stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اکبر طبری
دادگاه > توضیح دادگاه در مورد مصطفی نیاز آذری > دیگر اتهامات

دریافت رشوه به میزان ۵ قطعه زمین و یک ویلا در بابلسر
معاوضه سه دستگاه آپارتمان مسکونی متعلق به رسول دانیال زاده که هر سه واقع در کامرانیه شمالی در ساختمان روما است
دریافت رشوه از جلیل سبحانی بابت هزینه نصب کمد در واحدی در مجتمع سانا به مبلغ ۱۵۰ میلیون ریال در قریه نجارکلا لواسان
پولشویی از طریق انتقال دو واحد آپارتمان در روما به فرهاد مشایخ
پولشویی از طریق انتقال ویلای مصطفی نیاز آذری به خانم حکیمه شیرمحمدی
جعل و استفاده از اسناد مجعول در پرونده مصطفی نیازآذری
اعمال نفوذ با سوء استفاده از مستخدمان دولتی در پرونده رسول دانیال زاده
دریافت ۳ واحد خانه در برج فلورا از رسول دانیال زاده
اعمال نفوذ با سوء استفاده از روابط خصوصی از مستخدمان دولتی در پرونده داوودی سرخوش شهری و سایرین
اعمال نفوذ در پرونده موضوع اتهامی وریا مولانایی
تأثیر دادن نفوذ در اقدامات اداری در پرونده علی دیواندری
گرفتن وعده و تعهد در پرونده سید هادی رضوی
خرید زمین از حمید محمدی
از دیگر اتهامات وی است.
دادگاه > دومین دادگاه

در دادگاه دوم که ۲۱ خرداد ۱۳۹۹ برگزار شد، اکبر طبری با رد همه اتهام‌ها علیه خود گفت ۲۰ سال «صادقانه» به قوه قضائیه جمهوری اسلامی «خدمت» کرده است. همچنین او مدعی شد که با وجود «تلاش یک‌ساله»، «کوچک‌ترین بهانه و دست‌آویزی» برای اتهام‌زنی مرتبط با شغل و سمت وی به دست نیامده است.
او اتهامات مطرح شده در پرونده اتهامی خود را نیز «پرونده‌سازی و افترا» نامیده و مدعی شد که «اکثر آن‌ها رسیدگی و مختومه شده» و «مربوط به ده سال یا ۱۵ سال گذشته است.» وی موارد اتهامی دیگر متهمان این پرونده را نیز «بی‌ارتباط» با خود دانسته و افزود: «طبق مقررات قانونی مانند سایر شهروندان حق شرعی نسبت به مال خود دارم.»
او در دفاعیاتش فرهاد مشایخ و حسن نجفی که در جریان ساخت ویلایی در لواسان با او مشارکت داشتند و دستخط وی در اسناد مربوط به این پرونده وجود داشت، را «برادران» خود معرفی کرد و گفت: «اگر من ۸۰۰ میلیارد هم بخواهم این برادرانم می‌دهند و اگر کل لواسان و کارخانه‌اش را بخواهم به نام من می‌کنند. این رفاقت است.» طبری خطاب به دادگاه گفت: «اگر شما از این دوستان ندارید به من ارتباطی ندارد. اگر آنها نیز از من بخواهند من نیز برای آنها انجام می‌دهم.» نماینده دادستان در واکنش طبری را «محبوب دل‌های متهمان اقتصادی» خطاب کرد.
دادگاه > سومین دادگاه

در دادگاه سوم که روز یک‌شنبه ۲۵ خرداد ۱۳۹۹ در محل شعبه ۵ دادگاه کیفری یک استان تهران برگزار شد، اکبر طبری متهم به پول‌شویی ۴ میلیارد و دویست میلیون تومان از طریق خرید سهام شد و او در پاسخ به سوالات قاضی گفت مبالغی که بین او و فرهاد مشایخ، یکی دیگر از متهمان پرونده رد و بدل شده، «مربوط به کارهای ساخت‌وساز است» و پول‌شویی نیست. او دریافت رشوه از برخی دیگر از متهمان پرونده را رد کرد.
در این جلسه نماینده دادستان گفت مجموع دریافتی‌های اکبر طبری در طول سال‌های ۸۳ تا ۸۶، معادل ۸ میلیارد و ۴۰۰ میلیون تومان بوده و با احتساب ۱۵ مورد دیگر که اکبر طبری از دیگر متهمان پرونده به عنوان رشوه گرفته است، مجموع دریافتی‌های او به قیمت روز به ۲۰۰ میلیارد تومان می‌رسد.
در این جلسه فرهاد مشایخ گفت در سه چهار روز گذشته، غلامرضا منصوری با او تماس گرفته و از او خواسته که در جلسه دادگاه بگوید که ۵۰۰ هزار یورو را «قرض» داده ولی او قبول نکرده و به منصوری گفته است: «چرا باید این حرف را بزنم». به گفته فرهاد مشایخ، این پول با درخواست حسن نجفی، یکی از دیگر از متهمان پرونده که او نیز از کشور خارج شده، به منصوری پرداخت شده است.
فرهاد مشایخ در این باره در دادگاه گفت: «نجفی اظهار کرد که منصوری مزاحم وی شده و از من پول و ملک می‌خواهد که در ۵ نوبت ۵ بسته که جمعاً ۵۰۰ هزار یورو بود به او دادیم، اما باز هم قانع نشد».
محکومیت

