stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ماوانگدویی
اشیا هنری

یکی از اشیا مشهور پیدا شده جام‌های شراب لاک اندود دسته‌دار می‌باشد که نشان دهنده هنر صنعت لاک‌کاری این سرزمین می‌باشد.

یکی از مشهورترین اشیا پیدا شده از آرامگاه ماوانگدویی پرچم‌های خاک سپاری ابریشمی است. این پرچم‌ها به شکل حرف تی انگلیسی است و بر روی تابوتۤآرامگاه‌های شماره ۱ و ۲ کشیده شده‌است. این پرچم‌ها تصور چینی‌ها را در مورد نظام عالم وجود و جهان آخرت در زمان خاندان هان غربی نشان می‌دهد.

پرچم تی‌شکل ابریشمی موجود در آرامگاه مارکی (آرامگاه شماره ۱) لباس پرنده نامیده می‌شود. این نام برای ما شناخته شده‌است زیرا اموال موجود در آرامگاه هنوز دست نخورده‌است و این چیزی است که این نام برای این اموال تعلق می‌گیرد. مارکی، بانو دای، در ۳ تابوت به خاک سپرده شده بود، لباس پرنده بر روی تابوت میانی کشیده شده‌است. بر روی لباس پرنده تی‌شکل، در سمت افقی بالا و در قسمت تی بهشت نشان داده شده‌است. پایین و در قسمت عمودی تی عالم اموات (Underworld) نشان داده شده‌است. در قسمت میانی (بالای قسمت عمودی)زمین نشان داده شده‌است. ما در بهشت، خدایان چینی را از قبیل نووا (Nuwa) و چانگه (Chang'e)، همچنین علایم و نشانه‌های دائوییست، مانند ماهیخوارهای بزرگ (که نشان‌دهنده بقا است)را مشاهده می‌کنیم. بین بهشت و زمین، ما پیامبران بهشتی را مشاهده می‌کنیم که برای آوردن بانو دای به بهشت فرستاده می‌شوند. در زیر این قسمت خانواده بانو دای را مشاهده می‌کنیم که قربانی‌هایی را برای کمک به سفر او به بهشت پیشکش می‌کنند. در زیر این قسمت‌ها عالم اموات وجود دارد که دو مار غول‌پیکر دریایی در هم پیچیده‌اند.
آرامگاه‌ها

آرامگاه شماره ۳ شامل ۳ نقشه می‌باشد که بر روی پارچه ابریشمی کشیده شده‌است: نقشه توپوگرافی، نقشه نظامی و نقشه ریاست. این نقشه‌ها سرزمین‌های هونان، گوانگ‌دانگ (Guangdong) و گوانگ‌شی (Guangxi) و همچنین مرزهای سیاسی بین خاندان هان و خاندان نانیو (Nanyue) را نشان می‌دهد. این نقشه‌ها قدیمی‌ترین نقشه‌های پیدا شده در چین می‌باشند. در زمان کشف، این نقشه‌ها قدیمی‌ترین نقشه‌های پیدا شده در چین بودند. آرامگاه شماره ۳ دارای نوشته‌های غنی می‌باشد، نوشته‌هایی در زمینه ستاره‌شناسی که به طرز صحیحی مدار نجومی سیارات ناهید، مشتری، تیر، بهرام و کیوان و ستاره‌های گوناگون دنباله‌دار را شرح می‌دهد. همچنین این آرامگاه شامل مجموعه غنی از متون هوانگ لاو- تائوییست (Huang-lao Taoist)می‌باشد، همچنین یک رونوشت از جان گو سه (Zhan Guo Ce)می‌باشد. این آرامگاه شامل متون مختلف پزشکی از جمله شرح و توضیح تمرینات چیگوانگ (qigong) می‌باشد.
یک تابوت با رنگ قرمز در سال 1972 از مقبره Mawangdui
بافت عصبی

نمونه‌ای از بافت عصبی .
سلول‌های بافت عصبی.
بافت عصبی (به انگلیسی: Nervous tissue) یکی از اصلیترین بافت‌ها در میان مهره‌داران است. دستگاه عصبی شامل دو بخش دستگاه عصبی مرکزی (مغز، نخاع) و دستگاه عصبی محیطی (اعصاب بدن) می‌باشد. بافت عصبی از اکتودرم در دوران جنینی منشأ می‌گیرد. مهم‌ترین خواص بافت عصبی تحریک‌پذیری، هدایت و انتقال جریان عصبی می‌باشد. همه سلول‌های بافت عصبی دارای هسته می‌باشند.
سیستم عصبی

