stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دریاچه چبارکول

| دریاچه چبارکول озеро Чебаркуль  (روسی) | دریاچه چبارکول озеро Чебаркуль  (روسی) |
| --- | --- |
دریاچه چبارکول: دریاچه چبارکول
نمایی از دریاچه: نمایی از دریاچه
موقعیت: استان چلیابینسک، روسیه
مختصات: ۵۴°۵۷′۳۶″ شمالی ۶۰°۱۹′۴۸″ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۹۶۰۰۰°شمالی ۶۰٫۳۳۰۰۰°شرقی﻿ / 54.96000; 60.33000
درون‌شارش‌های کلان: Elovka River
برون‌شارش‌های کلان: رود کوئلگا, a small tributary of the رود توبول
حوضهٔ آبریز: ۱۶۹ کیلومتر مربع (۶۵ مایل مربع)
کشورهای حوضه: Russia
مساحتِ رو: ۱۹٫۸ کیلومتر مربع (۷٫۶ مایل مربع)
بیشترین ژرفا: ۱۲ متر (۳۹ فوت)
حجم آب: ۰٫۱۵۴ کیلومتر مکعب (۱۲۵٬۰۰۰ جریب فوت)
ارتفاع سطح: ۳۲۰ متر (۱٬۰۵۰ فوت)
یخ‌زدگی: November until April
جزیره‌ها: ۷
جاهای مسکونی: چبارکول
دریاچه چبارکول (انگلیسی: Lake Chebarkul) یک دریاچه در استان چلیابینسک کشور روسیه است.
جلیقه

جلیقه  نام پوششی بدون آستین و جلو باز که با دکمه یا زیپ بسته می‌شود و برای بالاتنه می‌باشد. بعضی از جلیقه‌ها برای پوشیدن بر روی پیراهن و زیر کت دوخته می‌شوند. بعضی دیگر نیز مانند ژاکت از الیاف بافتنی هستند.
آمریکاییان و دانشگاه علوم پزشکی ارومیه

دکتر جوزف کاکرن در شفاخانه وستمینستر در اورمیه
دانشگاه علوم پزشکی ارومیه نخستین بار توسط آمریکاییان به رهبری دکتر وحدانی تأسیس گردید و امیر تومان حاکم وقت ارومیه و سرتیپ نجف قلی خان خسروی رئیس ایل قره پاپاق سولدوز کمکهای قابل توجهی در این زمینه انجام دادند، و نخستین دانشگاه علوم پزشکی نوین است که در ایران تأسیس گردید. این دانشگاه بین سالیان ۱۸۸۱ تا ۱۹۱۸ زیر نظر آمریکاییان باقی ماند، و بعده‌ها به دانشگاه ارومیه تعلق گرفت.
مقدمه

هشتاد و هفت سال قبل از تأسیس آموزشکده کشاورزی رضائیه، و پنجاه و شش سال قبل از تأسیس دانشگاه تهران، یعنی در سال ۱۸۷۸ میلادی، در یک باغ پانزده هکتاری در ارومیه، یک دانشکده پزشکی توسط میسیونرهای مذهبی آمریکایی که از ۴۰ سال و اندی قبل از آن به ارومیه وارد شده بودند احداث گردید.
سرپرستی این دانشکده که قدیمی‌ترین مرکز آموزش عالی به سبک جدید در ایران به‌شمار می‌ورد با آقای دکتر ژوزف کاکران که خود متولد ارومیه بوده و تحصیلات پزشکی را در نیویورک گذرانده بود، بوده است. دانشکده پزشکی ارومیه در طی پنج دوره پنج ساله و به مدت ۲۷ سال فعالیت خود، جمعاً ۲۶ پزشک ایرانی را فارغ‌التحصیل نمود و تحویل جامعه آن روز داد. بنا بر شواهد موجود، قبل از آن تاریخ فقط سه پزشک در ارومیه مشغول طبابت بوده‌اند. نمونه‌هایی از گواهینامه دوزبانه فارغ‌التحصیلی پزشکی این مؤسسه به عنوان مدرک ارزشمند در دانشگاه ارومیه امروزه هنوز موجود می‌باشد. در یکی از دوره‌های فارغ‌التحصیلی در سال ۱۲۷۷ مظفرالدین شاه خود شخصاً همراه با دکتر کاکران گواهینامه‌های فارغ‌التحصیلی را امضا کرده و به فارغ التحصیلان اهدا نموده‌اند.
همزمان با تأسیس دانشکده پزشکی رضائیه دو بیمارستان یکصد و پنجاه تختخوابی به ترتیب برای بستری شدن بیماران مرد و زن به نام بیمارستان وستمینستر (به انگلیسی: Westminster Hospital) در ارومیه تأسیس شد که اولین بیمارستان‌های مدرن و مجهز در ایران به‌شمار می‌روند. دکتر کاکرن خود شخصاً ۶ دوره پزشک در این مدرسه در ارومیه تربیت نمود. جانشین وی هری پاکارد (Harry Pakard) عهده‌دار این منصب پس از او گردید.
دکتر کاکرن و تقریباً تمامی کادر آمریکایی هیئت علمی این مؤسسه (از جمله دکتر رایت Wright، دکتر هولمز Holmes، دکتر ون نوردن Van Norden، و دکتر میلر Miller) همگی در همان ارومیه به خاک سپرده شدند و مؤسسه نهایتاً تبدیل به دانشگاه ارومیه و سپس دانشگاه علوم پزشکی ارومیه گردید.
قسمت اعظم هزینه احداث بیمارستان وستمینستر و مخارج پزشکان آمریکایی آن در ارومیه بین سال‌های ۱۸۸۱ تا ۱۹۱۸ بر عهده شخص خیری از شهر بوفالو، نیویورک به نام ساموئل کلمنت (Samuel Clement) بود. جمعاً ۳۴ فارغ‌التحصیل، حاصل حضور و فعالیت‌های پزشکان آمریکایی در ارومیه در این سالیان می‌باشند، که از این تعداد ۲۹ نفر مسیحی یا آشوری، و ۵ نفر باقی همه از مسلمانان شهر خوی بودند.
اعضای هیئت علمی

