پرتونگاری
تاریخچه

در سال 1895 ویلهلم کنراد رونتگن، استاد فیزیک آلمانی، هنگام کار با یک لوله پرتو کاتدی، اشعه ایکس را کشف کرد. او مشاهده کرد که کریستال‌ها روی میز آزمایشگاهش درخشش فلورسنتی از خود نشان می‌دهند. این لوله شیشه‌ای شامل الکترودهای مثبت و منفی بود و هوای داخل آن تخلیه شده بود. با اعمال ولتاژ بالا، لوله درخششی فلورسنت تولید کرد. رونتگن متوجه شد که نوع جدیدی از اشعه از لوله ساطع می‌شود که از کاغذ سنگین عبور می‌کند و مواد فسفری را تحریک می‌نماید. رونتگن همچنین کشف کرد که پرتو می تواند از بافت انسان عبور کند، اما نه از استخوان ها و اشیاء فلزی. رونتگن به این تشعشع به عنوان "X" اشاره کرد تا نشان دهد که این یک نوع تابش ناشناخته است. او برای این کشف خود، جایزه نوبل فیزیک را دریافت کرد.
یکی از اولین آزمایشات رونتگن و کشف کاربرد پزشکی اشعه ایکس، زمانی بود که از دست همسرش تصویری بر روی صفحه عکاسی که به دلیل اشعه ایکس تشکیل شده بود، ساخت که منجر به تهیه اولین تصویر اشعه ایکس از یک عضو بدن انسان شد.
اولین استفاده بالینی از اشعه ایکس توسط جان هال ادواردز در بیرمنگهام انگلستان در 11 ژانویه 1896 انجام شد. او از اشعه ایکس برای رادیوگرافی سوزنی که در دست یکی از همکارانش گیر کرده بود استفاده کرد. همچنین در 14 فوریه 1896، هال ادواردز اولین کسی بود که از اشعه ایکس در یک عمل جراحی استفاده کرد.
ایالات متحده اولین اشعه ایکس پزشکی خود را  که با استفاده از یک لوله تخلیه طراحی شده توسط ایوان پولیویی به دست آورد. در ژانویه 1896، فرانک آستین، در ژانویه 1896، با خواندن کشف رونتگن، تمام لوله های تخلیه را در آزمایشگاه فیزیک آزمایش کرد و متوجه شد که تنها لوله پولیویی اشعه ایکس تولید می کند. در 3 فوریه 1896 گیلمن فراست و برادرش ادوین فراست، مچ دست ادی مک کارتی را که گیلمن چند هفته قبل به دلیل شکستگی درمان کرده بود، در معرض اشعه ایکس قرار دادند و آنها را جمع آوری کردند و تصویر حاصل از استخوان شکسته روی صفحات عکاسی ژلاتینی جمع آوری کردند.
تا قبل از سال 1912، استفاده ازاشعه ایکس در خارج از قلمروهای پزشکی و دندانپزشکی و کاربردهای صنعتی محدود بود. این به دلیل شکننده بودن لوله‌های اشعه ایکس تحت ولتاژ بالا بود. اما در سال 1913، با طراحی لوله‌های خلاء بالا توسط کولیدج، این مشکل حل شد. این لوله‌ها می‌توانستند با ولتاژ تا 100,000 ولت کار کنند. در سال 1922، با ظهور لوله‌های اشعه ایکس 200,000 ولتی، امکان رادیوگرافی قطعات فولادی ضخیم فراهم شد و رادیوگرافی صنعتی گامی بزرگ به جلو برداشت.
در سال 1931، شرکت جنرال الکتریک ژنراتورهای اشعه ایکس با ولتاژ 1,000,000 ولت توسعه داد که ابزاری موثر برای رادیوگرافی صنعتی بود. در همان سال، انجمن مهندسین مکانیک آمریکا (ASME) اجازه تایید اشعه ایکس برای مخازن تحت فشار جوش داده شده با همجوشی را صادر کرد که استفاده صنعتی از آن را گسترده‌تر کرد.
با وجود پیشرفت‌های چشمگیر در تکنولوژی، اصول اساسی رادیوگرافی از زمان کشف آن تا به امروز تغییر چندانی نکرده است وهنوز هم از یک آشکارساز برای گرفتن تصاویر سایه‌ای از نمونه در مقابل منبع اشعه ایکس استفاده می شود. اگرچه فیلم هنوز مورد استفاده قرار می‌گیرد و فرآیندهای مربوط به آن تا حدودی مشابه روش‌های تکنسین‌های اواخر قرن نوزدهم است، اما کیفیت و حساسیت تصاویر تولید شده بهبود یافته است. امروزه فیلم‌های با کیفیت بالاتر با تنوع بیشتر در اندازه دانه‌های فیلم استفاده می‌شوند و آشکارسازهای آرایه دیجیتال به طور گسترده جایگزین فیلم در بسیاری از صنایع شده‌اند.
پیشرفت‌های تکنولوژیکی به تولید تجهیزات کوچک‌تر، سبک‌تر و قابل حمل‌تر برای صنعت منجر شده است که اشعه ایکس با کیفیت بالا تولید می‌کنند. استفاده از شتاب‌دهنده‌های خطی امکان تولید پرتوهای با طول موج بسیار کوتاه و نفوذپذیری بالا را فراهم کرده است.