stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
علی‌اکبر شیرودی
یادبود

در تیرماه ۱۳۸۹، احداث یادمان وی در منطقهٔ بازی دراز در کرمانشاه آغاز شد. بنای یادبودی نیز در شهر تنکابن برای بزرگداشت وی احداث گردیده‌است. همچنین حسین قاسمی جامی کارگردان و فیلم‌نامه نویس سینما و تلویزیون، سریالی را بر اساس زندگی علی‌اکبر شیرودی و احمد کشوری با عنوان «سیمرغ» در سال ۱۳۷۱ ساخته‌است. در این سریال بخش‌هایی از حضور کشوری و شیرودی به همراه سهیلیان در عملیات‌های مختلف، اسارت و آزاد شدن و هنگام کشته شدنشان نشان داده می‌شود. فیلم‌نامه سریال را قاسمی جامی نوشته‌ و خود نیز آن را کارگردانی کرده‌است. محمد جوزانی و سید جواد هاشمی ایفاگر نقش‌های شیرودی و کشوری در این سریال هستند.
فیلم سینمایی آسمان غرب به کارگردانی محمد عسگری در سال ۱۴۰۲ تولید شد. در این فیلم میلاد کی‌مرام در نقش شیرودی ظاهر شد. به عقیده برخی منتقدین این فیلم شتابزده تولید شده است و در پرداخت موضوع و شخصیت‌ها و همچنین انتخاب بازیگر موفق نبوده است.
مم و زین

مدفن مم و زین در جزیره
مَم و زین (به کردی: مه‌م و زین) یک داستان منظوم عاشقانهٔ کردی است که در مناطق مختلف کردستان به گویش‌های گوناگون زبان کردی روایت شده‌است. مم و زین داستان مهر پرشور دو دلدار به نام‌های مم و زین است. این دو عاشق در پایان داستان در ناکامی جان می‌سپارند. صحنه این داستان در سرزمین جزیره در شمال بین‌النهرین (شمال عراق و جنوب ترکیهٔ امروزی) و در قلمروی امیر سرزمین بوتان است.
احمد خانی (۱۷۰۷ -۱۶۵۱) اولین ادیب کُرد بود که مم و زین را مکتوب کرد. وی درسدهٔ ۱۷ میلادی (اولین انتشار در سال ۱۶۹۲ میلادی) این منظومه را به کرمانجی شمالی نوشته‌است. با این وجود نسخه‌های دیگری از این منظومهٔ عاشقانه به گورانی میانی نیز به دست آمده که تصحیح و چاپ شده‌است.
داستان

مم و زین داستان دو عاشق است که در روز نوروز دیدار می‌کنند و عاشق هم می‌شوند. بکر که یکی از اهالی دربار است، در کار عاشقان فتنه‌انگیزی می‌کند و میر را علیه آن‌ها تحریک می‌کند. به این ترتیب مَم به زندان می‌افتد و در زندان می‌میرد. نکته‌ای که این کار ادبی را از برخی منظومه‌های عاشقانه جدا می‌سازد، تغییرِ معشوقِ ه خداوند یکتا است (همانند عشق زلیخا به یوسف، هرچند که این دو به هم رسیدند).
اهمیت مم و زین

برخی مم و زین را منظومهٔ ملی کردها دانسته‌اند. از آنجا که احمد خانی در این کتاب لزوم وجود دولتی برای کردها را مطرح می‌کند. مم و زین علاوه بر بعد داستانی و ناسیونالیستی، اهمیت عرفانی نیز دارد؛ زیرا خانی مکرراً اشاراتی به درون‌مایهٔ عرفانی کار خود می‌کند و در انتهای داستان مم را به مقام فنا فی الله می‌رساند.
در سینما و تئاتر

در سال ۱۹۹۲ فیلمی دربارهٔ مم و زین و به همین نام از سوی امید ایلچی در ترکیه ساخته شد.
نمایشنامه‌ای به نام «انقلاب عشق: تراژدی مم و زین» توسط کمال میرعودالی به کرمانجی میانی نوشته شده‌است که در مارس ۲۰۱۲ در سلیمانیه به چاپ رسیده‌است.
در سال 2021 تیم انیمیشن سازی خط تولید انیمیشن سینمایی سه بعدی مم و زین را به کارگردانی: فردین زارعی  _ کارگردان هنری: دلیر ملکی _ مدیر تولید: خه بات کریمی
در سنندج (سنه) مرکز استان کردستان ایران جهت معرفی  این اثر فاخر ادبی کوردی به جشنواره های بین المللی آغاز کرده است .. انیمیشن مم و زین
ترجمه

