مالیات بهینه
تحولات در نظریه مالیات

Wiliam J. Baumol و David F. Bradrord در مقاله خود «حرکت‌های بهینه از قیمت گذاری حاشیه ای» نیز در مورد علت این که مالیاتها قیمت را منحرف می‌کنند، صحبت می‌کنند. آنها این گزاره را بررسی می‌کنند که برای رسیدن به نقطه مطلوب تخصیص منابع، قیمتهایی که از هزینه حاشیه ای انحراف می‌یابند لازم هستند. آنها می‌دانند که در هر مالیاتی نوعی انحراف قیمت وجود دارد بنابراین اظهار می‌دارند که هر راه حلی تنها می‌تواند گزینه دوم باشد و هر راه حلی تحت این محدودیت اضافه شده پیشنهاد شده‌است. با این حال نظریه آنها با سایر منابع مطالعاتی در رابطه با این موضوع متفاوت است. اول، به قیمت گذاری شبه بهینه می‌پردازد و به دنبال چهار گزینه برای بهینه سازی پارتو با قیمت کالاهای تعدیل شده‌است.
دوم، آنها تئوری خود را به زبان ساده‌تر بیان می‌کنند که باعث از بین رفتن کاربرد واقع بینانه می‌شود. سوم، این تئوری سه بحث را ترکیب می‌کند: نظریه رفاه، سهم آیین‌نامه‌ها و امور مالی عمومی. آنها نتیجه می‌گیرند که تحت محدودیت‌ها، بهترین نظریه ممکن برای نزدیک شدن به حالت بهینه، که اصلاً «بهترین» حالت نیست، تقسیم سیستماتیک بین قیمت‌ها و هزینه‌های حاشیه ای است.
Gregory Mankiw در مقاله خود با عنوان «مالیات بهینه در تئوری»، منابع فعلی در رابطه با نظریه‌های مربوط به مالیات بهینه را بررسی می‌کند و تغییر در تئوری مالیات طی چند دهه گذشته را تحلیل می‌نماید. Mankiw مانند Diamond و Mirrlees، عیب مدل Ramsey را این می‌دانند که برنامه ریزان می‌توانند درآمد خود را فقط از طریق مالیات بر کالاها جمع کنند، اما ضعف پیشنهاد Mirrlees را نیز گوشزد می‌کند. Mankiw استدلال می‌کند که نظریه Diamond و Mirrlees بسیار پیچیده می‌باشد زیرا پیگیری افراد برای تولید در حداکثر سطح توان خود دشوار است.
Mankiw خلاصه ای از هشت درس را ارائه می‌دهد که بیانگر تفکر فعلی در منابع مرتبط با مالیات بهینه است. آنها در مرحله اول ایده ای را بیان می‌کنند مبنی بر این که برنامه ریزان اجتماعی با توجه به برابری افقی و عمودی باید نرخ درآمد کار را در برنامه‌های بهینه مالیاتی مبنا قرار دهند، این نشانگر برابری و کارایی است. دوم، هرچه درآمد افراد بیشتر شود، برنامه مالیاتی حاشیه ای آنها در واقع می‌تواند کاهش یابد زیرا آنها از کار در سطح بهینه تولید خود دلسرد می‌شوند. راه حل این است که پس از رسیدن افراد به یک سطح درآمد خاص، اطمینان حاصل شود که مالیات حاشیه ای ثابت باقی می‌ماند. سوم، رسیدن به یک سطح مالیات بهینه می‌تواند به معنای مالیاتهای ثابت باشد. چهارم، افزایش نابرابری دستمزد به‌طور مستقیم با میزان توزیع مجدد درآمد متناسب است زیرا درآمد به افراد کم درآمد توزیع می‌شود. پنجم، مالیات نه تنها به مبلغ درآمد بستگی دارد، بلکه به خصوصیات شخصی همچون قابلیت‌های کسب دستمزد شخص نیز بستگی دارد. ششم، کالاهای تولید شده فقط باید تحت عنوان کالای نهایی و به‌طور برابر مشمول مالیات شوند. این امر به هفتمین نکته آنها منجر می‌شود که سرمایه نیز نباید مشمول مالیات شود زیرا یک ورودی برای تولید محسوب می‌گردد. سرانجام، سیاست گذاران باید تاریخچه درآمد افراد را در نظر بگیرند که این امر نیازمند تکیه بر انواع مختلف مالیات را برای اخذ بهینه مالیات می‌باشد. Mankiw تصریح می‌کند که سیاست مالیات تا حد زیادی از نظریه‌های ارائه شده در منابع پژوهشی مالیاتی پیروی کرده‌است زیرا برنامه ریزان اجتماعی معتقدند که هرچه مالیات یکسان تر باشد، بهتر است، در کشورهای عضو OECD (سازمان همکاری و توسعه)، کاهش نرخ‌های بالای حاشیه ای و مالیات بر کالاها اکنون یکسان بوده و معمولاً فقط بر کالاهای نهایی اعمال می‌شوند.
Joel Slemrod در مقاله خود «مالیات بهینه و سیستم مالیاتی بهینه»، معتقد است که تئوری مالیات بهینه، در زمانی که Slemrod مقاله اش را نوشت، راهنمای کافی برای تعیین سیاست‌های مالیاتی نبود زیرا سیاست گذاران هنوز نتوانسته بودند راهی برای اجرای یک سیستم مالیاتی که افراد را به کار در سطح مطلوب خود ترغیب می‌کرد، پیدا کنند. Slemrod به عنوان راه حل، تئوری سیستم‌های مالیاتی بهینه را که او برای اشاره به تئوری هنجاری مالیات استفاده می‌کند، ارائه می‌دهد. Slemrod از این نظریه طرفداری می‌کند زیرا نه تنها ترجیحات افراد را در نظر می‌گیرد بلکه همچنین فناوری دخیل در جمع‌آوری مالیات را نیز در بر می‌گیرد. به عنوان مثال یک کاربرد عملی آن، اجرای مالیات بر ارزش افزوده، مالیات بر قیمت خرید کالا یا خدمات، برای اصلاح فرار مالیاتی است. او استدلال می‌کند که هرگونه مطالعات پژوهشی مالیاتی در آینده در تئوری هنجاری باید کمتر روی ترجیحات مصرف‌کننده تمرکز کنند و بیشتر به فناوری جمع‌آوری مالیات و حوزه‌هایی از اقتصاد که در جمع‌آوری مالیات تأثیر می‌گذارد، توجه کنند.