stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دانشکده پرستاری و مامایی ایران
تاریخچه

دانشکده پرستاری و مامایی دانشگاه علوم پزشکی ایران تحت عنوان «دانشکده پرستاری مرکز پزشکی ایران» در سال ۱۳۵۴ بر اساس تصمیمات کمیسیون منتخب یکصد و سومین نشست شورای گسترش آموزش عالی به منظور تربیت پرستار در سطوح کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری تأسیس شد. این دانشکده در مهر ۱۳۵۵ با پذیرش دانشجو در مقطع کارشناسی ارشد رشته پرستاری برای اولین بار در ایران، فعالیت خود را آغاز کرد و در سال ۱۳۶۵ پس از ادغام چند مؤسسه آموزش عالی که قدیمی‌ترین آنها انستیتو پرستاری فیروزگر (سال تأسیس ۱۳۴۴) بود، با نام دانشکده پرستاری و مامایی ایران فعالیت رسمی خود را ادامه داد.
دانشکده در سال ۱۳۶۸، مجوز راه اندازی مقطع کارشناسی ارشد در رشته مامایی را اخذ و از سال ۱۳۶۹ اقدام به پذیرش دانشجو در این رشته نمود، و در سال ۱۳۷۸ با کسب مجوز پذیرش دانشجو در مقطع دکتری پرستاری، فعالیت‌های آموزشی و پژوهشی خود را توسعه داد.
انتشار اولین نشریه پرستاری و مامایی دارای مجوز کمیسیون نشریات علوم پزشکی وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و تأسیس اولین مرکز تحقیقات پرستاری از افتخارات این دانشکده بوده است. دانشکده پرستاری و مامایی ایران، کسب اولین جایزه کشوری جشنواره آموزشی شهید مطهری و کسب اولین گواهینامه تعالی سازمانی را در کارنامه خود ثبت نموده است.
این دانشکده در راستای فعالیت‌های بین‌المللی با مؤسسه کارولینسکا در سوئد، دانشگاه یوتا در آمریکا و دانشگاه توکیو در ژاپن همکاری داشته است.
توانمندی‌های اصلی دانشکده شامل آموزش پرستاری و مامایی با کیفیت بالا، انجام پژوهش در زمینه پرستاری و مامایی بر مبنای نیازهای بهداشتی درمانی، و استفاده مؤثر و مناسب از فناوری‌های آموزشی است. این توانمندی‌ها در راستای به انجام رساندن رسالت و تحقق چشم‌انداز دانشکده با رعایت ارزش‌های مورد قبول به کار گرفته می‌شوند.
اعضای هیئت رئیسه به همراه کمیته پایش راهبردی دانشکده و مدیران گروه مسئولیت بازبینی برنامه استراتژیک دانشکده را بر عهده دارند. دانشکده دارای چهار کمیته و شورای کلیدی شامل هیئت رئیسه، شورای آموزشی پژوهشی، شورای تحصیلات تکمیلی است.
این دانشکده در نیمه دوم سال ۱۳۸۹ همنوا با دانشگاه علوم پزشکی ایران در دانشگاه علوم پزشکی تهران ادغام گردید و در ۲۶ شهریور ۱۳۹۲ با رای شورای عالی انقلاب فرهنگی به ریاست حسن روحانی، با انتزاع کامل دانشگاه علوم پزشکی ایران از تهران، دانشکده پرستاری و مامایی نیز دوباره متولد شد.
فعالیت مجدد دانشکده در سال ۱۳۹۲ با بیش از ۵۰۰ دانشجو در مقاطع مختلف کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری آغاز شد و در مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا در رشته پرستاری و در مقاطع کارشناسی و کارشناسی ارشد در رشته مامایی دانشجو می‌پذیرد.
دانشکده پرستاری و مامایی دانشگاه علوم پزشکی ایران در نظام رتبه‌بندی شانگهای(ShanghaiRanking) توانست در حوزه علوم پرستاری در رده ۲۰۱–۳۰۰ قرار گیرد
اکنون نزدیک به ۱۱۰۰ دانشجو در دانشکده مشغول به تحصیل هستند که بیش از نیمی از آنها را دانشجویان مقطع کارشناسی پرستاری و مامایی تشکیل می‌دهند، حدود ۴۰۰ نفر دانشجوی مقطع کارشناسی ارشد پرستاری و مامایی، و نزدیک به ۵۰ دانشجوی پرستاری در مقطع دکتری هستند.
امکانات آموزشی و پژوهشی

کتابخانه
سایت کامپیوتر
مرکز مهارت‌های بالینی (پراتیک)
سالن تربیت بدنی
دانشکده پزشکی اهواز

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: دولتی
بنیانگذاری شده: ۱۳۳۶
رئیس: دکتر سید سعید سیدیان
موقعیت: اهواز
وبگاه: وبگاه رسمی
دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی جندی‌شاپور اهواز یکی از دانشکده‌های پزشکی ایران وابسته به دانشگاه علوم پزشکی جندی‌شاپور اهواز در اهواز است. این دانشکده در سال ۱۳۳۶ بنیانگذاری شد و دارای ۶ بیمارستان آموزشی است.
تاریخچه

