stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
بعثیسم
بعثیسم و اسلام

تسلط اندیشه‌های میشل عفلق که یک مسیحی ارتدوکس بود و رواج ملی‌گرایی و سوسیالیسم به عنوان «ایدئولوژی زمان» مانع از آن شد که هرگز اسلام به عنوان نقطهٔ مرکزی بعثیسم مطرح شود. به‌طور کل، دیدگاه بعثیسم نسبت به حکومت، دیدگاهی سکولار است و استفادهٔ افرادی چون صدام حسین از امتیاز اسلام، بیشتر استفاده‌ای ابزاری به منظور همراه کردن بیشتر اعراب است. در چنین گفتمانی، اسلام به عنوان امتیاز عرب بر غیرعرب تلقی می‌شود. از این منظر، اسلام یک جنبش عربی بود که مفهوم آن عبارت بود از تجدید حیات و تکامل عربیسم. در یک‌کلام، در ایدئولوژی بعث اسلام یک پدیدهٔ تمدّن عربی است.
میشل عفلق
خورخه لوئیس بورخس

| خورخه لوییس بورخِس | خورخه لوییس بورخِس |
| --- | --- |
بورخس در ۱۹۵۱: بورخس در ۱۹۵۱
نام اصلی: خورخه فرانسیسکو اییسادورو لوئیس بورخس آسودو
زاده: ۲۴ اوت ۱۸۹۹ بوئنوس آیرس، آرژانتین
درگذشته: ۱۴ ژوئن ۱۹۸۶ (۸۶ سال) ژنو، سوئیس
پیشه: نویسنده، شاعر
ملیت: آرژانتینی
همسر(ها): السا هلنا آستته میان ۱۹۷۰-۱۹۶۷ ماریا کوداما ۱۹۸۶-۱۹۸۶
امضا: امضا
خورخه فرانسیسکو ایسیدورو لوئیس بورخس آسودو معروف به خورخه لوئیس بورخِس (به اسپانیایی: Jorge Luis Borges) ( audio) ‏ (زادهٔ ۲۴ اوت ۱۸۹۹ – درگذشتهٔ ۱۴ ژوئن ۱۹۸۶) نویسنده، شاعر و مترجم معاصرِ آرژانتینی و یکی از برجسته‌ترین نویسندگان آمریکای لاتین بود. شهرت او بیشتر به‌خاطر نوشتن داستان کوتاه است. یکی از مشهورترین کتاب‌های او، داستان (۱۹۴۴)، گلچینی از داستان‌های کوتاه بورخس به انتخاب خودش است که مضامینی همچون رؤیا، هزارتو، فلاسفه، کتابخانه، آینه، داستان‌نویسان و اسطوره را می‌توان حلقهٔ اتصال این داستان‌ها دانست. آثار بورخس به غنای ادبیات فلسفی و ژانر فانتری افزوده و بر جنبش واقع‌گرایی جادویی در ادبیات آمریکای لاتین در قرن بیستم تأثیر گذاشته‌اند. بورخس در قالب اشعاری که اواخر عمرش می‌سرود، با چهره‌های فرهنگی‌ای مانند اسپینوزا، دکاموئش و ویرژیل گفتگو می‌کرد.
بورخس در بوئنوس آیرس زاده شد. او در سال ۱۹۱۴ همراه خانواده‌اش به سوئیس نقل مکان و در کالج ژنو تحصیل کرد. خانوادهٔ بورخس به کشورهای زیادی در اروپا از جمله اسپانیا سفر می‌کردند. بورخس در سال ۱۹۲۱ به آرژانتین بازگشت و انتشار اشعار و جستارهایش در مجلات ادبی سورئالیست را آغاز کرد.
در سال ۱۹۴۶ پس از به قدرت رسیدن خوآن پرون، بورخس به‌خاطر حمایت از متفقین جنگ جهانی دوم، از سِمت ادبی‌ای که داشت اخراج شد اما به‌کمک دوستانش توانست از طریق تدریس، ویراستاری و نویسندگی، اموراتش را بگذراند. پس از سقوط پرون در سال ۱۹۵۵، بورخس به‌عنوان مدیر کتابخانهٔ ملی و استاد ادبیات انگلیسی در دانشگاه بوئنوس آیرس منصوب شد. او در این زمان که تقریباً ۵۵ سال سن داشت، بینایی‌اش را به‌طور کامل از دست داده بود.
در سال ۱۹۶۱، بورخس همراه با ساموئل بکت برندهٔ اولین جایزه فورمنتور شد و در کانون توجه جهانی قرار گرفت. شهرت بین‌المللی او در دههٔ ۱۹۶۰ کاملاً تثبیت شد که ازجمله دلایل آن می‌توان به ترجمهٔ آثار او به زبان انگلیسی، اقبال گسترده به ادبیات آمریکای لاتین در این دهه و موفقیت کتاب صد سال تنهایی اثر گابریل گارسیا مارکز اشاره کرد. بورخس آخرین اثر خود (The Conspirators) را به شهر ژنو تقدیم کرد.
زندگی

