stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
عباس بهروان
زندگی‌نامه

بهروان در اصفهان و در خانواده‌ای مذهبی [نیازمند منبع] چشم به جهان گشود. وی دارای سه برادر به نام‌های حسن، مرتضی و مصطفی و یک خواهر است. [نیازمند منبع] پس از ورود به دبیرستان فعالیت‌های هنری و ورزشی را با جدیت بیشتری دنبال نمود. [نیازمند منبع] آشنایی با ورزش‌ها، صدای قوی و دلنشین، [دیدگاه جانبدارانه] جسارت در اجرا [دیدگاه جانبدارانه] و تسلط در بیان درست کلمات [دیدگاه جانبدارانه] که تأثیر گرفته از فعالیت تئاتری وی بود خیلی زود او را به تنها گزارشگر ورزش اصفهان تبدیل نمود. [نیازمند منبع]
بهروان در فروردین سال ۱۳۶۱ با هایده محبان از یک خانواده کاملاً ورزشی ازدواج نمود.[نیازمند منبع] فاطمه محبان قهرمان اسبق والیبال ایران و خواهر گیتی محبان برنده مدال طلا و برنز بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ تهران در رشته شمشیر بازی و عضو تیم ملی والیبال ایران و برادر همایون محبان فوتبالیست باشگاه‌های اصفهان و همسر ایشان که بسکتبالیست آموزشگاه‌های اصفهان بوده‌اند. [نیازمند منبع]
عباس بهروان دارای دو فرزند به نام‌های نیما بهروان فارغ‌التحصیل رشته کامپیوتر و بسکتبالیست سابق جوانان ذوب آهن و نادر بهروان دارای کارشناسی تربیت بدنی و عضو سابق تیم فوتبال جوانان ذوب آهن است. اجراهای قوی صحنه در کنسرت‌های مشهور و جشن‌های معروف آن زمان توجه صدا و سیما را به این جوان خوش سخن اصفهانی جلب نمود و او را به تهران و رادیو تلویزیون دعوت نمودند. بهروان دعوت به تلویزیون را پذیرفت اما هیچگاه حاضر به ترک اصفهان و اقامت در تهران نشد و حدود سی سال دررفت و آمد بین اصفهان و تهران بود. [نیازمند منبع] بهروان بارها و بارها از تلویزیون‌های خارج از کشور دعوت به همکاری شد که بازهم به دلیل عشقش به وطن نپذیرفت
عباس بهروان به دلیل ماهیت شغلی‌اش که از دبیری ورزش شروع و سپس به تربیت بدنی ختم شد علاوه بر فوتبال، اکثر رشته‌های ورزشی مانند والیبال، کشتی، هندبال و غیره را نیز گزارش می‌کرد که از این بابت شاید پس از عطاءالله بهمنش کمتر گزارشگری را در این سطح آشنایی بتوان یافت؛ و این امر باعث شد که او در اکثر برنامه‌های ورزشی صدا و سیما و مسابقات داخلی و خارجی حضور داشته باشد. سال ۱۳۸۱ را می‌توان بدترین سال حرفه‌ای بهروان نامید او که در اوج دوران فعالیت خود به سر می‌برد در حین مأموریت ورزشی زمانی که با یک آژانس از اصفهان راهی تهران بود طی یک تصادف برای ۵۹ روز به کما رفت. هر چند با تلاش پزشکان به زندگی بازگشت اما این حادثه تأثیر زیادی در فعالیت حرفه‌ای وی داشت. تأثیری که هنوز هم تا حدودی ادامه دارد. [نیازمند منبع] بهروان این روزها به دلیل کم لطفی مسئولین خانه‌نشین شده و در چند روزنامه مقاله می‌نویسد و نقش او در فضای مجازی در صفحه شخصی خودش پر رنگ تر شده و در اینستاگرام فعالیت دارد.
فعالیتهای ورزشی

قهرمان فوتبال و والیبال آموزشگاه‌های اصفهان، سرپرست و کمک مربی استقلال اصفهان، سرپرست تیم‌های برق و پلی اکریل اصفهان، مشاور ورزشی باشگاه ذوب آهن در گذشته، مشاور ورزشی شهرداری اصفهان، رئیس اداره بازی‌ها و تفریحات استان اصفهان
برنامه‌های اجرایی در صدا و سیما

ورزش و مردم، جنگ ورزش، همگام با ورزش، در قلمرو ورزش، ششمین روز هفته با ورزش، آخرین روز هفته با ورزش، صبح و سلامتی، سرو قامتان، پیش به سوی المپیک، گزارش ورزشی، منتخب ورزش، آیینه ورزش، رخصت، دایره طلایی و گزارش تمامی مسابقات فوتبال جام جهانی ۹۰، گزارش فوتبال جام ملت‌ها، گزارش بازیهای لیگ قدس، گزارش فوتبال لیگ برتر، مجری مسابقات کشتی جام جهانی تهران، مجری کشتی‌های امیدهای جهان در تهران، اجرای برنامه تلاش در شبکه استانی اصفهان، مجری و کارشناس موج ورزش از رادیو اصفهان [نیازمند منبع]
شبکه‌های تلویزیونی

