stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
برد پیت
اوایل زندگی

ویلیام بردلی پیت در ۱۸ دسامبر سال ۱۹۶۳ در شهر شانی، از ویلیام آلوین پیت، مالک یک شرکت حمل و نقل و جین اتا (هیل هاوس)، مشاور مدرسه متولد شد.خیلی زود خانواده او به اسپرینگفیلد، میزوری نقل مکان کردند، مکانی که او با خواهر و برادر کوچکترش، داگلاس میچل (متولد ۱۹۶۶) و جولی نیل (متولد ۱۹۶۹) در کنار هم زندگی می‌کردند. او در یک خانواده مسیحی متولد شد، او غسل تعمید داده شد و به‌عنوان یک مسیحی باپتیست پرورش یافت. او بعداً بین اعتقاد داشتن به فرقه‌های ندانم گرایی و الحاد نوساناتی داشت. وی بعد از این نوسانات، عقیده خود را دربارهٔ معنویت تصحیح کرد. پیت، اسپرینگفیلد را به عنوان «کشور مارک تواین، کشور جسی جیمز» توصیف کرده‌است که در آن تپه‌های بسیار و دریاچه‌های زیادی وجود دارد. پیت در دبیرستان کیکاپو تحصیل کرد و در آنجا عضو تیم‌های گلف، شنا و تنیس بود. وی در کلوپ‌های مدرسه، در بحث‌های مدرسه ای و نمایش‌های موزیکال آن شرکت می‌کرد. پیت پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان، در سال ۱۹۸۲ در دانشگاه میزوری ثبت نام کرد و در رشته روزنامه‌نگاری با گرایش تبلیغات مشغول به تحصیل شد. با نزدیک شدن به زمان فارغ‌التحصیلی، پیت احساس کرد علاقه ای به این رشته ندارد. او عاشق فیلم و سینما بود و به آنها به‌عنوان درگاهی برای جهان‌های مختلف می‌نگریست. از آنجایی که در محل زندگی پیت، میزوری، فیلم‌سازی نمی‌شد، پیت تصمیم گرفت به لس آنجلس نقل مکان کند. در نتیجه او دو هفته پیش از دریافت مدرکش و قبل از فارغ‌التحصیل شدن، دانشگاه را ترک کرد و وارد لس آنجلس شد. او در آنجا دوره‌های بازیگری را گذراند و کارهای عجیب و غریب انجام داد. وی گری اولدمن، شان پن و میکی رورک را به عنوان الگوهای اولیه بازیگری خود معرفی کرده‌است.
وی پیش‌از آغاز فعالیت سینمایی، مدتی در کنار پیشخدمتی در اغذیه‌فروشی و رانندگی، در لباسی شبیه به مرغ، برای فروشگاه زنجیره‌ای "El Pollo Loco" تبلیغ می‌کرد.
حرفه > ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۳: آغاز شهرت