تحصیلات بورخس تا یازده‌سالگی در خانه بود و او به فراگیری دو زبانِ اسپانیایی و انگلیسی مشغول بود. همهٔ افراد خانواده در سال ۱۹۱۴ به‌خاطر کاهش بینایی پدر و برای درمان این مشکل به شهر ژنو در سوییس رفتند و تا پایان این دهه در اروپا ماندند. در آنجا بورخس به مدرسه رفت و زبان‌های فرانسوی و آلمانی را آموخت. در سال ۱۹۲۱ آنها به بوئنوس آیرس بازگشتند. بورخس نخستین دفتر شعرش با عنوان شور بوئنوس آیرس، را در بیست‌وچهارسالگی منتشر کرد. سال‌ها بعد به‌عنوان استاد ادبیات انگلیسی دانشگاه بوئنوس آیرس منصوب شد. پیش از آن نیز رئیس کتابخانهٔ ملی آرژانتین بود.
او سال‌های نوجوانی خود را در ژنو و بعد در اسپانیا سپری کرد. در دوران جوانی به‌عنوان کارمند کتابخانه کار می‌کرد و سپس مدیر کتابخانهٔ ملی آرژانتین شد. تا سال ۱۹۳۰ او شش کتاب چاپ کرده بود، سه مجموعه شعر و سه مجموعه مقاله. بین سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۹ او تمام آثار داستانی خود را نوشت و چاپ کرد که بعدها به‌خاطر همین آثار به شهرت رسید.
وی هیچ رمانی ننوشت. داستان کوتاه‌های وی انقلابی در فرمِ داستانِ کوتاهِ کلاسیک ایجاد کرد. بعدها منتقدان از وی به‌عنوان نویسندهٔ پست‌مدرن نام بردند. با اینکه بارها نامزد دریافت جایزهٔ نوبل ادبیات شد هیچگاه برندهٔ آن نشد. با این وجود جایزهٔ ملی ادبیات آرژانتین را از آنِ خود کرد. بورخِس به‌مرور زمان بینایی خود را از دست می‌داد و قبل از مرگ کاملاً نابینا شد. وی در زمان تصدی پست ریاست کتابخانهٔ ملی آرژانتین، تقریباً نابینا بود.
برخی از آثار او به فارسی نیز ترجمه شده‌است.
آثار ترجمه‌شده به فارسی

تا نشستیم تمام شد (مجموعه داستان) - م. علی بیات- انتشارات چهره مهر
الف (مجموعه‌داستان)  - م. طاهر نوکنده-انتشارات نیلوفر
ویرانه‌های مدور - احمد میرعلائی
الف و چند داستان دیگر - احمد میر علایی
کتابخانه بابل - کاوه سید حسینی
اطلس - احمد اخوت
هزارتوهای بورخس - احمد میرعلائی
کتاب موجودات خیالی - احمد اخوت
اولریکا و هشت داستان دیگر - کاوه میرعباسی
" نامه‌های پرتب و تاب " - نجمه شبیری
حافظهٔ شکسپیر، نوشتهٔ خورخه لوییس بورخس/ برگردانِ بابک تبرّایی انتشارات نیلا
شش مسئله برای دُن ایسیدرو پارودی، (داستان‌های به‌هم‌پیوسته)، نوشتهٔ خورخه لوییس بورخس و آدولفو بیویی کاسارِس/ برگردانِ احسان نوروزی و نیما ملک‌محمدی انتشارات نیلا
معمای شکسپیر، نوشتهٔ خورخه لوییس بورخس/ برگردانِ امید روشن‌ضمیر انتشارات نیلا
نوشته خدا. خورخه لوییس بورخس
مجموعهٔ ۹ جلدیِ داستان‌های تخیّلی به ترجمهٔ «مانی صالحی علّامه»، «بنگاهِ ترجمه و نشرِ کتابِ پارسه»:
«تاریخچه‌ای از بی‌عدالتی و شرارت» (نخستین انتشار: ۱۹۳۵).
«کتابخانه‌ی بابل» (تحت عنوان «باغ جاده‌های چند شاخه»؛ نخستین انتشار: ۱۹۴۱).
«سه روایت از یهودا» (تحت عنوان «ابداعات»؛ نخستین انتشار: ۱۹۴۴).
«داستان جنگجو و دوشیزه‌ی اسیر» (تحت عنوان «الف»؛ نخستین انتشار: ۱۹۴۹).
«کتاب سازنده» (نخستین انتشار: ۱۹۶۹؛ به عنوانِ بخش دوم «در ستایش تاریکی» منتشر شده).
«در ستایش تاریکی» (نخستین انتشار: ۱۹۶۹).
«گزارش برودی» (نخستین انتشار: ۱۹۷۰).
«کتاب شن» (نخستین انتشار: ۱۹۷۵).
«حافظهٔ شکسپیر» (نخستین انتشار: ۱۹۸۳؛ به عنوانِ بخش سوّمِ «در ستایش تاریکی» منتشر شده).
داستان‌های کوتاه

دشنه
جاودانه‌ها
زخم شمشیر از مجموعه هزارتوهای بورخس
مزاحم که بر اساس آن
مسعود کیمیایی فیلم غزل (فیلم ۱۳۵۵) را ساخت.
نقد آثارش

ماریو بارگاس یوسا نوشته‌است که دنیای بورخس، گاه از «قوم‌مداری فرهنگی معیّنی آسیب می‌بیند». سیاه‌پوستان، سرخ‌پوستان و بدویان اغلب در داستان‌هایش پست و حقیر جلوه می‌کنند و در حالتی از بربریت غوطه‌ورند.
خورخه لوئیس بورخِس در دههٔ ۱۹۴۰
من (آلبوم تک‌آهنگ)

