stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
محافل سنگی سنگامبین

| میراث جهانی یونسکو | میراث جهانی یونسکو |
| --- | --- |
محافل سنگی واسو: محافل سنگی واسو
مکان: گامبیا و سنگال
دربرگیرنده:  Kerbatch  Wassu  Sine Ngayène  Wanar 
معیار ثبت: فرهنگی: (i), (iii)
شمارهٔ ثبت: ۱۲۲۶
تاریخ ثبت: ۲۰۰۶
مساحت: ۹٫۸۵ هکتار (۲۴٫۳ جریب فرنگی)
منطقه حائل: ۱۱۰٫۰۵ هکتار (۲۷۱٫۹ جریب فرنگی)
مختصات: ۱۳°۴۱′۲۸″ شمالی ۱۵°۳۱′۲۱″ غربی﻿ / ﻿۱۳٫۶۹۱۱۱°شمالی ۱۵٫۵۲۲۵۰°غربی﻿ / 13.69111; -15.52250
موقعیت محافل سنگی سنگامبین در گامبیانمایش نقشه گامبیامحافل سنگی سنگامبین (سنگال)نمایش نقشه سنگال: موقعیت محافل سنگی سنگامبین در گامبیانمایش نقشه گامبیامحافل سنگی سنگامبین (سنگال)نمایش نقشه سنگال
محافل سنگی واسو.
محافل سنگی سنگامبین واقع در گامبیا شمال جانجانبوره و در مرکز سنگال است. با مساحت تقریبی ۳۰٬۰۰۰ km²، آنها گاهی اوقات به محافل واسو (گامبیا) و سین سالوم (سنگالی) تقسیم می‌شوند، اما این صرفاً یک تقسیم ملی است. به گفته یونسکو، محافل سنگ سنگامبین «بزرگترین محافل سنگی است که در هر جای دنیا دیده می‌شود». این سایت‌ها، واسو، و کربچ در گامبیا، وانار و ساین نگایین در سنگال، نمایانگر تجمع خارق‌العاده ای بیش از ۱۰۰۰ دایره سنگ هستند و در سرزمینی به عرض ۱۰۰ کیلومتر و ۳۵۰ کیلومتر طول، در امتداد رودخانه گامبیا گسترش یافته‌است.
تاریخ

دایره‌های سنگی و سایر خرسنگ‌های یافت شده در سنگال و گامبیا، گاه به چهار مکان بزرگ Sine Ngayene و وانار در سنگال و واسو و کربچ در منطقه مرکزی رودخانه در گامبیا تقسیم می‌شوند. محققان مطمئن نیستند که این بناها در چه زمان ساخته شده‌اند، اما به‌طور کلی مربوط به قرن سوم قبل از میلاد و قرن شانزدهم میلادی پذیرفته شده‌است. باستان شناسان همچنین در اطراف محافل مگالیتیک شاهد یافتن گلدان‌های سفالی، مدفن‌های انسانی و مقادیر سنگین و فلزات بوده‌اند. مجموعه کوچکی از این موارد را می‌توان در مجموعه مطالعاتی موزه بریتانیا یافت که توسط سرم ریچموند پالمر، مدیر دوره استعماری اهدا شده‌است. آنها شامل یک دستبند آهنی و دو نیزه هستند.
سایت‌های میراث جهانی

گامبیا:
Stone circles of Kerr Batch ۱۳°۴۵′۱۶″شمالی ۱۵°۰۴′۰۵″غربی﻿ / ﻿۱۳٫۷۵۴۵۶۵°شمالی ۱۵٫۰۶۸۱۳۱°غربی﻿ / 13.754565; -15.068131
Stone circles of Wassu ۱۳°۴۱′۲۹″شمالی ۱۴°۵۲′۲۳″غربی﻿ / ﻿۱۳٫۶۹۱۵۲۵°شمالی ۱۴٫۸۷۳۱۱۱°غربی﻿ / 13.691525; -14.873111
سنگال:
Stone circles of Sine Ngayène ۱۳°۴۱′۴۳″شمالی ۱۵°۳۲′۰۷″غربی﻿ / ﻿۱۳٫۶۹۵۲۷۸°شمالی ۱۵٫۵۳۵۲۷۸°غربی﻿ / 13.695278; -15.535278
Stone circles of Wanar ۱۳°۳۰′۴۴″شمالی ۱۵°۲۲′۱۳″غربی﻿ / ﻿۱۳٫۵۱۲۳۱°شمالی ۱۵٫۳۷۰۳۴°غربی﻿ / 13.51231; -15.37034
سم باتمز

