stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
۱۳۷۳ (خورشیدی)
درگذشت‌ها > تیر

تیر - حشمت سنجری، موسیقیدان، رهبر ارکستر و آهنگساز (زاده ۱۲۹۶)
تیر - عبدالعظیم ولیان، وزیر تعاون و امور روستاها در دولت امیرعباس هویدا و استاندار خراسان (زاده ۱۳۰۴)
۸ تیر - طاطاوس میکائیلیان، رئیس شورای کشیشان پروتستان و یکی از قربانیان قتل‌های زنجیره‌ای ایران (زاده ۱۳۱۱)
۳۱ تیر - نظام فاطمی، کارگردان، فیلمنامه‌نویس و شاعر (زاده ۱۳۱۰)
درگذشت‌ها > مرداد

۳ مرداد - هوشنگ پورکریم، مردم‌شناس (زاده ۱۳۱۱)
۲ مرداد - توران امیرسلیمانی، همسر سوم رضاشاه (زاده ۱۲۸۳)
۸ مرداد - ابراهیم زرین‌قلم، خوشنویس (زاده ۱۲۸۴)
۲۵ مرداد - سید احمد فردید، فیلسوف و متفکر (زاده ۱۲۸۹)
درگذشت‌ها > شهریور

۱ شهریور - امیرمهدی بدیع، نویسنده و تاریخ‌نگار (زاده ۱۲۹۴)
۱۴ شهریور - فرهنگ مهرپرور، بازیگر (زاده ۱۳۲۴)
۱۵ شهریور - محمدرضا ایرانی، طراح و نقاش (زاده ۱۳۳۳)
درگذشت‌ها > مهر

مهر - شمس‌الدین امیرعلائی، سیاستمدار (زاده ۱۲۷۹)
۲۶ مهر - علی سجادی حسینی، کارگردان و فیلمنامه‌نویس (زاده ۱۳۳۳)
۳۰ مهر - محمدعلی نظران، سیاستمدار و افسر نظامی (زاده ۱۳۱۱)
درگذشت‌ها > آبان

۸ آبان - مش اسماعیل، مجسمه‌ساز (زاده ۱۳۰۲)
۱۲ آبان - سید رضا صدر، برادر بزرگ سید موسی صدر (زاده ۱۳۰۰)
۲۲ آبان - مهرداد بهار، نویسنده و پژوهشگر و پنجمین فرزند ملک الشعرای بهار (زاده ۱۳۰۹)
درگذشت‌ها > آذر

۶ آذر - علی‌اکبر سعیدی سیرجانی، ادیب، پژوهشگر و فعال سیاسی (زاده ۱۳۱۰)
۸ آذر - آیت‌الله العظمی محمدعلی اراکی، فقیه و مرجع تقلید (زاده ۱۲۷۳)
۱۵ آذر - رجبعلی امیری فلاح، خواننده (زاده ۱۲۸۰)
درگذشت‌ها > دی

۱۰ دی - رقیه چهره‌آزاد، هنرپیشه تئاتر و سینما (زاده ۱۲۸۶)
۱۵ دی - شهید امیر سرلشکر منصور ستاری، از فرماندگان نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران و رزمنده جنگ ایران و عراق (زاده ۱۳۲۷)
۱۵ دی - شهید سرلشکر خلبان مصطفی اردستانی، از فرماندگان نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران و رزمنده جنگ ایران و عراق (زاده ۱۳۲۸)
۱۵ دی - شهید سرلشکر علیرضا یاسینی، خلبان و رزمنده جنگ ایران و عراق (زاده ۱۳۳۰)
۲۶ دی - مرتضی عبدالرسولی، خوشنویس (زاده ۱۲۸۴)
درگذشت‌ها > بهمن

۱ بهمن - مهدی بازرگان، سیاستمدار، هفتاد و پنجمین نخست‌وزیر ایران، عضو جبهه ملی ایران، مؤسس نهضت آزادی ایران، استاد دانشگاه و رئیس دانشکده فنی دانشگاه تهران (زاده ۱۲۸۶)
۱۴ بهمن - عباس زریاب خویی، مورخ، ادیب، نویسنده و مترجم (زاده ۱۲۹۸)
۱۵ بهمن - نادر بیات، بازیگر (زاده ۱۳۱۸)
درگذشت‌ها > اسفند

اسفند - احمد سهیلی خوانساری، پژوهشگر، عتیقه‌شناس، خطاط و شاعر (زاده ۱۲۹۱)
۱۵ اسفند - محمد زهری، شاعر (زاده ۱۳۰۵)
۲۵ اسفند - سید احمد خمینی، دومین پسر سید روح‌الله خمینی (زاده ۱۳۲۴)
محمدحسین کنعانی‌زادگان
سیامک نعمتی
مهسا جاور
ماهور الوند
رضا اطری
سارا عبدالملکی
مهدی ترابی
فرشاد محمدی‌مهر
محسن کریمی
سردار آزمون
غزاله شکور
آدام همتی
روبرت اکهارت
محمد زاهد ضیایی پاوه‌ای
عبدالعظیم ولیان
توران امیرسلیمانی
سید احمد فردید
شمس‌الدین امیرعلائی
علی‌اکبر سعیدی سیرجانی
محمدعلی اراکی
شهید مصطفی اردستانی
مهدی بازرگان
عباس زریاب خویی
سید احمد خمینی
محمد زهری
واقعه ۱۳۶۰ آمل