در سال ۱۹۹۹، پیت نقش تایلر دوردن را در فیلم باشگاه مبارزه به تصویر کشید. این فیلم اقتباسی سینمایی از رمان چاک پالانیک به همین نام به کارگردانی دیوید فینچر است. پیت برای این فیلم، آموزش بوکس، تکواندو و گراپلینگ دید. برای طبیعی جلوه تر کردن بخشی از فیلم، پیت با برداشتن قطعاتی از دندانهای جلویی خود موافقت کرد که در پایان فیلمبرداری ترمیم شدند. پیت هنگام تبلیغ باشگاه مبارزه، گفت که این فیلم به بررسی تهاجمات شخصی به شخص دیگر نمی‌پردازد اما گفت که برای داشتن یک تجربه، یک مشت بیشتر بزنید. فیلم باشگاه مبارزه برای اولین بار در جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز در سال ۱۹۹۹ اکران شد. علیرغم اختلاف نظرهای منتقدانه در مورد فیلم، به‌طور کلی عملکرد پیت مورد ستایش گسترده قرار گرفت. پل کلینتون از شبکه خبری سی‌ان‌ان به ماهیت پر خطر و در عین حال موفق فیلم اشاره کرد، در حالی که روایتی اظهار داشت که توانایی پیت در باحال بودن، جذاب بودن و داشتن پویایی فیزیکی، شاید تقلیدی از نقش موفقیت آمیزش در فیلم تلما و لوئیز باشد. با وجود عملکرد بالاتر از حد انتظار در گیشه، فیلم باشگاه مبارزه پس از انتشار دی‌وی‌دی در سال ۲۰۰۰، به یک فیلم کالت کلاسیک تبدیل شد.
در سال ۲۰۰۰، پیت به عنوان یک بوکسور کولی ایرلندی با لهجه ای به سختی قابل درک در فیلم گانگستری گای ریچی به نام قاپ زنی ایفای نقش کرد. چندین صاحب نظر، منتقد این فیلم بودند. با این حال، بیشتر از پیت برای ایفای نقشش تمجید می‌شود. میک لاسال از سانفرانسیسکو کرونیکل گفت: پیت در نقش یک ایرلندی بازی می‌کرد که لهجه اش خیلی غلیظ است به طوری که انگلیسی‌ها هم نمی‌توانند دیالوگ‌های او را به خوبی متوجه شوند، و ادامه داد که قبل از فیلم قاپ زنی، پیت به ایفای نقش در فیلم‌هایی که بی محتوا و فقط مخصوص گیشه بودند مشغول بود اما اخیراً حرفه خود را در کمدی سیاه و فیلم‌های برون‌گرایی گسترش داده‌است. در حالی که ایمی توبین از ویلج ویس ادعا کرد که پیت با ایفای یک نقش در فیلم کمدی، بسیار بامزه بازی می‌کند. سال بعد پیت در مقابل جولیا رابرتز در کمدی رمانتیک مکزیکی بازی کرد، که این فیلم از موفقیت در گیشه نیز برخوردار شد و نقدهای متفاوتی دریافت کرد. نقش بعدی پیت، در فیلم جاسوس بازی (سال ۲۰۰۱) با فروش ۱۴۳ میلیون دلار، در نقش تام بیشاپ، یکی از اعضای بخش فعالیت‌های ویژه سازمان سیا بود که از کاراکتری که رابرت ردفورد آن را بازی کرد، راهنمایی و مشاوره می‌گرفت. مارک هولکومب از وبگاه خبری سلان از این فیلم لذت برد، اگرچه خاطرنشان کرد که نه پیت و نه ردفورد ارتباط عاطفی زیادی برای مخاطب ایجاد نکردند.
در ۲۲ نوامبر ۲۰۰۱، پیت به عنوان مهمان در فصل هشتم سریال تلویزیونی دوستان ظاهر شد و در نقش یک شخص با کینه از ریچل گرین (با بازی جنیفر آنیستون)، که پیت در آن زمان با او ازدواج کرده بود، بازی کرد.او برای ایفای این نقش، نامزد دریافت جایزه امی در رده بازیگران مهمان برجسته در سریال کمدی شد. در دسامبر ۲۰۰۱، پیت در نقش راستی رایان در فیلم یازده یار اوشن -که بازسازی فیلمی در دهه شصت بود- به گروه بازیگرانی از جمله جورج کلونی، مت دیمون، اندی گارسیا و جولیا رابرتز پیوست. با استقبال خوب منتقدان، یازده یار اوشن در گیشه بسیار موفق بود و فروش ۴۵۰ میلیون دلاری در سراسر جهان داشت. پیت در فوریه سال ۲۰۰۲ در دو قسمت از سریال Jackass ظاهر شد. در همان سال، پیت در اولین تجربه کارگردانی جرج کلونی و در فیلم اعترافات ذهن خطرناک ایفای نقش کرد. سال ۲۰۰۳ پیت کار دوبلوری را با دوبله شخصیت سندباد در انیمیشن سندباد: افسانه هفت دریا و همچنین یک قسمت از انیمیشن پادشاه جهنم امتحان کرد.
حرفه > ۲۰۱۴ تا کنون: بازیگر مطرح سینما

