stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جان تایلر
انتخابات ریاست جمهوری ۱۸۴۰ > اضافه کردن تایلر به بلیط

هنگامی که کنوانسیون ملی ویگ در سال ۱۸۳۹ در هریسبورگ، پنسیلوانیا برای انتخاب بلیط حزب تشکیل شد، کشور در سومین سال رکود اقتصادی جدی به دنبال وحشت سال ۱۸۳۷ بود. تلاش‌های بی‌اثر ون بیورن برای مقابله با این وضعیت به قیمت حمایت عمومی از او تمام شد. در حالی که حزب دموکرات به چند دسته تقسیم شده است، رئیس بلیط ویگ احتمالاً رئیس‌جمهور بعدی خواهد بود. هریسون، کلی و ژنرال وینفیلد اسکات همگی به دنبال این نامزدی بودند. تایلر در کنوانسیون شرکت کرد و در کنار هیئت ویرجینیا بود، اگرچه هیچ مقام رسمی نداشت. به دلیل تلخی در مورد انتخابات حل نشده سنا، هیئت ویرجینیا از انتخاب تایلر پسر مورد علاقه خود برای معاون رئیس‌جمهور خودداری کرد. خود تایلر هیچ کاری برای کمک به شانس او انجام نداد. اگر نامزد مورد علاقه او برای نامزدی ریاست جمهوری، کلی، موفق می‌شد، احتمالاً برای مقام دوم در بلیط انتخاب نمی‌شد، که احتمالاً برای اطمینان از تعادل جغرافیایی به یک شمالی می‌رسد.
کنوانسیون در میان سه نامزد اصلی به بن‌بست رسید و آرای ویرجینیا به کلی رسید. بسیاری از ویگ‌های شمالی با کلی مخالف بودند، و برخی از جمله تادئوس استیونس از پنسیلوانیا، نامه‌ای از اسکات را به ویرجینیایی‌ها نشان دادند که در آن ظاهراً احساسات لغو را نشان می‌داد. سپس هیئت بانفوذ ویرجینیا اعلام کرد که هریسون گزینه دوم آن است و باعث شد که اکثر حامیان اسکات او را به نفع هریسون، که نامزد ریاست جمهوری شد، رها کنند.
نامزدی معاونت ریاست جمهوری بی‌اهمیت تلقی شد. هیچ رئیس‌جمهوری نتوانست دوره انتخابی خود را کامل کند. توجه زیادی به این انتخاب صورت نگرفت و جزئیات چگونگی دستیابی تایلر به آن نامشخص است. چیتوود خاطرنشان کرد که تایلر یک نامزد منطقی بود: او به عنوان یک برده‌دار جنوبی، بلیط را متعادل می‌کرد و همچنین ترس جنوبی‌هایی که احساس می‌کردند هریسون ممکن است تمایلات لغوی داشته باشد را کاهش داد. تایلر در سال ۱۸۳۶ کاندیدای معاونت ریاست جمهوری شده بود، و داشتن او در بلیط ممکن بود ویرجینیا، پرجمعیت‌ترین ایالت جنوب را برنده شود. یکی از مدیران کنوانسیون، ناشر نیویورک، تورلو وید، ادعا کرد که "تایلر در نهایت دستگیر شد زیرا ما نتوانستیم کسی را بپذیریم" - اگرچه او این را تا پس از وقفه بعدی بین پرزیدنت تایلر و حزب ویگ نگفت. دیگر دشمنان تایلر ادعا کردند که او پس از گریه به خاطر شکست کلی در کاخ سفید گریه کرده است. این بعید بود، زیرا کنتاکی‌ها از ریوس رقیب تایلر در انتخابات سنا حمایت کرده بودند. نام تایلر در رای‌گیری ارائه شد، و اگرچه ویرجینیا رای ممتنع داد، اما اکثریت لازم را به دست آورد. به عنوان رئیس‌جمهور، تایلر متهم شد که با پنهان کردن نظرات خود به این نامزدی دست یافته است و پاسخ داد که از او در مورد آنها سؤال نشده است. زندگینامه نویس او رابرت سیگر دوم معتقد بود که تایلر به دلیل کمبود نامزدهای جایگزین انتخاب شده است. سیگر نتیجه گرفت، "او را بر روی بلیط گذاشتند تا جنوب را به هریسون بکشاند. نه بیشتر، نه کمتر.
معاون ریاست جمهوری (۱۸۴۱)

