stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پریکلس
جنگ پلوپونزی > سال اول جنگ (۴۳۱ پ‌م)

در سال ۴۳۱ قبل از میلاد، در حالی که صلح موجود ناپایدار بود، آرشیداموس دوم، حاکم اسپارت، هیئت جدیدی را به آتن فرستاد و خواستار تسلیم آتنیان در برابر خواسته‌های خود شد. این نماینده اجازه ورود به آتن را نداشت، زیرا پریکلس پیش‌تر مصوبه‌ای تصویب کرده بود که بر اساس آن هرگاه اسپارت‌ها اقدامات نظامی خصمانه‌ای را آغاز کردند، از نمایندگان اسپارتی استقبال نشود. در این زمان ارتش اسپارت در کورینت جمع شده بود و با استناد به این اقدام خصمانه، آتنی‌ها از پذیرش فرستادگان آنان امتناع ورزیدند. در آخرین تلاش خود برای مذاکره، آرشیداموس به آتیکا حمله کرد، اما هیچ فرد آتنی در آنجا پیدا نکرد. پریکلس با آگاهی از این که استراتژی اسپارت حمله و ویران‌کردن قلمرو آتن است، قبلاً ترتیب تخلیهٔ تمامی جمعیت منطقه را داده و آنان را به داخل دیوارهای آتن آورده بود.
هیچ گزارش مشخصی در مورد این که چگونه پریکلس توانسته ساکنان آتیکا را راضی کند که برای انتقال به مناطق پرازدحام شهری متقاعد شوند، وجود ندارد. برای اکثر اهالی آتیکا، این حرکت به معنای کنار گذاشتن سرزمین و مقدسات اجدادی و تغییر کامل سبک زندگی آن‌ها بود. بنابراین، اگرچه آن‌ها توافق کردند که آنجا را ترک کنند، اما بسیاری از ساکنان روستاها از تصمیم پریکلس خوشحال نبودند. پریکلس همچنین به هموطنان خود در زمینهٔ امور فعلی توصیه‌هایی می‌کرد و به آن‌ها اطمینان می‌داد که اگر دشمن مزارعش را غارت نکند، اموال خود را به شهر عرضه می‌کند. این قول بدان خاطر بود که او بیم آن داشت آرشیداموس، که سابقاً یکی از دوستان وی بود، در حالی از کنار املاک شخصیش عبور کند که آن را تخریب ننماید؛ چه به عنوان ژستی برای نشان دادن دوستی یا به عنوان یک حرکت سیاسی حساب شده با هدف بیگانه نشان‌دادن پریکلس از رأی‌دهندگانش، این کار تأثیرات منفی روی پریکلس می‌گذاشت.
در هر صورت، آتنی‌ها با دیدن غارت مزارع خود خشمگین شدند و خیلی زود شروع به ابراز نارضایتی نسبت به رهبر خود کردند، زیرا به نظر بسیاری از آن‌ها، او بود که کشور را به جنگ کشانده بود. پریکلس حتی در مواجهه با فشارهای فزاینده تسلیم خواسته‌های اقدام فوری علیه دشمن یا تجدید نظر در استراتژی اولیه‌اش نشد. وی همچنین از ترس این که ممکن بود مردم خشمگین از تخریب مزرعه‌هایشان عجولانه تصمیم گیرند با ارتش خجستهٔ اسپارت روبرو شوند، از تشکیل جلسهٔ انجمن شهر پرهیز کرد. از آنجا که جلسات انجمن بنا به صلاح‌دید روسای دوره‌ای آن، که از میان «روحانیون» بودند، فرا خوانده می‌شد، پریکلس کنترل رسمی بر برنامه آن‌ها نداشت. بلکه ظاهراً احترامی که برای پریکلس قائل بودند، برای ترغیب‌شان به انجام هر کاری که در سر داشت، کافی بود. در حالی که ارتش اسپارتان در آتیکا باقی مانده بود، پریکلس یک ناوگان متشکل از ۱۰۰ کشتی را فرستاد تا به غارت سواحل پلوپونز بپردازند و از سواره‌نظام خواست محافظت از مزارع نزدیک به دیوار شهر را برعهده گیرند. وقتی دشمن عقب نشست و غارت‌ها به پایان رسید، پریکلس فرمانی را صادر کرد که بر اساس آن مقامات شهر بایستی در صورت حمله دریایی به آتن، ۱۰۰۰ تالنت و ۱۰۰ کشتی را کنار بگذارند. طبق دقیق‌ترین بند این فرمان، حتی پیشنهاد استفاده‌ای دیگر از این پول و کشتی‌ها، مجازات اعدام در پی خواهد داشت. در پاییز سال ۴۳۱ پیش از میلاد، پریکلس نیروهای آتن را که به مگارا حمله کردند، هدایت کرد و چند ماه بعد (زمستان ۴۳۱–۴۳۰ قبل از میلاد) خطابهٔ احساسی و شگرف خود را، در مراسم خاکسپاری شهیدان، قرائت کرد و از آتنی‌هایی که برای شهر خود جان باختند، تجلیل به عمل آورد.
جنگ پلوپونزی > آخرین عملیات نظامی و درگذشت