پیت در فیلم خشم که داستانی درمورد جنگ جهانی دوم دارد به کارگردانی و نویسندگی دیوید آیر بازی کرده‌است و در این فیلم همبازی جان برثنال، شایا لابوف، مایکل پنیا و جیسون ایساکس گردید. این فیلم در تاریخ ۱۷ اکتبر سال ۲۰۱۴ اکران شد. در پایان اکران خود، فیلم خشم ثابت کرد که یک موفقیت تجاری است. این فیلم بیش از ۲۱۱ میلیون دلار در سراسر جهان فروش داشته‌است و از صاحب نظران و منتقدان، نظرات بسیار مثبتی را دریافت کرده‌است. در سال ۲۰۱۵، پیت در سومین فیلم کارگردانی شده همسر سابقش یعنی، آنجلینا جولی، به نام by the sea با او همبازی می‌شود. این فیلم توسط جولی کارگردانی و فیلم‌نامه آن نیز توسط جولی نوشته شده‌است. داستان این فیلم درمورد ازدواجی است که به بحران برخورده است. این فیلم در ژانر درام و رمانتیک است. همچنین این فیلم دومین همکاری آنها از سال ۲۰۰۵ و پس از فیلم آقا و خانم اسمیت بود.
نقش بعدی پیت در فیلم کمدی درام بیوگرافی رکود بزرگ نام داشت که وی همچنین تهیه‌کننده آن فیلم نیز بود و در کنار کریستین بیل، استیو کارل و رایان گاسلینگ بازی کرد. این فیلم در جهان موفقیت تجاری کسب کرد. همچنین این فیلم در گیشه بین‌المللی بیش از ۱۰۲ میلیون دلار فروش داشت و نظرات مثبت منتقدان را دریافت کرد. فیلم رکود بزرگ نامزد دریافت پنج جایزه اسکار از جمله بهترین فیلم شد و برای پیت، سومین نامزدی جایزه اسکار را شامل گردید. در سال ۲۰۱۶، پیت در تریلر عاشقانه متفقین و به کارگردانی رابرت زمکیس بازی کرد، که داستان آن در مورد جاسوسی است (پیت) که در حین مأموریت برای کشتن یک مقام آلمانی در جنگ جهانی دوم عاشق یک جاسوس فرانسوی (کوتیار) می‌شود.
در سال ۲۰۱۷، او در فیلم کمدی-جنگی ماشین جنگ بازی کرد که از پلتفرم نتفلیکس پخش شد. او علاوه بر بازی در این فیلم، تهیه کنندگی آن را نیز بر عهده داشت. پیت در برنامه گفتگوی آخر شب جیم جفری در سال ۲۰۱۷ به عنوان یک هواشناس نقش بازی کرد. در سال ۲۰۱۶، اعلام شد که پیت در دنباله فیلم جنگ جهانی زد بازی خواهد کرد که به‌طور رسمی در تاریخ ۹ ژوئن سال ۲۰۱۷ اکران خواهد شد. با این حال، در اوایل سال ۲۰۱۷، اعلام شد که تاریخ انتشار به‌طور نامحدود به تأخیر می‌افتد. در ژوئن همان سال، اعلام شد که دیوید فینچر که دنباله جنگ جهانی زد را کارگردانی می‌کند اما در نهایت به دلیل مسائل مالی و بودجه کم، از اجرای پروژه منصرف گردید. پیت در سال ۲۰۱۹ در فیلم روزی روزگاری در هالیوود به کارگردانی کوئنتین تارانتینو در نقش کلیف بوث، یک بدلکار بازی کرد. او در این فیلم، همبازی لئوناردو دی‌کاپریو شد.
وی برای بازی در این فیلم، جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد، جایزه گلدن گلوب، جایزه بفتا و جایزه سینمایی انتخاب منتقدان برای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را دریافت کرد. این دومین بار بود که پیت جایزه اسکار را دریافت کرد.
او در سال ۲۰۱۹، در فیلم به سوی ستارگان کارگردانی شده توسط جیمز گری ایفای نقش کرد. عملکرد و بازی پیت در این فیلم از سوی منتقدان ستایش شد. بعد از ایفای نقش در این فیلم، پیت با مارگو رابی در فیلم جدید دیمین شزل به نام بابل مجدداً همبازی خواهد شد که این دومین همکاری پیت با رابی بعد از فیلم روزی روزگاری در هالیوود به‌شمار می‌آید. (ابتدا اما استون برای ایفای نقش در فیلم انتخاب شده بود که به‌دلیل تداخل در برنامه و فعالیت‌های سینمایی او، این نقش به مارگو رابی داده شد) همچنین پیت در فیلم جدید دیوید لیچ به نام قطار سریع‌السیر نیز بازی خواهد کرد که در سال ۲۰۲۲ اکران می‌شود.
فعالیت‌های بشردوستانه و سیاسی

برد پیت تقریباً از حامیان حزب دموکرات آمریکا است. او برای حمایت از نامزدی جان کری در سال ۲۰۰۴، به دانشگاه میزوری رفت و سخنرانی کرد. در انتخابات سال ۲۰۱۲ نیز از حامیان ریاست جمهوری باراک اوباما بود.
در زمینه فعالیت‌های بشردوستانه نیز پیت فعالیت بسیاری دارد. وی از اعضای کمپینی است که علیه بیماری ایدز مبارزه می‌کند. پیت همچنین در سال ۲۰۰۵ مستندی دربارهٔ وضعیت سلامت بشریت، صداگذاری کرد، در همین سال بود که به همراه جولی به هائیتی سفری بشردوستانه می‌کند. در ماه مه سال ۲۰۰۷، پیت مبلغ یک میلیون دلار به ۳ سازمان خیریه در چاد و سودان اهدا می‌کند تا صرف مردمی شود که در معرض خشونت‌های آن منطقه دچار خسارت شدند.
برد پیت علاقه خاصی به معماری دارد. فارغ از فعالیت‌های فرهنگی‌اش در زمینه ساخت و سازهای سازگار با محیط زیست، وی مالک شرکتی در حوزه معماری و فعال در زمینه سازه‌های سازگار با محیط زیست دارد. در مارس ۲۰۰۹ طی دیداری با اوباما و نانسی پلوسی نیز در این زمینه با هم گفتگوهایی انجام دادند.
در ماه سپتامبر ۲۰۰۶، پیت به همراه جولی سازمانی خیریه به نام بنیاد پیت-جولی را راه‌اندازی می‌کنند. این بنیاد در همان سال تأسیس، مبلغ یک میلیون دلار را به پزشکان بدون مرز و سازمانی دیگر حامی حقوق کودکان اهدا می‌کند، چند ماه بعد و در ماه اکتبر نیز مبلغ ۱۰۰٫۰۰۰ دلار دیگر به مؤسسه خیریه دیگر اهدا می‌شود. بر طبق اسناد رسمی، برد پیت و آنجلینا جولی تنها در سال ۲۰۰۶ مبلغی حدود ۸٫۵ میلیون دلار را در این مؤسسه خیریه متعلق به خود سرمایه‌گذاری کردند که ۳٫۴ میلیون دلار دیگر در سال ۲۰۰۷ را نیز باید به آن افزود.
در ماه جون سال ۲۰۰۹ مبلغ یک میلیون دلار به بخش حمایت از پناهجویان سازمان ملل اهدا می‌کنند تا صرف آوارگان پاکستانی آواره بر اثر جنگ نظامیان و طالبان شود. در سال ۲۰۱۰ نیز مبلغ یک میلیون دلار به پزشکان بدون مرز اهدا شد تا صرف هزینه‌های کمک‌های پزشکی فوری به بیماران در زلزله هائیتی شود.
در رسانه‌ها

