stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
خلافت علی بن ابی‌طالب
کشته شدن

مقالهٔ اصلی: کشته شدن علی
سه تن از خوارج به نام‌های عبدالرحمن بن ملجم مرادی، برک بن عبدالله و عمرو بن بکر تمیمی در مکه با یکدیگر ملاقات کردند و پس از یک گفتگوی طولانی به این نتیجه رسیدند که علی، معاویه و عمروعاص عامل مشکلات جامعه مسلمین وقت اند و تصمیم به قتل هر سه به صورت هم‌زمان گرفتند تا به عقیدهٔ خود اسلام را از دست این سه تن که مسئول جنگ‌های داخلی بودند، خلاص کنند. هر یک از آن‌ها هدف خود را انتخاب کردند. آن‌ها همچنین روز انجام عملیات را هم تعیین کردند. اما تنها موفق شدند علی را بکشند و معاویه و عمروعاص جان سالم به در بردند.
ابن ملجم به قصد کشتن علی وارد کوفه شد و در آنجا با جمعی از قبیله تیم الرباب که مشغول عزاداری برای کشته‌های خود در نهروان بودند روبه‌رو شد. در این بین با زنی زیبا به نام قطام بنت شجنه مواجه شد و به او پیشنهاد ازدواج داد. قطامه پذیرفت به شرطی که مهریه‌اش ۳۰۰۰ درهم، یک کنیز، یک غلام، و کشتن علی باشد. وی در جنگ نهروان پدر و برادرش را از دست داده بود و در فکر انتقام‌گیری از علی بود. قطام همچنین فردی به نام وردان از قبیله‌اش را به کمک وی فرستاد. ابن ملجم نیز از فردی به نام شبیب بن بجره از قبیله بنی اشجع درخواست یاری کرد. این سه تن که شمشیرهایشان را در زهر خوابانیده بودند، کنار در مسجد منتظر ماندند تا علی به منظور اقامهٔ نماز صبح وارد مسجد شود. شبیب به وی حمله برد و با شمشیرش ضربتی زد که به لغاز در اصابت کرد. شبیب فرار کرد و در میان جمعیت گم شد. وردان نیز فرار کرد اما وقتی به خانه رسید، پسرعمویش وی را دید و به وی ظنین شد و او را کشت. تنها ابن ملجم باقی ماند که در حالی که فریاد می‌کشید حکمیت خاص خداست نه تو و یارانت، ضربتی به فرق سر علی زد و خواست فرار کند که ابوادما همدانی وی را به زمین افکند. علی در حالی که مشغول خواندن نماز صبح بود و به روایتی دیگر در کنار در مسجد ضربت خورد.
علی به خانه‌اش بازگشت و ابن ملجم را پیش وی آوردند و او به علی گفت که ۴۰ روز شمشیرش را تیز کرده و از خدا خواسته بود که با آن بدترین مخلوق خدا را بکشد. علی در پاسخ گفت خود ابن ملجم با همین شمشیر کشته خواهد شد و وی را بدترین مخلوق خدا نامید. دو روز بعد در ۱۹ یا ۲۱ رمضان ۴۰ هجری مصادف با ۲۷ ژانویهٔ ۶۶۱ میلادی، علی در ۶۲ یا ۶۳ سالگی درگذشت. در منابع روز ضربت خوردن علی ۱۷، ۱۹ یا ۲۱ رمضان گزارش شده‌است. اما شیخ مفید روز ۱۹ را صحیح‌تر می‌داند و ابن ابی الحدید نیز می‌نویسد چون این سه تن کارشان را عبادت می‌دانستند، بنابراین آن را در شب قدر ۱۹ رمضان قرار دادند تا ثواب بیشتری برده باشند. درگذشت علی هم در منابع از ۱۱ تا ۲۱ رمضان گزارش شده و مدت تحمل ضربت را دو یا سه روز دانسته‌اند.
پیامدها

مقاله‌های اصلی: حسن مجتبی، صلح حسن و معاویه، و خلافت امویان
همچنین ببینید: بنی‌امیه در ایران
پس از درگذشت علی، کوفیان بدون مناقشه با پسر ارشدش، حسن، بیعت کردند، چرا که علی در موقعیت‌های بسیار اعلام کرده بود که تنها اهل بیت پیامبر شایستهٔ خلافت بر جامعهٔ مسلمان هستند. سپس، جنگ میان حسن و معاویه درگرفت و در خلال آن معاویه به‌تدریج فرماندهان سپاه حسن را با وعده‌های فریبنده و پول‌های گزاف منصرف کرد و مردم عراق را فریفت، تا جایی که سپاه بر حسن شورید. سرانجام حسن مجبور به پذیرش صلح و واگذاری خلافت به معاویه شد. بدین ترتیب معاویه خلافت اسلامی را به چنگ آورد و آن را بدل به خلافت امویان کرد. خلافت اموی یک نظام سلطنتی بود که در آن جنبهٔ دینی خلافت جای خود را به جنبهٔ دنیوی (سکولار) سلطنت داد. وی و جانشینانش شدیدترین فشارها را بر خاندان علی و حامیان و شیعیانشان وارد کردند. دشنام به علی تبدیل به امری ضروری در نماز جماعت شد و تا ۶۰ سال بعد، زمان حکومت عمر بن عبدالعزیز، ادامه یافت.
مادلونگ می‌نویسد:
استبداد، سوء اداره و سرکوب امویان به‌تدریج اقلیت ستایندگان علی را به اکثریت تبدیل کرد. علی در خاطر نسل‌های بعدی به امیر آرمانی مؤمنان مبدل شد. آن‌ها در مواجهه با ادعای ساختگی امویان مبنی بر حاکمیت مشروع اسلامی به عنوان نایب حکومت خدا بر زمین و با مشاهدهٔ حکومت خیانت‌بار، مستبدانه و تفرقه‌انداز اموی و کیفردهی کینه‌جویانه‌اش، قدرشناس درستکاری، سرسپردگی نامنعطف به حکمرانی اسلام، وفاداری شخصی عمیق، رفتار با مساوات با همه حامیان، و لطف علی در بخشودن دشمنان شکست‌خورده‌اش شدند.
ستایش

