stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اوکس انگیر ایمز
اوایل زندگی

اوکس انگیر در ایستون، MA در مدرسهٔ دولتی درس می‌خواند. او سپس به آکادمی فروت هیل و آکادمی لستر در MA رفت و در هجده‌سالگی وارد کسب‌وکار خانوادگی شد. او نحوهٔ ساخت بیل را یادگرفت و در رسیدگی به امور کارگران مهارت یافت.
شرکت اولیور ایمز و پسران، متعلق به اولیور ایمز پدربزرگ خانوادهٔ اوکس انگیر، نخست در Shovelshop Pon در ایستون، MA قرار داشت. در ۲ مارس ۱۸۵۲، اوکس انگیر شاهد آتش‌سوزی هولناکی بود که تمام ساختمان‌ها را تخریب کرد و متعاقب آن، در تلاشی بی‌فرجام برای اطفای آتش، به‌دلیل استنشاق دود بیمار شد. در آن زمان می‌پنداشتند که او به سل مبتلا شده و برای درمان ریه به کوبا اعزام شد. در ۲۸ دسامبر ۱۸۵۲، اولینا ایمز نامه‌ای از پسرش دریافت کرد که پس از عزیمت از چارلستون SC، شش روز قبل به کوبا رسیده‌است. وضعیت سلامت‍ی او پس از بازگشت، بسیار بهبود یافته بود.
نگهبان در هنگام آتش‌سوزی، پاتریک کوین بود. در شیفت شبانه، فانوسی ناخواسته از دست کوین در یک لاک بسیار اشتعال‌پذیر افتاد. کارگاه تکمیل کاری آتش گرفت و شعله‌ها خیلی زود به بقیهٔ ساختمان‌ها سرایت نمود. در آن ایام، خانوادهٔ ایمز در این فکر بودند که عملیات بیل‌سازی را به‌طور کامل به محل دیگری منتقل کنند و این تنها نکتهٔ امیدوارکننده در پسِ این حادثهٔ ویران‌گر بود. نقل کرده‌اند این آتش‌سوزی چنان تأثیر ماندگاری بر اوکس انگیر داشت که او اولین عضو از این خانواده بود که خانه‌اش ـ کوئست هاوس ـ را از سنگ بنا کرد. کارخانهٔ بیل‌سازی جدید و بسیاری از سازه‌های آیندهٔ ایمز نیز از سنگ ساخته شد.
در آن روزگار، مرسوم بود که نسل‌های قبل با پسران و دخترانشان زندگی کنند. اوکس انگیر تا حدود سی‌سالگی با اوکس، پدرش و اولینا، مادرش در خانه‌ای زندگی می‌کرد که پدربزرگش، اولیور پیر آن را ساخته بود. اولیور پیر تا زمان وفاتش، در بخشی از خانه با پسر و عروسش روزگار می‌گذراند. خانهٔ آن‌ها در خیابان اصلی در نزدیکی کارگاه‌های شرکت بود که البته اکنون دیگر در آنجا قرار ندارد. وقتی ساخت کوئست هاوس به پایان رسید، اوکس، عروس جدیدش کاترین (هوبارت) ایمز را به آنجا برد تا باهم زندگی کنند و خانواده تشکیل دهند.
کسب‌وکار

در سال ۱۸۶۳، اولیور ایمز پدر (۱۸۶۳–۱۷۷۹)، پدربزرگ اوکس انگیرز دارفانی را وداع گفت و شرکت اولیور ایمز و پسران و همهٔ املاک را برای اعضای بازماندهٔ خانوادهٔ ایمز در ایستونMA به میراث گذاشت. او برای سه نوه‌اش، اوکس انگیر، اولیور و فردریک لاتروپ ایمز یک‌سوم از سود شرکت را به ارث گذاشت و به‌طور مساوی میان آن‌ها تقسیم کرد و بدین ترتیب آن‌ها را باهم شریک کرد. نوهٔ دیگرش، فرانک مورتون ایمز، با تلاش خود به ریاست شرکت آهن و ماشین کینگزلی در کانتون MA رسید. در بحبوحهٔ جنگ داخلی، سه نوهٔ اولیور ایمز باهم همکاری کردند و این کسب‌وکار پر رونق خانوادگی را حفظ کردند و توسعه دادند. اولیور مشغول سرمایه‌گذاری‌های تجاری مربوط به شرکت در بیرون ایستون MA شد. فردریک خزانه‌دار و دبیر بود. اوکس انگیر ناظر، مدیرکل و سپس از سال ۱۸۷۷ تا زمان مرگش، رئیس شرکت بود. تا آن زمان، شرکت تقریباً ۱۱۷۵۰۰ دوجین بیل در سال تولید می‌کرد و ۵۰۰ نفر روزانه ده ساعت در آنجا کار می‌کردند.
او که آن زمان ناظر بود، در سال ۱۸۶۳ به‌خاطر کورهٔ جوشکاری‌اش که برای متعادل‌کردن دماهای موردنیاز برای جوش تیغهٔ بیل و تسمهٔ فلزی طراحی شده بود، گواهی ثبت اختراع آنتریم را دریافت کرد.
در سال ۱۸۷۳، او و برادرش فرانک مورتون ایمز، آنچه را که بعدها به مزارع ساوت ساید و استل در جفرسون پریش لویئزیانا تبدیل شد، به مبلغ ۱۸۰۰۰۰ دلار خریدند. این مزارع در آن روزگار به‌دلیل روش‌های پیشرفتهٔ دروی شکر و حمل‌ونقل محصول نهایی معروف بودند. روزانه ۶۰۰۰۰ تا ۷۰۰۰۰ پوند شکر تولید می‌شد. شاید علاقهٔ اوکس به داشتن مزرعهٔ شکر، به روزگار اقامت وی در دوران جوانی در کوبا بازمی‌گردد.
در سال ۱۸۷۹، در ایام ریاستش بر شرکت، ۵۰ درصد از هزینهٔ ساخت کلیسایی را در مرکز ایستون تأمین کرد. این هزینه معادل ۱۴۰۰ دلار بود. این کلیسا که درواقع کلیسایی پروتستان بود، به کلیسای میثاق رسالت سوئد وابسته بود. پیش از خرید کلیسای جدید، تعداد فزاینده‌ای از مهاجران شاغل در این شرکت مجبور بودند، آئین‌های مذهبی خود را در خانه‌های شخصی به‌جای بی‌آورند. اوکس انگیر نیز به این کلیسای سوئدی اجازهٔ استفاده از سالن واقع در خیابان اصلی را داد. کمک به ساخت عبادت‌گاه در راستای سنت خانوادگی ایمز بود. آن‌ها همچنین نمازخانه‌ای در خیابان پوند برای کارگران ایرلندی ساخته بودند.
کسب‌وکار > اعتصاب سال ۱۸۸۹

