stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جلفار
باغ‌های مرکبات

به علت وجود آب شیرین درختان مرکبات و میوه‌های گوناگون، و باغ‌های میوه مختلف مانند: سیب، هلو، انار، پرتقال، نارنگی، لیمو ترش، لیمو شیرین، نارنج، بالنگ، نخل وسبزیجات، وسیفی جات کاشته می‌شود.
جمعیت

جمعیت روستای جلفار در حدود ۱۲۰ نفر می‌باشند، که از اهل سنت و مالکی مذهب هستند. شغل عمدهٔ مردم کشاورزی و دامداری است.
منطقهٔ گردشگری جلفار

در این منطقه (جلفار) سالیانه در ماه اوت باران موسمی می‌بارد ودرختان میوه و باغ‌ها را سیراب می‌سازد، مخصوصاً که در این ماه (اوت) منطقه از شدت گرمای زیاد برخوردار است، این باران موسمی را به لهجهٔ محلی اماراتی ( امطار الروایحة ) می‌نامند. بارش باران در این موسم و در این منطقهٔ کوهستانی و در فصل گرما نقش مؤثری روی درختان میوه وباغ‌ها دارد وبر رشد آن‌ها می‌افزاید. منطقهٔ جلفار از جاذبه‌های گردشگری خاصی برخوردارد است، مخصوصاً در فصل زمستان و بهار.
شهر جُلفار در سدهٔ چهارم هجری حلقهٔ وصل بین سواحل غربی خلیج فارس و هند و چین بوده‌است، آوازهٔ تجارتی (شهر جلفار) تا حدود چین رسیده بوده‌است، یکی از دریا نوردان (بانیان) در آن دوران گذشته به نام دوارتی باریاروس در بارهٔ مردم جلفار می‌نویسد که در این دهکده ثروتمندان، و ملاحان عظام، و تجارتمندان جمله زندگی می‌کنند.
روگوزارسکی آی‌کی-۳

| روگوزارسکی آی‌کی-۳ | روگوزارسکی آی‌کی-۳ |
| --- | --- |
کاربری: هواپیمای جنگنده
تولیدکننده: Rogožarski A.D
طراح: Kosta Sivčev, Ljubomir Ilić, Slobodan Zrnić
نخستین پرواز: late May 1938
معرفی‌شده در: late March 1940
بازنشستگی: ژوئن ۱۹۴۱
کاربر اصلی: Royal Yugoslav Air Force
تعداد ساخته‌شده: ۱۳
روگوزارسکی آی‌کی-۳ (به انگلیسی: Rogožarski_IK-3) یک هواگرد از نوع هواپیمای جنگنده ساخت شرکت Rogožarski A.D است. هواگرد روگوزارسکی آی‌کی-۳ نخستین پروازش را در late May 1938 میلادی انجام داد. این هواگرد در سال 1940 میلادی رسماً معرفی گردید. در مجموع، تعداد ۱۳ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
طراح این هواگرد، Kosta Sivčev, Ljubomir Ilić, Slobodan Zrnić بود.
مسعود نوابی (نویسنده)

برای کارگردان ایرانی، مسعود نوابی (کارگردان) را ببینید.
| مسعود نوابی | مسعود نوابی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۳۴۱۹۵۴ کابل
درگذشت: ۲ ژانویهٔ ۲۰۱۰ اسلام‌آباد، پاکستان
ملیت: افغان
پیشه: شاعر، نویسنده
مسعود نوابی (زادهٔ ۱۳۳۴ خورشیدی - ۱۹۵۴ میلادی در کابل، درگذشتهٔ ۱۳۸۹ خورشیدی - ۲۰۱۰ میلادی در اسلام‌آباد) شاعر، نویسنده و شخصیت فرهنگی افغانستان بود. او بنیانگذار کمیتهٔ تعلیم و تربیه برای مهاجرین افغان، کانون فرهنگی افغان، کانون فرهنگی غلام حبیب نوابی، لیسهٔ علامه سلجوقی، لیسهٔ غلام حبیب نوابی، مدیر ارشد پوهنتون افغان ابن سینا و لیسه آریانا مهاجر بوده‌است. او به خاطر کارکردهای فرهنگی‌اش در افغانستان و کشورهای دیگر آسیایی معروف است.
زندگی

مسعود نوابی فرزند غلام حبیب نوابی مشهور به ادیب کوهدامنی در سال ۱۳۳۴ هجری، ۱۹۵۴ میلادی در شهرآرای کابل به دنیا آمد. او تحصیلاتش را در داخل و خارج افغانستان تا رتبهٔ فوق لیسانس به اتمام رساند. شاعری را در محضر پدرش یادگرفت و مقالات تحقیقی، تاریخی و ادبی در مجلات افغانستان نوشت.
نمونه شعر:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| در انتظارت ای مهٔ گلگون عذار من |  | چشمم به راهٔ توست نگر حال زار من |
| شمعم که از فراق تو من آب می‌شوم |  | بی تو که رفته یی کنون از کنار من |
آثار چاپ‌شده

