stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کشته‌شدگان اعتراضات به نتیجه انتخابات دهم ریاست‌جمهوری ایران
آمار هواداران حاکمیت

در پی انتشار اخبار کشته شدن ده‌ها نفر در جریان اعتراضات، هواداران دولت مدعی شدند بسیاری از این کشته‌شدگان جزو نیروهای بسیج بوده‌اند. سیدعلی خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی در اولین نماز جمعه بعد از انتخابات مدعی شد نیروهای بسیج توسط معترضان ترور شدند؛ وی گفت:
«الان همین چند نفری که در این قضایا کشته شدند؛ از مردم عادی، از بسیج، جواب اینها را کی بناست بدهد؟... [اینکه] در خیابان از شلوغی استفاده کنند، بسیج را ترور کنند، عضو نیروی انتظامی را ترور کنند.»
مجتبی ذوالنور، جانشین نماینده ولی فقیه در سپاه پاسداران، علت اعلام نشدن نام این افراد را محافظت از جان خانواده‌های آنان دانست.
وبگاه پرچم از رسانه‌های هوادار دولت احمدی‌نژاد تعداد کشته‌شدگان را ۳۶ نفر اعلام کرده که بیش از ۷۰ درصد آن‌ها و خانواده‌شان از موافقان نظام و نیروهای بسیج یا مردم عادی و رهگذر بوده و بقیه در هنگام تهاجم و اغتشاش آفرینی کشته شده‌اند. این سایت اسامی ۳۳ نفر را اعلام کرده و سه نفر دیگر را مجهول الهویه دانسته. سه نفر نیز در بازداشتگاه کهریزک کشته شده‌اند: محسن روح الامینی، امیر جوادی‌فر و محمد کامرانی.
سرتیپ عبدالله عراقی، فرمانده سپاه تهران بزرگ تعداد کشتگان را ۲۴ نفر اعلام کرده که ۱۲ نفر آنان بسیجی بوده‌اند.
حسین صفار هرندی وزیر ارشاد دولت نهم تعداد کشته شدگان را نزدیک به ۴۰ نفر اعلام می‌کند که ۱۰ نفر بسیجی بودند و ۲۰ نفر دیگر مردم مظلومی که گرفتار حادثه‌سازی فتنه‌انگیزان شدند و ۱۰ نفر باقی‌مانده نیز معلوم نشده به دست چه کسانی کشته شده‌اند. ولی تاکنون این مسولین افرادی را که بنا بر اظهاراتشان از بسیج کشته شده‌اند را معرفی نکردند. این در حالی است که رسانه‌های نزدیک به دولت اسامی چند نفر از کشته‌شدگان این حوادث را به عنوان بسیجی معرفی نمود. اما رسانه‌های اصلاح‌طلب انتساب این افراد به بسیج را تکذیب نمودند.
یک سال پس از حوادث بعد از انتخابات هوادارن دولت، تجمعی در مهدیه تهران به مناسبت «بزرگداشت شهدای فتنه» برگزار کردند که کاظم صدیقی در آن «شهدای پس از انتخابات» را «مظلوم‌ترین شهدای دوران انقلاب تاکنون» دانست.
نام و شرح کشته‌شدگان > فهرست جان‌باختگان > در بازداشتگاه کهریزک

محسن روح‌الامینی ۱۸ تیر بازداشت شد و در بازداشتگاه کهریزک بر اثر شکنجه کشته شد.
محمد کامرانی ۱۸ تیر بازداشت شد و در بازداشتگاه کهریزک در روز ۲۵ تیر ماه درگذشت.
امیر جوادی‌فر ۱۸ تیر بازداشت شد و در بازداشتگاه کهریزک بر اثر شکنجه کشته شد.
رامین قهرمانی در بازداشتگاه کهریزک بر اثر شکنجه کشته شد.
احمد نجاتی کارگر از بازداشت شدگان بازداشتگاه کهریزک که به دلیل ضرب و شتم در بازداشتگاه بعد از آزادی به دلیل از دست دادن هر دو کلیه کشته شد.
نام و شرح کشته‌شدگان > فهرست جان‌باختگان > در روز ۲۵ خرداد ۱۳۸۸

