stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سعید مالک
طبابت

پدرش میرزا عیسی خان امین مالیه تبریز و مادرش دختر میرزا محمد فخرالطبای کنی‌ حکیم‌باشی مظفرالدین شاه قاجار 
و دایی‌اش زین‌العابدین ادهم بود. در مدرسه لقمانیه و مدرسه فرانسویها در تبریز درس خواند و در سال ۱۲۸۴ برای تحصیل در پزشکی راهی پاریس شد. در سال ۱۲۹۰ به ایران بازگشت و با درجه سلطانی (سروانی) به عنوان پزشک وارد خدمت ژاندارمری شد. در سال ۱۲۹۸ احمدشاه به او لقب لقمان‌الملک داد. در سال ۱۳۰۰ درجه کلنلی (سرهنگی) گرفت و سال بعد رئیس بهداری ارتش شد. در ۵ تیر ۱۳۰۱ به فرمان سردار سپه وزیر جنگ و فرمانده کل قشون به ریاست صحیه کل قشون منصوب شد.
در پانزدهم اسفند ۱۳۰۶ حسین سمیعی وزیر داخله کلنل سعید خان را به عنوان معاون فنی خود و رئیس اداره کل صحیه معرفی کرد. در آن زمان ایران وزارت بهداشت نداشت و این اداره مسئولیت بهداری کشور را عهده‌دار بود.
کلنل سعید خان در نخستین گام، برای بهبود و توسعه مریضخان دولتی تهران (بیمارستان سینای کنونی) گام برداشت و در نهم اردیبهشت ۱۳۰۷ بودجه سالیانه دوازده هزار تومان برای استخدام یک پزشک آلمانی یا فرانسوی گرفت که این بیمارستان را مدیریت کند. او خودش سال‌ها رئیس بخش اورولوژی این بیمارستان بود.
وزارت

کلنل سعید خان سالها در سمت مدیرکل صحیه ماند تا اینکه محمد ساعد نخست‌وزیر شد و او را به در هفدهم فروردین ۱۳۲۳ به عنوان وزیر بهداری به مجلس معرفی کرد. در شهریور آن سال ساعد زیر فشار مجلس ناچار شد ترکیب کابینه‌اش را تغییر دهد و با اینکه مجلس از مالک راضی بود، ناچار شد او را هم کنار بگذارد.
سهام‌السلطان بیات که پس از ساعد روی کار آمد، دکتر مالک را دوباره در پنجم آذر ۱۳۲۳ به عنوان وزیر بهداری به مجلس معرفی کرد. او در دولت‌ حکیم‌الملک جای خود را به امین‌الملک مرزبان داد اما در دولت بعدی که صدرالاشراف تشکیل داد، به وزارت بهداری بازگشت و در دولت دوم حکیم‌الملک نیز در همین سمت ماند. بنای سازمان و تشکیلات امروزی وزارت بهداری را او در همین دوره‌های وزارت متناوبش گذاشت.
در دی ۱۳۲۶ که حکیم‌الملک برای بار سوم نخست‌وزیر شد، دوباره مالک را وزیر بهداری کرد. با تشکیل مجلس سنای ایران در سال ۱۳۲۸ دکتر مالک به نمایندگی این مجلس انتخاب شد و تا دوره پنجم در این مجلس ماند. مدتی نیز نایب رئیس سنا بود و در دوره‌های چهارم و پنجم به عنوان سالخورده‌ترین سناتور، هنگام گشایش مجلس، رئیس سنی سنا می‌شد.
دکتر سعید مالک علاوه بر مشاغل اداری، ۳۵ سال در مدرسه طب و دانشکده پزشکی دانشگاه تهران تدریس کرد و در اواخر، استاد ممتاز شد. مدتی نیز نایب رئیس جمعیت شیر و خورشید سرخ بود. او نزدیک به سی سال از جراحان درجه اول تهران بود و با وجود مشغله زیاد، عصرها در مطب از بیماران عیادت می‌کرد.
چریل پریگر

| Cheryl PraegerAC FAA | Cheryl PraegerAC FAA |
| --- | --- |
پریگر در کنار رودخانه سوان در پرث، استرالیای غربی: پریگر در کنار رودخانه سوان در پرث، استرالیای غربی
زادهٔ: ۷ سپتامبر ۱۹۴۸ ‏(۷۶ سال) توومبا
محل تحصیل:  دانشگاه کوئینزلند  دانشگاه آکسفورد  دانشگاه استرالیای غربی 
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها):  نظریه گروه‌ها  نظریه گراف جبری  طرح ترکیبیاتی 
محل کار: دانشگاه استرالیای غربی
استاد راهنما: پیتر نیومن
 :  
وبگاه: www.maths.uwa.edu.au/~praeger
چریل الیزابت پریگر (زاده ۷ سپتامبر ۱۹۴۸، تووومبا، کوئینزلند) یک ریاضیدان استرالیایی است. پریگر مدرک لیسانس (۱۹۶۹) و کارشناسی ارشد را از دانشگاه کوئینزلند (۱۹۷۴) و دکترای خود را از دانشگاه آکسفورد در سال ۱۹۷۳ تحت نظر پیتر نویمن دریافت کرد. او به‌طور گسترده مقالاتی در زمینه ریاضیات منتشر کرده‌است و به ۲۷ دانشجوی دکترا (تا مارس ۲۰۱۸) مشاوره داده‌است. او در حال حاضر استاد بازنشسته ریاضیات در دانشگاه استرالیای غربی است. او بیشتر به خاطر آثارش در نظریه گروه‌ها، نظریه گراف جبری و طرح‌های ترکیبی شناخته شده‌است.
تحصیلات

