stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جایزه صلح نوبل ۲۰۲۳
واکنش‌ها > بین‌المللی > کشورها

ایالات متحده آمریکا از «شجاعت» نرگس محمدی تمجید کرد. آبرام پلی، نماینده ویژه آمریکا در امور ایران در پیامی در ایکس اعلام کرد «نرگس محمدی قهرمان بسیاری از مردم ایران و جهان است.» جو بایدن، رئیس‌جمهوری ایالات متحده آمریکا، در واکنش خواستار «آزادی فوری» او شد. رئیس‌جمهوری ایالات متحده حبس نرگس محمدی در زندان اوین تهران را «ناعادلانه» خواند. او همچنین از «شجاعت خلل‌ناپذیر» نرگس محمدی ستایش کرد.
کرملین اعلام کرد که روسیه «هیچ واکنشی» به جایزه صلح نوبل نرگس محمدی، ندارد. دیمیتری پسکوف، سخنگوی کرملین به خبرنگاران در پاسخ به سؤالی در این زمینه گفت «نه، ما هیچ واکنشی نداریم.»
گیلا گاملیل، وزیر اطلاعات اسرائیل به زبان عبری و فارسی در توییتر گفت «امروز از شنیدن برنده شدن جایزه صلح نوبل نرگس محمدی خرسند شدم.»
امانوئل ماکرون، رئیس‌جمهوری فرانسه، از انتخاب نرگس محمدی به‌عنوان برنده جایزه صلح نوبل استقبال و آن را «یک گزینه بسیار» قوی توصیف کرد.
حساب رسمی وزارت امور خارجه اتریش در شبکه اجتماعی ایکس با «تبریک صمیمانه» به نرگس محمدی نوشت: «این جایزه نشانه مهمی از حمایت از او و بسیاری دیگر است که در برابر تبعیض علیه زنان در ایران و برای ترویج حقوق بشر و آزادی برای همگان ایستادند.»
اولاف شولتس، صدراعظم آلمان، با انتشار پستی در حساب رسمی خود در شبکه اجتماعی ایکس جایزه صلح نوبل نرگس محمدی را تبریک گفت و نوشت «او ۱۳ بار دستگیر شد. مجموعاً به ۳۱ سال زندان محکوم شد. احترام من به نرگس محمدی برنده جایزه صلح نوبل امسال به خاطر شجاعت و مبارزه او برای حقوق زنان ایرانی». آنالنا بربوک، وزیر امور خارجه آلمان، در توئیتی به زبان فارسی گفت «اهدای جایزه صلح نوبل به نرگس محمدی و به این واسطه، به زنان ایران، نشان از قدرت زنان برای آزادی است.»
آلین برست، رئیس‌جمهوری سوئیس در توییتر گفت «حقوق بشر و دموکراسی تحت فشار فزاینده‌ای قرار دارد. زنان شجاعی مانند نرگس محمدی در ایران و سراسر جهان برای شنیدن صدایشان و رعایت حقوقشان مبارزه می‌کند. این جایزه نوبل پیامی روشن به نفع تعهد آن‌ها است.»
واکنش‌ها > ایران

۲۲ زندانی سیاسی از بند زنان اوین، طی نامه‌ای نوشتند که اهدای جایزه صبح نوبل ۲۰۲۳ به نرگس محمدی، ارج نهادن به سال‌ها فعالیت وی برای تحقق آزادی و برابری و رساندن صدای دادخواهی و حق‌طلبی ایرانیان به جهان است و گامی خواهد بود به سمت روشنایی هر چه بیشتر.» این نامه از سوی فریبا کمال‌آبادی، زهره سرو، شکیلا منفرد، محبوبه رضایی، نیلوفر حامدی، نسرین جوادی، آنیشا اسداللهی، نیلوفر بیانی، الهه محمدی، سپیده کشاورز، مریم حاجی‌حسینی، سروناز احمدی، مهوش عدالتی ناهید تقوی، سپیده قلیان، گلرخ ایرایی، سپیده کاشانی، زهرا توحیدی، هدی توحیدی، فائزه هاشمی، بهاره هدایت و مهوش ثابت امضا شده‌است.
واکنش‌ها > ایران > چهره‌ها

