stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
تلفات نیروهای ائتلاف در افغانستان
جزئیات در مورد تلفات > افغانستان > اسپانیا

از ۳۵ کشته اسپانیایی، ۱۷ نفر در اوت ۲۰۰۵ هنگام سقوط هلیکوپتر Eurocopter Cougar که در آن سفر می‌کردند، جان خود را از دست دادند، ۱۳ نفر در حملات جداگانه شورشیان، دو نفر به دلایل طبیعی و دو نفر در تصادفات رانندگی جان باختند. ۶۲ نفر دیگر در سانحه سقوط هواپیمای Yak-42 در ترکیه در ۲۰۰۳ در بازگشت از اسپانیا از افغانستان کشته شدند.
جزئیات در مورد تلفات > افغانستان > سوئد

از سال ۲۰۰۵ تاکنون پنج سرباز سوئدی در عملیات کشته شده‌اند. سه مورد در دو حادثه جداگانه IED و دو مورد در کمین یک لباس ANP که شورشی بر تن داشت. دست کم ۱۳ سرباز زخمی شدند
همچنین، دو مترجم محلی که با PRT سوئد کار می‌کردند کشته شدند.
جزئیات در مورد تلفات > افغانستان > ترکیه

ارتش ترکیه اولین مرگ خود را در ۱۴ ژوئیه ۲۰۰۹، هنگامی که دو سرباز در یک تصادف جاده ای در ولایت فاریاب، بین مزار شریف و کابل کشته شدند، تجربه کرد. یکی از دو کشته شده فرمانده گروه ترکیه ای نیروهای ISAF در افغانستان بود. در ۱۶ مارس ۲۰۱۲، ۱۲ سرباز ترک بر اثر سقوط بالگرد آنها به خانه ای در کابل کشته شدند. در ۲۶ فوریه ۲۰۱۵، یک سرباز ترک در حمله انتحاری در کابل کشته و یک سرباز دیگر زخمی شد.
جزئیات در مورد تلفات > افغانستان > ایالات متحده

مقالهٔ اصلی: تلفات نظامی ایالات متحده در جنگ در افغانستان
از آغاز عملیات نظامی آمریکا در افغانستان تا اواسط سال ۲۰۱۹، نزدیک به ۲۴۰۰ سرباز آمریکایی کشته شده‌اند. به گفته وزارت دفاع، ۲۰۷۱۹ سرباز آمریکایی در عملیات خصمانه زخمی شده‌اند.
از میان کشته شدگان ایالات متحده، ۱۹۲۲ نفر در عملیات خصمانه جان خود را از دست داده‌اند. شامل ۱۸ تن از مأموران سیا است که در افغانستان کشته شده‌اند: ۱۶ نفر در اثر آتش خصمانه، از جمله هفت نفر در حمله انتحاری به پایگاه نظامی، یکی در حادثه و دیگری خودکشی کردند. وب سایت مستقل iCasualties تعداد کل قربانیان آمریکایی را ۲۳۳۵ نفر اعلام کرده‌است. این تعداد ۹ نفر بیشتر از آمار وزارت دفاع است که ۲۳۴۶ نفر است، هنگامی که عوامل اطلاعاتی را شامل می‌شود.
مرگ ناشی از جنگ در خارج از کشور

علاوه بر ۲۳۱۳ کشته آمریکایی در افغانستان، پاکستان و ازبکستان، ۵۹ سرباز آمریکایی در کویت، بحرین، عربستان سعودی، قطر، امارات متحده عربی، قرقیزستان، آلمان، عمان، اردن، ترکیه، یمن، دریای عرب، فارس کشته شدند. خلیج، دریای سرخ و مدیترانه، ضمن حمایت از عملیات در افغانستان. در میان آنها همچنین یک تفنگدار، یک کارمند غیرنظامی وزارت دفاع، دو نیروی هوایی ارتش و یک نیروی ویژه که در حین حمایت از عملیات آزادی پایدار در عملیات کشته شدند.
۶۲ سرباز اسپانیایی در بازگشت از افغانستان به اسپانیا در سانحه هوایی Yak-42 در ترکیه جان باختند.
یک سرباز کانادایی در کمپ میراژ، پایگاه لجستیکی پیشین در امارات متحده عربی در نزدیکی دبی، به دلایل غیر جنگی کشته شد.
تلفات ائتلاف در هر ماه از آغاز جنگ
پژواک (فیلم ۱۹۹۷)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کارگردان: Charles Correll
تهیه‌کننده: Janet Faust Krusi Donald Kushner Peter Locke
نویسنده: Peter Steinfeld
بازیگران: جک واگنر الکساندرا پائول
موسیقی: John Scott
فیلم‌بردار: John S. Bartley
تدوین‌گر: Jerrold L. Ludwig
توزیع‌کننده: شرکت پخش رسانه‌ای آمریکا
تاریخ‌های انتشار:  ۵ ژانویه ۱۹۹۷
مدت زمان: ۹۶ min
کشور: ایالات متحده آمریکا
پژواک (انگلیسی: Echo) یک فیلم است که در سال ۱۹۹۷ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به جک واگنر و الکساندرا پائول اشاره کرد.
پرنده آتشین (فیلم ۱۹۳۴)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کارگردان: ویلیام دیترله
نویسنده: چارلز کنیون Jeffrey Dell (adaptation)
بر پایه: the play Muvesz Szinhaz اثر لایوش زیلاهی
بازیگران: وری تیسدیل ریکاردو کورتز لیونل اتویل آنیتا لوئیس  گوردون دی مین
فیلم‌بردار: ارنست هالر
تدوین‌گر: رالف داسون
شرکت تولید: وارنر برادرز
توزیع‌کننده: Warner Bros. / The Vitaphone Corp.
تاریخ‌های انتشار:  ۳ نوامبر ۱۹۳۴ (۱۹۳۴-۱۱-۰۳)  
مدت زمان: ۷۴–۷۵ دقیقه
کشور: آمریکا
پرنده آتشین (انگلیسی: The Firebird) یک فیلم به کارگردانی ویلیام دیترله است که در سال ۱۹۳۴ منتشر شد.
پلیکان‌ها، باغ وحش لندن

