stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
توت خرس
نگارخانه

طرحی از گیاه کرنبری
نقشه تقریبی منطقه رویش کرنبری
گل‌های یک گونه کرنبری
میوه کرنبری
کشت کرنبری
مقایسهٔ میوهٔ نرسیده و میوهٔ رسیده
جنوب شهر

| جنوب شهر | جنوب شهر |
| --- | --- |
کارگردان: فرخ غفاری
تهیه‌کننده: امیر عماد فرخ غفاری
نویسنده: جلال مقدم
بازیگران: فخری خوروش ابراهیم باقری عبدالعلی همایون فرهنگ امیری لیلی سروش فرهاد عماد
تاریخ‌های انتشار: ۱۳۳۷
مدت زمان: ۹۰ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی
جنوب شهر فیلمی به کارگردانی فرخ غفاری و نویسندگی جلال مقدم بر اساس داستانی به نام «میدان اعدام» به قلم خود فیلم‌نامه‌نویس. محصول سال ۱۳۳۷ است.
داستان

زن جوانی پس از مرگ همسرش برای گذران زندگی گارسون یک کافهٔ پائین شهر می‌شود. او در آنجا مورد توجه دو جاهل قرار می‌گیرد که از دیرباز با یکدیگر رقابت دارند. وجود زن رقابت آن دو را به مبارزه‌ای سخت می‌کشد و سرانجام آن که انسان تر و آرام‌تر است با زن ازدواج می‌کند و زندگی تازه‌ای به او می‌بخشد.
دربارهٔ فیلم

این فیلم نخستین ساخته کارگردان محسوب می‌شود. غفاری پیش از ساخت این فیلم، به فعالیت‌های سینمایی (دور از فیلم سازی) مشغولیت داشت.
جنوب شهر به دلیل نمایش پلشتی‌های جنوب شهر از جمله کافه‌های بی در و پیکر آن، و دلایل دیگری همچون ریختن قهوه روی سینه باتمان قلیچ، توقیف گشت.
در سال ۱۳۴۲، این فیلم با اعمال سانسور و با نام جدید رقابت در شهر به نمایش درآمد.
یکی از شاهکارهای سینمای ایران (در مقایسه با فیلم‌های ضعیف و مبتذل آن دوره) به شمار می‌آید.
آهنگساز این فیلم هرمز فرهت موسیقی‌شناس صاحب‌نام ایرانی است.
این فیلم در ۳۵ محل، ۲۴ محل خارجی در فضای باز و ۹ صحنه در فضای واقعی اما داخلی و دو صحنه نیز در استودیو و با دکور تهیه شده است.
به گفته فرخ غفاری این فیلم اولین فیلمی است که در میان مردم و در فضاهای واقعی فیلمبرداری شده است.
سانسور و جلوگیری از نمایش

اکران فیلم از روز یک‌شنبه دوم آذر ماه ۱۳۳۷ در سینماهای متروپول، اسکار، زهره و فردوسی به نمایش درآمد. فیلم در روز سوم نمایش، چهارم آذر، توقیف شد. مذاکرات انجام‌شده که به حذف برخی از صحنه‌های فیلم هم منجر می‌شود، به نتیجه نمی‌رسد؛ زیرا وزیر کشور به طور مستقیم مخالف اکران فیلم است. فیلم سرانجام چند سال بعد با حذف برخی صحنه‌ها و افزودن صحنه‌هایی که در شمال شهر می‌گذرد و رقاصه سابق حالا زندگی مرفهی دارد و دارد گذشته نکبت بار خود را به یادمی‌آورد، به نام «رقابت در شهر» بدون ذکر نام کارگردان به نمایش در می‌آید که موفقیتی هم در پی ندارد.
بازیگران

فخری خوروش
عبدالعلی همایون
فرهنگ امیری
لیلی سروش
فرهاد عماد
ابراهیم باقری
داریوش سیاسی
ذکریا هاشمی
پژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نام پیشین: «مؤسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعی» و «پژوهشکدهٔ مطالعات فرهنگی و اجتماعی»
بنیان‌گذاری: ۱۳۸۳
هدف: پژوهش در زمینه‌های فرهنگی و اجتماعی آموزش عالی و توسعه و ارتقای علوم انسانی و اجتماعی
مکان: تهران
رئیس: سعید غیاثی ندوشن
سازمان مادر: وزارت علوم، تحقیقات و فناوری
وبگاه: https://iscs.ac.ir/
نام پیشین: «مؤسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعی» و «پژوهشکدهٔ مطالعات فرهنگی و اجتماعی»
پژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (پمفات) با نام‌های قبلی مؤسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعی و پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی یکی از نهادهای آموزش عالی زیر نظر وزارت علوم، تحقیقات و فناوری در ایران است که با هدف «پژوهش در زمینه‌های فرهنگی و اجتماعی آموزش عالی و توسعه و ارتقای علوم انسانی و اجتماعی» تأسیس شده‌است. دبیرخانه دائمی جشنواره بین‌المللی فارابی در این مؤسسه مستقر است.
تاریخچه

