stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پرتو نادری
فعالیت‌ها

وی تا سال ۲۰۰۳ تجربه کار در بی‌بی‌سی فارسی را دارد.
از پرتو نادری تاکنون ۴۰ عنوان کتاب شعر، طنز، داستان، نقد ادبی و کتاب‌های پژوهشی نشر شده است.
پیش از این، پاره‌ای از شعرهای پرتو نادری به زبان‌های انگلیسی، هالندی، فرانسوی، سویدی، اردو، هندی، بنگالی، روسی و کردی ترجمه شده است. او تاکنون به پژوهش کردن و نوشتن ادامه داده است و حالا با روزنامه ۸صبح نیز همکاری می‌کند.
اشتراک پرتو نادری در همایش‌های جهانی:
شصت و نهمین کانگرس سازمان جهانی قلم در شهر مکسیکو، نوامبر ۲۰۰۳
دومین کنفرانس جامعه مدنی افغانستان در برلین، مارس ۲۰۰۴
برنامه سفر شاعران جهانی (World's Poets tour) اکتبر ۲۰۰۵
آثار

او در دو سال گذشته کتاب‌های زیر را نشر کرده است:
شعر پایداری و چگونه‌گی آن در افغانستان
پیشگامان شعر نو در افغانستان
مرواریدهای رنگین
شعر کوتاه و پیشگامان آن
روایت‌های نی
سفری در امتداد
حکیم‌الحکمای روزگار ما (گزینه طنزهای داستانی)
اشک‌هایم را نوشیدم
تعدادی از گزینه‌های شعری چاپ شده:
قفلی بر دستگاه خاکستر؛ انجمن نویسندگان افغانستان
سوگنامه‌ای برای تاک؛ انجمن نویسندگان افغانستان
آن‌سوی موج‌های بنفش؛ انتشارات میوند در پیشاور
تصویر بزرگ، آیینه کوچک؛ مرکز نشراتی آرش در پیشاور
لحظه‌های سربی تیرباران؛ بنگاه انتشارات میوند در کابل
دهان خون آلودی آزادی؛ بنیاد انتشاراتی عرفان، ایران
اشویل، آلاباما

مکان در 22px آلاباما, 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| اشویل، آلاباما Ashville, Alabama | اشویل، آلاباما Ashville, Alabama |
| --- | --- |
شهر: شهر
موقعیت در آلاباما: موقعیت در آلاباما
محل آلاباما در نقشه ایالات متحده: محل آلاباما در نقشه ایالات متحده
ایالت:  آلاباما
مساحت: مساحت
 • کل: ۵۰٫۳ کیلومتر مربع (۱۹٫۴ مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۶- (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۵- (CDT)
اشویل  شهری است در ایالت آلاباما در کشور آمریکا.
مکان

اشویل در موقعیت () قرار دارد.
با توجه به اطلاعات اداره آمار آمریکا مساحت آن در حدود ۵۰٫۳ کیلومترمربع است.
مردم‌شناسی

با توجه به آمار سال ۲۰۰۰ جمعیت آن ۲۲۶۰ نفر، ۸۱۴ خانواده در آن ساکن هستند.
تعداد ۹۰۵ واحد خانه در هر مساحت تقریبی (۱۸،۱akm²) قرار دارد.
۲۵،۷% درصد از خانواده‌های فرزند زیر ۱۸ سال داشتند که از این تعداد ۵۶،۶% درصد زوج بوده و ۱۴،۱% درصد زنان بدون شوهر و ۲۵،۲% درصد نیز غیر خانواده بودند.
متوسط درآمد یک خانواده در حدود ۳۸،۳۵۵ دلار آمریکا است و زنان درآمد متوسط ۳۱،۰۸۱ دلار آمریکا و مردان درآمد متوسط ۲۱،۹۱۴ دلار آمریکا بدست می‌آورند.
پناهگاه (زیست‌شناسی جمعیت)

آخرین پناهگاه یخبندان اروپایی، ۲۰ هزار سال پیش
در زیست‌شناسی، پناهگاه (به انگلیسی: Refugium) مکانی است که از یک جمعیت جداشده یا بازمانده از یک گونه گسترده‌تر پشتیبانی می‌کند. این انزوا (گونه‌زایی ناهمجا) می‌تواند به دلیل تغییر اقلیم، جغرافیایی یا فعالیت‌های انسانی مانند جنگل‌زدایی و شکار بی‌رویه باشد.
گوریل کوهستانی
منطقه دریاچه پددر پیش از سیل تنوع زیستی بالایی داشت
مقاومت آلبانی در جنگ جهانی دوم

