stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
عفونت گوش میانی
تشخیص

از آنجا که نشانه‌های تیپیکال AOM با سایر شرایط، مانند اوتیت خارجی حاد، همپوشانی دارند، نشانه‌ها به تنهایی برای پیش‌بینی وجود AOM کافی نیستند. به همین جهت برای رسیدن به تشخیص، باید بررسی و مشاهده پرده صماخ انجام شود. برای ارزیابی میزان حرکت پرده صماخ، معاینه‌کنندگان ممکن است از اتوسکوپ پنوماتیک (pneumatic otoscope) متصل به یک بالن لاستیکی استفاده کنند. سایر روش‌ها برای تشخیص اوتیت میانی عبارتند از: تیمپانومتری (tympanometry)، بازتاب‌سنجی (reflectometry)، یا تست شنوایی.
در موارد شدیدتر بیماری، مانند مواردی که با افت شنوایی یا تب بالا همراه هستند، می‌توان از دیگر روش‌ها از جمله شنوایی‌سنجی (audiometry)، تیمپانوگرام (tympanogram)، سی تی اسکن (CT) استخوان گیجگاهی و MRI برای ارزیابی عوارض مرتبط مانند افیوژن ماستوئید (mastoid effusion)، تشکیل آبسه زیر پریوستئال (subperiosteal)، تخریب استخوان، ترومبوز وریدی یا مننژیت استفاده کرد.
در کودکانی که علامت تورم متوسط تا شدید پرده صماخ، یا شروع جدید اتوره (درناژ) را نشان می‌دهند، AOM ناشی از اوتیت خارجی نیست. همچنین، این تشخیص ممکن است در کودکانی که تورم خفیف پرده گوش همراه با شروع جدید گوش درد (کمتر از ۴۸ ساعت) یا اریتم شدید (قرمزی) پرده گوش دارند، نیز داده شود.
برای تأیید تشخیص AOM، باید تجمع مایع در گوش میانی (افیوژن) و التهاب پرده گوش (که میرنژیت [myringitis] یا تمپانیت [tympanitis] نامیده می‌شود) شناسایی شوند. علائم‌این موارد شامل پری، تورم، کدورت و قرمزی پرده گوش است. تمایز دادن میان AOM و OME مهم است، زیرا مصرف آنتی‌بیوتیک‌ها برای OME توصیه نمی‌شود. پیشنهاد شده است که تورم پرده صماخ بهترین علامت برای افتراق AOM از OME است، وجود تورم در پرده صماخ بیشتر به AOM اشاره دارد تا OME
اوتیت ویروسی ممکن است باعث‌ایجاد تاول‌هایی در سمت خارجی پرده صماخ شود که به آن میرنژیت بولوز (bullous myringitis) گفته می‌شود (myringa در لاتین به معنای پرده گوش است).
با این حال، گاهی حتی معاینه پرده گوش ممکن است نتواند تشخیص را به‌طور قطع تأیید کند، به خصوص اگر کانال گوش کوچک باشد. اگر جرم موجود در مجرای گوش، دید واضح به پرده صماخ را مسدود کند، باید با استفاده از کورت سرامن بلانت (blunt cerumen curette) یا حلقه سیمی، آن را خارج کرد. همچنین، گریه کودک خردسال می‌تواند باعث اتساع رگ‌های خونی کوچک روی پرده گوش شده و ظاهری ملتهب به آن بدهد که شبیه قرمزی مرتبط با اوتیت میانی است.
تشخیص > اوتیت میانی حاد

شایع‌ترین باکتری‌های جدا شده از گوش میانی در AOM عبارتند از: استرپتوکوک پنومونیه (Streptococcus pneumoniae)، هموفیلوس آنفلوآنزا (Haemophilus influenzae)، موراکسلا کاتارالیس (Moraxella catarrhalis) و استافیلوکوکوس اورئوس (Staphylococcus aureus).
تشخیص > اوتیت میانی همراه با افیوژن

