stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
رزم‌ناو نبرد
دوره میان‌جنگ > بازسازی‌ها

در مجموع، ۹ رزمناو جنگی از تأثیر پیمان دریایی واشینگتن گریختند، اگرچه اچ‌ام‌اس تایگر بعداً قربانی کنفرانس دریایی ۱۹۳۰ لندن شد و از بین رفت. سرعت بالای آن‌ها با وجود ضعف‌هایشان، آن‌ها را به واحدهای سطحی ارزشمند بدل می‌کرد، در نتیجه بیشتر این ناوها قبل از جنگ جهانی دوم به‌طور چشمگیری ارتقا یافتند. رنوین و ریپالس در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ به‌طور قابل توجهی مدرن شدند. بین سال‌های ۱۹۳۴ و ۱۹۳۶، ریپالس تا حدی مدرن شد؛ پل آن اصلاح شد، آشیانه هواگرد، منجنیق و تجهیزات جدید توپخانه اضافه شد و تسلیحات ضدهوایی آن افزایش یافت. رنوین بین سال‌های ۱۹۳۷ و ۱۹۳۹ بازسازی کامل‌تری را پشت سر گذاشت؛ زره عرشه آن افزایش یافت، توربین‌ها و دیگ‌های بخار جدید نصب شدند، آشیانه هواگرد و منجنیق اضافه شد و افزون بر توپ‌های اصلی که ارتفاع آنها تا ۳۰+ درجه افزایش یافته بود، دوباره کاملاً مسلح شد. ساختار پل نیز برداشته شد و پل بزرگی مشابه پل نبردناوهای کلاس کینگ جرج پنجم جای آن نصب شد. در حالی که این نوع تبدیل معمولاً وزن کشتی را می‌افزاید، تناژ رنوین به‌دلیل نیروگاه بسیار سبک‌تر آن کاهش یافت. برنامهٔ مشابه بازسازی کامل ریپالس و هود با ظهور جنگ جهانی دوم لغو شد.
نیروی دریایی ژاپن که قادر به ساخت کشتی‌های جدید نبود، تصمیم گرفت که رزمناوهای جنگی موجود کلاس کنگو را (در ابتدا هارونا، کیریشیما و کنگو - هیئی فقط بعد از آن که براساس شرایط پیمان واشینگتن خلع سلاح شده بود) در دو بازسازی چشمگیر (هیئی به‌طور جداگانه) ارتقا دهد. در اولین مورد، ارتفاع توپ‌های اصلی آنها به +۴۰ درجه افزایش یافت، برآمدگی‌های ضد اژدر و ۳٬۸۰۰ تن بزرگ (۳٬۹۰۰ تن) زره افقی اضافه شد و یک دکل «پگودا» با جایگاه‌های فرماندهی اضافی ساخته شد. این امر سرعت ناوها را تا ۲۵٫۹ گره (۴۸٫۰ کیلومتر بر ساعت؛ ۲۹٫۸ مایل بر ساعت) کاست. بازسازی دوم روی سرعت متمرکز بود؛ زیرا آنها به‌عنوان اسکورت سریع برای گروه‌های ضربت ناو هواپیمابر برگزیده شده بودند. موتورهای اصلی کاملاً جدید، کاهش دیگ‌های بخار و ۲۶ فوت (۷٫۹ متر) افزایش طول بدنه به آنها اجازه داد تا بار دیگر به ۳۰ گره برسند. آنها به‌عنوان «نبردناوهای سریع» طبقه‌بندی شدند، اگرچه زره و توپ‌های آنها در مقایسه با نبردناوهای بازماندهٔ جنگ جهانی اول در نیروی دریایی آمریکا یا بریتانیا کم بود؛ با عواقب وخیم در طول جنگ اقیانوس آرام، زمانی که هیئی و کیریشیما به‌راحتی توسط آتش آمریکایی‌ها در عملیات گوادال‌کانال فلج شدند، اندکی پس از آن نابود شدند. شاید مهم‌ترین نکته فلج شدن هیئی در درگیری نزدیک شبانه با آتش کالیبر متوسط رزمناوهای سبک و سنگین بود.
دو استثنا وجود داشت: یاووز سلطان سلیم ترکیه و هود بریتانیا. نیروی دریایی ترکیه در دورهٔ میان‌جنگ تنها ارتقاهای اندکی در ناو انجام داد که عمدتاً بر تعمیر آسیب‌های زمان جنگ و نصب سامانه‌های جدید کنترل آتش و آتشبارهای ضدهوایی متمرکز بود. هود به خدمت دائمی در ناوگان مشغول بود و نمی‌شد آن را برای بازسازی گسترده خارج کرد. این ناو در طول دهه ۱۹۳۰ ارتقاهای جزئی یافت؛ از جمله سامانه‌های کنترل آتش مدرن، افزایش توپ‌های ضدهوایی و در مارس ۱۹۴۱، رادار.
دوره میان‌جنگ > بازآرایی جنگ‌افزار دریایی

