stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
برقی کردن راه‌آهن در ایران
راه‌آهن سریع‌السیر تهران مشهد

در سال ۱۳۵۴ وزیر وقت راه و ترابری در سفری به ژاپن در مراسم افتتاح یکی از خطوط قطار سریع‌السیر شینکانسن شرکت نمودند و از مسئولین ژاپن درخواست کردند تا مطالعه‌ای برای امکان‌سنجی احداث راه‌آهن سریع‌السیر و برقراری قطار سریع‌السیر در مسیر تهران مشهد انجام پذیرد.
گزارش این مطالعه توسط شرکت مشاورین راه‌آهن ژاپن در سال ۱۳۵۶ به ایران با سه گزینه پیشنهادی بدین ترتیب ارائه گردید:
۱- گزینه دوخطه، علائمی و برقی کردن مسیر یک خطه آنزمان برای سرعت ۱۶۰ که بالاترین سرعت ریلی در خطوط غیر سریع بود با هزینه ۱ میلیارد دلار.
۲- گزینه احداث راه‌آهن جدید و با مسیر مستقل سریع‌السیر با سرعت ۲۱۰ کیلومتر بر ساعت که در آنزمان تنها در ژاپن وجود داشت با هزینه ۴ میلیارد دلار.
۳- گزینه احداث راه‌آهن سریع‌السیر با سرعت ۲۶۰ کیلومتر بر ساعت که در آنزمان حتی در ژاپن وجود نداشت (اما با این استدلال که احداث راه‌آهن سریع‌السیر ۱۰ سال به طول مینجامد و تا آنزمان به این تکنولوژی می‌توان دست یافت مطرح گردید) با هزینه ۷ میلیارد دلار.
برقی کردن راه‌آهن تهران مشهد

در سال ۱۳۸۲ با بررسی مجدد برنامه حمل پیش‌بینی شده برای حمل ۱۳ میلیون مسافر در مسیر تهران مشهد با روزانه ۶۶ قطار مشخص گردید که برقی کردن این مسیر می‌تواند منجر به کاهش سرمایه‌گذاری خرید لکوموتیو و واگن مسافری گردد چرا که لکوموتیوهای برقی مسافری دارای توان روی چرخ تا ۴ برابر نوع دیزلی خود هستند و این یعنی تعداد کمتر لکوموتیو برای جابجایی مسافرین.
از سوی دیگر با کاهش زمان سیر می‌توان علاوه بر سیر بیشتر در هر روز مثلاً رفت و برگشت روزانه و طی مسافت ۱۸۰۰ کیلومتر، می‌توان از واگن‌های با ظرفیت بیشتر استفاده کرد.
با این مفروضات مطالعات برقی کردن این مسیر آغاز و مناقصه آن در سال ۸۶ برگزار و برنده آن در سال ۸۷ اعلام گردید.
با این طرح ظرف مدت ۳۰ ماه مسیر دو خطه فعلی برقی و با سرعت ۱۶۰ کنونی راه‌اندازی می‌گردد و به‌تدریج با اصلاحات خط، سیستم ترمز واگن‌ها و سیستم کنترل اتوماتیک قطار سرعت قطارهای مسافری به ۲۰۰ افزایش و زمان سیر از ۱۲ ساعت به ۸ و سپس ۶ ساعت کاهش می‌یابد و با ورود قطارهای خوکشش الکتریکی کج شونده سرعت به ۲۵۰ و زمان سیر از ۷٫۵ به ۵ ساعت خواهد رسید.
لکوموتیوهای برقی تهران مشهد

برای حمل و نقل مسافر و بار در این مسیر ۵۰ دستگاه لکوموتیو چهارمحوره مسافری و ۲۰ دستگاه لکوموتیو ۶ محوره باری پیش‌بینی شده‌است.
واگنهای مسافری تهران مشهد

کلیه واگن‌های مسافری موجودامکان سیر در این مسیر را دارند.
تأثیر برقی کردن بر سرعت متوسط قطارهای مسافری

حداقل زمان سیر در چند محور راه‌آهن ایران در تابستان ۱۳۸۸ بر اساس برنامه حرکت قطارهای مسافری دیزلی و خود کشش دیزلی شرکت رجاء به شرح زیر می‌باشد:
تهران – اهواز (دیزلی): مسافت ۸۱۶ کیلومتر، حداقل زمان سیر برنامه‌ای۱۷ ساعت
تهران- اصفهان (دیزلی): مسافت ۵۴۸ کیلومتر، حداقل زمان سیربرنامه‌ای ۷ ساعت
تهران- بندر عباس (دیزلی): ۱۴۸۳ کیلومتر، حداقل زمان سیر برنامه‌ای ۱۹ ساعت و نیم
تهران- تبریز (دیزلی): مسافت ۷۳۶ کیلومتر، حداقل زمان سیربرنامه‌ای ۱۳ ساعت
تهران- مشهد (دیزلی): مسافت ۹۲۶ کیلومتر، حداقل زمان سیربرنامه‌ای ۱۱ ساعت
تهران- مشهد (خود کشش دیزلی): مسافت ۹۲۶ کیلومتر، حداقل زمان سیر برنامه‌ای۷ ساعت
تهران- یزد (دیزلی): مسافت ۶۵۶ کیلومتر، حداقل زمان سیر برنامه‌ای ۸ساعت و نیم
تعامل برقی کردن راه‌آهن و قطار سریع‌السیر