سیستم عصبی به دو بخش اصلی قابل تقسیم است:
سیستم عصبی مرکزی (CNS) که شامل مغز و نخاع است. مغز در محفظه درونی جمجمه نگهداری می‌شود و از مخ، مخچه و ساقه مغز تشکیل می‌گردد.
سیستم عصبی محیطی (PNS) که شامل اعصاب محیطی و گانگلیون هاست. دستگاه عصبی پیرامونی به دو بخش سامانه عصبی خودگردان (پارا سمپاتیک) و سامانه عصبی سمپاتیک (ارادی) تقسیم می‌شود. دستگاه عصبی پیرامونی دربرگیرنده ۱۲ جفت عصب مغزی و ۳۱ جفت عصب نخاعی و گره‌های عصبی (گانگلیون) متعدد است.
یاخته‌های عصبی

اعصاب از سلول‌های ویژه‌ای به نام نورون تشکیل شده‌اند. نورون واحد ساختمانی و عملکردی دستگاه عصبی است. بافت عصبی همچنین دارای یاخته‌های پشتیبان به نام گلیال یا نوروگلیا است.
یاخته‌های عصبی > نورون‌ها

اصلی‌ترین یاخته‌های عصبی هستند. این یاخته‌ها وظیفه ترارسانی داده‌های عصبی را بردوش دارند. آنها این کار را از راه هدایت تکانه‌های الکتریکی انجام می‌دهند. نورون‌ها از راه زائده‌هایی بنام دندریت داده‌ها را دریافت کرده و از راه زائده‌های دیگری بنام آکسون داده‌ها را به یاخته پسین ترارسانی می‌کنند. جسم یاخته‌ای (soma) نورون‌ها، پریکاریون نام دارد. این یاخته‌ها تقسیم نمی‌شوند.
دندریت‌ها نازک و شاخه‌دار هستند. دندریت‌ها پیام‌های الکتروشیمیایی (با میانجی‌گری میانجی‌ها و ناقل‌های عصبی-neurotransmitter) را دریافت می‌کنند و درنتیجه ولتاژ یاخته تغییر می‌کند. آکسون‌ها، افکنش‌های (زوائد) درازی هستند که پیام الکتروشیمیایی را به سوی یاختهٔ بعد می‌برند. پایان آکسون شبیه لامپ یا حبابی است که پایانه‌ی آکسون خوانده می‌شود و از دندریت نورون بعدی توسط فاصلهٔ کمی به نام شکاف سیناپسی سوا شده‌است. هنگامی که پتانسیل عمل به شکاف عصبی می‌رسد، ناقل‌های عصبی در طول سیناپس رها شده و به گیرنده‌های پساسیناپسی می‌چسبند. درنتیجه پیام عصبی به مسیرش ادامه می‌دهد. نورون‌ها می‌توانند هم از لحاظ عملکردی و هم از لحاظ ساختاری طبقه‌بندی شوند.
یاخته‌های عصبی > نورون‌ها > طبقه‌بندی عملکردی:

نورون حسی (sensory): اطلاعات حسی را به صورت پتانسیل عمل از اعصاب محیطی به اعصاب مرکزی می‌فرستد.
نورون حرکتی (motor): پتانسیل عمل را به غده‌ها و عضلات می‌برد.
نورون واسط (interneuron): یاخته‌هایی که بین بقیه ارتباط برقرار می‌کنند و پردازششان محدود به یک ناحیه در مغز یا نخاع است.
یاخته‌های عصبی > نورون‌ها > طبقه‌بندی ساختاری:

نورون‌های چندقطبی: سه یا چند زائده از جسم آن‌ها خارج می‌شود. نورون‌های عمده در دستگاه عصبی مرکزی هستند که شامل نورون‌های حرکتی و واسط می‌شوند.
نورون‌های دوقطبی: نورون‌های حسی که دو زائده از جسم‌شان خارج می‌شود؛ یک آکسون و یک دندریت.
نورون‌های تک‌قطبی مسواکی: در لایهٔ دانه‌دار مخچه یافت می‌شوند. نورون‌های واسط تحریکی گلوتاماترژیک هستند که دندریت کوتاه‌شان به شاخه‌های زیادی، مانند یک مسواک، شاخه‌شاخه می‌شود.
نورون‌های تک‌قطبی کاذب: نورون‌های حسی که یک زائده اصلی دارند و این زائده به دو شاخه اصلی تقسیم می‌شود؛ یک نورون و یک آکسون.
یاخته‌های عصبی > نوروگلیاها

