stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
وینی کلاتی
حرفه دوندگی > ۲۰۲۴

کلاتی در ۱۴ ژانویه با ۱:۰۶:۲۵ دقیقه در نیمه ماراتن هیوستون چهارم شد و رکورد آمریکا را در این ماده و میانگین ۵:۰۴ دقیقه در هر مایل را به نام خود ثبت کرد.در مسیر پایان، او همچنین رکورد آمریکای شمالی را برای ۲۰ کیلومتر (۶۳:۰۵) به ثبت رساند. شش روز پس از ثبت یک رکورد آمریکایی برای نیمه ماراتن در هیوستون، کلاتی به یک پیروزی دیگر در مسابقات قهرمانی دوی صحرانوردی باشگاهی یو.اس.ای.تی. اف دست یافت که در پارک گرین پول در ریچموند، ویرجینیا برگزار شد. او ۳۲:۵۸٫۶ دوید تا در مسابقهٔ ۱۰ کیلومتر، اول شود. در ماه مارس، او نمایندهٔ ایالات متحده در مسابقات جهانی دو و میدانی صحرانوردی ۲۰۲۴ در بلگراد، صربستان بود که در آن به عنوان برترین آمریکایی در ردهٔ پانزدهم قرار گرفت.
در مسابقات آزمایشی المپیک ۲۰۲۴، کلاتی در دوی ۱۰۰۰۰ متر عنوان ملّی را به دست آورد و به او اجازه داده شد تا در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ پاریس، نمایندهٔ ایالات متحده باشد.
زندگی شخصی

پس از دریافت پناهندگی در ایالات متحده در سال ۲۰۱۴، کلاتی به مدت هشت سال نتوانست مادرش را ببیند. تا زمانی که او شهروند ایالات متحده شد، وضعیتی که به او آزادی سفر بین‌المللی را داد، او توانست با مادرش در اوگاندا تجدید دیدار کند.
فیلم مورد علاقهٔ او مک‌فارلند، آمریکا است که داستان یک تیم عمدتاً لاتین‌تبار در مک‌فارلند، کالیفرنیا را روایت می‌کند. یوسین بولت دونده، ورزشکار مورد علاقهٔ اوست.
ایسپره (روستا)

| روستای ایسپره | روستای ایسپره |
| --- | --- |
روستا: روستا
تابلوی روستای ایسپره: تابلوی روستای ایسپره
کشور: ایران
استان: خوزستان
شهرستان: دزفول
بخش: بخش سردشت
دهستان: سردشت
جمعیت: ۴۳۱ نفر
روستای ایسپره، روستایی از توابع بخش سردشت شهرستان دزفول در استان خوزستان ایران است.
ایسپره از تیره جیله ممزایی طایفه محمودصالح چهارلنگ بختیاری می‌باشد.
جمعیت

این روستا در دهستان سردشت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۳۱ نفر (۷۵خانوار) بوده‌است.اکثر ساکنین این روستا از طایفه ایسپره هستند.
نمای روستای ایسپره
نمای روستای ایسپره
کوه‌های تالش

کوه‌های تالش در منطقه ماساللی.
کوه‌های تالش (تالشی: تالشه بندون) زنجیره‌ای از کوه‌ها است که در شمال غربی ایران و جنوب شرقی جمهوری آذربایجان قرار گرفته‌است. این کوه‌ها بخش شمال غربی رشته‌کوه البرز را تشکیل می‌دهند و از زمین‌های پست لنکران به سوی جنوب شرقی امتداد یافته و تا دشت‌های سفیدرود در ایران ادامه می‌یابند.
جغرافیا

کوه‌های تالش در شرق آذربایجان با جهتی شمالی-جنوبی در حاشیهٔ دریای خزر تا درهٔ سفیدرود در گیلان امتداد دارد. دامنه‌های غربی کوه‌های تالش دارای شیب ملایم و چهرهٔ عریان و بسیار کم‌درخت و دامنه‌های شرقی آن دارای شیب تند به سوی دریای خزر است. «سفیدکوه» بلندترین قلهٔ آن به ارتفاع ۳۲۰۰ متر در نزدیکی سفیدرود قرار دارد.
کوه‌های تالش در شمال غربی به کوهستان سبلان می‌پیوندد. رشته‌کوه‌های تالش دارای سه رشتهٔ اصلی است. در میان آن‌ها، طولانی‌ترین رشته‌کوه، کوه‌های تالش است که در مرز با ایران و به طول ۱۰۰ کیلومتر کشیده شده و تا ۸ کیلومتری ساحل خزر ادامه دارد. بلندترین قلهٔ آن بغرو داغ ۳۱۹۷ متر ارتفاع دارد و در ییلاقات خطبه‌سرا واقع شده‌است نام دارد. منطقه تالش اقلیمی ملایم دارد. نواحی «آستارا» و «لنکران» دارای اقلیمی جنب‌مداری بوده، زمستان‌هایی ملایم و تابستان‌های نسبتاً گرم دارند.
آب رودخانه‌های بالهارود، گوی‌تپه، ولش، قومباشی، سوداوشار، بشرو، آستارا و تعدادی دیگر که از کوه‌های تالش سرچشمه گرفته و در این نواحی جریان دارد، در آبیاری مورد استفاده قرار گرفته و از اهمیت خاصی برخوردارند. کوه‌های تالش و جلگهٔ لنکران، دارای پوشش خاک بسیار غنی است. در این نواحی، در کنار چمنزارهای گسترده و چراگاه‌های سرسبز، جنگل‌های ارزشمندی نیز وجود دارد.
آب و هوا

