stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اینوسترانسویا

| اینوسترانسویا محدودهٔ زمانی: پرمین، ۲۶۵ تا ۲۵۲٫۳ میلیون سال پیش  PreЄ Є O S D C P T J K Pg N      | اینوسترانسویا محدودهٔ زمانی: پرمین، ۲۶۵ تا ۲۵۲٫۳ میلیون سال پیش  PreЄ Є O S D C P T J K Pg N      |
| --- | --- |
اسکلت بازسازی‌شده اینوسترانسویا الکساندری: اسکلت بازسازی‌شده اینوسترانسویا الکساندری
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: هم‌کمانان
راسته:: ددکمانان
تیره:: †زشت‌سیمایان
سرده:: †اینوسترانسویا آمالیتسکی، ۱۹۲۲
گونه‌ها: گونه‌ها
 Inostrancevia alexandri† (امالیسکی، ۱۹۲۲)  Inostrancevia latifrons† (پراوسوسلاوف، ۱۹۲۷)  Inostrancevia uralensis† (تاتارینف، ۱۹۷۴):  Inostrancevia alexandri† (امالیسکی، ۱۹۲۲)  Inostrancevia latifrons† (پراوسوسلاوف، ۱۹۲۷)  Inostrancevia uralensis† (تاتارینف، ۱۹۷۴)
مترادف: مترادف
 Amalitzkia (پراوسوسلاوف، ۱۹۲۷):  Amalitzkia (پراوسوسلاوف، ۱۹۲۷)
اینوسترانسویا (نام علمی: Inostrancevia) یک سرده منقرض‌شده از ددکمانان گوشت‌خوار و بزرگ‌ترین نوع شناخته شده از خانواده زشت‌سیمایان، گروهی از بستگان باستانی پستانداران که دندان‌های نیش بلند و خنجرمانند داشتند است. اینوسترانسویا در بازه زمانی مربوط به عصر ووچیاپینگین و دوره پرمین پسین بین حدود ۲۶۵ تا ۲۵۲٫۳ میلیون سال پیش در سرزمین‌های ماورای تاتارستان واقع در روسیه کنونی زیست می‌کرد. این جانور از روی چندین نمونه جمجمه و دو اسکلت تقریباً کامل شناسایی شده‌است.
توصیف

اینوسترانسویا دارای بدنی لاغر و پاهایی نسبتاً کوتاه بود، طول آن حدود ۳٫۵ طول و متوسط وزن آن حدود ۳۰۰ کیلوگرم بوده؛ و جمجمه‌اش به تنهایی حدود ۶۰ سانتی‌متر طول داشته‌است. این جانور مانند چندین سرده دیگر از زشت‌سیمایان دارای دندان‌های نیش بلند و خنجری‌شکل در فک بالای خود به منظور در دریدن پیکر طعمه بود. این دندان‌ها تا ۱۵ سانتی‌متر طول داشتند و ریشه دندان نیمی از طول آن‌ها را تشکیل می‌داد. این شکل از دندان‌ها میلیون‌ها سال بعد در میان گربه‌سانان دندان‌خنجری نیز به صورت فرگشت همگرا به وجود آمد. پوشش پوست اینوسترانسویا و سایر زشت‌سیمایان نامشخص است اما تصور می‌شود که پوست آن‌ها پوشش کامل مو یا همان خز را نداشته‌است.
کشف

ولادیمیر امالیسکی دیرینه‌شناس اهل روسیه در اواخر سده ۱۹ میلادی در استان آرخانگلسک نخستین سنگواره‌های این سرده را کشف و به افتخار الکساندر اینوسترانسیو زمین‌شناس روس اینوسترانسویا نام‌گذاری کرد. وی در طول اکتشافاتش دو اسکلت تقریباً از اینوسترانسویا به همراه چند قطعه از اسکلت‌های دیگر این جانور را به دست آورد. یکی از این اسکلت‌ها در سال ۱۹۰۰ میلادی سوارشده و در شهر سن پترزبورگ به نمایش گذاشته شد. اسکلت دیگر نیز چند سال بعد به نمایش درآمد. با وجود اینکه امالیسکی کاشف اینوسترانسویا بود اما توصیف دقیق این جانور بعد از مرگ وی در سال ۱۹۲۲ میلادی انجام شد.
طبقه‌بندی

دسته‌نمایی مربوط به سال ۲۰۰۷ که روابط خویشاوندی اینوسترانسویا را با دیگر زشت‌سیمایان را نشان می‌دهد:
بوم‌شناسی

