stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
هویت لیکس، مینه‌سوتا

مکان
| Hoyt Lakes, Minnesota | Hoyt Lakes, Minnesota |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location of the city of Hoyt Lakes within Saint Louis County, Minnesota: Location of the city of Hoyt Lakes within Saint Louis County, Minnesota
مختصات: ۴۷°۳۱′۱۷″ شمالی ۹۲°۸′۱۴″ غربی﻿ / ﻿۴۷٫۵۲۱۳۹°شمالی ۹۲٫۱۳۷۲۲°غربی﻿ / 47.52139; -92.13722: مختصات: ۴۷°۳۱′۱۷″ شمالی ۹۲°۸′۱۴″ غربی﻿ / ﻿۴۷٫۵۲۱۳۹°شمالی ۹۲٫۱۳۷۲۲°غربی﻿ / 47.52139; -92.13722
State: مینه‌سوتا
شهرستان: Saint Louis
مساحت: مساحت
 • کل: ۵۸٫۰۹ مایل مربع (۱۵۰٫۴۵ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۵۶٫۴۴ مایل مربع (۱۴۶٫۱۸ کیلومتر مربع)
 • آب: ۱٫۶۵ مایل مربع (۴٫۲۷ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۴۷۳ فوت (۴۴۹ متر)
جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰ ایالات متحده امریکا): جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰ ایالات متحده امریکا)
 • کل: ۲٬۰۱۷
 • برآورد (2012): ۲٬۰۰۵
 • تراکم: ۳۵٫۷/مایل مربع (۱۳٫۸/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کدs: 55750
کد منطقه: 218
FIPS code: 27-30302
GNIS feature ID: 0661511
وبگاه: HoytLakes.com
هویت لیکس، مینه‌سوتا (به انگلیسی: Hoyt Lakes, Minnesota) یک شهر در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان سنت لوئیس واقع شده‌است.
خصوصیات

هویت لیکس ۱۵۰٫۴۵ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۰۱۷ نفر جمعیت دارد و ۴۴۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
نیروگاه خورشیدی پشت‌بامی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
سامانه‌های فتوولتائیک پشت‌بامی در سراسر جهان: برلین، آلمان (بالا سمت راست)، بنزهایم، آلمان (وسط) و کوپام، هند (پایین-راست): سامانه‌های فتوولتائیک پشت‌بامی در سراسر جهان: برلین، آلمان (بالا سمت راست)، بنزهایم، آلمان (وسط) و کوپام، هند (پایین-راست)
سامانه نیروگاه خورشیدی پشت‌بامی، یا سامانه فتوولتائیک پشت‌بامی، یک سامانه فتوولتائیک (PV) است که پنل‌های خورشیدی تولیدکننده برق خود را بر روی پشت‌بام یک ساختمان یا سازه مسکونی یا تجاری نصب کرده است. اجزای مختلف چنین سامانه‌ای شامل ماژول‌های فتوولتائیک، سامانه‌های نصب، کابل‌ها، سامانه‌های ذخیره‌سازی باتری اینورترهای خورشیدی، شارژ کنترلر، سامانه‌های مانیتورینگ، سامانه‌های قفسه‌بندی و نصب، سامانه‌های مدیریت انرژی، سامانه‌های اندازه‌گیری شبکه، سوئیچ‌های قطع‌کننده، تجهیزات روی زمین، دستگاه‌های محافظ، جعبه‌های ترکیب کننده، محفظه‌های مقاوم ضدآب و سایر لوازم جانبی الکتریکی است.
سامانه‌های نصب شده روی پشت‌بام در مقایسه با نیروگاه‌های فتوولتائیک خورشیدی مقیاس سودمند روی زمین با ظرفیت‌هایی در محدوده مگاوات، کوچک تلقی می‌شوند از این رو نوعی تولید پراکنده می‌باشند. یک مطالعه جامع تجزیه و تحلیل چرخه عمر نشان داد که نیروگاه خورشیدی پشت‌بامی نسبت به نیروگاه خورشیدی مقیاس-سودمند برای محیط زیست بهتر است. اکثر ایستگاه‌های فتوولتائیک پشت‌بامی، سامانه‌های برق فتوولتائیک متصل به شبکه هستند. سامانه‌های فتوولتائیک پشت‌بامی در ساختمان‌های مسکونی معمولاً دارای ظرفیتی در حدود ۵–۲۰ کیلووات (کیلووات) هستند، در حالی که آنهایی که روی ساختمانهای تجاری نصب می‌شوند اغلب ظرفیت آنها به ۱۰۰ کیلووات تا ۱ مگاوات (MW) می‌رسد. سقف‌های بسیار بزرگ می‌توانند سامانه‌های فتوولتائیک در مقیاس صنعتی را در محدوده ۱–۱۰ مگاوات در خود جا دهند.
از سال ۲۰۲۲، حدود ۲۵ میلیون خانوار در سراسر جهان به نیروگاه خورشیدی پشت‌بامی متکی هستند. استرالیا به مراتب بیشترین ظرفیت سرانه نیروگاه خورشیدی پشت‌بامی را دارد.
نصب

