stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دودمان‌های ایران
حکومت‌های پیش از آریایی‌هاو ایرانیان

مقالهٔ اصلی: فهرست تمدن‌ها و جاهای باستانی ایران پیش از تمدن ایلام
سیلک
مارلیک
شهر سوخته
جیرفت
بمپور
شوش
حسنلو
گیان
راگا
نینوا
گوهرتپه
ابرکوه
حصار
تل نخودی
کشف‌رود
جایگاه تمدن‌های پیشا ایلامی در ایران
گاه تاریخ ایران را از ورود آریایی‌ها که نام ایران نیز از ایشان گرفته شده است، به فلات ایران آغاز می‌کنند؛ ولی این به این معنی نیست که فلات ایران تا پیش از ورود ایشان خالی از سکنه یا تمدن بوده است. پیش از ورود آریاییان به فلات ایران تمدنهای بسیار کهنی در این محل شکفته و پژمرده شده بودند و تعدادی نیز هنوز شکوفا بودند. برای نمونه تمدن نوشیجان در ملایر شهر سوخته (در سیستان)،
تمدن ساکنان تپه سیلک (در کاشان)، تمدن مارلیک در (گیلان)
تمدن عیلام (در شمال خوزستان)،
تمدن منائیان (در بوکان، کردستان و جنوب آذربایجان غربی)،
تمدن پارسوا (در پیرانشهر)،
تمدن جیرفت (در کرمان)،
پادشاهی الیپی (در کرمانشاه (پایتخت) و کردستان)،
تمدن لولوبیان (در کرمانشاه (پایتخت)، کردستان و آذربایجان)،
گوتیان (در کردستان و کرمانشاه و آذربایجان)،
تپه حسنلو در جنوب آذربایجان غربی
تمدن گنج دره (در هرسین کرمانشاه)،
تمدن زیویه (در سقز کردستان)،
تمدن تپه گوران (در گیلانغرب کرمانشاه)
تمدن تپه‌های شیخی آباد و جانی (در دینور کرمانشاه)،
تمدن گودین تپه (در کنگاور کرمانشاه)، تپه علی کش در ایلام،
اسکندری (در هفشجان)،
تمدن اورارتو (در آذربایجان)،
تپه حصار (در دامغان سمنان)،
تپه شهداد (در کرمان)،
تپه گیان (در نهاوند همدان)،
تمدن کاسی‌ها (ابتدا در میان‌رودان و سپس در زاگرس)،
تپورها در تبرستان (مازندران) و…
در سرزمین ایران بودند.
فهرست بر پایه مدت فرمانروایی

| ردیف | نام سلسله | مدت | بنیان‌گذاری | فروپاشی | منبع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | تمدن ایلام | ۲۶۶۱ سال | ۳۲۰۰ پ. م | ۵۳۹ پ. م |  |
| ۲ | پادوسپانیان | ۹۴۳ سال  | ۶۵۵ م | ۱۵۹۸ |  |
| ۳ | باوندیان | ۶۹۴ سال | ۶۵۵ م | ۱۳۴۹ |  |
| ۴ | شاهنشاهی اشکانی | ۴۷۱ سال | ۲۴۷ پ. م | ۲۲۴ م |  |
| ۵ | شاهنشاهی ساسانی | ۴۲۷ سال | ۲۲۴ م | ۶۵۱ م |  |
| ۶ | شاهنشاهی صفوی | ۲۳۵ سال | ۱۵۰۱ | ۱۷۳۶ |  |
| ۷ | شاهنشاهی هخامنشی | ۲۲۰ سال | ۵۵۰ پ. م | ۳۳۰ پ. م |  |
| ۸ | امپراتوری غزنوی | ۲۱۵ سال | ۹۶۳ م | ۱۱۷۸ م |  |
| ۹ | سلسله سامانیان | ۱۸۵ سال | ۸۱۹ م | ۱۰۰۴ م |  |
| ۱۰ | امپراتوری سلجوقی | ۱۵۷ سال | ۱۰۳۷ | ۱۱۹۴ |  |
| ۱۱ | شاهنشاهی ماد | ۱۵۰ سال | ۷۲۸ پ. م | ۵۵۰ پ. م |  |
| ۱۲ | سلسله صفاریان | ۱۴۱ سال | ۸۶۱ م | ۱۰۰۲ م |  |
| ۱۳ | سلسله قاجاریان | ۱۲۹ سال | ۱۷۹۶ | ۱۹۲۵ |  |
| ۱۴ | سلسله بوئیان | ۱۲۳سال | ۹۳۲ | ۱۰۵۵ |  |
| ۱۵ | امپراتوری خوارزمشاهی | ۱۲۱ سال | ۱۰۹۸ | ۱۲۱۹ |  |
| ۱۶ | دودمان گاوباریان | ۱۱۸ سال | ۶۴۲ م | ۷۶۰ م |  |
| ۱۷ | امپراتوری درانی | ۷۹ سال | ۱۷۴۷ | ۱۸۲۶ |  |
| ۱۸ | آل مظفر | ۷۹ سال | ۱۳۱۴ | ۱۳۹۳ |  |
| ۱۹ | سلسله غوریان | ۶۷ سال | ۱۱۴۸ | ۱۲۱۵ |  |
| ۲۰ | امپراتوری افشاری | ۶۰ سال | ۱۷۳۶ | ۱۷۹۶ |  |
| ۲۱ | شاهنشاهی پهلوی | ۵۴ سال | ۱۹۲۵ | ۱۹۷۹ |  |
| ۲۲ | سلسله طاهریان | ۵۲ سال | ۸۲۱ م | ۸۷۳ م |  |
| ۲۳ | نظام جمهوری اسلامی | ۴۶ سال | ۱۹۷۹ | تا به کنون |  |
| ۲۴ | سربداران | ۴۴ سال | ۱۳۳۷ | ۱۳۸۱ |  |
| ۲۵ | سلسله زندیه | ۴۳ سال | ۱۷۵۱ | ۱۷۹۴ |  |
| ۲۶ | هوتکیان | ۲۹ سال | ۱۷۰۹ | ۱۷۳۸ |  |
فهرست بر پایه گستره فرمانروایی