مقاومت آلبانی در جنگ جهانی دوم یک جنبش عمدتاً کمونیستی علیه نیروهای اشغالگر ایتالیایی بود که تا سال ۱۹۴۳ ادامه داشت و پس از آن آلمان‌ها در آلبانی نیز در سال ۱۹۴۴ اخراج شدند و به آزادی کشور منجر شد.
در بررسی رویدادهای مختلف در زمان جنگ جهانی دوم یکی از موضوعات، مقاومتی است که کشور آلبانی در مقابل اشغالگری و فاشیسم از خود نشان داد. در این راستا حمله ایتالیا به آلبانی، رقابت آلمان هیتلری با اشغالگران ایتالیایی و نهایتاً اشغال آلبانی توسط آلمان قابل تأمل است. پیش از وقوع جنگ جهانی دوم، در سال ۱۹۲۷ میان کشورهای ایتالیا و آلبانی توافقی دفاعی به امضاء رسیده بود و این توافق بود که راه نفوذ ایتالیا به آلبانی را هموار کرد. از سال ۱۹۳۵ که موسولینی به فکر کشورگشایی افتاد، حمله به آلبانی نیز از جمله برنامه‌های او بود. او در ۷ آوریل ۱۹۳۹ فرمان داد تا بعد از بمباران سواحل این کشور نیروهایش به داخل خاک این کشور نفوذ کنند ولی متقابلاً مردم آلبانی با مقاومت توانستند اشغالگران را از کشورشان بیرون کنند.
بعد از جنگ مرکز نجات غیرنظامیان ژنو گزارش داد که آلبانی یکی از ویران‌ترین کشورهای اروپا ست. ۶۰۰۰۰ خانه ویران شد و حدود ۱۰ درصد از جمعیت این کشور بی‌خانمان شدند.
نقشه آلبانی در جنگ جهانی دوم
پیشینه

بعد از تصرف اتریش توسط آلمان و شروع تهاجم علیه چکسلواکی، ایتالیا متوجه شد که در تعادل قوا نقش پائین‌تری را دارد به این دلیل موسولینی تصمیم گرفت تا در ابتدای سال ۱۹۳۹ آلبانی را به کشورش ملحق کند. ویکتور امانوئل سوم پادشاه ایتالیا این عمل را به عنوان یک خطر غیرضروری مورد انتقاد قرار داد. رم به تیرانا اولتیماتوم داد و خواست که به اشغالگری ایتالیا گردن بگذارد ولی پادشاه آلبانی مستعمره شدن کشورش را نپذیرفت و در نتیجه در هفتم آوریل سال ۱۹۳۹ لشکر موسولینی به آلبانی تهاجم کرد.
دو روز قبل از تهاجم ایتالیا برای تصرف آلبانی، در جریان گفتگوهای معروف به «مذاکرات ژنرال‌ها» بین ژنرال کایْتل آلمانی و ژنرال پارْیانی ایتالیایی، تصمیم نهایی برای آغاز این تجاوز نظامی، گرفته شده بود.
حمله ایتالیا

نقشه حمله ایتالیا در ۷ آوریل ۱۹۳۹ با بمباران سواحل آلبانی و پیاده شدن نیروهای ایتالیایی عملی گردید و با شکست مقاومت آلبانی، این کشور به تصرف ایتالیای فاشیسم درآمد. نیروی مهاجم ایتالیا به ۵۰ هزار نفر می‌رسید. این تعداد با واحدهای دریایی و هوایی حمایت می‌شدند. در ساحل شهر دورس یک نیروی ۳۶۰ نفره آلبانیایی که عمدتاً ژاندارم و نیروهای محلی بودند و توسط عباس کوپی فرماندهی می‌شدند در مقابل نیروهای ایتالیا ایستادگی کردند. پیش از او مویو اولچیناکو یک افسر نیروی دریایی آلبانی تلاش کرده بود که در مقابل نیروی مهاجم ایستادگی کند. نیروهای دورس که تنها سه مسلسل داشتند و بقیه آن‌ها سلاح سبک در اختیار داشتند مهاجمان ایتالیایی را در بندر دورس متوقف کردند تا اینکه تانک‌های کوچک انبوهی از کشتی ایتالیا تخلیه شد و نبرد شروع شد. پنج ساعت بعد نیروهای ایتالیایی شهر دورس را تصرف کردند. در ساعت یک و نیم عصر روز اول تمامی سواحل آلبانی در دست ایتالیا بود.
پادشاه آلبانی و خانواده اش برای اینکه به آلت دست کشور ایتالیا تبدیل نشود به یونان گریخت و از یونان به لندن رفتند.
طی پنج روز، ارتش آلبانی شکست خورد و آلبانی به تصرف نیروهای اشغالگر ایتالیایی درآمد. آلبانی بخشی از ایتالیا شد و دولتی فاشیستی در آلبانی روی کار آمد. با تسلط موسولینی بر آلبانی، مقامات آلبانی، اتحاد با ایتالیا را تصویب کردند و بر اساس مصوبه‌ای که صادر کردند، پادشاه ایتالیا تاج و تخت آن کشور را تصاحب کرد. با این حال، ایتالیا کمتر از دو سال بعد مجبور به خروج از این منطقه شد و راه برای شکست‌های بعدیش بازگردید.
شروع جنبش کمونیستی و ملی