اوتیت میانی با افیوژن (OME) که همچنین به عنوان اوتیت میانی سروزی (serous otitis media, SOM) یا اوتیت میانی ترشحی (secretory otitis media, SOM) شناخته می‌شود و در اصطلاح عامیانه «گوش چسبنده» نامیده می‌شود، تجمع مایعی است که می‌تواند در گوش میانی و سلول‌های هوایی ماستوئید به دلیل فشار منفی ناشی از اختلال در عملکرد شیپور استاش رخ دهد. این بیماری می‌تواند با عفونت ویروسی دستگاه تنفسی فوقانی (URI) یا عفونت باکتریایی مانند اوتیت میانی همراه باشد. تجمع مایع (افیوژن) در صورت اختلال در انتقال ارتعاشات استخوانچه‌های گوش میانی به مجموعه عصب دهلیزی-حلزونی (که بر اثر امواج صوتی ایجاد می‌شوند) می‌تواند باعث کم شنوایی هدایتی شود.
شروع زودهنگام OME با تغذیه نوزادان در حالت خوابیده به پشت، ورود زودهنگام به مراکز نگهداری گروهی کودکان، سیگار کشیدن والدین، عدم شیردهی یا شیردهی برای مدت زمان کوتاه، و گذراندن زمان زیاد در مراکز نگهداری گروهی کودکان، به خصوص مراکز پرجمعیت، مرتبط است. این عوامل خطر بروز و طول مدت OME را در دو سال اول زندگی افزایش می‌دهند.
تشخیص > اوتیت میانی چرکی مزمن

اوتیت میانی چرکی مزمن (CSOM) التهاب مزمن گوش میانی و حفره ماستوئید است که با ترشح از گوش میانی از طریق پارگی پرده صماخ به مدت حداقل ۶ هفته مشخص می‌شود. CSOM به دنبال عفونت دستگاه تنفسی فوقانی که منجر به AOM شده است، رخ می‌دهد. این عفونت منجر به یک پاسخ التهابی طولانی مدت می‌شود که باعث ادم مخاطی گوش میانی، زخم و پارگی پرده صماخ می‌گردد. در پاسخ به‌این زخم، گوش میانی سعی دارد با تولید بافت گرانوله (granulation tissue) و تشکیل پولیپ، این عارضه را ترمیم کند. این فرایند می‌تواند منجر به افزایش ترشحات و توقف بهبود التهاب، و در نهایت‌ایجاد CSOM شود که اغلب نیز با تشکیل کلستئاتوم (cholesteatoma) همراه است. ممکن است چرک به اندازه کافی وجود داشته باشد که به بیرون گوش تخلیه شود (اتوره)، یا ممکن است چرک به اندازه‌ای کم باشد که فقط در معاینه با اتوسکوپ (otoscope) یا میکروسکوپ دوچشمی (binocular microscope) دیده شود. اختلال در شنوایی اغلب بااین بیماری همراه است. افرادی که عملکرد ضعیف شیپور استاش دارند، سابقه ابتلا مکرر به AOM دارند، در مکان‌های شلوغ زندگی می‌کنند و در مراکز مراقبت روزانه کودکان حضور دارند، در معرض خطر بیشتر ابتلا به CSOM هستند. افراد مبتلا به ناهنجاری‌های جمجمه و صورت مانند شکاف لب و کام، سندرم داون، و میکروسفالی در معرض خطر بیشتری هستند.[نیازمند منبع]
در سراسر جهان، سالانه تقریباً ۱۱ درصد از جمعیت انسانی، برابر با ۷۰۹ میلیون مورد، به AOM مبتلا می‌شوند. حدود ۴٫۴ درصد از جمعیت به CSOM دچار می‌شوند.
طبق گزارش سازمان جهانی بهداشت، CSOM یکی از دلایل اصلی کاهش شنوایی در کودکان است. بزرگسالان مبتلا به اپیزودهای مکرر CSOM در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به کاهش شنوایی دائمی از نوع هدایتی و حسی-عصبی قرار دارند.
در بریتانیا، ۰٫۹ درصد از کودکان و ۰٫۵ درصد از بزرگسالان به CSOM مبتلا هستند، و از نظر جنسیتی تفاوتی وجود نداشت. بروز CSOM در سراسر جهان به‌طور چشمگیری متفاوت است، به گونه‌ای که در کشورهای با درآمد بالا شیوع نسبتاً پایینی دارد، در حالی که در کشورهای کم درآمد ممکن است شیوع‌این بیماری تا سه برابر بیشتر باشد. سالانه ۲۱٬۰۰۰ نفر در سراسر جهان به دلیل عوارض ناشی از CSOM جان خود را از دست می‌دهند.
تشخیص > اوتیت میانی چسبنده

اوتیت میانی چسبنده (adhesive otitis media) زمانی رخ می‌دهد که پرده گوش نازک و فرورفته به فضای گوش میانی کشیده شود و به استخوانچه‌ها و دیگر استخوان‌های گوش میانی بچسبد.
پیشگیری