فقیه اهل سنت احمد بن حنبل (متوفی 855) معروف است که علی خلافت را زینت داد. لیندا جونز خلافت علی را الگویی برای عدالت اجتماعی-سیاسی و مذهبی می داند که با فساد دنیوی و بی عدالتی اجتماعی سرپیچی می کند. جان اسپوزیتو نیز دیدگاه مشابهی دارد. مادلونگ می نویسد که خلافت علی با صداقت، ارادت سرسختانه او به اسلام، رفتار برابر با حامیان و بزرگواری او نسبت به دشمنان شکست خورده اش مشخص می شد. مولانا مُومَن و ویچا والیری نظرات مشابهی درباره سیاست عادلانه علی ابن ابی طالب دارند. والیری می افزاید که علی برای دفاع از اسلام با کسانی که مسلمانان خطاکار می دانستند به عنوان یک امر وظیفه ای مبارزه کرد.
شاه کاظمی می گوید علی برای همه، صرف نظر از دینشان، برای عدالت و شفقت تلاش کرد. اسماعیل پوناوالا می نویسد: منابع در مورد ارادت علی به راه اسلام و حکومت عدل مطابق قرآن و سنت متفق القول است. حکمرانی، شاه کاظمی می‌افزاید: «جایی که عدالت و رحمت به انسان‌ها صرف نظر از طبقه، مذهب و رنگ نشان داده می‌شود، جایی که فقر، ننگ یا رد صلاحیت نیست و عدالت با خویشاوندگرایی، طرفداری، ولایت‌گرایی یا تعصب مذهبی آغشته نشده است».
دیدگاه‌ها در خصوص خلافت علی

دیدگاه شیعه
شیعه حکومت علی را مظهر عدالت اسلامی می‌داند.
به نوشته مرتضی مطهری سه دسته در برابر حکومت علی ایستادند، که عبارت بودند از پیمان شکنان (ناکثین) که مطامعی داشتند و طرفدار تبعیض بودند و عدالت علی را برنمی‌تافتند. این گروه در قالب لشکر جمل متشکل شدند. اما طغیانگران (قاسطین) گروهی بودند که در پی حکومت بودند و از طریق نفاق می‌خواستند کرسی حکومت اسلامی را اشغال کنند. این دسته شامل معاویه و یاران وی می‌شود. دسته سوم افراد جاهل و مقدس مآب (مارقین) بودند که در قالب خوارج ظهور یافتند و متشکل شدند.
دیدگاه اهل سنت
اهل سنت، خلافت علی را، همچون دیگر خلفای راشدین، عادل‌ترین دولت اسلامی می‌دانند که از نظر اسلامی هم بیشترین نزدیکی به اسلام واقعی از نظر عدل، دین‌داری و حکومت‌داری را داشته‌است. به اعتقاد آن‌ها خلفای راشدین با هم برابرند و هیچ‌کدام بر دیگری برتری ندارند. رویدادی که در زمان علی اتفاق افتاد، تنها اختلاف نظر سیاسی دنیوی بوده‌است، که در هر زمان و هر دولتی روی می‌دهد. همچین سنی‌ها آن اختلاف را رها کرده‌اند تا خدا بینشان قضاوت کند، بدون اینکه یکی را دوست داشته و از دیگر نفرت داشته باشند.
گاه‌شمار