دانشکده پزشکی اهواز در سال ۱۳۳۶ بنیانگذاری شد. در زمان جنگ ایران و عراق از شهریور تا آذر ۱۳۵۹ وضعیت دانشکده پزشکی نامشخص و نیمه‌تعطیل بود. در سال ۱۳۶۵ این دانشکده و دیگر دانشکده‌های علوم پزشکی از دانشگاه جندی‌شاپور منفک شدند و دانشگاه علوم پزشکی جندی‌شاپور را شکل دادند. هم‌اکنون ریاست این دانشکده را دکتر سید سعید سیدیان برعهده دارد.
دانشکده داروسازی همدان

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: دولتی
بنیانگذاری شده: ۱۳۸۷
رئیس: دکتر احمدی مقدم
موقعیت: همدان
وبگاه: وبگاه رسمی
دانشکده داروسازی دانشگاه علوم پزشکی همدان یکی از دانشکده‌های داروسازی ایران وابسته به دانشگاه علوم پزشکی همدان در همدان است.
تاریخچه

دانشکده داروسازی همدان در سال ۱۳۸۷ بنیانگذاری شد. هم‌اکنون ریاست این دانشکده را کتایون درخشنده برعهده دارد. این دانشکده در سال ۱۳۸۹ با ورود اولین دوره دانشجویان رسماً آغاز به کار کرد. تاکنون ۱۱ دوره دانشجو پذیرش شده‌است. در حال حاضر ۴۴۹ نفر دانشجوی داروسازی شامل ۲۵۴ نفر دانشجو دوره روزانه، ۱۶۵ نفر دانشجوی دوره پردیس بین‌الملل و ۳۰ دانشجوی غیر ایرانی و ۱۷ دانشجوی تحصیلات تکمیلی در این دانشکده مشغول به تحصیل می‌باشند.
فضای آموزشی

فضای فیزیکی دانشکده به مساحت ۸۰۰۰ مترمربع، فضای کتابخانه ۲۲۰ متر مربع در ۲ طبقه دارای سالن مطالعه به صورت مجزا و ۱۹ آزمایشگاه آموزشی و پژوهشی می‌باشد. هم‌اکنون این دانشکده دارای ۲۶ عضو هیت علمی (شامل ۳ استاد ۳ دانشیار و ۲۰ استادیار) بوده که در حال انجام فعالیت هستند.
ریاست

| نام | رشته تحصیلی | آغاز | پایان |
| --- | --- | --- | --- |
| محمد علی دانش مهر | شیمی دارویی | ۱۳۸۹ | ۱۳۹۲/۹/۲۹ |
| حیدر طویلانی | بیو شیمی | ۱۳۹۲/۹/۳۰ | ۱۳۹۵/۱/۳۱ |
| کتایون درخشنده | فارماسیوتیکس | ۱۳۹۵/۲/۱ | ۱۴۰۲/۷/۲۲ |
| داوود احمدی مقدم | فارماکولوژی و سم شناسی | ۱۴۰۲/۷/۲۲ | تاکنون |
گروه آموزشی

این دانشکده در حال حاضر دارای گروه‌های آموزشی زیر است.
بیوتکنولوژی دارویی
داروسازی بالینی
شیمی دارویی
فارماسیوتیکس
فارماکوگنوزی
فارماکولوژی و سم‌شناسی
دنیل دی-لوئیس