برقی کردن راه‌آهن به عنوان مقدمه مناسبی برای احداث راه‌آهن سریع‌السیر محسوب می‌گردد بدین ترتیب که قطار سریع‌السیر در شبکه راه‌آهن سریع‌السیر به حداکثر سرعت ممکن یعنی اکنون تا ۳۵۰ می‌رسد و در خطوط برقی راه‌آهن معمولی تا۲۰۰ الی ۲۵۰.
با این ترتیب احداث راه‌آهن سریع‌السیر در زمان بسیار کوتاهتر و با نرخ بازگشت سرمایه بیشتر عملیاتی می‌گردد.
با این رویکرد در مسیر تهران مشهد پیش‌بینی احداث مرحله‌ای راه‌آهن سریع‌السیر به عمل آمده و امکان اجرای فاز این طرح در مسیر گرمسار سمنان در موازات آزادراه فراهم می‌باشد (توازی راه‌آهن و آزادراه).
همچنین پیش‌بینی شده که بتوان از واگن‌های عریض تا ۳٫۴ متر نیز بتوان در این مسیر بهره برد که بهره‌وری را حدود ۴۰ درصد میفزاید.
همچنین علاوه بر امکان تردد قطارهای دو طبقه سریع مسافری می‌توان از قطارهای کانتینری دو طبقه نیز در این مسیر برای توسعه ترانزیت استفاده نمود.
توقف برقی کردن بافق بندر عباس

مسیر بافق بندرعباس برای حمل حداکثر ۲۰ میلیون تن از ابتدا با دید دو خطه و برقی طراحی شده بود و در سال ۷۱ مناقصه‌ای برای برقی کردن آن برگزار گردید که با محاسبات مجدد مشخص گردید با ترافیک، قیمت سوخت، قابلیت و قیمت لکوموتیوها و نیز مشکلات صنعت برق در آنزمان اینکار موجه نمی‌باشد و این طرح متوقف شد.
برقی کردن تهران اهواز

پیش از انقلاب مطالعاتی توسط شرکت کارلولوتی ایتالیا برای احداث راه‌آهن اصفهان اهواز به صورت یک خطه دیزلی انجام شد که پس از پیشنهاد برقی کردن مسیر تهران مشهد در سال ۸۲ و اقناع مسئولین وقت در خصوص اقتصادی بودن آن و مطالعات امکان‌سنجی توسط مشاور خارجی که اقتصادی بودن طرح مذکور را حتی برای راه‌آهن اثبات نمود بررسی‌هایی برای برقی‌سازی سایر مسیرها انجام گردید.
یکی از این مسیرهای مطالعه شده که تغییرات شدید رویکرد وزارت راه را در پی داشت مسیر اصفهان اهواز بود که با توجه به رفع محدودیت طول تونل و با توجه به ظرفیت تونل‌سازی ان ایام در کشور و با هدف افزایش سرعت از ۱۰۰ کیلومتر به ۲۵۰ کیلومتر بر ساعت مشخص شد با این روش می‌توان با احداث ۷ تونل جمعاً با طول حدود ۵۰ کیلومتر به این هدف دست یافت.
برقی کردن تهران بندر عباس

با تغییرات ایجاد شده در اقتصاد ایران و جهان طی دو دهه گذشته برقی کردن تهران بندر عباس مورد بررسی مجدد قرار گرفت و بدلایل زیر اجرای فاز نخست آن مورد تأیید قرار گفت و حتی توجه شرکت‌های خصوصی برای سرمایه‌گذاری به صورت مشارکتی(BOT) نیز جلب گردید.
دلایل عمده تغییر شرایط به نفع برقی کردن بافق بندر عباس:
افزایش قیمت نفت
بالا رفتن قیمت لکوموتیو دیزلی
کاهش نسبی قیمت لکوموتیو برقی
خودکفایی صنعت برق
افزایش تقاضای بار این مسیر همچون، مجتمع فولاد مبارکه
راه‌آهن برقی تهران کرج

راه‌آهن دوخطه برقی تهران کرج در سال ۷۸ به عنوان راه‌آهن حومه تهران توسط شرکت مترو احداث گردید.
خط برقی مذکور ۲۵ کیلوولت بوده و سرعت حداکثر ان ۱۴۰ کیلومتر بر ساعت است.
برقی کردن و الگوی مصرف

راه‌آهن برقی می‌تواند به عنوان یکی از زمینه‌های بهره‌وری و اصلاح الگوی مصرف نیز مورد بررسی قرار گیرد.
به ازای حمل ۱ میلیون نفر مسافر و ا میلیون تن بار خالص سالانه در مسیر بافق بندرعباس ۵۶۷ میلیارد ریال صرفه جویی مصرف سوخت، ۱۱۲ میلیارد ریال صرفه جویی ناشی از کاهش گازهای آلاینده، ۱۱۰۸ میلیارد ریال کاهش هزینه تصادفات نسبت به حمل همین مقدار بار در جاده حاصل می‌شود.
حمل این مقدار بار و مسافر برای راه‌آهن نیز سالانه ۳۰۰۰ میلیارد ریال سودآوری در پی دارد.
توضیحات تکمیلی در کتاب کتاب برقی کردن راه‌آهن درج شده‌است.
برقی کردن و الگوی مصرف > الگوهای جهانی برقی کردن