شبکه یک، شبکه دو، شبکه سه، شبکه جهانی جام جم، شبکه استانی اصفهان و رادیو اصفهان
خاطره انگیزترین گزارش و اجرا

گزارش مسابقات فوتبال جام جهانی ۹۰
اجرای مسابقات المپیک ۲۰۰۰ سیدنی و مصاحبه با حسین رضازاده
اجرای مسابقات کشتی قهرمانی جهان و امیدهای جهان در تهران
جنایت‌های نازی علیه ملت لهستان
کارزار سپتامبر ۱۹۳۹

مقاله‌های اصلی: پیمان مولوتوف–ریبنتروپ و تهاجم شوروی به لهستان
کمتر از یک سال پیش از آغاز جنگ، در یکم اکتبر ۱۹۳۸، ارتش آلمان مطابق توافقنامه مونیخ به منطقه سودتنلاند وارد شد. عملیات تا ۱۰ اکتبر به پایان رسید. دو هفته بعد، در ۲۴ اکتبر ۱۹۳۸، ریبنتروپ سفیر لهستان را به برشتس‌گادن احضار کرد و ایدهٔ Gesamtlösung هیتلر در مورد کریدور لهستان و ایالت آزاد دانتسیگ را به اطلاع او رساند. سفیر لیپسکی از پذیرش طرح سر باز زد. سه روز بعد، نخستین تبعید دسته‌جمعی اتباع لهستان از آلمان نازی آغاز شد. این تخلیه شامل یهودیانی بود که با گذرنامه لهستانی در آلمان اقامت گزیده بودند. در ۹–۱۰ نوامبر ۱۹۳۸، حمله شب بلورین توسط نیروهای شبه‌نظامی SA انجام شد. هزاران تن از یهودیانی که تابعیت لهستان را داشتند گرد هم آمده و با قطار به مرز لهستان و اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها فرستاده شدند. این به‌صف‌کشی شامل ۲۰۰۰ لهستانی‌تبار می‌شد که در آنجا زندگی و کار می‌کردند.
همچنین، پیش از حمله به لهستان، نازی‌ها با کمک اقلیت آلمانی که در جمهوری دوم لهستان زندگی می‌کردند، فهرست مفصلی را برای شناسایی بیش از ۶۱٬۰۰۰ هدف لهستانی (عمدتاً غیرنظامی) تهیه کردند. این فهرست بصورت پنهانی به عنوان کتاب ۱۹۲ صفحه‌ای به نام Sonderfahndungsbuch Polen (کتاب پیگرد ویژه لهستان) چاپ شد و تنها شامل نام و تاریخ تولد بود. فهرست شامل سیاستمداران، دانشمندان، بازیگران، روشنفکران، پزشکان، وکلا، نجیب‌زادگان، کشیش‌ها، افسران و بسیاری دیگر می‌شد، و ابزاری بود برای کمک به جوخه‌های مرگ شبه‌نظامی اس‌اس بود که توسط فولکس‌دویچه زلبست‌شوتز پشتیبانی می‌شدند. نخسین آینزاتس‌گروپن در جنگ جهانی دوم توسط اس‌اس در جریان حمله به لهستان شکل گرفت. آن‌ها به پشت خط مقدم جبهه فرستاده شدند تا گروه‌هایی از مردم را که به دلیل موقعیت اجتماعی خود می‌توانستند به مقاومت علیه آلمان‌ها کمک کنند، اعدام کنند. دروغ پرکاربردی که همواره در توجیه کشتارهای بی‌رویه توسط جوخه‌های مرگ متحرک آورده می‌شد، ادعای ساختگی حمله ادعایی به نیروهای آلمانی بود.
در کل، حدود ۱۵۰٬۰۰۰ تا ۲۰۰٬۰۰۰ لهستانی در طی ماه سپتامبر ۱۹۳۹ جان خود را، به دلیل هدف قرار گرفتن بی‌رویه و اغلب آگاهانه مردم غیرنظامی توسط نیروهای متجاوز، از دست دادند. بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ لهستانی در بمباران راهبردی لوفت‌وافه، همانند بمباران ویلون، کشته شدند. حملات گسترده هوایی به شهرهایی انجام شد که فاقد زیرساخت‌های نظامی بودند. شهر فرامپول، در نزدیکی لوبلین، در ۱۳ سپتامبر با هدف آزمایش توانایی‌های بمبارانی لوفت‌وافه به شدت بمباران شد؛ چرا که خیابان‌هایی شبکه‌ای داشت و تالار مرکزی شهر در آن به راحتی قابل تشخیص بود. در بمباران فرامپول از ۷۰ تن مهمات بهره گرفته شد، که نابودی ۹۰ درصد ساختمان‌ها و کشته شدن نیمی از ساکنان آن را به همراه داشت. ستون‌های پناهندگان فراری به‌طور سیستماتیک توسط هواپیماهای جنگنده و بمب‌افکن‌های شیرجه‌رو مورد حمله قرار گرفتند.
از جمله شهرها و شهرک‌های لهستانی که در آغاز جنگ مورد بمباران قرار گرفتند می‌توان به این‌ها اشاره کرد: برودنیکا، بیدگوشچ، خلم، چیخانوف، چنتستوخووا،  گرودنو، گرودژیاژ، گدینیا، یانوف، یاسلو، کاتوویچ، کیلتس، کوول، کراکوف، کوتنو، لوبلین، لووف، الکوچ، پیوترکوف تربونالسکی، پلوک، پلوتسک، پوزنان، پوک، رادوم، رادومسکو، سوله‌یوف، ورشو، ویلون، ویلنو و زاموچ.
بیش از ۱۵۶ شهرک و روستا توسط لوفت‌وافه بمباران شدند. ورشو بیشترین ضربه را به دلیل بمباران شدن هم به شکل هوایی و هم توسط توپخانه دید، و بیشتر بخش‌های تاریخی آن با خا یکسان شدند. در این بمباران‌ها، ۶۰٬۰۰۰ تن جان باختند.
پاکسازی قومی و اخراج اجباری دسته‌جمعی

