جیمز مدیسون
انقلاب آمریکا و مقالات کنفدراسیون

در طول دهه‌های ۱۷۶۰ و ۱۷۷۰، مستعمره‌نشینان آمریکایی به قوانین سختگیرانهٔ مالیاتی، پولی و نظامی بریتانیا که توسط پارلمان بر آن‌ها تحمیل شده بود اعتراض کردند. در سال ۱۷۶۵، پارلمان بریتانیا قانون تمبر را تصویب کرد که باعث مخالفت شدید استعمارگران شد و درگیری را آغاز کرد که در انقلاب آمریکا به اوج خود رسید. جنگ انقلابی آمریکا در ۱۹ آوریل ۱۷۷۵ آغاز شد و با معاهدهٔ پاریس که در ۳ سپتامبر ۱۷۸۳ امضا شد، پایان یافت. استعمارگران سه جناح برجسته را تشکیل دادند: وفادارماندگان، که به حمایت از پادشاه جرج سوم از پادشاهی متحده ادامه دادند. یک جناح بی‌طرف مهم بدون تعهد قاطع به وفاداران یا میهن‌دوستان؛ و میهن‌دوستان، که مدیسون به آن‌ها پیوست، تحت رهبری کنگرهٔ قاره. مدیسون بر این باور بود که پارلمان با تلاش برای مالیات بر مستعمرات آمریکا از محدودهٔ خود فراتر رفته است و با کسانی که در برابر حکومت بریتانیا مقاومت می‌کردند، همدردی می‌کرد. از نظر تاریخی، بحث در مورد تقدیس اسقف‌ها ادامه داشت و در نهایت قانونی در پارلمان بریتانیا (که متعاقباً قانون وقف اسقف‌های خارج از کشور ۱۷۸۶ نامیده شد) به تصویب رسید تا اجازه دهد اسقف‌ها را برای یک کلیسای آمریکایی تقدیس کنند، خارج از وفاداری به ولیعهد بریتانیا. هم در ایالات متحده و هم در کانادا، کلیساهای جدید آنگلیکن شروع به ترکیب اشکال فعال‌تر سیاست در خودگردانی، تصمیم‌گیری جمعی و تأمین مالی خود کردند. این اقدامات با جداسازی هویت دینی و سکولار مطابقت دارد. مدیسون معتقد بود که این اقدامات ناکافی است و همچنین از برچیدن کلیسای انگلیکن در ویرجینیا حمایت کرد. مدیسون معتقد بود که مدارا با یک مذهب تثبیت شده نه تنها برای آزادی مذهب مضر است، بلکه به این دلیل که احترام بیش از حد به هر مرجعی را که ممکن است توسط یک کلیسای مستقر ادعا شود، تشویق می‌کند.
پس از بازگشت به مون‌پلیه در سال ۱۷۷۴، مدیسون در کمیتهٔ محلی ایمنی، یک گروه طرفدار انقلاب که بر شبه‌نظامیان محلی میهن‌دوستان نظارت می‌کرد، کرسی گرفت. در اکتبر ۱۷۷۵، او به عنوان سرهنگ شبه‌نظامیان شهرستان اورنج منصوب شد و به عنوان فرمانده دوم پدرش خدمت کرد تا اینکه به عنوان نمایندهٔ پنجمین کنوانسیون ویرجینیا انتخاب شد، که مسئول تهیهٔ اولین قانون اساسی ویرجینیا بود. اگرچه مدیسون هرگز در جنگ انقلابی شرکت نکرد، اما در سیاست ویرجینیا به عنوان رهبر زمان جنگ به شهرت رسید. در کنوانسیون قانون اساسی ویرجینیا، او نمایندگان را متقاعد کرد که اعلامیهٔ حقوق ویرجینیا را که در ابتدا در ۲۰ مه ۱۷۷۶ پیش‌نویس شده بود، تغییر دهند تا «حق برابر» را به جای «تحمل» صرف، در اعمال دین فراهم کنند. با تصویب قانون اساسی ویرجینیا، مدیسون بخشی از مجلس نمایندگان ویرجینیا شد و متعاقباً به عضویت شورای ایالتی فرماندار ویرجینیا انتخاب شد، جایی که او از متحدان نزدیک فرماندار توماس جفرسون شد. در ۴ ژوئیهٔ ۱۷۷۶، اعلامیهٔ استقلال ایالات متحده به‌طور رسمی چاپ شد و ۱۳ ایالت آمریکا را یک کشور مستقل اعلام کرد.
مدیسون در بحث‌های مربوط به اصول کنفدراسیون در نوامبر ۱۷۷۷ شرکت کرد و در بحث آزادی مذهبی مؤثر بر تدوین اصول مشارکت داشت، اگرچه امضای او برای تصویب اصول کنفدراسیون لازم نبود. مدیسون آزادسازی مادهٔ آزادی مذهبی را پیشنهاد کرده بود، اما کنوانسیون بزرگ‌تر ویرجینیا قانون اساسی پیشنهادی را از زبان رادیکال‌تر «بیان آزاد» ایمان محروم کرد تا اشارهٔ کمتر بحث‌برانگیزی به برجسته کردن «تساهل» در درون دین شود. اصلاحات دیگر کمیته و کل کنوانسیون شامل افزودن بخشی در مورد حق بر یک دولت متحد بود. مدیسون مجدداً از سال ۱۷۷۷ تا ۱۷۷۹ در شورای ایالتی خدمت کرد، زمانی که او به عنوان دومین کنگرهٔ قاره‌ای، هیئت حاکمهٔ ایالات متحده انتخاب شد.
در طول دورهٔ مدیسون در کنگره از سال ۱۷۸۰ تا ۱۷۸۳، ایالات متحده با جنگ سختی علیه بریتانیای کبیر و همچنین تورم، مشکلات مالی و عدم همکاری بین سطوح مختلف دولت مواجه شد. مدیسون که از ناکامی ایالت‌ها در تأمین نیازهای مورد نیاز ناامید شده بود، پیشنهاد داد که اساسنامهٔ کنفدراسیون را اصلاح کند تا به کنگره این اختیار را بدهد که به‌طور مستقل درآمد را از طریق تعرفه‌های واردات افزایش دهد. اگرچه ژنرال جرج واشینگتن، عضو کنگره، الکساندر همیلتون، و دیگر رهبران نیز از اصلاح تعرفه حمایت کردند، اما شکست خورد زیرا نتوانست تصویب تمام سیزده ایالت را به دست آورد. مدیسون در حالی که عضو کنگره بود، از حامیان سرسخت اتحاد نزدیک بین ایالات متحده و فرانسه بود. او به‌عنوان مدافع توسعه به سوی غرب، اصرار داشت که ملت جدید باید حق خود را برای کشتیرانی در رود می‌سی‌سی‌پی و کنترل تمام سرزمین‌های شرق آن در معاهدهٔ پاریس، که به جنگ انقلاب پایان داد، تضمین کند. پس از دورهٔ خود در کنگره، مدیسون در انتخابات مجلس نمایندگان ویرجینیا در سال ۱۷۸۴ پیروز شد.