stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
همیلتون هیوم
حرفهٔ کاوشگری > اولین کشف

هنگامی که هیوم تنها ۱۷ سال داشت، به همراه برادر کوچکترش جان و یک پسر بومی در جنوب غربی بریما شروع به کاوش در فراسوی سیدنی کرد.
در سال ۱۸۲۲، او به همراه الکساندر بری سفری به سواحل جنوبی نیو ساوت ولز داشت. او تا جنوبِ رودخانه کلاید پیش رفت و به نواحی داخلی کشور تا بریدوود رسید. بری در شول هون مستقر شد و در ژوئن ۱۸۲۲ هیوم و گروهی از مجرمان را ترک کرد تا کانالی را به طول ۲۰۹ یارد بین رودخانه شول هون و رودخانه کرک هون، حفر کند تا راه عبور قایق‌ها به شول هون را هموار کند. این کانال اولین کانال قابل کشتی‌رانی استرالیا بود که ۱۲ روزه تکمیل شد.
حرفهٔ کاوشگری > سفر اکتشافی هیون و هاول

در سال ۱۸۲۴، فرماندار «بریزبن» نظر به اینکه سفری به خلیج اسپنسر داشته باشد، هیوم را ملاقات کرد. بریزبن در این هنگام با ویلیام هاول در ارتباط با همین موضوع در تماس بود، اما دقیقاً مشخص نیست که کدام یک از این دو اولین نفری بودند که وی به آنها نزدیک شد. با این حال، بودجه دولت برای این سفر اکتشافی فراهم نشد، به‌طوری که آن دو در نهایت تصمیم گرفتند با هزینه شخصی خود سفر کنند، به جز مابقی تجهیزات مانند تعدادی زین، اسلحه، لباس و پتو که از فروشگاه‌های دولتی تهیه شده بود.
آنها بعد از چهار روز، به کشور صعب‌العبور گولبرن رسیدند. آنها سه روز تلاش کردند تا از رشته کوه بزرگ جداکننده (Great Dividing Range) که در کوه Mt Disappointment واقع شده بود، عبور کنند اما ناکام ماندند. هیوم مسیر حرکت را به سمت غرب تغییر داد و سپس در ۱۲ دسامبر به زمین پستی درشهر برادفورد، رسیدند و در آنجا اردو زدند.
آنها در ۱۸ دسامبر به نیو ساوت ولز بازگشتند. هیوم ترجیح داد برای دوری از کشور کوهستانی و در همان حال صرفه‌جویی در زمان، بیشتر به غرب سفر کند. در ۱۶ ژانویه ۱۸۲۵، درست زمانی که آرد شان تمام شد، به ارابه‌های رها شده بود، دست یافتند و دو روز بعد به ایستگاه هیوم درگانینگ رسیدند.
هیوم و هاول هر کدام ۱۲۰۰ هکتار زمین به عنوان کمک مالی دریافت کردند، پاداشی کم ارزش در مقابل سفر اکتشافی بسیار مهم که تمامی پاداش صرف هزینه‌های همان سفر شد. این سفر اکتشافی اولین سفری بود که مسیر زمینی از جنوب نیو ساوت ولز به پورت فیلیپ (سواحل ملبورن) را کشف کرد.
حرفهٔ کاوشگری > کوه‌های آبی و دره لیگو

در سال ۱۸۲۷، هیوم با همراهی «ستوان جورج ام‌سی بوون» که در آن زمان دستیار نقشه‌بردار بود، بخش غربی کوه‌های آبی را کشف کرد - در اطراف منطقه‌ای که به نام فرماندار رالف دارلینگ، گذرگاه دارلینگ نامیده شد- و سه گذرگاه را از میان پرتگاه غربی پیدا کرد که مسیر ان از مسیر پرشیب کوه یورک دور بود. در این دوره، او دره لیتگو را به اسم، ویلیام لیگو که حساب‌رس کل وقت ایالت «نیو ساوت ولز»، نام‌گذاری کرد.
حرفهٔ کاوشگری > کاوش رودخانه دارلینگ

در نوامبر ۱۸۲۸، هیوم با چارلز استوارت به غرب نیو ساوت ولز سفر کرد، جاییکه رودخانه دارلینگ، طولانی‌ترین انشعاب رودخانه موری، را پیدا کردند. هیوم توانست با برخی از بومیان که در اوایل سفر با آنها آشنا شده بودند، ارتباط برقرار کند. آنها وظیفه راهنمایی مسیر را پذیرفتند، بعدها، زمانی که بومیان آنها را ترک کردند، استورت از توانایی هیوم در ردیابی حیوانات سرگردانشان قدردانی کرد. به سبب وجود خشکسالی در منطقه، یافتن آب، تلاش مداوم می‌طلبید، و این خوی طبیعت گردی هیوم بود که گروه را نجات داد. استورت دوست داشت هیوم را در دومین سفر خود که در پایان سال ۱۸۲۹ آغاز کرد، همراه خود ببرد، اما هیوم در فصل برداشت محصول بود و نمی‌توانست برای سفر آماده شود. هیوم کار خود را به عنوان یک کاوشگر به پایان رسانده بود و روزهای باقی مانده عمرش را به عنوان یک دامدار موفق سپری کرد.
اواخر زندگی

