stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اسماعیل فصیح
آثار

اولین رمان فصیح به نام شراب خام در سال ۱۳۴۷ در انتشارات فرانکلین و زیر نظر نجف دریابندری و ویراستاری بهمن فرسی منتشر شد. مجموعه داستان خاک آشنا در سال ۱۳۴۹ توسط انتشارات صفی‌علی‌شاه و رمان دل کور در سال ۱۳۵۱ توسط انتشارات رز منتشر شد.
سبک ساده و طنزآلود اسماعیل فصیح سبب شده که آثاری گیرا، پرکشش و عموماً پرمخاطب خلق کند.
اسماعیل فصیح از نخستین نویسندگان ایرانی است که طبقه متوسط شهری و مناسبات شهری را وارد رمان فارسی کردند. او همچنین از نخستین نویسندگانی است که ــ در کتاب زمستان ۶۲ ــ به مسئله جنگ ایران و عراق پرداختند.
آثار فصیح همواره مورد استقبال کتابخوانان ایران بوده است، اما معمولاً کارهایش در بین منتقدان ادبی با استقبال جدی روبه‌رو نمی‌شد. علائم و شواهد اسلام ستیزی علی رغم اعمال ممیزی های ارشاد در آثار وی مشهود است و در جای جای آثار وی شخصیت جلال آریان که چه بسا انعکاسی از درون نویسنده است اقدام به عرق خوری و باده گساری می کند . در بسیاری از آثار وی عاقبت یکی از قهرمانان داستان در تقلیدی آشکار از هدایت منجر به پوچی و خودکشی می گردد . بسیاری از داستان‌های فصیح در ارتباط مستقیم با تجربیات زندگی شخصی اوست. به گفته خودش «جلال آریان» در داستان «درد سیاوش»، شباهتی تمام با نویسنده دارد، چراکه در زندگی واقعی نویسنده هم آنابل کمبل، اولین همسر فصیح، سر زا رفت.
عشق فصیح به آنابل و جوان‌مرگی همسرش تأثیری عمیق بر او و نوشته‌هایش گذاشت.
آثار فصیح به گفته خودش از احمد محمود، محمدعلی جمال‌زاده و بزرگ علوی تأثیر پذیرفته است که خودش مستقیم به این مسئله اشاره کرده است. او همچنین علاقه زیادی به آثار صادق چوبک، فروغ فرخ‌زاد، و ارنست همینگوی داشت.
کتاب‌شناسی > رمان

شراب خام (۱۳۴۷)
دل کور (۱۳۵۱)
داستان جاوید (۱۳۵۹)
ثریا در اغما (۱۳۶۳) ترجمه انگلیسی در لندن (۱۹۸۵)، ترجمه عربی در قاهره (۱۹۹۷)
درد سیاوش (۱۳۶۴)
زمستان ۶۲ (۱۳۶۶) ترجمه آلمانی (۱۹۸۸)،
شهباز و جغدان (۱۳۶۹)
فرار فروهر (۱۳۷۲)
باده کهن (۱۳۷۳)
اسیر زمان (۱۳۷۳)
پناه بر حافظ (۱۳۷۵)
طشت خون (۱۳۷۶)
بازگشت به درخونگاه (۱۳۷۷)
کمدی تراژدی پارس (۱۳۷۷)
لاله برافروخت (۱۳۷۷)
نامه‌ای به دنیا (۱۳۷۹)
در انتظار (۱۳۷۹)
عشق و مرگ (۱۳۸۳)
گردابی چنین حایل (۱۳۸۱)
تلخکام (۱۳۸۶)
کتاب‌شناسی > مجموعه داستان

خاک آشنا (۱۳۴۹)
دیدار در هند (۱۳۵۳)
عقد و داستان‌های دیگر (۲۵۳۷=۱۳۵۷)
گزیده داستان‌ها (۱۳۶۶)
نمادهای دشت مشوش (۱۳۶۹)
کشته عشق (۱۳۷۶)
کتاب‌شناسی > ترجمه

وضعیت آخر
بازی‌ها؛ روان‌شناسی روابط انسانی اثر اریک برن
ماندن در وضعیت آخر
استادان داستان
رستم‌نامه
خودشناسی به روش یونگ
تحلیل رفتار متقابل در روان‌درمانی
شکسپیر «زندگی/خلاصه کل آثار/ هملت
خواهر کوچیکه اثر ریموند چندلر
جنگ اسپانیا، کوبا، آمریکا: پیدایش امپریالیسم آمریکا
مصاحبه

اسماعیل فصیح در زندگی به گوشه‌گیری شهرت داشت اما در سالیان پایانی عمرش گفت‌وگوی مفصلی با سعید کمالی دهقان انجام داد که آن گفت‌وگو در کتاب «دوازده به‌علاوهٔ یک» که زمستان سال ۱۳۹۵ توسط نشر افق منتشر شد آمده است. «دوازده به‌علاوهٔ یک» مجموعه گفت‌وگوهای کمالی دهقان با دوازده نویسنده خارجی و یک نویسندهٔ ایرانی است. آن نویسندهٔ ایرانی فصیح است. کمالی دهقان در ابتدای این گفت‌وگو نوشته: «وقتی قرار شد چند روزی در نخستین روزهای سال ۱۳۸۶ در بیمارستان از اسماعیل فصیح مراقبت کنم، فکرش را هم نمی‌کردم که چیزهایی بشنوم از زبان خودش که سال‌های متمادی خیلی‌ها منتظر شنیدنش بودند: نا گفته‌های اسماعیل فصیح از زندگی و آثارش. به همین دلیل با آنکه نه بیمارستان مکان مناسبی بود برای گفت‌وگو و نه حال جسمی و روحی فصیح آنقدر مناسب که صحبت کند، وقتی خودش شروع کرد به تعریف کردن خاطراتش، اجازه گرفتم تا آنها را ضبط کنم.»
نمونه نثر