کشتزار زعفران: کتابی تحقیقی منظوم و منثور شامل ظرافتهای ادبی
شب و شاعر
صبح و زندگی
گل رعنا
آثار آمادهٔ چاپ

بهار و شاعر
موسیقی افغانستان
علی مظهر همه خوبی‌ها
گلچین عارفان
شاعر و آئینه
حضرت سرمد شهید
مدیر کیست؟
تحفه‌های استاد
هند برین
زنان نامور مغل
به جز موارد بالا از وی ده‌ها اثر دیگر آمادهٔ چاپ است
کارکردهای فرهنگی

بنیانگذاری کانون فرهنگی افغان
بنیانگذاری کانون فرهنگی غلام حبیب نوابی
کارکردهای تعلیمی

بنیانگذاری و مدیریت لیسهٔ عالی غلام حبیب نوابی
بنیانگذاری لیسهٔ علامه سلجوقی
بنیانگذاری کمیتهٔ تعلیم و تربیه مهاجران افغان در اسلام‌آباد
مجله‌ها

مؤسس و مدیر مسؤول مجله‌های بینش، پویش و دیوه در پاکستان
فیلمنامه‌ها

نویسندهٔ فیلمنامه‌ای به نام تابلوی خانواده
نویسندهٔ فیلم ثمرقند
کارکردهای دیگر

به عنوان مهتمم در بیش از بیست و پنج اثر تحقیقی، ادبی و تاریخی استاد غلام حبیب نوابی، بنام‌های مخفی بدخشی، مهستی، کوهدامن، استاد قاسم افغان، گوهرشاد، سمرقند، مراد مرید و…
سهم فعال در برگزاری کنفرانس‌های مولانا، می‌رویس نیکه، صدمین سالگرد خلیل‌الله خلیلی در دهلی نو
نویسندگی ده‌ها نمایشنامه
درگذشت

مسعود نوابی در دوم ژانویهٔ ۲۰۱۰ میلادی بعلت حملهٔ قلبی در بیمارستان کمپلکس شهر اسلام‌آباد پاکستان درگذشت.[نیازمند منبع]
یادبودهای درگذشت استاد مسعود نوابی

از اولین سالروز وفات استاد مسعود نوابی در دوم ژانویهٔ سال ۲۰۱۱ میلادی در شهر اسلام‌آباد تجلیل به‌عمل آمد.
از دومین سالروز وفات استاد مسعود نوابی، شاعر، نویسنده و فرهنگی فرهیخته در کابل و دهلی جدید، یادبود به عمل آمد.http://www.24sahat.com/content/view/3575/1/
کنسرت محمدرضا شجریان و گروه شهناز (رندان مست و مرغ خوش‌خوان)

کنسرت محمدرضا شجریان و گروه شهناز (رندان مست و مرغ خوش خوان) نام یک آلبوم موسیقی تصویری مربوط به یک کنسرت در سال ۱۳۸۷ در تهران می‌باشد که توسط شرکت دل آواز به بازار آمده است. این اثر مربوط به اجرای زندهٔ دو آلبوم رندان مست و مرغ خوش خوان می‌باشد که توسط محمدرضا شجریان و گروه شهناز اجرا شده‌اند. ابتدا آلبوم‌های استودیویی این کنسرت (رندان مست و مرغ خوش خوان) به بازار آمدند و مدتی پس از آن این آلبوم تصویری نیز به بازار آمد.
در بخش اول این کنسرت (رندان مست) در دستگاه همایون، اشعار حافظ، سعدی ، ملک الشعرا بهار و مولانا به کار گیری شده‌اند و قطعات از آثار مجید درخشانی، حسام السلطنه مراد ، میرزا عبدالله فراهانی و محمدرضا شجریان می‌باشند. در بخش دوم این کنسرت (مرغ خوش خوان) در دستگاه شور، اشعارحافظ ، مولانا ،باباطاهر و ملک الشعرا بهار به کار گیری شده‌اند و قطعات از آثار محمدرضا شجریان و مرتضی خان نی داوود می‌باشند.
در این اجرا تنظیم قطعات و سرپرستی گروه شهناز نیز بر عهدهٔ مجید درخشانی بوده و محمدرضا هنرمند به عنوان کارگردان تصویر برداری این اثر و آوا مشکاتیان به عنوان طراح گرافیک حضور دارند. این کنسرت نیز مانند بسیاری از کنسرت‌های محمدرضا شجریان، با تصنیف مرغ سحر به پایان رسید.
شرح اثر > هنرمندان