نخستین ترجمهٔ مم و زین در سال ۱۸۹۰ توسط اوژن پریم و آلبرت سوسن به زبان آلمانی صورت گرفت. سپس در سال ۱۹۳۰ ترجمهٔ دیگری لوکوک انجام شد. هوگو ماکس در سال ۱۹۲۶ ورژه لسکو در سال ۱۹۴۰ این اثر را به فرانسوی ترجمه کردند. اوسکار مان نیز در سال ۱۹۰۹ ترجمهٔ دیگری به زبان آلمانی از آن ارائه دادکه موفق به دریافت نشان ادبی برای ترجمه رومان شد. ترجمه‌ای به انگلیسی نیز توسط صلاح سعدالله صورت گرفته که در سال ۲۰۰۸ به چاپ رسیده‌است. همچنین فریاد فاضل عمر مم و زین را به زبان آلمانی ترجمه کرده و همچنین ترجمهٔ دیگری را نیز با همراهی میچ کهن شاعر آمریکایی به زبان انگلیسی انجام داده‌است. مارگارت رودینکو روسی نیز مم و زین را در سال ۱۹۶۲ به زبان روسی ترجمه کرده‌است.
محمد امین بوزارسلان تصحیحی از مم و زین را به همراه ترجمهٔ آن به ترکی استانبولی به انجام رساند که تاریخ چاپ دوم آن در استانبول سال ۱۹۷۵ را نشان می‌دهد. ترجمه‌ای از مم و زین به ترکی آذربایجانی در سال ۱۹۷۶ توسط شامیل عسکروف در باکو به چاپ رسید. ترجمهٔ دیگری به زبان آلمانی در سال ۱۹۶۱ توسط جمال نبز صورت گرفت که خلاصه‌ای از مم و زین را شامل می‌شد. ملا احمد الزونگی در سال ۱۹۵۹ شرح و تفسیری مفصل از مم و زین را به زبان عربی در قامشلی در کردستان سوریه به چاپ رساند. ترجمهٔ دیگری به زبان عربی نیز توسط عزالدین مصطفی رسول در سال ۲۰۰۰ در سلیمانیه به چاپ رسید.
کمال میرعودلی ترجمهٔ کاملی از مم و زین را به کرمانجی میانی به همراه پژوهشی دربارهٔ این اثر را در سال ۲۰۰۷ در سلیمانیه به چاپ رساند. عبدالرحمن شرفکندی (هژار) مم و زین را به کرمانجی میانی ترجمه کرده‌است. ترجمه و دست نوشته مم و زین دکتر علی رخزادی 1996 سنندج . عبدالخالق رحمانی نیز منظومهٔ مم و زین احمدخانی را به فارسی ترجمه کرده که توسط انتشارات بیریار در سقز منتشر شده‌است.
نسخهٔ گورانی مم و زین

اگرچه مم و زین با روایت احمد خانی و به گویش کرمانجی شمالی شهرت پیدا کرده و به نام وی شناخته می‌شود، اما نسخه‌های دیگری نیز از این منظومه وجود دارد که به گویش گورانی سروده شده‌است. نامق هورامی تصحیحی از مم و زین گورانی را که بر اساس دو نسخهٔ خطی صورت گرفته به همراه پژوهشی تطبیقی در مقایسهٔ این نسخه‌ها با مم و زین احمد خانی در سال ۲۰۲۰ در کردستان عراق به چاپ رساند. علاوه بر این جمهور اولمز و شهاب ولی نیز تصحیح دیگری را از نسخهٔ گورانی مم و زین به انجام رسانده‌اند که در سال ۲۰۲۰ توسط انتشارات نوبهار در کردستان ترکیه به چاپ رسید.
آرادو دبلیو ۲

| آرادو دبلیو ۲ | آرادو دبلیو ۲ |
| --- | --- |
کاربری: هواپیمای ورزشی
تولیدکننده: آرادو فلوکتسایک‌ورک
نخستین پرواز: ۱۹۲۸
کاربر اصلی: Deutsche Verkehrsfliegerschule
تعداد ساخته‌شده: ۲
آرادو دبلیو ۲ (به انگلیسی: Arado_W_2) یک هواگرد از نوع هواپیمای ورزشی ساخت شرکت آرادو فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد آرادو دبلیو ۲ نخستین پروازش را در ۱۹۲۸ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۲ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
دیتر میسگلد

دیتر میسگلد (به انگلیسی: Dieter Misgeld) استاد بازنشسته گروه مطالعات نظریه و سیاست در دانشگاه تورنتو است. آثار میسگلد عمدتاً دربارهٔ نظریه اجتماعی، حقوق بشر، فلسفه سیاسی، هرمنوتیک و شرح نظرات هابرماس و گادامر است. حسین مصباحیان از دانشجویان او بوده است.
لرتا