هیوم درتاریخ ۸ نوامبر ۱۸۲۵ با الیزابت دیت در کلیسای سنت فیلیپ در سیدنی ازدواج کرد. آنها بچه‌دار نشدند.
هیوم تا زمان مرگش در ۱۹ آوریل ۱۸۷۳ در اقامتگاهش، کلبه کوما به عنوان قاضی در یاس خدمت کرد. یک کالسکه دو نفره که زمانی به هیوم تعلق داشت و در یاس استفاده می‌کرد، در مجموعه موزه ملی استرالیا در کانبرا قرار گرفت.
سن-رک-د-اولنه، کبک

Parish municipality در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| سَن-رُک-دِ-اُلنِه Saint-Roch-des-Aulnaies | سَن-رُک-دِ-اُلنِه Saint-Roch-des-Aulnaies |
| --- | --- |
Parish municipality: Parish municipality
استان:  استان کبک
ناحیه: شودییر-آپالاش
منطقه شهری: L'Islet
Constituted: July 1, 1855
حکومت: حکومت
 • Mayor: Michel Castonguay
 • Federal riding: Montmagny—L'Islet—Kamouraska—Rivière-du-Loup
 • Prov. riding: Montmagny—L'Islet—Kamouraska—Rivière-du-Loup
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۶۲٫۴۰ کیلومتر مربع (۶۲٫۷۰ مایل مربع)
 • خشکی: ۴۹٫۲۵ کیلومتر مربع (۱۹٫۰۲ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۹۶۷
 • تراکم: ۱۹٫۶/کیلومتر مربع (۵۱/مایل مربع)
 • Change (۲۰۰۶–۱۱): افزایش۳٫۰%
 • Dwellings: ۵۳۳
Postal code(s): G0R 4E0
کد(های) منطقه: 418 and 581
وبگاه: www.saintrochdesaulnaies.ca
سَن-رُک-دِ-اُلنِه (به فرانسوی: Saint-Roch-des-Aulnaies) قصبه‌ای در منطقه شهری لیزله ناحیه شودییر-آپالاش در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این قصبه ۱٬۰۰۳ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۴۸٫۲۸ کیلومتر مربع است.
لوئیزا کولیوک

| لوئیزا کولیوک | لوئیزا کولیوک |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: لوئیزا ماتیلد کولاک
زادهٔ: ۲۰ مارس ۱۹۵۳ ‏(۷۱ سال) بوینس آیرس، آرژانتین
ملیت: آرژانتنی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۶۸-اکنون
لویزا کولیوک (زادهٔ بوئنوس آیرس، ۲۰ مارس ۱۹۵۳) بازیگر آرژانتینی تئاتر، سینما و تلویزیون است. او از پنج سالگی بازیگری خواند و اولین بازی خود را در زمانی که نقش اصلی بیمار بود در یک تولید مدرسه انجام داد. بعداً نزد آگوستین آلزو تحصیل کرد و در سال ۱۹۷۶، همان سالی که ازدواج کرد، اولین کار حرفه ای خود را داشت. کولیوک اغلب به عنوان اولین ستاره بین‌المللی تلویزیونی آرژانتینی شناخته می‌شود.
بنیادهای جامعه باز

| 0 | 1 |
| --- | --- |
بنیان‌گذاری: اوریل ۱۹۹۳، ۳۰ سال پیش
بنیان‌گذار: جرج سوروس
مکان: 224 West 57th Street، منهتن، نیویورک
افراد کلیدی:  جرج سوروس، رئیس هیئت مدیره  مارک مالوک براون، رئیس  الکساندر سوروس، قائم مقام رئیس هیئت مدیره جهانی 
پشتوانه مالی: $۱۹٬۵۹۰٬۵۷۰٬۳۰۲
وبگاه: opensocietyfoundations.org 
بنیادهای جامعه باز (OSF)، با نام سابق مؤسسه جامعه باز که گاهی بنیاد سوروس گفته می‌شود. یک شبکه‌ حامی مالی است که جرج سوروس آن را در آوریل ۱۹۹۳ بنیان نهاده و ریاست هیئت مدیرهً آن را بر عهده دارد. بنیادهای جامعه باز از جریان‌ها و گروه‌های جامعه مدنی در سراسر جهان و با هدف اظهار شده‌ پیش‌برد عدالت، آموزش، سلامت عمومی و رسانه‌های مستقل حمایت می‌کنند. نام این گروه‌ برگرفته از کتاب جامعه باز و دشمنان آن از کارل پوپر است که در سال ۱۹۴۵ منتشر شد.
نام نمای بنیاد جامعه باز و بنیاد سوروس
این گروه که شامل جمعی از بنیادهای کشوری و منطقه‌ای مانند ابتکار جامعه باز برای غرب آفریقا، و ابتکار جامعه باز برای جنوب آفریقا است، شاخه‌هایی در ۳۷ کشور دارد. مقر مرکزی بنیاد جامعه باز و بنیاد سوروس در پلاک‌ ۲۲۴ خیابان پنجاه و هفتم غربی در نیویورک است.
در سال ۲۰۱۸ این گروه اعلام کرد، در پاسخ به تصویب قانونی توسط حکومت مجارستان که فعالیت‌های این بنیاد را هدف قرار می‌دهد؛ دفترش در بوداپست را می‌بندد و به برلین نقل مکان می‌کند.
جرج سوروس در ماه اکتبر ۲۰۱۷ مبلغ ۱۸ میلیارد دلار از دارایی شخصی خود را در اختیار بنیاد سوروس قرار داد و مؤسسه با دریافت این مبلغ بعد از بنیاد خیریه بیل و ملیندا گیتس، از لحاظ منابع مالی به دومین بنیاد خیریه در آمریکا تبدیل شد.
سخنگوی سوروس گفته است که او در نظر دارد بخش عمده ثروت خود را نیز برای این بنیاد به ارث باقی بگذارد.[نیازمند منبع]
انتقادات

