stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
تورز، استان پومرانیان
خصوصیات

تورز ۸۴۳ نفر جمعیت دارد و ۲۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
لاورا دالمایر

لاورا دالمایر (آلمانی: Laura Dahlmeier؛ زادهٔ ۲۲ اوت ۱۹۹۳) ورزشکار دوگانه اهل آلمان است.
آنتوان دنریاز

آنتوان دنریاز (فرانسوی: Antoine Dénériaz‎؛ زادهٔ ۶ مارس ۱۹۷۶) اسکی‌باز آلپاین اهل فرانسه است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه) شده‌است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده‌است.
کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل بن محمد اصفهانی فرزند جمال الدین عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق‌المعانی، شاعر ایرانی نیمهٔ نخست قرن هفتم هجری، و آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران در دوران حمله مغول است که در سال ۶۳۵  ودر گیرودار هجوم‌ها و قتل‌عام‌های آنان از میان رفت.دیوان کمال الدین را دکتر رضا ضیا تصحیح و چاپ نموده است. 
وی در اصفهان در سال 568 هجری زاده شد.
| کمال الدین اسماعیل اصفهانی | کمال الدین اسماعیل اصفهانی |
| --- | --- |
سردیس کمال الدین اسماعیل در اصفهان: سردیس کمال الدین اسماعیل در اصفهان
نام اصلی: کمال الدی آنن
زاده: 568 هجری قمری
درگذشته: ۶۳۵ هجري قمری
آرامگاه: اصفهان
لقب: خلاق المعانی
پیشه: شاعر
والدین: جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی
زندگی شاعر

جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی چهار فرزند و بقولی دو پسر داشت که خلاق‌المعانی سرآمد همه آنان و فرزند راستین پدر در شعر و شاعری گردید. علت اشتهار او را به خلاق‌المعانی، آن دانسته‌اند که در شعر او معانی باریک نهفته‌است که بعد از چند نوبت که مطالعه کنند ظاهر می‌شود. وی نیز مانند پدر روزگار را در مدح اکابر اصفهان و شاهان معاصر خود گذرانیده بود. از جمله ممدوحان او یکی رکن‌الدین مسعود از آل صاعد اصفهان است. دیگر از ممدوحان مشهور وی پسر محمد خوارزمشاه است. دیگر از ممدوحان مشهور کمال‌الدین اسماعیل، حسام‌الدین اردشیر پادشاه باوندی مازندران و اتابک سعد بن زنگی هستند. کمال‌الدین اسماعیل دوره وحشتناک حمله مغول را به تمامی درک کرده و به چشم خویش قتل‌عام مغول را به سال ۶۳۳ هجری قمری در اصفهان دید و در آن باب چنین گفت:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| کس نیست که تا بر وطن خود گرید |  | بر حالِ تباهِ مردمِ بد گرید |
| دی بر سر مرده‌ای دوصد شیون بود |  | امروز یکی نیست که بر صد گرید |
کمال‌الدین اسماعیل دو سال بعد از حمله مغول یعنی به سال ۶۳۵ هجری قمری به دست مغولی به قتل رسید.
سبک هنری

کمال‌الدین اسماعیل به استادی و مهارت درآوردن معانی دقیق شهرت وافر دارد؛ و اعتقاد ناقدان سخن بدو تا حدی بود که او را بر پدرش ترجیح نهاده و خلاق‌المعانی لقب داده‌اند. وی علاوه بر باریک‌اندیشی و دقت در خلق معانی در التزامات دشوار و تقید به آوردن ردیف‌های مشکل نیز شهرت دارد، چنان‌که بعضی از قصاید او را که به این التزامات و قیود سروده شده بعد از وی جواب نتوانستند گفت.
کمال‌الدین اسماعیل شاعری بسیار دانا و نغزگو و باهوش بود و چنان در ریختن معانی مستتر در شعر مهارت داشت که به خلاق‌المعانی اشتهار یافت. از ویژگی‌های شعر او معانی دقیق و ظریف مضمر و پنهان است که باید چند نوبت مطالعه و دقت نمود تا آن‌ها را دریافت. او شاعری مداح بود ولی در لابلای مدایح نکات حکمی و زیبایی قرار می‌داد که سرایش او را بارها زیبا و زیباتر می‌نمود.
نمونه شعر

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| رسول مرگ به ناگه به من رسید فراز |  | که کوس کوچ فروکوفتند کار بساز |
| کمان پشت دوتا چون به زه درآوردی |  | ز خویش ناوک دلدوز حرص دور انداز |
| تبارک‌الله از آن میل من به روی نکو |  | تبارک‌الله از آن قصد من به زلف دراز |
| کنون چه گیسوی مشکین مرا چه مار سیاه |  | کنون چه شعله آتش مرا چه شمع طراز |
| دریغ جان گرامی که رفت در سر تن |  | دریغ روز جوانی که رفت در تک و تاز |
| دریغ دیده که برهم نهاد می‌باید |  | کنون که چشم به کار زمانه کردم باز |
| دریغ و غم که پس از شصت و اند سال ز عمر |  | به ناگهان به سفر می‌روم نه برگ و نه ساز |
| به صدهزار زبان گفت در رخم پیری |  | که این نه جای قرار است خیز واپرداز |
| برون ز کنج قناعت منه تو پای طلب |  | که مرغ خانگی ایمن بود ز چنگل باز |
کمال‌الدین در ادبیات عثمانی