| لرتا | لرتا |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: لرتا هایراپتیان تبریزی
زادهٔ: ۱۲۹۰ محله زرگنده، تهران، ایران
درگذشت: ۷ فروردین ۱۳۷۷ (۸۶–۸۷ سال) وین، اتریش
مدفن: وین
ملیت: ایرانی ارمنی‌تبار
تحصیلات: ابتدایی مدرسه ژاندارکدیپلم مدرسه روس ها  رشته تئاتر دانشگاه مسکو
پیشه(ها): بازیگر تئاتر, تلویزیون و سینما
سال‌های فعالیت: تئاتر:?-۱۳۱۴ سینما: ۱۳۵۳–۱۳۴۹
همسر: عبدالحسین نوشین (ا. ۱۳۱۳–۱۳۵۰)
فرزندان: کاوه (زاده مهر ۱۳۲۲)
لُرِتا هایراپتیان تبریزی (ارمنی: Լորետա Հայրապետեան؛ ۱۲۹۰ خورشیدی – ۷ فروردین ۱۳۷۷) که با نام هنری لرتا شناخته می‌شود، بازیگر ارمنی‌تبار اهل ایران در تئاتر، سینما و تلویزیون بود.
لرتا پس از گرفتن مدرک از مدرسهٔ روس‌ها، در تهران فعالیت تئاتری‌اش را به‌طور حرفه‌ای دنبال کرد. وی از هشت سالگی به روی صحنه رفت و تا آغاز انقلاب اسلامی در ایران به کار هنرپیشگی و کارگردانی پرداخت. او یکی از نخستین زنانی بود که در عرصهٔ هنرهای صحنه‌ای ایران به فعالیت پرداخت. وی در کلوپ موزیکال، کمدی اخوان، کمدی ایران، جامعه باربد، گروه نکیسا، کانون ایران جوان، کانون صنعتی، و مجمع تئاترال تهران همراه با چهره‌های برجستهٔ تئاتر همکاری کرد. در سال ۱۳۳۲ و پس از خروج پنهانی همسرش از زندان و کشور، لرتا نیز از طریق فرانسه برای پیوستن به او به شوروی رفت. در این دوران او در استودیوی تئاتر هنری مسکو تحصیل کرد و در رشتهٔ تئاتر از دانشگاه مسکو فارغ‌التحصیل شد. با اعلام ممنوع‌الورود بودن همسرش، لرتا به ایران بازگشت و همراه با همکاران قدیمی خود، تئاتر کسری را تشکیل داد و در اولین گام نمایش گناهکاران بی‌گناه را به صحنه برد. وی بین سال‌های ۱۳۴۹ تا ۱۳۵۳ در هفت فیلم سینمایی هم بازی کرد که آخرین آن اسرار گنج دره جنی ساختهٔ ابراهیم گلستان بود. همچنین لرتا در مجموعه تلویزیونی خسرو میرزای دوم که در سال ۱۳۵۶ از تلویزیون ایران پخش شد، ایفای نقش کرد. لرتا سال‌های پایانی عمر خود را در وین سپری کرد.
زندگی > ابتدای زندگی و تحصیلات

لرتا هایراپتیان تبریزی در یک خانواده ارمنی در سال ۱۲۹۰ خورشیدی (۱۹۱۱ میلادی) در باغ ییلاقی پدربزرگش در آبادی زرگنده در جنوب تجریش (شمال تهران امروزی) متولد شد. پدرش هامبارتسوم هایراپتیان از بازرگانان پارچه در قره‌باغ، امپراتوری روسیه بود که در سال‌های پیش از انقلاب اکتبر تابعیت روسی‌اش را پس داد، به تهران آمد و با ماری-ترز دختر ماکسیم د لا روکا، داروساز ایتالیایی و شهروند جزیرهٔ مالت، ازدواج نمود. لرتا تحصیلات ابتدایی را ابتدا در مدرسهٔ فرانسوی ژاندارک آغاز نمود و سپس از کلاس سوم دبستان، در مدرسه روس‌ها ادامه داد. در همین دوران وی وارد گروه تئاتری مدرسه شد و در ده سالگی بر صحنه رفت.
زندگی > شروع فعالیت هنری

مادر لرتا مخالف فعالیت هنری دخترش در شرایط کار و محیط اجتماعی آن دوره بود. با این حال، لرتا در سال ۱۳۰۱ (۱۹۲۲) در سن ۱۱ سالگی در نمایشی موزیکال به کارگردانی ساتنیک آقابابیان خارج از مدرسه به روی صحنه رفت نقش آفرینی نمود. او اما کار جدی‌تر خود را با گروه‌های تئاتری موجود آن زمان مانند «کمدی ایران»، «نکیسا»، «کمدی اخوان» و «جامعه باربد» آغاز کرد.
با تأسیس مدرسهٔ موسیقی و کلوپ موزیکال وابسته به آن که علینقی وزیری بنیانگذار آن بود، زنان نیز مجالی برای پیوستن به گروه‌های هنری یافتند. لرتا به کلوپ موزیکال پیوست. کلوپ موزیکال پس از مدتی تعطیل شد و هنرمندان هر یک به گوشه‌ای رفتند اما لرتا که هم صدایی خوش داشت و هم بازیگری برجسته بود، بلافاصله از سوی گروه‌های تئاتری دعوت به کار شد.
لرتا هنوز چهارده سال نداشت که در نمایشنامه مولیر به کارگردانی و ترجمه کاراکاش و همراه آقای دریابیگی و دیگر بازیکنان تئاتر چون برسابه شرکت کرده بود. در چهارده سالگی او در نمایشی موزیکال به کارگردانی ساتنیک آقابابیان در تئاتر گراند هتل در نقش یک غنچه گل ظاهر شد و در پانزده سالگی برای بازی در نمایش‌های هایک کاراکاش، مدیر روزنامه‌های ارمنی زبان بوبوخ و ورا تسنوند، به فراگیری زبان فارسی پرداخت.
زندگی > فعالیت در گروه‌های ظهیری، اخوان و پاپازیان

