stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
هورهیل، نیوهمپشایر

مکان
| Haverhill, New Hampshire | Haverhill, New Hampshire |
| --- | --- |
شهرک: شهرک
Haverhill municipal offices: Haverhill municipal offices
  مهر:   مهر
موقعیت در شهرستان گرافتن، نیوهمپشایر، ایالت نیوهمپشایر: موقعیت در شهرستان گرافتن، نیوهمپشایر، ایالت نیوهمپشایر
مختصات: ۴۴°۰۲′۰۳″ شمالی ۷۲°۰۳′۵۰″ غربی﻿ / ﻿۴۴٫۰۳۴۱۷°شمالی ۷۲٫۰۶۳۸۹°غربی﻿ / 44.03417; -72.06389: مختصات: ۴۴°۰۲′۰۳″ شمالی ۷۲°۰۳′۵۰″ غربی﻿ / ﻿۴۴٫۰۳۴۱۷°شمالی ۷۲٫۰۶۳۸۹°غربی﻿ / 44.03417; -72.06389
ایالت: نیوهمپشایر
شهرستان: گرافتن
شرکت شهردار: ۱۷۶۳
حکومت: حکومت
 • Board of Selectmen: وین فورتیر, Chair توماس فریال لین ویلر رابرت رَدِبش ریک لد
 • مدیریت شهری: گلن ای. اینگلیش
مساحت: مساحت
 • کل: ۵۲٫۱ مایل مربع (۱۳۵٫۰ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۵۱٫۰ مایل مربع (۱۳۲٫۱ کیلومتر مربع)
 • آب: ۱٫۱ مایل مربع (۲٫۹ کیلومتر مربع)  ۲٫۱۵٪
ارتفاع: ۶۴۰ فوت (۱۹۵ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۴۶۹۷
 • تراکم: ۹۰/مایل مربع (۳۵/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: ۰۳۷۶۵, ۰۳۷۷۴
کد منطقه: 603
FIPS code: ۳۳-۳۴۸۲۰
GNIS feature ID: ۰۸۷۳۶۲۱
وبگاه: www.haverhill-nh.com
هورهیل، نیوهمپشایر (به انگلیسی: Haverhill, New Hampshire) یک شهرک در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان گرافتن، نیوهمپشایر واقع شده‌است.
خصوصیات

هورهیل ۱۳۵٫۰ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۶۹۷ نفر جمعیت دارد و ۱۹۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
هودمزوواشارهی

مکان در 23x15px|border |alt=|link= مجارستان
| هودمزوواشارهی Hódmezővásárhely | هودمزوواشارهی Hódmezővásárhely |
| --- | --- |
شهر: شهر
  پرچمنشان:   پرچمنشان
هودمزوواشارهی: هودمزوواشارهی
مختصات: ۴۶°۲۵′۴۹″شمالی ۲۰°۱۹′۰۸″شرقی﻿ / ﻿۴۶٫۴۳۰۳۹°شمالی ۲۰٫۳۱۸۸۱°شرقی﻿ / 46.43039; 20.31881: مختصات: ۴۶°۲۵′۴۹″شمالی ۲۰°۱۹′۰۸″شرقی﻿ / ﻿۴۶٫۴۳۰۳۹°شمالی ۲۰٫۳۱۸۸۱°شرقی﻿ / 46.43039; 20.31881
استان: چونگراد-چاناد
مساحت: مساحت
 • کل: ۴۸۳٫۲۲ کیلومتر مربع (۱۸۶٫۵۷ مایل مربع)
جمعیت: جمعیت
 • کل: ۴۷٬۰۱۹
 • تراکم: ۹۷/کیلومتر مربع (۲۵۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۱+ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۲+ (CEST)
کد پستی: ۶۸۰۰
کد منطقه: ۶۲
هودمزوواشارهی (به مجاری: Hódmezővásárhely) در چونگراد-چاناد در کشور مجارستان واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۴۷٫۴۸۵ نفر  است.
شهرهای خواهر خوانده

| 0 | 1 |
| --- | --- |
  بایا، باچ-کیش‌کون   ویدین، بلغارستان   آراد، رومانی   بایا ماره، رومانی   هارلمرمیر، هلند   هشینگن، آلمان   کلمه، لتونی، لیتوانی:   Senta، صربستان   Sokobanja،صربستان   Solotvyno، اوکرائین   Tamar، اسرائیل   ولوری، فرانسه   Zgierz، لهستان
خنرال پیکو