۲۰۲۳ تک‌آهنگاز جیسو
| من | من |
| --- | --- |
تک‌آهنگ از جیسو: تک‌آهنگ از جیسو
انتشار: ۳۱ مارس ۲۰۲۳ (۲۰۲۳-03-۳۱)
ضبط: ۲۰۲۲–۲۰۲۳
استودیو: بلک لیبل (سئول)
ژانر: پاپ ترپ
مدت: ۵:۳۸
زبان: کره‌ای انگلیسی
ناشر: وای‌جی اینترسکوپ
تهیه‌کننده: ۲۴ وی‌وی‌ان کوش آر. تی تدی
تک‌آهنگ‌های من: تک‌آهنگ‌های من
 «گل» تاریخ انتشار: ۳۱ مارس ۲۰۲۳ :  «گل» تاریخ انتشار: ۳۱ مارس ۲۰۲۳ 
 :  
من (انگلیسی: Me) اولین آلبوم تک‌آهنگ از جیسو خواننده اهل کره جنوبی عضو گروه بلک‌پینک است و توسط وای‌جی و اینترسکوپ در ۳۱ مارس ۲۰۲۳ منتشر شد. تک‌آهنگ آغازین این آلبوم تک‌آهنگ «گل» بود.
پیش‌زمینه

به دنبال انتشار آثار انفرادی هم‌گروهی‌های جیسو در بلک‌پینک، جنی در سال ۲۰۱۸، رزی در سال ۲۰۲۱ و لیسا در سال ۲۰۲۱، توجه‌ها به سمت جیسو به عنوان آخرین عضوی که برای اولین بار به عنوان خواننده انفرادی فعالیتش را آغاز می‌کند، جلب شد. جیسو در طی یک مصاحبه با رولینگ استون، خاطر نشان کرد که هنوز در مورد حرفهٔ موسیقی خارج از فعالیت‌های گروهی و همچنین مسیری که در حال حاضر در آن قرار دارد، مطمئن نیست. در ۲ ژانویه ۲۰۲۳، وای‌جی انترتینمنت تأیید کرد که جیسو در حال انجام ضبط موسیقی برای آلبوم تک‌آهنگ خود است و عکسبرداری‌های مربوط به جلد آلبوم به پایان رسیده‌است. در ۲۱ فوریه، وای‌جی انترتینمنت اعلام کرد که فیلم‌برداری موزیک ویدئوی جیسو در یک مکان فوق سری در خارج از کشور در حال انجام است و بیشترین بودجه‌ای را دارد که تاکنون وای‌جی برای موزیک ویدئوهای بلک‌پینک هزینه کرده‌است.
انتشار و ترویج

در ۵ مارس، تیزرهایی در حساب‌های رسمی بلک‌پینک در رسانه‌های اجتماعی منتشر شد و تأیید شد که این آلبوم در ۳۱ مارس ۲۰۲۳ منتشر خواهد شد. در همان روز، این آلبوم تک‌آهنگ جهت پیش‌فروش برای دو ورژن استاندارد در کنار یک ورژن کیت و ورژن‌های پرپل وینیل در دسترس قرار گرفت. جیسو برای «افزایش ارزش این کالکشن» به صورت مستقیم در طراحی آن نقش داشت. در ۸ مارس، گزارش شد که نام این آلبوم تک‌آهنگ من است و یک تیزر پوستر منتشر شد که با گل تزئین شده و شامل کلوزآپ جیسو در پس‌زمینه‌ای سبز رنگ است. تیزر پوستر بعدی در ۱۲ مارس منتشر شد که پس‌زمینه آن سیاه است و جیسو لباس توری سفید رنگی بر تن دارد. در ۱۵ مارس، جیسو از اولین ویژوال تیزر رونمایی کرد. در ۱۹ مارس، اعلام شد که نام تک‌آهنگ آغازین این آلبوم «گل» است.
عملکرد تجاری

من در مدت دو روز از ۵۱۰٬۰۰۰ پیش فروش و در مدت یک هفته از ۸۴۰٬۰۰۰ پیش فروش گذشت. تنها در مدت دو هفته، این آلبوم تک‌آهنگ به ۹۵۰٬۰۰۰ پیش فروش رسید و آن را به پرفروش‌ترین اثر انفرادی یک آرتیست زن کی-پاپ تاکنون تبدیل کرد. تا ۳۰ مارس، این آلبوم تک‌آهنگ از مرز ۱٫۳۱ میلیون پیش فروش گذشت.
فهرست قطعات

| فهرست قطعات من> شماره | فهرست قطعات من> نام | فهرست قطعات من> سراینده | فهرست قطعات من> آهنگساز | فهرست قطعات من> تنظیم | فهرست قطعات من> مدت |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱. | «گل» (کره‌ای: 꽃; لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Kkot) | وینس کوش وی‌وی‌ان تدی | ۲۴ وی‌وی‌ان کوش | ۲۴ | ۲:۵۵ |
| ۲. | «همه نگاه‌ها به منه» (All Eyes on Me) | تدی وینس | تدی آر. تی ۲۴ وی‌وی‌ان | ۲۴ آر. تی | ۲:۴۴ |
| من  – تنها سی‌دی (قطعات هدیه)> شماره | من  – تنها سی‌دی (قطعات هدیه)> نام | من  – تنها سی‌دی (قطعات هدیه)> آهنگساز | من  – تنها سی‌دی (قطعات هدیه)> تنظیم | من  – تنها سی‌دی (قطعات هدیه)> مدت |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۳. | «گل» (بی‌کلام) | وینس کوش وی‌وی‌ان تدی | ۲۴ وی‌وی‌ان کوش | ۲:۵۵ |
| ۴. | «همه نگاه‌ها به منه» (بی‌کلام) | تدی آر. تی ۲۴ وی‌وی‌ان | ۲۴ آر. تی | ۲:۴۴ |
| مجموع مدت: | مجموع مدت: | مجموع مدت: | مجموع مدت: | ۱۱:۱۶ |
تاریخچه انتشار

