stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کاخ خانان شکی
تاریخچهٔ کاخ

کاخ خانان شکی در سده ۱۸ میلادی بنا شد.
«شاندو رادو» نقشه‌کش مجارستانی در رابطه با تاریخ ساخت کاخ نوشته‌است، که قصر شکی از سوی «حسین خان» در سال ۱۷۶۰م. ساخته و مدتی پس نیز بازسازیهایی روی بنای آن انجام شده‌است؛ ولیکن تاریخ ساخت این کاخ باستانی در دانشنامه‌ها سال‌های ۱۷۹۱ یا ۱۷۹۲ ذکر می‌شود. در دانشنامه آذربایجان شوروی آمده‌است، که کاخ خانان شکی به سفارش «حسین خان مشتاق» در سال‌های ۶۰ قرن ۱۸ میلادی احداث گردید.
در دانشنامه افرون و بروک‌هاوس تاریخ نصب کاخ و دیوارهای قلعه سال ۱۸۶۵ م. ذکر شده‌است. بنابه نشر سال ۱۸۹۰ دانشنامه بریتانیکا، دیوارهای قلعه در سال ۱۸۶۵ م؛ ولی کاخ مدتی بعد از آن تاریخ بنا شده‌است. اما نشر سال ۱۹۱۱ دانشنامهٔ یادشده حاکی از ساخت کاخ در سال ۱۷۹۰ م. می‌باشد. «کونستانتینوف» نیز در اثر خود به نام «نوخا» به این موضوع پرداخته و موید ساخت تاریخ دربار به سال ۱۷۹۰ م. شده‌است.
ولی پژوهاش‌های بعدی نشان داده‌است، که کاخ خانان شکی از سوی معماری به‌نام «هادالی زین‌العابیدین شیرازی» («کونستانتینوف» از وی به‌عنوان «حاج زین‌العابیدین» «و ای.س. سگال» به‌عنوان «حاج زین‌العابدو نام برده‌اند) در سال ۱۷۹۷ بنا گردید.
«میکاییل حسینف» تاریخدان علوم معماری و معمار آذربایجانی در عهد حکومت شوروی بر آذربایجان، بر این عقیده است، که تاریخ ساخت کاخ در میان سال‌های ۱۷۶۲–۱۷۹۷ متحول می‌باشد. وی همچنین مدعی است، که کاخ از سوی «محمدحسن خان»، نتیجهٔ «حاج چلبی خان»، بنیان‌گذار خانات شکی ساخته شد. به گفتهٔ «میکاییل حسینف»، می‌توان مشخصات درخشان متعلق به کاخ‌های قرن ۱۸م. را روی ساختمان کاخ خانان شکی مشاهده نمود.
در دست‌نوشته‌ای بهزبان فارسی به‌نام «مادهٔ تاریخ» که، در سال ۱۹۷۹م. از سوی دانشکدهٔ دستنویسی‌های آکادمی ملی علوم جمهوری آذربایجان گردآوری و منتشر شده‌است، آمده‌است، که امور عملیاتی ساخت کاخ در سال ۱۲۰۴ هجری (سالهای ۱۷۸۹–۱۷۹۰ میلادی) شروع گردید.
(بنابه خط، حدس‌زده می‌شود، که مؤلف این اثر سلمان ممتاز است). بر پایهٔ این دست‌نوشته، این کاخ که، آن روزگار دیوانخانه (دادگاه شهر) بود، در رمضان سال ۱۲۴۰ هجری (ماه‌های آوریل و می سال ۱۸۲۵م) آتش گرفت. «نیکولای برسنوف» گزارشگر روس که در قرن نوزدهم میلادی زندگی نموده‌است، گزارش‌هایی دال بر اینکه این ساختمان در کنار بودن محل اقامت خانان شکی، محل قرارگیری دادگاه شهر نیز بوده، ارائه داده‌است. در برخی منابع نیز آمده‌است، که این کاخ مقر تابستانی خانان بود.
تاریخ بعدی

