stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
نیما مسیحا
زندگی حرفه‌ای

نیما مسیحا در سال ۱۳۶۹، در پی یک فراخوان در روزنامه همشهری که تالار وحدت برای تکمیل گروه کر هنرجو می‌پذیرفت، شرکت کرد و به عنوان خواننده تنور شروع به خواندن کرد. او تا سال ۱۳۷۰ با گروه کر تالار وحدت بود و در این سال از این گروه جدا شد اما تا سال ۱۳۷۸ تمرینات خود را شخصاً و انفرادی ادامه داد. مسیحا زیر نظر حسین سرشار آواز و از گرگین موسیسیان تئوری موسیقی را آموخت.
وی در پی آشنایی با بابک بیات در سال ۱۳۷۷، کار در زمینهٔ موسیقی پاپ را آغاز کرد و با خواندن ترانهٔ پروانگی در فیلم دست‌های آلودهٔ سیروس الوند در سال ۱۳۷۸، خوانندگی را به‌طور رسمی دنبال کرد و این آهنگ باعث دیده شدن و شهرت وی شد.
سیروس الوند دربارهٔ این قطعه می‌گوید:
[...] تا اینکه نوبت به ساخت موسیقی فیلم دست‌های آلوده رسید؛ ترانه‌ای که با صدای نیما مسیحا و آهنگسازی بابک جایگاهی ماندنی را ازآن خود کرد. به گمانم کاری که بابک در ساخت موسیقی این فیلم انجام داد موفق‌ترین همکاری‌مان به شمار می‌آید [...] بابک برای خوانندگی ترانه، خشایار اعتمادی را پیشنهاد داد که من نپذیرفتم. گمان می‌کردم او از آقای اقبالی تقلید می‌کند هرچند که بعدها متوجه شدم بحث شباهت جنس صدای او درمیان است نه تقلید! من هم خوانندهٔ دیگری را پیشنهاد دادم که این مرتبه بابک قبول نکرد تا اینکه او جوانی را پیشنهاد داد که آن هم ابتدا مورد پسندم قرار نگرفت و گفتم از این جنس صداها در میهمانی‌ها بسیار شنیده می‌شود. با این همه قرار شد دو هفته بعد مراجعه کند تا صدای او را بشنوم، صدایش را که شنیدم تعجب کردم و البته بسیار لذت بردم، او نیما مسیحا بود. اتفاقاً کار خوبی هم از آب درآمد و مردم هم بسیار استقبال کردند و این انتخاب بابک بود که در نهایت نتیجه‌اش را به من ثابت کرد. او همواره به‌دنبال معرفی صداهای جدید به عرصه موسیقی بود و به همین خاطر هم بعد از انقلاب خوانندگان بسیاری با بابک همکاری داشتند، مردی که برخلاف دیگران همیشه به‌دنبال کشف صداهای تازه بود.‌
خواندن قطعه پرواز ممنوع به همراه حمید حامی در فیلم شبکه به کارگردانی ایرج قادری از دیگر فعالیت های این خواننده در عرصه سینما است.
مسیحا با آهنگ‌سازان مطرحی چون مجید انتظامی،شهرداد روحانی، بابک بیات و … همکاری داشته‌است.
آلبوم‌ها > شب سربی ۱۳۸۳

| نام ترانه | ترانه‌سرا | آهنگ‌ساز | تنظیم‌کننده |
| --- | --- | --- | --- |
| شب سربی | اکبر آزاد | اکبر آزاد | بهنام ابطحی |
| سبد سبد | جهانگیر صبری | جهانگیر صبری | بهنام ابطحی |
| عاشقانه | بابک روزبه | عباس لطیفی | عباس لطیفی |
| باغ خاکستر | ایرج جنتی عطایی | علی موثقی | علی موثقی |
| دریغ | جهانگیر صبری | جهانگیر صبری | پدرام مرندیز |
| غربت | پیام پارسا | علی موثقی | علی موثقی |
| نوبت عاشقی | اکبر آزاد | اکبر آزاد | فیروز ویسانلو |
| مهتاب | جهانگیر صبری | جهانگیر صبری | پدرام مرندیز |
آلبوم‌ها > توهم ۱۳۹۰

| نام ترانه | ترانه‌سرا | آهنگ‌ساز | تنظیم‌کننده |
| --- | --- | --- | --- |
| توهم | بابک صحرایی | پوریا حیدری | پوریا حیدری |
| بارون دلتنگی | بابک صحرایی | امین قباد | پوریا حیدری |
| احساس | بابک صحرایی | نیکان ابراهیمی | نیکان ابراهیمی |
| رگبار | بابک صحرایی | بابک بیات | باربد بیات |
| دلم گرفته | بابک صحرایی | میلاد اکبری | پوریا حیدری |
| بومی | بابک صحرایی | امین قباد | پوریا حیدری |
| گل مریم | بابک صحرایی | امین قباد | پوریا حیدری |
| دلواپسم نباش | بابک صحرایی | امیرعباس حسن‌زاده | پوریا حیدری |
| نازنینم خداحافظ | بابک صحرایی | بابک بیات | باربد بیات |
تک‌آهنگ‌ها

