فیل در تاریکی
بازخورد

اما انگیزه شخصی‌تری هم [برای نوشتن فیل در تاریکی] وجود داشت. در آن دوره روشنفکران فکر می‌کردند که دارند مبارزه سیاسی می‌کنند با رژیم شاه. ریزه‌ریزه شروع کرده بودند به اینکه مسائلی را مطرح کنند که رژیم نسبت به آن حسّاس بود. به این حسّاسیّت‌ها دامن می‌زدند برای اینکه جاه‌طلبی خودشان را ارضاء کنند. در نتیجه داستان‌نویسی را به سمتی بُردند که سمت درستی نبود.
...
آنچه فراموش شده بود طفلک خود داستان بود.
راه ننوشته
بسیاری از منتقدان فیل در تاریکی را یکی از بهترین آثار ادبیات پلیسی ایران می‌دانند. ابراهیم گلستان معتقد است از آنجا که اثر درخور دیگری در ادبیات فارسی پیش و پس از فیل در تاریکی در این گونه نوشته نشده، به‌کار بردن لفظ بهترین یا مهم‌ترین درست نیست. او فیل در تاریکی را در گونه پلیسی اثری جبهه‌شکن ندانسته است. حسن میرعابدینی گفته است هاشمی‌نژاد «خشونت باندهای مواد مخدر را با احساس شاعرانه‌ای دربارهٔ زندگی» که رابطهٔ اجتماع و خشونت را آشکار می‌کند، درآمیخته است و «بنیان‌های پوسیدهٔ یک دوران رفاه و افتخار» را نشان می‌دهد. او معتقد است فیل در تاریکی رمانی است خوش‌خوان و کشش داستانی مناسبی دارد که نمونهٔ منحصربه‌فردی در ادبیات ایران است.
جعفر مدرس صادقی در نقدی که سال ۱۳۵۸ در روزنامه آیندگان منتشر شد فیل در تاریکی را حائز تمام عناصر مرسوم رمان‌های پلیسی دانسته اما معتقد است مثل همه رمان‌های پلیسی چیزی کم دارد که اتفاقاً غرض هاشمی‌نژاد از نوشتن در سبک پلیسی، همان کمبود است. به همین دلیل است که هاشمی‌نژاد مجبور می‌شود جاهایی از روال عادی این‌گونه رمان‌ها، خارج شود و این به زعم مدرس صادقی، به رمان آسیب رسانده است؛ او اطلاعات مربوط به زندگی خصوصی جلال و کودکی‌اش با حسین را از این دست می‌داند و معتقد است در رمان پلیسی باید اطلاعاتی از زندگی شخصیت‌ها داده شود که کارکردی در رمان داشته باشند. او بر این باور است که نقشه‌هایی که جلال برای معامله با تبهکاران و به‌دام انداختن آنها می‌کشد، بیشتر از ظرفیت شخصیت اوست که یک آدم عادی است و بیشتر یک کاراگاه یا پلیس خبره از پس‌شان برمی‌آید. همین‌طور آغاز رمان را ضعیف، بخش هماغوشی با مهستی را زائد و رفتن به خانه جلال در شب قرار را خلاف رفتارهای محتاطانه او می‌داند.
محمدحسن شهسواری فیل در تاریکی را برای هاشمی‌نژاد یک «موفقیت بزرگ» دانسته چراکه پس از ۴۰ سال هنوز با این اثر شناخته می‌شود و برای ادبیات فارسی «بسیار بد» چون رمانی به زعم او دارای «ضعف‌های مشهود»، همچنان بهترین رمان جنایی فارسی دانسته می‌شود. او قوت این اثر را زبان آن دانسته و یکی از بزرگ‌ترین ضعف‌هایش را وجود شخصیت‌های منفی بدون «پس‌زمینه اجتماعی» شمرده است.
علیرضا محمودی فیل در تاریکی را اثری در گونه جنایی و زیرگونه تریلر (دلهره‌آور) می‌داند اما تبعیت اثر از قواعد این گونه را ضعیف و پلات آن را «بسیار نامنظم و شلخته» دانسته است چنان‌که به زعم او بخش زیادی از ابتدای اثر بدون هیچ‌گونه اتفاق جنایی پیش می‌رود و تنها تمهیدی است برای زمینه‌سازی رخدادهای بعدی و در عین حال از این زمینه‌سازی در ادامه داستان به‌خوبی استفاده نمی‌شود. او یکی از علل ناکامی اثر در زمینه پلات را تلفیق با آثاری چون شاهین مالت می‌داند؛ به‌عوض اینکه پلات در ادامه تجربه جنایی‌نویسی در ایران باشد. او مورد گفتگو بودن اثر هاشمی‌نژاد پس از ۴۰ سال را نه به دلیل «شاهکار» بودن آن بلکه به‌خاطر برخی ویژگی‌های سبکی او دانسته است.