کوهستان تالش چند قلهٔ بلندتر از ۳ هزار متر دارد و بیشینهٔ بارندگی در این کوهستان میان ۱٬۶۰۰ تا ۱٬۸۰۰ میلی‌متر است که بالاترین میزان بارندگی در ایران و در جمهوری آذربایجان است.
زمین‌شناسی

از نظر زمین‌شناسی، رشته کوه تالش عمدتاً از نهشته‌های آتشفشانی-رسوبی کرتاسه پسین با نواری از سنگ‌های پالئوزوئیک و نواری از سنگ‌های تریاس و ژوراسیک در بخش‌های جنوبی، هر دو در جهت شمال غربی-جنوب شرقی تشکیل شده است.
جنگل‌های تالش

جنگل‌های تالش عمدتاً در کوه‌های تالش و نیز در بخش‌هایی از جلگهٔ لنکران گسترده شده‌است. این جنگل‌ها که تا ارتفاع ۲۲۰۰ متری از سطح دریا گسترده شده‌اند حدود ۱۵۰ هزار هکتار مساحت را دربر می‌گیرد. در این گستره، جنگل‌های جنب‌مداری تیپ هیرکان وجود دارد، به استثنای دیابار، در تالش در مساحت ۳۶۹۰۰ هکتاری، ۱۱۶۷ نوع رستنی شمارش شده‌است. از ۱۵۰ نوع درختان و بوته‌های جنگلی ۳۶ گونهٔ آن بومی‌اند.
در جنگل‌های هیرکان تالش آکاسیا، گلابی هیرکان و آکاسیای ابریشمی موجود است که نشان‌دهندهٔ ارتباط ژنتیکی این جنگل‌ها با پوشش گیاهی آسیای شرقی و هیمالیا در گذشته‌های دور بوده‌است.[نیازمند منبع] در جنگل‌های تالش، به علت مواجهه با دوره یخچالی شدن، نمونه‌هایی از پوشش گیاهی آن دوره برجای مانده و محافظت شده‌است. این موضوع از نظر بررسی‌های تاریخی جنگل‌های جهان از اهمیت بسیار برخوردار است. در جنگل‌های تالش پراکندگی انواع درختان ویژه از جمله درخت آهن، بلوط شاه بلوطی برگ، آکاسیای ابریشمی، له‌له خزر، شمشاد هیرکانی، گردو و انجیر هیرکانی، را می‌توان مشاهده کرد. از دیگر درختان منطقه می‌توان از آلوچه، ازگیل، زالزالک، ارجنگ، انار، شمشاد کولخیسی، کوله‌خاس، دانایا، نام برد که از نمونه‌های ارزشمند جنگلی بوده و اشکوب پایینی جنگل را پوشانده‌اند.
در گسترش جنگل‌های کوهستانی تالش، ارتفاعات تأثیر داشته‌اند و نوارهایی از مناطق را به وجود آورده‌اند. این نوارها به نواحی دشت، پایین‌کوه، میان‌کوه، بالاکوه، جنگل‌های نیمه‌آلپی و چمنی ـ کوهی تقسیم می‌شوند. هر نوار دارای پوشش گیاهی ویژهٔ خود است. در نواحی دشتی توسکا، یالان‌قوز، بلوط‌های شاه‌بلوطی برگ، درخت آهن در عین حالی که سودبخش است، به این نوع درخت در نوار جنگلی بالاکوهی کمتر برخورد می‌شود. در نوار جنگلی بالاکوهی شاه بلوط شرقی، افرا و ممرز درختان غالب را تشکیل می‌دهند.
نگارخانه

