stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سرود ملی سوریه بعثی
متن

| متن عربی | برگردان فارسی |
| --- | --- |
 حماةَ الدیارِ علیکمْ سلامْ  ّأبَتْ أنْ تذِلَّ النفوسُ الکرامّ  عرینُ العروبةِ بیتٌ حَـرام  وعرشُ الشّموسِ حِمَیً لا یُضَامْ  ربوعُ الشّـآمِ بروجُ العَـلا  تُحاکی السّـماءَ بعالی السَّـنا  فأرضٌ زهتْ بالشّموسِ الوِضَا  سَـماءٌ لَعَمرُکَ أو کالسَّـما    رفیفُ الأمانی وخَفقُ الفؤادْ  علی عَـلَمٍ ضَمَّ شَـمْلَ البلادْ  أما فیهِ منْ کُـلِّ عینٍ سَـوادْ  ومِـن دمِ کلِّ شَـهیدٍ مِـدادْ؟  نفوسٌ أباةٌ وماضٍ مجیدْ  وروحُ الأضاحی رقیبٌ عَـتیدْ  فمِـنّا الولیدُ و مِـنّا الرّشیدْ  فلمْ لا نَسُـودُ ولِمْ لا نشید؟:  پاسداران سرزمین، درود بر شما  خوار نخواهند شد، روان‌های سربلند ما  خاک عربگرایی، خانه‌ای پاک است  و بلندجایگاه ستارگان، پناهگاهی رخنه‌ناپذیر  دشت‌های شام، و دژهای افراخته  سرکشیده است به آسمان، برفراز ابر  سرزمینی باشکوه با مهرهای تابان  که آسمانی است دیگر، یا که چون آسمان    جنبش آرزوها و تپش دل‌ها  بر پرچمی است که کشور را یکپارچه کرد  سیاه آن به رنگ همهٔ چشمان سیاه  و جوهر آن ز خون همه شهیدان؟  روان‌های ما سرفراز است و گذشته‌مان پرشکوه  چرا که روان روشن‌دلان، نگهبان پُرتوان ماست  «ولید» از ماست و از ماست «رشید»  پس آنک چرا پیروزمند نباشیم و شکوفا؟
علیرضا باویه

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  علیرضا باویه
زادروز:  ۲۱ اوت ۲۰۰۲ ‏(۲۲ سال)
زادگاه:  اهواز، ایران
قد:  1.72 m
پست:  هافبک هجومی
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  فولاد خوزستان
شمارهٔ پیراهن:  ۸۸
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۰۰۰۰–۲۰۲۱:  فولاد خوزستان
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۲۱– |  فولاد خوزستان |  ۴ |  (۰) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۰۰۰۰–۲۰۱۹ |  نوجوانان ایران |   |   |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۶ دسامبر ۲۰۲۱. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۶ دسامبر ۲۰۲۱. 
علیرضا باویه (زادهٔ ۳۰ مرداد ۱۳۸۱) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست هافبک هجومی برای باشگاه فوتبال فولاد خوزستان در لیگ برتر خلیج فارس بازی می‌کند.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال نوجوانان و امید ایران بازی کرده‌است.
علیرضا باویه که سابقهٔ کاپیتانی در تیم‌های ملی پایه فوتبال ایران را دارد، در آبان ماه سال ۱۴۰۱، برای حضور در اردوهای آماده‌سازی تیم ملی برای جام جهانی ۲۰۲۲ قطر، توسط کارلوس کیروش به تیم ملی بزرگسالان ایران دعوت شد.
یانیس ریتسوس

| یانیس ریتسوس | یانیس ریتسوس |
| --- | --- |
زاده: ۱ مهٔ ۱۹۰۹ مونمواسیا، یونان
درگذشته: ۱۱ نوامبر ۱۹۹۰ (۸۱ سال) آتن، یونان
پیشه: شاعر
ملیت: یونان
جنبش ادبی: نوگرایی نسل دهه ۳۰ میلادی
امضا: 
 جوایز جایزه صلح لنین   ۱۹۷۵    :  جوایز جایزه صلح لنین   ۱۹۷۵    
یانیس ریتسوس (به یونانی: Γιάννης Ρίτσος) (زاده ۱ مه ۱۹۰۹ – درگذشته ۱۱ نوامبر ۱۹۹۰ در آتن) شاعر یونانی، فعال چپ‌گرا و از اعضای فعال گروه مقاومت یونانی در طول جنگ جهانی دوم بود.
زندگی شخصی

