مستر بانگل
سبک و تأثیر

به گزارش مجلهٔ اینترنتی پرتقال‌های نامرئی، مستر بانگل «جهان پیچیدهٔ خود را پرورش دادند که بخش‌های آن، هم رژیم و هم بی‌نظمی را در بر می‌گرفت، با چشم‌اندازی فزاینده و بررسی دقیق‌تر، هیبت را برانگیخت». در ابتدا یک گروه دث متال، و بعداً یک گروه ترش متال، مستر بانگل سبک خود را در دههٔ ۹۰ به یک صدای فانک متال تغییر داد که تأثیر اسکا، دیسکو و جاز آوانگارد را نشان داد. در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۲۱، اسپرونس ادعا کرد که «هیچ زمانی در وجود مستر بانگل نبود که یک گروه متال نباشد. همیشه در جایی متال وجود داشت و وقتی به «متال» فکر می‌کنیم؛ متال فقط ریف و درام نیست که مانند یک ماشین می‌نوازد؛ این یک روان‌شناسی کامل است. روان‌شناسی متال وجود دارد، حتی در آن دورهٔ متال فانک؛ این همه جا هست.»
سی‌بی‌اس نیوز می‌گوید که موسیقی گروه «ترکیبی آنارشیک از متال، اسکا، جاز آوانگارد، پانک و موسیقی متن است». روزنامهٔ سیدنی مورنینگ هرالد، مستر بانگل را «راک‌های تجربی» توصیف کرد. آل‌موزیک گروه را «رادیکال‌های راک آزاد» توصیف کرد و گفت که «صدا و رویکرد مستر بانگل ترکیبی منحصر به فرد از تجربی، انتزاعی و پوچ است». پیشگامان آوانگارد متال، گروه نیز توسط مجله‌های دیجیتال کرنگ! و The Quietus, به عنوان آلترناتیو متال طبقه‌بندی شد.
قبل از انتشار اولین آلبوم خود در سال ۱۹۹۱، روزنامهٔ لس آنجلس تایمز اظهار داشت که گروه «موسیقی عجیب و غریب اجرا می‌کند که یکی از منتقدان، آن را به عنوان جاز از نوع باگز بانی توصیف کرده است.» مجلهٔ ورایتی در سال ۲۰۰۰ از این گروه به عنوان «شوخی‌های منطقهٔ خلیج زاپا» نام برد. گرگ پراتو از آل‌موزیک، موسیقی مستر بانگل را «ترکیبی منحصر به فرد از تجربی، انتزاعی و پوچ» توصیف کرد، در حالی که پاتریک مک دونالد از روزنامهٔ سیاتل تایمز موسیقی آنها را «خشن، رنده شده، بدون ساختار، انفجاری، جیر جیر، سریع، آهسته، وهم انگیز و به طرز عجیبی متقاعدکننده» توصیف کرد. ویژگی‌های متمایز موسیقی استفاده از سازهای مختلف متعدد، آوازهای غیرمعمول و استفاده از فرمت‌های آهنگ غیرقابل پیش‌بینی همراه با تعدادی از ژانرهای مختلف موسیقی بود. گرگ پراتو اظهار داشت که آنها «ممکن است امروز بااستعدادترین سازهای راک باشند، زیرا آنها بدون زحمت از ژانرهای موسیقی رد می‌شوند، در حالی که مایک پاتن نشان می‌دهد که چرا بسیاری او را بهترین خوانندهٔ راک می‌دانند.» همه موافق نبوده‌اند، یکی از منتقدان گروه را «مضحک‌آمیزترین قطعهٔ کله پاچه‌ای که تا به حال از کف یک کشتارگاه خراشیده شده است» می‌داند. جفری هیمز، روزنامه‌نگار، از گروه با بیان اینکه «آوازها آنقدر عمیق در موسیقی غوطه‌ور شده‌اند که کلمات تقریباً غیرقابل کشف هستند» انتقاد کرد و این موسیقی را به‌عنوان «مونتاژ شنیداری به جای آهنگ توصیف کرد، زیرا بخش‌های کوتاه فوران می‌کنند و ناگهان ناپدید می‌شوند، با قطعه دیگری با ارتباط کمی با آنچه قبل از آن بود جایگزین می‌شود.»