ویلیام شافین در مورد تاریخچهٔ شهر ایستون می‌نویسد، که اوکس انگیر خلق‌وخویی کاملاً درخورِ فعالیت به‌عنوان مدیر برای کارکنان شرکت داشت و از فرایند ساخت بیل به‌خوبی مطلع بود. شخصیت اوکس در قضیهٔ اعتصاب بسیار به او کمک کرد. زندگی اوکس نمونه‌ای از صداقت و مهربانی در قبال کارگران و دیگر نیازمندان شهر بود. اگرچه پیش از اعتصاب سال ۱۹۸۹، نمونه‌های اختلاف اندکی در میان کارگران دیده شده، هیچ‌یک از آن‌ها کاملاً مستند نیست و منجر به اخراج کارگران و اختلال در روند تولید بیل نشده‌است.
در ساخت بیل، جوش‌دادن تسمه‌های فلزی به بیل‌های لبه‌فولادی وظیفهٔ دسته‌گذاران بود. قشر دسته‌گذاران که در زمان اعتصاب از سوی شرکت اولیور ایمز و پسران استخدام شده بودند، از یکی از سیاست‌های اجرایی پیشین شرکت، ابراز نارضایتی کردند.
در ۲۲ فوریه ۱۸۸۹، بیست‌وسه کارگر دسته‌گذار دست به اعتصاب زدند و روز بعد پس از تشکیل کمیته‌ای برای صحبت با اوکس انگیر ایمز مدیرکل دربارهٔ قوانین، به سر کار خود برگشتند. او پاسخ داد که قوانین وضع‌شده ضروری هستند و دلیل ضرورت را توضیح داد. با وجود این‌که بعضی کارکنان ایمز خودشان پیش‌تر کارگر دسته‌گذار بودند و شرکت به‌خاطر دستمزدهای خوب و روش‌های کاری منصفانه معروف بود، دسته‌گذاران به سر کار برنگشتند. اوکس انگیر پس از اولتیماتوم به اعتصاب‌کننده‌ها برای بازگشت به سر کار تا ۴ مارس، مجبور شد به‌دنبال استخدام جایگزین برای آن‌ها باشد. هابرت، پسر او و ویلیام، فرزند اولیور ایمز فرماندار، مسئول آموزش کارگران سوئدی جایگزین بودند. هابرت همچنین مسئول محافظت از کارگران جایگزین در برابر اذیت و آزار اعتصاب‌کننده‌ها بود. با آن‌که اوکس انگیر کتباً تقاضا کرد که اعتصاب‌کنندگان خانه‌های سازمانی را ترک کنند، هیچ‌وقت آنها را بیرون نکرد. تنها ممانعت از کار، مربوط به جیمز ریلی به‌خاطر خشونت غیرقانونی و نابجا بود. در ۱۲ آوریل ۱۸۸۹، اعتصاب پایان یافت و حدود شانزده اعتصاب‌کننده با همان قوانین به کار بازگشتند. تنها پنج اعتصاب‌کننده اجازه بازگشت به کار نیافتند. دو نفر از آن‌ها قبلاً در جای دیگری مشغول به کار شده بودند و سه نفر دیگر به‌عنوان باغبان در املاک ایمز استخدام شدند. فروش بیل با ضرر روبه‌رو شد، بااین‌حال توانست با ۹۵۰٫۲۷ دلار از فروش سال‌های قبل پیشی بگیرد.
کوئست هاوس

