stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
لوئی آنتوان دو سن-ژوست
آغاز فعالیت انقلابی > روح انقلاب (L'Esprit de la Révolution)

در انتخابات مجمع قانونگذاری به سال ۱۷۹۱ به عنوان یکی از اعضای انجمن ناحیه اش انتخاب شد. اما مخالفان او این انتخاب را به چالش کشیدند؛ زیرا که وی هنوز به سن قانونی (بیست و پنج سال تمام) نرسیده و یازده ماه جوان تر از حد نصاب بود. (در همان دوران گفت: "من زندانیِ سنِ لعنتیِ خودم هستم.") در بخشی از نامهٔ معروفی که به ژان-لویی-ماری ویلن دوبینی نوشت، گفت:
" … من بر فراز بدبختی قرار دارم. من هر چیزی را تحمل خواهم کرد؛ اما حقیقت را خواهم گفت. همهٔ شما پست هستید، شما که قدر مرا ندانستید… شما بدبخت‌های بدنامی هستید و من یک متقلب، یک رذل هستم؛ زیرا هیچ پولی ندارم که به شما بدهم. قلبم را چاک بدهید و بخورید. آن چیزی خواهید شد که به هیچ عنوان نیستید: بزرگ!
آه خداوندا، بروتوس بایستی فراموش شده، بسیار دور از رُم می‌پژمرد! با این حال من تصمیم خودم را گرفته‌ام. اگر بروتوس دیگران را نمی‌کشت، خودش را به قتل می‌رساند."
انجمن با بی میلی او را کنار گذاشت. در حالی که سن ژوست منتظر انتخابات بعدی بود، کار مبسوطی بنام "روح انقلاب و قانون اساسی فرانسه" که در بهار ۱۷۹۱ منتشر شد تألیف نمود. در سبک نویسندگی اش تمام هجوگویی‌ها را کنار گذاشته و سبک جدی و لحن اخلاق گرای رومیان کلاسیک، که انقلابیون فرانسوی بسیار دوست می‌داشتند، را اقتباس کرد. مجموعه‌ای از اصول معتدل که عمیقاً تحت تأثیر مونتسکیو بودند را آشکار می‌ساخت و تماماً محدود به الگوی سلطنت مشروطه پایبند بود. او از بابت خشونت در انقلاب تا به حال ابراز انزجار نمود و شخصیت کسانی را که در آن شرکت کرده بودند به تحقیر کمی بیش از "برده‌های آشوبگر" می‌دانست. در عوض، او ستایشش را نثار نمایندگان مردم در مجمع قانونگذاری می‌نمود که تقوای هشیارانهٔ ایشان انقلاب را به بهترین طریق هدایت خواهد کرد. روح انقلاب که در بیش از پنج مجلد پخش شده در بسیاری از اظهاراتش متناقض است اما با این حال به وضوح نشان می‌دهد که سن ژوست بیش از این دولت را برای طبیعت انسان سرکوبگر نمی‌داند بلکه برای موفقیتش ضروری می‌داند؛ هدف نهایی اش "به آرامی پیش بردن جامعه در مسیر ایدئال بعید" بود.
انتشار کتاب یک موفقیت واقعی بود و ویراست اول به سرعت فروخته شد و همان‌طور که برتران بارر (بعدها همکار سن ژوست در کمیته نجات) در خاطراتش نوشت این کتاب از جانب سیاست‌مداران روشن بین در مجمع قانونگذاری بسیار تحسین شد. کتاب مذکور با این جملات پایان می‌یافت:
«اگر تمام آدمیان آزاد باشند، تمام ایشان برابر هستند، اگر برابر باشند، عادلند.»
در ۲۱ ژوئن ۱۷۹۱، فقط چند روز بعد از اینکه منتشر شد، تمام توجهات معطوف به فرار ناموفق لویی شانزدهم به وارن شد و تئوری‌های سن ژوست در مورد سلطنت مشروطه به‌طور ناگهانی نامربوط از آب درآمدند. با این وجود این قضیه تأثیر دیگری هم داشت – خشمی عمومی نسبت به پادشاه که در طول سال آهسته به جوش آمد تا این که بالاخره انبوهی از مردم پاریس در ۱۰ اوت ۱۷۹۲ به قصر توئیلری حمله کردند (معروف به انقلاب دوم). در جواب، مجمع اعلام کرد که آماده است تا پیش از موعد برنامهٔ کاری اش منحل گردد و برای انتخاباتی جدید فراخوان داد که این یکی تحت حکم حق رأی همگانی و عمومی بود. زمان‌بندی برای سن ژوست که قبل از پایان ماه بیست و پنج ساله می‌شد بسیار عالی بود. ترسی که به واسطهٔ اشغال توئیلری القا شده بود؛ اکثر مخالفان وی را از صحنه کنار کشاند و سن ژوست به عنوان یکی از وکلای بخش آین (Aisne) انتخاب شد. زادگاهش را به مقصد پاریس ترک کرد تا به عنوان جوان‌ترین عضو مجمع ملی به آن ملحق شود.
کمیتهٔ نجات خلقی > بازداشت ژیروندن‌ها