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کارگردان: الکساندر پرومیو
تهیه‌کننده: برادران لومیر
تاریخ‌های انتشار:  ۱۸۹۶ (۱۸۹۶)  
کشور: فرانسه
زبان: فیلم صامت
پلیکان‌ها، باغ وحش لندن (فرانسوی: Pélicans, Jardin zoologique, Londres‎) یک فیلم فرانسوی صامت به کارگردانی الکساندر پرومیو است که در سال ۱۸۹۶ منتشر شد.
شک‌گرایی آکادمیک

شک‌گرایی آکادمیک (به انگلیسی: Academic skepticism)، به دوره‌ای از شک‌گرایی فلسفی در عهد افلاطون‌گرایی باستان اشاره دارد که از حدود ۲۶۶ پیش از میلاد، زمانی‌که آرسِسیلیس مبدل به اسکولارک آکادمی افلاطون شد، تا حدود ۹۰ پیش از میلاد، زمانی‌که انتیوکوس از اسکلون مکتب شک‌گرایی را رد کرد، ادامه داشت، گرچه که فیلسوفان متعددی مانند فوورینوس و استادش پلوتارک، بعد از آن تاریخ نیز به دفاع از مکتب شک‌گرایی ادامه دادند. برخلاف مکتب فعلی شک‌گرایی به نام مکتب پیرهونی‌ها، آن‌ها بر این باور بودند که کسب دانش از هر چیز، امر محالی است و ایده‌ها و مفاهیم هرگز درست نیستند؛ با این حال، درجاتی از احتمال درستی و در نتیجه درجاتی از باور به درستی وجود دارد که به یک شخص امکان عمل را می‌دهد. از مشخصه‌های این مکتب، حملاتشان به رواقی‌گری است، به‌ویژه به دلیل جزم‌اندیشی آن‌ها مبنی بر این‌که ادراکات قانع‌کننده منجر به دانش حقیقی می‌شود. مهم‌ترین افراد آکادمی عبارت از آرسِسیلاوس، کارانیدس و فیلو از لاریسا بودند. یکی از منابع اطلاعاتیِ باستانیِ مهم در مورد شک‌گرایی آکادمیک عبارت از اثر آکادمیک می‌باشد که توسط فیلسوف شک‌گرای آکادمیک، سیسرون نوشته شده‌است.
مرور اجمالی