در سال ۴۳۰ قبل از میلاد، ارتش اسپارتا برای دومین بار آتیکا را غارت کرد، اما پریکلس دلسرد نشد و از تجدید نظر در استراتژی اولیه خودداری کرد. او که مایل نبود با ارتش اسپارت درگیر جنگ شود، مجدداً یک لشکر دریایی را برای غارت سواحل پلوپونز رهبری کرد و این بار ۱۰۰ کشتی آتنی را با خود برد. به گفته پلوتارک، درست قبل از حرکت کشتی‌ها، خورشید گرفتگی ملوانان را به وحشت انداخت، اما پریکلس از دانش نجومی که از آناکساگوراس کسب کرده بود، برای آرام‌کردن آن‌ها استفاده کرد. در تابستان همان سال طاعون همه‌گیر شد و آتن را فرا گرفت. ماهیت دقیق بیماری نامشخص است. برخی به تیفوس یا تب تیفوئید مشکوک هستند، با این حال دربارهٔ اسم واقعی بیماری اختلاف نظر زیادی وجود دارد. در هر صورت، وضعیت اسفناک ناشی از این همه‌گیری در شهر، موج جدیدی از هیاهوی عمومی را برانگیخت و پریکلس مجبور شد در آخرین سخنرانی احساسی‌اش از خود دفاع کند، که گزارش آن را توسیدید ارائه داده‌است. این نطق مهمی است، که فضایل پریکلس و همچنین تلخ‌کامی او، نسبت به ناسپاسی همشهریانش، را آشکار می‌کند. به‌طور موقت، او موفق شد نارضایتی مردم را تقلیل دهد و چالش موجود را از بین ببرد، اما تلاش نهایی دشمنان داخلی برای تضعیف او به نتیجه نرسید. آن‌ها موفق شدند او را از ژنرالی محروم کنند و به مبلغی بین ۱۵ تا ۵۰ تالنت جریمه‌اش کردند. در منابع باستان از کلئون، قهرمان برجسته و پویای صحنهٔ سیاسی آتن در طول جنگ، به عنوان دادستان عمومی در دادگاه پریکلس نام برده شده.
با این وجود، در سال ۴۲۹ قبل از میلاد، طی فقط یک سال، آتنی‌ها نه تنها پریکلس را بخشیدند، بلکه او را دوباره به عنوان استراتیگوس انتخاب کردند. وی مجدداً به فرماندهی ارتش آتن بازگردانده شد و تمام عملیات‌های نظامی آن را تا ۴۲۹ قبل از میلاد هدایت کرد و بار دیگر اهرم‌های قدرت را تحت کنترل خود گرفت. در آن سال، پریکلس شاهد مرگ هر دو پسر قانونی خود از همسر اولش، پارالوس و زانتیپوس، در اثر این بیماری همه‌گیر بود. روحیه‌اش تضعیف شد و می‌گریست و حتی همراهی آسپاسیا هم نتوانست او را آرام کند. او بعداً در همان سال بر اثر طاعون درگذشت.[نیازمند منبع]
درست قبل از مرگ پریکلس، دوستانش دور بستر وی جمع شدند و در فضایی دوستانه، فضایل او را برشمردند و از نُه پیروزی جنگی وی یاد کردند. پریکلس، گرچه در حال احتضار بود، سخنان آن‌ها را شنید و حرفشان را قطع کرد و یادآوری نمود که آن‌ها فراموش کرده‌اند که عادلانه‌ترین و بزرگ‌ترین عنوان او را تحسین کنند. او گفت «هیچ آتنی زنده‌ای به خاطر من گریه نمی‌کند؛ بلکه برای من می‌گریند.» پریکلس در دو سال و نیم اول جنگ پلوپونز زنده بود و به گفتهٔ توسیدید، مرگ او برای آتن فاجعه بود؛ زیرا جانشینانش از او فرومایه‌تر بودند. آن‌ها ترجیح می‌دادند همهٔ عادت‌های بد را برانگیزانند و از یک سیاست ناپایدار پیروی کنند و تلاش می‌کردند محبوب باشند، تا مفید. ضمن این اظهارنظرها، توسیدید می‌گوید نه تنها از مرگ کسی تأسف می‌خورد که او را تحسین می‌کرد، بلکه او را بشارت‌دهندهٔ جلال و عظمت بی‌نظیر آتن می‌دانست.[نیازمند منبع]
پائوسانیاس (حدود ۱۵۰ میلادی) گزارش داده (I.29) که از مقبرهٔ پریکلس در امتداد جاده‌ای نزدیک آکادمی بازدید کرده‌است. [نیازمند منبع]
زندگی شخصی