بخشی از رمان شراب خام چاپ ۱۳۴۷
عمر ما هر کدام حلقه‌ای از یک زنجیر افسانه‌ای است که هرگز حساب نشده. یک ایرانی به گوشه‌ای از یک نسل یک قاره جوان درس فلسفه و عرفان می‌دهد، شاید به این دلیل ساده که یک دریانورد پرتغالی، راه هندوستان را عوضی رفت. بچه یک جوان تهرانی موقع دنیا آمدن در واشینگتن تلف می‌شود، چراکه خون یک زن نروژی مرضی از پدر معیوب خود در آنگون نروژ به ارث برده بود. دختری تبریزی در تهران آدمکش می‌شود، چراکه یک قاچاقچی در خرمشهر از دست قانون دررفت. من و ویدا یک شب عصاره گازدار تاکی را در زعفرانیه تهران خوردیم که یک تابستان زیر آفتاب شمال ونیز ایتالیا جان گرفته بود. در این فکرم که الآن عصاره روح زیبای او چشمان چه کسی را در لوس‌آنجلس سیراب می‌کند؟
قبر اسماعیل فصیح در قطعه هنرمندان بهشت زهرا
اتحاد رنو–نیسان–میتسوبیشی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: مشارکت استراتژیک
صنعت: صنعت خودروسازی
بنا نهاده: ۱۹۹۹
بنیانگذاران: لوئیس شوارتز یوشیکازو هاناوا
دفتر مرکزی: آمستردام
محصولات: خودرو کامیون
شرکت‌های وابسته: میتسوبیشی رنو نیسان اینفینیتی رنو سامسونگ موتورز داتسون داچیا لادا دایملر آ گ (۳٫۱٪)
وبگاه: سایت رسمی
رنو–نیسان–میتسوبیشی (به فرانسوی: Renault–Nissan–Mitsubishi) شرکت خودروسازی ژاپنی-فرانسوی است، که از مشارکت استراتژیک دو شرکت خودروسازی رنو و نیسان در سال ۱۹۹۹ تأسیس شد و هم‌اکنون از هر ۱۰ خودروی تولید شده در جهان، یک خودرو به این شرکت تعلق دارد. در سال ۲۰۱۷ میتسوبیشی به اتحاد این دو شرکت پیوست.
اتحاد رنو–نیسان–میتسوبیشی در حال حاضر دارای بیش از ۴۵۰٫۰۰۰ کارمند است و کنترل شرکت‌های خودروسازی اینفینیتی، میتسوبیشی موتورز، رنو سامسونگ موتورز، نیسان، رنو، داتسون، داچیا و لادا را در اختیار دارد.
دفتر مرکزی این شرکت در شهر آمستردام، هلند قرار دارد و در سال ۲۰۱۲ شمار ۸٫۱ میلیون دستگاه خودرو به‌فروش رساند، که پس از شرکت‌های جنرال موتورز، تویوتا و گروه فولکس‌واگن به‌عنوان چهارمین شرکت خودروسازی جهان شناخته شد.
رنو

رنو، (به فرانسوی: Renault) شرکت خودروسازی فرانسوی است، که در زمینه طراحی، ساخت و توزیع کلاس‌های مختلف خودرو، وسایل نقلیه تجاری، کامیون، تریلر، تراکتور، اتوریل، اتوبوس و خودروهای برقی فعالیت می‌نماید. دفتر مرکزی این شرکت در شهر بولوین-بیانکور، فرانسه قرار دارد.
شرکت رنو در سال ۲۰۱۱ پس از گروه فولکس‌واگن و پژو سیتروئن به‌عنوان سومین خودروساز اروپا شناخته‌شد. این شرکت هم‌اکنون در رتبه نهم از بزرگترین شرکت‌های خودروسازی جهان قرار دارد.
شرکت رنو مالک اکثریت سهام شرکت رومانیایی داچیا، شرکت ترکیه‌ای اویاک-رنو، شرکت کره‌ای رنو سامسونگ موتورز و شرکت ایرانی رنو پارس می‌باشد. این شرکت هم‌چنین ۴۳٫۴٪ درصد از سهام شرکت ژاپنی نیسان و ۲۵٪ درصد از شرکت روسی آوتوواز را نیز در اختیار دارد. در حال حاضر کارلوس غصن در جایگاه مدیرعامل و رئیس هیئت مدیره رنو، عملأ سکان رهبری این شرکت فرانسوی را در دست دارد. وی همین مناصب را نیز در شرکت ژاپنی نیسان برعهده دارد.
این دو کمپانی پس از مشارکت در راه‌اندازی گروه رنو-نیسان آلیانس، هم‌اکنون در قالب این گروه، به‌عنوان چهارمین خودروساز بزرگ جهان، شناخته می‌شوند. دولت فرانسه با در اختیار داشتن ۱۵٪ درصد از سهام رنو، بزرگترین سهام‌دار آن محسوب می‌شود.
شرکت رنو فعالیت گسترده‌ای نیز در مسابقات اتومبیل‌رانی و موتوراسپرت داشته و تیم فرمول یک رنو در طول سال‌های گذشته، یکی از موفق‌ترین تیم‌های فرمول یک بوده‌است.
رنو > سهام‌داران