راه‌آهن باری دوخطه و برقی بین بندر روتردام و آلمان، بتووروت
راه‌آهن باری دوخطه و برقی داتونگ شین هوانگ دائو چین، راه‌آهن داتونگ کینهوانگدائو
راه‌آهن باری تکخطه و برقی معدنی سوئد، خط راه‌آهن سنگ آهن سوئد
مجریان طرح برقی کردن راه‌آهن

حکم اولین مجری طرح برقی کردن راه‌آهن در سال ۸۵ توسط مهندس سعیدنژاد مدیرعامل وقت راه‌آهن به نام عباس قربانعلی بیک صادر شد که در زمان تصدی مسئولیت معاونت برنامه‌ریزی و امور بین‌الملل راه‌آهن در سال ۸۲ این طرح را مطرح و توجیه اقتصادی اولیه آن را برای اقناع مسئولین راه‌آهن و وزارت راه تهیه نمودند.
تا سال ۱۳۸۸ علاوه بر مطالعات امکان‌سنجی توسط مشاورین داخلی و خارجی مناقصه برقی کردن راه‌آهن تهران- مشهد در سال ۸۶ برگزار و در سال ۸۷ پیشنهادهای مربوطه بین‌المللی دریافت و مفتوح گردید.
مدیران بعدی دفتر برقی‌کردن راه‌آهن به ترتیب عبارتند از،
قاسم ساکتی، فرهودی، نادری
منابع و رسانه‌ها

http://www.railassociation.com/html/modules.php?op=modload&name=News&file=article&sid=1539
http://www.nasiran.ir/index.php?option=com_content&task=view&id=7484&Itemid=8
https://web.archive.org/web/20070429094833/http://www.irexpert.ir/Webforms/News/NewNewsDetail.aspx
http://faraznews.ir/newsdetail-8118-fa.html%5Bپیوند+مرده%5D
http://www.khorasannews.com/news.aspx?12_17206_05_18957.XML%5Bپیوند+مرده%5D
http://www.iran-newspaper.com/1388/2/3/Iran/4192/Page/8/Index.htm
http://www.raja.ir/default.aspx?page=news&newsid=98
http://gostareshnews.com/repository/19/5.pdf%5Bپیوند+مرده%5D
http://www.aftab.ir/news/2008/nov/18/c2c1226996153_economy_marketing_business_tenders_tender.php
https://web.archive.org/web/20080922021221/http://www.kayhannews.ir/870630/4.htm
http://www.magiran.com/npview.asp?ID=1666738
https://web.archive.org/web/20081205004155/http://www.qudsdaily.com/archive/1387/html/4/1387-04-10/page78.html
http://www.farsnews.ir/newstext.php?nn=8704090219
http://www2.irna.ir/ar/news/view/line-8/8707064953132833.htm%5Bپیوند+مرده%5D
http://www.rai.ir بایگانی‌شده  در ۲۰ مه ۲۰۲۱ توسط Wayback Machine راه‌آهن جمهوری اسلامی ایران
http://www.cdtic.ir شرکت ساخت و توسعه زیربناهای حمل و نقل کشور
↑ سالنامه رسمی کشور. سالنامه پارس. ۱۳۰۵ خورشیدی
http://www.roshd.ir بایگانی‌شده  در ۱۵ ژانویه ۲۰۱۹ توسط Wayback Machine
http://www.loghatnaameh.com/home-fa.html
تاریخچه راه آهن در ایران
ناوگان خودکشش در یک ایستگاه راه‌آهن

یک قطار تندرو ICE 3 در مسیر کلن-فرانکفورت به موازات آزادراه
ورزشگاه آدریاتیکو

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نام کامل: ورزشگاه آدریاتیکو
محل: پسکارا
بازگشایی: ۱۹۵۵
مالک: شهرداری پسکارا
نوع زمین: چمن
گنجایش: ۲۳٬۸۶۰
خانه: باشگاه فوتبال دلفینو پسکارا
ابعاد: ۱۰۵ × ۶۸
ورزشگاه آدریاتیکو  (به ایتالیایی: Stadio Adriatico) ورزشگاهی در شهر پسکارا در کشور ایتالیا است.
بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال دلفینو پسکارا در این ورزشگاه برگزار می‌شود.
آمارانته

