stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
۲۸۲ (پیش از میلاد)
درگذشتگان

| ن ب ودهه‌ها و سال‌ها | ن ب ودهه‌ها و سال‌ها |
| --- | --- |
۱۹۰: ۱۹۹ • ۱۹۸ • ۱۹۷ • ۱۹۶ • ۱۹۵ • ۱۹۴ • ۱۹۳ • ۱۹۲ • ۱۹۱ • ۱۹۰
۲۰۰: ۲۰۹ • ۲۰۸ • ۲۰۷ • ۲۰۶ • ۲۰۵ • ۲۰۴ • ۲۰۳ • ۲۰۲ • ۲۰۱ • ۲۰۰
۲۱۰: ۲۱۹ • ۲۱۸ • ۲۱۷ • ۲۱۶ • ۲۱۵ • ۲۱۴ • ۲۱۳ • ۲۱۲ • ۲۱۱ • ۲۱۰
۲۲۰: ۲۲۹ • ۲۲۸ • ۲۲۷ • ۲۲۶ • ۲۲۵ • ۲۲۴ • ۲۲۳ • ۲۲۲ • ۲۲۱ • ۲۲۰
۲۳۰: ۲۳۹ • ۲۳۸ • ۲۳۷ • ۲۳۶ • ۲۳۵ • ۲۳۴ • ۲۳۳ • ۲۳۲ • ۲۳۱ • ۲۳۰
۲۴۰: ۲۴۹ • ۲۴۸ • ۲۴۷ • ۲۴۶ • ۲۴۵ • ۲۴۴ • ۲۴۳ • ۲۴۲ • ۲۴۱ • ۲۴۰
۲۵۰: ۲۵۹ • ۲۵۸ • ۲۵۷ • ۲۵۶ • ۲۵۵ • ۲۵۴ • ۲۵۳ • ۲۵۲ • ۲۵۱ • ۲۵۰
۲۶۰: ۲۶۹ • ۲۶۸ • ۲۶۷ • ۲۶۶ • ۲۶۵ • ۲۶۴ • ۲۶۳ • ۲۶۲ • ۲۶۱ • ۲۶۰
۲۷۰: ۲۷۹ • ۲۷۸ • ۲۷۷ • ۲۷۶ • ۲۷۵ • ۲۷۴ • ۲۷۳ • ۲۷۲ • ۲۷۱ • ۲۷۰
۲۸۰: ۲۸۹ • ۲۸۸ • ۲۸۷ • ۲۸۶ • ۲۸۵ • ۲۸۴ • ۲۸۳ • ۲۸۲ • ۲۸۱ • ۲۸۰
۲۹۰: ۲۹۹ • ۲۹۸ • ۲۹۷ • ۲۹۶ • ۲۹۵ • ۲۹۴ • ۲۹۳ • ۲۹۲ • ۲۹۱ • ۲۹۰
۳۰۰: ۳۰۹ • ۳۰۸ • ۳۰۷ • ۳۰۶ • ۳۰۵ • ۳۰۴ • ۳۰۳ • ۳۰۲ • ۳۰۱ • ۳۰۰
کلمبیا اسپورتویر

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: شرکت سهامی عام
نماد سهام شرکت: نزدک: COLM
ISIN: US1985161066 
صنعت: پوشاک
بنا نهاده: ۱۹۳۸؛ ۸۶ سال پیش (۱۹۳۸-خطا: زمان نامعتبر}})
دفتر مرکزی: شهرستان واشینگتن، اورگن ایالات متحده آمریکا
محصولات: پوشاک ورزشی
شرکت‌های وابسته: ماونتین هاردویر
وبگاه: www.columbia.com
کلمبیا اسپورتویر (انگلیسی: Columbia Sportswear) شرکت تجهیزات ورزشی و پوشاک آمریکایی است، که در سال ۱۹۳۸ تأسیس شد.
مولاسن

| مولاسن | مولاسن |
| --- | --- |
مولاسنموقعیت مولاسن در نقشه : مولاسنموقعیت مولاسن در نقشه 
مرتفع‌ترین نقطه: مرتفع‌ترین نقطه
ارتفاع: ۳٬۴۷۸٫۶ متر (۱۱٬۴۱۳ فوت)
برجستگی: ۳٬۲۸۵ متر (۱۰٬۷۷۸ فوت) رتبه ۶۴
ایزولاسیون: ۵۲۹ کیلومتر (۳۲۹ مایل) 
فهرست‌بندی: بسیار برجسته
جغرافیا: جغرافیا
موقعیت: استان گرانادا، اسپانیا
رشته‌کوه مادر: سیرا نوادا
صعود: صعود
نخستین صعود: نامعلوم (پیش از ۱۵۰۰)
آسان‌ترین مسیر: پیاده روی
مولاسن (تلفظ اسپانیایی: [mulaˈθen]) یکی از بلندترین کوه‌های اسپانیا و شبه‌جزیره ایبری و بخشی از رشته کوه سیرا نوادا است. نام این کوه از ابوالحسن علی شاه مسلمان گرانادا در سده پانزدهم میلادی که در اسپانیا به نام مولی حاسن شناخته می‌شود، گرفته شده‌است. طبق افسانه‌ها ابوالحسن در قله این کوه دفن شده‌است.
مولاسن با ارتفاع ۳۴۷۸٫۶ متر بلندترین قله غیر آلپی اروپای غربی است. همچنین از نظر ارتفاع نسبی، سومین قله بلند اروپای غربی پس از مون بلان و اتنا و شصت و چهارمین قله در زمین است. شیب صفحه جنوبی و غربی کوه ملایم است و چالش فنی خاصی ندارد. وجه شمال شرقی آن کوتاه‌تر و اندکی پرشیب تر و در نتیجه تا حدودی فنی‌تر است. جبهه شمالی کوه پر شیب تر است و چند مسیر نسبتاً پر شیب برای صعود به قله روی سطح برفی و یخی در زمستان فراهم می‌کند.
می‌توان از روستاهای کاپیلیرا یا ترولز طی یک روز به قله صعود کرد، ولی متداول تر آن است که کوهنوردان یک شب را در کمپ کوهستانی در پوکیرا یا پناهگاه کالدرا بگذرانند.
حوادث