مردان تا زمانی می‌توانند ستایش دیگران را تحمل کنند که بتوانند خود را متقاعد کنند به آن اندازه که برمی‌شمارند، توانایی دارند: با عبور از این مرحله، حسادت آغاز می‌شود و بی‌احتیاطی را در پی دارد.
پریکلس، پیرو رسم آتن، ابتدا با یکی از نزدیکترین خویشاوندانش ازدواج کرد، که از این ازدواج دو پسر به نام‌های پارالوس و زانتیپوس داشت، اما در حدود سال ۴۴۵ قبل از میلاد، پریکلس از همسرش جدا شد. وی با توافق بستگان ذکورش، او را به شوهر دیگری پیشنهاد داد.نام همسر اول او مشخص نیست، تنها اطلاعاتی که در مورد او وجود دارد، این است که او قبل از ازدواج با پریکلس، در ازدواج اول خود، همسر هیپونیکوس شده بود و حاصل این ازدواج، پسری به نام کالیاس بوده‌است.
پس از طلاق پریکلس از همسرش، وی رابطهٔ طولانی مدتی با آسپاسیا، اهل میلتوس، داشت و از او صاحب یک پسر به نام پریکلس جوان شد. این رابطه واکنش‌های زیادی را برانگیخت و حتی پسر خود پریکلس، زانتیپوس که بلند پروازی‌های سیاسی داشت، از متهم کردن پدرش دریغ نکرد. با این حال، اعتراض‌ها روحیه پریکلس را خدشه‌دار نکرد؛ گرچه او برای محافظت از آسپاسیا، که به فساد در جامعهٔ آتن متهم شد، گریست. خواهر وی و هر دو پسر قانونی او، زانتیپوس و پارالوس، طی اپیدمی طاعون درگذشتند. درست قبل از مرگ پریکلس، آتنی‌ها اجازه دادند در قانون سال ۴۵۱ پیش از میلاد تغییراتی ایجاد شود تا پسر نیمه‌آتنی او با آسپاسیا، پریکلس جوان، به عنوان یک شهروند آتنی وارث قانونی او گردد. این تصمیم موجب حذف قانونی شد که پیش‌تر خود پریکلس تصویب کرده‌بود تا اعطای شهروندی آتن را محدود کند.
ارزیابی‌ها

پریکلس دوره‌ای کامل را رقم زد و در مورد تصمیمات و اقدامات مهم او قضاوت‌های متناقضی شده‌است. این واقعیت که او در عین حال یک دولتمرد، ژنرال و سخنور نیرومند بود، فقط می‌تواند ارزیابی عینی اقداماتش را دشوارتر کند.
ارزیابی‌ها > رهبری سیاسی

برخی از دانشمندان معاصر با پریکلس، او را پوپولیست، عوام‌فریب و جارفروش می‌خواندند، در حالی که دستهٔ دیگری رهبری کاریزماتیک وی را تحسین می‌کردند. به گفتهٔ پلوتارک، پس از به دست گرفتن رهبری آتن، «او دیگر همان انسان سابق نبود و مطیع مردم و آماده تسلیم‌شدن در برابر خواسته‌های جمعیت به عنوان هدایت‌کنندهٔ نسیم نبود». گفته می‌شود وقتی پادشاه اسپارت، آرشیداموس، از حریف سیاسی او، توسیدید، پرسید که میان او یا پریکلس کدامیک مبارز بهتری هستند، توسیدید بدون هیچ‌گونه تردیدی پاسخ داد که پریکلس بهتر است؛ زیرا حتی در هنگام شکست نیز موفق خواهد شد مخاطبان را قانع کند که او برنده شده‌است. از نظر شخصیت، پریکلس توسط مورخان باستان بسیار سرزنش شده، زیرا «او خود را آلوده به فساد نکرد، ولی به پول‌سازی هم بی‌تفاوت نبود».
توسیدید، مورخ تحسین‌کنندهٔ پریکلس، معتقد است که آتن «در ظاهر یک دموکراسی بود، اما در واقع توسط اولین شهروند خود اداره می‌شد». در این اظهار نظر مورخ آنچه را که به عنوان کاریزمای پریکلس برای رهبری، متقاعد کردن مردم و گاه ادارهٔ مستقیم امور، تصور می‌کند، به تصویر می‌کشد. اگرچه توسیدید به جریمهٔ نقدی پریکلس اشاره می‌کند، اما وی اتهاماتی را که به پریکلس وارد شده ذکر نکرده، بلکه روی صداقت پریکلس تمرکز می‌کند. از طرف دیگر، افلاطون در یکی از گفتگوهای خود، تحسین و ستایش پریکلس را رد می‌کند و می‌گوید: «آن گونه که می‌دانم، پریکلس با راه‌اندازی سیستم یارانهٔ عمومی، آتنی‌ها را تنبل، راحت‌طلب و حریص کرد».پلوتارک به انتقادات دیگری که از رهبری پریکلس می‌شد هم اشاره می‌کند: «بسیاری دیگر می‌گویند که مردم ابتدا توسط وی به تقسیم زمین‌های عمومی، اعطای کمک‌های عیدانه و توزیع یارانهٔ خدمات عمومی عادت کردند، در نتیجه تحت‌تأثیر اقدامات عمومی او، به عادت‌های بد خو کردند و تجمل‌گرایی رشد کرد و جای صرفه‌جویی و خودکفایی را گرفت».
توسیدید استدلال می‌کند که پریکلس «توسط مردم رانده نشده؛ بلکه او یکی از مردم بوده‌است.» قضاوت وی بی‌تردید نیست؛ برخی از منتقدان قرن بیستم، مانند مالکوم اف. مک گرگور و جان اس. موریسون، گفتند که وی ممکن است یک چهرهٔ عمومی کاریزماتیک بوده باشد که به عنوان مدافع پیشنهادها مشاوران یا خود مردم عمل می‌کرد. به گفتهٔ کینگ، با افزایش قدرت مردم، آتنی‌ها خود را بی‌رهبر مقتدر رها کردند. در طول جنگ پلوپونز، وابستگی پریکلس به حمایت مردمی از حکومت آشکار بود.
ارزیابی‌ها > پریکلس و خدایان شهر

