stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فیفا
قانون ممنوعیت بازی در مناطق مرتفع از سطح دریا توسط فیفا

در آوریل ۲۰۰۷ فیفا مبادرت به تهیه قانونی کرد که طبق آن هیچ مسابقه بین‌المللی فوتبال در آینده نتواند در ارتفاع بیشتر از ۲۵۰۰ متر از سطح دریا (۸۲۰۰ فوت) برگزار شود. بر اساس این طرح در کشور بولیوی شهر La Paz(۳۶۰۰ متر)، در اکوادور شهر Quito (۲۸۰۰ متر) و در کلمبیا شهر Bogotá(۲۶۴۰ متر) نمی‌توانستند هیچ مسابقه بین‌المللی برگزار کنند. با این حال پس از اعتراض‌های بین‌المللی فیفا از این تصمیم منصرف شد و تحت فشارهای سیاسی از طرف کشورهای عضو کنمبل در ژوئن ۲۰۰۷ این ارتفاع را به ۲۸۰۰ متر یعنی ۹۱۹۰ فوت افزایش داد بنابراین دو شهر Quito و Bogota یکبار دیگر اجازه برگزاری بازی‌های بین‌المللی را یافتند و پس از آن نیز در ژوئیه ۲۰۰۷ به La Pazاین اجازه داده شد.
سرود فیفا

مقالهٔ اصلی: سرود فیفا
از جام جهانی فوتبال ۱۹۹۴ مانند لیگ قهرمانان اروپا فیفا سرودی را که توسط یک آهنگساز آلمانی (Franz Lambert)ساخته شده بود را به عنوان سرود رسمی خود معرفی کرد. سرود فیفا در آغاز مسابقات فوتبال و تورنمنت‌هایی مثل مسابقات دوستانه بین‌المللی، جام جهانی فوتبال، جام جهانی فوتبال زنان و جام جهانی فوتبال زیر ۲۰ سال نواخته می‌شود.
حامیان مالی

آدیداس
کوکا کولا
گازپروم
گروه هیوندای موتور
ویزا کارت
فساد مالی در سال ۲۰۱۵ میلادی

مقالهٔ اصلی: پرونده فساد در فیفا (۲۰۱۵)
در ماه مه ۲۰۱۵، چهارده نفر از جمله تعدادی از مقامات عالی‌رتبه فیفا به اتهام فساد مالی در زوریخ سوئیس بازداشت شدند. حکم جلب این افراد به درخواست وزارت دادگستری ایالات متحده توسط دادگاهی در نیویورک صادر شده بود. اتهام آن‌ها اخاذی، کلاهبرداری و پولشویی عنوان شد. جفری وب، اوگنیو فیگیردو اهل اروگوئه نایب رئیس فیفا و عضو هیئت اجرایی، خوزه ماریا مارن، عضو کمیته باشگاهی فیفا اهل برزیل، ادواردو لی، رئیس فدراسیون فوتبال کاستاریکا و رافائل اسکیوِل، رئیس فدراسیون فوتبال ونزوئلا، خولیا روکا، رئیس فدراسیون فوتبال نیکاراگوئه و جک وارنر، رئیس سابق کنفدراسیون فوتبال کونکاکاف و نایب رئیس سابق فیفا هم در ارتباط با فساد مالی در فیفا دستگیر شدند.
دریافت رشوه از کشورها در قبال اعطای میزبانی مسابقات بزرگ و به ویژه جام جهانی، از مهم‌ترین اتهامات به مقام‌های فیفا بوده است. این اخبار باعث شدند تا شایعاتی در زمینه میزبانان جام‌های جهانی ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲ یعنی کشورهای روسیه و قطر و احتمال تغییر میزبان‌ها مطرح شود. به تازگی رسانه‌ها در این زمینه مدعی شدند که هنگام رأی‌گیری برای انتخاب میزبان جام جهانی ۲۰۱۰، مراکش به جای آفریقای جنوبی برنده شده بود.
روزنامه دیلی تلگراف چاپ انگلیس در این زمینه عنوان داشت: جک وارنر عضو سابق کمیته اجرایی فیفا نقش اصلی را در تغییر نتیجه این رأی‌گیری داشت به‌طوری‌که ابتدا یک میلیون دلار در ازای حمایت از پیشنهاد مراکش دریافت کرده بود اما اندکی بعد با پیشنهاد بالاتری از آفریقای جنوبی روبرو شد.
فساد مالی در سال ۲۰۱۵ میلادی > پیامدها

مقالهٔ اصلی: سپ بلاتر
سپ بلاتر تحت فشار نخست‌وزیر وقت انگلیس دیوید کامرون و همین‌طور میشل پلاتینی رئیس اتحادیه فوتبال اروپا بعد از کمتر از یک هفته از منسوب شدن به ریاست فیفا از سمت خود استعفاء داد.
انتخابات ۲۰۱۶