مکان در 23x15px|border |alt=|link= آرژانتین
| General Pico | General Pico |
| --- | --- |
Street of General Pico: Street of General Pico
Location in استان لا پامپا: Location in استان لا پامپا
استان: استان لا پامپا
بنیان‌گذاری: 11 November 1905
حکومت: حکومت
 • Intendant: Jorge Tévez (PJ)
ارتفاع: ۱۴۳ متر (۴۶۹ فوت)
جمعیت (2001): جمعیت (2001)
 • کل: ۵۳٬۳۵۲
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۳ (OAT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۲ (OAT)
کد پستی: L6360
کد منطقه: 2302
وبگاه: www.generalpico.gov.ar
خنرال پیکو (به اسپانیایی: General Pico) شهری در کشور آرژانتین، استان لا پامپا است که در سال ۲۰۰۹ میلادی، حدود ۵۲٬۴۷۵ نفر جمعیت داشته است.
مایعات بدن

محفظه مایع درون‌سلولی و برون‌سلولی. محفظه مایع برون‌سلولی بیشتر به دو بخش مایع بینابینی و مایع داخل عروقی تقسیم می‌شود.
مایعات بدن، مایعات موجود در بدن یک ارگانیسم هستند. در مردان بالغ سالم و لاغر، کل آب بدن حدود ۶۰٪ (۶۰–۶۷٪) از کل وزن بدن است؛ این مقدار معمولاً در زنان کمی کمتر است (۵۲٪–۵۵٪). درصد دقیق مایعات نسبت به وزن بدن به‌طور معکوس نسبت به درصد چربی بدن است. به عنوان مثال، یک مرد لاغر ۷۰ کیلوگرمی (۱۵۰ پوند) حدود ۴۲ (۴۲–۴۷) لیتر آب در بدن خود دارد.
کل آب بدن به محفظه‌های مایعی تقسیم‌بندی می‌شود، که بین محفظه مایع درون‌سلولی (که به آن فضای درون سلولی نیز گفته می‌شود) و محفظه مایع برون‌سلولی در یک نسبت دو به یک تقسیم می‌شود: ۲۸ (۲۸–۳۲) لیتر درون سلول‌ها و ۱۴ (۱۴–۱۵) لیتر بیرون سلول‌ها است.
محفظه مایع برون‌سلولی به حجم مایع بین بافتی – مایع خارج از هر دو سلول و رگ‌های خونی – و حجم مایع درون‌رگی (که به آن حجم وریدی و حجم پلاسمای خون نیز گفته می‌شود) تقسیم می‌شود. این تقسیم‌بندی به نسبت سه به یک است: حجم مایع بین بافتی حدود ۱۲ لیتر است و حجم رگی حدود ۴ لیتر می‌باشد.
محفظه مایع بین بافتی به محفظه مایع لنفاوی – حدود ۲٫۳ یا ۸ (۶–۱۰) لیتر – و محفظه مایع ترانس‌سلولی (یک سوم باقی‌مانده، یا حدود ۴ لیتر) تقسیم می‌شود.
حجم رگی به حجم سیاهرگی و حجم سرخرگی تقسیم می‌شود؛ و حجم سرخرگی دارای یک زیرمحفظه مفهومی مفید اما غیرقابل اندازه‌گیری به نام حجم خون سرخرگی مؤثر است.
مایعات برون‌سلولی

به مجموعه تمام مایعات بیرون از سلول‌ها، مایعات برون‌سلولی می‌گویند. مجموع این مایعات حدود ۲۰ درصد از وزن بدن را تشکیل می‌دهد. دو بخش عمدهٔ مایع خارج سلولی عبارتند از مایع میان بافتی که حدود سه چهارم مایع خارج سلولی را تشکیل می‌دهد و پلاسما که حدود یک چهارم مایع خارج سلولی را تشکیل می‌دهد. پلاسما همان قسمت غیر سلولی خون است که همواره از طریق منافذ غشای مویرگ‌ها با مایع میان بافتی در ارتباط می‌باشد. نفوذپذیری این منافذ تقریباً نسبت به تمام مواد محلول در مایع خارج سلولی به جز پروتئین‌ها زیاد است؛ بنابراین مایعات خارج سلولی پیوسته در حال اختلاط هستند به طوری که ترکیب پلاسما و مایعات میان بافتی تقریباً یکسان است جز پروتئین‌ها که غلظت آنها در پلاسما بیشتر است.
مایعات درون‌سلولی (ISF)

حدود ۲۸ لیتر از ۴۲ لیتر مایع بدن درون ۱۰۰ تریلیون سلول آن قرار دارد و به کل آن مایعات درون‌سلولی می‌گویند؛ لذا مایع داخل سلولی حدود ۴۰ درصد از وزن بدن یک مرد متوسط را تشکیل می‌دهد. ترکیب اجزای مختلف درون هر سلول مخصوص همان سلول است اما غلظت این مواد در سلول‌های مختلف شبیه هم است. مایع داخل سلولی به وسیلهٔ غشای سلولی از مایع خارج سلولی جدا شده‌است. این غشا نسبت به آب بسیار نفوذپذیر و نسبت به اکثر الکترولیت‌های بدن نفوذ ناپذیر است. مایع داخل سلولی برخلاف مایع خارج سلولی حاوی تنها مقدار کمی یون سدیم و کلر است و تقریباً فاقد یون کلسیم می‌باشد. در عوض این مایع حاوی مقادیر زیادی یون پتاسیم و فسفات به همراه مقادیر متوسط یونهای منیزیم و سولفات است که غلظت تمام آنها در مایع خارج سلولی کم است. ضمناً سلول‌ها حاوی مقادیر زیادی پروتئین هستند یعنی تقریباً ۴ برابر پروتئین پلاسما.
اختلالات بالینی تنظیم حجم مایعات

