ملکه این‌هیون
زندگی > بیماری و مرگ

در ۲۴ مارس ۱۷۰۰، در تقویم قمری، بیماری ملکه برای اولین بار توسط پزشکان گزارش شد، که تشخیص‌اش در آن زمان نقرس شدید بود. درد در در هر دو پا، به خصوص سمت راست، شدید بود، و تورم در ناحیه کمر، بالای عضله رباینده وجود داشت و گفته می‌شد که تحمل درد توسط ملکه دشوار بود و با گذشت زمان، ناحیه‌ای که درد در آن احساس می‌شد، گسترش یافت.
در ۱۴ آوریل، گرفتگی در پاها شروع شد که منجر به تشنج در سراسر بدن شد و وضیعت بیماری جدی‌تر شد. با توجه به درمان، شدیدترین تشنج‌ها به تدریج کاهش یافت و به نظر می‌رسید که تا ۵ مه تشنج‌ها کاملاً متوقف شده است. با این‌حال در ۷ مه شکم ملکه شروع به ورم کرد و بنابراین پرشکان مجبور شدند برای درمان فوری اقدام کنند.
در ۱۲ مه، چرک در سوراخ خاکستر زیر ستون فقرات کمر ایجاد شد، جایی که طب سوزنی روز قبل قرار داده شد (파종، 破腫: چرک از آبسه خارج شد)، و در ۲۱ ژوئن، چرک نیز در ناحیه گونه راست کاشته شد. جایی که قبلاً طب سوزنی انجام شده بود. از این نقطه به بعد، درمان «اون‌جو» (옹저) به‌طور موازی آغاز شد.
ملکه درد شدیدی را در قسمت پایین بدن خود به خصوص پاها و مفاصل خود احساس می‌کرد و چرک در اطراف آن ناحیه جمع شده بود، تا جایی که احساس می‌شد پوست و ماهیچه‌ها از یکدیگر جدا شده‌اند. او همچنین علائم تهوع، استفراغ، شکم درد، اسهال و تب را نشان داد که در نتیجه منجر به از دست دادن اشتها شد. علاوه بر اضافه شدن اختلال در خواب، قدرت بدنی ملکه نیز به سرعت رو به وخامت رفت.
این علائم حدود یک‌سال ادامه داشت و در روز ۸ ژوئیه سال ۱۷۰۱ (بیست و هفتمین سال سلطنت پادشاه سوک‌جونگ) ناحیه آسیب دیده گسترش یافت و به شکم رسید. طبق یادداشت‌هایی که توسط پزشکان ثبت شده، دمای بدن ملکه سرد شده و بیش از ۱۰ بار در روز دچار اسهال می‌شد.
در ۱۲ آگوست، گزارش شده، علائمی مانند تورم دهان، قرمزی ادرار، عدم استفاده صحیح از دست‌شویی و همچنین درد شدید پاها، به‌خصوص در شب، در ملکه ظاهر شد.
ناگهان روز بعد، در ۱۳ آگوست، بین ساعت ۱۱:۰۰ تا ۱۳:۰۰ بعد از ظهر، وضیعت ملکه، با علائمی شامل غش، نبض نامنظم و عرق سرد روی پیشانی و کمر، بدتر شد.
 و سرانجام در ۱۶ سپتامبر ۱۷۰۱، بین ساعت ۱:۰۰ تا ۳:۰۰ بامداد، ملکه مین بر اثر یک بیماری ناشناخته در سن ۳۴ سالگی در تالار گیونگ‌چون‌جون، کاخ چانگ‌یونگ درگذشت.