شک‌گرایی فلسفی یونانی، به‌عنوان یک جنبش فلسفی مجزا، توسط پیرهون اهل الیس (حدود ۳۶۰ تا حدود ۲۷۰ قبل از میلاد) و پیشنیان وwی کسنوفانس و دیموکریتوس آغاز گردید. پیروان وی، پیروهونی‌ها به مسئله محک اشاره نمودند: این‌که نظریات و اندیشه‌های حسی ما قادر نیستند تا درست و غلط را از هم به درستی تفکیک نمایند؛ بنابراین ما باید قضاوت را معلق نماییم (اپوخه). آنها به حدی در شک‌گرایی خود ثابت بودند که حتی به اصول شک‌گرایی خود نیز شک می‌کردند، به‌طوری که شک‌گرایی آن‌ها جهان‌شمول شده و لذا برای فرار از این رسوایی، اصول خود را بر مبنای جزم‌اندیشی تازه‌ای بنا نهادند. از نظر آن‌ها، آرامش ذهنی (آتاراکسیا) تنها با اعمال چنین چارچوب ذهنی می‌توانست حاصل گردد.
آرسِسیلیس، شاگرد پیرهون در حدود ۲۶۶ پیش از میلاد، مسئول آکادمی افلاطون شد. او شک‌گرایی را به‌عنوان اصل مرکزی افلاطون‌گرایی اقتباس نمود و افلاطون‌گرایی را تقریباً همانند پیرهونی کرد. بعد از آرسِسیلیس این آکادمی دوباره از پیرهونی‌گرایی فاصله گرفت. این دوره شک‌گرایی در افلاطون‌گرایی باستانی، که از دوره آرسِسیلیس تا فیلو اهل لاریسا را در بر می‌گیرد، به آکادمی جدید معروف شد. گرچه بعضی از مؤلفان باستان، دسته‌بندی‌های فرعی‌ترِ بیشتری اضافه نموده و از آن دوره با عنوان «آکادمی میانی» یاد کردند. بعد از مرگ تیمون فلیوس، پیرو مکتب پیرهونی، آکادمی افلاطون تا نیمه قرن اول پیش از میلاد به طرفدار اصلی مکتب شک‌گرایی مبدل شد. در حالی که شک‌گرایی آکادمیک اولیه تا حدی از پیرهو متأثر بودند، اما بیش از پیش به جزم اندیشی نزدیک می‌شد، تا زمانی‌که انیسیدموس در قرن اول پیش از میلاد از شک‌گرایی آکادمیک جدا شده و پیرهونی‌گرایی را پذیرفت و این آکادمی را این‌گونه تقبیح نمود: «جنگ رواقی‌گراها با رواقی‌گراها».
دانشمندان این مکتب نسبت به موجودیت حقیقت شک نداشتند؛ بلکه نسبت به این‌که آیا انسان‌ها ظرفیت دانستن این حقیقیت را دارند یا خیر شک داشتند. آن‌ها این موضع خود را بر پایه فایدونِ افلاطون بنا نهاد که در آن سقراط به این می‌پردازد که دانش چگونه برای فناپذیرها قابل دسترس نیست.
با وجود این‌که هدف پیروهنی‌ها به‌دست آوردن آتاراکسیا بود، اما بعد از ارسِسلاوس، آکادمیک‌ها به آتراکسیا به‌عنوان هدف مرکزی پایبند نماندند. آکادمیک‌ها روی نقد جزم‌اندیشی سایر مکاتب فلسفه، به‌ویژه جزم‌اندیشی رواق‌گرایان متمرکز شدند. آن‌ها بخشی از قوانین اخلاقی را که در بهترین حالت می‌تواند ظاهراً راهنما باشد را تصدیق نمودند و به این باور بودند که داشتن این قوانین اخلاقی مبنای تفکیک میان دانا و نادان را شکل می‌دهد. گرچه تفاوت میان موقف‌های مکتب شک‌گرایی و پیرهونی‌ها اندک است، اما با مقایسه از زندگی آن‌ها می‌توان نتیجه گرفت که میانه‌روی عملی فلسفی از جمله ویژگی‌های آکادمیک‌ها بود، در حالیکه، اهداف پیرهونی‌ها بیشتر روانی بود. تاریخ‌نویس قرن دوم روم، آولوس گلیوس، تفاوت میان شک‌گرایان آکادمیک و پیروهنی‌ها را بدین صورت توصیف کرد:
«... آکادمیک‌ها (به‌نوعی) این حقیقیت را درک می‌کنند که هیچ چیز قابل درک نیست و آن‌ها (به‌نوعی) تشخیص می‌دهند که هیچ چیز قابل تشخیص نیست، درحالی‌که پیرهونی‌ها استدلال می‌نمایند حتی آن هم درست (حقیقت) به‌نظر نمی‌رسد، چون هیچ چیز درست (حقیقت) به‌نظر نمی‌رسد.»
آرسِسیلیس

براساس نظر آرسِسیلیس، آکادمی افلاطون اصل یافتن یک وحدت عمومی در همه چیز را پذیرفت، که به کمک آن ممکن است بتوان یک اصل یقینی را یافت. با این حال آرسِسیلیس نوآوری نمود و به امکان‌پذیر بودن این یقین حمله نمود. سقراط گفته بود: «من فقط این را دانم، که هیچ چیز ندانم». اما آرسِسیلیس از این هم فراتر رفته و حتی امکان‌پذیر بودن همین یقین اندک سقراط را نیز رد نمود: «من حتی ندانم که چیزی را می‌دانم یا نه».
آموزه‌های آرسِسیلیس که از نوشته‌های دیگران جمع‌آوری گردیده، نشان‌دهنده حمله به فانتاسیا کتلپتیک (معیار) رواق‌گرایی است که مبتنی بر شک‌گرایی بوده که بعدها در نوشته‌های افلاطون نیز مشاهده گردید. آرسِسیلیس ادعا می‌نمود که عقیده مستحکم نمی‌تواند صحیح پنداشته شود، حتی اگر ویژگی آن برابر با عقاید متناقض باشد. قطعی نبودن داده‌های حسی را می‌توان به نتیجه‌گیری‌های منطقی نیز بسط داد و از این لحاظ انسان باید به احتمالاتی که برای راهنمایی عملی کفایت کند راضی باشد. «ما هیچ چیز، حتی ندانستن خود را نمی‌دانیم»؛ پس انسان فرزانه به ندانم‌گرایی راضی خواهد بود.
کارنیدیز

