stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پروانه پورشریعتی
آثار

Decline and Fall of the Sasanian Empire: The Sasanian–Parthian Confederacy and the Arab Conquest of Iran. New York: I.B.TAURIS، 2008
Iranian Tradition in Tus and the Arab Presence in Khurasan, Ph.D. thesis, Columbia University, 1995.
Local Histories of Khurasan and the Pattern of Arab Settlement, Studia Iranica 27, (1998), pp. 41–81.
Local Historiography in Early Medieval Iran and the Tarıkh-i Bayhaq, Journal of Iranian Studies 33, (2000), pp. 133–164.
Khurasan and the Crisis of Legitimacy: A Comparative Historiographical Approach, in Neguin Yavari, Lawrence G. Potter, and Jean-Marc Ran Oppenheim (eds.), Views From the Edge: Essays in Honor of Richard W. Bulliet, pp.208–229, Columbia University Press, 2004
Recently Discovered Seals of Wistaxm, Uncle of Khusrow II?, Studia Iranica 35, (2006), pp. 163–180
ذخیره‌گاه زیست‌کره تاهان-چیکتلان

| ذخیره‌گاه زیست‌کره تاهان-چیکتلان | ذخیره‌گاه زیست‌کره تاهان-چیکتلان |
| --- | --- |
Reserva de la biosfera Tehuacán-Cuicatlán: Reserva de la biosfera Tehuacán-Cuicatlán
رده‌بندی آی‌یوسی‌ان: VI (منطقه حفاظت‌شده با هدف بهره‌برداری پایدار از منابع طبیعی): رده‌بندی آی‌یوسی‌ان: VI (منطقه حفاظت‌شده با هدف بهره‌برداری پایدار از منابع طبیعی)
موقعیت ذخیره‌گاه زیست‌کره تاهان-چیکتلان در نقشه: موقعیت ذخیره‌گاه زیست‌کره تاهان-چیکتلان در نقشه
fa (in English: Expected satiety): fa
مکان: اوآخاکا، and پوئبلا، مکزیک
نزدیک‌ترین شهر: Tehuacán
مختصات: ۱۸°۱۲′۴۱″شمالی ۹۷°۲۳′۵۸″غربی﻿ / ﻿۱۸٫۲۱۱۳۸۸۹°شمالی ۹۷٫۳۹۹۴۴۴۴°غربی﻿ / 18.2113889; -97.3994444
مساحت: ۴٬۹۰۰ کیلومتر مربع (۱٬۹۰۰ مایل مربع)
تاسیس‌شده: ۲۰۱۲
 سایت میراث جهانی یونسکو:  سایت میراث جهانی یونسکو
نام رسمی: Tehuacán-Cuicatlán Valley: originary habitat of Mesoamerica
گونه: Mixed
معیار: (iv), (x)
تاریخ ثبت: ۲۰۱۸
شماره ثبت: 1534
State Party:  مکزیک
منطقه: North America
 :  
 :  
ذخیره‌گاه زیست‌کره تاهان-چیکتلان (به اسپانیایی: Reserva de la biosfera Tehuacán-Cuicatlán) یک ذخیره‌گاه زیست‌کره در مکزیک است که در پوئبلا واقع شده‌است.
فاتح دل‌ها

| فاتح دل‌ها | فاتح دل‌ها |
| --- | --- |
کارگردان: رضا صفایی
تهیه‌کننده: نعمت‌الله رفیعی
نویسنده: حبیب‌الله کسمایی
بازیگران: نعمت‌الله آغاسی علی میری نازنین نرسی کرکیا توتیا
موسیقی: روبیک منصوری
فیلم‌بردار: علی صادقی
تدوین‌گر: رضا صفایی
شرکت تولید: مهرگان فیلم
توزیع‌کننده: پانوراما
تاریخ‌های انتشار: ۱۵ آذر ۱۳۵۱
مدت زمان: ۱۱۱دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی
فاتح دل‌ها فیلمی به کارگردانی رضا صفایی و نویسندگی حبیب اله کسمایی ساختهٔ سال ۱۳۵۱ است.
بازیگران

نعمت‌الله آغاسی
علی میری
نازنین
نرسی کرکیا
توتیا
محسن مهدوی
گیتی فروهر
رضا عبدی
منوچهر اخضرپور
کاظم تهرانچی
محمد عبدی
کریم قاجار
احمد عرب
عباس فرهنگ
احمد نجیبی
ابراهیم دشتی
کریم پرویزیان
اکبر طلایی
علی حیدری
جمیله شبستری
زانیچ
داوود رجایی
سوزی یاشار
باشگاه فوتبال باری

