stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ریکی
تحقیق و ارزیابی انتقادی > کیفیت شواهد

با یک مرور سیستماتیک در سال ۲۰۰۸ از ۹ کارآزمایی بالینی تصادفی، کاستی‌های متعددی در ادبیات مربوط به reiki یافت. بسته به ابزار مورد استفاده برای اندازه‌گیری افسردگی و اضطراب، نتایج متفاوت بود و قابل اعتماد و معتبر نبودند. علاوه بر این، جامعه علمی نتوانسته‌است یافته‌های مطالعاتی را که از ریکی پشتیبانی می‌کند، تکرار کند. این بررسی همچنین در برخی از ادبیات مواردی را در روش گزارشگری پیدا کرد، به این دلیل که غالباً قسمتهایی وجود داشت که به‌طور کامل حذف شده‌اند یا به وضوح توصیف نشده‌اند. غالباً در این مطالعات، اندازه نمونه محاسبه نشده و تخصیص کافی و روشهای دوسوکور دنبال نمی‌شد. این بررسی همچنین گزارش داد که چنین مطالعاتی در مورد اثربخشی درمان اغراق‌آمیز هستند و هیچ کنترلی برای تفاوت در تجربه پزشکان ریکی یا حتی همان پزشک در بعضی مواقع نتایج مختلفی ایجاد نمی‌کند. هیچ‌یک از مطالعات در این بررسی منطقی برای طول دوره درمان ارائه نکرده‌است و هیچ مطالعه ای عوارض جانبی را گزارش نکرده‌است.
تحقیق و ارزیابی انتقادی > ایمنی

نگرانی‌های ایمنی در جلسات ریکی بسیار کم است و شبیه به بسیاری از روشهای درمانی مکمل و جایگزین است. با این حال، برخی از پزشکان و ارائه دهندگان مراقبت‌های بهداشتی بر این باورند که بیماران ممکن است درمان‌های اثبات شده را برای شرایط تهدید کننده زندگی با روش‌های جایگزین اثبات نشده از جمله ریکی جایگزین کنند، بنابراین سلامتی آنها را به خطر می‌اندازد.
تحقیق و ارزیابی انتقادی > نگرانی‌های کلیسای کاتولیک

در مارس ۲۰۰۹، کمیته دکترین کنفرانس اسقف‌های کاتولیک ایالات متحده سندی را با عنوان رهنمودهای ارزیابی ریکی به عنوان یک درمان جایگزین صادر کرد، که در آن آنها اعلام کردند که عمل ریکی بر اساس خرافات استوار است، نه به معنای واقعی شفابخشی ایمان و نه علمی- داروی مبتنی بر آنها اظهار داشتند که ریکی با معنویت مسیحی ناسازگار است، زیرا به جای دعا کردن به خدا، به قدرت انسان نسبت به شفابخشی اعتقاد دارد و از نظر علمی فاقد اعتبار است.
تحقیق و ارزیابی انتقادی > آموزش، صدور گواهینامه و پذیرش

هیچ مرجع مرکزی وجود ندارد که بتواند از کلمات "reiki" یا "master reiki" استفاده کند. گواهینامه‌ها را می‌توان با قیمت زیر ۱۰۰ دلار به صورت آنلاین خریداری کرد. "غیر معمول نیست" که دوره ای می‌تواند در دو آخر هفته به استاد ریکی برسد. هیچ قانونی برای پزشکان یا استاد ریکی در ایالات متحده وجود ندارد.
واشینگتن پست در سال ۲۰۱۴ گزارش داد که در پاسخ به تقاضای مشتری حداقل ۶۰ بیمارستان در ایالات متحده ریکی را ارائه دادند که هزینه آن هر جلسه بین ۴۰ تا ۳۰۰ دلار است. Cancer Research UK در سال ۲۰۱۹ گزارش داد که برخی از مراکز و بیمارستانهای سرطان در انگلیس ریکی رایگان یا کم هزینه برای مبتلایان به سرطان ارائه می‌دهند. هزینه هر جلسه برای درمان بسیار متفاوت است، اما یک گزارش CNBC دریافت که یک پزشک ۲۲۹ دلار برای هر جلسه ۶۰–۹۰ دقیقه شارژ می‌کند.
بای مرغ

| بای مرغ | بای مرغ |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: خراسان جنوبی
شهرستان: زیرکوه
بخش: زهان
دهستان: زهان
جمعیت: ۳۲۴ نفر (سرشماری ۹۵)
بای مرغ روستایی در دهستان زهان بخش زهان شهرستان زیرکوه استان خراسان جنوبی ایران است. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ جمعیت این روستا ۲۸۴ نفر (در ۸۷ خانوار) بوده است.
| جمعیت تاریخی> سال | جمعیت تاریخی> جمعیت | جمعیت تاریخی> ±% |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۸۵ | ۳۰۱ | —     |
| ۱۳۹۰ | ۲۸۴ | ۵٫۶٪− |
زبان نوبین