| منطقه | تاریخ | فرمت | ناشر | منابع |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| مختلف | ۳۱ مارس ۲۰۲۳ | سی‌دی دانلود دیجیتال استریم | وای‌جی اینترسکوپ |  |
| کره جنوبی | ۳۱ مارس ۲۰۲۳ | کیت | وای‌جی |  |
| کره جنوبی | ۱ اوت ۲۰۲۳ | ال‌پی | وای‌جی |  |
جیسو در حال اجرای آلبوم گل در سال 2023
فاطمه فرخنده مآل

| فرخنده | فرخنده |
| --- | --- |
نام اصلی: فاطمه فرخنده‌مآل
زمینه فعالیت: رادیو دوبله سینما
تولد: ۱۰ شهریور 
محل زندگی: آلمان 
ملیت: ایرانی
نام(های) دیگر: فرخنده فرزان
پیشه: گوینده دوبلور بازیگر
سال‌های فعالیت: از اواخر دهه ۱۳۳۰ تا اواسط دهه ۱۳۶۰
همسر(ها): فرشید فرزان
فاطمه فرخنده‌مآل با نام هنری فرخنده، گویندهٔ رادیو، دوبلور و بازیگر اهل ایران است.
زندگی‌نامه

فاطمه فرخنده‌مآل با نام هنری فرخنده فعالیت خود را با گویندگی در رادیو و بازی در نمایش‌های رادیویی آغاز کرد و سپس به کار دوبله فیلم روی آورد. وی در چند فیلم سینمایی نیز بازی کرده‌است.
وی همسر فرشید فرزان (دوبلور و بازیگر) بود و اکنون در آلمان زندگی می‌کند.
دوبله

اولیویا دی هاویلند
بر باد رفته (۱۹۳۹) به‌جای اولیویا دی هاویلند در نقش ملانی همیلتون
خون و شن (۱۹۴۱) به‌جای ریتا هیورث
تولد یک آواز (۱۹۴۸) به‌جای ویرجینیا مایو
بیگانگان در ترن (۱۹۵۱) به‌جای روت رومن
۱۰ مرد رشید (۱۹۵۱) به‌جای جودی لارنس و ماری بلانچارد
برف‌های کلیمانجارو (۱۹۵۲) به‌جای هیلدگارد کنف
ورا کروز (۱۹۵۴) به‌جای سارا مونتیل
شرق بهشت (۱۹۵۵) به‌جای جو وان فلیت
آقای کوری (۱۹۵۷) به‌جای مارتا هایر
مادر هند (۱۹۵۷) به‌جای نرگس دات
مرد هزار چهره (۱۹۵۷) به‌جای دوروتی مالون
بینوایان(۱۹۵۸) به‌جای دنیله دلورمه
آنها به کوردورا آمدند (۱۹۵۹) به‌جای ریتا هیورث
دو نفر باهم تاختند (۱۹۶۱) به‌جای لیندا کریستال
دوازده صندلی (۱۹۶۲)
یک مشت دلار (۱۹۶۴) به‌جای ماریان کخ
پیروزی ۱۰ گلادیاتور (۱۹۶۴) به‌جای  هلگا لینه
دو گلادیاتور (۱۹۶۴)
آلوارز کلی (۱۹۶۶) به‌جای ویکتوریا شاو
هارپر (۱۹۶۶) به‌جای لورن باکال
جایزه‌بگیر (۱۹۶۷) به‌جای ترزا گیمپرا
مرد (۱۹۶۷) به‌جای دایان سیلنتو
میلی کاملاً مدرن (۱۹۶۷) به‌جای لیزابت هاش
بزن دست‌خوش داری (۱۹۶۸) به‌جای ماگدا کونوپکا
ماجرای توماس کراون (۱۹۶۸) به‌جای فی داناوی
گروه محکومین (۱۹۶۹) به‌جای دیانا لوریس
جو (۱۹۷۰) به‌جای آدری کایر
فرودگاه (۱۹۷۰) به‌جای جین سیبرگ
جدال برای زنده ماندن (۱۹۷۱) به‌جای جین الکساندر
جدال برای طلا (۱۹۷۱) به‌جای آیوی لنگ‌پو
سرت را بدزد، احمق! (یک مشت دینامیت) (۱۹۷۱) به‌جای مارینا مونتی
شاه لیر (۱۹۷۱) به‌جای گالینا وولچک در نقش ریگان
این فرار مرگبار (۱۹۷۲) به‌جای سالی استروتهرس
جذاب ولی مرده (۱۹۷۲) به‌جای سیلوا کوشینا
ماجرای پوزیدون (۱۹۷۲) به‌جای کرول لینلی
افعی (۱۹۷۳)
سرپیکو (۱۹۷۳) به‌جای کورنلیا شارپ
جدال در شهر (۱۹۷۴) به‌جای استفانی پاورز
زمین‌لرزه (۱۹۷۴) به‌جای اوا گاردنر
سر آلفردو گارسیا را برایم بیاور (۱۹۷۴) به‌جای ایسلا وگا
بازگشت طولانی (۱۹۷۵) به‌جای چارو لوپز
تناسخ دوباره پیتر پرود (۱۹۷۵) به‌جای مارگو کیدر
گشت شبانه (۱۹۷۵) به‌جای جنیفر وارن
گلوله را گاز بگیر (۱۹۷۵) به‌جای کندیس برگن
دکتر بلک و آقای هاید (۱۹۷۶) به‌جای ماری او هنری
شکست‌ناپذیران/خبرنگار (۱۹۷۶) به‌جای مژده آر
تعقیب مرگبار (۱۹۷۸) به‌جای اولگا کارلاتوس
قهرمان (۱۹۷۹) به‌جای فی داناوی
کریمر علیه کریمر (۱۹۷۹) به‌جای جین الکساندر
کنکورد … فرودگاه ۷۹ (۱۹۷۹) به‌جای سیلویا کریستل
مون‌ریکر (۱۹۷۹) به‌جای لویس چلیز
بروبیکر (۱۹۸۰) به‌جای جین الکساندر
فقط بخاطر چشمان تو (۱۹۸۱) به‌جای کارول بوکه
مجموعه تلویزیونی مأموریت: غیرممکن (در ایران: بالاتر از خطر) به‌جای لزلی ان وارن
مجموعه تلویزیونی چاپارل به‌جای لیندا کریستال در نقش ویکتوریا مونتویا
مجموعه تلویزیونی عزالدین قسام
مجموعه تلویزیونی دایی‌جان ناپلئون به‌جای زری زندپور در نقش قمر
خطاکاران (۱۳۴۷) به‌جای رانداه
سلطان قلب‌ها (۱۳۴۷) به‌جای یاسمین
دیوار شیشه‌ای (۱۳۵۰) به‌جای دلیله
بدکاران (۱۳۵۲) به‌جای دلیله
بوسه بر لب‌های خونین (۱۳۵۲) به‌جای کتایون
خاک (۱۳۵۲) به‌جای ساغر
مرگ در باران (۱۳۵۳) به‌جای نادیا
رامشگر (۱۳۵۵) به‌جای ژیلا شاهانی
ستیز (۱۳۵۵) به‌جای ثریا حکمت
ولی نعمت (۱۳۵۵) به‌جای طوطی سلیمی
یکه بزن استانبول‌ (۱۳۵۵) به‌جای گونول یازار
رفاقت (۱۳۵۶) به‌جای ژیلا شاهانی
بر فراز آسمان‌ها (۱۳۵۷) به‌جای شهناز
آفتاب نشین‌ها (۱۳۶۰) به‌جای محبوبه بیات
گردباد (۱۳۶۴) به‌جای ثریا حکمت
مردی که موش شد (۱۳۶۴) به‌جای فرزانه کابلی
فیلم‌شناسی > بازیگر