هیچ چیز برای یونانیان بیشتر از مفهوم جدایی بین دین و دولت بیگانه نبود. در آتن، جامعه چارچوبی محکم برای جلوه‌های مذهبی فراهم کرد در حالی که به‌طور متقارن، دین عمیقاً در زندگی مدنی جای گرفته بود. در این زمینه، شرکت در آیین‌ها عملی کاملاً سیاسی و رایج بود
برای تجزیه و تحلیل روابط پریکلس با خدایان، باید موقعیت او را به دو شکل کلی و خاص بررسی کرد؛ میان آنچه برای وی شخصی بود و آنچه به نظر کل جامعه می‌رسید. از یک سو، شغل «استراتیگوس‌ها» رابطه بهم‌پیوستهٔ آتنی‌ها را با همهٔ آنچه الهی بود، روشن می‌کند. پریکلس به عنوان یک استراتیگوس که مجدداً انتخاب شد و یک سخنور متقاعدکننده، سخنگوی یک مذهب مدنی بود که دست‌خوش تحول شده بود. وی درگیر ارائهٔ سیاست‌های پیشنهادهایی دائم برای راه انداختن پروژه‌های عظیم معماری مذهبی، نه تنها در آکروپلیس، بلکه در سراسر آتیک، بود. به علاوه، او زمانی مشغول چنین فعالیت‌هایی بود، که در پس‌زمینه‌ای پر از تنش‌های دیپلماتیک در روابط میان شهرها، آتن به ارائهٔ تغییرات مذهبی ژرفی دربارهٔ ریشه‌های خود می‌پرداخت.
از سوی دیگر، منابع باستانی نگاهی اجمالی به عقاید شخصی پریکلس دربارهٔ خدایان را ممکن می‌سازند. روابط او با خدایان، در وهلهٔ اول روابط نزدیکی بود: او گاهی به عنوان یک محافظ الههٔ آتنا به تصویر کشیده می‌شد، اما در کمدی‌های آتیک او نیز به خدای زئوس تشبیه شد، در قیاسی که به هیچ وجه چاپلوسانه نبود. اما بعداً روابطی نیز وجود داشت که بر فاصله تأکید می‌ورزید: برخی از گزارش‌های فلسفی وی را به عنوان شخصی نزدیک به سوفسطایی‌ها یا حتی به عنوان یک آزاداندیش معرفی کرده‌اند. از دیگر سو، روابطی هم با هتک حرمت و بی‌احترامی به خدایان، وجود داشته است؛ برخی منابع متأخر و ضعیف‌تر، بسیاری از محاکمات و دادگاه‌های بی‌دینی و ارتداد را گزارش کردند که در آن نزدیکان پریکلس درگیر بودند و این مسئله تحمل مذهبی را در قرن پنجم آتن به شدت برمی‌انگیخت. به ویژه نشان می‌دهد که افراد در مواجهه با جامعهٔ مدنی، تا چه اندازه از آزادی اندیشه برخوردار بودند.
ارزیابی‌ها > میراث

مشهورترین میراث پریکلس را می‌توان در آثار ادبی و هنری دوران طلایی یافت که بیشتر آن‌ها تا به امروز باقی مانده‌اند. آکروپلیس اگرچه ویرانه است اما هنوز پا برجاست و نمادی از آتن مدرن است. پاپاریگوپولوس نوشت که این شاهکارها «کافی هستند تا نام یونان را در جهان ما جاودانه جلوه دهند».
در سیاست، ویکتور ال. ارنبرگ استدلال می‌کند که عنصر اساسی میراث پریکلس امپریالیسم آتن است، که به جز دولت حاکم، دموکراسی و آزادی واقعی را برای مردم نفی می‌کند. گفته می‌شود ترویج چنین امپریالیسم استکباری‌ای، آتن را خراب کرد. پریکلس و سیاست‌های «گسترش» وی در مرکز توجه بحث‌های مربوط به ترویج دموکراسی در کشورهای تحت ‌کنترل قرار داشته‌است.
تحلیلگران دیگر نیز اومانیسم آتنی را نشان می‌دهند که برآمده از عصر طلایی است. آزادی بیان به عنوان میراث ماندگار ناشی از این دوره قلمداد می‌شود. از پریکلس به عنوان «نوع ایده‌آل دولت کامل در یونان باستان» ستایش می‌شود و خطابهٔ او در مراسم خاکسپاری، امروزه مترادف با مبارزه برای دموکراسی مشارکتی و غرور مدنی است.
برای مطالعهٔ بیشتر

