stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
تغییر اقلیم در خاورمیانه و شمال آفریقا
تأثیرات بر محیط‌زیست > افزایش سطح آب دریاها

اسکندریه یکی از شهرهایی است که به‌شدت در برابر افزایش سطح آب دریاها آسیب‌پذیر است.
در سال ۲۰۱۰، حدود ۶۰ میلیون نفر از مردم منطقه منا در مناطق ساحلی زندگی می‌کردند و طبق پیش‌بینی بانک جهانی، این جمعیت تا سال ۲۰۳۰ به ۱۰۰ میلیون نفر خواهد رسید. در نتیجه انتظار می‌رود که جمعیت منطقه منا به‌طور قابل‌توجهی تحت تأثیر افزایش سطح دریا ناشی از تغییرات اقلیمی قرار گیرد.
یکی از پیامدهای افزایش سطح دریا، از بین رفتن تالابها است که منبعی طبیعی برای ارائه خدمت بوم‌سازگان مانند حفاظت در برابر طوفان، حفظ کیفیت آب و ترسیب کربن محسوب می‌شوند. مطالعه‌ای که توسط بانک جهانی انجام شده پیش‌بینی می‌کند که در صورت افزایش یک‌متری سطح دریا، بیش از ۹۰ درصد از تالاب‌های ساحلی و آب شیرین در منطقه منا از بین خواهند رفت.
در شمال آفریقا، مصر بیشترین آسیب را از تغییرات سطح دریا خواهد دید. یک‌سوم از دلتای نیل و بخش‌های بزرگی از اسکندریه، دومین شهر بزرگ مصر، پایین‌تر از میانگین سطح جهانی دریا قرار دارند. این مناطق برای مقاصد کشاورزی زهکشی شده و تحت توسعه شهری قرار گرفته‌اند، جایی که ورود آب به این مناطق از طریق دیوار دریایی و سدها کنترل می‌شود.
بااین‌حال، شکست این سازه‌ها، خیزآبها و رخدادهای شدید آب‌وهوایی ممکن است در آینده، در صورت ادامه افزایش سطح دریا، منجر به زیرآب رفتن این مناطق شود.
مناطق کشاورزی مصر به‌ویژه در معرض خطر هستند، به‌طوری‌که افزایش یک‌متری سطح دریا ۱۲ تا ۱۵ درصد از کل زمین‌های کشاورزی این کشور را زیرآب خواهد برد. برآورد شده که این امر باعث جابه‌جایی ۶٫۷ میلیون نفر در مصر خواهد شد و میلیون‌ها نفر دیگر را که به کشاورزی برای درآمد وابسته‌اند، تحت تأثیر قرار می‌دهد. پیش بینی می شود با افزایش سطح دریا به میزان ۵۰ سانتی‌متر  ، ۲ میلیون نفر را مجبور به مهاجرت می کند و ۳۵ میلیارد دلار خسارت به بار می آورد.
کاهش و سازگاری با تغییر اقلیم

تأثیرات شدید تغییرات اقلیمی بر منطقه، مسئله کاهش و سازگاری با تغییرات اقلیمی را به یکی از موضوعات مهم در این منطقه تبدیل کرده است. همکاری‌های منطقه‌ای به‌عنوان یکی از شرایط اصلی برای کاهش مؤثر و سازگاری با این تغییرات در نظر گرفته می‌شود.
انرژی تجدیدپذیر

منطقه منا (خاورمیانه و شمال آفریقا) به‌دلیل سطح بالای تابش خورشید و باد که با اقلیم آن مرتبط است، ظرفیت بالایی برای توسعه فناوری‌های انرژی تجدیدپذیر دارد.
آژانس بین‌المللی انرژی‌های تجدیدپذیر (IRENA) اعلام کرده که بیش از نیمی از زمین‌های کشورهای شورای همکاری خلیج فارس برای استفاده از فناوری‌های انرژی خورشیدی و انرژی بادی مناسب هستند.
IRENA همچنین اعلام کرده است که کشورهای شمال آفریقا، پتانسیل بیشتری برای تولید انرژی بادی و خورشیدی نسبت به سایر مناطق قاره آفریقا دارند. جایگزینی انرژی‌های فسیلی با انرژی‌های تجدیدپذیر می‌تواند به‌طور قابل‌توجهی انتشار گازهای گلخانه‌ای مرتبط با انرژی را کاهش دهد، که در حال حاضر ۸۵ درصد از کل انتشار گازهای گلخانه‌ای در منطقه منا را تشکیل می‌دهد.
تولید انرژی‌های تجدیدپذیر همچنین به‌طور قابل‌توجهی از مصرف آب کمتری نسبت به فرآیندهای مرتبط با استخراج و تبدیل سوخت‌های فسیلی به انرژی برخوردار است و این امر می‌تواند به بهبود کیفیت و در دسترس بودن آب در منطقه کمک کند. در حال حاضر، انرژی‌های تجدیدپذیر تنها ۱ درصد از کل عرضه اولیه انرژی در منطقه منا را تشکیل می‌دهند.
در کنفرانس تغییرات اقلیمی سازمان ملل ۲۰۱۶ (COP22) که در شهر مراکش برگزار شد، مراکش، تونس، یمن، لبنان و دولت فلسطین به همراه ۴۳ کشور دیگر متعهد شدند که تا سال ۲۰۵۰ تمام انرژی خود را از منابع تجدیدپذیر تأمین کنند.
انرژی تجدیدپذیر > نیروگاه خورشیدی نور

