stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مسعود مهرابی

| مسعود مهرابی | مسعود مهرابی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۷ بهمن ۱۳۳۳ تهران
درگذشت: ۱۰ شهریور ۱۳۹۹ (۶۶ سال)
علت مرگ: سکته قلبی
ملیت: ایران
محل تحصیل: دانشکده هنرهای دراماتیک
پیشه(ها): روزنامه‌نگار، منتقد سینما، کاریکاتوریست، نویسنده،  مورخ پژوهشگر، مورخ سینما
منصب: بنیانگذار، مدیر مسئول و صاحب‌امتیاز ماهنامه سینمایی فیلم
همسر: ماه‌منیر حیدرپور
فرزندان: پویا  و سارا
وبگاه: https://massoudmehrabi.com
مسعود مهرابی (۷ بهمن ۱۳۳۳ – ۱۰ شهریور ۱۳۹۹) روزنامه‌نگار، نویسنده، منتقد، مورخ و کاریکاتوریست ایرانی بود.  او دانش‌آموخته رشتهٔ سینما و تلویزیون از دانشکده هنرهای دراماتیک  (۱۳۵۵ تا ۱۳۶۱) و رشتهٔ مدیریت تولید فیلم در سازمان مدیریت صنعتی بود.
مهرابی کار خود را به عنوان روزنامه‌نگار از سال ۱۳۵۰ (خورشیدی) کرد و تا سال ۱۳۶۴ (خورشیدی) با بیش از بیست نشریه همکاری داشت. مسعود مهرابی تا هنگام درگذشت مدیر مسئول و صاحب امتیاز نشریه فیلم (از سال ۱۳۶۲) و سالنامه فیلم (از سال ۱۳۷۱) بود. هم اکنون پویا مهرابی صاحب امتیاز و مدیر مسئول ماهنامه سینمایی فیلم است. انتشار فصلنامه انگلیسی زبان Film International از سال ۱۳۷۱ تا ۱۳۹۱ از دیگر کارهای مطبوعاتی وی بود. ماهنامه سینمایی فیلم، شناخته‌شده به مجله فیلم از پایدارترین نشریات ایران با موضوع سینما است و با چاپ شماره ۵۸۷ در بهمن ماه ۱۴۰۰ چهل ساله شد. این نشریه در سال ۱۳۶۱ با نام «سینما در ویدئو» آغاز به کار کرد و از سال ۱۳۶۲ به نام کنونی تغییر نام داد. مهرابی همچنین از سال ۱۳۶۱ تا ۱۳۶۸ به عنوان طراح و کاریکاتوریست در گروه دانش و اقتصاد شبکه یک سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران کار کرد.وی از دوستان ناجی علی هنرمند و کاریکاتوریست فلسطینی و صاحب اثر معروف حنظله کودک ده ساله فلسطینی بود که هر دو هنرمند بر روی سبک های یکدیگر خصوصا در سایه روشن تاثیر گذاردند. این دوستی تا زمان ترور و شهادت ناجی علی در لندن و به دست نیروهای ... ادامه داشت. در تهران خیابانی به نام مسعود مهرابی نامگذاری شده است.
درگذشت

مسعود مهرابی در بامداد روز ۱۰ شهریور ۱۳۹۹ به دلیل سکته قلبی درگذشت و در قطعه هنرمندان بهشت زهرا در کنار خسرو سینایی و محمد علی کشاورز به خاک سپرده شد.
کتاب‌ها

مهرابی علاوه بر کتاب‌هایی در زمینهٔ طراحی و کاریکاتور، کتاب‌های سینمایی نیز نوشته است.
کتاب‌ها > کتاب‌های سینمایی

فرهنگ فیلم‌های کودکان و نوجوانان (۱۳۶۸)
فرهنگ فیلم کوتاه داستانی (۱۳۶۹)
پوستر فیلم (۱۳۷۱)
فرهنگ فیلم‌های مستند سینمای ایران، از آغاز تا ۱۳۷۱
کتاب‌شناسی سینمای ایران، از آغاز تا سال ۱۳۷۹
پشت دیوار رؤیا: سیاحت‌نامهٔ جشنواره‌های جهانی فیلم (۱۳۸۹)
کتاب صدسال اعلان و پوستر فیلم در ایران، (۱۳۹۰)
صد و پنج سال اعلان و پوستر فیلم در ایران، (۱۳۹۳)
تاریخ سینمای ایران (۱۳۹۵)
کتاب‌ها > کتاب‌های طرح و کاریکاتور

نردبان‌های بی‌بام (۱۳۵۵)
کاریکاتورهای سیاه (۱۳۵۸)
دندان (۱۳۶۱)
کاریکاتورهای سینمایی (+گردآوری) ( ۱۳۶۴)
میان سایه‌روشن (۱۳۷۱)
نمایشگاه‌ها