همچنین ببینید: طرح جامع برای شرق
آلمان برنامه داشت تا جمعیت بومی لهستان را با معرفی قلمرو تازه‌ایجاد شده رایخس‌گائو وارته‌لاند در سال ۱۹۳۹ به شکل کامل از میان ببرد. طبق هدف و ایدئولوژی لبنسراوم، سرزمین‌های پیشین لهستانی می‌بایست توسط مهاجرنشینان نظامی و غیرنظامی آلمان از جمله فولکس‌دویچههای اروپای شرقی تصرف می‌شدند. «آلمانی‌سازی» سرزمین‌های اشغالی توسط رایش بارها توسط دادگاه نورنبرگ محکوم شد، و گفته شد که اقدام به اخراج غیرنظامیان «نه تنها مغایر با قواعد تثبیت شده حقوق بین‌الملل بوده، بلکه در تقابل کامل با اصول اولیه بشریت بوده‌است.» در طول اشغال لهستان، تعداد لهستانی‌های بیرون شده از خانه‌های خود توسط مقامات آلمانی حدود ۲٬۴۷۸٬۰۰۰ تن تخمین زده شده‌است. به منظور بازکردن جا برای استقرار شهرک‌نشینان خارجی، تا حدود ۹۲۸٬۰۰۰ لهستانی‌تبار پاکسازی شدند.
تعداد اتباع لهستانی آواره شده در چهار سال اشغال آلمان شامل این‌ها می‌شدند: از منطقه وارته‌گائو ۶۳۰٬۰۰۰ لهستانی. از سیلزی ۸۱۰۰۰؛ از پومرانی ۱۲۴٬۰۰۰؛ از بزیرک بیاویستوک ۲۸٬۰۰۰؛ و از منطقه تسیخانوو ۲۵۰۰۰ لهستانی و یهودی. در جریان عملیات به اصطلاح «اخراج شتابزده» در پومرلیا، حدود ۳۰٬۰۰۰ تا ۴۰٬۰۰۰ لهستانی اخراج شدند، و از دولت عمومی (به سوی «استقرارگاه‌های» آلمانی) حدود ۱۷۱٬۰۰۰ لهستانی و یهودی. برای پدیدآوردن لاتیفوندهای استعماری جدید، ۴۲ درصد از کشتزارهای ضمیمه‌شده نابود شدند. حدود ۳ میلیون لهستانی برای بردگی به رایش فرستاده شدند. ۵۰۰٬۰۰۰ تن لهستانی‌تبار دیگر نیز پس از قیام ورشو با ۱۸۰٬۰۰۰ کشته، اخراج شدند.
اخراج‌ها آنقدر سریع انجام شدند که آلمانی‌تبارهای اسکان داده شده از گالیسیای شرقی، وولینیا و بوکوفینای رومانی در هنگام به اختیار گرفتن خانه‌های لهستانی‌ها، با وعده‌های غذایی نیمه خورده روی میزها و تخت‌های مرتب نشده که بچه‌های کوچک هنگام اخراج در آنجا خوابیده بودند، مواجه می‌شدند. اعضای جوانان هیتلری و اتحادیه دختران آلمان وظیفه نظارت بر اخراج را بر دوش داشتند تا اطمینان حاصل شود که لهستانی‌ها بیشتر وسایل خود را برای استفاده توسط مهاجران پشت سر گذاشته‌اند. هیملر قول داد که در نهایت همه لهستانی‌ها را به روسیه اخراج کند. در تصور او، پایان نهایی لهستانی‌ها با سوءتغذیه و کار بیش از حد، احتمالاً در مرداب‌های پریپت، جایی که همه لهستانی‌ها در هنگام کاشت در باتلاق‌های مردابی می‌مردند، رقم می‌خورد. برنامه‌هایی برای انتقال دسته‌جمعی و ایجاد اردوگاه‌های کار اجباری برای حداکثر ۲۰ میلیون لهستانی نیز تهیه شده بودند.
مقاومت لهستان

