دورو (موسیقی‌دان)
زندگی‌نامه > دورو در اروپا (۱۹۹۹–۱۹۹۱)

این خوانندهٔ آلمانی در سال ۱۹۹۱، زمانی که آلبوم True at Heart را در بهشت موسیقی کانتری نشویل، تنسی، با نوازندگان محلی و تهیه کنندهٔ اصلی بری بکت ضبط کرد، مسیر جدیدی را برای موسیقی خود تجربه کرد. دن هاف از گروه ملودیک هارد راک Giant اثر اصلی گیتار خود را به آلبوم رساند. اعضای جدید گروه مایکل تایرل در گیتار، جف برونو در گیتار و کیبورد، و تونی مک در درامز برای تور اروپایی بعدی استخدام شدند. دورو با وجود زندگی در ایالات متحده و از دست دادن دیده‌شدن در رسانه‌های انگلیسی زبان، در آلمان بسیار محبوب باقی ماند، جایی که آلبوم‌های او همیشه در نمودار قرار می‌گرفتند و در سال ۱۹۹۱ او در یک آهنگ خیریه به نام «Let Love Conquer the World» توسط پروژه راک آلمان خواند..
در بازگشت به ایالات متحده پس از تور اروپا، دورو با جک پونی یک نویسنده و تهیه کنندهٔ آهنگ اصلی از نیوجرسی، در تماس قرار گرفت تا روی دو آلبوم بعدی خود کار کند. پونتی در آن زمان تهیه‌کننده برخی از آثار کوچک گلم متال و مدیر گروه‌های اسکید رو و Nelson بود. آلبوم Angels Never Die که در سال ۱۹۹۳ منتشر شد، توسط خود پونتی و ویک پپ با کمک موزیسین‌های مختلف تهیه و اجرا شد. این مجموعه ترکیبی از آهنگ‌های هارد راک ملودی و پاور بالادها را دارد، که معمول آلبوم‌های تجاری پاپ متال دوره است. این آلبوم در اروپا موفقیت محدود داشت، اما ویدیو برای آهنگ Bad Blood در اولین مراسم جوایز موسیقی ام‌تی‌وی اروپا در سال ۱۹۹۴ بهترین ویدیوی ضد نژادپرستی انتخاب شد. این تور به حمایت از Angels Never Die در گروه دورو، نوازندهٔ آمریکایی جو تیلور (سابق لیتا فورد باند) را در گیتار اصلی، جیمی دیللا (سابق گروه‌های Waysted و Mariah و Tyketto) را در گیتار و کیبورد و کریس برانکو را در درام معرفی کرد. برانکو به زودی توسط جانی دی (سابق گروه‌های Waysted و Britny Fox) جایگزین شد و این گروه در سال ۱۹۹۳ آلبوم زندهٔ Doro Live را ضبط کرد، که همچنین در سیستم ویدئوی خانگی منتشر شد. دورو اولین اجرا در جشنوارهٔ وکن اپن ایر را در ۲۰ اوت ۱۹۹۳ برگزار کرد.
Machine II Machine، دومین آلبوم تولید شده توسط جک پونتی، با تلاش مشترک نوازندگانی با زمینه‌های موسیقی بسیار متفاوت ساخته شد. نتیجه آلبومی است که زمینه‌های جدیدی را برای دورو بررسی می‌کند و صدای او را به موسیقی راک رایج نزدیک می‌کند. این آلبوم توسط کوین شرلی میکس شد و در سال ۱۹۹۵ منتشر شد. این آخرین آلبوم استودیویی او بود که توسط ناشر موسیقی ورتیگو رکوردز منتشر شد و سرانجام قرارداد ده ساله‌ای را با لیبلی که وارلاک در سال ۱۹۸۵ امضا کرده بود، تکمیل کرد. پلی گرام قرارداد او را بازسازی نکرد و دورو وارد مذاکره با سایر شرکت‌های ضبط موسیقی شد. راس اروین و فرانک فرر به ترتیب جایگزین دیللا و دی برای تور زیر شدند. در یک مکث از برنامهٔ تورهای خود در اکتبر ۱۹۹۵، دورو اولین بازیگری خود را به‌عنوان ستارهٔ مهمان در سریال احساسی تلویزیونی آلمانی به‌نام عشق ممنوعه انجام داد. دورو در مصاحبه‌های مختلف به‌یاد می‌آورد که چگونه در آن سال‌ها به‌عنوان یک خوانندهٔ هوی متال، ادامه دادن برایش بسیار سخت بود و چگونه مقام او گاهی اوقات به مشاغل عجیب و غریب مانند خوانندگی در عروسی‌ها و مهمانی‌های خصوصی تقلیل می‌یافت.
دورو در پایان سال ۱۹۹۵ یک قرارداد جهانی با شرکت بزرگ گروه موسیقی وارنر امضا کرد و شروع به نوشتن مطالب جدید با یورگن اینگر و کریس لیتز از سبک اینداستریال متال آلمانی و گروه Die Krupps کرد که در حین کار با آنها آشنا شده بود. روی ریمیکس آهنگ‌های Machine II Machine، دورو همچنین با جیمی هری و فرد ماهر در ایالات متحده روی آهنگ‌های دیگری کار کرد. آلبوم به‌دست آمده، با عنوان Love Me in Black، سه سال طول کشید تا تکمیل شود و شامل استفاده گسترده از دستگاه‌های الکترونیکی و ماشین‌های درام، همراه با صدایی سنگین تر از پیشینیان خود شد. گروه موسیقی وارنر این آلبوم را برای بازار ایالات متحده نامناسب ارزیابی کرد و آن را فقط در آلمان منتشر کرد. گیتاریست آمریکایی ماریو پاریلو (سابق گروه‌های Detente و Fear of God) به تیلور، داگلاس و جانی دی بازگشته در گروه دورو برای تور زیر پیوست، که شامل اجرای دیگری در جشنوارهٔ وکن اوپن ایر بود.
پس از تور (Love Me in Black) در سال ۱۹۹۸، دورو راه خود را از گروه موسیقی وارنر جدا کرد، زیرا از تبلیغات کمی که آلبوم دریافت کرده بود، راضی نبود و با لیبل آلمانی اس پ فاو قرارداد امضا کرد. از طریق اقدام قاطع باشگاه هواداران آمریکایی خود، او همچنین پیشنهادی از انترتینمنت وان میوزیک برای معامله با ایالات متحده دریافت کرد و آن را پذیرفت.