| ن ب وتحکیم انقلاب ایران | ن ب وتحکیم انقلاب ایران |
| --- | --- |
 کردستان  خوزستان  خراسان  آذربایجان  بلوچستان  تهران  سفارت ایالات متحده  کودتای نوژه  گنبد کاووس  آمل  جنگ ایران و عراق :  کردستان  خوزستان  خراسان  آذربایجان  بلوچستان  تهران  سفارت ایالات متحده  کودتای نوژه  گنبد کاووس  آمل  جنگ ایران و عراق 
واقعه سال ۱۳۶۰ شهر آمل که در منابع برخی گروه‌های اپوزیسیون جمهوری اسلامی به اختصار قیام آمل نامیده می‌شود، به مبارزه مسلحانه بیش از ۱۰۰ فرد مسلح  از گروهی مارکسیست به نام اتحادیه کمونیست‌های ایران (سربه‌داران) علیه نظام جمهوری اسلامی ایران به منظور برپاکردن یک انقلاب دیگر در شهر و جنگل‌های اطراف شهر آمل در شمال ایران اشاره دارد. این حمله که در چهارم و پنجم بهمن ماه سال ۱۳۶۰ آغاز شد، پس از ۴۸ ساعت درگیری سرانجام در تاریخ ۶ بهمن با تمرکز قوای نیروهای سپاه پاسداران، پلیس و بسیجیان سرکوب و شهر باز پس گرفته شد. منابع جمهوری اسلامی ادعا می‌کنند که نیروهای مردمی  در این درگیری‌ها و خنثی نمودن آن نقشی فزاینده داشته‌اند و این رویداد را حماسه مردم آمل می‌نامد، حال آن‌که به ادعای اتحادیه کمونیست‌های ایران، تعدادی از مردم در این قیام به یاری آنان برخاستند و حکومت برای سرکوب از انبوه نیروهای مسلح بهره جسته‌است.
دلایل انتخاب جنگل‌های آمل

از دلایل انتخاب شهر آمل توسط سربداران، سابقه مبارزاتی بالای آمل در هنگام انقلاب ۱۳۵۷ و پیش از آن، سابقه برقراری حکومت مردمی در آن در دوران حکومت شاه، دارا بودن یک تشکیلات اولیه و پایه‌ای سازمان‌شان از پیش و هم‌چنین سابقه مبارزات آن شهر علیه قدرت گرفتن حکومت جمهوری اسلامی در بین سال‌های ۱۳۵۷ الی ۶۰ می‌توان ذکر کرد
اتحادیه کمونیست‌ها بر اساس مشی مائوئیستی خود، و با ذهنیتی که از درگیری‌های چریکی و دهقانی داشت، استقرار در جنگل را به عنوان استراتژی خود قرار داد.
دلایل دیگری نیز برای انتخاب جنگل‌های آمل ذکر شده‌است از جمله:
الگوگیری از واقعه سیاهکل.
همسایگی استان‌های شمالی ایران با کشورهای شوروی سابق به عنوان قطب اصلی کمونیسم جهانی.
استتار مناسب جنگل آمل به دلیل داشتن پوشش مناسب، غارها و پستی و بلندی‌های بسیار.
وجود راه‌های بسیار و متفاوت که افراد ناآشنا را با مشکل مواجه می‌کرد.
وجود عناصر بومی مثل رانندگان معدن که از مشکوک شدن به تحرکات زیاد جلوگیری می‌کرد.
خبرگیری و استفاده از چوپانان.
تأمین آذوقه از روستاهای مجاور.
ارتباط و نزدیکی با شهر آمل و تهران.
استقرار در حاشیه جاده بین‌المللی هراز که گذرگاه چند استان و شهر مهم کشور بود.
امکان بستن راه هراز به گونه‌ای که امکان ارتباط با پایتخت و نیروهای اعزامی را کاهش دهند و هم‌چنین تبلیغات در این جاده.
فاصله مناسب بین جنگل و دریا جهت ایجاد عملیات جنگ و گریز.
نزدیکی به تهران.
وجود جنگل در دوسوی جاده هراز و موقعیت مناسب آن.
دسترسی به آب رودخانه هراز.
وجود خوراکی‌های درختی و زمینی.
تجهیزات و مهمات سربداران