کادر هیئت علمی این دانشگاه عبارت بودند از:
Dr. Joseph Cochran
Dr. J.H. Shedd
Mr. W.A. Shedd
Mr. Coan
Dr. Miller
Dr. Daniel
Dr. Isaac
Dr. Oshanna
Dr. B.W. Labaree
Dr. Austin Wright
Dr. Van Norden
Dr. Holmes
Mr. Allen
و نیز:
Dr. Harry Pakard
خانم دکتر Laura McComb
Dr. Wilder Ellis
Dr. Edward Dodd
خانم دکتر Emma Miller
مواد درسی

بر طبق منابع بجای مانده، برای دانشجویان سال‌های اول و دوم:
آناتومی
فیزیولوژی
ماتریا مدیکا (فارماکولوژی)
شیمی و داروسازی
و برای سال‌های سوم و چهارم:
قوانین اساسی و عملی علم طب
علوم آزمایشگاهی
تشخیص بیماری
اعمال جراحی
شکسته‌بندی
مامایی
دکتر کاکرن شخصاً بر وجود برقراری سمینارهای طب بسیار تأکید می‌ورزید.
برخی از دانش آموختگان این مرکز

تعداد زیادی از فارغ التحصیلان این دانشکده برای کسب مدارج پیشرفته عازم اروپا و آمریکا گردیدند. تقریباً همه آن‌ها به آذربایجان بازگشته و به طبابت پرداختند. برخی از نام‌های معروف‌تر این پزشکان در زیر آمده است:
اوشاناخان (۱۸۵۳–۱۹۱۱)، نخستین دانش‌آموخته این دانشکده. او به توصیه دکتر کاکرن برای تحصیلات تکمیلی به دانشگاه ادینبرا در اسکاتلند رفت.
اسرائیل خان سرتیپ (۱۸۵۴–۱۹۱۸)، که توسط قشون عثمانی به دار آویخته شد.
حکیم شموئیل ایشو. او برای تحصیلات تکمیلی خود به کانادا رفت.
یوخنان صیاد آباجلو. او که در سال ۱۸۸۷ برای تحصیلات تکمیلی به نیویورک رفت، نخستین دانشجوی ایرانی است که برای تحصیلات عالیه علوم پزشکی به آمریکا رفت.
الیشا صیاد آباجلو. او نیز برای تحصیلات تکمیلی به کالج پزشکی راش (Rush Medical College) در شیکاگو رفت.
بازداری و توازن

نحوه عملکرد
بازداری و توازن سیستم کنترل و توازن در دولت برای اطمینان از اینکه هیچ یک از شاخه های دولت بیش از حد قدرتمند نخواهد شد ایجاد شد. تدوین کنندگان قانون اساسی ایالات متحده سیستمی را ایجاد کردند که قدرت را بین سه قوه دولت ایالات متحده - مقننه، مجریه و قضایی - تقسیم می کند و شامل محدودیت ها و کنترل های مختلفی بر اختیارات هر قوه می شود.
تعاریف