کوه‌های تالش
جنگل‌های تالش در منطقه ماساللی.
دادشاه

| دادشاه | دادشاه |
| --- | --- |
زادهٔ: سفید کوه، شهرستان فنوج
درگذشت: ۲۱ دی‌ماه ۱۳۳۶ کوه‌های لاشار
ملیت: ایرانی
پیشه: قیام مسلحانه علیه دولت مرکزی ایران
دادشاه کمال یا میردادشاه (درگذشتهٔ ۲۱ دی ۱۳۳۶) یک زمین‌دار و کشاورز روستایی بلوچ بود که در اوایل دههٔ ۱۳۳۰ خورشیدی در بلوچستان علیه دولت مرکزی ایران، اقدام به قیام مسلحانه کرد. او به همراه برادرش، محمدشاه، و گروهی از افرادش در ۴ فروردین ۱۳۳۶ در مسیر چابهار به ایرانشهر، راه را بر خودروی حامل کارکنان برنامه اصل چهار بود، بست و آن‌ها را به قتل رساند. این کشتار موجب برانگیختن حساسیت بین‌المللی و فشار بر حکومت پهلوی دوم شد.
خانواده

میردادشاه مشهور به دادشاه سفیدکوهی، یک زمین‌دار و کشاورز اهل روستای «بنگر و دن‌بید» در منطقهٔ کوهستانی سفیدکوه مکرانِ بلوچستان و از اعضای طایفه‌ی بلوچ میرزایی بود. دادشاه دو برادر مشهور به محمدشاه و احمدشاه داشت.
اقدام مسلحانه

دادشاه به همراه برادران و تعدادی از هم‌رزمانش از اوایل دههٔ ۱۳۳۰ اقدام مسلحانه‌ای را علیه دولت مرکزی ایران آغاز کردند که منجر به قتل افراد سرشناسی شد. اما اقدامی که باعث مقابلهٔ جدی حکومت با او شد، قتل کارکنان برنامه اصل چهار بود. این گروه در ۴ فروردین ۱۳۳۶، بخشی از جادهٔ چابهار به ایرانشهر موسوم به منطقهٔ تنگ سرحه (منطقهٔ کوهستانی لاشار) که جاده پرپیج‌و‌خمی دارد را بستند. در آن زمان قرار بود خودرویی حامل کارکنان ایرانی و آمریکایی برنامه اصل چهار از این مسیر عبور کند. گفته می‌شود این کارمندان پیرامون راه‌سازی و خصوصا ایجاد راه زاهدان و چابهار در این منطقه حضور داشتند.
دادشاه به همراه برادرش محمدشاه و دیگر اعضای گروه این خودرو را توقیف و سپس تمامی سرنشینان آن را کشتند؛ در این کشتار کوین کارول (به انگلیسی: Kevin Carroll) (رئیس منطقه‌ای برنامه اصل چهار در کرمان)، آنیتا کارول (همسر کوین کارول که گفته می‌شود باردار بود)، برستیر ویلسون (به انگلیسی: Brewster A. Wilson) (مشاور حوزه عمران)، محسن شمس (معاون ایرانی ویلسون)، هراند خاک‌چیان (رانندهٔ ایرانی خودرو) به قتل رسیدند.
در خبری که در روزنامه Civil and Military Gazette نسخه لاهور منتشر شد نوشته شده بود «این دو جیپ توسط راهزنان ایرانی به جا مانده بود که آن‌ها را در کوهستان‌های خشن نزدیک مرز پاکستان به خاک و خون کشیدند و همه سرنشینان آن را کشتند - سه آمریکایی شامل آقای کوین کارول و همسرش و آقای. بروستر ای. ویلسون و دو ایرانی. خانم کارول توسط راهزنان از صحنه تراژدی دور شد و جسدش که با شلیک گلوله کشته شده بود، در فاصله شش مایلی پیدا شد.»
در روایت دیگری گفته شده است که جسد آنیتا کارول هفت روز پس از حادثه چند کیلومتری محل درگیری کشف شد. ۱۰ روز پس از وقوع رویداد، حسین علاء از نخست‌وزیری کناره‌گیری کرد و منوچهر اقبال بر جایش نشست. این تغییر در افکار عمومی چنین استنباط شد که تغییر کابینه با رویداد تنگ سرحه مرتبط بوده است ولی در گزارش‌های وقت چنین اشاره‌ای دیده نشده است.
گفته می‌شود این عملیات مسلحانه با هدف ناامن جلوه‌دادن بلوچستان انجام شد و در روابط انگلیس با آمریکا، تأثیر زیادی داشت و چه‌بسا به ملغی‌شدن برنامه‌ی اصل چهار منجر شد.
تعقیب

