stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اتصال انبساطی
اتصال انبساطی در خطوط لوله‌ها > اتصال انبساطی لاستیکی

اتصالات لاستیکی ساده‌ترین نوع اتصالات انبساطی محسوب می‌شوند. بدنه آن‌ها به‌طور کلی از سه لایه تشکیل می‌شود، پوسته اصلی (Cover)، که معمولاً از جنس لاستیک طبیعی یا سینتتیک می‌باشد، مغزی (Joint Body)، که بسته به شرایط کاری از پارچه و مفتول‌های فلزی به عنوان تقویت کننده لاستیک تشکیل می‌گردد و سومین قسمت، آستری (Lining) که از جنس لاستیک طبیعی یا سینتتیک بوده و به صورت لوله‌های بدون درز از داخل اتصال تا لبه‌های بیرونی امتداد می‌یابد.
محدوده کاری اتصال‌های لاستیکی به‌طور عموم از فشارهای وکیوم تا ۱۶ بار متغیر می‌باشد البته امکان ساخت تا فشار ۲۵ بار نیز تحت شرایط سایزی محدود نیز وجود دارد، همچنین محدوده دمایی آنها نیز به حداکثر تا ۱۶۰ درجه سانتیگراد محدود می‌گردد.
اتصال انبساطی در پل
اتصال انبساطی در پل
اتصال آکاردئونی
ایجاد حلقه در مسیر لوله
پایگاه دوم شکاری تبریز

| پایگاه دوم شکاری تبریز پایگاه هوایی شهید فکوری تبریز | پایگاه دوم شکاری تبریز پایگاه هوایی شهید فکوری تبریز |
| --- | --- |
یاتا: ندارد ایکائو: ندارد: یاتا: ندارد ایکائو: ندارد
خلاصه: خلاصه
نوع فرودگاه: نظامی
گرداننده: نیروی هوایی ارتش ایران
مکان: تبریز، استان آذربایجان شرقی
مختصات: ۳۸°۰۷′۴۴″ شمالی ۴۶°۱۴′۲۴″ شرقی﻿ / ﻿۳۸٫۱۲۸۸۹°شمالی ۴۶٫۲۴۰۰۰°شرقی﻿ / 38.12889; 46.24000﻿ (Tabriz International Airport)
پایگاه دوم شکاری تبریز از نمای بالا
پایگاه دوم شکاری تبریز از پایگاه‌های شکاری نیروی هوایی ارتش ایران است، که در سال ۱۳۴۶ توسط نیروی هوایی شاهنشاهی ایران تأسیس شد. این پایگاه در خلال جنگ ایران و عراق از یگان‌های عمل‌کننده نیروی هوایی ارتش بود و در عملیات کمان ۹۹، عملیات انهدام تأسیسات نفتی عراق، عملیات والفجر ۸ و عملیات کربلای ۵ حضور داشت.
پایگاه دوم شکاری دارای ۲ گردان شکاری از جنگنده‌های اف-۵، یک گردان میگ-۲۹ و یک گردان جنگنده صاعقه می‌باشد. هم‌اکنون سرتیپ‌دوم خلبان داریوش سلیمانی فرماندهی این پایگاه را برعهده دارد.
تاریخچه

در سال ۱۳۴۲ ضرورت تشکیل واحدی که بتواند دفاع از منطقه شمال غربی ایران را پوشش دهد، به تأسیس یک پایگاه مقدم هوایی در تبریز انجامید، که توسط پایگاه هوایی همدان پشتیبانی می‌شد. در سال ۱۳۴۶ و به دنبال افزایش اختلافات مرزی ایران و عراق، گروه ناظر مقدم هوایی به پایگاه تبدیل شد. در سال ۱۳۴۸ اولین هواپیمای اُ-۲ (نوعی هواپیمای ملخ‌دار سبک) سپس جنگنده‌های اف-۵ به تبریز منتقل شدند.
پس از وقوع انقلاب و آغاز بحران داخلی در کردستان، پایگاه دوم شکاری به پشتیبانی هوایی از نیروهای زمینی در آن منطقه پرداخت و در سال ۱۳۵۸ با مشارکت پایگاه سوم همدان ۲۱۲ سورتی پرواز انجام داد.
در جریان غائله حزب جمهوری خلق مسلمان در تبریز، گروهی از افراد این حزب سعی کردند تا ضمن نفوذ به پایگاه دوم، کنترل آن را در دست بگیرند که با تلاش سرهنگ جواد فکوری، فرمانده وقت پایگاه، این تلاش ناکام ماند.
پایگاه دوم شکاری، از جمله فرودگاه‌هایی بود که در ۳۱ شهریور ۱۳۵۹ مورد حمله هوایی عراق قرار گرفت. در زمان آغاز جنگ ایران و عراق، از نظر توان عملیاتی، پایگاه تبریز دارای ۸۴ فروند جنگنده اف-۵ و ۸۸ خلبان جنگنده بود. این پایگاه در طول جنگ، در اغلب عملیات‌های هوایی انجام شده توسط نیروی هوایی ارتش، حضور فعال داشت.
پس از پایان جنگ ایران و عراق، نام این پایگاه به پایگاه دوم شکاری شهید فکوری تغییر یافت. از سال ۱۳۷۱ جنگنده‌های میگ-۲۹ نیز به تجهیزات این پایگاه اضافه شد. در سال ۱۳۸۹ جنگنده بمب‌افکن صاعقه ساخت ایران نیز در اختیار پایگاه دوم قرار گرفت تا در کنار جنگنده اف-۵ و میگ-۲۹ مأموریت‌های محوله را انجام دهند.
پایگاه دوم شکاری تبریز به‌دلیل مجاورت با کشورهای آذربایجان، ارمنستان، ترکیه و عراق در منطقه شمال غرب، از اهمیت زیادی برخوردار است.
جنگ ایران و عراق

