stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
امپراتوری گوگوریو
تاریخ > متمرکز سازی و گسترش اولیه (اواسط قرن اول)

گوگوریو از گروهی از قبایل مختلف مردم یه‌مک به یک ایالت اولیه توسعه یافت و به سرعت قدرت خود را از حوزه اصلی کنترل خود در زهکشی رودخانه هون گسترش داد. در زمان ته‌جو در سال ۵۳ پ. م، پنج قبیله محلی به پنج ناحیه تحت حکومت مرکزی سازماندهی مجدد شدند. روابط خارجی و ارتش تحت کنترل شاه بود. گسترش اولیه ممکن است به بهترین وجه توسط اکولوژی توضیح داده شود. گوگوریو قلمروهایی را در مناطق مرکزی و جنوبی منچوری و شمال کره که هر دو بسیار کوهستانی هستند و فاقد زمین‌های قابل کشت هستند، تحت کنترل داشت. پس از تمرکز، گوگوریو ممکن است قادر به مهار منابع کافی از منطقه برای تغذیه جمعیت آن نباشد و در نتیجه، به دنبال گرایش‌های دامداری تاریخی، به دنبال حمله به جوامع همسایه و بهره‌برداری برای زمین و منابع خود باشد. فعالیت‌های نظامی تهاجمی نیز ممکن است به توسعه کمک کرده باشد و به گوگوریو اجازه دهد تا از همسایگان قبیله‌ای خود خراج بگیرد و از نظر سیاسی و اقتصادی بر آنها تسلط داشته باشد.
ته‌جو قبایل اوکجو در شمال شرقی کره فعلی و همچنین دونگ یه و سایر قبایل در جنوب شرقی منچوری و کره شمالی را فتح کرد. از افزایش منابع و نیروی انسانی که این قبایل تحت سلطه در اختیار او قرار دادند، تائجو رهبری گوگوریو را در حمله به فرماندهی هان لیلانگ و زوانتو در کره و شبه جزیره لیائودونگ رهبری کرد و کاملاً از آنها مستقل شد.
عموماً ته‌جو به قبایل تصرف شده اجازه می‌داد تا خانسالاران خود را حفظ کنند ولی آنها را ملزم می‌کرد تا به فرماندارانی که مرتبط با نسل سلطنتی گوگوریو بودند گزارش دهند. قبایل تحت سلطه گوگوریو از دادن خراج‌های سنگین معاف می‌شدند. پادشاه ته‌جو و جانشینان وی این منابع افزایش یافته را به ادامه توسعهٔ گوگوریو در جهات شمال و غرب مرتبط کردند. قوانین جدید اشراف و رعایا را تحت نظم درآورد و به موازات آن جذب نمودن روسای قبایل در اشرافیت مرکزی نیز ادامه یافت. جانشینی سلطنتی نیز از روش برادر به برادر به شیوهٔ پدر به پسر تغییر یافت و به این ترتیب دربار سلطنتی ثبات یافت.
پادشاهی در حال گسترش گوگوریو به زودی با فرماندهی لیائودونگ در غرب خود وارد تماس نظامی مستقیم شد. در همین زمان، جنگ‌سالار چینی گونگسون کانگ با جدا کردن نیمه جنوبی از فرماندهی لیلانگ، فرماندهی دایفانگ را تأسیس کرد. بالگی، برادر پادشاه سانسانگ، به تانگ فرار کرد و از تانگ برای کمک به او برای گرفتن تاج و تخت گوگوریو کمک خواست. اگرچه گوگوریو اولین حمله را شکست داد و بالگی را کشت، در سال ۲۰۹، تانگ دوباره به گوگوریو حمله کرد، بخشی از قلمرو آن را تصرف کرد و گوگوریو را تضعیف کرد. فشار از جانب لیائودونگ، گوگوریو را مجبور کرد که پایتخت خود را در دره رودخانه هون به دره رودخانه یالو در نزدیکی هواندو منتقل کند.
تاریخ > جنگ‌های گوگوریو-وی

مقالهٔ اصلی: جنگ گوگوریو-وی
در آشفتگی‌های بعد از سقوط سلسله هان، فرمانداری‌های سابق هان از کنترل رهایی یافتند و توسط جنگ‌سالاران مستقل و مختلف حکمرانی شدند. گوگوریو که با این فرمانداری‌هایی که توسط جنگ‌سالاران خشن هدایت می‌شدند احاطه شده بود، اقدام به بهبود روابط با سلسله به تازگی ایجاد شدهٔ سائو وی در چین نمود و در سال ۲۲۰ به ان کشور خراج فرستاد. در سال ۲۳۸، گوگوریو به منظور نابود کردن فرمانداری لیائودونگ وارد یک اتحاد رسمی با وی شد.[ نیازمند منبع ]
زمانی که لیائودونگ سرانجام به دست سائو وی تصرف شد، همکاری بین گوگوریو و وی از بین رفت و گوگوریو به مرزهای غربی لیائودونگ حمله کرد. این موضوع باعث تحریک وی و ضد حمله آن در سال ۲۴۴ شد. بدین ترتیب گوگوریو در سال ۲۴۲ جنگ‌های گوگوریو – وی را آغاز کرد و سعی نمود تا با گرفتن یک دژ چینی دسترسی چینی‌ها را از قلمروهای خود در کره قطع کند. اما کشور وی با حمله و شکست گوگوریو پاسخ این اقدام را داد. پایتخت در هواندو در سال ۲۴۴ توسط نیروهای وی نابود شد. گفته می‌شود که پادشاه دونگچون به همراه ارتش نابود شده‌اش برای مدتی به سرزمین اوکجو در شرق فرار کرد. وی مجدداً در سال ۲۵۹ حمله نمود ولی در یانگمِنگ گوک شکست خورد. بر اساس سامگوک ساگی، پادشاه جونگچون ۵٫۰۰۰ سواره نظام سرآمد را جمع‌آوری کرده و سربازان مهاجم وی را شکست داد و هشت هزار نفر از نیروهای دشمن را سر برید.
تاریخ > بازسازی و توسعه بیشتر (۳۰۰ تا ۳۹۰)

