stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
لاهرود
اقتصاد > تولیدات

لاهرود در ایران به باغ‌های انگور آن شهرت دارد. این شهر و روستاهای تابعه آن دارای باغات بی بدیل انگور، زردآلو و گردو می‌باشند. همه ساله از باغهای این شهر، انگورهای بسیار زیادی برداشت شده و در سطح شهرستان، استان و حتی کشور مورد مصرف قرار می‌گیرد. به اعتقاد کارشناسان انگور این شهر به دلیل واقع شدن در موقعیت مکانی سرد و کوهستانی از مرغوبیت ویژه‌ای برخوردار است. گرمای زیاد در تابستان و سرمای ملس در شب‌های همین فصل موجب سفت شدن حبه‌های انگور شده و مرغوبیت خاصی به این محصول می‌دهد به گونه‌ای که بنا به آزمایش‌ها و شرکت در جشنواره‌های کشاورزی مختلف از جمله کسب رتبه برتر در میان انگورهای کشورهای مختلف در جشنواره‌ای در کشور آلمان گواهی بر این مدعاست.
از دیگر تولیدات این شهر می‌توان به زرد آلود محلی به نام زرد آلوی پیوندی که بسیار شیرین تر و درشت از گونه‌های معمول در سایر نقاط کشور است. هر ساله اوایل تیر ماه گردشگرانی از سراسر ایران برای خرید نورس این محصول به این شهر سفر می‌کنند. علاوه بر این مردم در این شهر با خشک نمودن سنتی این محصول به صورت کاملاً طبیعی در فصول دیگر سال نسبت به فروش آن اقدام می‌کنند.
عسل سبلان نیز از دیگر محصولات این خطه است که بیشتر آن را به نام سوغاتی اردبیل می‌شناسند. شاخصه اصلی عسل لاهرود شفافیت منحصربه‌فرد آن به دلیل به عمل آمدن این محصول در دامنه‌های پر گل سبلان و عاری از گل‌های همچون گل پنبه است. چرا که گلهایی مانند گل پنبه موجب عدم شفافیت عسل می‌شود.
اقتصاد > مشکلات

امروزه عدم وجود درآمد کافی معضلی بزرگ برای اهالی این شهر به‌شمار می‌رود. بیکاری موجب شده‌است نمودار جمعیت لاهرود در طی سالهای اخیر سیر نزولی به خود بگیرد. بیشتر افراد و علی‌الخصوص جوانان پایتخت را برای ادامه زندگی خود برگزیده‌اند. آمارهای غیررسمی حکایت از مهاجرت بیش از دو هزار نفر از مردم این شهر به استان تهران دارد. وجود حدود پانصد نفر لاهرودی نیز از سایر نقاط ایران و جهان گزارش شده‌است.
اقتصاد > مسیر توسعه

این شهر طبق وعده‌های مسئولین استانی و تلاشهای پیگیرانه اهالی در آینده‌ای نزدیک به شهرستان ارتقاء خواهد یافت و شاید همین امر باعث جذب سرمایه‌گذاران بزرگی همچون خودروسازی شده‌است. بازگشت مهاجرین به زادگاه خویش از ثمرات همین امر بوده و خواهد بود.
مشاهیر > هاشم بیک زاده

هاشم بیک‌زاده زادهٔ ۲ بهمن ۱۳۶۲ در شهر لاهرود است او بازیکن فوتبال و عضو تیم ملی فوتبال ایران و بازیکن باشگاه صبای قم است. او در تیم‌های باشگاهی فجر سپاسی شیراز و استقلال تهران نیز بازی کرده‌است.
مشاهیر > نرگس محمدی

نرگس محمدی بازیگر معروف سینما و تلویزیون اصالتاً اهل روستای کویج از توابع شهر لاهرود است. قبر پدر وی در این روستا قرار دارد.
جای‌های مهم

از آثار دیدنی این شهر می‌توان به آرامگاه امامزاده سید ابراهیم لاهرود، آبگرم شابیل لاهرود، قوتورسویی، غار تاریخی، شیروان دره سی و تفرجگاه داغلار باغی اشاره نمود.
لاهرود مبدأ صعود به قله ساوالان است.
جای‌های مهم > امامزاده سید ابراهیم

امامزاده سید ابراهیم لاهرود در مرکز شهر لاهرود (میدان امامزاده) قرار دارد. ساختمان قدیمی این امامزاده در سال ۱۳۷۷ تخریب و از نو ساخته شده‌است. این بنا تقریباً به سبک معماری اسلامی است که دارای یک گنبد با پوشش فلزی و دو مناره می‌باشد. نماز جمعه شهر لاهرود و مراسم مذهبی مهم شهر نیز در صحن این امامزاده برگزار می‌شود. آرامگاه سید بزرگوار در مرکز شهر لاهرود با زیربنای بالغ بر/۱۵۰۰مترمربع احداث ومورد استفاده زائرین و مسافرین گرامی است بقعه امامزاده سید ابراهیم (ع) دارای کتابخانه – زائرسرا – شیستان – مطبغ خانه – حسینیه و حرم خواهران و مسجد و حرم برادران – دفتر هیئت امناء – وضوخانه و سایر محدثات بوده که بازسازی و احداث اماکن یاد شده ازسال ۱۳۷۷با کمک زائرین محترم و مساعدت لاهرودیهای مقیم تهران واهالی شهر لاهرود وزیر نظر اداره اوقاف و امور خیریه آغاز و مورد بهره‌برداری می‌گیرد.
جای‌های مهم > آب‌گرم شابیل

