روان‌شناسی فرگشتی
در زیر شاخه‌های روان‌شناسی > روان‌شناسی فرگشتی دین

مقالهٔ اصلی: روان‌شناسی فرگشتی دین
دیدگاه‌های سازگاری‌گرایانه دربارهٔ ایمان نشان می‌دهد که رفتارهای مذهبی نیز مانند همه رفتارها، محصول مغز انسان است. مانند سایر عملکردهای اندام، ساختار عملکردی شناخت دارای یک پایه ژنتیکی است و بنابراین در معرض تأثیرات انتخاب طبیعی و انتخاب جنسی است. مانند سایر اندام‌ها و بافت‌ها، این ساختار عملکردی باید به‌طور جهانی در بین انسان‌ها مشترک باشد و باید مشکلات مهم بقا و تولید مثل را در محیط‌های اجدادی حل کند. با این حال، روانشناسان فرگشتی در مورد اینکه آیا اعتقاد مذهبی به احتمال زیاد نتیجه سازگاری‌های روانشناختی فرگشت یافته‌ یا اینکه محصول جانبی دیگر سازگاری‌های شناختی است، اختلاف نظر دارند.
به گفته رابین دانبار، استاد بازنشسته روان‌شناسی فرگشتی در دانشگاه آکسفورد، تنها با ظهور هومو ساپینس - انسان‌های مدرن از نظر تشریحی - در حدود ۲۰۰۰۰۰ سال پیش بود که دین بخشی از تجربه بشری شد.
محرک دین، توانایی‌های شناختی بسیار قوی‌تر انسان‌های خردمند و توانایی «ذهن‌سازی» بود - توانایی‌ای که نئاندرتال‌ها و سایر «هوموس‌ها» فقط در مقادیر متوسطی از آن برخوردار بودند. ذهنی‌سازی به انسان‌های خردمند این توانایی را داد که از ناشناخته‌ها سؤال کنند، این توانایی را داشته باشند که به آنچه در پشت سطح زندگی نهفته است فکر کنند، و دنیای دیگری موازی با دنیای ما - یک دنیای معنوی یا متعالی را تصور کنند. توانایی ذهنی کردن همچنین به ما توانایی انجام کارهای دیگر مانند خلق داستان یا انجام علم را می‌دهد. توانایی‌های ذهنی برتر انسان‌های خردمند به آن‌ها این امکان را می‌داد که گزاره‌های پیچیده را درک کنند و با همسفران خود درگیر بحث و گفتگو شوند که باعث ایجاد «دین اشتراکی» می‌شود، که از نظر دانبار جوهر دین است. این تجربه‌ها از طریق آیین‌ها، اسطوره‌ها، خلسه‌ها و احساس حضور دنیایی موازی با زندگی پس از مرگ و روابط با اجداد به اشتراک گذاشته شد. این مراسم مذهبی اندورفین را آزاد می‌کند که ما را قادر می‌سازد احساسات غوطه ور شدن شدید در آگاهی فراتر از خودمان را تجربه کنیم. این احساسات مبتنی بر اندورفین برای بقای دین مهم هستند، زیرا باعث می‌شوند که شما بخواهید برای دریافت بیشتر آن به دین وابسته باشید. اندورفین‌ها پیوند اجتماعی را تقویت می‌کنند و به عنوان یک داروی طبیعی سلامت شخصی را بهبود می‌بخشند. اولین مرحله دین، دنیای آنیمیسم بود که در آن ارواح در کوه‌ها، چشمه‌های آب، صخره‌ها و جاهای دیگر طبیعت وجود داشتند. همچنین متخصصان مذهبی مانند شمن بودند که می‌توانستند ما را از طریق این کیهان‌شناسی‌های موازی راهنمایی کنند. اما هیچ الهیات رسمی یا خدا یا راهب و کشیشی وجود نداشت. قوانین اخلاقی در آن زمان صرفاً اجتماعی بودند، نه مذهبی و نه از بالا. همه چیز با ظهور عصر