در عرض تنها هفتاد سال، گوگوریو پایتختش هواندو را بازسازی کرد و مجدداً شروع به تهاجم به فرمانداری‌های لیائودونگ، لیلانگ و زوانتو کرد. زمانی که گوگوریو قلمرو خود را به شبه جزیره لیائودونگ رساند، آخرین فرمانداری چینی در لیلانگ توسط پادشاه میچون مغلوب شده و در سال ۳۱۳ جذب گوگوریو شد. با این کار باقی مانده بخش‌های شمالی شبه جزیره کره به تصرف درآمد. این فتوحات موجب پایان حکومت چینی‌ها بر مناطق شمالی شبه جزیره کره شد که به مدت ۴۰۰ سال ادامه داشت. از آن زمان به بعد تا قرن هفتم میلادی، اولویت رقابت بر سر کنترل قلمرو شبه‌جزیره توسط سه پادشاهی کره انجام می‌گرفت.
گوگوریو در دوران حکومت گگوگوون در قرن چهارم با ناکامی‌ها و شکست‌های بزرگی روبرو شد. در اوایل قرن چهارم، قوم ژیان‌بی که از مغول‌های عشایری بودند، شمال چین را تصرف کردند. در زمستان سال ۳۴۲، ژیان‌بی‌های سلسلهٔ یان سابق که توسط قبیله مورونگ هدایت می‌شدند، حمله نموده و پایتخت گوگوریو در هواندو را نابود کردند، ۵۰ هزار مرد و زن گوگوریو را برای استفاده به عنوان نیروی کار برده به اسارت گرفتند، ملکه مادر و ملکه را به عنوان زندانی گرفته و گگوگوون را مجبور نمودند تا برای مدتی فرار کند. همچنین ژیان‌بی در سال ۳۴۶ بویو را نابود کرد و مهاجرت پناهندگان بویو به گوگوریو را تسریع کرد. در سال ۳۷۱، گون‌چوگو، گگوگوون را در نبرد چی یانگ کشت و پیونگ‌یانگ، یکی از بزرگ‌ترین شهرهای گوگوریو را غارت کرد.
سوسوریم که جانشین گگوگوون شد، نهادهای کشور را تغییر داد تا آن را از یک بحران بزرگ نجات دهد. سوسوریم با روی آوردن به ثبات داخلی و اتحاد قبایل مختلف تسخیر شده، قوانین جدیدی را اعلام کرد، بودیسم را به عنوان دین دولتی در سال ۳۷۲ پذیرفت و یک مؤسسه آموزشی ملی به نام تائه‌هاک (کره‌ای: 태학; هانجا: 太學) را ایجاد کرد.
با توجه به شکست‌هایی که گوگوریو از ژیان‌بی و بکجه متحمل شده بود، سوسوریم اصلاحات نظامی را با هدف جلوگیری از چنین شکست‌هایی در آینده ایجاد کرد. ترتیبات داخلی سوسوریم زمینه را برای گسترش گوآنگ‌گائتو فراهم کرد. جانشین او و پدر گوانگ‌گه‌تو بزرگ، گگوگ‌یانگ، به هویان، ایالت جانشین یان سابق، در سال ۳۸۵ و بکجه در سال ۳۸۶ حمله کرد گوگوریو از ارتش خود برای محافظت و استثمار از مردم نیمه کوچ نشین استفاده کرد که به عنوان رعیت، سرباز پیاده یا برده خدمت می‌کردند، مانند مردم اوکجه در انتهای شمال شرقی شبه جزیره کره، و مردم مالگال در منچوری، که بعدها تبدیل به مردم جورجی شدند.
تاریخ > اوج قدرت گوگوریو (۳۹۱ تا ۵۳۱ بعد از میلاد)

