stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
تمدن کورا–ارس
اقتصاد > سکونتگاه‌ها

شواهد باستان‌شناسی از ساکنان فرهنگ کُورا-آراکس نشان می‌دهند که سکونتگاه‌های باستانی در امتداد رودخانه هرازدان قرار داشتند، این موضوع را نقاشی‌های موجود در یک منطقه کوهستانی در غاری نزدیک به آن اثبات می‌کنند. ساختارها در سکونتگاه‌ها تفاوت زیادی نداشتند و تفاوت قابل توجهی از نظر اندازه یا ویژگی‌ها بین سکونتگاه‌ها مشاهده نمی‌شود، که این واقعیت‌ها نشان می‌دهند که احتمالاً در بخش بزرگی از تاریخ خود، این فرهنگ هرم اجتماعی پیشرفته‌ای نداشته است. برخی از سکونتگاه‌ها، دیوارهای سنگی داشتند. در میان سکونتگاه‌هایی با مساحت ۱ تا ۱۰ هکتار، سکونتگاه‌های مرکزی با دیوارهای سنگی و دیوارهای گل‌چینی احاطه شده بودند و حوضچه‌های مصنوعی در نزدیکی آن‌ها وجود داشته است. در دژ شنگاویت دیوارها با پایه‌های سنگی تقویت شده و دیوارهای مستطیلی و گذرگاه مخفی کاشی‌کاری شده به رودخانه هرازدان منتهی می‌شوند. مناطق شهری مرکزی، که با ساخت‌وساز فشرده مشخص می‌شوند (شنگاویت، موخرابلور و غیره)، با خانه‌های دیگر احاطه شده بودند.[نیازمند منبع]
کُورا-آراکس‌ها خانه‌های گل‌چینی می‌ساختند که ابتدا دایره‌ای شکل بودند، اما بعدها به طراحی‌های نیم‌مستطیلی تبدیل شدند که شامل ساختمان‌هایی با یک یا دو اتاق، چندین اتاق در اطراف فضایی باز یا طرح‌های خطی بودند. گل‌چینی از خاک رس شنی ساخته می‌شد و با استفاده از قالب‌ها در آفتاب خشک می‌شد. این ماده اصلی ساختمانی بود که از آن ۱۰ تا ۱۱ دیوار، معبد، ساختمان‌های مسکونی و اقتصادی و سازه‌های هیدرولیکی ساخته می‌شد. بنیادهای خانه‌ها از سنگ‌های رودخانه‌ای، سنگ‌های ترک‌خورده یا بازالت غیرپردازش‌شده ساخته می‌شدند که دیوارهای گل‌چینی بر روی آن‌ها ساخته می‌شد. ساختمان‌های دایره‌ای با قطر ۴ تا ۱۰ متر و پلان مستطیلی رایج بودند. این ساختمان‌ها سقف‌های مسطح از چوب داشتند و ساختمان‌های دایره‌ای سقف‌های ابتدایی از نوع هزاراشن داشتند که با آجرهای گل‌چینی پوشانده شده و با نی پوشانده شده بودند و یک سوراخ در وسط سقف برای نور و تهویه در نظر گرفته شده بود. کف‌ها از خاک فشرده بودند. همچنین کف‌هایی با گچ پوشانده شده تا ۱۰ سانتیمتر ضخامت داشتند و کف‌های قرمز رنگ یافت شده‌اند. نمونه‌هایی از تلاش‌ها برای زنده کردن دیوارهای خاکی یکنواخت با دکوراسیون و ترتیب شکل‌دار آجرهای رنگی مختلف و تزئین ظاهر یکنواخت دیوارها با رنگ‌های مختلف نیز در شنگاویت، موخرابلور در نخجوان، یانیک‌تپه و غیره یافت شده است.
در یک برهه از زمان[چه زمانی؟]، سکونتگاه‌ها و گورستان‌های این فرهنگ از دره‌های رودخانه‌ای پست به نواحی کوهستانی گسترش یافتند. اگرچه برخی از محققان پیشنهاد کرده‌اند که این گسترش نشان‌دهنده تغییر از کشاورزی به پرورش دام است و ممکن است دلیلی بر ورود گسترده هندواروپایی‌ها باشد، واقعیت‌هایی مانند اینکه سکونت در مناطق پست به‌طور مستمر ادامه داشت، تنها نشان می‌دهد که مردم این فرهنگ در حال تنوع بخشیدن به اقتصاد خود بودند تا کشاورزی محصولات و پرورش دام را در بر بگیرد.
شنگاویت یکی از مهم‌ترین سایت‌های فرهنگ کُورا-آراکس در منطقه کنونی ایروان در ارمنستان است. این منطقه از حدود ۳۲۰۰ پیش از میلاد (تقریبی) تا ۲۵۰۰ پیش از میلاد (تقریبی) مسکونی بوده است. در دوران برنز میانه، این مکان به صورت نامنظم استفاده می‌شد تا حدود ۲۲۰۰ پیش از میلاد. این شهر مساحتی بالغ بر شش هکتار را اشغال کرده بود که برای سایت‌های کُورا-آراکس بزرگ به حساب می‌آید.
اقتصاد > متالورژی