آواز استاد محمدرضا شجریان
اجرای گروه شهناز به سرپرستی مجید درخشانی:
مجید درخشانی:تار
مژگان شجریان:سه تار
محمدرضا ابراهیمی :عود
حامد افشاری:قیچک باس
مهدی امینی:بم تار، رباب
رادمان توکلی :تار
سینا جهان‌آبادی:کمانچه
حسین رضایی‌نیا:دف، دایره
رامین صفایی:سنتور
شاهو عندلیبی:نی
حمید قنبری:تنبک
کاوه معتمدیان :کمانچه
مهرداد ناصحی :قیچک آلتو
اشعار از حافظ،سعدی،ملک الشعرا بهار ،مولانا،باباطاهر
آهنگ سازان: محمدرضا شجریان، مجید درخشانی، حسام‌السلطنه مراد، میرزا عبدالله، مرتضی‌خان نی داوود
صدابرداران: ریموند موسسیان، رامین مظاهری
گیواتائیم

| گیواتائیم גִּבְעָתַיִם‎ جفعاتايم‎ | گیواتائیم גִּבְעָתַיִם‎ جفعاتايم‎ |
| --- | --- |
  پرچمCoat of arms:   پرچمCoat of arms
کشور:  اسرائیل
استان: الگو:Country data استان تل‌آویو
تأسیس‌شده: ۱۹۲۲
حکومت: حکومت
 • نوع: شهر (از ۱۹۵۹)
 • سرپرست شهرستان: Ran Kunik
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۲۱۱ دونوم (۳٫۲۱۱ کیلومتر مربع یا ۱٫۲۴۰ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۷): جمعیت (۲۰۱۷)
 • کل: ۵۹٬۵۱۸
معنی اسم: Two hills
وبگاه: https://www.givatayim.muni.il
نمایی از یک پارک در شهر گیواتائیم در هنگام شب.
گیواتیم یا گیواتائیم (در عبری: גבעתיים) یکی از شهرهای اسرائیل است. شهر گیواتیم یکی از چند شهر بهم پیوسته‌ای است که تل‌آویو بزرگ را تشکیل می‌دهند.
همایون یوسفی

| همایون یوسفی | همایون یوسفی |
| --- | --- |
نماینده دوره دهم مجلس شورای اسلامی: نماینده دوره دهم مجلس شورای اسلامی
دوره مسئولیت ۸ خرداد ۱۳۹۵ – ۶ خرداد ۱۳۹۹: دوره مسئولیت ۸ خرداد ۱۳۹۵ – ۶ خرداد ۱۳۹۹
حوزه انتخاباتی: اهواز، باوی، حمیدیه و کارون
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱ شهریور ۱۳۵۲
ملیت:  ایران
حزب سیاسی: میانه رو  
پیشه: سیاستمدار
همایون یوسفی (زاده ۱ شهریور ۱۳۵۲ مسجدسلیمان) پزشک، سیاستمدار و مدرس دانشگاه ایرانی است، که بعنوان نماینده اهواز، باوی، حمیدیه و کارون، در دهمین دوره مجلس شورای اسلامی فعالیت می‌کند. وی دانش‌آموخته دکتری پزشکی از دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی و فوق تخصص دکتری خون و سرطان از دانشگاه جندی شاپور اهواز می‌باشد.
مجلس دهم

در دهمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی، همایون یوسفی، در لیست ائتلاف فراگیر اصلاح طلبان: گام دوم در اهواز حضور داشت و در دور اول، رتبه نخست را با خود اختصاص داد ولی آرای وی به اکثریت مطلق آرا دست نیاورد. وی در دور دوم توانست با ۱۱۲٬۸۸۸ رأی از مجموع ۲۶۷٬۵۸۹ رأی مأخوذه صحیح، بعنوان نفر سوم اهواز، وارد مجلس دهم شود. تمامی افراد لیست امید در اهواز به مجلس راه پیدا کردند.
سوابق
همایون یوسفی در سال ۱۳۵۲ در شهرستان مسجدسلیمان متولد شد. دوران تحصیل ابتدایی را در زادگاهش و دوران تحصیل راهنمایی و متوسطه را در شهرستان اهواز طی نمود. وی دوره پزشکی عمومی را در دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی و دوره تخصص و فوق تخصص خون و سرطان را در دانشگاه جندی شاپور اهواز طی نمود. یوسفی فعالیت شغلی خود را از دانشگاه جندی شاپور اهواز آغاز نمود. از سوابق علمی و اجرایی وی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
عضو هیئت علمی و مدرس دانشگاه جندی شاپور اهواز
مدیرکل سازمان هلال احمر استان خوزستان
رئیس مرکز بهداشت و درمان مسجدسلیمان
رئیس سازمان بهداشت، درمان و محیط زیست مناطق آزاد کشور
آتاهوآلپا یوپانکی