گوگوریو دوران طلایی خود را در دوران گوانگ‌گه‌تو بزرگ و پسرش جانگسو تجربه کرد. در این دوران، قلمروهای گوگوریو شامل سه چهارم شبه‌جزیره کره، از جمله سئول کنونی، تقریباً تمام منچوری، و بخش‌هایی از مغولستان داخلی و روسیه کنونی بود. شواهد باستان‌شناسی وجود دارد که بر اساس اکتشافات ویرانه‌های قلعه گوگوریو در مغولستان، حداکثر گستره گوگوریو در مغولستان کنونی حتی بیشتر از آن به سمت غرب قرار دارد.
[ منبع نامعتبر؟ ] گوانگ‌گه‌تو بزرگ امپراتوری بسیار قدرتمند بود که به دلیل گسترش سریع نظامی خود در قلمرو به یاد می‌آید. او نام عصر خود را یونگ‌ناک به معنی شادمانی داخلی گذاشت و با این کار به‌طور قاطعانه‌ای تأکید کرد گوگوریو اعتبار مشابهی با سلسله‌های چینی دارد. گوانگ‌گه‌تو بزرگ در طول لشکرکشی‌های خود ۶۴ شهر محصور شده و ۱۴۰۰ روستا را فتح کرد. در غرب، او قبایل همسایه خیتان را نابود کرد و بعداً به هویان حمله کرد و کل شبه‌جزیره لیائودونگ را فتح کرد. در شمال و شرق، او بسیاری از بویو را ضمیمه کرد و سوشن‌ها را که اجداد تونگوسی، یورچن‌ها و منچوها بودند، فتح کرد. و در جنوب، او بکجه را شکست داد و تحت سلطه خود درآورد، به انحلال گایا کمک کرد و شیلا را پس از دفاع از آن در برابر ائتلافی از بکجه، گایا و ژاپن، تحت سلطه خود درآورد. گوانگ‌گه‌تو بزرگ یک اتحاد تقریبی در شبه‌جزیره کره به دست آورد و به کنترل بلامنازع بیشتر منچوری و بیش از دو سوم شبه‌جزیره کره دست یافت. کارهای گوانگ‌گه‌تو بزرگ بر روی سنگ بنای بزرگی که پسرش جانگسو در جیان امروزی در مرز بین چین و کره شمالی برپا کرده بود، ثبت شد.
جانگسو (۴۱۳–۴۹۱) در سال ۴۱۳ به سلطنت رسید و در سال ۴۲۷ پایتخت را به پیونگ‌یانگ که منطقه ای مناسب تر برای رشد به صورت یک پایتخت کلان‌شهری بود، منتقل کرد. این موضوع سبب رسیدن گوگوریو به سطحی بالا از موفقیت‌های اقتصادی و فرهنگی شد. جانگسو مانند پدرش به گسترش سرزمینی گوگوریو به منچوری ادامه داد و به رودخانه سونگهوا در شمال رسید. او به خیتان‌ها حمله کرد و سپس با متحدانش روران به دیدویو واقع در شرق مغولستان حمله کرد. جانگسو نیز مانند پدرش به اتحاد سه پادشاهی کره دست یافت. او بکجه و شیلا را شکست داد و از هر دو قلمرو زیادی به دست آورد. علاوه بر این، سلطنت طولانی جانگسو شاهد تکمیل ترتیبات سیاسی، اقتصادی و سایر نهادهای گوگوریو بود. جانگسو به مدت ۷۹ سال تا سن ۹۸ سالگی، طولانی‌ترین سلطنت در تاریخ شرق آسیا، بر گوگوریو حکومت کرد.[ منبع خود منتشر شده ] در طول سلطنت مونجامیونگ، گوگوریو بویو را به‌طور کامل ضمیمه کرد، که نشان‌دهنده دورترین گسترش گوگوریو در شمال است، در حالی که به نفوذ قوی خود بر پادشاهی شیلا و بکجه و قبایل ووجی و خیتان ادامه داد؛ گرچه اکثر مورخان دو کره بر امپراتوری بودن گوگوریو اتفاق نظر دارند اما واقعیت این است که گوگوریو در اکثر طول حیات خود نه آنقدر ضعیف بود که مثل تمام پادشاهی‌های کره پادشاهی باشد و نه آنقدر قدرتمند بود که آن را امپراتوری بدانیم، گوگوریو همیشه یک قدرت منطقه‌ای بود؛ البته در طول حیات گوانگتو و پسرش جانگسو و میراث این دو از این کشور در زمامداری خود به‌ویژه دوران شکوهمند جانگسو از این کشور یک ابرقدرت ساختند و عنوان امپراتوری لایق و به‌جای این عصر می‌باشد، آن حجم از اقتدار و شکوفایی هرگز در طول تاریخ کره دیده نشد.
تاریخ > اختلافات داخلی (۵۳۱ تا ۵۵۱)