در سال ۱۳۰۵ خورشیدی، به دعوت محمود ظهیرالدینی به گروه کمدی اخوان پیوست. و در نمایشنامهٔ تاجر ونیزی اثر شکسپیر با ظهیرالدینی و حسین خیرخواه بازی کرد. بعد به دعوت اسماعیل مهرتاش به تئاتر جامعه باربد رفت و در نمایشنامه‌های موزیکال لیلی و مجنون، یوسف و زلیخا (۱۳۰۷/۱۹۲۸، در نقش زلیخا) و خسرو و شیرین نقش‌های اول را ایفا کرد. صدای لرتا در نقش زلیخا بر روی نوارهای کاست قدیمی به یادگار باقی مانده‌است. در اواخر ۱۳۱۱ «تروپ نوشین» به وسیله عبدالحسین نوشین و به کمک لرتا و نصرت‌الله محتشم تشکیل شد. در خرداد ۱۳۱۲، لرتا در نمایش سرانجام هرمزان نوشته فتح‌الله‌خان معتمدی خوانساری در نمایشگاه مرکزی لاله‌زار به همراهی پرخیده و معزالدین فکری بازی کرد.
در هجده سالگی در تعدادی از نمایش‌های ویلیام شکسپیر به کارگردانی واهرام پاپازیان بازی کرد که این همکاری تا سال ۱۳۱۲ هم ادامه داشت. مانوئل ماروتیان نیز، که در ۱۳۱۲ از ارمنستان غربی (وان) به ایران آمد، نمایشنامه‌های چندی را در تهران به زبان ارمنی اجرا کرد و لرتا هم در سه نمایش به کارگردانی او به زبان ارمنی ایفای نقش کرد که عبارت بودند از: سامسون و دلیله، اثر پُل دِمازی، اوشین، نامزد ولیعهد، اثر لوون شانت؛ و نیز باربر مارسی، اثر هانری برنشتاین.
زندگی > فعالیت در سینما و تلویزیون

وی شب اعلام (۱۳۴۹ داوود ملاپور) را با عبدالله بوتیمار؛ احساس داغ (۱۳۵۰ روبیک زادوریان) را با گوگوش؛ همای سعادت (۱۳۵۰ فابی چاناکیا) را با محمدعلی فردین و ایرن زازیانس؛ معرکه (۱۳۵۰ زادوریان) را با ایرج رستمی و شهین؛ باشرف‌ها (۱۳۵۱ قدرت‌الله بزرگی) را با جمشید مشایخی و آرمان هوسپیان؛ تختخواب سه نفره (۱۳۵۲ نصرت کریمی) را با خود وی، دیانا و توران مهرزاد و اسرار گنج دره جنی (۱۳۵۳ ابراهیم گلستان) را با مری آپیک، صادق بهرامی و پرویز صیاد بازی کرد.
مجموعه تلویزیونی خسرو میرزای دوم (نصرت کریمی) آخرین کار تصویری وی است که در نقش عمه خانم، بزرگ فامیل اشرافی دیوان سالار بازی کرد.
لرتا در گفتگویی با لاله تقیان در ۱۳۵۶ اظهار نظری دربارهٔ سینما و مجموعه‌های تلویزیونی کرده و گفته:
«من اصلاً بازی در فیلم را دوست ندارم و فکر می‌کنم که بازی در فیلم یک کار هنری نیست ولی بازی در سریال تلویزیونی را تنها به خاطر جنبهٔ مادی‌اش پذیرفتم ولی به هر حال در آنجا هم می‌کوشم کار تمیزی ارائه کنم. این نکته را هم اضافه کنم که بعد از پنجاه سال کار تئاتر نسل امروز مرا نمی‌شناخت ولی حالا بعد از بازی در یک مجموعهٔ تلویزیونی همه مرا می‌شناسند.»
زندگی > سال‌های پایانی عمر

با وقوع انقلاب اسلامی لرتا نیز مانند بسیاری از هنرمندان، یک بار دیگر راه مهاجرت را در پیش گرفت و در ۱۳۵۸ برای نگهداری از نوه‌اش و زندگی در کنار تنها فرزندش، کاوه از ایران مهاجرت کرد و سال‌های آخر عمرش را در وین، اتریش گذراند و سرانجام در روز یکشنبه ۲۹ مارس ۱۹۹۸ (۹ فروردین ۱۳۷۷) درگذشت.
آثار

به عقیدهٔ زاون هواسپیان، زندگی لرتا به وِیژه پس از همفکری و همکاری با نوشین، و در گیرودار حساس‌ترین و مهم‌ترین برههٔ تاریخ سیاسی ایران، با تئاتر معاصر ایران گره خورده‌است اما حضور او در سینمای ایران، بیشتر شبیه به یک زنگ تفریح است.
آثار > نمایش‌ها

