stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
وسنتره جاتکه
بازگشت به سیوی

دو خدا برای شاهزاده و شاهدخت جوان احساس همدردی کردند. آنها خود را به عنوان والدینشان درآوردند و به پرستاری از جلی و کانها کمک کردند. آنها باعث شدند که جوجاکا به بیراهه برود و او را به پادشاهی سیوی و از دروازه قصر هدایت کردند. پادشاه سَنجَیَه دو چهره آشنا را دید و به نگهبانان سلطنتی دستور داد تا آنها را نزد او بیاورند. او نوه‌هایش را شناخت و پولشان را پرداخت. قیمت کانها بیشتر از برادرش بود، زیرا پدرش نمی‌خواست کسی او را از جوجاکا بخرد. در واقع، قیمت جلی و کانها آنقدر بالا بود که فقط پادشاه سَنجَیَه می‌توانست آنها را بخرد.
جوجاکا بسیار ثروتمند شد. او در اولین وعده غذایی خود به عنوان یک مرد ثروتمند، بیش از حد غذا خورد. دستگاه گوارش او از کار افتاد و بر روی بشقابش جان داد. پادشاه سَنجَیَه مردان خود را فرستاد تا خانواده جوجاکا را پیدا کنند تا ثروت دومی را تصرف کنند. با این حال، همسر و بستگان همسرش از مجازات خیانت جوجاکا می‌ترسیدند، بنابراین فرار کردند.
سَنجَیَه یک موکب بزرگ برای ملاقات با پسر و عروسش ترتیب داد. پادشاهی کالینگا نیز فیل سفید را پس داد، زیرا کالینگا دوباره مرفه شده بود. این خشم مردم سیوی را فرونشاند. جلی ارتش و غیرنظامیان را به اقامتگاه پدر و مادرش هدایت کرد و خانواده دوباره به هم پیوستند. پس از شادترین لحظه، هر شش نفر از حال رفتند.
باران سرخ از آسمان بارید تا خانواده را زنده کند. این باران «کسانی را که می‌خواهند خیس شوند خیس می‌کند، اما بر کسانی که می‌خواهند خشک بمانند نمی‌بارد.» وسنتره دوباره به عنوان پادشاه تاجگذاری کرد و به پادشاهی خود بازگشت. ایندرا پادشاهی سیوی را با بارانی از جواهرات برکت داد. وسنتره به مردم اجازه داد تا آن جواهرات را برای خود نگه دارند و باقیمانده‌ها به خزانه پادشاهی رفت که او برای خیریه از آن استفاده کرد. گنج او هرگز تمام نشد.
بودا توضیح داد که هر فرد در زمان بودا به عنوان افرادی که شخص بودا را احاطه کرده‌اند، دوباره متولد شده است. والدین او قبلاً والدین وسنتره بودند. مدری اکنون به عنوان همسر سابق بودا دوباره متولد شده بود. جلی تبدیل به راهولا، پسر بودا شد. کانها تبدیل به اوپالاوانا، راهبه شد. درباری وفاداری که او را از مکانی که باید در آن بماند مطلع کرد، تبدیل به آناندا، پسر عمو و خدمتکار او شد. جوجاکا تبدیل به دِوادَتّا، دشمن اصلی او شد. فیل سفید تبدیل به مها کاساپا شد.
در فرهنگ و هنر

جشن وسنتره جاتکه در معابد بودایی در طول یک جشنواره به نام «تِت مَهاچات» (به معنی «تولد بزرگ») در تایلند مرکزی، «بون فا وت» در لائوس و به نام‌های «بون فاوت»، «بون دوان سی» (به معنی «شایستگی ماه چهارم») یا «تِت فاوت» در ایسان برگزار می‌شود. این جشن در کامبوج، میانمار و سریلانکا نیز اهمیت دارد.
در سریلانکا، اشعار مرثیه از متن وسنتره کاویه، به خصوص اشعار مدری در سوگ از دست دادن فرزندانش، اغلب در مراسم خاکسپاری بستگان خوانده می‌شود. این متن در اوایل دوره معاصر در سریلانکا توسط یک شاعر غیرمذهبی سروده شده است و بر رها کردن و اندوه عاطفی تأکید دارد. مضامین آن در بین مردم عادی بسیار محبوب بود، اگرچه تأکید آن با متون اولیه بودایی بسیار متفاوت بود.
جشن تت مهاچات هم در جوامع روستایی و هم شهری بسیار محبوب است و اغلب با نمایش‌های رقص و نمایش، و همچنین رژه‌ها و راهپیمایی‌های جشن در شهرها همراه است. در طول این جشنواره بودایی، راهبان در مورد کل متن وسنتره جاتکه موعظه می‌کنند و این مراسم با آیین‌ها و اجراهای فرهنگی همراه است. به دلیل نقش محوری آن در جشن‌های تِت ماهاچات یا بون فا وت، وسنتره جاتکه بخش مهمی از فرهنگ عامیانه سنتی در بسیاری از مناطق جنوب شرقی آسیا است. برخی از صحنه‌ها، به ویژه زوج نامتناسب تشکیل شده توسط جوجاکا، برهمن پیر، و همسر جوانش آمیتّدا، برای عموم مردم در طول جشنواره جذاب هستند. در حالی که این جشن اهمیت سنتی خود را در برخی مناطق از دست داده است، در برخی دیگر محبوبیت بیشتری پیدا کرده است.
صحنه‌هایی از وسنتره جاتکه بر روی دیوارهای معابد بودایی در سراسر جنوب شرقی آسیا دیده می‌شود. آنها همچنین بر روی نقاشی‌های دیواری انگکور وات، کامبوج حک شده‌اند و در الگوهای باستانی بر روی پارچه ابریشمی ایکات به تصویر کشیده شده‌اند.
نقش وسنتره جاتکه در مشروعیت بخشیدن به پادشاهی

