stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فردوسی
جایگاه جهانی فردوسی > تندیس‌های فردوسی

مقالهٔ اصلی: تندیس‌های فردوسی
تندیس‌های زیادی از فردوسی ساخته شده که از میان آن‌ها می‌توان از تندیس فردوسی اثر ابوالحسن صِدّیقی در میدان فردوسی تهران نام برد که در پنجم مهرماه ۱۳۵۰ در تهران پرده‌برداری شد. تندیس‌های دیگری از همین هنرمند در کنار آرامگاه فردوسی در توس و در کنار میدان فردوسی رم ایتالیا جای دارد. تندیس‌های دیگر: تندیس فردوسی دانشگاه فردوسی مشهد، تندیس اهدایی از سوی پارسیان هند در دانشگاه تهران، تندیس رخش در سیستان و تندیس دوشنبه در تاجیکستان.
جایگاه جهانی فردوسی > بزرگ‌داشت و گرامی‌داشت فردوسی

مقالهٔ اصلی: هزاره فردوسی
هزارهٔ فردوسی یا جشن هزارهٔ فردوسی، مجموعهٔ آیین‌هایی بود که به‌مناسبت هزارمین سال زایش فردوسی در سال ۱۳۱۳ در تهران، توس و دیگر شهرهای ایران برگزار شد. در کنگرهٔ هزارهٔ فردوسی که نخستین گردهمایی بزرگ علمی در ایران بود، ۴۰ تن از ایران‌شناسان برجسته از ۱۷ کشور و ۴۰ تن از دانشمندان و ادیبان ایرانی شرکت داشتند. به‌مدت ۵ روز از ۱۲ تا ۱۶ مهر ۱۳۱۳ سخنرانی‌هایی در تالار دارالفنون در تهران ایراد شد و برخی از آن‌ها در کتاب هزارهٔ فردوسی به‌چاپ رسید. جشن هزارهٔ فردوسی به سال ۱۳۱۳ یکی از رویدادهای مهم فرهنگی سده، و مهم‌ترین کنگرهٔ علمی بود که در ایران معاصر برگزار شد.
هم‌زمان با کنگرهٔ هزارهٔ فردوسی در بیشتر شهرهای ایران نیز مراسمی برگزار شد، و در آن‌ها سخنرانی‌هایی ایراد شد، و شعرهایی خوانده شد و نمایش‌هایی از داستان‌های شاهنامه اجرا گردید. در شهرهای گوناگون، خیابان‌ها و دبستان‌ها و دبیرستان‌هایی به نام فردوسی نام‌گذاری شد. پس از پایان کنگرهٔ هزارهٔ فردوسی، شرکت‌کنندگان کنگره به مشهد سفر کردند، و بنای آرامگاه فردوسی در توس که ساخت آن از هشت سال پیش از آن آغاز شده‌بود، با حضور رضاشاه افتتاح شد. در خارج از ایران نیز در پاریس، لندن، رم، مسکو، برلین و برخی از دیگر شهرهای اروپا و آسیا با تشکیل جلسه‌های سخنرانی مراسم بزرگ‌داشت فردوسی اجرا شد. برگزاری آیین‌های هزارهٔ فردوسی، سرآغاز تحقیقات گستردهٔ شاهنامه‌شناسی در ایران و جهان شد. افزون بر نوشتارهای روزنامه‌ها، در ایران دو دورهٔ متن شاهنامه به‌سرمایهٔ کتابفروشی‌های خاور و بِرُوخیم به‌چاپ رسید. مجلهٔ ادبی مهر شماره‌های مهر و آبان ۱۳۱۳ خود را یکجا به نام فردوسی‌نامهٔ مهر شامل نوشتارهایی دربارهٔ شاهنامه و فردوسی منتشر کرد. مجلهٔ باختر در اصفهان نیز شماره‌ای ویژهٔ فردوسی انتشار داد.
به‌پیشنهاد بنیاد شاهنامهٔ فردوسی بنا بود در سال ۱۳۵۹ آیین‌های جهانی هزارهٔ شاهنامه به‌مناسبت هزارمین سال آغاز سرایش آن برگزار شود که با چند سال تأخیر برگزار شد. در ایران روز ۲۵ اردیبهشت به نام روز بزرگ‌داشت فردوسی نام‌گذاری شده است. هر سال در این روز و در هفتهٔ پایانی اردیبهشت ماه، آیین‌های بزرگ‌داشت فردوسی و شاهنامه و سخنرانی پیرامون آن‌ها در دانشگاه‌ها و نهادهای پژوهشی در تهران، مشهد و برخی دیگر از شهرهای ایران و جهان برگزار می‌شود. از دیگر کارها، ضرب مدالِ فردوسی به‌مناسبت هزارهٔ فردوسی در سال ۱۳۱۳، چاپ تمبر در نخستین جشن توس در سال ۱۳۵۴ و طراحی قلمِ فردوسی هم‌زمان با هزارهٔ پایان سرایش شاهنامه در سال ۱۳۸۹ است.
راه‌اندازی نهادهایی به نام فردوسی

