stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دانشکده مهندسی راه‌آهن دانشگاه علم و صنعت ایران
نگارخانه

ماکت اسکلت واگن و خط راه‌آهن
ماکت خط راه‌آهن
سینارکا

| سینارکا | سینارکا |
| --- | --- |
نمای ماهواره‌ای: نمای ماهواره‌ای
fa (in English: Expected satiety): fa
سینارکاSinarka in Russian Far East : سینارکاSinarka in Russian Far East 
مرتفع‌ترین نقطه: مرتفع‌ترین نقطه
ارتفاع: ۹۳۴ متر (۳٬۰۶۴ فوت)
برجستگی: ۳۰۶۴
مختصات: ۴۸°۵۲′۳۰″شمالی ۱۵۴°۱۰′۳۰″شرقی﻿ / ﻿۴۸٫۸۷۵°شمالی ۱۵۴٫۱۷۵°شرقی﻿ / 48.875; 154.175
جغرافیا: جغرافیا
موقعیت: شیاشکوتان، جزایر کوریل، روسیه
زمین‌شناسی: زمین‌شناسی
نوع کوه: آتشفشان چینه‌ای
آخرین فوران: ۱۸۷۸
صعود: صعود
آسان‌ترین مسیر: Southwest ridge (?)
سینارکا (انگلیسی: Sinarka) یک کوه آتشفشانی در جزایر کوریل کشور روسیه است.
شاوشات

| شاوشات | شاوشات |
| --- | --- |
کشور: ترکیه
استان: استان آرتوین
حکومت: حکومت
 • شهردار: نیهات آجار (حزب جمهوری‌خواه خلق)
 • قائم‌مقام: صالح آلتون
مساحت: مساحت
 • منطقه: ۱٬۳۷۶٫۶۱ کیلومتر مربع (۵۳۱٫۵۱ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۱۷۴ متر (۳۸۵۲ فوت)
جمعیت (2012): جمعیت (2012)
 • شهری: ۶٬۷۵۳
 • منطقه: ۱۷٬۶۶۰
 • تراکم منطقه: ۱۳/کیلومتر مربع (۳۳/مایل مربع)
کد پستی: ۰۸۷۰۰
آب و هوا: قاره‌ای مرطوب
شاوشات (به ترکی استانبولی: Şavşat، به گرجی: შავშეთი) یک شهرک در ترکیه است که در استان آرتوین و در نزدیکی مرز گرجستان واقع شده‌است. شاوشات ۶۷۵۳ نفر جمعیت دارد و ۱٬۱۷۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ویت بیسل

| ویت بیسل | ویت بیسل |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۵ اکتبر ۱۹۰۹ نیویورک
درگذشت: ۵ مارس ۱۹۹۶ (۸۶ سال) لس آنجلس
ملیت: ایالات متحده آمریکا
سال‌های فعالیت: ۱۹۴۰-۱۹۸۴
ویت بیسل (انگلیسی: Whit Bissell؛ ۲۵ اکتبر ۱۹۰۹ – ۵ مارس ۱۹۹۶) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به هفت دلاور، موجودی از باتلاق سیاه، جدال در اوکی کرال، فرودگاه، سویلنت سبز، کاندیدای منچوری، تونل زمان، پرنده باز آلکاتراز، ستیزه‌جویان، ثعلب سیاه، هاد، ماشین زمان، مرد دوچهره، هفت روز در ماه می، وارلاک، زندگی خودش، کانن سیتی، شورش کین، ماشین زمان و به زور اسلحه اشاره کرد.
اوایل زندگی

او با کارولینا پلی میکرز ، یک سازمان تئاتر مرتبط با دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل، آموزش دید، جایی که او در درام و انگلیسی تحصیل کرد.
کمدی اروتیک خانوادگی

گلوریا گوئیدا در صحنه‌ای از فیلم آن سن شیطنت و هوسبازی (۱۹۷۵)
کمدی اروتیک خانوادگی یا کمدی سکسی خانوادگی یک زیرگونه از سینمای ایتالیا بود که بین دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ در سده بیستم میلادی در زمینه کمدی سکسی سبک ایتالیایی رواج داشت که موضوع آن مبتنی بر تن‌کامگی و روابط اِروتیک بین اعضای یک خانواده یا درون بورژوازی است.
خاستگاه

فیلمی که باعث پیدایش این زیرگونه شد، سپاسگزارم، خاله ساخته سالواتوره سامپری محصول ۱۹۶۸ است، که علیرغم اینکه فیلمی جدی، جاافتاده و «تندرو» با محوریت رابطه محارم (بین خاله و برادرزاده) در یک خانواده بورژوازی بود، فیلمی اروتیک و مهیج به حساب می‌آمد.
ویژگی‌ها

