stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جابر رمضانی

| جابر رمضانی | جابر رمضانی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۹ آبان ۱۳۶۷ ‏(۳۶ سال) قم، ایران
ملیت: ایرانی
پیشه‌ها: کارگردان نمایش نمایشنامه‌نویس فیلمساز
آثار برجسته:  تیم شنا  مخاطب  صدای آهسته برف 
جابر رمضانی (زادهٔ ۱۹ آبان ۱۳۶۷) کارگردان تئاتر، نمایشنامه‌نویس و فیلم‌ساز ایرانی است. او دانش‌آموخته دانشگاه‌های سوره و تربیت مدرس است.
نمایش‌های او به غیر از ایران در کشورهای مختلفی از جمله لهستان، ایتالیا، صربستان، مالزی، روی صحنه رفته‌اند و جوایز مختلف بین‌المللی را کسب کرده‌اند. از مشهورترین آثار او می‌توان به نمایش تیم شنا برنده جایزه بهترین کارگردانی از جشنواره رم و نمایش صدای آهسته برف برنده جایزه ویژه جشنواره لهستان اشاره کرد. او در چهاردهمین دوره جشنواره بین‌المللی تئاتر دانشگاهی در چهار بخش نامزد شد و در بخش نمایشنامه‌نویسی (جایزه اکبر رادی) دیپلم افتخار را برای نمایش اسکیس دریافت کرد.
رمضانی در سال ۱۳۹۶ تئاتر نمی‌تونیم راجع بهش حرف بزنیم خود را از جشنواره تئاتر فجر پس گرفت. در سال ۱۴۰۱ نمایش مخاطب به کارگردانی او و با بازی نگار جواهریان، لیلی رشیدی و علی باقری پس از مدتی اجرا با واکنش‌هایی روبه‌رو شد که منجر به بازبینی مجدد و توقف اجرای آن شد. در این انتقادها نمایش مبتذل و نمایش‌دهندهٔ خشونت جنسی خوانده شده بود. پس از مدتی اجرای آن از سر گرفته شد.
نقد

سولماز غلامی در مجله هنر و معماری نمایش صدای آهسته برف به کارگردانی و نویسندگی رمضانی که در سال ۱۳۹۳ به نمایش درآمد را از لحاظ نویسندگی برجسته دانسته که باعث‌شده خصائص غیرانسانی شخصیت‌ها هم باورپذیر باشند و هم از لحاظ ارتباط با مخاطب نمایش را قابل توجه خوانده چراکه می‌تواند تمام حس‌های مخاطب را به‌خوبی درگیر کند.
شهرام کرمی در مجله هنرمند در نقد نمایش تیم شنا به کارگردانی رمضانی که در سال ۱۳۹۰ اجرا شد اثر رمضانی را به دلیل درک درست او از امکانات صحنه و خلق رابطه باورپذیر میان شخصیت‌ها در رابطه با مخاطب موفق ارزیابی کرده است. مخاطبان غیر فارسی‌زبان ضمن برشمردن ویژگی‌های نوآورانهٔ نمایش تیم شنا، معتقدند این موضوع می‌توانست عمق بیشتری یافته، جلا خورده و بسط پیدا کند تا بتواند به وضعیت زن پس از انقلاب ۱۳۵۷ نقب بزند.
هادی مؤمنیان در خبرگزاری فارس، نقدهای منفی واردشده به نمایش مخاطب را نادرست دانسته و مخاطب را اثری جدی و غیرمبتذل خوانده است که از قضا یکی از قابل‌توجه‌ترین آثار نمایشی چندسال اخیر است و بدون زرق‌وبرق و دکور گران‌قیمت محتوا را به مخاطب منتقل می‌کند. او بر این باور است که رمضانی گونه‌ای تئاتر بی‌چیز را با تئاتر شقاوت درآمیخته و می‌کوشد مرز بین نمایش و تماشاگر را از میان بردارد.
رضا آشفته عضو کانون ملی منتقدان تئاتر ایران در مجله هنر و معماری نمایش موی سیاه خرس زخمی به کارگردانی و نویسندگی جابر رمضانی که در سال ۱۳۹۷ روی صحنه رفت را برداشتی امروزی از هملت دانسته که می‌خواهد از قابلیت‌های این متن برای به‌تصویر کشیدن وضعیت امروز جامعه‌اش استفاده کند. او رمضانی را کارگردانی نوآور خوانده که به مهندسی نور و صدا بها می‌دهد و می‌توان در مجموعه آثار او ارزشی را که برای مشارکت مخاطب در نمایش قائل است، مشاهده کرد.
احسان زیورعالم خبرنگار فرهنگی تسنیم ضمن این‌که نمایش موی سیاه خرس زخمی اثر رمضانی را متأثر از یان کات دانسته، بر این باور است که او جایی میان یان کات و استرومایر معلق است و در نتیجه اثر خسته‌کننده شده است. او این اتفاق را تأثیر محمد چرمشیر روی نسل تازه تئاتر می‌داند.
برای مطالعهٔ بیشتر