احمد نعیم آبادی بر اثر شلیک گلوله در حاشیه میدان آزادی کشته شد.
محرم چگینی در مقابل پایگاه بسیج مقداد به ضرب گلوله کشته شد.
کیانوش آسا در میدان آزادی به دلیل اصابت دو گلوله به سینه‌اش کشته شد.
حسین اخترزند در اصفهان توسط نیروهای بسیج از طبقه سوم به پایین پرتاب شده و جان باخت.
علیرضا افتخاری به علت ضربه باتون نیروهای امنیتی به سرش دچار ضربه مغزی شد و درگذشت.
ناصر امیرنژاد در خیابان محمدعلی جناح در تیراندازی از ساختمان بسیج کشته شد.
محمود رئیسی‌نجفی در میدان آزادی تهران با گلوله و ضرب و شتم نیروهای امنیتی مجروح و پس از ۱۳ روز در منزل درگذشت.
فهیمه سلحشور به دلیل اصابت باتون به سر توسط نیروهای بسیجی در میدان ولی عصر تهران کشته شد.
داوود صدری با شلیک از بام پایگاه بسیج مقداد جان باخت.
حسین طهماسبی در کرمانشاه به دلیل اصابت ضربات باتون پلیس به سرش کشته شد.
مهدی کرمی در محله جنت آباد تهران به قتل رسید.
حسام حنیفه در برابر پایگاه بسیج مقداد، بر اثر اصابت گلوله کشته‌شد.
علی حسن‌پور در خیابان آزادی بر اثر اصابت گلوله به سر جان باخت.
فاطمه رجب‌پور در میدان آزادی بر اثر اصابت گلوله کشته شد.
سرور برومند در میدان آزادی بر اثر اصابت گلوله کشته شد.
علیرضا صبوری میاندهی بر اثر عفونت ناشی از ترکش‌های گلوله شلیک شده به سرش، جان خود را از دست داد.
رامین رمضانی در میدان آزادی به ضرب گلوله کشته شد.
مهدی ستارنسب در تظاهرات این روز مفقود شد و به دلیل نامعلومی کشته شد.
امیرحسین طوفان‌پور به دلیل اصابت گلوله و ضربات دیگر کشته شد.
نام و شرح کشته‌شدگان > فهرست جان‌باختگان > در روز ۳۰ خرداد ۱۳۸۸

ندا آقاسلطان در خیابان کارگر شمالی به علت اصابت گلوله به سینه کشته شد.
حمید حسین‌بیگ عراقی در نزدیکی میدان آزادی به علت اصابت گلوله به سینه به قتل رسید.
ابوالفضل عبداللهی در مقابل دانشگاه صنعتی شریف به دلیل اصابت گلوله به پشت سر جان باخت.
محسن حدادی در خیابان نصرت به دلیل اصابت گلوله به پیشانی جان باخت.
فاطمه سمسارپور به ضرب گلوله جان باخت.
اشکان سهرابی بر اثر اصابت سه گلوله به سینه‌اش در گذشت.
رضا طباطبایی در خیابان آذربایجان به دلیل برخورد گلوله به سرش کشته شد.
سالار طهماسبی در خیابان جمهوری به دلیل اصابت گلوله به پیشانی جان باخت.
بهزاد مهاجر در نزدیک میدان آزادی با شلیک گلوله نیروهای نظامی به قتل رسید.
مسعود هاشم‌زاده به ضرب گلوله جان باخت.
ایمان هاشمی در خیابان آزادی به دلیل اصابت گلوله به چشم جان باخت.
میلاد یزدان‌پناه بر اثر تیراندازی نیروهای امنیتی جان باخت.
کاوه سبزعلی‌پور در اثر اصابت گلوله شلیک شده از بام مسجد لولاگر کشته شد.
سعید عباسی فر گلچی در خیابان رودکی به دلیل اصابت گلوله به قتل رسید.
محمدحسین فیض در نزدیکی پایگاه بسیج مقداد به علت اصابت گلوله به پشت سرش به قتل رسید.
علی فتحعلیان بر اثر شلیک مستقیم گلوله از بام مسجد لولاگر کشته شد.
مسعود خسروی به دلیل اصابت گلوله به قتل رسید.
عباس دیسناد بر اثر ضربات باتون به سرش و ضربه‌مغزی شدن، بعد از ۳ روز به کما رفتن، در بیمارستان درگذشت.
عالم تبعه افغانی در خیابان خوش جنوبی به دلیل اصابت گلوله جان باخت.
نام و شرح کشته‌شدگان > فهرست جان‌باختگان > در روز عاشورا

شهرام فرج‌زاده، ۳۵ ساله، علت مرگ: زیر گرفته شدن توسط خودروی نیروی انتظامی
سید علی موسوی حبیبی، ۴۲ ساله، علت مرگ:اصابت گلوله
شبنم سهرابی، توسط ماشین نیروی انتظامی زیر گرفته شد.
شاهرخ رحمانی در چهار راه ولی عصر در تظاهرات آن روز توسط خودروی نیروی انتظامی زیر گرفته شد.
مهدی فرهادی راد بر اثر اصابت دو گلوله به سر و سینه کشته شد.
مصطفی کریم بیگی، در خیابان نوفل لوشاتو بر اثر اصابت گلوله به پیشانی کشته شد.
محمد علی راسخی نیا، ۴۰ ساله، علت مرگ:اصابت ساچمه شکاری
جهانبخت پازوکی، ۵۰ ساله
امیرارشد تاجمیر، ۲۵ ساله، علت مرگ: زیر گرفته شدن توسط خودروی نیروی انتظامی
نام و شرح کشته‌شدگان > فهرست جان‌باختگان > در روز ۲۵ بهمن ۱۳۸۹