| ردیف | نام سلسله | وسعت | شاهان بزرگ | گستره | منبع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | شاهنشاهی هخامنشی | ۸٬۰۰۰٬۰۰۰ کیلومترمربع | کوروش بزرگ داریوش بزرگ خشایارشا |  |  |
| ۲ | شاهنشاهی ساسانی | ۶٬۶۰۰٬۰۰۰ کیلومترمربع | خسرو انوشیروان خسروپرویز شاپور دوم |  |  |
| ۳ | سلسله افشاری | ۵٬۰۰۰٬۰۰۰ کیلومترمربع | نادر شاه |  |  |
| ۴ | امپراتوری تیموری | ۴٬۴۰۰٬۰۰۰ کیلومترمربع | تیمور لنگ |  |  |
| ۵ | امپراتوری سلجوقی | ۳٬۹۰۰٬۰۰۰ کیلومترمربع | ملکشاه یکم |  |  |
| ۶ | امپراتوری سلوکی | ۳٬۹۰۰٬۰۰۰ کیلومترمربع | سلوکوس اول |  |  |
| ۷ | ایلخانان | ۳٬۷۵۰٬۰۰۰ کیلومترمربع | هلاکو خان |  |  |
| ۸ | امپراتوری خوارزمشاهی | ۳٬۶۰۰٬۰۰۰ کیلومترمربع | محمد خوارزمشاه |  |  |
| ۹ | امپراتوری غزنوی | ۳٬۴۰۰٬۰۰۰ کیلومترمربع | سلطان محمود غزنوی |  |  |
| ۱۰ | شاهنشاهی صفوی | ۲٬۹۰۰٬۰۰۰ کیلومترمربع | شاه عباس بزرگ |  |  |
| ۱۱ | سلسله سامانیان | ۲٬۸۵۰٬۰۰۰ کیلومترمربع | نصر دوم |  |  |
| ۱۲ | شاهنشاهی اشکانی | ۲٬۸۰۰٬۰۰۰ کیلومترمربع | مهرداد دوم |  |  |
| ۱۳ | شاهنشاهی ماد | ۲٬۷۰۰٬۰۰۰ کیلومترمربع | هووخشتره |  |  |
| ۱۴ | سلسله غوریان | ۲٬۰۰۰٬۰۰۰ کیلومترمربع | غیاث‌الدین غوری |  |  |
| ۱۵ | سلسله صفاریان | ۲٬۰۰۰٬۰۰۰ کیلومترمربع | عمرو لیث صفاری |  |  |
| ۱۶ | سلسله زندیان | ۱٬۹۰۰٬۰۰۰ کیلومترمربع | کریم خان زند |  |  |
| ۱۷ | شاهنشاهی پهلوی | ۱٬۶۴۹٬۰۰۰ کیلومترمربع | رضا شاه |  |  |
| ۱۸ | نظام جمهوری اسلامی | ۱٬۶۴۸٬۱۹۵ کیلومترمربع | روح‌الله خمینی |  |  |
| ۱۹ | سلسله آل بویه | ۱٬۶۰۰٬۰۰۰ کیلومترمربع | عضدالدوله |  |  |
| ۲۰ | حکومت قاجاریان | ۱٬۳۰۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع | فتحعلی شاه قاجار |  |  |
| ۲۱ | سلسله طاهریان | ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ کیلومترمربع | عبدالله بن طاهر |  |  |
| ۲۲ | سلسله آل زیار | ۳۰۰٬۰۰۰ کیلومترمربع | مرداویچ زیاری |  |  |
| ۲۳ | سربداران | ۳۰۰٬۰۰۰ کیلومترمربع | وجیه الدین مسعود |  |  |
فهرست سلسله‌های غیر ایرانی