نخستین نهاد رسمی که در ایران برای پژوهش‌های مرتبط با شاهنامه‌پژوهی راه‌اندازی شد، بنیاد شاهنامهٔ فردوسی بود. این مؤسسهٔ پژوهشی، وابسته به وزارت فرهنگ و هنر در دوران محمدرضا پهلوی در سال ۱۳۵۰ راه‌اندازی شد. پس از انقلاب ایران، در سال ۱۳۵۷ بنیاد شاهنامهٔ فردوسی با یازده مؤسسهٔ فرهنگی دیگر در «مؤسسهٔ مطالعات و تحقیقات فرهنگی» وابسته به وزارت علوم و آموزش عالی ادغام شد که نام کنونی آن «پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی» شده است.
دیگر نهادی که در این زمینه مشغول به کار است، بنیاد فردوسی است. این بنیاد، یک سازمان مردم‌نهاد است که در تاریخ ۲۷ اسفند ۱۳۸۴ با مجوز رسمی سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری در ایران بنیان‌گذاری شده است. این بنیاد دارای دو دفتر در شهرهای تهران و مشهد است. از دستاوردهای این بنیاد، ثبت هزارهٔ پایان سرایش شاهنامه در فهرست مفاخر و رویدادهای علمی، فرهنگی و هنری سال ۲۰۱۱ – ۲۰۱۰ م سازمان یونسکو است. این رویداد نخستین ثبت برپایهٔ سال خورشیدی در سازمان یونسکو است. پیشنهاد بنیاد فردوسی برای ثبت رویداد هزارهٔ سرایش شاهنامه در سی و پنجمین کنفرانس عمومی یونسکو با اقبال ۱۹۲ کشور عضو این سازمان مواجه شد.
در پاییز سال ۱۳۸۹، در ادامهٔ گسترش مناسبات فرهنگی میان دو کشور ایران و آلبانی و برابر توافقنامهٔ همکاری انجام‌شده میان دو نهاد فرهنگی و آموزشی و برای ادای احترام به «هزاره شاهنامهٔ فردوسی» توسط یونسکو در سال ۲۰۱۰، «مؤسسهٔ مطالعات ایران‌شناسی و زبان فارسی» با نام مؤسسهٔ فردوسی در تیرانا و در سطح دانشگاهی آغاز به کار کرد.
منبع‌شناسی

منابع دربارهٔ فردوسی و زندگی او را در چند دسته می‌توان بخش‌بندی کرد:
منبع‌شناسی > پیشگفتارهای شاهنامه

مقالهٔ اصلی: مقدمه شاهنامه
نخستین گروه از منابع، مقدمه‌ها یا پیشگفتارهای نسخه‌های دست‌نویس شاهنامه است. در نگاهی کلی، تاکنون چهار پیشگفتار به‌دست آمده که در آغاز دست‌نویس‌های شاهنامه نسخه‌برداری یا چاپ شده است. این چهار پیشگفتار برپایهٔ تاریخ به این ترتیب‌اند:
مقالهٔ اصلی: شاهنامه ابومنصوری
کهن‌ترین این پیشگفتارهاست که به فرمان ابومنصور محمد بن عبدالرزاق و به‌دست ابومنصور مَعمَری وزیر او، به سال ۳۴۶ ه‍.ق گرد آمده است. هرچند تدوین این اثر پیش از سرایش شاهنامه است، اما پس از آن در آغاز دست‌نویس‌های کهن شاهنامه آورده شد. اهمیت این پیشگفتار در شناساندن منابع فردوسی برای سرایش شاهنامه و همچنین بی‌اعتبار کردن افسانه‌های پیشگفتارهای پسین است.
این دست‌نویس یکی از کهن‌ترین و معتبرترین دستنویس‌های به‌جای‌مانده از شاهنامه است و پیشگفتار آن، دومین از دیدگاه کهن‌بودن است. تاریخ نگارش دست‌نویس دویست سال پس از سرایش شاهنامه به سال ۶۱۴ ه‍.ق است. این دست‌نویس در کتابخانهٔ ملی فلورانس نگه‌داری می‌شود. این نسخه را در سال ۱۹۷۷، آنجِلُو پیِه‌مونْتْزه در طی فعالیت‌های پژوهشی و بایگانی کتاب‌های دست‌نویس زبان پارسی در کتابخانه‌های ایتالیا شناسایی کرد. این پیشگفتار افتادگی‌های بسیار دارد و آنچه بازمانده است کمتر از نیمِ متن کامل پیشگفتار است. متن کامل پیشگفتار در نسخه‌ای نگاشته‌شده در ۹۰۳ ه‍.ق در دسترس است که در موزهٔ طوپقای‌سرا در استانبول نگاه‌داری می‌شود.
محمد قزوینی این پیشگفتار را «مقدمهٔ اوسط» نامیده که پس از «پیشگفتار شاهنامهٔ ابومنصوری» و پیش از «پیشگفتار شاهنامهٔ بایسنقری» نوشته شده است. از این پیشگفتار تنها یک دست‌نویس در ایران هست که اصالت ویژه‌ای ندارد و درهم‌آمیختگی بی‌ساختاری از پیشگفتارهای پیشین و پسین در آن به چشم می‌خورد. اصالت‌نداشتن، برگرفته‌بودن بخش‌های گوناگون از پیشگفتارهای پیشین و دست‌بردن در آن‌ها و نادرستی‌های فراوان در این دست‌نویس، تعیین تاریخ دقیق نگارش آن را خدشه‌دار کرده است. اما با نگرش به زبان و شیوهٔ نگارش می‌توان گمان کرد که تازه‌تر از سدهٔ هشتم ه‍.ق نیست.
مقالهٔ اصلی: شاهنامه بایسنقری
آخرین، نامدارترین و مفصل‌ترین این پیشگفتارهاست که به فرمان بایسنقرمیرزا در ۸۲۹ ه‍.ق با بررسی دست‌نویس‌های شاهنامه نسخه‌ای ویرایش شده و این پیشگفتار را بر آن نهادند. در نگاهی کلی، این پیشگفتار دارای افسانه‌های فراوانی دربارهٔ فردوسی و شاهنامه است. در این پیشگفتار نیز، سه پیشگفتار پیشین، دیگر منابعی که برخی از آن‌ها از میان رفته و گفته‌های فردوسی در شاهنامه را گرد آورده و آن‌ها را به‌هم پیوند و چون داستان‌نویسی زبردست آن را پروبال داده‌اند. بیشتر مطالب کتاب‌های مُجمَل فصیحی، رُوضَةُالصَّفا، حَبیبُالسّیَر، بَدایِعُالْوَقایِع، مَجالِسُالْمُؤمِنین، عَرَفاتُالْعاشِقین، مَجمَعُالْفُصَحاء و دیگر تذکره‌ها از «پیشگفتار بایسنقری» گرفته شده است.
منبع‌شناسی > کتاب‌های تاریخ