نیروگاه خورشیدی نور، بزرگ‌ترین نیروگاه برق خورشیدی متمرکز جهان، در منطقه درعه–تافیلالت در مراکش قرار دارد. این مجموعه شامل چهار نیروگاه جداگانه است که از فناوری‌های برق خورشیدی متمرکز و فتوولتائیک استفاده می‌کنند.
سیاست‌ها و قوانین > توافق پاریس

اطلاعات بیشتر: توافق پاریس
یازده کشور از منطقه منا در کنفرانس تغییر اقلیم ۲۰۱۵ سازمان ملل متحد حضور داشتند، جایی که کشورها دربارهٔ توافق پاریس که توافقی با سازمان ملل متحد در زمینه کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای است، مذاکره کردند. تا تاریخ ۲۰۲۱ اریتره، ایران، عراق، لیبی و یمن تنها کشورهایی در جهان هستند که این توافق را تصویب نکرده‌اند.
مراکش، در تعهد ملی خود، هدف‌گذاری کرده است که میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای را بین ۱۷٪ تا ۴۲٪ کاهش دهد و تا سال ۲۰۵۰، ۵۲٪ از ظرفیت کل تولید برق نصب‌شده خود را از منابع انرژی تجدیدپذیر تأمین کند.
سهم انرژی‌های تجدیدپذیر در مراکش در سال ۲۰۱۸ به ۲۸ درصد رسید و سازمان ملل متحد اعلام کرده است که این کشور در مسیر دستیابی به اهداف مربوط به انرژی‌های تجدیدپذیر قرار دارد.
امارات متحده عربی، علی‌رغم تصویب توافق پاریس، هیچ‌گونه هدفی برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای در تعهد ملی خود تعیین نکرده است. سازمان ملل متحد هدف تعیین‌شده آن‌ها را به‌عنوان «به‌شدت ناکافی» طبقه‌بندی کرده است.
طرح اقدام اقلیمی منا (MENA Climate Action Plan)
در سال ۲۰۱۶، بانک جهانی طرح اقدام اقلیمی منا (MENA Climate Action Plan) را ارائه کرد که مجموعه‌ای از تعهدات مالی متمرکز بر توزیع مجدد منابع مالی به منطقه منا بود.
بانک جهانی هدف اصلی این طرح را اطمینان از امنیت غذایی و امنیت آب، افزایش تاب‌آوری در برابر تأثیرات تغییرات اقلیمی و بهبود سرمایه‌گذاری در منابع انرژی تجدیدپذیر اعلام کرده است.
یکی از تعهدات عمده این طرح، تخصیص ۱۸ تا ۳۰ درصد از بودجه منطقه منا به ابتکارات مرتبط با تغییرات اقلیمی است که در حال حاضر سالانه ۱٫۵ میلیارد دلار را شامل می‌شود.
بانک جهانی همچنین افزایش قابل‌توجهی در تأمین مالی ابتکارات سازگاری با اقلیم، مانند حفاظت از آب، بازیافت، ایجاد تأسیسات آب‌شیرین‌کن و سرمایه‌گذاری در فناوری‌های ترسیب کربن، در نظر گرفته است.
گازهای گلخانه‌ای که از دودکش یک میدان گاز طبیعی و نفت در غرب ایران منتشر می‌شود
یک کشاورز سودانی و زمین‌های زراعی‌اش. خشکسالی و کاهش بارندگی به‌شدت توانایی این کشاورز برای کشت محصولات را کاهش داده است.
ساحل اسکندریه، دومین شهر بزرگ مصر
محمد ششم مراکش در حال سخنرانی در COP22 در مراکش (شهر)
نیروگاه خورشیدی نور، مراکش
کشورهایی که توافق پاریس را تصویب نکرده‌اند، با رنگ زرد نشان داده شده‌اند
انجیرتیغی

