stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
نبرد باکو
سقوط باکو

در دوران اولیه دفاع باکو، پس از نبردهای سختی که در روزهای ۲۷–۳۰ ژوئن نزدیک شهرستان گوی‌چای روی داد، ارتش باکو در «نبرد کاراماران» (۱۶–۱۷ ژوئن) که از افسرها و سربازان ارمنی تشکیل شده بود، به دلیل اشتباهات فرمانده قوا در عملیات جنگی و همچنین ضد حملات ارتش عثمانی به رغم ادامه نبردهای تدافعی مجبور به عقب‌نشینی به باکو شد. این امر تأثیر سویی در عملیات آتی گذاشت و موجب عدم موفقیت برنامه‌های تدافعی شد. با عقب‌نشینی ارتش باکو، ارمنیان ساکن بخش‌های گوی‌چای و شهرستان شماخی نیز کوچ و به باکو مهاجرت کردند.
در اوایل سپتامبر، قشون عثمانی با پیشروی به سوی باکو، روستاهای پیشرو خود را یکی پس از دیگری تصرف کرد. بدین ترتیب باکو از طرف خشکی به‌طور کامل محاصره شد و ارتباط خود را با دنیای خارج فقط از طریق دریای خزر حفظ کرد.
روزهای پایانی دفاع از شهر نزدیک می‌شد (۱۴ سپتامبر)، زمانی که همانند مسئله دفاع از شهر، سرنوشت آینده صد هزار ارمنی ساکن در شهر نیز باید حل و فصل می‌شد.
ایشخانیان می‌نویسد:
«ارمنیان بیش از سایرین در باکو، در مسئله دفاع از شهر ذی‌نفع بودند. زیرا این امر برای آنان مسئله مرگ و زندگی بود.»
صبح روز ۱۳ سپتامبر، پیاده‌نظام عثمانی که جوخه‌هایی از داغستان نیز به آن‌ها پیوسته بودند در منطقه سوراخانی دست به حمله زدند و تا نیمه شب سعی داشتند خط دفاع باکو را بشکنند. نبرد تا ساعت ۳ بامداد روز ۱۴ سپتامبر ادامه یافت. اگر چه نیروهای باکو از شهر دفاع می‌کردند و سعی داشتند مانع از پیشروی تٌرک‌ها شوند، ولی با این وجود به دلیل برتری نیروهای دشمن از نظر نفرات موفق به متوقف کردن حملات دشمن نشدند و با مبارزه‌ای بی‌امان شروع به عقب‌نشینی کردند.
شرایط هنگامی بغرنج شد که ساعت ۲ بعدازظهر در لحظه‌های اوج جنگ در جناح راست، جوخه‌های بیچراخوف و جوخه‌های انگلیسی که از شمال ایران برای کمک به نیروهای باکو آمده بودند (به فرماندهی کاپیتان بولینگتن) به فرمان سرهنگ استوکس فرمانده ستاد ارتش باکو بدون اطلاع قبلی، سنگرهای خود را رها و به قصد ترک باکو به سمت بندر حرکت کردند. این اقدام غیرمنتظره و غیرقابل توجیه تأثیر سویی بر روحیه رزمندگان مستقر در سنگرها گذاشت.
در دفاع از شهر باکو فرماندهی انگلیس در پی رسیدن به اهداف سیاسی و منافع اقتصادی خود بود و در وهله اول نگران مسئله تأمین سوخت ارتش انگلیس در میان رودان، از طریق بندر انزلی بود. موفقیت‌های موقتی حاصل از نبردهای چهاردهم سپتامبر موجب گردید تا مدافعان موفق شوند تصرف باکو را متوقف کنند و آن ساعات گرانبها و ضروری را برای خروج ساکنان ارمنی از شهر فراهم آوردند.
هنگامی که جوخه‌های انگلیسی که از ایران برای کمک به مدافعان باکو آمده بودند و ژنرال بیچراخوف سنگرها را ترک کردند و ساعت ۵ به قصد ایران سوار کشتی شدند، اضطراب و هراس بر ساکنان ارمنی مستولی شد. ارمنیان برای نجات از کشتار ناگهانی، شتابزده برای سوار شدن به کشتی به قصد مهاجرت به کشورهای همجوار به سوی بندرگاه حرکت کردند. کشیش ارمنیان باکو یغیشه گغامیانس می‌نویسد:
«می توان گفت که دیدن همه اینها، خروج نیروهای انگلیسی موجب گردید تا در محله‌های ارمنی‌نشین دیگر کسی باقی نماند. مرد، زن و کودک بقچه به بغل آشفته به سوی ساحل دریا می‌دویدند.
ارتش ترکیه در حال پیشروی به باکو
ژنرال لیونل دانسترویل
سربازان ارمنی در سنگر
توپخانه عثمانی در حال گلوله‌باران باکو
مهاجرت ارمنیان باکو

