stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دکستر (فصل ۳)
داستان

در این فصل دکستر با فردی به نام میگل پرادو آشنا می‌شود. آشنایی این دو در پی قتل تصادفی برادر میگل توسط دکستر روی می‌دهد. میگل که دادستان شهر است، سعی دارد به نحوی دکستر را تحت نفوذ خود قرار دهد. اما تردید دکستر متوجه می‌شود غرایض شخصی هم در رفتار میگل مؤثر است. دکستر که سرانجام دوستی پیدا کرده که به او احساس نزدیکی می‌دهد حالا با احساسات متضادی روبه‌رو می‌شود. از سویی دیگر ریتا که از دکستر باردار شده تصمیم می‌گیرد فرزند خود را نگه دارد و سرانجام دکستر از او تقاضای ازدواج می‌کند. دبرا مورگان با یک جاسوس اداره پلیس روابطی عاطفی برقرار می‌کند. در پایان فصل دو دکستر قبل از ازدواج با ریتا مشکلات را حل می‌کند اما حالا یک مشکل دیگر در حال روییدن است. دبرا سعی می‌کند از گذشته پدرش با خبر شود.
بازیگران > بازیگران اصلی

مایکل سی هال در نقش دکستر مورگان
جولی بنز در نقش ریتا بنت
جنیفر کارپنتر در نقش دبرا مورگان
سی اس لی در نقش وینس ماسوکا
لورین ولز در نقش ماریا لاگوئرتا
دیوید زایاس در نقش انجل باتیستا
جیمز رمار در نقش هری مورگان
بازیگران > بازیگران مهمان ویژه

جیمی اسمیتس در نقش میگل پرادو
بازیگران > بازیگران متناوب

دزمند هرینگتون در نقش جویی کویین
دیوید رمزی در نقش انتون بریجز
ولری کروز در نقش سیلویا پرادو
کریستین داتیلو در نقش باربارا جیاناپ
جیسون مانوئل اولازابل در نقش رامون پرادو
کریستینا رابینسون در نقش استر بنت
پرستون بیلی در نقش کدی بنت
روزهای سپتامبر

| روزهای سپتامبر | روزهای سپتامبر |
| --- | --- |
بخشی از آزار و اذیت ارمنی‌ها: بخشی از آزار و اذیت ارمنی‌ها
موقعیت: باکو، جمهوری دموکراتیک آذربایجان
تاریخ: سپتامبر ۱۹۱۸
کشته‌ها: ۱۰,۰۰۰ تا ۲۰,۰۰۰ ارمنی کشته شدند. بقیۀ جامعه ارمنی اخراج شدند.
مرتکبان: اردوی اسلام قفقاز نیروهای محلی آذری
روزهای سپتامبر (ارمنی: 1918 թ. Բաքվի հայերի կոտորած, romanized: Bakvi hayeri kotorats, lit. 'قتل عام ارامنه باکو در سال ۱۹۱۸') به دوره‌ای در طول جنگ داخلی روسیه در سپتامبر ۱۹۱۸ اشاره دارد که طی آن ارمنی‌های ساکن باکو در آذربایجان، توسط ارتش موسوم به اردوی اسلام قفقاز به رهبری انور پاشا و متحدان محلی آذری آن‌ها هنگام تصرف پایتخت آیندۀ جمهوری دموکراتیک آذربایجان قتل عام شدند. بر اساس اکثر تخمین‌ها، حدود ۱۰۰۰۰ نفر با قومیت ارمنی در این خشونت‌ها کشته شده‌اند، اگرچه برخی منابع ادعا می‌کنند که تعداد آن‌ها به ۳۰۰۰۰ نفر می‌رسد. برخی پژوهشگران گفته‌اند که این قتل عام به تلافی وقایع مارس انجام شده که طی آن نیروهای داشناک و بلشویک، ساکنان آذربایجانی شهر را در مارس ۱۹۱۸ قتل عام کرده‌بودند. این آخرین قتل عام بزرگ در جنگ جهانی اول بود.
پل ساراسین