مقالهٔ اصلی: تفکیک قوا
هر یک از شاخه‌های دولت باید قدرت محدود کردن یا کنترل دو دیگر را داشته باشد و بین سه قوه مجزای دولت تعادل ایجاد کند. تلاش هر شاخه برای جلوگیری از برتری هر یک از شاخه‌های دیگر، بخشی از یک درگیری ابدی است که مردم را از سوء استفاده‌های دولتی رها می‌کند. امانوئل کانت از طرفداران این امر بود و خاطرنشان کرد که «با این اصل می‌توان یک دولت را می‌توان حتی توسط شیاطین تأسیس کرد» تا زمانی که آنها قانون اساسی مناسبی برای قرار دادن جناح‌های مخالف در برابر یکدیگر داشته باشند برای داشتن یک دولت سالم تنها تفکیک قوا و تضمین استقلال آنها کافی نیست، بلکه قوا باید ابزار قانون اساسی برای دفاع از اختیارات مشروع خود در برابر تجاوزات سایر قوا را داشته باشند. این اصل در سال ۱۷۸۷ در قانون اساسی ایالات متحده لحاظ شد. الکساندر همیلتون، در مقاله فدرالیست شماره ۷۸، با استناد به مونتسکیو، قوه قضائیه را به عنوان شاخه ای جداگانه از قوه مقننه و مجریه بازتعریف کرد قبل از همیلتون، بسیاری از مستعمره‌نشینان آمریکا به ایده‌های سیاسی بریتانیا پایبند بودند و دولت را به دو شاخه مجریه و مقننه تقسیم می‌کردند (یا قضاتی که به عنوان ضمیمه‌های قوه مجریه عمل می‌کردند).
جیمز مدیسون در این مورد نوشت:
اما بزرگ‌ترین محافظت در برابر تمرکز تدریجی چندین قدرت در یک نقطه و در هم روی أنها این است که به کسانی که هر بخش را اداره می‌کنند ابزارهای قانونی لازم و انگیزه‌های شخصی برای مقاومت در برابر تجاوزات بخشهای دیگر دا ده شود. تدارک دفاع باید متناسب با میزان خطر حمله باشد. این ممکن است این از طبیعت انسان نشات می‌گیرد که چنین وسایلی برای کنترل سوء استفاده‌های او ضروری است. مگر خود حکومت چیست، بجز کنترل خوی انسان؟ اگر مردم فرشته بودند، حکومتی لازم نبود. اگر قرار بود فرشتگان بر انسان‌ها حکومت کنند، کنترل‌های بیرونی و درونی بر دولت ضروری نبودند. در شکل‌دادن به حکومتی که قرار است توسط مردان بر مردان اداره شود، مشکل بزرگ در این است: ابتدا باید دولت را قادر به کنترل حکومت شوندگان کنید. و در مرحله بعد آن را ملزم به کنترل خود کند.
بدون شک وابستگی به کنترل توسط مردم شرط اولیه است. اما تجربه ضرورت احتیاطات کمکی را به بشر آموخته است. این سیاست کنترل بهتر توسط منافع متضاد رقبا را می‌توان در کل نظام امور انسانی اعم از خصوصی و عمومی دید. آن را در تمام توزیع‌های تابع قدرت می‌شود دید، جایی که چیدمان ادارات به گونه‌ای است که هر یک کنترل دیگری است و منافع خصوصی ممکن است نگهبان حقوق عمومی شود. این ابداعات احتیاطی می‌توانند در سطوح عالی قدرت نیز مفید باشند.
نمونه ها

رئیس جمهور (رئیس قوه مجریه)  فرمانده کل قواست، اما کنگره (شاخه مقننه) بودجه را برای ارتش اختصاص می دهد و به اعلام جنگ رأی می دهد. علاوه بر این، سنا باید هرگونه معاهدات صلح را تصویب کند.
کنگره پول را در دست دارد و تأمین مالی هر اقدام اجرایی را کنترل می کند.
رئیس جمهور مقامات فدرال را نامزد می کند، اما سنا این نامزدها را تایید می کند.
در قوه مقننه، هر فراکسیون کنگره به عنوان اهرم کنترل برای سوء استفاده های احتمالی از قدرت توسط فراکسیون دیگر عمل می کند.
هر دو مجلس نمایندگان و سنا باید لایحه ای را به همان شکل تصویب کنند تا به قانون تبدیل شود.
هنگامی که کنگره یک لایحه را تصویب کرد، رئیس جمهور این اختیار را دارد که آن لایحه را وتو کند. به نوبه خود، کنگره می تواند با رای دو سوم وتوی ریاست جمهوری را لغو کند.
دادگاه عالی و سایر دادگاه های فدرال (شاخه قضایی) می توانند قوانین یا اقدامات ریاست جمهوری را در فرآیندی که به عنوان بررسی قضایی شناخته می شود، خلاف قانون اساسی اعلام کنند و از اعمال آنها جلوگیری کنند.
رئیس جمهور قضات را از طریق قدرت انتصاب کنترل می کند.
با تصویب اصلاحات قانون اساسی، کنگره می تواند به طور موثر تصمیمات دیوان عالی را چک کند. اما یک اصلاحیه یا باید توسط کنگره با اکثریت دوسوم آرا در مجلس نمایندگان و سنا پیشنهاد شود، یا توسط یک کنوانسیون قانون اساسی که توسط دو سوم مجالس ایالتی درخواست شده است. در هر صورت، یک اصلاحیه پیشنهادی تنها زمانی بخشی از قانون اساسی می شود که توسط مجالس قانونگذاری یا کنوانسیون در سه چهارم ایالت ها (38 ایالت از 50 ایالت) تصویب شود.
کنگره (که نزدیک‌ترین قوه به مردم در نظر گرفته می‌شود) می‌تواند اعضای قوه مجریه و قضاییه را استیضاح کند.
آرمن گئورگیان (سرمایه‌گذار)

