جزایر برادر شمالی و جنوبی (نیویورک)
تاریخچه > جزیرهٔ برادر شمالی

اگر در ۱۸۶۹ در شمال جزایر یک فانوس دریایی ساخته شد، اما این مکان تا سال ۱۸۸۵ خالی از سکنه بود. در اواسط دههٔ ۱۸۸۰ بیمارستان ریورساید از جزیرهٔ بلک‌ول (به انگلیسی: Blackwell's Island) که اکنون به عنوان جزیرهٔ روزولت شناخته می‌شود، به آنجا منتقل شد. بیمارستان ریورساید در دههٔ ۱۸۵۰ به عنوان مرکزی برای درمان آبله و ایزوله کردن قربانیان آن بیماری تأسیس شد. مأموریت آن در نهایت به سایر بیماری‌هایی که نیاز به قرنطینه داشتند، مانند حصبه و سل گسترش یافت. در طول همه‌گیری فلج اطفال سال ۱۹۱۶، ریورساید بیماران زیادی را درمان کرد.
مانند دروازه ساحلی، قدیمی‌ترین ساختمان در ۱۸۸۵ ساخته شد. و آخرین ساختمانی که تأسیس شد، اقامتگاه بیماران سل بود که در ۱۹۴۳ افتتاح شد. به دلیل سهولت دسترسی به واکسن سل و افزایش استفاده از آن پس از ۱۹۴۵، این اقامتگاه طی یک دهه منسوخ شد.
این جزیره محل غرق شدن کشتی بخار ژنرال اسلوکام بود که در ۱۵ ژوئن ۱۹۰۴ در آتش سوخت. ۱۰۲۱ نفر یا بر اثر آتش‌سوزی در کشتی یا غرق شدن، قبل از اینکه کشتی در سواحل جزیره بنشیند، جان باختند.
مری مالون، که به عنوان مری حصبه هم شناخته می‌شود، بیش از دو دهه در جزیره محبوس بود تا اینکه در نوامبر ۱۹۳۸ به علت سکته مغزی در آنجا درگذشت. او اولین شخصی است که در ایالات متحده به عنوان حامل بیماری شناخته شد و به خاطر نقشش در همه‌گیری حصبه در شهر نیویورک در ۱۹۰۶، به «مری حصبه» معروف شد. محققان تخمین می‌زنند که مالون حداقل یکصد و بیست و دو نفر از جمله پنج کشته را آلوده کرده است.
بر اساس مقاله‌ای در مجلهٔ اسمیتسونیان، نیاز به بیمارستانی برای قرنطینه در یک مکان دورافتاده، در دههٔ ۱۹۳۰ کاهش یافته بود؛ زیرا پیشرفت‌های بهداشت عمومی، نیاز به قرنطینهٔ تعداد زیادی از افراد را کاهش داد.
پس از جنگ جهانی دوم، این جزیره جانبازان جنگی را که دانشجوی کالج‌های محلی بودند را در خود جای داد. پس ار کاهش کمبود مسکن در سراسر کشور، این جزیره دوباره تا دههٔ ۱۹۵۰ متروک شد. پس از آن، مرکزی برای درمان نوجوانان معتاد به مواد مخدر، در جزیره افتتاح شد. این مرکز ادعا کرد که برایس اولین بار، امکانات درمانی، توانبخشی و آموزشی را به مجرمان جوان مواد مخدر ارائه می‌دهد. معتادان به هروئین را در این مرکز، تا زمانی که پاک شوند، در اتاقی حبس می‌کردند. بسیاری از آن‌ها مدعی بودند که برخلاف میل خود بازداشت شده‌اند. فساد کارکنان و هزینه‌ها باعث شد این مرکز در ۱۹۶۳ برای همیشه تعطیل شود. گفته می‌شود این مرکز، الهام‌بخش نمایشنامهٔ آیا یک ببر کراوات می‌زند؟ بوده است که سال ۱۹۶۹ در برادوی اجرا شد و به شناخته شدن آل پاچینو کمک کرد.
از اواسط دهه ۱۹۶۰، شهرداران نیویورک کاربردهای مختلفی را برای این جزیره در نظر گرفتند و به عنوان مثال، جان لیندسی شهردار وقت نیویورک، پیشنهاد فروش آن را داد و اد کاچ، دیگر شهردار نیویورک، فکر کرد می‌توان آن را به مسکنی برای بی‌خانمان‌ها تبدیل کرد. همچنین در نظر داشتند، زندان واقع شده در جزیرهٔ ریکرز را، در این جزیره گسترش بدهند.
اکنون این جزیره پناهگاهی برای حواصیل‌ها و دیگر پرندگان ساحلیِ در حال حرکت است. همچنین در حال‌حاضر متروکه و برای بازدید از آن برای عموم ممنوع است. بیشتر ۲۵ ساختمان اصلی هنوز پابرجا هستند و مراحل مختلف فرسودگی را طی می‌کنند. از این رو، مجوزهای بازدید فقط برای «اهداف علمی قانع کننده» صادر می‌شوند. برخی از ساختمان‌ها در معرض خطر ریزش قرار دارند. همچنین جنگل انبوهی، ساختمان‌های ویران شدهٔ بیمارستان را از نظر پنهان نگه داشته است. در اکتبر ۲۰۱۴، مارک لوین، عضو شورای شهر نیویورک و رئیس کمیته پارک‌های شورای شهر، هیئتی را برای بازدید از جزیره رهبری کرد. و پس از آن، تمایل خود را برای باز کردن جزیره به صورت محدود اعلام کرد. در اکتبر ۲۰۱۶، مجله نیویورک گزارش داد که این شورا به دانشکدهٔ طراحی دانشگاه پنسیلوانیا، طرحی در مورد چگونگی تبدیل جزیره به پارک، با دسترسی کنترل شده توسط عموم، سفارش داده است.
در ۲۰۱۶، مدیر اجرایی خانه تاریخی تراست هشدار داد که به دلیل خرابی ساختمان‌ها و سوراخ‌های ایجاد شده در آن‌ها، خطرات زیادی وجود دارد. علاوه بر حل آن مشکلات، نیاز به وجود یک اسکله هم احساس می‌شد. به‌طور کلی، به نظر می‌رسد که هزینهٔ بسیار زیادی می‌طلبد و به همین‌خاطر، تابحال هیچ گام واقعی و مؤثری تاکنون برداشته نشده است.
در ۲۰۱۷، جاش رابین، گزارشگر کانال NY1 اجازه یافت از جزیرهٔ شمالی بازدید کند. او گزارشی ویدیویی منتشر کرد که شامل برخی از ساختمان‌های متروکه بود. همچنین در ۲۰۱۷، شبکه تلویزیونی ساینس یک قسمت از سریال What on Earth را در این جزیره فیلمبرداری کرد. روزنامه‌نگار دیو موشر، خدمه را همراهی کرد و همچنین گزارش و عکس‌های ثابتی از ساختمان‌ها و محیط منتشر کرد. در این گزارش آمده است که جزیره هم «وهم‌آور» و هم «زیبا» است، اما افزود که بیشتر ساختمان‌ها ناامن هستند و پیچک سمی در همه‌جا مشکل‌ساز است.
جزیره‌ی برادر شمالی
کایاک سوار در جزیره برادر شمالی، با خانه سرایدار در حال خراب در پس زمینه.
خرابه های اسکله کشتی در جزیره برادر شمالی.
کارخانه‌ی قدیمی در جزیره برادر شمالی.