stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فریتس اومگلتر

| فریتس اومگلتر | فریتس اومگلتر |
| --- | --- |
فریتس اومگلتر در اوایل دههٔ ۶۰ میلادی: فریتس اومگلتر در اوایل دههٔ ۶۰ میلادی
زادهٔ: ۱۸ اوت ۱۹۲۲ اشتوتگارت، آلمان
درگذشت: ۹ مهٔ ۱۹۸۱ (۵۸ سال) فرانکفورت، آلمان
ملیت: آلمانی
پیشه(ها): کارگردان تلویزیونی، فیلم‌نامه‌نویس، کارگردان فیلم
فریتس اومگلتر (آلمانی: Fritz Umgelter؛ ۱۸ اوت ۱۹۲۲ – ۹ مهٔ ۱۹۸۱)، یک کارگردان تلویزیونی، کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل آلمان بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به تنها باد و  زندگی عجیب و غریب بارون فریدریش فون در ترنک اشاره کرد.
فیلم شناسی

1958: تمام گناهان زمین
1958: گناه با حوا آغاز شد   (نسخه ویرایش شده آمریکایی 1962: پسر بلبل و دخترباز)
1958: کانی و پیتر
1961: فقط باد
1965: به آرامی قدم بردارید
1967: یک مشت قهرمان
1968: فریاد باکره های برج (کارگردان: فرانتس آنتل)
پالایو فالیرو

| Palaio Faliro Παλαιό Φάληρο | Palaio Faliro Παλαιό Φάληρο |
| --- | --- |
یک کلیسای ارتدوکس یونانی در منطقهٔ پالایو فالیرو: یک کلیسای ارتدوکس یونانی در منطقهٔ پالایو فالیرو
کشور: یونان
ناحیه: استان آتیک
شهرستان: South Athens
حکومت: حکومت
 • شهردار: Dionysios Chatzidakis (دموکراسی نو (یونان))
مساحت: مساحت
 • شهرستان: ۴٫۵۷۴ کیلومتر مربع (۱٫۷۶۶ مایل مربع)
بیشترین ارتفاع: ۱۰ متر (۳۰ فوت)
کمترین ارتفاع: ۰ متر (۰ فوت)
جمعیت (2011): جمعیت (2011)
 • شهرستان: ۶۴۰۲۱
 • تراکم شهرستان: ۱۴۰۰۰/کیلومتر مربع (۳۶۰۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۲:۰۰+ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۳:۰۰+ (ساعت تابستانی)
کد پستی: 175 xx
تلفن: 210
پلاک خودرو: Z
وبگاه: www.palaiofaliro.gr
پالایو فالیرو یک منطقهٔ ساحلی مرفه‌نشین در جنوب شهر آتن، پایتخت یونان است. این منطقه دارای جمعیتی بالغ بر ۶۷٬۰۰۱  نفر می‌باشد.
خط ۳ تراموای آتن (en) از این منطقه عبور می‌کند.
محلات

کوپساهیلا
کوپساهیلا اولین توپخانه یونانی بود که در سال 1821 برای مقابله با عثمانی ها شکل گرفت. احداث این توپخانه آغازگر انقلاب یونانیان شد .
محله کوپساهیلا در پالئو فاليرو یکی از مناطق سرسبز و زیبای این ناحیه است که جذابیت‌های بسیاری برای ساکنین و بازدیدکنندگان دارد. این محله به دلیل وجود رودخانه و فضای سبز، محیطی دلنشین و آرامش‌بخش ایجاد کرده و برای قدم زدن یا گذراندن زمان در طبیعت بسیار مناسب است.
دسترسی عالی به خط ترم و نزدیکی به ساحل از دیگر ویژگی‌های مثبت این محله است که به ساکنین و گردشگران امکان رفت و آمد راحت به سایر نقاط آتن را می‌دهد. کوپساهیلا نه تنها محیطی طبیعی و خوش آب و هوا دارد، بلکه دسترسی به امکانات شهری و ساحلی هم بسیار آسان است و به همین دلیل برای زندگی یا بازدید گزینه بسیار مطلوبی محسوب می‌شود.
آگیا واروارا
پیکرودفنی
آمفیتئا
باتیس
ادم (Edem)
پاناگیستا
فلوسیویس
پالمیرا
بوراک اوزچیویت

| بوراک اوزچیویت | بوراک اوزچیویت |
| --- | --- |
بوراک اوزچیویت: بوراک اوزچیویت
زادهٔ: ۲۴ دسامبر ۱۹۸۴ ‏(۴۰ سال) استانبول، ترکیه
ملیت: ترکیه ای
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۳–۲۰۰۷ (مدل) ۲۰۰۶–اکنون (بازیگر)
آثار برجسته: حریم سلطان،چکاوک، عشق سیاه، مؤسس عثمان
همسر: فحریه اوجن (ا. ۲۰۱۷)
فرزندان: ۲
بوراک اوزچیویت(به ترکی (Burak özçivit) (زادهٔ ۲۴ دسامبر ۱۹۸۴) هنرپیشه و مدل پیشین اهل ترکیه است. بیشتر برای بازی در نقش‌هایش در  قیام عثمان، چکاوک (۲۰۱۳) و عشق سیاه (۲۰۱۵) شناخته شده‌است. وی در حال حاضر در سریال داستان تاریخی و ماجراجویی قیام عثمان (۲۰۱۹) به عنوان عثمان یکم یا عثمان غازی بازی می‌کند. در طول دوران بازیگری او، دریافت‌کنندهٔ جوایز متعددی بوده‌است.
زندگی شغلی