مخالفان این بنیاد مدعی‌اند که بنیاد سوروس با فعال کردن مراکز مطالعاتی در کشورهای مختلف و سپس با ارزیابی مخالفان دولت مرکزی و حمایت از مطبوعات مخالف دولت، زمینه را برای انقلابی آرام یا نرم (انقلاب‌های مخملی) و به شکست کشاندن قدرت ها یا  حکومت‌ها را فراهم کرده‌است. عمده‌ترین فعالیت‌های این بنیاد، در حوزهٔ کشورهای آسیای میانه و قفقاز مانند ایران و گرجستان است.
برخی از صاحب‌نظران انتشار کتاب‌هایی را از قبیل «مرزها و برادران، ایران و چالش هویت آذربایجانی»، نمونه‌ای از اقدامات آشکار بنیاد سوروس در تئوریزه کردن جنگ قومیتی در ایران خوانده‌اند.
فعالیت در کشورها

بنیاد سوروس در بیش از ۳۰ کشور جهان از جمله جمهوری‌های آذربایجان، ارمنستان، ازبکستان، اوکراین، تاجیکستان، روسیه، گرجستان، قرقیزستان، قزاقستان و مولداوی دارای نمایندگی‌های فعال است.
رئیس بنیاد سوروس دربارهٔ نقش بنیاد در تحولات گرجستان اعلام کرده‌است: «آن طور که به وی نسبت براندازی داده‌اند، نیست و در مورد وی اغراق شده‌ است.»
برخی گفته‌ها حاکی از آن است که جنبش سبز در ایران نیز به فعالیت‌های سوروس در خاورمیانه مرتبط بوده است.ولی این مورد هیچ گاه اثبات نشد و به نظر میرسد ساخته دولتمردان و پروپاگاندا جمهوری اسلامی است.
قشلاق ارض‌بیگ (هوراند)

village در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| قشلاق ارض‌بیگ قشلاق ارض بیک | قشلاق ارض‌بیگ قشلاق ارض بیک |
| --- | --- |
village: village
استان‌های ایران: استان آذربایجان شرقی
شهرستان‌های ایران: شهرستان هوراند
بخش (تقسیمات کشوری): بخش مرکزی شهرستان هوراند
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان چهاردانگه (هوراند)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
قشلاق‌ارض‌بیگ یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان چهاردانگه بخش مرکزی شهرستان هوراند واقع شده‌است.
کلیتوریس

| کلیتوریس | کلیتوریس |
| --- | --- |
آناتومی داخلی ولو انسان، با کلاهک کلیتورال و لب مینور به عنوان خط نشان داده شده است. کلیتوریس از قسمت قابل مشاهده تا نقطه زیر استخوان شرمگاه امتداد دارد.: آناتومی داخلی ولو انسان، با کلاهک کلیتورال و لب مینور به عنوان خط نشان داده شده است. کلیتوریس از قسمت قابل مشاهده تا نقطه زیر استخوان شرمگاه امتداد دارد.
جایگاه (۱) کلاهک و (۲) کلیتوریس: جایگاه (۱) کلاهک و (۲) کلیتوریس
جزئیات: جزئیات
ساخته از: دندان تناسلی
سرخرگ‌ها: سرخرگ شرمگاهی درونی، سرخرگ شرمگاهی درونی
سیاهرگ‌ها: Superficial dorsal veins of clitoris, deep dorsal vein of clitoris
عصب‌دهی: Dorsal nerve of clitoris
شناسه‌ها: شناسه‌ها
MeSH: D002987
TA98: A09.2.02.001
TA2: 3565
FMA: 9909
کلیتوریس (به لاتین: clitoris) چوچوله، چوچول یا فنج، بخشی از اندام جنسی زنانه است که در پستانداران، شترمرغ‌ها و تعداد محدودی از دیگر حیوانات وجود دارد. کلیتوریس دارای رگ‌های خونی و اعصاب فراوان است. در انسان، بخش دکمه‌مانند و قابل رؤیت آن نزدیک اتصال (لب‌های کوچک) به هم، در بالای خروجی میزراه و مهبل قرار دارد.
نقش کلیتوریس صرفاً در برانگیختگی جنسی و رسیدن به اوج لذت جنسی است و کانال زایمان یا میزراه (مجرای دفع ادرار) در کلیتوریس قرار ندارد (برخلاف آلت مردی که از نظر هم‌ساخت‌شناسی (هومولوژی) متشابه کلیتوریس است). تنها مورد استثناییِ یافت‌شده، کفتار خال‌دار است که در کلیتوریس مادهٔ این حیوان، ادرار کردن و زایمان نیز از طریق کلیتوریس انجام می‌شود. کلیتوریس حساس‌ترین ناحیهٔ شهوانی و منشأ اصلی تمایل جنسی در جنس مونث است.
ساختار > رشد

