stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سفرنامه ابن فضلان
مدت و مسیر سفر

زمان شروع سفر این گروه، روز پنج شنبه یازدهم ماه صفر سال ۳۰۹ قمری بوده‌است و در میان راه نیز در برخی شهرها چند روزی می‌مانده‌اند که بستگی به شرایط آن‌ها داشته‌است. بنا بر آنچه ابن فضلان ذکر کرده، بیشترین مدت اقامت، سه ماه در جرجانیه بوده که به علت یخبندان و سرمای شدید منتظر فصل مناسب بودند.
شهرهایی که بر اساس نوشته سفرنامه از آن‌ها گذر کرده‌اند، به ترتیب زیر است:
نهروان، توقف یک روز
دسکره (در غرب بغداد)، توقف سه روز
حُلوان، توقف دو روز
قرمیسین، توقف دو روز
همدان، توقف سه روز
ساوه، توقف دو روز
ری، توقف یازده روز
خوارالری، توقف سه روز
سمنان
دامغان
نیشابور
سرخس
مرو
قشمهان (نزدیک آمل)، توقف سه روز
آمل: شهری در کناره آمودریا
جیحون
آفریر (آفرین)
بِیکَند
بخارا، توقف ۲۸ روز
خوارزم
جرجانیه، توقف سه ماه
زمجان (رباطی بوده)
جیت
قبیله غزیه
نهر یَغِندی ونهرهای دیگر
بجناک (قبیله‌ای از ترکان غز)
باشغرد (از اقوام ترک بودند)
نهرهایی مانند جرمشانواَورن
قبیله صقالبه
نهر اِتل (قومی از روسیه)
خزر
مدت توقفی که در سفرنامه نوشته شده، حدود پنج ماه است؛ بنابراین، با توجه به این که مدت سفر تا مقصد یازده ماه بوده، شش ماه در راه بوداند که احتمالاً توقف‌های دیگری نیز داشته‌اند که سفرنامه نیامده است.
مدت و مسیر سفر > مسائل سیاسی

در سفرنامه ابن فضلان توجه به مسائل سیاسی و حکومتی، چه در راه و چه در شهرها و مقصد، بسیار جلوه گر است و بسیار آشکار است که هیئت سیاسی بوده‌است. شاید بدین خاطر بوده که در بعضی از موارد اجمال گویی شدیدی در سفرنامه به چشم می‌خورد، زیرا نمی‌خواسته برنامه‌های پنهان را گویا سازد. ماننده اینکه ابن فضلان در بیشتر شهرها دو یا سه روز مانده اما در ری یازده روز اقامت داشته‌است.
از دیگر مسائل دقت ابن فضلان به نام و لقب‌های شاهان و امیران منطقه است که شاهدی بر مسائل سیاسی است. مانند اینکه او به اینکه غزها شاه را «یبغو» و جانشین او را «کوذرکین» تو جه می‌کرده یا اینکه نام شاهان خزر خاقان کبیر بود که هر چهار سال یک بار ظاهر می‌شد و جانشین او را «خاقان به» می‌گفتند که لشکر و مملکت را اداره می‌کرد.
و همینطور ابن فضلان دربارهٔ آداب و تشریفات سیاسی نیز گزارش می‌دهد، مثلاً در باره دیدار شاه از آن چنین می‌گوید:
چون به منطقه صقالبه رسیدیم گروهی را به استقبال ما فرستاد، در حالی که یک روز راه در پیش داشتیم و وقتی که به دو فرسخی او رسیدیم خودش (شاه) به استقبال ما آمد... چهار روز ماندیم تا همه ملوک و رؤسا جمع شدند تا ما نامه خلیفه (و وزیر) را بخوانیم. در وقت خواندن نامه، همه ایستاده بودند و در پایان تکبیر گفتند.
و همچنین در توصیف خانه شاه این‌گونه بیان می‌کند:
از چادر بزرگی درست شده بود که هزار نفر گنجایش داشت و با فرش ارمنی آن را فرش کرده بودند و در وسط آن، سریری از دیباج رومی وجود داشت.
مسئله مهمی دیگر این است که ابن فضلان می‌گوید که حداکثر حکومت هر شاه در سرزمین خزر چهل سال است و اولین روزی که چهل سال تمام شود مردم و خواص، او را می‌کشند و می‌گویند عقل او ناقص شده‌است و رأی او اضطراب دارد در حقیقت ابن فضلان با این تعبیر، نقش مردم را در آن زمان می‌رساند.
همان طور که روشن است ابن فضلان به روابط شاه با مردم و شاهان دیگر و زندگی شخصی و آداب سیاسی توجه کرده، در حالی که او فردی فقیه و عالم بوده‌است.
مدت و مسیر سفر > مسائل دینی