Abbott, Evelyn (1898). Pericles and the Golden Age of Athens. G. P. Putnam's Sons.
Azoulay, Vincent; tr Lloyd, Janet (2014). Pericles of Athens. Princeton.
Brock Roger, Hodkinson Stephen (2003). Alternatives to Athens: Varieties of Political Organization and Community in Ancient Greece. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-925810-9.
Gardner, Percy (1902). Ancient Athens.
Grant, Arthur James (1893). Greece in the Age of Pericles. John Murray.
Hesk, John (2000). Deception and Democracy in Classical Athens. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-64322-1.
Kagan, Donald (1991). Pericles of Athens and the Birth of Democracy. The Free Press. ISBN 978-0-684-86395-5.
Lummis, Douglas C. (1997). Radical Democracy. Cornell University Press. ISBN 978-0-8014-8451-3.
Ober, Josiah (2001). Political Dissent in Democratic Athens: Intellectual Critics of Popular Rule. Princeton University Press. ISBN 978-0-691-08981-2.
Rhodes, P.J. (2005). A History of the Classical Greek World: 478–323 BC. Blackwell Publishing. ISBN 978-0-631-22565-2.
Whibley, Leonard (1889). A History of the Classical Greek World: 478–323 BC. University Press.
Gore vidal, Creation for a fictional account of Pericles and a Persian view of the wars.
نیم تنه پریکلس، پیکره فوق یک کپی رومی از یونانی است و درموزه بریتانیا نگهداری می‌شود.
فیدیاس کتیبه‌های پارتنون را به پریکلس، آسپاسیا، الکیبیادس و دوستانشان نشان می‌دهد. اثری از سر لارنس آلما-تادما، ۱۸۶۸، موزه و گالری هنری بیرمنگام.
نیم‌تنهٔ پریکلس اثر کرسیلاس، موزه آلتس، برلین
آسپاسیای میلتوسی (ح. ۴۶۹ پ‌م - ح. ۴۰۶ پ‌م)، همدم پریکلس
آناکساگوراس و پریکلس اثری از آگوستین-لوئیس بل (۱۷۵۷–۱۸۴۱)
بنای پارتنون توسط پریکلس انجام شد.
خطابهٔ خاکسپاری پریکلس (Perikles hält die Leichenrede) اثر فیلیپ فولتز (۱۸۵۲)
طاعون آتن (ح. ۱۶۵۲–۱۶۵۴) اثر میشل سوترز
یک اُستراکون که نام پریکلس روی آن نوشته شده‌است (حدود ۴۴۴–۴۴۳ قبل از میلاد)، موزه آگورا باستان آتن
تابلویی از هکتور لرو (۱۶۴۰–۱۷۴۰)، که پریکلس و آسپاسیا را، حین این که مجسمهٔ عظیم آتنا را در استودیوی فیدیاس تحسین می‌کنند، به تصویر می‌کشد.
نیم‌تنهٔ مرمری پریکلس با کلاه‌خود کورینتیان، کپی رومی از نمونه اصلی یونانی، موزه چیرامونتی، موزه‌های واتیکان.
آکروپولیس در آتن (۱۸۴۶) اثری از لئو فن کلنتسه
کلایو، آلبرتا

| کلایو، آلبرتا | کلایو، آلبرتا |
| --- | --- |
Village: Village
کلایو، آلبرتا: کلایو، آلبرتا
Location in آلبرتا: Location in آلبرتا
مختصات: ۵۲°۲۸′۳۹″ شمالی ۱۱۳°۲۶′۵۰″ غربی﻿ / ﻿۵۲٫۴۷۷۵۰°شمالی ۱۱۳٫۴۴۷۲۲°غربی﻿ / 52.47750; -113.44722: مختصات: ۵۲°۲۸′۳۹″ شمالی ۱۱۳°۲۶′۵۰″ غربی﻿ / ﻿۵۲٫۴۷۷۵۰°شمالی ۱۱۳٫۴۴۷۲۲°غربی﻿ / 52.47750; -113.44722
کشور:  کانادا
استان‌ها و قلمروهای کانادا:  آلبرتا
فهرست مناطق کانادا: آلبرتای مرکزی
Census division: 8
Municipal district: Lacombe County
• Village: ۹ ژانویه ۱۹۱۲
حکومت: حکومت
 • شهردار: Anita Gillard
 • Governing body: Clive Village Council
مساحت: مساحت
 • خشکی: ۲٫۱۷ کیلومتر مربع (۰٫۸۴ مایل مربع)
ارتفاع: ۸۵۰ متر (۲۷۹۰ فوت)
جمعیت (۲۰۱۶): جمعیت (۲۰۱۶)
 • کل: ۷۱۵
 • تراکم: ۳۲۸٫۸/کیلومتر مربع (۸۵۲/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۷ (MST)
Highways: Highway 12
وبگاه: وبگاه رسمی
کلایو، آلبرتا (به انگلیسی: Clive, Alberta) یک منطقهٔ مسکونی در کانادا است که در آلبرتا واقع شده‌است. کلایو ۷۱۵ نفر جمعیت دارد و ۸۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سیارک ۱۱۸۸۷

