بوداگرایی ژاپنی
تاریخ > بودیسم اولیه (قرن ۵–۱۳) > بودیسم دوره هی‌آن بعد (۹۵۰–۱۱۸۵)

در این دوره، مجموعه ای از مراسم سالانه دادگاه ("nenjū gyōji") ادغام شد. بودیسم تندای به ویژه تأثیرگذار بود و احترام به "سوترای نیلوفر آبی" محبوبیت بیشتری پیدا کرد، حتی در میان طبقه پایین و جمعیت غیر اشرافی، که اغلب گروه‌های مذهبی مانند "مقدسان نیلوفر آبی" را تشکیل می‌دادند. ("hokke hijiri" یا "jikyōja") و زاهدان کوهستانی (شوگنجا). شوگندو نمونه ای از ادغام شینتو کوه‌پرستی است. و بودیسم هدف تمرین‌کنندگان شوگندو نجات توده‌ها با کسب قدرت‌های فراطبیعی از طریق آموزش سخت در حین راه رفتن در میان کوه‌های شیب‌دار است.
علاوه بر این، در این دوران، سنت‌های جدید بودایی شروع به توسعه کردند. در حالی که برخی از اینها در آنچه به عنوان بودیسم «کاماکورای جدید» نامیده می‌شود، گروه‌بندی شده‌اند، آغاز آنها را می‌توان در اواخر هی‌آن دنبال کرد. این شامل تمرین ژاپنی بوداگرایی پاک‌بوم می‌شود که بر تفکر و سرود «نیانفو»، نام بودا آمیتابه تمرکز دارد، به امید تولد دوباره در زمین بودا از سوکهاوتی. این عمل ابتدا در صومعه‌های تندای رایج بود اما سپس در سراسر ژاپن گسترش یافت. متن‌هایی که دربارهٔ معجزات مرتبط با بوداها و بودیساتواها صحبت می‌کردند در این دوره رایج شدند. با متونی که تشریفات تشریفات بستر مرگ را تشریح کردند.
در این دوره، برخی معابد بودایی گروه‌هایی از راهبان جنگجو به نام سوهی را تأسیس کردند. این پدیده در معابد تندای آغاز شد، زیرا آنها برای نفوذ سیاسی با یکدیگر رقابت می‌کردند.
همچنین روحانیون نیمه مستقلی (که شونین یا هژیری، «مقدسان» نامیده می‌شدند) بودند که دور از صومعه‌های بزرگ بودایی زندگی می‌کردند و به مردم موعظه می‌کردند. این چهره‌ها بسیار بیشتر از سایر راهبان با مردم ارتباط داشتند. شناخته‌شده‌ترین این چهره‌ها کویا (راهب) (alt) بود. Kōya 903-972)، که در سراسر استان‌ها سرگردان بود و در کارهای خوب ("سازن")، موعظه در تمرین nembutsu و کار با محلی. تعاونی‌های بودایی ("zenchishiki") برای ایجاد تصاویری از بودیساتواها مانند کاننون.
تحول مهم دیگر در این دوران این بود که راهبان بودایی اکنون به‌طور گسترده توسط دولت تشویق می‌شدند تا برای نجات ژاپنی «کامی» (موجودات الهی در شینتو) دعا کنند. ادغام خدایان شینتو با آیین بودایی در این زمان جدید نبود. قبلاً در قرن هشتم، برخی از زیارتگاه‌های اصلی شینتو (جینگو-جی شامل راهبان بودایی بود که آیین‌هایی را برای خدایان شینتو برگزار می‌کردند. یکی از اولین چهره‌های این چنینی «بودیساتوای بزرگ هاچیمان» (هاچیمان دایبوساتسسو) بود که در کیوشو محبوب بود.
مکان‌های پرطرفدار برای زیارت و اعمال مذهبی، مانند کومانو کادو، شامل پرستش کامی و پرستش بوداها و بودیساتواها بود که اغلب با یکدیگر مرتبط بودند. علاوه بر این، معابدی مانند تودای-جی همچنین دارای زیارتگاه‌هایی برای پرستش کامی بودند (در مورد Tōdai-ji، کامی شوکونگوجین بود که در ورودی عقب آن قرار داشت).
راهبان بودایی رابطه خود را با کامی به روش‌های مختلف تفسیر کردند. برخی راهبان آنها را فقط موجودات دنیوی می‌دانستند که می‌توان برای آنها دعا کرد. دیگران آنها را مظهر بوداها و بودیساتواها می‌دانستند. به عنوان مثال، راهب کوه هیئی، اریو، کامی را به عنوان «ردپای» (سویجاکو) بودا می‌دید. این ایده، که sence-trace (هونجی-سوی جاکو) نامیده می‌شود، تأثیر زیادی در سراسر دوران قرون وسطی خواهد داشت.
کپی و نگارش کتاب مقدس بودایی در این دوره رواج داشت. به عنوان تولیدکننده شایستگی (کارمای خوب) دیده می‌شد. پرتره‌های هنری که وقایع کتاب مقدس را به تصویر می‌کشند نیز در این دوران بسیار محبوب بودند. از آنها برای ایجاد شایستگی و همچنین برای موعظه و تعلیم آموزه استفاده می‌شد. "سوترای محفوظ خاندان تایرا" ("هیکن کیو")، یکی از بزرگ‌ترین نمونه‌های هنر تجسمی بودایی از این دوره است. این یک لوتوس سوترا با مصور استادانه است که در معبد ایتسوکوشیما نصب شده است.
عبادت بودایی در این دوران نیز مفصل تر و کاربردی تر شد. مناسکی مانند مجلس توبه ("که‌کا'ئه") در هوجو-جی توسعه یافته است که شامل موسیقی استادانه، رقص و سایر اشکال اجرا می‌شود. معابد و صومعه‌های بزرگی مانند معبد سلطنتی و کوفوکجی نیز محل اجرای تئاتر سارو گاکو (که خاستگاه نو (تئاتر) است) نیز شد. به عنوان هنرهای اننن ("افزایش طول عمر") که شامل رقص و موسیقی بود. از نظر اعتقادی، این هنرهای نمایشی به عنوان وسایل ماهرانه (هوبن, اسکت.اوپایا) برای آموزش بودیسم تلقی می‌شد. راهبان متخصص در چنین هنرهایی یوسو ("راهبان هنری") نامیده می‌شدند.
راه دیگر انتقال پیام بودایی از طریق رسانه شعر بود که هم شعر چینی کانشی و هم شعر ژاپنی (واکا (شعر) را شامل می‌شد. نمونه‌ای از واکا با مضمون بودایی، «هوشین واکا شو» شاهدخت سنشی (۹۶۴–۱۰۳۵) ja:選子内親王 است (مجموعه واکا ذهن بیداری، ۱۰۱۲). رویه درباری روئی (اجرای شعر با موسیقی) در دودمان تندای و شینگون نیز مورد استفاده قرار گرفت. هم راهبان و هم افراد عادی در محافل شعر («کادان») مانند حلقه نینا جی که توسط شاهزاده شوکاکو (۱۱۵۰–۱۲۰۲) حمایت می‌شد، ملاقات می‌کردند.