| آمارانته | آمارانته |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
مختصات: ۴۱°۱۶′ شمالی ۸°۰۴′ غربی﻿ / ﻿۴۱٫۲۶۷°شمالی ۸٫۰۶۷°غربی﻿ / 41.267; -8.067: مختصات: ۴۱°۱۶′ شمالی ۸°۰۴′ غربی﻿ / ﻿۴۱٫۲۶۷°شمالی ۸٫۰۶۷°غربی﻿ / 41.267; -8.067
ناحیه: نورته
منطقه: تامگا
استان: پورتو
باروها: ۴۰
حکومت: حکومت
 • نهاد: پی‌اس
 • شهردار: آرمیندو آبرئو
جمعیت: جمعیت
 • کل: ۶۱۰۲۹
 • تراکم: ۲۰۲/کیلومتر مربع (۵۲۰/مایل مربع)
روز: ۸ ژوئیه
وبگاه: http://www.cm-amarante.pt
آمارانته (Amarante) یکی از شهرستان‌های کشور پرتغال است.
آلبرت آیلر

| آلبرت آیلر | آلبرت آیلر |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ژوئیه ۱۹۳۶ بلندی‌های کلیولند، اوهایو
درگذشته: ۲۵ نوامبر ۱۹۷۰ (۳۴ سال) نیویورک سیتی
ژانر: موسیقی جاز (آوانگارد جز)
ساز(ها): ساکسوفون تنور ساکسوفون سوپرانو
آلربت آیلر (به انگلیسی: Albert Ayler) (زاده ۱۹۳۶ - درگذشته ۱۹۷۰) نوازندهٔ ساکسوفون، آهنگ‌ساز، و خواننده آمریکایی بود.
او از سردمداران فری جز در دهه ۱۹۶۰ بود و می‌توان سبک پرهیاهوی تک‌نوازی‌های او را متأثر از موسیقی کلیسایی دانست. او در کنار رهبری گروه خود با دیگر موسیقی‌دانان جز از جمله دان چری همکاری داشت.
مرگ او در سال ۱۹۷۰ خود موضوعی جنجالی بود. عده‌ایی آن را خودکشی و عده‌ایی آن را قتلی به خاطر فعالیتهایش در مبارزات سیاهپوستان برای حقوق اجتماعی خوانده‌اند∗.
بونبوتل

| بونبوتل   | بونبوتل   |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
کشور: آلمان
ایالت: شلسویگ-هولشتاین
ناحیه: Plön
انجمن شهرداری: Bokhorst-Wankendorf
حکومت: حکومت
 • شهردار: Udo Runow
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۰٫۴ کیلومتر مربع (۷٫۹ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۹ متر (۹۵ فوت)
جمعیت (۲۰۰۶-۱۲-۳۱): جمعیت (۲۰۰۶-۱۲-۳۱)
 • کل: ۲۰۱۷
 • تراکم: ۹۹/کیلومتر مربع (۲۶۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: ۲۴۶۲۰
کدهای شماره‌گیری: 04394 und 0432۱
پلاک خودرو: PLÖ
وبگاه: www.amt-bokhorst-wankendorf.de
بونبوتل (به آلمانی: Bönebüttel) یک شهر در آلمان است که در Plön (District) واقع شده‌است. بونبوتل ۲٬۰۱۷ نفر جمعیت دارد.
دونگالا

| دونگالا Kabupaten Donggala | دونگالا Kabupaten Donggala |
| --- | --- |
Regency: Regency
  مهر:   مهر
موقعیت دونگالا در نقشه: موقعیت دونگالا در نقشه
دونگالاLocation in سولاوسی و اندونزینمایش نقشه سولاوسیدونگالادونگالا (اندونزی)نمایش نقشه اندونزی: دونگالاLocation in سولاوسی و اندونزینمایش نقشه سولاوسیدونگالادونگالا (اندونزی)نمایش نقشه اندونزی
مختصات: ۰°۴۱′۴۰″ جنوبی ۱۱۹°۴۳′۵۰″ شرقی﻿ / ﻿۰٫۶۹۴۴۴°جنوبی ۱۱۹٫۷۳۰۵۶°شرقی﻿ / -0.69444; 119.73056: مختصات: ۰°۴۱′۴۰″ جنوبی ۱۱۹°۴۳′۵۰″ شرقی﻿ / ﻿۰٫۶۹۴۴۴°جنوبی ۱۱۹٫۷۳۰۵۶°شرقی﻿ / -0.69444; 119.73056
کشور: اندونزی
استان‌های اندونزی: سولاوسی مرکزی
مرکز: Banawa
حکومت: حکومت
 • Regent: Kasman Lassa
 • Vice Regent: Vera Elena Laruni
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۳۵۹۳٫۵ کیلومتر مربع (۵۲۴۸٫۵ مایل مربع)
 • خشکی: ۱۰۴۷۱٫۷ کیلومتر مربع (۴۰۴۳٫۱ مایل مربع)
 • آب: ۳۱۲۱٫۸ کیلومتر مربع (۱۲۰۵٫۳ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۲۷۷۲۳۶
 • تراکم: ۲۰/کیلومتر مربع (۵۳/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۸ (ICST)
Area code: (+۶۲) ۴۵۱/۴۵۷
وبگاه: donggala.go.id
دونگالا (به لاتین: Donggala Regency) در استان سولاوسی مرکزی اندونزی واقع شده‌است. پایتخت دونگالا، باناوا است که در فاصله ۳۰ دقیقه (۳۴ کیلومتری) شمال پالو پایتخت استان قرار دارد. دونگالا ۱۳٬۵۹۳٫۵ کیلومتر مربع مساحت و ۲۷۷٬۲۳۶ نفر جمعیت دارد.
تالاملو