ترانه علی‌دوستی، بازیگر سینما و کنشگر حوزه زنان، در واکنش به جایزه نوبل صلح نرگس محمدی نوشت «آزادی خواهد آمد. به گواه رد قدم‌هایی که زنی چون تو بر این خاک به جا گذاشت.» نازنین بنیادی، بازیگر، فعال حقوق بشر اعطای جایزه صلح نوبل به نرگس محمدی را تبریک گفت و نرگس محمدی را مدافع سرسخت و مقاوم حقوق بشر در ایران توصیف کرد و نوشت که او به دلیل شجاعت خود اینک در زندان به سر می‌برد.
زهرا رهنورد، از رهبران محصور جنبش سبز جایزهٔ نوبل نرگس محمدی را افزودن بر آبروی زنان ایران خواند و گفت «نرگس محمدی پس از سال‌ها مبارزه با ظلم و بیداد و تحمل رنج و زندان و دوری از همسر و فرزندان به این افتخار دست یافته‌است.» همچنین جمعی از نواندیشان دینی از جمله صدیقه وسمقی، محمدجواد اکبرین و حسن یوسفی اشکوری در یک پیام تبریک تلاش‌های وی در راستای ارتقای حقوق زنان را همچون نمادی برای جنبش زن، زندگی، آزادی دانسته و ابراز امیدواری کردند که این جایزه برای دیگر زنان مسلمان الهام‌بخش مبارزه علیه مردسالاری باشد.
رضا پهلوی، فرزند آخرین شاه ایران گفت «اعطای جایزه صلح نوبل امسال به نرگس محمدی قدردانی از جنبش زن، زندگی، آزادی و این مبارزه ملی برای آزادی است.» حامد اسماعیلیون اعطای جایزه صلح نوبل به نرگس محمدی را «مایه شادی و شادمانی» توصیف کرد و خطاب به نرگس محمدی نوشت «آنچه که از شما می‌توان آموخت پیگیری و استقامت در مبارزه است.» مسیح علی‌نژاد، روزنامه‌نگار و فعال مدنی، نوشت «نرگس عزیز! از دل زندان خامنه‌ای از دل یک حکومت ضدزن، جایزه صلح نوبل را دریافت کردی.»
شیرین عبادی برنده جایزه نوبل صلح سال ۲۰۰۳ در واکنش به خبر اعطای جایزه نوبل صلح امسال به نرگس محمدی نوشت: «پس از بیست سال، کمیته نوبل، بار دیگر یک ایرانی را برای اهدای جایزه برگزید. نرگس محمدی، سخنگوی شریف کانون مدافعان حقوق بشر، به درستی سزاوار دریافت این جایزه بود. او سال‌ها عمر و زندگی خود را برای مبارزه در راه آزادی‌خواهی، برابری طلبی و پاسداری از حقوق بشر صرف کرد، و امروز به جای این که بتواند دستاوردهای مبارزه‌اش را ببیند پشت میله‌های زندان است.»
شماری از زندانیان سیاسی از جمله مصطفی تاجزاده، امیرسالار داوودی، حسین رزاق، آرش کیخسروی، مهدی محمودیان، سعید مدنی، نوید میهن‌دوست و محمد نجفی در پیام مشترکی اهدای جایزه صلح نوبل به نرگس محمدی را «فرصتی نو برای تداوم تلاش‌های آزادی‌خواهانه به سوی کسب حق تعیین سرنوشت و تحقق آرمان‌های جنبش زن، زندگی، آزادی و ارتقای حقوق شهروندی و تعهد به حقوق بشر در راستای منافع ملی» خواندند.
آرش صادقی و آتنا دائمی، زندانیان سیاسی پیشین و فعالان حقوق بشر نیز دریافت جایزه صلح نوبل را به نرگس محمدی تبریک گفتند.
آتنا دائمی، فعال مدنی و زندانی سیاسی پیشین، هم با «تبریک اهدای جایزه صلح نوبل را به زنان مقاوم و مبارز» و «به نرگس محمدی و به خانواده‌اش»، در اینستاگرام نوشت: «بیش از ۴۴ سال از مبارزه بی‌امان زنان در برابر حکومت زن‌ستیز جمهوری اسلامی گذشته‌است و زنان بسیاری همچون ژینا (مهسا) امینی و آرمیتا گراوند قربانی ظلم و ستم جمهوری اسلامی برای دستیابی به ابتدایی‌ترین حقوق خود شده‌اند.»
مژگان افتخاری، مادر مهسا ژینا امینی با تأکید بر اینکه «نرگس محمدی الگوی شجاعت و افتخار ماست»، خواهان تلاش برای آزادی او و شنیده شدن صدای همه زنان ایران در جهان شد. همزمان جعفر پناهی و محمد رسول‌اف دو کارگردان سرشناس در پیام مشترکی اهدای جایزه صلح نوبل را به نرگس محمدی و «همه زنان آزادیخواه و شجاع ایران» تبریک گفتند و ابراز امیدواری کردند که «گوش‌های آرمیتا گراوند» نیز این سرود شادی را بشنود.
واکنش‌ها > ایران > حکومت ایران

ناصر کنعانی، سخنگوی وزارت امور خارجه ایران اهدای جایزه نوبل صلح به محمدی را محکوم کرد و گفت «کمیته صلح نوبل، اقدام به اعطای جایزه صلح به شخصی کرده‌است که به دلیل نقض مکرر قوانین و ارتکاب اعمال مجرمانه محکوم شده‌است، این اقدام را حرکتی مغرضانه و سیاسی کاری دانسته و محکوم می‌کنیم.»
حسین امیرعبداللهیان، وزیر امور خارجه ایران در توییتی نوشت که قاسم سلیمانی «لایق‌ترین نماد صلح جهانی» است. کاظم غریب‌آبادی، دبیر ستاد حقوق بشر قوه قضائیه، جایزه نوبل صلح را یک «جایزه سیاسی» نامید که به ادعای او «بیشتر به یک حمایت مالی از اقدامات غیرقانونی برخی برندگان آن تبدیل شده‌است.»
واکنش‌ها > ایران > رسانه‌های داخل ایران