از آثار مهرابی به عنوان طراح و کاریکاتوریست، پیش و پس از انقلاب، بیش از ده نمایشگاه انفرادی و گروهی برگزار شده و چند جایزهٔ جهانی در این زمینه نیز دریافت کرده‌است. او اولین ایرانی بود که نمایشگاه کاریکاتور در خارج از ایران برگزار کرد. همچنین مسعود مهرابی اولین ایرانی بود که جایزه بین المللی کاریکاتور دریافت کرد.
نمایشگاه‌ها > نمایشگاه‌های انفرادی

نگارخانه نقش (تهران، ۱۳۵۵)
نگارخانه خانه آفتاب (تهران، ۱۳۵۵)
نگارخانه شیخ (تهران، ۱۳۵۶)
نگارخانه تخت‌جمشید (تهران، ۱۳۵۶)
نگارخانه وصال (شیراز، ۱۳۵۷)
نگارخانه مانی (تبریز، ۱۳۵۷)
نمایشگاه آزاد (پاریس، ۱۳۵۸)
نگارخانه خانه آفتاب (۱۳۵۸)
موزه هنرهای معاصر (۱۳۵۸)
نگارخانه خانه آفتاب (تهران، ۱۳۶۰)
موزه مردم‌شناسی (قزوین، ۱۳۶۰)
موزه هنرهای معاصر (تهران، ۱۳۶۱)
نگارخانه گلستان (تهران، ۱۳۷۰)
نگارخانه کلاسیک (اصفهان، ۱۳۷۲)
نمایشگاه‌ها > نمایشگاه‌های گروهی

موزه هنرهای معاصر تهران، ۱۳۶۲
برگزارکننده نخستین نمایشگاه گروهی جامعه کاریکاتوریست‌های ایران در نگارخانه انجمن ایران-آمریکا، تهران، ۱۳۵۷
انجمن فرهنگی گوته، تهران، ۱۳۵۷
نگارخانه تخت جمشید تهران، ۱۳۵۶
نگارخانه نقش، تهران، ۱۳۵۶
نگارخانه عبید، دانشگاه تهران، ۱۳۵۵
نمایشگاه مشترک با کاریکاتوریست‌های کانادایی در خانه فرهنگ ایران، مونترال، ۱۳۵۵
نمایشگاه‌ها > شرکت در نمایشگاه‌های جهانی کاریکاتور

ژاپن، ایران، ۱۳۷۴
ترکیه، ژاپن، ایتالیا ۱۳۷۳
ترکیه، فرانسه، ایتالیا، ژاپن، ایران ۱۳۷۲
ژاپن، ترکیه ۱۳۷۱
ژاپن، ترکیه، بلژیک ۱۳۷۰
ژاپن، ترکیه، ایتالیا، فرانسه ۱۳۶۹
ژاپن، هلند، بلژیک، ایتالیا۱۳۶۸
ترکیه، بلژیک، ژاپن ۱۳۶۸
ژاپن، کانادا، لهستان، بلژیک، ترکیه ۱۳۶۶
ترکیه، لهستان، بلژیک ۱۳۶۵
ژاپن، ترکیه، بلژیک، کانادا ۱۳۶۴
ژاپن، ترکیه، بلژیک ۱۳۶۳
ژاپن، بلژیک، لهستان، هلند ۱۳۶۲
ژاپن، کانادا ۱۳۶۱
یونان، یوگسلاوی ۱۳۵۹
کانادا، یونان ۱۳۶۶
کانادا، یوگسلاوی، ایتالیا ۱۳۵۶
برلین، لهستان، کانادا، یوگسلاوی ۱۳۵۵
جوایز

بزرگداشت در پنجمین جشن نوشتار سینمایی انجمن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران، آذر  ۱۳۹۶
تقدیر و دریافت قلم زرین در چهارمین دوره جایزه کتاب سال سینمای ایران از خانه سینمای ایران (۱۳۹۳)
لوح افتخار جشن خانه سینمای ایران، ۱۳۸۶
دریافت دیپلم افتخار از نمایشگاه‌های جهانی کاریکاتور، ۱۳۷۸–۱۳۵۴
مدال نقره و جایزه نقدی ۲۰۰٬۰۰۰ هزار ین ژاپن از نمایشگاه جهانی کاریکاتور روزنامه یومیوری شیمبون، ژاپن ۱۳۶۰
مدال برنز از نمایشگاه جهانی کاریکاتور روزنامه یومیوری شیمبون، ژاپن ۱۳۵۹
اولین جایزه بین المللی تاریخ ایران در زمینه کاریکاتور

مسعود مهرابی اولین جایزه بین الملی تاریخ ایران در زمینه کاریکاتور را دریافت کرده است.
مدال برنز از نمایشگاه جهانی کاریکاتور روزنامه یومیوری شیمبون، ژاپن ۱۳۵۹
کارهای دیگر > عضو هیئت داوران

عضو هیئت داوران نخستین و چهارمین دوسالانهٔ بین‌المللی کاریکاتور تهران ۱۳۷۲، ۱۳۷۸
کارهای دیگر > ناشر و طراح کتاب

