stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
حتا
بیشنهٔ تاریخی

شهر  حتا  شهری است بسیار قدیمی که تاریخ آن به دوره قبل از اسلام می‌گردد، پیشینهٔ این روستا به ۲۰۰۰ تا ۳۰۰۰ سال پیش بر می‌گردد. خانه‌های قدیمی دهستان 
«حتا» به‌طور عجیبی ساخته شده‌است، بعضی از خانه‌ها فقط در ساخت آن سنگ به کار برده‌اند بدون ساروج یا گِل ولای، بقایای خانه‌های که بجا مانده‌است نشان می‌دهد که فقط از سنگ‌های خوشکی که از ته دره عمیق «حتا» آورده‌اند ساخته‌اند، سنگ‌ها روی هم چیده‌اند و سقفش با چوب درختان کوهی که از ارتفاعات کوه‌های اطراف خود بوده آورده‌اند وسقف خانه را با آن پوشانده‌اند. 
روستای باستانی «حتا» بر فراز کوه حجر ساخته شده‌است، در دوران گذشته این منطقه «الحجرین» نامیده می‌شده‌است، نسبتاً به وجود دوکوه بلند در دوطرف روستا. بر فراز این دو کوه دو «برج» وجود دارد که نگهبانان در شبها در آن‌ها پاس می‌دادند. امروزها دهستان  حتا  یکی از مراکز مهم گردشگری دبی به‌شمار می‌آید.
بازسازی شهر باستانی

روستای تاریخی حتا در سال ۱۹۹۹ میلادی توسط شهرداری دبی وطبق دستور حکومت دبی بازسازی شده‌است.
خانه‌های بازسازی شده در حدود ۳۰ ساختمان است که حجم‌های مختلف دارند، خانه‌ها برطبق مواردی که در دوران قدیم ساخته بوده‌اند باسازی نموده‌اند، از سنگ و گِل ولای و گچ وشاخه درخت خرما وچوب «چندل» ومنگور در سقف خانه‌ها به کار برده شده‌است. بعد از اتمام ترمیم روستای تاریخی توسط نائب حاکم دبی در سال ۲۰۰۱ میلادی روستا افتتاح گردید.
قلعهٔ حتا

قلعهٔ حتا یکی از قلعه‌های تاریخی ومشهور منطقه‌است. این قلعه در سال ۱۸۹۶ میلادی توسط شیخ مکتوم بن حشر آل مکتوم ینیادگذاری شده‌است. همچنین مسجدی تاریخی در نزدیکی قلعه وجود دارد که تاریخ
بناه آن به ۲۰۰ سال پیش بر می‌گردد. مسجد وقلعه هردو توسط حکومت دبی باسازی شده‌اند.
اقتصاد

عامل اصلی اقتصادی شهر حتا گردشگری و آب است. در گذشته، این منطقه قابلیت پرورش درخت خرما را داشت؛ از میوه این درخت به عنوان منبع غذایی و از تنه درخت برای مصالح ساختمانی استفاده می‌شد. این شهر دارای یک روستای تاریخی مشهور است، که شامل مجموعه‌ای از خانه‌های سنتی بازسازی‌ شده کوهستانی است. این روستا در سفرهای آخرهفته بسیار پرطرفدار است و مردم در ماههای زمستان در آنجا یا چادر بزنند یا در هتل حتا فورت که تنها 2.7 کیلومتر (1.7مایل) با سد حتا فاصله دارد اقامت می‌کنند.
سد حتا در دهه 90 میلادی برای تامین آب و برق منطقه ساخته کند. «حتا کایاک» یک مکان گردشگری مشهور و محلی پرطرفدار برای قایقرانی در امارات متحده عربی است. اداره آب و برق دبی (DEWA) در نظر دارد در حتا با استفاده از 880 میلیون گالن آب، یک نیروگاه برق تلمبه-ذخیره‌ای 250 مگاواتی بسازد که ارتفاع آن 300 متر (980 فوت) بالاتر از یک سدی است که در پایین آن قرار دارد.
نگارخانه

| ن ب و شهرها و روستاهای بزرگ امارات متحده عربی | ن ب و شهرها و روستاهای بزرگ امارات متحده عربی |
| --- | --- |
  ابوظبی: ابوظبی العین  شهامه  رویس  سلع  غیاثی  مدینه زاید  رحبه  سمحه  سمیح  ام‌النار  جزیره داس  بنی یاس  خزنه  ختم  ساد  وقن  هیر  جزیره دلما  سویحان  رماح  مرفا
  دبی: دبی عویر  جبل علی  مرموم  لیسیلی  خوانیج  حتی  الکرامه
  شارجه: شارجه کلبا  خور فکان  دبا الحصن  حمریه  ذید  وادی الحلو  صجعه
  رأس‌الخیمه: رأس‌الخیمه غلیله  جیر  جلفار  الرمس  دقداقه  ظیت  خور خویر  دقداقه  خران  شعم  مسافی
  عجمان: عجمان مصفوت  منامه  الزهراء  الجرف  مشیرف  راشدیه  الکرامه  نعیمیه  بُستان  نادی الشعله  السوان  حمیدیه  حلیو
  ام‌القوین: ام‌القوین فلج المعلا  جزیره سینیه  راعفه  سلمه  تل الابرق  رمله  لبسه  راشدیه  سره  مهذب  کابر
  فجیره: فجیره  غرفه  دبا الفجیره   طیبه  مربح  سیجی  قدفع  بدیه  شرم   ضدنا  عقه  یبسا  مسافی الفجیره  بثنه  الحیل  فرفار  مدوک  وادی سهم  شوکه  حلاه   اوحله  مریشید   راشدیه   صناعیه
راکینگم، کارولینای شمالی