مقالهٔ اصلی: جنبش مقاومت لهستان در جنگ جهانی دوم
بهترین نمونه از مقاومت لهستان، نه با هدف آسیب زدن به آلمانی‌ها یا دستیابی به اهداف سیاسی بلکه برای محافظت از لهستانی‌ها، خیزش زاموچ بود. در این رویداد نادر ارتش میهنی دارای رویکرد ضدکمونیستی، همراه با گردان‌های دهقان‌ها که از نظر سیاسی بی‌طرف بودند، و گارد خلق کمونیست و پارتیزان‌های شوروی همه با هم همکاری کردند تا به پشتیبانی از لهستانی‌ها در برابر سوءاستفاده‌های آلمان، عمدتاً اخراج اجباری، و نیز ممانعت از کشتار توسط ارتش شورشی اوکراین، بپردازند. این خیزش باعث شد سرعت اخراج لهستانی‌ها در آلمان و استعمار این منطقه با آلمان بسیار کند شود. آلمانی‌ها تا آنجا پیش رفتند که یک منطقه حائل در اطراف روستاهای دارای ساکنان اوکراینی‌تبار هوادار آلمان ایجاد کردند. دهقانان لهستانی تمایلی به پیوستن به مقاومت مسلحانه نداشتند، اما ناچار شدند از خود محافظت کنند.
کار اجباری

همچنین ببینید: کار اجباری در جریان جنگ جهانی دوم
در اکتبر ۱۹۳۹، نازی‌ها فرمانی را دربارهٔ کار اجباری برای یهودیان بالای ۱۲ سال و لهستانی‌های بالای ۱۴ سال که در دولت عمومی زندگی می‌کردند، ابلاغ کردند. میان سال‌های ۱۹۳۹ و ۱۹۴۵، حدود ۳ میلیون شهروند لهستانی برای برده‌کشی به رایش منتقل شدند؛ بسیاری از آن‌ها دختران و پسران نوجوان بودند. اگرچه آلمان از کارگران اجباری از اروپای غربی نیز استفاده می‌کرد، اما لهستانی‌ها و دیگر اروپاییان شرقی که از دید نژادی «دون‌پایه» بودند، تحت اقدامات تبعیض‌آلود شدید قرار گرفتند. کارگران لهستانی ناچار بودند ساعت‌های طولانی‌تری با حقوق کمتر از حقوق پایه بردگان اروپایی غربی کار کنند. آنها ناچار شدند برچسب‌های بنفش به شکل حرف «P» بر روی لباس‌هایشان بدوزند، تحت قانون منع رفت‌وآمد قرار گیرند، و از حمل و نقل عمومی منع شدند. در حالی که نحوه رفتار با کارگران کارخانه یا کمکیاران در کشتزارها اغلب بسته به شخص کارفرما متفاوت بود، در بسیاری از شهرها لهستانی‌ها ناچار به زندگی در پادگان‌های محصور شده توسط سیم خاردار می‌شدند. رابطه اجتماعی با آلمانی‌ها در خارج از کار ممنوع بود و روابط جنسی («اختلاط نژادی») بالاترین جرم محسوب می‌شد و مجازاتشان مرگ بود. در طول جنگ، صدها مرد لهستانی به دلیل روابطشان با زنان آلمانی اعدام شدند. به تخمین یان گروس، تاریخ‌دان، «تنها تا ۱۵ درصد» از کل لهستانی‌هایی که به آلمان رفتند، به شکل داوطلبانه این کار را کردند.
تجاوزهای دسته‌جمعی علیه زنان و دختران لهستانی، از جمله در حین اعدام‌های تنبیهی شهروندان لهستانی، پیش از تیرباران کردنشان صورت می‌گرفتند. همچنین، تعداد زیادی از زنان لهستانی با هدف ناچار کردنشان به خدمت در روسپی‌خانه‌های ارتش آلمان، به تناوب دستگیر می‌شدند. به‌صف‌کشی‌های گسترده توسط نازی‌ها در بسیاری از شهرهای لهستان با هدف اسارت زنان جوان انجام می‌شدند و بعدها این زنان ناچار به کار در روسپی‌خانه‌ها با حضور سربازان و افسران آلمانی می‌شدند. دختران ۱۵ ساله که در ظاهر «مناسب برای کار کشاورزی در آلمان» عنوان می‌شدند، توسط سربازان آلمانی در این مکان‌ها مورد سوءاستفاده جنسی قرار می‌گرفتند.
اعدام‌های بی‌رویه

لهستانی‌تبارها در لهستان هدف سیاست واپانکا (łapanka) قرار گرفتند که نیروهای آلمانی از آن برای به‌صف‌کشی غیرقانوی غیرنظامیان در خیابان‌ها استفاده می‌کردند. در ورشو، میان سال‌های ۱۹۴۲ و ۱۹۴۴، روزانه حدود ۴۰۰ تن قربانی واپانکا می‌شدند. تخمین زده می‌شود که ده‌ها هزار تن از این قربانیان در اعدام‌های دسته‌جمعی کشته شده باشند؛ از جمله حدود ۳۷٬۰۰۰ تن در مجموعه زندان پاویاک که توسط گشتاپو اداره می‌شود، و هزاران تن دیگر که در ویرانه‌های گتو ورشو کشته شدند.
اعدام‌های بی‌رویه > پاکسازی بیماران روانی