در پستانداران، تمایز جنسی توسط اسپرمی که حامل کروموزوم X یا Y (نر) است تعیین می‌شود. کروموزوم Y حاوی یک ژن تعیین‌کننده جنسیت (SRY) است که یک فاکتور رونویسی برای پروتئین TDF (عامل تعیین‌کننده بیضه) را رمزگذاری می‌کند و باعث ایجاد تستوسترون و هورمون ضد مولر برای رشد جنین به یک نر می‌شود. این تمایز حدود هشت یا نه هفته پس از بارداری آغاز می‌شود. برخی منابع بیان می‌کنند که تا هفته دوازدهم ادامه دارد، در حالی که برخی دیگر اظهار می‌دارند که این امر تا هفته سیزدهم کاملاً مشهود است و اندام‌های جنسی تا هفته شانزدهم کاملاً تکامل یافته‌اند.
کلیتوریس از رشد فالوس در رویان ایجاد می‌شود که به آن دندان تناسلی گفته می‌شود. در ابتدا بدون تمایز، سل به دو دسته کلیتوریس تبدیل می‌شود. یا آلت تناسلی مرد در طی توسعه سیستم تولید مثلبستگی به قرار گرفتن در معرض آندروژن دارد (که در درجه اول هورمون‌های مردانه هستند). کلیتوریس از همان بافت‌هایی تشکیل می‌شود که به گلچه و شافت آلت تناسلی بدل می‌شوند، و این منشأ جنینی مشترک باعث می‌شود که این دو عضو همولوگ باشند (نسخه‌های مختلف یک ساختار).
در صورت قرار گرفتن در معرض تستوسترون، غده تناسلی کشیده می‌شود و عضو جنسی نر (کیر) ایجاد می‌کند. با هم آمیختگی چین‌های دستگاه ادراری - ساختارهای دوکی شکل دراز که به تشکیل شیار مجرای ادرار در قسمت شکم غده تناسلی کمک می‌کند - سینوس ادراری به‌طور کامل بسته می‌شود و مجرای ادراری اسفنجی را تشکیل می‌دهد و برجستگی لابوسکروتال با به هم پیوستن بیضه را تشکیل می‌دهند. در غیاب تستوسترون، غده تناسلی امکان تشکیل کلیتوریس را فراهم می‌کند. رشد سریع فالوس به تدریج آهسته شده و کلیتوریس تشکیل می‌شود. سینوس ادراری تناسلی همچنان که دهلیز واژن وجود دارد، دو چین و چروک دستگاه ادراری تناسلی لابیا را ایجاد می‌کند و تورم‌های لابوسکروتال بزرگتر شده و لابیا ماژور را تشکیل می‌دهد و دستگاه تناسلی زن را کامل می‌کند. یک بیماری نادر که می‌تواند از قرار گرفتن در معرض آندروژن بالاتر از حد متوسط ایجاد شود، کلیتورومگالی است.
ساختار > کالبدشناسی و بافت‌شناسی > عمومی

