stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فهرست اولین‌های هوانوردی در ایران
وسایل نقلیه پرنده

اولین وسیله پرنده در ایران: ورود اولین بالون در زمان ناصرالدین‌شاه قاجار توسط دو مرد فرانسوی و آمریکایی که با آن در تبریز و تهران پروازهای نمایشی انجام دادند. ناصرالدین شاه در خاطرات خود نوشته: روز ۳ فروردین ۱۲۵۶ دو بالون به آسمان رفت. ما بودیم در بالای شمس‌العماره، کل تهران هم از زن و مرد روی بام‌ها و کوچه‌ها و غیره بودند. بالون اولی قرمز رنگ بود، هوا رفت، اما کم و افتاد در باغ سپهسالار. بعد بالون سفید باد شد، این دفعه بالون بسیار خوب هوا رفت، نیم ساعت درست روی آسمان شهر ایستاده بود، خلاصه خیلی خیلی تماشا داد. هیچ وقت همچه تماشا مردم نکرده بودند.
بلریو ۱۱: نخستین هواپیمایی که بر فراز آسمان ایران به پرواز درآمد یک فروند بلریو ۱۱ بود که در دی ماه ۱۲۹۲ در آسمان تهران دیده شد. این هواپیما ابتدا از روسیه با کشتی به بندر انزلی انتقال داده شد. سپس خلبان کوزمینسکی بعد از سرهم کردن قطعات آن به سمت تهران پرواز کرد و با زحمت فراوان در میدان مشق فرود آمد اما هواپیما در حین فرود آسیب دید که توسط تکنسین‌های ارتشی تعمیر شد. میدان مشق محل مناسبی برای پرواز مجدد نبود و خلبان روسی، هواپیما را زمینی به محله قصرقجر منتقل و بعد از گرفتن پول از مردم پروازهای نمایشی انجام داد. ماجرا به گوش احمدشاه قاجار رسید و به همراه خلبان با هواپیما عکس یادگاری گرفت که بعدها این خبر در روزنامه ایلوستراسیون فرانسه منتشر شد.
یونکرس اف ۱۳: نخستین هواپیمایی که ایران خریداری نمود هواپیمای یونکرس اف ۱۳ ساخت کشور آلمان بود که در سال ۱۳۰۱ خورشیدی از نمایندگی شرکت یونکرس در تهران برای ارتش خریداری شد تا از آن به عنوان هواپیمای ارتباطی و ترابری نظامی بهره‌برداری شود.
داگلاس دی‌سی-۳: شرکت هواپیمائی ایران برای اولین بار در کشور از هواپیماهای مسافربری آمریکایی داگلاس دی‌سی-۳ در ناوگان هوایی خود استفاده کرد. این هواپیما گونه تغییر کاربری یافته هواپیمای ترابری نظامی داگلاس سی - ۴۷ داکوتا بود که در جنگ جهانی دوم بسیار خوش درخشید.
سازمان دهی هوانوردی نظامی و دولتی

هواپیمایی کل قشون: هواپیمایی کل قشون نخستین نهاد ناوابسته در زمینهٔ هوانوردی در ایران بود که در تاریخ ۱۱ خرداد ۱۳۰۳ بنیان گذاشته شد و سرهنگ احمدخان نخجوان به فرماندهی این سازمان گمارده شد.
کارخانجات هواپیمایی شهباز: کارخانجات هواپیمایی شهباز نخستین کارخانجات ایران برای مونتاژ هواپیما بود. این کارخانجات در سال ۱۳۱۴ پایه‌گذاری و آمده بهره‌برداری گردید. لوازم این کارخانجات برای انجام تعمیرات اساسی و مونتاژ قطعات هواپیماهای مختلف در سال ۱۳۱۲ از انگلستان خریداری شد. این کارخانجات تا پیش از سال ۱۳۲۰ شماری بسیاری هواپیماهای آموزشی و جنگی ساخته و به نیروی هوایی تحویل داد. این هواپیماها از نوع دی هاویلند تایگرمث، آداکس و هایند بودند. نخستین سری از این هواپیماها در تاریخ یکم مرداد ۱۳۱۷ پرواز نمودند.
اولین ثبت رسمی برای هواپیماهای ایران: پس تأسیس سازمان جهانی هواپیمایی ایکائو و نیز تصویب قانون هواپیمایی کشوری ایران در تیر ماه ۱۳۲۸ و متعاقب عضویت رسمی کشور در این سازمان جهانی، اولین هواپیمای ثبت شده در ایران به شماره EP-AAA و برای هواپیمای دراگون راپید حمل و نقل هوایی وزارت پست و تلگراف وقت بوده‌است.
میزبانی یاتا: در سالهای طلائی هواپیمایی ملی ایران، این شرکت در سال ۱۳۴۹ (۱۹۷۰ میلادی) و برای نخستین بار در آسیا میزبان نشست انجمن بین‌المللی حمل و نقل هوایی (یاتا) شد.
سازمان دهی هوانوردی غیرنظامی و شرکتهای هواپیمایی تجاری

