stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آزمایش غیراخلاقی انسانی در ایالات متحده
آزمایش‌های تشعشعهای انسانی > آزمایش‌های مربوط به سایر مواد رادیواکتیو

بلافاصله پس از جنگ جهانی دوم، محققان دانشگاه واندربیلت به ۸۲۹ مادر باردار در تنسی نوشیدنی‌های ویتامینی دادند که سلامت نوزادانشان را بهبود می‌بخشد. مخلوط‌ها حاوی آهن رادیواکتیو بودند و محققان در حال تعیین سرعت عبور رادیوایزوتوپ به جفت بودند. چهار نوزاد از این زنان در نتیجه آزمایش‌ها بر اثر سرطان جان خود را از دست دادند و زنان دچار بثورات، کبودی، کم خونی، ریزش مو/دندان و سرطان شدند.
از سال۱۹۴۶ تا۱۹۵۳ در مدرسه ایالتی والتر ای مواد مغذی هضم شدند». به کودکان گفته نشد که به آنها مواد شیمیایی رادیواکتیو تغذیه می‌کنند. کارکنان بیمارستان و محققان به آنها گفتند که به یک «باشگاه علمی» می‌پیوندند.
بیمارستان دانشگاه کالیفرنیا در سانفرانسیسکو، ۲۹بیمار، برخی مبتلا به آرتریت روماتوئید، را در معرض تابش کل بدن (دوز۱۰۰ تا۳۰۰ رادی) قرار داد تا اطلاعاتی برای ارتش به دست آورد.
در دهه۱۹۵۰، پژوهشهای کالج پزشکی ویرجینیا با کمک مالی ارتش و با همکاری انجمن کنسرواتوارهای اروپا، آزمایش‌هایی را بر روی قربانیان سوختگی شدید، که اکثر آنها فقیر و سیاه‌پوست بودند، بدون اطلاع یا رضایت آنها انجام دادند. در آزمایش‌ها، آزمودنی‌ها در معرض سوزش اضافی، درمان تجربی آنتی‌بیوتیکی و تزریق ایزوتوپ‌های رادیواکتیو قرار گرفتند. مقدار رادیواکتیو فسفر۳۲ تزریق شده به برخی از بیمارهای،۵۰۰ میکروکوری (۱۹ مگابکرل)،۵۰ برابر دوز «قابل قبول» برای یک فرد سالم بود. برای افرادی که سوختگی شدید دارند، این احتمالاً منجر به افزایش قابل توجه نرخ مرگ و میر می‌شود.
بین سال‌های۱۹۴۸ و۱۹۵۴، با بودجه دولت فدرال، محققان بیمارستان جانز هاپکینز میله‌های رادیوم را در بینی ۵۸۲دانش‌آموز بالتیمور مریلند به عنوان جایگزینی برای آدنوئیدکتومی وارد کردند. آزمایش‌های مشابهی در طول جنگ جهانی دوم بر روی بیش از ۷۰۰۰پرسنل ارتش و نیروی دریایی ایالات متحده انجام شد. تابش رادیوم بینی به یک درمان پزشکی استاندارد تبدیل شد و در بیش از دو و نیم میلیون آمریکایی استفاده شد.
در مطالعه دیگری در مدرسه دولتی والتر ای فرنالد در سال۱۹۵۶، محققان به کودکان ناتوان ذهنی کلسیم رادیواکتیو خوراکی و داخل وریدی دادند. آنها همچنین مواد شیمیایی رادیواکتیو را به نوزادان مبتلا به سوء تغذیه تزریق کردند و سپس مایع مغزی نخاعی را برای تجزیه و تحلیل از مغز و ستون فقرات آنها جمع‌آوری کردند.
در سال های۱۹۶۱ و۱۹۶۲، از ده زندانی زندان ایالتی یوتا نمونه خون گرفته شد که با مواد شیمیایی رادیواکتیو مخلوط شده و دوباره به بدن آنها تزریق شد.
کمیسیون انرژی اتمی ایالات متحده بودجه مؤسسه فناوری ماساچوست را برای مدیریت رادیوم-224و توریم-۲۳۴ به ۲۰نفر بین سال‌های ۱۹۶۱ و۱۹۶۵ تأمین کرد. بسیاری از آنها از مرکز سن نیوانگلند انتخاب شده بودند و برای «پروژه‌های تحقیق‌های در مورد پیری» داوطلب شده بودند. دوزها ۰٫۲–۲٫۴ میکروکوری (۷٫۴–۸۸٫۸ کیلوبکرل) برای رادیوم و ۱٫۲–۱۲۰ میکروکوری (۴۴–۴٬۴۴۰ کیلوبکرل) برای توریم.
در یک مطالعه در سال۱۹۶۷ که در مجله تحقیق‌ها بالینی منتشر شد، به زنان باردار کورتیزول رادیواکتیو تزریق شد تا ببینند که آیا این کورتیزول از سد جفت عبور می‌کند و روی جنین تأثیر می‌گذارد یا خیر.
آزمایش‌های تشعشعهای انسانی > تحقیق فال اوت