کشتار کارکنان برنامه اصل چهار توسط تک‌تیراندازها باعث ایجاد حساسیت بین‌المللی و افزایش فشار آمریکا و دولت‌های اروپایی بر دولت ایران شد. فشارهایی که از دولت مرکزی ایران می‌خواست تا گروه دادشاه را سرکوب کند و به اقدامات دادشاه پایان دهد.
حکومت پهلوی، ماه‌ها در تلاش بود تا دادشاه و گروهش که گفته می‌شود حدود چهل نفر بودند را دستگیر کرده یا از سر راه بردارد، اما این تلاش‌ها به دلیل شرایط اقلیمی و جغرافیایی منطقه به جایی نمی‌رسید. گروه دادشاه به‌دلیل تسلط بر جغرافیای منطقه بلوچستان با اتخاذ تاکتیک‌های رزمی ویژه و توانایی زیاد در راهپیمایی در مناطق صعب‌العبور و همچنین آشنایی با اسلحه و تیراندازی، دست‌نیافتنی بودند. آن‌ها در طی درگیری‌ها گاهی به مرزهای پاکستان و حتی آن سوی سواحل خلیج فارس و دریای عمان می‌گریختند. مجموعهٔ تلاش‌های دولت ایران برای به‌دست‌آوردن دادشاه ۱۰ ماه و ۱۷ روز طول کشید.
تعقیب > سرنگون‌کردن هواپیمای نیروی هوایی

در جریان این تعقیب‌وگریز اتفاق دیگری نیز رخ داد که توجه‌های زیادی را به دادشاه معطوف کرد. در ۲ تیر ۱۳۳۶ یک هواپیمای  ال۲۰ نیروی هوایی شاهنشاهی که حامل رئیس ستاد ژاندارمری بود برای تعقیب گروه دادشاه اعزام شد. این هواپیما احتمالا در نزدیکی نیکشهر با گروه دادشاه درگیر شد و براثر آتش‌سوزی سقوط کرد. عده‌ای معتقدند تک‌تیراندازهای دادشاه توانستند با استفاده از تفنگ برنو این هواپیما را سرنگون کنند. چهار سرنشین این هواپیما در سقوط کشته شدند.
در ۱۴ فروردین ۱۳۳۶ (روزی که منوچهر اقبال مامور تشکیل کابینه شد)، درگیری شدیدی بین نیروهای دولتی و همکاران محلی با گروه دادشاه در مرز پاکستان رخ داد. در این درگیری با اینکه صدمات زیادی به گروه دادشاه وارد شد، اما آن‌ها موفق شدند به خاک پاکستان وارد شوند. دادشاه و برادرش احمدشاه به پاکستان رفتند اما از آن‌جایی که دادشاه تصور می‌کرد توسط پلیس پاکستان دستگیر خواهد شد این‌بار بدون برادرش دوباره به بلوچستان رفت و عملیات‌های چریکی خود را ادامه داد.
مرگ

در نهایت دولت مرکزی ناگزیر شد از سران قبایل بلوچستان درخواست کمک کند تا دادشاه را به مذاکره دعوت کنند. دولت مرکزی از عیسی‌خان مبارکی و مهیم‌خان میرلاشاری درخواست کرد تا برای مذاکره به تهران بروند و در این مذاکره از آن‌ها خواست تا در مهلتی مشخص به غائلهٔ دادشاه پایان دهند.
پس از این مذاکرات، سروان خدادادخان ریگی (فرمانده ژاندارمری نی‌ریز) نیز از تهران وارد بلوچستان شد.
مهیم‌خان به دادشاه پیغام داد که «از شاه برای تو و همراهانت تأمین خواهم گرفت، از کوه پایین بیا و با نماینده‌ی ارتش که همراه من است، مذاکره کن.» و  دادشاه این قرارداد را پذیرفت.
مهیم‌خان میرلاشاری، سروان ریگی، استوار ادگاری، گروهبان محمودی (به جای سرهنگ ژیان که ظاهراً ماشینش بین راه گه به هیچان خراب می‌شود)، و چند تفنگچی بلوچ (موسی‌خان میربل، محمدعمرخان ملک‌نژاد، یوسف‌خان مبارکی، کریم‌خان متسنگی(اهورانی)) به محل ملاقات رفتند.
دادشاه در محل قرار حاضر شد و از گروه مقابل خواست تا با آزادی برادرش احمدشاه که در کشور پاکستان فراری بود، موافقت کنند اما با این درخواست موافقت نشد.
در نتیجه دادشاه که گویا قصد گروگان‌گیری داشته تا بلکه با رهایی برادرش موافقت کنند، حاضر به تسلیم نمی‌شود. او می‌گوید «من به قول و قرار گجرها [اشاره به حاکمیت وقت] اطمینان ندارم. آن‌ها کارشان فریب است. اگر واقعاً هدف، تأمین من است، یکی از نظامیان را با خود می‌برم تا برادرم احمدشاه که در پاکستان است آزاد گردد.» سپس دست گروهبان محمودی را گرفته و او را گروگان می‌گیرد و می‌گوید «من به همین منظور حاضر به ملاقات شدم.»
در این زمان مهیم‌خان پس از خواهش و صحبت برای آزادسازی گروگان، دست به هفت‌تیر برده و به بناگوش دادشاه شلیک می‌کند و دیگران نیز اقدام به شلیک می‌کنند. در این درگیری دادشاه و محمدشاه، برادر دادشاه، کشته می‌شوند.
مدتی بعد نیز دولت پاکستان، احمدشاه را تسلیم رژیم ایران می‌کند که در ایران تیرباران می‌شود.
در فرهنگ

