لینچ‌کردن در ایالات متحده آمریکا
لینچ به عنوان وسیله ای برای حفظ برتری سفید پوستان > آمار

آمار لینچ به طور سنتی عمدتاً از سه منبع تهیه شده است که هیچ کدام کل دوره زمانی تاریخی لینچ در ایالات متحده را پوشش نمی دهد. قبل از سال ۱۸۸۲، هیچ آماری همزمان در سطح ملی جمع آوری نمی شد. در سال ۱۸۸۲، شیکاگو تریبون شروع به جدول‌بندی سیستماتیک لینچ در سطح ملی کرد. در سال ۱۹۰۸، مؤسسه تاسکگی مجموعه‌ای منظم از گزارش‌های لینچ را تحت مدیریت مونرو ورک در بخش رکوردهای خود آغاز کرد که عمدتاً از گزارش‌های روزنامه‌ها تهیه می‌شد. مونرو ورک اولین جداول مستقل خود را در سال ۱۹۱۰ منتشر کرد، اگرچه گزارش او نیز به سال ۱۸۸۲ آغاز شد.   سرانجام، در سال ۱۹۱۲، انجمن ملی برای پیشرفت رنگین پوستان یک رکورد مستقل از لینچ را آغاز کرد. تعداد لینچ‌ها از هر منبع کمی متفاوت است، و ارقام مؤسسه تاسکگی توسط برخی از مورخان «محافظه‌کارانه» تلقی می‌شوند.
بر اساس منبع، اعداد بسته به منابع ذکر شده، سال هایی که توسط آن منابع در نظر گرفته شده است، و تعاریفی که برای حوادث خاص توسط آن منابع ارائه می شود، متفاوت است. موسسه Tuskegee قتل ۳۴۴۶ سیاهپوست و قتل ۱۲۹۷ سفیدپوست را ثبت کرده است که همه آنها بین سالهای ۱۸۸۲ و ۱۹۶۸ اتفاق افتاد و اوج آن در دهه ۱۸۹۰ و در زمان استرس اقتصادی در جنوب و سرکوب سیاسی فزاینده سیاهان رخ داد.  یک مطالعه شش ساله که در سال ۲۰۱۷ توسط Equal Justice Initiative منتشر شد، نشان داد که ۴۰۸۴ مرد، زن و کودک سیاه‌پوست در دوازده ایالت جنوبی بین سال‌های ۱۸۷۷ تا ۱۹۵۰ قربانی «لینچ‌های تروریستی نژادی» شدند، علاوه بر ۳۰۰ مورد که در ایالت‌های دیگر اتفاق افتاد. در این دوره، ۶۵۴ لینچ می سی سی پی منجر به لینچ هایی شد که در تمام ایالت های جنوبی رخ داد.
سوابق موسسه Tuskegee تنها کامل ترین منبع آمار و سوابق در مورد این جنایت از سال ۱۸۸۲ برای همه ایالت ها باقی مانده است، اگرچه تحقیقات مدرن حوادث جدیدی را در مطالعات متمرکز بر ایالت های خاص به صورت جداگانه روشن کرده است. تا سال ۱۹۵۹، که آخرین باری بود که گزارش سالانه موسسه تاسکگی منتشر شد، از سال ۱۸۸۲ در مجموع ۴۷۳۳ نفر بر اثر لینچ جان باختند. آخرین لینچ ثبت شده توسط موسسه تاسکگی مربوط به امت تیل در سال ۱۹۵۵ بود. در ۶۵ سال منتهی به تا سال ۱۹۴۷، حداقل یک لینچ در هر سال گزارش می شد. از سال ۱۸۸۲ تا ۱۹۰۱ شاهد اوج لینچینگ بودیم که به طور میانگین هر سال بیش از ۱۵۰ مورد بود. سال ۱۸۹۲ شاهد بیشترین تعداد لینچ در یک سال بود: ۲۳۱ یا ۳٫۲۵ به ازای هر یک میلیون نفر. پس از ۱۹۲۴ موارد به طور پیوسته کاهش یافت، با کمتر از ۳۰ مورد در سال.  نرخ کاهش لینچ سالانه در خارج از جنوب و برای قربانیان سفیدپوست لینچ سریعتر بود. لینچ کردن بیشتر به یک پدیده جنوبی و یک پدیده نژادی تبدیل شد که قربانیان سیاهپوست را تحت تأثیر قرار داد.  تغییرات قابل اندازه گیری در نرخ لینچ بین و درون ایالت ها وجود داشت.
لینچ شدن برای یک جرم به معنای مجرم بودن قربانی در جرم ادعایی نیست.  در سال ۱۹۴۰، آرتور اف. راپر، جامعه شناس، صد مورد لینچ پس از سال ۱۹۲۹ را بررسی کرد و تخمین زد که تقریباً یک سوم قربانیان به دروغ متهم شده اند. 
روش مؤسسه Tuskegee برای طبقه بندی بیشتر قربانیان لینچ به عنوان سیاه یا سفید در نشریات و خلاصه داده ها به این معنی بود که قتل برخی از گروه های اقلیت و مهاجر پنهان مانده بود. به عنوان مثال، در غرب، مکزیکی‌ها، بومیان آمریکا و چینی‌ها بیشتر از آمریکایی‌های آفریقایی تبار هدف لینچ بودند، اما مرگ آنها در میان سایر سفیدپوستان گنجانده شد. به طور مشابه، اگرچه مهاجران ایتالیایی در زمان ورود تعداد بیشتری در لوئیزیانا کانون خشونت بودند، مرگ آنها جدا از سفیدپوستان جدول بندی نشد. در سال‌های قبل، سفیدپوستانی که در معرض لینچ قرار می‌گرفتند، اغلب به دلیل فعالیت‌های مشکوک سیاسی یا حمایت از آزادگان مورد هدف قرار می‌گرفتند، اما آنها عموماً اعضای جامعه در نظر گرفته می‌شدند، به گونه‌ای که مهاجران جدید چنین نبودند. 
سایر قربانیان شامل مهاجران سفیدپوست و در جنوب غربی لاتین تبارها بودند. از ۴۶۸ قربانی لینچ در تگزاس بین سالهای ۱۸۸۵ و ۱۹۴۲، ۳۳۹ نفر سیاه پوست، ۷۷ سفیدپوست، ۵۳ اسپانیایی تبار و ۱ بومی آمریکایی بودند. 
همچنین لینچ سیاه روی سیاه وجود داشت که ۱۲۵ مورد بین سالهای ۱۸۸۲ و ۱۹۰۳ ثبت شد و چهار مورد از کشته شدن سفیدپوستان توسط اوباش سیاه پوستان وجود داشت. نرخ لینچینگ سیاه بر سیاه در الگوی مشابه لینچینگ کلی افزایش و کاهش یافت. همچنین بیش از ۲۰۰ مورد لینچ سفید بر سفید در جنوب قبل از سال ۱۹۳۰ وجود داشت. نتایج مطالعات متعدد از اواسط قرن بیستم، متغیرهای زیر را بر میزان لینچ در جنوب یافتند: "لینچ در جایی که جمعیت آفریقایی-آمریکایی نسبتاً زیاد بود، بیشتر بود، اقتصاد کشاورزی عمدتاً بر پایه پنبه بود، سفیدپوستان. جمعیت از نظر اقتصادی تحت فشار بود، حزب دمکرات قوی‌تر بود، و سازمان‌های مذهبی متعدد برای جمعی به رقابت پرداختند».