محیط شهری مقدار زیادی فضای خالی پشت‌بام در دسترس قرار می‌دهد و به‌طور ذاتی می‌تواند از دلواپسی‌های زیست‌محیطی و ظرفیت بهره‌برداری زمین دوری کند. برآورد تابش دریافتی از خورشید در پشت‌بام روندی چند بعدی است، زیرا مقادیر تابش دریافتی در پست‌بام تحت تأثیر عوامل ذیل است:
موقعیت زمانی در سال
عرض جغرافیایی
شرایط جوی
شیب سقف
جهت سقف
سایه‌اندازی پوشش‌های گیاهی و ساختمان‌های مجاور.
روش‌های مختلفی برای محاسبه پتانسیل سامانه سقفی فتوولتائیک وجود دارد که روش‌های لیدار و ارتوفتو از آن جمله هستند.
اجزای یک آرایه خورشیدی پشت‌بام
بخش ذیل شامل متداول‌ترین اجزای مورد استفاده در یک آرایه خورشیدی پشت‌بامی است. هر چند طرح‌ها ممکن است بر اساس نوع سقف (به عنوان مثال فلزی یا توفال)، زاویه سقف و نگرانی ایجاد سایه ممکن است متفاوت باشند. بیشتر آرایه‌ها با توجه به برخی تفاوت‌ها، در اجزای ذیل تشکیل شده‌اند.
پنل‌های خورشیدی هنگامی که در معرض تابش نور خورشید قرار می‌گیرند، برقی تولید می‌کنند که عاری از انتشار کربن در محیط‌زیست، جهت تولید آن است. پنل‌های خورشیدی که در ساخت آنها اغلب از سیلیکون استفاده شده است، از سلول‌های خورشیدی کوچکتر ساخته شده‌اند که به‌طور معمول شش سلول در هر پانل وجود دارد. چندین پنل خورشیدی که در کنار هم قرار گرفته‌اند یک آرایه خورشیدی را تشکیل می‌دهند. به‌طور کلی پنل‌های خورشیدی توسط شیشه آبداده محافظت شده و با چارچوب آلومینیمی محفوظ و محکم می‌شوند. بخش جلویی پنل خورشیدی بسیار بادوام است در حالی که بخش پشت آن به‌طور کلی آسیب‌پذیرتر است.
گیره‌های نصب به‌طور کلی شامل بست‌های آلومینیمی و پیچ‌های فولادی ضدزنگ هستند که پنل‌های خورشیدی را بر روی سقف و درون ریل‌ها به همدیگر محکم می‌کنند. به خاطر پیکربندی‌های گوناگون ریل و سقف، گیره‌ها اغلب دارای طراحی متفاوتی هستند.
جنس قفسه‌ها و ریل‌ها از فلز است و اغلب به صورت موازی روی سقف قرار می‌گیرند تا پنل‌ها روی آن قرار داده شوند. این نکته حائز اهمیت است که نحوه قرارگیری ریل‌ها باید در یک سطح تراز باشد تا پنل‌ها به طور یکنواخت نصب شوند.
ریل‌ها و مجموعه آرایه، توسط پایه‌ها بر روی سطح سقف نصب می‌شوند‌. این پایه‌ها اغلب به صورت براکت‌های L شکل هستند که به واسطه فلاشینگ به تیرک‌های سقف پیچ می‌شوند. به علت طیف گسترده پیکربندی و متریال سقف‌ها، پایه‌ها در طرح‌های مختلفی وجود دارند.
فلاشینگ‌ها یک ورقه فلزی بادوام هستند که بین پایه‌ها و سطح سقف قرار گرفته و از نفوذ آب جلوگیری می‌کند. برای آب بندی فلاشینگ‌ها بر روی سقف اغلب از مواد درز گیری استفاده می‌کنند.
در مورد سیم‌کشی DC/AC اینورترها، سیم‌ها بین پنل‌ها و به یک میکرو اینورتر یا اینورتر رشته‌ای متصل می‌شوند. هیچکدام از کابل‌ها نباید با سطح سقف تماس پیدا کند یا از آرایه‌ها رها و معلق باشد تا از فرسودگی و خرابی کابل‌ها جلوگیری شود‌.
میکرواینورترها در پایین پنل نصب می‌شوند و جریان DC پنل‌ها را به جریان AC  تبدیل می‌کند که می‌تواند وارد شبکه برق شود.  هنگامی که سایه ایجاد می‌شود، میکرو اینورترها اجازه بهینه سازی هر پنل را می‌دهد و می‌تواند داده خاص از پنل‌های منفرد را فراهم نماید.
توفال خورشیدی

توفال‌های خورشیدی یا توفال‌های فتوولتائیک، پنل‌های خورشیدی طراحی شده‌ای هستند که شباهت و کارکردی همانند مصالح بام متداول همچون توفال آسفالت یا سنگ لوح دارند در عین حال برق هم تولید می‌کنند. توفال‌های خورشیدی نوعی راه حل انرژی خورشیدی هستند که به عنوان ساختمان یکپارچه فتوولتائیک (BIPV) شناخته می‌شوند.
سامانه هیبریدی

