ادگار مورن
زندگینامه

ادگار مورن آثار متعددی درباره‌ی گذشته‌ی خود نوشته است، از جمله "خودانتقادی"  (Autocritique) در سال ۱۹۵۹، "ویدال و خاندانش"  (Vidal et les siens) در سال ۱۹۸۹، "سفر"  (Itinérance) در سال ۲۰۰۶، "راه من"  (Mon chemin) در سال ۲۰۰۸ و "خاطرات به دیدارم می‌آیند"  (Les souvenirs viennent à ma rencontre) در سال ۲۰۱۹.
او با نام خانوادگی ناهوم در ۸ ژوئیه ۱۹۲۱ در پاریس به دنیا آمد. پدرش، ویدال ناهوم، در محله‌ی "سانتیه"  (Sentier) پاریس  فروشگاهی  برای  فروش  لباس‌های  بافتنی  داشت  و مادرش لونا برسی  (Louna Beressi) نام داشت. هر دوی آنها یهودیان یونانی و اصالتاً اهل سالونیک  (Salonique) بودند و  تبار  دور  ایتالیایی داشتند. ادگار مورن در محیطی غیرمذهبی بزرگ شد، خانواده‌اش "سه نسل بود که مدرن و سکولار  (laïcisée) بودند."
مادرش در سال ۱۹۳۱ درگذشت، زمانی که او فقط ده سال داشت. در سال ۱۹۱۷،  پزشکان  نوعی  ضایعه‌ی  قلبی  را در  مادرش تشخیص داده  و  به  او  توصیه  کرده بودند که  به  دلیل  خطر  مرگ  در  هنگام  زایمان،  فرزند  نداشته باشد. اما او این توصیه را ناشنیده گرفت.
در سال ۱۹۳۶، در خلال جنگ داخلی اسپانیا، اولین اقدام سیاسی مورن پیوستن به  سازمان  لیبرتر  "همبستگی بین‌المللی ضد فاشیست"  (Solidarité internationale antifasciste)  برای  آماده‌سازی  بسته‌های  کمک  به  جمهوری‌خواهانِ جمهوری دوم اسپانیا بود. در سال ۱۹۳۸، او به  "حزب  پیشرو"  (Parti frontiste)،  یک  گروه  کوچک  چپ‌گرا،  صلح‌جو و  ضدفاشیست پیوست.  او که از سال ۱۹۴۱ عضو حزب کمونیست فرانسه  (Parti communiste français) بود، در سال ۱۹۴۲ به  "نیروهای متحد جوانان میهن‌پرست"  (Forces unies de la jeunesse patriotique)  پیوست  و  به  مقاومت  کمونیستی  وارد  شد.  سپس  به  جنبش  میشل  کایو  (Michel Cailliau)،  "جنبش  مقاومت  اسرای  جنگی  و  تبعیدی‌ها"  (Mouvement de résistance des prisonniers de guerre et déportés - MRPGD)  پیوست.  در  سال  ۱۹۴۳،  او  فرمانده  "نیروهای  رزمی  فرانسه" (Forces françaises combattantes)  شد  و  به  عنوان  ستوان منصوب  شد.  جنبش  او  با  جنبش فرانسوا میتران  (François Mitterrand)  ادغام  شد  و  به  "جنبش  ملی  اسرای  جنگی  و  تبعیدی‌ها"  (Mouvement national des prisonniers de guerre et déportés - MNPGD)  تبدیل  شد.  در  این  زمان  او  نام مستعار  مورن  را  برای  خود  برگزید:  داستانِ این نام مستعار  -  که  توسط  ادگار  مورن  در  یک  برنامه  در  رادیو  فرانسه  اینتر  (France Inter)  تأیید  شد  -  این  است  که  در  یک  جلسه  مقاومت  در شهر تولوز،  ادگار  جوان  خود  را  ادگار  ماگنین  (Magnin)  معرفی  کرد،  با  اشاره‌ای  مستقیم  به  شخصیت اصلی رمان «امید» L'Espoir نوشتۀ آندره مالرو.  اما  یکی  از  همرزمانش  "مورن"  شنید  و  او  نیز برای اصلاح  آن  تلاشی نکرد.