او در رشتهٔ عکاسی تحصیل کرده و در سال ۲۰۰۳ با شرکت در مسابقهٔ بهترین مدل ترکیه (Best Model Of Turkey) به عنوان مدلی که امید بخش آینده‌ای درخشان است، انتخاب شد. سپس کار خود را با آژانس مدلینگ بسیار معروفی آغاز کرد و در این راه قدم نهاد. بوراک همچنین در سال ۲۰۰۵ نیز بار دیگر در این مسابقه شرکت کرده و مقام نخست را به خود اختصاص داد.
او پس از کسب عنوان Best Model Of Turkey در سال ۲۰۰۵ به Best Model Of The World (بهترین مدل دنیا) راه پیدا کرد و مقام دوم جهان را از آن خود کرد. به دنبال آن بوراک در سریال‌های بسیاری به عنوان نقش اصلی ایفای نقش کرده و تجربهٔ کار سینما نیز دارد. او در سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ با حضور در سریال حریم سلطان به عنوان شخصیت مالکوچ اوغلو یا همان بالی‌خان به شهرت خود افزود. پس از آن نیز به همراه همسرش فخریه اوجن در سریال چکاوک که سناریویی الهام گرفته شده از یک رمان قدیمی دارد، به عنوان نقش اصلی هنرنمایی کرد.
وی پس از چکاوک باری دیگر به همراه فخریه در فیلم سینمایی عشق شبیه توست همبازی شد و پس از آن در سریال پربینندهٔ عشق سیاه به ایفای نقش پرداخت. همچنین پس از فیلم سینمایی عشق شبیه توست که نخستین تجربهٔ تهیه‌کنندگی او نیز به‌شمار می‌رود، در فیلم سینمایی برادر من به همراه مراد بز و آصلی انور ایفای نقش کرد.
زندگی شخصی

بوراک اوزچیویت در تاریخ ۹ مارس ۲۰۱۷ در آلمان با فخریه اوجن نامزد شد و در تاریخ ۲۹ ژوئن ۲۰۱۷ در استانبول با او ازدواج کرد. فرزنداولشان به نام کاران در روز ۱۳ آوریل ۲۰۱۹ و فرزند دومشان به نام کَر‌َم در ۱۸ ژانویه ۲۰۲۳ متولد شد.
فیلم‌شناسی

| سینما> سال | سینما> عنوان | سینما> نقش |
| --- | --- | --- |
| ۲۰۰۷ | مسلط | سوات |
| ۲۰۱۳ | زرافه | حسن (صدای دوبله ترکی) |
| ۲۰۱۵ | عشق شبیه توست | بالیکچی علی |
| ۲۰۱۶ | برادر من | هاکان |
| ۲۰۱۷ | برادر من ۲ | هاکان |
| ۲۰۱۸ | جان فدا | کاپیتان آلپ‌ارسلان |
تلویزیون: تلویزیون
| سال | عنوان | نقش |
| ۲۰۰۶ | کمتر از ۱۸ | مورات |
| ۲۰۰۷ | همسر اجباری | عمر اوزپلات |
| ۲۰۰۸–۲۰۰۹ | کوره پدر | گوون |
| ۲۰۱۰ | خیانت | امیر |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۱ | رازهای کوچک | چتین آتشوغلو |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۳ | حریم سلطان | مالکوچوغلو بالی خان |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۴ | چکاوک | کامران |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۷ | عشق سیاه | کمال سویدره |
| ۲۰۱۹– | مؤسس عثمان | عثمان یکم |
تصویر بوراک اوزچیویت هنرپیشه اهل ترکیه
هاشم عطار

| هاشم عطّار | هاشم عطّار |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۴۹ مشهد
ملیت:  ایران
پیشه(ها): مدیر فیلمبرداری و عکاس
سال‌های فعالیت: ۱۳۶۶ تا کنون
وبگاه: وب سایت شخصی
هاشم عطّار (زادهٔ ۱۳۴۹ در مشهد) مدیر فیلمبرداری و عکاس اهل ایران است.
زندگی