| سرده کاکتوس | سرده کاکتوس |
| --- | --- |
Opuntia littoralis var. vaseyi: Opuntia littoralis var. vaseyi
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: گیاهان
(طبقه‌بندی‌نشده):: گیاهان گلدار
(طبقه‌بندی‌نشده):: دولپه‌ای‌های نو
(طبقه‌بندی‌نشده):: دولپه‌ای‌های نو
راسته:: میخک‌سانان
تیره:: کاکتوس
زیرخانواده:: انجیری‌واران
تبار:: تبار انجیرتیغی
سرده:: Opuntia میلر
گونه‌ها: گونه‌ها
 Many, see text.:  Many, see text.
مترادف: مترادف
 Airampoa Fric  Cactodendron Bigelow (nom. inval.)  Cactus  Lem.   Chaffeyopuntia Fric & Schelle  Clavarioidia  Kreuz. (nom. inval.)  Ficindica St.-Lag.  Nopalea Salm-Dyck  Parviopuntia Soulaire & Marn.-Lap. (nom. inval.)  Phyllarthus  Neck. ex M.Gómez (nom. inval.)  Pseudotephrocactus Fric  Salmiopuntia Fric (nom. inval.)  Subulatopuntia Fric & Schelle  Tunas Lunell  Weberiopuntia Fric and see text:  Airampoa Fric  Cactodendron Bigelow (nom. inval.)  Cactus  Lem.   Chaffeyopuntia Fric & Schelle  Clavarioidia  Kreuz. (nom. inval.)  Ficindica St.-Lag.  Nopalea Salm-Dyck  Parviopuntia Soulaire & Marn.-Lap. (nom. inval.)  Phyllarthus  Neck. ex M.Gómez (nom. inval.)  Pseudotephrocactus Fric  Salmiopuntia Fric (nom. inval.)  Subulatopuntia Fric & Schelle  Tunas Lunell  Weberiopuntia Fric and see text
انجیرتیغی (Opuntia) یا کاکتوس‌های راکتی سرده‌ای از کاکتوسیان با ساقه خزنده و بندبند و گوشتی و مسطح با ساقه‌های کوتاه سیخک‌دار و به‌ندرت با تیغ‌های دراز حدود سه سانتی‌متر؛ گلهای گیاهان این سرده دوجنسی و منظم و منفرد زردرنگ است و میوه آنها به شکل سته قرمزـ بنفش به عرض پنج تا هشت سانتی‌متر است که پستانداران کوچک آن را می‌خورند.
میوهٔ جنس انجیرتیغی بیضی‌گون گیاه کاکتوس است. این گیاه خوردنی می‌باشد ولی به علت سطح خاردار آن باید با دقت پوست آن را جدا کرد. اگر خارهای آن و پوست آن جدا نشود می‌توانند ناراحتی‌هایی را در ناحیه گلو، مری و معده سبب شود.
به علت تطبیق پذیری این گیاه، رویش آن در مناطق مختلف جغرافیایی ممکن می‌باشد ولی خانه اصلی آن کویر و بیابان است. این گیاه، در درمان دیابت نوع دوم مؤثر بوده‌است و تحقیقات حول آن ادامه دارد.
انجیرهای تیغی انواع کاکتوس‌های برگ‌پهن، راکتی، زرد، راکت درشت و کوچک هستند. این دسته از کاکتوس‌ها گاهی در مناطق گرمسیری میوه‌های خوراکی تولید می‌کنند که مصارف دارویی دارد.
روئینگ در المپیک تابستانی ۲۰۲۴ – سبک‌وزن دونفره دو پارو زنان

| روئینگ در المپیک تابستانی ۲۰۲۴ | روئینگ در المپیک تابستانی ۲۰۲۴ | روئینگ در المپیک تابستانی ۲۰۲۴ |
| --- | --- | --- |
انتخابی: انتخابی
| انفرادی دو پارو | مردان | زنان |
| دونفره تک پارو | مردان | زنان |
| دونفره دو پارو | مردان | زنان |
| سبک‌وزن دونفره دو پارو | مردان | زنان |
| چهارنفره تک پارو | مردان | زنان |
| چهارنفره دو پارو | مردان | زنان |
| هشت‌نفره | مردان | زنان |
ن ب و: ن ب و
سبک‌وزن دونفره دو پارو زنان یکی از رویدادهای روئینگ در المپیک تابستانی ۲۰۲۴ است که از ۲۸ ژوئیه تا ۲ اوت ۲۰۲۴ در پاریس انجام می‌شود.
نتایج > گروه‌ها > گروه ۱