در طول مدتی که سن ژوست مشغول کار روی قانون اساسی بود، نبرد سیاسی مهیجی اتفاق می‌افتاد. سان کلوت‌ها – که از جانب بسیاری از رادیکال‌ها "مردم" به حساب می‌آمدند، و توسط کمون پاریس (دولت انقلابی که در ده اوت ۱۷۹۲ بر پا شد) نمایندگی می‌شدند- نسبت به ژیروندن‌های میانه‌رو بی علاقه شده بودند و در تاریخ ۲ ژوئن ۱۷۹۳، در عملی جمعی که گارد ملی (به فرماندهی آنریو) آن را حمایت و هدایت می‌کرد، ساختمان کنوانسیون را محاصره کرده و خواستار دستگیری نمایندگان ژیروند شدند. نمایندگان کنوانسیون به دستور ماری-ژان اِرو دو سشل (رئیس وقت مجلس) تصمیم به ترک مجلس و عبور از میان جمعیت تظاهرات‌کننده گرفت. اِرو دو سشل به آنریو گفت تا سربازان را کنار بکشد و اجازه عبور را به نمایندگان بدهد. او گفت:" ملت چه می‌طلبد؟ کنوانسیون فقط با رفاه او اشغال شده است." با این حال، آنریو جواب داد: "شما تا زمانی که بیست و دو نفر را تحویل نداده‌اید این نقطه را ترک نخواهید کرد!"
آنریو به توپچیان دستور آماده باش داد. نمایندگان به مجلس برگشته و مجلس دستور بازداشت بیست و دو نفر از نمایندگان ژیروندن را صادر نمود (بریسو، ورنیو، باربارو، گواده و دیگران). رهبر ژیروندن‌ها، ژاک پیر بریسو، متهم به توطئه گشت. اما سایر بریسوتین‌ها (نام دیگر همین حزب) بدون اتهامات رسمی زندانی شدند یا تحت تعقیب قرار گرفتند. کنوانسیون در مورد سرنوشت ایشان مباحثه نمود و بی نظمی سیاسی هفته‌ها طول کشید. سن ژوست قبلاً در مورد ژیروندن‌ها سکوت اختیار نموده بود. اما حالا او به وضوح در کنار روبسپیر، که برای مدت‌های طولانی با بیشتر این افراد کاملاً مخالفت می‌کرد، قرار گرفته بود. زمانی که اولین ادعانامه توسط کمیته گذرانده شد، این سن ژوست بود که گزارش را برای کنوانسیون قرائت نمود.
کمیتهٔ نجات خلقی در مذاکرات محرمانه اش در ابتدا از تشکیل اجماعی در مورد نمایندگان محبوس ناتوان بود، اما وقتی که برخی نمایندگان ژیروندن به ایالات فرار کردند و تلاش نمودند تا قیامی را تدارک ببینند، نظر کمیته در مورد ایشان سخت گیرانه شد. در اوایل ژوئیه، سن ژوست توانست با گزارشی طولانی بنام کمیته، کنوانسیون را مورد خطاب قرار دهد. حملهٔ وی بر حزب مذکور، هیچ جایی برای مصالحه‌های آتی باقی نگذاشت. او اعلام کرد که محاکمات ژیروندن‌ها بایستی ادامه یابد و هر حکم صادره‌ای بایستی شدید باشد. اقدامات برای ماه‌ها به طول انجامید؛ اما سرانجام بریسو و بیست نفر از هم پیمانانش محکوم شده و در تاریخ ۳۱ اکتبر ۱۷۹۳ روانهٔ گیوتین شدند. سن ژوست از وضعیت ایشان برای جلب موافقت و تصویب قوانین ترسناک جدید که در قوانین مظنونان (Loi des suspects) (هفدهم سپتامبر ۱۷۹۳) به اوج خود رسید، بهره برد. قوانین مذکور (شکل گرفته بر مبنای پیشنهادی از جانب فیلیپ-آنتوان مرلین دو دوئه و ژان ژاک دو کمبارسره) اختیارات وسیعی در زمینهٔ دستگیری، تعقیب و مجازات به کمیته‌های اجرائی می‌داد.
رئیس کنوانسیون