سه کوهنورد بریتانیایی در ۵ مارس ۲۰۰۶ به دلیل هیپوترمی در کوه جان باختند. بنا به گزارش‌های اولیه گارد ملی اسپانیا آنان تجهیزات کافی برای مقابله با شرایط سخت به همراه نداشتند. بعداً خانواده و یکی از همراهان قربانیان و نیز یکی از اعضای گروه نجات، این ادعا را رد کردند. لوحی به نشانه یادبود آنان در قله نصب شده‌است.
۷۹۷ (میلادی)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
سده:: سده ۷ - سده ۸ - سده ۹
دهه:: ۷۶۰  ۷۷۰  ۷۸۰  ۷۹۰  ۸۰۰  ۸۱۰  ۸۲۰ 
سال:: ۷۹۴ ۷۹۵ ۷۹۶ - ۷۹۷ - ۷۹۸ ۷۹۹ ۸۰۰
| 0 | 1 |
| --- | --- |
گاه‌شماری ایرانی: ۱۷۵–۱۷۶
گاه‌شماری میلادی: ۷۹۷ DCCXCVII
گاه‌شماری اتیوپیایی: ۷۸۹–۷۹۰
گاه‌شماری ارمنی: ۲۴۶ ԹՎ ՄԽԶ
گاه‌شماری اسلامی: ۱۸۰–۱۸۱
گاه‌شماری ایگبو: −۲۰۳ – −۲۰۲
گاه‌شماری آشوری: ۵۵۴۷
گاه‌شماری بربری: ۱۷۴۷
گاه‌شماری بنگالی: ۲۰۴
گاه‌شماری بهائی: −۱۰۴۷ – −۱۰۴۶
گاه‌شماری بودایی: ۱۳۴۱
گاه‌شماری بیزانسی: ۶۳۰۵–۶۳۰۶
گاه‌شماری جوچه: نامعلوم
گاه‌شماری چینی: 丙子年 (آتش موش) ۳۴۹۳ یا ۳۴۳۳     — تا — 丁丑年 (آتش گاو نر) ۳۴۹۴ یا ۳۴۳۴
گاه‌شماری خورشیدی تایلندی: ۱۳۴۰
گاه‌شماری دیسکوردیان: ۱۹۶۳
گاه‌شماری ژاپنی: Enryaku ۱۶ (延暦１６年)
گاه‌شماری ژولینی: ۷۹۷ DCCXCVII
گاه‌شماری سنتی برمه‌ای: ۱۵۹
گاه‌شماری عبری: ۴۵۵۷–۴۵۵۸
گاه‌شماری قبطی: ۵۱۳–۵۱۴
گاه‌شماری کره‌ای: ۳۱۳۰
گاه‌شماری مینگو: ۱۱۱۵ پیش از گاه‌شماری جمهوری چین 民前۱۱۱۵年
گاه‌شماری هولوسن: ۱۰۷۹۷
گاه‌شماری‌های هندو: 
 - ویکرم سموت: ۸۵۳–۸۵۴
 - شاکا ساموات: ۷۱۹–۷۲۰
 - کالی یوگا: ۳۸۹۸–۳۸۹۹
از تاریخ پیدایش رم: ۱۵۵۰
سال سلطنت انگلیس: نامعلوم
این جعبه:  نمایش بحث ویرایش: این جعبه:  نمایش بحث ویرایش
۷۹۷ (میلادی) هفتصد و نود و هفتمین سال تقویم میلادی است.
درگذشتگان

