stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
خسرو پرویز
میراث > موارد خاص لشکرکشی‌های خسرو پرویز

خسرو پرویز اولین پادشاه ساسانی و آخرین پادشاه ایرانی بود که توانست در سه قاره (آسیا، آفریقا و اروپا) حکمرانی کند. او با حکمرانی در دربنت و فتح رودس و دودکانسا در قاره اروپا و با فتح مصر در قاره آفریقا حکمرانی کرد. با قیام شیرویه و مرگ خسرو پرویز و صلح بین ایران و روم تمام مناطقی که خسرو فتح کرده بود به روم بازگشت و دیگر هرگز چنین اتفاقی در تاریخ ایران رخ نداد.
طبق گفته مورخان می‌توان گفت در زمان حکومت خسرو پرویز چهار عجایب (هرم بزرگ جیزه، آرامگاه هالیکارناسوس، فانوس اسکندریه و غول رودس) از عجایب هفتگانه جهان باستان همچنان پابرجا بودند که طی لشکرکشی‌های خسرو پرویز به غرب با قاطعیت می‌توان گفت هرم بزرگ جیزه، فانوس اسکندریه و غول رودس به حکومت ساسانیان الحاق شدند اما در مورد حضور آرامگاه هالیکارناسوس که توسط هخامنشیان ساخته شده بود ابهاماتی وجود دارد. لازم است ذکر شود که در حال حاضر از عجایب هفتگانه جهان باستان فقط هرم بزرگ جیزه که قدیمی‌ترین و بزرگ‌ترین بین عجایب هفتگانه است همچنان باقی مانده است؛ در سال ۱۴۹۴ م، آرامگاه هالیکارناسوس در اثر سیل از بین رفت و در سال ۱۴۸۰ م، فانوس اسکندیه در اثر زمین لرزه ویران شد و همچنین غول رودس در سال ۲۲۶ قبل از میلاد در اثر زمین لرزه از ناحیه زانوهای غول مجسمه شکست اما همچنان با شکوه بود و در نهایت در سال ۶۵۴ م، در زمان حمله اعراب و توسط معاویه اول تکه‌تکه و فروخته شد.
البته برخی منابع دروازه ایشتار بابل را به‌جای فانوس اسکندریه جزو عجایب هفتگانه جهان باستان معرفی می‌کنند که توسط نبوکدنصر دوم ساخته شد و برای سالیان بسیار زیادی جزو قلمرو ایران بوده است و در حال حاضر در موزه پرگامون برلین قرار دارد.
میراث > آوازه خسرو پرویز در جهان غرب

درسال ۱۹۳۱ م، مجسمه خسرو پرویز در سنگ نگاره شرق و غرب دانشگاه شیکاگو ایالات متحده آمریکا توسط اولریک الرهوسن (Ulric Ellerhusen) مجسمه‌ساز آلمانی–آمریکایی در کنار داریوش بزرگ از ایران و سایر مشاهیر شرق و غرب از جمله جوزر، حمورابی، تحوتموس سوم، آشوربانی‌پال، هرودوت، اسکندر مقدونی و ژولیوس سزار ساخته شد.
این سنگ نگاره در بالای ورودی اصلی ساختمان مؤسسه شرقی دانشگاه شیکاگو ساخته شده که در آن توتم قسمت غرب یک گاومیش کوهان دار است و قسمت شرق یک شیر را به عنوان توتم خود در پیش زمینه تابلو دارد. همه مشاهیر حاضر در این سنگ نگاره در تاریخ مصر باستان (۳۱۰۰–۵۲۵ پ. م) و عصر کلاسیک مصر (۵۲۵ پ. م–۶۲۹ م) که از تاریخ حضور هخامنشیان در مصر (فتح مصر توسط کمبوجیه) تا تاریخ پایان حکومت ساسانیان در مصر (مرگ خسرو پرویز و صلح ایران و روم) را شامل می‌شود، نقش مهمی داشته‌اند که خسرو پرویز نیز از این قاعده مستثنی نیست.
میراث > خسرو پرویز و پیشرفت موسیقی ایرانی

همچنین ببینید: موسیقی در دوران ساسانیان، باربد، بامشاد، و نکیسا
دورهٔ پادشاهی خسرو پرویز، عصر طلایی موسیقی در ایران محسوب می‌شود. با آنکه پیش از او، در دوره‌های خسرو انوشیروان، بهرام گور و حتی اردشیر یکم نیز پادشاهان به موسیقی علاقهٔ خاصی نشان می‌دادند، اما اوج ترقی موسیقی مربوط به دوران خسرو پرویز است. رامشگران و خنیاگران عالی‌رتبه و برجسته‌ای در دربار این پادشاه حضور داشتند که معروف‌ترین آنها، سرکش، باربد (پهلبد؛ فهلبد)، سرکب، بامشاد و نکیسا بوده‌اند. در بین این افراد، علی‌الخصوص باربد مقام ویژه‌ای دارد. اختراع دستگاه‌های موسیقی ایرانی را به او نسبت می‌دهند. این استاد بزرگ، تأثیر بسزایی روی موسیقی ساسانی گذاشته است. هنوز هم در ممالک اسلامی، آثاری از الحان باربد باقی مانده است. در موسیقی سنتی ایرانی نیز بقایایی از آثار و زحمات این استادکار بزرگ موسیقی باقی است. موسیقی عربی، هم در شکل رایج آن در بغداد و هم به اشکال حجازی و اندلسی، تا حدودی تحت تأثیر موسیقی ساسانی قرار داشته است. دستگاه‌های موسیقی منسوب به باربد، مرکب از هفت خسروانی و سی لحن و ۳۶۰ دستان بود؛ که با ایام هفته و سی روز ماه و ۳۶۰ روز سال ساسانیان تناسب داشته است. از منظرهٔ شکارگاه خسرو در نقش برجستهٔ طاق بستان چنین به نظر می‌رسد که چنگ، محبوب‌ترین و موردتوجه‌ترین آلت موسیقی در آن دوران بوده است. با این حال از آلات دیگر هم استفاده می‌شده، مانند شیپور، تَنبور (تمبور)، عود هندی به اسم ون و عود معمولی به اسم دار، بربط (بَربود)، سنتور موسوم به کُنّار، نای و قره‌نی موسوم به مار و طبل کوچکی به نام دُمبَلَگ.
خسرو پرویز در آینهٔ ادب فارسی