یا یاخته‌های گلیال، یاخته‌های پشتیبان دستگاه عصبی هستند که وظیفه حمایت از یاخته‌های عصبی را بر عهده دارند. یاخته‌های گلیال سیستم عصبی مرکزی را به هم پیوند داده و به طریق فیزیکی و شیمیایی از آن محافظت می‌کنند. علاوه بر این مواد شیمیایی و غذایی مورد نیاز یاخته‌های عصبی را فراهم می‌آورند.
نورگلیاها دارای سه ویژگی زیر هستند:
بیشتر آن‌ها هسته ندارند.
همهٔ آن‌ها سلول غیرعصبی‌اند.
تعداد آنها در یک بافت عصبی ۵ تا ۱۰ برابر نورون‌ها است.
نورون
سیناپس
آستروسیت
الیگودندروسیت
اگرچه یاخته‌های گلیال کوچکتر از یاخته‌های عصبی هستند ولی از نظر تعداد ۱۰ تا ۵۰ برابر یاخته‌های عصبی هستند به طوری که نیمی از حجم مغز و نخاع را شامل می‌شوند. این یاخته‌ها به چهار دستهٔ کلی تقسیم می‌شوند:
آستروسیتها: یاخته‌های ماکروگلیای ستاره‌ای‌شکل با زوائد بسیار که در دستگاه عصبی مرکزی یافت می‌شوند. آن‌ها فراوان‌ترین یاخته‌های مغز و دارای نقش اساسی در سلامتی هستند.
الیگودندروسیتها: یاخته‌هایی با زوائد بسیار کم. غلاف میلین را در دستگاه عصبی مرکزی می‌سازند که سرعت انتقال پتانسیل عمل را می‌افزاید. سلول‌های شوان و اولیگودندروسیت‌ها وظیفه ساخت میلین را در بافت عصبی انسان بر عهده دارند.
اپندیم
گلیای NG2: یاخته‌های CNS که با آستروسیت‌ها، الیگودندروسیت‌ها، میکروگلیا متفاوت است و به عنوان پیشگام تکوینی الیگودندروسیت عمل می‌کند.
میکروگلیا: درشت‌خوارهایی (ماکروفاژ) هستند که دستگاه دفاعی اولیه در CNS (دستگاه عصبی مرکزی) را می‌سازند. آن‌ها کوچک‌ترین نوروگلیاها هستند.
یاخته شوان: معادل الیگودندروسیت در PNS (دستگاه عصبی محیطی). آن‌ها به نگهداری از آکسون‌ها کمک می‌کنند و غشای میلین را در PNS تشکیل می‌دهند.
یاخته ماهواره‌ای (satellite cell): در گانگلیون‌ها حضور دارند.
یاخته روده‌ای: در شبکه عصبی روده‌ای درون لوله گوارشی قرار دارد.
بافت عصبی

در دستگاه عصبی مرکزی:
ماده خاکستری که از اجسام سلولی، دندریت‌ها، آکسون‌های بی‌میلین، آستروسیت پروتوپلاسمیک (نوعی آستروسیت)، الیگودندروسیت ماهواره‌ای (نوعی الیگودندروسیت نامیلین‌گر، میلین نمی‌سازد)، میکروگلیا و به اندازه بسیار کمی آکسون بامیلین ساخته شده‌است.
ماده سفید که از آکسون بامیلین، آستروسیت لیفی (فیبری)، الیگودندروسیت میلین‌گر (میلین می‌سازد) و میکروگلیا ساخته شده‌است.
در دستگاه عصبی محیطی:
گانگلیون‌ها: از اجسام سلولی، دندریت‌ها و گلیال ماهواره‌ای ساخته شده‌است.
اعصاب: از آکسون‌های میلین‌دار و بی‌میلین و یاخته‌های شوان که مجموعاً درون بافت همبند قرار دارند تشکیل شده‌است.
سه لایه بافت همبند که اعصاب را فرامی‌گیرند عبارتند از:
اندونوریوم: هر آکسون یا رشته عصبی توسط اندونریوم فراگرفته شده‌است که لوله، غلاف یا کانال اندونوریال هم نامیده می‌شود. لایه ظریف، نازک و محافظت‌کننده‌ای از بافت همبند است.
پری‌نوریوم: هر دسته‌ای (فاسیکل) از اعصاب که یک یا بیشتر آکسون دارد، توسط پری‌نوریوم پوشیده شده‌است که نوعی بافت همبند با آرایش تیغه‌ای در هفت یا هشت لایهٔ متمرکز است. نقش بسیار مهمی در پشتیبانی و حمایت از رشته‌های عصبی دارد و در جلوگیری از نفوذ مولکول‌های بزرگ از اپی‌نوریویم به فاسیکل کمک می‌کند.
اپی‌نوریوم: بیرونی‌ترین لایه‌ای است که اعصاب محیطی را می‌پوشاند و از جنس بافت همبند متراکم است.
عملکرد