‎
| ن ب ودهه‌ها و سال‌ها | ن ب ودهه‌ها و سال‌ها |
| --- | --- |
۶۹۰:  ۶۹۹  ۶۹۸  ۶۹۷  ۶۹۶  ۶۹۵  ۶۹۴  ۶۹۳  ۶۹۲  ۶۹۱  ۶۹۰ 
۷۰۰:  ۷۰۹  ۷۰۸  ۷۰۷  ۷۰۶  ۷۰۵  ۷۰۴  ۷۰۳  ۷۰۲  ۷۰۱  ۷۰۰ 
۷۱۰:  ۷۱۹  ۷۱۸  ۷۱۷  ۷۱۶  ۷۱۵  ۷۱۴  ۷۱۳  ۷۱۲  ۷۱۱  ۷۱۰ 
۷۲۰:  ۷۲۹  ۷۲۸  ۷۲۷  ۷۲۶  ۷۲۵  ۷۲۴  ۷۲۳  ۷۲۲  ۷۲۱  ۷۲۰ 
۷۳۰:  ۷۳۹  ۷۳۸  ۷۳۷  ۷۳۶  ۷۳۵  ۷۳۴  ۷۳۳  ۷۳۲  ۷۳۱  ۷۳۰ 
۷۴۰:  ۷۴۹  ۷۴۸  ۷۴۷  ۷۴۶  ۷۴۵  ۷۴۴  ۷۴۳  ۷۴۲  ۷۴۱  ۷۴۰ 
۷۵۰:  ۷۵۹  ۷۵۸  ۷۵۷  ۷۵۶  ۷۵۵  ۷۵۴  ۷۵۳  ۷۵۲  ۷۵۱  ۷۵۰ 
۷۶۰:  ۷۶۹  ۷۶۸  ۷۶۷  ۷۶۶  ۷۶۵  ۷۶۴  ۷۶۳  ۷۶۲  ۷۶۱  ۷۶۰ 
۷۷۰:  ۷۷۹  ۷۷۸  ۷۷۷  ۷۷۶  ۷۷۵  ۷۷۴  ۷۷۳  ۷۷۲  ۷۷۱  ۷۷۰ 
۷۸۰:  ۷۸۹  ۷۸۸  ۷۸۷  ۷۸۶  ۷۸۵  ۷۸۴  ۷۸۳  ۷۸۲  ۷۸۱  ۷۸۰ 
۷۹۰:  ۷۹۹  ۷۹۸  ۷۹۷  ۷۹۶  ۷۹۵  ۷۹۴  ۷۹۳  ۷۹۲  ۷۹۱  ۷۹۰ 
۸۰۰:  ۸۰۹  ۸۰۸  ۸۰۷  ۸۰۶  ۸۰۵  ۸۰۴  ۸۰۳  ۸۰۲  ۸۰۱  ۸۰۰
موش‌خوردگی‌های مریخ

چاله‌های موجود در یخ‌پهنه قطب جنوب مریخ. عکس‌ها در فصول گوناگون و توسط نقشه‌بردار سراسر مریخ گرفته شده‌است.
موش‌خوردگی‌های مریخ (SCFs) نامی است برای یک رشته چاله‌های جالب توجه در یخ‌پهنه روی قطب جنوب سیاره بهرام (مریخ) واقع در فلاته جنوبی این سیاره.
قطر این چاله‌ها معمولاً بیش از چند صد کیلومتر نیست. کف آن‌ها تخت و صاف و دیواره‌های آن‌ها شیبی تند دارد. این چاله‌ها توخالی هستند و ژرفای آن‌ها در حدود ۸ متر است.
شکل آن‌ها معمولاً هم‌شکل و لوبیایی‌شکل است و نوک این لوبیاها به سوی قطب جنوب اشاره دارد و این نشان می‌دهد که خورتابگیری در تشکیل آن‌ها تأثیر داشته‌است.
منابع و پانویس‌ها

Byrne, S.; Ingersoll, A. P.. "A Sublimation Model for the Formation of the Martian Polar Swiss-cheese Features". American Astronomical Society.، بازدید سپتامبر ۲۰۰۸.
↑  این نام انگلیسی کوتاه‌شدهٔ Swiss cheese features (به معنی عوارض پنیر سوئیسی) است. پنیرهای سوئیسی معمولاً دارای شکلی به‌صورت موش‌خوردگی هستند.
↑  Planum Australe
↑  insolation
مولاقلی

| مولاقلی (سمیرم) | مولاقلی (سمیرم) |
| --- | --- |
روستا: روستا
مولاقلی (سمیرم)موقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانمولاقلی (سمیرم)مولاقلی (سمیرم) (اصفهان)نمایش نقشه اصفهان: مولاقلی (سمیرم)موقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانمولاقلی (سمیرم)مولاقلی (سمیرم) (اصفهان)نمایش نقشه اصفهان
مختصات: ۳۱°۳۸′ شمالی ۵۱°۳۴′ شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۶۳۳°شمالی ۵۱٫۵۶۷°شرقی﻿ / 31.633; 51.567: مختصات: ۳۱°۳۸′ شمالی ۵۱°۳۴′ شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۶۳۳°شمالی ۵۱٫۵۶۷°شرقی﻿ / 31.633; 51.567
کشور: ایران
استان: اصفهان
شهرستان: سمیرم
بخش: بخش مرکزی
دهستان: وردشت
جمعیت: ۸۱ نفر (سرشماری ۹۵)
مولاقلی (سمیرم)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان سمیرم در استان اصفهان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان وردشت قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۰ نفر (۱۶ خانوار) بوده‌است.
کندیز

| کندیز | کندیز |
| --- | --- |
خاستگاه: ژاپن
ژانر: موسیقی پاپ، فولک راک
سال‌های فعالیت: ۱۹۷۳–۱۹۷۸
ناشر(ان): سونی میوزیک
اعضای پیشین: ران ایتو یوشیکو تاناکا میکی فوجیمورا
وبگاه: Sony Music/candies
کندیز (انگلیسی: Candies) یک گروه موسیقی در ژاپن بوده است.
این گروه که در سال‌های ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۸ فعالیت میکرده است شامل ۳ خواننده زن به‌نام‌های یوشیکو تاناکا، ران ایتو و میکی فوجیمورا بوده است.
جنگ امین و مأمون