موافقت اصولی با تأسیس پژوهشکده در جلسه ۱۳۸۲/۰۷/۱۲ شورای گسترش آموزش عالی صورت گرفت و موافقت قطعی در تاریخ ۱۳۸۲/۰۸/۱۹ انجام شد. پژوهشکده با چهار گروه مطالعات آینده‌نگر، مطالعات اجتماعی، مطالعات زنان و مطالعات فرهنگی با ابلاغ مصوبه مربوط از سال ۱۳۸۳ وارد مرحله اجرایی شد.
در سال ۱۳۹۹ این نهاد به «مؤسسه» و در سال ۱۴۰۲ به پژوهشگاه ارتقا یافت.
نشریات این پژوهشگاه

فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران
فصلنامه مطالعات میان‌رشته‌ای در علوم انسانی
فصلنامه مطالعات دانشگاه
پیرزنی بود که در کفش زندگی می‌کرد

| «پیرزنی بود که در کفش زندگی می‌کرد» | «پیرزنی بود که در کفش زندگی می‌کرد» |
| --- | --- |
Illustration by ویلیام والاس دنسلو, from a 1901 edition of Mother Goose: Illustration by ویلیام والاس دنسلو, from a 1901 edition of Mother Goose
Nursery rhyme: Nursery rhyme
تاریخ انتشار: 1794
ترانه‌نویس(ها): Unknown
«پیرزنی بود که در کفش زندگی می‌کرد» (به انگلیسی: There was an Old Woman Who Lived in a Shoe) یک شعر قدیمی عامیانه در زبان انگلیسی است. این ترانه ریتمیک با مضمون کودکانه می باشد. این شعر درباره پیرزنی تنگدست است که تعداد زیادی بچه دارد.
مارکینیوس

مارکوس آواس کوریا (به پرتغالی: Marcos Aoás Corrêa) که بیشتر با نام مارکینیوش شناخته می‌شود، مدافع اهل برزیل است که در شهر سائوپائولو و در تاریخ ۱۴ مهٔ ۱۹۹۴ به دنیا آمده‌است. او هم‌اکنون به عنوان مدافع میانی برای باشگاه فوتبال پاری سن-ژرمن و تیم ملی برزیل بازی می‌کند.
.
مارکینیوس در تیم‌های فوتبال کورینتیانس، رم و پاری سن-ژرمن سابقهٔ حضور دارد. این بازیکن همچنین در سال ۲۰۱۱ برای زیر ۱۷ سال برزیل، در ۲۰۱۴ برای زیر ۲۱ سال برزیل و در ۲۰۱۶ برای زیر ۲۳ سال برزیل به میدان رفته‌استهمچنین بیشترین بازی را به عنوان کاپیتان تیم پاری سن ژرمن با ۴۳۶ بازی انجام داده است۰
آمار ملی > بازی‌های ملی

تا تاریخ ۲۱ نوامبر ۲۰۲۳
| برزیل> سال | برزیل> بازی | برزیل> گل | برزیل> پاس گل |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۱۳ | ۱ | ۰ | ۰ |
| ۲۰۱۴ | ۳ | ۰ | ۰ |
| ۲۰۱۵ | ۵ | ۰ | ۰ |
| ۲۰۱۶ | ۸ | ۰ | ۰ |
| ۲۰۱۷ | ۷ | ۰ | ۰ |
| ۲۰۱۸ | ۹ | ۱ | ۰ |
| ۲۰۱۹ | ۱۴ | ۰ | ۲ |
| ۲۰۲۰ | ۴ | ۱ | ۰ |
| ۲۰۲۱ | ۱۳ | ۲ | ۰ |
| ۲۰۲۲ | ۱۲ | ۱ | ۲ |
| ۲۰۲۳ | ۸ | ۲ | ۰ |
| مجموع | ۸۴ | ۷ | ۴ |
آمار ملی > گل‌های ملی

| شماره | تاریخ | میزبان | بازی ملی | حریف | نتیجه | رقابت |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  ۱ | ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۸ | لاندوور |  ۲۹ |  السالوادور | ۵–۰ | دوستانه |
|  ۲ | ۹ اکتبر ۲۰۲۰ | سائوپائولو |  ۴۸ |  بولیوی | ۵–۰ | مقدماتی جام جهانی ۲۰۲۲ |
|  ۳ | ۱۳ ژوئن ۲۰۲۱ | برازیلیا |  ۵۴ |  ونزوئلا | ۳–۰ | کوپا آمریکا ۲۰۲۱ |
|  ۴ | ۷ اکتبر ۲۰۲۱ | کاراکاس |  ۶۱ |  ونزوئلا | ۳–۱ | مقدماتی جام جهانی ۲۰۲۲ |
|  ۵ | ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۲ | لو آور |  ۷۰ |  غنا | ۳–۰ | دوستانه |
|  ۶ | ۲۰ ژوئن ۲۰۲۳ | لیسبون |  ۷۸ |  سنگال | ۲–۴ | دوستانه |
|  ۷ | ۱۲ سپتامبر ۲۰۲۳ | لیما |  ۸۰ |  پرو | ۱–۰ | مقدماتی جام جهانی ۲۰۲۶ |
افتخارات > کورینتیانس