عمده نمایش‌های لرتا عبارتند از:
| نام نمایش | سال اجرا | نویسنده | مترجم | کارگردان | محل اجرا |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| تاجر ونیزی |  | ویلیام شکسپیر |  |  | کمدی اخوان |
| لیلی و مجنون |  |  |  | اسماعیل مهرتاش | جامعه باربد |
| یوسف و زلیخا |  |  |  |  | جامعه باربد |
| خسرو و شیرین |  |  |  |  | جامعه باربد |
| سرانجام هرمزان | خرداد ۱۳۱۲ | فتح‌الله‌خان معتمدی خوانساری |  |  |  |
| قزل ارسلان پسر امیرارسلان رومی | ۱۳۱۲ |  |  |  |  |
|  | ۱۳۱۲ |  |  | واهرام پاپازیان |  |
| اتلو | ۱۳۱۴ | ویلیام شکسپیر | ناصرالملک | واهرام پاپازیان |  |
پیراهن ابریشمی: 
| سامسون و دلیله |  | پُل دِمازی |  | مانوئل ماروتیان |  |
| اوشین، نامزد ولیعهد |  | لوون شانت |  | مانوئل ماروتیان |  |
| باربر مارسی |  | هانری برنشتاین |  | مانوئل ماروتیان |  |
| تاجر ونیزی | ۱۳۲۳ | ویلیام شکسپیر | ترجمه رضا آذرخشی | عبدالحسین نوشین | تئاتر فرهنگ |
| ولپن | ۱۳۲۳دی ۱۳۲۶ | بن جانسن | عبدالحسین نوشین | عبدالحسین نوشین | تئاتر فرهنگتئاتر فردوسی |
| سرگذشت (رزماری) | بهمن ۱۳۲۶ | کلماتسن بارکلی |  |  | تئاتر فردوسی |
| مردم (توپاز) | اسفند ۱۳۲۶۱۳۳۰ | مارسل پانیول | عبدالحسین نوشین | عبدالحسین نوشین | تئاتر فردوسیتئاتر سعدی |
| مستنطق | آبان ۱۳۲۶ | جی. بی. پریستلی |  |  | تئاتر فردوسی |
| پرنده آبی | ۱۳۲۶ | موریس مترلینک | عبدالحسین نوشین | عبدالحسین نوشین | تئاتر فردوسی |
| بادبزن خانم ویندرمیر | ۱۳۳۰–۱۳۲۹ | اسکار وایلد |  | لرتا | تئاتر سعدی |
| چراغ گاز | ۱۳۳۰? (۱۳۲۶) | پاتریک همیلتون | مسعودی و خوانساری | نوشین | تئاتر فردوسی؟ (تماشاخانه بهمن) |
| شنل قرمز | بهمن ۱۳۳۰ | اوژن بریو |  | لرتا | تئاتر سعدی |
| اوژنی گرانده |  | انوره دو بالزاک |  |  |  |
سرگذشت وشمگیر: 
عشق و اتفاق: 
| گناهکاران بی‌گناه | ۱۳۴۵ | آلکساندر آستروفسکی |  | لرتا | تئاتر کسری |
| ماجرای شبانه | ۱۳۴۴ | ژیلبر سواژون |  | لرتا | تئاتر کسری |
| گربه روی شیروانی داغ |  | تنسی ویلیامز |  | لرتا | تئاتر کسری |
| ازدواج به سبک ایتالیایی |  |  |  |  | تئاتر کسری |
| دو جلاد |  | فرناندو آرابال |  | ایرج انور |  |
| ادیپ شهریار |  |  |  | داریوش فرهنگ |  |
| همان طوری که بوده‌ایم |  | آرتور آدامف |  | آربی اوانسیان |  |
| ایلف کوچولو |  | هنریک ایبسن |  | آربی اوانسیان |  |
آثار > سینمایی

| ردیف | نام فیلم | سال | نقش | کارگردان |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | شب اعلام | ۱۳۴۹ | - | داوود ملاپور |
| ۲ | احساس داغ | ۱۳۵۰ | - | روبیک زادوریان |
| ۳ | معرکه | ۱۳۵۰ | - | روبیک زادوریان |
| ۴ | همای سعادت | ۱۳۵۰ | - | فابی چاناکیا |
| ۵ | باشرف‌ها | ۱۳۵۱ | - | قدرت‌الله بزرگی |
| ۶ | اسرار گنج دره جنی | ۱۳۵۳ | - | ابراهیم گلستان |
آثار > مجموعه تلویزیونی

خسرو میرزای دوم (۱۳۵۶، نصرت‌الله کریمی)
یادداشت

↑  Hambarsoum Hayrapetian
↑  Marie-Therese
↑  Maxime de la Roca
↑  در این مدرسه برنامه‌های هنری از جمله تئاتر اجرا می‌شد
↑  بوبوخ به معنی لولو خُرخُره
↑  ورا تسنوند به معنی تولدی دیگر
↑  کارگردان، بازیگر بزرگ تئاتر و شکسپیرشناس ارمنستان و روسیه که به دعوت سازمان شیر و خورشید برای احیاء تئاتر به ایران آمده بود
↑  Henri Bernstein
↑  Gas Light
↑  Patrick Hamilton
↑  Marc-Gilbert Sauvajon
برای مطالعهٔ بیشتر