کمال‌الدین اسماعیل در ادبیات ترکی عثمانی به‌خوبی شناخته‌شده‌است. در ادبیات عثمانی که کاملاً تحت تأثیر ادب فارسی بود از کمال الگوی بسیار مناسبی برداشت کرده بودند. در شعر عثمانی هم حتی بارها نام او آمده‌است؛ مثلاً نفعی شاعر دربار عثمانی از او چنین یاد کرده‌است:
Harfidir mecmu'a-i esrar-i divan-i Kemal
noktasidir muhr-e dag-i derun-i Enveri
به لفظ ترکی:
حرفی دیر مجموعهٔ اسراری دیوانی کمال
نقطه سی دیر مهری داغی درونی انوری
ترجمهٔ فارسی:
حرفش همی مجموعهٔ اسرار دیوان کمال است.
نقطه اش هم مهر داغ اندرون انوری ست
ویا در جایی دیگر خیالی دیگر شاعر عثمانی که در آنجا بسیار محبوب است و حتی او را حافظ عثمانی نامیده‌اند و در اشعارش سعی می‌کرد از کلمات فارسی کمتری استفاده کند در مورد شعر فارسی و شعر کمال بیتی دارد که نه تنها ارزش شعر فارسی بلکه منزلت کمال را در آسیای صغیر بخوبی نشان می‌دهد:
demen ki siir hemen Hafiz u Kemalindir
ezan okumadin mi dunyadan gidince bilal
به لفظ ترکی:
دمئن کی شعر همن حافظ و کمالین دیر
اذان اوکومادی می‌دنیا دان گیدینجه بلال
ترجمه فارسی:
هی نگویید که شعر از آن حافظ بود و کمال!
مگر نخواند کسی اذان ز پس مرگ بلال؟
آرامگاه

آرامگاه وی در اصفهان خیابان کمال  داخل پارک کمال واقع است.
آرامگاه کمال اسماعیل در محله جویباره، اصفهان
ماپلتون، مین

Town
| Mapleton, Maine | Mapleton, Maine |
| --- | --- |
Town: Town
Location of Mapleton, Maine: Location of Mapleton, Maine
مختصات: ۴۶°۴۲′۴″ شمالی ۶۸°۶′۵۸″ غربی﻿ / ﻿۴۶٫۷۰۱۱۱°شمالی ۶۸٫۱۱۶۱۱°غربی﻿ / 46.70111; -68.11611: مختصات: ۴۶°۴۲′۴″ شمالی ۶۸°۶′۵۸″ غربی﻿ / ﻿۴۶٫۷۰۱۱۱°شمالی ۶۸٫۱۱۶۱۱°غربی﻿ / 46.70111; -68.11611
ایالت: ایالت مین
شهرستان: Aroostook
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۴٫۳۴ مایل مربع (۸۸٫۹۴ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۳۳٫۹۷ مایل مربع (۸۷٫۹۸ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۳۷ مایل مربع (۰٫۹۶ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۶۲۷ فوت (۱۹۱ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۱۹۴۸
 • برآورد (۲۰۱۱): ۱۹۳۷
 • تراکم: ۵۷٫۳/مایل مربع (۲۲٫۱/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (Eastern (EST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: ۰۴۷۵۷
کد منطقه: ۲۰۷
FIPS کد: ۲۳-۴۳۲۵۵
GNIS feature ID: ۰۵۸۲۵۷۹
ماپلتون(به انگلیسی: Mapleton) شهری در ایالت مین کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۶۸۳ نفر بوده‌است.
دوپرگار