در حالی که ارتش به پیشروی‌هایش ادامه می‌داد و حزب ژیروندن‌ها نابود گشته بود؛ کنوانسیون به طرزی محکم در دستان مونتانیاردهای دست چپی، که توسط ژاکوپن‌ها و روبسپیر هدایت می‌شدند، بود. در این شرایط، در روز نخست ماه وانتوز، در سال دوم جمهوری (۱۹ فوریه ۱۷۹۴) سن ژوست به عنوان رئیس کنوانسیون ملی انتخاب شد.
با این قدرت جدید، او مجلس را متقاعد کرد تا احکام رادیکالی وانتوز را تصویب نماید. احکامی که به موجب آن‌ها اموال مهاجران آریستوکرات قرار بود توقیف شده و در بین سان کلوت‌های نیازمند توزیع بشود. بخش‌هایی از آنچه که سن ژوست در جلسهٔ ۱۳ وانتوز سال دوم جمهوری (۳ مارس ۱۷۹۴) به کنوانسیون گفت:
"... این موضوع وسیعاً احساس می‌شود که تمام دانائی یک دولت در این است که دسته‌های مخالف انقلاب را کاهش بدهد و مردم را به هزینهٔ تمام بدی‌ها و تمام دشمنان آزادی سعادتمند گرداند. به این معناست که {از این نظر} دفاع شود که انقلاب را به سود آن‌هایی که از آن حمایت می‌کنند و علیه کسانی که با آن می‌جنگند، تغییر داد.
... بهتر است که گام برداشتن انقلاب را تسریع کرد؛ تا این که از علایق تمام دسیسه چین‌هایی که شرمسارش می‌کنند و به تاخیرش می‌اندازند، پیروی نمود. بر شماست که نقشه را تعیین کنید و برای منفعت انسانیت به سوی نتایج بشتابید.
... قوانین قدرتمند پنهان کردنی نیستند؛ آن‌ها ناگهان مثل آذرخش خاموش نشدنی به کشورهای خارجی نفوذ می‌کنند.
... خوشبختی ایده‌ای نو در اروپا است."
این اَعمال تقسیم ثروت به‌طور قابل بحثی، انقلابی‌ترین اَعمال انقلاب فرانسه بودند؛ با این حال هرگز جنبهٔ اجرائی پیدا نکردند. کمیته درگیر ساختن رویه‌هایی برای اجرای آن‌ها گشت و حرکت دیوانه وار رویدادهای سیاسی آشکار، آن‌ها را پشت سر گذاشت.
احکام وانتوز به طرز بدبینانه‌ای توسط برخی، به مثابهٔ تمحیدی از جانب سن ژوست برای راضی کردن جناح چپ افراطی نظامی تفسیر شده است. بی‌ریا یا بالعکس، او بحث‌های شورانگیزی برای این احکام صورت داد. یک هفته بعد از اتخاذ احکام، سن ژوست اصرار کرد که احکام مذکور با شدت اِعمال بشوند و آن‌ها را به مثابه آغاز دوره‌ای جدید تحسین نمود:
«فقر، که دولتی آزاد را بی آبرو می‌سازد، را از بین ببرید؛ اموال وطن پرستان مقدس است؛ اما کالاهای توطئه چینان متعلق به بیچارگان می‌باشد. بیچارگان قدرتمندان زمینند؛ آنان حق دارند که همچون سروران با دولت‌هایی که از آن‌ها غفلت می‌کنند، سخن بگویند.»
رئیس کنوانسیون > بازداشت اِبرتیست‌ها

همین که بهار ۱۷۹۴ نزدیک می‌شد، کمیته نجات خلقی، تحت هدایت روبسپیر، کوتون، لوبا و سن ژوست، تقریباً کنترل کامل را بر دولت اِعمال می‌نمود. با وجود میدان بُرد وسیع نیروهای ایشان، دشمنان و رقیبان کماکان باقی‌ماندند. یکی از حساس‌ترین مشکلات، حداقل برای روبسپیر، آشوبگر پوپولیست ژاک رنه اِبِر بود، که در روزنامهٔ بسیار معروفش، بابا دوشن (Le Père Duchesne) سیل انتقادات را علیه ژاکوپنیسم بورژوایی جاری می‌کرد. ابرتیست‌های فرا-رادیکال در کلوب کوردلیه تلاش‌های ژاکوپن برای دادگاهی کردن و ادارهٔ سلن کلوت‌ها را تحلیل می‌بردند و افراطی‌ترین ابرتیست‌ها (ابتدا رونسن و کاریه و سپس ابر در روزنامهٔ خودش پیشنهاد قیام را مطرح نمود) حتی در ملأ عام درخواست قیام نمودند. علاوه بر این‌ها روبسپیر، که یک دئیستِ پیرو ژان-ژاک روسو و تحت تأثیر عقاید مذهبی وی در «شهادت نامهٔ کشیش ساووآیی» بود، کارناوال‌های ضدّ مسیحی که ابر (نائب کمون) و پیر-گاسپار شومت (دادستان کمون) به راه می‌انداختند، را نمی‌پسندید.
سن ژوست، در جایگاه خود به عنوان رئیس کنوانسیون، به صورتی روشن اعلام کرد که «هر کسی که به اعتبار دولت انقلابی بهتان بزند یا حمله کند، باید به مرگ محکوم گردد» و کنوانسیون در ۱۳ وانتوز به این موضوع رأی داد. ابر و نزدیک‌ترین هم پیمانانش روز بعد دستگیر شدند. سن ژوست وعده داد: «بیش از این نه بخشش و نه ضعف در قبال مجرم نباید نشان داد… از این به بعد دولت هیچ جرمی را نخواهد بخشید.» و در تاریخ ۴ ژرمینال (۲۴ مارس ۱۷۹۴) دادگاه انقلابی ابر، آناکارسیس کلوتس (معروف به "ناطق نوع بشر")، رونسین، ونسان، مومورو ("اولین مطبعه چی آزادی" و واضع شعار "آزادی، برابری، برادری") و اکثر ابرتیست‌های برجستهٔ دیگر را به پای گیوتین فرستاد.
روزهای پایانی > بازداشت روبسپیریست‌ها (ارتجاع ترمیدوری)