پریگر تحصیلات دبیرستان خود را در مدرسه دخترانه بریزبن به پایان رساند. پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان، پریگر به بخش راهنمایی حرفه‌ای دولتی رفت تا دربارهٔ چگونگی ادامه تحصیل در ریاضیات جویا شود. افسر راهنمایی حرفه ای که او با او صحبت کرد سعی کرد او را از ادامه تحصیل در ریاضیات منصرف کند، به او پیشنهاد داد معلم یا پرستار شود زیرا دو دختر دیگر که می‌خواستند ریاضی بخوانند نزد او آمده بودند نتوانستند دوره‌های خود را بگذرانند. او با اکراه شرح رشته مهندسی را به او نشان داد، اما او احساس کرد که ریاضیات کافی ندارد؛ بنابراین او بدون دریافت اطلاعات زیادی آن روز آنجا را ترک کرد، اما به دریافت مدرک لیسانس و فوق لیسانس خود از دانشگاه کوئینزلند ادامه داد.
پس از ملاقات با چندین زن در هیئت ریاضیات در طول تحصیل در مقطع کارشناسی، چشم‌انداز ریاضیدان شدن برای او عجیب به نظر نمی‌رسید. در طول سال‌های اول و دوم، او تحصیلات ممتاز خود را در ریاضیات و فیزیک انجام داد و پس از سال دوم تحصیل در ریاضیات را انتخاب کرد. پس از اتمام تحصیلات خود در دانشگاه کوئینزلند، به او یک بورس تحصیلی تحقیقاتی در دانشگاه ملی استرالیا (ANU) پیشنهاد شد، اما به جای آن، بورسیه مشترک المنافع را به دانشگاه آکسفورد دریافت کرد و در کالج سنت آنه شرکت کرد. در آن زمان او می‌دانست که می‌خواهد جبر را مطالعه کند.
او پس از اخذ مدرک دکترا در سال ۱۹۷۳، بورسیه تحقیقاتی را در دانشگاه ANU دریافت کرد. او اولین فرصت خود را برای تدریس در کلاس‌های معمولی در دانشگاه ویرجینیا در طول ترم تحصیلی در آنجا داشت. پس از آن، او به دانشگاه ملی استرالیا بازگشت و در آنجا با همسر آینده اش، جان هنستریج، که در حال مطالعه آمار بود، ملاقات کرد. بعداً به او یک موقعیت کوتاه مدت در دانشگاه استرالیای غربی پیشنهاد شد که به یک موقعیت طولانی مدت تبدیل شد و او در حال حاضر در آنجا کار می‌کند. او در سال ۱۹۸۹ مدرک دکترای علوم را از دانشگاه استرالیای غربی به دلیل کارش بر روی گروه‌های جایگشت و نظریه گراف جبری دریافت کرد.
حرفه

حرفه او تا حد زیادی در گروه ریاضیات و آمار در دانشگاه استرالیای غربی سپری شده‌است. او در سال ۱۹۸۳ به عنوان استاد تمام منصوب شد و رئیس گروه ریاضیات ۱۹۹۲–۱۹۹۴، رئیس افتتاحیه مطالعات تحقیقاتی تحصیلات تکمیلی ۱۹۹۶–۱۹۹۸، رئیس کمیته ارتقاء ۲۰۰۰–۲۰۰۴ و معاون دانشکده مهندسی و محاسبات مهندسی بود. و همچنین عضو فدراسیون ARC در سال 2009.
پریگر بیش از ۳۰ دانشجوی تحصیلات تکمیلی را سرپرستی کرده‌است و در سال ۱۹۹۷ او بر کار تحقیقاتی آکشای ونکاتش نظارت کرد که در سال ۲۰۱۸ مدال فیلدز را به دست آورد که معمولاً به عنوان بالاترین جایزه در ریاضیات شناخته می‌شود.
پریگر در طول زندگی حرفه‌ای خود برای سخنرانی در کنفرانس‌های بسیاری از جمله در کره جنوبی، سنگاپور، هنگ کنگ، مراکش، اسلواکی، اسلوونی، فرانسه، آلمان، اتحاد جماهیر شوروی، بلژیک، ایران، ایتالیا، فیلیپین و ژاپن دعوت شده‌است.
جوایز، افتخارات و عضویت