| ردیف | نام سلسله | فتح ایران | فروپاشی در ایران | بنیان‌گذار | تبار | منبع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | امپراتوری مقدونیه | ۳۲۸ پ. م | ۳۱۲ پ. م | کارانوس مقدونی | مقدونی |  |
| ۲ | امپراتوری سلوکی | ۳۱۲ پ. م | ۱۷۵ پ. م | سلوکوس یکم | یونانی |  |
| ۳ | خلافت راشدین | ۶۴۴ م | ۶۶۱ م | ابوبکر | عرب |  |
| ۴ | خلافت امویان | ۶۶۱ م | ۷۵۰ م | معاویه | عرب |  |
| ۵ | خلافت عباسی | ۷۵۰ م | ۸۲۱ م | سفاح | عرب |  |
| ۶ | غزنویان | ۹۶۳ م | ۱۱۸۷ م | سبکتگین | ترک |  |
| ۷ | سلجوقیان | ۱۰۳۷ م | ۱۱۹۴ م | طغرل بیک | ترک |  |
| ۸ | خوارزمشاهیان | ۱۰۷۷ م | ۱۲۳۱ م | انوشتکین | ترک |  |
| ۹ | ایلخانان | ۱۲۵۶ م | ۱۳۴۹ م | هولاکو خان | مغول |  |
| ۱۰ | امپراتوری تیموری | ۱۳۷۰ م | ۱۵۰۶ م | امیر تیمور | ترک |  |
| ۱۱ | جلایریان | ۱۳۴۰ م | ۱۴۳۲ م | شیخ حسن بزرگ | مغول |  |
| ۱۲ | چوپانیان | ۱۳۳۵ م | ۱۳۵۷ م | شیخ حسن کوچک | مغول |  |
فهرست اسطوره‌ای

مقالهٔ اصلی: شاهنامه
| فهرست اسطوره ای | فهرست اسطوره ای | فهرست اسطوره ای | فهرست اسطوره ای | فهرست اسطوره ای | فهرست اسطوره ای | فهرست اسطوره ای |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| بخش‌ها | پادشاهی‌ها | شمار پادشاهی‌ها |  |  |  |  |
| پیشدادیان | کیومرث تا زوطهماسپ | ۹ پادشاهی (با شمارش پادشاهی ضحاک که بیگانه است) |  |  |  |  |
| کیانیان | کیقباد تا اسکندر | ۱۰ پادشاهی (با شمارش پادشاهی اسکندر که نیمه‌ایرانی است) |  |  |  |  |
| اشکانیان | اشک تا اردوان بزرگ | ۹ پادشاهی (جز اردوان نام دیگران فهرست‌وار آمده است) |  |  |  |  |
| ساسانیان | اردشیر تا یزدگرد شهریار | ۳۰ پادشاهی |  |  |  |  |
| شمار کل | همهٔ پادشاهی‌ها | ۵۸ پادشاهی |  |  |  |  |
نقشه‌های ایران در سلسله‌های گوناگون

پناهگاه‌ها و دهکده‌های اولیه در نیمه هزاره پنجم پیش از میلاد
تمدن سفال نخودی رنگ
مهاجرت آریایی‌ها به فلات ایران
پادشاهی ماد
شاهنشاهی هخامنشی
امپراتوری سلوکی
شاهنشاهی اشکانی
شاهنشاهی ساسانی
سلسله طاهریان
سلسله صفاریان
سلسله سامانیان
آل بویه
امپراتوری غزنوی
امپراتوری سلجوقی
امپراتوری خوارزمشاهی
ایلخانان
دوران ملوک‌الطوایفی اول
امپراتوری تیموری
دوران ملوک‌الطوایفی دوم
شاهنشاهی صفوی (تهیه شده در سال ۱۰۷۹ خورشیدی)
سلسله افشاری (امانوئل بوئن، ۱۱۲۶ خورشیدی)
سلسله زندیه (سال ۱۱۶۱ هجری خورشیدی)
سلسله قاجار (آدولف اشتیلر، ۱۲۷۰ خورشیدی)
شاهنشاهی پهلوی (سال ۱۳۰۰ هجری خورشیدی)
بخش کوندینامارکا

Department در Andean Region, 23x15px|border |alt=|link= کلمبیا
| Cundinamarca Department Departamento de Cundinamarca | Cundinamarca Department Departamento de Cundinamarca |
| --- | --- |
Department: Department
  پرچمنشان:   پرچمنشان
شعار(ها): Cundinamarca Corazón de Colombia (زبان اسپانیایی: Cundinamarca, Heart of Colombia): شعار(ها): Cundinamarca Corazón de Colombia (زبان اسپانیایی: Cundinamarca, Heart of Colombia)
سرود: Himno de Cundinamarca: سرود: Himno de Cundinamarca
Cundinamarca and Bogotá D.C. are shown in red: Cundinamarca and Bogotá D.C. are shown in red
منطقه: Andean Region
کلمبیا: June 15, 1857
پایتخت: بوگوتا
حکومت: حکومت
 • Governor: Álvaro Cruz Vargas (Alliance between Social Party of National Unity، Radical Change، Colombian Conservative Party و Colombian Liberal Party)
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۴٬۲۱۰ کیلومتر مربع (۹۳۵۰ مایل مربع)
 • رتبه: 17th
جمعیت (2013): جمعیت (2013)
 • کل: ۲٬۵۹۸٬۲۴۵
 • رتبه: 4th
 • تراکم: ۱۱۰/کیلومتر مربع (۲۸۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۵:۰۰-
کد ایزو ۳۱۶۶: ISO 3166-2:CO
Provinces: 15
وبگاه: www.cundinamarca.gov.co
شهرستان کوندینامارکا (به اسپانیایی: Cundinamarca Department) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در کلمبیا واقع شده‌است.
خصوصیات

شهرستان کوندینامارکا ۲۴٬۲۱۰ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۵۹۸٬۲۴۵ نفر جمعیت دارد.
برج‌های دفاعی کایپینگ