سالواتوره سامپری با نخستین اثر خود، سپاسگزارم، خاله (۱۹۶۸) و پس از آن بداندیش در سال ۱۹۷۳، این زیرگونه را پایه‌گذاری کرد، که در چارچوب کمدی سکسی سبک ایتالیایی و بر جنبه‌های مرتبط با تن‌کامگی درون‌خانوادگی متمرکز بود. خانواده بورژوایی، که مشتمل بر همه کسانی که بخشی از آن بودند، (مانند خدمتکاران)، به بستر و فضایی تبدیل شد که در آن نوجوانان به رابطه جنسی با سایر اعضای خانواده روی می‌آوردند؛ بنابراین تماشاگر با گروه بزرگی از خاله‌ها، عمه‌ها، خدمتکاران و حتی مادربزرگ‌ها (مثلا در سپاسگزارم… مادربزرگ) مواجه است که تصمیم می‌گیرند برادرزاده‌ها، عموزاده‌ها و اربابان جوان را با لذت جنسی آشنا کنند. از نخستین فیلم‌های سامپری که فقط می‌خواستند پیشرو و اندکی شهوانی باشند، به فیلم‌های بی‌پرده‌تری مانند خاله‌های دل‌انگیز (۱۹۷۵) می‌رسیم.
نمونه‌هایی از فیلم‌ها

بداندیش ۲۰۰۰ (۱۹۹۱)
لذتِ بسیار (۱۹۸۷)
سوءاستفاده‌های یک دون ژوان جوان (۱۹۸۶)
نجیب و پاکدامن (۱۹۸۱)
شیرین‌بیان (۱۹۷۹)
خواهرزاده نازنین عزیز (۱۹۷۷)
نِـنه (۱۹۷۷)
تسلیم (۱۹۷۶)
رسوایی در خانواده (۱۹۷۵)
ضعف اخلاقی خانوادگی (۱۹۷۵)
خاله‌های دل‌انگیز (۱۹۷۵)
آن سن شیطنت و هوسبازی (۱۹۷۴)
میهمان (۱۹۷۴)
زیر سن قانونی (۱۹۷۴)
دخترخاله (۱۹۷۴)
عشاق و دیگر وابستگان (۱۹۷۴)
بداندیش (۱۹۷۳)
سپاسگزارم، خاله (۱۹۶۸)
کتاب‌شناسی

Marco Bertolino, Ettore Ridola: "Vizietti all'italiana: l'epoca d'oro della commedia sexy", I. Molino Editore, (1999).
Michele Giordano, Daniele Aramu: "La commedia erotica italiana: vent'anni di cinema sexy made in Italy", Gremese Editore (2000) ISBN 88-8440-035-X.
Gordiano Lupi, "Le dive nude", Profondo Rosso Editore (2006).
Marco Giusti, "Stracult. Dizionario dei film italiani stracult", Frassinelli Milano (2004) ISBN 88-7684-813-4
ائرن بروکس (کشتی‌گیر)

اِئرِن بروکس (انگلیسی: Aaron Brooks؛ زادهٔ ۱۵ ژوئن ۲۰۰۰) کشتی‌گیر آزاد اهل ایالات متحده آمریکا است.
وی در بازی‌های انتخابی ملی کشور ایالات متحده آمریکا برای وزن ۸۶ کیلوگرم کشتی بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ توانست دیوید تیلور حریف قدرتمند خود را شکست دهد و به‌عنوان نماینده آمریکا در این وزن انتخاب شود.
از افتخارات وی می‌توان به‌ کسب مدال برنز بازی‌های المپیک ۲۰۲۴ پاریس اشاره کرد.
فعالیت حرفه‌ای > المپیک ۲۰۲۴ پاریس

بروکس در وزن ۸۶ کیلوگرم کشتی آزاد المپیک ۲۰۲۴ پاریس حاضر بود که در کشتی های اول و دوم عظمت دولتبکوف از قزاقستان و هایاتو ایشیگورو از ژاپن را شکست داد اما در نیمه نهایی به ماگومد رمضان‌اف از بلغارستان باخت و به دیدار رده‌بندی رفت. وی در دیدار رده‌بندی جاورایل شاپیف از ازبکستان را شکست داد و مدال برنز را بدست آورد.
یوژنه

پرچم شهر یوژنه
یوژنه (به اوکراینی: Южне) شهری در استان اودسا در کشور اوکراین است. جمعیت این شهر ۳۲,۷۴۵ (۲۰۲۱ تخمینی) نفر است.
اعدام با توپ