مرحله بعدی شک‌گرایی آکادمیک، شک‌گرایی میانه کارنیدیز بود، که به گفته خودش، موجودیت خود را مدیون مخالفت با کرایسپوس می‌دانست. کارنیدیز از مهم‌ترین شک‌گرایان باستان بود.
کارنیدیز با نظریه ادراک رواقی‌گرایان، یعنی فانتاسیا کتلپتیک (معیار) که می‌گفت: عقیده راسخ یقینی ناشی از احساس، به اندازه علوم قوی است، مخالفت نموده و دکترین آکاتالپسیا را بیان نمود که وجود هر گونه رابطه لازم میان ادراک و اشیای درک‌شده را رد می‌نمود. تمامی حواس ما نسبی هستند و ما را با واقعیت اشیاء آشنا نمی‌سازند، بلکه تنها ما را با اثرات اشیاء بر روی ما آشنا می‌سازند. به گفته او تجربه به وضوح نشان می‌دهد که هیچ برداشت واقعی وجود ندارد. هیچ مفهومی که ما را فریب ندهد وجود ندارد؛ تفکیک میان برداشت‌های صحیح و غلط غیرممکن است؛ بنابراین فانتاسیا کاتالپتیک رواق‌گرایی باید رد شود. هیچ فانتاسیا کتلیتیک (معیار و محک) برای حقیقیت وجود ندارد. کارنیدیز نیز به الهیات و فیزیک رواقی‌گرایی حمله‌ور شده‌است. او در پاسخ به دکترینِ علت نهایی طراحی در طبیعت، به چیزهای که باعث ویرانی و آسیب به انسان می‌گردد، به شرارت‌هایی که توسط انسان‌های مجهز به منطق انجام می‌شود، به وضعیت رقت بار انسانیت و به بدبختی‌های که متوجه انسان‌های خوب می‌شود اشاره نمود. او در نهایت نتیجه گرفت که هیچ مدرکی مبنی بر وجود یک مشیت مقدس دارای اراده قوی وجود ندارد. حتی اگر یک ارتباط منظم میان بخش‌های از جهان وجود می‌داشت، این امر ممکن است به‌صورت کاملاً طبیعی اتفاق افتاده باشد. هیچ اثباتی مبنی بر این‌که این دنیا چیزی به‌غیر از محصول نیروهای طبیعی است، قادر به پیشروی نیست.
چون دانش غیرممکن است، پس یک انسان فرزانه باید اپوخه (تعلیق قضاوت) را تمرین کند. حتی نمی‌تواند مطمئن باشد که از چیزی مطمئن نیست. با این حال، او خود را با دکترین معقول بودن، که به‌عنوان مبنای راهنمای عملی زندگی کار می‌کند، از شک‌گرایی نجات داد. ایده‌ها و مفاهیم هرگز حقیقیت نیستند، بلکه معقول هستند؛ با وجود این، درجه‌هایی برای معقول بودن و در نتیجه درجه‌هایی برای باور داشتن وجود دارد که باعث عملکرد می‌گردد. از نظر کارنیدیز، یک حس می‌تواند خود معقول باشد؛ در مقایسه با دیگر حس‌ها معقول باشد و نفی نگردد (توسط سایر احساس‌ها نفی نمی‌گردد. بلکه در سازگاری با آن‌ها است)؛ معقول، نفی نشده و کاملاً مورد بررسی واقع شده و تأیید شده باشد. در درجه اولی، یک متقاعدسازی قوی مبنی بر درست بودن حس وجود دارد؛ درجه‌های دوم و سومی بر اثر مقایسه یک حس با سایر حس‌های مربوطه و تجزیه و تحلیل خود حس به میان می‌آیند. کارنیدیز هیچ اثر مکتوبی از خود بجا نگذاشت؛ به‌نظر می‌رسد که نظریات وی توسط شاگردش کلیتوماکوس تنظیم شده باشد و کارهای کلیتوماکوس، که شامل یک کار «در مورد تعلیق قضاوت» بود، توسط سیسرون استفاده شده‌است.
فیلو اهل لاریسا

در مورد فیلو از لاریسا، نه تنها برای آشتی دادن انحرافات داخلی آکادمی افلاطون، بلکه همچنین برای اتصال آن با نظام‌های فکری موازی، تمایلاتی دیده می‌شود. به‌طور کلی فلسفه او واکنشی علیه موضع شک‌گرایی و ندانم‌گرایی آکادمی میانه و جدید، بود و به نفع جزم‌اندیشی افلاطون بود. فیلو اهل لاریسا تلاش نمود تا نشان دهد که کارنیدیز با افلاطون مخالف نبود، و همچنان این‌که مخالفت میان نظریات افلاطون و رواق‌گرایی به این دلیل بود که آن‌ها از نقطه‌نظرهای متفاوتی استدلال می‌نمودند. افلاطون‌گرایی میانی متعلق به انتکیوس از آسکالون، آخرین محصول توسعه و پیشرفت آکادمی افلاطون بود که در نتیجه این التقاط‌گرایی ظهور پیدا کرد.
تصویری از افلاطون
کارنیدیز اهل شحات، مهم‌ترین شک‌گرایان اهل آکادمیک
خاندان خوانساری