Football club
باشگاه فوتبال باری (به ایتالیایی: A.S. Bari) باشگاه فوتبال ایتالیایی است که در شهر باری قرار دارد.
این باشگاه در سال ۱۹۰۸ تأسیس شده‌است.
آنتونتو کاسانو، جانلوکا زامبروتا و آلساندرو روسینا از بازیکنان اسبق این باشگاه ایتالیایی محسوب می‌شوند.
ذخیره‌گاه زیست‌کره سیان کا

| ذخیره‌گاه زیست‌کره سیان کا | ذخیره‌گاه زیست‌کره سیان کا |
| --- | --- |
رده‌بندی آی‌یوسی‌ان: Ia (ذخیره‌گاه طبیعی محدودشده): رده‌بندی آی‌یوسی‌ان: Ia (ذخیره‌گاه طبیعی محدودشده)
Sian Kaʼan: Sian Kaʼan
موقعیت ذخیره‌گاه زیست‌کره سیان کا در نقشه: موقعیت ذخیره‌گاه زیست‌کره سیان کا در نقشه
fa (in English: Expected satiety): fa
مکان: Tulum، کینتانا رو، مکزیک
مختصات: ۱۹°۳۰′شمالی ۸۷°۴۵′غربی﻿ / ﻿۱۹٫۵°شمالی ۸۷٫۷۵°غربی﻿ / 19.5; -87.75
مساحت: ۲٬۷۹۷ کیلومتر مربع (۱٬۰۸۰ مایل مربع)
تاسیس‌شده: ۱۹۸۶
مدیر: National Commission of Natural Protected Areas
 سایت میراث جهانی یونسکو:  سایت میراث جهانی یونسکو
گونه: Natural
معیار: vii, x
تاریخ ثبت: 1987 (11th کمیته میراث جهانی یونسکو)
شماره ثبت: 410
State Party: Mexico
منطقه: فهرست میراث جهانی
 :  
 تالاب رامسر:  تالاب رامسر
تاریخ ثبت: ۲۷ نوامبر ۲۰۰۳
شماره ثبت: ۱۳۲۹
 :  
 :  
ذخیره‌گاه زیست‌کره سیان کا (به اسپانیایی: Sian Ka'an) یک ذخیره‌گاه زیست‌کره در مکزیک است که در کینتانا رو واقع شده‌است.
نشان ملی دانمارک

| نشان ملی دانمارک | نشان ملی دانمارک |
| --- | --- |
نشان ملی دانمارک: نشان ملی دانمارک
پذیرفته‌شده: ۱۸۱۹ میلادی
نگهدارها: پس زمینه زرد و سه شیر آبی تاجدار و نه قلب قرمز در آن و در بالا هم تاج سلطنتی کریستین پنجم
کاربرد: ملی
نشان ملی پادشاهی دانمارک که نخست در ۱۱۹۰ میلادی طراحی شد و سپس با اصلاحاتی در سال ۱۸۱۹ میلادی به شکل امروزین درآمد سه شیر آن از نشان والدمار دوم پادشاه دانمارکی نشات می گیرد و گفته شده نه قلب موجود در آن در واقع نیلوفر زرد بوده که بعدها به صورت قلب در آمده است
نگارخانه

نیلوفر زرد
غلامعلی سلیمانی

| غلامعلی سلیمانی | غلامعلی سلیمانی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۵ خرداد ۱۳۲۵ ‏(۷۸ سال) آمل، ایران
ملیت: ایران
تحصیلات: لیسانس رشته ریاضی‌فیزیک
محل تحصیل: دانشگاه ملی ایران
پیشه(ها): کارآفرین و مدیر
سال‌های فعالیت: از ۱۳۵۰ تاکنون
شناخته‌شده برای: کارآفرینی، مدیریت، صنعت، ورزش، برند سولیکو و کاله
همسر: ساناز مینایی
خویشاوندان: رمضان سلیمانی بهمن سلیمانی (برادر)
غلامعلی سلیمانی (زاده ۲۵ خرداد ۱۳۲۵ در آمل) کارآفرین و مدیر اهل ایران، بنیان‌گذار هلدینگ سولیکو است. سولیکو دارای بیش از ۲۰ زیر مجموعه است که شرکت فراورده‌های گوشتی کاله و فراورده‌های لبنی کاله بزرگترین و مطرح‌ترین آن محسوب می‌شوند.
زندگی‌نامه و فعالیت