گوگوریو در قرن ششم به اوج خود رسید. با این حال، پس از این، روند کاهشی پیوسته آغاز شد. آنجانگ ترور شد و برادرش آن‌وون جانشین او شد، که در دوران حکومتش جناح‌بندی اشرافی افزایش یافت. شکاف سیاسی عمیق‌تر شد زیرا دو جناح از شاهزادگان مختلف برای جانشینی دفاع کردند تا اینکه سرانجام یانگ‌وون هشت ساله تاج گذاری کرد. اما جنگ قدرت هرگز به‌طور قطعی حل نشد، زیرا قضات و حکام محلی خائن دارای ارتش خصوصی خودشان را به عنوان حکام بالفعل مناطق تحت کنترلشان منصوب کرده بودند، اعمال آنان عمدتاً فساد همه‌جانبه برای تجمیع ثروت ملی بود و از آن نیز برای گسترده ساختن و تقویت ارتشهای خصوصی استفاده می‌کردند و هم حاکمیت را تحت فشار و سیطره قرار می‌دادند و هم مخالفان همهٔ اقشار را سرکوب می‌ساختند، به‌مرور تنها دو عنصر قدرت در گوگوریو شکل گرفت که بر پادشاه کنترل کامل نیز داشتند و آن هم نظامیان و اشراف بودند که در میانهٔ قرن ششم درگیری گسترده‌ای مخصوصاً با نبود پادشاه میان تمامی عناصر حکومتی رخ داد همچنین بویو و قبایل حاشیه‌ای نیز شروع به سرکشی نمودند و کار به یک جنگ داخلی خانمان‌سوز کشیده شد و هرج و مرج سرتاسر کشور را برای سالها درگرفت.
با بهره‌گیری از مبارزات داخلی گوگوریو، گروهی عشایری به نام توچوئه که از گوک‌ترک‌ها بودند در دهه ۵۵۰ به قلعه‌های شمالی گوگوریو حمله کردند و برخی از سرزمین‌های شمالی گوگوریو را فتح نموده و ضربات کاری بر پیکر گوگوریو وارد ساختند، ارتش نیز که دیگر شکل منسجمی نداشت توانایی مقابله با دشمنان خارجی را نداشت. با تضعیف بیشتر گوگوریو و با ادامه جنگ داخلی بین اربابان فئودال بر سر جانشینی سلطنتی، بکجه و شیلا برای حمله به گوگوریو از جنوب در سال ۵۵۱ متحد شدند آنان نه تنها توانستند از سیطرهٔ گوگوریو که در سلطنت جانگسو و گوانگتو ریشه داشت دربیایند بلکه توانستند زمینهایی را تصرف سازند، پس از جنگی سخت بین گوگوریو و بکجه درحوالی سئول امروزی در قلعه هانسئونگ (منطقه‌ای وافر از گوگوریو که بعدها به‌مدت پانصد سال پایتخت چوسان شد و امروز نیز پایتخت کره جنوبی‌است) ارتش گوگوریو به علل مذکور عقب‌نشینی کرد، بکجه که بدون کمک شیلا پیروز شده بود تلفات بسیار زیادی داده بود، شیلا عامدانه کمک نکرد و شهر را که ده‌ها هزار کشته بر سرش داده بودند با کمترین تلفات از قوای کم بکجه به تصرف خود درآورد و به عبارتی پیمان‌شکنی کرد و در جنگ متعاقب آن بکجهٔ ضعیف را درهم کوبید این امر قدرت بکجه را نیز شدیداً به تحلیل برد و زمینه‌ساز قدرت‌گیری شیلا شد (داستان و حکایتی معروف از تاریخ سه پادشاهی).[ ]
تاریخ > درگیری‌های اواخر قرن ششم و هفتم

در اواخر قرن ششم و اوایل قرن هفتم، گوگوریو اغلب با سلسله‌های سوئی و تانگ چین درگیر درگیری نظامی بود. روابط آن با باکجه و شیلا پیچیده و متناوب بین اتحاد و دشمنی بود. همسایه آن‌ها در شمال غربی، ترک‌های شرقی بود که متحد اسمی گوگوریو بودند.
تاریخ > درگیری‌های اواخر قرن ششم و هفتم > از دست دادن دره رودخانه هان توسط گوگوریو

همان‌طور که گفته شد در سال ۵۵۱ پس از میلاد، بکجه و شیلا برای حمله به گوگوریو و فتح دره رودخانه هان، یک منطقه استراتژیک مهم در نزدیکی مرکز شبه جزیره و یک منطقه کشاورزی بسیار غنی، با یکدیگر متحد شدند که درنهایت شیلا بر منطقه تسلط یافت.
جنگ در وسط شبه‌جزیره کره، پیامدهای بسیار مهمی داشت. این امر عملاً بکجه را به ضعیف‌ترین بازیگر شبه جزیره کره تبدیل کرد و به شیلا یک منبع مهم و منطقه غنی از جمعیت را به عنوان پایگاهی برای توسعه داد. درمقابل، این جنگ باعث شد گوگوریو این منطقه تجاری و پرجمعیت را از دست داده و بخشی از قوایش را به‌جای چین صرف جنوب سازد. همچنین به شیلا دسترسی مستقیم به دریای زرد داد و تجارت مستقیم و دسترسی دیپلماتیک را به سلسله‌های چینی باز کرد و پذیرش فرهنگ چینی توسط شیلا را تسریع کرد؛ بنابراین، شیلا می‌توانست کمتر به گوگوریو برای عناصر تمدن تکیه کند و می‌توانست فرهنگ و فناوری را مستقیماً از چین دریافت کند. این شیب فزاینده شیلا به چین منجر به اتحادی شد که برای گوگوریو در اواخر قرن هفتم فاجعه‌بار بود.
تاریخ > درگیری‌های اواخر قرن ششم و هفتم > جنبش‌های احیاگر

