stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
درد مزمن
تشخیص

بررسی بالینی بیمار مهم‌ترین آزار تشخیصی در درد مزمن است. شرح حال و معاینه بالینی باید شامل زمان شروع درد، مکانیسم آسیب در صورت وجود، محل، دامنه، کیفیت و شدت درد، عوامل مؤثر در تسکین یا بدتر شدن، فراوانی درد و هر گونه درد ناگهانی باشد. مقیاس درجه‌بندی عددیِ شفاهی (VNRS) یا مقیاس عددی درد، یک معیار رایج برای تعیین شدت درد است که از ۰ تا ۱۰ شماره‌گذاری شده‌است؛ این ابزار معمولاً برای تعیین شدت درد استفاده می‌شود. علاوه بر این معاینات بالینیِ علائمِ مرتبط مانند اسپاسم یا درد عضلانی، تغییرات دما، محدودیت در دامنه حرکت، سفتی صبحگاهی، ضعف، تغییر در قدرت عضلانی، تغییر در احساس درد و تغییرات مو، پوست یا ناخن باید ارزیابی شوند. همچنین اهمیت تأثیر درد در عملکرد، روابط، افسردگی، خواب، ورزش، شغل و فعالیت‌های روزمره فرد، مانند لباس پوشیدن و حمام کردن و درک اینکه چگونه درد مزمن بر کیفیت زندگی بیمار تأثیر می‌گذارد برای تعیین شدت مداخلات درمانی، بسیار مهم است.
افراد مسن جمعیت خاصی هستند که بیشتر مبتلایان به درد مزمن را شامل می‌شوند. شرح علائم درد در این جمعیت می‌تواند دشوار باشد. شرح حال برای شناسایی و درمان درد ضروری است، در حالی که ناتوانی در توصیف یا انتقال درد منجر به درمان ناقص می‌شود. اغلب بیماران مسن درد را متفاوت از میانگین جمعیتی توصیف می‌کنند که سبب پیچیدگی در تشخیص می‌شوند.
فهرست اختصاری درد (BPI) می‌تواند باورهای بیماران را در مورد شدت و تأثیر درد بر زندگی آنها ارزیابی کند. به‌طور جداگانه، استفاده از پرسشنامه درد مک گیل (SF-MPQ-2) که شامل نقشه‌ای از بدن انسان برای تعیین محل درد و پرسشنامه‌ای دیگر که در مورد مصرف داروهای ضد درد، و تجربیات گذشته با درد است، می‌تواند به درک شرایط بیمار توسط پزشک کمک کند. دردهای نوروپاتیک نیز با استفاده از مقیاس درد نوروپاتیک (NPS) برای پیگیری پاسخ‌ها به درمان قابل ارزیابی است.
آزمایش خون و تصویربرداری استاندارد برای تشخیص درد مزمن کاربردی ندارد اما پزشک می‌تواند در صورت مشکوک شدن به دلایل خاص درد، مانند مشکلات فیزیوپاتولوژیک (مانند سرطان یا خودایمنی)، آن را تجویز کند. همچنین غربالگری همزمان افسردگی برای بیماران مبتلا به درد مزمن توصیه می‌شود. پرسشنامه شخصیتی چند محوری مینه سوتا (MMPI-2) یا مقیاس افسردگی بِک رایج‌ترین ابزارهای مورد استفاده برای ارزیابی علائم بیماری هستند که MMPI-2 بیشتر برای بیماران مبتلا به درد مزمن استفاده شده‌است.
تشخیص > تشخیص افتراقی

اکثر مبتلایان به درد مزمن از بیش از یک نوع درد شکایت دارند. برای مثال، بیماران مبتلا به کمردرد مزمن ممکن است فیبرومیالژیا نیز داشته باشد. همچنین درصد قابل توجهی از بیماران درد مزمن اختلال افسردگی اساسی یا اختلال اضطراب فراگیر و در یک تخمین کلی بیش از ۶۷ درصد از بیماران مبتلا به درد مزمن از یک اختلال روانی همراه را تجربه می‌کنند. درد در بیشتر موارد یک علامت یا نشانه از یک بیماری دیگر است. تشخیص افتراقی برای درد مزمنِ فرد بر اساس ارزیابی علل زمینه‌ای احتمالی درد بیمار و تعیین اینکه چه آسیب‌ها یا فرآیندهای بیماری‌زا مسئول درد بیمار هستند، ضروری بوده و می‌تواند نوع مداخله درمانی را مشخص کند. برای مثال، تعیین اینکه آیا درد نوروپاتیکِ بیمار محیطی است یا مرکزی، یا درد شدید زانو اولیه بوده یا مربوط به شرایط متفاوتی مانند آرتریت روماتوئید، عفونت، نقرس، نقرس کاذب یا آسیب منیسک است اهمیت بسیاری دارد. تشخیص افتراقی درمان، مدیریت و پیش‌آگهی‌های بیماری بسیار متفاوتی را مطرح می‌کند و شرایط همبود بر کیفیت زندگی تأثیر گذار است.
تشخیص افتراقی برای درد مزمن شامل آلودینیا و بیماران مبتلا به اختلال افسردگی اساسی و همچنین سایر اختلالات روانی یا خواب از جمله بی خوابی است. علاوه بر این هنگام گسترده و فراگیر بودن درد بیماری‌های خودایمنی مانند لوپوس یا آرتریت پسوریاتیک، فیبرومیالژیا و سندرم‌های درد دستگاه عصبی مرکزی در نظر گرفته می‌شوند. درد مزمن اغلب نشانه یک یا اختلال است و با پایدار شدن و تغییر نوروشیمی (عملکرد شیمیایی نرورونی) آن در بدن می‌تواند به تشخیصش از درد حاد کمک کند.
آسیب‌شناسی