نیروگاه خورشیدی فتوولتائیک پشت‌بامی (هم در وضعیت متصل به شبکه برق و هم وضعیت خارج از شبکه) را می‌توان همراه با سایر عناصر تولید برق همچون دیزل ژنراتور، توربین بادی، باتری‌ها و سایر موارد استفاده کرد. این سامانه‌های خورشیدی هیبریدی ممکن است قادر به تأمین یک منبع مداوم برق باشند.
مزایا

افرادی که نیروگاه خورشیدی پشت‌بامی را بر پشت‌بام ملک خود نصب کرده‌اند، حق دارند برق خورشیدی را وارد شبکه عمومی کنند و از این رو به ازای هر کیلووات ساعت برق تولید شده، تعرفه پاداش مناسبی دریافت می‌کنند که منعکس کننده مزایای برق خورشیدی برای جبران هزینه‌های اضافی فعلی برق فتوولتائیک است.
برای مصرف‌کنندگان، یک سامانه فتوولتائیک خورشیدی می‌تواند به آنها کمک کند تا با بهره‌بردن از انرژی رایگان خورشید برای تولید برقی که می‌توانند در خانه خود از آن استفاده کنند، اتکای خود به سوخت فسیلی را کاهش دهند؛ بنابراین فتوولتائیک خورشیدی می‌تواند به صاحبان خانه کمک کند تا تأثیرگذاری کربن خود بر محیط را کاهش دهند و همچنین از طریق قبض‌های خدمات رفاهی همچون قبض برق، در هزینه خود صرفه جویی کنند.
کارگران در حال نصب پنل‌های خورشیدی پشت‌بام یک واحد مسکونی.
سامانه‌های فتوولتائیک پشت‌بامی در گوگل‌پلکس، کالیفرنیا
توفال خورشیدی
سامانه هیبریدی فتوولتائیک پشت‌بامی.
ماهاندرا دلفینو

| ماهاندرا دِلفینو | ماهاندرا دِلفینو |
| --- | --- |
ماهاندرا دِلفینو در سال ۲۰۱۴ میلادی: ماهاندرا دِلفینو در سال ۲۰۱۴ میلادی
نام هنگام تولد: ماریا آله‌هاندرو دِلفینو
زادهٔ: ۲۰ فوریهٔ ۱۹۸۱ ‏(۴۳ سال) کاراکاس، ونزوئلا
ملیت:  آمریکایی
پیشه(ها): هنرپیشه خواننده هنرمند رقص ترانه‌سرا
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۷ تا کنون
همسر(ها): دیوان گامرسال (۲۰۰۸–۲۰۰۷) دیوید والتون (۲۰۱۱ تا کنون)
فرزندان: ۲
ماهاندرا دِلفینو (اسپانیایی: Majandra Delfino‎؛ زادهٔ ۲۰ فوریهٔ ۱۹۸۱) یک هنرپیشه، خواننده و آهنگ‌ساز اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به قاچاق، زندگی مخفی دختران و زندگی آنطور که میشناسیمش اشاره کرد.
پروتئینوری

Medical condition
| پروتئینوری | پروتئینوری |
| --- | --- |
تخصص: اورولوژی، نفرولوژی 
طبقه‌بندی و منابع بیرونی: طبقه‌بندی و منابع بیرونی
آی‌سی‌دی-۱۰: R۸۰
آی‌سی‌دی-۹-سی‌ام: 791.0
دادگان بیماری‌ها: 25320
ئی‌مدیسین: med/۹۴
پیشنت پلاس: پروتئینوری
سمپ: D011507
[ویرایش در ویکی‌داده]: [ویرایش در ویکی‌داده]
پروتئینوری (به انگلیسی: Proteinuria) به معنی وجود مقادیر غیرطبیعی پروتئین (بیش از یک گرم در روز) در ادرار می‌باشد. پروتئینوری یکی از علائم شایع بیماری‌های کلیوی می‌باشد.
مکانیسم

کلیه‌ها مواد زائد حاصله از سوخت و ساز سلولی را از بدن دفع می‌کنند ولی از خروج مواد مورد نیاز همانند پروتئین‌ها جلوگیری می‌کنند که این امر بستگی به سایز و بار مولکول‌های پروتئین دارد. بسیاری از پروتئین‌ها بزرگ بوده و نمی‌توانند از فیلترهای گلومرولی عبور کنند. مگر اینکه کلیه‌ها آسیب دیده باشند و از طرفی پروتئین‌های کوچکتر به راحتی از دیواره گلومرول عبور کرده اما دفع نمی‌شوند. بلکه به خاطر نیاز بدن مجدداً در توبول‌های پروگزیمال جذب می‌شوند و به خون برمی‌گردند؛ بنابراین پروتئینوری نشان دهنده آسیب به کلیه‌ها می‌باشد. لازم است بدانیم که افراد طبیعی کمتر از ۱۵۰ میلیگرم پروتئین و ۳۰ میلیگرم آلبومین در روز از طریق ادرار دفع می‌کنند. چون پروتئین اصلی خون آلبومین است در پروتئینوری نیز اغلب پروتئین دفع شده اصلی آلبومین است (آلبومینوری).
طبقه‌بندی