وظایف دستیار کارگردان، ترجمه و تألیف محمد حقیقت، ۱۳۷۳
باد هر کجا بخواهد می‌وزد؛ اندیشه‌ها و فیلم‌های روبر برسون، نوشته بابک احمدی، ۱۳۷۰
شناخت سینما، لوییس جانتی، ترجمه ایرج کریمی، ۱۳۶۹
به رهبری مرتضی حنانه، نوشته تورج زاهدی، ۱۳۷۰
تارکوفسکی، نوشته بابک احمدی، ۱۳۶۹
درک فیلم، الن کیسبی یر، ترجمه بهمن طاهری، ۱۳۶۸
فیلم به عنوان فیلم، و.ف. پرکینز، ترجمه توسط عبدالله تربیت، ۱۳۶۸
ادبیات و سینما، کار گروهی، ۱۳۶۸
دوران کمدی، کار گروهی، ۱۳۶۷
سرگئی پاراجانف، کار گروهی، ۱۳۶۷
یاسوجیرو ازو، کار گروهی، ۱۳۶۷
فرانسوا تروفو، زن‍دگ‍ی و آث‍ار، ت‍رج‍م‍ه و ت‍ال‍ی‍ف ح‍م‍ی‍د ه‍دی‌ن‍ی‍ا، ۱۳۶۶
بازیگری برای فیلم، کار گروهی، ۱۳۶۶
ویژگی‌ها و اهداف نقد فیلم، کار گروهی، ۱۳۶۵
کارهای دیگر > نویسنده، کاریکاتوریست و گرافیست در نشریه‌ها

هفته‌نامه سروش، ۶۴–۱۳۶۰
ماهنامه صنعت حمل و نقل، ۶۲–۱۳۶۱
ماهنامه فکاهیون، ۶۳–۱۳۶۰
هفته‌نامه طب و دارو، ۱۳۶۰
ماهنامه/ هفته‌نامه جهانگرد، ۱۳۵۹
هفته‌نامه فردوسی، ۵۹–۱۳۵۸
هفته‌نامه زن روز، ۶۰–۱۳۵۸
ماهنامه پیروزی، ۱۳۵۹
روزنامه آیندگان، ۵۸–۱۳۵۷
هفته‌نامه تهران اکونومیست، ۱۳۵۸
هفته‌نامه دنیای ورزش ۵۷–۱۳۵۶
هفته‌نامه جوانان، ۱۳۵۶
ماهنامه تلاش، ۱۳۵۶
روزنامه رستاخیز، ۵۷–۱۳۵۴
روزنامه مردم ایران، ۱۳۵۳
هفته‌نامه کاریکاتور، ۵۵–۱۳۵۲
روزنامه پرچم خاورمیانه، ۱۳۵۱
هفته‌نامه توفیق (غیر حرفه‌ای)، ۱۳۵۰
گل آقا، تا زمان تعطیلی
ماهنامه فیلم

بعد از پیروزی انقلاب اسلامی بحث بر سر بودن یا نبودن سینما بود. اساسا سینمایی وجود نداشت و حتی ویدیو قاچاق محسوب، و نگهداری ویدیو جرم محسوب می‌شد. سینماگران به خودی و غیر خودی تقسیم شده بودند. در ابتدای دهه شصت نشریه ای متولد شد با نام ماهنامه سینمایی فیلم که تاثیر آن در حیات و تداوم سینما در ایران انکار ناپذیر است. صاحب امتیاز و مدیر مسئول این نشریه مسعود مهرابی و همکارانش در دورانی که نه سینمایی وجود داشت و نه فیلمی با چاپ و انتشار این مجله خوراک فرهنگی مردم را فراهم می کرد. از نسل این نشریه بسیاری از سینماگران مطرح امروز متولد شدند و سینمای ایران مجدد متولد شد. این نشریه در سال ۱۳۶۱ با نام «سینما در ویدئو» آغاز به کار کرد و از سال ۱۳۶۲ به نام کنونی تغییر نام داد. مسعود مهرابی به دلیل شرایط دهه شصت و همچنین جنگ، تا ۸۹ شماره اول ماهنامه فیلم مجوز نداشت و هر ماه مجوز تک شماره می‌گرفت. شرح این خاطره و سختی‌های آن دوران در شماره ۵۰۰ و ۵۸۲ ماهنامه فیلم به صورت مفصل شرح داده شده است. از شهریور ماه ۱۳۹۹ پویا مهرابی صاحب امتیاز و مدیرمسئول ماهنامه سینمایی فیلم است. در سال ۱۳۹۲ آرشیو کامل نرم‌افزاری سی سال ماهنامهٔ سینمایی فیلم در شش دی‌وی‌دی وارد بازار شد.
آرامگاه مسعود مهرابی در قطعه هنرمندان
مدال نقره بین المللی مسعود مهرابی
اولین مدال بین المللی کاریکاتور در تاریخ ایران
سالزبری، کارولینای شمالی