در جلسه هیئت مدیره خزر مرکزی و استپان زوریان از فدراسیون انقلابی ارمنی تصمیم متوقف کردن عملیات دفاعی و تسلیم شهر به نیروهای دشمن اتخاذ گردید. اعضای کمیته ایلیوچگین و لئونتویچ موظف شدند به همراه سفرای ایران و سوئد مستقر در باکو با نماینده دشمن ملاقات کرده و در مورد شرایط تسلیم شهر به نیروهای دشمن مذاکره کنند. هم‌زمان تصمیم تخلیه شهر از مردم و سربازان گرفته شد و به این منظور ۶۰ کشتی بخار در اختیار آنان قرار گرفت که ۲۰ فروند آن را به سربازان و ۴۰ فروند به مردم اختصاص یافت.
به منظور استفاده بهینه از ساعات باقی‌مانده برای ترک شهر و فرار، قبل از شروع بمباران دشمن به دستور هیئت مدیره خزر مرکزی کشتی‌ها می‌بایست تا سحر باکو را به قصد باتومی و ایران ترک کنند.
شاهدان عینی این مهاجرت چنین می‌نویسند:
«فرار تعداد کثیری از مردم که آرزوی مهاجرت داشتند و تعداد اندک کشتی‌ها وحشت بسیاری ایجاد کرده بود که می‌توان نام تراژدی مهاجرت برآن نهاد. خویشاوندان همدیگر را گم می‌کردند، والدین بچه‌ها را، یکی سفر را شروع می‌کرد و دیگری موفق نمی‌شد در کشتی جایی برای سوار شدن پیدا کند و در بندرگاه می‌ماند.»
ساعت ۶ بامداد ۱۵ سپتامبر تمامی ۶۰ کشتی به سوی مقاصد پیش تعیین شده حرکت کردند. از ۱۰۰ هزار ارمنی ساکن در باکو، امکان جابجایی تنها ۵۰ هزار نفر میسر شد. ۷۰ هزار نفر نیز از ساکنان روس همچنان در باکو باقی ماندند.
چهار کشتی ای که راهی بندر انزلی شده بودند، در سپیده دم روز ۱۶ سپتامبر به نزدیکی بندرگاه رسیدند. اما این بار نیز فرماندهی نظامی انگلیس مستقر در شهر موانعی ایجاد کرد و با شلیک توپ به سوی کشتی‌ها به آن‌ها اجازه ورود به بندرگاه را نداد. اعضای شورای ملی ارمنیان به قصد اخذ مجوز ورود به شهر با قایق رهسپار بندرگاه شدند. پس از مذاکره با ژنرال دانسترویل به شرط خلع سلاح نظامیان ارمنی به ۱۰ هزار نفر از مهاجران اجازه ورود به شهر داده شد.
قتل‌عام ارمنی‌های باکو

مقالهٔ اصلی: قتل‌عام باکو
انور پاشا به فرمانده نیروهای عثمانی نوری پاشا دستور داد به منظور دست یافتن به پیوستگی و یکدستی اقلیمی جمهوری آذربایجان را از روس‌ها و ارمنیان پاک کند.
در پانزده سپتامبر باکو سقوط کرد. ارتش عثمانی تحت فرماندهی نوری پاشا، برادر زاده (اسماعیل انور) قرار داشت. انور از سازمان دهندگان نسل‌کشی ارمنیان بود. این نیروها در ۱۵ سپتامبر ۱۹۱۸ وارد شهر باکو شدند و در پی آن به مدت سه روز پیاپی قتل‌عام ارمنی‌های این شهر به مورد اجرا گذاشته شد که منجر به کشتار حدود سی هزار نفر از ارمنیان گردید.
سرگئی رافالوویچ، نویسنده و از شاهدان این قتل‌عام، در مقاله (حقیقت دربارهٔ حوادث باکو) نوشته‌است:
«حتی هشت روز بعد از قتل‌عام در نواحی مرکزی و اطراف ایستگاه شهر که خودم شخصاً در منازل و کوچه‌ها حضور یافتم، بوی غیرقابل تحمل اجساد به مشام می‌رسید. در منازلی که کاملاً تخریب شده بودند، شاهد اجساد زنان مورد تجاوز قرار گرفته و به قتل رسیده و شیرخورگان به خون غلتیده شده بودند.»
ارمنی‌های باکو در ایران