| گاه‌شمار | گاه‌شمار | گاه‌شمار | گاه‌شمار | گاه‌شمار | گاه‌شمار | گاه‌شمار | گاه‌شمار | گاه‌شمار | گاه‌شمار | گاه‌شمار | گاه‌شمار | گاه‌شمار | گاه‌شمار |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| رویداد | تاریخ |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| برگزیدگی به خلافت | ۱۸ یا ۱۹ ذی الحجه ۳۵ ه. / حدوداً ۱۷ یا ۱۸ ژوئن ۶۵۶ م. |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| نبرد جمل | ۱۵ جمادی الاول ۳۶ ه. / حدوداً ۹ دسامبر ۶۵۶ م. |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| شروع صف‌آرایی صفین | محرم ۳۷ ه. / ژوئن-ژوئیه ۶۵۷ م. |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| اوج نبرد صفین | ۸–۱۱ صفر ۳۷ ه. / ۲۶–۲۹ ژوئیه ۶۵۷ م. |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| حکمیت اول | رمضان ۳۷ ه. / فوریه ۶۵۸ م. یا شوال و ذی القعده ۳۷ ه. /مارس و آوریل ۶۵۸ م. |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| نبرد نهروان | ۹ صفر ۳۸ ه. / ۱۷ ژوئیه ۶۵۸ م. یا ذی الحجه ۳۷ ه. / مه ۶۵۸ م. |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| سقوط مصر | صفر ۳۸ ه. /ژوئیه-اوت ۶۵۸ م. یا ربیع الاول ۳۸ ه. / آگوست-سپتامبر ۶۵۸ م. یا اواخر ۳۹ ه. / ۶۶۰ م. |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| حکمیت دوم | شعبان ۳۸ ه. / ژانویه ۶۵۹ م. |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| حمله سپاه معاویه به حجاز | ذی الحجه ۳۹ ه. / ۶۶۰ م. |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| کشته شدن | ۱۹ یا ۲۱ رمضان ۴۰ ه. / ۲۷ یا ۲۸ ژانویه ۶۶۱ م. |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
تذکر :تبدیل تاریخ‌ها به میلادی ممکن است چند روز خطا داشته باشد.
لطف‌الله صافی گلپایگانی

| لطف‌الله صافی گلپایگانی | لطف‌الله صافی گلپایگانی |
| --- | --- |
نخستین دبیر شورای نگهبان: نخستین دبیر شورای نگهبان
دوره مسئولیت آذر ۱۳۵۹ – ۴ تیر ۱۳۶۷: دوره مسئولیت آذر ۱۳۵۹ – ۴ تیر ۱۳۶۷
قائم‌مقام: حسین مهرپورمحسن هادویخسرو بیژنی
پس از: محمدرضا مهدوی کنی (سرپرست)
پیش از: محمد محمدی گیلانی
عضو شورای نگهباندوره‌های اول و دوم: عضو شورای نگهباندوره‌های اول و دوم
دوره مسئولیت تیر ۱۳۵۹ – ۴ تیر ۱۳۶۷: دوره مسئولیت تیر ۱۳۵۹ – ۴ تیر ۱۳۶۷
گمارنده: سید روح‌الله خمینی
دبیر: محمدرضا مهدوی کنی (سرپرست)خودش
پیش از: محمد یزدی
نمایندهٔ مجلس خبرگان قانون اساسی: نمایندهٔ مجلس خبرگان قانون اساسی
دوره مسئولیت ۲۸ مرداد ۱۳۵۸ – ۲۴ آبان ۱۳۵۸ همکار مرتضی حائری یزدی: دوره مسئولیت ۲۸ مرداد ۱۳۵۸ – ۲۴ آبان ۱۳۵۸ همکار مرتضی حائری یزدی
حوزه انتخاباتی: استان مرکزی
اکثریت: ۲۵۶٬۱۱۵ (۶۰٫۷٪)
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۳۰ بهمن ۱۲۹۷ گلپایگان، ایران
درگذشته: ۱۲ بهمن ۱۴۰۰ (۱۰۲ سال) قم، ایران
آرامگاه: کربلا
پدر: محمدجواد صافی گلپایگانی
خویشاوندان: علی صافی گلپایگانی (برادر)سید محمدرضا گلپایگانی (پدرزن)  علی کریمی جهرمی  (داماد) 
وبگاه: https://www.saafi.ir
پیشینه فقهی: پیشینه فقهی
دین: اسلام
مذهب: شیعه دوازده‌امامی
محل تحصیل: حوزه علمیه قمحوزه علمیه نجف
 :  
لطف‌الله صافی گلپایگانی (۳۰ بهمن ۱۲۹۷ – ۱۲ بهمن ۱۴۰۰) فقیه و مجتهد سنتگرای ایرانی و از مراجع تقلید شیعه دوازده امامی بود. او نزد سید حسین طباطبایی بروجردی تحصیل کرد. وی در قم اقامت داشت و در حوزه علمیه این شهر تدریس می‌کرد.
زندگی

پدر او، محمدجواد صافی گلپایگانی (۱۲۴۹–۱۳۳۷)، از فقهای عصر خویش بود. و مادرش، فاطمه خانم، دختر مجتهدی به نام آخوند محمدعلی بود. آخوند محمدعلی، هم‌بحث میرزای شیرازی بوده‌است. علی صافی گلپایگانی برادر او بود. لطف‌الله صافی گلپایگانی همچنین داماد سید محمدرضا گلپایگانی است که بر پیکر وی نیز نماز میت اقامه کرده بود. لطف‌الله صافی از مراجع طراز اول شیعه به‌شمار می‌رود و از او به عنوان (شيخ الفقهاء)و (شیخ‌المراجع) یاد می‌شود. وی به خاطر نوشتن کتاب التعزیر؛ أنواعُه و ملحقاتُه، که یک کتاب فقهی است، برندهٔ کتاب سال جمهوری اسلامی ایران، و به خاطر نوشتن کتاب پرتوی از عظمت حسین، برندهٔ کتاب سال ولایت گردیده‌است. وی همچنین به‌دلیل نوشتن همین کتاب در سال ۱۳۸۱ به‌عنوان خادم برگزیدهٔ فرهنگ مکتوب عاشورا ازسوی وزارت ارشاد شناخته شد. او برگزیدهٔ هفتمین همایش دکترین مهدویت به‌خاطر تألیف کتاب منتخب الاثر است.
زندگی > تحصیلات

