اما گلدمن
آثار > مجموعه‌های ویرایش‌شده

امای سرخ صحبت می‌کند: نوشته‌ها و سخنرانی‌های گلچین. نیویورک: خانه راندوم، ۱۹۷۲.شابک ‎۰-۳۹۴-۴۷۰۹۵-۸
اما گلدمن: تاریخچهٔ مستند سال‌های آمریکا، جلد ۱ - ساخته شده برای آمریکا، ۱۸۹۰–۱۹۰۱. برکلی: انتشارات دانشگاه کالیفرنیا، ۲۰۰۳.شابک ‎۰-۵۲۰-۰۸۶۷۰-۸
اما گلدمن: تاریخچهٔ مستند سال‌های آمریکا، جلد ۲ - ایجاد آزادی بیان، ۱۹۰۲–۱۹۰۹. برکلی: انتشارات دانشگاه کالیفرنیا، ۲۰۰۴.شابک ‎۰-۵۲۰-۲۲۵۶۹-۴
اما گلدمن: تاریخچهٔ مستند سال‌های آمریکا، جلد ۳ - نور و سایه‌ها، ۱۹۱۰–۱۹۱۶. استنفورد: انتشارات دانشگاه استنفورد، ۲۰۱۲.شابک ‎۰−۸۰۴۷−۷۸۵۴-X
خانواده اما گلدمن در سال ۱۸۸۲ در سن پترزبورگ روسیه. از چپ به راست: اما ایستاده، هلنا نشسته، موریس در آغوش هلنا، توبه، هرمان و آبراهام.
اما گلدمن در سال ۱۸۸۶
گلدمن از یک رابطه ده ساله با معشوقش الکساندر برکمن لذت می‌برد. عکس ح. ۱۹۱۷–۱۹۱۹.
گلدمن و برکمن معتقد بودند که ترور انتقام‌جویانهٔ مدیر شرکت فولاد کارنگی، هنری کلی فریک (در تصویر) «باعث ایجاد وحشت در روح طبقهٔ او خواهد شد» و «آموزه‌های آنارشیسم را پیش‌روی جهان قرار می‌دهد».
گلدمن در سال ۱۹۱۶ و در میان کارگران بی‌کار در یونیون اسکوئر، نیویورک. او می‌خواهد به جای وابستگی به امور خیریه یا کمک‌های دولتی، کارگران اقدام مستقیم کنند.
لئون چولگوش اصرار داشت که گلدمن از برنامهٔ ترور رئیس‌جمهور ایالات متحده، ویلیام مک‌کینلی دست نداشته؛ اما وی دستگیر و به مدت دو هفته در بازداشت بود.
تبلیغاتی که در روزنامه شیکاگو دیلی تریبون، ۸ سپتامبر ۱۹۰۱ منتشر شد که اما گلدمن را به دلیل الهام‌بخشی به لئون چولگوش، در ترور رئیس‌جمهور ویلیام مک‌کینلی مقصر دانست.
عکسی که پس از بازداشت گلدمن در قضایای ترور مک‌کینلی، در سال ۱۹۰۱، گرفته شد تا در پرونده‌اش درج شود.
مجلهٔ مادر زمین گلدمن، به خانه‌ای برای فعالان رادیکال و آزاداندیشان ادبی سراسر ایالات متحده تبدیل شد.
نقش از گلدمن در سال ۱۹۰۸، طراحی شده توسط مارگریت مارتین
اما گلدمن در حال سخنرانی در نیویورک، ۱۹۱۶.
گلدمن در یک تراموای شهری در سال ۱۹۱۷، شاید هنگام اعتصاب یا تظاهرات.
عکس اما گلدمن در تبعید، ۱۹۱۹.
در این تصویر اما گلدمن در مراسم تشییع جنازه پتر کروپوتکین نطق می‌کند. در مقابل گلدمن رفیق او، الکساندر برکمن، ایستاده‌است. مراسم خاکسپاری کروپوتکین آخرین تظاهرات بزرگ آنارشیست‌ها در مسکو بود که در آن ده‌ها هزار نفر برای ادای احترام درگذشته، به خیابان‌ها ریختند.
تجربیات گلدمن در روسیه شوروی منجر به نوشتن کتابی از او با عنوان ناامیدی من در روسیه شد.
اعدام آنارشیست‌های ایتالیایی، نیکولا ساکو و بارتولومئو وانزتی (راست به چپ)، در سال ۱۹۲۷، برای گلدمن نگران‌کننده بود و پس از آن، تنها در کانادا زندگی می‌کرد.
گلدمن بولتن انگلیسی‌زبان سازمان‌های آنارکو-سندیکالیست کنفدراسیون ملی کار (CNT) و فدراسیون آنارکیستا ایبریکا (FAI) را در طول جنگ داخلی اسپانیا ویرایش می‌کرد.
قبر گلدمن در گورستان خانهٔ جنگلی در ایلینوی. او در نزدیکی آنارشیست‌های اعدام شده در ماجرای های‌مارکت دفن شده. تاریخ‌های روی سنگ‌قبر نادرستند.
تصویری از اما گلدمن در کنار لیلا خالد، فیدل کاسترو، چگوارا و هوگو چاوز، بر روی یک مورال در شهر ارنانی، باسک، اسپانیا.
اما گلدمن به پرشور بودن سخنرانی‌هایش شهره بود.
آنارکو-فمینیست‌ها در اعتراض به ضد جهانی‌سازی از گفتاوردهای اما گلدمن روی بنرهایشان استفاده می‌کنند.
تصویر گلدمن غالباً همراه با یک عبارت محبوب از ایده‌های اوست: «اگر من نمی‌توانم برقصم، نمی‌خواهم در انقلاب تو باشم» و این بر روی دیوارها، لباس‌ها، برچسب‌ها و پوسترهای بی‌شماری، به عنوان نماد آزادی به کار گرفته شده.
یک گرافیتی از گلدمن در مونترال، کانادا.
تصویری از گلدمن در حال مطالعه، دههٔ ۱۹۱۰.