کمیته مهاجران ابتدا به سازماندهی وضع جا و مکان و خوراک ۶۰۰ نفر از کودکان بی سرپرست مشغول شد. ۱٬۰۰۰ نفر از مهاجران به همراه کودکان بی سرپرست در مقر ماهیگیران، متعلق به یکی از خانواده‌های ارمنی اسکان داده شدند. برای ۲٬۵۰۰ نفر ۴۰ اتاقک موقتی ساخته شد. ۲٬۰۰۰ نفر از مهاجران در کلبه‌های ساحلی اسکان داده شدند و بقیه مهاجران در ساختمان‌های مدرسه، کلیسا و آمفی تئاتر ارمنیان در رشت اسکان یافتند.
«شایان ذکر است که در سال‌های اول جنگ جهانی اول به دلیل عقب‌نشینی غیرمنتظره نظامیان روس از منطقه قفقاز، در اواخر ژوئیه ۱۹۱۵ ساکنان ارمنی واسپوراکان نیز به سوی شهرهای ارمنی‌نشین ایران، مانند سلماس و خوی کوچانده و اسکان یافتند. در بهار سال ۱۹۱۸ تعداد این مهاجران به حدود هفتاد هزار نفر می‌رسید. پس از وقایع تابستان وقتی ارتش روس از همدان عقب‌نشینی کرد، نظامیان عثمانی قتل‌عام ساکنان مسیحی همدان و کرمانشاه را شروع کردند. ارمنیان از مسیر قزوین در رشت-انزلی اسکان یافتند. تعداد مهاجران پناه داده شده فقط در رشت به ۱۵۰۰۰ نفر می‌رسید که تأمین آذوقه و کمک‌های بهداشتی و درمانی این عده به عهده کمیته مهاجران رشت بود.»
به دلیل شرایط ناشی از جا به جایی، تراکم جمعیت و کمبود امکانات ضد عفونی در انزلی و رشت در مناطق مسکونی مهاجران، شیوع بیماری‌های مسری ۱۸۱۸ نفر فوت کردند.
بازگشت مهاجران به باکو

در ۲۳ اکتبر ۱۹۱۸م. پیشوای کلیسای باکو، «جاثلیق باگرات وارطانیان» گزارشی برای رئیس دولت موقت در باکو «فتحعلی خان خویسکی» فرستاد و با توصیف شرایط بسیار سخت و نامساعد ارمنیان مهاجر در انزلی خواستار تهیه امکاناتی برای ساماندهی بازگشت فوری مهاجران به باکو شد.
براساس قانون تساوی حقوق شهروندان، ارمنیان نیز به عنوان شهروندان جمهوری آذربایجان باید از حمایت‌های دولت بهره‌مند شوند، لیکن متأسفانه دولت توجه لازم را به آنان نشان نداد و هیچ گونه امکانی برای تسهیل بازگشت شهروندان ارمنی فراهم نکرد، اگر چه به همین مناسبت بارها نمایندگان خاص مهاجران تقاضاها و درخواست‌های قانع‌کننده‌ای ارائه دادند.»
بازگشت مهاجران به باکو تنها پس از جنگ میسر گردید، وقتی که نظامیان مغلوب ترکیه، قفقاز جنوبی را ترک کردند.
رفتار انگلیسی‌ها در مقابل مهاجران ارمنی هنگام بازگشت به باکو نیز همچنان ناجوانمردانه بود، به‌طوری‌که از آنان خواسته شد تا در ازای سوار شدن به کشتی، پول بپردازند. بیمارانی که در بیمارستان انزلی تحت مداوا بودند و کودکان بی سرپرست اولین گروه مهاجرانی بودند که از انزلی به باکو بازگشتند.
توضیحات

↑  در ژانویه ۱۹۱۸ ارتش انگلیس به فرماندهی ژنرال دانسترویل پس از گذر از بین‌النهرین به ایران رفته و به قصد ساخت پایگاهی برای ورود به باکو و نفوذ به ماوراء قفقاز این منطقه را متصرف شدند. در ژوئیه ۱۹۱۸ انگلیسی‌ها رشت را و در ماه آگوست انزلی را به تصرف خود درآوردند و این منطقه به پایگاهی دریایی در منطقه خزر تبدیل شد.
فهرست منابع

هراند پاسدرماجیان. تاریخ ارمنستان. تهران: انتشارات زرین، ۱۳۷۷. شابک ‎۹۶۴-۴۰۷-۰۱۳-۵.
اسناد دولتی تاریخ جمهوری ارمنستان
کتاب اولین جمهوری ارمنستان،نویسنده:ریچارد هووانسیان
سقوط باکو و مهاجرت ارمنیان به ایران، نویسنده:گئورگ استپان ترجمه:هرمیک آقاکیان. شمارهٔ۲۲، زمستان ۱۳۸۱ فصلنامه فرهنگی پیمان
Missen, Leslie (1984). Dunsterforce. Marshall Cavendish Illustrated Encyclopedia of World War I, vol ix. Marshall Cavendish Corporation. pp. 2766–2772. ISBN 0-86307-181-3
Yale, William (1968) Near East: A Modern History
The Armenians and Baku (in Russian), 2007, by Khachatur Dadaian
Edward J. Erickson, Order to Die: A History of the Ottoman Army in the First World War
Croissant, Michael P. (1998). The Armenia-Azerbaijan Conflict: Causes and Implications. London
Andreopoulos, George (1997). Genocide: Conceptual and Historical Dimensions. Philadelphia: University of Pennsylvania Press
نیروهای انگلیس در بندر باکو. (۱٬۰۰۰ نفر پیاده‌نظام، ۱ یگان توپخانه، ۱ عدد مسلسل، ۳ عدد خودرو زره‌پوش جنگی، ۲ فروند هواپیما
سربازان ارمنی در حال تمرین نظامی. (۶٬۰۰۰ نفر پیاده‌نظام و ۴۰ عدد توپ (جنگ‌افزار))
نیروهای روس (ارتش سفید) با ۶۰۰ سرباز
مهاجرت ارمنیان به ایران
اجساد ارمنی‌های باکو در کلیسا
مهارکننده اسید نوکلئیک