کتاب‌های تاریخ را نیز به دو گونه می‌توان دسته‌بندی کرد: نخست کتاب‌هایی دربارهٔ تاریخ سامانیان و غزنویان، و دوم کتاب‌هایی که دربارهٔ خود فردوسی و شاهنامه دانسته‌هایی را بیان می‌کند.
برای مطالعه بیشتر

باغداساریان، ادیک (۱۳۸۰). شاهنامه و ارمنیان. تهران: مؤلف. شابک ۹۶۴-۰۶-۰۷۴۶-۰.
بهار، مهرداد (۱۳۹۱).  کتایون مزداپور، ویراستار. پژوهشی در اساطیر ایران. تهران: آگه. شابک ۹۶۴-۳۲۹-۰۰۹-۳.
حمیدیان، سعید (۱۳۷۲). درآمدی بر اندیشه و هنر فردوسی. تهران: مرکز.
خالقی مطلق، جلال (۲۰۰۹). از شاهنامه تا خداینامه: جستاری دربارهٔ مآخذ مستقیم و غیرمستقیم شاهنامه. تارنمای نوف.
خالقی مطلق، جلال (۱۳۷۲). گل‌رنج‌های کهن: برگزیدهٔ مقالات دربارهٔ شاهنامهٔ فردوسی. به کوشش علی دهباشی. تهران: مرکز.
شاهسواریان، آودیس (۱۳۹۳). شاهنامه و منابع ارمنی. ترجمهٔ ادیک باغداساریان. تورنتو. شابک ۹۷۸-۱-۹۲۷۸۶۰-۱۶-۸.
فردوسی، ابوالقاسم (۱۳۶۹).  خالقی مطلق، جلال، ویراستار. شاهنامه. ج. دوم. نیویورک: بنیاد میراث ایران. شابک ۰-۹۳۹۲۱۴-۶۵-۲.
کوورجی کویاجی، جهانگیر (۱۳۷۱).  جلیل دوستخواه، ویراستار. پژوهش‌هایی در شاهنامه. تهران: زنده‌رود.
ماسه، هانری (۱۳۵۰). فردوسی و حماسهٔ ملی. ترجمهٔ مهدی روشن‌ضمیر. تبریز: دانشگاه تبریز.
مختاری، محمد (۱۳۷۹). حماسه در رمز و راز ملی. تهران: توس. شابک ۹۶۴-۳۱۵-۵۲۴-۲.
مول، ژول (۱۳۶۹). دیباچهٔ شاهنامه. ترجمهٔ جهانگیر افکاری. تهران: انتشارات و آموزش انقلاب اسلامی.
میزانی (ف.م. جوانشیر)، فرج‌الله (۱۳۵۹). حماسهٔ داد: بحثی در محتوای سیاسی شاهنامه. تهران: انتشارات حزب تودهٔ ایران.
دهباشی، علی (۱۳۷۰). فردوسی و شاهنامه: مجموعه سی و شش گفتار. تهران: مدبر. شابک ۹۷۸-۶۰۰-۵۹۴-۲۹۴-۱.
موحدفر، یاسر (۱۳۹۰). رازهای شاهنامه. تهران: پازینه. شابک ۹۷۸-۶۰۰-۱۸۰-۰۱۱-۵.
پیکرهٔ فردوسی کارِ ابوالحسن صدیقی در میدان فردوسی، تهران
برگی از شاهنامهٔ تهماسبی
نمایی از داستان‌های شاهنامه در آرامگاه فردوسی
آرامگاه فردوسی در توس خراسان
آرامگاه فردوسی در توس خراسان
آرامگاه فردوسی در توس خراسان
رضاشاه پهلوی در آئین گشایش آرامگاه فردوسی و اختتامیهٔ کنگره هزارهٔ فردوسی
شرکت‌کنندگان در کنگرهٔ هزارهٔ فردوسی در مقابل تالار دارُالْفُنون، تهران
هزارهٔ جهانی شاهنامه در یونسکو - ۲۰۰۹
برگی از شاهنامهٔ بایسنقری
بلایرستاون، نیوجرسی