«نگین انگشتر صحنه». دویچه وله. ۲۸ مارس ۲۰۲۰.
لرتا در جوانی
صحنه‌ای از نمایشنامهٔ مردم در سال‌های ۱۳۲۰. از راست: حسین خیرخواه، مصطفی اسکوئی و لرتا
لرتا در کهنسالی
بدیع‌الحکما

| میرزا مهدی‌خان بدیع‌الحکما | میرزا مهدی‌خان بدیع‌الحکما |
| --- | --- |
درگذشت: ۱۲ آبان ۱۳۳۷ همدان
پیشه: پزشک
فرزندان: مریم، منصور، ناصر، محمود، امیرمهدی
از راست: عارف قزوینی، بدیع‌الحکما، جلال‌الدین کیهان (جنرال کنسول ایران در بمبئی)، مریم بدیع (دختر بدیع‌الحکما)، ناشناس، مُنور بدیع (همسر بدیع‌الحکما).
تصویر در خانهٔ بدیع‌الحکما در خیابان بین‌النهرین همدان، ۱۳۱۱ ه‍‍.خ.
میرزا مهدی‌خان بدیع‌الحکما (درگذشتهٔ ۱۲ آبان ۱۳۳۷ ه‍.خ در همدان) پزشک ایرانی بود.
زندگینامه

بدیع‌الحکما تبار یهودی داشت. بدیع‌الحکما یک برادر به نام میرزا یعقوب‌خان داشت. وی در همدان می‌زیست و دورهٔ تخصص پزشکی داخلی را در بیمارستان آمریکایی همدان گذراند.
از سال ۱۲۹۵ تا ۱۲۹۸ ه‍.خ وی رئیس «صحیّه» (بهداری) نظمیهٔ همدان بود. سپس مسؤول شد که یک بیمارستان دولتی در همدان بسازد که تا مدتی خودش رئیس آن بود. در سال ۱۳۱۸ ه‍.ق به عنوان پزشک به وزارت راه منتقل شد و تا سال ۱۳۳۷ که درگذشت، مطبش در خیابان بین‌النهرین همدان دایر بود.
بدیع‌الحکما پیگیری برقراری آب لوله‌کشی در همدان بود. بدیع‌الحکما در سال ۱۳۳۷ بیمار شد و بستگانش وی را به تهران بردند اما مداوا بی‌ثمر بود و ۱۲ آبان همان سال درگذشت. علی رغم میل خودش که می‌خواست در همدان دفن شود، وی را در مسگرآباد تهران به خاک سپردند.
رابطه با عارف قزوینی

عارف قزوینی و بدیع‌الحکما با هم رابطهٔ دوستی داشتند. زمانی که عارف از راه بروجرد به همدان آمد و بیمار هم بود، مدتی را نزد بدیع‌الحکما سپری کرد. بدیع‌الحکما در نزدیکی دره مرادبیگ باغی داشت با وسعت حدود ۶۰٬۰۰۰ متر که در آن بنایی به سبک قاجاری ساخته بود. وی برای عارف قزوینی هم در همین باغ مکانی تهیه کرده بود، و بعداً هم در نزدیکی خانه و مطب خودش در خیابان بین‌النهرین، خانه‌ای برای عارف اجاره کرد.
زندگی شخصی

بدیع‌الحکما چند فرزند داشت. بزرگترین فرزندش و تنها دخترش، مریم بدیع، اوایل انقلاب اسلامی ایران از ایران رفت و ساکن پاریس شد. همسر وی فرج‌الله ارفع نام داشت که در همدان دندانپزشک بود و حوالی سال ۱۳۶۸ تا ۱۳۶۹ در پاریس درگذشت. این دو فرزندی به نام فرخ داشتند که مهندس عمران بود و رشتهٔ تاریخ نیز خوانده بود و ساکن لندن بود.
چهار فرزند دیگر بدیع‌الحکما همگی پسر بودند. منصور بدیع پزشک سفارت ایران در پاریس بود و فرزندی به نام بهزاد داشت که در دانشگاه لوزان تدریس می‌کرد. ناصر بدیع معاون وزارت آبادانی و مسکن بود و در تهران زندگی می‌کرد و دو فرزند داشت: فرهاد که در دانشگاه امام صادق تحصیل کرد، و کامبیز که در رشتهٔ الکترونیک در ژاپن تحصیل کرد. محمود بدیع عضو سازمان برنامه و بودجه کشور بود و در تهران درگذشت و دو فرزند داشت، یکی بهرام که کارشناس پتروشیمی بود و یکی بهروز که کاردانی اقتصاد داشت، و هر دو ساکن امریکا بودند. امیرمهدی بدیع (۱۲۹۴ تا ۱۳۷۳) تاریخ‌شناس، نویسنده و پژوهشگر بود که از نوجوانی برای تحصیل به پاریس رفت و سپس به زوریخ رفت و تا پایان عمرش در سوئیس زندگی کرد.
فاروق میرونی

| فاروق میرونی | فاروق میرونی |
| --- | --- |
نمایندهٔ دوره پانزدهم مجلس نمایندگان افغانستان: نمایندهٔ دوره پانزدهم مجلس نمایندگان افغانستان
دوره مسئولیت ۱۳۸۴ – ۱۳۸۹: دوره مسئولیت ۱۳۸۴ – ۱۳۸۹
حوزه انتخاباتی: ولایت ننگرهار
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۲۹ ولسوالی خوگیانی - ولایت ننگرهار
ملیت: افغانستان
پیشه: سیاستمدار
فاروق میرونی (زاده: ۱۳۲۹ ولسوالی خوگیانی، ولایت ننگرهار) سیاست‌مدار افغانستانی و نماینده مردم ننگرهار در دوره پانزدهم مجلس نمایندگان افغانستان است.
زندگی‌نامه