در سال ۱۹۵۷، انفجارهای هسته ای جو در نوادا، که بخشی از عملیات پلامباب بود، بعداً مشخص شد که به اندازه کافی تشعشعهای منتشر کرده‌است که باعث ایجاد۱۱۰۰۰ تا۲۱۲۰۰۰ موارد اضافی سرطان تیروئید در بین شهروندان آمریکایی شده‌است که در معرض ریزش‌های ناشی از انفجارها بوده‌اند. ۱۱۰۰ و ۲۱۰۰۰ مرگ.
در اوایل جنگ سرد، در تحقیق‌ها شناخته شده به عنوان پروژه گابریل و پروژه سانشاین، محققان در ایالات متحده، انگلستان، و استرالیا تلاش برای تعیین چه مقدار عواقب هسته ای مورد نیاز خواهد بود را به زمین غیرقابل سکونت. متوجه شدند که اتمسفر تست هسته ای فرصتی برای تحقیق در این باره فراهم کرده بود. چنین تست‌هایی پراکنده شده بود عفونت رادیواکتیو در سراسر جهان و بررسی بدن انسان می‌تواند نشان دهد که چقدر راحت گرفته شده‌است و از این رو چقدر خسارت ایجاد کرده‌است. از اهمیت خاصی برخوردار بود استرانسیم-۹۰ در استخوان‌ها. نوزادان تمرکز اصلی بودند زیرا فرصتی کامل برای جذب مواد جدید داشتند. در نتیجه این نتیجه محققان برنامه ای را برای جمع کردن بدن و استخوان‌های انسان از سراسر جهان با تمرکز ویژه بر نوزادان شروع کردند. استخوان‌ها سوزانده شدند و خاکستر برای رادیوایزوتوپ‌ها تجزیه و تحلیل شد. این پروژه در درجه اول مخفی نگه داشته شد زیرا این امر می‌تواند یک روابط عمومی در نتیجه به والدین و خانواده گفته نشد که با اعضای بدن بستگانشان چه کاری انجام می‌شود. این تحقیق‌ها نباید با نظرسنجی دندان شیری که در همان دوره زمانی انجام شد.
آزمایش‌های تشعشعهای انسانی > آزمایش‌های پرتودهی

بین سال‌های۱۹۶۰ و۱۹۷۱، وزارت دفاع هزینه‌های آزمایش‌های بدون توافق رادیواکتیو کل بدن را بر روی بیماران سرطانی عمدتاً فقیر و سیاه‌پوست، که به آنها گفته نشده بود با آنها انجام می‌شد، تأمین مالی کرد. به بیماران گفته شد که «درمانی» دریافت می‌کنند که ممکن است سرطان آنها را درمان کند، اما پنتاگون در تلاش است تا اثرات سطوح بالای تشعشعهای را بر بدن انسان مشخص کند. یکی از پزشکان شرکت کننده در این آزمایش‌ها نگران دادخواهی بیماران بود. او در گزارش‌های پزشکی تنها با حروف اختصاری به آنها اشاره کرد. او این کار را انجام داد تا به قول خود، «هیچ وسیله ای وجود نداشته باشد که بیماران بتوانند خود را با گزارش ارتباط دهند» تا از «تبلیغ‌های نامطلوب یا طرح دعوی قضایی جلوگیری شود».
از سال۱۹۶۰ تا۱۹۷۱، دکتر یوجین سینگر، با بودجه آژانس پشتیبانی اتمی دفاعی، آزمایش‌های تشعشعی کل بدن را بر روی بیش از ۹۰بیمار سرطانی فقیر، سیاه‌پوست و در مرحله پیشرفته مبتلا به تومورهای غیرقابل عمل در مرکز پزشکی دانشگاه سینسیناتی در طول آزمایش‌های پرتوی سینسیناتی انجام داد.. او فرم‌های رضایت جعل می‌کرد و بیماران را از خطرات پرتودهی آگاه نمی‌کرد. به بیماران ۱۰۰ راد یا بیشتر داده شد (1 Gy) از تشعشعهای کل بدن، که در بسیاری از افراد باعث درد شدید و استفراغ می‌شود.منتقدان منطق پزشکی این مطالعه را زیر سؤال برده‌اند و معتقدند که هدف اصلی این تحقیق بررسی تأثیر حاد قرار گرفتن در معرض تابش بوده‌است.
از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۷۳، دکتر کارل هلر، متخصص غدد، بیضه زندانیان اورگان و واشینگتن را تحت تابش قرار داد. در ازای مشارکت آنها، او ۵ دلار در ماه و ۱۰۰ دلار زمانی که باید پس از پایان کارآزمایی وازکتومی دریافت می‌کردند، به آنها داد. جراحی که این افراد را عقیم کرد، گفت که لازم است "از آلوده نشدن جمعیت عمومی به جهش یافته‌های ناشی از تشعشعهای خودداری شود". دکتر جوزف همیلتون، یکی از محققانی که با هلر بر روی آزمایش‌ها کار کرده بود، گفت که این آزمایش‌ها "کمی از لمس بوخنوالد " داشتند.
در سال ۱۹۶۳، محققان دانشگاه واشینگتن به بیضه ۲۳۲ زندانی تابش کردند تا تأثیر تشعشع بر عملکرد بیضه را تعیین کنند. زمانی که این زندانیان بعداً زندان را ترک کردند و صاحب فرزند شدند، حداقل چهار نفر از آنها فرزندانی با نقص مادرزادی داشتند. تعداد دقیق آن ناشناخته است زیرا محققان هرگز وضعیت افراد را پیگیری نکردند.
آزمایش‌های شیمیایی > تست‌های غیر توافقی