بسیاری از منابع، از جمله مجله امپایر از پیت به‌عنوان یکی از ۲۵ ستاره جذاب و سکسی سینما در سال ۱۹۹۵ نام برد. در همان سال از او به عنوان نماد جذابیت یاد شد و به عنوان جذاب‌ترین مرد زنده دنیا شناخته شد.
پیت همین لقب را مجدداً در سال ۲۰۰۰ دریافت کرد. پیت در لیست ۱۰۰ سلبریتی مشهور و قدرتمند مجله فوربز از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸ قرار گرفت. در سال ۲۰۰۷ او در لیست ۱۰۰ نفره با نفوذترین افراد جهان در مجله تایم قرار گرفت.
او دوباره در سال ۲۰۰۹ در لیست ۱۰۰ نفره مجله تایم در لیست "Builders and Titans" قرار گرفت. از سال ۲۰۰۵ و با شروع رابطه وی با آنجلینا جولی توجه رسانه‌ها به آن‌ها بسیار بیشتر از قبل شد. پس از تأیید خبر بارداری جولی، شدت فشار رسانه‌ها به قدری بالا گرفت که این زوج تصمیم گرفتند برای تولد دخترشان به نامیبیا بروند. در همین زمینه یکی از وبلاگ‌های پاپاراتزی از تولد کودک آنها به عنوان مورد انتظارترین تولد از زمان مسیح یاد کرد. همین ماجرا بار دیگر دو سال بعد و در زمان بارداری مجدد جولی تکرار شد. این بار جولی به مدت دو هفته در بیمارستانی در نیس بستری بود و خبرنگارانی که در انتظار تولد فرزند آن‌ها بودند در بیرون از بیمارستان اردو زده و منتظر بودند تا خبر تولد را مخابره کنند.
در یک نظرسنجی تجاری جهانی توسط ACNielsen در سال ۲۰۰۶ در ۴۲ بازار بین‌المللی، مشخص شد که پیت و جولی، محبوب‌ترین چهره‌ها برای مردم هستند و در نتیجه از آنها برای تبلیغ کردن کالاهایشان دعوت به‌عمل آمد. به همین دلیل پیت در چندین تبلیغ تلویزیونی حضور داشته‌است. در ۲ ژوئن ۲۰۱۵، سیاره کوچک ۲۹۱۳۲ به احترام وی، (Bradpitt) نامگذاری شد.
زندگی شخصی > رابطه‌ها

پیت در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل ۱۹۹۰ با ستارگان زیادی رابطه داشته‌است از جمله این ستارگان می‌توان به رابین گیونز، جیل شولن و جولیت لوئیس اشاره کرد. اما یکی از رابطه‌های وی که بسیار حالت عمومی به خود گرفت، رابطه پیت با گوئینت پالترو بود که در بین سال‌های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۷ رخ داد. وی در سال ۱۹۹۸ با جنیفر آنیستون آشنا شده و دو سال بعد در ۲۹ ژوئیه سال ۲۰۰۰ با وی در یک مراسم خصوصی در ملیبو ازدواج می‌کند.برای چندین سال، ازدواج این دو و قدمت آن را از اتفاقات نادر هالیوود می‌دانستند تا اینکه در سال ۲۰۰۵ اعلام شد که قرار است این دو از یکدیگر طلاق بگیرند. طلاق آن‌ها در ۲ اکتبر ۲۰۰۵ در دادگاه عالی کالیفرنیا تأیید شد و رسماً از یکدیگر جدا شدند.
در زمانی که درخواست طلاق پیت و آنیستون در دادگاه در حال بررسی بود، پیت جذب بازیگر فیلم آقا و خانم اسمیت، آنجلینا جولی می‌شود که در نهایت نیز به شکل رسمی اعلام می‌کند که عاشق آنجلینا جولی شده‌است. چندی بعد نیز تصاویری از وی و آنجلینا جولی در حالی که با همراه فرزند جولی، مادوکس در سواحل کنیا بودند توسط چند پاپاراتزی منتشر می‌شود. رسانه‌ها از این تصاویر به عنوان اسنادی شروع رابطه وی با جولی یاد می‌کنند. این دو در سال ۲۰۰۵ به مرور بیشتر با هم دیده شده که در نهایت در ۱۱ ژانویه ۲۰۰۶ موضوع بارداری جولی طی مصاحبه خودش با مجله پیپل تأیید می‌شود؛ که بر همین اساس نیز رابطه آن‌ها به شکل رسمی تأیید شد. در سال ۲۰۱۲ نیز بعد ۷ سال در کنار هم بودند، پیت و جولی، نامزدی رسمی خود را اعلام کردند.
برد پیت و آنجلینا جولی، بعد از نزدیک به ۹ سال زندگی مشترک در سال ۲۰۱۴ ازدواج کرده‌اند، این دو بازیگر از ده سال پیش با یک‌دیگر آشنا شده بودند و از سال ۲۰۰۸ کاخی قدیمی به نام میراوال را نیز، در جنوب فرانسه خریده‌اند، و در نهایت در سال ۲۰۱۴ در همین کاخ ییلاقی ازدواج کردند. البته آنها برند شراب سازی خود را نیز به نام همین کاخ تأسیس کردند که نام آن شراب میراوال بود. جولی در ۱۹ سپتامبر سال ۲۰۱۶ درخواست جدایی از برد پیت را به دلیل وجود تفاوت‌های غیرقابل تطبیق به دادگاه ارائه کرد و همچنین این زوج به‌طور قانونی از یکدیگر جدا شده‌اند، البته پروسه طلاق این زوج تا کنون به دلیل مسئله حضانت فرزندان شان ادامه دارد.همچنین پیت مدتی از سال ۲۰۲۰ را با مدل مشهور آلمانی، نیکول پوتورالسکی در رابطه بود.
زندگی شخصی > فرزندان

