سندیکالیسم ملی
ایتالیا

در اوایل قرن بیستم، ناسیونالیست‌ها و سندیکالیست‌ها به‌طور فزاینده‌ای در ایتالیا بر یکدیگر تأثیر می‌گذاشتند. از سال ۱۹۰۲ تا ۱۹۱۰، تعدادی از سندیکال‌های انقلابی ایتالیایی از جمله آرتورو لابریولا، آگوستینو لانزیلو، آنجلو اولیویرو اولیوتتی، آلکسته دی آمبریس، فیلیپو کوردونی و سرجیو پانونزیو تلاش کردند تا هدف ملی‌گرای ایتالیایی را با هدف سندیکالیستی متحد کنند و با ناسیونالیست ایتالیایی در تماس بودند. چهره‌هایی مانند انریکو کورادینی. این سندیکالیست‌های ملی ایتالیایی مجموعه‌ای مشترک از اصول را داشتند: رد ارزش‌های بورژوایی، دموکراسی، لیبرالیسم، مارکسیسم، بین‌المللی گرایی و صلح طلبی ضمن ترویج قهرمانی، سرزندگی و خشونت. همه سندیکالیست‌های انقلابی ایتالیایی به هدف فاشیسم ملحق نشدند، اما بیشتر رهبران سندیکالیست در نهایت از ملی گرایی استقبال کردند و «از بنیانگذاران جنبش فاشیستی» بودند، جایی که «بسیاری حتی پست‌های کلیدی» در رژیم موسولینی را بر عهده داشتند. بنیتو موسولینی در سال ۱۹۰۹ اعلام کرد که تا سال ۱۹۰۴ طی یک اعتصاب عمومی به سندیکالیسم انقلابی روی آورده‌است.
انریکو کورادینی شکلی از سندیکالیسم ملی را ترویج کرد که از ناسیونالیسم شارل موراس در کنار سندیکالیسم ژرژ سورل استفاده می‌کرد. کورادینی از ضرورت یک جنبش سندیکالیستی ملی که بتواند مشکلات ایتالیا را حل کند، به رهبری اشراف‌زاده نخبه و ضد دموکرات که تعهد سندیکالیستی انقلابی را در جهت اقدام مستقیم از طریق تمایل به مبارزه به اشتراک گذاشتند، صحبت کرد. کورادینی از ایتالیا به عنوان یک "ملت پرولتاریاً صحبت کرد که برای به چالش کشیدن ملتهای "پلوتوکرات " فرانسه و انگلستان باید به دنبال امپریالیسم بود. دیدگاه‌های کورادینی بخشی از مجموعه وسیع‌تری از برداشت‌ها در انجمن ملی گرایان راست ایتالیا (ANI) بود که ادعا می‌کرد عقب ماندگی اقتصادی ایتالیا ناشی از فساد در طبقه سیاسی آن، لیبرالیسم و تفرقه ناشی از «سوسیالیسم نادان» است. محافظه‌کاران، کاتولیک‌ها و جامعه تجاری روابط و نفوذ داشت.
تعدادی از رهبران فاشیست ایتالیایی سندیکالیسم ملی را به عنوان سندیکالیسم فاشیستی معرفی کردند. موسولینی یکی از اولین کسانی بود که این اصطلاح را منتشر کرد و توضیح داد که «سندیکالیسم فاشیستی ملی و تولیدی است … در جامعه‌ای ملی که کار در آن به شادی، مایه افتخار و عنوان اشراف تبدیل می‌شود.» زمانی که ادموندو روسونی در دسامبر ۱۹۲۲ دبیرکل کنفدراسیون عمومی شرکت‌های سندیکایی فاشیست شد، دیگر سندیکالیست‌های ملی ایتالیایی عبارت «سندیکالیسم فاشیستی» را با هدف «ایجاد و بازسازی ساختارهای سیاسی … از طریق ترکیب دولت و کار یدی». روسونی و دیگر سندیکالیست‌های فاشیست که از رهبران اولیه اتحادیه‌های کارگری ایتالیا بودند، نه تنها موضع ناسیونالیسم رادیکال را گرفتند، بلکه از «مبارزه طبقاتی» نیز حمایت کردند. در آن زمان به عنوان «عناصر رادیکال یا چپ»، روسونی و کادر سندیکالیست او «تا حدی به حفظ منافع اقتصادی فوری کارگران و حفظ آگاهی طبقاتی آنها کمک کرده بود». روسونی در سال ۱۹۲۸ از سمت خود برکنار شد، که می‌تواند به دلیل موقعیت رهبری قدرتمند وی در اتحادیه‌های فاشیست و دشمنی‌های وی با جامعه تجاری باشد و گهگاه از صنعتگران به عنوان «خون‌آشام» و «سودجو» یاد می‌کرد.
با شروع جنگ جهانی اول، سرجیو پانونزیو به همبستگی ملی در فرانسه و آلمان اشاره کرد که به‌طور ناگهانی در واکنش به جنگ بوجود آمد و مدعی شد که اگر ایتالیا وارد جنگ شود، ملت ایتالیا متحد می‌شوند و از جنگ به عنوان یک جنگ جدید بیرون می‌آیند. ملتی در " Fascio nazionale " (اتحادیه ملی) که توسط اشرافی از تولیدکنندگان جنگجو هدایت می‌شود که ایتالیایی‌ها از همه طبقات، جناح‌ها و مناطق را در یک سوسیالیسم منضبط متحد می‌کند.
در نوامبر ۱۹۱۸، موسولینی سندیکالیسم ملی را دکترینی تعریف کرد که طبقات اقتصادی را در برنامه توسعه و رشد ملی متحد می‌کند.