در نخستین مرحله فرهنگ کُورا–آراکس، فلزات کمیاب بودند. در مقایسه، سنت فلزکاری فرهنگ پیشین فرهنگ لیلاتپه بسیار پیشرفته‌تر بود. به ویژه پس از ۳۰۰۰ پیش از میلاد، استفاده از اشیای فلزی در سایت‌های کُورا-آراکس به‌طور چشمگیری افزایش یافت. همچنین تنوع آلیاژهای مس در این زمان افزایش یافت. قبر غنی یک زن در کواتسخه‌لا نمونه خوبی از این تغییرات است که شباهت زیادی به قبر شاهانه از آرسلان‌تپه دارد. استفاده از یک جزء آرسنیکی تا ۲۵٪ در اشیای مسی موجب تولید رنگ خاکستری براق و نقره‌ای شده بود؛ بنابراین ممکن است این آلیاژهای آرسنیکی بالا به منظور تقلید از نقره بوده باشند.
فرهنگ کُورا–آراکس توسعه متالورژی پیشرفته‌ای نشان داد که به شدت بر مناطق اطراف تأثیر گذاشته است. آنها مس، آرسنیک، نقره، طلا، قلع و برنز را پردازش می‌کردند.
محصولات فلزی آنها به‌طور گسترده‌ای توزیع شده بود، از سیستم‌های رودخانه‌ای ولگا، دنیپر و دون-دونتس در شمال تا سوریه و فلسطین در جنوب و آناتولی در غرب.
اقتصاد > سفالگری

سفالگری آنها متمایز بود. گسترش سفالگری آنها در امتداد مسیرهای تجاری به فرهنگ‌های اطراف، بسیار چشمگیرتر از هر یک از دستاوردهای داخلی‌شان بود. سفال‌ها به رنگ سیاه و قرمز رنگ‌آمیزی می‌شدند و از طرح‌های هندسی استفاده می‌کردند. نمونه‌هایی از این سفال‌ها تا جنوب سوریه و اسرائیل و تا شمال داغستان و چچن یافت شده است. گسترش این سفال‌ها، همراه با شواهد باستان‌شناسی، نشان می‌دهد که مردم کُورا-آراکس ممکن است از خانه‌های اصلی خود به بیرون مهاجرت کرده باشند و قطعاً دارای ارتباطات تجاری گسترده‌ای بوده‌اند. آمجاد جیموکا معتقد است که گسترش آنها به جنوب عمدتاً به میتانی و هوری‌ها مربوط می‌شود.
بر اساس گفته‌های جولیویو پالمی (۲۰۰۸)، سفال‌های قرمز-سیاه معمول در فرهنگ کُورا–آراکس از آناتولی شرقی نشأت گرفته و سپس به منطقه قفقاز منتقل شده است. اما این تأثیرات فرهنگی دوباره به آناتولی بازگشت و با سایر عناصر فرهنگی از قفقاز مخلوط شد.
روض یک سایت باستان‌شناسی بزرگ کُورا-آراکس در ایران است که در نزدیکی مرز ترکیه واقع شده است. این منطقه در دره‌ای باریک با ارتفاع ۱۹۰۵ متر از سطح دریا قرار دارد و در سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ حفاری شد. این سایت در مسیر تجاری بین ایران و آناتولی قرار داشت.
اقتصاد > موکاری

موکاری و شراب‌سازی از دوران‌های اولیه در این منطقه به‌طور گسترده‌ای انجام می‌شد. حتی موکاری به فرهنگ پیشین فرهنگ شولاوری-شومو بازمی‌گردد.
اولین شواهد از انگورهای اهلی شده در جهان در گادچریلی گورا، نزدیک به روستای ایمیری، در شهرداری مارنولی در جنوب شرقی جمهوری گرجستان پیدا شده است؛ تاریخ‌گذاری کربنی به حدود ۶۰۰۰ پیش از میلاد اشاره دارد.
هسته‌های انگور که به هزاره‌های چهارم-پنجم پیش از میلاد تعلق دارند، در شولاوری پیدا شدند؛ سایر هسته‌ها که به هزاره چهارم پیش از میلاد تعلق دارند نیز در خیزانات گورا پیدا شده‌اند—همه اینها در همان منطقه «شولاوری» در جمهوری گرجستان قرار دارند.
نظریه‌ای توسط استفان باتیوک مطرح شده است که ممکن است مردم کُورا-آراکس تکنولوژی کاشت انگور و شراب‌سازی را به هلال حاصل‌خیز—بین بین‌النهرین و مدیترانه شرقی—منتقل کرده باشند. گسترش فرم جام شراب، مانند نمونه‌هایی از خربت کرک، به وضوح با این مردم مرتبط است. همین امر در مورد ظروف سرامیکی بزرگ مورد استفاده برای تخمیر انگور نیز صدق می‌کند.
اقتصاد > مذهب

