هارولد لوید
حرفه > علاقه مجدد

لوید حق نشر بیشتر فیلم‌هایش را در اختیار داشت و پس از بازنشستگی به ندرت این فیلم‌ها را منتشر می‌کرد. او اجازه اکران مجدد سینمایی را نمی‌داد زیرا بیشتر سالن‌های نمایش نمی‌توانستند یک ارگ‌نواز را برای اجرای موسیقی فیلم‌هایش در اختیار بگیرند و لوید هم دوست نداشت که موسیقی فیلم‌ها با پیانو اجرا شود: «من دوست ندارم فیلم‌هایم با پیانو اجرا شود. از اولش هم آن را به قصد اجرا با پیانو نساختیم.» به‌طور مشابهی، فیلم‌های بلند او هرگز در تلویزیون پخش نشد، زیرا مبلغ درخواستی لوید بالا بود: «من برای دو بار نمایش هر فیلم ۳۰۰٬۰۰۰ دلار می‌خواهم. این قیمت بالایی است، اما اگر چنین مبلغی ندهند، اجازه نمایش آنها را نمی‌دهم. قیمت پیشنهادی آنها دارد به درخواست من نزدیک می‌شود، اما هنوز آن چیزی نشده که می‌خواهم». در نتیجه، شهرت و اقبال عمومی او در مقایسه با چاپلین و کیتون - که آثارشان عموماً به‌طور گسترده‌تری توزیع و اکران شد - لطمه دید. شخصیت فیلم لوید به قدری با دوران دهه ۱۹۲۰ گره خورده بود که تلاش برای احیای آن در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ با استقبال ضعیفی مواجه شد، یعنی دورانی که مخاطبان آن، دهه ۱۹۲۰ (و به ویژه فیلم صامت) را قدیمی و از مُد افتاده می‌دانستند.
در اوایل دهه ۱۹۶۰، لوید دو فیلم تلفیقی تولید کرد که شامل صحنه‌هایی از کمدی‌های قدیمی‌اش، «دنیای کمدی هارولد لوید» و «جنبه خنده‌دار زندگی» بود. فیلم نخست در سال ۱۹۶۲ جشنواره فیلم کن نمایش داده شد، جایی که لوید به عنوان یک بازکشف بزرگ شناخته شد. علاقهٔ مجدد لوید به ادامه کارهای کمدی، او را در بازیابی جایگاهش در میان مورخان و منتقدان سینما یاری نمود. لوید در طول سال‌های پایانی زندگی، فیلم‌هایش را در رویدادهای خیریه و آموزشی ویژه‌ای برای تماشاگران به نمایش می‌گذاشت که مورد تحسین همگان قرار گرفت و اقبال ویژه‌ای در میان مخاطبان دانشگاهی یافت: «واکنش‌شان به فیلم‌ها فوق‌العاده بود، چرا که هیچ چیزی را از دست ندادند؛ هر شوخی ظریف و جزئی را بلافاصله می‌گرفتند.»
بعد از مرگ لوید و پس از مذاکرات فراوان، حق پخش بیشتر فیلم‌های بلند او در سال ۱۹۷۴ به شرکت تایم-لایف فیلمز اجاره داده شد. همان‌طور که تام داردیس نوشت: «تایم-لایف نسخه‌های موزیکال ناطقی از فیلم‌های صامت را با تدوین‌های بسیار بد و ضعیف آماده کرد، که قرار بود با سرعت درست [۲۴ فریم در ثانیه] در تلویزیون نمایش داده شوند و هر چیزی را که هارولد از وقوع آن می‌ترسید بر سر بهترین فیلم‌هایش آورد.» تایم-لایف این فیلم‌ها را به‌عنوان برنامه‌های تلویزیونی نیم ساعته با دو کلیپ در هر نمایش منتشر کرد. اینها اغلب نسخه‌های نصفه نیمه‌ای از فیلم‌های دو حلقه‌ای قدیمی بودند، اما گاهی شامل سکانس‌های اضافی از فیلم‌های بلندی چون ایمنی آخر از همه! (فیلم در سکانس «ساعت» تمام می‌شد) و فیلم پاها به جلو (صامت بود، اما با موسیقی والتر شارف از انتشار مجدد فیلم توسط خود لوید در دهه ۱۹۶۰ همراه بود) نیز می‌شدند! تایم-لایف چندین فیلم بلند را کم‌وبیش دست‌نخورده و با استفاده از برخی از قطعات موسیقی شارف که به سفارش لوید ساخته شده بودند، منتشر کرد. مجموعه کلیپ‌های تایم-لایف به جای میان‌نویس‌های رایج، یک راوی داشت. از راوی‌های مختلفی در سطح بین‌المللی استفاده شد. راوی نسخه‌های انگلیسی زبان هاردینگ کوردن بود.