صافی گلپایگانی ابتدا در گلپایگان، کتب پایهٔ ادبیات عرب را نزد آخوند ملا ابوالقاسم آموخت و ادامه مباحث ادبیات، کلام، تفسیر، حدیث، فقه و اصول را تا پایان سطح نزد پدر فراگرفت. در سال ۱۳۶۰ قمری گلپایگان را ترک کرد و به حوزه علمیه قم رفت. وی چند سال بعد به نجف رفت و در آنجا نیز از استادان آن حوزه، برای یک سال بهره‌مند شد. پس از آن مجدداً به قم بازگشت و بیش از پانزده سال، در مجلس درس سید حسین طباطبایی بروجردی شرکت جست و نیز یکی از مشاورین ویژه و اصحاب خاص استفتاء او گشت. بروجردی، پاسخگویی به سؤالات مهم و حساسی از فقه و کلام شیعی و نیز نگارش کتابی دربارهٔ مهدویت را که منتخب الاثر نام گرفت، به لطف‌الله صافی واگذار کرد.
از اساتیدش در قم سید محمدتقی خوانساری، سید محمد حجت کوه‌کمری، سید صدرالدین صدر، سید حسین طباطبایی بروجردی و در نجف محمدکاظم شیرازی، سید جمال‌الدین گلپایگانی و محمد علی کاظمی را می‌توان نام برد.
زندگی > فعالیت سیاسی

پس از انقلاب اسلامی ایران، در سال ۱۳۵۸ به‌عنوان عضو مجلس خبرگان اول، انتخاب و در سال ۱۳۵۹ از سوی سید روح‌الله خمینی به عضویت شورای نگهبان منصوب شد و هشت سال دبیر این شورا بود.
نظرات و دیدگاه‌ها

وی در زمرهٔ روحانیونی است که تأکید بر تفکیک جنسیّتی در جامعه و به‌ویژه در دانشگاه‌ها داشته‌است. در پاسخ به یک استفتاء وی ابراز داشته که مسئولان جمهوری اسلامی باید از مخارج غیرضروری بکاهند و هزینه‌های تفکیک جنسیتی دانشگاه‌ها را هرچه باشد تأمین کنند.
وی همچنین به معضلات اجتماعی از قبیل فقر، فساد، بیکاری و اعتیاد اعتراض نموده و به مسئولین نسبت به رفع این مشکلات هشدار داده‌است.
در اردیبهشت ۱۳۹۱ وی در پاسخ به یک استفتاء حکم ارتداد افرادی که اقدام به توهین به اهل بیت در قالب انتشار مطالب طنز حول شخصیت ائمهٔ شیعه می‌نمایند را صادر نمود. این فتوا که بدون ذکر نام صادر شده بود توسط خبرگزاری فارس به شاهین نجفی نسبت داده شد. درحالی‌که صافی بدون نام بردن از شخص خاصی این فتوا را دو هفته قبل از انتشار آهنگی رپ از شاهین نجفی به نام نقی صادر کرده بود. شاهین نجفی نیز در مصاحبه با دویچه وله به این نکته اشاره کرد.
وی بعد از بازی‌های آسیایی ۲۰۱۰، گوانگ ژو در واکنشی به اعزام ورزشکاران زن به خارج از کشور گفت:
اعزام ورزشکاران زن مایهٔ شرمساری است و باید از آن جلوگیری کرد.
در مهرماه ۱۳۹۵، صافی گلپایگانی خواهان جلوگیری از برگزاری کنسرت در شهر قم شد، وی دلیل این درخواست را حفظ حرمت قم اعلام کرد.
نظرات و دیدگاه‌ها > نقد یا رد عرفان

صافی گلپایگانی بر عرفان انتقاد شدید وارد می‌کند. در این زمینه او یک کتاب مستقل نیز بعنوان «نگرشی بر فلسفه و عرفان» نگاشته است. حتی در مواردی به عُرَفا و احوال آن‌ها طعن وارد می‌کند. وی در جلسه‌ای وقتی در صحبت‌های مجتهدی تهرانی در حضور او اشاره به نام مولوی می‌رود، مولوی را با عبارت «علیه ما علیه» یاد می‌کند و در ادامه وقتی نام حسن‌زاده آملی (عارف معاصر ایرانی) برده می‌شود همین عبارت را تکرار می‌کند. در لغت‌نامه دهخدا آمده‌است: «چون نام کسی را برند که اعمال یا عقاید نانیکو داشته‌است و نخواهند آشکارا او را نفرین و لعن کنند یا در جایی گویند که در نفرین و آفرین به کسی دودل و مردد باشند، گویند: علیه ما علیه»
وی در اظهار نظری مکاشفه که از شئون و حالات بیّن در عرفان است و بزرگان عرفان مانند بهجت و حسن‌زاده دربارهٔ تحقق آن سخن‌ها دارند را ادعا، خوابگونه و مصنوعی نامید و پیگیری این امور را ضایع کردن عمر دانست و مکاشفه واقعی را دیدن و تفکر [استدلالی] در شگفتی‌های آفرینش دانست. در همین راستا از دیرباز تا کنون بعضی از فقها و مراجع تقلید مانند وحید بهبهانی، بروجردی، سید علی سیستانی، وحید خراسانی، صافی گلپایگانی و مکارم شیرازی نیز انتقاداتی اساسی بر عرفان وارد می‌کنند و در مواردی این انتقادات به رد عرفان تعبیر می‌شود.
نظرات و دیدگاه‌ها > دفاع از ارتباط خوب با کشورهای دنیا و حمله روزنامه کیهان