بررسی‌های به دست آمده بر طیف گسترده‌ای از بیماری‌های مزمن (اعم از درد مزمن، ایدز، ام اس و …) نشان می‌دهد، شباهت‌های بسیاری در موارد روانی و سایکولوژیک وجود دارد، در حالی که مشکلات جسمانی و آناتومیک در هر کدام از بیماری‌ها وابسته به محل رخ داد متفاوت بوده‌است؛ در غالب موارد نیز درمان، وابسته به ارزشیابی روانی در طیف یکسانی از دارو درمانی و رفتار درمانی قرار گرفته‌است.
| نام عارضه | دسته‌بندی | اختلال ایجاد کننده | روش درمانی رایج |
| --- | --- | --- | --- |
| استرس مزمن | آناتومیک | مشکلات قلبی و تنفسی، انواع سرطان و گرفتگی رگ ها | دارو درمانی (بوسپیرون) و درمان رفتار-شناختی |
| کم خوابی و بی‌خوابی | آناتومیک | خستگی، سردرد، خواب آلودگی و مشکلات متابولیکی | دارو درمانی (ملاتونین) و رفتار درمانی بی‌خوابی |
| آسیب قشر خاکستری | آناتومیک | کاهش قدرت تفکر، هماهنگی عضلات، حافظه و ادراک | دارو درمانی (گالانتامین، دونپزیل) و فیزیوتراپی |
| افسردگی | سایکولوژیک | کج‌خلقی، عدم اشتها، بی‌خوابی و افکار خودکشی | دارو درمانی (ترازودون، ونلافاکسین) و رفتاردرمانی |
| روان‌رنجوری | سایکولوژیک | افسردگی، استرس مزمن، وسواس و اختلالات شخصیتی | دارو درمانی (کلومیپرامین، مدافینیل) و اصلاح رفتار |
| تصور بی‌عدالتی | سایکولوژیک | افسردگی، کج‌خلقی، روان رنجوری، افکار خودکشی | واقعیت درمانی و درمان رفتاری-شناختی |
| اختلالات شناختی | سایکولوژیک | اختلال یادگیری، تصمیم‌گیری و تمرکز، فراموشی و دلیریوم | دارو درمانی (بنزودیازپین) و درمان رفتار-شناختی |
آسیب‌شناسی > آناتومیک

درد مزمن به دلایل مختلفی به عنوان بیماری شناخته می‌شود و بر ساختار و عملکرد مغز تأثیر می‌گذارد. مطالعات MRI، ارتباط آناتومیکی و عملکردی غیرطبیعی را نشان داده‌است که حتی در زمان استراحت، مناطق مربوط به پردازش درد را فعال نگه می‌دارد. همچنین درد مداوم باعث تحلیل و از بین رفتن ماده خاکستری مغز می‌شود که پس از برطرف شدن درد، قابل بازگشت است. بر طرف کردن یا کم کردن دردهای مزمن به محض ایجاد آن بسیار مشکل است. در برخی موارد، درد مزمن می‌تواند ناشی از عوامل ژنتیکی باشد که در تمایز عصبی اختلال ایجاد می‌کند و منجر به کاهش دائمی آستانه درد می‌شود. اغلب افرادی که دارای درد مزمن هستند اختلال خواب و بی خوابی ناشی از داروها و علائم بیماری را تجربه می‌کنند. در این شرایط، نیاز بالای بیمار به داروها برای تسکین درد، سبب می‌شود که بیمار نتواند اختلالات خواب ناشی از مصرف دارو را بر طرف کند؛ با افزایش مدت زمان بیداری مشکلات جسمانی و متابولیکی ایجاد می‌شود که خود پیامدهای ناگواری برای بدن ایجاد می‌کند. همچنین فرد با محدودیت در تحرک، انجام عملکرد روزانه و کیفیت زندگی پایین روبه رو است.
درد مزمن با طول بیش از ده سال می‌تواند باعث افزایش احتمال مرگ در مواردی مانند بیماری‌های قلبی و تنفسی شود. چندین علت برای افزایش احتمال خطر مرگ مطرح شده‌است، یکی از این موارد افزایش غیرطبیعی استرس و پیامدهای آن در اثر تغییر در سیستم غدد درون ریز مترشح کورتیزول است. در طی شکل‌گیری استرس مزمن، خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی (قلب و عروق)، ریوی و سرطان بالا می‌رود؛ متخصصان دریافتند که چگونه استرس می‌تواند با ایجاد پلاک، به سرعت مسیر سرخرگ‌ها را مسدود کند. با این حال، تحقیقات بیشتری برای روشن شدن رابطه بین درد شدید مزمن، استرس و سلامت قلب و عروق در جریان است. علاوه بر موارد عنوان شده، بررسی سیستماتیک اخیر نشان داده‌است که درد مزمن می‌تواند خطر تصادف و مرگ را در میان رانندگان افزایش دهد.
آسیب‌شناسی > سایکولوژیک > فرایندهای کلی روانی