| آتاهوآلپا یوپانکی Atahualpa Yupanqui | آتاهوآلپا یوپانکی Atahualpa Yupanqui |
| --- | --- |
آتاهوآلپا یوپانکی در کوسکین، ۱۹۷۹: آتاهوآلپا یوپانکی در کوسکین، ۱۹۷۹
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: اِکتور روبرتو چاورو آرامبورو
زاده: ۳۱ ژانویهٔ ۱۹۰۸پرگامینو،  آرژانتین
درگذشته: ۲۳ مهٔ ۱۹۹۲ (۸۴ سال) نیم،  فرانسه
ژانر: فولکلور
ساز(ها): آواز، گیتار
سال‌های فعالیت: ۱۹۳۵–۱۹۹۲
وبگاه: Atahualpa Yupanqui
آتاهوآلپا یوپانکی (به اسپانیایی: Atahualpa Yupanqui) (۳۱ ژانویه ۱۹۰۸–۲۳ می ۱۹۹۲) خواننده، ترانه‌سرا، گیتارنواز و نویسنده آرژانتینی است.
از او به عنوان یکی از مهم‌ترین موسیقی‌دانان سبک سنتی آرژانتین در سدهٔ بیستم یاد می‌شود. ترانه‌های ساخت او توسط خوانندگان شهیری چون مرسدس سوسا، لس چالچالروس، اوراسیو گوارانی، خورخه کافرونه، آلفردو زیتاروسا، خوسه لارالده، ویکتور خارا، آنخل پارا، خائیرو، آندرس کالامارو، دیویدیدوس، ماری لافورت و بسیاری دیگر بازخوانی شده و بسیاری از خوانندگان در آرژانتین و در سراسر جهان از او تأثیر پذیرفته‌اند.
زندگی‌نامه

با نام اصلی اِکتور روبرتو چاورو آرامبورو (Héctor Roberto Chavero Aramburo) در ۳۱ ژانویهٔ ۱۹۰۸ در استان بوئنوس آیرس، در منطقه‌ای با نام کامپو دلا کروز به دنیا آمد و تولدش در پرگامینو، شهری در ۳۰ کیلومتری زادگاهش و ۲۲۴ کیلومتری شمال غرب شهر بوئنوس آیرس پایتخت آرژانتین ثبت شد. پدرش اهل شهر لورتو واقع در استان سانتیاگو دل ارستو و دارای ریشهٔ کچوآیی و مادرش از اهالی باسک اسپانیا بود.
نخستین سال‌های کودکی‌اش در روستای آگوستین روکا، جایی که پدرش در راه‌آهن کار می‌کرد گذشت. آنجا روزهایش در شگفتی و کشف و شهودی که زندگی روستایی و کشف جهان خارق‌العادهٔ موسیقی از طریق ترانه‌های دهقانان و نوای گیتارشان به او عرضه می‌داشتند سپری می‌شد؛ و گیتار، عشق جاودان زندگی‌اش بود. پس از مدتی تلاش ناموفق در یادگیری ویولن، شروع به آموختن گیتار نزد استاد باتیستا آلمیرون کرد. کاری که موجب شعله‌ور شدن ذوق و هدفش شد، و در عین حال وجود جهانی پهناور از تم‌هایی فراتر از تم‌های گاچویی را بر او آشکار ساخت. اما این آموزش گیتار مستمر و کامل نبود؛ به دلایلی از جمله اینکه او بی‌پول بود، اینکه استادش شاگردان دیگری نیز داشت، اینکه خانواده‌اش به دلیل شغل پدر مدام مجبور به سفر بود و نیز اینکه استادش آلمیرون سفرهایی دوره‌ای برای اجرای کنسرت داشت. با وجود این، عشق به گیتار برای همیشه در روحش نقش بست. از آن پس او شعرهایش را با نام مستعار آتاهوآلپا یوپانکی امضاء می‌کرد. او نام هنری اش را از همان نوجوانی انتخاب کرده بود. «آتاهوالپا» نام آخرین پادشاه یا امپراتور اینکا است که توسط فاتحان اروپایی کشته شد و «یوپانکی» نیز در میان سرخپوستان تیرهٔ کچوا و در زبان محلی آنان، لقبی افتخارآمیز محسوب می‌شود.
در سال ۱۹۹۲ میلادی، آتاهوآلپا یوپانکی به شهر نیم در فرانسه رفت تا برنامه‌ای اجرا کند اما در آنجا بیمار شد و در شب ۲۳ می ۱۹۹۲ درگذشت.
خاکستر او بنا به وصیت خودش در باغ خانه‌اش در سرو کلرادوی آرژانتین که حالا تبدیل به موزه‌ای شده در سایهٔ بلوطی اروپایی دفن شده‌است.
نقل قول‌ها

