stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سازمان سوسیالیستی راه آزادی
س.س.ر.آ در دهۀ ۲۰۱۰ > کنگره‌های دهۀ ۲۰۱۰

س.س.ر.آ در دهۀ ۲۰۱۰ سه کنگرۀ سازمانی در سال‌های ۲۰۱۰، ۲۰۱۴ و ۲۰۱۸ برگزار کرد.
کنگرۀ ششم، در اواسط سال ۲۰۱۰، قبل از حملات اف.بی.آی در آن سال برگزار شد. این کنگره بیانیه‌ای از سازمان، یک گزارش سیاسی اصلی و هفت قطعنامه در زمینه‌های مختلف مبارزه، از جمله جنبش حقوق مهاجران، تهیه کرد. بیانیه‌ای که پس از کنگره منتشر شد، بر رشد بی‌سابقۀ عضویت و پیشرفت آن در جنبش کارگری ایالات متحده، جنبش دانشجویی و جنبش‌های ملیت‌های تحت ستم تأکید کرد.
در سال ۲۰۱۴، س.س.ر.آ هفتمین کنگرۀ خود را برگزار کرد که آن را "به خودی خود یک پیروزی" نامید. در بیانیه‌ای پس از آن، س.س.ر.آ خاطرنشان کرد که کنگرۀ هفتم «چهار سال پس از حملات اف‌.بی‌.آی و احضاریه‌های هیئت منصفۀ عالی برگزار شد که فعالان از جمله اعضای س.س.ر.آ را به حمایت مادی از تروریسم متهم کرده‌بودند. برای مقاومت در برابر این حملۀ دولت ایالات متحده به یک ستون فقرات نیاز بود. ما با چیزی بیشتر از کمکی کوچک از جانب دوستانمان قادر به دفع بدترین حملات بودیم." در این کنگره، نمایندگان سه گزارش را تأیید کردند که خط س.س.ر.آ را در مورد وضعیت سیاسی داخلی ایالات متحده، وضعیت بین‌المللی و اقتصاد مشخص می‌کرد. همین بیانیه کنگره را به عنوان "یک موفقیت بزرگ، از نظر تعریف شرایط فعلی، ظرفیت رو به رشد ما برای رهبری و تأثیرگذاری بر جنبش‌های مردمی، تعمیق درک ما از مارکسیسم-لنینیسم، و عضوگیری و ساختن س.س.ر.آ" جمع‌بندی می‌کند.
کنگرۀ هشتم، در ماه مه ۲۰۱۸، سه قطعنامه را دربارۀ اوضاع داخلی سیاسی، بین‌المللی و اقتصادی تصویب کرد که "زمینه‌ای را برای شناخت شرایط اساسی، نیروهای در حال حرکت در جامعه و همچنین نقاط قوت و ضعف جنبش‌ها برای تغییر اجتماعی و انقلاب فراهم می‌کند". شانزده ماه پس از ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ، س.س.ر.آ این دوره را «بسیار پویا و سیال» ارزیابی کرد که با «حملات بزرگ و مبارزۀ گسترده و کلان‌مقیاس» مشخص شده‌است... به عنوان کمونیست، ما باید کمپین‌هایی را رهبری کنیم که تلاش می‌کنند تا هر چیز به دست آمدنی را به دست بیاورند. بخت از آن هرکسی‌ست که شجاع و جسور باشد."
س.س.ر.آ در دهۀ ۲۰۱۰ > کنگره‌های دهۀ ۲۰۱۰ > تغییر نام انشعاب تأسیس مجدد چپ به «راه رهایی»

در آوریل ۲۰۱۹، گروه تأسیس مجدد چپ اعلام کرد که نام خود را به "راه رهایی" (به انگلیسی: Liberation Road) تغییر می‌دهد. راه رهایی در بیانیه‌ای که در وب‌سایت خود منتشر کرد، توضیح داد که تغییر نام خود را اقدامی «عمل‌گرایانه – با انگیزۀ نیاز به تمایز خود از گروه انشعابی که با نام قدیمی ما به فعالیت خود ادامه می‌دهند» عنوان کرد که به «س.س.ر.آ»ی امروزی اشاره دارد. این گروه همچنین تعهد ایدئولوژیک خود را به "تأسیس مجدد چپ" تکرار کرد.
س.س.ر.آ در دهۀ ۲۰۲۰

س.س.ر.آ در اعتراضات برای عدالت نژادی ۲۰۲۰-۲۰۲۲ در ایالات متحده که پس از قتل جورج فلوید به وقوع پیوست نقش فعالی داشت. س.س.ر.آ همچین محکومیت درک شووین را جشن گرفت.
نشریات س.س.ر.آ