پدر سلیمانی وکیل دادگستری و مادر او خانه‌دار بود. او دوران دانشگاهی‌اش را در دانشگاه ملی ایران گذراند و مدرک لیسانس رشته ریاضی‌فیزیک را از دانشکده علوم ریاضی دانشگاه ملی ایران در سال ۱۳۵۰ دریافت کرد و بعد به سربازی رفت او در دوران سربازی هم کار می‌کرد، یک روز به دانشسرا می‌رفت و درس می‌داد و بقیه روزها هم تدریس خصوصی می‌کرد اما در ادامه راه و در سال ۱۳۵۲ کار رسمی خود را از بازارچه سعدی و با فروش لوازم‌یدکی خودرو ادامه داد. سلیمانی در سال ۱۳۵۰ تا ۱۳۵۷ که به صورت جدی کار را شروع کرد، دو شرکت تأسیس کرد، شرکت پروفورم و شرکت دیگری هم به نام مارکتینگ سرویس‌اند. ریسرچ به معنی ایران شما که با یک آمریکایی و یک هندی تأسیس کرده بود. سلیمانی بعدها در سال ۱۳۵۶، در مکان فعلی شرکت کاله کار خود را با توزیع شیر آغاز نمود، او این مکان را از خواهر بزرگترش اجاره کرده بود. پخش سوسیس و کالباس را با شرکت کالباس‌سازی گیلان آغاز کرد. سلیمانی بعدها با میکائیلیان همکاری نمود و بعد در مغازه‌ای به تولید همبرگر مشغول شد و بعد شرکتی در شیراز به نام دمس بنیان نهاد. در همان اوایل انقلاب، وزیر وقت آن زمان وزارت صنایع، معادن از سلیمانی درخواست نمود تا برای حل اختلاف وزارتخانه و شیلات ایران به جنوب کشور برود و محصولات دریایی را تولید کند. او به دَیِر، بوشهر و چند شهر دیگر رفت تا مشکلات پیش‌آمده را از میان بردارد.
سلیمانی در این سفر متوجه حجم بالای ماهی دور ریخته شده در این کارخانه‌ها شد و برای این موضوع هم راه‌حلی پیدا کرد. در تهران، یکی از کارخانه‌ها مجهز به دستگاه جداسازی گوشت از استخوان شد تا با استفاده از آن استخوان‌های ماهی را از گوشت جدا نماید. سلیمانی در عید سال ۱۳۶۹ برای دیدن یکی از دوستان خود به آمل رفت و بعد از صحبت‌های زیاد او را متقاعد کرد تا شیر را از خانه جمع‌آوری کند و از شیر ماست تولید کنند و این سنگ بنای ایجاد کارخانه کاله شد. سلیمانی پس از مدتی در سال ۱۳۷۰ شرکت لبنی کاله را به عنوان یکی از شرکت‌های گروه سولیکو تأسیس کرد و فعالیت این کارخانه با ماشین آلات وارداتی دسته دوم از آلمان آغاز شد. او در حال حاضر صاحب ۴۰ شرکت و ۲۰ کارخانه است. سلیمانی تنها ایرانی است که توانسته با شرکت‌های بزرگ غذایی و صنعتی جهان مانند نستله، دنون، کمپینا، بل، هکلند و ایمی برای همکاری صحبت دوجانبه داشته باشد. سلیمانی در ورزش هم سرمایه‌گذاری بزرگی انجام داد و باشگاه ورزشی کاله را بنیانگذاری کرد.
جوایز و افتخارات

در ۱ مهر ۱۳۹۵ نشان عالی مدیر شایسته ملی توسط رئیس‌جمهور ایران حسن روحانی به غلامعلی سلیمانی اهدا شد و همچنین مدال افتخار ملی صادرات به برند کاله که با مدیریت وی اداره می‌شود به سلیمانی تعلق گرفت. سلیمانی در سال ۲۰۱۵ به عنوان نخبه اقتصادی در جهان اسلام و یکی از افراد تأثیرگذار در حوزه اقتصاد از سوی مرکز تجارت بین‌الملل سازمان همکاری‌های اسلامی در مالزی معرفی شد.
سلیمانی در سال ۱۳۹۶ تندیس و نشان امین الضرب را از اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی در تالار وحدت دریافت نمود.
دریافت تندیس جشنواره رهبران کارآفرین ۱۳۹۶
دریافت نشان و تندیس امین‌الضرب اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی ایران ۱۳۹۶
دریافت تندیس مشتری نمونه بانک کشاورزی ۱۳۹۶
دریافت تندیس انستیتو تحقیقات تغذیه ای و صنایع غذایی ۱۳۹۶
دریافت تندیس کارآفرین برتر چهارمین جشنواره رهبران کارآفرین دانشکده کارآفرینی دانشگاه تهران ۱۳۹۵
دریافت نشان Citizen X تداکس تهران ۲۰۱۵
دریافت جایزه بین‌المللی MWB نخبه اقتصادی از ششمین دوره نمایشگاه و کنفرانس تجارت و سرمایه‌گذاری جهان اسلام مالزی ۲۰۱۵
دریافت نشان عالی مدیر شایسته ملی توسط حسن روحانی ۱۳۹۵
کارفرمای نمونه کشوری استان مازندران ۱۳۹۴
دریافت نشان عالی مدیر شایسته ملی از اجلاس مدیر شایسته ملی ۱۳۹۳
کلیسای جامع کوتور

| کلیسای جامع سینت تریفون  Cathedral of Saint Tryphon | کلیسای جامع سینت تریفون  Cathedral of Saint Tryphon |
| --- | --- |
کلیسای جامع سینت تریفون در ۲۰۱۸.: کلیسای جامع سینت تریفون در ۲۰۱۸.
کشور: مونته‌نگرو
مذهب: کلیسای کاتولیک
وبگاه: Kotorska biskupija
معماری: معماری
معماری مذهبی: رومانسک
 :  
کلیسای جامع سِیْنت تریفون شهره به کلیسای جامع کوتور در کوتور مونته‌نگرو واقع است. این بنا یکی از دو کلیسای جامع کاتولیک رومی در مونته‌نگرو است و این محل مقر اسقف کاتولیک رومی کوتور است که کل خلیج کوتور و شهرداری بودوا را در بر می‌گیرد.
مکان و نام