«[شاعر بودن] از نظر من، نوعی تعهد به حقیقت است.» (در پاسخ به خبرنگار مجله موسیقی «کروس» که از او پرسیده بود به نظر شما شاعر بودن یعنی چه؟)
«این وضعیت در خیلی از جاهای دنیا پیش آمده… در کشور ما پرنده‌ای هست که آواز همهٔ پرندگان دیگر را تقلید می‌کند، اما آواز مستقلی از خودش ندارد… چه عقوبتی! شاید بعضی ملت‌ها هم همین‌طور باشند». (در پاسخ به خبرنگاری که به او گفت در سال‌های اخیر ترانه‌های مردمی در فرانسه دچار بی‌ریشگی شده‌است)
«انسان به طور غریزی میل به تعالی دارد. البته بعضی چیزها او را به طرف پایین می‌کشد اما انسان همچنان برای بالا رفتن، برای تعالی، مبارزه می‌کند… [این تلاش و مبارزه]، بهایی است که به خاطر عشق و احترام به فرهنگ می‌پردازیم…» (در پایان یک مصاحبه، پیرامون شعر و هنر)
«اگر روستای خودتان را درست توصیف کنید، جهانی هم خواهید شد.» (در پاسخ به خبرنگاری که از او پرسید: چگونه با آنکه شما شدیداً به سرزمین بومی خود دلبسته هستید، ترانه‌هایتان جهانی و فراگیر است؟)
معروف‌ترین آهنگ‌ها

«Los Hermanos = برادران»
«Nada más = همین و بس»
«Basta Ya = بس است دیگر»
«Campesino = کشاورز»
«Canción Para Pablo Neruda = ترانه‌ای برای پابلو نرودا»
«Preguntitas sobre Dios = پرسش‌هایی دربارهٔ خدا»
«Duerme Negrito = بخواب؛ سیاه کوچولو!»
«Viene clareando»
«El arriero»
«Zamba del grillo»
«La añera»
«La pobrecita»
«Milonga del peón de campo»
«Camino del indio»
«Chacarera de las piedras»
«Recuerdos del Portezuelo»
«El alazán»
«Indiecito dormido»
«El aromo»
«Le tengo rabia al silencio»
«Piedra y camino»
«Luna tucumana»
«Los ejes de mi carreta»
«Sin caballo y en Montiel»
«Cachilo dormido»
«Tú que puedes vuélvete»
کتاب‌ها

(۱۹۴۰) Piedra sola
(۱۹۴۳) Aires indios
(۱۹۵۳) Cerro Bayo
(۱۹۶۰) Guitarra
(۱۹۶۵) El canto del viento
(۱۹۷۲) El payador perseguido
(۱۹۹۲) La Capataza
آلبوم ها

Hits Collection Yupanqui Atahualpa
Basta Ya 2006
¡Soy Libre! ¡Soy Bueno! (1968)
خانه و موزهٔ آتاهوآلپا یوپانکی در شهر سرو کلرادو در استان کوردوبا، آرژانتین.
نقض حقوق کودکان در جمهوری اسلامی ایران

در این نوشتار، نقض حقوق کودکان توسط نظام جمهوری اسلامی ایران، مورد بررسی قرار گرفته‌است.
در جمهوری اسلامی، حقوق کودکان از راه‌هایی همچون: اعدام، کار، محرومیت از تحصیل، کودک‌همسری و کودک‌سربازی… نقض می‌شود.
ایران و پیمان‌نامه حقوق کودک

مقالهٔ اصلی: حقوق کودکان در ایران
همچنین ببینید: پیمان‌نامه حقوق کودک و انجمن حمایت از حقوق کودکان
ایران در سال ۱۹۹۴ میلادی به جمع امضا کنندگان پیمان‌نامه حقوق کودک پیوست؛ ولی برخی از قانون‌های موجود ایران، هنوز با این کنوانسیون، ناسازگاری دارد.
حقوق کودکان در جمهوری اسلامی ایران با مسائلی مانند کار کودکان، مجازات و اعدام کودکان (پایین بودن سن مسئولیت کیفری در قوانین ایران)، ازدواج قانونی کودکان و استفاده از کودکان در نظامی‌گری درگیر است. از نکات مثبت حقوق کودکان در ایران این است که بر اساس قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، آموزش و پرورش برای همهٔ کودکان و نوجوانان ایرانی تا دورهٔ متوسطه رایگان است و دولت وظیفه دارد امکان تحصیل را برای همگان از طریق وزارت آموزش و پرورش فراهم سازد.
همچنین ایران از سال ۱۳۷۳ به پیمان‌نامه حقوق کودک پیوسته‌است اما تعدادی از قوانین ایران هنوز با این پیمان‌نامه مغایرت دارند.
خشونت اسلامی بر ضد کودکان

