مسابقات هنری در المپیک تابستانی
تاریخچه

با تأسیس کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) در سال ۱۸۹۴، و جشن اولین بازی‌های المپیک نوین، بارون دو کوبرتن تحقق ایده‌آل‌های خود را دید که مردان هم از نظر ذهن و هم از نظر جسمی آموزش می‌بینند و بیشتر در ورزش رقابت می‌کنند. از جنگ یکی از آرزوهای دیگر او ترکیب هنر و ورزش بود و از این رو به فکر گنجاندن رقابت هنری در بازی‌های المپیک بود.
در ماه مه ۱۹۰۶، بارون دو کوبرتن جلسه ای را در پاریس برای اعضای IOC و نمایندگان سازمان‌های هنرمندان ترتیب داد. این نشست با پیشنهاد به IOC برای برگزاری مسابقات هنری در بازی‌های المپیک در پنج حوزه (معماری، ادبیات، موسیقی، نقاشی و مجسمه‌سازی) پایان یافت. آثار هنری وارد شده باید از ورزش الهام می‌گرفت.
مقدمات برگزاری چنین مسابقاتی در بازیهای المپیک تابستانی ۱۹۰۸ که قرار بود در رم ایتالیا برگزار شود در حال انجام بود. اما سازمان دهندگان ایتالیایی به دلیل فوران وزوویوس در سال ۱۹۰۶ با مشکلات مالی مواجه شدند و مجبور به توقف آماده‌سازی شدند و IOC سازمان را در سال ۱۹۰۷ به لندن اعطا کرد. برگزارکنندگان انگلیسی قصد داشتند این مسابقات هنری را برگزار کنند، اما به دلیل زمان کوتاه آماده‌سازی، این مسابقات لغو شد. برگزارکنندگان احساس کردند که هنرمندان زمان کافی برای ارسال آثار خود را ندارند.
پیر دو کوبرتن ناامید نشد و به دنبال گنجاندن رویدادهای هنری در برنامه بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۱۲ بود که در استکهلم سوئد برگزار می‌شد. اگرچه سوئدی‌ها در ابتدا مخالفت کردند، اما با ایده هنر توأم با رقابت مخالفت کردند، اما در پایان پذیرفتند. تعداد شرکت کنندگان نسبتاً ناامید کننده بود: تنها ۳۵ هنرمند شناخته شده است که آثار هنری را به سوئد ارسال کرده‌اند، اما نشان‌های طلا در هر پنج رشته اهدا شد.
هنگامی که نخستین بازی‌های المپیک پس از جنگ جهانی در بلژیک ویران شده از جنگ برگزار شد، مسابقات هنری دوباره در برنامه بود، اگرچه آنها چیزی بیش از یک نمایش فرعی بودند. این برای بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۴ پاریس متفاوت بود. این مسابقات برای نخستین بار جدی گرفته شد و ۱۹۳ هنرمند آثار ارسال کردند. این رقم شامل سه هنرمند اهل شوروی بود، حتی اگر اتحاد جماهیر شوروی رسماً در بازی‌های المپیک که آنها آن را یک جشنواره «بورژوایی» می‌دانستند، شرکت نکرد.
این رشد در المپیک ۱۹۲۸ آمستردام ادامه یافت، جایی که بیش از ۱۱۰۰ اثر هنری در موزه شهرداری به نمایش گذاشته شد، بدون احتساب آثار ارسالی در ادبیات، موسیقی و معماری. هنرمندان اجازه داشتند آثار خود را در پایان نمایشگاه به فروش برسانند، که با توجه به سیاست آماتوری IOC، که همه رقبا را ملزم به آماتور بودن می‌کرد، بسیار بحث‌برانگیز بود. در آمستردام، تعداد رویدادها نیز افزایش یافت، زیرا چهار رشته از پنج رشته هنری تقسیم شدند و رویدادهای بیشتری ایجاد کردند.
به دلیل اقتصاد و موقعیت دورافتاده لس آنجلس، شرکت در رویدادهای ورزشی بازی‌های ۱۹۳۲ کمتر از سال ۱۹۲۸ بود. مسابقه هنری دچار این مشکل نشد و تعداد آثار هنری وارد شده ثابت ماند. نمایشگاه آنها ۳۸۴۰۰۰ بازدید کننده را به موزه تاریخ طبیعی لس آنجلس کشاند. مسابقات هنری نیز در برلین (۱۹۳۶) و لندن (۱۹۴۸) با موفقیت قابل قبولی برگزار شد، اگرچه تعداد آثار شرکت‌کننده تا سال ۱۹۴۸ به میزان قابل توجهی کاهش یافت.
در سال ۱۹۴۹، گزارشی در نشست IOC در رم ارائه شد که در آن به این نتیجه رسیدند که عملاً همه شرکت کنندگان در مسابقات هنری حرفه ای هستند و بنابراین باید مسابقات لغو شود و با نمایشگاهی بدون جوایز یا نشان جایگزین شود. این موضوع بحث داغی را در IOC به راه انداخت. در جلسه ای در سال ۱۹۵۱، IOC تصمیم گرفت تا مسابقات المپیک ۱۹۵۲ هلسینکی را از سر بگیرد. با این حال، برگزارکنندگان ادعا کردند که زمان کافی وجود نداشت و مسابقه هنری برگزار نشد. به جای آن یک نمایشگاه هنری برپا شد.
این موضوع همچنان در جنبش المپیک مورد بحث قرار گرفت و در چهل و نهمین نشست IOC در آتن، ۱۹۵۴، اعضای کمیته بین‌المللی المپیک به جایگزینی مسابقات هنری با نمایشگاهی برای المپیک آینده رای دادند. چندین تلاش برای گنجاندن مجدد آنها انجام شده است، اما موفقیت‌آمیز نبود.
با وجود عدم برگزاری مسابقات هنری، بازی‌های المپیک همچنان با نمایشگاه‌های هنری مرتبط است. منشور المپیک سازمان دهندگان بازی‌های المپیک را ملزم می‌کرد که برنامه ای از رویدادهای فرهنگی را در نظر بگیرند تا «در خدمت ارتقای روابط هماهنگ، درک متقابل و دوستی بین شرکت کنندگان و سایر شرکت کنندگان در بازی‌های المپیک باشد».