stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جنگل واژگون
خلاصه داستان

داستان با خاطره‌ای از دفتر خاطرات دختربچهٔ ۱۱ ساله‌ای به نام کورین آغاز می‌شود. کورین به خاطر اینکه ریموند فورد، تنها کسی که او برای تولدش می‌خواهد، در جشن حضور ندارد ناراحت است. در شب جشن او منتظر ریموند فورد می‌ماند و وقتی که او نمی‌آید، به همراه راننده‌شان به محل زندگی ریموند می‌رود. هنگامیکه به نشانی محل زندگی ریموند می‌رسند با یک رستوران تعطیل مواجه می‌شوند اما متوجه می‌شوند که ریموند به همراه مادرش در طبقهٔ بالای آنجا زندگی می‌کند. در این هنگام، ریموند و مادرش از آنجا خارج می‌شوند و کورین موفق می‌شود چند کلمه‌ای با او حرف بزند. ریموند چمدانی به همراه دارد و وقتی کورین از او می‌پرسد" کجا می‌ری؟" جواب می‌دهد" نمی‌دونم… خداحافظ."
در سن ۱۷ سالگی کورین دختر زیبا اما ساده ایست که دانشجوی کالج است. پس از فارغ‌التحصیلی به اروپا می‌رود و با مردان زیادی آشنا می‌شود. با پسری دیتروتی ازدواج می‌کند که کمی بعد بر اثر سانحهٔ رانندگی می‌میرد. کورین به نیویورک می‌رود و از طریق یکی از دوستانش به نام رابرت وانر (که متوجه می‌شویم نریتر داستان است) در دفتر یک مجله مشغول به کار می‌شود. وانر به او پیشنهاد دوستی می‌دهد که البته کورین آن را رد می‌کند. پس از چندین ماه کار در دفتر مجله، وانر کورین را با اشعار شاعری آشنا می‌کند که به گفتهٔ او، اشعارش در آن واحد بلیک و کولریج و ریلکه، و حتی بیشتر است. کورین پس از چندین بار خواندن اشعار، از سمبولیسم در آن شعرها خوشش می‌آید:
نه سرزمین هرز، که بزرگ جنگلی واژگون، شاخ و برگ‌هایش همه در زیرِ زمین

کورین با وانر تماس می‌گیرد و اطلاعات بیشتری در مورد شاعر به دست می‌آورد. اسمش ری فورد است و یکی از استادان دانشگاه کلمبیاست. کورین با او قرار می‌گذارد و ری به او می‌گوید که چه اتفاقاتی در این سال‌ها برایش افتاده. در محل شرط‌بندی مسابقات اسبدوانی (محل کارش) با زن میانسالی آشنا شده که برایش اشعاری را روی کاغذ می‌نوشته. ری با کمک کتابهای کتابخانه آن اشعار را می‌خوانده و از حفظ می‌کرده تا اینکه مجموعه‌ای از اشعار را در ذهنش داشته. سپس خودش شروع به شعر گفتن می‌کند و مجموعه آثارش چاپ می‌شود.
کورین توسط ریموند فورد افسون شده و درگیر یک رابطهٔ رمانتیک با او می‌شود. آن دو به‌طور مرتب در یک رستوران چینی ملاقات می‌کنند. کورین او را به یک مهمانی دعوت می‌کند و ریموند می‌پذیرد. در مهمانی ری ساکت است تا اینکه در مورد یکی از شاعران مورد علاقه اش شروع به صحبت می‌کند و اینگونه بر روی دانشگاهیان حاضر در مهمانی تأثیر می‌گذارد.
بعد از مدت کوتاهی کورین و ریموند ازدواج می‌کنند. مدت کوتاهی بعد، کورین نامه‌ای از مری کرافت دریافت می‌کند. مری نوشته که آگهی ازدواج آن‌ها را در نیویورک تایمز دیده و می‌خواهد که ریموند بعضی از اشعار او را بخواند. کورین او را به منزلشان دعوت می‌کند. فورد واکنش شدیدی نسبت به شعرهای مری نشان می‌دهد و می‌گوید که یک شاعر نبوغش را به وجود نمی‌آورد بلکه آن را پیدا می‌کند. رابطهٔ فورد و کورین زیر فشار کار شاعر مخدوش می‌شود و فورد کورین را ترک می‌کند. کورین مدتی به دنبال او می‌گردد و سرانجام متوجه می‌شود که او با مری کرافت که نام اصلی اش بانی است زندگی می‌کند.
بامدادان که ز خلوتگه کاخ ابداع

غزلی با مطلعِ «بامدادان که ز خلوتگه کاخ ابداع» غزل شمارهٔ ۲۹۳ از دیوانِ حافظ در تصحیحِ محمد قزوینی و قاسم غنی است.
در دیگر آثار هنری