اینوسترانسویا در پایان دوره پرمین زیست می‌کرد و یکی از آخرین سرده‌های زشت‌سیمایان محسوب می‌شد. در این زمان تنها یک ابرقاره بزرگ به نام پانگه‌آ وجود داشت و بیابان‌هایی با اقلیم نیمه‌خشک و خشک در سراسر نواحی این ابرقاره حتی مناطق روسیه امروزی گسترش یافته بودند. اینوسترانسویا احتمالاً به دلیل جثه بزرگ خود یک شکارچی منفرد محسوب می‌شد و از خزندگان و هم‌کمانان بزرگ آن زمان مانند اسکوتوسور و لیستروسور تغذیه می‌کرد. این جانور نسبت به خزندگان هم‌زیست خود بدن چالاک‌تر و مغز پیچیده‌تری داشته‌است.
بازسازی چهره اینوسترانسویا لاتیفرونس
اسکلت گونه‌نام از گونه اینوسترانسویا الکساندری
انگاشت هنری از یک اینوسترانسویا الکساندری در حال شکار اسکوتوسور
زمین‌لرزه‌های ۱۳۸۰–۱۳۸۱ هندوکش

| 0 | 1 |
| --- | --- |
 مکان رومرکز زمین‌لرزه اول بر روی نقشهٔ افغانستان:  مکان رومرکز زمین‌لرزه اول بر روی نقشهٔ افغانستان
زمان (یوتی‌سی): ؟؟ 
رویداد ISC: 
USGS-ANSS: 
تاریخ محلی: 
زمان محلی: 
بزرگی: ۷٫۳ و ۶٫۱ در مقیاس Mw
ژرفای کانونی: ۲۰۴٫۹ کیلومتر و ۸ کیلومتر
نوع: معکوس
مناطق تحت تأثیر: افغانستان
زمین‌لغزش: آری در زلزله اول
تلفات: کشته‌های زلزله اول نزدیک به ۱۶ نفر
زمین‌لرزه ۳ مارس

زمین‌لرزه هندوکش  در تاریخ ۰۲۰۰۲−۰۳−۰۳ ۳ مارس ۲۰۰۲ میلادی، برابر با ‎۱۲ اسفند ۱۳۸۰، ساعت ۱۲:۰۸:۱۹ به زمان یوتی‌سی در افغانستان، منطقه هندوکش رخ داد. ژرفای این زلزله ۲۰۴٫۹ کیلومتر بود، و بزرگی آن ۷٫۳ در مقیاس Mw اعلام شده‌است. زمین‌لرزه به وقت محلی در روز یکشنبه، ساعت ۱۶٫۵ روی داده و منطقه زمانی آن یوتی‌سی +۴٫۵ بوده‌است .
سازمان زمین‌شناسی آمریکا نیز رومرکز این زمین‌لرزه را در مختصات ۳۶°۳۰′۰۷″شمالی ۷۰°۲۸′۵۵″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۵۰۲°شمالی ۷۰٫۴۸۲°شرقی﻿ / 36.502; 70.482 و ژرفای آن را در ۲۲۵ کیلومتر گزارش کرده‌است. بزرگی برگزیدهٔ این سازمان از میان بزرگی‌های محاسبه‌شدهٔ مختلف ۷٫۴ در مقیاس Mw بوده و از دید اثر، در میان چهار دسته‌بندی «نامحسوس»، «محسوس»، «زیان‌آور» یا «با تلفات»، زلزله را «با تلفات» اعلام کرده‌است.دستکم ۳۰۰ ساختمان در زمین‌لرزه خراب شده‌است.رانش زمین در آن به وجود آمده‌است.
پروژهٔ «تنسور گشتاور مرکزوار» زاویه‌های (راستا، شیب، ریک) گسل سازندهٔ زمین‌لرزه و صفحه عمود بر آن را (°۲۸۲، °۲۲، °۸۵) یا (°۱۰۸، °۶۸، °۹۲) و نوع گسل را «معکوس» فرارسانده‌است.
شمار کشتگان زلزله حدود ۱۶ نفر بوده‌است.
زمین‌لرزه ۲۵ مارس

زمین‌لرزه دوم در تاریخ ۰۲۰۰۲−۰۳−۲۵ ۲۵ مارس ۲۰۰۲ میلادی، برابر با ‎۵ فروردین ۱۳۸۱، ساعت ۱۴:۵۶:۳۳ به زمان یوتی‌سی در همان منطقه رخ داد. ژرفای این زلزله ۸ کیلومتر بود، و بزرگی آن ۶٫۱ در مقیاس Mw اعلام شده‌است. زمین‌لرزه به وقت محلی در روز دوشنبه، ساعت ۱۸٫۵ روی داد.
سازمان زمین‌شناسی آمریکا نیز رومرکز این زمین‌لرزه را در مختصات ۳۶°۰۳′۴۳″شمالی ۶۹°۱۸′۵۴″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۰۶۲°شمالی ۶۹٫۳۱۵°شرقی﻿ / 36.062; 69.315 و ژرفای آن را در ۸ کیلومتر گزارش کرده‌است.
پروژهٔ «تنسور گشتاور مرکزوار» زاویه‌های (راستا، شیب، ریک) گسل سازندهٔ زمین‌لرزه و صفحه عمود بر آن را (°۱۶، °۳۹، °۱۰۴) یا (°۱۷۷، °۵۳، °۷۹) و نوع گسل را «معکوس» اعلام کرده‌است.
چای مصالح