منابع جمهوری اسلامی معتقدند که اسلحه و تجهیزات مورد نیاز عملیات برای ۱۸۰ نفر تهیه گردید که شامل:
تفنگ ژ۳ (۵۰ الی ۵۵ قبضه)، تفنگ کلاشینکف (۳ یا ۴ قبضه)، تفنگ ام ۱ (۱ قبضه)، تفنگ یوزی (۳ یا ۴ قبضه)، کلت کمری (۴قبضه)، آرپی‌جی ۷ (۵ یا ۶ قبضه)، نارنجک (بیش از ۷۰ عدد)، سه راهی (۲۰۰ الی ۳۰۰ عدد)، تیربار ژ۳ (۱ قبضه)، موشک آرپی‌جی ۷ (۵۰ یا ۶۰ عدد) بوده‌است.
علاوه بر این‌ها با استفاده از دیگ‌های زودپز و موتور برق نوعی سلاح‌های انفجاری دست‌ساز نیز تولید شده بود. همچنین سربداران دارای یک شبکه کامل بی‌سیم بودند.
به ادعای منابع جمهوری اسلامی بخش عمده‌ای از این سلاح‌ها از جبهه‌های جنگ و کردستان به سرقت رفته و تعدای هم از راه خرید از قاچاقچیان بدست آمده بود.
بنابر آنچه در پرنده نوپرواز ذکر شده، اتحادیه اعتقاد داشت که جنگ بین ایران و عراق، جنگ طبقه آن‌ها نبود و تنها نفع آن‌ها از این جنگ، تأمین این سلاح‌ها توسط نیروهایشان بود. و بخش دیگری از سلاح‌ها در جریان وقایع ۲۲ بهمن ۵۷ و اوایل انقلاب بدست آمده بود. این سلاح‌ها ابتدا به نارمک تهران و سپس به آمل منتقل شدند.
طبق آنچه که در کتاب پرنده نوپرواز آمده آذوقه و مواد غذایی مورد نیاز گروه، از تهران و آمل یا روستاهای اطراف خریداری شده یا از جهاد سازندگی این روستاها یا روستائیان مصادره می‌شد. همچنین چند بار به مصادره برنج، کفش و لباس از خانه برخی از فئودال‌های بزرگ روستای گزناسرا و یکی از آخوندها که فرزندش از فرماندهان سپاه بود اقدام نمودند. حال آنکه منابع جمهوری اسلامی معتقدند که سربداران با سرقت از جهاد سازندگی روستای گزناسرا و روستاهای اطراف، اموال مردم و روستائیان آذوقه و تجهیزات خود را تأمین می‌کردند و یکی دیگر از راه‌ها، تأمین غذا از گوشت حیوانات اهلی و وحشی بود.
طبق مستندات جمهوری اسلامی ایران، دو دستگاه وانت، دو خودروی سواری، دو دستگاه موتور سیکلت و دو راس قاطر، انتقال لوازم و مایحتاج را به جنگل انجام می‌دادند. همچنین دو دستگاه فتواستنسیل و تکثیر و یک ماشین تایپ امکانات انتشاراتی اتحادیه کمونیست‌ها را تشکیل داده بود.
تأمین مالی

بنابر اعتراف‌های سیامک زعیم (از اعضای اتحادیه) که در منابع جمهوری اسلامی منعکس شده، تأمین مالی سربداران این‌گونه بود:
پرداخت حق عضویت اعضا
سرقت از منازل و بانکها
خرید و فروش (بعنوان نمونه، یک باغ میوه خریداری نموده و میوه‌های آن را چیدند و فروختند)
جمع‌آوری کمک از برخی هواداران
فعالیت‌های اطلاعاتی تبلیغاتی سربداران

طبق اعتراف‌های سربداران در کتابشان، آنان در قالب گروه‌های سه نفره با رفتن به شهر، به تهیه گزارش‌های اطلاعاتی، شامل نقشه و کروکی بسیج، سپاه، سازمان‌ها و ادارات دولتی، خانه‌ها و نام افراد حزب‌اللهی و نیز برنامه‌های عملیاتی سپاه و ژاندارمری می‌پرداختند. تهیه این کروکی‌ها عمدتاً توسط زنان انجام می‌شد.
همچنین سربداران قصد راه‌اندازی ایستگاهی رادیویی را داشتند که با وجود بردن بسیاری از تجهیزات به جنگل باز هم ناکام ماندند.
بنا به ادعای منابع جمهوری اسلامی از دیگر فعالیت‌های تبلیغاتی نیز می‌توان به این موارد اشاره داشت:
تبلیغات در مدارس روستایی، نفوذ در بین روستاییان، استفاده از نام سربداران که تداعی‌کننده مبارزات شیعیان علوی بود، سه مورد بستن جاده هراز و پخش اعلامیه در بین خودروهای عبوری.
درگیری ۱۸ آبان