خبر اهدای جایزه صلح نوبل به نرگس محمدی با سانسور گسترده رسانه‌های داخل ایران همراه شد. خبرگزاری‌های وابسته به جمهوری اسلامی و رسانه‌های داخلی به شکل کم‌سابقه‌ای، خبر اهدای جایزه صلح نوبل به نرگس محمدی را نادیده گرفتند.
جمهوری اسلامی و رسانه‌های وابسته با آن تلاش دارند اعطای این جایزه به نرگس محمدی را تخریب کنند. محسن برهانی، حقوقدان، هدف مواضع مقام‌های حکومتی و به ویژه صدا و سیمای جمهوری اسلامی پس از اهدای جایزه صلح نوبل به نرگس محمدی را «بی‌اعتبارسازی جایزه صلح نوبل» خواند.
مظاهر مصفا

| مظاهر مصفا | مظاهر مصفا |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱ شهریور ۱۳۱۱ تفرش، مرکزی، ایران
درگذشت: ۸ آبان ۱۳۹۸ (۸۷ سال)
مدفن: بُنِسا، تفرش، مرکزی، ایران
ملیت: ایران
پیشه(ها): استاد دانشگاه، شاعر، ادیب، و مصحح متون کهن
آثار: پاسداران سخن، تصحیح دیوان‌های سنایی، سعدالدین نزاری قهستانی (حکیم نزاری)، و سعدی
سبک: قصیده
همسر: امیربانو کریمی
فرزندان: علی  کیمیا گلزار امیراسماعیل
والدین: اسماعیل مصفا
مُظاهر مُصفّا (۱ شهریور ۱۳۱۱ – ۸ آبان ۱۳۹۸) استاد دانشگاه، مصحح متون، و شاعر معاصر ایران بود. او سالیان زیادی به‌عنوان استاد تمام رشتهٔ زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه تهران ‌خدمت کرد. وی در سال ۱۳۸۴ به دستور عمید زنجانی رئیس وقت دانشگاه تهران کنار گذاشته شد و پس از آن مدتی استاد تمام‌وقت دوره‌های دکترای دانشگاه آزاد اسلامی بود.
زندگی‌نامه

مُظاهر مصفا، فرزند اسماعیل مصفا، در ۱ شهریور ۱۳۱۱ در اراک در خانواده‌ای بافرهنگ از اهالی تفرش چشم به جهان گشود. هنگامی‌که تنها ۴۰ روز از تولدش می‌گذشت خانواده‌اش به قم نقل‌مکان کردند. پدر وی در ادارهٔ «سجل-احوال» (سازمان ثبت احوال) کار می‌کرد.
زندگی‌نامه > خانواده

وی فرزند اسماعیل مصفا و برادرزاده حسینعلی خان نکیسا (نکیسای تفرشی) خواننده سرشناس دوره قاجاریان و رضاشاه) و نوه حاج ملا رجبعلی تفرشی (تعزیه‌خوان پرآوازه در دربار ناصری و تکیه دولت و همچنین مؤذن ویژه محمدعلی‌شاه قاجار) است. برادر بزرگ‌تر وی ابوالفضل مصفا (مصفی) فرهنگی دارای مدرک (دکتری زبان و ادبیات فارسی) بودند، و خواهر او خانم مصفا (مادر فؤاد حجازی، آهنگ‌ساز) از استادان زبان و ادبیات فارسی هستند. او در جوانی با امیربانو کریمی (استاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تهران)، دختر امیری فیروزکوهی (شاعر سرشناس معاصر)، ازدواج کرد. این زوج، صاحب فرزندانی شدند: علی مصفا (بازیگر سینما و تلویزیون و همسر لیلا حاتمی)، کیمیا مصفا، گلزار مصفا دارای مدرک دکتری زبان و ادبیات فارسی، امیراسماعیل مصفا دارای مدرک دکتری فیزیک و استادیار فیزیک دانشگاه صنعتی شریف (متخصص در زمینهٔ نظریه ریسمان).
از دیگر سوابق علمی و اجرایی او می‌توان به ریاست فرهنگ قم، قبل از انقلاب، ریاست پردیس فارابی دانشگاه تهران (پردیس قم) و تدریس در دبیرستان‌های تهران، ریاست انتشارات و مدیریت مجلهٔ آموزش و پرورش، دانشیاری دانشگاه شیراز و ریاست دبیرخانهٔ مرکزی دانشگاه شیراز اشاره کرد.
تحصیل