| نوبین | نوبین |
| --- | --- |
Nòbíín: Nòbíín
زبان بومی در: مصر، سودان
منطقه: در کرانه‌های نیل در جنوب مصر و شمال سودان
شمار گویشوران: ناشناخته (۶۶۹۰۰۰ اشاره‌شده ۱۹۹۶–۲۰۰۶)
تبار: نیلوصحرایی  سودانی شرقیسودانی شرقی شمالینوبینوبین
گونه‌های نخستین: نوبی باستان نوبین 
کدهای زبان: کدهای زبان
ایزو ۳–۶۳۹: fia
گلاتولوگ: nobi1240
این نوشتار شامل نمادهای آوایی آی‌پی‌ای است. بدون پشتیبانی مناسب تفسیر، ممکن است علامت‌های سوال، جعبه یا دیگر نمادها را جای نویسه‌های یونی‌کد ببینید.: این نوشتار شامل نمادهای آوایی آی‌پی‌ای است. بدون پشتیبانی مناسب تفسیر، ممکن است علامت‌های سوال، جعبه یا دیگر نمادها را جای نویسه‌های یونی‌کد ببینید.
زبان نوبین (Nòbíín) یک زبان نوبی شمالی از خانواده زبان‌های نیلوصحرایی رایج در امتداد کرانه‌های نیل در مصر علیا و شمال سودان است. «نوبین» در لغت به معنای «(زبان) نوبی‌ها» است.
در حال حاضر حدود ۶۱۰٬۰۰۰ گویشور نوبین وجود دارد. سخنرانان امروزی نوبین تقریباً همگی به گونه‌های محلی عربی مسلط هستند و به‌طور کلی به عربی نوین معیار (برای اهداف رسمی) و همچنین به عربی صعیدی یا عربی سودانی صحبت می‌کنند. بسیاری از نوبی‌های نوبی‌زبان در سال‌های ۱۹۶۳–۱۹۶۴ مجبور به نقل مکان شدند تا فضا برای ساخت سد اسوان در اسوان و دریاچه ناصر در بالادست باز شود.
هیچ دستور خط معیاری برای نوبین وجود ندارد. گرچه امروزه به دو خط لاتین و عربی نوشته می‌شود. همچنین اخیراً تلاش‌هایی برای احیای الفبای نوبی باستان صورت گرفته‌است.
وجهی سنجاری

وجهی سنجاری از شعرای قرن دهم هجری در منطقه کردنشین سنجار است.
نمونه‌ای از اشعار وجهی

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| مرا چنانکه منم جمله خلق دانستند  |  |  ترا چنانکه تویی هیچکس نمیداند |
جغرافیای اوکراین

| جغرافیای روسیه | جغرافیای روسیه |
| --- | --- |
قاره: اروپا
اوکراین (آواپرونده:En-us-Ukraine.ogg به اوکراینی: Україна، به روسی: Украина) از کشورهای اروپای شرقی است. این کشور از شرق با روسیه؛ در شمال با بلاروس؛ از غرب با لهستان، اسلوواکی و مجارستان؛ از جنوب غربی با رومانی و مولداوی هم‌مرز است و در جنوب آن دریای سیاه و دریای آزوف قرار دارد و پایتخت آن شهر کی‌اف و زبان رسمی آن زبان اوکراینی می‌باشد.
نمایی از رودخانه دنیپر از روی یک تپه در شهر کی‌اف
کوه هورلا بلندترین کوه در اوکراین
اوکراین با ۶۰۳٫۵۵۰ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۷۸۲ کیلومتر خط ساحلی چهل و چهارمین کشور بزرگ جهان و پس از روسیه دومین کشور وسیع در اروپا است.
این کشور از زمین‌های مسطح و دشت‌های حاصلخیز (یا استپ) تشکیل شده‌است که از میان آن‌ها رودخانه‌هایی چون دنیپر، سورسکی دونتس، دنیستر و بوگ جنوبی می‌گذرند و به دریای سیاه و دریای کوچک آزوف منتهی می‌شوند. در جنوب غربی اوکراین دلتای رود دانوب در مرز این کشور با رومانی قرار گرفته‌است. تنها کوه‌های این کشور بخشی از رشته کوه‌های کارپات می‌باشد که بلندترین نقطه آن در اوکراین، کوه هورلا است که ۲٬۰۶۱ متر ارتفاع دارد و در شبه جزیره کریمه نیز رشته کوه‌های کریمه تا ساحل جنوبی کریمه امتداد دارد.
اوکراین دارای آب و هوای معتدل قاره‌ای است، هرچند در سواحل جنوبی کریمه شرایط آب و هوایی مدیترانه‌ای وجود دارد. بارش باران در نقاط مختلف اوکراین متفاوت است، بطوری که بیشترین میزان بارش در شمال و غرب این کشور صورت می‌گیرد و کمترین میزان بارش در شرق و جنوب شرقی است، به‌طور مثال بارش سالیانه در منطقه غربی حدود ۱٬۲۰۰ میلی‌متر است، در حالی که بارش سالانه در کریمه ۴۰۰ میلی‌متر می‌باشد.
تقسیمات کشوری