در تاریخ ۱۸ آبان ۱۳۶۰ گروه سربداران آماده حرکت به سمت آمل شد، اما از قبل، تعدادی وانت و مینی‌بوس را از جاده هراز ربودند و رانندگان را به اسارت گرفتند. البته اتحادیه مدعی است که به قصد مصادره این ماشین‌ها را وارد جنگل کرد ولی این رانندگان از روی میل ماشین خود را در اختیار آن‌ها قرار دادند و اتحادیه نیز به آن‌ها قول پرداخت کرایه را داد. گروگان‌ها ۶ یا ۷ نفر بودند که در تِلار  نگاهداری می‌شدند. طبق منابع حکومتی از آنجا که اعضای سربداران به هنگام عملیات ۱۸ آبان نزدیک به ۲۰۰ نفر بودند قصد داشتند از این تعداد مینی‌بوس و وانت در حمله به شهر استفاده کنند.
گروهی به رهبری یوسف گرجی برای چند ساعت جاده هراز در ۱۵ کیلومتری آمل را مسدود کرده تا مانع کمک‌رسانی هرگونه نیروی نظامی از تهران به آمل شوند و سپس شروع به پخش اعلامیه و تبلیغات کردند و بقیه نیروی سربداران در مسیر جاده خاکی، خود را به جاده امامزاده عبدالله رساندند. یکی از اهالی با مشاهده یک وانت افراد مسلح که وارد جنگل شده بود به سپاه آمل خبر داد. سپاه صرفاً برای ارزیابی خبر، ۳ نفر را به منطقه فرستاد که به محض رسیدن، گروه پیشرو با آنان درگیر شدند. در این درگیری یکی از نیروهای بسیج به نام ولی‌الله کارگر کشته شد و از نیروهای سربداران نیز تنها فرمانده گروه پیشرو به نام بهنام رودگرمی کشته شد. به دستور کاک اسماعیل، فرمانده نظامی سربداران، افراد سریع به داخل جنگل بازگشتند، سپس با بی‌سیم به یوسف گرجی دستور عقب‌نشینی صادر شد.
بنا به ادعای منابع جمهوری اسلامی طبق اعترافات محمود آزادی از اعضای دستگیرشده اتحادیه، عملیات ورود به شهر در ۱۸ آبان عجولانه طرح‌ریزی شده بود و صدای تیراندازی در زمان درگیری موجب نگرانی مسئولان شد زیرا طبق نقشه نبود.
البته اتحادیه کمونیست‌ها ادعا می‌کنند در این درگیری دو نفر از نیروهای سپاهی کشته شدند و یک نفر دیگر موفق به فرار شد.
همچنین بر اساس ادعای منابع جمهوری اسلامی، تا این زمان، هیچ‌یک از ارگان‌ها و نهادهای امنیتی، اطلاعاتی و نظامی از وجود چنین گروهی در جنگل اطلاع نداشتند.
درگیری ۲۲ آبان

بنا به منابع جمهوری اسلامی سربداران پس از درگیری ۱۸ آبان در سازماندهی خود تغییراتی را ایجاد کرده بود. نیرویی متشکل از سپاه، بسیج و ارتش با اعزام به منطقه دست به اجرای عملیات چکش و سندان زد که منجر به عقب‌نشینی سربداران تا جنگل‌های منطقه عالی کیا سلطان شد البته در این درگیری در اثر شلیک آرپی‌جی به یکی از ریوهای ارتش، ۱۱ نفر از نیروهای سپاه و ارتش کشته شدند همچنین در این درگیری از نیروهای اتحادیه نیز ۱ نفر کشته و دو نفر زخمی شدند.
در اطلاعیه نظامی شماره یک سربداران تعداد کشته‌های نیروهای حکومتی در درگیری ۲۲ آبان حداقل ۴۴ تن و تعداد زخمی‌ها نزدیک به ۱۰۰ نفر اعلام شد. همچنین حدود ۱۰ تفنگ و مقدار زیادی فشنگ و دیگر تجهیزات نظامی مانند بی‌سیم به دست آن‌ها افتاد. اما منابع جمهوری اسلامی این آمار را قبول نداشته و مدعی شده‌اند که اتحادیه تنها به منظور حفظ روحیه اعضاء خود این آمار را ذکر کرده‌است.
در منابع جمهوری اسلامی، علی علیزاده از اعضای اتحادیه نیز در اعترافات خود، تعداد واقعی کشته‌های ارتش و سپاه در این درگیری را بین ۹ الی ۱۱ نفر ذکر کرده‌است که به خاک سپرده شدند.
طبق گفته‌های سربداران پس از این درگیری، یکی از اعضای اتحادیه به نام کاظم شیراز مفقود شد.
منابع جمهوری اسلامی ادعا می‌کنند درگیری ۲۲ آبان موجب شد تا تقریباً نیمی از نیروهای جنگل از آن جدا شده و در واقع استعداد نیروهای سربداران به نصف رسید. البته اتحادیه کمونیست‌ها نیز ادعا می‌کند تعداد ۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ نفر از سپاه نه به آمل بلکه به شهرهای چالوس و محمودآباد عقب‌نشینی کردند. همچنین اتحادیه به عقب‌نشینی نیروهای خود تا روستای اسکو محله اشاره داشته و دلیل آن را اجتناب از درگیری با دشمن ذکر می‌کند. پس از این درگیری، سپاه به استقرار و استحکام مواضع خود در جنگل مبادرت ورزید.
درگیری ۲۴ آبان

