stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
محیط زیر آب
خصوصیات فیزیکی > تراکم

چگالی آب حدود ۱ گرم در سانتی‌متر مکعب است (۶۲ پوند بر فوت مکعب) چگالی با دما تغییر می‌کند، اما نه خطی: با افزایش دما، چگالی به حداکثر ۳٫۹۸ درجه سانتی گراد (۳۹٫۱۶ درجه فارنهایت) افزایش می‌یابد و سپس کاهش می‌دهد؛ این غیر معمول است. یخ معمولی و شش ضلعی نیز چگالی کمتری نسبت به آب مایع دارد - با انجماد، چگالی آب حدود ۹ درصد کاهش می‌یابد. این اثرات به دلیل کاهش حرکت حرارتی با خنک شدن است که به مولکول‌های آب اجازه می‌دهد پیوندهای هیدروژنی بیشتری تشکیل دهند که از نزدیک شدن مولکول‌ها به یکدیگر جلوگیری می‌کند. در حالی که در دمای زیر ۴ درجه سانتیگراد، شکستن پیوندهای هیدروژنی به دلیل گرما دادن به مولکولهای آب اجازه می‌دهد تا با وجود افزایش حرکت حرارتی (که تمایل به انبساط مایع را دارد)، به مولکولهای آب نزدیکتر شوند، آب بالای ۴ درجه سانتیگراد با افزایش دما منبسط می‌شود. چگالی آب نزدیک به نقطه جوش حدود ۴ درصد کمتر از آب در دمای ۴ درجه سانتیگراد (۳۹ درجه فارنهایت) است.
منحنی چگالی غیرعادی و چگالی کمتر یخ نسبت به آب برای حیات حیاتی است - اگر آب در نقطه انجماد متراکم‌ترین بود، در زمستان آب بسیار سرد در سطح دریاچه‌ها و دیگر آب‌ها غرق می‌شد، دریاچه می‌توانست از پایین به بالا، یخ بزند و تمام زندگی در آنها کشته خواهد شد. علاوه بر این، با توجه به اینکه آب عایق حرارتی خوبی است (به دلیل ظرفیت گرمایی آن)، ممکن است برخی از دریاچه‌های یخ زده در تابستان به‌طور کامل آب نشوند. لایه یخی که روی آن شناور است، آب زیرین را عایق می‌کند. آب در حدود ۴ درجه سانتیگراد (۳۹ درجه فارنهایت) نیز به پایین فرومی‌رود، بنابراین دمای آب در پایین ثابت نگه داشته می‌شود (نمودار را ببینید).

چگالی آب دریا به میزان نمک محلول و همچنین دما بستگی دارد. یخ هنوز در اقیانوس‌ها شناور است، در غیر این صورت از پایین به بالا یخ می‌زنند. محتوای نمک نقطه انجماد را حدود ۱٫۹ درجه سانتیگراد کاهش می‌دهد و دمای حداکثر چگالی آب را تا نقطه انجماد آب شیرین در ۰ درجه سانتیگراد کاهش می‌دهد. به همین دلیل است که در آب اقیانوس، همرفت رو به پایین آب سردتر با انبساط آب مسدود نمی‌شود زیرا در نزدیکی نقطه انجماد سردتر می‌شود. آب سرد اقیانوس‌ها در نزدیکی نقطه انجماد همچنان به غرق شدن ادامه می‌دهد؛ بنابراین موجوداتی که در کف اقیانوس‌های سرد مانند اقیانوس منجمد شمالی زندگی می‌کنند، معمولاً در آب ۴ درجه سانتی‌گراد سردتر از کف دریاچه‌ها و رودخانه‌های آب شیرین یخ زده زندگی می‌کنند.

هنگامی که سطح آب دریا شروع به یخ زدن می‌کند (در دمای ۱٫۹- درجه سانتیگراد برای شوری ۳٫۵٪)، یخی که تشکیل می‌شود اساساً بدون نمک است و تقریباً همان چگالی یخ آب شیرین است. این یخ روی سطح شناور می‌شود و نمکی که «منجمد» می‌شود، به شوری و چگالی آب دریا درست در زیر آن می‌افزاید، در فرآیندی به نام دفع آب نمک. این آب نمک متراکم تر توسط همرفت غرق می‌شود. این امر اساساً یخ آب شیرین را در دمای -۱٫۹ درجه سانتیگراد روی سطح تولید می‌کند. در مقیاس بزرگ، فرایند دفع آب نمک و غرق شدن آب نمک سرد منجر به تشکیل جریان‌های اقیانوسی برای انتقال چنین آبی به دور از قطب‌ها می‌شود که منجر به یک سیستم جهانی از جریان‌ها به نام گردش ترموهالین می‌شود.
اقیانوس قابل مشاهده‌ترین قسمت زمین از فضا است
چگالی یخ و آب به عنوان تابعی از دما
توزیع دما در یک دریاچه در تابستان و زمستان
ان‌جی‌سی ۴۵۱