پریگر عضو آکادمی علوم استرالیا، رئیس سابق انجمن ریاضی استرالیا (۱۹۹۲–۱۹۹۴ و اولین رئیس زن این انجمن) است. او در سال ۱۹۹۹ به عنوان عضو نشان استرالیا منصوب شد و در سال ۲۰۲۱ به عنوان همراه (Companion) ارتقا یافت.
جوایز عبارتند از:
دکترای افتخاری علوم از دانشگاه شاهزاده سونگکلا، تایلند (۱۹۹۳).
عضو آکادمی علوم استرالیا (۱۹۹۶).
عضو نشان استرالیا برای خدمات او به ریاضیات در استرالیا، به ویژه از طریق تحقیقات و انجمن‌های حرفه ای (۱۹۹۹).
مدال صدمین سالگرد دولت استرالیا (۲۰۰۳).
دکترای افتخاری از دانشگاه آزاد بروکسل، بلژیک (۲۰۰۵).
دانشمند سال استرالیای غربی (۲۰۰۹).
مدال مویال دانشگاه مک کواری استرالیا (۲۰۱۱؛ اولین زن دریافت کننده مدال از زمان تأسیس آن در سال ۲۰۰۰).
مدال اویلر ۲۰۱۱ موسسه ترکیبیات و کاربردهای آن (ارائه شده در سال ۲۰۱۷).
عضو انجمن ریاضی آمریکا (۲۰۱۲).
مدال توماس رانکن لایل از آکادمی علوم استرالیا (۲۰۱۳؛ اولین زن دریافت کننده مدال از زمان تأسیس آن در سال ۱۹۳۵).
مدال جورج سکرز از انجمن ریاضی استرالیا (۲۰۱۴؛ اولین زن دریافت کننده مدال از زمان تأسیس آن در سال ۲۰۰۲).
عضو افتخاری انجمن ریاضی لندن (۲۰۱۴).
دکترای افتخاری آموزش ریاضی از دانشگاه یزد، ایران (۱۳۹۴).
جایزه مهدی بهزاد از انجمن ریاضی ایران برای مدیریت در ریاضیات (۱۳۹۴).
دکترای افتخاری علوم از دانشگاه سنت اندروز اسکاتلند (۲۰۱۵).
ورود به تالار مشاهیر علوم استرالیای غربی (۲۰۱۵).
ورود به تالار مشاهیر زنان استرالیای غربی (۲۰۱۵).
دکترای افتخاری ریاضیات از دانشگاه کوئینزلند استرالیا (۲۰۱۷).
دکترای افتخاری از دانشگاه پریمورسکا، اسلوونی (۲۰۱۸).
جایزه نخست‌وزیر برای علم (۲۰۱۹).
عضو ارشد گروه نشان استرالیا برای "خدمات برجسته به ریاضیات، و آموزش عالی، به عنوان یک دانشگاهی و محقق برجسته، به سازمان‌های بین المللی، و به عنوان قهرمان زنان در مشاغل STEM". این بالاترین افتخار مدنی استرالیا است. (۲۰۲۱)
مدال روبی پین اسکات و سخنرانی آکادمی علوم استرالیا (۲۰۲۱).
پریگر همچنین عضویت در انجمن ریاضیات ترکیبی استرالیا، مؤسسه ترکیبیات و کاربردهای آن، انجمن ریاضی آمریکا، و انجمن ریاضی لندن داشته‌است.
فعالیت‌های دیگر

پریگر بین سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۱۴ عضو کمیته اجرایی اتحادیه بین‌المللی ریاضی و بین سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶ معاون کمیسیون بین‌المللی آموزش ریاضی بود.
پریگر بین سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸ دبیر خارجی آکادمی علوم استرالیا بود. او به عنوان عضو بزرگ (Member-at-Large) هیئت اجرایی انجمن آکادمی‌ها و انجمن‌های علوم در آسیا (AASSA) برای سال‌های ۲۰۱۶–۲۰۱۸ انتخاب شد و دعوت به ریاست کمیته زنان در علم و مهندسی AASSA (WISE) را پذیرفت. او از سال ۲۰۱۹ عضو کمیته آزادی و مسئولیت در علم شورای بین‌المللی علوم بوده‌است.
زندگی شخصی

در اوت ۱۹۷۵ پریگر با جان هنستریج در بریزبن ازدواج کرد. آنها دو فرزند به نام‌های جیمز (۱۹۷۹) و تیم (۱۹۸۲) دارند.
او علاوه بر مدرک دکترا در ریاضیات، دارای مدرک موسیقی استرالیا (AMusA) در اجرای پیانو است و بین سال‌های ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۵ عضو دانشگاه استرالیای غربی کالجیوم موزیکوم بود. او از سال ۱۹۷۷ عضو کلیسای متحد در استرالیا بوده‌است. از سال ۱۹۸۵ به عنوان نوازنده ارگ/پیانیست فعالیت می‌کند. او ساز کیبرد را در کنار قایقرانی، پیاده‌روی و دوچرخه‌سواری جزو علایق قوی‌تر خود قرار می‌دهد.
پژوهش