فاروق میرونی متولد ۱۳۲۹ از ولسوالی خوگیانی ولایت ننگرهار افغانستان است. وی دارای مدرک تحصیلی لیسانس از دانشکده طب ننگرهار است.
دیگر فعالیت‌ها

پزشک در شفاخانه‌های ولایت کنر.
پزشک در کمپ گنی پیشاور و در UNHCR.
رئیس AFGHAN AID
عضو حزب افغان ملت.
تایلر هیلتون

| تایلر هیلتون | تایلر هیلتون |
| --- | --- |
تایلر هیلتون در آکادمی اواردز: تایلر هیلتون در آکادمی اواردز
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: تایلر جیمز هیلتون
نام(های) دیگر: تی‌جی (TJ)
زاده: ۲۲ نوامبر ۱۹۸۳ ‏(۴۱ سال){ 40
پالم اسپرینگز، کالیفرنیا
| ملیت            =  ایالات متحده آمریکا
| ساز             =
| نوع_صوت         =
| سبک             = ایندی راک، فولک
| فعالیت          = خواننده، ترانه‌سرا، بازیگر
| مدت             = ۲۰۰۰–تاکنون
| ناشر            = برادران وارنر
| نقش‌های_مرتبط    = تیلور سویفت
| وب‌گاه           =
| اعضای_کنونی     =
| اعضای_پیشین     =
| سازهای_برجسته   =
}}
تایلر جیمز هیلتون (به انگلیسی: Tyler James Hilton) (زاده ۲۲ نوامبر ۱۹۸۳) خواننده، ترانه‌سرا و بازیگر آمریکایی می‌باشد.
هیلتون کارهای حرفه‌ای خودش را از سال ۲۰۰۰ با اولین آلبوم استودیویی‌اش با نام تایلر هیلتون آغاز کرد. مجله رولینگ استون او را همراه با هاوی دی مقایسه کرد و دیگر رسانه‌ها او را از نظر صدا و آواز با التون جان مقایسه کرده‌اند. هیلتون از زمان عرضه اولین آلبومش، وارد عرضه بازیگری شده و در سریال‌هایی همچون تپه یک‌درخته در نقش کریس کلر و در فیلم قدم‌گذاشتن در مسیر در مورد بیوگرافی جانی کش، در نقش الویس پریسلی بازی کرده‌است. او همچنین در یکی از ویدئوهای تیلور سویفت با نام «قطرات اشک روی گیتارم» ظاهر شده‌بود.
او تاکنون سه آلبوم استودیویی به نام‌های تایلر هیلتون (۲۰۰۰)، ترانه‌هایی از تایلر هیلتون (۲۰۰۴) و طوفان‌هایی که با هم شریک می‌کنیم (۲۰۱۰) عرضه کرده است.
فیلم‌شناسی

تپه یک‌درخته به عنوان کریس کلر در ۱۶ اپیزود (۲۰۰۴–۲۰۰۷)
چارلی بارتلت به عنوان مورفی بیونز (۲۰۰۷)
قدم‌گذاشتن در مسیر به عنوان الویس پریسلی (۲۰۰۵)
رویاهای آمریکایی ۱ اپیزود به عنوان خواننده موسیقی
ترانه‌شناسی > آلبوم‌ها

تایلر هیلتون (۲۰۰۰)
"Not Getting Your Name" ۵:۰۱
"Nora Marie" ۶:۱۵
"I Believe We Can Do It" ۴:۴۹
"Someone Like You" ۴:۰۵
"Up Late Again" ۲:۰۸
"It's Always the Same" ۵:۱۲
"Shy Girl" ۴:۲۹
"It's Only Love" ۲:۳۷
"If I'm Not Right" ۳:۵۲
"New York Can Wait" ۳:۰۷
"Last Promise" ۳:۵۳
"Don't Blame Me" ۳:۳۹
"Meant Something to Me" ۲:۵۰
ترانه‌هایی از تایلر هیلتون (۲۰۰۴)
«زمانی که آن بیاید»
«ترانهٔ نامه»
«خوشحال»
«خانه غلتان»
«صورتی و سیاه»
«زمان ما»
«بوسیدن»
«لیزخوردن»
«تو، عشق من»
«بی‌خوابی»
«تصویر بی‌عیب»
طوفان‌هایی که با هم شریک می‌کنیم (تابستان ۲۰۱۰)
ترانه‌شناسی > موزیک ویدئوها

برخی از موزیک‌ویدئوهای تایلر هیلتون:
| سال | نام | کارگردان |
| --- | --- | --- |
| ۲۰۰۴ | «زمانی که آن بیاید» | نیک اسپانوس |
| ۲۰۰۴ | «زمانی که آن بیاید» | آدام پولینا |
| ۲۰۰۴ | «زمانی که آن بیاید» | چارلز ملینگ |
| ۲۰۰۵ | «عشق چطور باید باشد» | تایلر هیلتون |
| ۲۰۰۷ | «از من خواهی پرسید» | برد بلنگر |
| ۲۰۱۰ | «این جهان راهت را خواهد گرفت» |  |
برابرهای انگلیسی