مکان
| Rockingham, North Carolina | Rockingham, North Carolina |
| --- | --- |
شهر: شهر
شعار: A City Looking Forward: شعار: A City Looking Forward
Rockingham, North CarolinaLocation within the state of North Carolina: Rockingham, North CarolinaLocation within the state of North Carolina
مختصات: ۳۴°۵۶′۲۲″ شمالی ۷۹°۴۵′۴۰″ غربی﻿ / ﻿۳۴٫۹۳۹۴۴°شمالی ۷۹٫۷۶۱۱۱°غربی﻿ / 34.93944; -79.76111: مختصات: ۳۴°۵۶′۲۲″ شمالی ۷۹°۴۵′۴۰″ غربی﻿ / ﻿۳۴٫۹۳۹۴۴°شمالی ۷۹٫۷۶۱۱۱°غربی﻿ / 34.93944; -79.76111
ایالت: کارولینای شمالی
شهرستان: شهرستان ریچموند، کارولینای شمالی
مساحت: مساحت
 • کل: ۷٫۳ مایل مربع (۱۹٫۰ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۷٫۳ مایل مربع (۱۸٫۹ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۱ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۲۸۵ فوت (۸۷ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۹٬۵۵۸
 • تراکم: ۱۳۲۶٫۸/مایل مربع (۵۱۲٫۳/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کدs: 28379-28380
کد منطقه: 910
FIPS code: 37-57260
GNIS feature ID: 0993546
راکینگم (به انگلیسی: Rockingham) شهری در ایالت کارولینای شمالی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۹٬۵۵۸ نفر بوده‌است.
دامنه تابع

در علم ریاضیات دامنه‌ی(به انگلیسی: Domain) یک تابع  عبارت است از مجموع مقادیر مجاز ورودی به یک تابع که منجر به تولید خروجی(برد) می‌شود.
به بیان دیگر، مؤلفه‌های اول هر تابع که به صورت زوج مرتب نوشته شده باشد را دامنه می‌گویند و به صورت Df نوشته می‌‍شود.
پیدا کردن دامنه از روی ضابطه

یعنی تابع مورد نظر در چه بازه ای تعریف شده‌است.
با توجه به انواع توابع ابتدا باید نوع تابع را بشناسیم.
تعبیر هندسی:
اگر نمودار تابع را داشته باشیم تصویر نمودار بر روی محور xها همان دامنه تعریف تابع است.
پیدا کردن دامنه توابع چندجمله‌ای از روی ضابطه

دامنه این توابع   \mathbb {R}  (مجموعه اعداد حقیقی ) است. مگر اینکه خود ضابطه، دامنه را محدود کرده باشد.
زوج مرتب‌ها

در زوج مرتب‌ها مولفه‌های اول، دامنه می‌باشد.
مثال زیر را ببینید:
A=\{(4,8),(9,7),(12,46),(78,52)\}
در این تابع دامنه برابر است با:
D_{A}=\{4,9,12,78\}
تشخیص دامنه از روی نمودار

اگر نمودار تابع را داشته باشیم تصویر نمودار بر روی محور xها همان دامنه‌ی تعریف تابع است.
برای تشخیص دامنه از روی نمودار، ابتدا و انتها نمودار را به محور x ها وصل می‌کنیم. در نهایت بازه مشخص شده برابر با همان دامنه است.
نکته: حواستان به باز و بسته بودن ابتدا و انتها نمودار باشد.
نکته: ممکن است نمودار چندضابطه‌ای باشد. مثلا در محدوده‌ای نمودار تعریف نشده باشد. آن وقت حواسمان باید به آن ناحیه‌ها باشد و آنجا را جز دامنه حساب نکنیم.
نکته: حواستان به توپر یا توخالی بودن آخر و ابتدا نمودار باشد. زیرا:
اگر توخالی باشد بازه‌ی دامنه باز است.
اگر توپر باشد بازه‌ی دامنه بسته است.
پیدا کردن دامنه توابع گویا از روی ضابطه

تابعی به شکل زیر:
{\frac {P(x)}{Q(x)}}
دامنه این توابع اعداد حقیقی بجز ریشه‌های مخرج است. یعنی اعدادی که مقدار مخرج را صفر می‌کند.
پیدا کردن دامنه توابع گنگ (رادیکالی) با فرجه زوج از روی ضابطه

باید زیر رادیکال نامنفی (بزرگتر و مساوی صفر -  0 \geq عبارت زیر رادیکال) باشد.
نکته دامنه توابع رادیکالی با فرجه فرد همانند توابع چندجمله‌ای است.
پانوشته