در ۲۲ شهریور ۱۳۹۹، طبری، به اتهام «سردستگی» شبکه رشوه‌گیری و «اخذ رشوه‌های متعدد» به ۳۱ سال حبس تعزیری محکوم شد. او به اتهام پولشویی به ۱۲ و نیم سال حبس تعزیری محکوم شد. او همچنین به «انفصال دائم از خدمات دولتی»، «ضبط اموال ناشی از گرفتن رشوه» و پرداخت جزای نقدی ۱۲۰ میلیارد تومانی محکوم شد. اکبر طبری در مهر ۱۴۰۱ با وثیقه ۳۰۰ میلیارد تومانی، از زندان آزاد شد. محمدعلی داداشی، وکیل سابق طبری دربارهٔ پرونده طبری گفت: «به آدمی که می‌توانست حکم اعدام بگیرد اما ابتدا ۳۱ سال حبس گرفت و الان هم آزاد شده، گفتند باید قدردان وکیلت باشی اما طبری گفت پرونده من کاری نبود که وکیل بتواند حل کند؛ توصیه‌های مقامات، مانند آیت‌الله صادق لاریجانی و پول‌هایی که رسول دانیال‌زاده خرج کرده است، مشکل من را برطرف کرد.»
کورسمندر تنتاکولاتا

| کورسمندر تنتاکولاتا | کورسمندر تنتاکولاتا |
| --- | --- |
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: دوزیستان
تیره:: Caeciliidae
سرده:: Caecilia
گونه:: C. tentaculata
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Caecilia tentaculata Linnaeus, 1758: Caecilia tentaculata Linnaeus, 1758
کورسمندر تنتاکولاتا (نام علمی: Caecilia tentaculata) نام یک گونه از تیره کورسمندران است.
کورسمندر تنتاکولاتا در برزیل، کلمبیا، اکوادور، گویان فرانسه، پرو، سورینام، ونزوئلا، احتمالا بولیوی و احتمالاً گویان یافت می شود. زیستگاه های طبیعی آن جنگل های دشت مرطوب نیمه گرمسیری یا گرمسیری، مزارع، باغ های روستایی و جنگل های سابق به شدت تخریب شده است.
احمد مساعده

| احمد مساعده | احمد مساعده |
| --- | --- |
 دبیرکل اتحاد کشورهای حوزه دریای مدیترانه  معاونت وزیر در دولت اردن  سفیر اردن در اتحادیه اروپا، بلژیک، نروژ و لوکزامبورگ  نماینده اردن در پیمان ناتو :  دبیرکل اتحاد کشورهای حوزه دریای مدیترانه  معاونت وزیر در دولت اردن  سفیر اردن در اتحادیه اروپا، بلژیک، نروژ و لوکزامبورگ  نماینده اردن در پیمان ناتو 
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: احمد خلف مساعده ۱۹ مهٔ ۱۹۶۹ عمان، اردن
تحصیلات:  لیسانس حقوق در سال ۱۹۹۱  دیپلم نظام قانونی آمریکا از دانشکده قانون در دانشگاه جرج تاون  دکترای حقوق در سال ۲۰۰۰ 
احمد مساعده با نام کامل احمد خلف مساعده (عربی: أحمد مساعدة؛ زادهٔ ۱۹ مهٔ ۱۹۶۹) وکیل، حقوقدان، سیاستمدار و دیپلمات اردنی در شهر عمان پایتخت اردن به دنیا آمد. او بعد از کسب لیسانس حقوق در سال ۱۹۹۱، تحصیلاتش را در آمریکا ادامه داد و موفق به دریافت دیپلم نظام قانونی آمریکا از دانشکده قانون در دانشگاه جرج تاون و سرانجام دکترای حقوق در سال ۲۰۰۰ گردید.
مناصب

احمد مساعده اولین دبیرکل اتحاد کشورهای حوزه دریای مدیترانه بود و بمدت دو سال (۲۰۱۰–۲۰۱۱) این منصب را عهده‌دار بود، شرایط منطقه ای او را در فوریه ۲۰۱۱ مجبور به استعفا کرد ولی به اتفاق آراء کشورهای عضو مجدداً انتخاب گردید. وی قبل از آن در پست‌های مختلفی نظیر معاونت وزیر در دولت اردن، سفیر اردن در اتحادیه اروپا، بلژیک، نروژ و لوکزامبورگ و نماینده اردن در پیمان ناتو خدمت کرده بود.
موقعیت خانوادگی