| نام ترانه | ترانه‌سرا | آهنگ‌ساز | تنظیم‌کننده | انتشار |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| پروانگی | پیام پارسا | بابک بیات | بابک بیات | پاییز ۱۳۷۸ |
| ماهی نقره‌ای | سعید امیراصلانی | محمدرضا چراغعلی | محمدرضا چراغعلی | بهار ۱۳۷۹ |
| قحطی خورشید | محمدعلی معلم دامغانی | امیر بکان | امیر بکان | پاییز ۱۳۷۹ |
| علمدار طوفان | عبدالجبار کاکایی | علی موثقی | علی موثقی | ۱۳۸۰ |
| اتانازی | مولانا | امید سیاره | امید سیاره | ۱۳۸۰ |
| شب کویر | آزیتا قاسمی | داریوش تقی‌پور | داریوش تقی‌پور |  |
| اتفاق | افشین مقدم | فواد حجازی | فواد حجازی |  |
| منو از حادثه رد کن (کلانتر ۳) | عبدالجبار کاکایی | پالیز شامحمدی | پالیز شامحمدی |  |
| از کی بپرسم | بابک صحرایی | فرزاد فتاحی | فرزاد فتاحی |  |
| آذرخش | بابک صحرایی | حمیدرضا یراقچیان | حمیدرضا یراقچیان |  |
| سوءظن | مهشاد عرب | علیرضا قرایی‌منش | رضا تاجبخش |  |
| آزادی | حامد صوفی‌پور | علیرضا قرایی‌منش | رضاتاجبخش |  |
| پرواز ممنوع (با حامی) | بابک صحرایی | ستار اورکی | ستار اورکی |  |
| بر فراز آسمان‌ها (بازخوانی) | اردلان سرفراز | شهرداد روحانی | رضا تاجبخش |  |
| احساس دل بستن | داوود رحمت‌الهی | علیرضا افکاری | معین راهبر |  |
| رویا | پویان بوترابی | علیرضا افکاری | معین راهبر |  |
| کولاک | بابک صحرایی | نیکان ابراهیمی | نیکان ابراهیمی |  |
| رمنس (روایت عاشقانه) | میثم یوسفی | رامین عبداللهی | رامین عبداللهی |  |
| احساس دل بستن (ریمیکس) | داوود رحمت‌الهی | علیرضا افکاری | ساسان سورانی |  |
| یه لحظه از تو | افشین مقدم | علیرضا افکاری | علیرضا افکاری |  |
| سر اومد زمستون | سعید سلطانپور |  | امیر شاهرخی |  |
| آغاز |  |  | نیکان ابراهیمی |  |
| عاشق‌ترین | محمدسعید میرزایی | علیرضا افکاری | علیرضا افکاری | ۱۳۹۶ |
| دنیا با تو | افشین یداللهی | علیرضا افکاری | سعید زمانی | ۱۳۹۷ |
| بی‌قرار | افشین مقدم | علیرضا افکاری | سعید زمانی | ۱۳۹۸ |
| عاشقی کردن با یه دیوونه | محمد تاج‌گردون | حسین قربانپور | مجتبی مصری و حسین کرمی | ۱۳۹۹ |
| پایان حرفات | افشین مقدم | علیرضا افکاری | آرمین رستگار | ۱۴۰۰ |
| آخرین امید | حسین غیاثی | علیرضا افکاری | بامداد امینی | ۱۴۰۳ |
| بی‌ عشق | حسین غیاثی | علیرضا افکاری | بامداد امینی | ۱۴۰۳ |
کیوبیکل