کریم اسدسنگابی فیل در تاریکی را رمانی پلیسی به سبک داستان‌های جیمز باند دانسته است که نویسنده آن در شکل‌دادن به حوادث، چیره‌دست بوده و تصویری از تهرانی مدرن و پر از تبهکاری به‌دست می‌دهد که با هدف ایجاد دکوپاژی سینمایی در داستان تعبیه شده‌اند. او معتقد است فیل در تاریکی به دلیل قدرت‌های تکنیکی‌اش می‌تواند دست‌مایه رمان‌هایی شود که بازتابی از فضای سیاسی (برای نمونه ارائه تصویری از جامعه‌ای پلیسی) به‌دست می‌دهند.
حسین نوش‌آذر معتقد است رابطه اجتماع و خشونت به‌تصویر درآمده در فیل در تاریکی چنان‌که در رمان‌های پلیسی مرسوم است، به دنبال کشف معما نیست بلکه می‌خواهد خشونت را وابگذاریم و مانند شخصیت اصلی رمان که زمانی به مسجد پناه می‌برد، به معنویت و یگانگی با اجزای طبیعت در یک زندگی آرام و روستایی متمایل شویم. او معتقد است این نیازی است که انقلاب ۱۳۵۷ به آن پاسخ داد و بر این اساس هاشمی‌نژاد را انقلابی‌ترین نویسنده رمان جنایی و پلیسی می‌داند. جمشید برزگر هم با این نگاه موافق است چنان‌که گفته است هاشمی‌نژاد قواعد ادبی را رعایت می‌کند اما در جهت معکوس جهانی که رمان و داستان را پدیدمی‌آورد. او بر این باور است که سمت‌وسوی ساختاری رمان برآمده از نگاهی است که آل احمد در غرب‌زدگی دارد؛ نگاهی که برگرفته از آرای سید احمد فردید است. به عقیده برزگر، هاشمی‌نژاد روح زمانه را به‌درستی درک کرده و در قالب رمان پلیسی بازتاب داده است بنابراین رمان او ارزش و سندیت اجتماعی دارد.
پرویز جاهد اما با برداشت سیاسی از این رمان مخالف است و این نگاه را تقلیل‌گرایانه می‌داند. او هاشمی‌نژاد را بیشتر عارف‌مسلک و علاقه‌مند به سنت‌ها می‌داند نه کسی که پیشنهادی برای مدرنیته ایرانی داشته باشد یا بدیلی برای حکومت. او معتقد است فیل در تاریکی بسیاری از خصوصیات داستان نوآر از جمله تضاد نیروهای خیر و شر، لحن بدبینانه و تلخ، تقدیرگرایی، شخصیتی که ناخواسته درگیر حل معما می‌شود و زن افسونگر (فِم‌فَتال) را دارد و توانسته به شکلی بومی، تنش‌ها و تضادهای اجتماعی ایران را در قالب داستان و جدال خیر و شر به تصویر درآورد. او بر این باور است که فیل در تاریکی از نمونه‌های آمریکایی ادبیات نوآر بهره گرفته و به جای تمرکز بر قتل و جنایت، به انگیزه‌های درونی شخصیت‌ها و تأثیر محیط و جامعه بر رفتار آنها توجه دارد.
کاوه میرعباسی فیل در تاریکی را رمانی در گونه تریلر می‌داند و معتقد است فیل در تاریکی در قیاس با آثار پلیسی پیش از خود که عمدتاً پاورقی‌های پلیسی کم‌ارزش بودند، می‌تواند با اغماض اولین رمان پلیسی ایرانی دانسته شود. او فیل در تاریکی را راهگشای ادبیات پلیسی ایران می‌داند.
محمدحسن خدایی فیل در تاریکی را واکنشی به زمانه روبه‌زوال سیاسی، درهم و درحال‌گذار دانسته که در آستانه انقلاب قرار دارد و جنبش‌های اجتماعی و سیاسی در آن در حال گسترش هستند. او بر این باور است که گرچه فیل در تاریکی در دوران پرتلاطم و فضای انقلابی چندان خوانده نشد و توجهی برنیانگیخت، اما این نابهنگامی بعدها عیاری شد برای شناخت زمانه‌ای که هاشمی‌نژاد در آن دست به نوشتن زد و تلاش کرد واقعیت‌های پیرامونی‌اش را در قالب داستانی معمایی، ضبط کند.