نیکاراگوئه

| جمهوری نیکاراگوئه نیکاراگوئه جمهوریRepública de Nicaragua نیکاراگوئه | جمهوری نیکاراگوئه نیکاراگوئه جمهوریRepública de Nicaragua نیکاراگوئه |
| --- | --- |
   پرچم    نشان ملی  :    پرچم    نشان ملی  
شعار: توکل ما به خداست: شعار: توکل ما به خداست
سرود: درود برتو، نیکاراگوئه! : سرود: درود برتو، نیکاراگوئه! 
: 
پایتخت و بزرگترین شهر: ماناگوآ ۱۲°۹′ شمالی ۸۶°۱۶′ غربی﻿ / ﻿۱۲٫۱۵۰°شمالی ۸۶٫۲۶۷°غربی﻿ / 12.150; -86.267
زبان(های) رسمی: زبان اسپانیایی
حکومت: جمهوری
: 
• • رئیس‌جمهور : دانیل اورتگا
 :  
بنیان‌گذاری:  ۱۸۲۱ (اعلام استقلال) ۱۵ سپتامبر
مساحت: مساحت
• کل: ۱۳۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع (۵۰٬۰۰۰ مایل مربع) (۹۷ام)
• آبها (٪): ۱۴٫۰۱
جمعیت: جمعیت
• سرشماری : ۶٬۲۲۳٬۰۰۰
• تراکم: ۴۲ بر کیلومتر مربع (۱۰۸٫۸ بر مایل مربع) (۱۵۷ام)
تولید ناخالص داخلی (GDP)  برابری قدرت خرید (PPP): برآورد ۲۰۰۵ 
• کل: ۲۰٫۹۹۶ بیلیون دلار (۱۰۸ام)
• سرانه: ۳٬۶۳۶ دلار (۱۱۹ام)
واحد پول: کوردوبا (NIO)
• تابستان (ساعت تابستانی): -۶
پیش‌شماره تلفنی: ۵۰۵
کد ایزو ۳۱۶۶: NI
دامنه سطح‌بالا: .ni
نیکاراگوئه (به اسپانیایی: Nicaragua) با نام رسمی جمهوری نیکاراگوئه (به اسپانیایی: República de Nicaragua) کشوری در آمریکای مرکزی است. پایتخت آن ماناگوآ می‌باشد. نیکاراگوئه از نظر مساحت بزرگ‌ترین کشور آمریکای مرکزی است.
نیکاراگوئه از شمال با هندوراس و از جنوب با کاستاریکا همسایه است. در ساحل شرقی آن دریای کارائیب و در ساحل غربی آن اقیانوس آرام قرار دارد.
جمعیت نیکاراگوئه ۶٬۲۲۳٬۰۰۰ نفر و واحد پول آن کوردوبا نیکاراگوئه است. نیکاراگوئه کشوری با تنوع نژادی است که زبان رسمی آن اسپانیایی می‌باشد. ۶۹ درصد از جمعیت آن مستیزو «دورگه سرخ‌پوست و سفیدپوست»، ۱۷ درصد سفیدپوست، ۵ درصد سرخ‌پوست و نه درصد سیاه‌پوست هستند.
نیکاراگوئه مذهب رسمی ندارد اما بیشتر مردم آن پیرو شاخهٔ کاتولیک رومی از دین مسیحیت هستند. تنوع زیست جانوری، آب‌وهوای گرمسیری و آتشفشان‌های فعال، باعث افزایش سفر گردشگران به نیکاراگوئه شده‌است.
امپراتوری اسپانیا در سدهٔ شانزدهم این منطقه را تسخیر کرد و نیکاراگوئه در سال ۱۸۲۱ از اسپانیا استقلال یافت. از زمان استقلال آن، نیکاراگوئه دستخوش دوره‌هایی از ناآرامی‌های سیاسی، دخالت نظامی از سوی ایالات متحده، دیکتاتوری، و بحران مالی شد که این رویدادها از علل اساسی وقوع انقلاب نیکاراگوئه در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ بودند. پیش از انقلاب، نیکاراگوئه یکی از ثروتمندترین و پیشرفته‌ترین کشورهای آمریکای مرکزی بود. درگیری‌های انقلابی، همراه با زمین‌لرزهٔ سال ۱۹۷۲، جایگاه پیشین اقتصادی کشور را با زوال مواجه کرد.
نیکاراگوئه امروزه یک نظام تقریباً دموکراتیک و دارای فسادهای بسیار است، و در سال‌های اخیر رشد اقتصادی و ثبات سیاسی را تجربه کرده‌است.
اقتصاد نیکاراگوئه با وجود کاهش سرعت رشد اقتصادی منطقهٔ آمریکای لاتین، در حال رشد است. بین سال‌های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۵، متوسط نرخ تولید ناخالص داخلی نیکاراگوئه ۴٫۷ درصد بود که منجر به ایجاد شغل بیشتر و خروج هزاران نفر از فقر شده‌است.
در سال ۱۹۹۰، نیکاراگوئه ویولتا کامورو را به عنوان رئیس‌جمهور خود را انتخاب کرد. نیکاراگوئه شاهد معترضان زیادی به حکومت خود است اما آن‌ها را نادیده گرفته و به سرعت آن‌ها را می‌کشد. دانیل اروتگا رئیس‌جمهور این کشور در گفت‌وگو با یورونیوز گفت: معترضان از آمریکا پول می‌گیرند. معترضان خواستار آزادی زندانیان سیاسی و کاستن از بحران سیاسی‌ای بودند؛ که از سال گذشته این کشور را در خود فرو برده‌است. اورتگا در ماه آوریل فرمانی را مبنی بر کاهش حقوق و دستمزدها و همچنین تغییر سیستم تأمین اجتماعی امضا کرد و تنها ساعاتی پس از آن بود که بازنشستگان و دانشجویان معترض به خیابان‌ها آمدند. از زمان آغاز درگیری میان صدها نفر در تظاهرات و اعتراضات علیه رئیس‌جمهور این کشور جان خود را از دست داد و هزاران نفر زخمی شده‌اند. همچنین نیکاراگوئه از اولین کشورهایی بود که از رنگ بنفش استفاده کرد