یونکرس: شرکت یونکرس که دارای ملیت آلمانی بود نخستین شرکتی بود که تأسیسات هواپیمایی را در ایران به وجود آورد.
اولین شرکت مسافرتی: در ۲۳ اسفندماه ۱۳۲۰ شمسی گروهی از صاحب منصب‌های متموّل، بازرگانان و سرمایه گذاران با نفوذ ایرانی نسبت به تأسیس اولین سازمان مسافرتی و جهانگردی ایران به نام شرکت ایران تور(سهامی خاص) اقدام کردند.
اولین شرکت هواپیمایی ایران: شرکت هواپیمائی ایران(سهامی خاص) را گروهی از بازرگانان ایرانی در آذرماه سال ۱۳۲۳ شمسی بنیان‌گذاری کردند. این شرکت هواپیمایی با عنوان اولین ایرلاین فعال کشور همچنین بر پایه تاریخ بنیان‌گذاری شرکت‌های هواپیمایی رتبه سومین خط هوایی قاره آسیا (پس از ایر ایندیا و تاجیک ایر) و نیز سومین شرکت هواپیمایی منطقه خاورمیانه (پس از ترکیش ایرلاینز و اجیپت ایر) را در اختیار دارد. شرکت هواپیمائی ایران همچنین اولین ایرلاین حامل پرچم ایران نیز هست و در حال حاضر و پس از تغییرات ثبتی و مالکیتی نظیر ادغام، ملی سازی و تغییر اسم، با نام شرکت هواپیمایی جمهوری اسلامی ایران و با نام تجاری ایران ایر مشغول به فعالیت است.
اولین شماره ثبت رسمی برای ایرلاین ایرانی: اولین هواپیمای ثبت شده برای اولین شرکت هواپیمایی مسافری ایرانی به نام شرکت هواپیمائی ایران یک فروند هواپیمای داگلاس سی - ۴۷ داکوتا نیروی هوایی آمریکا است که از طریق مصر خریداری و وارد ایران شد. این هواپیما پس از تبدیل به مدل غیرنظامی داگلاس دی سی-۳، شماره ثبت و رجیستر EP-AAF را از آن خود کرد.
نگارخانه

قلعه مرغی سال ۱۳۲۲ خورشیدی
بلریو ۱۱
کلنل محمدتقی خان پسیان، آلمان، سال ۱۲۹۴ خورشیدی
یونکرس اف.۱۳
احمدخان نخجوان
دهاویلاند ۹آ
دی هاویلند تایگرمث
هایند
عیسی اشتوداخ، مسکو، سال ۱۳۰۳ خورشیدی
استوار جعفر دربندی
نایب سوم علی اصغر ملک
علی اصغر ملک با درجه سرگردی
در حین تعلیم خلبانی به هنرجو
اولین پرواز از اصفهان به تهران سال ۱۳۲۲
اولین فارغ التحصیلان خلبانی غیرنظامی (سویل) باشگاه هواپیمایی کشوری، فرودگاه مشهد ۱۳۱۸
آوردن هواپیماهای جدید از مصر ۱۳۲۴
ورود اولین هواپیمای داکوتا به ایران (فرودگاه مهرآباد)
افتتاح فرودگاه اصفهان سال ۱۳۲۲
سرهنگ علی اصغر ملک
اولین بالن در ایران
احمدشاه و هواپیمای بلریو ۱۱
اینا اوشید، عفت تجارت‌چی و قدسیه فرخزاد، سال ۱۳۱۹
هواپیمای یونکرس اف.۱۳ در تهران
دومین هواپیمای دو نفره یونکرس ای ۲۰ که به ایران تحویل شد. (این عکس قبل از تحویل در آلمان گرفته شد)
میدان مشق، اولین مکان فرود یک هواپیما در تهران
اولین بالن در ایران
فرمان تأسیس نیروی هوایی شاهنشاهی
هواپیمای داگلاس دی‌سی-۳ (EP-ACK کارگو) شرکت هواپیمائی ایران در سال ۱۳۳۲
تصویری از ناوگان شرکت هواپیمائی ایران و نمایی از فرودگاه مهرآباد تهران روی اسکناس‌های قدیمی ایران مربوط به دهه پنجاه میلادی
انفجار بمب ۲۰۱۸ لاشیو

| انفجار بمب ۲۰۱۸ لاشیو | انفجار بمب ۲۰۱۸ لاشیو |
| --- | --- |
لاشیولاشیو (میانمار): لاشیولاشیو (میانمار)
موقعیت: انفجار در بین دو بانک آیه و یوما در قلب شهر لاشیو میانمار در نزدیکی دفاتر وزارت بهداشت بود
مختصات: ۲۲°۵۸′۰۳″شمالی ۹۷°۴۵′۰۵″شرقی﻿ / ﻿۲۲٫۹۶۷۵۱۰°شمالی ۹۷٫۷۵۱۵۲۷°شرقی﻿ / 22.967510; 97.751527
تاریخ: ۲۱ فوریه ۲۰۱۸
اسلحه: بمب‌گذاری
کشته‌ها: ۲
زخمی‌ها: ۲۲
انفجار بمب ۲۰۱۸ لاشیو در ساعت ۴٫۳۰ بعدازظهر روز چهارشنبه ۲۱ فوریه در بین دو بانک در شهر لاشیو در شمال شرق میانمار به‌وقوع پیوست که باعث کشته شدن ۲ نفر و زخمی شدن ۲۲ نفر گردید.
شرح حادثه

