بانکداری اخلاقی
اعمال آگاه محیطی و اجتماعی کسب و کار

در کل تمام بانک‌ها نقش واسطه‌ای در اقتصاد دارند؛ بنابراین احتمال کمک بانک‌ها به توسعهٔ پایدار بالقوه اساسی است. بانک‌ها سامانه‌های تصدیق اعتبار مالی جامع و کارآمدی دارند که به آن‌ها مزیت دانش نسبی (درخصوص اطلاعات منحصر به بخش قانون‌گذاری و تحولات بازار) می‌دهد. بانک‌ها تجربه و ابزار لازم برای ارزیابی ریسک‌ها و گذاشتن قیمت بر روی این ریسک‌ها را دارند؛ به این دلیل بانک‌ها می‌توانند نقش مهمی در کاهش عدم تقارن اطلاعات میان طرفین بازار، مثلاً کسب و کار و مصرف‌کنندگان، داشته باشد. این مسئله نه تنها برای مصرف‌کنندگان، بلکه برای سپرده گذاران نیز مهم است. هنگامی که سرمایه‌گذاران به بانک اجازهٔ سرمایه‌گذاری برای آن‌ها را می‌دهد، می‌توانند فرض کنند که بانک خواهد دانست چه سرمایه‌گذاری سودشان را بیشینه می‌کند. بانک‌های متعارف قانوناً موظف هستند تا سود مشتریانشان را بیشینه کنند. اگر مشتریان دغدغهٔ چیزی بیش از سود را دارند (یعنی هزینه‌های سود بر حوزه‌های دیگر مانند جامعه و محیط) سپس می‌توانند به یک بانک اخلاقی رجوع کرده تا روش‌هایی را برای کسب سود و در عین حال حفظ نگرانی‌های اخلاقی خود بیابند.
برخی از کسب و کارهای هزینه‌ها را به محیط و اجتماع تحمیل می‌کنند. یک نمونهٔ این آلودگی آب است. به عنوان مثال، یک کارخانهٔ چوب می‌تواند به جای دفع مناسب زایداتش، آن را به درون رودخانهٔ بریزد. این هزینه سپس به عمومی تحمیل می‌شود که از این آب استفاده می‌کنند؛ هزینه‌ها می‌توانند به شکل سلامت تضعیف شده یا هزینهٔ وارد شده به کارخانهٔ تصفیهٔ آب محلی باشد. برای ساختن توزیع هزینه‌های منصفانه تر میان مصرف‌کنندگان، محیط و کسب و کارها، بانک‌ها می‌توانند نرخ‌های بهره را افزایش داده یا مالیاتی بر وام‌های داده شده به مشتریان با خطرات محیطی بالا اعمال کنند. این تفکیک مالیاتی توسط بانک‌ها درونی‌سازی هزینه‌های محیطی در قیمت‌های بازار را برخواهد انگیخت. یعنی اینکه در صورتی که شرکت‌ها لطمهٔ فراوانی به محیط بزنند باید بیشتر بپردازند؛ که هزینه‌ها را از دوش جامعه برداشته و بر شرکت تحمیل می‌کند. بانک‌ها از طریق چنین تفکیک هزینه‌ای پتانسیل پروراندن پایداری را دارند. این پتانسیل می‌تواند توسط میزانی تعیین شود که بانک‌ها با یکدیگر کارمی‌کنند تا مقررات یکسانی را بسازند که منجر به ضرر وام‌هایی می‌شود که محیط و/یا اجتماع را یک برون بودگی در نظر می‌گیرند.
بانک‌ها از طریق نقش واسطه ایشان می‌توانند از پیشرفت به سوی پایداری توسط جامعه به‌طور کلی پشتیبانی کنند-به عنوان مثال، با اتخاذ یک رویکرد «هویج و چماق» که در آن پیشتازان محیطی و اجتماعی سود کمتری نسبت به قیمت بازار برای وام‌گیری سرمایه می‌پردازند، در حالی که وامانده‌های محیطی نرخ سود بسیار بالاتری می‌پردازند. بانک‌ها می‌توانند محصولات پایدارتری مانند صندوق‌های سرمایه‌گذاری محیطی، اجتماعی یا اخلاقی توسعه دهند. علاوه بر این فرصت زیادی برای بانک‌ها وجود دارد تا عملکرد محیطی داخلی شان را بهبود بخشند. بانک‌ها می‌توانند با ساختن حفاظ‌های محیطی و اجتماعی شرکت‌های سازگار اجتماعی/محیطی را ترویج داده و شرکت‌هایی را که از این استانداردها پیروی نمی‌کنند تنبیه کند. با این حال مهم است که این احتمالات متفاوت (یعنی حفاظ‌های اجتماعی/محیطی، محصولات اخلاقی و اعمال محیطی داخلی) به عنوان یک مجموعه استفاده شوند. اگر این‌گونه نباشد، این خطر وجود دارد که بانک‌ها کارهایی کنند که آن‌ها را اخلاقی به نظر می‌رساند (یعنی تبلیغ برنامهٔ بازیافت شان) و حوزه‌های دیگر که اثر بیشتری دارند را تغییر ندهند. اگر این تغییرات صرفاً توسط مشتریان رانده شوند، بانک تحت فشار قرار می‌گیرد تا رفتار ترجیحی با سرمایه‌گذاران مطلوب داشته باشد، اما قابلیت محدودی در تنبیه عمل غیرمطلوب خواهد داشت. مقررات حکومتی که توسط عموم آگاه و درگیر آغاز می‌شود یک روش مؤثر برای حصول اطمینان از پیروی تمام بانک‌ها از اخلاقیات مقبول اجتماعی است.