بیت‌های ۶ تا ۸ این غزل در شیراز و بر کاشی‌های ستون‌های واقع در زیر گنبد مقبرهٔ شاه‌چراغ نقش بسته‌است.
آسیا قسطانیان

| آسیا قسطانیان | آسیا قسطانیان |
| --- | --- |
آسیا قسطانیان در فیلم حاجی آقا آکتور سینما: آسیا قسطانیان در فیلم حاجی آقا آکتور سینما
زادهٔ: تفلیس
پیشه: بازیگر
والدین: میکائیل (میشا)مارکارید مامیگویان
آسیا قسطانیان (به انگلیسی: Asia Ghostantin) با تلفظ صحیح تر آسیا گوستانیان از ارمنی‌های گرجستان بود. در تفلیس زاده شد. پدرش (میکائیل / میشا) و خانواده اش (مادرش، مارکارید مامیگویان. برادرش، مالودیا؛ و خواهرش آنا) همه اهل تئاتر بودند.
زندگی

در سال ۱۲۹۹ خورشیدی که به ایران مهاجرت کردند به مدت سه دهه (با وقفه‌هایی) به تئاتر ایران رونق بخشیدند.
اقامت آنان در کشورهای خاورمیانه، آسیا قسطانیان در چند فیلم بازی کرد. از جمله در قاهره در فیلمی به نام عشق به بغداد نقش پرنس نازلی را برعهده گرفت. قسطانیان‌ها به سال ۱۳۱۰ بار دیگر به ایران بازگشتند و فعالیت‌های هنری خود را ادامه دادند.
در سال ۱۳۱۲ که آوانس اوگانیانس می‌خواست فیلم حاجی آقا آکتور سینما را بسازد، با توجه به تجربهٔ بازیگری آسیا قسطانیان، ایفای نقش پروین را به او واگذاشت.
پدرش با کلاس‌هایی که برای آموزش تئاتر تشکیل می‌داد، گروه‌هایی تئاتری که به وجود آورد و نخستین اجراهایی که از نمایشنامه‌های کلاسیک دنیا (از جمله اتللوی شکسپیر) عرضه کرد از پیشگامان تئاتر معاصر ایران محسوب می‌شود و مادرش نیز با صحنه گردانی نمایش «زن مخوف» در سال ۱۳۲۰، نخستین کارگردان زن تئاتر در ایران شد. از فعالیت‌های تئاتری خانواده قسطانیان پس از اجرای نمایش «مادام ایکس» در سال ۱۳۲۸ در سینما تاج آبادان و اجرای نمایش «ملیکی آغچیگ» در سال ۱۳۲۹ در سالن کالج ارمنیان شهر کلکته، هیچ اطلاعی در دست نیست.
ظاهراً خانواده پس از سال‌ها دوری از وطن به گرجستان بازمی‌گردند. چون بخش فارسی بی‌بی‌سی مرگ آسیا قسطانیان را اعلام کرد از زندگی او در سال‌های آخر عمر در شهر تفلیس خبر می‌داد.
فیلمشناخت > سینمایی

۱ - حاجی آقا آکتور سینما (۱۳۱۲ در نقش پروین)
تائوتائو (پاندا)

تائوتائو (چینی: 涛涛؛ ۱۹۷۲ – ۲ آوریل ۲۰۰۸) یک پیرترین پاندای چین بود و در زمان مرگش ۳۶ سال داشت.
تائوتائو در طبیعت در استان گانسو متولد شد و در اکتبر ۱۹۹۴ به باغ وحش جینان در استان شاندونگ آورده شد.
تائوتائو به عنوان یکی از جاذبه‌های ستاره باغ وحش جینان شناخته شده بود و از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۸ میلیون‌ها بازدید کننده آن را مشاهده می‌کردند. طبق گزارش‌ها، باغ وحش جینان عنوان سفیر جانورشناسی را به تائوتائو اعطا کرده است.
تائوتائو بر اثر ترومب و خونریزی مغزی در ۲ آوریل ۲۰۰۸ در باغ وحش جینان درگذشت. از زمانی که بیماری او در فوریه ۲۰۰۸ کشف شد، سلامتی او رو به افول بود. تائوتائو بسیار فراتر از امید به زندگی یک پاندای معمولی زندگی کرد. پانداها معمولاً تا سن ۲۵ سالگی زندگی می‌کند. طبق گزارش‌ها، بقایای تائوتائو به استان گانسو بازگردانده شد.
قولر

| قولر | قولر |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: آذربایجان غربی
شهرستان: بوکان
بخش: بخش سیمینه
دهستان: بهی دهبکری
جمعیت: ۱۸ نفر (سرشماری ۹۵)
قولر، روستایی از توابع بخش سیمینه شهرستان بوکان در استان آذربایجان غربی ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان بهی دهبکری قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۲۲ نفر (۲۳ خانوار) بوده‌است.
اقتصاد اسلامی

