بولتون و پارک
جلسه دادرسی

رهبران گروه کیفرخواست
سِـر رابرت کولیِر، وکیل کل انگلستان و ولز
سِر جان کُـلریج، سلیسیتر کل انگلستان و ولز
جلسهٔ دادرسی از ۹ تا ۱۵ مهٔ ۱۸۷۱ مقابل یک هیئت منصفهٔ ویژه برگزار شد. کیفرخواست را سِـر رابرت کولیر —وکیل کل— و سِـر جان کُـلریج —سلیسیتر کل— رهبری کردند و هاردینگ گیفارد —که بعدها لرد اعظم شد— و هنری جیمز عضو گروه کیفرخواست بودند، که هردویشان بعدها به ترتیب وکیل کل و سلیسیتر کل شدند. سِـر جُرج لوئیس وکالت متهمان را بر عهده گرفت. هم بولتون و هم پارک، در جلسهٔ دادرسی لباس‌های مردانه به تن داشتند و هردو در یک سالی که از دستگیری آنان می‌گذشت، ریش و سبیل گذاشته بودند؛ دونپورت-هاینس معتقد است که آنان این کار را احتمالاً به‌دستور لوئیس انجام دادند.
با نبود شواهد جسمی از وقوع لواط و نبود شاهدانی برای فعالیت‌های همجنس‌گرایانه در میان هرکدام از متهمان، کیفرخواست اظهار کرد که سبک زندگی دو مرد —دگرجنس‌پوشی در ملأ عام— گواهی بر فعالیت‌های همجنس‌گرایانه است. دفاعیات، اعمال بولتون و پارک را نه مجرمانه، بلکه از روی سست‌عنصری و خامی دانست. پیشینهٔ تئاتری آنان در ایفای نقش‌های زنانه، برای دفاع مورد استفاده قرار گرفت و توضیحی برای زنانه‌پوشی آنان شد. روباتم ذکر می‌کند که کلینتون با اعتراف در بستر مرگ، روی هیئت منصفه تأثیر گذاشت؛ این‌گونه اظهارات با جدیت جلب توجه می‌کنند و پایهٔ پروندهٔ کیفرخواست را به سستی می‌کشانند.
شاهدان احضارشده به دادگاه، برای کیفرخواست ناامیدکننده بودند و خیلی‌هایشان به دادگاه گفتند که هیچ شواهدی مبنی بر رفتار همجنس‌گرایانه یا غیراخلاقی، مشاهده نکرده‌اند. ماندل به دادگاه گفت که بولتون و پارک، به او چندین بار —شفاهی و در مکاتبات— گفته‌اند که مردانی در لباس‌های زنانه هستند، اما او باورشان نمی‌کرده است؛ ماندل در ادامه بیان داشت که بولتون، او را از دخول جنسی، با توسل به خشونت و ناگهانی منع می‌کرد و به جای آن، به هر عمل همجنس‌گرایانهٔ دیگری میل داشت. اسمیت، منادی، دربارهٔ اخراج آنان به علت پذیرفتن انعام‌های تن‌فروشان زن در جهت راه‌اندازی تجارتشان در برلینگتون آرکید، نظراتی جامع داد؛ او به دادگاه گفت که او «در حال گردآوری شواهدی برای پلیس در این رویداد کوچک» بود و انتظار داشت که بابت ارائهٔ شواهد، از سوی پلیس پولی دریافت کند. کیفرخواست نمونه‌هایی از مکاتبات وابسته به مردان متهم را ارائه کرد و آن‌ها را با صدای بلند در دادگاه خواند، دفاعیات استدلال کرد که این‌ها نشانه‌های وجود محبت میان نویسندگان هستند —البته با چرب‌زبانی، «تمایلات تئاتری» — و نشانه‌های برقراری رابطهٔ جسمی نیستند.
یکی از شاهدان دفاعیات، مادر بولتون بود و به دادگاه گفت که او از دوستی پسرش با کلینتون، اطلاع داشته و موافق بوده است. به دیدگاه روباتم، شهادت مری بولتون «منجر به این عقیده می‌شد که عملکرد بولتون در ادامه دادن به پوشیدن لباس زنانه خارج از … اجراها[یش در تئاتر] احمقانه بود و ادامه دادن آن‌ها به نقش‌آفرینی خارج از صحنه [را نیز ثابت کرد]». والدین بولتون او و کلینتون را تا تئاتر همراهی کردند —بولتون لباس‌های مردانه به تن داشت— و هردوی والدینش او را هنگام اجرا روی صحنه دیدند. به دیدگاه موریس کاپلان، در تاریخ همجنس‌گرایی در اواخر سدهٔ نوزدهم، مادر بولتون «گروه مبدل‌پوشان و هوادارانشان را محفلی صمیمانه از دوستان مرد جوان تصور می‌کرد».
جمع‌بندی کوبرن در نقد پروندهٔ کیفرخواست و رفتار پلیس بود. او گفت که بازرسی در اسکاتلند و اتهامات علیه فیسک و هرت، بیهوده بوده‌اند. او در ادامه گفت که پلیس، هیچ حوزهٔ قضایی برای عمل بدون حکم در اسکاتلند ندارد و در اختیار دادگاه نیست که مردم را به خاطر اعمالشان در اسکاتلند محاکمه کند، تنها دادگاه‌های اسکاتلند می‌توانستند چنین کاری انجام دهند و احکام آن‌ها مطابق قانون اسکاتلند صادر می‌شدند. او اعتقاد داشت که معاینهٔ جسمی پل نادرست بود و تردید داشت که پلیس، پرونده‌ای به اندازهٔ کافی محکم ساخته است تا ثابت کند اعمال همجنس‌گرایانه انجام شده است. وی گفت تردیدی نیست که برخی از متهمان، با لباس زنانه در انظار عمومی ظاهر شده‌اند و بهتر است با وضع قوانینی تازه در آینده، چنین اهانت‌هایی به عفت عمومی «با دو یا سه ماه حبس با اعمال شاقه مواجه شوند و به‌نظرم در صورت تکرارِ جرم نیز، افزودن اندکی تنبیه بدنیِ بی‌خطر، نه تنها در چنین مواردی، بلکه در صورتِ ارتکابِ هرگونه هتکِ حرمت به عفتِ عمومی، مؤثر و عبرت‌آموز خواهد بود».
پس از گفتگو به مدت پنجاه و سه دقیقه، هیئت منصفه هر چهار مرد را بی‌گناه دانست. در اعلام این خبر، بولتون از حال رفت؛ هواداران برایش دست زدند، هلهله و گریه کردند و آفرین گفتند. کاپلان می‌گوید که این پرونده «پر از مسائلی بود که به زیر سؤال برده شدند، مانند جنسیت، گرایش جنسی، طبقهٔ اجتماعی و فرهنگ شهروندی».
در ۶ ژوئن ۱۸۷۱، آخرین مسئلهٔ باقی‌مانده از پروندهٔ دادگاه به پایان رسید. بولتون و پارک یک اتهام باقی‌مانده داشتند: حضور در ملأ عام با لباس‌های زنانه، که «توهین به اخلاق و عفت عمومی» بود. آنان با کوبرن در دفتر کارش ملاقات کردند، جایی که آنان از دادخواست‌هایشان بنا بر بی‌گناهی دست کشیدند و پذیرفتند که هرکدام به مدت دو سال، ملتزم به پرداخت مبلغ ۵۰۰ گینی بشوند.