به خاطر اینکه ابن فضلان یک عالم دینی بوده، در تمام مراحل، سفر به امور عبادی و مذهبی توجه داشته و دین و اعتقادات مردم این نواحی را بیان کرده و در برخی موارد از شدت تعجب و تعصب آنان را به موجوداتی تشبیه کرده‌است، مثلاً می‌گوید:
اهل غزیه مردمانی مانند حیوان راه گم کرده بودند، چون دینی نداشته و به عقل عمل نمی‌کردند و بزرگان خود را ارباب می‌دانستند.
هم چنین می‌گوید:
قومی مسلمان نزدیک خوارزم بودند به نام کردلیه که بعد از هر نمازی از علی تبری می‌جستند. ابن فضلان، پیشین، ص ۸۲.
اما وی موافقت یا مخالفت و عکس‌العملی از خود بیان نمی‌کند.
مسئله دیگر در مورد رعایت نکردن پاکی و تمیزی است که در مورد مردم غز می‌گوید:
آن‌ها به ویژه در زمستان با آّب کاری نداشتند.
نکته دیگر این که اعتقادات مردم باشغرد را چنین بیان می‌دارد:
برخی از این ترک‌های باشغرد به دوازده خدا، مانند خدای زمستان، بهار، باران، باد، مرگ، درخت، حیوان، شب، روز، زمین و آب اعتقاد داشتند. خدای آسمان بزرگ‌ترین خدا آنهاست. در هنگام گرفتاری در حالی که سر خود را به سوی آسمان بلند می‌کردند، به زبان ترکی می‌گفتند «بیر تنکری» که به معنای خدای واحد و یکتاست و اعتقاد فطری آن‌ها را به خدای یگانه می‌رساند.
مطلب دیگری که ابن فضلان به آن توجه کرده، رعایت مراسم و آداب غسل و دفن مرده مسلمان است که در منطقه شاه صقالبه به آن عمل می‌کردند که بیان گر اعتقاد آن‌ها به احکام دین و جایگاه دین نزد این مردمان بوده‌است.
ابن فضلان نقل می‌کند:
حدود پانصد نفر زن و مرد صقالبی مسلمان شده بودند که به آن‌ها برنجار می‌گفتند و مسجدی داشتند، اما قرائت را یاد نداشتند که به آن‌ها تعلیم دادم. فردی به دست من مسلمان شد و چند سوره به او تعلیم دادم که بسیار خوشحال گردید.
مسئلهٔ مهمی که سبب تعجب و شگفتی ابن فضلان شده بود، این بود که زنان در این منطقه به حجاب و پوشش هیچ گونه توجهی نداشتند و زن و مرد خود را در نهر می‌شستند. او تلاش زیادی کرده بود تا زنانشان خود را بپوشند ولی موفق نشده بود. با این که پوشش برای آن‌ها معنا نداشت ولی بر اساس گفته ابن فضلان زنا و لواط نزد آنان گناهی بسیار بزرگ و امری نادر بوده‌است و اگر در هر صورت رخ می‌داد، مجازات سنگینی داشته، مثلاً اینکه هر دو طرف زناکار را بین دو درخت می‌بستند و دو نیمه کرده سپس تکه تکه نموده و بر درختان می آویختندو با افراد دزد نیز چنین برخورد خشن و سختی را انجامی می‌دادند. هم چنین اگر کسی فردی را به عمد می‌کشت او را قصاص می‌کردند، و اگر سهوی بود ا او را در صندوقی به همراه سی قرص نان و یک کوزه آب می‌گذاشتند و در آن را میخکوب کرده و بین آسمان و زمین آویزان می‌کردند تا با گذشت زمان یا بخشیده شود و نجات یابد یا در طی آمد و شد شب و روز، سرما، گرما و باران نصیب او شود و وزش بادها او را بپوساند.
دربارهٔ سهم ارث نیز می‌گوید که برادران از مرده ارث می‌بردند، ولی فرزندان محروم بودند که ابن فضلان درست نبودن این حکم را به شاه صقالبه گوشزد می‌کند.
مدت و مسیر سفر > مسائل فرهنگی و تمدنی