در سال ۱۹۴۵، او به ستاد ارتش اول فرانسه در آلمان (état-major de la 1re Armée française en Allemagne) ملحق شد و سپس در سال ۱۹۴۶ به  سمت  رئیس  دفتر  "پروپاگاندا" (Propagande) در دولت نظامی فرانسه (Gouvernement militaire français)  در  آلمان  منصوب  شد.  او در این دوران کتاب "سال صفر آلمان" (L'An zéro de l'Allemagne) را نوشت که در آن  وضعیت آلمان را  به تصویر  می‌کشد و  بر  وضعیت  روانی  مردم  شکست‌خورده  که  در  حالتی  شبیه  "خوابگردی" (somnambulisme)  به  سر  می‌بردند  و  دچار  گرسنگی  و  آلوده  به  شایعات (rumeurs)  بودند،  تأکید  می‌کند.  این  کتاب  در  زمانی  منتشر  شد  که  رویکرد  کمونیست‌ها  نسبت  به  آلمان  در  حال  تغییر  بود.  پس  از  یک  دوره  سرزنش  و  مقصر  دانستن  آلمان‌ها،  استالین اعلام  کرد  که  هیتلر می‌رود اما  مردم  آلمان  باقی  می‌مانند.
موریس  توریز (Maurice Thorez)  از  او  دعوت  کرد  تا  در  هفته‌نامه  "نامه‌های  فرانسوی" (Les Lettres françaises)  بنویسد.  مورن سپس  از  مارتین هایدگر فیلسوف،  که  مفهوم  "عصر  سیاره‌ای" (ère planétaire)  را  از  او  گرفته  بود،  درخواست  کرد  تا  متنی  برای  مجله  "فواره" (Fontaine)  به  سردبیری  مکس-پل  فوکه (Max-Pol Fouchet)  بنویسد.  این  متن  در  شماره  ۵۴  تابستان  ۱۹۴۶  با  عنوان  "سرود  'مانند  یک  روز  جشن'" (L'hymne « Tel qu'en un jour de fête »  که  بر  اساس  شعری  از  هولدرلین (Hölderlin)  و  با  ترجمه  ژوزف  رووان (Joseph Rovan)  بود،  منتشر  شد.
در  سال‌های  ۱۹۴۸  و  ۱۹۴۹،  او  در  بخش  هنر  و  نمایش  نشریه  دو  هفته‌نامه  "میهن‌پرست  مقاومت" (Patriote Résistant)  که  توسط  "فدراسیون  ملی  تبعیدی‌ها  و  زندانیان  مقاومت  و  میهن‌پرستان" (Fédération nationale des déportés et internés résistants et patriotes)  منتشر  می‌شد،  مقالاتی  نوشت  و  سپس  به  همراه  روبر  آنتلم (Robert Antelme)  و  به  دنبال  اختلاف  نظر  با  حزب  کمونیست  فرانسه،  از  آن  جدا  شد. او  که  از  سال  ۱۹۴۱  عضو  حزب  کمونیست  بود،  از  سال  ۱۹۴۹  از  آن  فاصله  گرفت  و  در  سال  ۱۹۵۱  به  دلیل  نوشتن  مقاله‌ای  در  روزنامه  "فرانسه  ابزرور" (France Observateur)  از  حزب  اخراج  شد.  او  بعدها  در  این  باره  گفت:  "مثل  غم  و  اندوه  یک  کودک  بود،  بسیار  بزرگ  و در عین حال بسیار  کوتاه."