س.س.ر.آ «فایت‌بک نیوز» (Fight Back! News) را به صورت چاپی و آنلاین منتشر می‌کند که شامل بخش اسپانیایی‌زبان با نام «لوچا ای رسیسته» (Lucha y Resiste) است.
س.س.ر.آ همچنین جزوه‌ها و اسناد نظری مختلفی را منتشر کرده‌است که به تشریح رویکرد سازمان‌دهی و خط سیاسی خود می‌پردازد که در وب‌سایت آن موجود است. به عنوان مثال، در سال ۲۰۰۹ جزوۀ «جنبش حقوق مهاجران و مبارزه برای برابری کامل» را منتشر کرد، که تحلیلی طبقاتی از جنبش حقوق مهاجران را در رابطه با جنبش ملی چیکانو در آزتلان نشان می‌دهد.
س.س.ر.آ در سال ۲۰۱۹ «مبارزۀ طبقاتی در صحن کارخانه: استراتژی برای نسل جدید سوسیالیست ها در ایالات متحده» را منتشر کرد که اصول اصلی سازماندهی کارگری مانند اتحادیۀ مبارزۀ طبقاتی و اقلیت مبارز را ترسیم می‌کند. این جزوه از ایده‌های ویلیام زد. فاستر و دیگر رهبران کارگری اولیه حزب کمونیست ایالات متحدۀ آمریکا نشأت می‌گیرد و استدلال می‌کند که جنبش رو به رشد سوسیالیست‌ها باید ریشه در طبقۀ کارگر، به‌ویژه در اعضای عادی جنبش اتحادیه‌ها داشته باشد.
در سال ۲۰۲۱، س.س.ر.آ اولین کتاب خود را با عنوان «دیدگاه‌های مارکسیستی-لنینیستی در مورد آزادی سیاهان و سوسیالیسم» اثر فرانک چپمن منتشر کرد. این کتاب به رابطۀ تاریخی بین مبارزه برای آزادی سیاهان و مبارزه برای سوسیالیسم در ایالات متحده می‌پردازد.
معترضان س.س.ر.آ در ژانویۀ ۲۰۱۷
شاه لیر (فیلم ۱۹۱۰)

| شاه لیر | شاه لیر |
| --- | --- |
کارگردان: جرولامو لو ساویو
نویسنده: ویلیام شکسپیر (نمایش‌نامه)
فیلمنامه‌نویس: ارمته نوولی جرولامو لو ساویو
بازیگران: ارمته نوولی فرانچسکا برتینی جانینا کیانتونی
شرکت تولید: فیلم دآرته ایتالیانا
توزیع‌کننده: پتی
تاریخ‌های انتشار: ۱۹۱۰
کشور: ایتالیا
زبان: صامت میان‌نویس‌ها ایتالیایی
شاه لیر (ایتالیایی: Re Lear) یک فیلم صامت در ژانر درام تاریخی به کارگردانی جرولامو لو ساویو است که در سال ۱۹۱۰ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به فرانچسکا برتینی اشاره کرد.
این فیلم اقتباسی از شاه لیر اثر ویلیام شکسپیر است.
میوکلونوس

Medical condition
| میوکلونوس | میوکلونوس |
| --- | --- |
فردی که به دنبال بلاک عصبی میوکلونوس دارد: فردی که به دنبال بلاک عصبی میوکلونوس دارد
تخصص: عصب‌شناسی
طبقه‌بندی و منابع بیرونی: طبقه‌بندی و منابع بیرونی
[ویرایش در ویکی‌داده]: [ویرایش در ویکی‌داده]
میوکلونوس (به انگلیسی: Myoclonus) تکان ناگهانی عضلانی در یک عضله یا گروهی از عضلات را میوکلونوس می‌گویند. حرکات میوکلونوس را نمی‌توان کنترل یا متوقف کرد زیرا غیرمنتظره و تصادفی هستند. در بیشتر موارد، میوکلونوس طبیعی است و افراد سالم آن را تجربه می‌کنند. با این حال، در برخی موارد، این نشانه هر بیماری زمینه ای است.
بندبن کبودتبار

| بندبن کبودتبار | بندبن کبودتبار |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: : مختصات: 
کشور: ایران
استان: مازندران
شهرستان: بابل
بخش: بندپی شرقی
دهستان: سجادرود
جمعیت: ۰ نفر (سرشماری ۹۵)
بندبن کبودتبار، روستایی است از توابع بخش بندپی شرقی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان سجادرود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۳ نفر (۴خانوار) بوده‌است.در سال 1395 با روستای بندبن ادغام شده است  اکنون روستای بندبن بیش از 100 خانوار و بالای 500 نفر جمعیت دارد
یسائیان

یسائیان (زبان ارمنی: Եսայան), یکی از نام‌های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می‌باشد.
آشوت یسائیان
الن یسائیان
اولگ یسائیان، سیاستمدار و دیپلمان
تیگران یسائیان، بازیکن فوتبال
جیم یسائیان
دورا یسائیان
روبن یسائیان
زابل یسائیان، رمان‌نویس، شاعر، نویسنده، و معلم
سارا یسائیان
مارگاریت یسائیان
مکرتیچ یسائیان
نونه یسائیان، خواننده پاپ
وارسنیک یسائیان
پیش‌نویس:امانوئل یسائیان
پیش‌نویس:گارگین یسائیان
پیش‌نویس:سیرانوش یسائیان
هانس-یورگن فون آرنیم