| تالاملو | تالاملو |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
تالاملو: تالاملو
تالاملوموقعیت تالاملو در  Italy: تالاملوموقعیت تالاملو در  Italy
مختصات: ۴۳°۵۴′ شمالی ۱۲°۱۷′ شرقی﻿ / ﻿۴۳٫۹۰۰°شمالی ۱۲٫۲۸۳°شرقی﻿ / 43.900; 12.283: مختصات: ۴۳°۵۴′ شمالی ۱۲°۱۷′ شرقی﻿ / ﻿۴۳٫۹۰۰°شمالی ۱۲٫۲۸۳°شرقی﻿ / 43.900; 12.283
کشور: ایتالیا
ناحیه: امیلیا-رومانیا
استان / شهرستان: استان ریمینی (RN)
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۰٫۵ کیلومتر مربع (۴٫۱ مایل مربع)
ارتفاع: ۳۸۶ متر (۱۲۶۶ فوت)
جمعیت (Dec. 2004): جمعیت (Dec. 2004)
 • کل: ۱۱۳۹
 • تراکم: ۱۱۰/کیلومتر مربع (۲۸۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: ۶۱۰۱۰
پیش‌شماره تلفن: ۰۵۴۱
تالاملو (به ایتالیایی: Talamello) یک کومونه در ایتالیا است که در استان ریمینی واقع شده‌است. تالاملو ۱۰٫۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۱۳۹ نفر جمعیت دارد و ۳۸۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بزمجه درختی سیاه

| بزمجه درختی سیاه | بزمجه درختی سیاه |
| --- | --- |
بزمجه درختی سیاه، Varanus beccarii: بزمجه درختی سیاه، Varanus beccarii
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: خزندگان
راسته:: پولک‌داران
سرده:: بزمجه
گونه:: V. beccarii
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Varanus beccarii : Varanus beccarii 
بزمجه درختی سیاه(نام علمی: Varanus beccarii) نام یک گونه از سرده بزمجه است.
تاتیانا لیسنکو (ورزشکار دو و میدانی)

تاتیانا لیسنکو (روسی: Татьяна Викторовна Лысенко؛ زادهٔ ۹ اکتبر ۱۹۸۳) پرتابگر چکش اهل روسیه است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دوستی شده‌است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده‌است.
ورزشگاه دیگو آرماندو مارادونا (آرژانتین)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
El Tifón de Boyacá (Boyacá street's typhoon): El Tifón de Boyacá (Boyacá street's typhoon)
نام کامل: Estadio Autocrédito Diego Armando Maradona
نام‌های پیشین: Estadio de la Asociación Atlética Argentinos Juniors
مکان: Villa General Mitre، بوئنوس آیرس، آرژانتین
مالک: باشگاه فوتبال آرژانتینوس جونیورز
گنجایش: ۲۶٬۰۰۰
ابعاد زمین: ۱۰۰ * ۶۷ متر
سطح: چمن
ساخت: ساخت
ساخت: ۱۹۹۵–۲۰۰۳
گشایش: ۲۶ دسامبر ۲۰۰۳
هزینه ساخت: ۸ میلیون دلار
معمار: Héctor Caracciolo
استفاده‌کنندگان: استفاده‌کنندگان
باشگاه فوتبال آرژانتینوس جونیورز (۲۰۰۳-اکنون): باشگاه فوتبال آرژانتینوس جونیورز (۲۰۰۳-اکنون)
ورزشگاه دیگو مارادونا (انگلیسی: Estadio Diego Armando Maradona)، یک ورزشگاه فوتبال در بوئنوس آیرس، آرژانتین است. این ورزشگاه محل برگزاری بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال آرژانتینوس جونیورز و یکی از ورزشگاه‌های لیگ برتر فوتبال آرژانتین است. گنجایش ورزشگاه ۲۶٬۰۰۰ نفر می‌باشد. نام ورزشگاه در سال ۲۰۰۴ به افتخار بازیکن سابق آرژانتینی دیگو مارادونا که اولین بازی دوران حرفه‌ای خود را در اینجا و در سال ۱۹۷۶ انجام داد، بعد از بازسازی زمین و برای جشن صد سالگی باشگاه، نامگذاری شد.
استیون ویلسون

| استیون ویلسون | استیون ویلسون |
| --- | --- |
زاده: ۳ نوامبر ۱۹۶۷ (۵۷ سال)
ژانر: پراگرسیو راک، پراگرسیو متال، سایکدلیک راک، آلترنتیو راک
سال‌های فعالیت: از ۱۹۸۳ تاکنون
استیون جان ویلسون (به انگلیسی: Steven John Wilson) (زادهٔ ۳ نوامبر ۱۹۶۷) خواننده، گیتاریست، ترانه‌سرا و تهیه‌کننده موسیقی انگلیسی است. عمده شهرت او به عنوان بنیانگذار گروه پراگرسیو راک پرکیوپاین تری است. علاوه بر این، ویلسون در گروه‌های موسیقی دیگری نیز ازجمله بلک فیلد و نومن فعالیت دارد. او تحت نام خودش تا کنون ۶ آلبوم انفرادی منتشر کرده است.
بیوگرافی