Township
| بلایرستاون، نیوجرسی | بلایرستاون، نیوجرسی |
| --- | --- |
Township: Township
Blairstown, New Jersey: Blairstown, New Jersey
Blair Lake Spillway: Blair Lake Spillway
Map of Blairstown Township in Warren County. Inset: Location of Warren County highlighted in the State of New Jersey.: Map of Blairstown Township in Warren County. Inset: Location of Warren County highlighted in the State of New Jersey.
Census Bureau map of Blairstown, New Jersey: Census Bureau map of Blairstown, New Jersey
ایالات آمریکا: نیوجرسی
County: Warren
Incorporated: ۱۴ آوریل ۱۸۴۵
حکومت: حکومت
 • نوع: Township (New Jersey)
 • شهردار: Frank W. Anderson (term ends December 31, 2012)
 • Clerk: Phyllis E. Pizzaia
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۱٫۷۰۴ مایل مربع (۸۲٫۱۱۲ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۳۰٫۸۱۷ مایل مربع (۷۹٫۸۱۶ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۸۸۷ مایل مربع (۲٫۲۹۷ کیلومتر مربع)  ۲٫۸۰٪
 • رتبه: 80th of 566 in state 2nd of 22 in county
ارتفاع: ۵۰۲ فوت (۱۵۳ متر)
جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰): جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰)
 • کل: ۵۹۶۷
 • رتبه: 346th of 566 in state 7th of 22 in county
 • تراکم: ۱۹۳٫۶/مایل مربع (۷۴٫۷/کیلومتر مربع)
  • رتبه: 508th of 566 in state 15th of 22 in county
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (Eastern (EST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (Eastern (EDT))
زیپ‌کد: ۰۷۸۲۵
کد منطقه: 908
FIPS code: ۳۴۰۴۱۰۶۱۶۰
GNIS feature ID: ۰۸۸۲۳۱۷
وبگاه: http://www.blairstown.org/
بلایرستاون (به انگلیسی: Blairstown) شهری در ایالت نیوجرسی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۵٬۹۶۷ نفر بوده‌است.
سنتر پوینت، لوئیزیانا

مکان
| Center Point, Louisiana | Center Point, Louisiana |
| --- | --- |
مکان مختص سرشماری: مکان مختص سرشماری
ایالت: لوئیزیانا
Parishes: Avoyelles
مساحت: مساحت
 • کل: ۴٫۷ مایل مربع (۱۲٫۲ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۴٫۷ مایل مربع (۱۲٫۲ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۸۵ فوت (۲۶ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۴۹۲
 • تراکم: ۱۰۴/مایل مربع (۴۰٫۲/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CST)
زیپ‌کد: 71323
FIPS code: 22-13855
سنتر پوینت (به انگلیسی: Center Point) شهری در ایالت لوئیزیانا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۴۹۲ نفر بوده‌است.
سنترل فالز، رود آیلند

مکان
| City of Central Falls | City of Central Falls |
| --- | --- |
شهر: شهر
Broad Street: Broad Street
شعار: "A City With A Bright Future": شعار: "A City With A Bright Future"
موقعیت سنترل فالز در شهرستان پراویدنس، رود آیلند: موقعیت سنترل فالز در شهرستان پراویدنس، رود آیلند
ایالت: رود آیلند
شهرستان: پراویدنس
Incorporated (town): ۱۷۳۰
Incorporated (city): ۱۸۹۵
حکومت: حکومت
 • نوع: Mayor-council
 • شهردار: James Diossa
مساحت: مساحت
 • کل: ۱٫۲۹ مایل مربع (۳٫۳۴ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱٫۲ مایل مربع (۳٫۱ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۱ مایل مربع (۰٫۲ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۸۹ فوت (۲۷ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۱۹۳۷۶
 • تراکم: ۱۶۱۴۶٫۷/مایل مربع (۶۲۵۰٫۳/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: ۰۲۸۶۳
کد منطقه: ۴۰۱
FIPS code: ۴۴-۱۴۱۴۰
GNIS feature ID: ۱۲۱۸۹۳۱
وبگاه: http://www.centralfallsri.us/
سنترل فالز (به انگلیسی: Central Falls) شهری در ایالت رود آیلند کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱۹٬۳۷۶ نفر بوده‌است.
شهرستان قائنات

