stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اقتصاد آسیا
بلوک های تجاری > شورای همکاری خلیج فارس

مقاله اصلی:شورای همکاری خلیج فارس
شورای همکاری خلیج فارس (GCC)، یک اتحادیه سیاسی و اقتصادی بین دولتی منطقه است که در سال ۱۹۸۱میلادی،تاسیس شده است؛ کشورهای عضو فعلی شورای همکاری خلیج فارس  بحرین ، کویت ، عمان ، قطر ، عربستان سعودی ، و امارات متحده عربی هستند.
بلوک های تجاری > توافق نامه مشارکت اقتصادی نزدیکتر

تنظیم مشارکت اقتصادی(CEPA)، هنگ کنگ دولت منطقه ویژه اداری چین (که در ۲۹ ژوئن ۲۰۰۳میلادی امضا شد)، و یک توافق اقتصادی بین جمهوری خلق چین و دولت ماکائو SAR (امضا در 18 اکتبر 2003)، به منظور ترویج تجارت و تسهیل سرمایه گذاری. اهداف اصلی توافق نامه مشارکت اقتصادی یا CEPA حذف تعرفه ها و موانع غیر متعارف درمورد کلیه کالاهای تجاری و دستیابی به آزادسازی تجارت و خدمات است.
بلوک های تجاری > اتحادیه عرب

مقاله اصلی:اتحادیه کشورهای عرب
اتحادیه عرب یک انجمن از کشور های عرب در آفریقا و آسیا است. اتحادیه عرب برنامه های سیاسی، اقتصادی، فرهنگی، علمی و اجتماعی طراحی شده برای ترویج منافع کشورهای عضو اتحادیه را دارد.
بلوک های تجاری > کشورهای مشترک المنافع

اتحادیه کشورهای مستقل مشترک المنافع (CIS) یک کنفدراسیون متشکل از ۱۲ کشور که ۱۵ ایالت اتحاد جماهیر شوروی سابق ، اعم از آسیایی و اروپایی است (به استثنا سه کشور بالتیک ).  اگرچه  کشور های مستقل مشترک المنافع اختیارات فرا ملی کمی دارند ، اما اختیارات بیشتری از یک سازمان نمادین دارد برای مثال دارای اختیارات هماهنگ کننده در حوزه تجارت ، مالی ، قانون گذاری و امنیت است. مهمترین مسئله برای کشورهای مستقل مشترک المنافع ایجاد یک منطقه تجارت آزاد ، اتحادیه اقتصادی بین کشورهای عضو آن است که در سال ۲۰۰۵میلادی راه اندازی شد.
بلوک های تجاری > انجمن همکاری های منطقه ای جنوب آسیا

اتحادیه همکاری‌های منطقه‌های جنوب آسیا (سارک) ارتباط بین هشت کشور جنوب آسیا، یعنی افغانستان ، بنگلادش ، بوتان ، هند ، مالدیو ، نپال ، پاکستان و سری‌لانکا است. این کشورها به مساحت۵۱۳۰۷۴۶ کیلومتر شامل ۲ و یک پنجم از جمعیت جهان است. اتحادیه همکاری‌های منطقه‌های جنوب آسیا (سارک) در زمینه های کشاورزی ، توسعه روستایی ، علم و فناوری ، فرهنگ ، بهداشت ، کنترل جمعیت ، کنترل مواد مخدر و ضد تروریسم را زیر نظر دارد. همچنین ، توافق نامه تجارت آزاد با نام توافق تجارت آزاد جنوب آسیا در دوازدهمین جلسه انجمن همکاری های منطقه ای جنوب آسیا صورت گرفت . این چارچوبی برای ایجاد منطقه تجارت آزاد ایجاد کرد که ۱.۶ میلیارد نفر از کشورهای عضو آن را تحت پوشش خود قرار داده است.
بخش‌های اقتصادی > بخش اصلی