چشمه آب گرم شابیل لاهرود چشمه‌ای‌ست که در دامنهٔ کوه سبلان، در فاصلهٔ ۲۵ کیلومتری لاهرود واقع شده‌است. دمای آب این چشمه ۴۹ درجه سانتی‌گراد است و به دلیل فراوانی اسید بی‌کربنیک در آن، بیماران برخی بیماری‌های حرکتی و عصبی برای درمان مراجعه می‌کنند.
جای‌های مهم > غار لاهرود

غار تاریخی لاهرود صخره‌ای شکل بوده و در شرق لاهرود قرار دارد.
شهرداری

شهرداری لاهرود در سال ۱۳۷۶ تأسیس شد. این شهرداری جزو شهرداریهای درجه ۲ کشور بوده
و هم‌اکنون داود نوری وند به عنوان شهردار اداره کننده آن است.
طرح تبدیل روستای لاهرود مرکز بخش لاهرود تابع شهرستان مشگین‌شهر به شهر لاهرود در تاریخ پنجم اسفند ۱۳۷۵ به تصویب هیئت وزیران رسیده و و در اوایل سال ۱۳۷۶ ابلاغ و شهرداری لاهرود در پاییز سال ۱۳۷۶ به دست استاندار وقت اردبیل محمود احمدی‌نژاد افتتاح شد
طرح جامع ـ تفصیلی شهر لاهرود در تاریخ ۱۳۹۱/۰۲/۱۸ به تصویب شورای عالی شهرسازی و معماری ایران رسید.
نمایی از گذشته شهر لاهرود
تفرجگاه داغلار باغی لاهرود
نمایی از بارگاه امامزاده سید ابراهیم (ع) شهر لاهرود
نمایی از غار تاریخی لاهرود
یربا ماته

ماته، نوشیدنی سنتی آمریکای جنوبی
ماته (mate) درختی است بومی آمریکای جنوبی که برگ‌های آن را چیده و خشک می‌کنند تا محصولی به نام چای ماته یا چای پاراگوئه (Ilex paraguariensis) بدست آید. این گیاه بومی مناطق نیمه‌گرمسیری امریکای جنوبی است. در میان بومیان گوارانی با نام کا-آ (Ka’a)، به‌معنای لغوی و تحت اللفضی “گیاه”، شناخته می‌شود. از این چای برای از بین بردن چربی ها و باعث ایجاد شدن احساس پری و کاهش اشتها استفاده می‌شود.
با افزودن آب گرم به چای ماته نوشیدنی سنتی مخصوصی به همین نام بدست می‌آید که بسیار خوشمزه و نشاط‌آور است.
مجاهد

برای دیگر کاربردها، مجاهد (ابهام‌زدایی) را ببینید.
همچنین ببینید: مجاهدین
"درود بر خواهر مجاهد!" جلد نخست مجله زن روز
مُجاهد در عربی به معنای (تلاشگر و مبارز) است. در قرآن اشاره به جنگجو علیه دشمنان اسلام و مقابله (جهاد) با کافر است. به هرکس که از اسلام دفاع کند مجاهد گفته می‌شود. مجاهد اگر در راه جهاد بمیرد شهید نام برده می‌شود به معنایی کسی که به دیدار خداوند رفته است.
مجاهد در قرآن به کسی گفته می‌شود که دین اسلام را به سرزمین های دیگر گسترش دهد و با دشمنان دین خود  مبارزه کند.
مرگ سیاه

همه‌گیری مرگ سیاه در اروپا از طریق آسیا (۱۳۴۶–۱۳۵۳)
طاعون سیاه یا مرگ سیاه یک دنیاگیری طاعون به عنوان ویرانگرترین بیماری همه‌گیر تاریخ بود که در دورهٔ اوج خود میان سال‌های ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۳ میلادی اروپا را درنوردید. این نخستین همه‌گیری بزرگ در اروپا و دومین آن در جهان بود.
مرگ سیاه تنها همه‌گیری بود که به‌طور دقیق توسط تاریخ‌دانان توصیف شده‌است. شمار مرگ‌ومیر این بیماری در این دوره کاملاً مشخص نیست. اما برآورد آن حدود ۳۰ تا ۶۰ درصد جمعیت اوراسیا یعنی نزدیک به ۷۵ تا ۲۰۰ میلیون نفر در طی این چند سال است. با این حال منابع تاریخی بسیاری دربارهٔ همه‌گیری طاعون سیاه در آسیا وجود ندارد. تخمین زده می‌شود که یک‌سوم جمعیت ایران در آن زمان کشته شدند.
نام‌گذاری