ولین
ریونه
ژیتومیر
کیف
خملنیتسکی
ترنوپیل
ایوانو فرانکیسوک
زاکارپاتیا
چرنیوتسی
وینیتسیا
چرکاسی
کیرووهراد
میکولائیف
پولتاوا
چرنیهیو
سومی
خارکف
دنیپروپتروفسک
اودسا
خرسون
زاپوریژیا
دونتسک
شبه جزیره کریمه
لوهانسک
لووف
کی‌یف
سواستوپول
کشور اوکراین به ۲۴ اوبلاست (استان) و استان‌های اوکراین به نوبه خود به ۴۹۰ رایون (بخش) تقسیم شده‌اند. اوکراین دارای یک منطقه خودمختار به نام کریمه می‌باشد و شهر سواستوپول به لحاظ موقعیت نظامی خاص از وضعیت قانونی ویژه‌ای برخوردار است. روز جمعه، ۱ فروردین ۱۳۹۳ (۲۱ مارس ۲۰۱۴)، ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور وقت روسیه، مصوبهٔ پارلمان روسیه در مورد الحاق شبه جزیرهٔ کریمه به خاک این کشور را امضا کرد و به این ترتیب، این مصوبه از نظر قوانین روسیه رسمیت یافت.
وایانگ

| تئاتر عروسکی وایانگ | تئاتر عروسکی وایانگ |
| --- | --- |
میراث فرهنگی ناملموس یونسکو: میراث فرهنگی ناملموس یونسکو
تئاتر عروسکی وایانگ: تئاتر عروسکی وایانگ
کشور: اندونزی
منبع: ۰۶۳
منطقه: آسیا و اقیانوسیه
اطلاعات ثبت: اطلاعات ثبت
ثبت: ۲۰۰۸
نمایش راهنگ در بالی، اندونزی، نمایشنامه ای از رامایانا را ارائه می‌دهد
وایانگ، همچنین به عنوان واجانگ شناخته شده‌است، شکل سنتی از بازی عروسک خیمه شب بازی سایه‌ای که در فرهنگ جاوه‌ای، اندونزی است و شکل سنتی هنر عروسک‌گردانی که در اندونزی و سایر مناطق جنوب شرقی آسیا یافت می‌شود، که در آن داستانی نمایشی از طریق سایه‌های عروسک‌ها و گاه با شخصیت‌های انسانی روایت می‌شود. ریشه‌های آن در گسترش هندوئیسم در دوره قرون وسطی و ورود هنرهای عروسکی چرمی به نام تالوبومالاتا از جنوب هند دنبال می شود.
وایانگ به کل نمایش اشاره دارد ولی گاهی عروسک چرمی به خودی خود وایانگ گفته می‌شود. نمایش‌های تئاتر عروسکی سایه ای با یک ارکستر گاملان در جاوه و در بالی همراه هستند. داستان‌های دراماتیک اسطوره‌ها را، مانند قسمت‌هایی از حماسه‌های هندو، رامایانا و ماهاباراتا، و همچنین اقتباس‌های محلی از افسانه‌های فرهنگی به تصویر می‌کشد. به‌طور سنتی، نمایش توسط یک dalang، یک هنرمند و یک رهبر معنوی اجرا می‌شود و مردم نمایش را از دو طرف صفحه تماشا می‌کنند.
یونسکو در ۷ نوامبر ۲۰۰۳ وایانگ کولیت(wayang kulit)، تئاتر عروسکی سایه ای و مشهورترین وایانگ اندونزیایی را به عنوان شاهکارهای شفاهی و ناملموس میراث بشری معرفی کرد. در ازای تأیید و ثبت این اثر، یونسکو از اندونزیایی‌ها خواست تا این سنت را حفظ کنند. وایانگ همچنین در مالزی، تایلند، کامبوج و لائوس یک شکل هنری مهم تاریخی بوده‌است.
نام

اصطلاح wayang واژه‌ای از زبان جاوه‌ای به معنای «سایه» یا «تخیل» است. معادل این کلمه در اندونزیایی کنونی bayang است. در واژگان مدرن جاوایی و اندونزیایی، wayang می‌تواند به خود عروسکی یا کل عملکرد تئاتر عروسکی اشاره کند.
تاریخ

وایانگ تئاتر عروسکی سایه ای سنتی در اندونزی و سایر کشورهای جنوب شرقی آسیا است. هیچ مدرکی مبنی بر وجود این هنر در اندونزی باستان وجود ندارد. اولین شواهد مربوط به اواخر هزاره اول میلادی، در متون دوره قرون وسطایی و اماکن باستانی است. سرچشمه وایانگ نامشخص است. وایانگ یا نمایش سایه‌ها (نمایش عروسکی) یکی از قدیمیترین شیوه‌های تئاتر کاغذی یا عروسکی در جهان است. اجرای این نمایش همیشه با موسیقی و ارکستر سازهای کوبه ای کوک شدهٔ گاملن همراهی می‌شود. وایانگ فرم‌های مختلفی دارد که در هر یک از آنها، برای روایت و داستان سرایی از ابزار گوناگون استفاده می‌شود. وایانگ‌ها در واقع نوعی نمایش ـ موسیقایی هستند، که در نزد مردم محبوبیت بسیار زیادی دارند.
سبکها