در فهرست زیر سهام‌داران عمده شرکت رنو، در انتهای سال مالی ۲۰۱۱ با ذکر درصد مالکیت هر یک، درج شده‌است.
| سهام‌دار | درصد مالکیت |
| --- | --- |
دولت فرانسه: ۱۵٫۰۱٪ درصد
نیسان: ۱۵٪ درصد
دایملر آ گ: ۳٫۱۰٪ درصد
کارکنان: ۳٫۰۶٪ درصد
شناور: ۶۲٫۴۶٪ درصد
رنو > رنو در ایران

مقالهٔ اصلی: رنو پارس
اسناد تأسیس رنو پارس به تاریخ ۱۶ مارس ۲۰۰۴ توسط رئیس هیئت مدیره و مدیرعامل رنو، رئیس هیئت مدیره و مدیرعامل سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران، مدیرعامل‌های وقت شرکت‌های پارس خودرو، ایران خودرو و سایپا به امضاء رسید. از این تاریخ، فعالیت رنو پارس به عنوان یک شرکت مشارکتی، که مسئولیت هماهنگی و همکاری میان رنو و صنعت خودروسازی ایران را به عهده دارد، آغاز گردید.
تا سال ۲۰۱۳ مدل‌های زیر از رنو در ایران مونتاژ می‌شوند:
رنو ۴
رنو ۵
رنو ۲۱
رنو تندر ۹۰
رنو مگان
رنو لتیتود
رنو کولیوس
رنو لاگونا کوپه
رنو اسکالا
رنو فلوئنس
رنو ساندرو
رنو ساندرو استپ وی
رنو اسپرت
رنو ترافیک
کلیه خودروهایی که با برند رنو در ایران موجود می‌باشند، در قالب سی‌کی‌دی توسط شرکت رنو به کارخانجات سه شرکت ایران خودرو، سایپا و پارس خودرو تحویل داده می‌شود و فرایند مونتاژ آن‌ها تحت نظارت رنو پارس انجام می‌گیرد و از طریق
محصولات شرکت رنو تراکس نیز که از شرکت‌های تابعه اسبق رنو می‌باشد و شامل کامیون و اتوبوس است، توسط شرکت رنو تراکس ایران و شرکت شهاب خودرو، در ایران مونتاژ می‌شوند.
نیسان

نیسان، (به ژاپنی: 日産自動車株式会社) شرکت خودروسازی ژاپنی و چندملیتی است، که دفتر مرکزی آن در شهر یوکوهاما، ژاپن قرار دارد.
ریشه‌های تأسیس این شرکت به زمان راه‌اندازی شرکت خودروسازی داتسون بازمی‌گردد، در پی خریداری شرکت داتسون توسط یوشیسوکه آیکاوا، وی داتسون را در شرکت خوشه‌ای و تازه تأسیس خود، ادغام نمود و شرکت جدید را نیسان نامید.
شرکت نیسان همانند تویوتا و هوندا که به ترتیب شرکت‌های لکسوس و آکورا را در آمریکای شمالی تأسیس کردند، اقدام به راه‌اندازی شرکت اینفینیتی نمود.
از سال ۱۹۹۹ شرکت رنو به یکی از سهامداران اصلی نیسان تبدیل شد، به‌طوری‌که تا سال ۲۰۰۸ مالک ۴۴٪ از سهام آن گردید، در مقابل نیسان نیز ۱۵٪ درصد از سهام رنو را در اختیار دارد. هم‌اکنون کارلوس غصن به‌طور هم‌زمان، مدیرعامل و رئیس هیئت مدیره هر دو شرکت نیسان و رنو می‌باشد و از طریق شرکت رنو-نیسان آلیانس که حاصل مشارکت استراتژیک دو شرکت می‌باشد، سکان رهبری رنو و نیسان را در دست دارد. در سال ۲۰۱۲ نیسان پس از شرکت‌های جنرال موتورز، تویوتا، گروه فولکس‌واگن، هیوندای موتور گروپ و فورد، به‌عنوان ششمین خودروساز بزرگ جهان، شناخته شد.
نیسان > تاریخچه > دهه‌های ۱۹۱۰ و ۱۹۲۰