در ۷ اسفند ۱۳۹۴ (۲۶ فوریه) انتخابات تعیین رئیس جدید فیفا با حضور ۲۰۹ عضو از ۲۱۱ عضو برگزار شد که در پایان دور سوم رأی‌گیری، جانی اینفانتینو (ایتالیایی) به مدت سه سال برای ریاست فیفا برگزیده شد. کنفدراسیون‌های کویت و اندونزی به دلیل تعلیق نتوانستند در این رأی‌گیری شرکت کنند.
مسابقه‌های فیفا > مردان

جام جهانی فوتبال
جام کنفدراسیون‌ها
فوتبال در بازی‌های المپیک تابستانی (زیر ۲۳ سال)
جام جهانی فوتبال زیر ۲۰ سال
جام جهانی فوتبال زیر ۱۷ سال
فوتبال در بازی‌های المپیک جوانان (زیر ۱۵ سال)
جام باشگاه‌های فوتبال جهان
جام جهانی فوتسال
جام جهانی فوتبال ساحلی
جام جوانان
مسابقه‌های فیفا > زنان

جام جهانی فوتبال زنان
فوتبال در بازی‌های المپیک تابستانی
جام جهانی فوتبال زنان زیر ۲۰ سال
جام جهانی فوتبال زنان زیر ۱۷ سال
فوتبال در بازی‌های المپیک جوانان (زیر ۱۵ سال)
جام جهانی فوتسال زنان - پیشنهاد شده
جام جهانی فوتبال ساحلی زنان - پیشنهاد شده
دارندگان عنوان‌های فعلی > جام جهانی

مقاله‌های اصلی: جام جهانی فوتبال و جام جهانی فوتبال زنان
|  | جام جهانی فوتبال | جام جهانی فوتبال زیر ۲۰ سال | جام جهانی فوتبال زیر ۱۷ سال |
| --- | --- | --- | --- |
| مردان | آرژانتین  (۲۰۲۲) | اروگوئه (۲۰۲۳) | انگلیس (۲۰۱۷) |
| زنان | اسپانیا (۲۰۲۳) | ژاپن (۲۰۱۸) |  ایالات متحده آمریکا (۲۰۱۴) |
دارندگان عنوان‌های فعلی > المپیک

مقالهٔ اصلی: فوتبال در بازی‌های المپیک تابستانی
|  | المپیک تابستانی | المپیک تابستانی جوانان |
| --- | --- | --- |
| مردان |  مکزیک (۲۰۱۲) |  پرو (۲۰۱۴) |
| زنان |  ایالات متحده آمریکا (۲۰۱۲) |  چین (۲۰۱۴) |
دارندگان عنوان‌های فعلی > کنفدراسیون

جام کنفدراسیون‌ها:  آلمان (۲۰۱۷)
دارندگان عنوان‌های فعلی > باشگاه

جام باشگاه‌های فوتبال جهان: باشگاه فوتبال منچسترسیتی ۲۰۲۳
نقشه جهان و شش کنفدراسیون فوتبال
ستاد مرکزی فیفا در زوریخ
محل برگزاری مسابقه‌های فیفا (مردان و زنان)
تینا مک‌کنزی

تینا مک‌کنزی (انگلیسی: Tina McKenzie؛ زادهٔ ۸ ژوئن ۱۹۷۴) ورزشکار بسکتبال اهل استرالیا است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
اولگا مدودتسوا

اولگا مدودتسوا (روسی: Ольга Валерьевна Медведцева؛ زادهٔ ۷ ژوئیهٔ ۱۹۷۵) ورزشکار دوگانه اهل روسیه بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دوستی شده‌است.
او با شرکت در مسابقات بین‌المللی روسیه و نتایج خوبی را به دست‌آورد. ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۸  عضو تیم ملی اسکی کراس کانتری روسیه برای تیم‌های جوانان و پایه بود.
در سال ۱۹۹۳ توانست برنده مسابقات قهرمانی جهان در جمهوری چک شود.
در سال ۱۹۹۴ نیز توانست مدال نقره مسابقات جهانی از اتریش را بگیرد.
او در سال ۱۹۹۵ ازدواج کردو در آوریل سال ۱۹۹۶ صاحب دختری به نام داریا شد و از نوامبر همان سال به تمرینات تیم ملی بازگشت.
سفر اکتشافی آمونسن به قطب جنوب