ابن فضلان توجه زیاد به فرهنگ و تمدن مردم مناطق داشته‌است که در جایی می‌گوید که وقتی به قبیله غزیه رسیدیم دیدیم که مردم، بادیه‌نشین هستند و در چادری زندگی می‌کنند که از مو درست شده و به هر جه که مناسب باشد تغییر مکان می‌دهند.
او یکی از رسم‌های جاهلیت عرب را ذکر می‌کند که در میان این‌ها نیز وجود داشته‌است. طبق این رسم وقتی مردی از دنیا می‌رفت و از او زنان و اولادی باقی می‌ماند، بزرگ‌ترین پسر او حق داشت که زنان او را برای خود اختصاص دهد مگر این که آن زن، مادر خودش باشد. این مسئله درخور توجه است، زیرا بین حجاز و شمال خزر فاصله زیادی است و رفت‌وآمد نیز به دلیل شرایط جغرافیایی حاکم بر هر دو منطقه، بسیار سخت و دشوار بوده، شاید بتواند شاهدی بر ریشه واحد فرهنگ‌ها باشد. شایان توجه است که رسم «لُویرات» نام دارد.
ابن فضلان مکالمه مردمان خوارزم را به صدای سار و قورباغه تشبیه کرده‌است:
طرز تکلم و اخلاق مردم آنجا بسیار بد و وحشت‌آمیز است صحبت ایشان بیشتر شبیه جیرجیر سار و در قریه‌ای به نام آردکو کلام ایشان بیشتر به نق نق قورباغه شبیه است.
ابن فضلان در جرجانیه رسم گدایی را این چنین توضیح می‌دهد:
گدا در خانه نمی‌ایستد بلکه داخل خانه شده و یک ساعت در کنار آتش می‌نشیند و پس از آنکه گرم شد اگر به او چیزی دادند می‌گیرد و اگر ندادند بیرون می‌رود.
از نظر آرایش چهره مردمان ترک می‌نویسد:
ترکها عموماً ریش‌های خود را می‌ کنند و فقط سبیل می‌گذارند، گاهی فرتوتی را می‌بینید که ریش خود را کنده و کمی از آن را در زیر چانه اش باقی گذاشته
درمورد آداب و رسوم اسلاوها می‌نویسد:
آنها عوعوی سگ را به فال نیک می‌گرفتند و از آن خوشحال می‌شدند و می‌گفتند سال نعمت و سلامت است.
از ویژگی‌های دیگر فرهنگی، تربیت فرزند است که وقتی نوه‌ای به دنیا می‌آمد او را به پدربزرگ می‌دادند تا تربیت کند.
از دیگر رسوم فرهنگی آنان این بود که در مرگ کسی زنان گریه نمی‌کردند، بلکه مردان تا دو سال گریه می‌کردند. بعد از دو سال نزدیکان مرده را دعوت می‌کردند تا از اندوه و عزا خارج شوند و اگر مرده، زن داشت ازدواج می‌کرد. البته این رسم در میان بزرگان بود ولی مردم نیز آن را انجام می‌دادند.
عدم رعایت بهداشت و نظافت یکی از امور بسیار ناراحت‌کننده بوده که ابن فضلان به آن توجه کرده‌است، مثلاً همه افراد خانواده برای شستن دست و صورت و بینی به نوبت از یک ظرف آب استفاده می‌کردند که هر کسی را به تنفر و انزجار وا می‌دارد.
تقریباً در تمام این مناطق، چه در جرجانیه و چه در قبیله صقالبه و خزر، آداب و رسوم یکسانی وجود داشت. مردم آن سرزمین به مهمان کمک زیادی می‌نمودند، مثلاً اگر غریبی که همراه یک قافله بود به یک ترکی عبور می‌کرد و به او می‌گفت که من مهمان تو هستم و از تو حیوان و درهم می‌خواهم، به او می‌داد. زمان برگشت قافله، اگر آن شخص را می‌دید پس می‌گرفت و در غیر این صورت، به همان اندازه از کاروان دریافت می‌کرد و آن گاه کاروان از شخص قرض گیرنده غریب، آن اموال را می‌گرفت.
مدت و مسیر سفر > مسائل اقتصادی

دقت ابن فضلان پیرامون امور اقتصادی نیز جالب است، مثلاً درهم‌های خوارزم را توصیف کرده که از چه جنسی است و چه وزنی دارد. گفته‌است درهم طازجه ارزش چهار دانق داشته و درهم صیرفی نیز یکی از درهم‌ها بوده‌است. دراهم بخارا را این گونه توصیف می‌کند:
برخی درهمها ارزش زیادی دارند، مثل غطرفیه که عددی معامله می‌شود نه وزنی، و در شرایط مهر ازدواج، این درهم را نام می‌برند؛ و درهم سمرقندیه نیز رایج است که شش عدد آن ارزش یک دانق دارد.
از نکات جالب سفرنامه ابن فضلان این است که وی از برخی غداها نظیر خبز (نان) و جاورس (معرب گاورس یا همان ارزن) و نمکسود (گوشت خشک شده) فلفل و کشمش و برخی میوه‌ها مانند درختان بندق که منطقه‌ای حدود چهل کیلومتر را پوشانده بود. غذایی مرکب از گوشت و جو می‌پختند و استقاده می‌کردند. بسیاری از این غذاها را از مناطق دیگر خریداری می‌کردند که شاهدی بر رونق تجارت نزد آنان است. او نقل می‌کند که قوم روسیه در نزدیکی رود اتل سکونت داشته و تجارت می‌کردند.
اگر قبیله‌ای فقیر یا ثروتمند بوده به قلم آورده‌است، مثلاً می‌گوید:
سپس به بجناک رسیدیم قبیله‌ای از ترک‌های غز در آن جا زندگی می‌کردند که فقیر بودند.
یکی از راه‌های درآمد برخی از این اقوام جنگ و حمله به قبایل دیگر بود و یک قسمت از غنیمت‌ها به رئیس آنان تعلق داشت، همان‌طور که در آسیای مرکزی نیز چنین بود. این فرهنگ، نتیجه شرایط جغرافیایی حاکم بر این نواحی بود. همان‌طور که در حجاز زمان جاهلیت نیز به دلیل عدم برخورداری از راه‌های درآمد گوناگون، مردم به غارت روی آورده بودند.
دیگر از راه‌های درآمد، گرفتن عُشر بود به این گونه که مردم صقالبه از کشتی‌های خزری‌ها و روس‌ها و غیره برای عبور از رود، یک عُشر یا مقداری می‌گرفتند. با این که صقالبه باج‌گذار خزری‌ها بودند، ولی توانسته بودند این حق را برای خود حفظ کنند که هر کس از زمین آن‌ها عبور کند مالیاتی بگیرند.
از عناصر وجود تجارت در آن جا بازار است که ابن فضلان وجود بازار را نزدیک رودخانه اتل تأیید می‌کند که فصلی بوده و برخی اوقات برای فروش کالا تشکیل می‌شده‌است.
مدت و مسیر سفر > مسائل جغرافیایی