پایگاه دوم شکاری، از جمله فرودگاه‌هایی بود که در ۳۱ شهریور ۱۳۵۹ مورد حمله هوایی عراق قرار گرفت که البته فقط باند پرواز آسیب دید، که به‌سرعت تعمیر شد. در این زمان، از نظر توان عملیاتی، پایگاه تبریز دارای ۸۴ فروند جنگنده اف-۵ و ۸۸ خلبان جنگنده بود.
یکم مهر ۱۳۵۹ و در چارچوب عملیات کمان ۹۹، پایگاه تبریز نیز برای انهدام اهداف مختلف در کرکوک و موصل عراق وارد عمل شد. نزدیک به ۵۰ درصد از توان عملیاتی در کمان ۹۹ مربوط به این پایگاه بوده است. در این روز و در مجموع ۵۲ سورتی پرواز برون‌مرزی از مبدأ پایگاه دوم انجام شد.
در اولین ماه جنگ، پایگاه تبریز عملیات انهدام صنعت نفت عراق را آغاز کرد و در اولین مورد، در روز ۵ مهر ۱۳۵۹ جنگنده‌های اف-۵ این پایگاه با ۲۱ سورتی پرواز، تأسیسات نفتی کرکوک، سلیمانیه، موصل و نوپیردان را بمباران کردند.
با به خطر افتادن پایگاه چهارم شکاری دزفول به‌دلیل پیشروی نیروی زمینی عراق به سمت این منطقه، در هفته اول مهر ۱۳۵۹ جنگنده‌های اف-۵ پایگاه دوم به دزفول فرستاده شدند، تا با افزایش توان هوایی بتوانند جلوی پیشروی نیروهای عراقی در منطقه شمال خوزستان را بگیرند.
در طول جنگ ایران و عراق، پایگاه تبریز به دفاع هوایی از منطقه شمال غرب پرداخت و به تناوب در مناطق مرزی و داخل خاک عراق به مواضع آنها حمله کرد. سرنگونی یک فروند هواپیمای میگ-۲۵ متعلق به نیروی هوایی عراق به‌وسیله یک فروند جنگنده اف-۵ این پایگاه، از این دست اقدامات است.
در طول جنگ، بنا به نیاز، جنگنده‌های اف-۵ از پایگاه تبریز به سایر پایگاه‌ها اعزام می‌شدند و در عملیات‌های مختلف از نیروهای ایرانی پشتیبانی می‌کردند. در بهمن ۱۳۶۴ و در خلال عملیات والفجر ۸، هشت فروند از هواپیماهای اف-۵ از پایگاه تبریز به دزفول منتقل شدند تا در بمباران نیروهای عراقی مشارکت کنند. اسفند ۱۳۶۵ و در طول عملیات کربلای ۵ نیز هواپیماهای اف-۵ این پایگاه برای پشتیبانی از نیروهای سپاه پاسداران در منطقه شلمچه به پایگاه امیدیه اعزام شدند.
به دنبال پذیرش قطعنامه ۵۹۸، نیروهای مسلح عراق در مرداد ۱۳۶۷ دست به یک تهاجم گسترده به خوزستان زد که این بار هم جنگنده‌های پایگاه تبریز برای کمک به پایگاه امیدیه فرستاده شدند و نقش مهمی در بمباران هوایی نیروهای عراقی داشتند.
از کشته‌شدگان خلبان پایگاه تبریز در طول جنگ ایران و عراق می‌توان به علی اقبالی دوگاهه، غلامحسن افشین‌آذر، محمد حجتی، علی جهان‌شاه‌لو، ابوالحسن ابوالحسنی، امیر زنجانی و محمدحسین دارابی اشاره کرد.
یگان‌ها

گردان ۲۱ شکاری اف-۵
گردان ۲۲ شکاری اف-۵
گردان ۲۳ شکاری میگ-۲۹
گردان ۱۵۰ شکاری صاعقه
جنگنده میگ-۲۹ در حال بلند شدن از باند پایگاه دوم شکاری تبریز در سال ۱۳۹۰
جنگنده اف-۵ بر فراز پایگاه دوم شکاری تبریز در سال ۱۳۹۰
گنزو هاشی داچیا