در هفت قرن گذشته در تایلند، وسنتره جاتکه از طریق جشنواره تولد بزرگ، نقش مهمی در مشروعیت بخشیدن به پادشاهی در تایلند ایفا کرده است. در این جشنواره از طریق داستان سخاوت شاهزاده وسنتره بر شایستگی و پرامی (کمال) بسیار تأکید شده است. در ابتدا، این جشنواره راه مهمی برای سلسله چاکری برای مشروعیت بخشیدن به خود بود، زیرا وسنتره شاهزاده نمونه‌ای بود که از طریق قدرت شایستگی‌ها و فداکاری‌هایش پادشاه شد. با این حال، در دوره اصلاحات راما چهارم، با مدرن شدن بودیسم تایلندی، جشنواره به عنوان منعکس کننده بودیسم واقعی رد شد. از آن زمان محبوبیت آن بسیار کاهش یافته است. با این وجود، استفاده از شایستگی توسط سلطنت و دولت تایلند برای تثبیت موقعیت خود و ایجاد وحدت در جامعه حداقل تا اواخر قرن بیستم ادامه یافته است.
تصویر برهمن‌ها

جوجاکا نقش مهمی در داستان وسنتره دارد. او که به عنوان هوسران، ظالم و ترسو به تصویر کشیده شده است، نامش به معنای پیری و فرسودگی است. این نوع تصویرسازی از برهمن‌ها در ادبیات عامه بودایی رایج است.
نگارخانه

وسنتره جاتکه
ایزد ایندرا ده نعمت به ملکه فوساتی می‌دهد.
مردم از وسنتره خشمناک‌اند.
وسنتره ارابه را به یک برهمن می‌دهد.
وسنتره به تبعید می‌رود.
جوجاکا با آمیتادا، همسر زیبایش.
شکارچی کمان خود را خم کرد و به سمت جوجاکا نشانه رفت.
جوجاکا از زاهد راهنمایی می‌خواهد.
وسنتره از فرزندانش می‌خواهد از برکه نیلوفر آبی بیرون بیایند.
حیوانات وحشی راه را برای مادری می‌بندند.
ایندرا از وسنتره همسرش را می‌خواهد.
دواها از فرزندان وسانتارا مراقبت می‌کنند.
خانواده سلطنتی دوباره متحد می‌شوند.
وسنتره مورد استقبال گرم قرار می‌گیرد.
تصاویر بالا نقاشی‌های دیواری معبد سه پل در پیتسانولوک، تایلند است.
ژاک لوسیه

| ژاک لوسیه  Jacques Loussier | ژاک لوسیه  Jacques Loussier |
| --- | --- |
لوسیه در ۲۰۰۴: لوسیه در ۲۰۰۴
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۲۶ اکتبر ۱۹۳۴ آنژه، فرانسه
درگذشته: ۵ مارس ۲۰۱۹ (۸۴ سال)
ژانر: کلاسیک/جاز
پیشه(ها): موسیقیدان، آهنگساز
ساز(ها): پیانو
ناشر(ان): دکا، فیلیپس، Telarc, نکسوس
همکاری‌های مرتبط: تریو ژاک لوسیه
وبگاه: www.loussier.com
ژاک لوسیه (فرانسوی: Jacques Loussier‎؛ زادهٔ ۲۶ اکتبر ۱۹۳۴- درگذشته ۵ مارس ۲۰۱۹) آهنگساز و نوازنده فرانسوی پیانوی جاز بود.
ژاک لوسیه با اجراهای جاز از آثار باخ به شهرت رسید. وی در دهه ۱۹۶۰ گروه سه‌نفری «نواختن باخ»∗ را تشکیل داد. در این گروه پیر میشلو کنترباس و کریستیان گارو طبل می‌نواختند. از آلبوم‌های این گروه بیش از شش میلیون نسخه به‌فروش رفت. این گروه در ۱۹۷۸ بهم‌خورد. در ۱۹۸۵ ژاک لوسیه گروه سه‌نفری دیگری را با آندره آرپینو و ونسان شاربونیه به همان نام «نواختن باخ» تشکیل داد. این گروه در سال ۱۹۹۷ کنسرتوهای چهار فصل اثر ویوالدی را به سبک جاز اجرا و منتشر نمودند.
ژاک لوسیه با هنرمندانی مانند التون جان و استینگ و گروه پینک فلوید همکاری کرده است.
در سال ۲۰۰۲ او دعوایی حقوقی به مبلغ ۱۰ میلیون دلار علیه امینم خواننده رپ اقامه کرد با این ادعا که ریتم آهنگ «کیل یو» از یکی از آثار او گرفته شده است. از سرنوشت این دعوا خبری در دست نیست.
کلر مورادیان