از سال۱۹۴۲ تا۱۹۴۴، سرویس جنگ شیمیایی ایالات متحده آزمایش‌هایی را انجام داد که هزاران نفر از پرسنل نظامی ایالات متحده را در معرض گاز خردل قرار دادند تا کارایی ماسک‌های ضد گاز و لباس‌های محافظ را آزمایش کنند.
از سال۱۹۵۰ تا۱۹۵۳، ارتش ایالات متحده عملیات عملیات سپاه شیمیایی را انجام داد و مواد شیمیایی را بر روی ۶شهر در ایالات متحده و کانادا اسپری کرد تا الگوهای پراکندگی سلاح‌های شیمیایی را آزمایش کند. سوابق ارتش نشان می‌دهد مواد شیمیایی که بر روی شهر وینیپگ، منیتوبا، کانادا اسپری شد، شامل سولفید کادمیوم روی بود که تصور نمی‌شد مضر باشد. یک مطالعه در سال ۱۹۹۷ توسط شورای تحقیق‌ها ملی ایالات متحده نشان داد که این سمپاشی در سطوح بسیار پایینی انجام می‌شود که مضر نباشد. گفته می‌شود که مردم به‌طور معمول در محیط‌های شهری در معرض سطوح بالاتری قرار دارند.
برای آزمایش اینکه آیا اسید سولفوریک، که در ساخت ملاس استفاده می‌شود، به عنوان یک افزودنی غذایی مضر است یا نه، هیئت بهداشت ایالت لوئیزیانا مطالعه ای را برای تغذیه «زندانیان سیاهپوست» به جز ملاس به مدت پنج هفته سفارش داد. یکی از گزارش‌ها بیان می‌کرد که زندانیان «با ارائه خود به آزمایش مخالفت نمی‌کنند، زیرا اگر انجام دهند هیچ فایده‌ای ندارد».
مقاله ای در سال۱۹۵۳ در مجله پزشکی/علمی علوم بالینی یک آزمایش پزشکی را شرح داد که در آن محققان عمداً پوست شکم ۴۱کودک را که بین۸ تا ۱۴سال داشتند با استفاده از کانتاریدین تاول زدند. این مطالعه به منظور تعیین شدت آسیب یا تحریک این ماده به پوست کودکان انجام شد. پس از بررسی‌ها، پوست تاول زده کودکان با قیچی برداشته شد و با سواب پراکسید پاشیده شد.
آزمایش‌های شیمیایی > عملیات کلاه بالا

در ژوئن ۱۹۵۳،ارتش ایالات متحده به‌طور رسمی دستورالعمل‌هایی را در رابطه با استفاده از افراد انسانی در آزمایش‌ها و تحقیق‌ها شیمیایی، بیولوژیکی یا رادیولوژیکی تصویب کرد، که در آن مجوز از وزیر ارتش اکنون برای همه پروژه‌های تحقیق‌های مربوط به افراد انسانی مورد نیاز بود. بر اساس این دستورالعمل، هفت پروژه تحقیق‌های شامل سلاح‌های شیمیایی و افراد انسانی توسط سپاه شیمیایی برای تأیید وزیر ارتش در اوت ۱۹۵۳ ارائه شد. یک پروژه شامل وزیکانت‌ها، یک پروژه شامل فسژن، و پنج مورد آزمایش‌هایی بودند که شامل عوامل عصبی بودند. هر هفت مورد تأیید شد.
با این حال، دستورالعمل‌ها یک راه گریز باقی گذاشت. آنها تعریف نکردند که چه نوع آزمایش‌ها و آزمایش‌هایی نیاز به چنین تأییدی از وزیر دارد. عملیات تاپ هت از جمله پروژه‌های متعددی بود که برای تصویب ارائه نشد. ارتش آن را «تمرین میدانی محلی» نامید و از۱۵ تا ۱۹ سپتامبر۱۹۵۳ در مدرسه شیمی ارتش در فورت مک‌کللان، آلاباما برگزار شد. این آزمایش‌ها از پرسنل سپاه شیمی برای آزمایش روش‌های ضدعفونی برای سلاح‌های بیولوژیکی و شیمیایی، از جمله خردل سولفور و عوامل عصبی استفاده کردند. پرسنل عمداً در معرض این آلاینده‌ها قرار گرفتند، داوطلب نبودند و از آزمایش‌ها مطلع نشدند. در گزارش سال۱۹۷۵ بازرس کل پنتاگون، ارتش اظهار داشت که عملیات تاپ هت مشمول دستورالعمل‌هایی نیست که نیاز به تأیید دارند، زیرا این یک تمرین وظیفه در سپاه شیمی است.
آزمایش‌های شیمیایی > برنامه هلمزبورگ