| هانس-یورگن فون آرنیم | هانس-یورگن فون آرنیم |
| --- | --- |
زاده: ۴ آوریل ۱۸۸۹ ارنسدورف، سیلزی، امپراتوری آلمان
درگذشته: ۱ سپتامبر ۱۹۶۲ (۷۳ سال) بات ویلدونگن، هسن، آلمان غربی
وفاداری:  امپراتوری آلمان (تا ۱۹۱۸)  جمهوری وایمار (تا ۱۹۳۳)  رایش سوم
شاخه نظامی: نیروی زمینی
سال‌های خدمت: ۱۹۴۳–۱۹۰۷
درجه: ارتشبد
فرماندهی: لشکر پنجاه و دوم پیاده‌نظاملشکر هفدهم زرهیسپاه ۳۹ زرهیارتش پنجم زرهیگروه ارتش آفریقا
جنگ‌ها و عملیات‌ها: جنگ جهانی اول جنگ جهانی دوم: نبرد نخست کی‌یف  نبرد مسکو: نبرد بریانسک 
نشان‌ها: صلیب شوالیه صلیب آهنین
هانس-یورگن تئودور فون آرنیم(به آلمانی: Hans-Jürgen Theodor von Arnim) (۴ آوریل ۱۸۸۹ – ۱ سپتامبر ۱۹۶۲) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم یگان‌های بزرگی را از سطح لشکر تا گروه ارتش در نیروی زمینی فرماندهی کرد.
آرنیم در خاندانی با سابقه بلند نظامی زاده شد. سال ۱۹۰۸ به نیروی زمینی امپراتوری آلمان پیوست و در جنگ جهانی اول رزمگاه را تجربه کرد. پس از جنگ در رایشسور باقی ماند و ضمن ترفیع تا درجه سرهنگ، عموماً در جایگاه‌های ستادی خدمت کرد. با کار آمدن رایش سوم فرمانده هنگ ۶۸ پیاده‌نظام شد. در پی آغاز جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹ با درجه سرتیپ به فرماندهی به فرماندهی لشکر پنجاه و دوم پیاده‌نظام رسید. چند ماه بعد به درجه سرلشکر ترفیع گرفت و بدون این که در زمینه نیروهای زرهی سابقه‌ای داشته باشد، به فرماندهی لشکر هفدهم زرهی منصوب شد. با این لشکر در عملیات بارباروسا، تهاجم به شوروی در سال ۱۹۴۱ مشارکت کرد و نقش مؤثری در چند نبرد محاصره‌ای عمده از جمله نبرد نخست کی‌یف و نبرد بریانسک داشت. سپس فرماندهی سپاه ۳۹ زرهی در قسمت شمالی جبهه شرقی را دست گرفت و تا میانه سال ۱۹۴۲ عموماً در نواحی تیخوین و ولخوف در جنوب شرقی لنینگراد درگیر بود.
آرنیم اواخر سال ۱۹۴۲ به درجه ارتشبد ترفیع گرفت و به فرماندهی ارتش پنجم زرهی در تونس در شمال آفریقا برگزیده شد. می‌بایست در جریان عقب‌نشینی فیلدمارشال اروین رومل از مصر، موضع خود را حفظ می‌کرد. به هر طریق از عهده این مسئولیت برآمد. در ادامه اوایل سال ۱۹۴۳ با رومل در تلاش برای شکست دادن نیروهای متفقین در شمال غربی آفریقا بود. به هر حال این امکان برای آن‌ها میسر نشد. رومل در نهایت ماه مارس سال ۱۹۴۳ آفریقا را ترک کرد و آرنیم به عنوان جانشین او، فرمانده گروه ارتش آفریقا شد. در این هنگام ورق جنگ علیه آلمان برگشته بود. او با گرفتاری به مشکلات بسیار شدید تدارکاتی قادر به حفظ سر ساحل تونس نشد و ماه مه به اسارت متفقین درآمد.
آرنیم پس از جنگ سال ۱۹۴۷ آزاد شد و به آلمان غربی بازگشت. او سال ۱۹۶۲ در بات ویلدونگن درگذشت.
سال‌های اولیه

هانس-یورگن تئودور فون آرنیم روز ۴ آوریل سال ۱۸۸۹ در ارنسدورف در سیلزی زاده شد. خاندان پروسی فون آرنیم سابقه بلند نظامی‌گری در نسل‌های متوالی از سده چهاردهم میلادی داشت. هانس-یورگن دوران مدرسه را در گلوگاو گذراند. روز ۱ آوریل سال ۱۹۰۸ به عنوان افسر دانشجو وارد نیروی زمینی امپراتوری آلمان شد. پس از گذراندن دوره آموزشی افسران، روز ۱۹ اوت سال ۱۹۰۹ با درجه ستوان دوم در هنگ نخبه ۴ پیاده‌نظام محافظ پروس به سلک افسران درآمد. اواخر سال ۱۹۱۳ آجودان یک گردان در همان هنگ شد.
جنگ جهانی اول

در پی آغاز جنگ جهانی دوم در ماه اوت سال ۱۹۱۴، آرنیم با هنگ ۴ پیاده‌نظام محافظ در نبردهای نواحی بلژیک و شمال فرانسه در جبهه غربی حضور یافت. اواخر سال ۱۹۱۴ موقتاً آجودان هنگ بود. ماه ژانویه سال ۱۹۱۵ به درجه ستوان یکم ترفیع گرفت. روز ۱ نوامبر به فرماندهی یک گروهان منصوب شد و برای یک سال آن را هدایت کرد. آرنیم در ادامه به جبهه شرقی فرستاده شد و افسر مهمات لشکر ۴ یِیگر محافظ بود. روز ۲۷ ژانویه سال ۱۹۱۷ به درجه سروان ترفیع گرفت. روز ۴ ژوئیه به عنوان آجودان لشکر برگزیده شد. روز ۲۰ اکتبر فرماندهی یک گردان به او محول گردید. با این یگان جنگ را در جبهه غربی به پایان رساند. با عملکرد نسبتاً متمایز در طول جنگ نشان خاندان هوهن‌تسولرن و هر دو درجه نشان صلیب آهنین را دریافت کرد.
رایشسور