اگر تکنیک به کار رفته در اجرای نمایش بر اساس سایه و نور باشد، نمایش، وایانگ کولیت (wayang kulit) نامیده می‌شود. در این نمایش عروسک‌ها از جنس چرم گاو نر هستند و بر دسته‌هایی از جنس بامبو سوار شده‌اند. اگر جنس عروسک‌های وایانگ از چوب باشد، نمایش را وایانگ گولک (wayang golek) می‌نامند. عروسک گردانهایِ این نمایش دالانگ (dalang) نامیده می‌شوند و از پشت پردهٔ سفیدی که نور بر آن تابیده می‌شود، عروسک‌ها را حرکت می‌دهند.
شخصیت‌ها > ووهانگ پوروا

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  کشاتریا بهیم  ارجن  ایراوان  |  راجه راما  راوانا  دهرتراشت  پاندو  سوگریوا  بهاراتا  جرجودهن  کریشنا  لندهور  جدهشتر  |  ایندرا  سوریا (ایزد)  ویشنو  گانش  |  هانومان  بهیشم  سیتا  کنتی  |    |
دوز سه‌تایی

برای بازی X-O به ایکس او مراجعه کرده و برای دیگر کاربردها، دوز (بازی) را ببینید.
جدول دوز که در هر خانهٔ آن (دایره) یک مُهره قرار می‌گیرد. در هر ردیف یا ستون این جدول سه خانه وجود دارد.
دوزبازی سه‌تایی یک بازی فکری دو نفره مشابه ایکس او یا تیک‌تاک‌تو (سه به سه قطار) (به انگلیسی: tic-tac-toe) است که با یک صفحه و شش مهره در دو رنگ بازی می‌شود. طرحی هندسی، با استفاده از چند خط روی مقوا، رسم می‌شود و بازیکنان تلاش می‌کنند تا سه مهرهٔ خود را به ردیف در جایگاه‌ها بنشانند و همچنین مانع ردیف شدن مهره‌های حریف شوند. برنده، کسی است که زودتر ردیف سه‌تایی بسازد.
باشگاه فوتبال سائو پائولو

Football club
باشگاه فوتبال سائو پائولو (به زبان پرتغالی :São Paulo Futebol Clube) یک باشگاه فوتبال برزیلی است که در شهر سائو پائولو قرار دارد.
این باشگاه در سال ۱۹۳۰ میلادی تأسیس شد و در حال حاضر موفق‌ترین باشگاه فوتبال برزیل در زمینه جام‌های بین‌المللی و یکی از بهترین باشگاه‌های آمریکای لاتین است. از بازیکنان بزرگ تاریخ فوتبال باشگاه سائوپائولو می‌توان از کاکا، دنی الوز و کازمیرو نام برد.
بازیکنان برجسته

کاکا (بازیکن فوتبال)
دنی آلوز
کازمیرو
روژریو سنی
کافو
الکساندر پاتو
لوئیس فابیانو
دیگو تاردلی
ریوالدو
لوسیو
آنتونی (بازیکن فوتبال)
لوکاس مورا
خامس رودریگز
افتخارات

بین‌المللی
جام جهانی باشگاه‌ها
قهرمان (۱): ۲۰۰۵
جام بین قاره‌ای
قهرمان(۲): ۱۹۹۲، ۱۹۹۳
جام رامون ده کارانزا
قهرمان (۱): ۱۹۹۲
جام دوستانه یورو-آمریکا
قهرمان (۱): ۱۹۹۹
قاره‌ای
جام لیبرتادورس
قهرمان (۳): ۱۹۹۲، ۱۹۹۳، ۲۰۰۵
نایب قهرمان (۳): ۱۹۷۴، ۱۹۹۴، ۲۰۰۶
جام سودامریکانا
قهرمان (۱): ۲۰۱۲
نایب قهرمان (۱): ۲۰۲۲
رکوپا سودامریکانا
قهرمان (۲): ۱۹۹۳، ۱۹۹۴
نایب قهرمان (۲): ۲۰۰۶، ۲۰۱۳
سوپرکوپا لیبرتادورس
قهرمان (۱): ۱۹۹۳
نایب قهرمان (۱): ۱۹۹۷
کوپا کونمبول
قهرمان (۱): ۱۹۹۴
کوپا مستر د کونمبول
قهرمان (۱): ۱۹۹۶
ملی
سری آ برزیل
قهرمان (۶): ۱۹۷۷، ۱۹۸۶، ۱۹۹۱، ۲۰۰۶، ۲۰۰۷، ۲۰۰۸
نایب قهرمان (۶): ۱۹۷۱، ۱۹۷۳، ۱۹۸۱، ۱۹۸۹، ۱۹۹۰، ۲۰۱۴
جام حذفی فوتبال برزیل
قهرمان (۱): ۲۰۲۳
نایب قهرمان (۱): ۲۰۰۰
سوپر جام فوتبال برزیل
قهرمان (۱): ۲۰۲۴
ایالتی/ بین ایالتی
لیگ پائولیستا
قهرمان (۲۲): ۱۹۳۱، ۱۹۴۳، ۱۹۴۵، ۱۹۴۶، ۱۹۴۸، ۱۹۴۹، ۱۹۵۳، ۱۹۵۷، ۱۹۷۰، ۱۹۷۱، ۱۹۷۵، ۱۹۸۰، ۱۹۸۱، ۱۹۸۵، ۱۹۸۷، ۱۹۸۹، ۱۹۹۱، ۱۹۹۲، ۱۹۹۸، ۲۰۰۰، ۲۰۰۵، ۲۰۲۱
نایب قهرمان (۲۵)
سوپرکامپیوناتو پائولیستا
قهرمان (۱): ۲۰۰۲
تورنمنت ریو-سائو پائولو
قهرمان (۱): ۲۰۰۱
نایب قهرمان (۴): ۱۹۳۳، ۱۹۶۲، ۱۹۹۸، ۲۰۰۲
رامسر