آسیا با اختلاف قابل توجهی بزرگترین قاره جهان است و سرشار از منابع طبیعی است. گستره وسیع اتحاد جماهیر شوروی سابق ، به ویژه روسیه ، حاوی طیف گسترده ای از فلزات ، مانند طلا ، آهن ، سرب ، تیتانیوم ، اورانیوم و روی است. اما به دلیل کنترل چند غول تحت حمایت دولت ها که سبب شده است مشارکت برای بسیاری از شرکت های بین المللی استخراج معدن دشوار کند. با این وجود ، به دلیل رونق قیمت کالاها ، سود زیاد در سال های ۲۰۰۳و۲۰۰۴ سبب شد اقتصاد آسیا رشد چشم گیری داشته باشد که بیشتر آن تقاضای کالا توسط کشور و مردمان چین بوده است. نفت مهمترین منبع طبیعی جنوب غربی آسیا است. عربستان سعودی ، عراق و کویت سرشار از ذخایر نفتی هستند و از افزایش قیمت سود می‌برند.
آسیا حدود چهار میلیارد نفر جمعیت دارد و از این رو در کشاورزی سنتی تثبیت شده است. بهره وری بالا در کشاورزی ، به ویژه برنج ، تراکم بالای جمعیت بسیاری از کشورها مانند بنگلادش ، پاکستان ،چین ، کامبوج ، هند و ویتنام نیروی مورد نیاز را فراهم می کند. کشاورزی بخش عمده ای از کاربری اراضی در مناطق گرم و مرطوب آسیا محسوب می‌شود.
بسیاری از دامنه های کوهستانی به روش تراس برای تقویت زمین های زراعی کشت می شوند. عمده محصولات کشاورزی در آسیا شامل برنج و گندم است. تریاک یکی از محصولات عمده در آسیای مرکزی و جنوب شرقی به ویژه در افغانستان است ، اگرچه تولید آن در همه جا ممنوع است. جنگل‌های انبوه در سراسر آسیا وجود دارد و بسیاری از وسایل مبلمان فروخته شده در کشورهای پیشرفته از چوب آسیا ساخته شده است. بیش از نیمی از زمین های جنگلی آسیا در چین ، اندونزی و مالزی است. چین به عنوان صادرکننده برتر محصولات چوبی مانند کاغذ و مبلمان چوبی است، در حالی که صادرات عمده محصولات چوبی در مالزی و اندونزی است. ماهیگیری منبع اصلی غذا به ویژه در ژاپن و چین است. در ژاپن ماهی های بزرگ برای مصرف مرسوم هستند در حالی که در چین ، ماهی های کوچک برای مصرف در بین مردم مرسوم است.
بخش‌های اقتصادی > بخش اصلی > بخش دوم

بخش تولید در آسیا به روش های سنتی در منطقه آسیای شرقی بیشتر مرسوم است ، به ویژه در کشور های چین ، ژاپن ، کره جنوبی ، سنگاپور و تایوان ، این صنعت از ساخت کالا های ارزان قیمت مانند اسباب بازی تا کالا هایی با فن آوری بالا مانند رایانه ها ، دستگاه های پخش سی دی ، کنسول های بازی ، تلفن های همراه و اتومبیل های متفاوت است. شرکت های بزرگ تولیدی آسیایی بیشتر در ژاپن یا کره جنوبی مستقر هستند ، که شامل شرکت های سونی ، تویوتا ، توشیبا و هوندا از ژاپن و سامسونگ ، هیوندای ،ال جی و کیا از کره جنوبی هستند.
بسیاری از شرکت های کشورهای پیشرفته از اروپا ، آمریکای شمالی ، ژاپن و کره جنوبی فعالیت های چشمگیری در توسعه آسیا دارند تا از فراوانی نیروی کاری ارزان استفاده کنند.  یکی از بزرگترین قسمت تولید در آسیا ، صنعت نساجی است. بیشتر عرضه پوشاک و کفش در جهان اکنون در جنوب شرقی آسیا و آسیای جنوبی ، به ویژه ویتنام ، چین ، هند ، تایلند ، بنگلادش ، پاکستان و اندونزی قرار دارد.
بخش‌های اقتصادی > بخش اصلی > بخش سوم

ده مرکز مالی مهم آسیا در هنگ کنگ ، سنگاپور ، توکیو ، شانگهای ، پکن ، دبی ، شنژن ، اوزاکا ، سئول و بمبئی واقع شده است.  هند یکی از بزرگترین ذینفعان رونق اقتصادی بوده است. این کشور به عنوان یکی از بزرگترین صادرکنندگان نرم افزار و سایر خدمات مرتبط با فناوری اطلاعات در جهان ظاهر شده است.
ظهور صنعت برون سپاری فرآیند تجارت (BPO) شاهد ظهور هند و چین به عنوان سایر مراکز مالی بوده است. کارشناسان معتقدند که مرکز فعلی فعالیت های مالی به سمت " Chindia " - نامی که برای اشاره مشترک چین و هند استفاده می شود - در حال تبدیل شدن شانگهای و بمبئی به مرکز اصلی مالی در حال تغییر است.
دیگر مراکز در حال رشد فناوری و مالی شامل داکا (بنگلادش) ، چیتاگونگ (بنگلادش) ، کراچی (پاکستان) ، چنای (هند) ، دهلی نو (هند) ، پون (هند) ، بنگلور (هند) ، حیدرآباد (هند) ، شنژن ( چین) ، کلکته (هند) ، جاکارتا (اندونزی) ، کوالالامپور (مالزی) ، لاهور (پاکستان) ، مترو مانیل (فیلیپین) ، سبو (فیلیپین) و بانکوک (تایلند)هستند.
جستار های وابسته