هاشم عطّار متولد خرداد ۱۳۴۹ مشهد، مدیر فیلمبرداری سینما و تلویزیون است. وی دانش‌آموخته دوره‌های عکاسی و فیلمبرداری است کار خود را به عنوان عکاس فیلم‌های هشت میلیمتری آغاز کرد و سپس به کار فیلمبرداری قطع ۸ م. م و در کنار آن به عکاسی اجتماعی و هنری پرداخت. در جشنواره‌های مختلف شرکت کرد و موفق به دریافت جوایز متعددی شد. در سال ۲۰۰۰ در پاریس نمایشگاهی از آثار عکاسی خود برگزار کرد که مورد استقبال ایرانیان قرار گرفت. وی در عرصهٔ عکاسی فیلم‌های سینمایی بسیار پرکار شد و توانست جایگاه ویژه‌ایه بدست آورد. تجربه عکاسی او موجب شد تا در عرصه فیلمبرداری رشد چشمگیری داشته باشد. در حال حاضر او متمرکز بر کار مدیریت فیلمبرداری در سینما و تلویزیون ایران است.
عضویت‌ها

عضو انجمن فیلمبرداران خانه سینما
عضو فیلمبرداران انجمن فیلم کوتاه خانه سینما
عضو انجمن عکاسان فیلم خانه سینما
عضو انجمن ملی عکاسان ایران
عضو انجمن فیلمبرداران خانه سینما
عضو فیلمبرداران انجمن فیلم کوتاه خانه سینما
عضو انجمن عکاسان فیلم خانه سینما
عضو انجمن ملی عکاسان ایران
جوایز و جشنواره‌ها

برگزیده شده در چندین جشنواره فیلم و عکس داخل کشور از جمله
برگزیده در بخش عکس سومین جشنواره استانی سینما ی جوان مشهد، ۱۳۶۷.
برگزیده در بخش تک عکس اولین جشنواره منطقه‌ای سینمای جوان
برگزیده مجموعه عکس (کودکان آواره عراقی) در دومین جشنواره سراسری عکس کودک و نوجوان سوره
برگزیده مجموعه عکس در دهمین جشنواره فیلم و عکس وحدت
برگزیده در بخش عکس نهمین جشنواره سراسری انجمن سینمای جوانان ایران- تهران سال۱۳۷۰
برگزیده در بخش عکس دهمین جشنواره سراسری انجمن سینمای جوانان ایران- تهران سال۱۳۷۲
تقدیر شده در اولین مسابقه عکاسی از کهن سالان کهریزک تهران
تقدیر شده از پانزدهمین جشنواره عکس روستا در روستا – تهران سال ۱۳۸۰
برگزیده شده در اولین همایش سینمای دفاع مقدس برای عکس‌های فیلم آخرین مرحله ولیلی بامن است. تهران سال ۱۳۷۴
نفر اول در بخش عکس ششمین جشنواره فیلم دفاع مقدس برای عکس‌های فیلم سینمایی آخرین مرحله و کاندیدای دریافت جایزه برای فیلم سینمایی «لیلی با من است»۱۳۷۵
یکی از سه برگزیده دومین نمایشگاه سالانه عکس سینمای ایران برای مجموعه عکسهای فیلم «رنگ خدا» و کاندیدای دریافت جایزه برای فیلم «مردی از جنس بلور» سال۱۳۷۷
لوح تقدیر از دومین جشنواره عکس سینمای دفاع مقدس با عنوان جلوه خورشید و معرفی شده به عنوان پرکارترین عکاس سینمای دفاع مقدس۱۳۷۷
برگزیده دومین جشنواره سینمایی میلاد کوثر در بخش عکس برای فیلم سینمایی «رنگ خدا»
برگزیده اولین جشنواره پلیس برای مجموعه عکس‌های فیلم «رومشکان» ۱۳۸۳
برگزیده بهترین کارگردانی فیلم کوتاه در جشنواره عذرا نخستین جشنواره فرهنگی وهنری- زن و روستا برای فیلم «ستاره قطبی» ۱۳۸۰(به‌طور مشترک با طاهره آشیانی)
برگزیده بهترین فیلم کوتاه در اولین جشنواره باران برای فیلم «ستاره قطبی»۱۳۸۰(به‌طور مشترک با طاهره آشیانی)
مدیریت فیلمبرداری