بر اساس طرح ترسیم شدهٔ قلعه در سال ۱۸۵۳م. بناهای مختلفی که برای خانوادهٔ خان مد نظر گرفته شده بود، در داخل قلعه قرار داشت. علاوه بر مجموعهٔ کاخ، ساختمان‌های خزانه، زندان و کلیسای ارتدکسی که، بعدها در سال ۱۸۲۸م. به مسجد خان تبدیل شد، در داخل قلعه قرار می‌گرفتند.
تصاویر اولیهٔ کاخ تعداد زیادی از افراد معروفی را تحت تأثیر گذاشته‌است. پس الکساندر دوما، «آلکساندر کورنیلوچیو»، «آندری فادایف»، «آرنلد زیسّرمان» کاخ را توصیف نموده و لئو تولستوی، «نیکولای رایویکی»، ایلیا نیکالایویچ برزین، الیزه رکلو و غیره… به تمجید از زیبایی دربار و ارائه اطلاعاتی دربارهٔ آن پرداخته‌اند.
کاخ حانان شکی در عهد حکومت شوروی در آذربایجان امتیاز موزه را کسب کرد.
نیکلای تیخونوف که به سال ۱۹۴۷م. از کاخ بازدید نموده‌است، در خودزیستنامه خود تحت عنوان «راه‌ها- مسیرها» آورده‌است: «نقش‌های مدهوش‌کننده موجود بر دیوار کاخ خوب مورد حفاظت واقع گردیده و حاکی از وجود هنر پیشرفته و ارزیابی شعر و فلسفه در شهر قدیمی «نوخا» (شهر شکی کنونی) می‌باشد».
در ۲۴ اکتبر سال ۲۰۰۱ کاخ خانان به‌همراه بخش باستانی شکی نامزد ثبت نام در میراث جهانی یونسکو شد. ارینا بوکووا، مدیرکل یونسکو هنگام سفر رسمی خود به آذربایجان در در ۱ ماه اوت سال ۲۰۱۰ به شکی نیز رفته و از کاخ خانان دیدن نمود.
در ۴ ماه ژوئیه سال ۲۰۱۲، ۲۵۰-امین سالگرد نصب کاخ خانان با مشارکت سفرای بیش از ۳۰ کشور جهان و سازمان‌های بین‌المللی در جمهوری آذربایجان، دانشمندان، هنرمندان، و نمایندگان مجلس این کشور در شهر شکی جشن گرفته شد.
حفاظت و ترمیم کاخ

فقط ساختمان دو طبقه‌ای کاخ خانان شکی از مجموعه کاخی که، در داخل قلعه ساخته شده‌است، تا به حال باقی مانده‌است.
هرچند که پس از تکمیل امور ساخت و ساز، بنای کاخ چند بار مورد بازسازی و مرمت قرار گرفته‌است، ولی نمای آن دستخوش تغییراتی اساسی نگشته‌است. پس از تصرف خانات شکی بتوسط امپراتوری روسیه، کاخ خانان تابع اداره محلی گردیده و چند بار تحت مرمت واقع شده‌است. بین سال‌های ۱۸۴۸ تا ۱۸۵۱م. بازسازی‌هایی در ساختمان از سوی شاعر «کریم آقا فاتح» نوهٔ «حسین خان مشتاق» انجام گرفت.
از سال ۱۹۵۵ الی ۱۹۶۵ م. بازسازی‌هایی تحت نظارت کامل در کاخ صورت گرفت. دو معمار مستعد آذربایجانی بنام‌های «کمال محمدبیگف» و «نیکولای اوتسین» نیز برای تدوین و تکوین اندازه‌ها و طرح بازسازی به امور مرمت این کار جلب شدند. نقش‌های تهیه شده از سوی «کمال محمدبیگف» و طرح اولیه بازسازی ترسیم شده توسط «نیکولای اوتسین» هنگام ترمیم مورد استفاده گسترده‌ای واقع گردید.
آخرین و کامل‌ترین ترمیم در کاخ با تأمین مالی بانک جهانی از سوی تیم بازسازی شرکت آلمانی «Denkmalpflege Mecklenburg GmbH» در سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ انجام گرفت.
در سال ۲۰۰۲، بازسازی‌هایی در کاخ در چهارچوب پروژهٔ «حفاظت از میراث فرهنگی» انجام شد.
مشخصات معماری کاخ

ساختمان کاخ خانان شکی با طول ۳۱٫۷ متر، عرض ۸٫۵ متر، و ارتفاع ۱۰ متر دو طبقه را داراست. ارتفاع هر طبقه نیز به ۳٫۳۵ متر می‌رسد.
چه از نظر نما و چه به‌لحاظ طرح ساخت، بنای کاخ متقارن است. طبقهٔ دوم به‌طور عمودی طبقهٔ یکم را تکرار می‌کند.
اتاق‌ها به صورت محور تقارن در یک ردیف قرار می‌گیرد. اتاقی شاهنشین در مرکز هر دو طبقه وجود دارد که، احتمال می‌رود روزگاری به عنوان اتاق پذیرایی خانان از مهمانان مورد بهره‌مندی قرار می‌گرفته‌است. اتاق‌های کوچکی در امتداد سالن واقع اند، که بوسیلهٔ راهرویی از سالن جدا شده‌اند. محتملا این اتاق‌ها برای پذیرایی از مهمانان درجهٔ دوم زیر نظر گرفته شده‌اند.
کاخ خانان شکی
نمای داخلی کاخ
علی قوی‌تن

| علی قوی‌تن | علی قوی‌تن |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: علی قوی‌تن درجزی
زادهٔ: ۱ مرداد ۱۳۴۳ درگز
ملیت: ایرانی
پیشه: کارگردان
سال‌های فعالیت: ۱۳۷۰-اکنون
فرزندان: حامد، طلیعه، زهرا
جوایز: سیمرغ بهترین فیلمنامه و فیلم سی و یکمین جشنواره فیلم فجر جایزه بهترین فیلم فستیوال المپیا ۲۰۱۷ یونان از نگاه یونسکو جایزه بهترین فیلم فستیوال داکا ۲۰۱۸ بنگلادش
علی قوی‌تن (زاده ۱ مرداد ۱۳۴۳ - درگز) کارگردان، نویسنده، تهیه‌کننده، تدوین‌گر و طراح لباس و صحنه اهل ایران است.
کارنامه