سفرنامه ابن فضلان تا حدی به این مهم توجه کرده و برخی اطلاعات جغرافیایی را متذکر شده‌است گاهی فاصله شهرها را با یکدیگر ذکر کرده‌است، مثلاً می‌گوید: بین بخارا و خوارزم بیش از دویست فرسخ راه است و راه آبی خوارزم تا جرجانیه حدود پنجاه فرسخ است. در موردی می‌گوید:
به جایی رسیدیم که هیچ کس را ندیدیم و هیچ کوهی وجود نداشت، ده روز در راه بودیم و نزدیک بود تلف شویم، از شدت سرما و مشکلات، سرمای خوارزم را فراموش کردیم.
از سرما و یخبندان در این مناطق نیز آگاهی داده است، چنان که می‌گوید:
در جرجانیه ماندیم چون رود جیحون از اول تا آخرش یخ بسته بود و عمق آن تا هفده شبر یخ می‌بست.
و هم چنین می‌گوید:
گاهی از شدت سرما زمین شکاف برمی داشت یا درختان دو نیمه می‌شدند.
گرچه در همان، همه مسائل را توضیح نداده، ولی شهرها و رودها و حتی رباط‌ها را یک به یک نام برده است که مسیر و نمادهای تمدنی را برای خواننده به تصویر می‌کشاند.
زمان سیر آن‌ها از نصف شب شروع می‌شده و تا عصر روز بعد ادامه می‌یافته و زمان استراحت، عصر بوده‌است. لازم بود سبب انتخاب این زمان را برای حرکت و استراحت بیان کند. شاید یکی از علت‌ها کوتاهی شب بوده‌است.
وی بیان می‌کند که:
قبل از این که به قبیله غزیه برسیم به کوهی بزرگ با سنگ‌های بسیار که چشمه‌هایی نیز داشت برخورد کردیم.
ابن فضلان از کوتاهی بسیار زیاد شب در این محل تعجب می‌کرده‌است و می‌گوید:
مدت کمی بعد از نماز عشا می‌بایست آماده نماز صبح می‌شدیم وگرنه نماز فوت می‌گردید؛ و ماه را بسیار کم می‌دیدیم و ستارگان بسیار اندکی را مشاهده می‌نمودیم.
مدت و مسیر سفر > حوادث عجیب و خرافات

یکی از نکته‌هایی که ابن فضلان به آن اشاره کرده سرمای سخت سرزمین‌های شمال خزر است به‌طوری‌که می‌نویسد:
در جرجانیه هوا آنقدر سرد بود که هیچ کس در معابر دیده نمی‌شد. وقتی از حمام به بیرون آمدم ریشم یکپارچه یخ بسته بود به‌طوری‌که مجبور شدم آن را نزدیک آتش بگیرم.
او نقل می‌کند:
شبی، از صداهای عجیب در هراس و دلهره افتادیم، ولی آنان با خون سردی تمام ما را نگاه کرده و می‌خندیدند که چرا تعجب کرده و ترسیده‌اید؟
در موردی دیگر می‌گوید:
که مارهای بسیار بزرگ و بی آزاری وجود داشت که آن‌ها را نمی‌کشتند. اولین بار که چنین ماری را درون درخت دیدم، وحشت زده فرار کردم ولی به من گفتند نترس، او آزاری به تو نمی‌رساند.
مورد بسیار عجیب دیگر این که می‌گوید:
فردی در این جا بود که جسمی بسیار تنومند داشت، به گونه‌ای که سر او از دیگ‌ها بزرگ تر بود. مردم او را دیده و با او صحبت کردند، اما او چیزی نگفت. مردم با قوم ویسو نامه نگاری کردند و آن‌ها گفتند: او از قوم یأجوج و مأجوج است که منطقه ما با آن‌ها سه ماه فاصله دارد. خداوند هر روز یک ماهی از دریا به آن‌ها می‌دهد که اگر به اندازه نیاز خود و خانواده بردارند مشکلی نیست، اما اگر بیشتر از مقدار نیاز بردارند، دل درد می‌گیرند و چه بسا سبب مرگ آن‌ها گردد و ماهی نیز دوباره به آب بر می‌گردد. این برنامه همه روز آن هاست.
در ادامه می‌گوید:
مرا نزد استخوان‌های شخص مرده‌ای بردند که بسیار بزرگ بود. بازوی او مثل درختان بزرگ بود که خیلی متعجب شدم.
و:
یکی دیگر از عجایب این بود که اگر رئیس روس‌ها می‌مرد، او را در چادری می‌گذاشتند و یکی از جاریه‌های او را به رضایت جاریه گزینش می‌کردند و بعد از همبستر شدن مردانی با او، کشته و همراه رئیس سوزانده می‌شد و آن زن نیز افتخار می‌کرد که به بهشت می‌رود.
هچنین ابن فضلان وجود کرگدن را در سرزمین اسلاوها گزارش می‌دهد. وی خودش این حیوان را ندیده ولی آن را از قول مردم توصیف می‌کند و نام آن را هم «کرکدن» می‌نویسد. «من نزد پادشاه سه قاب بزرگ مشاهده کردم که به عقیق یمانی شباهت داشت. او به من گفت قابها از شاخ این حیوان ساخته شده.»
پایان سفر