به دلیل جامعه‌ای کشاورزی، و عمدتاً مسلمان تحت نظارت پلیس امنیتی پادشاه، جنبش کمونیست آلبانی نتوانست در زمان جنگ نیروی عمده‌ای را جذب کند. در واقع این کشور پیش از شروع جنگ جهانی دوم حزب کمونیست تکامل یافته‌ای نداشت. در سال ۱۹۲۴ با فرار فان نولی بنیان‌گذار کلیسای ارتودکس به ایتالیا تعدادی از پیروان مهاجرش به مسکو رفتند و در آنجا به کنفدراسیون احزاب کمونیست پیوستند و از این طریق به کمینترن یا کمونیسم بین‌المللی ملحق شدند. در سال ۱۹۳۰ کمینترن، علی کلمندی را برای آلبانی برگزید تا هسته‌های کمونیستی در این کشور را سازمان دهد؛ ولی آلبانی طبقه کارگر نداشت تا کمونیست‌ها بتوانند به آن‌ها تکیه کنند.
شروع جنبش کمونیستی و ملی > تشکیل حزب کمونیست آلبانی

در نوامبر سال ۱۹۴۱ یک گروه کمونیستی شامل ۱۳۰ نفر حزب کمونیست آلبانی را تشکیل دادند. رهبری این گروه با انور خوجه و ۱۱ نفر از اعضای کمیته مرکزی این حزب بود. این حزب در ابتدا با اقبال عمومی روبرو نشد و سازمان جوانش کارگران کمی را به خود جذب کرد.
شروع جنبش کمونیستی و ملی > گروه‌های جنگنده و پارتیزان

مقاومت آلبانی بعد از شکست نیروهای ایتالیایی در جنگ با یونان بالا گرفت. این جنگ در بیست و هشت اکتبر سال ۱۹۴۰ شروع شد. با شکست ارتش ایتالیا تعداد داوطلب‌های آلبانی‌تبار که به عنوان نیروی کمکی ارتش ایتالیا عمل می‌کردند از این ارتش جدا شدند و در مقابل گروه‌های جنگنده و پارتیزان با پیوستن جدا شدگان از ارتش ایتالیا بیشتر شد و به ۳ هزار نفر رسید. در نوامبر همان سال سربازانی که نمی‌خواستند با ارتش ایتالیا کار کنند در شهر لژا (Lezha) در نزدیکی بندر شنجین (Shengjin) در سواحل دریای آدریاتیک با نیروهای ایتالیا درگیر شدند و ۱۹ تن از آن‌ها را کشتند و ۳۰ نفر دیگر را مجروح کردند و به کوه‌ها عقب‌نشینی کردند. در همان ماه یک گروه پارتیزان به ستونی از دشمن در جاده جیروکاسترا (Gjirokastra) تهاجم کردند و تعدادی ایتالیایی را کشتند. در هفدهم ماه مه سال ۱۹۴۱ در تیرانا یک جوان بنام واسیل لاسی تلاش کرد که شاه ویکتور امانوئل سوم را با شلیک به او به قتل برساند ولی نتوانست و پس از دستگیری اعدام شد.
شروع جنبش کمونیستی و ملی > مقاومت در برابر ایتالیا

در نیمه سال ۱۹۴۲ حزب کمونیست آلبانی از جوانان این کشور خواست تا برای آزادی کشور از ایتالیا وارد جنگ با اشغالگران شوند. این تبلیغات باعث شد که تعداد کارگران جوان بیشتری به حزب بپیوندند. در سپتامبر سال ۱۹۴۲ این حزب دست به تشکیل یک جبهه مردمی زد و نام آن را جنبش آزادیبخش ملی (NLM) نامید. این جنبش از تعدادی گروه‌های مقاومت شامل تعدادی گروه بشدت ضد کمونیست تشکیل شده بود. در زمان جنگ پارتیزان‌های این جبهه به هشدارهای ایتالیا که گفت با عملیات چریکی تنبیه خواهند شد توجه نکردند. رهبر پارتیزان‌ها برعکس بر روی تمایل به انتقام‌گیری علیه چنین اقداماتی از سوی ایتالیا که باعث جذب نیرو نیز می‌شد حساب باز کرد.
در ۱۷ تا ۲۲ فوریه سال ۱۹۴۳ در روستای لابینو اولین گردهمایی عمومی حزب کمونیست آلبانی برگزار شد. بررسی شرایط سیاسی و نظامی در کشور نشان داد که تشکیل یک ارتش آزادیبخش ملی ضروری است. در ۱۷ مه ۱۲ پارتیزان به قلعه‌ای نظامی در لسکوویکو تهاجم کردند. پارتیزان‌ها شهر را محاصره کردند و نبرد شروع شد. بیش از ۱۰۰۰ ایتالیایی این شهر را در کنترل خود داشتند. این جنگ سه روز طول کشید. فرمانده ایتالیایی قلعه درخواست نیروی هوایی کرد ولی قبل از اینکه نیروی هوایی برسد پارتیزان‌ها شهر را تصرف کردند. ایتالیایی‌ها چند صد سرباز را از دست دادند و مقادیر زیادی سلاح و تجهیزات نظامی بدست پارتیزان‌ها افتاد. در پایان ماه ژوئن ایتالیایی‌ها نیرویی را به مالاکاستارا- تپله نا فرستادند. ۲۰۰۰ پارتیزان در کوهستان‌ها در کمین نشستند. در اولین برخورد، ایتالیایی‌ها عقب رانده شدند؛ ولی بعد از چهار روز نبرد پارتیزان‌ها با تلفات زیاد به کوهستان‌ها بازگشتند. در مجموع از ماه مه تا ژوئیه ۱۹۴۳ ایتالیایی‌ها هزاران نفر را از دست دادند و تعداد بیشتری از آن‌ها زخمی شدند.
اشغال توسط آلمان‌ها