وی با اجرای تعدادی نمایشنامه و ساخت فیلم‌های کوتاه و مستند پا به عرصه فیلمسازی گذاشت و در سال ۱۳۷۰ با ساخت فیلم سینمایی «عشق من شهر من» وارد سینمای حرفه‌ای شد.
قوی‌تن پس از ساخت ۷ فیلم سینمایی تجاری در ژانرهای مختلف، از سال ۱۳۸۸ سبک نوینی را در پیش گرفت و به سینمای فرهنگی با محوریت کودک و نوجوان روی آورد، و توانست با فیلم‌های «پرواز بادبادکها» و «آفتاب مهتاب زمین» دو سال متوالی در بخش بین‌الملل و سودای سیمرغ سی امین و سی و یکمین جشنواره فیلم فجر حضور داشته و سیمرغ بلورین بهترین فیلمنامه بخش بین‌الملل و سیمرغ بلورین بهترین فیلم فجر را از آن خود نماید. او از سال ۲۰۱۲ تاکنون با فیلم‌هایش در فستیوال‌های بین‌المللی چون جیفونی ایتالیا، گدنیا لهستان، سینه کید هلند، کیکیفه آلمان، قاهره مصر، الیمپیا یونان، بمبئی هند، گوا هند، چنای هند، کرالای هند، داکا بنگلادش، مالتی آرت انگلستان، زلین چک، و غیره حضور پیدا کرد و توانست جایزه بهترین فیلم را از فستیوال داکا۲۰۱۸ و جایزه ویژه هیئت داوران فستیوال الیمپیا یونان و جایزه یونیسف در الیمپیا یونان ۲۰۱۷، را برای فیلم پل سفید از آن خود نماید.
وی از نظر چهره شباهت زیادی با شاعر معاصر سهراب سپهری وجود دارد و پیشنهادهای هم برای بازی در نقش این شاعر بزرگ به وی شده و از جمله در فیلم رؤیای سهراب نقش سهراب سپهری را ایفا کرده‌است.
کارگردان

زندگی و زندگی (۱۴۰۰)
رؤیای سهراب (۱۳۹۷)
پل سفید (۱۳۹۶)
آسمان آبی مادرم (۱۳۹۴)
بازگشت (۱۳۹۲)
آفتاب، مهتاب، زمین (۱۳۹۱)
پرواز بادبادکها (۱۳۹۰)
سنجاقک‌های برکه سبز (۱۳۸۹)
بادهای بهاری (۱۳۸۸)
نسکافه داغ داغ (۱۳۸۴)
سرود تولد (۱۳۸۳)
آدمک‌ها (۱۳۸۰)
تنها (۱۳۷۶)
توطئه (۱۳۷۴)
ضربه طوفان (۱۳۷۲)
عشق من شهر من (۱۳۷۰)
نویسنده

زندگی و زندگی (۱۴۰۰)
رؤیای سهراب (۱۳۹۷)
پل سفید (۱۳۷۴)
آفتاب، مهتاب، زمین (۱۳۹۱)
سنجاقک‌های برکه سبز (۱۳۸۹)
نسکافه داغ داغ (۱۳۸۵)
سرود تولد (۱۳۸۳)
آدمک‌ها (۱۳۸۰)
تنها (۱۳۷۶)
توطئه (۱۳۷۴)
آسمان آبی مادرم (۱۳۷۴)
بازگشت (۱۳۷۴)
پرواز بادبادکها (۱۳۷۴)
بادهای بهاری (۱۳۷۴)
تهیه‌کننده

زندگی و زندگی (۱۴۰۰)
پل سفید (۱۳۷۴)
آسمان آبی مادرم (۱۳۷۴)
بازگشت (۱۳۷۴)
آفتاب مهتاب زمین (۱۳۷۴)
پرواز بادبادکها (۱۳۷۴)
سنجاقک‌های برکه سبز (۱۳۸۹)
بادهای بهاری (۱۳۷۴)
دویدن در میان ابرها (۱۳۸۷)
نسکافه داغ داغ (۱۳۸۵)
آدمکها (۱۳۷۴)
تنها (۱۳۷۶)
تدوین

نسکافه داغ داغ (۱۳۸۵)
سرود تولد (۱۳۸۳)
طراح صحنه و لباس

سرود تولد (۱۳۸۳)
تنها (۱۳۷۶)
زائور بوتایف

زائور بوتایف (به روسی: Заур Ботаев؛ زادهٔ ۶ مهٔ ۱۹۷۹) کشتی‌گیر سابق روسیه‌ای در دستهٔ ۶۶ کیلوگرم کشتی آزاد است. او برندهٔ مدال برنز مسابقات قهرمانی کشتی جهان (۲۰۰۲) و قهرمان مسابقات قهرمانی کشتی اروپا (۲۰۰۲) است. در سال‌های بعد ایربک فارنیف جانشین او در تیم ملی کشتی روسیه شد.
بوتایف ابتدا در ردهٔ جوانان در ۱۹۹۸ قهرمان جهان و دو بار هم در سال‌های ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹ قهرمان اروپا شد. او سهمیهٔ المپیک ۲۰۰۰ سیدنی را برای روسیه در دستهٔ ۶۹ کیلوگرم از مسابقات گزینشی مینسک کسب کرد. او در دستهٔ ۶۶ کیلوگرم مسابقات قهرمانی اروپا ۲۰۰۲ باکو با شکست نیکولای پاسلار بلغارستانی و المان عسگروف از جمهوری آذربایجان قهرمان شد. بوتایف رقیب علیرضا دبیر در نیمه‌نهایی مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۰۲ تهران بود که در رقابتی نزدیک که به جنجال کشیده شد، با نتیجهٔ ۲–۱ شکست خورد و به مدال برنز رسید. در سال‌های پس از آن، او از ایربک فارنیف در فینال مسابقات قهرمانی کشور روسیه شکست خورد و دوبنده تیم ملی روسیه را از دست داد.
پردیس سینمایی زیما مال

