stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
عیسی
دیدگاه‌ها > اسلام

مقالهٔ اصلی: عیسی در اسلام
در اسلام، عیسی بن مریم یکی از پیامبران اولوالعزم خدا (الله) در نظر گرفته می‌شود که انجیل بر او نازل شد و برای اثبات نبوتش به اذن خدا معجزاتی (نظیر زنده کردن مردگان، مداوای بیماران لاعلاج و جان دادن به پرندهٔ گِلی) را به نمایش می‌گذاشت.اسلام می‌گوید به عیسی امکان معجزه داده شد تا بتواند نزد یهودیان توحید را تبلیغ کند. به‌گفتهٔ قرآن، عیسی آمدن محمد را پیشگویی کرده‌است: «و یاد آر، عیسی بن مریم که گفت: ای بنی‌اسرائیل! من فرستادهٔ خدا به سوی شما هستم و شریعتی که پیش از من وجود داشته را تأیید می‌کنم و مژدهٔ آمدن رسولی بعد از من که نامش احمد خواهد بود را می‌دهم.» اعراب مسلمان صدر اسلام از این آیه استفاده می‌کردند تا مشروعیت جایگاه دین جدید خود در نظم دینی موجود را نشان دهند.
باور به پیامبری عیسی یکی از ضروریات مسلمانی است. قرآن ۲۵ مرتبه از او یاد کرده‌است — که از ارجاعات به نام محمد، پیامبر اسلام، بیشتر است — و تأکید دارد او یک انسان فانی بود که مانند دیگر انبیا به صورت الهی انتخاب شد تا پیام خدا را برساند. مسلمانان عیسی را هم مانند دیگر پیامبران یک مسلمان و سلف محمد می‌دانند که وعدهٔ آمدن او را داد.
قرآن تولد عیسی از مریم باکره را رد نمی‌کند، اما تجسم خدا یا فرزند خدا بودن او را قبول ندارد. در متون اسلامی تأکید زیادی بر توحید شده‌است و شریک قائل شدن برای خدا به هر نحو را بت‌پرستی می‌دانند. در قرآن گفته شده روح‌القدس به مریم خبر داد که حامله خواهد شد اما باکره خواهد ماند. قرآن تولد عیسی را یکی از آیات خدا محسوب می‌کند و می‌گوید خدا روحش را در مریم دمید؛ عیسی به همین جهت روح‌الله خوانده می‌شود اما این در اسلام به معنای آنکه او پیش از تولد وجود داشته، نیست.
مسلمانان بر آن هستند که اناجیلِ عهد جدید فقط تا حدودی معتبرند و باور دارند تعالیم اصلی عیسی تحریف شده‌اند و محمد بعدها آمد تا آن‌ها را احیا کند. در قرآن، عیسی همچنین عنوان مسیح دارد؛ ولی از دیدگاه اسلامی این به معنی خداگونه بودن او نیست. اسلام مصلوب شدن و سپس برخاستن او از مرگ را انکار و بر این نظر است که او جسماً به آسمان عروج کرده‌است. قرآن می‌گوید عیسی کشته نشد، بلکه چنان به کافران نمایانده گردید و به صورت جسمانی به بهشت برده شد. اغلب تفاسیر قدیمی شیعهٔ امامی و سنی می‌گویند یکی (معمولا یکی از حواریون) شبیه عیسی شد و به همین جهت او را به جای عیسی مصلوب کردند. با این وجود، برخی مسلمانان که به غالیان شهرت دارند، صحت تاریخی تصلیب عیسی را قبول داشتند، هرچند معتقد بودند تنها جسم زمینی او روی صلیب مرد و ماهیت خدایی او (روحش) زنده ماند و به بهشت رفت و در نتیجه، مرگش ظاهری بود. به هر روی، مسلمانان ورود او به بهشت و نه مصلوب شدنش را اتفاق مهم زندگی‌اش می‌دانند. بسیاری از آنان بر این باور هستند که عیسی در آخرالزمان به دنیا بازخواهد گذشت و دجال را خواهد کشت. مسلمانان پیرو احمدیه باور دارند عیسی از مصلوب شدن جان سالم به در برد و خود را به کشمیر رساند و تا ۱۲۰سالگی آنجا زندگی کرد.
دیدگاه‌ها > بهائیت