| آرمن گئورگیان | آرمن گئورگیان |
| --- | --- |
قائم‌مقام وزیر دارایی ارمنستان: قائم‌مقام وزیر دارایی ارمنستان
دوره مسئولیت ۵ مارس ۲۰۱۵ – ۱۷ اکتبر ۲۰۱۶: دوره مسئولیت ۵ مارس ۲۰۱۵ – ۱۷ اکتبر ۲۰۱۶
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۹ ژوئیهٔ ۱۹۵۵ ‏(۶۹ سال) ایروان، جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان
ملیت: ارمنستان
حزب سیاسی: کنشگر سیاسی مستقل
محل تحصیل: دانشگاه پلی‌تکنیک ارمنستان
پیشه: سرمایه‌گذار، کارآفرین
جایزه‌ها: 
آرمن هنریکی گئورگیان (ارمنی: Արմեն Հենրիկի Գևորգյան؛  زادهٔ ۱۹ ژوئیهٔ ۱۹۵۵) سرمایه‌گذار، کارآفرین اهل ارمنستان است.
زندگی‌نامه

وی در ۱۹ ژوئیهٔ ۱۹۵۵ ‏در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پلی‌تکنیک ارمنستان (۱۹۷۷) فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی (۲۰۱۵) شده است.
وصله (رایانش)

وصله یا درپه یا پچ (به انگلیسی: Patch) مجموعه‌ای از تغییرات در یک برنامهٔ کامپیوتری یا داده‌های پشتیبان آن است که برای بروزرسانی، رفع یا بهبود آن طراحی شده‌است. این موارد شامل رفع آسیب‌پذیری‌های امنیتی و دیگر اشکالات و بهبود قابلیت استفاده یا عملکرد برنامهٔ مورد نظر است. وصله‌ها اما به ندرت می‌توانند مشکلات جدی را نیز به‌وجود آورند. در برخی موارد، بروزرسانی‌ها می‌توانند به‌طور آگاهانه عملکردها را قطع کنند یا دستگاه را غیرفعال کنند.
مدیریت پچ‌ها بخشی از فرایند استفاده از یک استراتژی و برنامه‌ای است که چه پچ‌هایی باید در یک زمان مشخص به سیستم‌ها اعمال شوند.
انواع > پچ‌های دودویی

پچ‌ها برای نرم‌افزارهای اختصاصی معمولاً به صورت پرونده‌های اجرایی به جای کد منبع توزیع می‌شوند. این نوع پچ‌ها برنامه‌های در حال اجرا را تغییر می‌دهند-برنامه‌ای استفاده‌کننده واقعاً آن را اجرا می‌کند-یا با تغییر دادن بخشی از پرونده دودویی برنامه تا خطایی گرفته شود یا به صورت جایگزینی کامل ان پرونده. روی میکرو‌کامپیوترهای ۸ بیتی اولیه مانند Radio Shack TRS-80 سیستم عامل یک ابزار پچ داشت که اطلاعات پچ را از یک پرونده نوشتاری می‌گرفت و تغییرات را روی پرونده قابل اجرا دودویی برنامه هدف اعمال می‌کرد. پچ‌های کوچک داخل حافظه‌ای می‌توانند به وسیله امکانات اشکال زدایی سیستمی اعمال بشوند، به وسیله دیباگرهایی مانند CP/M's DDT یا MS-DOS's DEBUG. برنامه نویسانی که در تفسیر BASIC کار می‌کنند، اغلب از دستور POKE استفاده می‌کنند تا به‌طور موقت عملکرد یک سیستم سرویس را تغییر دهند.
انواع > پچ‌های کد منبع

پچ‌ها همچنین می‌توانند در قالب تغییرات کد منبع حضور یابند. در این مورد، پچ‌ها معمولاً شامل تفاوت‌های متنی بین دو پرونده کد منبع هستند که diffs نامیده می‌شوند. این نوع پچ‌ها معمولاً برای پروژه‌های نرم‌افزاری متن باز می‌آیند. در این مورد، توسعه دهندگان انتظار دارند که کاربران خود پرونده‌های جدید یا تغییر یافته را کامپایل کنند.
انواع > پچ‌های بزرگ