میراث اوکس انگیر ایمز برای نورث ایستون را هنوز هم می‌توان در خانه‌اش، کوئست هاوس، در کنار کوئست بروک مشاهده کرد. کوئست که از سنگ ساخته شده، در زمین پشت کتاب‌خانهٔ رایگان ایمز بنا شده‌است. پسر او، وینتروپ ایمز، تهیه‌کنندهٔ معروف سینما نیز پس از به میراث بردن این خانه از پدرش، با همسرش لوسی در آنجا زندگی کرد. اکنون این ملک متعلق به کتابخانه بوده و به مرکزی برای برنامه‌ریزی فرهنگی تبدیل شده‌است. ساخت کوئست در سال ۱۸۵۳ آغاز و یک سال بعد از آن تکمیل شد. طراحی بخش جلوی این خانه از نقشه‌ای اثر معمار معروف، اندرو جکسون داونینگ (درگذشت ۱۸۵۲) الهام گرفته شده بود. داونینگ با الکساندر جکسون دیویس، ارائه‌دهندهٔ نقشه‌های معماری، همکاری کرد. این بنا به سبک احیای گوتیک ساخته شد. جان ایمز میشل، تحصیل‌کردهٔ هاروارد (یکی از اولین پسرعموهای اوکس انگیر و معمار کلیسای وحدت در ایستون، MA) فضای پشت این بنا را در سال ۱۸۷۳ طراحی کرد. او همچنین دودکش‌های مسی را به‌همراه پلکانی جدید به بنا افزود. فردریک لا اولمستد، معمار منظر، زمین‌های آن را طراحی کرد و همچنین با مشورت ایمز، بنای سنگی مجاور را ساخت.
ایمز به‌همراه خانواده‌اش با پرداخت پول از المستِد و اچ. اچ. ریچاردسون معمار خواست مجموعهٔ باشکوهی از ساختمان‌ها و مناظر را در نورث ایستون بسازند که عبارت از:
کلبهٔ دروازهٔ ایمز
سالن یادبود اوکس ایمز
ایستگاه راه‌آهن کلونی قدیم
بنای سنگی
کلبهٔ باغبان اف.ال. ایمز
شخصی

اوکس انگیر یکتاپرست بود. او رئیس کمیتهٔ کلیسا بود و معمولاً مراسم عبادت روز یکشنبه را از دست نمی‌داد. اوکس در ۱۹ ژوئیه ۱۸۵۵ در ایست بریجواتر ماساچوست ازدواج کرد. آن‌ها شش فرزند داشتند، اگرچه دوتا از آن‌ها در طفولیت جان سپردند:
ماریا هابرت ایمز، زادهٔ ۱۳ اکتبر ۱۸۵۶، با ریچارد هیکمن هارت ازدواج کرد.
اوکس ایمز، زادهٔ ۸ مه ۱۸۵۸- درگذشت ۸ مه ۱۸۵۹
اوکس انگیر ایمز، زاده ی۲۱ ژانویه ۱۸۶۲- درگذشت اول اکتبر ۱۸۶۲
هابرت ایمز، زادهٔ ۲۱ اوت ۱۸۶۵ با جولیا ای کلونی (هیلیس) ازدواج کرد.
وینتروپ ایمز، زادهٔ ۲۵ نوامبر ۱۸۷۰ با لوسی کی فولر ازدواج کرد.
کاترین هابرت ایمز، زادهٔ ۱۱ ژانویه ۱۸۷۴، با فیلیپ لفینگول اسپالدینگ ازدواج کرد.
خانم اوکس انگیر سحرگاه روز دوشنبه ۱۸ آوریل ۱۹۰۳ چشم از جهان فروبست. او زندگی آرامی داشت، اما در زمان مرگش به‌خاطر مشارکت در امور خیریهٔ محلی در یادها ماند. اوکس انگیر با هیچ سازمان خاصی در ارتباط نبود.
ارجاعات

↑  Johnson 1904
1 2 3  NEHGS obituary
↑  Chaffin 1886, pg.596,606,687
1 2  Swanson 2004, pg.97
↑  Chaplin 2004, pg.266-267
↑  Ames 1938, pg.14-21
↑  Ames 1938,pg.237
1 2 3  Meninno F.
1 2  Ames 2014, Evelina diary
↑  Ames W.
↑  Ames 1938, pg.238
↑  Ames 1938, pg.239-240
↑  O.A.patent
↑  McEntee, pg.8
↑  Chaffin 1886, pg.596
↑  Kenneally 2013, pg.16-21
↑  Ames 1938, pg.245
↑  Hands, E.
↑  Chaplin 2004, pg.437
↑  Catherine H. Ames obituary
کتابشناسی