| Sarasin Bridge | Sarasin Bridge |
| --- | --- |
remote view of Sarasin Bridge: remote view of Sarasin Bridge
مختصات: ۸°۱۲′۰۵″شمالی ۹۸°۱۷′۵۳″شرقی﻿ / ﻿۸٫۲۰۱۵۱۸°شمالی ۹۸٫۲۹۸۰۳۲°شرقی﻿ / 8.201518; 98.298032
گذرنده‌ها: Thailand Route 402 (Thepkasattri Road), Pedestrians
بر روی: Andaman Sea
مکان: Ban Tha Chatchai, Thalang, Phuket and Ban Tha Nun, Takua Thung, Phang Nga
نام رسمی: Sarasin Bridge
نگهداری‌کننده: Department of Highways, Ministry of Transport
ویژگی‌ها: ویژگی‌ها
درازای کل: 660 m
پهنا: 11 m
پیشینه: پیشینه
آغاز ساخت: 1951
گشایش: July 7, 1967
مکان: مکان
fa (in English: Expected satiety): fa
پل ساراسین (به تایلندی: สะพานสารสิน) پلی در کشور تایلند است که قسمت اصلی استان پوکِت و استان پهانگ نگا در جنوب تایلند را به یکدیگر متصل می‌کند. این پل یکی از زیباترین پل‌ها شناخته شده و حاوی تاریخ فراموش‌نشدنی‌ای از کشور تایلند است.
این پل در سال ۱۹۵۱ ساخته و در ۷ ژوئیهٔ ۱۹۶۷ رسماً افتتاح شد؛ و اولین پل متصل کننده Phuket و Phang Nga، با طول کل ۶۶۰ متر است که با بودجه کل ۲۸٬۷۷۰٬۰۰۰ بات ساخته شده‌است. نام ان از Pote Sarasin، نخست‌وزیر سابق تایلند، زمانی که وزیر توسعه ملی بود برگفته شده‌است.
این پل در تاریخ ۲۲ فوریه سال ۱۹۷۳ فاجعه فراموش نشدنی ای را رقم زد. دو عاشق جوان اهل پوکت با نام‌های دام و گیو به خاطر عشق نافرجامشان، خود از روی پل به داخل آب پریدند. دام از یک خانواده ضعیف و راننده اتوبوس محلی (songthaew) و راننده و کارگر تعویض لاستیک ماشین بود. Gew از یک خانواده ثروتمند و دانشجو بود که سوار اتوبوس دام می‌شد. گیو عضوی از یک خانواده متول بود و انتظار می‌رفت که با فردی ثروتمند نیز ازدواج کند. شناخت آنها از یکدیگر موجب ایجاد عشق میانشان شد. آنها به دنبال جلب رضایت پدر برای ازدواجشان بودند اما او درخواست آنها را ردکرد. این امر موجب شد تا آنها دوباره یکدیگر را ببینند. پس از فرونشاندن عشق توسط پدر گیو، آنها تصمیم گرفتند حال که نمی‌توانند با هم زندگی کنند، پس زندگی خودشان را می‌گیرند. در شب ۲۲ فوریه سال ۱۹۷۳، آنها خود را با یک لنگ به هم بسته و از پل Sarasin به داخل اب پریدند.
داستان این دو عاشق برای همیشه در حافظه پوکت باقی می‌ماند. در سال ۱۹۸۷ نیز یک فیلم تایلندی با نام Saphan Rak Sarasin؛ ساراین، پل عشق، با بازیگری دو ستاره بازیگر Chintara Sukapatana و Ron Banjongsang ساخته شده‌است. پل Sarasin از آن زمان به یکی از جاذبه‌های توریستی تبدیل شده و یکی از شناخته شده‌ترین مکانها در پوکت است.
در حال حاضر، پل Sarasin دیگر برای عبور و مرور اتومبیل‌ها خدمات ارائه نمی‌دهد. از آنجا که پل جدیدی به نام "Thepkasattri "، یا به اصطلاح پل جدید Sarasin یا Sarasin II ساخته شده‌است، از سال ۲۰۱۱، پل Sarasin تنها به صورت پل عابر پیاده مورد استفاده قرار می‌گیرد. این پل نور پردازی شده و غرفه‌هایی نیز برای گشت و گذار در ان برپا شده‌است.
یوسف ابودره

| یوسف ابودره | یوسف ابودره |
| --- | --- |
تصویر ابودره با تفنگش در سال ۱۹۳۶: تصویر ابودره با تفنگش در سال ۱۹۳۶
زادهٔ: ۱۹۰۰
درگذشت: ۳۰ سپتامبر ۱۹۳۹ اورشلیم
ملیت: مردم فلسطینی
شناخته‌شده برای: فرمانده منطقه ای شورشی فلسطین ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹
یوسف ابودره (عربی: يوسف سعيد صالح أبو درة الجرادات؛ زاده: ۱۹۰۰ – درگذشته: ۳۰ سپتامبر ۱۹۳۹) از قبیله جرادات در فلسطین شناخته شده و یکی از رهبران انقلاب بزرگ فلسطین در سالهای ۱۹۳۶ – ۱۹۳۹ بود.
زندگی‌نامه

یوسف ابودره در روستای سیله حارثیه بخش جنین متولد شد و تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه در همان‌جا به پایان رساند و برای مدتی در کشاورزی کار می‌کرد اما مجبور شد به هیفا سفر کند و در راه‌آهن کار کند.
فعالیت‌ها

وی آشنایی با شیخ عزد الدین القسام داشت و او را قبول داشت و به گروه وی پیوست. وی در جنگ احراج که منجر به کشته شدن عزت الدین القسام شد از بندری که نیروهای بریتانیا اطراف آن را محاصره کرده بودند فرار کرد و پس از آن خود را از چشم دیگران مخفی کرد و هنگامی که انقلاب بزرگ فلسطین در سال ۱۹۳۶ آغاز شد، ابودره تحت رهبری شیخ عطیه احمد عوض، فرمانده منطقه جنین شد، سپس او با دوستان رزمنده‌اش اقدام به حمله به مستعمره‌های بریتانیایی بین جنین و حیفا کرد.
هنگامی که شیخ عطیه در نبرد یامون کشته شد، ابودره فرماندهی نبرد را بعهده گرفت جانشین شیخ عطیه در منطقه شد که در آن انقلابیون پیروزی را به دست آوردند و سپس جزو ۵ فرماندهی شد که رهبری منطقه انقلاب فلسطین را هدایت می‌کردند.
زبان شان