| سِردنیل دی-لوئیس | سِردنیل دی-لوئیس |
| --- | --- |
دی-لوئیس در ۲۰۱۳: دی-لوئیس در ۲۰۱۳
نام هنگام تولد: دنیل مایکل بلیک دی-لوئیس
زادهٔ: ۲۹ آوریل ۱۹۵۷ ‏(۶۷ سال) لندن، انگلستان
شهروندی: بریتانیا ایرلند
محل تحصیل: مدرسه تئاتر بریستول الد ویک
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۱–۱۹۹۷؛ ۲۰۰۰–۲۰۱۷؛ ۲۰۲۴–اکنون
همسر: ربکا میلر (ا. ۱۹۹۶)
شریک زندگی: ایزابل آجانی (۱۹۸۹–۱۹۹۵)
فرزندان: ۳
والدین: سیسیل دی-لوئیس (پدر) ژیل بالکن (مادر)
خویشاوندان:  مایکل بالکن (پدربزرگ)  آرتور میلر (پدر همسر)  اینگه مورات (مادر همسر) 
جوایز: فهرست کامل
سِر دنیل مایکل بلیک دی-لوئیس (انگلیسی: Sir Daniel Michael Blake Day-Lewis؛ زادهٔ ۲۹ آوریل ۱۹۵۷) بازیگر انگلستانی است. او را غالباً یکی از برترین بازیگران تاریخ توصیف می‌کنند. در سال ۲۰۱۲، مجله تایم دی-لوئیس را «بزرگ‌ترین بازیگر جهان» نامید و در ۲۰۲۰، نام او در فهرست نیویورک تایمز از ۲۵ بازیگر برتر قرن بیست و یکم آمد. او در ژوئن ۲۰۱۴، در جریان مراسم تولد ملکه انگلستان به دریافت عنوان شوالیه مفتخر شد.
علیرغم اینکه در مدرسه بریستول به شیوه مرسوم و عادی، بازیگری را آموزش می‌دادند، دی-لوئیس تصمیم گرفت که از سبک متد اکتینگ استفاده کند. به خاطر همین است در فیلم‌هایی که بازی می‌کند، خود را وقف نقشش می‌کند و همچنین به تحقیق دربارهٔ نقش‌هایش مشهور است. او معمولاً در تمام زمان فیلمبرداری در نقش باقی می‌ماند؛ حتی اگر به سلامتی‌اش آسیب برساند یا برایش مضر باشد. دی-لوئیس به عنوان یکی از گزیده‌کارترین بازیگران صنعت فیلم‌سازی شناخته می‌شود، به‌طوری‌که از سال ۱۹۹۸ به بعد او تنها در شش فیلم به ایفای نقش پرداخته و تقریباً بین هریک از فیلم‌هایش پنج سال فاصله افتاده است. او به شدت از زندگی شخصی‌اش حفاظت می‌کند به گونه‌ای که در تمام این سال‌ها به ندرت مصاحبه کرده و در انظار عمومی ظاهر شده است.
دی-لوئیس در بیشتر سال‌های دههٔ ۸۰ میلادی، هم در تئاتر حضور داشت هم در سینما. عضویت در «شرکت رویال شکسپیر» و بازی کردن نقش رومئو در نمایش رومئو و ژولیت و بازی به جای فلوت در نمایش رؤیای شب نیمه تابستان از معدود فعالیت‌های وی در تئاتر بود. در سال‌های ۱۹۸۴ و ۱۹۸۵ به ترتیب در فیلم‌های باونتی و رختشویخانه زیبای من ظاهر شد. اولین ایفای نقش او که هم نظر منتقدان و هم نظر مردم را جلب کرد، در فیلم اتاقی با یک چشم‌انداز (۱۹۸۵) بود. بعد از آن، او در فیلم سبکی تحمل‌ناپذیر هستی (۱۹۸۸) بازی کرد.
دی-لوئیس جوایز متعددی به دست آورده که مهم‌ترین آن سه جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر مرد برای فیلم‌های پای چپ من (۱۹۸۹)، خون به پا خواهد شد (۲۰۰۷) و لینکلن (۲۰۱۲) است، که او را به تنها بازیگر دارندهٔ این عنوان بدل کرده است. او همچنین جزو سه بازیگر مردیست که سه اسکار دارد و برای فیلم‌های به نام پدر (۱۹۹۳)، دارودسته‌های نیویورکی (۲۰۰۲) و رشته خیال (۲۰۱۷) نیز نامزد دریافت این جایزه شده است. او چهار جایزه بفتا، سه جایزه از انجمن بازیگران فیلم و دو گلدن گلوب نیز در کارنامه خود دارد و همچنین تنها بازیگری است که توانسته دوبار پنج جایزه حرفه‌ای سینما (شامل اسکار، بفتا، انجمن منتقدان، گلدن گلوب و انجمن بازیگران) را کسب کند. دی-لوئیس اعلام کرد که در سال ۲۰۱۷ بازنشسته می‌شود، اما در سال ۲۰۲۴ به بازیگری بازگشت.
فعالیت حرفه‌ای > دهه ۱۹۹۰