دست‌اندرکاران فرهنگ شنگاویت سیستم دینی پیچیده‌ای داشتند. در بخش مرکزی افق ساخت‌وساز سوم سکونتگاه موخرابلور، یک ساختار فضایی-حجمی کشف شد: یک برج با نقشه مستطیلی (۷٫۴×۵٫۵ متر) که با توف سخت ساخته شده بود، در بخش شرقی آن یک محراب بازالتی یکپارچه به طول ۳٫۹ متر قرار داشت. در نزدیکی این ساختار سنگی، ساختمان‌های گلی و گودال‌های خاکستر کشف شد که در آن‌ها خاکسترهای آتشگاه‌های مقدس جمع شده بود. بسیاری از بت‌های توفی و آتشگاه‌های گلی در سکونتگاه شنگاویت کشف شدند.
در سال ۲۰۱۲، یک سیستم مذهبی پیچیده کشف شد—اتاقی با نقشه مستطیلی که به‌طور خاص برای مراسم‌های مذهبی طراحی شده بود، در داخل آن یک محراب گلی با تزئینات برجسته در قسمت جلویی کشف شد. یک مجسمه بت در محراب قرار داشت و جام‌هایی برای قربانی‌کردن در جلوی آن گذاشته شده بود. در سمت راست از پله‌ها، که به اتاق نیمه‌زیرزمینی معبد منتهی می‌شد، دو حوض گلی کشف شد که در آن‌ها خاکسترهای آتش‌های مقدس نگهداری می‌شد. یک آویز بت‌مانند با نماد فالووسی در معبد پیدا شد که نماد شناسایی کشیش‌ها بود. اتاق مجاور این مجموعه، فعالیت‌های خانگی زمان را نشان می‌دهد. یک مجموعه مذهبی مشابه در سایت باستانی پولور (ساکیول) پیدا شد. در داخل سازه‌های مذهبی، آتشگاه‌های مذهبی از جنس سرامیک که مختص فرهنگ شنگاویت بودند، در جلوی محراب‌ها قرار داشتند. این آتشگاه‌ها قطرهایی تا یک متر داشتند، به طوری که لبه‌های فضای داخلی آن‌ها به شکل دماغه کشتی تقسیم می‌شد و پلتفرم‌های بالایی با رنگ قرمز نقاشی شده و با طرح‌های هندسی تزئین شده بودند. مجسمه‌های زنان و مردان و حیوانات پرستش‌شده مانند اسب‌ها، گاوها و قوچ‌ها در نزدیکی این آتشگاه‌ها پیدا شدند. معابد سیار به شکل هلال با پروتوم‌های قوچ، پایه‌های سه‌پایه و مجسمه‌های آویز به شکل فالووسی نیز ماهیت مذهبی داشتند.
اقتصاد > آداب خاک‌سپاری

یکی از حوزه‌های عمل مذهبی، مراسم خاک‌سپاری بود. خارج از سکونتگاه‌ها، قبرستان‌هایی در نزدیکی آن‌ها شکل گرفت. هم قبور فردی با دیوارهای خاکی و کاشی‌کاری، و هم قبور خانوادگی وسیع با دیوارهای سنگی کشف شد که در آن‌ها مردگان از خانواده‌های طبقات بالا به صورت متوالی دفن شده بودند. در مرحله نهایی این تمدن، دفن‌های جمعی انجام می‌شد که شامل قربانی‌های انسانی بود. این قبور حاوی تعداد زیادی آثار باستانی بودند که نشانه‌ای از طبقاتی شدن اجتماعی بودند.
رسم دفن ترکیبی است. قبور مسطح پیدا شده‌اند، اما قبور کُرگان قابل توجهی نیز وجود دارند که ممکن است توسط دولمن‌ها احاطه شده باشند. این امر به یک جمعیت قومی-زبانی ناهمگن اشاره دارد.[نیازمند منبع]
با تجزیه و تحلیل وضعیت در دوره کُورا-آراکس، ت.آ. آخمُدُف از عدم وحدت در بناهای جنایزی سخن می‌گوید، که او آن را در چارچوب یک فرهنگ واحد بسیار عجیب می‌داند؛ زیرا آداب خاک‌سپاری پایه‌های عمیق فرهنگ‌ساز را منعکس می‌کنند و تأثیر کمی از آداب خارجی می‌پذیرند. در این دوره، قبور غیرکُرگانی و کُرگانی، دفن‌ها در گودال‌های زمینی، در جعبه‌های سنگی و گپ‌ها، در لایه‌های زیرین زمین و روی آن‌ها، استفاده از دفن‌های گرد و مستطیلی، و تفاوت‌های قابل توجه در وضعیت معمول اجساد مشاهده می‌شود. گاهی وقت‌ها، مجموعه‌های دفنی فرهنگ کُورا-آراکس شامل سوزاندن اجساد نیز می‌شد.
در اینجا می‌توان به این نتیجه رسید که فرهنگ کُورا-آراکس به تدریج از طریق ترکیب چندین سنت فرهنگی، از جمله فرهنگ‌های باستانی قفقاز و سرزمین‌های اطراف، توسعه یافته است.
کُورا-آراکس معمولاً دارای کُرگان با اندازه‌های مختلف بودند، به طوری که کُرگان بزرگتر و ثروتمندتر اطراف کُرگان کوچکتر که حاوی ثروت کمتری بودند، قرار داشتند. این کُرگان همچنین شامل انواع مختلفی از مصنوعات فلزی بودند. این روند نشان‌دهنده ظهور نهایتاً یک سلسله‌مراتب اجتماعی مشخص است. عمل ذخیره‌سازی ثروت نسبتاً زیاد در کُرگان دفنی احتمالاً تأثیر فرهنگی از تمدن‌های قدیمی‌تر هلال حاصلخیز در جنوب بوده است.
در هزاره سوم پیش از میلاد، یک گروه خاص از تپه‌های فرهنگ کُورا-آراکس به دلیل ثروت خود برجسته هستند. این دوره آخرین مرحله توسعه فرهنگ مذکور بود. این تپه‌های دفنی به تپه‌های دوره مارتقوپی (یا مارتکُپی) معروف هستند. تپه‌های واقع در کرانه چپ رودخانه آلازانی اغلب ۲۰–۲۵ متر ارتفاع و ۲۰۰–۳۰۰ متر قطر دارند. این تپه‌ها شامل آثار هنری بسیار غنی هستند، مانند جواهرات طلا و نقره.
ترکیب قوم‌شناختی-زبانی

