stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ناحیه دینگهو

مکان در People's Republic of China
| دینگهو 鼎湖区 | دینگهو 鼎湖区 |
| --- | --- |
منطقه (چین): منطقه (چین)
دینگهو: دینگهو
استان: گوانگ‌دونگ
شهر مرکزی: ژاوکینگ
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۸ (China Standard)
دینگهو (به لاتین: Dinghu District) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در ژاوکینگ واقع شده‌است.
میپل‌تون، مینه‌سوتا

مکان
| Mapleton, Minnesota | Mapleton, Minnesota |
| --- | --- |
شهر: شهر
The Main Street Commercial Buildings district is on the اداره ملی ثبت اماکن تاریخی: The Main Street Commercial Buildings district is on the اداره ملی ثبت اماکن تاریخی
نام مستعار: Curling Capital of Southern Minnesota: نام مستعار: Curling Capital of Southern Minnesota
Location of Mapleton, Minnesota: Location of Mapleton, Minnesota
State: مینه‌سوتا
شهرستان: Blue Earth
حکومت: حکومت
 • نوع: Mayor - Council
 • شهردار: Jim Swanson
مساحت: مساحت
 • کل: ۱٫۴۶ مایل مربع (۳٫۷۸ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱٫۴۶ مایل مربع (۳٫۷۸ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۰۳۷ فوت (۳۱۶ متر)
جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰ ایالات متحده امریکا): جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰ ایالات متحده امریکا)
 • کل: ۱٬۷۵۶
 • برآورد (2012): ۱٬۷۶۳
 • تراکم: ۱۲۰۲٫۷/مایل مربع (۴۶۴٫۴/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 56065
کد منطقه: 507
FIPS code: 27-40310
GNIS feature ID: 0647500
وبگاه: www.mapletonmn.com
میپل‌تون، مینه‌سوتا (به انگلیسی: Mapleton, Minnesota) یک شهر در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان بلو ارث، مینه‌سوتا واقع شده‌است.
خصوصیات

میپل‌تون ۳٫۷۸ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۷۵۶ نفر جمعیت دارد و ۳۱۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دبی آرمسترانگ

دبی آرمسترانگ (انگلیسی: Debbie Armstrong؛ زادهٔ ۶ دسامبر ۱۹۶۳) اسکی‌باز آلپاین اهل ایالات متحده آمریکا بود.
ناحیه رنگ‌پور

مکان در 23x15px|border |alt=|link= بنگلادش
| ناحیه رنگ‌پور রংপুর | ناحیه رنگ‌پور রংপুর |
| --- | --- |
ناحیه: ناحیه
استان: استان رنگ‌پور
حکومت: حکومت
 • Divisional Commissioner: Jashim Uddin Ahmed
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۳۷۰٫۴۵ کیلومتر مربع (۹۱۵٫۲۴ مایل مربع)
جمعیت (سرشماری ۲۰۱۱): جمعیت (سرشماری ۲۰۱۱)
 • کل: ۲۸۸۱۰۸۶
 • تراکم: ۱۲۰۰/کیلومتر مربع (۳۱۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۶ (BST)
کد پستی: ۵۴۰۰
وبگاه: www.rangpur.gov.bd
ناحیه رنگ‌پور (به لاتین: Rangpur District) یک ناحیه در بنگلادش است که در استان رنگ‌پور واقع شده‌است.
خصوصیات

ناحیه رنگ‌پور ۲٬۳۷۰٫۴۵ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۸۸۱٬۰۸۶ نفر جمعیت دارد.
نیو سیلم، ماساچوست

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ماساچوست, 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| نیو سیلم، ماساچوست | نیو سیلم، ماساچوست |
| --- | --- |
شهرک: شهرک
New Salem, Massachusetts: New Salem, Massachusetts
New Salem Town Common: New Salem Town Common
Location in Franklin County in Massachusetts: Location in Franklin County in Massachusetts
ایالت:  ماساچوست
شهرستان: فرانکلین
سال بنیان‌گذاری: ۱۷۳۷
سال شهر شدن: ۱۷۷۵
حکومت: حکومت
 • نوع: Open town meeting
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۵۲٫۲ کیلومتر مربع (۵۸٫۸ مایل مربع)
 • خشکی: ۱۱۶٫۵ کیلومتر مربع (۴۵٫۰ مایل مربع)
 • آب: ۳۵٫۷ کیلومتر مربع (۱۳٫۸ مایل مربع)
ارتفاع: ۳۱۹ متر (۱۰۴۸ فوت)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۹۲۹
 • تراکم: ۸٫۰/کیلومتر مربع (۲۰٫۷/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (Eastern)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (Eastern)
کد پستی: ۰۱۳۵۵
کد منطقه: 351 / ۹۷۸
FIPS code: ۲۵–۴۵۴۹۰
GNIS feature ID: ۰۶۱۸۱۷۲
نیو سیلم(به انگلیسی: New Salem) شهرکی در شهرستان فرانکلین ایالت ماساچوست می‌باشد که در سال ۱۷۷۵ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهرک در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۹۹۰ نفر جمعیت داشته‌است.
فهرست میراث جهانی در هند