در اواخر دهه ۱۹۳۰، نیروهای دریایی دوباره ساخت کشتی‌های پایگاه را آغاز کردند، در این دوره مهاجمان به تجارت (commerce raiders) بزرگ و نبردناوهای سریع کوچک ساخته شدند که گاهی رزمناو جنگی نامیده می‌شوند. آلمان و روسیه در این دوره رزمناوهای جنگی جدیدی طراحی کردند، اما فقط روس‌ها دو فروند از کلاس ۳۵۰۰۰ تنی کرونشتات را آغاز کردند. زمانی که آلمان در سال ۱۹۴۱ به آنها حمله کرد، آن‌ها هنوز عملیاتی نبودند و ساخت به حالت تعلیق درآمد. هر دو ناو پس از جنگ اوراق شدند.
آلمان برای سه رزمناو جنگی کلاس او به‌عنوان بخشی از گسترش کریگس‌مارینه (طرح ست) برنامه ریخت. با شش توپ ۱۵ اینچی، سرعت و برد بالا، اما زره بسیار نازک، آنها به عنوان مهاجمان به تجارت در نظر گرفته شدند. تنها یکی، کمی قبل از جنگ جهانی دوم سفارش داده شد که هیچ کاری روی آن انجام نشده بود. هیچ نامی به آنها داده نشد و آنها با نام قراردادی خود "O" ," P " و "Q" شناخته می‌شدند. از کلاس جدید در کریگس‌مارینه کاملاً استقبال نشد. با حفاظت غیرطبیعی سبک در محافل خاصی از نیروی دریایی لقب تحقیرآمیز مزخرف بدون زره (Ohne Panzer Quatsch) گرفتند.
جنگ جهانی دوم > رزم‌ناوهای بزرگ یا «ضد-رزم‌ناوها»

اطلاعات بیشتر: رزم‌ناو کلاس آلاسکا و رزم‌ناو دیزاین ۱۰۴۷
در آستانه جنگ جهانی دوم یک تحول دیرهنگام در محبوبیت کشتی‌هایی بین نبردناوها و رزم‌ناوها از نظر اندازه رخ داد. برخی آنها را به‌عنوان رزم‌ناو جنگی توصیف می‌کنند، اما هرگز به‌عنوان کشتی پایگاه طبقه‌بندی نشدند؛ آن‌ها به‌عنوان‌های مختلف «ابر رزم‌ناو»، «رزم‌ناو بزرگ» یا حتی «رزم‌ناو بدون محدودیت» توصیف می‌شوند. نیروی دریایی هلند، آمریکا و ژاپن همگی این کلاس‌های جدید را به‌طور خاص برای مقابله با رزم‌ناوهای سنگین یا همتایان آنها که توسط رقبای دریایی ساخته می‌شد، برنامه‌ریزی کردند.
اولین رزمناوهای جنگی این نوع، دیزاین ۱۰۴۷های هلندی بودند که برای محافظت از مستعمرات آنها در هند شرقی در برابر تهاجم ژاپنی‌ها طراحی شدند. این کشتی‌ها که هرگز به‌طور رسمی نامگذاری نشده بودند با کمک آلمان و ایتالیا طراحی شده بودند. در حالی که آنها به‌طور کلی شبیه کلاس شارن‌هورست آلمان با آتشبار اصلی مشابه بودند، زره سبک‌تر آنها فقط در برابر آتش توپ هشت اینچی کافی بود. اگرچه طراحی عمدتاً تکمیل شد، اما کار روی کشتی‌ها هرگز آغاز نشد، زیرا آلمان در ماه مه ۱۹۴۰ هلند را تصرف کرد. اولین کشتی قرار بود در ژوئن همان سال آب‌اندازی شود.
تنها کلاس ساخته‌شده از این رزمناوهای جنگی متاخر، «رزمناوهای بزرگ» کلاس آلاسکا نیروی دریایی آمریکا بودند. دو تای آن، آلاسکا و گوآم، کامل شد و سومی، هاوایی، در حین ساخت لغو شد و سه تای دیگر، به نام‌های فیلیپین، پورتوریکو و ساموآ، قبل از ساخت لغو شدند. آنها به جای رزمناوهای جنگی به عنوان «رزمناوهای بزرگ» طبقه‌بندی شدند. نام این کشتی‌ها بر اساس قلمروها یا مناطق تحت‌الحمایه بود. (نبردناوها نام ایالت‌ها و رزمناوها نام شهرها را داشتند) با ۹ توپ اصلی ۱۲ اینچی در سه برجک سه‌گانه و وزن ۲۷٬۰۰۰ تن بزرگ (۲۷٬۰۰۰ تن)، رزمناوهای آلاسکا در اندازه دو برابر رزمناوهای کلاس بالتیمور بودند و توپ‌هایی ۵۰ درصد قطورتر داشتند. آنها کمربند زرهی ضخیم و سامانه دفاعی پیچیده اژدری کشتی‌های پایگاه واقعی را نداشتند. با این حال، برخلاف اکثر رزمناوهای جنگی، آنها یک طراحی متعادل براساس استانداردهای رزمناو در نظر گرفته می‌شدند، زیرا پوشش حفاظتی آنها می‌توانست در برابر آتش توپ با کالیبر مشابه آنها مقاومت کند، البته فقط در یک محدوده باند بسیار باریک. آنها برای شکار رزمناوهای سنگین ژاپن طراحی شده بودند، اگرچه زمانی که وارد خدمت شدند، بیشتر رزمناوهای ژاپنی را هواپیماها یا زیردریایی‌های آمریکایی غرق کرده بودند. مانند نبردناوهای سریع هم‌دوره، کلاس آیووا، سرعت آنها نهایتاً آنها را در نقش اسکورت ناو هواپیمابر و کشتی بمباران مفیدتر کرد تا کشتی رزم سطحی که برای آن ساخته شده بودند.
ژاپنی‌ها شروع به طراحی کلاس بی۶۴ کردند که شبیه به آلاسکا بود اما با توپ ۳۱۰-میلیمتر (۱۲٫۲-اینچ). خبرهای آلاسکا باعث شد که آنها طراحی را ارتقا دهند و طراحی بی-۶۵ را خلق کنند. بی۶۵ها با توپ‌های ۳۵۶ میلی‌متری می‌توانستند مجهزترین رزمناوهای جنگی نسل جدید باشند، اما همچنان فقط حفاظت کافی در برابر گلوله‌های هشت اینچی داشتند. مانند هلندی‌ها، ژاپنی‌ها به پایان طراحی بی۶۵ رسیدند، اما هرگز ساخت آن‌ها را آغاز نکردند. در زمان آماده شدن طرح‌ها، نیروی دریایی ژاپن متوجه شد که آنها نقش اندکی برای این کشتی‌ها سراغ دارند و اولویت ساخت آنها باید ناوهای هواپیمابر باشد. مانند آلاسکا، ژاپن این کشتی‌ها را رزمناو جنگی نمی‌نامید و در عوض از آنها به عنوان رزمناوهای فوق سنگین یاد می‌کرد.
طرح‌های دوران جنگ سرد