| شان | شان |
| --- | --- |
تای یای: تای یای
တႆး: တႆး
زبان بومی در: میانمار، تایلند، چین
منطقه: ایالت شان
قومیت: شان
شمار گویشوران: ۳٫۳ میلیون  (۲۰۰۱)
تبار: کرا-دای  تایجنوب غربیشمال غربیشان
سامانه نوشتاری: خط برمه‌ای (الفبای شان)
وضعیت رسمی: وضعیت رسمی
زبان اقلیت شناخته‌شده در:  میانمار
کدهای زبان: کدهای زبان
ایزو ۲–۶۳۹: shn
ایزو ۳–۶۳۹: shn
گلاتولوگ: shan1277
این نوشتار شامل نمادهای آوایی آی‌پی‌ای است. بدون پشتیبانی مناسب تفسیر، ممکن است علامت‌های سوال، جعبه یا دیگر نمادها را جای نویسه‌های یونی‌کد ببینید.: این نوشتار شامل نمادهای آوایی آی‌پی‌ای است. بدون پشتیبانی مناسب تفسیر، ممکن است علامت‌های سوال، جعبه یا دیگر نمادها را جای نویسه‌های یونی‌کد ببینید.
زبان شان یا تای یای (شان:လိၵ်ႈတႆး، ၵႂၢမ်းတႆး، برمه‌ای: ရှမ်းဘာသာ، تایلندی: ภาษาไทใหญ่) زبان مادری مردم شان است که بیشتر در ایالت شان میانمار گفتگو می‌شود. گویشوران این زبان همچنین در گروه‌هایی در ایالت کاچین میانمار، تایلند شمالی و به مقدار کمتری در آسام یافت می‌شوند. شان عضوی از خانواده زبان‌های کرا-دای است و با زبان تای ارتباط دارد.ابه روان نیستم
سونجونگ، پادشاه گوریو

با سونجونگ کره اشتباه نشود.
پادشاه سونجونگ (حکومت ۱۰۸۳ - ۱۰۹۴) سیزدهمین پادشاه گوریو بود. او پسر مونجونگ و برادر کوچکتر سونجونگ بود. او از سال ۱۰۸۳ تا سال ۱۰۹۴ به عنوان پادشاه گوریو حکومت کرد.
| 0 | 1 |
| --- | --- |
Korean name: Korean name
هانگول: 선종
هانجا: 宣宗
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Seonjong
مک‌کیون–ریشاور: Sŏnjong
نام تولد: نام تولد
هانگول: 왕증 یا 왕기, سپس 왕운
هانجا: 王蒸 یا 王祈, سپس 王運
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Wang Jeung یا Wang Gi, سپس Wang Un
مک‌کیون–ریشاور: Wang Chŭng یا Wang Ki, سپس Wang Un
نام محترم: نام محترم
هانگول: 계천
هانجا: 繼天
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Gyecheon
مک‌کیون–ریشاور: Kyech'ŏn
نام پسامرگ: نام پسامرگ
هانگول: 사효대왕
هانجا: 思孝大王
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Sahyo Daewang
مک‌کیون–ریشاور: Sahyo Taewang
ظاهر العمر

| ظاهر عمر ظاهر العمر | ظاهر عمر ظاهر العمر |
| --- | --- |
شمایل منتسب به ظاهر العمر الزیدانی: شمایل منتسب به ظاهر العمر الزیدانی
والی صیدون، نابلس، بیت المقدس، رمله، یافا، عجلون: والی صیدون، نابلس، بیت المقدس، رمله، یافا، عجلون
دوره مسئولیت ۱۷۷۴ – ۱۷۷۴: دوره مسئولیت ۱۷۷۴ – ۱۷۷۴
پس از: درویش پاشا عثمان زاده (صیدون)
پیش از: جزار پاشا (صیدون)
شیخ عکا، الجلیل و امیر ناصره، طبریه، صفد: شیخ عکا، الجلیل و امیر ناصره، طبریه، صفد
دوره مسئولیت ۱۷۶۸ – ۱۷۷۵: دوره مسئولیت ۱۷۶۸ – ۱۷۷۵
پس از: هیچ
پیش از: احمد پاشا جزار (عکا)
دوره مسئولیت ۱۷۳۰ – 1750s: دوره مسئولیت ۱۷۳۰ – 1750s
دوره مسئولیت ۱۷۶۱ – ۱۷۶۷: دوره مسئولیت ۱۷۶۱ – ۱۷۶۷
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۶۸۹ یا ۱۸۶۹ الجلیل
درگذشته: ۲۱ اوت ۱۷۷۵ عکا
روابط: خاندان زیدانی
فرزندان: سلیبی، علی، عثمان، سعید، احمد، صالح، سعدالدین، عباس (نام خانوادگی: الظاهر)
والدین: عمر الزیدانی
ظاهر بن عمر زید معروف به ظاهر عمر (زاده: ۱۶۸۹ الجلیل درگذشت: ۱۷۷۵ عکا) یکی از حاکمان مسلمان فلسطینی در دوره حکومت عثمانیان در فلسطین بود.
زندگی

ظاهر در سال ۱۶۸۹ در روستایی به نام عرابه در الجلیل واقع در شمال فلسطین چشم به جهان گشود. او از همان دوران کودکی آروزی ایجاد حکومتی مستقل در فلسطین را در سر داشت. او در سال ۱۷۲۱ در پی امتناع از پرداخت مالیات مردم روستای بعنه به مأموران مالیات و حکام عثمانی با حکومت مرکزی درگیر شد و توانست بر بخش‌هایی از شمال فلسطین و الجلیل حکومت خود را دایر کند. پس از اخراج و عزل حاکم ترک، سریعاً وفاداری خود را به فرماندار صیدا اعلام کرد و وی به عنوان والی طبریه و مناطق تحت تصرف خود منصوب گشت و به همراه خانواده خود به شهر طبریه نقل مکان نمود. وی توانست قدرت را از دست مسیحیان دروزی خارج کرده و با کمک وزیر خود ابراهیم صباغ پای تجار اروپایی به تجارت سرزمین فلسطین را باز کند و رونق ببخشد. او با انحصاری کردن بعضی کالاها و محصولات مهم و ارزشمند و وضع مالیات، ثروت بدست آمده را صرف توسعه و آبادانی بیشتر فلسطین کرد.
تصمیمات بد

