stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
افسردگی سایکوتیک
پاتوفیزیولوژی

چندین سیستم یا محور، مانند عدم تعادل اکسیدان-آنتی‌اکسیدان، اختلال عملکرد میتوکندری، و ژن‌های مرتبط با ریتم شبانه‌روزی (به ویژه ژن‌های حیاتی)، فعل و انفعالات بدنی (به عنوان مثال، تعامل بین HPA و متابولیسم میتوکندری و تعامل متقابل بین استرس اکسیداتیو و التهاب) در پاتوفیزیولوژی کلی اختلالات افسردگی دخیل هستند.
تعدادی ویژگی بیولوژیکی وجود دارد که ممکن است افسردگی سایکوتیک را از افسردگی غیر روان پریشی متمایز کند. مهم‌ترین تفاوت می‌تواند وجود یک ناهنجاری در محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-آدرنال (HPA) باشد. به نظر می‌رسد که محور HPA در افسردگی سایکوتیک به صورت صحیحی تنظیم نمی‌شود، زیرا با آزمایش سرکوب دگزامتازون سطوح بالاتر کورتیزول را به دنبال تجویز دگزامتازون نشان می‌دهد (یعنی سرکوب کورتیزول کمتر). همچنین افراد مبتلا به افسردگی روان پریشانه نسبتِ بطن-مغز بالاتری از افراد مبتلا به افسردگی غیرسایکوتیک و هیپوکامپ کوچک‌تری نسبت به افراد معمول دارند.
اختلال در اتصال ساختاری و عملکردی مغز نقش مهمی در مکانیسم بیماری افسردگی و روان پریشی دارد. نتایج نشان می‌دهد قشر پیش‌پیشانیِ خلفی-جانبی نیم‌کره راست (DLPFC) در تشکیل و غلبه بر هذیان دارای نقش بسزایی است. بیماران افسرده با علائم سایکوتیک کاهش قابل توجهی در اتصال عملکردی (FC) بین هیپوتالاموس و قشر سینگولیت قدامی را در مقایسه با بیماران بدون علائم روان پریشی نشان داده‌اند.
درمان

افسردگی روان پریشانه میزان بهبودی خود به خودی پایینی دارد. در مطالعات اولیه برروی بیماری، نرخ پاسخ دارونما نزدیک به صفر بود، اما مطالعات اخیر نرخ پاسخ به دارونما را تا ۳۰ درصد گزارش می‌کنند. اگرچه رویکردهای شناختی می‌توانند علائم را در بیماران اختلال خلقی با هذیان بهبود بخشند، جدای از اَشکال کمتر پیچیدهٔ افسردگی، پاسخ به روان درمانی به تنهایی ناچیز شناخته شده‌است. روان‌درمانی‌هایی که معمولاً به منظور بهبود شرایط بیماری صورت می‌گیرد شامل فعال سازی رفتاری، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد، و درمان افسردگی مبتنی بر پذیرش و رفتار (ترکیبی از درمان فعال سازی رفتاری و درمان پذیرش و تعهد) هستند؛ با این وجود، درمان‌های جسمی به عنوان پایه اصلی درمان باقی می‌مانند. رویکرد دارویی افسردگی سایکوتیک وابسته به اینکه روان پریشی را به عنوان اختلالی مجزا در نظر گرفته شود یا اختلالی در انتهای طیف افسردگی، تغییر می‌کند. اگر افسردگی بسیار شدید باشد، یک داروی ضد افسردگی با دوز مناسب، به همراه یکی از درمان‌های روانی استاندارد، می‌تواند مؤثر واقع شود.
درمان > دارودرمانی