مصفا دوران تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسهٔ حکیم نظامی قم سپری کرد و سپس دوران متوسطه را در دارالفنون گذراند و به دانشسرای عالی رفت و به تحصیل در رشتهٔ ادبیات مشغول شد. او تحصیلات خود را در رشتهٔ زبان و ادبیات فارسی تا درجهٔ دکتری از دانشگاه تهران ادامه داد و پایان‌نامهٔ خود با عنوان «تحول قصیده در ایران» را زیر نظر بدیع‌الزمان فروزانفر نوشت. هم‌زمان با ادامهٔ تحصیل، به استخدام وزارت آموزش و پرورش درآمد و مدتی هم رئیس ادارهٔ فرهنگ قم بود و چندی هم ریاست مدرسهٔ عالی قضایی قم را بر عهده داشت.
در هنگام پژوهش در جایگاه دانشجوی دکتری، مظاهر مصفا بر سر موضوع پایان‌نامه‌اش با استاد خود بدیع‌الزمان فروزانفر جدل لفظی پیدا کرد، زیرا شعر گفتن مصفا در ستایش محمد مصدق باعث شد بدیع‌الزمان فروزانفر با او قهر کند و دریافت مدرک دکتری مظاهر مصفا ۹ سال عقب بیفتد.
جایگاه شعری

مظاهر مصفا یکی از قصیده‌سرایان شاخص ایرانی بعد از ملک‌الشعرا بهار است. وی در کشورهای افغانستان و هند و دیگر کشورهای فارسی‌زبان نیز آوازه دارد. قصیدهٔ «هیچِ» او یکی از شعرهای اوست که غلامحسین یوسفی در کتاب چشمهٔ روشن به بررسی آن پرداخته و صلاح الصاوی (شاعر و سخن‌سنج مصری) در کتاب العدمیّة فی شعر آن را ترجمه، نقد و بررسی کرده‌است. تاکنون چند مجموعه شعر از او به‌چاپ رسیده که از آن جمله: ده فریاد، سی سخن، نسخه اقدم ، توفان خشم، سپیدنامه، مهر دلبند هستند. همچنین تصحیحات وی بر دیوان ابوتراب فرقتی کاشانی، مجمع‌الفصحاء رضاقلی‌خان هدایت، نزاری قُهستانی، سنایی، سعدی، نظیری نیشابوری و جوامع‌الحکایات محمد عوفی منتشر شده‌اند.
انقلاب ۱۳۵۷

شعار «یا مرگ یا مصدق» که در انقلاب ۱۳۵۷ ایران سر داده می‌شد برگرفته از بیتی از یکی شعرهای مظاهر مصفا بود که در آن سروده بود: «آزادگان به راهت، از جان خود گذشتند/ با خون خود نوشتند، یا مرگ یا مصدق».
نامگذاری خیابان

در ۲۷ آبان ۹۹ خیابان یاس در محدوده خیابان کلاهدوز (دولت) بنام مظاهر مصفا تغییر نام یافت.
بازی در فیلم

مظاهر مصفا در بخشی از فیلم سیمای زنی در دوردست ساختۀ پسرش علی مصفا بازی کرده است.
آثار (مجموعه شعر، تصحیح)

مجموعه آثار چاپ شده مظاهر مصفا
شعر:
توفان خشم ۱۳۳۶ چاپ کتاب‌خانه زوار
شب‌های شیراز ۱۳۳۷ چاپ خانه حکمت
۱۳۴۰ سیپاره
سپید نامه ۱۳۴۰
جمعه سرخ ۱۳۵۷
گزینه اشعار مظاهر مصفا ۱۳۸۷ انتشارات مروارید
نسخه اقدم؛ منظومه‌های مظاهر مصفا ۱۳۹۶ نشرنو
نوشته‌ها:
پاسداران سخن ؛ چکامه سرایان ۱۳۳۵
دیوان حکیم سنایی ۱۳۳۶ انتشارات امیر کبیر
کلیات سعدی انتشارات زوار ۱۳۴۰
مجمع الفصحا (مجموعه شش جلدی) ۱۳۴۰ انتشارات امیرکبیر
دیوان نظیری نیشابوری ۱۳۴۰انتشارات امیرکبیر
برگی از اشعار صفای سپاهانی
با اوست حدیث من (متن ده گفتار در عرفان و تصوف اسلامی) ۱۳۴۷ چاپ میهن
قند پارسی (نمونه‌های شعر دری) ۱۳۴۸ بنگاه مطبوعاتی صفی علیشاه
دیوان لامع ۱۳۶۵
دیوان حکیم نزاری قهستانی ۱۳۷۱انتشارات علمی
متن کامل دیوان سعدی ۱۳۸۳ انتشارات روزنه
جوامع الحکایات ۱۳۸۶ پژوهشگاه مطالعات فرهنگی
اشعار