بمبی در بعدازظهر روز چهارشنبه ۲۱ فوریه ۲۰۱۸ ساعت ۴٫۳۰ در بین دو بانک آیه و یوما در قلب شهر لاشیو میانمار در نزدیکی دفاتر وزارت بهداشت منفجر شد.
تلفات و خسارات

دو کارمند زن بانک یوما کشته و ۲۲ نفر غیرنظامی نیز زخمی شدند. شیشه‌ها و ساختمان هر دو بانک شکسته و صدمه دیده‌است.
مظنونین

هیچ گروه و فردی مسئولیت این بمبگذاری را بعهده نگرفته‌است.
فهرست بلندترین پل‌ها در ایران

فهرست بلندترین پل‌ها به ترتیب ارتفاع در ایران
| رتبه | نام سازه | مکان | ارتفاع (متر) | تصویر |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | پل غدیر اهواز | اهواز | ۸۱ |  |
| ۲ | پل لالی | لالی | ۷۵ |  |
| ۳ | پل سه بلوطک | ایذه | ۶۸ |  |
| ۴ | پل کابلی ولی‌عصر | شیراز | ۶۳ |  |
| ۵ | پل اتحاد ملی | تبریز | ۴۷ |  |
| ۶ | پل کابلی داراب | ساری | ۴۴ |  |
| ۷ | پل طبیعت | تهران | ۴۰ |  |
| ۷ | پل ابریشم | تهران | ۴۰ |  |
| ۹ | پل دسترسی به برج میلاد | تهران | ۳۸ |  |
| ۱۰ | پل کابلی امام حسین | مشهد | ۳۷ |  |
| ۱۱ | پل میان‌گذر دریاچه ارومیه | دریاچه ارومیه | ۲۵ |  |
| ۱۲ | پل شهدای شش بهمن | آمل | ۱۹ |  |
| ۱۳ | پل کابلی عابر پیاده بابلسر | بابلسر | ۱۸ |  |
| ۱۴ | پل معلق بابلسر | بابلسر | ۱۶ |  |
| ۱۵ | پل سفید اهواز | اهواز | ۱۵ |  |
فرودگاه صبیحه گوکچن (متروی استانبول)

فرودگاه صبیحه گوکچن (انگلیسی: Sabiha Gökçen Havalimanı) یکی از ایستگاه‌های خط ام۴ متروی استانبول است.
این ایستگاه که در فرودگاه بین‌المللی صبیحه گوکچن قرار دارد در سال ۲۰۲۲ تأسیس شده‌است.
ارش (یکا)

اَرَش یا ذَرع واحد طول (درازا) در روزگار ایران باستان بوده‌است.
 همچنین با جمع مُکَسَّر عربی به شکل ذراع نوشته‌شد.
ذرع معمول و متداول، که تا این اواخر در میان پارچه‌فروشان و بزازهای بازار متداول بود و میله‌ای نیز به همین نام داشته‌اند، برابر با ۱۰۴ سانتیمتر است. هنوز هم معروف هست که هر ذرع معادل ۱۰۴ سانتیمتر می‌باشد. در واژه‌نامهٔ دهخدا آمده‌است:

«ذرع، مقداری باشد معین از سر انگشتِ میانینِ یک دست تا سر انگشت میانینِ دستی دیگر، چون کسی دست‌ها را از هم گشاده دارد. یا از سر انگشت میانین تا مِرفَق که بندگاه ساعد و بازو است.»
البته اَرَش قدیمی‌تری نیز در ایران بوده‌است که به گفتهٔ نجم‌الدوله در کتاب کفایت‌الحساب، معادل ۴۵ سانتیمتر محاسبه شده‌است و در اصطلاح به آن ذرع شرعی می‌گویند. ذرع شرعی را معادل دو وجب می‌دانستند، و با سنجش بر اینکه هر وجب بیست و دو و نیم سانتیمتر است، به عدد ۴۵ سانتیمتر به‌ازای هر ذرع شرعی می‌رسیم. ذرع شرعی نیز همانند زرع امروزی در دورهٔ پس از اسلام متداول شد.
در بخش مقیاس‌های کتاب الاصفهان نوشتهٔ میر سید علی جناب، واحد دیگری به نام ذراع ذکر شده که آن را معادل دو پا دانسته‌اند؛ و در همین بخش از کتاب مذکور یادآوری شده‌است که قدیمی‌ترین ذرع که اَرَش نام داشت، مربوط به ایران باستان تا پایان شاهنشاهی ساسانی بوده‌است. جهان‌گردان فرانسوی گفته‌اند سنگ مرمر سیاهی از ویرانه‌های تخت جمشید پیدا شده‌است که نام داریوش، پسر ویشتاسپ، بر آن حک شده‌است، و براساس آن اَرَش یا ذرع باستانیِ ایران معادل ۵۴٫۵ سانتیمتر بوده‌است و هر پا نیز معادل ۳۲ سانتیمتر بوده‌است
فهرست بلندترین سازه‌ها در ایران