پس از سقوط گوگوریو در سال ۶۶۸، بسیاری از مردم گوگوریو با شروع جنبش‌های احیای گوگوریو علیه تانگ و شیلا شورش کردند. از جمله ژئوم موجام، دائه جونگ سانگ و چندین ژنرال معروف بودند. سلسله تانگ تلاش کرد اما نتوانست چندین فرماندهی را برای حکومت بر منطقه ایجاد کند.
در سال ۶۷۷، تانگ بوجانگ را به عنوان "پادشاه چوسون " منصوب کرد و او را به عنوان مسئول فرماندهی لیائودونگ در حفاظت عمومی برای آرام کردن شرق به عهده گرفت. با این حال، بوجانگ در تلاش برای احیای گوگوریو، سازماندهی پناهندگان گوگوریو و متحد شدن با قبایل موهه، به شورش علیه تانگ ادامه داد. او سرانجام در سال ۶۸۱ به سیچوان تبعید شد و سال بعد درگذشت.
حفاظت عمومی برای آرام کردن شرق توسط دولت تانگ برای حکومت و کنترل بر قلمروهای سابق گوگوریو سقوط کرده برقرار شد. ابتدا تحت کنترل ژنرال تانگ خوئه رنگوی قرار گرفت، اما بعداً بوجانگ به دلیل پاسخ‌های منفی مردم گوگوریو جایگزین شد. بوجانگ به دلیل کمک به جنبش‌های احیای گوگوریو به تبعید فرستاده شد، اما فرزندان او جانشین او شدند. نوادگان بوجانگ در همان دوران شورش آن لوشان و شورش لی ژنجی (به کره ای یی جونگ-گی) در شاندونگ از تانگ اعلام استقلال کردند. حفاظت عمومی برای آرام کردن شرق به " گوگوریو کوچک " تغییر نام داد تا اینکه در زمان سلطنت سئون در بالهه جذب شد.
گئوم موجام و آنسونگ برای مدت کوتاهی در قلعه هان (한성، 漢城، در شهرستان چاریونگ امروزی، استان هوانگهه جنوبی) برخاستند، اما وقتی آنسونگ تسلیم شیلا شد، شکست خوردند. گو آنسونگ دستور ترور ژئوم موجام را صادر کرد و به سیلا پناهنده شد و در آنجا مقدار کمی زمین به او داده شد تا بر آن حکومت کند. در آنجا، آنسونگ ایالت بودوک (보덕، 報德) را تأسیس کرد، شورشی را برانگیخت، که به سرعت توسط پادشاه شینمون سرکوب شد. سپس آنسونگ مجبور شد در پایتخت شیلا اقامت کند، عروس شیلا به او داده شد و مجبور شد نام خانوادگی سلطنتی «کیم» را انتخاب کند.
ته جونگسانگ و پسرش ته‌جویونگ، ژنرال سابق گوگوریو یا رئیس مالگال، پس از سقوط آن در سال ۶۶۸، بیشتر سرزمین شمالی گوگوریو را پس گرفتند و پادشاهی جین (진, 震) را تأسیس کردند که به بالهه تغییر نام داد. بعد از ۷۱۳ در جنوب بالهه، شیلا شبه جزیره کره را در جنوب رود ته‌دونگ کنترل کرد و منچوری (شمال شرقی چین امروزی) توسط بالهه فتح شد. بالهه خود را (به ویژه در مکاتبات دیپلماتیک با ژاپن) جانشین گوگوریو می‌دانست.
در سال ۹۰۱، ژنرال گونگ یه علیه شیلای متحد شورش کرد و بعداً گوگوریو جدید (در سال ۹۱۱ به ته‌بونگ تغییر نام داد) را تأسیس کرد که خود را جانشین گوگوریو می‌دانست. بعدها گوگوریو در مناطق شمالی از جمله سونگاک (که‌سونگ امروزی) که پایگاه پناهندگان گوگوریو بود، سرچشمه گرفت. بعدها پایتخت اصلی گوگوریو در سونگاک، زادگاه وانگ گئون، یک ژنرال برجسته تحت فرماندهی گونگ یه، تأسیس شد. وانگ گئون از نوادگان گوگوریو بود و اصل و نسب خود را به یک قبیله نجیب گوگوریو می‌رساند. در سال ۹۱۸، وانگ گئون گونگ یه را سرنگون کرد و گوریو را به عنوان جانشین گوگوریو تأسیس کرد و ادعای منچوری را به عنوان میراث واقعی گوریو کرد. وانگ گئون در سال ۹۳۶ سه پادشاهی پسین را متحد کرد و گوریو تا سال ۱۳۹۲ بر شبه جزیره کره حکومت کرد.
در قرن دهم، بالهایی سقوط کرد و بسیاری از طبقه حاکم آن و آخرین ولیعهد دای گوانگ هیون به گوریو گریختند. پناهندگان بالهایی به گرمی مورد استقبال قرار گرفتند و توسط وانگ گئون در خانواده حاکم گنجانده شدند، که یک خویشاوندی خانوادگی قوی با بالهایی احساس کرد، بنابراین دو کشور جانشین گوگوریو را متحد کرد.
تبارنامه پادشاهان گوگوریو