کاربرد عنوان «مرگ سیاه» از سده ۱۷ میلادی به صورت پراکنده برای این دنیاگیری پدیدار شد و از سده ۱۸ میلادی رواج یافت. این نام‌گذاری احتمالاً بر اثر درک و ترجمه اشتباه عبارت لاتین «atra mors» حاصل شده که در آن کلمه «atra» به دو معنای «وحشتناک» و «سیاه» است. از این رو بخش «سیاه» در آن هیچ ارتباطی با علائم ظاهری بیماری ندارد. در یک مورد منحصر به فرد، سیمون دو کووین، پزشک و ستاره‌شناس سده چهاردهم فرانسوی در شعری به زبان کلاسیک لاتین این بیماری را «mors nigra» به معنای «مرگ سیاه» خوانده‌است. در این مورد نیز مقصود فاجعه و وحشت حاصل از بیماری است و «سیاه» اشاره‌ای به رنگ عارضه‌ها و اندام بیمار ندارد. به هر صورت در آن زمان به این نام‌گذاری توجهی نشد. بسیاری از پژوهشگران «مرگ سیاه» را در مفهومی گسترده‌تر، به همه دنیاگیری دوم طاعون اطلاق می‌کنند. منابع مختلف از سده چهاردهم از آن با عنوان‌های «آفت بزرگ»، «طاعون فلورانس»، «مرگ‌ومیر»، و «طاعون» یاد کرده‌اند.  از همان ابتدا، برای ایجاد تمایز مفهومی و واژه‌شناختی بین مرگ سیاه و سایر بیماری‌های واگیردار، از اصطلاح «همه‌گیری» به شکل اختصاصی برای این بیماری استفاده می‌شد.
خاستگاه

پدیداری بیماری‌های همه گیر در قرون وسطی یک اتفاق عادی بود. اپیدمی‌ها با گسترش تجارت راه دور به‌طور فزاینده‌ای متداول‌تر شدند. مرگ سیاه آغاز دنیاگیری دوم طاعون بود که در دهه ۱۳۳۰ میلادی از آسیای مرکزی همه‌گیری پیدا کرد. نمونه‌هایی که از دندان‌های مردگان دهه ۱۳۳۰ میلادی در گورستان‌های نزدیک دریاچه ایسیک کول قرقیزستان گرفته‌شده، نشان می‌دهند که مرگ سیاه نخستین‌بار در آنجا ظهور پیدا کرده‌است. همچنین در سال‌های ۱۳۳۸ و ۱۳۳۹ میلادی به‌طور ناگهانی شمار خاک شدگان در آن منطقه بسیار بالا رفت. طاعون خیارکی در این دوره در آسیای مرکزی شایع بود و به نظر می‌رسد که جنگ مغول‌ها و چینی‌ها سبب آغاز آن شده‌است. طاعون در سال ۱۳۳۴ میلادی در استان هوبئی چین همه‌گیری و به سرعت در استان‌های اطراف سرایت یافت. نخستین موارد همه‌گیری بیماری در ۱۳۴۶ میلادی در مناطق دریای سیاه و دریای خزر دیده شد.
بستر همه‌گیری در اروپا

هنگام فرا رسیدن مرگ سیاه، اروپا درگیر دوره‌ای طولانی از دشواری‌های اجتماعی و اقتصادی بود که به گسترش بیماری کمک کرد. یک دوره گسترش اقتصادی و رشد جمعیتی، شمار ساکنان اروپا و مردمان شهرنشین آن را بین سال‌های ۱۱۰۰ تا ۱۳۰۰ میلادی دو برابر ساخت. تعداد شهرهایی با جمعیت بیش از ۵۰ هزار نفر به شدت افزایش یافت. این شهرها گرفتار معضلات قابل توجه ازدحام و بهداشت بودند. در این حال یک رکود اقتصادی از حدود سال ۱۲۷۰ میلادی دامن‌گیر اروپا شد که به دستمزدهای کمتر و رشد فقر انجامید. تولید کشاورزی به شدت سقوط کرد. این شرایط در حالی که رشد جمعیتی از خروجی تولید پیشی گرفته بود، منجر به قحطی شد. وضعیت بی‌سابقه و ادامه‌دار بدِ آب‌وهوایی نیز ضربه مهلکی به نظام حاکم زد که از پیش شروع به توقف کرده بود. در اثر باران‌های سیل‌آسا در زمان‌های حساس و در چندین سال متوالی در کنار سرمای غیر معمول و بی‌موقع که فصل کشت را کوتاه‌تر می‌کرد، بحران تولید در مجموعه‌ای فاجعه‌بار از نرسیدن به محصولات کشاورزی، به اوج خود رسید. سیل‌ها و طوفان‌های گسترده و زمستان‌های کُشنده مشکلات را تشدید کرد. بدون وجود تأسیسات ذخیره‌سازی و شبکه مؤثر پخش، قحطی بزرگ با آثاری همیشگی، بین سال‌های ۱۳۱۵ تا ۱۳۲۲ میلادی به طول انجامید و میلیون‌ها نفر را در سرتاسر اروپا از بین برد. سال‌های ۱۳۱۹ و ۱۳۲۰ میلادی همه‌گیری ویرانگر گونه‌ای از آفت حیوانی احشام را در شمال اروپا نابود کرد و دسترسی بیشتر مردم به گوشت و شیر را محدود ساخت و تباه کردن حیوانات بارکش تولید را فلج نمود. سال‌های ۱۳۴۵ تا ۱۳۴۸ نیز با کمبود و گرانی دست به گریبان بود. چنین حوادثی امکان رشد و توسعه انسانی را می‌گرفت. روابط نابرابر قدرت در جامعه فئودالی رکود اقتصادی را تعمیق و فقر را تشدید می‌کرد. در نتیجه، مردمانی که پس از سال ۱۳۱۵ میلادی زاده شدند مقاومت کمتری نسبت به بیماری داشتند. این افراد در سنین رشد از سوءتغذیه رنج می‌بردند و در سنین بزرگسالی دچار نقض ایمنی بودند.
همه‌گیری

