stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اعتصاب غذای ایرلندی‌ها در ۱۹۸۱

بزرگداشت بیست و پنجمین سالگرد واقعه؛ تصاویر ده نفر زندانی درگذشته در اثر این اعتصاب غذا روی بنر چاپ شده‌است.
اعتصاب غذای ایرلندی‌ها در سال ۱۹۸۱ اوج اعتراضاتی پنج‌ساله در جریان درگیری‌های ایرلند شمالی بود که توسط زندانیان جمهوری‌خواهی ایرلندی به وقوع پیوست و طی آن ده تن از اعتصاب‌کنندگان بر اثر گرسنگی درگذشتند. حکومت بریتانیا و ایرلند شمالی هیچ‌گاه مطالبات زندانیان معترض را رسماً نپذیرفت؛ ولی در اثر این اعتصاب غذا، خواسته‌های اصلی زندانیان به مرور اعمال شدند و اهالی ملی‌گرای ایرلند شمالی علیه حکومت تحریک شدند.
این دوره از اعتراضات، ابتدا با اعتراض جل‌پوشی در سال ۱۹۷۶ آغاز شد؛ در نتیجهٔ این نافرمانی‌ها، دولت بریتانیا پذیرفت که وضعیت طبقه‌بندی ویژه (تفاوت میان زندانیان جنگی و کیفری) را برای زندانیان شبه‌نظامی محکوم‌شده اعمال کند. در سال ۱۹۷۸، زندانیان ایرلندی اعتراض کثیف را آغاز کردند و حاضر نشدند برای نظافت از سلول خود خارج شوند و دیوارهای سلول را از مدفوع خود پوشاندند. در سال ۱۹۸۰، هفت زندانی در اولین اعتصاب غذا شرکت کردند و پس از ۵۳ روز اعتصابشان به پایان رسید.
اعتصاب غذای دوم در سال ۱۹۸۱ صورت گرفت و اختلاف بین زندانیان و نخست‌وزیر وقت، مارگارت تاچر، شدت یافت. بابی ساندز، یکی از اعتصاب‌کنندگان غذا، در حین مشارکت در این دورهٔ اعتصاب غذا، به عنوان نمایندهٔ پارلمان انتخاب شد و توجه رسانه‌های سراسر جهان را به خود جلب کرد. اعتصاب پس از آن که ده زندانی از گرسنگی جان خود را از دست دادند، پایان پذیرفت؛ یکی از این درگذشتگان بابی ساندز بود که ۱۰۰٬۰۰۰ نفر در مراسم خاکسپاریش حضور یافتند. این اعتصاب غذا سیاست ملی‌گرایی در ایرلند را رادیکال‌تر کرد و نیروی محرکی شد که حزب شین فین را قادر ساخت به یک قدرت اصلی در جریان‌های سیاسی تبدیل گردد.
پیش‌زمینهٔ اعتصاب غذا

استفاده از اعتصاب غذا به عنوان وسیله‌ای برای بیان اعتراض، در ایرلند سنتی مرسوم بود و مربوط به دوران پیش از مسیحیت می‌شد. زندانیان جمهوری‌خواه ایرلند از سال ۱۹۱۷ اعتصاب غذا را آغاز کردند و پیش از دههٔ هفتاد، دوازده مرد در اعتصاب غذا درگذشته بودند. این دوازده تن توماس اش، ترنس مک‌سوینی، مایکل فیتزجرالد، جو مورفی، دنی بری، شان مک‌کائوهی، مایکل گوگان و فرانک استگ نام داشتند. پس از رویداد توقیف در سال ۱۹۷۱، لانگ‌کش (که بعدتر زندان اچ‌ام مِیز نام گرفت) به یک کمپ زندانیان جنگی بدل شد. افراد فراری پناهنده در آسایشگاه‌ها زندگی می‌کردند و با ساختارهای فرماندهی به سبک نظامی تعلیم می‌یافتند، با اسلحه‌های بدلی از جنس چوب رژه می‌آموختند و سخنرانی‌هایی دربارهٔ جنگ چریکی و سیاست به سمعشان می‌رسید.
زندانیان محکوم‌شده تا ژوئیه سال ۱۹۷۲ از حقوق مشابه فراریان پناهنده برخوردار نبودند، تنها در این سال بود که وضعیت طبقه‌بندی ویژه پس از اعتصاب غذای ۴۰ زندانی ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند (IRA)، توسط بیلی مک‌کی ارائه گردید. مقولهٔ طبقه‌بندی ویژه یا وضعیت سیاسی، به این معنی بودند که با زندانیان مانند اسرای جنگی رفتار می‌شد. به عنوان مثال، این افراد لازم نبود لباس فرم زندان را به تن کنند یا در نظافت زندان همکاری نمایند. در روز ۱ مارس ۱۹۷۶، مرلین ریز، وزیر امور خارجه ایرلند شمالی در کابینهٔ هارولد ویلسون، اعلام کرد افرادی که به جرم ارتکاب جرایم تروریستی محکوم شده‌اند، دیگر از طبقه‌بندی ویژه برخوردار نخواهند بود. این سیاست برای افرادی که پیش‌تر دستگیر شده بودند، صدق نمی‌کرد و تنها برای کسانی که پس از ۱ مارس ۱۹۷۶ به چنین جرایمی محکوم شده بودند، اختصاص داشت. پایان وضعیت طبقه‌بندی ویژه، تهدیدی جدی بر نفوذ رهبران شبه‌نظامی در داخل زندان بود و همچنین یک ضربهٔ تبلیغاتی بود.
پیش‌زمینهٔ اعتصاب غذا > اعتراض به لباس و نظافت