| 0 | 1 |
| --- | --- |
مکان: تهران، فلکه اول صادقیه
مالک: گروه سینمایی هنر شهر آفتاب
گرداننده: محسن خباز
گونه: داخل سالنی
گنجایش: سالن ۱ (۱۱۴ نفر) سالن ۲ (۷۱ نفر) سالن ۳ (۹۲ نفر) سالن ۴ (۶۱ نفر)
گشایش: ۱ بهمن ۱۴۰۲
پردیس سینمایی زیما مال یک پردیس سینمایی در شهر تهران، ایران است.
این پردیس که در منطقه صادقیه واقع شده در بهمن ۱۴۰۲ تأسیس شده و دارای ۴ سالن نمایش است.
گرابنشتت

مکان
| گرابنشتت   | گرابنشتت   |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
ایالت: بایرن
منطقه اداری: بایرن علیا
ناحیه: تراونشتاین
حکومت: حکومت
 • شهردار: Georg Schützinger (CSU)
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۷٫۸۱ کیلومتر مربع (۱۴٫۶۰ مایل مربع)
ارتفاع: ۵۲۶ متر (۱۷۲۶ فوت)
جمعیت (2013-12-31): جمعیت (2013-12-31)
 • کل: ۴٬۲۹۸
 • تراکم: ۱۱۰/کیلومتر مربع (۲۹۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: 83355
کدهای شماره‌گیری: 08661
پلاک خودرو: TS
وبگاه: www.grabenstaett.de
گرابنشتت (به آلمانی: Grabenstätt) یک شهر در آلمان است که در بایرن واقع شده‌است.
خصوصیات

گرابنشتت ۳۷٫۸۱ کیلومترمربع مساحت دارد ۵۲۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
یو-یو ما

| یو-یو ما | یو-یو ما |
| --- | --- |
یو-یو ما در سال ۲۰۱۳: یو-یو ما در سال ۲۰۱۳
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۷ اکتبر ۱۹۵۵ ‏(۶۹ سال) پاریس
ژانر: موسیقی کلاسیک
پیشه(ها): موسیقی‌دان، آهنگساز، آموز موسیقی، بشردوستی
ساز(ها): ویولنسل
سال‌های فعالیت: ۱۹۶۱–اکنون
ناشر(ان): سی‌بی‌اس، آرسی‌ای رکوردز، سونی کلاسیکال
همسر(ها): جیل هورنور
همکاری‌های مرتبط: پروژه راه ابریشم، Emanuel Ax
سازهای اصلی: سازهای اصلی
ویولنسل Antonio Stradivari 1712 'Davydov' Domenico Montagnana 1733 'Petunia': ویولنسل Antonio Stradivari 1712 'Davydov' Domenico Montagnana 1733 'Petunia'
وبگاه: yo-yoma.com
یو-یو ما (به انگلیسی: Yo-Yo Ma)، (زادهٔ ۷ اکتبر ۱۹۵۵، پاریس) نوازندهٔ نامی ویولنسل آمریکایی چینی‌تبار است. او را یکی از برترین نوازندگان این ساز در قرن اخیر دانسته‌اند.
او در ۷سالگی برای جان اف. کندی، رئیس‌جمهور وقتِ ایالات متحدهٔ آمریکا، ساز نواخت، در مدرسه جولیارد به تحصیل پرداخت، و در ۱۵سالگی در ارکستر سمفونی دانشگاه هاروارد به‌عنوان نوازندهٔ میهمان شرکت کرد. او نهایتاً از همان دانشگاه هاروارد فارغ‌التحصیل شد.
یو-یو ما از سال ۲۰۰۶ سفیر صلح سازمان ملل در موضوع جوانان است.
او در سال ۲۰۱۷ به خاطر آلبوم Sing Me Home برندهٔ پنجاه و نهمین جایزهٔ موسیقی گرَمی شد.
جوایز