طرح روزنامهٔ «لو پتی ژورنال» از به توپ بستن یک محکوم به توطئه علیه حبیب‌الله خان در افغانستان، سال ۱۹۱۳ میلادی
اعدام یک راهزن با توپ در ایران، اواخر حکومت شاهنشاهی قاجار
اعدام با توپ روش اعدامی بود که در آن محکوم را به دهانهٔ توپ می‌بستند و با شلیک توپ اعدامش می‌کردند. جرج کارتر استنت در توصیف آن می‌نویسد:
زندانی معمولاً به توپی بسته می‌شود به گونه‌ای که لولهٔ آن در فرورفتگی مهره‌های کمر‌ش قرار بگیرد. با شلیک توپ، کلهٔ او ده–پانزده متر به هوا پرتاب می‌شود، بازوها در هوا پرواز می‌کنند و شاید نود متر دورتر سقوط می‌کنند، پاها زیر لولهٔ سلاح ول می‌شود و بدن به معنای واقعی کلمه منفجر می‌شود و ذره‌ای از آن بر جای نمی‌ماند.
سابقهٔ اعدام با توپ به قرن شانزدهم میلادی می‌رسد و تا اوایل قرن بیستم از آن استفاده می‌شد. امپراتوری پرتغال از سال ۱۵۰۹ و در طول قرن‌های شانزدهم و هفدهم در سراسر سرزمین‌هایش، از سری‌لانکا
تا موزامبیک
و برزیل،
و امپراتوری گورکانیان هند در طی قرن‌های هفدهم
و هجدهم،
به‌ویژه علیه شورشیان، از این روش بهره می‌بردند.
بااین‌حال از نظر تاریخی روش اعدام با توپ بیشتر با دولت استعماری راج بریتانیا شناخته می‌شود. حاکمان بریتانیایی، با استفاده از شیوه‌هایی که پیشتر از سوی حاکمان گورکانی اعمال می‌شد، اعدام با توپ را از نیمهٔ دوم قرن هجدهم در هند به کار گرفتند و به‌ویژه پس از شورش‌های سال ۱۸۵۷، برای مجازات شورشیان
و نیز سربازان فراری بومی
آنان را به دهانهٔ توپ می‌بستند.
نابودکردن بدن و پراکندن اندام‌ها در گستره‌ای وسیع نیز کارکرد آیینیِ ویژه‌ای در شبه‌قاره هند داشت، چرا که عملاً از اجرای مناسک گذار ترحیم در دین هندو (انتیشتی) و اسلام (غسل میت و خاک‌سپاری) جلوگیری می‌کرد، و کیفر محکوم پس از مرگ نیز ادامه می‌یافت.
استعمارگران خارجی به‌خوبی بر این امر واقف بودند.
آخرین مورد گزارش‌شدهٔ اعدام با توپ مربوط به افغانستان در سال ۱۹۳۰ است که در آن نیروهای محمد نادر شاه ۱۱ تاجیک از نزدیکان حبیب‌الله کلکانی را در شمال کابل با توپ اعدام کردند.
تشریفات

عمده‌ترین روش اعدام با توپ بستن محکوم در برابر لولهٔ سلاح و سپس شلیک توپ بوده‌است. مواردی از پر کردن سلاح با گلولهٔ توپ واقعی هم گزارش شده، اما در بیشتر موارد از فشنگ مشقی یا گلولهٔ خوشه‌ای استفاده می‌کرده‌اند. جیمز اتکینسون در توصیف اعدام سه راهزن به دستور شاه شجاع درانی پادشاه افغانستان در سال ۱۸۳۹ می‌نویسد:
…هر سه مرد را با طناب به توپ بستند چنان‌که پشتشان در برابر لوله توپ قرار گیرد. طناب را، که به پرهٔ چرخ توپ گره زده‌بودند، دور یک بازوی محکوم بستند، از دور لولهٔ توپ و بازوی دیگر فرد رد کردند، و به پرهٔ چرخ دیگر توپ گره زدند. زندانیان، که دست‌هایشان به یکدیگر زنجیر شده‌بود، پیوسته شهادتین را فریاد می‌زدند. همه‌چیز آماده بود که ناگهان زندانی وسطی را باز کردند، چرا که شاه عفوش کرده‌بود، و سروصدا باعث شد دو زندانی دیگر سرشان را برگردانند. در همان زمان توپ‌ها را شلیک کردند…
بستن محکوم به جلوی توپ پیش از شلیک روش معمول در این‌گونه اعدام‌ها بوده‌است؛ باوجوداین در ۱۵۹۶ در قسطنطنیه موردی گزارش شده‌است که در آن ینی‌چری تبهکاری را در کیسه‌ای بستند، کیسه را داخل لولهٔ توپ تپاندند، و شلیکش کردند.
گزارش‌هایی نیز در مورد بستن محکومین به پرتابهٔ توپ و شلیک کردنشان در هوا وجود دارد. در یکی ازین موارد یک محکوم برهمین را، که به سلطان میسور حیدر علی گفته بود پس از مرگ می‌خواهد به ویکونتا (بهشت ویشنو) برود، به دستور او به تعدادی صاروخ بستند و به هوا شلیک کردند.
ایرادهای روش

اعدام با توپ گاه منجر به پیامدهای غیرمترقبه‌ای می‌شد. یکی از این موارد اعدام دسته‌جمعی شورشیان در فیروزپور هند در سال ۱۸۵۷ بود که در آن نادانسته توپ‌ها به جای فشنگ مشقی با گلولهٔ خوشه‌ای پر شده‌بودند. تعدادی از تماشاچیانی که روبه‌روی توپ ایستاده بودند مجروح شدند که در برخی موارد این جراحت‌ها منجر به قطع عضو شد. برخی از سربازانی که به اندازهٔ کافی از توپ‌ها فاصله نگرفته بودند نیز مورد اصابت اندام‌ها و استخوان‌های معدومین قرار گرفتند و مجروح شدند.
در موردی دیگر سرباز محکومی همزمان با شلیک توپ خود را به زمین انداخت و باعث ایجاد صحنهٔ زیر به نقل از بمبئی گازت شد:
یکی از محکومین شوربخت اندکی پیش از شلیک از طنابی که او را به توپ بسته بود بیرون جست، و بازوانش تقریباً آتش گرفتند. همچنانکه آویزان زیر توپ تقلا می‌کرد مأمور اجرا تپانچه‌ای را به سوی او نشانه گرفت و سه بار با گلولهٔ مشقی شلیک کرد، و مرد هر بار از ترس گلوله در خود پیچید، تا اینکه تفنگی از سوی دیگر به پس کله‌اش شلیک شد و خون از بینی و دهانش به بیرون فواره زد و این وحشتناک‌ترین منظره بود. من انواع گوناگون مرگ را دیده‌ام ولی هیج‌یک به پایان این مرد نزدیک نبودند.
گزارش‌هایی نیز هستند که پرواز هراسناک پرندگان شکاری بر فراز میدان اعدام و شیرجه‌شان برای قاپیدن اندام‌های معدومین در هوا
یا خیز سگان برای بلعیدن جوارح باقی‌مانده در صحنه را به تصویر می‌کشند.
امپراتوری گورکانیان هند