نقش بافت عصبی، تشکیل شبکه ارتباطی دستگاه عصبی به وسیله رساندن و هدایت سیگنال‌های عصبی در سراسر بافت است. در CNS، ماده خاکستری که شامل سیناپس‌ها است، برای پردازش اطلاعات مهم است. ماده سفید، حاوی آکسون میلین‌دار، تکانه‌ها و پیام‌های عصبی بین ماده‌های خاکستری را مرتبط و تسهیل می‌کند. در PNS، گانگلیون که حاوی اجسام سلولی و دندریت است، نقاط رله و بازپخش را برای پیام‌های عصبی جای می‌دهد. بافت اعصاب با دسته‌های آکسون میلین‌دار، پتانسیل عمل را حمل می‌کند.
اهمیت بالینی > تومورها

نئوپلاسم‌ها (تومورها) در بافت عصبی عبارتند از:
گلیوما (تومور یاخته گلیال):
نورواپی‌تلیوماتوز:
تومور غلاف عصبی:
ساختار نورون
آکسون میلین‌دار (سمت راست) از آکسون بی‌میلین، سریع‌تر پیام‌ها را می‌فرستد.
چرا با جمهوری اسلامی مخالفم؟

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نویسنده(ها): مصطفی رحیمی
کشور: تهران
زبان: فارسی
ناشر: روزنامهٔ آیندگان
تاریخ نشر: ۲۵ دی ۱۳۵۷
گونه رسانه: روزنامه
«چرا با جمهوری اسلامی مخالفم؟»، عنوان نامه‌ای تاریخی به روح‌الله خمینی بود که ۲۵ دی ۱۳۵۷ در روزنامهٔ آیندگان منتشر شد. نویسندهٔ نامه، مصطفی رحیمی، حقوق‌دان، نویسنده و مترجم ایرانی بود. نامهٔ سرگشادهٔ رحیمی، نخستین نقد افکار خمینی بود که برخلاف جو غالب مردم و جریان روشن‌فکری آن زمان بود .
رحیمی در این نامه به خمینی پیشنهاد کرده‌بود که به‌جای افزودن پس‌وند اسلامی به جمهوری، جمهوری مطلق اعلام کند و حاکمیت جمهور مردم را بپذیرد. او در ادامه هشدار داده‌بود که ایران در برهه‌ای تاریخی قرار گرفته و بسیار محتمل است از یک دیکتاتوری سکولار برهد و به دام یک استبداد دینی بیفتد.
رحیمی، معتقد بود جمهوری اسلامی یک عبارت متناقض است و تأکید داشت که یک نظام جمهوری نباید هیچ قیدی بپذیرد. او نگران این بود که چنین حکومتی به‌سبب حضور فقیهان و باورهای مستتر در آن بر اساس رجوع به متون گذشته بخواهد مسائل روز انسان‌ها را پاسخ دهد.
مستر بین (قسمت مستر بین)

«مستر بین» قسمت آزمایشی مجموعه تلویزیونی بریتانیایی مستر بین است که توسط تلویزیون تایگر برای تلویزیون تامز تهیه شده است. این قسمت برای اولین بار در ۱ ژانویه ۱۹۹۰ از شبکه آی‌تی‌وی پخش شد و ۱۳٫۴۵ بیننده در طول پخش اولیه آن را تماشا کردند.
این قسمت توسط بن التون، ریچارد کرتیس و روآن اتکینسون شده است، همچنین مهمانان ویژه‌ای چون ریچارد برایرز، پل باون و رودولف والکر (که بعداً با اتکینسون در خط باریک آبی همبازی شد) در این قسمت حضور داشتند. همچنین آهنگساز موسیقی تیتراژ، هوارد گودال نیز در این قسمت حضوری افتخاری داشت.
داستان > بخش ۱: امتحان