{
| رامسر | رامسر |
| --- | --- |
fa (in English: Expected satiety): fa
کشور:  ایران
استان: مازندران
شهرستان: رامسر
بخش: مرکزی
نام(های) پیشین: سخت‌سر
سال شهرشدن: ۱۳۶۴
مردم: مردم
جمعیت: ۳۵٫۹۹۷ نفر (سال ۱۳۹۵)
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
مساحت: ۷۲۹٫۸
ارتفاع: ۲۱- متر
آب‌وهوا: آب‌وهوا
میانگین دمای سالانه: ۱۶ درجه سانتیگراد
میانگین بارش سالانه: ۱۲۰۰ میلیمتر
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
شهردار: علی امینی شاد
ره‌آورد: مرکبات، برنج، چای، ترشیجات، شیرینی محلی، صنایع دستی و …
پیش‌شمارهٔ تلفن: (۵۵۲۶ الی ۵۵۲۱)–۰۱۱
وبگاه: شهرداری رامسر
شناسهٔ ملی خودرو:  ایران ۷۲ س
کد آماری: ۱۱۶۷
  رامسر  روی نقشه ایران ۳۶°۵۳′۵۹″شمالی ۵۰°۴۰′۲۳″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۸۹۹۷۰۷۰°شمالی ۵۰٫۶۷۳۱۶۳۱°شرقی﻿ / 36.8997070; 50.6731631   :   رامسر  روی نقشه ایران ۳۶°۵۳′۵۹″شمالی ۵۰°۴۰′۲۳″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۸۹۹۷۰۷۰°شمالی ۵۰٫۶۷۳۱۶۳۱°شرقی﻿ / 36.8997070; 50.6731631   
 :  
رامسَر از شهرهای استان مازندران در شمال ایران است. رامسر از سمت شرق به شیرود، از غرب به شهر چابکسر و دهستان اوشیان استان گیلان، از جنوب به کوه‌های البرز و از شمال به دریای مازندران محدود است.
وجه تسمیه

نام قدیم رامسر، سخت‌سر بوده‌است. سخت‌سر یکی از بلوکات ۹ گانه ولایت تنکابن به مرکزیت خرم‌آباد بود.
در سبب نام گذاری این مکان به سخت سر آرای مختلفی وجود دارد که مشهورترین آنها این است که مردم این ناحیه در برابر حاکمان ستمگر سرسخت و مقاوم بودند. همچنین برخی وجود گِلهای چسبنده (به گویش محلی سَختِه) را که موجب دشواری عبور و مرور می‌شد، علت این نام گذاری دانسته‌اند.
به استناد مصوبه هیئت وزیران در تاریخ ۱۳۱۴/۳/۸ براساس تصویب نامهٔ شماره ۳۱۸/۶۵۰۲ سخت سر به نام به رام سر یا رامسر تغییر یافت که وجود تسمیه آن یعنی شهر آرام شده‌است.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران، رامسر چند وقتی سخت سر خوانده شد که با اعتراض ساکنان شهر بار دیگر رامسر نام گرفت.
پیشینه

سختسر قبل از دوره میلاد تابع حاکمانی بود که بر گیلان و مازندران حکومت می‌کردند. در اواسط قرن هشتم هجری قمری سخت سر دارای حکومت مستقل شد و «سید رکابزن کیا حسنی» بر آن حکومت می‌کرد و «سفید تمشک» حد غربی آن بود. در زمامداری زندیان سخت سر و تنکابن برای مدتی از خاک مازندران جدا گردید و به امرای گیلان سپرده شد. با ظهور قاجاریه و اقدامات مهدی خان خلابر، سخت سر و تنکابن از گیلان آزاد گشتند، و ولایت مجاور آن شامل گرجیان، کلاج کوه و تنهیجان توسعه یافت و نسارود مرز شرقی و قزوین مرز جنوبی آن شد.
تقسیمات کشوری