آسیا
تاریخ آسیا
جغرافیای آسیا
کشورهای مستقل همسود
اقتصاد جهانی
بحران مالی ۱۹۹۷ آسیا
اقتصاد شرق آسیا
تولید ناخالص ملی
لیست کشورهای جنوب شرقی آسیا بر اساس تولید ناخالص داخلی
لیست کشورهای آسیایی براساس رشد تولید ناخالص داخلی
مسیر جاده ابریشم در دریا و خشکی
مناطق جهان بر اساس کل ثروت، سال ۲۰۱۸میلادی
لابی مبادلات تجاری هنگ کنگ سال ۲۰۰۵میلادی
با نخست وزیر ناراشیما نارو و وزیر دارایی منموهان ، اقتصاد هند به بازار جهانی وارد شد.
شینزو آبه ، نخست وزیر سابق ژاپن ، که اصلاحات اقتصادی را به نام آبنومیسز (به‌انگلیسی:Abenomics) آغاز کرد.
اجلاس سازمان همکاری شانگهای ، قرقیزستان
پرچم کشورهای مشترک المنافع
سران دولت های کشورهای سارک در دوازدهمین اجلاس انجمن همکاری های منطقه ای جنوب آسیا (SAARC) در ۴ ژانویه ۲۰۰۴در اسلام آباد ، پاکستان
تراس مزرعه در یوننان ، چین
نمایی از پارک در چنای ، هند . صنایع نرم افزاری اواخر ، به دلیل زیرساخت های خوب ، نیروی انسانی کارآمد و نیروی کار ارزان ، به شهرهای آسیا برون سپاری شده اند.
مبنای محاسبه نوروز

وضعیت تابش خورشید و برابری روز و شب در اعتدال بهاری
دایره آبی استوای سماوی و دایره زرد مسیر ظاهری حرکت خورشید (دائرةالبروج) را نشان می‌دهد. نقطه برخورد این دو، اعتدال بهاری یا اعتدال پائیزی است.
مبنای محاسبه نوروز یا روز سرآغاز سال در گاهشماری هجری خورشیدی، بر اساس زمان تحویل خورشید به برج حمل یا نقطه اعتدال بهاری است.
چنانچه لحظه تحویل سال، قبل از ظهر باشد همان روز نوروز است و در صورتی‌که تحویل سال بعد از ظهر واقع شود، فردای آن نوروز است. نوروز در تقویم میلادی با ۲۰، ۲۱ یا ۲۲ مارس مطابقت دارد.
مرز زمانی تحویل سال ظهر است که در تقویم رسمی ایران به اعتباری با توجه به افق نصف النهار پنجاه و دو نیم درجه شرقی بعد از لحظه ظهر (حدود ۱۲ و ۷ دقیقه و ۸±۱۵ ثانیه) می‌باشد.
تاریخچه