به عنوان معاون رئیس‌جمهور منتخب، تایلر بی سر و صدا در خانه خود در ویلیامزبرگ ماند. او به‌طور خصوصی ابراز امیدواری کرد که هریسون تعیین‌کننده باشد و اجازه دسیسه در کابینه، به ویژه در روزهای اول دولت را ندهد. تایلر در انتخاب کابینه شرکت نکرد و کسی را برای پست فدرال در دولت جدید ویگ توصیه نکرد. هریسون که توسط جویندگان دفتر و خواسته‌های سناتور کلی غرق شده بود، دو بار نامه‌هایی را برای تایلر ارسال کرد و از او در مورد اینکه آیا یک منصوب شده ون بیورن باید برکنار شود یا خیر، درخواست کرد. در هر دو مورد، تایلر مخالفت را توصیه کرد و هریسون نوشت: «آقای تایلر می‌گوید که آنها نباید حذف شوند و من آنها را حذف نمی‌کنم.» هر چند در مورد سیاست بحث نکردند.
تایلر در ۴ مارس ۱۸۴۱ در مجلس سنا سوگند یاد کرد و قبل از ادای سوگند برای سناتورهای جدید و سپس شرکت در مراسم تحلیف هریسون، یک سخنرانی سه دقیقه ای در مورد حقوق ایالت‌ها ایراد کرد. پس از سخنرانی دو ساعته رئیس‌جمهور جدید در برابر جمعیت زیادی در هوای سرد، تایلر برای دریافت نامزدهای کابینه رئیس‌جمهور به مجلس سنا بازگشت و روز بعد ریاست تاییدیه‌ها را بر عهده داشت - در مجموع دو ساعت به عنوان رئیس مجلس سنا. او که انتظار مسئولیت کمی داشت، سپس واشینگتن را ترک کرد و بی سر و صدا به خانه خود در ویلیامزبرگ بازگشت. سیگر بعدها نوشت: «اگر ویلیام هنری هریسون زندگی می‌کرد، جان تایلر بدون شک به اندازه هر معاون رئیس‌جمهور در تاریخ آمریکا مبهم بود.»
در همین حال، هریسون تلاش کرد تا با خواسته‌های کلی و دیگرانی که به دنبال مناصب و نفوذ در دولت او بودند، عمل کند. سن و سلامتی هریسون در طول مبارزات انتخاباتی مخفی نبود و مسئله جانشینی ریاست جمهوری در ذهن هر سیاستمداری بود. چند هفته اول ریاست جمهوری به سلامت هریسون آسیب وارد کرد و پس از اینکه در اواخر ماه مارس در طوفان باران گرفتار شد، او به سینه‌پهلو و پلوریت مبتلا شد. وزیر امور خارجه دنیل وبستر در ۱ آوریل به تایلر دربارهٔ بیماری هریسون خبر داد. دو روز بعد، جیمز لیون، وکیل ریچموند، با این خبر نوشت که رئیس‌جمهور بدتر شده است، و گفت: «از اینکه با نامه فردا بشنوم که ژنل هریسون دیگر نیست، تعجب نمی‌کنم». تصمیم گرفت به واشینگتن سفر نکند، زیرا نمی‌خواست در پیش‌بینی مرگ هریسون نامناسب ظاهر شود. در سحرگاه ۵ آوریل، پسر وبستر، فلچر، منشی ارشد وزارت امور خارجه، به خانه تایلر ویلیامزبرگ رسید تا به‌طور رسمی به او از مرگ هریسون صبح روز قبل اطلاع دهد. تایلر ویلیامزبرگ را ترک کرد و در سحرگاه روز بعد به واشینگتن رسید.
ریاست جمهوری (۱۸۴۱–۱۸۴۵) > سیاست اقتصادی و تضادهای حزبی