درد مزمن می‌تواند آبشاری از فرایندهای روانی را مورد هدف قرار دهد و تغییراتی منفی در توجه، حافظه، یادگیری، خلق و خو، انگیزه و … داشته باشد. افراد مبتلا به درد مزمن میزان ابتلا به افسردگی بالاتری دارند. اگرچه ارتباط دقیق بین این دو بیماری به‌طور کامل مشخص نیست اما مطالعات نوروپلاستیک در سال ۲۰۱۷ نشان داد که مسیرهای حسی دردهای بدن همان مناطق مغزی را درگیر می‌کند که در مدیریت خلق و خو مؤثر است. درد مزمن در افراد مبتلا به آن، تفکر «ترس از بدتر شدن» ایجاد می‌کند که باعث کاهش فعالیت بدنی و پیامدهایی از قبیل اضافه وزن، فشار خون، دیابت و غیره می‌شود. شدت درد، کنترل درد و انعطاف‌پذیری در برابر درد می‌تواند تحت تأثیر سطوح و انواع مختلفی از حمایت اجتماعی که فرد مبتلا به درد مزمن دریافت می‌کند، قرار بگیرد؛ همچنین سطح اجتماعی شخص مبتلا نیز در این عوامل نقش حیاتی ایفا می‌کند.
برخلاف درد حاد، درد مزمن معمولاً سودمند واقع نمی‌گردد و کاهش کیفیت زندگی، تقلیل توانایی‌های کارکردی و همچنین تضعیف سلامت روح و روان، روابط میان فردی و وضعیت مالی را در پی خواهد داشت. از دیگر تأثیرات درد مزمن می‌تواند به تغییرات اشتها، اختلال خواب، کند شدگی روانی–حرکتی، کج‌خلقی و اجتماع زدگی اشاره نمود.
آسیب‌شناسی > سایکولوژیک > تأثیر شخصیتی

دو مورد از شایع‌ترین مشخصات شخصیتی که در افراد مبتلا به درد مزمن، توسط پرسشنامه شخصیت چند محوری مینه سوتا (MMPI) مشخص شد، «تبدیل V» و «سه گانهٔ روان رنجور» است. شخصیت «تبدیل V» نگرانی مبالغه آمیزی را در مورد ناتوانی بدن گزارش می‌کند؛ افراد دارای فاکتور شخصیتی «تبدیل V» علائم تشدید شدهٔ جسمانی را در پاسخ به استرس نشان داده‌اند، این افراد اغلب در تشخیص حالت‌های عاطفی خود از جمله افسردگی ناتوان هستند. شخصیت «سه گانهٔ روان رنجور» نیز مانند دیگر فاکتور شخصیتی، ناتوانی ذهنی بدنی و علائم تشدید شدهٔ جسمانی مرتبط با استرس را نشان می‌دهد؛ تفاوت این فاکتور شخصیتی با فاکتور شخصیتی «تبدیل V» در میزان بیان شدهٔ شدت درد و شکایت بیمار از ضعف بدنی ناشی از درد خود است.
برخی از محققان بر این باورند، یکی از دلایل تبدیل درد حاد به مزمن روان رنجوری است، اما تحقیقات بالینی خلاف این مسئله را نشان می‌دهد؛ این تحقیقات تأثیر مستقیم درد مزمن، ایدز، دیابت و دیگر بیماری‌های مزمن را بر شکل‌گیری روان رنجوری مشخص نمود. نتایج به دست آمده حاکی از آن است، زمانی که درد طولانی مدت مزمن به وسیلهٔ شیوه‌های درمانی (به خصوص دارو درمانی) تسکین یا درمان می‌شود، نمرات شخصیتی «سه گانهٔ روان رنجور» و اضطراب کاهش چشمگیری می‌یابد و اغلب به سطح طبیعی خود می‌رسد. عزت نفس، که دیگر معقولهٔ شخصیتی است و اغلب در افراد مبتلا به درد مزمن پایین است، با درمان و تسکین درد افزایش قالب توجهی می‌یابد.
تحقیقات دیگری شواهدی مبنی بر تأثیر «درد فاجعه بار» در تجربه ذهنی درد نشان داده‌است. درد فاجعه بار عبارت است از تمایل به توصیف یک تجربه درد با مبالغه دربارهٔ میزان و حدود درد و فکر کردن زیاد در مورد آن یا احساس درماندگی در زمان بروز. افرادی که در معیارهای درد فاجعه بار نمره بالایی کسب می‌کنند، احتمالاً تجربه درد را شدیدتر از افرادی که در چنین معیارهایی نمره پایینی به دست می‌آورند، بیان می‌کنند. اغلب استدلال می‌شود که گرایش به درد فاجعه بار باعث می‌شود که فرد درد را شدیدتر تجربه کند، یکی از دلایل این است که تغییر توجه، پیش‌بینی و افزایش پاسخ‌های احساسی به درد، بر درک درد و تغییر انعطاف‌پذیری عصبی تأثیر می‌گذارد. با این حال، حداقل برخی از جنبه‌های درد فاجعه بار ممکن است حاصل یک تجربه درد شدید باشد، نه علت آن؛ به این معنا که هرچه شدت درد برای فرد بیشتر باشد، احتمال اینکه تعریف آن با تعریف درد فاجعه بار مطابقت داشته باشد، بیشتر است.
آسیب‌شناسی > سایکولوژیک > همزمانی با دیگر بیماری‌های روانی