ریتسوس در خانواده ای مرفه در شهر مونمواسیا واقع در یونان متولد شد، او در کودکی درد و رنج بسیاری کشید مادر و برادرش را بر اثر بیماری سل از دست داد و از طرفی پدرش درگیر بیماری روانی بود این موضوع اقتصاد خانواده را تحت تاثیر قرار داد بنابراین گذشته او تاثیر زیادی بر اشعارش گذاشت، از سال ۱۹۲۷ تا ۱۹۲۷ یانیس به دلیل بیماری سل خود را در بیمارستان بستری کرد.
ترجمه آثار به فارسی

«زمان سنگی» ترجمه: فریدون فریاد
«همه چیز راز است!» ترجمه: احمد پوری
«دهلیز و پلکان» ترجمه: محمدعلی سپانلو
«یونانیت و آخرین قرن قبل از بشر» ترجمه: لیلی گلستان
«ترانه‌های میهن تلخ» ترجمه: احمد شاملو
«نفس عمیق» ترجمه: بابک زمانی
«دیگ دود زده» ترجمه: اردشیر رستمی
«تقویم تبعید» ترجمه: فریدون فریاد
«با آهنگ باران» ترجمه: قاسم صنعوی
«دروغ‌های قشنگ» ترجمه: علی عبداللهی
«نام دیگر عشق» ترجمه: علی عبداللهی
«تصاویر وارونهٔ سکوت و گور نبشته» ترجمه: علی عبداللهی
«مونوکورد» ترجمه: محمدرضا ضیغمی
«سونات مهتاب» ترجمه: فرامرز الهی و سینا کمال‌آبادی
مسعود قمی

خواجه مسعود قمی (درگذشت ۸۹۰ هجری) شاعر ایرانی اهل قم بوده است.
زندگی

از زندگی او اطلاعات زیادی در دست نیست. او از اعیان قم بوده و منصب قضا را نیز در دست داشته است.
آثار

سه مثنوی از این شاعر باقی مانده است.
شمس و قمر: این مثنوی در پیوی خسرو و شیرین نظامی سروده شده است. در دیباچه او از امیر خسرو دهلوی باد می‌کند. در داستان شمس دختر و قمر پسر است
مخزن معنی یا مناظره تیغ و قلم: بعد از مناجات و حمد و نعت مدح شاهزاده یوسف بهارخان را نموده است. نسخه‌ای ازاء این مثنوی در کتابخانه آصفیه موجود است.
یوسف و زلیخا: داستان یوسف و زلیخا به نظم در این اثر نگاشته شده است. در این اثر همچنین شاعر به سفر خود به عراق و خراسان می‌پردازد. او در هرات نیز بوده است و به امیر علی شیر نوایی نیز ارادت می‌ورزد. نسخه‌ای از این منظومه در کتابخانه مجلس شورای اسلامی وجود دارد. شعر زیر نمونه‌ای از اشعار اوست:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| مرا عمری است تا دل دارد این تاب |  | که بندم صورتی روشن چو مهتاب |
| گهی در رزمگاه و نیزه و تیر |  | کنم فصلی به چندین نکته تقریر |
برخی منابع ادعا کرده‌اند که اثری از او به نام «تاریخ حسین بن بایقرا»، در ده یا دوازده هزار بیت، در بیان تاریخ و احوال عهد سلطان حسین بایقرا موجود است. ولی بعد از تحقیقات از این مثنوی اثری پیدا نشده است.
اشغال تبریز توسط عثمانی‌ها (۱۵۸۵)

| ن ب وجنگ ایران و عثمانی (۱۵۹۰–۱۵۷۸) | ن ب وجنگ ایران و عثمانی (۱۵۹۰–۱۵۷۸) |
| --- | --- |
 اردوکشی مصطفی‌پاشا به قفقاز  نبرد چلدر  شیروان  دربند  تفلیس  نبرد مشعل  قارص  تبریز  لرستان  همدان  قره‌باغ :  اردوکشی مصطفی‌پاشا به قفقاز  نبرد چلدر  شیروان  دربند  تفلیس  نبرد مشعل  قارص  تبریز  لرستان  همدان  قره‌باغ 
حمله و اشغال تبریز توسط عثمانی‌ها (۱۵۸۵ میلادی / ۹۹۳ هجری قمری) یکی از مهمترین تلاش‌های تُرکان عثمانی برای تصرف بخشی از خاک ایران بود که بر اساس آنچه که تاریخ نویسان ایرانی و عثمانی نوشته‌اند، بر اثر حمله در این سال، عده زیادی از مردم تبریز کشته شدند و برخی نیز به بردگی درآمدند و شهر تبریز نیز ویران گشت.
جنگ