پروتئینوری به دو صورت گذار و دائم خودنمایی می‌کند:
پروتئینوری گذرا: به صورت موقتی و گذرا بوده و به نظر می‌رسد عامل آن (تب، ورزش‌های سنگین، استرس روحی و مواجه بودن با سرمای شدید بوده و در این حالت میزان پروتئین دفعی نسبتاً کم بوده و معمولاً سریع بهبود می‌یابد.
پروتئینوری دائم: به صورت دائمی بوده و می‌توانند تظاهری از بیماری‌های کلیوی یا یک بیماری سیستمیک باشد. بسیاری از بیماری‌ها می‌توانند باعث گلومرونفریت (التهاب گلومرول) شده و در نهایت به پروتئینوری تبدیل گردد.
علل

پروتئینوری گاه ناشی از بیماری است (پروتئینوری پاتولوژیک) و گاه فیزیولوژیک است. در برخی از افراد بدون وجود بیماری خاصی سرپا ایستادن طولانی باعث پروتئینوری می‌شود که آن را پروتئینوری ارتواستاتیک می‌نامند. درجات کمتر پروتئینوری (۵۰۰ میلی‌گرم در روز تا ۵/g ۱ در روز) ممکن است پس از ورزش شدید، تغییر در وضعیت بدن، تب یا نارسائی احتقانی قلب دیده شود.
از علل پروتئینوری پاتولوژیک می‌توان به دیابت، پرفشاری خون، سندرم برگر، اکلامپسی، پره‌اکلامپسی ،گلومرولونفریت، بیماریهای خودایمنی مانندلوپوس منتشر، آمیلوئیدوز، سارکوئیدوز، نشانگان آلپورت برخی داروها و سندرم فانکونی اشاره کرد. شدت و نوع پروتئینوری می‌تواند وسعت آسیب به کلیه را مشخص نماید و همچنین پروتئینوری همراه با بیماری قلبی و عروقی نیز دیده شده‌است. اولین علامت بروز پروتئینوری در بیماران دیابتی و پرفشاری خون وجود مقادیر کم پروتئین آلبومین در ادرار (میکروآلبومینوری) است.
میزان دفع پروتئین بیش از ۳ گرم در روز پروتئینوری نفروتیک نام دارد و همراه با هیپوآلبومینوری، هیپرکلسترولمی و ادم است (سندرم نفروتیک). پروتئینوری شدیدتر (بیش از ۱۰ گرم در روز) در بیماری‌های تغییر اندک (Minimal change diseas)، اسکلروز سگمنتال فوکال اولیه، نفروپاتی مامبرانو، گلومرولوپاتی ریزشی (Collapsing glumerulopathy)، و نفروپاتی همراه با HIV دیده می‌شود.
علائم پروتئینوری

وجود مقدار زیاد پروتئین دفعی در ادرار ممکن است باعث کف‌آلود شدن ادرار شود و به علت خروج آب از عروق و احتباس آن در بافت‌ها موجب تورم دست‌ها، پاها و شکم می‌شود و در مواردی ممکن است فرد بدون علامت پروتئینوری باشد.
تشخیص

آزمایش ادرار مهمترین راه یافتن پروتئین در ادرار است، در عنبیه‌شناسی، وجود هلال کمرنگ و عریض در ساعت ۹ تا ۳، بیانگر وجود پروتئین در ادرار است. همچنین در آزمایش ادرار با نوارهای دیپ استیک می‌توان به‌طور نسبی پروتئینوری را بررسی کرد ولی گاه جمع‌آوری ادرار ۲۴ ساعته ضروری است. دیپ‌استیک‌های ادرای که هم‌اکنون در بازار در دسترس می‌باشند آلبومین را شناسائی می‌کنند ولی پروتئین‌های کوچکتر همچون زنجیره‌های سبک را که نیاز به آزمایش با سولفاسالیسیلیک اسید دارند، شناسائی نمی‌کند.
پیشگیری و درمان

با مشاهده اولین علامت مراجعه به پزشک و درمان علت زمینه‌ای ضروری است. برای افراد مبتلا به فشارخون و دیابت یا هردو اولین اقدام کنترل فشارخون و دیابت می‌باشد و در این راستا اندازه‌گیری قندخون، رعایت رژیم غذایی، مصرف داروها، تمرینات ورزشی و محدودیت مصرف نمک و مواد پروتئین توصیه می‌شود. این بیماری در سنین پایین قابل درمان است. برخی داروهای فشارخون مانند مهارکننده آنزیم تبدیل کننده آنژیوتانسین (ACE) و ARBها می‌توانند به مراقبت از کلیه‌ها کمک کنند.
باشگاه فوتبال آ.ث. میلان