اگرچه مشخص نیست که در کُورا-آراکس چه زبان‌هایی رایج بودند، دو نظریه عمده وجود دارد که ارتباط آن با زبان‌های هوری-اورارتی یا زبان‌های آناتولی احتمالاً زبان‌های کارتولی و زبان‌های قفقازی شمال شرقی نیز در این منطقه صحبت می‌شده است.
قطعات سفال کُورا-آراکِس و اوبسیدیان از آثار شهر شنگاویت
فرهنگ کُورا–آراکِس ( ) و توزیع فرهنگ‌های باستان‌شناسی در اروپا و قفقاز پیش از ۳۰۰۰ پیش از میلاد و بعد از آن.
سفال
سفال سیاه کشف شده در شنگاویت قرن‌های ۲۹–۲۷ پیش از میلاد
تحلیل ترکیب کُورا-آراکس: ترکیبی از جمع‌آورندگان و شکارچیان قفقاز (CHG)، نئوولیتیک آناتولی (AN) و جمع‌آورندگان و شکارچیان غربی (WHG).
مهدی مطهرنیا

| مهدی مطهرنیا | مهدی مطهرنیا |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۴۴ کاشان
ملیت: ایران
شناخته‌شده برای: بنیانگذار اندیشکده آینده اندیشی سیمرغ
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): علوم سیاسی آینده‌پژوهی
محل کار: دانشگاه تهران دانشگاه آزاد اسلامی دانشگاه و پژوهشگاه عالی دفاع ملی و تحقیقات راهبردی اندیشکده آینده اندیشی سیمرغ موسسه مطالعات جهان معاصر
 :  
مهدی مطهرنیا (زادهٔ ۲۳ بهمن ۱۳۴۴) نویسنده، استاد دانشگاه، کارشناس و تحلیل‌گر مسائل سیاسی داخلی و بین‌الملل و نظریه‌پرداز سیاسی اهل ایران است.
مهدی مطهرنیا سال‌ها استاد دانشگاه آزاد اسلامی در واحدهای قم، تهران مرکز؛ تهران شمال و استاد مدعو در دانشگاه‌های تهران، عالی دفاع ملی و تحقیقات راهبردی، و صیاد شیرازی در رشته‌های علوم سیاسی، آینده پژوهی، جامعه‌شناسی، و مدیریت فرهنگی بوده است.
مطهرنیا از نظریه پردازان توسعه در ایران است و خود را تحول‌خواه می‌نامد. مطهرنیا علاوه بر تدریس سابقه چندین سال همکاری با دانشگاه آزاد اسلامی در سمت ریاست پژوهشکده علوم اجتماعی و انقلاب دانشگاه آزاد اسلامی و نیز مدیریت و سیاست‌گذاری بخش‌های محتوایی صدا و سیمای جمهوری اسلامی را در کارنامه خود دارد. او در زمینه علوم اجتماعی و سیاسی، آینده پژوهی، ارتباطات و رسانه‌ها و نیز امنیت و عملیات روانی صاحب کتاب و مقاله است. مفاهیمی چون «پرسمان» و «باریخ‌شناسی» و نظریه‌های «هارتلند بزرگ»، «اتاق شیشه‌ای» و «گوی بلورین» و «فلک بلورین یا آبگونه» (سه‌گانه‌های آبگینه) از آن اوست. وی مدتی نیز مدیر گروه آینده پژوهی انجمن علمی جامعه‌شناسی ایران، عضو شورا و اتاق فکر گروه آینده‌نگاری فرهنگستان علوم ایران و مسئول سرویس سیاسی مجله راه رشد بوده است.
زندگی

مهدی مطهرنیا در ۲۳ بهمن ۱۳۴۴ در کاشان به دنیا آمد. پدرش کارمند شرکت مخابرات و مادرش فرزند غلامرضا ناظم پور از بزرگان هیئت‌های مذهبی در بازار کاشان بود. وی در مدرسه معارفی کاشان دوران تحصیل ابتدایی را پشت‌سر نهاد. دوران تحصیل راهنمایی تا سوم متوسطه را در مدارس خاوری، ملا فتح‌الله و امام خمینی کاشان گذراند. بعد از مهاجرت به تهران، دیپلم خود را از دبیرستان دکتر شریعتی تهران گرفت. مطهرنیا در سال ۱۳۶۵ وارد دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران شد.
کارشناسی ارشد خود را در دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز سپری کرد و پس از آن به تدریس علوم سیاسی در دانشگاه پرداخت و دو سال بعد به عضویت هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی درآمد. او دکترای خود را از دانشگاه هاوایی دریافت کرد که با توجه به عدم اعتبار این دانشگاه در ایران، مدرکش مورد قبول وزارت علوم واقع نشد. وی سپس دوره دکترای آینده پژوهی را در دانشگاه بین‌المللی قزوین گذراند و از رسالهٔ خود با عنوان «رسانه‌های آینده و نقش آن‌ها در جنبش‌های نوین اجتماعی» دفاع کرد.اگر اجازه بدهند  مردم را سیاسی  تربیت  کنند، مردان بزرگ و سیاستمدار سالم تحویل اجتماع خواهد شد.
کتاب‌ها