مستر بین برای امتحان ریاضی دیر کرده است و با سرعت از یک خودروی رلیانت رگال آبی با خودروی مینی خودش (که بعداً در طول مجموعه تبدیل به یک معضل تبدیل می‌شود) عبور می‌کند و آن را از کنار جاده خارج می‌کند و در این فرایند تقریباً آن را واژگون می‌کند. او به کالجی که قبلاً در آن شرکت کرده بود می‌رسد، بین جایش را در کنار یکی از همکلاسی‌هایش (پل باون) پیدا می‌کند که او از بین دربارهٔ بازبینی‌اش می‌پرسد. بین در پاسخ می‌گوید که او بر روی مثلثات تمرکز کرده است، اما دانش‌آموز می‌گوید که حسابان خوانده است. سپس بین می‌گوید که او معتقد است در امتحان سال قبل تمرکزش بر روی حسابان بود. او دانش‌آموز دیگر را نگران می‌کند، درحالی که بین به خاطر فریب دادن او به خودش پوزخند می‌زند. مراقب (رودولف والکر) اعلام می‌کند که امتحان تا دو دقیقه دیگر آغاز می‌شود. در طول این دو دقیقه، بین با بیرون آوردن مقدار زیادی خودکار، همچنین یک عروسک پلیس، یک عروسک پلنگ صورتی و یک ساعت زنگ‌دار میکی موس خود را آماده می‌کند. او زنگ ساعت را برای زمان اتمام امتحان تنظیم می‌کند.
امتحان شروع می‌شود و بین وقتی یک کاغذ حسابان را از پاکت بیرون می‌آورد وحشت می‌کند (چون او اصلاً حسابان نخوانده بود). او به تدریج ناامید می‌شود و نمی‌داند چگونه به امتحان پاسخ دهد، بنابراین بیشتر وقت را صرف تقلب و کپی کردن پاسخ‌های دانش‌آموز دیگر می‌کند (حتی تا جایی که کاغذ دانش‌آموز را زمانی که حواسش در یک نقطه پرت می‌شود، می‌دزد)، اما هر یک از تلاش‌هایش با شکست مواجه می‌شود. در نهایت، بین تسلیم می‌شود و فریاد می‌زند «اوه، مامان!» و سرش را روی میز می‌گذارد و تا پایان امتحان می‌خوابد.
دو دقیقه قبل از پایان، مراقب راهنمایی می‌کند که باید با کاغذها چه کرد. از اینجا، بین متوجه می‌شود که دو کاغذ در پاکت وجود دارد – یک کاغذ حسابان به رنگ سبز و یک کاغذ مثلثات به رنگ سفید، که بر هر دانش‌آموز حق انتخاب داده می‌شود (اگرچه مراقب منطقاً باید این را در ابتدا بیان می‌کرد). بین کاغذ مثلثات را بیرون می‌آورد و سعی می‌کند آن را با عجله کامل کند. اما جوهر خودکارش تمام شده است و چیزی نمی‌نویسد، بنابراین خودکار دانش‌آموز دیگر را می‌دزدد (خودکارهای زیادی را که به همراه خود آورده بود فراموش می‌کند). متأسفانه امتحان تمام می‌شود و مراقب به دانش‌آموزان دستور می‌دهد که دست از نوشتن بردارند. اما بین مصمم است امتحان را تمام کند و به نوشتن ادامه می‌دهد، سرانجام وقتی مراقب با عصبانیت برای بار سوم از او می‌خواهد که دست از نوشتن بردارد، متوقف می‌شود. در این لحظه، ساعت زنگ‌دار او شروع به زنگ زدن می‌کند و بین دیوانه‌وار سعی می‌کند آن را خاموش کند.
داستان > بخش ۲: ساحل

بعد از امتحان، بین به سمت ساحل پیسهیون می‌رود، در طول مسیر، او بار دیگر رلیانت رگال را از جاده خارج می‌کند و به ساحل می‌رود. او مشتاقانه منتظر شنا در دریا است. اما به دلیل قرار گرفتن در معرض یک مرد (راجر اسلومن) که عینک آفتابی زده است و روی یک صندلی عرشه‌ای در همان‌جا نشسته است، متوجه می‌شود که نمی‌تواند تنه شنای خود را عوض کند. او نمی‌خواد از پله‌هایی که برای عوض کردن تنه‌اش بالا رفته است، برگردد. او تنه‌اش را روی شلوارش می‌گذارد و در نهایت موفق می‌شود شلوارش را با بیرون کشیدن یک پا، رد کردن ساقه شلوارش از میانه تنه‌اش و سپس کشیدن شلوارش از پای دیگر، درآورد. اگرچه نقشه او جواب می‌دهد، اما بین آن مرد را می‌بیند که عصای سفیدش را می‌گیرد و می‌رود و این نشان می‌دهد که او در تمام مدت نابینا بوده است.
داستان > بخش ۳: کلیسا