دامنه و برد تابع «سیده فاطمه موسوی نطنزی»
تشخیص دامنه از روی نمودار
آنا-ماریا مولر

آنا-ماریا مولر (انگلیسی: Anna-Maria Müller؛ ۲۳ فوریه ۱۹۴۹ – ۲۳ اوت ۲۰۰۹) لژسوار اهل آلمان بود.
رقص ایرانی
پیشینه

مقالهٔ اصلی: تاریخ رقص در ایران
پیشینه > نخستین رقص‌ها

نمایش در شکل رقص، خنیاگری، بازی یا آیین و ابزارهای نمایشی چون سیماچه، پوشاک مبدل جانوران یا گیاهان، سازهایی برای آفرینش ریتم و دیگر موارد، دست کم از هزاره ششم پ. م در ایران شناخته شده و مورد بهره‌برداری بوده‌اند. نمونه‌های پرشماری از نقش‌های رقصندگان را می‌توان بر روی آثار یافت‌شده از تپه‌های باستانی این کشور همانند تپه سبز، جعفرآباد، چغامیش، تل جری، چشمه علی، اسماعیل‌آباد، تل باکون، سیلک، موسیان، تپه یحیی، شهداد، شوش و… یافت. قدیمی‌ترین اثری که چگونگی و گسترش رقص در ایران را آشکار می‌سازد، نگارهٔ ساده و سیاه روی کاسهٔ گلی پخته‌ای است که از تپه خزینهٔ شوش به دست آمده‌است. این کاسه، تنها پیکر شش رقصنده را در دو دستهٔ سه‌تایی نشان می‌دهد. قدمت آن به ۴۵۰۰ تا ۵۰۰۰ سال پیش از میلاد می‌رسد. با وجود چنین سندهایی، پیشینهٔ رقص در ایران، به هزارهٔ پنجم و ششم پیش از میلاد می‌رسد. اثرهایی دیگر در نزدیکی تخت جمشید نیز به رقص اشاره داشته‌اند.
از سال‌های پایانی هزارهٔ پنجم و آغاز هزارهٔ چهارم پیش از میلاد نیز یک سفال در تپه سیلک، نزدیک کاشان، یافت شد که چهار زن را در هنگام رقص دسته‌بند (با گرفتن دست هم) نشان می‌دهد؛ این رقص، به شکل احتمالی وابسته با باورهای دینی آن دوره و بیانگر اتحاد و همدلی دانسته شده ‌است.
گونه‌ای رقص جنگی مردانه در سفالی در تپه‌حصار دامغان (سمنان) یافت شده‌است که به ۴۵۰۰ تا ۳۸۰۰ پیش از میلاد می‌رسد و مردانی رشید را به نمایش کشیده‌است. گونه‌ای رقص دسته‌بند دایره‌وار زنان از ۴۵۰۰ تا ۳۵۰۰ پیش از میلاد نیز در نهاوند پیدا شده‌است که موزه لوور آن را در اختیار دارد. از رقص ۵۰۰۰ تا ۳۶۰۰ پیش از میلاد یک تکه سفال دیگر که چند رقصنده را نشان می‌دهد در چشمه‌علی یافت شده و نگهداری‌اش نیز با موزه لوور بوده‌است.
گونه‌ای نوآوری در رقص در تکه سفال دیگری از سیلک (مرکز ایران) که از ۳۶۰۰ سال پیش از میلاد دانسته شده، آشکار گردیده‌است؛ سازندگان حلقهٔ رقص روی این سفال، به آشکارا چیزی را در دست دارند که برخی آن را پارچه دانسته‌اند. به دست داشتن پارچه در رقص، در دوران نوین ایران نیز دیده شده‌است.
پیشینه > ایران باستان

همچنین ببینید: تاریخ ایران باستان، هنر و صنعت در ایران باستان، و فرهنگ ایرانی
از رقص در دوران پادشاهی ماد و شاهنشاهی هخامنشی و اشکانی، داده‌های کمی در دسترس است که ممکن است به دلیل یک دگرگونی فرهنگی پس از ورود آریایی‌ها باشد. دست کم در روزگار هخامنشیان و اشکانیان، نمونه‌هایی از رقص آیینی دینی (مهری) دیده شده‌است. رقص و موسیقی همواره برای شادی و خوشی در بزم‌ها و انگیزش حس‌های رزمی و شهوانی در میان ایرانیان در همهٔ دوران، رواج داشته‌است و در داستان‌ها و روایت‌های این دوره‌ها نیز اشاره‌هایی به چنین کاربردهایی در رقص، انجام شده‌است.
پیشینه > ایران باستان > پادشاهی ماد

رقص در دربار پادشاهان ماد در نوشتار تاریخی یونانی گزارش شده‌است و به پایکوبی شاه در کنار نزدیکان اشاره‌هایی وجود دارد. در دربار آنان، رقص‌های تفریحی و شادی‌انگیز به اجرا درمی‌آمدند و می‌توان نتیجه گرفت که در میان مردم نیز گسترش داشته‌است. داده‌های رقص از این دوره با توجه به میزان پژوهش‌ها تاکنون، بسیار ناچیز است.
پیشینه > ایران باستان > شاهنشاهی هخامنشی