عصیان (۱۳۴۵)
از جان گذشتگان (۱۳۴۶)
سر سخت (۱۳۴۷)
رعد و برق (۱۳۵۰)
فرشید فرزان و فرخنده، منتشرشده در پشت جلد شمارهٔ ۳۳۳ مجلهٔ فیلم و هنر
کوداهی، کالیفرنیا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= کالیفرنیا, 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| City of Cudahy | City of Cudahy |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location of Cudahy in شهرستان لس‌آنجلس, کالیفرنیا: Location of Cudahy in شهرستان لس‌آنجلس, کالیفرنیا
مختصات: ۳۳°۵۷′۵۱″ شمالی ۱۱۸°۱۰′۵۷″ غربی﻿ / ﻿۳۳٫۹۶۴۱۷°شمالی ۱۱۸٫۱۸۲۵۰°غربی﻿ / 33.96417; -118.18250: مختصات: ۳۳°۵۷′۵۱″ شمالی ۱۱۸°۱۰′۵۷″ غربی﻿ / ﻿۳۳٫۹۶۴۱۷°شمالی ۱۱۸٫۱۸۲۵۰°غربی﻿ / 33.96417; -118.18250
ایالت:  کالیفرنیا
شهرستان: لس‌آنجلس
Incorporated (city): November 10, 1960
مساحت: مساحت
 • کل: ۱٫۲۲۶ مایل مربع (۳٫۱۷۵ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱٫۱۷۵ مایل مربع (۳٫۰۴۳ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰۵۱ مایل مربع (۰٫۱۳۲ کیلومتر مربع)  ۴٫۱۵٪
ارتفاع: ۱۲۱ فوت (۳۷ متر)
جمعیت (2010 census): جمعیت (2010 census)
 • کل: ۲۳٬۸۰۵
 • تراکم: ۱۹۰۰۰/مایل مربع (۷۵۰۰/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۸ (PST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۷ (PDT)
زیپ‌کد: 90201
کد منطقه: 323
کد FIPS: 06-17498
GNIS feature ID: 1652694
وبگاه: http://www.cudahy.ca.us/
کوداهی (به انگلیسی: Cudahy) شهری در شهرستان لس‌آنجلس، کالیفرنیا ایالت کالیفرنیا است که در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۲۳۸۰۵ نفر جمعیت داشته‌است.
جودو