از تایلر نیز انتظار می‌رفت که مانند هریسون به سیاست‌های عمومی کنگره حزب ویگ پایبند باشد و از رهبر حزب ویگ، کلی، عقب‌نشینی کند. ویگ‌ها به‌ویژه از تایلر خواستند که قدرت وتو را در پاسخ به ریاست‌جمهوری اقتدارگرایانه جکسون محدود کند. کلی تصور کرده بود که کنگره از یک سیستم پارلمانی الگوبرداری شود که در آن او رهبر بود. در ابتدا تایلر با کنگره جدید ویگ موافقت کرد و لایحه پیش‌دستی را امضا کرد که به شهرک‌نشینان در زمین‌های عمومی «حاکمیت اسکان‌نشینان» اعطا می‌کرد، قانون توزیع (که در زیر بحث می‌شود)، قانون جدید ورشکستگی، و لغو خزانه‌داری مستقل. اما وقتی نوبت به مسئله بزرگ بانکداری رسید، تایلر خیلی زود با ویگ‌های کنگره در تضاد قرار گرفت و دو بار قانون کلی را برای یک قانون بانکداری ملی وتو کرد. اگرچه لایحه دوم در ابتدا برای پاسخگویی به ایرادات وی در وتوی اول تنظیم شده بود، اما نسخه نهایی آن چنین نشد. این رویه که برای محافظت از کلی از داشتن یک رئیس‌جمهور فعلی موفق به عنوان رقیب برای نامزدی ویگ در سال ۱۸۴۴ طراحی شده بود، به عنوان «سرهنگ تایلر» شناخته شد، اصطلاحی که توسط جان باتس، نماینده ویگ در ویرجینیا ابداع شد.
در ۱۱ سپتامبر ۱۸۴۱، پس از دومین وتوی بانک، اعضای کابینه یکی پس از دیگری وارد دفتر تایلر شدند و استعفا دادند - ارکستراسیونی توسط کلی برای اجبار به استعفای تایلر و قرار دادن ستوان خود، رئیس وقت سنا، ساموئل ال. ساثرد، در دفتر کار تایلر. تنها استثناء وبستر بود که برای نهایی کردن آنچه که به معاهده ۱۸۴۲ وبستر-اشبرتون تبدیل شد، باقی ماند و استقلال خود را از کلی نشان داد. زمانی که وبستر به او گفت که مایل به ماندن است، گزارش شده است که تایلر گفته است: «دستت را به من بده، و اکنون به تو خواهم گفت که هنری کلی مردی محکوم به فناست.» در ۱۳ سپتامبر، زمانی که رئیس‌جمهور استعفا نداد و تسلیم نشد، ویگ‌ها در کنگره تایلر را از حزب اخراج کردند. تایلر توسط روزنامه‌های ویگ مورد سرزنش قرار گرفت و صدها نامه دریافت کرد که تهدید به ترور او شده بودند. ویگ‌ها در کنگره آنقدر از تایلر عصبانی بودند که از اختصاص بودجه برای تعمیر کاخ سفید که از بین رفته بود، خودداری کردند.
ریاست جمهوری (۱۸۴۱–۱۸۴۵) > سیاست اقتصادی و تضادهای حزبی > بحث تعرفه و توزیع

در اواسط سال ۱۸۴۱، دولت فدرال با کسری بودجه پیش‌بینی شده ۱۱ میلیون دلاری مواجه شد. تایلر نیاز به تعرفه‌های بالاتر را تشخیص داد، اما مایل بود در نرخ ۲۰ درصدی که توسط تعرفه سازش ۱۸۳۳ ایجاد شده بود باقی بماند. او همچنین از طرحی برای توزیع هر گونه درآمد حاصل از فروش زمین‌های عمومی به ایالت‌ها حمایت کرد، به عنوان یک اقدام اضطراری برای مدیریت بدهی فزاینده ایالت‌ها، حتی اگر این امر باعث کاهش درآمد فدرال شود. ویگ‌ها از تعرفه‌های حمایت‌گرایانه بالا و بودجه ملی زیرساخت‌های دولتی حمایت کردند، و بنابراین همپوشانی کافی برای ایجاد مصالحه وجود داشت. قانون توزیع ۱۸۴۱ یک برنامه توزیع با سقف تعرفه ۲۰ درصد ایجاد کرد. لایحه دوم تعرفه‌ها را برای کالاهایی که قبلاً مالیات پایینی داشتند افزایش داد. علیرغم این اقدامات، تا مارس ۱۸۴۲ مشخص شد که دولت فدرال هنوز در تنگنای مالی وخیمی قرار دارد.
ریشه این مشکل یک بحران اقتصادی بود - که توسط وحشت ۱۸۳۷ آغاز شد - که در سال ۱۸۴۲ وارد ششمین سال خود می‌شد. یک حباب سوداگرانه در سال‌های ۱۸۳۶–۱۸۳۹ ترکید و باعث فروپاشی بخش مالی و رکود متعاقب آن شد. کشور بر سر بهترین واکنش به بحران به شدت دچار اختلاف شد. شرایط در اوایل سال ۱۸۴۲ بدتر شد زیرا یک ضرب الاجل نزدیک بود. یک دهه قبل، زمانی که اقتصاد قوی بود، کنگره به ایالت‌های جنوبی قول داده بود که تعرفه‌های منفور فدرال کاهش یابد. ایالت‌های شمالی از تعرفه‌ها استقبال کردند که از صنایع نوپا محافظت می‌کرد. اما جنوب پایگاه صنعتی نداشت و برای پنبه خود به دسترسی آزاد به بازارهای بریتانیا وابسته بود. تایلر در توصیه ای به کنگره ابراز تاسف کرد که لازم است تعرفه سازش ۱۸۳۳ لغو شود و نرخ‌ها فراتر از حد ۲۰ درصد افزایش یابد. طبق قرارداد قبلی، این برنامه توزیع را به حالت تعلیق درمی‌آورد و تمام درآمدها به دولت فدرال می‌رسید.
کنگره سرکش ویگ تعرفه‌ها را به گونه ای افزایش نمی‌دهد که بر توزیع وجوه به ایالت‌ها تأثیر بگذارد. در ژوئن ۱۸۴۲ آنها دو لایحه را تصویب کردند که تعرفه‌ها را افزایش می‌داد و برنامه توزیع را بدون قید و شرط تمدید می‌کرد. تایلر با اعتقاد به اینکه ادامه توزیع در زمانی که کمبود درآمد فدرال افزایش تعرفه را ضروری می‌کرد، نادرست است، هر دو لایحه را وتو کرد و پل‌های باقی مانده بین خود و ویگ‌ها را سوزاند. کنگره دوباره تلاش کرد و این دو را در یک لایحه ترکیب کرد. تایلر بار دیگر آن را وتو کرد، تا بسیاری از نمایندگان کنگره که با این وجود نتوانستند حق وتو را لغو کنند، ناامید شدند. از آنجایی که برخی اقدامات ضروری بود، ویگ‌ها در کنگره، به رهبری میلارد فیلمور، رئیس مجلس راه و روش‌ها، در هر مجلس (با یک رأی) لایحه ای را تصویب کردند که تعرفه‌ها را به سطح ۱۸۳۲ بازگرداند و برنامه توزیع را پایان داد. تایلر در ۳۰ اوت تعرفه ۱۸۴۲ را امضا کرد و لایحه جداگانه ای را برای بازگرداندن توزیع وتو کرد.
ریاست جمهوری (۱۸۴۱–۱۸۴۵) > سیاست اقتصادی و تضادهای حزبی > اصلاحات در گمرک نیویورک