اقتصاد اسلامی اصطلاحی مورد مناقشه است و اسلامگرایان مدّعی هستند که این واژه به معنای دانش اقتصاد یا فعالیت‌ها و فرایندهای اقتصادی، بر اساس اصول و آموزه‌های اسلامی است. بعضی به علم اقتصاد با لحاظ روش‌ها و مبانی مختلف امّا با توجه به ارزش‌های مادّی و معنوی در سطح فردی و اجتماعی که در اسلام ذکر شده نیز اقتصاد اسلامی می‌گویند. با این حال، مخالفان درستی این واژه معتقدند که اقتصاد مانند همهٔ شاخه‌های دانش، یک دانش تجربی است و نمی‌تواند بر اساس باورهای فردی و غیرقابل اثبات بنا شود و به‌کارگیری این واژه، کوششی برای انطباق دو چیز ناهمگون و از ریشهٔ متفاوت است، یعنی علم و دین.
مدّعیان اقتصاد اسلامی معتقدند که اسلام دربارهٔ رفتار اقتصادی فردی و اجتماعی انسان، مجموعه‌ای از هنجارها و ارزش‌های ویژه دارد. از این رو دارای نظام اقتصادی خاص خود است که بر اساس دیدگاه‌های فلسفی آن بنا شده و با سازمان‌دهی اسلامی، دیگر جنبه‌های رفتارهای بشری، یعنی نظام‌های اجتماعی و سیاسی سازگار است.
اغلب مدّعیان اقتصاد اسلامی همچون محمدباقر صدر معتقدند که اقتصاد اسلامی را می‌توان به صورت قسمتی از علم اقتصاد دانست. در این صورت، اقتصاد اسلامی نه علمی مستقل قلمداد می‌شود و نه ماهیت علمی علم اقتصاد را نفی می‌کند. بلکه اقتصاد اسلامی، یک مکتب اقتصادی در کنار سایر مکاتب اقتصادی است.
با این حال، منتقدین اقتصاد اسلامی اساساً امکان تحقق چنین مقوله‌ای را رد می‌کنند و اعتقاد دارند که در علوم اصل بر شک است ولی در ادیان اصل بر باور است. در علوم شیوهٔ اصلی کار علمی مبتنی بر رد است و ابطال. در علوم از طریق نقد و پژوهش تلاش دائمی برای رد کردن و ابطال کردن در جریان است؛ امّا در ادیان اصل بر اعتقاد است. علوم همواره در حال تحول هستند و رو به تکامل و پیشرفت می‌روند ولی ادیان حالتی ایستا و راکد دارند، یعنی شیوهٔ کار و متد این دو حیطه (علم و دین) کاملاً با یکدیگر متضاد است. پس در نتیجه، علمی با نام «اقتصاد اسلامی» اساساً امکان تحقق ندارد.
نگاه اسلام به اقتصاد

اقتصاد اسلامی بر قناعت و اعتدال در مصرف‌گرایی تأکید دارد. اقتصاد در اندیشهٔ غرب نیازهای انسان را نامحدود و منابع و امکانات جهان را محدود می‌داند؛ ولی در اسلام منابع و امکانات، نامحدود معرفی شده‌اند.
(به عربی: وَإِن تَعُدُّواْ نِعْمَتَ اللّهِ لاَ تُحْصُوهَا) قرآن، سوره ابراهیم، آیه ۳۴

ترجمهٔ آیه:«و اگر بخواهید نعمت‌های خداوند را در شمار بیاورید نمی‌توانید نعمت‌های خداوند را به حد و حصری محدود کنید.»
اسلام، مسئلهٔ اقتصاد را (بر اساس اصالت انسان) به عنوان جزئی از مجموعه قوانین خود که تنها می‌تواند قسمتی از نواحی حیات انسانی را تنظیم کند، مورد توجه قرار داده و حل مشکلات اقتصادی را در اصلاح مبانی عقیدتی و اخلاقی مردم می‌داند.
(به عربی: وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُری آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَیْهِمْ بَرَکاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ الأْرْضِ) قرآن مجید، آیهٔ ۹۶

ترجمهٔ آیه: و اگر مردم ایمان آورده و پرهیزگار بودند، ما درهای برکات زمین و آسمان را بر آن‌ها گشوده بودیم.
برخی معتقدند که اقتصاد اسلامی ترکیب دو نگرش سوسیالیستی و سرمایه‌داری است. برخی هم مانند علی شریعتی معتقدند که نظام اقتصادی اسلام، یک اقتصاد سوسیالیستی است.
اهداف اقتصاد اسلامی > عدالت اقتصادی