قیام دادشاه دست‌مایه‌ی فیلم سینمایی دادشاه ساختۀ حبیب کاووش بوده‌است.
همچنین در وصف دادشاه دو شعر حماسی، یکی از «مولوی‌عبدالله روانبد پیشینی» و دیگری از «ملاابوبکر کلمتی» سروده شده‌است. این دو شعر توسط خوانندگان بلوچ مانند حاجی کمالهان هوت و «ملا غلام قادر» خوانده شده‌اند.
تصویری از صحنهٔ قتل کارول و همراهانش که در تاریخ ۵ آوریل ۱۹۵۷ (۱۶ فروردین ۱۳۳۶) در روزنامه Civil and Military Gazette نسخه لاهور منتشر شد.
هواپیمای ال۲۰-ای نیروی هوایی شاهنشاهی مشابه هواپیمایی که در تعقیب دادشاه ساقط شد.
عیسی‌خان مبارکی و مهیم‌خان میرلاشاری
اجساد دادشاه و برادرش محمدشاه
موداران

| موداران | موداران |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: همدان
شهرستان: ملایر
بخش: بخش سامن
دهستان: اورزمان
جمعیت: ۲۰۶ نفر (سرشماری ۹۵)
موداران، روستایی از توابع بخش سامن شهرستان ملایر در استان همدان ایران است.مردم این روستا بسیار بافرهنگ بوده واز اداب معاشرت بالایی برخوردارند.دلاوران زیادی ازین روستا درگذشته‌ به لشگر کریم خان زندپیوستند. مردمان این روستا باروستای دم شاطر یا ده شاکر نسبت فامیلی نزدیکی دارند. درسال۱۲۵۰هجری شمسی عده ای ازمردمان روستاهای موداران که قبلا میخواران نامیده می‌شد به همراه عده‌ای دیگر ازروستای دم شاطر به دلیل جنگ ودرگیری قبیله‌ای به روستای آقداش از توابع شهرستان اراک مهاجرت کردند. اکنون آنها درروستای آقداش طایفه ی عباسعلی وحسینعلی را تشکیل داده‌اند.
جمعیت

این روستا در دهستان اورزمان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۲۰۶ نفر (۶۲خانوار) بوده‌است.نام قدیم آن می خواران بوده است. آورزمان برای این مردم مانند بهشت است.
فیلیس پرسال

| فیلیس پرسال | فیلیس پرسال |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: فیلس ایزابلا گراس
زادهٔ: ۲۵ سپتامبر ۱۹۰۶
درگذشت: ۲۸ اوت ۱۹۹۶ (۸۹ سال) شورهام-بای-سی
ملیت: بریتانیا
پیشه: هنرمند،
شناخته‌شده برای: شرکت نقشه A-Z جغرافیدانان
همسر(ها): ریچارد پیرسال  (m. 1927–1935)
جلد اطلس خیابانی A-Z لندن، تولید شده توسط فیلیس پیرسال
فیلیس پرسال (انگلیسی: Phyllis Pearsall; ۲۵ سپتامبر ۱۹۰۶ – ۲۸ اوت ۱۹۹۶) نقاش و نویسنده بریتانیایی بود که شرکت نقشه‌برداری AZ Geographers را تأسیس کرد، که برای آن به عنوان یکی از موفق‌ترین تجارت‌پیشه‌های قرن بیستم شناخته می‌شود. او به اشتباه به عنوان اولین فردی که نقشه شهر لندن را طراحی کرده شناخته می‌شود.
سنین جوانی و تحصیل

فیلیس ایزابلا گروس در شرق دالویچ لندن در ۲۵ سپتامبر ۱۹۰۶ به دنیا آمد. پدر او، الکساندر گروس (اصالتا گروس)، یک مهاجر مجارستانی-یهودی و مادرش، ایزابلا کرولی، یک سافرجت کاتولیک رومی ایرلندی-ایتالیایی بود که والدینش این را تأیید نمی‌کنند. فیلیس گراس یک کاتولیک رومی غسل تعمید یافت.
او با برادر بزرگترش، هنرمند آنتونی گراس، در لندن بزرگ شد و از سنین پایین به سراسر اروپا سفر کرد. پدرش شرکت نقشه‌برداری Geographia Ltd را تأسیس کرد، که نقشه‌های خیابانی از اکثر شهرهای بریتانیا را تهیه کرد و اگرچه در ابتدا موفق بود، اما در نهایت ورشکست شد. گروس چند سال بعد دوباره این شرکت را در ایالات متحده به نام Geographia Map Company راه اندازی کرد.
والدین او ازدواج بسیار پرتنشی داشتند که به زودی منجر به طلاق شد. مادرش دوباره ازدواج کرد اما چند سال بعد در یک آسایشگاه درگذشت.
شروع نقشه‌برداری

