مخالفت با جنگ عراق
حمایت از مقاومت و شورش عراق

در کشورهای توسعه‌یافته، در میان مخالفان حمله آمریکا و متعاقباً اشغال عراق، بحث‌هایی در مورد چگونگی ارتباط با نیروهای داخل عراق وجود داشته‌است. این احتمال وجود دارد که عراق برای تلاش‌های آمریکا درجنگ بدینار پرداخته باشد.
قبل از تهاجم، در حالی که متهم کردن مخالفان به حمایت عینی، اگر نگوییم عمدی، از صدام معمول بود، هیچ‌یک از سازمان‌های بزرگ ضدجنگ هیچ حمایتی از او، هرچند محدود، اعلام نکردند. پس از تهاجم و سرنگونی رژیم صدام، برخی از مخالفان رژیم صدام، اکنون از ادامه اشغالگری ایالات متحده حمایت می‌کنند و استدلال می‌کنند که مداخله ایالات متحده این کشور را موظف به ایجاد ثبات در کشور کرده‌است. با این حال، کسانی که مخالف حضور ایالات متحده بودند، باید رویکرد خود را در قبال شورش مسلحانه در حال توسعه و مخالفت مسالمت آمیز با اشغالگری که توسط گروه‌هایی مانند حزب کمونیست کارگری عراق (WCPI) انجام می‌شود، تعیین می‌کردند.
شدیدترین شکاف در مورد حمایت از شورش بوده‌است. از میان سازمان‌های اصلی ضد جنگ غربی، متحد برای صلح و عدالت هرگز از شورش حمایت نکرده‌است، اما برای توقف جنگ و پایان دادن به نژادپرستی و ائتلاف توقف جنگ موضعی دوسوگراتر در مورد این موضوع دارند. از گروه‌های کوچکتری که در این ائتلاف‌ها شرکت می‌کنند، هیچ‌کدام از بمب‌گذاری‌های انتحاری غیرنظامیان عراقی حمایت نمی‌کنند، اما برخی از آنها از خشونت علیه سربازان ائتلاف حمایت می‌کنند.
در کنفرانسی در سال۲۰۰۴ در ژاپن، اریک رودر، از سازمان بین‌المللی سوسیالیست مستقر در ایالات متحده، پرونده ای را برای حمایت از چریک‌ها ارائه کرد. رودر با استناد به ماهیت غیرمتمرکز و داخلی شورش،این واقعیت که اکثریت واضح حملات علیه نیروهای آمریکایی و بریتانیایی انجام می‌شود،و همچنین ادعا کرد که عراق از شورش‌های خشونت‌آمیز حمایت گسترده‌ای دارد، استدلال می‌کند که آرمان و روش‌های شورشیان در کل عادلانه و مستحق حمایت است. او مدعی است که حق تعیین سرنوشت عراق مانع از آن می‌شود که مخالفان غربی اشغال شرایطی را برای حمایت از مقاومت عراق قرار دهند و استدلال می‌کند که «اگر مقاومت عراق آمریکا را از عراق بیرون کند، این یک شکست بزرگ برای بوش خواهد بود.» این یک پیروزی بزرگ برای طرف ما خواهد بود و انتخاب یک هدف جدید در خاورمیانه یا جاهای دیگر ایالات متحده را برای تلاش برای تحمیل اراده خود بسیار دشوارتر می‌کند.»
ساتو کازویوشی، رئیس جنبش ژاپن برای سوسیالیسم دموکراتیک، خلاف این را استدلال می‌کند. او در گزارشی از بحث در کنفرانس سال۲۰۰۴ می‌نویسد: «ما نمی‌توانیم از آنها حمایت کنیم یا همبستگی خود را به آنها تعمیم دهیم، به این دلیل که استراتژی آنها بسیاری از شهروندان عراقی مهمتر از همه، زنان را حذف می‌کند و به غیرنظامیان آسیب زیادی وارد می‌کند. جامعه آینده عراق را تحت یک دیکتاتوری اسلامی قرار خواهد داد.» او به نوبه خود از محمود کتابچی از حزب کمونیست کارگری عراق استناد می‌کند که گروه‌های چریکی عراقی را به خاطر ارتباطات بعثی و اسلام گرایان مورد انتقاد قرار می‌دهد و بدیدگاه رودر بعنوان یک "ناسیونالیسم چپ" حمله می‌کند که اختلافات در داخل عراق را نادیده می‌گیرد. کتابچی در مقابله با این پاسخ که بهترین راه برای اطمینان از تسلط نیروهای مترقی و نه ارتجاعی بر عراق پس از اشغال، این است که مترقیان در مبارزه با اشغال پیشتاز باشند، کتابچی استدلال می‌کند که به دلیل شرایط کنونی عراق این امکان وجود ندارد. با این حال، او مدعی است: «ما مجبور نیستیم بین نیروهای مرتجع آمریکا و عراق یکی را انتخاب کنیم. مخالفت با ایالات متحده بخودی خود یک موضع مترقی نیست. آنچه مهم است نوع آینده ای است که این اپوزیسیون نمایندگی می‌کند و اهدافی که دنبال می‌کند." آلترناتیو سوم توسط چیزی که کازویوشی "مقاومت مدنی" می‌نامد نشان داده می‌شود.