بر پایه مقررات اسلامی ایران، تنبیه بدنی کودک به دست پدر، به میزان مصلحت، مجاز است؛ در حالی که ماده ۱۹ پیمان‌نامه حقوق کودک، دولت‌ها را موظف می‌کند که از کودکان در برابر هر گونه بدرفتاری والدین یا سرپرستان حمایت کند. طبق ماده ۲۲ قانون مجازات اسلامی اگر پدر یا جد پدری، فرزند خود را بکشد قصاص نمی‌شود و تنها به پرداخت مقداری از دیه و تعزیر محکوم می‌شود؛ ولی در شرایط مشابه، مادر به قصاص (اعدام) محکوم خواهد شد.
محرومیت از آموزش

قانون اساسی و نیز آیین‌نامه حقوق کودک، هر دو، آموزش کودکان را تا سنینی ویژه، اجباری می‌شمرند؛ اما آمار بالایی از کودکان ایران، هم‌اکنون به دلیل مشکلات اقتصادی، تحصیل نمی‌کنند. ثبت نشدن هویت (بی‌شناسنامه بودن) کودکانی که پدر افغان و مادر ایرانی دارند، باعث شده‌است که آن‌ها بدون شناسنامه، نتوانند در هیچ مدرسه‌ای ثبت نام شده و تحصیل کنند که این محرومیت، با کنوانسیون حقوق کودک، مغایرت دارد.
کار کودکان

همچنین ببینید: کودکان کار
کار کودکان پیامدهای بدی برای این کودکان که به «کودکان کار» و «کودکان خیابانی» معروف هستند دارد. در ایران کودکان کار وجود دارند اما آمار دقیقی از تعداد آنها در دست نیست. در سپتامبر ۲۰۱۷ برابر با مهر ۱۳۹۶ خورشیدی خبرگزاری تسنیم گزارش داد که ناهید تاج الدین نماینده اصفهان در مجلس شورای اسلامی در گفتگو با خبرگزاری خانه ملت، گفته برخی کارشناسان مسائل اقتصاد شهری آمار کودکان کار ایران را بین ۳ تا ۷ میلیون عنوان می‌کنند، ضمن اینکه این رقم برای تهران نیز ۲۰ هزار نفر تخمین زده می‌شود، اما به دلیل اینکه اغلب کودکان کار هیچ گونه ثبت هویتی ندارند؛ آمار دقیقی در این زمینه نمی‌توان ارائه کرد. این کودکان عمدتاً در زیرزمین‌ها مشغول به‌کارند، برخی از آنان مورد سوءاستفاده و خشونت قرار می‌گیرند و حتی برخی از آنان از شب تا صبح در خیابان‌ها برای جمع‌آوری ضایعات، آهن کهنه، لاستیک‌ها و… مشغول بکارند.
از آسیب‌هایی که «کودکان کار» را تهدید می‌کند می‌توان به بی‌سوادی، بازماندگی از تحصیل، سوء تغذیه، رخنه اچ‌آی‌وی، اعتیاد، افسردگی، خودزنی، خودکشی، تجاوز جنسی و خشونت کنترل‌نشده اشاره داشت.
تمامی کسانی که در کوره آجرپزی کار می‌کنند به علت مشکلات اقتصادی نتوانسته‌اند حتی یک اتاق در تهران یا یک خانه در روستاهای اطراف اجاره کنند؛ بنابراین در ازای کاری که برای کارفرما انجام می‌دهند، از اتاقک‌هایی که توسط کارفرماها در کنار کوره پزخانه‌ها ساخته شده به عنوان محل سکونت استفاده می‌کنند.
عضو کمیته هماهنگی شبکه یاری کودکان کار ایران می‌گوید: «این امکان وجود دارد که کودکان کار ۱۵ سال به بالا مورد نظارت و حمایت قرار گیرند اما چون وزارت کار، نان‌آوری کودکان زیر ۱۵ سال را مجاز نمی‌داند، نظارتی هم بر روند اجرای این قوانین نمی‌کند. در عین حال هیچ نظارتی هم بر کارگاه‌هایی که تعداد کارگرهای شاغل در آن کمتر از ۱۰ نفر بوده، نیست چرا که این کارگاه‌ها را از شمول قانون کار خارج می‌دانند و به این بهانه که تعداد نیروهای نظارتی کم است، از این امر مهم سر باز می‌زنند».
همچنین کودکان بسیاری در شهرها به دست‌فروشی مشغولند. والدین تعداد زیادی از این کودکان معتاد به مواد مخدر هستند. بسیاری از این کودکان مورد کودک آزاری و سوءاستفاده جنسی قرار می‌گیرند.
در مرداد ۱۴۰۳ صاحب یک کارگاه خیاطی در مریوان که سه کودک کار شاغل در مغازۀ خود را مورد آزار جسمی قرار داده و پشت آن‌ها را با اتو سوزانده‌بود، پس از ۲ روز بازداشت با قید وثیقه آزاد شد و در مغازه‌اش فعالیت خود را از سر گرفت. آزادی این کارفرمای مجرم به قید وثیقه و عدم صدور قرار بازداشت و منع فعالیت برای وی از سوی دستگاه قضایی جمهوری اسلامی ایران انتقادات بسیاری را در رسانه‌ها و در میان فعالان اجتماعی و فعالان حقوق کودک برانگیخت.
ازدواج کودکان (کودک‌همسری)