در ۱۴ سپتامبر ۱۹۷۶، کایران نوگنت زندانی‌ای که به تازگی محکوم شده بود، اعتراض جل‌پوشی را آغاز کرد؛ طی این اعتراض‌ها زندانیان ارتش موقت آزادی‌خواه ایرلند (IRA) و ارتش آزادی‌بخش ملی ایرلند (INLA) از پوشیدن لباس فرم زندان امتناع ورزیدند و برهنه شدند یا لباس‌های دیگری به تن کردند. در سال ۱۹۷۸، پس از چندین درگیری بین افسران زندان و زندانیانی که سلول‌های خود را برای شستشو و نظافت یا شستن ظرف غذا ترک نمی‌کردند، اعتراض کثیف شروع شد، که در آن زندانیان از شستشو خودداری می‌کردند و مدفوع خود را به دیوارهای سلول‌هایشان می‌مالیدند. هدف از این اعتراضات برقراری مجدد وضعیت سیاسی پیشینشان بود که شامل «پنج خواسته» معروف می‌شد:
حق نپوشیدن لباس فرم
حق انجام ندادن کارهای زندان
حق ارتباط آزادانه با زندانیان دیگر و سازمان‌دهی کارهای آموزشی و تفریحی
حق یک بازدید، یک نامه و یک بسته در هفته
ترمیم کامل عواقب ناشی از اعتراض‌ها
در ابتدا، این اعتراض توجه زیادی را به خود جلب نکرد و حتی IRA آن را در مقایسه با کارزار مسلحانهٔ خود، به عنوان یک موضوع فرعی در نظر می‌گرفت.تا این که توجه توماس او فیاچ، اسقف اعظم کلیسای کاتولیک رومی در آرماگ، در بازدیدی که از زندان داشت، به این موضوع جلب شد و شرایط مذکور را محکوم کرد. در سال ۱۹۷۹، برنادت مک‌آلیسکی، نماینده سابق مجلس، در انتخابات پارلمان اروپا به حمایت از زندانیان معترض پرداخت و ۵٫۹٪ آراء در سراسر ایرلند شمالی را به دست آورد، آن هم در حالی که شین فین خواستار تحریم انتخابات شده بود.
اندکی پس از این، کمیتهٔ ملی اچ-بلاک/آرماگ برای پشتیبانی از «پنج خواسته» تشکیل شد و سخنگوی اصلی آن مک‌آلیسکی بود. اما ترور جمهوری‌خواهان و وفاداران در دورهٔ منتهی به اعتصاب غذا روی داد. IRA تعدادی از افسران زندان را به ضرب گلوله کشت، در حالی که شبه‌نظامیان وفادار تعدادی از فعالان کمیتهٔ ملی اچ-بلاک/آرماگ را به ضرب گلوله کشتند و مک‌آلیسکی و همسرش را آنقدر زدند تا جان خود را از دست دهند.
پیش‌زمینهٔ اعتصاب غذا > اعتصاب غذای ۱۹۸۰

در ۲۷ اکتبر ۱۹۸۰، زندانیان جمهوری‌خواه در زندان اچ.ام. مِیز اعتصاب غذا کردند. صد و چهل و هشت زندانی داوطلب شرکت در اعتصاب غذا شدند، اما در نهایت تنها هفت نفری که اعلامیه جمهوری در عید پاک ۱۹۱۶ را امضا کرده بودند، انتخاب شدند. این گروه متشکل از اعضای IRA، برندن هیوز، تامی مک‌کارنی، ریموند مک‌کارتنی، تام مک‌فیلی، شان مک‌کنا، لئو گرین و یک عضو INLA، جان نیکسون، بود.
در روز ۱ دسامبر، سه زندانی زن، از جمله ماریاد فارل، در زندان زنان آرماگ به اعتصاب پیوستند و به دنبال آن، ده‌ها زندانی دیگر هم به اعتصاب غذای طولانی مدت زندان اچ‌ام مِیز پیوستند. در حالی که مک‌کنا به کما رفته و برگشته بود و در آستانهٔ مرگ قرار داشت، در جنگ روانی میان رهبری IRA و دولت بریتانیا، به نظر می‌رسید دولت پذیرفته با ارائهٔ سندی سی صفحه‌ای، پنج اصل خواسته شده توسط زندانیان را قبول کند. با انتقال این سند به بلفاست، هیوز تصمیم گرفت جان مک‌کنا را نجات دهد و پس از ۵۳ روز، در ۱۸ دسامبر، او به اعتصاب غذا پایان داد.
اعتصاب غذای ۱۹۸۱