با حمایت موریس مرلو-پونتی،  ولادیمیر ژانکلویچ و پیر ژرژ،  او  در  سال  ۱۹۵۰  به  مرکز ملی پژوهش‌های علمی فرانسه پیوست  و  به  عضویت  "مرکز  مطالعات  جامعه‌شناسی" (Centre d'études sociologiques)  به  سرپرستی ژرژ فریدمن درآمد.  او  در  سال  ۱۹۵۶  به  همراه  دیگران  مجله  "آرگومان‌ها" (Arguments)  را  تأسیس  کرد.
در  سال  ۱۹۵۵،  او  یکی  از  چهار  رهبر  "کمیته  علیه  جنگ الجزایر" (Comité contre la guerre d'Algérie)  بود.  او  از مصالی الحاج که  برای  استقلال  الجزایر  فعالیت  می‌کرد،  دفاع  کرد،  اما  برخلاف  ژان-پل سارتر،  آندره برتون،  گی دوبور  و  همچنین  دوستانش  مارگریت دوراس و  دیونیس ماسکولو،  "اعلامیه  حق  سرپیچی  از  جنگ  الجزایر" (Déclaration sur le droit à l'insoumission dans la guerre d'Algérie)  که  به  "مانیفست ۱۲۱" (Manifeste des 121)  معروف  است  و  در  سپتامبر  ۱۹۶۰  در  روزنامه  "حقیقت-آزادی" (Vérité-Liberté)  منتشر  شد  را  امضا  نکرد.  از  آنجایی  که  او  معتقد  بود  که  اولویت  با  جلوگیری  از  استقرار  دیکتاتوری  در  فرانسه  و  الجزایر  است،  به  همراه  کلود  لفور (Claude Lefort)،  موریس مرلو-پونتی  و  رولان بارت اعلامیه‌ای مبنی بر ضرورت  مذاکرات  منتشر  کردند.
در  سال  ۱۹۶۵،  او  در  یک  مطالعه  میان‌رشته‌ای  در  چارچوب  یک  پژوهش  گسترده  از  سوی  "هیئت  کل  تحقیقات  علمی  و  فنی" (Délégation générale à la recherche scientifique et technique - DGRST)  که  شامل  رشته‌های  مختلفی  می‌شد،  در  یک کمون در ناحیۀ برتاین شرکت  کرد.  نتایج  این  پژوهش  با  عنوان  "دگرگونی  پلوزوه" (La Métamorphose de Plodémet)  در  سال  ۱۹۶۷  منتشر  شد.  این  مطالعه  در  روستای  پلوزوه (Plozévet)  در  منطقه  فینیستر (Finistère)  انجام  شد  و  مورن  حدود  یک  سال  در  آنجا  اقامت  داشت.  این  یکی  از  اولین  تلاش‌ها  برای  انجام  انسان‌شناسی در  فرانسۀ معاصر  بود.
او  خیلی  زود  به  پدیده‌های  فرهنگی  علاقه‌مند  شد،  پدیده‌هایی  که  در  آن  زمان  هنوز  در  حال  ظهور  بودند  و  مورد  توجه  روشنفکران  قرار  نمی‌گرفتند:  "روح  زمانه" (L'Esprit du temps)  (۱۹۶۰)،  "شایعه  اورلئان" (La Rumeur d'Orléans)  (۱۹۶۹).
در  دهه  ۱۹۶۰،  او  حدود  دو  سال  را  در  آمریکای  لاتین  گذراند  و  در  "دانشکده  علوم  اجتماعی  آمریکای  لاتین" (Faculté latino-américaine des sciences sociales)  در  سانتیاگو  شیلی (Santiago du Chili)  تدریس  کرد.  در  سال  ۱۹۶۹،  او  به  مؤسسه مطالعات زیست‌شناسی سالک  در  سن دیگو دعوت  شد.  او  در  آنجا  با  ژاک مونو (Jacques Monod)،  نویسنده  کتاب  "تصادف  و  ضرورت" (Le Hasard et la Nécessité)  ملاقات  کرد  و  مبانی  اندیشه  پیچیده  و  آنچه  که  بعدها  به  "روش"  (Méthode)  او  تبدیل  شد  را  بنا  نهاد.