این مقاله دربارهٔ هنر رزمی و ورزش است. برای محیط برنامه‌نویسی کامپیوتر، جودو (نرم‌افزار) را ببینید.
| 0 | 1 |
| --- | --- |
میفونه کیوزو (چپ) و کانو جیگورو (راست): میفونه کیوزو (چپ) و کانو جیگورو (راست)
تاکید:  گلاویز شدن  کُشتی  مبارزه زمینی 
سختی: ورزش برخوردی
کشور مبدا: ژاپن
پدیدآور: کانو جیگورو
افراد شناخته شده: فهرست مدال‌آوران قهرمانی جهان در جودو
والد: مکاتب مختلف کو-ریو جوجوتسو، عمدتاً تنجین شینیو-ریو و کیتو-ریو
هنرهای پیشین:  تنجین شینیو-ریو  یوشین ریو  شیتن ریو  سکیگوچی ریو  سوسویشی ریو  فوسن ریو  کیتو ریو  تاکه‌نوچی ریو  میورا ریو  کیوشین ریو  ریوئی شینتو-ریو  تسوتسومی هوزان ریو 
هنرهای پسین:  جودوی کوسن  بارتیتسو  یوسیکان بودو  جوجیتسو برزیلی  سامبو  ای.آر.بی  مبارزه در فاصله نزدیک  کراو ماگا  کپاپ  کاراته دای دو جوکو  هنرهای رزمی ترکیبی  آرنیس مدرن  لوته لیوره  کشتی پرتابی  کشتی تسلیمی  والی تودو 
المپیک:  پذیرفته‌شده به عنوان ورزش‌های المپیک در ۱۹۶۰ (ببینید پایین)  مورد رقابت از ۱۹۶۴ برای مردان و از ۱۹۹۲ برای زنان 
تارنمای رسمی:  فدراسیون جهانی جودو (IJF)  کودوکان 
جودو (ژاپنی: 柔道, هپبورن: Jūdō؟, ت.ت. 'راه ملایم') یک هنر رزمی مدرن ژاپنی بدون استفاده از سلاح، ورزش رزمی، ورزش المپیکی (از سال ۱۹۶۴) و برجسته‌ترین شکل کشتی با لباس در مسابقات بین‌المللی است. جودو در سال ۱۸۸۲ توسط کانو جیگورو به عنوان یک هنر رزمی التقاطی ایجاد شد و به دلیل تأکید بر رندوری (مبارزه آزاد) به جای کاتا (مجموعه حرکات از پیش طراحی شده) و حذف عناصر ضربه زدن و آموزش سلاح‌ها از هنرهای رزمی قبلی (عمدتاً تنجین شینیو-ریو جوجوتسو و کیتو-ریو جوجوتسو) متمایز شد.
جودو به دلیل تسلط بر مدارس جوجوتسو قدیمی در مسابقات هنرهای رزمی پلیس توکیو (به ژاپنی: 警視庁武術大会، Keishicho Bujutsu Taikai) که توسط اداره پلیس کلان‌شهر توکیو برگزار می‌شد، به شهرت رسید و به عنوان هنر رزمی اصلی این دپارتمان انتخاب شد. تمرین‌کننده جودو جودوکا و لباس جودو، جودوگی نامیده می‌شود.
هدف جودوی رقابتی این است که حریف را به زمین بیندازید، او را با تثبیت (پین) بی‌حرکت کنید یا او را با قفل مفصل یا خفه‌کن تسلیم کنید. در حالی که ضربات و استفاده از سلاح‌ها در برخی از فرم‌های از پیش تعیین شده (کاتا) گنجانده شده‌اند، اما اغلب تمرین نمی‌شوند و در مسابقات جودو یا تمرین آزاد غیرقانونی هستند. نهاد بین‌المللی حاکم بر جودو، فدراسیون جهانی جودو است و رقبا در مدار حرفه‌ای بین‌المللی فدراسیون جهانی جودو رقابت می‌کنند.
فلسفه جودو حول دو اصل اصلی می‌چرخد: سیریوکو-زن‌یو (ژاپنی: 精力善用, هپبورن: Seiryoku-Zenyo؟, ت.ت. 'استفاده خوب از انرژی') و جیتا-کیوئی (ژاپنی: 自他共栄, هپبورن: Jita-Kyoei؟, ت.ت. 'رفاه و منفعت متقابل'). فلسفه و تدریس جودو مدلی برای سایر هنرهای رزمی مدرن ژاپنی که از کو-ریو (ژاپنی: 古流, هپبورن: ko-ryū؟, ت.ت. 'مدارس سنتی') توسعه یافته‌اند، شد. جودو همچنین تعدادی هنر رزمی مشتق در سراسر جهان مانند جوجیتسو برزیلی، کراو ماگا، سامبو و ای‌آربی را به وجود آورد. جودو همچنین بر سبک‌های مبارزه دیگر مانند مبارزه نزدیک یا سی‌کیوسی (en)، هنرهای رزمی ترکیبی یا ام‌ام‌ای، کشتی شوت و کشتی تسلیمی تأثیر گذاشت.
تاریخ و فلسفه > زندگی اولیه بنیان‌گذار