| میراث جهانی در هند | میراث جهانی در هند |
| --- | --- |
 :  
اطلاعات: اطلاعات
کشور: هند
تاریخ ثبت: ۲۴ نوامبر ۱۹۷۷
آثار ثبت شده: ۴۳
فهرست آزمایشی: ۵۶
وبگاه: in
فهرست میراث جهانی در هند شامل ۴۳ میراث فرهنگی، طبیعی و ترکیبی می‌باشد که تا سال ۲۰۲۴ در یونسکو به ثبت رسیده‌اند.
میراث جهانی یونسکو نام عهدنامه‌ای بین‌المللی است که در تاریخ ۱۶ نوامبر ۱۹۷۲ میلادی به تصویب کنفرانس عمومی یونسکو رسید. موضوع آن حفظ آثار تاریخی، طبیعی و فرهنگی بشر است که اهمیت جهانی دارند و متعلق به تمام انسان‌های زمین، فارغ از نژاد، مذهب و ملیت خاص، می‌باشند.
برپایه این کنوانسیون کشورهای عضو یونسکو، می‌توانند آثار تاریخی، طبیعی و فرهنگی کشور خود را نامزد ثبت به‌عنوان میراث جهانی کنند. حفاظت از این آثار پس از ثبت، در عین باقی‌ماندن در حیطه حاکمیت کشور مربوط، به عهده تمام کشورهای عضو خواهد بود. مکان‌های میراث جهانی ثبت‌شده در سازمان یونسکو، مکان‌هایی مانند جنگل، کوه، آبگیر، صحرا، بقعه، ساختمان، مجموعه یا شهر هستند.
هند با پایتختی دهلی نو، کشوری دارای پیشینه تاریخی و فرهنگی کهن در جنوب آسیا است که بر اهمیت فرهنگی و طبیعی مکان های آن می افزاید. این کشور در ۲۴ نوامبر ۱۹۷۷ به کنوانسیون میراث جهانی یونسکو پیوست؛ و با ۴۳ میراث ثبت شده بعد از چین رتبه دوم در آسیا و ششمین کشور در جهان می‌باشد.
در سال ۱۹۷۹ قلعه آگره یا قلعه سرخ در شهر آگره هند، ایالات اوتار پرادش که در شمال بنای تاج محل، واقع شده‌است نخستین مکانی در هند بود که با معیارهای (iii) به فهرست میراث جهانی اضافه شد. ایالت مهاراشترا بیشترین آثار ثبت شده را به خود اختصاص داده‌است. پناهگاه حیات وحش ماناس در سال ۱۹۹۲ در معرض خطر قرار گرفت، اما پس از پیشرفت‌های چشمگیر در سال ۲۰۱۱ از فهرست میراث جهانی در خطر خارج شد. هامپی نیز در سال ۱۹۹۹ در فهرست میراث جهانی در معرض خطر قرار گرفت اما در سال ۲۰۰۶ پس از تلاش‌های موفق در زمینه حفاظت از این سایت، از فهرست حذف شد.
جدا از ۴۳ سایت موجود در فهرست میراث جهانی، فهرستی از ۵۶ سایت آزمایشی برای شناسایی وجود دارد که برای ارزیابی و پذیرش به کمیته یونسکو ارسال شده‌است. این روال شرط لازم برای پذیرش نامزدها در فهرست میراث جهانی است. کشورهای چون بوتان، بنگلادش، سری‌لانکا، تایلند، فیلیپین و نپال حمایت خود را برای نگارش بیشتر سایت‌های هند در فهرست جهانی ابراز کرده‌اند. اورچها، جاده گرند ترانک، ساتیاگراها، بوبانسور، مشرق‌الاذکار نیلوفر آبی، دربار صاحب، سارناث از جمله میراث پیشنهادی از سوی هند برای ثبت در فهرست جهانی یونسکو هستند.
موقعیت جغرافیایی

فاتح پور سیکری
آگره
کازیرانگا
مناس
سانچی
بهیمبتکا
خاجوراهو
ماهابودی
دهلی نو
چامپانر-پاواگاه
گوآ
کلادو
غارهای آجانتا
غارهای الورا
هنر مدرن بمبئی
لیوینگ چولا
ماهابالی پورام
هامپی
راه‌آهن نیلگیری
راه‌آهن دارجیلینگ
راه‌آهن کالکا شیملا
هیمالیا
پاتاداکال
کونارک
رانی‌کی‌واو
احمدآباد
ناندا دیوی و دره گل‌ها
سانداربنس
خانگچندزونگا
نالاندا
جیپور
معبد راماپا
دولاویرا
چندیگر
مویدام‌ها
سانتینیکتان
مکان‌های میراث جهانی در هند:
 میراث فرهنگی (شامل : تپه‌های راجستان و : مراکز مذهبی هویسالاس)
: میراث طبیعی (شامل : ۳۹ سایت گهات غربی)
: میراث ترکیبی
همچنین شهرهای بمبئی و دهلی نو هر یک دارای سه سایت، آگرا و جیپور هم دارای دو سایت هستند.
وودکلیف لیک، نیوجرسی