US US548496A, Ames, Oakes, "Welding Furnace", issued 1895
Dell Upton (1998) Architecture in the United States, Oxford University Press, page 95. ISBN 0-19-284217-X.
Forest Systems: Queset House
Diary of a Yankee Housewife, Sarah L. Ames, retrieved November 16, 2017
"Mrs. Catherine H. Ames Dead", Boston Herald, Boston, MA, p. 4, April 19, 1903
Ames, William (۱۸ نوامبر ۲۰۱۷). "Shovelshop Pond original supervisor" (interview).
Ames, Winthrop (1938), The Ames Family of Easton, Massachusetts,Private Print.
Chaffin, William L. (1886), History of the Town of Easton, Massachusetts, Cambridge: John Wilson and Son, University Press ISBN 0-88082-182-5.
Chaplin, Ann T. (2004),Descendants of William Ames of Braintree, Massachusetts, Newbury Street Press ISBN 0-88082-182-5.
Hands, Edmund: Second Vice-President Easton Historical Society (۷ نوامبر ۲۰۱۷). "Queset House and Oakes Angier international travel" (interview).
Herringshaw, Thomas W. (1902), "Ancestry.com", Herringshaw's Encyclopedia of American Biography of the Nineteenth Century, Chicago, IL: American Publishers Association, p. 40
Ingham, John N. (1983), Biographical Dictionary of American Business Leaders, Greenwood Press, page 16. ISBN 0-313-23907-X.
Johnson, Rossiter (1904), "Ancestry.com", Twentieth Century Biographical Dictionary of Notable Americans, vol. 1, Boston, MA: The Biographical Society
Kenneally, James J. (2013), "Even in the Best of Families: The 1889 Strike at the Ames Shovel Company", Easton Historical Society: Reminiscences, 4: 12–21
McEntee, M.;  et al. (1886–1974), History of Easton, Massachusetts, vol. 2, Lorell Press, Inc.
Meninno, Frank: Easton Historical Society Curator (۱۸ نوامبر ۲۰۱۷) "Ames fund Catholic Chapel" (interview)
New England Historic Genealogical Society (NEHGS), Oakes Angier Ames obituary
Swanson, Betsy (2004),Historic Jefferson Parish: From Shore to Shore, Korea: Pelican Publishing Company ISBN 0-88289-048-4.
شرکت تسلا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نام پیشین: تسلا موتورز
نوع: سهامی عام
ISIN: US88160R1014 
بنا نهاده: ۲۰۰۳
بنیانگذاران: ایلان ماسک مارتین ابرهارد جفری بی. استرابل مارک تارپنینگ ایان رایت
دفتر مرکزی: آستین، تگزاس، ایالات متحده
مدیر عامل اجرایی: ایلان ماسک
رئیس هیئت مدیره: رابین دنهوم
محصولات: تسلا رودستر تسلا مدل اس تسلا مدل ایکس تسلا مدل ۳ تسلا مدل وای تسلا سایبرتراک پنل خورشیدی توفال خورشیدی
درآمد:  ۸۱٫۴۶ میلیارد دلار (۲۰۲۲)
سود خالص:  ۱۲٫۵۶ میلیارد دلار (۲۰۲۲)
مجموع دارایی:  ۸۲٫۳۴ میلیارد دلار (۲۰۲۲)
مجموع سهام:  ۴۴٫۷ میلیارد دلار (۲۰۲۲) (۲۰۱۹)
تعداد کارکنان: ۱۲۷،۰۰۰ نفر (۲۰۲۲)
شرکت‌های وابسته: سولارسیتی Tesla Grohmann Automation
وبگاه: tesla.com
ساختمان مرکزی پیشین تسلا در پالو آلتو، کالیفرنیا
شرکت تسلا (به انگلیسی: Tesla, Inc.) شرکت خودروسازی چندملیتی آمریکایی است که در زمینه طراحی، توسعهٔ فناوری و تولید پنل‌های خورشیدی، توفال‌های خورشیدی، خودروهای برقی و قطعات موردنیاز خودروها و قطارهای برقی فعالیت می‌کند.
شرکت تسلا همچنین تولیدکنندهٔ پکیج‌های باتری لیتیم-یون برای دیگر خودروسازها، مانند تویوتا و مرسدس-بنز است.
تسلا موتورز در سال ۲۰۰۰ توسط ابرهارد جفری استریل و مارک تارپنینگ تأسیس شد و ادای احترام به مخترع و مهندس برق نیکولا تسلا است. ایلان ماسک هم‌اکنون به‌عنوان مدیرعامل اجرایی تسلا فعالیت می‌کند. سهام تسلا در بازار بورس نزدک معامله می‌شود.
تاریخچه