سینمایی ۳۵ میلیمتری
۱۳۸۹ چک کارگردان:کاظم راست‌گفتار
۱۳۸۹ شور شیرین کارگردان:جواد اردکانی (فیلمبردار واحد دوم)
۱۳۸۹ آژانس ازدواج کارگردان: محمد درمنش
۱۳۸۶ محافظ  کارگردان:محمد جواد کاسه ساز
۱۳۸۱ نبات داغ _(مدیر فیلمبرداری، مجری طرح و نویسنده) کارگردان: محمدعلی باشه آهنگر
ویدئویی
۱۳۹۸ دختردیروز
کارگردان:مانی ارمغان
۱۳۹۱ رمز هفتم
کارگردان:رضا پژاوک
۱۳۹۱ نان خامه‌ای (سریال) کارگردان:کاظم راست‌گفتار - تهیه‌کننده: محمدرضا تخت کشیان
۱۳۹۰ آخرین خواب بارانی (مدیر تصویر برداری و تهیه‌کننده) کارگردان:ابوالفضل عطار
۱۳۹۰ تلنگر (سریال) کارگردان:ابوالفضل احمدیان
۱۳۸۹ سکوت مطلق کارگردان:جواد مزد آبادی
۱۳۸۹ یک تیر و دو نشان کارگردان:اسماعیل میهن دوست
۱۳۸۹ شاید برای شما اتفاق بیافتد (مجموعه) کارگردان:محمود معظمی
۱۳۸۹ شاید برای شما اتفاق بیافتد (مجموعه) کارگردان:امیر حسین ترابی
۱۳۸۹ زیر بام شهر (سریال) کارگردان:مسعود عسگری
۱۳۸۸ فقط دو ساعت [پیوند مرده] کارگردان:عباس مرادیان
۱۳۸۸ آخرین قاب خالی کارگردان:مرتضی هرندی
۱۳۸۷ کابوس با نقاب رؤیا کارگردان:مجتبی بیطرفان
۱۳۸۷ روزهای آشفته من کارگردان:محمدرضا آهنج
۱۳۸۷ محله گل‌ها کارگردان:داریوش ربیعی
۱۳۸۷ آپارتمان کارگردان:علی مؤذنی
۱۳۸۷ صندوقخانه (سریال) کارگردان:آرش سجادی حسینی
۱۳۸۶ رنگ شهر کارگردان:فرید سجادحسینی
۱۳۸۶ مدرسه عشق (سریال) کارگردان:عباس مرادیان
۱۳۸۵ دوباره زندگی کارگردان:محسن یوسفی
۱۳۸۵ آدمخوار (سریال) کارگردان:جواد مزدآبادی
۱۳۸۴ جزیره ایکس (سریال) کارگردان:جواد مزدآبادی
۱۳۸۴ قلب  (سریال) کارگردان:مسعود تکاور
۱۳۸۳ روژان (سریال) کارگردان:ماشاءالله شاهمرادی زاده
۱۳۸۳ دختر صحرا کارگردان:عباس مرادیان
۱۳۸۲  آخرین آواز ققنوس(سریال) کارگردان:مسعود تکاور
عکاسی فیلم

۱ - بید مجنون (۱۳۸۳)
۲ - به من نگاه کن (۱۳۸۱)
۳ - عروس خوش قدم (۱۳۸۱)
۴ - زندانی ۷۰۷ (۱۳۸۰)
۵ - سفر به شرق (۱۳۸۰)
۶ - عروس رومشکان (۱۳۸۰)
۷ - نوروز (۱۳۸۰)
۸ -  انتظار (۱۳۷۹)
۹ - سفر سرخ (۱۳۷۹)
۱۰ - قطعه ناتمام (۱۳۷۹)
۱۱ - آخرین تکسوار (۱۳۷۷)
۱۲ - پرواز خاموش (۱۳۷۷)
۱۳ - مردی از جنس بلور (۱۳۷۷)
۱۴ - رنگ خدا (۱۳۷۶)
۱۵ - یاس‌های وحشی (۱۳۷۶)
۱۶ - سجده بر آب(۱۳۷۵) به‌طور مشترک
۱۷ - بچه‌های آسمان (۱۳۷۵)
۱۸ - مردی شبیه باران (۱۳۷۵)
۱۹ - مینا و غنچه (۱۳۷۵)
۲۰ - آخرین مرحله (۱۳۷۴)
۲۱ - لیلی با من است (۱۳۷۴)
۲۲- سفر بخیر (۱۳۷۳)
۲۳ - مروارید سیاه (۱۳۷۳)
تالار آفتاب‌گیر (گلخانه)

یک تالار آفتاب‌گیر سنتی در موزه هورنیمان در لندن
یک اجرای مدرن از تالار آفتاب‌گیر، آفتاب‌گیر جشن دویست‌سالگی آدلاید
تالار آفتاب‌گیر ساختمان یا تالار شیشه‌ای یا با پارچه برزنتی است که با نام‌های گلخانه یا اتاق آفتاب‌گیر نیز شناخته می‌شود. اگر این تالار در یک خانه باشد معمولاً از یک سمت به خانه متصل می‌شود. ساخت تالارهای آفتاب‌گیر از قرون شانزدهم میلادی آغاز شد که زمین‌داران ثروتمند به دنبال پرورش مرکباتی مانند لیمو و پرتقال بودند تا آنها را روی میزهای شام خود قرار دهند که به تازگی توسط بازرگانانی که از مناطق گرمتر مدیترانه آنها را آورده بودند معرفی شده بود. تالارهای آفتاب‌گیر یا گلخانه‌های شهری در اوایل اوایل قرن نوزدهم توسط شهرداری‌ها محبوب یافت و رایج شد.
شرح