در ماه مه سال ۱۸۴۱، پرزیدنت تایلر سه شهروند خصوصی را برای تحقیق در مورد کلاهبرداری در گمرک نیویورک که ظاهراً در زمان رئیس‌جمهور مارتین ون بیورن روی داده بود، منصوب کرد. این کمیسیون توسط جرج پویندسکتر، فرماندار سابق و سناتور ایالات متحده می‌سی‌سی‌پی رهبری می‌شد. این کمیسیون فعالیت‌های متقلبانه جسی دی. هویت، کلکسیونر نیویورک تحت مدیریت ون بیورن را کشف کرد. تحقیقات کمیسیون باعث اختلاف نظر با کنگره تحت کنترل ویگ شد، که خواستار دیدن گزارش تحقیق شد و از اینکه تایلر بدون تأیید کنگره به کمیسیون پرداختی ناراحت بود. تایلر پاسخ داد و گفت که این وظیفه قانون اساسی او است که قوانین را اجرا کند. وقتی گزارش در ۲۹ آوریل ۱۸۴۲ به پایان رسید، مجلس درخواست گزارش کرد و تایلر موافقت کرد. گزارش پویندکستر برای کلکسیونر ویگ نیویورک و همچنین برای هویت شرم آور بود. برای محدود کردن قدرت تایلر، کنگره قانون تخصیص بودجه را تصویب کرد که تخصیص پول توسط رئیس‌جمهور به بازرسان بدون تأیید کنگره را غیرقانونی می‌کرد.
ریاست جمهوری (۱۸۴۱–۱۸۴۵) > سیاست اقتصادی و تضادهای حزبی > دادخواست استیضاح مجلس