اطلاعات بیشتر: مظهر ظهور
بهائیان عیسی را یکی از مظاهر ظهور — واسطهٔ میان خدا و انسان که پیام او را منتقل می‌کنند—می‌دانند. مظهر ظهور در بهائیت به شباهات میان انسان و خدا تأکید دارد و نتیجتاً، به تجسم در مسیحیت شبیه است. در تفکرات بهائی، عیسی به عنوان پسر خدا پذیرفته شده‌است. علی‌رغم این، تجلی «ذات وصف‌ناپذیر» الهی در یک انسان را به دلیل باورشان به «ذات متعالی و همیشه‌حاضر خدا» رد می‌کنند.
بهاءالله بر آن بود که از آنجا که همه مظاهر ظهور ویژگی‌های الهی یکسانی دارند، آن‌ها را می‌شود «بازگشت» معنوی مظاهر پیشین به حساب آورد و آمدن هر مظهر ظهور جدیدی منجر به دین جدیدی می‌شود که جانشین قبلی‌هاست. بهائیان باور دارند با پیشرفت انسان، خدا برنامهٔ خود را آشکار می‌سازد و نتیجتاً، ظهور بهاءالله بازگشت وعده‌داده‌شدهٔ مسیح است. تعالیم بهائی بسیاری از مسائل مربوط به عیسی که در انجیل‌ها آمده را تأیید می‌کند اما نه همهٔ آن‌ها را. به عنوان مثال، تولد عیسی از باکره و تصلیب او را قبول دارند، اما برخاستن و معجزات عیسی را نمادین می‌دانند.
دیدگاه‌ها > مانویت

در مانویت، مانند سنت‌های قدیمی‌تر گنوسی، میان شخصیت زمینی عیسی و شخصیت آسمانی او تمایز قائل شده‌است. یکی عیسی ناصری، یک مرد زمینی است و دیگری یک ناجی آسمانی. این تمایز احتمالاً مسبوق به سابقه بوده، زیرا مانی مدتی را نزد فرقه یهودی-مسیحی الخسائیه سپری کرده بود و عقیده آنان نسبت به عیسی را وام گرفته‌است. در نوشته‌های مانوی حداقل به شش بعد مختلف از عیسی اشاره شده که همه آن‌ها در نظام دینی مانویان اهمیت زیادی داشته‌اند و این ابعاد به ترتیب عیسی درخشان، عیسی زجرکش، عیسی ناصری، عیسی برخاسته [از مرگ]، عیسی کودک و ماه هستند. این آخری بدان جهت است که عیسی درخشان را با ماه در پیوند می‌دیدند. در یک متن سغدی مانوی نوشته شده‌است: «یک عصر، زمانی که عیسی [ماه] بالا آمد.» همه این تصورات مختلف عیسی نزد مانویان می‌تواند به اهمیت یک شخصیت کیهانی زجرکشیده و ناجی منسوب شود. بعد سوم عیسی، یعنی شخصیت زمینی عیسی مسیح، بیش از سایر ابعاد مورد توجه نویسندگان مانوی بوده‌است. یک متن فارسی میانه از این عیسی به عنوان سلف مانی در خط جانشینی پیامبران (دیگران زرتشت، بودا و شیث هستند) نام برده‌است. علی‌رغم این، لقب مسیح منحصر به بعد سوم نیست و برای عیسی برخاسته از مرگ (بعد چهارم) نیز به کار گرفته شده‌است. همچنین در متونی که به فارسی میانه هستند، برخی مواقع مسیح و آریامن (از ایزدان زرتشتی) در یک معنی استفاده کرده‌اند.
دیدگاه‌ها > دیگران

در مسیحیت گنوسی (که امروزه تقریباً منقرض شده‌است) عقیده بر این است عیسی از ملک الهی فرستاده شد و دانش نهانی (گنوسیس) لازم برای رستگاری را با خود آورد. بیشتر گنوسی‌ها معتقد بودند که عیسی انسانی است که هنگام تعمید، خود روح «مسیح» به او وارد شد. این روح هنگام مصلوب‌شدن بدن عیسی را ترک کرد، اما زمانی که از مرگ برخاست دوباره به او پیوست. علی‌رغم این، برخی از گنوسی‌ها معتقد بودند که عیسی تن جسمانی نداشت و تنها به نظر می‌رسید که دارد.
در دین دروز، عیسی یکی از پیامبران مهم خدا محسوب می‌شود. برخی از هندوها عیسی را یک اوتار یا مرتاض به حساب می‌آورند. پاراماهانزا یوگاناندا، یک گوروی هندی، اعتقاد داشت که روح الیسع در عیسی حلول کرده‌است. چندی از بودیست‌ها، از جمله چهاردهمین دالایی لاما، عیسی را به یک بوداسف که زندگی خود را وقف رفاه مردم کرد، برمی‌شمارند. نظرات دربارهٔ عیسی در معنویت عصر نو متفاوت است. در حکمت الهی که بسیاری از تعالیم عصر نو از آن ریشه گرفته‌است، عیسی با عنوان «استاد عیسی» خطاب می‌شود و عقیده بر آن است که او یک مصلح معنوی بود و بعد از حلول در بدن‌های متعدد، سرانجام در تن عیسی حلول کرد. بنا به کتاب اورانتیا، عیسی یکی از ۷۰۰٬۰۰۰ فرزند آسمانی خدا بود.
ساینتولوژیست‌ها عیسی را (به همراه سایر شخصیت‌های مذهبی مانند زرتشت، محمد و بودا) به عنوان بخشی از «میراث دینی» خود برمی‌شمارند. خداناباوران الوهیت عیسی را رد می‌کنند، اما دیدگاه‌های مختلفی در مورد او دارند – از زیر سؤال بردن سلامت روانی او و انتقاد از تعالیمش گرفته تا تأکید بر «برتری اخلاقی» او.
در هنر