بلندترین سازه‌های تکمیل‌شده در استان‌های ایران در سال ۱۳۹۹
  +۴۰۰متر   +۳۰۰متر   +۲۰۰متر   +۱۰۰متر   +۵۰متر
فهرست سازه‌های بلند ایران به ترتیب ارتفاع. این مقاله شامل انواع سازه‌هاست. بلندترین سازه‌های ایران در شهرهای تهران، قزوین، مشهد ،تبریز و شیراز متمرکز شده‌اند. شهر تهران با ۳۴ آسمان‌خراش پیشتاز است، که بلندترین آن برج شناخته شده میلاد می باشد تعریف کلی آسمان‌خراش سازه‌ای است که حداقل ۱۰۰ متر و به طور متوسط ۱۵۰ متر ارتفاع داشته باشند. این برج به نوعی نماد تهران و حتی ایران عنوان می شود. نکته جالب عدم وجود برج آزادی تهران در این فهرست است زیرا ارتفاع این سازه کمتر از ۱۰۰ متر(۴۵ متر) می باشد. طبق تعیین و تعریف و توافق اکثریت مراجع و منابع معتبر، حداقل بلندی یک سازه برای اینکه آسمان‌خراش عنوان گردد، بایستی ۱۰۰ متر باشد. قرار بر این بود که برج شهرک رویایی پدیده شاندیز، مشهد یک ساختمان با ارتفاع ۲۰۰ متر تا سال ۱۳۹۴ ساخته شود اما به دلیل کلاهبرداری و اختلاس مدیران و مسئولین آن در همان اوایل عملیات ساخت آن نیمه تمام ماند. وعده‌هایی در جهت احیای تکمیل این پروژه عظیم دوباره بین سال‌های ۱۳۹۶ تا ۱۳۹۹ داده شد که به نتیجه ای نرسید. هم اکنون تنها، اسکلت فولادین آن به ارتفاع ۴۰ متر نیمه کاره رها شده است. اما با وجود فقدان برج، پروژه پدیده شاندیز گستردگی فراوانی یافته است که مهم ترین آن مجتمع تجاری بزرگ چندمنظوره پدیده است که دارای امکانات فراوانی مانند شهربازی سرپوشیده، ده ها مغازه، رستوران و پیست اسکی مصنوعی است.
عنایه جابر

| عنایه جابر | عنایه جابر |
| --- | --- |
عنایة جابر: عنایة جابر
زادهٔ: ۱۹۵۸ السلطانیه
درگذشت: ۱۰ مهٔ ۲۰۲۱ (۶۳ سال) بیروت
ملیت: لبنان
پیشه(ها): نویسنده، شاعر، روزنامه‌نگار
عنایه جابر (عربی: عناية جابر؛ (زادهٔ ۱۹۵۸– درگذشتهٔ ۱۰ مهٔ ۲۰۲۱) نویسنده، شاعر و روزنامه‌نگار اهل لبنان بود.
او نه مجموعه شعر و یک مجموعه داستان کوتاه منتشر کرده‌بود.
ابوالحسن حکیمی