به ادعای منابع جمهوری اسلامی در تاریخ ۲۴ آبان ۱۳۶۰ ساعت ۲۱:۳۰ دقیقه شب، گروه دیگری از کمونیست‌ها که ارتباطی با سربداران نداشتند، به پاسگاه کرسنگ در ۲۰ کیلومتری آمل به تهران حمله کرده و پس از دو ساعت درگیری بدون کشته، مجبور به عقب‌نشینی می‌شوند. به ادعای این منبع این گروه جاده هراز را بسته و هنگام بازرسی افراد و مسافران، یک سپاهی گرگانی به نام شریعتی‌فرد و پدر روحانی‌اش را شناسایی و اسیر کردند، سپس جلوی همسر و فرزندانشان آن‌ها را به شدت مورد آزار و شکنجه قرار داده و کشتند.
درگیری ۳۰ آذر

این درگیری در پی حمله سربداران برای فتح پایگاه تازه تأسیس سپاه در بلندی روستای رزکه در روز دوشنبه ۳۰ آذر ۶۰ روی داد. منابع جمهوری اسلامی ادعا می‌کنند که در اثر این درگیری ۲ ساعته هیچ تلفاتی ندادند و نیروهای سربداران با ۳ زخمی عقب‌نشینی کردند. همچنین ۴ نفر از نیروهای اتحادیه که تازه به جنگل رسیده بودند در اثر اشتباه نگهبانان خودی مورد حمله قرار گرفته ۳ نفر از آنان زخمی و یکی از آنان در حین انتقال به تهران در اثر شدت جراحات می‌میرد و پس از این درگیری نیز حدود ۲۰ نفر از سربداران خصوصاً افراد بومی که به آن‌ها پیوسته بودند گروه را ترک گفتند.
درگیری ۱۳ دی

در این درگیری که بین ۷ نفر از پرسنل سپاه و کمیته با گروهی از اعضای سربداران روی داد، مسئول سیاسی گروه سربداران به نام اکبر اصفهانی کشته و دو نفر دیگر زخمی شدند و بقیه افراد عقب‌نشینی کردند.
تلفات نیروهای درگیر

بر پایهٔ آمار گزارش شده از سوی جمهوری اسلامی، ۱۱ نفر از اعضای سربداران در جلوی ساختمان بسیج کشته شدند. گزارش‌های اولیه نشان می‌داد که ۳۴ نفر از مردم آمل که در میان آنان چند تن از اعضای سپاه پاسداران، بسیج و بقیه مردم عادی بودند کشته شدند اما این آمار به ۳۸ تن رسید. و در نهایت پس از پیوستن ۲ نفر دیگر از مجروحان به کشته شدگان، این رقم به ۴۰ تن رسید و آمار زخمی‌ها نیز ۱۲۰ نفر اعلام شد. همچنین به ادعای این منابع ۶۰ نفر از سربداران کشته و زخمی شدند و گروهی نیز اسیر شدند. که در مجموع به ۸۱ نفر می‌رسیدند. همچنین ۲۸ نفر از اعضای اتحادیه موفق به گریز از آمل شدند. ۱۰ تن از اعضای سربداران در ۷ بهمن ۶۰ اعدام شدند. در سالگرد واقعه آمل نیز، ۲۱ نفر از اعضای اتحادیه، محاکمه و به اعدام محکوم شدند. و اعدام ۷ نفر به تعویق افتاد. پرنده نوپرواز، آمار کشته شدگان حکومتی را جعلی دانسته و معتقد است تعداد کشته شدگان که از نیروهای مسلح بسیج، سپاه و ارتش بوده‌اند و نه مردم عادی بیش از ۲۰۰ نفر و تعداد زخمی‌ها نیز بیش از ۵۰۰ نفر تخمین زده می‌شود و همچنین تعداد کشته و زخمی‌های سربداران در این واقعه را ۴۴ نفر ذکر کرده‌است. و در پایان کتاب، لیستی شامل نام ۲۰۱ نفر ارائه شده که به عقیده سربداران بیشتر آن‌ها از کشته‌شدگان و اعدام‌شدگان به انضمام آن‌ها که در قیام شرکت نداشته و بعدها دستگیر و اعدام گشتند، است.
از سوی دیگر، منابع حکومتی ذکر می‌کنند که دستگیری سایر اعضای اتحادیه کمونیست‌ها نیز در طول سال‌های بعد انجام شده و حسین ریاحی، رهبر اتحادیه کمونیست‌ها نیز در ۲۴ تیر ماه ۱۳۶۱ با دو نفر از رهبران اتحادیه در رستوران یابریکا در خیابان استاد نجات اللهی توسط مأموران اطلاعات دستگیر شد. ریاحی در دفاعیه خود در دادگاه به اشتباهات خود اعتراف کرد و مدعی شد که ما در جریان ۳۰ خرداد ۶۰ به اشتباه افتاده و منحرف شدیم. همچنین برخی از دستگیرشدگان اتحادیه، اعدام و بیشتر آن‌ها به زندان‌های کوتاه مدت و بلند مدت محکوم شدند. این منابع مدعی هستند که در زندان نیز در صورت همکاری با جمهوری اسلامی ایران و احساس ندامت، عفو شدند و به زندگی عادی خود بازگشتند.
اتحادیه کمونیست‌ها، کشته شدن برخی از اعضای اسیر شده‌اش را در هنگام درگیری در شهر به علت ضرب و شتم توسط نیروهای حزب‌اللهی و همچنین علت کشته شدن مهدی تهران را به خاطر بستن او به یک وانت و کشیده شدن به طرز فجیع بر روی زمین می‌داند. اما بنابر ادعای منابع حکومتی در شب ۶ بهمن، اعضای اتحادیه کمونیست‌ها تعداد ۵ نفر از جوانان غیر مسلح را که تنها مشغول پاک کردن شعارهای کمونیستی از روی دیوار بودند به ضرب گلوله کشته و ۲ نفر را زخمی‌کردند. و طبق دیگر ادعاهای این منابع، در اقدامی دیگر سربداران یکی از مردم آمل به نام صادق مهدوی را به اسارت گرفتند و از او خواستند تا به خمینی توهین کند و پس از امتناع مهدوی از این خواسته، سرش را تا گردن در شن کردند، انگشت‌های دستش را قطع کرده و دست‌هایش را شکستند و سپس با وضع فجیعی او را کشتند. همچنین کمونیست‌ها در یکی از اقدامات خود، یکی از پاسداران را کشته و دستش را شکستند و با وضع فجیعی جنازه او را پشت نیسان وانت گذاشتند و از کوچه‌ای به کوچه دیگر حرکت می‌دادند.
دلایل شکست