در این نبرد حمزه میرزا فرمانده ایرانی و پسر بزرگ شاه محمد خدابنده تبریز را در برابر ۲۶۰ هزار قوای عثمانی سنگربندی کرد تا سپاه کمکی از نقاط دیگر به تبریز برسد اما به‌دلیل اختلاف سران قزلباش نیروی کافی برای جنگ مهیا نشد در نتیجه حمزه میرزا با ۵۰ هزار نفر قوای تبریزی شهر را مبدل به یک پادگان بزرگ کرد. ارتش عثمانی به جای جنگ خانگی شهر تبریز را شدیداً به توپ بست. حمزه میرزا مبادرت به جنگ‌های ایذایی کرد و نهایتا تبریز سقوط کرد ولی قوای خستهٔ عثمانی با مرگ عثمان پاشا سردار سپاه عقب‌نشینی کردند.
سال‌شمار جنگ‌های شاه عباس بزرگ
→ جنگ‌های شاه محمد خدابنده
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|   | ۱۵۷۸ | جنگ ایران و عثمانی (۱۵۹۰–۱۵۷۸) (نتیجه: عهدنامه فرهاد پاشا) |
|   | ۱۵۸۰ | جنگ‌های خراسان |
|   | ۱۵۸۱ | محاصره قلعه نیشابور (تاجگذاری شاه عباس توسط قزلباش‌ها) |
|   | ۱۵۸۲ | محاصره قلعه تربت |
|   | ۱۵۸۳ | نبرد تیرپل |
|   | ۱۵۸۵ | جنگ سوسفید (جنگ داخلی قزلباش) |
|   | ۱۵۸۵ | اشغال تبریز |
|   | ۱۵۸۷-۱۵۸۸ | حمله ازبک‌ها به خراسان |
|   | ۱۵۸۸ | ↓↓↓ آغاز پادشاهی شاه عباس یکم ↓↓↓ |
|   | ۱۵۸۸-۱۵۸۹ | سقوط قلعه هرات |
|   | ۱۵۹۰-۱۵۹۱ | حمله ازبک‌ها به سیستان |
|   | ۱۵۹۲ | جنگ ایران با ازبک‌ها |
|   | ۱۵۹۵ | جنگ ایران با ازبک‌ها |
|   | ۱۵۹۸ | جنگ ایران با ازبک‌ها |
|   | ۱۶۰۳-۱۶۱۸ | جنگ ایران و عثمانی (۱۶۱۸–۱۶۰۳) (نتیجه: عهدنامه سراب) |
|   | ۱۶۰۳ | فتح تبریز |
|   | ۱۶۰۴ | نبرد ایروان |
|   | ۱۶۰۴ | نبرد ارومیه |
|   | ۱۶۰۵ | محاصره قندهار |
|   | ۱۶۰۶-۱۶۰۷ | بازپسگیری شروان |
|   | ۱۶۰۹ | نبرد قلعه دم‌دم |
|   | ۱۶۱۵ | نبرد تسیتساموری |
|   | ۱۶۱۶ | فتح تفلیس |
|   | ۱۶۱۶ | نبرد گوگجه |
|   | ۱۶۱۸ | نبرد تبریز |
|   | ۱۶۲۲ | فتح هرمز |
|   | ۱۶۲۲ | جنگ صفویه با گورکانیان |
|   | ۱۶۲۳-۱۶۳۹ | جنگ ایران و عثمانی (۱۶۳۹–۱۶۲۳) (نتیجه: عهدنامه زهاب) |
|   | ۱۶۲۳ | فتح بغداد |
|   | ۱۶۲۵ | نبرد بغداد |
|   | ۱۶۲۵ | نبرد آقایانی |
|   | ۱۶۲۵ | نبرد مارتقوپی |
|   | ۱۶۲۵ | نبرد مارابدا |
|   |  | راهنمای الگو |
|   | جنگ داخلی |  |
|   | با کردها |  |
|   | با گرجی‌ها |  |
|   | با ازبک‌ها |  |
|   | با پرتغال |  |
|   | با گورکانیان |  |
|   | با عثمانی |  |
•  ب  •  ن