نوسنگی و پایان آخرین عصر یخبندان، حدود ۱۰۰۰۰ سال پیش تغییر کرد. شمال آفریقا بسیار سرسبز و حاصلخیز بود. جمعیت به سرعت افزایش یافت. از آن زمان بود که مردم به عنوان بهترین حالت دفاعی شروع به زندگی در روستاها کردند. حرکت به سمت زندگی روستایی باعث رشد کشاورزی شد. . این همچنین دوره امپراتوری‌ها بود، مانند امپراتوری هاراپا (دوران اوج: ۲۶۰۰–۱۹۰۰ پیش از میلاد) در هند، امپراتوری هیتی‌ها (بین سال‌های ۱۷۰۰ تا ۱۲۰۰ قبل از میلاد) در خاور نزدیک، و فرهنگ حوضه بزرگ در چین باعث پیدایش «ادیان اعتقادی» شد که با آنها خدایان، راهبان، معابد و مناسک رسمی وجود دارد. احساس خدایی در آن بالا وجود داشت که به فعالیت‌های انسانی علاقه دارد، قربانی می‌خواست و انسان‌ها را مجازات می‌کند مگر اینکه قربانی کنند و به نظر می‌رسید که ادیان اعتقادی انسجام اجتماعی را تقویت کرده‌اند که مردم را قادر می‌سازد تا در تراکم‌های زیاد با آرامش نسبتاً مسالمت آمیز با هم زندگی کنند. سپس رویداد اقلیمی اواسط هولوسن در حدود ۴۲۰۰ سال پیش در سراسر جهان رخ داد. در اثر تغییرات آب و هوا همه چیز بسیار خشک‌تر و سردتر شد و در نتیجه صحراها ظاهر شدند. در طی حدود ۱۰۰۰ سال مهاجرت‌های گسترده و تحولات اجتماعی عظیمی رخ داد. همه این امپراتوری‌ها در همان زمان فروپاشیدند. این ما را به عصر محوری می‌رساند، زمانی که ادیان مدرن جهان ("ادیان وحیانی") در همان دوره زمانی، حدود ۲۰۰۰ تا ۳۰۰۰ سال پیش، در اطراف یک نوار عرضی یکسان ظهور کردند. آنها آیین کنفوسیوس، تائوئیسم، هندوئیسم، جینیسم، بودیسم، دین زرتشتی، یهودیت، مسیحیت، اسلام، دین مندایی و مانویان بودند. وجود این ادیان تلاشی برای ایجاد جمعیتی یکپارچه‌تر است. در اینجا ما مفهوم خدایان عالی اخلاقی را داریم. دانبار استدلال می‌کند که دین برای نوع بشر بسیار مفید بوده است. شواهد حاکی از آن است که افراد فعال مذهبی شادتر، از زندگی خود راضی‌تر، با اجتماعات خود بیشتر درگیر هستند، به افرادی که بیشتر در میان آنها زندگی می‌کنند اعتماد دارند، دوستان نزدیک بیشتری دارند، سالم‌تر هستند و عمر طولانی‌تری دارند. یکی از روندهای نگران‌کننده استفاده از هویت مذهبی برای ارتقای منافع سیاسی بوده است. دانبار استدلال می‌کند که با افزایش تصاعدی جمعیت در دوران نوسنگی و فراتر از آن، تأثیرات جمعیت بر روان‌شناسی توده‌ها دین به راحتی به درگیری تبدیل شد. این تا حد زیادی مسئول تاریخ هولناک خشونت ستیزه‌جویان بوده است که مشخصه همه ادیان بزرگ بدون استثنا در چند هزاره اخیر بوده است؛ بنابراین، در حالی که دین در سطح شخصی سودمند بوده است، توانایی آن در برانگیختن خشونت جمعیت علیه اعضای سایر ادیان همیشه یک مشکل بزرگ برای ادیان بوده و هنوز هم هست. دانبار استدلال می‌کند که یافتن شواهد قانع کننده‌ای که هر چیز دیگری می‌تواند جایگزین دین شود دشوار است، دین یک ویژگی عمیقاً انسانی است.