دکترای افتخاری
۲۰۰۵ دانشگاه پرینستون
دکترای افتخاری
۲۰۰۴ دانشگاه آمریکایی بیروت
Avery Fisher Prize
1978
Dan David Prize
2006
Award of Distinction (International Cello Festival)
2007
Grammy Award for Best Chamber Music Performance:
1996 Brahms/Beethoven/Mozart: Clarinet Trios (Sony 57499)
1993 Brahms: Sonatas for Cello & Piano (Sony 48191)
1992 Brahms: Piano Quartets Op. 25, Op. 26) (Sony 45846)
1987 Beethoven: Cello and Piano Sonata No. 4 in C & Variations (CBS 42121)
1986 Brahms: Cello and Piano Sonatas in E Minor Op. 38, and F Op. 99 (RCA 17022)
Grammy Award for Best Instrumental Soloist(s) Performance:
1998 Yo-Yo Ma Premieres - Danielpour, Kirchner, Rouse (Sony Classical 66299)
1995 The New York Album - Works of Albert, Bartók & Bloch (Sony 57961)
1993 Prokofiev: Sinfonia Concertante/Tchaikovsky: Variations on a Rococo Theme (Sony 48382)
1990 Barber: Cello Concerto, Op. 22/Britten: Symphony for Cello and Orchestra, Op. 68 (CBS 44900)
Grammy Award for Best Instrumental Soloist Performance:
1985 Bach: The Unaccompanied Cello Suites (CBS 37867)
Grammy Award for Best Classical Contemporary Composition:
1995 The New York Album, Stephen Albert: Cello Concerto (Sony 57961)
Grammy Award for Best Classical Album:
1998 Yo-Yo Ma Premieres - Danielpour, Kirchner, Rouse (Sony Classical 66299)
Grammy Award for Best Classical Crossover Album:
2004 Obrigado Brazil (Sony 89935)
2001 Appalachian Journey (Sony 66782)
1999 Soul of the Tango - The Music of آستور پیاتزولا (Sony Classical 63122)
Latin Grammy for Best Instrumental Album
2004 Obrigado Brazil (Sony 89935)
Glenn Gould Prize
1999
نگارخانه

اجرای مشترک یویوما (ویولنسل) و کاندولیزا رایس (پیانو) در ۲۰۰۲
اجرا در مجمع جهانی اقتصاد، گردهمایی ۲۰۰۸ داوس
اجرا برای رئیس جمهور آمریکا (رونالد ریگان و نانسی ریگان) در کاخ سفید در ۱۹۸۷
لیونی مایر

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زادروز:  ۲۹ سپتامبر ۱۹۹۲ ‏(۳۲ سال)
زادگاه:  اشتوتگارت، آلمان
قد:  ۱٫۶۳ متر (۵ فوت ۴ اینچ)*
پست:  مدافع
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  بایرن مونیخ
شمارهٔ پیراهن:  ۲۰
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  TV Aldingen
۰۰۰۰–۲۰۰۹:  JSG Remseck
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۰ |  وی اف ال زیندلفینگن |  ۳۱ |  (۹) |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۳ |  اس سی ۰۷ باد نوین‌آر |  ۶۵ |  (۷) |
| ۲۰۱۳– |  بایرن مونیخ |  ۱۰ |  (۰) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۰۸–۲۰۰۹ |  Germany U17 |  ۱۵ |  (۳) |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۱ |  Germany U19 |  ۱۸ |  (۱) |
| ۲۰۱۲ |  Germany U20 |  ۱۲ |  (۳) |
| ۲۰۱۳– |  آلمان |  ۳۰ |  (۳) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۳.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۱:۱۳, ۱ ژوئیه ۲۰۱۵ (UTC):  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۳.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۱:۱۳, ۱ ژوئیه ۲۰۱۵ (UTC)
لیونی مایر آلمانی: Leonie Maier؛ زادهٔ ۲۹ سپتامبر ۱۹۹۲) یک بازیکن زن فوتبال اهل آلمان است. وی هم اکنون برای تیم بایرن مونیخ بازی می‌کند.
پیشهٔ بین‌المللی

او برای تیم ملی فوتبال زنان آلمان بازی می‌کند.
مایر اولین گل بین‌المللی خود را در یک بازی دوستانه مقابل تیم ملی کانادا و در تاریخ ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۳ به ثمر رساند. او این گل را در دقیقهٔ ۵۳ زد که با نتیجهٔ ۰–۱ آلمان این بازی را با برد به پایان رساند.
پیشهٔ بین‌المللی > گل‌های ملی

|  گلهای مایر برای تیم ملی آلمان> # |  گلهای مایر برای تیم ملی آلمان> تاریخ |  گلهای مایر برای تیم ملی آلمان> مکان |  گلهای مایر برای تیم ملی آلمان> حریف |  گلهای مایر برای تیم ملی آلمان> گل |  گلهای مایر برای تیم ملی آلمان> نتیجه |  گلهای مایر برای تیم ملی آلمان> رقابت |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱. | ۱۹ ژوئن ۲۰۱۳ | پادربورن، آلمان |  کانادا | ۱–۰ | ۱–۰ | بازی دوستانه |
| ۲. | ۲۹ژوئن ۲۰۱۳ | مونیخ، آلمان |  ژاپن | ۱–۰ | ۴–۲ | بازی دوستانه |
| ۳. | ۲۶ اکتبر ۲۰۱۳ | کپر، اسلوونی |  اسلوونی | ۲–۰ | ۱۳–۰ | انتخابی جام جهانی ۲۰۱۵ زنان |
منبع:
افتخارات > همراه با تیم آلمان