در سال ۱۹۳۵، پیرسال یک نقاش پرتره شده بود، او در ۷۱ سالگی در شهر لندن در حالی که از آخرین نقشه ای که در آن زمان یافت می‌شد گم شد. این اتفاق باعث شد تا نقشه جدیدی را برای پوشش منطقه به سرعت در حال گسترش لندن، از جمله مکان‌های دیدنی مانند موزه‌ها، مسیرهای اتوبوس و غیره ایجاد کند.
پیرسال ادعا کرد که این کار شامل ۳۰۰۰ مایل پیاده‌روی برای بررسی نام ۲۳۰۰۰ خیابان لندن است و برای اینجا او بیدار شدن در ساعت ۵ صبح هر روز و نخوابیدن تا بعد از یک روز کاری ۱۸ را انجام داده. او در زندگی‌نامه خود به یک نکته جدید اشاره می‌کند: «شماره خانه‌ها در امتداد جاده‌های اصلی؛ من آنها را از ابتدا تا انتها راه رفته‌ام؛ آنها را در هیچ نقشه لندن دیگری نخواهید یافت.» اغلب چنین ادعا می‌شود که این اولین نقشه خیابان لندن نمایه شده است، اما این ادعا به راحتی با ارجاع به اطلس مرجع لندن و حومه بارتولومی، که از سال ۱۹۰۸ به بعد منتشر شد و به‌طور گسترده در دسترس بود، رد می‌شود.
سالهای بعد

در سال ۱۹۶۶، او شرکت خود، Geographers' A–Z Map Co را به یک تراست تبدیل کرد تا اطمینان حاصل کند که هرگز خریداری نخواهد شد. این امر آینده شرکت و کارمندانش را تضمین کرد. از طریق اهدای سهام خود به تراست، او توانست استانداردها و رفتارهای مورد نظر خود را برای شرکت در اساسنامه خود بگنجاند.[نیازمند منبع]
میراث

رادیو بی‌بی‌سی در سال ۲۰۰۰ نمایشنامه ای از زندگی فیلیس پیرسال توسط لوسی کاترین را در سال ۱۹۳۶ پخش کرد بیوگرافی، سفر خانم پی توسط سارا هارتلی، در سال ۲۰۰۱ منتشر شد.
در سال ۲۰۰۵ شورای ساوتوارک یک پلاک آبی روی خانه‌ای که او در کورت لین گاردنز، دالویچ در آن به دنیا آمده بود قرار داد.
دین مردم آذری

ترک زبانانی که عمدتا در منطقه قفقاز و خاورمیانه زندگی می‌کنند و در جغرافیای کشورهای ایران، جمهوری آذربایجان، گرجستان، ترکیه، روسیه و ارمنستان پراکنده هستند. و جوامعی را در اروپا و جهان غرب به خصوص آمریکا و کانادا تشکیل داده اند. به صورت اکثریت قاطع از پیروان دین اسلام و وابسته به مذهب تشیع از شاخه دوازده امامی در حدود ۹۰٪ می‌باشند، اما در میان ترک های آذربایجانی اقلیت‌های مذهبی قابل توجهی نظیر اهل تسنن، علویان و گروه‌های کوچکی را پیروان آئین بهائیت، زرتشتیان و یارسان شامل می‌شوند.
ایران

مقالهٔ اصلی: آذری‌های ایرانی
ایران > تسنن

آذری های  سنی مذهب (شافعی و حنفی) که بیشتر در استان آذربایجان غربی زندگی می‌کنند و جمعیت شان در حدود ۲۰۰،۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شوند که در حوالی شهرستان‌های ارومیه، خوی و سلماس سکونت می‌کنند از مهم‌ترین روستاهای تُرک سنی مذهب در حوالی شهرستان ارومیه که ۳۰ مورد عنوان می‌شود، می‌توان از بالو، قولنجی، کهریز، گجین، گل تپه و... نام برد. در استان اردبیل نیز عده‌ای سنی مذهب حنفی در شهرستان بیله‌سوار و همچنین اهل سنت شافعی در شهر هشتجین  از توابع خلخال سکونت دارند. ناحیه سنی نشین در منطقه هشتجین خلخال تا برخی روستای های شهرستان میانه در استان آذربایجان شرقی نیز امتداد دارد و اهل سنت در آنجا هم ساکن اند. 
در برخی روستاهای شهرستان ماهنشان استان زنجان نیز عده ای اهل سنت ساکن اند.
ایران > یارسان

مقالهٔ اصلی: یارسان
یارسان (یا اهل حق) نام آیینی است که بیشینه پیروان این مسلک در ایران سکونت می‌کنند، که نباید با علویان سایر کشورها اشتباه گرفته شود. بیشینه پیروان آذربایجانی این آیین در شهر [ایلخچی]  و بخش‌هایی از شهرستان ویژه مراغه در استان آذربایجان شرقی پراکنده می‌باشد. در شهرستان میاندوآب نیز جوامعی کوچک از پیروان مکتب یارسان سکونت دارند.
ایران > علوی