| ان‌جی‌سی ۴۵۱ | ان‌جی‌سی ۴۵۱ |
| --- | --- |
ان‌جی‌سی ۴۵۱ در کنار ان‌جی‌سی ۴۴۷، ۴۴۹، و ۴۵۳ گرفته شده توسط دیجیتال اسلون.: ان‌جی‌سی ۴۵۱ در کنار ان‌جی‌سی ۴۴۷، ۴۴۹، و ۴۵۳ گرفته شده توسط دیجیتال اسلون.
اطلاعات رصدی (جی۲۰۰۰ مبدا): اطلاعات رصدی (جی۲۰۰۰ مبدا)
صورت فلکی: ماهی
بُعد: 01h 16m 12.4s
مِیل: ‏ 51″ 03′ ‎+33°
انتقال به سرخ: ۰٫۰۱۶۲۷۸
سرعت کهکشانی: ۴۸۸۰ متر بر ثانیه
قدر ظاهری (V): ۱۴٫۰
ویژگی‌ها: ویژگی‌ها
گونه: Sc
نام‌های دیگر: نام‌های دیگر
IC 1661, CGCG 502–19, KUG 0113+328B, MCG 5-4-11, Mrk 976, PGC 4594: IC 1661, CGCG 502–19, KUG 0113+328B, MCG 5-4-11, Mrk 976, PGC 4594
ان‌جی‌سی ۴۵۱ (انگلیسی: NGC 451) یک کهکشان مارپیچی است که در صورت فلکی ماهی قرار دارد و در سال ۱۸۸۱ میلادی توسط ادوارد استفان کشف شد.
استان نین توان

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ویتنام
| استان نین توان Tỉnh Ninh Thuận | استان نین توان Tỉnh Ninh Thuận |
| --- | --- |
ویتنام: ویتنام
نام مستعار: Serenity/Peace: نام مستعار: Serenity/Peace
Location of Ninh Thuận within Vietnam: Location of Ninh Thuận within Vietnam
منطقه: جنوب ساحل مرکزی
نام سابق: پانگ رانگ (استان)
پایتخت: پانگ رانگ–تاپ چام
حکومت: حکومت
 • استان‌های ویتنام Chair: Nguyễn Đức Thanh
 • استان‌های ویتنام Chair: Lưu Xuân Vĩnh
مساحت: مساحت
 • کل: ۳٬۳۵۸ کیلومتر مربع (۱۲۹۷ مایل مربع)
جمعیت (2009): جمعیت (2009)
 • کل: ۵۶۵٬۷۰۰
 • تراکم: ۱۷۰/کیلومتر مربع (۴۴۰/مایل مربع)
Demographics: Demographics
 • Ethnicities: Kinh، Chăm، Ra Glai، Cơ Ho، Hoa
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۷ (ICT)
Calling code: +8468
کد ایزو ۳۱۶۶: ISO 3166-2:VN
وبگاه: ninhthuan.gov.vn
استان نین توان (به لاتین: Ninh Thuận Province) یک استان در ویتنام است که در منطقه جنوب ساحل مرکزی واقع شده‌است.
خصوصیات

استان نین توان ۳٬۳۵۸ کیلومترمربع مساحت و ۵۶۵٬۷۰۰ نفر جمعیت دارد.
فرایند پیش‌بینی‌پذیر

در تجزیه و تحلیل تصادفی، بخشی از نظریه ریاضی احتمالات، فرایند پیش‌بینی‌پذیر (به انگلیسی: Predictable process) یک فرایند تصادفی است که مقدار آن در زمان پیشین قابل دانستن است. فرآیندهای پیش‌بینی‌پذیر کوچک‌ترین دسته‌ای را تشکیل می‌دهند که تحت محدودیت‌هایی از دنباله‌ها بسته شده است و شامل همهٔ فرآیندهای پیوسته چپ تطبیق‌شده است .[نیازمند شفاف‌سازی]
گل بی رخ یار خوش نباشد

غزلی با مطلعِ «گل بی رخ یار خوش نباشد» غزل شمارهٔ ۱۶۳ از دیوانِ حافظ در تصحیحِ محمد قزوینی و قاسم غنی است.
در دیگر آثار هنری

یکی از این نمونه‌های موفق تصویرگریِ دیوانِ حافظ، نسخه‌ای از دیوان است که به‌احتمال زیاد در حدودِ سال ۹۴۰ ه‍.ق برای سام میرزا مصوّر و کتابت شده‌است. این نسخه در میان موزهٔ جدید هنر اسلامی در قطر، موزهٔ هنر مِتروپولیتَن، دانشگاه هاروارد و موزهٔ هنری فاگ تقسیم شده و پیشتر نیز در مجموعهٔ کارتیه و سپس در  مجموعهٔ کری ولش نگهداری می‌شده‌است. نسخه در اصل دارای ۵ نگاره شامل بزم، بازی چوگان، مجلس وعظ، سرای پیر مُغان و عید فطر بوده‌است. امروزه محل نگهداری ۴ نگاره معلوم و نگارهٔ «بازی چوگان» نامعلوم است. نگارهٔ بزم یا «دیدار دو دل‌داده در باغ» بر مبنای غزلِ «گل بی رخ یار خوش نباشد / بی‌باده بهار خوش نباشد» تصویر شده است. فردریک روبرت مارتین آن را به آقا میرک، آرمناگ ساکیسان به سلطان محمد و ارنست کونل به شیخ‌زاده نسبت می‌دهند. موضوعِ گل و بهار و مصورسازی صحنه‌های بزم در بسیاری از دیوان‌های مصوّرِ حافظ، رایج بوده و این اثر نیز در همین راستاست.
دیدار دو دل‌داده در باغ
فدرالیسم