برج‌های کاپینگ و روستاها به خاطر برج‌های قلعه‌ای و روستاهای مرتبط با آن شناخته شده‌اند و در روستاهای گوانگ‌دونگ، ژیانگمن، کایپینگ واقع شده‌اند. در حال حاضر، ۱۸۳۳ برج قلعه‌ای در این منطقه باقی مانده است. برج‌های کاپینگ و روستاها در سال ۲۰۰۷ به عنوان میراث جهانی معرفی شدند. این منطقه شامل چهار سایت میراث جهانی از جمله برج یینگ‌لونگ در روستای سه‌من‌لی، گروه روستای ماجیانگ‌لونگ، روستای زی‌لی و برج فانگ‌شی‌دنگ‌لو، و روستای جین‌جیانگ‌لی است. برج‌های کاپینگ در سال ۲۰۰۱ در فهرست پنجمین مجموعه آثار ملی تحت حفاظت ویژه قرار گرفتند. همچنین، منطقه گردشگری فرهنگی برج‌های کاپینگ در سال ۲۰۲۰ به عنوان منطقه گردشگری 5A ملی شناخته شد.
تاریخ > اوایل

از زمان دودمان مینگ، به دلیل سیلاب‌ها و تهدیدات دزدی، مردم منطقه کاپینگ شروع به ساخت برج‌های قلعه‌ای کردند. اما تا پیش از جنگ‌های تریاک، تعداد برج‌ها هنوز چندان زیاد نبود.
تاریخ > اوج شکوفایی

در اواسط قرن نوزدهم، با توسعه غربی ایالات متحده آمریکا و کانادا، از جمله بحران طلا و نیاز به نیروی کار خارجی برای ساخت راه‌آهن، و همچنین شیوع درگیری‌های داخلی در منطقه کاپینگ، که منجر به تشدید وضعیت معیشتی مردم شد، تعداد زیادی از کشاورزان به قاره آمریکا مهاجرت کردند و به این ترتیب تعداد زیادی از کارگران چینی از کاپینگ به ایالات متحده و کانادا رفتند. در دهه ۱۸۸۰، با آغاز اجرای سیاست‌های چینی‌ستیزی در آمریکا و کانادا، قوانین جدید باعث شد که بسیاری از کارگران چینی مجبور به بازگشت به وطن و خرید زمین، ساخت خانه و ازدواج شوند. از اواخر قرن نوزدهم تا اوایل دهه ۱۹۲۰، با رشد سریع اقتصاد آمریکا و کانادا، درآمد کارگران چینی و ارسال پول به کاپینگ به‌طور چشمگیری افزایش یافت که شرایط اقتصادی را برای ساخت گسترده برج‌های قلعه‌ای فراهم کرد. بین سال‌های ۱۹۰۰ تا ۱۹۳۱، در مجموع ۱۶۴۸ برج قلعه‌ای در کاپینگ ساخته شد که ۸۹٫۹ درصد از کل برج‌ها را تشکیل می‌دهد؛ به ویژه در سال‌های ۱۹۲۱ تا ۱۹۳۱، ۹۴۰ برج ساخته شد که ۵۱٫۲ درصد از کل برج‌ها بود. علاوه بر این، به دلیل شیوع دزدی‌های محلی و جنگ‌های متعدد جمهوری چین، سرقت‌ها و دزدی‌ها به‌طور مکرر رخ می‌داد و از سال ۱۹۱۲ تا ۱۹۲۶، مدارس چندین بار توسط دزدان غارت شدند و صدها معلم و دانش‌آموز به اسارت درآمدند؛ به همین دلیل، برج‌های قلعه‌ای که برای مقابله با سیلاب و دزدی ساخته شده بودند، مورد توجه چینی‌های مهاجر قرار گرفتند و در نتیجه ساخت آن‌ها به شدت افزایش یافت، به طوری که در اوج زمان به بیش از ۳۰۰۰ برج رسید.
تاریخ > دوره رکود

در دهه ۱۹۴۰، با کاهش محدودیت‌های مهاجرت به آمریکا و کانادا، بسیاری از چینی‌ها با خانواده‌های خود به هم پیوستند و ساخت برج‌های قلعه‌ای به تدریج کاهش یافت و در نهایت متوقف شد. آخرین برج قلعه‌ای که در کاپینگ ساخته شد، برج «جان لو» در روستای ژی تانگ از بخش چی‌کان در سال ۱۹۴۹ بود. گزارش‌ها نشان می‌دهند که بین سال‌های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۹، تنها ۷ برج قلعه‌ای در کاپینگ ساخته شد که ۰٫۳ درصد از کل برج‌ها را تشکیل می‌دهد.
تاریخ > دوره حفاظت