کوپا لیبرتادورس: ۲۰۱۲
افتخارات > آس رم

جام حذفی فوتبال ایتالیا: ۲۰۱۲–۲۰۱۳ نایب قهرمان
افتخارات > پاری سن ژرمن

لیگ ۱: ۲۰۱۳–۲۰۱۴، ۲۰۱۴–۲۰۱۵، ۲۰۱۵–۲۰۱۶، ۲۰۱۶–۲۰۱۷، ۲۰۱۷–۲۰۱۸، ۲۰۱۸–۲۰۱۹، ۲۰۱۹–۲۰۲۰
جام حذفی فوتبال فرانسه: ۲۰۱۴–۲۰۱۵، ۲۰۱۵–۲۰۱۶، ۲۰۱۶–۲۰۱۷، ۲۰۱۷–۲۰۱۸، ۲۰۱۸–۲۰۱۹، ۲۰۱۹–۲۰۲۰، ۲۰۲۰–۲۰۲۱
جام اتحادیه فرانسه: ۲۰۱۳–۲۰۱۴، ۲۰۱۴–۲۰۱۵، ۲۰۱۵–۲۰۱۶، ۲۰۱۶–۲۰۱۷، ۲۰۱۷–۲۰۱۸
سوپر جام فوتبال فرانسه: ۲۰۱۴، ۲۰۱۵، ۲۰۱۷، ۲۰۱۸، ۲۰۱۹، ۲۰۲۰ ، ۲۰۲۲ ، ۲۰۲۳ ، ۲۰۲۴
لیگ قهرمانان اروپا: نایب قهرمان - ۲۰۲۰ -
افتخارات > برزیل

کوپا آمریکا: ۲۰۱۹
لائورا آنتونلی

| لائورا آنتونلی | لائورا آنتونلی |
| --- | --- |
آنتونلی در سال ۱۹۷۳: آنتونلی در سال ۱۹۷۳
نام هنگام تولد: لائورا آنتوناتس
زادهٔ: ۲۸ نوامبر ۱۹۴۱ پولا، ایستریا، پادشاهی ایتالیا (امروزه در کرواسی)
درگذشت: ۲۲ ژوئن ۲۰۱۵ (۷۳ سال) لادیسپولی، استان رم، ایتالیا
پیشه‌ها:  بازیگر  آموزگار  مدل 
سال‌های فعالیت: ۱۹۶۴–۱۹۹۱
شناخته‌شده برای: بداندیش بی‌گناه شور عشق
همسر: انریکو پیاچنتینی
شریک(های) زندگی: ژان-پل بلموندو (۱۹۷۲ تا ۱۹۸۰)
فرزندان: ۱
آنتونلی در صحنه‌ای از فیلم حوری آسمانی (۱۹۷۵)
لائورا آنتونلی (ایتالیایی: Laura Antonelli; ۲۸ نوامبر ۱۹۴۱ – ۲۲ ژوئن ۲۰۱۵) بازیگر و مدل اهل ایتالیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۶۵ تا ۱۹۹۱ در ۴۵ فیلم نقش‌آفرینی کرد.
سال‌های نخستین زندگی

لائورا آنتونلی با نامِ اصلیِ لائورا آنتوناتس در شهر پولا که در آن دوران جزئی از پادشاهی ایتالیا بود (و امروزه در خاکِ کرواسی قرار دارد) به‌دنیا آمد. پس از جنگ جهانی دوم، والدین او از یوگسلاوی آن زمان گریختند و در کمپ‌های پناهندگان ایتالیایی زندگی کردند و سرانجام ساکنِ ناپل شدند و پدرش در آنجا به عنوان مدیر بیمارستان مشغول به کار شد. آنتونلی در دوران کودکی به ریاضیات علاقه داشت، اما در نوجوانی در ژیمناستیک مهارت پیدا کرد. او در مصاحبه‌ای با نیویورک تایمز گفت: «والدینم در دوران نوجوانی مرا مجبور کرده بودند ساعت‌ها در کلاس‌های بدن‌سازی شرکت کنم… آن‌ها احساس می‌کردند که من زشت، دست وپا چلفتی و معمولی هستم و امیدوار بودند که دست‌کم اندکی گیرایی و زیبندگی پیدا کنم. البته من پیشرفت کرده و خیلی خوب شدم، مخصوصاً در رشتهٔ ژیمناستیک ریتمیک که نوعی رقص محسوب می‌شود.»
با کنار گذاشتن بلندپروازی‌هایش برای پرداختن حرفه‌ای به رشتهٔ ریاضیات، لائورا دوره‌های مربی‌گری ژیمناستیک را گذراند و به‌عنوان مربی این رشتهٔ ورزشی فارغ‌التحصیل شد. او به رم نقل مکان کرد و در آنجا معلم ورزش دبیرستان شد و توانست با افرادی در صنعت سرگرمی آشنا شود که به او در یافتن شغل مدلینگ کمک کردند.
حرفه