علویان  تُرک در ماکو پراکنده هستند.
ایران > اماکن مذهبی

| نام | تصویر | محل قرارگیری | دور ساخت اثر | نام | تصویر | محل قرارگیری | دور ساخت اثر |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| مسجد جامع اردبیل |    | اردبیل  |  سلجوقیان | آرامگاه سید امین‌الدین جبراییل |    | اردبیل  |  صفویان |
| مسجد جامع زنجان |    | زنجان  |  قاجاریه | آرامگاه ملاحسن کاشی |    | ابهر  |  صفویان |
| گنبد سلطانیه |  | آرامگاه شیخ شهاب‌الدین اهری |    | اهر  |  صفویان |  |  |
| مسجد جامع ارومیه |    | ارومیه  |  ایلخانان | سه‌گنبد |    | ارومیه  |  خوارزمشاهیان |
| سید حمزه |    | تبریز  |  ایلخانان | مسجد کبود |    | تبریز  |  قره قویونلو |
| مسجد صاحب‌الامر |    | تبریز  |  صفویان | مسجد جامع تبریز |    | تبریز  |  سلجوقیان |
| مسجد قراملک |    | تبریز  |  صفویان | مسجد حاج صفرعلی |    | تبریز  |  صفویان |
| ارگ تبریز |    | تبریز  |  ایلخانان | مسجد جامع قروه |    | ابهر  |  سلجوقیان |
:
جمهوری آذربایجان

مقالهٔ اصلی: جمهوری آذربایجان
تشیع مذهب اکثریت و مردم ترکی آذری زبان قومیت اکثریت را در جمهوری آذربایجان تشکیل می‌دهد. این کشور به همراه ایران، عراق و بحرین جزء کشورها با اکثریت اهل تشیع می‌باشد. مرکز تحقیقات پیو بر اساس یک پژوهش در سال ۲۰۰۹ میلادی جمعیت مسلمانان این کشور را ۹۹٫۲٪ برآورد کرده‌است بر اساس اطلاعات کتابخانه ریاست جمهوری آمریکا بیش از ۹۵٪ از کل جمعیت جمهوری آذربایجان را اقوام مسلمان و بر اساس اطلاعات سازمان سیا و سازمان آمار جمهوری آذربایجان، بیش از ۹۰٪ بافت قومی جمهوری آذربایجان، آذری زبان هستند. از جمعیت بیش از ۹۵ درصدی مسلمانان جمهوری آذربایجان را در حدود ۸۵٪ شیعیان و ۱۵٪ اهل تسنن تشکیل می‌دهند. همچنین اداره مسلمانان قفقاز در سال ۱۹۴۳ به فرمان جوزف استالین بنیان‌گذاری شده‌است. اداره مسلمانان قفقاز به استقرار باکو و شیخ الاسلامی الله شکور پاشازاده وظیفه پشتیبانی و صدور فتوا به کلیه مسلمانان (شیعه و سنی) قفقاز و فدراسیون روسیه را بر عهده دارد. در سال ۲۰۱۱ میلادی در کل جغرافیای جمهوری آذربایجان؛ ۱،۸۰۲ مسجد، شناسایی شده‌است.
در تمامی شهرهای جمهوری آذربایجان شیعیان آذری دارای مساجد می‌باشند که برخی از مهم ترین، قدیمی‌ترین و شناخته‌ترین مساجد آذری‌های این کشور بدین ترتیب می‌باشد:
مقالهٔ اصلی: فهرست مساجد جمهوری آذربایجان
مسجد تازه‌پیر در باکو
مسجد بی‌بی هیبت در باکو
مسجد جمعه در باکو
مسجد محمد در باکو
مسجد سارای در باکو
گرجستان

دین اکثریت آذری زبانان در این کشور اسلام است، ۸۰٪ آنان را شیعیان و ۲۰٪ را اهل تسنن تشکیل می‌دهند. قانون اساسی گرجستان آزادی دینی اقوام مسلمان را تصویب کرده‌است و بزرگترین مسجد شیعیان گرجستان توسط شاه اسماعیل به سال ۱۵۲۴ میلادی بنا شده‌است. دوران حکومت‌های کمونیستی مصادف با تخریب اماکن مقدس مسلمانان بود. پس از اتمام تخریب مساجد شیعیان در سال ۱۹۵۱ شیعیان در مسجد اهل تسنن که تنها مسجد باقی‌مانده در تفلیس بود برای عبادت مورد استفاده قرار می‌گرفت که قسمت شیعه و سنی مسجد توسط یک پرده از وسط جدا شده‌بود. از سال ۱۹۹۶ با برداشتن پرده در کنار یکدیگر از این مسجد استفاده می‌کنند. نماز جمعه نیز  در دو نوبت قبل از ظهر و بعد از ظهر، توسط شیعیان و اهل تسنن در تفلیس انجام می‌گیرد. در منطقه مارنئولی که دارای بیشترین پراکنش شیعیان در گرجستان می‌باشد، به شهر شیعه نشین گرجستان معروف هست که دارای مسجدی به نام امام علی (ع) می‌باشد. علاوه بر مسجد امام علی (ع ) در مارنئولی، شیعیان مساجد فعالی در سایر شهرهای این کشور نظیر مسجد جامع (جمعه) در تفلیس، مسجد مراغه گاردابانی، مسجد حضرت رسول (ص) در ده کیلومتری شهر مارنئولی و مسجد اهل بیت در منطقه سوغانلو از توابع تفلیس اشاره کرد.
ترکیه