| 0 | 1 |
| --- | --- |
صورت فلکی: صورت فلکی
فهرست ستاره‌های دوپرگار: فهرست ستاره‌های دوپرگار
کوته‌نوشت: Cir
نام لاتین: Circinus
نام‌های دیگر: پرگار
بُعد: ۱۵
میل: −۶۰
چارَک (ربع آسمان): Circini
پهنه: ۹۳ مربع درجه (هشتاد و پنجمین)
ستارگان اصلی: ۳
ستاره‌های دارای سیاره: ۰
ستاره‌های درخشان‌تر از ۳.۰۰m: ۰
ستاره‌های نزدیک‌تر از ۱۰.۰۰ پارسک (۳۲.۶۲ سال نوری): ۰
درخشان‌ترین ستاره: آلفا دوپرگار (۳٫۲m)
نزدیک‌ترین ستاره: آلفا دوپرگار (۵۳٫۵ ly,  pc)
اجرام مسیه: ۰
بارش‌های شهابی: ندارد
صور فلکی هم‌جوار: قنطورس مگس جنوبی مرغ بهشتی سه‌سو گونیا گرگ
رویت‌پذیر از عرض‌های جغرافیایی +۱۰° و −۹۰°. بهترین مشاهده در ۲۱:۰۰ (۹ شب) در ماه ژوئن.: رویت‌پذیر از عرض‌های جغرافیایی +۱۰° و −۹۰°. بهترین مشاهده در ۲۱:۰۰ (۹ شب) در ماه ژوئن.
دوپرگار(به انگلیسی: Circinus) یک صورت فلکی کوچک و کم‌نور در نیم‌کره جنوبی آسمانی است که نخستین بار در سال ۱۷۵۶ توسط ستاره‌شناس فرانسوی نیکولاس-لوئی دو لاکای معرفی شد و نماد پرگار یا تقسیم‌کننده‌ای است که در ناوبری و ترسیمات فنی استفاده می‌شود. دوپرگار یکی از جنوبی‌ترین صورت‌های فلکی است.
درخشان‌ترین ستاره این صورت فلکی، آلفا پرگار با قدر ظاهری ۳٫۱۹ است. این ستاره که اندکی ستاره متغیر است، روشن‌ترین ستاره سریعاً نوسان‌کننده Ap در آسمان شب به‌شمار می‌رود.
دوپرگار در حدود ۱۵ ساعت بعد راست و ۶۰ درجه جنوب در میل آسمانی قرار دارد. کهکشان دوپرگار یکی از نزدیک‌ترین کهکشان‌های سیفرت است که در فاصله حدود ۱۳ میلیون سال نوری قرار دارد.
دوپرگار هیچ ستاره‌ای روشن‌تر از قدر ۳٫۰۰ یا ستاره‌ای که در فاصله ۱۰ پارسک (۳۲٫۶ سال نوری) از زمین باشد ندارد. درخشان‌ترین و نزدیک‌ترین ستاره این صورت فلکی، آلفا پرگار است که در فاصله ۵۳٫۵۰ سال نوری از زمین قرار دارد.
دوپرگار دارای دو ستاره با سیارات فراخورشیدی شناخته‌شده است: HD 134060 (رده طیفی G0VFe+0.4) و HD 129445 (رده طیفی G6V). HD 134060 دارای دو سیاره است که هر دو در سال ۲۰۱۱ کشف شدند، و HD 129445 دارای یک سیاره مشابه مشتری است که در سال ۲۰۱۰ کشف شد. دوپرگار هیچ‌یک از اجرام مسیه را شامل نمی‌شود اما با شهاب‌بارانی به نام آلفا پرگار (Alpha Circinids) مرتبط است که اولین بار در سال ۱۹۷۷ مشاهده شد و در تاریخ ۴ ژوئن به اوج می‌رسد.
AX Circini یک متغیر دلتا قیفاووسی است که با چشم غیرمسلح قابل مشاهده است و BX Circini یک ستاره کم‌نور است که تصور می‌شود از ادغام دو کوتوله سفید به وجود آمده باشد. دو ستاره شبیه به خورشید دارای سامانه‌های سیاره‌ای هستند: HD 134060 دارای دو سیاره کوچک است و اچ‌دی ۱۲۹۴۴۵ یک مشتری مانند دارد. ابرنواختر اس‌ان ۱۸۵ در سال ۱۸۵ میلادی در صورت فلکی دوپرگار ظاهر شد و توسط ناظران چینی ثبت شد. دو نواختر دیگر نیز در قرن بیستم در این صورت فلکی مشاهده شدند.
راه شیری از این صورت فلکی عبور می‌کند و شامل اجرام برجسته‌ای مانند خوشه ستاره‌ای باز ان‌جی‌سی ۵۸۲۳ و سحابی سیاره‌نما ان‌جی‌سی ۵۳۱۵ است. دوپرگار میزبان یک کهکشان مارپیچی برجسته به نام کهکشان دوپرگار است که در سال ۱۹۷۷ کشف شد. این کهکشان نزدیک‌ترین کهکشان سیفرت به راه شیری است. شهاب‌باران آلفا پرگاری (ACI) که در سال ۱۹۷۷ کشف شد، از این صورت فلکی سرچشمه می‌گیرد.
تاریخچه

در سال ۱۷۵۶، ستاره‌شناس فرانسوی نیکولاس-لوئی دو لاکای صورت فلکی دوپرگار را با نام فرانسوی le Compas، به معنای پرگار، معرفی کرد. این صورت فلکی در نقشه‌ای از آسمان جنوبی به‌عنوان بخشی از مجموعه ابزارهای ترسیم فنی، همراه با صورت‌های فلکی گونیا و مثلث جنوبی نشان داده شد. در این نقشه، لاکای صورت‌های فلکی گونیا، دوپرگار و مثلث جنوبی را به ترتیب به‌عنوان گونیا و خط‌کش، پرگار، و ترازوی نقشه‌برداری به تصویر کشید. نام لاتین کنونی دوپرگار در سال ۱۷۶۳ هنگامی که لاکای نقشه آسمان خود را با نام‌های لاتین به‌روزرسانی کرد، معرفی شد.
ویژگی‌ها