| سم باتمز | سم باتمز |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: Samuel John Bottoms
زادهٔ: ۱۷ اکتبر ۱۹۵۵ سانتا باربارا، کالیفرنیا
درگذشت: ۱۶ دسامبر ۲۰۰۸ (۵۳ سال) لس آنجلس
ملیت: ایالات متحده آمریکا
پیشه‌ها:  بازیگر  تهیه‌کننده فیلم 
سال‌های فعالیت: ۱۹۷۱–۲۰۰۷
همسر(ها): Laura Bickford (۲۰۰۲–۲۰۰۸) Susan Arnold (1980–1987; طلاق)
سم باتمز (انگلیسی: Sam Bottoms; ۱۷ اکتبر ۱۹۵۵ – ۱۶ دسامبر ۲۰۰۸) بازیگر تلویزیون و بازیگر سینما اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به اینک آخرالزمان، جوسی ولز یاغی، خرابی، برانکو بیلی، ناگفته، دختر فروشنده، گذر از زمستان، طعنه‌آمیز و تعصب و آخرین نمایش فیلم اشاره کرد.
شهرستان بادکند

| شهرستان بادکند Баткен району باتكەن رايونۇ Баткенский район | شهرستان بادکند Баткен району باتكەن رايونۇ Баткенский район |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
شکوفه‌های زردآلو در بادکند: شکوفه‌های زردآلو در بادکند
کشور: قرقیزستان
استان: استان بادکند
مساحت: مساحت
 • کل: ۵۹۴۸ کیلومتر مربع (۲۲۹۷ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۰۹): جمعیت (۲۰۰۹)
 • کل: ۶۹۵۹۱
 • تراکم: ۱۲/کیلومتر مربع (۳۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۶ (GMT +۶)
شهرستان بادکند (به قرقیزی:Баткен району، باتكەن رايونۇ)(به روسی: Баткенский район) یک شهرستان از استان بادکند است که در جنوب غربی قرقیزستان واقع شده‌است. این شهرستان دارای مساحت ۵۹۴۸ کیلومترمربع (۲۲۹۷ مایل مربع) می‌باشد. مرکز این شهرستان شهر بادکند است.
خصوصیات

شهرستان بادکند بر اساس آمار سال ۲۰۰۹، مشتمل بر ۴۲ منطقه مسکونی، و دارای ۶۹٬۵۹۱ نفر جمعیت است.
آنوناکی

چهار مجسمه آلیاژ مس که خدایان باستانی بین‌النهرین را با تاج‌های شاخدار نشان می‌دهد. (ح. ۲۱۳۰ پ. م)
آنوناکی (سومری: 𒀭𒀀𒉣𒈾، همچنین ترجمه‌شده به صورت‌های آنوناکّی، آنّوناکی، آنونا، آناناکی، انکی و غیره) نام گروهی از خدایان تمدن‌های اکد، سومر، آشور و بابل) است.
در اولین نوشته‌های سومری دربارهٔ آنها، که از دوره پسا-اکدی به یادگار مانده‌اند، آنوناکی‌ها از نسل آنو و کی، به ترتیب خدای آسمان و الهه زمین، هستند و وظیفه اصلی آنها تعیین سرنوشت بشریت بود.
نام

نام آنوناکی از نام آنو، خدای سومری آسمان، می‌آید. این نام به اشکال گوناگونی چون «آ-نونا»، «آ-نونا-که-نه»، یا «آ-نون-نا» ثبت شده‌است و معنی آن «نوادگان شاه» یا «نوادگان آنو» می‌باشد.
اعتقاد بر این بود که آنوناکی‌ها فرزندان آنو و همسرش کی، الهه زمین، هستند. ساموئل نوآ کریمر کی و نینهورساگ، الهه مادر سومری، را یک شخصیت می‌داند. قدیمی‌ترین آنوناکی انلیل، خدای باد و رئیس خدایان سومری، بود. سومری‌ها باور داشتند پیش از تولد انلیل زمین و بهشت یکی بودند اما پس از تولد او زمین و بهشت از یکدیگر جدا شدند. انلیل زمین را برداشت و پدرش آسمان را.
پرستش