مسابقات فوتبال زنان زیر ۱۷ سال اروپا :قهرمانی در سال ۲۰۰۹
مسابقات فوتبال زنان زیر ۱۹ سال اروپا :قهرمانی در سال ۲۰۱۱
جام جهانی زیر ۲۰ سال زنان: نایب قهرمان سال ۲۰۱۲
جام ملت‌های اروپا:قهرمانی در سال ۲۰۱۳
کارشناسی ارشد طراحی

کارشناسی ارشد طراحی (به انگلیسی: Master of Design) (.MDes. ،M.Des یا M.Design) یک مدرک دانشگاهی کارشناسی ارشد در زمینه طراحی است که توسط چندین موسسه علمی معتبر در سراسر جهان اعطا می‌شود.
سطح مدرک معادل‌های مختلفی دارد. برخی از این مدارک معادل کارشناسی ارشد هنرهای زیبا و برخی دیگر با مدرک کارشناسی ارشد هنر یا کارشناسی ارشد علوم در رشته‌های جایگزین هستند.
اما غالب این فارغ التحصیلان دارای مدرک مرتبط با کارشناسی طراحی و حدود دو سال مطالعه و تحقیق در طراحی نیاز دارند.
البته مدرک مورد نیاز سازمان نظام مهندسی در ایران مدرک کارشناسی میباشد و اخذ مدارک بالاتر فقط جهت استخدام مفید میباشد ولی برای کار سازمان نظام مهندسی همان مدرک کارشناسی کافی است.
ادامۀ تحصیل کارشناسی در مقطع کارشناسی ارشد

برخی از موسسات اروپایی مدرک کارشناسی ارشد طراحی را در ادامۀ مقطع کارشناسی اعطا می‌کنند؛ ولی مانند تمام مدارک کارشناسی ارشد اروپایی، این مدرک نیز معمولاً نیازمند تحصیلات ۴ ساله با ارایهٔ یک پروژهٔ تحقیقاتی یا پایان‌نامه دارد.
دانشگاه کاونتری، کاونتری، انگلستان؛ در رشته‌های مختلف طراحی صنعتی همچون طراحی حمل‌ونقل و خودرو طی دورۀ ۴ سالۀ تحصیلی، مدرک کارشناسی ارشد را اعطا می‌کند.
دانشگاه لیدز، لیدز، انگلستان؛ مدرک کارشناسی ارشد طراحی را با تخصص در طراحی محصول، طی دورۀ ۴ سالۀ تحصیلی اعطا می‌کند. دانش‌آموزان پس از ۳ سال تحصیل مدرک کارشناسی طراحی دریافت می‌کنند و با ادامۀ تحصیل با گذراندن سال ۴ ام قادر به دریافت مدرک کارشناسی ارشد طراحی خواهند بود.
دانشگاه د مونتفورت، لستر، انگلستان؛ مدرک کارشناسی ارشد طراحی را با تخصص در طراحی محصولات، طی دورۀ ۴ سالۀ تحصیلی اعطا می‌کند. همچنین فرصت تحصیل پاره‌وقت را برای تکمیل تحصیلات در ۷ سال را ارائه می‌دهد. پس از اتمام موفقیت‌آمیز تحصیلات به دانشجویان دانشنامۀ کارشناسی ارشد اعطا می‌شود.
موسسات اعطا کننده در ایران

دانشکدۀ هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران؛ مدرک کارشناسی ارشد طراحی را طی دورۀ ۲ سالۀ تحصیلی در زمینۀ طراحی صنعتی اعطا می‌کند. [پذیرش از طریق کنکور سراسری]
دانشکدۀ معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت، تهران؛ مدرک کارشناسی ارشد طراحی را طی دورۀ ۲ سالۀ تحصیلی در زمینۀ طراحی صنعتی اعطا می‌کند. [پذیرش از طریق کنکور سراسری]
دانشگاه هنر اسلامی تبریز، تبریز؛ مدرک کارشناسی ارشد طراحی را طی دورۀ ۲ سالۀ تحصیلی در زمینۀ طراحی صنعتی اعطا می‌کند. [پذیرش از طریق کنکور سراسری]
دانشگاه هنر تهران، تهران؛ مدرک کارشناسی ارشد طراحی را طی دورۀ ۲ سالۀ تحصیلی در زمینۀ طراحی صنعتی اعطا می‌کند. [پذیرش از طریق کنکور سراسری]
دانشکدۀ هنر و معماری (دانشگاه آزاد تهران)، تهران؛ مدرک کارشناسی ارشد طراحی را طی دورۀ ۲ سالۀ تحصیلی در زمینۀ طراحی صنعتی اعطا می‌کند. [پذیرش از طریق کنکور سراسری]
دانشگاه الزهرا (پذیرش بانوان)، تهران؛ مدرک کارشناسی ارشد طراحی را طی دورۀ ۲ سالۀ تحصیلی در زمینۀ طراحی صنعتی اعطا می‌کند. [پذیرش از طریق کنکور سراسری]
لیبرالیسم در ایران

لیبرالیسم در ایران یا لیبرالیسم ایرانی یک ایدئولوژی سیاسی است که در سده بیستم میلادی شکل گرفت.
لیبرالیسم ایرانی در سال‌های ۱۹۰۰–۱۹۷۹ > جمعیت ترقی‌خواهان ایران