در کل باید از وظیفه‌شناسی در انجام مأموریت، حتی با به خطر انداختن جان خود، ابن فضلان را ستود. رساله یا سفرنامه ابن فضلان به سبب گزارش از این نواحی منحصربه‌فرد است. بدین خاطر ابن فضلان، در روسیه و لنینگراد مشهور و بلند آوازه است.
در دوره معاصر

رمان مرده‌خواران توسط مایکل کرایتون در سال ۱۹۷۶ نگارش شده‌است. این رمان برگرفته از سفرنامه ابن فضلان است، که در آن بر حسب اتفاق و با ۱۲ تن از مبارزان نورس برای جنگی بی بازگشت راهی می‌شود.
در سال ۱۹۹۹ (میلادی) فیلم «سیزدهمین سلحشور» با کارگردانی جان مک تیرنان و با شرکت آنتونیو باندراس در نقش ابن فضلان برمبنای رمان مرده‌خواران و با چشم‌داشتی به داستان ابن فضلان ساخته شد.
مسیر سفر ابن فضلان از بغداد تا مسکو
غدامس ایر ترانسپورت

غدامس ایر ترانسپورت (به انگلیسی: Ghadames Air Transport) یک شرکت هواپیمایی با کد یاتا G6 است که در تاریخ ۲۰۰۴ میلادی تأسیس شده‌است. پایگاه اصلی این شرکت هواپیمایی در فرودگاه بین‌المللی میتیگا قرار دارد و دفتر مرکزی آن در شهر طرابلس، کشور لیبی واقع شده‌است.
غدامس ایر ترانسپورت از فرودگاه بین‌المللی میتیگا شهر طرابلس به فرودگاه بین‌المللی آتاترک پروازهای مستقیم انجام می‌دهد.
جشنواره گل‌ها

| جشنواره گل‌ها Feria de las Flores | جشنواره گل‌ها Feria de las Flores |
| --- | --- |
وضعیت: فعال
دسته: فستیوال فرهنگی
بسامد: سالانه
مکان(ها): مدئین
کشور: کلمبیا
برپا شده: ۱۹۶۳
وبگاه: feriadelasfloresmedellin.gov.co
جشنواره گل‌ها (به اسپانیایی: Feria de las Flores)، جشنواره‌ای است که در شهر مدئین، کلمبیا برگزار می‌شود. این جشنواره مهم‌ترین رویداد اجتماعی شهر و شامل مراسم مجللی از رژه اتومبیل‌ها، اسب‌های پاسو فینو و کنسرت‌های زیاد موسیقی است.
رژه ماشینهای قدیمی و کلاسیک
تاریخچه

اولین جشنواره گل در روز ۱ مه سال ۱۹۵۷ توسط آرتور اُریب عضو هیئت مدیره دفتر توسعه و گردشگری سازماندهی و برگزار شد. جشنواره به مدت پنج روز ادامه داشت و با نمایش گل در کلیسای جامع متروپولیتن، توسط باشگاه باغبانی مدئین و مونسیگنور تولید بوترو به مناسبت روز مریم مقدس ترتیب داده شده بود. این رژه گل‌ها نشان‌دهنده پایان برده‌داری است، زمانی برده‌ها به جای گل‌ها مردان و زنان را بر پشت خود از تپه‌های شیب‌دار بالا می‌بردند. اولین رژه باربران با حضور ۴۰ مرد از کوُرِخیمینتوی سانتا الینا بود که در پشت‌شان گل‌هایی را به محل برگزاری مراسم می‌بردند.
این جشنواره ابتدا در ماه مه برگزار شد اما در سال ۱۹۵۸ به منظور تجلیل از استقلال بخش انتیوکیا زمان برگزاری آن به ماه اوت تغییر یافت. پس از آن، رویدادهای دیگری مثل:شرکت گل‌ها از سراسر جهان، رژه اسب‌سواران، رکوردهای جهانی گینس در سالهای ۱۹۹۶ و ۱۹۹۹، رژه اتومبیل‌های کلاسیک، نمایشگاه ارکیده‌ها، و غیره اضافه شده‌است.
پله: تولد یک افسانه