در چنین شرایطی ارتش ورماخ چند حمله نظامی را با نام کنستانتین برای بیرون کردن ایتالیا از بالکان طراحی کرد. در آوریل سال ۱۹۴۳ واحدهای نظامی و اطلاعاتی ارتش آلمان به میتروویسا یا کوزوو کنونی اعزام شدند تا آلبانی‌هایی که از ایتالیا تأثیر بدی گرفته بودند را به خود جذب کنند. در ماه‌های ژوئیه و اوت سال ۱۹۴۳ ارتش آلمان فرودگاه آلبانی و بنادر آن را تصرف کرد. در نیمه اوت شش هزار سرباز آلمانی در آلبانی حضور داشت. آلمان‌ها می‌خواستند که در آلبانی یک حکومت مستقل و بی‌طرف تشکیل بدهند که دوست آلمان باشد؛ ولی جنگ میان آلبانی که توسط پارتیزان‌های یوگسلاوی حمایت می‌شد و آلمان درگرفت. آلمان به راحتی آلبانی را تصرف کرد و یک دولت بی‌طرف را به ریاست بالی کومبتار تشکیل داد.
آلمانی‌ها تلاش می‌کردند تا رهبران آلبانی را متقاعد کنند تا حکومتی طرفدار آلمان را تشکیل دهند؛ ولی بسیاری از رهبران آلبانی تردید داشتند چرا که شایع شده بود نیروهای انگلیسی آماده می‌شوند تا به آلبانی حمله کنند. رهبران آلبانیایی کوزوو، با این حال، می‌دیدند که شکست آلمان باعث خواهد شد به زیر هژمونی یوگسلاوی بروند تمایل بیشتری به همکاری داشتند.
اشغال توسط آلمان‌ها > تشکیل دولت آلبانی

در ۱۴ سپتامبر ۱۹۴۳، دولت آلبانی توسط چافو بیگ اولچینی، ابراهیم بیچا، بدری پیانی و جعفر دوا تشکیل شد. پارلمان این دولت که از ۲۴۳ نفر تشکیل شده بود در شانزدهم اکتبر ۱۹۴۳ شروع بکار کرد و یک شورای چهار نفره را برای اداره کشور انتخاب کرد. حکومت جدید که قول داده بود در جنگ بی‌طرف باقی بماند به قولش وفادار باقی ماند. سیستم‌های قضایی و اداری دوباره شروع بکار کردند. مدرسه‌ها باز شدند. گامهایی نیز در راستای رفرم‌های ارضی برداشته شد.
اشغال توسط آلمان‌ها > شدت گرفتن جنگ

بعد از تشکیل چنین حکومت بی‌طرفی بود که نیروهای طرفدار بالی در همکاری با آلمان‌ها جنگ شدیدی را با کمونیست‌ها شروع کردند. بالی همچنین بعد از شکست دادن پارتیزانها، استروگا در مقدونیه را تصرف کرد.
در کوزوو و غرب مقدونیه در زمانی که بخش مستقلی از آلبانی بود، آلمان‌ها و بالیست‌ها درگیری‌های پراکنده‌ای با پارتیزان‌های یوگسلاوی داشتند. وقتی که ماچه لار در حد فاصل دبار و پشکوپی توسط بریگاد پارتیزان‌ها تصرف شد، آلمان‌ها با همکاری نیروهای ژم حسا (Xhem Hasa) علیه پارتیزان‌های آلبانی و یوگسلاوی دست به تهاجم زدند.
در ژانویه سال ۱۹۴۴ پارتیزان‌های کمونیست گرد هم جمع شدند و کنترل بسیاری از مناطق جنوب آلبانی را بدست گرفتند. با این حال تا ماه ژوئن در برخی مناطق، آن‌ها در معرض حملات آلمان‌ها قرار داشتند. در ۲۹ ماه مه۱۹۴۴ یک شورا از جبهه آزادیبخش ملی (NLF) که یک شورای ضد فاشیستی بود امور دولتی و قوه مقننه آلبانی را بعهده گرفت و انور خوجه نیز به ریاست این شورا رسید.
اشغال توسط آلمان‌ها > کنترل پایتخت

پارتیزان‌ها در نیمه تابستان سال ۱۹۴۴ آخرین بقایای نیروهای بالی را در جنوب شکست دادند ولی تا پایان ماه ژوئیه در قسمت‌های شمالی با مقاومت‌های پراکنده‌ای مواجه بودند. انگلستان از باقی مانده ملی‌گرایان خواست تا مانع پیشروی کمونیست‌ها نشوند و متفقین نمایندگان خود را با آن‌ها به ایتالیا فراخواندند. اگرچه بسیاری از آن‌ها فرار کردند ولی رهبران ملی گرایان را از آلبانی خارج نکردند. بدین ترتیب قبل از پایان نوامبر ۱۹۴۴ ارتش آلمان از تیرانا بیرون رانده شد و کمونیست‌ها کنترل پایتخت را در دست داشتند.
نقش بلگراد در آلبانی

