آلفونزو ئی. بل جونیور
حرفه سیاسی و خدمات عمومی > کنگره ایالات متحده

بیل در ۱۹۶۰ میلادی به عنوان عضو جمهوری‌خواه در هشتاد و هفتمین دور کنگره ایالات متحده انتخاب گردید، او برای هفت دور بعدی کنگره مجدداً انتخاب شده و از ۳ ژانویه ۱۹۶۱ تا ۳ ژانویه ۱۹۷۷ خدمت نمود.
هنگام حضور در کنگره از یک حوزه انتخابیه گسترده – در آن زمان حوزه ۲۸ام، اما پس از ناحیه‌بندی مجدد حوزه ۲۷ام – نمایندگی می‌کرد، حوزه‌ای که در امتداد ساحل کالیفرنیا از ملیبو گرفته تا شبه‌جزیره پالوس وردس پینینسولا واقع شده و شامل تمامی یا بخش‌های از سنتا مونیکا، پسیفیک پلسیدس، برنت‌وود، بل-ایر و لس آنجلس غربی بود. با وجود اینکه این حوزه که در آن زمان یک دژ مستحکم جمهوری‌خواه پنداشته می‌شد، اما تنها ۴۰ تا ۴۹٪ رأی دهنده جمهوری‌خواه داشت و حمایت دو حزبی برای رسیدن یک نامزد به سمت دولتی حتمی بود.
در جریان حضور در کنگره، بل در سیاست‌های خارجی و دفاعی بیشتر مواضع محافظه‌کارانه داشت – وی در جریان سه دوره ریاست جمهوری از جنگ ویتنام پشتیبانی کرد – اما، در رابطه با مسائل داخلی مانند قوانین باز مسکن و سایر قوانین مرتبط با حقوق مدنی و همچنین مسائل زیست‌محیطی و حفاظت از محیط زیست و سیاست آموزشی و اصلاحات، بل معمولاً مواضع میانه تا لیبرال اتخاذ می‌کرد.
برخی‌ها عضو کنگره ال بیل را یک سیاستمدار محافظه‌کار و برخی‌های دیگر وی را یک میانه‌روی می‌دانستند. مطالعه‌ای که رالف نیدر پیرامون سابقه رأی‌دهی بیل در ۱۹۷۲ میلادی انجام داد، می‌گوید: «به مشکل می‌توان گفت که وی چگونه سیاستمداری است. وی در بیشتر موارد، به‌ویژه قوانین مرتبط با اقتصادی، به سوی محافظه‌کاری گرایش دارد. اما زمانی که صحبت از مسائل مردمی می‌شود، به‌ویژه مسائل مرتبط با جوامع ستمدیده آمریکایی، بیل یک لیبرال است».
این عضو مجلس باری خود را به عنوان یک فرد «میان‌رو» توصیف نموده و اظهار داشت که وی براساس اصول و با در نظر داشت ویژگی‌های یک موضوع رأی خواهد داد، نه مصلحت سیاسی. وی به یک ستون‌نویس روزنامه لس آنجلس تایمز در ۱۹۷۰ میلادی گفت، «یک میانه‌رو باید بیشتر مطالعه کند. یک سیاستمدار راست یا چپ افراطی ضرورت نمی‌بیند تا بیشتر کار یا تفکر کند – چون او می‌داند که از چه چیزی طرفداری می‌کند و مخالف چه چیزی است. یک میانه‌رو باید به‌طور جداگانه روی هر مسئله با در نظر داشت ویژگی‌های آن تصمیم بگیرد».
به عنوان یکی از اعضای برجسته کمیته علوم و ستاره‌شناسی و کمیته آموزش و کار مجلس نمایندگان، وی حمایت هر دو حزب را برای کارهای خود در مورد لایحه‌های گوناگون کسب کرد، از جمله قانون آمریکایی کهن‌سالتر، قانون آموزش ابتدایی و ثانوی، قانون توسعه مسکن و شهری ۱۹۶۸ و همچنین قوانین برای بهبود استانداردهای کار، ایمنی کارگران، امتیازات کهنه‌سربازان و برنامه‌های محافظت از محیط زیست و حراست از اکوسیستم و حیات وحش.
بل در جریان مدت خدمت خود در کنگره از تمامی قوانین بزرگ مرتبط با حقوق مدنی حمایت نموده و اکثراً روی موارد خاص با حزب خود که معمولاً با اینچنین لوایح مخالفت می‌کردند کار می‌کرد، وی یکی از نخستین دادخواهان قانونی شد که در نهایت به قانون حقوق مدنی ۱۹۶۴ مبدل گردید. از آنجا که تصویب این لایحه مستلزم حمایت هر دو حزب بود و بخاطر خنثی سازی مخالفت دموکرات‌ها، حمایت حزب جمهوری‌خواه نیز لازم بود، بل با کمک در راستای در جمع‌آوری رأی لازم از سوی جمهوری‌خواهان، نقشی بزرگی در راستای تصویب قانون مدنی ایفا نمود. در جریان این کار، وی از نزدیک با کلارنس میچل جونیور از انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان (NAACP) کار نموده و با وی دوست شخصی شد. در جریان راه‌پیمایی به سوی واشینگتن برای کار و آزادی در ۱۹۶۳، او و میچل کنار هم با مارتین لوتر کینگ جونیور راه رفتند و هنگامی که کینگ سخنرانی مشهور «رؤیایی دارم» خود را ایراد می‌کرد، این دو نفر با نشانده شدن در عقب میز خطابه و در پیشروی بنای یادبود لینکلن مورد تقدیر قرار گرفتند.
بل بعدها در مورد تصویب قانون تاریخی ۱۹۶۴ چنین نوشت: «من افتخار می‌کنم که از همان آغاز از قانون حقوق مدنی حمایت کردم. این لایحه‌ای بود که هدفِ فرصت مساوی برای همه مردم را به آغوش می‌کشید. ائتلاف قانون‌گذران باعث شد تا یک معنی واحد از عدالت و برابری در زندگی آمریکایی شکل گیرد. این اجماع بر مبنای اصل پذیرفتنی عدم تبعیض میان افراد صرف نظر از نژاد، دین، قومیت یا جنسیت آنها، استوار بود».