رامسر سابقاً جزئی از شهرستان تنکابن بوده که در سال ۱۳۶۴ طبق تقسیمات جدید کشوری از این شهرستان جدا شده‌است.
در سال ۱۳۱۱ شمسی رامسر وسعت چندانی نداشت و یکی از بلوک‌های تنکابن بود، در آن موقع ۴۴ روستا و مساحت کل آن یک فرسنگ و نیم و جمعیت آن ۷۴۱۳ نفر بود.
از سال ۱۳۶۴ رامسر از تنکابن جدا گردیده و به صورت شهرستان ارتقا یافت و دارای دو بخش، دو شهر، چهار دهستان و ۲۰۰ روستا و آبادی می‌باشد. شهرهای آن عبارتند از: رامسر، کتالم و سادات‌شهر؛ دهستانهای آن عبارتند از: جنت رودبار با ۶۳ آبادی و روستا، چهل شهید با ۴۳ آبادی و روستا، سخت سر با ۹۴ آبادی و روستا، و اشکور با ۱۱ روستا و آبادی.
تقسیمات کشوری > حدود مازندران

بر سر این که مازندران از ابتدا همین سرزمین کنونی بوده باشد، اختلاف نظر وجود دارد. تا قرن‌ها نام ناحیه‌ای، که بخش اصلی آن را استان مازندران کنونی تشکیل می‌داده، «تپوری» یا «تپورستان» یا «طبرستان» بوده‌است که برگرفته از نام قوم باستانی تپورها می‌باشد که در مازندران سکونت داشتند و پس از اسلام طبری نامیده شدند. این قوم پیش از ورود آریایی‌ها در کنار آماردها قومیت اصلی منطقه بوده‌است. بعدها عبارت مازندران به نواحی جلگهای جنوب دریای خزر اطلاق شد و در کنار طبرستان (برای نواحی کوهپایه‌ای) استفاده می‌شود. متأخر بودن نام مازندران برای این ناحیه این تردید را به وجود آورده‌است که مازندران در شاهنامه فردوسی به سرزمینی که اکنون مازندران نامیده می‌شود، اطلاق نمی‌گردد. صادق کیا مطابق با نظر ظهیرالدین مرعشی مازندران را بخشی از طبرستان می‌داند و به گفته وی طبرستان شامل دو ولایت مازندران و گرگان می‌شد و از دیناره جاری تا ملاط لنگرود بخشی از طبرستان بود و طبرستان به دو ولایت کوچک‌تر به نام مازندران و گرگان تقسیم می‌شد و از بیشه انجدان تا ملاط لنگرود بخشی از مازندران بود و از بیشه انجدان تا دیناره جاری بخشی از گرگان بود.
ظهیرالدین مرعشی در کتاب تاریخ طبرستان و رویان و مازندران می‌نویسد: حد طبرستان از طرف شرقی دیناره‌جاری و از طرف غربی ملاط که آن قریه شهر هوسم که اکنون به فرضه روده‌سر اشتهارد دارد. حد مازندران از طرف شرقی بیشه انجدان می‌باشد و از طرف غربی ملاط می‌باشد. حد گرگان حالیا که به استرآباد مشهور است و اصلاً دهستان می‌گفتند شرقی دیناره جاری است که حد شرقی تمام طبرستان است و غربی انجدان که حد شرقی مازندران است. به گفتهٔ ظهیرالدین مرعشی مازندران بخشی از طبرستان است و سرزمین طبرستان، گرگان و مازندران هر دو را در بر می‌گرفت.
یاقوت حموی در معجم البلدان ذیل کلمه مازندران و طبرستان می‌نویسد: «طبرستان معروف به مازندران است و نمی‌دانم از کی به مازندران نامیده شده‌است و آن نامی است که ما آن را در کتاب‌های قدیم نیافتیم، و همانا از زبان اهل آن بلاد شنیده شده‌است و بی‌شک مازندران و طبرستان یکی است.»
در حقیقت این دو اسم یعنی طبرستان و مازندران به یک معنی بوده‌اند اما در همان حال که اسم طبرستان بر تمامی نواحی کوهستانی و اراضی پست ساحلی اطلاق می‌شد کلمهٔ مازندران بر منطقهٔ ارضی پست جلگه‌ای از دلتای سپیدرود تا جنوب شرقی بحر خزر امتداد دارد اطلاق می‌گردید.
به مازندران موزاندرون می‌گفتند به سبب آنکه موز نام کوهیست از حد گیلان کشیده تا بلار و قصران که موز کوه گویندهمچنین تا به جاجرم یعنی این ولایت درون کوه موز است اما آنچه منسوب به طبرستان منسوب است از دینار جاری شرقی تا به ملاط که دهی است ورای هوسم می‌گویند که در قدیم بیشه بوده‌است.
تقسیمات کشوری > حدود طبرستان