خاندان خوانساری یکی از خاندان‌های بزرگ شیعی ایرانی است که نسب این سلسله به عبدالله بن موسی و در نهایت به حسین بن علی می رسد. سید ابوالقاسم خوانساری (میرکبیر) و سید هاشم موسوی خوانساری از افراد سرشناس این خاندان هستند. این خاندان در دوره معاصر، نقش مهمی در اوضاع سیاسی و اجتماعی ایران داشته است.
شجره خاندانهای علمی «غضنفری خوانساری، روضاتی خوانساری، چهارسوقی خوانساری، کاظمینی خوانساری، قدوسی خوانساری، اسدی خوانساری و فقیه موسوی گلپایگانی» از جناب «سید زین‌العابدین سلطان بن سید ابراهیم» با هم مشترک است.
شجره نامه > شجره نامه میرکبیر

«سید ابوالقاسم خوانساری (میرکبیر) بن سید حسین بن سید قاسم بن سید محبّ‌الله بن سید قاسم بن سید مهدی بن «سید زین‌العابدین سلطان بن سید ابراهیم» بن سید کریم الدین بن سید رکن الدین ملک بن سید زین‌الدین بن سید صالح بن سید محمد بن سید محمود بن سید حسین بن سید حسن بن سید احمد بن سید صالح بن سید ابراهیم بن سیّد المجاهد عیسی بن سید حسن بن سید یحیی بن سید ابراهیم بن سیّد حسن بن سید عبدالله العوکلانی بن الامام ابی الحسن موسی بن جعفر علیهماالسلام»
شجره نامه > شجره نامه میرزا سید محمدتقی غضنفری

«المیرزا سید محمدتقی غضنفری بن العالم الکامل الزکی سید هاشم بن سید میر محمد بن سید میرباقر بن سید حسین بن سید حسن بن سید حسین بن سید میر غضنفر بن سید علی بن سید محمود بن سید کمال الدین بن سید شهسوار بن سید شریف الدین بن سید سلیمان بن سید سلمان بن سید شرف بن سید ذوالفقار بن سید زین‌العابدین سلطان بن سید ابراهیم بن سید کریم‌الدین بن سید رکن‌الدین ملک بن سید زین‌الدین بن سید صالح القصیر بن سید محمد بن سید محمود بن سید حسین بن سید حسن بن سید احمد بن سید صالح القصیر بن سید ابراهیم بن سید عیسی بن سید حسن بن سید یحیی بن سید ابراهیم بن سید حسن بن سید عبدالله العوکلانی بن الامام موسی کاظم»
شجره نامه > شجره نامه سید محمد علی موسوی

«سیدمحمد علی بن اسماعیل بن علی بن عباس باقر بن حسن بن علی بن حسین بن میرزا ابوالقاسم بن سید جعفر خوانساری بن سید حسین خوانساری بن سید ابوالقاسم جعفر میرکبیر بن سید حسین بن سید قاسم بن سید محبّ‌الله بن سید قاسم بن سید مهدی بن «سید زین‌العابدین سلطان بن سید ابراهیم» بن سید کریم الدین بن سید رکن الدین ملک بن سید زین‌الدین بن سید صالح بن سید محمد بن سید محمود بن سید حسین بن سید حسن بن سید احمد بن سید صالح بن سید ابراهیم بن سیّد المجاهد عیسی بن سید حسن بن سید یحیی بن سید ابراهیم بن سیّد حسن بن سید عبدالله العوکلانی بن الامام ابی الحسن موسی بن جعفر علیهماالسلام»
علمای این خاندان

سید ابوالقاسم خوانساری (میرکبیر)
سید حسین خوانساری فرزند میرکبیر
سید ابوالقاسم خوانساری (میرصغیر) (جد سید محمد باقر خوانساری صاحب کتاب روضات الجنات  و سید محمدهاشم چهارسوقی خوانساری مولف کتاب مبانی الاصول و سیدمحمدتقی خوانساری صاحب قضیه نماز باران )
سید حسن خوانساری (جد سید ابوتراب خوانساری و سید احمد خوانساری)
سید زین‌العابدین خوانساری
سید محمد مهدی موسوی خوانساری (صاحب  رساله ابوبصیر که کتابی است در علم رجال)
سید محمد باقر خوانساری
سید محمدهاشم خوانساری
سید ابوتراب موسوی خوانساری استاد آیت الله خویی در نجف اشرف
سید هاشم موسوی خوانساری1(جد آیات غضنفری خوانساری)
سید محمد مهدی کاظمینی خوانساری
سید محمد حسن خوانساری
سید محمدتقی خوانساری
سید محمدتقی غضنفری خوانساری
سید احمد خوانساری
سید محمدرضا گلپایگانی
سید حسین موسوی علوی
سید محمد مهدی غضنفری خوانساری
سید محمد باقر اسدی خوانساری
سید محمد علی روضاتی خوانساری
سید محمد هاشم غضنفری خوانساری
سید هادی غضنفری خوانساری
سید احمد روضاتی خوانساری
سید هاشم آقامیری خوانساری
سید محمدرضا آقامیری خوانساری
تبارشناسی > فرزندان میرکبیر

