تونی کرگ
زندگی‌نامه

تونی کرگ زادهٔ سال ۱۹۴۹ در لیورپول، مدت کوتاهی پس از دریافت مدرک دیپلم‌اش، به عنوان دستیار در آزمایشگاه بیوشیمی کار می‌کرد؛ تجربهٔ مهمی که بعدها بر درک او از اشکال و ساختارهای طبیعی و مصنوعی تأثیر بسزایی گذاشت. همچنین هنگام فعالیتش در «مؤسسهٔ پژوهشی تولید کائوچوی طبیعی» نخستین طرح‌ها و دیدگاه های وی از کائوچو و تودهٔ مواد ترکیبی شکل گرفتند. بعد از دو سال کار در آزمایشگاه، کرگ عزمش را جزم کرد تا تمام توجه و تلاشش را به هنر معطوف کند و بی‌درنگ، در دوره‌های پایهٔ آموزش هنر نقاشی در کالج هنر و طراحی گلاسترشیر در چلتنهاموند وابسته به مدرسهٔ هنر ویمبلدون شرکت کرد؛ و به دنبال آن، کرگ در سال ۱۹۷۳در کالج سلطنتی هنر در لندن نام‌نویسی کرد و در آنجا تا سال ۱۹۷۷ مجسمه‌سازی و هنرهای تجسمی خواند.
هنگام تحصیل در لندن، ایده اصلی (کانسپت) هنری همکلاسی‌اش ریشارد لونگروسن بر کارهای اولیه‌اش تأثیر گذاشت. او هم‌زمان الهامات خود از هنر بومی انگلیسی و هنر پرفورمنس را آفرید و در آن زمان، جذب یافتن مواد و فرم در کارش شد. پس از آن کارهای روی سطح و مجسمه‌های ساخته شدهٔ وی از مواد حاضر-آمادهٔ برهم انباشته، فشرده و شکل داده شده از نخاله‌های ساختمانی، پاره‌های مواد صنعتی، زباله یا اسباب و اثاث خانه به وجود آمدند. در این دوره، هنرمند، مواد مستعمل ساخته شده یا کارشدهٔ دست انسان را از بافت اولیه و اصلی شان جدا می‌کند، اشیاء را از معنا و کارکرد اولیه‌شان تهی می‌سازد و به آن‌ها شکلی تازه و رها می‌بخشد. «کلیدهای سنگوارهٔ گذشته» کرگ، بدل به رسانه‌های انتقال به زمان حال شدند و در این میان، بیان‌ها و تعابیر تازه‌ای را شکل دادند. در آن زمان دیگر کرگ ماتریالیستی بود که امروزه همچنان در آثار تجسمی‌اش به دیدارمان می‌آید. در پایان سال‌های ۱۹۷۰، کرگ مجموعه کارهای تازه‌اش را معرفی کرد؛ کولاژهایی کنار هم چیده از بتون و پاره‌های متنوع رنگ‌کاری شدهٔ در قالب موزاییک، بر سطح زمین یا روی دیوار. کارهای زمینی‌اش یادآور مکان‌های حفاری باستانشناسی هستند که با زباله‌های تمدن پر شده‌اند.
هنرمند عامدانه می‌کوشد، تأثیر انسان‌ها بر طبیعت را مورد بررسی قرار دهد، تا حدی که گاهی فقط مواد حاضرآمادهٔ صنعتی را از کنار ساحل جمع می‌کند و برای دیوارنگاره‌های فیگوراتیو و اجراهای (اینستلیشن‌ها) اش از آن‌ها بهره می‌برد. هنرمند از این رهگذر، ما را متوجه ولع تکان‌دهندهٔ مصرف در زمانهٔ اکنون و نیز تأثیرات عدیده اش بر طبیعت می‌کند. کرگ، قصد و نیت نهفته در آثار هنری‌اش را به گونهٔ زیر توضیح می‌دهد: «استفاده از اشیاء و ساخته‌های معمول پیش پاافتاده، و درک و بازشناسی این مسئله که هر شیئی از دل جهانی از تداعی‌ها و خط و ربط‌ها مشتق می‌شود، همواره اهمیت شایانی دارد».
کرگ در اواخر سال‌های دههٔ ۱۹۸۰، به ساختن مجموعه‌ای از آثار ریختگری‌اش به نام «فرمهای زودهنگام (اولیه)» بنا کرد. او مجموعهٔ متنوعی از فرم‌های تجسمی منحصربه‌فردی را بسط داد که آن‌ها را از انواع مختلف ظروف و بشکه‌ها می‌ساخت، از فلاکونها (عطردانهای) عهد عتیق گرفته تا شیشه‌های راگن، شیشه‌های مربا و بطری‌های مواد شوینده که او همه را تبدیل به فرمی تازه می‌کرد و آن‌ها را با هم پیوند می‌داد. کرگ کاملاً عامدانه در عنوان «فرمهای آغازین (اولیه)» خود گوشهٔ چشمی به نسخه راهنماهای نوشته بر ظروف قدیمی باستانشناسی می‌زند.
