اثرات درازمدت ماری‌جوانا
سلامت روان > روان‌پریشی مزمن و اختلالات طیف اسکیزوفرنی

به گفتهٔ آکادمی ملی علوم، مهندسی و پزشکی ایالات متحده، شواهد قابل توجهی از ارتباط آماری میان مصرف ماری‌جوانا و ایجاد اسکیزوفرنی یا سایر روان‌پریشی‌های مزمن وجود دارد و بالاترین ریسک نیز متوجه مصرف‌کنندگان مکرر است.
ارتباط احتمالی میان ماری‌جوانا و روان‌پریشی موضوعی بحث‌برانگیز است، چرا که تحقیقات علمی همبستگی میان این دو را نشان می‌دهند، اما نمی‌توانند هیچ علیتی برای تأثیرگذاری ماری‌جوانا بر سلامت روان در بلندمدت بیان کنند.
شواهد پزشکی نشان می‌دهد که افرادی که مصرف ماری‌جوانا را از سن پایین‌تر شروع کرده‌اند، شانس بیشتری برای ابتلا به بیماری‌های سلامت روان و اختلالات مرتبط دارند. با این حال داده‌های موجود نتوانسته‌اند رابطه علت و معلولی بین آن‌ها را اثبات کنند.
به نظر می‌رسد بیشترین ریسک برای مصرف‌کنندگان مکرری است که از سنین نوجوانی مصرف ماری‌جوانا را آغاز کرده‌اند.
در یک بررسی علمی مربوط به سال ۲۰۱۳، نویسندگان نتیجه‌گیری کردند که مصرف بلندمدت ماری‌جوانا «شانس ابتلا به روان‌پریشی را برای افرادی که آسیب‌پذیری‌های ژنتیکی یا محیطی دارند، بالاتر می‌برد»، اما به تنهایی موجب روان‌پریشی نمی‌شود.
بررسی دیگری در همان سال به این نتیجه رسید که مصرف ماری‌جوانا ممکن است باعث اختلالات روانی دائمی در برخی از مصرف‌کنندگان شود، مواردی مانند اختلالات شناختی، اضطراب، پارانویا و افزایش خطرات روان‌پریشی. متغیرهای مستعدکننده اصلی شامل سن اولین مواجهه، دفعات استفاده، قدرت ماری‌جوانای استفاده شده و حساسیت فردی بود.
با این وجود، برخی از محققان معتقدند که «ارتباط قوی بین اسکیزوفرنی و مصرف ماری‌جوانا» وجود دارد، در حالی که مصرف ماری‌جوانا فاکتوری نیست که به‌تنهایی بتواند ابتلای فرد به بیماری روانی در آینده را پیش‌بینی کند. عوامل زیادی در این امر دخیل هستند، از جمله ژنتیک، محیط، دوره زمانی شروع و مدت مصرف ماری‌جوانا، آسیب‌شناسی روانی زمینه‌ای که قبل از مصرف وجود داشته و مصرف ترکیبی با سایر ماده‌های سایکو اکتیو.
رابطه زمانی بین ماری‌جوانا و روان پریشی در سال ۲۰۱۴ مورد بررسی قرار گرفت و نویسندگان پیشنهاد کردند که «از آنجایی که بررسی زمانی نشان می‌دهد که مصرف ماری‌جوانا مقدم بر ظهور علائم روان‌پریشی است، پس منطقی به نظر می‌رسد که یک رابطه علّی» بین ماری‌جوانا و روان پریشی فرض شود، اما «برای اثبات همبستگی تأثیر ژنتیک و محیط [با خطر ابتلا به روان‌پریشی]، [تحقیقات] بیشتری لازم است.»
در سال ۲۰۱۶ یک متاآنالیز بر مبنای مطالعات قبلی منتشر شد که ارتباط میان ماری‌جوانا و روان‌پریشی را نشان می‌داد و همچنین این ادعا را مطرح کرد که میان سطح مصرف ماری‌جوانا و ریسک روان‌پریشی رابطه دوز-پاسخ وجود دارد. بر اساس این مطالعه، ریسک ابتلا به روان‌پریشی در میان مصرف‌کنندگان روزانه ۴ برابر بیشتر است، با این حال این پژوهش نیز رابطهٔ علّی میان میان آن‌ها را مشخص نمی‌کند.
متاآنالیز دیگری در سال ۲۰۱۶ نشان داد که مصرف ماری‌جوانا فقط در میان افرادی که معیارهای سوءمصرف یا وابستگی به مواد را دارند، می‌تواند ابتلا به روان‌پریشی را پیش‌بینی کند.