گفتگوی اعتماد با جابر رمضانی در مورد فیلمسازی.
ما نمایش رئالیستی اجرا نمی‌کنیم و خودمان هم آگاهیم.
در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ  موجود است.
جابر رمضانی در حال آموزش تئاتر در مجموعه ای در تهران
باشگاه فوتبال الجزیره

Football club
باشگاه الجزیره امارات (به عربی: نادی الجزیرة الإماراتی) یک باشگاه فوتبال از امارات متحده عربی است که در شهر ابوظبی قرار دارد. مالک این باشگاه شیخ منصور بن زاید بوده و این باشگاه هم‌اکنون جزو پرطرفدارترین باشگاه‌ها در امارات و شهر ابوظبی است.
تاریخچه باشگاه

باشگاه الجزیره در سال ۱۹۷۴ در پی ادغام دو باشگاه الخالدیه و البطین تأسیس شد. این دو باشگاه از ابتدا در شهر ابوظبی قرار داشتند که از پیش نیز دوستی بین این دو باشگاه برقرار بود.
این باشگاه چندین بار در دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰  به لیگ های پایین تر سقوط کرد، اما موفقیت را اخیرا را با سرمایه گذاری منصور بن زاید آل نهیان در باشگاه در دهه ۲۰۰۰ تجربه کرد.  از زمان خرید باشگاه توسط او، آنها اولین قهرمانی لیگ خود را در سال ۲۰۱۱ و دو عنوان لیگ دیگر را در سال های ۲۰۱۷ و ۲۰۲۱ به دست آوردند.
دیگر فعالیت‌ها

علاوه بر فوتبال باشگاه الجزیره در رشته‌های هندبال، والیبال، شنا و بولینگ نیز تیم دارد.
داریوش عباداللهی

داریوش عبادالهی (متولد ۱۳۲۴ در بندر انزلی) نویسنده ادبیات کودک و نوجوان اهل ایران
زندگی

داریوش عباداللهی در ۲ دی ماه سال ۱۳۲۴ در بندر پهلوی (انزلی) در خانواده‌ای میانه‌حال زاده شد. پدرش فرج‌الله عباداللهی دانش آموختهٔ زبان فرانسه بود و با زبان‌های انگلیسی و روسی نیز آشنایی داشت. به نقاشی علاقه‌مند بود و خطی خوش داشت. ویلن هم می‌نواخت. او داریوش را با دنیای ادب و هنر آشنا کرد. خانوادهٔ عباداللهی پس از بندر پهلوی، در سال ۱۳۳۵ به تبریز رفت. عباداللهی دربارهٔ آشنائیش با قصه‌ها و افسانه‌ها می‌گوید:
«پدرم و مادربزرگ مادری‌ام مرا با دنیای قصه‌ها و افسانه‌ها آشنا کردند. مادربزرگم برایم قصه‌های عامیانه می‌گفت و پدرم از دیدگاهی مترقی برای من و برادرم قصه می‌گفت و تفسیر می‌کرد. در قصهٔ امیرارسلان نامدار دو وزیر شاه: شمس وزیر و قمر وزیر را نماد بدی و خوبی معرفی می‌کرد و می‌گفت همیشه خوبی پیروز می‌شود. پس از پدر و مادربزرگ، از راه رادیو با قصه‌های زیبای صبحی آشنا شدم».
کتابشناسی

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  باباعلی  باقلاقاطوق  بچه کویر  بچه‌های اهر  بهلول مراغه‌ای  چرتدان و خورتدان  چند طرح و مقاله  حاجی فیروز  خاطرات فرج (برمبنای داستان واقعی)  خلیفه  داستان جنگل  دانا و نادان  راسوی شجاع  روبنسون کرزوئه و ماجراهایش |  روباه حیله‌گر و راسوی عاقل  زندگی دو دوست  زهراباجی (برمبنای داستان واقعی)  ستارخان  سرگذشت گربه ننر  شش برادر  شش مقاله و یک قصه  صیاد پیر و پسرش  عیار  فلسطین، فلسطین، وطن مقدس من  قصه مرد هیزم شکن و خرس  قصه‌های کوتاه  کلیبر، دژ آزادی  کوهنوردان |  گلاوژ و خالد  گیله مرد  لاکوی  ماجراهای راسو  مرداب انزلی  نخودی و حاکم  نگار و نبی  واهی  هرزه گیاه ماجراجو  همبازی  همفکری  همکاری  همراهی  یوسف   |
افغانستان اینترنشنال