مدت کوتاهی پس از وتوی تعرفه‌ها، ویگ‌ها در مجلس نمایندگان اولین روند استیضاح یک رئیس‌جمهور را آغاز کردند. بدخواهی کنگره نسبت به تایلر ناشی از وتوهای او بود. تا زمان ریاست‌جمهوری دشمن اصلی ویگ‌ها، اندرو جکسون، روسای جمهور به ندرت لوایح را وتو می‌کردند، و سپس فقط به دلایل قانون اساسی. اقدامات تایلر در مخالفت با اختیارات احتمالی کنگره برای اتخاذ سیاست بود. نماینده کنگره، جان باتس، که با تایلر مخالف بود، در ۱۰ ژوئیه ۱۸۴۲ قطعنامه استیضاح ارائه کرد. باتس ۹ ماده رسمی استیضاح را برای «جرایم سنگین» وضع کرد. شش مورد از اتهامات تایلر مربوط به سوء استفاده سیاسی از قدرت بود، در حالی که سه مورد مربوط به سوء رفتار او در مقام اداری بود. به‌علاوه، باتس خواستار تشکیل یک کمیته ۹ نفره برای بررسی رفتار تایلر، با انتظار توصیه رسمی استیضاح شد. کلی این اقدام را پیش از موعد تهاجمی دید و از پیشروی معتدل تری به سمت استیضاح «اجتناب ناپذیر» تایلر حمایت کرد. قطعنامه باتس تا ژانویه ۱۸۴۳ ارائه شد و با رای ۱۲۷ به ۸۳ رد شد.
کمیته منتخب مجلس به ریاست جان کوئینسی آدامز، یک طرفدار سرسخت الغا که از برده دارانی مانند تایلر بیزار بود، استفاده تایلر از حق وتو را محکوم کرد و شخصیت او را مورد حمله قرار داد. در حالی که گزارش کمیته رسماً استیضاح را توصیه نمی‌کرد، به وضوح این امکان را ایجاد کرد و مجلس در اوت ۱۸۴۲ گزارش کمیته را تأیید کرد. آدامز از اصلاحیه قانون اساسی حمایت کرد تا شرط دو سوم هر دو مجلس برای لغو حق وتو را به اکثریت ساده تغییر دهد، اما هیچ‌یک از مجلسین آن را تأیید نکردند. ویگ‌ها نتوانستند روند استیضاح بعدی را در کنگره ۲۸ بعدی دنبال کنند - در انتخابات ۱۸۴۲، آنها اکثریت مجلس سنا را حفظ کردند اما کنترل مجلس را از دست دادند. در آخرین روز کامل دوره ریاست‌جمهوری تایلر، ۳ مارس ۱۸۴۵، کنگره وتوی لایحه‌ای جزئی مربوط به کاهش درآمد را لغو کرد.
تایلر در کنگره، از جمله هنری وایز، عضو کنگره ویرجینیا، بدون حمایت نبود. تعداد انگشت شماری از اعضای مجلس، معروف به «گارد سرجوخه»، به رهبری وایز، از تایلر در طول مبارزات او با ویگ‌ها حمایت کردند. به عنوان پاداش، تایلر در سال ۱۸۴۴ وزیر حکیم ایالات متحده را به برزیل منصوب کرد.
ریاست جمهوری (۱۸۴۱–۱۸۴۵) > امور خارجه

مشکلات تایلر در سیاست داخلی در تضاد با دستاوردهای او در سیاست خارجی بود. او مدت‌ها مدافع توسعه‌طلبی به سمت اقیانوس آرام و تجارت آزاد بود، و به برانگیختن مضامین سرنوشت ملی و گسترش آزادی در حمایت از این سیاست‌ها علاقه داشت. مواضع او تا حد زیادی با تلاش‌های قبلی جکسون برای ترویج تجارت آمریکا در سراسر اقیانوس آرام مطابقت داشت. او که مشتاق رقابت با بریتانیای کبیر در بازارهای بین‌المللی بود، وکیل کالب کوشینگ را به چین فرستاد، جایی که در مورد شرایط پیمان وانگیا (۱۸۴۴) مذاکره کرد. در همان سال، او هنری ویتون را به عنوان وزیر به برلین فرستاد و در آنجا با اتحادیه گمرکی آلمان، ائتلاف ایالت‌های آلمانی که تعرفه‌ها را مدیریت می‌کردند، مذاکره و قرارداد تجاری امضا کرد. این معاهده توسط ویگ‌ها رد شد، عمدتاً به عنوان نمایش خصومت نسبت به دولت تایلر. تایلر از افزایش قدرت نظامی حمایت کرد و این امر باعث تحسین رهبران نیروی دریایی شد، که شاهد افزایش قابل توجهی در کشتی‌های جنگی بودند.
در پیامی ویژه در سال ۱۸۴۲ به کنگره، تایلر همچنین دکترین مونرو را در هاوایی اعمال کرد (معروف به "دکترین تایلر")، به بریتانیا گفت که در آنجا دخالت نکند، و روندی را آغاز کرد که منجر به الحاق نهایی هاوایی به ایالات متحده شد.
ریاست جمهوری (۱۸۴۱–۱۸۴۵) > امور خارجه > معاهده وبستر-اشبرتون