حزب جمعیت ترقی‌خواهان ایران در دوره مشروطیت و در دوره دوم مجلس در سال‌های ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۱، حامی توسعه استان‌های جنوبی ایران بود و دارای اعضایی در مجلس بود که استان‌های جنوبی را نمایندگانی می‌کردند. آنها در زمینه‌هایی مانند ساخت بیمارستان و آموزش زنان فعالیت می‌کردند و زبان فارسی را «زبان رسمی و علمی» ایران می‌دانستند. این حزب لیبرال اسلامی، ملی‌گرا، مشروطه خواه و ضد امپریالیستی بود.
روزنامه این حزب به نام جنوب در تهران چاپ می‌شد و معمولاً از بختیاری‌ها انتقاد می‌کرد و عقیده داشت که دولت ایران اهمیت منطقه خلیج فارس را نمی‌فهمد. این روزنامه از دموکراسی و حقوق مدنی دفاع می‌کرد و مطالبی مانند «سطح پیشرفت هر ملتی در درجه آزادی بیان و مطبوعات آن نمادین است» یا این که انتخابات تنها وسیله برای اعمال حاکمیت مردمی و محافظت از تمامیت ارضی و منافع ملی است را چاپ می‌کرد.
این حزب از نظر تعداد کم و ناچیز بود، اما به برقراری توازن قدرت در مجلس دوم کمک کرد و با حزب اجتماعیون اعتدالیون و حزب اتفاق و ترقی علیه حزب دموکرات متحد شد.
لیبرالیسم ایرانی در سال‌های ۱۹۰۰–۱۹۷۹ > حزب تجدد

طی دهه ۱۹۲۰، حزب سکولار تجدد یا حزب مدرنیته توسط اصلاح طلبان جوان تحصیل کرده در غرب تشکیل شد، این حزب عمدتاً توسط علی اکبر داور، محمد تدین و عبدالحسین تیمورتاش سازماندهی شد و توسط سیاستمداران سابق حزب دموکرات که اعتماد خود را به توده‌ها از دست داده بودند، رهبری می‌شد. برخلاف حزب سوسیالیست که توسط دموکرات‌های سابق رهبری می‌شد و هنوز امید به بسیج طبقات پایین داشتند. بسیاری از پیشکسوتان مشروطه خواه از جمله محمدعلی فروغی، مستوفی الممالک، حسن تقی‌زاده، محمدتقی بهار و ابراهیم حکیمی با این حزب در ارتباط بودند. این حزب همچنین دارای گرایش‌های لیبرالیستی و ملی‌گرایانه بود و از رضاشاه حمایت می‌کرد و با در دست داشتن اکثریت مجلس به او کمک کرد تا شاه جدید ایران شود.
مواضع‌نامه این حزب بر اساس جدایی دین و سیاست، ایجاد یک ارتش قوی، یک سیستم اداری کارآمد، برای پایان دادن به نابسامانی‌های اقتصادی، صنعتی کردن ایران، توسعه سیستم مالیات بر درآمد، امکانات آموزشی برای عموم از جمله زنان، فرصتهای شکوفایی استعدادها و ارتقا زبان فارسی به جای زبانهای محلی.
لیبرالیسم ایرانی در سال‌های ۱۹۰۰–۱۹۷۹ > جبهه ملی ایران

حزب جبهه ملی ایران که در سال ۱۹۴۹ توسط محمد مصدق بنا نهاده شد، قدیمی‌ترین و بزرگترین گروه خواهان دموکراسی در ایران است. اوایل دهه ۱۹۵۰ نقطه عطف این حزب بود. این حزب در اثر اختلاف بین عناصر سکولار و مذهبی در دهه ۱۹۶۰ تجزیه و با گذشت زمان به جناح‌های مختلف تبدیل شد، این حزب به تدریج به سازمان اصلی لیبرال‌های سکولار تبدیل شد و پایبند به لیبرال دموکراسی و سوسیال دموکراسی بود. در بحبوحه انقلاب ایران، این حزب از جایگزینی سلطنت با جمهوری اسلامی حمایت کرد و نماد اصلی گرایش «ملی‌گرایانه» در سال‌های اولیه حکومت پس از انقلاب بود. با وجود حمایت‌های این حزب از انقلاب، در ژوئیه ۱۹۸۱ در داخل ایران ممنوع شد. این حزب اگرچه رسماً غیرقانونی است ولی همچنان در داخل ایران فعال است.
اعضای برجسته حزب عبارتند از محمد مصدق (رهبر حزب در طی سالهای ۱۹۴۹–۱۹۶۰)، الله‌یار صالح (رهبر طی سال‌های ۱۹۶۰–۱۹۶۴)، کریم سنجابی (رهبر طی ۱۹۶۷–۱۹۸۸)، ادیب برومند (رهبر طی سال‌های ۱۹۹۳ تا ۲۰۱۷) و داوود هرمیداس باوند (سخنگوی فعلی).
محمد مصدق از سال ۱۹۵۱ تا سال ۱۹۵۳ نخست‌وزیر ایران بود و سرانجام با کودتای ۲۸ مرداد با کمک آژانس اطلاعات مرکزی ایالات متحده و سرویس اطلاعات مخفی انگلستان سرنگون شد، دولت وی طیف وسیعی از اصلاحات اجتماعی و سیاسی مترقی مانند امنیت اجتماعی و اصلاحات ارضی، از جمله مالیات بر اجاره زمین را انجام داد ولی برجسته‌ترین سیاست دولت وی ملی شدن صنعت نفت ایران بود که از سال ۱۹۱۳ از طریق شرکت نفتایران و انگلیس (بعداً بریتیش پترولیوم و بی‌پی) توسط انگلیس کنترل می‌شد.
بسیاری از ایرانیان مصدق را قهرمان سکولار دموکراسی و مقاومت در برابر سلطه بیگانگان در تاریخ معاصر ایران می‌دانند. مصدق با کودتایی در ۱۹ اوت ۱۹۵۳، که سازمان سیا به درخواست سازمان اطلاعات مخفی بریتانیا سازماندهی و اجرا کرد، سرنگون شد و ژنرال ایرانی فضل‌الله زاهدی را جانشین او کردند. این کودتا در کشورهای غربی با عنوان عملیات آژاکس و در ایران با عنوان کودتای ۲۸ مرداد شناخته می‌شود.
لیبرالیسم ایرانی در سال‌های ۱۹۰۰–۱۹۷۹ > حزب ایران