کیوبیکل‌های خالی در یک دفتر.
مدل سه‌بعدی کیوبیکل‌ها.
کیوبیکل (به انگلیسی: Cubicle) یک فضای کاری اداری نیمه بسته است که با پارتیشن‌هایی که معمولاً ۶–۵ فوت (۱٫۸–۱٫۵ متر) ارتفاع دارند از فضاهای کاری مجاور جدا می‌شود. هدف آن این است که کارکنان و مدیران اداری را از مناظر و سر و صداهای یک فضای کاری باز جدا کند تا بتوانند با حواس‌پرتی کمتری بر کار تمرکز کنند. کیوبیکل‌ها از عناصر ماژولار مانند دیوارها، سطوح کار، انبارک‌های سقفی، کشوها و قفسه‌ها تشکیل شده‌اند که بسته به نیاز کاربر می‌توان آن‌ها را پیکربندی کرد. نصب عموماً توسط پرسنل آموزش دیده انجام می‌شود، اگرچه برخی کیوبیکل‌ها اجازه می‌دهند تا تغییرات پیکربندی توسط کاربران بدون آموزشی خاص انجام شود.
کیوبیکل‌ها در دهه‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۲۰ میلادی معمولاً به رایانه، مانیتور، صفحه کلید و ماوس روی سطح کار مجهز بودند. کیوبیکل‌ها معمولاً یک تلفن رومیزی داشتند. از آنجایی که بسیاری از دفاتر از چراغ‌های فلورسنت بالاسری (سقفی) برای روشنایی دفتر استفاده می‌کنند، کیوبیکل‌ها ممکن است دارای چراغ یا سایر تجهیزات روشنایی اضافی باشند یا نباشند. اثاث دیگری که اغلب در کیوبیکل‌ها یافت می‌شود شامل صندلی‌های اداری و کمدهای بایگانی است.
کیوبیکل اداری توسط طراح و مخترع، رابرت پراپست در اسکاتس‌دیل، آریزونا برای شرکت هرمان‌میلر ایجاد شد و در سال ۱۹۶۷ میلادی با نام «دفتر اقدام II» منتشر شد. اگرچه کیوبیکل‌ها به دلیل یکپارچگی و بی‌حسی اغلب به عنوان نمادی از کار در یک محیط اداری مدرن در نظر گرفته می‌شوند، اما نسبت به محیط‌های کاری قبلی، که اغلب شامل میزهایی بودند که در ردیف‌هایی در یک اتاق باز ردیف شده بودند، درجه بیشتری از حریم خصوصی و شخصی‌سازی را برای کارمندان فراهم می‌کنند. آن‌ها این کار را با هزینۀ کمتری نسبت به دفاتر فردی و خصوصی انجام می‌دهند. در برخی از فضاهای کاری کیوبیکل اداری، کارمندان می‌توانند دیوارهای کیوبیکل خود را با پوستر، تصاویر و موارد دیگر تزئین کنند.
کیوبیکل را میز کیوبیکل، کیوبیکل اداری، ایستگاه‌کاری کیوبیکل یا به سادگی مکعب نیز می‌نامند. دفتر پر از کیوبیکل گاهی اوقات دریای کیوبیکل نامیده می‌شود و علاوه بر آن «غلاف‌ها» (مانند ۴-غلاف یا ۸-غلاف مکعب) یا یک مزرعۀ مکعب نامیده می‌شود. این عبارت اگرچه طنزآمیز است، اما معمولاً معانی منفی دارد. مزارع مکعب در صنایع متعددی از جمله: فناوری، بیمه و ادارات دولتی یافت می‌شوند.
ریشه‌شناسی

اصطلاح «کیوبیکل» از کلمۀ لاتین (Cubiculum) به معنای «حجرۀ خواب» گرفته شده است. این واژه در اوایل سدۀ ۱۵ میلادی در زبان انگلیسی استفاده می‌شد. در نهایت برای حجره‌های کوچک از همه نوع، و برای اتاق‌های کوچک یا فضاهای مطالعه با پارتیشن‌هایی که به سقف نمی‌رسند استفاده شد. مانند میز کارل قدیمی، کیوبیکل به دنبال ایجاد درجاتی از حریم شخصی برای کاربر است در عین حالی که کمترین فضا را در یک اتاق بزرگ یا متوسط اشغال می‌کند.
لطیفۀ طنزآمیز در نسخۀ ۱۸۷۰ میلادی مجلۀ پانچ، یا مجلۀ چاریواری لندن، از «کیوبیکل» در زمینۀ تبلیغات یک خوابگاه کالج استفاده می‌کند: «خوابگاه‌ها کیوبیکل‌های مجزا دارند.» به نظر می‌رسد که این لطیفه، واژۀ بیش از حد بلیغانه را به سخره می‌گیرد و می‌پرسد: «اما بمان، کیوبیکل چیست؟ آیا تا به حال در کیوبیکل خوابیده‌ایم؟ نه، ما می‌بایستی زودتر به خوابیدن بر روی دوچرخه فکر می‌کردیم.» در ادامه، مقاله به توضیح ریشۀ لاتین کلمۀ کیوبیکل و تعریف آن می‌پردازد.
در سال ۱۸۷۹ میلادی، کلمۀ «کیوبیکل» در اشاره به مهندسی برق ظاهر شد، به چیزی که امروزه به عنوان تابلو برق برای کلیدابزارها و مدارشکن قدرت شناخته می‌شود.
تاریخچه