غالباً غلظت سدیم پلاسما اولین سنجشی است که پزشک می‌تواند به آسانی برای ارزیابی وضعیت مایعات بیمار انجام دهد. معمولاً اسمولاریته پلاسما را اندازه‌گیری نمی‌کنند اما باتوجه به این که سدیم و آنیون‌های همراه آن (عمدتاً کلر) بیش از ۹۰ درصد از مواد حل شدنی مایع خارج سلولی را تشکیل می‌دهند، در بسیاری از شرایط می‌توان غلظت سدیم پلاسما را معرف قابل قبولی از اسمولاریتهٔ پلاسما در نظر گرفت. اگر غلظت سدیم پلاسما کمتر از حد طبیعی (کمتر از حدود 142 mEq/lit) باشد می‌گویند فرد دچار هیپوناترمی است. همچنین اگر غلظت سدیم پلاسما به بیشتر از حد طبیعی برسد فرد دچار هایپرناترمی است.
باد شونبورن

مکان
| باد شونبورن  | باد شونبورن  |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
ایالت: بادن-وورتمبرگ
منطقه اداری: Karlsruhe
ناحیه: Karlsruhe
حکومت: حکومت
 • شهردار: Rolf Müller
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۴٫۰۹ کیلومتر مربع (۹٫۳۰ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۲۲ متر (۴۰۰ فوت)
جمعیت (۲۰۰۷-۱۲-۳۱): جمعیت (۲۰۰۷-۱۲-۳۱)
 • کل: ۱۲۳۵۸
 • تراکم: ۵۱۰/کیلومتر مربع (۱۳۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: ۷۶۶۶۹
کدهای شماره‌گیری: ۰۷۲۵۳
پلاک خودرو: KA
وبگاه: www.bad-schoenborn.de
باد شونبورن (به آلمانی: Bad Schönborn) یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در کارلسروهه واقع شده‌است. باد شونبورن ۱۲٬۳۵۸ نفر جمعیت دارد.
خواهرخوانده

شهرهای نیدربرون-ل-بن و کیشکونمایشا خواهرخوانده‌های باد شونبورن هستند.
خضرگوران علیا

village در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| خضرگوران علیا خضرگوران علیا | خضرگوران علیا خضرگوران علیا |
| --- | --- |
village: village
استان‌های ایران: استان آذربایجان شرقی
شهرستان‌های ایران: شهرستان چاراویماق
بخش (تقسیمات کشوری): بخش شادیان
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان چاراویماق جنوب شرقی
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۴۷
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
خضرگوران علیا یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان چاراویماق جنوب شرقی بخش شادیان شهرستان چاراویماق واقع شده‌است.این روستا ۴۷ نفر جمعیت دارد.
گروه‌های قومی گیلان