قدرت، انسان، حکومت؛ ۱۳۶۸، ناشر: نویسنده؛ با مقدمه دکتر حسین بشیریه
باریخ‌شناسی سیاسی/ تألیف مهدی مطهرنیا؛ با مقدمه هاشمی‌رفسنجانی
بازنگری قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران (الزامات و سناریوهای پیش رو) مؤلفان: حسن نعیم‌آبادی، مهدی مطهرنیا، رضا پریزاد ۱۴۰۲
مقدمه‌ای بر جامعه‌شناسی «برای دانشجویان روان‌شناسی» مؤلفان: ماهین نقوی، مهدی مطهرنیا ۱۴۰۱
تبیینی نوین بر مفهوم قدرت در سیاست و روابط بین‌الملل؛ ناشر: وزارت امور خارجه ۱۳۷۸
درآمدی بر تحلیل پدیده‌های سیاسی؛ ۱۳۷۹
فرهنگ دفاع و دفاع فرهنگی؛ ناشر: وزارت دفاع ۱۳۷۸
مجاهد هنرمند؛ تحلیلی بر اندیشه، رفتار، و کنش‌های شهید چمران؛ ناشر: وزارت دفاع ۱۳۸۱
مقدمه ای بر تحلیلی بر ادبیات گفتمانی انقلاب اسلامی؛ ناشر: پرسمان ۱۳۸۰
تحلیلی بر گفتمان امنیت در جمهوری اسلامی ایران؛ ناشر: پرسمان ۱۳۸۰
چیستی و کیستی؛ ناشر: اندیشه‌های گوهربار ۱۳۸۰
مجاهد هنرمند، تحلیلی بر اندیشه، رفتار، و کنش‌های شهید چمران، ۱۳۸۱
پاسخ به رئیس‌جمهور؛ ناشر:انتشارات پرسمان؛۱۳۸۱
هویت، خشونت گریزی و توسعه پایدار در ایران؛ ناشر: بازار کتاب،۱۳۸۳
روسیه ۲۰۱۷؛ ناشر مرکز آینده پژوهی علوم و فناوری، ۱۳۸۶
کارکردهای رسانه‌های جمعی در جنگ‌های آینده، ارتش جمهوری اسلامی ایران، 1392
باریخ‌شناسی سیاسی؛ ناشر: سازمان انتشارات دانشگاه آزاد اسلامی، با مقدمه آیت‌الله هاشمی رفسنجانی ۱۳۹۶
آینده‌نگاری و آینده نُمایی انقلاب اسلامی؛ ناشر: سازمان انتشارات دانشگاه آزاد اسلامی ۱۳۹۶
آینده قدرت، انتشارات دانش پرور، ۱۳۹۶
الگوی تک چندقطبی و نظم نوظهور منطقه‌ای، مؤسسه مطالعات و تحقیقات بین‌المللی ابرار معاصر تهران، ۱۳۹۶
رساله‌ای در باب آینده آزاداندیشی، انتشارات دانش پرور، ۱۳۹۶
مبانی آینده پژوهی کاربردی ۱، انتشارات دانش پرور، ۱۴۰۴
تغییر و پارادایم، انتشارات مجمع تشخیص مصلحت نظام، چشم انداز ایران، ۱۴۰۴
دیپلم مربیگری حرفه‌ای ای‌اف‌سی

دیپلم مربیگری حرفه ای اف سی، که به ای اف-دیپلم ای اف سی نیز معروف است، بالاترین سطح اعتبار مربیگری است که توسط کنفدراسیون فوتبال آسیا (AFC) صادر شده‌است. این مدرک برای اولین بار توسط ای اف سی در سال ۲۰۰۱ اعطا شد. ای اف سی این مدرک را معادل گواهینامه حرفه ای اتحادیه اروپا داند.
ساختار

تمامی سرمربی‌ها، باید حداقل مدرک ب را دریافت کرده باشند. همچنین سرمربیان برای گرفتن این مدرک حداقل باید ۲۲۰ ساعت دوره آموزشی ببینند.
ای اف سی پیشنهاد کرده‌است که مربیان تمام لیگ‌های حرفه ای ملی، تیم‌های لیگ قهرمانان و ای اف سی کاپ باید مدرک دیپلم را داشته باشند.
مدولاسیون شدت

در مخابرات نوری، مدولاسیون شدت (به انگلیسی: intensity modulation) (آی‌اِم) یا مدوله‌سازی شدت شکلی از مدولاسیون است که در آن توان نوری خروجی یک منبع مطابق با برخی مشخصه‌های سیگنال مدوله‌کننده تغییر می‌کند. پوش سیگنال نوری مدوله‌شده آنالوگ سیگنال مدوله‌کننده است به این معنا که توان لحظه‌ای پوش آنالوگ مشخصه موردعلاقه در سیگنال مدوله‌کننده است.
بازیابی سیگنال مدوله‌کننده معمولاً با آشکارسازی مستقیم و نه هتروداین‌سازی به‌دست می‌آید. با این حال، آشکارسازی هتروداین نوری امکان‌پذیر است و از سال ۱۹۷۹ به‌طور فعال مورد مطالعه قرار گرفته است. آزمایشگاه‌های بل در سال ۱۹۶۹ یک سامانه کارآمد، اما غیرعملی داشتند. سامانه‌های هتروداین و هموداین مورد توجه هستند زیرا انتظار می‌رود حساسیت آنها تا 20 dB افزایش یابد که به عنوان مثال امکان به‌سرعت رفتن طولانی‌تر بین جزایر را فراهم می‌کند. چنین سامانه‌هایی همچنین دارای مزیت مهم فاصله‌گذاری کانال بسیار باریک در سامانه‌های مالتی‌پلکس‌سازی تقسیم فرکانس نوری (اواف‌دی‌ام) هستند. اواف‌دی‌ام گامی فراتر از مالتی‌پلکس‌سازی تقسیم طول‌موج (دبلیودی‌ام) است. دبلیودی‌ام معمولی با استفاده از آشکارسازی مستقیم چیزی مانند فاصله‌گذاری کانال نزدیک اف‌دی‌ام فرکانس رادیویی به دست نمی‌آورد.
مدولاسیون شدت با آشکارسازی مستقیم