گنزو هاشی داچیا (به ژاپنی: 乾豆波斯達阿 げんずはしだちあ)، شخصیتی از داشیا (باختر (بلخ)) که در نیهون شوکی که در سال ۷۲۰ میلادی تکمیل شد، ظاهر می‌شود. به گفته گیکیو ایتو، این اولین اشاره به یک ایرانی است و آغاز تاریخ حضور او در ژاپن در دوره سلطنت امپراتور کوتوکو (۶۵۴) بوده است. به نظر می‌رسد که بازدیدکنندگان اولیه ایرانی از ژاپن که در نیهون شوکی ذکر شده‌اند، از جایگاه اجتماعی بالایی برخوردار بوده‌اند. دارای به دنبال اجازه برای ترک ژاپن با گروهی از مردان، همسرش را پشت سر گذاشت و قول داد در آینده بازگردد. یاسوکو کوبایاشی ادعا می‌کند که گنزو هاشی داچیا با شاهزاده پیروز سوم شخصیتی یکسان بوده است.
بر پایه پژوهش‌های جدید در حالی که قطعی است که که گروهی از ایرانیان با موقعیت اجتماعی بالا از ژاپن باستان بازدید کرده‌اند اما اطلاعات محدودی در مورد این افراد در دسترس است بنابراین برخی از تفسیرهای این واقعه بر اساس پژوهش‌های منسوخ شده یا فاقد شواهد کافی برای تأیید هستند.
ثبت در نیهون شوکی

در چهارمین ماه از سال پنجم سلطنت سی و ششمین امپراتور ژاپن امپراتور کوتوکو (۶۵۴)، دو مرد و دو زن از کشور داشیا (تلفظ ژاپن توکارا/تخارستان) و یک زن/دختر از «شائه» / «سائه» (さえ /しゃえ/舎衛女) توسط باد به هیوگا به ساحل کشیده شدند. 夏四月。吐火羅國男二人女二人舍衞女一人、被風流來于日向。
در سومین روز از ماه هفتم (۶۵۷)، دو مرد و چهار زن از داشیا در ولایت تسوکوشی (استان فوکوئوکا) به ساحل رسیدند. آنها گفتند: ما ابتدا در آمامی اوشیما به ساحل کشیده شدیم. آنها توسط اسب پستی به پایتخت (بعدها کاخ آسوکا اوکاموتو) احضار شدند.
در روز پانزدهم (۶۵۷) (سومین سال سلطنت امپراتریس کوگیوکو (امپراتریس سایمی)، مجسمه ای از کوه سومرو در غرب معبد آسوکادرا ساخته شد. جشنواره اوبون (جشن) نیز برگزار شد. در شب، ضیافتی برای اهالی توکارا برپا شد.
در روز دهم از سومین ماه سال پنجم سلطنت سایمی (۶۵۹)، یک ضیافت بزرگ در یوشینو برگزار شد و گنزو هاشی داچیا با همسرش، بانویی از شائه، به دربار وارد شدند. 「吐火羅人共二妻舎衛婦人一来。」
در شانزدهمین روز از هفتمین ماه (۶۶۰)، فرستاده گوریو، اوتوساگا توریبون و دیگران راهی سفر بازگشت خود شدند. همچنین گنزو هاشی داچیا می‌خواست به کشور خود بازگردد و گفت: «من قصد دارم بعداً به دربار کشور بزرگ (وا/ژاپن) ادای احترام کنم و بنابراین، به همین دلیل، همسرم را پشت سر می‌گذارم.» سپس همراه با حدود ده نفر دیگر به سفر خود به سمت دریای غرب رفت. سپس همراه با حدود ده نفر دیگر به سفر خود به سمت دریای غرب رفت.
در اولین روز از اولین ماه (۶۷۵)، دانشجویان دانشگاه، اونیوریو و دفتر طب خارجی، و همچنین بانو شائه (舎衛の女) و دختر دارا (堕羅の女)، زنکو پادشاه باکجه، ja:百済王善光، و خدمتکارانی از پادشاهی شیلا، داروها و اقلام کمیاب را به امپراتور هدیه کردند. 「大学寮諸学生、陰陽寮、外薬寮、及舎衛女、墮羅女、百済王善光、新羅仕丁等、捧二薬及珍異等物一進。」
تفسیرها

از آنجائیکه هیچ‌یک از این نوشته‌های تفسیری قطعی نیستند و صرفاً حدس و گمان هستند، به نظر می‌رسد که امکان زیادی برای گمانه‌زنی‌ها و تفسیرهای بیهوده وجود دارد. در حالی که قطعی است که که گروهی ایرانیان که از موقعیت اجتماعی بسیار بالایی برخوردار بودند، از ژاپن باستان بازدید کرده‌اند اما اطلاعات محدودی در مورد این افراد در دسترس است. در مورد زندگی‌نامه این شخصیت‌ها (گروه گنزو هاشی داچیا) اتفاق نظر کمی وجود دارد زیرا در منابع ژاپنی فقط اشاره ای گذرا به آنها شده است علاوه بر این، بسیاری از نظریه‌ها فاقد شواهد اساسی یا مبتنی بر تحقیقات قدیمی هستند. هیچ‌کدام از این چهره‌ها پس از ظهور اولیه، در تاریخ کلاسیک ژاپن ذکر نشده است. شناخت محدود از این افراد به این معنی نیست که بازدیدهای آنها کم‌اهمیت بوده است. برعکس، این اطلاعات نشاندهنده ملاقات خارجی‌ها با امپراتوران ژاپن و روابط خارجی ژاپن با کشورهای غیر آسیای شرقی را روشن می‌کند. علاوه بر این، این اطلاعات نشان می‌دهد که روابط خارجی اولیه ژاپن به روابط با دودمان تانگ و سه پادشاهی کره همان‌طور که معمولاً فرض می‌شود، محدود نمی‌شده است.
تفسیرها > کشور تخارستان