دو اثر منظوم و معروف ادب فارسی دربردارندهٔ مطالبی دربارهٔ خسرو پرویز هستند؛ یکی داستان پادشاهی وی و پسرش شیرویه است که در شاهنامهٔ فردوسی ذکر شده است. در اثر مزبور، حدود چهار هزار بیت به پادشاهی خسرو و حدود ششصد بیت به پادشاهی شیرویه اختصاص دارد (در مجموع ۴۶۸۳ بیت در نسخهٔ چاپ مسکو). البته داستان شیرویه با سرگذشت خسرو، و خاصه زندگانی شیرین ارتباط پیدا می‌کند. اثر دیگر، خسرو و شیرین نظامی گنجوی است که برخی آن را شاهکار نظامی دانسته‌اند. حقیقتاً هم این منظومه و هفت پیکر او در مقامی برتر از دیگر سروده‌هایش قرار دارند. خسرو و شیرین قدری مفصل‌تر از داستان‌های متناظر در شاهنامه است و متن نسخهٔ چاپ شوروی آن، ۶۱۳۴ بیت است؛ به‌استثنای ابیاتی که در حاشیه ثبت شده و وارد متن نشده است. بین دو سرگذشت مزبور اختلافات فاحشی به چشم می‌خورد، و البته وجود چنین اختلافاتی نیز طبیعی است؛ شاهنامه بیشتر به جنگ‌ها و گریزها و فراز و نشیب‌های زندگانی سیاسی خسرو و حوادث و احوال دربار او می‌پردازد و داستان عشق خسرو و شیرین را بسیار مختصر بیان می‌کند و عشق فرهاد کوه‌کن به شیرین را تماماً به کناری گذاشته است؛ حال آنکه جوهر اصلی داستان نظامی، داستان‌ها و حوادث عاشقانهٔ خسرو، شیرین و فرهاد است و این مسائل در اثر مزبور به تفصیل شرح داده شده است.
گوگل بزرگ

| گوگل بزرگ گوگ گل | گوگل بزرگ گوگ گل |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: گلستان
شهرستان: مینودشت
بخش: بخش گالیکش
دهستان: قراولان
جمعیت: ۱۵۱ نفر (سرشماری ۹۵)
گوگل بزرگ، روستایی است از توابع بخش گالیکش شهرستان مینودشت در استان گلستان ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان قراولان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۲۲ نفر (۳۲ خانوار)
بوده‌است.
آلبرت گیورسو

| آلبرت گیورسو | آلبرت گیورسو |
| --- | --- |
آلبرت گیورسو در ۱۹۷۰: آلبرت گیورسو در ۱۹۷۰
زادهٔ: ۱۵ ژوئیه ۱۹۱۵ والهو، کالیفرنیا, کالیفرنیا, U.S.
درگذشت: ۲۶ دسامبر ۲۰۱۰ (۹۵ سال) برکلی، کالیفرنیا, کالیفرنیا, ایالات متحده
ملیت: ایالات متحده آمریکا
شناخته‌شده برای: Chemical element discoveries
جوایز: 2004 Lifetime Achievement Award (Radiochemistry Society), The Potts Medal (Franklin Institute), G. D. Searle and Co. Award (American Chemical Society), Honorary Doctorate (Gustavus Adolphus College), Fellow (American Academy of Arts and Sciences), Fellow (American Physical Society), Guinness Book of World Records (Most Elements Discovered)
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): علوم هسته‌ای
محل کار: Lawrence Berkeley National Laboratory
 :  
آلبرت گیورسو (انگلیسی: Albert Ghiorso؛ زاده ۱۵ ژوئیه ۱۹۱۵ درگذشته ۲۶ دسامبر ۲۰۱۰) یک دانشمند در زمینه علوم هسته‌ای اهل ایالات متحده آمریکا بود.
کوئنکا (اکوادور)