پیش از استفادۀ گسترده از کیوبیکل‌ها که در دهۀ ۱۹۶۰ میلادی آغاز شد، کارمندان اداری اغلب روی میزهایی که در ردیف‌هایی در یک اتاق باز چیده شده بودند، کار می‌کردند، جایی که در معرض صداها و فعالیت‌های کسانی بودند که در اطرافشان کار می‌کردند.
دفتر اقدام I
مقالهٔ اصلی: دفتر اقدام
در سال ۱۹۶۰ میلادی، هرمان‌میلر شرکت تحقیقاتی هرمان‌میلر را به سرپرستی رابرت پراپست و نظارت جورج نلسون ایجاد کرد. مأموریت آن رسیدگی به مشکلات خود مبلمان نبود، بلکه حل مشکلات مربوط به استفاده از مبلمان بود. اولین پروژۀ بزرگ این شرکت ارزیابی «دفتر» بود که در طول سدۀ بیستم میلادی تکامل یافته بود، و به ویژه نحوۀ عملکرد آن در دهۀ ۱۹۶۰ میلادی. مطالعات پراپست شامل یادگیری در مورد روش‌های کار افراد در یک دفتر، نحوۀ انتقال اطلاعات و چگونگی تأثیر چیدمان دفتر بر عملکرد آن‌ها بود. پراپست با ریاضی‌دانان، روانشناسان رفتاری و انسان‌شناسان مشورت کرد.
پراپست از مطالعات خود به این نتیجه رسید که در طول سدۀ بیستم میلادی محیط اداری به‌ طور اساسی تغییر کرده است، به ویژه در رابطه با مقدار اطلاعات در حال پردازش. مقدار اطلاعاتی که یک کارمند باید تجزیه و تحلیل، سازماندهی و نگهداری کند، به طرز چشمگیری افزایش یافته بود. با وجود این، چیدمان اصلی دفتر شرکت تا حد زیادی بدون تغییر باقی مانده بود، با کارمندانی که پشت ردیف‌های میزهای سنتی در یک اتاق باز بزرگ و خالی از حریم شخصی نشسته بودند. مطالعات پراپست نشان داد که یک محیط باز در واقع ارتباطات بین کارمندان را کاهش می‌دهد و مانع ابتکار عمل شخصی می‌شود. در این مورد، پراپست اظهار داشت: «یکی از شرایط تاسف بار دفاتر امروزی، تمایل به ارائۀ فرمول یکسانی برای همه است». علاوه بر این، بدن کارمندان از ساعت‌های طولانی نشستن در یک وضعیت رنج می برد. پراپست به این نتیجه رسید که کارمندان اداری هم به حریم خصوصی و هم به تعامل نیاز دارند، بسته به اینکه کدام یک از وظایف خود را انجام می‌دهند.
در سال ۱۹۶۴ میلادی، پراپست و شرکت تحقیقاتی، طرحی را توسعه دادند که دفتر نلسون آن را در قالب دفتر اقدام I (ای‌او-I) اجرا کرد و آن را در ترکیب هرمان‌میلر معرفی کرد. ای‌او-I دارای میزها و فضاهای کاری با ارتفاع متفاوت بود که به کارگر اجازه می‌داد حرکت آزاد داشته باشد و موقعیت کاری را که به بهترین وجه برای این کار مناسب است در اختیار بگیرد. ای‌او-I به‌ طور ایده‌آل برای دفاتر کوچک حرفه‌ای که در آن مدیران و کارکنان اغلب با استفاده از اثاثیۀ یکسان در تعامل بودند، مناسب بود، اما برای دفاتر شرکت‌های بزرگ مناسب نبود. علاوه بر این، جمع‌آوری آن گران و دشوار بود. علیرغم کاستی‌های آن، نلسون جایزۀ آلکوآ را برای طراحی برنده شد و از ذکر سهم پراپست غافل شد.
تاریخچه > اولین حضورها

اولین دفاتری که طرح «دفتر اقدام» را به کار گرفتند در بانک فدرال رزرو نیویورک بودند که در سال ۱۹۶۳ میلادی با جورج نلسون و هرمان‌میلر قراردادی برای طراحی یک فضای اداری نوآورانه که می‌تواند کارایی را در یک منطقۀ کوچک به حداکثر برساند، منعقد کردند. نتیجه بر اساس سی‌پی‌اس (سیستم پانل جامع) نلسون بود و شامل «غلاف‌هایی» از چهار کیوبیکل بود که در یک الگوی صلیب شکسته چیده شده بودند، که هر یک دارای میز L شکل و انباری بالای سر بودند. عکس‌های باقی‌مانده از دفاتر بانک فدرال رزرو، طرحی را نشان می‌دهند که تفاوت چندانی با کیوبیکل امروزی ندارد. در سال ۱۹۶۴ میلادی این طرح برای کلینیک پزشکی زنان لافایت، ایندیانا مورد استفاده مجدد قرار گرفت. نلسون همچنین از این طرح در دفاتر طراحی نیویورک خود استفاده کرد.
تاریخچه > دفتر اقدام II