آنوناکی‌ها عمدتاً در متون ادبی ذکر شده‌اند و شواهد بسیار کمی برای حمایت از وجود فرقه‌ای برای پرستش آنان کشف شده‌است. این احتمالاً به این دلیل باشد که هر یک از آنوناکی‌ها فرقه مخصوص خود را داشت. هیچ تصویری از آنوناکی‌ها، به عنوان یک گروه کامل، هنوز کشف نشده‌است. اگرچه چند تصویر از کنار هم قرار گرفتن دو یا سه خدا از این گروه شناسایی شده‌است. خدایان در بین‌النهرین باستان تقریباً همگی‌شان انسان‌انگار بودند. تصور می‌شد که آنها دارای قدرت خارق‌العاده‌ای هستند و اغلب در اندازه فیزیکی مهیبی مجسم می‌شدند. خدایان معمولاً مِلَم بر تن داشتند، جسمی ناشناخته که «آنها را در شکوهی ترسناک می‌پوشاند» و آن را قهرمانان، شاهان، غول‌ها و حتی شیاطین می‌توانستند آن را بپوشند.  تأثیری که دیدن ملم یک خدا بر انسان می‌گذارد با واژه نی (خواب‌رفتگی بدن) توصیف شده‌است. خدایان تقریباً همیشه با تاج شاخدار به تصویر کشیده می‌شوند. آنها همچنین گاهی اوقات با لباس‌هایی به تصویر کشیده می‌شدند که زیورآلات تزئینی طلائی و نقره‌ای به استادی بر آنان دوخته شده‌است.
در بین‌النهرین باستان معتقد بودند که خدایان در آسمان زندگی می‌کنند، اما مجسمه خدا، تجسم فیزیکیِ خود خدا است. از این رو، بت‌ها مورد توجه و مراقبت دائمی قرار می‌گرفتند و گروهی از کاهنان برای نگهداری از آنان تعیین می‌شدند. این کاهنان بر تن مجسمه لباس می‌پوشاندند و در برابر آنان سفره غذا قرار می‌دادند تا «بخورند». اعتقاد بر این بود که معبد یک خدا، محل واقعی زندگی آن خداست. خدایان قایق نیز داشتند، دوبه‌هایی که معمولاً در معابدشان نگهداری می‌شد و در طول جشن‌های مذهبی گوناگون برای انتقال مجسمه‌های آیینی آنان در مسیر آبراه‌ها استفاده می‌شد. خدایان همچنین ارابه‌هایی داشتند که برای انتقال مجسمه‌های آیینی آنان از طریق راه زمینی بود. گاهی مجسمه خدا را به محل نبرد می‌بردند تا بتواند شاهد رخ دادن نبرد باشد. اعتقاد بر این بود که خدایان اصلیِ جرگه خدایان بین‌النهرین، شامل آنوناکی‌ها، در «مجمع خدایان» شرکت می‌کنند که در آن همه تصمیمات خدایان گرفته می‌شود. این مجمع به عنوان همتای الهیِ سیستم قانون‌گذاری نیمه‌دموکراتیکی در نظر گرفته می‌شد که در دوره سلسله سوم اور (ح. ۲۱۱۲ تا ح. ۲۰۰۴ پیشا دوران مشترک) وجود داشت.
واژه‌شناسی

این نام به صورت "آ-نونا"، "آ-نوناکی-نی" یا "آ-نو-نا" نوشته می‌شود که به معنای فرزندان شاهزاده یا فرزندان آنو است (در بعضی از ترجمه‌های حماسه گیلگمش آنوناکی به نام «ارواح بزرگ» نیز شناخته شده‌است). طبق اسطوره‌شناسی جهان آکسفورد، آنوناکی: خدایان بسیار کهن و اولیه سومری هستند؛ آنها خدایان باروری جهان زیرین نیز می‌باشند، که در نهایت به عالم مردگان ربط پیدا می‌کنند، جایی که مردگان مورد قضاوت قرار می‌گیرند و نام آنها از خدای قدیمی آسمان که آنو (آن) نام دارد، گرفته شده‌است.
نقش بر روی یک مهر استوانه‌ای اکدی که خدایی دارای پوشش گیاهی، احتمالاً نینهورساگ، نشسته بر تخت سلطنتی در اطراف عبادت کننده‌هایش را نشان می‌دهد. (ح. ۲۳۵۰–۲۱۵۰ BC)
در زمان های باستان در فرهنگ های مختلف ، “مار پیچیده” نمادی از دانش و خرد معنوی بود.
کریستین دیویس

| کریستین دیویس | کریستین دیویس |
| --- | --- |
کریستین دیویس در سال ۱۹۹۹: کریستین دیویس در سال ۱۹۹۹
نام هنگام تولد: Kristin Landen Davis
زادهٔ: ۲۴ فوریه ۱۹۶۵ بولدر، کلرادو
ملیت:  ایالات متحده آمریکا
پیشه: بازیگر
کریستین دیویس (به انگلیسی: Kristin Davis)، زاده ۲۴ فوریه ۱۹۶۵ در کلرادو، بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در سریال ساینفلد که بین سالهای ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۸ از ان بی سی پخش می‌شد ایفای نقش کرد و در مجموعه دوستان هم ظاهر شد. این سریال که از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۴ روی آنتن پخش بود توانست شش جایزه امی برای بهترین سریال کمدی و یک جایزه گوی طلایی را از آن خود کند. کریستین دیویس در سریالهای ویل و گریس و پزشک دهکده و در فیلم سینمایی معلم بد نیز نقش آفرینی کرد. او همچنین در فیلم‌های نه ماه، قطار اتمی و فرار زوج‌ها بازی کرده‌است.
فضل‌الرحمان خان