| 0 | 1 |
| --- | --- |
لوگوی فارسی و انگلیسی: لوگوی فارسی و انگلیسی
کشور: بریتانیا
گستره پخش: جهانی
ستاد: چیزویک، لندن، بریتانیا
برنامه‌سازی: برنامه‌سازی
زبان(ها): فارسی و پشتو
فرمت تصویر: 1080i (HDTV)، 576i (SDTV)
مالکیت: مالکیت
مالک: وُلَنت مدیا یوکی ال‌تی‌دی (Volant Media UK Ltd)
شبکه‌های برادر/خواهر: ایران اینترنشنال
تاریخچه: تاریخچه
راه‌اندازی‌شده: ۱۵ اوت ۲۰۲۱؛ ۳ سال پیش (۲۰۲۱-15}})
پیوندها: پیوندها
وبگاه: afintl.com
دسترسی: دسترسی
افغانستان اینترنشنال (به انگلیسی: Afghanistan International، به معنی «افغانستان بین‌الملل») یک ایستگاه خبری و جریان تلویزیونی است که در لندن انگلستان مستقر است. این ایستگاه از طریق ماهواره ترکمن‌عالم در اروپا و آسیا از جمله افغانستان همراه با یک انتقال رادیو از طریق موج کوتاه (7600 kHz) پخش می‌شود. همچنین پخش آنلاین در سراسر جهان را دارد.
تاریخچه

تلویزیون افغانستان اینترنشنال در ۱۵ اوت ۲۰۲۱ به عنوان یک ایستگاه خواهر ایران اینترنشنال راه اندازی شد. این کانال در ابتدا در روز جهانی صلح شروع به فعالیت کند، اما به دلیل وضعیت افغانستان به‌خاطر گرفتن کابل توسط طالبان فعالیتش را زودتر آغاز کرد و به سرعت به دلیل پوشش گسترده و آزادی گزارش، محبوب‌ترین کانال خبری برای افغانستان شد.
در ابتدا فقط برنامه‌های پخش به زبان فارسی بود و ایستگاه پخش زبان پشتو را در اوت ۲۰۲۳ راه‌اندازی کرد.
در ماه مه سال ۲۰۲۴، مقامات افغانستان افراد را از همکاری یا مشارکت در افغانستان اینترنشنال ممنوع کردند، سخنگوی وزارت اطلاعات و فرهنگ طالبان گفت که «مشارکت در بحث‌ها و تسهیل پخش این رسانه در مکان‌های عمومی ممنوع است».
برنامه‌ها و محتوا

تلویزیون افغانستان اینترنشنال روزنامه نگارانی را در لندن و واشینگتن دی سی در ایالات متحده دارد. در کنار اخبار و بحث‌ها، همچنین فیلم‌های مستند را تولید می‌کند.
برنامه پرچمدار «مایدان» سیاست گذاران و متفکران برتر را از سراسر جهان به لندن برای بحث در مورد امور فعلی افغانستان می‌آورد.
محمد کامرانی

محمد کامرانی (۲۶ خرداد ۱۳۷۰ - ۲۵ تیر ۱۳۸۸) جوان ۱۸ ساله‌ای بود که در جریان اعتراضات پس از انتخابات ریاست جمهوری ایران در سال ۱۳۸۸ و راهپیمایی هزاران معترض در سالگرد هجده تیر در نزدیکی میدان ولی‌عصر تهران دستگیر شد و به بازداشتگاه کهریزک انتقال یافت.
او پس از انتقال به زندان اوین تهران، به دلیل جراحت‌های وارده به بیمارستان لقمان منتقل شد . سپس به بیمارستان مهر منتقل شد که به دلیل شدت جراحات، در روز پنجشنبه ۲۵ تیرماه درگذشت. پیکر او شنبه ۲۷ تیر در بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد.
مراسم شب هفتم کامرانی نیز در خیابان ملاصدرا، خیابان سازمان گوشت، روز پنج شنبه برگزار شد.
محمد کامرانی فرزند ذکور ارشد خانواده بود و دو خواهر بزرگتر از خود و یک برادر کوچک‌تر از خود داشت.
تریمریزاسیون آلکین

واکنش سیکلوتریمریزاسون ماده ی 2-بوتین
تریمریزاسیون آلکین یا سه‌گانه سازی آلکینی یک واکنش حلقه زایی ۲+۲+۲ است که در آن سه مولکول آلکین با یکدیگر واکنش نشان می‌دهند و منجر به تولید یک آرن می‌گردند. این واکنش برای انجام به کاتالیزور فلز نیازمند است. علاوه بر جذابیت تاریخی این واکنش و کاربرد قابل توجه آن برای سنتز آلی نیز مورد توجه است. تا کنون تغییرات بسیاری در این انجام این واکنش توسعه یافته‌اند که از جمله آنها می‌توان به انجام واکنش حلقوه سازی میان آلکینها و آلکنها به عنوان مواد یا آلکینها و نیتریلها اشاره کرد.
تاریخچه