در سال ۱۹۹۲، تقریباً سه سال بعد از بردن اسکار، آخرین موهیکان اکران شد. دی-لوئیس برای این فیلم به کارگردانی مایکل مان نیز شروع به تحقیقات گسترده‌ای کرد و دوره‌های بسیار سنگینی را برای کم کردن وزنش پشت سر گذاشت. او که به خاطر سابقه‌اش در نجاری، مهارت فراوانی در کار با چوب داشت و برای هر چه بهتر اجرا کردن نقشش شروع به زندگی در جنگل کرد، برای خود قایق درست کرد، دست به ماهیگیری و شکار زد و یادگرفت چگونه از پوست حیوانات لباس تهیه کند. او حتی تفنگش را هم با خود به فیلم آورد. گفته می‌شود در مراسم شب کریسمس هم با همین تفنگ درازش سر میز شام حاضر شده بود.
داستان‌های غوطه‌وری او در نقش‌هایش مفصل است. دی-لوئیس برای بازی در نقش گری کانلون در به نام پدر، به دلیل استفاده از خوراک زندان ۱۳ کیلوگرم وزن کم کرد، دوره‌های مطلولی را در سلول زندان گذراند، برای دو روز بی‌خوابی کشید، سه روز توسط افسر پلیس واقعی بازجویی شد و در این حین از او خواست که شدت بازجویی را به بیشترین حدش برساند تا جایی که بازجو روی دی-لوئیس سطل آب سرد ریخت. برای فیلم بوکسور در سال ۱۹۹۷، او هفته‌ها با قهرمان پیشین بوکس جهان، بری مک گیگان، تمرین کرد. بری دربارهٔ او گفت: «به اندازه‌ای خوب بود که می‌توانست در مسابقات حرفه‌ای شرکت کند». او در این فیلم دماغش شکست و دیسک کمرش آسیب دید.
—"اهداف دی-لوئیس برای کمال در نقش"، تلگراف
او بار دیگر با بازی در فیلمی به کارگردانی جیم شریدان به سینما بازگشت. نام این فیلم به نام پدر بود و داستان زندگی‌گری کانلون، یکی از چهار نفری که به اتهام بمب‌گذاری در گیلدفورد محکوم شده بودند، را روایت می‌کرد. او برای بازی در این نقش تقریباً ۱۳ کیلوگرم از وزنش را کم کرد. لهجهٔ ایرلند شمالی‌ای خودش را در تمام زمان فیلمبرداری حفظ کرد و برای چندی، اوقات خود را در سلول زندان گذراند. او همچنین اصرار داشت که نگهبانان زندان رویش آب سرد بریزند و با او همانند سایر زندانیان رفتار و به او توهین کنند. این فیلم دومین نامزدی در جوایز آکادمی، سومین در بفتا و دومین در گلدن گلوب را برایش به ارمغان آورد.
دی-لوئیس در سال ۱۹۹۳ به آمریکا برگشت تا در اقتباس مارتین اسکورسیزی از رمان ایدیت وارتون به نام عصر بی‌گناهی بازی کند. داستان این فیلم در عصر طلایی ایالات متحده رخ می‌داد، به همین دلیل دی-لوئیس برای آماده‌سازی خود برای ایفای این نقش، پیش از شروع تصویربرداری، دو ماه لباس‌های اشرافی قرن نوزدهم (کلاه، عصا، شنل و…) پوشید و در نیویورک شروع به پرسه زدن کرد.
در سال ۱۹۹۶ دی-لوئیس در نسخهٔ سینمایی نمایش بوته آزمایش، نوشته آرتور میلر، به ایفای نقش پرداخت. او در زمان فیلمبرداری این فیلم با ربکا میلر، دختر آرتور، آشنا شد و همین آشنایی منجر به ازدواجشان گردید. به دنبال آن دی-لوئیس در فیلم بوکسور به کارگردانی جیم شریدان بازی کرد. او در این فیلم نقش بوکسوری را بازی می‌کرد که تازه از زندان آزاد شده و مشکلاتی گریبان گیرش می‌شوند. برای آمادگی هر چه تمام تر در این نقش او با قهرمان بوکس جهان، بری مک گیگان، تمرین می‌کرد و به تماشای مسابقه‌های بوکس می‌رفت.
دی-لوئیس پس از بازی در بوکسور از حرفه کاری خود را فاصله گرفت و دوره‌ای با نام «نیمه بازنشستگی» را شروع کرد و مشغول به کار نجاری شد. او که مجذوب کفاشی شده بود به فلورانس در ایتالیا رفت و آن‌طور که گفته می‌شود زیر نظر استفانو بمر، کفاش معروف ایتالیایی، آموزش کفاشی دید.
فعالیت حرفه‌ای > دهه ۲۰۰۰