| فضل الرحمان خان | فضل الرحمان خان |
| --- | --- |
ফজলুর রহমান খান: ফজলুর রহমান খান
فضل الرحمان خان: فضل الرحمان خان
زادهٔ: ۳ آوریل ۱۹۲۹ داکا، بنگلادش
درگذشت: ۲۷ مارس ۱۹۸۲ (۵۲ سال) جده، عربستان سعودی
آرامگاه: گورستان گریس‌لند، شیکاگو، ایلینوی
ملیت: بنگلادشی، آمریکایی
تحصیلات: کالج مهندسی بنگال شیبپور، دانشگاه مهندسی و فناوری بنگلادش، دانشگاه ایلینوی
همسر: لیزلوت خان
فرزندان: یاسمین سابینا خان
جایگاه مهندسی: جایگاه مهندسی
رشته مهندسی: مهندسی ساختمان، مهندسی عمران، مهندسی سازه
طراحی قابل توجه: مرکز جان هنکاک، برج ویلیس، فرودگاه بین‌المللی اوهر شیکاگو ، فرودگاه بین‌المللی ملک عبدالعزیز، دانشگاه ملک عبدالعزیز، وان مگنیفیسنت مایل، آنتیری سنتر
جوایز قابل توجه: جایزه معماری آقاخان جایزه روز استقلال مؤسسه معماران آمریکا موسسه افتخار برای دستاوردهای برجسته
 :  
فضل الرحمان خان (بنگالی: ফজলুর রহমান খান، Fozlur Rôhman خان) (۳ آوریل ۱۹۲۹ – ۲۷ مارس ۱۹۸۲)، مهندس سازه و معمار بنگلادشی-آمریکایی بود که سیستم‌های نوینی برای طراحی سازه ابداع نمود و سازه‌ها و آسمان خراش‌های مهم و مشهوری را طراحی و محاسبه کرد. در موزه تاریخ شیکاگو یک مجسمه از وی به پاس خدماتش برای تبدیل شدن شیکاگو به یک قطب گردشگری ،صنعتی و اقتصادی وجود دارد.
علاوه بر آنکه فضل الرحمان را پدر «سیستم سازه ای قاب‌بندی شده یکپارچه لوله ای» در سازه‌های بلند مرتبه می‌دانند، او را از پیشگامان طراحی سازه به کمک کامپیوتر (CAD) نیز می‌دانند. ایشان طراح برج سیرز (در حال حاضر برج ویلیس)، که بلندترین ساختمان جهان تا سال ۱۹۹۸ بود و مرکز جان هنکاک می‌باشند.
برج سیرز
فضل الرحمان خان، بیش از هر فرد دیگری، در رنسانس طراحی و ساخت و ساز آسمانخراشها، که در نیمه دوم قرن بیستم رخ داد نقش داشت. او را "انیشتین مهندسی سازه و "بزرگ‌ترین مهندس سازه قرن بیستم " می‌نامند؛ زیرا روش خلاقانه مورد استفاده او به عنوان روشی پایه در ساخت و ساز آسمان خراش‌ها در تاریخ مهندسی، ماندگار شده‌است. "شورای مرکزی بلند مرتبه سازان و زیستگاه شهری"، مدال "یک عمر دستاورد مهندسی" را به افتخار او ایجاد و فضل الرحمان خان نامگذاری نمود تا به مهندسان برجسته اهدا گردد.
اگر چه که او را بیشتر برای آسمان خراش‌ها می‌شناسند، فضل الرحمان خان در طراحی دیگر انواع سازه ای نیز بسیار فعال بود. از جمله فرودگاه بین‌المللی اوهر شیکاگو در آمریکا و ترمینال فرودگاه حج (فرودگاه ملک عبدالعزیز عربستان) در شهر جده، تلسکوپ خورشیدی McMath–Pierce، و طراحی سازه چندین استادیوم ورزشی به دست او صورت یافت.
سوم آوریل ۲۰۱۷ گوگل لوگوی خود را به افتخار این مهندس برجسته به تصویری از وی تغییر داد.
یادداشت‌ها و منابع > یادداشت

↑  "List of Independence Awardees". Cabinet Division, Government of Bangladesh (به بنگالی). Archived from the original on 17 April 2016. Retrieved 29 November 2012.
↑  Weingardt, Richard (2005). Engineering Legends. American Society of Civil Engineers. p. 75. ISBN 0-7844-0801-7.
پسر خدا (فیلم)

| پسر خدا | پسر خدا |
| --- | --- |
کارگردان: Christopher Spencer
تهیه‌کننده:  رما دونی  مارک برنت 
فیلمنامه‌نویس:  ریچارد بدسر  کریستوفر اسپنسر  کلین سواش  نیک یانگ 
بر پایه: اناجیل چهارگانه
بازیگران:  دیاگو مورگادو  ادواردو برساتگی  روما داونی  داروین شاو 
راوی: سباستیان نپ
موسیقی:  لورن بالفه  هانس زیمر 
فیلم‌بردار: Rob Goldie
تدوین‌گر: Robert Hall
شرکت تولید: Lightworkers Media
توزیع‌کننده: فاکس قرن بیستم
تاریخ‌های انتشار:  ۲۱ فوریه ۲۰۱۴ (۲۰۱۴-۰۲-۲۱)  
مدت زمان: ۱۳۸ دقیقه
کشور: آمریکا
زبان: انگلیسی،عبری
هزینهٔ فیلم: $۲۲ میلیون
فروش گیشه: $۶۷.۸ میلیون
پسر خدا (به انگلیسی: Son of God) فیلمی حماسی مذهبی به کارگردانی کریستوفر اسپنسر درباره عیسی مسیح محصول سال ۲۰۱۴ است.
دان اس. دیویس