در سال ۱۹۴۸ رپه کشف کرد که ترکیبات نیکلی توانایی کاتالیز کردن واکنش تشکیل حلقه بنزن از ماده اولیه استیلن را دارا می‌باشند:
هر دو ایزومر ۱٬۳٬۵ - و ۱٬۲،4-C6R3 مشاهده شدند.
از زمان کشف رپه تا به امروز بسیاری دیگر از واکنش‌های سه‌گانه سازی حلقوی (تریمریزاسیون حلقوی) دیگری گزارش شده‌اند.
آتش‌سوزی سینما رکس آبادان

| آتش‌سوزی سینما رِکس آبادان | آتش‌سوزی سینما رِکس آبادان |
| --- | --- |
سینما رِکس آبادان پس از حریق: سینما رِکس آبادان پس از حریق
موقعیت: آبادان، ایران
تاریخ: ۲۸ مرداد ۱۳۵۷  ۲۰:۲۱ (ساعت رسمی ایران)
گونه حمله: آتش‌افروزی، کشتار جمعی، تروریسم
کشته‌ها: ۴۲۰ تا ۷۰۰ نفر
مرتکبان: انقلابیون (حسین تکبعلی‌زاده، سید محمد علوی‌تبار و ۲ نفر از دوستانشان)
نگاره روزنامه اطلاعات از خاموش‌سازی آتش در سینما رِکس
آتش‌سوزیِ سینما رِکس حادثه‌ای عمدی توسط انقلابیون مخالف حکومت پهلوی بود که در ۲۱:۴۵ شبِ شنبه ۲۸ مرداد ۱۳۵۷ منجر به سوختن سینما رکسِ آبادان شد. سینما در حال نمایش فیلم گوزنها، ساخته مسعود کیمیایی بود. این رخداد زمانی آغاز شد که چهار نفر قبل از آتش زدن، با استفاده از تاریکی شب و همکاری سرایدار سینما درها، ورودی و خروجی و داخل سالن سینما را به تینر آغشته کرده بودند. نسبت دادن این حمله به حکومت پهلوی، عامل برانگیختن انقلاب ۱۳۵۷ ایران بود، که منجر به سرنگونی حکومت سلطنتی ایران شد. تعداد ۶۳۰ نفر از کسانی که به دیدن آخرین سانس رفته بودند در آتش سوختند. تعداد کشتگان بعداً به بیش از ۶۷۷ نفر افزایش یافت.
تحقیقات اولیه حاکی از عمدی بودن حریق بود. همزمانی این رویداد با اعتراضات و طولانی شدن رسیدگی به آن در سال‌های پس از انقلاب گمانه‌هایی را پیرامون عاملان این حادثه ایجاد کرد. حکومت پهلوی در ابتدا «مارکسیست‌های اسلامی» را مسئول آتش‌سوزی دانست و بعداً گزارش داد که شبه‌نظامیان اسلامی آتش را آغاز کردند، در حالی که مخالفان ساواک را مقصر می‌دانستند. سید روح‌الله خمینی آن را «شاهکار بزرگ شاه برای بدنام کردن انقلاب» خواند. اظهارات خمینی در اندک زمانی مقبولیت عام یافت. این در حالی است که مخالفان در سال ۱۳۵۷ بیش از ۳۰ سینما را آتش زدند و سال ۵۷ را سال سینما سوزی نامگذاری کرده‌اند.
پس از انقلاب مشخص شد این عمل توسط انقلابیون به سرکردگی حسین تکبعلی‌زاده و سه جوان دیگر به تحریک محمد کیاوش انجام شده‌است و تکبعلی‌زاده و تعدادی اعدام شدند.
چگونگی عملیات