مدولاسیون شدت / آشکارسازی مستقیم (آی‌ام/دی‌دی) یک طرح ساده و مقرون به صرفه در مخابرات فیبر نوری است که آن را برای کاربردهای مختلف مخابرات نوری مناسب می‌کند. این شامل مدوله‌کننده توان نوری سیگنال حامل برای نمایش داده‌های ارسال شده است. این مدولاسیون را می‌توان با استفاده از فنون‌هایی مانند کلیدزنی روشن-خاموش (OOK) به دست آورد. سیگنال نوری با شدت-مدوله‌شده با مدوله‌کننده دامنه یا جریان منبع نور، معمولاً یک دیود لیزری با یک یا دو طراحی کاواک مانند فابری-پرو یا بازخورد توزیع‌شده (دی‌اف‌بی) تولید می‌شود.
در انتهای گیرنده، آشکارسازی مستقیم (دی‌دی) برای بازیابی سیگنال مدوله‌شده استفاده می‌شود. سیگنال نوری مدوله‌شده توسط یک آشکارساز نوری (معمولاً فوتودیود پین یا ای‌پی‌دی) آشکار می‌شود که تغییرات توان نوری را به تغییرات جریان الکتریکی یا ولتاژ متناظر تبدیل می‌کند. سپس خروجی آشکارساز-نوری پردازش و رمزگشایی می‌شود تا اطلاعات اصلی بازیابی شود.
در ادامه مطلب

ویلیام شیه، ایوان جورجویچ، OFDM برای مخابرات نوری ، انتشارات آکادمیک، ۲۰۰۹شابک ‎۰-۱۲-۳۷۴۸۷۹-۸.
الگو:Optical telecommunication
توکیو ۸ ریشتر

| 0 | 1 |
| --- | --- |
توکیو ۸ ریشتر: توکیو ۸ ریشتر
تصویری از سریال: تصویری از سریال
東京マグニチュード8.0 (Tōkyō Magunichūdo 8.0): 東京マグニチュード8.0 (Tōkyō Magunichūdo 8.0)
ژانر: فاجعه
انیمه: انیمه
کارگردان: ماساکی تاچیبانا
تهیه‌کننده: نوریکو اوزاکی یوچیرو ماتسویا
نویسنده: ناتسوکو تاکاهاشی کازویا موراتا
موسیقی: کو اوتانی
استودیو: بونز کینما سیتروز
انتشار:  ۹ جولای ۲۰۰۹  –  ۱۷ سپتامبر ۲۰۰۹
 درگاه انیمه و مانگا:  درگاه انیمه و مانگا
توکیو ۸ ریشتر (ژاپنی: 東京マグニチュード8.0، هپبورن: Tōkyō Magunichūdo 8.0) یک مجموعه تلویزیونی انیمه ژاپنی است که توسط فوجی تلویژن، آسمیک ایس، سونی موزیک انترتیمنت ژاپن، دنتسو، بونز و کینما سیتروز ساخته شده است.
در سال ۲۰۰۹، توکیو ۸ ریشتر برنده جایزه عالی در سیزدهمین جشنواره هنرهای رسانه‌ای ژاپن شد.
داستان

پس از زمین‌لرزه‌ای عظیم در ۲۵ کیلومتری توکیو به بزرگی ۸ ریشتر، خواهر و برادری نوجوان به نام‌های میرای و یوکی که در ابتدای تعطیلات تابستانی خود از نمایشگاه ربات در اودایبا بازدید می‌کردند، برای رسیدن به والدین‌شان در خانۀ خود در ستاگایا تلاش می‌کنند. با کمک یک خانم پیک موتوری به نام ماری، که در تلاش است تا به دختر و مادرش در سانگنجایا برسد، هر سه با هم، تمام تلاش خود را می‌کنند تا به خانه برگردند.
برخورد