داستان شرکت تسلا هم به مانند بسیاری دیگر از شرکت‌های سرشناس در زمینه فناوری، از سیلیکون‌ولی و رشد انفجاری شرکت‌ها و استارت‌آپ‌های متنوع در بستر دوران شکوفایی اقتصادی _ سیاسی آمریکای پس از جنگ جهانی شروع می‌شود. اما بنیانگذار تسلا موتورز دقیقاً کیست؟
داستان شرکت تسلا در حقیقت به دهه ۱۹۹۰ و گروهی از مهندسان جوان بازمی‌گردد. در این میان دو نام کلیدی و دو بنیانگذار تسلا به‌شمار می‌روند. یکی از نخستین تولیدات ایشان در زمینه کتاب‌خوان‌های الکترونیکی با تأسیس شرکت کوچکی به نام NuvoMedia در سال ۱۹۹۸ بود.
اما ایده ساخت خودروهای الکتریکی چیزی بود که ذهن آن‌ها را به شدت به خود مشغول ساخته بود. ساخت خودروی الکتریکی مخلوق ذهن مارتین ابرهارد و همکارانش نبود. در همان زمان شرکت‌های مختلفی به این مسئله مشغول بودند و ابرهارد و تارپنینگ به‌طور مستمر به بررسی تجربیات این شرکت‌ها می‌پرداختند.
یکی از این موارد مربوط به شرکتی با عنوان AC Propulsion بود که ایده‌هایی در این زمینه آزموده بود. ابرهارد و تارپنینگ در نهایت در سال ۲۰۰۳ با حفظ همکاری با شرکت مذکور دست به راه‌اندازی شرکتی زدند تا به‌طور تخصصی به ساخت خودروهای پاک‌سوز برقی با باتری‌هایی قوی بپردازد که نقایص و مشکلات نمونه‌های پیشین را نداشته باشد.
در سال ۲۰۰۴ یعنی یک سال پس از تأسیس این شرکت، ایلان ماسک با ارائه طرح اولیه موتورهای سری A موفق شد سرمایه و بودجه این شرکت را به ۷ و نیم میلیون دلار افزایش دهد.
جذب سرمایه ۷٫۵ میلیون دلاری سرمایه‌گذاری چون ایلان ماسک که بعدتر سمت ریاست هیئت مدیره شرکت را نیز کسب کرد برای آنها از اصلی‌ترین گام‌ها بود. به این ترتیب تیم تسلا در سال ۲۰۰۴ با اعضای اصلی خود یعنی جی‌بی استرابل، یان رایت، ایلان ماسک، مارتین ابرهارد و مارک تارپنینگ طرح اولین خودروی الکتریکی خود تحت عنوان رودستر را به مرحله کمال رساند.
اهداف

هدف اصلی تسلا تجاری‌سازی خودروی برقی بود. به این منظور کار خود را با تولید ماشین اسپرت لوکس آغاز کرد و سپس به سمت تولید ماشین‌هایی همچون سدان و خودروی کامپکت ارزان قیمت رفت.
پشتیبانی دولتی

در ژوئن ۲۰۰۹ تسلا ۲٫۴۶۵ میلیارد دلار آمریکا وام با سود را از وزارت انرژی ایالات متحده آمریکا دریافت کرد. این بودجه بخشی از برنامه ۸ میلیارد دلاری وام به تولید خودروهای با فناوری پیشرفته تر بود و از تولید تسلا مدل اس و نیز فناوری پاوِرتِرِین حمایت کرد.
ساخت خودرو

نخستین تولید تسلا، خودروی تمام‌برقی تسلا رودستر است. این خودرو نخستین خودرویی است که از باتری یون لیتیمی در بازه بیشتر از ۳۲۰ کیلومتر (۲۰۰ مایل) برای هر شارژ استفاده می‌نماید.
نوع اسپرت این مدل، شتاب صفر تا صدی معادل ۳٫۷ ثانیه را دارا است. در فاصله سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲ این شرکت تعداد ۲٫۲۵۰ دستگاه رودستر تسلا را در ۳۱ کشور به فروش رساند.
در سال ۲۰۱۶ تسلا بیش از ۷۶ هزار خودرو تولید کرد. در سه‌ماهه نخست سال ۲۰۱۷، ۲۵ هزار دستگاه خودروی الکتریکی عرضه کرده‌است.
رانندگی خودکارباتسلا

از ویژگی‌های مهم خودروهای شرکت تسلا قابلیت رانندگی خودکار یا همان اتو پایلوت است. این شرکت ادعا می‌کند که این قابلیت می‌تواند احتمال تصادف را کاهش دهد. پیشرفت‌های جدید اتوپایلوت تسلا توانایی شناخت حد سرعت مجاز و تشخیص چراغ‌های راهنمایی است. ویژگی Speed Assist یا کمک سرعت، باعث افزایش صحت داده‌های اتوپایلوت در جاده‌های محلی و تشخیص محدودیت‌های سرعت در جاده‌ها شده و رانندگی ایمن‌تری را به ارمغان می‌آورد.
صدرنشینی

در آوریل سال ۲۰۱۷ گروه خودروسازی تسلا با پیشی گرفتن از شرکت جنرال موتورز ارزشمندترین شرکت خودروسازی در بازار بورس سهام در آمریکا (نزدک) شد. به طوریکه ارزش کل سهام تسلا به رکورد ۵۲ میلیارد و ۷۰۰ میلیون دلار رسید و از ارزش سهام ۴۹ میلیارد و ۶۰۰ میلیون دلاری جنرال موتورز بالاتر رفت. علت این رشد سهام، افزایش محبوبیت خودروهای الکتریکی، بهبود عمر باتری‌های آنها و افزایش تقاضا برای خرید این نوع خودروها بوده‌است.
در سال ۲۰۱۵، تنها ارزش سهام دو شرکت گروه فولکس‌واگن آلمان و تویوتا ژاپن بالاتر از این شرکت قرار داشته‌است.
در سال ۲۰۲۱ این شرکت با اختلاف بالا بزرگ‌ترین شرکت تولیدی جهان و بزرگ‌ترین شرکت خودرو سازی جهان شد و مجموع درآمدش حدود ۸۰۰ میلیارد دلار شده.
تولیدات