جنگ بین امین و مأمون معروف به فتنهٔ چهارم یا جنگ داخلی بزرگ عباسیان به مجموعه حوادث و اتفاقاتی گفته می‌شود که بین سال‌های ۱۹۵ تا ۱۹۸ ه‍. ق، بر سر جانشینی هارون‌الرشید، خلیفهٔ عباسی، میان مدعیان اصلی خلافت، امین و مأمون، دو فرزند ارشد هارون، روی داد و در نتیجهٔ آن برای مدتی قسمت غربی و شرقی خلافت عباسی، در ستیز و کشمکش پنهان و سرانجام آشکار با یکدیگر قرار گرفتند. در این سلسله درگیری‌ها، مأمون تحت حمایت خراسانیان، در قلمرو خویش به مرکزیت مرو به برپایی و حفظ استقلال سیاسی اقدام کرد و امین نیز با حمایت مردم عرب و به‌خصوص خاندان بنی‌هاشم و ابناء دولت عباسی در مرکز و غرب خلافت، به پایتختی بغداد، به مقابله با برادر خویش پرداخت.
هارون در دوران فرمانروایی خویش و به علل متعدد، اقدام به تعیین سیستم جانشینی پیچیده‌ای کرد، تا پس از او خلافت عباسی و سرزمین‌های تحت سلطه، به آشوب کشیده نشوند و جنگ قدرت میان اعضای خاندان رخ ندهد. او در سال ۱۸۲ ه‍.ق/۷۹۸ م به سیستم مورد نظر خویش رسمیت بخشید و با اهدای سرزمین‌های متعدد به همراه منابع مالی جداگانه به هر یک از پسرانش، زمینهٔ قدرت‌گیری آنان و آمادگی‌شان برای جانشینی را فراهم ساخت. علی‌رغم تلاش‌های هارون‌الرشید، درگیری‌های موردنظر، پس از وقوف بر مرگ قریب‌الوقوع او و با تحرکات امین آغاز شد و پس از مرگ هارون در سال ۱۹۳ ه‍.ق شدت یافت. امین با هدایت وزیرش، فضل بن ربیع، و سردارش، علی بن عیسی بن ماهان، در راه افزایش نفوذ و اقتدار خویش و ایجاد محدودیت برای برادر و جانشینش، مأمون، به سلسله اقداماتی دست یازید، که در ابتدا به صورت فرامین و دستورهایی قابل قبول بود و اطاعت مأمون را در پی داشت. در مقابل نیز، مأمون با هدایت وزیرش، فضل بن سهل، مجموعه اقداماتی نظیر کاهش مالیات را جهت جلب حمایت مردم محلی و اشراف خراسان و سرزمین‌های شرقی خلافت انجام داد. با شدت گرفتن خواسته‌های امین و اقدامات جدی وی برای خلع مأمون، که به تحریک اطرافیانش صورت می‌پذیرفت، مأمون در برابر این تحرکات واکنش نشان داد و به نافرمانی و مخالفت بر ضد برادر روی آورد. در نهایت، امین و مأمون متقابلاً نام یکدیگر را از منابر و سکه‌ها حذف کردند و هر یک امارت دیگری را نامشروع تلقی کرد.
سرانجام پس از دو سال، این کشمکش‌ها به اوج رسید و به درگیری مستقیم و نظامی دو قدرت حاضر در خلافت منجر شد. در این رویارویی نظامی لشکر مأمون به فرماندهی سرداری به نام طاهر بن حسین، پس از شکست لشکر امین به فرماندهی علی بن عیسی، در نبرد ری به پیشروی در قلمرو امین پرداخت و شهرها را یکی پس از دیگری فتح کرد و سپاهیان گسیل شده از سوی امین را شکست داد. سرانجام، دو سپاه مأمون به فرماندهی طاهر بن حسین و هرثمه بن اعین اقدام به محاصره و فتح بغداد، پایتخت خلافت امین، کردند. پس از مقاومت چهارده‌ماهه شهر سقوط کرد و امین به دست سپاهیان طاهر کشته شد. بدین ترتیب، مأمون به عنوان خلیفه بر کل قلمرو خلافت عباسی مسلط شد. همچنین، خراسانیان به رهبری فضل بن سهل قدرت زیادی در حکومت به دست آوردند و راه برای تأسیس نخستین سلسله نیمه مستقل ایرانی موسوم به طاهریان باز شد.
پیش‌زمینه > عوامل زمینه‌ای در تعیین جانشین هارون

مأمون در ۱۵ ربیع‌الاول سال ۱۷۰ ه‍. ق، در شبی که هارون به خلافت رسید، متولد شد و بزرگ‌ترین پسر هارون بود. مادرش کنیزی به نام مراجل از اهالی بادغیس بود، که اندکی پس از تولد مأمون درگذشت و مأمون توسط زبیده، مادر امین، پرورش یافت. امین در شوال سال ۱۷۰ ه‍. ق، در رصافه دیده به جهان گشود، تولد او شش ماه بعد از برادرش مأمون بود. وی به دو کنیهٔ «أبوعبدالله» و «أبوموسی» معروف، و مادرش زبیده دختر جعفر بن منصور بود. مزیت امین، هاشمی بودن پدر و مادرش است که باعث تقدم او بر برادر بزرگ‌ترش مأمون می‌شود.
هارون پس از دستیابی به خلافت، توجه ویژه‌ای به مسئلهٔ جانشینی کرده و بیش از خلفای قبلی، مانند منصور و مهدی، نسبت به آن حساسیت نشان داده‌است، زیرا او بر مشکلات خلفای پیشین عباسی در این زمینه واقف بود و قصد داشت تا با وضع نظامی مناسب در این زمینه، به امور جانشینی سامان ببخشد؛ اما وقایع بعدی نشان داد که این اقدام او به وقوع مشکلات عدیده و بغرنج منتهی شد. علاوه بر آن، تعدادی از روایات به نقش برجستهٔ فضل بن یحیی برمکی در جریان برگزیدن امین به ولیعهدی اشاره دارند و معتقدند که امید وی به تداوم قدرتش در صورت خلافت امین، موجب اقدامات متعدد وی برای جانشینی امین شد؛ و حتی کسانی همچون عیسی بن جعفر، دایی امین، با فضل هم‌عقیده بوده و به صحت پیش‌بینی او از آینده مبنی بر تداوم قدرتش در صورت خلافت امین، اذعان داشتند. پذیرش ولایتعهدی و خلافت امین از سوی خراسانیان به علت مزیت‌هایی که مأمون در نزدشان دارا بود و شامل سن بالاتر و مادر ایرانی می‌شد، مشکل به نظر می‌رسید؛ و به همین علت، فضل با سفری به خراسان و بذل و بخشش‌های فراوان، اقدام به زمینه‌سازی ولایتعهدی امین کرد.
پیش‌زمینه > اقدامات اولیهٔ هارون در تعیین جانشین