در ژوئن ۲۰۰۱، برج‌های کاپینگ توسط شورای دولتی جمهوری خلق چین به عنوان پنجمین مجموعه آثار ملی تحت حفاظت ویژه در فهرست آثار تاریخی قرار گرفت.
در فوریه ۲۰۰۰، دولت چین اقدام به معرفی برج‌های کاپینگ به عنوان میراث جهانی فرهنگی کرد. در همان سال، گروهی برای ثبت این میراث تشکیل شد. در تاریخ ۲ تا ۳ مارس ۲۰۰۶، کارشناسان یونسکو از برج‌های کاپینگ بازدید کردند و در ۱۵ تا ۱۸ سپتامبر همان سال، ارزیابی‌هایی توسط متخصص لو گوان‌یو از برج‌های کاپینگ انجام شد. در ژانویه ۲۰۰۷، در نشست ارزیابی کارشناسان ایکوموس که در پاریس برگزار شد، درخواست ثبت این برج‌ها به عنوان میراث جهانی با موفقیت تصویب شد. در تاریخ ۲۸ ژوئن ۲۰۰۷، در نشست بیست و یکمین کنفرانس جهانی میراث در نیوزیلند، برج‌های کاپینگ به‌طور رسمی در فهرست میراث جهانی ثبت شدند و به عنوان ۳۵امین میراث جهانی چین و نخستین میراث جهانی فرهنگی در گوانگ‌دونگ شناخته شدند.
در سال ۲۰۱۳، منطقه گردشگری فرهنگی برج‌های کاپینگ تأسیس و به عنوان منطقه گردشگری 5A ملی معرفی شد. در ۲۵ دسامبر ۲۰۲۰، وزارت فرهنگ و گردشگری چین منطقه گردشگری فرهنگی برج‌های کاپینگ را به عنوان منطقه گردشگری ملی 5A ارزیابی کرد.
ویژگی‌ها

این ویژگی‌ها ترکیب معماری شرقی و غربی را نشان می‌دهند و شامل سبک‌های مختلفی چون معماری یونان باستان، تاریخ معماری روم باستان و معماری اسلامی است.
توبوالا

مکان در Kuna Yala
| Tubualá | Tubualá |
| --- | --- |
استان: Kuna Yala
جمعیت (2008): جمعیت (2008)
 • کل: ۱ ۱۸۳
توبوالا (به اسپانیایی: Tubualá) یک منطقهٔ مسکونی در پاناما است که در Kuna Yala واقع شده‌است.
خصوصیات

توبوالا ۱ ۱۸۳ نفر جمعیت دارد.
ملی‌گرایی

ملی‌گرایی یا ناسیونالیسم (به فرانسوی: Nationalisme) یک ایده و جنبش است که هدف آن ترقی بخشیدن منافع یک ملت است. ملی‌گرایی نوعی آگاهی جمعی است، یعنی آگاهی به تعلق به ملت که آن را «آگاهی ملی» می‌خوانند. آگاهی ملی، اغلب پدیدآورنده حس وفاداری، شور و دلبستگی افراد به عناصر تشکیل‌دهنده ملت (نژاد، زبان، سنت‌ها و عادت‌ها، ارزش‌های اجتماعی، اخلاقی و…) است و گاه موجب بزرگداشت مبالغه‌آمیز از آن‌ها و اعتقاد به برتری این مظاهر بر مظاهر ملی دیگر ملت‌ها می‌شود. پرچمِ ملی، سرودِ ملی و دیگر نمادهای هویتِ ملی، نشان‌هایی بسیار مهم از جوامعِ ملی‌گرا است.
ملی‌گرایی به صورت کلی به جریان اجتماعی-سیاسیِ راست‌گرایی گفته می‌شود که می‌کوشد با نفوذ در ارکان سیاسی کشور در راه اعتلاء و ارتقای اساسی باورها، آرمان‌ها، تاریخ، هویت، حقوق و منافع ملت گام بردارد. این جریان با محور قرار دادن منافع ملت به عنوان نقطهٔ گردش تمامی سیاست‌های خارجی و داخلی، باعث جهش‌های تکاملی و سرعت بخشیدن به حرکت رو به رشد ملل در رسیدن به تمدن جهانی می‌شود.
ناسیونالیسم در سیاست معمولاً به عنوان یک زیرمجموعه برای دیگر باورهای هَمسو شناخته می‌شود و قابلیت ارتجاع به «راست و چپ» را داراست. (برای نمونه ناسیونال‌سوسیالیسم، یا ناسیونال‌دموکراسی)
ناسیونالیسم شالوده‌ای برای خواست با هم زیستن واحدهای سیاسی و قومی است و متضمن این اندیشه است که فرمانروایان و شهروندان بهره‌مند از همزیستی در این واحد سیاسی فرضی متعلق به یک تبار قومی (Ethnos) هستند. احساسات ملی گرایانه ریشه در اندیشه ساخت جامعه‌ای با هویت زبانی، مذهبی، و روانشناختی مبتنی بر تصور خویشاوندی کهن اعضای یک گروه قومی فرضی است. تصور ذهنی این جامعه از واقعیت‌های تاریخی آن نیز اهمیت بیشتری دارد. از اینرو گروهی از پژوهشگران به پیروی از ماکس وبر ملت را «بزرگ‌ترین گروهبندی مردم معتقد به دارای نیای مشترک» تعریف کرده‌اند. ملت‌ها بر اساس گستره سرزمینی نیز تعریف شده‌اند. در انسان‌شناسی بررسی هویت قومی مردم نه تنها به فرهنگ بلکه به محیط فیزیکی پدید آورنده آن فرهنگ در طی قرن‌ها یا حتی هزاران سال پیش توجه می‌شود. منتسکیو اصل جغرافیا را برای تعریف خود از فرهنگ مورد استفاده قرار می‌داد. شرایط ژئوفیزیکی و اقلیم به شدت بر راه و روش معیشت مردمان و راه و رسم زندگانی‌شان اثرگذار بوده‌اند. این عوامل حتی در فولکلور و روان‌شناسی مردم نیز مؤثر بوده‌اند.