در ژانویه ۱۹۸۱، مشخص شد که خواستهٔ زندانیان پذیرفته نشده‌است. مقامات زندان بنا به دستور رسمی، شروع به تهیهٔ لباس غیرنظامی کردند؛ در حالی که هنوز زندانیان حق پوشیدن لباس شخصی خود را داشتند. در ۴ فوریه، زندانیان بیانیه‌ای صادر کردند و گفتند که دولت بریتانیا نتوانسته‌است بحران را حل کند و گفتند قصد دارند «یک بار دیگر اعتصاب غذا» را آغاز کنند. اعتصاب غذای دوم در تاریخ ۱ مارس آغاز شد؛ زمانی که بابی ساندز، افسر سابق IRA، هم از غذا خوردن پرهیز کرد. در این هنگام بیانیه‌ای از زندانیان توسط دنی موریسون صادر شد:
ما ادعا کرده‌ایم که زندانی سیاسی هستیم و همه چیز در مورد کشورمان، دستگیری، بازجویی، محاکمه و شرایط زندان نشان می‌دهد که انگیزهٔ سیاسی داریم و انگیزه‌های شخصی یا اهداف خودخواهانه نداریم. برای بیشتر نشان دادن از خودگذشتگی و به حق بودن آرمان‌مان، تعدادی از هم‌رزمان، که امروز با بابی ساندز آغاز می‌شوند، اعتصاب غذا خواهند کرد و این اعتصاب را نمی‌شکنند، مگر این که دولت بریتانیا سیاست جرم‌انگاری خود را کنار بگذارد و خواسته‌های مقتضی موقعیت سیاسی ما را برآورده کند.
بر خلاف اعتصاب اول، زندانیان به یک‌باره و در فواصل متناوب به جمع اعتصاب‌کنندگان پیوستند، زیرا به اعتقاد آن‌ها، این کار می‌توانست حداکثر حمایت عمومی را برانگیزد و حداکثر فشار را به نخست‌وزیر مارگارت تاچر وارد کند. جنبش جمهوری‌خواه در ابتدا برای ایجاد حمایت عمومی، از اعتصاب غذای دوم پشتیبانی کرد. روز یکشنبه، قبل از آغاز اعتصاب ساندز، ۳۵۰۰ نفر در غرب بلفاست راهپیمایی کردند. در اولین اعتصاب غذا، چهار ماه قبل، تعداد راهپیمایان ۱۰ هزار نفر بود. از سوی دیگر، پنج روز بعد از آغاز اعتصاب، فرانک مگوایر (نمایندهٔ مستقل جمهوری‌خواهان در فرمانا و تایرون جنوبی) درگذشت و باعث شد انتخابات میان‌دوره‌ای برای این کرسی برگزار شود. در بین ملی‌گرایان و جمهوری‌خواهان بحث وجود داشت که چه کسی باید به نمایندگی از آن‌ها در انتخابات شرکت کند؛ آستین کوری، عضو حزب سوسیال دموکراتیک و کارگر، برنادت مک‌آلیسکی و نوئل (برادر مگوایر) برای نامزد شدن ابراز علاقه کردند.
پس از مذاکرات و تهدیدهای ضمنی نوئل مگوایر، آن‌ها توافق کردند که با رقابت در انتخابات، باعث تقسیم آرای ملی‌گرایان نشوند و ساندز به عنوان نامزد ضد اچ-بلاک در مقابل هری وست (نامزد حزب اتحادگرای اولستر) معرفی شد. پس از یک کارزار تبلیغاتی پراهمیت، انتخابات در ۹ آوریل برگزار شد و ساندز با ۳۰۴۹۲ رأی در مقابل ۲۹٬۰۴۶ رأی رقیبش، به عنوان نمایندهٔ مجلس عوام بریتانیا انتخاب شد.
پیروزی ساندز در انتخابات امیدها را برای آغاز به مذاکرات افزایش داد؛ اما نخست‌وزیر تاچر با امتناع از دادن هرگونه امتیاز به اعتصاب‌کنندگان غذا، قاطعانه روی حرف‌های پیشین خود ایستاد. وی گفت: «ما آماده نیستیم که برای گروه‌های خاصی از افرادی که به خاطر انجام جرم، محکوم به مجازات می‌شوند، وضعیت ویژه‌ای در نظر بگیریم. جرم جرم است، جرم سیاسی نداریم.» رسانه‌های جهان نظرشان به رویدادهای بلفاست جلب شد و چندین میانجی سعی کردند مذاکره کنند تا به پایان دادن اعتصاب غذا کمک نمایند؛ از جمله شیله د والرا (نوهٔ ایمون د والرا)، کشیش جان مگی (فرستادهٔ شخصی پاپ ژان پل دوم) و مقامات کمیسیون حقوق بشر اروپا. با نزدیک شدن وضعیت ساندز به مرگ، موضع دولت بدون تغییر باقی مانده بود. وزیر امور خارجهٔ ایرلند شمالی، هامفری اتکینز، اظهار داشت: «اگر آقای ساندز در تحقق خودکشی پافشاری کند، این انتخاب او خواهد بود. دولت مجبور به درمان پزشکی وی نخواهد شد.»
فهرست شرکت‌کنندگان در اعتصاب غذا