از آنجا که کلمه پچ برای تغییرات کوچک به کار می‌روند، پچ‌های بزرگ ممکن است از طبقه‌بندی اسمی متفاوتی استفاده کند. پچ‌های بزرگ یا پچ‌هایی که برنامه را به صورت قابل توجهی تغییر می‌دهند "service packs" یا "software updates" گفته می‌شوند. خانواده ویندوزهای ماکروسافت از ورژن‌های مختلف با عنوان service pack یاد می‌کنند. از لحاظ تاریخی، IBM از اصطلاحات "FixPaks" و "Disket Service Service" برای اشاره به این به روز رسانی استفاده کرد.
از لحاظ تاریخی، تأمین‌کنندگان نرم‌افزار پچ‌ها را بر روی نوار کاغذ یا کارت‌های پانچ ارائه می‌دادند، انتظار می‌رفت گیرنده بخش مشخص شده را قطع کند و بخش پچ‌شده را جایگزین آن کند. توزیع‌های بعدی پچ‌ها از نوارهای مغناطیسی استفاده می‌کردند. بعد از اختراع دیسک‌ها پچ‌ها از طریق دیسک سپس cd-rom و ایمیل منتقل می‌شدند. با دسترسی به اینترنت به‌طور گسترده، دانلود پچ‌ها از وب‌سایت توسعه‌دهندگان یا از طریق به‌روزرسانی نرم‌افزار خودکار اغلب در دسترس کاربران نهایی قرار می‌گرفت. با سیستم عامل Mac OS 9 و Windows ME مایکروسافت به عنوان پیشرو، سیستم عامل‌های PC توانایی به دست آوردن به‌روزرسانی خودکار نرم‌افزار از طریق اینترنت را به دست آوردند.
برنامه‌های کامپیوتری اغلب می‌توانند پچ‌ها را برای به‌روزرسانی یک برنامهٔ خاص هماهنگ کنند. اتوماسیون وظیفهٔ کاربر را ساده می‌کند - آن‌ها فقط نیاز به اجرای یک برنامهٔ به‌روزرسانی دارند، درحالی که این برنامه اطمینان می‌دهد که به روز رسانی هدف کاملاً و درست انجام می‌شود. بسته‌های سرویس برای مایکروسافت ویندوز NT و جانشینان آن و بسیاری از محصولات نرم‌افزاری تجاری، چنین استراتژی‌های خودکاری را اتخاذ می‌کنند.
برخی از برنامه‌ها می‌توانند خود را از طریق اینترنت به صورت دستی یا بدون مداخله از طرف کاربران به‌روز کنند. نگهداری از نرم‌افزار سرور و سیستم عامل اغلب به این صورت انجام می‌شود. در شرایطی که مدیران سیستم تعدادی از رایانه‌ها را کنترل می‌کنند، این نوع از اتوماسیون به حفظ ثبات کمک می‌کند. استفاده از پچ‌های امنیتی معمولاً به این صورت اتفاق می‌افتد.
کاربرد

اندازه پچ‌ها ممکن است از چند بایت به صدها مگابایت متفاوت باشد. بدین ترتیب، تغییرات قابل توجهی به معنای اندازه بزرگتر است، هرچند که این بستگی به این دارد که آیا پچ شامل تمام پرونده‌های یا تنها بخشی از پرونده‌ها را تغییر می‌دهد. به‌طور خاص، پچ‌ها زمانی که تغییرات داده‌های غیر برنامه‌ای مانند داده‌های گرافیکی و صوتی را اضافه یا جایگزین می‌کند، می‌توانند بسیار بزرگ شوند. چنین شرایطی معمولاً در پچ بازی‌های کامپیوتری رخ می‌دهد. در مقایسه با نصب اولیه نرم‌افزار، پچ‌ها معمولاً زیاد طول نمی‌کشند تا اعمال شوند.
در مورد سیستم‌های عامل و نرم‌افزار سرور سرور، پچ‌ها نقش مهمی را برای حل کردن حفره‌های امنیتی ایفا می‌کنند. برخی پچ‌های مهم مشکلات مربوط به درایورها سیستم را حل می‌کنند. پچ‌ها ممکن است نیاز به استفاده قبلی از پچ‌های دیگر داشته باشند، یا ممکن است به نیازهای پیشین یا همزمان چندین مؤلفه مستقل نرم‌افزار نیاز داشته باشند. به منظور تسهیل به روز رسانی، سیستم عامل اغلب امکانات به روز رسانی خودکار یا نیمه اتوماتیک را فراهم می‌کند. به روز رسانی کاملاً اتوماتیک موفق به کسب محبوبیت گسترده در شرکت‌های بزرگ نشده‌اند، بخشی به دلیل مشکلات فوق، اما همچنین به دلیل اینکه مدیران می‌ترسند که شرکت‌های نرم‌افزاری ممکن است کنترل نامحدود بر روی کامپیوترهاشان بدست بیاورند. سیستم‌های مدیریت بسته‌بندی می‌توانند درجه‌های مختلف اتوماسیون پچ را ارائه دهند.
استفاده از به روز رسانی کاملاً اتوماتیک در بازار مصرف‌کنندگان بسیار گسترده شده‌است، به‌طور عمده به این نکته اشاره شده‌است که مایکروسافت ویندوز برای آن‌ها پشتیبانی قرار داد و سرویس پک ۲ ویندوز XP (در دسترس در سال ۲۰۰۴) آن‌ها را فعال کرد به صورت پیش فرض اجرا شوند. کاربران محتاط، به ویژه مدیران سیستم، تمایل دارند تا پچ‌های استفاده شده را کنار بگذارند تا بتوانند ثبات تغییرات را تأیید کنند. در مورد پ‌های بزرگ و تغییرات زیاد توسعه دهندگان بخشی از پچ‌ها را به عنوان نسخه بتا در اختیار توسعه دهنده دارای صلاحیت قرار می‌دهند.
اعمال پچ‌ها به سیستم عامل چالش‌های خاصی را ایجاد می‌کند، زیرا اغلب شامل تهیه نسخه کاملاً جدید سیستم عامل، به جای ایجاد تفاوت‌هایی نسبت به نسخه‌های قبلی است. این پچ معمولاً شامل یک نسخه سیستم عامل در قالب داده‌های باینری است، همراه با یک برنامه ویژه ارائه شده توسط عرضه‌کننده که جایگزین نسخه قبلی با نسخه جدید می‌شود. به روز رسانی BIOS مادربرد نمونه‌ای از یک پچ رایانه‌ای معمولی است. هر خطای غیرمنتظره یا وقفه در هنگام بروز رسانی، مانند قطع برق، ممکن است مادربرد را غیرقابل استفاده کند. تولیدکنندگان مادربورد یکسری کارها برای حفاظت از ان می‌کنند تا از آسیب شدید جلوگیری شود. در مورد بروز رسانی فریم ورک یک نسخه از فریم ورک قبلی را به صورت کپی نگهداری می‌کند تا در صورت خراب شدن کپی در حال اجرا از این نسخه استفاده بکند .(معمولاً با استفاده از checksumهایی مانند CRC)
بازی‌های ویدئویی