| رتبه | خط | ورزشکار | کشور | زمان | یادداشت‌ها |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ |  | امیلی کریگ ایموجن گرانت |  بریتانیای کبیر | ۷:۰۴٫۲۰ | Q |
| ۲ |  | دیمیترا کونتو زویی فیتسیو |  یونان | ۷:۰۸٫۵۱ | Q |
| ۳ |  | Aoife Casey Margaret Cremen |  ایرلند | ۷:۱۲٫۸۹ | R |
| ۴ |  | Louisa Altenhuber Lara Tiefenthaler |  اتریش | ۷:۲۴٫۱۴ | R |
| ۵ |  | Khadija Krimi Selma Dhaouadi |  تونس | ۷:۳۱٫۱۹ | R |
| ۶ |  | Sonia Baluzzo Chiaruzzo Evelyn Silvestro |  آرژانتین | ۷:۳۶٫۴۳ | R |
نتایج > گروه‌ها > گروه ۲

| رتبه | خط | ورزشکار | کشور | زمان | یادداشت‌ها |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ |  | جانینا فن خرونینگن یونلا کوزمیوک |  رومانی | ۷:۰۳٫۸۳ | Q |
| ۲ |  | Molly Reckford Michelle Sechser |  ایالات متحده آمریکا | ۷:۱۲٫۶۵ | Q |
| ۳ |  | Alessia Palacios Valeria Palacios |  پرو | ۷:۳۲٫۶۸ | R |
| ۴ |  | مهسا جاور زینب نوروزی |  ایران | ۷:۳۵٫۹۷ | R |
| ۵ |  | Emi Hirouchi Ayami Oishi |  ژاپن | ۷:۳۹٫۱۷ | R |
نتایج > گروه‌ها > گروه ۳

| رتبه | خط | ورزشکار | کشور | زمان | یادداشت‌ها |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ |  | Shannon Cox Jackie Kiddle |  نیوزیلند | ۷:۰۲٫۲۵ | Q |
| ۲ |  | کلر بووی لورا تارانتولا |  فرانسه | ۷:۰۳٫۲۲ | Q |
| ۳ |  | Jennifer Casson Jill Moffatt |  کانادا | ۷:۰۹٫۴۵ | R |
| ۴ |  | Martyna Mikołajczak Katarzyna Wełna |  لهستان | ۷:۱۱٫۱۴ | R |
| ۵ |  | Zou Jiaqi Qiu Xiuping |  چین | ۷:۳۹٫۱۷ | R |
نتایج > شانس‌مجدد

The first three of each heat qualified for the semifinals, while the remainder went to Final C.
نتایج > شانس‌مجدد > شانس‌مجدد ۱

| رتبه | خط | ورزشکار | کشور | زمان | یادداشت‌ها |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ |  | Aoife Casey Margaret Cremen |  ایرلند | ۷:۱۱٫۳۸ | Q |
| ۲ |  | Jennifer Casson Jill Moffatt |  کانادا | ۷:۱۶٫۸۱ | Q |
| ۳ |  | Sonia Baluzzo Chiaruzzo Evelyn Silvestro |  آرژانتین | ۷:۲۹٫۷۶ | Q |
| ۴ |  | مهسا جاور زینب نوروزی |  ایران | ۷:۳۵٫۵۶ | C |
| ۵ |  | Zou Jiaqi Qiu Xiuping |  چین | ۷:۴۲٫۶۶ | C |
نتایج > شانس‌مجدد > شانس‌مجدد ۲

| رتبه | خط | ورزشکار | کشور | زمان | یادداشت‌ها |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ |  | Martyna Mikołajczak Katarzyna Wełna |  لهستان | ۷:۱۶٫۲۶ | Q |
| ۲ |  | Louisa Altenhuber Lara Tiefenthaler |  اتریش | ۷:۱۷٫۷۷ | Q |
| ۳ |  | Khadija Krimi Selma Dhaouadi |  تونس | ۷:۲۵٫۲۱ | Q |
| ۴ |  | Alessia Palacios Valeria Palacios |  پرو | ۷:۲۸٫۵۸ | C |
| ۵ |  | Emi Hirouchi Ayami Oishi |  ژاپن | ۷:۳۱٫۱۴ | C |
نتایج > نیمه نهایی > نیمه نهایی A/B 1