روئال آمونسن، هلمر هانسن، ساوری هاسل و اسکار ویستینگ (از چپ به راست) در پولهیم، چادر برپاشده در قطب جنوب به تاریخ ۱۶ دسامبر ۱۹۱۱. پرچم بالایی پرچم نروژ است و پرچم پایین مشخص شده است که پرچم یادبود کشتی فرام است. عکس از اولاف بیولاند.
سفر اکتشافی آمونسن به قطب جنوب اولین سفر اکتشافیِ همراه با موفقیت به قطب جنوب جغرافیایی بود که توسط کاشف نروژی، روئال آمونسن، رهبری گردید. او به اتفاق ۴ نفر دیگر، در تاریخ ۱۴ دسامبر ۱۹۱۱، پنج هفته پیش از گروه اعزامی ترا نووا به رهبری رابرت فالکون اسکات بریتانیایی به قطب جنوب رسید. آمونسن و گروه مردان همراه وی بدون مشکل به قرارگاه مبدأ خود بازگشتند و سپس متوجه شدند که اسکات و ۴ همراه وی — در سفر بازگشت — جان خود را از دست داده‌اند.
برنامهٔ اولیه آمونسن، رسیدن به قطب شمال با استفاده از یک کشتی یخ‌شکن بود. او برای این منظور، کشتی اکتشافی فِرام متعلق به فریتیوف نانسن را در اختیار گرفت و پس از آن به جستجوی منابع مالی پرداخت. هنگامی که در سال ۱۹۰۹، فردریک کوک و رابرت پری، به صورت جداگانه ادعا کردند که به قطب شمال رسیده‌اند، آمونسن نقشهٔ سفر به قطب شمال را متوقف و به جای آن تصمیم به فتح قطب جنوب گرفت. هرچند، از آنجایی که از حمایت عمومی و حامیان مالی نقشهٔ جدیدش مطمئن نبود، تصمیم گرفت تا هدفش را مخفی نگاه دارد؛ تا جایی که حتی وقتی سفر وی در ژوئن ۱۹۱۰ آغاز شد، همراهان او هنوز در تصور سفر به قطب شمال بودند و تنها هنگامی که کشتی فرام، بندر مادیرا را ترک کرد، از نقشهٔ اصلی باخبر شدند.
آمونسن، قرارگاه خود در جنوبگان را در خلیج نهنگ‌ها و بر روی یخ‌تاق راس برپا نمود و آن را فرامهیم نام نهاد. بعد از چندین ماه فراهم‌سازی مقدمات و یک شروع ناموفق که می‌توانست فاجعه‌بار باشد، او به اتفاق گروه مردان مکتشف، سفر خود به مرکز قطب را در اکتبر ۱۹۱۱ آغاز کرد. در طول مسیر سفر، گروه مکتشف نروژی توانست یخچال طبیعی اکسل هایبرگ را کشف نماید که مسیر اصلی به سمت فلات جنوبگان و در نهایت قطب جنوب بود. تسلط آنها به استفاده از چوب اسکی و تعامل مناسب با سگ‌های سورتمه، از عوامل اصلی پیشرفت سریع و تقریباً بدون اشکالِ این گروه مکتشف به سمت مرکز قطب جنوب بود. دستاوردهای دیگر این سفر شامل نخستین کاوش سرزمین شاه ادوارد هفتم و گشت اقیانوس‌نگاری گسترده بود.
موفقیت این سفر اکتشافی به شکلی گسترده و فراگیر مورد تحسین قرار گرفت. تنها در بریتانیا بود که این سفر، تحت‌الشعاع شکست قهرمانانه اسکات قرار گرفت و افکار عمومی بریتانیا نمی‌توانستند قبول کنند که یک نروژی، موفق به فتح قطب جنوب شده باشد. هرچند، در سایر نقاط جهان اینطور نبود. تصمیم آمونسن برای مخفی نگه داشتن نیت باطنی‌اش تا آخرین لحظه، توسط برخی مورد انتقاد قرار گرفت. مورخان قطبی اخیر، مهارت و شجاعت گروه آمونسن را کاملاً به رسمیت شناخته‌اند و پایگاه دائمی تحقیقاتی در قطب جنوب به نام ایستگاه تحقیقاتی اسکات آمونسن نامیده شده که شامل ترکیبی از نام این دو مکتشف قطب جنوب است.
نقشه سفر قطب جنوب آمونسن و اسکات
آماده‌سازی > نانسن و کشتی فِرام