محاسبهٔ سال خورشیدی تا پیش از پیدایش تاریخ جلالی در سال ۴۶۷ یا ۴۷۱ به این ترتیب بود که سال را به دوازده ماه سی روزه تقسیم می‌کردند که جمعاً ۳۶۰ روز می‌شد. پنج روز باقی‌مانده را در پایان آبان‌ماه یا اسفندماه بر آن می‌افزودند که جمعاً ۳۶۵ روز می‌شد. با این حال پنج ساعت و ۴۸دقیقه و ۴۵/۵۱ ثانیه باقی می‌ماند. این زمان در هر چهار سال، یک روز می‌شد و از آنجا که در محاسبه نمی‌آمد، روز اول فروردین در فصول سال تغییر می‌کرد. این ماه‌های خورشیدی نیز در آن زمان، مانند ماه‌های قمری در فصول سال متغیر بود یعنی نوروز در آغاز فروردین واقعی، یعنی نقطه آغاز اعتدال بهاری قرار نداشت.
زمانی که یزدگرد سوم، آخرین شاه ساسانی در سال ۶۳۲ میلادی به تخت نشست، روز نخست سال، یعنی اول فروردین در آن تاریخ، مطابق بود با شانزدهم حزیران (ژوئن)؛ مطابق با ۲۷ خرداد. پس از آن با محاسبه بالا، روز نوروز یا اول فروردین، هر چهار سال، یک روز به عقب می‌آمد.
در سال ۴۶۷. ق، روز نوروز مطابق دوازدهم حوت یا اسفند بود. در این سال، ملکشاه سلجوقی، دستور داد تا منجمان، محاسبه دقیقی از سال خورشیدی انجام دهند و روز اول فروردین را معین کنند. بر اساس محاسبه خواجه عبدالرحمان خازنی، اخترشناس مرو، عوض آن که بر اساس محاسبه قبلی، روز واقعی دوازدهم اسفند اول فروردین دانسته شود، اول فروردین را هجده روز جلوتر برده و در ابتدای اعتدال بهاری، یعنی فروردین واقعی قرار گرفت. در محاسبه جدید، هر سال را در چهار نوبت، ۳۶۵ روز محاسبه کرده (دوازده سی روز به ضمیمه پنج روز که در آخر ماه آبان یا اسفند افزوده می‌شد) و سال پنجم را ۳۶۶ روز محاسبه کردند. البته پس از هر هشت دوره چهارساله، سال پنجم را ۳۶۶ قرار می‌دادند. در این محاسبه آن پنج ساعت و اندی نیز در محاسبه می‌آمد. بدین ترتیب، روز نوروز به عنوان نخستین روز فروردین ماه، از آن سال ثابت ماند.
بنابر این، نخستین سالی که روز اول فروردین آن دقیقاً مطابق آغاز زمان اعتدال بهاری بود، سال ۴۶۷ یا ۴۷۱ بوده‌است.
سال قمری، به عنوان سالشمار پذیرفته شده در آیین‌های دینی در دین اسلام پذیرفته شده و در میان مردم و کتاب‌های تاریخی مرسوم بوده‌است. در کنار آن، سال خورشیدی به دلیل ثبات آن در تعیین فصول، همیشه به عنوان سال مورد استفاده در کشاورزی و خراج و جز آن، اهمیت خود را حفظ کرده و در تقویم‌ها محاسبه و یاد می‌شده‌است. تطبیق این دو روز شمار با یکدیگر در فرهنگ‌های مختلف همیشه مورد بحث واقع شده و راه حلهای مختلفی برای آن عرضه شده‌است. سیری از این تطبیق‌ها در میان تاریخ قمری و خورشیدی را تقی‌زاده مورد بحث قرار داده‌است. (مقالات تقی‌زاده، ج ۱۰، گاه شماری در ایران قدیم، فصل پنجم، ص ۱۵۳به بعد).
در سال ۱۳۰۴ خورشیدی (۱۳۴۳ قمری، مطابق ۱۹۲۵ میلادی) در ایران، تقویم خورشیدی به عنوان تقویم رسمی پذیرفته شد. محاسبه پیشین که دقیق بود، مراعات شد و تنها به جای افزودن پنج روز به سال، شش ماه نخست سال را سی و یک روز، و پنج ماه دوم را سی روز و اسفند را بیست و نه روز قرار دادند که هر چهار یا پنج سال، سی روز محاسبه می‌شود. سالی که اسفند آن سی روز بود، کبیسه نامیدند (در یک دورهٔ ۳۳ ساله، ۸ سال کبیسه وجود دارد، یعنی در هر دوره، یکبار به جای هر چهار سال، بعد از پنج سال کبیسه می‌شود.
در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران نیز مبنای محاسبه سال خورشیدی بوده و سال قمری نیز در کنار آن به عنوان تقویم دینی مورد تأکید قرار گرفت. قانون اساسی جمهوری اسلامی افغانستان نیز سال خورشیدی را به عنوان تقویم رسمی پذیرفته است.
باران عشق (مجموعه تلویزیونی)

| باران عشق | باران عشق |
| --- | --- |
ژانر: مذهبی
نویسنده: جابر قاسمعلی
کارگردان: احمد امینی   فریدون حسن‌پور
سازنده موسیقی متن: فریدون شهبازیان
آهنگ پایان: محمد اصفهانی
کشور سازنده: ایران
زبان اصلی: فارسی
تولید: تولید
تهیه‌کننده: ایرج محمدی روزبهانی
فیلم‌برداری: شاپور پورامین
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: شبکه تهران
انتشار اولیه: محرم ۱۳۸۰
باران عشق یک مجموعه تلویزیونی از نوع آنتولوژی محصول سال ۱۳۸۰ به کارگردانی احمد امینی و فریدون حسن‌پور، نویسندگی جابر قاسمعلی و تهیه‌کنندگی ایرج محمدی روزبهانی می‌باشد که از شبکه تهران پخش شد.
این مجموعه در ۱۳ قسمت تهیه شد. حکایت سفر زیارت کربلا است که نصیب شخصیت‌های اصلی داستان شده‌است.
بازیگران

خسرو شکیبایی
آتیلا پسیانی
سیما تیرانداز
علیرضا آرا
اتابک نادری
پرویز پورحسینی
حمیرا ریاضی
امیرحسین صدیق
فلور نظری
آرش نوذری
اسماعیل پوررضا
اسماعیل شنگله
امین تارخ
بهناز جعفری
پروانه معصومی
ثریا قاسمی
خسرو احمدی
رامین راستاد
سعید پیردوست
علی فرهبد
فرانک حیدریان
فردوس کاویانی
لعیا زنگنه
مهرانه مهین ترابی
امگا قنطورس