مکان
| Salisbury, North Carolina | Salisbury, North Carolina |
| --- | --- |
شهر: شهر
  مهر:   مهر
Location of Salisbury, North Carolina: Location of Salisbury, North Carolina
ایالت: کارولینای شمالی
شهرستان: شهرستان روآن، کارولینای شمالی
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۷٫۸ مایل مربع (۴۶٫۰ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱۷٫۸ مایل مربع (۴۶٫۰ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۷۹۱ فوت (۲۴۱ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۳۳۶۶۳
 • تراکم: ۱۴۸۸٫۳/مایل مربع (۵۷۴٫۷/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کدs: ۲۸۱۴۴-۲۸۱۴۷
کد(های) منطقه: 704,980
FIPS code: ۳۷-۵۸۸۶۰
GNIS feature ID: ۰۹۹۴۱۸۶
وبگاه: www.salisburync.gov
سالزبری (به انگلیسی: Salisbury) شهری در ایالت کارولینای شمالی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۳۳٬۶۶۲ نفر بوده‌است.
سالامانکا

مکان در 22px کاستیا و لئون, 23x15px|border |alt=|link= اسپانیا
| سالامانکا (به اسپانیایی: Salamanca) | سالامانکا (به اسپانیایی: Salamanca) |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
کلیسای سالامانکا، جزء فهرست میراث جهانی سازمان یونسکو: کلیسای سالامانکا، جزء فهرست میراث جهانی سازمان یونسکو
  پرچممهر:   پرچممهر
شهر سالامانکا بر نقشه اسپانیا: شهر سالامانکا بر نقشه اسپانیا
بخش خودمختار:  کاستیا و لئون
استان:  سالامانکا
حکومت: حکومت
 • شهردار: آلفونسو فرناندو فرناندز مانیوسو (حزب مردم)
مساحت: مساحت
 • شهرستان: ۳۸٫۶ کیلومتر مربع (۱۴٫۹ مایل مربع)
ارتفاع: ۸۰۲ متر (۲۶۳۱ فوت)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • شهرستان: ۱۵۴۴۶۲
 • تراکم: ۴۰۰۰/کیلومتر مربع (۱۰۰۰۰/مایل مربع)
 • کلان‌شهری: ۲۱۳۳۹۹
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۱+ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۲+ (CEST)
کد منطقه: ۹۲۳ (۳۴)+
کد ایزو ۳۱۶۶: ES-SA
زبان رسمی: اسپانیایی
وبگاه: www.salamanca.es
سالامانکا (اسپانیایی: Salamanca) یکی از شهرهای اسپانیا و مرکز استان سالامانکا است که در بخش خودمختار کاستیا و لئون قرار گرفته است. جمعیت این شهر ۱۶۰٫۳۳۱ نفر و مساحتش ۳۹ کیلومتر مربع است و دانشگاه سالامانکا را که قدیمی‌ترین دانشگاه فعال اسپانیا است در این شهر واقع شده است
سالمون (آیداهو)

مکان
| Salmon, Idaho | Salmon, Idaho |
| --- | --- |
شهر: شهر
شعار: "The Birthplace of Sacajawea": شعار: "The Birthplace of Sacajawea"
Location in شهرستان لمی، آیداهو and the state of آیداهو: Location in شهرستان لمی، آیداهو and the state of آیداهو
ایالت: آیداهو
شهرستان: شهرستان لمی، آیداهو
مساحت: مساحت
 • کل: ۲٫۳۷ مایل مربع (۶٫۱۴ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۲٫۳۳ مایل مربع (۶٫۰۳ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰۴ مایل مربع (۰٫۱۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۳۹۴۴ فوت (۱۲۰۲ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۳٬۱۱۲
 • برآورد (2012): ۳٬۰۴۴
 • تراکم: ۱۳۳۵٫۶/مایل مربع (۵۱۵٫۷/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۷ (MST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۶ (MDT)
زیپ‌کد: 83467
کد منطقه: 208
FIPS code: 16-71650
GNIS feature ID: 0398084
وبگاه: City of Salmon Idaho Website
سالمون(به انگلیسی: Salmon) شهری در شهرستان لمهی ایالت آیداهو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۳٬۱۱۲ نفر بوده است.
ایمان الیوت

| ایمان الیوت | ایمان الیوت |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۹ نوامبر ۱۹۸۳ ‏(۴۱ سال)
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۵–اکنون
ایمان الیوت (انگلیسی: Emun Elliott؛ زاده ۲۹ نوامبر ۱۹۸۳) یک هنرپیشه اسکاتلندی است که برای ایفای نقش دکتر کریستین کینگ در پارادوکس، ریچی در سه نفره، جان موری در بهشت و کنی در فیلم گناه شناخته شده‌است.
الیوت در ادینبرا، اسکاتلند با نام ایمان محمدی به دنیا آمد. پدرش ایرانی‌ و مادرش اسکاتلندی است. او در دادینگستون، پورت‌اوبلو (ادینبرا) بزرگ شد و قبل از شروع تحصیل در ادبیات انگلیسی و فرانسه در دانشگاه آبردین، در مدرسه جورج هریوت تحصیل کرد. او پس از یک سال دانشگاه را رها کرد، و به آموزش در آکادمی سلطنتی اسکاتلند موسیقی و نمایش رفت.
از فیلم‌های که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به مرگ سیاه (۲۰۱۰)، مزارع توت فرنگی (۲۰۱۱)، کثافت (۲۰۱۳)، صدف اسکاتلندی (۲۰۱۵)، ۶ روز (۲۰۱۷)، این را به زنبورها بگو (۲۰۱۸) و اولد (۲۰۲۱) اشاره کرد.
سن-اوژن، کبک

