سعید متین‌پور
دستگیری

در سال ۱۳۸۲، پس از برگزاری گردهمایی قلعه بابک، توسط پلیس تبریز دستگیر و به مدت ۲ روز در بازداشت نگه داشته شد. در سال ۱۳۸۳ پس از گردهمایی قلعه بابک، به مدت ۱ روز توسط پلیس در اهر بازداشت شد. در سال ۱۳۸۵  پس از برگزاری اعتراضات مربوط به "روز قیام ملی"، برای مدتی توسط اداره اطلاعات زنجان دستگیر شد.
در۲ اسفند ۱۳۸۵، همراه با برادرش علیرضا متین‌پور، پس از شرکت در اعتراضات مربوط به روز جهانی زبان مادری دستگیر شد. حدود 10 روز بعد ، سعید متین‌پور، تلناز نعمتی، علیرضا متین‌پور و سایر فعالان با وثیقه آزاد شدند.
در ۴ خرداد ۱۳۸۶، بدون ارائه هیچ مدرکی از منزلش ربوده شد و به مدت ۲۰ روز در اداره اطلاعات زنجان نگهداری شد. سپس به زندان اوین تهران منتقل شد. پس از بیش از یک ماه حبس در اوین، مجدداً به زندان زنجان بازگردانده شد. از ۴ خرداد تا ۱۲ تیر خانواده‌اش از محل نگهداری او اطلاعی نداشتند. تنها در تاریخ ۱۲ تیر به او اجازه داده شد که با همسرش تماس بگیرد. او به مدت ۲۷۸ روز در سلول انفرادی زندان اداره اطلاعات زنجان نگهداری شد و در این مدت به طور مداوم تحت شکنجه و بازجویی قرار داشت. در ۵ شهریور ۱۳۸۶، برای فشار آوردن به سعید متین‌پور، برادرش علیرضا متین‌پور نیز دستگیر شد. در ۸ بهمن ۱۳۸۶ با پرداخت ۵۰۰۰۰۰ دلار وثیقه آزاد شد. مبلغ مورد نیاز از طریق گرو گذاشتن سندهای ۳ خانه جمع‌آوری شد.
در سال ۱۳۸۸، سعید متین‌پور در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی صلواتی، به 8 سال زندان محکوم شد. اگرچه در هنگام محاکمه به او وکیل داده شد، اما سعید متین‌پور حق دفاع از خود را نداشت و تنها سه دقیقه برای دفاع از خود به او فرصت داده شد. با وجود درخواست تجدیدنظر در حکم دادگاه، این درخواست رد شد و سعید متین‌پور به ارتباط با خارجی‌ها و تبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی ایران متهم شد. در ۲۰ تیر ۱۳۸۸، برای گذراندن دوره محکومیت خود به زندان اوین منتقل شد.
در سال ۱۳۸۸، مشکلاتی در وضعیت سلامتی سعید متین‌پور به وجود آمد. به دلیل شکنجه‌های شدیدی که در طول بازداشت متحمل شده بود و همچنین بیماری‌های زمینه‌ای وضعیت سلامتی او در زندان بارها وخیم شد. علاوه بر این، شرایط نامناسب زندان و حضور ۳۰ نفر در محلی که برای ۱۰ نفر طراحی شده بود، باعث تشدید سردرد، کمردرد و سرگیجه‌های او شد. وی بارها برای دریافت کمک پزشکی درخواست کرد، اما به این درخواست‌ها رسیدگی نشد.
در ۲۸ فروردین ۱۳۹۳، ۳۱ زندانی سیاسی از جمله سعید متین‌پور، اسدالله اسدی و اسماعیل برزگری که در بند 350 زندان اوین دوران محکومیت خود را می‌گذراندند، توسط مأموران امنیتی ایران مورد ضرب و شتم قرار گرفتند. پس از این حادثه، سعید متین‌پور به سلول انفرادی منتقل شد. در اعتراض به این وضعیت، او اعتصاب غذا را آغاز کرد. برای حمایت از او، همسرش عطیه طاهری نیز دست به اعتصاب غذا زد. در اعتراض به خشونت علیه زندانیان سیاسی، ۶۶ زندانی دیگر نیز به این اعتصاب پیوستند. آن‌ها خواستار پایان یافتن خشونت‌ها، عذرخواهی مسئولین زندان و بازگشت زندانیانی که پس از ضرب و شتم به بند ۲۴۰ و سلول‌های انفرادی منتقل شده بودند، شدند. پس از این وقایع، فعالان ملی‌گرای آذربایجان جنوبی، از جمله یوروش مهرعلی‌بیگلو، بهنام شیخی، محمود فضلی، شاهرخ زمانی، آرش محمدی، اسماعیل برزگری و اسدالله اسدی در اعتراض به فشارها و آزارهای وارده بر خود و خانواده‌هایشان، دست به اعتصاب غذا زدند. در پی این اعتراضات، فعالان ملی برای حمایت از این زندانیان کمپینی با نام "سلام به اعتصاب غذا" راه‌اندازی کردند. در این کمپین، ده‌ها فعال ملی از آذربایجان جنوبی، جمهوری آذربایجان، ترکیه، اروپا و آمریکای شمالی در اعتصاب غذایی سه روزه شرکت کردند.
در ۶ مرداد ۱۳۹۳، سعید متین‌پور برای ملاقات با خانواده‌اش به مدت سه روز از زندان آزاد شد. در زنجان حالش وخیم شد. پس از انتقال به پیش پزشک، مدت مرخصی او چند روز دیگر تمدید شد و در ۱۳ مرداد ۱۳۹۳ به زندان اوین در تهران بازگشت.
در ۴ شهریور ۱۳۹۴، پس از گذراندن بخش عمده‌ای از محکومیت ۸ ساله خود، که شامل ۷ سال و ۲ ماه بود، بر اساس ماده ۱۳۴ قانون اساسی چند ماه زودتر آزاد شد.