گذاری فعالیت می‌کند.
بانک میزراهی-تفاهوت در سال ۱۹۲۳ تأسیس شد و در حال حاضر به‌عنوان چهارمین بانک بزرگ در کشور اسرائیل شناخته می‌شود. شعبه مرکزی این بانک در شهر رمت گن، اسرائیل قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس تل‌آویو معامله می‌شود.
توکاخندان گونه‌گون

| توکاخندان گونه‌گون | توکاخندان گونه‌گون |
| --- | --- |
توکاخندان گونه‌گون، Garrulax variegatus: توکاخندان گونه‌گون، Garrulax variegatus
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرنده
راسته:: گنجشک‌سانان
گونه:: T. variegatum
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Trochalopteron variegatum : Trochalopteron variegatum 
توکاخندان گونه‌گون (نام علمی: Garrulax variegatus) نام یک گونه از راسته گنجشک‌سانان است.
زنیا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: شرکت سهامی عام
صنعت: مد (لباس مردانه)
بنا نهاده: تریورو (۱۹۱۰ میلادی)
بنیانگذاران: ارمنجیلدو زنیا
دفتر مرکزی: میلان،  ایتالیا
شمار موقعیت‌ها: ۵۵۰ بوتیک
افراد کلیدی: پائولو زنیا (مدیر) جیلدو زنیا (رئیس و مدیر عامل اجرایی)
محصولات: کت شلوار، پوشاک، ژاکت، پارچه، لوازم مد، کفش، اجناس چرم
درآمد: ۱٫۳ میلیارد یورو (۲۰۱۳)
مالک: خانواده زنیا
شرکت‌های وابسته:  زنیا  تام براون  مد تام فورد  سو میزورا  زتا زنیا  آنیونا  کالای چرم لونگی 
وبگاه: www.zegna.com
ارمنجیلدو زنیا (۱۹۶۶–۱۸۹۲۲ میلادی)
لوگو از سال ۲۰۲۱ میلادی
گروه ارمنجیلدو زنیا (به ایتالیایی: Gruppo Ermenegildo Zegna), (تلفظ ایتالیایی: [ˈʣeɲɲa])؛ همچنین به عنوان گروه زنیا یا گروه ارمنجیلدو زنیا نیز شناخته می‌شود، یک خانه مد لوکس ایتالیایی است که دفتر مرکزی آن در میلان است. این شرکت در سال ۱۹۱۰ میلادی توسط ارمنجیلدو زنیا در تریورو، استان بیه‌لا، در منطقه پیه‌مونته در شمال ایتالیا تأسیس شد. این شرکت توسط خانواده زنیا رهبری می‌شود و یکی از مشهورترین مشاغل ایتالیایی پوشاک مردانه در سطح بین‌المللی است. از سال ۲۰۲۱ میلادی، یک شرکت سهامی عام است که در بورس اوراق بهادار نیویورک فهرست شده است. محصولات این شرکت همچون: کت شلوار، پوشاک، کفش و لوازم چرم در ۵۵۰ بوتیک در جهان عرضه می‌شود، شرکت زنیا بزرگ‌ترین برند لباس مردانه براساس درآمد در جهان است.
ویترین نمایندگی در رم، ایتالیا
ورزقان (ترکمانچای)

| ورزقان | ورزقان |
| --- | --- |
روستا: روستا
ورزقانموقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانورزقانورزقان (استان آذربایجان شرقی)نمایش نقشه استان آذربایجان شرقی: ورزقانموقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانورزقانورزقان (استان آذربایجان شرقی)نمایش نقشه استان آذربایجان شرقی
مختصات: ۳۷°۴۰′۱۸″شمالی ۴۷°۲۴′۰۶″شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۶۷۱۶۰۵۱°شمالی ۴۷٫۴۰۱۷۳۴۸°شرقی﻿ / 37.6716051; 47.4017348: مختصات: ۳۷°۴۰′۱۸″شمالی ۴۷°۲۴′۰۶″شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۶۷۱۶۰۵۱°شمالی ۴۷٫۴۰۱۷۳۴۸°شرقی﻿ / 37.6716051; 47.4017348
کشور: ایران
استان: آذربایجان شرقی
شهرستان: ترکمانچای
بخش: مرکزی
دهستان: بروانان مرکزی
جمعیت: ۱۰۱۵ نفر (سرشماری ۹۵)
ورزقان، روستایی در دهستان بروانان مرکزی بخش مرکزی شهرستان ترکمانچای در استان آذربایجان شرقی ایران است.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱٬۰۱۵ نفر (۳۵۲ خانوار) بوده است.
اتحادیه ملی برای دموکراسی