ویلسون علاقه به موسیقی رادر سن ۸ سالگی در خود کشف کرد. قضیه از آنجا شروع شد که برای کریسمس پدر و مادر استیون هر دو برای هم یک گرامافون خریدند. پدر و مادرش بعد از خریدن گرامافون‌ها، آلبوم‌های نیمه تاریک ماه (به انگلیسی: The Dark Side of the Moon) گروه پینک فلوید و دوست دارم که دوستت داشته باشم (Love to Love You Baby) دوناسامر را نیز به‌طور هم‌زمان دریافت کردند. استیون ویلسون کودکی‌اش را با گوش دادن به این دو آلبوم گذراند.
این دو گرامافون تأثیر زیادی روی آهنگسازی او در آینده داشت. خود استیون می‌گوید: "در نگاه به گذشته کاملاً می‌توانم احساس کنم که چگونه، آن‌ها روی جهت‌گیری من در موسیقی تاحالا تأثیر گذاشته‌اند." علاقه او به پینک فلوید او را به سمت سبک پراگرسیو راک و به‌طور کلی آلبوم مفهومی (Concept Album) کشاند.
پدرومادرش او را به کلاسهای گیتار فرستادند اما استیون کوچک در آن سن و سال علاقه‌ای به یادگیری گیتار از خود نشان نمی‌داد. پس از مدتی دیگر به کلاس‌ها نرفت. هرچند مدت کوتاهی بعد، در ۱۱ سالگی به گیتار کلاسیک علاقه‌مند شد و در زیر شیروانی خانه‌شان با آن تمرین می‌کرد. مدتی بعد پدرش که در رشته مهندسی الکترونیک تحصیل کرده بود برایش یک استودیو کوچک ضبط کاست ساخت. این استودیو باعث علاقه بیشتر استیون به موسیقی شد و او را به فکر ساخت آلبوم انداخت.
گروه‌ها > پرکیوپاین تری (Porcupine Tree)

گروه پرکیوپاین تری را استیون ویلسون و یکی از دوستان مدرسه‌اش، مالکوم استاکس ایجاد کردند. در واقع این گروه اولین گروهی بود که ویلسون در آن فعالیت خود را به‌طور رسمی شروع کرد. آن‌ها ابتدا آهنگ‌های خود را در خانه ضبط می‌کردند تا اینکه به فکر افتادند آلبوم‌هایشان را در بازار عرضه کنند. پس تصمیم گرفتند اسمی برای گروه پیدا کنند که نام پرکیوپاین تری (درخت جوجه تیغی) را انتخاب کردند. نتیجه تلاش‌های اولیه ویلسون سه دمو به نام‌های Tarquin's Seaweed Farm, Love, Death & Mussolini و The Nostalgia Factory بود که ویلسون پس از امضای قرارداد با لیبل Delerium بهترین آهنگ‌های آنها را انتخاب و در قالب اولین آلبوم استودیویی پرکیوپاین تری با نام On the Sunday of Life... منتشر کرد.
گروه‌ها > نومن (No-Man)

گروه نومن حاصل همکاری طولانی مدت ویلسون، با خواننده و آهنگساز انگلیسی تیم بونس می‌باشد. آهنگ‌ها این گروه بیشتر میکس شده و مخلوطی از سبکهای مختلف موسیقی از رپ تا سایکدلیک راک می‌باشد.
گروه‌ها > بلک فیلد (Blackfield)

در سال ۲۰۰۱ استیون ویلسون همکاری خود را با ستاره راک اسرائیل، آویو گفن آغاز کرد که این دو به صورت مشترک گروه بلک فیلد را تشکیل دادند. سفرهای متعدد او به اسرائیل در شکل‌گیری این همکاری نقش زیادی داشته‌است.
آلبوم‌شناسی انفرادی

شورشیان (۲۰۰۸)
غرق شدن برای فضل (۲۰۱۱)
غرابی که نخواست آواز بخواند (و داستان های دیگر) (۲۰۱۳)
دست. نمی‌تواند. پاک کند. (۲۰۱۵)
تا استخوان (۲۰۱۷)
نیش های آینده (۲۰۲۱)
کدکس هارمونی (۲۰۲۳)
استیون ویلسون سال ۲۰۰۷، گروه پورکیوپاین تری
استیون ویلسون سال ۲۰۰۵، در حال اجرا با گروه بلک فیلد در نیویورک
دونگدوچئون