با وجود اینکه بیشتر نیروهای دریایی پس از جنگ جهانی دوم مفاهیم نبردناو و رزمناو جنگی را کنار گذاشتند، علاقه ژوزف استالین به کشتی‌های جنگی مسلح پرقدرت باعث شد که اتحاد جماهیر شوروی در اواخر دهه ۱۹۴۰ یک کلاس رزمناو بزرگ را طراحی کند. در نیروی دریایی شوروی، آنها را «رزمناوهای سنگین» (tjazholyj krejser) می‌نامیدند. ثمره این برنامه رزمناوهای پروژه ۸۲ (استالینگراد) با بیشینه وزن استاندارد ۳۶٬۵۰۰ تن (۳۵٬۹۰۰ تن بزرگ)، ۹ توپ ۳۰۵ میلیمتر (۱۲ اینچ) و سرعت ۳۵ گره (۶۵ کیلومتر بر ساعت؛ ۴۰ مایل بر ساعت) بود. ساخت سه کشتی در سالهای ۱۹۵۱–۱۹۵۲ آغاز شد، اما در آوریل ۱۹۵۳ پس از مرگ استالین لغو شد. تنها سازهٔ زرهی بدنهٔ مرکزی اولین کشتی، استالینگراد، در سال ۱۹۵۴ به آب انداخته شد و سپس به عنوان هدف تمرینی استفاده شد.
کلاس کیروف شوروی گاهی به‌عنوان یک رزمناو جنگی شناخته می‌شود. دلیل آن به تناژ بیش از ۲۴٬۰۰۰-تن (یکا) (۲۴٬۰۰۰-تن-بزرگ) آن برمی‌گردد که تقریباً برابر با یک نبردناو جنگ جهانی اول و بیش از دو برابر رزمناوهای هم‌دوره‌اش است. کیروف هنگام ورود به خدمت، بزرگ‌ترین کشتی رزم سطحی ساخته شده از زمان جنگ جهانی دوم بود. کلاس کیروف فاقد زرهی است که رزمناوهای جنگی را از رزمناوهای معمولی متمایز می‌کند و در روسیه به‌عنوان رزمناو هسته‌ای سنگین موشکی (Тяжелый Атомный Ракетный Крейсер (ТАРКР)) طبقه‌بندی می‌شود و اسلحه اصلی سطحی آن شامل بیست عدد موشک سطح‌به‌سطح پی-۷۰۰ گرانیت است. چهار عضو این کلاس در طول دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ تکمیل شدند، اما به دلیل محدودیت‌های بودجه، تنها پتر کبیر در نیروی دریایی روسیه عملیاتی است؛ اگرچه در سال ۲۰۱۰ برنامه‌هایی برای بازگرداندن سه کشتی دیگر به خدمت اعلام شد. در سال ۲۰۲۱, آدمیرال ناخیموف در حال بازسازی بود، اما براساس گزارش‌ها تعمیر دو کشتی دیگر به‌صرفه به نظر نمی‌رسد.
کاربران