| ابوالحسن حکیمی | ابوالحسن حکیمی |
| --- | --- |
نماینده مجلس شورای ملی: نماینده مجلس شورای ملی
حوزه انتخاباتی: مشگین‌شهر (دوره‌های شانزدهم و نوزدهم)
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۲۶۷ تبریز، ایران
درگذشته: ۱۳۵۳
ملیت:  ایرانی
ابوالحسن حکیمی (۱۲۶۷ تبریز - ۱۳۵۳) دپیلمات سازمان ملل متحد، نماینده مجلس شورای ملی و از بنیانگذاران بانک عمران بود.
خانوادهٔ حکیمی از بروجرد به تبریز رفته بودند. پدرش میرزا ابوالحسن حکیم‌باشی و عمویش میرزا محمود خان بروجردی، از پزشکان دربار مظفرالدین میرزا ولیعهد در تبریز بودند و از همین رو لقب حکیم‌الملک به آنان اعطا شده بود. این لقب بعداً به برادر بزرگترش ابراهیم رسید که بعدها نخست‌وزیر ایران شد.
ابوالحسن آخرین فرزند میرزا ابوالحسن حکیم‌باشی و کوکب خانم قاجار دولو بود. چون اندکی پس از درگذشت پدرش به دنیا آمدند، نام پدرش را بر او نهادند. او را در نوجوانی بررای تحصیل به بیروت فرستادند. همان‌جا با همسر آینده‌اش مارتا در دانشگاه آشنا شد که یهودی مذهب بود و از همسر قبلی‌اش سه فرزند داشت. در دوران جنگ جهانی اول، همسر اول مارتا درگذشت و آن دو ازدواج کردند و همراه با فرزندان مارتا به سوئیس رفتند.
حکیمی پس از پایان جنگ جهانی اول و تأسیس جامعه ملل در ژنو، کارمند هیئت ایرانی در جامعه ملل شد اما پس از مدت کوتاهی استعفا داد و به استخدام جامعه ملل درآمد. در آن سال‌ها سید حسن تقی‌زاده گاهنامه کاوه را در آلمان منتشر می‌کرد و حکیمی نیز مقالاتی با نام مستعار منوچهر فرساد در کاوه می‌نوشت اما پس از مدتی به عللی نامعلوم، رابطه‌اش با تقی‌زاده به هم خورد.
او تا پایان جنگ جهانی دوم به کار در جامعه ملل ادامه داد. سپس با تشکیل سازمان ملل متحد به این سازمان منتقل شد و ابتدا در مقر آن در لندن و سپس نیویورک اقامت گزید تا اینکه سرانجام بازنشسته شد و به ایران بازگشت. در انتخابات دوره شانزدهم مجلس شورای ملی در سال ۱۳۲۸ به پیشنهاد برادرش ابراهیم حکیمی کوشش کرد نامزد نمایندگی تبریز شود اما چون استاندار آذربایجان داماد خودش را منتخب مردم معرفی کرده بود، از مشگین‌شهر نامزد شد و با پیروزی در انتخابات به مجلس راه یافت.
حکیمی در سال ۱۳۲۹ بانک عمران را با کمک انوشیروان سپهبدی بنیان نهاد. این بانک پایه اساسی برنامه اصلاحات ارضی بود. او در دوره نوزدهم مجلس نیز برای دومین بار به نمایندگی مشگین‌شهر انتخاب شد.
انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده آمریکا
تاریخچه > کالج انتخاباتی

پس از استقلال آمریکا از بریتانیا در سال ۱۷۷۶ کنوانسیونی که مسئول تدوین قانون اساسی آمریکا بود به هنگام مطرح شدن شیوه انتخاب رئیس‌جمهور به عنوان رئیس کشور و اداره‌کننده حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا، چندین روش را از جمله انتخاب توسط کنگره، انتخاب توسط فرمانداران ایالات، انتخاب توسط مجالس قانون‌گذاری ایالات، انتخاب توسط گروه ویژه‌ای از اعضای کنگره و انتخاب مستقیم توسط آرای مردم را مورد بررسی قرار داد اما هیچ‌کدام از این روش‌ها رأی لازم را به دست نیاورد و در نتیجه تعیین روش نهایی برای انتخاب رئیس‌جمهور به کمیته‌ای یازده نفره محول شد. این کمیته پس از بررسی، پیشنهاد شکل‌گیری کالج‌های انتخاباتی اولیه را ارائه نمود و پس از موافقت، طرح کالج‌های انتخاباتی با اندک اصلاحاتی در سند نهایی درج شد.
ماده دو قانون اساسی روش انتخابات ریاست جمهوری از جمله ایجاد کالج انتخاباتی را تعیین می‌کند که نتیجه توافق میان آن دسته از تدوین‌کنندگان قانون اساسی که می‌خواستند کنگره رئیس‌جمهور را انتخاب کند و آن‌هایی است که رای مردمی ملی را ترجیح می‌دادند. هدف قانون‌گذاران آمریکایی از انتخاب سیستم «کالج‌های انتخاباتی» این بود که بین دولت فدرال و حکومت ایالات نوعی تعادل بر قرار سازند. در این صورت ضمن حفظ مشارکت عموم مردم در انتخابات، به ایالات کم‌جمعیت حق حضور بیشتری داده شود و انتخابات، مستقل از کنگره و بدون نفوذ آن به اجرا درآید. در نتیجه رئیس‌جمهور انتخابی، از نهایت استقلال عمل برخوردار می‌شد و از نفوذ سیاسی گروه‌های قدرت مصون می‌ماند. از سوی دیگر قانون‌گذاران آمریکایی نیز تلاش داشتند تا هر چه بیشتر عرصه انتخاب رئیس‌جمهور را از توده گرایی و پوپولیسم به دور نگاه دارند. در این صورت کمتر فردی می‌توانست با عوام فریبی رئیس‌جمهور شود.
همان‌طور که در ماده دو آمده‌است به هر ایالت گزینندگانی به تعداد مجموع نمایندگان آن ایالت در هر دو مجلس کنگره اختصاص داده می‌شود. در سال ۱۹۶۱ تصویب متمم بیست‌وسوم تعدادی گزیننده به ناحیه کلمبیا اعطا کرد؛ برابر با تعداد گزینندگان اختصاص‌داده‌شده به کم‌جمعیت‌ترین ایالت. با این حال به قلمروهای ایالات متحده گزیننده‌ای اختصاص داده نشده‌است و از همین رو در کالج انتخاباتی نماینده‌ای ندارند.
تاریخچه > مجالس ایالتی