اعدام با توپ تاریخی دراز در شبه‌قاره هند دارد و برخی مورخان آن را «مجازات قدیمی گورکانیان» خوانده‌اند.
گفته می‌شود در ۶ مارس ۱۵۲۶، اندک زمانی پیش از تأسیس این امپراتوری به دست بابر، پسر او نصیرالدین همایون ۱۰۰ زندانی افغان را با توپ اعدام نمود.
بنا به گزارشی دیگر ششمین امپراتور گورکانی، اورنگ زیب، دستور داد یکی از رهبران شورشیان زطی در شمال هند را با بستن به دهانهٔ توپ اعدام کنند.
پس از دستگیری و اعدام شورشی سیک بنده سینگ بهادر نیز پسر او را به دستور امپراتور گورکانی فرخ‌سیر با توپ اعدام کردند.
البته اعدام با توپ در امپراتوری گورکانی محدود به شورشیان و معارضان نظامی نبود. برای مثال در حکایتی نقل‌شده از دوران حکومت جهانگیر شاه، او شش مُلا را به دلیل عقد کردن دختر هندوی ربوده‌شده‌ای برای صاحب‌منصبی مسلمان با توپ اعدام می‌کند.
در گزارشی دیگر از سال ۱۷۱۴ ارتش امپراتوری در راه مقابله با شورشیان با مزاحمت شدید دزدان مواجه بود. پس از اعدام دو دزد از قبیله مینا با توپ، حدت عمل دیگر دزدان را ترساند و آن‌ها دیگر مزاحمتی برای ارتش ایجاد نکردند.
در محاصرهٔ نظامی سال ۱۷۱۹ نیز مشکل سربازان فراری ارتش گورکانیان با به توپ بستن چهار سرباز فراری در حضور دیگر سربازان حل شد.
امپراتوری پرتغال

گزارش‌هایی مبنی بر اعدام با توپ در امپراتوری پرتغال وجود دارد. گفته می‌شود کاوشگر پرتغالی فرانسیسکو دی آلمیدا در سال ۱۵۰۹ تعدادی زندانی را در سری‌لانکا به نشانهٔ پایان درگیری‌ها در دابول با توپ اعدام کرد.
در جریان محاصرهٔ کلمبو توسط نیروهای هلندی در سال ۱۶۵۶ نیز ژنرال پرتغالی دستور داد مادر قحطی‌زده‌ای را که از حدت گرسنگی نوزادش را کشته و خورده بود به توپ ببندند، ولی در نهایت با پادرمیانی روحانیان و ریش‌سفیدان شهر عفو شد.
کاوشگر پرتغالی فرانسیسکو بارتو بین سال‌های ۱۵۶۹ و ۱۵۷۳ در تلاش بود که معادن طلای موتاپا در جنوب آفریقا را که در کنترل مسلمانان بودند فتح نماید. مأموریت بارتو به علت مرگ او در موزامبیک امروزی ناتمام ماند، ولی او هر مسلمانی را که در راه اسیر کرده بود «مثله کرد، به دار آویخت، سر برید، یا به توپ بست.»
همچنین گفته می‌شود در میانهٔ قرن هجدهم در شهر تته در شمال غربی موزامبیک پرتغال مجازات برده‌های نافرمان اعدام با توپ بوده‌است،
و گزارشی هم مبنی بر به توپ بستن یکی از شیوخ محلی منطقهٔ کانال موزامبیک به دستور فرماندار پرتغالی آن منطقه وجود دارد.
در سال ۱۶۱۸ نیز پرتغالی‌ها یکی از رهبران شورشیان بومی‌های برزیل به نام آمارو را با توپ اعدام کردند.
راج بریتانیا > شورش بزرگ

