رشید طاها
کار حرفه‌ای > کارت د سژور

طاها در سال ۱۹۸۱ زمانی که در لیون زندگی می کرد با محمد و مختار امینی آشنا شد و هر سه به همراه جمل دیف و اریک واکور گروهی را تشکیل دادند. در سال ۱۹۸۲، خواننده اصلی گروه راک عرب‌زبان بود که آن‌ها را کارت د سژور نامیدند، به‌معنای «کارت سبز» یا «مجوز اقامت». او به دو زبان فرانسوی و عربی می‌خواند. طاها از گروه د کْلَش الهام گرفته است:
کلش جنگ‌طلب و به همان اندازه لذت طلب بودند... و این برای من هیجان‌انگیز بود. شما می‌توانید یک شورشی باشید و در بزرگترین گروه راک‌اند‌رول جهان باشید! همچنین مشخص بود که آن‌ها عاشق موسیقی هستند. جو استرامر هیچ ربطی به نگاه بدبینانه وحشتناک پانک نداشت. در زمان موگادور ۸۱ آن‌ها فقط یک گروه راک‌اندرول نبودند، کار آن‌ها هیپ‌هاپ، رگی، اسکا، کانتری را بود. دیسکو، اما آن را به نظر می رسد خود را. فکر می‌کنم این همان چیزی است که به نوازندگان فرانسوی این اعتماد به نفس را داد تا به هر موسیقی‌ای که علاقه‌مند هستند، بپردازند. از جهاتی نیز ما را به دنیا معرفی کردند. - رشید طاها، در «گاردین»، ۲۰۰۷
طاها با اعضای گروه د کْلَش در پاریس ملاقات کرد:
سپتامبر ۱۹۸۱ بود و طاها درست قبل از این‌که در تئاتر موگادور در پاریس به روی صحنه برود با هر چهار عضو گروه آشنا شد. طاها یک کپی از نوار دمو گروهش، «اجازه اقامت» (Carte de Séjour) را به آن‌ها داد، موسیقی‌ای از لیون که رای الجزایر را با فانک و پانک راک ترکیب می‌کرد. طاها به یاد می‌آورد: «آنها علاقه‌مند به‌نظر می‌رسند، اما وقتی تماس نگرفتند، هیچ فکری به این موضوع نکردم. سپس، چند ماه بعد، صدای قصبه را بلرزان را شنیدم.» این حادثه از آن زمان در اسطوره راک فرانسه ثبت شد. – گزارش در «The گاردین»، ۲۰۰۷
طاها معتقد بود ضبط‌های اولیه او به الهام بخشیدن به د کلش برای ساخت آهنگ «قصبه را بلرزان» کمک کرد. یک خبرنگار موسیقی نیویورک تایمز در مورد نسخه کاور طاها از آهنگ موفق د کلش نوشت که احتمالاً تحت‌تأثیر کارهای قبلی او قرار گرفته است:
آیا «قصبه را بلرزان» با تصاویری از شیخ که در صحرا در کادیلاک رانندگی می‌کرد و رقاصان «فاسد» که دیسکو را رونق می‌بخشید، کیفرخواستی برای جهان نفتی متعصب عرب است، یا یک نقد تند درباره دیدگاه کارتونی غرب از منطقه؟ هیچ شنونده‌ای نمی‌تواند شک کند که هر دو مورد درست است، و یا این‌که آقای طاها، یک آفریقایی شمالی درهم و برهم با صدای وز است که وارث د کلش است. – جودی روزن، ۲۰۰۵
این سال‌ها سال‌های سختی بود، زیرا فروشگاه‌های موسیقی اغلب از فروش ترانه‌ها خودداری می‌کردند «زیرا نمی‌خواستند اعراب وارد مغازه‌هایشان شوند». پول کم بود. این گروه در حومه لیون اجرا کرد. طاها یک آهنگ میهن‌پرستانه فرانسوی به نام «فرانسه شیرین» (به فرانسوی: Douce France) را که پیش‌تر توسط چارلز ترنه در دهه ۱۹۴۰ ضبط شده بود، انتخاب کرد، اشعار آن را حفظ کرد، اما آن را با «کنایه‌ای خشمگنانه» خواند که بسیاری از شنوندگان فرانسوی را عصبانی کرد. چرا که از سوی یک «خواننده عرب ژولیده و بداخلاق» اجرا شده بود، تا جایی که پخش نسخه طاها از رادیو فرانسه ممنوع شد. با این وجود، آهنگ «قرمز» صدا کرد و طاها به‌عنوان هنرمندی جدی شناخته شد. این گروه هرگز به موفقیت تجاری زیادی دست نیافت و در نتیجه طاها مجبور شد روزانه در یک کارخانه کار کند، سپس به‌عنوان نقاش خانه، ظرف‌شوی و بعدتر فروشنده دانشنامه مشغول به کار شود. آن‌ها اولین آلبوم خود، اجازه اقامت را در سال ۱۹۸۳ ضبط کردند. در این سال با کمک گیتاریست بریتانیایی استیو هیلاژ ترانه‌ای را ضبط کردند. طاها در ترانه‌سرایی از زندگی در تبعید و نزاع فرهنگی مرتبط با مهاجران الجزایری در فرانسه نوشت. در سال ۱۹۸۶، کاور پانک-راک تمسخرآمیز «فرانسه شیرین» او به‌عنوان «اعتراض به رفتار یک ملت، با طبقه فرودست مهاجر خود» تلقی شد و باعث ایجاد حیرت در محافل سیاسی فرانسه شد. او در آهنگ «ویولا، ویولا» به نژادپرستی اعتراض کرد. طاها مجبور شد با احساسات ضدعرب کنار بیاید. برای مثال نیویورک تایمز در یک مقاله صفحه اولش اعلام کرد که طاها مصری است تا الجزایری، اما بعدتر اصلاحیه‌ای را منتشر کرد. بعدها، در سال ۲۰۰۷ از طاها به‌عنوان مهاجر در مرکز ملی تاریخ مهاجرت فرانسه نام برده شد.
هنگام اجرای زنده، طاها لباس‌های مختلفی به تن می‌کرد، از جمله یک کلاه شاپو چرمی و بعدتر یک کلاه کابوی قرمز.  دومین و آخرین آلبوم پرآهنگ گروه با نام «رامسا» در سال ۱۹۸۶ منتشر شد. این گروه در سال ۱۹۸۹ منحل شد.