تقریباً از سال۱۹۵۱ تا۱۹۷۴، زندان هولمزبورگ در پنسیلوانیا محل عملیات گسترده تحقیق‌ها پوستی بود که از زندانیان به عنوان سوژه استفاده می‌شد. این تحقیق‌ها به رهبری دکتر آلبرت ام. کلیگمن از دانشگاه پنسیلوانیا به نمایندگی از شرکت شیمیایی داو، ارتش ایالات متحده و جانسون و جانسون انجام شد. داو کیمیکال می‌خواست اثرات سلامتی دیوکسین و سایر علف‌کش‌ها را مطالعه کند تا چگونگی تأثیر آن‌ها بر پوست انسان را کشف کند، زیرا کارگران کارخانه‌های شیمیایی آن در حال توسعه کلراکن بودند. در این مطالعه، کلیگمن تقریباً همان مقدار دیوکسینی را که کارمندان داو در معرض آن قرار داشتند، استفاده کرد. در سال‌های۱۹۸۰ و۱۹۸۱، برخی از افرادی که در این مطالعه مورد استفاده قرار گرفتند، از پروفسور کلیگمن شکایت کردند زیرا از مشکل‌های سلامتی مختلفی از جمله لوپوس و آسیب‌های روانی رنج می‌بردند.
کلیگمن بعداً تحقیق‌ها خود را در مورد دیوکسین ادامه داد و دوز دیوکسینی را که روی پوست ۱۰زندانی می‌زد به ۷۵۰۰میکروگرم دیوکسین افزایش داد، که ۴۶۸برابر دوزی است که جرالد کی رو، مسئول شرکت داوکمیکال به او اجازه تجویز داده بود. در نتیجه، زندانیان دچار جوش‌های التهابی و پاپول شدند.
برنامه هولمسبورگ پرداخت صدها نفر از زندانیان دستمزد اسمی برای تست محصولهای زیبایی و ترکیب‌های شیمیایی، که اثرات بهداشتی در زمان ناشناخته بود. بمحض ورود خود را در هولمزبرگ، کلیگمن ادعا کرده‌اند گفت: «همه من قبل از من دیدم جریب پوست بودند مثل این بود که یک کشاورز برای اولین بار یک مزرعه حاصلخیز را ببیند.» شماره۱۹۶۴ اخبار پزشکی گزارش شده‌است که ۹نفر از ۱۰زندانی در زندان هولمسبورگ افراد تست پزشکی بودند.
در سال ۱۹۶۷،ارتش ایالات متحده به کلیگمن پول داد تا مواد شیمیایی تاول زا را روی صورت و پشت زندانیان هولمزبورگ بمالد، به قول کلیگمن، «تا یاد بگیرد که چگونه پوست از خود در برابر حمله مزمن مواد شیمیایی سمی محافظت می‌کند، به اصطلاح فرایند سخت شدن."
آزمایش‌های روانی و شکنجه > تحقیق‌ها دولت آمریکا

دولت ایالات متحده سرمایه‌گذاری و انجام آزمایش‌های روانی متعددی را به ویژه در دوران جنگ سرد انجام داد. بسیاری از این آزمایش‌ها برای کمک به توسعه روش‌های مؤثرتر شکنجه و بازجویی برای ارتش و سازمان‌های اطلاعاتی ایالات متحده و توسعه تکنیک‌هایی برای آمریکایی‌ها برای مقاومت در برابر شکنجه توسط کشورها و سازمان‌های دشمن انجام شد.
آزمایش‌های روانی و شکنجه > تحقیق‌ها دولت آمریکا > سرم حقیقت