دوپرگار با صورت‌های فلکی قنطورس، مگس جنوبی، مرغ بهشتی، مثلث جنوبی، گونیا و گرگ هم‌مرز است. این صورت فلکی در میل −۵۰° تا −۷۰° قرار دارد، بنابراین تنها از جنوب عرض جغرافیایی مدار ۳۰ درجه شمالی قابل مشاهده است. مرزهای رسمی این صورت فلکی، که توسط ستاره‌شناس بلژیکی اوژن ژوزف دلپورت در سال ۱۹۳۰ تعیین شد، شامل یک چندضلعی با ۱۴ بخش است. در دستگاه مختصات استوایی، مختصات بعد این مرزها بین 13h 38.4m و 15h 30.2m و مختصات میل آن‌ها بین −۵۵٫۴۳° و −۷۰٫۶۲° است. دوپرگار هر سال در ۳۰ ژوئیه ساعت ۹ شب اوج‌رسی (نجوم) دارد. اختصار سه‌حرفی پیشنهادی برای این صورت فلکی، که توسط اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی در سال ۱۹۲۲ به تصویب رسید، "Cir" است.
بارش‌های شهابی

صورت فلکی دوپرگار نقطه تابش یک بارش شهابی سالانه به نام شهاب‌باران آلفا پرگار (ACI) است. این بارش شهابی اولین بار در سال ۱۹۷۷ در کوئینزلند مشاهده شد. شهاب‌های این بارش سرعتی متوسط ۲۷٫۱ کیلومتر بر ثانیه دارند و تصور می‌شود که به یک دنباله‌دار مرتبط باشند.
در سال ۲۰۱۱، پیتر جنینسکینز پیشنهاد کرد که ردپای دنباله‌دار C/1969 T1 ممکن است با مدار زمین تلاقی کند و انفجاری شهابی ایجاد کند که از نقطه تابشی نزدیک به بتا پرگار سرچشمه می‌گیرد. بارش شهابی ACI در ۴ ژوئن، همان روزی که برای اولین بار مشاهده شد، به اوج می‌رسد.
صورت فلکی دوپرگار همان‌طور که با چشم غیرمسلح دیده می‌شود.
تصویری نجومی از ان‌جی‌سی ۵۸۲۳ که شکل "S" معکوس آن را نشان می‌دهد
نمای تلسکوپ فضایی هابل از ان‌جی‌سی ۵۳۱۵ که ساختار پیچیده و ستاره مرکزی آن را نشان می‌دهد
تصویر رنگ کاذب رصدخانه پرتو ایکس چاندرا از Circinus X-1 و فواره قطبی آن
باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید

Football club
باشگاه اتلتیکو مادرید اس.ای.دی. (به اسپانیایی: Club Atlético de Madrid) با تلفظ اسپانیایی: [ˈkluβ aˈtletiko ðe maˈðɾið] که به شکل ساده اتلتیکو مادرید، اتلتیکو یا اتلتی نامیده می‌شود، باشگاه فوتبال حرفه‌ای در شهر مادرید اسپانیا است که در لا لیگا که بالاترین سطح از فوتبال در اسپانیا به‌شمار می‌رود، رقابت می‌کند. ورزشگاه خانگی اتلتیکو ورزشگاه واندا متروپولیتانو است که ۶۷٬۷۰۳ نفر ظرفیت تماشاگر دارد. در حال حاضر آنتوان گریزمان با ۱۹۴ گل زده، بهترین گلزن تاریخ این باشگاه در همه رقابت‌ها محسوب می‌شود. شهراورد بین اتلتیکو مادرید و رئال مادرید در طول تاریخ جزو حساس‌ترین و پربیننده‌ترین رقابت‌ها بوده است.
از نظر تعداد عنوان قهرمانی در لیگ، اتلتیکو مادرید؛ پس از رئال مادرید و بارسلونا، سومین باشگاه موفق در فوتبال اسپانیا است که۱۱ بار در لا لیگا و ده بار در کوپا دل ری قهرمان شده است و در سال ۱۹۹۶ عنوان قهرمانی در هر دو جام را به دست آورد. دو قهرمانی در سوپر جام فوتبال اسپانیا، یک قهرمانی در کوپا پرزیدنته اف‌ای‌اف و یک قهرمانی در کوپا اوا دیورته از دیگر افتخارات این باشگاه در رقابت‌های داخلی است. در رقابت‌های اروپایی، جام برندگان جام اروپا را در فصل ۱۹۶۲ کسب کردند و در سال‌های ۱۹۶۳ و ۱۹۸۶ نایب قهرمان شدند. در سه فصل ۱۹۷۴، ۲۰۱۴ و ۲۰۱۶ به فینال لیگ قهرمانان اروپا رسیدند اما در کسب عنوان قهرمانی ناکام بودند. در سال‌های ۲۰۱۰، ۲۰۱۲ و ۲۰۱۸، لیگ اروپا را فتح کردند و در سال ۱۹۷۴، قهرمان جام بین قاره‌ای فوتبال شدند. اتلتیکو در فصل ۱۴–۲۰۱۳ پس از تساوی یک بر یک مقابل بارسلونا پس از هجده سال در لا لیگا به قهرمانی رسید.
لباس خانگی اتلتیکو، پیراهن راه راه قرمز و سفید، شورت آبی و جوراب‌های آبی و قرمز است. این ترکیب از سال ۱۹۱۱ مورد استفاده قرار گرفته است. در طول تاریخ این باشگاه با تعدادی نام مستعار شناخته شده است، از جمله تشک سازان، زیرا خطوط قرمز و سفید پیراهن اصلی این تیم، همان رنگ روکش سنتی برای تشک‌ها بوده است. در طول دهه ۱۹۷۰، آنها به لوس ایندیوس به معنای سرخ‌پوست‌ها معروف شدند، که برخی دلیل آن را جذب چندین بازیکن از آمریکای جنوبی پس از رفع محدودیت در عقد قرارداد با بازیکنان خارجی می‌دانند. نظریه دیگر این است که چون ورزشگاه اتلتیکو در ساحل رودخانه «اردو زده است» به این لقب مشهور شده‌اند و دلیل سوم این است که سرخ‌پوست‌ها دشمن دیرینه سفیدها بودند که لقب رقیب همشهری این باشگاه، رئال مادرید است. فلیپه ششم، پادشاه اسپانیا، از سال ۲۰۰۳ رئیس افتخاری این باشگاه است.
این باشگاه مالک باشگاه اتلتیکو دِ کلکته از سوپرلیگ هلند بود که دو بار در این رقابت‌ها قهرمان شد، اما در سال ۲۰۱۷ به دلیل نقض تعهدات، اتلتیکو تصمیم گرفت که به همکاری خود با باشگاه حاضر در ISL پایان دهد. اتلتیکو همچنین مالک دو باشگاه اتلتیکو سان لوئیس از لیگا امِ ایکس و تیم اتلتیکو اتاوا از لیگ یک کانادا است.
تاریخچه > اتلتیک آویاسیون مادرید (۱۹۴۷–۱۹۳۹)