نیروی دریایی روسیه: یک فروند رزم‌ناو جنگی کلاس کیروف در خدمت دارد و یک فروند دیگر از آن درحال تعمیر است.
کاربران > کاربران سابق

نیروی دریایی امپراتوری آلمان: همه پنج رزم‌ناو جنگی بازمانده آن در سال ۱۹۱۹ در اسکاپا فلو غرق شدند.
نیروی دریایی سلطنتی استرالیا: تنها رزم‌ناو جنگی آن، اچ‌ام‌ای‌اس استرالیا، در سال ۱۹۲۱ بازنشسته شد.
نیروی دریایی امپراتوری ژاپن: در دههٔ ۱۹۳۰ رزم‌ناوهای جنگی کلاس کنگو را به نبردناو سریع تبدیل کرد.
نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا: آخرین رزم‌ناو جنگی آن، اچ‌ام‌اس رنوین، در سال ۱۹۴۵ پس از جنگ جهانی دوم بازنشسته شد.
نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا: دو رزم‌ناو جنگی کلاس آلاسکا در سال ۱۹۴۷ بازنشسته شدند.
نیروی دریایی ترکیه: تنها رزم‌ناو جنگی آن، تی‌سی‌جی یاووز، در سال ۱۹۵۰ بازنشسته شد.
اچ‌ام‌اس شانون، یک رزمناو زرهی کلاس مینوتر
اینوینسیبل، اولین رزمناو جنگی بریتانیا
اچ‌ام‌اس کوئین مری، آخرین رزمناو جنگی ساخته‌شده قبل از جنگ جهانی اول
اس‌ام‌اس زایدلیتس
کنگو
زایدلیتس در نبرد کرانهٔ داگر به‌شدت آسیب دید
غرق شدن ایندفیتیگبل در نبرد یوتلاند
رزمناو جنگی کلاس لگزینگتون (نقاشی، حدود ۱۹۱۹)
ریپالس آن‌گونه که در سال ۱۹۱۹ بود
رنوین، آن‌گونه که بازسازی شد، در سال ۱۹۳۹
یواس‌اس آلاسکا، یکی از دو «رزم‌ناو بزرگ» نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا
آدمیرال لازارف، پیش‌تر فرونزه، دومین کشتی از کلاس خود
بخش احمدسرگوراب

بخش احمدسر گوراب یکی از بخش‌های شهرستان شفت در استان گیلان در شمال ایران است.
تقسیمات کشوری

بخش احمدسر گوراب شامل یک شهرو دودهستان است:
شهر احمدسرگوراب
دهستان چوبر
دهستان نصیرمحله
در این بخش مردم به زبان گیلکی و تالشی صحبت می‌کنند.
شهر: احمدسر گوراب
مردم این شهر به زبان گیلکی صحبت می‌کنند. شغل اغلب آنها کشاورزی است وکارهای صنعتی نیز یکی دیگر از شغل‌های دیگر مردم این شهر است.
میزان جمعیت:
بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش احمد سر گوراب شهرستان شفت در سال ۱۳۹۵ برابر با ۲۱۸۲۳ نفر بوده‌است. این بخش دارای روستاهایی جلگه ای برای کشاورزی وکوهستانی برای دامداری است. چایکاری نیزدراغلب روستاها ازشغل‌های اساسی مردم است.
لئونید موگی

| لئونید موگی | لئونید موگی |
| --- | --- |
لئونید موگی در شانزدهمین دورهٔ جشنواره فیلم ونیز در سال ۱۹۵۵ میلادی: لئونید موگی در شانزدهمین دورهٔ جشنواره فیلم ونیز در سال ۱۹۵۵ میلادی
زادهٔ: ۱۴ ژوئیهٔ ۱۸۹۹ سن پترزبورگ، امپراتوری روسیه
درگذشت: ۲۱ آوریل ۱۹۷۶ (۷۶ سال) پاریس، فرانسه
ملیت: فرانسوی
لئونید موگی (فرانسوی: Léonide Moguy‎؛ ۱۴ ژوئیهٔ ۱۸۹۹ – ۲۱ آوریل ۱۹۷۶) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و تدوین‌گر اهل فرانسه بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به فردا هم روز خداست اشاره نمود.
آرنه سورنسون

| آرنه سورنسون | آرنه سورنسون |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۹۵۹
درگذشت: ۱۵ فوریهٔ ۲۰۲۱  (۶۲ سال)
ملیت:  ایالات متحده آمریکا
پیشه: کارآفرین
شناخته‌شده برای: مدیر عامل اجرایی ماریوت
آرنه سورنسون، (به انگلیسی: Arne Sorenson) (زادهٔ ۱۹۵۹ – درگذشتهٔ ۱۵ فوریهٔ ۲۰۲۱) کارآفرین، بازرگان و مدیر ارشد اجرایی آمریکایی بود.
سورنسون در ۱۵ فوریه ۲۰۲۱ در خانهٔ خود در واشینگتن، دی.سی.، بر اثر سرطان لوزالمعده در ۶۲ سالگی درگذشت.
نیکلاس جرجسکو-روگن
زندگی و جایگاه