پریگر اولین مقاله تحقیقاتی خود را در سال ۱۹۷۰ در حالی که هنوز در مقطع کارشناسی بود منتشر کرد. از آن زمان او به یکی از پراستنادترین نویسندگان در ریاضیات محض تبدیل شده‌است و تا دسامبر ۲۰۲۲ در مجموع بیش از ۴۵۰ مقاله داشته‌است. او به عنوان یک همکار با بیش از ۲۰۰ نویسنده تالیفات داشته‌است.
پریگر به تعمیم قضیه O'Nan-Scott به گروه‌های شبه اولیه پرداخت.
او با تونی گاردینر چندین مقاله در مورد نمودارهای متقارن، کنش گروهی و نظریه گروه‌ها تألیف کرده‌است.
پریگر در سال ۲۰۱۹ جایزه نخست‌وزیر برای علم را دریافت کرد.
کابوی جانکیز

| کابوی جانکیز | کابوی جانکیز |
| --- | --- |
کابوی جانکیز در حال اجرا در سال ۲۰۱۵: کابوی جانکیز در حال اجرا در سال ۲۰۱۵
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
خاستگاه: تورنتو، انتاریو، کانادا
ژانر: آمریکانا آلترناتیو کانتری کانتری راک فولک راک بلوز راک
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۶-اکنون
ناشر(ان): RCA Geffen Latent Zoë Strange Fruit Cooking Vinyl
اعضا:  آلن آنتون  مارگو تیمینز  مایکل تیمینز  پیتر تیمینز 
اعضای پیشین: جان تیمینز
وبگاه: cowboyjunkies.com
کابوی جانکیز (به انگلیسی: Cowboy Junkies) یک گروه راک آلترناتیو کانتری و فولکلور است که در سال ۱۹۸۵ در تورنتو ، انتاریو، کانادا توسط آلن آنتون (نوازنده بیس)، مایکل تیمینز (ترانه‌سرا، گیتاریست)، پیتر تیمینز (درامر) و مارگو تیمینز (خواننده) تشکیل شد. هرسه تیمینز خواهر و برادر هستند و آنتون در طول اولین دو گروه با مایکل تیمینز کار کرد. جان تیمینز یکی از اعضای گروه بود اما قبل از ضبط اولین آلبوم استودیویی گروه را ترک کرد. ترکیب گروه از آن زمان هرگز تغییر نکرده است، اگرچه آنها از چندین نوازنده مهمان در بسیاری از آلبوم‌های استودیویی خود استفاده می‌کنند، از جمله جف برد، نوازنده چند ساز، که در هر آلبوم به جز آلبوم اول اجرا کرده است.
اولین آلبوم استودیویی کابوی جانکیز در سال ۱۹۸۶ که توسط تهیه‌کننده کانادایی پیتر مور تهیه شد، آلبوم سفیدها در حال حاضر خارج از زمین هستند!! با الهام از بلوز بود. در گاراژ خانوادگی با استفاده از میکروفون تک آمبیسونیک ضبط شده است.
این گروه با دومین آلبوم استودیویی خود، جلسه تثلیث (۱۹۸۸) که در سال ۱۹۸۷ در کلیسای تثلیث مقدس تورنتو ضبط شد، شهرت گسترده‌ای به دست آورد. صدای آنها، دوباره با استفاده از میکروفون آمبیسونیک، و ترکیب آنها از بلوز، کانتری، فولک، راک و جاز، توجه منتقدان و طرفداران سخت را به خود جلب کرد. لس آنجلس تایمز این آلبوم را به عنوان یکی از ۱۰ آلبوم برتر سال ۱۹۸۸ معرفی کرد.
کابوی جانکیز به ضبط ۱۶ آلبوم استودیویی و پنج آلبوم زنده ادامه داده‌اند، برگزاری تور تا سال ۲۰۲۳ رزرو شده است.
اعضا

گروه شامل چهار عضو است، همه خواهر و برادرها به جز آنتون، که در دو گروه قبلی با مایکل تیمینز ساخته و اجرا کردند.
مارگو تیمینز (خواننده)
مایکل تیمینز (گیتار و آهنگساز اصلی)
پیتر تیمینز (درامز)
آلن آنتون (باس)
کابوی جانکیز از زمان دومین آلبوم استودیویی خود، با نوازنده چندساز، جف برد، که نقش فعلی او شامل ماندولین‌های آکوستیک و برقی، سازدهنی، سازهای کوبه‌ای و سمپل است، اجرا و ضبط کرده است.
دیسکوگرافی > آلبوم‌ها > آلبوم‌های استودیویی

| سال | آلبوم |
| --- | --- |
۱۹۹۵: ۲۰۰ مایل بیشتر: اجرای زنده ۱۹۸۵–۱۹۹۴
۲۰۰۰: والس در سراسر آمریکا
۲۰۰۲: جاده باز (CD/DVD)
۲۰۰۳: در زمان قبل از لاماها
۲۰۰۶: سفر طولانی به خانه (CD/DVD)
۲۰۰۹: آشغال آکوستیک (نسخه محدود)
۲۰۲۰: موسیقی دارو است (نسخه محدود)
دیسکوگرافی > آلبوم‌ها > آلبوم‌های گردآوری‌شده

| سال | آلبوم |
| --- | --- |
۱۹۹۶: استودیو: منتخب ضبط استودیویی ۱۹۸۶–۱۹۹۵
۱۹۹۹: نادر، B-Sides و آهسته، والس غمگین
۲۰۰۱: بهترین‌های کابوی جانکیز
۲۰۰۲: سیزن رادیو وان
۲۰۰۳: مجموعه پلاتین و طلا
۲۰۱۲: سریال نومد (باکس ست)
۲۹۱۵: نت‌ها آهسته می‌افتند (باکس ست)
۲۰۲۱: All That Reckoning / Ghosts (انتشار LP ترکیبی)
کتابشناسی