| کوانکا | کوانکا |
| --- | --- |
شهر: شهر
Santa Ana de Los Cuatro Ríos de Cuenca: Santa Ana de Los Cuatro Ríos de Cuenca
  پرچمنشان:   پرچمنشان
نام مستعار: Atenas del Ecuador (Athens of Ecuador): نام مستعار: Atenas del Ecuador (Athens of Ecuador)
استان‌های اکوادور: آزوای
Canton: Cuenca Canton
تاسیس‌شده: April 12, 1557
بنیان‌گذار: Gil Ramírez Dávalos
همنام: کوئنکا
Parishes:  Urban Parishes Bellavista Cañaribamba El Batán El Sagrario El Vecino Gil Ramírez Dávalos Hermano Miguel Huayna Cápac Machángara Monay San Blas San Sebastián Sucre Totoracocha Yanuncay 
حکومت: حکومت
 • شهردار: Cristian Zamora
مساحت: مساحت
 • شهر: ۷۰٫۵۹ کیلومتر مربع (۲۷٫۲۵ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۵۶۰ متر (۸۴۰۰ فوت)
بیشترین ارتفاع: ۲۵۵۰ متر (۸۳۷۰ فوت)
کمترین ارتفاع: ۲۳۵۰ متر (۷۷۱۰ فوت)
جمعیت (۲۰۱۰)INEC census: جمعیت (۲۰۱۰)INEC census
 • شهر: ۳۳۱۸۸۸
 • تراکم: ۴۷۰۰/کیلومتر مربع (۱۲۰۰۰/مایل مربع)
 • کلان‌شهری: ۶۰۰۰۰۰
اهلیت‌نام: Cuencan
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (ECT)
کد پستی: ۰۱۰۱۵۰
کد منطقه: (+۵۹۳) ۰۷
وبگاه: Official website (اسپانیایی)
کوانکا (به اسپانیایی: Cuenca, Ecuador) یک شهر در اکوادور است که در آزوای واقع شده‌است.بخش‌های تاریخی این شهر در سال ۱۹۹۹ در میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید.
خصوصیات

کوانکا ۷۰٫۵۹ کیلومترمربع مساحت و ۳۳۱٬۸۸۸ نفر جمعیت دارد و ۲٬۵۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
خواهرخوانده

شهر گوآناخوآتو، گوآناخوآتو خواهرخواندهٔ کوانکا هست.
فرانچسکو لا روسا

فرانچسکو لا روسا (به ایتالیایی: Francesco La Rosa) (زاده ۹ دسامبر ۱۹۲۶ – درگذشته ۸ آوریل ۲۰۲۰) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا بود که از سال ۱۹۵۲ میلادی عضو تیم ملی فوتبال ایتالیا بوده و در ۲ بازی ملی حضور داشته‌است. او در بازی‌های ملی‌اش گلی به ثمر نرساند.
فرانچسکو لا روسا آخرین بازی ملی خود را در سال ۱۹۵۲ میلادی انجام داد.
سیف‌الله کامبخش‌فرد

| سیف‌الله کامبخش‌فرد | سیف‌الله کامبخش‌فرد |
| --- | --- |
سیف‌الله کامبخش‌فرد در دهه ۸۰: سیف‌الله کامبخش‌فرد در دهه ۸۰
زادهٔ: ۱۳۰۸ تهران،  ایران
درگذشت: ۸ آذر ۱۳۸۹ (۸۱ سالگی) تهران،  ایران
ملیت: ایرانی
تحصیلات: دکترای باستان‌شناسی و تاریخ هنر اسلامی
محل تحصیل: دانشگاه تهران دانشگاه لندن
پیشه: باستان‌شناس
منصب: رئیس سابق موزه ملی
پس از: محمدیوسف کیانی
پیش از: نصرت‌الله معتمدی
سیف‌الله کامبخش‌فرد (زاده ۱۳۰۸ تهران - درگذشته ۱۳۸۹ تهران) باستان‌شناس و رئیس پیشین موزه ایران باستان بود.
زندگی‌نامه

سیف‌الله کامبخش فرد در سال ۱۳۰۸ در تهران به دنیا آمد و پس از پایان تحصیلاتش در رشته باستان‌شناسی در دانشگاه تهران، در مراکز مختلف باستان‌شناسی از جمله موزه ایران باستان و مؤسسه باستان‌شناسی دانشگاه تهران مشغول کار شد.
کامبخش به مدت ۷ سال در مؤسسه باستان‌شناسی دانشگاه تهران فعالیت داشت و در سال ۱۳۵۸ ریاست موزه ایران باستان را بر عهده گرفت و پس از آن تا زمان بازنشستگی از مشاغل اداری در سال ۱۳۶۵ به عنوان کارشناس در مرکز باستان‌شناسی ایران مشغول بود.
عضویت در هیئت کاوش‌های تپه‌های مارلیک، چراغعلی تپه در گیلان، محوطه‌های پیلا قلعه و بیجار و همچنین سرپرستی پژوهش‌های باستان‌شناسی در نیشابور، تپه‌های قیطریه و محوطه آناهیتا در کنگاور از جمله فعالیت‌های می‌دانی آقای کامبخش بوده است.
سیف‌الله کامبخش فرد استاد باستان‌شناسی ایران بود، «سفالگری نیشابوردر سده‌های پنجم و ششم هجری»، «تهران سه هزار و دویست ساله بر اساس یافته‌های باستان‌شناسی»، «معبد آناهیتا (کنگاور)»، «سفال و سفالگری در ایران از ابتدای نوسنگی تا دوره معاصر» و «آثار تاریخی ایران» آثار ارزشمند اوست. از مهم‌ترین فعالیت‌های علمی کامبخش فرد، معاونت و دستیاری در پایه‌گذاری و اداره مؤسسه باستان‌شناسی دانشگاه تهران، است. کامبخش از سال ۱۳۳۹ عضو بخش پیش از تاریخ موزه ایران باستان بود. در سال ۱۳۴۴ نیز ریاست آرشیو فنی موزه را بر عهده گرفت. از کامبخش فرد مقالات علمی فراوانی به جای مانده است. شماری از این مقالات که در مجله‌های «بررسیهای تاریخی»، «هنر و مردم»، «فرهنگ و معماری ایران»، «باستان‌شناسی و هنر ایران» و «باستان پژوهی» چاپ شده‌اند، عبارتند از آثار و بقایای دهکده‌های پارتی، بررسی‌های باستان‌شناسی در آذرشهر مراغه، پدیده فرهنگی سفال خاکستری رنگ، سفالگری نیشابور در عهد سلجوقیان، سنگ نبشته‌های اورارتویی و پهلوی ساسانی در آذربایجان، قیطریه مرکز تمدن سه هزار ساله.
قیطریه