در سال ۱۹۳۹، هنگامی که لالیگا از سر گرفته شد، اتلتیکو با آویاسیون ناسیونال از ساراگوسا ادغام شد و به اتلتیک آویاسیون مادرید تغییر نام داد. آویاسیون ناسیونال در سال ۱۹۳۹ توسط اعضای نیروی هوایی اسپانیا تأسیس شد. به آنها قول داده شده بود که در فصل ۴۰–۱۹۳۹ در دسته برتر فوتبال اسپانیا حضور خواهند داشت، اما این موضوع مورد مخالفت فدراسیون فوتبال سلطنتی اسپانیا قرار گرفت. برای مصالحه، این باشگاه با اتلتیکو؛ تیمی که در طول جنگ داخلی هشت بازیکن خود را از دست داده بود، ادغام شد. اتلتیکو که تنها به عنوان جایگزین رئال اویدو پا به لا لیگا ۴۰–۱۹۳۹ گذاشته بود، با سرمربیگری ریکاردو زامورای افسانه‌ای، اولین قهرمانی خود در لالیگا را در پایان این فصل جشن گرفت و در سال ۱۹۴۱ از عنوان قهرمانی خود دفاع کرد. موثرترین و کاریزماتیکترین بازیکن آن سال‌ها کاپیتان تیم، خرمن گومز بود که در سال ۱۹۳۹ از راسینگ سانتاندر به خدمت گرفته شد. او هشت فصل متوالی تا لا لیگا ۴۸–۱۹۴۷ برای روخی‌بلانکوها بازی کرد. او در پست هافبک میانی، در کنار ماچین و رامون گابیلوندو یک خط هافبک افسانه‌ای را شکل دادند. در سال ۱۹۴۱، با صدور فرمانی توسط فرانسیسکو فرانکو استفاده از نام‌های خارجی برای تیم‌ها ممنوع شد و به دنبال آن، این باشگاه به اتلتیکو آویاسیون مادرید تغییر نام داد. در سال ۱۹۴۷، این باشگاه تصمیم گرفت قسمت نظامی را از نام خود حذف کند و نام فعلی آن یعنی کلوب اتلتیکو مادرید برای باشگاه تثبیت شد. در همان سال اتلتیکو ۵–۰ رئال مادرید را در متروپولیتانو شکست داد که بزرگ‌ترین پیروزی آنها در مقابل رقبای مادریدی تا به امروز بوده است.
تاریخچه > عصر طلایی (۱۹۶۵–۱۹۴۷)