مقالهٔ اصلی: اکتشاف فرام
در سال ۱۸۹۳، فریتیوف نانسن با کشتی فِرام به سمت منطقهٔ یخبندانِ سواحل شمالی سیبری سفر کرد و با حرکت رانشی در یخ، راهی گرینلند شد. او امیدوار بود که این تصمیم، مسیری برای رسیدن به قطب شمال باشد. در نهایت، رانش به قطب نرسید و تلاش نانسن و هیالمار یوهانسن برای رسیدن به نقطهٔ قطبی، از طریق راه‌پیمایی پیاده نیز ناموفق بود. با این وجود، استراتژی نانسن، مبنای برنامه‌های آمونسن برای قطب شمال شد. استدلال او چنین بود که اگر از طریق تنگه برینگ وارد اقیانوس منجمد شمالی شود، به خوبی می‌تواند به سمت شرقِ نقطهٔ شروع نانسن برسد. کشتی او می‌توانست با رانش به سمت شمالی‌ترین نقطه، به دو هدف عمده و مهم دست یابد که عبارت بودند از رسیدن به قطب یا گذر از نزدیکی آن.
آمونسن ضمن مشورت با نانسن به این نتیجه رسید که فِرام تنها کشتی موجود و مناسب برای انجام چنین عملیاتی است. کشتی فِرام در تاریخ ۱۸۹۱ تا ۱۸۹۳ توسط کالین آرچر، کشتی‌ساز و معمار برجستهٔ نیروی دریایی نروژ، طراحی و ساخته شده بود. با توجه به شخصیت کاریزماتیک و سخت‌گیر نانسن، کشتی طوری طراحی شد که بتواند برای مدت طولانی در سخت‌ترین شرایط قطبی دوام بیاورد. یکی از ویژگی‌های متمایز کشتی، بدنهٔ مدور آن بود که به گفتهٔ نانسن به کشتی اجازه می‌داد تا مثل مارماهی در آغوش یخ‌ها بلغزد. برای مقاومت فوق‌العادهٔ بدنهٔ کشتی، از غلاف چوب گرین‌هارت آمریکای جنوبی استفاده شد که در حقیقت، سخت‌ترین الوار چوب قابل دسترس بود. تیرهای عرضی و مهاربندهایی در سرتاسر بدنه برای استحکام بیشتر نصب شده بود. عرض زیاد کشتی ۳۶ فوت (۱۱ متر) در برابر طول کلی ۱۲۸ فوت (۳۹ متر) بود که به آن ظاهر قابل توجهی همچون کُندهٔ درخت می‌داد. این طراحی و شکل خاص به استحکام کشتی در یخ کمک می‌کرد اما سرعت و مانورپذیری آن را در آب‌های آزاد کاهش می‌داد. با این حال، ظاهر، سرعت و قابلیت‌های قایقرانی در اولویت نبودند؛ بلکه فراهم کردن پناهگاهی امن و گرم برای خدمه در سفری که ممکن بود سال‌ها طول بکشد، هدف اصلی بود.
کشتی فِرام پس از نزدیک به ۳ سال کاوش در یخ‌های قطبی به واسطهٔ سفر نانسن آسیب ندیده بود. این کشتی پس از بازگشت، به طور مختصر بازسازی و آماده به خدمت شد. تا پیش از آن نیز، در حدود ۴ سال تحت فرمان اتو سوردروپ، وظیفه نقشه‌کشی و بررسی ۱۰۰٬۰۰۰ مایل مربع (۲۶۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع) از قلمرو غیرمسکون مناطق جزایر شمالی کانادا را بر عهده داشت. پس از پایان سفر سوردروپ در ۱۹۰۲، کشتی فِرام، مدتی در کریستیانا متوقف بود. اگرچه کشتی از لحاظ فنی، جزئی از اموال دولت بود اما به‌طور ضمنی اذعان شده بود که حق تقدم استفاده از آن با نانسن است. پس از بازگشت او از سفر قطب شمال در سال ۱۸۹۶، آرزویش این بود که بتواند به وسیلهٔ فِرام، به سفر قطب جنوب برود اما در سال ۱۹۰۷، امیدهای او پژمرده شد. در اواخر ماه سپتامبر همان سال، آمونسن به خانهٔ نانسن دعوت شد و در آنجا از او شنید که می‌تواند کشتی را در اختیار داشته باشد.
آماده‌سازی > گام‌های اولیه

آمونسن در جلسه‌ای از انجمن جغرافیای نروژ به تاریخ ۱۰ نوامبر ۱۹۰۸ برنامه‌هایش را برملا ساخت. او می‌خواست به وسیلهٔ کشتی فِرام و با گُذر از دماغه هورن به سمت اقیانوس آرام برود. ادامهٔ برنامه چنین بود که پس از تدارک آذوقه در سان فرانسیسکو، کشتی به مسیر شمالی ادامه می‌داد و از طریق تنگه برینگ به سمت پوینت بارو حرکت می‌کرد. از آن نقطه به بعد، او یک دورهٔ حدوداً ۴ یا ۵ ساله را برای آغاز رانِش در میان رانه‌یخ‌ها پیش‌بینی کرده بود. از آنجایی که آمونسن امیدوار به اصلاح [اشتباهات احتمالی] یا توضیح پاره‌ای از ابهامات جغرافیایی بود، دانش جغرافیای معاصر می‌توانست شاهد یک کاوشگریِ پراهمیت به همراه مشاهدات مُستمر و تازه باشد. این ایده، شور و شوق بسیاری به همراه داشت و روز بعد، هاکون هفتم، پادشاه نروژ، ضمن اعلان یک فهرست کمک مشترک و اهدای ۲۰۰۰۰ کرونی افتتاح پروژه را اعلام کرد. در ۶ فوریه ۱۹۰۹ پارلمان نروژ مساعدهٔ مالی ۷۵۰۰۰ کرون برای بازسازی کشتی را به تصویب رساند. تأمین مالی عمومی و مدیریت تجاری به برادر آمونسن، «لئون» سپرده شد و بر این اساس، برنامه‌ریزی شده بود که آمونسن بتواند بر جنبه‌های عملی سازماندهی تمرکز کند.
در مارس ۱۹۰۹ اعلام شد که شکلتون، تا پیش از آنکه از سفرش بازگردد، توانسته به عرض ۸۸ درجه و ۲۳ دقیقه جغرافیایی — که در فاصلهٔ ۹۷ مایل دریایی (۱۸۰ کیلومتر) قطب جنوب قرار داشت — دست یابد. آمونسن متوجه شد که تا نقطهٔ قطبی جنوب، تنها یک گامِ کوچک باقی مانده است و سپس بدون تعارف به ستایش شکلتون پرداخت و خطاب به او نوشت: «اهمیت اقداماتش در جنوب، هم‌سنگ اقدامات نانسن در شمال است.» پس از این نزدیکی ناچیز (نسبت به نقطهٔ قطبی)، اسکات انگلیسی نیز بلافاصله قصد خود را برای رهبری یک گروه اعزامی اکتشافی (که بعدها گروه اعزامی ترا نووا نامیده شد) علنی کرد. عنوانی که در ابتدا برای این پروژه برگزیده شد، اصطلاحاً «گوشهٔ کوچک» نام داشت که مقصود از آن، غنیمت برای امپراتوری بریتانیا بود.
آماده‌سازی > کارکنان و خدمه