یادمانی که سال ۱۳۴۸ (خورشیدی)از دل زمین بیرون آمد. سیف‌الله کامبخش فرد، باستان‌شناسی بود که به کاوش در این منطقه پرداخت و جامعه تهران شناسان و باستان‌شناسی را متحیر کرد؛ چراکه از تپه قیطریه با حفاری در حدود ۸۰۰۰ متر مربع به ۳۵۰ گور باستانی، تدفین‌های یک‌نفره و دو نفره و مقادیر فراوانی اشیاء فرهنگی به دست آمد. گورستان قیطریه یکی از سندهای بسیار مهم از روش تدفین در دوره عصر آهن است. به گفته باستان شناسان، بیشتر تدفین‌ها به شیوه جنینی یا خوابیده به پهلو با دست و پاهای جمع شده صورت گرفته است.
کامبخش فرد کتابی را در مورد یافته‌های قیطریه منتشر کرده است.
بر اساس این یافته‌ها نزدیک به ۵۰۰۰ شی سالم برنزی و سفالی به دست آمد که مشخصه بارز آن سفال نوع خاکستری بود. وجود اشیاء در کنار اجساد مردگان قیطریه نشان می‌دهد که ساکنان تهران در ۱۲۰۰ سال پیش از میلاد به زندگی پس از مرگ اعتقاد داشته‌اند.
گورستان تاریخی قیطریه پس از منطقه باستانی ری دومین کشف بزرگ باستان‌شناسی در تهران به‌شمار می‌رود.
کاوش‌های علمی قیطریه نظر کارگردان بزرگ پرویز کیمیاوی را جلب نمود و وی فیلم تپه‌های قیطریه را در سال ۱۹۶۹ برای تلویزیون ملی سابق تهیه نمود.
معبد آناهیتا (کنگاور)