صانع ژاله بر اثر برخورد گلوله کشته شد.
محمد مختاری بر اثر برخورد گلوله به کتف و خون‌ریزی کشته شد.
امیرحسین تهرانچی بر اثر برخورد گلوله کشته شد.
نام و شرح کشته‌شدگان > فهرست جان‌باختگان > در روز ۱ اسفند ۱۳۸۹

حامد نورمحمدی از روی پل روگذر حد فاصل میدان دانشجو و میدان نمازی در شیراز توسط مأموران امنیتی به پایین پرت شده و کشته شد.
نام و شرح کشته‌شدگان > فهرست جان‌باختگان > در روز چهارشنبه‌سوری ۱۳۸۹

بهنود رمضانی در میدان ۲۲ نارمک تهران به دلیل اصابت ضربات باتون کشته شد.
نام و شرح کشته‌شدگان > فهرست جان‌باختگان > دیگر کشته‌شدگان

میثم عبادی در ۲۳ خرداد در میدان تجریش تهران کشته شد.
سهراب اعرابی در ۲۵ خرداد مفقود و در تاریخ نامعلومی کشته شد.
لطف‌علی یوسفیان در ۲۵ خرداد بر اثر استنشاق گاز اشک‌آور شیمیایی مسموم شده و در تیر ماه در بیمارستان ابن سینا درگذشت.
شلیر خضری در ۲۶ خرداد.
مصطفی غنیان در ۲۶ خرداد در محله سعادت آباد به دلیل اصابت گلوله به پیشانی کشته شد.
محمد نیکزادی در ۲۶ خرداد در میدان ونک به دلیل اصابت گلوله به سینه به قتل رسید.
محمدحسین برزگر در ۲۷ خرداد بر اثر اصابت گلوله بر سرش کشته شد.
پریسا کلی در ۳۱ خرداد در بلوار کشاورز تهران کشته شد.
علی شاهدی در ۳۱ خرداد پس از دستگیری در کلانتری تهرانپارس به دلیل نامعلومی کشته شد.
وحیدرضا طباطبایی ۳ تیر در بهارستان به دلیل اصابت گلوله به سر جان باخت.
یعقوب بروایه در ۴ تیر از بالای مسجد لولاگر مورد اصابت گلوله قرار گرفت و کشته شد.
جعفر بروایه در ۷ تیر ۱۳۸۸ در میدان بهارستان بر اثر اصابت گلوله به سرش کشته شد.
حسین اکبری پس از بازداشت شدن توسط نیروهای امنیتی، کشته شده‌است.
محمدجواد پرنداخ در اصفهان پس از بازداشت توسط وزارت اطلاعات به طرز مشکوکی جان باخت.
حمید مداح شورچه در مشهد پس از بازداشت بر اثر شکنجه کشته شد.
آرمان استخری‌پور: به گزارش سایت اینترنتی «موج سبز آزادی» آرمان استخری‌پور در جریان اعتراضات پس از انتخابات ریاست جمهوری دهم توسط نیروهای امنیتی کشته شد.
رامین پوراندرجانی: پزشک وظیفه بازداشتگاه کهریزک که۴ ماه بعد از انتخابات به طرز مشکوکی کشته شد.
بهار سادات سند خواه در ۲۸ دی در خیابان نیاوران به ضرب گلوله کشته شد.
امین ذاکر در ۲۸ دی در خیابان نیاوران به ضرب گلوله کشته شد.
مبینا احترامی دانشجوی بهبهانی دانشگاه تهران بود که در حمله انصار حزب‌الله و گارد ویژه کوی دانشگاه تهران در جریان اعتراضات به نتایج انتخابات دوره دهم ریاست جمهوری ایران، در اثر اصابت گلوله نیروهای مسلح کشته شد. سپس پیکر وی بدون اطلاع خانواده‌اش به صورت مخفیانه به خاک سپرده شد.
آمار کشتگان اعتراضات تظاهرات ۱۳۸۸

روی هم رفته، ۷۸ تن در جریان اعتراضات خیابانی ۱۳۸۸ (تا ۱۳۹۰) توسط نظام جمهوری اسلامی ایران کشته شدند.
امگا اکس

امگا اکس (کره‌ای: 오메가엑스؛ انگلیسی: Omega X) گروه پسرانه اهل کره جنوبی است که در سال ۲۰۲۱ شکل گرفت. این گروه متشکل از یازده عضو است: جه‌هان، هی‌چان، سه‌بین، هان‌گیوم، ته‌دونگ، شن، جه‌هیون، کوین، جونگ‌هون، هیوک و یه‌چان است.
اعضا