گزارش اصلی آسیب‌شناسی علت مرگ اعتصاب‌کنندگان اعتصاب غذا را «گرسنگی خودخواسته» ثبت می‌کرد. بعداً، پس از اعتراض خانواده‌های اعتصاب‌کنندگان درگذشته، این مورد به اختصار «گرسنگی» ثبت شد. پزشک قانونی در اسناد خود عبارت «گرسنگی خود تحمیل‌شده» را ثبت کرده است.
اگرچه ده مرد در جریان اعتصاب غذا جان خود را از دست دادند، اما سیزده نفر دیگر به دلیل پزشکی یا پس از مداخله خانواده‌هایشان، اعتصاب غذا را شکستند. بسیاری از آن‌ها هنوز از اثرات اعتصاب رنج می‌برند و با عوارضی از جمله اختلالات گوارشی، مشکلات بینایی، جسمانی و عصبی مواجهند.
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| وابستگی | وابستگی | دلیل پایان اعتصاب | دلیل پایان اعتصاب | دلیل پایان اعتصاب | دلیل پایان اعتصاب |
| IRA | INLA | مرگ | بیماری | دخالت خانواده | پایان اعتصاب |
| نام | وابستگی شبه نظامی | اعتصاب آغاز شد | مدت اعتصاب | تاریخ پایان اعتصاب | دلیل پایان اعتصاب |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| بابی ساندز | IRA | ۱ مارس | ۶۶ روز | ۵ مه | مرگ، سن ۲۷. |
| فرانسیس هیوز | IRA | ۱۵ مارس | ۵۹ روز | ۱۲ مه | مرگ، سن ۲۵. |
| ریموند مک‌کریش | IRA | ۲۲ مارس | ۶۱ روز | ۲۱ مه | مرگ، سن ۲۴. |
| پاتسی اوهارا | INLA | ۲۲ مارس | ۶۱ روز | ۲۱ مه | مرگ، سن ۲۳. |
| جو مک‌دانل | IRA | ۸ مه | ۶۱ روز | ۸ ژوئیه | مرگ، سن ۲۹. |
| برندان مک لاولین | IRA | ۱۴ مه | ۱۳ روز | ۲۶ مه | مبتلا به زخم معده و خونریزی داخلی |
| کیران دوئرتی | IRA | ۲۲ مه | ۷۳ روز | ۲ اوت | مرگ، سن ۲۵. |
| کوین لینچ | INLA | ۲۳ مه | ۷۱ روز | ۱ اوت | مرگ، سن ۲۵. |
| مارتین هرسون | IRA | ۲۸ مه | ۴۶ روز | ۱۳ ژوئیه | مرگ، سن ۲۴. |
| توماس مک‌الویی | IRA | ۸ ژوئن | ۶۲ روز | ۸ اوت | مرگ، سن ۲۳. |
| پدی کوین | IRA | ۱۵ ژوئن | ۴۷ روز | ۳۱ ژوئیه | توسط خانواده‌اش پایان یافت |
| مایکل دیوین | INLA | ۲۲ ژوئن | ۶۰ روز | ۲۰ اوت | مرگ، سن ۲۷. |
| لورنس مک‌کیون | IRA | ۲۹ ژوئن | ۷۰ روز | ۶ سپتامبر | توسط خانواده‌اش پایان یافت |
| پت مک‌جیون | IRA | ۹ ژوئیه | ۴۲ روز | ۲۰ اوت | توسط خانواده‌اش پایان یافت |
| مت دولین | IRA | ۱۴ ژوئیه | ۵۲ روز | ۴ سپتامبر | توسط خانواده‌اش پایان یافت |
| لیام مک‌کلوسکی | INLA | ۳ اوت | ۵۵ روز | ۲۶ سپتامبر | خانواده وی گفتند که اگر بیهوش شود، مداخله خواهند کرد |
| پاتریک شیهان | IRA | ۱۰ اوت | ۵۵ روز | ۳ اکتبر | پایان اعتصاب غذا |
| جکی مک‌مولان | IRA | ۱۷ اوت | ۴۸ روز | ۳ اکتبر | پایان اعتصاب غذا |
| برنارد فاکس | IRA | ۲۴ اوت | ۳۲ روز | ۲۴ سپتامبر | مبتلا به انسداد کلیه |
| هیو کارویل | IRA | ۳۱ اوت | ۳۴ روز | ۳ اکتبر | پایان اعتصاب غذا |
| جان پیکرینگ | IRA | ۷ سپتامبر | ۲۷ روز | ۳ اکتبر | پایان اعتصاب غذا |
| جرارد هاجینز | IRA | ۱۴ سپتامبر | ۲۰ روز | ۳ اکتبر | پایان اعتصاب غذا |
| جیمز دیوین | IRA | ۲۱ سپتامبر | ۱۳ روز | ۳ اکتبر | پایان اعتصاب غذا |
بزرگداشت‌ها