در سال ۱۹۱۱ ماسوجیرو هاشیموتو، شرکت کوایشینشا موتور کار ورکس (به انگلیسی: Kwaishinsha Motor Car Works) را تأسیس کرد و در ۱۹۱۴ این شرکت با سرمایه‌گذاری سه بازرگان ژاپنی، نخستین خودروی خود را طراحی و تولید نمود.
این وسیله نقلیه ۲ سیلندری که تنها ۱۰ اسب بخار قدرت داشت، دات نامیده شد، که از حروف اول نام خانوادگی سه سرمایه‌گذار آن، گرفته شده بود. سرمایه‌گذاران این پروژه عبارت بود از:
کنجیرو دین (به انگلیسی: Kenjiro Den)
روکارو آویاما (به انگلیسی: Rokuro Aoyama)
میتارو تاکئوچی (به انگلیسی: Meitaro Takeuchi)
این شرکت در سال ۱۹۱۸ به کوایشینشا موتور کو تغییر نام داد و شروع به تولید کامیون‌های نظامی نمود.
در سال ۱۹۱۹ شرکت جیتسایو جیدوشا، به‌عنوان شرکت تابعه کمپانی کابوتا، در شهر اوساکا راه‌اندازی شد. این شرکت بلافاصله شروع به تولید کامیون‌های سایز کوچک نمود، که قطعات مورد نیاز آن‌ها را، از ایالات متحده آمریکا وارد و در ژاپن مونتاژ می‌کرد.
در سال ۱۹۲۵ شرکت کوایشینشا موتور به دات موتور کار تغییر نام پیدا کرد. یک سال بعد در ۱۹۲۶ شرکت دات موتور و جیتسایو جیدوشا با هم ادغام شدند.
نیسان > تاریخچه > دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰

در سال ۱۹۳۰ اتومبیل دات، دست‌خوش تغییر شد. خودروی کوچک جدیدی به نام دات سان (به معنی پسر دات) تولید شد، که چندی بعد، به داتسون تغییر نام داد. در سال ۱۹۳۱ این شرکت مدل داتسون تیپ ۱۱ را به بازار عرضه کرد.
در ۱۹۳۴ داتسون اقدام به مشارکت با اتومبیل‌ساز دیگری به نام نیهون سانگیو نمود. این شرکت متعلق به کارآفرین و بازرگان ژاپنی؛ یوشیسوکه آیکاوا بود. آیکاوا ابتدا اقدام به خریداری داتسون نمود، سپس با تصاحب چند شرکت خودروسازی کوچک و ادغام کلیه شرکت‌ها در کمپانی نیهون سانگیو، این کمپانی، به یک شرکت خوشه‌ای تبدیل گشت، که از ۷۴ شرکت صنعتی و غیرصنعتی تشکیل می‌شد و شرکت‌های زیرمجموعه آن، در حوزه‌های مختلفی فعالیت می‌کردند، از این شرکت‌ها می‌توان به: توباتا و هیتاچی اشاره نمود. در ابتدای دهه ۱۹۳۰ پس از ورود شرکت نیهون سانگیو به بازار بورس توکیو، این شرکت در مبادلات سهام، به‌اختصار از نام نیسان استفاده کرد، که مختصر شده نیـهون سانـگیو بود. این شرکت و زیرمجموعه‌های آن، هیچ‌یک تا سال ۱۹۳۳ عملأ در صنعت خودروسازی فعالیت نمی‌کردند. در سال ۱۹۳۳ در پی خریداری شرکت توباتا، مالکیت داتسون (که زیرمجموعه‌ای از توباتا بود) در اختیار نیسان قرار گرفت، که نیسان را به صنعت خودروسازی وارد کرد و یک سال بعد، در ۱۹۳۴ شرکت خودروسازی نیسان تشکیل شد.
آیکاوا که طرح عظیمی برای تولید انبوه ۱۰ تا ۱۵ هزار دستگاه خودرو در هر سال داشت، شروع به عملی کردن این پروژه نمود. یک سال بعد و پیش از جنگ جهانی دوم، اولین داتسون‌های سایز کوچک در کارخانه مستقر در یوکوهاما، به خط مونتاژ فرستاده شد.
در طول جنگ جهانی دوم تولید این وسیله نقلیه، به کامیون‌های نظامی و موتور هواپیما و قایق‌های اژدرافکن، تغییر پیدا کرد. شرکت نیسان تولید وسایل غیرنظامی را در سال ۱۹۴۵ از سر گرفت و ۲ سال بعد، با دریافت سفارش تولید خودروهای داتسون، بار دیگر برند داتسون وارد خط تولید گردید.
نیسان > تاریخچه > دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰

در سال‌های نخست دهه ۱۹۵۰ نیسان به‌عنوان یک کمپانی خودروسازی موفق ژاپنی در یوکوهاما، در سطح جهانی مطرح شده بود. با پیشرفت صنایع خودروسازی، زمان ساخت اتومبیل الکتریکی فرا رسید. دولت ژاپن بهره‌گیری از انرژی دوگانه را مدنظر قرار داد، سپس نیسان اقدام به تولید خودروی الکتریکی تاما نمود و آن را روانه بازار کرد.
به منظور جواب‌گویی به احتیاجات ارتش ژاپن، در سال ۱۹۵۱ اولین خودروی دو دیفرانسیل کمپانی نیسان به نام نیسان پاترول از خط تولید نیسان خارج شد. این خودرو از بسیاری جهات مورد توجه ژاپنی‌ها قرار گرفت و از نظر ظاهری نیز بسیار شبیه به اتومبیل جیپ ساخت ایالات متحده آمریکا بود.
در سال ۱۹۶۶ شرکت نیسان با پرینس موتور کمپانی ادغام شد. پس از این ادغام نیسان وارد فاز جدیدی از تولید محصولات شد، که به ساخت و عرضه مدل‌هایی چون نیسان اسکای‌لاین و نیسان گلوریا انجامید.
نیسان > تاریخچه > دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰

در دهه ۱۹۷۰ نیسان صادرات خودروهای خود را به ایالات متحده ادامه داد و بازاری برای خود فراهم کرد، که با فروش سالانه بیش از ۲۵۵ هزار دستگاه خودرو در سال ۱۹۷۱ ادامه یافت، ولی بحران عظیم سوخت در ایالات متحده آمریکا به عنوان یک کشور مصرفی باعث شد، که این کشور درخواست خودروهای کوچک‌تر، ارزان‌تر و با سوخت مناسب‌تری که همانند محصولات نیسان، هوندا و تویوتا بود، را بدهد.
در سال ۱۹۷۳ یک میلیون دستگاه داتسون در ایالات متحده به فروش رسیده بود و دو سال بعد از آن شرکت نیسان بزرگ‌ترین شرکت صادرکننده وسیله نقلیه به شمال آمریکا بود.
در دهه ۱۹۸۰ دو مرکز بزرگ تولید خودرو را در ایالات متحده آمریکا و بریتانیا ایجاد کرد و در سال ۱۹۸۳ خودروهایی مانند سانی را تحت نام نیسان به بازار ارائه کرد. تا سال ۱۹۸۷ صادرات رو به افزایش این شرکت، به بیست میلیون دستگاه در سال رسید.
نیسان > تاریخچه > دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰

در اوایل دهه ۱۹۹۰ نیسان خودروی میکرا را تولید کرد، که طراحی زیبایی داشت و سه سال بعد به عنوان خودروی سال اروپا انتخاب شد.
در خلال دهه ۱۹۹۰ هر ساله نیسان ضرر می‌داد. فورد و کرایسلر از دادن سفارش خودداری کردند، ولی رنو موافقت کرد، که در برابر پذیرش ۴/۵ میلیارد بدهی، ۸/۳۶ درصد دارایی‌های خالص شرکت را دریافت کند.
کارخانجات نیسان ظرفیت تولید بیش از یک میلیون خودرو را داشت، که قادر به فروش آن‌ها بود. هزینه‌های خرید ۱۰ تا ۲۰ درصد بیش از رنو بود و با ۱۱ میلیارد بدهی، کمبود نقدینگی شدیدی وجود داشت. نیسان مبتلا به فقدان شفافیت در توجیه سود، تمرکز ناکافی روی مشتری‌ها، تمرکز زیاد برای بیرون کردن رقبا، فقدان فرهنگ کار همراه عملکرد، مرزها یا خطوط سلسله مراتب (به‌دلیل وجود بوروکراسی موجود) و عدم وجود دید همکاری بین افراد بود. در چنان وضعیت نابسامانی، نیسان برای نجات خود به‌دنبال یک ناجی می‌گشت.
کارلوس غصن در ژوئیه ۱۹۹۹ به‌عنوان مدیر عملیات نیسان، فعالیتش را در این شرکت آغاز نمود. در ابتدای سال ۲۰۰۰ به ریاست هیئت مدیره شرکت و در ژوئیه ۲۰۰۱ به مدیرعاملی نیسان منصوب گردید.
هنگامی‌که غصن سکان هدایت این شرکت ژاپنی را در دست گرفت، نیسان بالغ بر ۲۰ میلیارد دلار بدهی داشت و از ۴۸ مدل خودرویی که تولید می‌کرد، تنها ۳ مدل سود دهی داشت.
نیسان را تحویل گرفت، چندین گروه درست کرد، که برای کمک به او در تهیه طرح احیاء در مورد عملکرد حیاتی مانند ساخت، خرید و مهندسی کندوکاو کنند. او جهت افزایش همکاری، کارمندان نمونه را در راس گروه‌ها قرار داد و هر یک از تیم‌ها را نیز به یک مدیر کلیدی سپرد، که از رنو با او به ژاپن آمده بودند. طرح غصن در نیسان برای صنعت خودروسازی ژاپن، مثل یک زلزله بود، که آن را دگرگون ساخت.
غصن مخارج اضافی را نصف کرد و تعداد فروشندگان را به ۲۰٪ درصد افزایش داد، ولی زمینه‌های کاری را به احیای نیسان موکول کرد. او دست طراحان خودروهای نیسان را در طراحی بدون دغدغه و نگرانی دربارهٔ قابلیت ساخت، آزاد گذاشت. وی، «شیرو ناکامورا» را از ایسوزو، برای شخصیت بخشیدن و هویت‌دادن به کامیون‌های نیسان، استخدام کرد.
کارلوس غصن همین‌طور از یک پروژه مشترک با رنو برای تولید اتومبیل‌های کوچک خبر داد و گفت که این ماشین جایگزین خط تولید نیسان‌های اروپایی خواهد شد.
با افزایش سرعت تولیدات، فروش نیسان به ۲۷ سال پیش برگشت. فروش ۱۷٪ درصدی در سال ۲۰۰۰ نیسان را قادر ساخت، تا جلوتر از هوندا بایستد، که فروش ۱۳٫۸٪ درصد داشت، ولی در مقایسه با تویوتا ۴۲٫۲٪ درصدی خیلی عقب بود.
نیسان با هشت مدل جدید به‌سوی نمایشگاه ۲۰۰۳ پیش رفت. «تاکیرو فوجی موتو» از دانشگاه توکیو و معاون سردبیر روزنامه خودروسازهای متحد می‌گوید: «داشتن استراتژیست درجه یک به‌عنوان مدیرارشد، موثرترین راه برای انتقال توانایی‌ها است.»
عملکرد غصن در نیسان چنان چشمگیر بود، که در سال نخست سود خالصی معادل ۲٫۷ میلیارد دلار را عاید کمپانی کرد و تا سال ۲۰۰۵ کلیه بدهی‌های نیسان را پرداخت نمود.
انتقال کارلوس غصن از رنو به نیسان، در عمل کلیدی برای موفقیت این اتحاد بود. در ماه مه سال ۲۰۰۵ پس از انتصاب او به‌عنوان رئیس هیئت مدیره رنو، غصن درصدد بود، که یک مدیر اجرایی ژاپنی برای جایگزین کردن خود در نیسان بیابد، ولی همچنان در این شرکت ماندگار شد. غصن در ماه مه ۲۰۰۹ جانشین «شواتیزر» مدیرعامل اسبق رنو گردید.
نیسان > تاریخچه > دهه ۲۰۱۰