برگرفته از پروفایل اعضا در ناور و وبگاه رسمی.
جه‌هان (재한) - لیدر
هی‌چان (휘찬)
سه‌بین (세빈)
هان‌گیوم (한겸)
ته‌دونگ (태동)
شن (젠)
جه‌هیون (제현)
کوین (케빈)
جونگ‌هون (정훈)
هیوک (혁)
یه‌چان (예찬)
داگلاس سی-۱۳۳ کارگومستر

| داگلاس سی-۱۳۳ کارگومستر | داگلاس سی-۱۳۳ کارگومستر |
| --- | --- |
Douglas C-133B Cargomaster, AF Ser. No. 59-0529 (1501st Air Transport Wing), over خلیج سانفرانسیسکو: Douglas C-133B Cargomaster, AF Ser. No. 59-0529 (1501st Air Transport Wing), over خلیج سانفرانسیسکو
کاربری: هواگرد ترابری نظامی
کشور سازنده: ایالات متحده آمریکا
تولیدکننده: شرکت هواپیماسازی داگلاس
نخستین پرواز: 23 April 1956
بازنشستگی: 1971
کاربر اصلی: نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا ناسا
ساخته‌شده: 1956-1961
تعداد ساخته‌شده: 50
داگلاس سی-۱۳۳ کارگومستر (به انگلیسی: Douglas C-133 Cargomaster) یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ شرکت هواپیماسازی داگلاس در کشور ایالات متحده آمریکا است که در سال ۱۹۵۶–۱۹۶۱ ساخته شد. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بوده‌است. این هواپیما برای نخستین بار در ۰۱۹۵۶−۰۴−۲۳ ۲۳ آوریل ۱۹۵۶ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
اکبر اصفهانی

| اکبر اصفهانی | اکبر اصفهانی |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: اکبر هیبتی هرندی
زادهٔ: ۶ فروردین ۱۳۲۸ تهران
ملیت: ایرانی
پیشه: بازیگر عکاس
سال‌های فعالیت: ۱۳۴۶-اکنون
اکبر اصفهانی (زاده ۶ فروردین ۱۳۲۸ - تهران) بازیگر و عکاس سینما اهل ایران است.
گزیده عکاسی

انعکاس (۱۳۸۸)
سرب (۱۳۶۷)
نویسنده

جنجال (۱۳۵۴)
بازیگر

لانه عقاب‌ها (۱۳۷۸)
فاتح (۱۳۷۴)
گارد ویژه (۱۳۷۴)
آخرین خون (۱۳۷۲)
چشم شیطان (۱۳۷۲)
ضربه آخر (۱۳۷۲)
گریز (۱۳۷۱)
مرد ناتمام (۱۳۷۱)
ساده‌لوح (۱۳۷۰)
عملیات کرکوک (۱۳۷۰)
مشت (۱۳۶۳)
تا آخرین نفس (۱۳۵۷)
زخم خنجر رفیق (۱۳۵۷)
جمعه (۱۳۵۶)
صبح خاکستر (۱۳۵۶)
فریاد زیر آب (۱۳۵۶)
چلچراغ (۱۳۵۵)
حرفه‌ای (۱۳۵۵)
ستیز (۱۳۵۵)
شادی‌های زندگی (۱۳۵۵)
عنتر و منتر (۱۳۵۵)
غیرت (۱۳۵۵)
میهمان (۱۳۵۵)
آلوده (۱۳۵۴)
اسلحه (۱۳۵۴)
انگشت‌نما (۱۳۵۴)
جنجال (۱۳۵۴)
‏رقیب (۱۳۵۴)
قسم (۱۳۵۴)
کمین (۱۳۵۴)
مرد ناآرام (۱۳۵۴)
هم‌قسم (۱۳۵۴)
الکی خوش (۱۳۵۳)
دختران بلا، مردان ناقلا (۱۳۵۳)
عروس پابرهنه (۱۳۵۳)
گل پری جون (۱۳۵۳)
ماشین مشتی ممدلی (۱۳۵۳)
مهدی فرنگی (۱۳۵۳)
نبرد عقاب‌ها (۱۳۵۳)
کاکا سیاه (۱۳۵۲)
کج‌کلاخان (۱۳۵۲)
گریز از مرگ (۱۳۵۲)
محبوب بچه‌ها (۱۳۵۲)
مصطفی لره (۱۳۵۲)
مجموعه تلویزیونی