| 0 | 1 |
| --- | --- |
صرف چای مصالح با بیسکوئیت: صرف چای مصالح با بیسکوئیت
نام‌های جایگزین: چای ماسالا
گونه: چای
منطقه: آسیای جنوبی
مواد اصلی: چای سیاه، شیر (خوراکی)، ادویه، شکر (سلیقه‌ای)
  رسانه: چای مصالح:   رسانه: چای مصالح
چای مصالح یا چای ماسالا (به اردو: مصالحہ چائے) یک نوع نوشیدنی چای است که از ترکیب چای سیاه، شیر و چندین ادویه و گیاه معطر تهیه می‌شود. منشأ اولیهٔ این نوشیدنی، جنوب آسیا است.
نام این نوشیدنی از دو واژه تشکیل شده که واژه چای از چینی و مصالح جمع مکثر "مُصلِح" مترادف ادویه است.
دربارهٔ مصالح در فرهنگ ناظم‌الاطبا آمده‌است: داروهای مانند هل و دارچین و ریشهٔ جوز و خلال بادام و پسته و خلال مرکبات و زعفران و گوشت قیمه کرده با لپهٔ نخود و برنج که در گیپا و جز آن آگنده کنند.
جدول ترکیب مواد اصلی و ادویه ها
مواد اصلی و پایه : چای سیاه، شیر، شیرین کننده (شکر ، عسل ، شیره خرما)
ادویه های اصلی : زنجبیل، هل، دارچین، میخک، فلفل سیاه
ادویه های فرعی بنابر سلیقه : جوز هندی، بادیان ختایی، فلفل کاین، زعفران، ریحان مقدس (تولسی)
ترکیبات

چای ماسالا در کافه‌ها و چای‌خانه‌ها در سراسر دنیا شناخته شده‌است و تنوع زیادی در طرز تهیهٔ آن وجود دارد. دستورالعمل ثابتی برای تهیه این چای وجود ندارد ولی آب، چای، شیر، هل، فلفل سیاه، زنجبیل و شکر، در بسیاری از دستورالعمل‌ها به‌کار گرفته شده‌است. چای ماسالا در جهان غرب، با نام چای لاته نیز شناخته می‌شود و طعم آن در مقایسه با نوع هندی آن، شیرین‌تر و با تندی کمتر است و ادویه‌جات کمتری در آن استفاده می‌شود.
ترکیبات > ادویه‌ها

برخی از ادویه‌ها و ترکیبات مورد استفاده در انواع مختلف این نوشیدنی، عبارت‌اند از: هل سبز، بادیان ختایی، دارچین، رازیانه، جوز هندی، میخک، وانیل و عسل. در نوع کشمیری این نوشیدنی، از چای سبز به جای چای سیاه، بادام و گاهی از زعفران نیز استفاده می‌شود. ماسالا در بوپال هند، حاوی اندکی نمک است و گیاهانی از قبیل هل سیاه، فلفل تند، گشنیز، رز و گاهی شیرین‌بیان و علف لیمو به دیگر ترکیبات این چای، افزوده می‌شود.
ترکیبات > شیر

برای تهیهٔ این چای، ابتدا یک واحد شیر، با دو تا چهار واحد آب، حرارت دیده یا جوشانده می‌شود. در تهیهٔ سنتی ماسالا در هند، از شیر گاومیش استفاده می‌شود.
ترکیبات > شیرین‌کننده

برای شیرین کردن چای ماسالا، شکر، شکر قهوه‌ای، شیره و عسل، مورد استفاده هستند.
تاریخچه

پیشینهٔ چای ماساله به ۵۰۰۰ هزار سال (یا ۹۰۰۰ هزار سال) پیش در آسیای جنوبی بازمی‌گردد. در آن دوره، پادشاهان، این چای را به عنوان نوشیدنی که خاصیت دارویی داشت استفاده می‌کردند. در آن زمان چای ماسالا هم به صورت سرد و هم گرم سرو می‌شد و از انواع ادویه‌ها در تهیه آن استفاده می‌شد.
در سال ۱۸۳۵ وقتی که بریتانیا شروع به کشت چای سیاه در ایالت آسام (شمال شرقی کشور هندوستان) کرد، صنعت چای در هندوستان رشد چشمگیری پیدا کرد و تنوع در تهیهٔ چای نیز آغاز شد. چای ماسالا که امروزه ما آن را می‌شناسیم در همین دوران به وجود آمد.
مصرف جهانی

اخیراً چای ماسالا در کشورهای اروپایی و آمریکایی طرفداران بسیار زیادی پیدا کرده‌است. این نوشیدنی همچنین در شرق آفریقا، به‌ویژه در مناطق ساحلی، پُرطرفدار است. ماسالا در کشورهای عربستان، قطر، امارات و کویت نیز تا حدودی محبوبیت داشته و در این مناطق، با نام «چای کرک»، شناخته می‌شود.
برخی از ادویه‌های مورد استفاده در تهیهٔ ماسالا
ماسالا در حال سرو در برلین
شهرستان سلطانیه