مجموعه کمدی‌های تایم-لایف در طول دهه ۱۹۸۰ مکرراً توسط بی‌بی‌سی در بریتانیا بازپخش شد و در سال ۱۹۹۰ یک مستند تلویزیونی از «تیمز تله‌ویژن» به نام «هارولد لوید: نابغه سوم» توسط کوین براونلو و دیوید گیل ساخته شد و سپس دو مجموعه مشابه هم برای چارلی چاپلین و باستر کیتون تهیه گردید. کارل دیویس آهنگ جدیدی برای ایمنی آخر از همه! نوشت که در سال ۱۹۹۳ به‌طور همزمان با نمایش فیلم، توسط ارکستر ملی سلطنتی اسکاتلند به صورت زنده اجرا کرد و با تحسین فراوانی مواجه شد.
مستند کوین براونلو و دیوید گیل به عنوان بخشی از مجموعه «استادان آمریکایی» شبکه پی‌بی‌اس نمایش داده شد و علاقه دوباره‌ای به کار لوید در ایالات متحده ایجاد کرد، اما فیلم‌های اصلی عمدتاً در دسترس نبودند. در سال ۲۰۰۲، «بنیاد هارولد لوید» با انتشار کتاب «هارولد لوید: کمدین خبره» اثر جفری ونس و سوزان لوید و مجموعه‌ای از فیلم‌های بلند و کوتاه به نام «کمدی‌های کلاسیک هارولد لوید» به تهیه‌کنندگی این دو، نام هارولد لوید را دوباره بر سر زبان‌ها انداخت. نسخه‌های جدیدی از فیلم‌های بلند صامت او برای تلویزیون کابلی و ویدیوی خانگی، با موسیقی ارکسترال جدید اثر رابرت ایزرائیل بازسازی شد. امروزه این نسخه‌ها مکرراً در شبکه «تی‌سی‌ام» نمایش داده می‌شوند. شرکت نیو لاین سینما یک مجموعه دی‌وی‌دی از این نسخه‌های بازسازی‌شده از فیلم‌های بلند و کوتاه وی را با مشارکت «بنیاد هارولد لوید» در سال ۲۰۰۵ همزمان با اکران‌های سینمایی در ایالات متحده، کانادا و اروپا منتشر کرد. مجموعه کرایتریون متعاقباً حقوق پخش ویدیوی خانگی آثار لوید را به دست آورد و ایمنی آخر از همه!، هارولد لوید به دانشگاه می‌رود و اسپیدی را منتشر کرد.
جفری ونس مورخ سینما در ژوئن ۲۰۰۶ در کتاب «جشن فیلم‌های صامت» در حاشیهٔ اجرای ارکستر مجلسی لس آنجلس برای ایمنی آخر از همه! نوشت که «رابرت آ. گلدن»، دستیار کارگردان لوید، به‌طور معمول بین سال‌های ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۷ به جای هارولد لوید بازی می‌کرد. به گفته ونس، گلدن در آن سکانسی که هارولد لوید پس از رفتن موش به داخل شلوارش از لبه ساختمان معلق و آویزان می‌شود، به جای لوید بازی کرده بود.