جنگ‌های شاه صفی ←
پیش زمینه تاریخی

در سده دهم هجری قمری و تا سال ۹۵۲ این سده، سه هجوم به آذربایجان از سوی سپاه عثمانی درگرفت که منجر به واکنش صفویان شد. اما پس از مرگ شاه طهماسب در ۳ خرداد ۹۵۵ هجری خورشیدی، به دلیل نبود پادشاهی مقتدر در انتقال قدرت، اوضاع کشور داری در ایران رو به نابسامانی گذاشت و کشور دچار بحران‌های فراوان داخلی و خارجی گشت. نصرالله فلسفی راجع به تأثیر سست‌عنصری حاکمان، اختلاف و دو دستگی سران قزلباش و سرکشی و نافرمانی حکام ولایات در تضعیف قدرت نظامی کشور می‌نویسد: «حکام معزول ولایات که نمی‌خواستند دست از حکمروائی خود بردارند، به مخالفت و طغیان برخاستند و در هر گوشه لوای سرکشی برافراشته شد. در اندک زمان کار عصیان و اختلاف سران قزلباش به آنجا رسید که دست تسلط حکومت مرکزی از ولایات کوتاه گشت و چون خبر ضعف و اختلال سلطنت صفوی انتشار یافت، دشمنان بیگانه ایران هم که در زمان شاه طهماسب از بیم قدرت وی یارای خودنمایی نداشتند، موقع را برای انجام مقاصد دیرینه خویش مناسب یافتند و از مغرب و مشرق به خاک ایران تجاوز کردند.» بنا به اعتقاد اوروج بیگ بیات، از اعضای هیئتی ایرانی، «چون دیگر نام شاه طهماسب بزرگ که به دل ترکان [عثمانی] لرزه می‌انداخت بر سر زبان‌ها نبود، سلطان مراد از فرصت بهرمند شد و در حالی که ایران در جنگ خانگی می‌سوخت، پس از مشاورات بسیار، مصطفی پاشا را به سرکردگی سپاه خویش مأمور اجرای این تهاجم کرد.»
اما آنطور که مورخان عثمانی می‌گویند، در سوی عثمانی‌ها، تشکیک در حمله به ایران وجود داشته‌است. اوزون چارشلی مورخ ترک، به نقل از تاریخ پَچوی اظهار می‌کند که صوقللی محمد پاشا مشکلات جنگ با ایران را بارها به عرض شاه رسانید. استدلال‌های او در مخالفت با جنگ علیه ایران از این قرار بود: «نخست این که غلامان (منظور سربازان) جری می‌شوند و به حقوق و مخارج آنان افزوده می‌گردد. رعایا (یعنی مردم دهات) هم از سنگینی بار مالیات‌ها و هم از تجاوز سربازان پایمال می‌شوند. حتی اگر ایران تصرف شود مردمش نخواهند پذیرفت که جزء رعایای ما شوند. عایدات جامعه از شهرها کفاف مصارف جنگ را نخواهد داد. جد اعلایمان حضرت سلطان سلیمان چه مرارت‌هایی کشید و تا زمانی که فیمابین صلح برقرار شد، چه زهرها چشید و چه مرارت‌ها به جان خرید. کسانی که چنین جنگی را تلقین و تکلیف می‌کنند، کسانی اند که معنی جنگ با عجم را نمی‌دانند.» یوزف فون هامر، مستشرق اتریشی، همچون چارشلی بر این نظر است که پاشایان و وزیران عثمانی، بنا به روحیه و امیال جاه طلبانه ای که داشتند به مخالفت‌های صریح و سخت صدر اعظم صوقللی محمد پاشا وقعی نگذاشته و در نهایت با آغاز جنگ علیه ایران، خود سرداری و سرعسکری لشکریان عثمانی را برعهده گرفتند.
کشتار و غارت مردم تبریز در سال ۹۹۳ > در نظر تاریخ نویسان صفوی

قاضی احمد قمی از قتل‌عام هفت و هشت هزار نفر از مردم بیگناه تبریز سخن گفته‌است. وی می‌نویسد: «تمامی ینکچریان خود را به کوچه‌ها و محل‌ها انداخته، هر کس را به نظر درآوردند به درجه شهادت رسانیده و از دیوار باغچه به خانه‌ها درآمده هرکس را که در نقب‌ها و زیرزمین‌ها پنهان شده بود، بیرون آورده به قتل رسانیدند(...) قریب هفت هشت هزار نفر به قتل درآورده، صد نفر از پیر زنان را طعمه شمشیر ساختند و چند تن از سادات صحیح النسب و علما و صلحا در این قتل‌عام شربت شهادت چشیدند و اطفال شیر خواره را پای به شکم نهاده به عالم آخرت رسانیدند و موازی هفت هشت هزار نفر از ساده رخان مه‌لقا و دختران سمن سیما و زنان حور لقا و اطفال مسلمانان از تبریزیان اسیر نموده در میانه خرید و فروخت نمودند. (...) مجملاً از ظهور اسلام تا غایت، این نوع قتل‌عامی بر زمره مؤمنین سمت ظهور نیافته بود و هیچ‌یک از سلاطین کفر جرأت به این امر شنیع نکرده بودند که از این عثمان عثمان پاشا بی‌ایمان نسبت به مسلمانان صادر شد…»
اسکندر بیگ ترکمان نیز در عالم آرای عباسی دربارهٔ قتل‌عام مردم تبریز سخنی کم و بیش مشابه قاضی احمد قمی گفته‌است. وی می‌نویسید: «در اثناء تعمیر قلعه عثمان پاشا در تبریز تجویز قتل‌عام نمود… رومیان به مجرد شنیدن آن کلمه، با تیغ‌های کشیده به شهر ریخته آغاز سرافشانی نمودند… رومیه در بیرون هر کس را دیدند به قتل رسانیدند و شروع در خانه‌ها کرده به هر خانه راه یافتند مردان را طعمة شمشیر بلا ساخته اموال و اسباب را نهب و غارت نمودند و بسیاری از نساء و صبیان را اسیر کردند. فریاد و فغان اطفال و عورات به فلک اثیر رسیده…» ...
کشتار و غارت مردم تبریز در سال ۹۹۳ > در نظر تاریخ نویسان عثمانی و سفرنامه نویسان