مکان در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| Saint-Eugène | Saint-Eugène |
| --- | --- |
شهرداری: شهرداری
Location within Drummond Regional County Municipality.: Location within Drummond Regional County Municipality.
Saint-Eugène : Saint-Eugène 
مختصات: ۴۵°۴۸′۳۱″ شمالی ۷۲°۴۲′۱۸″ غربی﻿ / ﻿۴۵٫۸۰۸۶۱°شمالی ۷۲٫۷۰۵۰۰°غربی﻿ / 45.80861; -72.70500: مختصات: ۴۵°۴۸′۳۱″ شمالی ۷۲°۴۲′۱۸″ غربی﻿ / ﻿۴۵٫۸۰۸۶۱°شمالی ۷۲٫۷۰۵۰۰°غربی﻿ / 45.80861; -72.70500
استان:  استان کبک
ناحیه: سانتر-دو-کبک
منطقه شهری: درومون
Constituted: October 31, 1879
حکومت: حکومت
 • شهردار: Gilles Watier
 • Federal riding: Drummond
 • Prov. riding: Drummond
مساحت: مساحت
 • کل: ۷۶٫۲۰ کیلومتر مربع (۲۹٫۴۲ مایل مربع)
 • خشکی: ۷۵٫۶۷ کیلومتر مربع (۲۹٫۲۲ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۱٬۱۳۱
 • تراکم: ۱۴٫۹/کیلومتر مربع (۳۹/مایل مربع)
 • Change (2006–11): کاهش۰٫۲%
 • Dwellings: ۵۰۲
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۴ (EDT)
Postal code(s): J0C 1J0
کد منطقه: 819
Access Routes  A-۲۰ / A-nil (TCH)خطای پودمان:Jct: گرافیک نماد مسیر ناموجود: Quebec Autoroute nil.svg:   Route ۲۳۹
وبگاه: www.saint-eugene.ca
سن-اوژن (به فرانسوی: Saint-Eugène) شهری در منطقه شهری درومون ناحیه سانتر-دو-کبک در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۱٬۱۳۹ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۷۶٫۳۷ کیلومتر مربع است.
چای گابا

چای گابا ((به چینی: 佳叶龙茶)) چایی است که تحت فرایند تخمیر بدون اکسیژن خاصی قرار گرفته است و در نتیجه گابا در برگ‌های چای انباشته شده است. . این فناوری در ژاپن ایجاد شده است. دکتر تسوشیدا و همکارانش در مؤسسه تحقیقات ملی چای MAFF (در حال حاضر مؤسسه ملی سبزیجات و علوم چای) در سال ۱۹۸۴ شروع به توسعه چای غنی از گابا کردند و با موفقیت نوع جدیدی از چای را تولید کردند که تقریباً تمام اسید گلوتامیک در آن وجود داشت. بدون تغییر محتوای کاتچین یا کافئین به گابا تبدیل شده است. آنها روش جدیدی برای تخمیر چای کشف کردند و دریافتند که مقدار زیادی گابا در چای سبز طی شش تا ده ساعت در شرایط بی هوازی (بدون اکسیژن) تخمیر انباشته شده است. اکسیژن در اتاق تخمیر با نیتروژن جایگزین شد. آنها بیشتر محتوای گابا چای سبز، اولانگ و سیاه ساخته شده در شرایط بی هوازی را بررسی کردند و دریافتند که گابا در همه چای‌ها تجمع می‌یابد. دانشمندان ژاپنی علاقه و توجه زیادی به این فناوری جدید نشان دادند و در اواخر دهه ۱۹۸۰ در ژاپن، این چای گابا به‌طور فعال به عنوان یک محصول تجاری برای افراد مبتلا به فشار خون بالا توزیع شد. مشخص شد که گابا سنتز شده شیمیایی فشار خون را در حیوانات آزمایشی و انسان کاهش می‌دهد. تحقیقات بیشتر نشان داد که چای گابا همچنین می‌تواند فشار خون را در حیوانات آزمایشگاهی و انسان کاهش دهد.
کودتای کاپ

