شهر خلاق
خلاقیت و تخیل در فعالیت‌های شهری

زمانی که مفهوم شهر خلاق معرفی شد، تنها یک آرزو به نظر می‌رسید، یا به عبارت بهتر، فراخوانی واضح برای تشویق ذهن باز و تخیل جهت ایجاد تأثیر چشمگیر بر فرهنگ سازمانی بود. فلسفۀ شهر خلاق این است که همیشه پتانسیل خلاقیت بیشتری در یک شهر فراصنعتی وجود دارد، بنابراین باید شرایطی فراهم شود تا مردم بتوانند با کمک نیروی تخیل در بهره‌برداری از فرصت‌ها یا رسیدگی به مشکلات شهری به‌ظاهر لاینحل، فکر، برنامه‌ریزی و عمل کنند.
این امر مستلزم زیرساخت‌هایی فراتر از سخت‌افزار، ساختمان‌ها، جاده‌ها یا فاضلاب است و زیرساخت‌های نرم را هم در بر می‌گیرد. زیرساخت خلاق ترکیبی از زیرساخت‌های سخت و نرم است. این زیرساخت شامل طرز فکر یک شهر و نحوۀ برخورد آن با فرصت‌ها و مشکلات، جو فکری آن شهر و مشوق‌ها و رژیم نظارتی آن شهر می‌شود. برای تبدیل شدن به یک شهر خلاق، زیرساخت‌های نرم شامل نیروی کار بسیار ماهر و انعطاف‌پذیر، متفکران، پدیدآورندگان و مجریان پویا نیاز هستند. البته در شهر خلاق، تنها هنرمندان و دست‌اندرکاران اقتصاد تنها افراد خلاق نیستند، هرچند که نقش مهمی دارند. خلاقیت می‌تواند از سوی هر منبعی ارائه شود، در واقع  هر کسی که به روشی مبتکرانه به حل مسائل می‌پردازد، خواه یک مددکار اجتماعی، یک تاجر، یک دانشمند یا کارمند دولتی باشد. خلاقیت تنها داشتن ایده نیست، بلکه توانایی اجرای آن‌ها نیز هست.
شهر خلاق طرفدار این است که فرهنگ خلاقیت در نحوۀ عملکرد ذی‌نفعان شهری تعبیه شود. با تشویق و مشروعیت بخشیدن به استفاده از تخیل در حوزه‌های عمومی، خصوصی و اجتماعی، بانک ایده‌ها و راه‌حل‌های بالقوه برای هر مشکل شهری گسترش می‌یابد.
شهر خلاق استعدادها را شناسایی و جذب می‌کند و آن‌ها را پرورش می‌دهد و حفظ می‌کند تا بتواند ایده‌ها، استعدادها و سازمان‌های خلاق را بسیج کند. محیط ساخته‌شده -صحنه و تنظیمات- برای ایجاد فضا بسیار مهم است. محیط خلاق مکانی است که دارای الزامات لازم از نظر زیرساخت‌های سخت و نرم برای ایجاد جریانی از ایده‌ها و اختراعات می‌باشد. منظور از محیط می‌تواند یک ساختمان، یک خیابان، یک منطقه یا محله، یک شهر یا یک منطقه باشد.
محبوبیت مفهوم خلاقیت به این دلیل است که جهان همراه با ساختارهای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی آن به‌شدت در حال تغییر است. این مفهوم تا حد زیادی توسط انقلاب فناوری اطلاعات راه‌اندازی شد. مقابله با این تغییرات مستلزم ارزیابی مجدد منابع و پتانسیل شهرها و فرآیند اختراع مجدد و ضروری در همۀ جبهه‌ها می‌باشد.
منابع فرهنگی در خلاقیت، مهارت‌ها و استعدادهای افراد تجسم یافته است. این منابع نه‌تنها شامل چیزهایی مانند ساختمان‌ها می‌شوند بلکه شامل نمادها، فعالیت‌ها و علاوه بر آن مجموعه محصولات محلی شامل صنایع دستی، تولیدات و خدمات نیز می‌شوند. منابع فرهنگی شهری خود شامل میراث تاریخی، صنعتی و هنری و دارایی‌هایی از قبیل معماری، مناظر شهری یا بناهای شاخص می‌گردند. این منابع همچنین شامل سنت‌های محلی و بومی، زندگی عمومی، جشنواره‌ها، آیین‌ها یا داستان‌ها و همچنین سرگرمی‌ها و شور و شوق هستند. زبان، غذا و آشپزی، فعالیت‌های اوقات فراغت، صنعت مد، همگی بخشی از منابع فرهنگی یک شهر هستند، همچنین خرده‌فرهنگ‌ها و سنت‌های فکری که می‌توانند برای بیان خاص بودن یک مکان مورد استفاده قرار گیرند. دامنه و کیفیت مهارت‌ها در هنرهای نمایشی و تجسمی و صنایع خلاق مهم هستند. قدردانی از فرهنگ باید به‌عنوان یک اصل جنبه‌های فنی برنامه‌ریزی و توسعۀ شهری را شکل دهد نه اینکه به‌عنوان یک افزودنی حاشیه‌ای در نظر گرفته شود که در اولویتی پایین‌تر و پس از پرداختن به مسکن، حمل و نقل و کاربری زمین مورد توجه قرار گیرد. این تمرکز توجه را به متمایز، منحصر به فرد و خاص در هر مکانی جلب می‌کند.