نخستین فعالیت‌های آنتونلی شامل حضور در تبلیغات ایتالیایی کوکا کولا بود. در سال ۱۹۶۵، او در فیلم بلند ۱۶ ساله‌ها بازی کرد که البته نامش را در عنوان‌بندی قیلم قرار ندادند. نخستین فیلم آمریکایی او دکتر گلدفوت و دختران آتشپاره (۱۹۶۶) بود و پس از این، نقش‌های دیگری در فیلم‌ها ایفا کرد؛ تا آنکه با بازی در بداندیش (۱۹۷۳) به موفقیت دست یافت و مورد توجه قرار گرفت. او در تعدادی از فیلم‌های کمدی‌های عامیانهٔ جنسی همچون تا زمانی که ازدواج یکی‌مان کند نقش‌آفرینی کرد.
او در فیلم‌های جدی تری نیز نقش‌آفرینی نمود، از جمله آخرین فیلم لوکینو ویسکونتی به نامِ بی‌گناه (۱۹۷۶). در فیلم عاشقانه همسر شهرآشوب در سال ۱۹۷۷، او نقش یک همسر سرخورده را بازی کرد که بیداری جنسی را تجربه می‌کرد. بعدها، او در شور عشق (۱۹۸۱) بازی کرد. از سال ۱۹۸۶ او بیشتر در سریال‌های تلویزیونی ایتالیایی ظاهر می‌شد. آخرین نقش سینمایی آنتونلی، بازی در فیلم بداندیش ۲۰۰۰ بود که دنباله‌ای برای فیلم بداندیش بود و پس از این نقش‌آفرینی، خود را بازنشسته کرد. او در سال ۱۹۷۴ برای فیلم بداندیش برنده جایزه سندیکای ملی روزنامه‌نگاران سینمایی ایتالیا، موسوم به روبان نقره‌ای شد.
زندگی شخصی

آنتونلی با ناشری به نام انریکو پیاچنتینی ازدواج کرد اما کمی بعد از او طلاق گرفت. او از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۰ شریک زندگی بازیگر فرانسوی ژان-پل بلموندو بود.
در ۲۷ آوریل ۱۹۹۱، در جریان یورش پلیس به خانه آنتونلی، مقادیری کوکائین کشف شد. او متعاقباً به اتهام مالکیت و خرید و فروش مواد مخدر، محکوم به حبس خانگی شد. او ده سال را صرف تجدید نظر در محکومیت کرد، که در نهایت مورد موافقت قرار نگرفت. در سال ۲۰۰۶، دادگاه استیناف ایتالیا به نفع آنتونلی رای داد و وزارت دادگستری را موظف به پرداخت ۱۰۸٬۰۰۰ یورو خسارت به این بازیگر کرد.
آنتونلی در ۲۲ ژوئن ۲۰۱۵، در سن ۷۳ سالگی، بر اثر سکتهٔ قلبی در لادیسپولی درگذشت.
گزیدهٔ نقش‌آفرینی‌ها > سینما

بداندیش ۲۰۰۰ (۱۹۹۱)
خسیس (۱۹۹۰)
چیزهایی برای ثروتمندان (۱۹۸۷)
ریمینی ریمینی (۱۹۸۷)
فروشگاه بزرگ (۱۹۸۶)
زن ونیزی (۱۹۸۶)
دام (۱۹۸۵)
بخش‌هایی از زندگی (۱۹۸۵)
سکس و لذت (۱۹۸۲)
وای خدا (۱۹۸۲)
به زور مال من (۱۹۸۲)
نجیب و پاکدامن (۱۹۸۱)
شور عشق (۱۹۸۱)
به نوبت (۱۹۸۱)
دارم یه قایق تفریحی می‌گیرم (۱۹۸۰)
بیمار خیالی (۱۹۷۹)
بسترهای بی‌بندوبار (۱۹۷۹)
همسر شهرآشوب (۱۹۷۷)
روزنگار سیاه (۱۹۷۷)
بی‌گناه (۱۹۷۶)
حوری آسمانی (۱۹۷۵)
عشاق و دیگر وابستگان (۱۹۷۴)
سیمونا (۱۹۷۴)
سکس تا چه حد سرگرم‌کننده است؟ (۱۹۷۳)
بداندیش (۱۹۷۳)
تن‌کامه (۱۹۷۲)
دکتر پوپول (۱۹۷۲)
سیه‌پر نر (۱۹۷۱)
بدون انگیزه مشخص (۱۹۷۱)
ازدواج کرده‌های سال دو (۱۹۷۱)
بالی (۱۹۷۰)
مردی به نام اسلج (۱۹۷۰)
گراویدا (۱۹۷۰)
ونوس خزپوش (۱۹۶۹)
فرشته مقرب (۱۹۶۹)
یک کارآگاه (۱۹۶۹)
انقلاب جنسی (۱۹۶۸)
ببخشید، موافقید یا مخالف؟ (۱۹۶۶)
دکتر گلدفوت و دختران آتشپاره (۱۹۶۶)
۱۶ ساله‌ها (۱۹۶۵)
تا زمانی که ازدواج یکی‌مان کند (۱۹۶۴)
گزیدهٔ نقش‌آفرینی‌ها > تلویریون

از روی درماندگی، جولیا (۱۹۸۹)
بی‌تفاوت‌ها (۱۹۸۸)
آنتونلی در صحنه‌ای از فیلم بداندیش (۱۹۷۳)
پیشنس شرمان

پیشنس شرمان (به انگلیسی: Patience Sherman) (زادهٔ ۲۰ سپتامبر ۱۹۴۶) شناگر اهل ایالات متحده آمریکا است.
افسر عرشه