بناهای یادبود و نقاشی‌های دیواری زیادی، به یاد اعتصاب‌کنندگان غذا در شهرها و شهرستان‌های سراسر ایرلند از جمله بلفاست، دوبلین، دری، کراسمگلن و کملوگ در معرض دید قرار گرفته‌اند. مراسم بزرگداشت سالانهٔ کشته‌شدگان در سراسر ایرلند برای افرادی که در اعتصاب غذا جان باختند، برگزار می‌شود و هر ساله در بلفاست راهپیمایی بزرگداشت اعتصاب غذا برگزار می‌شود که شامل سخنرانی یادبود برای بابی ساندز است. چندین شهر در فرانسه خیابان‌هایی را به نام بابی ساندز نام‌گذاری کرده‌اند؛ از جمله شهرهای پاریس و لو مان. حکومت ایران هم نام خیابانی در تهران که سفارت بریتانیا در آن واقع شده، را به بابی ساندز تغییر داد. این خیابان پیشتر چرچیل نام داشت. سفارت بریتانیا متعاقباً آدرس پستی خود را تغییر داد تا نامه‌ها به در ورودی دیگری در گوشه‌ای از ساختمان گسیل شوند، تا از درج نام بابی ساندز در سربرگهای خود جلوگیری کند.
یادبودی برای مردانی که در شورش ایرلند در سال ۱۷۹۸، قیام عید پاک و اعتصاب غذا درگذشتند، در گورستان واورلی سیدنی، استرالیا در نظر گرفته شد، زیرا آنجا محل دفن مایکل دویر از انجمن ایرلندی‌های متحد بود. در سال ۱۹۹۷ واحد هارتفورد کمیتهٔ کمک به ایرلند شمالی، یادبودی در ایالات متحده برای بابی ساندز و سایر اعتصاب‌کنندگان غذا ساخت. این بنای یادبود در یک دوربرگردان ترافیکی معروف به «میدان بابی ساندز»، در پایین خیابان ماپل نزدیک پارک گودوین قرار دارد. در ۳ اکتبر ۲۰۰۱ - بیستمین سالگرد پایان اعتصاب غذا - نیز گری آدامز، پاتریک شیهان و احمد کاترادا، یادبودی را در جزیره روبن، آفریقای جنوبی رونمایی کردند.
در ۲۰ مارس ۲۰۰۱، رئیس ملی شین فین، میچل مک‌لاولین، نمایشگاه کمیتهٔ ملی بزرگداشت اعتصاب غذا را در هتل اروپای بلفاست افتتاح کرد که شامل سه اثر هنری اصیل از هنرمندان مستقر در بلفاست، بود. ماه بعد نمایشگاه جداگانه‌ای نیز در دری بر پا شد. فیلم‌های زیادی بر اساس وقایع اعتصاب غذا ساخته شده‌اند؛ از جمله برخی از پسران مادر با بازی هلن میرن، اچ۳ (به نویسندگی لورنس مک‌کین که خودش از اعتصاب‌کنندگان بود) و گرسنگی اثر استیو مک‌کوئین.
ترنس مک‌سوینی، جمهوری‌خواه ایرلندی که در سال ۱۹۲۰ در اعتصاب غذا در زندان بریکستون درگذشت
تامی مک‌کارنی که در اعتراض جل‌پوشی، اعتراض کثیف و اعتصاب غذا در سال ۱۹۸۰ شرکت کرد
زندان مِیز در حاشیهٔ شهر بلفاست که اعتصاب غذا در آن انجام پذیرفت.
شهرستان شیبنیک-کنین

مکان
| شهرستان شیبنیک-کنین Šibensko-kninska županija Шибенско-книнска жупанија | شهرستان شیبنیک-کنین Šibensko-kninska županija Шибенско-книнска жупанија |
| --- | --- |
  پرچمنشان:   پرچمنشان
موقعیت شهرستان شیبنیک-کنین در نقشه: موقعیت شهرستان شیبنیک-کنین در نقشه
مرکز شهرستان: سیبنیک
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۱۰۹۳۷۵
Area code: ۰۲۲
کد ایزو ۳۱۶۶: HR-15
وبگاه: www.sibensko-kninska-zupanija.hr
شهرستان شیبنیک-کنین (به لاتین: Šibenik-Knin County) یک شهرستان در جنوب کرواسی است. شهرستان شیبنیک-کنین ۲٬۹۸۴ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰۹٬۳۷۵ نفر جمعیت دارد.
شهرهای شیبنیک، کنین، سکرادین و درنیش از مهم‌ترین شهرهای این شهرستان هستند.
اتودهای شوپن

شوپن در ۲۵ سالگی، نقاشی توسط نامزدش ماریا ودزینسکا، ۱۸۳۵
اتودهای فردریک شوپن، سه مجموعه اتود برای پیانو هستند که در دهه ۱۸۳۰ منتشر شدند. در مجموع، بیست‌وهفت آهنگ وجود دارد که شامل دو مجموعه مجزای دوازده تایی با شماره شماره اثر ۱۰ و شماره اثر ۲۵، و یک مجموعه سوم بدون شماره اثر است.
تجرد از عالم محسوسات