تسلا رودستر (نسل اول)
تسلا رودستر (نسل دوم)
تسلا مدل اس
تسلا مدل ایکس
تسلا مدل ۳
تسلا سایبرتراک
تسلا مدل اس
شور وگا

شور وگا نام هنری آنا ماریا آلیاس وگا، (مادرید، ۲۳ آوریل ۱۹۷۶)، یک خواننده موسیقی محبوب اسپانیایی است.
آنا ماریا آلیاس وگا در مادرید به دنیا آمد، اما از کودکی در مالاگا زندگی می‌کرد. مادر او اهل فرگنال د لا سیرا (باداخوز) است. او در دنیای موسیقی با شرکت در گروه کر محله خود شروع کرد، او اولین همکاری خود را در آلبوم سرود کریسمس خیریه با گروهی از مسیحیان جوان (MIES، مبلغان امید) در یک آلبوم آماتور با آواز خواندن در دانش فراموش شده ضبط کرد.
شوتوک‌لو

شوتوک‌لو (به ترکی آذربایجانی: Şötüklü) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان جلیل‌آباد واقع شده است. شوتوک‌لو ۳۵۰ نفر جمعیت دارد.
سید محمدعلی موسوی جزایری

| سید محمد علی موسوی جزایری | سید محمد علی موسوی جزایری |
| --- | --- |
موسوی جزایری در ۱۳۹۹: موسوی جزایری در ۱۳۹۹
نماینده مجلس خبرگان رهبریدوره‌های ۱، ۲، ۳، ۴، ۵ و ۶: نماینده مجلس خبرگان رهبریدوره‌های ۱، ۲، ۳، ۴، ۵ و ۶
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۱ خرداد ۱۴۰۳: آغاز به کار  ۱ خرداد ۱۴۰۳
حوزه انتخاباتی: استان تهران
اکثریت: ۷۱۸٬۶۸۰
دوره مسئولیت ۲۳ تیر ۱۳۶۲ – ۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۳: دوره مسئولیت ۲۳ تیر ۱۳۶۲ – ۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۳
حوزه انتخاباتی: استان خوزستان
اکثریت: ۷۸۳۰۰۴ (۳۹٫۲۸٪)
نماینده ولی فقیه در استان خوزستان امام جمعه اهواز: نماینده ولی فقیه در استان خوزستان امام جمعه اهواز
دوره مسئولیت ۱۳ دی ۱۳۶۱ – ۳۰ بهمن ۱۳۹۷: دوره مسئولیت ۱۳ دی ۱۳۶۱ – ۳۰ بهمن ۱۳۹۷
گمارنده: سید روح‌الله خمینی
پیش از: سید عبدالنبی موسوی‌فرد
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۲۲ (۸۰–۸۱ سال) شوشتر، خوزستان، ایران
فرزندان: ۴
پیشه: مجتهد و مرجع تقلید و فقیه
سید محمدعلی موسوی جزایری (زادهٔ ۱۳۲۲) مجتهد، فقیه شیعه و سیاستمدار اهل ایران است که نماینده استان تهران در دوره ششم مجلس خبرگان رهبری است. وی تا دوره پنجم نماینده استان خوزستان در مجلس خبرگان رهبری بوده‌است. موسوی جزایری همچنین از اردیبهشت ۱۳۹۸ رئیس حوزه‌ علمیه اهواز است.
وی پیش‌تر نماینده ولی فقیه در استان خوزستان و امام جمعه اهواز بود. او نماینده خوزستان در مجلس خبرگان قانون اساسی در سال ۱۳۵۸ نيز بوده‌است.
زندگی

سید محمدعلی موسوی جزایری در سال ۱۳۲۲ در شوشتر، استان خوزستان زاده شد. او در مکتب‌خانه ملا محمدعلی حقانی، تحصیل کرد. در سن ۱۴ سالگی دروس طلبگی را پیش پدرش و نیز دایی‌اش محمدحسن آل‌طیب گذراند و تحصیلات خارج فقه را در شوشتر ادامه داد و بعد به اهواز رفت از علی بهبهانی و ابوالحسن انصاری در فقه واصول بهره برد، سپس برای ادامه تحصیلات حوزوی، عازم حوزه علمیه نجف، در کشور عراق شد. پس از روی کار آمدن حزب بعث در عراق و در پی آن، اخراج مدرسین و طلبه‌های ایرانی از کشور عراق، موسوی جزایری نیز راهی ایران شد و تحصیلات حوزوی خود را در حوزه علمیه قم ادامه داد.
موسوی جزائری در خلال جنگ ایران و عراق، در جبهه‌های جنگ حضوری فعال داشت. در این دوره، وی در طرح ستاد پشتیبانی جنگ در استان‌ها و نیز شورای عالی ستاد جنگ در کشور نیز فعالیت داشت. [منبع بهتری نیاز است]
موسوی جزایری تا اوایل دهه ۱۳۸۰ در شوشتر مستقر بود و در سال ۱۳۸۱ از طرف عده‌ای از اهالی اهواز، برای امامت در مسجد جزایری این شهر، دعوت شد. وی از همان سال به شهر اهواز نقل مکان کرد.
وی در بهمن سال ۱۳۹۷ مصادف با ایام فاطمیه و سالگرد انقلاب ۱۳۵۷ به انگلیس سفر داشت که طبق گزارش برخی خبرگزاری‌ها با اهداف پزشکی و درمانی برای درمان «درد پا» صورت گرفته بود، دفتر او این خبر را رد کرد و علت سفر جزایری را «تبیین آرمان‌های انقلاب برای خارج‌نشینان به دعوت ایرانیان شیعه مقیم انگلیس» عنوان کرد و در این خصوص گفت که وی تنها در مطب معاینه شده‌است. [نیازمند منبع]
سیدمحمدعلی موسوی، پس از آنکه در خطبه‌های نماز جمعهٔ ۲۶ بهمن ۱۳۹۷ با اشاره به بیماری خود و توصیه پزشکان، از عدم توانایی در اقامه نماز و انجام مسئولیت‌های امامت جمعه سخن گفت، در تاریخ ۳۰ بهمن به‌طور رسمی از سمت امامت جمعه اهواز استعفا داد.
آثار