یک بحران خارجی در شاخه ای از جنگ آروستوک، که در سال ۱۸۳۹ پایان یافت، شروع شد. شهروندان مین با شهروندان نیوبرانزویک بر سر منطقه مورد مناقشه، که ۱۲۰۰۰ مایل مربع را پوشش می‌داد، درگیر شدند. در سال ۱۸۴۱، یک کشتی آمریکایی به نام کریول، برده‌هایی را از ویرجینیا به نیواورلئان می‌برد. شورشی رخ داد و کشتی توسط انگلیسی‌ها تسخیر شد و به باهاما منتقل شد. انگلیسی‌ها از بازگرداندن بردگان به اربابان خود خودداری کردند. وزیر امور خارجه تایلر، دنیل وبستر، که مشتاق حل و فصل موضوع با انگلیس بود، از حمایت و اطمینان کامل تایلر برخوردار بود. در سال ۱۸۴۲، بریتانیا لرد اشبرتون (الکساندر بارینگ) فرستاده خود را به ایالات متحده فرستاد. به زودی مذاکرات مساعدی آغاز شد.
مذاکرات در پیمان وبستر-اشبرتون، که مرز بین مین و کانادا را تعیین کرد، به اوج خود رسید. این موضوع برای چندین دهه باعث تنش بین آمریکا و انگلیس شده بود و در چندین نوبت این دو کشور را در آستانه جنگ قرار داده بود. این معاهده روابط دیپلماتیک انگلیس و آمریکا را بهبود بخشید. برای حل مسئله بردگان، ایالات متحده و انگلیس موافقت کردند که «حق بازدید» را زمانی که کشتی‌های هر دو کشور مظنون به نگهداری برده بودند، اعطا کنند. علاوه بر این، در یک سرمایه‌گذاری مشترک اقیانوسی، یک اسکادران ایالات متحده و ناوگان بریتانیا همکاری می‌کنند و قاچاق برده را در آب‌های آفریقا متوقف می‌کنند.
موضوع مرز اورگان در غرب موضوع دیگری بود و سعی شد در جریان مذاکرات معاهده وبستر-اشبرتون حل شود. در این زمان، بر اساس کنوانسیون ۱۸۱۸، بریتانیا و ایالات متحده اورگان را با اشغال مشترک تقسیم کردند. اسکان آمریکایی‌ها در مقایسه با بریتانیایی‌ها، که شرکت تجارت آنها، خلیج هادسون، پست‌هایی را در دره رودخانه کلمبیا به سمت شمال ایجاد کرد، بسیار کم بود. در طول مذاکرات، انگلیسی‌ها می‌خواستند قلمرو رودخانه کلمبیا را تقسیم کنند. این برای وبستر غیرقابل قبول بود و از بریتانیا خواست که مکزیک را تحت فشار قرار دهد تا خلیج سانفرانسیسکو کالیفرنیا را به ایالات متحده واگذار کند. دولت تایلر در انعقاد معاهده ای با بریتانیا برای تثبیت مرزهای اورگان ناموفق بود.
ریاست جمهوری (۱۸۴۱–۱۸۴۵) > امور خارجه > اورگن و غرب

تایلر به قلمرو وسیع غرب رشته کوه‌های راکی معروف به اورگان علاقه داشت که از مرز شمالی کالیفرنیا (۴۲ درجه مدار) تا مرز جنوبی آلاسکا (۵۴ درجه و ۴۰ عرض شمالی) امتداد داشت. در اوایل سال ۱۸۴۱، او از کنگره خواست تا زنجیره ای از قلعه‌های آمریکایی را از کونسیل بلوفس، آیووا، تا اقیانوس آرام ایجاد کند. از قلعه‌های آمریکایی برای محافظت از مهاجران آمریکایی در مسیر یا مسیری به اورگان استفاده می‌شود.
ریاست جمهوری تایلر دو موفقیت محبوب در اکتشاف غرب داشت، از جمله اورگان، وایومینگ و کالیفرنیا. کاپیتان جان سی. فریمونت دو سفر علمی داخلی (۱۸۴۲ و ۱۸۴۳–۱۸۴۴) را به پایان رساند که غرب را به روی مهاجرت آمریکا باز کرد. (۱۳۷۵۱ فوت)، پرچم آمریکا را نصب کردند و به‌طور نمادین کوه‌های راکی و غرب را برای ایالات متحده ادعا کردند. در دومین سفر خود که در سال ۱۸۴۳ شروع شد، فریمونت و گروهش به دنبال مسیر اورگن وارد اورگن شدند. فریمونت در حال سفر به سمت غرب در رود کلمبیا، قله‌های رشته کوه کسکیدز را مشاهده کرد و کوه سنت هلن و کوه هود را نقشه‌برداری کرد. در اوایل مارس ۱۸۴۴، فریمونت و حزبش از دره رود امریکن به قلعه ساتر در کالیفرنیای مکزیکی فرود آمدند. با توجه به احوالپرسی صمیمانه جان ساتر، فریمونت با مهاجران آمریکایی که تعدادشان در حال افزایش بود صحبت کرد و متوجه شد که اقتدار مکزیک بر کالیفرنیا بسیار ضعیف است. پس از بازگشت پیروزمندانه فریمونت از دومین اکسپدیشن خود، به درخواست ژنرال وینفیلد اسکات، تایلر فریمونت را با بروت دوگانه ارتقا داد.
ریاست جمهوری (۱۸۴۱–۱۸۴۵) > امور خارجه > فلوریدا