Football club
اَسوچیاتزیونه کالچو میلان (به ایتالیایی: Associazione Calcio Milan; تلفظ ایتالیایی: [assotʃatˈtsjo:ne ˈkaltʃo ˈmi:lan]) که عموماً با نام آ.ث. میلان یا میلان شناخته می‌شود، باشگاه حرفه‌ای فوتبال است که در شهر میلان ایتالیا پایه‌گذاری شده است. در ۱۶ دسامبر ۱۸۹۹ با نام «باشگاه کریکت میلان» به‌وسیلهٔ آلفرد ادواردز و هربرت کیلپین انگلیسی تأسیس شد و به‌دلیل انگلیسی بودن بنیانگذاران، اسم باشگاه به جای میلانو (تلفظ ایتالیایی)، میلان نام گرفت. آث میلان با کسب ۷ عنوان قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا پرافتخارترین تیم ایتالیایی در اروپا و بعد از رئال مادرید دومین تیم پرافتخار این رقابت‌ها شناخته می‌شود.
میلان با ۱۹ عنوانِ قهرمانی در یوفا و فیفا، چهارمین باشگاهِ موفق در جهان است. ۵ قهرمانی در جام حذفی ایتالیا و ۸ قهرمانی در سوپر جام ایتالیا و یکی از پرافتخارترین تیم‌های ایتالیا است. همچنین با ۷ قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا، ۲ قهرمانی در جام برندگان جام اروپا، ۵ قهرمانی در سوپر جام اروپا، ۳ قهرمانی در جام بین قاره‌ای و ۱ جام باشگاه‌های فوتبال جهان و در مجموع ۱۸ جام، پس از رئال مادرید پرجام‌ترین تیم‌های اروپایی است و در عرصهٔ بین‌المللی، بعد از رئال مادرید در رده دوم قرار دارند. و در مجموع با کسب ۵۲ جام رسمی یکی از پرافتخارترین تیم‌های اروپاست و نسبت به رقبای داخلی اینتر میلان و یوونتوس، در رتبه بالاتری قرار دارد.
ورزشگاه خانگی آن‌ها سن سیرو است که با گنجایش ۸۰٬۰۱۸ نفری، بزرگ‌ترین ورزشگاه ایتالیا، و یکی از بزرگ‌ترین ورزشگاه‌های اروپاست. میلان این استادیوم با اینتر میلان مشترکاً استفاده می‌کند. اینتر میلان بزرگ‌ترین رقیب آن‌هاست و رقابت این دو تیم شهرآورد دلا مادونینا نام دارد که یکی از مهم‌ترین شهرآوردهای فوتبالی در جهان است.
سیلویو برلوسکونی نخست‌وزیر سابق ایتالیا، مالک سابق باشگاه بود که ریاست این باشگاه را به مدت ۳۱ سال بر عهده داشت. این باشگاه از اعضای بنیان‌گذار گروه ۱۴ است که پس از فروپاشی توسط اتحادیه باشگاه‌های فوتبال اروپا جایگزین شد.
تاریخچه

مقالهٔ اصلی: تاریخچه باشگاه فوتبال آ.ث. میلان
تاریخچه > روزهای آغازین

| 0 | 1 |
| --- | --- |
 "Saremo una squadra di diavoli. I nostri colori saranno il rosso come il fuoco e il nero come la paura che incuteremo agli avversari."— 1899, Herbert Kilpin:  "ما تیم شیاطین هستیم. رنگ‌های ما قرمز به مانند آتش و سیاه برای فراخوانی ترس در حریف‌هایمان است."— ۱۸۹۹، هربرت کیلپین
این باشگاه، در ابتدا با عنوان باشگاه کریکت و فوتبال میلان، توسط دو انگلیسی به نام‌های آلفرد ادواردز و هربرت کیلپین که متولد شهر ناتینگهام بود، در سال ۱۸۹۹ تأسیس شد. به دلیل خاستگاه این باشگاه، از تلفظ انگلیسی نام شهر میلان، به جای تلفظ ایتالیایی این شهر (میلانو)، در نام این باشگاه استفاده شده است. آث میلان اولین عنوان قهرمانی خود در جام قهرمانی ایتالیا را در سال ۱۹۰۱ و دو قهرمانی پایپی دیگر در سال‌های ۱۹۰۶ و ۱۹۰۷ به‌دست‌آورد.
در سال ۱۹۰۸، این باشگاه شکافی را در خود به دلیل اختلافات داخلی برای جذب بازیکنان خارجی تجربه کرد، که این موضوع باعث تشکیل باشگاه دیگری در شهر میلان به نام اینتر میلان شد. پس از این اتفاقات میلان تا فصل ۵۱–۱۹۵۰ موفق به کسب قهرمانی در ایتالیا نشد. در دهه ۵۰، میلان به اوج فوتبال ایتالیا با هدایت مثلت سوئدی گره-نو-لی که متشکل از گونار گرن، گونار نوردال و نیلس لیدهولم، بازگشت.
تاریخچه > آغاز افتخارات اروپایی و روی کار آمدن روکو