نخستین اشاره به رقص نزد پارسیان، در کتاب‌هایی از گزنفون، تاریخ‌نگار اهل یونان بود. در جشن مهر رقصی توسط ایرانیان برگزار می‌شده‌است و در این دوران افزون بر آموزش خواندن، اصول رقص نیز در ایران آموزش داده می‌شده‌است؛ چیزی که نشانی از اهمیت رقص نزد مردم این دوره دارد. در تاریخ شاهنشاهی هخامنشی نوشته آلبرت اومستد آمده‌است که «سالی یک بار در جشن مهرگان، فرمانروای هخامنشی مجبور بود با هوم سکرآور مست شود و رقص پارسیانه کند که بازمانده‌ای از رقص جنگی روزگار پیشین بود». رقص پارسیانه گونه‌ای رقص باوری دینی و رزمی بود. مهرگان از جشن‌های برجستهٔ آن دوره بود که میزبان رقص شاهان نیز می‌شد. در مجموع، با توجه به نوشتار تاریخی موجود، در دوره شاهنشاهی هخامنشی رقص، آواز و موسیقی برای دلخوشی و شادی در بزم‌های طبقه‌های گوناگون مردم ایران وجود داشته‌است اما این سندها ناکافی هستند و دربارهٔ چگونگی رقص‌ها و جزئیات حرکت‌ها، داده‌ای ارائه نمی‌دهند. در کل، هنر هخامنشی ناب‌ترین شکل هنر خاورمیانهٔ باستان و اوج آن بوده‌است.
پیشینه > ایران باستان > پذیرش فرهنگ یونانی و پدیداری شاهنشاهی اشکانی

پس از یورش اسکندر به ایران و ورود فرهنگ یونانی به شاهنشاهی و با پاگیری فرمانروایی‌های سلوکی و اشکانی، در زندگی مردم، باورها و آیین‌های آنان دگرگونی‌هایی رخ داد. مهمترین میراث پیروزی‌های نظامی و سیاسی اسکندر در زمینهٔ فرهنگی بود؛ تمدن یونانی با او و جانشینانش در سراسر سرزمین هخامنشی گسترش یافت. با وجود اینکه برخی عناصر بومی نیز توسط فاتحان پذیرفته شد، اما پذیرش جنبه‌های گوناگون تمدن یونان توسط بومیان قابل توجه بود. در میان ایرانیان شهرنشین کم‌کم یونانی‌گری رواج یافت و بزم‌ها و مهمانی‌هایشان به مانند رومی‌ها و یونانیان گردید. رقص‌هایی جدید وارد شد؛ در این بزم‌های به سبک تازه، رقص‌ها بیشتر توسط زنان یونانی آورده شده به ایران انجام می‌شد. ژوستن، تاریخ‌نویس رومی می‌نویسید: «(پارتی‌ها) به نوشیدن باده‌ای که از خرما ساخته می‌شد، عادت داشتند… مهمانی‌ها، بزم‌ها و جشن‌ها بیشتر با رقص پایان می‌یافت».
جرج راولینسون، تاریخ‌نگار، دربارهٔ اشکانیان می‌نویسد: «گفته شده‌است که جشن‌ها و بزم‌های خود را با رقص پایان می‌دهند و رقص یکی از ابزار سرگرمی و شادمانی بوده و نسبت به آن، بسیار دلبسته بودند».
در کل در دوران هلنیستی تئاتر و رقص یونانی به سلیقه و سنت‌های ایرانی، به ویژه توسط اشکانیان سازوار شد.
پیشینه > ایران باستان > شاهنشاهی ساسانی

ساسانیان به موسیقی و همراهان آن بسیار احترام می‌گذاشتند. برخی از شاهان این دوره، به شدت به موسیقی علاقه نشان می‌دادند که باعث توجه به رقص نیز شد. رقصندگان زن از جمله رخ‌نگاشت‌های موزاییکی شدند که کاخ شاپور یکم را تزئین می‌کردند. در نمونه‌ای، دختران رقصنده در اثری دیگرِ به جا مانده از این دوره دارای ویژگی‌های نیک هستند. همچنین نقش‌های دیواری قرن ششم از پنجکنت شواهدی از نمود تشریفاتی رقص در شرق ایران ارائه می‌دهند.
تا زمان فروپاشی شاهنشاهی ساسانی و استیلای اعراب بر ایران، رقص یک پدیدهٔ پذیرفته شدهٔ اجتماعی و بخشی جدائی‌ناپذیر از فرهنگ ایران محسوب می‌شد.
پیشینه > ورود اسلام تا قاجار

ممنوعیت مذهبی رقص در ایران با گسترش اسلام به وجود آمد اما با رخدادهای تاریخی گوناگون تحریک گردید.
در دورهٔ صفوی، حرام بودن موسیقی، این هنر را از پیشرفت بازمی‌داشته‌است. در این دوره، مقام و جایگاه موسیقی‌دانان بسیار کاهش داشت. اما کامل حذف نشد. در مهمانی‌های درباری و هنگامی که سفیرها نیز حاضر بودند، موسیقی و رقص مورد توجه قرار می‌گرفت. در نمونه‌ای دیگر، در دوران قاجار و صفویه، به پسربچه‌ها پوشاک دخترانه پوشانده می‌شد و از آنان برای رقص و آواز استفاده می‌کردند.
پیشینه > جمهوری اسلامی