| دان اس>  دیویس | دان اس>  دیویس |
| --- | --- |
زادهٔ: ۴ اوت ۱۹۴۲
درگذشت: ۲۹ ژوئن ۲۰۰۸ (۶۵ سال)
ملیت: آمریکایی
دان اس. دیویس (انگلیسی: Don S. Davis؛ زاده ۴ اوت ۱۹۴۲ –   درگذشته ۲۹ ژوئن ۲۰۰۸) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به دروازه ستارگان اس‌جی-۱، توئین پیکس: با من بر آتش برو، تاریخ معما، بازآیند، ورای ستارگان، قطار اتمی و لیگ خودشان اشاره کرد.
دولت العلویین

دولت العلویین دولتی است که قیمومت فرانسه بر سوریه در بین سال‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۶ در سواحل دریای مدیترانه (امروز شامل دو استان لاذقیه و طرطوس است) به وجود آورد.
تاریخ

فرانسه سواحل سوریه را در خلال جنگ جهانی اول سال ۱۹۱۸ به تصرف خود درآورد؛ و جامعه ملل «اقلیم العلویین» را به قیمومت فرانسه در تاریخ ۲ سپتامبر ۱۹۲۰ بخشید. درابتدا این اقلیم دولت خودگردان در زیر نظر این قیمومت بود تا در ۱ ژوئیه ۱۹۲۲ اقلیم العلویین با فدرال سوریه زیر نظر این قیمومت ادغام شد.
در ۲۹ سپتامبر ۱۹۲۳، این دولت سنجاق لاذقیه و پایتخت آن نیز شهر لاذقیه اعلام شد، و در ۱ ژانویه ۱۹۲۵ اسمش به‌طور رسمی به دولت العلویین تغیر نام یافت؛ و در ۲۲ سپتامبر ۱۹۳۰، دوباره به اسم قبلیش سنجاق لاذقیه نام‌گذاری شد و جمعیت آن نیز در تاریخ مذکور ۲۷۸٬۰۰۰ تن بوده است.
این دولت، ۵ دسامبر ۱۹۳۶–۳۷ در نهایت جزء کشور سوریه اعلام شد.
هملت ۲

| هملت ۲ | هملت ۲ |
| --- | --- |
کارگردان: اندرو فلمینگ
فیلمنامه‌نویس: اندرو فلمینگ پم بردی
بازیگران: استیو کوگان کاترین کینر ایمی پولر دیوید آرکت الیزابت شو
فیلم‌بردار: الکساندر گروزینسکی
توزیع‌کننده: فوکس فیچرز
تاریخ‌های انتشار:  ۲۲ اوت ۲۰۰۸ (۲۰۰۸-08-۲۲)  
مدت زمان: ۹۲ دقیقه
کشور: ایالات متحده
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۹ میلیون دلار
فروش گیشه: ۴٫۹ میلیون دلار
هملت ۲ (به انگلیسی: Hamlet 2) فیلمی محصول سال ۲۰۰۸ و به کارگردانی اندرو فلمینگ است. در این فیلم بازیگرانی همچون استیو کوگان، کاترین کینر، ایمی پولر، دیوید آرکت، الیزابت شو، مارشال بل، اسکایلر آستین، ملونی دیاز و نت فکسون ایفای نقش کرده‌اند.
ورزشگاه شهدای هفتم تیر بابل

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نام کامل: ورزشگاه شهدای هفتم تیر بابل
محل: بابل، ایران
بازسازی: ۱۳۹۶
مالک: وزارت ورزش و جوانان
نوع زمین: چمن طبیعی
گنجایش: ۵٬۰۰۰ نفر
مستاجرها: باشگاه فوتبال دریا کاسپین بابل
ابعاد: ۱۰۵ متر در ۶۸ متر
ورزشگاه شهدای هفتم تیر بابل، ورزشگاهی در شهر بابل، ایران است که ظرفیت ۵ هزار تماشاگر را دارد و متعلق به اداره کل ورزش و جوانان است. بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال دریا کاسپین بابل در این ورزشگاه انجام می‌شود.
مستاجرها

مستأجر این ورزشگاه باشگاه فوتبال دریا کاسپین بابل است و در گذشته باشگاه فوتبال رایکا بابل و باشگاه فوتبال خونه به خونه نیز مستأجر این ورزشگاه بودند.
بازسازی