در تحقیق‌ها انجام شده از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۳، که به عنوان پروژه چتر شناخته می‌شد، نیروی دریایی ایالات متحده شروع به شناسایی و آزمایش سرم‌های حقیقت کرد، که امیدوار بودند بتوانند در بازجویی از جاسوسان شوروی استفاده شوند. برخی از مواد شیمیایی آزمایش شده بر روی افراد انسانی شامل مسکالین و داروی آنتی کولینرژیک اسکوپولامین بودند.
اندکی پس از آن، در سال ۱۹۵۰، سیا پروژه پرنده آبی را آغاز کرد که بعداً به پروژه آرتیشوک تغییر نام داد، که هدف اعلام شده آن توسعه «وسایل کنترل افراد از طریق تکنیک‌های ویژه بازجویی»،«راهی برای جلوگیری از استخراج اطلاعات از مأموران سیا» بود. و «استفاده‌های توهین آمیز از تکنیک‌های غیر متعارف، مانند هیپنوتیزم و مواد مخدر». هدف از این پروژه در یادداشتی به تاریخ ژانویه۱۹۵۲ مشخص شد که در آن آمده بود: "آیا می‌توانیم کنترل یک فرد را تا جایی به دست آوریم که او دستورهای ما را برخلاف میل خود و حتی برخلاف قوانین اساسی طبیعت، مانند حفظ خود انجام دهد؟" این پروژه استفاده از هیپنوتیزم، اعتیاد اجباری به مورفین و متعاقب آن ترک اجباری، و استفاده از سایر مواد شیمیایی، در میان روش‌های دیگر، برای ایجاد فراموشی و سایر حالت‌های آسیب‌پذیر را در افراد مورد مطالعه قرار داد. محققان پروژه پرنده آبی به منظور «تکنیک‌های کامل برای انتزاع اطلاعات از افراد، خواه ناخواه»، طیف گسترده‌ای از مواد روانگردان از جمله ال‌اس‌دی، هروئین، ماری جوانا، کوکائین، فن‌سیکلیدین، مسکالین و اتر را آزمایش کردند. محققان پروژه پروژه آبی بیش از ۷۰۰۰پرسنل نظامی ایالات متحده را بدون اطلاع یا رضایت آنها در زرادخانه آبردین پروو گراوند در مریلند با ال‌اس‌دی مصرف کردند. سال‌ها پس از این آزمایش‌ها، بیش از ۱۰۰۰نفر از این سربازان از چندین بیماری از جمله افسردگی و صرع رنج می‌بردند. بسیاری از آنها اقدام به خودکشی کردند.
آزمایش‌های روانی و شکنجه > تحقیق‌ها دولت آمریکا > مرگ و میر ناشی از مواد مخدر

در سال ۱۹۵۲، هارولد بلاوئر، تنیسور حرفه ای، هنگامی که دوز کشنده ای از مشتقات مسکالین در مؤسسه روان‌پزشکی ایالت نیویورک دانشگاه کلمبیا به او تزریق شد، درگذشت. وزارت دفاع ایالات متحده که حامی این تزریق بود، در تبانی با وزارت دادگستری و دادستان کل ایالت نیویورک برای پنهان کردن شواهدی مبنی بر دخالت خود در این آزمایش به مدت ۲۳سال کار کرد. کتل مدعی شد که نمی‌دانست ارتش چه چیزی به او دستور تزریق به بلوئر را داده‌است و گفت: «ما نمی‌دانستیم که این سگ بود یا چه چیزی به او می‌دادیم.»
در ۱۹ نوامبر ۱۹۵۳، دکتر فرانک اولسون بدون اطلاع یا رضایت او دوز ال‌اس‌دی دریافت کرد. ۹ روز بعد پس از سقوط از پنجره هتل، در شرایط مشکوکی جان باخت. تا قبل از افشای پروژه ام‌کی‌اولترا، علت مرگ اولسون به مدت ۲۲ سال پنهان بود.
آزمایش‌های روانی و شکنجه > تحقیق‌ها دولت آمریکا > پروژه ام‌کی‌اولترا > نگرانی‌ها

رهبری سیا در مورد این فعالیت‌ها نگرانی‌های جدی داشت، همان‌طور که در گزارش بازرس کل در سال۱۹۵۷ مشهود است، که بیان داشت:
اقدام‌های احتیاطی نه تنها برای محافظت از عملیات در برابر قرار گرفتن در معرض نیروهای دشمن، بلکه برای پنهان کردن این فعالیت‌ها از عموم مردم آمریکا نیز باید اتخاذ شود. آگاهی از اینکه آژانس درگیر فعالیت‌های غیراخلاقی و غیرقانونی است، عواقب جدی در محافل سیاسی و دیپلماتیک خواهد داشت. -۱۹۵۷ گزارش بازرس کل سیا
در سال۱۹۶۳، سیا بسیاری از یافته‌های تحقیق‌ها روان‌شناختی خود را در کتابچه راهنمای بازجویی ضد جاسوسی کوبارک، ترکیب کرد که از تحقیق‌ها ام‌کی‌اولترا و سایر برنامه‌های تحقیق‌های مخفی به عنوان مبنای علمی روش‌های بازجویی خود نام برد.کامرون مرتباً به اطراف ایالات متحده سفر می‌کرد و به پرسنل نظامی در مورد تکنیک‌های خود (سرپوش کردن زندانیان به دلیل محرومیت حسی، انزوای طولانی مدت، تحقیر، و غیره) و اینکه چگونه می‌توان از آنها در بازجویی‌ها استفاده کرد، سفر می‌کرد. گروه‌های شبه‌نظامی آمریکای لاتین که برای سیا و ارتش ایالات متحده کار می‌کردند، آموزش این تکنیک‌های روان‌شناختی را در مکان‌هایی مانند مدرسه قاره آمریکا دریافت کردند. در قرن بیست و یکم، بسیاری از تکنیک‌های شکنجه توسعه‌یافته در تحقیق‌ها ام‌کی‌اولترا و سایر برنامه‌ها در زندان‌های ارتش آمریکا و سیا مانند خلیج گوانتانامو و ابوغریب مورد استفاده قرار گرفتند. پس از نشست‌های کنگره، رسانه‌های خبری عمده عمدتاً بر داستان‌های هیجان انگیز مرتبط با ال اس دی، «کنترل ذهن» و «شستشوی مغزی» تمرکز کردند و به ندرت از کلمه «شکنجه» استفاده کردند. این نشان می‌دهد که محققان سیا، همان‌طور که یکی از نویسنده‌ها بیان می‌کند، به جای گروهی منطقی از مردانی بودند که آزمایشگاه‌های شکنجه و آزمایش‌های پزشکی را در دانشگاه‌های بزرگ ایالات متحده اداره می‌کردند. آنها شکنجه، تجاوز و آزار روانی بزرگسالان و کودکان خردسال را ترتیب داده بودند و بسیاری از آنها را برای همیشه دیوانه کرده بودند.
آزمایش‌های روانی و شکنجه > تحقیق‌ها دولت آمریکا > پروژه ام‌کی‌اولترا > خاموش شدن