| Omega Centauri | Omega Centauri |
| --- | --- |
The globular cluster Omega Centauri. Credit رصدخانه جنوبی اروپا: The globular cluster Omega Centauri. Credit رصدخانه جنوبی اروپا
داده‌های رصدی (مبدأ مبدأ): داده‌های رصدی (مبدأ مبدأ)
Class: VIII
صورت فلکی: قنطورس
بعد (ستاره‌شناسی): 13h 26m 47.28s
میل (ستاره‌شناسی): ‏ 46.1″ 28′ ‎−47°
نردبان فاصله کیهانی: ۱۵٫۸ ± ۱٫۱ کیلو سال نوری (۴٫۸۴ ± ۰٫۳۴ کیلوپارسک)
قدر ظاهری (V): 3.9
ابعاد ظاهری (V): 36′.3
ویژگی‌های فیزیکی: ویژگی‌های فیزیکی
جِرم: ۷۰۰۶۴۰۵۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰♠(۴٫۰۵±۰٫۱)×۱۰۶&nbsp;M☉
شعاع: 86 ± 6 ly
فلزیگی: –1.35 لگاریتم اعشاری
عمر تخمینی: 11.52  Gyr 
دیگر نام‌ها: کاتالوگ عمومی جدید 5139, GCl 24, ω Centauri, Caldwell 80
جستارهای وابسته: خوشه ستاره‌ای کروی، فهرست خوشه‌های ستاره‌ای کروی: جستارهای وابسته: خوشه ستاره‌ای کروی، فهرست خوشه‌های ستاره‌ای کروی
امگا قنطورس (ω Cen) یا ان‌جی‌سی ۵۱۳۹(به انگلیسی: NGC 5139) یک خوشهٔ ستاره‌ای کروی است
که در صورت فلکی قنطورس قرار دارد و توسط ادموند هالی در سال ۱۶۷۷ کشف شد؛ البته در نقشهٔ ستارگان بطلمیوس به عنوان ستاره ثبت شده‌است. با اینکه یک ستاره نیست و خوشهٔ ستاره‌ای است، اما نام آن براساس کاتالوگ ستاره‌ای بایر امگا قنطوری ثبت شده‌است.
در کهکشان راه شیری این بزرگ‌ترین و درخشان‌ترین خوشهٔ ستاره‌ای کروی است و در گروه محلی فقط مایال ۲ در کهکشان آندرومدا درخشان‌تر و سنگین‌تر است. ω قطنورس کاملاً با خوشه‌های ستاره‌ای کروی کهکشان راه شیری متفاوت است و تصور می‌رود دارای ریشهٔ متفاوتی نیز باشد.
امگا قنطوری در فاصلهٔ ۱۵٬۸۰۰ سال نوری (۴٬۸۵۰ pc) از زمین واقع شده‌است و شامل چندین میلیون ستارهٔ جمعیت دو است. تخمین زده شده‌است که هر ستاره به طور میانگین ۰٫۱ سال نوری از نزدیک‌ترین ستارهٔ خوشه فاصله دارد.
امگا قنطورس از معدود خوشه‌های ستاره‌ای است که با چشم غیر مسلح دیده می‌شود و اندازهٔ زاویه‌ای آن به اندازهٔ ماه کامل است. ستارهٔ کاپتین که ۱۳ سال نوری از زمین فاصله دارد. تصور می‌رود که پیش‌تر در این خوشه بوده‌است.
سن آن ۱۲ گیگاسال، طول آن ۶۸ سال نوری، جرم آن ۱۰۳۷ کیلوگرم و قدر ظاهری آن ۳٫۷  است.
هوشنگ کاووسی

| امیر هوشنگ کاووسی | امیر هوشنگ کاووسی |
| --- | --- |
کاووسی در س‍خ‍ن‍ران‍ی در دانشکده هنرهای دراماتیک، تهران، دهه ۱۳۵۰: کاووسی در س‍خ‍ن‍ران‍ی در دانشکده هنرهای دراماتیک، تهران، دهه ۱۳۵۰
زادهٔ: ۷ خرداد ۱۳۰۱ تهران، ایران
درگذشت: ۲ فروردین ۱۳۹۲ (۹۰ سال) تهران، ایران
ملیت: ایرانی
پیشه: کارگردان، منتقد فیلم
سال‌های فعالیت: ۱۳۳۲–۱۳۹۲
امیر هوشنگ کاووسی (۷ خرداد ۱۳۰۱ − ۲ فروردین ۱۳۹۲) کارگردان، نویسنده و منتقد سینما بود. از کاووسی به عنوان بنیان‌گذار نقد تحلیلی سینما در ایران یاد می‌شود.
زندگی

هوشنگ کاووسی در سال ۱۳۰۱ در یک خانواده نظامی در تهران به دنیا آمد. علاقه او به سینما در هشت − نه سالگی پیدا شد، زمانی که فیلم‌ها صامت بود و رادیو و تلویزیون نیز وجود نداشت. او نمایش نخستین فیلم ناطق سینمای ایران دختر لر را در سال ۱۳۱۲ به یاد داشت. کاووسی دبستان و نیمی از دبیرستان را در مدرسه نظام گذراند و سپس در سال ۱۳۲۵ برای تحصیل در رشته حقوق و علوم سیاسی به فرانسه رفت. در فرانسه به دلیل علاقه به سینما رشته حقوق را رها کرد و با راهنمایی یکی از دوستان‌اش وارد رشته فیلم‌سازی شد و ادامه تحصیلات خود را در مدرسه عالی آموزش سینماتوگرافی ایدک از سر گرفت. پس از سه سال تحصیل در رشته تهیه‌کنندگی و فیلم‌سازی فارغ‌التحصیل شد. وی سپس وارد دانشکده ادبیات سوربن شد و در مقطع دکترای رشته فیلمولوژی به تحصیل پرداخت. رشته‌ای که به گفته کاووسی ربطی به تکنیک سینما نداشت بلکه دربارهٔ جامعه‌شناسی سینما بود. وی زمان تحصیل در فرانسه برنامه زبان فارسی را در رادیو پاریس بنیان نهاد. پس از بازگشت به ایران فعالیت سینمایی را با کارگردانی ناتمام فیلم ماجرای زندگی در سال ۱۳۳۳ آغاز کرد.
زندگی > ورود به سینما

