شهروندان عرب اسرائیل

| 0 | 1 |
| --- | --- |
: 
کل جمعیت: کل جمعیت
۱٬۶۵۸٬۰۰۰ بیش از۲۷۸٬۰۰۰ درشرق اورشلیم و بلندی‌های جولان (۲۰۱۲) ۲۰٫۷٪ جمعیت اسرائیل: ۱٬۶۵۸٬۰۰۰ بیش از۲۷۸٬۰۰۰ درشرق اورشلیم و بلندی‌های جولان (۲۰۱۲) ۲۰٫۷٪ جمعیت اسرائیل
مناطق با جمعیت چشمگیر: مناطق با جمعیت چشمگیر
 اسرائیل:  اسرائیل
زبان‌ها: زبان‌ها
عربی، عبری: عربی، عبری
دین: دین
مسلمان ۸۳٫۸٪ (اکثراسنی), مسیحی ۸٫۴٪ ودروزی ۸٫۲٪: مسلمان ۸۳٫۸٪ (اکثراسنی), مسیحی ۸٫۴٪ ودروزی ۸٫۲٪
: 
نقشه پراکندگی مردم عرب در اسرائیل.
نگاره‌ای به‌تاریخ ۲۰ مهٔ ۱۹۴۹‏ میلادی از امضای پیمان وفاداری سران قبایل عرب ام‌الفحم به دولت اسرائیل.
شهروندان عرب اسرائیل (به عربی: المواطنون العرب في إسرائيل) (به عبری: ערבים אזרחי ישראל) یا عرب اسرائیلی، یا فلسطینی شهروند اسرائیل (به عربی: العرب الإسرائيليين) اصطلاحی است که در مورد فلسطینیان ساکن خاک اصلی اسرائیل (یعنی غیر از کرانه باختری رود اردن و نوار غزه و بلندی‌های جولان) به کار می‌رود. به این دسته از فلسطینیان، عرب‌های ۴۸ یا فلسطینیهای ۴۸ نیز گفته می‌شود که اشاره به جنگ ۱۹۴۸ میان اعراب و اسرائیل دارد. اعراب اسرائیل ٢٤ درصد جمعیت اسرائیل را تشکیل می‌دهند. شهروندان عرب اسرائیل (عرب اسرائیلی‌ها یا عرب‌های اسرائیل) بزرگ‌ترین اقلیت قومی کشور هستند. . رسانه‌های بین‌المللی معمولاً از اصطلاحات "عرب-اسرائیلی" یا "اسرائیلی-عرب" برای تمایز بین شهروندان عرب اسرائیل و عرب‌های فلسطینی که در اراضی اشغالی اسرائیل زندگی می‌کنند، استفاده می‌کنند. آنها از کسانی هستند که به دوره قیمومت بریتانیا بر فلسطین و از طریق فرمان تابعیت فلسطینی ۱۹۲۵ تعلق داشتند. این افراد که به زبان‌ عربی صحبت می‌کنند، در شناسایی خود به مجموعه‌ای از هویت‌های مدنی (اسرائیلی یا "در اسرائیل")، ملی (عرب، فلسطینی، اسرائیلی) و مذهبی (مسلمان، مسیحی، دروزی) متنوع اشاره می‌کنند.
پس ازاستقلال اسرائیل در سال ۱۹۴۸، عرب‌هایی که در درون اسرائیل باقی ماندند، تحت قوانین تابعیت اسرائیل قرار گرفتند، در حالی که کسانی که در کرانه باختری تحت الحاق اردن بودند، مشمول قوانین تابعیت اردنی شدند. کسانی که در نوار غزه تحت اشغال مصر بودند، تحت قوانین تابعیت مصری قرار نگرفتند و به جای آن، تابعیت آنها به تحت‌الحمایگی فلسطین تعلق داشت که توسط مصر در طول جنگ عربی-اسرائیلی ۱۹۴۸ ایجاد شده بود. این تقسیم سه‌گانه برای تابعیت فلسطینی‌ها تا جنگ عربی-اسرائیلی ۱۹۶۷ باقی ماند. در سال ۱۹۸۸، اردن ادعای حاکمیت خود بر کرانه باختری را که در سال ۱۹۵۰ مطرح کرده بود، لغو کرد و به طور مؤثر بیش از ۷۵۰،۰۰۰ نفر از ساکنان فلسطینی این سرزمین را بی‌کشور کرد. از طریق قانون اورشلیم در سال ۱۹۸۰ و قانون بلندی‌های جولان در سال ۱۹۸۱، اسرائیل صلاحیت تابعیت را به فلسطینی‌ها در اورشلیم شرقی و به سوری‌ها و سایر عرب‌ها در بلندی‌های جولان اعطا کرده است؛ این وضعیت به عرب‌های غیراز اورشلیم در کرانه باختری، یعنی کسانی که در مناطقی که اسرائیل به نام یهودا و سامریا اداره می‌کند، گسترش نیافته است. به دنبال اعلام استقلال فلسطین در سال ۱۹۸۸، ساکنان عرب بی‌کشور در سرزمین‌های فلسطینی در نهایت به عنوان شهروندان فلسطینی شناخته شدند و از سال ۱۹۹۵ گذرنامه تشکیلات خودگردان فلسطین به آنها صادر شده است.
گویش سنتی اکثر شهروندان عرب اسرائیل عربی شامگاهی است، از جمله عربی لبنانی در شمال اسرائیل، عربی فلسطینی در مرکز اسرائیل، و عربی بدوی در سراسر نقب. به دلیل اینکه گویش‌های عربی مدرن شهروندان عرب اسرائیل بسیاری از واژه‌ها و عبارات عبری را جذب کرده‌اند، گاهی به آن گویش عربی اسرائیلی گفته می‌شود. اخیراً گزارش‌هایی منتشر شده است که نشان می‌دهد عرب‌های اسرائیل به طور فزاینده‌ای احساس هویت اسرائیلی می‌کنند و تمایل به ادغام و داشتن آینده مشترک با جامعه اصلی اسرائیل را ابراز می‌کنند. از نظر تعلقات مذهبی، اکثریت عرب‌های اسرائیل مسلمان هستند، اما اقلیت‌های مسیحی و دروزی نیز وجود دارند.
بر اساس قانون اسرائیل، ساکنان عرب اورشلیم شرقی و بلندی‌های جولان حق دارند که شهروند اسرائیلی شوند، از خدمات شهری برخوردار باشند و حق رأی در مسائل شهری را داشته باشند.