مهار کننده اسید نوکلئیک(به انگلیسی: Nucleic acid inhibitor) نوعی ضد باکتری است که با مهار تولید اسیدهای نوکلئیک عمل می‌کند. دو کلاس اصلی از این ترکیبات  وجود دارد: مهار کننده‌های DNA و مهار کننده‌های RNA. فلوسیتوزین که یک ضد قارچ است نیز به همین روش عمل می‌کند.
مهارکننده‌های DNA

مهار کننده‌های دی ان ای کلاسیک مانند کینولون‌ها بر اساس دی‌ان‌ای ژیراز به عنوان یک مهار کننده توپوایزومراز عمل می‌کنند. گروه دیگری از مهار کننده‌های دی ان ای ، از جمله نیتروفورانتوئین و مترونیدازول بر روی باکتری‌های بی هوازی عمل می‌کنند.
مهارکننده‌های RNA

مهار کننده‌های RNA مانند ریفامپین، بر روی RNA پلیمراز وابسته به DNA عمل می‌کنند.
بمب‌گذاری ۱۳۸۹ در چابهار

| بمب‌گذاری در چابهار (۱۳۸۹) | بمب‌گذاری در چابهار (۱۳۸۹) |
| --- | --- |
موقعیت: چابهار، سیستان و بلوچستان، ایران
تاریخ: ۲۴ آذر ۱۳۸۹  ۱۰:۰۰ (UTC+۳:۳۰)
گونه حمله: حمله انتحاری
کشته‌ها: ۳۹
زخمی‌ها: +۸۳
مرتکبان: جندالله
تعداد مشارکت‌کنندگان: ۲ نفر
انفجارهای انتحاری در چابهار در روز ۲۴ آذر ۱۳۸۹ مصادف با تاسوعا در شهر چابهار در جنوب شرقی ایران انجام شد. حملات انتحاری در میان گروهی از عزاداران شیعه و نزدیک مسجد امام حسین چابهار به‌وسیلهٔ دو بمب‌گذار انتحاری انجام شد خبرگزاری‌های رسمی از کشته‌شدن حدّاقل۳۸ نفر خبر دادند. رسانه‌های دولتی ایران، همچنین از کشته‌شدن، یک سرباز وظیفه و سه افسر نیروی انتظامی خبر دادند. در میان کشته‌شدگان و مجروحان این حملهٔ انتحاری، شماری زن و کودک نیز جای دارند.
وزارت اطّلاعات ایران اعلام کرد توانسته ۸ تن از افراد مرتبط با این حملات را در شهرهای مختلف استان سیستان و بلوچستان دستگیر کند. سایت جندالله اظهارات وزیر اطّلاعات ایران در مورد دستگیری یکی از عوامل انتحاری را رد کرد.
مسئولیت انفجار

به نقل از العربیّه، گروه جندالله مسئولیّت این انفجار را برعهده گرفته‌است.
جندالله در بیانیّه‌ای، اعلام کرد که این عملیات را به انتقام اعدام عبدالمالک ریگی و دیگر اعضای اعدام‌شدهٔ این گروه شبه‌نظامی انجام داده‌است. همچنین در این بیانیّه ادّعا شد که ده‌ها تن از اعضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و «مزدوران رژیم ایران» در این عملیات کشته شده‌اند. این گروه مشخّصات و تصاویر دو نفر به نام‌های سیف‌الرّحمان چابهاری و حسان خاشی را به عنوان بمب‌گذاران انتحاری این حادثه منتشر کرد.
تعداد انفجارها

معاون امنیتی وزیر کشور ایران اعلام کرد که دو انفجار رخ داده ولی فرماندار چابهار موضوع دو انفجار را خبری نادرست خواند. فرماندار چابهار در خبری دیگر اعلام کرد که دو عملیات انتحاری رخ داده‌است.
تعداد عاملان انفجار

فرماندار چابهار در مصاحبه با خبرگزاری ایرنا تعداد عاملان این انفجار را دو نفر و در مصاحبه با خبرگزاری فارس سه نفر اعلام کرد.
تناقض در آمار کشته‌شدگان