پس از جنگ جهانی دوم آلبانی در موقعیت نامطلوبی بود ولی روابط عمیق جبهه آزادیبخش ملی با کمونیست‌های یوگسلاوی که از حمایت نظامی و سیاسی انگلستان برخوردار بودند باعث این تضمین شد که بلگراد نقشی تعیین‌کننده در آلبانی بعد از جنگ داشته باشد.
انور خوجه؛ یک پارتیزان
Lapidar بزرگداشت نیروهای پارتیزان در جنوب شرقی آلبانی
سربازان آلمانی در آلبانی
ورود پاتیزان هابه تیرانا در ۲۸ نوامبر۱۹۴۴
مادر آلبانی
فهرست میراث جهانی در ایتالیا

| میراث جهانی در ایتالیا | میراث جهانی در ایتالیا |
| --- | --- |
 :  
اطلاعات: اطلاعات
کشور: ایتالیا
تاریخ ثبت: ۲۳ ژوئن ۱۹۷۸
آثار ثبت شده: ۶۰ اثر فرهنگی (۵۴)  طبیعی (۶) 
فهرست آزمایشی: ۳۲ اثر فرهنگی (۲۲)  طبیعی (۸)  ترکیبی (۲) 
وبگاه: it
فهرست میراث جهانی در ایتالیا شامل ۶۰ اثر فرهنگی و طبیعی در ایتالیا می‌باشد. ایتالیا ۲۳ ژوئن ۱۹۷۸ به این کنوانسیون پیوست و تا سال ۲۰۲۱ افزون بر ۶۰ مکان ثبت شده ۳۲ سایت نیز از این کشور در فهرست آزمایشی قرار گرفته است. ایتالیا دارای بیشترین تعداد سایت‌های میراث جهانی ثبت شده در بین تمام کشورهاست.
سایت‌های میراث جهانی سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو) مکان‌هایی هستند که دارای اهمیت فرهنگی یا طبیعی هستند، همان‌طور که در پیمان‌نامه میراث جهانی یونسکو، که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده، شرح داده شده است. طبق کنوانسیون یونسکو هر اثری پس از ثبت توسط این کمیته باید از سوی کشور نگهدارنده اثر مورد توجه ویژه قرار گیرد و انجام هرگونه دخل و تصرف یا اقدامی که باعث به خطر افتادن آن شود، ممنوع است.
مکان‌های ایتالیا برای اولین بار در سومین اجلاس کمیته میراث جهانی، که در قاهره و اقصر، مصر در سال ۱۹۷۹ برگزار شد، در فهرست میراث جهانی ثبت شدند. در مجموع ۲۵ سایت از ایتالیا در طول دهه ۱۹۹۰ در این فهرست قرار گرفتند.
از ۵۸ میراث ایتالیا، هفت مکان مرکز تاریخی رم با واتیکان، مونته سن جورجو و راه‌آهن رت با سوئیس؛ بناهای دفاعی ونیز میان سده‌های ۱۶ و ۱۷ میلادی با کرواسی و مونته‌نگرو؛ آبسراهای پیش از تاریخ پیرامون آلپ با ۵ کشور دیگر؛ شهرهای آبگرم طبیعی مهم اروپا با ۶ کشور دیگر و جنگل‌های کهنسال راش کارپات و مناطق دیگر اروپا با ۱۷ کشور دیگر با کشورهای دیگر مشترک است. ایتالیا داری ۶ میراث طبیعی است و جزایر آیولین نخستین میراث طبیعی بود که در فهرست میراث جهانی ایتالیا ثبت شده است و رشته‌کوه دولومیتی به عنوان یکی از جذاب‌ترین مناظر کوهستانی در جهان شناخته می‌شوند.
بیشتر میراث جهانی ایتالیا پیش از سال ۲۰۰۰ به ثبت رسیده‌اند. در بیست و یکمین کنفرانس میراث جهانی که در سال ۱۹۹۷ در ناپل ایتالیا برگزار شد، ایتالیا با موفقیت ۱۰ سایت میراث جهانی را در یک نشست ثبت کرد. ایتالیا بارها از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۵، از ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۳، از ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۹ و از ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۱ به عنوان عضو اجرایی کمیته میراث جهانی بوده و دو بار نیز میزبان کنوانسیون میراث جهانی (نشست فلورانس در سال ۱۹۸۳ و نشست ناپل در سال ۱۹۹۷) بوده است.
موقعیت جغرافیایی

