چارلستون در جنگ داخلی آمریکا
سالهای اولیه جنگ

بر اساس سرشماری سال ۱۸۶۰، چارلستون بیست و دومین شهر بزرگ ایالات متحده با ۴۰٫۵۲۲ نفر جمعیت بود. همان‌طور که آتش‌سوزی واشینگتن در سال ۱۸۱۴ نشان داد، شهرهای ساحلی آمریکا در برابر ناوگان متخاصم آسیب‌پذیر بودند. جمهوری ساحلی اقیانوس اطلس شروع به ساختن مجموعه ای از قلعه‌های قابل توجه کرد. فورت سامتر مشهورترین آنها در بندر چارلستون است. همچنین مجموعه ای از دژها و سنگرهای کوچکتر و قدیمی برای محافظت از آن در برابر هرگونه کشتی دشمن وجود داشت.
پس از انتخاب آبراهام لینکلن، کارولینای جنوبی یک کنوانسیون ویژه در چارلستون تشکیل داد تا بار دیگر در مورد اینکه آیا ماندن کارولینای جنوبی در اتحادیه منطقی است، بحث کند. نارضایتی طولانی او از دولت فدرال و دیدگاه بسیاری از شهروندان شمالی در مورد برده داری. آنها معتقد بودند که دیدگاه‌های اعلام شده رئیس‌جمهور منتخب جدید، لغو را به عنوان یک هدف احتمالی دولت وی مطرح کرده‌است. در ۲۰ دسامبر ۱۸۶۰، کنوانسیون جدایی به جدایی کارولینای جنوبی از اتحادیه رای داد. به عنوان اولین ایالتی که این کار را انجام داد، آنها همچنین اعلامیه علل فوری را صادر کردند که در آن تصمیم او برای جدایی از شرکت از ایالت‌های خواهر سابقش توضیح داده شد. با مصالحه میسوری در سال ۱۸۲۰، دفاع از برده داری، بیش از تعرفه‌ها یا حقوق ایالت‌ها، اصلی‌ترین عامل در ایجاد بخشی در کارولینای جنوبی بود. کنوانسیون جدایی اعلام کرد:
ما تأیید می‌کنیم که این اهداف که این دولت برای آن تأسیس شده بود شکست خورده‌است و خود دولت نیز با اقدامات دولتهای غیر برده دار آنها را مخرب کرده‌است. این کشورها حق تصمیم‌گیری در مورد مناسب بودن نهادهای داخلی ما را بر عهده گرفته‌اند. و حق مالکیت تأسیس شده در پانزده ایالت را که توسط قانون اساسی به رسمیت شناخته شده‌است، نفی کرده‌اند. آنها نهاد برده داری را گناهکار دانسته‌اند. آنها اجازه برقراری آشکار جوامعی را در اختیار خود قرار داده‌اند که هدف آنها اخلال در آرامش و تخریب اموال شهروندان سایر کشورها است. آنها هزاران برده ما را تشویق و کمک کرده‌اند تا خانه‌های خود را ترک کنند. و کسانی که باقی مانده‌اند، توسط فرستادگان، کتابها و تصاویر به شورش خشونت‌آمیز تحریک شده‌اند.
سفیدپوستان جنوبی از شورش مردم بردگی می‌ترسیدند. در سال ۱۸۶۰، نیمی از جمعیت کارولینای جنوبی سیاه‌پوست بودند.
پس از جدایی از اتحادیه در دسامبر، شبه نظامیان کارولینای جنوبی قلعه پینکنی و چارلستون آرسنال و ذخایر تسلیحاتی و مهمات آنها را تصرف کردند. در ۹ ژانویه ۱۸۶۱، دانش آموزان سیتادل کشتی تجاری ستاره غرب را که در حال ورود به بندر چارلستون بود، شلیک کردند. غرور محلی باعث می‌شود برخی اینها را اولین عکس‌های جنگ داخلی بدانند. این کشتی توسط دولت بوکان با کمک‌های مردمی و مواد اولیه برای پادگان کوچک فورت سامتر ارسال شده بود. همان‌طور که ایالت‌های جدید کنفدراسیون آمریکا در اواخر زمستان به وجود آمدند، قلعه‌های قدیمی و متروکه در اطراف چارلستون بازسازی شدند تا بر قلعه عظیم، هرچند کامل نشده، تمرکز کنند. درست در زمان افتتاح لینکلن، رئیس جدید کنفدراسیون، جفرسون دیویس، ژنرال بوورگارد لوئیزیانا را به فرماندهی محاصره مجازی قلعه جزیره منصوب کرد. از سوی دولت جدید لینکلن مطلع شد که یک کشتی عرضه‌کننده غذا، بدون غذا و بدون مهمات، باید قلعه را دوباره ذخیره کند، رئیس‌جمهور دیویس، پس از مشورت با کابینه خود، در ۹ آوریل دستور داد تا قبل از تأمین مجدد قلعه، آن را کاهش دهند.
در ۱۲ آوریل، ساعت ۳:۲۰ صبح، پس از آخرین تلاش برای تسلیم پادگان اتحادیه، سرهنگ رابرت چستنات، CSA، سرگرد رابرت اندرسون، ایالات متحده را مطلع کرد که در یک ساعت باتری‌هایی که توسط سرتیپ پیر GT Beauregard فرماندهی می‌شوند، آتش می‌گیرند. به اندرسون، که استاد توپخانه در وست پوینت بود، از پیامدهای این امر آگاه بود، به شدت تحت تأثیر این اعلامیه قرار گرفت. همان‌طور که بارها در چهار سال آینده اتفاق می‌افتد، رهبران درگیر یکدیگر را به خوبی می‌شناختند. بورگارد، در وست پوینت ، دستیار اندرسون بود. پس از بمباران ۳۴ ساعته، سرگرد روبرت اندرسون قلعه را تسلیم کرد.
در طول بسیاری از جنگ، دانشجویانی از سیتادل، مؤسسه نظامی کارولینای جنوبی، همچنان به ارتش کنفدراسیون کمک می‌کردند تا در استخدام سربازان، تولید مهمات، حفاظت از انبارهای اسلحه و محافظت از اسرای اتحادیه کمک کنند.
در ۱۱ دسامبر ۱۸۶۱، آتش‌سوزی گسترده ۱۶۴ هکتار از شهر را سوزاند و کلیسای سنت جان و سنت فینبار، کلیسای جامع دایره ای و سالن مؤسسه کارولینای جنوبی و نزدیک به ۶۰۰ ساختمان دیگر را نابود کرد. بسیاری از آسیب‌ها تا پایان جنگ بدون ترمیم باقی ماند. آموس گادسدن، برده سابق، گفت که این کار توسط یک بالون آغاز شد در حالی که نیروهای اتحادیه و کنفدراسیون در طرف مقابل رودخانه اردو زده بودند.
در ژوئن ۱۸۶۲، یک نبرد کوچک اما مهم در Secessionville، جیمز آیلند امروزی، کارولینای جنوبی، منجر به عقب راندن نیروهای اتحادیه توسط نیروهای بسیار کوچکتر کنفدراسیون شد. این پیروزی باعث ایجاد کودتای تبلیغاتی در شهر شد و آن را از خطر حمله زمینی نجات داد. تا آخرین مرحله جنگ، شهر دوباره در معرض چنین تهدیدی قرار نمی‌گرفت.