مطالعات اولیه دارویی برای افسردگی سایکوتیک شامل داروهای ضدافسردگی سه‌حلقه‌ای (TCAs) و داروهای ضدروان پریشی نسل اول (نورولپتیک‌ها) بود. مروری بر مطالعات تصادفی‌سازی شده بین سال‌های ۱۹۶۶ و ۲۰۰۴، که تنها در یکی از آنها از دارونما استفاده می‌شد، نرخ پاسخ به آمی‌تریپتیلین، پرفنازین، یا ترکیبی از آن را به ترتیب ۴۱، ۱۹ و ۷۸ درصد را گزارش کرد. در مطالعه دیگری نرخ پاسخ با آمی‌تریپتیلین به همراه پرفنازین ۸۶ درصد و با آموکساپین، متابولیت داروی ضد روان پریشی لوکساپین، که دارای خواص ضد افسردگی و ضد روان پریشی است، ۸۲ درصد بود. یک مرور سیستماتیک بSه روز شده در ۱۱ نشریه که در مجموع ۹۲۹ بیمار را شامل می‌شد، تأیید کرد که ترکیب یک داروی ضدافسردگی و یک داروی ضد روان پریشی (درمان ترکیبی) نسبت به یک دارو به تنهایی و دارونما، در کاهش علائم افسردگی در افسردگی روان‌پریشانه موثرتر است. یافته‌ها به دلیل تنوع قابل توجه بین مطالعات و همچنین ناهمگنی بیماران و سوگیری اندکِ تحقیقاتی، مورد توجه قرار گرفت. متاآنالیز ۸ مرحله حاد در ۷۶۲ بزرگسال مبتلا به افسردگی سایکوتیک که تا فوریه ۲۰۱۱ انجام شد، نشان داد که درمان ترکیبی به‌طور قابل توجهی نسبت به تک درمانی ضد افسردگی برای اثربخشی بر شدت بیماری، بهتر است، اما این مسئله برای اثر بخشی برای علائم روان‌پریشی یا اضطراب وجود ندارد. همچنین بررسی‌ها نشان داده، فنلزین به عنوان مهارکننده منوآمین اکسیداز (MAOI) نسبت به داروهای ضدافسردگی‌های سه حلقه ای موثرتر نیست. مطالعات داروهای ضد روان پریشی جدیدتر و داروهای ضد افسردگی در افسردگی سایکوتیک عمدتاً شامل نسل دوم آنتی سایکوتیک‌ها و مهارکننده انتخابی بازجذب سروتونین بوده‌است. یک مطالعه چند مرکزی بیمارانی که اکثر آنها علائم روان پریشی همخوان با خلق داشتند به‌طور تصادفی با دارونما، اولانزاپین یا ترکیبی از اولانزاپین و فلوکستین تحت بررسی قرار گرفتند، ترکیب اولانزاپین و فلوکستین به‌طور قابل توجهی موثرتر از دارونما بود (نمرات مقیاس درجه‌بندی افسردگی همیلتون (HDRS) 38.4 در ترکیب دارویی و ۲۰٫۹ در دارونما گزارش شد).
مطالعه دارودرمانی افسردگی سایکوتیک (STOP-PD) که از اولانزاپین و سرترالین برای درمان بیماران استفاده شد، نرخ بهبودی ۴۲٪ برای درمان ترکیبی در مقابل ۲۴٪ با اولانزاپین تک درمانی را نشان داد. هر چند در پایان این مطالعه، ۴۵ درصد از بیماران همچنان علائم روان پریشی را بدون بهبود معنی‌داری تجربه می‌کردند. بر اساس نمرات مقیاس همیلتون، درمان ترکیبی نسبت تک درمان اولانزاپین اثر ضد افسردگی بهتر و اثر ضد روان پریشی یکسانی دارد. مصرف ونلافاکسین به همراه کوئتیاپین نیز بهبود دو برابری نسبت استفاده از ونلافاکسین به تنهایی نشان می‌دهد. به‌طور کلی، درمان‌های ترکیبی نسبت به تک درمان‌ها از اثر بخشی بهتری برای درمان علائم برخوردار است.
اپیدمیولوژی

تعاریف و روش‌های ارزیابی متفاوت سبب تخمین‌های متفاوتی از شیوع افسردگی سایکوتیک شده‌اند. شواهد نشان می‌دهد ۴ نفر از هر ۱۰۰۰ نفر از بزرگسال در جمعیت عمومی و ۱۴ تا ۳۰ نفر از هر ۱۰۰ نفر از افراد بالای ۶۰ سال مبتلا به این اختلال هستند. پنج تا ۲۰ درصد از بیماران سرپایی مبتلا به افسردگی تک قطبی ویژگی‌های روان پریشی را از خود نشان می‌دهند.
در بررسی‌های اجتماعی، ۱۰ تا ۱۹ درصد از بزرگسالانِ مبتلا به افسردگی عمدهٔ اپیزودیک (دوره‌ای)، دارای علائم روان پریشی تشخیص داده شده‌اند، این آمار در بیماران مبتلا به افسردگی عمده مزمن، به‌طور قابل توجهی بیشتر است؛ مطالعات در محیط‌های تخصصی نشان می‌دهد که ویژگی‌های روان پریشی در ۶ الی ۲۵٪ از بیماران مبتلا به افسردگی عمده وجود دارد. همچنین گزارش شده‌است که حدود ۲۵ تا ۴۵ درصد از بیماران بزرگسال مبتلا به افسردگی عمده و ۲۴ تا ۵۳ درصد از بیماران سالمندی که به دلیل افسردگی در بیمارستان بستری شده‌اند، دارای ویژگی‌های روان پریشی هستند. از آنجایی که علائم روان پریشی اغلب در بیماران افسرده، نادیده گرفته می‌شود، شیوع افسردگی روان پریشانه احتمالاً از میزان واقعی آن کمتر محاسبه شده‌است.
در نمونه‌های جامعه، ۹ تا ۳۵٪ از کودکان و ۵ تا ۱۱٪ از نوجوانان تجربه توهم را تأیید می‌کنند، با این حال، تفسیر تجربیات روان پریشانه در بیماران جوان تر دشوار است، زیرا کودکان معمولاً در تشخیص مسائل فانتزی از واقعیت مشکل دارند و این موضوع می‌تواند توضیح دهد که چرا ۷۵ تا ۹۰ درصد از چنین تجربیاتی، در کودکان گذرا هستند. از سوی دیگر، یک مرور سیستماتیک و متاآنالیز ۱۴ مطالعه از ۱۳ جامعهٔ مختلف (از ۲۹۵۱۷ نفر) نشان داد که تجارب روان پریشانه در دوران کودکی سه تا چهار برابر خطر ابتلا به اختلال خلقی یا روان پریشی را در آینده افزایش می‌دهد.
مطالعه ای دگیر بر روی ۲۰۰۰۰ بیمارِ ۱۵ ساله یا بیشتر نشان داد که ۱۸٫۵ درصد از افراد دارای معیارهای افسردگی عمده دوره‌ای ویژگی‌های روان پریشی را از خود نشان می‌دهند. گزارش شده‌است که حدود ۶۰ درصد از کودکانی که به دلیل افسردگی در بیمارستان بستری شده‌اند، علائم روان پریشی دارند. از آنجایی که بسیاری از بیماران جوان‌تر به والدین خود در مورد علائم روان‌پریشی نمی‌گویند، احتمالاً شیوع علائم روان‌پریشی در کودکان و نوجوانان افسرده نیز نسبت به میزان واقعی آن کمتر ارزیابی شده‌است.
تحقیق