| شهرستان قائنات | شهرستان قائنات |
| --- | --- |
آرامگاه بزرگمهر قائنی: آرامگاه بزرگمهر قائنی
موقعیت در استان: موقعیت در استان
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
کشور:  ایران
استان: خراسان جنوبی
مرکز شهرستان: قائن
سایر شهرها: خضری دشت بیاض، نیمبلوک، آرین شهر، اسفدن
بخش‌ها: مرکزی، سده، نیمبلوک
سال تأسیس: ۱۳۵۸ خورشیدی
نام‌های پیشین: قهستان
اداره: اداره
فرماندار: محمد محمدی
مردم: مردم
جمعیت: ۱۱۶٬۱۸۱ نفر
تراکم جمعیت: ۹٫۸۹ نفر بر کیلومتر مربع
مذهب: شیعه
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
مساحت: ۷٬۶۰۱ کیلومتر مربع
آب‌وهوا: آب‌وهوا
میانگین دمای سالانه: ۹٫۱۴ درجه سانتی گراد
بارش سالانه: ۱۷۵ میلی‌متر
داده‌های دیگر: داده‌های دیگر
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۵۶
وبگاه: فرمانداری شهرستان قائنات
شهرستان قائنات، پایتخت زعفران و زرشک ایران و جهان (پارسی باستان: آرتاگوانا[نیازمند منبع])، به مرکزیت شهر قائن، در شرق ایران و شمال استان خراسان جنوبی در حد فاصل ۱۵ و ۳۳ تا ۱۲ و ۳۴ عرض جغرافیایی و ۳۸ و ۵۸ تا ۵۶ و ۶۰ طول جغرافیایی قرار دارد.
شهر قاین در گذشته مرکز ایالت قهستان بوده و
شهرستان قاینات در ۲۷ بهمن ۱۳۵۸ با تصویب هیئت وزیران به صورت شهرستان مستقل درآمد.
این شهرستان به نام پایتخت زعفران جهان معروف است.
تقسیمات کشوری

شهرستان قائنات دارای ۳ بخش،۸ دهستان و ۵ شهر به شرح زیر است:
تقسیمات کشوری > شهرستان قائنات

| بخش | مرکز بخش | جمعیت بخش ۱۳۹۵ | نام دهستان | مرکز دهستان | جمعیت دهستان ۱۳۹۵ | شهر | جمعیت شهر ۹۵ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| مرکزی | قائن | ۷۳٬۹۱۷ نفر | قائن | مهموئی | ۱۹٬۷۵۸ نفر | قائن اسفدن | ۴۲٬۳۲۳ نفر  ۳٬۵۹۸ نفر |
| مرکزی | قائن | ۷۳٬۹۱۷ نفر | مهیار | محمدآباد علم | ۴٬۴۴۵ نفر | قائن اسفدن | ۴۲٬۳۲۳ نفر  ۳٬۵۹۸ نفر |
| مرکزی | قائن | ۷۳٬۹۱۷ نفر | پیشکوه | بیهود | ۳٬۷۹۳ نفر | قائن اسفدن | ۴۲٬۳۲۳ نفر  ۳٬۵۹۸ نفر |
| سده | آرین‌شهر | ۲۲٬۴۷۳ نفر | پسکوه | قومنجان | ۸٬۴۴۱ نفر | آرین‌شهر | ۳٬۷۲۹ نفر |
| سده | آرین‌شهر | ۲۲٬۴۷۳ نفر | آفریز | آفریز | ۷٬۱۲۳ نفر | آرین‌شهر | ۳٬۷۲۹ نفر |
| سده | آرین‌شهر | ۲۲٬۴۷۳ نفر | سده | آرین‌شهر | ۳٬۱۸۰ نفر | آرین‌شهر | ۳٬۷۲۹ نفر |
| نیمبلوک | خضری دشت‌بیاض | ۱۹٬۷۹۱ نفر | کرغند | کرغند | ۴٬۷۸۶ نفر | خضری دشت‌بیاض نیمبلوک | ۵٬۶۸۰ نفر  ۴٬۷۶۲ نفر |
| نیمبلوک | خضری دشت‌بیاض | ۱۹٬۷۹۱ نفر | نیمبلوک | نیمبلوک | ۴٬۵۶۳ نفر | خضری دشت‌بیاض نیمبلوک | ۵٬۶۸۰ نفر  ۴٬۷۶۲ نفر |
جغرافیا

شهرستان قائنات در شمال شرق استان خراسان جنوبی قرار گرفته است. این شهرستان از شمال به شهرستان‌های خواف و گناباد از استان خراسان رضوی، از غرب به شهرستان سرایان، از جنوب به شهرستان بیرجند و از شرق به شهرستان زیرکوه محدود شده است.
مساحت این شهرستان بالغ بر ۷٬۵۰۲ کیلومتر مربع می‌باشد. شهرستان قائنات، براساس آخرین تقسیمات کشوری مشتمل بر ۳ بخش و ۸ دهستان بوده و ۳۷۳ روستا[نیازمند منبع] و ۱۲۹۳ آبادی خالی از سکنه[نیازمند منبع] دارد.
مرکز این شهرستان شهر قائن که بر روی دشتی به همین نام می‌باشد. شهر قاین در مسیر بزرگراه آسیایی؛ مشهد به زاهدان و چابهار (کریدور شمال _ جنوب شرق کشور) قرار گرفته و تا مرز افغانستان ۱۸۰ کیلومتر فاصله داشته و از سطح دریا ۱۴۴۰ متر بلندی دارد و از دو شهر بیرجند و گناباد فاصله‌ای مساوی ۱۰۰ کیلومتر در ۳۷۲ کیلومتری جنوب مشهد و از تهران ۱۳۰۰ کیلومتر فاصله دارد.
رشته کوه قهستان در غرب و شاسکوه و آهنگران در شرق آن سر به آسمان سوده و بلندترین قله منطقه کمر سرخ با ۲۸۴۲ متر در نیم بلوک و پست‌ترین نقطه با ۶۱۰ متر در پترگان قرار دارد.
جمعیت