بخش عرشه مسئول امنیت، حفظ، تخلیه، بارگیری و حمل کالا در طول سفر می‌باشد.
سلسه مراتب و دسته‌بندی خدمه موجود بر روی کشتی‌های تجاری
افسرهای عرشه به همراه ملوانان اعضای بخش عرشه را تشکیل می‌دهند. بخش عرشه یک گروه سازمان یافته بر روی کشتی‌های مسافربری‌ها و کشتی‌های تجاری می‌باشد. کار روی عرشه نیازمند نظم و مسئولیت پذیری بالا می‌باشد که براساس کنوانسیون اس‌تی‌سی‌دبلیو (STCW) و مقررات سازمان بین‌المللی دریانوردی (IMO) تنظیم شده‌است. بخش عرشه توسط افسرهای عرشه مدیریت می‌شود، کسانی که مجوز دریانوردی دارند و زیر نظر کاپیتان کشتی فعالیت می‌کنند. افسر عرشه فعالیت‌های متفاوتی انجام می‌دهد، اما ابتدایی‌ترین کارش ناوبری کشتی از طریق پل فرماندهی(Bridge) می‌باشد.
کاپیتان (فرمانده)(ناخدا)

کاپیتان (captain یا master) دارای بالاترین رده در بین دریانوردان حاضر در کشتی تجاری و کشتی مسافربری است. در هر کشتی یا قایق که بر آب حرکت می‌کند، دستور فرمانده بر هر دستور دیگری مقدم است. وی مسئولِ جان خدمه و امنیتِ کشتی است. در ناوهای جنگی واژهٔ ناخدا را به جای کاپیتان به کار می‌برند.
افسر اول عرشه

افسر اول عرشه(Chief Mate یا Chief Officer) یکی از افسرهای عرشه کشتی می‌باشد، وظایف اصلی او شامل برنامه‌ریزی و نظارت بر کار سایر اعضای عرشه و فرماندهی بخش عرشه می‌باشد. افسر اول در صورت مرگ کاپیتان یا عدم توانایی او جانشین وی می‌شود.
هشت ساعت ناوبری در طول روز ، فرماندهی تخلیه و بارگیری کالا و همچنین آموزش دانشجویان عرشه بر عهده ی اوست . 
در برخی شرکت ها با اضافه شدن یک افسر دوم اضافه به کشتی وظیفه ی ناوبری روزانه ی افسر اول به وی سپرده میشود .
افسر دوم عرشه

افسر دوم عرشه(First Mate یا Second Officer) یکی دیگر از افسرهای عرشه است که مسئولیت تعیین مسیر حرکت کشتی و بروز رسانی نقشه های مربوط به ناوبری به عنوان خدمت اصلی ، هشت ساعت ناوبری در روز و تخلیه و بارگیری کالا در بندر.
افسر سوم عرشه

افسر سوم عرشه(Second Mate یا Third Officer) سومین افسر عرشه می‌باشد که مسئولیت حفظ و نگهداری وسایل ایمنی کشتی به عنوان وظیفه ی اصلی ، هشت ساعت فعالیت ناوبری در روز و تخلیه و بارگیری در بندر را بر عهده دارد.
دانشگاه‌ها و موسسه‌ها

در ایران دانشگاه‌ها و موسسه‌هایی مسئولیت آموزش و تربیت افسر عرشه را برعهده دارند مانند:
دانشگاه دریانوردی و علوم دریایی چابهار (چابهار)
دانشکده علوم دریایی محمودآباد (محمودآباد)
دانشگاه علوم دریایی امام خمینی نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران (نوشهر)
مؤسسهٔ آموزشی کشتیرانی جمهوری اسلامی ایران (بوشهر)
موسسه علوم دریایی نفتکش پارس (محمودآباد)
دانشکده دریانوردی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد خارک (خارک)
مؤسسه آموزشی کشتیرانی جمهوری اسلامی ایران (تهران)
دانشکده علوم و فنون دریایی، دانشگاه جامع امام حسین نیروی دریایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی (چالوس)
شرکت کیش‌رو آبی (تهران)
موسسه آموزشی کشتیرانی خزر آموز بندر (بندرانزلی)
موسسه صنعت گستر هوا دریای قشم (قشم)
اصلاح‌گری دینی در اسلام

این مقاله دربارهٔ اصلاح‌گری دینی در اسلام است. برای اصلاح‌گری دینی در مسیحیت، اصلاحات پروتستانی را ببینید.
همچنین ببینید: روشنفکری دینی در ایران
اصلاح‌گری دینی یا احیاگری دینی به فرایندی گفته می‌شود که افرادی دین‌باور در درون دین با ارائه نظریه یا اقدامی عملی برای زدودن خرافه، زنده نمودن و برجسته نمودن کتاب مقدس و برگشت به اصل عقاید پیام آوران دین، همت می‌نمایند. از ویژگی عمده آن می‌توان به پیراستن عقیده مسلمانان از خرافات و بدعت‌ها و بازگشت به اسلام اصیل و اصول اولیه و هماهنگ‌کردن تعالیم و رهنمودهای دینی با عقل و مقتضیات زمان اشاره نمود.
تعریف