مادر
جشنواره‌ها

کاندیدای بهترین عکاسی (سرب) از هشتمین دوره جشنواره فیلم فجر - ۱۳۶۸
کاندیدای بهترین عکاسی (طلسم) از هشتمین دوره جشنواره فیلم فجر - ۱۳۶۸
کاندیدای بهترین عکاسی (عشق + ۲) از سومین دوره جشن خانه سینما - ۱۳۷۸
مرگ و زندگی شهرهای بزرگ آمریکایی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نسخه جلد سخت: نسخه جلد سخت
نویسنده(ها): جین جیکوبز
کشور: آمریکا
زبان: انگلیسی
موضوع(ها): برنامه‌ریزی شهری
ناشر: رندوم هاوس، نیویورک
تاریخ نشر: ۱۹۶۱
شابک: شابک ‎۰−۶۷۹−۷۴۱۹۵-X
شماره اوسی‌ال‌سی: ۵۰۰۷۵۴
پیش از: اقتصاد شهرها 
مرگ و زندگی شهرهای بزرگ آمریکایی (انگلیسی: The Death and Life of Great American Cities) کتابی است به قلم جین جیکوبز که در سال ۱۹۶۱ منتشر شد. جیکوبز در این اثر سیاست‌ها و مفروضات برنامه‌ریزی شهری در دهه ۱۹۵۰ را، که به زعم او عامل زوال بسیاری از محله‌های شهری در ایالات متحده آمریکا بود، به چالش می‌کشد.
این کتاب مؤثرترین و شناخته‌شده‌ترین اثر جیکوبز است.
جیکوبز منتقد برنامه‌ریزان شهری «خردگرا» ی دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به ویژه رابرت موزز و آثار لو کوربوزیه بود. به باور جیکوبز اولویت برنامه‌ریزی شهری باید نیازها و تجربه‌های ساکنان باشد و برنامه‌ریزان شهری مدرنیست این امر را نادیده گرفته بودند و نگاهشان به پیچیدگی زندگی انسانی در جوامع غنی و با تنوع فرهنگی ساده‌انگارانه و منتزع بود. جیکوبز مخالف برنامه‌های احیای شهری در مقیاس کلان که غالباً به تغییر بافت محله‌ها و ساخت بزرگراه منجر می‌شد بود. وی در عوض مدافع توسعه با کاربری ترکیبی و خیابان‌هایی پیاده‌مدار با ناظران خیابان جهت حفظ نظم عمومی بود. جیکوبز همچنین از نگاهداری بافت موجود شهرها از جمله ساختمان‌های قدیمی و جامعه‌های با سابقه دفاع می‌کند.
محتوای کتاب > مفروضات برنامه‌ریزی شهری

جیکوبز کتاب را با این جمله آغاز می‌کند که «این کتاب حمله‌ای است علیه بازسازی و برنامه‌ریزی شهری کنونی.» وی سپس به بازگویی تجربه بازدیدش از نورت اند، بوستون در سال ۱۹۵۹ می‌پردازد و می‌گوید که او این محله را محیطی امن، سرزنده، سالم و دوستانه یافته بود، و این تجربه را با مصاحبه‌هایش با برنامه‌ریزان و مسئولان شهری و مالی منطقه مقایسه می‌کند که به او می‌گفتند که نورت اند محله‌ای زاغه‌نشین و ناجور است و به‌شدت نیاز به نقشه و برنامه‌ای برای بازسازی دارد. جیکوبز نظریه‌های باب روز شهرسازی و برنامه‌ریزی شهری را «خرافات ظریف و پیچیدهٔ جاافتاده» ای می‌نامد که در خط فکری و تبارشناسی دیوانسالاران، بانکداران، و شهرسازان نفوذ کرده‌اند و سپس تبارشناسی این نظریات را بررسی می‌کند.
محتوای کتاب > مفروضات برنامه‌ریزی شهری > توصیف