بر اساس نظر سید محمد باقر صدر عدالت اقتصادی، مهم‌ترین هدف اقتصاد اسلامی دانسته شده است. عدالت اجتماعی در تمامی زمینه‌ها، از جمله اقتصاد در رأس برنامه‌های پیامبران الهی معرفی شده است.
اهداف اقتصاد اسلامی > استقلال

یکی دیگر از اهداف مهم اقتصاد اسلامی، استقلال است که در پی آن، جامعه بتواند نیازمندی‌های خود را در حد قابل قبولی از رفاه، تولید کند و در اداره امور اقتصادی نیازمند و متکی به دیگران نباشد.
اهداف اقتصاد اسلامی > رفاه عمومی

یکی از مهم‌ترین اهداف نظام اقتصادی اسلام، ریشه‌کن کردن فقر و ایجاد رفاه عمومی در جامعه دانسته شده است.
در آیه ۳۲ اعراف: نیز به صراحت بهره‌مندی از زینت‌های خداوند و روزی‌های پاکیزه او را مجاز می‌داند بیان‌می‌شود: «قُل مَن حَرَّمَ زینَةَ اللّهِ الَّتی اَخرَجَ لِعِبادِهِ و الطَّیِّبتِ مِنَ الرِّزقِ قُل هِیَ لِلَّذینَ ءامَنوا فِی الحَیوةِ الدُّنیا خالِصَةً یَومَ القِیمَةِ». «زینت» را به لباس‌های آراسته و «طیبات من الرزق» را به روزی‌های لذت‌بخش و مورد علاقه تفسیر کرده‌اند.
اصول روش اسلام در توزیع ثروت

همان‌گونه که اشاره شد اصول روش اسلام در توزیع ثروت، در درجه اوّل، صیانت از عدالت اجتماعی، حفظ حقوق مردم، تقسیم مالکیت به سه بخش (ملّی، خصوصی و دولتی) است. در این راستا، به تحریم راه‌های نامشروع مانند ربا می‌پردازد و حل مشکلات اقتصادی را در چهارچوب قوانینی مانند استفاده از عقود اسلامی می‌داند. برخی از این قوانین در ابواب مضاربه، مزارعه، مساقات، بیع، اجاره، جعاله، زکات، خمس و امثال آن بیان شده است.
اقتصاد اسلامی در ایران

در سال ۱۳۵۷، سید روح‌الله خمینی مدعی شد که شرکت‌های چند ملّیتی اقتصاد ایران را در دست گرفته‌اند و سیاست‌های محمدرضاشاه در حال به نابودی کشاندن کشاورزی است تا به خارجیان فعال در حوزه کشاورزی تجاری کمک کند. وی اعلام کرد که هدف اصلی‌اش را در اقتصاد، کم شدن وابستگی ایران به غرب و استقلال اقتصادی قرار خواهد داد و اینکه اقتصاد بر اساس تعالیم اسلام پایه‌ریزی خواهد شد.
قبل از انقلاب ۵۷، سید محمد باقر صدر تلاش‌هایی جهت تبیین نظام اقتصادی اسلامی و مؤلفه‌های مکتب اقتصادی آن کرد.
پس از انقلاب، بانکداری یکی از عرصه‌هایی بود که برای تطبیق آن با قوانین اسلامی، محل ورود اقتصاد اسلامی بود؛ در همین راستا قانون بانکداری بدون ربا تصویب و اجرا شد.
در سال ۱۳۸۶ کمیته فقهی سازمان بورس و اوراق بهادار ایران توسط غلامرضا مصباحی مقدم و علی صالح آبادی رئیس وقت سازمان بورس جهت کنترل و نظارت بر اجرای قواعد اقتصاد اسلامی در معاملات و فرایندهای سازمان بورس تأسیس شد.
عرصه دیگر مهم ورود اقتصاد اسلامی، موضوع انفال و مالکیت منابع طبیعی بود که در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، محل تأکید قرار گرفت. بحث استقلال و خودکفایی به معنای نفی وابستگی از مفاهیم مهم دیگر در اقتصاد اسلامی بود که با انقلاب ۵۷، پررنگ‌تر شد؛ در حال حاضر و بر اساس برخی آموزه‌های اقتصادی موجود، باید تا حد ممکن در راستای استقلال معقول اقتصادی همت گمارد.
نقد و مناقشه