اگرچه پیشرفت قابل توجهی در مطالعه اختلالات طیف افسردگی در طول یک دهه گذشته انجام شده‌است، ناهمگونی این بیماری، اثربخشی، درمان و شکاف در ترجمهٔ پزشکی چالش‌های حیاتی هستند که همچنان بر طرف نشده‌اند. معضل اصلی، درک محدود نسبت به علل و پاتوفیزیولوژی افسردگی است، که مانع توسعه و کشف درمان موثرتر برای بهبود این نوع اختلالات می‌شود. مدل‌های حیوانی هنوز نمی‌توانند این اختلالات روانی ناهمگن و پیچیده را به‌طور کامل شبیه‌سازی کنند؛ بنابراین، چگونگی تطبیق مؤثر شاخص‌های اندازه‌گیری شده در حیوانات با شاخص‌های اندازه‌گیری شده در تحقیقات ژنتیکی یا توسعه داروهای ضد افسردگی جدید چالش مهم دیگری است.
بیلی کورگن

| بیلی کورگن | بیلی کورگن |
| --- | --- |
Corgan in 2010: Corgan in 2010
نام هنگام تولد: William Patrick Corgan Jr.
زادهٔ: ۱۷ مارس ۱۹۶۷ ‏(۵۷ سال) Chicago, Illinois, U.S.
پیشه‌ها:  Musician  singer  songwriter  producer  author 
سال‌های فعالیت: 1985–present
همسر: Chris Fabian (ا. ۱۹۹۳–۱۹۹۷)
شریک زندگی: Chloe Mendel (2015–present)
فرزندان: ۲
پیشه موسیقی: پیشه موسیقی
ژانر: Alternative rock
ساز(ها):  Vocals  guitar  piano  bass 
ناشر(ان):  Caroline  Virgin  Reprise  Warner Bros.  BMG 
همکاری‌های مرتبط:  The Smashing Pumpkins  Zwan  The Marked  Spirits in the Sky  Starchildren 
 :  
ویلیام پاتریک کورگن جونیور (انگلیسی: Billy Corgan) (زاده ۱۷ مارس ۱۹۶۷) موسیقی دان و ترانه‌سرای آمریکایی است. او خواننده، ترانه‌سرا اولیه، گیتاریست و تنها عضو دائم اسمشینگ پامپکینز است.
کریس مارکت

| کریس مارکت | کریس مارکت |
| --- | --- |
مارکت در ۲۰۰۸: مارکت در ۲۰۰۸
زادهٔ: ۳ اکتبر ۱۹۸۴ ‏(۴۰ سال) ایالات متحده آمریکا
پیشه: هنرپیشه
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۵–اکنون
خانواده: Sean Marquette (بادر) همسر Nore Jane - Noone
کریس مارکت (انگلیسی: Chris Marquette؛ زادهٔ ۳ اکتبر ۱۹۸۴) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
گزیده فیلمشناسی

از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد.
فردی علیه جیسون (۲۰۰۳)
دختر همسایه (فیلم ۲۰۰۴) (۲۰۰۴)
دوستی معمولی (۲۰۰۵)
آلفا داگ (۲۰۰۶)
تفنگ آمریکایی (۲۰۰۶)
به یاد داشته باشید به خیرگی (۲۰۰۷)
آموزش چارلی بنکس (۲۰۰۷)
نامرئی (فیلم) (۲۰۰۷)
مسابقه تا کوه اسرارآمیز (۲۰۰۹)
پسرهای طرفدار (۲۰۰۹)
تشریفات مذهبی (فیلم ۲۰۱۱) (۲۰۱۱)
بدل (فیلم ۲۰۱۱) (۲۰۱۱)
پخش زنده شنبه شب (۱۹۹۵)
بخش فوریت‌های پزشکی (مجموعه تلویزیونی) (۲۰۰۰)
علف (مجموعه تلویزیونی) (۲۰۱۰)
ذهن‌های جنایتکار (۲۰۱۰)
دکتر هاوس (۲۰۱۱)
هاوایی فایو-زیرو (۲۰۱۲)
سرزمین بد (۲۰۱۴)
اسب‌های شکسته (۲۰۱۵)
شرکت ترس (۲۰۱۶)
لوسیفر (مجموعه تلویزیونی) (۲۰۱۶)
بری (مجموعه تلویزیونی) (۲۰۱۸–۲۰۲۲)
داستان یک پدر

