هیروهیتو
سلطنت > جنگ جهانی دوم > جنگ: پیشروی و عقب‌نشینی

ژاپن تا حمله به پرل هاربر در ۷ دسامبر ۱۹۴۱ (۸ دسامبر به وقت آسیا) با آمریکا وارد درگیری مستقیم نشده بود. در این روز طی هفت ساعت حملات هماهنگ ژاپنی‌ها انجام شد:
حمله به مناطق مشترک‌المنافع با آمریکا شامل فیلیپین، گوام و جزیره ویک
حمله به هند شرقی هلند
حمله به تایلند
حمله به مستعمرات بریتانیا در بورنئو، مالایا و هنگ کنگ
در حالی که ملت کاملاً به جنگ متعهد بود، هیروهیتو علاقه شدیدی به پیشرفت نظامی داشت و به دنبال تقویت روحیه بود. به گفته آکیرا یامادا و آکیرا فوجیوارا، هیروهیتو دخالت‌های عمده‌ای در برخی عملیات نظامی انجام داد. به عنوان مثال، او چهار بار در روزهای ۱۳ و ۲۱ ژانویه و ۹ و ۲۶ فوریه سوگی‌یاما را تحت فشار قرار داد تا قدرت نیروها را افزایش دهد و به باتاآن حمله کند. در ۹ فوریه ۱۹ مارس و ۲۹ مه، هیروهیتو به رئیس ستاد ارتش دستور داد تا احتمال حمله به چونگ‌چینگ در چین را بررسی کند که منجر به عملیات ایچی-گو/عملیات گوگو (Operation Go-Go) شد.
در حالی که برخی از نویسندگان، مانند روزنامه‌نگاران پیتر جنینگز و تاد بروستر می‌گویند که در طول جنگ، هیروهیتو از جنایت‌های جنگی ژاپن و ناکارآمدی سیاسی بسیاری از نهادهای اجتماعی که وفاداری خود را به او اعلام می‌کردند، «خشمگین» بود. و گاهی علیه آنها سخن می‌گفت.
دیگران، مانند مورخان هربرت بیکس و مارک فلتون، و همچنین مایکل تای، کارشناس روابط بین‌الملل چین، اشاره می‌کنند که هیروهیتو شخصاً «سه خط‌مشی» را تحریم کرده است.Sankō Sakusen , یک استراتژی راهبرد زمین سوخته که از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ در چین اجرا شد و به‌طور مستقیم و غیرمستقیم مسئول مرگ «بیش از ۲٫۷ میلیون» غیرنظامی چینی بود.
با شروع موج جنگ علیه ژاپن (در اواخر سال ۱۹۴۲ و اوایل ۱۹۴۳)، جریان اطلاعات به کاخ به تدریج کمتر و کمتر با واقعیت ارتباط داشت، در حالی که دیگران نشان می‌دهند که هیروهیتو از نزدیک با نخست‌وزیر هیدکی توجو کار می‌کرد، همچنان به خوبی و با دقت توسط ارتش اطلاع‌رسانی می‌شد و موقعیت نظامی ژاپن را دقیقاً تا نقطه تسلیم می‌دانست. شوایچی اینادا، رئیس بخش امور عمومی دفتر نخست‌وزیر، به سادائو آکاماتسو، منشی خصوصی توجو، گفت:
هیچ کابینه ای نبوده است که نخست‌وزیر و همه وزرا تا این حد به تاج و تخت گزارش دهند. وزرا به منظور اعمال جوهره حاکمیت مستقیم امپراتوری واقعی و رفع نگرانی امپراتور، اموری را که در حیطه وظایف خود بر اساس دستورهای نخست‌وزیری بود به تاج و تخت گزارش می‌کردند پیش‌نویس‌ها با اصلاحات به رنگ قرمز به امپراتور ارائه می‌شد. پیش‌نویس اول، پیش‌نویس دوم، پیش‌نویس نهایی و غیره، زمانی که مراحل مذاکرات یکی پس از دیگری پیش می‌رفت و توسط امپراتور تأیید می‌شد، سرانجام انجام می‌شد.