| دونگدوچئون | دونگدوچئون |
| --- | --- |
Municipal City: Municipal City
نویسه‌گردانی(های) Korean: نویسه‌گردانی(های) Korean
 • Hangul: 동두천시
 • Hanja: 東豆川市
 • Revised Romanization: Dongducheon-si
 • McCune-Reischauer: Tongduch'ŏn-si
Jihaeng Station in Dongducheon: Jihaeng Station in Dongducheon
  Emblem of Dongducheon:   Emblem of Dongducheon
موقعیت دونگدوچئون در نقشه: موقعیت دونگدوچئون در نقشه
کشور:  کره جنوبی
Region: ناحیه پایتختی سئول
تقسیمات کشوری کره جنوبی: 7 dong, 145 tong, 1172 ban
مساحت: مساحت
 • کل: ۹۵٫۶۶ کیلومتر مربع (۳۶٫۹۳ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۸۲۶۲۳
 • تراکم: ۸۶۴/کیلومتر مربع (۲۲۴۰/مایل مربع)
 • Dialect: Seoul
وبگاه: Dongducheon Office
دونگدوچئون (به لاتین: Dongducheon) یک شهر و تقسیمات کشوری کره جنوبی در کره جنوبی است که در گیونگی-دو واقع شده‌است. دونگدوچئون ۹۵٫۶۶ کیلومتر مربع مساحت و ۸۲٬۶۲۳ نفر جمعیت دارد.
آشوره

| 0 | 1 |
| --- | --- |
گونه: هریسه
بخش: دسر
خاستگاه: ترکیه
مواد اصلی: دانه، میوه و فندقی
  رسانه: آشوره:   رسانه: آشوره
آشوره (ترکی استانبولی: Aşure) یا پودینگ نوح نوعی هریسه و دسر ترکی است که از مخلوطی متشکل از دانه، میوه، میوه خشک و آجیل تهیه می‌شود. این دسر در ترکیه تمام سال مخصوصاً در ایام محرم و روز عاشورا سرو می‌شود.
آشوره دسری محدود است که حاوی هیچ محصول حیوانی نیست. یکی از دلایل آن اعتراض به انواع خشونت و خونریزی است. علویان ترکیه نقش برجسته‌ای در ترویج این پودینگ داشتند. آن‌ها این دسر را به‌طور سنتی درست کرده و در روزهای روزه (همزمان با نبرد کربلا) برای خودداری از خوردن گوشت آن را می‌خورند.
ریشه

کلمه آشوره از کلمه فارسی آشوردن به‌معنی «بهم زدن» ریشه می‌گیرد. در سنت ترکی، این غذا بیشتر در تاریخ ۱۰ محرم یا بعد از ۱۰ محرم در تقویم قمری تهیه می‌شود. نه تنها اعتقاد اسلامی، بلکه اعتقادات ماقبل اسلام نیز مربوط به برخی از داستانهای اقوام سامی به ماه محرم نیز مرتبط هستند.
همچنین به زبان ترکی، آش (Aş) به معنی هریسه است و از کلمه فارسی «آشور» به معنی مخلوط شدن گرفته شده‌است. اولیا چلبی در سفرنامه خود آشوره را اینگونه تعریف می‌کند: «آشوره نوعی هریسه (aş) است که باید در دهم محرم پخته شود.»
تاریخ و سنن

در حکایات تاریخی ادعا شده‌است که وقتی کشتی نوح در کوه آرارات آرام گرفت، خانواده نوح با نوعی خوراکی مخصوص جشن گرفتند. از آنجا که وسایل آنها تقریباً تمام شده بود، آنچه باقی مانده بود (در درجه اول دانه‌ها، میوه‌های خشک و غیره) را برای تشکیل یک پودینگ در کنار هم پختند و چیزی که اکنون آشوره نامیده می‌شود، پدید آمد.
خانواده‌های ترکیه برای یادبود این رویداد، پودینگ آشوره را درست می‌کنند. آشوره در میان فقرا و همچنین همسایگان، دوستان و نزدیکان توزیع می‌شود.
روز عاشورا روز مهمی در تقویم اسلامی است که مربوط به یوم کیپور موسی است که توسط یهودیان نیز گرامی داشته می‌شود. دهمین روز محرم روز عاشورا نیز پایان جنگ نبرد کربلا را نشان می‌دهد و یک روز ویژه برای شیعه است. در بین صوفیان ترک و بالکان (به ویژه بکتاشی)، پودینگ آشوره با دعاهای ویژه برای سلامتی، شفا، ایمنی، موفقیت و تغذیه معنوی تهیه می‌شود.
اندامک

اندامک‌های درون یاخته جانوران: (۱) هستک (۲) هسته (۴) ریزکیسه (وزیکول) (۵) شبکه آندوپلاسمی زبر (۶) دستگاه گلژی (۷) چارچوب یاخته (اسکلت سلولی) (۸) شبکه آندوپلاسمی صاف (۹) راکیزه (میتوکندری) (۱۰) کریچه (واکوئل) (۱۱) درون‌یاخته (سیتوپلاسم) (۱۲) کافنده‌تن (لیزوزوم) (۱۳) میانک (سانتریول)
در زیست‌شناسی سلولی، اَنْدامَک‌ها یا اُرگانِل‌ها (به انگلیسی: Organelle)، زیرواحدهای تخصصی سلول‌ها هستند که هر کدام دارای کارکردی ویژه بوده و معمولاً در فضای داخلی سلول‌ها قرار دارند. برخی از اندامک‌ها خود دارای غشاء دولایه لیپیدی هستند (اندامک‌های غشادار) و برخی از آن‌ها فاقد غشا هستند (اندامک‌های بدون غشا)
اندامک‌ها عموماً در فضای درونی سلول‌ها محصور هستند اما طبق بعضی از تعاریف، زیرواحدهای خارج سلولی مانند تاژک‌ها و مژک‌ها نیز اندامک هستند. اندامک‌ها به‌واسطهٔ پژوهش‌های میکروسکوپی شناسایی شده‌اند و با تکنیک‌های قطعه‌قطعه کردن سلول قابل جداسازی هستند. درون یاخته‌های یوکاریوتی انواع بسیاری از اندامک‌ها دیده می‌شود. این در حالی است که در سلول‌های پروکاریوتی اندامکی فعال وجود ندارد.
واژهٔ اندامک به این دلیل انتخاب شده که ساختارهای یک یاخته همچون اندام‌های یک بدن هستند و به‌دلیل اندازهٔ کوچک خود با پسوند تصغیر «ـَک» همراه شده‌اند.
تاریخچه و اصطلاح‌شناسی