بسیاری از شهرها اروپا مخصوصاً شهرهایی که آب و هوای سرد و جمعیت زیادی داشتند برای خود تالارهای آفتاب‌گیر شهری را برای نمایش گیاهان گرمسیری و برگزاری نمایش‌های گل و گیاه ساخته بودند. این نوع از گلخانه یا تالار آفتاب‌گیر در اوایل قرن نوزدهم نیز رواج داشت و در پایان قرن مردم نیز کاربر اجتماعی نیز پیدا کرده بودند (برای نمونه مهمانی و نمایشگاه‌های چای در آن برگزار می‌شود). معماری تالار آفتاب‌گیر یا گلخانه‌های شهری سبک‌ها متفاوتی از ویکتوریایی گرفته تا سبک‌های مدرن مانند گنبدهای ژئودزیک را شامل می‌شود. بسیاری از آنها سازه‌های بزرگ و چشمگیری هستند و در فهرست زیر گنجانده شده‌اند.
در انگلستان تعریف قانونی تالار آفتاب‌گیر یا گلخانه‌های شهری، ساختمانی است که حداقل ۵۰٪ مساحت دیواره جانبی آن را لعاب‌دار و حداقل ۷۵٪ سقف آن را با مواد نیمه شفاف، ورق پلی‌کربنات یا شیشه بسته باشند. امروزه عموم مردم واژه‌های تالار آفتاب‌گیر، تالار آفتاب‌رو و گلخانه شهری را به صورت مترادف همدیگر به کار می‌برند، اما به‌طور کلی اصطلاح تالار آفتاب‌گیر و به ویژه تالار آفتاب‌گیر انگلیسی، تصویر یک ساختار آراسته را تداعی می‌کند که بازگو کننده سنت‌های آن دوره از ساخت سالن‌های آفتاب‌گیر دوره ویکتوریا است. تالارهای آفتاب‌گیر مدرن نیز کماکان با تزیینات سنتی و با درهای پاسیوی یک‌نفره، دو نفره یا حتی درهای تاشو ساخته می‌شوند.
این سازه‌ها در سراسر دنیا، در باغ‌های خصوصی، پارکها و موسسات گیاه‌شناسی طراحی و ساخته شده‌اند. تالارهای آفتاب‌گیر کوچکتر محبوبیت بیشتری یافته‌اند که می‌توانند کارایی دوگانه داشته و هم کاربری باغبانی و هم برای تفریح و لذت شخصی (مکانی برای مراقبت و تأمل و کتاب‌خواندن) داشته باشند.
آلبوم عکس

تالار آفتاب‌گیر بزرگ Syon House، برنتفورد، لندن
سپیده‌دم در تالار آفتاب‌گیر Muttart Conservatory در ادمونتون، آلبرتا، کانادا
تالار آفتاب‌گیر St George's Park, Gqeberha، بندر الیزابت، آفریقای جنوبی
باغ‌های زمستانی Tollcross Winter Gardens در سال ۲۰۰۸
درون Tollcross Winter Gardens  در سال ۲۰۰۸
لیست تالارهای آفتاب‌گیر برجسته

باغ گیاه‌شناسی بالارات
تالار آفتاب‌گیر جشن دویست‌سالگی در باغ گیاه‌شناسی آدلاید
باغ‌های فیتزروی، ملبورن
لیست تالارهای آفتاب‌گیر برجسته > بلژیک

گلخانه‌های سلطنتی لاکن
لیست تالارهای آفتاب‌گیر برجسته > کانادا

تالار آفتاب‌گیر موتار (ادمونتون، آلبرتا)
تالار آفتاب‌گیر گل Bloedel (ونکوور، قبل از میلاد))
باغ‌های آلان (تورنتو، انتاریو)
تالار آفتاب‌گیر پارک صد ساله (تورنتو، انتاریو)
تالار آفتاب‌گیر پارک Assiniboine (وینیپگ، مانیتوبا)
لیست تالارهای آفتاب‌گیر برجسته > چین

باغ گیاه‌شناسی پکن (پکن)
باغ گیاه‌شناسی شانگهای (شانگهای)
باغ گیاه‌شناسی جنوب چین (چینگ یانگ، گوانگژو)
لیست تالارهای آفتاب‌گیر برجسته > دانمارک

باغ گیاه‌شناسی کپنهاگ
لیست تالارهای آفتاب‌گیر برجسته > آلمان

باغ گیاه‌شناسی و موزه گیاه‌شناسی، برلین
لیست تالارهای آفتاب‌گیر برجسته > انگلستان > انگلستان

باغ‌های کیو (جنوب غربی لندن)
خانه چتسورث (دربی شایر)
پروژه Eden (Cornwall)
Syon House (غرب لندن)
تالار آفتاب‌گیر باربیکان (مرکز لندن)
آنتائوم، هوو: در سال ۱۸۳۰ با بزرگ‌ترین گنبد جهان ساخته شد، در روز افتتاحیه خود در سال ۱۸۳۳ فرو ریخت.
لیست تالارهای آفتاب‌گیر برجسته > انگلستان > ایرلند شمالی