مقالهٔ اصلی: کانو جیگورو
تاریخ اولیه جودو به‌طور جدانشدنی با بنیان‌گذار آن، همه‌چیزدان و مربی ژاپنی، کانو جیگورو که نام اصلی او شینوسوکه جیگورو (به ژاپنی: 新之助 治五郎، Shinnosuke Jigorō) بود، مرتبط است. کانو در سال ۱۸۶۰ و در خانواده‌ای نسبتاً مرفه به دنیا آمد. پدرش جیروساکو، پسر دوم رئیس کشیش معبد شینتو هیوشی در استان شیگا بود. او با ساداکو کانو، دختر مالک شرکت کیکو-ماسامونه ازدواج کرد و به این خانواده ملحق شد و نام خود را به کانو تغییر داد. او در نهایت به مقامی رسمی در شوگون‌سالاری منصوب شد.
کانو جیگورو از کودکی تحت آموزش علمی قرار گرفت و از سن هفت سالگی، زبان انگلیسی، خوشنویسی ژاپنی (به ژاپنی: 書道، Shodō) و چهار کتاب کنفوسیوسی (به ژاپنی: 四書، Shisho) را زیر نظر چندین مربی مطالعه کرد. وقتی کانو چهارده ساله بود، در مدرسه‌ای با زبان انگلیسی در شیبا توکیو به نام ایکوئی-گیجوکو شروع به تحصیل کرد. فرهنگ قلدری که در این مدرسه رایج بود، او را وادار کرد تا برای تمرین دفاع شخصی به دنبال دوجو جوجوتسو بگردد.
تلاش‌های اولیه او برای یافتن استاد جوجوتسویی که او را بپذیرد با موفقیت کمی مواجه شد. جوجوتسو در ژاپن که به سرعت به سوی غربی شدن می‌رفت، از مد افتاده بود. بسیاری از کسانی که قبلاً این هنر را آموزش می‌دادند مجبور به تغییر شغل شده بودند یا از آموزش آن چنان ناامید شده بودند که به‌طور کامل دست از کار کشیده بودند. ناکای اومِناری، یکی از آشنایان پدر کانو و سرباز سابق، موافقت کرد به او کاتا را نشان دهد اما حاضر نشد که به او جوجوتسو آموزش دهد. کاتاگیری ریوجی، سرایدار خانه دوم جیروساکو نیز جوجوتسو می‌دانست اما از آموزش آن به وی خودداری کرد؛ زیرا معتقد بود که دیگر کاربردی ندارد. یکی دیگر از بازدیدکننده مکرر، ایمای گنشیرو از مدرسه کیوشین-ریو (به ژاپنی: 扱心流، Kyūshin-ryū) جوجوتسو نیز این هنر را به او آموزش نداد. چند سالی گذشت تا اینکه کانو سرانجام یک استاد مایل به آموزش پیدا کرد.
در سال ۱۸۷۷، وقتی که کانو دانشجوی دانشگاه توکیو بود، متوجه شد که بسیاری از معلمان جوجوتسو مجبور شده‌اند به مشاغل جایگزین روی آورند و اغلب مطب‌های سِیکوتسو-این (ژاپنی: 整骨院, هپبورن: Seikotsu-in؟, ت.ت. 'روش‌های سنتی استخوان‌درمانی') باز کرده‌اند. پس از تحقیق در مورد چندین مورد از آنها، کانو به فکودا هاچینوسوکه (ح. ۱۸۲۸–۱۸۸۰)، معلم مدرسه تنجین شینیو-ریو (ژاپنی: 天神真楊流, هپبورن: Tenjin Shin'yō-ryū؟) جوجوتسو معرفی شد که دوجو کوچکی با نه تشک داشت و پنج شاگرد را آموزش می‌داد. کیکو فکودا، دان نهم (متولد ۱۹۱۳)، نوه فکودا هاچینوسوکه و آخرین شاگرد مستقیم کانوا است. گفته می‌شود فکودا بر فن تأکید داشت نه بر تمرین‌های رسمی و این باعث شد که کانو بر رندوری در جودو تأکید کند.
با مرگ فکودا در سال ۱۸۸۰، کانو که به مشتاق‌ترین و توانمندترین شاگرد او در هر دو زمینه رندوری (مبارزه آزاد) و کاتا (مجموعه حرکات از پیش طراحی شده) تبدیل شده بود، دِنشو (ژاپنی: 伝書, هپبورن: densho؟, ت.ت. 'طومارها') دوجو فکودا را دریافت کرد. کانو تصمیم گرفت به مطالعات خود در مدرسه دیگری از تنجین شینیو-ریو که متعلق به ایسو ماساتومو (ح. ۱۸۲۰–۱۸۸۱) بود ادامه دهد. ایسو بیشتر بر تمرین کاتا تأکید داشت و آموزش رندوری را به دستیاران و بیشتر به کانو واگذار کرد. ایسو در ژوئن ۱۸۸۱ درگذشت و کانو به تحصیل در دوجو اییکوبو تسونه‌توشی (۱۸۳۵–۱۸۸۹) از مدرسه کیتو-ریو (ژاپنی: 起倒流, هپبورن: Kitō-ryū؟) ادامه داد مانند فکودا، اییکوبو نیز بر رندوری تأکید داشت و کیتو-ریو تمرکز بیشتری بر ناگه‌وازا (ژاپنی: 投げ技, هپبورن: nage-waza؟, ت.ت. 'تکنیک‌های پرتاب') داشت.
تاریخ و فلسفه > تأسیس کودوکان

در فوریه ۱۸۸۲، کانو مدرسه و دوجویی در معبد بودایی ایشو-جی (ژاپنی: 永昌寺, هپبورن: Eisho-ji؟) در ناحیه شیتایا توکیو (اکنون ناحیه هیگاشی اوئنو در ناحیه تای‌تو) تأسیس کرد. اییکوبو، مربی کیتو-ریو کانو، سه روز در هفته به دوجو می‌آمد تا به آموزش کمک کند و اگرچه دو سال طول کشید تا معبد به نام کودوکان نام‌گذاری شود و کانو هنوز مدرک منکیو (ژاپنی: 免許, هپبورن: Menkyo؟, ت.ت. 'گواهی استادی') در کیتو-ریو را دریافت نکرده بود، امروزه این زمان به‌عنوان زمان تأسیس کودوکان شناخته می‌شود.
دوجو ایشو-جی در ابتدا شوئین-زوکوری بود. این مکان نسبتاً کوچک بود و مساحتی حدود ۱۲ جو (۲۱۴ فوت مربع) داشت. کانو دانشجویان مقیم و غیرمقیم را پذیرفت که اولین دو نفر آنها تومیتا تسونه‌جیرو و شیرو سایگو بودند. در اوت سال بعد، این دو نفر درجات شودان (ژاپنی: 初段, هپبورن: shodan؟, ت.ت. 'درجه اول') را دریافت کردند که اولین درجاتی بود که در هر هنر رزمی اعطا شده بود.
تاریخ و فلسفه > جودو در مقابل جوجوتسو