پس از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷، حکومت جدید رقص را در ردهٔ هنرهای ممنوعه گذاشت. با این وجود، رقص در این کشور با عنوان «حرکات موزن» به زندگی‌اش ادامه داد و رقص‌های محلی قوم‌های ایرانی گاه موفق شدند به مناسبت‌های گوناگون، شانس تنفس داشته باشند. در دوران جمهوری اسلامی، رقص یا ورزش‌های دارای همانندی به آن، با مخالفت یا مجازات‌هایی چون شلاق همراه شدند و دستگیری آموزش‌دهندگان رقص نیز رخ داد. همچنین کلاس‌های رقص نیز پس از انقلاب ۱۳۵۷ در ایران ممنوع شدند. در گزارشی در بی‌بی‌سی فارسی دربارهٔ رقاص بیابان در سال ۱۳۹۴ نوشته شد: «درک مفهوم ممنوعیت رقص و رقصیدن در ایران پس از انقلاب اسلامی، برای تماشاگر غربی مشکل و گاه حتی غیرممکن به نظر می‌رسد». نمایش رقص نیز دارای ممنوعیت شد؛ ممنوعیت نمایش رقص در ایران پس از انقلاب، در نمونه‌ای، بهرام بیضایی را مجبور ساخت که در گفت‌وگو با باد به جای رقص از جنبش دستان بهره ببرد. ایرانی‌ها همچنین با توجه به حساسیت جمهوری اسلامی به رقص، از آن به عنوان یک ابزار برای نشان دادن اعتراضشان به حکومت بهره برده‌اند.
انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ پایان دوران موفق رقص و باله در ایران بود. به قدرت رسیدن حکومت اسلامی، حاصل چندین دهه تلاش ایران در رقص را از میان برد و کارکنان این بخش را از این کشور فراری داد یا باعث دست کشیدنشان از کار شد.
علی خامنه‌ای، مرجع تقلید شیعی و رهبر جمهوری اسلامی، فتواهای بسیاری دربارهٔ رقص داشته‌است. او اعلام کرده‌است که «رقص به‌طور کلی اگر بگونه‌ای باشد که شهوت را تحریک کند یا مستلزم کار حرام یا ترتب مفسده‌ای باشد، حرام است» و فتوا داد که «رقص زن در برابر بیگانگان مطلقاً حرام است». همچنین شادی‌بخش بودن و طربناکی نیز ممکن بوده‌است به حرام‌سازی رقص انجامیده شود. به حکم او همچنین در رقصی که «به صورت بازی ورزشی تفریحی باشد… به‌کارگیری آلات موسیقی به نحو لهوی و طرب‌آور، به هیچ وجه جایز نیست». خامنه‌ای در جای دیگری فتوا داد که «ایجاد مراکز تعلیم (آموزش) و ترویج رقص، با اهداف نظام اسلامی منافات (ضدیت) دارد».
دستگیری یک دختر ۱۷ ساله که در سال ۱۳۹۷ در اینستاگرام، ویدئوهایی از رقص خود منتشر کرده بود و پخش اعترافش علیه خود از تلویزیون ملی ایران، نمونه‌ای از محدودیت‌های رقص در این کشور را به نمایش گذاشت. در جمهوری اسلامی ایران، ممکن است در قالب اتهاماتی چون «خلاف عفت عمومی»، علیه افرادی که برقصند، اعلام جرم شود. یکی از واکنش‌ها در شبکه‌های اجتماعی به بازداشت‌شدن مائده هژبری، پخش‌شدن ویدئوهایی از رقص کاربران با هشتگ برقص تا برقصیم بود و برخی نیز به جدیت رسیدگی به پرونده‌های رقص و عدم پیگیری پرونده‌های مفسدان اقتصادی در این دوره کنایه زدند. در سال ۱۳۹۷ همچنین اینستاگرام مربی‌های رقص در این کشور با حکم قضایی مسدود گردید و اعلام شد که «حسب دستور مقام محترم قضایی به علت انتشار محتوای مجرمانه مسدود گردید».
در این دوره رقص گاه جنجال‌برانگیز شد؛ در نمونه‌ای در سال ۱۳۹۸، پس از پخش شدن ویدئویی از رقص کردی آموزگاران و دانش‌آموزان یکی از آموزشگاه‌های غیرانتفاعی در مهاباد، مقامات قضایی و مدیرهای آموزش و پرورش این شهر از «برکناری مدیر این مدرسه، تجدید نظر در گزینش آموزگاران و احتمال لغو مجوز مدرسه» خبر دادند. در سال ۲۰۲۱ نیز در برنامه‌ای برای شب یلدا در صدا و سیما، میهمان برنامه به رقص اشاره کرد و مجری در قسمت بعدی، به این خاطر عذرخواهی کرد و خبر ممنوع‌التصویری‌اش بعدها منتشر شد.
گونه‌ها > رقص آیینی