مستر بانگل اغلب سازهای نامتعارف از جمله زنبورک، سیمبالوم، زیلوفون، گلوکن‌اشپیل، اکارینا، بونگو و بلوک‌های چوبی را در موسیقی خود می‌گنجاند. روزنامه‌نگار جان سربا اظهار داشت که سازهای گروه «به نوعی شبیه جاز مستی بود که با آکاردئون‌های ایتالیایی و گاه به گاه راهپیمایی باواریا، پاور کورد، یا سر و صدای بازخورد پرتاب می‌شد.» آواز مایک پاتن اغلب از تکنیک‌های گسترده‌ای مانند دث متال، رپ، جیغ زدن، غرغر کردن، یا زمزمه کردن استفاده می‌کرد. تنظیم آهنگ‌های آن‌ها نیز خاص بود، اغلب فاقد قالب آهنگ ساختارمند و چرخش در ژانرهای مختلف، از ملودی‌های آهسته تا ترش متال. جان پارلس، روزنامه‌نگار نیویورک تایمز، موسیقی گروه را به‌عنوان «جهش از سرعت به تمپو، کلید به کلید، سبک به سبک، همه بدون هشدار» توصیف کرد. به‌طور مشابه، منتقد پاتریک مک‌دونالد اظهار داشت: «در میان سر و صدایی که به سختی دنبال می‌شود و غیرقابل کشف است، یک تکنوازی نسبتاً معمولی و بدبوی ارگ جاز ناگهان وارد صحنه می‌شود».
اکثر موسیقی و اشعار گروه توسط پاتن، دان و اسپرونس نوشته شده است و مک‌کینون و هایفتز گاه به گاه در آن مشارکت می‌کنند. مک‌کینون در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۰۰ در رابطه با روند خلاقانه‌شان اظهار داشت: «این گروه به نوعی شبیه یک باشگاه بی‌رحمانه برای پسران است. شما ایده‌هایی را می‌آورید و اگر ۱۰۰ درصد در مورد ارائه یک ایدهٔ خاص به این گروه قاطع نیستید، می‌توانید تماشا کنید که آن را کنار گذاشته و به سرعت می‌میرد.»
اشاره شده است که گروه در طول مدت تصدی خود با ناشر اصلی وارنر رکوردز از آزادی هنری غیرمعمولی برخوردار بودند. در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۱۶، ترور دان منعکس کرد:
انگار یادم می‌آید که همیشه ما را تنها می‌گذاشتند. پاتن از نظر مالی برای آنها دارایی بزرگی بود و در این زمینه به ما قدرت می‌داد زیرا آنها باید او را راضی می‌کردند. این به این معنی بود که به او آزادی عمل می‌داد تا مثل همیشه با ما کار کند. فکر نمی‌کنم هیچ‌یک از ضبط‌های ما تا به حال جبران شده باشد، که برای یک ناشر بزرگ که ماهی‌های بزرگ‌تری برای سرخ کردن دارند، چندان مهم نیست. برای آنها این فقط حذف مالیات دیگری است. و من یک ظن پنهانی دارم که آنها احتمالاً معتقد بودند که ما روزی از نظر موسیقی «بزرگ» خواهیم شد و برای آنها پول درآوریم.
تری اسپرونس ادعا کرد که برادران وارنر به قدری به گروه اهمیت نمی‌دادند که زمانی به این فکر می‌کردند که صدای ثابت یک آلبوم را به ناشر تحویل دهند و انتظار داشتند که به آن گوش ندهند. «سپس متوجه شدیم - در واقع برای آنها مهم نیست؛ این یک جملهٔ بزرگ به نظر می‌رسد، اما آنها فقط شانه‌های خود را بالا می‌اندازند. آنها به این چیزها اهمیت نمی‌دهند.»