حسین تکبعلی‌زاده دردادگاه گفته بود: «فرج [بذرکار] آنها را گرد هم می‌آورده برای آتش زدن سینماهای طاغوتی و اینکه فرج با شخصی مذهبی انقلابی بنام کیاوش مرتبط بوده و او نیز با [آیت‌الله غلامحسین] جمی، روحانی انقلابی آبادان روابط نزدیک داشته‌است.» اشاره او به کیاوش، همان سید محمد علوی‌تبار مشهور به سید محمد کیاوش است که بعداً یکی از اعضای مجلس خبرگان قانون اساسی شد و ولایت فقیه را به قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران افزود.
آنان در منزلی جمع می‌شدند و محمد کیاوش دبیر دبیرستان، برای آنها سخنان ایدئولوژیک می‌گفت. او در یکی از جلسات به آنها گفت جوانان بوشهر تعدادی روسری و کرست برای جوانان آبادانی فرستاده‌اند و گفته‌اند آنها مرد نیستند که اقدامی نمی‌کنند. به جوان‌های آبادان برمی‌خورد و تصمیم می‌گیرند کاری بکنند. آنها به سینما رکس رفته و از پله‌ها بالا رفتند و داخل سینما تینر ریختند. دیوار سینما از فوم آکوستیک بود و زود آتش گرفت و گازهای خفه کننده از آن متصاعد شد. چون سینما نزدیک شهربانی بود برای اینکه دستگیر نشوند از درهای معمولی بیرون نرفتند و داخل سالن شدند تا از در خروجی بیرون بروند. وقتی وارد سالن شدند آتش شدید شد و فقط تکبعلی‌زاده توانست بیرون برود و سه نفر دیگر همراه مردم سوختند. همچنین چون درهای سینما به داخل باز می‌شدند هجوم مردم باعث شد کسی نتواند خارج شود. شهربانی نیز به‌قصد دستگیری عاملان در بیرون سینما با بستن در ورودی بزرگ منتظر بود.[نیازمند منبع] بلافاصله پس از شروع حریق برای اطفای آن از مأموران آتش‌نشانی شهرداری آبادان و شرکت ملی نفت ایران کمک خواسته شد. صدها مأمور شهربانی، آتش‌نشانی و امدادگر برای بیرون کشیدن گروه بی‌شماری که در میان شعله‌های آتش گرفتار آمده بودند، تلاش زیادی کردند اما به‌دلیل پردامنه بودن حریق کسی قادر نبود به شعله‌ها نزدیک شود. آتشنشان‌ها تا ساعت ۲ بامداد نتوانستند حریق را کنترل کنند. آخرین شعله‌های آتش ساعت ۴ بامداد فرونشست و از ساعت ۵ بامداد امدادگران وارد خرابه‌های سالن سینما شدند و از آن به بعد توانستند اجساد را بیرون بکشند.
سرایدار سینما که در ایجاد این آتش‌سوزی با خرابکاران همکاری داشته در حالت مستی از سوی مأموران دستگیر شد.
سینما در زمان آتش‌سوزی در حال نمایش فیلم گوزنها، ساخته مسعود کیمیایی بود. این فیلم اشاره گذرایی داشت به فرار و مرگ یک مبارز مسلح و بسیاری بر این عقیده بودند که فیلم به بخش کوچکی از واقعه سیاهکل پرداخته‌است. این امر موجب برخی گمانه‌زنی‌ها مبنی بر دخالت ساواک در آتش‌سوزی گردید. مخالفان، ساواک را به تدارک این آتش‌سوزی رایشس‌تاگ، قفل‌کردن درهای سینما و کارشکنی در کار آتش‌نشانی محل متهم کردند. فردای آن روز ۱۰٫۰۰۰ تن از بستگان قربانیان که در مراسم تشییع گرد هم آمده بودند، ساواک را مسئول این حادثه دانسته و شعارهای تندی علیه حکومت سر دادند که البته بعداً با اعتراف خود عاملان معلوم شد حادثه به ساواک ربطی نداشته‌است.
قربانیان و تلفات

از هفتصد تماشاگر کوچک و بزرگ که در سالن سینما رکس آبادان سرگرم تماشای فیلم بودند، در جریان آتش‌سوزی تنها یکصد نفر توانستند خود را از مهلکه نجات دهند و به بیرون فرار کنند و ششصد نفر دیگر در آتش سوختند که از این عده سیصد و هفتاد و هفت نفر تا فردای آنروز جان باختند. بیشتر کسانی که در این فاجعه جان دادند یا زیر دست و پا ماندند و بر اثر دودزدگی خفه شدند یا درمیان شعله‌های آتش سوختند.
سینما رکس که حدود بیست سال پیش از فاجعه، در خیابان شهرداری آبادان ساخته شده و روی یک پاساز قرار گرفته بود—که ده‌ها مغازه زیر سالن سینما نیز از آتش‌سوزی آسیب دید—در برابر آتش‌سوزی بیمه بوده، ظرفیت آن نهصد صندلی بود و بیش از شش میلیون تومان ارزش داشت.
چگونگی دستگیری عاملان

دو سه ماه بعد از حادثه سرقت‌های شبانه در آبادان اتفاق می‌افتاد و مردم می‌گفتند شهربانی هم در این سرقت‌ها دست دارد، وگرنه در زمان حکومت نظامی کسی نمی‌تواند سرقت کند. وقتی باند سرقت دستگیر شد یکی از اعضای آن به بازجوی خود سروان رسایی گفت که روزی با چند نفر در قهوه‌خانه نشسته بوده و یکی از افراد که برادرش در سینما رکس کشته شده‌بود عاملان آن را فحش می‌داده که جوانی که در کنار آنها نشسته بوده می‌گوید بیخود فحش نده زیرا برادرت هم در آتش‌سوزی دست داشت. می‌پرسند از کجا می‌دانی و جواب می‌دهد چون خودش هم با آنها بوده‌است. آن جوان را به نام حسین تکبعلی‌زاده شناسایی می‌کنند.
در سال ۱۳۵۹ فردی به نام حسین تکبعلی‌زاده که قبل از انقلاب به همین اتهام دستگیر شده بود و با وقوع انقلاب و باز شدن زندان‌ها توانسته بود خارج شود، بعدها دچار عذاب وجدان شده و با قصد رفع اتهام از خود و بیان واقعیت خود را معرفی نمود؛ او اقرار کرد که عامل انجام جنایت او و دو تن از دوستانش، نام‌های یدالله و فلاح و شخصی به نام فرج بذرکار بوده‌است که پس از آتش‌سوزی مفقود شده‌اند. او ۵۰ ساعت محاکمه در ۲۰ جلسه در مدت ۳ روز در تابستان ۱۳۵۹ در دادگاهی به ریاست سید حسین موسوی تبریزی به اعدام محکوم و در تاریخ پنج‌شنبه ۱۳ شهریور ماه ۱۳۵۹ ساعت ۲ بامداد تیرباران شدند. جسد تکبعلی‌زاده در همان آرامستانی که کشته شدگان سینما رکس دفن شده‌اند به خاک سپرده شده‌است. (بر اساس تصاویر و فیلمهای مستندی به نام سینما رکس به نویسندگی و کارگردانی میترا مهتریان و صادق دهقان - تولید ۱۳۹۹)
اعدام‌شده‌ها