کودتای کاپ یا The Kapp Putsch (تلفظ آلمانی: [ˈkapˌpʊt͡ʃ] (شنیدنپرونده:De-Kapp-Putsch.ogg))، همچنین به عنوان کودتای کاپ - لوتویتس Kapp – Lüttwitz Putsch (تلفظ آلمانی: [kapˈlʏtvɪt͡sˌpʊt͡ʃ] (شنیدنپرونده:De-Kapp-Lüttwitz-Putsch.ogg)) که به نام رهبران خود ولفگانگ کاپ و والتر فون لووتویتس شناخته می‌شود، یک اقدام به کودتا علیه دولت ملی آلمان در برلین در ۱۳ مارس ۱۹۲۰ بود. هدف آن خنثی سازی انقلاب آلمان، سرنگونی جمهوری وایمار و استقرار یک دولت خودکامه به جای آن بود. این کودتا توسط بخشهایی از رایشسور و همچنین جناحهای ملی‌گرا و سلطنت طلب پشتیبانی می‌شد.
پرچم جنگی آلمان که مرتبط با امپراتوری آلمان است
اگرچه دولت قانونی آلمان مجبور به ترک برلین شد، پس از چند روز، هنگامی که بخش بزرگی از جمعیت آلمان دست به اعتصاب عمومی زدند، کودتا ناکام ماند. بیشتر کارمندان دولت از همکاری با کاپ و متحدانش امتناع ورزیدند. کودتا علیرغم عدم موفقیت، عواقب قابل توجهی برای آینده جمهوری وایمار به همراه داشت. این کودتا یکی از دلایل قیام روهر بود که چند هفته بعد، پس از برخورد نه چندان سخت با رهبران کودتا، با سرکوب دولت توسط نیروهای نظامی انجام شد. این رویدادها رای‌دهندگان آلمان را دو قطبی کرد و نتیجه آن تغییر اکثریت پس از انتخابات رایشستاگ در ژوئن ۱۹۲۰ بود.
پیش‌زمینه

پس از شکست آلمان در جنگ جهانی اول (۱۹۱۴–۱۹۱۸)، انقلاب آلمان نظام سلطنتی را برانداخت. امپراتوری آلمان برچیده شد و یک نظام دموکراتیک که بعدها با نام جمهوری وایمار مشهور شد، در سال ۱۹۱۹ توسط مجلس ملی آلمان در شهر وایمار ایجاد شد. محافل راست‌گرای ناسیونالیست و نظامی با جمهوری جدید مخالفت کرده و با ترویج افسانه خنجر از پشت ادعا کردند که جنگ تنها به دلیل اینکه تلاش‌های ارتش شکست ناپذیر آلمان توسط غیرنظامیان در داخل کشور تضعیف شده‌است، از دست رفته‌است.
در سالهای ۱۹۱۹–۲۰، دولت آلمان توسط ائتلافی متشکل از حزب سوسیال دموکرات (SPD)، حزب دموکرات آلمان (DDP، لیبرال‌های چپ مرکز) و (کاتولیک‌های محافظه کار حزب مرکزی) تشکیل شد. رئیس‌جمهور وقت فریدریش ابرت، صدراعظم گوستاو بائر و وزیر دفاع گوستاو نوسکه همگی اعضای حزب سوسیال دموکرات بودند. طبق قانون اساسی، رئیس‌جمهور فرمانده کل نیروهای مسلح بود که این مقام در زمان صلح به عهده وزیر دفاع بود. ارشدترین افسر نیروهای زمینی Chef der Heeresleitung نام داشت، پستی که در اوایل سال ۱۹۲۰ توسط ژنرال والتر راینهارت به عهده گرفته شده بود.
گوستاو بائر در سال ۱۹۱۹ موظف شده بود که پیمان ورسای را در سال ۱۹۱۹ با اینکه شخصاً با آن مخالف بود امضا کند. این پیمان را متفقین پیروز جنگ جهانی اول به آلمان دیکته کرده بودند. این پیمان آلمان را مجبور به پذیرفتن مسئولیت‌های جنگ می‌کرد، مساحت آلمان را کاهش می‌داد و هزینه‌های جبران خسارت و محدودیت‌های نظامی را بر آلمان تحمیل می‌کرد. در اوایل سال ۱۹۱۹، تعداد نیروهای رایشسوهر، ارتش منظم آلمان، حدود ۳۵۰٬۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شد، از این تعداد نیز بیش از ۲۵۰٬۰۰۰ نفر در واحدهای شبه نظامی داوطلب Freikorps ("سپاه آزاد") فعال بودند که عمدتاً متشکل از سربازانی بود که از جنگ برگشته بودند. دولت آلمان بارها و بارها از نیروهای فرایکورپس برای سرکوب شورش کمونیست‌ها پس از جنگ استفاده کرده بود. طبق مفاد معاهده ورسای، که از ۱۰ ژانویه ۱۹۲۰ به اجرا درآمد، آلمان ملزم شد نیروهای زمینی خود را حداکثر به ۱۰۰۰۰۰ نفر کاهش دهد. مهلت اولیه برای این کاهش ۳۱ مارس ۱۹۲۰ تعیین شد (بعداً تا پایان سال تمدید شد). انتظار می‌رفت واحدهای Freikorps منحل شوند. از آنجا که بعد از سرکوب شورش کمونیست‌ها دیگر دلیلی برای حضور آن‌ها وجود نداشت، وجودشان در حال تبدیل شدن به تهدیدی برای دولت بود. همچنین برخی از فرماندهان ارشد نظامی بحث در مورد احتمال کودتا را از اوایل ژوئیه ۱۹۱۹ آغاز کرده بودند.
کودتا > اشغال برلین