اگرچه برخی منابع می‌گویند که او مسموم شده است.
در چهارمین روز از ماه نهم، پادشاه مراسمی برای ملکهٔ متوفی برگزار کرد و به همین مناسبت خود شخصاً سوگ‌نامه‌ای سرود تا توسط یک مقام رسمی خوانده شود. در اصل آن، آمده بود:
ما با سخنان سادهٔ خود، روح ملکه مین مرحوم را مورد خطاب قرار می‌دهیم. افسوس! آیا درست است که شما از دنیا رفته‌اید یا این فقط یک رؤیاست؟ با وجود اینکه روزها گذشته و ماه تغییرکرده است، ما هنوز نگرانیم و نمی‌توانیم پایان آن را تعیین کنیم. باید حقیقت داشته باشد که درگذشته‌ای؛ زیرا دیگر نه صدای شیرینت را می‌شنویم و نه چهره زیبایت را می‌بینیم. از قدیم گفته‌اند که غم یک مرد بی همسر، ترحم آورترین غم ممکن است. اما افسوس که درد و رنج ما در تاریخ، همتایی ندارد. شما در خانواده‌ای اصیل به دنیا آمدید و توسط پدر و مادری خردمند تربیت شدید. گرچه دارای مواهب استثنایی و فضایل کم‌نظیری بودی، اما به خاطر هوس سرنوشت و بی‌تدبیری ما، پنج سال تبعید را تحمل کردی. در زمان سختی، با فضیلت و با احتیاط رفتار کردی تا عیب‌های ما کمتر آشکار شود. با الگوی وظیفه‌شناسی فرزندی و اعمال نیکو، فضایی از ادب و صمیمیت را پر کردی. آرزوی ما این بود که با تو از نعمت صلح برخوردار شویم، اما افسوس که آسمان تو را نابهنگام از ما گرفت. اکنون فارغ از همه چیز، در سکوت و آرامش خوابیده‌ای، اما چطور می‌توانیم اندوه و پشیمانی خود را در این زندگی طولانی و سخت، تحمل کنیم؟ افسوس که با وجود فضایل استثنایی، از نعمت فرزند و عمر طولانی برخوردار نشدی. این خواستهٔ بی رحم آسمان است، ممکن است این یک مشیت الهی باشد تا ما را به خاطر خطاها و کارهای اشتباهمان مجازات کند، به طوری که تا آخر عمرمان پشیمان شویم. تالار دونگ‌میونگ در دوردست اینجا قرار گرفته است و با دیدن آن در این توهم هستیم که تصویر با فضیلت شما را می‌بینیم و صدای ملایم شما را می‌شنویم. اما حجابی بین ما و شما وجود دارد. حتی اگر هیچ ظلمی به شما نکرده بودیم، مرگ ناگهانی‌ات، ما را دچار غم و اندوه می‌کرد. پس چگونه می‌توانیم خودمان را فقط به این دلیل سرزنش کنیم که شما را به مدت پنج سال در سختی تبعید قرار دادیم؟ در اینجا مرثیه را به پایان می‌رسانیم، مبادا که مراسم طولانی شود.»
گفته شده که پادشاه سوک‌جونگ هنگام سوگواری برای ملکه این‌هیون، خواب دید که ملکه در یک لباس آغشته به خون است. پادشاه از ملکه پرسید که چگونه مرده است، ملکه این‌هیون چیزی نگفت ولی به اتاق بانو جانگ اشاره کرد. پادشاه سوک‌جونگ از خواب بیدار شد و به سمت اتاق بانو جانگ رفت. وقتی که به اتاق نزدیک شد صدای موسیقی و خنده شنید، او در حین استراق سمع، بانو جانگ را دید که با شمن‌ها و جادوگران برای مرگ ملکه مین دعا می‌کردند و با تیر به پرتره نقاشی شده‌اش ضربه می‌زدند.
تفسیر دیگری که بر اساس قسمتی مبهم از سال‌نامه سلسله چوسان است، بیان می‌کند که این چوی سوک-بین بود که به پادشاه گفت که از جادوگری برای آسیب رساندن به ملکه استفاده شده است.

زیرا در عنوان «وصیت ملکه» نوشته شده است:
"چوی سوک-بین با لطف همیشگی خود به ملکه (این‌هیون) ادای احترام می‌کند و با گریه برای کسی که نتوانست قلب پادشاه را به دست آورد، این راز را به پادشاه اطلاع داد."
با این حال، در سال‌نامه سلسله چوسان، که در سال ۱۷۰۱ ثبت شده است آمده که مین جین-وون و مین جین-هو، برادران بزرگتر ملکه این‌هیون، پادشاه سوک‌جونگ را از جادوگری جانگ هی-بین مطلع کردند و ادعا کردند که این‌کار با آخرین درخواست ملکه این‌هیون از آن‌ها، قبل از مرگش، مطابقت دارد.
به گفته مین جین-وون، شایعه‌ای در قصر وجود داشت که جانگ هی-بین از جادوگری برای نفرین ملکه استفاده می‌کند و ملکه نیز از این شایعات مطلع شد.
صرف نظر از اینکه پادشاه سوک‌جونگ چگونه از این موضوع مطلع شد، تصمیم گرفت این موضوع را بررسی کند و حقیقت را در پس شایعاتی که جانگ هی-بین در اقامتگاه خود یک محراب شمنیست ساخته است، کشف کرد، جایی که مجسمه‌ای با نام ملکه روی آن یافت شد.