| کشف | کشف |
| --- | --- |
تاریخ کشف: اکتبر ۱۴, ۱۹۹۰
ویژگی‌های مداری: ویژگی‌های مداری
مبدأ مه ۱۴, ۲۰۰۸: مبدأ مه ۱۴, ۲۰۰۸
اوج: ۵٫۶۶۶۳۰۳۲
حضیض: ۴٫۷۱۱۹۵۲۰
خروج از مرکز مداری: ۰٫۰۹۱۹۵۶۸
تناوب مداری: ۴۳۱۷٫۵۷۵۴۲۲۳
آنومالی متوسط: ۲۳۱٫۳۳۹۵۵
انحراف: ۲۴٫۰۳۶۰۲
 :  
سیارک ۱۱۸۸۷ (به انگلیسی: 11887 Echemmon، نامگذاری:1990TV12) یازده هزار و هشتصد و هشتاد و هفتمین سیارک کشف شده‌است که در ۱۴ اکتبر ۱۹۹۰ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۱٫۰۰ است.
کشور حائل

کشور حائل (انگلیسی: Buffer state) کشور مستقل کوچکی که بین دو قدرت بزرگ رقیب بالقوه و متخاصم قرار گرفته‌است و در نتیجه خطر جنگ بین آن‌ها را کاهش می‌دهد.
یالقوزآغاج (ترکمانچای)

برای دیگر کاربردها، یالقوزآغاج (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| یالقوزآغاج | یالقوزآغاج |
| --- | --- |
روستا: روستا
یالقوزآغاجموقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانیالقوزآغاجیالقوزآغاج (استان آذربایجان شرقی)نمایش نقشه استان آذربایجان شرقی: یالقوزآغاجموقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانیالقوزآغاجیالقوزآغاج (استان آذربایجان شرقی)نمایش نقشه استان آذربایجان شرقی
مختصات: ۳۷°۴۰′۲۹″شمالی ۴۷°۱۶′۰۵″شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۶۷۴۵۹۳۲°شمالی ۴۷٫۲۶۸۱۲۰۲°شرقی﻿ / 37.6745932; 47.2681202: مختصات: ۳۷°۴۰′۲۹″شمالی ۴۷°۱۶′۰۵″شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۶۷۴۵۹۳۲°شمالی ۴۷٫۲۶۸۱۲۰۲°شرقی﻿ / 37.6745932; 47.2681202
کشور: ایران
استان: آذربایجان شرقی
شهرستان: ترکمانچای
بخش: مرکزی
دهستان: بروانان غربی
جمعیت: ۴۳۲ نفر (سرشماری ۹۵)
یالقوزآغاج، روستایی در دهستان بروانان غربی بخش مرکزی شهرستان ترکمانچای در استان آذربایجان شرقی ایران است.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۴۳۲ نفر (۱۵۹ خانوار) بوده است.
یواس‌اس آدلاید (۱۸۵۴)

| پیشینه> مالک | پیشینه>  |
| --- | --- |
آغاز کار::  ۳۰ نوامبر ۱۸۵۴
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
وزن::  ۷۳۴ تن بزرگ (۷۴۶ تن)
درازا::  ۲۳۳ فوت (۷۱ متر)
پهنا::  ۳۲ فوت ۱ اینچ (۹٫۷۸ متر)
آبخور::  ۸ فوت ۱۰ اینچ (۲٫۶۹ متر)
سرعت::  Unknown
یواس‌اس آدلاید (۱۸۵۴) (به انگلیسی: USS Adelaide (1854)) یک کشتی بود که طول آن ۲۳۳ فوت (۷۱ متر) بود. این کشتی در سال ۱۸۵۴ ساخته شد.
یالقوزآغاج (سلماس)

| یالقوزآغاج | یالقوزآغاج |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۷°۴۰′۳۲٫۹۹″ شمالی ۴۷°۱۶′۱۰٫۹۹″ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۶۷۵۸۳۰۶°شمالی ۴۷٫۲۶۹۷۱۹۴°شرقی﻿ / 37.6758306; 47.2697194: مختصات: ۳۷°۴۰′۳۲٫۹۹″ شمالی ۴۷°۱۶′۱۰٫۹۹″ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۶۷۵۸۳۰۶°شمالی ۴۷٫۲۶۹۷۱۹۴°شرقی﻿ / 37.6758306; 47.2697194
کشور: ایران
استان: آذربایجان غربی
شهرستان: سلماس
بخش: بخش مرکزی شهرستان سلماس
دهستان: لکستان
جمعیت: ۱۲۴۷ نفر
یالقوزآغاج، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان سلماس استان آذربایجان غربی ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان لکستان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۲۴۷نفر (۲۹۳ خانوار) 
بوده‌است.
لئو زاکس

| لئو زاکس | لئو زاکس |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۴ اکتبر ۱۹۲۴ لایپزیگ، زاکسن
درگذشت: ۱۲ دسامبر ۲۰۱۳ (۸۹ سال)
ملیت: اسرائیل
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): زیست‌شناسی مولکولی
 :  
لئو زاکس (انگلیسی: Leo Sachs؛ ۱۴ اکتبر ۱۹۲۴ – ۱۲ دسامبر ۲۰۱۳) یک زیست‌شناس مولکولی و پژوهشگر بیماری سرطان اهل اسرائیل بود.
وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه اسرائیل شده است.
پگی نوآک