دلایل شکست اتحادیه طبق آنچه در کتاب «جنبش چپ در ایران معاصر» به قلم سپهر ذبیح نگاشته شده از بیان یکی از شرکت کنندگان در قیام که از آن جان سالم به در برد بدینگونه است:
آزمودن سنگربندی در خیابان‌ها، جهت مبارزه مستقیم که دو سال پیش از آن در جنگ مقاومت سنندج تجربه شده و ناکارایی خود را نشان داده بود.
برخورد مداراآمیز با دشمن، از جمله عدم شناسایی و برخورد با بسیاری از پاسداران و اعضای کمیته غیرمسلح خانه‌نشین و مخفی که هنگام قیام توسط زنان بسیج و حزب‌الله (خواهران زینب) به سلاح مجهز شدند.
وضعیت تدافعی بخود گرفتن و دفاع از موقعیتهای ثابت به جای اتخاذ وضعیت حمله پایدار
عدم آزاد نمودن زندانیان سیاسی شهر در فرصت پیش آمده (و در نتیجه از دست دادن کمک آنان و خانواده‌هایشان)
صرف نظر کردن از حمله به مراکز شهربانی به سبب برداشت اشتباه از این ارگان (در نتیجه این ارگان در کنار سایر نیروهای اعزامی حکومت در شکست نیروهای «اتحادیه» نقش کلیدی را بازی کرد).
عدم مسلح نمودن مردمی که به حمایت آن‌ها برخاسته و خواستار مسلح شدن بودند به علت عدم اعتماد یا تردید در قابل اتکا بودن آنان.
افت نسبی روحیات انقلابی در میان توده‌ها به دلیل سرکوبی و ضربه وارد کردن جمهوری اسلامی با به کار بردن انبوه نیروهای مسلح (پاسداران و بسیج) در این قیام و علیه سایر اقدامات معترضانه در سطح کشور.
حال آنکه منابع جمهوری اسلامی این موارد را به عنوان دلایل شکست سربداران می‌دانند: حضور مردم یا مقاومت مردمی در برابر سربداران، رفتار شتابزده اتحادیه که نه تنها بر اصول مارکسیسم، بلکه به اصول تحریف شده مارکسیست‌های وطنی هم توجه نداشت و حرکت آن اساساً مبتنی بر جاه‌طلبی گروهی بود و تحلیل نادرست از ماهیت حکومت جمهوری اسلامی و دیکتاتوری دانستن آن.
پیامدها

«اگر این عده ای که در جنگل بودند اسلام را فهمیده بودند، حمله به آمل‏‎ ‎‏نمی کردند.».
سید روح‌الله خمینی
محسن میلانی می‌نویسد که پس از دستگیری تعدادی از اعضای جنبش، با استفاده از اطلاعاتی که از دستگیرشدگان بدست آمد سایر افراد گروه و بیشتر کمیته مرکزی آن در عرض چند ماه بازداشت شدند. در زندان (طبق گفته سایر افراد سازمان، تحت شکنجه)، نظریه پردازان گروه، توبه نموده و تقاضای بخشش کردند. آن‌ها حتی روح‌الله خمینی را به عنوان سدی علیه امپریالیسم ستودند. با اینحال بخششی در مورد این افراد صورت نگرفت. آن‌ها در تهران محاکمه و به اعدام محکوم شدند. سپس به آمل منتقل شده و در سالگرد این واقعه در مرکز شهر و در ملاء عام اعدام شدند. اعضا و هواداران خوش‌اقبالی که دستگیر نشده بودند نیز از کشور گریختند. به دلیل آنچه در منابع داخل ایران یا از زبان مقامات جمهوری اسلامی در این واقعه، «مقاومت مردمی» خوانده شد، روح‌الله خمینی، رهبر جمهوری اسلامی از تنها شهری که در وصیت‌نامهٔ خود از آن یاد کرد شهر آمل و مردم آن بود به سبب این واقعه اکنون، این شهر به شهر «هزار سنگر آمل» معروف گشته و میدان بزرگی نیز به همین نام دارد.
خمینی همچنین از مردم آمل تشکر کرده بود و عقیده داشت که قیام گران «در صورت فهم اسلام» به آمل حمله نمی‌کردند.
در سال ۸۶ نیز با تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی «حماسه» ۶ بهمن ۱۳۶۰ آمل به پاس آنچه «فداکاری مردم آمل» نامیده شد و با نام حماسه مردم آمل در تقویم رسمی جمهوری اسلامی ثبت گردید. در این رابطه چند کتاب نیز نگاشته شده‌است. همچنین شورای فرهنگ عمومی در ۲۱ دی ۱۳۹۰ با تأسیس بنیاد ۶ بهمن موافقت کرد. «حماسه مردم آمل» یا «حماسه اسلامی مردم آمل» اصطلاحی است که رسانه‌های داخلی ایران و مقامات جمهوری اسلامی ایران، به دلیل آنچه مقاومت مردم این شهر در مقابل سربداران در واقعه آمل در ۶ بهمن سال ۱۳۶۰ نامیده‌اند به کار می‌برند.
این روز در تقویم رسمی ایران نیز با نام «حماسه مردم آمل» به ثبت رسیده‌است.
نگارخانه