هر چند می‌توان به عنوان بخشی از حوزه اقتصاد دستوری بر روی اقتصاد اسلامی تمرکز کرد، امّا تلاش‌هایی که تاکنون در این زمینه انجام شده، به علّت روش‌شناسی نادرست، عدم دقّت در تعاریف اوّلیّه و پیش‌فرض‌ها، عدم مشاهدهٔ صحیح پدیده‌ها، عدم تمایز بین تغییرات مقتضی زمان و مکان در جوامع بشری و همچنین، عدم درک صحیح علم و روش علمی در کلّیت خود و حوزه توصیفی علم اقتصاد به‌طور اخص با ایرادات فراوانی همراه است.
اقتصاد اسلامی به این دلایل بی‌اعتبار و دون، شناخته شده است:
متهم به «عدم انسجام، ناقص بودن، غیرعملی بودن و نامناسب بودن» و اینکه به جای حل مسئله، توسط «هویت فرهنگی» به کار انگیخته شده است. (تیمور کوران، جان فاستر)
به‌طور تئوریک «شلم‌شوربایی از تفکّرات پوپولیستی و سوسیالیستی» بودن آن و اینکه در عمل، «چیزی بیش از کنترل دولتی ناکارآمد اقتصاد و یکسری سیاست‌های بازتوزیع تقریباً به یک اندازه ناکارآمد [نیست.]» (فرد هالیدی)
در زمینه‌ای سیاسی و منطقه‌ای، که در آن اسلام‌گرایان و علما ادّعا می‌کنند در مورد همه چیز نظری دارند، جالب است که در موردِ این مرکزی‌ترینِ فعّالیت‌های انسان، فراتر از سخنانِ پارسامنشانهٔ پی‌درپی دربارهٔ اینکه چه طور مدل آن‌ها نه سرمایه‌داری است و نه سوسیالیستی، چقدر حرف برای گفتن کم دارند.
چیزی چندانی بیش از این نیست: تقلید از اقتصاد سنتی، مزین به آیات قرآن و سنت (محمّد احمد خان)
مدّعی تقاضا برای بازگشت به رسوم اسلامی که [این رسوم] در واقع «سنت ابداع شده» هستند. (تیمور کوران)
شکست در رسیدن به این اهداف ادّعایی‌اش: براندازی سود روی پول، برقراری برابری اقتصادی و یک وجدان کسب‌وکار برتر؛ با این‌حال «از روی جهالت، از روی تحمّل و بردباریِ هدایت‌شده در مسیر اشتباه، از نگاه موشکافانهٔ نقادانه فروگذار کرد» و در رسیدن به این اهداف شکست خورد؛ چرا که شیوه‌ها و مقاصدش «بیش از حد، غیر واقع‌بینانه [است] تا که بخواهد برای ساختارهای غالب اقتصادی شاخ‌وشانه بکشد.» (تیمور خان)
دانش مالی و بانک‌داری اسلامی
یک نتیجهٔ قابل‌توجّه (و آماج انتقاد) اقتصاد اسلامی، ابداع صنعت دانش مالی و بانک‌داری اسلامی است.
هنر آفریقایی

منظور از اصطلاح هنر آفریقایی، هنر آفریقای زیر صحرا است و منظور هنر کشورهای شمال آفریقا نیست. کشورهای ساحلی مدیترانه شمال آفریقا دارای هنری متفاوت نسبت به دیگر کشورهای آفریقا هستند. اپا ماسک، آجرا ایفا، تندیس آکوآبا، هنر بیجاگو، فرهنگ نوک در نیجریه، هنر آکان، هنر چیوارا و هنر یوروبا نمونه‌هایی از هنر آفریقایی هستند.
هنر آفریقایی صاحب هنری منضبط و سنت گرا با محتوایی آئینی و زیبایی صوری و انتزاعی خاص هر قوم و قبیله بود.
انواع هنر آفریقایی

هنر آفریقایی به دو نوع تقسیم بندی می‌شود:
هنر درباری (به خصوص ایفه وبنین)، که یادبودی و طبیعت گرایانه است و با موادی سخت مثل مفرغ، سنگ، سفال و چوب سخت ساخته می‌شود.
هنر مفهومی که شامل کنده کاری بر روی چوب است ؛(مانند صورت‌ها و پیکره‌های نیاکان). این  شیوه هنر اثر زیادی بر کار هنرمندان اروپایی داشته‌است .
ویژگی‌های هنر آفریقایی