قدیمی‌ترین نقاشی‌های موجود از عیسی مربوط به گوردخمه‌های رم در اواخر سدهٔ دوم یا اوایل سدهٔ سوم میلادی هستند. همچنین برخی از بازنمایی‌های تصویری عیسی که در کلیسای دورا اروپوس کشف شده‌اند حداقل به قبل از سال ۲۵۶ میلادی مربوط می‌شوند. از آن پس نیز طی دو هزارهٔ اخیر هنرمندان مختلف با توجه به شرایط فرهنگی، سیاسی و دینی مکان و زمان زندگی خود، عیسی را به شیوه‌های مختلف به تصویر کشیده‌اند.
به تصویر کشیدن عیسی در سال‌های اولیه مسیحیت موضوعی شدیداً بحث‌برانگیز به‌شمار می‌آمد. از سدهٔ پنجم میلادی به بعد، تمثال‌های دوبُعدی عیسی در مسیحیت شرقی محبوب شدند اما ممنوعیت آن توسط امپراتوری بیزانس مانع از پیشرفت این نوع هنر شد، هر چند این ممنوعیت را در سدهٔ ۹ برداشتند. با اصلاحات پروتستانی صدای مخالفت‌ها با به تصویر کشیدن عیسی دوباره بلند شد اما به نتیجه‌ای چون ممنوعیت گسترده آن نرسید. از سدهٔ ۱۶ میلادی رفته‌رفته از مخالفت پروتستان‌ها نیز کاسته شد. آن‌ها امروزه از نقاشی‌های عیسی در ابعاد بزرگ اجتناب می‌کنند اما تنها تعداد کمی از آن‌ها با به تصویر کشیدن او در ابعادی چون صفحات یک کتاب مخالفند. استفاده از تصاویر عیسی مورد حمایت رهبران فرقه‌هایی چون مانند آنگلیکان و کاتولیسیسم است و یکی از عناصر اصلی سنت ارتدکس نیز به‌شمار می‌رود.
نمایش تجلی عیسی یکی از مضامین اصلی در هنر مسیحیان شرقی به‌شمار می‌رفت و هر راهب ارتدوکس شرقی که تعلیم دیده بود تا تمثال عیسی را نقاشی کند، باید مهارت خود را با به تصویر کشیدن این صحنه ثابت می‌کرد. تمثال‌های عیسی شدیداً مورد احترام هستند و مؤمنان با اعمالی چون بوسه‌زدن یا سجده به سوی آن، علاقهٔ خود به عیسی را نشان می‌دهند. تمثال‌های عیسی همچنین راهی برای توسل به رحمت الهی نیز به‌شمار می‌روند. در دورهٔ رنسانس هنرمندانی چون جوتو ظهور کردند که تمرکز اصلیشان بر به تصویر کشیدن عیسی بود.
تا قبل از اصلاحات پروتستانی، تندیس‌های تصلیب (یک صلیب و مجسمهٔ عیسی مصلوب‌شده بر روی آن) در مسیحیت غربی رایج بودند اما بعد آن مناقشه‌هایی ایجاد شد. از سدهٔ ۱۳ بدین سو تقریباً در همهٔ کلیساهای کاتولیک رومی از تندیس‌های تصلیب برای تزئین محراب استفاده می‌شود.
نمایش عیسی به عنوان یک نوزاد در آخور امری رایج در مغاره است. معمولاً مریم، یوسف نجار، حیوانات، چوپان‌ها، فرشته‌ها و سه مغ نیز در کنار او دیده می‌شوند. فرانسیس آسیزی معمولاً به عنوان کسی که مغاره را رواج داد، به‌شمار می‌رود اما احتمالاً او مبدع آن نبوده‌است. مغاره در سدهٔ ۱۷ و ۱۸ در جنوب اروپا به اوج محبوبیت خود رسید.
اشیاء منسوب به عیسی