احمد مساعده وابسته به یک خانواده متوسط ولی متجدد بود که به طرفداری مطلق از دولت و اعتقاد به عمل مشترک عربی شناخته شده بودند. پدر وی خلف مساعده یکی از برجسته‌ترین وکلای اردن و مدتی وزیر دادگستری در دوران پادشاه کنونی اردن بوده‌است. علاوه بر این برخی از نزدیکان دیگر او نیز پست‌های وزارتی مهمی در دولت اردن هاشمی داشته‌اند.
فعالیت‌های دولتی

احمد مساعده در زمان وزارت در دولت اردن بر برنامه ملی ایجاد تحول و بهینه‌سازی ادارات و خدمات رسانی به مردم نظارت داشت و همچنین عضو کمیته‌های مختلف اصلاح سازمان کار نهادهای دولتی بود. او با حمایت دولت دانمارک در سال ۲۰۰۵ دیوان مظالم را وارد اردن کرد، این نهاد بعداً یک نهاد مستقل شد و امروزه به عنوان یکی از مهم‌ترین مکانیزم‌های کنترل و نظارت در زمینه‌های رشد سیاسی و اداری در اردن بشمار می‌آید.
وی در زمانی که به عنوان سفیر خدمت می‌کرد روی ارتقاء روابط بین اردن و کشورهای عضو اتحادیه اروپا متمرکز بود. وی همچنین مبتکر ایجاد جمعیت دوستان اردن در پارلمان اروپا بود. همچنین در تبدیل اردن به یک شریک قابل اعتماد و فعال در چارچوب اتحاد کشورهای حوزه مدیترانه نقش فعالی داشت. او در هنگامی که نماینده اردن در ناتو بود نقش اساسی در مذاکرات و امضای برنامه ای بود که امکان کار به صورت یک کشور منفرد با ناتو را فراهم می‌کرد داشت و این باعث تقویت روابط سیاسی اردن با ناتو گردید.
تألیفات و آثار

احمد مساعده دارای تألیفات زیادی در زمینه قانون تجارت بین‌المللی است. دو کتاب «سرمایه‌گذاری و رقابت در سیاست بین‌المللی» و «افق‌های در چشم‌انداز قانون سازمان جهانی تجارت» از تألیفات مهم وی محسوب می‌شوند.
مدال‌ها

دریافت مدال درجه یک استقلال از ملک عبدالله ثانی در سال ۲۰۰۶
دریافت مدال تاج صلیب اعظم از آلبرت دوم پادشاه بلژیک در سال ۲۰۱۰
مرغابی وحشی (فیلم)

| مرغابی وحشی | مرغابی وحشی |
| --- | --- |
کارگردان: مسعود کرامتی
تهیه‌کننده: رسول ملاقلی‌پور غلامحسن بلوریان
نویسنده: ناصر هاشمی
بازیگران: ابراهیم پناهی انوش نصر اعظم علیپور علی عسگری علی برنج جو
موسیقی: محمدرضا علیقلی
فیلم‌بردار: محمود کلاری
تدوین‌گر: مهدی رجاییان
تاریخ‌های انتشار: ۱۳۷۰
مدت زمان: ۷۹دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی
مرغابی وحشی فیلمی به کارگردانی مسعود کرامتی و نویسندگی ناصر هاشمی ساختهٔ سال ۱۳۷۰ است.
خلاصه داستان

یحیی، نوجوان روستایی، را از بدو تولد به دلیل این که میان انگشتان دستش پرده ای وجود داشته تمسخر کرده و شوم دانسته‌اند. یحیی که بر اثر این رفتار منزوی و گوشه گیر شده، در جریان یک دزدی متهم به سرقت می‌شود و خود بدون آن که مطلع باشد با دزد همکاری می‌کند. با روشن شدن این موضوع یحیی بیش از پیش آزار می‌بیند. اما او عاقبت با به دام انداختن دزد، با کمک پرده‌های مرغابی شکل دستش، حقانیت خود را نشان می‌دهد و به مردم روستا نزدیک می‌شود
بازیگران

ابراهیم پناهی
انوش نصر
اعظم علیپور
علی عسگری
علی برنج جو
بهار موجودی
سیما پرنور
منصوره حسن‌زاده
یوسف پاشاکی
جهش به پوچی

| جهش به پوچی | جهش به پوچی |
| --- | --- |
جلد دی‌وی‌دی: جلد دی‌وی‌دی
کارگردان: دانیل کالپارسورو
تهیه‌کننده: انریکه فرناندس
فیلمنامه‌نویس: دانیل کالپارسورو
موسیقی: اسمشینگ پامپکینز و هنرمندان دیگر
فیلم‌بردار: کیکو دِ لا ریکا
مدت زمان: ۸۸ دقیقه
کشور: اسپانیا
زبان: اسپانیایی 
فروش گیشه: ۲۷۷٫۸۷۶ یورو
جهش به پوچی (اسپانیایی: Salto al vacío‎) یک فیلم درام اسپانیایی به کارگردانی دانیل کالپارسورو است که در سال ۱۹۹۵ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به نایوا نیمری، کارا اِلخالده، چما بلاسکو و ماریبی بیلبائو اشاره کرد.
این فیلم در جشنواره فیلم استکهلم نامزد دریافت «اسب برنزی» بود و در سال ۱۹۹۵ به‌عنوان «بهترین فیلم» جشنواره سینمایی بوگوتا انتخاب شد.
مرگوش