آمونسن ۳ ستوان نیروی دریایی را به عنوان افسران هیئت اعزامی خود برگزید. توروالد نیلسن که هدایتگر بود و مقام دوم در فرماندهی را داشت و یالمار فریدریک یرتسن و کریستیان پرسترود. یرتسن با وجود نداشتن پیشینهٔ پزشکی، با این همه، به عنوان پزشک سفر انتخاب شد و البته در قالب یک برنامهٔ فوری و در عین حال کوتاه و فشرده، به یک دوره آموزش جراحی و دندانپزشکی فرستاده شد. اسکار ویستینگ — توپچیِ نیروی دریایی — به سفارش و توصیهٔ پرسترود پذیرفته شد؛ زیرا می‌توانست از عهدهٔ اغلب کارها برآید. ویستینگ اگر چه تا آن زمان تجربهٔ نسبتاً کمی در رابطه با سگ‌های سورتمه داشت اما آنطور که آمونسن بعدها نوشته است، ویستینگ در طول این سفر، به یک دامپزشک آماتور و مفید تبدیل گردید.
یکی از انتخاب‌های اولیهٔ گروه، اولاف بیولاند قهرمان اسکی‌بازی و در عین حال، نجار و مربی اسکی حرفه‌ای بود. بیولاند، متولد مورگدال از ناحیه تلمارک نروژ بود. این منطقه به واسطهٔ داشتن اسکی‌بازان ماهر، زبانزد خاص و عام بود. او همچنین از پیشگامان شیوه‌های جدید ابداع‌شده توسط سوندره نورهیم برای ورزش اسکی بود. نانسن عقیده داشت که استفاده از سگ‌های قطبی و سورتمه، بهترین و کارآمدترین روش برای سیر و سیاحت و اکتشاف مناطق قطبی است و آمونسن، با این عقیدهٔ وی کاملاً موافق بود. همین موضوع دلیلی بود تا آمونسن، ماهرترین راهبران سورتمه را به خدمت بگیرد. هلمر هانسن که پیش‌تر، ارزش‌های خودش را در سفر اکتشافی با کشتی یووا ثابت کرده بود، موافقت کرد که دوباره با آمونسن سفر کند. هانسن مدتی بعد به اتفاق ساوری هاسل که متخصص سگ‌ها و داوطلب پیشین سفر با اتو سوردروپ در کشتی فرام بود، به آمونسن پیوست. هرچند، هاسل قصد سفر تا سان فرانسیسکو را داشت. یورگن سوبرود که نجار بود، یک سازهٔ قابل حمل به عنوان پایگاه و سرپناه گروه اکتشافی ساخته بود که می‌توانستند آن را برچیده و برای ارسال با کشتی فرام آماده نمایند. سوبرود همچنین درخواست پیوستن به گروه را با آمونسن در میان گذاشت که با خواستهٔ او موافقت شد. با توجه به ارزش‌های یک آشپز ماهر، آدولف لینستروم یکی دیگر از داوطلبان پیشین سفر اتو سوردروپ که در کشتی یووا هم آشپزی می‌کرد، به خدمت گروه درآمد.
آمونسن به واسطهٔ تجربیات خود از سفرهای با یووا و بلژیکا، به اهمیت انتخاب همراهان سختکوش و مقاوم آگاه بود و با این گروه مجرب، احساس می‌کرد که ترکیب اصلی سفر خود را در اختیار دارد. او تا سال ۱۹۰۹ به جذب نیرو ادامه داد. گروه وی در نهایت به ۱۹ نفر رسید. به استثنای هیالمار یوهانسن، همهٔ این افراد، انتخاب خود آمونسن بودند. در حقیقت، یوهانسن به درخواست نانسن انتخاب شده بود. یوهانسن، از زمان راه‌پیمایی حماسی خود با نانسن نتوانسته بود آرام و قرار بگیرد. زندگی او به واسطهٔ بدهکاری و بدمستی، در سراشیب سقوط قرار گرفته بود و تلاش‌های نانسن و سایرین برای کمک به وی حاصلی در برنداشت. نانسن آرزو داشت تا به رفیق و همقطار سابقش آخرین فرصت را بدهد تا بلکه بتواند ثابت کند هنوز هم نیرویی توانا و قابل در این میدان عمل است. آمونسن با اکراه و با احساس اینکه می‌دید نمی‌تواند خواسته‌های نانسن را رد کند، سرانجام موافقت کرد. گروه در عین حال متشکل از دو فرد خارجی نیز بود؛ یکی از آنها، اقیانوس‌شناس جوان روسی بود به نام الکساندر کوچین که کارآموز بیورن هلاند-هانسن محسوب می‌گردید و دیگری، یک مهندس سوئدی بود به نام کنوت ساندبک.
آماده‌سازی > تغییر برنامه