«توکارا» (大夏 たいか) به معنای «سرزمین توهارا» /داشیا/ تخارستان است. مردم بومی تخارستان از مردمان ایرانی‌تبار بودند، اما این منطقه که قبلاً باختر نامیده می‌شد، از زمان لشکرکشی اسکندر به شرق، تأثیرات قوی از فرهنگ یونانی را حفظ کرده بود. مردم داشیا زبان خود را با استفاده از الفبای یونانی می‌نوشتند. در نیمه دوم قرن هفتم، تخارستان محل استقرار دولت ایرانی در تبعید ساسانی بود. در این دوره تعداد زیادی از ایرانیان از جمله اعضای خاندان سلطنتی ساسانی به این منطقه سرازیر شدند. در سال ۶۴۲ پس از میلاد، امپراتوری ایران ساسانی با نیروهای عرب حمله‌کننده به فلات ایران در نبرد نهاوند روبرو شد، اما در این نبرد که سرنوشت ملت را رقم زد، شکست خورد و به تاریخ تقریباً ۴۰۰ ساله این دودمان پایان داد. آخرین پادشاه ساسانی، یزدگرد سوم، از طریق شرق ایران به آسیای مرکزی گریخت، اما در سال ۶۵۱ در مرو، که اکنون در ترکمنستان است، ترور شد. یزدگرد سوم دو شاهزاده و سه شاهزاده خانم داشت، اما یکی از آنها، شاهزاده پیروز، همراه با وزیرانش به کوه‌های تخارستان گریخت و برای بازپس‌گیری تاج و تخت و بازگرداندن سلسله تلاش کرد. وقایع بعدی در متون تاریخی چینی، کتاب قدیمی تانگ و کتاب جدید تانگ ثبت شده است. در سال ۶۵۴، پیروز از امپراتور گائوزونگ تانگ درخواست کمک کرد، اما به دلیل دوری مسافت نتوانست کمک نظامی دریافت کند. سپس سعی کرد به تنهایی به وطن خود بازگردد، اما موفق نشد و در توکارستان ماند، اما پس از حمله اعراب سرانجام در سال ۶۷۷ مجبور به فرار به دودمان تانگ شد.
همچنین تصور می‌شد که آنها ممکن است قبیله کوچکی باشند که در جزایر توکارا در جنوب ژاپن زندگی می‌کردند، اما به نظر می‌رسد که توکارا مناسبت تر است به عنوان یکی از کشورهای اطراف در نظر گرفته شود.
تفسیرها > احتمال شاهزاده ساسانی بودن

دربار امپراتوری ژاپن چنان برخورد گرمی با آنها کرد که غیرعادی به نظر می‌رسید که صرفاً اهالی معمولی در یک سرزمین بیگانه باشند. هنگامی که کشتی غرق شد، آنها را با کالسکه اسبی از کیوشو به پایتخت بردند و بیش از یک بار با امپراتور ملاقات داشتند. هنگامی که آنها درخواست بازگشت به کشور خود را داشتند، حتی با یک فرستاده اعزام شدند. می‌توان گفت این رفتاری در سطح دیپلماتیک است. با این حال، اهالی تخارستان به هیچ وجه نمایندگانی دیپلماتیک به نظر نمی‌رسیدند، و دلیل آمدن آنها به ژاپن، به جز اینکه آنها را به ساحل انداخته بودند، نامشخص است؛ بنابراین، تنها دلیل ممکن برای چنین رفتار سخاوتمندانه ای این است که رهبر آنها، گنزو هاشی داچیا، از خانواده ای بلندپایه بود. پانزده سال پس از اینکه گنزو هاشی داچیا ژاپن را ترک کرد، در اولین ماه از سال چهارم عصر تنمو، همسرش، شائه (舎衛)، دوباره در نیهون شوکی در دربار ظاهر می‌شود. همچنین قابل توجه است که او مقدمت تر از سئونگ وانگ پادشاه بکجه ذکر شده که با او در کاخ حضور داشت. تا زمانی که گروه اهالی تخارستان در نیمه دوم قرن هفتم به ژاپن رسیدند، امپراتوری ایران ساسانی قبلاً توسط اعراب ویران شده بود و خانواده سلطنتی و بازماندگان به تخارستان گریختند و حکومتی را در تبعید تأسیس کردند. اگر خارجی‌هایی که در آن زمان از تخارستان آمده بودند، ایرانی بودند، احتمال زیاد مربوط به امپراتوری ساسانی وجود دارد. اگر اینطور است، منطقی است که چرا آنها از تخارستان تا ژاپن آمدند. نیروهای عرب در تعقیب بقایای امپراتوری ساسانی به تخارستان نزدیک می‌شدند. تخارستان تا نیمه اول قرن هشتم به‌طور کامل توسط اعراب فتح نشده بود، اما دیگر برای آنها امن نبود. به گفته گیکیو ایتو، محقق ایران باستان، «گنزو» (یا کنزو Kenzu) در گنزو هاشی داچیا به کُندُز، نام مکانی در توکارستان اشاره دارد. و «تاچیا» در اصل رونویسی از صدای «دارو» 「ダル」 است. «دارا» （ダルア） یک نام فارسی قرون وسطایی است. به عبارت دیگر به اعتقاد ایتو «گنزو هاشی داچیا» به معنای «دارا پادشاه پارسی ساکن قندوز در توکارستان» 「トカーレスターンの住人で、クンドゥズにいるペルシア人、ダーラーイ」 است. به گفته ایتو، نام دارا به پادشاه هخامنشی (داریوش) برمی‌گردد و در حدود قرن هفتم، نامی بود که فقط توسط اعضای خاندان سلطنتی استفاده می‌شد.
یاسوکو کوبایاشی ادعا می‌کند که گنزو هاشی داچیا با شاهزاده پیروز شخصیتی یکسان بوده است. پیروز پسر شاه به توهارا (تخارستان که در چین توخارا نامیده می‌شود) در شمال افغانستان کنونی گریخت و از سلسله تانگ تقاضای کمک کرده است، اما تانگ نیز به جنگ با ترکان مشغول بوده است، بنابراین در سال ۶۵۴، سپاهیان او برای جنگ بسیج شدند. سال ۶۵۴ سالی است که این گروه به ساحل کشیده شدند. به نظر می‌رسد که لشکرکشی ارتش او موفقیت چندانی نداشته است و مقصد پیروز در شرق دور، یعنی مجمع الجزایر ژاپن بوده است.
شائه یا سائه