مرکزیت بینش کانو برای جودو بر اصول سیریوکو زن‌یو (ژاپنی: 精力善用, هپبورن: seiryoku zen'yō؟, ت.ت. 'حداکثر کارایی، حداقل تلاش') و جیتا کیوئی (ژاپنی: 自他共栄, هپبورن: jita kyōei؟, ت.ت. 'رفاه و منفعت متقابل') قرار داشت. او کاربرد سیریوکو زن‌یو را با مفهوم جو یوکو گو او سیسو (ژاپنی: 柔能く剛を制す - 柔能剛制, هپبورن: jū yoku gō o seisu؟, ت.ت. 'نرمی سختی را کنترل می‌کند') چنین شرح داد:
به‌طور خلاصه، مقاومت در برابر حریف قوی‌تر منجر به شکست شما خواهد شد، درحالی‌که سازگاری با حمله حریف و فرار از آن باعث می‌شود تعادل خود را از دست بدهد، قدرت او کاهش یابد و شما او را شکست دهید. این مفهوم جو یوکو گو او سیسو است.
کانو متوجه شد که سیریوکو زن‌یو که در ابتدا به‌عنوان مفهوم جوجوتسو تصور شده بود، کاربرد فلسفی وسیع‌تری دارد. با ترکیب این مفهوم با جیتا کیوئی که تحت تأثیر کنفوسیوس‌گرایی بود، کاربرد وسیع‌تر این مفاهیم باعث شد جودو از بوجوتسو (ژاپنی: 武術, هپبورن: bujutsu؟, ت.ت. 'هنر رزمی') به بودو (ژاپنی: 武道, هپبورن: budō؟, ت.ت. 'راه رزمی') تبدیل شود. کانو فنونی را که با این اصول سازگار نبودند رد کرد و بر اهمیت کارایی در اجرای فنون تأکید کرد. او معتقد بود که تمرین جوجوتسو درحالی‌که با این ایده‌ها سازگار است، راهی برای بهبود شخصی و بهبود جامعه به‌طور کلی است. با این حال، او به شدت از درک منفی عمومی ژاپنی‌ها نسبت به جوجوتسو آگاه بود:
در آن زمان، چند متخصص بوجوتسو (هنرهای رزمی) هنوز وجود داشتند، اما بوجوتسو تقریباً توسط ملت به‌طور کلی رها شده بود. حتی اگر می‌خواستم جوجوتسو را آموزش دهم، بیشتر مردم دیگر به آن فکر نمی‌کردند؛ بنابراین فکر کردم بهتر است تحت نامی دیگر آموزش دهم، زیرا اهدافم بسیار گسترده‌تر از جوجوتسو بود.
کانو معتقد بود که جوجوتسو برای توصیف هنر او ناکافی است: اگرچه جوتسو (ژاپنی: 術, هپبورن: jutsu؟) به معنای «هنر» یا «روش» است، اما به معنای روشی که شامل مجموعه‌ای از فنون فیزیکی است. بر این اساس، او کاراکتر دوم را به دو (ژاپنی: 道, هپبورن: dō؟) تغییر داد که به معنای «راه»، «جاده» یا «مسیر» است و مفهومی فلسفی‌تر از جوتسو دارد و منشأ مشترکی با مفهوم چینی تائو دارد. به این ترتیب، کانو آن را جودو نامید.
تاریخ و فلسفه > جودو در دوران جنگ جهانی دوم و پس از آن

همچنین ببینید: جنگ جهانی دوم
تاریخ و فلسفه > جودو در دوران جنگ جهانی دوم و پس از آن > بازداشت ژاپنی‌تباران

در سال ۱۹۴۱ و پس از حمله ژاپن به پرل هاربر، ایالات متحده و کانادا تصمیم گرفتند اقدامات شدیدی را علیه ژاپنی‌تباران ساکن در این کشورها اجرا کنند. در ایالات متحده، بیش از ۱۲۰٬۰۰۰ آمریکایی ژاپنی‌تبار بر اساس فرمان اجرایی ۹۰۶۶ که توسط رئیس‌جمهور فرانکلین روزولت امضا شد، مجبور شدند خانه‌هایشان در سواحل غربی را ترک کرده و به اردوگاه‌های موقت منتقل شوند. در کانادا نیز حدود ۲۲٬۰۰۰ کانادایی ژاپنی‌تبار از مناطق ساحلی بریتیش کلمبیا به مناطق داخلی کشور تبعید شدند. این اقدامات به دلیل ترس از خیانت یا خرابکاری احتمالی آن‌ها انجام شد؛ اما هیچ مدرکی دال بر چنین فعالیت‌هایی از سوی این افراد وجود نداشت و این تصمیمات بیشتر بر اساس ترس و نژادپرستی اتخاذ شده بود.