پس از آن میلان در سال ۱۹۵۸ برای نخستین بار به فینال جام باشگاه‌های اروپا راه یافت، اما در شرایطی که ۲بار از رئال مادرید پیش افتاد در وقت‌های اضافه ۳ بر ۲ مغلوب شد. از اوایل دهه ۶۰ روکو سرمربی میلان شد و باشگاه را به نوک قله افتخار رساند. در فینال ۱۹۶۳ میلان تحت هدایت روکو با پیروزی بر تیم بنفیکا، نخستین تیم ایتالیایی فاتح اروپا لقب گرفت. در سال ۶۸ با شکست هامبورگ، فاتح جام برندگان جام شد و در سال ۱۹۶۹ برای دومین بار قهرمان اروپا شد. در همان سال در جام بین قاره‌ای در دیداری جنجالی استودیانتس آرژانتین را با نتیجه ۴ بر ۲ شکست داد و برای نخستین بار فاتح این جام معتبر بین‌المللی شد.
در اوایل دهه ۷۰ میلان بار دیگر تحت هدایت نرئو روکو جام برندگان جام را فتح کرد. در ادامه دهه میلان ۳بار فاتح کوپا ایتالیا شد و در اواخر دهه تحت هدایت نیلس لیدهولم دهمین اسکودتو را کسب کرد و ستاره‌ای طلایی به همین مناسبت بر روی لباس باشگاه نقش بست.
تاریخچه > توتونرو و سقوط به سری بی

به دنبال بازنشستگی جیانی ریورا، میلان دوران افت را تجربه کرد. دورانی که ماجرای توتونرو یا همان شرط‌بندی و پرداخت رشوه از سوی باشگاه برای تغییر نتیجه مسابقات در سال ۱۹۸۰ و مجازات حضور در سری بی را برای میلان در پی داشت. در فصل ۸۱–۱۹۸۰ میلان برای نخستین بار در تاریخ باشگاه، قهرمان سری بی شد و مجدداً به سری آ بازگشت. اما این بازگشت دوام چندانی نداشت و در پایان فصل ۸۲–۱۹۸۱، در بین شانزده تیم چهاردهم شد و به سری بی‌بازگشت. در همین فصل میلان فاتح جام میتروپا شد. در سال ۱۹۸۲ جوزپه فارینا ریاست باشگاه را برعهده گرفت و میلان را به سری آ بازگرداند. آخرین اقدام او پیش از واگذاری باشگاه به برلوسکونی، امضای قرارداد با پائولو مالدینی بود.
تاریخچه > آغاز ریاست برلوسکونی و بازگشت به قله اروپا

در سال ۱۹۸۶، سیلویو برلوسکونی، باشگاه را خریداری کرد و یک سال بعد با به خدمت‌گیری آریگو ساکی به‌عنوان سرمربی، و بازیکنانی همچون مارکو فان باستن، رود گولیت و فرانک ریکارد دوران شکوفایی مجدد میلان آغاز شد. ساکی در اولین دوره مربیگری خود در میلان (۱۹۹۱–۱۹۸۷)، موفق به کسب ۸ عنوان قهرمانی شد؛ (یک قهرمانی سری آ، یک قهرمانی سوپر جام ایتالیا، ۲ قهرمانی جام باشگاه‌های اروپا، ۲ قهرمانی سوپر جام اروپا و ۲ قهرمانی جام بین قاره‌ای). وی در این دوره یک نایب قهرمانی در سری آ و یک نایب قهرمانی در کوپا ایتالیا را نیز در کارنامهٔ خود دارد. پس از او فابیو کاپلو، هدایت میلان را برعهده گرفت و در همان فصل اول میلان را بدون شکست قهرمان ایتالیا کرد. میلان دو فصل بعد را هم با قهرمانی ایتالیا پشت سر گذاشت. کاپلو در اروپا هم اقتدار ساکی را ادامه داد و همراه میلان، در ۳ فینال پیاپی لیگ قهرمانان/جام باشگاه‌ها حاضر شد.
در فینال ۱۹۹۴، شاگردان کاپلو در دیداری یک‌طرفه بارسای مقتدر یوهان کرایف را با ۴ گل در هم شکستند و بیش از پیش به رکورد ۶ قهرمانی رئال مادرید نزدیک شدند. در فینال ۱۹۹۵، در شرایطی برابر آژاکس تن به شکست دادند که در صورت کسب پیروزی، با ۶ قهرمانی هم‌رده رئال، رکورددار اروپا می‌شدند.
در ادامه دهه ۹۰، میلان رو به افول گذاشت و در دو فصل ۹۷–۱۹۹۶ و ۹۸–۱۹۹۷ حتی با حضور ساکی و کاپلو هم نتوانست اقتدار خود را حفظ کند. خوردن ۶ گل از یوونتوس، آن هم در ورزشگاه خانگی، بدترین نتیجه دوران برلوسکونی است.
ورزشگاه