AOM در نوزادانی که با شیر مادر تغذیه می‌شوند، نسبت به نوزادانی که با شیر خشک تغذیه می‌شوند، بسیار کمتر شایع است،  و بیشترین میزان محافظت در برابر این عفونت با تغذیه انحصاری با شیر مادر (بدون استفاده از شیر خشک) در شش ماه اول زندگی مرتبط است. همچنین، مدت زمان طولانی‌تر شیردهی با تأثیر محافظتی طولانی‌تر در ارتباط است.
واکسن‌های کنژوگه پنوموکوک (pneumococcal conjugate vaccines, PCV) در اوایل دوران نوزادی، خطر ابتلا به AOM را در نوزادان سالم کاهش می‌دهد. واکسیناسیون PCV برای همه کودکان توصیه می‌شود، و در صورت اجرای گسترده، مزیت قابل توجهی برای سلامت عمومی خواهد داشت. به نظر می‌رسد واکسیناسیون آنفلوآنزا در کودکان، نرخ ابتلا به AOM را تا ۴ درصد و میزان استفاده از آنتی‌بیوتیک‌ها را تا ۱۱ درصد طی ۶ ماه کاهش می‌دهد. با این حال، این واکسن منجر به عوارض جانبی بیشتری مانند تب و آبریزش بینی می‌شود. بنابراین، کاهش اندک در نرخ ابتلا به AOM، ممکن است توجیه کننده عوارض جانبی و ناراحتی‌های‌ایجاد شده ناشی از انجام واکسیناسیون سالانه آنفلوآنزا صرفاً با هدف پیشگیری از AOM نباشد. به نظر نمی‌رسد PCV در کاهش خطر ابتلا به اوتیت میانی در نوزادان پرخطر یا کودکانی که سابقه ابتلا به AOM دارند، مؤثر باشد.
عوامل خطری همچون فصل، استعداد آلرژی و حضور خواهر و برادر بزرگ‌تر به عنوان عوامل تعیین‌کننده ابتلا به اوتیت میانی مکرر و افیوژن‌های مزمن گوش میانی (middle-ear effusions, MEE) شناخته شده‌اند. سابقه عود، قرار گرفتن در معرض دود تنباکو، حضور در مهدکودک، و عدم تغذیه با شیر مادر همگی با افزایش خطر ابتلا، عود و MEE مزمن همراه بوده‌اند. استفاده از پستانک با اپیزودهای مکرر AOM مرتبط بوده است.
در حالی که مصرف طولانی مدت آنتی‌بیوتیک‌ها نرخ عفونت را در طول درمان کاهش می‌دهد، اما تأثیر ناشناخته‌ای بر پیامدهای طولانی مدت مانند کاهش شنوایی دارد. این روش پیشگیری با ظهور باکتری‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک نامطلوب در گوش همراه بوده است.
شواهد متوسطی وجود دارد که نشان می‌دهد جایگزین شکر زایلیتول (xylitol) ممکن است نرخ ابتلا به عفونت را در کودکان سالمی که به مهدکودک می‌روند، کاهش دهد.
شواهد از مصرف مکمل روی به منظور کاهش نرخ اوتیت حمایت نمی‌کنند، مگر در افرادی که دچار سوء تغذیه شدید مانند ماراسموس (marasmus) هستند.
همچنین، مصرف پروبیوتیک‌ها برای پیشگیری از AOM در کودکان تأثیری اثبات شده ندارد.
مدیریت بالینی

مسکن‌های خوراکی و موضعی اصلی‌ترین روش برای درمان درد ناشی از اوتیت میانی هستند. داروهای خوراکی شامل ایبوپروفن، پاراستامول (استامینوفن) و مخدرها (opiates) هستند. یک مرور در سال ۲۰۲۳ نشان داد که شواهدی مبنی بر اثربخشی مصرف یک یا ترکیبی از مسکن‌های خوراکی در AOM وجود ندارد. در میان داروهای موضعی، قطره گوش حاوی آنتی پیرین و بنزوکائین مؤثر بودن خود را نشان داده است. داروهای ضد احتقان (decongestants) و آنتی‌هیستامین‌ها (چه به صورت خوراکی و چه به صورت اسپری بینی) به دلیل عدم مزیت و نگرانی در مورد عوارض جانبی آن‌ها، توصیه نمی‌شوند. نیمی از موارد گوش درد در کودکان، بدون درمان خاصی طی سه روز برطرف می‌شود و ۹۰ درصد ظرف هفت یا هشت روز بهبود می‌یابند. شواهد استفاده از استروئید ها را برای درمان AOM تأیید نمی‌کند.
مدیریت بالینی > آنتی‌بیوتیک‌ها