در شش ماه اول جنگ، تمام درگیری‌های اصلی با پیروزی همراه بود. پیشروی ژاپن در تابستان ۱۹۴۲ با نبرد میدوی و فرود نیروهای آمریکایی در گوادال‌کانال و تولاگی در اوت متوقف شد. هیروهیتو نقش مؤثری در جنگ ایفا می‌کرد. در یازده منطقه اصلی جنگ او عمیقاً درگیر نظارت بر اجرای واقعی عملیات جنگی بود. هیروهیتو فرماندهی عالی را تحت فشار قرار داد تا دستور حمله زودهنگام به فیلیپین را در سال‌های ۱۹۴۱–۱۹۴۲ از جمله شبه‌جزیره مستحکم باتاآن صادر کند. او استقرار نیروی هوایی ارتش را در کارزار گوادال‌کانال تضمین کرد. به دنبال عقب‌نشینی ژاپن از گوادالکانال، او خواستار یک حمله جدید در گینه نو شد که به درستی انجام شد اما به شدت شکست خورد. او که از عملکرد نیروی دریایی در جنگ ناراضی بود، از عقب‌نشینی آن از مرکز جزایر سلیمان انتقاد کرد و خواستار ادامه نبردهای دریایی علیه آمریکایی‌ها به دلیل خساراتی که در جزایر آلیوتی به ژاپنی‌ها وارد کرده بودند، شد.
نبردها فاجعه بود. سرانجام با اصرار او بود که نقشه‌هایی برای بازپس‌گیری سایپن و بعداً برای حمله به نبرد اوکیناوا تنظیم شد. با اختلافات شدید ارتش و نیروی دریایی، او اختلافات بر سر تخصیص منابع را حل و فصل کرد و به طرح‌ریزی حملات نظامی کمک کرد. در سپتامبر ۱۹۴۴، هیروهیتو اعلام کرد که باید عزم شهروندانش باشد که اهداف شیطانی غربی‌ها را در هم بشکنند تا سرنوشت امپراتوری آنها ادامه یابد اما در تمام طول این مدت، این فقط نقابی است برای نیاز فوری ژاپن به پیروزی در برابر عملیات ضد تهاجمی نیروهای متفقین.
در ۱۸ اکتبر ۱۹۴۴، مقر امپراتوری تصمیم گرفته بود که ژاپنی‌ها باید در مجاورت جزیره لیته بایستند تا از پیشروی آمریکایی‌ها در فیلیپین جلوگیری کنند. این دیدگاه به‌طور گسترده‌ای مورد مخالفت قرار گرفت و سیاست‌گذاران از هر دو بخش ارتش و نیروی دریایی را ناراضی کرد. از هیروهیتو نقل شده است که او چنین چیزی را تأیید کرده است، زیرا اگر در آن لشکرکشی پیروز می‌شدند، بالاخره اتاقی برای مذاکره با آمریکایی‌ها می‌توانستند ایجاد کنند. نیروهایی که آنها به نبرد لیته فرستاده‌اند، عملاً نیروهایی بودند که به‌طور مؤثر از جزیره لوزون دفاع می‌کردند، بنابراین ژاپنی‌ها ضربه بزرگی را در برنامه‌ریزی نظامی خود وارد کردند.
رسانه‌ها که تحت کنترل شدید دولت بودند، بارها او را به‌عنوان تقویت‌کننده روحیه مردم به تصویر می‌کشیدند، حتی زمانی که شهرهای ژاپن در سال‌های ۱۹۴۴–۱۹۴۵ مورد حمله شدید هوایی قرار گرفتند و کمبود غذا و مسکن افزایش یافت. عقب‌نشینی‌ها و شکست‌های ژاپنی توسط رسانه‌ها به عنوان موفقیت‌هایی که «پیروزی حتمی» را به تصویر می‌کشید جشن گرفته می‌شد.
تنها به تدریج برای مردم ژاپن آشکار شد که وضعیت به دلیل کمبود فزاینده غذا، دارو و سوخت بسیار وخیم است زیرا زیردریایی‌های ایالات متحده شروع به از بین بردن کشتی‌های ژاپنی کردند. از اواسط سال ۱۹۴۴، حملات آمریکایی‌ها به شهرهای بزرگ ژاپن، داستان‌های پایان ناپذیر پیروزی را به سخره گرفتند. در اواخر همان سال، با سقوط دولت توجو، دو نخست‌وزیر دیگر برای ادامه جنگ منصوب شدند، کونی‌آکی کوایسو و کانتارو سوزوکی - هر کدام با تأیید رسمی هیروهیتو. هر دو ناموفق بودند و ژاپن در حال نزدیک شدن به فاجعه بود.