کاستل دل مونته
کاخ کازرتا
سانتا سوفیا
آلبروبلو
رم
ساسی دی ماترا
ساحل آمالفی
ناپل
مودنا
فرارا
راونا
فلورانس
ونیز
آکویلیا
اوربینو
آسیزی
ورونا
شهر پومپئی
پارک ملی سیلنتو
چینکو تره
ویلا آدریانا
سو نوراکسی
ویلا د استه
جنوآ
سیه‌نا
شام آخر
کرسپی د آدا
مونته سن جورجو
وال کامونیکا
ایوریا
اقامتگاه‌های خاندان سلطنتی ساووی
لانگهه
سن جیمینیانو
پینتزا
پیزا
وال دورچا
راه‌آهن رت
منتووا
ویلاهای مدیچی
دولومیت
پادووا
ویچنزا
پالرموی عرب-نورمن
دره معابد
وال دی نوتو
اتنا
جزایر آیولین
سیراکوز
ویلا رومانا دل کازاله
ساکری مونتی پیمونت و لمباردی
والدوبیادنه
جاده آپیا
Palù di Livenza – Santissima
Lavagnone
San Sivino, Gabbiano
Lugana Vecchia
Lucone
Lagazzi del Vho
Bande - Corte Carpani
Castellaro Lagusello - Fondo Tacoli
Isolino Virginia-Camilla-Isola di San Biagio
Bodio centrale o delle Monete
Il Sabbione o settentrionale
VI.1-Emissario
Mercurago
Molina di Ledro
Fiavé-Lago Carera
Belvedere
Frassino
Tombola
Laghetto della Costa
Valle Cervara
Selva Moricento
Coppo del Morto
Coppo del Principe
Val Fondillo
Cozzo Ferriero
Pollinello
Valle Infernale
Falascone
Pavari-Sfilzi
Monte Cimino
Monte Raschio
Sasso Fratino
Alta Valle secchia
Bassa collina reggiana
Gessi di Zola predosa
Gessi Bolognesi
Vena del Gesso Romagnola - M.te Penzola
Vena del Gesso Romagnola - M.te Casino
Vena del Gesso Romagnola – M.te Mauro
Evaporiti di san Leo
Gessi di onferno
موقعیت مکانی سایت‌های میراث جهانی در ایتالیا:
: فرهنگی (شامل : آبسراهای پیرامون آلپ)
: طبیعی (شامل : جنگل‌های راش و  : کارست‌های تبخیری)
براساس ناحیه

| # | ناحیه | میراث |
| --- | --- | --- |
| ۱ | لمباردی | ۱۰ |
| ۲ | ونتو | ۹ |
| ۳ | توسکانی | ۸ |
| ۴ | سیسیل | ۷ |
| ۵ | کامپانیا | ۶ |
| ۶ |  امیلیا-رومانیا | ۶ |
| ۷ | فریولی ونتزیا جولیا | ۵ |
| ۷ | لاتزیو | ۵ |
| ۷ | پیمونت | ۵ |
| ۱۰ | پولیا | ۵ |
| ۱۱ | باسیلیکاتا | ۲ |
| ۱۱ | لیگوریا | ۲ |
| ۱۱ | ترنتینو آلتو آدیجه | ۲ |
| ۱۱ | اومبریا | ۲ |
| ۱۵ |  ابروتزو | ۱ |
| ۱۵ |  کالابریا | ۱ |
| ۱۵ |  مارکه | ۱ |
| ۱۵ |  ساردینیا | ۱ |
| ۱۹ |  مولیزه | ۰ |
| ۱۹ |  واله دائوستا | ۰ |
توجه: سایت‌های مجموعه‌ای که شامل یک یا چند میراث در بیش از یک منطقه است، برای هر کدام یک بار شمارش می‌شود.
میراث مشترک

↑  به‌طور مشترک با   واتیکان
↑  به‌طور مشترک با  سوئیس
↑  به‌طور مشترک با  سوئیس
↑  به‌طور مشترک با  اتریش فرانسه آلمان اسلوونی سوئیس
↑  به‌طور مشترک با  آلبانی اتریش بلژیک بوسنی و هرزگوین بلغارستان کرواسی جمهوری چک فرانسه آلمان مقدونیه شمالی لهستان رومانی اسلواکی اسلوونی اسپانیا سوئیس اوکراین
↑  به‌طور مشترک با  کرواسی مونته‌نگرو
↑  به‌طور مشترک با  اتریش بلژیک جمهوری چک فرانسه آلمان بریتانیا
↑  به‌طور مشترک با  فرانسه موناکو
↑  به‌طور مشترک با  فرانسه سوئیس
↑  به‌طور مشترک با  فرانسه موناکو
یادداشت

↑  در سال ۱۹۹۰ گسترش یافت و از مرکز تاریخی رم به نام کنونی تغییر یافت.
↑  سال ۲۰۰۷ تغییرات جزئی در مرزها صورت گرفت.
↑  در سال ۱۹۹۶ گسترش یافت و شامل سایت‌های خارج از ویچنزا نیر شد و از ویچنزا، شهر پالادیو به نام کنونی تغییر یافت.
↑  در سال ۱۹۹۹ گسترش یافت و شامل دلتای پو نیز شد و از فرارا، شهر رنسانس به نام کنونی تغییر یافت.
↑  سال ۲۰۱۰ تغییرات جزئی در مرزها صورت گرفت.
↑  در سال ۲۰۱۰ گسترش یافت تا بخش ایتالیایی سایت را نیز شامل شود.
توزیع سایت‌های میراث جهانی یونسکو در ایتالیا بر اساس منطقه (۲۰۱۹)
داوود غفاری