هم‌اکنون نیسان دومین تولیدکننده اتومبیل، مجدداً تویوتا را در بازار جهانی و نیز اروپا و آمریکای شمالی به چالش می‌طلبد و هوندا را به‌طور چشمگیری پشت سر گذاشته‌است. کوریر ماتسومورا، معاون اجرایی و عضو هیئت مدیره نیسان می‌گوید: بزرگ‌ترین موفقیت غصن آن است که می‌تواند در عقاید مردم تغییرات ساختاری ایجاد کند.
نیسان در سال ۲۰۱۲ میلادی درآمدی بالغ بر ۹۵ میلیارد دلار داشت و با بیش از ۱۵۵ هزار کارمند در سراسر جهان از بزرگ‌ترین خودروسازان به‌شمار می‌رود.
نیسان > میزان فروش

در فهرست زیر، میزان فروش شرکت نیسان، در فاصله سال‌های مالی ۱۹۹۸ تا ۲۰۱۲ ذکر شده‌است.
| سال مالی | تعداد فروش |
| --- | --- |
۱۹۹۸: ۲٬۵۵۵٬۹۶۲
۱۹۹۹: ۲٬۶۲۹٬۰۴۴
۲۰۰۰: ۲٬۶۳۲٬۸۷۶
۲۰۰۱: ۲٬۵۸۰٬۷۵۷
۲۰۰۲: ۲٬۷۳۵٬۹۳۲
۲۰۰۳: ۲٬۹۶۸٬۳۵۷
۲۰۰۴: ۳٬۲۹۵٬۸۳۰
۲۰۰۵: ۳٬۵۹۷٬۸۵۱
۲۰۰۶: ۳٬۴۷۷٬۸۳۷
۲۰۰۷: ۳٬۶۷۵٬۵۷۴
۲۰۰۸: ۳٬۷۰۸٬۰۷۴
۲۰۰۹: ۳٬۳۵۸٬۴۱۳
۲۰۱۰: ۴٬۰۸۰٬۵۸۸
۲۰۱۱: ۴٬۶۶۹٬۹۸۱
۲۰۱۲: ۴٬۹۴۰٬۱۳۳
نیسان > مدل‌های تولید شده > خودرو شهری

| ساخت | مدل | یادداشت | تصویر   |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۹۹–۲۰۰۱  | هیپرمینی  |   |   |
| سال ۲۰۰۲  | نیسان موکو  | نیسان ب-۱  |   |
| سال ۲۰۰۵  | نیسان ای‌کا  | از طرح میتسوبیشی ای‌کا  |   |
| سال ۲۰۰۷  | نیسان پینو  | نیسان ب-۱  |   |
| سال ۲۰۰۹  | نیسان پیکسو  | از طرح سوزوکی آلتو  |  |
نیسان > مدل‌های تولید شده > سوپرمینی

| ساخت | مدل | یادداشت | تصویر   |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۸۷–۱۹۸۹  | نیسان ب-۱  | نیسان مارس  |   |
| ۱۹۹۱  | نیسان فیگارو  | بر پایه نیسان مارس  |   |
| ۱۹۸۹–۱۹۹۳  | نیسان پائو  | بر پایه نیسان ب-۱ و نیسان مارس  |   |
| سال ۱۹۸۴  | نیسان مارس  |   |   |
| سال ۲۰۰۲  | نیسان پلاتینا  | تا سال ۲۰۰۸ در مکزیک تولید می‌شد.   |  |
نیسان > مدل‌های تولید شده > خودروی کامپکت