به همراه تکبعلی‌زاده افراد زیر نیز اعدام شدند:
سروان منوچهر بهمنی: ستوان شهربانی آبادان،
علی نادری: صاحب سینما رکس
اسفندیار رمضانی دهاقانی: مدیر داخلی سینما رکس
سرهنگ سیاووش امینی آل آقا: رئیس سابق اطلاعات شهربانی آبادان
فرج‌الله مجتهدی: کارمند ساواک
در جریان محاکمات مشخص شد که تکبعلی‌زاده معتاد و بیکار بوده و وابستگی به حکومت شاه نداشته‌است. او این حرکت را در جهت پیشبرد مقاصد انقلاب انجام داده بود.
سرنوشت سینما

بقایای سینما در سال ۱۳۸۴ تخریب و به مجتمع تجاری تبدیل شد. کشتگان سینما شهید محسوب شدند و همچنان برای بزرگداشت آنان مراسم گلباران بر مزارشان برگزار می‌شود.
اظهار نظرها

چند ساعت پس از حادثه اعلامیه‌ای در سطح شهر آبادان پخش شد که شهربانی و ساواک را عامل آتش‌سوزی معرفی می‌کرد. سرتیپ رزمی، رئیس شهربانی آبادان در روز ۲۹ مردادماه بر صفحه تلویزیون حاضر شد و علت حادثه را «خرابکاری» اعلام کرد.
خمینی سه روز بعد در ۳۱ مردادماه از نجف پیام داد: «من گمان نمی‌کنم هیچ مسلمانی، بلکه هیچ انسانی دست به چنین فاجعه ای بزند. قراین نیز نشان می‌دهد دست جنایتکار دستگاه ظالم در کار باشد که نهضت اسلامی ملت را در دنیا بد منعکس کند.»
دکتر عاملی تهرانی وزیر اطلاعات کابینهٔ جعفر شریف‌امامی به روزنامه نگاران گفت: اطلاعاتی که از ساواک و شهربانی به نخست‌وزیر رسیده حاکی از این است که دستور آتش زدن سینما رکس از نجف آمده‌است.
برخی از مسئولان حکومت با نسبت دادن این رویداد به «مارکسیست‌های اسلامی» آن‌ها را متهم کرد که «به جای تمدن بزرگ، وحشت بزرگ» به مردم می‌دهند.
شاه بعدها از این عمل دادستان گلایه کرد و در کتاب پاسخ به تاریخ نوشت «مقصر واقعی به عراق گریخت و در آنجا دستگیر شد. اعترافات او ثبت شد؛ ولی قضاتی که مرعوب شده یا جبون بودند بر این قضیه سرپوش گذاشتند.»
هنری پرکت، افسر مسئول امور سیاسی و نظامی سفارت آمریکا در تهران در سال‌های ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۶ [۱۳۵۱ تا ۱۳۵۵] و مسئول میز ایران در وزارت امور خارجهٔ ایالات متحده در سال‌های پرالتهاب ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۱ [۱۳۵۷ تا ۱۳۵۹] ضمن گفتگویی تفصیلی با چارلز استوارت کندی گفت:
«متعاقباً اواخر ماه اوت، شاید بیست و پنجم، توی تالار سینمایی در بندرعباس [گوینده اشتباه می‌کند. منظور آبادان است. م.] آتش‌سوزی شد و فکر کنم ۷۰۰ نفر کشته شدند چون درها قفل شده بودند. فاجعهٔ هولناکی بود. آدم‌های شاه تقصیر را انداختند به گردن روحانیون. در جریان راهپیمایی‌های ماه قبلش، روحانی‌ها اغلب به تالارهای سینما حمله کرده بودند که فیلم‌های غربی گناه‌آلود نشان می‌دهند. این بود که ساواک در جامعه جو انداخت که این قضیه هم کار روحانی‌ها است. در ایران هیچ‌کس این ادعا را باور نکرد. همه اعتقاد داشتند حکومت این کار را کرده و تقصیرش را انداخته به گردن روحانی‌ها. همین سطح بی‌اعتمادی مردم به حکومت را نشان می‌داد. هیچ‌کس در هیچ زمینه‌ای حرف حکومت را باور نمی‌کرد. ما در آن برهه گزارش خیلی کوتاهی — در حد چند جمله — از سی‌آی‌ای گرفتیم که از قول یکی از رابط‌های سی‌آی‌ای در ساواک می‌گفت ساواک مقصر است. کی می‌داند این ادعا درست بود یا نه؟»
محسن صفایی فراهانی در مصاحبه با حسین دهباشی ادعا کرد که فاجعه سینما رکس آبادان در دوران پادشاهی پهلوی، توسط انقلابیون رخ داد و بانیان آن فاجعه نیز پس از روی کار آمدن جمهوری اسلامی «نماینده مجلس» شدند.
داریوش همایون که در زمان آتش‌سوزی سینما رکس وزیر اطلاعات و جهانگردی دولت وقت بود در مصاحبه ای می‌گوید بعد از انقلاب زمانی که من در تهران مخفی شده بودم شنیدم که فلسطینی‌ها در آتش‌سوزی سینما رکس دست داشتند و شخصی به نام مصطفی چمران وسائل آتش زدن سینما رکس را در اختیار عاملانش قرار داده‌است.
حسین نوری‌همدانی، مرجع تقلید شیعه نیز آن‌طور که در خاطرات علی تهرانی نقل شده، در جریان آتش‌زدن سینمارکس نقشی فعال داشته است. علی تهرانی در خاطرات خود می‌گوید: ما در سقز بودیم که خبر آتش‌سوزی سینما رکس آبادان منتشر شد. من خیال می‌کردم کار ساواک است. چون هر خرابکاری‌ای که می‌شد، به ساواک می‌بستند. ولی آقای شیخ نوری همدانی تایید کرد و گفت: «ما، در شورای اسلامی قم، این‌کار را برای به حرکت درآوردن مردم آبادان در راه انقلاب انجام دادیم، تا خیال کنند کار ساواک است و به حرکت در آیند.»
نگاره پیکر بی‌جان کشتگان سینما رکس آبادان
کیوودو (لوس ریوس)