در سپتامبر ۱۹۰۹ بود که روزنامه‌ها، خبرهایی منتشر کردند مبنی بر موفقیت کوک و پری در فتح قطب شمال. کوک در آوریل ۱۹۰۸ و پری، یک سال بعد از آن به این موفقیت نائل شده بودند. هنگامی که جویای نظر آمونسن شدند، او از تأیید صریح هر یک از ادعاها طفره رفت. آمونسن حدس می‌زد این احتمال وجود دارد که هنوز هم کاری برای انجام دادن باقی مانده باشد. در حالی که از حاشیه‌سازیِ پیرامون ادعاهای رقبایش اجتناب می‌ورزید، بلافاصله متوجه شد که برنامه‌هایش می‌تواند به‌طور جدی تحت تأثیر قرار بگیرد. فارغ از مقولهٔ جذاب بودنِ تسخیر قطب جنوب، خودش را در قیدوبند حفظِ منافع عمومی و کمک‌های مالی اهدایی می‌دید و در این رابطه نوشت: «اگر قرار بود که این سفر اکتشافی پابرجا بماند .. به استثنای فتح قطب جنوب، هیچ معضل بزرگی برای من باقی نمانده بود.» بنابراین، آمونسن تصمیم گرفت به جنوب برود. به اعتقاد وی، کشتیرانی در دریایخ شمالی، می‌توانست یک یا دو سال و دست‌کم، تا فتح قطب جنوب، به تعویق بیفتد.
آمونسن، تغییر برنامهٔ خودش را علنی نکرد. دیوید کرین — شرح حال‌نویس اسکات — اشاره می‌کند؛ «بودجه‌های عمومی و خصوصی، تنها به منظور کارهای علمی و اکتشافی در نواحی قطبی شمال منظور شده بود و هیچ معلوم نبود و تضمینی وجود نداشت که حامیان مالی، طرح پیشنهادی جدید آمونسن را که در حقیقت، یک دوربرگردان کامل بود، درک کرده یا با آن موافقت نمایند.» علاوه بر این‌ها، هدفِ تغییر یافته، این احتمال را به وجود می‌آورد تا نانسن، در رابطه با سپردن کشتی فِرام به آمونسن، تجدیدنظر نماید. در کنار همهٔ این موارد، این احتمال هم متصور بود که پارلمان نروژ، به دلیل ترس از تضعیف اسکات و خدشه در روابط با بریتانیا، سفر گروه اکتشافی را متوقف نماید. آمونسن، مقاصد خودش را از همه به استثنای برادرش لئون و نیلسن که مقام دوم فرماندهی را داشت، پنهان کرد. البته این پنهانکاری، معضلاتی هم به همراه داشت؛ اسکات برای مطالعات مقایسه‌ای، ابزارهایی را برای آمونسن در نروژ فرستاده بود و می‌خواست تا هر دو گروه اکتشافی، تحقیقات میدانی انجام دهند. هنگامی که او برای آزمایش سورتمه‌های موتوری خود با آمونسن تماس گرفت تا در مورد همکاری صحبت کند، نروژی از قبول تماس خودداری کرد.
تغییر در برنامهٔ گروه اکتشافی، این الزام را ایجاد نموده بود تا کشتی فِرام، در اوت ۱۹۱۰، نروژ را ترک کرده و به سمت مادیرا در اقیانوس اطلس — که آخرین نقطهٔ تماس با جوامع بشری بود — حرکت کند. پس از آن، کشتی با طی مسافتی مستقیم، به سمت دریای راس و در نهایت، به سمت خلیج نهنگ‌ها در قطب جنوب پیش می‌رفت. در یخ‌تاق راس، یک خلیجک وجود داشت که از دیدگاه آمونسن، نقطهٔ مناسبی برای ایجاد قرارگاه اصلی گروه بود. خلیج نهنگ‌ها، جنوبی‌ترین نقطه در دریای راس بود که کشتی‌ها می‌توانستند تا آنجا پیش بروند و حدود ۶۰ مایل دریایی (۱۱۰ کیلومتر)، نزدیک‌تر از قرارگاه مورد نظر اسکات در دریاراه مک‌موردو، نسبت به نقطهٔ قطبی جنوب بود. شکلتون در سال‌های ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۹، خلیج نهنگ‌ها را ناپایدار می‌دانست اما آمونسن از مطالعات خود در مورد سوابق شکلتون، به این نتیجه رسید که یخ‌تاق، در اینجا بر روی آبتل‌ها و جزایر سنگی مستقر است و می‌تواند از یک قرارگاه امن و مطمئن پشتیبانی کند. کشتی فِرام، تا پیش از آنکه گروه اکتشافی — در اوایل سال بعد — اقدام به برچیدن قرارگاه ساحلی نماید، مشغول به کار اقیانوس‌شناسی در اقیانوس اطلس گردید.
آماده‌سازی > حمل و نقل، تجهیزات و لوازم

