دیوید بویی
حرفهٔ موسیقی > دورهٔ برلین (۱۹۷۶–۱۹۷۹)

در اوت ۱۹۷۶، بویی به‌همراه دوست قدیمی‌اش ایگی پاپ به برلین غربی رفت تا از شر اعتیاد به مواد مخدر خلاص و از کانون توجه دور شوند. علاقهٔ بویی به ژانر آلمانی کراوت‌راک و آثار امبینت موسیقی‌دان برایان اینو نهایتاً به نخستین آلبوم — از سه آلبومی که به سه‌گانه برلین مشهور شد — ختم گردید. این آلبوم، یعنی کم (۱۹۷۷) در فرانسه ضبط شد و متأثر از کراوت‌راک و موسیقی تجربی بود. پیش از ضبط آن، بویی نخستین آلبوم تک‌خوان ایگی پاپ یعنی ابله را تهیه‌کنندگی کرد که از سوی زندگی‌نامه‌نویس نیکولاس پگ، سکوی پرتابی بین ایستگاه به ایستگاه و کم توصیف شد. کم در نوامبر تکمیل شد، اما به مدت سه ماه منتشر نشد. آرسی‌ای این آلبوم را از نظر تجاری نتیجه‌بخش نمی‌دید. مدیر برنامهٔ سابق بویی، تونی دفریس، که منافع مالی قابل توجهی در امور بویی داشت، نیز سعی کرد از انتشار آن کند. پس از انتشارش در ژانویهٔ ۱۹۷۷، تک‌آهنگ «صدا و بینایی» در بریتانیا به رتبهٔ سوم رسید و خود آلبوم نسبت به ایستگاه به ایستگاه عملکرد بهتری در جدول بریتانیا داشت و به رتبهٔ دوم رسید. خود بویی آلبوم را تبلیغ نکرد؛ در عوض طی ماه مارس و آوریل به‌همراه پاپ به‌عنوان نوازنده ساز شستی‌دار تور برگزار کرد. او سپس تهیه‌کنندگی آلبوم بعدی پاپ، شهوت زندگی، را بر عهده داشت.
«"قهرمانان"» ()
نمونه صوتی «"قهرمانان"» (۱۹۷۷)، یکی از ترانه‌های امبینت راک که از دورهٔ سه‌گانه برلینِ بویی بیرون آمد و به محبوبیت ماندگاری رسید.
دومین آلبوم سه‌گانه "قهرمانان" (۱۹۷۷) بود که رویکرد مینیمالیست و سازگرایانهٔ کم را تکرار، پاپ و راک را تا حد زیادی تلفیق کرد، و در آن گیتاریست رابرت فریپ به بویی ملحق شده بود. این تنها آلبومی بود که به‌طور کامل در برلین ضبط شد. این آلبوم در بریتانیا به رتبهٔ سوم رسید. «"قهرمانان"» قطعه‌ای هم‌نام در آلبوم بود که به دو زبان آلمانی و فرانسوی خوانده شد. این تک‌آهنگ اگرچه در بریتانیا به رتبهٔ ۲۴ رسید، اما بعداً به یکی از ترانه‌های به‌خوبی شناخته‌شدهٔ بویی تبدیل شد. برخلاف کم، بویی "قهرمانان" را خیلی تبلیغ، و قطعهٔ هم‌نام را در برنامه تلویزیونی مارک بولان و ویژ برنامهٔ کریسمسی بینگ کرازبی اجرا کرد. او در برنامهٔ کرازبی به او ملحق شد و در کنارش «صلح در زمین/پسرک درامر» را اجرا کرد. این اثر نسخه‌ای از ترانهٔ «پسرک درامر» بود که ورس جدید و کنترپوانی داشت. آرسی‌ای این قطعه را با تأخیر پنج سال بعد در سال ۱۹۸۲ به‌عنوان تک‌آهنگ منتشر کرد و به رتبه سوم جدول بریتانیا رسید.
پس از تکمیل کم و "قهرمانان"، بویی بخش عمدهٔ سال ۱۹۷۸ را در تور جهانی ایزولار دوم گذراند و موسیقی دو آلبوم نخست سه‌گانهٔ برلین را طی ۷۰ کنسرت در ۱۲ کشور برای تقریباً یک میلیون نفر اجرا کرد. او در حال حاضر مواد مخدر را ترک کرده بود. باکلی می‌نویسد که ایزولار دوم «نخستین تور بویی در پنج سال گذشته بود که در آن احتمالاً پیش از روی صحنه رفتن، خود را با مقادیر زیادی کوکائین بی‌حس نکرده بود…» ضبط اجراهای این تور آلبوم زنده استیج را تشکیل داد که در همان سال منتشر شد. بویی همچنین گویندگی اقتباسی از مجموعهٔ کلاسیک پیتر و گرگ سرگئی پروکفیف را به عهده گرفت که در مهٔ ۱۹۷۸ به‌عنوان آلبوم منتشر شد.
آخرین قطعه در آنچه که بویی «سه‌لتی» خود نامید، مستأجر (۱۹۷۹) بود. این آلبوم از ماهیت مینیمالیستی و امبینت دو آلبوم قبلی پرهیز کرد و نشان‌دهندهٔ بازگشتی ناکامل به راک و پاپ مبتنی بر درام و گیتار در دوران پیش از برلین بود. مستأجر ترکیبی پیچیده از موج نو و موسیقی ملل بود. این آلبوم در سوئیس و نیویورک سیتی ضبط شده است. پیش از انتشار، مل ایلبرمن در آرسی‌ای، آن را «آلبومی مفهومی که مستأجر را به‌عنوان سرگردان بی خانمان به تصویر می‌کشد، که تحت فشارهای زندگی و تکنولوژی از طرد و قربانی شده» توصیف کرد. مستأجر در بریتانیا به رتبهٔ چهار و در ایالات متحده به رتبهٔ ۲۰ رسید و تک‌آهنگ‌های آن، «پسرها در حال تاب خوردن هستند» و «دی‌جی» در بریتانیا موفق بودند. در اواخر سال، بویی و انجی مراحل طلاق را آغاز کردند و پس از ماه‌ها نزاع در دادگاه، ازدواج آن‌ها در اوایل سال ۱۹۸۰ پایان یافت. سه آلبوم مذکور بعداً توسط آهنگساز آمریکایی فیلیپ گلس در سال‌های ۱۹۹۲، ۱۹۹۷ و ۲۰۱۹ به سمفونی‌های موسیقی کلاسیک تبدیل شدند. گلس از بویی بابت خلق «قطعات نسبتاً پیچیدهٔ موسیقی که به‌عنوان قطعات ساده ظاهر جدید به خود می‌دهند» تمجید کرد.