آرنیم سال ۱۹۱۹ فرمانده یک گروهان در هنگ ۲۹ پیاده‌نظام در برلین-شارلوتنبورگ شد و به خدمت نظامی در رایشسور به عنوان یکی از ۴٬۰۰۰ افسر نیروی زمینی آن ادامه داد. پائیز سال ۱۹۲۰ به لشکر دوم پیاده‌نظام در اشتتین منتقل شد. یک سال فرمانده یکی از گردان‌ها و یک سال بعدی را تا سال ۱۹۲۲ آجودان این لشکر بود. دو سال را در ستاد گروه ارتش ۲ در کاسل گذراند. آرنیم روز ۱ اکتبر سال ۱۹۲۴ به وزارت منتقل شد. آرنیم در این موقعیت خود را افسری قابل و سخت‌کوش نشان داد و ارتباط ارزشمندی در میان صاحب‌منصبان برقرار کرد. سال ۱۹۲۵ آجودان ارشد سپهبد فون بِرِنت، فرمانده گروه ارتش ۱ در برلین شد. یازده سال پس از مورد پیشین، سال ۱۹۲۸ به درجه سرگرد ترفیع گرفت. ماه سپتامبر سال ۱۹۲۹ به درخواست سپهبد ویلهلم فون لیب، به ستاد منطقه نظامی شماره ۷ در مونشن منتقل شد. در این موقعیت رئیس ستاد فرماندهی ۷ توپخانه بود. آرنیم روز ۱ آوریل سال ۱۹۳۲ به درجه سرهنگ دوم ترفیع گرفت. شش ماه بعد به عنوان فرمانده گردان ۱ هنگ ۲ پیاده‌نظام منصوب گشت. سپس در فرماندهی ۶ پیاده‌نظام، تحت امر سرتیپ گونتر فون کلوگه، خدمت کرد. چند ماه بعد رئیس ستاد این فرماندهی شد و روز ۱ ژوئیه سال ۱۹۳۴ به درجه سرهنگ ترفیع گرفت.
ورماخت

روز ۱۵ اکتبر سال ۱۹۳۵ فرماندهی هنگ ۶۸ پیاده‌نظام در لشکر تازه‌تشکیل‌شده بیست و سوم پیاده‌نظام در برلین به آرنیم سپرده شد. او از این منصب رضایت داشت و حتی پس از ترفیع به درجه سرتیپ در آن باقی ماند. آرنیم با وجود داشتن برخی انتقادات نسبت به حاکمیت رایش سوم، با روحیه عمیق وفاداری پروسی، از همکاری با توطئه‌گران علیه آن اجتناب می‌کرد. در جریان مسئله بلومبرگ-فریچ در ماه فوریه سال ۱۹۳۸، فرمانده لشکر او وادار به بازنشستگی شد. سپهبد اروین فون ویتسلیبن، فرمانده منطقه نظامی شماره ۳ در برلین و از عناصر جنبش مخفی ضد هیتلر با استفاده از این فرصت فردی از حلقه هم‌فکران خود را در این جایگاه نهاد و این فرد به نوبه خود فرماندهان هنگ‌ها را تغییر داد. بدین ترتیب آرنیم به دفتر شماره ۴ نیروی زمینی در شوایدنیتس در سیلزی فرستاده شد و عملاً با تقلیل جایگاه مسئول انبارها بود. در این حال سپهبد والتر شروت، فرمانده سپاه ۱۲، آرنیم را فردی «شجاع و دلیر» توصیف و توصیه به انتصاب او به عنوان فرمانده یک لشکر کرد. به هر حال تحقق چنین امری مدتی به طول انجامید. آرنیم در نهایت به کمک روابطی که در فرماندهی عالی نیروی زمینی داشت روز ۱ مه سال ۱۹۳۹ به ستاد کل در برلین منتقل شد.
ورماخت > جنگ جهانی دوم

ترفیع درجه:
۱۹ اوت ۱۹۱۹: ستوان دوم
۲۷ ژانویه ۱۹۱۵: ستوان یکم
۲۷ ژانویه ۱۹۱۷: سروان
۱ آوریل ۱۹۲۸: سرگرد
۱ آوریل ۱۹۳۲: سرهنگ دوم
۱ ژوئیه ۱۹۳۴: سرهنگ
۱ ژانویه ۱۹۳۸: سرتیپ
۱ دسامبر ۱۹۳۹: سرلشکر
۱۷ دسامبر ۱۹۴۱: سپهبد (ژنرال نیروهای زرهی)
۳ دسامبر ۱۹۴۲: ارتشبد
ورماخت > جنگ جهانی دوم > لشکر پنجاه و دوم پیاده‌نظام