کلیتوریس شامل اجزای خارجی و داخلی است که شامل گلنس یا بدنه که از دو ساختار نعوظ معروف به corpora cavernosa (Corpus cavernosum of clitoris) تشکیل شده است) و دو کورا (Crus of clitoris) یا پایه تشکیل شده است. دارای یک پوشش است که توسط لب‌های کوچک (لب‌های داخلی) تشکیل می‌شود. همچنین دارای پپیاز دهلیزی یا کلیتورال است. frenulum clitoris frenulum در زیر سطح گلنس است و توسط دو قسمت داخلی لبهای کوچک ایجاد می‌شود. ممکن است از بدن کلیتورال به عنوان شافت (یا شافت داخلی) یاد شود، در حالی که ممکن است از طول کلیتوریس بین گلنس و بدنه نیز به عنوان شافت (shaft) یاد شود. شافت از گلنس پشتیبانی می‌کند و شکل آن از طریق پوشش کلیتورال قابل مشاهده و احساس است. ۲۴
تحقیقات نشان می‌دهد که بافت کلیتورال به دیواره جلویی واژن گسترش می‌یابد. سنایلی و همکارانش بیان کردند که: «ارزیابی بافت‌شناسی کلیتوریس، به خصوص جسم‌های غارنوس (cavernosa)، ناقص است زیرا برای سالهای متمادی کلیتوریس یک ارگان ابتدایی و بدون کارکرد به‌شمار می‌رفت.» باسکین و همکارانش مردانگی (Virilization) کلیتوریس را پس از کالبد شکافی بررسی کردند و با استفاده از نرم‌افزار تصویربرداری پس از رنگ آمیزی کروم ماسون (Masson's trichrome stain)، نمونه‌های تشریح شده سریال را کنار هم قرار دادند. که نشان داد اعصاب کلیتوریس کل بدنه کلیتورال را احاطه کرده است. ۲۶
کلیتوریس، پیازهای دهلیزی، لبهای کوچک و مجرای ادرار
شامل دو نوع متمایز بافتی عروقی از نظر بافت‌شناسی (بافت مربوط به رگ‌های خونی)، که اولین آن به صورت ترابکولا است، که توسط اعصاب جسم غاری عصب کشی می‌شود. بافت ترابکول دار ظاهری اسفنجی (Spongy tissue) دارد که همراه با خون، فضای بزرگ و فراخ شونده عروقی کلیتوریس و پیاز را پر می‌کند و در زیر اپیتلیوم نواحی عروقی ماهیچه صاف قرار دارد.[۲۷] همان‌طور که توسط تحقیقات یانگ و همکاران نشان داده شده است، همچنین ممکن است لومن مجرای ادرار (فضای باز داخلی یا حفره مجرای ادرار)، که توسط بافت اسفنجی احاطه شده است، دارای بافتی باشد که "از بافت عروقی کلیتوریس و پیاز کاملاً متمایز باشد، و در مشاهدات ماکروسکوپی، از بافت تیره "کلیتوریس و پیازهاً کم رنگ‌تر است. [۲۸] نوع دوم بافت عروقی غیر نعوظی است که ممکن است از رگهای خونی تشکیل شده باشد که در یک ماتریس فیبری پراکنده شده‌اند و فقط مقدار کمی ماهیچه صاف دارند. ۲۷
ساختار > کالبدشناسی و بافت‌شناسی > کلاهک

کلاهک کلیتورال در جلوی محل تلاقی لبه بزرگ، جایی که لبه‌های لب بزرگ (لب‌های بیرونی) در پایه تپه شرمگاهی قرار می‌گیرند. بخشی از آن با هم آمیختگی قسمت فوقانی چینهای خارجی لبهای کوچک (لبهای داخلی) تشکیل می‌شود و گلنس و شافت خارجی را می‌پوشاند. در اینکه چه مقدار از گلنس از کاپوت بیرون زده و چه مقدار تحت پوشش آن است، تنوع قابل توجهی وجود دارد. از کاملاً پوشیده تا کاملاً در معرض دید، و بافت لبهای مینور نیز پایه گلنس را پوشانده است.
ساختار > کالبدشناسی و بافت‌شناسی > پیاز

پیازهای دهلیزی به دلیل شباهت ترابکولر بیشتر از دهلیز با کلیتوریس شباهت دارند و بافت نعوظ درون کلیتوریس و پیازها و عدم وجود بافت ترابکولار در سایر اندام‌های تناسلی با طبیعت ترابکولار بافت نعوظ اجازه می‌دهد تا در هنگام برانگیختگی جنسی پرتراکم گسترش و بسط یابد.[۲۷-۳۸] به‌طور معمول پیازهای دهلیزی به صورت خوابیده در نزدیکی کورورا در دو طرف دهانه واژن توصیف می‌شوند. در داخل، آنها در زیر لب بزرگ هستند. وقتی از خون متراکم می‌شود، دهانه واژن را باز می‌کنند و باعث می‌شوند که واژن به سمت بیرون منبسط شود.[۲۷] در ارزیابی یانگ و همکاران از آناتومی پیازها، نتیجه گرفتند که این پیازها بیش از حد مجرای ادرار دیستال قوس دارند، و آنچه را که می‌توان به‌طور مناسب" مجرای ادرار پیازی "در زنان نامید، مشخص می‌کند."[۲۸]
ساختار > همسانی