مقالهٔ اصلی: عملیات تی۴
در ژوئیه ۱۹۳۹، برنامه‌ای پنهانی به نام عملیات تی۴ اجرا شد که هدف آن کمک به نابودی بیماران روانی بود. در جریان حمله آلمان به لهستان، این برنامه در سطح گسترده‌ای در سرزمین‌های اشغالی اعمال شد. اغلب، تمام بیماران با همراهی سربازان از گروه‌های ویژه اس‌اس، با کامیون به مکان‌های کشتار برده می‌شدند. نخستین اقدامات از این نوع در یک بیمارستان بزرگ روانپزشکی در استاروگارد در ۲۲ سپتامبر ۱۹۳۹ (منطقه گدانسک) و همچنین در گینیزنا و نیز در کوشچیان صورت گرفتند.
تعداد کل بیماران روانی که میان سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۵ توسط نازی‌ها در لهستان اشغالی کشته شدند بیش از ۱۶٬۰۰۰ تن تخمین زده می‌شود. ۱۰ هزار بیمار دیگر به دلیل سوءتغذیه جان خود را از دست دادند. تقریباً ۱۰۰ تن از ۲۴۳ عضو انجمن روانپزشکی لهستان به همان سرنوشت بیماران خود دچار شدند.
اعدام بیماران با جوخه‌های تیر و تپانچه شامل ۴۰۰ بیمار از یک بیمارستان روانپزشکی در خه‌اوم، در یکم فوریه ۱۹۴۰، و در اووینگسکا بود. در پومرانی، آن‌ها را به یک دژ نظامی در پوزنان منتقل کردند و با گاز مونوکسیدکربن در سنگرهای دژ هفتم کشتند؛ از جمله کودکان و همچنین زنانی که مقامات آن‌ها را به عنوان روسپیان لهستانی طبقه‌بندی کرده بودند. سایر بیماران بیمارستان اووینگسکابا استفاده از گازهای خروجی از موتور وانت‌های مهر و موم شده کشته شدند. از همین روش در بیمارستان کوچانفسکا در نزدیکی ووچ استفاده شد، که در آن ۸۴۰ تن در سال ۱۹۴۰ کشته شدند؛ در مجموع ۱٬۱۲۶ قربانی در ۲۸۶ کلینیک.
این نخستین آزمایش «موفقیت‌آمیز» کشتار لهستانی‌ها با استفاده از گاز بود. این روش بعدها بر روی بسیاری دیگر از بیماران روانی در لهستان و آلمان به تکمیل رسید. از سال ۱۹۴۱ به بعد، این روش به‌طور گسترده در اردوگاه‌های مرگ مورد بهره‌گیری قرار گرفت. وانت‌های گاز نازی نیز برای نخستین بار در سال ۱۹۴۰ برای کشتن کودکان لهستانی دچار بیماری روانی مورد استفاده قرار گرفتند.
در سال ۱۹۴۳، ویلهلم کوپ، رهبر اس‌اس و پلیس در لهستان، دستور داد تا بیش از ۳۰٬۰۰۰ بیمار لهستانی که از سل رنج می‌بردند با توجیه «خطر برای سلامتی» پاکسازی شوند. بیشتر آن‌ها در اردوگاه مرگ خلمنو کشته شدند.
آزار و اذیت کلیسای کاتولیک

