stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آبیچوآری

| آبیچوآری | آبیچوآری |
| --- | --- |
آبیچوآری در حال اجرا در سال 2009: آبیچوآری در حال اجرا در سال 2009
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
ژانر: دث متال
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۷، ۲۰۰۳ تاکنون
ناشر(ان): رود رانر کندل لایت
همکاری‌های مرتبط: سیکس فیت آندر دیساید دث مساکر دنیل فیند تاردی برادرز
اعضا: جان تاردی تروور پرز دونالد تاردی تری باتلر کنی اندروز
اعضای پیشین: اعضای سابق
آبیچوآری (به انگلیسی: Obituary) یک گروه موسیقی دث متال آمریکایی است که در سال ۱۹۸۵ در تمپا فلوریدا به صورت زیر زمینی و با نام اگزکیوشنر پایه‌گذاری شد. اعضاء فعلی گروه شامل جان تاردی (خواننده)، دونالد تاردی (نوازندهٔ درامز)، تروور پرز (نوازندهٔ ریتم گیتار) و تری باتلر (نوازندهٔ گیتاربیس) می‌باشند.
گروه یکی از عوامل اصلی در گسترش سبک دث متال استو یکی از موفقترین گروه‌ها در سبک خود.
از آلبوم پایان کاملتاکنون 550،000 نسخه در سرتاسر جهان فروخته شده‌است.
تاریخچه

آبیچوآری به‌عنوان یک گروه پیشرو در سبک دث متال ابتدا با نام اگزکیوشنر فعالیتش را در سفنر فلوریدا آغاز کرد. آن‌ها به زودی
دریافتند که گروه دیگری به همین نام وجود دارد و با حذف کلمه "ای" نام خود را به زکیوشنر تغییر دادند. اعضای اولیهٔ گروه جان تاردی (خواننده)، جی پی چارتیر (نوازندهٔ لید گیتار)، تروور پرز (نوازندهٔ ریتم گیتار)، جرومی گرابل (نوازندهٔ گیتاربیس) و دونالد تاردی (نوازندهٔ درامز) بودند. گروه دموی اول خود را در سال‌های ۱۹۸۵ با عنوان اگزکیوشنر منتشر کرد، سال ۱۹۸۶ دموی دیگری را ارائه داد و در سال ۱۹۸۷ دموی با عنوان زکیوشنر را روانه بازار کردند. آن‌ها اولین وینیل خود را در سال ۱۹۸۷ با دو آهنگ ("ناشی از جستن" و "مانند مردگان") در مجموعه مرگ شدید منتشر کردند. چندی پس از انتشار آن دانیل تاکر جایگزین گرابل شد. گروه مدت کوتاهی قبل از انتشار اولین آلبوم خود با نام به آرامی می‌پوسیم به آبیچوآری تغییر نام داد. آن‌ها با ارائه این اثر توانست نوع خاصی از نوازندگی را در جنبش دث متال ده هشتاد فلوریدا از خود به یادگار بگذارند.
در سال ۱۹۹۷ پس از آلبوم بازگشته از مرگ، به علت خستگی زیاد از تورها اعضاء گروه از یکدیگر جدا شدند، که این امر منجر به انحلال گروه شد. در طول این وقفه، دونالد تاردی در یک تور با گروه اندرو دبیلو.کی حضور یافت (همچنین با پیراهن آبیچوآری به همراه دبیلو.کی در برنامه ساتردی نایت لایو شرکت کرد). آلن وست بر روی دو پروژه دیگر خود سیکس فیت آندر و لوبرو متمرکز شد. در سال ۲۰۰۱ تروور پرز گروه کتستروفیک را تشکیل داد و آلبوم پاک کننده را در همان سال منتشر کرد. در سال ۲۰۰۳ آبیچوآری دوباره تشکیل شد و در سال ۲۰۰۵ آلبوم منجمد در زمان را منتشر کرد. گروه برای اولین بار در ژانویه ۲۰۰۷ دی وی دی کنسرتی با نام زنده منجمد شده را روانهٔ بازار کرد.
آبیچوآری برای دو آلبوم بعدی خود در بازگشت اعدام‌گر (۲۰۰۷) و تیره ترین روز (۲۰۰۹) با کندل لایت قرار داد بست. در ژانویه ۲۰۱۰ دومین دی وی دی کنسرت خود را منتشر کرد. و به گفته جان تاردی آن‌ها هم‌اکنون روی قطعات آلبوم جدید کار می‌کنند، این اولین آلبوم آبیچوآری بدون حضور بیس‌نواز قدیمی گروه فرانک واتکینز خواهد بود، او از اولین آلبوم به آرامی می‌پوسیم که در سال ۱۹۸۹ منتشر شد با گروه همراه بوده‌است.
اعضا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
 کنونی جان تاردی – آواز (۱۹۸۴ تاکنون)  دونالد تاردی – درامز (۱۹۸۴ تاکنون)  تروور پرز – ریتم گیتار (۱۹۸۴ تاکنون)  تری باتلر – گیتار بیس (۲۰۱۰ تا کنون)  کنی اندروز – گیتار (۲۰۱۲ تاکنون) پیشین جروم گرابل – گیتار بیس (۱۹۸۴ تا ۱۹۹۸)  آلن وست – لید گیتار (۱۹۸۴ تا ۱۹۸۹ - ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۶)  جی پی چارتیر - لید گیتار (1988 تا 1989)  دانیل تاکر – گیتار بیس (۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹)  فرانک واتکینز – گیتار بیس (۱۹۸۹ تا ۲۰۱۰)  جیمز مرفی – لید گیتار (۱۹۹۰ تا ۱۹۹۲)  رالف سنتولا – لید گیتار (۲۰۰۶ تا 2011) اجرای زنده استیو دی جورجیو – گیتار بیس (۲۰۱۰)  کنی اندروز – گیتار بیس (۲۰۱۰)  لی هریسون - گیتار (2012):
آلبوم > آلبوم‌های استودیوئی