هنرمندان در یک قبیله برای ساخت آثارشان از باورهای یکسان ایده می‌گرفتند. در مذاهب روح باور آفریقایی به هر موجود نیرویی حیاتی می‌بخشند و این گونه است که انسان‌ها با درک این نیروها و رویکرد صحیح به آن‌ها، می‌تواند آن‌ها را مورد استفاده قرار دهند. مردم برای اطمینان از بقا و تداوم این نیروها در قبیله خود باید به‌طور مداوم شعارهای مذهبی به جا بیاورند. برای بهره‌برداری از نیروهای حیاتی از صورتک‌ها و تندیس‌ها در جهت ارتباط با دنیای ارواح و پرستش اجداد استفاده می‌شده‌است. هنرمند آفریقایی در چارچوب میثاق‌های صوری که معین بود، کار می‌کرد و به کار خود مفهوم می‌داد و قدرتی پویا به آن می‌بخشید به گونه‌ای که نیرو گیردوجان پیدا کند. در نتیجه او موضوعش را نه واقعگرایانه و نه الزاماً با صور «زیبا» خلق می‌کند. سر پیکره معمولاً بزرگ و بی تناسب ساخته می‌شود؛ چون سر جایگاه نیروی زندگی و از مهم‌ترین بخش‌های بدن محسوب می‌شود. تندیس‌ها دستان کوتاه و بدنی کشیده دارند چون از تنهٔ درخت تراشیده شده‌است.
هنر و هنرمند آفریقایی

در جوامع قبیله‌ای آفریقا، هنرمندان عموما حرفه‌ای بودند و طبق سفارش رئیس قبیله، ریش سفید دهکده یا بزرگ خانواده کار می‌کردند. بیشتر آنان از احترام برخوردار بودند و در برخی مناطق هم جنبهٔ مذهبی یا سیاسی داشتند. حق هنرمند شدن نیز گاهی در برخی خانواده‌ها موروثی بود. هنرمند در دروند کارآموزی دراز مدت می‌توانست اصلوب‌ها وقالب‌های سنتی بازنمایی وبیان، طرح‌های سنتی و آیین‌های مذهبی و اجتماعی را بیاموزد. اما در طول مواجهه با فرهنگ غربی این الگوی قبیله‌ای درهم ریخته شد. پس از آن، قالب‌های هنر قدیم معنا وکارکرد خود را از دست دادند و از بین رفتند. رفته رفته فعالیت هنری به راه تجارت و راه ارضای جهانگردان تبدیل شد و ارزش اصلی خود را از دست داد. البته در برخی نقاط آفریقا برای احیای هنرهایی بر اساس سنت‌های گذشته تلاش‌هایی صورت گرفت که گاه تلفیق صور بومی و اصول زیباشناسی مدرن در آن بارز است.
نام‌های مرتبط با هنر آفریقایی

آشانتی (آسانته)، نام یک قوم در غنا. کرسی چوبین با روکش طلا-نماد پادشاهی-مشهورترین نمونهٔ فلز کاری این قوم است. اینان، همچنین، خاکستردان‌های مفرغی برای مردگان و وزنه‌های زرین به شکل بتواره‌های آدم و جانور می‌ساختند. تندیسک‌های باروری با سرتخت، معروف‌ترین نمونه کنده کاری چوبین قوم نام برده به شمار می‌آید.
باکوبا یا بوشنگو، نام قبیله‌ای در کنگو- کین شاسا. سنت مجسمه‌سازی این قبیله بسیار غنی است و از سدهٔ ۱۷ به بعد تک چهرهٔ شاهان را از چوب می‌تراشیدند.
بالوبا، نام مجموعه‌ای از چند قبیله در کنگو-کین شاسا. کنده کاریهای این قبایل و خصوصا تندیس‌های چوبین نیاکان (دست آفریدهٔ قبیله مرکزی:همبا) معروف اند. کرسی با پایه‌ای به هیبت زن زانو زده یا ایستاده، پیکره‌های زنانه نشسته و کاسه به دست و صورتک‌های نیم کروی از دیگر آثار هنری آنان به شمار می‌آیند.
بامبارا، قومی از آفریقای غربی که در مالی (نیجرشمالی) سکونت یافته‌است. سرپوشاک‌هایی که آنان در رقص بزکوهی به کار می‌برند، شهرت دارد.
بائوله، قومی از ساحل عاج که با آشانتی پیوند نژادی دارد. مجسمه‌های سنتی این قوم  از چوب تیره سخت ساخته شده‌اند و دارای تراش دقیق و پرداختکاری ظریف  هستند. نمونه سخنی هنر بالوئه، صنمک با سیمای اندیشناک است که گاهی با پیکره جانوران آرایش یافته‌است. این قوم مجسمه‌های منقوش و فلزی نیز می‌ساختند.
داهمی، نام یک جمهوری در آفریقای غربی. پیش از آنکه در دهه ۱۸۷۰ به استعمار فرانسویان درآید، سلسلهٔ شاهان آبمی مقتدرانه برآن فرمانروایی می‌کردند. از نمونه‌های شاخص  هنر درباری آبمی، پیکره آهنی بزرگ "خدای جنگ و آهن" بود. هنر غیر درباری داهمی زیر نفوذ کنده کاری‌های  چوبی یروبا قرار داشت.
دگن، قومی از آفریقای باختری ساکن در پیچ بزرگ رود نیجر. دستافریده‌های این قوم شامل تندیسک دوکی شکل نیاکان، صورتک‌های  چوبی نرم با شکلک‌های ساده شده و نقش برجسته از پیکره‌های نیاکان می‌باشد. صورتک سازها برای بی اثر کردن نیروی حیاتی بر چوب، گاه قلاب‌های آهنی در صورتک‌ها کار گذاشته شده‌اند.
فنگ، مجموعه‌ای از قبایل پر جمعیت در ایالت شمالی گابن. در سردیس‌ها و تندیس‌ها ی تیره فام مربوط به این قبیله‌ها –که احتمالا نیاکان باستانی آن‌ها را مجسم می‌کنند- شیوهٔ هندسی مستحکم و پرداختکاری طریف می‌توان دید.
منده، نام قومی از سیه رالئون. هنر عمدهٔ این قوم کنده کای است که پیکره‌های باریک زنانه و کلاه خودهای پر هیبت و بیانگر را برای استفاده در محافل سری زنانه شامل می‌شود.
نک، نام فرهنگ کهن نیجریهٔ مرکزی و شمالی. سردیس‌های سفالین  مربوط به نیمهٔ دوم هزارهٔ اول ق. م، از آثار باستانی آن به شمار می‌آیند. هنر ایفه و هنر بنین از لحاظ سبک به دست آفریده‌های متاخر نک نزدیک اند.
یروبا، نام قومی بزرگ در جنوب غربی نیجریه. بارورترین هنر آفریقای غربی با این نام شناخته شده و شامل صورتک‌های مورد استفاده در محفل‌های سری و اشیای مقدس که، عمدتا مربوط به خدای رعد، می‌باشد. سنت قدیم هنر یروبا به ایفه مربوط می‌شود.
نگارخانه