میرکبیر پنج فرزند به نامهای حسین (درگذشته ۱۱۹۱ ق)، علی، حسن، محمد و محمدتقی داشت.
از فرزندان حسین می‌توان به ابوالقاسم (سید ابوالقاسم خوانساری (میرصغیر)، درگذشته ۱۲۴۰ ق) و حسن (درگذشته ۱۲۱۰ ق) اشاره نمود.
سید ابوالقاسم خوانساری (میرصغیر) پسرانی به نام زین‌العابدین (درگذشته ۱۲۷۵ ق) و حسین (درگذشته؟ ق) داشت.
حسین بن ابوالقاسم جعفر پسری به نام اسدالله (درگذشته؟ ق) و اسدالله بن حسین پسری به نام محمدتقی (سید محمدتقی خوانساری، درگذشته ۱۳۷۱ ق) داشت.
زین‌العابدین بن ابوالقاسم جعفر هم پسرانی (۸ پسر) به نام محمدباقر (سید محمدباقر خوانساری، درگذشته ۱۳۱۳ ق) صاحب روضات الجنات و محمدهاشم (سید محمدهاشم خوانساری صاحب مبانی الاصول، درگذشته ۱۳۱۸ ق) داشت.
محمدباقر بن زین‌العابدین هم پسرانی (۸ پسر) به نام محمدمهدی (درگذشته ۱۳۲۴ ق)، میرزا احمد (درگذشته ۱۳۴۱ ق) و محمدمسیح روضاتی (درگذشته ۱۳۲۵ ق) داشت. محمدهاشم بن زین‌العابدین هم پسری به نام جمال‌الدین (درگذشته ۱۳۳۹ ق) داشت.
محمدمسیح روضاتی پسرانی به نام سید حسن چهارسوقی روضاتی (درگذشته ۱۳۷۷ ق) و جلال‌الدین (درگذشته ۱۳۶۰ ق) داشت. جلال الدین بن محمدمسیح پسری به نام محمدهاشم (درگذشته ۱۳۵۶ ق) و محمدهاشم بن جلال‌الدین پسری به نام محمدعلی روضاتی (درگذشته ۱۴۳۳ ق) داشت که عالم، پژوهشگر، کتاب‌شناس، تبارشناس و تراجم نگار سده ۱۵ خورشیدی بود.
محمدمهدی بن محمدباقر (صاحب روضات الجنات) پسرانی به نام محمدجعفر (درگذشته ۱۳۳۰ ق) و علی (درگذشته ۱۳۴۲ ق) داشت. علی بن محمدمهدی پسری به نام صدرالدین (درگذشته ۱۳۹۲ ق) و صدرالدین بن علی پسری به نام رضا (درگذشته ۱۴۰۶ ق) داشت و رضا بن صدرالدین پسری به نام سید احمد روضاتی (متولد ۱۳۸۶ ق و صاحب کتاب اجماعات فقها الامامیة) دارد.
حسن (درگذشته ۱۲۱۰ ق) پسر حسین نیز پسرانی به نام محمدمهدی (درگذشته ۱۲۴۶ ق) و ابوالقاسم (درگذشته ۱۲۱۲ ق) داشت که علی (درگذشته ۱۲۳۱ یا ۱۲۳۸ ق) پسر ابوالقاسم بن حسن است. از پسران محمدمهدی بن حسن می‌توان از ابوالقاسم جعفر (درگذشته؟ ق)، جمال‌الدین (درگذشته حدود ۱۳۰۰ ق) و حسن (درگذشته؟ ق) معروف به میرزابابا نام برد.
ابوالقاسم جعفر بن محمدمهدی پسرانی به نام عبدالعلی (درگذشته ۱۳۴۶ ق) معروف به ابوتراب و محمود (درگذشته؟ ق) داشت.
به نظر می‌رسد سید ابوالقاسم خوانساری (ریاضی) (درگذشته ۱۳۸۰ قمری) از نوادگان ابوتراب باشد. [نیازمند منبع]
سید هاشم موسوی خوانساری (درگذشته ۱۳۴۹ ق) فرزند سید میر محمد تنها یک فرزند پسر داشت به نام میرزا سید محمدتقی غضنفری خوانساری مؤسس و اقامه کننده نماز جمعه در خوانسار و سید محمد مهدی غضنفری و سید محمد هاشم غضنفری خوانساری فرزندان وی هستند.
سید هادی غضنفری خوانساری مؤلف کتاب مصادر الاجتهاد و مبانی الاستنباط عندالامامیه و سید محسن غضنفری خوانساری فرزندان سید محمد هاشم غضنفری خوانساری هستند.
میرزابابا پسری به نام یوسف (درگذشته ۱۳۱۲ ق) معروف به چهارسوقی و یوسف هم دو پسر به نامهای احمد (سید احمد خوانساری، درگذشته ۱۴۰۵ ق) و محمدحسن (درگذشته ۱۳۳۷ ق) داشت. احمد بن یوسف پسری به نام جعفر (سید جعفر خوانساری) داشت.
تبارشناسی > فرزندان آقا حسین