از کهن‌ترین انواع رقص‌های ایرانی رقص آیینی است که دربرگیرنده مجموعه حرکات موزونی است که در چهارچوب ادای یک سنت یا آیین و عموماً به‌صورت گروهی اجرا می‌شود. رقص آیینی انعکاس حالات درونی یا عرفانی است. شواهد تاریخی بسیاری از جمله نقاشی‌های روی صخره‌ها، دیواره‌های غارها و سفال‌های باستانی حفاری شده نمایانگر وجود رقص آیینی در سرتاسر فلات ایران و از دیر باز است.
گونه‌ها > رقص کلاسیک ایرانی

از قدیمی‌ترین نوع رقص ایرانیست که با برگفته شدن از آیین و سنت ایران در محفل‌ها و دربارها به نمایش درمی‌آمد. رقصندگان بسیاری تلاش‌هایی برای جمع‌آوری فرم و تدوین و ایجاد اصول تکنیکی در این نوع رقص پیش از انقلاب ایران داشتند که پس از انقلاب نیمه کار ماند.
گونه‌ها > رقص سنتی ایرانی

گونه دیگری از رقص‌های ایرانی نیز در این دوران با توجه و تکیه بیشتری بر روی فناوری رقص آغاز شد که «رقص سنتی ایرانی» نام گرفت و تلفیقی بود از رقص‌های فولکلور ایرانی و رقص‌های درباری دوران قاجار که همراه با موسیقی سنتی ایرانی اجرا می‌شدند. اصطلاحات «رقص سنتی ایرانی» یا «رقص ملی ایران» به این‌گونه از رقص در میان کارشناسان و محققان رقص ایرانی هنوز پذیرفته نیست؛ در سال ۱۳۳۷ و با پشتیبانی وزارت فرهنگ و هنر گروه رقصی به‌نام گروه ملی موسیقی، آواز و رقص فولکلور ایران با مدیریت نژاد احمدزاده راه‌اندازی شد که تا دهه ۱۹۶۰ میلادی فعال بود و در شوروی، ژاپن، کانادا، کشورهای بلوک شرق و خاور نزدیک نیز برنامه اجرا کرد.
پیش از انقلاب ۱۳۵۷ رقصنده‌هایی که به شکل حرفه‌ای در رشتهٔ رقص‌های سنتی و محلی فعالیت می‌کردند در اجراهای رسمی خود نمایی از رقص اصیل و ملی را ارائه می‌دادند.
گونه‌ها > رقص‌های محلی ایران

رقص‌های محلی ایرانی ریشه در آیین‌ها، سنن، فرهنگ و فولکلر اقوام مختلف ایرانی دارد که هر کدام بازتاب‌دهنده روح جمعی و میراث ماندگار فرهنگی هر یک از این اقوام است. رقص‌های محلی ایرانی هرکدام به نام منطقه جغرافیایی که از آن برخواسته‌اند شناخته می‌شود مانند رقص آذربایجانی، رقص مازندرانی، رقص سیستانی، رقص کردی، رقص بلوچی، رقص لری، رقص خراسانی، رقص قاسم‌آبادی و دیگر. معمولاً رقص هر منطقه با شرایط محیطی و معیشتی آن منطقه ارتباط نزدیکی دارد. برای نمونه رقص مناطق شمالی ایران دارای قسمت‌هایی است که به صورت نمادین کاشت برنج و پاشیدن بذر را نشان می‌دهد. کوشش‌های فراوانی در دوران پیش از انقلاب برای ثبت، بازسازی و اشاعه رقص‌های محلی ایران انجام شد. وزارت فرهنگ و هنر ایران در سال ۱۳۴۹ رابرت دو وارن را برای راه‌اندازی سازمان ملی فولکلور ایران و کمپانی رقص تابعه آن «گروه رقصندگان محلی ایران» مأمور کرد.
گونه‌ها > رقص بداههٔ شهری

در طول دهه‌های ۱۹۳۰، ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ میلادی گونه‌ای از رقص ایرانی شامل حرکت‌های برگرفته‌شده از رقص عربی، فولکلور و رقص‌های دوره قاجار پدید آمد که بیشتر در محفل‌های خصوصی و به‌شکل تک‌نفره و فی‌البداهه اجرا می‌شد. با گسترش سینمای تجاری ایران و محبوب شدنش، این رقص فراگیر گردید و زمینه به وجود آمدن ژانرهای گوناگون رقص ایرانی را – مانند روحوضی، مطربی، باباکرم، تهرونی و شاطری – فراهم آورد.
گونه‌ها > رقص باله و کاراکتر ایرانی

