ویلهلم کاور
زندگی و حرفه > حرفه

کاور در زمینهٔ کاملاً نامرتبط با فیلترها شروع به کار کرد. وی از سال ۱۹۲۲ با ماکس فون لائو در مورد نسبیت عام مطالعه نموده و اولین کتابش در (۱۹۲۳) نیز در همین زمینه به چاپ رسید. بعدتر به دلایل نامشخص به مهندسی برق روی آورد. در سال ۱۹۲۴ کاور در رشته فیزیک کاربردی از دانشگاه تکنیکی برلین فارغ‌التحصیل شد.
سپس او مدتی برای شعبه‌ای از شرکت بل تلفن به نام «میکس و گنست» کار کرد و نظریه احتمالات را برای سوئیچینگ تلفن به‌کار برد. کاور همچنین بر روی رله‌های تایمر کار می‌کرد. او در این دوره دو کتاب مرتبط با مخابرات در مورد «سیستم‌های سوئیچینگ تلفن» و «تلفات انداکتورهای واقعی» داشت.
رابطه میکس و گنست با بل، برای کاور مسیر آسانی را برای همکاری با مهندسان AT&T در آزمایش‌گاه‌های بل در ایالات متحده فراهم کرد و مطالعه طراحی فیلتر توسط کاور کمک بزرگی به مهندسان کرد. بل در این زمان با همکاری افرادی مانند جورج کمپبل در بوستون و اتو زوبل در نیویورک پیشتاز طراحی فیلتر بود و مشارکت عمده‌ای در این راستا داشت. با این حال، کاور با رونالد ام. فاستر توافقات زیادی داشت و اثر او را حایز اهمیت بسیار می‌دانست. مقاله کاور با عنوان «قضیه راکتانس»، نقطه عطفی در نظریه فیلتر است و الهام بخش وی برای تعمیم این رویکرد به چیزی است که اکنون به عنوان حوزه سنتز شبکه شناخته می‌شود.
کاور در ژوئن ۱۹۲۶ در مؤسسه ریاضیات کاربردی و مکانیک دانشگاه تکنیکی برلین، مقاله پایان‌نامه خود را با عنوان «تحقق امپدانس‌های وابستگی فرکانس مشخص» ارائه داد. این مقاله آغاز راه سنتز شبکه مدرن است.
کاور در سال ۱۹۲۷ به عنوان دست‌یار پژوهشی در مؤسسه ریاضیات ریچارد کورانت در دانشگاه گوتینگن مشغول به کار شد و در سال ۱۹۲۸ با دریافت مدرک تحصیلی خود، به عنوان استاد مهمان در دانشگاه مشغول به کار شد.
در طول بحران اقتصادی دهه ۱۹۲۰، کاور متوجه شد که نمی‌تواند از خانواده خود حمایت کند و در سال ۱۹۳۰ آن‌ها را به ایالات متحده آمریکا برد. در آن‌جا برای تحصیل در دانشگاه‌های MIT و هاروارد، بورسیه تحصیلی (کمک هزینه تحصیلی راکفلر) را دریافت کرد. کاور با وانوار بوش که برای حل مسائل ریاضی ماشین‌هایی را می‌ساخت همکاری می‌کرد. اساساً، این ماشین‌ها همان تجهیزاتی بودند که ما اکنون آن‌ها را کامپیوترهای آنالوگ می‌نامیم: کاور علاقه‌مند بود برای حل سیستم‌های خطی به کمک طراحی فیلتر از این ماشین‌ها استفاده کند. در سال ۱۹۳۱ در آمریکا، فعالیت وی روی مدارهای فیلتر تکمیل شد.
کاور با بسیاری از محققین برجسته در زمینه طراحی فلتر در آزمایشگاه بل ملاقات کرد و با آن‌ها ارتباط مستحکمی داشت. از جمله این محققان هندریک، جورج کمبل، سیدنی دارلینگتون، فاستر و اتو زوبل بودند.
برای مدت کوتاهی، کاور برای «شرکت وایرد رادیو» در نیوآرک، نیوجرسی کار کرد. وی بعدتر به هدف ساخت یک کامپیوتر آنالوگ پرسرعت به گوتینگن بازگشت. با این حال کاور به دلیل بحران اقتصادی نتوانست بودجهٔ تهیه کند.
ظاهراً کاور با همکاران آلمانی خود روابط گرمی نداشته‌است. به گفته راینر پائولی، ارتباطات کاور با آن‌ها معمولاً مختصر و تجاری بود. به ندرت در مورد مسائل غیرکاری صحبت می‌کردند. اما ارتباط او با دوستان آمریکایی و اروپایی‌اش گرم‌تر بود. صحبت‌های آن‌ها شامل جزئیات تکنیکی و اغلب اخبار و احوال‌پرسی‌های شخصی و خانواده‌گی بود. این ارتباطات فراتر از دوستان آمریکایی رفت و شامل اِی. سی. بارتلت از شرکت جنرال الکتریک در ومبلی، راجر جولیا از «Lignes Télégraphiques et Téléphoniques» در پاریس، ریاضی‌دانان گوستاو هرگلوتز، گئورگ پیک و نظریه‌پرداز گراف اهل مجارستان دنس کونیگ بود.
کاور پس از ترک «مؤسسه تکنیکال» به مقصد میکس و گنست، در پی‌فعالیت در «Verband Deutscher Elektrotechniker" (VDE، انجمن مهندسان برق آلمان) بود.