پس از گردش در ساحل، بین در یک مراسم کلیسا شرکت می‌کند، او رلیانت رگال را از فضای پارکینگش در نزدیکی کلیسای استانمر بیرون می‌کشد. با رفتن به داخل، در حالی که سرود «پدر ابدی، قوی برای نجات» تمام شده است، کنار آقای اسپروت (ریچارد برایرز) می‌نشیند. در حالی که نائب (با صدای روآن اتکینسون خارج از صفحه) خطبه خود را ایراد می‌کند، بین با صدای بلند عطسه می‌کند و متوجه می‌شود که باید بینی خود را پاک کند، او به‌طور مؤثری از آستر یکی از جیب‌های کت خود برای انجام این کار استفاده می‌کند، زیرا دستمال ندارد. او که خطبه را بسیار کسل کننده می‌داند، برای بیدار نگه داشتن خود دست به هر کاری می‌زند و در نهایت سعی می‌کند یک شیرینی در دهانش بگذارد. با این حال، چشم هوشیار آقای اسپروت باعث می‌شود که بین چند بار این موضوع را پنهان کند. درست زمانی که سرود دوم، «همه مخلوقات خدا و پادشاه ما» در شرف خواندن است، او به‌طور تصادفی شیرینی را در پیراهن خود می‌اندازد. در حالی که سرود در حال انجام است، بین موفق می‌شود شیرینی را از میان پیراهن و شلوارش حرکت دهد و آن را از روی زمین بردارد. وقتی سرود به پایان می‌رسد، بین سعی می‌کند آن را بخورد، در حالی که آقای اسپروت در آخرین ثانیه به او نگاه می‌کند و بین مجبور می‌شود به‌طور تصادفی آن را در جیبی که برای پاک کردن بینی‌اش استفاده می‌کرد، بگذارد، که باعث آزردگی بین می‌شود.
در حالی که تیتراژ پایانی پخش می‌شود، مستر بین دوباره در حال رانندگی با مینی خود دیده می‌شود و بار دیگر با رلیانت مواجه می‌شود، اما او به مسیر اشتباه در جاده یک‌طرفه می‌پیچد و با خودروی خود تصادف می‌کند (خارج از صفحه) در حالی که رلیانت از آنجا عبور می‌کند. بین در حالی که صدمه ندیده بیرون می‌آید و بلافاصله از جاده دیگر فرار می‌کند. اندکی بعد چرخی از مینی او از تصادف پرش کرده و روی پیاده‌رو می‌غلتد.
بازیگران

روآن اتکینسون در نقش مستر بین و جانشین (خارج از دوربین
پل باون در نقش هم‌دانش‌آموز
رودولف والکر در نقش مراقب امتحان
راجر اسلومن در نقش مرد نابینا در ساحل
هوارد گودال در نقش ارگ‌نواز کلیسا
ریچارد برایرز در نقش آقای اسپروت
تولید

پس از موفقیت اتکینسون با شخصیتش در هنگام معرفی در جشنواره کمدی فقط برای خنده‌ها در سال ۱۹۸۷ در مونترآل، فیلم‌نامه‌ای توسط بن التون نوشته شد و این تنها فیلم‌نامه‌ای بود که او برای مجموعه نوشت. تلویزیون تامز در سال ۱۹۸۹ اجرای آزمایشی را سفارش داد. رئیس شرکت لایت انترتینمنت، جان هاوارد دیویس، شخصاً بر سه قسمت اول مجموعه به عنوان تهیه‌کننده و کارگردان نظارت داشت.
قسمت آزمایشی در اواخر سال ۱۹۸۹ تولید شد و صحنه‌ها در اطراف نواحی پیسهیون و استانمر در ساسکس شرقی بر روی نوار ویدئویی پخش خارجی فیلم‌برداری شد، از جمله خانهٔ استانمر و کلیسای استانمر. صحنه‌های داخلی در مقابل تماشاچیان زنده در مجتمع استودیوهای تدینگتون در تامز ضبط شد.
از آنجایی که این قسمت صرفاً آزمایشی بود، به سادگی «مستر بین» نام داشت و فاقد عناوین آغازین و آهنگ تم کورال بود. در عوض، عنوان این قسمت همراه با تیتراژ اولیه در صحنه حضور بین در سالن امتحان، با تیتراژ پایانی در صحنه پایانی قرار گرفت. نسخه بازسازی شده این قسمت عناوین ابتدایی استاندارد را اضافه می‌کند و تیتراژ را از صفحه آغازین حذف می‌کند.
در سال ۱۹۹۱، اعلام شد که فاکس قرن بیستم یک اقتباس سینمایی از مستر بین در دست ساخت دارد. آنها بخش ۱ را به یک فیلم کوتاه تبدیل کردند: مستر بین امتحان می‌دهد و آن را به فیلم‌های سینمایی خود پیوست کردند. این قسمت همچنین در نسخه اجاره‌ای بریتانیا زبر و زرنگ‌ها! قسمت دوم گنجانده شد. جان مک‌گلین نقش همکلاسی و جان ساویدنت نقش مراقب امتحان را به تصویر کشید.
تولید > جوایز و میراث