به نوشته سر ایان کرشاو، در طرح هیتلر برای آلمانی‌سازی اروپای مرکزی و شرقی، جایی برای کلیساهای مسیحی وجود نداشت.
از نظر تاریخی، این کلیسا نیرویی اصلی در همبستگی ملی لهستان علیه سلطه بیگانگان بوده‌است؛ بنابراین نازی‌ها روحانیون، راهبان و راهبه‌ها را، هم به دلیل فعالیت مقاومتی و هم به دلیل اهمیت فرهنگی آن‌ها، در کارزارهای وحشت خود هدف قرار دادند. در دوره کوتاه فرماندهی نظامی از یکم سپتامبر تا ۲۵ اکتبر ۱۹۳۹، به نوشته دیویس: «طبق یک منبع، ۷۱۴ اعدام دسته‌جمعی انجام شد و ۶۳۷۶ تن، عمدتاً کاتولیک، تیرباران شدند. دیگر منابع تلفات را تنها در یک شهر ۲۰٬۰۰۰ ذکر می‌کنند. این برخردها نمایانگر آنچه که قرار بود بر سر ملت بیاید، بودند.» به نوشته دانشنامه بریتانیکا، ۱۸۱۱ کشیش لهستانی در اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها درگذشتند.
شدیدترین برخوردهای نازی‌ها با کلیسا در سرزمین‌های انضممی به خاک آلمان بزرگ بودند که در آن‌ها نازی‌ها اقدام به برچیدن هدفمند کلیسا کردند - دستگیری رهبران آن، تبعید روحانیون آن، بسته شدن کلیساها، صومعه‌ها. بسیاری از روحانیون به قتل رسیدند.
کلیسای کاتولیک در قلمرو انضمامی رایخس‌گائو وارته‌لاند با شدت بیشتری نسبت به دیگر مناطق سرکوب شد. در وارته‌لاند، فرمانده منطقه آرتور گرایزر، با تشویق راینهارد هایدریش و مارتین بورمان، تهاجم شدیدی به کلیسای کاتولیک را آغاز کرد. املاک و دارایی‌های آن مصادره شد و سازمان‌های آن تعطیل شدند. ایوانز می‌نویسد که «تعداد زیادی از روحانیون، راهبان، مدیران حوزوی و مقامات کلیسا دستگیر و به دولت عمومی تبعید شدند، یا به اردوگاه‌های کار اجباری در رایش منتقل شدند، یا به سادگی تیرباران شدند. در مجموع حدود ۱۷۰۰ کشیش لهستانی در داخائو کشته شدند: نیمی از آن‌ها از دوران حبس خود زنده بیرون نیامدند.» اوگوست یگر، رئیس اداری گرایزر پیشتر تلاش برای نازی‌سازی کلیسای انجیلی در پروس را بر عهده داشت. در لهستان، وی به دلیل شدت دشمنی با کلیسا، لقب «Kirchen-Jager» (شکارچی کلیسا) را گرفت.
به نوشته ایوانز: «در پایان سال ۱۹۴۱، کلیسای کاتولیک لهستان در وارته‌لاند در عمل غیرقانونی شناخته می‌شد. به رغم یادداشت اعتراض‌آمیز پاپ نسبت به مسئله آزار و اذیت کلیسای کاتولیک در اوایل ۲۷ اکتبر ۱۹۳۹، این کلیسا در سایر سرزمین‌های اشغالی کمابیش آلمانی‌سازی شده بود.» آلمانی‌ها همچنین حوزه‌های علمیه را تعطیل و راهبان و راهبه‌ها را در سراسر لهستان مورد تعقیب قرار دادند. در پومرنی، از ۶۵۰ کشیش بجز ۲۰ نفر همه تیرباران، یا به اردوگاه‌های کار اجباری فرستاده شدند. میان سال‌های ۱۹۳۹ و ۱۹۴۵، ۲۹۳۵ عضو روحانیت لهستانی (برابر با ۱۸ درصد کل آن) در اردوگاه‌های کار اجباری کشته شدند. در ووتس‌واوک، ۴۹ درصد کشیشان کاتولیک شهر کشته شدند. در خلمنو، ۴۸ درصد. صد و هشت تن از آن‌ها به عنوان شهدای تقدیس‌شده قلمداد می‌شوند. در میان آنها، ماکسیمیلیان کلبه، که داوطلبانه به جای یک غریبه در آشویتس درگذشت، در سال ۱۹۸۲ به عنوان «قدیس» شناخته شد.
نابودی یهودیت لهستانی (۱۹۴۱–۴۳)

مقاله‌های اصلی: هولوکاست در لهستان و گتوهای یهودی در لهستان تحت اشغال آلمان نازی
هولوکاست در لهستان تحت اشغال آلمان شامل اجرای سیاست نازی‌های آلمان در جهت نابودی هدفمند و عمدتاً موفقیت‌آمیز جمعیت یهودیان لهستان بود، که نازی‌ها ایشان را دون‌انسان می‌دانستند. میان تهاجم ۱۹۳۹ به لهستان و پایان جنگ جهانی دوم، بیش از ۹۰ درصد از یهودیان لهستانی از میان رفتند. شش اردوگاه مرگ (آشویتس، بلزک، خلمنو، مایدانک، سوبیبور و تربلینکا) ایجاد شدند تا در آن‌ها کشتار میلیون‌ها یهودی لهستانی و گروه‌های مختلف دیگر میان سال‌های ۱۹۴۲ و ۱۹۴۴ انجام شود. هیچ محافظ لهستانی در هیچ یک از آنها وجود نداشت. از جمعیت ۳٬۵۰۰٬۰۰۰ تنی یهودیان لهستان پیش از جنگ، تنها حدود ۵۰٬۰۰۰–۱۲۰٬۰۰۰ یهودی از جنگ جان سالم به در بردند.
نابودی ورشو در ۱۹۴۴