هنر یوروبا
هنر چیوارا
اپا ماسک
آجرا ایفا
اپا ماسک
تندیس آکوآبا
فرهنگ نوک در نیجریه
مسجد شیخ لطف‌الله

| مسجد شیخ لطف‌الله | مسجد شیخ لطف‌الله |
| --- | --- |
fa (in English: Expected satiety)داخل «میدان نقش جهان» قرار دارد.: faداخل «میدان نقش جهان» قرار دارد.
نام: مسجد شیخ لطف‌الله
کشور: ایران
استان: استان اصفهان
شهرستان: اصفهان
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
نوع بنا: مسجد
سال‌های مرمت: میانه سال‌های دهه ۱۹۲۰ م.
کاربری: مذهبی
دیرینگی: صفویه
بانی اثر: استاد اصفهانی
مالک اثر: ی شیخی
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۰۵
تاریخ ثبت ملی: ۱۵ دی ۱۳۱۰
نمایی درونی از دیوارها و گنبد مسجد شیخ لطف‌الله.
نمایی درونی از مسجد شیخ لطف‌الله.
مسجد شیخ لطف‌الله یک اثر معماری منحصر به فرد است که در اصفهان واقع شده و جزء میراث جهانی یونسکو است. این مسجد در دوران صفویه در اوایل قرن هفدهم میلادی (ساخته شده در ۱۶۱۹–۱۶۰۲ میلادی _ در زمان شاه عباس بزرگ) ساخته شد. مسجد شیخ لطف‌الله به دلیل طراحی منحصر به فرد و پیچیده اش شناخته شده است و آن را به یک جاذبه دیدنی تبدیل کرده است. این مسجد که در مقابل عمارت عالی‌قاپو و همسایگی مسجد شاه قرار دارد، به نام شیخ لطف‌الله عاملی اصفهانی از علمای برجسته آن زمان نامگذاری شده است. مسجد شیخ لطف‌الله در ضلع شرقی میدان نقش جهان که یکی از بزرگ‌ترین میدان‌های جهان است، قرار دارد. یکی از بارزترین ویژگی‌های مسجد شیخ لطف‌الله گنبد آن است که برخلاف بسیاری از مساجد دیگر مناره ندارد. این بنا با الگوی کاشی کاری خاص آراسته شده است و با بازتاب نور خورشید از کاشی‌ها، جلوه ای ویژه ایجاد می‌کند. کاشی کاری‌های معرق در نمای بیرونی مسجد بسیار دقیق است و مهارت مخصوصی در طراحی و ساخت آنها به کار برده شده است. نمازخانه اصلی دارای محراب کاشی کاری شده پیچیده و رنگارنگ است که جهت مکه (قبله) را نشان می‌دهد. دیوارهای مسجد با نقوش گل و خطاطی ظریف پوشیده شده است. سقف با نقوشی ظریف و هنرمندانه ساخته شده است.
بازتاب صدا در مسجد شیخ لطف‌الله معماری ویژه این بنا را معرفی می‌کند. اگر در یک نقطه خاص در یک طرف مسجد بایستید، صدای شما به وضوح از طرف مقابل حتی در با زمزمه ای آرام شنیده می‌شود.
این مکان برای تجلیل شیخ لطف‌الله مَیسی بنا گردیده و سالانه گردشگران زیادی را جذب خود می‌کند.
پیشینه