قسمت آزمایشی برنده جایزه گلدن رز ۱۹۹۰ شد، با طرح کلیسا که بعداً توسط روآن اتکینسون و آنگوس دیتون به عنوان بخشی از یک تور کمدی در سال ۱۹۹۱ به صورت زنده اجرا شد. همچنین این طرح الهام‌بخش خط داستانی «شعاع الشمس» از مستر بین: مجموعه پویانمایی بود.
سسک درختزار کلاه‌سیاه

| سسک درختزار کلاه‌سیاه> وضعیت حفاظت | سسک درختزار کلاه‌سیاه> وضعیت حفاظت |
| --- | --- |
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: گنجشک‌سانان
تیره:: سسکان برگی
سرده:: سسک‌های برگی
گونه:: P. herberti
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Phylloscopus herberti (Alexander, 1903): Phylloscopus herberti (Alexander, 1903)
سسک درختزار کلاه‌سیاه (نام علمی: Phylloscopus herberti) یک گونه سسک برگی از تیرهٔ سسکان برگی (Phylloscopidae) است. در گذشته در مجموعه "سسکان جهان قدیم " جای داشت.
در خط کامرون (از جمله Bioko) بومی است. زیستگاه طبیعی آن جنگل‌های کوهستانی نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری است.
اولکساندر پیلیشنکو

اولکساندر پیلیشنکو (اوکراینی: Oleksandr Pielieshenko؛ ۷ ژانویهٔ ۱۹۹۴ – ۵ مهٔ ۲۰۲۴) وزنه‌بردار اهل اوکراین بود.
از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا وزن ۸۵ کیلوگرم در مسابقات قهرمانی وزنه‌برداری اروپا ۲۰۱۶ اشاره کرد.
توماش تیندیک

| توماش تیندیک | توماش تیندیک |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۴ فوریهٔ ۱۹۷۵ ‏(۴۹ سال) وروتسواف، لهستان
ملیت: لهستانی
پیشه(ها): بازیگر، عکاس
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۶ تا کنون
توماش تیندیک (لهستانی: Tomasz Tyndyk؛ ‏ زادهٔ ۱۴ فوریه ۱۹۷۵) بازیگر و عکاس اهل لهستان است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به جهان به روایت خانواده کیپسکی، ع چون عشق، جادوگر، در خوشی و سختی، پدر متیو، هتل ۵۲، کمیسر آلکس، قانون حقیقی، تله، اوشیتسکا، چشمانت را باز کن، عزم راسخ ایرنا، ایالات متحده عشق، آخر هفته و پیانیست اشاره نمود.
شاخص فرابنفش

میانگین تابش پرتو فرابنفش در هنگام ظهر بین سال‌های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۲ (آژانس فضایی اروپا)
شاخص فرابنفش (به انگلیسی: Ultraviolet index) یا به اختصار شاخص UV، یک مقدار کمّی است که شدت پرتو فرابنفش را در یک محل و منطقه نشان می‌دهد. این شاخص اندازه‌گیری استاندارد بین‌المللی قدرت آفتاب‌سوختگی ناشی از تابش فرابنفش در یک مکان و زمان خاص است. شاخص فرابنفش در درجه اول در پیش‌بینی‌های روزانه و ساعتی با هدف استفاده عموم مردم به‌کار می‌رود. شاخص UV به‌صورت یک مقیاس خطی با انتهای باز طراحی شده است که نسبت مستقیم با شدت تابش فرابنفش دارد و برای طول موجی که باعث آفتاب‌سوختگی پوست انسان می‌شود، تنظیم شده است. هدف از شاخص فرابنفش کمک به مردم برای محافظت مؤثر از خود در برابر پرتو فرابنفش است که در حد اعتدال برای سلامتی مفید است اما مقدار بیش از حد آن باعث آفتاب‌سوختگی، پیری پوست، آسیب DNA، سرطان پوست، سرکوب سیستم ایمنی و آسیب‌هایی مانند آب‌مروارید به چشم انسان می‌شود.
این مقیاس توسط دانشمندان کانادایی در سال ۱۹۹۲ تهیه و سپس در سال ۱۹۹۴ توسط سازمان جهانی بهداشت و سازمان جهانی هواشناسی پذیرفته و استانداردسازی شد. سازمان‌های بهداشت عمومی توصیه می‌کنند در زمانی که شاخص فرابنفش ۳ یا بالاتر است و مردم زمان قابل توجهی را در خارج از منزل سپری کنند، از خود (مثلاً با استفاده از کرم ضدآفتاب روی پوست و استفاده از کلاه و عینک آفتابی) محافظت کنند. برای توصیه‌های دقیق تر به جدول زیر مراجعه کنید.
توصیف