افزون بر مورخان ایرانی، برخی از مورخان عثمانی که بعضاً خود نیز در در هنگام تصرف تبریز حضور داشته‌اند به صراحت به قتل‌عام مردم تبریز اشاره کرده‌اند. از جمله حریمی که رساله‌ای به نام «فتح تبریز» نوشته در دو جا از اثر خود به رفتار قوای عثمانی با مردم تبریز این گونه سخن گفته‌است: عساکر «از سحرگاه دست به هجوم همه‌جانبه زده، اموال و اسباب و دارایی اهالی شهر را چنان مورد غارت و چپاول قرار دادند که صد مرتبه بدتر از عملی که تیمور در حمله به سیواس مرتکب شده بود را مرتکب شدند.»
حریمی در فقره‌ای دیگر ضمن اشاره به علت خشم سپاهیان عثمانی به صراحت از قتل‌عام مردم تبریز این گونه سخن گفته‌است: «پیروزی ناچیزی که نصیب دشمن دین و گروه ضالین شد، موجب شادی و سرور مردم شهر تبریز گشت. آنها پس از آن، هر گاه عساکر روم را تنها می‌یافتند آنها را لخت‌می‌کردند یا می‌کشتند. عساکر روم از این عمل به ستوه آمدند و لیکن از سوی حضرت سردار اجازه غارت و قتل‌عام مردم را نداشتند. اما ندایی در میان آنان پیدا شد که می‌گفت: عساکر روم از جانب رب العالمین مجاز به غارت و قتل‌عام مردمند. از این رو عساکر از یک طرف هجوم همه‌جانبه آورده، زن و مرد بی‌شماری را که در شهر و در ارودیشان بود را قتل‌عام کرده و مال و منالشان را به غارت و یغما بردند.»
از جمله دیگر مورخان معروف عثمانی که به واقعه تبریز به صراحت اشاره کرده‌اند یکی مصطفی سلانیکی افندی و دیگری ابراهیم پَچوی افندی است. سلانیکی می‌نویسد: «مردم [تبریز] هر گاه عساکر را تنها می‌دیدند، درصدد انتقام برمی‌آمدند. مردم در دل عقده داشتند و به دنبال بهانه بودند تا داد خود را بستانند. از این رو به خواست خدا، بر زبان عساکر چنین جاری شد که این مردمان ستیزه‌جو را باید قتل‌عام کرد و الّا اینها نه مطیع می‌شوند و نه تن به قبول حق می‌دهند [...] ناگهان یک روز آشوب و واویلایی به پا خواست، عامة عساکر اسلام سلاح بر گرفته و گفتند قتل‌عامی به پا خواسته‌است [...] نخست شهر غارت و یغما شد و همراه با نهب و غارت، قتل‌عام مردم نیز عملی شد.»
جان کارت رایت، سفرنامه نویس انگلیسی که کمی پس از این اتفاق به تبریز می‌رود، دربارهٔ تاراج شهر تبریز و تأثیرات و خرابی‌های وارده در اثنای هجوم سربازان سلطان سلیمان و تسلط عثمان پاشا وزیر سلطان مراد سوم بر شهر، به تفصیل سخن رانده‌است و معتقد است که توصیف دردها و بدبختی‌های تبریزیان و تشریح بی رحمی‌های لشکریان عثمانی، از عهدهٔ وی خارج است و این مهم، نویسنده‌ای به‌غایت دانشمند و زبردست می‌خواهد.
برای مطالعهٔ بیشتر

جوی خون در خیابان‌های تبریز؛ پنج روایت تاریخی از قتل‌عام تبریز توسط عثمانی/حجت یحیی پور بایگانی‌شده  در ۳ دسامبر ۲۰۲۰ توسط Wayback Machine
جدایی نژادی در ایالات متحده آمریکا