محمود مظفّر، رئیس سازمان امداد و نجات هلال احمر، علّت تناقض در آمار کشته‌شدگان را احیای مجروحینی عنوان کرد که پیشتر شهید محسوب شده بودند او آمار کشته شدگان را ۳۱ نفر اعلام کرد. درحالی‌که پیشتر مدیر کل پزشکی قانونی سیستان و بلوچستان اعلام کرده بود که جنازهٔ ۳۸ را نفر را تحویل گرفته‌است.
برخورد

در تاریخ ۲۹ آذر ۱۳۸۹، یازده هوادار گروه جندالله در زندان زاهدان اعدام شدند. عبدالرئوف ریگی سخنگوی جندالله در مصاحبه‌ای با روزنامهٔ الشرق الاوسط اعلام کرد که افراد اعدام شده ارتباطی با جندالله نداشتند و تنها نسبت‌های قبیله‌ای و قومی با اعضای گروه داشتند.او از تصمیم جندالله برای اعدام یک گروگان خود به تلافی این اعدام‌ها خبر داد
واکنش‌ها

سازمان ملل متحد - بان کی‌مون، دبیر کل سازمان ملل متّحد حملات تروریستی به عزاداران چابهاری را به‌شدّت محکوم کرد.
ایالات متحده آمریکا - باراک اوباما، رئیس‌جمهور آمریکا، بمب‌گذاری‌های انتحاری در چابهار را به‌شدت محکوم کرد و از آن به عنوان «حملاتی تروریستی که مایه انزجار است» یاد کرد. رئیس‌جمهور آمریکا افزود «قتل غیرنظامیان بی‌گناه در عبادت‌گاهشان در جریان مراسم مذهبی، یک عمل زشت است و کسانی که دست به آن زده‌اند، باید پاسخ‌گو شناخته شوند. این عملی شرم‌آور و بزدلانه است».
ایالات متحده آمریکا - هیلاری کلینتون، وزیر امور خارجه آمریکا، انفجارها در شهر چابهار را محکوم کرد. هیلاری کلینتون با انتشار بیانیه‌ای متذکر شد که وی «به نمایندگی از مردم آمریکا، مراتب تسلیت خود را به خانواده قربانیان این حادثه ابراز می‌دارم».
آلمان - گیدو وستروله، وزیر امور خارجه آلمان، در بیانیّه‌ای گفت «من این سوءقصد مزورانه به مومنان بی‌گناه را شدیداً محکوم می‌کنم. من با خانواده‌های قربانیان هم‌دردی و برای زخمیان پرشمار این حادثه، بهبودی هرچه زودتر آرزو می‌کنم. اقداماتی از این دست نشان می‌دهد که خشونت تروریستی تهدیدی جهانی است که ما برای مبارزه با آن باید در سطح بین‌المللی همکاری کنیم».
بریتانیا - آلیستر برت، معاون وزیر امور خارجهٔ بریتانیا در امور خاورمیانه و آفریقا در بیانیّه‌ای گفت «دولت بریتانیا، این عملیات خشونت‌آمیز را به‌شدت محکوم می‌کند. ما از تروریسم در هر شکل ممکن ابراز انزجار می‌کنیم».
فرانسه - برنار والرو، سخنگوی وزارت امور خارجه فرانسه، مراتب هم‌دردی کشورش را پس از این «عمل تروریستی زننده که یک عبادت‌گاه را در جریان مراسم مذهبی هدف گرفته و ایران را در غم فرو برده» ابراز داشت.
اردن - ملک عبدالله دوم، پادشاه اردن در پیامی به محمود احمدی‌نژاد این انفجارها را محکوم کردند.
فاطمه نجیمی نائینی

| فاطمه نجیمی نائینی | فاطمه نجیمی نائینی |
| --- | --- |
نماینده دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی: نماینده دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
ملیت: ایرانی
پیشه: نماینده مجلس شورای ملی
فاطمه نجیمی نائینی سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی بعنوان نماینده تهران از استان تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
واحه قاره

| واحه قاره واحة القارة | واحه قاره واحة القارة |
| --- | --- |
روستا: روستا
نمایی از قاره: نمایی از قاره
موقعیت در فرورفتگی قطاره: موقعیت در فرورفتگی قطاره
کشور: مصر
استان: مطروح
جمعیت: جمعیت
 • کل: ۳۶۳
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (EST)
واحه قاره (عربی: واحة القارة؛ همچنین قاره ام‌الصغیر) یک واحه مسکونی در مصر است که تنها ۳۶۳ نفر جمعیت (سرشماری ۱۱ نوامبر ۲۰۰۶) دارد. این واحه اغلب هنگام شمارش تعداد واحه‌های مصر نادیده گرفته می‌شود زیرا در مقایسه با سایر واحه‌ها بسیار کوچک است. در افسانه‌های محلی، اگر نوزادی زاده شود، یک سالخورده اندکی پس از آن می‌میرد، بنابراین جمعیت روستا ثابت باقی می‌ماند. این روستا در لبه شمال غربی فرورفتگی قطاره و ۷۵ کیلومتری شمال شرقی واحه سیوه قرار دارد و متعلق به ناحیه سیوه در استان مطروح است.
فهرست آثار تاریخی استان قزوین