شعر «هیچ» سروده مظاهر مصفا:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| مردی ز شهرِ هرگزم از روزگارِ هیچ |  | جان از نتاجِ هرگز و تن از تبارِ هیچ |
| از شهر بی کرانهٔ هرگز رسیده‌ام |  | تا رخت خویش باز کنم در دیار هیچ |
| از کوره راه هرگز و هیچم مسافری |  | در دست خون هرگز و در پای خار هیچ |
| در دل امید سرد و به سر آرزوی خام |  | در دیده اشک شاید و بر دوش بار هیچ |
| در کام حرف بوک و به لب قصّهٔ مگر |  | بر جبهه نقش کاش و به چهره‌نگار هیچ |
| دنبال آب زندگی از چشمه سار مرگ |  | جویای نخل مردمی از جویبار هیچ |
| دست از کنار شسته نشسته میان موج |  | پا بر سر جهان زده سر در کنار هیچ |
| اصلی گسسته مانده تهی از امید وصل |  | فرعی شکسته گشته پر از برگ و بار هیچ |
| خون ریخته ز دیده شب و روز و ماه و سال |  | در پای شغل هرگز و در راه کار هیچ |
| دیوانهٔ خردور و فرزانهٔ جهول |  | عقل آفرین دشت جنون هوشیار هیچ |
| با عزّ اقتدار و به پا بند ذلّ و ضعف |  | با حکم اختیار و به دست اختیار هیچ |
| هم خود کتاب عبرت و هم اعتبارجوی |  | از دفتر زمانهٔ بی‌اعتبار هیچ |
| چندی عبث نهاده قدم در ره خیال |  | یکچند خیره کوفته سر بر جدار هیچ |
| عمری فشانده اشک هنر زیر پای خلق |  | یعنی که کرده گوهر خود را نثار هیچ |
| قاف آرزوی باطلم از دشت پرغراب |  | سیمرغ جوی غافلم از کوهسار هیچ |
| ناآمده نتاجی ام از پشت هول و وهم |  | نابافته نسیجی ام از پود و تار هیچ |
| گم کرده راه پیکی ام از شهر بی نشان |  | پیغام پر زپوچ رسانم به یار هیچ |
| خاموش قصه گویم و گویای اخرسم |  | بی پای بادپویم در رهگذار هیچ |
| گویایی سکوتم و بیتابی درنگ |  | تمکین بیقراری ام و بیقرار هیچ |
| صرّاف سرنوشتم و سنجم بهای خاک |  | نقّاد بادسنجم و گیرم عیار هیچ |
| بیع و شرای خونم و بیّاع داغ و درد |  | بازارگان مرگم و گوهرشمار هیچ |
| جنس همه زیانم و سودای هیچ سود |  | سوداگر خیالم و سرمایه‌دار هیچ |
| سیم سپید سوخته‌ام در شرار پوچ |  | زرّ امید باخته‌ام در قمار هیچ |
| گنجینهٔ دریغم و ویرانهٔ فسوس |  | اندوهگین بیهده افسوس خوار هیچ |
| آیای بی جوابم امّای بی‌دلیل |  | گفتار پوچ گونه و پنداروار هیچ |
| ناپایدار کوهم و برجای مانده سیل |  | گردون نورد گردم و گردون سپار هیچ |
| گردنده روزگارم و چرخنده آسمان |  | لیل و نهار سازم و لیل ونهار هیچ |
| پرگار سرنگونم و عمری به پای سر |  | بر گرد خویش دور زده در مدار هیچ |
| عزلت نشین خانهٔ بی آسمانه ام |  | محنت گزین بی در و پیکر حصار هیچ |
| سرمست هوشیاری و هشیار مستی ام |  | بر لب شراب هرگز و در سر خمار هیچ |
| اندیشهٔ محالم و سودای باطلم |  | معنی تراز صورت و صورت نگار هیچ |
| در وادی فریبم و لب تشنهٔ سراب |  | در خانهٔ دروغم و چشم انتظار هیچ |
| آزادهٔ اسیرم و گریان خنده‌روی |  | گریان ز چشم خنده بر این روزگار هیچ |
| بدنامی حیاتم و بر صفحهٔ زمان |  | با خون خود نگاشته‌ام یادگار هیچ |
| صلح آزمای جنگم و پیکارجوی صلح |  | بی هم نبرد هرگز و چابک‌سوار هیچ |
| تیر هلاک یافته‌ام از شغاد کید |  | خطّ امان گرفته از اسفندیار هیچ |
| بر دوش خویش کشتهٔ خود را کشیده‌ام |  | تا ظلم گاه معدلت از کارزار هیچ |
| محکوم بی گناهم و معصوم بی‌پناه |  | مظلوم بی تظلّم و مصلوب دار هیچ |
| دردم ازین که تافته‌ام از امید سرد |  | داغم ازین که سوخته‌ام در شرار هیچ |
| کس خواستار هرگز، هرگز شنیده‌اید؟ |  | یا هیچ دیده‌اید کسی دوستار هیچ |
| آن هیچ‌کس که هرگز نشنیده‌ای منم |  | هم دوستار هرگز و هم خواستار هیچ |
تیم ملی فوتبال زنان الجزایر

این مقاله دربارهٔ تیم زنان است. برای تیم مردان، تیم ملی فوتبال الجزایر را ببینید.
تیم ملی فوتبال زنان الجزایر (عربی: منتخب الجزائر لکرة القدم للسیدات‎) نماینده الجزایر در مسابقات بین‌المللی فوتبال زنان است.
الجزایر اولین بازی خود را در سال ۱۹۹۸ برابر فرانسه انجام داد و ۱۴–۰ شکست خورد. این تیم هرگز به جام جهانی فوتبال زنان صعود نکرده است. این تیم پنج بار در سال‌های ۲۰۰۴، ۲۰۰۶، ۲۰۱۰، ۲۰۱۴ و ۲۰۱۸ به جام ملت‌های زنان آفریقا راه یافته است که تمام آنها نتوانستند از مرحله گروهی صعود کنند.
الجزایر بازی‌های خانگی خود را در ورزشگاه ۵ ژوئیه در الجزیره انجام می‌دهد. بالاترین رتبه تیم، در ماه ژوئن ۲۰۰۹ با قرار گرفتن در رتبه ۶۴ بود.
شمایل تیم