ویرانی کامل اورشلیم در سال ۷۰ میلادی بعد از محاصرهٔ شهر توسط رومیان، باعث شده بقای آثار باستانی مربوط به یهودیه در قرن اول را بسیار غیرمحتمل کرده و از تاریخ اورشلیم در اواخر سدهٔ اول و سدهٔ دوم تقریباً هیچ نمانده. به‌عقیدهٔ مارگارت ام. میچل، اگرچه اوسبیوس قیصری گزارش داده که مسیحیان اورشلیم را قبل از سقوط شهر به مقصد پلا ترک کردند اما باید پذیرفت که هیچ اثر دست اولی از کلیسای اولیه اورشلیم تا به امروز باقی نمانده‌است. جو نیکل می‌نویسد «همان‌طور که کاوش‌های متعدد نشان داده‌است، حتی یک شیء که بتوان آن را واقعاً به عیسی نسبت داد، وجود ندارد.»
علی‌رغم این، در طول تاریخ مسیحیت آثار مختلفی به عیسی منسوب شده‌است، هر چند تردیدهایی در مورد آن‌ها وجود داشته‌است. دسیدریوس اراسموس، الهی‌دان کاتولیکِ سدهٔ شانزدهم، با کنایه به ازدیاد اشیاء منسوب به عیسی و بناهایی که ادعا شده از چوب صلیبی که برای مصلوب‌کردن او استفاده شد ساخته شده‌اند، اشاره کرده‌است. نیز بیش از ۳۰ میخ امروزه در اروپا وجود دارد که مسیحیان مقدس می‌دانندشان زیرا اعتقاد دارند که از آن‌ها برای تصلیب عیسی استفاده شده‌است؛ حال آن‌که پژوهشگران معتقدند عیسی تنها با ۳ یا ۴ میخ مصلوب شد. برخی از این اشیاء زائرانی هم دارند. از بقایای ادعاشدهٔ تاج خار که زوار معدودی دارد گرفته، تا کفن تورین که زائران میلیونی، از جمله دو پاپ (ژان پل دوم و بندیکت شانزدهم) دارند.
عیسی در چند زبان؛ از بالا سمت راست بر خلاف عقربه‌های ساعت: عبری، آرامی، یونانی، لاتین و انگلیسی
عیسی در یک نقش موزاییک متعلق به قرن ششم میلادی (در کلیسایی در شهر روانا در ایتالیا)
پاپیروسی از قرن سوم میلادی که انجیل لوقا به زبان یونانی بر روی آن نوشته شده‌است.
ستایش چوپانان اثر خرارد فن هونهورست، ۱۶۲۲
یافتن منجی در معبد، از ویلیام هولمن هانت، ۱۸۶۰
تعمید مسیح، از آلمیدا جونیور، ۱۸۹۵
موعظه سر کوه، از کارل بلوک، ۱۸۷۷
نصیحت رسولان، از جیمز تیسو
عیسی و مرد جوان ثروتمند از هاینریش هوفمان، ۱۸۸۹
شفا داده‌شدن یک جذامی توسط عیسی، موزائیکی متعلق به اواخبر قرن ۱۲ تا اواسط قرن ۱۳
تجلی عیسی، در یکی از آثار کارل بلوک، قرن ۱۹
یک نقاشی از بازگشت پیروزمندانه به اورشلیم، اثر ژان-لئون ژروم، ۱۸۹۷
شام آخر، اثری از خوان دی خوانس، حدود ۱۵۶۲
بوسه یهودا در یک نقاشی از کاراواجو، حدود ۱۶۰۲
اینک انسان! از آثار آنتونیو چیسری که در سال ۱۸۷۱ به اتمام رسیده‌است.
پیترو پروجینو در این اثر تصلیب عیسی را نقاشی کرده‌است.
ظاهر شدن عیسی بر مریم مجدلیه از الکساندر آندریویچ ایوانف، ۱۸۳۵
یهودیه، جلیل و مناطق اطراف در عهد عیسی
غسل تعمید در رود اردن، جایی که عیسی تعمید داده شد.
شلاق خوردن خداوند ما عیسی مسیح (۱۸۸۰) اثر ویلیام-آدولف بوگرو
خروج مسیح از دادگاه، اثر گوستاو دوره
رستاخیز مسیح در یک نسخهٔ خطی سدهٔ‌شانزدهمی
نمایش ظاهر عیسی در هنر با توجه به خاستگاه فرهنگی هر هنرمند متفاوت بوده‌است.
عیسی در گوردخمه‌های رومی سدهٔ چهارم. حروف آلفا و امگا در کنار او دیده می‌شوند.
مرثیه بر جنازهٔ عیسی مسیح اثری از رضا عباسی
«نمای مانوی جهان» مربوط به دوران حکومت دودمان یوآن (۱۲۷۱–۱۳۶۸) بر چین. از چپ به راست: مانی، زرتشت، بودا و عیسی.
موزائیکی در سیسیل، ایتالیا به تقلید از هنر بیزانسی، ۱۱۳۰ میلادی
کفن تورین که به عیسی منسوب است.
ملانفس (شهر)

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ترکمنستان
| ملانفس | ملانفس |
| --- | --- |
ولایت: ولایت مرو
شهرستان: شهرستان وکیل‌بازار
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵ (+۵)
ملانفس (به لاتین: Mollanepes) یک منطقهٔ مسکونی در ترکمنستان است که در ولایت مرو واقع شده‌است.
سد تنگ سرخ