پس از دو سال تحصیل در دانشکده حقوق پاریس و مدرسهٔ عالی علوم سیاسی در فرانسه، هوشنگ کاووسی که از وجود مدرسه عالی آموزش فنون سینمایی (به فرانسوی: Institut des hautes études cinématographiques) (به اختصار: IDHEC) آگاه بود، مصمم شد تا در این رشته به تحصیل بپردازد. برای تغییر رشته دو اشکال بزرگ بر سر راه او قرار داشت. نخست باید مقامات فرهنگی ایران را راضی می‌کرد تا با تحصیل او در رشته تازه موافقت کنند و فروش ارز تحصیلی به خانواده او را برای تأمین هزینه تحصیل متوقف نکنند، و مشکل دوم جلب رضایت همین والدین بود. مشکل دوم بزرگ‌تر بود. او برای جلب رضایت پدر در ابتدا نامه‌ای نوشت و توضیح داد که در حاشیه آموزش سینما، به تحصیل حقوق هم ادامه خواهد داد. هرچند که بعدها وقت چندانی برای تحصیل هم‌زمان در حقوق برای او باقی نماند و به جای آن قول داد که پس از پایان تحصیل در سینما، ادبیات فرانسه را بخواند که چنین نیز کرد.
در نهایت کاووسی وارد مدرسه عالی IDHEC شد. مدرسه‌ای که در دوران اشغال فرانسه توسط آلمان‌ها، توسط مارسل لربیه در شهر نیس در بخش غیراشغالی فرانسه گشایش یافته بود. هوشنگ کاووسی نخستین دانشجوی ایرانی این مدرسه بود. پس از پایان تحصیلات در رشته فیلم‌سازی در IDHEC، به کارآموزی در استودیوهای پاریس با فیلم‌سازان نامداری چون کلود اوتان-لارا، ژان-پل لو شانوا، ژان لاویرون و کریستین ژاک رو آورد و در کنار آن در دانشکده ادبیات سوربن به تحصیل پرداخت. در این زمان بود که در ایران موسسه‌ای به نام میترا فیلم که بعدها نام‌اش را به پارس فیلم تغییر داد، توسط اسماعیل کوشان تأسیس شد و به ساخت فیلم، و دوبله و نمایش فیلم‌های خارجی پرداخت. پیش از آن و در دوران جنگ جهانی دوم که نه تلویزیون وجود داشت و نه رادیو همه‌گیر بود، فیلم‌های خبری از میدان جنگ و سیاست از آلمان و انگلیس به تهران می‌رسید و مردم برای آگاهی یافتن از رویدادهای جنگ به سینما می‌رفتند. این اقبال همگانی به سینما بازرگانان و سرمایه‌داران صنایع دیگر را به سوی سینما کشاند. در تهران و شهرستان‌ها سالن‌هایی ساخته شد. شوروی و آمریکا هم فیلم‌هایی آوردند و نمایش فیلم‌های خارجی رونق یافت. از این زمان نشریه‌ها و مجله‌های ایران شروع به چاپ مطالبی در مورد فیلم و سینما کردند. مطالب سینمایی مطبوعات در ابتدا از نام بازیگران و اطلاعات کلی فیلم فراتر نمی‌رفت و خبری از نقد فیلم و حضور نقدنویسان در روزنامه‌ها نبود.
به گفته کاووسی در آن زمان تحصیل آکادمیک فیلم‌سازی و سینما در ایران کاری بیهوده شمرده می‌شد. این نگاه در بازگشت او به ایران هم نزد مسئولان وجود داشت. بازیگران و کارگردانان فیلم‌های ایرانی عموماً از تئاتر می‌آمدند و آپارات‌چی هم فیلم را برمی‌داشت. در این فرایند فیلم‌سازی، حضور هوشنگ کاووسی که منتقد جریان موجود بود، مزاحم تشخیص داده می‌شد.
زندگی > بازگشت به ایران