میدان هزارسنگر آمل
آثار گلوله‌های برجای مانده از درگیری‌های ۶۰
آثار گلوله‌های برجای مانده از درگیری‌های ۶۰
آثار گلوله‌های برجای مانده از درگیری‌های ۶۰
ورزشگاه نمسیو دیس

| 0 | 1 |
| --- | --- |
"La Bombonera": "La Bombonera"
مکان: تولوکا، ایالت مکزیک
مالک: Toluca
گرداننده: Toluca
گنجایش: ۱۸٬۶۵۱
سطح: چمن
ساخت: ساخت
آغاز ساخت: ۱۹۵۳
گشایش: ۱۸ اوت ۱۹۵۴
نوسازی: Planning to 2017
استفاده‌کنندگان: استفاده‌کنندگان
Toluca (دسته برتر فوتبال مکزیک) (۱۹۹۳-تاکنون): Toluca (دسته برتر فوتبال مکزیک) (۱۹۹۳-تاکنون)
ورزشگاه نمسیو دیس (اسپانیایی: Estadio Nemesio Díez‎) یک ورزشگاه فوتبال در شهر تولوکا، مکزیک است.
این ورزشگاه که در سال ۱۹۵۳ تأسیس شده دارای ۱۸٬۶۵۱ نفر ظرفیت و میزبان جام جهانی فوتبال ۱۹۷۰ و جام جهانی فوتبال ۱۹۸۶ بوده است.
آلترنتیو ۴ (آلبوم)

| بررسی انتقادی> منبع | بررسی انتقادی> رتبه‌بندی |
| --- | --- |
آل‌میوزیک: 
متال استورم: 
اسپاتنیک‌میوزیک: 
Silencio Hungary: 
آلترنتیو ۴ (به انگلیسی: Alternative 4) نام یک آلبوم استودیویی از گروه موسیقی راک بریتانیایی، آناتما، است. این آلبوم در ۲۲ ژوئن ۱۹۹۸ توسط Peaceville Records منتشر شده‌است. در این آلبوم دانکن پترسون نقش بسزایی در آهنگسازی ایفا کرده‌است.
فهرست ترانه‌ها

| شماره | عنوان | معنی نام | زمان |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱ | «Shroud of False» | «کَفن کِذب» | ۱:۳۷ |
| ۲ | «Fragile Dreams» | «رویاهای شکننده» | ۵:۳۲ |
| ۳ | «Empty» | «تُهی» | ۳:۰۰ |
| ۴ | «Lost Control» | «از دست دادن کنترل» | ۵:۵۰ |
| ۵ | «Re-Connect» | «اتصال مجدد» | ۳:۵۲ |
| ۶ | «Inner Silence» | «سکوت درونی» | ۳:۰۸ |
| ۷ | «Alternative 4» | «آلترنتیو ۴» | ۶:۱۸ |
| ۸ | «Regret» | «پشیمانی» | ۷:۵۸ |
| ۹ | «Feel» | «احساس کن» | ۵:۲۸ |
| ۱۰ | «Destiny» | «سرنوشت» | ۲:۱۴ |
اعضای مشارکت کننده در این آلبوم

وینسنت کاوانا — خواننده،  گیتار
دنییل کاوانا — گیتار، کیبورد، پیانو
شاون استیلز — درام
دانکن پترسون — گیتار بیس، پیانو
گئورگی ریکی — ویالون
سوگل خلیق

| سوگل خلیق | سوگل خلیق |
| --- | --- |
سوگل خلیق در چهلمین جشنواره فیلم فجر: سوگل خلیق در چهلمین جشنواره فیلم فجر
زادهٔ: ۱۶ آبان ۱۳۶۷ ‏(۳۶ سال) تهران، ایران
ملیت: ایرانی
تحصیلات: لیسانس کارگردانی تئاتر
محل تحصیل: دانشگاه هنر تهران
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۳۹۰–اکنون
همسر: حسین حسینیان(۱۳۸۵- اکنون)
فرزندان: امیرحسین حسینیان(۱۳۸۹)
سوگل خلیق (زادهٔ ۱۶ آبان ۱۳۶۷) بازیگر ایرانی و فارغ‌التحصیل رشته کارگردانی تئاتر در مقطع لیسانس از دانشکده سینما تئاتر دانشگاه هنر تهران است.
فیلم‌شناسی