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نویسنده(ها): لایونل دامر
کشور: ایالات متحده
زبان: انگلیسی
ناشر: ویلیام مورو و شرکت
تاریخ نشر: مارس ۱۹۹۴
شمار صفحات: ۲۵۵
شابک: شابک ‎۹۷۸−۰−۶۸۸−۱۲۱۵۶−۳
داستان یک پدر (انگلیسی: A Father's Story) کتابی در سبک شرح حال است که توسط لایونل دامر، پدر قاتل زنجیره‌ای آمریکایی، جفری دامر، نوشته شده است. این کتاب در سال ۱۹۹۴ توسط ویلیام مورو و شرکت منتشر شد.
قشر جزیره‌ای

| Insular cortex | Insular cortex |
| --- | --- |
'قشر جزیره‌ای' با برداشتن اپرکولا ظاهر می‌شود: 'قشر جزیره‌ای' با برداشتن اپرکولا ظاهر می‌شود
مقطع تاجی مغز. 'قشر جزیره‌ای' در بالاراست است.: مقطع تاجی مغز. 'قشر جزیره‌ای' در بالاراست است.
جزئیات: جزئیات
سرخرگ‌ها: مغزی میانی
شناسه‌ها: شناسه‌ها
لاتین: Cortex insularis
MeSH: D000087623
نورونیمز: 111
شناسه  نورولکس: birnlex_1117
TA98: A14.1.09.149  A12.2.07.053
TA2: 5502
FMA: 67329
قشر جزیره‌ای (به انگلیسی: Insular Cortex) یا لبّ جزیره‌ای ناحیه‌ای از شکنج‌های عمیق قشری در دو نیمکره مغز پستانداران است. این قشر درون شیار جانبی قرار دارد که لب گیجگاهی را از لب آهیانه و لب پیشانی جدا می‌کند.
انسولا ساختاری نسبتاً بزرگ در عمق مغز است کهداز دو قسمت جلویی و پشتی تشکیل شده است. اینسولای پشتی، تغییرات در حالت‌های جسمانی مثل تغییرات ضربان قلب، خستگی، درد، برانگیختگی را دریافت می‌کند و اینسولای جلویی احساس‌های ذهنی ناشی از این تغییرات را ارزیابی می‌کند و به صورت هشیار از آن آگاه می‌شود.
اینسولا خطر و عدم اطمینان را نیز پردازش می‌کند. مسئولیت احساس «خود» و تمایز بین من و دیگری از اینسولا ناشی می‌شود و فعالیت قسمت‌های جلویی اینسولا تجریه عاملیت شخصی را نیز افزایش می‌دهد.
گمان می‌رود قشر جزیره‌ای در زمینه آگاهی و همچنین در اعمال متفاوت و مرتبط به هیجانات یا تنظیم هم‌ایستایی بدن فعالیت دارد؛ این اعمال شامل ادراک،کنترل حرکت، خودآگاهی، عملکردشناختی و همچنین تجربه بین فردی می‌باشند که این موارد در روان‌شناسی دخالت دارند.
قشر جزیره‌ای دو بخش دارد:
بخش قدامی که کلان‌تر است
بخش خلفی که خردتر است و از بیش از ۱۲ ناحیه تشکیل و شناخته شده است.
قشر جزیره‌ای نماینگر ادغام شدن تلنسافالون و دیانسفالون بوده و با کنار زدن و باز کردن شیار طرفی به آرامی دیده می‌شود.
عملکرد

قشر جزیره ای قدامی در شبکه مغزی مقیاس بزرگ برجسته سازی نقش دارد و با پردازش و فیلتر سازی اطلاعات از محرک های ورودی، از حواس پرتی جلوگیری میکند. این قسمت اطلاعات حسی، احساسی و ادراکی را یکپارچه می‌کند. در پردازش احساسات، خصوصا حس انزجار نقش به خصوصی ایفا میکند (انزجار فیزیکی به معنی بو یا مزه نفرت انگیز یک غذای فاسد و انزجار ادراکی به معنی انزجار از یک مفهوم نادرست و یا تصویر دیده شده نادرست) انزجار تأثیر شدیدی بر قضاوت اخلاقی دارد و نسبت آن با اخلاق بسیار ابتدایی است.  تصویربرداری های عصبی نشانگر میدهد اینسولا در انزجار فیزیکی، قضاوت اخلاقی و تشخیص نقض هنجار ها دخیل است.
• مهار کردن محرک های نامربوط هنگام انجام کار با فیلتر کردن اطلاعات نامربوط به شرایط، از حواس پرتی جلوگیری میکند.
•افزایش تمرکز روی هدف با برجسته سازی اطلاعات و محرک های مربوط به کار مد نظر در حال انجام
•سازگاری با شرایط متغیر که شامل جابه جایی توجه و تمرکز از یک نقطه به نقطه ی دیگر در صورت تغییر شرایط و اولویت ها می‌شود.
قشر جزیره ای خلفی بر خلاف قسمت قدامی، معمولاً توسط تحریک احشایی فعال نمی‌شود، و به نظر نمی‌رسد تحت تأثیر توجه یا احساسات باشد. پردازش درد، علاوه بر این، نقش اینسولای خلفی  در حول جنبه‌هایی از رویدادهای دردناک جسمی، از جمله شناسایی حسی و رمزگذاری شدت درد، محلی‌سازی خاص درد، و یادگیری و حافظه تجربه بر اساس محرک متمرکز است.
مارجری تیلر گرین