هنگامی که خدمتکاران قصر بانو جانگ مورد بازجویی قرار گرفتند، اعتراف کردند که به دستور او هر روز سه بار به سمت تصویر ملکه این‌هیون تیر پرتاب می‌کردند و همچنین حیوانات مرده را در باغ قصر او دفن می‌کردند.
پس از اینکه به این نتیجه رسیدند که جانگ هی-بین چه اعمال شیطانی در حق ملکهٔ فقید انجام داده است، به دستور پادشاه در ۲۹ اکتبر، یک ماه پس از مرگ ملکه، با سم اعدام شد. پس از مرگ بانو جانگ، پادشاه سوک‌جونگ قانونی را تصویب کرد که طی آن ملکه شدن صیغه‌های سلطنتی دارای رتبه «بین» ممنوع بود.
یکی از خدمتکاران ملکه این‌هیون کتابی به نام «داستان ملکه این‌هیون» (인현왕후전؛ 仁顯王后傳) نوشت که امروزه، هنوز هم موجود است.

ملکه این‌هیون هرگز نتوانست صاحب فرزندی شود و در عین حال هیچ مشکلی با پادشاه سوک‌جونگ نداشت.
مکانی برای مقبرهٔ سلطنتی ملکه در شهرستان گویانگ برگزیدند که میونگ‌نونگ نام گرفت. پادشاه سپس یک دستور سلطنتی برای ساخت تالار یادبودی به نام تالار کیونگ‌یون در محوطهٔ مقبره صادر کرد و یک مقام وزیر را مأمور نظارت بر ساخت آن نمود. او همچنین تمایل خود را برای دفن در کنار او نشان داد و دستور داد که این خواسته، در نقشه‌های ساخت و ساز ملاحظه شود.
پس از مرگ ملکه فقید از او به عنوان "ملکه این‌هیون"، به معنای "خیرخواهی آشکار" (인현왕후؛ 仁顯王后) تجلیل شد.
در دوازدهمین ماه همان سال، مراسم خاکسپاری ملکه مین برگزار شد و پادشاه به این مناسبت سوگ‌نامهٔ دیگری سرود:
افسوس! تو دختری با استعداد از خانواده‌ای اصیل بودی که توسط علمای فرزانه تربیت شده بودی. وقتی همسر ما شدی، ملکه‌مادر فقید را خشنود کردی و رضایت همه را در قصر، نسبت به خود برانگیختی. دانش شما، ما را در نظم بخشیدن به امور کشور یاری نمود. این یک بدبختی ملی است که با وجود فضیلت و درایت، نتوانستید عمری طولانی داشته باشید، ما به وضوح تشخیص می‌دهیم که این بدبختی، ناشی از عدم خرد خودمان است. افسوس! حالا ازکجا می‌توانیم چهرهٔ شریف شما را پیداکنیم؟ در حالی که به این زیارتگاه، که تابوت شما در آنجا قرار دارد، رفته‌ایم، هنوز به نظر می‌رسد که شما با ما هستید. وقتی تشییع جنازه تمام شود، تابوت شما برای همیشه قصر را ترک خواهد کرد. پس این غم بزرگ را کجا تخلیه کنیم؟ ای ملکهٔ عزیز، آیا می‌توانی در تلخی ما شریک شوی؟ تو از دنیا رفته‌ای، اما همیشه در خاطرات ما زنده‌ای، زیرا تمام زندگیت با فضیلت و مثل گُل، زیبا بود. چگونه می‌توانیم با تحمل این بار پشیمانی و اندوه، ادامه دهیم؟ چگونه باید لطف‌های شما را جبران یا ناراحتی خود را برای اشتباهات گذشته ابراز کنیم؟ مقبرهٔ سلطنتی طوری برنامه‌ریزی شده است تا قبردیگری در سمت راست آن ساخته شود، جایی که ممکن است روزی به شما بپیوندیم؛ بنابراین، با دراز کشیدن در کنار هم، صلح ابدی را به اشتراک خواهیم گذاشت، هرچند نه در این دنیا.