| نام آلبوم | سال انتشار |
| --- | --- |
۱. به آرامی می‌پوسیم: ۱۹۸۹
۲. دلیل مرگ: ۱۹۹۰
۳.پایان کامل: ۱۹۹۲
۴. مرگ جهانی: ۱۹۹۴
۵. بازگشته از مرگ: ۱۹۹۷
۶. منجمد در زمان: ۲۰۰۵
۷. بازگشت اعدام‌گر: ۲۰۰۷
۸.Darkest Day: ۲۰۰۹
|-
|9.Inked in Blood
|2014
|}
|-
|10. Obituary 
|2017
|}
آلبوم > آلبوم‌های اجرای زنده

| نام آلبوم | سال انتشار |
| --- | --- |
۱. مرده: ۱۹۹۸
آلبوم > آلبوم‌های ویدئویی

| نام آلبوم | سال انتشار |
| --- | --- |
۱.Frozen Alive: ۲۰۰۶
۲.Live Xecution - Party.San 2008: ۲۰۱۰
هری لی (تنیس‌باز)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نام کامل: Harold George Newcombe Lee
کشور (ورزشی):  بریتانیا
زادهٔ: ۱۵ ژوئن ۱۹۰۷ تدینگتون, لندن
درگذشت: ۱۴ آوریل ۱۹۹۸ (۹۰ سال)
آغاز حرفه: 1927 (amateur tour)
بازنشستگی: 1939
شیوه(های) بازی: Right-handed (one-handed backhand)
تک‌نفره: تک‌نفره
نتایج تک‌نفرهٔ گرند اسلم: نتایج تک‌نفرهٔ گرند اسلم
آزاد استرالیا: QF (1934)
آزاد فرانسه: SF (1933)
ویمبلدون: 4R (1933, 1934, 1936)
آزاد آمریکا: 4R (1930, 1933)
دونفره: دونفره
نتایج دونفرهٔ گرند اسلم: نتایج دونفرهٔ گرند اسلم
آزاد استرالیا: 2R (1934)
رقابت‌های تیمی: رقابت‌های تیمی
جام دیویس: W (1934, 1933)
آخرین به‌روزرسانی: November 26, 2013.: آخرین به‌روزرسانی: November 26, 2013.
هری لی (انگلیسی: Harry Lee؛ زاده ۱۵ ژوئن ۱۹۰۷ درگذشته ۱۴ آوریل ۱۹۹۸) یک تنیس‌باز اهل بریتانیا بود.
هایهم، فارست هیث

منطقه مسکونی در England
| هایهم، فارست هیث | هایهم، فارست هیث |
| --- | --- |
 Higham St Stephen:  Higham St Stephen
هایهم، فارست هیثهایهم، فارست هیث نمایش داده شده در  سافک: هایهم، فارست هیثهایهم، فارست هیث نمایش داده شده در  سافک
جمعیت: ۱۵۶ (2011 Census)
مرجع شبکه OS: TL744646 
منطقه: Forest Heath
Shire county: سافک
ناحیه: شرق انگلستان
کشور: England
کشور مستقل: بریتانیا
پست شهر: BURY ST. EDMUNDS
کدپستی منطقه: IP28
کد تلفن: ۰۱۶۳۸
پلیس: Suffolk
آتشنشانی: Suffolk
آمبولانس: East of England
 :  
مجلس انگلستان: West Suffolk
 فهرست مکان‌‌ها بریتانیا انگلستان Suffolk ۵۲°۱۵′۱۰″شمالی ۰°۳۳′۱۸″شرقی﻿ / ﻿۵۲٫۲۵۲۷۵°شمالی ۰٫۵۵۵۰۲°شرقی﻿ / 52.25275; 0.55502:  فهرست مکان‌‌ها بریتانیا انگلستان Suffolk ۵۲°۱۵′۱۰″شمالی ۰°۳۳′۱۸″شرقی﻿ / ﻿۵۲٫۲۵۲۷۵°شمالی ۰٫۵۵۵۰۲°شرقی﻿ / 52.25275; 0.55502
هایهم (به انگلیسی: Higham) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در Forest Heath واقع شده‌است. هایهم ۱۵۶ نفر جمعیت دارد.
مدرسه مجدیه

| مدرسهٔ مجدیه> موقعیت | مدرسهٔ مجدیه> موقعیت |
| --- | --- |
کاشان، اصفهان: کاشان، اصفهان
بنیان‌گذاری: احتمالاً دهه ۵۲۰ق/ دهه ۱۱۲۰ (میلادی) به‌دست فضل‌الله راوندی
دانش‌آموزان: عمادالدین کاتب
مدرسهٔ مجدیّه در کاشان به‌دست فضل‌الله راوندی در دهه‌های نخستین سدهٔ ششم قمری ساخته شد. مدرسه‌ای بزرگ بود و خود راوندی در آن آموزش می‌داد.
برنجاسف شمالی