زندگی نیکلاس جورجسکو-روگن در قرن بیستم، و از سال ۱۹۰۶ تا ۱۹۹۴ را دربر گرفته‌است. در زادگاهش رومانی، او پیش از فرار از کشور، دو جنگ جهانی و سه دیکتاتوری را پشت سر گذاشت. او که در نیمه دوم زندگی خود در تبعید سیاسی در ایالات متحده زندگی می‌کرد، از دور شاهد ظهور و سقوط سوسیالیسم در رومانی بود. او قبل از این‌که اقتصاد نئوکلاسیک شکل بگیرد، کمک‌های مهم زیادی به اقتصاد نئوکلاسیک انجام داد و اثر برجسته خود را در مورد قانون آنتروپی و فرایند اقتصادی منتشر کرد. اگرچه این کار برای استقرار اقتصاد بوم‌شناختی به‌عنوان یک زیررشته آکادمیک مستقل در اقتصاد تعیین‌کننده بود، اما جرجسکو-روگن ناامید و تلخ از دنیا رفت و از کار پارادایماتیک او در طول زندگی‌اش قدردانی نشد.
زندگی و جایگاه > تحصیل در پاریس و لندن

اقامت جرجسکو-روگن در پاریس زمینه مطالعاتی او را فراتر از ریاضیات محض گسترش داد. او نه تنها در سخنرانی‌های بهترین استادان آمار و اقتصاد فرانسه شرکت می‌کرد، بلکه در فلسفه علم، به‌ویژه در آثار بلز پاسکال، ارنست ماخ و هانری برگسون غرق شد. زندگی روزمره برای یک دانشجوی خارجی فقیر در یک شهر بزرگ آسان نبود. عایدی ناچیزی که او از رومانی دریافت می‌کرد به سختی می‌توانست حتی اولیه‌ترین مایحتاج او را تأمین کند، و دانشجویان فرانسوی معمولاً به همه دانشجویان خارجی با اصطلاح تحقیرآمیز «غریبه‌ها» اشاره می‌کردند. اما مطالعات او به‌طرز شگفت‌انگیزی پیشرفت کرد: در سال ۱۹۳۰، جرجسکو-روگن از پایان‌نامه دکترای خود در مورد چگونگی کشف اجزای چرخه‌ای یک پدیده دفاع کرد. امیل بورل، یکی از استادان جرجسکو-روگن، به‌قدری از این پایان‌نامه استقبال کرد که آن را به‌عنوان یک شماره ویژه از یک مجله دانشگاهی فرانسوی منتشر کرد.
جرجسکو-روگن در حین تحصیل در پاریس از کار کارل پیرسون در کالج دانشگاهی لندن مطلع شد. پیرسون یک محقق برجسته انگلیسی در آن زمان بود، که کار او با رشته‌ای از علایق جرجسکو-روگن هم‌خوانی داشت، یعنی ریاضیات، آمار، و فلسفه علم. جرجسکو-روگن در ملاقات با خانواده جوان انگلیسی که در پاریس بودند ترتیبی داد تا در خانه آن‌ها اقامت کند و در سال ۱۹۳۱ به انگلستان رفت. در طول اقامتش در لندن، میزبانان او نه تنها جرجسکو-روگن را به‌عنوان میهمان خود پذیرفتند، بلکه اصول اولیه زبان انگلیسی را نیز به‌منظور آمادگی برای تحصیل در این کشور به او آموزش دادند.
هنگامی که او به پیرسون و سیستم دانشگاهی انگلیسی نزدیک شد، از رفتار خودمانی و صراحتی که پیدا کرد شگفت‌زده شد. دیگر هیچ احساس «غریبه» بودن وجود نداشت. مطالعه با پیرسون برای دو سال بعد و خواندن کار پیرسون در مورد فلسفه علم با عنوان گرامر علم، روش‌شناسی و فلسفه علمی جرجسکو-روگن را بیش‌تر شکل داد. این دو با هم دوست شدند و پیرسون جورجسکو-روگن را تشویق کرد تا مطالعات خود را در زمینه آمار ریاضی ادامه دهد. آن‌ها پیش‌گام تحقیق در مورد مسئله «گشتاور (ریاضیات)» بودند، که یکی از دشوارترین موضوعات آمار در آن زمان بود، اما هیچ‌کدام نتوانستند مسئله را حل کنند. این یک ناامیدی بزرگ برای پیرسون بود، اما جرجسکو-روگن از تلاش مشترکشان راضی بود.
هنگام تحصیل در لندن، نماینده بنیاد راکفلر مستقر در ایالات متحده با جورجسکو روگن تماس گرفت. با توجه به دستاوردهای آکادمیک او، این بنیاد می‌خواست به جورجسکو-روگن یک بورسیه تحقیقاتی در ایالات متحده اعطا کند. او پیش‌تر از به‌کارگیری تجزیه و تحلیل سری‌های زمانی توسط فشارسنج اقتصادی معروف هاروارد در دانشگاه هاروارد مطلع شده بود، بنابراین او این کمک هزینه را پذیرفت. با این حال، سفر حدود یک سال به تعویق افتاد، زیرا او تعهدات مبرم‌تری در رومانی داشت: او باید اولین پروژه سرمقاله ملی خود را به پایان می‌رساند، کتابچه راهنمای ۵۰۰ صفحه‌ای دربارهٔ روش آمار، همچنین باید از مادر پیرش که بیمار بود نیز مراقبت می‌کرد.
زندگی و جایگاه > سفر به ایالات متحده، ملاقات با شومپیتر