جلسهٔ کنوانسیون در ساعت یازده شروع شد. کولو دربوآ در آن زمان رئیس جلسه بود. سن ژوست به پشت تریبون رفت و چنین گفت:
" من به هیچ دسته‌ای وابسته نیستم؛ من با تمام آن‌ها خواهم جنگید. آن‌ها هیچ وقت از بین نخواهند رفت مگر از طریق موسساتی که امنیتی به وجود می‌آورند که محدودهٔ قدرت را تنظیم می‌نمایند و برای همیشه نخوت آدمی را تحت اسارت آزادی همگانی قرار می‌دهند.
جریان قضایا بدین معناست که این تریبونِ رسا سخن گفتن، احتمالاً برای کسی که به شما خواهد گفت اعضای مشخصی از دولت از مسیر خرد منحرف شده‌اند هم چون صخرهٔ تارپه یَن خواهد بود {صخره‌ای که گناه کاران را از بالای آن به زیر می‌انداختند}. بر این باور هستم که شما لایق حقیقتی که با هوشیاری پیشنهاد شده هستید و این که کسی نمی‌تواند با نازک بینی آن سرسپردگی که با وجدان کسی تقبل شده تا یارای هر چیزی برای نجات سرزمین پدری باشد را فرو بشکند…"
در همین موقع ژان-لامبر تالی ین وسط حرف‌های سن ژوست پرید و او را به کناری هل داد. پس از آن وادیه و دیگران شروع به صحبت کردند و درخواست حذف روبسپیر و تمام طرفدارانش را نمودند. ویکنت دو باراس به یاد می‌آورد که در میان بلوا سن ژوست «جایگاه خطابه را ترک نکرد، علی‌رغم وقفه‌هایی که هر کس دیگری را از میدان به در می‌کرد. او فقط چند قدم پائین آمد، سپس دوباره بالا رفت تا به غرور به گفتارش ادامه بدهد … بی‌احساس، بی تأثر به نظر می‌رسید که او هر کس را با آرامشش به مبارزه می‌طلبید.»
سن ژوست وقار خودش را در جایگاه حفظ کرد ولی جانش را نه. روبسپیر برای دفاع از او مداخله کرد و صدایش گرفت. برادرش آگوستین، فیلیپ لوبا و سایر هم پیمانان کلیدی سعی کردند تا نمایندگان را کنار بزنند اما شکست خوردند. جلسه با دستور دستگیری ایشان پایان یافت. سن ژوست که کماکان روی جایگاه خطابه ایستاده بود، بی تأثر باقی‌ماند و «به طرز تحقیر آمیزی به صحنه می‌نگریست.» وقتی نیروهایی از کمون پاریس تحت فرمان آنریو برای آزادی ایشان آمدند؛ اطمینانش ظاهراً به تأیید رسید. اما در کمتر از چند ساعت تمام گروه در هتل دو ویل محصور شد. وقتی سربازان بالاخره وارد شدند، تعدادی از ژاکوپن‌های شکست خورده سعی کردند تا خودکشی نمایند. سن ژوست کنار لوبا ایستاده بود که با شلیک گلوله‌ای به سرش به زندگی خود خاتمه داد. این که آیا خود سن ژوست هم قصد خودکشی داشته نامعلوم است؛ اما تنها او آرام و ساکت از دستگیری نهایی خشن و وحشی پدیدار شد. در میان دستگیرشدگان «فقط سن ژوست، با دستان بسته اما با سر برافراشته قادر به قدم زدن بود.» روبسپیر، سن ژوست، کوتون، آنریو و حدود بیست نفر دیگر از هم پیمانانشان روز بعد اعدام شدند و سن ژوست به‌طور مشهور مرگ خودش را با افتخار و خونسردی پذیرفته است. در یک تعیین هویت رسمی نهایی، او به نسخه‌ای از قانون اساسی ۹۳ اشاره کرد و گفت: «من کسی هستم که آن را به وجود آورده.» به هنگام مرگ حدوداً بیست و شش سال و یازده ماه داشت.
یادبودها

