بحران‌های بانکداری
جلوگیری و تسکین

چندین روش برای کمک به جلوگیری یا تسکین هجوم‌های بانکی به کار برده می‌شود.
بانک‌های انفرادی
برخی از روش‌های جلوگیری از هجوم بانکی در مورد بانک‌های انفرادی جدا از بقیه اقتصاد به شرح زیر است:
بانک‌ها اغلب سیمای باثباتی را با ساختار سخت و محکم و پوشش محافظه کارانه به تصویر می کشند.
یک بانک شاید بکوشد که اطلاعاتی که ممکن است جرقه‌ای برای یک هجوم باشد را پنهان کند.برای مثال، در زمان‌های قبل از وجود بیمه سپرده، برای یک بانک عاقلانه بود که سرسرایی بزرگ و خدمات سریع داشته باشد تا از شکل‌گیری صفی از سپرده گذاران که بیرون از بانک در خیابان ایستاده اند جلوگیری کند، زیرا ممکن است این سوء تفاهم را برای عابران پیاده ایجاد کند که یک هجوم بانکی رخ داده است.
بانک ممکن است بکوشد که شتاب یک هجوم بانکی را به وسیله کند کردن مصنوعیِ عملیات، کاهش دهد. یک روش این است که از بسیاری از دوستان و خانواده کارکنان بانک بخواهید که در صف بایستند و عملیات بانک را تا حد زیادی کند سازند.
زمانبندی تحویل‌های برجستۀ پول نقد می‌تواند مشارکت کنندکان در هجوم بانکی را متقاعد سازد که هیچ نیازی برای برداشت عجولانه سپرده‌ها نیست.
بانک‌ها می‌توانند مشتریان را تشویق کنند که حساب سپرده‌های بلندمدت که قادر به برداشت عندالمطالبه آن نیستند را باز کنند. اگر سپرده‌های بلندمدت یک درصد به قدر کافی بالای بدهی‌ها ی بانک را تشکیل دهند، آسیب‌پذیری به هجوم بانکی به‌طور چشمگیری کاهش می یابد. البته زیانش این است که بانک‌ها باید نرخ بهره بالاتری را برای سپرده‌های بلندمدت بپردازند.
بانک می‌تواند موقتاً برداشت از سپرده‌ها را معلق کند تا از یک هجوم جلوگیری به عمل آورد؛ در خیلی از موارد تهدید معلق کردن از هجوم جلوگیری می‌کند.
یک روش دیگر تملک اضطراری یک بانک آسیب پذیر توسط نهادهای دیگر با ذخایر سرمایه بیشتر می‌باشد. این روش عموماً توسط شرکت بیمه سپرده فدرال(FDIC) ایالات متحده استفاده می‌شود که به جای اینکه به سپرده گذاران مستقیماً از وجوه خودش پرداخت کند، از دست بانک‌های محجور رهایی می یابد.
برای پاک‌سازی پس از ورشکستگی یک بانک، دولت شاید یک بانک بد را برپا کند، که یک شرکت مدیریت دارایی دولتی جدید است و دارایی‌های فردی از یک یا چند بانک خصوصی را می خرد، تا نسبت اوراق بنجل در سبد دارایی‌ها را کاهش دهد، و سپس به عنوان بستانکار در موارد محجوریت عمل می‌کند. البته این کار که ضرورتاً به ورشکستگی یارانه بدهی، پدیده خطرات اخلاقی را ایجاد می‌کند: بدهکاران می‌توانند وادار شوند که اعلام ورشکستگی کنند برای اینکه آن‌ها را واجد شرایط برای فروخته شدن به بانک بد کند.
روش‌های نظام مند:
برخی از روش‌های جلوگیری برای کل اقتصاد اعمال می‌شوند. اگر چه هنوز ممکن است نهادهای فردی ورشکسته شوند.