فهرست آثار تاریخی استان قزوین بر حسب نوع.
مسجدها

مسجد النبی قزوین
مسجد مولاوردیخانی
مسجد شیخ الاسلام
مسجد صالحیه
مسجد سردار
مسجد جامع عتیق
مسجد سوخته چنار
مسجند سنجیده
مسجد محمدیه
مسجد سبز
مسجد خواجه شهدا
مسجد پنجه علی
مسجد حیدریه
امام زاده‌ها و بقعه‌ها

امام زاده حسین
امام زاده اسماعیل
امام زاده علی
امام زاده اباذر
امام زاده علی اصغر
امام زاده اسماعیل فلار
امام زاده علی شکرناب
امام زاده منصور
امام زاده علاء الدین
امام زاده کمال
امام زاده هفت صندوق
امام زاده ولی
امام زاده عبدالله و فضل‌الله
بقعه آمنه خاتون
بقعه چهار انبیا
بقعه حلیمه خاتون
بقعه سلطان سید محمد
بازارها

سرای سعد السلطنه
بازار وزیر
بازار قیصیریه
آب‌انبارها

آب‌انبار سردار بزرگ
آّب‌انبار حاج کاظم
آب‌انبار حکیم
آب‌انبار آقا
آب‌انبار سردار کوچک
آب‌انبار مسجد جامع
قلعه‌ها

قلعه لمبسر
نویزرشاه
میمون قلعه
قلعه شمس کلایه
قز قلعه
آرامگاه‌ها

آرامگاه شهید ثالث
آرامگاه احمد غزالی
آرامگاه حمدالله مستوفی
حمام‌ها

حمام صفا
حمام بلور
حمام قجر
کاروانسراها

کاروانسرای وزیر
کاروانسرای حاج رضا
کاروانسرای رضوی
کاروانسرای هجیب
کاروانسرای محمدآباد
کاروانسرای آوج
کاروانسرای پیچ بن
خانه‌ها

خانه آرازی
خانه سپهدار
خانه مستشاری
خانه زرنگار
خانه فرهنگ امیر کبیر
خانه داعی
خانه معلم نواب
خانه معلم فردوسی
دروازه‌ها

دروازه تهران قدیم
دروازه درب کوشک
دروازه خندق بار
دروازه باغشاه
دروازه تبریز
دروازه امام حسین
دروازه شیخ‌آباد
دروازه رشت
کلیساها

کلیسای کانتور
کلیسای ارامنه
کلیسای آسوریان
کلیسای رفیع
مدرسه‌ها

مدرسه مولاوردی خانی
مدرسه شیخ الاسلام
مدرسه صالحیه
مدرسه سردار
مدرسه التفاتیه
مدرسه صالحان
مدرسه پیام انقلاب
مکان‌های دیدنی و غیره

الموت
ایوان سنگی نیاق
دره اندج رود
دره نینه رود
دریاچه اوان
مجموعه سعد السلطنه
مجموعه میمون قلعه
نجارکلا (آمل)

| نجارکلا | نجارکلا |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: مازندران
شهرستان: آمل
بخش: مرکزی
دهستان: چلاو
جمعیت: ۵۵ نفر (سرشماری ۹۵)
نجارکلا تلفظپرونده:Najarkela.ogg، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان آمل در استان مازندران ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان چلاو قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۴۶ نفر (۱۳ خانوار) بوده‌است.
مهسا شهبازیان

| مهسا شهبازیان | مهسا شهبازیان |
| --- | --- |
زاده: ۱۳۶۳ ‏(۳۹–۴۰ سال) تهران، ایران
ساز(ها): قانون
مهسا شهبازیان (زادهٔ ۱۳۶۳ در تهران) تنظیم‌کننده، آهنگساز و نوازندهٔ ساز قانون اهل است.
او در آلبوم‌های زیادی به‌عنوان نوازنده حضور داشته و با نوازندگانی همچون علیرضا مشایخی، گروه رستاک و مجتبی عسگری نیز همکاری داشته‌است. شهبازیان یکی از موسیقی‌دانان ایرانی بود که نامهٔ اعتراضی دربارهٔ لغو کنسرت‌ها در ایران به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی را امضا کرد.
یوسف قرضاوی