| کلر مورادیانClaire Mouradian | کلر مورادیانClaire Mouradian |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۸ دسامبر ۱۹۵۱
ملیت: فرانسوی ارمنی‌تبار
محل تحصیل: دانشگاه پاریس
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): تاریخ
محل کار: مرکز ملی پژوهش‌های علمی فرانسهمدرسه عالی مطالعات علوم اجتماعی مؤسسه ملی زبان‌ها و تمدن‌های شرقی
پایان‌نامه: «ارمنستان شوروی از زمان مرگ استالین تا سال ۱۹۸۲»
 :  
کلر مورادیان (ارمنی: Կլեր Մուրադյան؛ زادهٔ ۱۸ دسامبر ۱۹۵۱) تاریخ‌نگار و استاد ارمنی‌تبار اهل فرانسه که در زمینه تاریخ و جغرافیای قفقاز و به‌طور خاص تاریخ ارمنستان و دیاسپورای ارمنی تخصص دارد. مورادیان مدیر پژوهش در مرکز ملی پژوهش‌های علمی فرانسه می‌باشد و در مدرسه عالی مطالعات علوم اجتماعی تدریس می‌کند. وی از سال ۱۹۸۱ تمدن ارمنی را در مؤسسه ملی زبان‌ها و تمدن‌های شرقی تدریس می‌کند. وی با موفقیت توانست از تز تاریخی خویش درباره «ارمنستان شوروی از زمان مرگ استالین تا سال ۱۹۸۲» دفاع نماید.
تالیفات

Caucase, terres d'empire, éd. Armand Colin, Paris, 2005.
Les Massacres des Arméniens. Le meurtre d'une nation (1915-16), éd. Payot, Paris, 2005, شابک ‎۲۲۲۸۸۹۸۷۲۴ (directrice de la réédition critique du texte by Arnold Joseph Toynbee).
L'Arménie, Presses universitaires de France, Paris, 2002 (coll. Que sais-je? n° 851, 3rs edition), شابک ‎۲۱۳۰۴۷۳۲۷X (réécriture de l'ouvrage homonyme paru en 1959 sous la plume de Jean-Pierre Alem).
De Staline à Gorbatchev: histoire d'une république soviétique, l'Arménie, éd. Ramsay, 1990 شابک ‎۲۸۵۹۵۶۸۳۷۹.
ژاک مارتن

| ژاک مارتن | ژاک مارتن |
| --- | --- |
ژاک مارتن فستیوال کن ۱۹۹۹: ژاک مارتن فستیوال کن ۱۹۹۹
زادهٔ: ۲۲ ژوئن ۱۹۳۳ لیون, فرانسه
درگذشت: ۱۴ سپتامبر ۲۰۰۷ (۷۴ سال) بیاریتز, فرانسه
ژاک مارتن( به فرانسوی Jacques Martin) در ۲۲ ژوئن ۱۹۳۳ در لیون در فرانسه متولد شد و در ۱۴ سپتامبر ۲۰۰۷ در بیاریتزاز سرطان درگذشت. او هنرپیشه ، گوینده رادیو و تلویزیون و تهیه کننده برنامه‌های تلویزیونی بود.
ژروم بونی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
Baugnies in 2014: Baugnies in 2014
مشخصات فردی: مشخصات فردی
نام کامل: Jérôme Baugnies
زاده: ۱ آوریل ۱۹۸۷ ‏(۳۷ سال) سوانی، بلژیک
قد: ۱٫۸۱ متر (۵ فوت ۱۱ اینچ)
وزن: ۶۹ کیلوگرم (۱۵۲ پوند؛ ۱۰٫۹ سنگ)
اطلاعات تیم: اطلاعات تیم
تیم فعلی: Intermarché–Wanty–Gobert Matériaux
نوع مسابقات: Road
نقش: Rider
تیم(های) آماتور: تیم(های) آماتور
۲۰۱۳: Josan-To Win
 :  
تیم(های) حرفه‌ای: تیم(های) حرفه‌ای
۲۰۰۶–۲۰۰۸: Bodysol-Win for Life-Jong Vlaanderen
۲۰۰۹: Cinelli-OPD
۲۰۰۹: Josan-Isorex Mercedes-Aalst CT
۲۰۱۰–۲۰۱۱: تاپ‌اسپورت فلاندر-مرکاتور
۲۰۱۲: تیم نت‌اپ
۲۰۱۴–: وانتی–گروپ گوبر
 :  
ژروم بونی (انگلیسی: Jérôme Baugnies؛ زادهٔ ۱ آوریل ۱۹۸۷) دوچرخه‌سوار اهل بلژیک است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به اسپورت فلاندر-بالوزه، بورا–هانسگروهه، و وانتی–گروپ گوبر اشاره کرد.
پیتر ماتیسن