آنجلینا جولی تا پیش از آشنایی با برد پیت، یک فرزندخوانده بنام مادوکس داشت. این دو بعد از آشنایی با یکدیگر و در سفری به آدیس آبابا، پایتخت کشور اتیوپی، دختربچهٔ شش‌ماهه‌ای را به فرزندخواندگی خود قبول می‌کنند. نام این دختر بچه زهرا است.
سومین فرزند پیت و جولی، حاصل رابطه این دو است و در نامیبیا متولد شده. نام فرزندشان را شیلو نهادند. بعد از تولد این کودک، پیت تأیید کرد که پاسپورت صادر شده برای وی متعلق به کشور نامیبیا خواهد بود. پیت و جولی تصمیم گرفتند که اولین عکس از این نوزاد خود را به فروش برسانند. حقوق این تصویر در آمریکای شمالی به مبلغ ۴٫۱ میلیون دلار به شرکتی به فروش رسید و همین تصویر برای کشور بریتانیا با مبلغ ۳٫۵ میلیون دلار، توسط یک مجله انگلیسی خریداری شد. پول‌های به دست آمده نیز به سازمان‌های خیریه‌ای که برای کودکان آفریقایی فعال بودند اهدا شد.
در ۱۵ مارس ۲۰۰۷، جولی پسر ۳ ساله‌ای را که اهل کشور ویتنام است به فرزندخواندگی قبول می‌کند.
جولی در ۱۲ ژوئیه ۲۰۰۸ و زمانی که در فرانسه حضور داشت، یک فرزند پسر (به نام ناکس) و یک دختر (به نام ویوین) را به دنیا می‌آورد. البته او در جشنواره فیلم کن همان سال اظهار کرده بود که انتظار یک دوقلو را داشته‌است. اولین تصویر از این دو کودک نیز به مبلغ ۱۴ میلیون دلار به فروش رفت و تمامی این مبلغ به بنیاد خیریه پیت و جولی اهدا شد تا صرف نیازمندان شود.
در سپتامبر ۲۰۱۶، اف‌بی‌آی و دپارتمان خدمات کودکان و خانواده در لس آنجلس، دربارهٔ کودک آزاری که توسط پیت در پی سفر با جت شخصی رخ داده بود، تحقیق کردند. پیت توسط فردی ناشناس در جت متهم شد که با فرزندخوانده خود، مادوکس، درگیری فیزیکی پیدا کرده‌است. همچنین گفته می‌شود این درگیری فیزیکی، جولی را به سمت گرفتن طلاق از پیت سوق داد. هرچند که پیت گفت او فرزندش را نزده‌است، اما با این وجود او با تحقیقات مربوط به این پرونده همکاری کرد. اداره خدمات کودکان و خانواده در شهرستان لس آنجلس در گزارش نهایی خود در مورد تحقیقات انجام شده حکم داد که پیت با هیچ‌یک از فرزندان خود بدرفتاری نکرده‌است و با آنها درگیری فیزیکی پیدا نکرده‌است. همچنین پیت توسط اف‌بی‌آی از هرگونه عمل خلافی پاک شد.
در ماه مه ۲۰۲۱، پس از یک نبرد طولانی مدت بین جولی و پیت دربارهٔ گرفتن حضانت فرزندانشان در دادگاه، به پیت حق حضانت مشترک فرزندان زیر سن قانونی‌اش با آنجلینا جولی اعطا شد.
اما حق حضانت بزرگ‌ترین فرزندشان، مادوکس، به پیت اعطا نشد چرا که او به سن قانونی رسیده‌است و حضانتش همچنان در دستان آنجلینا جولی است.
اعتیاد به الکل و الکلیسم