| برنجاسف شمالی | برنجاسف شمالی |
| --- | --- |
برنجاسف شمالی، Artemisia borealis: برنجاسف شمالی، Artemisia borealis
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: گیاهان
راسته:: میناسانان
تیره:: کاسنیان
سرده:: درمنه‌ها
گونه:: A. borealis
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Artemisia borealis : Artemisia borealis 
برنجاسف شمالی(نام علمی: Artemisia borealis) نام یک گونه از سرده درمنه‌ها است.
داهلی

| داهلی | داهلی |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: : مختصات: 
کشور: ایران
استان: کرمان
شهرستان: جیرفت
بخش: بخش ساردوئیه
دهستان: ساردوئیه
جمعیت: ۱۴۵ نفر (سرشماری ۹۵)
داهلی، روستایی از توابع بخش ساردوئیه شهرستان جیرفت در استان کرمان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان ساردوئیه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
موش بینی‌دراز زبرمو

| موش بینی‌دراز زبرمو> وضعیت حفاظت | موش بینی‌دراز زبرمو> وضعیت حفاظت |
| --- | --- |
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پستانداران
راسته:: جوندگان
تیره:: موشان
سرده:: موش‌های بینی‌دراز
گونه:: O. hispidus
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Oxymycterus hispidus : Oxymycterus hispidus 
موش بینی‌دراز زبرمو (نام علمی: Oxymycterus hispidus) نام یک گونه از سرده موش‌های بینی‌دراز است.
ستژژوویتسه (استان اشوی‌داشکسیه)

| ستژژوویتسه (استان اشوی‌داشکسیه) | ستژژوویتسه (استان اشوی‌داشکسیه) |
| --- | --- |
روستا: روستا
Saint Bartholomew Church: Saint Bartholomew Church
ستژژوویتسه (استان اشوی‌داشکسیه): ستژژوویتسه (استان اشوی‌داشکسیه)
مختصات: ۵۰°۴۴′۵۳″ شمالی ۲۱°۲۲′۱۹″ شرقی﻿ / ﻿۵۰٫۷۴۸۰۶°شمالی ۲۱٫۳۷۱۹۴°شرقی﻿ / 50.74806; 21.37194: مختصات: ۵۰°۴۴′۵۳″ شمالی ۲۱°۲۲′۱۹″ شرقی﻿ / ﻿۵۰٫۷۴۸۰۶°شمالی ۲۱٫۳۷۱۹۴°شرقی﻿ / 50.74806; 21.37194
کشور:  لهستان
استان: استان اشوی‌داشکسیه
پوویات: شهرستان اوپاتوف
گمینا: گمینا اوپاتوو (استان اشوی‌داشکسیه)
جمعیت: جمعیت
 • کل: ۴۲۰
ستژژوویتسه (به لهستانی: Strzyżowice) یک منطقهٔ مسکونی در لهستان است که در گمینا اوپاتوو (استان اشوی‌داشکسیه) واقع شده‌است. ستژژوویتسه ۴۲۰ نفر جمعیت دارد.
هری لیتکه

| هری لیتکه | هری لیتکه |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۲ اکتبر ۱۸۸۲ کونیگسبرگ، پروس
درگذشت: ۲۸ آوریل ۱۹۴۵ (۶۲ سال)
ملیت: آلمان
سال‌های فعالیت: ۱۹۱۲-۱۹۴۴
هری لیتکه (انگلیسی: Harry Liedtke؛ ۱۲ اکتبر ۱۸۸۲ – ۲۸ آوریل ۱۹۴۵) یک هنرپیشه اهل آلمان بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به دارایی‌های دوک بزرگ، مادام دو باری، کارمن، تاجر ونیزی اشاره کرد.
بش-بورقان (شهرستان نوکت)

| بش-بورقان Беш-Буркан | بش-بورقان Беш-Буркан |
| --- | --- |
بش-بورقان: بش-بورقان
مختصات: ۴۰°۱۲′۵۴″ شمالی ۷۲°۱۵′۲″ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۲۱۵۰۰°شمالی ۷۲٫۲۵۰۵۶°شرقی﻿ / 40.21500; 72.25056: مختصات: ۴۰°۱۲′۵۴″ شمالی ۷۲°۱۵′۲″ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۲۱۵۰۰°شمالی ۷۲٫۲۵۰۵۶°شرقی﻿ / 40.21500; 72.25056
کشور: قرقیزستان
منطقه: استان اوش
منطقه: شهرستان نوکت
ارتفاع: ۱۴۸۹ متر (۴۸۸۵ فوت)
جمعیت (۲۰۰۹): جمعیت (۲۰۰۹)
 • کل: ۲۱۴۶
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۰۶:۰۰ (KGT)
بش-بورقان (به قرقیزی: Беш-Буркан، بەش بۇرقان) یک منطقهٔ مسکونی در قرقیزستان است که در شهرستان نوکت واقع شده‌است. بش-بورقان ۲٬۱۴۶ نفر جمعیت دارد و ۱٬۴۸۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بایان-آدارگا (خنتی)

| بایان-آدارگا (خنتی) Баян-Адарга сум ᠪᠠᠶ᠋ᠠᠨᠠᠳᠤᠷᠭ ᠠᠰᠤᠮᠤ | بایان-آدارگا (خنتی) Баян-Адарга сум ᠪᠠᠶ᠋ᠠᠨᠠᠳᠤᠷᠭ ᠠᠰᠤᠮᠤ |
| --- | --- |
شهر: شهر
کشور: مغولستان
استان‌های مغولستان: استان خنتی
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۰۲۱ کیلومتر مربع (۱۱۶۶ مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۸ (UTC + 8)
بایان-آدارگا (به لاتین: Bayan-Adarga) یک منطقهٔ مسکونی در مغولستان است که در استان خنتی واقع شده‌است. بایان-آدارگا ۳٬۰۲۱ کیلومتر مربع مساحت دارد.
لاسلوی چهارم