سد در ۳۵ کیلومتری جنوب شرقی یاسوج در استان کهگیلویه و بویراحمد
| سد تنگ سرخ | سد تنگ سرخ |
| --- | --- |
موقعیت سد تنگ سرخ در ایران: موقعیت سد تنگ سرخ در ایران
نام رسمی: سد تنگ سرخ
کشور: ایران 
محل: ۳۵ کیلومتری جنوب شرقی یاسوج در استان کهگیلویه و بویراحمد
مختصات: ۳۰°۲۸′۲۹″شمالی ۵۱°۴۵′۱۸″شرقی﻿ / ﻿۳۰٫۴۷۴۶۰۹°شمالی ۵۱٫۷۵۵۱۱۶°شرقی﻿ / 30.474609; 51.755116
آغاز ساخت: ۱۳۹۰–۱۳۹۶
گشایش: در حال ساخت
سد و سرریزها: سد و سرریزها
بر روی رود: بشار از سرشاخه‌های رودخانه کارون
ارتفاع از پی: ۶۶٫۵ متر
طول تاج: ۹۱۷ متر
مخزن: مخزن
حجم کل مخزن: ۱۲۵–۱۷۵ میلیون متر مکعب
سد تنگ سرخ یک سد در دست ساخت واقع در ۳۵ کیلومتری جنوب شرق شهر یاسوج در استان کهگیلویه و بویراحمد و در نزدیکی مرز استان فارس است که بر روی رودخانه بشار، از سرشاخه‌های رودخانه کارون قرار دارد. کلنگ زنی ساخت این سد در سال ۱۳۹۰ انجام شد و در سال ۱۳۹۶ عملیات ساخت به‌صورت جدی تر با هدف اولیه تأمین پایدار آب شرب یاسوج شروع شد.
حدود ۳۶٪ از منشأ آب روان در محدوده سد تنگ سرخ از استان کهگیلویه و بویراحمد و ۷۴٪ بقیه از استان فارس سرچشمه می‌گیرد. طبق نظر کمیته فنی آب کشور، ۶۴٪ از تنظیم آب سد تنگ سرخ (۱۰۱ میلیون متر مکعب) برای استان کهگیلویه و بویراحمد و ۳۶٪ (۵۶ میلیون متر مکعب) برای استان فارس است؛ ولی در مجوز سازمان حفاظت محیط زیست در تیر ماه سال ۱۴۰۰ برای ساخت سد، قید شد ۲۵ متر ارتفاع سد کاهش یابد و همچنین نوشته شده که «این مجوز مبنی بر انتقال آب سد تنگ سرخ به شیراز نیست». به گفته مدیر کل آب منطقه‌ای کهگیلویه در سال ۱۳۹۵ با کاهش ۲۵ متری ارتفاع سد، تحقق هدف انتقال تخصیص آب استان فارس از محل سد تنگ سرخ (توسط یک تونل ۵ کیلومتری) به این استان وجود ندارد.
اهداف ساخت سد

بر اساس نظر کمیته فنی آب کشور و ابلاغ تخصیص آب انجام شده توسط وزارت نیرو برای شروع طرح سد تنگ سرخ دارای تنظیم آبی (برنامه تأمین آبی) به حجم ۱۵۷ میلیون مترمکعب از رودخانه بشار است که از این میزان ۲۰ میلیون مترمکعب برای شرب شهر یاسوج و روستاهای اطراف، مراکز دانشگاهی و علمی اطراف شهر و همچنین ۱۳/۳ میلیون مترمکعب جهت ۴ شهرک صنعتی، کارخانه سیمان مارگون و صنایع کشاورزی و روستایی، ۳۳میلیون مترمکعب برای تأمین آب بیش از ۴۲۰۰ هکتار اراضی کشاورزی و نیز ۳۴/۴۵ میلیون مترمکعب در سال برای بهبود محیط زیست و افزایش دبی آب رودخانه بشار در فصول بهار و تابستان است که جمعاً ۱۰۱ میلیون متر مکعب برای استان کهگیلویه و بویراحمد می‌شود.
همچنین چون ۷۴٪ تولید آب روان در حوضه آبریز رودخانه بشار در محدوده سد تنگ سرخ از استان فارس سرچشمه می‌گیرد، ۵۶ میلیارد متر مکعب به عنوان سهم این استان در نظر گرفته شده‌است.
با وجود قید تخصیص ۵۶ میلیون متر مکعب آب از محل سد تنگ سرخ به استان فارس، ولی در وجوز سازمان حفاظت محیط زیست برای احداث سد که در تیر ماه سال ۱۴۰۰ صادر شد بیان شد که ۲۵ متر ارتفاع سد کاهش یابد و «این مجوز مبنی بر انتقال آب سد تنگ سرخ به شیراز نیست». سال ۱۳۹۵ مدیرعامل وقت آب منطقه‌ای استان کهگیلویه بیان کرد که با کاهش ۲۵ متری ارتفاع سد امکان انتقال سهم استان فارس از تخصیص آب (توسط یک تونل ۵ کیلومتری) به این استان نیست.
مدیر آب منطقه‌ای کهگیلویه و بویراحمد در شهریور ۱۴۰۱ بیان کرد که هم‌اکنون آب شرب یاسوج از طریق چند حلقه چاه و منابع آبشار تأمین می‌شود که قابل اتکا نیستند. منابع آب جاری هم در زمان بارش‌ها گل‌آلود (و آب شهر یاسوج قطع یا آب محلات شهر جیره‌بندی) می‌شوند. همچنین جمعیت نیم میلیون نفریِ ۱۰ سال آینده را نمی‌توان با اتکا به چند حلقه چاه و آب آبشار تأمین کرد و بر اساس دستور العمل پدافند غیرعامل و آینده‌نگاری آب، سد تنگ سرخ را پیش‌بینی کرده‌ایم تا بارش‌های چهار ماه را کنترل و در هشت ماه بعد در اختیار مردم قرار دهیم، البته در کنار آن، اصلاح شبکه هم حتماً ضرورت دارد.
وی بیان داشت که هیچ منطقه ای در ایران موقعیت توپوگرافی و توریستی بین شیراز و یاسوج (محل دریاچه سد) را ندارد. رایزنی‌هایی با سازمان میراث فرهنگی استان در حال انجام است تا این منطقه به قطب گردشگری و ورزش‌های آبی و اسکی روی آب تبدیل و اشتغال ایجاد شود.
مشخصات سد