| شهرستان سلطانیه | شهرستان سلطانیه |
| --- | --- |
تصویری از گنبد سلطانیه: تصویری از گنبد سلطانیه
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
کشور:  ایران
استان: زنجان
مرکز شهرستان: سلطانیه
سایر شهرها: سلطانیه گوزلدره
بخش‌ها: مرکزی، باغ حلی
سال تأسیس: ۱۳۹۲
اداره: اداره
فرماندار: محمدرضا براتی
حوزهٔ انتخابیه: حوزه انتخابیه ابهر، خرمدره و سلطانیه
مردم: مردم
جمعیت: ۲۹۴۸۰ نفر (۱۳۹۵)
مذهب: شیعه
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
ارتفاع از سطح دریا: ۱۷۸۶ متر
داده‌های دیگر: داده‌های دیگر
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۲۴
وبگاه: فرمانداری شهرستان سلطانیه
سلطانیه شهرستانی در استان زنجان و ایران است. این شهرستان مشتمل بر بخش‌های مرکزی و باغ حلی در استان زنجان واقع شده‌است؛ ارتفاع مرکز شهرستان از سطح دریا حدود۱۷۸۶ متر می باشد. زبان محلی این شهرستان، ترکی آذربایجانی است. این شهرستان تا قبل از سال۱۳۹۲ بخشی در شهرستان ابهر بود که در مرداد ۱۳۹۲ به رتبه شهرستان ارتقاء یافت.
جمعیت

طبق سرشماری سال۱۳۹۵،شهرستان سلطانیه دارای ۲۹،۴۸۰ نفر جمعیت معادل۹۱۳۰ خانوار بوده است.
تقسیمات کشوری

شهرستان سلطانیه دارای دو شهر و دو بخش و چهار دهستان می باشد.
تقسیمات کشوری > شهر

سلطانیه
گوزلدره
تقسیمات کشوری > بخش

بخش مرکزی
بخش باغ حلی
تقسیمات کشوری > دهستان

دهستان سلطانیه
دهستان سنبل آباد
دهستان گوزلدره
دهستان قره بلاغ
جاذبه های گردشگری

از مهمترین جاذبه های گردشگری این شهرستان می توان به معبد اژدها(داش کَسَن) در روستای ویَر،بُقعه چلبی اوغلی در شهر سلطانیه،چشمه شاه بلاغی در روستا اسد آباد،تپۀ نور،کاروانسرای قره بلاغ در روستای قره بلاغ،آرامگاه ملا حسن کاشی در شهر سلطانیه،چمن طبیعی سلطانیه و حمام سالار،بازارچه صنایع دستی گنبد سلطانیه،موزه باستان شناسی سلطانیه و قبل از همه به گنبد عظیم سلطانیه اشاره کرد که سومین گنبد خِشتی و آجری در جهان است که به قدمت حدود ۷۱۱سال پیش و دوران ایلخانی و سلطان محمد خدابنده(اولجایتو) بر می گردد و به این سبب، این شهرستان از جذب کننده ترین شهرستان های استان زنجان و کشور ایران در حوزه گردشگری است.
گنبد سلطانیه مقبره سلطان محمد خدابنده
مرده یا زنده ایکس‌تریم ۳

| مرده یا زنده ایکس‌تریم ۳ | مرده یا زنده ایکس‌تریم ۳ |
| --- | --- |
کاور آرت نسخهٔ فورچن شامل شخصیت‌های ماری رُز (چپ) و هونوکا (راست): کاور آرت نسخهٔ فورچن شامل شخصیت‌های ماری رُز (چپ) و هونوکا (راست)
توسعه‌دهنده(ها): تیم نینجا
ناشر(ها): کُوئه تکمو
کارگردان(ـان): یوهه‌ای شیمبوری
تهیه‌کننده(ها): یوسوکه هایاشی
طراح(ـان): تاکایوکی ساگا
هنرمند(ان): کازوهیرو نیشیمورا
سری: مرده یا زنده
سکو(ها): پلی‌استیشن ۴ پلی‌استیشن ویتا نینتندو سوئیچ مایکروسافت ویندوز مک‌اواس
تاریخ(های) انتشار: نسخۀ اصلی (پلی‌استیشن ۴ و ویتا)آسیا: ۲۴ مارس، ۲۰۱۶تعطیلات ونوس JP: ۱۵ نوامبر، ۲۰۱۷ (دی‌ام‌ام گیمز) آسیا: ۲۶ مارس، ۲۰۱۹ (استیم) JP: ۱۹ اوت، ۲۰۲۰ (استیم) اسکارلت  (پلی‌استیشن ۴ و نینتندو سوئیچ) آسیا: ۲۰ مارس، ۲۰۱۹
ژانر(ها): ورزشی
حالت(ها): تک‌نفره
مرده یا زنده ایکس‌تریم ۳ (به انگلیسی: Dead or Alive Xtreme 3) یک بازی ویدئویی ورزشی از مجموعه بازی‌های مرده یا زنده است که توسط استودیوی تیم نینجا توسعه یافته و به‌وسیلهٔ کُوئه تکمو در ۲۴ مارس ۲۰۱۶ برای پلی‌استیشن ۴ و پلی‌استیشن ویتا منتشر شده‌است. مرده یا زنده ایکس‌تریم ۳ سومین قسمت اصلی از مجموعه بازی‌های والیبال ساحلی مرده یا زنده ایکس‌تریم و ادامه‌ای بر نسخه مرده یا زنده ایکس‌تریم ۲ در سال ۲۰۰۶ است. بر طبق مجله ژاپنی فامیتسو، دو نسخه از بازی عنوان‌های متفاوتی دارند، نسخه پلی‌استیشن ویتا با اسم رمز ونوس و نسخه پلی‌استیشن ۴ نیز با عنوان فورچن معرفی شده‌اند.یک نسخه مرورگر وب رایانه شخصی تحت نام مرده یا زنده ایکس‌تریم تعطیلات ونوس در سال ۲۰۱۷ در دسترس قرار گرفت. یک نسخهٔ سازگار و به‌روزرسانی شده از این بازی تحت عنوان مرده یا زنده ایکس‌تریم ۳: اسکارلت در سال ۲۰۱۹ برای کنسول‌های پلی‌استیشن ۴ و نینتندو سوئیچ عرضه شد.
شخصیت‌ها