بر طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن (۱۳۹۰) جمعیت شهرستان قائنات ۱۵۲٫۴۰۱ نفر و تعداد خانوار ۴۲٫۱۰۰ عدد بود که پس از ارتقاء زیرکوه به شهرستان و جداشدن آن از قاینات، جمعیت محدوده فعلی این شهرستان ۱۱۱٬۳۲۰ نفر در ۳۱٬۳۰۷ خانوار است که از این تعداد ۵۷٫۴۹۵ نفر در مناطق شهری و ۵۳٫۸۲۵ نفر در مناطق روستایی ساکن هستند. همچنین از این جمعیت تعداد ۵۵٫۷۲۵ نفر مرد و ۵۵٫۵۹۵ نفر زن هستند.
با جدا شدن بخش زهان و زیرکوه از شهرستان قائنات، طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن (۱۳۹۵) جمعیت شهرستان قائنات ۱۱۶٫۱۸۱ نفر (در ۳۷٫۷۹۴ خانوار) بوده است. از این تعداد ۵۸٫۴۲۰ نفر مرد و ۵۷٫۷۶۱ نفر زن هستند.
| جمعیت تاریخی> سال | جمعیت تاریخی> جمعیت | جمعیت تاریخی> ±% |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۸۵ | ۹۹٬۲۲۸ | —     |
| ۱۳۹۰ | ۱۱۱٬۳۲۰ | ۱۲٫۲٪+ |
| ۱۳۹۵ | ۱۱۶٬۱۸۱ | ۴٫۴٪+ |
گونه‌های گیاهی و جانوری

همان‌طور که همه می‌دانند، سوغات این شهرستان، زعفران است که بسیار با کیفیت است. مراتع قائن از نوع متوسط است و در آن گیاهان دارویی گوناگون، جنگلهای تنگ، پسته کوهی، بنه، قیچ و بادامشک دیده می‌شود.
در شهرستان قائن خصوصاً در منطقه شکار ممنوع شاسکوه، قریب به ۵۹ گونه پرنده، ۲۵ نوع پستاندار و ۱۷ گونه از خزندگان و دوزیستان منحصر به فرد زندگی می‌کنند. در این خطه، رودخانه‌های با اهمیتی همچون رود شور، رود مرادنشاه، رود بیهود، افین و آهنگران جریان دارند و گندم، جو، چغندر، پسته و خصوصاً زعفران و زرشک و آلو از محصولات کشاورزی این شهرستان می‌باشند.
پیشینه

چنانچه تذکره نویسان و مورخان نقل کرده‌اند منطقه قائنات با تاریخی سی هزار ساله یکی از اولین خاستگاه‌های تمدن خراسان است. فخرالاسلام پیدایش قائن را به عصر قابیل پسر آدم نسبت داده و در فرهنگ دهخدا بنای اولیه شهر قائن به سام بن نریمان و در احیاء الملوک به کی لهراسب پدر گشتاسب منسوب شده است این سخنان اگر چه از اعتباری علمی برخوردار نیستند اما بازگوکننده قدمتی هستند که چون غباری از روزگاران دور بر سنگ سنگ این شهر نشسته‌اند در سفرنامهٔ سرپرسی سایکس آمده در ۳۲۸ قبل از میلاد ۱۳ هزار نفر از مدافعان شهر قائن به مقابله با لشکر انبوه اسکندر درآمدند و دکتر بلووگلدسمید اعتقاد دارد که قلعه کوه قائن در عهد هخامنشیان همان کاخ سلاطین قهستان یا آرتاگوانا بوده است.
قائن در عصر زمانداران ساسانیان نیز از مراکز مهم قدرت و از معدود شهرهای استراتژیک ایران به‌شمار می‌آمده است مورخان بسیاری در کتب خویش از قائنات نام برده‌اند اصطخری در ۳۴۰ خورشیدی از قائن به‌عنوان مرکز قهستان نام برده و مذهب آن خطه را شیعه ذکر کرده و جیهانی در ۳۷۵ هجری از سه دروازه شهر به اسامی درکون، در کلاوج و درزقان استخر نام برده است. ناصر خسرو قبادیانی در سال ۴۴۰ وارد قائنات شده و قائن را چنین توصیف نموده است: 
((قائن شهری بزرگ و حصین و گرد آن خندقی و مسجد آدینه به شهر اند است و آنجا که مقصوره است تاقی عظیم و بزرگ است که در خراسان از آن بزرگ‌تر ندیدم))
مارکوپولو نیز هوای قائن را در نهایت اعتدال دانسته و یاقوت حموی و عبدا… محمد بن احمد مقدسی آنجا را بندر خراسان و خزانه کرمان معرفی کرده‌اند. قائن در جریان تندباد ایلغارهای تاریخی صدمه چندانی ندیده است و چنان‌که نقل شده در ۷۷۳ هجری امیرتیمور در حوالی قائن اردو زد. لیکن به فضل و درایت حاکم شهر بدون جنگ و خونریزی از کنار آن گذشت.
در عصر صفویه نیز به سال ۱۰۰۲ هجری شاه عباس صفوی از قائن دیدن نمود و سال‌ها بعد در زمان سلسله زندیه هنگامی که لطفعلی خان زند از کرمان گریخت و به قائن آمد در آنجا از وی پذیرائی شد. مردم قائن در بازگشت نیز تعدادی سوار جهت جنگ با آغا محمد خان قاجار در اختیار وی قرار دادند.[نیازمند منبع]
دکتر ژوزف انگلیسی، قائن را از مناطق آباد خراسان و قرار گاه مردان دلیری می‌دانسته که از راه شمشیر زنی و کمان کشی روزگار گذرانده‌اند.
جاذبه‌های گردشگری و تفریحی