روش اعدام با توپ بیش از هر چیز دیگر با سرکوب شورش‌های ۱۸۵۷ در هند شناخته می‌شود. بخشی از روزنوشته‌های یک ناظر، تصویری از گستردگی استفاده از به توپ بستن در آن واقعه به دست می‌دهد:
در ۸ ژوئن، دو سیپوی از گردان پیاده‌نظام ۳۵م به توپ بسته شدند. ده ژوئن در لودهیانا حدود ۴۰ نفر از هنگ ۵۴م به توپ بسته شدند. در سیزده ژوئن، ده سیپوی از هنگ ۴۵م در فیروزپور با توپ اعدام شدند و دو نفر به دار آویخته شدند. در همان روز در امبالا ۱۰ سیپوی از هنگ ۵۴م به همین سرنوشت گرفتار آمدند. در ۲۶م آن ماه در اورنگ‌آباد یک نفر با توپ و یک نفر با طناب دار اعدام شدند و سه نفر هم تیرباران شدند. گفته می‌شود در جهلم شورشیان دستگیرشده به توپ بسته می‌شوند. در پنج سپتامبر در سطاره شش نفر با توپ اعدام شدند. در ۱۷ سپتامبر در مولتان یک نفر به توپ بسته شده و ۱۲۱ نفر بدون تشریفات اعدام شدند. در ۲۳ سپتامبر در کراچی ۱ نفر به توپ بسته شد، ۷ نفر با طناب دار اعدام شدند و ۲۰ نفر تبعید شدند. (گزارش رسمی دادگاه نظامی در نهایت تعداد معدومان با توپ را ۴، با طناب دار را ۱۴، با بریدن سر ۳، و تبعیدی‌ها را ۲۲ اعلام می‌کند) در آخر اکتبر در روهیخند در نزدیکی آگره یک نفر به توپ بسته شد. در ۱۶ نوامبر در بمبئی دو سیپوی از هنگ ۱۰م به توپ بسته شدند.
به عنوان مثالی از آمار رسمی، در نامه‌ای به مجلس عوام بریتانیا در مورد اعدام‌ها بین مه و سپتامبر ۱۸۵۷ در درهٔ پیشاور تعداد اعدام‌ها ۵۲۳ مورد ذکر شده که ۴۵۹ مورد آن به وسیلهٔ تیرباران، ۲۰ مورد با طناب دار، و ۴۴ مورد با توپ بوده‌است. چهار نفر از کسانی که به توپ بسته شدند نه از شورشیان بلکه از سربازان فراری بودند.
بنا بر آمار رسمی از ژوئیه تا نوامبر اعدام‌ها در منطقهٔ آگره از ۷۸ اعدام چهار تای آن‌ها به وسیلهٔ توپ انجام گرفته‌اند.
آماری مربوط به ایندور نیز اعدام ۳۲ سیپوی را نشان می‌دهد که ۲۱ نفر از آن‌ها به توپ بسته شده‌اند.
البته این نمونه آمارهای رسمی تنها مواردی را در برمی‌گیرند که پس از دادگاه نظامی اتفاق افتاده‌اند و نشانگر اعدام‌های غیررسمی نیستند.
به نوشتهٔ برخی بریتانیایی‌ها،[الفاظ طفره‌آمیز] سیپوی‌های شورشی هم شهروندان بریتانیایی را به توپ بسته‌بودند.
یک مورد خاص که در چند منبع ذکر شده مربوط به اعدام آقا و خانم برچ، خانم اکفور، و خانم دفونتاین است که گفته می‌شد همگی در فتح‌گره با توپ اعدام شده‌اند.
راج بریتانیا > پس از ۱۸۵۷

سنت اعدام با توپ در راج بریتانیا پس از شورش‌های ۱۸۵۷ نیز ادامه یافت. برای مثال در سال ۱۸۷۱، ۶۵ عضو فرقهٔ سیک کوکا با توپ اعدام شدند.
افغانستان

بنابر گزارش‌های دردست از اوایل قرن نوزدهم تا سال ۱۹۳۰، در افغانستان سنتی مبنی بر اعدام با توپ وجود داشته‌است. در سال ۱۸۰۲ شاه محمود درانی پس از وارد کردن شکستی سخت بر طوایف غلجایی، به‌منظور از بین بردن رغبت ایشان به شورش، دستور داد یکی از سران طایفه و دو پسر او را به دهانهٔ توپ ببندند و مناره‌ای نیز از جمجمهٔ غلجایی‌ها برپا کنند.
در سال ۱۸۰۳ برادر ناتنی شاه محمود، شاه شجاع درانی، او را از حکومت معزول کرد و یکی از متحدانش به نام عاشق را به دلیل توطئه برای اسیر کردن برادر ناتنی محمود و شجاع، زمان‌شاه درانی در سال ۱۸۰۰، با توپ اعدام کرد.
در سال ۱۸۸۰ عبدالرحمن‌خان به امارت افغانستان رسید و به واسطهٔ سبعیت و اتکایش به قوهٔ قهریه بین ناظران خارجی به امیر آهنین (به انگلیسی: Iron Emir) شهرت یافت.
به تخمین یک منبع، امیر آهنین در هر سال از امارت خود به‌طور متوسط ۵۰۰۰ نفر را اعدام می‌کرد و یکی از روش‌های معمول این اعدام‌ها بستن به دهانهٔ توپ بود.
به عنوان مثال تنها در دسامبر ۱۸۸۹، بیست و چهار نفر در ناحیهٔ ترکستان را به دستور عبدالرحمن‌خان به توپ بستند.
با به امارت رسیدن مجاهد تاجیک حبیب‌الله کلکانی در ژانویهٔ ۱۹۲۹، دور تازه‌ای از خشونت‌های افراطی در افغانستان آغاز شد. هامفریز سفیر بریتانیا در گزارشی به وزارت خارجهٔ این کشور می‌نویسد: «هیچ‌کس در امان نبود. خانه‌ها کورکورانه غارت می‌شدند، به زنان تجاوز می‌شد، و دوران وحشتی که در تاریخ خونین افغانستان بی‌مانند بود آغاز گشت،» و رقبای سیاسی «یا دم توپ گذاشته می‌شدند یا تیرباران می‌گشتند.»
حبیب‌الله در اکتبر ۱۹۲۹ به دست محمد نادر شاه‎ برکنار و سپس اعدام شد. به نوشتهٔ نیویورک تایمز در ششم آوریل ۱۹۳۰، یازده نفر از نزدیکان حبیب‌الله در کابل با توپ اعدام شدند.
در ادبیات داستانی