نه شخصیت اصلی زن قابل بازی از بین فهرست پانزده شخصیت نامزد از نسخه مرده یا زنده ۵ انتخاب شده‌اند، مواردی که تم‌های پرداختی شخصیت‌هایی که بیشترین دانلود را توسط طرفداران در فروشگاه پلی‌استیشن داشته‌اند، اما تنها دانلودهای کشور ژاپن محاسبه شده‌است. دو شخصیت برتر لیست نیز به عنوان جایزه بر روی جلد بازی نمایش داده می‌شوند. این نتایج در نمایشگاه توکیو گیم شو سال ۲۰۱۵ اعلام گردید.
ماری رُز (۱۷٫۶٪)
هونوکا (۱۴٫۹٪)
کاسومی (۱۲٪)
آیانه (۸٫۲٪)
کوکورو (۸٪)
نِیوتینگو (۷٫۶٪)
هیتومی (۵٫۹٪)
مومیجی (۵٫۱٪)
هلنا داگلاس (۴٫۹٪)
شخصیت‌های انحصاری مرده یا زنده ایکس‌تریم تعطیلات ونوس. تنها لی‌فانگ و شخصیت جدید میساکی به‌طور انحصاری در نسخه اسکارلت اضافه شده‌اند:
میساکی
لونا
تاماکی
لی‌فانگ (در ابتدا در رتبه ۱۰ فاقد صلاحت شناخته شد، ۴٫۷٪)
ناگیسا
فیونا
کانا
مونیکا
سایوری
پتی
تسوکاشی
لوبلیا
نانامی
الیس
کوهارو
تینا آرمسترانگ (ابتدا در رتبه ۱۱ فاقد صلاحت شناخته شد، ۳/۸؛ بعداً در نظرسنجی چهارمین سالگرد تعطیلات ونوس فامیستو رتبه ۲، ۱۰۹٪ راکسب کرد)
امی
شاندی
یوکینو
رِیکا
مگ
شیزوکو
سنگ‌نوردی انفرادی آزاد

سنگ‌نوردی انفرادی آزاد یا تک‌نوردی آزاد، شکلی از سنگ‌نوردی است که در آن کوه نوردان (یا تکنوردان آزاد) بدون طناب یا سایر تجهیزات حفاظتی، تنها با استفاده از کفش‌های کوهنوردی و گچ کوهنوردی خود به تکی یا به تنهایی صعود می‌کنند. تکنوردی آزاد خطرناک‌ترین گونه کوهنوردی است و برخلاف بولدرینگ (سنگ‌نوردی در ارتفاعات کم)، تکنوردان آزاد از ارتفاعات ناامن صعود می‌کنند، جایی که سقوط می‌تواند کشنده باشد. اگرچه بسیاری از کوه‌نوردان در درجه‌های آسان سنگ‌نوردی که با آنها راحت هستند، تکنوردی آزاد را انجام می‌دهند، اما فقط یک گروه کوچک به‌طور منظم و در درجه‌های نزدیک به حد توانایی‌های خود، تکنوردی آزاد انجام می‌دهند.
شهرت برخی از کوه‌نوردان به دلیل تکنوردی آزاد افزایش یافته است (مانند الکس هانولد و جان باکر)، اما برخی دیگر اخلاق این کار را زیر سؤال می‌برند و اینکه آیا خطراتی که آنها متقبل می‌شوند باید تشویق شود و از نظر تجاری پاداش داده شود. «تکنوردی آزاد» در نخست اصطلاحی در زبان عامیانه کوهنوردی بود، اما پس از محبوبیت فیلم برنده اسکار انفرادی آزاد، مریام وبستر در سپتامبر ۲۰۱۹ این واژه را به‌طور رسمی به فرهنگ واژگان انگلیسی خود افزود.
تکنوردی آزاد در انواع مختلفی از سنگ‌نوردی انجام می‌شود، از جمله سنگ‌نوردی و یخ‌نوردی و یخ و سنگ‌نوردی ترکیبی (که در فیلم «آلپینیست» به نمایش گذاشته می‌شود)، و همچنین ثبت رکوردهای سرعت صعود در مسیرهای کوه‌نوردی آلپی (یعنی ترکیبی از سنگ و یخ)، که در فیلم «رقابت تا قله» به نمایش گذاشته می‌شود.
توضیحات