شاخص فرابنفش یک مقیاس خطی است که شدت تابش پرتو فرابنفش را با توجه به آفتاب‌سوختگی اندازه‌گیری می‌کند. به عنوان مثال، با فرض توزیع توان طیفی مشابه، تابش با شاخص فرابنفش ۱۲ دو برابر شدت تابش با شاخص فرابنفش ۶ است. برای طیف وسیعی از مقیاس‌های زمانی، آفتاب‌سوختگی در پاسخ به پرتو فرابنفش کنترل‌شده، متناسب با تعداد کل فوتون‌های دریافتی رخ می‌دهد و با شدت یا مدت قرارگیری در معرض نور خورشید تغییر نمی‌کند. بنابراین، در شرایط مشابه، فردی که پس از ۳۰ دقیقه قرار گرفتن در معرض شاخص فرابنفش ۶ دچار آفتاب‌سوختگی می‌شود، به احتمال زیاد پس از ۱۵ دقیقه قرار گرفتن در معرض شاخص فرابنفش ۱۲ دچار آفتاب سوختگی بیشتری خواهد شد، زیرا شدت تابش دو برابر اما مدت زمان نصف شده است. این مقیاس خطی برخلاف سایر مقیاس‌های رایج محیطی مانند دسی‌بل یا مقیاس ریشتر است که لگاریتمی هستند، یعنی شدت برای هر مرحله در مقیاس چندبرابر شده و به‌صورت تصاعدی افزایش می‌یابد.
شاخص فرابنفش صفر برابر با مقدار صفر تابش فرابنفش است، همان‌طور که اساساً در شب این اتفاق می‌افتد. شاخص فرابنفش ۱۰ تقریباً مربوط به نور خورشید در نیمه روز تابستان در مناطق مدارگانی با آسمان صاف است، زمانی که شاخص UV در ابتدا طراحی شده بود. اکنون مقادیر تابستانی شاخص UV در حدود عدد ۱۰ برای عرض‌های جغرافیایی مناطق مدارگانی (حارّه‌ای)، ارتفاعات کوهستانی، مناطقی با قابلیت بازتاب یخ یا آب و مناطقی با تخریب لایه اوزون بالاتر از حد متوسط، پدیده‌ای رایج و عادی است.
در حالی که شاخص UV را می‌توان از اندازه‌گیری مستقیم توان طیفی UV در یک مکان مشخص محاسبه کرد، همان‌طور که برخی از دستگاه‌های قابل حمل ارزان‌قیمت قادر به اندازه‌گیری تقریبی هستند، مقدار شاخص فرابنفشی که در گزارش‌های هواشناسی بیان می‌شود، معمولاً یک پیش‌بینی بر اساس مدلی کامپیوتری است. شاخص پیش‌بینی‌شده UV در این گزارش‌ها اگرچه ممکن است دارای خطا باشد (به‌ویژه زمانی که شرایط ابری به‌طور غیرمنتظره سنگین یا سبک است)، ولی ان خطا معمولاً در محدوده ۱ ± واحد شاخصی است که اندازه‌گیری می‌شود.
هنگامی که شاخص UV به صورت روزانه ارائه می‌شود، نشان‌دهنده شدت UV در هنگام بالاترین نقطه ارتفاع ظاهری خورشید در روز است که ظهر خورشیدی، نیمه راه بین طلوع و غروب خورشید نامیده می‌شود. ظهر خورشیدی معمولاً بین ساعت‌های ۱۱:۳۰ تا ۱۲:۳۰ یا بین ساعت‌های ۱۲:۳۰ تا ۱۳:۳۰ در مناطق دارای ساعت تابستانی رخ می‌دهد. پیش‌بینی‌های شاخص UV توسط یک مدل کامپیوتری انجام می‌شود که اثرات فاصله خورشید و زمین، زاویه سرسوی خورشیدی، مقدار کل ازون، عمق نوری هواویز‌های تروپوسفر، ارتفاع از سطح دریا، بازتاب برف و یخ و گذار ابرها را محاسبه می‌کند، همه این عوامل بر میزان تابش فرابنفش در سطح تأثیر می‌گذارند.