بازی‌های ویدئویی پچ‌هایی برای حل مشکلات سازگاری پس از انتشار اولیه خود دریافت می‌کنند درست مانند هر نرم‌افزار دیگری، اما از پچ‌ها می‌توانند برای تغییر قوانین بازی یا الگوریتم‌ها نیز استفاده شود. این پچ‌ها می‌توانند به خاطر یکسری مشکلات در بخش چند نفره بازی که باعث سود غیر منصفانه بعضی از افراد می‌شود انتشار پیدا کنند. ویژگی‌های جدید و ترفندهای گیم پلی جدیدی می‌توانند در پچ‌ها باشد. این نوع پچ‌ها معمولاً در بازی‌های تیراندازی نخست شخص با قابلیت بازی چند نفره و MMORPGها دیده می‌شود که معمولاً پیچیدگی زیادی دارند و حجم اطلاعات زیادی را در خود جای داده‌اند، این نوع بازی‌ها به حد زیادی به این پچ‌ها که بعد از انتسار اولیه بازی می ایند تکیه کرده‌اند، جایی که این پچ‌ها یکسری محتوا و توانایی‌های جدید در اختیار بازیکنان قرار می‌دهد. از آنجا که تعادل و انصاف برای تمام بازیکنان MMORPG می‌تواند به شدت در مدت زمان کوتاهی توسط سوء استفاده خراب شود، سرورهای MMORPG بعضی اوقات با اخطار کوتاه به منظور اعمال یک پچ مهم برای حل مشکل قطع می‌شوند.
شرکت‌های بازی سازی در مواقعی بازی را با یکسری مشکل انتشار می‌دهند. scorpia از مجله computer gaming world در سال ۱۹۹۴ نوشت: شرکت‌ها - تعداد زیادی برای اشاره موجود است - بازی‌ها را به صورت خراب منتشر می‌کنند زیرا بعداً با پچ مشکلات را برطرف خواهند کرد از مشتریانشان را تبدیل به تست کنندگانی می‌کنند که پول نیز پرداخت می‌کنند.
در توسعه نرم‌افزار