حزب ایران که در سال ۱۹۴۹ تأسیس شد، ستون فقرات جبهه ملی و سازمان پیشرو ملی‌گرایی ایرانی است. این مؤسسه که بیشتر توسط تکنوکرات‌های تحصیل کرده اروپایی تأسیس شده، خواهان "شکلی ضعیف از سوسیالیسم فرانسه " (یعنی "الگوی خود را حزب سوسیالیست میانه رو فرانسه" می‌داند) است و سوسیال دموکراسی، ناسیونالیسم لیبرال و سکولاریسم را ترویج می‌کند. و سوسیالیسم در این حزب به فابیانیسم شباهت بیشتری دارد تا سوسیالیسم علمی کارل مارکس. تمرکز این حزب بر سوسیالیسم لیبرال و اصول سوسیالیسم دمکراتیک، آن را کاملاً از احزاب چپ‌گرای خالص متمایز ساخته و در بحث حقوق کارگر چندان دخالت نمی‌کند. هسته اصلی حزب ایران اعضای انجمن مهندسان ایران بودند. در انتخابات مجلس شورای ملی (۱۳۲۲)، پنج نفر از رهبران این حزب از جمله رضازاده شفق، غلامعلی فریور، احد الحمید زنگنه، حسین معاون و عبدالله معظمی به مجلس راه یافتند، این حزب به مصدق کمک کرد تا جبهه ملی را تأسیس کند، صنعت نفت را ملی کند و به قدرت برسد. برخی از اعضای حزب در زمان نخست‌وزیری محمد مصدق منصب دولتی داشتند. در دهه ۱۹۵۰، این حزب توسط کریم سنجابی و الله‌یار صالح رهبری می‌شد. این حزب به خاطر اتحاد با حزب توده ایران به دنبال کودتای ۲۸ مرداد در سال ۱۹۵۳ سرکوب و در سال ۱۹۵۷ غیرقانونی اعلام شد. حزب ایران در سال ۱۹۶۰ احیا شد. از فعالیتهای حزب بین سالهای ۱۹۶۴ و اواسط دهه ۱۹۷۰ اطلاعات زیادی در دست نیست به جز برخی جلسات نامنظم و تبادل نظرات. حزب ایران در سال ۱۹۷۷، همراه با جامعه سوسیالیست‌های نهضت ملی ایران و حزب ملت ایران، جبهه ملی ایران را احیا کرد و خواستار بازگشت روح‌الله خمینی به ایران شد. در اوایل سال ۱۹۷۹، دبیرکل وقت حزب، شاپور بختیار به عنوان آخرین نخست‌وزیر توسط شاه منصوب شد و دو عضو حزب ایران را در کابینه خود گنجاند. با این حال حزب پذیرش پست نخست‌وزیری توسط وی را تقبیح و او را اخراج کرد و «خیانتکار» خواند. این حزب پس از سال ۱۹۷۹ نقش مهمی در صحنه سیاسی ایران بازی نکرد و علی‌رغم حمایت از انقلاب اسلامی، خیلی زود ممنوع اعلام شد.
لیبرالیسم ایرانی در سال‌های ۱۹۰۰–۱۹۷۹ > حزب مردم

در دوره پهلوی در ۱۶ مه ۱۹۵۷ (۱۹۵۷-0۵-۱۶) تأسیس شد، حزب مردم یکی از دو حزب اصلی ایران بود. در آن زمان شاه تلاش می‌کرد یک نظام دوحزبی ایجاد کند. ظاهراً حزب مردم در مقابل حزب ایران نوین بود. این حزب در سال ۱۹۷۵ منحل شد تا در حزب تازه تأسیس رستاخیز ادغام شود، حزب رستاخیز تنها حزب قانونی آن زمان بود زیرا حکومت برای ایجاد یک نظام تک‌حزبی تلاش می‌کرد.