اعتقاد بر این است که شائه یا سائه (さえ) همسر یکی از «دو مرد» است. بانو شائه در مورد پزشکی آگاه بود و به عنوان یک زن اشراف با او رفتار می‌شد. در مورد معنی «شائه» بین پژوهشگران اختلاف نظر وجود دارد ظاهراً به مکانی در تخارستان یا نپال اشاره دارد.
در میان گروه زنی بوده است که نیهون شوکی از او به عنوان همسر گنزو هاشی داچیا یاد کرده است. نام او «شائه» است که گمان می‌رود به یک شهر باستانی هند شراوستی (تلفظ به ژاپنی سرزمین شائه Shae-koku) اشاره داشته باشد. از آنجائیکه حضور یک زن خارجی در گروه بعید به نظر می‌رسد گیکیو ایتو نویسنده کتاب ملاحظات ورود فرهنگ فارسی عنوان می‌کند که که «شائه» تقابل اصواتی از «شاه، شاه کوچک» است. به عبارت دیگر، نام او بازنمایی آوایی نیمه اول «شاه دخت» و «شاه بانو» هستند که به ترتیب در فارسی قرون وسطی به معنای «شاهزاده خانم» و «ملکه» هستند. ایتو ادعا می‌کند از آنجائیکه خود دارا شاه بوده و همسرش شائه به دو شکل متفاوت کانجی اولین بار به شکل (舎衛女) که می‌توان آن را «شاهزاده خانم» معنی کرد و در جای دیگر به شکل (舎衛婦人) که می‌توان آن را به «ملکه» ترجمه کرد، نوشته شده است، این اشاره به خویدوده یا ازدواج با محارم در دین زرتشتی دارد. همچنین او عنوان می‌کند که زن دیگری که ۱۵ سال پس از خروج دارا در دربار حضور پیدا کرد، دختری بود که از دارا و همسرش شائه به دنیا آمد و او را «دارای دخت» به معنای «دختر دارای» نامیدند. گفته می‌شود که این نامگذاری در میان خانواده‌های سلطنتی ساسانی رایج بوده است. نظریه دیگری که قابل ذکر است، نظریه ئه‌ایچی ایموتو است. به گفته ایموتو، نام‌های مکان واقعی «شاوه» و «ساوه» (「Shawe」（シャーウェ）/「Sawe」（サーウェ）) در تخارستان وجود داشته است. در شاهنامه (کتاب شاهان)، منظومه حماسی ملی باستانی ایرانی که فردوسی در قرن یازدهم سروده است، گفته می‌شود که صحنه‌ای را به تصویر می‌کشد که در آن پادشاه ساوه/ساوه‌شاه تخارستان، هرمزد پادشاه ایران ساسانی را به نبرد می‌کشد.
شائه یا سائه > جشن اوبون

در نیهون شوکی (در سال ۷۲۰ تألیف آن پایان یافته) آمده است که در زمان حکمرانی امپراتریس کوگیوکو (امپراتریس سایمی) در روز سوم از ماه هفتم سال ۶۵۷ میلادی (۳۶ هجری شمسی) چند مرد و زن از راه دریا با کشتی به کیوشو جزیرهٔ جنوب غربی ژاپن رسیدند سپس در روز پانزدهم ماه هفتم در معبد بودایی آسوکا انگاره‌ای بودایی ساخته شد و پیش از آن اوبون (جشن) «اُورابون» را جشن گرفتند. در نیهون شوکی آمده است که یکی از این افراد بنام «توکوُوارا بیتو گنزو هاشی داچیا» که رهبر این گروه راه گم کردگان دریا بود، زنش را به گروگان در ژاپن سپرد و خود و همراهانش بازگشتند. به عقیده محققان این نام همان تحریف شدهٔ نام «دارا» ی ایرانی است. جزء «هاشی» در نام «گنزو هاشی داچیا» را در سدهٔ هفتم میلادی، ایرانیان را «پارسی» تلفظ می‌کردند که به معنای ایرانی است.
شائه یا سائه > دختر دارا