توکیو ۸ ریشتر برنده جایزه عالی در بخش انیمیشن در سیزدهمین جشنواره هنرهای رسانه‌ای ژاپن در سال ۲۰۰۹ شد.
دویچه ورکه

| 0 | 1 |
| --- | --- |
صنعت: کشتی‌سازی سلاح گرم
سرنوشت: منحل شده پس از جنگ جهانی دوم
بنا نهاده: ۱۹۲۵
از بین رفته: ۱۹۴۵
دفتر مرکزی: برلین, آلمان
دویچه ورکه (به آلمانی: Deutsche Werke) یک شرکت کشتی‌سازی آلمانی بود که در سال ۱۹۲۵ در پی پیمان ورسای و پس از جنگ جهانی اول با چند شرکت کشتی‌سازی دیگر به منظور کوچک‌تر کردن صنایع نظامی آلمان ادغام و تشکیل شد. این شرکت متعلق به جمهوری وایمار بود. دفتر مرکزی شرکت در برلین و محل تولید محصولات در کیل قرار داشت.
تا قبل از به قدرت رسیدن حزب نازی، دویچه ورک تنها کشتی های تجاری تولید میکرد ولی پس از به قدرت رسیدن آدولف هیتلر در سال ۱۹۳۳ تولید محصولات این شرکت به کشتی های جنگی تغییر پیدا کرد. در طول جنگ جهانی دوم از بیش از ۲۵۰۰ نفر یهودی در تولید محصولات این شرکت کشتی‌سازی بیگاری کشیده‌شد. در سال ۱۹۵۵ مناطق کشتی‌سازی که متعلق به دویچه ورک بود توسط هوالتس‌ورکه-دویچه ورفت خریداری شد.
کشتی‌های تولیدی دویچه ورک

ناو کلاس دویچلنت، ناو دویچلنت
ناو سنگین، ناو بلوشر
نبردناو، نبردناو گنایزناو
ناو هواپیمابر، ناو هواپیمابر گراف سپلین (تکمیل نشد)
ناوشکن، زی۱ و زی۲
راجر آلن (مترجم)

راجر آلن پژوهشگر انگلیسی ادبیات عرب است . وی اولین دانشجو در دانشگاه آکسفورد بود که موفق به دریافت درجه دکترا در ادبیات مدرن عرب شد. او رساله‌اش را زیر نظر محمد مصطفی بدوی نوشت .
در سال 1968 ، آلن از بریستول به فیلادلفیا نقل مکان کرد و در  دانشگاه پنسیلوانیا مشغول به کار شد. وی پس از 43 سال فعالیت در این دانشگاه، در سال 2011 بازنشسته شد.
تونی بو

| تونی بو | تونی بو |
| --- | --- |
بو در 2022: بو در 2022
ملیت: Spanish
زاده: ۱۷ اکتبر ۱۹۸۶ ‏(۳۸ سال) پیرا، اسپانیا
تیم کنونی: Repsol Montesa
وبگاه: www.tonibou.es
آنتونی بو منا شناخته شده به تونی بو (انگلیسی: Antoni Bou i Mena؛ متولد ۱۷ اکتبر ۱۹۸۶) یک موتورسوار حرفه ای اسپانیایی است. او از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۲۱ قهرمان بلامنازع مسابقات جهانی موتور تریال فدراسیون بین‌المللی موتورسواری در فضای باز و داخل سالن بوده‌است. با کسب این ۳۰ عنوان جهانی (۱۵ عنوان در فضای باز و ۱۵ عنوان در داخل سالن)، تونی بو موفق‌ترین موتورسوار تاریخ است و از دوگی لامپکین، نفر دوم لیست با کسب ۷ قهرمانی در فضای باز و ۵ قهرمانی در داخل سالن و همین‌طور جوردی تارس نفر سوم با ۷ عنوان قهرمانی در فضای باز پیشی گرفت. او در سن ۲۰ سالگی و ۵ ماهگی، دومین موتورسوار جوانی بود که تا به حال موفق به کسب عنوان قهرمانی مسابقات داخل سالن شده، و جوانترین کسی بود که این عنوان را با موتور ۴ زمانه انجام داد.
زندگی‌نامه

اولین پیروزی تونی بو در مسابقه ای در سال ۱۹۹۹ بود، زمانی که او در سن ۱۲ سالگی عنوان قهرمانی مسابقات کاتالونیا را کسب کرد او همچنین در سال ۲۰۰۱ قهرمان مسابقات نوجوانان اسپانیا شد. سال ۲۰۰۳ در بانگور، ایرلند اولین حضور تونی بو در مسابقات جهانی بود. سال ۲۰۰۶ تونی بو اولین پیروزی در مسابقات جهانی را کسب کرد که در مسابقات قهرمانی جهان در فضای باز مقام پنجم و در مسابقات داخل سالن سوم شد. در همان سال او همچنین قهرمان مسابقات فضای باز اسپانیا شد.
در سال ۲۰۰۷ او برای اولین بار در مسابقات قهرمانی جهان داخل سالن و خارج سالن قهرمان جهان شد. تونی بو این رکورد را از همان سال تا به امروز، یعنی سال ۲۰۲۱ ادامه داد.
در رابطه با دستاوردهای او در تیم ملی لازم است ذکر شود که تونی بو در سال‌های ۲۰۰۵، ۲۰۰۶، ۲۰۰۷، ۲۰۰۸ و ۲۰۰۹ عضوی از تیم ملی اسپانیا بوده‌است که قهرمان Trial des Nations یا همان مسابقات تیم ملی قهرمانی جهان شد. او همچنین در سال‌های ۲۰۰۶، ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ عضو تیم ملی اسپانیا بود که در مسابقات تیم ملی داخل سالن قهرمانی جهان مقام اول را کسب کرد.
سال ۲۰۰۹ برای او یک فصل عالی بود و بو در آن فصل به تمام اهدافش دست یافت، زیرا او تمام ۵ عنوان اصلی، از جمله کسب مقام اول در مسابقات قهرمانی جهان داخل سالن و خارج از سالن، کسب مقام اول در مسابقات قهرمانی اسپانیا داخل سالن و خارج از سالن و عنوان قهرمانی مسابقات تیم ملی را به دست آورد. این موفقیت تنها یک بار قبل توسط آدام راگا در سال ۲۰۰۵ به دست آمده بود.
در پایان فصل ۲۰۱۷، بو قرارداد خود را با هوندا مونتسا تمدید کرد و طبق قرارداد جدید تا سال ۲۰۲۱ در تیم هوندا مونتسا موتورسواری خواهد کرد.
در سال ۲۰۱۸، در حالی که با رقبای موتورسوار اسپانیایی‌تبار خودجرونی فاجاردو و آدام راگا روبرو بود، بو بار دیگر عنوان‌های داخل سالن و خارج سالن خود را حفظ کرد.
تونی بو برای تیم موتورسواری Repsol Montesa HRC موتورسواری می‌کند.
عنوان‌ها