پراتیاهارا (به انگلیسی: Pratyahara) پنجمین اصل از اصول هشتگانه یا آشتانگا یوگا می‌باشد که در اثر کهن پاتانجلی یعنی یوگا سوتراهایش اشاره شده‌است.
همچنین اولین مرحله از یوگای شش شاخه ای تانترا کالاچاکرا یا کالاکاکرای بوداییست؛ چیزی که به بازگیری یا عقب کشیدن حواس پنجگانه از اشیا خارجی اشاره دارد. این مرحله تا حدودی مشابه فاز انزوای فیزیکی است. برای پاتانجلی این پلی ست میان باحیرانگا یعنی جنبه‌های بیرونی یوگا یاما، نیاما، آسانا، پرانایاما و جنبه‌های درونی یعنی آنتارانگا یوگا.
پس از به فعلیت رساندن مرحله پرتیاهارا تمرین کننده می‌تواند به‌طور مؤثری در تمرینات سامیاما شرکت کند. در مرحله پراتیاهارا هوشیاری فرد درونی می‌شود تا حواس چشایی، لامسه، بینایی، شنوایی و بویایی تمرین کننده را نه به مغز بلکه به اصل بعد یعنی دارانا، دهیانا، و سامادی سوق دهد. هدف تمرینات یوگای پاتانجلی شناسایی پوروشا می‌باشد.
واژه‌شناسی

پرتیاهارا از دو کلمه پراتی به معنای به سوی و آهارا یعنی گردآوری تشکیل شده‌است و با هم به معنای بررسی قدرت خروجی ذهن، رهایی از اسارت از حواس آهارا می‌باشد.
ویاسا در ارتباط ذهن و حواس می‌گوید: هنگامی که تموجات ذهنی منقطع می‌گردند حواس نیز مانند آنان منقطع می‌شوند. این است تجرد از عالم محسوسات.
پاتانجلی می‌گوید: به واسطهٔ حبس دم حجابی که روشنائی واقعیت را می‌پوشاند معدوم می‌گردد و ذهن استعداد خود را جهت تمرکز نیروی معنوی می‌نمایاند.[نیازمند منبع]
لفظ « «پراتیاهارا»» مرکب است از دو جزء «آهارا» یعنی برکشیدن و «پراتی» در مقابل یعنی تجرد از دنیای خارج، برکشیدن حواس از محسوسات یا انتزاع حواس.[نیازمند منبع]
میرچا الیاده در این باره می‌گوید: یوگی[پیوند مرده] با اینکه از پدیده‌های عینی جدائی حاصل کرده، مع الوصف به مشاهدهٔ آنان ادامه می‌دهد، ولیکن این بار به جای آنکه آنها را به وسیلهٔ مراتب ذهنی (cittavṛtti) درک کند، مستقیماً به جوهر (tattva) کلیهٔ اشیاء پی می‌برد.[نیازمند منبع]
انواع پراتیاهارا > بازگیری حواس یا ایندریا پراتیاهارا

همچنین ببینید: Indriya-samvara ("guarding the sense-doors")
ایندریا پراتیاهارا شامل بازگیری حواس یا ورودی‌های حسی به درون وجود فیزیکی ما است که از حواس پنجگانه می‌آیند، یعنی اندام‌هایی که بار حسی ایجاد می‌کنند و از این رو مانع تمرکز ذهن می‌شوند. مانند دهارانا مرحله بعد از پراتیاهارا.
یکی از متداولترین تمرینات برای بازگرفتن حواس، سوق دادن توجه به سمت تنفس و مشاهده آن بدون تلاش برای کنترل است. چرا که ارتباط با حواس و محرک‌های بیرونی همگی به تدریج قطع می‌گردد.
روش دیگر تمرکز در وسط میان دو ابرو یا چاکرای چشم چشم است.
روش متداول دیگر این است که محرک‌های فیزیکی را کاهش دهید و سپس روی یک حس مانند شنوایی تمرکز کنید. ذهن تمایل طبیعی به پرسه زدن روی ورودی‌های حسی دارد. در چنین شرایطی به دلیل این که ورودی‌های حسی قابل توجهی وجود ندارد، زمانی که ذهن از شنیدن خسته می‌شود مجبور به معطوف شدن به درون دارد.
ممکن است از یک وضعیت مراقبه برای نشستن استفاده کرد؛ مانند پادماسانایا نیلوفر آبی و آن وضعیت را با کنترل تنفس؛ پرانایاما، کومباکا، ترکیب نمود و به تدریج با پیشرفت تمرین کننده، موضوعات درونی ظریف تری مورد توجه و تمرکز واقع شوند. در آغاز، موضوعات برای درک حسی بزرگ هستند و مستقیماً در دسترس، مانند نقاط تمرکز)
(دریشتی) که برای همراهی با تمارین آساناهای یوگا استفاده می‌شوند مانند فضای بین ابروها، نوک بینی، و ناف. سپس ممکن است موضوعات ظریف تری انتخاب شوند؛ چاکراها، همراه با خصوصیات آن‌ها، موقعیت، رنگ و تعداد گلبرگ‌ها.
انواع پراتیاهارا > بازگیری پرانا یا پرانا پراتیاهارا