بعد از پنج سال دوری از صنعت فیلمسازی، دی-لوئیس با بازی در فیلم دارودسته‌های نیویورکی (۲۰۰۲) به کارگردانی اسکورسیزی و تهیه‌کنندگی هاروی وینستین به سینما بازگشت. او در این فیلم نقش سردستهٔ فاسد خلافکاران، ویلیام «بیل قصاب» کاتینگ را در کنار لئوناردو دی‌کاپریو، که نقش شاگرد تحت‌الحمایه بیل را به عهده داشت، بازی کرد. او برای اینکه آمادگی بیشتری برای ایفای نقشش به‌دست‌آورد دوره‌ای طولانی مدت را به عنوان شاگرد قصاب گذراند. به همین خاطر قصابی را استخدام کرد تا به او دستورهای لازم برای سلاخی کردن گوشت و لاشه را گوشزد کند. همچنین از افراد مشغول به کار در سیرک کمک خواست تا به او نحوه کار با چاقو را آموزش دهند. مثل همیشه، هنگام فیلمبرداری از نقشش بیرون نیامد (حتی لهجهٔ نیویورکی کاراکتر فیلم را نگه می‌داشت). در زمان ساخت فیلم تشخیص داده شد که دی-لوئیس به بیماری ذات‌الریه مبتلا شده است به همین خاطر او مجبور شد که کت گرمی بپوشد یا حداقل خود را درمان کند تا فیلمبرداری فیلم به تأخیر نیفتد و در نهایت متقاعد شد که برای درمان خود دارو مصرف کند. این فیلم ۱۹۳ میلیون دلار در سراسر جهان فروش داشت و از سوی منتقدان نظرات مثبتی را دریافت کرد. بازی دی-لوئیس در دارودسته‌های نیویورکی سومین نامزدی اسکار را برایش به ارمغان آورد و موفق شد که برای دومین بار جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش اول مرد را برنده شود.
بعد از دار و دسته‌های نیویورکی، همسر دی-لوئیس، ربکا میلر، به وی پیشنهاد داد تا در فیلم او نقش اصلی را بازی کند. نام فیلم تصنیف جک و رز بود. او در این فیلم نقش پدری را بازی می‌کرد که در حال مرگ است و نگران آینده دختر نوجوان خود می‌باشد که بعد از مرگ او چگونه با مشکلات دست و پنجه نرم می‌کند. در حین فیلمبرداری او شرایطی را ترتیب داد که به‌طور جداگانه از همسر خود زندگی کند تا بتواند «انزوا» لازم برای نقش خود را به‌دست‌آورد و کمتر به شخصیتش در زندگی واقعی نیاز داشته باشد. فیلم نقدهای متفاوتی دریافت کرد.
در سال ۲۰۰۷، دی-لوئیس در فیلم خون به پا خواهد شد، اقتباسی از رمان نفت! اثر آپتون سینکلر، به کارگردانی پل توماس اندرسون درخشید. او برای بازی در این فیلم جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد، جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش اول مرد، جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم درام و جایزه انجمن بازیگران فیلم برای بهترین بازیگر نقش اول مرد (که در این مراسم از هیث لجر قدردانی کرد و گفت تحت تأثیر او بوده است و بازی لجر در فیلم کوهستان بروکبک را با کلمات «منحصر به فرد، بی‌نقص» توصیف کرد) برنده شد و همچنین حلقه‌های منتقدان گوناگونی از وی تجلیل کردند. با بردن جایزه اسکار، دی-لوئیس در کنار مارلون براندو و جک نیکلسون به تنها بازیگران مردی بدل شدند که بین اولین و دومین جایزه‌شان چند بار نامزد شده‌اند. وی برای این فیلم در تمامی سکانس‌های چاه نفت، خود حاضر می‌شد و از بدل کار استفاده نمی‌کرد و در صحنه‌ای که نردبان می‌شکند و او در چاه می‌افتد ۲ دنده‌اش می‌شکند.
در سال ۲۰۰۹ در اقتباس موزیکال راب مارشال با نام نه در نقش گوییدو کونتینی، کارگردان سینما، به ایفای نقش پرداخت. او برای این فیلم نامزد دریافت جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم موزیکال یا کمدی و جایزه ستلایت بهترین بازیگر مرد فیلم موزیکال - کمدی شد و به همراه گروه بازیگران فیلم نامزد دریافت جایزه انجمن منتقدان پخش‌کننده فیلم برای بهترین گروه بازیگری و جایزه انجمن بازیگران فیلم برای بهترین گروه بازیگری در فیلم سینمایی و همچنین جایزه ستلایت بهترین گروه بازیگران شد. دی-لوئیس برای این فیلم زبان ایتالیایی آموخت و آموزش خوانندگی دید.
فعالیت حرفه‌ای > دهه ۲۰۲۰

در سال ۲۰۲۰، نیویورک تایمز نام او را در رتبهٔ سوم فهرست ۲۵ بازیگر برتر قرن بیست و یکم قرار داد. در ۱ اکتبر ۲۰۲۴، پس از هفت سال غیبت، اعلام شد که دی-لوئیس به بازیگری باز خواهد گشت. او قرار است در Anemone، نخستین فیلم به کارگردانی پسرش، رونان دی-لوئیس، ایفای نقش کند. او در نگارش فیلم‌نامه نیز نقش داشته است.
فیلم‌شناسی و نقش‌های تئاتر

در طی ۳۸ سال سابقه کاری، دی-لوئیس تنها در ۲۱ فیلم، ۸ برنامه تلویزیونی (اعم از فیلم، سریال و نمایش) و ۱۵ نمایش ظاهر شده است که این خود گویای کم‌کاری وی می‌باشد. سبک فیلم‌های او در طیف گسترده‌ای از ژانرهای سینمایی قرار دارد، که این سبک‌ها شامل زندگی‌نامه‌ای، حماسی، درام، درام-ورزشی، موزیکال، کمدی و اقتباس‌هایی از نویسندگان آمریکایی می‌باشد. دوران حضور او در تئاتر کوتاه بود، به گونه‌ای که تنها در دهه ۷۰ میلادی در عرصه نمایش فعالیت داشت. دلیل این حضور کوتاه هم دیدن روح پدرش روی صحنه نمایش در سال ۱۹۸۹ بود. با این حال، او در نمایش‌هایی از شکسپیر همچون رومئو و ژولیت و رؤیای شب نیمه تابستان، در نقش اصلی ظاهر شد.
فیلم‌های برجسته:
گاندی (۱۹۸۲)
باونتی (۱۹۸۴)
رختشویخانه زیبای من (۱۹۸۵)
اتاقی با یک چشم‌انداز (۱۹۸۵)
سبکی تحمل‌ناپذیر هستی (۱۹۸۸)
پای چپ من (۱۹۸۹)
آخرین موهیکان (۱۹۹۲)
عصر معصومیت (۱۹۹۳)
به نام پدر (۱۹۹۳)
بوکسور (۱۹۹۷)
دار و دسته‌های نیویورکی (۲۰۰۲)
خون به پا خواهد شد (۲۰۰۷)
نه (۲۰۰۹)
لینکلن (۲۰۱۲)
رشته خیال (۲۰۱۷)
نقش‌های تئاتر برجسته:
دشمن طبقاتی (۱۹۸۰)
ادوارد دوم (۱۹۸۰)
کشوری دیگر (۱۹۸۲ و ۱۹۸۳)
رومئو و ژولیت (۱۹۸۳ و ۱۹۸۴)
رؤیای شب نیمه تابستان (۱۹۸۳ و ۱۹۸۴)
دراکولا (۱۹۸۴)
پیشرو (۱۹۸۶)
هملت (۱۹۸۹)
فیلم‌شناسی و نقش‌های تئاتر > فیلم