مقبره ابوذر جمهر قاینی (منطقه نمونه گردشگری استان)
مسجد جامع قاین
قلعه کوه قاین (آرتاگوانا)
مقبره بوذرجمهر قاینی
مسجد جامع خضری
امامزاده عبدالله کارشک
مسجد جامع افین
رباط زردان
قلعه کوه زردان
قلعه هاجر آباد
خانه سلطانی
خانه موسوی
موزه آب
خانه قارنی
مزار امامزادگان حسن و افضل (ع) یا همان مزار نو یا کومیران در روستای قومنجان
غار سو در روستای قومنجان
مزار استرآباد و نروگ در روستای اسفشاد
منطقه گردشگری ورزگ
شهرک زیرزمینی در روستای نیگ
منطقه گردشگری شاسکوه
مراکز آموزش عالی

دانشگاه ملی بزرگمهر قاینات
حوزه علمیه جعفریه سطح ۱ ، ۲ ،۳
دانشگاه آزاد اسلامی قاینات
دانشکده فنی قاین
دانشکده علوم پزشکی قاین
دانشگاه پیام نور قاین
پردیس دانشگاه فرهنگیان قاین
فرمانداران شهرستان قاینات

شهرستان قاینات بر اساس مصوبه هیئت وزیران در ۲۷ بهمن ۱۳۵۸ از شهرستان بیرجند منتزع و تبدیل به شهرستان مستقلی شد.
فرمانداران این شهرستان از سال ۱۳۵۸ تا ۱۳۹۷ عبارتند از:
| ردیف | نام و نام خانوادگی | سمت | بازه زمانی |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱ | حسین امینی | فرماندار | ۱۳۵۸–۱۳۶۰ |
| ۲ | غلامحسین واحدی | سرپرست | ۱۳۶۱ |
| ۳ | محمدحسین زینلی | فرماندار | ۱۳۶۱–۱۳۶۵ |
| ۴ | قدسی فیض آبادی | سرپرست | ۱۳۶۶ |
| ۵ | غلامحسین تکفلی | فرماندار | ۱۳۶۶–۱۳۷۰ |
| ۶ | علی اکبر امدادی | فرماندار | ۱۳۷۰–۱۳۷۵ |
| ۷ | مجتبی صادقیان | سرپرست | ۱۳۷۵ |
| ۸ | احمد امیری مقدم | فرماندار | ۱۳۷۵–۱۳۷۷ |
| ۹ | جلال پوربافرانی | فرماندار | ۱۳۷۷–۱۳۸۰ |
| ۱۰ | مهدی اخلاقی پور | فرماندار | ۱۳۸۰–۱۳۸۳ |
| ۱۱ | علیرضا پورشافعی | سرپرست | ۱۳۸۳ |
| ۱۲ | محمود احسان فر | سرپرست | ۱۳۸۳ |
| ۱۳ | علی خدادادی | فرماندار | ۱۳۸۳–۱۳۸۴ |
| ۱۴ | محمدحسین نژادحسین | فرماندار | ۱۳۸۴–۱۳۸۶ |
| ۱۵ | غلامرضا طاهری | فرماندار | ۱۳۸۶–۱۳۸۹ |
| ۱۶ | فرهاد فلاحتی | سرپرست | ۱۳۸۹ |
| ۱۷ | غلامعلی حبیبی منش | فرماندار | ۱۳۸۹–۱۳۹۰ |
| ۱۸ | حسین شرافتی راد | فرماندار | ۱۳۹۰–۱۳۹۳ |
| ۱۹ | بهمن کهن ترابی | فرماندار | ۱۳۹۳–۱۳۹۶ |
| ۲۰ | مشیرالحق عابدی | فرماندار | ۱۳۹۷ |
| ۲۱ | محمد کریمی | فرماندار | ۱۳۹۷ت۱۴۰۰ |
| ۲۲ | حمید رضا برات زاده | سرپرست | ۱۴۰۰ت۱۴۰۱ |
| ۲۳ | ناصر ناصری | سرپرست | ۱۴۰۱ |
| ۲۴ | محمد محمدی | فرماندار | ۱۴۰۱_۱۴۰۳ |
| ۲۵ | یدالله غلامپور | سرپرست | ۱۴۰۳ |
سنترال، آلاسکا