این بنای مذهبی در شهر کوتور، یکی از بهترین و زیباترین شهرهای مستحکم قرون وسطایی در دریای مدیترانه قرار دارد. این بنا به افتخار سینت تریفون حامی و محافظ شهر، در همان مکانی که یک کلیسای قدیمی‌تر از مدت‌ها قبل وجود داشت، ساخته شد. آن کلیسای قبلی در سال ۸۰۹ توسط آندراچیو ساراسینیس، شهروند کوتور ساخته شد، جایی که بقایای تریفون پس از آوردن از قسطنطنیه (که اکنون به نام استانبول نیز شناخته می‌شود) در آنجا نگهداری می‌شد.
پیشینه

کلیسای جامع در ۱۹ ژوئن ۱۱۶۶ تقدیس شد در مقایسه با سایر ساختمان‌ها، کلیسای جامع کوتور یکی از بزرگ‌ترین و پرآذین‌ترین ساختمان‌های کوتور است. کلیسای جامع پس از زلزله ۱۶۶۷ دوبرونیک آسیب جدی دید و بازسازی شد، اما بودجه کافی برای بازسازی کامل آن وجود نداشت.
زمین‌لرزه ۱۹۷۹ مونته‌نگرو، که به‌طور کامل سواحل مونته‌نگرو را ویران کرد، به کلیسای جامع آسیب زیادی وارد کرد. هنوز ترمیم دقیق بخش‌هایی از فضای داخلی آن تکمیل نشده‌است.
معماری رمانسک، شامل مجموعه‌ای غنی از مصنوعات است. قدیمی‌تر از بسیاری از کلیساها و کلیساهای معروف در اروپا، این کلیسا دارای گنجینه‌ای با ارزش است. در داخل آن نقاشی‌های فرسکو متعلق به قرن چهاردهم، زیورآلات سنگی بالای محراب اصلی که زندگی سینت تریفون در آن به تصویر کشیده شده‌است، و همچنین نقش برجسته‌ای از قدیسان با طلا و نقره وجود دارد.
مجموعه اشیاء هنری شامل یک دست نقره‌ای و یک صلیب است که با تزیینات و نقش‌های برجسته تزئین شده‌است. این تنها بخشی از اشیای ارزشمند گنجینه این بنای مقدس منحصر به فرد است که در گذشته تالار شهر بوده‌است. امروزه این مکان شناخته شده‌ترین جاذبه توریستی در کوتور و نماد شهر است: قدیس در نشان شهر به همراه یک شیر و کوه سن جیووانی به تصویر کشیده شده‌است.
نبرد دوم خارکوف
پیش‌زمینه

در جریان عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی، گروه ارتش جنوب ورماخت روز ۱۳ اکتبر سال ۱۹۴۱ خود را به رود میوس در شرق اوکراین رساند. این نیرو اواخر ماه اکتبر خارکوف را به تصرف خود درآورد. پس از یک توقف کوتاه، روستوف-نا-دونو در منتهی الیه شمال شرقی دریای آزوف نیز روز ۲۰ نوامبر توسط آلمانی‌ها تسخیر شد. با این حال، با اجرای ضدحملات ارتش سرخ از دو جهت و پدیداری خطر گرفتار شدن در محاصره، روز ۲۸ نوامبر دستور به بازگشت ۸۰ کیلومتری این نیروها به رود میوس داده شد. در قسمت مرکزی خط مقدم، ضد حمله گسترده ارتش سرخ از روز ۵ دسامبر آغاز شد و با مبارزه سنگین یک‌ماهه دشمن را ۱۰۰ تا ۲۴۰ کیلومتر در ناحیه مسکو عقب راند و پایتخت را از سایه تهدید آن‌ها خارج ساخت. روز ۸ دسامبر هیتلر با صدور فرمان شماره ۳۹ پیشوا با اشاره به «زمستان زود هنگام» و مشکلات تدارکاتی حاصل از آن، بر لزوم پایان عملیات تهاجمی و گرفتن حالت تدافعی اذعان نمود. بر این اساس مأموریت از بین بردن توان نظامی شوروی همچنان پابرجا بود و به پس از زمستان موکول شد. با حصول موفقیت در این ضدحملات، شوروی به شکلی بلندپروازانه در عرض چند هفته ضدحملات ابتدایی و محدود را به حملات بسیار گسترده‌تر در تمامی طول خط مقدم جنگ با آلمان، بدل ساخت. به هر صورت، با وجود دستیابی به برخی موفقیت‌های دیگر، در پی فرمان هیتلر بر «استواری» و با افزایش مقاومت نیروهای آلمانی، تا اواخر ماه فوریه سال ۱۹۴۲، شوروی به مرور دست بالا را از دست داد و تهاجم آن رفته‌رفته متوقف شد. در پی فرسودگی دو طرف، نیاز به تجدید قوا و تجدید تدارکاتی و فرا رسیدن فصل گل‌آلودی راه‌ها، فاصله زمانی بین اوایل ماه آوریل تا اوایل ماه مه سال ۱۹۴۲ شاهد یک توقف کلی در عملیات‌های تهاجمی در تمامی طول خط مقدم بود.
پیش‌زمینه > برآمدگی ایزیوم