داستان رمان فِلَشمَن در بازی بزرگ نوشتهٔ جرج مک‌دونالد فریزر در راج بریتانیا و همزمان با شورش‌های ۱۸۵۷ در هند روی می‌دهد. قهرمان داستان، هری فلشمن، مأموری مخفی است که به هند اعزام می‌شود و در آنجا هویتش را مخفی می‌کند و خودش را هندی جا می‌زند. در حملهٔ انگلیسی‌ها به خیمه‌گاه رانی جانسی، فلشمن به عنوان یک شورشی سیپوی اسیر می‌شود و کسی باور نمی‌کند که او یک مأمور مخفی انگلیسی است. فلشمن به‌سختی می‌تواند از اعدام با توپ فرار کند و به شکلی غیرمنتظره شورشیانی را آزاد می‌کند که قرار بود همراه با او به توپ بسته شوند.
در پایان رمان خانه متحرک نوشتهٔ ژول ورن نیز نانا صاحب به توپ بسته می‌شود.
فهرست منابع > به فارسی

باستانی پاریزی، محمد ابراهیم (۱۳۸۲). پیغمبر دزدان. تهران: نشر علم. ص. ۶۲۵. پارامتر |تاریخ بازیابی= نیاز به وارد کردن |پیوند= دارد (کمک)
بروگش، هاینریش (۱۳۸۹). سفری به دربار سلطان صاحبقران. ترجمهٔ حسین کردبچه. تهران: اطلاعات. ص. ۶۰۱. پارامتر |تاریخ بازیابی= نیاز به وارد کردن |پیوند= دارد (کمک)
ناطق، هما (۱۳۹۱). عدل مظفری. ص. ۶. دریافت‌شده در ۲۲ ژانویه ۲۰۱۸.
ویلس، چارلز جیمز (۱۳۶۸). ایران در یک قرن پیش، سفرنامهٔ دکتر ویلز. ترجمهٔ غلامحسین قراگوزلو. تهران: اقبال. ص. ۲۴۴. دریافت‌شده در ۲۲ ژانویه ۲۰۱۸.
هدایت، مهدی‌قلی (۱۳۶۱). خاطرات و خطرات. تهران: کتابفروشی زوار. ص. ۱۰۸. پارامتر |تاریخ بازیابی= نیاز به وارد کردن |پیوند= دارد (کمک)
| ن ب وروش‌های اعدام | ن ب وروش‌های اعدام |
| --- | --- |
روش‌های اعدام امروزی:  سر بریدن  صندلی الکتریکی  اتاق گاز  به دار آویختن  تزریق کشنده  تیرباران  سنگسار  سلاخی‌کردن  خفه‌کردن با نیتروژن 
روش‌های اعدام در گذشته:  چارمیخ  اعدام با جوشاندن  اعدام با چرخ خردکننده  زنده سوزاندن  له‌کردن  دریدن دستگاه گوارش  مثله‌کردن  مردزدایی  اعدام با فیل  پوست‌کندن  چهارمیل کردن  اره‌کردن عضوهای بدن  اعدام با توپ 
موارد مرتبط:  بزه  بخش اعدامی‌ها  آخرین وعده غذا  کیفرشناسی 
سرکوب شورش هندیان به دست انگلیسی‌ها، اثر واسیلی ورشچگین ح. ۱۸۸۴.
نسخهٔ اصلی این نقاشی امروزه مفقود است و گفته می‌شود که دربار بریتانیا آن را خریده و نابود کرده‌است. در این نقاشی یونیفرم‌های سربازان انگلیسی در شورش‌های ۱۸۵۷ در هند اشتباه کشیده شده‌است. از یونیفرم‌های به تصویر کشیده‌شده در اواخر قرن نوزدهم استفاده می‌شد.
به توپ بستن یک محکوم در ایران، عکسی از آنتوان سوریوگین.
تاریخچه مختصرتر زمان

| 0 | 1 |
| --- | --- |
تصویر جلد چاپ اول: تصویر جلد چاپ اول
نویسنده(ها): استیون هاوکینگ، لئونارد ملودینو
کشور: ایالات متحده آمریکا
زبان: انگلیسی
موضوع(ها): گیتی
انتشار: ۲۰۰۵
شمار صفحات: ۱۷۶
شابک: شابک ‎۰−۵۵۳−۸۰۴۳۶−۷
تاریخچه مختصرتر زمان (به انگلیسی: A Briefer History of Time) یک کتاب علم به زبان ساده نوشته استیون هاوکینگ فیزیکدان انگلیسی و لئونارد ملودینو، فیزیکدان آمریکایی است که در سال ۲۰۰۶ منتشر شد.
این کتاب نسخه به روز شده و بازنویسی شده کتاب تاریخچه مختصر زمان هاوکینگ در سال ۱۹۸۸ است. هاوکینگ و ملودینو در این کتاب مکانیک کوانتومی، نظریه ریسمان، نظریه مه‌بانگ و موضوعات دیگر را به شیوه ای قابل فهم تر برای عموم ارائه می‌کنند. این کتاب با موضوعات تازه کشف شده به روز شده و موضوعات تکراری در سراسر کتاب را با جزئیات بیشتر به اطلاع می‌رساند.
میهو ناکایاما