| پیتر ماتیسن | پیتر ماتیسن |
| --- | --- |
زاده: ۲۲ مهٔ ۱۹۲۷ نیویورک سیتی، نیویورک
درگذشته: ۵ آوریل ۲۰۱۴ (۸۶ سال) ساگاپوناک، نیویورک سرطان خون
زمینه کاری: رمان، تاریخی، سفرنامه،
ملیت: آمریکایی
دانشگاه: دانشگاه ییل
سال‌های فعالیت: ۱۹۵۰-۲۰۱۴
 جوایز جایزه ملی کتاب  :  جوایز جایزه ملی کتاب  
پیتر ماتیسن (به انگلیسی: Peter Matthiessen)، (زاده ۲۲ مهٔ ۱۹۲۷ - درگذشته ۵ آوریل ۲۰۱۴) نویسنده آمریکایی بود
زندگی‌نامه

ماتیسن که در سال ۱۹۲۷ در نیویورک به دنیا آمده بود، پس از پایان تحصیلاتش در دانشگاه ییل، راهی فرانسه شد و آنجا همراه با دوست نویسنده‌اش، جورج پلیمتون مجله ادبی «پاریس ریویو» را منتشر می‌کرد.
با آنکه انتشار این مجله که همچنان منتشر می‌شود، بسیار موفق بود اما ماتیسن به آمریکا برگشت و جمعی از مشهورترین هنرمندان آمریکا از جمله جکسون پولاک و ویلم دکونینگ حشر و نشر پیدا کرد.
در دهه ۱۹۶۰ به حدی به آموزه‌های بودایی علاقه‌مند شد که روحانی بودایی (ذن) شد. در همان سال‌ها استقبال از آثار او رو به افزایش بود.
«بازی در سرزمین خدا»، «پلنگ برفی» (The Snow Leopard) و «کشور سایه‌ها» (Shadow Country) از مشهورترین آثار ماتیسن هستند.
ماتیسن که برنده جوایز معتبر ادبی متعددی شده بود، به عنوان ماجراجو و فعال محیط زیست نیز شناخته می‌شد و کتاب‌هایی غیرداستانی درباره سفرهایش نوشته بود.
او به قطب جنوب، مناطق هیمالیایی و استرالیا سفر کرد و درباره محیط زیست و حیات وحش این سرزمین‌ها نوشت.
پلنگ برفی که ماتیسن برای آن جایزه ملی کتاب آمریکا را گرفت، نتیجه سفر دو ماهه او به هیمالیا و کاوش درباره این جانور نادر بود.
آخرین رمان او با عنوان "در بهشت"، منتشر شد.
او که به سرطان خون مبتلا بود در «چند ماه گذشته به شدت بیمار» بوده و نهایتاً جمعه شب ۵ آوریل ۲۰۱۴ در سن ۸۶ سالگی در بیمارستانی در نیویورک درگذشت.
جوایز

او سه بار برنده جایزه ملی کتاب آمریکا شده بود.
بخشی از کتابشناسی

"بازی در سرزمین خدا" (۱۹۶۵)
"پلنگ برفی" (۲۰۰۰)
"کشور سایه‌ها" (۲۰۰۸)
"در بهشت" (۲۰۱۴)
کانتا اینوئه

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  کانتا اینوئه
زادروز:  ۱۲ آوریل ۱۹۹۱ ‏(۳۳ سال)
زادگاه:  استان کیوتو، ژاپن
پست:  هافبک
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۴–۲۰۱۵ |  باشگاه فوتبال ناگانو پارسیرو |   |   |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
کانتا اینوئه (ژاپنی: 井上 寛太؛ زادهٔ ۱۲ آوریل ۱۹۹۱) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ناگانو پارسیرو اشاره کرد.
ژان کریستف روفان

| ژان کریستف روفان Jean-Christophe Rufin | ژان کریستف روفان Jean-Christophe Rufin |
| --- | --- |
ژان کریستف روفان (۲۰۱۳): ژان کریستف روفان (۲۰۱۳)
زادهٔ: ۲۸ ژوئن ۱۹۵۲ ‏(۷۲ سال) بورژ، فرانسه
پیشه(ها): پزشک، دیپلمات، مورخ، جهانگرد و نویسنده رمان
شناخته‌شده برای: عضو فرهنگستان فرانسه
ژان کریستف روفان (انگلیسی: Jean-Christophe Rufin؛ زادهٔ ۲۸ ژوئن ۱۹۵۲) یک پزشک، دیپلمات، مورخ، جهانگرد و نویسنده رمان اهل فرانسه است. او رئیس سازمان اقدام علیه گرسنگی است و یکی از قدیمیترین اعضای پزشکان بدون مرز و دومین جوانترین عضو فرهنگستان فرانسه است. او از سال ۲۰۰۷ تا ژوئن ۲۰۱۰ سفیر فرانسه در سنگال بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه)، جایزه گنکور، جایزه انترالیه، و لژیون دونور (افسر) شده‌است.
کلئو از ۵ تا ۷