آقا حسین خوانساری (درگذشته ۱۰۹۸ ق) فرزند جمال‌الدین محمد پسر حسین است.
او دو پسر به نامهای جمال‌الدین محمد (آقا جمال خوانساری، درگذشته ۱۱۲۲ ق) و رضی‌الدین (درگذشته؟ ق) معروف به آقا رضی داشت.
اهلیاگودا

| اهلیاگودا ඇහැලියගොඩ | اهلیاگودا ඇහැලියගොඩ |
| --- | --- |
شهرک: شهرک
اهلیاگوداموقعیت اهلیاگودا در نقشه: اهلیاگوداموقعیت اهلیاگودا در نقشه
مختصات: ۶°۵۰′۵۵″شمالی ۸۰°۱۵′۳۶″شرقی﻿ / ﻿۶٫۸۴۸۶°شمالی ۸۰٫۲۶۰۰°شرقی﻿ / 6.8486; 80.2600: مختصات: ۶°۵۰′۵۵″شمالی ۸۰°۱۵′۳۶″شرقی﻿ / ﻿۶٫۸۴۸۶°شمالی ۸۰٫۲۶۰۰°شرقی﻿ / 6.8486; 80.2600
کشور: Sri Lanka
استان: استان ساباراگامووا
ناحیه‌های سری‌لانکا: ناحیه راتناپورا
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۳۰ (Sri Lanka Standard Time)
پست سری‌لانکا: ۷۰۶۰۰
کد منطقه: ۰۴۵
اهلیاگودا (به لاتین: Eheliyagoda) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در ناحیه راتناپورا واقع شده‌است.
بخش مرکزی شهرستان بندر لنگه

| بخش مرکزی شهرستان بندر لنگه> اطلاعات کلی | بخش مرکزی شهرستان بندر لنگه> اطلاعات کلی |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: هرمزگان
شهرستان: بندر لنگه
مرکز بخش: بندر لنگه
شهرها: بندر لنگه و بندر کنگ
دهستان‌ها: حومه، مغویه
سال تأسیس: ۱۳۳۳ خورشیدی
مردم: مردم
جمعیت: ۷۹٬۱۲۵ نفر (۱۳۹۵)
داده‌های دیگر: داده‌های دیگر
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۷۶
بخش مرکزی، یکی از بخش‌های شهرستان بندر لنگه در استان هرمزگان ایران است. مرکز این بخش، شهر بندر لنگه است.
تقسیمات کشوری

بخش مرکزی شهرستان بندر لنگه
دهستان حومه
دهستان مغویه
شهرها: بندر لنگه و بندر کنگ
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش مرکزی شهرستان بندر لنگه برابر با ۷۹٬۱۲۵ نفر بوده است.
راهبرد

راهبرد یا اِستراتِژی (به انگلیسی: Strategy) به معنی تعیین اهداف و طرح نمودن برنامه‌ای برای رسیدن به آنهاست. به بیان دیگر راهبرد طرح درازمدتی است که برای نیل به یک هدف بلند مدت مشخص طراحی و تبیین می‌شود. راهبرد مفهومی‌ست که از عرصه نظامی نشأت گرفته و بعداً در سایر عرصه‌ها از جمله اقتصاد، بازرگانی و به ویژه عرصه سیاست و مملکت‌داری از کاربرد زیادی برخوردار شده‌است.
دژ كليم - دژها در جاهای راهبردی ساخته می‌شوند، چون بلند هستند و یک سرزمين پهناور را در ديدرس خود دارند.
ریشه‌شناسی

ریشه واژه «استراتژی» واژه یونانی «استراتِگیا» (Strategia) به معنای «فرماندهی و رهبری» است. اکنون معنای ساده استراتژی عبارت است از: یک طرح عملیاتی به منظور هماهنگی و سازماندهی اقدامات برای دستیابی به هدف. مفهوم لغوی استراتژی: واژه استراتژی از کلمه یونانی (استراتگوس) Strategos گرفته شده‌است. استراتگوس یا (استراتژ) به معنای لشکر است. استراتگوس به معنی فرماندهی ارتش هم به کار می‌رفت. به‌طور مثال، ارتش یونان باستان که از گروه‌های کوچک سربازانِ متعلق به خاندان‌های یونانی تشکیل شده بود، توسط افرادی به نام «استراتگوس» فرماندهی می‌شد. علاوه بر این، معانی زیر نیز برای استراتژی مطرح شده‌است: فن اداره جنگ، فن فرماندهی، فن جنگ و طرح نقشه برای جنگ.
مفهوم نظامی