دیدار مارتین لوتر کینگ و لیندون جانسون (۳۶اُمین رئیس‌جمهور آمریکا) در کاخ سفید آمریکا.
جدایی نژادی در ایالات متحده آمریکا (به انگلیسی: Racial segregation in the United States) با نظام برده‌داری در سال‌های سده هفدهم میلادی آغاز شده و با تبعیض‌های نژادی آشکار و پنهان در تاریخ آمریکا، و تا عصر حاضر ادامه یافته‌است.
در ایالات متحده، امکانات و خدماتی مانند مسکن، مراقبت‌های بهداشتی، آموزش، اشتغال و حمل‌ونقل به‌طور سیستماتیک بر اساس دسته‌بندی‌های نژادی تفکیک شده‌اند. به‌طور خاص، جداسازی نژادی در ایالات متحده به معنای تفکیک قانونی ویا اجتماعی آفریقایی‌آمریکایی‌ها از سفیدپوستان بود، همچنین سایر اقلیت‌های قومی نیز از جوامع اکثریت و جریان اصلی جدا می‌شدند.
جداسازی نژادی عمدتاً به تفکیک فیزیکی و ارائه امکانات جداگانه اشاره دارد، اما شکل‌های دیگری نیز داشت، از جمله ممنوعیت ازدواج‌های بین‌نژادی (که با قوانین ضد اختلاط نژادی اجرا می‌شد) و تفکیک نقش‌ها در نهادهای مختلف. نیروهای مسلح ایالات متحده تا سال ۱۹۴۸ به‌طور رسمی تفکیک‌شده بودند، به این معنا که واحدهای سیاه‌پوستان از واحدهای سفیدپوستان جدا بودند، اما معمولاً تحت فرماندهی افسران سفیدپوست قرار داشتند. در پرونده درد اسکات در سال 1857 (Dred Scott v. Sandford)، دیوان عالی ایالات متحده حکم داد که سیاه‌پوستان شهروند آمریکا نیستند و هرگز نمی‌توانند باشند و اینکه قانون اساسی ایالات متحده و حقوق مدنی شامل حال آن‌ها نمی‌شود. کنگره قانون حقوق مدنی ۱۸۷۵ را تصویب کرد، اما این قانون در سال ۱۸۸۳ توسط دیوان عالی لغو شد. در سال ۱۸۹۶، دیوان عالی ایالات متحده در پرونده Plessy v. Ferguson جداسازی نژادی را قانونی اعلام کرد، مشروط بر اینکه امکانات "جدا اما برابر" ارائه شوند—هرچند این شرط در عمل به‌ندرت رعایت می‌شد. در سال ۱۹۵۴، این اصل در پرونده «براون علیه هیئت آموزش» (Brown v. Board of Education) به‌طور متفق‌القول توسط دیوان عالی لغو شد، و راه را برای پایان دادن به جداسازی نژادی در مدارس عمومی باز کرد. در سال‌های بعد، دادگاه در چندین پرونده مهم دیگر علیه تفکیک نژادی رأی داد، از جمله پرونده Heart of Atlanta Motel, Inc. v. United States در سال ۱۹۶۴، که به از بین بردن قوانین جیم کرو کمک کرد.
تاریخچه

نخستین ساکنان اروپایی آمریکا، اسپانیایی‌ها بودند که قدم بر خاک فلوریدای کنونی گذاشتند. با آغاز سده هفدهم، انگلیسی‌ها در کرانه‌های شمالی، مکانی که اکنون نیوانگلند شناخته می‌شود، چندین شهر ساختند. بعدها این مناطق، مستعمرات سیزده‌گانه بریتانیا در سرزمین جدید را شکل دادند. در سرتاسر سده‌های ۱۷ و ۱۸ میلادی، ابتدا ماجراجویان اسپانیایی و انگلیسی راهی آمریکا شدند و پس از آنان شهروندان دیگر مناطق اروپا، ازجمله آلمانی‌ها، هلندی‌ها، سوئدی‌ها و ایرلندی‌ها، موج دوم مهاجران را به وجود آوردند.
تا زمانی که زمین حاصلخیز برای کشاورزی به میزان نامحدود در اختیار مهاجران بود، اختلافات نژادی میان ساکنان اولیه سرزمین آمریکا به چشم نمی‌خورد. هرچند که از همان روزهای نخست ورود اروپایی‌ها به سرزمین جدید، جنگ بی‌انتهایی میان تازه‌واردان و بومیان سرخ‌پوست درگرفت.
اختلاف اروپایی‌ها بعد از چند جنگ سرانجام با پیروزی نهایی بریتانیا بر فرانسه و اسپانیا در اواسط سده ۱۸ پایان یافت. مستعمرات سیزده‌گانه با ورود هزاران هزار انگلیسی روز به روز بزرگ‌تر می‌شدند. سرخ‌پوستان یا با جنگ یا با فریب از زمین‌های آبا و اجداد خود به درون قاره رانده می‌شدند. در جریان جنگ هفت ساله در اواسط سده ۱۸، فرانسه از کرانه شرقی رودخانه می‌سی‌س‌پی رانده و انگلیس مالک سرزمین وسیعی از اقیانوس اطلس تا رودخانه می‌سی‌س‌پی شد. بدین ترتیب تا یک سده بعد، مسئله‌ای به نام تعارض نژادی در این سرزمین دیده نمی‌شد. حتی نظام برده‌داری نیز تا اوایل اواسط سده نوزدهم در زمره تعارضات نژادی قرار نمی‌گرفت.
تفکیک ها