باغ‌های گیاه‌شناسی بلفاست
لیست تالارهای آفتاب‌گیر برجسته > انگلستان > اسکاتلند

باغ گیاه‌شناسی سلطنتی، ادینبورگ
کاخ کیبل
باغ‌های زمستانی Tollcross، گلاسگو
لیست تالارهای آفتاب‌گیر برجسته > آفریقای جنوبی

تالار آفتاب‌گیر پیرسون، بندر الیزابت
تالار آفتاب‌گیرر انجمن گیاه‌شناسی، باغ گیاه‌شناسی ملی کرستنبوش، کیپ تاون
لیست تالارهای آفتاب‌گیر برجسته > ایالات متحده

افلاک آمازون (سیاتل، واشینگتن)
تالار آفتاب‌گیر آنا اسکریپس ویتکام (دیترویت، میشیگان)
بیوسفر ۲ (اوراکل، آریزونا)
باغ گیاه‌شناسی بیرمنگام (بیرمنگام، آلاباما)
تالار آفتاب‌گیر بولز (مدیسون، ویسکانسین)
باغ گیاه‌شناسی بوفالو و اری (بوفالو، نیویورک)
Cecil B. مرکز پروانه‌های روز (کوه پاین، جورجیا)
Climatron (سنت لوئیس)
تالار آفتاب‌گیر گلها (سانفرانسیسکو، کالیفرنیا)
تالار آفتاب‌گیر باغ صحرا (سان مارینو، کالیفرنیا)
باغ گیاه‌شناسی دنور (دنور، کلرادو)
گلخانه خانه النور آرمسترانگ اسمیت (کلیولند، اوهایو)
تالار آفتاب‌گیر Enid Haupt در باغ گیاه‌شناسی نیویورک (نیویورک)
تالار آفتاب‌گیر گیاه‌شناسی Foellinger-Freimann (فورت وین)
باغ گیاه‌شناسی فورت ورث (فورت ورث، تگزاس)
تالار آفتاب‌گیر پارک فرانکلین (کلمبوس، اوهایو)
تالار آفتاب‌گیر پارک گارفیلد (شیکاگو، ایلینوی)
تالار آفتاب‌گیر پارک گارفیلد و باغ‌های غرق شده (ایندیاناپولیس)
باغ گیاه‌شناسی Greater Des Moines (Des Moines)
تالار آفتاب‌گیر هوارد پیترز راولینگز و باغ گیاه‌شناسی بالتیمور (بالتیمور)
تالار آفتاب‌گیر کرون (سین سیناتی)
تالار آفتاب‌گیر لمبرتون در پارک هایلند (روچستر، نیویورک)
تالار آفتاب‌گیر لنا میجر در باغ‌های فردریک میجر و پارک مجسمه‌سازی (گرند رپیدز، میشیگان)
تالار آفتاب‌گیر باغ گیاه‌شناسی لوئیس گینتر (ریچموند، ویرجینیا)
تالار آفتاب‌گیر پارک لینکلن (شیکاگو)
باغ‌های Longwood (میدان کنت ، پنسیلوانیا)
تالار آفتاب‌گیر مارجوری مک نیلی (سنت پل)
تالار آفتاب‌گیر باغبانی باغ میچل (میلواکی)
باغ‌های مودی (گالوستون)
تالار آفتاب‌گیر باغ گیاه‌شناسی میریاد و پل کریستال (شهر اوکلاهما)
تالار آفتاب‌گیر و باغ گیاه‌شناسی فیپس (پیتسبورگ)
تالار آفتاب‌گیر Steinhardt (بروکلین)
باغ گیاه‌شناسی ایالات متحده (واشینگتن دی سی))
تالار آفتاب‌گیر پارک داوطلبان (سیاتل، واشینگتن)
تالار آفتاب‌گیر گیاه‌شناسی WW سیمور (تاکوما، واشینگتن)
فروپاشی کمونیسم در آلبانی

قلمرو کشورهای بلوک شرق سابق با سال هایی که حکومت کمونیستی آنها پایان یافت. برای جمهوری های سابق اتحاد جماهیر شوروی، سال هایی که در آن اعلام استقلال کردند.
سقوط کمونیسم در آلبانی، که واپسین رویداد از این نوع در اروپا خارج از اتحاد جماهیر شوروی بود، در دسامبر ۱۹۹۰ با تظاهرات دانشجویی در پایتخت، تیرانا، آغاز شد، هرچند اعتراضات از ژانویه همان سال در شهرهای دیگری مانند اشکودر و کاوایه شروع شده بود. کمیته مرکزی حزب کار آلبانی در ۱۱ دسامبر اجازه چندحزبی شدن سیاسی را صادر کرد و بزرگ‌ترین حزب مخالف، حزب دموکراتیک، روز بعد تأسیس شد. انتخابات مارس ۱۹۹۱ حزب کار را در قدرت نگه داشت، اما یک اعتصاب عمومی و مخالفت‌های شهری منجر به تشکیل یک دولت «ثبات» شد که شامل افراد غیرکمونیست نیز بود. کمونیست‌های سابق آلبانی در انتخابات مارس ۱۹۹۲ در میان فروپاشی اقتصادی و ناآرامی‌های اجتماعی شکست خوردند و حزب دموکراتیک بیشتر کرسی‌ها را کسب کرد و رهبر آن، سالی بریشا، به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شد.
پس زمینه