در سپتامبر سال ۲۰۱۶، پیت مصرف الکل و اعتیاد به آن را ترک کرد و در جلسات ترک مشروبات الکلی به صورت ناشناس حاضر شد. او در دسامبر سال ۲۰۱۹، مقاله ای برای مجله اینترویو نوشت که در آن با همکار قدیمی خود که اعتیاد به الکل را ترک کرده، آنتونی هاپکینز دربارهٔ تجربیات خودشان از اعتیاد و ترک آن سخن گفتند.
فیلم‌شناسی

مقالهٔ اصلی: فیلم‌شناسی برد پیت
جایزه‌ها و نامزدی‌ها

مقالهٔ اصلی: فهرست جایزه‌ها و نامزدی‌های برد پیت
برد پیت و کارگردان فیلم هفت سال در تبت
پیت در سال ۲۰۰۱
پیت در اکران فیلم بخوان و بسوزان
پیت در جشنواره فیلم کن سال ۲۰۱۲
دی‌کاپریو، مارگو رابی و برد پیت پس از اکران فیلم روزی روزگاری در هالیوود
پیت در سال‌های ۱۹۹۵ و ۲۰۰۰، عنوان جذاب‌ترین مرد را توسط مجله پیپل دریافت کرد.
بیلبورد تبلیغ ساعت‌مچی توسط پیت در سال ۲۰۰۶
برد پیت و آنجلینا جولی در فستیوال فیلم کن فرانسه. سال ۲۰۰۷
برد پیت و آنجلینا جولی سال ۲۰۰۹
تندیس زوج برد پیت و آنجلینا جولی در موزه مادام توسو لندن
مأموریت: ممکن

| مأموریت: ممکن | مأموریت: ممکن |
| --- | --- |
پوستر فیلم: پوستر فیلم
هانگول: 미션 파서블
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Mi-syeon pa-seo-beul
 :  
کارگردان: کیم هیونگ جو
تهیه‌کننده: Gnosis Company
فیلمنامه‌نویس: کیم هیونگ جو
بر پایه: مأموریت غیرممکن اثر بروس گلر
بازیگران:  لی سون بین  کیم یونگ کوانگ  اوه ده هوان  کیم ته هون  سو هیون چول  چوی بیونگ مو 
فیلم‌بردار: نام هیون وو
تدوین‌گر: هو سون می
توزیع‌کننده: مری کریسمس سی‌او. ال‌تی‌دی.
تاریخ‌های انتشار:  ۱۷ فوریه ۲۰۲۱ (۲۰۲۱-02-۱۷)  
مدت زمان: ۱۰۵ دقیقه
کشور: کره جنوبی
زبان: کره‌ای 
فروش گیشه: حدوداً ۳٫۵۴ میلیون دلار آمریکا
مأموریت: ممکن (انگلیسی: Mission: Possible؛‏ کره‌ای: 미션 파서블) فیلم اکشن کمدی محصول سال ۲۰۲۱ کره جنوبی به نویسندگی و کارگردانی کیم هیونگ جو است. این فیلم بر پایهٔ مأموریت: غیرممکن از بروس گلر است و لی سون بین و کیم یونگ کوانگ در آن بازی کردند. این فیلم داستان دا هی، یک مأمور مخفی و سو هان، یک مأمور مخفی سابق که کارآگاه خصوصی شده است را دنبال می‌کند. این فیلم در ۱۷ فوریه ۲۰۲۱ در کره جنوبی منتشر شد.
بر اساس داده‌های شورای فیلم کره‌ای، این فیلم تا تاریخ ۱۱ دسامبر ۲۰۲۱ (۲۰۲۱ -12-۱۱)، با فروش ۳٫۵۶ میلیون دلار و تعداد بلیت ۴۴۷٬۱۱۱، در جایگاه یازدهم در میان تمام فیلم‌های منتشر شده کره‌ای سال ۲۰۲۱ قرار گرفت.
بازیگران

لی سون بین در نقش وونگ آیرینگ/یو دا هی
کیم یونگ کوانگ در نقش وو سو هان
اوه ده هوان در نقش جون هون
کیم ته هون در نقش شین کی رو
سو هیون چول در نقش کارآگاه
چوی بیونگ مو در نقش چا اوه، لیدر تیم
نا کوانگ هون
سو بوم شیک
وو کانگ مین در نقش لیدر مزدور کره‌ای
جانگ سه آه
پارک جی یون در نقش پلیس زن
جولین کانگ در نقش یو ری
لی دو گیوم در نقش کارمند هتل
لی جو وون در نقش دو دو هو
بازیگران > حضور ویژه

هوانگ جونگ مین در نقش دوروثی
هونگ سوک چون در نقش هونگ سوک چون
جانگ وون یونگ در نقش پزشک
کیم هو یونگ در نقش فالگیر
شین هه جونگ
سنت مایکل، باربادوس