| رتبه | خط | ورزشکار | کشور | زمان | یادداشت‌ها |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ۱ | Jennifer Casson Jill Moffatt |  کانادا |  |  |
|  | ۲ | Molly Reckford Michelle Sechser |  ایالات متحده آمریکا |  |  |
|  | ۳ | امیلی کریگ ایموجن گرانت |  بریتانیای کبیر |  |  |
|  | ۴ | Shannon Cox Jackie Kiddle |  نیوزیلند |  |  |
|  | ۵ | Martyna Radosz Katarzyna Wełna |  لهستان |  |  |
|  | ۶ | Sonia Baluzzo Chiaruzzo Evelyn Silvestro |  آرژانتین |  |  |
نتایج > نیمه نهایی > نیمه نهایی A/B 2

| رتبه | خط | ورزشکار | کشور | زمان | یادداشت‌ها |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ۱ | Louisa Altenhuber Lara Tiefenthaler |  اتریش |  |  |
|  | ۲ | دیمیترا کونتو زویی فیتسیو |  یونان |  |  |
|  | ۳ | جانینا فن خرونینگن یونلا کوزمیوک |  رومانی |  |  |
|  | ۴ | کلر بووی لورا تارانتولا |  فرانسه |  |  |
|  | ۵ | Aoife Casey Margaret Cremen |  ایرلند |  |  |
|  | ۶ | Khadija Krimi Selma Dhaouadi |  تونس |  |  |
نتایج > فینال > فینال C

| رتبه | خط | ورزشکار | کشور | زمان | یادداشت‌ها |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۳ | ۱ | Zou Jiaqi Qiu Xiuping |  چین | ۷:۰۷٫۵۵ |  |
| ۱۴ | ۲ | Alessia Palacios Valeria Palacios |  پرو | ۷:۱۲٫۲۷ |  |
| ۱۵ | ۴ | Emi Hirouchi Ayami Oishi |  ژاپن | ۷:۱۴٫۰۰ |  |
| ۱۶ | ۳ | مهسا جاور زینب نوروزی |  ایران | ۷:۱۴٫۳۲ |  |
نتایج > فینال > فینال B

| رتبه | خط | ورزشکار | کشور | زمان | یادداشت‌ها |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۷ |  | کلر بووی لورا تارانتولا |  فرانسه | ۷:۰۳٫۲۴ |  |
| ۸ |  | Jennifer Casson Jill Moffatt |  کانادا | ۷:۰۴٫۸۲ |  |
| ۹ |  | Martyna Radosz Katarzyna Wełna |  لهستان | ۷:۰۸٫۴۷ |  |
| ۱۰ |  | Louisa Altenhuber Lara Tiefenthaler |  اتریش | ۷:۱۰٫۰۲ |  |
| ۱۱ |  | Khadija Krimi Selma Dhaouadi |  تونس | ۷:۲۱٫۶۵ |  |
| ۱۲ |  | Sonia Baluzzo Chiaruzzo Evelyn Silvestro |  آرژانتین | ۷:۲۵٫۸۶ |  |
نتایج > فینال > رتبه A

| رتبه | خط | ورزشکار | کشور | زمان | یادداشت‌ها |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  | امیلی کریگ ایموجن گرانت |  بریتانیای کبیر | ۶:۴۷٫۰۶ |  |
|  |  | جانینا فن خرونینگن یونلا کوزمیوک |  رومانی | ۶:۴۸٫۷۸ |  |
|  |  | دیمیترا کونتو زویی فیتسیو |  یونان | ۶:۴۹٫۲۸ |  |
| ۴ |  | Shannon Cox Jackie Kiddle |  نیوزیلند | ۶:۵۱٫۶۵ |  |
| ۵ |  | Aoife Casey Margaret Cremen |  ایرلند | ۶:۵۴٫۵۷ |  |
| ۶ |  | Molly Reckford Michelle Sechser |  ایالات متحده آمریکا | ۶:۵۵٫۶۰ |  |
تاریخ گرینلند