بعضی اوقات پچ‌های اجباری می‌آید که برای رفع مشکلات کتابخانه‌ها یا به همراه بخشی از کد برای برنامه‌هایی که به صورت مکرر استفاده می‌شوند یا صرفاً برای نگهداری ان برنامه می ایند. این اتفاق معمولاً در پروژه‌های نرم‌افزاری بزرگ رخ می‌دهد ولی در پروژه‌های نرم‌افزاری کوچک به ندرت مشاهده می‌شود.
در پروژه‌های متن باز، نویسندگان معمولاً پچ‌هایی را دریافت می‌کنند یا بسیاری از افراد پچ‌هایی را منتشر می‌کنند که مشکلات خاصی را مرتفع می‌کنند یا برخی از قابلیت‌های خاص مانند پشتیبانی از زبان‌های محلی که خارج از محدوده محلی پروژه بوده‌است را اضافه می‌کند. به عنوان نمونه، لینوس توروالدز، نویسنده اصلی، از توسعه دهندگان اولیه لینوکس (که برای انتشار کد کاملش منتشر شد)، صدها هزار پچ از بسیاری از برنامه نویسان مختلف دریافت کرد تا بر روی نسخه اصلی خود اعمال کند. برای پچ‌هایی که تکراری هستند، ابزارهایی مانند Coccinelle برای پشتیبانی از نوشتن پچ‌های عمومی وجود دارد و آن‌ها را در مکان‌های مختلف به همان زمان (معمولاً صدها مکان در مورد هسته لینوکس) پیاده می‌کند.
سرور آپاچی HTTP در ابتدا به عنوان تعدادی از پچ‌هایی که برایان بلیلندورف برای بهبود NCSA HTTPd به کار گرفته شد، تکامل یافته بود، از این رو نامی که به معنی مجموعه‌ای از پچ‌ها ("a patchy server") است را به خود گرفت. پرسش و پاسخ مربوط به سایت رسمی این پروژه بیان می‌کند که نام "آپاچی" از احترام به قبیله بومیان آمریکایی آپاچی انتخاب شده‌است. با این حال، توضیح "سرور تکه تکه"("a patchy server") در ابتدا در وب سایت پروژه قرار گرفت.
گزینه‌ها > hotfix

به روز رسانی سریع (Quick Fix Engineering) (به روز رسانی QFE) یک بسته تجمعی است که حاوی اطلاعات (اغلب به صورت یک یا چند پرونده) است که برای رفع یک مشکل در یک محصول نرم‌افزاری (یعنی یک اشکال نرم‌افزاری) استفاده می‌شود. به‌طور معمول، اصلاحیه‌ها برای پاسخ دادن به یک وضعیت خاص مشتری ساخته می‌شوند. مایکروسافت یک بار از این اصطلاح استفاده کرد، اما به نفع اصطلاحات جدید متوقف شده‌است: انتشار منتشر عمومی (GDR) و انتشار توزیع محدود (LDR) این اصطلاحات جدید هستند. Blizzard Entertainment، با این حال، یک اصلاحیه را تعریف می‌کند: "تغییری که در بازی به اندازه کافی حیاتی هستند که تا زمان معمول پچ‌ها نمی‌توان منتظر شد.
گزینه‌ها > point release

اpoint release یک نسخه جزئی از یک پروژه نرم‌افزاری، به ویژه برای رفع اشکالات یا تمیز کردن کوچک به جای اضافه کردن ویژگی‌های قابل توجه به برنامه اصلی است. معمولاً در یک انتشار یک نسخه اصلی یا انتشارهای کوچک تعداد زیادی مشکل وجود دارد که نیاز به یک point release را بیشتر می‌کند.
گزینه‌ها > program temporary fix

برنامه موقت برنامه یا تعمیر موقت محصول (PTF)، بسته به تاریخ، اصطلاح استاندارد IBM برای یک رفع اشکال یا گروهی از اصلاحات است که در قالبی آماده برای نصب برای مشتریان توزیع شده‌است. بعضی اوقات از ptf به نام ZAP یاد می‌شود که مشتریان ان را به صورت شوخی-جدی هم‌معنی با یک تعمیر موقت ماندگار می‌شناسند زیرا این امکان فراهم است که ptf به عنوان یک بخش ماندگار در پچ باشد.
گزینه‌ها > security patches

تغییری است که در یک برنامه ارزشمند به وجود می‌آید تا به اصلاح ضعف‌ها که از آن‌ها به عنوان آسیب‌پذیری نیز یاد می‌شود بینجامد. این اقدام اصلاحی از جلوگیری از بهره‌برداری موفق و از بین بردن یا کاهش توانایی تهدید برای بهره‌برداری از یک آسیب‌پذیری خاص در یک دارایی است. مدیریت پچ بخشی از مدیریت آسیب‌پذیری است - تمرین چرخه شناسایی، طبقه‌بندی، اصلاح و کاهش آسیب‌پذیری بخشی از این کار است.
پچ‌های امنیتی روش اصلی برای رفع آسیب‌پذیری‌های امنیتی در نرم‌افزار هستند. در حال حاضر مایکروسافت تکه‌های امنیتی خود را یک بار در ماه منتشر می‌کند و سیستم عامل‌ها و نرم‌افزارهای دیگر تیم‌های امنیتی دارند تا در صورت پیدا شدن آسیب‌پذیری در سریع‌ترین زمان ممکن یک پچ نرم‌افزاری قابل اطمینان درست و منتشر کنند. پچ‌های امنیتی ارتباط نزدیکی با responsible disclosure دارند.
این پچ‌های امنیتی برای اطمینان از این که فرایند کسب و کار آلوده نمی‌شوند، بسیار مهم هستند. در سال ۲۰۱۷ یکسری از شرکت‌ها توسط ransomware به نام wannacry آلوده شدند که یکسری از پرونده‌ها را در ورژن‌های خاصی از ویندوز رمزگداری می‌کرد و در ازای باز کردن آن bitcoin می‌خواست. در جواب به اینکار ماکروسافت یک پچ امنیتی داد که از اجرا شدن این ransome جلوگیری می‌کرد.
گزینه‌ها > service pack