| مارجری گرین | مارجری گرین |
| --- | --- |
گرین در ۲۰۲۱: گرین در ۲۰۲۱
عضو-elect  مجلس نمایندگان ایالات متحده از جورجیا حوزهٔ حوزه انتخابیه چهاردهم جورجیا: عضو-elect  مجلس نمایندگان ایالات متحده از جورجیا حوزهٔ حوزه انتخابیه چهاردهم جورجیا
آغاز به کار ۳ ژانویه ۲۰۲۱: آغاز به کار ۳ ژانویه ۲۰۲۱
جانشین: تام گراوس
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: Marjorie Taylor ۲۷ مهٔ ۱۹۷۴ ‏(۵۰ سال) میلجویل، جورجیا، جورجیا، ایالات متحده
حزب سیاسی: حزب جمهوری‌خواه
همسر(ان): Perry Greene
مارجری تیلر گرین (متولد ۲۷ مه ۱۹۷۴) نماینده کنگره آمریکا، و بیزنسوومن اهل ایالت جورجیا است. او نامزد جمهوریخواه حوزه انتخابیه چهاردهم جورجیا  در انتخابات ۲۰۲۰ بود که در این انتخابات پیروز شد.
رسانه‌های آمریکا او را مدافع و حامی گروه کیوانان معرفی می‌کنند.
هورست ارمانترات

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادروز:  ۱۱ دسامبر ۱۹۵۵ ‏(۶۸ سال)
زادگاه:  آینود
قد:  ۱٫۷۵ متر (۵ فوت ۹ اینچ)
پست:  مدافع
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۰۰۰۰–۱۹۷۵:  SpVgg Einöd
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۷۵–۱۹۷۹ |  FC 08 Homburg |  ۱۳۱ |  (۱۳) |
| ۱۹۷۹–۱۹۸۰ |  باشگاه فوتبال آینتراخت فرانکفورت |  ۱۳ |  (۰) |
| ۱۹۸۰–۱۹۸۵ |  باشگاه فوتبال هرتابرلین |  ۱۷۰ |  (۱۶) |
| ۱۹۸۵–۱۹۸۸ |  FC Homburg |  ۷۰ |  (۳) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۱۹۹۰–۱۹۹۱:  باشگاه فوتبال بلاو-وایس ۹۰ برلین
۱۹۹۱–۱۹۹۶:  SV Meppen
۱۹۹۷–۱۹۹۸:  باشگاه فوتبال آینتراخت فرانکفورت
۲۰۰۰–۲۰۰۱:  باشگاه فوتبال هانوفر ۹۶
۲۰۰۳:  باشگاه فوتبال زاربروکن
۲۰۰۴–۲۰۰۵:  باشگاه فوتبال زاربروکن
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
هورست ارمانترات (انگلیسی: Horst Ehrmantraut؛ زادهٔ ۱۱ دسامبر ۱۹۵۵) بازیکن فوتبال اهل آلمان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آینتراخت فرانکفورت و باشگاه فوتبال هرتابرلین اشاره کرد.
پارک ملی ملکه الیزابت

| پارک ملی ملکه الیزابت | پارک ملی ملکه الیزابت |
| --- | --- |
رده‌بندی آی‌یوسی‌ان: II (پارک ملی): رده‌بندی آی‌یوسی‌ان: II (پارک ملی)
Location of Queen Elizabeth National Park: Location of Queen Elizabeth National Park
مکان:  اوگاندا
نزدیک‌ترین شهر: کاسسه
مختصات: ۰۰°۱۲′ جنوبی ۳۰°۰۰′ شرقی﻿ / ﻿۰٫۲۰۰°جنوبی ۳۰٫۰۰۰°شرقی﻿ / -0.200; 30.000
مساحت: ۱٬۹۷۸ کیلومتر مربع (۷۶۴ مایل مربع)
تاسیس‌شده: ۱۹۵۲
هیئت حاکمه: Ugandan Wildlife Authority
پارک ملی ملکه الیزابت (انگلیسی: Queen Elizabeth National Park) یک پارک ملی در کشور اوگاندا است.
این پارک که در منطقه غربی، اوگاندا قرار دارد در سال ۱۹۵۲ تأسیس شده و دارای ۱٬۹۷۸ کیلومتر مربع وسعت دارد. از مهم‌ترین حیوانات این پارک می‌توان به گاومیش آفریقایی، اسب آبی، تمساح نیل، فیل بیشه آفریقایی، پلنگ آفریقایی، شیر کنگو و شامپانزه اشاره کرد.
نگارخانه

نگاره‌ای از یک شاخ‌چنگی ماده در پارک ملی ملکه الیزابت
نگاره‌ای از یک لک‌لک مردارخوار در پارک ملی ملکه الیزابت
ذخیره‌گاه دولتی جنگل خسرو

جنگل خسرو.