صافی گلپایگانی در آبان ۱۴۰۰ در دیدار با محمدباقر قالیباف گفت توصیه حقیر این است که باید با تمام کشورهای دنیا با عزّت و اقتدار رابطه داشته باشیم. اینکه با بسیاری از کشورها قهر باشیم صحیح نیست و به ضرر مردم عزیزمان است. شما باید با عقلانیت و تعامل سازنده، حقوق ملت را احقاق کنید… بنده بسیار نگران وضعیت اقتصادی و مشکلات مردم هستم، مردم نجیب و شریف کشور ما مستحق این وضعیت نیستند. گرانی برای مردم طاقت فرسا شده و تحمل آن برای مردم عزیزمان بسیار سخت و مشکل شده‌است.
پس از این سخنان بود که حسین شریعتمداری در روزنامه کیهان صافی را مورد سوءاستفاده دشمنان اسلام نامید و نوشت: آیت‌الله صافی به خوبی می‌دانند که ساز مخالفت با جمهوری اسلامی ایران از جانب دشمنان تابلودار اسلام و انقلاب کوک شده و با کینه‌توزی و باج‌خواهی ادامه یافته‌است… با عرض پوزش از محضر واجب‌الاحترام حضرت آیت‌الله صافی باید گفت، متأسفانه بیان نه چندان دقیق حضرت ایشان در سوءاستفاده طیف یاد شده بی‌تاثیر نبوده‌است.
تألیفات

وی از جمله متفکران و نویسندگان شیعی است که بیش از یک‌صد اثر و ده‌ها نوشتار به زبان‌های فارسی و عربی تألیف کرده‌است. منتخب الاثر فی الامام الثانی عشر از آثار اوست.
درگذشت

لطف‌الله صافی گلپایگانی در ۷ بهمن ۱۴۰۰ بر اثر بروز برخی عوارض ناشی از بیماری در بیمارستان آیت الله‌العظمی گلپایگانی قم بستری شد و در ۱۲ بهمن به دلیل ایست قلبی درگذشت. و در ١۴ بهمن ١۴٠٠ در کربلا به خاک سپرده شد.
دانشگاه گوتینگن

| 0 | 1 |
| --- | --- |
شعار: Zum Wohle aller (برای نفع همه)
نوع: دانشگاه تحقیقاتی دولتی (از سال ۲۰۰۳ میلادی)
بنیانگذاری شده: ۱۷۳۴ میلادی
رئیس: پروفسور اولریک بایسیگل
کارمندان مدیریتی: ۱۰٫۸۷۶ نفر
دانشجویان: ۲۵٫۳۷۷ نفر
موقعیت: گوتینگن، نیدرزاکسن، آلمان
وبگاه: www.uni-goettingen.de
دانشگاه گوتینگن (به آلمانی: Georg-August-Universität Göttingen) که بیشتر با نام دانشگاه گئورگ آگوست شناخته‌شده، یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی در گوتینگن آلمان است. این دانشگاه در ۱۷۳۷ میلادی بناشده و تاکنون ۴۴ نفر از استادان، پژوهشگران و دانش‌آموختگان آن، در رشته‌های گوناگون جایزه نوبل گرفته‌اند.
دانشگاه گوتینگن، یکی از ده دانشگاه برتر آلمان است و در علوم انسانی، علوم پایه و پزشکی و شاخه‌های آن‌ها، شهرت و اعتبار جهانی دارد.
این دانشگاه در سال ۲۰۰۷، از سوی وزارت آموزش و پژوهش فدرال آلمان به‌عنوان دانشگاه برتر (آلمانی: Exzellenzinitiative) برگزیده‌شد. همچنین در رده‌بندی معتبر جهانی در سال ۲۰۱۰، این دانشگاه بهترین دانشگاه آلمان و هشتمین دانشگاه برتر اروپا، و میان دانشگاه‌های جهان، چهل‌وسوم شد.
تاریخ و فرهنگ گوتینگن، بیشتر بر محور دانشگاه و مسائل آن شکل گرفته است. برای نمونه می‌توان به ماجراهای هفت گوتینگنی (به آلمانی: Göttinger Sieben) و هجده گوتینگنی (به آلمانی: Göttinger Achtzehn) اشاره کرد. همچنین آداب جشن فارغ‌التحصیلی دانشجویان دکتری در این شهر نیز در نوع خود درخور توجه است.
برخی از مشهورترین ریاضی‌دانان تاریخ، مانند کارل فریدریش گاوس، برنهارت ریمان و داویت هیلبرت از استادان دانشگاه گوتینگن بوده‌اند.
در جنگ جهانی دوم، بر اساس قراردادی نانوشته، ارتش آلمان نازی از بمباران شهرهای دانشگاهی کمبریج و آکسفورد خودداری می‌کرد و نیروهای متفقین نیز دو شهر دانشگاهی گوتینگن و هایدلبرگ را هیچ‌گاه بمباران نکردند.
دانشکده‌ها و رشته‌های برتر