در سال ۱۹۶۸ میلادی (۱۳۴۷خورشیدی) آوازه معبد آناهیتا یا به تعبیری دیگر قصراللصوص، اداره کل باستان‌شناسی و فرهنگ عامه ایران را واداشت تا یک گروه باستان‌شناسی را به سرپرستی سیف‌الله کامبخش فرد مأمور کاوش در کنگاور کند. این گروه با دشواری بسیار و با صرف هزینه هنگفت، ابتدا همه ساختمان‌های برپا شده در محوطه باستانی کنگاور را خریداری و خراب کرد و سپس به کاوش در آن پرداخت. کامبخش فرداولین سر پرست کاوش‌های باستان‌شناسی در قصبه و محوطه معروف به معبد آناهیتا (کنگاور) (کاوش آرفالیش)۱۳۴۷ و سرپرست و مجری طرح کاوش‌های باستان‌شناسی و بازسازی معبد آناهیتا (کنگاور) از سال ۱۳۴۸ تا ۱۳۵۶ می‌باشد. کاوش‌های او به مدت ۹ فصل ادامه پیدا کرد و در این مدت کارهای درخور توجهی برای حفاظت، مرمت و بازسازی آثار کشف شده انجام گرفت. کاوش‌های بعدی و پیدا شدن سنگ کنگره‌ای مشابه طاق گرا در سرپل ذهاب این نظریه را مطرح کرد که ممکن است این بنا باقی‌مانده یکی از کاخهای خسرو پرویز در دوره ساسانی باشد.
کام بخش درمقد مه کتاب خویش «کاوش‌ها و پژوهش‌های باستان‌شناسی و احیا معماری معبد آناهیتا کنگاور و طاق گرا» در این مورد چنین توضیح می‌دهد: جایگاه معبد آناهیتا در دوره هخا منشی، سلوکی، پارت ساسانی و اسلام تشخیص داده شده و به اعتبار آزمایشات گچ «ترمو لومینیساس» و پژوهش‌های میدانی این معماری عظیم حتی با آثار زیادی از دوره ماد معرفی گردید، که با کشف دوپایه ستون دوره هخامنشی در سال‌های ۱۳۶۸ و ۱۳۷۳ در روی صفه معلوم شد این پایه ستون‌ها مربوط به سازه‌های هخامنشی در معبد انا هیتا بوده است و نه ا یستگاه‌های هخا منشی در جاده شاهی؟ و نه به قول و نظریه‌ای مکتوب که در سال ۱۹۸۱ میلادی در مجله A.M.I، بند ۴ چاپ شده «قصر خسرو پرویز» ؟! با طا ق‌های هلالی و ارک مشابه طاق گرا که در طرح خیالی نظریه‌پرداز عجول بازسازی دو بنا را در یکدیگر ادغام نموده و کنگرها ی راس طاق گرا را در راس چهار دیوار وایوان‌های معبد آناهیتا ترسیم شده و مجموعه دو هر دوبنا را به دوره ساسانی منسوب نموده است؟ در کنگاور قطعه حجاری یا سنگی که مربوط به قوس یا کنگره راس طاق باشد، به جز دوپایه قوس که به برجی مضا عف مشابه طاق گرا و در سده اول میلادی در ساخت و ساز برج کاروا نی جاده ابریشم کار برد داشته یافت نشده است، زیرا تمام اجسام و عناصر ساقط شده در نقشه‌ها مشخص شده و نقشه‌ها تمام عناصر ساقط شده را نشان داده‌اند. بنای کنگاور از دیوار و ستون عمودی و سقف افقی شکل گرفته، زیرا معماری مذکور ان را باید در کنار بناهای کلاسیک یونانی ایرانی مورد مطا لعه قرار داد که یکی از کلنی نشین‌های سلوکیان در مسیر جاده ابریشم بوده است.
کام بخش درقسمتی دیگر مقد مه کتاب خویش می‌نویسد:کاوش و پیگردی سه وجه دیوارهای ستوندارو پلکان دو طرفه و تمام محو طه‌های روی صفه و نیز بازسازی حجاری‌های پاکتراش پوسته دیوارها درگوشه شمال غربی انجام گردید وگزارش کاوش و بازسازی به وسیلهٔ نویسنده در «هفتمین کنگره بین‌المللی باستان‌شناسی و هنر ایران» در دانشگاه مونیخ در شهریور ۱۳۵۵ به سمع و نظر باستان شناسان جهان رسید و قبل از ان در سال ۱۳۵۱ گزارش کاوش‌های باستان‌شناسی در «ششمین کنگره باستان‌شناسی و هنر ایران» در آکسفورد انگلستان گزارش گردیده بود۰ تا پایان سال ۱۳۵۴ یکصد نقشه از کاوش و با زسازی کنگا ور و طا ق گرا در ایام مدیریت اینجانب در دفتر معماری این میدان معتبر تاریخی و حدود ۲۹۷۰ نگا تیو و تصویر در ارشیواتلیه عکاسی معبد وجود داشت۰
فعالیت‌های میدانی

۱۳۳۹ عضو هیئت کاوش‌های مهران آباد ساوه به سرپرستی مشترک دکتر نگهبان و دکتر کایلریا نگ از کانادا.
۱۳۴۰ عضو فعال اولین هیئت باستان شناسان ایرانی در کوهپایه‌های گیلان شرقی (املش) به ریاست دکتر محسن مقدم.
۱۳۴۰ سرپرست هیئت بررسی‌های باستان‌شناسی دره‌های سیاهرود و سفید رود دحمت آباد رودبار، رشی، چلگاسر، دشت ویل، سندس، دفراز و چراغعلی تپه مارلیک.
۱۳۴۰ کاوشگر ارشد و معاون هیئت کاوش‌های مارلیک به سرپرستی دکتر نگهبان.
۱۳۴۱ و ۱۳۴۲ کاوشگر ارشد و معاون دکتر نگهبان در فعالیت‌های باستان‌شناسی پیلاقعه، زینب بیجار، رود بیجار، علی کرم باغ، کلایه رحمت آباد رود بار گیلان.
۱۳۴۳ سرپرست هیئت علمی کاوش‌های باستان‌شناسی نیشابور (کوره‌های سفالگری دوره سلجوقی).
۱۳۴۴ سرپرست هیئت علمی کاوش‌های هفت تپه خوزستان.
۱۳۴۴ سرپرست هیئت بررسی‌های باستان‌شناسی در گرمی مغان.
۱۳۴۷ سر پرست هیئت کاوش‌های باستان‌شناسی در تپه‌های قیطریه.
۱۳۴۷ سر پرست کاوش‌های باستان‌شناسی در قصبه و محوطه معروف به آناهیتا کنگاور (کاوش آرفالیش).
۱۳۴۸ سر پرست هیئت کاوش‌های باستان‌شناسی در تپه‌های قیطریه.
۱۳۴۸ تا ۱۳۵۶ سرپرست و مجری طرح کاوش‌های باستان‌شناسی و بازسازی معبد آناهیتای کنگاور.
۱۳۴۸ سرپرست کاوش در گور خمرهای کوهپایه‌های پرو.
۱۳۵۲ تا ۱۳۵۵ سر پرست هیئت کاوش و بازسازی طاق گرا.
۱۳۵۲ تا ۱۳۵۶ به‌طور هم‌زمان سرپرست بررسی و چگونگی حفاظت و مرمت ابنیه تاریخی منطقه غرب ایران (بیستون ـ تاق بستان).
۱۳۶۴ سر پرست بررسی، شناسایی، نقشه‌برداری، تعیین حریم وگلخانه زنی در دره شهر ایلام.
۱۳۶۲ سرپرست کاوش در کوره‌های ۳۲۰۰ ساله سفال‌های خاکستری رنگ تپه‌های کهریزک ری.
۱۳۷۶ و ۱۳۷۷ بررسی‌های باستان‌شناسی (مجموعاً طی بیست روز) در جزیره قشم با هماهنگی میراث فرهنگی و منطقه آزاد قشم.
٭ منابع
در تلویزیون