| سال | عنوان | نقش | کارگردان | م>  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۷۱ | یکشنبه خونین یکشنبه | بچه‌ای خرابکار | جان شلزینجر |   |
| ۱۹۸۲ | گاندی | کالین | ریچارد اتنبرا |   |
| ۱۹۸۴ | باونتی | جان فریر | راجر دونالدسون |    |
| ۱۹۸۵ | رختشویخانه زیبای من | جانی | استیون فریرز |  |
| ۱۹۸۵ | اتاقی با یک چشم‌انداز | سسیل وایز | جیمز ایوری |    |
| ۱۹۸۶ | نانائو | مکس | کانی تمپلمن |  |
| ۱۹۸۸ | سبکی تحمل‌ناپذیر هستی | توماس | فیلیپ کافمن |    |
| ۱۹۸۸ | ستاره‌ها و نوارها | هندرسون دورس | پت اوکانر |  |
| ۱۹۸۹ | همیشه خندان، نیوجرسی | دکتر فرگوس اکانل | کارلوس سورین |  |
| ۱۹۸۹ | پای چپ من | کریستی براون | جیم شریدان |     |
| ۱۹۹۲ | آخرین موهیکان | هاوک آی | مایکل مان |   |
| ۱۹۹۳ | عصر معصومیت | نیولند ارچر | مارتین اسکورسیزی |   |
| ۱۹۹۳ | به نام پدر | جری کانلون | جیم شریدان |   |
| ۱۹۹۶ | بوته آزمایش | جان پراکتر | نیکلاس هایتنر |   |
| ۱۹۹۷ | بوکسور | دنی فلین | جیم شریدان |   |
| ۲۰۰۲ | دار و دسته‌های نیویورکی | ویلیام کاتینگ قصاب | مارتین اسکورسیزی |     |
| ۲۰۰۵ | تصنیف جک و رز | جک اسلاوین | ربکا میلر |   |
| ۲۰۰۷ | خون به پا خواهد شد | دانیل پلین‌ویو | پل توماس اندرسون |     |
| ۲۰۰۹ | نه | گوییدو کونتینی | راب مارشال |  |
| ۲۰۱۲ | لینکلن | آبراهام لینکلن | استیون اسپیلبرگ |    |
| ۲۰۱۷ | رشته خیال | رینولدز وودکاک | پل توماس اندرسون |    |
| ن/م | آنمون | ن/م | رونان دی-لوئیس |  |
فیلم‌شناسی و نقش‌های تئاتر > تلویزیون

| سال | عنوان | نقش | توضیحات | م>  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۸۰ | بندکفش | دی‌جی | قسمت: «کشاورز همسری داشت» |  |
| ۱۹۸۱ | ممنون، پی.جی. وودهاوس | پی‌اسمیت | فیلم تلویزیونی |  |
| ۱۹۸۱ | آرتمیس ۸۱ | دانش‌آموز کتابخانه | فیلم تلویزیونی |  |
| ۱۹۸۲ | چند مایل تا بابل؟ | آلک | فیلم تلویزیونی |  |
| ۱۹۸۲ | سرما در مه | آرچی هیوز-فارت | قسمت: «فراتر از شیشه» |  |
| ۱۹۸۳ | نمایش برگزیده ماه | گوردن وایت‌هاوس | قسمت: «گوشه خطرناک» |  |
| ۱۹۸۵ | برادرم جاناتان | جاناتان دیکرز | ۵ قسمت |  |
| ۱۹۸۶ | مأمور بیمه | دکتر کافکا | فیلم تلویزیونی |  |
فیلم‌شناسی و نقش‌های تئاتر > تئاتر