افرادی که از اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) رنج می‌برند، همواره با درد مزمن شدیدی در ناحیهٔ بدنی دچار حادثه رو به رو هستند، این طیف تأثیرات روانی با اثر بر محرک‌های روان شناختی و ناقلان عصبی، تغییرات اساسی و تحریکی را در اعصاب آسیب دیده در زمان حادثه ایجاد می‌کند. بیمارانی که هم از PTSD و هم از درد مزمن رنج می‌برند، شدت درد را به میزان قابل توجهی بیشتر از کسانی که مبتلا به PTSD نیستند، گزارش می‌کنند.
آسیب‌شناسی > سایکولوژیک > ادراک بی‌عدالتی

مطالعات صورت گرفته نشان می‌دهد که مانند اثرات مخرب درد فاجعه بار، «تصور بی عدالتی» نیز در شدت و مدت درد مزمن تأثیر گذار باشد. تصور بی عدالتی ناشی از درد، ارزشیابی شناختی است که توسط روان شناسان به کار می‌رود؛ این ارزشیابی منعکس کننده تصور بیمار دربارهٔ شدت درد و غیرقابل جبران دانستن آسیب یا درد است، به عنوان مثال، «من فقط می‌خواهم زندگی ام را برگردانم.» این بیماران بروز آسیب یا درد را ناشی از عامل بیرونی دانسته و آن را بی عدالتی قلمداد می‌کند، به عنوان مثال، «من فقط به دلیل سهل انگاری دیگران باید این درد را تحمل کنم.» ادراک بی‌عدالتی نه تنها در بهبود جسمانی پس از آسیب، تداخل ایجاد می‌کند می‌تواند منجر به کاهش روند مثبت توانبخشی و روان‌درمانی شود و مشکلات روانی که ممکن است پس از آسیب‌های تروماتیک به وجود بیاید را ایجاد می‌کند. اگرچه تحقیقات هنوز به فرآیندی‌هایی که توسط آن ادراک از بی‌عدالتی به‌طور سیستماتیک بر پیامدهای مرتبط با درد تأثیر می‌گذارد، نپرداخته‌اند اما پیامدهای پیش‌بینی شده می‌تواند شامل مشکلات عدم توجه، پریشانی عاطفی، مقابله ناسازگار، نمایش شدید رفتار درد، خشم و انگیزه‌های انتقام باشد. پیشنهاد شده‌است که برای درک این مشخصهٔ روانی و درمان آن از طراحی بالا به پایین و ارزیابی شناختی استفاده شود.
گروه‌درمانی زنانه
گروه‌درمانی مردانه
گروه‌درمانی یکی از روش‌های درمانی مبتنی بر حمایت اجتماعی است.
آسیب‌شناسی > سایکولوژیک > حمایت اجتماعی

