تیروکورال
نویسنده

«کتاب بدون نام نویسنده بی‌نام.»
—ای. اس آریل، 1848
—E. S. Ariel, 1848متن کورال توسط تیروواللووار نوشته شده‌است. او با نام‌های مختلف دیگری از جمله پوییل پولاور، مودارپاوالار، دیواپولاور، نایانار، دوار، نانموکانار، ماتانوبانگی، سناببوداکار و پروناوالار شناخته می‌شود. اطلاعات معتبر ناچیزی در مورد زندگی واللووار در دسترس است. با اهداف عملی، نه نام واقعی او و نه عنوان اصلی اثر او را نمی‌توان با قطعیت تعیین کرد. خود متن 'کورال' از نویسنده آن نامی نمی‌برد. نام تیروواللووار برای اولین بار در متن هندوی شیواپرستی معروف به تیروواللووار مالای، و با تاریخ نامشخص ذکر شد. تیروواللووار مالای چیزی در مورد تولد، خانواده، طبقه یا پیشینه والووار ذکر نکرده‌است. هیچ متن معتبر دیگری برای پشتیبانی از افسانه‌های زندگی واللووار یافت نشده‌است. از حدود اوایل قرن نوزدهم، افسانه‌های متناقض متعددی دربارهٔ والووار به زبان‌های مختلف هندی و انگلیسی منتشر شد.
ادعاهای مختلفی در مورد پیشینه خانوادگی و شغل والووار در ادبیات دوران استعمار مطرح شده‌است که همگی از بخش‌های منتخب متن یا قدیس‌نگاری او که از زمان آغاز دوران استعمار در تامیل نادو منتشر شده‌است، استنباط شده‌اند. در یک نسخه قدیمی آمده‌است که او یک بافنده از قبیله پارایار بود. نظریه دیگر این است که او باید از قبیله کشاورز ولالارها باشد، زیرا او در کار خود کشاورزی را تمجید می‌کند. دیگری بیان می‌کند که او یک طردشده بود، که از یک زن اهل پریا و یک پدر برهمن متولد شد. مو راغوا آیینگر حدس می‌زد که در نام والووا نوعی از والابها است، که تعیین می‌کند او یک افسر سلطنتی است. وایاپوری پیلای نام خود را از «والووان» (یک قبیله‌ای پارایار از طبل‌زنان سلطنتی) گرفته بود و این نظریه را مطرح کرد که او «رئیس پسران تبلیغ‌کننده، چیزی مشابه با یک سرگرد گروه موزیک یک ارتش» است. زندگی‌نامه‌های سنتی نه تنها ناسازگار هستند، بلکه حاوی ادعاهای غیرقابل باوری در مورد نویسنده متن کورال هستند. همراه با روایت‌های مختلف از شرایط تولدش، بسیاری اظهار می‌کنند که او به کوهی رفت و با آگاستیای افسانه‌ای و دیگر حکیمان ملاقات کرد. همچنین روایت‌هایی وجود دارد که ادعا می‌کند در سفر بازگشت، والووار زیر درختی نشست که سایه‌اش روی او افتاده بود و تمام روز تکان نمی‌خورد، او یک دیو و بسیاری دیگر را کشت. محققین این و همه جنبه‌های مرتبط با این داستان‌های قدیس‌نگارانه را داستانی و غیرتاریخی می‌دانند، که ویژگی مشترک «فولکلور بین‌المللی و هندی» است. ادعای کم‌زاد بودن، زیادزادگی و نافرمان بودن در روایت‌های قدیمی نیز مشکوک است. اعتقاد بر این است که والووار با واسوکی ازدواج کرد، و دوست و شاگردی به‌نام اللاسینگان داشت.
به شیوه‌ای شبیه به حدس و گمان‌های مربوط به زندگی‌نامه نویسنده، گمانه‌زنی‌های زیادی در مورد مذهب او بدون هیچ مدرک تاریخی صورت گرفته‌است. در تعیین مذهب والووار، آزمون مهمی که باید طبق نظر پورنالینگام پیلای اعمال شود، تحلیل فلسفه دینی است که او محکوم نکرده‌است. او همچنین می‌افزاید که والووار «کلمه‌ای علیه» اصول سایوا سیدانتا نگفته‌است. متن کورال ماهیت قصیده‌ای و غیرفرقه‌ای دارد و می‌تواند به روش‌های مختلف به‌طور انتخابی تفسیر شود. این امر باعث شده‌است که تقریباً همه گروه‌های مذهبی بزرگ در هند، از جمله مسیحیت در دوران استعمار، ادعا کنند که این اثر و نویسنده آن یکی از خودشان است. مبلغ مسیحی قرن نوزدهم، جورج اوگلو پاپ، ادعا کرد که والووار باید در قرن نهم میلادی می‌زیسته، و با معلمان مسیحی مانند پانتانوس اسکندریه در تماس بوده‌است، و ایده‌های مسیحی و ویژگی‌های معلمان اسکندریه را گرفته‌است و سپس «کورال شگفت‌انگیز» را با «پژواک خطبه کوه» نوشته‌است. اما این نظریه غیرتاریخی و بی‌اعتبار است. به گفته زولبیل، اخلاق و عقاید در آثار والووار، از اخلاق مسیحی نیست. آلبرت شوایتزر اشاره می‌کند که «تاریخ‌گذاری کورال، همراه با بسیاری از تاریخ‌های ادبی و تاریخی، فلسفه‌ها و اسطوره‌های هندوستان، به‌شدت از سوی مبلغان مسیحی که مشتاق بودند، متحمل شده‌است. تمام نمونه‌های انکارناپذیر بلوغ دینی را به دوران مسیحیت می‌شناسند.»
