زوال عقل با اجسام لویی
مدیریت بیماری > مراقبت

آموزش مراقبان برای مدیریت علائم عصبی-روانی (مانند بی‌قراری و روان‎پریشی) یکی از توصیه‌های اساسی برای مدیریت بیماری است. به‌دلیل علائم عصبی-روانی مرتبط با این بیماری، فشار به مراقبان بیمار بیشتر از آلزایمر است. با این وجود آموزش مراقبان به اندازه بیماری آلزایمر و پارکینسون به‌طور کامل مورد مطالعه قرار نگرفته‌است. عوامل متعددی باعث سختی مراقبت در این بیماران می‌شوند؛ نوسانات عاطفی، بی‌تفاوتی، روان‌پریشی، پرخاشگری، بی‌قراری، و نشانه‌های شبانه مانند اختلالات رفتاری خواب که پیش‌تر از آلزایمر منجر به از دست دادن خود مراقبتی در بیماران می‌شود، نمونه‌ای از این موارد هستند. مراقبان گاهی دچار افسردگی و خستگی می‌شوند و نیاز به حمایت افراد دیگر دارند. سایر اعضای خانواده که در مراقبت روزانه حضور ندارند، اغلب رفتارهای نوسانی را مشاهده نمی‌کنند و استرسی که بر مراقب وارد می‌شود را درک نمی‌کنند؛ به همین علت ممکن است کاستی‌هایی در حمایت از افراد مبتلا به این بیماری توسط مراقبان‌شان ایجاد شود. آموزش مراقبان بیمار نه تنها ناراحتی و مشکلات آنان را کاهش می‌دهد، بلکه باعث افزایش مدیریت بیماری و کم شدن علائم برای فرد مبتلا نیز می‌شود.
مدیریت توهمات بینایی یکی از دشوارترین وظایف مراقبان بیمار در زوال عقل با اجسام لویی بوده و آموزش مراقبان برای تغییر موضوع و پرت کردن حواس افراد در هنگام مواجهه با توهمات، مؤثرتر از بحث بر سر واقعی بودن یا نبودن آنها است. راهبردهای مقابله‌ای به‌دلیل نداشتن عوارض جانبی خطرناک، حتی اگر شواهدی برای اثربخشی آنها وجود نداشته باشد، ممکن است به مراقبان بهداشتی کمک کنند. یکی از راهبردها، ترغیب فردِ مبتلا به مشاهده پدیده‌ای در دور دست است. روش‌های دیگر شامل نشان دادن یک عکس، دستور به تمرکز یا سعی بر لمس توهمات، صبور ماندن برای رفع خودبه‌خودی و صحبت با فرد دربارهٔ تصوراتش است. زیاد کردن نور محیط ممکن است هذیان‌ها و توهمات را کمتر کند؛ همچنین باید اطمینان حاصل شود، شب هنگام که فرد مبتلا در حالت خواب قرار داد، محل خواب کاملا تاریک باشد.
با افزایش خطر عوارض جانبی داروهای ضد روان‌پریشی برای افراد مبتلا، مراقبان آموزش‌دیده و آگاه می‌توانند به عنوان حامیان سلامت آنها عمل کنند. اگر ارزیابی یا درمان در اتاق اورژانس مورد نیاز باشد، فرد مراقب‌کننده می‌تواند خطرات استفاده از داروهای ضدروان‌پریشی را به پزشکان غیر متخصص یادآوری کند. آموزش مراقب، نظارت فعال، شناسایی منابع درد و افزایش تعامل اجتماعی در به‌حداقل رساندن بی‌قراری ناشی از بیماری موثرند. افراد مبتلا به زوال عقل ممکن است نتوانند در مورد دردشان صحبت کنند، اما درد، خود یک محرک رایج برای بی‌قراری است. دستبندهای هشدار نوسانات علائم حیاتی پزشکی یا هشدارهای مربوط به حساسیت دارویی در دسترس بوده و در مراقبت از مبتلایان سودمند هستند. زمانی که خطر زمین‌خوردگی وجود دارد، ارزیابی ایمنی خانه اهمیت زیادی دارد. گاهی استفاده از نرده‌ها و صندلی‌های حمام نیز جهت جلوگیری از زمین خوردن هنگام شستشو ضرورت می‌یابد.
افراد مبتلا به اختلال رفتاری خواب و مراقبان آنها بهتر است برای بهبود ایمنیِ اتاق خواب مشاوره شوند. با کاهش ارتفاع تخت یا قرار دادن تشک پایین تخت برای کاهش ضربه ناشی از افتادن و برداشتن اجسام نوک تیز از اطراف تخت یا بالشتک کردن آنها، می‌توان از آسیب‌های ناشی از افتادن یا پریدن از تخت جلوگیری کرد. سیستم‌های هشداری برای جلوگیری از خوابگردی مفید هستند و اسلحه‌های سرد و گرم باید دور از دست، ترجیحاً در مکانی قفل‌شده، نگهداری شوند. در مواردی نیز ممکن است خوابیدن در مکانی دیگر برای هم اتاقی‌ها ایمن‌تر باشد.
توانایی رانندگی گاهی در اوایل بیماری به دلیل توهمات بینایی، مسائل حرکتی مربوط به پارکینسونیسم و نوسانات در توانایی شناختی مختل می‌شود و در برخی مواقع رانندگی برای فرد بیمار خطرناک است. اعضای خانواده معمولاً تعیین می‌کنند که چه زمانی بیمار توانایی رانندگی خود از دست داده و به‌عنوان بخشی از فرایند مدیریت بیماری از این کار منع شود.