سد از نوع خاکی با هسته رسی دارای ۶۶٫۵ متر ارتفاع و ۹۱۷ متر طول تاج است. آورد رودخانه در این مقطع نزدیک به ۳۰۰ میلیون مترمکعب بوده که ۱۵۷ میلیون مترمکعب آن توسط مخزن ۱۲۵ میلیون مترمکعبی سد تنگ سرخ مهار و ذخیره‌سازی می‌شود.
همچنین در مرداد ۱۴۰۲ معاون هماهنگی امور عمرانی استانداری کهگیلویه و بویراحمد بیان کرد که مخزن سد تنگ سرخ ۱۷۵ میلیون مترمکعب ظرفیت دارد.
کلنگ زنی این سد در سال ۱۳۹۰ انجام و شروع ساخت آن در سال ۱۳۹۶ بود.
موقعیت سد

سد تنگ سرخ در فاصله ۳۵ کیلومتری جنوب شرق شهر یاسوج، ۵ کیلومتری مرز استان فارس و ۳۲ کیلومتری شهر اردکان استان فارس و ۱۱۰ کیلومتری شمال غرب شیراز قرار دارد.
دریاچه سد تنگ سدخ در ارتفاع آب ۵۶ متری و تراز ۲۰۶۶ متری از سطح دریا تا نزدیکی باغ فریدونی و در ارتفاع ۶۶ متری و تراز ۲۰۷۶ متری از سطح دریا با حدود ۹ کیلومتر طول تا نزدیکی روستای برد زرد استان فارس ادامه خواهد داشت.
ساختمان شبکه آبیاری و زهکشی

قرار است چند خط لوله، آب به حجم ۱۰۱ میلیون متر مکعب را برای مصرف آشامیدنی، صنعت و کشاورزی به یاسوج و مناطق اطراف منقل کنند و یک خط لوله نیز آب به حجم ۵۶ میلیون متر مکعب را برای مصرف استان فارس (آب شرب شیراز منتقل کند.
مسائل زیست‌محیطی

برخی کارشناسان محیط زیست معتقدند از آنجا که رودخانه بشار از کنار پارک ملی دنا عبور می‌کند، ساخت سد تنگ سرخ بر روی این رود حیات وحش پارک ملی دنا را ظرف ۲ سال نابود خواهد کرد. همچنین نسبت به انتقال سهم استان فارس از طریق یک تونل ۵ کیلومتری که به مخزن سد دروزدن در حوضه رود کر می‌ریزد مخالف دارند.
آرش مصلح، مدیرعامل شرکت آب منطقه‌ای کهگیلویه و بویراحمد، نیز بیان کرد احداث سد تنگ سرخ هیچ‌گونه خلأیی در نظام تولید آب پارک ملی دنا به وجود نخواهد آورد و سهم محیط زیست پارک ملی دنا داده خواهد شد و حتی پارک ملی دنا در بهار و تابستان (با تخصیص آب محیط زیست در این فصل‌ها) شاداب‌تر می‌شود.
برخی فعالان محیط زیست نیز تولید گاز متان در دریاچه سدها توسط باکتری‌های تجزیه کننده مواد زیستی را از دلایل مخالت با این سد و در کل سد سازی بیان کرده اند.
نگارخانه