کلیتوریس و آلت نری به‌طور کلی دارای یک ساختار تشریحی یکسان هستند، اگرچه قسمت دیستال (یا دهانه) مجرای ادرار در کلیتوریس انسان و بیشتر حیوانات وجود ندارد. این ایده که مردان دارای کلیتوریس هستند، در سال ۱۹۸۷ توسط محقق جوزفین لواندس سویلی (Josephine Lowndes Sevely) مطرح شد، که این نظریه را مطرح کرد که تنه غاری آلت نری (Corpus cavernosum penis)، یک جفت نواحی اسفنج مانند از بافت نعوظ که حاوی بیشتر خون در آلت نری در هنگام نعوظ آلت تناسلی است همتای واقعی کلیتوریس است. وی استدلال کرد که "کلیتوریس نر" مستقیماً در زیر لبه سرنره قرار دارد، جایی که لگام (چین‌خوردگی ختنهگاه) قرار دارد و پیشنهاد کرد که این ناحیه "Lownde's crown" نامیده شود. نظریه و پیشنهاد او، گرچه در ادبیات تشریحی تأیید شده است، اما در کتاب‌های تشریحی محقق نشد. [۳۹] متون تشریحی جدید نشان می‌دهد که کلیتوریس کلاهکی را نشان می‌دهد که معادل پوست ختنه آلت نری است، که غدد را می‌پوشاند. همچنین دارای یک شافت است که به گلنس متصل است. تنه غاری آلت نری با جسم غاری کلیتوریدیس (غار ماده) همسان یا هم ساختار هستند، پیاز آلت نری (Bulb of penis) با پیازهای دهلیزی زیر لبه کوچک، بیضه با لبه‌های بزرگ همسان است و مجرای ادرار آلت نری و بخشی از پوست آلت نری با لبه‌های کوچک همسان است.[۴۰]
اهمیت بالینی > اختلالات جنسی

اختلال تحریک دستگاه تناسلی مداوم (PGAD) منجر به یک تحریک تناسلی خود به خودی، مداوم و غیرقابل کنترل در زنان می‌شود، که هیچ ارتباطی با احساس تمایل جنسی ندارد. پریاپیسم کلیتورال، همچنین به عنوان کلیتوریسم شناخته می‌شود، یک بیماری نادر، بالقوه دردناک است و گاهی اوقات به عنوان یکی از جنبه‌های PGAD توصیف می‌شود. با PGAD، تحریک برای مدت زمان غیرمعمولی طولانی می‌شود (از ساعت‌ها تا روزها متفاوت است) همچنین می‌تواند با تغییرات ریخت سنجی و عروقی کلیتوریس همراه باشد.
داروها ممکن است باعث پریاپیسم کلیتور شوند یا بر آن تأثیر بگذارند. داروی ترازودون به عنوان یک عارضه جانبی شناخته شده است که باعث پریاپیسم در مردان می‌شود، اما تنها یک گزارش مستند وجود دارد که ممکن است باعث پریاپیسم کلیتور شود، در این صورت قطع مصرف دارو می‌تواند یک درمان باشد. علاوه بر این، در یک مورد، داروی نفازودون به دلیل متمایز بودن از پریاپیسم کلیتوریس، باعث ایجاد اختلال در کلیتوریس شده است و پریاپیسم کلیتوریس نیز می‌تواند گاهی اوقات در نتیجه یا فقط بعد از آن، قطع داروهای ضد روان پریشی یا مهارکننده‌های انتخابی جذب مجدد سروتونین (SSRIs) شروع شود.
از آنجا که PGAD نسبتاً نادر است و به عنوان مفهوم خاص آن جدا از پریاپیسم کلیتورال، از سال ۲۰۰۱ فقط مورد تحقیق قرار گرفته است، تحقیقات کمی در مورد آنچه می‌تواند این بیماری یا اختلال را درمان کند، وجود دارد. در برخی موارد ثبت شده، PGADبه علت ناهنجاری وریدی شریانی لگن با شاخه‌های شریانی به سمت کلیتور ایجاد شده است. درمان جراحی در این موارد مؤثر بود.
جامعه و فرهنگ > هنر

مقالهٔ اصلی: واژن و فرج در هنر
تحریک جنسی

فراوانی اعصاب حسی که بیشتر آن‌ها مربوط به احساس لذت جنسی است کلیتوریس را به حساس‌ترین منطقه تحریک‌پذیر جنسی تبدیل کرده است. تحریک کلیتوریس می‌تواند توسط خود فرد یا شریک جنسی منجر به ایجاد ارگاسم شود. مؤثرترین روش تحریک کلیتوریس با انگشت یا دهان می‌باشد.
تحریک جنسی > نقش کلیتوریس در ارگاسم

تحریک کلیتوریس شایع‌ترین روش رسیدن به ارگاسم در زنان است. مطالعات نشان می‌دهد که ۷۰ تا ۸۰ درصد زنان برای رسیدن به اوج لذت جنسی (ارگاسم) نیاز به تحریک مستقیم کلیتوریس دارند.  اگرچه تحریک غیرمستقیم کلیتوریس از طریق سکس واژینال نیز می‌تواند برای رسیدن به ارگاسم کافی باشد.
واژه‌نامه