شکار و صید نهنگ همیشه مهم‌ترین راه گذران زندگی در گرینلند بوده‌اند. یکی از حیواناتی که در گرینلند یافت می‌شود خرس قطبی است که نشان خانواده سلطنتی است.
تاریخ گرینلند حکایت زندگی در شرایط سخت قطبی است. هم‌اکنون ۸۰ درصد از گرینلند را یک کلاهک یخی پوشانده است. اولین ساکنان گرینلند اسکیموها (اینوئیت‌ها) بودند که از اواسط هزاره سوم پیش از میلاد سابقه سکونت (البته نه به‌طور مداوم) در سرزمین‌های گرینلند را داشته‌اند. با این وجود تا سده دهم میلادی گرینلند برای اروپائیان ناشناخته مانده بود تا اینکه گروهی از وایکینگ‌های نروژی که در راه ایسلند بودند راه خود را گم کرده و به کرانه‌های غیر مسکونی گرینلند رسیدند. در قرن سیزدهم اینوئیت‌ها و در قرن پانزدهم سایر بومیان در این جزیره به‌طور دائمی مستقر شدند. در سده هیجدهم میلادی اختلافات دانمارک با نروژ بالا گرفت و دانمارک گرینلند را مستعمره خود ساخت.
در حالی که اینوئیت‌ها در دنیای یخی عصر یخبندان کوچک زنده ماندند، شهرک‌های اولیه نورس در امتداد ساحل جنوب غربی ناپدید شدند و اینوئیت‌ها را برای چندین قرن تنها ساکنان جزیره باقی گذاشتند. در این مدت، دانمارک-نروژ، ظاهراً با این باور که شهرک‌های نورس زنده مانده‌اند، به ادعای حاکمیت بر جزیره ادامه داد، با وجود عدم وجود هیچ گونه تماسی بین نورس‌ها (به ویژه ایسلندی‌های) مستقر در گرینلند و برادران اسکاندیناویایی خود. در سال ۱۷۲۱، دانمارک-نروژ با هدف تبدیل شدن به یک قدرت استعماری، یک هیئت مأموریت مذهبی را به گرینلند فرستاد تا با هدف اعلام شده احیای مسیحیت در میان نوادگان گرینلندهای نورس که ممکن بود به بت‌پرستی بازگشته باشند، فعالیت کنند. هنگامی که مبلغان هیچ فرزندی از گرینلندهای نورس پیدا نکردند، در عوض گرینلندهای اینوئیت را که در آنجا زندگی می‌کردند، تعمید دادند. دانمارک-نروژ سپس مستعمرات تجاری را در امتداد ساحل توسعه داد و انحصار تجاری و سایر امتیازات استعماری را بر این منطقه تحمیل کرد.
در طول جنگ جهانی دوم، زمانی که آلمان نازی به دانمارک حمله کرد، گرینلند از نگاه اجتماعی و اقتصادی کمتر به دانمارک و بیشتر به ایالات متحده پیوستگی یافت. پس از جنگ، دانمارک کنترل گرینلند را از سر گرفت و در سال ۱۹۵۳، وضعیت آن را از مستعمره به شهرستان خارج از کشور (amt) تبدیل کرد. گرچه گرینلند هنوز بخشی از پادشاهی دانمارک است، اما از سال ۱۹۷۹ از خودمختاری برخوردار است. در سال ۱۹۸۵، این جزیره تصمیم گرفت از جامعه اقتصادی اروپا (EEC) خارج شود که در سال ۱۹۷۳ به عنوان بخشی از دانمارک به آن پیوسته بود.
پس از تصرف دانمارک توسط آلمانها گرینلند تقریباً به حال خود رها شد اما بعد از ورود آمریکا به جنگ آمریکایی‌ها پایگاه‌های متعدد هوایی و گشت دریایی در گرینلند ایجاد کردند.
اسکیموهای دیرین