در بستر افزایش جمعیت و شهرنشینی و کمبود عمومی منابع کشاورزی، تجارت فرامنطقه‌ای کالاهای اساسی و واردات از سرزمین‌های دور رشد کرده بود. تجارت و ترابری به عاملی برای همه‌گیری طاعون بدل شدند.
همه‌گیری > انتشار در اروپا

تاتارها در سال ۱۳۴۶ میلادی مرگ سیاه را به اروپای شرقی منتقل کردند.[نیازمند منبع] در اکتبر ۱۳۴۷ میلادی، تاجران جنوایی بیماری را از راه دریا و از بندر کافا در شبه‌جزیره کریمه به بندر مسینا در جزیره سیسیل انتقال دادند. بیماری به سرعت به بقیه جزیره و سپس به ساردینیا و کورسیکا، جزایر مجاور، سرایت کرد. طاعون تا ژانویه ۱۳۴۸ میلادی از طریق مارسی به فرانسه رخنه کرد. بیماری با انتقال از طریق کشتی‌ها از راه سواحل یا رودهای قابل‌کشتی‌رانی، از مارسی به سوی غرب و شمال حرکت کرد و از بنادر لانگداک وارد اسپانیا و آوینیون شد. طاعون بین ماه‌های فوریه تا مه به ناربون، مونپلیه، کارکاسون و تولوز و همزمان با انتشار در اراضی داخلی ایتالیا، به رم و فلورانس رسید. در عرض یک سال همه سواحل مدیترانه را فراگرفت. بین ماه‌های ژوئن تا اوت به بوردو، لیون و پاریس رسید. به بورگونی و نورماندی همه‌گیری پیدا کرد و از طریق نورماندی و با گذر از کانال مانش، وارد جنوب انگلستان شد. در همین زمان، از طریق ایتالیا با گذر از کوه‌های آلپ به سوئیس در شمال و مجارستان در شرق رفت. سال ۱۳۴۹ میلادی از پاریس به پیکاردی، فلاندر و کشورهای سفلی و از انگلستان به اسکاتلند، ایرلند و نروژ همه‌گیری یافت. از نروژ طاعون قدم در سوئد، دانمارک، پروس، ایسلند و حتی گرینلند نهاد. با باقی ماندن یک ناحیه پاک در بوهم، مردم روسیه نیز سال ۱۳۵۱ میلادی گرفتار بیماری شدند.
در این حین تمهیدات سخت‌گیرانه قرنطینه در بسیاری از شهرها اعمال شد. همین که پیزا و لوکا در ایتالیا آلوده گشتند، شهر همسایه پیستویا بازگشت شهروندانی را که در آن‌ها بوده‌اند را ممنوع کرد. یکی از حاکمان لسترشر در انگلستان روستایی را که طاعون در آن پدیدار شده بود، به آتش کشید و با خاک یکسان کرد. لهستان قرنطینه را از مرزهای خود اجرا کرد و توانست در عمل در امنیت نسبی بماند. جووانی ویسکونتی، اسقف‌اعظم میلان دست به اقدامات بی‌رحمانه‌ای بدین منظور زد. به دستور او دور سه خانه نخستی که دچار بیماری شدند با ساکنانش دیوار کشیده شد و خانه برای آن‌ها به همراه مردگان به مقبره بدل گشت. احتمالاً به جهت چنین سرعت عملی، میلان آسیب اندکی از همه‌گیری دید.
ویژگی‌های بیماری و شرایط همه‌گیری