XX: Lyrics and Photographs of the Cowboy Junkies, with Watercolors by Enrique Martinez Celaya. 2007. Santa Monica: Whale and Star.
The Nomad Series: Lyrics and Photographs of the Cowboy Junkies. 2012. Miami: Whale and Star.
قضیه دوجمله‌ای آبل

قضیه دوجمله‌ای آبل، یک قضیه ریاضی درباره مجموع ضرایب دوجمله‌ای‌ها است. این قضیه که به نام نیلس هنریک آبل نامگذاری شده است بیان می‌دارد:
\sum _{k=0}^{m}{\binom {m}{k}}(w+m-k)^{m-k-1}(z+k)^{k}=w^{-1}(z+w+m)^{m}
نمونه

به ازای m=۲، قضیه نتیجه می‌دهد: 
 {\begin{aligned}&{}\quad {\binom {2}{0}}(w+2)^{1}(z+0)^{0}+{\binom {2}{1}}(w+1)^{0}(z+1)^{1}+{\binom {2}{2}}(w+0)^{-1}(z+2)^{2}\\&=(w+2)+2(z+1)+{\frac {(z+2)^{2}}{w}}\\&={\frac {(z+w+2)^{2}}{w}}.\end{aligned}}
چارلز دیکنز

| چارلز دیکنز | چارلز دیکنز |
| --- | --- |
دیکنز در نیویورک، حدود ۱۸۶۷–۱۸۶۸: دیکنز در نیویورک، حدود ۱۸۶۷–۱۸۶۸
نام اصلی: چارلز جان هافِم دیکنز
زاده: ۷ فوریهٔ ۱۸۱۲ لندپورت، همپشر، انگلستان، بریتانیا
درگذشته: ۹ ژوئن ۱۸۷۰ (۵۸ سال) هایم، کنت، انگلستان
آرامگاه: کلیسای وست‌مینستر
لقب: همکار انجمن سلطنتی هنر
پیشه: نویسنده، روزنامه‌نگار، رمان‌نویس
ملیت: انگلیسی
همسر(ها): کاترین تامسون هوگارت (ا. ۱۸۳۶–۱۸۵۸)
شریک(های) زندگی: الن ترنان (۱۸۵۷–۱۸۷۰، مرگ دیکنز)
امضا: امضا
چارلز جان هافِم دیکنز (به انگلیسی: Charles John Huffam Dickens)؛ (۷ فوریهٔ ۱۸۱۲ – ۹ ژوئن ۱۸۷۰) نویسنده پرآوازه انگلیسی و برجسته‌ترین رمان‌نویس عصر ویکتوریا بود. دیکنز یکی از مشهورترین و تأثیرگذارترین نویسندگان در زبان انگلیسی است.
بسیاری از رویدادها و شخصیت‌های کتاب‌های چارلز دیکنز، بازتابی از رویدادها و شخصیت‌های زندگی واقعی وی بوده‌اند. از دیکنز برای داستان‌سرایی و نوشتار توانمندش و همچنین خلق شخصیت‌های به یادماندنی، بسیار تحسین شده‌است. دیکنز در طول زندگی خویش، محبوبیت جهانی بسیاری یافت. از نوشته‌های معروف او می‌توان دیوید کاپرفیلد، آرزوهای بزرگ، الیور توئیست و داستان دو شهر را نام برد.
محل زندگی دیکنز از سال ۱۸۱۷ تا ۱۸۲۲
کودکی و نوجوانی

چارلز دیکنز در ۷ فوریه ۱۸۱۲ در لندپورت زاده شد. او دومین پسر از ۸ فرزند جان دیکنز، کارمند اداره کارپردازی نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بود. پدرش از طبقه کارگر و اهل لاابالی‌گری و وامداری بود. جان دیکنز دوست داشت که در طبقه ممتاز پذیرفته شود. برای همین، در تلاش برای اینکه یکی از فرزندانش به جایی برسد یکی از خواهران چارلز را به آکادمی سلطنتی موسیقی لندن فرستادند که یک آموزشگاه موسیقی اشرافی بود. جان، پدر چارلز دیکنز نشان خانوادگی یک خانواده مرفه دیگر را برای خانواده خود اقتباس کرد. تلاش جان برای نشان دادن خود به عنوان یک فرد سطح بالا باعث بالا آوردن بدهی و زندانی شدن او در زندان مارشال‌سی شد. اما در آن زمان رسم بر این بود که همه اعضای خانواده بدهکار هم همراه او زندانی می‌شدند و تا بدهی شان را نمی‌دادند، در زندان می‌ماندند. تنها دیکنز ۱۲ ساله از رفتن به زندان، امان یافت و او را برای تأمین معاش خانه به کارخانهٔ واکس سازیِ وارن فرستادند. او تا آزادی پدرش از زندان همچنان مجبور به کار بود تا بالاخره پس از مراجعت پدر توانست به مدرسه بازگردد.
چارلز دیکنز از نوشتن سختی‌هایی که در کودکی و نوجوانی کشیده بود خجالت می‌کشید؛ بنابراین زندگی خود را در قالب داستان‌های خود و شخصیت‌ها توضیح می‌داد.
روزنامه‌نگاری و نخستین رمان‌ها