تکنوردی آزاد جایی است که کوهنورد از هیچ گونه حفاظتی برای کوهنوردی استفاده نمی‌کند (و مانند سایر کوهنوردی‌های آزاد، از هیچ گونه کمکی برای کوهنوردی استفاده نمی‌شود) آنها فقط می‌توانند از کفش‌های کوهنوردی و گچ کوهنوردی خود برای صعود از یک مسیر تک زمینی یا چند زمینی / دیواره بزرگ استفاده کنند. در تئوری بولدرینگ نیز یک تکنوردی آزاد است (یعنی از هیچ کمک یا محافظی نیز استفاده نمی‌کند) اما معمولاً به آن اشاره نمی‌شود مگر در مورد بولدرینگ هایبال که سقوط می‌تواند جدی باشد. متعهدترین گونه تکنوردی آزاد در مسیرهای چند زمینی - و حتی بلندتر از دیوار بزرگ - هستند، جایی که هر گونه عقب‌نشینی بسیار دشوار است.
در کوه‌نوردی آلپی، اصطلاح صعود انفرادی به عنوان متمایز از تکنوردی آزاد می‌تواند زمانی استفاده شود که تکنورد طناب و برخی تجهیزات کمک سنگ‌نوردی را برای غلبه بر برخی از دشوارترین بخش‌ها حمل می‌کند. علاوه بر این، اصطلاح تکنوردی با طناب برای هر کوهنورد انفرادی که از طناب و وسیله قفل خودکار برای محافظت از صعود مداوم در مسیر استفاده می‌کند، استفاده می‌شود. این‌ها نیز به عنوان تکنوردی آزاد در نظر گرفته نمی‌شوند.
دیدگاه عمومی

بسیاری از کوهنوردان تکنوردی آزاد را ستایش می‌کنند، در حالی که برخی دیگر در مورد خطر و پیامی که صعودها به سایر کوه‌نوردان می‌فرستند، نگرانی دارند. بسیاری از شرکت‌ها این دیدگاه‌ها را هنگام کار با تکنوردان آزاد در نظر گرفته‌اند. کلیف بار (شرکت بارهای تغذیه) با ارتباط طولانی مدت با کوهنوردی، حمایت مالی پنج کوهنورد را در سال ۲۰۱۴ به دلیل خطراتی که آنها متحمل می‌شوند کنار گذاشت و بحثی را در مورد پرداخت پاداش در برابر میزان ریسک ایجاد کرد.
با این حال، نورث فیس (شرکت تجهیزات کوه‌نوردی) و رد بول (شرکت نوشیدنی انرژی‌زا) تکنوردان آزاد را حمایت کرده‌اند و به رشد جامعه تکنوردی آزاد کمک کرده‌اند. افزون بر این، الکس هانولد، یک تکنورد آزاد که قبلاً توسط کلیف بار کنار گذاشته شده بود، در مستند انفرادی آزاد در سال ۲۰۱۸ حضور داشت که با تحسین منتقدان مواجه شد و برنده جایزه اسکار بهترین فیلم مستند شد. کارگردان فیلم انفرادی آزاد، جیمی چین، در این فیلم در مورد اخلاقیات ساخت مستند و تأثیری که تیم و پروژه فیلمش می‌توانست بر نتیجه داشته باشد، سخن گفت.
حتی در جامعه سنگ‌نوردی، تکنوردی آزاد بحث‌برانگیز است. در سال ۲۰۲۲، زمانی که مجله کلایمینگ مقاله‌ای در مورد تکنوردی آزاد منتشر کرد، همه مقالات را با عبارت «این مقاله تأییدی بر این عمل نیست» همراه کرد و تأکید کرد که در تحقیقات خود در میان کوه‌نوردان، تنها شمار بسیار کمی به این روش انجام می‌دهند و بسیاری به کلایمینگ گفتند: «من در گذشته این کار را می‌کردم اما دیگر انجام نمی‌دهم».
در سال ۲۰۲۲، جف اسموت، نویسنده سنگ‌نوردی و گاهی تکنورد آزاد، کتاب «همه چیز و هیچ چیز: درون تکنوردی آزاد» را نوشت که از طریق مصاحبه‌ها بررسی می‌کرد که چرا برخی از کوه‌نوردان تکنوردی آزاد انجام می‌دهند، از جمله تجزیه و تحلیل انگیزه‌های خودش. او احساس خودکنترلی بر ترس‌های خود را نوعی اعتیاد توصیف کرد که برای زندگی او در خارج از کوهنوردی مزایایی به همراه داشته است. او همچنین طیف گسترده‌تری از انگیزه‌ها نسبت به آنچه انتظار داشت پیدا کرد و به سیاتل تایمز گفت: «آیا تکنوردان دیوانه هستند؟ ممکن است باشند. آیا آنها دیوانه‌تر از هر کس دیگری هستند؟ فکر نمی‌کنم، فقط به روشی دیگر».
نقاط پیشرفت کلیدی > مسیرهای تک زمینی