لاسلوی کومان
لاسلوی چهارم(به مجاری: IV. László) یا لاسلوی کومان(به مجاری: Kun László)(زادهٔ ۵ اوت ۱۲۶۲- مرگ ۱۰ ژوئیهٔ ۱۲۹۰) پادشاه مجارستان بود.
او بزرگترین پسر ایشتوان پنجم از بطن الیزابت کومان بود. مادر او ایلزابت دختر سرکردهٔ کومان‌ها بود که زیر فشار مغولها به سوی غرب رانده و در مجارستان استقرار یافته‌بودند.
از رویدادهای زمان او اتحاد وی با رودلف یکم برای جنگ با پرمیسل اوتاکار دوم بود. این دو در نبرد دونکروت و یدنشپایگن در ۱۲۷۸ میلادی پرمیسل اوتاکار را شکست دادند.
ستژمشنا

| ستژمشنا | ستژمشنا |
| --- | --- |
روستا: روستا
ستژمشنا: ستژمشنا
مختصات: ۵۱°۳۹′۴۷″ شمالی ۲۰°۱۲′۳۶″ شرقی﻿ / ﻿۵۱٫۶۶۳۰۶°شمالی ۲۰٫۲۱۰۰۰°شرقی﻿ / 51.66306; 20.21000: مختصات: ۵۱°۳۹′۴۷″ شمالی ۲۰°۱۲′۳۶″ شرقی﻿ / ﻿۵۱٫۶۶۳۰۶°شمالی ۲۰٫۲۱۰۰۰°شرقی﻿ / 51.66306; 20.21000
کشور:  لهستان
استان: استان ووتسکی
شهرستان: شهرستان توماشوف مازوویتسکی
گمینا: گمینا چرنگویتسه
جمعیت(approx.): جمعیت(approx.)
 • کل: ۳۵۰
ستژمشنا (به لهستانی:  Strzemeszna) یک روستا در لهستان است که در گمینا چرنگویتسه واقع شده‌است. ستژمشنا ۳۵۰ نفر جمعیت دارد.
گرازیانو ماناری

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادروز:  ۱۹ آوریل ۱۹۶۹ ‏(۵۵ سال)
زادگاه:  لیورنو
قد:  ۱٫۷۴ متر (۵ فوت ۸ ۱⁄۲ اینچ)
پست:  مهاجم
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  باشگاه فوتبال آ.ث. میلان
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۸۶–۱۹۸۹ |  باشگاه فوتبال آ.ث. میلان |  ۱۸ |  (۳) |
| ۱۹۸۹–۱۹۹۰ |  باشگاه فوتبال کومو |  ۲۲ |  (۳) |
| ۱۹۹۰–۱۹۹۱ |  باشگاه فوتبال پارما |  ۱۲ |  (۰) |
| ۱۹۹۱ |  باشگاه فوتبال آولینو |  ۰ |  (۰) |
| ۱۹۹۱–۱۹۹۲ |  باشگاه فوتبال روبور سیه‌نا |  ۲۵ |  (۱) |
| ۱۹۹۲ |  باشگاه فوتبال پیزا |  ۸ |  (۰) |
| ۱۹۹۲–۱۹۹۳ |  Ravenna |  ۲ |  (۰) |
| ۱۹۹۳ |  Parma |  ۰ |  (۰) |
| ۱۹۹۳–۱۹۹۴ |  Fiorenzuola |  ۱۱ |  (۰) |
| ۱۹۹۴ |  Siena |  ۶ |  (۰) |
| ۱۹۹۴–۱۹۹۵ |  باشگاه فوتبال پیستویزه |  ۱۳ |  (۲) |
| ۱۹۹۵–۱۹۹۷ |  Pontedera |  ۴۸ |  (۶) |
| ۱۹۹۹–۲۰۰۱ |  Sorianese |   |   |
| ۲۰۰۲–۲۰۰۳ |  Acquaviva |   |   |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
گرازیانو ماناری (انگلیسی: Graziano Mannari؛ زادهٔ ۱۹ آوریل ۱۹۶۹) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آ.ث. میلان، باشگاه فوتبال پارما، باشگاه فوتبال روبور سیه‌نا، باشگاه فوتبال پیستویزه، باشگاه فوتبال پیزا، باشگاه فوتبال کومو، و باشگاه فوتبال آولینو اشاره کرد.
بش-اوزیوک