این فرایند طیف وسیعی را پوشش می‌دهد که خود دارای تعریف‌های مختلفی است. مهم‌ترین آن‌ها «احیاگری دین»، اصلاح دینی، نواندیشی اسلامی یا روشنفکری دینی است که مشخصه همه این تعاریف به اصلاح و احیای دین اولیه و مبارزه با بدعت‌ها و خرافات و تحریف‌های وارد شده در دین می‌باشد.
روشنفکری دینی نیز می‌تواند در داخل اصلاح‌گری دینی قرار گیرد هرچند ممکن است آنان از منابع خارج دین برای تبیین مبانی استفاده کنند ولی در جایی که هردو در جهت نگرشی نو به دین و مقولات آن هستند نتایج یکسانی در عملکرد آنان وجود دارند.
شاید بتوان احیاگری دینی را چالشی درون دینی، خالص، و گذشته نگر دانست در حالیکه اصلاح‌گر گاه دیدی بیرونی و آینده نگر به مسائل فرهنگی و دینی روزمره دارد.
گروه‌های دیگری مثل اهل‌القرآن و منکرالحدیث نیز جزء اصلاح‌گران دینی طبقه‌بندی می‌شوند.
تاریخچه

باتوجه به تعاریف احیاگری، از سخنان امام اول شیعیان علی شاید بتوان نتیجه گرفت که وی اولین مصلح دینی در اسلام بوده‌است. معتزله و همین‌طور ابوحنیفه از اصلاح‌گران دینی بودند که از کاربرد عقلانیت در استنباط مبانی دینی دفاع می‌کردند. محمد غزالی به اصلاح‌گری فکری و عقیدتی اهتمام داشته و در پی اصلاح مبانی فراموش شده دینی بود. از طرف دیگر، جنبش‌های اصلاح‌گری اجتماعی، مانند قیام علویان و شعوبیه که علیه خلفای اسلامی قیام کرده و خواهان اجرای دستورهای قرآنی بودند، به دنبال تشکیل حکومت دینی بودند. از افراد تأثیرگذار دیگر می‌توان به ابن تیمیه در قرن هفتم و عبدالوهاب در قرن دوازده اشاره نمود.
میرزا فتحعلی آخوندزاده در کتاب مکتوبات خود حسن بزرگ امید را به عنوان یکی از پیشروان اصلاحات دینی معرفی می‌کند و معتقد است قرن‌ها پیش از آنکه پروتستانتیسم در اروپا اتفاق بیفتد، وی پروتستانتیسم اسلامی را بنیان نهاد
پس از چند قرن رکود، از حدود نیمه دوم قرن سیزدهم و چهاردهم هم‌زمان با تغیرات دنیای مدرن در اروپا، جنبش‌های اصلاحی در جهان اسلام تشدید شده‌است. این جنبش‌ها که تا حدی عکس‌العمل هجوم استعمار سیاسی و اقتصادی و فرهنگی غرب بود، نوعی بیدارسازی در جهان اسلام را نوید می‌داد. این جنبش‌ها در ایران و مصر و سوریه و لبنان و شمال آفریقا و ترکیه و افغانستان و هندوستان فعال بودند. از افراد کلیدی این دوران می‌توان به اقبال لاهوری، سید جمال‌الدین اسدآبادی و محمد عبده اشاره کرد.
اهداف

اهداف کلی اصلاح‌گری دینی در دو بُعد احیای دین و اصلاح اجتماعی دینداران تعریف می‌گردد. در بعد احیاء دین کوشش آن برگشت به قرآن و سلف صالح است و در بعد اصلاحی با دید خردورزی غربی متوجه تبیین و تطبیق مسائل روزمره زندگی با آموزه‌های دینی است و در این راه به زدودن خرافات و رسوبات تاریخی اضافه شده به دین می‌پردازد.
اهداف > احیای دین

احیاگری دینی یعنی زدودن غبار خرافات و بدعت و تحریف از چهره دین و عنایت به جنبه‌های مغفول و پیراستن زواید؛ بنابراین، احیاگری، دارای سابقه بوده و از پی عارضه‌ای است که نصیب دین شده‌است. احیاگر در عرصه احیاگری دینی با دو تشخیص مهم روبه‌روست: تشخیص درد و تشخیص درمان. بدین ترتیب، اساس کار احیاگری را می‌توان در «دردشناسی» و «درمانگری» خلاصه کرد. اقبال لاهوری عقیده داشت تفکر اسلامی پانصد سال است که دچار رکود شده و برای احیای آن، اجتهاد را تجویز می‌کرد. مرتضی مطهری وجود خرافات و بدعت‌ها و تحریف مفاهیم دینی را از جمله آفات جامعه اسلامی می‌دانست، از این رو پیشنهاد می‌کرد که فکر دینی ما باید اصلاح شود و اصول و مبانی مذهبی به صورت صحیح و واقعی خود به افراد تعلیم و القا شود.
اصطلاح پروتستانتیسم اسلامی که به‌طور عمده توسط علی شریعتی مترادف اصلاح‌گری بکار برده شده هم در زمان خودش و هم در مباحث متاَخر مورد نقد قرار گرفته‌است. بعضی نوشته‌ها، همانندسازی اصلاح‌گری اسلامی با اصلاحات پروتستانی را غیرقابل قیاس دانسته‌است.
اهداف > اصلاح اجتماع