ذخیره‌گاه دولتی جنگل خسرو یا (ارمنی: Խոսրովի պետական արգելոց) جنگل خسرو یک پارک ملی در کشور ارمنستان است. این جنگل توسط خسرو سوم کودک از سلسله اشکانی ارمنستان بنیاد شد.
جنگل خسرو پس از گذشت سال‌ها هنوز پا بر جاست و با ۱۷۰۰ سال قدمت، قدیمی‌ترین جنگل مصنوعی جهان محسوب می‌شود. از سال ۱۹۵۸ این جنگل به منطقه حفاظت شده دولتی تبدیل شد. جنگل خسرو مساحتی بالغ بر ۲۷۰۰۰ هکتار را در بر می‌گیرد و در ارتفاع ۸۵۰ تا ۲۳۰۰ متری در دامنه‌های جنوب غرب کوه‌های گقاما و دامنه‌های کوهستان‌های اورتز، یرانوس، داهناک، ایربتسلر و خسروسار؛ گسترده‌است.
پیشینه

هر چند در سال ۳۳۰ میلادی شاه خسرو در دوران کوتاه حکومت خود به ایجاد جنگلی در نزدیک پایتخت آن زمان ارمنستان اقدام نمود و حیوانات زیادی را جمع‌آوری کرده و در آن پراکند تا شکارگاهی ایجاد شود، اما باید به این حقیقت توجه داشت که به دلیل اقلیم مناسب این منطقه بود که زندگی گیاهی و جانوری در آنجا گسترش و ادامه یافت. در کل شاه خسرو با این که فقط هشت سال (از ۳۳۰ بعد از میلاد مسیح تا ۳۳۸ حکمرانی کرد، اما با دو عمل سازنده‌اش در تاریخ ارمنستان نامدار شد. این دو اقدام شامل ایجاد جنگل خسرو شاه و پایتخت دوین است. وی این پایتخت را ایجاد نمود که ۶۳۰ سال متمادی پایتخت ارمنستان بود و بزرگترین شهر این منطقه بود.
زیست گیاهی و جانوری

در قسمت‌های مرتفع تر پوشش گیاهی به شکل جزیره‌ای می‌باشد و این قسمت‌ها با درختان بلوط و اردج پوشیده شده‌اند. در کل ۱۴۱۵ نوع گیاه در این جنگل وجود دارد. درختان سرسبز سپیدار برگ پهن، درختان بداغ و سمان کوهی و یاسمن‌های زرد قفقازی نمونه‌هایی از انواع گوناگون این گیاهان هستند. در قسمت‌های مرتفع تر نیز پوشش گیاهی استپ کوهی مشاهده می‌شود. این جنگل از نظر تنوع جانوری نیز بسیار غنی می‌باشد و با وجود رسیدگی‌ها و حفاظت‌های زیست‌محیطی این جانوران به دور از خطر انقراض و هر گونه خطر دیگری به ادامه حیات و تولید مثل می‌پردازند. از میان گونه‌های مختلف پرندگان در این جنگل می‌توان به زغن سیاه، کرکس ریش‌دار، کرکس سرسفید، عقاب، کبوتر وحشی و زاغ کبود اشاره کرد.
همچنین پلنگ، خرس قهوه‌ای، گراز، روباه، گرگ، خرگوش، سیاه‌گوش، راسو و گورکن از جانوران این جنگل هستند و خزندگان متعددی مانند مار افعی در آن یافت می‌شود. از سال ۱۹۵۴ گوزن خالدار اوسروس نیز در این منطقه پرورش داده می‌شود. رود پرآب آزاد با نهرها و آبشارهای متعدد در جنگل خسرو روان است. آثار تاریخی نیز در این منطقه وجود دارد. کلیسای گغارد و کلیسای هاووتس تار و قلعه گاکاوابرت و یک پل متعلق به قرون وسطی در این منطقه هستند.
موش کور