| بش-اوزیوک Беш-Озёк | بش-اوزیوک Беш-Озёк |
| --- | --- |
روستا: روستا
بش-اوزیوکنمایش نقشه Altai Republicبش-اوزیوکنمایش نقشه روسیه: بش-اوزیوکنمایش نقشه Altai Republicبش-اوزیوکنمایش نقشه روسیه
مختصات: ۵۱°۰۷′ شمالی ۸۵°۱۴′ شرقی﻿ / ﻿۵۱٫۱۱۷°شمالی ۸۵٫۲۳۳°شرقی﻿ / 51.117; 85.233: مختصات: ۵۱°۰۷′ شمالی ۸۵°۱۴′ شرقی﻿ / ﻿۵۱٫۱۱۷°شمالی ۸۵٫۲۳۳°شرقی﻿ / 51.117; 85.233
کشور: روسیه
ناحیه‌های فدرال روسیه: جمهوری آلتای
شهر: شهرستان شبالینسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۷:۰۰
بش-اوزیوک (به لاتین: Besh-Ozyok) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در جمهوری آلتای واقع شده‌است.
جایزه بزرگ چین

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پیست بین‌المللی شانگهای (۲۰۰۴ تاکنون): پیست بین‌المللی شانگهای (۲۰۰۴ تاکنون)
اطلاعات مسابقه: اطلاعات مسابقه
دور: ۵۶
مسافت یک دور: ۵٫۴۵۱ کیلومتر (۳٫۳۸۷ مایل)
مسافت مسابقه: ۳۰۵٫۰۶۶ کیلومتر (۱۸۹٫۵۵۹ مایل)
رقابت‌های انجام شده: ۱۴
اولین رقابت: ۲۰۰۴
بیشترین پیروزی (راننده‌ها):  لوئیز همیلتون (۵)
بیشترین پیروزی (سازنده‌ها):  مرسدس (۵)
آخرین رقابت (2019): آخرین رقابت (2019)
خط یک: خط یک
 والتری بوتاس مرسدس 01:31:547:  والتری بوتاس مرسدس 01:31:547
سکو: سکو
 ۱-  لوئیز همیلتون Mercedes 01:32:06:350  ۲-  والتری بوتاس Mercedes +6.552  ۳-  سباستین فتل Ferrari +13.744 :  ۱-  لوئیز همیلتون Mercedes 01:32:06:350  ۲-  والتری بوتاس Mercedes +6.552  ۳-  سباستین فتل Ferrari +13.744 
سریع‌ترین دور: سریع‌ترین دور
 پیر گاسلی ردبول 01:34.742:  پیر گاسلی ردبول 01:34.742
 :  
جایزه بزرگ چین یکی از مسابقات قهرمانی جهان فرمول یک است که در پیست بین‌المللی شانگهای در ژیادینگ برگزار می‌شود. این پیست با هزینه ۲۴۰ میلیون دلار در سال ۲۰۰۴ تکمیل شد و در آن زمان گران‌ترین پیست فرمول یک بود. هرچند پیست ابوظبی که با هزینه ۶ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۹ افتتاح شد، عنوان گران‌ترین پیست را از پیست شانگهای گرفت. طول مسیر پیست ۵٫۴۵۱ کیلومتر است و یکی از فنی‌ترین ترکیب پیچ‌های تقویم فرمول یک را در خود دارد. پیچ‌های ۱ و ۲ گردش به راست با زاویهٔ ۲۷۰ درجه هستند.
برنامه‌ریزی شده است که تا سال ۲۰۲۰ این مسابقه در تقویم فرمول یک باقی بماند.
تاریخچه

طرح اجرای جایزه بزرگ چین در دههٔ ۱۹۹۰ آغاز شد. حکومت چین ابتدا تصمیم داشت پیست فرمول یکی در شهر جوهای در استان گوانگ‌دونگ بسازد. پیست بین‌المللی جوهای طراحی و ساخته شد و به طور موقت به تقویم مسابقات قهرمانی فرمول یک ۱۹۹۹ افزوده شد؛ ولی مسیر مسابقه نتوانست معیارهای مشخص شده توسط فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی را برآورده کند. هرچند چین تسلیم نشد و در نهایت با کمک برگزار کنندگان جایزه بزرگ ماکائو نخستین دورهٔ فرمول یک را در سال ۲۰۰۴ برگزار کرد.
در سال ۲۰۰۲ امضای قرارداد هفت‌ساله میان مدیریت پیست بین‌المللی شانگهای و مدیریت فرمول یک برای میزبانی جایزه بزرگ چین از فصل ۲۰۰۴ تا فصل ۲۰۱۱ اعلام شد. نخستین جایزه بزرگ چین در ۲۶ سپتامبر ۲۰۰۴ برگزار شد و با پیروزی روبنس باریکلو از تیم فراری به پایان رسید. سال بعد، چین میزبان آخرین مرحلهٔ فرمول یک بود که به نخستین قهرمانی فرناندو آلونسو منجر شد. در جایزه بزرگ چین ۲۰۰۶ نیز میشائیل شوماخر برنده شد که آخرین پیروزی او در فرمول یک بود.
در نوامبر ۲۰۰۸ بی‌بی‌سی گزارش داد که یکی از مسئولان ارشد مسابقه به نام کیو ویچانگ پیشنهاد تعطیلی آن را به دلیل زیان‌ده بودن کرده‌است. پس از بروز مورد مشابه برای جایزه بزرگ فرانسه، کیو ویچانگ گفت آیندهٔ مسابقه در دست بررسی است و تصمیمی در سال ۲۰۰۹ اتخاذ خواهد شد.
سال ۲۰۱۰ سپری شد و خبر رسمی در زمینهٔ تمدید قرارداد هفت‌سالهٔ اولیه منتشر نشد. ولی پس از مسابقه شانگهای ۲۰۱۰ برنی اکلستون که قرارداد پیست‌ها را مدیریت می‌کند، اعلام کرد در تقویم ۲۰۱۱ هیچ چیزی حذف نخواهد شد.
در فوریهٔ ۲۰۱۱ توافق میان فرمول یک و برگزار کنندگان مسابقهٔ چین امضا شد. به نظر می‌رسد که دلیل تأخیر، هزینهٔ پرداختی به فرمول یک برای میزبانی مسابقه بوده‌باشد. پس از چند سال زیان‌دهی، برگزار کنندگان از پرداخت هزینهٔ مورد نیاز که گفته می‌شد یکی از بالاترین هزینه‌های پرداختی برای میزبانی مسابقهٔ فرمول یک بود، خودداری کردند. به نظر می‌رسد که مدیران فرمول یک هزینه را کاهش دادند و توافقی تازه برای میزبانی مسابقه فرمول یک تا سال ۲۰۱۷ اجرا شد.
در سپتامبر ۲۰۱۷ قراردادی سه‌ساله برای میزبانی مسابقه اعلام شد و مسابقه تا سال ۲۰۲۰ در تقویم ماند.
حامیان مالی