ورزشگاه شهدای هفتم تیر بابل پس از پایان فصل ۹۷–۹۶ لیگ آزادگان مورد بازسازی و افزایش ظرفیت قرار گرفت.
اورنیتولستس

| اورنیتولستس محدودهٔ زمانی: ژوراسیک پسین،  ۱۵۴ میلیون سال پیش  PreЄ Є O S D C P T J K Pg N  ↓   | اورنیتولستس محدودهٔ زمانی: ژوراسیک پسین،  ۱۵۴ میلیون سال پیش  PreЄ Є O S D C P T J K Pg N  ↓   |
| --- | --- |
اورنیتولستس، Ornitholestes: اورنیتولستس، Ornitholestes
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
بالاشاخه:: دوم‌دهانیان
شاخه:: طنابداران
زیرشاخه:: مهره‌داران
فروشاخه:: آرواره‌داران
بالارده:: چهاراندامان
رده:: خزندگان
فرورده:: شاه‌خزنده‌ریختان
بالاراسته:: دایناسور
راسته:: خزنده‌کفلان
اورنیتولستس (نام علمی: Ornitholestes) نام یک سرده از کلاد دست‌قاپان است.
اورینتولستس، شکارگر کوچک و سبک‌وزن، جانوران کوچکی مثل حشرات، مارمولک‌ها، قورباغه‌ها و نوزادهای دایناسورها را می‌خورد. دندان‌های بالایی پیشین اورینتولستس بسیار دراز بودند و نوک دندان‌ها به‌شکلی غیرعادی تخت بود. شکل استخوان‌های سر پوزه‌اش زمانی موجب طرح این نظر شد که اورینتولستس شاخی خیشومی داشته است، اما مطالعات جدید نشان داده‌اند که چنین نظری احتمالاً درست نیست. دست‌های سه‌انگشتیش کشیده و باریک بودند. طرح بدنی ظریف اورینتولستس شکارچی چابک و کارآمدی از آن ساخته بود. تقریباً هیچ شکی نیست که بدن اورینتولستس را پرهایی الیاف‌مانند می‌پوشانده‌اند.
اخگر (روزنامه)

روزنامه اخگر، یکی از مطبوعات استان فارس بود که به اصفهان منتقل و در این شهر منتشر می شد.
روزنامه اخگر خصوصیات ویژه‌ای دارد. امیرقلی امینی در مجله خاطرات وحید، خاطره‌ تولد این روزنامه را بازگو می‌کند. روندی که می‌توان گفت محصول رقابت بین شیراز و اصفهان بود. لطفعلی صورتگر طعنه‌ای به مردم اصفهان زده بود که نمی‌توانند یک روزنامه درست و استخواندار داشته باشند و این امر امیرقلی امینی را غیرتی کرده بود؛ چنان‌ که با عصبانیت به نزد فتح الله وزیر زاده (صاحب امتیاز و مدیر اخگر) رفته و از او خواسته است که اداره روزنامه را به او واگذار کند و از سال ۱۳۰۷ تا ۱۳۲۱ خورشیدی، این روزنامه به‌طور مرتب و با کیفیت بالا در اصفهان انتشار یافت. نگاه امیرقلی امینی که سردبیر جدید روزنامه اخگر شده بود، بیشتر به تحولات شهری و محلی بود. او معتقد بود اگر مردم اخبار و اطلاعات تحولات مرکز را بخواهند، روزنامه‌های مرکز هست، بنابراین یک روزنامه محلی باید بیشتر به تحولات محلی تمرکز داشته باشد. این روش و نیز جایگاه امیرقلی امینی که خود عضو شورای شهر اصفهان بود، باعث شد که او یک فرد مطلع در امور شهری شود و روزنامه‌اش نیز پُر از اطلاعات ناب شهری باشد. علاوه بر شهر اصفهان اخبار و اطلاعات زیادی درباره شهرهای دیگر همچون نجف آباد، شهرضا، بروجن، گلپایگان و دیگر شهرها و روستاها، در این روزنامه به چاپ می‌رسید.
باشگاه فوتبال وایکام واندررز

Football club
باشگاه فوتبال ویکوم واندررز (به انگلیسی: Wycombe Wanderers Football Club) یک باشگاه فوتبال در شهر های ویکام، کشور انگلستان است که در سال ۱۸۸۷ میلادی تأسیس شده‌است. این تیم در تاریخ ۱۳ ژوئیه ۲۰۲۰ در استادیوم ومبلی، پس از شکست دادن باشگاه فوتبال آکسفورد یونایتد با نتیجه ۲-۱ در فینال پلی آف ”لیگ یک فوتبال انگلستان” انگلستان، برای نخستین بار در تاریخ خود به لیگ ”چمپیونشیپ” برای فصل ۲۰۲۰- ۲۱ صعود نمود.
رایان تفضلی هم اکنون در این تیم بازی میکند.
سوپر جام فوتبال قرقیزستان