در پی آغاز جنگ جهانی دوم، آرنیم روز ۱۲ سپتامبر سال ۱۹۳۹ به عنوان جانشین سرلشکر فریدریش برگمان، به فرماندهی لشکر پنجاه و دوم پیاده‌نظام در زارپفالتس منصوب گشت. البته این لشکر در این زمان همچنان در حال تشکیل بود. لشکر پنجاه و دوم پیاده‌نظام در نبرد لهستان مشارکتی نداشت و در نبرد فرانسه در سال ۱۹۴۰ نیز تنها یگان‌های محدودی از آن به‌کار رفتند. با وجود این که هیچ نقشی تا کنون در جنگ ایفا نکرده بود، آرنیم روز ۱ دسامبر سال ۱۹۳۹ به درجه سرلشکر ترفیع گرفت.
ورماخت > جنگ جهانی دوم > لشکر هفدهم زرهی

پائیز سال ۱۹۴۰ به مونشن احضار شد تا فرماندهی لشکر هفدهم زرهی را دست بگیرد. او تا بدین زمان هیچ آموزش یا نسبتی با نیروهای زرهی نداشت و چنین انتصابی می‌تواند به باور به توانمندی‌های عمومی او و روابطش در فرماندهی عالی مرتبط باشد. لشکر او تا اوایل سال ۱۹۴۱ در حال آموزش بود. سپس به لهستان منتقل شد تا آماده مشارکت در عملیات بارباروسا، تهاجم به شوروی شود. با آغاز عملیات در روز ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱، نیروهای آرنیم به عنوان بخشی از گروه زرهی ۲ هاینتس گودریان، شمال برست-لیتوفسک از رود بوگ گذشتند و سلونیم، نخستین هدف را روز ۲۴ ژوئن تخسیر کردند. روز بعد یک پاتک سنگین دشمن را دفع کرد. از روز ۲۶ ژوئن درگیر نبرد سختی در ناحیه شکلوف شد. آرنیم خود روز بعد به شدت مجروح و به سرعت به لهستان بازگردانده شد.
آرنیم ابتدا در لووف بستری و سپس برای ادامه درمان به برلین فرستاده شد. تا اوایل ماه اوت در بیمارستان نظامی بود. در این مدت سرتیپ کارل فون ویبر، فرمانده موقت لشکر هفدهم زرهی در رزمگاه زخم برداشت و کشته شد. آرنیم در یک مرخصی کوتاه از بیمارستان در مراسم خاکسپاری او شرکت کرد. آرنیم سپس تا میانه ماه سپتامبر دوره نقاهت را در برلین گذراند. روز ۱۷ سپتامبر فرماندهی لشکر هفدهم زرهی از سرتیپ ویلهلم فون توما، فرمانده موقت، دریافت کرد. لشکر او در مراحل پایانی نبرد نخست کی‌یف و سپس در نبرد بریانسک حاضر بود. نیروهای آرنیم یک پل کلیدی بر رود دسنا و شهر بریانسک، محل یکی از مهم‌ترین اتصالات ریلی شوروی، را تصرف کردند. این دستاورد تأثیر ویژه‌ای بر پیروزی آلمانی‌ها در نبرد این ناحیه داشت. نیروهای آرنیم روز ۱۷ اکتبر روز ۱۹۴۱ قریب به ۳۰٬۰۰۰ نفر از قوای دشمن را در محاصره ناحیه بریانسک به اسارت گرفتند. این لشکر در اثر کمبود سوخت مدتی از تحرک واماند. سپس با دریافت تدارکات به حرکت به سمت اریول، در پیشروی به سمت مسکو سهیم بود. به هر صورت گل‌آلود بودن راه‌های منطقه مجدداً باعث توقف آن در پروتوا در ۱۰۰ کیلومتری پایتخت شوروی شد.
ورماخت > جنگ جهانی دوم > سپاه ۳۹ زرهی

آرنیم به درجه سپهبد (ژنرال نیروهای زرهی) ترفیع گرفت و با ترک لشکر هفدهم زرهی، روز ۱۱ نوامبر سال ۱۹۴۱ به فرماندهی سپاه ۳۹ موتوریزه (از ژوئیه ۱۹۴۲ سپاه ۳۹ زرهی) در قسمت شمالی جبهه شرقی برگزیده شد. شرایط بد آب‌وهوایی سبب گشت رسیدن به قرارگاه فرماندهی این سپاه تا روز ۱۵ نوامبر به طول بینجامد. او حتی بخشی از مسیر را با سورتمه طی کرد. دو روز بعد سپاه ۳۹ موتوریزه زیر پاتک گسترده ارتش سرخ در حومه تخوین قرار گرفت. وضعیت دشوار چاره‌ای جز عقب‌نشینی مرحله به مرحله تا رود وولخوف برای آرینم باقی نگذاشت. این عمل در شرایط بسیار دشوار زمستانی نسبتاً به خوبی انجام گرفت اما تلفات سنگینی متوجه یگان شد؛ به وجهی که در پایان تا روز ۲۳ دسامبر برای لشکر هجدهم پیاده‌نظام موتوریزه تنها قریب به ۸۰۰ نفر و لشکر دوازدهم زرهی آن نزدیک به ۱٬۲۰۰ نفر باقی ماند. به هر صورت سپاه ۳۹ موتوریزه در مابقی طول زمستان توانست خط خود را حفظ کند. این سپاه اواخر ماه مارس سال ۱۹۴۲ برای یک استراحت مختصر از خط مقدم خارج شد. آرنیم سپس با سه لشکر و مقداری یگان کوچک‌تر دیگر، مأمور به نجات نیروهای آلمانی گرفتار محاصره خولم بود. او در یک حمله برنامه‌ریزی شده از روز ۱ مه، با وجود مواجهه با مقاومت شدید، محاصره شکست و خود را به داخل آن رساند. به هر حال تا این زمان کمتر از نیمی از نیروهای اولیه درون محاصره در شرایط رزمی باقی مانده بودند. ارتشبد ارنست بوش، فرمانده ارتش شانزدهم و مافوق بلافصل آرنیم، در تحسین، او را «شخصیتی با اراده قوی» خواند که «خود را در نبرد خولم به اثبات رساند».
اسارت