۲۰۰۴ تا ۲۰۰۸: ساینوپک
۲۰۱۱ تا ۲۰۱۴: یوبی‌اس
۲۰۱۶: پیرلی
۲۰۱۷ تاکنون: هاینکن
نیروی هوایی پرتغال

| نیروی هوایی پرتغال | نیروی هوایی پرتغال |
| --- | --- |
فعال: ۱۹۵۲ تاکنون
کشور:  پرتغال
نقش: دفاع ملی هوایی، شناسایی، پشتیبانی از نیرویهای زمینی و دریایی، ترابری، جستجو و نجات، گشت هوایی دریایی
اندازه: ۷۵۰۰ پرسنل نظامی ۱۰۰۰ پرسنل غیر نظامی ۱۵۰ هواگرد
بخشی از: نیروهای مسلح پرتغال
فرماندهان: فرماندهان
فرماندهٔ نیروی هوایی: ژوزه آنتونیو د ماگالیائس آراوژو پینیرو
نشان: نشان
نشان شناسایی: 
ناوگان هوایی: ناوگان هوایی
جنگنده: جنرال داینامیکس اف-۱۶ فایتینگ فالکن
بالگرد باری: آئروسپسیال آلوئت ۳ آگوستاوستلند ای دبلیو۱۰۱
بالگرد آموزشی: آئروسپسیال آلوئت ۳
هواگرد آموزشی: داسو درنیه آلفاجت سکاتا تی بی ۳۰ اپسیلن دی هاویلند کنادا دی اچ سی-۱ چیپمانک
هواپیمای باری: سی-۱۳۰ هرکولس ئی ای دی اس کاسا سی-۲۹۵ داسو فالکن ۲۰ داسو فالکن ۵۰
نیروی هوایی پرتغال در تاریخ یکم ژوئیهٔ ۱۹۵۲ با ادغام هواناوبری زمینی(Aeronáutica Militar) و هوانوردی دریایی(Aviação Naval) بنیان گذاشته شد.نیروی هوایی پرتغال یکی از شاخه‌های سه گانه نیروهای مسلح پرتغال است و تاریخ آن به سال ۱۹۱۲ که هوانوردی نظامی برای نخستین بار در پرتغال به کار گرفته شد باز می‌گردد.
تاریخچه

تاریخچهٔ هوانوردی نظامی پرتغال به سال ۱۹۱۱ باز می‌گردد، هنگامی که یک شرکت بالون سازی به عنوان بخشی از خدمات تلگرافی نیروی زمینی بر پا شد. در خلال جنگ جهانی یکم برای برپایی یک یگان هوایی به عنوان بخشی از نیروهای درگیر در جنگ در جبههٔ غرب برنامه‌ریزی شد، ولی این یگان هوایی هرگز فعال نگردید. بسیاری از هوانوردان پرتغالی که قرار بود در آن یگان هوایی مشغول به کار شوند در اسکادران‌های فرانسوی و بریتانیایی مشغول به خدمت شدند. در نوامبر ۱۹۱۷ خلبان تک‌خال اسکار منترو تورس نخستین خلبان پرتغالی بود که در نیروی هوایی کشته شد. هواپیمای اسپاد اس.۷ او پس از این که دو جنگندهٔ آلمانی را سرنگون کرد مورد اصابت قرار گرفته و سرنگون شد. در موزامبیک در عملیات علیه آفریقای خاوری آلمان نیروهای پرتغالی نخستین نیروهایی بودند که در آفریقا از هواپیمای جنگی بهره برداری کردند.
تاریخچه > هوانوردی نیروی زمینی و هوانوردی نیروی دریایی