| مرگوش مرو | مرگوش مرو |
| --- | --- |
استان امپراتوری سلوکی, شاهنشاهی اشکانی و شاهنشاهی ساسانی ،شاهنشاهی هخامنشی: استان امپراتوری سلوکی, شاهنشاهی اشکانی و شاهنشاهی ساسانی ،شاهنشاهی هخامنشی
۲۸۱–۲۶۱ پیش از میلاد–۶۵۱ میلادی: ۲۸۱–۲۶۱ پیش از میلاد–۶۵۱ میلادی
 مرگوش در ۳۰۰ پیش از میلاد:  مرگوش در ۳۰۰ پیش از میلاد
مرکز: مرو
تاریخچه: 
دوران تاریخی: دوران باستان
• تأسیس : ۲۸۱–۲۶۱ پیش از میلاد
• به قلمروی خلفای راشدین ضمیمه شد : ۶۵۱ میلادی
 :  
امروزه بخشی از:  افغانستان  ترکمنستان  ازبکستان
مرگوش (به یونانی: Μαργιανή مارگیانی, فارسی باستان: مرگوش فارسی میانه: مرو) یک سرزمین تاریخی است با مرکزیت مرو و همین طور یک ساتراپی کوچک در ساتراپی باختر از شاهنشاهی هخامنشی بود و بعدا تبدیل به استانی در امپراتوری سلوکی, شاهنشاهی اشکانی و شاهنشاهی ساسانی شد.
موقعیت جغرافیایی

این سرزمین در کناره دشت مرغاب (رود) واقع شده است. در دوران هخامنشی، این ایالت هم مرز با سرزمین پارت در غرب ، سغد در شمال و باکتریا (بلخ) در جنوب و شرق بود.
شورش علیه داریوش بزرگ

از این سرزمین برای نخستین بار در سنگ‌نبشته مشهور داریوش بزرگ در بیستون نام برده شده است.
در سنگ‌نبشته بیستون، داریوش بزرگ به شورش ایالت مرگوش پس از سفر وی به بابل اشاره نموده است:
ستون دوم، بند دوم: "داریوش شاه گوید: آنگاه که من در بابل بودم؛ این سرزمین‌ها بر من شورشی شدند: پارس، خوزیه، ماد، آشور، مصر، پارت، مَـرگوش ، ثَـتَـگوش و سکا."
در بخش دیگر به رهبر شورش اشاره می کند:
ستون سوم، بند سوم: "داریوش شاه گوید: سرزمینی به نام مَـرگوش بر من شورید. مردی از مرو به نام «فْـرادَه» را به سرداری برگزیدند. سپس من یک پارسی پیرو خودم به نام «دادَرشیش» (دادَرشی)، که شهربان بلخ بود را به رویارویی با او فرستادم و او را چنین گفتم که برو و سپاهی که خود را از من نمی‌داند، درهم شکن. پس از آن دادَرشی با سپاه رهسپار شد و با مروزیان نبرد کرد. اهورامزدا مرا یاری داد. به خواست اهورامزدا سپاه من به سختی آن سپاه شورشیان را شکست داد. آنگاه که نبرد درگرفت، ۲۳ روز از ماه «آثْـری‌یادی‌یَـه» (آثْـریاد) گذشته بود."
ستون چهارم، بند دوم: "یک مروَزی به نام فْـرادَه بود. او به دروغ می‌گفت: “من شاه مرو هستم.” او مرو را شوراند."
فرزندخواندگی

تصویری از خواهر ایرن در بیمارستان فاندلینگ نیویورک با کودکان. وی یکی از پیشگامان فرزندخواندگی مدرن است و سیستمی را برای مراقبت از کودکان ایجاد کرد.
فرزندخواندگی یا فرزندپذیری وضعیتی قانونی است که به موجب آن بین یک یا چند فرزندپذیر و کودکی غیرزیستی رابطه والدینی به وجود می‌آید. فرزندپذیری در طول تاریخ به عنوان یکی از روش‌های حمایت از کودکان بی‌سرپرست وجود داشته است. به دلیل اهمیت داشتن پسر برای گذر از پل چینود و ورود به بهشت، پسرخواندگی از اهمیت ویژه‌ای در ایران و دین زرتشت داشته است. در اسفند ۱۳۵۳ قانونی با عنوان حمایت از کودکان بدون سرپرست برای قانونی کردن نهاد فرزندپذیری تصویب شد. پیش از تصویب این قانون نیز موارد متعدد فرزندپذیری از طریق شیرخوارگاه‌ها و مراکز غیررسمی انجام گرفته است. آمار دقیقی از تعداد موارد فرزندپذیری در دست نیست. تعداد فرزندپذیری در سال ۱۴۰۲ بالغ بر (۲۵۵۰) مورد گزارش شده است. صاحب فرزند شدن از طریق اهدای جنین، دریافت اسپرم یا تخمک و رحم جایگزین را نیز نوعی فرزندپذیری می‌دانند.
تاریخ