Borough در آمریکا
| Woodcliff Lake, New Jersey | Woodcliff Lake, New Jersey |
| --- | --- |
Borough: Borough
Map highlighting Woodcliff Lake's location within Bergen County. Inset: Bergen County's location within New Jersey.: Map highlighting Woodcliff Lake's location within Bergen County. Inset: Bergen County's location within New Jersey.
Census Bureau map of Woodcliff Lake, New Jersey: Census Bureau map of Woodcliff Lake, New Jersey
ایالات آمریکا: نیوجرسی
County: Bergen
Incorporated: August 31, 1894 as Woodcliff
Name Changed: March 1, 1910 to Woodcliff Lake
حکومت: حکومت
 • نوع: Borough
 • شهردار: Jeffrey R. Goldsmith (term ends December 31, 2015)
 • Administrator: Wolfgang Albrecht
مساحت: مساحت
 • کل: ۳٫۶۰۶ مایل مربع (۹٫۳۳۹ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۳٫۴۰۵ مایل مربع (۸٫۸۱۹ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۲۰۱ مایل مربع (۰٫۵۱۹ کیلومتر مربع)  ۵٫۵۶٪
ارتفاع: ۲۳۳ فوت (۷۱ متر)
جمعیت (2010 Census): جمعیت (2010 Census)
 • کل: ۵۷۳۰
 • تراکم: ۱٬۶۸۲٫۷/مایل مربع (۶۴۹٫۷/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (Eastern (EDT))
زیپ‌کد: 07677
کد(های) منطقه: 201/551
FIPS code: 3400382300
GNIS feature ID: 0885449
وبگاه: http://www.wclnj.com
وودکلیف لیک (به انگلیسی: Woodcliff Lake) شهری در ایالت نیوجرسی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۵٬۷۳۰ نفر بوده‌است.
آسیب طناب نخاعی

آسیب به کلاف عصبی اصلی در پشت انسان
Medical condition
| آسیب طناب نخاعی | آسیب طناب نخاعی |
| --- | --- |
MRI از مهره‌های شکسته شده و جابجا شده‌ای که طناب نخاعی را می‌فشرند.: MRI از مهره‌های شکسته شده و جابجا شده‌ای که طناب نخاعی را می‌فشرند.
تخصص: جراحی مغز و اعصاب
گونه‌ها: کامل، ناقص
روش تشخیص: براساس نشانگان، تصویربرداری پزشکی
درمان: محدودیت حرکت نخاعی، تزریق وریدی، وازوپرسورها
فراوانی: حدود ۱۲٬۰۰۰ در هر سال (USA)
طبقه‌بندی و منابع بیرونی: طبقه‌بندی و منابع بیرونی
[ویرایش در ویکی‌داده]: [ویرایش در ویکی‌داده]
آسیب طناب نخاعی (به انگلیسی: Spinal Cord Injury) یا (SCI)، آسیبی است که موجب تغییرات موقتی یا دائمی در عملکرد طناب نخاعی شود. نشانگان چنین آسیبی ممکن است شامل از دست رفتن عملکرد عضلانی، حسی یا خودمختاری در اجزائی از بدن که زیر ناحیه آسیب دیده‌اند شود. آسیب، ممکن است در هر سطح از طناب نخاعی صورت گیرد و ممکن است کامل باشد: بدین صورت که تمام عملکردهای حسی و عضلانی در قطعات خاجی پایین‌تر از بین رود، یا ممکن است این آسیب ناکامل باشد: یعنی هنوز برخی از پیام‌های عصبی قادر به سفر کردن از قسمت آسیب دیده، تا قطعات خاجی طناب نخاعی S4-5 می‌باشند. براساس مکان و شدت آسیب دیدگی، نشانگان متنوعی، از کرختی گرفته تا فلج کامل، شامل بی‌اختیاری مدفوع و ادرار ممکن است پدیدار شوند. پی‌آمدهای طولانی مدت چنین آسیب‌هایی نیز دامنه وسیعی دارند، از بازیابی کامل گرفته تا فلج دائمی چهاراندام (کوادریپلژی یا تتراپلژی) یا پاراپلژی. عوارضش ممکن است شامل آتروفی عضلانی، از دست رفتن کنترل حرکت ارادی، اسپاسم، زخم بستر، عفونت‌ها و مشکلات تنفسی شود.
در اکثر موارد، آسیب ناشی از ترومای فیزیکی چون تصادف رانندگی، زخم گلوله، سقوط، یا آسیب‌های ورزشی است، اما ممکن است ناشی از دلایل غیر-ترومایی چون عفونت، جریان ناکافی خون، و تومورها باشد. کمی بیش از نیمی از آسیب‌ها، بر روی مهره‌های گردنی اثر می‌گذارند، در حالی که ۱۵٪ از این آسیب‌ها در هرکدام از مهره‌های سینه ای، مهره‌های مرزی بین مهره‌های سینه‌ای و کمری، یا فقط در مهره‌های کمری رخ می‌دهند. تشخیص اغلب براساس نشانگان و تصویربرداری پزشکی است.
تلاش‌ها برای پیشگیری از SCI شامل اقدامات فردی چون استفاده از تجهیزات ایمنی و اقدامات اجتماعی چون قوانین ایمنی در ورزش، ترافیک و ارتقاء تجهیزات می‌باشد. درمان با محدود کردن نخاع جهت جلوگیری از حرکت بیشتر آن و حفظ فشار خون کافی شروع می‌شود. فایده ای در استفاده از کورتیکواستروئیدها یافت نشده. سایر مداخلات براساس موقعیت و گستره جراحت، از استراحت روی تخت تا جراحی متغیر است. در بسیاری از موارد، آسیب‌های طناب نخاعی نیازمند درمان فیزیکی و کاری است، به‌خصوص اگر با فعالیت‌های زندگی روزمره تداخل کند.
در ایالات متحده، سالانه حدود ۱۲٬۰۰۰ نفر از آسیب طناب نخاعی جان سالم بدر می‌برند. رایج‌ترین گروهی که تحت تأثیر چنین آسیب‌هایی قرار می‌گیرند، بالغین مذکر اند. از اواسط قرن بیستم میلادی، در مراقبت SCI پیشرفت‌های بزرگی صورت گرفته‌است. تحقیقات در مورد درمان‌های بالقوه شامل این موارد اند: کاشت سلول‌های بنیادی، مواد مهندسی شده برای پشتیبانی از بافت، تحریک نخاعی اپیدورال، و اسکلت‌های خارجی روباتی.
البته پروفسور سمیعی در این رابطه اضافه کرد:
هر کی بود تو راهت فلج کردی.
طبقه‌بندی > آسیب‌های کامل و ناقص