«تصمیمات بد» (انگلیسی: Bad Decisions) ترانه‌ای از تهیه‌کننده موسیقی آمریکایی بنی بلانکو و گروه پسرانهٔ کره‌ای بی‌تی‌اس و رپر آمریکایی اسنوپ داگ است. این ترانه از طریق اینترسکوپ رکوردز، فرندز کیپ سکرت، و جوی تایم کالکتیو به عنوان یک تک‌آهنگ در ۵ اوت ۲۰۲۲ منتشر شد. این ترانه به عنوان «یک آهنگ موسیقی رقص سرخوش» توصیف شده‌است.
جدول‌ها > جدول‌های هفتگی

| جدول (۲۰۲۲) | بالاترین موقعیت |
| --- | --- |
استرالیا (ای‌آرآی‌ای): ۳۱
کانادا (۱۰۰ تک‌آهنگ داغ کانادا): ۳۱
سی‌اچ‌آر/تاپ ۴۰ کانادا (بیلبورد): ۳۶
ایرپلی فنلاند (فهرست پخش رادیویی): ۳۸
فرانسه (اس‌ان‌ئی‌پی): ۱۷۷
آلمان (جدول‌های رسمی آلمان): ۸۹
۲۰۰ آهنگ جهانی (بیلبورد): ۶
مجارستان (۴۰ تک‌آهنگ برتر): ۱۰
هند (آی‌ام‌آی): ۴
اندونزی (بیلبورد): ۱۴
ایرلند (ایرما): ۶۳
ژاپن (۱۰۰ آهنگ داغ ژاپن): ۳۳
تک‌آهنگ‌های دیجیتال ژاپن (اوریکون): ۵
لیتوانی (ای‌جی‌ای‌تی‌ای): ۳۴
مالزی اینترنشنال (آرآی‌ام): ۶
تک‌آهنگ‌های داغ نیوزلند (آرام‌ان‌زی): ۳
فیلیپین (بیلبورد): ۸
پرتغال (ای‌اف‌پی): ۹۱
سنگاپور (آرآی‌ای‌اس): ۶
آفریقای جنوبی (آرآی‌اس‌ای): ۸۷
کره جنوبی (گائون): ۸۲
سوئد هیت‌سیکر (Sverigetopplistan): ۶
سوئیس (شوایزر هیت‌پاراد): ۷۶
تک‌آهنگ‌های بریتانیا (اوسی‌سی): ۵۳
بیلبورد  هات ۱۰۰ ایالات متحده: ۱۰
۴۰ آهنگ برتر جریان اصلی ایالات متحده (بیلبورد): ۲۶
ویتنام (ویتنام هات ۱۰۰): ۴
جدول‌ها > جدول‌های ماهانه

| جدول (۲۰۲۲) | بالاترین موقعیت |
| --- | --- |
کره جنوبی (گائون): ۸۶
دولت مالزی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
Ensign of the Government of Malaysia: Ensign of the Government of Malaysia
تاسیس: ۱۶ سپتامبر ۱۹۶۳
کشور: مالزی
Website: malaysia.gov.my
شاخه قانون‌گذاری: شاخه قانون‌گذاری
قوه مقننه: مجلس
مکان تشکیل نشست: Houses of Parliament
شاخه اجرایی: شاخه اجرایی
ارگان اصلی: کابینه
رئیس: نخست‌وزیر مالزی
Appointer: یانگ دی‌پرتوان آگونگ
مکان نشست: پردانا پوترا، پوتراجایا
بخش قضایی: بخش قضایی
دادگاه: دادگاه فدرال
مقر: کاخ دادگستری
دولت مالزی (انگلیسی: Government of Malaysia) به دولت فدرال یا دولت ملی مستقر در کوالالامپور و منطقه فدرال پوتراجایا اشاره دارد. کشور مالزی فدراسیونی از ۱۳ ایالت می‌باشد، که توسط پادشاهی مشروطه مدیریت می‌شود و در نظام وستمینستر، به عنوان یک دموکراسی نیابتی طبقه‌بندی می‌شود. دولت فدرال مالزی بر پایه اصل تفکیک قوا، از سه شاخه: مجریه، مقننه و قضائیه تشکیل شده است.
توفیق (نشریه)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
تصویر روی جلد شمارهٔ ۴۳ نشریهٔ توفیق: تصویر روی جلد شمارهٔ ۴۳ نشریهٔ توفیق
دسته‌بندی: مجلهٔ فکاهی-سیاسی
بسامد: هفتگی
نخستین شماره: ۱۳۰۲ خورشیدی
آخرین شماره: تیر ۱۳۵۰
کشور: ایران
زبان: فارسی
توفیق، هفته‌نامهٔ فکاهی و طنزآمیز فارسی‌زبان ایران با حدود نیم قرن فعالیت از سال ۱۳۰۲ تا ۱۳۵۰ خورشیدی (۱۹۲۳ تا ۱۹۷۱ میلادی) بود. از این‌رو که مجلهٔ توفیق در شب‌های جمعه منتشر می‌شد، شعارش این بود: «همشهری! شب جمعه دو کار یادت نره: دوم خریدن مجلهٔ توفیق!».
دوره‌های انتشار > دورهٔ نخست