| کلئو از ۵ تا ۷ | کلئو از ۵ تا ۷ |
| --- | --- |
کارگردان: آنیس واردا
تهیه‌کننده: جورجس دی بورگارد
نویسنده: آنیس واردا
بازیگران: کرونی مارچاند دومینیک داورای میشل لوگران دوروتی بلانک آنتونی بورسیلر خوزه لوئیس د ویلایونگا سرژ کوربر ژان چمپیون
موسیقی: میشل لوگران
فیلم‌بردار: ژان رابیه الن لونت
تدوین‌گر: رز سوکل ژانین ورنیو
تاریخ‌های انتشار:  ۱۱ آوریل ۱۹۶۲ (۱۹۶۲-0۴-۱۱)  
مدت زمان: ۹۰ دقیقه
کشور: فرانسه ایتالیا
زبان: فرانسوی 
کلئو از ۵ تا ۷ (فرانسوی: Cléo de 5 à ۷‎) فیلمی در ژانر درام به کارگردانی آنیس واردا است که در سال ۱۹۶۲ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به میشل لوگران اشاره کرد.
در نظرسنجی سال ۲۰۲۲ نشریه سایت‌اندساوند این فیلم در لیست منتقدان در رتبه چهاردهم و در لیست کارگردان‌ها در لیست پنجاه و سوم قرار گرفت.
داستان

فیلم یک خواننده جوان، به نام کلئو ویکتورا را از ساعت ۵ تا ۶:۳۰ بعد از ظهر ۲۱ ژوئن دنبال می‌کند. روزی که او باید برای گرفتن جواب آزمایشش پیش دکتر برود.
کارتیکیا ۲

| کارتیکیا ۲ | کارتیکیا ۲ |
| --- | --- |
پوستر اکران: پوستر اکران
کارگردان: چاندو موندتی
تهیه‌کننده: آبیشک آگاروال تی. جی. ویسوا پراساد
بازیگران: نیخیل سیدارتا آنوپاما پارامیسواران انوپم کهیر آدیتیا منون
موسیقی: کالا بایراوا
توزیع‌کننده: زی استودیوز انترتینمنت یی‌۴  (کرالا)
تاریخ‌های انتشار:  ۱۳ اوت ۲۰۲۲ (۲۰۲۲-08-۱۳)  
مدت زمان: ۱۴۵ دقیقه
کشور: هند
زبان: تلوگو
هزینهٔ فیلم: ₹۱۵−۳۰ کرور
فروش گیشه: ₹۱۲۱٫۵۰ کرور
کارتیکیا ۲ (انگلیسی: Karthikeya 2) فیلم معمایی اکشن هندی تلوگو-زبان، محصول سال ۲۰۲۲ است که نویسندگی و کارگردانی آن را چاندو موندتی انجام داده‌است. در این فیلم که ادامه فیلم کارتیکیا است نیخیل سیدارتا، آنوپاما پارامیسواران و انوپم کهیر نقش‌های اصلی را بازی کرده‌اند. فیلم توسط آبیشک آگاروال و تی. جی. ویسوا پراساد ساخته شد.
فیلمبرداری اصلی در ماه فوریه ۲۰۲۱ شروع شد و با تأخیری که به خاطر دنیاگیری کووید-۱۹ در پی داشت، در ماه مارس ۲۰۲۲ خاتمه یافت. مکان‌های فیلمبرداری به‌طور عمده در گجرات و هیماچال پرادش، به اضافه اسپانیا، پرتغال و یونان انجام گرفت. موسیقی فیلم توسط کالا بایراوا ساخته شد. این فیلم که با بودجه ای بالغ بر ۱۵–۳۰ کرور روپیه ساخته شد، در روز ۱۳ اوت ۲۰۲۲ اکران گردید که نظرات مثبت منتقدان را در پی داشت و به عنوان فیلم موفق تجاری و ششمین فیلم پرفروش تلوگو در سال ۲۰۲۲ شناخته شد.
کانتا

| کانتا | کانتا |
| --- | --- |
شهرداری‌های برزیل: شهرداری‌های برزیل
  پرچمنشان:   پرچمنشان
کانتاLocation in Brazil: کانتاLocation in Brazil
مختصات: ۲°۳۶′۳۶″ شمالی ۶۰°۳۵′۴۹″ غربی﻿ / ﻿۲٫۶۱۰۰۰°شمالی ۶۰٫۵۹۶۹۴°غربی﻿ / 2.61000; -60.59694: مختصات: ۲°۳۶′۳۶″ شمالی ۶۰°۳۵′۴۹″ غربی﻿ / ﻿۲٫۶۱۰۰۰°شمالی ۶۰٫۵۹۶۹۴°غربی﻿ / 2.61000; -60.59694
کشور: Brazil
منطقه‌های برزیل: منطقه شمال برزیل
ایالت: رورایما
مساحت: مساحت
 • کل: ۷۶۶۵ کیلومتر مربع (۲۹۵۹ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۲۰): جمعیت (۲۰۲۰)
 • کل: ۱۸۷۹۹
 • تراکم: ۲٫۵/کیلومتر مربع (۶٫۴/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۰۴:۰۰ (BRT-1)
کانتا (به پرتغالی: Cantá) یک منطقهٔ مسکونی در برزیل است که در رورایما واقع شده‌است. کانتا ۷٬۶۶۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱۸٬۷۹۹ نفر جمعیت دارد.
کاروانسرای برکه سفید (برکه نو)