فرزندپذیری در گذشته بیشتر معطوف به منافع اقتصادی و سیاسی فرزندپذیر بود. فرزندخواندگی در روم و تبنی در حجاز چنین هدفی را دنبال می‌کرده است. فرزندپذیری به عنوان شیوه‌ای برای تشکیل خانواده و مراقبت از کودکان، پدیده‌ای نوظهور است.
قانون حمورابی در ۱۷۵۰ پیش از میلاد به تفصیل حقوق فرزندپذیری را بیان کرده است. فرزندپذیر باید پیشه خود را به فرزندخوانده بیاموزد؛ پدرومادر زیستی نمی‌تواند مدعی کودک بشود. فرزندخوانده نیز حق ندارد منکر رابطه پدرومادری با فرزندپذیر بشود، مگر این که فرزندپذیر در آموزش پیشه‌اش به او تعلل کند.
قانون حمورابی هر چند به صراحت زنان را از فرزندپذیری منع نکرده است اما فرزندپذیری را مختص مردان می‌داند و به مردان مجرد نیز اجازه فرزندپذیری می‌دهد. با توجه به تأکید بر آموزش پیشه نیز بر پسرخواندگی تأکید دارد. در این قانون امنیت اقتصادی فرزندخوانده نیز با ارث برابر با فرزندان زیستی و پرداخت بخشی از ارث به فرزندخوانده در صورت راندن وی، تضمین کرده است.
فرزندپذیری در قانون روم امری مرسوم است و برای تقویت ارتباطات سیاسی و حفظ اموال به کار می‌رود. در روم دو شکل فرزندپذیری وجود دارد. نوع اول پسرخواندگی است که در بین اشراف رایج بوده است. در این نوع فرزندپذیری، تنها مردان عنوان فرزند پذیرفته می‌شوند. پسرخواندگی باید مورد تأیید مجلس یا امپراتور قرار می‌گرفت. فرزندخوانده مردی آزاد و بالغ و فرزندپذیر بالای ۶۰ سال داشته است مگر این که نابارور باشد. زنان نمی‌توانستند پسرخوانده داشته باشند. بسیاری از امپراتورهای روم فرزندخوانده بودند. تراژانوس، فرزندخوانده نروا بود و پس از او نیز فرزندخوانده‌اش هادریانوس امپراتور روم شد. هادریانوس نیز در سال ۱۳۸ میلادی، آنتونیوس پیوس ۵۲ ساله را چند ماهی پیش از مرگش به فرزندی گرفت تا امپراتور جدید روم بشود. پس از پیوس نیز دو فرزندخوانده وی امپراتور روم شدند. به نظر می‌رسد فرزندخواندگی در روم راهی برای تعیین جانشین و وارث است. نوع دیگر فرزندپذیری در روم شبیه فرزندپذیری امروزی است که کودک تحت قیمومیت پدرش قرار دارد و سرپرستی وی به پدرومادر فرزندپذیر واگذار می‌شود.
در هند قدیم دوازده نوع رابطه پسر و پدری تعریف شده است که در برخی از آن‌ها رابطه زیستی بین والدین وجود ندارد. هدف از فرزندپذیری اطمینان از داشتن پسر برای انجام مراسم مذهبی و انتقال اموال و ماندگاری نام فامیلی است. گونه‌های مختلف فرزند پسر برای اطمینان از پسر داشتن و همچنین ایجاد تمایز سلسله‌مراتبی بین نوع فرزند پسر ایجاد شده است. تنها سه نوع فرزند - پسر زیستی زن‌وشوهر، دختر زیستی زن‌وشوهر که به عنوان پسر بزرگ شده است و پسر بیوه باکره از ازدواج بعد که به شوهر سابق منتسب می‌شود - تمام اموال خانواده را به ارث می‌برند و بقیه هر چند پسر تلقی می‌شوند اما در مرتبه پایین‌تری قرار دارند.
فرزندپذیری در قران و اسلام > قران و فرزندپذیری در پیش از اسلام