↑  Primordial phallus
↑  Development of the reproductive system
↑  Definitive urogenital sinus
↑  Spongy urethra
↑  Labioscrotal swelling
↑  Vulval vestibule
توضیحات

↑  "a. The amount of time of sexual arousal needed to reach orgasm is variable – and usually much longer – in women than in men; thus, only 20–30% of women attain a coital climax. b. Many women (70–80%) require manual clitoral stimulation ..."
↑  "In sum, it seems that approximately 25% of women always have orgasm with intercourse, while a narrow majority of women have orgasm with intercourse more than half the time … According to the general statistics, cited in Chapter 2, [women who can consistently and easily have orgasms during unassisted intercourse] represent perhaps 20% of the adult female population, and thus cannot be considered representative."
مراحل رشد کلیتور
کلیتوریس تشریح عمیق
ساختارهای ولو، از جمله قسمتهای خارجی و داخلی کلیتور
مقایسه کلیتوریس و آلت مردی
کلاهک کلیتورال (۱) و کلیتوریس (۲). لب‌ها روی تصویر پایین جدا می‌شوند.
کارین، ارمنستان

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ارمنستان
| کارین Կարին | کارین Կարին |
| --- | --- |
کارینموقعیت روی نقشه ارمنستانکارینموقعیت روی نقشه استان آراگاتسوتن: کارینموقعیت روی نقشه ارمنستانکارینموقعیت روی نقشه استان آراگاتسوتن
مختصات: ۴۰°۱۵′ شمالی ۴۴°۲۰′ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۲۵۰°شمالی ۴۴٫۳۳۳°شرقی﻿ / 40.250; 44.333: مختصات: ۴۰°۱۵′ شمالی ۴۴°۲۰′ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۲۵۰°شمالی ۴۴٫۳۳۳°شرقی﻿ / 40.250; 44.333
ارمنستان: آراگاتسوتن
جمعیت (۲۰۰۱): جمعیت (۲۰۰۱)
 • کل: ۳۳۴
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (AMT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵ (AMST)
کد منطقه: ؟؟؟ (۳۷۴)
کارین (به ارمنی: Կարին) یک روستا در ارمنستان است که در استان آراگاتسوتن واقع شده‌است.  در  کیلومتری شمال آشتاراک، مرکز استان آراگاتسوتن واقع شده است.
خصوصیات

کارین ۳۳۴ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع  متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
کامپچه، کامپچه

مکان
| کامپچه Campeche | کامپچه Campeche |
| --- | --- |
شهر: شهر
سن  فرانکیسکو  د  کامپچه (San Francisco de Campeche): سن  فرانکیسکو  د  کامپچه (San Francisco de Campeche)
پارک استقلال: پارک استقلال
  نشان:   نشان
کامپچهمحل شهر کامپچه در ایالت کامپچه: کامپچهمحل شهر کامپچه در ایالت کامپچه
مختصات: ۱۹°۵۱′۰″ شمالی ۹۰°۳۱′۵۰″ غربی﻿ / ﻿۱۹٫۸۵۰۰۰°شمالی ۹۰٫۵۳۰۵۶°غربی﻿ / 19.85000; -90.53056: مختصات: ۱۹°۵۱′۰″ شمالی ۹۰°۳۱′۵۰″ غربی﻿ / ﻿۱۹٫۸۵۰۰۰°شمالی ۹۰٫۵۳۰۵۶°غربی﻿ / 19.85000; -90.53056
ایالت: کامپچه
شهر: کامپچه
بنیاد شده خورشیدی: ۱۲ مهر ۹۱۹ خورشیدی
بنیاد شده میلادی: ۴ اکتبر ۱۵۴۰ میلادی
ارتفاع: ۱۰ متر (۳۰ فوت)
جمعیت (۲۰۰۵): جمعیت (۲۰۰۵)
 • کل: ۲۱۱٬۶۷۱
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۶ (یوتی‌سی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۵ (یوتی‌سی)
وبگاه: (اسپانیایی) وب‌گاه رسمی کامپچه
شهر کامپچه (اسپانیایی: Campeche) نام کامل سان فرانسیسکو د کامپچه (اسپانیایی: San Fransisco de Campeche) پایتخت دولت ایالت کامپچه در کشور مکزیک است، این شهر در ساحل کامپچه در کنار خلیج مکزیک قرار دارد.
آب و هوا

میانگین بالاترین دما در سال ۳۲٫۷۵ سلسیوس (بالاترین دما ماه مه ۳۵٫۹ سلسیوس)
میانگین پایین‌ترین دما در سال ۲۱٫۲۵ سلسیوس (پایین‌ترین دما ماه ژانویه ۱۸٫۲ سلسیوس)
بارش در سال ۱۸۲٫۶ میلی‌متر (بالاترین بارش ماه سپتامبر ۲۰ میلی‌متر / پایین‌ترین بارش ماه مارس ۱ میلی‌متر)
پیشینه

