لری هولمز
دوره حرفه ای

سال‌های اول
هولمز پس از گردآوری سابقه بوکس آماتوری (۱۹ برد و ۳ باخت)، در ۲۱ مارس ۱۹۷۳ به یک بوکسور حرفه ای تبدیل شد و در مقابل رودل دوپری در یک مسابقه ۴ راندی پیروز شد. در اوایل کار خود به عنوان حریف تمرینی محمد علی، جو فریزر، ارنی شاورز و جیمی یانگ کار کرد. او خوب آبدیده و صیقلی شد و چیزهای زیادی آموخت.
هولمز اولین پیروزی و اعتبار خود را در مارس ۱۹۷۸ با پیروزی مقابل ارنی شاورز به دست آورد. هولمز طی یک ست دوازده راندی پیروز شد و این پیروزی مسیر هولمز را برای عنوان قهرمان سنگین‌وزن WBC (شورای جهانی بوکس)، کن نورتون در لاس وگاس در ۹ ژوئن سال ۱۹۷۸، هموار کرد.
قهرمانی سنگین‌وزن WBC: هولمز در مقابل نورتون
جنگ بین هولمز و نورتون یک جنگ سخت و رقابتی بود. پس از چهارده راند، هر سه داور مسابقه در هر دو مسابقه حتی در هر ۷ مسابقه به گل رسیدند. هولمز در اواخر پانزدهم به مصاف هم رفت تا در دو کارت امتیازی به پیروزی برسد و عنوان را با تصمیم تقسیم برنده کند.
در دو دفاع اول عنوان خود، هولمز به راحتی آلفردو اوانجلیستا (Alfredo Evangelista) و اوسی اوکاسیو (Ossie Ocasio) را ناک اوت کرد. دفاع سوم از عنوانش برای او دفاع سختی بود. در ۲۲ ژوئن سال ۱۹۷۹، هولمز با مایک ویور (Mike Weaver) قهرمان آینده وزن سنگین‌وزن WBA روبرو شد، که فکر می‌کرد به راحتی که با یک رکورد غیرقابل تحمل ۱۹–۸ وارد جنگ شود. هولمز پس از ده راند سخت، ویور را با یک آپرکات راست در اواخر راند یازده انداخت. در راند دوازدهم، هولمز بلافاصله حمله را انجام داد، ویور را روی طناب‌ها انداخت و او را با قدرت هر چه تمام زیر مشت گرفت تا اینکه داور آن را متوقف کرد. هولمز گفت: "این مرد شیطان بیرون منو ناک اوت کرد" "این مرد ممکن است قبل از امشب اعتباری نداشته باشد، اما شما اکنون به او احترام قائلید".
سه ماه بعد، در تاریخ ۲۸ سپتامبر ۱۹۷۹، هولمز با ارنی شاورز یک بازی برگشت داشت. شاورز کن نورتون در راند اول ناک اوت کرده بود. هولمز در شش راند اول جلو بود، اما در هفتمین راند، شاورز هولمز را با یک راست قوی انداخت. هولمز برخاست، آن راند را تمام کرد و در راند یازدهم بر شاورز غلبه کرد.
سه دفاع بعدی وی ناک اوت لورنزو زانون، لروی جونز و اسکات لدوکس بود.
در تاریخ ۲ اکتبر ۱۹۸۰ در هتل سزار پالاس لاس وگاس، هولمز از عنوان خود در برابر محمد علی کلی دفاع کرد که در تلاش برای تبدیل شدن به اولین قهرمان چهار وزن جهانی سنگین‌وزن از بازنشستگی خارج شد. هولمز از ابتدا تا پایان بر علی مسلط شد و در هر رده‌بندی برنده هر دور شد. در پایان دور دهم، مربی علی، آنجلو داندی، مبارزه را متوقف کرد. این تنها باخت علی بدون «اعلام باخت» داور بود. بعد از مبارزه، هولمز توسط مجله رینگ به عنوان قهرمان جهانی سنگین‌وزن شناخته شد.