در جریان ضد حمله سراسری، سه ارتش ششم، پنجاه و هفتم و نهم شوروی روز ۱۸ ژانویه سال ۱۹۴۲، به ترتیب از شمال به جنوب، مواضع دفاعی ضعیف آلمانی‌ها در نزدیکی ایزیوم را مورد حمله قرار دادند. این حمله که در تاریخ‌نگاری نظامی شوروی از آن با عنوان «تهاجم بارونکوو-لوزوایا» یاد می‌شود، یک شکاف بزرگ در خط مقدم سپاه ۱۱ ورماخت که از خط رود دونتس دفاع می‌نمود، باز کرد و اتصال بین ارتش‌های ششم و هفدهم ورماخت را شکست. آلمانی‌های گرفتار به بحران زمستان هیچ نیروی ذخیره‌ای پشت خطوط برای بستن این شکاف نداشتند. تا روز ۲۳ ژانویه عرض نیروهای شوروی عرض شکاف در طول رود دونتس را به ۸۰ کیلومتر رساندند. دو روز بعد پایگاه تدارکاتی ارتش هفدهم ورماخت در لوزوایا به تصرف ارتش سرخ درآمد؛ البته پس از رزم زمستانه چیز زیادی در آن باقی نمانده بود. تا روز بعد سرنیزه ارتش سرخ تنها ۳۰ کیلومتر با دنیپروپتروفسک، گذرگاه تدارکاتی تمامی گروه ارتش جنوب بر رود دنیپر، فاصله داشت. به هر صورت تحرک‌پذیری محدود و شرایط بد تدارکاتی امکان بهره‌گیری مؤثر از این رخنه در خطوط دشمن را به ارتش سرخ نداد. آلمانی‌ها در نهایت توانستند با سازمان مجدد نیروهای خود یک خط دفاعی منسجم در مقابل دشمن ایجاد کنند. ضد حمله سپاه ۳ موتوریزه از ارتش یکم زرهی ورماخت از جنوب و سپاه ۱۱ ورماخت در همراهی با چند لشکر رومانیایی از دنیپروپتروفسک در غرب سرنیزه ارتش سرخ را مقداری عقب راند و تا ۲ فوریه به شرایط بهرانی پایان داد. بدین ترتیب تهاجم ارتش سرخ یک برآمدگی در خط مقدم آلمانی‌ها حول ناحیه ایزیوم ایجاد کرد.
اهداف کارزار ۱۹۴۲

اوایل بهار سال ۱۹۴۲ فرماندهی‌های عالی آلمان و شوروی به دنبال پس گرفتن ابتکار عمل و دستیابی به اهداف راهبردی بودند که در سال ۱۹۴۱ محقق نشده بود. با توجه به فرسایش و تلفات وارد آمده به ورماخت در نبردهای قریب به یک سال گذشته، نیروی زمینی آلمان دیگر قادر به تهاجم راهبردی در تمامی طول جبهه شرقی نبود. از این رو تنها گزینه واقع‌بینانه برای آلمان تهاجم صرفاً از یک بخش جبهه بود. بدین شکل آلمانی‌ها تصمیم گرفتند این تهاجم را به دنبال دستیابی به منابع نفتی، متوجه بخش‌های جنوبی شوروی بکنند.
با این حال، اوایل سال ۱۹۴۲ ژوزف استالین و فرماندهی عالی شوروی بر این عقیده بودند که آلمان در تابستان سال ۱۹۴۲ همچنان قادر به اجرای عملیات‌های تهاجمی گسترده‌ای در دو محور راهبردی، به احتمال زیاد در ناحیه مسکو و در جنوب، خواهد بود. نگرانی این افراد بیشتر معطوف بر محور مسکو بود که هفتاد لشکر آلمانی در آن عمل می‌کردند. مارشال بوریس شاپوشنیکوف، رئیس ستاد کل ارتش سرخ و ارتشبد الکساندر واسیلیوسکی، رئیس بخش عملیات‌های او، خواهان اتخاذ محتاطانه یک دفاع راهبردی موقت در طول محور مسکو جهت فرسودن نیروی آلمانی‌ها پیش از اجرای تهاجم از طرف شوروی بودند. با این وجود استالین معتقد بود حمله پیش‌دستانه شوروی آلمانی‌ها را در میانه فرایند استراحت و بازسازی بهاره، غافلگیر خواهد کرد. ارتشبد گئورگی ژوکوف، فرمانده جبهه غربی شوروی، نیز تا حدودی با این نظر موافق بود. به هر صورت استالین پیشنهاد ژوکوف برای اجرای این تهاجم پیش‌دستانه در ناحیه مسکو را رد کرد. در نهایت با پذیرش برخی استدلال‌های مشاورین خود، بر مبنای رهنمود استالین استاوکا و ستاد کل ارتش سرخ موظف به آماده‌سازی لازم جهت اجرای یک «دفاع راهبردی فعال» محلی در چندین نقطه از خط مقدم که تصور می‌گردید آلمانی‌ها در آن‌ها ضعیف‌ترین شرایط را دارند، شدند. استالین می‌پنداشت شوروی با این اقدامات اولیه ابتکار عمل راهبردی را به دست خواهد گرفت و آماده‌سازی آلمان برای تهاجم تابستانه را با اختلال مواجه خواهد ساخت. علاوه بر این ارتش سرخ برای ضد حمله اصلی تابستانه در تمامی طول خط مقدم آمده می‌شد. زمان آغاز تمامی این عملیات‌های پیش‌دستانه و انحرافی اواخر ماه آوریل یا اوایل ماه مه مقرر گردید. عملیات در ناحیه خارکوف بزرگ‌ترین و مهم‌ترین آن‌ها بود.
عملیات فریب و آگاهی اطلاعاتی آلمان