مصرف آنتی‌بیوتیک‌ها برای درمان AOM مزایا و مضراتی دارد. با توجه به‌این که بیش از ۸۲ درصد موارد حاد بدون درمان برطرف می‌شوند، برای جلوگیری از یک مورد گوش درد باید حدود ۲۰ کودک آنتی‌بیوتیک مصرف کنند، برای جلوگیری از یک مورد پاره شدن پرده صماخ نیاز به درمان ۳۳ کودک است، و برای جلوگیری از یک مورد عفونت در گوش مقابل، باید ۱۱ کودک تحت درمان قرار بگیرند. همچنین، از هر ۱۴ کودک تحت درمان با آنتی‌بیوتیک، یک کودک دچار یک دوره استفراغ، اسهال یا بثورات پوستی می‌شود. در صورت وجود درد، مسکن‌ها می‌توانند درد را تسکین دهند. مصرف پیشگیرانه آنتی‌بیوتیک در افرادی که نیاز به جراحی برای درمان OME دارند، ممکن است به کاهش خطر عوارض پس از جراحی کمک نکند.
برای AOM دوطرفه در نوزادان کمتر از ۲۴ ماه، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد مزایا مصرف آنتی‌بیوتیک‌ها بر مضرات آن غالب است. یک مرور کاکرین در سال ۲۰۱۵ به‌این نتیجه رسید که رویکرد تحت نظر قرار دادن بیمار (watchful waiting) برای کودکان بالای شش ماه مبتلا به AOM غیر شدید، رویکرد بهتری است.

اکثر کودکان بالای ۶ ماه که مبتلا به AOM هستند از درمان با آنتی‌بیوتیک سود نمی‌برند. بااین حال، در صورت استفاده از آنتی‌بیوتیک، به‌طور کلی مصرف آنتی‌بیوتیک با طیف اثر محدود مانند آموکسی‌سیلین (amoxicillin) توصیه می‌گردد، زیرا ممکن است آنتی‌بیوتیک‌های وسیع‌الطیف با عوارض جانبی بیشتری همراه باشند در صورت وجود مقاومت به آموکسی‌سیلین یا مصرف آن در ۳۰ روز گذشته، مصرف آموکسی‌سیلین-کلاوولانات (amoxicillin-clavulanate) یا سایر مشتقات پنی‌سیلین (penicillin derivative) به همراه مهارکننده بتالاکتاماز (beta lactamase inhibitor) توصیه می‌شود. مصرف آموکسی‌سیلین یک بار در روز ممکن است به اندازه مصرف دو بار یا سه بار در روز مؤثر باشد. در حالی که مصرف آنتی‌بیوتیک به مدت کمتر از ۷ روز، عوارض جانبی کمتری دارد، به نظر می‌رسد مصرف بیش از ۷ روز، اثرگذاری بیشتری داشته باشد. اگر پس از ۲ تا ۳ روز از درمان بهبودی حاصل نشد، ممکن است تغییر در درمان در نظر گرفته شود. به نظر می‌رسد آزیترومایسین (azithromycin) نسبت به آموکسی‌سیلین با دوز بالا یا آموکسی‌سیلین-کلاوولانات عوارض جانبی کمتری داشته باشد.
مدیریت بالینی > لوله تیمپانوستومی

لوله‌های تیمپانوستومی (یا «گرومت») در موارد زیر برای درمان AOM توصیه می‌شود: سه یا بیشتر اپیزود AOM در ۶ ماه، یا چهار اپیزود یا بیشتر در یک سال، به شرطی که حداقل یک یا چند اپیزود در ۶ ماه قبل رخ داده باشد. شواهد آزمایشی وجود دارد که نشان می‌دهد در کودکان مبتلا به AOM عود کننده، کار گذاشتن لوله، منجر به کاهش متوسط در تعداد اپیزودهای AOM بعدی می‌شود (این کاهش در حدود یک مورد کمتر در ۶ ماه پس از کار گذاشتن لوله‌ها است و در ۱۲ ماه پس از آن، تأثیر کمتری دارد). شواهد از تأثیر لوله‌ها بر شنوایی یا رشد زبان در درازمدت پشتیبانی نمی‌کند. یکی از عوارض شایع کار گذاشتن لوله تیمپانوستومی، اتوره یا ترشح از گوش است. خطر سوراخ شدن دائمی پرده صماخ پس از قرار دادن گرومت در کودکان ممکن است کم باشد هنوز مشخص نیست که آیا کار گذاشتن گرومت‌ها از دوره مصرف آنتی‌بیوتیک‌ها مؤثرتر هستند یا خیر.
آنتی‌بیوتیک‌های خوراکی نباید برای درمان اتوره حاد بدون عارضه ناشی از لوله تیمپانوستومی استفاده شوند. آنها برای باکتری‌هایی که باعث‌این وضعیت می‌شوند مؤثر نیستند و با عوارض جانبی از جمله افزایش خطر ابتلا به عفونت‌های فرصت‌طلب همراه هستند. در مقابل، استفاده از قطره‌های گوش آنتی‌بیوتیک موضعی مفید است.
مدیریت بالینی > اوتیت میانی همراه با افیوژن