| داوود غفاری | داوود غفاری |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۳۳ تهران
ملیت: ایرانی
سال‌های فعالیت: ۱۳۵۶–۱۳۷۶
داوود غفاری (زاده ۱۳۳۳ تهران)از هنرپیشگان اهل ایران است.
وی لیسانس ادبیات از دانشگاه آزاد دارد. او دارای ۲ فرزند؛ یک دختر و یک پسر می‌باشد که مهندس هستند. داوود غفاری از سال ۱۳۵۲ به صورت حرفه‌ای وارد عرصه بازیگری شد و در تئاتر شروع به فعالیت کرد، سپس از طریق مجله "جوانان زمان" در یک انتخاب سراسری، توسط بخش هنری مجله انتخاب و به چند استودیو معرفی شد. وی در سال ۱۳۵۶ برای اولین بار در فیلم سینمایی «فریادرس» به کارگردانی عزیزالله رفیعی، به ایفای نقش پرداخت و در این فیلم با بهمن مفید و جمشید مهرداد همبازی شد.
داوود غفاری یکی از چهره‌های سینمایی قبل انقلاب است. این هنرمند در سال ۱۳۵۳ به اتفاق چند نفر از دوستانش یک گروه تئاتر تشکیل دادند.
در سال ۱۳۵۳ مجله هنری "جوانان" با دعوت مهدی ذکایی و حسینی که از مدیران هنری مجموعه بودند یک فراخوان مهم انتخاب بازیگر برگزار کرد که مورد توجه بسیاری از جوانان هنرمند قرار گرفت و از سراسر ایران در این فراخوان شرکت کردند که از میان آن‌ها سه نفر منتخب شدند و به استودیو‌های فیلمسازی معرفی شدند که داوود غفاری یکی از آن سه نفر بود. او پس از منتخب شدن توانست اولین قرارداد خود را با استودیو "مهرگان فیلم" ببندد و در فیلم «فریادرس» به کارگردانی عزیز رفیعی در نقش یک جوان مثبت در کنار بهمن مفید و جمشید مهرداد ایفای نقش کند.
بعد از حضور موفق‌اش در فیلم «فریادرس»، به دعوت استودیو آيت فیلم در فیلم «جنگ اطهر» به کارگردانی محمدعلی نجفی، در نقش ناظم مدرسه در کنار فرامرز قریبیان بازی کرد. در سال ۱۳۵۷ از طرف استودیو نادر فیلم وارد دو قرارداد شد؛ یکی فیلم سینمایی فریاد شرم و یکی فیلم سینمایی فرار از بند به کارگردانی نادر احمدی قانع که برایش شروع خوبی بود 
او در سال ۱۳۵۸ به همراه نادر احمدی قانع، اولین تئاتر بعد از انقلاب را تاسیس کردند و وی به عنوان بازیگر و مؤسس در آن فعالیت داشت و این مجموعه تا شروع جنگ تحمیلی فعالیت می‌کرد. داوود غفاری بعد از انقلاب در سال ۱۳۵۸ در فیلم سینمایی «خشم الهی» به کارگردانی عزیزالله رفیعی به ایفای نقش پرداخت.
این هنرمند بعد از سال‌ها وقفه مجدد به فضای بازیگری بازگشت و توانست در سال ۱۳۶۸ در سریال‌ «تلکس» که برای گروه برون مرزی صدا و سیما بود در کنار حسین معلومی و غلامرضا بنفشه‌خواه به ایفای نقش بپردازد و در همان سال در تله فیلم «قاچاق عتیقه» به کارگردانی فرامرز باصری بازی کرد.
این بازیگر در سال ‌۱۳۶۹ در فیلم تلویزیونی «صبحگاه خونین» به کارگردانی فرامرز باصری، نقش یک بلوچ را ایفا می‌کرد.
وی در سال ۱۳۷۰ به خاطر بازی در فیلم‌های پلیسی، از وزیر کشور وقت، لوح تقدیر و جایزه کتاب منشور انقلاب را دریافت کرد و به دعوت ارتش جمهوری اسلامی در فیلم سینمایی «۳۳۰ درجه» برای بازی در نقش اول انتخاب شد.
بازیگری فیلم

شهردار مدرسه (۱۳۷۶)
فریب (۱۳۷۲)
۳۳۰ درجه (۱۳۷۱)
صبحگاه خونین (۱۳۶۹)
جنگ اطهر (۱۳۵۸)
خشم الهی (۱۳۵۸)
فرار از بند (۱۳۵۷)
فریاد شرم (۱۳۵۷)
فریادرس (۱۳۵۶)
بازیگری سریال