دیکنز پس از پایان دوره مدرسه در یک دفتر وکالت مشغول به کار شد. دیکنز به نویسندگی علاقه نداشت و مایل بود هنرپیشه شود اما در روزی که قرار بود برای آزمون هنرپیشگی برود، دچار سرماخوردگی شدیدی شد و این فرصت را از دست داد. پس از بررسی زندگی شلوغ و متنوع لندن، بر آن شد تا روزنامه‌نگار شود. در این دوره، در شیوه‌ای سخت از خلاصه‌نویسی، توانایی خود را نشان داد و در مارس ۱۸۳۲ در حالی‌که جوانی حدوداً ۲۰ ساله بود، خبرنگار امور عمومی و پارلمانی شد.
چارلز دیکنز در سال ۱۸۲۹ دلدادهٔ دختری به نام ماریا بیدنل شد. اما والدین ماریا او را از لحاظ اجتماعی در سطحی پایین‌تر از خود یافتند. این دل باختگی و برخوردی دیگر با او در میان سالی دیکنز، بعدها در عشق شخصیت معروف رمانش دیوید کاپرفیلد به دختری به نام دورا بازتاب یافت.op]oo[[
نخستین طرح‌وارهٔ دیکنز به سال ۱۸۳۳ با پیوستن به مورنینگ کرونیکل به عنوان ناهار در پوپلار منتشر شد و در پی آن، طرح‌واره‌های دیگر انتشار یافتند. او در این سال‌ها با گشت زدن در نواحی خارج از لندن و حضور در گردهمایی‌های انتخابات مقدماتی مجلس بریتانیا و تهیه گزارش از آن، وارد زندگی اجتماعی‌ای شد که گسترش آن، سریع و لحظه‌به‌لحظه بود. چارلز دیکنز در اوایل سال ۱۸۳۶ دو ماه پس از انتشار طرح‌واره‌هایی از بوز، با کاترین هوگارت (او هم نویسنده بود) ازدواج کرد. و پس از آن برای نوشتن داستان زنجیره‌ای که بعدها نامه‌های پیکویک نام گرفت، قرارداد بست. او پیش از آن سردبیری بنتلیز مسیلانی را پذیرفته بود که از سال ۱۸۳۷ تا ۱۸۳۹ الیور توئیست در آن، منتشر شد.
دیکنز در اوایل ۱۸۳۷ صاحب نخستین فرزند خود از ده فرزند شد و در ماه مه، شاهد مرگ خواهر همسرش بود که از اوایل زندگی مشترک آن دو، با آن‌ها زیسته بود. یاد فقدان شدید او برای دیکنز بعدها در بیماری سخت رز میلی در الیور توئیست بزرگ داشته شد.
فعالیت‌های اجتماعی

چارلز دیکنز در سال ۱۸۳۸ از مدارس ارزان یورک‌شر دیدن کرد و در نیکلاس نیکلبی، دربارهٔ این اماکن نوشت. در همین روزها با زنی به نام آنجلا بروت کوتس آشنا شد و به دفاع از افکار بشر دوستانهٔ این زن پرداخت و کوشش اجتماعی خود را در خدمت اهداف او به کار بست. از جملهٔ این فعالیت‌ها تأسیس خانه‌ای برای زنان ساقط شده در سال ۱۸۴۷ بود. هر چند دیکنز در سال ۱۸۳۰ از بزرگان ادب آن روزگار محسوب می‌شد اما او پس از آن نیز از تلاش خود برای تاختن به بیداد و ستمگری و فخر فروشی، دست نکشید. دیکنز با بسط طرح اولیهٔ ساعت آقای همفری، داستان بلندی با عنوان دکان عتیقه‌چی نوشت و همچون گذشته، فریاد اعتراض خود را از به‌کارگیری کودکان در معادن، به گوش جامعه بریتانیا رساند. همچنین طنز تمسخر علیه «توری‌ها» را در نوشته‌های خود جای داد، کسانی که مخالف تصویب قوانین انسانی بودند.
سفر به آمریکا و فرانسه

چارلز دیکنز طرفداران زیادی در ایالات متحده آمریکا داشت. در سال ۱۸۴۲ با سفر به آمریکا و به رغم استقبال گرمی که از او شد، یادداشت‌هایی از آمریکا و مارتین چارلز لویت را به قلم آورد که آمیخته‌ای بودند از ستودنی‌های بسیار آمریکا و البته همهٔ آنچه که در نگاه دیکنز نفرت‌انگیز آمدند. وی در سال‌های ۱۸۴۴–۱۸۴۵ نیز از ایتالیا دیدن کرد و در آن‌جا ناقوس‌های جنوآ، عنوان بانگ ناقوس‌ها را به ذهنش القا کرد. کتاب کوچکی که ضربه‌ای بزرگ به نفع مستمندان روزگارش زد. در پی بازگشت از ایتالیا، چندی سردبیر دیلی نیوز (اخبار روز) شد و برای بهبود وضع مدارس ژنده‌پوشان و لغو اعدام مجرمان در ملأ عام، کمر همت بست. مدارس ژنده‌پوشان مؤسساتی بودند که در آن کودکان فقیر به رایگان آموزش می‌دیدند.
چارلز دیکنز دامبی و پسر را در پاریس و لوزان نوشت و پس از نگارش رمان سرشناس دیوید کاپرفیلد، مجلهٔ خود هاوسهولد وردز (سخنان خانگی) را راه‌اندازی کرد. مجله‌ای که سبک سخنی اساسی و انسانی داشت. دیکنز در این ایام نویسندگی و روزنامه‌نگاری را با تئاتر — که بیشتر به نفع مؤسسات خیریه برگزار می‌شد — در هم آمیخت.
دوران میان‌سالی