تونی کرگ از سال‌های ۱۹۸۰، بنا کرد به استفاده از تکنیک‌های سنتی طراحی، و پیکره‌سازی از چوب و برنز. مجسمه‌های اغلب در ابعاد بزرگش، با الهام از فرم‌های ارگانیک، اندام‌وار و گیاهی و همچنین از فیگورهای انسانی شکل گرفته‌اند و با نوعی زیبایی‌شناسی (استتیک) و حس‌بخشی مسحورکننده و تداعی‌گر ما را به وجد می‌آورند. در پیشزمینهٔ کارها، همواره مصالح و ماتریال قرار دارد، به مثابه گونه‌ای حامل بیان و تعبیر اصلی هر مجسمه. در فرایند طولانی تکوین فرم یابی، صورتبندی، و کار روی مواد و سطوح، کارها از نظر فرمی در فضا شکل می‌گیرند و رشد می‌کنند. مجسمه‌ها و پیکره‌های لرزان، محدب و به جلو آمده، منحنی و خمیده یا بیرون جسته، یادآور ساختارهایی تا بینهایت رو به رشد و تکامل هستند که روی هم، کم و بیش همه‌شان، خصلت و منشی بنیادین دارند.
دگرگونی دائمی، یکی از شاخصه‌های اساسی در آثار تونی کرگ است. با وجودی که فرم‌ها، بسیار پیچیده و در هم گره خورده شکل گرفته‌اند، مدام با سبکباری مطلق شان بیننده را وسوسه می‌کنند. پیکره‌ها و مجسمه‌هایش، از رهگذر گرایش و میلی که به همه‌جانبه نگری دارند، ما را متقاعد وتحت تأثیر خود قرار می‌دهند. آثارش گویی فرم‌هایی هستند که باید از هر طرف به آن‌ها نگریست، زیرا در هر وضعیت تازه و متفاوت، بیانگر اثر هنری متفاوتی هستند. همین قضیه در مورد مجموعه کارهای «سکرتشنز» (ترشحات)، وی صادق است. در اینجا گویی هزاران قطعهٔ حجمی سفید، مانند مولکول‌ها، در کنار هم، تبدیل به یک ابژهٔ زنده و ارگانیک می‌شوند. سطح بازتابی قطعات، نه فقط پیکره را استحاله می‌کند، بلکه محیط اطراف خود را هم مسخ می‌سازد. در سالیان گذشته، کرگ اغلب اوقات، سرها و چهره‌ها را در مجسمه‌های عظیم با ابعاد بزرگش، بن مایهٔ اصلی قرار می‌دهد. از دلِ برهم انباشتن‌ها، لایه‌لایه سازی‌ها و پیچش‌ها، چشم‌اندازی از پیکره‌هایی پدید می‌آیند، که حالتی پوزیتیو و نگاتیو می‌سازند. کرگ، اشکال خودش را از میان «رسوبات نگارگرانه‌ای تکامل می‌بخشد که به نظر می‌رسد هر کدام در مقطع زمانی متفاوتی ریشه دارند.» (اوا ماریا اشتادلر، ۲۰۰۸).
تونی کرگ در سال ۱۹۸۰ در آکادمی هنر دوسلدورف تدریس می‌کرد و در سال ۲۰۰۱ در دانشگاه هنرهای برلین شهرت و آوازه‌ای یافت. او در سال ۲۰۰۹ سرانجام به دوسلدورف بازگشت، همانجایی که از ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ در مقام جانشین مارکوس لوپرتس، ریاست آکادمی هنر آنجا را بر عهده داشت. تقریباً در هر کلان‌شهری در جهان یک اثر از تونی کرگ را می‌بینید. او تا کنون، کم و بیش تمام افتخارات ممکن در عرصهٔ هنر در سراسر جهان را کسب کرده‌است و هر ساله، شمار زیادی از بازدیدکنندگان مسحور نمایشگاه‌های عظیم و باشکوهش مثلاً در موزهٔ لوور در پاریس، در مؤسسهٔ هنر شیکاگو یا در [[�]] می‌شوند. یکی از نقطه اوج‌های دیگر وی در زندگی، بوستان پیکره‌های متعلق به خود وی به نام «صلح جنگلی» در ووپرتال است، که هنرمند در سال ۲۰۰۸ هم با آثار خودش و هم با نمایشگاه‌هایی از مجسمه‌های سایر هنرمندان معاصر سامان داده‌است. تونی کرگ اکنون در ووپرتال زندگی و کار می‌کند.