فعالیت‌های ام‌کی‌اولترا تا سال ۱۹۷۳ ادامه یافت تا زمانی که ریچارد هلمز، رئیس سیا، از ترس اینکه در معرض دید عموم قرار گیرد، دستور پایان دادن به پروژه و نابودی تمامی پرونده‌ها را داد. اما، یک خطای اداری بسیاری از اسناد را به دفتر اشتباه فرستاده بود، بنابراین زمانی که کارکنان سیا در حال تخریب پرونده‌ها بودند، برخی از آنها باقی ماندند. آنها بعداً تحت درخواست قانون آزادی اطلاعات توسط روزنامه‌نگار تحقیقی جان مارکس آزاد شدند. بسیاری از مردم آمریکا وقتی از آزمایش‌ها مطلع شدند خشمگین شدند و تحقیق‌ها کنگره‌ای متعددی از جمله کمیته کلیسا و کمیسیون راکفلر انجام شد.
در ۲۶ آوریل۱۹۷۶، کمیته کلیسای سنای ایالات متحده گزارشی را منتشر کرد، گزارش نهایی کمیته منتخب برای مطالعه عملیات دولتی با توجه به فعالیت‌های اطلاعاتی، در کتاب اول، فصل هفدهم، ص. ۳۸۹ در این گزارش آمده‌است:
ال‌اس‌دی یکی از مواد آزمایش شده در برنامه ام‌کی‌اولترا بود. مرحله آخر آزمایش ال اس دی شامل اداره مخفیانه افراد غیر داوطلب ناخواسته در محیط‌های عادی زندگی توسط افسرهای مخفی اداره مواد مخدر که برای سیا فعالیت می‌کنند، بود. رویه خاصی به نام «مکدلتا» برای کنترل استفاده از مواد ام‌کی‌اولترا در خارج از کشور ایجاد شد. چنین موادی در موارد متعددی مورد استفاده قرار گرفت. از آنجایی که سوابق ام‌کی‌اولترا از بین رفتند، بازسازی استفاده عملیاتی از مواد ام‌کی‌اولترا توسط سیا در خارج از کشور غیرممکن است. مشخص شده‌است که استفاده از این مواد در خارج از کشور از سال۱۹۵۳ و احتمالاً در اوایل سال۱۹۵۰ آغاز شده‌است. مواد مخدر عمدتاً به عنوان کمکی برای بازجویی‌ها استفاده می‌شد، اما مواد ام‌کی‌اولترا/مکدلتا نیز برای اهداف آزار و اذیت، بی‌اعتبار کردن، یا از کار انداختن استفاده می‌شد.
آزمایش‌های روانی و شکنجه > تحقیق‌ها دولت آمریکا > آزمایش بر روی بیماران مبتلا به بیماری روانی

دکتر رابرت هیث از دانشگاه تولین آزمایش‌هایی را بر روی ۴۲بیمار مبتلا به اسکیزوفرنی و زندانیان در ندامتگاه ایالت لوئیزیانا انجام داد. این آزمایش‌ها توسط ارتش ایالت متحده تأمین مالی شد. در مطالعه‌ها، او آنها را با ال‌اس‌دی و بولبوکاپنین دوز کرد و الکترودهایی را در ناحیه سپتوم مغز کاشت تا آن را تحریک کند و خوانش الکتروانسفالوگرافی(EEG) را انجام دهد.
آزمایش‌های مختلفی بر روی افراد مبتلا به اسکیزوفرنی که پایدار بودند انجام شد، آزمایش‌های دیگری بر روی افرادی که اولین دوره روان پریشان را داشتند انجام شد. به آنها متیل فنیدات داده شد تا تأثیر آن را روی ذهنشان ببینند.
آزمایش‌های روانی و شکنجه > تحقیق‌ها دولت آمریکا > آزمایش‌های شکنجه