سرزمین تپورستان در دوران باستان میان دو سرزمین هیرکانی و کادوسی قرار داشت به گونه‌ای که کتزیاس مورخ یونانی عصر هخامنشی به سرزمین تپوری بین دو سرزمین هیرکانی و کادوسی اشاره می‌نماید. پولیبیوس مورخ یونانی نیز به کوه‌های تپوری بین دروازه کاسپین (گرمسار) و دریای هیرکانی اشاره می‌کند. و استرابون به سرزمین تپوری در نزدیکی ری و دروازه کاسپین (گرمسار) اشاره می‌کند و آریان و کوینت کورس در شرح جنگ‌های اسکندر مقدونی و هخامنشیان به یک ساتراپ به نام ساتراپ تپوری در حاشیه دریای مازندران اشاره می‌کنند که سرزمین آمارد نیز به آن ضمیمه شده بود و این ساتراپ تا رود آماردوس امتداد داشت. مورخین ارمنی عصر ساسانی همچون موسی خورنی و سبئوس از تپرستان به عنوان سرزمینی در شمال ایران یاد کرده‌اند و به شهرهای آمل، رویان و زریچان در آن اشاره نمودند.
سرزمین طبرستان در عصر اسلامی از سمت غرب با دیلم و از سمت شرق با جرجان همسایه بود و شامل شهرهای «آمل، ساریه، مامطیر، ترنجه، ربست، میلا، هزارگریب، مهروان، تمیش، تمار، ناتیل، چالس، رویان و کلار» می‌شد؛ هرچند طبرستان در اوج قدرت گرگان و دیلمان را شامل می‌شده‌است به گونه‌ای که مورخان اسلامی همچون زکریای قزوینی در آثار البلاد و اخبار العباد و ابن عبدالحق بغدادی طبرستان را ناحیه‌ای بین عراق و خراسان توصیف نموده‌اند، که در کنار دریای خزر واقع شده‌است و شهرها و دهات بسیار دارد و محمد بن محمود بن احمد طوسی طبرستان را اقلیمی دانست که حد آن از بلاد اران تا جرجان و حدی تا دریای خزر تا طالقان و حمزه اصفهانی، مورخ قرن سوم، دیلم را بخشی از طبرستان ذکر نموده‌است. یوزف مارکوارت طبرستان را همان پتشخوارگر می‌داند و ابن فقیه همدانی پتشخوارگر را بخشی از طبرستان و از شهرهای رویان می‌داند. طبق نظر ابن فقیه همدانی رویان از کوره‌های طبرستان است و از شهرهای رویان: چالوس، لارز، شرز و بذشوارجر است.
نام تاریخی سرزمین شمالی ایران در دوران باستان بصورت تپوش‌آری و تپوری و تپورستان بوده‌است که ریشه در نام قوم تپور دارد. به گفته اسدالله عمادی نخستین بار نام این سرزمین در کتیبه‌های آشوری بصورت تپوش‌آری ذکر شده‌است. کتزیاس مورخ عصر هخامنشیان در شرح لشکرکشی‌های آشوریان، به سرزمین تپوری بین دو سرزمین هیرکانی و کادوسی اشاره می‌نماید و پولیبیوس به کوه‌های تپوری در حد فاصل دروازه کاسپین (گرمسار) و دریای هیرکانی اشاره می‌نماید و استرابون به سرزمین تپوری در نزدیکی ری و دروازه کاسپین اشاره می‌کند و آریان و کوینت کورس در شرح جنگ‌های اسکندر مقدونی و هخامنشیان به یک ساتراپ به نام ساتراپ تپوری در حاشیه دریای مازندران اشاره می‌کنند که سرزمین آمارد نیز به آن ضمیمه شده بود. مورخین ارمنی عصر ساسانی همچون موسی خورنی و سبئوس به این سرزمین با عنوان تپرستان یاد کرده‌اند. نام این سرزمین در سکه اسپهبدان طبرستان بصورت تپورستان ذکر شده‌است.
تقسیمات کشوری > حدود رویان

منطقه رویان کهن از نواحی غربی طبرستان بوده‌است که شامل شهرستان‌های نور، نوشهر، چالوس، کلاردشت (کلار)، عباس‌آباد (لنگا)، تنکابن و رامسر (سختسر) می‌شده‌است و گاهی مرز غربی آن تا رودسر (هوسم) ادامه می‌یافت. مردم رویان کهن به زبان طبری و گویش طبری رویانی که زبان اسپهبدان طبرستان نیز بود سخن می‌گفتند. به گفته ابن فقیه همدانی، رویان از کوره‌های طبرستان است و از شهرهای رویان: چالوس، لارز، شرز و بذشوارجر است. در حدودالعالم؛ ناتل، چالوس و کلار از کورهٔ رویان و جزئی از خاک طبرستان معرفی شده‌است.
رویان به سرزمینی آباد در غرب مازندران گفته می‌شد که شامل کجور، کلارستاق، لنگا، تنکابن، سختسر، هوسم، الموت، طالقان، لورا، ارنگه، رودبار قصران و لارقصران می‌شد.
منطقه کجور: از رود چالوس تا رود هراز شامل خاچیک (نوشهر)، سولده (نور)، علمده، ناتل، چمستان، بلده، زندرستاق، پنجک رستاق، زانوس رستاق، میخساز رستاق، خورشید رستاق، خیررودکنار، بندی پی چلندر
منطقه کلارستاق: از نمکابرود تا رود چالوس در جلگهٔ بیرون بشم و میان بشم شامل چالوس، هچیرود، مرزن آباد (مزنه)، کلاردشت (کلار)
منطقه لنگا: از نمکابرود تا آب نشتا شامل عباس‌آباد، نشتارود، کلارآباد، پلنگ کلا و ساقی کلا
منطقه تنکابن: از آب نشتا تا آب شیرود شامل شهسوار، خرم‌آباد، شیرود، گلیجان، چالکش، سه هزار و دوهزار
منطقه سختسر: از آب شیرود تا رودخانه سرخانی شامل سختسر (رامسر)، اشکور شرقی، جورده
منطقه هوسم: از رودخانه سرخانی تا آب ملاط شامل رودسر، املش، چابکسر و کلای چای و اشکور غربی
منطقه الموت: از رودبار زیتون تا طالقان شامل رودبار الموت شرقی و رودبار الموت غربی
منطقه طالقان: شامل بالا طالقان، میان طالقان و پایین طالقان
منطقه لورا: شامل دهکده‌های کنار رود کرج تا دوآب شهرستانک
منطقه ارنگه: شامل دهکده‌های کنار رود کرج از دو آب شهرستانک به طرف کرج
منطقه رودبار قصران: شامل شمیرانات و دهکده‌های کناررودخانه جاجرود به انضمام لواسان بزرگ
منطقه لارقصران: شامل دهکده شعبه اصلی هراز با مراتع میان کوه‌های خرسنگ و خاتون بارگاه تا دهنه زیر پلور و لاریجان
تقسیمات کشوری > حدود رستمدار