پس از فروش ضعیف ای‌او-I، پراپست و نلسون به تابلوی طراحی بازگشتند. برای چندین سال، پراپست و نلسون بر سر یک اختلاف نظر دربارۀ محیط کاری که به بهترین وجه برای کارمندان یک دفتر شرکت مناسب بود، با هم جنگیدند و نلسون در نهایت از پروژه کنار گذاشته شد. خروج نلسون باعث شد پراپست در مفهوم دفتری که قادر به تغییر دائمی متناسب با نیازهای در حال تغییر کارمند باشد، بدون نیاز به خرید اثاثیۀ جدید، و امکان شخصی‌سازی محیط کار، به کارمند اجازه دهد تا حدی از حریم خصوصی و توانایی شخصی‌سازی محیط کار را آزاد کند. بدون تأثیر بر محیط اطراف کارگران. پراپست تشخیص داد که مردم در یک منطقۀ قلمرویی که می‌توانند شخصی‌سازی کنند، سازنده‌تر هستند، اما همچنین به مناظر خارج از فضای خود نیاز دارند. کانسپت پراپست «پشتیبان» بود، یک تقسیم عمودی دو یا سه طرفه که قلمرو را تعریف می‌کرد و حریم خصوصی را بدون ممانعت از توانایی مشاهده یا مشارکت در رویدادهای اطراف (خارج از فضا) فراهم می‌کرد.
ای‌او-II مبتنی بر پراپست، حول واحد دیوار متحرک است که فضا را تعریف می‌کرد. این واحد همچنین از چندین مبلمان ایستگاه‌کاری که از فضای کار عمودی بهره می‌بردند، پشتیبانی می‌کرد. قطعات قابل تعویض، استاندارد و ساده برای مونتاژ و نصب بودند. مهم‌تر از آن، آن‌ها بسیار انعطاف‌پذیر بودند و به کارفرمایان اجازه می‌دادند تا محیط کار را با تغییر نیازها تغییر دهند. مجموعۀ ای‌او-II با موفقیت بی‌سابقه‌ای روبرو شد و سایر تولیدکنندگان به سرعت آن را کپی کردند. در سال ۱۹۷۸ میلادی، «دفتر اقدام II» به سادگی به «دفتر اقدام» تغییر نام داد و تا سال ۲۰۰۵ میلادی به فروش ۵ میلیارد دلاری دست یافت.
با وجود تبدیل شدن به موفق‌ترین پروژۀ هرمان‌میلر، نلسون خود را از هرگونه ارتباط با خط «دفتر اقدام II» رد کرد. در سال ۱۹۷۰ میلادی، او نامه‌ای به رابرت بلیک، که معاون طراحی و ارتباطات شرکت هرمان‌میلر شده بود، ارسال کرد و در آن «اثر غیرانسانی‌کنندۀ سیستم به‌عنوان یک محیط کاری» را توصیف کرد. او احساس خود را اینگونه خلاصه کرد:
نیازی نیست منتقدی با درک خاص باشد تا متوجه شود که ای‌او-II قطعاً سیستمی نیست که محیطی شاد برای مردم به‌ طور کلی ایجاد کند. اما برای برنامه‌ریزانی که به دنبال راه‌هایی برای جمع کردن حداکثر تعداد بدن هستند، برای «کارمندان» (در مقابل افراد)، برای «پرسنل»، زامبی‌های شرکتی، مردگان متحرک، اکثریت خاموش. یک بازار بزرگ.
تاریخچه > عصر اینترنت

در سال ۱۹۹۴ میلادی، طراح داگلاس بال، چندین تکرار از کلیپر یا سی‌اس-۱، یک میز «کپسول» که شبیه بدنۀ جلویی استریم‌لاین یک هواپیمای جنگنده بود، را طراحی کرد و ساخت. این میز به عنوان یک ایستگاه‌کاری کامپیوتری، دارای لوورها و یک سیستم تهویۀ یکپارچه و همچنین مجموعه‌ای از ویژگی‌های داخلی معمول برای میز ارگونومیک بود. یک فضای اداری مملو از این‌ها به جای کیوبیکل‌های سنتی مربع شکل، شبیه آشیانه‌ای پر از شبیه‌سازهای پرواز کوچک بود. این طرح برای مجموعۀ طراحی دائمی موزۀ طراحی در بریتانیا انتخاب شد.
بسیاری از مزارع مکعبی در طول رونق دات‌کام در سال‌های ۲۰۰۳–۱۹۹۷ میلادی ساخته شدند. بین سال‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۲ میلادی، آی‌بی‌ام با تولیدکنندۀ مبلمان اداری استیل‌کیس همکاری کرد و در بارۀ نرم‌افزار، سخت‌افزار و جنبه‌های ارگونومیک کیوبیکل‌ آینده (یا دفتر آینده) تحت نام «بلواسپیس» تحقیق کرد. آن‌ها چندین نمونۀ اولیه از این فضای کاری چند-صفحۀ-نمایش با فناوری پیشرفته تولید کردند و حتی یکی از آن‌ها را در والت دیزنی ورلد به نمایش گذاشتند. بلواسپیس چندین صفحۀ با قابلیت جابجایی در داخل و خارج، یک سیستم پروجکشن، روشنایی منفرد پیشرفته، کنترل‌های گرمایش و تهویه، و سیستم‌های پنهان شناسایی مهمان را ارائه می‌دهد.
تاریخچه > دفاتر پلان-آزاد

مقالهٔ اصلی: پلان آزاد
در طول دهه‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۱۰ میلادی، دفاتر پلان آزاد دوباره به عنوان پاسخی مدرن به کیوبیکل‌ها، با الهام از شرکت‌های فناوری در سیلیکون‌ولی، ظهور کردند. اگرچه پیشینۀ آن‌ها به پیش از کیوبیکل‌ها بازمی‌گردد ولی توسط معمارانی از جمله فرانک لوید رایت در سال ۱۹۳۹ میلادی مجدداً محبوب شدند، پلان‌های آزاد سدۀ بیست و یکم میلادی گاهی اوقات به عنوان یک «مد روز» توصیف می‌شوند. پلان‌های آزاد پیامدهای منفی بر بهره‌وری کارکنان، سلامت روان و سلامت دارند.
در سال ۲۰۲۰ میلادی، در نتیجه همه‌گیری کووید-۱۹، دفاتر پلان-آزاد مانند شرکت ترو منیوفکتورینگ (تولید واقعی) شروع به نصب پارتیشن‌های پلکسی‌گلس کردند. تقاضا بسیار بالا بود و مواد کمیاب بود. استفاده از پارتیشن‌های شیشه‌ای به عنوان یک صفحۀ محافظ نیز به‌ طور گسترده مورد استفاده قرار گرفت — اساساً یک بار دیگر پلان‌های آزاد را به کیوبیکل‌ها تقسیم کرد.
تأثیر بر جامعه