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کارگردان: Jeff Zimbalist Michael Zimbalist
نویسنده: Jeff Zimbalist Michael Zimbalist
بازیگران: کالم مینی دیه‌گو بونتا رودریگو سانتورو Seu Jorge وینسنت دن آفریو سئو ژاهژی میلتون گونسالویس
موسیقی: ای. آر. رحمان
فیلم‌بردار: متیو لیباتیک
تدوین‌گر: Naomi Geraghty
کشور: آمریکا
«پله» (انگلیسی: Pele (film)) یک فیلم درباره  ادسون آرانتس دو ناسیمیونتو ملقّب به پله، بازیکن سابق فوتبال اهل برزیل است. از بازیگران این فیلم می‌توان به کالم مینی، دیه‌گو بونتا، رودریگو سانتورو، و وینسنت دن آفریو اشاره کرد.
در این فیلم پله در نقش مردی که در لابی هتل نشسته است حضور افتخاری داشت.
دیوید مارتین (بازیکن فوتبال، زاده ۱۹۸۵)

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  David John Martin
زادروز:  ۳ ژوئن ۱۹۸۵ ‏(۳۹ سال)
زادگاه:  ایرت
قد:  ۱٫۷۵ متر (۵ فوت ۹ اینچ)
پست:  هافبک
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  Margate
شمارهٔ پیراهن:  ۷
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  باشگاه فوتبال برایتون و هاو آلبیون
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۴–۲۰۰۵ |  Slade Green |  ۶۶ |  (۱۴) |
| ۲۰۰۵–۲۰۰۷ |  باشگاه فوتبال دارتفورد |  ۶۸ |  (۱۴) |
| ۲۰۰۷–۲۰۰۸ |  باشگاه فوتبال کریستال پالاس |  ۱۴ |  (۰) |
| ۲۰۰۸–۲۰۱۰ |  باشگاه فوتبال میلوال |  ۷۸ |  (۹) |
| ۲۰۱۰ |  ← باشگاه فوتبال دربی کانتی (قرضی) |  ۱۱ |  (۱) |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۲ |  باشگاه فوتبال دربی کانتی |  ۲ |  (۰) |
| ۲۰۱۱ |  ← باشگاه فوتبال نوتس کانتی (قرضی) |  ۱۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۱ |  ← باشگاه فوتبال والسال (قرضی) |  ۴ |  (۰) |
| ۲۰۱۲–۲۰۱۳ |  باشگاه فوتبال ساوتند یونایتد |  ۳۱ |  (۴) |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۵ |  باشگاه فوتبال لوتون تاون |  ۲۳ |  (۳) |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۴ |  ← باشگاه فوتبال دارتفورد (قرضی) |  ۹ |  (۰) |
| ۲۰۱۴ |  ← باشگاه فوتبال بریستول راورز (قرضی) |  ۱۵ |  (۰) |
| ۲۰۱۵ |  باشگاه فوتبال استیونج |  ۱۰ |  (۱) |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۶ |  باشگاه فوتبال وایت‌هاوک |  ۴۳ |  (۶) |
| ۲۰۱۶– |  باشگاه فوتبال بروملی |  ۲۹ |  (۱) |
| ۲۰۱۷ |  ← Margate (قرضی) |  ۷ |  (۰) |
| ۲۰۱۷ |  Margate |   |   |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۱:۱۱, 30th آوریل ۲۰۱۷. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۱:۱۱, 30th آوریل ۲۰۱۷. 
دیوید مارتین در سال ۲۰۱۹
دیوید مارتین (انگلیسی: Dave Martin؛ زادهٔ ۳ ژوئن ۱۹۸۵) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال والسال، باشگاه فوتبال نوتس کانتی، باشگاه فوتبال دربی کانتی، باشگاه فوتبال لوتون تاون، باشگاه فوتبال ساوتند یونایتد، باشگاه فوتبال دارتفورد، باشگاه فوتبال میلوال، باشگاه فوتبال کریستال پالاس، باشگاه فوتبال دربی کانتی، باشگاه فوتبال دارتفورد، باشگاه فوتبال بریستول راورز، باشگاه فوتبال استیونج و باشگاه فوتبال وایت‌هاوک اشاره کرد.
ابوعبیدة بن الجراح