قهرمان موتور تریال اسپانیا ۲۰۰۶، ۲۰۰۹، ۲۰۱۱، ۲۰۱۲، ۲۰۱۳، ۲۰۱۴، ۲۰۱۵، ۲۰۱۶، ۲۰۱۷، ۲۰۱۸، ۲۰۱۹
قهرمان مسابقات داخل سالن اسپانیا ۲۰۰۸، ۲۰۰۹، ۲۰۱۰، ۲۰۱۱، ۲۰۱۲، ۲۰۱۳، ۲۰۱۴، ۲۰۱۵، ۲۰۱۶، ۲۰۱۷، ۲۰۱۸
قهرمان مسابقات جام جوانان اروپا فدراسیون بین‌المللی موتورسواری ۲۰۰۲
قهرمان مسابقات موتور تریال اروپا فدراسیون بین‌المللی موتورسواری ۲۰۰۳
قهرمان موتور تریال جهان فدراسیون بین‌المللی موتورسواری ۲۰۰۷، ۲۰۰۸، ۲۰۰۹، ۲۰۱۰، ۲۰۱۱، ۲۰۱۲، ۲۰۱۳، ۲۰۱۴، ۲۰۱۵، ۲۰۱۶، ۲۰۱۷، ۲۰۱۸، ۲۰۱۹، ۲۰۲۰، ۲۰۲۱
قهرمان مسابقات داخل سالن جهانی فدراسیون بین‌المللی موتورسواری ۲۰۰۷، ۲۰۰۸، ۲۰۰۹، ۲۰۱۰، ۲۰۱۱، ۲۰۱۲، ۲۰۱۳، ۲۰۱۴، ۲۰۱۵، ۲۰۱۶، ۲۰۱۷، ۲۰۱۸، ۲۰۱۹، ۲۰۲۰، ۲۰۲۱
عضو تیم ملی برندهٔ اسپانیا در مسابقات قهرمانی تیم ملی در سال‌های ۲۰۰۵، ۲۰۰۶، ۲۰۰۷، ۲۰۰۸، ۲۰۰۹، ۲۰۱۰، ۲۰۱۱، ۲۰۱۲، ۲۰۱۳، ۲۰۱۴، ۲۰۱۵، ۲۰۱۶، ۲۰۱۷، ۲۰۱۹
عضو تیم برندهٔ مسابقات داخل سالن قهرمانی اسپانیا ۲۰۰۶، ۲۰۰۷، ۲۰۰۸، ۲۰۰۹، ۲۰۱۰، ۲۰۱۱، ۲۰۱۲، ۲۰۱۴، ۲۰۱۵، ۲۰۱۶، ۲۰۱۷، ۲۰۱۸، ۲۰۱۹
بلژیک ۲۰۱۸
استان آلیکانته

مکان در 22px والنسیا, 23x15px|border |alt=|link= اسپانیا
| استان آلیکانته Provincia de Alicante | استان آلیکانته Provincia de Alicante |
| --- | --- |
استان: استان
آسمانخراشهای شهر بنیدرم نمایان‌کنندهٔ گردشگری فصلی در اسپانیا: آسمانخراشهای شهر بنیدرم نمایان‌کنندهٔ گردشگری فصلی در اسپانیا
  مهر:   مهر
استان آلیکانته: استان آلیکانته
مختصات: ۳۸°۳۰′ شمالی ۰°۳۰′ غربی﻿ / ﻿۳۸٫۵۰۰°شمالی ۰٫۵۰۰°غربی﻿ / 38.500; -0.500: مختصات: ۳۸°۳۰′ شمالی ۰°۳۰′ غربی﻿ / ﻿۳۸٫۵۰۰°شمالی ۰٫۵۰۰°غربی﻿ / 38.500; -0.500
بخش خودمختار:  والنسیا
دهستان‌ها: ۱۴۱
مرکز استان: آلیکانته
حکومت: حکومت
 • رئیس جمهور: -
مساحت: مساحت
 • کل: ۵٬۸۱۶ کیلومتر مربع (۲۲۴۶ مایل مربع)
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • کل: ۱٬۹۲۶٬۲۸۵
 • تراکم: ۳۳۰/کیلومتر مربع (۸۶۰/مایل مربع)
کد پستی: 03
کد ایزو ۳۱۶۶: ES-A
وبگاه: www.ladipu.com/
آلیکانته (به اسپانیایی: Alicante) استانی در شرق کشور اسپانیا واقع در جنوب بخش خودمختار بالنسیا است. این استان ۱۴۱ دهستان دارد.