استان گیلان دارای هویت قومی مشخص است. از دیرباز همزیستی اقوام مختلف در کنار یکدیگر، زمینه‌ساز محیط و شرایطی مناسب برای به اشتراک‌گذاری فرهنگ و آیین‌های آنان بوده و در نتیجه ایجاد چنین بستری، امکان پالایش و ویرایش فرهنگ و سنن آن‌ها و به مرور زمان موجبات رشد و پیشرفت آن‌ها میسر شده‌است و در این میان این استان با وجود اینکه یکی از کوچکترین استان‌های ایران به‌شمار می‌رود اما از لحاظ فرهنگی در جایگاه بسیار ممتازی در کشور قرار دارد. گروه‌های قومی اصلی آن متعلق به شاخه شمال غربی گروه زبان‌های ایرانیند.
گروه‌های قومی اصلی آن متعلق به شاخه شمال غربی گروه زبان‌های ایرانیند. اکثریتشان گیلک است که در جلگه مرکزی، حاشیه ساحلی شرقی و ارتفاعات جنوب غربی زندگی می‌کند. گیلک‌ها بر اساس تفاوت‌های گویشی و ویژگی‌های اجتماعی فرهنگی به سه گروه تقسیم می‌شوند: گیلک رشتی و لاهیجانی، که به ترتیب در غرب و شرق جلگه زندگی می‌کنند، تفاوت‌های کمی نشان می‌دهند، ولی گیلک گالشی در کوه‌های جنوب شرقی زبان متفاوت و شیوه کشت و دامپروری متفاوتی با گیلک جلگه و تالش‌ها که منطقه‌شان از کوهپایه تا دامنه البرز کشیده شده‌است دارند. گویش تاتی پیرامون رودبار تکلم می‌شود. به تازگی اندک تازه‌واردانی در استان استقرار یافته‌اند: دامداران کرد پرورش‌دهنده بوفالو در جلگه پخش شده‌اند، قبیله کرد عمارلو نامش را به بخش شرق بخش عمارلو (گیلان) یا رودبار داده، بازرگانان و ماهیگیران ترک در ساحل آستارا و کارمندان فارسی ادارات دولتی. نتیجتاً چندزبانگی، قاعدهٔ سرتاسر استان است. هر گروهی ساکن استان با یک یا چند فعالیت تولیدی خاص، مشخص می‌شود. اسامی قومی علاوه بر ریشه‌های سرزمینی، زبانی و فرهنگی به تخصص ویژه شغلی هم اشاره می‌کند. گیله مرد (مرد گیلان) به کشاورزان جلگه اشاره دارد که گیلکی صحبت می‌کنند، در حالی که گالش، تولیدکننده کوه‌نشین در شرق استان، گویشی به نام گالشی را استفاده می‌کند. اسم قومی عموماً ابعاد فرهنگی و حرفه‌ای را ترکیب می‌کند. برای بسیاری از گیلکان خصوصاً شهرنشینان مرکز و غرب، یک تالش یک دامپرور است، گرچه تالش همان واژه را در مقابل یک گالش (دامدار)، برای شمالی‌ترین نقطه منطقه، برای یک زارع برنج استفاده می‌کند. جمعیت‌های مختلف که در منطقه همزیستی دارند به بیشتر منابع بومی دسترسی برابری ندارند. به این دلیل اسامی جمعی علاوه بر هویت به موقعیت نسبی در سلسله مراتب اقتصادی اشاره می‌کنند. منابع اصلی منطقه‌ای (برنج و در گذشته ابریشم) امتیاز مردمان جلگه‌نشین گیلک و گاهی تالش هستند.
اقوام باستانی

اقوام مختلفی پیش از میلاد همچون کاسپی‌ها، کادوس‌ها و گیل ها  و آماردها در کرانهٔ دریای کاسپی ساکن بوده‌اند که دانشمندانی چون ریچارد فرای، املی کورت و رودیگر اشمیت آنان را آریایی محسوب کرده‌اند.
گیلک‌ها

یکی از اقوام قدیمی و اصیل گیلان گیلک‌ها است که از بازماندگان قوم گلای هستند که بیشترین جمعیت قومی گیلان را تشکیل می‌دهند.
عمده‌ترین قوم گیلان گیلک است که در جلگه مرکزی، حاشیه ساحلی شرقی و ارتفاعات جنوب غربی زندگی می‌کند. گیلک‌ها بر اساس تفاوت‌های گویشی و ویژگی‌های اجتماعی فرهنگی به سه گروه تقسیم می‌شوند: گیلک رشتی و لاهیجانی، که به ترتیب در غرب و شرق جلگه زندگی می‌کنند، تفاوت‌های کمی نشان می‌دهند، ولی گیلک گالشی در کوه‌های جنوب شرقی زبان متفاوت و شیوه کشت و دامپروری متفاوتی با گیلک جلگه و تالش‌ها که منطقه‌شان از کوهپایه تا دامنه البرز کشیده شده‌است دارند.
هر گروهی ساکن استان با یک یا چند فعالیت تولیدی خاص، مشخص می‌شود. اسامی قومی علاوه بر ریشه‌های سرزمینی، زبانی و فرهنگی به تخصص ویژه شغلی هم اشاره می‌کند. گیله مرد (مرد گیلان) به کشاورزان جلگه اشاره دارد که گیلکی صحبت می‌کنند، در حالی که گالش، تولیدکننده کوه‌نشین در شرق استان، گویشی به نام گالشی را استفاده می‌کند.
گیله مرد (مرد گیلان) به کشاورزان جلگه اشاره دارد در حالی که گالش برای تولیدکننده کوه‌نشین در شرق استان به کار می‌رود. اسم قومی عموماً ابعاد فرهنگی و حرفه‌ای را ترکیب می‌کند. برای بسیاری از گیلکان خصوصاً شهرنشینان مرکز و غرب، یک تالش یک دامپرور است، گرچه تالش همان واژه را در مقابل یک گالش (دامدار)، برای شمالی‌ترین نقطه منطقه، برای یک زارع برنج استفاده می‌کند. گیلکان همچنین بخش‌های اصلی تجارت و مدیریت را در کنترل دارند، حتی اگر برای آخری با کارکنان دولتی اهل مرکز کشور رقابت کنند.
گالش‌ها در مناطق کوهستانی گیلان و غرب مازندران یعنی جنوب استان و در روستاهای رودبار و اطراف کوه درفک در بخش‌های عمارلو، خورگام و از دیلمان سیاهکل تا اشکورات و ییلاقات رودسر و املش تا رامسر در غرب مازندران که به اشکورات شهرت دارد زندگی می‌کنند و به گویش گالشی از زبان گیلکی سخن می‌گویند.
کُردها