بیماری همه‌گیری یافته از نوع طاعون خیارکی بود که فرد مبتلا به آن پس از تحمل درد شدید، سه تا پنج روز پس از بروز نشانه‌های اولیه، جان خود را از دست می‌داد. این مدت زمان گاهی بسیار کمتر و در حد تنها یک روز بود؛ به وجهی که برخی گزارش‌ها از مرگ افرادی خبر می‌دهد که شب سالم به رختخواب می‌رفتند اما پیش از برخاستن از آن، در اثر بیماری جان می‌باختند. بیماری در دو شکل بروز می‌نمود. در نوع اول جریان خون آلوده می‌شد و باعث بروز خونریزی داخلی و ایجاد خیارک بر سطح پوست فرد مبتلا می‌شد و با تماس، به دیگران منتقل می‌گشت. کشاله ران و زیر بغل عمده نقاطی بودند که این خیارک‌ها می‌رستند. در نوع دومِ بدخیم‌تر، دستگاه تنفسی مورد حمله قرار می‌گرفت و از طریق تنفس سرایت می‌کرد. حضور هر دو شکل بیماری موجب افزایش همه‌گیری و بالا رفتن نرخ تلفات می‌شد. با همه‌گیری هر چه بیشتر بیماری، نشانه‌های بیشتری از جمله تب طولانی و تعرق شدید در بیماری پدیدار می‌شد. عرق، خون، نفس، و ادرار فرد مبتلا بوی تعفن از خود ساطع می‌کرد. استیلای افسردگی و ناامیدی بر بیمار در کنار سایر نشانه‌های جسمی، پیش از پایان کار، مرگ را در مقابل چشمان او مجسم می‌کرد.
بین ۶۰ تا ۱۰۰ درصد افرادی که به این بیماری مبتلا می‌شدند جان خود را از دست می‌دادند.[نیازمند منبع] طاعون بین چهار تا شش ماه جمعیت هر ناحیه را قلع‌وقمع می‌کرد و سپس ناپدید می‌شد. همه‌گیری در طول زمستان فروکش و در بهار دوباره برای شش ماه سر برمی‌آورد و طغیان می‌کرد.
چاره‌جویی

با توجه به تصور نشات گرفتن بیماری از خشم خدا، تلاش‌های مختلفی به اشکال گوناگون برای فرونشاندن این خشم الهی صورت گرفت. در برخی شهرها از جمله در روآن در فرانسه، هر کاری که موجب |«برانگیختن شدن خشم خدا» شود، همانند قمار، فحاشی و می‌خوارگی، ممنوع اعلام شد. راهپیمایی دسته‌های توبه که در ابتدا با مجوز پاپ انجام می‌شد، عمومیت بیشتری داشت. این راهپیمایی‌ها که گاهی تا سه روز به طول می‌انجامید و تا دو هزار نفر را دربرمی‌گرفت، خود باعث شیوع هر چه گسترده‌تر بیماری بود. وقتی این مسئله که این راهپیمایی‌ها خود به منبع عفونت بدل شده‌است، پاپ کلمنت ششم دستور به ممنوعیت آن داد.
چاره‌جویی > اقدامات پزشکی

در هنگام همه‌گیری مرگ سیاه علم پزشکی، با افزوده شدن تعدادی ابزار و فن جدید، تقریباً همان جایی بود که ۱۵۰۰ سال پیش از آن قرار داشت. مسئله‌ای که بیش از همه مشکل‌آفرین و موجب وحشت شده‌بود عدم آگاهی از شیوه جلوگیری و درمان بیماری بود. تلاش برای فائق آمدن بر آن، چه درمان و چه پیشگیری، ثمره اندکی داشت. سعی عمده پزشکان بر پاکسازی هوا با سوزاندن مواد معطر بود. گی دو شولیاک، پزشک پاپ کلمنت ششم دستور به گشودن دو آتش بزرگ در اقامتگاه پاپ و نشستن او بین آن‌ها در گرمای تابستان داد. این روش مؤثر واقع افتاد؛ مسلماً بدان جهت که کک‌ها را از پاپ دور نگاه می‌داشت و فرمان دو شولیاک بر انزوای او بود.
بر مبنای طب سنتی، تصور می‌شد افرادی با مزاج گرم و مرطوب، همانند زنان جوان و کودکان، برای ابتلا به این بیماری مستعدتر هستند. افراد چاق و دارای تغذیه گرم و مرطوب نیز در معرض خطر پنداشته می‌شدند. ابتلا و مرگ افراد دیگری که در این زمره نمی‌گنجیدند موجب حواله علت به اداره الهی می‌شد. ورزش کردن، داشتن رابطه جنسی و حمام آب گرم که موجب افزایش شدت تنفس و باز شدن منافذ پوستی می‌شود را علت تسریع ابتلا در نظر گرفته می‌شد.
چاره‌جویی > مقصر شمردن یهودیان