رقص باله ایرانی به گونه‌ای از رقص گفته می‌شود که بر پایه و اساس تکنیک باله که در غرب به وجود آمده و توسعه یافته، استوار است. باله‌های ایرانی آنچنان که از این نام و صفت استنباط می‌شود می‌بایست هم متکی به تکنیک و سنت رقص باله در غرب باشد و همچنین از دید موسیقی، موضوع، فضاسازی یا داستان ارتباطی با فرهنگ، تاریخ و تمدن ایرانی داشته باشد. تولیدات سازمان باله ایران و رقص پردازی‌های نیما کیان معرفی‌کننده این ژانر از رقص ایرانیست.
رقص کاراکتر ایرانی نیز شاخه‌ای از رقص باله ایرانی است.
گونه‌ها > رقص ترکیبی

از پس از آغاز هزاره جدید میلادی گونه‌ای از رقص آزاد (و بدون محدودیت چهارچوب اسلوبی) به وسیلهٔ شماری از رقصندگان و رقص‌پردازان ایرانی اجراء می‌شود که از آن با عنوان رقص ترکیبی نام برده می‌شود. در این گونه از رقص، گونه‌ها و سبک‌های متفاوت رقص‌های غیر ایرانی همانند جاز، معاصر، محلی، فولکلر، صوفیانه، سنتی، ملی و آئینی با یا به جای عناصر حرکتی انواع رقص‌های ایرانی با یکدیگر ترکیب می‌شوند. وجه مشترک این اجراءها استفاده از موسیقی ایرانی است هر چند که حرکت‌ها یادآور رقص ایرانی نباشند. شاهرخ مشکین قلم و بنفشه صیاد از این رده رقصندگان هستند.
گونه‌ها > رقص معاصر ایرانی

بر گرفته از انواع رقص‌های مدرن و معاصر بین‌المللی، بدون هیچ‌گونه محدودیت تکنیکی و عموماً با تم و موضوعات مرتبط به تاریخ، سیاست و اوضاع اجتماعی ایران، این‌گونه از رقص از اوائل نخستین سال‌های هزاره جدید میلادی در میان کوشندگان رقص ایرانی درون مرزی و برون‌مرزی متداول شده‌است. رقص معاصر ایرانی معمولاً به صورت چندرسانه‌ای و در ترکیب با تئاتر یا گونه‌های دیگر هنرهای نمایشی اجراء می‌شود.
جایگاه

گواه‌های تاریخی نمایانگر این هستند که در ایران، رقص و موسیقی از دیرباز، بخشی جدایی‌ناپذیر از فرهنگ این کشور بوده‌اند و هنری والا به‌شمار می‌رفته‌اند. فردوسی، شاعر حماسه‌سرای ایرانی، از رامشگرانی چون آزاده یاد کرده‌است که چنگ می‌نواختند، چامه می‌خواندند، ساقی بودند و می‌رقصیدند. به شکل کلی، ایران، یکی از امپراتوری‌های باستانی بود که به گسترش هنر رقص پرداخت. برای این ملت کهن، رقص یک پدیدهٔ مهم اجتماعی و یک آیین مذهبی بوده‌است. پیشینهٔ رقص ایرانی به عنوان یک شکل هنری مستقل، دست کم از دوران مهرپرستی تخمین زده می‌شود و منابع تاریخی دوران باستان، به آن اشاره کرده‌اند. رقص ایرانی بسیار متداول بوده‌است و کتب تاریخی یونانی از اهمیت آن در نزد ایرانیان، نوشته‌اند. اگرچه که پس از انقلاب ۱۳۵۷، محدودیت‌ها برای رقص نیز وضع گردید.
رقص و موسیقی همواره برای شادی و خوشی در بزم‌ها و انگیزش حس‌های رزمی و شهوانی در میان ایرانیان در همهٔ دوران، رواج داشته‌است.
رقص در این کشور در جشن‌های مناسبات تقویمی، ملی، سیاسی، مذهبی و کشاورزی و در مراسم طایفه‌ای و همچنین در مراسم‌های دیگری چون ختنه و عروسی انجام می‌شود. در دوران مدرن، رویدادها و گونه‌های رقص را می‌توان بر این پایه که آیا شرکت‌کنندگان در رویداد در آن‌ها شرکت می‌کنند یا تنها به تماشا می‌پردازند، رده‌بندی کرد. در این کشور رقص برای زوجین،در میان مسیحیان بیش از مسلمانان گسترش دارد.
جایگاه > در فرهنگ خیابان

برگزار شدن نخستین کارناوال‌ها در ایران به سال ۱۳۱۱ و دورهٔ پادشاهی رضاشاه پهلوی می‌رسد و در این جشن‌ها، رقص نیز انجام می‌شد.
آموزش