پیشینه گرینلند داستان امواج مکرر مهاجرت اینوئیت‌های نخستین از جزایر شمال سرزمین اصلی آمریکای شمالی است. (جمعیت این جزایر تصور می‌شود که به نوبه خود از ساکنان سیبری که هزاران سال پیش از طریق برینگیا به آمریکای شمالی مهاجرت کردند، نزول کرده‌اند) به دلیل دوری و آب و هوای گرینلند، بقا در آنجا دشوار بود. در طول قرن‌ها، یک فرهنگ جایگزین دیگری شد زیرا گروه‌ها منقرض شدند و با مهاجران جدید جایگزین شدند. باستان‌شناسی تنها می‌تواند تاریخ‌های تقریبی برای فرهنگ‌هایی که قبل از اکتشاف نورس گرینلند در قرن دهم شکوفا شدند، ارائه دهد.
اولین فرهنگ‌های شناخته شده در گرینلند فرهنگ ساقق (۲۵۰۰–۸۰۰ قبل از میلاد) و فرهنگ استقلال I در شمال گرینلند (۲۴۰۰–۱۳۰۰ قبل از میلاد) هستند. تصور می‌شود که پیروان این دو فرهنگ از گروه‌های جداگانه‌ای آمده‌اند که از آمریکای شمالی، نزدیک به نوناووت، به گرینلند آمدند. حدود ۸۰۰ سال قبل از میلاد، به اصطلاح فرهنگ استقلال II در منطقه‌ای که قبلاً فرهنگ استقلال I وجود داشت، پدید آمد. در ابتدا تصور می‌شد که استقلال II جانشین فرهنگ دورست اولیه (۷۰۰ قبل از میلاد - ۱ میلادی) شده است، اما برخی از مصنوعات استقلال II به اواخر قرن اول قبل از میلاد بازمی‌گردند. مطالعات اخیر نشان می‌دهد که حداقل در گرینلند، فرهنگ دورست ممکن است بهتر به عنوان ادامه فرهنگ استقلال II درک شود؛ بنابراین، این دو فرهنگ «دورست گرینلندی» نامگذاری شده‌اند. آثار باستانی مرتبط با فرهنگ دورست اولیه در گرینلند در شمال تا سرزمین اینگلفیلد در ساحل غربی و منطقه خلیج کبوتر در ساحل شرقی یافت شده است.
پس از ناپدید شدن فرهنگ دورست اولیه حدود سال ۱ میلادی، گرینلند ظاهراً تا زمانی که مردم دورست متأخر حدود سال ۷۰۰ میلادی در سمت گرینلندی تنگه نارس مستقر شدند، خالی از سکنه بود. فرهنگ دورست متأخر در شمال گرینلند تا حدود سال ۱۳۰۰ دوام آورد. در همین حال، نورس‌ها وارد شدند و در قسمت جنوبی جزیره در سال ۹۸۰ مستقر شدند.
بازاستعمار دانمارکی: تماس دوباره با گرینلند

در قرن هفدهم میلادی، بیشتر اسناد تاریخی نورس‌ها دربارهٔ گرینلند به کپنهاگ منتقل شد اما در آتش‌سوزی ۱۷۲۸ از بین رفت. در این دوره، یخ‌های سرگردان عصر یخبندان کوچک دسترسی به سواحل شرقی گرینلند را دشوار کرده بود و تمایز بین گرینلند و جزایر دیگر مانند بافین و اسپیتزبرگن را مبهم ساخته بود. تلاش‌های اولیه برای اکتشاف مسیر شمال‌غربی به آسیا، از جمله سفرهای فردریک دوم دانمارک و جان دیویس، به نتایج نامطلوبی انجامید.
در قرن هجدهم، هانس اگده، مبلغ نروژی، با حمایت مالی فردریک چهارم دانمارک مأموریت مذهبی در گرینلند را آغاز کرد. هدف او برقراری ارتباط با ساکنان نورس و گسترش اصلاحات پروتستان بود. اما این مأموریت با مشکلات متعددی از جمله حملات کشتی‌های هلندی و شیوع آبله روبه‌رو شد. با وجود شکست‌های متعدد، تأثیر این مأموریت در گسترش دانش دربارهٔ زبان، فرهنگ و طبیعت گرینلند چشمگیر بود و پایه‌ای برای مأموریت‌های آتی، از جمله مأموریت‌های موراوین‌ها، فراهم ساخت.
در پی جنگ‌های ناپلئونی و مطابق معاهده کیل در سال ۱۸۱۴، نروژ به سوئد واگذار شد، اما مستعمرات دانمارک از جمله گرینلند همچنان در اختیار این کشور باقی ماند. قرن نوزدهم شاهد افزایش علاقه به گرینلند از سوی کاوشگران و دانشمندانی همچون ویلیام اسکورزبی و کنود راسموسن، زاده گرینلند بود. در همین دوره، فعالیت‌های استعماری دانمارک در گرینلند توسعه یافت و در سال ۱۸۶۱ اولین نشریه به زبان گرینلندی منتشر شد. با این حال، قوانین دانمارک تنها برای مهاجران دانمارکی اعمال می‌شد.
در اواخر قرن نوزدهم، بخش‌های شمالی گرینلند جمعیت کمی داشت و تنها شکارچیانی پراکنده در این مناطق زندگی می‌کردند. در طول این قرن، خانواده‌های اینوئیت از آمریکای شمالی بریتانیا (کانادای امروزی) به این مناطق مهاجرت کردند و آخرین گروه در سال ۱۸۶۴ وارد شدند. در همین دوره، بخش شمال شرق گرینلند به دلیل فوران آتشفشانی مهیب سال ۱۷۸۳ در ایسلند خالی از سکنه شد.
اولین انتخابات دموکراتیک برای مجامع محلی گرینلند در سال‌های ۱۸۶۲–۱۸۶۳ برگزار شد، اما مجمعی برای کل منطقه تأسیس نشد. در سال ۱۸۸۸، فریتیوف نانسن و گروهی از شش نفر برای نخستین بار گرینلند را از خشکی و با اسکی در عرض جغرافیایی ۶۴°N طی کردند. در سال ۱۹۱۱، دو مجلس محلی، یکی برای شمال و دیگری برای جنوب گرینلند، تأسیس شد که تا سال ۱۹۵۱ با یکدیگر ادغام نشدند. با وجود این، بیشتر تصمیمات در کپنهاگ گرفته می‌شد، جایی که گرینلندی‌ها نمایندگی نداشتند.
تا سال ۱۹۱۱، جمعیت گرینلند حدود ۱۴٬۰۰۰ نفر بود که عمدتاً در سواحل جنوبی سکونت داشتند و تقریباً همگی به مسیحیت گرویده بودند. این امر نتیجه تلاش‌های تبلیغی موراوین‌ها و به‌ویژه هانس اگده، مبلغ لوتری معروف به «رسول گرینلند» بود.
در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، کاوشگران آمریکایی از جمله رابرت پیری بخش‌های شمالی گرینلند را که تا آن زمان ناشناخته مانده بود، بررسی کردند. کاوش‌های پیری نشان داد که ساحل شمالی گرینلند بسیار پیش از قطب شمال به پایان می‌رسد. هرچند این یافته‌ها می‌توانست مبنای ادعای ارضی آمریکا باشد، اما پس از خرید جزایر ویرجین از دانمارک در سال ۱۹۱۷، ایالات متحده تمامی ادعاهای خود نسبت به گرینلند را کنار گذاشت.
اهمیت راهبردی