در سال ۱۹۱۴ خدمات هواناوبری نظامی(Serviço Aeronáutico Militar) و مدرسهٔ هواناوبری نظامی(Escola Militar de Aeronáutica, EMA) بنیان گذاشته شد، ولی در سال ۱۹۱۸ بود که این دو نهاد در قالب یک سازمان به نام خدمات هوانوردی نظامی که مستقیماً وابسته به وزارت جنگ بودند سازماندهی شدند.
در سال ۱۹۲۴ هوانوردی نیروی زمینی در کنار پیاده نظام و توپخانه یک شاخهُ کاملاً نظامی گردید. در سال ۱۹۳۷ دگرگونی‌های سازمانی در آن انجام شد و به آن یک فرماندهی مستقل داده شد، گرچه در زمینهُ اداری هنوز وابسته به نیروی زمینی بود.
در سال ۱۹۱۷ خدمات و مدرسهٔ هوانوردی دریایی همراه با نخستین پایگاه هوانوردی دریایی در لیسبون برپا گردید. خدمات هوانوردی دریایی پرتغال دو بار دیگر تغییر نام داده شد. یک بار در سال ۱۹۱۸ با نام خدمات هواناوبری دریایی (Serviços da Aeronáutica Naval) و یک بار در سال ۱۹۳۱ به نام نیروی هوایی دریایی(Forças Aéreas da Armada).
از جمله درگیری‌های اولیه هوانوردی نظامی پرتغال انقلاب سال ۱۹۲۶ و جنگ داخلی اسپانیا در اواخر دههٔ ۱۹۳۰ بود. پرتغال مستقیماً درگیر جنگ جهانی دوم نبود، ولی به خاطر روابط خوب با متفقین پرتغال چندین فروند هواپیمای بریتانیایی و آمریکایی از جمله هاوکر هاریکین، سوپرمارین اسپیتفایر و پی-۴۷ ثاندربولت خریداری نمود. پرتغال در سال ۱۹۴۹ به عنوان یکی از بنیانگذاران ناتو به این سازمان پیوست.
تاریخچه > تاسیس نیروی هوایی مستقل

در سال ۱۹۵۲ سازماندهی نوین نیروی هوایی این نیرو را به دو شاخهٔ نیروی مستقل و نیروی همکار بخش بندی نمود. نیروی همکار نیروی هوایی آبی (با نام پیشین واحدهای هوانوردی دریایی) و نیروی مستقل نیروی هوایی خاکی بود. این سازماندهی ایجاد نیروی هوایی پرتغال به عنوان شاخه‌ای مستقل از نیروهای مسلح را در پی داشت.
با این سازماندهی نیروی هوایی پرتغال مسئولیت همهٔ زیرساخت‌های هوانوردی که تا آن زمان متعلق به نیروی زمینی و دریایی بود را به عهده گرفت. این زیرساخت‌ها عبارت بودند از:
تاریخچه > تاسیس نیروی هوایی مستقل > زیرساخت‌هایی که از هوانوردی نیروی زمینی گرفته شد

گروه جنگنده‌های مستقل در راسپینو با دو اسکادران جنگندهٔ هاوکر هاریکین. این زیرساخت به فرودگاه شماره ۱ تغییر نام داد و در سال ۱۹۵۵ غیر فعال شد.
پایگاه هوایی شماره ۱ در سینترا که روی آموزش خلبانی متمرکز شد.
پایگاه هوایی شماره ۲ در اُتا با اسکادران ترابری یونکرس ۵۲ام و ۵۳ام و سه اسکادران جنگنده که یکی مجهز جنگندهٔ تهاجمی پی-۴۷ ثاندربولت بود و دو تای دیگر مجهز به جنگندهٔ سوپرمارین اسپیتفایر.
پایگاه هوایی شماره ۳ در تانکس با اسکادران شناسایی مجهز به هواگرد لاسیندر و اسکادران‌های جنگندهُ تهاجمی پی-۴۷ ثاندربولت.
پایگاه هوایی شماره ۴ در لاژس با ماموریت ترابری پشتیبانی، شناسایی و جستجو و نجات که شامل اسکادران‌های مجهز به اس بی-۱۷جی فلایینگ فورترس، سی-۵۴ و نخستین هلیکوپتر نیروهای مسلح سیکورسکی یواچ-۱۹ بود.
پایگاه هوایی لیسبون مجهز به انواع هواگردهای ترابری. در سال ۱۹۵۵ به فرودگاه شماره ۱ و در سال ۱۹۷۸ به فرودگاه ترانزیت شماره ۱ تغییر نام داده شد.
تاریخچه > تاسیس نیروی هوایی مستقل > زیرساخت‌هایی که از هوانوردی دریایی گرفته شد

مرکز هوانوردی دریایی آویرو در سائو ژاسینتو، اویرو، مجهز به هواپیماهای ضدزیردریایی کرتیس هلدایور. هنگامی که زیر فرمان نیروی هوایی پرتغال قرار گرفت چندین بار نام آن تغییر پیدا کرد. پایدارترین نام آن پایگاه هوایی شماره ۷ بود.
مرکز هوانوردی دریایی ساکادورا کابرال که در دههٔ ۱۹۵۰ به مونیتیو منتقل گردید. این واحد در آغاز مجهز به نورث امریکن تی-۶ و انواع هواگردهای گرومن بود. بعداً نام آن به پایگاه هوایی شمارهٔ ۶ تغییر پیدا کرد.
تاریخچه > توسعهُ نیروی هوایی پرتغال