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  | کامل | ناقص   |
| تتراپلژی | ۱۸٫۳٪ | ۳۴٫۱٪   |
| پاراپلژی | ۲۳٫۰٪ | ۱۸٫۵٪   |
در آسیب «کامل»، تمام عملکردهای زیر ناحیه آسیب دیده، چه در آن نواحی طناب نخاعی آسیب دیده باشد یا خیر، از دست می‌روند. آسیب «ناقص» طناب نخاعی، باعث حفظ شدن برخی از عملکردهای حسی یا حرکتی زیر سطح آسیب طناب نخاعی می‌گردد. برای این که یک آسیب، به عنوان ناقص درجه‌بندی شود، باید برخی از عملکردهای حسی یا حرکتی نواحی که با S4 تا S5 عصبدهی شده‌اند، مثل، انقباض ارادی اسفنکتر بیرونی مقعد، حفظ شده باشند. اعصاب این نواحی، به پایین‌ترین نواحی طناب نخاعی متصل شده، و حس و عملکرد این بخش‌های بدن، نشانگر این خواهد بود که طناب نخاعی تنها به صورت جزئی و ناقص آسیب دیده‌است. آسیب ناقص براساس تعریف شامل پدیده شناخته شده‌ای چون، سالم ماندن خاجی است: درجاتی از حس در درماتوم‌های خاجی حفظ می‌شود، گرچه که حس در دیگر درماتوم‌های بالاتر (بالاتر از درماتوم‌های خاجی که زیر سطح ضایعه قرار دارند)، کمی معیوب تر باشند. سالم ماندن خاجی را ناشی از این حقیقت می‌دانند که فشرده شدن مسیرهای نخاعی خاجی، پس از جراحت، به علت لایه‌بندی الیاف (فیبرها) درون طناب نخاعی، کمتر محتمل است.
طبقه‌بندی > آسیب طناب نخاعی بدون ناهنجاری رادیوگرافی

آسیب طناب نخاعی بدون ناهنجاری رادیوگرافی، هنگامی به‌وجود می‌آید که SCI حضور داشته، اما هیچ شواهدی از آسیب ستون نخاعی روی پرتونگارها موجود نباشد. آسیب ستون نخاعی، ترومایی است که موجب شکستگی استخوان یا ناپایداری رباط‌های ستون مهره‌ها گردد؛ این رویداد ممکن است همزمان با آسیب طناب نخاعی رخ داده، یا خود موجب آسیب طناب نخاعی گردد، اما هر آسیب ممکن است بدون دیگری رخ دهد. ناهنجاری‌ها ممکن است روی MRI، خود را نشان دهند، اما این اصطلاح قبل از رایج شدن استفاده از MRI ابداع شد.
طبقه‌بندی > نشانگان طناب مرکزی