اتلتیکو با هدایت هلنیو هررا و با کمک لاربی بنبارک، در سال‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۵۱ بار دیگر لا لیگا را فتح کرد. با کنار رفتن هررا در سال ۱۹۵۳، این باشگاه پشت سر رئال مادرید و بارسلونا قرار گرفت و در ادامه دهه ۱۹۵۰ تنها برای کسب عنوان سوم در لا لیگا با اتلتیک بیلبائو می‌جنگید.
در طی دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، اتلتیکو مادرید در کنار بارسلونا رقابت تنگاتنگی برای کسب جایگاه دوم داشت. در فصل ۵۸–۱۹۵۷ فردیناند دائوییک هدایت اتلتیکو را بر عهده گرفت و این تیم را به عنوان نایب قهرمانی لا لیگا رساند. از آنجا که رئال مادرید در آن فصل با کسب عنوان قهرمانی، سهمیه حضور مستقیم در جام باشگاه‌های اروپا ۵۹–۱۹۵۸ را به دست آورده بود، اتلتیکو به دور انتخابی آن رقابت‌ها راه یافت. با درخشش مهاجم برزیلی این تیم واوا و در کنار آن انریکه کویار، اتلتیکو پس از غلبه بر درامکوندرا، زسکا صوفیه و شالکه ۰۴ به نیمه نهایی رسید. در نیمه نهایی، آنها به مصاف رئال مادرید رفتند که بازی رفت در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو، ۲–۱ به سود رئال خاتمه یافت. اتلتیکو در بازی برگشت این شکست را با پیروزی ۱–۰ جبران کرد. این تساوی سبب شد تا برای تعیین تیم پیروز، یک بازی تکراری به میزبانی ساراگوسا برگزار شود که پیروزی ۲–۱ رئال را به دنبال داشت.
اتلتیکو انتقام این شکست را با پیروزی در دو فینال پیاپی کوپا دل ری در سال‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۶۱، با رهبری خوسه ویالونگا، مربی سابق رئال گرفت. در سال ۱۹۶۲ و در فینال جام در جام اروپا، اتلتیکو به مصاف فیورنتینا رفت که پس از تساوی ۱–۱ در بازی نخست، در بازی تکراری، با پیروزی ۳–۰ به قهرمانی دست یافت. این موفقیت برای باشگاه قابل توجه بود، چرا که جام برندگان جام اروپا تنها جام برجسته اروپایی بود که رئال مادرید هرگز به آن دست نیافته بود. سال بعد این باشگاه بار دیگر به فینال جام در جام اروپا راه پیدا کرد اما این بار با نتیجه ۵–۱ به حریف انگلیسی خود تاتنهام هاتسپر باخت. انریکه کویار، که در این دوران همچنان به عنوان یک بازیکن مؤثر به کار خود ادامه می‌داد، اکنون بازیکنانی مانند میگوئل یونز و هافبک بازیسازی چون آدلاردو را در کنار خود می‌دید.
بهترین سال‌های اتلتیکو مصادف با سلطه رئال مادرید بر لا لیگا بود. بین سال‌های ۱۹۶۱ و ۱۹۸۰، رئال مادرید در لالیگا ۱۴ بار قهرمان شد. در طول این دوران، تنها اتلتیکو بود که با کسب قهرمانی در سال‌های ۱۹۶۶، ۱۹۷۰، ۱۹۷۳ و ۱۹۷۷ و نایب قهرمانی در سه فصل ۱۹۶۱، ۱۹۶۳ و ۱۹۶۵، رئال را با چالشی جدی روبرو کرد. در طی این سال‌ها اتلتیکو سه بار موفق به کسب کوپا دل ری در ۱۹۶۵، ۱۹۷۲ و ۱۹۷۶ شد. در سال ۱۹۶۵، با وجود رقابت نزدیکی که برای کسب قهرمانی با رئال مادرید داشت، کار خود را رده دوم به پایان رساند، با این حال اتلتیکو اولین تیمی بود که توانست رئال را در برنابئو طی هشت سال گذشته شکست دهد.
تاریخچه > فینالیست‌های جام اروپا (۱۹۷۴–۱۹۶۵)

از بازیکنان مهم این دوران اتلتیکو، آدلاردو کهنه‌کار، لوییس آراگونس، خاویر ایرورتا و خوزه یولوگیو گاراته که سه بار در سال‌های ۱۹۶۹، ۱۹۷۰ و ۱۹۷۱ برنده جایزه پیچیچی شد، بودند. در دهه ۱۹۷۰، اتلتیکو چندین بازیکن آرژانتینی را نیز جذب کرد، روبن آیالا، پانادرو دیاز، رامون کاچو اردیا و همچنین خوان کارلوس لورنزو به عنوان مربی از جمله آنها بودند. لورنزو به انضباط تیمی، احتیاط و اخلال در بازی حریف اعتقاد داشت و اگرچه این شیوه او بحث‌برانگیز بود، اما روش‌های او با موفقیت همراه شد و پس از قهرمانی در لالیگا در سال ۱۹۷۳، این باشگاه به فینال جام اروپا ۱۹۷۴ رسید. در راه رسیدن به فینال، اتلتیکو گالاتاسرای، دینامو بخارست، ستاره سرخ بلگراد و سلتیک را از پیش روی برداشت. در دیدار رفت مرحله نیمه نهایی مقابل سلتیک، آیالا، دیاز و بازیکن تعویضی این تیم کیکه در جریان بازی، اخراج شدند. با وجود از دست دادن سه بازیکن، آنها موفق به تساوی ۰–۰ در خانه سلتیک شدند. در ادامه این رقابت‌ها و در بازی برگشت با گل‌های گاراته و آدلاردو ۲–۰ پیروز و راهی فینال شدند. بازی نهایی که ورزشگاه هیسل میزبان آن بود، با شکست اتلتیکو همراه شد. در مقابل تیم بایرن مونیخ که بازیکنانی چون فرانتس بکنباوئر، سپ مایر، پائول برایتنر، اولی هونس و گرد مولر را در اختیار داشت، اتلتیکو فراتر از حد انتظار بازی کرد. علی‌رغم محرومیت آیالا، دیاز و کیکه، این بازی در ۹۰ دقیقه معمول و در وقت‌های اضافه با نتیجه ۰–۰ مساوی پیش می‌رفت. هفت دقیقه مانده به پایان وقت‌های اضافه، اتلتیکو با یک ضربه ایستگاهی عالی از آراگونس، پیش افتاد. در حالی که به نظر می‌رسید جام در دستان اتلتیکو باشد، در آخرین دقیقه بازی، گئورگ شوارتزنبک، مدافع بایرن با یک ضربه خیره‌کننده از ۲۵ یاردی گل تساوی را به ثمر رساند که میگل رینا، دروازه‌بان اتلتیکو تنها نظاره‌گر آن بود. برای تعیین قهرمان دو روز دیگر و در تاریخ ۱۷ می ۱۹۷۴ یک بازی تکراری برگزار شد، که بایرن با دو گل از هونس و مولر با نتیجه ۴ بر ۰ پیروز شد.
تاریخچه > سال‌های آراگونس (۱۹۸۷–۱۹۷۴)