«دنیای تحقیقات تاریخ باستان» و «ملاحظات ورود فرهنگ ایرانی» حدس می‌زنند که پنج نفری که در هیوگا به خشکی رسیدند و شش نفری که در تسوکوشی به خشکی انداخته شدند، در اصل همان گروه بودند.
با مقایسه (۱) و (۲) دیده می‌شود که ابتدا در سال (۶۵۴) دو مرد و سه زن بودند اما سه سال بعد دو مرد و چهار زن ذکر شده است. در طول زمان یک زن دیگر نیز اضافه شده است، این سؤال باقی می‌ماند که آنها در طول سه سال و سه ماه بین زمانی که در ولایت هیوگا (استان میازاکی) به ساحل کشیده شند و زمانی که احتمالاً همان گروه بار دیگر در ولایت تسوکوشی (استان فوکوئوکا) به ساحل کشیده شدند، کجا بودند و چه می‌کردند. آنها گفتند: «اولین بار در آمامی اوشیما به ساحل رسیدیم»، ممکن است که سه سال در آمامی اوشیما زندگی کرده باشند. «در سال ۶۷۵، «شائه نو اوننا» [بانو شائه ) و «دارا نو اوننا» (دختر دارا) به امپراتور تنمو هدایایی ارائه کردند.» وجود زن دیگری در میان گروه توحولا هنگام غوطه ور شدن آنها به ساحل، نشان می‌دهد که در فاصله سال‌های ۶۵۴ تا ۶۵۷ از و همسرش دختری به دنیا آمده است. «دارا نو اوننا» (دختر دارا) و در زمانی که او به امپرتور تنمو پیشنهاد خود را ارائه کرد، طبق محاسبات ژاپنی بین ۱۹ تا ۲۲ سال سن داشت.
شائه یا سائه > فرضیه یکسان دانستن دختر دارا با شاهدخت یامانوبه

یاسوکو کوبایاشی ادعا می‌کند که احتمالاً این دختر همان شاهدخت یامانوبه بود که همسر شاهزاده اوتسو بود و پس از اعدام همسرش، خودکشی کرد. طبق شوکو نیهونگی، شاهدخت یامانوبه دختر امپراتور تنچی از همسرش هیتاچی نو موسومه، دختر سوگا نو آکائه بود. گفته می‌شود که شاهزاده اوتسو و شاهزاده کوساکابه از او خواستگاری کردند و او شاهزاده اوتسو را انتخاب کرد. اگر او توسط تنچی و سوگا نو آکائه سرپرستی می‌شد و در اوتسو-کیو بزرگ می‌شد، مطمئناً با اوتسو دوست دوران کودکی بود. هنگامی که اوتسو به دلیل اتهام خیانت اعدام شد، گفته می‌شود که او با پای برهنه با موهای ژولیده فرار کرد و خودکشی کرد و اشک مردم را درآورد. مسلماً اگر او یک شاهزاده خانم تبعیدی از ایران ساسانی بود، خاستگاه او با شاهزاده شوتوکو (مرگ ۶۲۲) و امپراتریس کوگیوکو (بنا بر یک فرضیه خاستگاه این دو پارسی بوده است) یکی بود، و همچنین چرا در دنیا کاملاً تنها بود که بدون اوتسو نمی‌توانست زنده بماند.
توکارا به معنی دوارواتی در تایلند

ابتدا تصور می‌شد که توکارا یک کشور جنوبی در تایلند است، اما اخیراً به عنوان یک کشور آسیای میانه در نظر گرفته شده است. نیهون شوکی فعلی، از جمله سری ادبیات کلاسیک ژاپنی ایوانامی شوتن است که دارای حاشیه‌نویسی است که در آن «پادشاهی توکارا» را با پادشاهی دوارواتی، که زمانی در پایین‌دست رودخانه منام در تایلند امروزی شکوفا می‌شد، شناسایی می‌کند و «نظریه توکارا = دواراواتی» به دیدگاه رایج تبدیل شده است. «دارا» در نیهون شوکی، «در برخی کتاب‌ها گفته شده که آنها را دارابیتو نامیده‌اند»، با این حال، با توجه به رفتاری که با این گروه در هنگام رسیدن به خشکی انجام شد، می‌توان حدس زد که دربار یاماتو کاملاً از هویت آنها آگاه بوده است. علاوه بر این، بعید است که نویسندگان نیهون شوکی عمداً املای متفاوتی را برای کشور دوارواتی به کار برده باشند که در سوابق تاریخی چین به کار رفته است.
ماریا میلوسلاوسکایا