نشانگان طناب مرکزی، تقریباً همیشه ناشی از آسیب به طناب نخاعی گردنی بوده، و مشخصه آن ضعف در دست‌ها با سالم ماندن نسبی پاها و حس خاجی در نواحی عصب‌دهی شده توسط قطعات خاجی می‌باشد. در این نشانگان، حس درد، دما، نور، لامسه و فشار، زیر سطح آسیب دیدگی وجود دارد. همچنین، نوارهای نخاعی که به دست‌ها عصب‌دهی می‌کنند، به علت موقعیت مرکزیشان در طناب نخاعی، بیشتر تحت تأثیر قرار می‌گیرند، در حالی که الیاف قشری-نخاعی که به مقصد پاها می‌روند، به علت موقعیت بیرونی تری که دارند، سالم می‌مانند. رایج‌ترین نشانگان SCI ناقص، یعنی نشانگان طناب نخاعی مرکزی، اغلب از گسترش شدید (هایپر اکستنشن) گردن در افراد مسن با تنگی نخاعی نتیجه می‌گردد. در افراد جوان، اغلب از خمیدگی گردن ناشی می‌شود. رایج‌ترین دلایل آن می‌تواند سانحه ناشی از تصادفات رانندگی یا سقوط باشند؛ با این حال، ممکن است دلایل محتمل دیگری چون تنگی مجرای نخاعی و اثرات دیسک بین مهره‌ای و تومور نیز وجود داشته باشند.
طبقه‌بندی > نشانگان طناب قدامی

نشانگان طناب قدامی، ناشی از آسیب به بخش جلویی طناب نخاعی یا کاهش خون‌رسانی از سرخرگ نخاعی قدامی، ممکن است ناشی از شکستگی‌ها یا جابجایی مهره‌ها یا دیسک‌های فتق دار باشد. عملکرد حرکتی، حس درد و دما در زیر سطح آسیب دیدگی از دست می‌روند، در حالی که احساس لمس و حس عمقی (حس موقعیت فضایی) دست نخورده باقی می‌مانند. این تفاوت‌ها، به عل موقعیت‌های نسبی نوارهای نخاعی مسئول برای هر نوع از این عملکردهاست.
طبقه‌بندی > نشانگان براون-سکوارد

نشانگان براون-سکوارد هنگامی رخ می‌دهد که طناب نخاعی در یک سمت بیش از سمت دیگر آسیب دیده باشد. برش دقیق طناب نخاعی از وسط، امری نادر است (یعنی آسیب دقیقاً یک سمتی)، اما ضایعات جزئی به علت زخم‌های عمقی (چون جراحات ناشی از شلیک گلوله یا چاقو) رایج اند. بدن، در همان سمت جراحت، عملکرد حرکتی، و احساسات ارتعاشی و لامسه را از دست می‌دهد. در سمت مخالف جراحت، احساسات درد و دما از دس می‌روند.
طبقه‌بندی > نشانگان طناب خلفی

نشانگان طناب خلفی، که در آن تنها ستون‌های پشتی تحت تأثیر قرار می‌گیرند، اغلب به عنوان مواردی از میلوپاتی مزمن در نظر گرفته می‌شوند، اما ممکن است همراه با انفارکشن سرخرگ طناب خلفی نیز رخ دهد. این نشانگان نادر، موجب ازدست رفتن حس عمقی و حس ارتعاشی زیر سطح آسیب شده در حالی که عملکرد حرکتی و حس درد، دما و لامسه دست نخورده باقی بمانند. اغلب آسیب‌های طناب خلفی، از بیماری‌ها یا نقص ویتامینی ناشی می‌شوند تا این که ناشی از تروما باشند. تابس دورسالیس، به علت جراحت در بخش خلفی طناب نخاعی می‌باشد، که از سیفلیس ناشی شده و منجر به از دست رفتن حس لامسه و حس عمقی می‌شود.
طبقه‌بندی > نشانگان مخروط نخاعی و دم اسبی