از سال۱۹۶۴ تا۱۹۶۸، ارتش ایالات متحده ۳۸۶۴۸۶دلار به پروفسورهای آلبرت کلیگمن و هربرت دبلیو کوپلان پرداخت تا آزمایش‌هایی را با داروهای تغییردهنده ذهن بر روی ۳۲۰زندانی زندان هلمزبورگ انجام دهند. هدف از این مطالعه تعیین حداقل دوز مؤثر هر دارو برای ناتوانی ۵۰درصد از جمعیت معین بود. کلیگمن و کوپلان در ابتدا ادعا کردند که از اثرات درازمدت سلامتی داروها بر زندانیان بی اطلاع بودند. با این حال، اسناد بعداً نشان داد که چنین نیست.
متخصصان پزشکی داده‌هایی را در مورد استفاده سیا از تکنیک‌های شکنجه بر روی زندانیان در طول جنگ قرن بیست و یکم علیه تروریسم جمع‌آوری و جمع‌آوری کردند تا این تکنیک‌ها را اصلاح کنند، و «برای ارائه پوشش قانونی برای شکنجه، و همچنین برای کمک به توجیه و شکل‌دهی رویه‌ها و سیاست‌های آینده». طبق گزارش پزشکان حقوق بشر در سال۲۰۱۰. در این گزارش آمده‌است: از تحقیق‌ها و آزمایش‌های پزشکی بر روی افراد بازداشت‌شده برای اندازه‌گیری تأثیرات واتربردینگ با حجم زیاد و تنظیم روش بر اساس نتایج استفاده شد. در نتیجه آزمایش‌های واتربردینگ، پزشکان افزودن نمک به آب را توصیه کردند «برای جلوگیری از قرار دادن زندانیان در کما یا کشتن آنها از طریق مصرف بیش از حد مقادیر زیادی آب ساده». آزمایش‌های محرومیت از خواب بر روی بیش از ۱۲زندانی در فواصل۴۸٬۹۶ و ۱۸۰ساعته انجام شد. پزشکان همچنین داده‌هایی را جمع‌آوری کردند که به آنها کمک می‌کرد تا در مورد تأثیرهای عاطفی و فیزیکی این تکنیک‌ها قضاوت کنند تا «سطح درد تجربه شده توسط بازداشت‌شدگان در طول بازجویی را کالیبره کنند» و تعیین کنند که آیا استفاده از انواع خاصی از تکنیک‌ها باعث افزایش «استعداد فرد به درد شدید» می‌شود یا خیر.". در سال۲۰۱۰، سیا این اتهام‌های را رد کرد و ادعا کرد که آنها هرگز آزمایشی انجام نداده‌اند و گفت: "گزارش فقط اشتباه است". با این حال، دولت ایالات متحده هرگز این ادعاها را بررسی نکرد. روانشناسان جیمز میچل و بروس جسن، شرکتی را اداره می‌کردند که ۸۱میلیون دلار توسط سیا پرداخت می‌شد، که طبق گزارش کمیته اطلاعات سنا در مورد شکنجه سیا، «تکنیک‌های بازجویی پیشرفته» مورد استفاده را توسعه داد. در نوامبر۲۰۱۴، انجمن روان‌شناسی آمریکا اعلام کرد که وکیلی را برای تحقیق دربارهٔ ادعاهایی که در توسعه تکنیک‌های بازجویی پیشرفته که شکنجه را تشکیل می‌دهند، همدستی استخدام خواهند کرد.
در آگوست۲۰۱۰، شرکت آمریکایی تولیدکننده سلاح ریتیان تکنالوجیز اعلام کرد که با زندانی در کاستیک، کالیفرنیا، همکاری کرده‌است تا از زندانیان به عنوان سوژه آزمایش برای سیستم انکار فعال خود استفاده کند که «یک پرتو گرمای نامرئی را شلیک می‌کند که می‌تواند درد غیرقابل تحملی ایجاد کند.» این دستگاه که توسط منتقدان آن «پرتو درد» نامیده می‌شود، به دلیل ترس پنتاگون مبنی بر استفاده از آن به عنوان ابزاری برای شکنجه، برای حضور در عراق رد شد.
آزمایش‌های روانی و شکنجه > تحقیق‌ها دانشگاهی