در آخرین روز کامل تایلر، در ۳ مارس ۱۸۴۵، فلوریدا به عنوان بیست و هفتمین ایالت در اتحادیه پذیرفته شد.
ریاست جمهوری (۱۸۴۱–۱۸۴۵) > شورش دور

در ماه مه ۱۸۴۲، هنگامی که شورش دور در رود آیلند به اوج رسید، تایلر در مورد درخواست فرماندار و قانونگذار برای اعزام نیروهای فدرال برای کمک به سرکوب آن فکر کرد. شورشیان تحت رهبری توماس دور خود را مسلح کرده بودند و پیشنهاد ایجاد قانون اساسی ایالتی جدید را داده بودند. قبل از چنین اقداماتی، رود آیلند از همان ساختار قانون اساسی پیروی می‌کرد که در سال ۱۶۶۳ تأسیس شد. تایلر از هر دو طرف خواستار آرامش شد و به فرماندار توصیه کرد که حق رای دادن را افزایش دهد تا اکثر مردان رای دهند. تایلر قول داد که در صورت وقوع یک شورش واقعی در رود آیلند، از زور برای کمک به دولت عادی یا منشور استفاده خواهد کرد. او تصریح کرد که کمک‌های فدرال فقط برای سرکوب شورش در زمان وقوع داده خواهد شد و تا زمانی که خشونت رخ ندهد در دسترس نخواهد بود. تایلر پس از گوش دادن به گزارش‌های مأموران محرمانه‌اش، به این نتیجه رسید که «مجمع‌های بی‌قانون» متفرق شده‌اند و اعتماد خود را به «خویش آشتی و همچنین انرژی و تصمیم» بدون استفاده از نیروهای فدرال ابراز کرد. هنگامی که شبه نظامیان دولتی علیه آنها لشکر کشی کردند، شورشیان از ایالت گریختند، اما این حادثه منجر به حق رای گسترده‌تری در ایالت شد.
ریاست جمهوری (۱۸۴۱–۱۸۴۵) > امور سرخپوستان

سمینول‌ها آخرین سرخپوستان باقی مانده در جنوب بودند که در سال ۱۸۳۳ مجبور به امضای یک معاهده متقلبانه شدند و زمین‌های باقی مانده را از آنها گرفتند. در زمان رئیس اوسئولا، سمینول‌ها به مدت یک دهه در برابر اخراج مورد آزار و اذیت نیروهای آمریکایی مقاومت کردند. تایلر در می ۱۸۴۲ در پیامی به کنگره، جنگ طولانی، خونین و غیرانسانی سمینول را به پایان رساند. تایلر به همسان سازی فرهنگی اجباری بومیان آمریکا ابراز علاقه کرد.
در ماه مه ۱۸۴۲، مجلس از جان اسپنسر، وزیر جنگ پرزیدنت تایلر خواست تا اطلاعات تحقیقات ارتش ایالات متحده در مورد کلاهبرداری‌های ادعایی چروکی را ارائه دهد. در ماه ژوئن، تایلر به اسپنسر دستور داد که از آن پیروی نکند. تایلر، که امتیاز اجرایی او به چالش کشیده شد، اصرار داشت که این موضوع به‌طور مستقل و خلاف منافع عمومی است. مجلس با سه قطعنامه پاسخ داد، که بخشی از آن مدعی بود مجلس حق دارد از کابینه تایلر اطلاعات بخواهد. مجلس همچنین به افسر ارتش مسئول تحقیق در مورد کلاهبرداری‌های چروکی دستور داد تا اطلاعات را تحویل دهد. تایلر تا زمانی که کنگره در ژانویه از تعطیلات بازنگشت هیچ تلاشی برای پاسخگویی نکرد.
ریاست جمهوری (۱۸۴۱–۱۸۴۵) > مدیریت و کابینه

نبرد بین تایلر و ویگ‌ها در کنگره منجر به رد شدن تعدادی از نامزدهای کابینه وی شد. او حمایت کمی از دموکرات‌ها دریافت کرد و بدون حمایت زیاد از سوی هیچ‌یک از احزاب اصلی کنگره، تعدادی از نامزدهای او بدون توجه به شرایط نامزد رد شد. پس از آن رد نامزدهای رئیس‌جمهور برای کابینه بی‌سابقه بود (اگرچه در سال ۱۸۰۹، جیمز مدیسون از نامزدی آلبرت گالتین به عنوان وزیر امور خارجه به دلیل مخالفت در سنا خودداری کرد). چهار نفر از نامزدهای کابینه تایلر رد شدند که بیشتر از هر رئیس‌جمهوری بود. اینها کالب کوشینگ (خزانه داری)، دیوید هنشاو (نیروی دریایی)، جیمز پورتر (جنگ) و جیمز اس. گرین (خزانه داری) بودند. هنشاو و پورتر قبل از رد شدن به عنوان منصوبان تعطیلات خدمت می کردندتایلر بارها کوشینگ را که سه بار در یک روز، ۳ مارس ۱۸۴۳، آخرین روز کنگره ۲۷، رد شد، دوباره نامزد کرد. هیچ نامزدی کابینه پس از دوره تایلر شکست خورد تا اینکه نامزدی هنری استانبری به عنوان دادستان کل توسط سنا در سال ۱۸۶۸ رد شد.
ریاست جمهوری (۱۸۴۱–۱۸۴۵) > انتصابات قضایی