تصمیم برای درمان‌این بیماری معمولاً پس از انجام ترکیبی از معاینه فیزیکی و تشخیص آزمایشگاهی، با آزمایش‌های تکمیلی شامل شنوایی‌سنجی، تیمپانوگرام، سی تی اسکن استخوان گیجگاهی، و MRI صورت می‌گیرد. به‌طور کلی داروهای ضد احتقان، گلوکوکورتیکوئیدها (glucocorticoids), و آنتی‌بیوتیک‌های موضعی به عنوان درمان برای موارد غیر عفونی یا سروزی افیوژن ماستوئید مؤثر نیستند. همچنین، استفاده از آنتی‌هیستامین‌ها و داروهای ضد احتقان در کودکان مبتلا به OME توصیه نمی‌شود. در موارد خفیف یا مواردی که اختلال شنوایی قابل توجهی وجود ندارد، افیوژن می‌تواند خود به خود یا با اقدامات محافظه کارانه تر مانند خود باد کردن (autoinflation) برطرف شود. در موارد شدیدتر، لوله‌های تیمپانوستومی را می‌توان کار گذاشت، احتمالاً در کنار آن انجام جراحی کمکی برداشتن لوزه سوم (adenoidectomy), زیرا تا آنجا که به رفع افیوژن گوش میانی در کودکان مبتلا به OME مربوط می‌شود، مزیت قابل توجهی نشان می‌دهد.
مدیریت بالینی > اوتیت میانی چرکی مزمن

از سال ۲۰۲۰، مزیت آنتی‌بیوتیک‌های موضعی برای درمان CSOM غیرقطعی بوده است. برخی شواهد نشان می‌دهند که استفاده از آنتی‌بیوتیک‌های موضعی به تنهایی یا همراه با آنتی‌بیوتیک‌های خوراکی ممکن است مفید باشد. اثر ضدعفونی‌کننده‌ها (antiseptics) در درمان CSOM نامشخص است. به احتمال زیاد، آنتی‌بیوتیک‌های موضعی (از دسته کینولون‌ها؛ quinolones) در رفع ترشحات گوش از ضدعفونی‌کننده‌ها مؤثرتر هستند.
مدیریت بالینی > طب جایگزین

طب مکمل و جایگزین برای درمان OME توصیه نمی‌شود، زیرا هیچ شواهدی از مزیت آن‌ها وجود ندارد. در مطالعه‌ای انجام شده روی کودکان، مؤثر بودن درمان‌های هومئوپاتی در درمان AOM ثابت نشد. یک تکنیک دستکاری استئوپاتیک (osteopathic manipulation technique) به نام تکنیک Galbreath در یک کارآزمایی بالینی تصادفی‌سازی و کنترل‌شده مورد ارزیابی قرار گرفت. یکی از بررسی‌کنندگان آن را امیدوارکننده دانست، اما یک گزارش شواهد در سال ۲۰۱۰، شواهد را غیرقطعی یافت.
پیامدها

عوارض AOM شامل سوراخ شدن پرده گوش، عفونت فضای ماستوئید پشت گوش (ماستوئیدیت، mastoiditis) است و به ندرت ممکن است عوارض داخل جمجمه‌ای مانند مننژیت باکتریایی، آبسه مغزی یا ترومبوز سینوس دورال (dural sinus thrombosis) رخ دهد. تخمین زده می‌شود که سالانه ۲۱٬۰۰۰ نفر به دلیل عوارض اوتیت میانی جان خود را از دست می‌دهند.
پیامدها > پارگی پرده گوش