تفکیک نژادی در ایالات متحده برای بخش بزرگی از تاریخ این کشور اعمال شده است. این تفکیک به دو شکل اصلی وجود داشته است: تفکیک به‌موجب قانون (De Jure Segregation) و تفکیک در عمل (De Facto Segregation). تفکیک به‌موجب قانون به معنای جداسازی نژادی بود که از طریق قوانین رسمی ایالتی و محلی اجرا می‌شد. این نوع تفکیک پیش از جنگ داخلی آمریکا در قالب قوانین برده‌داری (Slave Codes) اجرا می‌شد و پس از جنگ داخلی نیز با تصویب کدهای سیاه (Black Codes) و قوانین جیم کرو (Jim Crow Laws) به تفکیک نژادی ادامه داده شد، به‌ویژه در ایالت‌های جنوبی. این قوانین افراد سیاه‌پوست را از بسیاری از امکانات عمومی، مدارس، حمل‌ونقل، خدمات و حتی حق رأی محروم می‌کردند. با این حال، تفکیک به‌موجب قانون در نهایت با تصویب "قانون حقوق مدنی ۱۹۶۴"، "قانون حق رأی ۱۹۶۵"، و "قانون مسکن عادلانه ۱۹۶۸" غیرقانونی اعلام شد.در مقابل، تفکیک در عمل (De Facto Segregation) نوعی از تفکیک نژادی است که بدون حمایت رسمی قوانین اتفاق می‌افتد اما همچنان به دلیل عوامل اجتماعی، اقتصادی و تاریخی پابرجاست. حتی پس از لغو تفکیک قانونی، بسیاری از آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار همچنان در محله‌های جداگانه زندگی می‌کردند و در مدارسی تحصیل می‌کردند که بیشتر دانش‌آموزان آن سیاه‌پوست بودند. این مسئله ناشی از سیاست‌های مسکن تبعیض‌آمیز، نابرابری‌های اقتصادی، و سیاست‌های شهری بود که به شکل‌گیری جدایی نژادی کمک می‌کرد.
نظام برده‌داری

مقالهٔ اصلی: تاریخ برده‌داری در آمریکا
هنگامی که «مسئله نژاد سیاه» با تعارضات اقتصادی نژاد سفید گره خورد، پدیده‌ای به نام «تعارضات نژادی» در جامعه آمریکا شکل گرفت که تاکنون نیز ادامه دارد. در این تعارضات اگرچه سیاهان موضوع اصلی بودند، اما هدف اصلی را تشکیل نمی‌دادند. به عبارت دیگر، به استثنای تعداد اندکی از روشنفکران و کشیشان نیوانگلندی که نظام برده داری را مغایر اخلاق اجتماعی و عدالت الهی تعبیر می‌کردند، دیگر مخالفان برده داری به دنبال اهداف و منافع اقتصادی بودند.
تفاوت زندگی اقتصادی شمال و جنوب آمریکا در نیمه نخست قرن نوزدهم، جامعه آمریکا را به دو گروه متخاصم تبدیل کرد. شمال به دلیل موقعیت خاص جغرافیایی خود هرگز نتوانست مزارع بزرگ و وسیع جنوب را به وجود آورد. درحالی‌که ثروت در جنوب حاصل میلیون‌ها هکتار زمین کشاورزی بود که صدها هزار برده سیاه‌پوست در بدترین شرایط انسانی به کشت توتون و پنبه مشغول بودند. شمالی‌های صنعت‌گر و تاجر، سیاهپوستان را افرادی دست و پاگیر و زائد تلقی می‌کردند. از آنجا که حرکت سریع تمدن غرب، برتری جامعه صنعتی بر جامعه کشاورزی را در سال‌های نخستین قرن ۱۹ به اثبات رسانده بود، اختلاف میان شمال صنعتی با جنوب کشاورزی سرانجام با یک جنگ خونین چهار ساله حل و فصل شد.
آزادی سیاهپوستان