مفهوم سیاسی
این مقاله دربارهٔ شکل حکومتی است. برای استفاده‌های دیگر، فدرالیسم (ابهام‌زدایی) را ببینید.
ایالت‌های فدرال  حکومت یکپارچه
فدرالیسم  (به انگلیسی: Federalism) شیوه ای از حکومت است که یک دولت عمومی (دولت مرکزی یا فدرال) را با دولت‌های منطقه ای (دولت‌های استانی، ایالتی، کانتونی، سرزمینی یا سایر واحدهای فرعی) در یک سیستم سیاسی واحد ترکیب می‌کند و قدرت‌ها را بین این دو تقسیم می‌کند. یوهانس آلتوسیوس را پدر فدرالیسم مدرن در کنار مونتسکیو می‌دانند. آلتوسیوس به‌طور مشخص مبانی این فلسفه سیاسی را در Politica Methodice Digesta, Atque Exemplis Sacris et Profanis Illustrata (1603) افشا می‌کند. در روح‌القوانین، مونتسکیو به نوبه خود نمونه‌هایی از جمهوری‌های فدرالیستی را در جوامع شرکتی مشاهده می‌کند. شهرهایی که روستاها را گرد هم می‌آورند و خود شهرها نیز کنفدراسیون‌هایی را تشکیل می‌دهند. فدرالیسم در دوران مدرن برای اولین بار در اتحادیه ایالت‌ها در دوران کنفدراسیون سوئیس قدیم پذیرفته شد.
فدرالیسم با کنفدرالیسم، که در آن سطح عمومی حکومت تابع سطح منطقه ای است، و با تفویض اختیار در یک دولت واحد، که در آن سطح حکومت منطقه ای تابع سطح عمومی است، متفاوت است.  این شکل مرکزی در مسیر یکپارچگی یا جدایی منطقه ای را نشان می‌دهد، که از طرف کمتر، یکپارچه شده توسط کنفدرالیسم و در سمت یکپارچه‌تر، توسط واگذاری در یک دولت واحد محدود می‌شود.
نمونه‌هایی از یک فدراسیون یا استان یا ایالت فدرال شامل آرژانتین، استرالیا، اتریش، بلژیک، بوسنی و هرزگوین، برزیل، کانادا، اتیوپی، آلمان، هند، عراق، مالزی، مکزیک، میکرونزی، نپال، نیجریه، پاکستان، روسیه، سومالی، سودان جنوبی، سودان، سوئیس، امارات متحده عربی، ایالات متحده و ونزوئلا. برخی اتحادیه اروپا را به عنوان نمونه پیشگام فدرالیسم در یک محیط چند ایالتی، در مفهومی به نام «اتحاد فدرال ایالت‌ها» توصیف می‌کنند.
بررسی اجمالی > علم اشتقاق لغات

اصطلاحات "فدرالیسم" و "کنفدرالیسم" ریشه در کلمه لاتین فدرالتی به معنای "معاهده، پیمان یا میثاق" دارند. معنای اولیه رایج آنها تا اواخر قرن هجدهم یک اتحادیه ساده یا یک رابطه بین دولتی بین دولت‌های مستقل بر اساس یک معاهده بود؛ بنابراین آنها در ابتدا مترادف بودند. به این معنا بود که جیمز مدیسون در "فدرالیست شماره 39" از قانون اساسی ایالات متحده آمریکا به عنوان "نه یک قانون اساسی ملی و نه یک قانون اساسی فدرال، بلکه ترکیبی از هر دو" یاد کرده بود (یعنی نه یک ایالت واحد بزرگ و نه یک لیگ/کنفدراسیون در میان چندین ایالت کوچک، اما ترکیبی از این دو را تشکیل می‌دهد). در طول قرن نوزدهم ایالات متحده، معنای فدرالیسم به‌طور منحصر به فردی به شکل سیاسی مرکب جدیدی که در کنوانسیون فیلادلفیا ایجاد شد تغییر کرد و اشاره کرد، در حالی که مفهوم کنفدرالیسم در اتحادیه ایالت‌ها باقی ماند.
بررسی اجمالی > تاریخ