بررسی دیگری در سال ۲۰۱۶ به این نتیجه رسید که شواهد موجود نشان نمی‌دهد که ماری‌جوانا باعث روان‌پریشی می‌شود، بلکه مصرف اولیه یا شدید ماری‌جوانا یکی از عوامل بسیاری است که احتمالاً در افرادی که در معرض خطر ابتلا به روان‌پریشی هستند یافت می‌شود.
دیدگاه مخالفی توسط سوزان گیج و نویسندگان همکار در بررسی مقالات موجود در سال ۲۰۱۶ بیان شد، که شواهد اپیدمیولوژیک در مورد مصرف ماری‌جوانا و روان‌پریشی را به اندازهٔ کافی قوی می‌دانستند به طوری که معتقدند «یک پیام سلامت عمومی باید منتشر شود که ماری‌جوانا خطر ابتلا به اختلالات روانی را افازیش می‌دهد.» اما همچنین می‌گوید که برای به دست آوردن دوز خطرآفرین باید مطالعات بیشتری صورت بگیرد.
پیام بهداشتی مذکور متعاقباً در اوت ۲۰۱۹ توسط جراح کل ایالات متحده آمریکا منتشر شد.
بررسی دیگری توسط گِیج و همکاران نشان داد «اگر ارتباط بین ماری‌جوانا و اسکیزوفرنی علت و معلولی باشد و بزرگی آن نیز به اندازه‌ای باشد که در مطالعات تا به امروز منتشر شده، معنی‌اش این خواهد بود که ۲٪ از مصرف‌کنندگان مداوم ماری‌جوانا در خطر ابتلا به اسکیزوفرنی در زندگی خود هستند (اگرچه خطر روان‌پریشی گسترده‌تر بیشتر خواهد بود). این نشان می‌دهد که حدود ۹۸ درصد از مصرف‌کنندگان مداوم به اسکیزوفرنی مبتلا نمی‌شوند و این خطر می‌تواند در افرادی که زمینهٔ ژنتیکی دارند، یا در افرادی که از نژادهای قوی‌تر ماری‌جوانا استفاده می‌کنند، بیشتر باشد.
بر حسب نسبت شانس‌ها، مطالعهٔ دیگری نشان داد که «مصرف روزانه ماری‌جوانا احتمال اختلال روان‌پریشی را در مصرف‌کنندگان در مقایسه با کسانی که هرگز ماری‌جوانا مصرف نکرده‌اند، افزایش می‌دهد، همچنین ریسک برای مصرف‌کنندگان روزانه و مصرف‌کنندگان نژادهای قوی‌تر ۵ برابر بیشتر است.
برای درک بهتر میزان شانس ابتلا به روان‌پریشی می‌توان به یک بررسی در سال ۲۰۰۵ اشاره کرد که ریسک ابتلا به اسکیزوفرنی در طول زندگی یک فرد را ۰٫۷۲٪ می‌داند.
یک متاآنالیز در سال ۲۰۱۹ نشان می‌دهد ۳۴ درصد از روان‌پریشی‌های ناشی از ماری‌جوانا به اسکیزوفرنی ختم شده است که بیشتر از توهم‌زاها (۲۶٪) و آمفتامین (۲۲٪) است.
با این حال، مطالعه‌ای در سال ۲۰۰۴ نشان می‌دهد که آمارهای عمومی جمعیت حاکی از آن است که با وجود افزایش پنج برابری میزان مصرف ماری‌جوانا، در هیچ کشور توسعه‌یافته‌ای طی ۵۰ سال گذشته افزایشی در میزان بروز روان‌پریشی مشاهده نشده. به نقل از مکلود و همکاران: «به نظر می‌رسد که مصرف ماری‌جوانا در ۳۰ سال گذشته به‌طور قابل توجهی در بین جوانان افزایش یافته است؛ در بریتانیا و سوئد از حدود ۱۰٪ گزارش مصرف در سال‌های ۱۹۶۹–۱۹۷۰، به حدود ۵۰٪ گزارش مصرف در سال ۲۰۰۱ رسیده است. اگر رابطه بین استفاده و اسکیزوفرنی واقعاً علت و معلولی بود و اگر خطر نسبی آن حدود ۵ برابر بیشتر بود، بروز اسکیزوفرنی باید از سال ۱۹۷۰ بیش از دو برابر می‌شد. ولی آمارهای ابتلا افراد به اسکیزوفرنی نشان می‌دهد که بروز اسکیزوفرنی در طول دوره‌های زمانی اشاره شده ثابت بوده یا اندکی کاهش یافته است.»