نشانگان مخروط نخاعی، آسیب به انتهای طناب نخاعی است که مکان آن مربوط به مهره‌های T12-L2 در بزرگسالان می‌باشد. این ناحیه، شامل قطعات نخاعی S4-S5 است، که مسئول مدفوع، ادرار، و برخی عملکردهای جنسی است، لذا می‌تواند در این امور اختلال ایجاد کند. به علاوه، حس و انعکاس آشیل‌ها نیز ممکن است مختل شوند. دلایل این نشانگان شامل تومورها، ترومای فیزیکی و ایسکمی می‌شود.
نشانگان دم اسبی (CES)، ناشی از ضایعه زیر سطحی است که در آن نخاع به رشته‌های دم اسبی، در سطوح L2-S5، زیر نخاعی تقسیم می‌شود. ازین‌رو این نشانگان، یک نشانگان واقعی طناب نخاعی نیست، چرا که در آن ریشه‌های عصبی آسیب می‌بینند، نه خود طناب نخاعی؛ با این حال، در این نشانگان آسیب دیدن چندین عصب به‌طور همزمان، به علت مجاورتشان، امری رایج است. خود CES به تنهایی، یا همراه با نشانگان مخروط نخاعی ممکن است رخ دهد. ممکن است این نشانگان موجب درد پایین کمر، ضعف یا فلج در اندام تحتانی، از دست رفتن حس، اختلالات دفع و ادرار و ازدست رفتن انعکاس‌ها گردد. برعکس نشانگان مخروط نخاعی، نشانگان دم اسبی اغلب تنها در یک سمت بدن رخ می‌دهند. علت آن اغلب فشردگی است، مثل دیسک بین مهره ای گسیخته شده یا تومور. از آنجا که اعصاب آسیب دیده در نشانگان دم اسبی، عملاً جز اعصاب محیطی اند، چرا که از طناب نخاعی منشعب شده‌اند، بازیابی عملکرد پیش‌آگهی بهتری دارد: دستگاه عصبی پیرامونی ظرفیت بیشتری برای درمان، نسبت به دستگاه عصبی مرکزی دارا می‌باشد.
علامات و نشانه‌ها

| سطح | عملکرد حرکتی |
| --- | --- |
C1–C6: فلکسورهای گردن
C1–T1: اکستنسورهای گردن
C3, C4, C5: تأمین دیافراگم (عمدتاً C4)
C5, C6: حرکت شانه، بالا بردن بازو (دلتوئید)؛ فلکس بازو (دوسر بازو)
C6: چرخش خارجی دست (سوپینیت)
C6, C7: اکستند آرنج و مچ (سه‌سر بازو و مچ سوپینیت)؛ پورینیت مچ
C7, T1: فلکس مچ؛ ماهیچه‌های کوچک دست را تأمین می‌کنند
T1–T6: ماهیچه‌های میان‌دنده‌ای و نیم‌تنه بالای دور کمر
T7–L1: ماهیچه‌های شکمی
L1–L4: فلکس ران
L2, L3, L4: اداکت ران؛ اکستند پا از زانو (ماهیچه چهارسر ران)
L4, L5, S1: ابداکت ران؛ فلکس پا از زانو (ماهیچه‌های همسترینگ)؛ فلکس پشتی پیش‌پا (درشت‌نی قدامی)؛ اکستند انگشتان پا
L5, S1, S2: اکستند پا از مفصل ران (سرینی بزرگ)؛ فلکس پلانتار کف پا و فلکس انگشت پا.
علامات (که توسط یک متخصص بالینی مشاهده شده) و نشانه‌ها (تجربه شده توسط بیمار)، بسته به مکان و گستره آسیب نخاعی دارد.

ناحیه‌ای از پوست که از طریق بخش خاصی از نخاع عصب‌دهی می‌شود را درماتوم نامیده، و آسیب به آن بخش از نخاع، موجب ایجاد درد، کرختی یا از دست رفتن حس در نواحی مرتبط خواهد شد. خواب‌رفتگی، حس سوزن‌سوزنی شدن یا حس سوختگی در نواحی تحت تأثیر پوست، یکی دیگر از چنین نشانگانی‌ست. شخصی که سطح هوشیاری پایینی دارد، ممکن است در مقابل تحریک دردناک در بالای نقطه خاصی پاسخ دهد، اما نه در پایین آن.

گروهی از عضلاتی که از طریق بخش خاصی از نخاع عصب‌دهی شده‌اند را میوتوم نامیده، و آسیب به آن بخش از طناب نخاعی می‌تواند موجب بروز مشکلات حرکتی مرتبط با آن ماهیچه‌ها شود. عضلاتی که ممکن است به صورت غیرقابل کنترل دچار انقباض گردند (اسپاسیتی)، ضعیف شده، یا به‌طور کامل فلج می‌شود. شوک نخاعی، از دست رفتن فعالیت عصبی شامل انعکاس‌های زیر سطح آسیب‌دیده، به مدت کوتاهی پس از آسیب‌دیدگی رخ داده و اغلب طی یک روز برطرف می‌شود. پریاپیسم، نعوظ آلت مردانه، ممکن است نشانه‌ای از آسیب طناب نخاعی حاد باشد.
این که کدام یک از بخش‌های بدن، تحت تأثیر از دست رفتن عملکرد قرار خواهند گرفت، به سطح آسیب دیدگی بستگی دارد. برخی از نشانه‌ها، بدکاری دفعی و ادراری، ممکن است در هر سطحی رخ دهند. مثانه نوروژنیک، مربوط به توانایی‌هایی شامل قدرت تخلیه مثانه بوده و نشانگان رایجی از آسیب طناب نخاعیست. این نشانگان می‌تواند منجر به افزایش فشار مثانه ای شده و به کلیه‌ها آسیب بزند.
علامات و نشانه‌ها > کمری-خاجی