هارون در سال ۱۷۵ ه‍.ق/۷۹۱ م و با اقدامی زودهنگام، فرزند پنج سالهٔ خود، محمد را به ولایتعهدی منصوب کرد و او را امین لقب داد. این اقدام در جهت نومید ساختن افرادی بود که امید به دوران پس از هارون داشتند، یا شاید به جهت بنا نهادن اساسی‌تر تصمیمات خود در این زمینه بود؛ زیرا هارون نیز در معرض این مشکلات قرار گرفته بود، به‌طوری‌که پدرش، هادی، درصدد بود که هارون را خلع نماید و او نیز به همین علت می‌کوشید تا از بروز دوبارهٔ مشکلات پیشین جلوگیری کند.
بر طبق بعضی روایات، سیستم جانشینی در سال ۱۸۲ ه‍.ق/۷۹۸ تعیین شد و در سال ۱۸۶ ه‍.ق/۸۰۲ م و در طی سفر هارون به همراه فرزندانش به مکه، در آنجا رسمیت یافت. هارون در سال ۱۸۳ ه‍.ق/۷۹۹ م مسئلهٔ جانشینی مأمون را مطرح ساخت. با این حال، اعلام این امر به صورت رسمی تا سال ۱۸۶ ه‍.ق/۸۰۲ م به تعویق افتاد، که بنابر نظر برخی از منابع، عدم تمایل بنی‌هاشم نسبت به مأمون در این وقفهٔ چندساله مؤثر بود. مشورت‌های هارون با نزدیکانش که در طی آن نَسَب محمد و لیاقت مأمون مطرح می‌شد، به انتخاب دو جانشین قطعیت بخشیده‌است. اگرچه هارون پیش از این، میان انتخاب یکی از این دو مردد بود. یکی از روایات منسوب به دینوری، تمایل هارون به برگزیدن مأمون به جانشینی و منصرف کردن او توسط فضل بن ربیع را بیان می‌دارند که احتمالاً پس از سقوط برمکیان بوده‌است. به صورت کلی، با وجود نقش جدی فضل بن ربیع در سرکوب برمکیان، او نیز همچون فضل بن یحیی به قدرت‌گیری امین علاقه و اهتمام نشان می‌داده‌است و بعدها نیز نفوذ گسترده‌ای بر او پیدا کرده‌است.
دلایل تقسیم امپراتوری میان سه فرزند توسط هارون، عبارت بودند از:
جلوگیری از بروز اختلافات در مسئلهٔ جانشینی خلیفه
نسب محمد افزون بر حمایت هاشمیان از او
علاقه‌مندی هارون به سهیم کردن همهٔ فرزندانش در امر حکومت
گستردگی خلافت عباسیان
آگاهی هارون بر عدم توانایی لازم در امین برای ادارهٔ امور امپراتوری
آگاهی بر توانمندی مأمون و لیاقت و کفایت او در ادارهٔ مسائل حکومتی
شورش‌ها و ناآرامی‌های پیاپی در شرق و غرب خلافت مانند شورش یمنی‌ها و مضری‌ها در سال ۱۷۶ ه‍.ق/۷۹۲ م و…
وجود ضعف در برقراری آرامش در ناحیهٔ شمال آفریقا
پیدایش دولت ادریسیان و واگذاری امور آفریقا به ابراهیم بن اغلب
درگیری هارون با امپراتوری بیزانس در سال ۱۸۱ ه‍.ق/۷۹۷ م
اقدامات علی بن عیسی در خراسان که به احضار وی در سال ۱۸۳ ه‍.ق/۷۹۹ م منجر شد.
پیش‌زمینه > تعیین نظام نهایی جانشینی و تثبیت آن

