باگز بانی
توسعه

بر اساس گفته‌های چیس کریگ، که صفحات کامیک شنبه و اولین کتاب کمیک باگز بانی را نوشت و طراحی کرد، «باگز نتیجه کار یک نفر نبود؛ بلکه او نمایانگر استعدادهای خلاقانه حدود پنج یا شش کارگردان و بسیاری از نویسندگان کارتون از جمله چارلی تورسون بود. در آن زمان، داستان‌ها معمولاً کار یک گروه بودند که پیشنهادهای مختلفی را مطرح می‌کردند، آنها را به اشتراک می‌گذاشتند و در یک کنفرانس داستانی نهایی می‌کردند.» یک نمونه اولیه از باگز، با برخی از ویژگی‌های شخصیتی یک باگز نهایی، اگرچه به شکل بسیار متفاوتی به تصویر کشیده شده بود، در فیلم شکار خرگوش صحرایی پورکی، که در ۳۰ آوریل ۱۹۳۸ اکران شد، به نمایش درآمد. این فیلم به کارگردانی بن «باگز» هارداوی و کارگردان بدون اعتبار کال دالتون (که مسئول طراحی اولیه خرگوش بود) ساخته شده است. این کارتون داستانی تقریباً مشابه با شکار اردک پورکی (۱۹۳۷) دارد که دافی داک را معرفی کرده بود. پورکی پیگ دوباره در نقش یک شکارچی ظاهر می‌شود که به دنبال طعمه‌ای احمق است که بیشتر به دیوانه کردن تعقیب‌کننده‌اش علاقه دارد تا فرار کردن. در شکار خرگوش صحرایی، اردک کوچک سیاه با یک خرگوش سفید کوچک جایگزین شده است. به گفته فریز فرلنگ، هارداوی و دالتون تصمیم گرفتند «اردک را در لباس خرگوش بپوشانند». خرگوش سفید دارای سر بیضی و بدنی بدون شکل بود. در توصیف شخصیت، او «یک دلقک روستایی» بود. مل بلانک به این شخصیت صدایی داد که شبیه به صدایی بود که بعدها برای دارکوب زبله استفاده کرد. او بلند، دیوانه و با خنده‌ای عجیب و غریب و زیر بود. شخصیت خرگوش به اندازه‌ای با تماشاگران محبوب شد که کارکنان ترمیت تریس تصمیم گرفتند دوباره از آن استفاده کنند.
این خرگوش دوباره در پرست-او چنج-او (۱۹۳۹) به کارگردانی چاک جونز ظاهر می‌شود، جایی که او خرگوش خانگی شخصیت دیده نشده شم-فو جادوگر است. دو سگ که در حال فرار از دامپذیر محلی هستند، وارد خانه صاحب غایب خرگوش می‌شوند. خرگوش به آنها آزار می‌زند اما در نهایت با سگ بزرگ‌تر از دو سگی که در صحنه هستند، شکست می‌خورد. این نسخه از خرگوش خونسرد، باوقار و کنترل‌شده بود. او خنده زیر را حفظ کرد ولی در سایر اوقات ساکت بود.
سومین ظهور خرگوش در هیر-ام اسکار-ام (۱۹۳۹) است که باز هم به کارگردانی دالتون و هاردوی ساخته شده است. این کارتون—اولین کارتون که او به عنوان یک خرگوش خاکستری به جای خرگوش سفید به تصویر کشیده شده—همچنین به خاطر اولین نقش آوازخوانی خرگوش قابل توجه است. چارلی تورسون، انیماتور اصلی فیلم، نامی برای شخصیت انتخاب کرد. او «باگز بانی» را بر روی برگه الگو که برای هارداوی کشیده بود، نوشته بود. در مواد تبلیغاتی کارتون، از جمله یک کیت خبری ۱۹۳۹ که به جا مانده است، نام روی برگه الگو به نام خود خرگوش تغییر پیدا کرد: «باگز» بانی (نقل قول تنها تا سال ۱۹۴۴ در موارد مختلف استفاده شد).
در خودزندگی‌نامه‌اش، بلانک ادعا کرد که نام دیگری که برای این شخصیت پیشنهاد شده بود «خرگوش خوشحال» بود. با این حال، در کارتون‌ها و تبلیغات واقعی، به نظر می‌رسد که نام «خوشحال» تنها در ارجاع به باگز هارداوی استفاده شده است. در هیر-ام اسکار-ام، یک تیتر روزنامه نوشته شده است: « هارداوی خوشحال.» تاریخ‌نگار انیمیشن، دیوید گرستین، با این نظریه مخالف است که «خرگوش شاد» هرگز به‌عنوان نام رسمی استفاده شده است و استدلال می‌کند که تنها استفاده از این اصطلاح نتیجه داستان‌های طنزآمیز و خیالی بود که مل بلانک در مورد توسعه شخصیت در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ تعریف کرد. نام «باگز بانی» از اوایل اوت ۱۹۳۹ در نشریه موشن هرالد پیکچرز در نقدی برای کارتون کوتاه هیر-ام اسکار-ام استفاده شده بود.
تورسون از سوی تد پیرس، رئیس بخش داستان، خواسته شد که طراحی بهتری برای خرگوش انجام دهد. این تصمیم تحت تأثیر تجربه تورسون در طراحی خرگوش‌ها بود. او خرگوش مکس را در توبی لاک‌پشته بازمی‌گردد (دیزنی، ۱۹۳۶) طراحی کرده بود. برای هارداوی، تورسون برگه الگو را که قبلاً به آن اشاره شد، با شش حالت مختلف خرگوش ایجاد کرد. برگه الگوی تورسون «تصویری کمدی از خرگوش نرم‌استخوان» بود. او بدنی گلابی شکل با اندام پشتی برجسته داشت. چهره‌اش صاف و دارای چشمان بزرگ و بیانی بود. او گردنی بلند و اغراق‌آمیز، دستانی با دستکش و سه انگشت، پاهای بزرگ و لبخند «زیرکانه» داشت. نتیجه تحت تأثیر تمایل استودیو انیمیشن والت دیزنی به ترسیم حیوانات به سبک نوزادان بامزه بود. او تأثیر واضحی از دیزنی داشت، اما به نظر می‌رسید که ترکیبی ناهمگون از مکس خرگوش لاغر و صاف از لاک‌پشت و خرگوش (۱۹۳۵) و خرگوش‌های گرد و نرم از هیاواتای کوچک (۱۹۳۷) است.
در «دوربین کنجکاو المر» که در سال ۱۹۴۰ توسط جونز ساخته شد، خرگوش برای نخستین بار با المر فاد ملاقات می‌کند. این بار خرگوش بیشتر شبیه به باگز بانی کنونی به نظر می‌رسد، بلندتر و با چهره‌ای مشابه—اما صدای ابتدایی‌تری را حفظ کرده است. طراحی شخصیت المر در دوربین کنجکاو نیز متفاوت است: او بلندتر و با صورت چاق‌تری نسبت به مدل مدرن است، اگرچه صدای شخصیت آرتور کی. برایان از آن زمان به خوبی تثبیت شده بود.