شهرستان رودبار و پیرامون (رودبار الموت، شهرستان سیاهکل، شهرستان املش، شهرستان تنکابن و نیز شهر لاهیجان) کانون کُردنشین استان گیلان شمرده می‌شود؛ در نتیجه تیره‌های بزرگ کُردزبان به ویژه عمارلو در سرتاسر این نواحی حضور انبوه دارند.
از کنفدراسیون عمارلو تیره‌های زیر در شهرستان رودبار می‌زیند:
در بخش عمارلو شهرستان رودبار: عمارلو، قبه کرانلو، استاجلو، بیجانلو، بیشانلو، شمخانلو
طوایف سلخوری یکی از طوایف ایل قیاسوند که در روستاهای دشترز، زکابر و زرده کش از توابع بخش عمارلو ساکن هستند که به زبان کردی لکی صحبت می‌کنند.
گل گل سلخوری، اولادی سلخوری، یارکه سلخوری بخشی از این طوایف هستند.
در بخش مرکزی شهرستان رودبار (رحمت آباد): برامکله، حاتمی، پیراصلو، عمارلو
در بخش مرکزی شهرستان رودبار (گلوگاه): بهتویی، ولی یاری، چمشگزک
در بخش رانکوه شهرستان املش: ایل صوفی
در شهر لاهیجان و حومه: خاندان صوفی، و طایفه حبیبی در شهر لاهیجان و طایفه حبیبی در روستای آهندان لاهیجان بخش آزارستانکی زندگی می‌کنند. خانوارهایی از طایفه حبیبی در لنگرود ساکن شده‌اند؛ ایشان نام خانوادگی لاهوری لنگرودی را برگزیده‌اند.
در شهرستان لنگرود طایفه جلالوند به سر می‌برند که ریشه در استان کرمانشاه دارند و پیرو آیین اهل حق هستند.
تالش‌ها

تالش‌ها در غرب استان و بیشتر در شهرستان ماسال، شهرستان رضوانشهر، شهرستان تالش، شهرستان آستارا، شهرستان فومن، و شهرستان شفت ساکن هستند. تالش‌ها دارای قدمت چندهزارساله هستند؛ به باور مورخین آن‌ها از بازماندگان کادوسیان هستند.
آذربایجانی‌ها

در زمینه اقتصاد کلی استان، مشاغل و فعالیت‌های فرعی، به اقلیت‌های مختلفی که یا در دسته‌های ایزوله به‌طور دائمی در استان ساکنند یا بخشی از نیروی کار فصلی مهاجر استان را شکل می‌دهند تخصیص می‌یابد.
در صف اول این گروه‌های اقلیت، از نظر کمی، آذربایجانی‌های منطقه خلخال هستند. آن‌ها به‌طور خاص بیشتر در امور فاقد مهارت بالا در زراعت، بنایی، تجارت دوره‌گردی، و نیز در کار ماهرانه‌تر ماهیگیری در دریا که به مدت طولانی از نظارت گیلکان ساحل‌نشین دور بوده اشتغال دارند. همان‌طور که رابینو و لافونت در ۱۹۱۰ اشاره کرده‌اند، خلخالی‌ها نسل‌هاست که به ترک اقلیم سردشان در زمستان به منظور جستن کار در اقلیم معتدلتر جلگه‌های گیلان و مازندران عادت کرده‌اند. هرساله، بین ۱۵ تا ۲۵ هزار کارگر فصلی مهاجر از هر دو جنس که همه دارایی‌شان را در بقچه‌ای آویزان بر یک چوب حمل می‌کنند، از کوه‌هایشان پایین می‌آیند. بعدتر، در نوروز، در آغاز بهار، خلخالی‌ها ابزارهایشان را زمین می‌گذارند، وسایلشان را می‌بندند و به خانه برمی‌گردند. خلخالی‌ها در طی حضور زمستانی‌شان در جلگه گیلان در مشاغل سخت فیزیکی نظیر تسطیح زمین، شخم زنی، تقویت سد شالیزارها، در برابر سیل، هیزم شکنی و برنج کوبی استخدام می‌شدند؛ ولی با مکانیزه شدن امور کشاورزی نیاز به کارگران روستایی نظیر خلخالی‌ها به شدت کاهش یافته‌است. امروزه بسیاری از آن‌ها در کارگاه‌های ساختمانی و خصوصاً گچکاری استخدام می‌شوند. بقیه فروشندگانی دوره گردند که بعدتر مغازه‌دار شدند. خلخالی‌ها در بخش شرقی استان باید با گالش‌ها، ساکنین بخش‌های دیلمان، کلیشم و حتی طالقان که هر فصل از ارتفاعات به مناطق برنج خیز و به تپه‌های لاهیجان برای چای چینی یا به شرق گیلان برای چیدن پرتقال مهاجرت می‌کنند، رقابت کنند.
تصویری از یک زن گالش
تصویری از یک پیرمرد گالش
خشندرق