این شهر در سال ۱۵۴۰ میلادی توسط فرانسیسکو منتخو (Francisco Montejo) که از کنکیستادورهای اسپانیایی بود با نام سان فرانسیسکو د کامپچه روی یک شهر که به دسته قبیله مایا به نام کیمپچ (Kimpech) ساخته شده بود بنا شد. در باره این شهر پیشاکلمبی که به دست اسپانیاییها خراب شد نوشته اند که این شهر دسته کم ۳۰۰۰ خانه و بناهایی مختلف داشته بوده که البته بعد از ساخته شدن شهر کامپچه چیز زیادی از آنچه کیمپچ در گذشته بود دیده نمی‌شود.
در طول بیشتر از ۱۰۰ سال شهر کامپچه مرتب توسط دزدان دریایی و غارتگران در وحشت بود، تا اینکه در سال ۱۶۸۶ ساختن دیوارهایی در این شهر آغاز شد تا جلویی این حمله ها را بگیرد و به مردم شهر آسایش بدهد.
نام

نام این شهر بر اساس شهری که قبل از رسیدن کنکیستادورهای اسپانیایی در این مکان به دست قبیله مایا ساخته شده بود است. نام این شهر در زمان مایاها کیمپچ (Kimpech) بوده است.
امروزه

شهر کامپچه هنوز بسیاری از دیوارهای شهر قدیمی که در زمان استعمار اسپانیا برای محافظت شهر ساخته شده بود را نگه داشته. به خاطره حفظ کیفیت معماری این دیوارها این شهر جایگاه خود را به عنوان یک میراث جهانی یونسکو در سال ۱۹۹۹ میلادی به دست آورد.در گذشته اسپانیایی ها در داخل دیواره شهر زندگی می کردند، در حالی که بومیان در اطراف آن زندگی می کردند. در اطراف این شهر هنوز کلیساهای اصلی که در آن زمان ساخته شدند بر پا هستند، یکی از این کلیساها در قسمتی از شهر به نام "گوادالوپ" (Guadalupe) است و تقریباً ۵۰۰ سال از ساخته شدن آن می‌گذرد.
شهرهای خواهرخوانده

شهر کامپچه ۲ شهر خواهرخوانده دارد
کتزالتنانگو٬ گواتمالا
هالیفاکس٬ کانادا
نگارخانه

دیوارهای شهر کامپچه
دژ "سن میگل"
تئاتر "سان پابلو"
معبد و صومعه "سان فرانسیسکو"
توپ در دژ "سن میگل"
مرکز تاریخی شهر
نمای شهر
کلیسای "سن خوسه"
پیرکشی

پیرکشی به دو معنا به کار می‌رود:۱- زمانی که یک فرد مسن اقدام به خودکشی کند و ۲- زمانی که یک فرد مسن به دست کسی به قتل برسد یا به‌طور مثال توسط خانواده اش در جایی رها شده تا از گرسنگی و تشنگی بمیرد.
پیرکشی در فرهنگ > هرولی

هرولی یکی از قبایل ژرمن بوده است که در ۴۰۰ تا ۸۰۰ پس از میلاد می‌زیسته‌اند. پروکوپیوس در کتاب خود به نام «جنگ ها» می‌آورد که قوم هرولی همه اشخاص بیمار و پیران را روی یک سکوی چوبی بلند قرار می‌داده و پیش از به آتش کشیدنشان، آنان را با خنجر به قتل می‌رسانده‌اند.
پیرکشی در فرهنگ > هند

پیرکشی امروزه در تامیل نادوی هند رواج دارد. رسم سنتی کشتن پیران توسط اعضای خانواده، تالایکوتال نام دارد. در این مراسم، صبح خیلی زود فرد مسن را به حمام برده و بدنش را با یک نوع روغن خاص می‌شویند. سپس به او مقدار زیادی آب نارگیل داده می‌شود که این سبب ایجاد نارسایی کلیه، تب بالا، بیهوشی و سپس مرگ در ۱ یا ۲ روز بعد می‌گردد.
پیرکشی در فرهنگ > اینویت

عده‌ای را عقیده بر این است که اقوام اینوئیت پیران قبیله را در برف و سرما رها می‌کرده‌اند تا از سرما بمیرند. البته این عمل بیشتر در زمان قحطی صورت می‌پذیرفته است. آخرین مورد مشاهده شده از پیرکشی در میان اینویت‌ها در سال ۱۹۳۹ اتفاق افتاده است.
پیرکشی در فرهنگ > ژاپن

اوباسوته نام رسمی است که در زمان‌های دور در کشور ژاپن جاری بوده است. در این رسم فرد بیمار یا پیر را به کوهی دورافتاده می‌بردند و در همان‌جا رها می‌کردند تا از گرسنگی و سرما بمیرد. این رسم الهام بخش رمان داستان نارایاما (رمان) نوشته شیچیرو فوکازاوا و فیلم‌های داستان نارایاما (فیلم ۱۹۵۸) و داستان نارایاما (فیلم ۱۹۸۳) بوده است.