قرآن در مورد یوسف اشاره نموده که عزیز مصر در هنگام مشاهده یوسف به همسرش توصیه کرد که او را گرامی دارد، باشد که در آینده برایشان مفید واقع شود. در آیه ۲۱ سوره یوسف آمده است «آن کس که یوسف را از مصر خریده بود به همسرش گفت: نیکش بدار، شاید به حال ما سود بخشد یا او را به فرزندی اختیار کنیم.» عزیز مصر فرزندی نداشت و در اشتیاق فرزند به سر می‌برد. هنگامی که چشمش به این کودک زیبا و برومند افتاد، دل به او بست که جای فرزند برای او باشد. بسیاری از مفسران عبارت «نَتَّخِذَهُ وَلَداً» در این آیه را به معنای فرزندخواندگی تفسیر کرده‌اند.
فرزندپذیری در زمان موسی نیز امری متداول و رایج بوده است. مطابق آیه ۸ سوره قصص وقتی موسی را از نیل می‌گیرند، آسیه به فرعون می‌گوید «این کودک روشنی چشم من و تو باشد، او را نکشید شاید نفع او به ما برسد یا او را برای خود به فرزندی بگیریم.» در این آیه نیز عبارت «نَتَّخِذَهُ وَلَداً» آمده است.
فرزندپذیری در قران و اسلام > فرزندپذیری پیش از بعثت پیامبر

پیش از ظهور اسلام فرزندپذیری در عربستان امری متداول و رایج بوده است. آنان قوام و بقای جامعه و خانواده را به اولاد ذکور می‌دانستند و داشتن فرزند دختر را موجب ماندگاری نسب نمی‌دانستند. سیدمحمدحسین طباطبایی در این باره می‌گوید، «همین اعتقاد منشأ پیدایش عمل تبنی شد، یعنی باعث آن شد که اشخاص بی پسر، پسر دیگری را فرزند خود بخوانند و تمامی آثار فرزند واقعی را در مورد او هم مترتب سازند، برای این که می‌گفتند خانه‌ای که در آن فرزند پسر نیست محکوم به ویرانی و نسل صاحب‌خانه محکوم به انقراض است، لذا ناچار می‌شدند بچه‌های پسر دیگران را فرزند خود بخوانند، تا به خیال خودشان نسل‌شان منقرض نشود، و با این که می‌دانستند این فرزندخوانده، فرزند دیگران است و از نسل دیگران آمده، با این وجود فرزند قانونی خود به حساب می‌آوردند، و به او ارث می‌دادند و از او ارث می‌بردند، و تمامی آثار فرزند صلبی را در مورد او مترتب و جاری می‌کردند.»
از جمله کسانی که پیش از بعثت پیامبر به فرزندی گرفته شدند، می‌توان به زید بن حارثه اشاره کرد. زید بن حارثه بن شراحیل کلبی پس از فوت پدرش حارثه تحت سرپرستی جدش قرار گرفت و در کودکی از قبیله‌اش کلب به اسارت گرفته شد. حکیم بن حزام وی را برای عمه‌اش خدیجه خریداری کرد. خدیجه نیز زید را به همسرش، پیامبر اسلام، هدیه نمود. پیامبر زید را آزاد کرد. پس از مدتی پدربزرگش و عمویش که در جستجوی او بودند، او را پیدا کردند. پیامبر زید را بین ماندن نزد خویش یا رفتن نزد پدربزرگش مخیر نمود و زید ماندن نزد پیامبر را ترجیح داد. پس از این واقعه، پیامبر او را به فرزندی گرفت و قریش را گواه گرفت که آن دو از هم ارث می‌برند و از آن پس زید بن محمد نامیده شد.
فرزندپذیری در قران و اسلام > لغو فرزندپذیری

با نزول آیات مربوط به فرزندپذیری، جاری شدن قوانین مربوط به فرزندان زیستی در خصوص فرزندخوانده‌ها لغو شد. آیات قران دربارهٔ فرزندپذیری را می‌توان در چند گروه دسته‌بندی کرد.
نهی از انتساب به پدر غیرزیستی. در آیه ۵ سوره احزاب از انتساب فرد به غیر از پدر زیستی‌اش نهی شده است و در صورت نشناختن پدر زیستی توصیه شده است که وی را برادر دینی بخوانند. فقها با استناد به این آیه انتساب فرزندخوانده به پدر/مادر قانونی‌اش را حتی اگر پدر/مادر زیستی وی شناخته‌شده نباشد، جایز نمی‌دانند.
محرومیت از ارث فرزندخوانده. آیه ۶ سوره احزاب، آیه ۷۵ سوره انفال و آیه ۱۱ سوره نسا رابطه زیستی را از عوامل ارث برشمرده است. مطابق این آیات نسب از اسباب ارث مقبول از نظر اسلام است و بر خلاف جاهلیت و آغاز اسلام، فرزندخواندگی و برادرخواندگی و موارد دیگر از اسباب ارث نیستند.
تفاوت محبت فرزندزیستی و فرزندخوانده. آیه ۴ سوره احزاب می‌گوید «خداوند برای هیچ‌کس دو دل در درونش نیافریده است.» بر اساس این آیه، فرزند دیگری را فرزند خود خواندن متنافی یکدیگر هستند که در یک قلب جمع نمی‌شود. با توجه به آن که دنباله آیه در خصوص فرزندخواندگی زید بن حارثه سخن می‌گوید، به نوعی برای رد فرزندپذیری مقدمه‌چینی نموده و مخاطب را برای پذیرش آن آماده می‌کند.
تفاوت احکام مربوط به حرمت ازدواج. ازدواج با همسر فرزند و همچین ازدواج با همسر پدر/مادر در اسلام ممنوع است. تا پیش از آیات مربوط به فرزندپذیری، از آنجا که فرزندخوانده در حکم فرزند بود، تمامی احکام فرزند زیستی بر وی حاکم بود. اما پس از نفی فرزندپذیری، حرمت‌های ناشی از فرزندی برداشته شد. آیه ۲۳ سوره نسا تأکید دارد که حرمت ازدواج با همسر فرزندانی است که از صلب فرد باشد و به این ترتیب شامل فرزندخوانده‌ها نمی‌شود. در آیه ۳۷ سوره احزاب نیز بر ازدواج پیامبر با همسر سابق زید بن حارثه ـ فرزندخوانده پیامبر ـ صحه می‌گذارد تا به صورت عملی نیز نداشتن حرمت ازدواج با همسر فرزندخوانده را نشان بدهد.
برخی معتقدند که آنچه در قران نهی شده است تبنی است و فرزندپذیری نهی نشده است.
فرزندپذیری در قران و اسلام > نسب و محرمیت