اصلاح دینی یکی از راهکارهای تطبیق آموزه‌های دینی با حیات نوین اجتماعی-سیاسی است. یکی از منادیان بیداری در جهان اسلام سید جمال‌الدین اسدآبادی بود. همت او بیش از اینکه معطوف اصلاح فکر دینی باشد بر بیداری مسلمانان و بازنگری همه‌جانبه فرهنگ، اقتصاد و سیاست استوار بود. او هم دعوت نخستین اسلام را به‌خوبی شناخته بود و هم علل و عوامل انحطاط بعدی مسلمانان را کشف کرده بود. وی با وضعیت علمی، فرهنگی و اقتصادی دنیای جدید آشنا بود و از سوی دیگر، ماهیت استعماری دست‌اندازی‌های دولت‌های اروپایی را می‌دانست. از این‌رو، وی بارها تکرار کرد که اگر مسلمانان از سنت‌های زاییده تاریخ رها شوند و پیام حقیقی قرآن را بشنوند، قادر خواهند بود که به اتکای معجزه ایمان، آگاهی و اراده عظمت اولیه خود را تجدید کنند.
مخالفان

مخالفان اصلاح‌گری دینی که اکثراً از روحانیان و مفتیان سنتی می‌باشند بسیاری از آنان را به تجدیدنظر طلبی و کج فهمی دینی متهم کرده و هدف آنان را تغیر اساس و بنیان دین می‌دانند. روحانیان سنتی اصلاح‌گری را پیروی از لائیسم غربی و افکار پوزیتیویستی می‌دانند.
مطهری مهم‌ترین عامل افول اندیشه اصلاح در جهان عرب را گرایش شدید مدعیان اصلاح بعد از سید جمال و عبده به سوی وهابی‌گری می‌داند.
نتایج

درحالی که اصلاح‌گری دینی در اسلام پیوسته پایا و پویا است، بعضی از متفکرین با پیش‌فرض مترادف دانستن اصلاح‌گری اسلامی با پروتستانتیسم اسلامی نتیجه گرفته‌اند که پروتستانتیسم اسلامی نه تنها نتایج مثبتی نداده بلکه خود باعث رشد بنیادگرایی اسلامی و ظهور گروه‌های تندرو شده‌است.
این نویسندگان با تأکید بر اینکه اسلام یک دین سیاسی است درحالیکه محور پروتستانتیسم بر حوزه خصوصی دین استوار است و در نتیجه الگو قرار دادن آن صحیح نمی‌دانند.
اصلاح‌گران

هرچند اصلاح‌گری دینی را نمی‌توان به یک گروه خاص محدود کرد و اشخاص داخل این تعریف طیف وسیعی دارند ولی عقاید کلی اکثر آن‌ها را می‌توان در رعایت موارد زیر مشخص نمود:
البته اتهام سنی‌گری و وهابی زدگی (اصلاح‌گران شیعی) بی‌دلیل و بیشتر از سوی کسانی که تعلق خاطر شگفتی به بعضی از شعائر شیعی داشته مطرح می‌شد.
از اشخاصی که در یکصد سال اخیر، روش زندگی آنان و آثار و نوشته‌ها و گفتارشان منطبق با تعاریف ذکر شده برای اصلاح‌گری و احیای دینی بوده، می‌توان از موارد زیر نام برد. هرچند آنان در طیف وسیعی قرار دارند ولی حداقل بنا به قرار مشهور دغدغه اصلاح درون دینی دارند:
اصلاح‌گران > اهل سنت

ابوحنیفه •ابن تیمیه  • سعیدبن المسیب • حسن البنا • محمد عبده• محمد رشید رضا • علی عبدالرازق • طه حسین • محمود شلتوت • اقبال لاهوری • محمد الغزالی • فرج فوده • احمد صبحی منصور • محمد الشهرور • احمد مفتی‌زاده • ادیپ یوکسل • فضل‌الرحمن ملک • نصر حامد ابوزید• محمد عابد جابری • محمود محمد طه
اصلاح‌گران > شیعه

سید محمود طالقانی • سید جمال‌الدین اسدآبادی • محمد صادقی تهرانی • محمد خالصی‌زاده • سید اسدالله خرقانی • محمدحسن شریعت سنگلجی • سید ابوالفضل برقعی قمی • حیدرعلی قلمداران • محمدجواد غروی • جعفر شعار • سید مصطفی حسینی طباطبایی • نعمت‌الله صالحی نجف‌آبادی • سید محمد طباطبایی • یحیی دولت‌آبادی • ابراهیم زنجانی • میرزا ابراهیم تبریزی • محمدحسین نائینی • هادی نجم‌آبادی • علی‌اکبر حکمی‌زاده • ابوالحسن فروغی • مهدی بازرگان   • یدالله سحابی • مهدی حائری یزدی • علی شریعتی • سید موسی صدر • سید محمد بهشتی • علی گلزاده غفوری • سید محسن امین • مرتضی مطهری • حسینعلی منتظری • یوسف صانعی • کمال حیدری • محمدرضا نکونام• احمد قابل • ابراهیم یزدی •  • عبدالکریم سروش • محمد مجتهد شبستری • عبدالعلی بازرگان • حسن یوسفی اشکوری • محسن کدیور • محمدعلی ایازی • عبدالرحیم سلیمانی اردستانی • احمد عابدینی • عمادالدین باقی • مصطفی ملکیان • حمید انتظام • سروش دباغ • آرش نراقی • احمد القبانجی •ابوالقاسم فنائی • علی‌اصغر غروی • لطف‌الله میثمی • مصطفی محقق داماد •محمد رضا حکیمی
پیر سولاژ