طبق قانون اساسی، هر ایالت شیوه انتخاب گزینندگان خود را تعیین می‌کند؛ ماده ۲، بخش ۱، بند ۲ بیان می‌کند که هر ایالت باید گزینندگان را «به نحوی که قوه مقننه دستور می‌دهد» منصوب کند. در طول اولین انتخابات ریاست جمهوری در سال ۱۷۸۹ تنها ۶ ایالت از ۱۳ ایالت اصلی گزینندگان را با اشکال مختلف رجوع به رأی مردم انتخاب کردند.
به تدریج در طول سال‌ها ایالت‌ها شروع به برگزاری انتخابات مردمی برای انتخاب فهرست گزینندگان خود کردند. در سال ۱۸۰۰ تنها ۵ ایالت از ۱۶ ایالت، انتخاب‌کنندگان را با رأی مردم انتخاب می‌کردند. در سال ۱۸۲۴ پس از ظهور دموکراسی جکسونی نسبت ایالت‌هایی که گزینندگان را با رأی مردم انتخاب می‌کردند به سرعت به ۱۸ ایالت از ۲۴ ایالت افزایش یافت. این حرکت تدریجی به سمت دموکراسی‌سازی بیشتر با کاهش تدریجی محدودیت‌های مالکیتی برای حق رای هم‌زمان شد. تا انتخابات ۱۸۴۰ تنها یکی از ۲۶ ایالت (کارولینای جنوبی) هنوز گزینندگان را با مجلس قانونگذاری انتخاب می‌کرد. By 1840, only one of the 26 states (South Carolina) still selected electors by the state legislature.
تاریخچه > معاون رئیس‌جمهوری

بر اساس سیستم اصلی ایجادشده توسط ماده دو انتخاب‌کنندگان به دو نامزد برای ریاست جمهوری رأی می‌دادند. نامزدی که بیشترین آرا را به دست آورد (به شرطی که اکثریت آرای الکترال باشد) رئیس‌جمهوری می‌شد و نامزد دوم معاون رئیس‌جمهوری می‌شد. این شیوهٔ انتخاب در انتخابات ریاست جمهوری ۱۸۰۰ که آرون بور همان تعداد آرای الکترال توماس جفرسون را دریافت کرد و انتخاب جفرسون را برای ریاست جمهوری به چالش کشید مشکلاتی ایجاد کرد. در نهایت جفرسون به سبب نفوذ الکساندر همیلتون در مجلس به عنوان رئیسِ جمهوری انتخاب شد.
متمم دوازدهم در پاسخ به انتخابات ۱۸۰۰ تصویب شد که گزینندگان را ملزم می‌کرد دو رای متمایز به صندوق بیندازند: یکی برای رئیس‌جمهوری و دیگری برای معاون رئیس‌جمهوری. در حالی که این شیوه مشکل موجود را حل کرد اما اعتبار معاونت رئیس‌جمهوری را کاهش داد، زیرا این مقام دیگر در اختیار رقیب اصلی ریاست جمهوری نبود. برگه‌های رأی جداگانه برای رئیس‌جمهوری و معاون رئیس‌جمهوری بعداً در قرن نوزدهم که برای تعیین نمایندگان کالج انتخابی ایالت با رأی مردمی امری عادی شد به موضوعی حل‌شده بدل شد. گزینندگانی که از این طریق انتخاب می‌شوند متعهد می‌شوند که به یک نامزد خاص ریاست جمهوری و معاون ریاست جمهوری (که توسط همان حزب سیاسی پیشنهاد می‌شود) رای دهند. اگرچه رئیس‌جمهوری و معاون رئیس‌جمهوری به‌طور قانونی جداگانه انتخاب می‌شوند در عمل با هم انتخاب می‌شوند.
تاریخچه > تساوی آرا

متمم دوازدهم همچنین قوانینی را برای وقتی که هیچ نامزدی اکثریت آرا را در کالج انتخاباتی کسب نکند ایجاد کرد. در انتخابات ریاست جمهوری ۱۸۲۴ ، اندرو جکسون اکثریت نسبی آرای الکترال را به دست آورد اما اکثریت مطلق را نه. انتخابات به مجلس فرستاده شد و جان کوئینسی آدامز به عنوان رئیس‌جمهوری انتخاب شد. رقابت عمیقی بین اندرو جکسون و هنری کلی، رئیس مجلس نمایندگان، که خود نیز نامزد انتخابات بود به وجود آمد.
چون جان کلهون، نامزد معاون ریاست جمهوری، اکثریت آرا را به دلیل قرار داشتن همزمان در فهرست جکسون و آدامز به دست آورد نیازی به رأی سنا برای معاون رئیس جمهوری نبود.
تاریخچه > رأی مردمی