۱۲ درصد دانشجویان دانشگاه گوتینگن خارجی هستند که در کنار دانشجویان آلمانی در ۸۰ رشتهٔ دانشگاهی تحصیل می‌کنند. ۸۰ رشتهٔ تحصیلی در ۱۳ دانشکده ارائه می‌شود که از میان آن‌ها می‌توان دانشکدهٔ علوم کشاورزی، پزشکی، ریاضی و علوم رایانه را نام برد.
رشته‌هایی چون زیست‌شناسی، شیمی، فیزیک، تاریخ، ریاضی، جامعه‌شناسی و دندان‌پزشکی از جمله رشته‌های مطرح در دانشگاه گوتینگن هستند که در رتبه‌بندی‌های بین‌المللی نیز از جایگاه مناسبی برخوردارند.
از دیگر ویژگی‌های دانشگاه گوتینگن، می‌توان به کتابخانهٔ آن اشاره کرد که با بیش از چهارمیلیون کتاب و مجله، از مجهزترین کتابخانه‌های آلمان به‌شمار می‌رود و در سال۲۰۰۲ نیز کتابخانه سال آلمان شد.
پژوهش‌های ایران‌شناسی

رشتهٔ شرق‌شناسی دانشگاه گوتینگن، در میانه قرن ۱۸ میلادی بنیان نهاده‌شد و رشتهٔ ایران‌شناسی از ۱۹۰۳ میلادی در چند مقطع تحصیلی در این دانشگاه تدریس می‌شود. این دانشگاه در حال حاضر انستیتوهای ایران‌شناسی، شرق‌شناسی قدیم، باستان‌شناسی مصر، اسلام‌شناسی، زبان و ادبیات عربی و خط میخی دارد. ۱۹۰۳ میلادی، فردریش کارل آندریاس که روی زبان‌های ایرانی در تاریخ و دین ایران باستان کار می‌کرد، رئیس دانشکده بود و ۱۹۳۷، پروفسور والتر هینتس، مدیر کرسی تدریس تاریخ خاورمیانه شد. او در ایران‌شناسی، به‌ویژه دربارهٔ هخامنشیان و صفویان پژوهش می‌کرد. اما به‌سبب گرایشش به نژادپرستی پس‌از جنگ جهانی دوم از تدریس کنار گذاشته‌شد و ۱۹۴۶، ادامهٔ تدریس ایران‌شناسی به هانس هاینریش شدر سپرده‌شد. او در چندین موضوع پژوهشی، مانند دین و فیلولوژی ایرانی کار می‌کرد. از میان آثار او می‌توان چند رساله دربارهٔ اثر دیوان حافظ بر شاعر بزرگ آلمان، گوته، و کتاب معروف او، دیوان غربی- شرقی را برشمرد. پس از درگذشت شدر، والتر هینتس دوباره سرپرست انستیتوی ایران‌شناسی شد. او سپس انستیتوی باستان‌شناسی را برای تحقیقات بیشتر در منطقهٔ ایران، در دانشگاه گوتینگن بنا نهاد. در این انستیتو که ۱۹۷۲ میلادی تأسیس شد و کلاوس شیپمان مدیرش بود، تحقیقات باستان‌شناسی گسترده‌ای آغاز شد که مهم‌ترین آن‌ها در زمینهٔ پارت‌ها و تاریخ ساسانیان بود و متون گوناگونی به چاپ رسید. بعد از بازنشستگی شیپمان، به‌سبب کمبود بودجه، این انستیتو تعطیل‌شد.
تعطیل شدن این انستیتو، شکستی بزرگ در پژوهش‌های باستان‌شناسی و ایران‌شناسی بود. ۱۹۷۵ میلادی، دیوید نیل مکنزی مدیر انستیتو شد. او به‌ویژه در زمینهٔ فارسی میانه و زبان کردی کار می‌کرد. او ۱۹۹۴ میلادی بازنشسته شد و بعد از دو سال فیلیپ کرینبروک مدیر انستیتوی ایران‌شناسی شد و تحقیقاتش را در زمینهٔ دین زرتشت و ادبیات فارسی قدیم و معاصر ایران و به‌ویژه عرفان مولانا در دانشگاه گوتینگن دنبال‌کرد.
استادان برجسته