تحریر الاصول
ولایت در قرآن
القواعد الفقهیه
کتاب الحج
المختصر فی الفقه الاستدلالی
منهج الصالحین
اوریانا فالاچی

| اوریانا فالاچی | اوریانا فالاچی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۹ ژوئن ۱۹۲۹ فلورانس، ایتالیا
درگذشت: ۱۵ سپتامبر ۲۰۰۶ (۷۷ سال) فلورانس، ایتالیا
ملیت: ایتالیایی
پیشه‌ها:  روزنامه‌نگار  منتقد  نویسنده  مصاحبه‌گر سیاسی 
اوریانا فالاچی (به ایتالیایی: Oriana Fallaci) ‏(۲۹ ژوئن ۱۹۲۹–۱۵ سپتامبر ۲۰۰۶) روزنامه‌نگار، نویسنده و مصاحبه‌گر سیاسی برجسته ایتالیایی بود که در شهر فلورانس متولد شد و در سن ۷۷ سالگی در همان شهر درگذشت. وی در دوران جنگ جهانی دوم به عنوان یک چریک ضد فاشیسم فعالیت می‌کرد. فالاچی به خاطر پوشش خبری جنگ‌ها و انقلاب‌ها و همچنین «مصاحبه‌های طولانی، جسورانه و افشاگرانه» با بسیاری از رهبران جهان در دهه‌های ۱۹۶۰، ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ شهرت جهانی یافت. کتاب او با عنوان «مصاحبه با تاریخ» شامل مصاحبه‌هایی با رهبران سرشناسی همچون محمدرضا پهلوی، یاسر عرفات، ذوالفقار علی بوتو، روح‌الله خمینی، ایندیرا گاندی، گلدا مایر، ملک حسین، معمر قذافی، جرج حبش، و هنری کیسینجر بود.  پس از بازنشستگی، با نوشتن مجموعه‌ای از مقالات و کتاب‌های جنجالی منتقد اسلام که هم زمان انتقاد و حمایت گروه های مختلف را برانگیخت، دوباره در کانون توجه قرار گرفت.
تولد و کودکی

اوریانا فالاچی در ۲۹ ژوئن سال ۱۹۲۹ به دنیا آمد؛ در زمانی که موسولینی زمامدار ایتالیا بود. نه ساله بود که جنگ جهانی دوم شروع شد و پدرش، ادواردو فالاچی، که در فلورانس کابینت‌ساز بود، همزمان به عنوان یک مبارز سیاسی بر علیه  دیکتاتوری رهبر فاشیست ایتالیا موسولینی، مبارزه میکرد. در طول جنگ جهانی دوم، اوریانا نیز به جنبش مقاومت ضد فاشیست ایتالیا، پیوست. او بعداً تقدیرنامه ای برای شجاعت از ارتش ایتالیا دریافت کرد. در مجموعه‌ای از آثار خود در سال ۱۹۷۶، او اینطور اظهار داشت:
"فرقی نمی کند که قدرت متعلق به یک پادشاه مستبد یا یک رئیس‌جمهور منتخب، یک ژنرال قاتل یا یک رهبر دوست‌داشتنی باشد، در هر حال قدرت پدیده‌ای غیر انسانی و نفرت‌انگیز است ... و نافرمانی در برابر ستمگر تنها راه استفاده ما از معجزه به دنیا آمدنمان است.
فعالیت حرفه ای > آغاز خبرنگاری