حمایت اجتماعی پیامدهای مهمی برای افراد مبتلا به درد مزمن دارد. به‌طور خاص، شدت درد ، کنترل درد و انعطاف‌پذیری به درد به عنوان پیامدهای تحت تأثیر سطوح و انواع مختلف حمایت اجتماعی شناخته می‌شوند. بیشتر این تحقیقات بر حمایت اجتماعی عاطفی، ابزاری، ملموس و اطلاعاتی متمرکز شده‌است. افرادی که شرایط درد مداوم دارند تمایل دارند به حمایت اجتماعی خود، به عنوان یک مکانیسم مقابله تکیه کنند، بنابراین وقتی بخشی از شبکه‌های اجتماعی و حمایتی بزرگتر هستند، نتایج بهتر درمانی خواهند داشت. در اکثر مطالعات انجام شده، ارتباط مستقیم و معنی داری بین فعالیت‌های اجتماعی یا حمایت اجتماعی و درد وجود دارد. سطوح بالاتر درد با کاهش فعالیتهای اجتماعی، سطوح پایین حمایت اجتماعی و کاهش عملکرد اجتماعی همراه بوده‌است.
تأثیرات اپیدمیک مانند شیوع کووید در سال ۲۰۱۹ تأثیرات عمده جسمانی، روانی، اقتصادی و اجتماعی در عموم مردم می‌گذارد. تغییر الگوهای معمول تعامل اجتماعی در دوره‌های اپیدمی شرایطی را که برخی از روانشناسان آن را دوره غم جمعی توصیف می‌کنند، ایجاد می‌نماید. یک مطالعه نشان داد با توجه به اینکه بخش زیادی از جمعیت جهان دوره‌های طولانی انزوای اجتماعی و پریشانی را در بازه‌های اپیدمی تحمل می‌کنند، افراد مبتلا به درد مزمن در طول همه‌گیری از حمایت و همدردی بیشتری نسبت به گذشته، برخوردار می‌شوند.
آسیب‌شناسی > سایکولوژیک > تأثیر بر مهارت‌های شناختی

تأثیر درد مزمن بر مهارت‌های شناختی، موضوع کم تحقیقی است، اما چندین نتیجه آزمایشی و بالینی در این رابطه صورت پذیرفته‌است. اکثر افراد مبتلا به درد مزمن از اختلالات شناختی مانند فراموشی، مشکل در توجه و مشکل در انجام وظایف شکایت دارند. آزمایش‌ها نشان داده‌است که افراد مبتلا به درد مزمن اغلب اختلال در توجه، حافظه، انعطاف‌پذیری ذهنی، توانایی کلامی، سرعت پاسخگویی در یک مهارت شناختی و سرعت در انجام وظایف ساختار یافته، دارند. مروری بر مطالعات انجام شده در سال ۲۰۱۸، ارتباط افراد مبتلا به درد مزمن و نتایج غیرطبیعی در تست حافظه، توجه و سرعت پردازش را گزارش می‌کند.
مدیریت و درمان

مقالهٔ اصلی: مدیریت درد
نحوه مدیریت یا درمان درد مزمن می‌تواند اثرات عمیق و طولانی مدتی بر کیفیت زندگی بیمار داشته باشد.مدیریت درد شاخه‌ای از پزشکی است که از رویکردی بین رشته‌ای استفاده می‌کند. این دانش مدیریتی، ترکیبی از مشاغل مختلف پزشکی و حرفه‌های مرتبط با سلامت را شامل می‌شود که برای تسکین درد و بهبود کیفیت زندگیِکسانی که با درد زندگی می‌کنند، می‌کوشند. تیم معمولی مدیریت درد شامل پزشکان (به ویژه متخصصان بیهوشی)، متخصصان درد، روانشناسان توانبخشی، فیزیوتراپیست‌ها، کاردرمانگران، دستیاران پزشک و پزشکان پرستار است. درد حاد معمولاً با تلاش یک پزشک برطرف می‌شود، با این حال، مدیریت درد مزمن اغلب به تلاش هماهنگ و مشترکِ تیم درمانی و متخصصان متعدد نیاز دارد.
از درمان‌های موجود برای این بیماری که اغلب به صورت ترکیبی انجام می‌گیرد می‌توان به دارو درمانی، رفتاردرمانی و فیزیوتراپی اشاره کرد که تأثیر فزاینده‌ای در کنترل این بیماری همه گیر دارند. بررسی‌ها نشان می‌دهند درمانِ ترکیبی در مقایسه با یک درمان به تنهایی، کاهش بیشتر و قابل توجهی در مقیاس درد در بیماران دارد. رژیم دارویی بیمار باید به گونه‌ای ارزیابی شود که از هرگونه تداخل دارو که ممکن است توسط چند متخصص پدید آید، جلوگیری کند. پاسخ درمانی می‌تواند بین افراد متفاوت باشد، اما درمان معمولاً به صورت گام به گام انجام می‌شود تا فاصله زمانی و دوز مسکن‌های مصرفی مورد بررسی قرار بگیرد. با این حال، هیچ رویکرد منحصر به فردی برای درمان درد در همه بیماران وجود ندارد. بهبود کامل و طولانی مدت بسیاری از دردهای مزمن به ندرت رخ می‌دهد و محققان در تلاش‌اند تا راهکارهای بهبود کامل دردهای مزمن را بیابند.
مدیریت و درمان > دارو درمانی