| پیر سولاژ | پیر سولاژ |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۴ دسامبر ۱۹۱۹ ردز
درگذشت: ۲۶ اکتبر ۲۰۲۲ (۱۰۲ سال) نیم (شهر)، جمهوری پنجم فرانسه
ملیت: فرانسه
پیر سولاژ (انگلیسی: Pierre Soulages؛ زادهٔ ۲۴ دسامبر ۱۹۱۹ – درگذشتهٔ ۲۶ اکتبر ۲۰۲۲) نقاش و مجسمه‌ساز اهل فرانسه بود.
بسیاری پیره سولاژ را نقاش رنگ سیاه و نور نامیده‌اند چون در تمام نقاشی‌های او که تماماً به سبک آبستره کشیده می‌شوند رنگ سیاه نقش کلیدی دارد. او همیشه به رنگ سیاه علاقه ویژه‌ای داشته و خودش می‌گوید که رنگ سیاه همیشه با او بوده‌است.
زندگی‌نامه

پیر سولاژ در ۱۴ سالگی در یک گردش علمی از طرف مدرسه از خرابه‌های یک بنای مشهور رومی در زادگاهش دیدن کرد و بسیار تحت تأثیر قرار گرفت. چنان‌که خودش می‌گوید: همان موقع دریافتم که باید یک هنرمند شوم. او در سال ۱۹۴۶ میلادی زادگاهش را به قصد پاریس ترک کرد. ابتدا دربارهٔ سزان و پیکاسو تحقیقاتی انجام داد و چندین بار از لوور دیدن کرد و بالاخره آثارش تراکم شکل به صورت خطی نمایان شد.
در سال ۱۹۴۷ میلادی نمایشگاه مشهور او با موضوع تنهایی بی‌انتهای طبیعت با استفاده از ساقه درخت گردو، بنزین و روغن بر روی کاغذ برپا شد. بعدها در آثارش همچون کار روی خط، ولی خطوط ملایم تر و رنگهای شفاف تر و هماهنگتر و حتی گاهی رنگبری روی بوم دیده می‌شود.
پیر سولاژ دربارهٔ نقاشی‌های خود می‌گوید:
پیره سولاژ در یکی از مصاحبه‌های خود گفته‌است:
پیریادگار

| پیریادگار | پیریادگار |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: آذربایجان غربی
شهرستان: چایپاره
بخش: حاجیلار
دهستان: حاجیلار شمالی
جمعیت: ۱۸۳ نفر (سرشماری ۹۵)
پیریادگار، روستایی است از توابع بخش حاجیلار شهرستان چایپاره در استان آذربایجان غربی ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان حاجیلار شمالی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۳۲نفر (۴۶ خانوار) 
بوده است.
ولسوالی لاش و جوین

| لاش و جوین | لاش و جوین |
| --- | --- |
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
کشور:  افغانستان
ولایت: فراه
مرکز ولسوالی: جوین
نام‌های پیشین: جوین
مردم: مردم
جمعیت: ۲۰٬۴۹۹
پراکندگی:  نفر بر کیلومتر مربع
زبان در افغانستان: فارسی و پشتو
لاش و جُوَیْن یکی از ولسوالی‌های ولایت فَراه در باختر افغانستان است. جمعیت این ناحیه نزدیک به ۲۰٬۴۹۹ نفر می‌باشد. یک ناحیهٔ مرکزی سیستان قدیم است که در کنار غربی فراه رود و در جنوب‌غربی شهر فراه قرار دارد. در این ناحیه قلعهٔ کهنهٔ لاش واقع است که بر یک لاش مرتفع قرار دارد. این قلعه به نام دژ سپید و قلعهٔ اسپهید در شاهنامه ذکر شده‌است. در متن راورتی و همچنان در برخی از نسخه‌ها سفیدکوه (سپیدکوه) و (صفهید کوه) معرب‌شدهٔ سپیدکوه باد و آن قلعه‌ای بوده‌است که براساس روایت شاهنامه سهراب با گردآفرید برای تسخیر قلعه به نبرد پرداخته‌است. البته امروز این قلعه به نام قلعهٔ لاش در میان مردم معروف است. منطقه پهناوری که این قلعه در آن واقع است عبارت از جوین می‌باشد. این قلعهٔ باستانی در میانه قریهٔ لفتان و مرکز ولسوالی جوین قرار دارد.
ولسوالی جوین در ۹۳ کیلومتری جنوب شهر فراه موقعیت دارد و از ۷۴ قریه تشکیل گردیده‌است. این ولسوالی با کشور ایران هم‌مرز است و از مناطق باستانی افغانستان می‌باشد و ساحات تاریخی دارد؛ چون قلعهٔ لاش (شهر پشاوران) و همچون جای‌های دیگر در آن موقعیت دارد. نفوس جوین در حدود ۲۸ هزار تن تخمین شده‌است. نیمی از باشندگان این ولسوالی تاجیک و نیمی دیگر پشتون هستند.
پیست اسکی سخوید

پیست اسکی سخوید یکی از تفریح گاههای زمستانی استان یزد است که در شمال غربی دهستان سخوید واقع شده است.