.
جستار‌های وابسته

میزگرد چالشی در خصوص سد تنگ سرخ
آلیس آیرس

English nursemaid (1859–1885)
| آلیس آیرس | آلیس آیرس |
| --- | --- |
آریس و بچه: آریس و بچه
زادهٔ: ۱۲ سپتامبر ۱۸۵۹ لندن
درگذشت: ۲۶ آوریل ۱۸۸۵ (۲۵ سال) لندن
شناخته‌شده برای: نجات کودکان در یک آتشسوزی و تبدیل شدن او به نمادی از یک زن فداکار.
آلیس آیرس (۱۲ سپتامبر ۱۸۵۹ – ۲۶ آوریل ۱۸۸۵) یک پرستار کودک انگلیسی بود که به دلیل شجاعتش در نجات کودکان تحت مراقبتش از یک آتش‌سوزی خانگی مورد تقدیر قرار گرفت. آیرس به عنوان دستیار خانه و پرستار کودک برای خانواده برادرشوهر و خواهرش، هنری و مری آن چندلر، کار می‌کرد. خانواده چندلر یک مغازه فروش روغن و رنگ در خیابان یونیون در جنوب لندن داشتند و آیرس همراه با خانواده در بالای مغازه زندگی می‌کرد. در سال ۱۸۸۵، آتش‌سوزی در مغازه رخ داد و آیرس سه نفر از برادرزاده‌هایش را از ساختمان در حال سوختن نجات داد، اما خودش از پنجره سقوط کرد و دچار آسیب‌های مرگ‌بار شد. پس از انقلاب صنعتی، بریتانیا شاهد دوره‌ای از تغییرات اجتماعی بزرگ بود که در آن رسانه‌های خبری به سرعت در حال رشد، توجه بیشتری به فعالیت‌های طبقات فقیرتر جامعه نشان می‌دادند. نحوه مرگ آیرس باعث جلب توجه عمومی گسترده‌ای شد و تعداد زیادی از مردم در مراسم تشییع جنازه او شرکت کردند و در تأمین هزینه‌های یک یادبود مشارکت کردند. اندکی پس از مرگش، او به نوعی نماد سکولار دست یافت و به‌طور گسترده در فرهنگ عامه به تصویر کشیده شد. اگرچه اطلاعات کمی درباره زندگی او وجود داشت، اما به عنوان یک الگو به‌طور گسترده مورد استناد قرار گرفت. جنبش‌های اجتماعی و سیاسی مختلف، آیرس را به عنوان نمادی از ارزش‌های مورد نظر خود تبلیغ کردند. شرایط مرگ او تحریف شد تا این تصور ایجاد شود که او یک کارمند فداکار بود که حاضر به جان‌فشانی برای خانواده کارفرمایش شد، در حالی که او در واقع برای کودکان نزدیک به خودش جان‌فشانی کرده بود. در سال ۱۹۰۲، نام او به یادبود قهرمانان فداکار اضافه شد و در سال ۱۹۳۶ خیابانی نزدیک به محل آتش‌سوزی به افتخار او به نام خیابان آیرس تغییر نام یافت.
کار با خانواده چندلر

آلیس آیرس در سال ۱۸۵۹ در یک خانواده پرجمعیت به دنیا آمد و هفتمین فرزند از ده فرزند جان آیرس، یک کارگر ساده بود. در دسامبر ۱۸۷۷، خواهر بزرگ‌ترش مری آن (که یازده سال از آلیس بزرگ‌تر بود) با هنری چندلر، یک فروشنده روغن و رنگ ازدواج کرد. چندلر صاحب یک مغازه در شماره ۱۹۴ خیابان یونیون در ساتارک بود.
در سال ۱۸۸۱، آیرس به عنوان دستیار خانه برای ادوارد ووکس، یک پزشک متخصص در بیماری‌های گوش و گلو، کار می‌کرد. تا سال ۱۸۸۵، او به عنوان دستیار خانه و پرستار کودک برای خانواده چندلر کار می‌کرد و با آنها زندگی می‌کرد. پس از مرگش، یکی از ساکنان محلی او را این‌گونه توصیف کرد: "او از آن آدم‌های پرسر و صدا نبود — آرام و باوقار بود و همیشه مشغول کارش بود." یکی دیگر از همسایه‌ها به مطبوعات گفت: "هیچ جشن و شادی، هیچ گردش و هیچ مراسم خانوادگی‌ای نمی‌توانست او را از وظایف خودتحمیل‌شده‌اش منصرف کند. بچه‌ها باید حمام می‌شدند و به رختخواب می‌رفتند، لباس‌ها باید دوخته می‌شدند، اتاق‌ها باید مرتب می‌شدند، سفره باید پهن می‌شد و شام باید با دقت آماده می‌شد، قبل از اینکه آلیس به فکر تفریح خودش بیفتد."
آتشسوزی خیابان یونیون