شیطان در خانه (۱۳۷۲)
آینه عبرت (اپیزود افعی ۱۳۷۰)
تلکس (۱۳۶۹)
هشدارهای پلیس (۱۳۶۷)
فراتر از مرگ
آینه تاکسی
کاپودیمونته، لاتزیو

| کاپودیمونته، لاتزیو | کاپودیمونته، لاتزیو |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
Comune di Capodimonte: Comune di Capodimonte
کشور: ایتالیا
ناحیه: لاتزیو
استان / شهرستان: استان ویتربو (VT)
حکومت: حکومت
 • شهردار: Mario Fanelli
مساحت: مساحت
 • کل: ۶۱٫۲۹ کیلومتر مربع (۲۳٫۶۶ مایل مربع)
ارتفاع: ۳۳۴ متر (۱۰۹۶ فوت)
جمعیت (31 May 2017): جمعیت (31 May 2017)
 • کل: ۱۷۱۳
 • تراکم: ۲۸/کیلومتر مربع (۷۲/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Capodimontani
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: ۰۱۰۱۰
پیش‌شماره تلفن: ۰۷۶۱
وبگاه: وبگاه رسمی
کاپودیمونته، لاتزیو (انگلیسی: Capodimonte, Lazio) یک کومونه در استان ویتربو در منطقه ایتالیایی لاتزیو است.
ایرتراکتور ای‌تی-۳۰۰

| ایرتراکتور ای‌تی-۳۰۰ | ایرتراکتور ای‌تی-۳۰۰ |
| --- | --- |
کاربری: سم پاش
تولیدکننده: Air Tractor
نخستین پرواز: ۱۹۷۳
معرفی‌شده در: ۱۹۷۶
ایرتراکتور ای‌تی-۳۰۰ (به انگلیسی: Air_Tractor_AT-300) یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع سم پاش ساخت شرکت Air Tractor است. هواگرد ایرتراکتور ای‌تی-۳۰۰ نخستین پروازش را در ۱۹۷۳ میلادی انجام داد. این هواگرد در سال ۱۹۷۶ میلادی رسماً معرفی گردید.
اغراض مابعدالطبیعه

اغراض مابعدالطبیعه یا انگیزه‌های نگارش کتاب مابعدالطبیعه ارسطو کتابی است که فارابی در شرح کتاب مابعدالطبیعه ارسطو و به عنوان یک شرح بر آن نگاشته‌است.
ویژگی‌ها

این کتاب را فارابی به عنوان شرح و توضیحی کلی و مختصر بر کتاب مابعدالطبیعه ارسطو نگاشته‌است. نصرالله حکمت بر این باور است اگر ابن سینا این کتاب را نمی‌خواند، دیگر فلسفه ورزی نمی‌کرد. فارابی در این کتاب توضیح می‌دهد که متافیزیک با خداشناسی تفاوت می‌کند و نباید این کتاب را با الهیات خلط کرد. نصرالله حکمت معتقد است که ابن سینا با خواندن اغراض، فهمید که روش ارسطو در مابعدالطبیعه چگونه است. حجم این رساله بسیار کم و پنج صفحه است. فارابی در ابتدای این رساله مقدمه‌ای بیان می‌کند و سپس به بیان ویژگی‌های علم مابعدالطبیعه می‌پردازد. در انتهای رساله نیز گزارشی در مورد بخش‌های مختلف کتاب مابعدالطبیعه بیان شده‌است. این رساله از سه بخش «مقدمه»، «ویژگی‌های علم مابعدالطبیعه» و «گزارش رساله‌های کتاب مابعدالطبیعه» تشکیل شده‌است.
افشرد (هریس)

village در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| افشرد افشرد | افشرد افشرد |
| --- | --- |
village: village
استان‌های ایران: استان آذربایجان شرقی
شهرستان‌های ایران: شهرستان هریس
بخش (تقسیمات کشوری): بخش خواجه
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان مواضع‌خان شمالی
جمعیت (2006): جمعیت (2006)
 • کل: ۵۲۷
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
افشرد روستایی از توابع دهستان مواضع شمالی بخش خواجه شهرستان هریس در استان آذربایجان شرقی است. این روستا زادگاه سرلشکر محمد باقری و حسن باقری می‌باشد.
وقت (ترانه فری نشنالز، مک میلر و کالی اوچیس)

تک‌آهنگ ۲۰۱۹ فری نشنالز، مک میلر و کالی اوچیس
«وقت» (به انگلیسی: Time) ترانه‌ای از گروهٔ موسیقی آراندبی آمریکایی فری نشنالز، رپر آمریکایی مک میلر و خوانندهٔ آمریکایی کالی اوچیس می‌باشد که در ۲۱ ژوئن سال ۲۰۱۹ به‌عنوان یک تک‌آهنگ از نخستین آلبوم فری نشنالز منتشر گردید. «وقت» نخستین انتشار رسمی میلر پس از مرگ او در ۷ سپتامبر سال ۲۰۱۸ می‌باشد.
علی عمرانی

| سیّد علی عمرانی | سیّد علی عمرانی |
| --- | --- |
عمرانی در ۱۳۹۴: عمرانی در ۱۳۹۴
زادهٔ: ۱۴ تیر ۱۳۳۹ ‏(۶۴ سال) بهشهر، مازندران، ایران
پیشه: بازیگر گوینده رادیو
سال‌های فعالیت: ۱۳۵۸–اکنون
فرزندان: ۲
خویشاوندان: محمد عمرانی (برادر)
سیّد علی عمرانی (زادهٔ ۱۴ تیر ۱۳۳۹) بازیگر و گویندهٔ رادیوی اهل ایران است. عمرانی در ۳۰ شهریور ۱۳۹۲ از رادیو استعفاء داد. وی برادر محمد عمرانی است.