بعید است که هر یک از وسایل اداری دیگر به اندازۀ معرفی کیوبیکل اداری در دهۀ ۱۹۶۰ میلادی تأثیر اجتماعی داشته باشد، اگرچه نتیجۀ ورود کیوبیکل هنوز قابل بحث است.
نویسنده توماس هاین حدس زد که کیوبیکل به شکستن سقف شیشه‌ای زنان در دهۀ ۱۹۶۰ میلادی کمک کرد. از آنجایی که زنان می‌توانستند از «قلم‌های گاو نر» در ادارات باز تحت سلطۀ-مردان کنار گذاشته شوند، کیوبیکل‌ها به زنان اجازه می‌داد تا در پست‌های مدیریت میانی بدون ایجاد ناراحتی برای مردان ارتقا شغلی یابند.
نویسنده جفری جیمز از مجلۀ آی‌ان‌سی. نیز از طرفداران کیوبیکل‌ها است. جیمز استدلال می‌کند که کیوبیکل‌ها تنوع را در محل کار ترغیب می‌کنند، برخلاف پلان‌های طبقه آزاد که به ادعای او به نفع افراد دارای امتیاز اجتماعی است و محیطی ناراحت‌کننده برای دیگران ایجاد می‌کند. بنابراین، او ادعا می‌کند که فضاهای آزاد طبقات به‌طور سیستماتیک با تمرکز بر مردان جوان سفیدپوست به عنوان یک هنجار، سن‌گرایی، نژادپرستی، جنسیت‌گرایی و توانمندگرایی را تشویق می‌کنند. با این حال، کیوبیکل‌ها منجر به راحتی بیشتر و در نتیجه برابری بیشتر در محل کار می‌شود.
تفسیر فرهنگی در مورد کیوبیکل‌ها در دهۀ ۱۹۹۰ و اوایل دهۀ ۲۰۰۰ میلادی انجام شد. در شهرهای گران‌قیمت مانند نیویورک و لندن، پلان‌های طبقه آزاد محبوب شدند زیرا کیوبیکل‌های سنتی یا چیدمان اداری بسیار پرهزینه بودند. در سال ۱۹۸۹ میلادی، اسکات آدامز، کاریکاتوریست جنجالی، از طریق کمیک استریپ خود، دیلبرت، نقد خود را بیان کرد تا فرهنگ کیوبیکل را هجو کند. او یک کارمند شرکت فناوری اطلاعات را به تصویر کشید که در یک کیوبیکل کار می‌کند. در سال ۲۰۰۱ میلادی، او با شرکت طراحی آی‌دی‌ای‌او برای ایجاد «کیوبیکل نهایی دیلبرت» همکاری کرد. این شامل هر دو جنبۀ غریب رویکرد ماژولار و توجه به جزئیات ارگونومیک معمولاً نادیده گرفته شده مانند تغییر جهت نور با پیشرفت روز بود.
در سال ۱۹۹۱ میلادی، داگلاس کوپلند عبارت «قلم چاق‌کنندۀ-گوساله» را در رمان خود نسل ایکس: داستان‌هایی برای یک فرهنگ شتابان ابداع کرد. در سال ۱۹۹۹ میلادی، کیوبیکل‌ها در فیلم علمی-تخیلی ماتریکس به تصویر کشیده شدند، که در آن یک برنامه‌نویس که به عنوان یک هکر قاچاقی مشغول به کار است، روزهای خود را در یک کیوبیکل یکنواخت می‌گذراند. کمدی محیط اداره در سال ۱۹۹۹ میلادی گروهی از کارکنان فناوری اطلاعات بی‌حوصله را به تصویر می‌کشد که در کیوبیکل‌ها کار می‌کنند.
منابع کتابخانه‌ای