کامبخش در برنامه‌های متعدد تلویزیونی شرکت نمود از جمله در مجموعه تلویزیونی ایران زمین در دهه ۵۰. آخرین مرتبه، وی در برنامه‌ای به نام طلوع ماه با اجرای داریوش ارجمند یکسال قبل از درگذشتش حضور پیدا کرد.
تالیفات

سفالگری در نیشابور در سده‌های پنجم و ششم هجری، تهرانِ سه هزار و دویست ساله، آثار تاریخی ایران، معبد آناهیتا (جایزه کتاب سال میراث فرهنگی ۱۳۷۵)، گور خمره‌ای اشکانی در گرمی مغان، سفال و سفالگری در ایران از ابتدای نوسنگی تا دوران معاصر از جمله کتاب‌هایی است که از وی در حوزه باستان‌شناسی منتشر شده است.
۱. کاوش‌های نیشابور و سفالگری ایران درسدهٔ پنجم و ششم هجری. سیف اله کامبخش فرد با همکاری احمد امیر ماهانی. ناشر: تهران وزارت فرهنگ و هنر / ۱۳۴۹. اطلاعات چاپ: قطع وزیری / ۱۰۷ صفحه / مصور
2. تهران سه‌هزار و دویست ساله براساس یافته‌های باستان‌شناسی بایگانی‌شده  در ۲۲ دسامبر ۲۰۱۷ توسط Wayback Machine، تهران، نشر فضا، ۱۳۷۰.
3. گورخمره‌های اشکانی، تهران، مرکز نشر دانشگاهی، ۱۳۷۷.
4. سفال و سفالگری در ایران از ابتدای نوسنگی تا دوران معاصر، تهران، ققنوس، ۱۳۷۹.
5. آثار تاریخی ایران، تهران؛ ققنوس، ۱۳۷۹.
6. نگاهی به تهران سه هزار سال پیش ، تهران، سازما ن میراث فرهنگی کشور، ۱۳۸۰.
۷. کاوش‌ها و پژوهش‌های باستان‌شناسی و احیا معماری معبد آناهیتا کنگاور و تاق گرامعماری معبد آناهیتا، جلد اول، پژوهشگاه سازمان میراث فرهنگی صنایع دستی و گردشگری، ۱۳۸۶.
8. کاوش‌ها و پژوهش‌های باستان‌شناسی و احیا معماری معبد آناهیتا کنگاور و تاق گرا (گنجینه‌های یافته شده از کاوشها)[پیوند مرده]، جلد دوم، پژوهشگاه میراث فرهنگی، ۱۳۸۶.
مقالات

۱. قلعه جمهور (دژ بد) جایگاه بابک خرمدین، بررسی‌های تاریخی، دوره ۵، شماره ۵۰، ص ۲–۶، ۱۳۴۵.
۲. آثار و بقایای دهکده‌های پارتی(اشکانی)، بررسی‌های تاریخی، سال دوم، شماره ۱، ص ۲۵–۵، ۱۳۴۶.
3. کشف کتیبه پهلوی ساسانی (اذرنارسه - شاهپور دوم) در مشکین شهر، هنر و مردم، شماره ۶۱–۶۲، ص ۶–۱۰، ۱۳۴۶.
۴. سخنی دربارهٔ پنجمین کنگره باستان‌شناسی و هنر ایران، هنر و مردم، شماره ۷۰، ص ۲–۵، ۱۳۴۷.
۵. سفالگری نیشابور در عهد سلجوقیان، بررسی‌های تاریخی، شماره مخصوص، سال دوم، ص ۳۳۸–۳۵۹، ۱۳۴۷.
۶. سنگ نبشته‌هایی در اطراف سبلان، باستان‌شناسی و هنر ایران، شماره ۱، ص ۵۵–۶۶، ۱۳۴۷.
۷. سنگ نبشه‌های اورارتویی و پهلوی ساسانی در آذربایجان» گزارش به مجمع باستان شناسان جهان در پنجمین کنگره باستان‌شناسی و هنر ایران، تهران، اصفهان و شیراز، ۱۳۴۷.
۸. قیطریه مرکز تمدن سه هزار ساله، باستان‌شناسی و هنر ایران، شماره ۲۵، ص ۳–۴۰، ۱۳۴۸.
۹. سنگ نگاره‌های بیستون، طاق بستان و کاوش‌های علمی در کنگاور، یادنامه سمپوزیوم باستان‌شناسی ایران، تهران (موزه ایران باستان)، ۱۳۴۸.
۱۰. کاوش‌های علمی در کنگاور، معبد آناهیتا، باستان‌شناسی و هنر ایران، شماره ۶، ص ۱۰–۳۲، ۱۳۵۰.
۱۱. معبد آناهیتا، کنگاور، گزارش به مجمع باستان شناسان جهان در ششمین کنگره باستان‌شناسی و هنر ایران، آکسفورد، انگلستان (چاپ خلاصه آن در مجموعه مقالات کنگره)، ۱۳۵۱.
۱۲. معبد آناهیتا، کاوش‌ها و بازسازیها، گزارش‌های دومین مجمع سالانه کاوش‌ها و پژوهش‌های باستان‌شناسی در ایران، تهران (موزه ایران باستان، ص ۱۰–۱۹)، ۱۳۵۲.
۱۳. معبد آناهیتا، کاوش‌ها و بازسازیها، گزارش‌های سومین مجمع سالانه کاوش‌ها و پژوهش‌های باستان‌شناسی در ایران. تهران (موزه ایران باستان)، ص ۷۳–۹۰، ۱۳۵۴.
۱۴. کاوش و بازسازی معبد کنگاور، فرهنگ و معماری ایران، سازمان ملی حفاظت آثار باستانی، شماره ۴، ص ۵۱–۷۶، ۱۳۵۵.
۱۵. بررسی‌های باستان‌شناسی در آذرشهر مراغه، میراث فرهنگ، شماره ۱۲، ص ۱۲۹–۱۶۴، ۱۳۷۳.
۱۶. روایتی از کاوش‌های باستان‌شناسی در کوهپایه‌های استان گیلان شرقی (املش) باستان‌شناسی و تاریخ، ص ۱۶–۳۲ ،۱۳۷۴.
۱۷. فلزکاری و زرگری در مارلیک، باستان‌شناسی و تاریخ، شماره ۱۸، ص ۲۷–۳۸، ۱۳۷۴.
۱۸. شکل‌گیری معماری، معبد ناهید کنگاور در تاریخ، تاریخ معماری و شهرسازی ایران، اولین کنگره ارگ بم، کرمان، ج ۱، ص ۲۶–۴۰ ،۱۳۸۵.
٭ منابع
درگذشت