پس از کسب دیپلم دبیرستان، فالاچی برای مدت کوتاهی در دانشگاه فلورانس و در رشته‌های پزشکی و شیمی به تحصیل پرداخت. او بعداً به رشته ادبیات منتقل شد اما خیلی زود از دانشگاه انصراف داد و هرگز تحصیلات خود را به پایان نرساند. عموی او، برونو فالاچی، که خود یک خبرنگار بود، به اوریانای جوان پیشنهاد کرد که خود را به روزنامه‌نگاری اختصاص دهد. فالاچی در دوران نوجوانی خود شغل خبرنگاری را آغاز کرده و به قول خودش قدرت واژه‌ها را کشف کرد. او به عنوان خبرنگار ویژه برای روزنامه ایتالیایی Il mattino dell'Italia centrale در سال ۱۹۴۶ فعالیت کرد.  از سال ۱۹۶۷، او به عنوان خبرنگار جنگی شروع به کار کرد و جنگ ویتنام، جنگ هند و پاکستان، خاورمیانه و آمریکای جنوبی را پوشش داد.  به خاطر قدرت بیان بالا، درک خاص سیاسی، جسارت فوق‌العاده به سرعت از نویسنده ستون کوچکی در یک روزنامه محلی، به خبرنگاری بین‌المللی که برای تعدادی از معتبرترین نشریات اروپا قلم می‌زد تبدیل شد.
۱۹۶۰
برای سال‌ها، فالاچی به عنوان خبرنگار ویژه برای مجله سیاسی L'Europeo فعالیت می‌کرد و برای تعدادی از روزنامه‌های معتبر و مجله Epoca مطلب می‌نوشت. در شهر مکزیکو، در طی قتل‌عام تلاتلولکو در سال ۱۹۶۸، فالاچی توسط سربازان مکزیکی سه بار تیر خورد، با موهایش از پله‌ها کشیده شد و سپس آنجا رها شد تا بمیرد. گزارش شاهدان عینی  به عنوان مدرک مهمی برای رد ادعاهای دولت مکزیک مبنی بر اینکه کشتاری رخ نداده است، استفاده شد.
در دهه ۱۹۶۰ او شروع به انجام مصاحبه‌های خود کرد، ابتدا با افرادی در دنیای ادبیات و سینما (که در سال ۱۹۶۳ به صورت کتاب با عنوان Gli antipatici منتشر شد) و بعداً با رهبران جهان (که در کتاب ۱۹۷۳ Intervista con la storia منتشر شد). در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ برخی او را به عنوان «معروف‌ترین – و ترسناک‌ترین – مصاحبه‌کننده در جهان» توصیف کرده‌اند.
روزنامه‌نگاری > جوایز

اوریانا فالاچی در سال‌ها فعالیت حرفه‌ای خود، توانست جوایز معتبر بسیاری را دریافت کند؛ از جمله مدال طلای تلاش فرهنگی برلوسکونی و جایزه آمبرگنو درو، معتبرترین جایزه شهر میلان. او همچنین یک بار کاندیدای دریافت جایزه نوبل ادبیات گشت.
او در سال ۲۰۰۵ جایزه شجاعت آنی تیلور مرکز مطالعات فرهنگ عامه نیویورک برای قهرمانی و ارزشهایی که او را نماد یک مبارز علیه اسلام فاشیستی و برای حفظ آزادی انسان مینمود دریافت کرد. این جایزه سالانه به کسانی که شجاعت بینظیری در شرایط سخت و خطرناک از خود نشان میدهند اهدا میشود.
در سال ۲۰۰۵ رئیس جمهور وقت ایتالیا مدال طلای مشارکت فرهنگی را به او اهدا کرد.
روزنامه‌نگاری > فعالیت‌ها

در ایران نام اوریانا فالاچی در اواخر دهه چهل شمسی (دهه شصت میلادی) با ترجمه آثار وی علیه جنگ ویتنام و حکومت‌های دیکتاتوری باقی‌مانده در اروپا (یونان، اسپانیا و پرتغال) مطرح شد. وی یک بار در سال ۱۳۵۱ برای مصاحبه با محمد رضا پهلوی و بار دیگر در سال ۱۳۵۸ برای مصاحبه با روح‌الله خمینی و مهندس بازرگان به ایران سفر کرد. این مصاحبه‌ها، آخرین بار در سال ۱۳۸۳ همراه با مصاحبه معمر قذافی، آریل شارون و لخ والسا در ایران منتشر شد.
عقاید

اوریانا فالاچی که به لحاظ عقاید سیاسی از چپ بریده و راست‌گرا محسوب می‌شد، از نظر مذهبی یک «بیخدا» به‌شمار می‌آمد، اما گه‌گاهی تمایلاتی را به مسیحیت نشان می‌داد و در کتاب خشم و غرور خود را  بیخدا مسیحی نامید. او همچنبن احترام زیادی برای پاپ قائل بود و در اگوست ۲۰۰۵ با پاپ بندیکت شانزدهم دیدار کرد. و در مقاله خود در سال ۲۰۰۴ با عنوان "اگر اروپا از خود متنفر است"  پاپ را تحسین کرد.
پس از حملات ۱۱ سپتامبر و انقلاب ایران، فالاچی به انتقاد شدید از مسلمانان پرداخت و اعلام کرد در چند سال آینده اروپا مستعمره مسلمانان خواهد شد و آخرین کتابش اعتراض جمع کثیری از مسلمانان مقیم ایتالیا را برانگیخت. چند ماه گذشته نیز هنگامی که زمزمه‌های ساخت یک مرکز اسلامی در شهر سی‌ینا قوت می‌گرفت فالاچی در مصاحبه‌ای به خبرنگار نیویورکر گفت: «چنانچه مسلمانان این مرکز اسلامی را بسازند او با کمک دوستانش آن ساختمان را منفجر خواهد کرد.»