| اتحادیه ملی برای دموکراسی အမျိုးသား ဒီမိုကရေစီ အဖွဲ့ချုပ် | اتحادیه ملی برای دموکراسی အမျိုးသား ဒီမိုကရေစီ အဖွဲ့ချုပ် |
| --- | --- |
نام انگلیسی: National League for Democracy
رهبر: آنگ سان سو چی
بنیان‌گذاری: ۲۷ سپتامبر ۱۹۸۸ (۱۹۸۸-0۹-۲۷)
رنگ رسمی: قرمز
تعداد کرسی در مجلس سنای میانمار: ۱۳۵ از ۲۲۴
تعداد کرسی در مجلس نمایندگان میانمار: ۲۵۵ از ۴۴۰
تعداد کرسی در مجالس ایالتی و ناحیه‌ای میانمار: ۴۷۶ از ۸۵۰
حزب اتحادیه ملی برای دموکراسی که در سال ۱۹۸۸ تأسیس شد در سال ۱۹۹۰ به پیروزی قاطعی در انتخابات سراسری دست یافت که نظامیان حاکم آن را نپذیرفتند و رهبر این حزب آنگ سان سو چی را تا سال ۲۰۱۰ در حصر خانگی نگه داشتند. این حزب انتخابات سال ۲۰۱۰ را تحریم کرد اما پس از آغاز تغییرات در حکومت در انتخابات میان دوره‌ای سال ۲۰۱۲ شرکت کرد. در انتخابات آزاد نوامبر سال ۲۰۱۵ این حزب به پیروزی چشمگیری دست یافت که این بار مورد پذیرش نظامیان واقع شد. در حالی که بر اساس قانون اساسی این کشور، آنگ سان سو چی به دلیل تابعیت خارجی فرزندانش نمی‌تواند به ریاست جمهوری انتخاب شود، تین چیاو از نزدیک‌ترین همراهان سو چی از این حزب در مارس ۲۰۱۵ بعنوان رئیس جمهور انتخاب شد.
نتایج انتخابات > مجلس سنا

| انتخابات | تعداد کرسی‌های کسب شده | تعداد آرا | درصد آرا | تعداد منتخبین | توضیح | رهبر حزب |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۱۰ | ۰ از ۲۲۴ | — | — | — | تحریم | آنگ سان سو چی |
| ۲۰۱۲ | ۴ از ۲۲۴ | — | — |  ۴ | حزب مخالف | آنگ سان سو چی |
| ۲۰۱۵ | ۱۳۵ از ۲۲۴ | — | — |  ۱۳۱ | حزب اکثریت | آنگ سان سو چی |
:
نتایج انتخابات > مجلس نمایندگان

| انتخابات | تعداد کرسی‌های کسب شده | تعداد آرا | درصد آرا | تعداد منتخبین | توضیح | رهبر حزب |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۹۰ | ۳۹۲ از ۴۹۲ | ۷٬۹۳۰٬۸۴۱ | ۵۲٫۵٪ |  ۳۹۲ | پذیرفته نشد | آنگ سان سو چی |
| ۲۰۱۰ | ۰ از ۴۴۰ | — | — | — | تحریم | آنگ سان سو چی |
| ۲۰۱۲ | ۳۷ از ۴۴۰ | — | — |  ۳۷ | حزب مخالف | آنگ سان سو چی |
| ۲۰۱۵ | ۲۵۵ از ۴۴۰ | — | — |  ۲۱۸ | حزب اکثریت | آنگ سان سو چی |
:
نتایج انتخابات > مجالس ایالتی و ناحیه‌ای

| انتخابات | تعداد کرسی‌های کسب شده | تعداد آرا | درصد آرا | تعداد منتخبین | توضیح | رهبر حزب |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۱۵ | ۴۷۶ از ۸۵۰ | — | — |  ۴۷۴ |  | آنگ سان سو چی |
:
ارتش استقلال برمه