عنصر غافلگیری برای تهاجم تابستانه ورماخت ضروری تلقی می‌شد. فیلدمارشال ویلهلم کایتل، رئیس فرماندهی عالی ورماخت، روز ۱۲ فوریه فرمانی جهت فریب دشمن در ارتباط با مقاصد آلمانی‌ها صادر کرد. اطلاعات ذیل می‌بایست توسط مأموران ضداطلاعات آلمان به خورد اطلاعات شوروی داده می‌شد:
در پایان فصل گل‌آلود رهبران نظامی آلمان قصد دارند تهاجم جدیدی را علیه مسکو آغاز کنند. بدین جهت می‌خواهند نیروهای قدرتمندی را با انتقال لشکرهای به‌تازگی تشکیل‌شده در جبهه روسیه متمرکز و لشکرهای فرسوده را با لشکرهای تازه‌نفس از غرب جایگزین کنند. پس از تسخیر مسکو، آلمانی‌ها برای پیشروی به سمت ولگای میانه و تسخیر تأسیسات صنعتی در آن منطقه برنامه‌ریزی کرده‌اند. … نیروهای آلمانی و متحدان آن هم‌زمان حمله ایذایی بزرگی به سمت روستوف صورت می‌دهند.
بر این اساس، «نشت اطلاعاتی» به رسانه‌های خارجی اتفاق افتاد و گروه ارتش مرکز ورماخت آماده‌سازی‌های نه‌چندان پنهانی به منظور القای قصد آن برای تهاجم همه‌جانبه به مسکو صورت داد. این کارزار فریب موسوم به عملیات کْرِمْل مؤثر واقع افتاد. استالین و تقریباً تمامی حاکمیت شوروی تصور می‌کردند مسکو هدف واقعی ورماخت است. از این رو نیروهای زیادی برای مقابله با این شکل از حمله به‌کارگرفته شد. همانند سال ۱۹۴۱ و هشدارهای مربوط به عملیات بارباروسا، رهبران شوروی این بار نیز گزارش‌های اطلاعاتی از قصد واقعی آلمان در تمرکز بر جنوب، مخصوصاً از طرف متفقین غربی، را نادیده گرفتند.
بخش اطلاعات شرق فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان روز ۲۰ فوریه اعلام کرد شوروی یک تهاجم از سمت آلمانی‌ها در جانب ناحیه قفقاز و میدان‌های نفتی آن را پیش‌بینی می‌کند؛ در نتیجه ارتش سرخ یا دست به تهاجم پیش‌دستانه در جنوب می‌زند یا اقدام به عقب‌نشینی راهبردی می‌کند. حمله دشمن می‌توانست در آماده‌سازی آلمانی‌ها خلل ایجاد نماید. چندین گزارش از عوامل اطلاعاتی آلمان در اراضی تحت سلطه شوروی نشان‌گر این بود که ارتش سرخ مدتی است که برای بازپس‌گیری اوکراین برنامه‌ریزی می‌کند. پیش‌بینی می‌شد تهاجم دشمن در سریع‌ترین زمان بلافاصله پس از فصل گل‌آلودی راه‌ها، اوایل ماه مه، صورت گیرد.
طرح و آماده‌سازی آلمان