دارو درمانی نسبت به سایر روش‌های درمانی ساده‌تر، سریع‌تر اما با عوارض جانبی بیشتر است. طیف وسیعی از انواع داروهای اپیوئیدی و غیر اپیوئیدی برای کنترل و درمان درد مزمن مورد استفاده قرار می‌گیرد. داروهایی مانند داروهای ضدافسردگی سه حلقه ای، مهارکننده‌های بازجذب سروتونین-نور اپی نفرین (SNRI’s) و برخی از داروهای ضد تشنج برای رفع درد مزمن وجود دارند که عموماً برای درمان افسردگی و بیماری‌های روانی همبود نیز استفاده می‌شوند. در زنان مبتلا به درد مزمن، داروهای هورمونی مانند قرص‌های ضدبارداری نیز ممکن است مفید واقع گردد. گاهی درمان‌های رایج و معمول کارساز نبوده و پزشکان، درمانی مختص به ویژگی‌های نوروژنیک آن فرد (وابسته به ژن) تجویز می‌کنند. مسکن‌های موضعی، شل کننده‌های عضلانی، برخی از آنتاگونیست NMDA و آگونیست‌های گیرنده آلفا-۲ آدرنرژیک نیز برای درمان دارویی استفاده می‌شوند.
مدیریت و درمان > دارو درمانی > غیر اپیوئیدی

از داروهای پر استفادهٔ غیر اپیوئیدی می‌توان به آسپرین، ایبوپروفن، استامینوفن، ناپروکسن و داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) اشاره کرد. این داروها عموماً برای تسکین دردهای خفیف‌تر و در مرحله اول درمان مورد استفاده قرار می‌گیرند. بسته به اینکه درد، نوسیسپوتیو است یا نوروپاتیک (درد ناشی از یک سیستم عصبی آسیب دیده یا ناکارآمد)، می‌توان از داروهای دیگر غیر اپیوئیدی استفاده کرد. شواهد محدودی وجود دارد که نشان می‌دهد درد سرطانی و درد مزمن ناشی از آسیب بافتیِ ایجاد شده در بیماری (به عنوان مثال آرتریت روماتوئید) با داروهای اپیوئیدی بهتر درمان می‌شود اما برای دردهای نوروپاتیک، داروهای غیر اپیوئیدی می‌توانند مؤثر تر واقع گردند. یک دارویی ضد التهاب غیر استروئیدی ممکن است اثر محدودی بر درد بیمار داشته باشد در حالی که نوع دیگری آن می‌تواند برای تسکین درد کافی باشد و آزمودن انواع مختلفی از غیر اپیوئیدها قبل از رجوع به داروهای اپیوئیدی توصیه می‌شود. برخی از داروهای ضد روان پریشی، مانند اولانزاپین، نیز ممکن است برای کنترل درد مزمن مؤثر باشند، اما شواهد برای اثبات این امر در مراحل اولیه قرار دارد. همچنین مصرف NSAIDها در بیمارانی که دارای سابقه بیماری قلبی یا آنفارکتوس میوکارد یا بیماری‌های کلیوی هستند، منع مصرف دارند.
مدیریت و درمان > دارو درمانی > اپیوئیدی

داروهای اپیوئیدی قدرتمند تر بوده و در موارد شدیدتر درمانند درد سرطانی به دلیل ناکارآمدی داروهای غیر اپیوئیدی، استفاده می‌شود؛ این داروها اثر مستقیمی بر دستگاه عصبی دارند. مورفین، کدئین، ترامادول، داروهای ضد صرع (گاباپنتین یا پرگابالین) مثالی از داروهای اپیوئیدی هستند که می‌توانند برای درمان درد مزمن مفید باشند.
برای دردهای متوسط مخلوطی از داروهای اپیوئیدی و غیر اپیوئیدی تجویز می‌شود. اپیوئیدها در کنار از بین بردن درد باعث ایجاد سرخوشی نیز می‌شود، گرچه اپیوئیدها برای تسکین درد بسیار مؤثر هستند اما باعث آسیب‌های احتمالی شامل کاهش تولید هورمون جنسی، هیپوگنادیسم، ناباروری، اختلال سیستم ایمنی بدن، پوکی و شکستگی استخوان در افراد مسن، سندرم ترک نوزاد، مشکلات قلبی-تنفس، اختلال خواب، هایپرآلژزی ناشی از مواد مخدر، سرکوب سیستم تنفسی و مهم‌تر از همه اعتیاد قوی و بیش مصرفی به این داروها می‌شوند، به همین علت بیشتر پزشکان برای دردهای خفیف تر ترکیبی از غیر اپیوئیدها و رفتاردرمانی را به بیماران پیشنهاد می‌دهند. پیش‌بینی هدف فردی که مدعی درد مزمن شدید است و تقاضای داروی اپیوئیدی دارد، دشوار بوده زیرا این داروها در برخی بیماران اعتیاد ایجاد می‌کند و این افراد تنها به منظور رفع وابستگی خود به پزشک مراجعه می‌کنند. افرادی که سابقهٔ بیماری روانی یا مشکلات ناشی از درد را ندارند، در صورت مصرف اپیوئیدهای قوی می‌توانند مجرم شناخته شوند. در افراد مبتلا به سوء مصرف اپیوئید، متوقف کردن یا کاهش استفاده از آن‌ها ممکن است نتایج حاصل اعتیاد را بهبود بخشد. برخی از افراد علامت اعتیاد به دارو را بروز نمی‌دهند و گاهی نیز از طریق داروهای اپیوئیدی درمان می‌شوند.
تمرکز اصلی دارو درمانی سازوکارهای دستگاه عصبیست؛ برای مثال آسپرین تولید پروستاگلاندین‌ها را متوقف می‌کند و باعث کاهش درد می‌شود یا داروهای اپیوئیدی، سازوکار انتقال سیگنال درد را به نخاع و مغز مختل می‌کنند.
مدیریت و درمان > رفتار درمانی