راهبرد نظامی عموماً به استفاده از کل نیروها، در زمان صلح و جنگ، از طریق برنامه‌ریزی و توسعه در مقیاس بزرگ، برای اطمینان از امنیت و پیروزی است. به‌طور جزئی تر راهبرد نظامی به نقل و انتقال نیروها در پشت جبهه جنگ و در جبهه پیش از درگیر شدن با دشمن است. هنگامی که نیروهای نظامی در جبهه با نیروهای دشمن درگیر می‌شوند این دیگر راهکنش (تاکتیک) است و نه راهبرد. در دوران گذشته به ویژه در عصر جنگ‌های ناپلئونی تمایز آشکاری بین راهبرد و راهکنش وجود داشت و راهبرد به آنچه در پشت جبهه می‌گذشت مربوط بود و راهکنش به هدایت جنگ در میدان نبرد.
کاربرد غیرنظامی

راهبرد شامل زمینه‌های کاری گوناگون می‌شود از جمله:
راهبرد نظامی
راهبرد بازاریابی
مدیریت راهبردی
راهبرد نظری بازی‌ها
راهبرد اقتصادی

راهبرد برنامه‌ریزی پی‌زبان‌شناسی (شناخت رابطه اعصاب با زبان)
از ابتدای قرن بیستم با ظهور واژه «خط مشی و سیاست ملی» راهبرد در جایگاهی بین راهکنش و سیاست ملی قرار گرفت. این وضعیت موجب شد تا تعاریف سیاست ملی، راهبرد و راهکنش در دوران جنگ جهانی اول که از گستردگی زیادی برخوردار بود و کشورهای درگیر مجبور به نبرد در چند جبهه بودند ناکارا جلوه کند.
در پاسخ به این امر واژه و مفهوم جدیدی یعنی واژه «راهبرد کلان» (grand strategy) ظهورکرد که در واقع به نوعی ترکیب مفهوم راهبرد و سیاست ملی بود. راهبرد کلان مفهومی بود که در چارچوب آن راهبردهای بخشی همچون راهبرد نظامی، راهبرد اقتصادی، راهبرد سیاسی و راهبرد بازرگانی کشور قرار می‌گرفت.
مفهوم راهبرد در عرصه سیاست از کاربرد زیادی برخوردار است. کارل فون کلازوتیز که از استراتژیست‌های بزرگ جهان بوده، گفته‌است جنگ ادامه سیاست به شیوه‌های دیگر است. بر همین اساس در گذشته وقتی سیاست تبدیل به شیوه‌های نظامی شد و راهبرد لقب می‌یافت بعداً خود واژه راهبرد برای برنامه سیاسی کلان کشور مورد استفاده قرار گرفت.
امروزه علاوه بر فرماندهان نظامی و سیاستمداران، دست‌اندرکاران امور بازرگانی، اقتصاددانان، کارفرمایان عرصه صنعت نیز دارای راهبرد هستند. حتی افراد عادی نیز در زندگی روزانه خود از راهبردهای گوناگونی همچون کاهش هزینه، کاهش وزن و… سخن می‌گویند. البته در اینجا راهبرد به مفهوم هدف نیست بلکه اقدامات و برنامه‌هایی برای رسیدن به اهداف از پیش تعیین شده، می‌باشد. راهبرد چگونگی دستیابی به اهداف را مشخص می‌کند و به این که اهداف چه چیز هستند یا چه باید باشند یا چگونه باید تعیین شوند کاری ندارد.
مفهوم اصطلاحی راهبرد

استراتژی در معنای اصطلاحی جدید به این صورت تعریف می‌شود:
فن و علم توسعه و به‌کارگیری قدرت سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و نظامی ملت، هنگام جنگ و صلح، به منظور تأمین حداکثر پشتیبانی از سیاستهای ملی و افزایش احتمال دستیابی به نتایج مطلوب برای کسب حداکثر پیروزی و حداقل شکست. هرگاه قدرت سیاسی، نظامی، فرهنگی و اقتصادی، در جهت دستیابی به اهداف نظامی یک ملت به کار رود، استراتژی نظامی نامیده می‌شود به همین ترتیب برای هر یک از ابعاد سیاسی، فرهنگی و اقتصادی نیز می‌توان یک تعریف از استراتژی ارائه داد. راهبرد در معنای قدیمی خود به مفهوم به‌کارگیری همه امکانات کشور برای دست یافتن به هدف‌های نظامی بود، اما به تدریج استراتژی از بُعد نظامی محض، فاصله گرفت و در حال حاضر اهداف نظامی، بخشی از اهداف ملی یک کشور را تشکیل می‌دهد.
تعریف راهبرد و مدیریت راهبردی

از این دو اصطلاح تعاریف مختلفی در دسترس است. هنر و علم تدوین سند راهبردی، اجرا و ارزیابی تصمیم‌گیری‌ها وظیفه‌ای چند گانه است که کسب و کار را قادر می‌کند به هدف‌های طولانی مدت خود دست پیدا کنند. از این تعریف این‌طور بر می‌آید که در مدیریت استراتژیک برای به دست آوردن موفقیت در کسب و کار بر چند عامل هماهنگ‌کردن مدیریت، بازاریابی، امور مالی، تولید، تحقیق و توسعه و سیستم‌های اطلاعات کامپیوتری تأکید می‌شود.