بر اساس جزئیات دستورالعمل روز ۱۲ فوریه فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان در جهت آماده‌سازی تهاجم تابستانه، گروه ارتش جنوب می‌بایست رخنه دشمن در ناحیه غرب ایزیوم را از بین می‌برد. موفقیت این عملیات با انتقال خط مقدم به رود دونتس، علاوه بر تسهیل امر استقرار نیرو و تدارکات‌رسانی، تعداد زیادی از آرایش‌های آلمانی را که در این زمان دور این برآمدگی قرار داشتند آزاد می‌کرد. بدین منظور ارتش ششم ورماخت به فرماندهی سپهبد فریدریش پائولوس در شمال بین بلگورود و بلاکلایا و ارتش یکم زرهی آن به فرماندهی ارتشبد ایوالت فون کلایست در جنوب در پاولوگراد مستقر شدند. ارتش هفدهم ورماخت نیز تحت امر فون کلایست قرار گرفت تا قرارگاه او موقتاً «گروه ارتش کلایست» نام بگیرد. بر اساس طرح عملیاتی اولیه موسوم به فریدریکوس ۱، دو انبر آلمانی در عمق مواضع شوروی رخنه می‌کردند؛ بدین منظور ارتش ششم ورماخت رو به جنوب شرقی و ارتش یکم زرهی ورماخت رو به شمال شرقی پیش می‌رفتند تا در جایی آن سوی رود دونتس، احتمالا در طول رود اوسکول، به یکدیگر ملحق شوند. چنین حرکتی مانع رود دونتس را اساسا از پیش روی تهاجم تابستانه برمی‌داشت اما جناح باز شرقی (چپ) ارتش ششم ورماخت را هنگام یورش آن به سمت جنوب، در معرض ضد حمله دشمن قرار می‌داد. طرح فیلدمارشال فدر فون بک، فرمانده گروه ارتش جنوب، حمله بسیار کوتاه‌تری را در نظر داشت. بر این مبنا، ارتش ششم ورماخت با استفاده از خود رود دونتس به عنوان محافظ جناح چپ خود در مقابل دخالت سایر نیروهای دشمن، در طول کرانه غربی آن رو به جنوب حمله می‌برد. به هر صورت با توجه به پیچ‌وخم رود دونتس این حرکت نیز سهولت زیادی نداشت و هر دو ارتش آلمانی برای رسیدن به شهر ایزیوم به هر حال می‌بایست از این رود گذر می‌کردند. طرح فون بک روز ۲۲ آوریل را که رود دونتس در اوج حالت طیغان مانع بهتری در جناح چپ ارتش ششم ورماخت بود، برای آغاز عملیات در نظر گرفت. با این حال فرمانده عالی آلمان از جمله ارتشبد فرانتس هالدر، رئیس ستاد کل نیروی زمینی، خواهان اجرای یک تهاجم عمیق با گذر بیشتر نیروهای ارتش ششم ورماخت به آن سوی رود دونتس، بود تا امکان انهدام مقدار بیشتری از نیروهای دشمن فراهم آید. تصور می‌شد ارتش سرخ فرصت ضد حمله علیه جناح چپ ارتش ششم ورماخت را به دست نخواهد آورد. بدین شکل فون بک با اکراه به این خواسته سر نهاد و طرح جدیدی، موسوم به فریدریکوس ۲، بر اساس آن ریخته شد. با توجه به در جربان بودن آماده‌سازی‌ها برای تهاجم تابستانه، در نهایت زمان آغاز عملیات روز ۱۸ مه مقرر گردید.
فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان اوایل ماه آوریل دو لشکر جدید پیاده‌نظام را به عملیات فریدریکوس اختصاص داد که با ریل و جاده از راه لهستان به منطقه عازم شدند. سه ارتش یکم زرهی، ششم و هفدهم ورماخت با در برگرفتن میزان بالایی از نیروهای متحدان مجارستانی و رومانیایی، مجموعا حدود ۵۰۰ هزار نفر و ۶۰۰ تانک در اختیار داشتند. به هر صورت این قوا به شکل کم‌عرضی در طول خط مقدم کشیده شده بودند و دفاع آن‌ها عمق چندانی نداشت. گروه رزمی کوخ با تنها دو هنگ پیاده‌نظام محل اتصال این دو ارتش را پوشش می‌داد. با این حال، عرض نسبتاً کم خط مقدم در ناحیه عملیاتی امکان انتقال نیرو از ارتش‌های مجاور را برای آلمانی‌ها فراهم می‌آورد. به هر حال، با وجود اطلاع نسبی آلمانی‌ها از قصد شوروی، ورماخت برای یک تهاجم و نه دفاع در مقابل اقدام دشمن برای رخنه در خطوط آن، آماده می‌شد.
نبرد > تهاجم شوروی