با وجود این که نظریه مجازات الهی به عنوان عامل طاعون پذیرفته‌شده بود اما افراد همچنان به دنبال یک عامل انسانی بودند تا خشمی را که نمی‌شد بر خدا تخلیه کرد، بر سر آن تخلیه کنند. یهودان به عنوان «غریبه‌های ابدی» و موجوداتی منفور نزد مسیحیان، هدفی مسلم به نظر می‌آمدند. آزار و اذیت یهودیان به اتهام آلوده کردن چاه‌ها به قصد از بین بردن مسیحیان و «سروری یافتن بر آن‌ها» از بهار سال ۱۳۴۸ میلادی آغاز شد. نخستین حملات علیه یهودیان در ناربون و کاراسکون در فرانسه اتفاق افتاد. در این حوادث یهودیان از خانه‌های خود بیرون کشیده شده و در آتش سوزانده می‌شدند و اموالشان به غارت می‌رفت. پاپ کلمنت ششم برای سامان دادن به شرایط، کشتار و محاکمه یهودیان بدون محاکمه را ممنوع اعلام کرد که موجب توقف آن در اوینیون و ایالات پاپی شد. با این حال بی‌توجه به فرمان پاپ، خشم مردم نسبت به یهودیان به سرزمین‌های شمالی‌تر منتقل گشت. حاکمان در ابتدا در تلاش بودند از یهودیان محافظت کنند اما زیر فشار عمومی تسلیم می‌شدند و خود برای حصول منفعت مالی به این جریان می‌پیوستند. نخستین محاکمات رسمی ماه سپتامبر سال ۱۳۴۸ میلادی در ساووی برگزار شد. اعترافات تحت شکنجه، حاکی از یک توطئه بین‌المللی یهودی بود که از اسپانیا نشات می‌گرفت. در این محاکمات یازده یهودی به مرگ محکوم و زنده در آن سوزانده شدند. با نشر اعترافات گرفته شده، موج خشونت‌ها به سوئیس و آلمان نیز رسید. پاپ کلمنت ششم مجدداً برای خواباندن ناآرامی‌ها، با صدور فرمان دیگری در ماه سپتامبر سال ۱۳۴۸ میلادی مسیحیانی که یهودیان را به نشر آلودگی متهم می‌کردند «فریفتگان شیطان» خواند. پاپ یهودیان را با «اراده اسرارآمیز خدا»، خود همانند دیگران قربانی طاعون دانست. او از عوامل مذهبی خواست یهودیان را تحت حفاظت خود بگیرند. با این حال این سخنان نزد عموم تأثیر چندانی نداشت. ماه ژانویه سال ۱۳۴۹ میلادی تمامی صدها یهودی ساکن بازل در یک جزیره در رود راین گرد آوری و در یک ساختمان به آتش کشیده شدند. ماه بعد، بدون این که طاعون اصلاً به آن رسیده باشد، دو هزار یهودی استراسبورگ، جز کسانی که مسیحیت گرویدند، در محل گورستان سوزانده شدند. در فرایبورگ، آگسبورگ، نورنبرگ، مونشن، کونیکسبرگ، رگنسبرگ و مراکز دیگر قتل‌عام‌های مشابه دیگری اتفاق افتاد. در وورمس، یورک و چند نقطه دیگر یهودیان طبق یک رسم قدیمی، پیش از دشمن، خود و خانه‌هایشان را به آتش کشیدند. حاکمان اندکی از جمله آلبرت دوم، دوک اتریش، تمهیدات مؤثری برای محافظت از یهودیان داشتند. آخرین پوگروم‌ها ماه دسامبر سال ۱۳۴۹ میلادی در آنتورپ و بروکسل به وقوع پیوست که موجب ریشه‌کنی جامعه یهودیان محلی شد. هنگام پایان همه‌گیری تعداد کمکی یهودی در آلمان و کشورهای سفلی باقی مانده بود. برای جمعیت باقی‌مانده قوانین محدودکننده و سخت‌تری وضع شد.
تلفات > اروپا

برآورد می‌شود بین سال‌های ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۳ میلادی حدود نیمی از جمعیت اروپا در اثر مرگ سیاه جان باخته‌اند. این مقدار عددی بالغ بر ۲۰ میلیون نفر را شامل می‌شد. گزارش از مرگ روزانه ۴۰۰ نفر در اوینیون، ۵۰۰ نفر در پیزا، ۶۰۰ نفر در فلورانس و ۸۰۰ نفر در پاریس شده‌است. شهرهای بزرگ به عنوان مراکز پرتردد آسیب بیشتری نسبت به نقاط کم‌جمعیت‌تر متحمل شدند. یک سوم تا دو سوم از مردمان تمامی این شهرها تلف گشتند. نیمی از جمعیت پاریس، سه پنجم تا چهار پنجم جمعیت فلورانس، دو سوم از جمعیت ونیز، هامبورگ و برمن در این میانه از بین رفتند.
با وجود این که میزان مرگ‌ومیر بین قشر بی‌نوای ناشناس بیشتر بود اما عده‌ای از افراد سرشناس و بزرگ نیز قربانی آن گشتند که شامل این موارد می‌شد:
آلفونسوی یازدهم، پادشاه کاستیا به عنوان تنها فرمانروای حاکم
لئونور پرتغال، همسر پدروی چهارم، پادشاه آراگون و ماریا، دخترش
ژان دو بورگونیه، همسر فیلیپ ششم، پادشاه فرانسه
بونه لوکزامبورگ، همسر ژان، ولیعهد فرانسه
یکی از پسران ژان ششم، امپراتور بیزانس
جاون، دختر ادوارد سوم، پادشاه انگلستان
خوآنای دوم، ملکه ناوار و دختر لوئی دهم، پادشاه فرانسه
کاترین اتریش، مادر آنگران هفتم، سنیور کوسی
جووانی ویلانی، وقایع‌نگار ایتالیایی
آندرئا پیزانو، معمار و مجسمه‌ساز فلورانسی
یک سوم از کاردینال‌های کلیسای کاتولیک
جان دو استراتفورد، اسقف اعظم کانتربری و دو جانشین او
تلفات > شمال آفریقا و غرب آسیا