برای دیگر کاربردها، موش کور (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| موش کور | موش کور |
| --- | --- |
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پستانداران
فرورده:: جفت‌داران
راسته:: حشره‌خوارسانان
تیره:: کورموش‌ها
طبقه‌بندی: طبقه‌بندی
 دارای ۳ زیرخانواده (Subfamily)، هفت تبار (Tribe) و هفده سرده و گونه (Genus) می‌باشد.:  دارای ۳ زیرخانواده (Subfamily)، هفت تبار (Tribe) و هفده سرده و گونه (Genus) می‌باشد.
موش کور یا در فارسی افغانستان و تاجیکستان کورموش پستانداری از خانوادهٔ Soricomorpha است. موش‌های کور عموماً در زیر زمین لانه می‌کنند، هر چند برخی از گونه‌ها نیمه آبزی هستند. موش کور چشم‌های کوچک یا پوشانده شده دارد و احتمالاً هنوز هم می‌تواند شب را از روز تشخیص دهد اما فرای این کور هستند.
موش کور جانوری است که در اغلب کشورها وجود دارد؛ ولی با این همه نمی‌توان آن را مشاهده کرد؛ زیرا بیشتر زندگی خود را در زیر زمین می‌گذراند. فقط بعضی مواقع در باغ‌ها و مزارع، تپه کوچکی از خاک دیده می‌شود که پشت بام لانه موش کور است و در زیر آن موش کور در تاریکی مطلق زندگی می‌کند. موش کور، حیوان کوچکی است که به ندرت طول آن بلندتر از ۱۵ سانتی‌متر می‌شود.
بدن این جانور از کرک بسیار نرم موشی رنگ پوشیده شده‌است و دم صورتی رنگ آن فقط ۲ یا ۳ سانتی‌متر طول دارد. موش کور گردن ندارد و گوش‌های کوچک آن در زیر کرک پنهان شده‌اند. البته موش کور چشم دارد؛ ولی چشمهایش به اندازه نوک یک سنجاق هستند و با کرک پوشیده شده‌اند. به همین دلیل است که مدت زمان نسبتاً زیادی همه خیال می‌کردند که موش کور واقعاً کور است. در حالی که موش کور بیناست؛ اما ضعیف می‌بیند. ولی هرگز نمی‌توان به آن کور گفت.
اگر کسی یک موش کور را بگیرد و روی زمین قرار دهد، ملاحظه می‌کند، که فوراً به طرف محلی که خاک نرم داشته باشد می‌دود و بلافاصله شروع به کندن می‌کند. موش کور در کندن زمین سرعت و مهارت زیادی دارد؛ زیرا پاهای جلویش خیلی قوی هستند و شکل بیلهای کوچک را دارند. و بالاخره موش کور در مدت فقط چند دقیقه زمین را می‌کند و در آن ناپدید می‌گردد. برای آنکه تجسمی از سرعت موش کور داشته باشید، کافی است که بگوییم این جانور کوچک در طی یک شب می‌تواند ۷۰ متر تونل حفر کند.
لانه موشهای کور، معمولاً به صورت یک تپه دیده می‌شود. در داخل این تپه، دو تونل گرد وجود دارد که یکی بالای دیگری کنده شده‌است و چند تونل عمودی نیز آن‌ها را به هم مربوط می‌سازد تا موش‌های کور بتوانند در تمام جهات حرکت کنند.
مشخصات ظاهری

موش کورها دارای بدنی استوانه ای، گردنی کوتاه، چشم‌ها و گوش‌های خیلی کوچک که معمولاً با خز بدنشان پوشانده شده‌است و مخفی است، پاهای جلویی بزرگ و پرقدرت است و ساختاری شبیه بیل حفاری دارد و دارای پنج انگشت بعلاوهٔ یک شبه انگشت شصت اضافی است، پاهای عقب کوچک‌تر، پوزه بسیار باریک و سوراخ‌های بینی در سطح بالایی پوزه قرار دارند، پوزه و پاها تقریباً بدون مو و به رنگ روشن (تقریباً سفید مایل به صورتی است.
بدن آن‌ها از خز خیلی کوتاه و بسیار نرم مخملی پوشیده شده‌است، خز مخملی نرم به هر جهت راحت می‌خوابد و باعث می‌شود که موش کور به صورت راحت و روان در تونل‌ها به جلو و عقب حرکت کند. رنگ خز آنها به‌طور معمول از قهوه‌ای روشن تا خاکستری تیره یا سیاه روشن است.
مشخصات ظاهری > اندازه و وزن

موش کورها کوچک هستند، در بیشتر گونه‌ها بدن آن‌ها بدون دم حدود ۱۱ تا ۱۶ سانتی‌متر است و وزن شان بین ۷۲ تا ۱۲۸ گرم است.
موش کور آمریکایی(ٰNeurotrichus gibbsii) کوچک‌ترین گونه موش کور است و طول بدنش بدون دم حدود ۱۰ سانتی‌متر است و موش کور روسی (Desmana moschata)بزرگ‌ترین گونه موش کور است و طول آن بدون دم بین ۱۷ تا ۲۰ سانتی‌متر است و وزن آن بین ۴۰۰ تا ۵۲۰ گرم است.
مشخصات ظاهری > طول عمر

طول عمر بیشتر موش کورها کمتر از ۳ سال است، اما می‌توانند تا ۶ سال عمر کنند. شکارچیان اصلی آن‌ها جغدها، روباه‌ها، گربه‌ها، موش‌ها، راسوها، گورکن‌ها و سگ‌ها هستند، بعضی از آن‌ها بر اثر تصادف با خودروها کشته می‌شوند.
و همچنین انسان‌های زیادی آنها را به عنوان آفات کشاورزی از بین می‌برند.
مشخصات ظاهری > تغذیه