اندکی پس از شکست در فینال جام اروپا ۱۹۷۴، اتلتیکو بازیکن پیشکسوت خود لوییس آراگونس را به عنوان سرمربی منصوب کرد. آراگونس در چهار بازه زمانی جداگانه، از ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۰، از ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۷، بار دیگر از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۳ و سرانجام از ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۳ به عنوان سرمربی هدایت تیم را برعهده گرفت. اولین موفقیت او به سرعت حاصل شد چرا که بایرن مونیخ به سبب تراکم بازی‌های لیگ از حضور در جام بین قاره‌ای خودداری کرد، و به جای آن از اتلتیکو به عنوان نایب قهرمان جام اروپا دعوت شد. حریف آنها ایندپندینته از آرژانتین بود که پس از باخت ۱–۰ در بازی خارج از خانه مقابل این تیم، در بازی برگشت با گل‌های خاویر ایرورتا و روبن آیالا ۲–۰ پیروز شدند. به دنبال آن، آراگونس باشگاه را به موفقیت‌های بیشتری در کوپا دل ری ۱۹۷۶ و لالیگا ۱۹۷۷ رساند.
آراگونس در طی دوران دوم مسئولیت خود، باشگاه را در سال ۱۹۸۵ به نایب قهرمانی در لا لیگا و قهرمانی کوپا دل ری رساند. حضور بازیکنی مانند هوگو سانچز که ۱۹ گل در لیگ به ثمر رساند و برنده جایزه پیچیچی شد، برای آراگونس کمک قابل توجهی بود. سانچز در پیروزی ۲–۱ برابر اتلتیک بیلبائو در فینال جام حذفی نیز دو گل اتلتیکو را به ثمر رساند. با این حال سانچز برای فصل بعد به باشگاه رقیب، رئال مادرید پیوست. علیرغم از دست دادن سانچز، آراگونس در سال ۱۹۸۵ موفق شد سوپر جام اسپانیا را فتح کند و سپس تیم را به فینال جام برندگان جام اروپا در سال ۱۹۸۶ برساند. اگرچه اتلتیکو سومین فینال متوالی اروپایی خود را نیز از دست داد و با نتیجه ۳–۰ از دینامو کیف شکست خورد.
عملکرد در رقابت‌های بین‌المللی > آمار رقابت‌ها

تا تاریخ ۷ دسامبر ۲۰۲۱
| رقابت | بازی | پ>  | ت>  | ش>  | گ>  ز | گ>  خ | ت>  گ | %برد |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| لیگ قهرمانان / جام اروپا | ۱۵۰ | ۷۴ | ۳۸ | ۳۸ | ۲۱۹ | ۱۴۱ | !— | ۰۴۹ |
| لیگ اروپا / جام یوفا | ۱۱۷ | ۶۹ | ۱۷ | ۳۱ | ۲۰۱ | ۱۱۷ | !— | ۰۵۹ |
| جام برندگان جام یوفا / جام برندگان جام اروپا | ۶۲ | ۳۸ | ۱۳ | ۱۱ | ۱۱۸ | ۵۷ | !— | ۰۶۱ |
| سوپرجام اروپا / سوپرجام یوفا | ۳ | ۳ | ۰ | ۰ | ۱۰ | ۳ | !— | ۱۰۰ |
| اینتر-سیتیز فیرز کاپ | ۱۹ | ۱۰ | ۲ | ۷ | ۳۱ | ۲۳ | !— | ۰۵۳ |
| جام اینترتوتو | ۸ | ۵ | ۰ | ۳ | ۱۳ | ۹ | !— | ۰۶۳ |
| جام بین‌قاره‌ای | ۲ | ۱ | ۰ | ۱ | ۲ | ۱ | !— | ۰۵۰ |
| مجموع | ۳۶۱ | ۲۰۰ | ۷۰ | ۹۱ | ۵۹۴ | ۳۵۱ | !— | ۰۵۵ |
عملکرد در رقابت‌های بین‌المللی > رتبه‌بندی باشگاه‌های یوفا

