کانون تکواندوکاران ایران
مخالف‌های دولتی

علیرغم ساختار جداگانهٔ اداری، فنی و مالی بین دو سازمان، فدراسیون تکواندو جمهوری اسلامی ایران در زمان تصدی سید محمد پولادگر فعالانه و مستمر، ابتدا مخالف شکل‌گیری و سپس فعالیت کانون تکواندوکاران شد. درپی آن، محمد پولادگر، ارکان مختلف شامل سطوح پایین، میانی و ارشد سازمان تربیت بدنی را نیز علیه این تشکل همراه ساخت و با درخواست از ارگان‌های حکومتی دیگر، اجماع دولتی بی‌سابقه‌ای را علیه کانون تکواندوکاران ایران شکل داده و سازمان‌دهی کرد. به تَبَع آن، سازمان تربیت بدنی موضع‌گیری و مخالفت خود را با فعالیت‌های این نهاد صنفی - تخصصی اعلام نمود.
این مخالفت‌ها از ابتدای تأسیس و اعلام موجودیت کانون تکواندوکاران ایران در ۱۱ مهر سال ۱۳۸۰ به روش‌ها و شیوه‌های مختلف ازجمله تلاش برای جلوگیری از شرکت تیم‌های اعزامی کانون در تورنمنت‌های بین‌المللی، (پیش‌تر در تورنمنت هلند)،
کوشش برای تخریب چهرهٔ این نهاد و مدیرانش در افکار عمومی با حضور یکسویه در  صدا و سیما،
صدور بخشنامه‌ها و دستورالعمل‌های متعدد به ادارات کل تربیت‌بدنی استان‌ها توسط سازمان تربیت بدنی و به هیئت‌های تکواندو شهرستان‌ها توسط فدراسیون تکواندو، ابراز گردیده است.
اقدامات سازمان‌یافتهٔ دولتی از ابتدا تاکنون، مجموعاً منجر به تعطیلی بخش قابل‌توجهی از مراکز راه‌اندازی شدهٔ این اتحادیهٔ صنفی در سراسر کشور شامل شُعب، مدارس و باشگاه‌های آن شده است.
در بخشی از نخستین بخشنامهٔ محمد پولادگر رئیس وقت فدراسیون تکواندو علیه کانون تکواندوکاران در تاریخ ۰۸/ ۰۹ /۱۳۸۰ آمده است:
«فدراسیون تکواندو ضمن اعلام خطر بروز این گونه رخدادها که آغاز تمامی مصائب و بلایا است، رسماً اعلام می‌دارد این گروه‌ها مورد تأیید این فدراسیون نبوده و همکاری هریک از افراد به هر نحو با این گروه‌ها موجب برخورد قانونی خواهد بود.»
محسن مهرعلیزاده، معاون رئیس‌جمهور و رئیس وقت سازمان تربیت بدنی، طی نامه‌ای رسمی به موسوی لاری وزیر وقت کشور ایران در دی ماه ۱۳۸۰، خواهان لغو مجوز تأسیس و هم‌چنین عدم صدور پروانهٔ فعالیت این اتحادیهٔ صنفی شد. تصویر این نامه در یکی از سلسله برنامه‌های رادیو - تلویزیونی ترتیب داده شده توسط محمد پولادگر علیه کانون، در مرداد ۱۳۸۲ به نمایش عموم گذاشته شد.
به گفتهٔ پولادگر، هیچ ترتیب‌اثری به درخواست و نامهٔ معاون رئیس‌جمهور از سوی وزارت کشور داده نشد.
به‌رغم رایزنی‌های غیرعلنی و هم‌چنین درخواست‌های مکتوب مقامات ارشد دولتی ورزش، پروانهٔ فعالیت کانون تکواندوکاران ایران پس از تأیید مجدد و نهائی کمیسیون ماده ۱۰ احزاب با امضاء وزیر کشور رسماً در اسفند ۱۳۸۰ صادر و متعاقباً این سازمان در قوهٔ قضائیهٔ ایران به ثبت رسمی رسید.
در یکی از بخشنامه‌های سازمان تربیت بدنی علیه کانون تکواندوکاران به ادارات کل تربیت بدنی استان‌ها در ۱۱ / ۰۸ /۱۳۸۲ با امضای مدیرکل وقت حقوقی و امور مجلس، آمده است: «همان‌طور که مطلعند اخیراً تشکل‌هایی تحت عناوین کانون تکواندو … مبادرت به کسب مجوز از مبادی ذی‌ربط نموده‌اند؛ لیکن متأسفانه علی‌رغم رسالت وجودی این تشکل‌ها، اقدام به فعالیت‌های موازی در راستای شرح وظایف مصّرح در قانون سازمان تربیت بدنی و دستگاه‌های متولی من‌جمله فدراسیون‌های ورزشی و … نموده‌اند …
لذا از آن‌جا که این تشکل‌ها از حدود و ثغور قانونی خود و دخالت در وظایف سازمان تربیت بدنی به عنوان متولی و پاسخ‌گوی امور ورزشی عواقب جبران‌ناپذیری خواهد داشت، لذا مقتضی است دستور فرمایید ضمن تأکید بر امر نظارت فعالیت این‌گونه تشکل‌های غیردولتی از برگزاری هرگونه دورهٔ مربی‌گری، داوری، مسابقات و … بدون هماهنگی و تأیید فدراسیون مربوطه، جلوگیری به عمل آید.»
علی کفاشیان معاون ورزشی وقت سازمان تربیت بدنی نیز به ایسنا گفت: «درنظر داریم از طریق مراجع ذی‌ربط قانونی جلوی کار این تشکل‌ها گرفته شود، ...
سازمان تربیت بدنی مخالف فعالیت کانون‌ها می‌باشد و از فعالیت‌های آنان جلوگیری خواهد شد.»
در واکنش به مخالفت‌های دولتی، علی حق‌شناس در فروردین ۱۳۸۱ در گفت‌وگو با خبرگزاری جمهوری اسلامی اظهار داشت: «در تمام ابعاد تکواندو فعالیت خواهیم کرد.»