| سال | عنوان | نقش | کارگردان | سالن نمایش | م>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۷۹ | افسر استخدام | شهروند/سرباز | آدرین نوبل | تئاتر رویال، بریستول |  |
| ۱۹۷۹ | ترولووس و کرسیدا | دیفوبس | ریچارد کاترل | تئاتر رویال، بریستول |  |
| ۱۹۷۹ | عجیب و غریبِ خنده‌دار | استنلی بالدری | پیت پاستویت | تئاتر لیتل، بریستول |  |
| ۱۹۷۹–۸۰ | پادشاه کهنسال باحال | فاز شگفت‌انگیز | باب کراولی | تئاتر الد ویک، بریستول |  |
| ۱۹۸۰ | دشمن طبقاتی | آیرون | دیوید روم | تئاتر الد ویک، بریستول |  |
| ۱۹۸۰ | ادوارد دوم | لسیستر | ریچارد کاترل | تئاتر الد ویک، بریستول |  |
| ۱۹۸۰ | اوه، چه جنگ عاشقانه‌ای! | ناشناخته | دیوید تاکر | تئاتر رویال، بریستول |  |
| ۱۹۸۰ | رؤیای شب نیمه تابستان | فیلوستراته | ریچارد کاترل | تئاتر رویال، بریستول |  |
| ۱۹۸۱ | به خشم نگاه کن | جیمی پارتر | جرج کاستیگان | تئاتر لیتل، بریستول |  |
| ۱۹۸۱ | دراکولا | کنت دراکولا | جرج کاستیگان | تئاتر لیتل، بریستول |  |
| ۱۹۸۲–۸۳ | کشوری دیگر | گای بِنِت | استوارت برج | تئاتر کویینز، خیابان شافتزبوری |  |
| ۱۹۸۳–۸۴ | رؤیای شب نیمه تابستان و رومئو و ژولیت | فلوت و قهرمان داستان (به ترتیب) | شیلا هنکاک و جان کِیرد | در تور منطقه‌ای "شرکت رویال شکسپیر" |  |
| ۱۹۸۴ | دراکولا | کنت دراکولا | کریستوفر باند | تئاتر هاف مون، لندن |  |
| ۱۹۸۶ | پیشرو | ولودیا مایاکوفسکی | ریچارد آیر | تئاتر ملی سلطنتی، لندن |  |
| ۱۹۸۹ | هملت | هملت | ریچارد آیر | تئاتر ملی سلطنتی، لندن |  |
فیلم‌شناسی و نقش‌های تئاتر > موسیقی

| سال | عنوان | نقش | م>  |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۰۵ | تصنیف جک و رز | تهیه‌کننده موسیقی فیلم |  |
| ۲۰۰۹ | نه | اجراکننده «آهنگ گوئیدو»، «من نمی‌توانم این فیلم را بسازم» |  |
یادداشت

↑  دی-لوئیس در رشته بهترین بازیگر نقش اول مرد رکورد دار است، اما در داشتن سه اسکار بازیگری اعم از نقش مکمل و اصلی با جک نیکلسون (۲ نقش اول و یک نقش مکمل) و والتر برنان (۳ نقش مکمل) شریک است.
↑  نگارش آثاری با محتوا و مفهوم فرهنگ ایرلندی به زبان انگلیسی ادبیات آنگلو-آیریش خوانده می‌شود که اصلاحی است برای متمایز ساختن آن از ادبیات کلاسیک انگلیسی از یک سو و ادبیات ایرلندی از سوی دیگر. ادبیات آنگلو-آیریش حاوی یک ماهیت ملی است که به ادبیات ایرلندی نیرو و انگیزه جدیدی داد.
↑  از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۷۲
↑  یکشنبه خونین یکشنبه و گاندی دیگر فیلم‌های او بودند.
↑  بریت پک (به انگلیسی: Brit Pack) در اصطلاح به گروهی از بازیگران جوان بریتانیایی گفته می‌شود که توانستند در هالیوود به موفقیت برسند.
↑  دی-لوئیس در دو مقطع زمانی در نمایش دراکولا بازی کرد، بار اول در سال ۱۹۸۱ که کارگردان این نمایش جرج کاستیگان بود و در تئاتر لیتل شهر بریستول اجرا شد. بار دوم در سال ۱۹۸۴ به کارگردانی کریستوفر باند بود که در تئاتر هاف مون شهر لندن به اجرا درآمد. در هر دو بار دی-لوئیس در نقش کنت دراکولا ظاهر شد.
↑  این فیلم به همراه گاندی و رختشویخانه زیبای من در فهرست ۱۰۰ فیلم برتر بریتانیایی بنیاد فیلم بریتانیا قرار دارد.
واژه‌نامه

↑  Royal Shakespeare Company
↑  Jill Balcon
↑  Sevenoaks School
↑  Bedales
↑  Another Country
↑  John Fryer
↑  Christy Brown
↑  Sandymount School Clinic
نمایی از تئاتر رویال در بریستول الد ویک که دی-لوئیس در آنجا اجرا می‌کرد. او این تئاتر را «زیباترین تئاتر در انگلستان» نامید.
دی-لوئیس در نیویورک، ۲۰۰۷
دی-لوئیس در ۶۱امین دوره جوایز بفتا در لندن، ۱۰ فوریه ۲۰۰۸
دی-لوئیس در حال بازدید از نطق گتیسبورگ در اتاق لینکلن در کاخ سفید، نوامبر ۲۰۱۲
دی-لوئیس و ربکا میلر در هشتادمین دوره جوایز اسکار
هندی زمین

| هندی زمین | هندی زمین |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: قزوین
شهرستان: قزوین
بخش: بخش طارم سفلی
دهستان: خندان
جمعیت: ۱۹۲ نفر (سرشماری ۹۵)
هندی زمین، روستایی از توابع بخش طارم سفلی شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. روستای هندی زمین از مراکز عمده تولید برنج در استان قزوین و بخش طارم سفلی است، که مردم آن به زبان ترکی آذربایجانی صحبت می‌کنند.
در حال حاضر عملیات گاز رسانی به روستای هندی زمین در دست انجام است.
جمعیت

این روستا در دهستان خندان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳۷ نفر (۳۰خانوار) بوده است.
صافاریان