آمونسن هیچگاه نتوانست درک کند که چرا مکتشفین انگلیسی نسبت به ارزش سگ‌ها بی‌تفاوت هستند. او بعدها در این باره نوشت: «آیا ممکن است که سگ، نتواند آقای خودش را درک کند؟ یا اینکه برعکس، آقا و اربابش، نتواند سگ را درک کند؟» در پی اجرای تصمیم برای سفر به جنوب، دستور فراهم نمودن ۱۰۰ سگ سورتمه از بهترین و قوی‌ترین سگ‌های گرینلند شمالی را که قابل دسترسی بودند، صادر کرد. مقاومت و بقای مردان گروه کاملاً بر عهدهٔ این حیوانات بود. سگ‌ها — در صورت نیاز — می‌توانستند از گوشت سگ‌های دیگر استفاده نمایند و همین‌طور، برای سایر افراد گروه، گوشت تازه در دسترس بود.
چکمه‌های گروه مکتشفین به وسیلهٔ آمونسن طراحی و ساخته شد. وی مدت ۲ سال در حال آزمایش و بررسی چکمه‌ها برای یافتن پوشش مناسب بود. پوشاک گروه قطبی شامل یک دست لباس از پوست خوک دریایی شمال گرینلند و لباس‌ها، الگوبرداری‌شده از پوشش مردمان نتسیلیک اینویت بود که با پوست گوزن شمالی، پوست گرگ و پارچهٔ گبردین از گروه بِربِری تهیه شده بود. بدنهٔ سورتمه‌ها، ساخته شده از چوب اش نروژی و یخ‌سُره‌های هر سورتمه، از جنس گردوی گرمسیری آمریکایی بود. اسکی‌ها نیز از چوب گردوی گرمسیری ساخته شد؛ چرا که در مسیرهای فوق‌العاده طولانی و خشن، به کاهش احتمال لغزندگی در میان شکاف‌های برف و یخ کمک شایانی می‌نمود. خیمه‌ها از قوی‌ترین و کاربردی‌ترین خیمه‌هایی بود که تا آن زمان وجود داشت. این خیمه‌ها به طور اختصاصی و صرفاً برای محیط قطبی ساخته شده بودند. برای پخت‌وپز در زمان پیش‌روی و راهپیمایی، آمونسن اجاق گاز ویژه و ابداع‌شده توسط نانسن موسوم به چراغ پریموس سوئدی را انتخاب کرد؛ به دلیل اینکه احساس می‌کرد که بعدها فضای بیشتری در دسترس خواهد داشت.
آمونسن با تجاربی که در بلژیکا به‌دست آورده بود، به‌خوبی از خطرات بیماری اسکوروی آگاه بود. اگرچه، علت واقعی بیماری، کمبود ویتامین ث تشخیص داده شده بود اما در آن زمان هنوز کاملاً کشف نشده بود و فقط به‌طور ضمنی چنین برداشت می‌شد که این بیماری به وسیلهٔ خوردن گوشت تازه قابل پیشگیری و درمان است. برای مقابله با خطر احتمالی، آمونسن یک جیره‌بندی برنامه‌ریزی‌شده را لحاظ کرد که شامل ترکیبی از غذای عادی سورتمه‌ها به همراه یک وعدهٔ منظم از گوشت فک بود. وی همچنین دستور داد تا یک نوع خاص از گوشت نمک‌سود برای او تهیه کنند که شامل سبزیجات و بلغور جو دوسر بود. ترکیب به‌دست‌آمده تحریک‌کننده‌تر، مغذی و همین‌طور اشتهاآور بود به گونه‌ای که یافتن آن در نواحی قطبی غیرممکن بود. گروه مکتشفین با محموله‌ای از شراب و مشروبات الکلی تجهیز شده بود. چنین محموله‌ای می‌توانست به عنوان دارو یا برای جشن‌ها و سایر موارد جمعی و دورهمی استفاده گردد. آمونسن برای احتراز از افسردگی گروه در طول سفر و بر اساس تجریهٔ حوادث بلژیکا که در گذشته کسب کرده بود، به منظور پُر کردن اوقات فراغت، کتابخانه‌ای مشتمل بر ۳۰۰۰ جلد کتاب، یک گرامافون، مقدار زیادی صفحه گرامافون و ادوات موسیقی به همراه داشت.
فصل اول از ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۱ > فرامهیم