آرنیم، پس رودلف هس، در هنگام اسیر شدن دومین آلمانی عالی‌رتبه در دست متفقین غربی بود. او را عمارتی مسکونی در همپشر در انگلستان نگهداری می‌کردند.
پس از جنگ

آرنیم پس از پایان جنگ سال ۱۹۴۷ آزاد شد و به آلمان غربی بازگشت. زمین‌ها و سایر دارایی او در آلمان شرقی مصادره شده بود. او با حقوق بازنشستگی که از سال ۱۹۴۹ برقرار شد زندگی خود می‌چرخاند. ارتشبد هانس-یورگن فون آرنیم در نهایت روز ۱ سپتامبر سال ۱۹۶۲ در ۷۳ سالگی در آسایشگاهی در بات ویلدونگن درگذشت.
زندگی شخصی

پدربزرگش سرلشکر تئودور فون آرنیم در میانه سده نوزدهم در ستاد کل کبیر پروس خدمت می‌کرد. چهار تن دیگر از اعضای این خاندان با رسیدن به سطح ژنرال در جنگ جهانی دوم حضور داشتند. هانس-یورگن اوایل سال ۱۹۱۷ در جریان جنگ جهانی اول به مرخصی رفت و با آنِماری فون دِشِن، دختر ۲۲ ساله سرهنگ دوم ماکس فون دشن، ازدواج کرد. مراسم عروسی روز ۲۶ مارس در برلین برگزار شد. آرنیم بدون این که فرصت رفتن به ماه عسل داشته باشد، به جبهه جنگ بازگشت. تنها فرزند او دختری به نام الیزابت روز ۲۱ ژانویه سال ۱۹۲۰ در برلین زاده شد. پائیز همان سال خانواده‌اش را به محل خدمتش در اشتتین و سپس در سال ۱۹۲۵ به در برلین منتقل کرد. پدر زنش احتمالاً در پیشرفت‌های اولیه او نقش داشت. خانواده آرنیم از اواخر سال ۱۹۴۱ در ریتس در پفالتس ساکن شدند. هنگامی که الیزابت روز ۵ اکتبر سال ۱۹۴۳ با هری فون کاتن ازدواج کرد آرنیم در اسارت اجازه یافت یک پیام تبریک رادیویی برای آن‌ها بفرستد.
تونس، ژانویه ۱۹۴۳
در حال ترک تونس پس از تسلیم، مه ۱۹۴۳
ستاره دریا

| ستاره دریا | ستاره دریا |
| --- | --- |
کارگردان: اوبالدو ماریا دل کوله
بازیگران: گوفردو دآندرئا جما دِ فراری اوبالدو ماریا دل کوله
شرکت تولید: آنتونلینی فیلم
تاریخ‌های انتشار: دسامبر ۱۹۲۸
کشور: ایتالیا
زبان: صامت با میان‌نویس ایتالیایی
ستاره دریا (ایتالیایی: Stella del mare) یک فیلم درام صامت ایتالیایی به کارگردانی اوبالدو ماریا دل کوله است که در سال ۱۹۲۸ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به گوفردو دآندرئا اشاره کرد.
کتاب‌شناسی

Scialò, Pasquale. La sceneggiata. Rappresentazioni di un genere popolare. Guida Editori, 2002.
دالاوان

| دالاوان | دالاوان |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۶°۴۴′۲۹″ شمالی ۴۵°۶′۹″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۷۴۱۳۹°شمالی ۴۵٫۱۰۲۵۰°شرقی﻿ / 36.74139; 45.10250: مختصات: ۳۶°۴۴′۲۹″ شمالی ۴۵°۶′۹″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۷۴۱۳۹°شمالی ۴۵٫۱۰۲۵۰°شرقی﻿ / 36.74139; 45.10250
کشور: ایران
استان: آذربایجان غربی
شهرستان: پیرانشهر
بخش: مرکزی
دهستان: پیران
جمعیت: ۱۸۵ نفر (سرشماری ۹۵)
دالاوان یا دلاوران، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان پیرانشهر در استان آذربایجان غربی ایران. این روستا در میان ارتفاعات سر‌به‌فلک‌کشیده‌ی کُردستان واقع گردیده است و از لحاظ اعتدال و سلامت هوا کم‌نظیر است.
دالاوان (دلاوان) آبادی‌ای است سرسبز و شاداب از آبادی‌های خوب ربع مسکون زمین است. خاکش خوب، آبش گوارا، هوایش سازگار، فضایش صاف و بی‌غبار، و ساکنانش علی‌العموم تندرست و نیکو‌رویند.
شاعری دو بیت به کُردی در باره هوای دلاوان دارد بدین معنی‌:‌ ای دلاوان آب روشن و گوارایت، هوای صاف و بی‌ گردت، نسیم صبح‌گاهانت، بادهای ملایمت، هرگز فراموش نکنم.
اصل تسمیه