مقاله‌های اصلی: قیام ورشو و تخریب ورشو
در جریان سرکوب قیام ۱۹۴۴ در ورشو، و در پی دستور هیتلر برای با خاک یکسان کردن شهر، نیروهای آلمانی جنایات زیادی را علیه غیرنظامیان لهستانی صورت دادند. بدنام‌ترین آن‌ها کشتار در وولا بود که در آن در ابتدای اوت ۱۹۴۴، میان ۴۰ تا ۵۰٬۰۰۰ غیرنظامی (مرد، زن و کودک) به شکل روش‌مند به‌صف کشیده شده و توسط آینزاتس‌کماندوی زیخرهایتس‌پولیتزای به فرماندهی هاینز راینفارت و بزهکاران مورد بخشش قرار گرفتهٔ آلمانی از تیپ دیرلوانگر، اعدام شدند. دیگر کشتارهای مشابه در مناطق شرودمیشچیه (مرکز شهر)، ستاره میاستو (شهر قدیم) و مناطق ماریمونت روی دادند. در اوخوتا، زنجیرهٔ از قتل‌های غیرنظامیان، تجاوزها و غارت‌ها توسط همدستان روسی RONA رخ داد. پس از سقوط ستاره میاستو، در اوایل ماه سپتامبر، ۷۰۰۰ بیمار به شدت مجروح بیمارستان‌ها اعدام یا زنده زنده سوزانده شدند. جنایات مشابهی بعدها در منطقه چرنیاکوف و پس از سقوط مناطق پوویشله و موکوتوف روی دادند.
آلمانی‌ها تا اواخر سپتامبر ۱۹۴۴ مبارزان مقاومت لهستان را جنگجو قلمداد نمی‌کردند؛ بنابراین، در صورت دستگیری، آن‌ها بدون دادگاهی شدن یا اسارت اعدام می‌شدند. صد و شصت و پنج هزار غیرنظامی بازمانده به اردوگاه‌های کارگری، و ۵۰٬۰۰۰ نفر به اردوگاه‌های کار اجباری فرستاده شدند، در حالی که شهر ویران شده به شکل هدفمندی تخریب می‌شد. نه راینفارت و نه اریش فون دم باخ-زلوسکی هرگز به جرم جنایاتی که هنگام سرکوب قیام مرتکب شده بودند، محاکمه نشدند. درخواست لهستان از آلمان برای استرداد ویلهلم کوپ عفو شده نیز رد شد.
اعدام لهستانی‌نبارها توسط سربازان آینزاتس‌کماندو اس‌اس در لشنو، اکتبر ۱۹۳۹
عکس‌هایی از کتاب سیاه لهستان، چاپ شده در ۱۹۴۲ در لندن توسط دولت در تبعید لهستان.
اعدام دسته‌جمعی ۵۶ گروگان در بوخنگا نزدیکی کراکوف، در ۱۸ دسامبر ۱۹۳۹. در پالمیره، حدود ۱٬۷۰۰ لهستانی‌تبار میان ۷ دسامبر ۱۹۳۹ و ۱۷ ژوئیه ۱۹۴۱ به صورت پنهانی اعدام شدند.
اعلامیه اعدام ۱۰۰ گروگان لهستانی به عنوان انتقام ترور ۵ پلیس آلمانی و ۱ مرد اس‌اس توسط ارتش میهنی (آورده شده با عنوان: یک «سازمان تروریستی لهستانی در خدمت سرویس امنیت بریتانیا»). ورشو، ۲ اکتبر ۱۹۴۳
اخراج لهستانی‌ها از روستاهای منطقه زاموچ توسط اس‌اس آلمان، دسامبر ۱۹۴۲
اردوگاه کار اجباری اشتوتهوف در سپتامبر ۱۹۳۹ آغاز به کار کرد؛ نخستین تأسیسات نازی ز این نوع که در بیرون از آلمان ساخته شده بود. سرانجام ۶۵۰۰۰ زندانی لهستانی در این اردوگاه جان باختند.
چسواو فوکا - یکی از کودکان لهستانی کشته‌شده در آشویتس توسط نازی‌ها
اعلامیه آلمانی به تاریخ ۳۰ سپتامبر ۱۹۳۹ در لهستان اشغالی، که در آن مجازات کار نکردن در دوره برداشت محصول مرگ تعیین شده‌است.
به‌صف‌کشی شهروندان گروگان لهستانی دستگیر شده توسط سربازان آلمانی، سپتامبر ۱۹۳۹
اعدام علنی شهروندان لهستانی توسط آلمان، ووچ، کتاب سیاه لهستان، به چاپ رسیده در لندن در ۱۹۴۲ توسط دولت در تبعید لهستان.
اعدام علنی شهروندان لهستانی توسط آلمان، کراکوف،  ۲۶ ژوئن ۱۹۴۲
کشیش‌ها و غیرنظامیان لهستانی در بازار قدیمی بیدگوشچ، ۹ سپتامبر ۱۹۳۹
یهودیان لهستانی از درون پناهگاه توسط نیروهای آلمانی بیرون آورده می‌شوند؛ خیزش گتو ورشو،  ۱۹۴۳
غیرنظامیان لهستانی کشته شده توسط نیروهای اس‌اس در جریان قیام ورشو، اوت ۱۹۴۴
استان قزل‌اوردا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= قزاقستان
| استان قزل‌اوردا Қызылорда облысы قىزىلوردا وبلىسى Кызылординская область | استان قزل‌اوردا Қызылорда облысы قىزىلوردا وبلىسى Кызылординская область |
| --- | --- |
استان: استان
رود سیردریا: رود سیردریا
  مهر:   مهر
جایگاه استان قیزیل‌اوردا بر روی نقشه قزاقستان: جایگاه استان قیزیل‌اوردا بر روی نقشه قزاقستان
نواحی: ۷
شهرها: ۲
مرکز: قیزیل‌اوردا
حکومت: حکومت
 • حاکم: نورلی‌بیک ماش‌بیک‌اولی نائلی‌بیکوف
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۲۶۰۰۰ کیلومتر مربع (۸۷۰۰۰ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۵۹۶۰۰۰
 • تراکم: ۲٫۶/کیلومتر مربع (۷/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۶+ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۶+ (CEST)
کد پستی: ۱۲۰۰۰
کد منطقه: ۷۲۴ ۷
کد ایزو ۳۱۶۶: KZ-KZY
پلاک خودرو: N
وبگاه: www.kyzylorda.kzwww.kiss.kz
استان قِزِل‌اوردا (به قزاقی: Қызылорда облысы،  قىزىلوردا وبلىسى) یکی از استان‌های کشور قزاقستان است که در جنوب این کشور واقع شده‌است. مرکز این استان شهر قزل‌اوردا است.
شهرها و شهرستان‌ها