در سال۱۹۳۹، در خانه یتیمان سربازان آیووا در داونپورت، آیووا، ۲۲کودک مورد آزمایش موسوم به «هیولا» قرار گرفتند. در این آزمایش سعی شد از سوء استفاده روانی برای القای لکنت در کودکانی که به‌طور عادی صحبت می‌کردند استفاده شود. این آزمایش توسط دکتر وندل جانسون، یکی از برجسته‌ترین آسیب شناسان گفتار کشور، به منظور آزمایش یکی از نظریه‌های او در مورد علت لکنت طراحی شد.
در سال۱۹۶۱، در پاسخ به محاکمه نورنبرگ، استنلی میلگرام، روان‌شناس دانشگاه ییل، «مطالعه اطاعت از اقتدار» خود را که به عنوان آزمایش میلگرام نیز شناخته می‌شود، انجام داد تا مشخص کند آیا این امکان وجود دارد که نسل‌کشی نازی‌ها از میلیون‌ها نفر ناشی شده باشد. «فقط به دنبال دستور». آزمایش میلگرام به دلیل استرس هیجانی شدیدی که شرکت کنندگان متحمل شدند، سؤالاتی در مورد اخلاق‌های آزمایش علمی مطرح کرد، که به عنوان بخشی از آزمایش، به آنها گفته شد که شوک الکتریکی را برای افراد مورد آزمایش (که بازیگر بودند و واقعاً شوک الکتریکی دریافت نکرده بودند، اعمال کنند)
در سال۱۹۷۱،فیلیپ زیمباردو، روان‌شناس دانشگاه استنفورد، آزمایش زندان استنفورد را انجام داد که در آن به ۲۴دانشجوی پسر به‌طور تصادفی نقش‌های زندانی و نگهبان در یک زندان ساختگی واقع در زیرزمین ساختمان روان‌شناسی استنفورد اختصاص داده شد. شرکت‌کنندگان با نقش‌های خود فراتر از انتظارهای زیمباردو سازگار شدند و نگهبانان زندان موقعیتی اقتدارگرا از خود نشان می‌دادند و از نظر روانی زندانیانی را که در پذیرش آزار منفعل بودند، آزار می‌دادند. این آزمایش تا حد زیادی با انتقادهایی که به فقدان اصول علمی و گروه کنترل و نگرانی‌های اخلاقی در مورد عدم مداخله زیمباردو در آزار زندانیان بود، بحث‌برانگیز بود.
تحقیق‌ها فارماکولوژیک

در دانشگاه هاروارد، در اواخر دهه۱۹۴۰، محققان شروع به انجام آزمایش‌هایی کردند که در آن دی‌اتیل استیل‌بسترول، یک استروژن مصنوعی را روی زنان باردار در بیمارستانی یر دانشگاه شیکاگو آزمایش کردند. زنان به‌طور غیرطبیعی تعداد سقط جنین و نوزادان با وزن کم هنگام تولد(LBW) را تجربه کردند. به هیچ‌یک از زنان گفته نشد که روی آنها آزمایش می‌شود.
در سال۱۹۶۲، محققان مرکز کودکان لورل در مریلند، داروهای آزمایشی آکنه را روی کودکان آزمایش کردند. آنها حتی پس از اینکه نیمی از کودکان در اثر داروها دچار آسیب شدید کبدی شدند، آزمایش خود را ادامه دادند.
در سال ۲۰۰۴، دان مارکینگسون، یکی از شرکت‌کنندگان در پژوهش دانشگاه مینه‌سوتا، در حالی که در یک کارآزمایی دارویی تحت حمایت صنعت ثبت‌نام می‌کرد، سه داروی ضدروان‌پریشی غیر معمول مورد تأیید سازمان غذا و دارو آمریکا را مقایسه می‌کرد: سروکل (کوتیاپین)، زیپرکسا (اولانزاپین) و ریسپردالیس (ریسپردال). کارل الیوت، استاد اخلاق زیستی دانشگاه مینه‌سوتا، ضمن نوشتن در مورد شرایط مربوط به مرگ مارکینگسون در این مطالعه، که توسط سازنده سروکوئل آسترازنکا طراحی و تأمین مالی شده بود، خاطرنشان کرد که مارکینگسون برخلاف میل مادرش، مری وایس، در این مطالعه ثبت نام کرده‌است. مجبور شد بین ثبت نام در مطالعه یا التزام غیرارادی به یک مؤسسه روانی دولتی یکی را انتخاب کند. تحقیق‌ها بیشتر نشان داد که توسط روان‌پزشک مارکینگسون، دکتر استفان سی. اولسون، روابط مالی با آسترازنکا، نادیده گرفته شدن و سوگیری در طراحی آزمایشی آسترازنکا و ناکافی بودن حمایت‌های هیئت بررسی نهادی دانشگاه (IRB) برای افراد تحقیق وجود دارد. تحقیق‌ها سازمان غذا و دارو آمریکا در سال ۲۰۰۵ دانشگاه را پاک کرد. با این وجود، جنجال در مورد این پرونده ادامه دارد. مقاله مادر جونز منجر به این شد که گروهی از اعضای هیئت علمی دانشگاه نامه ای عمومی به هیئت رئیسه دانشگاه ارسال کردند و خواستار تحقیق‌ها خارجی در مورد مرگ مارکینگسون شدند.
ری پری

ری پری (به انگلیسی: Ray Parry) بازیکن فوتبال زادهٔ ۰۱۹۳۶−۰۱−۱۹ ۱۹ ژانویه ۱۹۳۶ اهل کشور انگلستان که سابقهٔ بازی در تیم ملی فوتبال انگلستان را در کارنامهٔ خود دارد. وی در تاریخ ۰۱۹۵۹−۱۱−۱۸ ۱۸ نوامبر ۱۹۵۹ نخستین بازی ملی خود را در مقابل تیم ملی فوتبال ایرلند شمالی انجام داد و با حضور در ۲ بازی ملی، در تاریخ ۰۱۹۶۰−۰۴−۱۹ ۱۹ آوریل ۱۹۶۰ واپسین بازی ملی‌اش را در برابر تیم ملی فوتبال اسکاتلند برگزار کرد.
این بازیکن توانسته در بازی‌های ملی، ۱ گل به ثمر برساند.