جیکوبز تاریخچهٔ توسعه نظریات برنامه‌ریزی شهری معاصر را با طرح باغ‌شهر ابنیزر هوارد آغاز می‌کند. باغ‌شهر هوارد طرح جامع جدید برای شهری خودکفا بود که از سر و صدا و آلودگی‌های لندن قرن نوزدهم دوری گزیده و با کمربند سبز کشاورزی‌اش، مشتمل بر مدارس و مناطق مسکونی است که یک مرکز تجاری را دور گرفته‌اند. هر باغ‌شهر حداکثر ۳۰٬۰۰۰ شهروند می‌داشت و لازم بود نوعی اقتدار بر آن حاکم باشد که با دقت کاربری‌های زمین را تحت نظر داشته باشد و جلوی افزایش تراکم جمعیت و تجاوز فعالیت‌های تجاری مازاد به دیگر مناطق باغ‌شهر را بگیرد. بیرون از مرزهای کمربندهای سبز شهر امکان استقرار کارخانه‌های صنعتی وجود داشت، به‌شرطی که پشت فضاهای سبز پنهان شده باشند. ایدهٔ باغ‌شهر نخستین بار در بریتانیا در توسعه لتچوورث گاردن سیتی و ولوین گاردن سیتی و در آمریکا در حومه رادبرن، نیوجرسی به‌کار گرفته شد.
جیکوبز تأثیر آرای هوارد در آمریکا را از مسیر اندیشمندانی چون لوئیس مامفورد، کلرنس استاین، هنری رایت، و کاترین بائر پی می‌گیرد و به آن‌ها عنوان «مرکزیت‌زداها» یاد می‌کند. مرکزیت‌زداها بر آن بودند تا با بهره بردن از برنامه‌ریزی منطقه‌ای وضع شهرهای شلوغ و پرجمعیت را بهبود ببخشند و ساکنان آن‌ها را به زندگی در حومه‌ها و مناطق پیرامونی با تراکم جمعیتی پایین جذب کنند تا از شلوغی و تراکم مرکز شهری کاسته شود. جیکوبز بر سوگیری ضدشهری طرفداران باغ‌شهرها و مرکزیت‌زداها تأکید می‌کند و می‌گوید که این گروه‌ها بر آن بودند که جوامع باید واحدهای خودکفا و مستقل باشند، اینکه کاربری‌های غیر دقیق و تعریف‌نشده زمین منجر به حاکمیت آشفته، غیرقابل‌پیش‌بینی و منفی می‌شود، اینکه خیابان مکانی مضر برای ارتباطهای انسانی است و خانه‌ها باید از خیابان‌ها روی بگردانند و به فضاهای سبز محافظت شده چشم‌انداز داشته باشند، اینکه مناطق شهری عظیم که با جاده‌های شریانی به یکدیگر متصل می‌شوند از مناطق کوچک که با جاده‌های متقاطع و متداخل به هم وصل می‌شوند بهتر هستند، اینکه همه جزئیات مهم باید طراحی شود و مطابق نقشه جامع ایجاد شود نه اینکه به دست سازوکار ارگانیک شکل بگیرد، و اینکه باید از تراکم جمعیتی پرهیز کرد و دستکم آن را به گونه‌ای شکل داد که به ایجاد نوعی جداسازی منجر شود.
جیکوبز در ادامهٔ مرورش بر تاریخ شهرسازی رایج، از لو کوربوزیه یاد می‌کند که کانسپت شهر درخشانش مشتمل بر بیست و چهار برج آسمانخراش در پارکی عظیم است. شهر درخشان که در هکتار ۱۲۰۰ نفر جمعیت دارد و تضاد با ایده‌آل ساختمان‌های کم ارتفاع و محلات کم‌جمعیت مرکزیت‌گراها است، راهی است برای تعمیم مفاهیم اصلی باغ‌شهر (مناطق شهری عظیم، برنامه‌ریزی سخت‌گیرانه محلات، دسترسی آسان خودرو، و تعبیه پهنه‌های گسترده چمنزار برای بیرون نگاه داشتن عابران پیاده از خیابان‌ها) به خود شهر با هدف بازآفرینی مراکز شهری‌ای که دچار رکود شده‌اند. جیکوبز مقدمه‌اش را با اشاره به جنبش شهر زیبا به پایان می‌برد. هدف شهر زیبا گنجاندن مراکز مدنی، بلوارهای باروک، و پارک‌های یادمانی در مناطق اصلی شهری است.
باغ‌شهرهای فردا اثر ابنیزر هوارد
فرهنگ شهرها اثر لوئیس مامفورد
تکامل شهرها اثر پاتریک گدس
خانه‌سازی مدرن اثر کاترین بائر
به‌سوی شهرهای جدید برای آمریکا اثر کلرنس استاین
از ازدحام چیزی عاید نمی‌شود اثر ریموند آنوین
شهر فردا و برنامه‌ریزی آن اثر لو کوربوزیه
محتوای کتاب > مفروضات برنامه‌ریزی شهری > نقد جیکوبز

جیکوبز اذعان دارد که پیشنهادهای باغ‌شهر و مرکزیت‌گراها در جای خودشان کارایی دارند و شهرک‌های حومه‌ای با استفاده از فضاهای سبز گسترده و خانه‌سازی با تراکم پایین، نیازهای اشخاصی که در این مناطق سکونت می‌کنند (و غالباً به زندگی مبتنی بر خودروی شخصی و حریم شخصی وابسته‌اند) را اقناع کند. مشکل جیکوبز با این نظریات در آن است که سوگیری ضدشهری آن‌ها به‌نحوی در اجماع رایج دانشگاهی و سیاسی در مورد چگونگی طراحی خود شهرها نفوذ کرده و و بر برنامه‌های درسی دانشگاه‌ها و مقررات کشوری و محلی دربارهٔ خانه‌سازی، وام‌های مسکن، بازسازی شهری و پهنه‌بندی تأثیر گذاشته است.
جیکوبز با ایده‌های لو کوربوزیه تسامح کمتری دارد و می‌گوید با اینکه شهر رؤیایی او غیرعملی و به دور از سیاق واقعی شهرهای موجود بود، «معماران با سرگشتگی از آن استقبال کردند و به‌تدریج در ده‌ها پروژه از مجموعه‌های مسکونی برای طبقه‌های کم‌درآمد تا ساختمان‌های اداری تبلور یافت.» جیکوبز همچنین عنوان می‌کند که مساعی تک‌افتاده جنبش شهر زیبا، در تلاش برای اینکه به «شهر روز کاری» آلوده نشوند، از جذب بازدیدکننده بازماندند و در معرض زوال و مردگی و تبدیل شدن به زاغه قرار گرفتند و از قضا به انحطاط فضاهای شهری شتاب دادند.
محتوای کتاب > اهمیت پیاده‌روها