استان قزاقستان غربی متشکل از ۱ شهر و ۷ شهرستان می‌باشد. شهر بایکونور نیز، با وجود اینکه رسما در تابعیت این استان می باشد، به عنوان «شهر با اهمیت جمهوری» که در واقع به عنوان مرکز تحقیقات فضایی، در رهن موقت دولت روسیه می باشد.
| ردیف | نام شهر/شهرستان | نام به قزاقی | نام به روسی | مساحت(km۲) | جمعیت (سرشماری سال ۲۰۲۱) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| - | شهر بایکونور | Байқоңыр қаласы بايقوڭىر قالاسى | город Байконур gorod Baikonur | ۵۵ | ۳۴٬۲۹۵ |
| ۱ | شهر قزل‌اوردا | Қызылорда қаласы قىزىلوردا قالاسى | город Кызылорда gorod Kyzylorda | ۲۴۰ | ۳۸۸٬۹۳۹ |
| ۲ | شهرستان آرال | Арал ауданы ارال اۋدانى | Аральский район Aral'skiy rayon | ۶۸٬۴۰۰ | ۷۷٬۲۱۱ |
| ۳ | شهرستان جال‌آغاج | Жалағаш ауданы جالاعاش اۋدانى | Жалагашский район Zhalagashskiy rayon | ۲۷٬۱۰۰ | ۳۵٬۴۸۳ |
| ۴ | شهرستان جانگی‌قرغان | Жаңақорған ауданы جاڭاقورعان اۋدانى | Жанакорганский район Zhanakorganskiy rayon | ۱۶٬۶۰۰ | ۷۸٬۷۴۲ |
| ۵ | شهرستان چیه‌لی | Шиелі ауданы شيەلى اۋدانى | Чиилийский район Chiiliyskiy rayon | ۳۴٬۳۰۰ | ۸۳٬۸۰۸ |
| ۶ | شهرستان سیردریا | Сырдария ауданы سىرداريا اۋدانى | Сырдарьинский район Syrdar'inskiy rayon | ۳۹٬۱۰۰ | ۳۷٬۶۱۶ |
| ۷ | شهرستان قارماقچی | Қармақшы ауданы قارماقشى اۋدانى | Кармакшинский район Karmakshinskiy rayon | ۳۱٬۰۰۰ | ۵۱٬۷۳۰ |
| ۸ | شهرستان قضالی | Қазалы ауданы قازالى اۋدانى | Казалинский район Kazalinskiy rayon | ۳۷٬۴۰۰ | ۷۷٬۱۰۷ |
نقشه استان سیردریا تابع فرمانداری کل ترکستان تزاری و شهرستان‌های آن. شهرستان‌ پتروفسک به رنگ سبز و شهرستان قضالی به رنگ قرمز و در حاشیه دریای هنوز خشک‌نشدهٔ آرال نشان داده شده‌اند
نقشه قزاقستان خودمختار شوروی در سال ۱۹۳۸. استان سیردریا به رنگ زرد در جنوب قزاقستان نشان داده شده‌است
تقسیمات اداری استان قزل‌اوردا در سال ۲۰۲۲ میلادی
گوری خان

| گوری خان | گوری خان |
| --- | --- |
خان در ۲۰۱۹: خان در ۲۰۱۹
نام هنگام تولد: گوری چیبر
زادهٔ: ۸ اکتبر ۱۹۷۰ ‏(۵۴ سال) دهلی نو، هند
محل تحصیل: کالج لیدی شری رام
پیشه‌ها: تهیه‌کننده طراح مد
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۲–اکنون
همسر: شاهرخ خان (ا. ۱۹۹۱)
فرزندان: ۳، شامل آریان و سوهانا
گوری خان (انگلیسی: Gauri Khan؛ زادهٔ ۸ اکتبر ۱۹۷۰) تهیه‌کننده اهل هند است.
او از سال ۱۹۹۱ تاکنون همسر شاهرخ خان ستاره بالیوود است. گوری شدیداً با بازیگری وی مخالف بود و اصلاً نمی‌خواست تا شاهرخ خان در سینما پا بگیرد اما پس از موفقیت اولین فیلم وی و تکرار این موفقیت در کارهای بعدی، آن‌ها در بمبئی مستقر گشتند. آنها سه فرزند دارند: پسر بزرگشان آریان و دخترشان سوهانا نام دارد. برای تولد فرزند سوم به نام آبراهام از یک مادر میانجی استفاده کردند.[نیازمند منبع]