مقاله‌های اصلی: حداقل سن ازدواج در ایران و ازدواج اجباری
ازدواج کودکان هم در سنت و دین و هم در قانون نظام جمهوری اسلامی ایران وجود دارد. همچنین محمد با عایشه در ۶ سالگی عقد کرد و بعد از آن، هنگامی که ۷ یا ۹ ساله بود ازدواج کرده‌است. ماده ۱۰۴۱ قانون مدنی ایران می‌گوید «عقد نکاح دختر قبل از رسیدن به سن ۱۳ سال تمام شمسی و پسر قبل از رسیدن به سن ۱۵ سال تمام شمسی منوط است به اذن ولی به شرط مصلحت با تشخیص دادگاه صالح». البته قبلاً حداقل سن ازدواج برای دختران ۱۵ سال و برای پسران ۱۸ سال بود و در شرایط خاص و با ارائه گواهی دادگاه، دختران از ۱۳ سالگی و پسران از ۱۵ سالگی می‌توانستند ازدواج کنند؛ بنابراین ازدواج زیر ۱۳ سال کاملاً ممنوع بود. آمارهای سال ۱۳۸۹ نشان می‌دهد در این سال ۴۳٬۴۵۷ مورد ازدواج کودکان زیر ۱۵ سال به‌طور رسمی به ثبت رسیده‌است. ۹۰ درصد این آمار مربوط به دختران است. اما تحقیقات نشان می‌دهد تعداد ازدواج کودکان محدود به آمار ثبت شده نیست زیرا در روستاها کودکان متعه (صیغه) می‌شوند و سال‌ها بدون ثبت رسمیِ ازدواج زندگی می‌کنند.
همچنین بر اساس آمار سال ۱۳۸۹، تعداد ۳۷۰۰۰ کودک ۱۰ تا ۱۸ ساله طلاق گرفته یا بیوه بوده‌اند. در هر سال ۸۰۰ دختر ۱۰ تا ۱۴ سال و ۱۵ هزار دختر ۱۵ تا ۱۹ سال در ایران طلاق گرفته‌اند. فقر مادی و باورهای سنتی علت این ازدواج‌های زودهنگام است. در بیشتر موارد خانوادهٔ داماد به خانواده عروس که اغلب فقیر هستند پولی پرداخت می‌کنند. از پیامدهای ازدواج زودهنگام می‌توان به افزایش بی‌سوادی و کم‌سوادی در میان زنان، چندزنی، پدیده فرار از خانه و همسرکشی اشاره کرد.
کیفر و اعدام کودکان

مقالهٔ اصلی: اعدام کودکان در جمهوری اسلامی ایران
در قوانین ایران «سن مسئولیت کیفری» تعریف نشده‌است و قاضی‌ها با برداشت خود از فقه و مادهٔ ۱۲۱۰ قانون مدنی، دختران بالای ۹ سال قمری و پسران بالای ۱۵ سال قمری را بالغ دانسته و برایشان مانند بزرگسالان حکم صادر می‌کنند. بر اساس مادهٔ ۴۹ قانون مجازات اسلامی، طفل کسی است که به حد «بلوغ شرعی» نرسیده باشد. درحالی که از منظر سازمان عفو بین‌الملل، سازمان یونیسف و صندوق نجات کودکان، کودک و طفل فردی است که زیر ۱۸ سال سن داشته باشد.
در جمهوری اسلامی، مواردی از اعدام کودکان یا اعدام افرادی که جرمی را پیش از ۱۸ سالگی مرتکب شدند دیده می‌شود؛
مانند دلارا دارابی و بهنود شجاعی. گفته می‌شود در «قانون جدید مجازات اسلامی» مبنای جدیدی برای تعیین سن مسئولیت کیفری برای مجازات قصاص و حد وجود خواهد داشت و دیگر سن مسئولیت کیفری سن مطلقی (دختران ۹ و پسران ۱۵ سالگی) نخواهد بود و در هر مورد از نظرات یک کارشناس برای تشخیص سن مسئولیت کیفری استفاده خواهد شد. همچنین پزشکی قانونی به تشخیص بلوغ واقعی متهم رسیدگی خواهد کرد.
کیفر و اعدام کودکان > اعدام کودکان و نوجوانان