وی به علت ناراحتی قلبی و ریوی در بیمارستان بستری شد، اما پس از مرخص شدن از بیمارستان در روز ۸ آذر ۱۳۸۹ در خانه خود در تهران در سن ۸۱ سالگی درگذشت. پیکر او از مقابل موزه ایران باستان در تهران تشییع شد.
کامبخش فرد درخانه خویش هنگام مصاحبه تلویزیونی
مراسم بزرگداشت در مقابل موزه ایران باستان قبل از خاکسپاری
مؤسسه مطالعات اسماعیلی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
بنیانگذاری شده: ۱۹۷۷
موقعیت: لندن، انگلستان
وبگاه: http://www.iis.ac.uk/
مؤسسه مطالعات اسماعیلی نهادی تحقیقاتی است که توسط کریم آقاخان آقاخان چهارم چهل و نهمین امام مسلمانان شیعه اسماعیلیه برای انتشار منابع، اسناد و مکتوبات اسلام  به ویژه شیعه اسماعیلیه  در سال (۱۹۷۷ میلادی) تأسیس گردید.
اهداف

اهدف این مؤسسه اشاعهٔ تحقیق و آموزش در زمینهٔ فرهنگ‌ها و جوامع مسلمان تاریخی و همچنین معاصر و درک بهتر ارتباطشان با جوامع و ادیان دیگر است.
برنامه‌های مؤسسه از دیدگاهی حمایت می‌کند که به میراث خداشناسی و مذهبی اسلام محدود نمی‌شود؛ بلکه به‌دنبال تحقیق در زمینهٔ ارتباط میان عقاید مذهبی با ابعاد وسیع‌تر جامعه و فرهنگ است. برنامه‌های مؤسسه بر همین اساس، از رویکرد میان رشته‌ای به منابع تاریخ و تفکر اسلامی حمایت می‌کند.
در سنت اسلامی، برنامه‌های مؤسسه به‌دنبال اشاعهٔ تحقیق در زمینه‌هایی است که تا کنون توجه چندانی به آن‌ها اختصاص داده نشده‌است. این زمینه‌ها شامل آثار فکری و ادبی شیعه به‌طور عام و اسماعیلی به‌طور خاص می‌باشد.
همکاری‌ها

مؤسسه با مؤسسات متعدد آموزشی همکاری می‌کند. به‌عنوان مثال برنامه‌های تدریس تحصیلات تکمیلی مؤسسه با دانشگاه مک‌گیل، مؤسسهٔ آموزش دانشگاه لندن، دانشکدهٔ مطالعات شرقی و آفریقایی دانشگاه لندن، دانشگاه اردن و هیئت‌های علمی تعدادی از دانشگاه‌ها در بریتانیا و سایر کشورها همکاری کرده‌است.
این مؤسسه در ترجمه دانشنامه اسلامیکا با مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی همکاری کرد.
کمک هزینه‌ها

مؤسسهٔ مطالعات اسماعیلی، بورسیهٔ تازه‌ای با عنوان «بورسیه دکترای محمد ارکون» به پاس قدردانی از خدمات این اندیشمند اسلام‌پژوه در زمینهٔ مطالعات اسلامی و رشته‌های مرتبط با آن، برقرار کرده‌است.
چوکات فعالیت

این موسسه عمدتا در دو بخش فعالیت میکند. یک بخش آن فعالیت عمومی و همکاری با نهادها و دانشگاه های جهان، همکاری و برای سایر جوامع علمی خدمت میکند. یک بخش دیگر آن مختص به جماعت اسماعیلیان است که عمدتا برای تهیه درسنامه های مذهبی و نیز تربیه ی معلمان درسهای مذهبی برای اسماعیلیان در سراسر جهان که عمدتا همکاری با اداره طریقه و تعلیمات مذهبی اسماعیلیان میباشد.
لاتینو ثیتر