از سال ۱۸۲۴ سوای بروز گه‌گاه "گزینندگان عهدشکن"، رای مردم به طور غیرمستقیم برنده انتخابات ریاست جمهوری را با تعیین آرای الکترال تعیین می‌کند، زیرا رأی مردمی هر ایالت یا ناحیه رأی کالج انتخاباتی آن را تعیین می‌کند. هرچند رأی مردم در سراسر کشور به طور مستقیم برنده انتخابات ریاست جمهوری را تعیین نمی‌کند، همبستگی قوی با اینکه چه کسی پیروز شود دارد. در ۵۴ مورد از مجموع ۵۹ انتخاباتی که تاکنون برگزار شده است (حدود ۹۱ درصد) برنده آرای مردمی سراسری رأی کالج انتخاباتی را نیز به خود اختصاص داده است. برندگان آرای مردمی سراسری و آرای کالج انتخاباتی تنها در انتخاباتی با رقابت نزدیک با هم تفاوت داشته‌اند. در انتخابات بسیار رقابتی، کاندیداها بر افزایش رای خود در ایالت‌های نوسانی که برای به دست آوردن اکثریت کالج انتخاباتی حیاتی است تمرکز می‌کنند، بنابراین سعی نمی‌کنند با افزایش آرای واقعی یا تقلبی در مناطق تک‌حزبی رأی مردمی خود را به حداکثر برسانند.
با این حال نامزدهایی هم بودند که نتوانستند اکثریت آرای مردمی سراسری را کسب کنند اما پیروز انتخابات شدند. در انتخابات ۱۸۲۴ جکسون اکثریت آرای مردمی را به دست آورد اما هیچ نامزدی نتوانست اکثریت آرای الکترال را کسب کند. بر اساس متمم دوازدهم مجلس موظف بود از میان سه نفر اول رئیس‌ِجمهوری را برگزیند. کلی چهارم شد و از آدامز حمایت کرد که در نهایت برنده شد. چون آدامز بعداْ کلی را وزیر خارجۀ خود کرد حامیان جکسون مدعی شدند که آدامز با کلی زد و بند کرده تا ریاست جمهوری را به دست آورد. در این مورد به اتهامات «معاملۀ مفسدانه (corrupt bargain)» در طول دورۀ ریاست جمهوری آدامز رجوع کنید.
در پنج انتخابات ریاست جمهوری (۱۸۲۴ ، ۱۸۷۶ ، ۱۸۸۸ ، ۲۰۰۰ ، و ۲۰۱۶) برندۀ رای الکترال در کسب اکثریت آرای مردمی ناکام بود. اصلاحات متعددی برای جایگزینی کالج انتخاباتی با رای مستقیم مردم در قانون اساسی ارائه شده است، اما هیچ کدام نتوانسته‌اند در هر دو مجلس کنگره به تصویب برسند.   یکی دیگر از پیشنهادهای جایگزین پیمان بین ایالتی رای مردمی ملی است؛ پیمانی بین ایالتی که به موجب آن هر ایالت مشارکت‌کننده موافقت می‌کنند که گزینندگان رأی خود را بر اساس برندۀ آرای مردمی ملی به جای برندۀ آرای مردمی ایالتی مربوطۀ خود به صندوق بریزند.
مراحل > تأیید صلاحیت

بر اساس اصل دوم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا، هر نامزد ریاست جمهوری آمریکا باید در ایالات متحده آمریکا به دنیا آمده باشد و حداقل ۱۴ سال متوالی در آمریکا زندگی کرده و حداقل ۳۵ سال تمام، سن داشته باشد یا این‌که تا پیش از روز معارفه، به سن ۳۵ سال و ۱۴ سال اقامت متوالی در آمریکا برسد.
مراحل > نامزدی

اگر شخصی بخواهد از طرف حزبی نامزد شود، باید ابتدا در پروسه درون حزبی و انتخابات مقدماتی آن حزب که بر طبق قوانین درونی آن حزب است شرکت کند و در صورت موفقیت در آن پروسه، به عنوان نامزد آن حزب معرفی می‌شود. انتخاب رئیس‌جمهور در آمریکا انتخابات غیرمستقیم انجام گرفته و رای‌دهندگان، به اعضای کالج انتخاباتی ایالات متحده آمریکا یا مجمع گزینندگان، رای می‌دهند. اگر چه اسم نامزدها در برگه‌های اخذ رأی نوشته می‌شود، اما مردم در عمل به‌طور مستقیم به رئیس‌جمهور آمریکا و معاون رئیس‌جمهور آمریکا، رأی نمی‌دهند؛ به این معنی که رای‌دهندگان هر ایالت؛ فهرستی از انتخاب‌کنندگان رئیس‌جمهور (گزینندگان) را انتخاب می‌کنند که تعداد آن‌ها هم برابر با تعداد سناتورها و نمایندگانی است که آن ایالت در کنگره آمریکا دارد. در عوض انتخاب‌کنندگان هر ایالت مدت کوتاهی پس از انتخابات در پایتخت آن ایالت گرد می‌آیند و آرای خود را برای کاندیدایی به صندوق می‌اندازند که بیشترین آرای مردم را در ایالت آن‌ها کسب کرده‌است؛ یعنی کاندیدایی که بیشترین آرا را در هر ایالت به‌دست می‌آورد، در واقع صاحب همه آرای انتخاباتی آن ایالت می‌شود.
رقابت‌های انتخاباتی