همچنین ببینید: دانشگاه هاروارد
در پاییز ۱۹۳۴، جرجسکو-روگن به ایالات متحده رفت. با ورود به دانشگاه هاروارد، او متوجه شد که پروژه فشارسنج اقتصادی سال‌ها قبل تعطیل شده بود: این پروژه در پیش‌بینی سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ به‌طور کامل شکست خورده بود، و به کلی کنار گذاشته شده بود. پس از چندین تلاش ناموفق برای یافتن حامی دیگری برای تحقیقات خود، سرانجام موفق شد با استاد چرخه‌های تجاری تدریس دانشگاه ملاقات کند تا ببیند آیا فرصت‌های دیگری برای او وجود دارد یا خیر؛ این استاد یوزف شومپیتر بود.
ملاقات با شومپیتر در این مرحله مسیر زندگی و حرفه جرجسکو-روگن را کاملاً تغییر داد. شومپیتر به گرمی از جرجسکو-روگن در هاروارد استقبال کرد و او را به گروه «حلقه»، یکی از برجسته‌ترین گروه‌های اقتصاددانی که در آن دانشگاه کار می‌کردند آشنا کرد؛ با افرادی چون واسیلی لئونتیف، اسکار لانگه، فریتز ماخلوپ و نیکلاس کالدور. جرجسکو-روگن اکنون در یک محیط روشن‌فکری هیجان‌انگیز با گردهمایی‌های شبانه هفتگی و بحث‌های آکادمیک غیررسمی قرار داشت، جایی که خود شومپیتر به‌عنوان «استاد این حلقه» ریاست آن را بر عهده داشت. جرجسکو-روگن یک مربی شایسته و دل‌سوز پیدا کرده بود. اگرچه او هرگز به‌طور رسمی در هیچ کلاس اقتصاد ثبت‌نام نکرد، اما به این ترتیب او یک اقتصاددان شد: «شومپیتر مرا به یک اقتصاددان تبدیل کرد… تنها مدرک من در اقتصاد از دانشگاه شومپیتریان (به رومانیایی: Universitas Schumpeteriana) است».
جورجسکو-روگن در هاروارد چهار مقاله مهم منتشر کرد که پایه‌های تئوری‌های بعدی مصرف و تولید را پایه‌ریزی کرد. کیفیت علمی این مقالات شومپیتر را تحت‌تاثیر قرار داد.
سفر جورجسکو-روگن به ایالات متحده تماماً در هاروارد سپری نشد. او موفق شد برای خود و همسرش اوتیلیا کمک‌هزینه‌ای دریافت کند که به آن‌ها امکان داد تا در سراسر کشور سفر کنند و تا کالیفرنیا بروند. از طریق تماس‌های شومپیتر، جرجسکو-روگن این فرصت را داشت که با ایروینگ فیشر، هارولد هتلینگ و دیگر اقتصاددانان برجسته روز ملاقات کند. او همچنین آلبرت انیشتین را نیز در دانشگاه پرینستون ملاقات کرد.
در طول اقامت او، رابطه جورجسکو-روگن با شومپیتر بهتر شد. شومپیتر با درک این‌که جورجسکو-روگن یک محقق جوان آینده‌دار بود، می‌خواست او را در هاروارد نگه دارد. او سمتی در دانشکده اقتصاد به جرجسکو-روگن پیشنهاد کرد و از او خواست که به‌عنوان یک کار مشترک با او بر روی یک رساله اقتصادی کار کند، اما جرجسکو-روگن نپذیرفت. او می‌خواست به رومانی برگردد تا به میهن عقب‌مانده خود خدمت کند، که تا به حال حامی هزینه تحصیلات او را بوده. جرجسکو-روگن در اواخر زندگی خود از رد پیشنهاد سخاوت‌مندانه شومپیتر در آن مرحله از حرفه خود ابراز پشیمانی کرد.
در بهار ۱۹۳۶، جرجسکو-روگن ایالات متحده را ترک کرد. سفر او به رومانی تقریباً یک سال به طول انجامید، زیرا در راه بازگشت به خانه از فردریش هایک و جان هیکس در مدرسه اقتصاد لندن دیدن کرد. او عجله‌ای برای بازگشت نداشت.
حرفه