| میهو ناکایاما | میهو ناکایاما |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱ مارس ۱۹۷۰ ساکو، ناگانو، ژاپن
درگذشت: ۶ دسامبر ۲۰۲۴ (۵۴ سال) شیبویا-کو، توکیو، ژاپن
ملیت: ژاپنی
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۵–۲۰۲۴
همسر(ها): هیتوناری تسوجی (۲۰۱۴–۲۰۰۲)
فرزندان: ۱
پیشه موسیقی: پیشه موسیقی
ناشر(ان): کینگ رکوردز
 :  
میهو ناکایاما (به ژاپنی: 中山美穂 Miho Nakayama)؛ زادهٔ ۱ مارس ۱۹۷۰ – درگذشتهٔ ۶ دسامبر ۲۰۲۴) بازیگر، مدل، و خواننده اهل ژاپن بود.
چک چگ

| چک چگ | چک چگ |
| --- | --- |
روستا: روستا
چک چگموقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانچک چگچک چگ (استان فارس)نمایش نقشه استان فارس: چک چگموقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانچک چگچک چگ (استان فارس)نمایش نقشه استان فارس
مختصات: ۲۷°۴۹′ شمالی ۵۲°۳۰′ شرقی﻿ / ﻿۲۷٫۸۱۷°شمالی ۵۲٫۵۰۰°شرقی﻿ / 27.817; 52.500: مختصات: ۲۷°۴۹′ شمالی ۵۲°۳۰′ شرقی﻿ / ﻿۲۷٫۸۱۷°شمالی ۵۲٫۵۰۰°شرقی﻿ / 27.817; 52.500
کشور: ایران
استان: فارس
شهرستان: مهر
بخش: بخش اسیر
دهستان: دشت لاله
جمعیت: ۴۰ نفر (سرشماری ۹۵)
چک چک، روستایی از توابع بخش اسیر شهرستان مهر در استان فارس ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان دشت لاله قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۹ نفر (۱۳خانوار) بوده‌است.
دانکن لمانت

| دانکن لمانت | دانکن لمانت |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۷ ژوئن ۱۹۱۸ لیسبون
درگذشت: ۱۹ دسامبر ۱۹۷۸ (۶۰ سال) رویال تانبریج ولز
ملیت: بریتانیا
سال‌های فعالیت: ۱۹۵۰–۱۹۷۸
دانکن لمانت (انگلیسی: Duncan Lamont؛ ۱۷ ژوئن ۱۹۱۸ – ۱۹ دسامبر ۱۹۷۸) هنرپیشه اهل کشور بریتانیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۸ میلادی فعالیت می‌کرد.
مرگ

او بر اثر حمله قبلی درگذشت.
فیلمشناسی

شورش در کشتی بونتی
بن هور
نبرد بریتانیا
مردی به لباس سفید
داستان دو شهر
نگرش مذهبی ویلیام شکسپیر

ویلیام شکسپیر (گالری ملی پرتره (لندن))، در پرتره معروف چاندوس
نگرشِ مذهبیِ ویلیام شکسپیر موضوع بحث‌های علمی جاری است که قدمت آن به بیش از ۱۵۰ سال پیش می‌رسد. فرض کلی در مورد وابستگی مذهبی ویلیام شکسپیر این است که او عضوِ کلیسای انگلستان بود. با این حال، بسیاری از محققان بر اساس تجزیه و تحلیل سوابق تاریخی و آثار منتشرشده‌اش، در مورد اعتقادات مذهبی شخصی او گمانه‌زنی کرده‌اند و ادعا می‌کنند که خانوادهٔ شکسپیر احتمالاً گرایشِ کاتولیک داشته و خودش نهانی کاتولیک بوده است.
وابستگیِ مذهبی شناخته‌شدهٔ شکسپیر

