وال استریت
اهمیت در اقتصاد نیویورک

چارلز آر. گایست، پروفسور مالی، نوشت که این مبادله «به‌طور جدایی ناپذیری در اقتصاد نیویورک در هم تنیده شده است».[۴۳] پرداخت وال استریت، از نظر حقوق و پاداش و مالیات، بخش مهمی از اقتصاد شهر نیویورک، منطقه شهری سه ایالتی و ایالات متحده است. شهر نیویورک که توسط وال استریت لنگر انداخته است، قدرتمندترین شهر از نظر اقتصادی و مرکز مالی پیشرو در جهان نامیده می‌شود. به این ترتیب، سقوط در اقتصاد وال استریت می‌تواند «اثرات بدی بر اقتصاد محلی و منطقه‌ای» داشته باشد. در سال ۲۰۰۸، پس از رکود در بازار سهام، این کاهش به معنای ۱۸ میلیارد دلار کمتر درآمد مشمول مالیات بود، با پول کمتری برای «آپارتمان، مبلمان، اتومبیل، پوشاک و خدمات».
برآوردها در مورد تعداد و کیفیت مشاغل مالی در شهر متفاوت است. یک تخمین این بود که شرکت‌های وال استریت در سال ۲۰۰۸ نزدیک به ۲۰۰۰۰۰ نفر را استخدام کرده بودند. برآورد دیگر این بود که در سال ۲۰۰۷، صنعت خدمات مالی که ۷۰ میلیارد دلار سود داشت، ۲۲ درصد از درآمد شهر شد. برآورد دیگر (در سال ۲۰۰۶) این بود که صنعت خدمات مالی ۹ درصد از نیروی کار شهر و ۳۱ درصد از پایه مالیاتی را تشکیل می‌دهد. برآورد اضافی از سال ۲۰۰۷ توسط استیو مالانگا از مؤسسه منهتن این بود که صنعت اوراق بهادار ۴٫۷ درصد از مشاغل در شهر نیویورک اما ۲۰٫۷ درصد از دستمزد آن را تشکیل می‌دهد و او تخمین زد که ۱۷۵۰۰۰ شغل در صنعت اوراق بهادار در نیویورک وجود دارد (هر دو). منطقه وال استریت و مرکز شهر) به‌طور متوسط سالانه ۳۵۰۰۰۰ دلار پرداخت می‌کند. بین سال‌های ۱۹۹۵ و ۲۰۰۵، این بخش با نرخ سالانه حدود ۶٫۶ درصد رشد کرد که نرخ قابل قبولی بود، اما سایر مراکز مالی با سرعت بیشتری در حال رشد بودند. برآورد دیگری که در سال ۲۰۰۸ انجام شد این بود که وال استریت یک چهارم کل درآمد شخصی به دست آمده در شهر و ۱۰ درصد از درآمد مالیاتی شهر نیویورک را تأمین می‌کرد.[۷۹] صنعت اوراق بهادار شهر، با برشمردن ۱۶۳۴۰۰ شغل در اوت ۲۰۱۳، همچنان بزرگ‌ترین بخش بخش مالی شهر و یک موتور مهم اقتصادی را تشکیل می‌دهد و در سال ۲۰۱۲، ۵ درصد از مشاغل بخش خصوصی در شهر نیویورک، ۸٫۵ درصد (۳٫۸ میلیارد دلار آمریکا) را تشکیل می‌دهد) از درآمد مالیاتی شهر، و ۲۲ درصد از کل دستمزد شهر، از جمله حقوق متوسط ۳۶۰۷۰۰ دلار آمریکا.
هفت شرکت بزرگ وال استریت در دهه 2000 Bear Stearns, JPMorgan Chase, Citigroup, Goldman Sachs, Morgan Stanley, Merrill Lynch و Lehman Brothers بودند. در طول رکود ۲۰۰۸–۲۰۱۰، بسیاری از این شرکت‌ها، از جمله Lehman، از کار افتادند یا توسط سایر شرکت‌های مالی با قیمت‌های آتش‌فروشی خریداری شدند. در سال ۲۰۰۸، Lehman اعلام ورشکستگی کرد، Bear Stearns توسط JPMorgan Chase توسط دولت ایالات متحده خریداری شد، و Merrill Lynch توسط Bank of America در عروسی مشابهی با تفنگ ساچمه ای خریداری شد. این شکست‌ها کاهش فاجعه بار وال استریت را نشان می‌دهد زیرا صنعت مالی در حال تغییر ساختار و تغییر است. از آنجایی که صنعت مالی نیویورک تقریباً یک چهارم کل درآمد تولید شده در شهر را تأمین می‌کند و ۱۰ درصد از درآمد مالیاتی شهر و ۲۰ درصد از ایالت را تشکیل می‌دهد، رکود عواقب زیادی برای خزانه‌های دولت داشته است.[۷۴] مایکل بلومبرگ، شهردار نیویورک، بنا به گزارش‌ها، طی یک دوره چهار ساله، بیش از ۱۰۰ میلیون دلار مشوق‌های مالیاتی برای متقاعد کردن گلدمن ساکس به ساخت یک دفتر مرکزی ۴۳ طبقه در منطقه مالی در نزدیکی سایت ویران شده مرکز تجارت جهانی، متقاعد کرد. در سال ۲۰۰۹، همه چیز تا حدودی تیره و تار به نظر می‌رسید، با یک تحلیل توسط گروه مشاوره بوستون نشان می‌داد که ۶۵۰۰۰ شغل به دلیل رکود برای همیشه از بین رفته است. اما نشانه‌هایی وجود داشت که قیمت املاک منهتن با افزایش قیمت سالانه ۹ درصد در سال ۲۰۱۰ افزایش یافت و پاداش‌ها یک بار دیگر با میانگین پاداش‌های بیش از ۱۲۴۰۰۰ دلار در سال ۲۰۱۰ پرداخت شد.