نخستین شمارهٔ توفیق در ۳۰ اردیبهشت ماه سال ۱۳۰۲ منتشر شد و انتشار آن در سه دورهٔ ناپیوسته ادامه یافت. دورهٔ نخست از ۱۳۰۲ تا ۱۳۱۸ به مدیریت حسین توفیق بود که با درگذشت وی در ۱۳۱۸ به پایان رسید.
توفیق در اوایل این دوره، نشریه‌ای نیمه‌فکاهی و نیمه‌جدّی بود. از اواسط سال پنجم، با کسب امتیاز چاپ کاریکاتور در آن، بیشتر صورت فکاهی گرفت و پس از مدتی از سال ۱۳۱۱ کاملاً ادبی شد[نیازمند منبع].
طی شش سال فعالیت ادبی، اغلب مطالب توفیق منظوم بود. از سال ۱۳۱۷، توفیق دوباره به‌صورت کاملاً فکاهی-اجتماعی درآمد.
تقارن نخستین دورهٔ توفیق با حاکمیت رضاشاه پهلوی (۱۳۰۴–۱۳۲۰)، سبب شد که مطالب نشریه با سانسور همراه شود، اما در دورهٔ بعد (۱۳۳۲–۱۳۲۰) این مشکل وجود نداشت. توفیق در دورهٔ اول بیشتر به مسائل اخلاقی و اجتماعی می‌پرداخت و ازاین‌رو بدون وقفه منتشر می‌شد.
دوره‌های انتشار > دورهٔ دوم

پس از مرگ حسین توفیق، مجلهٔ توفیق دچار توقف شد و بالاخره از ۱۳۱۹ با مدیریت فرزندش، محمدعلی توفیق، دورهٔ دوم توفیق آغاز شد و تا کودتای ۲۸ مرداد سال ۱۳۳۲ ادامه یافت. در این دوره، پس از شهریور سال ۱۳۲۰، با حاکم بودن فضای بازِ سیاسی و رهایی مطبوعات از اختناق همراه بود. ازاین‌رو، مطالب توفیق، با حفظ روش فکاهی و طنزآمیز خود، همانند اغلب جراید دیگر، سیاسی و انتقادی شد.
بی‌ثباتی سیاسی به سبب ناپایداری دولتها دستمایهٔ اصلی توفیق برای انتقاد روزافزون از دستگاه حاکم بود که به توقیفهای مکرر آن نیز انجامید. دلایل توقیف متعدد بود از جمله در اسناد سال‌های ۱۳۲۴ و ۱۳۲۵ آمده‌است که فرمانداری نظامی مندرجات نشریهٔ توفیق را خلاف مصالح کشور و سیاست دولت تشخیص داده و دستور توقیف آن را به شهربانی کل کشور صادر کرده‌است.
موضوع اصلی توفیق انتقاد از عملکرد نخست‌وزیران بود و برای آنان نام‌های طنزآمیز می‌ساخت. انتقادهای طنزآمیز مداوم از عبدالحسین هژیر نخست‌وزیر ایران در سال۱۳۲۷ شمسی، توقیف دو هفته‌ای (از ۹ تا ۲۳ تیر ۱۳۲۷) توفیق را در پی داشت که در این فاصله روزنامهٔ دنیای امروز با مدیریت حسین فرشید به‌جای آن منتشر شد (رجوع کنید به ش ۱، ۱۶ تیر ۱۳۲۷). نوروز ایران به مدیریت ع. نوروزی و مستحکم به مدیریت اسداللّه زکی‌زاده شبستری نیز با درج عبارت «توفیق توقیف است» در پیشانی نشریه، پیام توفیق را انتقال می‌دادند.
خط مشی توفیق در دههٔ ۱۳۲۰ شمسی ضداستعماری بود که در سال‌های بعد نیز ادامه یافت این جهت‌گیری توفیق را جزو جراید چپ قرار داده بود. در سال ۱۳۲۹ شمسی، دورهٔ نخست‌وزیری حاجی‌علی رزم‌آرا در فهرست شهربانی کل کشور توفیق در جرگهٔ جراید متمایل به چپ قرار داشت که دولت در صدد جلوگیری از انتشار آن‌ها بود. توفیق در سال‌های اوج‌گیری ملی‌شدن صنعت نفت، ضمن حمایت از ملی‌شدن نفت و ملی‌شدن شیلات، همچنان از دولت‌ها انتقاد می‌کرد.
توفیق از درگیری با دربار پرهیز می‌کرد ولی در بحبوحه وقایعی که به کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ انجامید، در مقاله‌ای با عنوان «فتنه روسیاه»، با تندی از شاه محمدرضا پهلوی انتقاد کرد. محمدعلی توفیق به سبب این تندروی مغضوب گردید و در ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ دفتر نشریهٔ توفیق و خانه‌اش تاراج شد و خودش به قلعهٔ فلک‌الافلاک در خرم‌آباد و جزیرهٔ خارک تبعید گردید و پس از یک سال آزاد شد مشروط بر آنکه فعالیت سیاسی نکند پس از کودتا فهرست جرایدی که اجازه فعالیت داشتند، منتشر شد ولی نام مجله توفیق در آن نبود (کوهستانی نژاد، ص ۸۹). به این ترتیب انتشار توفیق تا پایان سال ۱۳۳۶ شمسی، به مدت چهار سال و هفت ماه، متوقف شد.
دوره‌های انتشار > دورهٔ سوم

