تاریخ ونکوور
رشد اولیه

چوب‌بری صنعت ابتدایی امتداد خلیج بورارد که اکنون بندر دریایی ونکوور است، بود. اولین کارخانه چوب‌بری فعالیت خود را در ۱۸۶۳ در مودی‌ویل شروع کرد، یک محله طرح‌ریزی‌شده که به وسیله کارآفرین چوبری آمریکایی سوئل سو مودی ساخته شده بود و در ۱۹۱۵ به یک شهر توسعه یافت و ونکوور شمالی نام‌گذاری شد. نام مودی‌ویل هم‌چنان برای محدوده لانزدیل سفلی استفاده می‌شود البته بیشتر عنوانی بازاری است تا اینکه استفاده عمومی داشته یاشد (مودی‌ویل درست چند بلوک با شرق فاصله دارد). اولین صادرات الوار در ۱۸۶۵ انجام شد که به استرالیا فرستاده شد. در ۱۸۶۷، اولین کارخانه چوب‌بری در ساحل جنوبی خلیج بورارد، کارخانه استمپ، تولید الوار را در خیابان دانلوی در ونکوور کنونی شروع کرد. قرار بود که مکان کارخانه در اصل در بروکتون پوینت (اسنتلی پارک کنونی) باشد که به علت نزدیکی جریان‌ها و مکان‌ها کم‌عمق ساخت اسکله در آنجا غیر عملی تشخیص داده شد. بزرگترین درختان جهان در امتداد سواحل جنوبی فالس کریک و خلیج انگلیسی رشد می‌کرد و (در میان محصولات مختلف) می‌توان به دکل ناوگان کشتی‌های بادبانی و شناورهای بزرگ ناوگان دریایی پادشاهی اشاره کرد. یکی از فروش‌های مشهور درختان قطع‌شده در هم‌سایگی جریچو (غرب کیتسیلانو)، سفارشی ویژه از امپراتوری چین بود که شامل ده‌ها تیرک عالی برای ساخت دروازه صلح بهشتی در شهر ممنوعه بود. کارگران و چوب‌بران از نقاط مختلفی – اغلب اسکاندیناوی و بومیان نوتکاسی- بودند که برای کمک به صنعت محلی صید نهنگ نیز به خلیج می‌آمدند. در ابتدا اسخوخومیش‌ها در کارخانه‌ها کار نمی‌کردند.
در ۱۸۶۷، جان (جک) دیتون، ناخدای سابق کشتی رودخانه‌ای، سالن کوچکی (۲۴ در ۱۲ فوت) در ساحل در یک مایلی غرب کارخانه چوب‌بری، جایی که محدوده کارخانه و سیاست‌های خشک آن به پایان می‌رسید، ساخته بود. سالن او مشهور بود و راهی به خوبی پوشیده‌شده بین کارخانه و ساخته شده بود که همان خیابان الکساندر در ونکوور امروزی است. لقب دیتون، گاسی جک، به دلیل شناخته شدن او به زیاد حرف زدن یا وراج بودن (gassy) بوده‌است. افرادی شروع به زندگی در نزدیکی سالن کرده و محله به سرعت به شهر گاسی معروف شد که آن نیز به گاس‌تاون خلاصه شد. در ۱۸۷۰، دولت مستعمراتی بریتیش کلمبیا به رشد مستعمره توجه کرد و ممیزی را برای ایجاد منطقه اداری شهری به نام گرانویل، به افتخار وزیر مستعمراتی بریتانیا، لرد گرانویل ارسال کرد که با این حال محله هنوز به نام گاس‌تاون مشهور بود (که این نام هم‌اکنون نیز برای این قسمت از شهر به کار می‌رود).
منطقه شهری جدید در یک بندر طبیعی واقع شده بود و به همین دلیل راه‌آهن کانادین پاسیفیک آن را به عنوان پایانه انتخاب کرد. راه‌آهن درون قاره‌ای به وسیله دولت کانادا و مدیریت نخست‌وزیر، سر جان ا. مک‌دونالد اجرا می‌شد و شرط ورود بریتیش کلمبیا به کنفدراسیون در ۱۸۷۱ بود. رئیس CPR، ویلیام ون‌هورن بر این اعتقاد بود که گرانویل به دلیل ارتباط داشتن با نام گاوس‌تاون نام مناسبی برای پایانه جدید نیست و موکداً پیشنهاد می‌کرد که «ونکوور» نام بهتری است زیرا مردم در تورنتو و مونترال می‌دانند که جزایر ونکوور کجاست، اما چیزی در مورد گرانویل نمی‌دانند. با این نام جدید، شهر در ۶ آوریل ۱۸۸۶ تأسیس شد. سه ماه بعد در ۱۳ ژوئن، آتشی بزرگ، قسمت عمده شهر را در انتداد سواحل باتلاقی خلیج بورارد در ۲۵ دقیقه نابود کرد. آتش‌سوزی بزرگ ونکوور که شهر را نابود کرد، به تدریج سودمند دیده شد زیرا شهر با سیستم‌های آبرسانی، برق و تراموا مجدداً ساخته شد.
همه چیز به سرعت پس از آتش‌سوزی بازیابی شد، اگرچه جشن‌های روز ممالک مشترک‌المنافع برای راه انداختن افتتاحیه CPR به سال بعد موکول شد. اولین قطار منظم درون قاره‌ای از مونترآل در ژوئیه ۱۸۸۶ به ایستگاهی موقتی در پورت مودی رسید و در مه ۱۸۸۷ به ونکوور خدمات داد. آن سال جمعیت ونکوور ۵۰۰۰ بود که در ۱۸۹۲ به ۱۵۰۰۰ نفر رسید و در ۱۹۰۰، ۱۰۰۰۰۰ نفر جمعیت داشت.
بندر ونکوور با توجه به موقعیت کلیدی آن در جاده تمام سرخ که شبکه جهانی امپراتوری بریتانیا را پوشش می‌داد، ترکیب کشتی بخاری و راه‌آهن CPR که زمان کشتی‌رانی بین شرق و لندن را به شدت می‌کاست و شهر جدیدی که تبدیل به گره‌ای برای قسمت عمده سرمایه‌گذاری چشمگیر بین بریتانیا و آلمان شده بود، از نظر جهانی با اهمیت شد. بعد از اتمام کانال پاناما، اگرچه در اصل با به وجود آمدن راه ترجیحی جدیدی از آسیا به اروپا به ترافیک دریایی ونکوور ضربه زده شدو همچنین نرخ بار کشتی در دهه ۱۹۲۰ کاهش یافت، اما با ارسال گندم کانادا به اروپا از طریق ونکوور علاوه بر خط کشتی‌رانی به شرق، شهر همچنان زنده ماند.