ناسیونالیسم دارای ارتباط تنگاتنگی با مکتب پاتریوتیسم می‌باشد و گاهی نیز ممکن است مترادف با آن در نظر گرفته بشود.

ناسیونالیسم میانه‌رو با انترناسیونالیسم (میانه‌رو) ناسازگار نیست، ولی ناسیونالیسم تندرو مخالف آن
است.
واژهٔ ناسیون تا قرون شانزدهم و هفدهم میلادی در اروپای غربی در معنی «واحد سیاسی مهم» به کار می‌رفت. در اروپای مرکزی و شرقی این کلمه - و معادل‌های آن در زبان‌های دیگر این منطقه - برای ارائهٔ مفهوم جمعیتی که از نقطه نظر نژاد یا زبان مشترک بودند، به کار می‌رفت. پیش از قرن نوزدهم میلادی، این واژه مفهوم سیاسی نداشت. از آن زمان به بعد با گسترش این فکر که جمعیت‌هایی که دارای وحدت زبانی و نژادی هستند، حق ادعای آزادی و استقلال سیاسی را دارند، این واژه مفهوم سیاسی یافت و واژهٔ ناسیونالیسم به مفهوم «احساسات ملی یا ملت‌پرستی» به کار گرفته شد.
تاریخچه ملی‌گرایی

ژان ژاک روسو و مونتسکیو از نخستین نظریه پردازان ناسیونالیسم بودند. تعریف ملت و اراده ملی تا زمان انقلاب فرانسه در بوته ابهام بود. این ایده همراه با فتوحات ناپلئون در سراسر اروپا گسترش یافت تا آن جا که ناسیونالیسم حتی از دموکراسی و آزادی خواهی هم زودتر به مشرق زمین صادر شد.[نیازمند منبع]
قرن ۱۹ را باید عصر طلایی ملی‌گرایی نامید. جفرسون و پین ناسیونالیسم آمریکایی را پایه‌گذاری کردند. در انگلیس بنتام و گلادستون ناسیونالیسم انگلیسی را به اوج رساندند. در ایتالیا گاریبالدی و مزینی که از بزرگ‌ترین تئوریسین‌های مکتب ناسیونالیسم بودند قد علم کردند. ویکتور هوگو در فرانسه و بیسمارک در آلمان از پرچمداران بنام ملی‌گرایی بودند.
جنگ‌های یگانگی ایتالیا و یگانگی آلمان و همچنین بحران‌های بالکان با انگیزه‌های ملی صورت گرفت و در نهایت جنگ جهانی اول را عده‌ای بحران ناسیونالیسم و پایان آن را حل این مسئله دانسته‌اند.
تاریخچه ملی‌گرایی > در جهان باستان

ملی‌گرایی با مفهوم امروزینش در سال‌های پایانی سده هجدهم میلادی ظهور کرد اما می‌توان ردپای آن را در جهان باستان نیز پیدا کرد. شورش یهودیان در برابر امپراتوری روم، تلاش‌های ساسانیان برای بازگشت به فرهنگ اصیل ایرانی و تلاش امپراتوری روم غربی برای بازگشت به فرهنگ اصیل لاتین در سده‌های چهارم و پنجم از بهترین نمونه‌های آن هستند.
ساسانیان بنیان‌گذار و پرچم‌دار ملی‌گرایی ایران در دوران باستان بودند. برخلاف شاهنشاهی‌های هخامنشی و اشکانی که بیش از یک مفهوم ملی، یک مفهوم جهانی داشتند، ساسانیان مفهوم نوینی به نام «ایرانشهر» را مرکز جهان خود قرار دادند. ایرانیان در سده سوم میلادی خود را در میان کشاکش زرتشتیان ملی‌گرا و مانویان جهان وطن دیدند. در نهایت ملی‌گرایان و در راس آن‌ها دولت ساسانی پیروز این کشمکش شدند. «ایران» که پیش از آن تنها با دین و فرهنگ تعریف می‌شد، حالا به یک مفهوم سیاسی هم تبدیل شده بود.
بخش گواینیا

Department در 23x15px|border |alt=|link= کلمبیا
| Department of Guainía Departamento de Guainía | Department of Guainía Departamento de Guainía |
| --- | --- |
Department: Department
Cerros de Mavecure: Cerro Mono, 480m (left) and Cerro Pajarito, 712m (right): Cerros de Mavecure: Cerro Mono, 480m (left) and Cerro Pajarito, 712m (right)
  پرچمنشان:   پرچمنشان
گواینیا به رنگ قرمز: گواینیا به رنگ قرمز
منطقه: آمازون
پایتخت: Inírida
حکومت: حکومت
 • Governor: Wilson Ladino Vigoya
مساحت: مساحت
 • کل: ۷۲٬۲۳۸ کیلومتر مربع (۲۷۸۹۱ مایل مربع)
 • رتبه: 5th
جمعیت (2013): جمعیت (2013)
 • کل: ۴۰٬۲۰۳
 • رتبه: 33rd
 • تراکم: ۰٫۵۶/کیلومتر مربع (۱٫۴/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۵:۰۰-
کد ایزو ۳۱۶۶: ISO 3166-2:CO
شهرستان گواینیا (به اسپانیایی: Guainía Department) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در کلمبیا واقع شده‌است.
خصوصیات