دلاوان منطقه‌ای که آب آن از دهلیز و دالانهای کوه سرچشمه می گیرد، پسر عموی این اسم دالاهو است که در مناطق کردنشین وجود دارد.
وضع طبیعی > موقعیت جغرافیایی

دلاوان در شمال‌غربی شهر پیرانشهر و فاصله ۵ کیلومتری آن قرار دارد. روستاهای بندره و کله‌کین در قُرب و جَوار دلاوان واقع شده ا‌ند.
وضع طبیعی > اقلیم

آب و هوای این روستا در زمستان سرد و در تابستان معتدل می‌‌باشد.
ویژگی‌‌های مردم‌نگاشتی > جمعیت

مطابق با سرشماری سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۸۵ نفر (۳۵ خانوار) بوده‌است.
ویژگی‌‌های مردم‌نگاشتی > زبان و مذهب

اهالی دلاوان از کُردزبانان ایران می‌‌باشند که دارای ملیت ایرانی‌ هستند و به زبان کُردی تکلم می‌نمایند و به دین مبین اسلام عقیدت‌مند بوده و مذهب اهل سنت شافعی دارند.
مکان‌شناسی‌

کۆڵانێ ماچان، تەنگی مێوێ، خدری شەڕەفان، مەلاودەل، دەستاڕە، تاتی کاران، گەڵی دەڵاوان، بەردی زەرد، کۆختەی بابەحاجی، قووچی قەلان، غەڵە ڕەشان، گۆمە شین، کانیە خوا، کوونە ورچێ، بۆزان، بنەوان، سوورەداڵ، چاڵەقووڵان، مێشەی ئاشی، کانی کەما، بنتات، زاناغا، کێلەسپی، دارەئیشک، قەمتەرێ، قوڵێ جووی، بەڕۆژ، کەندی شیوەهۆڵێ، چاکی لاسان
ریزسهرگان

| سهرگان ریز | سهرگان ریز |
| --- | --- |
سهرگان ریز، Estrildidae: سهرگان ریز، Estrildidae
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: گنجشک‌سانان
زیرراسته:: پرندگان آوازخوان
تیره:: Estrildidae
ریزسهرگان، سهرگان ریز یا سهرگان رنگین (نام علمی: Estrildidae) نام یک تیره از راسته گنجشک‌سانان است.
آریل دورانت

| آریل دورانت | آریل دورانت |
| --- | --- |
آریل دورانت در سال ۱۹۶۷: آریل دورانت در سال ۱۹۶۷
نام اصلی: چایا کافمن
زاده: ۱۰ مه ۱۸۹۸ پروسکوروف، امپراتوری روسیه (خملنیتسکیی، اوکراین امروزی)
محل زندگی: آمریکا 
درگذشته: ۲۵ اکتبر ۱۹۸۱ (۸۳ سال) لس آنجلس، آمریکا
آرامگاه: گورستان وست وود، لس آنجلس
پیشه: نویسنده و تاریخ‌نگار
ملیت: آمریکایی
سبک نوشتاری: غیرداستانی
سال‌های فعالیت: ۱۹۲۷–۱۹۷۷
کتاب‌ها: تاریخ تمدن درس‌های تاریخ خودزندگی‌نامه دوگانه
دلیل سرشناسی: مشارکت در تألیف کتاب تاریخ تمدن
همسر(ها): ویل دورانت
فرزند(ان): اتل دورانت
پدر و مادر: جوزف کافمن (پدر)  اتل آپل کافمن (مادر)
وبگاه: وبگاه رسمی
 جوایز جوایز آریل دورانت  :  جوایز جوایز آریل دورانت  
آریل دورانت (به انگلیسی: Ariel Durant) (۱۰ مه ۱۸۹۸ – ۲۵ اکتبر ۱۹۸۱) پژوهشگر و نویسندهٔ آمریکایی زادهٔ اوکراین بود. او همسر فیلسوف و تاریخ‌نگار مشهور آمریکایی ویل دورانت بود که در تألیف کتاب تاریخ تمدن او را همراهی می‌کرد. آنها در نهایت برای جلد دهم کتاب خود با نام «روسو و انقلاب» برندهٔ جایزه پولیتزر شدند.
تولد و اوایل زندگی

آریل با نام اصلی «چایا کافمن» (به انگلیسی: Chaya Kaufman) در ۱۰ مه ۱۸۹۸ پروسکوروف امپراتوری روسیه (خملنیتسکیی، اوکراین امروزی) از پدر و مادری یهودی به نام اتل آپل کافمن و جوزف کافمن به دنیا آمد. او سه خواهر و سه برادر بزرگ‌تر به نام های سارا، مری، فلورا، هری، موریس و مایکل داشت. آنها در سال ۱۹۰۰ و به قصد آمریکا مهاجرت کردند و طول مسیر برای چندین ماه در لندن اقامت کردند و در سال ۱۹۰۱ به مقصد رسیدند.
ازدواج و زندگی شخصی