Parish
| Saint Michael | Saint Michael |
| --- | --- |
Parish: Parish
Map of Barbados showing Saint Michael: Map of Barbados showing Saint Michael
Largest city: بریج‌تاون
حکومت: حکومت
 • نوع: نظام پارلمانی
 • Parliamentry seats: 11
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۹ کیلومتر مربع (۱۵ مایل مربع)
جمعیت (2010 census): جمعیت (2010 census)
 • کل: ۸۸٬۵۲۹
 • تراکم: ۲۳۰۰/کیلومتر مربع (۵۹۰۰/مایل مربع)
سنت مایکل، باربادوس (به لاتین: Saint Michael, Barbados) یک منطقهٔ مسکونی در باربادوس است.
خصوصیات

سنت مایکل ۳۹ کیلومترمربع مساحت و ۸۸٬۵۲۹ نفر جمعیت دارد.
کرایست چرچ، باربادوس

Parish
| Christ Church | Christ Church |
| --- | --- |
Parish: Parish
Map of Barbados showing Christ Church: Map of Barbados showing Christ Church
First settlement: 1627
Independence: ۳۰ نوامبر ۱۹۶۶ (۱۹۶۶-11-۳۰)
Largest town: Oistins
House constituencies:  5 Christ Church-East Christ Church-Centre East Christ Church-Centre West Christ Church-West Christ Church-South 
حکومت: حکومت
 • نوع: نظام پارلمانی
 • Parliamentry seats: 5
مساحت: مساحت
 • کل: ۵۷ کیلومتر مربع (۲۲ مایل مربع)
جمعیت (2010 census): جمعیت (2010 census)
 • کل: ۵۴٬۳۳۶
 • تراکم: ۹۵۰/کیلومتر مربع (۲۵۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۴ (Eastern Caribbean)
فهرست پیش‌شماره تلفنی کشورها: +1 (246)
کرایست چرچ، باربادوس (به لاتین: Christ Church, Barbados) یک منطقهٔ مسکونی در باربادوس است.
خصوصیات

کرایست چرچ ۵۷ کیلومترمربع مساحت و ۵۴٬۳۳۶ نفر جمعیت دارد.
اقتصاد هنر و ادبیات

یک پیانیست که به همراه یک ارکستر کامل در حال اجرای یک کنسرت است. ارکسترها یکی از بزرگترین گروههای موسیقی هستند زیرا می توانند تقریباً 100 نوازنده را در خود جای دهند. در دهه 2010 ، بیشتر ارکسترها درآمد خود را از فروش بلیط ، کمکهای مالی و بودجه دولت دریافت می کردند. دو منبع درآمد آخری مورد نیاز هستند زیرا فروش بلیط به تنهایی درآمد کافی را برای بیشتر گروهها فراهم نمی کند.
اقتصاد هنر و ادبیات یا اقتصاد فرهنگی (در ادامه برای سهولت این کلمه مورد استفاده قرار می گیرد)، شاخه ای از اقتصاد است که به مطالعه ی خلق ، توزیع و استفاده از آثار هنری ، ادبیات و محصولات خلاقانه و / یا فرهنگی مشابه می پردازد. برای مدت طولانی ، مفهوم "هنر" در عرف آنگلو-ساکسون محدود به هنرهای تجسمی (به عنوان مثال ، نقاشی) و هنرهای نمایشی (موسیقی ، تئاتر ، رقص) بود. اقتصاد فرهنگی از ابتدای دهه 1980 با مطالعه صنعت فرهنگی (سینما ، برنامه های تلویزیونی ، نشر کتاب و انتشار موسیقی) و اقتصاد نهادهای فرهنگی (موزه ها ، کتابخانه ها ، ساختمان های تاریخی) گسترش یافته است.
مقدمه