در موارد شدید یا درمان نشده، پرده صماخ ممکن است سوراخ شود و به چرک موجود در فضای گوش میانی اجازه می‌دهد تا به داخل کانال گوش تخلیه شود. این ترشح چرک اگر به اندازه کافی باشد، قابل مشاهده است. بااینکه پارگی پرده صماخ به نظر نشان دهنده یک فرایند بسیار دردناک و آسیب‌زا است، تقریباً همیشه با تسکین قابل توجه فشار و درد همراه است. در یک فرد سالم مبتلا به AOM ساده، به احتمال زیاد سیستم دفاعی بدن عفونت را برطرف می‌کند و پرده صماخ تقریباً همیشه بهبود می‌یابد. راهکاری برای AOM شدید که در آن مسکّن‌ها قادر به کنترل درد گوش نیستند، انجام تیمپانوسنتز (tympanocentesis) است. تیمپانوسنتز به معنی آسپیراسیون سوزنی از طریق پرده صماخ برای کاهش درد گوش و شناسایی ارگانیسم (های) عامل‌ایجاد کننده عفونت است.
پیامدها > از دست دادن شنوایی

کودکان مبتلا به اپیزودهای مکرر AOM و آنهایی که دچار OME یا CSOM هستند، در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به ناشنوایی هدایتی و حسی-عصبی هستند. در سراسر جهان تقریباً ۱۴۱ میلیون نفر (۲٫۱ درصد از جمعیت) درگیر ناشنوایی خفیف ناشی از اوتیت میانی هستند. این مشکل در مردان (۲٫۳ درصد) شایعتر از زنان (۱٫۸ درصد) است.
این کاهش شنوایی عمدتاً به دلیل وجود مایع در گوش میانی یا پارگی پرده صماخ است. طولانی شدن دوره اوتیت میانی با عوارض استخوانچه ای همراه است و به همراه سوراخ شدن دائمی پرده صماخ، در شدت بیماری و کاهش شنوایی نقش دارد. در صورت وجود کلستئاتوم یا بافت گرانوله در گوش میانی، میزان کاهش شنوایی و تخریب استخوانچه ای حتی بیشتر خواهد شد.
دوره‌های کاهش شنوایی هدایتی ناشی از اوتیت میانی ممکن است تأثیر مخربی بر رشد گفتار در کودکان داشته باشند. برخی از مطالعات، اوتیت میانی را با مشکلات یادگیری، اختلالات توجه و مشکلات سازگاری اجتماعی مرتبط می‌دانند. علاوه براین، ثابت شده است که افراد مبتلا به اوتیت میانی در مقایسه با افراد با شنوایی طبیعی، بیشتر دچار اختلالات مرتبط با افسردگی/اضطراب هستند. هنگامی که عفونت‌ها برطرف می‌شوند و آستانه‌های شنوایی به حالت عادی بازمی‌گردند، اوتیت میانی دوران کودکی همچنان ممکن است باعث آسیب جزئی و غیرقابل برگشت به گوش میانی و حلزون گوش شود. تحقیقات بیشتری در مورد اهمیت غربالگری همه کودکان زیر ۴ سال از نظر OME باید انجام شود.
همه‌گیرشناسی (اپیدمیولوژی)