شرکت لاتینو ثیتر(به انگلیسی: Latino Theater Company) از ۲۳ سال پیش در لس آنجلس به تولید آثار نمایشنامه‌ای اشتغال دارد. این شرکت در سال ۱۹۸۵ به وسیلهٔ خوزه لوییس والنزوئلا که هم‌اکنون مدیر هنری این شرکت می‌باشد زیر چتر کانون تئاتر لس آنجلس در آن زمان با نام لاتینو ثیتر لب بنیان گذاشته شد. برخی از تولیدات این شرکت عبارتند از: ۲۹ام اوت، عروسی سنگ، خروس‌ها، قول.
دیوان بلخ (نمایشنامه)

| دیوان بلخ | دیوان بلخ |
| --- | --- |
روی جلدِ چاپِ یکُم، مؤسّسهٔ انتشارات امیر کبیر، ۱۳۴۷: روی جلدِ چاپِ یکُم، مؤسّسهٔ انتشارات امیر کبیر، ۱۳۴۷
نویسنده: بهرام بیضائی
شخصیت‌ها:  قاضی  میرِ شب  کلانتر  ابوالقاسم غلجه  سلیم عیّار  حیدر عیّار  خدابخش  زیتون بازرگان  سلمان  مرجان  دایه  میرغضنفر صرّاف  جافور  تیمور  رجبک  احمدک  جعفر  پیرزن شاکی  مرد کور  مسگر  آهنگر  نجّار  خرّاط  زنش  پیرزن فروشنده  پیرمرد فروشنده  پیرزن خوب  بقّال  لباس‌فروش  کفاش  نان‌فروش  کلاه‌فروش  نامه‌نویس  قفل‌ساز  میوه‌فروش  حمال  گزمه‌ها  دو فراش  دو چماقدار لال  پادوی کاروانسرا  جارچی 
زبان اصلی: فارسی
دیوانِ بلخ نمایشنامه‌ای دوپرده‌ای از بهرام بیضایی است، نوشتهٔ سالِ ۱۳۴۷، بر اساسِ حکایتِ کهنی به همین نام.
متن

نمایشنامه نوشتهٔ بهارِ ۱۳۴۷ است. انتشاراتِ امیر کبیر (اسفندِ ۱۳۴۷) نخستین و انتشاراتِ نگاه دوّمین ناشرِ دیوان بلخ بوده است. سالِ ۱۳۸۲ بازنگریستهٔ این نمایشنامه در جلدِ دوّمِ دیوان نمایش منتشر شد.
نقد و نظر

محمود دولت‌آبادی به یاد آورده که:
شاید سال ۶−۱۳۴۵ بود که بیضایی نمایش‌نامه‌ی دیوان بلخ را در گروه ملی روخوانی کرد. صرف نظر از شگردهای اجرایی‌یی که او نو آورده بود، من شیفته‌ی زبان و بیانِ نمایش‌نامه شده بودم و از شوق در خود نمی‌گنجیدم. در باورِ من یک سعدی دیگر در زبان فارسی متولد شده بود، اما نه لزوماً با آن پیچ‌ها که در نثر سعدی هست، بل کسی که زبانِ نیاکان را امروزی کرده است، آن هم برای صحنه، برای نمایش. بله، چنین بود در نظر من؛ و در پایان روخوانی به او گفتم و تبریک گفتم پدید آمدن هنرمندی نواندیشِ کهن‌شناس را!
قاسم هاشمی‌نژاد شخصیت‌پردازیِ نمایشنامه را تنک‌مایه می‌دانست. وی همچنین به تأثّرِ بیضایی از برتولت برشت اشاره کرده است: ««دیوان بلخ» از «تآتر هوشمندانه» برشت، از «تآتر آموزندهٔ» برشت و از «تآتر متعهد» برشت بهره‌ها برده است . . . .»
حمید امجد دیوان بلخ را «مروری نمادین بر تجربه‌ی تاریخیِ شکستِ نهضتِ ملّی» دانسته.
به زبان‌های دیگر

محمّد آلتونجی دیوان بلخ را به عربی ترجمه و با نام محكمة العدل في بلخ منتشر کرده است.
نمایش

بیضایی دیوان بلخ را به نمایش درنیاورده است. سالِ ۱۳۴۷ قرار بود گروهِ هنرِ ملّی این نمایشنامه را به کارگردانیِ عبّاس جوانمرد برای جشنِ هنرِ شیراز آماده کند، ولی به خاطرِ صرفه‌جویی در هزینهٔ تولید پیشنهاد شد هشتمین سفر سندبادِ بیضایی یا سگی در خرمن‌جای نصرت‌الله نویدی جایگزین شود – که سرانجام هیچ کدام نشد. در زمستانِ ۱۳۵۰ نیز جوانمرد از تمرینِ این نمایش برای اجرا در فروردینِ ۱۳۵۱ خبر داد، ولی این کوشش نیز نافرجام ماند. رضا کرم رضایی گفته که کمبودِ بازیگر سببِ تعطیلِ تمرین‌های دیوان بلخ شد.