| یوسف قرضاوی | یوسف قرضاوی |
| --- | --- |
یوسف عبدالله القرضاوی: یوسف عبدالله القرضاوی
زادهٔ: ۹ سپتامبر ۱۹۲۶ استان غربیه،  مصر
درگذشت: ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۲ (۹۶ سال) دوحه، قطر
ملیت:  مصر
یوسف عبدالله القرضاوی (۹ سپتامبر ۱۹۲۶ – ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۲)، عالم دینی سنی مذهب عربی مصری الاصل، رئیس و مؤسس اتحادیهٔ جهانی علمای مسلمان بود.
او یکی از تئوریسین‌های اصلی در جریان موسوم به الوسطیة و از تربیت‌شده‌های مدرسهٔ حسن البنا و اخوان المسلمین بود. شهرت او به خاطر کتابها، برنامه‌های دینی تلویزیونی و موضع‌گیری علیه برخی از حکام عرب و سران کشورهای غربی بود. یوسف القرضاوی از خیزش مردم در تونس، مصر، یمن، لیبی و سوریه حمایت کرده است.
شیخ قرضاوی بر این باور بود که سکولاریسم در جهان مسیحیت زاده شد چرا که دین مسیحیت قوانین شرعی محکم و منسجمی برای زیست جمعی بشر نداشته است. به باور او: سکولاریسم محصول تاریخی دوره ای از تاریخ غرب بود که مردم نیاز به قوانین شرعی برای زیست جمعی خودشان داشتند و نهاد کلیسا عاجز بود از برطرف کردن این نیاز جمعی. حال آنکه هیچگاه در جهان اسلام چنین نیازی وجود نداشت چرا که دین اسلام همه این قوانین را در قالب شریعت در خود داشت. به گفته قرضاوی سکولاریسم انقلابی بود علیه نهاد کلیسا در دوره و شرایطی خاص.
زندگی‌نامه

او در ۹ سپتامبر ۱۹۲۶ در روستای سَفت تراب در دلتای نیل، اکنون در استان غربیه، مصر، در یک خانواده فقیر و مذهبی به دنیا آمد.او در دو سالگی که پدرش را از دست داد. پس از مرگ پدر، او توسط مادر و عمویش بزرگ شد. او قبل از ده سالگی توانست قرآن را حفظ کند.
در سن دوازده سالگی دورهٔ ابتدایی را به پایان رسانید. سپس در شهر طنطا دوره‌های دانش سرای مقدماتی و دانش سرای عالی دینی را گذرانید و بعد از نه سال فارغ‌التحصیل شد.برای ادامهٔ تحصیل به قاهره رفت و در دانشکدهٔ اصول دین دانشگاه الأزهر در سال ۱۹۵۲ دانش نامهٔ لیسانسش را با درجهٔ ممتاز کسب کرد. سپس در رشتهٔ دبیری دانشکدهٔ زبان عربی ثبت نام کرد و از آن جا نیز به دریافت لیسانس با درجهٔ ممتاز گزفت. در سال ۱۹۵۷ به مؤسسهٔ تحقیقات و مطالعات زبان عربی وابسته به جامعهٔ کشورهای عربی وارد شد و دیپلم عالی زبان و ادبیات عربی را دریافت کرد و در همین سال‌ها دورهٔ سه سالهٔ دکترای دانشکدهٔ اصول دین را نیز در سال ۱۹۶۰ به پایان رسانید و به آماده ساختن رساله اش دربارهٔ زکات در اسلام مشغول شد، ولی چنداتفاق باعث تأخیر تمام کردن دکترایش شد تا اینکه ۱۳ سال بعد یعنی در سال ۱۹۷۳ دکترای خود را با رتبه عالی گرفت.
در سال ۱۹۵۱، سرپرستی امور دینی وزارت اوقاف مصر در زمینه خطابه، تدریس، سرپرستی مساجد و سردبیری انجمن ائمه جماعات را به عهده گرفت. در سال ۱۹۵۹، به اداره فرهنگ اسلامی الأزهر پیوست و مسئولیت مطبوعات و انتشارات را بر عهده گرفت. او به سؤالات و شبهات پیرامون اسلام که از طریق روزنامه‌ها و رسانه‌های دیگر مطرح می‌شدند، پاسخ می‌داد و در برنامه‌ریزی دفتر هنری اداره دعوت و ارشاد مصر مشارکت کرد. در سال ۱۹۶۱، برای مدیریت یک مدرسه علوم دینی تازه‌تأسیس به قطر دعوت شد. سپس با تأسیس دانشکده علوم تربیتی قطر، به عنوان استاد و رئیس گروه مطالعات اسلامی به آن پیوست و تا اواخر عمرش در این مرکز تدریس می‌کرد. اما علاقه‌مندی‌های علمی او به علوم اسلامی محدود نماند و همواره تلاش می‌کرد در زمینه‌های ادبیات، تاریخ، فلسفه، علوم تربیتی، روان‌شناسی، جامعه‌شناسی، اقتصاد و مکاتب فکری معاصر نیز فعالیت داشته باشد.
ارتباط او با اخوان المسلمین باعث شد یک بار در دورهٔ ملک فاروق در سال ۱۹۴۹ و سه بار دیگر در زمان جمال عبدالناصر در سالهای ۱۹۵۴ و ۱۹۶۲ به زندان بیافتد.
مسافرت‌ها

