انجیل مریم
تفسیر

انجیل مریم اغلب به عنوان یک متن گنوسی تفسیر می‌شود. به گفته فیم پرکینز، بر پایه سیزده اثری که او تحلیل کرده‌است، انجیل از قالبی مشابه دیگر گفتگوهای گنوسی شناخته شده پیروی می‌کند که حاوی گفتمان وحیانی است که توسط عناصر روایی چارچوب بندی شده‌است. گفت و گوها عموماً با ایده منجی به عنوان یادآوری پیوند انسان با خدا و هویت واقعی و همچنین درک مؤمن به این موضوع که رستگاری عبارت است از بازگشت به سوی خدا و رهایی از ماده پس از مرگ است. انجیل مریم شامل دو مورد از این گفتارها است (۷:۱–۹:۴ و ۱۰:۱۰–۱۷:۷).[نیازمند منبع] شامل خطاب به شخصیت‌های عهد جدید (پطرس، مریم، اندرو و لاوی) و توضیح گناه به عنوان زنا (تشویق به یک سبک زندگی زاهدانه) که همچنین با تفسیر گنوسی مطابقت دارد. محققان همچنین می‌گویند که نسخه قبطی سده پنجم انجیل بخشی از دفترنامه برلین همراه با آپوکریفون یوحنا و صوفیه عیسی مسیح است که معمولاً به عنوان نوشته‌های گنوسی در نظر گرفته می‌شوند. با این حال، در حالی که بسیاری از محققان خصلت گنوسی انجیل مریم را بدیهی می‌دانند، باورهای گنوسی در مورد نظریه خلقت و دمیورگ که حاکی از ثنویت افراطی در خلقت است، در بخش‌هایی که در حال حاضر بازیابی شده‌اند وجود ندارد.
به گفته بارت ارمن، «مریم (مجدلیه) در میان حواریون عیسی مقام بالایی دارد.» لاوی در واقع تصدیق می‌کند که عیسی او را بیشتر از همه حواریون دیگر دوست داشت. مریم گفت که با عیسی گفتگو کرده‌است و اندریا و پطرس در این مورد سؤال کردند. «چهار صفحه از دستنوشته گم شده‌است»، بنابراین واقعاً هیچ راهی برای کسی وجود ندارد که دقیقاً بداند چه اتفاقی افتاده‌است.
دی بوئر (۲۰۰۴)، با این حال، پیشنهاد می‌کند که انجیل مریم نباید به عنوان یک متن خاص گنوسی خوانده شود، بلکه باید «در پرتو زمینه مسیحی گسترده‌تر تفسیر شود». او استدلال می‌کند که انجیل از دیدگاه مونیستی خلقت سرچشمه می‌گیرد تا دیدگاه دوگانه محور الهیات گنوسی و همچنین دیدگاه‌های انجیل در مورد طبیعت و طبیعت متضاد، بیشتر شبیه به باورهای یهودی، مسیحی و رواقی است. او پیشنهاد می‌کند که روح نباید از قدرت‌های ماده رها شود، بلکه باید از قدرت‌های طبیعت مخالف رها شود. او همچنین می‌گوید که هدف اصلی انجیل تشویق شاگردان ترسان به بیرون رفتن و موعظه انجیل است.
کارن کینگ کار را برای ارائه می‌داند
نگاهی اجمالی به نوعی مسیحیت که تقریباً هزار و پانصد سال از دست رفته‌است…[این] تفسیری رادیکال از تعالیم عیسی را به عنوان راهی به سوی معرفت روحانی درونی ارائه می‌دهد. رنج و مرگ او را به عنوان راهی برای زندگی ابدی رد می‌کند. این دیدگاه نادرست را آشکار می‌کند که مریم مجدلیه به همان اندازه که هست یک فاحشه بوده‌است – قطعه‌ای از داستان‌های الهیاتی؛ صریح‌ترین و قانع کننده‌ترین استدلال در هر نوشته اولیه مسیحی برای مشروعیت رهبری زنان ارائه می‌شود. انتقاد شدیدی از قدرت نامشروع و بینشی اتوپیایی از کمال معنوی ارائه می‌کند. این دیدگاه نسبتاً عاشقانه ما را در مورد هماهنگی و اتفاق نظر اولین مسیحیان به چالش می‌کشد. و از ما می‌خواهد که اساس اقتدار کلیسا را بازنگری کنیم.
کینگ نتیجه می‌گیرد که «هم محتوا و هم ساختار متن، خواننده را به سمت هویت، قدرت و آزادی خود واقعی، روح رها شده از قدرت ماده و ترس از مرگ سوق می‌دهد». انجیل مریم در مورد اختلافات بین مسیحی، قابل اعتماد بودن شهادت شاگردان، اعتبار آموزه‌هایی است که از طریق مکاشفه و رؤیت پس از قیامت به شاگردان داده شده‌است، و رهبری زنان.
کینگ همچنین شواهدی برای تنش‌ها در مسیحیت سده دوم می‌بیند که در «روابط مریم با پیتر منعکس شده‌است، [که] سناریویی است که در انجیل توماس، پیستیس سوفیا، و انجیل قبطی مصریان. پیتر و اندرو بیانگر مواضع ارتدکسی هستند که اعتبار مکاشفه باطنی را انکار می‌کند و اقتدار زنان را برای تعلیم رد می‌کند.»