| کاروانسرای برکه سفید (برکه نو) | کاروانسرای برکه سفید (برکه نو) |
| --- | --- |
نام: کاروانسرای برکه سفید (برکه نو)
کشور: ایران
استان: استان هرمزگان
شهرستان: شهرستان خمیر
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: کاروان‌سرا، برکه، سرای
دیرینگی: دوره صفوی
دورهٔ ساخت اثر: دوره صفوی
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۷۷۲۲
تاریخ ثبت ملی: ۱۷ اسفند ۱۳۸۱
کاروانسرای برکه سفید (برکه نو) مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان خمیر، ۶ کیلومتری غرب کاروانسرای تقی خانی واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۷ اسفند ۱۳۸۱ با شمارهٔ ثبت ۷۷۲۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
کایل کاتلت

| کایل کاتلت | کایل کاتلت |
| --- | --- |
Catlett at Munich Filmfestival 2014 during a press conference for تی.اس اسپیوت جوان و شگرف: Catlett at Munich Filmfestival 2014 during a press conference for تی.اس اسپیوت جوان و شگرف
زادهٔ: ۱۶ نوامبر ۲۰۰۲ ‏(۲۱ سال) نیوآرک، نیوجرسی
ملیت: ایالات متحده آمریکا
کایل کاتلت (انگلیسی: Kyle Catlett؛ زادهٔ ۱۶ نوامبر ۲۰۰۲) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به تی.اس اسپیوت جوان و شگرف، پیروی، پارتیزان و پولترگایست اشاره کرد.
سوفی شول

برای فیلمی دربارهٔ این شخصیت، سوفی شول، روزهای آخر را ببینید.
| سُوفی شول | سُوفی شول |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: سُوفی ماگدالِنا شول
زادهٔ: ۹ مهٔ ۱۹۲۱ فورشتنبورگ، آلمان
درگذشت: ۲۲ فوریهٔ ۱۹۴۳ (۲۱ سال) زندان اشتادلهایم، مونیخ آلمان
آرامگاه: Perlacher Friedhof, مونیخ ۴۸°۰۵′۵۰″شمالی ۱۱°۳۵′۵۸″شرقی﻿ / ﻿۴۸٫۰۹۷۳۴۴°شمالی ۱۱٫۵۹۹۴۹°شرقی﻿ / 48.097344; 11.59949
ملیت: آلمانی
محل تحصیل: دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ
پیشه: دانشجو عضو مقاومت
والدین: رابرت شول Magdalena Müller
خویشاوندان: اینگه شول (خواهر) هانس شول (برادر)
سُوفیا ماگدالنا شول (آلمانی: Sophia Magdalena Scholl؛ ۹ می ۱۹۲۱ – ۲۲ فوریه ۱۹۴۳) فعال سیاسی، دانشجوی انقلابی آلمانی و عضو گروه مقاومت رز سفید در آلمان نازی بود که علیه نظام هیتلر فعالیت می‌کرد. وی پس از پخش اعلامیه‌های ضد جنگ در دانشگاه مونیخ به همراه برادرش هانس شول توسط گشتاپو دستگیر شد. در نتیجه هردو آنها در دادگاه خائن به میهن شناخته شده و محکوم به اعدام با گیوتین شدند.
از دهه ۱۹۶۰، شول به‌خاطر مقاومت در برابر نازی‌ها مورد تجلیل قرار گرفته است.
زندگی