↑  One Tree Hill
↑  Walk the Line
1 2  The Tracks of Tyler Hilton (2004)
1 2  The Storms We Share (Summer 2010)
↑  When It Comes
↑  The Letter Song
↑  Glad
↑  Rolling Home
↑  Pink and Black
↑  Our Time
↑  Kiss On
↑  Slide
↑  You, My Love
↑  Insomnia
↑  Picture Perfect
↑  "When It Comes"
↑  "How Love Should Be"
↑  "You'll Ask for Me"
↑  "This World Will Turn Your Way"
کارآموز بزرگسال

| کارآموز بزرگسال | کارآموز بزرگسال |
| --- | --- |
هانگول: 어른연습생
 :  
ژانر: کمدی رمانتیک درام
فیلم‌نامه: کیم هیون مین بانگ سو مین چین یون جو
کارگردان: یو هاک چان جونگ هیونگ گون
بازیگران: ریو یی هیون چو می یون جو یو جونگ ریو اون کوان یونگ اون کیم مین گی
کشور سازنده: کره جنوبی
زبان اصلی: کره‌ای
شمار قسمت‌ها: ۷
تولید: تولید
تهیه‌کننده‌های اجرایی: جینی چوی کیم دونگ گو
تولیدکننده‌ها: سی‌جی ئی‌ان‌ام دی‌کی ئی‌اندام
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: تیوینگ
انتشار اولیه: ۱۲ نوامبر ۲۰۲۱ (۲۰۲۱-11-۱۲) – ۲۶ نوامبر ۲۰۲۱ (۲۰۲۱-11-۲۶)
کارآموز بزرگسال (انگلیسی: Adult Trainee؛‏ کره‌ای: 어른연습생) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۲۱ به کارگردانی یو هاک چان و جونگ هیونگ گون و با بازی ریو یی هیون، چو می یون، جو یو جونگ، ریو اون، کوان یونگ اون و کیم مین گی است. داستان این مجموعه کمدی دربارهٔ نسل زی است که بزرگ شده‌اند. این مجموعه از ۱۲ تا ۲۶ نوامبر ۲۰۲۱ از تیوینگ پخش شد.
بازیگران > اصلی

ریو یی هیون در نقش سو جه مین
چو می یون در نقش بانگ یه کیونگ
جو یو جونگ در نقش یو را
ریو اون در نقش نام هو
کوان یونگ اون در نقش سون نا اون
کیم مین گی در نقش چوی کانگ جون
عشق‌بازی و جوانی و شراب لعل‌فام

غزلی با مطلع «عشق‌بازیّ و جوانیّ و شراب لعل‌فام»، غزل شمارهٔ ۳۰۹ از دیوانِ حافظ در تصحیحِ محمد قزوینی و قاسم غنی است.
در دیگر آثار هنری

در نسخه‌ای مصور از دیوان حافظ متعلق به آرشیو ملی کابل به‌سال ۹۰۷ ه‍.ق/۱۵۰۱ م و کتابت‌شده توسط محمد محسن هروی، نگاره‌ای بر مبنای این غزل موجود است.این نسخه یکی از آخرین نسخ دیوانِ حافظ مکتب هراتِ دورهٔ تیموریان محسوب می‌شود.
باشگاه فوتبال پاریس

با باشگاه فوتبال پاری سن-ژرمن اشتباه نشود.
Football club
باشگاه فوتبال پاریس، که به اختصار PFC نیز خوانده می‌شود، در سال ۱۹۶۹ در پاریس تأسیس شده‌است و هم‌اکنون در لیگ ۲، در سطح دوم فوتبال فرانسه به فعالیت می‌پردازد.
این باشگاه که در سال ۱۹۶۹ تأسیس شد، با ورزشگاه سن ژرمن ادغام شد و در سال ۱۹۷۰ پاری سن ژرمن را تشکیل داد. در سال ۱۹۷۲، این باشگاه از پاری سن ژرمن جدا شد و منجر به شکل‌گیری باشگاه پاریس فعلی شد. بر خلاف همتای خود، که به ایجاد یک پایه محکم ادامه داده‌است، پاریس اف سی برای تثبیت خود تلاش کرده‌است، زیرا بیشتر عمر خود را صرف بازی در بخش‌های آماتور کرده‌است. بالاترین افتخار باشگاه تا به امروز قهرمانی در گروه خود در Championnat de France آماتور در سال ۲۰۰۶ بود. پاریس FC آخرین بار در لیگ پایین‌تر از لیگ برتر فرانسه در فصل ۱۹۷۸–۱۹۷۹ بازی کرد.
این تیم در فصل ۲۰۲۳–۲۰۲۴ با باخت ۲–۱ مقابل والنسین در دور ۱/۱۶ جام حذفی فرانسه حذف شد.
همچنین این تیم در فصل ۲۰۱۹–۲۰۲۰ با باخت ۸–۰ مقابل نانت در دور ۱/۱۶ از لیگ کاپ فرانسه حذف شد.