جیکوبز پیاده‌روها را سازوکار مرکزی در حفظ نظم شهری می‌داند. «این نظم شهری از حرکت و تغییر ساخته شده است و با اینکه خود هنر نیست و زندگی است، می‌توان آن را فرم هنری شهر دانست و به رقص شبیهش دانست.» برای جیکوبز، پیاده‌رو صحنه روزمره‌ای برای «بالهٔ ظریفی است که در آن رقصنده‌ها و دسته‌های بازیگران هر کدام نقشی دارند که به‌شکی معجزه‌وار یکدیگر را تقویت می‌کنند و به ایجاد کل منظمی منجر می‌شود.»
جیکوبز می‌گوید که تفاوت اصلی شهر با حومه‌ها و شهرک‌ها در این است که شهرها پر از غریبه‌هایند و به عبارت دقیق‌تر نسبت غریبه‌ها به آشنایان لزوماً در همه‌جای شهر (حتی دم در خانه فرد) عدد بزرگی است، چرا که تراکم جمعیت در این دایرهٔ کوچک جغرافیایی بالاست؛ بنابراین یکی از اصلی‌ترین چالش‌های شهر این است که ساکنان آن در میان این حجم از غریبه‌های همواره متغیر احساس امنیت، ایمنی و یکپارچگی اجتماعی بکنند. پیاده‌رو سالم سازوکاریی ضروری برای رسیدن به این اهداف است و نقش مهمی در جلوگیری از جرایم و ایجاد ارتباط بین افراد دارد.
جیکوبز بر این نکته تأکید دارد که باید پیاده‌رو را در ترکیب با محیط فیزیکی‌اش در نگریست چرا که «پیاده‌رو خود به تنهایی هیچ است و انتزاعی بیش نیست و تنها در پیوند با ساختمان‌ها و کاربری‌های دیگری که در تماس با پیاده‌رو (یا پیاده‌روهای دیگر مجاور آن) هستند معنا پیدا می‌کند.»
محتوای کتاب > اهمیت پیاده‌روها > ارتباط

پیاده‌روها باعث تسهیل بازه‌ای گسترده از برهم‌کنش‌های اجتماعی روزمره می‌شوند، از آدرس پرسیدن یا مشورت با مغازه‌داران گرفته تا سلام کردن به رهگذران و نوازش کردن سگ‌های خانگی حاضر در مسیر. «بیشتر این برخوردها جزئی هستند اما جمع و انباشت آن‌ها به هیچ عنوان جزئی نیست.» جمع این برخوردها «شبکه‌ای از اعتمادها و احترام‌های عمومی است» که در عین حال هیچ مسئولیت خصوصی را متوجه افراد نمی‌کند. به‌عبارت دیگر ساکنان و رهگذران می‌دانند که می‌توانند در زندگی پیاده‌رو شرکت داشته باشند بدون آنکه در روابط شخصی و دردسرآور یکدیگر گرفتار و درگیر شوند یا اینکه این موارد زندگی شخصی‌شان را تحت شعاع قرار دهد. جیکوبز این پیاده‌روها را با مناطقی بدون زندگی پیاده‌رویی (از جمله حومه‌هایی با تراکم جمعیت پایین) مقایسه می‌کند که در آن‌ها ساکنان مجبورند یا بخش بزرگی از زندگی شخصی خود را با گروه کوچکی از افراد نزدیک به اشتراک بگذارند یا هیچ ارتباطی با همسایگان خود نداشته باشند و ازین رو لازم است در انتخاب همسایگان و روابطشان دقت به خرج بدهند و این نوع روابط تنها در قشرهای متوسط رو به بالا که امکان انتخاب دارد امکان‌پذیر است و برای دیگران ممکن نیست.
ساکنان جاهایی که زندگی پیاده‌رویی در آن وجود ندارد عادت کرده‌اند تا از ارتباط‌های ساده با غریبه‌ها (به‌ویژه افرادی با نژاد، میزان درآمد یا تحصیلات متفاوت) اجتناب کنند تا جاییکه تصور ارتباط با افرادی متفاوت با خودشان را نمی‌توانند بکنند. وضع در در پیاده‌روهای شلوغ و پرفعالیت متفاوت است چرا که به همه افراد به یک میزان کرامت، حق تقدم، و اجازه معاشرت داده می‌شود بدون اینکه ترسی از نقض شدن حریم خصوصی افراد یا ایجاد مسئولیت‌های فردی جدید وجود داشته باشد. بنابراین از قضا ساکنان شهرک‌های حومه‌ای با تراکم جمعیت پایین حریم خصوصی کمتری نسبت به ساکنان شهرهای پرجمعیت دارند و ازین رو دوستان و آشنایان کمتری خواهند داشت.
محتوای کتاب > اهمیت پیاده‌روها > اجتماعی‌سازی کودکان