چارلز دیکنز در سال ۱۸۵۱ به «تاویستوک هاوس» کوچ کرد که برای اسکان خانواده‌اش و خانوادهٔ همسرش که در ایام عدم حضور دیکنز در وطن با خانوادهٔ او زندگی می‌کردند، به اندازه لازم، بزرگ بود. پس از این جابه‌جایی نگارش خانه متروک را آغاز کرد. دیکنز در سال۱۸۵۳ سرود کریسمس را که ده سال پیش از آن نگاشته بود برای جماعتی ۲۰۰۰ نفری خواند و در سال بعد توانست با انتشار دوران سختی در فروش مجله‌اش «هاوسهولد وردز» که آن روزها افت کرده بود، هیجانی به وجود آورد. با شیوع وبا در سال ۱۸۵۴ در همین مجله مصراً خواستار بهبود وضع بهداشت جامعه شد. چارلز دیکنز پالمرستن و دولتش را به خاطر سوء ادارهٔ وحشتناک جنگ کریمه مورد انتفاد قرار داد؛ و این انتقادها در بی‌کفایتی موصوف در داریت کوچک پی گرفت. دیکنز سرانجام موفق به خرید خانه‌ای نزدیک روچستر -گذر هیل پلیس- شد. در سال ۱۸۵۷ در بحران جدایی از کاترین قرار گرفت. کاترین که هشت فرزند (دو دختر و شش پسر) برای همسرش به دنیا آورده بود، علاقه‌ای به نظر دادن در مورد کارهای همسرش نداشت و در همین زمان شایعهٔ وجود رابطه بین دیکنز و الن ترنان هنرپیشهٔ هفده ساله بر سر زبان‌ها افتاد. چارلز دیکنز جواهری را که باید برای الن می‌فرستاد به اشتباه برای همسرش فرستاد که باعث لو رفتن او شد. این موضوع به محبوبیت دیکنز آسیب زد. دیکنز برای دفاع از بی‌گناهی خود و ترنان مقاله‌ای در روزنامه تایم منتشر کرد. زندگی‌نامه‌نویس کلر تومالین در کتاب زن نامرئی استدلال می‌کند که الن ترنان ۱۳سال پایانی عمر دیکنز را با وی به صورت مخفیانه زندگی کرد. بعداً از روی کتاب زن محرمانه یک نمایشنامه با نام نلی کوچک توسط سیمون گری نوشته شد.
حادثه قطار

در ۹ ژوئن ۱۸۶۵ قطار حامل چارلز دیکنز و الن ترنان دیکنز از روی یک پل سقوط کرد اما به دیکنز آسیب نرسید و او توانست به کمک دیگر مسافران برود. او تا هنگام رسیدن امدادگران به زخمی‌ها کمک کرد و به کسانی که در حال مرگ بودند آرامش بخشید.
 سپس به داخل قطار بازگشت و دستنوشته نیمه تمام داستان دوست مشترکمان را بیرون آورد. پس از آن تا پایان عمر، هرگز سوار قطار نشد. دیکنز همچنین به دلیل همراهی الن ترنان با او در قطار از حضور در جلسه تحقیقات پیرامون این حادثه خودداری کرد؛ زیرا می‌توانست باعث رسوایی شود.
مرگ

بی‌قراری دیکنز برای خلق اثر همچنان باقی بود، اما سلامت او با خواندن‌های پر از شیفتگی‌اش، روز به روز تحلیل می‌رفت. پس از سال ۱۸۶۰ (روزهایی که آرزوهای بزرگ قلم می‌خورد)، الن ترنان، گاه گاه در نزدش می‌ماند. اما با این همه، کتاب‌خوانی‌های او و سفرهایی که با این هدف داشت، ادامه یافت، چنان‌که حدود ۱۸۶۷–۱۸۶۸ بار دیگر به آمریکا رفت. او از لحاظ مالی هیچ کم نداشت، اما از نظر جسمانی شکسته به نظر می‌رسید.
بی‌اعتنایی او به هشدارها (فلج جزئی - ناتوانی در خواندن حروف سمت چپ و لنگ زدن روزافزون پای چپ) تا بدان‌جا پیش رفت که در سال ۱۸۷۰ اقدام به یک رشته کتاب‌خوانی تازه نمود. دیکنز در ۱۵ مارس ۱۸۷۰ برای آخرین‌بار سرود کریسمس را خواند و سرانجام در ۹ ژوئن ۱۸۷۰ در حالی‌که ادوین درود به پایان نرسیده بود به‌طور ناگهانی بر اثر سکته قلبی در محلی به نام گدز هیل از جهان رفت.
اقتباس سینمایی از آثار