در معنای محدود، فدرالیسم به شیوه ای اطلاق می‌شود که در آن بدنه سیاسی یک ایالت به صورت داخلی سازماندهی می‌شود، و این معنایی است که بیشتر در دوران مدرن استفاده می‌شود. با این حال، دانشمندان علوم سیاسی از آن در معنای بسیار گسترده‌تری استفاده می‌کنند و در عوض به «مفهوم چند لایه یا کثرت‌گرایانه از زندگی اجتماعی و سیاسی» اشاره می‌کنند.
اولین اشکال فدرالیسم در دوران باستان و در قالب اتحاد بین ایالت‌ها صورت گرفت. چند نمونه از قرن هفتم تا دوم پیش از میلاد عبارتند از لیگ آرکائیک، اتحادیه اتولیک، لیگ پلوپونزی و لیگ دلیان. یکی از اجداد اولیه فدرالیسم، اتحادیه آخایی در یونان هلنیستی بود. برخلاف شهرهای یونانی یونان کلاسیک، که هر یک بر حفظ استقلال کامل خود اصرار داشتند، تغییر شرایط در دوره هلنیستی باعث شد که بسیاری از ایالت‌های شهر با هم متحد شوند، حتی به قیمت از دست دادن بخشی از حاکمیت خود. اتحادیه‌های بعدی ایالت‌ها شامل اولین و دومین کنفدراسیون سوئیس (۱۲۹۱–۱۷۹۸ و ۱۸۱۵–۴۸)، استان‌های متحد هلند (۱۵۷۹–۱۷۹۵)، کنفدراسیون آلمان (۱۸۱۵–۱۸۶۶)، اولین اتحادیه آمریکایی معروف به اصول کنفدراسیون بود. از ایالات متحده آمریکا (۱۷۸۱–۱۷۸۹)، و دومین اتحادیه آمریکایی که به عنوان ایالات متحده آمریکا (۱۷۸۹–۱۸۶۵) تشکیل شد.
بررسی اجمالی > نظریه سیاسی

فدرالیسم مدرن یک سیستم سیاسی مبتنی بر قوانین و نهادهای دموکراتیک است که در آن قدرت حکومت بین دولت‌های ملی و استانی/ایالتی تقسیم می‌شود. اصطلاح فدرالیست چندین باور سیاسی را در سراسر جهان بسته به زمینه توصیف می‌کند. از آنجایی که اصطلاح فدرالیزاسیون همچنین فرآیندهای سیاسی متمایز را توصیف می‌کند، استفاده از آن نیز به زمینه بستگی دارد.
در تئوری سیاسی، دو نوع اصلی فدرالیزاسیون به رسمیت شناخته می‌شود:
ادغام،  یا فدرالیزاسیون انبوه،  تعیین فرآیندهای مختلف مانند: ادغام سوژه‌های سیاسی غیرفدراسیون با ایجاد یک فدراسیون جدید، الحاق افراد غیر فدرال به یک فدراسیون موجود، یا تبدیل یک کنفدراسیون به یک فدراسیون.
فدرالیزاسیون غیر انحصاری،  یا غیر تجمعی:  تبدیل یک کشور واحد به یک فدراسیون
بررسی اجمالی > دلایل فرزندخواندگی

به گفته دانیل زیبلات، چهار توضیح نظری رقیب در ادبیات دانشگاهی برای پذیرش سیستم‌های فدرال وجود دارد:
تئوری‌های ایده پردازی، که معتقدند تعهد ایدئولوژیک بیشتر به ایده‌های غیر متمرکز در جامعه، احتمال پذیرش فدرالیسم را بیشتر می‌کند.
نظریه‌های فرهنگی-تاریخی، که معتقدند نهادهای فدرال در جوامعی با جمعیت‌های پراکنده از نظر فرهنگی یا قومی بیشتر پذیرفته می‌شوند.
نظریه‌های «قرارداد اجتماعی» که معتقدند فدرالیسم به‌عنوان معامله‌ای بین یک مرکز و یک پیرامون ظاهر می‌شود که در آن مرکز آنقدر قدرتمند نیست که بر پیرامون تسلط یابد و پیرامون آنقدر قدرتمند نیست که از مرکز جدا شود.
تئوری‌های «قدرت زیرساختی»، که معتقدند فدرالیسم زمانی ظهور می‌کند که واحدهای فرعی یک فدراسیون بالقوه از قبل زیرساخت‌های بسیار توسعه یافته‌ای داشته باشند (مثلاً ایالت‌هایی با قانون اساسی، پارلمانی و از نظر اداری مدرن شده باشند).
ایمانوئل کانت خاطرنشان کرد که «مشکل ایجاد یک دولت حتی توسط یک ملت شیاطین قابل حل است» تا زمانی که آنها قانون اساسی مناسبی داشته باشند که جناح‌های مخالف را با یک سیستم تفکیک قوا در مقابل یکدیگر قرار دهد. به‌ویژه کشورهای منفرد به‌عنوان محافظی در برابر احتمال وقوع جنگ، نیاز به یک فدراسیون داشتند.
طرفداران سیستم‌های فدرال به‌طور تاریخی استدلال کرده‌اند که تقسیم قدرت ذاتی در سیستم‌های فدرال، هم تهدیدات امنیتی داخلی و هم تهدیدات خارجی را کاهش می‌دهد. فدرالیسم به ایالت‌ها اجازه می‌دهد که بزرگ و متنوع باشند و از طریق تمرکز قدرت‌ها، خطر یک دولت ظالم را کاهش دهد.
مثال‌ها