انور خوجه که به مدت چهار دهه جمهوری سوسیالیستی خلق آلبانی را رهبری کرد، در ۱۱ آوریل ۱۹۸۵ درگذشت. رامیز آلیا به عنوان دبیر اول حزب کار جانشین خوجه شد و به تدریج اصلاحات اقتصادی را معرفی و روابط دیپلماتیک با کشورهای اروپای غربی را گسترش داد.
بسیاری از آلبانیایی‌ها در جریان انقلاب‌های ۱۹۸۹ به دلیل کنترل اطلاعات توسط دولت در این کشور منزوی، از این رویدادها بی‌خبر ماندند. برخی از آلبانیایی‌ها حتی نمی‌دانستند دیوار برلین در نوامبر ۱۹۸۹ فرو ریخته است.
اولین شورش‌ها در اشکودر در ژانویه ۱۹۹۰ آغاز شد، جایی که چند صد نفر قصد داشتند مجسمه ژوزف استالین را تخریب کنند و از آنجا این شورش‌ها به چند شهر دیگر گسترش یافت. در نهایت، رژیم موجود برخی از آزادی‌ها از جمله تدابیری در سال ۱۹۹۰ برای آزادی سفر به خارج از کشور را معرفی کرد. تلاش‌ها برای بهبود روابط با جهان خارج نیز آغاز شد.
میخائیل گورباچف در سال ۱۹۸۵ سیاست‌های جدید گلاسنوست و پرسترویکا را در اتحاد جماهیر شوروی معرفی کرد. پس از اعدام نیکولای چائوشسکو، رهبر کمونیست رومانی، در جریان انقلاب رومانی در سال ۱۹۸۹، آلیا دریافت که اگر تغییرات رادیکالی ایجاد نکند، او نیز ممکن است با چنین سرنوشتی روبرو شود. او سپس توافق هلسینکی را امضا کرد که آلبانی را ملزم به رعایت استانداردهای حقوق بشری اروپای غربی کرد. آلیا همچنین جلسه‌ای با روشنفکران برجسته آن زمان برگزار کرد تا درباره اصلاح نظام سیاسی آلبانی تبادل نظر کند. تحت رهبری آلیا، اولین انتخابات چندحزبی از زمان به قدرت رسیدن کمونیست‌ها در آلبانی در سال ۱۹۴۴ برگزار شد. حزب آلیا انتخابات ۳۱ مارس ۱۹۹۱ را برد.
با این حال، واضح بود که انتقال به دموکراسی متوقف نخواهد شد. بسیاری از اعضای برجسته حزب دموکراتیک جدید در جریان تظاهرات کت‌های بارانی روشن به تن داشتند، در حالی که سالی بریشا، که در آن زمان هنوز عضو حزب کار بود، از رامیز آلیا در تظاهرات دانشجویی تشکر می‌کرد و دیده می‌شد که با خودروی دولتی در میدان اسکاندربگ رفت و آمد می‌کند. در همین حال، یک تظاهرات دانشجویی توسط پلیس دولتی در خوابگاه‌های شهر دانشجویان تیرانا سرکوب شد. رامیز آلیا از هیئتی از دانشجویان دانشگاه تیرانا دعوت کرد تا درباره نگرانی‌های خود گفتگو کرده و به توافقی دست یابند.
کمونیست‌ها در دور اول انتخابات کنترل دولت را حفظ کردند، اما دو ماه بعد در جریان یک اعتصاب عمومی سقوط کردند. کمیته‌ای به نام «نجات ملی» کنترل امور را به دست گرفت، اما طی شش ماه سقوط کرد.[نیازمند منبع] آلیا از ریاست جمهوری استعفا داد و سالی بریشا، اولین رهبر منتخب دموکراتیک آلبانی پس از اسقف فان نولی جانشینش شد.
دولت پساکمونیستی