«شما به یک جامعه‌شناسی در کیوبیکل چه می‌گویید؟: (پاسخ، یک همکار)»، آدامز، اسکات؛ کانزاس سیتی، میزوری: انتشارات اندروز مک‌میل، ۲۰۰۲ میلادی.
«مزرعۀ مکعب»، بلاندن، بیل؛ برکلی: اپرس، ۲۰۰۴ میلادی.
«برنامه‌ریزی فضای اداری»، دافی، فرانسیس؛ کالین کیو؛ جان ورتینگتون، ویراستاران. لندن: مطبوعات معماری با مسئولیت‌محدود، ۱۹۷۶ میلادی.
«زندگی ارگونومیک: چگونه یک خانه و دفتر کاربر پسند ایجاد کنیم»، اینکلز، گوردون؛ نیویورک: سیمون و شوستر، ۱۹۹۴ میلادی.
«کتاب دفتر»، کلاین، جودی گراف؛ نیویورک: حقایق مربوط به فایل شرکت، ۱۹۸۲ میلادی.
«کیوبیکل‌ها: اشتباه بزرگ»، شلوسر، جولی؛ سی‌ان‌ان‌مانی‌دات‌کام، ۲۰۰۶ میلادی.
«مکعبی: تاریخچه مخفی محل کار»، ساوال، نیکیل؛ دابل‌دی، ۲۰۱۴ میلادی.
مجموعه‌ای از میزهای کارل مطالعه در یک کتابخانه.
یک کیوبیکل مرتفع در یک محیط شهری.
پیش از کیوبیکل‌ها: دفتر باز با میزهای چیده شده در ردیف‌ها، ۱۹۳۷ میلادی.
یک کیوبیکل در دفتر شرکت آی‌تی کاپژمینای در سائو پائولو.
پلان طبقه‌ای که کیوبیکل‌های تکراری و دسته‌بندی شده را نشان می‌دهد.
موگور ایسارسکو

| موگور ایسارسکو Grand Cross and Sash ranks of the Order of the Star of Romania | موگور ایسارسکو Grand Cross and Sash ranks of the Order of the Star of Romania |
| --- | --- |
۵۸مین نخست‌وزیر رومانی: ۵۸مین نخست‌وزیر رومانی
دوره مسئولیت ۱۶ دسامبر ۱۹۹۹ – ۲۸ دسامبر ۲۰۰۰: دوره مسئولیت ۱۶ دسامبر ۱۹۹۹ – ۲۸ دسامبر ۲۰۰۰
رئیس‌جمهور: امیل کنستانتینسکو ایون ایلیسکو
پس از: Alexandru Athanasiu (Acting)
پیش از: آدریان ناستاسه
Governor of the National Bank of Romania: Governor of the National Bank of Romania
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۲۸ دسامبر ۲۰۰۰: آغاز به کار  ۲۸ دسامبر ۲۰۰۰
پس از: Emil Iota Ghizari (ad interim)
دوره مسئولیت سپتامبر ۱۹۹۰ – دسامبر ۱۹۹۹: دوره مسئولیت سپتامبر ۱۹۹۰ – دسامبر ۱۹۹۹
پس از: Decebal Urdea
پیش از: Emil Iota Ghizari (ad interim)
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱ اوت ۱۹۴۹ ‏(۷۵ سال) درگشنه
ملیت: رومانی
حزب سیاسی: کنشگر سیاسی مستقل
محل تحصیل: Bucharest Academy of Economic Studies
موگور ایسارسکو (انگلیسی: Mugur Isărescu؛ زادهٔ ۱ اوت ۱۹۴۹) سیاست‌مدار اهل رومانی است. وی از ۱۶ دسامبر ۱۹۹۹ تا ۲۸ دسامبر ۲۰۰۰ نخست‌وزیر این کشور بود.
او فرماندار بانک ملی رومانی است، مقامی که از سپتامبر ۱۹۹۰ تاکنون در اختیار داشته است، به جز یک دوره یک‌ساله (۲۲ دسامبر ۱۹۹۹ تا ۲۸ دسامبر ۲۰۰۰) که در آن به عنوان نخست‌وزیر رومانی خدمت کرد. علاوه بر این، او همچنین عضو آکادمی رومانی است.
ایسارسکو دریافت‌کننده رتبه‌های صلیب بزرگ و ریسمان از نشان ستاره رومانی است.
خانواده سلطنتی رومانی به او عنوان «فرمانده افتخاری شوالیه نشان تاج» را اعطا کرده است.
دوران جوانی

ایسارسکو در دراگشانی، شهرستان ولنچا، رومانی متولد شد. پدر او معلم مدرسه بود که پس از تأسیس جمهوری خلق رومانی، در آکادمی مطالعات اقتصادی بخارست (ASE) تحصیل کرد، در دهه ۱۹۵۰ به عنوان مدیر بانکی کار کرد و سپس به مدت ۲۰ سال استاد حسابداری بود.
ایسارسکو در آکادمی مطالعات اقتصادی بخارست در رشته تجارت بین‌الملل تحصیل کرد و در سال ۱۹۷۱ فارغ‌التحصیل شد. او بین سال‌های ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۹ به عنوان استادیار در همین مؤسسه فعالیت کرد. در سال ۱۹۸۹، ایسارسکو پایان‌نامه دکترای خود را درباره سیاست‌های نرخ ارز تحت نظارت کوستین کریتسکو دفاع کرد.
او به مدت ۱۹ سال به عنوان پژوهشگر در مؤسسه اقتصاد بین‌الملل کار کرد. ایسارسکو دوره‌های متعددی را در ایالات متحده گذراند و چندین مقاله درباره اقتصاد سرمایه‌داری نوشت. او ادعا می‌کند که گویی ۲۰ سال برای لحظه سال ۱۹۹۰ آماده شده بود.
در این دوره، او با استفاده از چندین نام مستعار به سرویس‌های مخفی کمونیستی گزارش‌هایی ارائه می‌داد که درباره زنانی با مشکلات مختلف، همکاران در مؤسسه و خارجی‌هایی که ملاقات می‌کرد، بودند. یکی از نام‌های مستعاری که ایسارسکو برای امضای گزارش‌ها به سکوریتاته استفاده می‌کرد، «مانوله» بود.
در فوریه ۱۹۹۰، پس از انقلاب ۱۹۸۹ رومانی، او شروع به کار در وزارت امور خارجه کرد. در مارس ۱۹۹۰، به عنوان دبیر امور اقتصادی و پولی به سفارت رومانی در ایالات متحده اعزام شد و مسئولیت مدیریت روابط رومانی با صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی را بر عهده داشت.
او انتظار داشت که رومانی ظرف چند سال به کمک صندوق بین‌المللی پول نیاز پیدا کند، اما با شگفتی دریافت که دولت ذخایر ارزی خارجی را در عرض شش ماه به اتمام رساند. به همین دلیل، او در ژوئیه ۱۹۹۰ به رومانی فراخوانده شد تا ریاست بانک ملی را بر عهده بگیرد.
رئیس بانک ملی رومانی