سوپر جام فوتبال قرقیزستان یک رقابت فوتبال است که در ابتدای هر فصل قرقیزستان برگزار می‌شود و بین برندگان لیگ قرقیزستان و برندگان جام حذفی قرقیزستان مورد رقابت قرار می‌گیرد. اولین سوپر جام قرقیزستان در ۹ آوریل ۲۰۱۱ بین نفتچی کاچکار-آتا و دوردوی بیشکک برگزار شد.
تورنمنت فوتبال
| 0 | 1 |
| --- | --- |
سال بنیان‌گذاری: ۲۰۱۱؛ ۱۳ سال پیش (۲۰۱۱-خطا: زمان نامعتبر}})
منطقه: آسیا (AFC)
شمار تیم‌های حاضر: ۲
قهرمان کنونی: آلای  (سومین عنوان)
موفق‌ترین باشگاه: دوردوی بیشکک  (۶ قهرمانی)
قهرمانان

| باشگاه | قهرمان | نايب‌قهرمان | سال‌های قهرمانی |
| --- | --- | --- | --- |
| دوردوی بیشکک | ۶ | ۳ | ۲۰۱۲، ۲۰۱۳، ۲۰۱۴، ۲۰۱۹، ۲۰۲۱، ۲۰۲۲ |
| آلای | ۳ | ۴ | ۲۰۱۷، ۲۰۱۸، ۲۰۲۳ |
| عبدیش-آتا قند | ۱ | ۲ | ۲۰۱۶ |
| نفتچی کاچکار-آتا | ۱ | ۱ | ۲۰۱۱ |
| آلگا بیشکک | – | ۱ | – |
:
لوکزامبورگ (شهر)

| شهر لوکزامبورگ  Stad Lëtzebuerg  (لوکزامبورگی)  Ville de Luxembourg  (فرانسوی)  Stadt Luxemburg  (آلمانی)  | شهر لوکزامبورگ  Stad Lëtzebuerg  (لوکزامبورگی)  Ville de Luxembourg  (فرانسوی)  Stadt Luxemburg  (آلمانی)  |
| --- | --- |
Commune: Commune
Skyline of Luxembourg City: Skyline of Luxembourg City
  نشان:   نشان
نقشه لوگزامبورگ که در آن  شهر لوکزامبورگ با رنگ نارنجی مشخص شده است، ایالت با رنگ خاکستری تیره و بخش مربوطه با رنگ قرمز تیره مشخص شده است.: نقشه لوگزامبورگ که در آن  شهر لوکزامبورگ با رنگ نارنجی مشخص شده است، ایالت با رنگ خاکستری تیره و بخش مربوطه با رنگ قرمز تیره مشخص شده است.
کشور:  لوکزامبورگ
ایالت: لوکزامبورگ
بخش: لوکزامبورگ
 • رتبه: ? of 116
 • رتبه: ? of 116
  • رتبه: ? of 116
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (CEST)
طبقه‌بندی واحدهای سرزمینی برای آمار: LU000۱۱۰۰۱
وبگاه: vdl.lu
| میراث جهانی یونسکو | میراث جهانی یونسکو |
| --- | --- |
Fort Thüngen — The reconstructed Fort Thüngen, formerly a key part of Luxembourg City's fortifications, now on the site of the Mudam, Luxembourg's museum of modern art.: Fort Thüngen — The reconstructed Fort Thüngen, formerly a key part of Luxembourg City's fortifications, now on the site of the Mudam, Luxembourg's museum of modern art.
معیار ثبت: فرهنگی: iv
شمارهٔ ثبت: ۶۹۹
تاریخ ثبت: ۱۹۹۴ (طی نشست ۱۸ام)
شهر لوکزامبورگ (به زبان لوکزامبورگی: Lëtzebuerg و به فرانسوی: Luxembourg) پایتخت دوک‌نشین لوکزامبورگ است.
این شهر در جنوب کشور لوکزامبورگ و در هم‌ریزشگاه دو رود آلزت و پتروس قرار دارد.
لوکزامبورگ در قلب اروپا جای گرفته است؛ به طوری که فاصلهٔ آن از پاریس ۲۸۹ کیلومتر، از بروکسل ۱۸۸ کیلومتر و از کلن ۱۹۰ کیلومتر می‌باشد.
لوکزامبورگ یکی از ثروتمندترین شهرهای جهان بوده و به صورت یکی از مراکز مهم بانک‌داری و اداری درآمده است. این شهر مقر چندین نهاد مربوط به اتحادیه اروپا است از جمله دادگستری اروپا، دیوان حسابرسی اروپا و بانک سرمایه‌گذاری اروپا در این شهر قرار گرفته‌اند.
جغرافیا

محدوده شهر لوکزامبورگ در اصل یک بخش شهرستان است که رسماً عنوان شهر هم یافته و پایتخت دوک نشین بزرگ لوکزامبورگ اعلام شده است.
تاریخ

دیوارهای دژ تاریخی بزرگی در شهر لوکزامبورگ به چشم می‌خورد که در اوایل سده‌های میانه توسط فرانک‌ها ساخته شده است.
جمعیت شهر لوکزامبورگ در سال ۲۰۰۹ میلادی ۹۰ هزار نفر بود که تقریباً سه برابر بیشتر از جمعیت شهر دوم این کشور است.
شهر لوکزامبورگ به اضافه مناطق حومهٔ آن یعنی هسپرانژ، سندوایلر، اشتراسن، والفردانژ ۱۰۳٬۹۷۳ نفر جمعیت دارد.
تاریخچه