علی عملکرد ضعیف خود را مربوط داروهای تیروئیدی که مصرف کرده بود ربط داد و ادعا کرد که این امر به کاهش وزن کمک کرده‌است (وزن او ۲۱۷ درجه بود، کمترین وزن وی از زمان جنگ با جورج فورمن در ۱۹۷۴).
به نظر می‌رسید که هولمز در مجازات علی در حین مبارزه، علائم پشیمانی یا حداقل غم و اندوه را نشان می‌داد. او در مصاحبه پس از مبارزه با چشمان اشکبار ظاهر شد. وقتی از وی سؤال شد که چرا گریه می‌کند، گفت که او به علی «کلّی» احترام قائل و «او امروز یکی از بدترین مسابقات سنگین وزن جهان را انجام داد، و شما نمی‌توانید از اعتبار او (محمد علی) چیزی کم کنید».
بعد از هشت ناک اوت متوالی، هولمز مجبور شد برای دفاع از عنوان قهرمانی خود به روی رینگ برود و در ۱۱ آوریل ۱۹۸۱ با موفقیت در برابر قهرمان آینده WBC سنگین‌وزن، تروو بربیک (Trevor Berbick) بایستد. ۲ ماه بعد در مسابقه بعدی، هولمز در سه راند قهرمان غیرقابل انکار جهانی رده سنگین‌وزن، لئون اسپینکز را در راند سوم ناک اوت کرد. در ۶ نوامبر ۱۹۸۱، هولمز رنالدو اسنیپز را در راند یازدهم حذف کرد.
هولمز در مقابل جری کوونی
در ۱۱ ژوئن ۱۹۸۲، هولمز از عنوان خود در برابر جری کوونی (به انگلیسی: Gerry Cooney)، نامزد شماره ۱ نامزد و ایرلندی-آمریکایی دفاع کرد. پیشروی این مبارزه غلبه‌های نژادی زیادی داشت. هولمز گفت که اگر کوونی سفید نبود، او همان کیف پول قهرمانی را بدست نمی‌آورد (هر دو بوکسور ۱۰ میلیون دلار برای این دوره از مسابقات دریافت کردند). اگرچه کوونی تلاش کرد تا سوالات مربوط به نژاد را از بین ببرد، اعضای هواداران وی پیراهن‌هایی را پوشیدند که رویش نوشته بود: "نه یک مرد سفید، بلکه مرد درست" ("Not the White Man, but the Right Man"). رئیس‌جمهور رونالد ریگان یک تلفن در رختکن کوونی نصب کرده بود تا در صورت پیروزی در این جنگ بتواند با او تماس بگیرد. سرانجام، طبق سنت بوکس که نام قهرمان در آخر اعلام می‌شود، رقیب کوونی، در آخر معرفی شد.
این دوره از مسابقات در سالن ۳۲۰۰۰ نفری هتل-قصر سزار پالاس برگزار شد و میلیون‌ها نفر دیگر در سراسر جهان تماشا کردند. هولمز پس از یک راند اول بی نظیر، در ثانیه‌های اول راند دوم، هولمز، کوونی را با ضربه راست انداخت. کوونی در دو دور بعدی به خوبی برگشت، هولمز را با هوک چپ قدرتمند خود جبران کرد. هولمز بعداً گفت که کوونی "مشت لعنتی رو به شدت به من زد، من صدای "بوووم" رو تو استخوان‌هایم احساس کردم" در راند دهم، آنها مشتاقانه صرباتی رد و بدل کردند. در پایان راند، این دو با احترام دستهاشون رو به یکدیگر گره زدند. کوونی به دلیل ضربات کم در یازدهم، امتیاز دیگری را از دست داد. در آن زمان، هولمز با سهولت در حال فرود آمدن بود. در راند سیزدهم، با یک ضربه راست مستقیم کوونی افتاد. او برخاست، اما مربی وی، ویکتور وال، پا به رینگ گذاشت و مبارزه را متوقف کرد.
پس از مبارزه، هولمز و کوونی دوستان خیلی صمیمی هم شدند.