گمان می‌رود والووار به جینیسم یا هندوئیسم تعلق داشته باشد. این را می‌توان در برخورد او با مفهوم اهیمسا یا پرهیز از خشونت، که مفهوم اصلی هر دو دین است، مشاهده کرد. در ترجمه ۱۸۱۹، فرانسیس وایت الیس اشاره می‌کند که جامعه تامیل بر سر این موضوع بحث دارد که والووار جین یا هندو بود. به گفته زولبیل، برخورد والووار با فصول مربوط به گیاه‌خواری اخلاقی و نکشتن حیوانات، منعکس‌کننده احکام جین است.؛ زولبیل می‌گوید القاب خاصی برای خدا و ارزش‌های زاهدانه موجود در متن در جینیسم یافت می‌شود. او این نظریه را مطرح می‌کند که والووار احتمالاً «یک دانش‌آموز جین با گرایش‌های التقاطی» بود که به‌خوبی با ادبیات قبلی تامیل آشنا بود و همچنین از متون سانسکریت نیز آگاهی داشت. به گفته چاکراوارتی ناینار، سنت جین این کار را با کوندا کوندا آچاریا، رئیس جنوب پاتالیپوترا دراویدی سنگات، که در حدود نیمه دوم قرن اول قبل از میلاد و نیمه سابق قرن اول میلادی زندگی می‌کرد، مرتبط می‌کند. با این وجود، متون اولیه دیگامبارا یا سوتامبارا به والووار یا متن کورال اشاره‌ای نمی‌کنند. اولین ادعای والووار به‌عنوان یک اقتدار، در یک متن جین قرن شانزدهمی ظاهر می‌شود.
«این طبیعت فطری نویسنده است که بهترین فضایل
در تمامی ادبیات شناخته‌شده را انتخاب کند و آن‌ها را به گونه‌ای ارائه کند که مورد قبول همه باشد. «
—پاریملالهاگار؛ دربارهٔ والووار، قرن سیزدهم میلادی
—Parimelalhagar about Valluvar, 13th century CEبه گفته محققان، نوشته‌های والووار همچنین نشان می‌دهد که او احتمالاً به هندوئیسم تعلق داشته‌است. معلمان هندو آموزه‌های او در ادبیات کورال را با آموزه‌های موجود در متون هندو نشان داده‌اند. سه قسمتی که کورال به آن تقسیم می‌شود، یعنی انعام (فضیلت)، پوروخ (ثروت) و انبام (عشق)، با هدف رسیدن به ودو (نجات نهایی)، به ترتیب از چهارپایه هندوئیسم یعنی دارما، آرتا، کاما و موکشاپیروی می‌کنند. متن انعام عدم خشونت را ستایش می‌کند، همچنین بسیاری از ۷۰۰ دوبیتی را به جنبه‌های مختلف حکومت‌داری و جنگ به‌شیوه‌ای شبیه به متن هندو آرتاساسترا اختصاص می‌دهد. برای مثال، طبق متن، یک ارتش در جنگ وظیفه کشتن را به‌عهده دارد و یک پادشاه باید جنایت‌کاران را برای عدالت اعدام کند. ذکر خدای ویشنو در دوبیتی‌های ۶۱۰ و ۱۱۰۳ توسط والووار و الهه لاکشمی در دوبیتی‌های ۱۶۷، ۴۰۸، ۵۱۹، ۵۶۵، ۵۶۸، ۶۱۶ و ۶۱۷ حکایت از اعتقادات ویشنوپرستی نویسنده دارد. ناتاراجان حداقل ۲۴ کاربرد مختلف از منشأ هندو را در ۲۹ دوبیتی مختلف در سراسر متن کورال فهرست می‌کند. با توجه به پورنالینگام پیلای، که به‌دلیل نقد برهمنیسم شناخته‌شده‌است، یک تحلیل عقلانی از متن کورال نشان می‌دهد که والووار یک هندو بود، نه یک جین. ماتیو ریکارد معتقد است والووار متعلق به سنت شیویتی جنوب هند است. به گفته توماس مانینژات، یک محقق الهیات که در جنوب هند بزرگ شد، بومیان معتقدند که تیروکورال منعکس‌کننده فلسفه ویدانته ادویته است و «شیوه زندگی آدوائیتی» را آموزش می‌دهد.
علی‌رغم این بحث‌ها، ولووار به خاطر فطرت ذاتی‌اش برای گزینش فضایل موجود در همه آثار شناخته‌شده و ارائه آن‌ها به گونه‌ای که برای همگان رایج و پسندیده باشد، مورد ستایش قرار می‌گیرد. نویسنده را به‌خاطر ارزش‌های سکولار جهانی‌اش به یاد می‌آورند و گرامی می‌دارند، و رساله او را اولاگا پودو مارای (کتاب مقدس جهانی) نامیده‌اند.