مقالهٔ اصلی: اعدام کودکان در جمهوری اسلامی ایران
همچنین ببینید: اعدام‌های ایران پس از انقلاب ۱۳۵۷
در روز چهارشنبه ۳ اردیبهشت ۱۳۹۹ میشل باچله، کمیسر عالی حقوق بشر در سازمان ملل متحد اعدام دو نوجوان به نام‌های شایان سعیدپور و مجید اسماعیل‌زاده که در زمان ارتکاب جرم کمتر از ۱۸ سال داشته‌اند را به شدت محکوم کرد.
روز دوشنبه ۸ اردیبهشت ۱۳۹۹ بنا بر گزارش خبرگزاری فرانسه، وزارت خارجه فرانسه اعدام دو نوجوان به نام‌های شایان سعیدپور و مجید اسماعیل‌زاده را محکوم کرد. این دو نوجوان در هنگام ارتکاب جرم زیر ۱۸ سال عمر داشتند.
سحرگاه روز پنج‌شنبه ۱۱ دی ۱۳۹۹ محمدحسن رضایی پس از سپری کردن دستکم ۱۴ سال در زندان مرکزی رشت (لاکان) اعدام شد. وی در زمان وقوع جرم انتسابی ۱۶ سال سن داشت و در زیر شکنجه مجبور به اعتراف شده و به استناد همین اعتراف به اعدام محکوم شده‌بود. پژوهشگر امور ایران در عفو بین‌الملل، رها بحرینی، اتحادیه اروپا و میشل باچله، کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل این اعدام را محکوم کردند.
کیفر و اعدام کودکان > نقض حقوق کودکان در قتل‌عام ۱۳۶۷

همچنین ببینید: اعدام دسته‌جمعی زندانیان عقیدتی-سیاسی ایران در تابستان ۱۳۶۷
طبق گفته شاهدان و اسناد به‌دست آمده، طی کشتار ۶۷، مسئولان اعدام در فرایند نقض حقوق کودکان، در مقابل کودکان زیر ۱۴ سال، اعضای خانواده‌شان را تیرباران و اعدام می‌کردند. کودکان و نوزادان را همراه با خانواده خود، در سلول‌های انفرادی حبس می‌کردند. همچنین شواهد و شاهدان نشان می‌دهند که ده‌ها کودک زیر ۱۸ سال که اکثر آن‌ها دختر بودند، اعدام شدند.
کیفر و اعدام کودکان > نقض حقوق کودکان در قتل‌عام ۱۳۶۷ > شکنجه کودکان

همچنین ببینید: دستگیری، زندان و شکنجه در جمهوری اسلامی ایران
یکی از زندانیان سیاسی به نام منوچهر اسحاقی می‌گوید که در ۱۳ سالگی بازداشت و شکنجه شد و در سلول انفرادی حبس شد. وی هر روز در زندان، گریه می‌کرد.
کیفر و اعدام کودکان > در اعتراضات ۱۴۰۱

برای آگاهی از این بخش، کودکان کشته‌شده در اعتراضات سراسری ۱۴۰۱ ایران را ببینید.
کیفر و اعدام کودکان > حبس طولانی کودک به دلیل اتهام برادر

محمدصابر ملک رئیسی در ۱۶ بهمن ۱۳۹۹ و پس از حدود ده سال حبس، از زندان اردبیل آزاد شد. وی در نوجوانی و به دلیل فعالیت‌های سیاسی برادرش زندانی شده بود.
بهره نظامی از کودکان (کودک‌سربازی)

همچنین ببینید: استفاده نظامی از کودکان
استفاده نظامی از کودکان به سه شکل می‌باشد: اولین شکل آن به‌کارگیری کودکان به عنوان کودک-سرباز در جنگ است، دومین صورت آن استفاده در فعالیتهای حمایت از جنگ مانند نگهبانی، جاسوسی و بردگی جنسی می‌باشد. سومین شکل آن نیز استفاده از کودکان برای پروپاگاندا در جنگ می‌باشد. بر اساس ماده ۳۸ کنوانسیون حقوق کودک، گروه‌های سیاسی نباید از افراد زیر پانزده سال درجنگ استفاده کنند. ماده ۴ «پروتکل اختیاری شرکت کودکان در جنگ» از طرفین درگیری‌ها می‌خواهد که به افراد زیر هیجده سال اجازه شرکت در جنگ داده نشود و سربازگیری اجباری در مورد این افراد نیز ممنوع می‌باشد.
به گزارش ائتلاف برای توقف سربازی کودکان، تعداد کودکان سرباز در ایران مشخص نیست؛ اما بسیج از افراد داوطلب زیر ۱۸ سال در جنگ ایران و عراق استفاده می‌کرد. این سازمان همچنان از افراد زیر ۱۸ سال به‌گونه داوطلب استفاده می‌کند.
مونا محمودنژاد یکی از بهائیانی بود که پس از انقلاب ۱۳۵۷، در سال ۱۹۸۳ میلادی (۱۳۶۲ خورشیدی) و در شانزده سالگی، بازداشت شده و در هفده سالگی در ایران اعدام شد. وی متولد ۱۹ شهریور ۱۳۴۴ بود. ده‌ها زن بهائی هم، همراه او اعدام شدند.