از استادان مشهور این دانشگاه، افراد زیر را می‌توان نام برد:
کارل فریدریش گاوس
برنهارت ریمان
داوید هیلبرت
یوهان پتر گوستاف لوژون دیریکله
ماکس بورن
روبرت اوپنهایمر
ماکس پلانک
والتر نرنست
فریدریش وهلر
هاینریش هاینه
برادران گریم
آرتور شوپنهاوئر
اتو فون بیسمارک
گرهارد شرودر
ماکس وبر
یورگن هابرماس
جان فون نویمان
سینمای کنیا

سوپا مودو ۲۰۱۸ محصول سینمای کنیا
سینمای کنیا به صنعت فیلم‌سازی کنیا اشاره دارد. اگرچه در مقایسه با غرب، این صنعت بسیار کوچک است. با این همه جغرافیای کنیا از دهه ۴۰ مورد توجه هالیوود بود. از دهه ۵۰ با اولین تولید فیلم بلند در کنیا به نام مردان در برابر خورشید محصول ۱۹۵۲ این روند شتاب بیشتری گرفت.
جدای از تولید فیلم بلند در جغرافیای کنیا، حیات وحش و طبیعت بی‌نظیر این سرزمین همیشه خاستگاه تولید مستند حیات وحش بوده‌است و دولت کنیا از این منظر درآمد کلانی بدست می‌آورد. کمپانی‌های بزرگ فیلمسازی در زمینه فیلم مستند حضوری حداقل ۷۰ ساله در کنیا دارند. بنگاه‌های خبری مانند بی‌بی‌سی نیز از سال ۱۹۵۰ تاکنون مجموعه‌های بسیاری دربارهٔ حیات وحش کنیا تولید کردند. دیوید اتنبرو از شناخته شده‌ترین افراد در این زمینه است.
سینمای داستانی و تولید فیلم بلند همیشه در کنیا با مشکل سرمایه روبرو بوده‌است. اگرچه چندین کارگردان حرفه‌ای از کنیا به سینمای جهان معرفی شدند که دست برقضا بیشتر آنان فیلمسازان زن بوده‌اند. جین موننه-موراگو با ۳ فیلم مناقصه (۱۹۷۹)، یک انتخاب (۱۹۹۱) و پشت درهای بسته (۲۰۰۳)؛ وانوری کهیو با ۳ فیلم از نجوا (۲۰۰۸)، پامزی (۲۰۰۹) و دوست (۲۰۱۸)؛ وانجیرو کینیانجوئی با آفریقا نام یک زن است (۲۰۰۹)؛ آن مونگای با قول عشق (۲۰۰۰)؛ ناتان کولت با باهم عالی (۲۰۱۰) و هاوا اسومن با پسر روح (۲۰۱۸) از مهمترین فیلم‌سازان کنیایی می‌باشند.
با این همه لوپیتا نیونگو بازیگر و کارگردان کنیایی مهمترین سهم را در شناساندن سینمای کنیا به جهان داشته‌است. بازی لوپیتا نیونگو در نقش پتسی در فیلم ۱۲ سال بردگی محصول سال ۲۰۱۳ به کارگردانی استیو مک‌کوئین، جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن را برای او و سینمای کنیا به ارمغان آورد. این فیلم زندگی واقعی شخصی به نام سالومون نورثاپ (با بازی چیوتل اهیرفور) را روایت می‌کند که برای مدت ۱۲ سال از سوی عده‌ای تاجر برده به عنوان برده ربوده می‌شود.
فیلم‌هایی که تمام یا بخشی از آن در کنیا فیلمبرداری شدند

هورن بازرگان (۱۹۳۱)
معادن شاه سلیمان (۱۹۵۰)
برف‌های کلیمانجارو (۱۹۵۲)
موگامبو (۱۹۵۳)
سیمبا (۱۹۵۵)
سافاری (۱۹۵۶)
شیر (۱۹۶۲)
آزاد (۱۹۶۶)
امانوئل سیاه ۱۹۷۵)
توطئه ویلبی (۱۹۷۵)
آشانتی (۱۹۷۹)
جستجو برای آتش (۱۹۸۱)
مبلغ مذهبی (۱۹۸۲)
خارج از آفریقا (۱۹۸۵)
گوریل‌ها در مه ۱۹۹۸آزادی را فریاد کن (۱۹۸۷)
گوریل‌ها در مه (۱۹۸۸)
ایس ونچورا: هنگامی که طبیعت فرا می‌خواند (۱۹۹۵)
روز استقلال (۱۹۹۶)
خواب آفریقا رو دیدم (۲۰۰۰)
کمپانی (۲۰۰۲)
برداشت‌های زیر آب (۲۰۰۲)
باغبان وفادار (۲۰۰۵)
تلقین (۲۰۱۰)
در یک دنیای بهتر (۲۰۱۰)
حس بی‌نقص (۲۰۱۱)
بهشت: عشق (۲۰۱۲)
بهشت: امید (۲۰۱۳)
خارج از آفریقا ۱۹۸۵
آرش فولادوند

| آرش فولادوند | آرش فولادوند |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: شهریور ۱۳۶۱ تهران
ژانر: موسیقی کلاسیک، موسیقی ایرانی
ساز(ها): پیانو
تحصیلات: موسیقی، مهندسی عمران
دانشگاه: دانشگاه تهران
بنیانگذار: گروه کر بهار، ارکستر فیلارمونیک پاریس شرقی
آرش فولادوند (زاده شهریور ۱۳۶۱ در تهران) آهنگساز، رهبر ارکستر و رهبر کُر است. او در زمینهٔ موسیقی کلاسیک و موسیقی ایرانی فعالیت دارد.
زندگی