کیت‌ها
تأمین کنندگان کیت
| تأمین کنندگان کیت | دوره |
| --- | --- |
سیرتا اسپورت: ۱۹۹۸–۲۰۰۱
بلیستون: ۲۰۰۲–۲۰۰۴
 لو کوک اسپورتیف : ۲۰۰۴–۲۰۰۹
 پوما: ۲۰۱۰–۲۰۱۴
 آدیداس : ۲۰۱۵–کنون
شمایل تیم > کیت اول

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|               2004 AWC 2006 AWC  |               2010 AWC  |               2014 AWC  |               2016 AWCON  |
شمایل تیم > کیت دوم

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|               2004 AWC 2006 AWC  |               2010 AWC  |               2014 AWC  |               2016 AWCON  |
حکام اردلان

حکام اردلان، حکام حکومت اردلان (حکومت شمال غرب ایران) از ۱۱۶۸–۱۸۶۷ میلادی. اردلان همچنین نام طایفه‌ای است که این حاکمان به آن تعلق داشتند.
اردلان در لغت به معنای «موبد» و «پرهیزگار» و (اردلانی) به معنای «جایگاه موبدان» می‌باشد. اردلان نام جغرافیایی خاصی بوده که به مرکز کردستان گفته می‌شده‌است و نیز نام خاندان بزرگی است که بر قلمرو حکومت اردلان، امارات و سیطره داشته‌اند. آخرین پایتخت آنها سنه یا سنندج بود. حکام اردلان حدود هفتصدسال در غرب ایران و مناطق کردنشین حکومت می‌کردند.
در تاریخ از سلسله امیران محلی کردستان که حکومت اردلان در کردستان عراق امروزی و بخشی از کردستان ترکیه امروزی، و مرکزیت منطقه ای که جزیره ابن عمر گفته می‌شده و دارالملک یا کرسی آن موصل بوده، را از قرن هفتم هجری قمری به عهده داشته‌اند، با عنوان حکام اردلان یاد شده‌است.[پیوند مرده]
حوزهٔ متصرفی و شناخته شده اردلان در کردستان ایران، استان کردستان کنونی به مرکزیت سنندج، و  اسفند آباد( قروه و دهگلان)، گروس(بیجار)  سقز و بانه و سردشت ،سنقر کامیاران و مریوان وتوابعی چون اورامان لهون، تخت، ژاورو و… و دیگر نقاطی که ورای سیروان گستره‌ای ارضی را با همان نام اورامان تشکیل می‌داده، بوده‌است.
فرد حاکم مدعی نسب داشتن از اردشیر بابکان بود. بنابر روایت ضعیفی نخستین حاکم این قبیله احمد پسر مروان حاکم مروانیان دیاربکر بود و طایفه اردلان در کردستان ایران از اعقاب این حاکمان بوده‌اند که با وقفه‌ای حدود ۸۰ ساله در منطقه اورامانات کردستان ایران سربرآورده‌اند.
خاندان اردلان

خاندان اردلان، از جمله خاندان‌های کرد می‌باشند که مدت‌های مدیدی از نیمهٔ قرن ششم تا اواخر قرن سیزدهم هجری(۱۱۶۸–۱۸۶۷ میلادی)، قبل از روی کار آمدن صفویان تا اواخر دوره قاجار بر قسمت‌هایی از مناطق کردنشین ایران گروس بانه وسقز و دیواندره و اسفند آباد و مریوان و ژاورود(عمدتا مناطق هورامی نشین) حکومت می‌کردند. این خاندان  مذهب اهل سنت  بوده‌اند که بخش بزرگی از غرب ایران پیرو این آئین هستند اما بعدها برای حفظ قدرت و شرایط و جایگاه سیاسی با خاندان قاجار وصلت نمودن و 
اعتبار و اعتماد خود را در بین سایر خاندان با نفوذ سنندج از دست ندادند و در نهایت با انتصاب شاهزاده فرهاد میرزا معتمدالدوله عموی ناصرالدین شاه به حکومت کردستان در سال ۱۲۸۴ هجری قمری به حاکمیت خاندان اردلان خاتمه داده‌شد.
فهرست حاکمان حکومت اردلان