در سپتامبر ۱۹۹۰، او توسط دولت رومانی به عنوان رئیس بانک ملی رومانی منصوب شد. در سال‌های اولیه، او چندین توافق‌نامه با صندوق بین‌المللی پول مذاکره کرد. مأموریت او توسط پارلمان رومانی در سال‌های ۱۹۹۱، ۱۹۹۸، ۲۰۰۴، ۲۰۰۹، ۲۰۱۴، ۲۰۱۹ و ۲۰۲۴ تمدید شد.
بر اساس مقاله‌ای از آکادمی رکوردهای جهانی، ایسارسکو در ۱۹ سال رهبری بانک ملی رومانی موفق شد هاله‌ای مرموز پیرامون سیاست‌های بانک ملی ایجاد و حفظ کند، و بسیاری اشاره کردند که دستور کار بانک از هر دولت رومانی مستقل باقی ماند. همان مقاله بیان می‌کند که بسیاری از تیم بانک ملی به خاطر نجات اقتصاد رومانی از فروپاشی مشابه بلغارستان، افزایش ذخایر طلا و یورو فراتر از نیازها، کاهش تورم به ارقام تک‌رقمی و معرفی لئوی جدید مورد تقدیر قرار می‌گیرند. در سال ۲۰۰۹، آکادمی رکوردهای جهانی او را به عنوان طولانی‌ترین فرماندار یک بانک مرکزی معرفی کرد.
او در یک سری از مباحثات قانونی مربوط به برخی قوانین حمایت از مصرف‌کنندگان، مانند «داتیو در سولوتیوم» و تبدیل فرانک سوئیس به لئوی رومانی، دخالت داشت. در این مباحثات، نقش برجسته‌ای ایفا کرد و به شدت از بانک‌ها در برابر بدهکاران رومانیایی حمایت کرد، به‌ویژه در دو سال آخر.
نخست وزیر رومانی

در سال ۱۹۹۹، از ایسارسکو خواسته شد که نخست‌وزیر رومانی شود، که او با این شرط پذیرفت که پس از پایان دوره نخست‌وزیری به بانک ملی بازگردد. رئیس‌جمهور وقت، امیل کانستنتینسکو، با این شرایط موافقت کرد و در ۱۶ دسامبر ۱۹۹۹، ایسارسکو به عنوان نخست‌وزیر رومانی سوگند خورد، اما تنها برای مدت یک سال، زیرا در نوامبر ۲۰۰۰، ائتلاف حاکم انتخابات را باخت.
در نوامبر ۲۰۰۰، ایسارسکو برای ریاست‌جمهوری رومانی کاندیدا شد، اما شکست سنگینی خورد و جایگاه چهارم را به دست آورد و تنها ۹٪ از آرا را کسب کرد. پس از آن، او به بانک ملی رومانی بازگشت و دوره دیگری را به عنوان فرماندار آغاز کرد.
اگرچه ایسارسکو تنها یک سال به عنوان نخست‌وزیر خدمت کرد، او به عنوان کسی که روند اصلاحات را آغاز کرده است شناخته می‌شود، روندی که بعداً توسط آدریان ناستازه و کالین پاپسکو-تاریچانو ادامه یافت. در دوران نخست‌وزیری او، در ۱۵ فوریه ۲۰۰۰، رومانی رسماً مذاکرات خود را با اتحادیه اروپا آغاز کرد (فرایندی که با درخواست رومانی در سال ۱۹۹۵ و تأیید کمیسیون اروپا در ۱۳ اکتبر ۱۹۹۹ شروع شده بود). به عنوان فرماندار بانک ملی رومانی، موگور ایسارسکو از سال ۱۹۹۰ تاکنون سیاست‌های اقتصادی رومانی را هماهنگ کرده است.
ایسارسکو چندین بار بین سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۲ به عنوان جایگزینی مناسب برای امیل بوک به عنوان نخست‌وزیر رومانی مطرح شد. اما او پیشنهاد رئیس‌جمهور باسانسکو را رد کرد و از پذیرش مجدد سمت نخست‌وزیری خودداری کرد تا به عنوان فرماندار بانک ملی رومانی باقی بماند.