پرتغال و سرزمین‌های وابسته به این کشور در سال ۱۹۵۶ به سه منطقهٔ هوایی اصلی بخش بندی می‌شد. بعداً دو منطقهُ هوایی نیمه مستقل در درون منطقهٔ یکم ایجاد شد.
منطقهٔ هوایی یکم که ستاد فرماندهی آن در لیسبون بود و پرتغال، جزایر آزور، مادر، گینهٔ پرتغال و کاپ ورد را پوشش می‌داد. دو منطقهٔ وابسته به آن عبارت بودند از: ۱-منطقهٔ هوایی آزور. ۲-منطقهٔ هوایی گینه و کاپ ورد.
منطقهٔ هوایی دوم که ستاد فرماندهی آن در لواندا بود و آنگولا و سائوتومه و پرینسیپ را پوشش می‌داد.
منطقهٔ هوای سوم که ستاد فرماندهی آن در لورنسو مارکوئس بود و موزامبیک، هند پرتغال، ماکائو و تیمور پرتغال را پوشش می‌داد.
در سال ۱۹۵۵ نخستین واحد چتربازی پرتغال تحت فرماندهی نیروی هوایی برپا شد. نیروهای چترباز پرتغال تا سال ۱۹۹۳ بخشی از نیروی هوایی پرتغال بودند، ولی پس از این تاریخ به نیروی زمینی منتقل شدند.
در سال ۱۹۵۸ نیروی هوایی آبی و نیروی هوایی خاکی کاملاً با هم یکی شده و نیروی هوایی را تشکیل دادند و هر گونه ارتباط اداری خود را با نیروی دریایی و زمینی قطع نمودند.
از سال ۱۹۶۰ به بعد تعدادی پایگاه هوایی و یکان‌های دیگر در سرزمین‌های مستعمراتی پرتغال زیر فرماندهی منطقهٔ هوایی دوم و سوم و در منطقهٔ هوایی گینه و کاپ ورد برپا شد. در میانهُ دههٔ ۱۹۶۰ چندین پایگاه هوایی در کاپ ورد، گینهٔ پرتغال، سائوتومه و پرینسیپ، آنگولا و موزامبیک برپا شد.
سازماندهی

ساختار نیروی هوایی پرتغال به سه سطح تصمیم گیری تقسیم می‌شود:
برنامه‌ریزی درازمدت: مسئولیت آن در درجهُ نخست به عهدهٔ رئیس ستاد و در درجهٔ دوم به عهدهٔ جانشینان ستاد می‌باشد که معاونت‌های پشتیبانی، حفاظت اطلاعات، عملیات و پشتیبانی را هدایت می‌کند.
برنامه‌ریزی کوتاه مدت: مسئولیت آن به عهدهٔ سه فرماندهٔ اصلی نیروی هوایی است که رهنمودهای نظری را به دستورهای عملیاتی و فنی تبدیل می‌نماید. این سه فرمانده اصلی عبارتند از: فرماندهٔ عملیات، فرماندهٔ پرسنلی، فرماندهٔ اداری و پشتیبانی.
اجرا: مسئولیت آن به یکان‌های بنیادینی که بسته به سلسه مراتب و کارکرد به فرماندهی مربوطه وابسته است می‌شود. این واحدها به سه گروه دسته بندی می‌شوند: گروه عملیاتی، گروه تعمیر و نگهداری و گروه پشتیبانی که بسته به ماموریت محول شده سازماندهی می‌شوند. این واحدها مسئولیت انجام دستورها و انجام عملیات هوایی را به عهده دارند.
سازماندهی > ستاد نیروی هوایی

ستاده نیروی هوایی مسئول مطالعه، طراحی و برنامه‌ریزی فعالیت‌های نیروی هوایی و پشتیبانی از تصمیم رئیس ستاد هستند. ستاد شامل فرماندهی پرسنلی، فرماندهی حفاظت اطلاعات، فرماندهی عملیات، فرماندهی پشتیبانی و واحدهای پشتیبانی می‌شود و زیر مجموعه‌های زیر را زیر فرماندهی خود دارد:
بازرسی نیروی هوایی
بنیاد پژوهش‌های کلان
آکادمی نیروی هوایی
مدیریت علوم کامپیوتر
موزهُ هوایی
آرشیو تاریخی نیروی هوایی
گروه موسیقی نیروی هوایی
سازماندهی > فرماندهی اداری و پشتیبانی

فرماندهی اداری و پشتیبانی تحت فرماندهی یک سرلشکر قرار دارد و ماموریت آن مدیریت منابع مادی و تدارکات برای اجرای برنامه‌ها و دستورها است و یکان‌های زیر را زیر فرمان خود دارد:
مدیریت پشتیبانی
مدیریت الکترونیک
مدیریت زیرساخت‌ها
مدیریت مکانیک پرواز
یکان ترابری
خدمات اداری
ادارهُ مهمات
انبارداری
گروه مهندسی فرودگاه‌ها
مرکز تعمیر و نگهداری الکترونیک
سازماندهی > فرماندهی عملیات

فرماندهی عملیات نیروی هوایی نیز تحت فرمان یک سرلشکر نیروی هوایی قرار دارد و بر کارآیی، توانایی هوایی و دفاع از قلمرو هوایی کنترل و نظارت می‌کند. همچنین امنیت پایگاه‌ها و واحدهای نیروی هوایی بر عهدهٔ فرماندهی است.