۲۰۱۹: آلفردو وبر، کوه‌نورد ایتالیایی نسبتاً ناشناخته، در سن ۵۲ سالگی، Panem et Circenses را در آرکو، ایتالیا، به صورت تکنوردی آزاد صعود کرد. نخستین تکنوردی آزاد از درجه 8c (5.14b).
۲۰۰۴: الکساندر هوبر Kommunist را در تیرول، اتریش، به صورت تکنوردی آزاد صعود کرد. نخستین تکنوردی آزاد با درجه 8b+ (5.14a).
۱۹۹۳: آلن رابرت Compilation را در Omblèze، فرانسه، به صورت تکنوردی آزاد صعود کرد. نخستین تکنوردی آزاد از یک مسیر با درجه 8b (5.13d).
۱۹۸۷: ژان-کریستوف لافایل Rêve de gosse را در La Roche-des-Arnauds، فرانسه، به صورت تکنوردی آزاد صعود کرد. نخستین تکنوردی آزاد با درجه 8a+ (5.13c) در نظر گرفته می‌شود.
۱۹۸۶: ولفگانگ گولیش Weed Killer را در Raven Tor، در Peak District، به صورت تکنوردی آزاد صعود کرد. نخستین تکنوردی آزاد با درجه 7c (5.12d). همان سال، گولیش همچنین Separate Reality 7a+ (5.12a) را به صورت تکنوردی صعود کرد.
۱۹۸۵: آنتوان لو منسترل Revelations را در Raven Tor, Peak District، به صورت تکنوردی آزاد صعود کرد. نخستین تکنوردی آزاد با درجه 8a (5.13b). این دستاورد در آن زمان یک دهه جلوتر از زمان خود در نظر گرفته می‌شد.
۱۹۸۲: جان باچار Baby Apes را در پارک ملی درخت جوشوا، به احتمال زیاد نخستین تکنوردی آزاد با درجه 7b (5.12b) صعود کرد.
۱۹۶۱: جان گیل نخستین صعود از Thimble را به صورت تکنوردی آزاد، و نخستین تکنوردی آزاد با درجه 7a+ (5.12a) انجام داد.
نقاط پیشرفت کلیدی > دیوار بزرگ، مسیرهای چند زمینی

۲۰۱۷: الکس هانولد ال کاپیتان را از مسیر فری رایدر به صورت تکنوردی آزاد صعود کرد. نخستین تکنوردی آزاد دیواره بزرگ با درجه 5.13a (7c+). این صعود به مستند برنده اسکار انفرادی آزاد تبدیل شد.
۲۰۰۷: هانسیورگ آوئر Fish Route را در مارمولادا، در دولومیتی ایتالیا، به صورت تک‌نوردی آزاد صعود کرد. نخستین تک‌نوردی دیواره بزرگ با درجه 5.12c (7b+) (۳۵ طول).
۲۰۰۵: مایکل ریاردن Romantic Warrior را در سیرا نوادا، ایالات متحده، به صورت تک‌نوردی آزاد و بدون بررسی مسیر صعود کرد. نخستین تک‌نوردی دیواره بزرگ با درجه 5.12b (7b) (۱۰ طول). جایزه «ماجراجوی سال» را از نشنال جیوگرافیک دریافت کرد.
۲۰۰۲: الکساندر هوبر Hasse-Brandler را در Cima Grande، دولومیت‌ها، به صورت انفرادی آزاد صعود کرد. نخستین تکنوردی آزاد دیواره بزرگ با درجه 5.12a (7a+).
رشته‌های مرتبط

تکنوردی سریع آلپی: یکی از خطرناک‌ترین و چالش‌برانگیزترین فعالیت‌های کوهنوردی است که در آن کوهنوردان بدون هیچ گونه تجهیزات ایمنی، مسیرهای سخت و بلند آلپی را صعود می‌کنند و در عین حال به دنبال ثبت سریع‌ترین زمان ممکن هستند. این کار به مهارت‌ها و آمادگی جسمانی بسیار بالایی نیاز دارد و خطرات زیادی مانند بهمن، ریزش سنگ و شرایط آب و هوایی نامناسب را به همراه دارد. کوهنوردان این رشته باید قدرت ذهنی قوی‌ای داشته باشند تا بتوانند فشار روانی و فیزیکی این صعودها را تحمل کنند. با این حال، این فعالیت به دلیل ماهیت خطرناک و تأثیری که بر دیگران می‌گذارد، بحث‌های اخلاقی زیادی را به همراه داشته است. کوهنوردان مشهوری مانند اولی استک، دانی آرنولد و مارک-آندره لکلرک با انجام صعودهای انفرادی سریع آلپی، نام خود را در تاریخ کوهنوردی ثبت کرده‌اند.
ساختمان‌نورد:بیلدریگ یا صعود آزاد از ساختمان‌ها نوعی ورزش بسیار خطرناک و تخصصی است که در آن افراد بدون هیچ تجهیزات ایمنی از ساختمان‌های بلند بالا می‌روند. افرادی مانند آلن رابرت (مرد عنکبوتی فرانسوی) و دن گودوین (آسمان‌خراش‌نورد) با صعود از ده‌ها ساختمان بلند در سراسر جهان به شهرت رسیده‌اند. این ورزش به دلیل خطرات بسیار زیاد آن، بسیار بحث‌برانگیز است.
دیپ واتر سولو: نوعی تکنوردی است که در آن سنگ‌نوردان بدون طناب و تجهیزات ایمنی بر روی صخره‌های شیب‌دار بالای آب صعود می‌کنند. در صورت سقوط، سنگ‌نورد در آب فرود می‌آید. ارتفاع این نوع صعودها می‌تواند به ۲۰ تا ۴۰ متر برسد و در نتیجه خطر آسیب‌دیدگی جدی وجود دارد. کریس شارما یکی از شناخته‌شده‌ترین سنگ‌نوردان دِیپ واتر سولو است.
تکنوردی با پرش آزاد: یک گونه فرعی از تکنوردی آزاد است که در مسیرهای طولانی دیوارهای بزرگ چند زمینی با چتر نجات بیس جامپینگ به عنوان تنها وسیله محافظت انجام می‌شود. یک کوهنورد در حال سقوط چتر نجات خود را باز می‌کند تا از سقوط آنها جلوگیری کند. این توسط دین پاتر پیشگام بود.
بولدرینگ هایبال: نوعی بولدرینگ بسیار خطرناک است که در آن سنگ‌نوردان بر روی سنگ‌هایی با ارتفاع ۷ تا ۱۰ متر صعود می‌کنند. به دلیل ارتفاع زیاد، حتی با وجود استفاده از تشک‌های بولدرینگ، احتمال آسیب‌دیدگی جدی در صورت سقوط بسیار زیاد است. مرز بین هایبال بولدرینگ و تکنوردی آزاد بسیار مبهم است. برخی از سنگ‌نوردان ترجیح می‌دهند برای کاهش ریسک از تشک استفاده کنند، اما برخی دیگر برای تجربه چالش بیشتر، بدون هیچ محافظتی صعود می‌کنند. این تصمیم به عوامل گوناگونی مانند تحمل ریسک فردی، سختی مسیر و شرایط محیطی بستگی دارد.
در فیلم