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | ۲۵   پادشاه پیونگ‌وون 평원왕  ۵۵۹ ~ ۵۹۰ میلادی | ۲۵   پادشاه پیونگ‌وون 평원왕  ۵۵۹ ~ ۵۹۰ میلادی | ۲۵   پادشاه پیونگ‌وون 평원왕  ۵۵۹ ~ ۵۹۰ میلادی | ۲۵   پادشاه پیونگ‌وون 평원왕  ۵۵۹ ~ ۵۹۰ میلادی | ۲۵   پادشاه پیونگ‌وون 평원왕  ۵۵۹ ~ ۵۹۰ میلادی | ۲۵   پادشاه پیونگ‌وون 평원왕  ۵۵۹ ~ ۵۹۰ میلادی |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | ۲۵   پادشاه پیونگ‌وون 평원왕  ۵۵۹ ~ ۵۹۰ میلادی | ۲۵   پادشاه پیونگ‌وون 평원왕  ۵۵۹ ~ ۵۹۰ میلادی | ۲۵   پادشاه پیونگ‌وون 평원왕  ۵۵۹ ~ ۵۹۰ میلادی | ۲۵   پادشاه پیونگ‌وون 평원왕  ۵۵۹ ~ ۵۹۰ میلادی | ۲۵   پادشاه پیونگ‌وون 평원왕  ۵۵۹ ~ ۵۹۰ میلادی | ۲۵   پادشاه پیونگ‌وون 평원왕  ۵۵۹ ~ ۵۹۰ میلادی |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  | ۲۶   پادشاه یونگ‌یانگ 영양왕  ۵۹۰ ~ ۶۱۸ میلادی | ۲۶   پادشاه یونگ‌یانگ 영양왕  ۵۹۰ ~ ۶۱۸ میلادی | ۲۶   پادشاه یونگ‌یانگ 영양왕  ۵۹۰ ~ ۶۱۸ میلادی | ۲۶   پادشاه یونگ‌یانگ 영양왕  ۵۹۰ ~ ۶۱۸ میلادی | ۲۶   پادشاه یونگ‌یانگ 영양왕  ۵۹۰ ~ ۶۱۸ میلادی | ۲۶   پادشاه یونگ‌یانگ 영양왕  ۵۹۰ ~ ۶۱۸ میلادی |  |  | ۲۷   پادشاه یونگ‌نیو 영류왕  ۶۱۸ ~ ۶۴۲ میلادی | ۲۷   پادشاه یونگ‌نیو 영류왕  ۶۱۸ ~ ۶۴۲ میلادی | ۲۷   پادشاه یونگ‌نیو 영류왕  ۶۱۸ ~ ۶۴۲ میلادی | ۲۷   پادشاه یونگ‌نیو 영류왕  ۶۱۸ ~ ۶۴۲ میلادی | ۲۷   پادشاه یونگ‌نیو 영류왕  ۶۱۸ ~ ۶۴۲ میلادی | ۲۷   پادشاه یونگ‌نیو 영류왕  ۶۱۸ ~ ۶۴۲ میلادی |  |  | گو ته‌یانگ 고대양 | گو ته‌یانگ 고대양 | گو ته‌یانگ 고대양 | گو ته‌یانگ 고대양 | گو ته‌یانگ 고대양 | گو ته‌یانگ 고대양 |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  | ۲۶   پادشاه یونگ‌یانگ 영양왕  ۵۹۰ ~ ۶۱۸ میلادی | ۲۶   پادشاه یونگ‌یانگ 영양왕  ۵۹۰ ~ ۶۱۸ میلادی | ۲۶   پادشاه یونگ‌یانگ 영양왕  ۵۹۰ ~ ۶۱۸ میلادی | ۲۶   پادشاه یونگ‌یانگ 영양왕  ۵۹۰ ~ ۶۱۸ میلادی | ۲۶   پادشاه یونگ‌یانگ 영양왕  ۵۹۰ ~ ۶۱۸ میلادی | ۲۶   پادشاه یونگ‌یانگ 영양왕  ۵۹۰ ~ ۶۱۸ میلادی |  |  | ۲۷   پادشاه یونگ‌نیو 영류왕  ۶۱۸ ~ ۶۴۲ میلادی | ۲۷   پادشاه یونگ‌نیو 영류왕  ۶۱۸ ~ ۶۴۲ میلادی | ۲۷   پادشاه یونگ‌نیو 영류왕  ۶۱۸ ~ ۶۴۲ میلادی | ۲۷   پادشاه یونگ‌نیو 영류왕  ۶۱۸ ~ ۶۴۲ میلادی | ۲۷   پادشاه یونگ‌نیو 영류왕  ۶۱۸ ~ ۶۴۲ میلادی | ۲۷   پادشاه یونگ‌نیو 영류왕  ۶۱۸ ~ ۶۴۲ میلادی |  |  | گو ته‌یانگ 고대양 | گو ته‌یانگ 고대양 | گو ته‌یانگ 고대양 | گو ته‌یانگ 고대양 | گو ته‌یانگ 고대양 | گو ته‌یانگ 고대양 |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | ۲۸   پادشاه بوجانگ 보장왕  ۶۴۲ ~ ۶۶۸ میلادی | ۲۸   پادشاه بوجانگ 보장왕  ۶۴۲ ~ ۶۶۸ میلادی | ۲۸   پادشاه بوجانگ 보장왕  ۶۴۲ ~ ۶۶۸ میلادی | ۲۸   پادشاه بوجانگ 보장왕  ۶۴۲ ~ ۶۶۸ میلادی | ۲۸   پادشاه بوجانگ 보장왕  ۶۴۲ ~ ۶۶۸ میلادی | ۲۸   پادشاه بوجانگ 보장왕  ۶۴۲ ~ ۶۶۸ میلادی |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | ۲۸   پادشاه بوجانگ 보장왕  ۶۴۲ ~ ۶۶۸ میلادی | ۲۸   پادشاه بوجانگ 보장왕  ۶۴۲ ~ ۶۶۸ میلادی | ۲۸   پادشاه بوجانگ 보장왕  ۶۴۲ ~ ۶۶۸ میلادی | ۲۸   پادشاه بوجانگ 보장왕  ۶۴۲ ~ ۶۶۸ میلادی | ۲۸   پادشاه بوجانگ 보장왕  ۶۴۲ ~ ۶۶۸ میلادی | ۲۸   پادشاه بوجانگ 보장왕  ۶۴۲ ~ ۶۶۸ میلادی |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | گو دوکمو 고덕무 | گو دوکمو 고덕무 | گو دوکمو 고덕무 | گو دوکمو 고덕무 | گو دوکمو 고덕무 | گو دوکمو 고덕무 |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | گو دوکمو 고덕무 | گو دوکمو 고덕무 | گو دوکمو 고덕무 | گو دوکمو 고덕무 | گو دوکمو 고덕무 | گو دوکمو 고덕무 |  |  |
پرچم ها