هوشنگ کاووسی و دکتر کوشان پس از مکاتباتی که با هم داشتند، در فرانسه با یکدیگر دیدار کردند. کوشان از کاووسی خواست که پس از پایان تحصیل حتماً به ایران بازگردد. کاووسی با دیدن عکس‌هایی از دو فیلم کوشان زندان امیر و توفان زندگی گمان می‌کند که در ایران سینمای باارزشی در حال تولید است. با این امید و انگیزه، کاووسی در بازگشت به ایران در سال ۱۳۳۲، به استودیو پارس فیلم (محل کنونی سینما عصر جدید) می‌رود. مدیر پارس فیلم به او پیشنهاد ساخت فیلمی بر اساس داستان یوسف و زلیخا را می‌دهد و قراردادی نیز امضا می‌شود. کاووسی بنا به آموخته‌های خود در سینما به کار مشغول شد. او برای نوشتن فیلم‌نامه به مطالعه داستان‌های مذهبی، روایات و اشعار پرداخت و تصمیم گرفت که میزانسن و صحنه‌پردازی‌ها بر اساس تصاویر مذهبی طراحی شود. برای ساخت موسیقی متن فیلم، سازهای نی و چنگ را در نظر گرفت. او برای جزئیات فیلم نیز طرح‌هایی در ذهن داشت. مثلاً در عنوان‌بندی نوشته‌های فارسی شبیه هیروگلیف خط مصریان باستان تحریر شود. اما اختلاف نظرها خیلی زود بروز یافت و مجال ادامه کار را گرفت. برای نمونه، استودیو بدون هماهنگی با کاووسی آهنگ‌سازی موزیک فیلم را به مجید وفادار سپرده بود و موسیقی‌ای ساخته شده بود که از طرح کلی و نگرش کارگردان دور بود. اختلاف نظرهایی از این دست در موارد دیگر نیز وجود داشت و در نهایت این همکاری به شکست انجامید.
دلیل عمده‌ای که از طرف استودیوهای فیلم‌سازی برای توجیه نحوه تولید سینمایی بیان می‌شد، کمبود امکانات فیلم‌سازی در ایران برای ساخت فیلم استاندارد بود. دلیلی که برای هوشنگ کاووسی قابل پذیرش نبود چرا که به‌طور مثال در همان سال‌ها، با وسایل و امکاناتی کم‌تر و ناچیزتر از آنچه در ایران وجود داشت، آثار ممتازی در ایتالیا ساخته می‌شد. اختلاف نظر میان کوشان و کاووسی نیز از همین‌جا ریشه می‌گرفت. کوشان معتقد بود که کاووسی باید با فیلم‌های رایج آن روزگار که از اقبال عمومی هم برخوردار بود شروع می‌کرد و بعد که سرمایه‌ای می‌اندوخت، به کارهای بهتر می‌پرداخت. اما کاووسی عقیده داشت در حد امکانات و تا جای ممکن باید اصالت سینما را حفظ کرد و از طرفی اگر تهیه‌کننده و کارگردان به درآمدهای آسان معتاد شود، دیگر به دنبال کارهای سخت و فیلم‌های استاندارد نخواهد رفت.
زندگی > آغاز نقدنویسی

با مشکلات و موانعی که بر سر راه فعالیت سینمایی هوشنگ کاووسی در ایران به وجود آمد، او متوجه شد که همکاری با دستگاه سینمایی موجود عملی نیست. چرا که تماشاگران فیلم‌های بومی را نیز آدم‌هایی تشکیل می‌دادند که از سوی فیلم‌سازان مشروط بار آمده بودند. به این معنا که در یک چرخه بسته و معیوب، یک داد و ستد سینمایی شکل گرفته بود که در آن فیلم‌ساز ملودرام‌های بی‌ارزش معطر به عشق و فداکاری و فریب و پشیمانی را همراه با آوازهای بی‌هوده به تماشاگر می‌خوراند و مخاطب هم که دست‌آموز شده بود، این نوع فیلم را طلب می‌کرد. کاووسی برای اصلاح وضعیت موجود و آگاهی بخشیدن به مخاطبان سینما، به مطبوعات روی آورد و برای نخستین بار در ایران مسئله نقد تحلیلی را به میان کشید و برای اولین بار از لفظ فیلمفارسی در توصیف فیلم‌های سینمای ایران استفاده کرد.
آغار کار نقدنویسی کاووسی در مجله روشنفکر به صاحب امتیازی رحمت مصطفوی و سردبیری ناصر خدایار بود. نخستین نقد هوشنگ کاووسی بر روی فیلم لغزش نوشته شد. کارگردان این فیلم پیش از آن فیلمی با نام ولگرد ساخته بود و در تبلیغات فیلم نوشته شده بود: «لغزش؛ دومین اثر کارگردان فیلم ولگرد». عنوان نقد هوشنگ کاووسی بر این فیلم نیز چنین بود: «دومین لغزش کارگردان فیلم ولگرد». این نقد با استقبال خوانندگان روبه‌رو شد و گفته شد که یک بحث تحلیلی و فنی سینمایی همراه با طنز در حال تکوین است. این نقدنویسی به دلیل شروع کارگردانی فیلم ماجرای زندگی برای مدتی ادامه نیافت.
پس از انقلاب و تا پایان حیات نقدهای متعددی از وی در ماهنامه سینمایی فیلم منتشر شده است.
زندگی > فیلم‌سازی > ماجرای زندگی