خیابان‌هایی بنام «لویی آنتوان دو سن ژوست» در (Amiens), (Coulounieix-Chamiers)، (Évreux), (Liévin), (Saint-André de Sangonis) وجود دارد. هم چنین خیابان‌هایی بنام «لویی دو سن ژوست» در (Chaumontel), (Poitiers), (Vénissieux), (Villepinte). بنام «لویی سن ژوست» در (Achères), (Cabestany), (Châlons-en-Champagne), (Lorient), (Villerupt)، خیابان «آنتوان سن ژوست» در (Carvin)، خیابان «سن ژوست» در (Arcueil), (Brest), (Ivry-sur-Seine), (Harfleur), (La Courneuve), (La Plaine-Saint-Denis), (Le Havre), (Lille), (Montargis), (Montreuil), (Nanterre), (Nevers), (Noisy-le-Sec), (Reims), (Ris-Orangis), (Vaux-le-Pénil), (Decize).
میدان «لویی آنتوان دو سن ژوست» در (Camon) ناحیهٔ (Somme).
میدان «سن ژوست» در (Decize).
مدرسهٔ ابتدایی دولتی «سن ژوست» در (Decize)، منبع (www.ville-decize.fr).
سن ژوست در ادبیات

الکساندر دوما، سفیدها و آبی‌ها (Les Blancs et les Bleus)، پاریس، ۱۸۶۷.
دومینیک ژامه، آنتوان و ماکسیمیلین یا ترور بدون فضیلت (Antoine et Maximilien ou la terreur sans la vertu)، پاریس، دنوئل، ۱۹۸۶.
سن ژوست شخصیت اصلی رمان کمیسار راین (Der Kommissar am Rhein) اثر نویسندهٔ کمونیست، ویلی بردل است.
فیلسوف آلمانی، فریدریش ویلهلم نیچه، شعری در مورد سن ژوست نوشت.
سن ژوست شخصیت اصلی نمایشنامه‌ای با همین نام به قلم نویسندهٔ دانمارکی Karl Gjellerup است.
به سن ژوست در این کارها اشاره شده:
ویکتور هوگو، نود و سه (Quatrevingt-treize)، پاریس، ۱۸۷۴.
آناتول فرانس، خدایان تشنه‌اند (Les dieux ont soif)، پاریس، ۱۹۱۲.
نمایشنامه‌های تاریخی رومن رولان مثل "بازی عشق و مرگ"، "دانتون"، "روبسپیر" و غیره.
زاک شابان، شب ترمیدور (La Nuit de Thermidor)، ۱۹۶۶. (بخشی از یک چهار گانهٔ تاریخی)
رمان "ظلمت در نیمروز" اثر آرتور کوستلر، نویسندهٔ مجارستانی الاصل، با این نقل قول معروف از سخنرانی سن ژوست شروع می‌گردد: " هیچ کس نمی‌تواند معصومانه حکومت کند."
شخصیت سن ژوست به تفضیل در "طغیانگر" کامو مورد بحث قرار گرفته است. در "طاعون" اثر آلبر کامو اشاره‌ای به او شده:
"من فقط شهادت‌هایی را قبول دارم که خالی از محافظه کاری باشد. در غیر این صورت با اطلاعات خودم شهادت‌های شما را تأیید نخواهم کرد.
روزنامه نویس لبخند زنان گفت: این بیان سن ژوست است."
در «بینوایان» اثر ویکتور هوگو برای توصیف یکی از رهبران جنبش دانشجویی به سن ژوست اشاره شده:
«اگر {آنژولار} در کنوانسیون بود؛ نقش سن ژوست را بازی می‌کرد…»
سن ژوست در فیلم و تلویزیون

۱۹۲۷: ناپلئون، اثر آبل گانس که نقش و جایگاه سن ژوست را تحلیل می‌کند.
۱۹۶۴: ترور و فضیلت (La terreur et la vertu)، فیلم تلویزیونی استللیو لورنزی (دو اپیزود: "دانتون" و "روبسپیر") با بازی دنیس مانوئل (Denis Manuel) در نقش سن ژوست.
1967: (Week-end) اثر ژان-لوک گدار، با بازی ژان-پیر لود (Jean-Pierre Léaud) در نقش سن ژوست.
۱۹۷۴: سن ژوست و نیروی امور (Saint-Just et la Force des choses)، فیلم تلویزیونی در دو بخش اثر کاردینال پیر، با بازی پاتریس الکساندر (Patrice Alexsandre) در نقش سن ژوست.
۱۹۷۹: در فیلم انیمیشنی (Lady Oscar) که بر اساس رُزِ ورسای (The Rose of Versailles) ساخته شده است.
۱۹۸۳: دانتون، فیلم فرانسوی- لهستانی اثر آندری وایدا با بازی بوگوسلاو لیندا (Boguslaw Linda) در نقش سن ژوست.
۱۹۸۹: انقلاب فرانسه (La Révolution française)، در دو بخش به کارگردانی رابرت انریکو و ریچارد تی. هفرون، با بازی کریستوفر تامپسون (Christopher Thompson) به عنوان سن ژوست (سن ژوست در بخش دوم فیلم حضور دارد).
(برای مشاهدهٔ لیست کامل :http://www.antoine-saint-just.fr/films.html)
سن ژوست در فیلم و تلویزیون > زندگی‌نامه‌ها