صافاریان (زبان ارمنی: Սաֆարյան), یکی از نام‌های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می‌باشد.
آرام صافاریان (دولتمرد)
آشوت صافاریان
آندری صافاریان، قایقران
داویت صافاریان، کشتی‌گیر
داویت صافاریان (هنرپیشه)
روبرت صافاریان، منتقد، مدرس و تحلیل‌گر فیلم و سینمای ایران
سوسانا صافاریان
وازگن صافاریان (تاریخ‌نگار)
مانوئل صافاریان (معمار)
استپان صافاریان
سوسانا صافاریان
سارگیس صافاریان (نقاش)
ادوارد صافاریان
تاتول صافاریان
استیوپا صافاریان
خاچیک صافاریان
بروس صافاریان
آلبرت صافاریان
پاول صافاریان
پیش‌نویس:کارینه سافاریان
پیش‌نویس:سورن صافاریان
پیش‌نویس:لیا صافاریان
محمدرضا نکونام

| محمّدرضا نکونام | محمّدرضا نکونام |
| --- | --- |
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۲۷ گلپایگان اصفهان
درگذشته: ۱۷ مرداد ۱۴۰۳ (۷۵–۷۶ سال) تهران
وبگاه: ayatollahnekounam.com
محمّدرضا نکونام (۱۳۲۷ – ۱۷ مرداد ۱۴۰۳) مرجع تقلید شیعه، مدرس عرفان نظری، اقتصاد اسلامی و دوره خارج فقه و فلسفه اسلامی در حوزه علمیه قم بود.
زندگی

محمّدرضا نکونام زادهٔ ۲۰ دیِ ۱۳۲۷ در گلپایگان فرزندِ محمّدباقر اهل و ساکن شهرری بود. وی دروس حوزه را در تهران شروع کرد و تا قسمتی از خارج خواند. سپس در قم به درس خارج محمدرضا گلپایگانی، میرزا هاشم آملی، مرتضی حائری، حاضر شد.
زندگی > فعالیت‌ها

تدریس دروس عالی حوزوی و تألیف کتاب از فعالیت‌های علمی اوست. وی همچنین از مبارزان علیه حکومت پهلوی بوده است. وی خود در مصاحبه با سایت خبری آران مغان اظهار داشته است که از ۱۴ سالگی با سیّد روح‌الله خمینی آشنا شده و برای تبلیغ قبل از انقلاب به شهرهایی از ایران رفته و به‌خصوص در شهر کرمان در برانگیزی بعضی حرکات انقلابی نقش داشته است. همچنین در اظهاراتش آورده که بارها توسط ساواک بازداشت شده و اوایل انقلاب مدتی اداره کیش و سپس بندر امام خمینی (بندر شاهپور سابق) را به عهده گرفته است.
بازداشت و محکومیت توسط دادگاه روحانیت

همچنین ببینید: نقض حقوق حوزویان در جمهوری اسلامی ایران
وی در تاریخ ۱۱ دی ۱۳۹۳ به دلایل نامعلومی، در پی هجوم مأموران امنیتی، بازداشت شد و در ۲۵ اسفند ۱۳۹۳ آزاد شد که به دلیل وخامت وضعیت جسمی به بیمارستان منتقل شد. سازمان پزشکی قانونی بارها اعلام کرد که او تحمل سپری کردن حبس را ندارد.
نکونام توسط دادگاه ویژه روحانیت قم به ۵ سال حبس تعزیری، شلاق و خلع لباس، محکوم شد.
وی که از چند بیماری، رنج می‌برد، در زندان (ساحلی) قم، نگهداری می‌شود. او در سال ۹۳ در پی سخنان انتقاد آمیزش، با شکایت چند طلبه، بازداشت و در دادگاه ویژه روحانیت به پنج سال حبس، محکوم شد.
رسانه‌ها علت بازداشت وی را انتقاد او از مکارم شیرازی دربارهٔ موضوع اینترنت پرسرعت تحلیل کرده‌اند و گفته شده دو روز پس از آنکه مکارم شیرازی علت بازداشت وی را با موضوع فوق رد کرده نکونام آزاد شده است.
وی پس از انتشار مطلبی در روزنامه قانون دوباره بازداشت شد و از اول دی ۱۳۹۵ به خاطر اعتراض به «بی‌عدالتی‌های دادگاه ویژه روحانیت، فشار برای پذیرش شروط غیرشرعی و غیرقانونی آن‌ها برای آزادی و محرومیت از پزشک و درمان بیماری‌هایش» اعتصاب کرد که منجر به وخامت حال وی شده است.
نکونام در اعتراض به وضعیت بد خود در زندان، اعتصاب غذا کرد. وی در زندان، یک بار نیز دچار سکته مغزی شد.
از زمان بازداشت وی سایت شخصی او نیز که به انتشار نظرات و عقایدش می‌پرداخت در ایران فیلتر شد و سایت دیگری به نام او و همچنین سایت نشر آثار و افکار او ایجاد گردیده است. همچنین شماری از شاگردانش در اعتراض به بازداشت وی، در جلو دفتر سید علی خامنه‌ای تحصن کردند.