شهرستان گواینیا ۷۲٬۲۳۸ کیلومترمربع مساحت و ۴۰٬۲۰۳ نفر جمعیت دارد.
ویرهنومکنپلیا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= هند
| Veerahanumakkanapalya (V H Palya) | Veerahanumakkanapalya (V H Palya) |
| --- | --- |
روستا: روستا
ایالت: کارناتاکا
بخش: بخش تومکور
Taluka s: Pavagada
زبان‌ها: زبان‌ها
 • رسمی: زبان کانارا
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۳۰ (IST)
PIN: 572116
کد تلفن: 91-8136
نزدیک‌ترین شهر: Tumkur
لوک‌سابا constituency: Chitradurga
Vidhan Sabha  constituency: Pavagada
ویرهنومکنپلیا (به انگلیسی: Veerahanumakkanapalya) یک روستا در هند است که در کارناتاکا واقع شده‌است.
سفیانی

در روایات اسلامی و به خصوص شیعه، سفیانی از جمله کسانی است که در هنگام ظهور مهدی امام زمان شیعیان نقش مهمی برعهده دارد. نام او «عثمان بن عَنبَسه» حرب بن عنیبه یا عنبسه بن حرب و از فرزندان ابوسفیان است. در روایات اسلامی او را با صورتی سرخ، پوستی سفید و چشمانی زاغ توصیف کرده‌اند. به اعتقاد اهل سنت سفیانی شخصیتی است که در روایات ضعیف ذکر شده است، اما در اسلام چیزی از او در علم آخرالزمان ثابت نشده است.در هیچ کدام از کتاب های حدیث صحیح اهل سنت نامی از او ذکر نشده است. در برخی از احادیث ضعیف آمده است که او از نسل ابوسفیان است..
به روایت مقدسی علی بن ابی طالب در ذکر خروج سفیانی می‌گوید: سفیانی از منطقه ای از شهر دمشق قیام می‌کند؛ از سرزمینی که به آن وادی یابس (بیابان خشک) گویند. همچنین برخی روایات از وابستگی وی
به جوامع مسیحیت گفته‌اند: در کتاب الغیبه شیخ طوسی نقل شده‌است: سفیانی درحالیکه رهبری قومی را بر عهده دارد مانند شخص نصرانی و صلیب به گردن، از بلاد روم می‌آید. و از بیابانی به نام وادی یابس که در مرز اردن است با هفت نفر به منطقهٔ درعا رفته و با قبیلهٔ بنی کلب که در منطقهٔ درعای سوریه هستند بیعت می‌نماید.
دمشق را تصرف نموده، نخستین خطبه‌اش را بر منبر دمشق می‌خواند و حمص و حلب و قنسرین و موصل را می‌گیرد، به بغداد حمله می‌کند و دو لشکر، یکی به کوفه و دیگری به مدینه می‌فرستد سپس به خراسان (ایران) حمله می‌کند.
گروهی از شیعیان شام از دست او در امانند.
در عراق هر کس که نامش محمد، علی، حسن، حسین، فاطمه، خدیجه، موسی، جعفر، رقیه، و … باشد را می‌کشد، برخی از عراقی‌ها همسایه‌های خود را به چند دینار می‌فروشند و به تیغ سفیانی می‌سپرند. بعضی افراد را در دیگ‌های روغن می‌سوزاند.
مناطق خاصی از شام از دست سفیانی در امان می‌ماند.
سفیانی پس از اینکه زنی را میان نزدیکانش دست به دست می‌کند و یکی از یارانش با آن زن زنا می‌کند و بعد در راه شکمش را پاره می‌نماید و کودک رحم او را سقط می‌کند و پس از اینکه افرادی را در کوفه می‌کشد و خون پاک آن‌ها به جوش می‌آید در قوس نزول قرار می‌گیرد.
سفیانی سرخ رو، زرد مو با چشمان رنگی و چهارشانه است مکه را ندیده، از نزدیک که به صورتش نگاه کنی به تعبیر امروزی صورتش ناصاف است.
سفیانی شیعیان را به اسم قتل‌عام می‌کند و هرکس از شیعیان که اسامی محمد ، علی ، حسن ، حسین و فاطمه دارد را سر می‌برد .
نام سفیانی

مشهور آن است که نام سفیانی عثمان و نام پدرش عنبسه می‌باشد. و در برخی منابع نام پدرش عُیَینه آمده‌است. نام‌های دیگری نیز برای سفیانی در روایت و کتب نقل شده که از آن جمله حرب بن عنبسه، عنبسة بن مرة، عنبسة بن هند، عبداللَّه بن یزید، ابوعتبه، عروة بن محمد، و معاویة بن عتبه است.
به روایت کورانی عالمان اهل سنت نام کامل او را عبدالله بن یزید می‌دانند. در بعضی روایات نیز او را با لقب صخری منسوب به صخر پدر ابوسفیان نام برده‌اند.
نسب سفیانی

بر اساس اعتقادات شیعه در آخرالزمان شخصی به نام خرناس یا عبدالله از سرزمین یابس واقع در اردن خروج خواهد کرد و مناطق پنج‌گانهٔ سرزمین شام را تصرف خواهد کرد و در سرزمین بیدا لشکریانش به زمین فرو خواهد رفت و خود به دستور امام کشته خواهد شد.
در بسیاری از احادیث تصریح شده که سفیانی از تبار ابوسفیان، است. همچنین او از سوی پدر منسوب به بنی امیه و از طرف مادر از قبیلهٔ کلب است.
اما در مورد اینکه او از نسل کدامیک از فرزند ابوسفیان می‌باشد، در روایات نقل شده اختلاف است:
از نسل خالد بن یزید بن ابوسفیان
از نسل عتبة بن ابوسفیان
از نسل یزید
از طرف پدر از نسل ابوسفیان و از طرف مادر از نسل یزید
قیام سفیانی