مقالهٔ اصلی: ورزشگاه سن سیرو
سن سیرو (یا جوزپه مه آتزا) (به ایتالیایی: Stadio San Siro) ورزشگاه تیم‌های آ. ث میلان و اینتر میلان است. سن‌سیرو بزرگ‌ترین ورزشگاه ایتالیا و یکی از بزرگ‌ترین ورزشگاه‌های اروپاست. در سال ۱۹۲۵ شهرداری میلان شروع ساخت این ورزشگاه را آغاز کرد و کار ساخت آن یک سال به طول انجامید. گنجایش ابتدایی این ورزشگاه ۷۰ هزار نفر بود و سن سیرو نام داشت. تیم‌های اینتر میلان و آث میلان از همان ابتدا اجاره‌نشین این ورزشگاه بودند و بازی‌های خود را در آنجا برگزار می‌کردند. در سال ۱۹۷۲ برترین گلزن تاریخ اینتر و کاپیتان سابق میلان یعنی جوزپه مه آتزا درگذشت. شهرداری میلان برای تجلیل از این ستاره ورزشگاه سن سیرو را به ورزشگاه جوزپه مه آتزا تغییر نام داد. در سال ۱۹۸۹ این ورزشگاه برای نوسازی مدت کوتاهی تعطیل شد و پس از بازگشایی ظرفیت آن به حدود ۸۳ هزار نفر رسید. بسیاری از بازی‌های ایتالیا در همین ورزشگاه برگزار می‌شود.
یوفا به تمامی ورزشگاه‌های اروپا بر اساس کیفیت آن‌ها امتیاز می‌دهد. ورزشگاه سن سیرو نمره ۵ از ۵ را دریافت کرده است. ۲۸ مه ۲۰۱۶ رئال مادرید و اتلتیکو مادرید شصت و یکمین فینال لیگ قهرمانان اروپا را در این ورزشگاه برگزار کردند.
هواداران و رقبا

با توجه به تحقیقات روزنامهٔ ایتالیایی لا رپوبلیکا، میلان یکی از پرطرفدارترین باشگاه‌های ایتالیاست. از لحاظ تاریخی، حامیان میلان عمدتاً طبقه کارگر و اعضای اتحادیه‌های تجاری بوده‌اند. در طرف مقابل اینتر، غالباً توسط قشر متوسط جامعه حمایت می‌شود. فوسا دی لئونی یکی از قدیمی‌ترین گروه‌های هواداری اولترای ایتالیا، در شهر میلان مستقر است و از میلان حمایت می‌کند. در حال حاضر بریگیت روسونره اصلی‌ترین گروه اولترای حامی میلان است. با توجه به تحقیقاتی که در سال ۲۰۱۰ صورت گرفته، میلان با بیش از ۱۸٫۴ میلیون هوادار، پرطرفدارترین تیم ایتالیایی و هفتمین تیم پرطرفدار اروپایی است.
اینتر اصلی‌ترین رقیب میلان است. این دو تیم هر فصل دو بار در قالب رقابت‌های سری آ باهم به رقابت می‌پردازند. شهرآورد میلان یکی از پرتماشاگرترین رقابت‌های فوتبال در سطح جهان است.
لباس باشگاه

مقالهٔ اصلی: تاریخچه لباس باشگاه آ.ث. میلان
لباس خانگی میلان از ابتدا راه‌راه قرمز و مشکی بود. تنها تفاوت موجود در لباس میلان در طول تاریخ، تعداد خط‌های قرمز و مشکی آن بوده است. هربرت کیلپین قرمز را به‌عنوان نماد شیطان و مشکی را برای ایجاد ترس در حریفان انتخاب کرده‌بود. بخاطر لباس مشکی و قرمز باشگاه به بازیکنان میلان اصطلاحاً روسونری می‌گویند. لباس دوم تیم همواره سفید بوده است.
میلان ۸بار در فینال لیگ قهرمانان/جام باشگاه‌های اروپا با لباس سفید حاضر شده و ۶بار فینال را با پیروزی پشت سر گذاشته است. همچنین در ۳ فینال با لباس اول حاضر شده و در این بین تنها یکبار موفق به فتح جام شده است.
پیراهن سوم باشگاه که کمتر از آن استفاده می‌شود بین رنگ‌های سیاه، زرد، آبی، قرمز، نقره‌ای و طلایی در حال تغییر بوده است.
در طول فصل ۹۸–۱۹۹۷ میلان از ۸ پیراهن مختلف استفاده کرده که این موضوع رکوردی برای باشگاه بحساب می‌آید.
لباس باشگاه > تولیدکنندگان لباس و اسپانسرهای باشگاه