مقالهٔ اصلی: فهرست کشورها بر پایه نظام فدرالی
بسیاری از کشورها سیستم‌های حکومتی فدرال را با درجات متفاوتی از حاکمیت مرکزی و منطقه ای اجرا کرده‌اند. دولت فدرال این کشورها را می‌توان به فدراسیون‌های حداقلی، متشکل از دو واحد زیر فدرال یا چند منطقه ای، آنهایی که از سه تا ده‌ها دولت منطقه ای تشکیل شده‌اند، تقسیم کرد. آنها همچنین می‌توانند بر اساس نوع سیاست بدنی خود مانند سیستم‌های اماراتی، استانی، جمهوری یا فدرال ایالتی گروه‌بندی شوند. روش دیگر برای مطالعه کشورهای فدرال، طبقه‌بندی آنها به کشورهایی است که کل قلمرو آن‌ها فدراسیونی است، در مقابل تنها بخشی از قلمرو آن که بخش فدرال کشور را تشکیل می‌دهد. برخی از سیستم‌های فدرال، سیستم‌های ملی هستند در حالی که برخی دیگر، مانند اتحادیه اروپا، مافوق ملی هستند.
به‌طور کلی، دو حالت افراطی فدرالیسم را می‌توان متمایز کرد: در یک افراط، دولت فدرال قوی تقریباً کاملاً واحد است و اختیارات کمی برای دولت‌های محلی محفوظ است. در حالی که در افراطی دیگر، دولت ملی ممکن است فقط از نظر نام یک ایالت فدرال باشد و در واقع یک کنفدراسیون باشد. فدرالیسم ممکن است شامل دو یا سه تقسیم داخلی باشد، همان‌طور که در بلژیک یا بوسنی و هرزگوین چنین است.
دولت‌های آرژانتین، استرالیا، برزیل، هند و مکزیک، از جمله بر اساس اصول فدرالیستی سازماندهی شده‌اند.
در کانادا، فدرالیسم به‌طور معمول به مخالفت با جنبش‌های حاکمیتی (معمولاً جدایی‌طلبی کبک) اشاره دارد. در سال ۱۹۹۹، دولت کانادا انجمن فدراسیون‌ها را به عنوان یک شبکه بین‌المللی برای تبادل بهترین تجربیات بین کشورهای فدرال و فدرال‌کننده تأسیس کرد. مجمع فدراسیون‌ها که مقر آن در اتاوا است، شامل استرالیا، برزیل، اتیوپی، آلمان، هند، مکزیک، نیجریه، پاکستان و سوئیس است.
اروپا در مقابل آمریکا