ابوعبیدة بن الجرّاح (نام کامل: عامر بن عبدالله بن جرّاح بن هلال بن ابی‌طلحه بن حارث فهری قرشی) از اصحاب محمّد پیامبر اسلام و از جمله مهاجران است.
| ابوعبیده جراح | ابوعبیده جراح |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: عامر بن عبدالله بن جراح
زادهٔ: ۴۰ ق.ه /۵۸۴ میلادی مکه، حجاز، عربستان
درگذشت: ۱۸ هجری قمری (۵۸)سال بالغور، اردن
علت مرگ: بیماری طاعون
شناخته‌شده برای: اصحاب محمد
آثار برجسته: عشره مبشره  ماجرای سقیفه
همسر(ها): ورجه بنت ابوالساعد   هند بنت جابر
فرزندان: عبید بن ابوعبیده   یزید بن ابوعبیده   عمیر بن ابوعبیده   عصما بنت ابوعبید   ام عبید بنت ابوعبیده
والدین: عبدالله بن جراح (پدر) عصماء بنت جیس (مادر)
خانواده: بنی حارث
زندگی در زمان محمد

بر اساس روایت منابع اسلامی ابوعبیده در قبیله بنی حارث از تیره‌های ضعیف قریش در سال ۳۸ قبل از هجرت در مکّه به دنیا آمد. در سال ۶۱۱ میلادی، ابوعبیده به توصیه ابوبکر اسلام آورد. او نخستین مرد از طایفه بنی حارث بود که اسلام آورد. منابع اسلامی می‌گویند اسلام آوردن او باعث شد که تحت شکنجهٔ قریش قرار بگیرد. به دستور محمد ابوعبیده به حبشه هجرت کرد.
در سال ۶۲۲ میلادی، ابوعبیده از حبشه به مدینه هجرت کرد. محمّد بین ابوعبیده و معاذ پسر جبل پیوند برادری بست.
ابوعبیده در جنگ بدر، علیه سپاه پدرش عبدالله بن جرّاح می‌جنگید. در این جنگ، عبدالله بن جرّاح راه را بر پسرش بست و آن دو به جنگ پرداختند. سرانجام، عبدالله بن جرّاح به دست ابوعبیده کشته شد. به روایت صحیح مسلم، وقتی این خبر به محمد رسید، محمد این آیه از قرآن را خواند: «هیچ قومی را نمی‌یابی که ایمان به خدا و به روز رستاخیز دارند و با دشمنان خدا و رسولش دوستی کنند، هر چند پدرانشان باشند، یا فرزندانشان، یا برادران یا خویشاوندان ایشان، آنان کسانی هستند که خدا ایمان را بر قلوب ایشان نوشت، و با روحش ایشان را استوار گردانید و آن‌ها را در بهشت‌هایی وارد می‌کند که از زیر درختانش نهرهایی جاری است، در آن جاودانه می‌مانند، خدا از آن‌ها خشنود است، و آنان نیز از خدا خشنودند، آنان طایفه خداوندند، و ایشان رستگارانند سوره مجادله- آیه ۲۲»
در سال ۶۲۵ میلادی، ابوعبیده در احد علیه خالد بن ولید جنگید. بر اساس روایات اسلامی در این جنگ بسیاری از مسلمانان فرار کردند، در حالی که ابوعبیده ایستادگی کرد و در کنار علی، محمد را از حمله سپاهیان قریش نجات داد. معروف است که چند دندان ابوعبیده در این جنگ شکست.
در سال ۶۲۷ میلادی، ابوعبیده در جنگ خندق و نیز جنگ بنی قریظه شرکت جست. او هم چنین با قبیله‌های ثلعبه و انمار که روستاهای مسلمان را غارت می‌کردند جنگید و از این دو مأموریت جنگی پیروز بازگشت.
در سال ۶۲۸ میلادی، ابوعبیده در صلح حدیبیه شرکت کرد و در بیعت رضوان نیز حضور داشت. او هم چنین در این سال، در جنگ خیبر شرکت جست.
در سال ۶۲۹ میلادی، محمد عمروعاص را به ذات السلامه فرستاد و ابوعبیده را به فرماندهی سپاه رسانید. او در این نبرد، در کنار ابوبکر و عمر می‌جنگید. در همین سال ابوعبیده در مأموریت‌های جنگی تربه، خثعم و سیف الجرّه شرکت داشت.
در سال ۶۳۰ میلادی، در واقعه فتح مکّه ابوعبیده فرماندهی یکی از چهار سپاه مسلمان را که از چهار جهت وارد مکّه می‌شدند، بر عهده گرفت.
پس از آن ابوعبیده فرماندهی سپاه را در جنگ حنین، و جنگ طائف بر عهده گرفت. هم چنین ابوعبیده در جنگ تبوک حاضر بود. در بازگشت از جنگ تبوک، محمد ابوعبیده را برای تبلیغ اسلام به میان مسیحیان نجران فرستاد. ابوعبیده در میان مسیحیان نجران به قضاوت برگزیده شد و مدّتی در آن جا باقی‌ماند. مدّتی هم به دستور محمّد برای جمع‌آوری خراج به بحرین رفت. او در سال ۶۳۲ میلادی و در زمان مرگ محمد در مکّه بود.
نقش او در سقیفه