| کیوودو (لوس ریوس) | کیوودو (لوس ریوس) |
| --- | --- |
شهر: شهر
کیوودو (لوس ریوس): کیوودو (لوس ریوس)
  پرچم:   پرچم
شعار: For Fatherland with Quevedo (Por la Patria y por Quevedo): شعار: For Fatherland with Quevedo (Por la Patria y por Quevedo)
کشور:  اکوادور
استان‌های اکوادور: استان لوس ریوس
Quevedo: کوویدو
تأسیس‌شده: ۱۸۳۸
بنیان‌گذار: Jose Camilo Calixtro
حکومت: حکومت
 • Mayor: Alexis Matute
ارتفاع: ۷۴ متر (۲۴۳ فوت)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۱۷۳۵۸۵
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (ECT)
کد منطقه: ۵۹۳ ۵
سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن: اقلیم ساوان
نام اهلیت: Quevedeno, -a
وبگاه: www.quevedo.gob.ec
کیوودو (به اسپانیایی: Quevedo) یک منطقهٔ مسکونی در اکوادور است که در استان لوس ریوس واقع شده‌است. کیوودو ۱۷۳٬۵۸۵ نفر جمعیت دارد و ۷۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ویولا ارگانیستا

ویولا ارگانیستا (قوانین آتلانتیک, ۱۴۸۸-۱۴۸۹)
ویولا ارگانیستا سازی بود که لئوناردو دا وینچی آن را اختراع کرد. این اولین ساز کلیدی قوسی است که نشانی از آن باقی‌مانده است.
تشریح

ایدهٔ اصلی لئوناردو همانطور که در دفترچه‌اش و نقاشی‌هایش در قوانین آتلانتیک آمده است، استفادهٔ یک یا چند چرخ غلتان که هر کدام متصل به قوس حلقه‌زنی، مانند موتور اتوموبیل، بود تا بر روی تارهای ساز عمود شوند. تارها با کنش کلید به داخل قوس فشرده شده، باعث حرکت قوس شده و صدا ایجاد می‌کند. در یک نسخه، تارها با دقت بر یکدیگر مماس شده بودند بنابراین تارها از کلیدها بیشتر شدند (برای مثال چند نوت مانند c و #c هر دو توسط یک کلید نواخته می‌شدند). در نسخه‌ای دیگر، هر نوت کلید مختص به خود را داشت.
ظاهراً لئوناردو این ساز خود را هرگز نساخت. اولین سازی که از این سبک الگو گرفت، گیگن ورک بود که به وسیلهٔ هانس هایدن، مخترع آلمانی، در سال ۱۵۷۵ ساخته شد.
آکیو اوباچی ویولا ارگانیستا را مطابق نمونه اصلی ساخته و در کنسرتی در جنوای آلمان در سال ۲۰۰۴ مورد استفاده قرار داده است.
اف-۸۴ تاندرجت