سُوفی شول به همراه برادر و خواهرانش، اینگه، هانس، الیزابت و ورنر از ۱۹۳۰ در فورشتنبورگ، از ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۲ در لودویگزوبورگ و از ۱۹۳۲ در اولم بزرگ شد.
سُوفی شول ابتدا مثل برادر بزرگترش هانس شول به جامعهٔ ایده‌آلی که ناسیونالیست‌ها تبلیغ می‌کردند باور داشت و به اتحادیهٔ دختران آلمان (BDM) پیوست. بعدها چرخشی در سازمان جوانان حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان به وجود آمد.
در ۱۹۳۶ او به همراه برادرش هانس در زندگی تیمی جوانان کلیسای آلمانی شرکت کرد. یکی از آن جوانان، اِبِرهارد کُوبِل اتحادیهٔ جوانان را بنیان نهاد، که در دورهٔ اولیهٔ رایش سوم تلاش کرد، با وجود ممنوعیت‌ها اتحادیه همچنان دوام داشته باشد.
در ۱۹۳۷ سُوفی همراه خواهر و برادرانش برای چند ساعت بازداشت شد، زیرا برادرش هانس برای تدوام این اتحادیه تحت تعقیب بود. برادران و برخی از دوستان او برای شرکت در جنبش جوانان آلمان دستگیر شدند. این حادثه تأثیری قوی در سوفی به جا نهاد و به تبلور مخالفت او با رژیم نازی کمک کرد.
در سال ۱۹۳۷ با فریتز هارت‌ناگِل در یک جشن رقص آشنا شد. در دوره‌ای که فریتز آموزش افسری می‌دید این دو از طریق نامه با هم در ارتباط بودند. در می ۱۹۴۰ سُوفی شُل دورهٔ آموزش مربی‌گری مهدکودک را در اولم آغاز کرد، به امید آنکه پس از آن به دانشگاه وارد شود، که تحقق نیافت. او به کار در خدمات نظامی کمکی در کرَوخن‌ویز و بلومبرگ مجبور شد. اما سُوفی که علاقه‌ای به ارائهٔ خدمات نظامی و جنگی نداشت، از کار در این نهاد سر باز زد.
در بهار ۱۹۴۱ با خواندن متون آگوستینی به ایمان مسیحی گرایش پیدا کرد.
در سال ۱۹۴۲ در رشته زیست‌شناسی و فلسفه وارد دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ شد و در جو روشنفکری دانشگاه به‌سرعت جذب گروه‌های دانشجویی شد. برادر دیگرش هانس نیز که دو سال از او بزرگ‌تر بود و پیش از او وارد دانشگاه مونیخ شده بود، پایه ثابت این تشکل‌ها و اقدامات اعتراضی بود.
در سال‌های ۱۹۴۱–۱۹۴۳ اوتل آیشر تأثیر مهمی بر رشد ایمان پروتستانی در سُوفی داشت. اگر چه برادرش تمایل داشت او را از مقاومت علیه رژیم نازی دور نگه دارد اما سُوفی در نهایت عضو این گروه شد.
گروه اصلی که این خواهر و برادر با همراهی تعدادی دیگر از دانشجویان دانشگاه مونیخ پایه‌ریزی کردند، گروه «رز سفید» نام داشت و هدفش آگاهی بخشی به شهروندان و آزادسازی ایشان از یوغ آلمان نازی بود. اعضای رز سفید بیانیه‌های خود را در باجه‌های تلفن و اتوموبیل‌های پارک شده قرار داده و آن‌ها را برای توزیع به دانشجویان در دیگر شهرستان‌ها می‌فرستادند.
در ژانویه ۱۹۴۳، شُل شروع به تولید اعلامیه کرد. این اعلامیه که در کلن، اشتوتگارت و وین توزیع شد، منجر به تشدید جستجو برای شناسایی نویسندگان آن گشت. در ماه فوریه گشتاپو به نویسندگان این اعلامیه‌ها در میان محافل دانشجویی مونیخ مشکوک شد.
دستگیری و اعدام

در اواسط فوریه ۱۹۴۳، اعلامیهٔ ششم با پیام «سرنگونی رژیم نازی برای ایجاد یک اروپای معنوی» به پایان رسید. در ۱۹۴۳ سُوفی شول به همراه برادرش در حین پخش ۱۷۰۰ اعلامیه در دانشگاه مونیخ توسط گشتاپو دستگیر شد. او همراه با برادرش هانس، توسط نازی‌ها در زندان اشتادلهایم, مونیخ اعدام شد.
میراث

پس از مرگ او، هلموت جیمز گراف فون مولتکه یک کپی از اعلامیه ششم رز سفید را مخفیانه از آلمان از طریق اسکاندیناوی به انگلستان ارسال کرد که در آنجا نیروهای متفقین از آن استفاده کردند. در اواسط سال ۱۹۴۳ نیروی هوایی سلطنتی میلیون‌ها نسخه تبلیغاتی از این تراکت را در آلمان منتشر کرد، که اکنون به عنوان مانیفست دانشجویان مونیخ نامگذاری شده است.
لیلیان گرت گروگ، نمایشنامه نویس در ۲۲ فوریه ۱۹۹۳ در نیوزدی اظهار داشت که «احتمالا این تماشایی‌ترین لحظه مقاومتی در قرن بیستم است که می‌توانم به آن فکر کنم… این حقیقت که پنج بچه کوچک در دهان گرگ بودند، جایی که واقعاً شهامت مهم است، شجاعت فوقالعادهای برای انجام کاری که کردند، از خود نشان دادند. می‌دانم که روزگاری بهتر بود که آنها آنجا باشند ولی نمی‌دانم چرا»
در همان شماره نیوزدی، جود نیوبورن، مورخ هولوکاست اظهار داشت که «شما نمی‌توانید تأثیر این نوع مقاومت را در اینکه آیا به تعداد Χ پل منفجر شده یا یک رژیم سقوط کرده است، اندازه‌گیری کنید… رز سفید واقعاً ارزش نمادین دیگری دارد ولی این یک مسئله ارزشمند بسیار مهم است.»
در ۲۲ فوریه ۲۰۰۳ مجسمه نیم تنه سوفی شول توسط دولت باواریا در معبد والهالا به افتخارش قرار گرفت. او پنجمین زنی است که این افتخار را دریافت کرد.
مؤسسه خواهر و برادر شول برای علوم سیاسی در دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ (LMU) به افتخار سوفی شول و برادرش هانس نامگذاری شده است. این مؤسسه محل استقرار دپارتمانهای علوم سیاسی و ارتباطات دانشگاه است و در ساختمان سابق رادیو اروپای آزاد نزدیک به باغ انگلیسی شهر واقع شده است.
بسیاری از مدارس محلی و همچنین خیابان‌ها و میدان‌های بیشماری در آلمان و همچنین اتریش به نام شول و برادرش نامگذاری شده‌اند.
در سال ۲۰۰۳ شبکه پخش تلویزیونی زد د اف آلمانی‌ها را برای شرکت در رویداد انتخابی بهترینهای ما، رقابتی سراسری برای انتخاب ده آلمانی برتر تمام دورانها دعوت کرد؛ رای‌دهندگان زیر ۴۰ سال به سوفی و هانس شول کمک کردند تا در جایگاه چهارم این فهرست بالاتر از باخ، گوته، گوتنبرگ، بیسمارک، ویلی برانت و آلبرت انیشتین قرار گیرند. اگر تنها آرا بینندگان جوان شمارش می‌شد سوفی و هانس شول در رتبه اول آرا کسب شده قرار می‌گرفتند. چند سال قبل از آن، خوانندگان بریژیت، یک مجله آلمانی برای زنان، شول را بزرگ‌ترین زن قرن بیستم اعلام کردند.
در نهم می ۲۰۱۴ گوگل دودل به مناسبت تولد ۹۳ سالگی سوفی شول او را به تصویر کشید.
در آوریل ۲۰۲۱ وزارت دارایی آلمان یک سکه نقره استرلینگ ۲۰ یورویی را به مناسبت صدمین سالگرد تولد شول منتشر کرد.
میراث > در فرهنگ مردمی > سینما و تلویزیون