با پایان جنگ داخلی آمریکا و آزادی میلیون‌ها برده رهایی یافته از نظام برده داری، جامعه آمریکا وارد نبرد بی‌وقفه نژادی شد. در یک سوی این نبرد، سفیدپوستان جنوب بودند که در جریان جنگ داخلی، تمام ثروت و امتیازات اشرافی خود را از دست داده بودند و می‌بایست با بردگان سابق خود همانند انسان‌های برابر رفتار کنند. در سوی دیگر سیاهپوستان می‌خواستند حقوق تضییع شده خود و اجدادشان را در کوتاه‌ترین زمان ممکن طلب کنند. بدیهی است چنین فضای آشفته‌ای، رابطه میان نژاد سفید و سیاه را بیش از پیش تخریب کرد. برخی از بردگان سابق راه سرزمین‌های وسیع غرب را که هنوز به تصرف کامل در نیامده بود، در پیش گرفتند و زندگی جدیدی را برای خود و فرزندانشان به وجود آوردند. اما میلیون‌ها سیاه فقیر که هنوز به اربابان سابق خود وابسته بودند در جنوب باقی‌ماندند و با مشکلات عدیده از جمله فقر، بیکاری و نژادپرستی مواجه شدند.
دولت فدرال برای حل معضل برده‌داری، اصلاحیه سیزدهم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا را در سال ۱۸۶۵ به تصویب رساند. براساس این اصلاحیه «بردگی و کار اجباری جز به عنوان مجازات جرمی که شخص، طبق مقررات به آن محکوم شده باشد، در ایالات متحده یا هر مکان دیگری در حوزه قضایی آنها» ممنوع شد. این قانون سه سال بعد با اعطای حق شهروندی به کلیه اتباع ایالات متحده آمریکا فارغ از نژاد و رنگ پوست بر اساس اصلاحیه چهاردهم قانون اساسی، تکمیل شد.
عصر نو

تا یک قرن بعد، میلیون‌ها سیاهپوست آمریکایی در فقر و تنگدستی گرفتار بودند. بسیاری از کارفرمایان در جنوب علاقه‌ای نداشتند که سیاهان را به کار بگمارند. وضعیت تحصیلی و آموزشی سیاهان نیز در شرایط اسفناکی قرار داشت. تا زمان الغای برده داری، سواد خواندن و نوشتن برای برده‌ها جرم غیرقابل بخششی بود. بعد از الغای برده داری نیز سیاهپوستان فقیر قادر نبودند که کودکان خود را در مدارس ثبت نام نمایند. آن دسته از کودکان سیاه که از شانس بیشتری برخوردار بودند، مجبور بودند در مدارسی جدا از سفید پوستان تحصیل کنند. سیاهان در حالی با این مشکلات دست به گریبان بودند که گروهی از نژادپرستان متعصب سفیدپوست با تشکیل جوخه‌های مرگ به نام کوکلاکس کلان سیاهان را هدف حملات خود قرار می‌دادند. این افراد به بردگان سابق حمله می‌کردند، اموال ناچیزشان را غارت می‌کردند و به شکل دلخراشی آنان را به قتل می‌رساندند. شیوه شکنجه سیاهپوستان نیز به شکل «لینچ کردن» بود که آنان را قطعه قطعه یا زنده زنده می‌سوزاندند. این اقدامات ضد انسانیِ متعصبین سفیدپوست با بی‌تفاوتی حکومت فدرال، پلیس و دستگاه قضایی همراه بود.
تعارض نژادی میان سیاهان و سفیدپوستان در سال‌های پایانی قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ متأثر از رقابت‌های حزبی بود. حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا که از ابتدا، جنوب برده داری را پایگاه اصلی خود قرار داده بود، همچنان از این نظام غیرعادلانه حمایت می‌کرد. این حزب برای دفاع از منافع کلان کشاورزان جنوب، حتی تا پای تجزیه ایالات متحده آمریکا نیز پیش رفت. شمال که توسط آبراهام لینکلن و حزب تازه تأسیس جمهوریخواه رهبری می‌شد، آزادی برده‌ها را به جنوب دموکرات تحمیل کرد. بدین ترتیب دو حزب بزرگ آمریکا، یکی در جایگاه حمایت از حقوق سیاهپوستان قرار گرفت و دیگری دفاع از شرایط پیش از جنگ را سرلوحه خود قرار داد.
البته این تقسیم‌بندی در اوایل قرن بیستم به شکل اساسی دگرگون شد. دموکرات‌ها که از حاکمیت مطلق ۴۰ ساله حزب جمهوریخواه ایالات متحده آمریکا به تنگ آمده بودند، به تدریج نفوذ خود را در ایالت‌های شمال شرقی، منطقه‌ای که روز به روز مهاجرین تازه‌ای را به خود جلب می‌کرد، افزایش دادند. مهاجرین، رنگین پوستان و قشرهای فرودست جامعه به دور دموکرات‌ها جمع شدند و این حزب که روزگاری سمبل نظام برده داری بود، برای کسب قدرت به حامی اصلی سیاه‌پوستان تبدیل شد. از آن زمان تاکنون دموکرات‌ها، حزب مدافع رنگین پوستان از جمله سیاهان، و حزب جمهوریخواه حزب سفید پوستان لقب گرفته‌اند.