پرچم ملی امپراتوری گوگوریو
پرچم نظامی ثابت
تونگو (پرچم نظامی اواسط سده ۵ میلادی)
سانگیونگچونگ (پرچم نظامی اواخر سده ۵ میلادی)
سرباز گوگوریو
تصویر دالشین از مقبره اوهوی دوران گوگوریو ۴.
بوداها و بودیساتواهای نشسته از وونو-ری، گوگوریو.
یک تاج برنزی طلایی از گوگوریو که تصور می‌شود زمانی سر یک تصویر بودیساتوا را زینت می‌داد.
یک مقبره سلطنتی، واقع در جیان، جیلین، چین، توسط پادشاهی گوگوریو ساخته شد.
اولین کارزا و عامل اصلی آن به‌شمار می‌رود. در جنگ گوگوریو-تانگ.
نقاشی فرستادگان سه پادشاهی کره به دربار تانگ: شیلا، بکجه و گوگوریو. پرتره‌های پیشنهاد دوره ای، حدوداً ۶۵۰ پس از میلاد، سلسله تانگ
سفیران گوگوریو در حین دیدار با پادشاه وارخومان سمرقند. ۶۴۸–۶۵۱ پس از میلاد، نقاشی‌های دیواری افراسیاب، سمرقند.
ویلیام هربرت برنز

| ویلیام هربرت برنز | ویلیام هربرت برنز |
| --- | --- |
عضو پارلمان Canadian از Portage la Prairie: عضو پارلمان Canadian از Portage la Prairie
دوره مسئولیت ۱۹۳۰ – ۱۹۳۵: دوره مسئولیت ۱۹۳۰ – ۱۹۳۵
پس از: Ewan McPherson
پیش از: Harry Leader
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲۷ فوریه ۱۸۷۸
درگذشته: ۱ ژانویه ۱۹۶۴ سنت بانیفیس، وینیپگ
ملیت: کانادا
حزب سیاسی: Conservative Party
پیشه: بازرگان
ویلیام هربرت برنز (انگلیسی: William Herbert Burns؛ ۲۷ فوریه ۱۸۷۸ – ۱ ژانویه ۱۹۶۴) سیاست‌مدار اهل کانادا بود.
فرت کاب، اکلاهما

مکان
| Fort Cobb, Oklahoma | Fort Cobb, Oklahoma |
| --- | --- |
شهرک: شهرک
Location of Fort Cobb, Oklahoma: Location of Fort Cobb, Oklahoma
مختصات: ۳۵°۵′۵۸″ شمالی ۹۸°۲۶′۱۹″ غربی﻿ / ﻿۳۵٫۰۹۹۴۴°شمالی ۹۸٫۴۳۸۶۱°غربی﻿ / 35.09944; -98.43861: مختصات: ۳۵°۵′۵۸″ شمالی ۹۸°۲۶′۱۹″ غربی﻿ / ﻿۳۵٫۰۹۹۴۴°شمالی ۹۸٫۴۳۸۶۱°غربی﻿ / 35.09944; -98.43861
State: اکلاهما
شهرستان: Caddo
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۵ مایل مربع (۱٫۳ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۵ مایل مربع (۱٫۳ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۲۵۳ فوت (۳۸۲ متر)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۶۶۷
 • تراکم: ۱۳۰۷٫۱/مایل مربع (۵۰۴٫۷/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 73038
کد منطقه: 405
FIPS code: 40-27100
GNIS feature ID: 1092951
فرت کاب(به انگلیسی: Fort Cobb) شهری در ایالت اکلاهما کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۶۳۴ نفر بوده‌است.
لیمبدی

city در 23x15px|border |alt=|link= هند
| لیمبدی | لیمبدی |
| --- | --- |
city: city
لیمبدیLocation in Gujarat, India: لیمبدیLocation in Gujarat, India
مختصات: ۲۲°۳۴′۲۲″ شمالی ۷۱°۴۸′۴۱″ شرقی﻿ / ﻿۲۲٫۵۷۲۷۸°شمالی ۷۱٫۸۱۱۳۹°شرقی﻿ / 22.57278; 71.81139: مختصات: ۲۲°۳۴′۲۲″ شمالی ۷۱°۴۸′۴۱″ شرقی﻿ / ﻿۲۲٫۵۷۲۷۸°شمالی ۷۱٫۸۱۱۳۹°شرقی﻿ / 22.57278; 71.81139
ایالت: گجرات
District: Surendranagar
ارتفاع: ۵۳ متر (۱۷۴ فوت)
جمعیت (2001): جمعیت (2001)
 • کل: ۴۰٬۰۶۷
زبان‌ها: زبان‌ها
 • رسمی: زبان گجراتی، زبان هندی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۳۰ (IST)
PIN: 363421
لیمبدی (به انگلیسی: Limbdi) یک شهرک در هند است که در ناحیه سورندرانگر واقع شده‌است.
خصوصیات