موش کورها حشره‌خوار و گوشت‌خوار هستند و گیاه‌خوار نیستند، آنها جانورانی کاملاً زیرزمینی هستند و از جانوران بی‌مهره کوچک که در زیرزمین زندگی می‌کنند مانند کرمهای خاکی، هزارپا، مورچه، حلزون، سوسک و حشرات تغذیه می‌کنند، و ممکن است گاهی موش‌های کوچک را در ورودی سوراخ خود صید کند.
از آنجا که بزاق موش کورها سمی است و می‌تواند کرم‌های خاکی را فلج کند، موش کورها قادرند طعمه‌های هنوز زنده ای که فلج شده‌اند را برای مصرف بعدی در گنجه‌ها و انبارهای غذایی زیرزمینی خود ذخیره کنند. آنها انبارهای غذایی زیرزمینی را فقط برای این منظور می‌سازند. محققان انبارهای زیر زمینی را کشف کرده‌اند که بیش از هزار کرم خاکی در آنها وجود داشت.
بینایی و بویایی

موش کورها دارای چشمان کوچک و پوشیده شده با خز است و بینایی آنان ضعیف است ولی قادر به تشخیص نور از تاریکی هستند.
آنها چون تقریباً تمام عمرشان را در زیرزمین تاریک زندگی می‌کنند و به دلیل خاکی که حاصل از کندن تونل هاست چشمانشان را می‌بندند، پس احتمالاً این ضعف بینایی به دلیل کاهش تدریجی عدم استفاده از چشم است.
موش کورها گوش خارجی ندارند و بینایی بسیار ضعیفی دارند، اما در عوض دارای حس لامسهٔ عالی و حس بویایی فوق‌العاده قوی استریو هستند.
بینایی و بویایی > تولید مثل

اکثر گونه‌های موش کورها منفرد و منزوی هستند، آن‌ها در طول سال فقط یک بار جفت‌گیری می‌کنند و باقی سال در تونل‌هایشان تنها زندگی می‌کنند (اکثر گونه‌ها). در طول فصل جفت‌گیری، نرها برای جستجوی ماده‌ها تونل‌های خود را گسترش می‌دهند. در طول ماه‌های تولید مثل ممکن است که نرها مسافت قابل توجهی (تا نیم مایل) را برای پیدا کردن همسران طی کنند. آنها در تونل‌های موجود حرکت می‌کنند و اگر تونلی در دسترس نباشد، تونل‌های جدیدی را حفر می‌کنند. فصل کوتاه تولید مثل آنها در اوایل بهار است (مارس تا مه) در این مدت تقریباً تمام موش کورهای ماده باردار هستند. بارداری چهار هفته طول می‌کشد. به‌طور معمول نوزادان در اواسط تا اواخر آوریل متولد می‌شوند. به‌طور کلی ماده‌ها سالی یک بار حامله می‌شوند. در هر دوره از بارداری بین دو تا هفت موش کور نوزاد متولد می‌شود، نوزادان به صورت نابینا و بدون مو به دنیا می‌آیند. چشم‌ها در ۲۲ روزگی شروع به باز شدن می‌کنند. نوزادان به سرعت رشد می‌کنند و در ۳۳ روزگی تا ۴۰ روزگی شروع به ترک لانه می‌کنند و برای خودشان مستقل تونل می‌زنند و قلمرو خود را در حدود سی متری محل تولد تشکیل می‌دهند. به‌طور کلی آنها در حدود پنج یا شش هفته پس از تولد کاملاً مستقل می‌شوند و در ده ماهگی به بلوغ جنسی می‌رسند و در اولین بهار تولید مثل می‌کنند.
بینایی و بویایی > خاک

موش کور از زیررده پستانداران جفت‌دار (Eutheria) راسته حشره‌خوارسانان (Insectivora) و خانواده‌ حفاران (Talpidae) از میان پستانداران جانوری خاکزی است. آنها چشم‌هایی تحلیل رفته دارند. 
موش کور با دست و پای نیرومند خود با کندن سوراخ‌های گوناگون و دالان‌های دراز در خاک که گاهی تا ژرفای یک متری پایین می‌رود، مایه بهبود تهویه و زهکشی خاک می‌شود. این جانور در آمیختن نیمرخ خاک و یکنواخت کردن ان کارایی دارند.
خوراک این موش‌ها بیشتر کرم خاکی است. آن‌ها همچنین از لارو حشرات، کنه‌ها، هزارپایان، تنندوها و نرم‌تنان تغذیه می‌کنند و در کاهش افت‌ها بسیار سودمند هستند.
فراوانی موش کور در چمنزارهای همیشه سبز و جنگل‌های پهن برگ با خاکهای آهکی بسیار بالا است. این موش در جنگل‌های سوزنی برگ، تورب زارها و کشتزارها نیز با فراوانی کمتری دیده می‌شوند؛ بنابراین پیامد زندگی و کارکرد آن‌ها در خاک می‌تواند بهم ریختن نیمرخ خاک و یکنواخت کردن ان، افزایش فرسایش خاک یا پوک کردن ان، خوردن جانوران سودمند و زیانمند خاک و همچنین افزایش گونه‌های علفی با ریشه‌های افشان و کاهش گونه‌های درختی در جنگل‌های پهن برگ باشد.