بیشتر فقها با استناد به آیات قران فرزندپذیری را به رسمیت نمی‌شناسند و آن را موجب ایجاد نسب یا محرمیت نمی‌دانند. حتی برخی فقها نسبت به صدور شناسنامه برای کودک به نام پدر/مادر غیرزیستی که سرپرستی کودک را به عهده گرفته‌اند، انتقادهای شدیدی کرده‌اند.[نیازمند منبع] در جریان تصویب قانون حمایت از کودکان بی‌سرپرست و بدسرپرست در مجلس شورای اسلامی ایران، فقهای شورای نگهبان معتقد بودند القای فرزند اصلی بودن فرزندخوانده اشکال دارد.[نیازمند منبع]
موضوع محرمیت باعث شده است که فرزندپذیری با مشکلات بسیاری همراه باشد. فقها برای حل مشکلات ناشی از این موضوع راه‌های متعددی برای ایجاد محرمیت شرعی پیشنهاد می‌کنند. یکی از محققان دینی معتقد است که ۱۲۵۴ راه برای ایجاد محرمیت وجود دارد. رضاع (شیردادن به کودک مطابق شرایط فقهی) یکی از این راه‌هاست. در مواقعی که امکان محرمیت را طریق شیردهی به کودک وجود ندارد، از نکاح برای ایجاد محرمیت استفاده می‌شود. برای مثال کودک دختر را به نکاح موقت پدر مرد درمی‌آورند. به این ترتیب دختر در جایگاه مادر مرد قرار می‌گیرد و به او محرم می‌شود و برای ازدواج نیز حرمت ابدی پیدا می‌کند. برخی فقها به محرمیت فرزندخوانده فتوا داده‌اند. یوسف صانعی از جمله فقهایی است که معتقد است چون کودک در دامان خانواده رشد می‌کند و اصل بر سهولت است و چون گفتن این موضوع نیز برای کودک دشواری به همراه دارد، محرمیت بین فرزندخوانده و پدر و مادرش برقرار است. محمد صادقی طهرانی نیز بر محرمیت فرزندخوانده و والدینش فتوا داده است. از نظر صادقی طهرانی «کودکانی که به فرزندخواندگی در دامان کسانی به جز محارم خود تربیت می‌شوند، به ویژه اگر این جریان برایشان معلوم نباشد، این کودکان به آنان محرمند؛ زیرا آیاتی مانند: «القواعدُ مَنَ النِّساء اللّاتی لایَرجونَ نِکاحاً» و «أوِ التّابِعینَ غَیرِ اُولیِ الإربَهِ مِنَ الرِّجال» (نور، ۶۰ و ۳۱) حکمت محرمیت را اصل عدم تجاذب جنسی میان مرد و زن دانسته است؛ بنابراین در صورتی که اطفالِ فرزندخوانده از هنگام شیرخوارگی یا مدتی پیش از بلوغ، (مثلاً چند ماه که از نظر عرفی، صدق پرورش یافتن محرز شود یعنی فرزندخوانده با سرپرستی ناپدری یا نامادری، در دامن مهر و محبّت آنان تربیت شود) تحت حضانت و تربیت مستمر افرادی غیر از محارم خود باشند، با مراعات قطعی اصل مذکور که تجاذب جنسی وجود نداشته باشد، به هنگام بلوغ جنسی، پسرِ حضانت شده (فرزندخوانده) به کلیه افراد اُناث؛ و دختر حضانت شده به همه افراد ذکور خانواده‌ای که متوالیاً با آنان زندگی کرده، محرم می‌باشد.» در خصوص دیدگاه فقهی صادقی طهرانی انتقادی نشده است اما نسبت به فتوای یوسف صانعی انتقادهای فراوانی شده است و این فتوا را مخالف نص صریح قران و بدعت خوانده‌اند.
فرزندپذیری در قران و اسلام > ارث