village در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| خشندرق خشندرق | خشندرق خشندرق |
| --- | --- |
village: village
استان‌های ایران: استان آذربایجان شرقی
شهرستان‌های ایران: شهرستان بستان‌آباد
بخش (تقسیمات کشوری): بخش تیکمه‌داش
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان اوجان شرقی
جمعیت (2006): جمعیت (2006)
 • کل: ۴۴۰
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
خشندرق یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان اوجان شرقی بخش تیکمه‌داش شهرستان بستان‌آباد (اوجان) واقع شده‌است.این روستا ۴۴۰ نفر جمعیت دارد.
خریل (کلیبر)

village در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| خریل خریل | خریل خریل |
| --- | --- |
village: village
استان‌های ایران: استان آذربایجان شرقی
شهرستان‌های ایران: شهرستان کلیبر
بخش (تقسیمات کشوری): بخش مرکزی شهرستان کلیبر
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان میشه‌پاره
جمعیت (۲۰۲۴): جمعیت (۲۰۲۴)
 • کل: ۱۰۵
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
خریل یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان میشه‌پاره بخش مرکزی شهرستان کلیبر واقع شده‌است.
خواجه‌مرجان

village در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| خواجه‌مرجان خواجه مرجان | خواجه‌مرجان خواجه مرجان |
| --- | --- |
village: village
استان‌های ایران: استان آذربایجان شرقی
شهرستان‌های ایران: شهرستان شبستر
بخش (تقسیمات کشوری): بخش صوفیان
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان چله‌خانه
جمعیت (2006): جمعیت (2006)
 • کل: ۶۳۱
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
خواجه‌مرجان یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان چله‌خانه بخش صوفیان شهرستان شبستر واقع شده‌است.
خواجه‌لر سفلی

village در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| خواجه‌لر سفلی خواجه لرسفلی | خواجه‌لر سفلی خواجه لرسفلی |
| --- | --- |
village: village
استان‌های ایران: استان آذربایجان شرقی
شهرستان‌های ایران: شهرستان چاراویماق
بخش (تقسیمات کشوری): بخش شادیان
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان چاراویماق جنوب شرقی
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۴۸
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
خواجه‌لر سفلی یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان چاراویماق جنوب شرقی بخش شادیان شهرستان چاراویماق واقع شده‌است.این روستا ۴۸ نفر جمعیت دارد.
شهر سبز

| میراث جهانی یونسکو | میراث جهانی یونسکو |
| --- | --- |
مکان: ازبکستان
معیار ثبت: فرهنگی: iii, iv
شمارهٔ ثبت: ۸۸۵
تاریخ ثبت: ۲۰۰۰ (نشست ۲۴ ام)
شَهرِ سَبز (در ازبکی: Shahrisabz/Шахрисабз) یا کِش یکی از شهرهای تاریخی ازبکستان است. نام شهر فارسی است. هسته مرکزی این شهر به دلیل اهمیت تاریخی و فرهنگی در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده‌است.
تیمور گورکانی در ۷۳۶ ه‍.ق / ۱۳۳۵ م در شهر سبز که در آن روزگار کش یا کیش نامیده می‌شد دیده به جهان گشود. نام دیگر این شهر  Nautaca بوده است.
تاریخچه