پس از استقلال کامل نروژ در سال ۱۹۰۵، این کشور ادعا کرد که مالکیت دانمارک بر گرینلند نامعتبر است، زیرا این جزیره پیش از سال ۱۸۱۵ متعلق به نروژ بوده است. در سال ۱۹۳۱، هواشناس نروژی، هالوارد دوالد، به‌طور مستقل شرق خالی از سکنه گرینلند را اشغال کرد و دولت نروژ این اقدام را تحت عنوان «سرزمین اریک سرخ» تأیید کرد. با این حال، در سال ۱۹۳۳، دیوان دائمی دادگستری بین‌المللی به نفع دانمارک حکم صادر کرد.
در جنگ جهانی دوم، با گسترش عملیات نظامی آلمان نازی به گرینلند، هنریک کافمن، وزیر دانمارک در ایالات متحده، با نادیده گرفتن حکومت تحت اشغال دانمارک، معاهده‌ای با ایالات متحده امضا کرد و اجازه تأسیس پایگاه‌هایی در گرینلند را داد. این اقدام، علی‌رغم متهم شدن کافمن به خیانت، باعث شد گرینلند در دوران جنگ از استقلال بیشتری برخوردار شود. صادرات موفق، به‌ویژه کرایولیت، و تضمین تأمین منابع توسط ایالات متحده، شرایط اقتصادی بهتری برای جزیره به ارمغان آورد.
در دوران جنگ سرد، گرینلند به دلیل موقعیت راهبردی خود در کنترل مسیرهای بین بندرهای اقیانوس منجمد شمالی شوروی و اقیانوس اطلس، و نیز به‌عنوان پایگاهی برای نظارت بر موشک‌های قاره‌پیما، اهمیت بسیاری یافت. ایالات متحده در سال ۱۹۵۱ پایگاه هوایی توله را دائمی کرد، اما گسترش این پایگاه باعث جابه‌جایی اجباری خانواده‌های اینوئیت توسط دولت دانمارک شد و به منبع تنش میان دولت دانمارک و مردم گرینلند تبدیل شد. سقوط یک بمب‌افکن B-52 در نزدیکی پایگاه توله در سال ۱۹۶۸ و نشت مواد رادیواکتیو نیز بر این تنش‌ها افزود. در پی رسوایی «تول‌گیت» در سال ۱۹۹۵، مشخص شد که دانمارک به‌طور ضمنی اجازه حمل سلاح‌های هسته‌ای را در گرینلند داده بود، علی‌رغم سیاست رسمی منع هسته‌ای.