Édouard Fleury: Études révolutionnaires: Saint-Just et la terreur. 2 Bände, Paris 1852
Ernest Hamel: Histoire de Saint-Just, député à la Convention Nationale. Paris 1859
Ralph Korngold, Saint-Just, Bernard Grasset, 1937, 255 p. , traduit de l'anglais par Albert Lehman.
Pierre Deroclès (pseudonyme d'Albert Soboul), Saint-Just, ses idées sociales et politiques, Éditions sociales internationales, 1937, 173 p.
سن ژوست در فیلم و تلویزیون > زندگی‌نامه‌ها > کارهای اخیر

Hans von Hentig: Terror. Zur Psychologie der Machtergreifung. Robespierre, Saint-Just, Fouché. Wien 1970.
Hans Peter Richter: Saint-Just und die Französische Revolution: Reihe Große Gestalten, Engelbert-Verlag, Gebr. Zimmermann GmbH, Balve/Sauerland 1975
Friedrich Sieburg: Robespierre, Deutsche Verlagsanstalt, Stuttgart 1987
Norman Hampson: Saint-Just. Erzengel des Todes. Steidl, Göttingen 1992, ISBN 3-88243-232-2.
Jörg Monar: Saint-Just: Sohn, Denker und Protagonist der Revolution. Bonn 1993, ISBN 3-416-02466-4.
Bernard Vinot: Saint-Just. Stuttgart 1989, ISBN 3-608-93106-6.
Robert Badinter (éd.), Grandes figures de la Révolution française en Picardie (actes du colloque de Blérancourt. 17-18 juin 1989, Chauny, Association pour la sauvegarde de la maison de Saint-Just, 1990, 258 p.
Michel Biard, Missionnaires de la République, Paris, Éditions du CTHS, 2002.
Marc Eli Blanchard, Saint-Just et Cie, éd. A. -G. Nizet, 1979, 111 p.
Madeleine-Anna Charmelot, Saint-Just ou le chevalier Organ, éd. Sésame, 1957.
Maurice Dommanget, Saint-Just, éd. du Cercle, 1971, 200 p.
Jean-Pierre Gross, Saint-Just: sa politique et ses missions, éd. Bibliothèque nationale, 1976, 570 p. (ISBN 2-7177-1278-X)
Monique Ipotési, Saint-Just et l'Antiquité, Schena, 1984, 135 p.
Albert Ladret, Saint-Just, ou, Les vicissitudes de la vertu, Presses universitaires de Lyon, 1989, 326 p. (ISBN 2-7297-0345-4).
Marie Lenéru, Saint-Just, Bernard Grasset, 1922, 181 p.
Anatole Levandovski, Le Chevalier de Saint-Just, Éditions du Progrès, 1988, 446 p. , (traduit du russe par Geneviève Dupond).
Albert Ollivier, Saint-Just et la force des choses, , Gallimard, 1954, 587 p.
Albert Soboul (dir.), Actes du Colloque Saint-Just: Sorbonne, 25 juin 1967, Paris, Société des études robespierristes, 1968, 466 p.
Serena Torjussen, Fonction de la création littéraire dans l'évolution de la pensée de Saint-Just, La Pensée, 1979.
Bernard Vinot, Saint-Just, Fayard, 1985, 394 p.
عبدالله فاطمی

| عبدالله فاطمی | عبدالله فاطمی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۰۶ بروجرد
درگذشت: ۱۴ آبان ۱۳۷۳
آرامگاه: بهشت زهرا
ملیت: ایرانی
فرزندان: امید و الفت
عبدالله فاطمی (زاده ۱۳۰۶ در بروجرد – درگذشته ۱۴ آبان ۱۳۷۳ در تهران) شاعر و ترانه‌سرای ایرانی متخلص به «الفت» بود.
زندگی‌نامه