فرزندپذیری از موجبات ارث نیست. با وجودی که برخی فقها به محرمیت فرزندخوانده فتوا داده‌اند اما دربارهٔ ارث فرزندخوانده نظری متفاوت دارند. یوسف صانعی با وجود فتوای محرمیت فرزندخوانده همانند فرزند، در پاسخ به استفتا در خصوص ارث فرزندخوانده می‌گوید «فرزندخوانده چون رَحِم نمی‌باشد، مطلقاً ارث نمی‌برد.»
شرایط قانونی فرزندپذیری در ایران

در نظام حقوقی اسلام، نَسَب منحصراً از طریق ولادت مشروع ایجاد می‌شود، بنابراین فرزندپذیری باعث ایجاد نسب قراردادی نمی‌شود. خانواده‌های فاقد فرزند تحت ضوابط و شرایطی می‌توانند کودکان بی‌سرپرست را سرپرستی نمایند، بدون آنکه آثار ناشی از قرابت نسبی، از قبیل ارث و حرمت نکاح بین آن‌ها ایجاد شود. قانون مدنی ایران به پیروی از شریعت اسلام و فقه، فرزندپذیری را به رسمیت نمی‌شناشد؛ بنابراین فرزندپذیری به مفهومی که در کشورهای غربی به کار می‌رود، در ایران وجود ندارد. اولین بار با قانون حمایت از کودکان بدون سرپرست (مصوب ۲۹ اسفند ۱۳۵۳) امکان واگذاری سرپرستی کودکان بی‌سرپرست به خانواده‌های فاقد فرزند به صورت قانونی ممکن شد. در سال ۱۳۸۷، سازمان بهزیستی با همکاری قوه قضاییه لایحه‌ای برای تغییر قانون مصوب ۱۳۵۳ به مجلس ارائه کرد. در لایحه پیشنهادی امکان واگذاری سرپرستی کودکان به زن‌وشوهر دارای فرزند و همچنین زنان مجرد پیش‌بینی شده بود. قانون حمایت از کودکان و نوجوانان بی‌سرپرست و بدسرپرست در مهرماه ۱۳۹۲ ابلاغ و جایگزین قانون قبلی شد. این قانون به دلیل طرح امکان ازدواج فرزندخوانده با سرپرست بحث‌برانگیز شد.
شرایط فرزندپذیر

در قانون حمایت از کودکان بدون سرپرست مصوب ۱۳۵۳ تنها زن‌ومرد متأهل بدون فرزند می‌توانستند درخواست سرپرستی دایم کودک را بکنند. اما در بازنگری سال ۱۳۹۲ این شرایط تغییر کرده است و علاوه بر زن‌ومرد متأهل بدون فرزند، زنان مجرد و زن‌ومرد متأهل دارای فرزند نیز می‌توانند درخواست فرزندپذیری بکنند. زنان مجرد تنها می‌توانند سرپرستی کودک دختر را به عهده بگیرند. درخواست‌کننده فرزندپذیری باید شرایط زیر را داشته باشند.
تابعیت ایران
حداقل سی سال سن یکی از سرپرست‌ها
تقیّد به انجام واجبات و ترک محرمات
عدم محکومیت جزائی مؤثر با رعایت موارد مقرر در قانون مجازات اسلامی
تمکن مالی
عدم حجر
سلامت جسمی و روانی لازم و توانایی عملی برای نگهداری و تربیت کودکان و نوجوانان تحت سرپرستی
نداشتن اعتیاد به مواد مخدر، مواد روانگردان و الکل
صلاحیت اخلاقی
عدم ابتلاء به بیماری‌های واگیر یا صعب‌العلاج
اعتقاد به یکی از ادیان مصرح در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران
شرایط فرزندپذیر > شرایط فرزندخوانده

کودکی که به خانوادهٔ فرزندپذیر واگذار می‌شود، باید شرایط زیر را داشته باشد.
کودک کمتر از ۱۶ سال داشته باشد.
پدر، مادر و پدربزرگ پدری یا وصی ولی قهری وی زنده نباشند یا امکان شناسایی آن‌ها وجود نداشته باشد.
کودکی که به مراکز بهزیستی سپرده شده است و پدر و مادر و پدربزرگ آن‌ها یا وصی ولی قهری دو سال تمام برای سرپرستی وی مراجعه نکرده باشد.
پدر، مادر، پدربزرگ پدری یا ولی قهری او ولو با ضم امین یا ناظر صلاحیت سرپرستی کودک را نداشته باشند
کودکانی که پدر، مادر، جد پدری یا وصی منصوب ولی قهری صلاحیت سرپرستی کودک را نداشته باشد، کودک بدسرپرست تلقی می‌شود اما امکان واگذاری سرپرستی دایم وی وجود ندارد و تنها می‌تواند سرپرستی موقت وی در قالب امین موقت واگذار شود.