در سال ۱۸۶ ه‍.ق/۸۰۲ م در مکه، هارون پس از ایراد سخنانی، مردم را از تصمیم خود آگاه کرد و با انعقاد عهدنامه‌ها و برقراری تعهدها و سوگندها میان امین و مأمون، به این امر رسمیت بخشید. سپس، نسخه‌ای را بر کعبه آویختند. آنان چندین نسخه را نیز به ممالک دیگر فرستادند. روایت است که هارون تصمیمی برای جانشینی فرزند دیگرش، قاسم، نداشت؛ اما به جهت سفارش عبدالملک بن صالح او را نیز در خلافت برادران شریک ساخت و خلع یا ابقای او را در هر زمان بر عهدهٔ مأمون گذاشت.
هارون از سرنوشت این پیمان و اختلافاتی که ممکن بود به وجود آید، در واهمه بود؛ به طوری که نسبت به محبوس کردن سخن‌چینان اقدام کرد و در هنگام عزیمت به خراسان، از همهٔ شخصیت‌های کشوری و لشکری، برای مأمون دوباره بیعت گرفت؛ که این امر بعدها در جلب حمایت مردم به وسیلهٔ طاهر بن حسین برای مأمون مؤثر واقع شد. البته از تمایل بیعت خراسان با مأمون حتی پیش از مرگ هارون نیز سخن گفته‌اند. علاوه بر آن، بنابر شرط مندرج در یکی از عهدنامه‌ها، همهٔ مسلمانان موظف به حمایت از مأمون در صورت نقض عهد از سوی امین بودند. بر طبق روایات، منطقه‌ای مانند مرزهای امپراتوری بیزانس که در آن، احتمال ناامنی و آشوب وجود داشت به قاسم، و منطقه‌ای از خلافت که در آن طرفداران هاشمی و معمولی امین بیشتر بودند و صلح نیز جریان داشت، به امین واگذار شد؛ و منطقهٔ شرقی، علی‌الخصوص خراسان بزرگ که با آشوب و بحران عجین بود به دستان مأمون سپرده شد، تا با کفایت خویش آنجا را اداره نماید. هارون، همچنین برای اطمینان از عدم پیدایش مشکل میان جانشینان، برای آنان قلمرو حکومت مشخص به همراه درآمدهای بسیار در نظر گرفت؛ اما تمام این تدابیر نتوانستند از بروز مشکلات و اختلافات جدی در آینده جلوگیری نمایند.
سرزمین‌هایی را که هارون به هریک از پسرانش بخشید، بدین شرح است:
امارت عراق، شام، مصر و سرزمین مغرب را به محمدامین واگذار کرد و او را به عنوان جانشین خود در بغداد مستقر ساخت.
امارت همدان تا مرزهای شرقی خلافت را به عبدالله‌مأمون بخشید و او را، به عنوان جانشین امین، در مرو مستقر کرد.
امارت سرزمین جزیره و قِلاع و بعضی از مناطق آذربایجان و روم را به قاسم اهدا کرد و او را جانشین مأمون ساخت.
شخصیت امین و مأمون

امین پس از به خلافت رسیدن، از امور کناره گرفته و به تفریح و معاشرت با زنان و جمع‌آوری ثروت و طرب مشغول بود و تمامی امور حکومت را به وزیران و مشاورانی همچون فضل بن ربیع واگذار کرده‌بود که این امر موجب بروز هرج و مرج در کارها گردید. امین در کنار ویژگی‌های برجسته همچون نسب هاشمی از سمت پدر و مادر و همچنین تربیت شایسته و توان جسمی، در امور حکومت و تصمیم‌گیری‌ها ناتوان و سست‌عنصر بود، که این غفلت در ادارهٔ امور در کنار اشتغال دائمی به امور سرگرم‌کننده و بیهوده، موجب می‌شد تا صلاحیت خلافت از وی سلب شود. به علت وجود چنین ضعف‌هایی در امین، مخصوصاً در هنگام نبرد با طاهر، اطرافیانش که به آینده‌اش امیدی نداشتند، تدریجاً از اطرافش پراکنده شدند. اما مأمون به گونه‌ای دیگر بود. او که دارای شخصیتی قدرتمند به همراه علایق گستردهٔ روشنفکرانه بود، اصلاح‌طلبی را پیشهٔ خود ساخت و این صفت را حتی در رویارویی با امین به نمایش گذاشت. وی پیروی از اوامر قرآن و سنت پیامبر را در تعقیب شیوهٔ پیشینیان عباسی خویش و برخی از شیعیان، چراغ راه خویش قرار داد و پس از بروز اختلاف با بغداد لقب «امام» را برخلاف دیگر نیاکانش برای خود برگزید و عدم تمایلش در جهت ارتباط با جامعهٔ بغداد را بروز داد. او تحت تأثیر قیام جدی شیعی توسط ابوالسرایا و سرکوب دشوار آن، تصمیم به برقراری نظام جانشینی جدیدی گرفت که در آن هریک از اعضای علوی یا عباسی در شرایطی برابر و به واسطهٔ توانایی و کفایت شخصی خود، خلافت را به دست گیرند و این قدم را با برگزیدن علی بن موسی الرضا به جانشینی خویش برداشت. به عبارتی این امر نشان‌دهندهٔ تفکرات معتزلی مأمون بود که امامت را برپایهٔ لیاقت‌های فردی می‌دانست و به مرور نیز این تفکر توسط زیدیان به تکامل رسید. مأمون در مسیر اجرای این ایده، اقدام به ایجاد اتحادی سیاسی از طریق ازدواج دخترش با علی بن موسی الرضا نمود، که در نهایت تمامی این تلاش‌ها — که با جذب علویان و برخی از زیدیان همراه بود — با شکست همراه شد چراکه فاقد توجیه این اقدامات در نزد افکار عمومی عراقیان بود و در نادیده انگاشتن آنان نیز ناتوان بود. در نهایت پس از وقوفِ دیرهنگامِ مأمون بر درگیری‌ها و شورش‌های موجود در عراق، — که در واکنش به اقدامات مأمون و تحرکات فضل بن سهل در راستای گسترش قدرت ایرانیان در دستگاه حکومت صورت پذیرفته‌بود و شعار بازگشت به قرآن و سنت و انتخاب ابراهیم بن مهدی را به عنوان خلیفه توسط آنان در پی داشت — او تصمیم گرفت تا به بغداد بازگردد و در مسیر بازگشت نیز وقوع قتل فضل بن سهل و مسمومیت علی بن موسی الرضا، شرایطی را برای مأمون پدیدآورد که در نتیجهٔ آن از سیاست جدید خویش دست کشید و این امر با بازگشت دوبارهٔ رنگ سیاه عباسی و جایگزین شدنش با نماد سبز علوی و در نتیجه دست کشیدن از طرح شیعهٔ مأمون، تحقق یافت؛ اگرچه سبز به عنوان نمادی از صلح و مودت میان طرفین بود و علویان سفیدپوش را نمایندگی نمی‌کرد.
اختلافات امین و مأمون > آغاز اختلافات امین و مأمون