لیمبدی ۴۰٬۰۶۷ نفر جمعیت دارد و ۵۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پالملا

Municipality در Lisbon, 23x15px|border |alt=|link= پرتغال
| پالملا | پالملا |
| --- | --- |
Municipality: Municipality
  پرچمنشان:   پرچمنشان
منطقه: Lisbon
Subregion: Península de Setúbal
منطقه شهری: Lisbon
ناحیه: Setúbal
بخش‌ها: ۴
حکومت: حکومت
 • شهردار: Ana Teresa Vicente (CDU)
مساحت: مساحت
 • کل: ۴۶۵٫۱۲ کیلومتر مربع (۱۷۹٫۵۸ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۶۲۸۳۱
منطقهٔ زمانی: WET/WEST (UTC+0/+1)
وبگاه: http://www.cm-palmela.pt
پالملا (به پرتغالی: Palmela) یک شهرک و شهرستان در پرتغال است که در Setúbal District واقع شده‌است.
خصوصیات

پالملا ۴۶۵٫۱۲ کیلومترمربع مساحت و ۶۲٬۸۳۱ نفر جمعیت دارد.
خواهرخوانده

شهرهای São Filipe، خاوه‌آ و سانتیاگو دو کاکم خواهرخوانده‌های پالملا هستند.
سالاتیگا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= اندونزی
| سالاتیگا ꦑꦸꦛꦯꦭꦠꦶꦒ | سالاتیگا ꦑꦸꦛꦯꦭꦠꦶꦒ |
| --- | --- |
شهر: شهر
Salatiga: Salatiga
Mount Merbabu مشاهده شده از سالاتیگا.: Mount Merbabu مشاهده شده از سالاتیگا.
  مهر:   مهر
شعار(ها): Çrir Astu Swasti Prajabhyah (Be happy, all the People): شعار(ها): Çrir Astu Swasti Prajabhyah (Be happy, all the People)
موقعیت سالاتیگا در نقشهٔ اندونزی: موقعیت سالاتیگا در نقشهٔ اندونزی
استان: جاوه مرکزی
تاسیس‌شده: ۲۴ ژوئیه ۷۵۰
حکومت: حکومت
 • شهردار: Yulianto
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۷٫۸۷ کیلومتر مربع (۶٫۹۰ مایل مربع)
ارتفاع: ۷۰۰ متر (۲۳۰۰ فوت)
جمعیت (۲۰۱۳): جمعیت (۲۰۱۳)
 • کل: ۱۸۶۰۸۷
 • تراکم: ۱۰۰۰۰/کیلومتر مربع (۲۷۰۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۷ (WIB)
کد منطقه: ۲۹۸ (۶۲)+
پلاک خودرو: H
وبگاه: www.pemkot-salatiga.go.id
سالاتیگا (اندونزیایی: Salatiga) شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۹۸٫۰۱۲ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۴۴٫۷۲۱ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۸۵٫۱۸۹ نفر افزایش یافته‌است.
کونا کاساله

مکان
| کونا کاساله | کونا کاساله |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
کونا کاساله: کونا کاساله
ناحیه: مولیز
استان / شهرستان: استان ایسرنیا (IS)
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۴٫۵ کیلومتر مربع (۵٫۶ مایل مربع)
جمعیت (Dec. 2004): جمعیت (Dec. 2004)
 • کل: ۲۴۴
 • تراکم: ۱۷/کیلومتر مربع (۴۴/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: 86070
پیش‌شماره تلفن: 0865
کونا کاساله (به ایتالیایی: Conca Casale) یک کومونه در ایتالیا است که در استان ایسرنیا واقع شده‌است.
خصوصیات

کونا کاساله ۱۴٫۵ کیلومترمربع مساحت و ۲۴۴ نفر جمعیت دارد.
اخنور

city در 23x15px|border |alt=|link= هند
| Akhnoor | Akhnoor |
| --- | --- |
city: city
قلعهٔ اخنور: قلعهٔ اخنور
AkhnoorLocation in Jammu and Kashmir: AkhnoorLocation in Jammu and Kashmir
مختصات: ۳۲°۵۲′شمالی ۷۴°۴۴′شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۸۷°شمالی ۷۴٫۷۳°شرقی﻿ / 32.87; 74.73: مختصات: ۳۲°۵۲′شمالی ۷۴°۴۴′شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۸۷°شمالی ۷۴٫۷۳°شرقی﻿ / 32.87; 74.73
ایالت: جامو و کشمیر
District: Jammu
ارتفاع: ۳۰۱ متر (۹۸۸ فوت)
جمعیت (2011): جمعیت (2011)
 • کل: ۱۱٬۲۲۵
زبان‌ها: زبان‌ها
 • رسمی: زبان اردو
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۳۰ (IST)
PIN: 181201
کد تلفن: 91 1924
وبگاه: www.akhnoor.nic.in
اخنور (به انگلیسی: Akhnoor) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در جامو و کشمیر واقع شده‌است.