اثرات جراحات در نواحی کمری یا خاجی طناب نخاعی یا بالاتر (پشتی تحتانی و لگن خاصره) شامل کاهش کنترل پاها و مفاصل ران، دستگاه ادراری-تناسلی، و مقعد است. افرادی که پایین سطح L2 دچار آسیب دیدگی شده‌اند هنوز قادرند از فلکسور مفصل ران و اکستنسور ماهیچه‌های زانوی استفاده کنند. عملکردهای روده‌ای و مثانه‌ای توسط ناحیه خاجی کنترل می‌شود. همچنین تجربه بدکاری جنسی پس از سانحه امری رایج بوده، به علاوه این که بدکاری روده و مثانه شامل بی‌اختیاری مدفوع و ادرار نیز می‌باشد.
علامات و نشانه‌ها > سینه‌ای

ضایعات سینه‌ای، علاوه بر مشکلاتی که در جراحات سطوح پایین‌تر یافت می‌گردند، می‌تواند بر روی عضلات تنه نیز اثرگذار باشند. آسیب‌های سطح T1 تا T8 منجر به ناتوانی در کنترل عضلات شکمی می‌شود. پایداری تنه نیز ممکن است تحت تأثیر قرار گیرد؛ که در آسیب‌های سطوح بالاتر این امر شدت می‌گیرد. هرچه سطح آسیب پایین‌تر باشد، اثراتش با گستردگی کمتری همراه است. آسیب‌های T9 تا T12 منجر به از دست رفتن کنترل تنه و عضلات شکمی می‌شود. آسیب‌های نخاع سینه‌ای منجر به پاراپلژی شده، اما عملکرد دست‌ها، بازوان و گردن تحت تأثیر قرار نمی‌گیرند.
یکی از شرایطی که اغلب در جراحات بالای T6 رخ می‌دهد، بدانعکاسی خودمختار (AD) (Autonomic Dysreflexia) است، که در آن فشار خون به سطوح خطرناکی افزایش یافته که برای ایجاد سکته مغزی بالقوه کشنده کفایت می‌کند. این امر ناشی از واکنش افراطی دستگاه به محرک‌هایی چون درد زیر سطح جراحت بوده، چرا که پیام‌های بازدارنده از مغز قادر به گذر از جراحت جهت تعدیل پاسخ تحریکی دستگاه عصبی سمپاتیک نیستند. علامات و نشانه‌های AD شامل تشویش، سردرد، تهوع، وزوز گوش، دید تار، سرخ شدن پوست و گرفتگی بینی می‌باشد. این اتفاق ممکن است به فاصله کوتاهی پس از جراحت، یا حتی سال‌ها بعد رخ دهد.
عملکردهای خودمختار دیگری نیز ممکن است مختل گردند. به عنوان مثال، مشکلات تنظیم دمای بدن اغلب در ضایعات T8 یا بالاتر آن رخ می‌دهند.

یکی دیگر از عوارض جدی که ممکن است از جراحات بالای T6 ناشی شوند، شوک نوروژنیک است، که از تداخل در خروجی دستگاه عصبی سمپاتیک، که مسئول حفظ تونوس ماهیچه‌ای در عروق خونیست، ناشی می‌شود. عروق، بدون ورودی سمپاتیک، شل و منبسط می‌شوند. نمود شوک نوروژنیک با فشار خونی که به میزان خطرناکی پایین آمده، کندتپشی، و جمع شدن خون در اندام‌ها است، که موجب عدم کفایت گردش خون به طناب نخاعی شده و آسیب بالقوه بیشتری را به آن وارد می‌کند.
علامات و نشانه‌ها > گردنی

جراحات طناب نخاعی در سطح گردنی،  منجر به فلج جزئی یا فلج چهاراندام (تتراپلژی) (یا نام دیگرش: کوادریپلژی) می‌شود. براساس موقعیت خاص و شدت تروما، ممکن است عملکرد محدود شده‌ای حفظ گردد. نشانه‌های جراحات گردنی شامل تپش کند قلب، فشار خون پایین، مشکلات تنظیم دمای بدن، عملکرد بد تنفسی می‌باشد. اگر جراحت گردنی به میزان کافی بالا باشد تا عضلات درگیر در تنفس را مختلف کند، شخص ممکن است قادر به تنفس بدون نیاز به لوله تراشه و تهویه مکانیکی نباشد.
| سطح | عملکرد حرکتی | عملکرد تنفسی   |
| --- | --- | --- |
| C1–C4   | فلج کامل اندام‌ها   | قادر به تنفس بدون تهویه مکانیکی نیست   |
| C5 | فلج مچ‌ها، دست‌ها و سه‌سر بازو | مشکل در سرفه کردن، ممکن است نیاز به پاکسازی ترشحات داشته باشد. |
| C6 | فلج فلکسورهای مچ، سه‌سر بازو و دست‌ها | مشکل در سرفه کردن، ممکن است نیاز به پاکسازی ترشحات داشته باشد. |
| C7–C8 | ضعف برخی ماهیچه‌های دست، مشکل درگرفتن و رها کردن | مشکل در سرفه کردن، ممکن است نیاز به پاکسازی ترشحات داشته باشد. |
علل