سامانه‌های بیمه سپرده ، هر سپرده‌گذار را تا مقدار مشخصی بیمه می‌کنند، برای اینکه از پس اندازهای سپرده گذاران محافظت شود حتی اگر بانک ورشکسته شود. این روش انگیزه برای برداشت از سپرده را به خاطر برداشت از سپرده‌ها توسط دیگران را رفع می‌کند. البته سپرده گذاران ممکن است هنوز انگیزه برای برداشت از سپرده هایشان را داشته باشند زیرا از این می ترسند که دسترسی فوری به سپرده هایشان را در طول بازساماندهی بانک نداشته باشند. برای رهایی از چنین ترس‌هایی یک هجوم را به راه می اندازند، FDIC ایالات متحده عملیات دست اندازی اش را سری نگه می دارد، و دوباره شعبه‌هایی تحت مالکیت جدید در روز کاری بعد باز می‌کند. برنامه‌های بیمه سپرده دولتی می‌تواند غیر مؤثر باشد اگر دولت خودش دریابد که پول نقدش ته کشیده است..
شرایط لازم سرمایه بانکی امکان محجوریت بانکی را کاهش می‌دهد. توافقنامه بازل 3 شرایط لازم سرمایه بانکی را تقویت می‌کند و ملزومات قانونی جدیدی را روی نقدینگی و اهرم مالی بانک معرفی می‌کند.
بانکداری ذخیره کامل ، مورد فرضی است که در آن نسبت ذخیره 100% در نظر گرفته می‌شود و وجوه سپرده‌گذاری شده توسط بانک قرض داده نمی‌شوند مادامی که سپرده‌گذار حق قانونی برداشت عندالمطالبه را داشته باشد. تحت این رویکرد بانک‌ها وادار می‌شوند که سر رسیدهای وامهایشان و سپرده هایشان را مطابقت دهند، این کار به‌طور چشم‌گیری ریسک هجوم بانکی را کاهش می‌دهد.
یک جایگزین برای نظام بانکداری ذخیره کامل ملزومات نسبت ذخیره است، که نسبت سپرده‌هایی که یک بانک می‌تواند قرض دهد را محدود می‌کند، در نتیجه احتمال شروع هجوم بانکی را کاهش می دهد،چون با اتخاذ این روش، ذخایر بیشتری برای تأمین درخواست برداشت از سپرده‌ها وجود دارد. این کار روی نسبت بانکداری ذخیره جزئی حدی قائل می‌شود.
شفافیت ممکن است که به جلوگیری از بحران‌های پخش شده از راه نظام بانکداری یاری رساند. در مورد بحرانهای اخیر، پیچیدگی خیلی زیاد انواع خاص دارایی‌ها برای مشارکت کنندگان در بازار آن را دشوار ساخت که دسترسی به نهادهای مالی که سر پا بمانند را داشته باشند،و این بحران را به خاطر بی میلی بیشتر نهادها به قرض دادن به یکدیگر تشدید کرد.
بانک‌های مرکزی به عنوان آخرین وام دهنده عمل می‌کنند. برای جلوگیری از یک هجوم بانکی ، بانک‌های مرکزی ضمانت می‌کنند که وام‌های کوتاه مدت به بانک‌ها می دهند. اگر بانک‌ها از نظر اقتصادی مناسب رشد و ترقی باشند، همیشه نقدینگی کافی برای از عهده بر آمدن سپرده هایشان را دارند. کتاب والتر باگِهات Lombard Street تجزیه و تحلیل نقش آخرین وام دهنده بودن بانک مرکزی را ارائه می‌کند.
نقش آخرین وام دهنده، و وجود بیمه سپرده، هر دو، پدیده خطرات اخلاقی را ایجاد می‌کنند، زیرا این دو کار، انگیزه بانک‌ها برای دوری کردن از دادن وام‌های پر ریسک را کاهش می دهند. با وجود این این دو روش، اقداماتی استاندارد هستند، در حقیقت این باور وجود دارد که مزیت‌های جلوگیری مشترک معمولاً بر هزینه‌های ریسک‌پذیری افراطی می چربد.
روش‌هایی که برای جلوگیری از وحشت بانکی به کار می روند، به چند دلیل شکست خورده اند:
اعلان کردن تعطیلی اضطراری بانک
آگهی‌های بانک مرکزی و دولت از افزایش اعتبار، وام‌ها یا نجات‌های مالی برای بانک‌های آسیب پذیر.