پیاده‌رو جایی مناسب برای بازی کودکان زیر نظارت عمومی والدین و دیگر صاحبان طبیعی خیابان است. از آن مهم‌تر پیاده‌رو جایی است که کودکان نخستین بنیادهای زندگی مدنی موفق را می‌آموزند، اینکه اشخاص باید کمی مسئولیت عمومی در قبال یکدیگر بپذیرند حتی اگر با هم ارتباطی نداشته باشند. کودکان با مشاهده کنش‌ها و واکنش‌های بیشمار این امر را که صاحبان طبیعی خیابان بدون اینکه مسئولیتی رسمی داشته باشند در امنیت و سلامت آن نقش دارند را درمی‌آموزند. این درس را نمی‌توان به‌صورت رسمی به کودکان یاد داد چرا که آن مسئولیت ارگانیک و غیررسمی است.
جیکوبز می‌گوید که پیاده‌روهایی با عرض سی تا سی و پنج فوت (نه تا ده و نیم متری) می‌توانند فضایی مناسب بازی عمومی کودکان، کاشت درختان جهت ایجاد سایه، سیرکولاسیون رهگذران، زندگی عمومی بزرگسالان و حتی توقف بیجا و وقت‌گذرانی ایجاد کند. او اذعان دارد که چنین پیاده‌رویی در زمانهٔ اتومبیل‌ها نعمتی است که در دسترس همه محله‌ها نیست، ولی می‌توان پیاده‌روهای بیست فوتی (شش متری) ایجاد کرد که می‌تواند فضایی برای بازی کودکان (به جز طناب‌بازی) بسازد و حتی اگر پیاده‌رو عرض کمتری داشته باشد اگر موقعیت آن در دسترس و خیابان‌ها جذاب باشند می‌تواند جایی مناسب برای حضور و رشد کودکان باشد.
محتوای کتاب > نقش پارک‌ها

نظریه‌های رایج شهرسازی پارک‌ها را نعمتی می‌دانند که به «ساکنان محروم شهری اعطا شده است.» جیکوبز از خواننده می‌خواهد که این نظریه را به چالش بکشند و پارک‌ها را «مکان‌هایی محروم بدانند که به نعمت زندگی و حضوری که از سوی شهروندان به آن‌ها اعطا می‌شود نیاز دارند.» هماننده پیاده‌روها، پارک‌های سرزنده و موفق پارک‌هایی هستند که «به‌خاطر غنای کاربردهای فیزیکی در مجاورت آن‌ها، کاربران آن و همچنین زمان استفاده این کاربران از پارک در طول روز غنا می‌یابد.» جیکوبز از چهار اصل در طراحی پارک‌های خوب یاد می‌کند: پیچیدگی (غنای کاربردها و کاربران)، مرکزیت (محل تقاطع یا محل مکث یا اوج در پارک)، دسترسی به نور آفتاب، و محاط بودن (حضور ساختمان و غنای محیط مجاور پارک)
قانون بنیادی پیاده‌راه‌های محلات در مورد پارک‌ها نیز صدق می‌کند: «سرزندگی و غنای تجربه‌ها باعث افزایش سرزندگی می‌شود و ملال و مردگی از زندگی فضا می‌کاهد.» جیکوبز اذعان دارد که پارکی با طراحی خوب در نقطه مرکزی یک محله می‌تواند نقطهٔ قوت مهمی باشد، ولی به این دلیل که تعداد زیادی از پروژه‌های شهری هستند که به خاطر کمبود بودجه ناتمام می‌مانند، خرج کردن بودجهٔ شهری و کاربری‌های زمین برای ساخت پارک و زمین بازی و معمولاً در مقیاس‌های بزرگ‌تر از نیاز و در مکان‌هایی که در مسیر دائم استفاده ساکنان منطقه نیست منجر به ایجاد فضاهایی خسته‌کننده و ناراحت می‌شود که به کار بهبود وضع زندگی کاربران نمی‌آید.