دانشگاه بیهانگ
تاریخچه دانشگاه > پیدایش

دپارتمان‌های هوانوردی هشت دانشگاهی که در تأسیس مؤسسه هوانوردی و فضانوردی پکن شرکت کردند عبارتند از: دانشگاه تسینگ‌هوا، دانشگاه بی یانگ (دانشگاه جین‌جین امروزی)، کالج پلی‌تکنیک شمال‌وسترن (دانشگاه پلی‌تکنیک شمال غربی امروز)، دانشگاه شیامن، و دانشکده دانشگاه شمال چین. مهندسی (مؤسسه فناوری پکن امروز) ، بخش های هوانوردی کالج صنعتی جنوب غربی (دانشگاه چونگ کینگ فعلی)، دانشگاه سیچوان و دانشگاه یوننان.
بخش‌های هوانوردی مؤسسات آموزش عالی چین نسبتاً دیر توسعه یافتند و از نظر قدرت ضعیف هستند. اگرچه فنگ رو اولین هواپیمای چینی را در سال 1909، پنج سال پس از برادران رایت ساخت، صنعت هوانوردی چین به دلیل تفکر قدیمی و آشفتگی ها نتوانسته است توسعه بیابد. تا اینکه حادثه 18 سپتامبر و جنگ مقاومت 128 سونگو که با درس دردناک انقیاد ملی مواجه شد، مردم چین به تدریج به اهمیت فناوری هوانوردی پی بردند و مفهوم "نجات هوایی ملت" متولد شد. با در نظر گرفتن این مفهوم، برای فراگیری دانش هوانوردی از اقیانوس ها به اروپا و آمریکا سفر کردند و پس از بازگشت به چین، با غلبه بر مشکلات فراوان و ایجاد دپارتمان های هوانوردی، در تلاش برای پرورش علم هوانوردی چین بودند. استعدادهای اولین رشته مهندسی هوانوردی در چین، گروه مهندسی هوانوردی بود که توسط دانشگاه چنگهوا در گروه مهندسی مکانیک دانشکده مهندسی در سال 1934 تأسیس شد. اما به دلیل وقوع جنگ ژاپن و دلایل دیگر در اواسط دهه 1940، تنها دانشگاه چنگهوا، بیانگ وجود داشت و چند دانشگاه مانند دانشگاه جیائوتنگ، دانشگاه ژه تیانگ و دانشگاه شیامن بخش‌های مهندسی هوافضا را تأسیس کردند. با تاکید و نیاز کشور به صنعت هوانوردی پس از تاسیس جمهوری خلق چین و با کمک تعدیل کالج ها و دانشگاه های سراسر کشور از سال 1951 به رهبری دولت جمهوری خلق چین، کالج ها و بخش های هوانوردی در سراسر کشور شروع به انتقال به چند کالج و دانشگاه کردند.
در مارس 1951، کمیته مرکزی حزب کمونیست چین تنظیمات اولیه ای را در بخش های اصلی مهندسی هوانوردی و موضوعات دانشگاه های داخلی انجام داد: بخش های هوانوردی دانشگاه چنگهوا، دانشگاه بیانگ، مؤسسه پلی تکنیک شمال غربی و دانشگاه شیامن برای تشکیل دانشکده ادغام شدند. مهندسی هوانوردی دانشگاه چنگهوا؛ گروه مهندسی هوانوردی دانشگاه یوننان این گروه به بخش هوانوردی دانشگاه سیچوان ادغام شد؛ بخش هوانوردی کالج صنعتی مرکزی سابق (که در آن زمان به کالج صنعتی جنوب غربی تغییر نام داد) و هوانوردی گروه دانشگاه شمال چین ادغام شد و بخش هوانوردی موسسه فناوری پکن را تشکیل داد. در 10 دسامبر همان سال، نخست وزیر ژو انلای جلسه ای برای بحث در مورد طرح انتقال صنعت هوانوردی از تعمیر به تولید تشکیل داد. لی فوچون معاون نخست وزیر پیشنهاد کرد که "ساخت دانشگاه هوانوردی فوری است." نخست وزیر ژو انلای موافقت کرد و دستور داد. "پیشنهادات شما را دنبال کنم."
در ماه مه 1952، مطابق با دستورالعمل نخست وزیر ژو انلای مبنی بر ایجاد دانشگاه تخصصی هوانوردی و تصمیم به تأسیس دانشکده هوانوردی در "قطعنامه ساخت صنعت هوانوردی" صادر شده توسط کمیسیون نظامی مرکزی، وزارت آموزش مرکزی تدوین کرد. طرحی برای تعدیل گروه‌های آموزشی در دانشکده‌ها و دانشگاه‌های سراسر کشور، تعدیل‌های بیشتر در بخش هوانوردی انجام شد. در 12 ژوئن، وزارت صنایع سنگین و وزارت آموزش و پرورش تصمیم گرفتند و با تأیید کمیسیون مالی و اقتصادی دولتی و موافقت کمیسیون نظامی مرکزی، رسماً برای تأسیس مؤسسه صنعت هوانوردی پکن آماده شوند.