جرجسکو-روگن در کار خود به‌عنوان یک اقتصاددان تحت تأثیر فلسفه ارنست ماخ و مکتب پوزیتیویسم منطقی برگرفته از ماخ قرار گرفت. جرجسکو-روگن دریافت که دو منبع اصلی الهام او، یعنی کارل پیرسون و آلبرت انیشتین، نیز دیدگاهی عمدتاً ماچیان داشتند. «فلسفه من در روح ماچیان است: این فلسفه… دربارهٔ مشکل بازنمایی تحلیلی معتبر از روابط بین حقایق مربوط می‌شود.» بسیاری از انتقادات او هم از اقتصاد نئوکلاسیک و هم از مارکسیسم بر اساس این دیدگاه بود.
پس از جنگ جهانی دوم به ایالات متحده آمد؛ پیشینه جورجسکو-روگن به زودی او را در تضاد با مکتب نظری غالب اقتصاد نئوکلاسیک قرار داد. او که در رومانی، با اقتصادی توسعه نیافته و تحت سلطه دهقانان زندگی می‌کرد، دریافت که اقتصاد نئوکلاسیک تنها می‌تواند شرایط اجتماعی حاکم بر اقتصادهای پیشرفته سرمایه‌داری را توضیح دهد، و نه در سایر محیط‌ها. او همچنین از استفاده روزافزون از فرمالیسم جبری انتزاعی که بر هیچ واقعیتی از واقعیت اجتماعی مبتنی نیست انتقاد داشت. هر دوی این مسائل او را به پدیده‌های اجتماعی که توسط تحلیل‌های اقتصادی نئوکلاسیک جریان اصلی نادیده گرفته می‌شد یا نادرست معرفی می‌شد، جلب کرد.
عنوان شده که مسیر کار جرجسکو-روگن در تئوری محض در سال‌های اولیه، از طریق نوشته‌های او دربارهٔ اقتصاد دهقانان در دهه ۱۹۶۰ می‌گذرد، که منجر به اشتغال او به آنتروپی و اقتصاد زیستی در ۲۵ سال آخر زندگی‌اش شد.
حرفه > اثر بزرگی در قانون آنتروپی و فرایند اقتصاد

با توجه به خاطرات خود جرجسکو-روگن، ایده‌های ارائه‌شده در کار بزرگ پارادایمی او در طی یک دوره بیست ساله یا بیش‌تر، قبل از انتشار نهایی در ذهن او کاشته شده‌است. سه منبع مهم الهام‌بخش کار او، تک‌نگاری امیل بورل در مورد ترمودینامیک بود، که در حین تحصیل در پاریس خوانده بود. دیدگاه یوزف شومپیتر مبنی بر این‌که تغییرات تکاملی برگشت‌ناپذیر ذاتی سرمایه‌داری هستند. و سابقه تاریخی رومانیایی از تبدیل شدن پالایشگاه‌های نفتی در پلویشت به هدف حملات نظامی استراتژیک در هر دو جنگ جهانی، که اهمیت منابع طبیعی را در درگیری‌های اجتماعی ثابت می‌کند.
حرفه > اثر بزرگی در قانون آنتروپی و فرایند اقتصاد > کاستی‌های اقتصاد نئوکلاسیک و مارکسیسم

جرجسکو-روگن بیان می‌کند که هر دو جریان اصلی تفکر اقتصادی از پایان قرن نوزدهم بر جهان تسلط داشته‌اند. - یعنی اقتصاد نئوکلاسیک و مارکسیسم- و این یعنی کاستی و عدم توجه به اهمیت منابع طبیعی در اقتصاد انسان. از این رو، جرجسکو-روگن خود را درگیر نبردی فکری با دو جبهه می‌کند.
حرفه > اثر بزرگی در قانون آنتروپی و فرایند اقتصاد > ارتباط ترمودینامیک با اقتصاد

تئوری فیزیکی ترمودینامیک بر دو قانون استوار است: قانون اول بیان می‌کند که انرژی در هیچ سیستم مجزایی نه ایجاد می‌شود و نه از بین می‌رود (یک اصل بقا). قانون دوم ترمودینامیک - که با نام قانون آنتروپی شناخته می‌شود - بیان می‌کند که در یک سیستم ایزوله، آنتروپی، معیاری از بی‌نظمی در یک سیستم، معمولاً نمی‌تواند کاهش یابد.
جرجسکو-روگن استدلال می‌کند که ارتباط ترمودینامیک با اقتصاد از این واقعیت فیزیکی ناشی می‌شود که انسان نه می‌تواند ماده یا انرژی را ایجاد کند و نه نابود کند، بلکه فقط آن را تغییر می‌دهد. اصطلاحات معمول اقتصادی «تولید» و «مصرف» قراردادهای کلامی صرفی هستند که تمایل دارند این نکته را القا کنند که هیچ چیزی در فرایند اقتصادی ایجاد نمی‌شود و چیزی از بین نمی‌رود. - همه چیز در حال تغییر است.
ترمودینامیک از طریق فرضیه مرگ گرمایی جهان با کیهان‌شناسی ارتباط دارد. جرجسکو-روگن دگرگونی انرژی را می‌بیند - چه در طبیعت و چه در جامعه انسانی - با مشاهده نزدیک‌تر شدن جهان به سمت وضعیت نهایی فیزیکی بی‌اثر، یکنواختی آماری و حداکثر آنتروپی. جرجسکو-روگن با الهام از کیهان‌شناسی استدلال می‌کند که فعالیت‌های اقتصادی بشر بازه زمانی مرگ گرمای سیاره‌ای را در سطح محلی روی زمین کوتاه می‌کند. این دیدگاه در مورد اقتصاد بعدها «بدبینی آنتروپی» نامیده شد. برخی از پیروان و مفسران جرجسکو-روگن این دیدگاه را به تفصیل بیان کرده‌اند.
حرفه > اثر بزرگی در قانون آنتروپی و فرایند اقتصاد > مفاهیم کمبود