AOM در دوران کودکی بسیار شایع است. این بیماری شایع‌ترین وضعیتی است که مراقبت‌های پزشکی برای کودکان زیر پنج سال در ایالات متحده ارائه می‌شود. سالانه ۱۱ درصد از افراد (۷۰۹ میلیون مورد) به AOM مبتلا می‌شوند که نیمی ازاین موارد در کودکان زیر پنج سال رخ می‌دهد CSOM حدود ۵ درصد یا ۳۱ میلیون از کل موارد را درگیر می‌کند که ازاین میان، سالانه ۲۲٫۶ درصد موارد در کودکان زیر پنج سال رخ می‌دهد اوتیت میانی منجر به ۲٬۴۰۰ مورد مرگ‌ومیر در سال ۲۰۱۳ شد که‌این رقم نسبت به سال ۱۹۹۰ با ۴٬۹۰۰ مورد مرگ‌ومیر، کاهش یافته است.
بومیان استرالیایی دچار میزان بالایی از کم شنوایی هدایتی هستند که عمدتاً به دلیل شیوع گسترده بیماری گوش میانی در سنین پایین در جوامع بومی است. کودکان بومی استرالیایی به‌طور متوسط در دوران کودکی به مدت دو سال و نیم درگیر بیماری گوش میانی هستند، در حالی که‌این مدت برای کودکان غیر بومی سه ماه است. عدم درمان‌این بیماری می‌تواند منجر به از دست دادن دائمی شنوایی شود. بروز بیشتر ناشنوایی به نوبه خود به نتایج ضعیف اجتماعی، تحصیلی و عاطفی در کودکان درگیر منجر می‌شود. این کودکان با بزرگ شدن و ورود به سنین بزرگسالی، به احتمال بیشتری با مشکلات اشتغال روبرو شده و درگیر سیستم عدالت کیفری می‌شوند. تحقیقات انجام شده در سال ۲۰۱۲ نشان داد که از هر ۱۰ زندانی بومی در قلمرو شمالی، ۹ نفر دچار کاهش شنوایی قابل توجه هستند.
اندرو بوچر (Andrew Butcher)این فرضیه را مطرح کرده است که فقدان اصوات سایشی (fricatives) و فهرست‌های آوایی غیرمعمول در زبان‌های استرالیایی، ممکن است به دلیل وجود بسیار زیاد عفونت گوش میانی و در نتیجه، کاهش شنوایی در جمعیت آنها باشد. افراد مبتلا به کم شنوایی اغلب در تشخیص مصوت‌های (vowels) مختلف و شنیدن اصوات سایشی و تمایزات واک (voicing contrasts) مشکل دارند؛ بنابراین به نظر می‌رسد که زبان‌های بومی استرالیا، شباهت‌هایی با الگوی گفتار افراد کم‌شنوا نشان می‌دهند و از آن دسته از اصوات و تمایزاتی که تشخیص آن‌ها برای افرادی که در دوران کودکی دچار کاهش شنوایی شده‌اند دشوار است، پرهیز می‌کنند. در عین حال، زبان‌های استرالیایی از آن دسته تمایزات، برای مثال تمایزات مخرج حروف، که درک آن‌ها برای افراد با افت شنوایی ناشی از عفونت گوش میانی آسان‌تر است، به‌طور کامل بهره می‌برند.. این فرضیه از لحاظ تاریخی، تطبیقی، آماری و پزشکی مورد چالش قرار گرفته است.
ریشه‌شناسی

اصطلاح اوتیت مدیا (otitis media) از ترکیب دو واژه اوتیت، در زبان یونانی باستان به معنای «التهاب گوش» و مدیا، کلمه‌ای در زبان لاتین به معنای «میانی» تشکیل شده است.
اوتیت مدیا
سوراخ شدن پرده صماخ راست ناشی از اوتیت میانی حاد شدید قبلی
سال‌های عمر تعدیل شده برای ناتوانی برای اوتیت مدیا به ازای هر ۱۰۰ هزار نفر جمعیت در سال ۲۰۰۴.




  بدون داده
  < ۱۰
  ۱۰–۱۴
  ۱۴–۱۸
  ۱۸–۲۲
  ۲۲–۲۶
  ۲۶–۳۰

  ۳۰–۳۴
  ۳۴–۳۸
  ۳۸–۴۲
  ۴۲–۴۶
  ۴۶–۵۰
  > ۵۰
تعداد موارد مرگ و میر ناشی از اوتیت مدیا به ازای هر یک میلیون نفر جمعیت در سال ۲۰۱۲ 
  ۰  ۱  ۲–۴
رستم‌خان