ماریا میلوسلاوسکایا (به روسی: Мари́я Ильи́нична) (۱۱ آوریل ۱۶۲۴ – ۱۳ مارس ۱۶۶۹) نخستین همسر الکسی یکم و تزاریتسا روسیه تزاری از سال ۱۶۴۸ تا ۱۶۶۹ میلادی بود. او همچنین مادر نهمین و دهمین تزار روسیه یعنی فیودور سوم و ایوان پنجم بود.
زندگی‌نامه

ماریا ایلینیچنا میلوسلوسکایا (به روسی: Мари́я Ильи́нична Милосла́вская) دختر کوچک ایلیا دانیلوویچ میلوسلاوسکی (درگذشت: ۱۶۶۸) و اکاترینا فئودورونا ناربیکووا بود که در ۱۱ آوریل [سبک قدیمی: ۱ آوریل] ۱۶۲۴ در مسکو به دنیا آمد. او متعلق به خاندان اشرافی میلوسلاوسکی بود که در سدهٔ چهاردهم میلادی از لهستان به روسیه آمدند. پدر ماریا یکی از بستگان و طرفداران بویار بوریس موروزوف، معلم بانفوذ و محبوب تزار الکسی یکم بود.
در سال ۱۶۴۷، تزار الکسی که به سن ازدواج رسیده بود، یک عروس‌نشان مشهور برپا کرد که ۲۰۰ دختر در آن حاضر گشتند و در نهایت ۶ نفر نامزد شدند. اما مراسم توسط بوریس موروزوف که قدرت زیادی در دربار داشت، مختل شد؛ زیرا او قصد داشت با ترتیب دادن وصلت تزار با ماریا دختر ایلیا و سپس ازدواج خودش با دختر دیگری از او به نام آنا، با تزار خویشاوند شود. موروزوف به آرایشگر عروسِ منتخب رشوه داد و او در مراسم نام‌گذاری عروس تزار، موهای دختر را چنان محکم کشید که بیهوش شد و پزشک قصر که او هم از موروزوف رشوه گرفته بود، گفت دختر به صرع مبتلاست. بدین ترتیب، نه تنها آن دختر رد شد بلکه پدر عروس به اتهام مخفی کردن بیماری او به همراه تمام خانواده‌اش به تیومن تبعید شد.
سپس موروزوف دختر دیگری را به تزار الکسی معرفی کرد؛ یعنی ماریا دختر ایلیا میلوسلاوسکی. به روایتی تزار خودش اولین بار ماریا را در کلیسا دیده بود و دستور داد او را به قصر ببرند. در آنجا به آن دختر نگاه کرد و عاشقش شد و او را به خواهرانش سپرد تا زمان ازدواج فرا رسد. در آن زمان ماریا ۵ سال از الکسی بزرگ‌تر بود. موروزوف در ۲۶ ژانویه [سبک قدیمی: ۱۶ ژانویه] ۱۶۴۸ ازدواج تزار الکسی با ماریا میلوسلاوسکایا را ترتیب داد و ده روز بعد هم خودش با آنا، خواهر ماریا ازدواج کرد.
تزاریتسا ماریا با فعالیت‌های خیریه‌اش متمایز بود. او در در سال ۱۶۵۴، سرمایه‌ای را به ایجاد بیمارستان برای بیماران و معلولان در شهرها اختصاص داد. ماریا میلوسلاوسکایا در ۱۳ مارس [سبک قدیمی: ۳ مارس] ۱۶۶۹ در ولوکولامسک درگذشت. او پنج روز پس از زایمان بسیار سختی که در آن هشتمین دختر خود یعنی یودوکیا آلکسیونا را به دنیا آورد، در اثر تب زایمان جان سپرد. یودوکیا نیز فقط دو روز پس از مادرش زنده ماند و در ۱۰ مارس درگذشت. ماریا در صومعه صعود مسکو به خاک سپرده شد.
تا آن زمان، ۱۰ تن از ۱۳ فرزند او زنده بودند. اما سه ماه بعد تزارویچ سیمئون و چند ماه بعد، تزارویچ الکسی نیز درگذشت.
فرزندان