نوع خفیف‌تر این بیماری را با روش‌های القای ذهنی، القای آرامش، رفتار درمانی-شناختی یا بیوفیدبک کنترل و باعث کاهش تنش عضلانی و درمان می‌شوند. این نوع درمان برای مدیریت پیامدهای اساسی درد مزمن بسیار کار آمد است (مدیریت در مضامینی مانند:خلق و خو، انگیزه، ادراک و حافظه) و هیچ گونه عوارض جانبی نیز به دنبال ندارد. درمان‌های روانشناختی، از جمله درمان شناختی-رفتاری و پذیرش/تعهد درمانی می‌توانند برای بهبود کیفیت زندگی و کاهش تداخل درد، مفید باشند. رویکردهای درمان مبتنی بر ذهنیت، مختصر استفاده شده‌است؛ اما هنوز به عنوان یک درمان خط اول توصیه نمی‌شود. اثربخشی مدیریت درد مبتنی بر ذهن آگاهی(MBPM) توسط طیف وسیعی از مطالعات اثبات شده‌است.
در میان افراد مسن و بزرگسالان درمان‌های روانشناختی می‌تواند به کاهش درد و بهبود خود کارامدی در مدیریت درد کمک کنند. درمان‌های روانشناختی نیز در کودکان و نوجوانان مبتلا به سردرد مزمن یا بیماری‌های مرتبط با درد مزمن مؤثر بوده‌است. درد مزمن می‌تواند بر سازکار پاداش دهی مغز اختلال ایجاد کرده و زمینه‌ساز مشکلات روانی شود که در آن انعطاف‌پذیری مدارهای عصبی مسئول تغییرات ظریف در طول زمان است. درمان شناختی-رفتاری که یکی از مهم‌ترین درمان‌های استفاده شده در بیماری‌های روانی است می‌تواند در بهبود فرآیندهای عاطفی تغییریافته، از جمله کاهش پاسخ‌های لذت‌بخش یا افزایش پاسخ‌های افسرده‌کننده، همراه با درد مزمن، کمک کند.
در حالی که بررسی‌ها نشان می‌دهد ورزش به عنوان یک روش برای کاهش درد مزمن سودمند است، محققان پیش‌بینی کرده‌اند برای افرادی که با درد مزمن زندگی می‌کنند، ورزش‌ها غیراصولی و توصیه نشده به عوارض جانبی منجر شود.
مدیریت و درمان > فیزیوتراپی

مقالهٔ اصلی: فیزیوتراپی
فیزیوتراپی عصبی، یک زمینه متمرکز بر افرادی است که دارای اختلال عصبی یا بیماری مرتبط با آن هستند. فیزیوتراپی عصبی را نوروفیزیوتراپی یا توانبخشی عصبی نیز می‌نامند؛ این موارد می‌تواند شامل سکته مغزی، دردهای مزمن (مانند کمردرد، سردرد، درد زانو، درد ماهیچه و …)، بیماری آلزایمر، بیماری شارکو ماری توت (CMT)، اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS)، آسیب مغزی، فلج مغزی، ام اس، بیماری پارکینسون، فلج صورت و آسیب نخاعی باشد. اختلالات شایع مرتبط با شرایط عصبی شامل اختلال در بینایی، تعادل، فعالیت‌های روزمره، حرکت، قدرت ماهیچه‌ها، سرگردانی و از دست دادن استقلال عملکردی است.
تکنیک‌های فیزیوتراپی عصبی گسترده هستند و اغلب نیاز به آموزش تخصصی دارند؛ این تکنیک‌ها شامل تمرین درمانی، الکتروتراپی و فعالیت‌های درمان با دست می‌شود. برای درمانگران عصبی توصیه می‌شود که هنگام ارائه درمان فیزیکیِ اختلالات حرکتی با روانشناسان نیز همکاری کنند. این امر بسیار مهم است زیرا ترکیب فیزیوتراپی و روان درمانی می‌تواند وضعیت عصبی بیماران را بهبود بخشد.
شاخهٔ دیگر از فیزیوتراپی به سلامت و مسائل زنان مانند دستگاه تناسلی زنان، تولد نوزاد و زایمان می‌پردازد. این شرایط می‌تواند شامل دردهایی ناشی از پوکی استخوان، درد لگن، درد قاعدگی، دردهای مزمن قبل و پس از زایمان شود.
یک بررسی سیستماتیک از بیماران مبتلا به آسیب مغزی، اختلالات اسکلتی-عضلانی، بیماری‌های قلبی نشان داد که تعامل بین بیمار و درمانگر فیزیوتراپ با نتیجه درمان ارتباط مثبت دارد. نتایج افزایش توانایی انجام فعالیتهای روزمره، مدیریت درد، انجام وظایف خاص عملکرد فیزیکی، کاهش افسردگی، ارزیابی سلامت جسمانی، پایبندی و رضایت از درمان را نشان می‌دهد. فیزیوتراپی، همانند رفتار درمانی، برای دردهای مزمن خفیف یا به صورت مکمل با دارو درمانی استفاده می‌شود تا تأثیرات سایکولوژیک و آناتومیک درد کاهش یابد.
مدیریت و درمان > پزشکی جایگزین