| اف-۸۴ تاندرجت | اف-۸۴ تاندرجت |
| --- | --- |
اف-۸۴. جی تاندرجت تیم آکروجت تاج طلایی: اف-۸۴. جی تاندرجت تیم آکروجت تاج طلایی
کاربری: شکاری-بمب‌افکن
تولیدکننده: شرکت هوانوردی ریپابلیک
نخستین پرواز: ۲۸ فوریه ۱۹۴۶
معرفی‌شده در: نوامبر ۱۹۴۷
کاربر اصلی:  نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا
تعداد ساخته‌شده: ۷٬۵۲۴
هزینه هر فروند: ۲۳۷٬۲۴۷دلار (آف-۸۴ جی) ۷۶۹٬۳۳۰ دلار (اف-۸۴ اف)
گونه‌ها: ریپابلیک اف-۸۴اف تاندراستریک تاندراسکریچ ایکس‌اف-۸۴اچ Republic XF-91 Thunderceptor
اف-۸۴ تاندرجت (به انگلیسی: F-84 Thunderjet) ساخت شرکت هوانوردی ریپابلیک یک جنگنده-بمب‌افکن با موتور توربوجت بود. ابتدادر سال ۱۹۴۴، به عنوان جنگنده روز به نیروهای هوایی ارتش ایالات متحده آمریکا(USAAF) پیشنهاد گردید. اف-۸۴ اولین پرواز خود را در سال ۱۹۴۶ انجام داده، اگرچه تاندرجت در سال ۱۹۴۷ وارد خدمت شد، اما آنقدر گرفتار مشکلات ساختاری و موتوری بود( از اولین موتور جت محوری ساخت امریکا جی-۳۵ استفاده کرد) که در بررسی نیروی هوایی ایالات متحده در سال ۱۹۴۸ اعلام شد که قادر به اجرای هیچ‌یک از جنبه‌های مأموریت مورد نظر خود نیست و نیروی هوایی آمریکا حتی به فکر لغو برنامه تاندرجت بود. این هواپیما تا مدل ۱۹۴۹ اف-۸۴ دی  کاملاً عملیاتی در نظر گرفته نمی‌شد و طراحی آن تنها با معرفی اف-۸۴ جی  در سال ۱۹۵۱ به بلوغ رسید.
در سال ۱۹۵۴ از تاندرجت با بال مستقیم، هواپیماهای با بالهای رو به عقب جنگنده اف-۸۴اف تاندراستریک و هواپیمای شناسایی و عکس برداری آر. اف-۸۴ اف تاندرفلاش تکامل یافتند.
تاندرجت در طول جنگ کره با انجام ۸۶٬۴۰۸ سورتی پرواز و نابودی ۶۰ درصد از تمام اهداف زمینی در جنگ و همچنین هشت فروند جنگنده میگ ساخت شوروی، به هواپیمای ضربتی اصلی نیروی هوایی ایالات متحده تبدیل شد. بیش از نیمی از ۷٬۵۲۴ از اف-۸۴های تولید شده در خدمت کشورهای ناتو بوده و اولین هواپیمایی بود که با تیم نمایشی تاندربردز نیروی هوایی ایالات متحده پرواز کرد. فرماندهی استراتژیک هوایی USAF از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۷ هواپیماهای اف-۸۴ تاندرجت را در خدمت داشت.
اف-۸۴ اولین هواپیمای جنگنده ای بود که از سوخت‌گیری هوایی استفاده کرد و اولین جنگنده ای بود که قادر به حمل جنگ‌افزار هسته‌ای، بمب هسته ای Mark 7 بود. اف-۸۴های تغییر یافته، برای بعضی از پروژه‌های غیرمتعارف به کار رفت، شامل پروژه فیکان FICON که به بمب افکن‌های  بی-۲۹ سوپرفورترس و  بی-۳۶ که در نقش هواپیمای مادر بودند، در عین پرواز متصل می‌شدند. همچنین هواپیمای آزمایشی تاندراسکریچ ایکس‌اف-۸۴اچ باموتور توربوپراپ.
نامگذاری اف-۸۴ می‌تواند تا حدی گیج کننده باشد. مدل‌های بال مستقیم اف-۸۴ آ تا ای و جی تاتدرجت نامیده می‌شدند. اف-۸۴اف تاندراستریک و آر. اف-۸۶ اف تاندرقلاش هواپیماهای مختلفی با بال‌های رو به عقب بودند. ایکس. اف-۸۴ اچ Thunderscreech (نام رسمی آن نیست) یک نسخه آزمایشی توربوپراپ از اف-۸۶ بود.
بالهای پس خمیده اف-۸۴ اف یک تغییر جرئی یا با فطعات متقاوت محدودی، نسبت به گونه اصلی در نظر گرفته شده بود. برای همین کد اف-۸۴ در این هواپیما نیز حفظ شد. تأخیر در تولید اف-۸۴ اف، منجر به سفارش دیگری از نسخه راست بال شد که همان اف -۸۴ جی بود.
تاریخچه کاربری > اروپای غربی

نبرد هوایی بر فراز مرکلین - یک حادثه مهم بود که در ۱۰ مارس ۱۹۵۳ رخ داد، زمانی که دو جنگنده میگ-۱۵ چکسلواکی دو فروند F-84E نیروی هوایی ایالات متحده را که ادعا می‌شد از حریم هوایی آلمان به چکسلواکی منحرف شده بودند، را رهگیری کرده و یکی از آن‌ها را سرنگون کردند. این هواپیما در داخل مرز آلمان سقوط کرد و خلبان با از هواپیما خارج شد.