فیلم سینمایی
آبستن (فیلم) (۱۴۰۳)
شب طلایی (۱۴۰۰)
آخرین تولد (۱۴۰۰)
مردن در آب مطهر (۱۳۹۸)
ماهور (۱۳۹۶)
خماری (۱۳۹۴)
در سکوت (۱۳۹۳)
دو (۱۳۹۳)
تئاتر[نیازمند منبع]
پدر ۱۴۰۱ (آروند دشت آرای)
خروس لاری ۱۳۹۷ (امید سهرابی)
اهالی هوا ۱۳۹۶ (دیانا فتحی)
عاقبت عشاق سینه‌چاک ۱۳۹۶ (بهرام تشکر)
و خداوند «هایم» را فراموش کرده است ۱۳۹۵ (هامون سیدی)
روزهای بی باران ۱۳۹۵ (امین بهروزی)
او شمال من جنوب من شرق و غرب من بود ۱۳۹۴ (محمد ولیزادگان)
قصه ظهر جمعه ۱۳۹۲ (محمد مساوات)
عکس اتفاق عزیز ۱۳۹۱ (محمد مساوات)
بازیخانه قیاس‌الدین‌مع‌الفارق ۱۳۹۱ (محمد مساوات)
این روبان سیاه ۱۳۹۰ (محمد مساوات)
نمایشنامه خانی «کرگدن» ۱۳۹۹(علیرضا آرا)
مجموعه تلویزیونی
دل‌دار ۱۳۹۸ (جمشید محمودی و نوید محمودی)
نجوا ۱۳۹۷ (ابراهیم شیبانی)
محکومین ۱۳۹۶ (سیدجمال سیدحاتمی)
پرواز در ارتفاع صفر ۱۳۹۶ (عبدالحسن برزیده)[نیازمند منبع]
نمایش خانگی
هم‌گناه (مصطفی کیایی-۱۳۹۸) در نقش سیما
سیاوش (سروش محمدزاده-۱۳۹۹) در نقش جیران
قبله عالم (حامد محمدی-۱۴۰۰) در نقش مونس‌السلطنه
دفتر یادداشت (کیارش اسدی‌زاده-۱۴۰۲) در نقش نازنین
فیلم کوتاه
یک اتفاق نه چندان ساده (وحید رابودان-۱۳۹۲)[نیازمند منبع]
سقف کاذب (محسن نجفی مهری-۱۳۹۹) در نقش تینا
جوایز و افتخارات

| سال | نتیجه | نام جایزه | رده | برای فیلم |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۴۰۳ | برنده | بیست و سومین دوره جشن حافظ | بهترین بازیگر زن کمدی | دفتر یادداشت |
:
فردریش مونتر

| فردریش مونتر | فردریش مونتر |
| --- | --- |
اسقف Zealand: اسقف Zealand
نقاشی شده توسط کریستیان آلبرخت ینسن و کریستین هورنمن: نقاشی شده توسط کریستیان آلبرخت ینسن و کریستین هورنمن
کلیسا: کلیسای دانمارک
قلمرو: Diocese of Zealand
مشغول به کار: 1808–1830
پیشین: نیکولای ادینگر باله
جانشین: پیتر اراسموس مولر
اطلاعات فردی: اطلاعات فردی
زادهٔ: 14 اکتبر ، 1761 گوتا
درگذشت: ۹ آوریل ۱۸۳۰ (۶۸ سال)
مذهب: لوتریانیسم
تحصیلات: دانشگاه گوتینگن دانشگاه فولدا
فردریش کریستین کارل هاینریش مونتر (به آلمانی: Friedrich Christian Carl Heinrich Münter) (14 اکتبر 1761 - 9 آوریل 1830) محقق، متخصص الهیات و اسقف نشین زیلند آلمانی-دانمارکی از سال 1808 تا زمان مرگش بود. نام او نیز فریدریش مونتر ثبت شده است.
فردریش مونتر توانسته بود به درستی کلمه "𐎧𐏁𐎠𐎹𐎰𐎡𐎹" را که در کتیبه داریوش یکم در تخت جمشید متناوباً تکرار شده بود، رمزگشایی کند و او فهمید این کلمه به معنی «شاه» است. در تصویر دوره کلمه شاه خط قرمز کشیده شده است.
علاوه بر سمت خود به‌عنوان اسقف زیلاند در کلیسای دانمارک، مونتر همچنین استاد الهیات در دانشگاه کپنهاگ، شرق‌شناس، تاریخ‌نگار کلیسا، باستان‌شناس و عضو فراماسونری بود.