آریل زمانی که در مدرسه مدرن فرر [en] در شهر نیویورک دانشجو بود، با شوهر آینده‌اش ویل دورانت آشنا شد. او پیشتر معلم مدرسه بود، اما از سمتش استعفا داد تا با آریل ازدواج کند. زمانی آنها در ۳۱ اکتبر ۱۹۱۳ با هم ازدواج کردند، آریل ۱۵ ساله و ویل تقریبا ۲۸ ساله بود. مراسم عروسی در سیتی‌هال نیویورک برگزار شد که او از خانهٔ خانواده‌اش در محله هارلم تا آنجا اسکیت‌سواری کرد. این زوج دارای یک دختر به نام اتل بنونوتا دورانت (۱۹۱۹–۱۹۸۶) بودند و پسری به نام لوئیس ریچارد لیپشولتز دورانت (۱۹۱۷–۲۰۰۸) که خواهرزادهٔ آریل، پسر فلورا کافمن و همسر سابقش جوزف برنارد لیپشولتز بود را هم به فرزندی پذیرفتند. آنها در سال ۱۹۲۸ طلاق گرفته بودند. لویی زمانی که کاملا جوان بود با مادرش فلورا در خانهٔ ویل و آریل زندگی می‌کرد.
آریل به‌طور قانونی نام کوچک خود را پس از آنکه همسرش نام مستعار «آریل»، برگرفته از نام شخصیت آریل [en] در نمایش‌نامه طوفان شکسپیر را روی او گذاشته بود، به آن تغییر داد. این نام را ویل روی او گذاشته بود؛ زیرا او همیشه می‌گفت که آریل «قوی و شجاع مانند یک پسر و سریع و شیطون مانند یک اِلف!» است.
حرفه > تاریخ تمدن

مقالهٔ اصلی: تاریخ تمدن
زمانی که ویل دورانت در سال ۱۹۲۷ تصمیم به نگارش تاریخ تمدن گرفت، آریل از همان آغاز در تالیف آن مجموعه ویل را همراهی کرد. تا جلد ششم کتاب، او تنها ویراستار اثر بود؛ اما از جلد هفتم به بعد، در قامت نویسنده ویل را همراهی می‌کرد. انتشار این اثر ۱۱ جلدی از ۱۹۳۵ تا ۱۹۷۵ به طول انجامید. دورانت‌ها در طول نگارش این اثر تلاش کردند تا تاریخی یکپارچه خلق کنند. آنها با تخصصی شدن تاریخ مخالف بودند و کتاب‌شان نه تنها به تاریخ معمول جنگ‌های جهان غرب،‌ سیاست و زندگی‌نامه بزرگان می‌پردازد، بلکه تاریخ فرهنگ،‌ فلسفه،‌ مذهب، هنر و ظهور ارتباطات جهان غرب را نیز توصیف می‌کند. دورانت‌ها به همراه فرزندانشان سفر به دور دنیای خود را در سال ۱۹۳۰ آغاز کردند که کمک زیادی به نگارش کتاب تاریخ تمدن کرد. برخلاف دیگر تاریخ‌نگاران که تنها تمرکزشان بر رویدادهای تاریخی و سیر تمدن بشری بود، وی در اثر خود به عوامل تمدن‌ساز در طول تاریخ نیز توجه نمود. ویل دورانت بارها اعتراف کرده بود که بدون همسر دلبندش آریل موفق به نوشتن تاریخ تمدن چند جلدی خود که کار تحریر آن نیم قرن طول کشید نمی‌شد.
حرفه > دیگر آثار

آریل و دورانت پس از جلد دهم تاریخ تمدن، کتاب درس‌های تاریخ (به انگلیسی: The Lessons of History) را در سال ۱۹۶۸ نوشتند که هم خلاصه‌ای از مجموعه ده جلدی و هم تحلیلی از تاریخ بشر بود. ویل دورانت گفته بود که او و آریل «رویدادها و نظراتی را فهرست کردند که ممکن است امور کنونی، احتمالات آینده، ماهیت انسان و رفتار دولت‌ها را روشن کند.»
دورانت‌ها با هم یک خودزندگینامه مشترک ۴۲۰ صفحه‌ای به نام یک خودزندگی‌نامه دوگانه (به انگلیسی: A Dual Autobiography) نوشتند که داستان زندگی، عشق و کار آنها را شرح می‌داد و توسط انتشارات سایمون اند شوستر در سال ۱۹۷۷ منتشر شد.
حرفه > جوایز

آریل دورانت و همسرش ویل مشترکاً برندهٔ جایزه پولیتزر در بخش ادبیات غیرداستانی عمومی را برای دهمین جلد از مجموعه کتاب‌شان تاریخ تمدن، یعنی «روسو و انقلاب» در سال ۱۹۶۸ شدند. در سال ۱۹۷۷، یکی از مهم‌ترین جوایزی که توسط دولت ایالات متحده به غیرنظامیان اعطا می‌شد، یعنی مدال آزادی ریاست جمهوری را از دست جرالد فورد دریافت کردند و همچنین آریل به عنوان «زن سال» شهر لس آنجلس انتخاب شد.