شماری از فیلم‌های قابل توجه با تمرکز بر تکنوردی آزاد (روی سنگ و یخ) ساخته شده است که عبارتند از:
رقابت تا قله روایتی است از رقابت شدید بین دو کوهنورد سوئیسی، اولی اشتک و دانی آرنولد. این فیلم بر روی روحیه رقابتی این دو و اشتیاق مشترک آن‌ها برای ثبت رکوردهای سرعت تکنوردی آزاد از قله‌های آلپ تمرکز دارد.
کوه‌نورد در سال ۲۰۲۱ به زندگی و فعالیت‌های کوهنوردی مارک-آندره لکلرک، کوهنورد فقید کانادایی می‌پردازد. این فیلم تکنوردی‌های آزاد و آلپی لکلرک را به تصویر می‌کشد که نشان‌دهنده مهارت، شجاعت و تعهد بی‌نظیر او به علاقه‌اش است.
خطوط پادشاه یک روایت هیجان‌انگیز از تلاش کریس شارما، یکی از برجسته‌ترین سنگ‌نوردان حرفه‌ای جهان، برای فتح سخت‌ترین مسیرهای سنگ‌نوردی است. این فیلم به‌طور ویژه بر تکنوردی آزاد و خطرناک شارما از اس پونتاس، یک طاق طبیعی ۷۰ فوتی که از دریای مدیترانه در سواحل مایورکا بالا می‌آید، تمرکز دارد. این مسیر با درجه سختی 9a+ (5.15a)، یکی از سخت‌ترین مسیرهای دی‌دابلیواس (Deep Water Soloing یا سنگ‌نوردی در آب‌های عمیق) است که تاکنون فتح شده است.
شن سخت یک فیلم کوهنوردی بریتانیایی محصول سال ۱۹۹۸ به کارگردانی ریچارد هیپ و تهیه‌کنندگی اسلک‌جو فیلم است که در آن صخره‌نوردی سنتی، تکنوردی آزاد و بولدرینگ در مسیرهای سنگی منطقه پیک در شمال انگلستان به نمایش گذاشته شده است. این فیلم یکی از مهم‌ترین آثار در ژانر خود محسوب می‌شود و به عنوان یک فیلم تاریخی و نمادین شناخته می‌شود. فیلم با سقوط دراماتیک کوهنورد فرانسوی، ژان-مین ترینه-تیو، روی مسیر گایا در بلک راکس آغاز می‌شود. شن سخت برنده ده جایزه بین‌المللی جشنواره فیلم شده است.
یادداشت ها

↑  The film includes a public dispute between the pair when Arnold used the in-situ fixed ropes on the Hinterstoisser traverse on the Eiger during his record ascent, which Steck felt violated Arnold's ascent as being a proper free solo
آلن رابرت پول پات (5.12d, 7c)، دره وردون
استف دیویس اوتر لیمیت (5.11a)، پارک ملی یوسیمیتی
هینز زاک یک کوهنورد اتریشی است که با تکنوردی آزاد مسیر Separate Reality در سال ۲۰۰۵، نام خود را در تاریخ سنگ‌نوردی ثبت کرد. نکته جالب توجه این است که خود زاک در سال ۱۹۸۶، عکسی نمادین از ولفگانگ گولیش در هنگام نخستین تکنوردی آزاد در این مسیر گرفته بود.
تک‌نوردی الکس هانولد فری رایدر (5.13a, 7c+)، ال کاپیتان