در سال ۱۳۳۳ پیشنهاد ساخت فیلم ماجرای زندگی از سوی مؤسسه دیانا فیلم به کاووسی داده شد. محل این مؤسسه در طبقه بالای سینما دیانا (سینما سپیده کنونی) بود و از نظر امکانات و وسواس کاری شرایط بهتری نسبت به پارس فیلم داشت. در ابتدا فیلم‌نامه‌ای به کاووسی داده شد که از یک فیلم خارجی برداشته شده بود. او سناریو را دگرگون کرد و پیام دیگری را در آن گنجاند. صاحبان استودیو سناریو را پذیرفتند اما مشکلات دیگر هنوز پابرجا بود. برای نمونه ۱۷ آواز مبتذل در فیلم پیش‌بینی شده بود که چنین چیزی از نظر کاووسی نمی‌توانست عملی شود. این موارد به همراه دیگر دخالت‌هایی که از بیرون صورت می‌گرفت، باعث شد تا کاووسی پس از تصویربرداری نیمی از فیلم، ناگزیر به رها کردن ادامه کار شود. بعد از کناره‌گیری کاووسی، این فیلم را نصرت‌الله محتشم به پایان رساند.
زندگی > فیلم‌سازی > هفده روز به اعدام

پس از کارگردانی ناتمام فیلم ماجرای زندگی، کاووسی به کار روزنامه‌نگاری بازگشت و به مجله نوبنیاد فردوسی برای نوشتن نقد و تفسیر فیلم دعوت شد. مدتی بعد از سوی مؤسسه عصر طلایی»به او پیشنهاد ساخت فیلم هفده روز به اعدام داده شد. فیلم‌نامه هفده روز به اعدام توسط مدیر مؤسسه عصر طلایی از یک رمان پلیسی آمریکایی اقتباس شده بود. کاووسی تغییراتی را در فیلم‌نامه انجام داد و آن را جلوی دوربین برد. در هنگام ساخت این فیلم دست‌اندازی کم‌تری نسبت به فیلم‌های پیشین که او شروع کرده بود، صورت گرفت و او توانست نخستین فیلم بلند خود را تا انتها کارگردانی کند. هر چند که سرمایه‌گذاران این فیلم نیز صحنه‌هایی را که در سینمای آن روز ایران رایج بود به فیلم افزودند. این دخل و تصرف در فیلم هوشنگ کاووسی را بر آن داشت تا در مطبوعات اعلام کند که آن صحنه‌ها از او نیست. این فیلم در سال ۱۳۳۵ اکران شد.
پس از هفده روز به اعدام دو فیلم‌نامه دیگر از طرف پارس فیلم و عصر طلایی به کاووسی پیشنهاد شد که او هر دو را رد کرد. این سناریوها نیز در قالب فیلم‌های رایج زمانهٔ خود بودند و کاووسی پس از خواندن آن‌ها به این نتیجه رسید که قابل اصلاح نیستند. هر چند که دیگران آن‌ها را ساختند.
زندگی > فیلم‌سازی > وقتی که آفتاب غروب می‌کند

در سال ۱۳۳۸ کاووسی از سوی سازمان ری فیلم برای ساختن فیلمی دعوت به همکاری شد. از او خواسته شد فیلمی بر پایه رمان کارمن اثر پروسپه مریمه بسازد. داستان کارمن که ماجرای کولی به همین نام بود در منطقه آندلس در جنوب اسپانیا می‌گذشت، با این‌حال قابلیت انطباق در زمان‌ها و مکان‌های دیگر را داشت. نمونه آن کارمن جونز ساخته اتو پرمینگر در سال ۱۹۵۴ بود که ماجرای آن در میان سربازان آمریکایی در جنگ کره روایت می‌شد و قهرمان آن سیاه‌پوستان بودند. فیلم‌نامه‌ای که هوشنگ کاووسی بر پایه این داستان نوشت وقتی که آفتاب غروب می‌کند نام داشت که در آن؛ کارمن «لاله» و دون خوزه «محمود» نام داشتند. پایان فیلم‌نامه شباهتی به کارمن مریمه نداشت هرچند که خمیرمایه داستان همان بود و در میان کولی‌ها می‌گذشت. دستگاه سانسور در بررسی فیلم‌نامه اعلام کرد که محمود نمی‌تواند مأمور ژاندارم باشد و ناگزیر شخصیت محمود در فیلم دهدار معرفی شد. از آن‌جا که فیلم رنگی بود و در سال ۱۳۳۸ لابراتوار رنگی در ایران نبود، نگاتیو را برای ظهور و چاپ به شرکت آرنولد اند ریشتر در مونیخ که سازنده دوربین آریفلکس بود، فرستادند. سرهنگ شب‌پره تهیه‌کننده فیلم که افسر ارتش بود، در میانه‌های کار با ارتش مشکلاتی پیدا کرد و نتوانست هزینه فیلم را تأمین کند. در نتیجه فیلم ناتمام ماند.