عبدالله فاطمی در سال ۱۳۰۶ در شهر بروجرد به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی و دورهٔ متوسطه را در بروجرد به پایان رسانید. از آن پس برای ادامه تحصیل رهسپار تهران شد و به تحصیل پرداخت، اما به عللی نتوانست به تحصیل خود ادامه دهد و نیمه راه متوقف ماند. آنگاه پس از چندی به استخدام وزارت پست و تلگراف درآمد و مشغول کار شد.
الفت شعر و شاعری را از دورهٔ تحصیل در دبیرستان آغاز کرد و در سرودن انواع شعر طبع‌آزمایی کرد، اما طبعش بیشتر به غزل‌سرایی مایل بود. الفت از اواخر دهه ۳۰ در کنار ادیبانی چون رهی معیری، نواب صفا، معینی کرمانشاهی و تورج نگهبان به سرودن شعر و ترانه پرداخته و با آهنگسازان بنامی چون علی تجویدی، همایون خرم، مجید وفادار و عباس شاپوری آثار ماندگاری خلق کرد. او علاوه بر سرودن غزل، سال‌ها با رادیو ایران همکاری داشته و ترانه‌های بسیاری سرود. شرح احوال الفت، درکتاب «طلایه‌داران شعر امروز ایران» به تفصیل آمده‌است، همچنین بعد از وفات او امین‌الله رشیدی بعضی از شعرهای او را در آلبوم خود به کار گرفته‌است. وی در چهاردهم آبان ماه ۱۳۷۳ درگذشت.
کتاب‌ها

افق الفت (مجموعه غزلیات)
مثنوی در مکنون (شرح خورشید و ماه، پریشان و پدرام)
زایمان در هائیتی

زایمان در هائیتی (انگلیسی: Childbirth in Haiti) تحت تأثیر رفتارهایی است که توسط باورها، سنت‌ها و نگرش‌های محلی تعیین می‌شود و همچنین تحت تأثیر شرایط اقتصادی و محدودیت‌های موجود در امکانات بهداشتی قرار دارد.
بارداری

در هائیتی، ناباروری بار اجتماعی منفی به همراه دارد و زنان انتظار دارند که فرزند بیاورند. دوران بارداری و زایمان به‌عنوان زمانی شاد و جشن‌گونه برای خانواده‌ها دیده می‌شود و نه به‌عنوان یک مشکل پزشکی.
زنان باردار انتظار دارند که تا زمان زایمان، به وظایف کاری خود ادامه دهند. آنها معمولاً افزایش ترشح بزاق را تجربه می‌کنند و به‌طور مرتب آب دهان خود را تف می‌کنند، زیرا باور دارند که نمی‌توانند بزاق اضافی را ببلعند. زنان باردار از خوردن ادویه‌جات خودداری می‌کنند، چون اعتقاد دارند که ممکن است برای جنین مضر باشد. با این حال، آنها تشویق می‌شوند که سبزیجات و میوه‌های قرمز مصرف کنند، زیرا این مواد غذایی برای تقویت خون جنین مفید به نظر می‌رسند. زنان باردار همچنین تشویق می‌شوند که وعده‌های غذایی بزرگتری بخورند، چون فکر می‌کنند برای دو نفر غذا می‌خورند.
مراقبت‌های دوران بارداری

بسیاری از زنان باردار در هائیتی به دلیل فقر، کمبود دسترسی به خدمات بهداشتی، کمبود پرسنل پزشکی و دیدگاه‌هایشان نسبت به مراقبت‌های دوران بارداری، مراقبت‌های کافی دریافت نمی‌کنند. این مشکلات به‌ویژه در مناطق روستایی بیشتر مشهود است، زیرا بیشتر متخصصان بهداشتی در پایتخت متمرکز هستند. نسبت پزشک به بیمار در هائیتی ۱ به ۶۷٬۰۰۰ است و درصدی از کارکنان بهداشتی هر سال به کشورهای ایالات متحده و کانادا می‌روند تا در آنجا مشغول به کار شوند، جایی که دستمزد بالاتری دارند. زیرساخت‌های بهداشتی پس از زلزله ۲۰۱۰ به‌طور قابل توجهی کاهش یافته است، که باعث تخریب امکانات بهداشتی حیاتی شد.
بسیاری از زنان باردار نیازی به مراقبت‌های دوران بارداری نمی‌بینند و برخی از آنها از پزشکی مدرن و بیمارستان‌ها ترس دارند و آن‌ها بارداری، زایمان و تولد را بخشی طبیعی از چرخه زندگی زنان می‌دانند.
زایمان