در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، سه روایت سینمایی از سوفی شول و مقاومت رز سفید وجود داشت. اولین فیلم تلویزیونی Der Pedell ساخت ۱۹۷۱ بر کارمند تعمیر و نگهداری دانشگاه یاکوب اشمید متمرکز بود که شول و سایر اعضای رز سفید را محکوم کرد. این فیلم تلویزیونی برای ZDF آلمان غربی تولید شد. لنا اشتولز در فیلم پرسی آدلون به نام پنج روز آخر، در سال ۱۹۸۲، که برگرفته از آخرین روزهای زندگی سوفی شول از دیدگاه همسلولیاش الس گبل است، نقش سوفی را بازی کرد.
اشتولز ایفای همین نقش را در فیلم رز سفید اثر میشل ورهوفن (رز سفید، ۱۹۸۲) تکرار کرد. اشتولز در مصاحبهای گفت که ایفای این نقش یک افتخار است.
فیلمی دربارهٔ آخرین روزهای شول، به نام سوفی شول-روزهای آخر با حضور جولیا جنتش در نقش سوفی منتشر شد. این فیلم با تکیه بر مصاحبه با بازماندگان و متونی که تا سال ۱۹۹۰ در آرشیوهای آلمان شرقی مخفی مانده بود ساخته شد و در ژانویه ۲۰۰۶ نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی زبان شد. جنتش برای بازی در نقش شول، برنده جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره فیلم جایزه بزرگ آلمان (لولاس) و همچنین خرس نقرهای بهترین بازیگر زن جشنواره فیلم برلین شد.
مستند تلویزیونی آلمانی زنان تاریخ سازند- سوفی شول در سال ۲۰۱۳ ساخته شد. لیو لیزا در این مستند نقش سوفی شول را ایفا کرد.
در فیلم مستند مرگ یک مرگ ساخت ۲۰۱۸ ویکتوریا چیلاپ نقش او را بازی کرد.
میراث > در فرهنگ مردمی > در ادبیات

در فوریه ۲۰۰۹ انتشارات هیستوری پرس کتاب سوفی شول: داستان زندگی واقعی زنی که هیتلر را به چالش کشید، اثر فرانک مک دوناف را منتشر کرد.
در فوریه ۲۰۱۰ انتشارات کارل هانسر کتاب سوفی شول یک بیوگرافی، اثر باربارا بیویز را به زبان آلمانی منتشر کرد.
میراث > در فرهنگ مردمی > در تئاتر

نمایشنامه نویس آمریکایی لیلیان گرت گروگ، در نمایشنامه رز سفید، سوفی شول را به عنوان یکی از شخصیت‌های اصلی به پرده نمایش برد.
ما ساکت نخواهیم ماند، نمایشنامهای که دیوید مایرز از مراحل زندانی شدن و بازجویی شول نوشت، در جشنواره تئاتر معاصر آمریکا در شپردزتاون، ویرجینیای غربی در ماه ژوئیه ۲۰۱۷ به نمایش درآمد.
ویتنی سیمور در اواخر عمرش، همسر و دخترانش ترینتیجه و گابریل، نویسندگی و تهیه کنندگی نمایش ستارگان در آسمان تاریک، نمایشنامهای تک پردهای دربارهٔ هانس و سوفی شول و نقش آنها در گروه مقاومت رز سفید در آلمان نازی در دهه ۱۹۴۰را بر عهده داشتند. این نمایشنامه که نگارش آن پنج سال به طول انجامید، در سال ۲۰۰۸ (زمانی که سیمور ۸۵ ساله بود) اجرا شد و پنج اجرا در خارج از برادوی داشت.