یا لثارات الحسین
دیدگاه‌ها دربارهٔ یا لثارات

شهاب حسینی این نشریه را هم‌کیش با داعش دانست و از آنان خواست که ننویسند و به آن سازمان بپیوندند.
بخشی از حوزهٔ علمیهٔ شیعه در ایران از  پشتیبانی می‌کنند که از دین‌یاران سرشناس نیستند.
شهیندخت مولاوردی در دی ۱۳۹۴ نوشت «این بار قلم را به الفاظ شنیعی آلوده کرده‌اند که حتی در تاریخ روزنامه‌نگاری قبل از انقلاب هم بی‌سابقه است،» و گفت خوانندگان این نشریه «در خوشبینانه‌ترین حالت به تعداد انگشتان دو دست هم نمی‌رسد».
پس از نشر شمارهٔ ۸۴۴ آن، احمد توکلی دربارهٔ این نشریه نوشت:
گناه انتشار عکس‌ها به کنار، نسبتی که به مردان این زوج‌ها داده شد با دو معصیت بزرگ همراه است که برای یکی حدِّ شرعی و برای دیگری مجازات کمتر، یعنی تعزیر جاری می‌شود. وقتی به مردی بگوییم «دیّو…» [ دیوث] در آن واحد به دو نفر دو نسبت می‌دهیم: نسبت زنا به زن عفیف (معنای خاص آن در نظر است؛ بی‌حجاب، بی‌عفت نیست) و نسبت «... کشی»  [ جاکشی] به شوهر که مخاطب آن فحش بوده‌است.
چون در نگاه دینی، گناهکار باید «توبه» کند، او به مسئولان این نشریه پیشنهاد داد:
در این میان آن بازیگران و همسرانشان بازنده‌اند ولی یالثاراتی‌ها بازنده‌ترند. برادرانه هردو دسته را به توبه دعوت می‌کنم که "خداوند توبه کنندگان را دوست دارد. " ولی قبول توبه یالثاراتی‌ها منوط به گذشت بازیگران و همسرانشان است. متواضعانه از یالثاراتی‌ها می‌خواهم: برای اصلاح دنیا و آخرت خود از نسبت‌های ناروا پوزش بطلبید و این گذشت را درخواست کنید.
شیلا خداداد گفت که این نشریه «حریم اخلاق و نادیده گرفتن عفت کلام» را شکسته که «فارغ از توجیه لغوی آن، در عرف اجتماعی، یکی از رکیک‌ترین و زشت‌ترین فحاشی‌های رایج در بین فرومایه‌ترین افراد جامعه محسوب می‌شود.» شهاب حسینی از مسئولان این نشریه خواسته که ننویسند و به داعش بپیوندند (گروهی که حسینی آنان را هم فکر با یا لثارات می‌داند). لادن طباطبایی، شیوهٔ این نشریه را دارای رابطهٔ دوسویه با خوانندگانش دانسته و یالثارات را «سیاه‌نماگرِ دین و روایات» با «رفتار پر از عقده و کینه» خواند. امین تارخ نشریهٔ یالثارات را «دارندهٔ یک جایگاه غیرقانونی» دانست و تأکید کرد که «ما [بازیگران] اهل شلوغ‌کاری نیستیم و دوست نداریم جنجال به‌پا شود. موضوع این است که برخی تلاش می‌کنند نه‌تنها جشن حافظ، بلکه جشن‌های سینمایی دیگری برگزار نشود.» و «وظیفه نهادهای قضائی است که موضوع را پیگیری کنند.» او همچنین به کاربرد فقهی واژه دیاثت اشاره کرد «شخصیتی فقیه دربارهٔ این واژه نکاتی را گفتند و دربارهٔ جلوگیری از نفوذ خارجی این واژه مطرح شد و در راستای دیگری این واژه را به کار بردند.»

داریوش ارجمند گفت که «والبته من این جماعت را به خدای متعال واگذار می‌کنم و در سر پل صراط «شهدالله، شهدالله» یقه آن‌هایی را که به من و خانواده‌ام توهین کرده‌اند می‌گیرم و رها نمی‌کنم. من به روز قیامت اعتقاد دارم.»

«رضا سبط الشیخ انصاری»، رئیس حوزه علمیه دزفول، عکس‌نامهٔ شماره ۸۴۴ این نشریه را از روی «دلسوزی» دانست و گفت:
مطلبی که از جانب نشریه یالثارات منعکس شده‌است، مطلبی است دلسوزانه، حالا اگر از روایتی با واژه خاص استفاده شده، مسلماً مرادشان مصداق اعلای آن واژه نیست، در این که شکی نیست. مراد این است که شما بی‌غیرت هستید و این‌جای انکار ندارد. کسی که همسرش را با آن لباس می‌آورد، مسلماً بی‌غیرت است؛ و این گناه، گناه فردی نیست و (بلکه) دارند نسبت به جامعه خیانت می‌کنند… مرادشان از این واژه [دیّوث] بی‌غیرتی است و مسلماً و بدون شک افرادی که این چنین در مقابل دوربین یا در صحنه اجتماع ظاهر می‌شوند مصداق آن می‌باشند.
او سپس تأکید کرد که وظیفهٔ شرعی‌اش است که از «متعصبان دلسوز دینی» در «امنیت و سلامت اخلاقی و دینی جامعه» دفاع کند. یک مدرّس حوزوی ایرانی گفت که «بنده به عنوان یک طلبه و سرباز کوچک در جبههٔ فرهنگی از توجه این هفته‌نامه و اقدام انقلابی در دفاع از ارزش‌های دینی و الهی تشکر و قدردانی می‌نمایم.»