بر طبق منابع تاریخی، آغازگر اختلاف و درگیری میان دو برادر، امین بود و تا بدانجا به اعمالش ادامه داد، که سرانجام کار به درگیری نظامی کشیده شد و تبعات سنگینی برای خلافت به‌بارآورد. آغاز اقدامات امین علیه مأمون در زمان حیات هارون بود. هنگامی که امین دریافت که هارون در توس در بستر بیماری افتاده و در آستانهٔ مرگ است، جاسوسانی، از جمله بکر بن معتمر، را برای دریافت اخبار و اطلاعات و همچنین نامه‌هایی که در آنها وظایف و توصیه‌هایی به سران سپاه برای خدمت به امین درج شده بود، به سمت لشکر هارون فرستاد. هارون با وقوف به این موضوع، بکر بن معتمر را گرفتار ساخت و او را تحت فشار قرار داد، تا مأموریتش را فاش سازد و دستور قتل وی را نیز صادر کرد؛ اما خود، پیش از او وفات یافت و بکر نیز از مرگ رهایی یافت. پس از مرگ هارون، فضل بن ربیع که از هواداران امین بود و سعی داشت تا با نفوذ بر او قدرت خویش را افزایش دهد، با استناد به نامه‌های امین که در آنان لشکر را به پیمان‌شکنی و ترک مأمون فراخوانده بود، برخلاف وصیت هارون و بیعتی که با سپاهیان انجام گرفته بود تا با مأمون همراه باشند، سپاهیان را برای بازگشت به بغداد و پیوستن به امین دعوت کرد و آنان را با خود همراه ساخت. طبیعتاً این اقدام بر مأمون گران آمد و او را نسبت به امین دل‌آزرده ساخت، زیرا او بیعت اهل خراسان را برای امین دریافت کرده بود. امین در طی نامه‌ای به مأمون، خواستار دریافت بیعت همگان برای او توسط مأمون شد و دستور داد تا در این زمینه با شدت عمل، کار را به پیش ببرد. بنابر روایتی، امین در کنار فرمان اخذ بیعت برای خود، دریافت بیعت برای مأمون و مؤتمن (قاسم) را نیز به شخص مأمون ابلاغ کرد. پس از این واقعه، روابط دو برادر قدم به قدم و به صورت تدریجی به تیرگی گرایید.
اختلافات امین و مأمون > شدت گرفتن اختلافات > تحرکات امین

امین در بدو امر، برای تحکیم موقعیتش سپاه و خزانه را از خراسان به بغداد فراخواند و بدین ترتیب، دست مأمون را از منابعی که می‌توانست با آن بر خراسان حکمرانی کند، کوتاه کرد. امین در سال ۱۹۴ ه‍.ق/۸۰۹ م، به اقدام جدی‌تری دست یازید و فرمانی صادر کرد که بر اساس آن، نام فرزندش موسی را در خطبه بیاورند و سپس در نامه‌ای به مأمون خواستار این شد که موسی را — که الناطق بالحق لقب گرفته بود — به رسمیت بشناسد و بر نام خود نیز مقدم دارد. امین همچنین، برادر خویش، قاسم را نیز از حکومت جزیره برکنار کرد و به بغداد فراخواند. عهدنامهٔ هارون نیز مورد بی‌توجهی قرار گرفت و به دستور امین از کعبه پایین کشیده و نابود شد. پس از این واقعه، رافع بن لیث تسلیم مأمون شد و مأمون نیز او را پذیرفت، که این امر موجب افزایش قدرت مأمون و در نتیجه اعتراض امین به این اقدام شد. امین سپس در نامه‌ای از مأمون خواست، که از حاکمیت خویش بر ولایات نیشابور، قومس و سرخس، چشم بپوشد و حق گزینش عاملان خراج و برید را نیز به امین اختصاص دهد.
مأمون نیز پس از مشورت با اطرافیان خود از جمله فضل بن سهل، خواسته‌های امین را به علت ناحق بودن رد کرد که این واکنش، امین را به خشم آورد. او پس از تهدید مأمون و در اثر تحریکات درباریان و اطرافیانش، علی‌الخصوص فضل بن ربیع و علی بن عیسی، مأمون را به صورت آشکار عزل کرد و مأمون نیز متقابلاً نام او را از خطبه حذف نمود. امین همچنین، برادر دیگر خویش، قاسم، را نیز از جانشینی عزل کرد. امین، سپس اموال مأمون را در بغداد مصادره کرد و خانوادهٔ او را نیز برای اعمال فشار بر مأمون در آنجا به گروگان گرفت. خانهٔ مأمون نیز مورد تعرض و غارت قرار گرفت. امین با ارسال هیئت حامل هدایای ارزشمند به نزد مأمون، از او درخواست کرد که به بغداد برود، اما مأمون به بهانهٔ ناامنی در شرق از این اقدام سرباز زد. امین با گسیل داشتن افرادی مسلح به همدان و ری، درصدد انسداد راه‌های ارتباطی وی با دیگر نقاط برآمد.
اختلافات امین و مأمون > شدت گرفتن اختلافات > اقدامات مأمون