ابوعبیده جرّاح از کسانی بود که پس از وفات محمّد در سقیفه بنی ساعده حاضر شد. ابوبکر اصرار کرد که ابوعبیده خلافت را بپذیرد اما ابوعبیده نپذیرفت و ابوبکر را برای خلافت برتر دانست. ابوعبیده از نخستین کسانی بود که با ابوبکر بیعت کرد.
در زمان خلافت ابوبکر

ابوعبیده فرمانده یکی از سپاه‌های چهارگانهٔ ابوبکر در جنگ‌های ردّه بود. ابوعبیده هم چنین تا قبل از ورود خالد پسر ولید به سوریه، فرمانده سپاه مسلمانان در حمص بود. سپاه ابوعبیده و خالد در شهر بصره به یکدیگر پیوستند و قلعه بصره را در محاصره خود گرفتند. ابوعبیده هم چنین هدایت قلب سپاه مسلمانان در جنگ اجنادین را بر عهده داشت. این جنگ به سقوط قلعه بصره انجامید. در سال ۶۳۹ میلادی، ابوعبیده و خالد در جنگ یاکوسا، ارتش رومیان را شکست دادند. پس از شکست رومیان در یاکوسا، هراکلیوس امپراتور روم فرمان جنگ داد. فرمانده سپاه مسلمانان در این جنگ که به معراج الصفر معروف است، ابوعبیده جرّاح بود. ابوعبیده جرّاح هم چنین در حرب العقاب با رومیان وارد جنگ شد و به پیروزی رسید. با پیروزی مسلمانان در این دو جنگ، ابوعبیده وارد دمشق شد و شهر دمشق به تصرّف مسلمانان درآمد.
در زمان خلافت عمر

در سال ۶۳۴ میلادی، ابوبکر وفات یافت و عمر به خلافت رسید. عمر ابوعبیده جرّاح را فرمانده سپاه اسلام قرار داد. در زمان عمر پس از فتح شرق، سوریه، اردن، فلسطین و ترکستان تحت فرمان ابوعبیده درآمد. ابوعبیده، خالد را فرمانده سواره نظام قرار داد و در سال ۶۳۴ میلادی جنگ دیگری با رومیان آغاز کرد که به ابوالقدس مشهور شد. دیگر نبردهای مشهور او در زمان خلافت عمر عبارت‌اند از: مراج الروم، فتح دوم دمشق، جنگ اول حمص، جنگ دوم حمص، جنگ سوم حمص، جنگ یرموک، فتح اورشلیم، فتح حلب، جنگ پل حنین، جنگ رود، جنگ حذیر و جنگ مریش.
در خشکسالی عربستان در سال ۶۳۹ میلادی، ابوعبیده درخواست عمر را اجابت کرد و بیش از چهار هزار شتر را غذا و آب بار کرد و به مدینه آمد امّا چهارهزار دیناری که عمر به او پیشنهاد کرده بود به عنوان اجر عملش دریافت کند، دریافت نکرد.
ابوعبیده در نزد عمر احترام بسیاری داشت. پس از این که عمر به ضربه خنجر پیروز نهاوندی مجروح شد گفت: «اگر ابوعبیده زنده بود او را به جانشین خودم منصوب می‌کردم امّا حال که او مرده، از میان اصحاب شورایی برمی‌گزینم تا آن‌ها خلیفه‌ای بنشانند»
مرگ

ابوعبیده در سال ۱۸ هجری قمری (۶۴۰ میلادی) بر اثر بیماری طاعون درگذشت معاذ پسر جبل بر پیکر او نماز گزارد. او در روستای جبیه بالغور در اردن مدفون گشت. ابوعبیده هنگام مرگ، ۵۶ سال داشت.
خانواده

پسران ابوعبیده یزید، عبید و عمیر همگی در سنین بچگی مردند. هر چند از دو همسرش ورجه و هند بنت جابر دو دختر پس از مرگ او باقی‌ماندند.
جایگاه در میان مسلمین

ابوعبیده جرّاح در نگاه اهل سنت از احترام برخوردار است. اهل سنت معتقدند که محمّد او را امین امّت خوانده‌است. هم چنین ایشان معتقدند که محمّد به ابوعبیده پسر جرّاح بشارت بهشت داده‌است.
آرامگاه منسوب به ابوعبیده جراح
جعفر حیدری

| جعفر حیدری | جعفر حیدری |
| --- | --- |
نماینده دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی: نماینده دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
ملیت: ایرانی
پیشه: نماینده مجلس شورای ملی
جعفر حیدری سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی به عنوان نماینده مهاباد از استان آذربایجان غربی در مجلس شورای ملی حضور داشت.