روزنامه واشینگتن تایمز به مناسبت دویستمین سالگرد تولد «چارلز دیکنز»، فهرست ۱۰ اقتباس برتر سینمایی و تلویزیونی از رمان‌های این نویسنده بزرگ را منتشر کرد. با گذشت بیش از صد سال، هنوز هم آثار دیکنز میان فیلمسازان تلویزیونی و سینمایی محبوبیت دارند. هر یک از آثاری که در این فهرست آمده‌اند، حداقل دو بار مورد اقتباس قرار گرفته‌اند.
۱ـ «آرزوهای بزرگ» (۱۹۴۶) «دیوید لین»، کارگردان سرشناس هالیوود این اثر اقتباسی بود که موفق به کسب دو جایزهٔ اسکار بهترین کارگردانی و بهترین فیلم‌برداری شد. «آرزوهای بزرگ» نامزد سه جایزه اسکار هم بود. «ژان سیمونز» برای ایفای نقش «استلا» جوان نامزد یک جایزه اسکار شد. انجمن فیلم بریتانیا این فیلم را در صدر فهرست بهترین فیلم‌های انگلیسی نشاند.
۲ـ «سرود کریسمس» (اسکروج) (۱۹۵۱) این اثر دیکنز بارها و بارها مورد اقتباس قرار گرفته‌است که آخرین آن‌ها با نقش‌آفرینی «جیم کری» در سال ۲۰۰۹ به صورت سه‌بعدی ساخته شد. این فیلم در انگلستان با نام «اسکروج» و در آمریکا با نام «سرود کریسمس» به روی پرده رفت.
۳ـ «الیور!» (۱۹۶۸) فیلم برجسته «کارول رید» با الهام گرفتن از رمان «الیور تویست» چارلز دیکنز موفق شد در ۱۱ بخش جوایز اسکار نامزد شود و شش جایزهٔ اسکار را نیز از آن خود کند که از آن جمله می‌توان به اسکار بهترین فیلم و بهترین کارگردانی اشاره کرد. «رون مودی» که نقش فاگین را در این فیلم ایفا کرد، موفق شد برای هنرنمایی‌اش جایزه معتبر گلدن گلوب را کسب کند.
۴ـ «داستان دو شهر» (۱۹۳۵) «رونالد کولمن» در این اثر سینمایی نقش «سیدنی کارتن» را ایفا کرد. این اثر بهترین اقتباس رمان معروف دیکنز محسوب می‌شود.
۵ـ «الیور تویست» (۱۹۴۸) این فیلم سینمایی به کارگردانی «دیوید لین» به عنوان بهترین اقتباس «الیور تویست» دیکنز محسوب می‌شود. «الک گینس»، «رابرت نیوتن» و «کی والش» در این اثر سینمایی هنرنمایی کردند. انجمن فیلم بریتانیا این فیلم را جزء ۱۰۰ فیلم برتر انگلیسی برشمرده است.
۶ـ «خانه غم‌زده» (۲۰۰۵) این اقتباس تلویزیونی از رمان معروف دیکنز نامزد دو جایزهٔ گلدن گلوب شد. در این مینی‌سریال، «گیلیان اندرسون» که به تازگی در نقش «خانم هویشام» در اقتباس تلویزیونی «آرزوهای بزرگ» ظاهر شده‌است، نقش «خانم ددلاک» را ایفا کرد.
۷ـ «دوریت کوچولو» (۲۰۰۸) این‌بار هم بی‌بی‌سی اثری دیگر از دیکنز را به مینی‌سریال موفقی تبدیل کرد که «متیو مک‌فادین»، بازیگری که به بازی نقش «آقای دارسی» در فیلم «غرور و تعصب» شهرت دارد در آن نقش‌آفرینی کرد. «ایمی دوریت» و «تام کورتنی» از دیگر بازیگران این سریال بودند. «دوریت کوچولو» در سال ۲۰۰۹ روی آنتن شبکه «بی.بی. سی» رفت و برای جایزه «امی» نامزد شد.
۸ـ «مارتین چازلویت» (۱۹۹۴) این مینی‌سریال در سال ۱۹۹۵ نامزد جایزهٔ معتبر «امی» شد. شبکه بی‌بی‌سی رمان معروف دیکنز را با هنرنمایی «پل اسکوفیلد» و «تام ویلکینسون» به روی آنتن برد.
۹ـ «دوست مشترک ما» (۱۹۹۸) این مینی‌سریال در سال ۱۹۹۸ توسط «جولین فارینو» کارگردانی شد و یک سال بعد در ایالات متحده آمریکا منتشر شد.
۱۰ـ «سرود کریسمس میکی» (۱۹۸۳) این انیمیشن کوتاه فیلمی بود که کودکان را در دهه ۱۹۸۰ با آثار دیکنز آشنا کرد. این فیلم در آکادمی اسکار سال ۱۹۸۴ موفق به کسب جایزه بهترین فیلم انیمیشن کوتاه شد.