آسیب‌های طناب نخاعی اغلب ناشی از ترومای فیزیکی اند. نیروهای درگیر در ایجاد آن شامل این مواردند: فراخمیدگی (هایپرفلکسیون) (حرکت رو به جلوی سر)؛ فرابازشدن (هایپراکستانسیون) (حرکت به عقب)؛ تنش جانبی (حرکت جانبی)؛ دوران (پیچش سر)؛ فشردگی (نیرو در طول محور نخاعی از سر به سمت پایین یا از لگن به سمت بالا)؛ یا از هم باز کردن مهره‌ها. ‏SCI ترومایی می‌تواند منجر به خون‌مردگی، آسیب‌دیدگی کششی یا فشردگی شود. ریسک عمده انواع مختلف شکست مهره‌ای وجود دارد. همی‌پارزی عمدتاً ناشی از ناهنجاری‌های مادرزادی بدون نشانه و از پیش موجود است، نه از تروماهای کوچک‌تر.
در آمریکا، تصادفات رانندگی جزو رایج‌ترین عوامل ایجاد SCIهاست؛ دومین عامل سقوط، سپس زخم‌های گلوله و عامل بعدی آسیب‌های ورزشی می‌باشد. در برخی از کشورها، سقوط رایج ر است، حتی از تصادفاً رانندگی که عامل پیشرو در SCI است نیز سبقت می‌گیرد. نرخ SCI ناشی از خشونت، وابستگی زیادی به مکان و زمان آن دارد. از تمامی SCIهای ناشی از ورزش، شیرجه در آب‌های کم عمق، رایج‌ترین عامل است؛ آسیب‌های ناشی از ورزش‌های زمستانی و ورزش‌های آبی نیز بیشتر شده در حالی که آسیب‌های ناشی از فوتبال و ترامپولین کاهش داشته‌اند. دار زدن به قصد خودکشی ممکن است منجر به آسیب نخاع گردنی شود. درگیری‌های نظامی یکی از دلایل دیگر است که هنگام وقوع موجب بالا رفتن نرخ SCI می‌گردد. یکی دیگر از عوامل بالقوه SCI، آسیب درمان‌زاد است که ناشی از فرایندهای پزشکی است که به طرز نامناسبی صورت پذیرد، همچون تزریق به ستون فقرات.
همچنین SCI ممکن است ناشی از عوامل غیرترومایی باشد. ضایعات غیرترومایی عامل ۳۰ تا ۸۰٪ از تمام SCI هاست؛ این درصد بسته به موقعیت آسیب دیدگی داشته و تحت تأثیر تلاش‌ها جهت اجتناب از آسیب دیدگی قرار دارد. درصد SCI ناشی از زوال و تومورها در کشورهای توسعه یافته بیش از همین درصد در کشورهای در حال توسعه است. در کشورهای توسعه یافته، رایج‌ترین عامل SCI غیرترومایی، بیماری‌های زوال (پیش رونده) و در رتبه بعدی تومور است؛ در حالی که در بسیاری از کشورهای درحال توسعه، عامل پیشرو SCI غیرترومایی عفونت‌هایی چون HIV و بیماری سل است. ممکن است SCI در بیماری دیسک بین مهره‌ای و بیماری عروق طناب نخاعی نیز بروز کند. بروز خون‌ریزی خود به خودی درون یا برون غشاهای محافظتی که بین نخاع و دیسک‌های بین مهره‌ای مرز ایجاد می‌کنند، می‌تواند ایجاد فتق کند. بدعملکردی عروق خونی، همچون بدشکلی شریانی-وریدی، یا سکنا کردن لخته در عروق و قطع تغذیه خون به نخاع، می‌توانند منجر به آسیب گردند. هنگامی که فشار خون سیستمی افت کند، ممکن است جریان خون به طناب نخاعی کاهش یافته که این امر عامل بالقوه ای در از دست دادن حس و حرکات ارادی در نواحی تغذیه شده از سطح تحت تأثیر قرار گرفتهٔ طناب نخاعی خواهد بود. شرایط مادرزادی و تومورهایی که به نخاع فشار وارد می‌کنند نیز همچون اسپوندیلوز مهره‌ای و ایسکمی قادرند SCI ایجاد کنند. بیماری MS می‌تواند به نخاع آسیب وارد کند، همچنین عفونت‌ها و التهاباتی چون این موارد: سل، زونا یا تب‌خال، مننژیت، میلیت و سیفلیس.