اقتصاد فرهنگی به‌طور گسترده ای به هنر مربوط می شود. کالاهای مورد نظر دارای محتوای خلاقانه هستند اما این موضوع برای یک کالای فرهنگی کافی نیست. آثار یک طراح لباس مانند پارچه و لباس به عنوان اثر هنری یا فرهنگی در نظر گرفته نمی شوند. کالاهای فرهنگی به جای ویژگی های ظاهری دارای ارزش نمادین هستند. (برای ملاحظه بیشتر به مطالعات موسسات فرهنگی رجوع کنید). تفکر اقتصادی در دهه های گذشته در بیشتر مناطق جهان در مورد آلودگی، فساد و آموزش به کار گرفته شده است.
آثار فرهنگی و هنری از کیفیت خاصی برخوردار هستند که ویژگی منحصر به فرد آنهاست. در حالی که کالاهای اقتصادی دیگر، عمومی و قابل جایگزینی هستند اما تنها یک نمونه از نقاشی مشهور مونا لیزا و تنها یک نمونه از مجسمه ی معروف رودین به نام مرد متفکر، وجود دارد. در حالی که می توان از این آثار کپی کرد و تعداد بسیار زیادی پوستر ارزان قیمت مونا لیزا و مجسمه های کوچک کارخانه ای مرد متفکر فروخته شده، نسخه های کپی شده به عنوان جایگزینی برای آثار هنری اصلی در نظر گرفته نمی شوند در حالی که یک مصرف کننده مقداری شکر درجه یک کوبا را همانند و جایگزین مقداری شکر درجه یک آمریکا می بیند. از آنجا که هیچ معادل یا جایگزینی برای این آثار هنری وجود ندارد، اقتصاددان مشهور مکتب کلاسیک، آدام اسمیت، ارزش گذاری آن ها را غیر ممکن می دانست. آلفرد مارشال بیان کرد که تقاضای نوعی کالای فرهنگی به میزان استفاده ی آن برای هر فرد بستگی دارد ; هر چه بیشتر به یک نوع موسیقی گوش دهید بیشتر قدر آن را می دانید. در چارچوب اقتصادی او این کالاها مطلوبیت نهایی نزولی معمول برای سایر کالاهای اقتصادی را ندارند.
کارهای کلیدی در حوزه ی اقتصاد فرهنگی شامل مطالعات باومول و بوون(هنرهای نمایشی، معضل اقتصادی، 1966) و گری بکر در خصوص کالاهای اعتیاد آور و همچنین آلن پیکاک(انتخاب عمومی) می باشد. این مقاله ی مختصر به بخش هایی همچون مطالعات اقتصادی هنرهای نمایشی، بازار آثار هنری فردی، بازار هنر در صنایع فرهنگی، اقتصاد میراث فرهنگی و بازار کار در بخش هنر تقسیم شده است.
هنرهای نمایشی: باومول و اقتصاد فرهنگی

مقاله اصلی توسط ویلیام باومول و بوون اصطلاح بیماری هزینه را برای رشد قیمت نسبی اجراهای زنده معرفی می کند. این رشد هزینه ، وابستگی روزافزون این نوع هنر به یارانه های دولتی را توضیح می دهد. این اتفاق هنگامی رخ می دهد که کالای مصرفی نوعی کار باشد. برای درک این پدیده ، تغییر در هزینه اجرای نمایش تارتوف از آثار مولیر در سال 1664 و در سال 2007 با تغییر در هزینه محاسبه ی مخارج و درآمد را مقایسه کنید. در سال 1664 ، شما به دو ساعت زمان و دوازده بازیگر نیاز دارید تا نمایشنامه مولیر را اجرا کنید و مثلاً ، دوازده حسابدار باید دو ساعت کار می کردند تا بتوانند کل مبلغ را در یک دفتر حسابداری محاسبه کنند. در سال 2007 ، یک حسابدار تنها با یک ماشین حساب 10 دلاری می تواند مبلغ را در 20 دقیقه محاسبه کند ، اما شما هنوز هم نیاز به دو ساعت زمان و دوازده بازیگر برای اجرای نمایش دارید. هنرمندان باید سرمایه گذاری قابل توجهی را در خصوص سرمایه انسانی انجام دهند (به عنوان مثال ، آموزش) ، و بر این اساس باید هزینه پرداخت کنند. دستمزد هنرمندان باید به‌طور کلی با درآمد عموم مردم افزایش یابد. از آنجایی که هدف بهره وری عمومی در اقتصاد است ، هزینه یک نمایش با بهره وری عمومی بالا می رود ، اما بهره وری بازیگران افزایش نمی یابد.
در ادامه دو خط فکری درباره اقتصاد هنرهای نمایشی وجود دارد:
اولین تفکر بر وجود رشد بهره‌وری در برخی از تولیدات متمرکز است ، بنابراین با مفهوم بیماری هزینه در تناقض است. در مثال تارتوف ، همین نمایش می تواند با استفاده از پیشرفت های طراحی صحنه و با استفاده از تبلیغات صوتی و تصویری مخاطبان گسترده تری را جذب کند.
دوم مربوط به اختصاص یارانه به بخش فرهنگی است. اگرچه این موضوع باید در جهت منافع عمومی باشد ، اما ممکن است بر توزیع درآمد تاثیر بگذارد اگر هزینه ها را در ارتباط با قشر مرفه کاهش دهند. این در شرایطی است که افراد مرفه بخش بزرگی از مخاطبان نمایش های یارانه ای را تشکیل می دهند ، یا یارانه ها به گروه کوچکی از هنرمندان نخبه گرا داده می شود.
بازار آثار هنری

دو بخش از بازار در هنرهای تجسمی را می توان از هم تفکیک کرد: آثار هنری آشنا که دارای تاریخچه هستند و آثار معاصر که به راحتی تحت تأثیر مد و اکتشافات جدید قرار می گیرند. با این حال ، هر دو بازار الیگپولیستی هستند ، یعنی تعداد محدودی از فروشندگان و خریداران وجود دارند ( الیگپسونی ). دو سؤال اصلی در مورد کارکرد بازارها عبارتند از: قیمت ها چگونه تعیین می شوند و بازده آثار هنری در مقایسه با بازده دارایی های مالی چیست؟