| پگی نوآک | پگی نوآک |
| --- | --- |
پگی نوآک در سال ۱۹۳۶: پگی نوآک در سال ۱۹۳۶
نام هنگام تولد: پگی آیلین مورفی
زادهٔ: ۱ نوامبر ۱۹۰۷ برکن‌هد، چشر، بریتانیا
ملیت: بریتانیایی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۳
همسر: رابرت آرتور اسمیت
پگی نوآک (انگلیسی: Peggy Novak؛ زادهٔ ۱ نوامبر ۱۹۰۷) بازیگر اهل بریتانیا بود.
از فیلم‌هایی که او در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به وای دکتر نه! اشاره نمود.
پگی هلمز

| پگی هلمز | پگی هلمز |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱ ژانویهٔ ۱۹۵۰
ملیت: ایالات متحده آمریکا
پگی هلمز (انگلیسی: Peggy Holmes؛ زادهٔ ۱ ژانویهٔ ۱۹۵۰) کارگردان فیلم، و طراح رقص اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به شعبده‌بازی اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جوایز امی ساعات پربیننده شده‌است.
یدالله‌آباد (کهنوج)

| یدالله‌آباد | یدالله‌آباد |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۲۷°۴۴′۱۳″شمالی ۵۷°۴۰′۱۶″شرقی﻿ / ﻿۲۷٫۷۳۷۰۲۶۳°شمالی ۵۷٫۶۷۱۲۴۴۶°شرقی﻿ / 27.7370263; 57.6712446: مختصات: ۲۷°۴۴′۱۳″شمالی ۵۷°۴۰′۱۶″شرقی﻿ / ﻿۲۷٫۷۳۷۰۲۶۳°شمالی ۵۷٫۶۷۱۲۴۴۶°شرقی﻿ / 27.7370263; 57.6712446
کشور: ایران
استان: کرمان
شهرستان: کهنوج
بخش: مرکزی
دهستان: دهکهان
جمعیت: ۳۱۸ نفر (سرشماری ۹۵)
یدالله‌آباد، روستایی در دهستان دهکهان بخش مرکزی شهرستان کهنوج در استان کرمان ایران است.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۱۸ نفر (۸۷ خانوار) بوده‌است.
کوه سیلوترون (آلاسکا)

| کوه سیلوترون (آلاسکا) | کوه سیلوترون (آلاسکا) |
| --- | --- |
Mount Silverthrone from the north: Mount Silverthrone from the north
fa (in English: Expected satiety): fa
کوه سیلوترون (آلاسکا) : کوه سیلوترون (آلاسکا) 
مرتفع‌ترین نقطه: مرتفع‌ترین نقطه
ارتفاع: ۱۳٬۲۲۰ پا (۴۰۳۰ متر)
برجستگی: ۳٬۲۴۰ پا (۹۹۰ متر)
فهرست‌بندی: North America highest peaks 111th US highest major peaks 92nd Alaska highest major peaks 22nd
مختصات: ۶۳°۰۶′۵۶٫۹″ شمالی ۱۵۰°۴۰′۳۴٫۷″ غربی﻿ / ﻿۶۳٫۱۱۵۸۰۶°شمالی ۱۵۰٫۶۷۶۳۰۶°غربی﻿ / 63.115806; -150.676306
جغرافیا: جغرافیا
رشته‌کوه مادر: رشته کوه آلاسکا
نقشه توپو: سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده آمریکا Denali A-2
صعود: صعود
نخستین صعود: 1945, Norman Bright and Frank P. Foster
کوه سیلوترون (به انگلیسی: Mount Silverthrone) یک کوه در ایالات متحده آمریکا است که در Denali Borough واقع شده‌است. کوه سیلوترون ۴٬۰۲۹٫۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
چاقوی جیبی

چاقوی جیبی همه کاره
نمونه کلاسیک یک چاقوی جیبی
چاقوی جیبی نوعی چاقو است که حالت تا شونده دارد. چاقوهای جیبی ممکن است یک یا چند تیغه داشته باشند. تیغه‌ها با قابلیت تاشوندگی با یک ضامن داخل دسته جای می‌گیرند. این چاقوها طوری طراحی می‌شوند که درون جیب جای می‌گیرند. به این چاقوها چاقوهای جک نیز می‌گویند. طول تیغه‌ها معمولاً" بین ۵ تا ۱۵ سانتی متر است ولی اندازه‌های ۱ تا ۳۰ سانتی متری هم ساخته شده‌است.
کوه سنین

| کوه سنین | کوه سنین |
| --- | --- |
Mount Sannine as seen from بیروت: Mount Sannine as seen from بیروت
مرتفع‌ترین نقطه: مرتفع‌ترین نقطه
ارتفاع: ۲٬۶۲۸ متر (۸٬۶۲۲ فوت)
جغرافیا: جغرافیا
موقعیت: لبنان
رشته‌کوه مادر: جبل لبنان (رشته‌کوه) range
کوه سنین (به عربی: جبل صنین) یک کوه در لبنان است که در لبنان واقع شده‌است. کوه سنین ۲٬۶۲۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کوه سنت کاترین (گرنادا)