مقاله‌های اصلی: فدراسیون اروپا و فدرالیسم در ایالات متحده آمریکا
در اروپا، «فدرالیست» گاهی برای توصیف کسانی که طرفدار یک دولت فدرال مشترک با قدرت توزیع شده در سطوح منطقه ای، ملی و فراملی هستند، استفاده می‌شود. اتحادیه فدرالیست‌های اروپایی از این تحول در اتحادیه اروپا دفاع می‌کند که در نهایت به ایالات متحده اروپا منتهی می‌شود. اگرچه نمونه‌های قرون وسطایی و اوایل مدرن از کشورهای اروپایی وجود دارد که از سیستم‌های کنفدرال و فدرال استفاده می‌کردند، فدرالیسم اروپایی در اروپای معاصر پس از جنگ یکی از ابتکارات مهم‌تر سخنرانی وینستون چرچیل در زوریخ بود که از سال ۱۹۴۶ سرچشمه گرفت.
در ایالات متحده، فدرالیسم در ابتدا به اعتقاد به یک دولت مرکزی قوی تر اشاره داشت. زمانی که قانون اساسی ایالات متحده در حال تدوین بود، حزب فدرالیست از یک دولت مرکزی قوی‌تر حمایت می‌کرد، در حالی که «ضدفدرالیست‌ها» خواهان یک دولت مرکزی ضعیف‌تر بودند. این با استفاده مدرن از «فدرالیسم» در اروپا و ایالات متحده بسیار متفاوت است. این تمایز از این واقعیت ناشی می‌شود که «فدرالیسم» در میانه طیف سیاسی بین یک کنفدراسیون و یک دولت واحد قرار دارد. قانون اساسی ایالات متحده به عنوان جایگزینی برای اصول کنفدراسیون نوشته شد که بر اساس آن ایالات متحده یک کنفدراسیون سست با یک دولت مرکزی ضعیف بود.
در مقابل، اروپا نسبت به آمریکای شمالی سابقه ای بزرگتر از دولت‌های واحد دارد، بنابراین «فدرالیسم» اروپایی برای یک دولت مرکزی ضعیف تر نسبت به یک دولت واحد استدلال می‌کند. استفاده مدرن آمریکایی از این کلمه بسیار نزدیکتر به معنای اروپایی است. با افزایش قدرت دولت فدرال ایالات متحده، برخی از مردم[چه کسی؟] حالتی بسیار واحدتر از آنچه که فکر می‌کنند پدران بنیان‌گذار در نظر داشتند، درک کرده‌اند. اکثر افرادی که از نظر سیاسی از «فدرالیسم» در ایالات متحده حمایت می‌کنند، به نفع محدود کردن اختیارات دولت فدرال، به ویژه قوه قضاییه استدلال می‌کنند (به انجمن فدرالیستی، فدرالیسم جدید مراجعه کنید).
مفهوم معاصر فدرالیسم با ایجاد یک سیستم کاملاً جدید حکومتی به وجود آمد که نمایندگی دموکراتیک را در دو سطح حکومتی به‌طور همزمان فراهم می‌کرد، که در قانون اساسی ایالات متحده آمریکا اجرا شد.  در ایالات متحده اجرای فدرالیسم، یک دولت عمومی دو مجلسی، متشکل از یک اتاق نمایندگی مردمی متناسب با جمعیت (مجلس نمایندگان)، و یک اتاق با نمایندگان برابر مبتنی بر ایالت متشکل از دو نماینده در هر ایالت (سنا)، بر دولت‌های منطقه‌ای سیزده کشور مستقل که از قبل وجود داشتند، پوشانده شد. با تخصیص هر یک از سطوح برای اولین بار در یک رابطه هماهنگ حکومتی حوزه مشخصی از اختیارات، تحت یک قانون اساسی مکتوب و حاکمیت قانون (یعنی مشروط به داوری مستقل شخص ثالث از یک دادگاه عالی در اختلافات صلاحیتی)، بنابراین این دو سطح به یک قانون تبدیل شدند.
در سال ۱۹۴۶، کنت ویر مشاهده کرد که دو سطح دولت در ایالات متحده آمریکا «به یک اندازه عالی» هستند. [نیازمند یادکرد دقیق] در این مورد، او دیدگاه پدر بنیان‌گذار آمریکایی جیمز مدیسون را تکرار کرد که چندین ایالت را تشکیل دهنده «بخش‌های مجزا و مستقل از برتری» در رابطه با دولت عمومی می‌دید.
ساختار قانون اساسی > دو مجلسی

ساختار اکثر دولت‌های فدرال مکانیسم‌هایی را برای حمایت از حقوق ایالت‌های جزء ترکیب می‌کند. یکی از روش‌ها که به «فدرالیسم درون دولتی» معروف است، نمایندگی مستقیم دولت‌های ایالت‌های جزء در نهادهای سیاسی فدرال است. در جایی که یک فدراسیون دارای یک مجلس قانونگذاری دو مجلسی است، معمولاً از مجلس علیا به عنوان نماینده ایالت‌ها استفاده می‌شود در حالی که مجلس پایین نماینده مردم کشور به عنوان یک کل است. مجلس اعلای فدرال ممکن است بر اساس یک طرح ویژه تقسیم‌بندی باشد، همان‌طور که در سنای ایالات متحده و استرالیا وجود دارد، جایی که هر ایالت بدون در نظر گرفتن تعداد جمعیت، با تعداد مساوی سناتور نمایندگی می‌شود.
از طرف دیگر، یا علاوه بر این رویه، اعضای یک مجلس علیا ممکن است به‌طور غیرمستقیم توسط دولت یا قوه مقننه ایالت‌های جزء انتخاب شوند، همان‌طور که در ایالات متحده قبل از سال ۱۹۱۳ اتفاق افتاد، یا اعضای واقعی یا نمایندگان دولت‌های ایالتی باشند. همان‌طور که برای مثال در بوندسرات آلمان و در شورای اتحادیه اروپا چنین است. مجلس سفلی یک مجلس قانونگذار فدرال معمولاً مستقیماً با تقسیم‌بندی متناسب با جمعیت انتخاب می‌شود، اگرچه گاهی ممکن است ایالت‌ها همچنان حداقل تعداد کرسی‌های مشخصی را تضمین کنند.
ساختار قانون اساسی > روابط بین دولتی

در کانادا، دولت‌های استانی منافع منطقه ای را نمایندگی می‌کنند و مستقیماً با دولت مرکزی مذاکره می‌کنند. اولین کنفرانس وزرای نخست‌وزیر و نخست وزیران استانی، عملاً بالاترین مجمع سیاسی در این سرزمین است، اگرچه در قانون اساسی به آن اشاره نشده است.
ساختار قانون اساسی > تغییر قانون اساسی