مغازه چندلرها در خیابان یونیون، در گوشه یک ساختمان سه طبقه قرار داشت. خانواده در بالای مغازه زندگی می‌کردند، جایی که هنری و مری آن چندلر در یک اتاق خواب با پسر شش ساله‌شان هنری می‌خوابیدند، و آیرس در اتاقی در طبقه دوم با برادرزاده‌هایش، ادیث پنج ساله، الن چهار ساله و الیزابت سه ساله زندگی می‌کرد. در شب ۲۴ آوریل ۱۸۸۵، آتش‌سوزی در مغازه روغن و رنگ رخ داد و خانواده را در طبقات بالا به دام انداخت. باروت و بشکه‌های روغن در طبقات پایین ساختمان ذخیره شده بودند و باعث شدند آتش به سرعت گسترش یابد. اگرچه مغازه نزدیک به مقر سازمان آتش‌نشانی لندن بود و خدمات اضطراری به سرعت در محل حاضر شدند، اما زمانی که ماشین آتش‌نشانی رسید، شعله‌های شدیدی از پنجره‌های پایینی زبانه می‌کشید و قرار دادن نردبان برای آتش‌نشان‌ها غیرممکن بود. l
در همین حال، آیرس که تنها یک لباس خواب به تن داشت، سعی کرد به خواهرش برسد اما نتوانست از میان دود عبور کند. جمعیتی که در خارج از ساختمان جمع شده بودند خطاب به آیرس فریاد می‌زدند که خودش را به پایین پرت کند. اما او به جای این کار به اتاقی که با سه دختربچه زندگی می‌کرد بازگشت و یک تشک را از پنجره به بیرون پرتاب کرد و با دقت ادیث را روی آن انداخت. با وجود فریادهای بیشتر از پایین برای پریدن و نجات خودش، او از پنجره دور شد و الن را در آغوش گرفت و بازگشت. الن به آیرس چسبیده بود و نمی‌خواست رها شود، اما آیرس او را از ساختمان به بیرون پرتاب کرد و یکی از افراد جمعیت او را گرفت. آیرس برای سومین بار به داخل دود بازگشت و الیزابت را که به شدت مجروح شده بود در آغوش گرفت و او را با ایمنی روی تشک انداخت.
روغن و رنگ ذخیره شده در مغازه باعث شد آتش به‌صورت غیرقابل کنترل بسوزد و زمانی که آتش‌نشان‌ها بالاخره توانستند وارد ساختمان شوند، بقیه اعضای خانواده مرده یافت شدند. جسد هنری چندلر روی پله‌ها پیدا شد، در حالی که یک صندوق قفل‌شده پر از درآمد مغازه را در دست داشت. بقایای سوخته مری آن چندلر در کنار پنجره طبقه اول پیدا شد و جسد هنری شش ساله در کنار او بود. وضعیت آیرس رو به وخامت گذاشت و او در ۲۶ آوریل ۱۸۸۵ در بیمارستان گای درگذشت. آخرین کلمات او این‌گونه گزارش شده‌اند: "من بهترین تلاشم را کردم و دیگر نمی‌توانستم بیشتر تلاش کنم." الیزابت، آخرین کودکی که نجات یافته بود، دچار سوختگی شدید در پاهایش شده بود و اندکی پس از آیرس درگذشت.
آتشسوزی خیابان یونیون > مراسم تشییع

جسد آیرس به سردخانه بیمارستان گای منتقل نشد، بلکه در اتاقی جداگانه قرار داده شد. ارزش تخمینی گل‌های تقدیمی به بیش از ۱۰۰۰ پوند (حدود ۱۳۶۰۰۰ پوند در سال ۲۰۲۵) رسید. آیرس پس از مرگ توسط انجمن سلطنتی نجات جان از آتش  که تحت کنترل هیئت متروپولیتن لندن بود، مورد تقدیر قرار گرفت و به پدرش جان آیرس مبلغ ۱۰ گینه (حدود ۱۴۳۰ پوند در سال ۲۰۲۵) اهدا شد. مراسم یادبود آیرس در کلیسای سنت سِویِر چنان جمعیت زیادی را به خود جذب کرد که برخی از عزاداران به دلیل کمبود جا نتوانستند وارد کلیسا شوند. جمع‌آوری کمک‌های مالی در این مراسم شامل ۹۵۱ سکه بود که مجموعاً بیش از ۷ پوند می‌شد. آیرس یک مراسم تشییع بزرگ عمومی داشت که بیش از ۱۰۰۰۰ نفر در آن شرکت کردند. تابوت او از خانه والدینش تا گورستان ایل‌ورث توسط ۱۶ آتش‌نشان حمل شد که به نوبت در گروه‌های چهار نفری این کار را انجام می‌دادند. مراسم کلیسا توسط گروهی از ۲۰ دختر بود که لباس سفید به تن داشتند و از مدرسه روستایی‌اب که آیرس در آن تحصیل کرده بود، شرکت کرده بودند. قرار بود این دختران تابوت را تا کنار قبر همراهی کنند و آواز بخوانند، اما یک توفان شدید تگرگ مانع از این کار شد.
هنری و مری آن چندلر در گورستان لمبت به همراه دو کودکی که در آتش‌سوزی جان باخته بودند، به خاک سپرده شدند. ادیث و الن چندلر توسط مدرسه کار یتیمان در کنتیش‌تاون پذیرفته شدند و به عنوان خدمتکار خانگی آموزش دیدند.