شهر سبز که پیش‌تر به عنوان کِش یا کیش نیز شناخته می‌شده یکی از قدیمی‌ترین شهرهای آسیای میانه است که ۲٬۷۰۰ سال پیش پایه‌گذاری شده و در دوران مدرن به «شهرِ سبز» تغییر نام داده‌است. این شهر از قرن شش تا چهار پیش از میلاد جزئی از شاهنشاهی هخامنشیان بوده‌است.
بطلیموس یکم سردار اسکندر کبیر شهربانی باختر شاهنشاهی هخامنشی را تصرف کرد و مدعی تاج و تخت ایران شد. اگر چه پیش از او اردشیر پنجم به حکومت هخامنشیان در این ناحیه پایان داده بود. اسکندر در سال ۳۲۸ و ۳۲۷ پیش از میلاد زمستان‌های خود را در این ناحیه گذراند و با همسر خود روشنک نیز در اینجا ملاقات کرد.
از سده چهار تا هشت میلادی کش یکی از نواحی شهری سغد بود و بین سال‌های ۵۶۷ تا ۶۵۸ میلادی مالیات خود را به خاقانات ترک غربی می‌پرداختند. در سال ۷۱۰ میلادی این شهر به وسیلهٔ اعراب فتح شد.
شهر سبز زادگاه تیمور بوده‌است که در ۹ آوریل ۱۳۳۶ میلادی در خانوادهٔ یکی از اربابان کوچک محلی به دنیا آمد. شهرسبز در سال‌های اولیهٔ سلسلهٔ تیموری از حمایت قابل توجهی بهره برد. تیمور از این شهر به عنوان زادگاه خود یاد می‌کرد و در نظر داشت تا مقبرهٔ خود را در این شهر بنا کند، اگر چه در دوران حکومت خود مرکز فعالیت‌ها را به شهر سمرقند منتقل کرده بود.
شهر در زمان سلطهٔ بخاراییان برای خودمختاری جنگید و روس‌ها در سال ۱۸۷۰ به امیر بخارا برای تسخیر شهر کمک کردند.
موقعیت جغرافیایی

این شهر در ۸۰ کیلومتری جنوب سمرقند و در ارتفاع ۶۲۲ متری از سطح دریا قرار دارد. جمعیت شهرسبز در سال ۱۹۹۲، ۵۳٬۰۰۰ نفر بوده‌است.
باقی‌مانده از قصر آق‌سرای.
خطبه سرا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| خطبه سرا | خطبه سرا |
| --- | --- |
استان‌های ایران: استان گیلان
شهرستان‌های ایران: شهرستان طوالش
بخش (تقسیمات کشوری): بخش کرگان‌رود
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان خطبه‌سرا
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۱۵۰۰۰
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
کد منطقه: ۰۱۳۴۴۲۸
دهستان خطبه‌سرا، در بخش کرگان‌رود از توابع شهرستان طوالش، استان گیلان دارای 22 روستا، اولین مدرسه در منطقه شهرستان تالش به صورت رسمی در سال 1302 در خطبه سرا با نام رضوان تاسیس گردیده است که جزء قدیمی ترین مدارس ایران محسوب می شود، پیش از تاسیس مدرسه رضوان مکتخانه در این منطقه فعال بوده است.
این دهستان در 45 کیلومتری شهرستان آستارا و 25 کیلومتری شهرستان تالش واقع شده‌است و شامل چندین روستا میباشد.
بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۰ دارای ۴۰۷۵ خانوار و ۱۴۰۳۸ نفر جمعیت است.
خطبه سرا یکی از قطب های گردشگری استان گیلان است زیرا در این منطقه فاصله کوه پایه با ساحل بسیار کم است.
جاده ییلاقی این دهستان به استان اردبیل یکی از مسیر های استراتژیک و زیبای ایران محسوب می شود.
و همچنین آبشار ریوو و بقعه شامیلرزان ، سواحل زیبا و ییلاقات بکر و کوهستانی و دشت های برزبیل ، آنابلاغی ، موسی چولی و ... از مناطق مهم گردشگری خطبه سرا است که در هر فصل سال میتوان از این مناطق دیدن کرد.
خبر (شهر)

مکان در 23x15px|border |alt=|link= عربستان سعودی
| خبر الخبر | خبر الخبر |
| --- | --- |
شهر: شهر
  پرچممهر:   پرچممهر
استان: استان شرقی
حکومت: حکومت
 • نوع: شهر
 • شهردار: سلیمان الثُنیّان
 • مسؤل نخست: سعود بن نایف بن عبدالعزیز آل سعود
مساحت: مساحت
 • کل: ۷۵۰ کیلومتر مربع (۲۹۰ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۲): جمعیت (۲۰۱۲)
 • کل: ۹۴۱۳۵۸
 • تراکم: ۱۳۰۰/کیلومتر مربع (۳۳۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۳+ (EAT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۳+ (EAT)
کد پستی: ۳۱۹۵۲
پیش‌شماره تلفن: +۹۶۶–۱۳
خُبر شهریست  نفت خیز و در نزدیکی دمام و نزدیکترین شهر عربستان سعودی به کشور بحرین است و در کرانهٔ خلیج فارس واقع است.
شهر خبر از شهرهای خواهر دمام و ظهران می‌باشد. این شهر دارای بندرگاه مهمی است که از آن کالاهای تجارتی به سوی کشور بحرین و سایر کشورهای منطقه برده می‌شود. همچنین شهر خبر دارای بازارهای گوناگون و تجارت کالاهای مختلف است.
آثار تاریخی