الکسی و ماریا در ۲۱ سال زندگی مشترک خود، صاحب ۱۳ فرزند (پنج پسر و هشت دختر) شدند و ماریا تنها اندکی پس از سیزدهمین زایمانش درگذشت. چهار پسر او از کودکی جان سالم به در بردند (الکسی، فئودور، سمیون و ایوان)؛ اما در عرض شش ماه پس از مرگ او، دو تن از آنها هم درگذشتند. ازجمله تزارویچ الکسی که وارث ۱۵ سالهٔ تاج و تخت در نظر گرفته می‌شد.
نام و مشخصات فرزندان ماریا میلوسلاوسکایا به شرح زیر است:
دیمیتری آلکسیوویچ (۱۶۴۸–۱۶۴۹): نخستین پسر ماریا و ولیعهد تزار الکسی بود که در نوزادی درگذشت.
یودوکیا آلکسیونا (۱۶۵۰–۱۷۱۲)
مارفا آلکسیونا (۱۶۵۲–۱۷۱۷)
الکسی آلکسیوویچ (۱۶۵۴–۱۶۷۰): دومین پسر و ولیعهد تزار الکسی بود که در سن ۱۵ سالگی و بدون ازدواج درگذشت.
آنا آلکسیونا (۲۳ ژانویه ۱۶۵۵–۸ مه ۱۶۵۹)
سوفیا آلکسیونا (۱۶۵۷–۱۷۰۴): بزرگ‌ترین دختر ماریا بود که زنده ماند. او پس از شورش استرلتسی‌ها برادرانش ایوان و پتر را مشترکاً به تخت نشاند و خود به مدت ۷ سال از ۱۶۸۲ تا ۱۶۸۹، به نیابت از آنها به روسیه حکومت کرد. او هرگز ازدواج نکرد و بدون فرزندی در تبعید درگذشت.
اکاترینا آلکسیونا (۱۶۵۸–۱۷۱۸)
ماریا آلکسیونا (۱۶۶۰–۱۷۲۳)
فیودور سوم (۱۶۶۱–۱۶۸۲): بزرگ‌ترین پسر ماریا که زنده ماند و جانشین تزار الکسی شد. او از سال تا ۱۶۸۲ حکومت کرد و بدون فرزندی درگذشت. مرگ او موجب ایجاد یک بحران جانشینی شد.
فیودوسیا آلکسیونا (۱۶۶۲–۱۷۱۳)
سیمیون آلکسیوویچ (۱۶۶۵–۱۶۶۹): چهارمین پسر ماریا که در نوزادی درگذشت.
ایوان پنجم (۱۶۶۶–۱۶۹۶): دومین پسر ماریا که زنده ماند. او به همراه برادر ناتنی کوچک‌ترش پیتر به‌طور مشترک تزار شد. او همچنین پدر امپراتریس آنا بود که از سال ۱۷۳۰ تا ۱۷۴۰ بر امپراتوری روسیه حکومت کرد.
یودوکیا آلکسیونا (۱۶۶۹–۱۶۶۹)
نگارخانه

یک پرترهٔ مدرن از ماریا میلوسلاوسکایا
نگارهٔ «الکسی میخائیلوویچ و ماریا میلوسلاوسکایا در تماشای آتش‌سوزی مسکو» اثر سرگی ایگورنوف در ۱۹۰۳م
نگاره‌ای از ورود تشریفاتی ماریا میلوسلاوسکایا (زیر سایه‌بان) به کلیسا
نگارهٔ «خروج تزاریتسا ماریا میلوسلاوسکایا از کلیسا» اثر آندری پتروویچ ریبوشکین در ۱۸۹۳م
نگاره‌ای از اولین ملاقات تزار الکسی جوان با ماریا میلوسلاوسکایا اثر میخائیل نستروف در ۱۸۸۷م
ارواح شیطانی (بازی ویدئویی ۲۰۲۰)

برای نسخه اصلی در سال ۲۰۰۹، ارواح شیطانی را ببینید.
| ارواح شیطانی | ارواح شیطانی |
| --- | --- |
کاور آرت بازی: کاور آرت بازی
توسعه‌دهنده(ها): بلوپوینت گیمز استودیو ژاپن
ناشر(ها): سونی اینتراکتیو انترتینمنت
کارگردان(ـان): گوین مور
تهیه‌کننده(ها): ترویوکی توریاما
طراح(ـان): هاوارد تانگ شو آکیموتو یوشیمی ایگوچی ماساشی کودو کنجی توکومارو
برنامه‌نویس(ـان): توشیتاکه تسوچیکورا
هنرمند(ان): کیوی واکیساکا سائوری کورونو
آهنگساز(ان): شونسوکه کیدا
سکو(ها): پلی‌استیشن ۵
تاریخ(های) انتشار: استرالزی/آمریکای شمالی/NZ: ۱۲ نوامبر، ۲۰۲۰ ج: ۱۹ نوامبر، ۲۰۲۰
ژانر(ها): نقش‌آفرینی اکشن
حالت(ها): تک‌نفره، چندنفره
رسانه: دیسک بلو-ری، دانلود
ارواح شیطانی (انگلیسی: Demon's Souls) یک بازی ویدئویی به سبک نقش‌آفرینی اکشن است که توسط بلوپوینت گیمز با همکاری استودیو ژاپن سونی توسعه یافته و به‌وسیلهٔ سونی اینتراکتیو انترتینمنت منتشر شده است. این بازی به عنوان نسخه بازسازی شده ارواح شیطانی محسوب می‌شود که توسط فرام سافتور در سال ۲۰۰۹ برای کنسول پلی‌استیشن ۳ ساخته و منتشر شده بود. ارواح شیطانی در نوامبر ۲۰۲۰، به عنوان بازی زمان عرضه به صورت انحصاری برای کنسول پلی‌استیشن ۵  منتشر شده است. دپارتمان توسعه داخلی استودیو ژاپن توسعه نسخه بازسازی شده را هدایت می‌کرد، که همین مسئله ارواح شیطانی را به آخرین عنوان خود قبل از ادغام با تیم آسوبی تبدیل می‌کند.
ارواح شیطانی با واکنش‌های بسیار مطلوبی از سوی منتقدان همراه بود، که روند بازی، جلوه‌های بصری، خصوصیات فنی و بهینه‌سازی نسبت به نسخهٔ اصلی مورد تحسین قرار گرفت. این بازی تا سپتامبر ۲۰۲۱، بیش از ۱٫۴ میلیون نسخه به فروش رسانده است.