نمایی از  — قرارگاه اصلی گروه مردان مکتشف آمونسن — در خلیج نهنگ‌ها
یکی از مردان گروه اسکات در کنار سورتمه موتوری، سورتمه‌های موتوری اسکات — علی‌رغم کارایی لازم — باعث استرس آمونسن و مردان گروهش بودند.
پس از اینکه کشتی فِرام در گوشهٔ جنوب شرقی خلیج بر روی یخ‌ها لنگر انداخت، آمونسن یک منطقه را برای ساختِ مقر اصلی هیئت اکتشافی در نظر گرفت. این منطقه در حدود ۲٫۲ مایل دریایی (۴٫۱ کیلومتر) از کشتی فاصله داشت. شش تیم از سگ‌ها در حمل و نقل محموله‌ها به منطقهٔ مورد نظر مشارکت داشتند و تلاش برای احداث کلبه در آنجا آغاز گردید. بیولاند و یورگن سوبرود، پایه‌ها را در یخ جاسازی نمودند که به دلیل شیب‌دار بودن سطح زمین، این عمل برای تسطیح آن ضروری می‌نمود. از آنجایی که وزش معمول باد از جانب شرق بود، کلبه بر روی یک محور شرق به غرب ساخته شد؛ در حالی که ورودی آن، به سوی غرب قرار داشت. در این مسیر، فقط بخشی از دیوار شرقی در معرض باد شدید بود. سقف کلبه در تاریخ ۲۱ ژانویه نصب شد و شش روز بعد، کلبه تکمیل شده بود. در همان زمان، یک منبع بزرگ از گوشت — شامل ۲۰۰ بستهٔ مهر و موم‌شده — به جهت آذوقهٔ تیم مکتشفِ ساحلی و همچنین برای ذخیره در انبارها — قبل از عزیمت به سمت قطب — به مقر اصلی رسید. نامی که برای این مقر انتخاب گردید، فرامهیم بود؛ به معنی خانهٔ فِرام (برگرفته از نام کشتی فِرام).
در اوایل صبح روز سوم فوریه، «ترانووا» به‌طور غیرمنتظره‌ای به خلیج نهنگ‌ها رسید. گروه در تاریخ ۲۹ نوامبر سال ۱۹۱۰ از نیوزیلند حرکت کرده و در اوایل ژانویه به دریاراه مک‌موردو وارد شده بود. پس از رسیدن اسکات و گروه وی به آنجا، ترا نووا یک تیم شش نفره را به رهبری ویکتور کمپل با مأموریت عزیمت به سمت شرق سرزمین شاه ادوارد هفتم برگزید. انتخاب این گروه در جهت کاوش این سرزمین بود که در آن زمان هنوز ناشناخته مانده بود. این سرزمین به وسیلهٔ یخ دریا از طریق ساحل مسدود شده بود؛ به همین دلیل، کشتی مجبور شد به سمت غرب به حرکت ادامه دهد و در امتداد لبه بریدگی به جستجوی یک منطقه مناسب برای توقف بپردازد که بر حسب اتفاق با فِرام مواجه می‌شوند. اسکات پیش از این فکر می‌کرد که آمونسن ممکن است پایگاه خودش را در منطقه «دریای ودل» برپا نماید که درست در طرف مقابل این قاره قرار داشت. این واقعه، نشانه آن بود که نروژی‌ها مسابقه رسیدن به نقطه قطبی را با یک مزیت ۶۰ مایلی دریایی آغاز کرده‌اند که همین موضوع به منزله هشدار و زنگ خطری برای بریتانیایی‌ها بود. هر دو گروه رفتار بسیار مودبانه‌ای نسبت به یکدیگر ابراز داشتند. «کمپل» و افسران وی از جمله هری پنل و جورج موری لویک صبحانه را بر روی عرشه فِرام میل نمودند و متقابلاً، نهار بر روی عرشه ترا نووا صرف شد. آمونسن هنگامی که فهمید کشتی ترا نووا بی‌سیم (رادیو) ندارد، آسوده‌خاطر شد؛ چرا که مخابرهٔ رادیویی، می‌توانست ترفند او را برای ارسال خبر موفقیت قطبی  [به عنوان اولین نفر]  به مخاطره بیندازد. با همهٔ این احوال، اظهارنظر «کمپل» مبنی بر اینکه سورتمه‌های موتوری اسکات به خوبی کار می‌کنند، وی را نگران کرد. با این وجود، بخشی را در کنار فرامهیم به عنوان پایگاهی برای اکتشاف سرزمین پادشاه ادوارد هفتم پیشنهاد داد. کمپل چنین پیشنهادی را رد کرد و به سمت دریاراه مک‌موردو رفت تا اسکات را از مکان جاگیری آمونسن مطلع کند.