در 24 اکتبر 1952، وزارت آموزش و پرورش سند تأییدی برای تأسیس مؤسسه صنعت هوانوردی پکن (به طور رسمی به عنوان مؤسسه هوانوردی و فضانوردی پکن یا به اختصار دانشگاه بی هانگ شناخته می شود) صادر کرد. تقریباً در همان زمان، بخش‌های هوانوردی دانشگاه مرکزی سابق، دانشگاه ژجیانگ و دانشگاه جیائوتنگ در مؤسسه هوانوردی چین شرقی (واقع در نانجینگ) ادغام شدند، که بعداً به شیان نقل مکان کرد و در مؤسسه پلی‌تکنیکی شمال غربی ادغام شد. پس از اینکه بخش هوانوردی به دانشگاه چنگهوا منتقل شد تا دانشگاه پلی تکنیک شمال غربی تشکیل شود.
در ماه مه 1953، پس از اینکه مؤسسه هوانوردی پکن پردیس خود را در بیانژوانگ، منطقه هایدیان، حومه شمال غربی پکن انتخاب کرد، ساخت و ساز به طور رسمی در 1 ژوئن بر روی یک قطعه زمین کشاورزی و گورهایی بدون جاده در اطراف آغاز شد. کارگران شبانه روز کار کردند و 60000 متر مربع ساخت و ساز را در عرض نیم سال به پایان رساندند. در مهرماه همان سال، همه دانشجویان و تعدادی از اساتید و کارکنان به مدرسه جدید نقل مکان کردند و شروع به مطالعه و کار عادی کردند. کارهای ساخت و ساز سرمایه برنامه ریزی شده اساساً تا سال 1957 با مساحت تکمیل شده 135245 متر مربع، 64160 متر مربع جاده ساخته شده و سرمایه گذاری بیش از 35.6 میلیون یوان تکمیل شد. در ژوئن 1954، وو گوانگ به عنوان اولین رئیس دانشگاه بیهانگ منصوب شد.
در سال 1958، تحت هدایت خط کلی و خط مشی آموزشی حزب، بیهنگ یک برنامه مطالعه کار را راه اندازی کرد، از ادغام آموزش با تحقیقات علمی، طراحی و تولید حمایت و تمرین کرد و توسعه مدل های هوانوردی را راه اندازی کرد. در عرض 100 روز، معلمان و دانش آموزان مدرسه ساخت هواپیمای سبک مسافربری «پکن شماره 1» را که شخصاً توسط نخست وزیر ژو انلای تأیید شد، تکمیل کردند. این پرواز آزمایشی در 24 سپتامبر همان سال با موفقیت انجام شد و پرواز آزمایشی 2500 کیلومتری بین پکن و شانگهای انجام شد؛ توسعه موفقیت آمیز چین همچنین اولین موشک تابنده آسیا - "پکن - 2" است که در 22 سپتامبر همان سال در میدان تیراندازی بایچنگزی در شمال شرقی چین با موفقیت پرتاب و آزمایش شد. ؛ اولین هواپیمای بدون سرنشین چین - "پکن 5" با موفقیت توسعه یافت "یعنی یک سیستم کنترل بدون سرنشین خودساخته روی هواپیمای An-2 نصب شد و هواپیما به هواپیمای بدون سرنشین تبدیل شد. پرواز آزمایشی در سپتامبر با موفقیت انجام شد. 25 همان سال که درها را برای توسعه هواپیماهای بدون سرنشین در چین باز کرد. در ماه مه 1959، کمیته مرکزی حزب کمونیست چین "تصمیم تعیین گروهی از دانشگاه های کلیدی در میان موسسات آموزش عالی" را صادر کرد و دانشگاه بی هانگ یکی از اولین دسته از 16 دانشگاه کلیدی در کشور شد. این به رسمیت شناختن کامل کار بیهانگ در هفت سال گذشته از زمان تأسیس آن است.
در طول انقلاب فرهنگی چین، نظم تدریس به طور کلی آشفته بود و ثبت نام عادی در کالج ها و دانشگاه های سراسر کشور به حالت تعلیق درآمد. دانشگاه بیهانگ از این تأثیر مصون نماند. در این دوره، زمانی توسط سازمان گارد سرخ بیهانگ "پرچم سرخ" کنترل می شد. با این حال، به دلیل ماهیت خاص مدرسه، دانشگاه بیهانگ در بین دانشگاه‌های بزرگ پکن، تأثیر نسبتاً کمی داشت و تعدادی از نتایج تحقیقات علمی مانند هواپیماهای شناسایی بدون سرنشین را نیز تولید کرده‌اند. در سال 1355 انقلاب فرهنگی پایان یافت و در آذر 1356 ثبت نام واحد در مؤسسات آموزش عالی سراسر کشور برقرار شد و در سال 1357 ثبت نام فارغ التحصیلان از سر گرفته شد. در آوریل 1988، با تصویب کمیسیون آموزش دولتی، موسسه هوانوردی و فضانوردی پکن به دانشگاه هوانوردی و فضانوردی پکن تغییر نام داد.