یورش به لنکران
فتح لنکران > شدت گرفتن درگیری‌ها

| برجک‌ها | فرماندهان | گردان‌ها | عملیات |
| --- | --- | --- | --- |
| برجک نخست | سرهنگ اوشاکوف | هنگ ۱۴ گرنادیر گرجستان (۳۵۰ نفر) | حمله در رو به روی سنگر گامیشوان و مجاور سنگر جنوب‌غربی. گرفتن دروازه برای اجازه‌دادن به ذخیره‌ها |
| برجک دوم | سرگرد پوالیشین | هنگ پیاده نظام تثلیث | حمله به گوشه سنگر شمال‌شرقی و ایجاد تراکم نیروها در بخش شمال‌غربی |
| برجک سوم | سرگرد ترشكویچ | هنگ هجدهم جاگر (۳۱۳ نفر). ۳۷ نفر از هنگ ۱۴ گرنادیر گرجستان | ایجاد درگیری در سنگر گوشه شمال‌شرقی رودخانه و ایمن‌سازی محل پر شدن آب |
| هنگ ۱ |  | نیمی از اسکادران هنگ گرنادیر | حمله به بخش جنوب‌شرقی نزدیک سنگر در نزدیکی رودخانه (در صورت امکان استفاده از آتش توپخانه) |
| هنگ ۲ |  | نیمی از اسکادران هنگ گرنیه | حمله به بخش شمال‌غربی نزدیک سنگر در نزدیکی رودخانه (کمک به هنگ حمله برجک نخست) |
درگیری لنکران توسط روس‌ها کمی پیش از برآمدن آفتاب در ساعت ۵ صبح آغاز شد. نیروهای روس در سکوت کامل به حرکت درآمدند، اما ایرانیان در حالت هشدار و آماده‌باش قرار داشتند و اسلحه‌ها و تفنگ‌ها آماده شده بود. با این حال، روس‌ها به سرعت از خندق گذر کردند و سربازان پس از قرار دادن نردبان، از دیوار به سمت برج‌های دژ بالا رفتند و شروع به پرتاب نارنجک به پایین کردند. در سری نخست تلفات، تقریباً همه افسران روس کشته یا زخمی شدند. برجک نخست شاهد مرگ سرهنگ دوم اوشاکوف بود، زیرا او برای مدتی تردید داشت. کوتلیارفسکی پس از آن، از ناحیه پا آسیب دید. او بالای بدن اوشاکوف ایستاد و در حالی که دست او را گرفته بود، دستور داد: اینجا با من! و شخصاً وارد درگیری مستقیم شد، اما کمی پس از آن با دو گلوله از ناحیه سر زخمی شد و به درون خندق غلتید. سربازان روسی که فرماندهان خود را از دشت دادند، همچنان حمله را ادامه دادند. معلم و ادیب آذربایجانی تیمور بیگ بایرام علی‌بی‌اف این وقایع را به شرح زیر توصیف کرد:
سربازان از دیوار بالا رفتند، گویی که از خطرات تهدیدکننده آن‌ها غافل هستند، زیرا آنها مورد هدف گلوله اسلحه دشمن قرار می‌گرفتند یا از فاصله نزدیک با تیراندازی کشته می‌شدند یا توسط دشمن بر روی دیوارها کشیده می‌شدند و سپس در آنجا کشته می‌شدند. نبردی نابرابر
در همین حال، برج‌های دژ به طور چشمگیری تضعیف شدند، زیرا دیوارها با مهاجمان جدید به طور مداوم از بین می‌رفتند. سرانجام یک نارنجک‌انداز موفق شد تا از دیوار بالا رفته و اسلحه‌ای را به دست آورد که بی‌درنگ آن را برگرداند و با شلیک به درون دژ دشمن داخل را هدف قرار دادند. این امر حمله به دو برجک دیگر را آسان کرد؛ همچنین توانستند از دیوار و به طرفین بالا بروند و دشمن را تضعیف کنند. در این میان هنگامی که شمار چشمگیری از روس‌ها توانستند وارد دژ شوند، درگیری شدید میان مهاجمان و مدافعان رخ افتاد. روزه‌الصفا مورخ  فارسی این وقایع را توصیف کرد:
درگیری‌های به قدری متشنج و داغ بود که عضلات بازوها و انگشتان از هر لحظه و فرصت سهولت از راه آن محروم می‌شدند. شش ساعت دست زدن به شمشیرهای بریده و پایین آورنده و چکاندن مداوم ماشه اسلحه‌ها
تیمور بیگ نوشت:
تلخ؛ روس‌ها به بالاترین درجه تلخی، خشونت و انتقام رسیدند - هر انسان زنده‌ای که در راه است، با درگیری شدید روبرو می‌شوند. روس‌ها با سرنیزه‌ها و شمشیرهای سربازان، حتی نوزادان، زنان باردار، پیرمردها و پیرزن‌ها را می‌کشتند.
مدافعان باقی‌مانده دژ کوشیدند در رودخانه لنکران پناه بگیرند، اما توسط دو توپ که در سمت راست تحت پوشش ۸۰ تفنگدار روس نصب شده بودند، روبرو شدند. هنگام بازگشت، فراریان با سرنیزه سربازان محاصره‌کننده روس روبرو شدند.
پادگان ایران کاملاً فروپاشید. هیچ زندانی به اسارت گرفته نشد. صادق‌خان، فرمانده دژ و حدود ده دستیار و فرزندان آن‌ها نیز کشته شدند.
اهالی شهر که اسلحه‌ای همراه خود نداشتند، با از خودگذشتگی کامل با هر وسیله‌ای که همراه داشتند همچون بیل و کلنگ در برابر روس‌ها جنگیدند و کشته شدند.
کوتلیارفسکی نیمه‌جان در زیر اجساد پیدا شد. او دچار آسیب از ناحیه چشم راست، شکستگی آرواره و بخش زیرین پا شده بود اما زنده ماند. پس از پایان درگیری، کوتلیارفسکی و سربازان زخمی روس که ابزار و وسیله‌های پرستاری و زخم‌بندی نداشتند، نزد میر مصطفی خان در گامیشوان رفتند. او برای آن‌ها جای استراحت فراهم کرد و کوشید شماری را برای درمان و مداوای آن‌ها فرابخواند.
بر اساس برخی منابع تاریخی، مجموع شمار کشته‌های ایران در جبهه اصلاندوز، ارکوان و لنکران نزدیک به چهار هزار نفر و شمار کشته‌های سپاه روسیه در این سه جبهه به ۲۸۱۴ تن رسید. از میان فرماندهان ایرانی، صادق خان قاجار، فرج‌الله خان، جعفرقلی‌خان هزاره‌ای، مهدی‌خان گیلانی و حسن‌خان بسطامی کشته شدند.