عدم تمایل به خونریزی فقط یک طرفه بود. در غروب ۱۲ مارس، ارهارت به تیپ خود دستور داد تا به سمت برلین حرکت کنند، تا «بی رحمانه هر مقاومتی را در هم بشکنند» (jeden Widerstand rücksichtslos zu brechen) و مرکز شهر را به همراه ساختمان‌های دولتی اشغال کنند. بریگاد با صلیب‌های شکسته بر روی کلاه ایمنی و وسایل نقلیه خود، حدود ساعت ۱۰:۰۰ به سمت برلین حرکت کرد. یک ساعت پس از آن گروه Gruppenkommando از این موضوع مطلع شد و به نوسکه اطلاع داد. دو افسر ژنرال با ارهارت ملاقات کردند و او را متقاعد کردند که به دولت فرصت تسلیم قبل از بازداشت را بدهد، با این فرض که تمام خواسته‌های لوتویتز تا ساعت ۷:۰۰ صبح روز بعد پذیرفته خواهد شد. این قضایا به نوسکه که با ابرت ملاقات داشت گزارش شد. ابرت از کابینه خواست که در ساعت ۴ صبح تشکیل جلسه دهد. ساعت ۱ صبح نوسکه فرماندهان ارشد ارتش را به دفتر او در بندلربلاک احضار کرد.
نوسکه از فرماندهان خواست تا از ساختمان‌های دولتی دفاع کنند. این درخواست او رد شد. همه افسران به جز دو نفر از اجرای دستور تیراندازی به سربازان شورشی خودداری کردند. برخی از افسران پیشنهاد مذاکره کردند، برخی دیگر ادعا کردند که سربازان دستور شلیک را متوجه نخواهند شد، برخی دیگر نیز استدلال می‌کردند که یگان‌های معمولی نمی‌توانند بریگاد دریایی نخبه را شکست دهند. زکت در این جلسه در مورد برادری بین نیروهای مسلح صحبت کرد. سخنان او دقیقاً ثبت نشده‌است، اما گزارش‌ها از این قرارند: «لشکرها به روی لشکر شلیک نمی‌کنند. آقای وزیر شما احتمالاً قصد دارید، نبردی در مقابل دروازه براندنبورگ بین نیروهایی که در کنار یکدیگر علیه یک دشمن مشترک جنگیده‌اند، انجام شود؟ هنگامی که رایشسور به رایشسور شلیک کند، تمام رفاقت در سپاه افسران از بین خواهد رفت. برخی دیگر سخنان زکت را به‌عنوان خلاصه‌تر نقل کرده‌اند: «رایشسور به رایشسور شلیک نمی‌کند!»
نوسکه که از وفادار نبودن ارتش به اندازه کافی دلسرد شده بود و در مورد خودکشی با یکی از دستیاران صحبت کرد، این صحبت‌ها در جلسه ساعت ۴ صبح به کابینه گزارش شد. در جلسه ای آشفته در دفتر صدارت عظمای رایش، کابینه بی دفاع دو تصمیم گرفت: فرار از شهر و صدور فراخوان برای اعتصاب عمومی. این تصمیم‌ها با اتفاق آرا گرفته نشد؛ معاون صدراعظم اویگن شیفر و برخی دیگر از وزرای غیر حزب سوسیال دموکرات از ترک شهر خودداری کردند تا فرصت مذاکره با کودتاگران را حفظ کنند. فقط ابرت و وزرای سوسیال دموکرات فراخوان اعتصاب عمومی را امضا کردند و کمی پس آن در ساعت ۶:۱۵ جلسه را ترک کرده و پا به فرار گذاشتند. در عرض ده دقیقه پس از خروج آنان از برلین، بریگاد دریایی با فرماندهان کودتا لوتویتز، لودندورف، کاپ و طرفداران آنها وارد برلین شدند. اندکی پس از آن، کودتاچیان دفتر صدارعظمای رایش را به تصرف خود درآوردند.
کاپ خود را صدراعظم‌رایش (Reichskanzler) اعلام کرد و یک دولت موقت تشکیل داد. لوتویتز فرمانده نیروهای مسلح و وزارت دفاع را بعهده گرفت. چندین محافظه‌کار معروف و وزیران خارجه سابق برای تصدی پست‌های دولتی دعوت شدند، اما نپذیرفتند.
کودتا > خونریزی در هاربورگ