کنترل حواس نیازمند تسلط بر جریان پرانا است، زیرا کنترل پرانا حواس را به حرکت درمی‌آورد. برای جلوگیری از پراکندگی انرژی حیاتی ارزشمند بدن یا پرانا ما نیاز داریم تا جریان آن را کنترل و هماهنگ کنیم. این کار از طریق تمارین مختلف از جمله آوردن کل توجه روی نقطه ای از بدن انجام می‌گیرد.
این دو به نوع دیگری از پراتیاهارا منتهی می‌شوند؛ کنترل عمل یا کارما پراتیاهارا، که نه تنها مستلزم کنترل اندام‌های حرکتیست بلکه عمل یا کار راستین و کارما یوگاست؛ تسلیم هر عمل به خدا و انجام دادن آن. این منجر به شکل نهایی پراتیاهارا؛ عقب‌نشینی ذهن یا مانو پراتیاهارا می‌شود. و این نوع با کنار گذاشتن آگاهانه توجه از روی هر موضوعی که ناخوشایند است، و ذهن را پراکنده‌می‌سازد به واسطهٔ معطوف کردن ذهن از بیرون به درون میسر خواهد بود.
راهبان در حال مراقبه در زیر درخت آناندابودی در صومعه جتاوانا  , Sravasti
ترانوگرایی

ترا-نوگرایی یا تِرَنس‌مدرنیسم پس از دوران پسا-نوگرایی (پُست‌مدرنیسم) به وجود آمد و بر اثر پوچی ایجاد شده در دوران پست مدرنیسم حرکت مردم به سمت نیرویی ما فوق ایجاد شد و به شکل دین‌گرایی یا شیطان‌گرائی بروز کرد.
پایتخت (مجموعه تلویزیونی)

| پایتخت | پایتخت |
| --- | --- |
ژانر: کمدی اجتماعی خانوادگی
نویسنده: محسن تنابنده
کارگردان: سیروس مقدم
بازیگران:  محسن تنابنده  ریما رامین‌فر  علیرضا خمسه  احمد مهران‌فر  نسرین نصرتی  هومن حاجی‌عبداللهی  بهرام افشاری  مهران احمدی  هدایت هاشمی  سلمان خطی  محمدرضا علیمردانی  سمیرا حسن‌پور  لیندا کیانی  محیا دهقانی  منگ‌هانگ ژانگ  سارا فرقانی اصل  نیکا فرقانی اصل  ابوالفضل رجبی 
آهنگساز: آریا عظیمی‌نژاد
کشور سازنده: ایران
زبان اصلی: فارسی
شمار فصل‌ها: ۷
شمار قسمت‌ها: ۱۲۶
تولید: تولید
تهیه‌کننده: الهام غفوری
فیلم‌برداری: امیر معقولی فرشاد گل‌سفیدی
تدوین‌گران: خشایار موحدیان سعید سیاح
مدت: ۴۰–۹۰ دقیقه
تولیدکننده‌ها: سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران سازمان هنری رسانه‌ای اوج (فصل ۵)
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: شبکه یک
انتشار اولیه: ۲۹ اسفند ۱۳۸۹ – اکنون
پایتخت یک مجموعهٔ تلویزیونی کمدی خانوادگی ایرانی که در هفت فصل به کارگردانی سیروس مقدم و تهیه‌کنندگی الهام غفوری است که از شبکه یک صدا و سیما پخش شده‌ است.
داستان > پایتخت ۱ (۱۳۹۰)

مقالهٔ اصلی: پایتخت (فصل ۱)
فصل اول مجموعه ماجرای خانوادهٔ «نقی معمولی» را روایت می‌کند که تصمیم می‌گیرند از علی‌آباد به تهران کوچ کنند؛ اما پس از ورود به پایتخت با مشکلات زیادی مواجه می‌شوند … صاحبخانه می‌میرد و وراث حاضر به تحویل خانه نمی‌شوند، بدین ترتیب در پی مشکلاتی که در تهران برای آنها پیش می‌آید مجبور می‌شوند مدتی را در کامیون ارسطو (احمد مهران‌فر) زندگی کنند...
داستان > پایتخت ۲ (۱۳۹۲)

مقالهٔ اصلی: پایتخت (فصل ۲)
نقی در گنبد و گلدسته سازی کار می‌کند و با کامیون ارسطو از طرف محل کارش، مسئول می‌شود یک گنبد و گلدسته را به روستایی در جزیره قشم ببرند. او با خانواده‌اش به همراه سرپرست بار راهی تهران می‌شوند تا گنبد و گلدسته را به صاحبش که در خانه سالمندان زندگی می‌کند نشان دهند و بعد به طرف مکان نصب بروند. در این بین اتفاقات جالبی از جمله مسابقه تلفنی، گیر افتادن در رستوران، یدک کشیدن خودرو مسئولان شورا و عاشق شدن ارسطو رخ ميدهد…
داستان > پایتخت ۳ (۱۳۹۳)