در هائیتی، بسیاری از زنان تا زمان زایمان مشغول به کار هستند؛ بنابراین، بسیاری از آنها در بیمارستان زایمان نمی‌کنند. آنها یا در خانه یا در محل کار خود زایمان می‌کنند. بسیاری از زنان در فرایند زایمان فعال هستند. آنها ممکن است چمباتمه بزنند، بایستند، قدم بزنند یا بنشینند تا موقعیت‌های راحت‌تری برای خود ایجاد کنند. آنها ممکن است احساسات خود را با فریاد زدن، جیغ کشیدن، دشنام دادن، خرخر کردن یا ناله کردن ابراز کنند.
داروهای مسکن در فرهنگ زایمان هائیتی معمولاً در دسترس نیستند. بیشتر زنان زایمان و تولد نوزادان خود را دور از بیمارستان انجام می‌دهند و درخواست داروهای مسکن نمی‌کنند.
در طول فرایند زایمان، پدر نوزاد غایب است و مادر ممکن است تنها باشد، یا با دایه یا یکی از اعضای خانواده و دوستان زن او احاطه شده باشد. بخش عمده‌ای از تصمیم‌گیری‌ها به زن در حال زایمان واگذار می‌شود و مشاوره از سوی افرادی که از او حمایت می‌کنند، به حداقل می‌رسد.
طبق سنت، بیشتر زنان در هائیتی زایمان خود را با حضور ماماهایی که همیشه تحصیلات رسمی ندارند، انجام می‌دهند. ماماها معمولاً توسط ماماهای مسن‌تر با تجربه آموزش می‌بینند. زایمان معمولاً در خانه انجام می‌شود. از نظر جغرافیایی، بسیاری از جاده‌ها هنوز پس از زلزله ۲۰۱۰ تخریب شده‌اند و به هر حال زنان خودرو برای رفتن به بیمارستان یا مرکز زایمان ندارند.
عوارض و ناهنجاری‌ها

پره‌اکلامپسی و اکلامپسی از جمله دلایل اصلی نرخ بالای مرگ و میر مادران در هائیتی هستند. این عوارض ۱۷ درصد از کل مرگ‌های مادران را شامل می‌شوند. به دلیل عدم دسترسی به مراقبت‌های پیش از زایمان، بسیاری از زنان علائم پره‌اکلامپسی و اکلامپسی را تا زمان زایمان نوزاد خود متوجه نمی‌شوند. در آن زمان، اغلب دیگر برای مداخله دیر است. در هر صورت، امکانات پزشکی اغلب در نزدیکی‌ها در دسترس نیست. زنان نیازمند سزارین اضطراری اغلب هرگز آن را دریافت نمی‌کنند، زیرا بسیاری از آن‌ها پول لازم برای انجام آن را ندارند.
دوره پس از زایمان

در هائیتی، دوره پس از زایمان بلافاصله پس از تولد آغاز شده و حدود ۴۰ روز به طول می‌انجامد. مادر در خانه می‌ماند و تمرکز خود را بر استراحت و بهبودی قرار می‌دهد. او نقش فعالی در مراقبت از خود دارد، به گونه‌ای که لباس گرم می‌پوشد، حمام‌های روزانه می‌گیرد و چای می‌نوشد تا انرژی خود را بازیابی کند.
باورها و رفتارهای فرهنگی

در سه روز اول، استراحت مطلق در بستر توصیه می‌شود و همچنین از هر چیزی که «سرد» باشد، مانند وزش باد، بیرون رفتن و بعضی از غذاها، باید پرهیز شود. همراه با غذاهای «سرد»، مادران همچنین آموزش می‌بینند که از غذاهای «سفید» مانند لوبیا سفید، خرچنگ و شیر اجتناب کنند. غذاهای «سفید» و «سرد» باور دارند که می‌توانند ترشح واژن را افزایش دهند یا خطر خونریزی را بالا ببرند. غذاهای قابل قبول برای مادر در این دوره شامل فرنی، برنج، لوبیا و موز سبز می‌شود. هائیتی‌ها بر این باورند که زنان در این دوره نسبت به ورود گاز به بدن حساس‌تر هستند. برای پیشگیری از این، مادران توصیه می‌شوند که یک کمربند سفت یا پارچه‌ای دور کمر خود بپوشند تا استخوان‌هایی که در طول زایمان شل شده‌اند، سفت شوند.
یک رسم رایج در دوره پس از زایمان، «سه حمام» است. در سه روز اول، مادر در آب تقویت شده‌ای که از جوشاندن گیاهان خاص در آب تهیه شده است، حمام می‌کند. این گیاهان شامل پاپایا، پرتقال ترش، ساورساپ (کوروسول)، نعناع (تی بوم)، رازیانه، برگ بو و اکالیپتوس است. این گیاهان به مادر آرامش می‌دهند و عضلات او را سفت می‌کنند. این حمام به عنوان اولین حمام شناخته می‌شود. همچنین مادران تشویق می‌شوند تا چای خاصی از همان مخلوط گیاهان بنوشند. حمام دوم پس از سه روز به مدت سه روز دیگر صورت می‌گیرد، جایی که مادر در آب تقویت شده‌ای که توسط خورشید گرم شده است، نه جوشانده، حمام می‌کند. حمام سوم در یک ماه بعد اتفاق می‌افتد و یک حمام سرد است، اولین حمامی که مادر از زمان زایمان می‌گیرد. این حمام سرد برای ترویج بهبودی و سفت شدن عضلات و استخوان‌هایی که در طول زایمان شل شده‌اند، انجام می‌شود.