فدراسیون‌ها اغلب رویه‌های خاصی برای اصلاح قانون اساسی فدرال دارند. این امر علاوه بر انعکاس ساختار فدرال ایالت ممکن است تضمین کند که وضعیت خودمختاری ایالت‌های جزء نمی‌تواند بدون رضایت آنها لغو شود. اصلاحیه قانون اساسی ایالات متحده باید توسط سه چهارم مجالس مقننه ایالتی یا کنوانسیون‌های قانون اساسی که مخصوصاً در هر یک از ایالت‌ها انتخاب شده‌اند، قبل از اجرایی شدن تصویب شود. در همه‌پرسی برای اصلاح قانون اساسی استرالیا و سوئیس لازم است که یک پیشنهاد نه تنها توسط اکثریت کلی رای‌دهندگان در کل کشور، بلکه توسط اکثریت جداگانه در هر یک از اکثریت ایالت‌ها یا کانتون‌ها تأیید شود. در استرالیا، این شرط اخیر به عنوان اکثریت مضاعف شناخته می‌شود.
برخی از قوانین اساسی فدرال همچنین مقرر می‌دارند که برخی اصلاحات قانون اساسی نمی‌توانند بدون رضایت یکپارچه همه ایالت‌ها یا یک ایالت خاص انجام شوند. قانون اساسی ایالات متحده مقرر می‌دارد که هیچ ایالتی نمی‌تواند بدون رضایت آن از نمایندگی برابر در سنا محروم شود. در استرالیا، اگر یک اصلاحیه پیشنهادی به‌طور خاص بر یک یا چند ایالت تأثیر بگذارد، باید در همه‌پرسی برگزار شده در هر یک از این ایالت‌ها تأیید شود. هر گونه اصلاحیه در قانون اساسی کانادا که نقش سلطنت را اصلاح کند، مستلزم رضایت یکپارچه استان‌ها است. قانون اساسی آلمان مقرر می‌دارد که هیچ اصلاحیه ای که سیستم فدرال را لغو کند به هیچ وجه قابل پذیرش نیست.
ساختار قانون اساسی > سایر اصطلاحات فنی

فدرالیسم مالی - موقعیت‌های مالی نسبی و روابط مالی بین سطوح دولت در یک سیستم فدرال.
فدرالیسم رسمی یا «فدرالیسم قانون اساسی» - تعیین اختیارات در یک قانون اساسی مکتوب مشخص شده است که ممکن است با عملکرد واقعی سیستم در عمل مطابقت داشته باشد یا نباشد.
فدرالیسم اجرایی در سنت انگلیسی زبان به روابط بین دولتی بین شاخه‌های اجرایی سطوح دولت در یک سیستم فدرال و در سنت اروپای قاره‌ای به شیوه‌ای که واحدهای تشکیل‌دهنده «اجرا» یا اجرا می‌کنند قوانینی است که به‌طور مرکزی تنظیم می‌شوند، اشاره دارد.
هماهنگ سازی - تبدیل از یک حکومت فدرال به یک حکومت کاملاً واحد یا یکپارچه‌تر، این اصطلاح از آلمانی برای تبدیل از جریان متناوب به جریان مستقیم قرض گرفته شد. در دوران نازی، ایالت‌های سنتی آلمان عمدتاً به معنای رسمی دست نخورده باقی ماندند، اما حقوق اساسی و حاکمیت آنها از بین رفت و در نهایت به پایان رسید و سیستم گائو جایگزین شد. "هماهنگی" همچنین مفهوم گسترده‌تری دارد که به تحکیم سیاسی به‌طور کلی اشاره دارد.
فدرال زدایی کردن - حذف از دولت فدرال، مانند گرفتن مسئولیت از یک دولت در سطح ملی و دادن آن به ایالت‌ها یا استان‌ها.
در رابطه با تعارض

استدلال شده است که فدرالیسم و سایر اشکال خودمختاری سرزمینی روشی مفید برای ساختار نظام‌های سیاسی به منظور جلوگیری از خشونت در میان گروه‌های مختلف در داخل کشورها هستند، زیرا به گروه‌های خاصی اجازه می‌دهد در سطح محلی قانون گذاری کنند. با این حال، برخی از محققان پیشنهاد کرده‌اند که فدرالیسم می‌تواند کشورها را تقسیم کند و منجر به فروپاشی دولت شود، زیرا دولت‌های اولیه را ایجاد می‌کند. برخی دیگر نشان داده‌اند که فدرالیسم تنها زمانی تفرقه افکن است که فاقد سازوکارهایی باشد که احزاب سیاسی را به رقابت فراتر از مرزهای منطقه ای تشویق کند.
فدرالیسم گاهی در چارچوب مذاکرات بین‌المللی به عنوان «بهترین سیستم برای ادغام ملل مختلف، گروه‌های قومی، یا احزاب مبارز، که همگی ممکن است باعث ترس از کنترل توسط یک مرکز بیش از حد قدرتمند باشند، دیده می‌شود». با این حال، کسانی که نسبت به نسخه‌های فدرال بدبین هستند، گاهی معتقدند که افزایش خودمختاری منطقه ای می‌تواند منجر به جدایی یا انحلال کشور شود. برای مثال، در سوریه، پیشنهادهای فدرال‌سازی تا حدی شکست خورده است، زیرا «سوری‌ها می‌ترسند که این مرزها مانند مرزهایی باشد که طرف‌های جنگی در حال حاضر ایجاد کرده‌اند».
مرد آرام (فیلم ۱۴۰۳)