پزشکی جایگزین به شیوه‌های درمانی یا محصولاتی که برای درمان درد یا بیماری استفاده می‌شود، اشاره دارد که لزوماً بخشی از درمان‌های متعارف نیستند و به گونهٔ علمی شواهد تأثیر آن ثابت نشده‌است؛ هنگام برخورد با درد مزمن، این شیوه‌ها به‌طور کلی به چهار دسته زیر تقسیم می‌شوند:
بیولوژیکی
ذهنی-بدنی
ماساژ درمانی
پزشکی انرژی
پیاده‌سازی تغییرات غذایی، که به عنوان یک روش پزشکی جایگزین مبتنی بر زیست‌شناسی محسوب می‌شود، نشان داده به بهبود علائم درد مزمن در طول زمان کمک می‌کند. اضافه کردن مکمل‌ها به رژیم غذایی یک توصیهٔ رایج در تلاش برای از بین بردن درد مزمن است، برخی از مکمل‌های مورد مطالعه بیشتر، عبارت اند از:ویتامین E، استیل-ال کارنیتین و آلفا لیپوئیک اسید. در بین مکمل‌های عنوان شده ویتامین E بیشترین بررسی را در بین محققان داشته‌است، شواهد قوی حاکی از آن است که ویتامین E به کاهش مشکلات عصبی در مبتلایان به سرطان، مولتیپل اسکلروزیس و بیماری‌های قلبی-عروقی کمک می‌کند.
انواع هیپنوتیزم، از جمله هیپنوتیزم درمانی، دارای شواهد پیش‌بینی شده‌ای برای درمان درد مزمن است. هیپنوتیزم، به‌طور خاص، می‌تواند باعث کاهش درد برای اکثر مردم شود و ممکن است یک جایگزین امن برای دارو درمانی باشد. البته شواهد، درمان به وسیلهٔ هیپنوتیزم را برای درد مزمن ناشی از آسیب نخاعی تأیید نمی‌کند.
مطالعات ابتدایی نیز وجود دارد که ،ماری‌جوآنا برای درمان دردهای نوروپاتیک و نه برای درمان دردهای طولانی مؤثر است؛ تحقیقاتی که از سال ۲۰۱۸ تا کنون انجام شده‌است، اثربخشی آن در درمان درد نوروپاتیک یا دردهای مرتبط با بیماری‌های روماتیسمی را تا حد اندکی نشان داده‌است.
در مطالعه ای که بر روی ترکیبات شبه اعتیاد آورد جهت بررسی تأثیر آن بر درمان درد مزمن غیر سرطانی صورت گرفت، در مراحل اولیه مشخص کرد که کانابینوئیدها نمی‌توانند برای درمان درد مزمن بسیار مؤثر باشند؛ با این حال، تحقیقات دقیق تری برای رد یا اثبات اثرپذیری داروهای مبتنی بر شاهدانه یا کانابیس مورد نیاز است.
بررسی‌های آناتومیک بر روی ورزش تای‌چی‌چوان نشان داده شده‌است که این ورزش باعث بهبود درد، سفتی ماهیچه و همچنین افزایش کیفیت خلق و خو در شرایط مزمن مانند استئوآرتریت، کمردرد خفیف و پوکی استخوان می‌شود. طب سوزنی نیز یک درمان مؤثر و ایمن در کاهش درد و بهبود کیفیت زندگی در مبتلایان به بیماری‌های مرتبط با درد مزمن از جمله سندرم درد مزمن لگن است.
آب گرم درمانی به‌طور بالقوه می‌تواند درد را در بیماران مبتلا به کمردرد مزمن بهبود بخشد، اما همچنان مطالعات بیشتری برای ارائه شواهد مبنی بر این مسئله مورد نیاز است.
برخی از مطالعات نیز که جنبهٔ بیولوژیکی و گیاه درمانی دارد مواردی از درمان بیماری‌های عصبی توسط جوز هندی را نشان داده‌است اما همچنان در حال بررسی و صحت سنجی می‌باشد تا عمق اثر بخشی این گیاه مشخص شود.
دیگر درمان پیشنهاد شده نوار درمانی الاستیکی است که بعد از تحقیقات و بررسی تأثیرات آن مشخص شد این گونه نوارها حتی دردهای کوتاه مدت را نیز درمان نمی‌کنند و نقشی در کنترل و درمان دردهای مزمن ندارند.