سرکیس جانبازیان کار آموزش باله را در قزوین آغاز و در سال ۱۳۲۰، نخستین هنرستان بالهٔ ایران را راه‌اندازی کرد.
در دوره پهلوی فعالیت‌های فوق‌برنامه و پرورشی برای دانش‌آموزهای ایرانی شامل آموزش رقص نیز می‌شد.
کلاس‌های رقص پس از انقلاب ۱۳۵۷ در ایران ممنوع شدند و با تعطیلی کلاس‌های موجود، ایرانیانی که به پیگیری آموزش‌ها علاقه‌مند بودند، به شکل پنهانی کار را ادامه دادند. در دوران جمهوری اسلامی، دستگیری کسانی که آموزش رقص می‌دادند، با اتهاماتی چون «تلاش برای تغییر سبک زندگی جوانان» و «قبح‌زدایی از کشف حجاب» رخ داده‌است. رقص‌ها پس از انقلاب ۱۳۵۷ با وجود ممنوعیت، هنوز به شکل زیرزمینی (غیرقانونی) به آموزش خود ادامه دادند. در نمونه‌ای، آموزش و اجرای سبک باله پس از انقلاب ۱۳۵۷ ممنوع گردید اما شوق دختران و پسران ایرانی به یادگیری آن، از میان نرفت. در این دوره، کلاس‌های آموزش باله در تهران، پایتخت این کشور و برخی شهرهای بزرگ دیگر، به شکل زیرزمینی ارائه شد. اگرچه که در این کلاس‌ها، کمبود مربی حرفه‌ای سطح جهانی، حس می‌شد و این رقص، شکلی حرفه‌ای در جمهوری اسلامی نداشته‌است.
رقصنده‌ها بر روی تکه سفالی از چشمه‌علی شهرری، بازمانده از هفت هزار سال پیش؛ نگهداری‌شده در موزه لوور
رقصندگان و نوازندگان روی یک کاسه ساسانی
رقص بجنوردی در سال ۱۹۷۵ میلادی
رقص محلی به مناسبت نوروز در سنندج (۲۰۱۸‏)
باله زن، اثر نیما کیان
بازیگر تئاتر در حال رقص، (نمایش مسافران اجرا شده در شهر قم)
رقصی به مناسبت نوروز، جشن آغاز سال نوی ایرانی. جشن‌های مناسبات تقویمی ایران شامل رقص نیز می‌شوند.
علی فضلی

| سردار علی فضلی | سردار علی فضلی |
| --- | --- |
زاده: ۱۳۴۰(۶۴ ساله) تویسرکان، ایران
وفاداری: ایران
شاخه نظامی: سپاه پاسداران انقلاب اسلامی
سال‌های خدمت: اکنون–۱۳۵۸
درجه: سرتیپ پاسدار
فرماندهی: تیپ ۳۳ المهدیتیپ ۲۷ محمد رسول‌اللهلشکر ۱۰ سیدالشهدا
جنگ‌ها و عملیات‌ها: جنگ ایران و عراق (مجروح)
نشان‌ها: نشان فتح (درجهٔ ۳)
علی فضلی (زاده ۱۳۴۰ تویسرکان) سرتیپ سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است، که هم‌اکنون به‌عنوان جانشین معاون هماهنگ‌کننده سپاه پاسداران فعالیت می‌کند. وی در سال ۱۳۵۸ به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی پیوست و در طول جنگ ایران و عراق از فرماندهان میانی سپاه بود و در اغلب عملیات‌های اصلی سپاه حضور داشت.
فضلی از ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۱ فرمانده تیپ ۳۳ المهدی و از ۱۳۶۱ تا ۱۳۶۲ فرمانده تیپ ۲۷ محمد رسول‌الله بود. او در فاصله سالهای ۱۳۶۴ تا ۱۳۷۶ فرماندهی لشکر ۱۰ سیدالشهدا را برعهده داشت. وی از ۱۳۷۶ تا ۱۳۷۹ جانشین فرمانده قرارگاه ثارالله بود و از ۱۳۸۴ تا ۱۳۸۷ نیز به‌عنوان معاون عملیات ستاد مشترک سپاه پاسداران فعالیت می‌کرد. فضلی در فاصله سالهای ۱۳۸۸ تا ۱۳۹۷ جانشین رئیس سازمان بسیج بود. او از ۱۳۹۷ تا ۱۳۹۹ فرماندهی دانشگاه افسری و تربیت پاسداری امام حسین را برعهده داشت.
۱۳ آوریل ۲۰۱۱ اتحادیه اروپا وی را به دلیل نقشی که در نقض گسترده و شدید حقوق شهروندان ایرانی داشته، تحریم کرد. در فروردین ۱۳۹۱، وزارت خزانه‌داری ایالات متحده آمریکا نیز وی را به دلیل نقض جدی حقوق بشر تحریم کرد.
زندگی‌نامه

علی فضلی در سالِ ۱۳۴۰ در شهر تویسرکان زاده شد و در ۶ سالگی به همراه خانواده به تهران نقل مکان کرد. او پس از وقوع انقلاب، در سال ۱۳۵۸ دیپلم گرفت و ابتدا به کمیته‌های انقلاب اسلامی پیوست و پس از تشکیل سپاه پاسداران، در سال ۱۳۵۸ به عضویت این نهاد درآمد.
پس از اتمام دوره آموزشی، در پی بروز غائله خلق عرب با همراهی گروهی، راهی خرمشهر شد و با پایان یافتن موضوع خلق عرب در خوزستان، عازم کردستان شد. فضلی با آغاز جنگ ایران و عراق بار دیگر راهی خوزستان شد و تا پایان جنگ در جنوب ماند. او در خلال عملیات والفجر ۸ از ناحیه چشم مجروح شد و در مجموع ۱۵ بار در طول جنگ ایران و عراق دچار مجروحیت گردید.