| مرد آرام | مرد آرام |
| --- | --- |
کارگردان: بهنوش صادقی
تهیه‌کننده: مهدی هاشمی
نویسنده: مهنوش صادقی
بازیگران: مهدی هاشمی   شمیلا شیرزاد  پویا نوروزی  بی‌تا عزیز  وحید منتظری  مهنوش صادقی  سید علی میرفتاح
موسیقی: مدیا هاشمی
فیلم‌بردار: فرشاد محمدی
تدوین‌گر: محمدعلی حق‌پرست
شرکت تولید: مؤسسه تصویر شهر
تاریخ‌های انتشار: ۱۷ بهمن ۱۴۰۳ (جشنواره فجر)
کشور: ایران
زبان: فارسی 
مرد آرام  یک فیلم ایرانی به کارگردانی بهنوش صادقی، نویسندگی مهنوش صادقی و تهیه‌کنندگی مهدی هاشمی محصول سال ۱۴۰۳ است. کارگردان مرد آرام، تنها کارگردان زن حاضر در چهل و سومین دوره جشنواره فیلم فجر است.
خلاصه داستان

مرد آرام داستانی پیرامون اتباع افغانستانی و مشکلات آن‌ها در جامعه دارد.
در خلاصه داستان این فیلم آمده است: «نوبهار با اکراه، زنِ مرد سالمندی به نام زمان شده است. ابتدای زندگی مشترک آنها اتفاقاتی رقم می‌خورد که احساسات نوبهار را کاملاً نسبت به زمان تغییر می‌دهد.»
بازیگران

مهدی هاشمی
شمیلا شیرزاد
پویا نوروزی
بی‌تا عزیز
وحید منتظری
مهنوش صادقی
سید علی میرفتاح
حمام و موزه تاریخی رهنان

| حمام و موزه تاریخی رهنان اصفهان | حمام و موزه تاریخی رهنان اصفهان |
| --- | --- |
نام: حمام و موزه تاریخی رهنان اصفهان
کشور: ایران
استان: اصفهان
شهرستان: اصفهان
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
نام محلی: حمام رهنان
نام‌های دیگر: حمام قدیم، دو حمام رهنان
نام‌های قدیمی: حمام بزرگ
نوع بنا: حمام
کاربری: حمام
کاربری کنونی: موزه
دیرینگی: دوره صفوی
دورهٔ ساخت اثر: دوره صفوی
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۸۲۵
تاریخ ثبت ملی: ۶ دی ۱۳۴۷
  حمام و موزه تاریخی رهنان اصفهان  روی نقشه ایران ۳۲°۴۱′۰۱″شمالی ۵۱°۳۶′۰۶″شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۶۸۳۷۲۰۴۸۷۸۵۰۴۵°شمالی ۵۱٫۶۰۱۶۲۲۱۱۶۱۰۰۴۴۴°شرقی﻿ / 32.68372048785045; 51.601622116100444   :   حمام و موزه تاریخی رهنان اصفهان  روی نقشه ایران ۳۲°۴۱′۰۱″شمالی ۵۱°۳۶′۰۶″شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۶۸۳۷۲۰۴۸۷۸۵۰۴۵°شمالی ۵۱٫۶۰۱۶۲۲۱۱۶۱۰۰۴۴۴°شرقی﻿ / 32.68372048785045; 51.601622116100444   
حمام و موزه تاریخی رهنان اصفهان که با نام دو حمام رهنان و دو حمام تاریخی رهنان نیز شناخته می‌شود. مربوط به دوره صفوی است و در محله رهنان (غرب اصفهان) واقع شده و این اثر در تاریخ ۶ دی ۱۳۴۷ با شمارهٔ ثبت ۸۲۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
در «حمام رهنان» چهار سکو وجود داشته که هر کدام عناوینی داشته‌اند: سکوی تولد، سکویی بوده است که مادران باردار بعد از تولد فرزندشان بر روی این سکو حمام می کردند؛ سکوی ازدواج یا سکوی حمام دامادی؛ سکوی مرگ که برای استحمام خانواده متوفی بوده است؛ سکوی جان باختگی که سربازان قبل از رفتن به جنگ در این قسمت از سکو حمام می کردند.
مراسمی نیز به نام حمام عزا در حمام تاریخی رهنان برگزار می‌شد؛ به این صورت که چهار روز پس از مرگ فرد، اهالی، بازماندگان او را به حمام می بردند تا به اصطلاح، آب عزا بریزد و لباس سیاه را‌ از تن خارج کند.