تخمین زده می‌شود که حدود یک سوم جمعیت خاورمیانه، از جمله ایران، عراق، و سوریه در این همه‌گیری کشته شدند.
پیامدها > اثرات اجتماعی

مرگ سیاه نسبت به هر همه‌گیری طاعون یا هر بیماری عفونی دیگری در طول تاریخ سرزمین‌های بسیار وسیع‌تری را ویران و مرگ‌ومیر بسیار بالاتری ایجاد کرد. از این رو تأثیر اجتماعی عظیم و اهمیت تاریخی یافته‌است. نرخ ازداوج افزایش یافت. به هر صورت با وجود نصف شدن جمعیت، نسبت طبقات اجتماعی همانند گذشته باقی ماند.
نگرانی از حفظ دانش بشری، آموزش رونق بیشتری پیدا کرد که باعث جهش تأسیس دانشگاه‌ها شد. کارل چهارم، امپراتور مقدس روم دانشگاه پراگ را در سال ۱۳۴۸ میلادی، در میانه همه‌گیری، بنیان نهاد و در عرض پنج سال اعتبارات حاکمیتی برای ایجاد دانشگاه‌های دیگر از جمله دانشگاه پاویا اختصاص داد. در همین مدت سه دانشکده جدید به دانشگاه کمبریج افزوده شد.
پیامدها > اثرات اقتصادی

نتیجه واضح و بلافاصله مرگ سیاه یک جمعیت به شدت تقلیل یافته بود. در پی کاهش تعداد خریداران قیمت محصولات در ابتدا ریزش زیادی داشت و تجارت دچار رکود شد. کمبود اقلام مشمول مالیات سبب شد حاکمان نرخ مالیات‌ها را افزایش دهند. نیروی انسانی به منظور فعالیت اقتصادی و تولیدی بسیار کاهش یافت. از این رو اجازه بهای زمین کمتر و دستمزدها بیشتر شد. زمین‌داران ناچار برای زیر کشت نگاه داشتن زمین‌های خود، گاهی آن‌ها را برای یک یا چند سال به رایگان در اختیار رعایا قرار می‌دادند. با این حال با نیروی کار اندک مزارع و باغات به تدریج به جنگل و مرتع تبدیل شدند. در پی کاهش تولید اجناس کمیاب و قیمت‌ها چندین برابر شد. در فرانسه قیمت گندم تا سال ۱۳۵۰ میلادی به چهار برابر رسید.
دستگاه کلیسای کاتولیک ثروتمندتر از پیش شد. مسیحیان از ترس مرگ در شرایط گناه، مقادیر زیادی پول را برای خرید آمرزش نصیب نهادهای مذهبی کردند.
پیامدها > اثرات عقیدتی

همه‌گیری و اثرات مرگ سیاه موجب شد نگاه به مسائلی چون خدا و خواستش، دین، دستگاه کلیسا و حاکمیت مادی و معنوی آن و جهان اطراف تغییر کند. در پی بروز نارضایتی، ندای اصلاح‌طلبی از گوشه و کنار شنیده شود و اذهان شروع به باز شدن و پرسش‌گری کردند. با مشاهده امکان تغییر در مسائلی که ثابت تلقی می‌شد «عصر اطاعت» به پایان رسید و وجدان فردی در پیش گرفته شد. تا این حد که مرگ سیاه را می‌توان آغازی غیررسمی بر انسان مدرن دانست.
باز رخداد

همه‌گیری طاعون شش بار دیگر در عرض شش دهه آینده در نواحی مختلف در فاصله‌های زمانی ده تا پانزده ساله مجدداً سربرآورد.
شیوه همه‌گیری طاعون سیاه در اروپا

بیمارستان وین
اعدام یهودیان طی طاعون سیاه
بیستمین جشن سینمای ایران

| 0 | 1 |
| --- | --- |
مکان: تالار وحدت، تهران
جوایز: تندیس خانه سینما
میزبان: خانه سینمای ایران
تاریخ جشنواره: ۱۰ شهریور ۱۳۹۷
وبگاه: http://www.khanehcinema.ir/
بیست و یکمین نوزدهمین: بیست و یکمین نوزدهمین
بیستمین جشن خانه سینمای ایران در روز ۱۰ شهریور ۱۳۹۷ برگزار شده‌است.
تعداد نامزدها و برنده‌ها