در زیست‌شناسی، اندام‌ها به عنوان یگان‌های کارکردی منحصر بفردی که در یک جاندار محصورند؛ تعریف شده‌است. تمثیل اندام‌های بدنی در زیرساختارهای میکروسکوپی که مشاهده‌پذیر بوده، همین اندامک‌ها هستند که نویسندگان و پژوهشگران بسیاری در کارهای متفاوتی به همتایی میان این دو به بحث نشسته‌اند.
در دههٔ ۱۸۳۰ میلادی، فلیکس دوژاردان فرانسوی، نظریهٔ کریستین گوتفرید ایرنبرگ آلمانی را رد کرد. ایرنبرگ مدعی بود که ریزسازواره‌ها دارای اندام‌های مشابه با جانوران چندسلولی هستند که تنها ابعاد آن اندام‌ها کوچکتر است.
برای نخستین‌بار، با کوچک‌سازی واژه «اندام» (مثلاً: اندام کوچک) برای ساختارهای سلولی، جانورشناس آلمانی، کارل آوگست موبیوس در سال ۱۸۸۴؛ اصطلاح اندامک را بکار بست. وی در یک پاورقی که به عنوان تصحیح در موضوع بعدی مجله انتشار یافته بود، پیشنهاد «اندامک» خودش را برای نامیدن اندام‌های جانداران تک‌سلولی تأیید کرد؛ زیرا این اندامک‌ها سازندگان یک سلول بودند و در تصاد با نگرش اندام‌های چندسلولی جانداران چندسلولی بود.
انواع اندامک‌ها

دربارهٔ تعریف اندامک تاکنون نظریات گوناگونی وجود داشته‌اند. گروه کثیری از زیست‌شناسان سلولی اندامک را برابر «بخش سلولی» می‌پندارند، این در حالی است که دیگر زیست‌شناسان اصطلاح اندامک را محدودتر کرده‌اند و آن اصطلاح را فقط برای اشاره به آن چیزی که دربر دارنده دی‌ان‌ای است که از دیگر جانداران میکروسکوپی به طریق «درون‌هم‌زیستی» نشأت گرفته‌است به کار می‌برند.
برپایهٔ همین تعریف، اندامک‌ها به دو رده جداگانه بخش خواهند شد (مثلاً آن‌هایی که دربردارنده دی‌ان‌ای خودشان هستند و از درون‌هم‌زیستی باکتریایی نشأت گرفته‌اند):
میتوکندری (در بیشتر یوکاریوت‌ها)
پلاستیدها (برای نمونه در گیاهان، جلبک‌ها و برخی آغازیان)
همچنین برای دیگر اندامک‌ها خاستگاه‌هایی درون‌هم‌زیستی فرض شده که حتماً دربرداشتن دی‌ان‌ای از الزامات نیست (مثلاً تاژک)
در تعریفی گسترده‌تر آمده‌است که اندامک بایستی دارای غشاء دولایه لیپیدی مستقل باشد. برخی زیست‌شناسان نیز اندامک‌ها را به دوگروه اندامک‌های دارای غشا و اندامک‌های بدون غشا تقسیم می‌کنند. زیرا گروه بزرگی از زیست‌شناسان ریبوزوم را اندامک می‌دانند. اندامک‌های بدون غشا، مجموعه‌های بزرگ زیست‌مولکولی نیز نامیده می‌شوند که مجموعه‌ای پیچیده از درشت‌مولکول‌ها بوده و دارای عملکردی ویژه و اختصاصی هستند. این ساختارها عبارت اند از:
مجموعه‌های بزرگ آران‌ای و پروتئین: ریبوزوم، پیرایشگر، طاقی
مجموعه‌های بزرگ پروتئین: پروتئازوم، هولوآنزیم دی‌ان‌ای پلیمراز سه، هولوآنزیم آران‌ای پلیمراز دو، کپسیدهای ویروسی متقارن، مجموعهٔ GroEL و GroES؛
مجموعه‌های پروتئین غشایی: فوتوسیستم یک، ATP سنتتاز و porosome
مجموعه‌های بزرگ دی‌ان‌ای و پروتئین: نوکلئوزوم، سانتریول و مرکز سازماندهی میکروتوبول (MTOC)
اسکلت سلولی
تاژک
هستک
Stress granule
دانهٔ سلول زایا
دانهٔ انتقال نورونی