از قرن هفتم تا دوره صفویه منطقهٔ رویان عمدتاً با نام رویان و رستمدار شناخته می‌شد و ه مرزهای ولایت رستمدار شامل مناطق کلارستاق، کجور، نور، طالقان، لاریجان، لواسانات، شمیرانات و مناطق پشت کوه البرز مرکزی می‌شد. سابقاً طبرستان شامل گرگان، استرآباد، مازندران و رستمدار می‌شد یعنی سرتاسر ناحیه‌ای که بین دینار جاری در مشرق و ملاط لنگرود (واقع در گیلان) در غرب بود را شامل می‌گشت. سرحدهای قدیمی رستمدار عبارت بود از: سیسنگان یا رودخانه مانهیر در شرق و ملاط لنگرود در غرب. مدتی بعد این سرحدها تغییر شکل یافتند و می‌توان گفت که رستمدار ناحیه‌ای را که از آمل تا گیلان ادامه می‌یافت. رویان نام اراضی مسطح بود ولی همچنین به سرتاسر رستمدار نیز اطلاق می‌گشت.
تقسیمات کشوری > حدود دوران صفویه

ملا شیخ علی گیلانی مؤلف کتاب تاریخ مازندران که در تاریخ ۱۰۴۴ قمری و در دوران صفویه کتاب را نگاشته‌است، در ذکر حدود مازندران آورده‌است: «حد غربی طبرستان قریه ملاط گیلان است ورای هوسم که اکنون به رودسر اشتهار یافته و سامان شرقی دینار چار که اهالی آن دیار دوناچال می‌خوانند، قریب به شهر سارویه واقع است. استندار بالتمام داخل طبرستان است». حسینعلی رزم آرا مؤلف مجموعه کتب چند جلدی فرهنگ جغرافیایی ایران، ذیل واژه ملاط در جلد دوم صفحه ۲۹۳ قید کرده‌است: ده جزء دهستان مرکزی بخش لنگرود شهرستان لاهیجان. ۴ ک جنوب لنگرود – ۳ ک لیلاکوه
مردم‌شناسی > جمعیت

شهر رامسر بالغ بر ۳۵٫۹۹۷ نفر جمعیت دارد.
مردم‌شناسی > زبان

اهالی رامسر به گویش رامسری و فارسی سخن می‌گویند.
اقلیم آب و هوایی

رامسر به دلیل مجاورت با دریای مازندران از آب و هوایی معتدل و مرطوب برخوردار است. آب‌وهوای رامسر در تابستان گرم و مرطوب و در زمستان معتدل است. نزدیکی به جنگل و دریا زیبایی ویژه‌ای به این شهر داده‌است و این امر موجب جذب گردشگران در همه فصل‌های سال می‌شود. مناطق ییلاقی رامسر مانند جواهرده بسیار زیبا و خوش آب‌وهوا می‌باشد.
فرمانداری و شهرداری

فرمانداری رامسر سال ۶۴ همزمان با ارتقا به شهرستان تأسیس شد در رامسر، جنب چشمه آب گرم رامسر واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۵ اسفند ۱۳۷۹ با شمارهٔ ثبت ۳۳۲۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
شهر رامسر در سال ۱۳۳۰، و شهرداری رامسر در سال ۱۳۳۱ تأسیس شد. در این رهگذر شهردارانی که از سال ۱۳۵۷ بعد از پیروزی انقلاب اسلامی متصدی شهرداری بوده‌اند بالغ بر ۱۶ تن بوده‌است.
براساس داده‌های وزارت کشور (۱۳۹۵–۱۴۰۰) رامسر دارای درجه شهرداری ۸ می‌باشد.