در نزدیکی شهر مدرن خبر، آثار شهر قدیمی خبر به چشم می‌خورد. این آثار در ۶ کیلومتری مسجد سعد پسر ابی وقاص واقع شده‌است. همچنین آثار دو چاه آب به نام‌های «برکه الخلفاء» و «برکه أم جعفر» معروف است. این دو چاه دارای آب کمی هستند و آبشان بسیار شیرین است.
جمعیت

جمعیت شهر خبر بیش از ۹۰۰ هزار نفر هستند که از اهل سنت و از شاخه مالکی هستند.
بمب گذاری برجهای خبر

همچنین ببینید: بمب‌گذاری برج‌های خبر
در ۲۵ ژوئن سال ۱۹۹۶ میلادی (۴ تیر ۱۳۷۵ خورشیدی) بر اثر انفجار یک کامیون بمب‌گذاری‌شده در پایگاه نیروهای آمریکایی در شهر خُبَر عربستان، ۱۹ سرباز آمریکایی کشته و حدود ۴۰۰ تن زخمی شدند. در ابتدا اف‌بی‌آی ایران را مسئول این بمب‌گذاری دانست امّا ویلیام پری، وزیر دفاع آمریکا، در زمان بیل کلینتون در سال ۲۰۰۷ اعلام کرد به این نتیجه رسیده‌اند که بمب‌گذاری کار القاعده بوده و نه ایران. وی هم‌چنین از برنامه‌هایی برای حمله به ایران در صورت اثبات دست داشتن ایران در این بمب‌گذاری خبر داد.
لکن در مرداد ۱۳۹۵ عادل الجبیر وزیر خارجه عربستان در اظهاراتی تازه، ایران را مسوول این انفجار معرفی کرد که سرلشکر شریفی از دوبی مسئول فرماندهی این عملیات بوده است.
بالون

یک بالون در هوا.
بالنی به شکل باب‌اسفنجی در حین آماده‌شدن برای پرواز در جشنوارهٔ بالون در شهر لئون، مکزیک.
آماده‌سازی بالن‌ها برای پرواز در روز شیراز
بالن، گونه‌ای هواگرد است که به دلیل شناوری، در جو باقی می‌ماند. بالون با نیروی باد در آسمان به حرکت در می‌آید. بالن با یک کشتی‌هوایی که هواگرد شناوری است که می‌تواند در هوا به گونه‌ای کنترل شده حرکت کند، متفاوت است.
بیش‌از ۲۵۰ سال پیش، اولین انسان «ژان فرانسوا پیلاتر د روزیر» با بالن هوای گرمی که برادران مون‌گلفیه در فرانسه آن را طراحی کرده بودند، پرواز کرد. یک بالن با عرض ۱۶ متر می‌تواند سه نفر را در سبد خود جای دهد. بالون از محفظه، گردنه، مشعل گازی و سبد تشکیل شده‌است.
رکوردهای بالن هوای گرم

دان کامرون و کریستوفر دیوی (انگلیسی) با بالن هوای گرم و گازی خود، زانوسی، به رکورد مسافت دست یافتند. آن‌ها در ۱۹۷۸ بیش از ۳۳۳۹ متر پرواز کردند.
در ۱۹۸۰ جولیان نات (انگلیسی) با رسیدن به ارتفاع ۸/۱۶ کیلومتر به رکورد ارتفاع دست یافت.
رکورد پرواز بدون توقف با بالن متعلق به هلن دو ریگانی و میشل آرنولد (فرانسه) است که در ۱۹۸۴ بیش ۴۰ ساعت بدون توقف پرواز کردند.
ریچارد برانسون (انگلیسی) پرلند سترند (سوئدی) اولین پرواز از روی اقیانوس اطلس را در ۱۹۸۷ انجام دادند.
ریچارد برانسون (انگلیسی) پر لینستراد (سوئدی) اولین پرواز از روی اقیانوس آرام را در سال ۱۹۸۰ انجام دادند.
تاریخچه بالن

در ۱۷۸۳ برادران مون‌گلفیه اولین بالن هوای گرم را که قادر به حمل یک نفر بود را، ساختند. هوای گرم مورد نیاز به وسیلهٔ یک بخاری روی زمین گرم می‌شد. اولین نمونه‌ها اغلب برای مشاهدات نظامی استفاده می‌شد. در ۱۸۴۹، از بالن برای بمباران شهر ونیز در ایتالیا استفاده شد.
ژاک شارل و کمک‌خلبانش برادران رابرت اولین بالن پرشده از هیدروژن را در ۲۷ اوت ۱۷۸۳ به پرواز درآوردند. سپس او و همکارش تا ارتفاع حدود ۵۵۰ متر با بالن سرنشین‌دارشان بالا رفتند؛ که ابتکارشان در استفاده از هیدروژن برای بالا بردن، باعث شد که این نوع بالن به نام شارلی نامیده شود. (همان‌طور که نام برادران مون‌گلفیه برای بالن هوای گرم استفاده شد.