وقوع این جریانات بر دامنهٔ درگیری میان دو برادر افزود. از سوی دیگر، مأمون نیز برای تقویت موقعیت خویش در برابر امین، به اقداماتی چند روی آورد، تا پس از ظلم‌هایی که از جانب علی بن عیسی، والی خراسان در زمان هارون، به مردم رفته بود، بتواند حمایت آنان و بزرگان محلی را کسب نماید و در نقش ناجی آنان ظاهر گردد. این اقدامات بدین شرح است:
شیوهٔ خراجگزاری علی بن عیسی را اصلاح کرد، که بر اساس آن از اجحافات و دست‌درازی‌ها جلوگیری به عمل آمد و خراج را به سه‌چهارم یا یک‌چهارم کاهش داد و در همان حال حقوق یک سال سربازان را تأمین کرد.
سعی کرد تا با حضور در دعاوی به استماع دادخواهی مردم بپردازد و حمایت‌شان را جلب کند.
مأمون در میان متکلمان، قاضیان و فقها حضور می‌یافت و خود نیز در امور آنان مشارکت می‌کرد و به ایفای نقش می‌پرداخت، تا ضمن کسب دوستی و نزدیکی آنان، نظر عامه را جلب نماید.
او همچنین سعی کرد تا ارتباط خویش را با زمین‌داران، سران محلی و اشرافیت ایرانی نظیر افشین بهبود بخشد، و در این راه با اهدای جوایز و اقدامات دیگر به دلجویی از آنان و کسب حمایت‌شان می‌پرداخت.
مأمون همچنین دست یاری به سمت عشیره‌های گوناگون دراز کرد و سعی کرد تا با یادآوری و تجدید دعوت عباسیان، آنان را به خود جذب و حمایت‌شان را جلب نماید.
در نتیجهٔ اقدامات فوق، خراسانیان از مأمون بسیار خشنود شدند و او را تحت عنوان پسر خواهر خود و عضوی از خاندان پیامبر، تحت حمایت خویش قرار دادند. مأمون، همچنین توانست در طی سلسلهٔ اقداماتش، امنیت را در ماوراءالنهر حاکم سازد و با ارسال هدایا، دوستی ترکان نظیر یبغوی اوغوز و خان قرلق در فراسوی مرزهای خراسان را جلب نماید، تا در صورت نیاز از آنان استمداد گیرد.
اختلافات امین و مأمون > اوج گرفتن اختلافات و بروز درگیری مستقیم

مأمون، نام امین را از خطبه نماز جمعه و سکه‌هایی که در خراسان ضرب می‌شد، برداشت و نیز خود را با لقب «امام الهدی» نامید. در مرحلهٔ نهایی اختلافات، به دستور امین، سکه‌هایی که توسط مأمون ضرب شده بود و نام خلیفه بر روی آن نبود، به رسمیت شناخته نشد و از رونق افتاد و در طرف مقابل، مأمون تمام راه‌های میان عراق و خراسان را بست و ارتباطش را با پایتخت قطع، با تمام تصمیمات امین مخالفت و اعلام کرد که دیگر از او پیروی نمی‌کند؛ در نتیجه، خلافت اسلامی به صحنهٔ نبرد دو مدعی تبدیل شد.
اختلافات امین و مأمون > عوامل و افراد تأثیرگذار در بروز اختلافات > جبههٔ امین

مجموع اقدامات امین در جهت مقابله با نفوذ مأمون و درگیری با او، از دو منبع سرچشمه می‌گرفت: نخست، امین حاضر به از دست دادن اختیارات خویش نبود و از افزایش نفوذ مأمون واهمهٔ شدیدی داشت، زیرا آن را محدودکنندهٔ اختیارات خود می‌دانست و سعی داشت، تا قدرت خویش را حفظ نماید. دوم، اقدامات بعضی از درباریان و نزدیکان امین، به‌خصوص فضل بن ربیع و علی بن عیسی، در تصمیمات وی بسیار مؤثر بود. اینان در قدم اول، به دنبال افزایش حوزهٔ اختیارات و نفوذ خویش از طریق ناتوانی امین در ادارهٔ امور بودند و سعی می‌کردند تا با حفظ وی و افزایش تأثیرشان بر او، موقعیت خود را تثبیت نمایند؛ که لازمهٔ این امر حکومت امین و مخالفت با مأمون بود. در قدم بعدی نیز اینان به علت دشمنی و اختلافی که با ایرانیان داشتند و ترس و تنفر آنان از نفوذشان در امور حکومت، بر این نکته واقف بودند که با روی کار آمدن مأمون، نفوذ ایرانیان بسیار افزایش می‌یابد و آنان بر امور حکومت و همچنین مردم عرب مسلط می‌شوند. به عبارت دیگر مخالفت آنان از جنس منفعت‌طلبی همراه با تعصبات نژادی و خونی بود که وادارشان می‌ساخت، با هرگونه نقش ایرانیان، علی‌الخصوص از طریق نمادشان که مأمون بود، به مخالفت برخیزند.