برادران توفیق: حسن، حسین و عباس توفیق که در دورهٔ دوم توفیق کاریکاتوریست، نویسنده، شاعر و سردبیر و در سال‌های آخر آن دوره گردانندگان اصلی تحریریهٔ توفیق بودند در ۲۹ اسفند ۱۳۳۶ روزنامه‌ای فکاهی و طنز آمیز را به نام «فکاهی» منتشر کردند که به شدت مورد استقبال مردم قرار گرفت. در سال ۱۳۳۷ محمدعلی توفیق نام روزنامهٔ توفیق و حق‌التألیف ۳۲ سال مندرجات آن را رسماً به برادران توفیق واگذار کرد. انتشار این دورهٔ پرسروصدای توفیق در زیر فشار شدید سانسور و با توقیف‌های مکرر تا سال ۱۳۵۰ شمسی ادامه یافت. در این دوره ظاهر نشریه تغییراتی کرد، از جمله جلدش رنگی و صفحاتش بتدریج بیشتر شد. سرمقاله شماره نخست دوره سوم حکایت از وضع جدیدی داشت و به خواننده می‌فهماند که به سبب محدودیتهایی قادر به درج هر مطلبی نیست (رجوع کنید به ش نوروز، ۲۹ اسفند ۱۳۳۶، ص ۲). همچنین درج عبارت «توفیق روزنامه‌ای‌ست ملی و مستقل که به هیچ حزب و دسته و جمعیتی بستگی ندارد» و «ارگان رسمی حزب خران» در پشت جلد وابسته نبودن توفیق به هیچ گروهی را را یادآور می‌شد. شمارهٔ نخست با استقبال مردم مواجه شد، به‌طوری‌که سهمیهٔ شهرستان‌ها نیز در تهران توزیع گردید.
توفیق در دورهٔ سوم انتشار بسیار موفقیت‌آمیز خود و با انتقادات صریح و اساسی بسیار محکم و بی‌پروا ولی شیرین، رونقی بسی بیشتر از دههٔ ۱۳۲۰ هـ. ش یافت. سرمقاله‌ها با امضای «کاکاتوفیق»، و دیگر مطالب آن با انتقادی طنزآمیز به اوضاع اجتماعی چون گرانی و بیکاری، بی‌عدالتی، فقر، عدم مساوات و مانند اینها بود، و انتقاداتی بسیار قوی‌تر و شیرین‌تر، از هیئت حاکمه، نخست‌وزیران، وزرا و نمایندگان مجلس شورای ملی و سنا.
شخصیت‌های توفیق

شخصیت‌های اصلی توفیق، کاکاتوفیق، گشنیزخانم (عیال کاکا)، ممولی (میمون کاکا) و ملت بود. در دورهٔ سوم، توفیق توانست پس از دو-سه سال، انتقادات طنزآمیز خود را متوجه دولت (خصوصاً شخص نخست‌وزیر و وزرا) و وکلا و سناتورها یا سیاست‌های آمریکا و انگلیس و اسرائیل نماید. مشی سیاسی توفیق در این دوره، حمایت از ملل محروم بود، چنان‌که هنگام جنگ در ویتنام با مطالب و کاریکاتورهای ضدآمریکایی از مردم ویتنام پشتیبانی می‌کرد (برای نمونه، رجوع کنید به سال ۴۶، ش ۱۳، ۳۰ خرداد ۱۳۴۶، روی جلد؛ سال ۴۶، ش ۳۳، ۱۸ آبان ۱۳۴۶، روی جلد). همچنین نشر مطالب ضداسرائیلی خصوصاً هنگام جنگ اعراب و اسرائیل، در حالی صورت می‌گرفت که دولت ایران از حامیان اصلی اسرائیل بود. توفیق هر سال از بین کاریکاتورهای چاپ‌شده در نشریات کشور، سه کاریکاتور را با مضامین سیاسی، اجتماعی، فکاهی، به‌عنوان بهترین کاریکاتور انتخاب و در شمارهٔ ویژهٔ «سیزده‌به‌در» چاپ می‌کرد.
از موضوع‌های همیشگی توفیق، ارائهٔ چهرهٔ نادان و عقب‌افتاده از نمایندگان مجلس بود که مجلس را نهادی سخیف معرفی می‌نمود. نخست‌وزیران نیز دستمایه اصلی کاریکاتورهای توفیق بودند. در این دوره علاوه بر کاریکاتورهای سیاسی، کاریکاتورهایی با پیام‌های اجتماعی چاپ شد که حکایت از فساد ادارات و دستگاه‌های دولتی و شرکت‌ها می‌کرد. گروه‌بندی مطالب توفیق و نسبت مندرجات آن به یکدیگر بدین‌گونه بود: کاریکاتور ۴۰٪، سرمقاله ۳٫۵٪، اشعار فکاهی ۱۰٪، اخبار در قالب شعر ۱٪، اخبار و مطالب اشتباهی خنده‌دار جراید خصوصاً دو روزنامه اطلاعات و کیهان ۱٪، انتقاد از (به تعبیر توفیق: «انگولک») جراید کمتر از ۱٪، مناجات، جدول فکاهی و «ته‌مقاله» هرکدام کمتر از ۱٪، خبرهای شهرستان‌ها کمتر از ۱٪، قصه برای کودکان به شعر ۱٪، «نامه‌های یک ایرانی» که به صورت مسلسل چاپ می‌شد ۳٫۵٪، آگهی به زبان فکاهی و طنز بین ۷ تا ۱۲٪ و بقیهٔ آن نیز مطالب مختلف روز (برزین، ص ۸۳). توفیق از درج آگهی‌های دولتی امتناع می‌کرد، ضمن آنکه هر آگهی غیردولتی را نیز چاپ نمی‌کرد.
عوامل نشریه > سردبیران توفیق