باوه اردلان (قرن ۱۲ م)
خسرونام اردلان
کلول پسرخسرو
خضربن کلول
الیاس بن خضر
خضرثانی
حسن بن خضر
بابلول بن حسن
منذربن بابلول
مأمون بیگ پسرمنذر
بگه بیگ پسرمامون بیگ
مأمون بیگ ثانی
سرخاب بیگ پسرمامون بیگ اول
بساط بیگ پسرسرخاب بیگ
تیمورخان پسرسلطانعلی بیگ (معاصربا شاه طهماسب یکم)
هه لو خان پسرسلطانعلی بیگ (معاصر باشاه عباس یکم)
خان احمد خان پسر هه لوخان (دامادشاه عباس صفوی- فاتح بغداد)
سلیمان خان پسرمیرعلم الدین (بنیانگذار شهر سنندج در ۱۰۴۶ هجری قمری)
کلبعلیخان پسرسلیما نخان
احمدخان بن کلبعلی خان
خسرو خان پسرسلیمان خان
حسینعلیخان برادرحسنعلیخان
کیخسروبیگ
عباسقلیخان پسرمحمدخان
علیقلی بیگ نبیرهٔ کلبعلیخان
سبحان ویری خان پسرعباسقلیخان (معاصر با نادرشاه-عموی مادر کریم خان زند)
مصطفی خان برادرسبحان ویردی خان
احمدسلطان پسرسبحان ویردی خان (حاکم ازشهر همدان تا موصل بود)
خسروخان بزرگ پسراحمدخان
لطفعلی خان عموی خسروخان
حسنعلی خان پسرلطفعلی خان
امان‌الله خان بزرگ پسر خسروخان بزرگ (شهر سنندج راگسترش داد)
خسروخان ناکام فرزندامان الله خان بزرگ (همسر مستوره اردلان و داماد فتحعلی شاه قاجار)
رضاقلیخان پسرخسروخان ناکام (نوه دختری فتحعلیشاه و پدربزرگ علیقلی اردلان آخرین وزیر دربار محمدرضاشاه پهلوی)
غلامشاه خان (امان‌الله خان ثانی)
نجفقلی خان اردلان (مدفون در بارگاه حضرت عبدالعظیم حسنی درشهرری)
سردار رشیدخان اردلان (آخرین حاکم اردلان) و پسر عموی محمد صالح خان اردلان که پایتخت حکومت اردلان را به روانسر تغییر داد.
محمدسلطان اردلان از سلطانی اردلان های سقز
محمدعلی خان اردلان از سلطانی اردلان های سقز
مجیدخان اردلان از سلطانی اردلان های سقز
سیف‌الدین‌خان اردلان مظفرالسلطنه اول از سلطانی اردلان های سقز
سیف‌الله خان اردلان مظفرالسلطنه دوم از سلطانی اردلان های سقز
خالد بن محمد القاسمی

| خالد بن محمد القاسمی | خالد بن محمد القاسمی |
| --- | --- |
امیر شارجه: امیر شارجه
سلطنت: ۲۴ ژوئن ۱۹۶۵–۱۹۷۲
پیشین: صقر بن سلطان القاسمی
جانشین: سلطان بن محمد القاسمی
زاده: ۱۹۳۱ شارجه
درگذشته: ۱۹۷۲ شارجه
خاندان: القاسمی
خالد بن محمد القاسمی (عربی: خالد بن محمد القاسمی; زاده ۱۹۳۱ - درگذشته ۱۹۷۲) سیاست‌مدار اهل امارات متحده عربی بود، که از ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۲ به‌عنوان امیر شارجه فعالیت می‌کرد.
جشنواره بین‌المللی فیلم زنگبار

| 0 | 1 |
| --- | --- |
مکان: زنگبار، تانزانیا
بنیان‌گذاری: ۱۹۹۷
جوایز: Golden Dhow کشتی طلایی
وبگاه: http://www.ziff.or.tz/
جشنواره بین‌المللی فیلم زنگبار (انگلیسی: Zanzibar International Film Festival) یا (ZIFF) یک جشنواره فیلم سالیانه است که از سال ۱۹۹۷ در زنگبار مرکز تانزانیا برگزار می‌شود.
ZIFF جشنواره‌ای غیردولتی است و با هدف ارتقا فرهنگ زنگبار و صنعت فیلم و گردشگری توسط سازمان‌های فرهنگی تأسیس شده‌است.
این جشنواره طی مدت ۱۰ روز و در ۱۵ بخش برگزار می‌شود. جدای از بخش اصلی که رقابتی است، در بخش‌های جنبی به برگزاری کلاس و کارگاه‌های آموزشی سینمایی و حتی کنسرت شبانه پرداخته می‌شود.
از ۱۹۹۸ تا ۲۰۱۳، جذب گردشگر تا ۷۰۰۰ نفر و میران مخاطبان این جشنواره ۱۰۰ هزار نفر برآورد شده‌است. جایزه اصلی جشنواره فیلم زنگبار کشتی طلایی Golden Dhow نام دارد که برگرفته از کشتی‌های کوچک یک دکله عربی است.
از آثاری که در این جشنواره برنده جایزه کشتی طلایی شدند، جناح (۱۹۹۸)، خاک و خاکستر (۲۰۰۴) و سوپا مودو (۲۰۱۸) قابل اشاره هستند.
نگارخانه