تیموشنکو در ابتدا قصد داشت عملیات را از روز ۴ مه آغاز کند اما این مسئله در پی مواجهه با مشکلاتی در انتقال نیروهای تهاجمی از فواصل طولانی، به تاخیر افتاد. تهاجم ارتش سرخ در نهایت، یک هفته پیش از ورماخت، از روز ۱۲ مه آغاز شد. پس از یک ساعت گلوله‌باران توپخانه و چند حمله هوایی، جبهه جنوب غربی شوروی حالت تهاجمی به خود گرفت. به هر صورت غافلگیری در سطح تاکتیکی در مقابل آلمانی‌ها حاصل شد.
در قسمت جنوبی، ارتش ششم شوروی تمرکز حمله خود را بر لشکرهای صدوهشتم پیاده‌نظام مجارستان و ۴۵۴ام امنیت ورماخت که توان و تجهیزات لازم برای پایداری را نداشتند، قرار داد. انبر جنوبی ارتش سرخ با در هم شکستن دفاع لشکرهای شصت‌ودوم پیاده‌نظام ورماخت و صدوهشتم پیاده‌نظام سبک مجارستان از سپاه ۸ ارتش ششم ورماخت در لایه دوم، در عرض دو روز یک شکاف ۶۰ کیلومتری در خط آلمانی‌ها باز کرد و ۶۰ کیلومتر پیش رفت. یگان‌های نیروهای محور در مقابل این تهاجم متحمل تلفات سنگین شدند. با این حال ضعف در امور ستادی سبب شد دو سپاه تانک شوروی که می‌بایست از این رخنه بهره می‌بردند، در مواضع اولیه خود باقی ماندند. گفته می‌شود تیموشنکو متاثر از گزارش‌های غلط اطلاعاتی به اشتباه تصور می‌کرد دشمن نیروهای زرهی قدرتمندی را در زمیئیف در جناح راست انبر جنوبی ارتش سرخ متمرکز کرده است و به همین خاطر وارد کردن تانک‌های خود به میدان را به تاخیر انداخت و منتظر موقعیت مساعدتری شد. با این حال تیموشنکو توانست سپاه ۶ سواره‌نظام را وارد رخنه پدید آمده در قسمت جنوبی کند. این نیرو در حرکت به سمت شمال غربی با کنار زدن لشکر یکم پیاده‌نظام رومانی و زیر پا گذاشتن تاسیسات پشت خط مقدم دشمن، روز ۱۵ مه کراسنوگراد، هدف نخست خود، را تسخیر کرد و تا نزدیکی کارلوفکا در ۲۵ کیلومتری غرب آن پیش رفت. قوای ارتش سرخ در این موقعیت با پولتاوا، محل قرارگاه گروه ارتش جنوب و ارتش ششم ورماخت، تنها ۴۰ کیلومتر فاصله داشتند.
در قسمت شمالی نیروهای تیموشنکو سپاه ۱۷ ارتش ششم ورماخت را زیر حملات هوایی پس زدند اما سپاه ۳ سواره‌نظام محافظ شوروی که هنوز به شکل کاملی در نقطه تجمع شمالی خود گرد نیامده بود، نتوانست یک رخنه عملیاتی حاصل کند. پائولوس در تلاش بود جلوی ادامه پیشروی دشمن را بگیرد و موفقیت‌هایی در این زمینه کسب کرد. با درخواست ارتش ششم ورماخت برای نیروی کمکی، گروه ارتش جنوب روز دوم نبرد لشکرهای بیست‌وسوم زرهی و هفتادویکم و صدوسیزدهم پیاده‌نظام ورماخت را برای آن گسیل کرد. پائولوس با نگرانی از شرایط خط مقدم در مقابل ارتش سی‌وهشتم شوروی بیشتر لشکر بیست‌وسوم زرهی ورماخت را در این قسمت مستقر کرد. او با به‌کارگیری لشکرهای سوم و بیست‌وسوم زرهی ورماخت ضد حملاتی علیه جناحین چپ ارتش بیست‌وهشتم و راست ارتش سی‌وهشتم شوروی صورت داد. قوای سپهبد ‌دمیتری ریابیشف در ارتش بیست‌وهشتم شوروی تا روز ۱۷ مه خود را به ۲۰ کیلومتری خارکوف رساندند تا این که در مقابل دفاع ارتش ششم ورماخت متوقف شدند. در پی این شرایط استاوکا روز ۱۶ مه به جبهه بریانسک شوروی دستور داد با ارتش چهلم در جناح چپ خود در همسایگی جناح راست جبهه جنوب غربی شوروی، بلافاصله حمله‌ای به سمت کورسک به اجرا درآورد تا از تهاجم تیموشنکو پشتیبانی کند. به هر صورت نیروهای ارتش چهلم شوروی از آمادگی لازم برای چنین اقدامی برخوردار نبودند و فاصله زیادی با درگیری‌های ناحیه خارکوف داشتند.
با وجود پیشروی به سمت غرب و شمال، ارتش سرخ نتوانست دهانه برآمدگی را فراخ‌تر کند. در این حال با انفعال نسبی جبهه جنوبی شوروی، گروه ارتش جنوب ورماخت توانست بخشی از نیروهای خود را از قسمت‌های دیگر خط مقدم آزاد کند.
نبرد > انهدام منطقه تحت محاصره

نیروهای زرهی ورماخت بلافاصله پست بستن حلقه یورش به سمت غرب پشت سر نیروهای نیروهای در محاصره دشمن را آغاز کردند. نیروهای ارتش سرخ مجموعه‌ای تلاش‌های مستأصلانه برای خروج از منطقه در حال محاصره صورت دادند. این نیروها روز ۲۵ مه دست به اقدام قدرتمندی برای خروج از محاصره به سمت پتروفسکویه زدند که با وجود برخی دستاوردها، زیر حملات هوایی لوفت‌وافه و در مقابل دیواره زرهی سد کننده راه آخر سر به نتیجه‌ای نرسید. تا روز بعد وسعت منطقه تحت محاصره به ۱۵ کیلومتر از شمال به جنوب و ۳ کیلومتر از غرب به شرق تقلیل یافت. منطقه تحت محاصره تا روز ۲۸ مه منهدم شد. علاوه بر به غنیمت درآمدن یا انهدام ۱۲۰۰ تانک و ۲۶۰۰ قطعه توپخانه ارتش سرخ، آلمانی‌ها در مجموع حدود ۲۴۰ هزار نفر را به اسارت گرفتند. سپهبد فیودور کوستنکو، نایب فرمانده جبهه جنوب غربی و همچنین فرماندهان ارتش‌های ششم و پنجاه‌وهفتم شوروی جزو کشته‌شدگان این نبرد بودند. ارتش سرخ در این نبرد بیست لشکر تفنگ‌دار، هفت لشکر سواره‌نظام و چهارده تیپ تانک خود را از دست داد. آلمانی‌ها در طرف مقابل مجموعاً متحمل ۲۰ هزار نفر تلفات شدند. نزدیک به ۷۰۰۰ نفر از این میزان مربوط به سپاه ۳ زرهی، سرنیزه ضد حمله ارتش یکم زرهی ورماخت از جنوب بود.