تا تاریخ ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۰
| رتبه | تیم | امتیاز |
| --- | --- | --- |
| ۱ |  بایرن مونیخ | ۱۱۱٫۰۰۰ |
| ۲ |  بارسلونا | ۱۰۶٫۰۰۰ |
| ۳ |  رئال مادرید | ۱۰۵٫۰۰۰ |
| ۴ |  اتلتیکو مادرید | ۱۰۳٫۰۰۰ |
| ۴ |  یوونتوس | ۱۰۳٫۰۰۰ |
افتخارات

| رقابت‌های رسمی> رقابت.رقابت.رقابت‌های داخلی | رقابت‌های رسمی> عملکرد.قهرمان.رقابت‌های داخلی | رقابت‌های رسمی> عملکرد.نایب قهرمان.رقابت‌های داخلی |
| --- | --- | --- |
| لا لیگا | (۱۱): ۴۰–۱۹۳۹، ۴۱–۱۹۴۰، ۵۰–۱۹۴۹، ۵۱–۱۹۵۰، ۶۶–۱۹۶۵، ۷۰–۱۹۶۹، ۷۳–۱۹۷۲، ۷۷–۱۹۷۶، ۹۶–۱۹۹۵، ۱۴–۲۰۱۳، ۲۰۲۰–۲۱ | (۱۰): ۴۴–۱۹۴۳، ۵۸–۱۹۵۷، ۶۱–۱۹۶۰، ۶۳–۱۹۶۲، ۶۵–۱۹۶۴، ۷۴–۱۹۷۳، ۸۵–۱۹۸۴، ۹۱–۱۹۹۰، ۱۹–۲۰۱۸ |
| کوپا دل ری | (۱۰): ۶۰–۱۹۵۹، ۶۱–۱۹۶۰، ۶۵–۱۹۶۴، ۷۲–۱۹۷۱، ۷۶–۱۹۷۵، ۸۵–۱۹۸۴، ۹۱–۱۹۹۰، ۹۲–۱۹۹۱، ۹۶–۱۹۹۵، ۱۳–۲۰۱۲ | (۸): ۲۱–۱۹۲۰، ۲۶–۱۹۲۵، ۵۶–۱۹۵۵، ۶۴–۱۹۶۳، ۷۵–۱۹۷۴، ۸۷–۱۹۸۶، ۹۹–۱۹۹۸، ۲۰۰۰–۱۹۹۹ |
| سگوندا دیویسیون | (۱): ۰۲–۲۰۰۱ | --- |
| سوپر جام اسپانیا | (۲): ۱۹۸۵، ۲۰۱۴ | (۵): ۱۹۵۰، ۱۹۹۱، ۱۹۹۲، ۱۹۹۶، ۲۰۰۵، ۲۰–۲۰۱۹ |
رقابت‌های بین‌المللی: رقابت‌های بین‌المللی
| لیگ قهرمانان اروپا | --- | (۳): ۷۴–۱۹۷۳، ۱۴–۲۰۱۳، ۱۶–۲۰۱۵ |
| جام در جام اروپا | (۱): ۶۲–۱۹۶۱ | (۲): ۶۳–۱۹۶۲، ۸۶–۱۹۸۵ |
| لیگ اروپا | (۳): ۲۰۱۰، ۲۰۱۲، ۲۰۱۸ | --- |
| سوپرجام اروپا | (۳): ۲۰۱۰، ۲۰۱۲، ۲۰۱۸ | --- |
| جام اینترتوتو | --- | (۱): ۲۰۰۴ |
| جام بین قاره‌ای | (۱): ۱۹۷۴ | --- |
ورزشگاه و امکانات

اتلتیکو مادرید در طول تاریخ خود پنج ورزشگاه داشته است. اگرچه می‌توان کمپو دِ ال پارال را که در فصل ۳۲–۱۹۳۱ پذیرای بازی‌های این تیم بود، به این تعداد اضافه کرد، چرا که پس از عدم توافق با مالکان ورزشگاه متروپولیتانو و از آنجایی که کمپو دِ وایکاس شرایط میزبانی را نداشت، اتلتیکو ساکن این ورزشگاه شد. به دلیل خساراتی که در طول جنگ داخلی به متروپولیتانو وارد آمد، تا زمان بازسازی آن، ورزشگاه چامارتین از ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۰ و کمپو دِ وایکاس در فاصله سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۳ میزبان بازی‌های خانگی اتلتیکو شدند. کمپو دِ وایکاس در سال ۱۹۴۰ شاهد اولین قهرمانی این تیم در لیگ بود.
اتلتیکو در طول تاریخ خود و به دلایل مختلف، از ورزشگاه سانتیاگو برنابئو نیز برای بازی‌های خانگی استفاده کرده است.