مقالهٔ اصلی: آذری‌های ترکیه
اکثریت شیعیان دوازده امامی ترکیه را مردم آذری و اکثریت آذری‌های ترکیه را نیز مسلمانان شیعه‌مذهب تشکیل می‌دهد. به‌طور کلی، جمعیت آذری‌ها در ترکیه به خوبی با جامعه ترک آمیخته شده‌اند. عمدتاً به دلیل نزدیکی فرهنگی و زبانی میان آذری‌ها و ترکان آناتولی است. با این حال، تفاوت‌هایی در زمینه‌های مذهب، گویش ترکی و تاریخ می‌دارند. جمعیت شیعیان دوازده امامی ترکیه در حدود ۱٫۳ میلیون نفر معادل با ۱٫۷٪ تا ۳ میلیون نفر معادل با ۴٪ برآورد می‌شود که جمعیت آذری‌های شیعه ترکیه از این ۱٫۳ میلیون نفر در حدود ۸۰۰،۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شود شیعیان دوازده امامی در ترکیه از طریق قانون اساسی یا معاهدات بین‌المللی به رسمیت شناخته نشده اند، علاوه بر تشیع، از هیچ مذهب دیگری توسط دولت پشتیبانی مالی نمی‌شود و تنها پیروان اهل تسنن از کمک‌های دولتی برخوردار می‌باشند، اما اکثریت مردم آذری در ترکیه از آزادی عمل مطلوبی برخوردار هستند، به طوری که حدود ۴۰۰ عالم دینی شیعی، ۳۰۰ مسجد مخصوص شیعی، شهردار، نماینده مجلس و سایر کسبه‌های معروف نظیر مهندس، دکتر و... اشتغال دارند. نیمی از جمعیت آذری‌های شیعه ترکیه به استانبول مهاجرت کرده‌اند که منطقه هالکالی استانبول به دلیل مهاجرت مردم آذری، پیشینه جمعیتش را آذری‌های مقیم استانبول تشکیل می‌دهد که به منطقه شیعه نشین استانبول معروف هست، همچنین تجمعات اعتراض آمیز و سایر همایشهایی نظیر بزرگداشت واقعه عاشورا در این ناحیه از کلانشهر استانبول با مرکزیت مسجد زینبیه برای شیعیان آذری انجام می‌شود.
روسیه

مقالهٔ اصلی: آذری‌های روسیه
اکثریت آذری‌های روسیه را شیعیان تشکیل می‌دهند ولی اقلیت‌های حنفی، شافعی، تصوف و نقشبندیه نیز در بین‌شان یافت می‌شود. علاوه بر مساجدی نظیر مسجد جامع دربند و مسجد ایرانی‌های دربند که در شهرهای با پیشینه شیعی نظیر دربند در داغستان موجود اند، از معروفترین مساجد شیعی این جمهوری، می‌توان از مسجد خامنه واقع در پایتخت داغستان به نام ماخاچ قلعه نام برد، در آستراخان نیز اقوام آذری سابقه سکونت چندین ساله دارند به طوری که زندگی آذری‌ها در اطراف مسجد کیریوشی  در سال ۱۹۰۹ متمرکز بود؛ که در سال ۱۹۳۲ بسته شد. البته به تازگی مسجدی شیعی در آستاراخان واقع در خیابان باکو و به نام مسجد باکو بنیان‌گذاری شده‌است. با این حال آذری‌های شیعه پرشماری در مسکو و سن پترزبورگ سکونت دارند، که در گذر زمان به نواحی مرکزی، پرجمعیت و مهم فدراسیون روسیه مهاجرت کرده‌اند. که فعالیت‌های دینی خود را در آنجا به انجام می‌رسانند.
ارمنستان

مقالهٔ اصلی: آذری‌های ارمنستان
آذری‌های ارمنستان: قبل از اخراج از این کشور از لحاظ دینی-مذهبی اکثریت را شیعیان تشکیل می‌داند، به جز مناطق کوچکی از تالین، شیراک و ودی که سنی‌مذهب بودند.