طرح مسجد شیخ لطف‌الله در زمانی که نقشه چهار باغ و باغ هزارجریب به مرحله اجراء درآمد ریخته شد و در دورانی که معماری صفویه به شکوفایی رسیده بود مورد بهره‌برداری قرار گرفت. ساخت این مسجد در نیمه اول قرن یازده هجری، در سال ۱۰۱۱ هجری قمری (۱۶۰۲ میلادی) و به فرمان شاه عباس اول آغاز شد و در سال ۱۰۲۸ هجری قمری (۱۶۱۹ میلادی) به پایان رسید. ساخت این مسجد هجده سال به طول انجامید.
گفته می‌شود معمار این مسجد استاد محمدرضا اصفهانی، پسر استاد حسین بنا اصفهانی بوده است. این مسجد بر خرابه‌های مسجدی که قبلاً در آن محل بوده ساخته شد.
مسجد شیخ لطف‌الله به نام یکی از علمای بزرگ عصر صفوی به نام شیخ لطف‌الله جبل‌عاملی، نامیده شده است. شیخ لطف‌الله یکی از علمای بزرگ دوره صفوی بود. وی از اهالی جبل عامل لبنان بود که مانند شیخ بهایی و برخی علمای دیگر توسط شاه عباس از لبنان به ایران مهاجرت نموده و ابتدا در مشهد و قزوین و پس از آن در اصفهان ساکن شد. از آنجا که حکومت صفوی، حکومتی مذهبی بود و به اسلام و به خصوص مذهب تشیع بسیار بها می‌داد، علمای آن را نیز تکریم می‌کرد. از سوی دیگر شیخ لطف‌الله پدر زن شاه عباس بود. از این رو در محل زندگی شیخ، مسجد و مدرسه‌ای به نام او ساخته شد که در این محل به تدریس دروس فقهی و جلسات دینی اشتغال داشت. شیخ بنا به استفتای خود که برگزاری نماز جمعه در غیاب امام دوازدهم شیعیان، مجاز می‌شمرد، به اقامه نماز جمعه در این مسجد می‌پرداخت و مقلدانش نیز به او اقتدا می‌نمودند.
پیشینه > وجه تسمیه مسجد

نامگذاری این مسجد به مناسبت نام امام جماعت آن یعنی شیخ لطف‌الله بن عبدالکریم بن ابراهیم که در زمان سلطنت شاه عباس به علل مذهبی از میس یکی از قرای جبل عامل لبنان به ایران کوچ کرده و ابتدا در مشهد اقامت گزید و در آنجا پس از استقاضه از محضر علما از جمله ملّا عبدالله شوشتری، از جانب شاه عبّاس بزرگ به خدمت آستانه رضوی درآمد و تا تاریخ فتنه ازبکان و دست یافتن ایشان بر مشهد در آن شهر مقیم بود، سپس از شرّ ایشان به قزوین پناه برد و در آنجا به کار تدریس مشغول شد؛ شاه عبّاس او را از قزوین به اصفهان آورد و در سال ۱۰۱۱ هجری قمری آیت مسجدی را، که هنوز هم به نام او شهرت دارد، برای محل تدریس و اقامت و امامت وی پی نهاد و انجام این کار تا ۱۰۲۸ هجری قمری طول کشید و در حین اتمام همین ساختمان بود که شاه عبّاس در قسمت جنوبی میدان نقش جهان، طرح انشاء جامع اعظم پادشاهی یعنی مسجد شیخ لطف‌الله را ریخت. بعد از آن که مسجد شیخ لطف‌الله برای نمازگزاری او مهیا گردید.
این مسجد در ادامه دوران صفویه به نام ملا فتح‌الله و بعد از آن به نام مسجد صدر (صدر یا صدرالعلماء به مجتهد اعلم یا مرجع تقلید گفته می‌شده) نام گرفت، ولی امروزه به همان نام اولین شناخته می‌شود.