| ساخت | مدل | یادداشت | تصویر   |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۸۲–۱۹۸۶  | نیسان چری  | خرید طرح از آلفا رومئو بر پایه آلفارومئو آرنا  |   |
| ۱۹۹۴–۱۹۹۹  | نیسان لوچینو  | تولید در اروپا   |   |
| ۱۹۸۱–۲۰۰۴  | نیسان سانی  | بر پایه داتسون سانی مدل ۱۹۶۶   |   |
| ۱۹۷۸–۲۰۰۶  | نیسان پولسار  | بر پایه نیسان سانی و نیسان آلمرا  |   |
| ۱۹۹۵–۲۰۰۶  | نیسان آلمرا  | بر پایه مدل‌های نیسان سانی، نیسان آلمرا تینو و نیسان پولسار.   |   |
| سال ۲۰۰۰  | نیسان شیلفی پرنده آبی  | بر پایه نیسان پولسار  |   |
| سال ۲۰۰۴  | نیسان تیدا  | نیسان آلمرا  |   |
| سال ۲۰۰۷  | نیسان ۹۰  | بر پایه تندر ۹۰  |   |
| سال ۲۰۱۰  | نیسان لیف  |   |  |
نیسان > مدل‌های تولید شده > خودرو خانواده

| ساخت | مدل | یادداشت | تصویر   |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۵۳–۱۹۵۴  | نیسان ای۴۰  | طراحی سی‌کی‌دی  |   |
| ۱۹۷۳–۱۹۸۵  | نیسان استانزا  | بر پایه داتسون وایولت   |   |
| ۱۹۸۱–۱۹۹۲  | نیسان استانزا  |   |   |
| ۱۹۹۰–۲۰۰۰  | نیسان پرسا  | تولید در آسیا و اقیانوسیه  |   |
| ۱۹۸۳–۲۰۰۱  | نیسان بلوبرد  |   |   |
| ۱۹۹۷–۲۰۰۱  | نیسان آر'نسا  |   |   |
| ۱۹۹۰–۲۰۰۵  | نیسان اونیر  | بر پایه نیسان بلوبرد و نیسان پریمرا  |   |
| ۱۹۹۰–۲۰۰۷  | نیسان پریمرا  |   |   |
| ۱۹۹۶–۲۰۰۷  | نیسان استاجیا  | بر پایه نیسان اسکای‌لاین  |   |
| سال ۱۹۵۷  | نیسان اسکای‌لاین  |   |   |
| سال ۱۹۹۲  | نیسان آلتیما  | بر پایه نیسان استانزا  |   |
| سال ۱۹۹۴  | نیسان کریو  |   |   |
| سال ۱۹۹۶  | نیسان وینگرود  |   |  |
نیسان > مدل‌های تولید شده > خودروی شرکتی

| ساخت | مدل | یادداشت | تصویر   |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۵۵–۱۹۵۹  | نیسان ای۵۰  |   |   |
| ۱۹۵۹–۲۰۰۴  | نیسان گلوریا  |   |   |
| ۱۹۶۰–۲۰۰۴  | نیسان سدریک  |   |   |
| ۱۹۶۸–۲۰۰۳  | نیسان لورل  |   |   |
| ۱۹۸۰–۱۹۹۹  | نیسان لئوپارد  | بر پایه اینفینیتی جی۳۰ (۱۹۹۲–۱۹۹۷) تولید ایالات متحده   |   |
| ۱۹۸۶–۱۹۹۳  | نیسان پینتارا  | بر پایه فورد کورس‌ایر  |   |
| ۱۹۸۸–۲۰۰۳  | نیسان آی  | بر پایه اینفینیتی آی  |   |
| سال ۱۹۸۵  | نیسان ماکسیما  |   |   |
| سال ۲۰۰۳  | نیسان تینا  |   |   |
| سال ۲۰۰۴  | نیسان فوگا  | بر پایه اینفینیتی ام  |  |
نیسان > مدل‌های تولید شده > خودروی لوکس

| ساخت | مدل | یادداشت | تصویر   |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۶۵–۲۰۱۰  | نیسان پرزیدنت  |   |   |
| ۱۹۸۸–۲۰۱۰  | نیسان سیما  | بر پایه اینفینیتی کیو۴۵.   |  |
نیسان > مدل‌های تولید شده > ون کوچک

| ساخت | مدل | یادداشت | تصویر   |
| --- | --- | --- | --- |
| سال ۲۰۰۹  | نیسان روکس  |   |  |
نیسان > مدل‌های تولید شده > مینی ام‌پی‌وی

| ساخت | مدل | یادداشت | تصویر   |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۸۹–۱۹۹۲  | نیسان اس-کارگو  | بر پایه نیسان مارس  |   |
| سال ۱۹۹۸  | نیسان کیوب  |   |   |
| سال ۲۰۰۵  | نیسان نوت  | بر پایه نیسان آلمرا تینو  |  |
نیسان > مدل‌های تولید شده > کامپکت ام‌پی‌وی

| ساخت | مدل | یادداشت | تصویر   |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۸۱–۱۹۹۸  | نیسان پریری  |   |   |
| ۱۹۹۸–۲۰۰۴  | نیسان پریری  | تولید در ژاپن و ایالات متحده.   |   |
| ۲۰۰۰–۲۰۰۶  | نیسان آلمرا تینو  |   |  |
نیسان > مدل‌های تولید شده > مینی‌ون