شکسپیر و خانوادهٔ نزدیکش از کلیسای مستقر انگلستان پیروی می‌کردند. هنگامی که شکسپیر جوان بود، پدرش، جان شکسپیر، در چندین دفتر شهرداری انتخاب شد، که به عنوان یک بخشدار خدمت می‌کرد و در دوره‌ای به عنوان ضابط، قاضی ارشد شورای شهر به اوج خود رسید، که همه اینها مستلزم عضویت کلیسا بود. و در سفیدکاری تصاویر کاتولیک در کلیسای صنفی صلیب مقدس شرکت کرد.
غسل تعمید شکسپیر و خواهران و برادرانش در فهرست کلیسای محلّه ثبت شد، و همچنین تولد سه فرزندش و دفن اعضای خانواده او نیز ثبت شد. برادرش ادموند، که به دنبال او به لندن رفت و در آنجا درگذشت، در سنت سیویور در ساوت‌وارک «با صدای ناقوس بزرگ» به خاک سپرده شد، که احتمالاً هزینه‌اش را شکسپیر پرداخت. او به عنوان اجاره‌دهنده عشر کلیسا در استراتفورد، پیشوای غیر روحانی کلیسا بود. او و همسرش را در کلیسا به خاک سپردند و بنای یادبودی که شامل نیم تنه شاعر بود در دیوار شمالی طاقچه نصب شد.
شکسپیر دو بار در پرداخت مالیات خود برای کلیسای سنت هلن، بیشاپسگیت، لندن، جایی که نام او برای سال ۱۵۹۶/۱۵۹۶ فهرست شده است، ناکام ماند، و او در فهرست سالانه ساکنان کلیسای کلینک (سنت هلن) نیست. Saviour's) توسط افسرانی که برای جمع‌آوری ژتون‌های خریداری شده توسط کلیساها برای عید پاک که اجباری بود، گردآوری شده است. توضیحی توسط مورخ والتر گادفری ارائه شده است، که نشان می‌دهد نکول نمایشنامه‌نویس در Bishopsgate صرفاً به این دلیل بود که او در پایان آن سال به کلیسای کلینک نقل مکان کرده بود، جایی که مالیات‌ها توسط مالک زمین (اسقف وینچستر) جمع‌آوری می‌شد. و نه مسئولان بخش. اسقف سپس مبلغ معوقه را «به منظور سهولت» به محله سابق شکسپیر واریز کرد.
خانوادهٔ شکسپیر

در سال ۱۵۵۹، پنج سال پیش از تولّدِ شکسپیر، دستگاه مذهبی الیزابتی سرانجام کلیسای انگلستان را از کلیسای کاتولیکِ رم جدا کرد. در سال‌های بعد، فشار شدیدی بر کاتولیک‌های انگلستان وارد شد تا اعمال کلیسای انگلستان را بپذیرند، و قوانین انصراف هر خدمتی را که در کتاب نمازنامه عام یافت نمی‌شود، از جمله مراسم عشای کاتولیک رومی، غیرقانونی اعلام کرد. در دوران حیات شکسپیر مقاومت آرام و، در عینِ حل، چشمگیری برابرِ اصلاحاتِ تحمیلی بود. بعضی از محققان با استفاده از شواهد تاریخی و ادبی استدلال کرده‌اند که شکسپیر یکی از این مخالفان بوده است. روآن ویلیامز، اسقف اعظم سابق کانتربری، فکر می‌کند که شکسپیر «پیشینه کاتولیک ناپسند» داشته است.
برخی از محققان همچنین بر این باورند که شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد چند نفر از اعضای خانواده شکسپیر کاتولیک‌های مخالف بودند. قوی‌ترین شواهد، رساله‌ای است که به کاتولیکیسم مخفیانه اعتراف می‌کند که توسط جان شکسپیر، پدر شاعر امضا شده است. این تراکت در قرن هجدهم در تیرهای خانه ای یافت شد که زمانی متعلق به جان شکسپیر بود و توسط محقق معتبر ادموند مالون مشاهده و توصیف شد. مالون بعداً نظر خود را تغییر داد و اعلام کرد که فکر می‌کند این تراکت جعلی است. اگرچه این سند از آن زمان گم شده است، آنتونی هولدن می‌نویسد که عبارت گزارش شده مالون از تراکت به وصیت نامه ای که توسط چارلز بورومئو نوشته شده و توسط ادموند کمپیون در انگلستان منتشر شده است، مرتبط است، که نسخه‌هایی از آن هنوز به زبان ایتالیایی و انگلیسی وجود دارد. با این حال، تحقیقات دیگر نشان می‌دهد که عهدنامه بورومئو یک مصنوع قرن هفدهمی است (در اولین قدمت آن به سال ۱۶۳۸ برمی‌گردد)، برای انجام کارهای تبلیغی چاپ نشده است و هرگز نمی‌توانست در اختیار جان شکسپیر باشد. از سال ۲۰۲۴، تحقیقات جدید این تراکت را به خواهر ویلیام، جوآن (۱۵۶۹–۱۶۴۶) نسبت داده است که می‌تواند آن را یک کپی واقعی از سند بورومئو کند. جان شکسپیر به‌عنوان کسی که در مراسم کلیسا شرکت نمی‌کرد، ذکر شد، اما به گفته کمیسیون‌ها، این «به دلیل ترس از روند بدهی» بود، نه به این دلیل که او یک انصراف دهنده بود.
مادر شکسپیر، مری آردن، عضوی از یک خانواده مشخص و مصمم کاتولیک در وارویک شایر بود. در سال ۱۶۰۶، دخترش سوزانا به عنوان یکی از ساکنان استراتفورد که در عید پاک موفق به گرفتن عشای ربانی (انگلیسی) نشد، که ممکن است حاکی از همدردی با کاتولیک‌ها باشد، ثبت شد. با این حال، ممکن است نشانه ای از همدردی‌های پیوریتن نیز باشد. سوزانا، طبق برخی اظهارات، یک گرایش پیوریتانیستی بود.