پس از اعلام رسمی نامزد حزب از سوی کنوانسیون‌های انتخاباتی رئیس‌جمهور آمریکا، رقابت‌های انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا آغاز می‌شود. در مدت ۶ تا ۸ ماه بعد، تمام توجهات به سمت شعارها و تبلیغات نامزدها معطوف می‌شود. این نامزدها که در حقیقت اکنون تشکیلات حزب را با تمام امکانات مالی، تبلیغاتی و رسانه‌ای پشت سر دارند، با قدرت وارد میدان می‌شوند و در هر گوشه از کشور به سخنرانی و برگزاری میتینگ‌های تبلیغاتی می‌پردازند. گاهی لازم می‌شود نامزد حزب در یک روز، در چهار نقطه از این کشور پهناور حضور یابد و به سخنرانی بپردازد. رسانه‌ها و شبکه‌های رادیو و تلویزیونی در پیروزی انتخابات نقش تعیین‌کننده‌ای دارند، و نامزدها مجبور هستند از یک تیم قوی و با تجربه روابط عمومی رسانه‌ای کمک بگیرند.
با توجه به خصوصی بودن رسانه‌های گروهی در ایالات متحده آمریکا و هزینه‌های سرسام‌آور تبلیغات، نامزدی می‌تواند در مبارزات انتخاباتی به پیروز دست یابد که از پشتوانه مالی تقریباً نامحدودی برخوردار باشد و حامیانش بتوانند میلیون‌ها دلار در این راه هزینه نمایند.
با نگاهی به جدول زیر مشخص می‌شود که هزینه‌های انتخاباتی ریاست جمهوری هر دوره به نسبت گذشته به شکل چشمگیری افزایش یافته‌است. جمهوری‌خواهان با توجه به حامیان ثروتمند خود همواره بیشتر از دموکرات‌ها در انتخابات پول خرج می‌کنند. اگر چه در آمریکا پول شرط لازم برای پیروزی در هر انتخاباتی است، لیکن ضرورتاً شرط کافی به‌شمار نمی‌آید. چرا که بارها دیده شده‌است که یک حزب یا یک فرد با هزینه کمتری به پیروزی دست یافته‌اند.
اهمیت مسائل مالی در انتخابات طی چند دهه اخیر آن‌چنان افزایش یافته که همواره پس از پایان انتخابات، بحث و جنجال‌های فراوانی در خصوص تخلفات مالی از سوی رقبا علیه یکدیگر مطرح می‌شود. تا پیش از رسوایی واترگیت، نظارت چندانی بر عملکرد مالی احزاب و شیوه جذب اعانات صورت نمی‌گرفت. هر حزب بر اساس پایگاه اجتماعی خود و حامیانش به جمع‌آوری پول برای پرداخت هزینه‌های انتخاباتی می‌پرداخت و در این راه نیز حتی به اعمال فشار، تهدید و باج‌خواهی نیز متوسل می‌شد. همچنین گروه‌های ذی‌نفوذ و ثروتمندان با پرداخت مبالغ کلان به صورت اعانه به احزاب و نامزدها تلاش دارند بر روند تصمیم‌گیری قوه مجریه و کنگره تأثیر بگذارند. در مقابل، نامزدها نیز پس از پیروزی در انتخابات با استفاده از جایگاه سیاسی خود از حامیانشان حمایت می‌کنند.
افشای رسوایی واترگیت در اواسط دهه ۱۹۷۰، ضرورت نظارت دقیق‌تر بر عملکرد مالی احزاب در جریان انتخابات را مطرح کرد. در ماجرای واترگیت اطرافیان ریچارد نیکسون به‌طور غیرقانونی، دستگاه شنود در دفتر مرکزی حزب دموکرات قرار دادند تا از استراتژی انتخاباتی آنان مطلع شوند. همچنین تحقیقات قضایی ثابت کرد که چند میلیون دلار اعانات کلان در اختیار حزب جمهوری‌خواه قرار گرفته شده بود و به حامیان نیکسون نیز قول داده شده بود که از قراردادهای دولتی سهم زیادی به‌دست خواهند آورد. پس از این ماجرا، نمایندگان کنگره برای جلوگیری از تکرار این رسوایی، قانون شیوه تأمین هزینه‌های انتخاباتی احزاب و همچنین پرداخت اعانات را به تصویب رساندند.