| ساخت | مدل | یادداشت | تصویر   |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۹۹–۲۰۰۳  | نیسان بصارا  | بر پایه نیسان پرسیج  |   |
| ۱۹۹۸–۲۰۰۹  | نیسان پرسیج  |   |   |
| سال ۱۹۷۸  | نیسان وانته  |   |   |
| سال ۱۹۹۱  | نیسان سرنا  |   |   |
| سال ۱۹۹۲  | نیسان کوئست  | بر پایه مرکوری ویلیجر  |   |
| سال ۱۹۹۷  | نیسان الگراند  |   |   |
| سال ۲۰۰۴  | نیسان لافستا  |   |   |
| سال ۲۰۰۶  | نیسان لیوینیا جنیس  | طراحی توسط شرکت دانگفنگ موتور  |  |
نیسان > مدل‌های تولید شده > ون (خودرو)/مینی‌بوس

| ساخت | مدل | یادداشت | تصویر   |
| --- | --- | --- | --- |
| سال ۱۹۷۳  | نیسان کاروان  |   |   |
| سال ۱۹۷۸  | نیسان وانته لارگو/کارگو  | بر پایه مزدا بونگو  |   |
| سال ۲۰۰۲  | نیسان پاریماستار  | بر پایه اوپل ویوارو  |   |
| سال ۲۰۰۲  | نیسان اینتراستار  |   |   |
| سال ۲۰۰۹  | نیسان ان‌وی۲۰۰  |   |   |
| سال ۲۰۱۰  | نیسان ان‌وی۴۰۰  |   |  |
نیسان > مدل‌های تولید شده > اس‌یووی

| ساخت | مدل | یادداشت | تصویر   |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۹۵–۱۹۹۷  | نیسان وینر  |   |   |
| ۱۹۹۴–۲۰۰۰  | نیسان راشین  |   |   |
| سال ۲۰۰۰  | نیسان اکسترا  |   |   |
| سال ۲۰۰۱  | نیسان ایکس-تریل  |   |   |
| سال ۲۰۰۳  | نیسان مورانو  |   |   |
| سال ۲۰۰۴  | نیسان آرمادا  | بر پایه نیسان تیتان و اینفینیتی کیوایکس  |   |
| سال ۲۰۰۷  | نیسان روج  |   |   |
| سال ۲۰۰۷  | نیسان قشقایی  |   |   |
| سال ۲۰۱۰  | نیسان جوک  |   |  |
نیسان > مدل‌های تولید شده > خودروی بیابانگرد

| ساخت | مدل | یادداشت | تصویر   |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۸۶–۱۹۹۷  | نیسان هاردبادی تراک  |   |   |
| ۱۹۸۷–۲۰۰۴  | نیسان ترانو  |   |   |
| سال ۱۹۵۱  | نیسان پاترول  |   |   |
| سال ۱۹۸۶  | نیسان ناوارا  |   |   |
| سال ۱۹۸۸  | نیسان پیک‌آپ  |   |   |
| سال ۱۹۹۵  | نیسان پت‌فایندر  |   |   |
| سال ۲۰۰۴  | نیسان تیتان  |   |   |
| سال ۲۰۰۳  | نیسان ان۲۰۰  |   |  |
نیسان > مدل‌های تولید شده > خودروی اسپورت

| ساخت | مدل | یادداشت | تصویر   |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۵۹–۱۹۷۰  | داتسون اسپورتس  |   |   |
| ۱۹۶۹–۱۹۷۸  | داتسون زد  |   |   |
| ۱۹۷۹–۱۹۸۳  | نیسان ۲۸۰زدایکس  |   |   |
| ۱۹۸۳–۲۰۰۰  | نیسان ۳۰۰زدایکس  |   |   |
| ۲۰۰۲–۲۰۰۹  | نیسان ۳۵۰زد  |   |   |
| سال ۲۰۰۸  | نیسان جی تی-آر  |   |   |
| سال ۲۰۰۸  | نیسان ۳۷۰زد  |  |  |
نیسان > اینفینیتی

مقالهٔ اصلی: اینفینیتی
اینفینیتی، زیرمجموعه‌ای از شرکت نیسان است، که در تاریخ ۸ نوامبر ۱۹۸۹ فعالیت خود را با توزیع خودرو، در آمریکای شمالی آغاز نمود. این شرکت، وظیفه تولید خودروهای لوکس شرکت نیسان را بر عهده دارد.
اینفینیتی در حال حاضر مالک شبکه‌ای از ۲۳۰ مرکز فروش در ۱۵ کشور جهان می‌باشد و در سطح اتومبیل‌های نیمه لوکس و لوکس طبقه‌بندی می‌شود، در حالی که محصولات عادیِ نیسان، جزئی از طبقهٔ اسپرت و سدان هستند.
سه خودروساز بزرگ ژاپنی؛ تویوتا، هوندا و نیسان، همواره رقابت تنگاتنگی با یکدیگر داشته‌اند. این سه شرکت، در بخش تولید خودروهای لوکس نیز با خلق برندهای لکسوس (تویوتا)، اکیورا (هوندا) و اینفینیتی، رقابت خود را در بازار خودروهای لوکس آمریکای شمالی پی گرفته‌اند.
از مدل‌های تولید شده این شرکت می‌توان به خودروهای اینفینیتی کیو۴۵، اینفینیتی ام، اینفینیتی جی، اینفینیتی آی، اینفینیتی کیوایکس، اینفینیتی اف‌ایکس، اینفینیتی ای‌ایکس، اینفینیتی اف‌ایکس و اینفینیتی اسنس، اشاره کرد.