جشنواره بین‌المللی فیلم زنگبار ۲۰۱۳ و حضور مخاطبان
بث‌شبع

| بث‌شبع | بث‌شبع |
| --- | --- |
ملکه اسرائیل : ملکه اسرائیل 
بث‌شبع نامه پادشاه داوود را در دست دارد، ۱۶۵۴: بث‌شبع نامه پادشاه داوود را در دست دارد، ۱۶۵۴
همسران: اوریای حتی داوود
فرزند(ان):  پسری با نام نامشخص  سلیمان  ناتان  شیمه‌ئا  شوباب 
پدر: الیام
مادر: نامشخص
بَثْ‌شَبَع (به عبری: בת שבע) زنی در تَنَخ است. بث‌شبع ابتدا همسر اوریای حتی، یکی از نظامیان داوود در نبرد علیه امان بود (سموئیل دوم، ۱۱). هنگامی که اوریای حتی برای داوود، مشغول پیکار بود، داوود بث‌شبع را بر روی پشت بام می‌بیند که مشغول حمام کردن است. او دستور می‌دهد تا آن زن را به پیشش بیاورند و سپس با او همبستر می‌شود. بعدها به داوود اطلاع می‌دهند که بث‌شبع حامله است. از این رو داوود، اوریا را فرا می‌خواند و او را ترغیب می‌کند که به خانه برگردد تا با بث‌شبع بخوابد تا بدین طریق سؤالی دربارهٔ هویت پدر بچه ایجاد نشود. اوریا که به اورشلیم بازگشت، حاضر نشد به خانه خودش برود و با حرام کردن همبستری خود با زنش تا پایان جنگ، از این کار خودداری می‌کند. از این‌رو داوود، او را به میدان نبردی که درگیری شدیدی بوده گسیل می‌دارد به امید اینکه او کشته خواهد شد؛ و همین اتفاق هم می‌افتد. پس از آن داوود با بث‌شبع ازدواج می‌کند. اما ناتان که پیامبر بنی اسرائیل بود او را بابت خیانتش به اوریای حتی توبیخ می‌کند. بعدها، ناتان طرف بث‌شبع را گرفت و از بر تخت نشستن فرزندش سلیمان پشتیبانی نمود (پادشاهان اول، ۱:۸). بعد از مرگ داوود، بث‌شبع موافقت کرد تا درخواست آدونیا، پسر بزرگ داوود، برای آبیشاگ، همسر صیغه‌ای داوود، را به عرض سلیمان برساند. بث‌شبع علاوه بر سلیمان، حداقل سه پسر دیگر برای داوود به دنیا آورد: شیمه‌ئا، شوباب و ناتان (تواریخ اول، ۳:۵). پسر اول خیلی زود بعد از به دنیا آمدنش به خاطر گناهی که پدرش مرتکب شده بود، از دنیا رفت (سموئیل دوم، ۱۲:۱۳).
دیدگاه اسلام

در متن قرآن دربارهٔ این واقعه در سوره «ص» آیات ۲۱ تا ۲۵ چنین نوشته شده‌است:
و آیا خبر دادخواهان چون از نمازخانه [او] بالا رفتند به تو رسید (۲۱) وقتی [به‌طور ناگهانی] بر داوود درآمدند و او از آنان به هراس افتاد گفتند مترس [ما] دو مدعی [هستیم] که یکی از ما بر دیگری تجاوز کرده پس میان ما به حق داوری کن و از حق دور مشو و ما را به راه راست راهبر باش (۲۲) این [شخص] برادر من است او را نود و نه میش و مرا یک میش است و می‌گوید آن را به من بسپار و در سخنوری بر من غالب آمده‌است (۲۳) [داوود] گفت قطعاً او در مطالبه میش تو [اضافه] بر میش‌های خودش بر تو ستم کرده و در حقیقت بسیاری از شریکان به همدیگر ستم روا می‌دارند به استثنای کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته کرده‌اند و اینها بس اندکند و داوود دانست که ما او را آزمایش کرده‌ایم پس از پروردگارش آمرزش خواست و به رو درافتاد و توبه کرد (۲۴) و بر او این [ماجرا] را بخشودیم و در حقیقت برای او پیش ما تقرب و فرجامی خوش خواهد بود (۲۵)
در عقیده سنتی مسلمانان، بث شبع با اوریا نامزد شده بود، ولی ازدواج نکرده بود. در نسخه دیگر از حکایت، بث شبع طلاق گرفته بود یا بیوه شده بود و اوریا برای لحظاتی زنده شد تا به داوود بگوید که او را بخشیده‌است؛ نه برای اینکه او را برای مرگ فرستاده، بلکه برای ازدواج با بیوه‌اش او را بخشیده‌است. خدا داوود را بخشید. مفسران مسلمان این روایت‌ها را قبول کرده ولی تصویر قدیمی تر از داوود در کتاب سموئیل و پادشاهان که در آن او به تجاوز و قتل متهم شده بود، را رد کردند. نخستین مفسران مسلمان این آیات را اشاره‌ای به ماجرای زنای داوود و بث‌شبع تفسیر کرده‌اند اما با گذشت زمان و به وجود آمدن مفهوم «عصمت» پیامبران نزد مسلمانان، از مرتبط دانستن این آیات با بث‌شبع فاصله گرفتند.