CDP
| Central, Alaska | Central, Alaska |
| --- | --- |
CDP: CDP
The Steese Roadhouse is the sole bar, general store, and gas station in Central.: The Steese Roadhouse is the sole bar, general store, and gas station in Central.
Location of Central, Alaska: Location of Central, Alaska
ایالات آمریکا: آلاسکا
Census Area: Yukon-Koyukuk
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۴۹٫۴ مایل مربع (۶۴۶٫۱ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۲۴۸ مایل مربع (۶۴۲٫۲ کیلومتر مربع)
 • آب: ۱٫۵ مایل مربع (۳٫۹ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۹۴۲ فوت (۲۸۷ متر)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۱۳۴
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۹ (Alaska (AKST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۸ (AKDT)
زیپ‌کد: 99730
کد منطقه: 907
FIPS code: 02-11690
GNIS feature ID: 1400106
سنترال (به انگلیسی: Central) شهری در ناحیه سرشماری یوکان-کویوکوک، آلاسکا ایالت آلاسکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی ۱۳۴ نفر بوده‌است.
مینا کانت

| مینا کانت | مینا کانت |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: Ulrika Wilhelmina Johnson
زادهٔ: ۱۹ مارس ۱۸۴۴ تامپره
درگذشت: ۱۲ مهٔ ۱۸۹۷ (۵۳ سال) کوئوپیو
ملیت: دوک‌نشین بزرگ فنلاند
پیشه(ها): نویسنده، نمایشنامه‌نویس
آثار برجسته: The Pastor's Family The Worker's Wife Anna Liisa
همسر: Johan Ferdinand Canth (husband)
فرزندان: Anni Canth (daughter) Elli Canth (daughter) Hanna Canth (daughter) Maiju Canth (daughter) Jussi Canth (son) Pekka Canth (son) Lyyli Canth (daughter)
والدین: Gustaf Vilhelm Johnson (father) Lovisa Ulrika Archelin (mother)
امضاء: امضاء
مینا کانت (انگلیسی: Minna Canth؛ ۱۹ مارس ۱۸۴۴ – ۱۲ مهٔ ۱۸۹۷) نویسنده، نمایشنامه‌نویس اهل دوک‌نشین بزرگ فنلاند بود.
شاخوره

مکان در 23x15px|border |alt=|link= بحرین
| شاخوره | شاخوره |
| --- | --- |
استان: شمالیه
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۳+ (AST)
شاخوره نام روستایی است در بحرین.
نام این روستا از شاه‌آخور فارسی گرفته شده به معنی آخور شاه.
تبار شیخ آل عصفور از علمای امامیه فقیه و حدیث‌دان به روستای شاخوره می‌رسید.
مرکز تحقیقات یون سنگین GSI هلمهولتز

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نام پیشین: GSI
بنیان‌گذاری: 1969
ستاد: GSI-Darmstadt-Südbau.jpg
Administrative Managing Director: Ursula Weyrich
نام پیشین: GSI
این GSI مرکز تحقیقات یون سنگین هلمهولتز (آلمانی: GSI Helmholtzzentrum für Schwerionenforschung) دولتی و مرکز تحقیقات در ویکس هازن حومه شهر دارمشتات، آلمان تأسیس شد و در سال 1969 به عنوان مرکز تحقیقات یون سنگین (آلمانی: Gesellschaft für Schwerionenforschung) مخفف GSI به آن نسبت داده شد.
این آزمایشگاه انجام می‌دهد پایه و پژوهش‌های کاربردی در فیزیک و علوم طبیعی رشته. زمینه‌های اصلی پژوهش شامل پلاسما فیزیکبا فیزیک اتمیبا ساختار هسته ای و واکنش‌های تحقیقات بیوفیزیک و تحقیقات پزشکی است. آزمایشگاه عضو انجمن هلمهولتز آلمان مراکز تحقیقاتی.
سهامداران هستند، دولت فدرال (۹۰ درصد) و ایالت هسنهای تورینگن و راینلند-فالتز در کشور آلمان واقعاست. به عنوان یک عضو از انجمن هلمهولتزفعلی نام داده شد به تسهیلات در ۷ اکتبر ۲۰۰۸ به منظور آن را واضح تر ملی و بین‌المللی آگاهی است.
تحقیقات اولیه

رئیس ابزار سنگین یون شتاب‌دهنده مرکز متشکل از UNILACجهانی شتاب‌دهنده خطی (انرژی ۲–۱۱٫۴ میلیون در هر nucleon), SIS 18, سنگین-ion synchrotron (گراد ۰٫۰۱۰–۲ GeV/u) و ESR تجربی سازی حلقه (0.005 - 0.5 GeV/u) و FRS. این UNILAC راه اندازی شد و در سال ۱۹۷۵ به SIS 18 و ESR اضافه شد در سال ۱۹۹۰ افزایش یون شتاب از ۱۰ درصد از سرعت نور به ۹۰ درصد است.
عناصر کشف شده در GSI: بوریم(1981), مایتنریم(1982) با هاسیم(1984), دارمشتادیم(1994), رونتگنیوم(1994) و کوپرنیسیم(1996).
عناصر وجود تأیید GSI: نیهونیوم(2012), فلروویوم(2009), مسکوویم(2012), لیورموریوم(2010) و تنسین (2012).
تحولات تکنولوژیکی

یکی دیگر از مهم تکنولوژی توسعه یافته در GSI استفاده از پرتوهای یون سنگین در درمان سرطان (از ۱۹۹۷). به جای استفاده از X-ray تابش یونهای کربن استفاده می‌شود به منور بیمار است. این تکنیک اجازه می‌دهد که تومور به ارگان‌های حیاتی به درمان می‌شود که ممکن است با اشعه X است. این است که با توجه به این واقعیت است که برگ اوج کربن یون بسیار واضح تر از اوج X-ray فوتون. تسهیلات بر اساس این تکنولوژی به نام Heidelberger Ionenstrahl-Therapiezentrum (ضربه) ساخته شده در دانشگاه هایدلبرگ مرکز پزشکی شروع به درمان بیماران در نوامبر 2009.