مقالهٔ اصلی: پایتخت (فصل ۳)
ارسطو برای سومین بار عاشق شده‌است و قصد برپایی مراسم عروسی دارد. نقی که در حال ساخت خانه خود است، این مراسم را در همان خانه نیمه‌کاره برگزار می‌کند و شام مراسم را هم هما به عهده می‌گیرد. اوس موسی (معمار مشهدی ساختمان) به نقی اصرار می‌کند تا ستونی را برای استحکام بیشتر، وسط خانه تعبیه کند ولی نقی قبول نمی‌کند. مراسم برگزار می‌شود و بعد از شام هنگامی‌که همه مشغول رقص و پایکوبی در طبقه دوم هستند ساختمان فرو می‌ریزد و همه مصدوم می‌شوند. چند هفته از این ماجرا می‌گذرد و نقی در خانه خواهرش فهیمه سکونت دارد و با ارسطو قهر کرده‌است. بهبود (مهران احمدی)(همسر فهیمه) که جنگلبان است به گفته خودش در راه نجات جان پلنگ مازندران از دست شکارچی‌ها با برخورد تیر به لگنش جانفشانی کرده‌است و این قصه را همیشه با آب و تاب فراوان تعریف می‌کند. نقی که چند وقتی است بیکار شده تصمیم می‌گیرد در مسابقات کشتی پیشکسوتان شرکت کند…
داستان > پایتخت ۴ (۱۳۹۴)

مقالهٔ اصلی: پایتخت (فصل ۴)
هما سعادت در انتخابات شورای شهر رأی می‌آورد و طرفداران او در منزلشان جمع می‌شوند. همسر چینی ارسطو در سانحه هوایی جان خودش را از دست داده و این مسئله موجب شده تا کام ارسطو هر روز تلخ و تلخ‌تر بشود.
نقی از همسرش درخواست می‌کند تا برای ساخت خانه فهیمه (خواهر نقی) مجوز بگیرد اما او این کار را خلاف می‌داند و به هیچ وجه زیر بار نمی‌رود. نقی به همراه اقوام و خویشانش و کمک اوس موسی دست به کار می‌شوند و خانه فهیمه را به‌طور پنهانی با آوردن مصالح از راه و بیراه می‌سازند… در این بین، ماجراهایی از جمله ازدواج بابا پنجعلی، دعوای نقی و هما و حضور بهبود در آفریقا اتفاق می‌افتد…
داستان > پایتخت ۵ (۱۳۹۷)

مقالهٔ اصلی: پایتخت (فصل ۵)
ارسطو خودرویی گران‌قیمت می‌خرد و خانواده را برای سور دادن به گردش می‌برد امّا در میانهٔ راه، ماشین چپ می‌کند و در رودخانه می‌افتد. خانواده نقی معمولی بر اثر این حادثه، صدمات شدیدی دیده‌اند و همین موضوع منجر به کدورت و قطع ارتباط نقی با ارسطو شده است. پس از مدتی، نقی به‌خیال گرفتن مجوز داوری کشتی و عوض شدن روحیه، با خانواده اش عازم ترکیه می‌شود. اما هنوز پایش به ترکیه نرسیده درمیابد که این سفر نقشه ارسطو به منظور برای استفاده کردن از گذرنامه‌های آنها به قصد آوردن لباس از ترکیه بوده است. این موضوع باعث تنش مجدد میان نقی و ارسطو می‌شود. این تنش‌ها با موضوع خواستگاری رحمت‌ در بالنی که آنها در ترکیه سوار می‌شوند به اوج خود می‌رسد. در این میان مسئول هدایت بالن بر اثر مصرف مشروبات الکلی سکته کرده و بالن از مدیریت خارج شده و به سمت سوریه و جبههٔ داعش می‌رود…
داستان > پایتخت ۶ (۱۳۹۹)

مقالهٔ اصلی: پایتخت (فصل ۶)
قصهٔ مجموعه «پایتخت ۶» با فوت باباپنجعلی و اهدای اعضای بدن او آغاز می‌شود. بهبود فریبا پس از سال‌ها به ایران بازمی‌گردد اما ماجراهایی برایش پیش می‌آید که فهیمه را از شوهرش دلسرد می‌کند. بهبود در این فصل به بیماری سندرم دست بی‌قرار مبتلا است. بهتاش که در فصل ۵ بیکار و آس و پاس بود، حالا دروازه‌بان باشگاه فوتبال نساجی مازندران شده‌است و به بازیکن فوتبال پیتر چک علاقه دارد و نقی معمولی هم سیاسی شده و راننده و محافظ شخصی نمایندهٔ مجلس است. هما همسر نقی هم گویندهٔ اخبار شده‌است. ارسطو با فردی به اسم کاووس ناخواسته وارد فروش مواد مخدر می‌شود و از خودرو نقی که رانندهٔ نمایندهٔ مجلس است، برای جابه‌جایی مواد استفاده می‌کند و در این بین...
تولید > نامگذاری

مقدم با اشاره به علت نامگذاری این مجموعه به نام «پایتخت» و نحوهٔ دنباله‌دار کردن داستان گفت: «به‌دلیل این‌که خانوادهٔ ما از یک شهر دیگری وارد تهران، پایتخت ایران می‌شوند و دچار یک‌سری معضلات می‌شوند پایتخت نام گرفت و این اسم هم روی آن ماند، حتی در سری چهارم که ممکنه قصه‌اش به تهران هم کشیده نشود، ولی به هرحال مردم این مجموعه را به نام پایتخت می‌شناسند.»