دو جای خالی در دادگاه عالی در دوران ریاست جمهوری تایلر رخ داد، زیرا قاضی اسمیت تامپسون و هنری بالدوین به ترتیب در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ درگذشتند. تایلر، که همیشه با کنگره - از جمله سنای تحت کنترل ویگ - مخالف بود، چندین مرد را برای پر کردن این کرسی‌ها به دیوان عالی معرفی کرد. با این حال، سنا متوالی به تأیید جان سی اسپنسر، روبن والورث، ادوارد کینگ و جان ام رید رأی منفی داد (والورث سه بار رد شد، کینگ دو بار رد شد). یکی از دلایلی که برای اقدامات سنا ذکر شد، امیدواری بود که کلی پس از پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری ۱۸۴۴، جای خالی را پر کند. چهار نامزد ناموفق تایلر بیش از همه توسط یک رئیس‌جمهور انتخاب شده است.
سرانجام، در فوریه ۱۸۴۵، در حالی که کمتر از یک ماه از دوره او باقی مانده بود، نامزدی ساموئل نلسون توسط تایلر برای کرسی تامپسون توسط سنا تأیید شد - نلسون، یک دموکرات، به عنوان یک حقوقدان دقیق و بدون بحث شهرت داشت. با این حال، تأیید او غافلگیر کننده بود. کرسی بالدوین تا زمانی که نامزد جیمز ناکس پولک، رابرت گریر، در سال ۱۸۴۶ تأیید شد، خالی ماند.
تایلر توانست تنها شش قاضی فدرال دیگر را که همگی در دادگاه‌های ناحیه‌ای ایالات متحده بودند منصوب کند.
ریاست جمهوری (۱۸۴۱–۱۸۴۵) > الحاق تگزاس

تایلر بلافاصله پس از ریاست جمهوری، الحاق جمهوری تگزاس را در دستور کار خود قرار داد. تایلر می‌دانست که رئیس‌جمهور بدون حزب است، و جرأت یافت تا رهبران حزب، کلی و ون بیورن را به چالش بکشد، بی‌توجه به اینکه الحاق تگزاس چگونه بر ویگ‌ها یا دموکرات‌ها تأثیر می‌گذارد. تگزاس در انقلاب تگزاس در سال ۱۸۳۶ استقلال خود را از مکزیک اعلام کرده بود، اگرچه مکزیک هنوز از به رسمیت شناختن حاکمیت خود سرباز می‌زد. مردم تگزاس فعالانه پیوستن به اتحادیه را دنبال کردند، اما جکسون و ون بیورن تمایلی به دامن زدن به تنش بر سر برده داری با الحاق یک ایالت جنوبی دیگر نداشتند. اگرچه تایلر قصد داشت الحاق را به عنوان نقطه کانونی دولت خود قرار دهد، وزیر وبستر با آن مخالفت کرد و تایلر را متقاعد کرد که تا اواخر دوره ریاستش بر ابتکارات اقیانوس آرام تمرکز کند. تمایل تایلر برای توسعه طلبی غربی توسط مورخان و محققان تأیید شده است، اما دیدگاه‌ها در مورد انگیزه‌های پشت آن متفاوت است. زندگی‌نامه نویس ادوارد سی کراپول خاطرنشان می‌کند که در دوران ریاست جمهوری جیمز مونرو، تایلر (در آن زمان در مجلس نمایندگان) پیشنهاد کرده بود که برده داری یک «ابر تاریک» است که بر فراز اتحادیه پرواز می‌کند، و «خوب است که این ابر را پراکنده کنیم». که با کمتر شدن سیاه‌پوستان در ایالت‌های برده‌دار قدیمی، روند رهایی تدریجی در ویرجینیا و دیگر ایالت‌های جنوبی بالا آغاز می‌شود. با این حال، ویلیام دبلیو فریلینگ، مورخ، نوشت که انگیزه رسمی تایلر در الحاق تگزاس، پیشی گرفتن از تلاش‌های مشکوک بریتانیا برای ترویج رهایی بردگان در تگزاس بود که این نهاد را در ایالات متحده تضعیف می‌کرد.