مقالهٔ اصلی: خروج سفیانی
بنا بر روایتی کتاب بحارالانوار سفیانی، مستبصر (به معنای مسلمان تازه مسیحی شده) است و در اثر بسیاری عبادت، بسیار زرد رنگ به نظر می‌رسد. وی از سمت سرزمین روم به شام می‌آید و آنگاه دست به قیام می‌زند. سپس پایتخت خود را از دمشق به رمله در فلسطین منتقل می‌کند و در آنجا شورشیان رومی به او می‌پیوندند.
سفیانی در ابتدا دست به یک شورش زده و پس از ۶ ماه جنگ مداوم بر ۵ منطقهٔ دمشق، اردن، حمص، فلسطین و قنسرین غلبه می‌کند
دین سفیانی

روایات در این مورد سه یا به‌نوعی چهار دسته هستند: ۱. مسیحی است؛ ۲. مسلمان است؛ ۳. ابتدا مسلمان است سپس مسیحی می‌شود؛ ۴. پایبند به دین نیست. روایات حکایت از عناد و تعصب شدید او علیه شیعیان دارند.
سرانجام سفیانی

سفیانی بعد از جنگ‌های مختلف به شام بازمی‌گردد اما به دست یکی از سپاهیان مهدی دستگیر و کشته می‌شود.
تعداد سفیانی‌ها

در برخی از روایات اسلامی همچون نسخهٔ خطی ابن حماد، به وجود دو سفیانی اشاره شده‌است. سفیانی اول پس از استیلا بر سرزمین شام در جنگ عراق در برابر سپاه ایران شکست می‌خورد و در اثر جراحاتی که به او وارد می‌شود در راه بازگشت به شام کشته می‌شود و سفیانی دوم که همان سفیانی اصلی است را جانشین خود قرار می‌دهد. سفیانی دوم چند ماه قبل از ظهور به دمشق حمله می‌کند و جنگی بزرگ در جنوب غرب آسیا را رقم می‌زند. و سرانجام با شکست‌های پی در پی و خفت بار از سپاه مهدی امام شیعیان شکست می‌خورد. و به دست سپاهیان او کشته می‌شود
سفیانی در روایات

در روایتی منسوب به امام. سجاد آمده‌است: امر قائم از سوی خداوند حتمی است و امر سفیانی نیز از جانب خداوند قطعی می‌باشد. قائم ظهور نمی‌کند مگر پس از آمدن سفیانی.
در روایتی منسوب به امام. علی در تفسیر آیهٔ «و لَو تَری إذ فَزِعوا فَلافَوتَ» آمده که لشکر سفیانی به مدینه می‌آیند تا به سرزمین بیداء برسند ولی خدا آن‌ها را در زمین فرو می‌برد.
در روایتی منسوب به امام. جعفر  صادق دربارهٔ او آمده‌است: «و سفیانی نیز با قائم پیکار می‌کند»
ادعای دیدن سفیانی

محمدتقی بهلول مدعی شده که در جریان سفر خود به سوریه در زمان ریاست جمهوری حافظ اسد در این کشور، با شخصی که نامش عثمان بن عنبسه بوده و شباهت بسیاری به سفیانی در روایات داشته، ملاقات کرده‌است:
من برای زیارت حضرت زینب و حضرت رقیه به سوریه رفته بودم و در حدود بیست روز در آنجا بودم. حافظ اسد مرا دعوت نمود و به خانه خود برد و از من پذیرایی نمود و از آنجا مرا به ارتش سوریه برد و گفت که برای ارتش سوریه صحبت کنم، من هم به منبر رفته، برای آنها سخنرانی کردم. وقتی که از منبر پایین آمدم یک منصب داری داخل شد. در آن وقت عده‌ای گفتند: «جاء سفیانی؛ یعنی سفیانی آمد». دیدم او یک سرتیپ ارتش سوریه‌است. من با او شروع به صحبت کردن کردم و اسم کوچک او را پرسیدم. گفت: اسمم عثمان بن عنبسه‌است. دیدم خودش است و او از لحاظ قیافه‌ای همان خصوصیاتی را داشت که در روایات از سفیانی آمده‌است.
همچنین برخی دیدارها با سفیانی نیز از کسانی چون امام موسی صدر و مصطفی چمران نیز به صورت غیرمستند مطرح است.
تاریخچه

دست کم ۹ تن در شام با لقب سفیانی در فاصلهٔ ۷۴۹ و ۱۴۱۳ میلادی قیام کرده‌اند. نخستین آنان زید بن عبدالله بن یزید بن معاویه بن ابوسفیان بوده‌است که علیه عباسیان قیام کرد. دومین شخص در ۷۵۴ قیام کرد و سپس ابوهرب المبرقع صد سال پس از آن خروج کرد. در ۱۴۱۳ شخصی با لقب سفیانی علیه ممالیک مصر قیام کرد و کوشید دقیقاً مطابق احادیث عمل کند. اما ممالیک وی را سرکوب کردند و کشتند.