مکان
| رستم‌خان | رستم‌خان |
| --- | --- |
روستا: روستا
محل : محل 
رستم‌خان: رستم‌خان
مختصات: ۳۳°۵۴′۰۰″شمالی ۴۶°۱۰′۱۳″شرقی﻿ / ﻿۳۳٫۹۰۰۰۰۰°شمالی ۴۶٫۱۷۰۱۷۰°شرقی﻿ / 33.900000; 46.170170: مختصات: ۳۳°۵۴′۰۰″شمالی ۴۶°۱۰′۱۳″شرقی﻿ / ﻿۳۳٫۹۰۰۰۰۰°شمالی ۴۶٫۱۷۰۱۷۰°شرقی﻿ / 33.900000; 46.170170
استان: ایلام
شهرستان: ایوان
بخش: زرنه
دهستان: کلان
بنیان‌گذاری: ۱۳۴۰
جمعیت: ۵۵۸ نفر (سرشماری ۹۵)
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۸۴۲۳۵۴
رستم‌خان (به کُردی: ڕۆسه‌م‌خان) روستایی از توابع بخش زرنه، دهستان کلان، شهرستان ایوان، در استان ایلام ایران است.
آبادی رستم‌خان که مردم خوب و سرحالی دارد؛ مردم این آبادی در فکر کار و تلاش برای به دست آوردن رزق و روزی پر برکت حلال می‌باشند، در این روستا نزدیک به ۱۲۰ خانوار و جمعیت ۴۲۰ الی ۴۷۰ نفر زندگی می‌کنند و مردم این روستا به شیوه سنتی و صنعتی به کشاورزی و دامداری می‌پردازند. این روستا یکی از قطب‌های دامداری شهرستان ایوان به حساب می‌آید.
این روستا که در دهستان کلان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۶۳ نفر (۱۲۱خانوار) بوده است. لازم است ذکر شود که جمعیتی معادل جمعیت روستا از این ایل به شهر ایوان مهاجرت کردند و نیز طایفه سیاهگل در شهرستان ایوان نیز از همین ایل می‌باشند که در منطقه سیاهگل که قشلاق این ایل می‌باشد اسکان دارند.
رستم‌خان نام ابتدایی و اصلی این آبادی زیبا می‌باشد و محلی‌ها همچنان از این نام (رستم‌خان) استفاده می‌کنند اما کپنه کران نام دولتی و سازمانی‌ایی است که بر روی این روستا گذاشته شده که دلیل انتخاب این نام در قسمت اطلاعات تاریخی ذکر شده است.
زبان مردم این روستا کُردی کلهری می‌باشد.
نمای روستا از کوه‌های اطراف
فصل بهار رستم‌خان
بهار آفتابی در طبیعت رستم‌خان
▪︎موقعیت روستا در اپلیکیشن مسیریابی نشان:
https://nshn.ir/ac2b20-H0CjS_s
▪︎موقعیت روستا در اپلیکیشن مسیریابی بلد:
https://balad.ir/location?latitude=33.900395&longitude=46.170367&zoom=16.000000
▪︎دوتا لینک زیر از سایت‌های معتبر آب و هواشناسی می‌باشند؛ می‌توانید برای اطلاع از آخرین وضعیت آب و هوای این ناحیه بر روی آنها کلیک کنید:
۱. https://weawow.com/fa/c9645596
۲. https://www.accuweather.com/fa/ir/ilam/208937/weather-forecast/208937
▪︎همچنین مستندی کوتاه از مردم و روستا در آپارات:
https://www.aparat.com/v/h429gjn
▪︎صفحه رستم‌خان در اینستاگرام:
https://www.instagram.com/rostamkhan_kalhor/
کیم سه رون

| کیم سه رون | کیم سه رون |
| --- | --- |
کیم در سال ۲۰۱۸: کیم در سال ۲۰۱۸
زادهٔ: ۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۰۰ سئول، کره جنوبی
درگذشت: ۱۶ فوریهٔ ۲۰۲۵ (۲۴ سال) سئول، کره جنوبی
علت مرگ: خودکشی
تحصیلات: دانشگاه چونگ آنگ
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۱–۲۰۲۲
نام کره‌ای: نام کره‌ای
هانگول: 김새론
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Gim Saeron
مک‌کیون–ریشاور: Kim Saeron
 :  
کیم سه رون (کره‌ای: 김새론؛ ۳۱ ژوئیه ۲۰۰۰ – ۱۶ فوریه ۲۰۲۵)، بازیگر اهل کره جنوبی بود. او حرفهٔ خود را به عنوان بازیگر کودک در سن نه سالگی آغاز کرد و با فیلم‌های یک زندگی جدید (۲۰۰۹) و مردی از هیچ‌کجا (۲۰۱۰) به شهرت رسید. با رسیدن کیم به دوران نوجوانی، او در نقش‌های اصلی بیشتری بازی کرد که از جمله آن‌ها می‌توان به فیلم دختری در درب خانه‌ام (۲۰۱۴) اشاره کرد. او همچنین در مجموعه‌های تلویزیونی از جمله به صدای قلبم گوش کن (۲۰۱۱)، کلاس ملکه (۲۰۱۳) و عشق در دبیرستان (۲۰۱۴) ایفای نقش کرد. اولین نقش اصلی بزرگسال او در مجموعه تلویزیونی آیینه جادوگر (۲۰۱۶) بود.
اوایل زندگی و تحصیلات

کیم سه رون زادهٔ ۳۱ ژوئیه ۲۰۰۰ در سئول، کره جنوبی است. او دو خواهر کوچکتر به نام‌های کیم آه رون و کیم یه رون دارد که آن‌ها نیز بازیگر هستند. در مدرسه ابتدایی می‌یانگ در سئول تحصیل کرد و در فوریه ۲۰۱۶ از مدرسه راهنمایی یانگ‌ایل در ایلسان فارغ‌التحصیل شد. سپس تحصیل در مدرسه هنرهای نمایشی سئول را آغاز کرد. در سال ۲۰۱۸، کیم در دپارتمان هنرهای نمایشی و مطالعات فیلم دانشگاه چونگ آنگ پذیرفته شد.