فیلمهایی که در چند رشته کاندیدای دریافت تندیس بودند:
| 0 | 1 |
| --- | --- |
خوک: ۱۰
بدون تاریخ، بدون امضاء: ۱۰
به وقت شام: ۷
خفه‌گی: ۷
سارا و آیدا: ۵
عصبانی نیستم!: ۵
سد معبر: ۳
بیست و یک روز بعد: ۳
فراری: ۳
فیلمهایی که موفق به دریافت چند تندیس شدند:
| 0 | 1 |
| --- | --- |
بدون تاریخ، بدون امضاء: ۵
خوک: ۳
به وقت شام: ۲
سارا و آیدا: ۲
سد معبر: ۲
هالاپینو

| هالاپینو | هالاپینو |
| --- | --- |
Immature jalapeños still on the plant: Immature jalapeños still on the plant
جزئیات: جزئیات
گونه: فلفل آنوم
رقم: Jalapeño
مبدا: Mexico 
تندی:  متوسط
مقیاس اسکویل: 3,500 to 8,000 SHU
 :  
هالاپینو (به اسپانیایی: jalapeño) یک فلفل تند متوسط اندازه است. میوه رسیده هالاپینو بین ۲ تا ۳ و نیم اینچ طول دارد و وقتی هنوز سبز است برداشت می‌شود، ولی گاهی می‌گذارند قرمز شود. بوته این فلفل که از مکزیک نشات می‌گیرد بین ۲ تا ۴ فوت ارتفاع دارد. آب هالاپینو دوایی برای آلرژیهای فصلی و دیگر مشکلات تنفسی است.
ارزش غذایی فلفل هالوپینو

در هر ۹۰ گرم فلفل هالوپینو
| 0 | 1 |
| --- | --- |
۷۱۹ UI: ویتامین A
۳۹.۹  mg: ویتامین C
۰.۴ mg: ویتامین E
۸.۷ mcg: ویتامین K
۰.۵ mg: ویتامین B6
۹ mg: کلسیم
۰.۶ mg: آهن
۱۷.۱ mg: منیزیم
۲۷.۹ mg: فسفر
۱۹۴ mg: پتاسیم
۰.۹ mg: سدیم
۰.۲ mg: زینک
فلفل هالوپینو سرشار از ویتامین c می باشد  با مصرف یک عدد فلفل هالوپینو ویتامین c مورد نیاز روزانه خود را (  18%  در آقایان و ۲۳% در خانم ها ) تامین می کنید. مصرف ویتامینc باعث جلوگیری از صدمات ناشی از رادیکال های آزاد می شود. این رادیکال های آزاد باعث از بین رفتن سلول های بدن می شود.این فلفل دارای ویتامین A نیز می بشد که برای سلامت پوست و چشم بسیار مفید است.
گردهمایی بزرگ اضطراری

حامد کرزی به عنوان رئیس‌جمهور دولت انتقالی در گردهمایی بزرگ اضطراری در سال ۱۳۸۱ که در کابل برگزار شده بود، انتخاب شد.
گردهمایی بزرگ اضطراری (پشتو: لویه جرگه اضطراری) از ۲۱ خرداد/جوزا تا ۲۹ جوزا/خرداد ۱۳۸۱ در کابل برگزار شد. تا رئیس دولت انتقالی را انتخاب شود. گردهمایی بزرگ اضطراری بنا بر توافق امضا شده در کنفرانس بن که در قوس/آذر ۱۳۸۰ امضا شده بود، تشکیل شد. کنفرانس بن تحت حمایت سازمان ملل متحد در بن آلمان و پس از سقوط طالبان با حمله نیروهای آمریکا به منظور یافتن راه حل برای تشکیل دولت آینده افغانستان برگزار شده بود.
مقدمات

در ۱ دلو/بهمن ۱۳۸۰ دبیرکل سازمان ملل متحد، کوفی عنان کمیته مسئول برگزاری گردهمایی بزرگ اضطراری را اعلام کرد. اسماعیل قاسمیار که حقوقدان و متخصص قانون اساسی ریاست و یک خانم به نام محبوبه حقوقمل که یک مدرس علوم سیاسی یکی از دو معاونت این کمیته را بر عهده داشتند. کمیسیون تصمیم گرفت که لویه جرگه با حضور ۱۴۵۰ نفر برگزار شود که ۱۰۵۱ تن آن به صورت غیر مستقیم انتخاب خواهند شد. از هر منطقه ۲۰ نفر انتخاب شد، که سپس یک رای‌گیری پنهان برای تعیین یک نمایندگی از کل منطقه برگزار شد. هر ۳۶۲ منطقه از کل کشور حداقل یک نماینده داشت، صندلی‌های بیشتر برای هر ۲۲٬۰۰۰ نفر اختصاص داده شد. کمیسیون ۱۰۰ صندلی را برای مهاجرین، ۲۵ صندلی برای کوچی‌ها، ۵۳ صندلی برای اعضای دولت موقت و اعضای کمیسیون و ۱۶۰ صندلی را برای زنان اختصاص داد. این اولین بار در تاریخ افغانستان بود که زنان در لویه جرگه حضور داشتند.در ماه مه نگرانی‌هایی در خصوص تأثیر گروه‌ها مسلح برای انتخاب اعضای لویه جرگه منتشر شد و کمیسیون شکایت‌های متعددی از ارعاب و خشونت دریافت کرد.