آرش فولادوند از ۸ سالگی نواختن پیانو را آغاز کرد. در سال‌های ۱۳۸۲، ۱۳۸۳ و ۱۳۸۴ همزمان با تحصیل در دانشکده فنی دانشگاه تهران در رشته مهندسی عمران با همکاری نوازندگان دیگر، اقدام به برگزاری رسیتال‌های پیانو، به نفع مؤسسه خیریه محک نمود.
در سال ۱۳۸۵ برای ادامه تحصیل در مهندسی عمران به پاریس رفت. همزمان با آغاز تحصیل در انستیتوی نفت فرانسه در رده دکترای در کنکور ورودی مدارس عالی موسیقی فرانسه شرکت کرد و در رشته هارمونی و ارکستراسیون در کنسرواتوار ملی فرانسه در اوبرویلیه پذیرفته شد و نزد استادانی چون اریک آرنال، ویرجینی فونتانا روزا، و کلود ویلارد، در سلفژ، فرانسوا سنت ایو در هارمونی و اود گلاتار در رهبری تعلیم دید.
آرش فولادوند در سال ۲۰۰۹ با همکاری در تأسیس انجمن فرهنگی بهار، به‌طور رسمی فعالیت‌های فرهنگی خود در فرانسه را آغاز کرد. یک سال بعد، گروه کر بهار را با حدود ۱۰ عضو تأسیس و تربیت کُریست‌های آماتور را آغاز نمود. دو سال بعد، با دعوت از دانشجویان و فارغ التحصیلان کنسرواتوارهای عالی پاریس، ارکستر فیلارمونیک پاریس شرقی را پایه‌گذاری کرد.
آرش فولادوند از سال ۲۰۱۲ به عنوان آهنگ‌ساز و رهبر اول ارکستر فیلارمونیک پاریس شرقی و گروه کر بهار، کنسرت‌های صدای صلح و راه ابریشم را در شهر پاریس برگزار نمود. استقبال از این کنسرت‌ها و علاقه به همکاری از سوی ایرانیان مقیم انگلستان، او را بر آن داشت تا در سال ۲۰۱۶ شاخهٔ دیگری از کرال بهار را در لندن بنیان‌گذاری کند. این گروه نخستین کنسرت خود را در شهر لندن در مه ۲۰۱۷ به روی صحنه برد.
وی در سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ به عنوان مدیر پروژه و رهبر کنسرت صدای صلح با یونسکو به همکاری پرداخت. حاصل این همکاری آلبوم‌های متعدد صدای صلح است.
وی در روزهای ۷ و ۸ ژوئن سال ۲۰۲۴، کنسرت بزرگ عاشقانه‌ها را به مناسبت جشن ۸۱۷ سالگی مولانا با همکاری بنیاد فرهنگی یونسکو در سالن یونسکو در پاریس و در سالن تروکسی لندن برگزار کرد. در این کنسرت که به رهبری و آهنگسازی آرش فولادوند برگزار شد، بیش از ۲۳۰ هم خوان (کریست) از گروه کربهار پاریس/ لندن با همراهی ارکستر فیلارمونیک پاریس شرقی و تک خوانی سارا نائینی و وحید تاج خوانندگان ایرانی و نگینه امانوقلوا خواننده تاجیکستانی حضور داشتند. در این کنسرت اشعاری از مثنوی مولانا از جمله قطعه نی نامه با آهنگسازی و رهبری ارکستر آرش فولادوند و با خوانندگی تک خوانان اجرا شد. این کنسرت باشکوه، بازتاب بسیار گسترده‌ای در رسانه‌های جهان داشته است و به عنوان نقطه عطفی در پاسداشت هنر و فرهنگ موسیقی و شعر پارسی به‌شمار می‌رود.
برجسته‌ترین آثار

| # | نام اثر | کلام | آهنگسازی | تنظیم |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | شکوه اتحاد | آرش فولادوند | آرش فولادوند | آرش فولادوند |
| ۲ | زنان سرزمینم | آرش فولادوند | آرش فولادوند | آرش فولادوند |
| ۳ | شادی | مولوی | آرش فولادوند | آرش فولادوند |
| ۴ | خورشید | آرش فولادوند | آرش فولادوند | آرش فولادوند |
| ۵ | مهر | - | آرش فولادوند | - |
| ۶ | دیدی ای دل | حافظ | آرش فولادوند | آرش فولادوند |
| ۷ | سپیده | - | آرش فولادوند | آرش فولادوند |
| ۸ | من ایرانی‌ام | - | آرش فولادوند | آرش فولادوند |
| ۹ | در آرزوی تو باشم | سعدی | آرش فولادوند | آرش فولادوند |
| ۱۰ | آن یار می‌آید | مولوی | آرش فولادوند | آرش فولادوند |