یوسف خسروپور، ابوالقاسم حالت، پرویز خطیبی، محمدامین محمدی، کریم فکور، ابوتراب جَلی، حسین توفیق و عباس توفیق در دوره‌های مختلف سردبیر یا رئیس هیئت تحریریه (شورای نویسندگان) توفیق بودند.
عوامل نشریه > شعرا و نویسندگان توفیق

دورهٔ اول: حسین توفیق بزرگ، ابوالقاسم حالت، عباس فرات، نورالله خرازی، پرویز خطیبی، محمدامین محمدی، محمدعلی افراشته، محمدصادق تفکری، حسین حسینی، غلامرضا روحانی، احمد گلچین معانی، ملک حجازی قلزم، رهی معیری، حسین نعیمی ذاکر، محمدعلی نجاتی، احمد سروری، و رضا ابهری.
دورهٔ دوم: محمدابراهیم باستانی پاریزی، ابوتراب جَلی، مهدی سهیلی، حسین توفیق، عباس توفیق، قاسم رفقا، محمدعلی ریاضی، حسن زارع، جمشید وحیدی، اسدالله شهریاری، ابراهیم صهبا، کریم فکور، علی زرین‌قلم، حسین مدنی، فریدون مشیری، پرویز نامدار، و نواب صفا.
دورهٔ سوم: عباس توفیق، عبدالعلی رزاقی، کیومرث صابری، مرتضی فرجیان، حسام محولاتی، کمال اجتماعی، محمد اجتهادی، ابوالحسن آذری، منوچهر احترامی، عمران صلاحی، اکبر جمشیدی، مرتضی خدابخش، هادی خرسندی، محمد خرمشاهی، حسن خواجه‌نوری، شمس قمی، اسدالله خیراندیش، احمد سیدنا، حسینی قمی (خروس اخته)، خسرو شاهانی، صمد بهرنگی، خسرو فرشیدورد، مسعود کیمیاگر، محمود گیوی، هوشنگ نامدار، نصرت‌الله نوحیان (نوح)، ناصر وحید یوسفی، و غلامرضا کیانی.
عوامل نشریه > کاریکاتوریست‌های توفیق

علی وثوق، پتگر، حسین بنایی، روح‌الله داوری، کوروش سلیمانی، حسن توفیق، عباس توفیق، غلامعلی لطیفی، کامبیز درم‌بخش، هادی اشرفی، ایرج زارع، ناصر پاکشیر، سخاورز، بهمن رضایی، احمد عربانی و پروین کرمانی.
گفته‌ها از توفیق

از سال ۱۳۳۹ شمسی توفیق توانست انتقادات طنزآمیز خود را تا حد نخست‌وزیران ایران توسعه دهد و این انتقادات از دکتر منوچهر اقبال شروع شد و به دوران نخست‌وزیران بعدی: دکتر علی امینی، اسدالله عَلَم، حسنعلی منصور و امیرعباس هویدا رسید؛ ولی هویدا در صدد برآمد که نشریهٔ فکاهی دیگری را که خود بر آن نظارت داشته باشد، در مقابل توفیق عَلَم کند؛ ازاین‌رو، با کمک مالی فراوان، امتیاز مجلهٔ فکاهی کاریکاتور را به محسن دولّو واگذار کرد و تعدادی از طنزنویسان توفیق در آن مجله مشغول شدند (بهزادی، ج ۳، ص ۳۴۲؛ حسین توفیق، مصاحبهٔ مورَّخ ۲۱ آبان ۱۳۸۱). توفیق همچنان موفق بود، تا اینکه در تیر ۱۳۵۰ به دستور هویدا برخلاف قانون توقیف شد. هرچند مقامات دولتی سند و مدرکی دالّ بر توقیف توفیق به‌جا نگذاشته‌اند، ولی مدیران توفیق برای دستیابی به اسناد توقیف، نامه‌هایی به شهربانی‌های کشور فرستادند. پاسخ شهربانی‌ها به‌همراه تعدادی صورت‌مجلس، حاکی از توقیف نشریهٔ توفیق از سوی دولت به دست برادران توفیق افتاد و براساس آن علیه توقیف غیرقانونی توفیق به دادگستری شکایت کردند. این کار خشم هویدا را افزون کرد و به دستور او تمام نشریات مربوط به توفیق (مجلهٔ صرفاً فکاهی توفیق ماهانه، سالنامهٔ صرفاً فکاهی توفیق، و چهارده جلد کتاب‌های توفیق) برخلاف قانون توقیف، جمع‌آوری و مقوا شد و چاپخانهٔ توفیق نیز لاک‌ومُهر و تعطیل گردید. تعطیلیِ توفیق به دستور مستقیم شاه انجام گرفت، زیرا اهمیت توفیق چنان بود که هویدا نمی‌توانست بدون اجازهٔ شاه آن را توقیف کند. (میلانی، ص ۳۳۵) ولی درحقیقت علت اصلی تعطیلی توفیق، همسو نبودن شیوهٔ آن با سیاست‌های حکومتی و انتقادهای روزافزون از دستگاه حاکم بود (حسین توفیق، مصاحبهٔ مورَّخ ۲۱ آبان ۱۳۸۱). پس از گذشت چند ماه از توقیف توفیق، برادران توفیق شماره‌هایی از آن را مخفیانه چاپ کردند؛ ولی به‌رغم ارسال نسخه‌هایی از آن به مراجع قانونی و کتابخانه‌های رسمی، در مهر ۱۳۵۱، با استناد به تبصرهٔ دو، مادّهٔ پنج «قانون مطبوعات» که تصریح می‌کرد اگر روزنامه‌ای تا یک سال منتشر نشود امتیازش لغو می‌شود، امتیاز توفیق لغو شد و چاپخانهٔ آن نیز برخلاف قانون لاک‌ومُهر گردید (رجوع کنید به فریده توفیق، ص ۱۹۶، ۲۴۶، ۲۵۵، ۲۵۷). توفیق، در ضمنِ فعالیت مطبوعاتی‌اش، چهارده نوع کتاب و مجلهٔ توفیق فکاهی ماهانه و سالنامهٔ فکاهی توفیق و آلبوم توفیق را نیز منتشر می‌کرد. فرهنگ توفیق نیز، که کتابی است حاوی بیش از ۴۰۰۰ واژهٔ فکاهی، از جمله انتشارات آن بود.
علی شریعتی طنزها و شیوهٔ آن را ستوده‌است، محمد مصدق از آن به‌عنوان بهترین مجله یاد کرده، و محمدعلی جمال‌زاده نیز آن را در حکم آیینه‌ای دانسته که در آن چهرهٔ عامیانهٔ معشوقه‌اش (زبان فارسی) را می‌یابد.
دورهٔ توفیق در کتابخانهٔ مرکزی دانشگاه تهران، تماشاگه مطبوعات، کتابخانهٔ ملی وزارت فرهنگ و ارشاد، کتابخانهٔ مجلس، و خانهٔ مطبوعات در تبریز نگهداری می‌شود.
زمین‌لرزه‌های ۱۴۰۰ هرمزگان

