تاریخچه باشگاه فوتبال رئال مادرید
دوران دکارلوس (۱۹۸۵–۱۹۷۸)

پس از مدت کوتاهی به‌عنوان رئیس موقت، رایموندو ساپورتا خواستار برگزاری انتخابات شد. خزانه‌دار باشگاه، لوئیس دی کارلوس، استعفا داد تا نامزد ریاست شود. ۲۶ ژوئیه ۱۹۷۸ آخرین مهلتی بود که نامزدها برای شرکت در انتخابات شرکت می‌کردند. دی کارلوس ۳۳۵۲ سند در تأیید نامزدی خود ارائه کرد، درحالی‌که بقیه - کامپوس گیل، متخصص زنان و خوزه داگر، گلفروش - حداقل تعداد مورد نیاز را به موقع دریافت نکردند. این انتخابات لغو شد و لوئیز د کارلوس به‌عنوان رئیس رئال مادرید معرفی شد.
در ۴ ژوئن ۱۹۸۰، ورزشگاه سانتیاگو برنابئو میزبان فینال کوپا دل ری بین رئال مادرید و رئال مادرید کاستیا، تیم دوم باشگاه بود که در ابتدا در ۲۱ ژوئیه ۱۹۷۲ تأسیس شد. کاستیا موفق شد چهار تیم دسته اول - هرکولس، اتلتیک بیلبائو را شکست دهد. رئال سوسیداد و اسپورتینگ دی خیخون - برای رسیدن به فینال. رئال مادرید با نتیجهٔ ۶–۱ کاستیا را با مربیگری خوانخو که به‌شدت از دست رفته بود شکست داد.
بعداً در سال، مجلهٔ فرانس فوتبال رئال مادرید را به‌عنوان بهترین تیم اروپایی در سال ۱۹۸۰ معرفی کرد. هیئت داوران دو عنوان ملی را که تیم در آن سال کسب کرد - لا لیگا و کوپا دل ری - و این واقعیت که آنها به نیمه نهایی رسیدند را در نظر گرفتند. - فینال جام اروپا در آن فصل.
علی‌رغم موفقیت‌های سال پیش، فصل ۸۱–۱۹۸۰ پایان ناخوشایندی برای مادرید داشت. در ۲۶ آوریل ۱۹۸۱، زمانی که شعار پیروزی در وایادولید خوانده می‌شد، آنها عنوان لیگ را از دست دادند. رئال سوسیداد که در آخرین دقیقه در ال مولینون مقابل اسپورتینگ دی خیخون به تساوی ۲–۲ دست یافت، عنوان قهرمانی را به‌دست‌آورد. تقریباً یک ماه بعد، در فینال جام باشگاه‌های اروپا در سال ۱۹۸۱ در ۲۷ مه، گل آلان کندی باعث شد لیورپول قهرمان جام باشگاه‌های اروپا مقابل مادرید شود.
تیم حرفه‌ای رئال مادرید یکی از چهار تیم لیگ برتر بود که در ۱۱ آوریل ۱۹۸۲ از حمله دعوت شده حمایت کرد. در آن روز، سفیدپوشان در کاستیون با فوتبالیست‌های کاستیا بازی کردند و میزبان را ۱–۲ شکست دادند.
فینال جام جهانی فوتبال ۱۹۸۲ در سانتیاگو برنابئو برگزار شد. ایتالیا در یک بازی هیجان‌انگیز مقابل آلمان غربی به برتری رسید و ۳–۱ پیروز شد. چیزی که بیشتر تماشاگران از ۱۱ ژوئیه ۱۹۸۲ بیشتر به خاطر خواهند آورد شادی بود که هر بار که تیم ایتالیایی گل می‌زد، بر ساندرو پرتینی رئیس‌جمهور ایتالیا غلبه می‌کرد.
با در پیش بودن انتخابات ریاست باشگاه، نامزد لوئیس د کارلوس، آلفردو دی استفانو و آمانسیو آمارو را به ترتیب به‌عنوان مربیان تیم اول و کاستیا در ۱۹ مه ۱۹۸۲ معرفی کرد. «پیکان»، به نام دی استفانو، در ابتدا مادرید را ترک کرد. در سال ۱۹۶۴ تنها ۱۸ سال بعد بازگشت. در انتخابات، د کارلوس رامون مندوزا را شکست داد و دی استفانو را دعوت کرد که برای مدیریت تیم با قراردادی دو ساله امضا کرد. اولین فصل هدایت او را بیشتر با واقعیت عجیب و غریب از دست دادن پنج جام به یاد می‌آوریم، چهار تای آنها در چهار فینال (سوپرکوپا، جام برندگان جام اروپا، کوپا دل ری و کوپا د لالیگا). علاوه بر این، در لا لیگا، تیم پس از باخت ۰–۱ مقابل باشگاه سابق دی استفانو والنسیا در مسابقهٔ نهایی در ورزشگاه مستایا، با یک امتیاز کمتر از اتلتیک بیلبائو، تیم باسکی قهرمان، در ردهٔ دوم قرار گرفت. مادرید در بیشتر دورهای پیش از بازی پیشتاز بود و فقط برای کسب عنوان به یک تساوی نیاز داشت.
هنگامی که فصل ۸۴–۱۹۸۳ به پایان رسید، دی استفانو دوباره از رئال مادرید خداحافظی کرد. بیست و یک سال بعد او همین تجربه را پشت سر گذاشت. قرارداد او در ۳۰ ژوئن ۱۹۸۴ به پایان رسید و لوئیز د کارلوس تصمیم گرفت به‌دلیل عدم موفقیت در کسب موفقیت ورزشی، او را دوباره امضا نکند.
در ۱۲ دسامبر ۱۹۸۴، امیلیو بوتراگوئنو با نمایشی فراموش نشدنی مقابل اندرلخت در برنابئو به یک نام‌آشنای اروپایی تبدیل شد. بلژیکی‌ها در بازی رفت ۳–۰ در بروکسل پیروز شدند و دور بعدی جام یوفا را در پیش داشتند، اما بوتراگوئنو امیدهای آنها را با اجرای سه گل (دیگر توسط والدانو [دو] و سانچیس) بر باد داد و رئال مادرید با نتیجهٔ قانع‌کنندهٔ ۶–۱ پیروز شد و در مجموع صعود کرد.
دو قهرمانی اول رئال مادرید در جام یوفا پشت سر هم به‌دست آمد - اولی در سال ۱۹۸۵ برابر تیم مجارستانی ویدیوتون (۳–۰ در ورزشگاه سوستوی و ۰–۱ در چامارتین) و دومی با شکست باشگاه کلن در سال ۱۹۸۶ (۵–۱) در برنابئو و ۰–۲ در المپیاستادیون در برلین).