یک بسته سرویس یا SP یا بسته ویژگی (FP) شامل مجموعه‌ای از به روز رسانی‌ها، اصلاحات یا پیشرفت‌هایی است که به یک برنامه نرم‌افزاری تحویل داده شده و در قالب یک بسته قابل نصب به دست مشتری می‌رسد. شرکت‌ها اغلب یک بسته سرویس را هنگامی که تعدادی از پچ‌های انفرادی در یک برنامه مشخص به حد معینی (دلخواه) می‌رسند، منتشر می‌کنند، یا دیده شده‌است که انتشار نرم‌افزار با تعداد محدودی از خطاهای باقی مانده بر اساس بازخورد کاربران و ردیاب‌های اشکال مانند bugzilla تثبیت شده‌است. در برنامه‌های نرم‌افزاری بزرگ مانند آفیس، سیستم عامل‌ها، برنامه‌های پایگاه داده‌ای و مدیریت شبکه معمولاً آماده کردن یک SP در یک یا دو سال نخست مرسوم نیست. نصب یک بسته سرویس آسان‌تر و کمتر خطا از نصب بسیاری از پچ‌های فردی است، حتی هنگامی که چندین کامپیوتر را که در یک شبکه هستند با یک SP به روز رسانی می‌کنید راحتتر است.
گزینه‌ها > unofficial patches

یک پچ غیررسمی یک پچ غیر تجاری است که برای یک نرم‌افزار تجاری توسط یک شخص ثالث به جای توسعه دهنده اصلی است ایجاد شده‌است. همانند یک پچ معمولی، اشکالات و کاستی‌ها را کاهش می‌دهد. نمونه ان اصلاحیه‌های امنیتی است که توسط متخصصان امنیت منتشر می‌شود درحالی که پچ رسمی توسط شرکت نرم‌افزاری مدت زمان زیادی طول می‌کشد تا برسد. مثال‌های دیگر ان پچ‌هایی است که از طرف انجمن‌های بازی برای بازی‌هایی که دیگر از طرف سازنده همایت نمی‌شوند، منتشر می‌شود.
hot patching

هات پچینگ یا پچینگ زنده یا به روز رسانی داینامیک نرم‌افزار به پچ‌هایی گفته می‌شود که بدون خاموش کردن یا راه اندازی دوباره نرم‌افزار روی ان نرم‌افزار نصب می‌شوند. این باعث ایجاد مشکل در دسترس نبودن یک سرویس در یک سیستم یا برنامه می‌شود. یک پچ که می‌تواند به این شیوه اعمال شود، یک هات پچ نامیده می‌شود. این در حال تبدیل شدن به یک عمل معمول در فضای برنامه تلفن همراه است. شرکت‌هایی مانند Rollout.io از روش‌های هات پچینگ برای اکوسیستم ios استفاده می‌کنند. یک شیوه دیگر برای هات پچینگ در ios، برای برنامه‌ها jspachting است.
slipstreaming

در برنامه‌های کامپیوتری ،slipstreaming عمل جمع‌آوری پچ‌ها (SPها را نیز در بر می‌گیرد) در پرونده نصبی اصلی برنامه است که نتیجه ان امکان نصب مستقیم یک برنامه به روز شده‌است.
طبیعت این کار با زمان و کار همراه است اما در طولانی مدت صرفه جویی زیادی در زمان و هزینه می‌شود. این به ویژه برای مدیران مهم است که مسئولیت مدیریت تعداد زیادی از رایانه‌ها را دارند، که مخصوصاً برای نصب یک سیستم عامل بر روی هر رایانه، از نسخه اصلی استفاده می‌کنند و پس از اتمام نصب، هر کامپیوتر را بروزرسانی می‌کنند. این زمان بسیار بیشتری را نسبت به شروع با یک منبع به روز (slipstreamed) می‌گیرد و نیاز به دانلود و نصب چند آپدیت که در سیستم‌ها به صورت مجزا وجود ندارد.
با این حال، تمام پچ‌ها را نمی‌توان در این روش اعمال کرد و یک ناکارآمدی این است که اگر کشف شود که یک پچ خاصی مسئول مشکلات بعدی است، پچ مورد نظر نمی‌تواند بدون استفاده از یک منبع نصب اصلی که پچی ندارد حذف شود.