| 0 | 1 |
| --- | --- |
زمان (یوتی‌سی): ۱۴ نوامبر ۲۰۲۱، ۱۲:۰۷:۰۳
 : ۲۰۲۱-۱۱-۱۴ ۱۲:۰۸:۳۸
رویداد ISC: ۶۲۱۴۰۳۰۵۸
 : ۶۲۱۴۰۳۰۶۰
USGS-ANSS: کام‌کت
 : کام‌کت
تاریخ محلی: ۱۴ نوامبر ۲۰۲۱
زمان محلی: ۱۵:۳۷:۰۳
 : ۱۵:۳۸:۳۸
بزرگی: 6.0 Mwb 6.4 Mw
ژرفای کانونی: ۹ کیلومتر (۵٫۶ مایل) ۱۰ کیلومتر (۶٫۲ مایل)
رومرکز: ۲۷°۴۳′۰۱″شمالی ۵۶°۰۴′۰۱″شرقی﻿ / ﻿۲۷٫۷۱۷°شمالی ۵۶٫۰۶۷°شرقی﻿ / 27.717; 56.067
کل آسیب: ۱۶۵ میلیون دلار آمریکا
بیشینه شدت: IX (شدید و وحشت‌آور)
بیشینه شتاب: 567 cm/s²
زمین‌لغزش: بله
تلفات: ۲ کشته، ۹۸ زخمی
زمین‌لرزه‌های ۱۴۰۰ هرمزگان یک زمین‌لرزه دوگانه بود که در ۱۴ نوامبر ۲۰۲۱ با بزرگی‌های ۶٫۰ و ۶٫۴ در مقیاس بزرگای گشتاوری روی داد. این دو زمین‌لرزه تنها با فاصله یک دقیقه و نیم رخ داد و باعث کشته‌شدن ۲ نفر و زخمی‌شدن بیش از ۱۰۰ نفر شد.
زمینه زمین‌ساختی

بندرعباس از دید زمین‌ساختی در حاشیه جنوبی کمربند برخورد قاره‌ای میان صفحه اوراسیا و صفحه عربستان قرار دارد. این برخورد باعث تشکیل کوه‌های زاگرس و فلات ایران شده‌است. کمربند چین‌خورده و رانده زاگرس سامانه گسلی مهمی است که در راستای کوه‌های زاگرس کشیده شده‌است. این سامانه گسلی طی سال‌ها زمین‌لرزه‌های مخرب بسیاری را در ایران به وجود آورده‌است.
زمین‌لرزه‌ها

بزرگی نخستین زمین لرزه در ابتدا ۶٫۱ اندازه‌گیری شد اما بعداً توسط سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده به ۶٫۰ اصلاح شد. پس از یک دقیقه و نیم، زمین‌لرزه دوم رخ داد که بزرگی آن در ابتدا توسط مرکز لرزه‌نگاری ایران، ۶٫۴ اندازه‌گیری شد اما بعداً و پس از بازبینی به ۶٫۳ تغییر یافت.
این رویداد یک زمین لرزه دوگانه در نظر گرفته می‌شود زیرا دو لرزه با اندازه مشابه در یک منطقه با فاصله کمی از یکدیگر رخ داده‌است.
شدت زمین‌لرزه دوم IX (شدید و وحشت‌آور) در مقیاس شدت مرکالی بود. این زمین‌لرزه‌ها در مناطقی مانند دوبی نیز احساس شد با این حال به دلیل شدت کم لرزش در منطقه خسارت زیادی وارد نشد.