| سال | تولیدکننده لباس | حامی مالی> برند | حامی مالی> شرکت |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۸۱–۸۲ | لینه‌آ میلان | پوه جینز | ایتالیانا مانیفاتوره |
| ۱۹۸۲–۸۳ | اِن‌آر | هیتاچی | هیتاچی یوروپ |
| ۱۹۸۳–۸۴ | اِن‌آر | کوئور | کوئور |
| ۱۹۸۴–۸۵ | رولی گو | اسکار موندادوری | آرنولدو موندادوری ادیتوره |
| ۱۹۸۵–۸۶ | جیانی ریورا | فوتورکس یو-بیکس | اولیوتی |
| ۱۹۸۶–۸۷ | کاپا | فوتورکس یو-بیکس | اولیوتی |
| ۱۹۸۷–۹۰ | کاپا | مدیولانوم | مدیولانوم |
| ۱۹۹۰–۹۲ | آدیداس | مدیولانوم | مدیولانوم |
| ۱۹۹۲–۹۳ | آدیداس | موتا | موتا |
| ۱۹۹۳–۹۴ | لوتو | موتا | موتا |
| ۱۹۹۴–۹۸ | لوتو | اوپل | جنرال موتورز |
| ۱۹۹۸–۰۶ | آدیداس | اوپل | جنرال موتورز |
| ۲۰۰۶–۱۰ | آدیداس | بی‌وین | بی‌وین |
| ۲۰۱۰–۱۸ | آدیداس | فلای امیریتز | گروه امارات |
| ۲۰۱۸- | پوما | فلای امیریتز | گروه امارات |
بازیکنان

مقالهٔ اصلی: فهرست بازیکنان باشگاه فوتبال آ.ث. میلان
شماره‌های بایگانی شده

| شماره | بازیکن | ملیت | پست | اولین مسابقه | آخرین مسابقه | منبع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۶ | فرانکو بارزی |  ایتالیا | سوئیپر | ۰۱۹۷۸−۰۴−۲۳ ۲۳ آوریل ۱۹۷۸ | ۰۱۹۹۷−۰۶−۰۱ ۱ ژوئن ۱۹۹۷ |  |
| ۳ | پائولو مالدینی |  ایتالیا | دفاع وسط / دفاع چپ | ۲۳می ۱۹۸۵ | ۰۲۰۰۹−۰۵−۳۱ ۳۱ مه ۲۰۰۹ |  |
الف. ^  وی از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۷ بازوبند کاپیتانی میلان را در اختیار داشت.
ب. ^  وی از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۹ بازوبند کاپیتانی میلان را در اختیار داشت.
کادرفنی کنونی

| موقعیت | نام |
| --- | --- |
سرمربی:  سرژیو کونسیسائو
کمک مربی:  سیرامانا دمبله
مربیان بدنساز:  ژائو کاستا
مربیان بدنساز:  ادواردو اولیویرا
مربیان بدنساز:  فیلیپو ناردی
دستیاران فنی:  فابیو مورا
مربیان دروازه‌بان:  دیامانتینو فیگوایردو
مربیان دروازه‌بان:  ودران رونیه
مدیر تیم:  جفری مونکادا
:
روسا و مربیان باشگاه

میلان در طول تاریخ خود از سال ۱۸۹۹ تاکنون، رؤسای گوناگونی داشته است. برخی از این روسا هم‌زمان مالک باشگاه هم بوده‌اند، درحالی‌که تعدادی از آن‌ها ریاست افتخاری باشگاه را برعهده داشته‌اند. اولین رئیس باشگاه، آلفرد ادواردز انگلیسی بود که به‌همراه هربرت کیلپین، از بنیان‌گذاران میلان بودند. طولانی‌ترین دوران ریاست باشگاه، متعلق به سیلویو برلوسکونی است که از سال ۱۹۸۶ تا ۲۰۱۷، مالکیت و ریاست باشگاه را برعهده داشته است. وی همچنین با ۲۸ جام داخلی و بین‌المللی، پرافتخارترین رئیس تاریخ باشگاه است.
روسا و مربیان باشگاه > فهرست کامل رؤسای باشگاه

مقالهٔ اصلی: فهرست رؤسای باشگاه فوتبال آ.ث. میلان
روسا و مربیان باشگاه > برخی از مربیان بزرگ باشگاه

مقالهٔ اصلی: فهرست مربیان باشگاه فوتبال آ.ث. میلان
| سال | نام |
| --- | --- |
۱۹۰۸–۱۹۰۰:  هربرت کیلپین
۱۹۲۶–۱۹۲۴:  ویتوریو پوتزو
۱۹۵۲:  گونار گرن
۱۹۶۳–۱۹۶۱، ۱۹۶۷–۱۹۷۳، ۱۹۷۷:  نرئو روکو
۱۹۶۶–۱۹۶۳، ۱۹۷۷–۱۹۷۹، ۱۹۸۴–۱۹۸۷:  نیلس لیدهولم
۱۹۷۴–۱۹۷۳، ۲۰۰۱:  چزاره مالدینی
۱۹۷۴، ۱۹۷۵–۱۹۷۶:  جیووانی تراپاتونی
۱۹۸۷، ۱۹۹۱–۱۹۹۶، ۱۹۹۷–۱۹۹۸:  فابیو کاپلو
۱۹۸۷–۱۹۹۱، ۱۹۹۶–۱۹۹۷:  آریگو ساکی
۱۹۹۸–۲۰۰۱:  آلبرتو زاکرونی
۲۰۰۹–۲۰۰۱:  کارلو آنچلوتی
۲۰۱۰–۲۰۱۴:  ماسیمیلیانو آلگری