سرلشکر آنگ سان به عنوان وزیر دفاع، ۱۹۴۳. او پدر سیاستمدار زن میانمار، آنگ سان سو چی برنده جایزه نوبل در سال ۱۹۹۱ میلادی است.
| ن ب ونبرد برمه | ن ب ونبرد برمه |
| --- | --- |
 حمله ژاپن به برمه Bilin River  Sittang Bridge  Pegu  Taukkyan  Yunnan-Burma Road Tachiao  Oktwin  Toungoo  ارتش استقلال برمه  Prome  نبرد یناگ یانگ Burma campaign (1942–1943) لشکرکشی به آراکان  هامپ  چیندیت‌ها نبرد شمال برمه و غرب یون‌نان لشکرکشی برمه (۱۹۴۴) چیندیت‌ها  Admin Box  عملیات یو-گو نبرد ایمفال  Shangshak  Tennis Court  نبرد کوهیما  محاصره ماییتکینا  Mogaung  نبرد کوه سونگ کارزار برمه (۱۹۴۵-۱۹۴۴) Meiktila and Mandalay  Pakokku  Hill 170  نبرد جزیره رامره  Tanlwe Chaung  Dracula  Elephant Point  Sittang Bend :  حمله ژاپن به برمه Bilin River  Sittang Bridge  Pegu  Taukkyan  Yunnan-Burma Road Tachiao  Oktwin  Toungoo  ارتش استقلال برمه  Prome  نبرد یناگ یانگ Burma campaign (1942–1943) لشکرکشی به آراکان  هامپ  چیندیت‌ها نبرد شمال برمه و غرب یون‌نان لشکرکشی برمه (۱۹۴۴) چیندیت‌ها  Admin Box  عملیات یو-گو نبرد ایمفال  Shangshak  Tennis Court  نبرد کوهیما  محاصره ماییتکینا  Mogaung  نبرد کوه سونگ کارزار برمه (۱۹۴۵-۱۹۴۴) Meiktila and Mandalay  Pakokku  Hill 170  نبرد جزیره رامره  Tanlwe Chaung  Dracula  Elephant Point  Sittang Bend 
ارتش استقلال برمه (به انگلیسی: Burma Independence Army) یک ارتش انقلابی و همدست با نیروهای محور بود که برای کمک به ژاپنی‌های میانمار (برمه) در سال ۱۹۴۲ در طی حمله ژاپن به برمه و برای پایان سلطه حکومت بریتانیا در برمه جنگید.
این اولین ارتش پسااستعماری در تاریخ برمه بود. ارتش استقلال برمه از گروهی ملی‌گرایان برمه در سال ۱۹۴۱ به نام سی رفیق و تحت نظارت نیروی زمینی امپراتوری ژاپن تشکیل شد. تلاش‌های ارتش استقلال برمه برای ایجاد یک دولت در طول تهاجم ژاپن منجر به انحلال آن توسط ژاپنی‌ها و تشکیل «ارتش دفاع برمه» که کوچکتر بود به جای آن شد. همان‌طور که ژاپن برمه را به سمت استقلال اسمی هدایت کرد، ارتش دفاع برمه در سال ۱۹۴۳ به ارتش ملی برمه در ایالت برمه تبدیل شد و سپس به صورت یک دولت دست‌نشانده تحت با ماو، گسترش یافت.
پس از تماس مخفیانه با بریتانیا در طول سال ۱۹۴۴، در ۲۷ مارس ۱۹۴۵، ارتش استقلال برمه علیه ژاپنی‌ها شورش کرد. ارتش به عنوان متحد از فرمانده عالی متفقین، لرد لوئیس مونتباتن، که به کمک آنها برای مقابله با نیروهای ژاپنی نیاز داشت، به رسمیت شناخته شد. در حال عقب‌نشینی نیروهای ژاپنی و کاهش فشار بین رهبری ارتش استقلال و بریتانیا به عنوان بخشی از اتحادیه ضد فاشیست آزادی مردم، ارتش استقلال در جریان رژه پیروزی مشترک متفقین و برمه در رانگون در ۲۳ ژوئن ۱۹۴۵، دوباره به عنوان «نیروهای میهنی برمه» نامگذاری شد. پس از جنگ، پس از مذاکرات پرتنش، تصمیم گرفته شد که نیروهای میهنی برمه در ارتش جدید برمه تحت کنترل بریتانیا ادغام شود، اما بسیاری از کهنه سربازان تحت رهبری قدیمی در «سازمان شبه نظامی داوطلب مردمی» در وضعیت ناپایدار برمه پس از جنگ به کار خود ادامه دهند.
آنگ سان و ژاپن