| کوه سنت کاترین (گرنادا) | کوه سنت کاترین (گرنادا) |
| --- | --- |
Mount Saint Catherine: Mount Saint Catherine
fa (in English: Expected satiety): fa
کوه سنت کاترین (گرنادا)موقعیت کوه سنت کاترین (گرنادا) در نقشه : کوه سنت کاترین (گرنادا)موقعیت کوه سنت کاترین (گرنادا) در نقشه 
مرتفع‌ترین نقطه: مرتفع‌ترین نقطه
ارتفاع: ۸۴۰ متر (۲٬۷۶۰ فوت)
برجستگی: ۸۴۰ متر (۲٬۷۶۰ فوت)
ایزولاسیون: ۱۲۷٫۴۹ کیلومتر (۷۹٫۲۲ مایل)  تا Richmond Peak 
فهرست‌بندی: فهرست کشورهای جهان بر پایه بلندترین نقطه
مختصات: ۱۲°۰۹′۴۴″شمالی ۶۱°۴۰′۳۰″غربی﻿ / ﻿۱۲٫۱۶۲۲۸۱°شمالی ۶۱٫۶۷۵۰۳۵°غربی﻿ / 12.162281; -61.675035
جغرافیا: جغرافیا
موقعیت: Saint Mark Parish، گرنادا
زمین‌شناسی: زمین‌شناسی
نوع کوه: آتشفشان چینه‌ای
آخرین فوران: Unknown
کوه سنت کاترین (به لاتین: Mount Saint Catherine) یک منطقهٔ مسکونی در گرنادا است که در Saint Mark Parish, Grenada واقع شده‌است. کوه سنت کاترین ۸۴۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
نوتسی آگونتس

| نوتسی آگونتس | نوتسی آگونتس |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۶ نوامبر ۱۸۹۴ فوکشان
درگذشت: ۱۹ دسامبر ۱۹۵۷ (۶۳ سال) یاش
ملیت: پادشاهی رومانی
محل تحصیل: en:George Enescu National University of Arts
نوتسی گئورگی آگونتس (ارمنی: Նուցի Գեորգեի Ագոնց؛ انگلیسی: Nutzi Acontz; ۱۶ نوامبر ۱۸۹۴ – ۱۹ دسامبر ۱۹۵۷) نقاش ارمنی‌تبار اهل پادشاهی رومانی بود.
زندگی‌نامه

وی در ۱۶ نوامبر ۱۸۹۴ در فوکشان به دنیا آمد و از مدرسه Belle Arte در یاش فارغ‌التحصیل گشت.  وی در ۱۹ دسامبر ۱۹۵۷ در سن ۶۳ سالگی در یاش درگذشت.
کیلومتر بر ساعت

کیلومتر بر ساعت (km/h) یکی از واحدهای اندازه‌گیری سرعت در سامانه استاندارد بین‌المللی یکاها است که بیانگر شمار کیلومترهای پیموده شده در یک ساعت می‌باشد.
این واحد پر استفاده‌ترین واحد برای نمایش سرعت (تندی) در تابلوهای راهنمایی رانندگی جاده‌ها و سرعت شمارهای ماشینها در سراسر دنیاست.
برای تبدیل این واحد به متر بر ثانیه باید آن را بر ۳/۶ تقسیم کرد.
برای تبدیل متر بر ثانیه به کیلومتر بر ثانیه باید ضرب در ۳/۶ کنیم.
پونتایبریم

منطقه مسکونی در Wales
| پونتایبریم | پونتایبریم |
| --- | --- |
 Pontyberem:  Pontyberem
پونتایبریمپونتایبریم نمایش داده شده در  Carmarthenshire: پونتایبریمپونتایبریم نمایش داده شده در  Carmarthenshire
جمعیت: ۲٬۷۶۸ 
مرجع شبکه OS: SN501111 
اجتماع: Pontyberem
محدودهٔ اصلی: Carmarthenshire
Ceremonial county: Dyfed
کشور: Wales
کشور مستقل: بریتانیا
پست شهر: LLANELLI
کدپستی منطقه: SA15
کد تلفن: ۰۱۲۶۹
پلیس: Dyfed-Powys
آتشنشانی: Mid and West Wales
آمبولانس: Welsh
 :  
مجلس انگلستان: Llanelli
مجلس شورای ملی ولز: Llanelli
 فهرست مکان‌‌ها بریتانیا ویلز Carmarthenshire ۵۱°۴۶′۴۴″شمالی ۴°۱۰′۲۶″غربی﻿ / ﻿۵۱٫۷۷۹°شمالی ۴٫۱۷۴°غربی﻿ / 51.779; -4.174:  فهرست مکان‌‌ها بریتانیا ویلز Carmarthenshire ۵۱°۴۶′۴۴″شمالی ۴°۱۰′۲۶″غربی﻿ / ﻿۵۱٫۷۷۹°شمالی ۴٫۱۷۴°غربی﻿ / 51.779; -4.174
پونتایبریم (به انگلیسی: Pontyberem) یک منطقهٔ مسکونی در بریتانیا است که در Carmarthenshire واقع شده‌است. پونتایبریم ۲٬۷۶۸ نفر جمعیت دارد.