از ۱ ژانویه نیروهای آهنین فرایکورپس وابسته به رودولف برتولد از نبرد در لیتوانی به آلمان بازگشته بود. مقصد نهایی آن‌ها تسوسن بود، جایی که قرار بود خلع سلاح شوند. در ۱۳ مارس، آنها تا اشتدته پیش رفتند ولی در آنجا متوجه شدند که کودتا در جریان است. برتولد که به دلیل اعتصاب کارگران راه‌آهن نمی‌توانست وارد قطار شود، افرادش را مجبور کرد ایستگاه قطار، شهرداری، تلگراف و اداره پست را اشغال کنند و سپس در همان شب سربازانش را در دبیرستان دخترانه محلی اسکان داد. روز بعد، نیروهای آهنین هدایت قطاری به سمت هاربورگ در هامبورگ را بدست گرفتند. قبل از ورود نیروهای آهنین، مقامات شهر که وابسته به حزب سوسیالیست دموکرات مستقل بودند بی سر و صدا افسر فرمانده گردان محلی رایشسور را دستگیر کردند و سربازان را بدون رهبر رها کردند. پس از ورود قطار، مقامات محلی، اعضای فرایکورپس را برای سرپناه دادن به مدرسه راهنمایی محلی هدایت کردند.
صبح روز بعد در ۱۵ مارس ۱۹۲۰ شهروندان مسلح در اطراف مدرسه محل استقرار نیروهای فرایکورپس تجمع کردند. حوالی ظهر همان روز، یک از افسران فرایکورپس برای متفرق کردن جمعیت با مسلسل به آنان شلیک کرد. با شروع درگیری‌ها ۱۳ غیرنظامی جان باختند. سه تن از سربازان نیروهای آهنین فرایکورپس نیز جان باختند و هشت تن دیگر اسیر و اعدام شدند. در حالی که پلیس و نیروهای رایشسور برای مهار شهروندان مسلح وارد صحنه نشده بودند و سربازان فرایکورپس نیز مهمات کافی نداشتند، برتولد متوجه شد که باید برای تسلیم شدن مذاکره کند. او موافقت کرد با شرط عدم تعرض، به افراد غیرمسلحش اجازه دهد تا ساعت شش بعدازظهر از مدرسه خارج شوند. در طی این تسلیم، جمعیتی خشمگین از تماشاچیان به نیروهای آهنین حمله کردند و برتولد به قتل رسید. نیروهای آهنین خلع سلاح شده به پایگاه نظامی در همان نزدیکی منتقل شدند.
کودتا > واکنش‌ها

در برلین هیچ مقاومت نظامی در برابر کودتا انجام نشد. سربازان عادی در برلین، پلیس امنیت، نیروی دریایی، فرماندهی ارتش در پروس شرقی، پومرانی، براندنبورگ و سلیزی وزیر دفاع جدید و صدراعظم رایش را به رسمیت شناختند.  دریاسالار آدولف فون تروتا، فرمانده نیروی دریایی، به محض اطلاع از کودتا به حمایت از کودتاچیان پرداخت. رایشسور در ایالت بایرن دولت ایالتی سوسیال دموکرات را سرنگون و رژیم راستگرای گوستاو ریتر فون کار را جایگزین آن کرد. در بقیه نقاط رایش، فرماندهان نظامی حتی با وجود بی‌طرفی کلامی در مورد کودتا، کم و بیش آشکارا با کودتاگران همدلی می‌کردند. رده‌های بالای بوروکراسی هنوز تحت سلطه کسانی بودند که در زمان امپراتوری به موقعیت‌های خود رسیده بودند و اکثر آنها با کودتا همراه بودند. در استان‌های شرقی نیز مسئولین و نهادهای اداریاز کاپ و لوتویتز حمایت کرد.
دولت سوسیال دموکرات از برلین به درسدن نقل مکان کرد و امیدوار بود که از ژنرال مایرکر پشتیبانی لازم را دریافت کنند، اما کودتاچیان از برلین به او دستور داده بودند که آنها را به «بازداشت حفاظتی» برساند و بنابراین اعضای دولت به اشتوتگارت رفتند. اعلامیه کابینه در ۱۳ مارس، که از کارگران آلمانی خواسته شده بود از طریق اعتصاب عمومی کودتاچیان را شکست دهند، با موفقیت عظیمی روبرو شد و از حمایت گسترده طبقه کارگر برخوردار شد. احزاب متمایل به دولت تحت سلطه سوسیال دموکرات‌ها همانند حزب سوسیال دموکرات مستقل (USPD) و حزب دموکرات، به فراخوان اعتصاب در همان روز پیوستند. حزب کمونیست آلمان (KPD) یک روز بعد به اعتصاب‌کنندگان پیوست. در برلین، اعتصاب در ۱۴ مارس آغاز شد و تا روز بعد در سراسر رایش گسترش یافت. این اعتصاب بزرگترین اعتصاب در تاریخ آلمان بود که در آن دوازده میلیون نفر شرکت کردند. کشور فلج شد و در برلین گاز، آب و برق قطع شد.
آدولف هیتلر که با اعضای همبستگی ملی در تماس بود و خواهان کمک به کودتاچیان بود توسط ارتش از مونیخ به برلین منتقل شد. خلبان پرواز او رابرت فون گرایم بود که بعدها هیتلر او را به عنوان آخرین فرمانده لوفت وافه منصوب کرد. او به اشتباهی در فرودگاهی در خارج برلین فرود آمد و در آنجا با کارگران اعتصابی روبرو شد و بنابراین مجبور به تغییر چهره شد. سرانجام هیتلر توانست به همراه دیتریش اکارت پرواز خود را به برلین ادامه دهد. این دو بعد از ورود به برلین بلافاصله به دفتر صدارت عظمای رایش رفتند تا با ولفگانگ کاپ ملاقات کنند. ایگناز تربیچ لینکلن به ملاقات هیتلر و اکارت رفت و به آنها گفت که کاپ فرار کرده و کودتا شکست خورده‌است.