در روزگار رومیان یک برج و بارو در محل کنونی شهر لوکزامبورگ ساخته شده‌بود تا پیوندگاه دو جاده رومی را در این محل پاسبانی کند.
در سال ۹۶۳ میلادی، زیگفرید یکم آردن که از خویشاوندان نزدیک لوئی دوم، پادشاه فرانسه بود، توانست صاحب زمین‌های لوکزامبورگ شود. او در این مکان و بر فراز صخره بوک فیلس قصری برای خود ساخت به نام لوسیلین‌بوروک (قصر کوچک).
در سال ۹۸۷ سراسقف تری‌یر پنج مذبح به کلیسای رستگاری (امروز به نام کلیسای سان میشل) در لوکزامبورگ پیشکش کرد که بر اهمیت آن افزود. پس از آن در پیوندگاه دو جاده رومی که در نزدیکی این کلیسا قرار داشت بازارچه‌ای توسعه یافت که شهر به مرور در پیرامون این بازارچه شکل گرفت.
به مرور زمان مهندسان گوناگون از جمله وُبان دیوارهای دفاعی زیادی در این شهر ساختند که آن را تبدیل به حفاظ‌ترین شهر اروپا کرد. این باعث شد که شهر لوکرامبورگ لقب جبل‌الطارق شمال را به خود بگیرد.
در پی کنگره لندن که در سال ۱۸۶۷ برگزار شد لوکزامبورگ بی‌طرف اعلام شد و قرار شد تمامی برح و باروها و دیوارهای دفاعی آن ویران شود. پس از این تخریب تنها ۱۰ درصد از آن سازه‌ها باقی‌ماند.
آسیب‌رسانی به آثار هنری

در تاریخ ۱۱ مارس ۲۰۰۱ میلادی، تندیس‌های ۱٬۶۰۰ سالهٔ بودا در باميان، افغانستان، به دست گروه طالبان ویران شد.
اعضای طالبان، هرگونه تجسم و تصوير انسان و حيوان را از مصاديق بت‌پرستی و شرک می‌دانستند.
نگاره‌ای از میزان تخریب دیوارنگاره‌های کلیسای جامع تجلی در اودسا که در پی حملات موشکی روسیه به تاریخ ۲۳ ژوئیه ۲۰۲۳ به‌شدت آسیب دید.
آسیب به آثار هنری، به هر نوع اقدامی گفته می‌شود که منجر به خسارت، تخریب یا تغییر وضعیت یک اثر هنری می‌شود. این آسیب‌ها می‌توانند ناشی از عواملی چون اهمال‌کاری، بی‌توجهی و قرار دادن اثر در شرایط نامناسب محیطی (مانند رطوبت یا نور زیاد)، یا دستکاری‌های فیزیکی باشند؛ به ویژه در شرایطی مانند جنگ، اقدامات افراد متوهم به دلیل باورهای خاص مذهبی و سیاسی و یا توسط معترضان رادیکال به وقوع بپیوندند.
آسیب به آثار هنری نه تنها ارزش مادی آن‌ها را کاهش می‌دهد، بلکه از نظر فرهنگی و تاریخی نیز خسارات جبران‌ناپذیری به دنبال دارد. به همین دلیل، حفاظت و نگهداری از این آثار یکی از مهم‌ترین مسائل در زمینه هنر و حفظ میراث فرهنگی است.
حمله به آثار هنری

در ایران، با پیروزی انقلاب ۱۳۵۷، یکی از کارکنان انقلابی موزه هنرهای معاصر، با کارد، پرترهٔ شهبانو فرح که اندی وارهول کشیده بود را چند پاره کرد و آن را از بین برد.
در سال‌های اخیر برخی کنشگران افراطی محیط زیستی به بهانهٔ اعتراض به استفاده از «سوخت‌های فسیلی» یا «تغییرات اقلیمی»، بر روی تابلوهای مشهوری از جمله نقاشی مونا لیزا اثر لئوناردو داوینچی در موزه لوور و یا نقاشی گل‌های آفتابگردان - شمارهٔ ۴ اثر وَنسان وَن گوگ در گالری ملی لندن و یا نقاشی دختری با گوشواره مروارید اثر یوهانس فرمیر در موزه مائریتشویس، سوپ گوجه‌فرنگی پاشیدند.
متخصصان دنیای هنر با توصیف این اقدامات اعتراضی به عنوان «زیانبار»، حملات به آثار هنری مشهور را کُنش‌هایی «خطرناک» و «ضدهنر» می‌نامند. آنان می‌پرسند: «چگونه دفاع از تغییرات اقلیمی می‌تواند منجر به نابودی یک اثر هنری شود؟ این کاملاً بی‌معنی است.»