آنگ سان یک ناسیونالیست جنبش دانشجویی بود که برای آرمان یک برمه مستقل کار می‌کرد. زمانی که در دانشگاه بود، به یک رهبر سیاسی بانفوذ تبدیل شد و بستر جدیدی برای دانشجویان ملی‌گرای تحصیل‌کرده ایجاد کرد که قصد تشکیل یک کشور مستقل برمه را داشتند. در سال ۱۹۳۸ او به حزب رادیکال و ضد استعماری دوباما آسیایونه (معروف به «تاکینز») پیوست. پس از شیوع جنگ جهانی دوم، حزب دوباما آسیایونه با حزب بینوایان ترکیب شد و بلوک آزادی را ایجاد کرد که با تلاش‌های جنگی بریتانیا مخالفت کرد، مگر اینکه برمه بلافاصله پس از جنگ استقلال خود را تضمین کند و تهدید کرد که کارزار ضدانگلیسی و ضد جنگ خود را افزایش خواهد داد. بریتانیایی‌ها خواسته‌های بلوک آزادی را رد کردند و بسیاری از رهبری آن تا پس از حمله ژاپن در سال ۱۹۴۲ به زندان افتادند. آنگ سان در سال ۱۹۴۰ به جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) پرواز کرد تا با چینی‌ها تماس برقرار کند تا در مورد سرمایه‌گذاری در ارتش مستقل برمه بحث کند.
در سال ۱۹۴۰، علاقه نظامی امپراتوری ژاپن به آسیای جنوب شرقی افزایش یافته بود، بریتانیایی‌ها آشکارا به جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) که ژاپن در جنگ دوم چین و ژاپن علیه آن می‌جنگید، کمک نظامی می‌کردند. مخصوصاً از طریق جاده برمه تازه افتتاح شده، مواد جنگی می‌فرستادند. با دشمنی آشکار ژاپن با بریتانیا و ایالات متحده، اشغال برمه برای ارتش ژاپن اهمیت حیاتی پیدا کرد. اشغال برمه به معنای سرکوب مسیر تدارکاتی به جمهوری چین از بزرگراه برمه بود که یکی از مسیرهای کمک‌رسانی بود. ژاپنی‌ها همچنین لاستیک طبیعی را یکی از معدود منابع نظامی می‌دانستند که ایالات متحده نمی‌توانست برای خود تأمین کند. این ایده وجود داشت که با کنترل عرضه لاستیک طبیعی در آسیای جنوب شرقی، ممکن است یک معاهده صلح به شکلی مطلوب برای ژاپن ایجاد شود.
سرهنگ کیجی سوزوکی، افسر ستاد کل امپراتوری، مأموریت یافت تا استراتژی مقابله با جنوب شرق آسیا را طراحی کند و طرحی برای عملیات مخفیانه در برمه تهیه کرد. ژاپنی‌ها در آن زمان اطلاعات کمی در مورد برمه داشتند و تماس‌های کمی در داخل این کشور داشتند. مأمور ارشد ژاپنی در این کشور، «کوکوبو شوزو»، نیروی ذخیره نیروی دریایی بود که چندین سال در آنجا اقامت داشت و با اکثر گروه‌های سیاسی ضد بریتانیایی ارتباط داشت. سوزوکی به‌طور مخفیانه از برمه دیدن کرد و در سپتامبر ۱۹۴۰ به عنوان یک روزنامه‌نگار برای یومیوری شیمبون تحت نام «ماسویو می‌نامی» و همچنین با رهبران سیاسی
تاکین کوداو همائینگ و دوباما آسیایونه ملاقات کرد. ژاپنی‌ها بعداً با آنگ سان در چین تماس گرفتند که به شیامن زمانی که سوزوکی او را بازداشت کرد، رسیده بود.
سوزوکی و آنگ سان سپس به توکیو پرواز کردند. پس از بحث و گفتگو در ستاد کل امپراتوری، در فوریه ۱۹۴۱ تصمیم به تشکیل سازمانی به نام «می‌نامی کیکان» گرفته شد که قرار بود از گروه‌های مقاومت برمه حمایت کند و راه برمه به چین را ببندد. در تعقیب این اهداف، جنگجویان بالقوه استقلال در برمه را به خدمت گرفته و آنها را در متحد ژاپن تایلند یا رژیم وانگ جینگ وی آموزش می‌دادند. آنگ سان و ۲۹ نفر دیگر، افسران آینده و هسته اصلی ارتش استقلال برمه، معروف به سی رفیق در آوریل ۱۹۴۱ برمه را ترک کردند و در جزیره هاینان (در چین کنونی) در زمینه رهبری، جاسوسی، تاکتیک‌های جنگ چریکی و سیاسی آموزش دیدند. سرهنگ سوزوکی برای کارش با می‌نامی کیکان نام برمه‌ای «بو مو گیو» («فرمانده صاعقه») را به خود گرفت.