او سفرهای متعددی به کشورهای مختلف جهان داشته و در سمینارها و همایش‌های بین‌المللی متعددی شرکت کرد. او رئیس یا عضو مجامع و مؤسساتی چون اتحادیه علمای مسلمان، مجمع فقهی انجمن اسلامی العالم در مکه، مجمع سلطنتی تحقیقات اسلامی اردن، مرکز مطالعات اسلامی آکسفورد، شورای دبیران دانشگاه اسلامی جهانی اسلام‌آباد، سازمان دعوت اسلامی خارطوم و هیئت نظارت شرعی بر تعدادی از بانک‌های اسلامی بود.
جوایز

یوسف قرضاوی جوایز متعددی دریافت کرده که جایزه بانک توسعه اسلامی، جایزه ملک فیصل به علت مشارکت در مطالعات اسلامی، جایزه عطای ویژه علمی از رئیس دانشگاه بین‌المللی اسلامی مالزی و جایزه فقه از سوی سلطان برونئی از جمله آنهاست.
کتاب‌ها و مقالات

قطوف دانیة من الکتاب و السنة: در سال ۱۹۵۱ تألیف شده است.
الحلال و الحرام فی الاسلام: در سال ۱۹۶۰ به دستور رؤسای الأزهر تألیف و به زبان‌های کُردی، ترکی، فارسی و اردو ترجمه شده است.
العبادة فی الاسلام: در سال ۱۹۶۱ تألیف شده است و به زبان فارسی ترجمه شده است..
الناس و الحق: در سال ۱۹۶۶ تألیف و به زبان‌های ترکی و فارسی ترجمه شده است.
مشکلة الفقر و کیف عالجها الاسلام: در سال ۱۹۶۷ تألیف و به زبان‌های فارسی و اردو ترجمه شده است.
الایمان و الحیاة: در سال ۱۹۶۹ تألیف و با عنوان نقش ایمان در زندگی به زبان فارسی ترجمه شده است.
فقه الزکات: در سال ۱۹۶۹ در دو مجلد منتشر گردیده و اثر مهمی در فقه مقارن و حقوق تطبیقی است که به بررسی همه‌جانبهٔ زکات در اسلام با استناد به قرآن و حدیث و با مراجع معتبر فقهی هر یک از مذاهب مشهور اسلامی، پرداخته است.
شریعة الاسلام خلودها و صلاحها للتطبیق فی کل زمان و مکان: در سال ۱۹۷۲ تألیف شده است.
الخصائص العامة للاسلام: در سال ۱۹۷۷ تألیف شده است.
الصبر فی القرآن: نمونه‌ای از تحقیق موضوعی در قرآن است و به زبان فارسی ترجمه شده است.
عالم و طاغیة: یک نمایشنامهٔ تاریخی است در سال ۱۹۶۶ نوشته و به ترکی و فارسی ترجمه شده است.
هدی الاسلام: مجموعه‌ای از فتاوی او و راه‌حل‌های کهن اسلامی برای مشکلات مسلمانان معاصر است.
غیر المسلمین فی المجتمع الاسلامی: در سال ۱۹۷۷ منتشر یافته است.
الحلول المستوردة و کیف جنت علی امتنا: در سال ۱۹۷۱ تألیف و به ترکی ترجمه شده است.
الحل الاسلامی فریضة و ضرورة: در سال ۱۹۷۴ منتشر شده است.
از تاریخ فوق به بعد چندین کتاب و مقاله نوشته است که با زبان‌های مختلف از جمله فارسی و کردی ترجمه گردیده و در لیست بالا موجود نمی‌باشد.
همچنین او در تألیف بیش از ۱۲۰ جلد کتاب درسی در رابطه با توحید، فقه، تفسیر، حدیث، جامعه‌شناسی اسلامی، فلسفه، اخلاق و غیره، طبق برنامهٔ وزارت آموزش و پرورش قطر همکاری مؤثری داشته است.
همچنین برای سمینارها و کنفرانس‌های مختلف اسلامی نیز مقالات تحقیقی متعددی تهیه کرده است و به صورت‌های گوناگونی انتشار یافته و نیز روزنامه‌ها و مجلات متعددی مستمراً نشر مقالات وی را بر عهده داشته و دارند که «الأزهر»، «نورالاسلام»، «منبرالاسلام»، «الدعوة» در مصر و «حضارةالاسلام» در دمشق و «الشهاب و المسلم المعاصر» در لبنان و «البعث‌الاسلامی» در هند و «المجتمع» و «الوعی‌الاسلامی» در کویت و «الدوحة» در قطر، از آن جمله است.