گذار از کمونیسم به سرمایه‌داری با چالش‌های زیادی همراه بود. حزب دموکراتیک مجبور به اجرای اصلاحاتی شد که وعده داده بود، اما این اصلاحات یا بسیار کند انجام می‌شدند یا مشکلات کشور را حل نمی‌کردند، و در نتیجه مردم از عدم تحقق سریع آرزوهایشان برای رفاه ناامید شدند. بسیاری از آلبانیایی‌ها نیز از گرایش روزافزون سالی بریشا به استبداد، از جمله فشار بر مخالفان، رسانه‌ها و جامعه مدنی، ناراضی بودند. در انتخابات عمومی ژوئن ۱۹۹۶، حزب دموکراتیک تلاش کرد اکثریت مطلق را به دست آورد و نتایج را دستکاری کرد.
ناآرامی‌های مدنی آلبانی در سال ۱۹۹۷ باعث سقوط دولت شد. این ناآرامی‌ها پس از فروپاشی چندین «ترفند هرمی» بزرگ (که در واقع ترفندهای پانزی بودند) و فساد گسترده در آلبانی به وجود آمد و منجر به هرج‌ومرج و شورش در سراسر کشور شد. دولت تلاش کرد با استفاده از زور شورش را سرکوب کند، اما این تلاش به دلیل روحیه پایین و فساد در ارتش آلبانی شکست خورد. با کمک میانجی‌گری بین‌المللی به رهبری فرانتس ورانیتسکی، فرستاده ویژه سازمان امنیت و همکاری اروپا، احزاب حاکم و مخالف توافق کردند که یک دولت آشتی تشکیل داده و انتخابات جدید برگزار کنند. برای تأمین آرامش و جلوگیری از خروج پناهجویان به خارج، نه کشور نیروهای نظامی خود را به یک نیروی بین‌المللی به نام عملیات آلبا اعزام کردند.
در انتخابات پارلمانی آلبانی در ژوئن ۱۹۹۷ حزب مخالف سوسیالیست (حزب کمونیست سابق) به قدرت رسید و این حزب تحت ریاست‌جمهوری نخست‌وزیران مختلف تا سال ۲۰۰۵ حکومت کرد. حزب دموکراتیک انتخابات پارلمانی سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۹ را برد و آلبانی دوباره تحت حکومت سالی بریشا، این بار به عنوان نخست‌وزیر، قرار گرفت. حزب سوسیالیست در انتخابات سال ۲۰۱۳ پیروز شد و اکنون تحت رهبری رئیس حزب و نخست‌وزیر فعلی، ادی راما، اداره می‌شود.
بر اساس قانون اساسی که در ۲۲ نوامبر ۱۹۹۸ با همه‌پرسی تصویب و در ۲۸ نوامبر همان سال ابلاغ شد و در ژانویه ۲۰۰۷ اصلاح شد، آلبانی دارای نظام حکومتی دموکراتیک با تفکیک قوا و حفاظت از حقوق اساسی بشر است.
از زمان پایان کمونیسم، این کشور بیشتر به سمت غرب گرایش پیدا کرده تا به روسیه یا چین و روابط نسبتا سرد و کم‌رمقی با آنها داشته است. آلبانی در سال ۲۰۰۹ به ناتو پیوست و در تلاش است در آینده به اتحادیه اروپا ملحق شود.
مراجع

↑  Mysteries of December 1990 (Misteret e Dhjetoret) بایگانی‌شده  در ۲۰۱۱-۰۲-۱۱ توسط Wayback Machine, TV Klan.
↑  Abrahams, Fred C. (2015). Modern Albania: From Dictatorship to Democracy. New York: NYU Press. pp. 169–221. ISBN 978-0814705117.
↑  Lami, Remzi. "Albania: nine years after". AIM Tirana. Archived from the original on 3 August 2003. Retrieved 21 November 2010.
↑  Bogdani, Mirela; Loughlin, John (23 February 2007). Albania and the European Union: the tumultuous journey towards integration. Bloomsbury Academic. p. 21. ISBN 9781845113087. Retrieved 2011-06-27.
↑  Lenci lorenc (17 July 2009). "Sali Berisha cun i ri". Retrieved 21 March 2018 – via YouTube.
↑  OLTIONPENGU (25 June 2009). "I Panjohuri". Retrieved 21 March 2018 – via YouTube.
↑  Human Rights Watch, Human Rights in Post-communist Albania, 1 March 1996.
↑  Organization for Security and Cooperation in Europe, Parliamentary Elections 26 May and 2 June: Observations, 2 July 1996.
↑  Vaughan-Whitehead, Daniel (1999). Albania in Crisis: The Predictable Fall of the Shining Star. Edward Elgar Pub. ISBN 1840640707.
↑  Vaughan-Whitehead, Daniel (1999). Albania in Crisis: The Predictable Fall of the Shining Star. Edward Elgar Pub. ISBN 1840640707.
↑  The nine participating states were: Austria, Denmark, France, Greece, Italy, Romania, Slovenia, Spain, and Turkey.
↑  "Final Report on Parliamentary Elections in Albania, 29 June 1997".
↑  Constitution of the Republic of Albania.
در ادامه مطلب

Anders Åslund & Örjan Sjöberg (1992) "Privatisation and transition to a market economy in Albania", Communist Economies and Economic Transformation, 4:1, 135–150
لینک های خارجی

کشور زندان در Radio.cz
تصاویر ویدئویی از اعتراضات دانشجویی، درگیری پلیس و سرنگونی مجسمه انور خوجه
آلبانی در سال 1991: بیداری - مستند وقایع منجر به سقوط کمونیسم در آلبانی (ایتالیایی)