استدلال اصلی جرجسکو-روگن این است که کمبود اقتصادی ریشه در واقعیت فیزیکی دارد. جرجسکو-روگن با معرفی اصطلاح «آنتروپی کم» برای منابع طبیعی ارزش‌مند و اصطلاح «آنتروپی بالا» برای زباله‌ها و آلودگی‌های بی‌ارزش توضیح می‌دهد که تمام فرایند اقتصادی از دیدگاه فیزیکی تبدیل آنتروپی کم به آنتروپی بالا است. از این طریق جریانی از منابع طبیعی را برای زندگی مردم فراهم می‌کند. برگشت‌ناپذیری این فرایند اقتصادی دلیل کم‌یاب شدن منابع طبیعی است: بازیافت منابع مادی ممکن است، اما تنها با استفاده از مقداری منابع انرژی به اضافه مقدار اضافی دیگری از منابع مادی. و منابع انرژی، به نوبه خود، به هیچ‌وجه قابل بازیافت نیستند، اما به‌عنوان گرمای هدر رفته (طبق قانون آنتروپی) دفع می‌شوند.
جرجسکو-روگن اشاره می‌کند که زمین یک سیستم بسته به معنای ترمودینامیکی کلمه است: زمین انرژی را مبادله می‌کند، اما ماده را با بقیه جهان مبادله نمی‌کند. از این رو، عمدتاً دو منبع آنتروپی کم در دسترس انسان است، یعنی ذخایر منابع معدنی در پوسته زمین، و جریان تابش دریافت‌شده از خورشید. از آن‌جایی که خورشید تا میلیاردها سال آینده به درخشش خود ادامه خواهد داد، ذخایر معدنی زمین یکی از این دو منبع اصلی آنتروپی پایین کمیاب‌تر است. در حالی که ممکن است ذخایر مواد معدنی از پوسته زمین با سرعتی که خود ما انتخاب می‌کنیم استخراج شود، جریان تابش خورشیدی با سرعت ثابت به سطح زمین می‌رسد که خارج از کنترل انسان است. این «عدم تقارن» طبیعی بین دست‌رسی انسان به ذخایر مواد معدنی و جریان انرژی خورشیدی، تقابل تاریخی بین زندگی شهری و روستایی را نشان می‌دهد: زندگی پرمشغله شهری، از یک سو، با صنعتی شدن و استخراج مواد معدنی مرتبط است؛ از سوی دیگر، زندگی آرام روستایی با کشاورزی و دریافت صبورانه جریان ثابت انرژی خورشیدی همراه است. جرجسکو-روگن استدلال می‌کند که این «عدم تقارن» به تبیین انقیاد تاریخی روستا توسط شهر از آغاز تمدن کمک می‌کند، و کارل مارکس را انتقاد می‌کند که این انقیاد را به‌درستی در نظریه ماتریالیسم تاریخی خود در نظر نگرفته‌است.
جرجسکو-روگن توضیح می‌دهد که کشاورزی مکانیزه مدرن از نظر تاریخی در نتیجه فشار فزاینده جمعیت بر زمین‌های قابل کشت توسعه یافته‌است. اما کاهش این فشار با استفاده از مکانیزاسیون تنها منبع کمیاب‌تر ورودی را جایگزین ورودی فراوان‌تر تابش خورشیدی کرده‌است: ماشین‌آلات، کودهای شیمیایی و آفت‌کش‌ها همگی برای کارکرد خود به منابع معدنی متکی هستند و کشاورزی مدرن را پیش می‌برند. - و سیستم‌های صنعتی پردازش و توزیع مواد غذایی مرتبط با آن - تقریباً به همان اندازه که بخش صنعت همیشه به ذخایر معدنی زمین وابسته بوده‌است. جورجسکو-روگن هشدار می‌دهد که این وضعیت دلیل اصلی کاهش گنجایش برد زمین است. در واقع، ازدیاد جمعیت روی زمین تا حد زیادی یک پدیده درازمدت پویا است که محصول جانبی کمبودهای معدنی محدودتر است.