خوزه آبرگو
زندگی در مونتری

آبرگو در مکزیک یک کلاه فروش بود و این تجارت خود را در مونته‌ری نیز ادامه داد. وی در ۱۸۳۴ میلادی خانهٔ تک-طبقه‌ای به سبک خانه‌های مونته‌ری ساخت که تا امروزه استفاده می‌شود. در دسامبر ۱۸۳۴، آبرگو فروشگاهی که حالا معروف به پاچیکو هاوس است در مقابل خانه‌اش باز کرد. وی در حدود ۱۸۳۶ میلادی با ماریا خوزفا کاسیلدا آنسیتا استرادا که بومی کالیفرنیا و متولد مونته‌ری بود، ازدواج کرد. وی خواهر-ناتنی فرماندار کالیفرنیا، خوان باتستا آلوارادو بود. پس از تکمیل شدن بخشی از خانه، آنها به خانه خود نقل مکان نمودند و جاهای باقی‌مانده خانه بعداً تکمیل گردید. آبرگو نخستین کسی بود که آیینه قد-نما را به آلتا کالیفرنیا آورد، چیزی که نشان‌دهنده ثروتمندی وی بود. گفته می‌شود زمانی که دختر وی برای نخستین بار خود را در مقابل آن آیینه دید، به شوهر خود گفت، «این دختر دوست داشتنی چه کسی است؟» شاعر، نویسنده و مورخ بایارد تیلور در کتاب خود ال دورادو در مورد مهمانی نوشت که وی در ۱۸۴۹ میلادی در خانه آبرگو شرکت کرده بود.
من در یک مهمانی شبانه در خانه سنور [محترم] آبرگو شرکت کردم و این مهمانی به حدی زنده و دلپذیر بود که یک رویدادی به خوبی آن می‌توانست باشد. پیانوی در اتاق پذیرایی وجود داشت و خانمی از سیدنی، استرالیا با مهارت خداگونه آنرا می‌نواخت. دو مرد آمریکایی چند آهنگ دوگانه فلوت اجرا کردند و محفل با یک رقص کوادرایل [چهار تا شش نفری] اسپانیایی که در آن یک پسربچه سنور آبرگو تحسین همه را برانگیخت، پایان یافت.
خوزه و خوزفا آبرگو ۱۸ فرزند داشتند. آنها کل عمر ازدواج خود را در خانه‌ای که خوزه ساخته بود، سپری کردند و تمامی فرزندان آنها در همان خانه به دنیا آمده بود. در ۱۸۴۱ میلادی، خوزه نخستین پیانو را به قیمت ۶۰۰ دلار [حدود ۱۷٬۴۴۹ دلار امروزی] خریداری کرد که در ۱۸۴۳ میلادی به کالیفرنیا آورده شد. خوزه یادداشتی با متن ذیل نوشت و آنرا در داخل این پیانو گذاشت:
در ۱۸۴۱ میلادی، ناخدا استیفن اسمیت [که با کشتی دو-دکله به‌نام جورج هنری از بالتیمور، مریلند آمده بود] همراه با کشتی خود در مونته‌ری رسید و من از وی خواستم تا در سفر بعدی خود به این کشور، پیانوی برای من بیاورد. در مارس ۱۸۴۳، او با کشتی دو-دکله خود به این شهر بازگشت؛ او با خود سه پیانو در عرشه داشت. من این پیانو را به قیمت ۶۰۰ دلار از نزد او خریدم. پس از آن، او به سان فرانسیسکو رفت و در آنجا ژنرال والیجو یکی دیگر از پیانوها را خریداری کرد. پیانوی سومی را ناخدا اسمیت به ای. دی سیلس در لس آنجلس به‌فروش رسانید.
پیانوی آبرگو یک ابزار شش-اکتاو بود که توسط شرکت برایتکپف و هرتل در لایپزیگ ساخته شده بود. این پیانو توسط شرکت براونز و فوکی مقیم بالتیمور که در واردات کالاهای مرغوب آلمانی تخصص داشت، وارد شده بود. پیانو تا سال ۱۸۹۲ در خانه وی وجود داشت. در ۱۹۳۴ میلادی، پیانو در مالکیت جولیا «دولس» بولادا دادویس، نوه خوزه آبرگو قرار داشت و آنرا در خانه‌اش در ترس پینو در نزدیکی هالیستر نگهداری می‌کرد. وی این پیانو را به انجمن تاریخی کالیفرنیا تقدیم کرد و انجمن آنرا در دفاتر خود در خیابان مک‌آلیستر در سان فرانسیسکو نگهداری می‌نمود. آبرگو در نهایت نُه قطعه زمین در جاده آبرگو را خریداری نموده بود. وی از زمره خانواده‌های آسوده و طبقه-میانی بود که دارایی اش حدود ۲۰٬۰۰۰ تا ۳۰٬۰۰۰ دلار (حدود ۷۵۳٬۹۸۱ دلار امروزی) تخمین زده شده بود.
آبرگو در ۱۸۳۳ و ۱۸۳۴ میلادی به عنوان سرپرست مأموریت‌مذهبی سن انتونیو گماشته شد. وی از ۱۸۳۹ تا ۱۸۴۶ میلادی به عنوان خزانه‌دار قلمرو خدمت کرد. در خلال مدتی که وی مسئول امور مالی قلمرو بود، از وی به عنوان یک فرد صادق و توانا یادآوری می‌شد. بعدتر وی در بخش گمرک مشغول خدمت شد و در ۶ اکتبر ۱۸۴۵ به عنوان نماینده مجلس قانون‌گذاری انتخاب گردید.