ترجمه‌های دیوان حافظ
انگلیسی

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
فهرستِ مترجمانِ انگلیسیِ دیوانِ حافظ: فهرستِ مترجمانِ انگلیسیِ دیوانِ حافظ
| ردیف | مترجم | فعالیت | توضیحات |  |  |  |
| ۱ | جان لیدن (د. ۱۸۱۱ م) زبان‌شناسِ اسکاتلندی؛ نام مستعارش «صادق» بود. | ترجمهٔ منظوم و ماهرانه از ۲۰ غزل و انتشار در چند نشریهٔ آن زمان |  |  |  |  |
| ۲ | جان هدن هیندلی (د. ۱۸۲۷ م) شرق‌شناسِ انگلیسی | ترجمهٔ تعدادی غزل به نظمِ انگلیسی با تفسیر و حاشیه بر آنها | ذوقِ شاعرانه در ترجمه‌ها |  |  |  |
| ۳ | هِرمَن بیکنل (د. ۱۸۷۵ م) دستیارِ پزشک در ارتشِ بریتانیا | ترجمهٔ ۱۶۱ غزل، دو قصیده، ۳۲ قطعه، ۶۰ رباعی، یک مُخَمَّس و ۷ بیت مثنوی و ابیاتی پراکنده از دیگر غزل‌ها به‌طورِ گزیده؛ چاپ اندکی پس از درگذشت | بیت‌های قافیه‌دار با اندازه‌های متفاوت و حدوداً غیرموسیقایی و بدون ساختاری خوش؛ دارای یادداشت‌های توضیحی در حواشیِ ترجمه‌ها |  |  |  |
| ۴ | رالف والدو اِمِرسون (د. ۱۸۸۲ م) شاعر، مقاله‌نویس و فیلسوفِ آمریکایی که با زبانِ فارسی آشنایی نداشت. | ترجمهٔ ۶ غزل، یک قطعه و چند بیت مثنوی از روی ترجمهٔ آلمانیِ یوزف فن هامر پورگشتال و چاپ در بعضی از آثارِ شخصی و نیز نشریاتِ آن زمان | تعدادی ترجمهٔ ناویراسته و ناقص از حافظ از وی به‌جا مانده است. او به حافظ بسیار اعتقاد داشت و ترجمه‌هایش روان و استادانه است. |  |  |  |
| ۵ | ساموئل رابینسون (د. ۱۸۸۴ م) از مَنچِستِر و صاحبِ صنعت در تولیدِ پنبه | ترجمهٔ ۱۰۰ غزل و یک قصیده به نثرِ موزون و تقریباً درست؛ چاپ در ۱۸۷۵ م با عنوانِ «یک سده غزل، یا یکصد چامهٔ انتخاب و ترجمه‌شده از دیوانِ حافظ» | دلبستهٔ شعر فارسی از دورانِ جوانی؛ اعتقاد به ترجمهٔ نثر به‌سببِ انتقالِ دقیق‌ترِ معانیِ اشعارِ حافظ به خوانندهٔ انگلیسی |  |  |  |
| ۶ | پستانجی کوورجی تهاکر   | ترجمهٔ ۱۰۰ غزل همراه با متن فارسی در ۱۸۸۷ م |  |  |  |  |
| ۷ | محمد حمیدالله   | ترجمهٔ گزیده‌ای از دیوان به‌همراه شرح حالی از حافظ |  |  |  |  |
| ۸ | ادوارد بایلز کاول (د. ۱۹۰۳ م) شرق‌شناس، پژوهشگر و استادِ زبان سانْسْکِریت در دانشگاه کَمْبْریج | ترجمهٔ اشعاری از دیوان در دورانِ تحصیل؛ ترجمهٔ ۴۷ غزل، یک قطعه و ابیاتی پراکنده و انتشار در نشریاتِ آن زمان | ترجمه‌هایش از بهترین ترجمه‌های ویکتوریایی است. ابتدا به نظمْ ترجمه می‌کرد اما بعداً نثر را ترجیح داد تا از تحمیلِ شکلِ نادرستی بر شعر اجتناب ورزد. |  |  |  |
| ۹ | بارون رویزکی سفیرِ امپراتوریِ آلمان در پادشاهیِ لهستان و علاقه‌مند به زبان و ادبِ فارسی | ترجمهٔ تعدادی از غزل‌ها | برداشتی آزاد از غزل‌ها |  |  |  |
| ۱۰ | ادوین آرنولد (د. ۱۹۰۴ م) شاعر و نویسندهٔ انگلیسی | ترجمهٔ ۴ غزل در اثرش با عنوانِ «دهمین شعر و اشعار دیگر» | دارای زبانی قدیمی و شاعرانه و نشان‌دهندهٔ دانشِ موسیقاییِ مترجم |  |  |  |
| ۱۱ | هِنری ویلْبِرفورْس کِلارْک (د. ۱۹۰۵ م) عضوِ گروهِ مهندسانِ بنگال | ترجمهٔ ۶۱ رباعی، یک مخمّس و چند بیت مثنوی | هدف از این کار، انتقال بی‌واسطهٔ معانی و کاربردهای صوفیانهٔ حافظ بوده و ازاین‌رو، جمله‌های معترضهٔ بسیاری برای بیانِ این مفاهیم به‌کار برده است. کلارک ترجمه‌های بیکنل را «بی‌ارزش» می‌دانست. زبان ترجمهٔ کلارک، ناموزون و بی‌تناسب است و یادداشت‌ها و ترجمهٔ تحت‌اللفظی، خواندنِ ترجمه را سخت کرده است. او ترجمه‌اش را با عنوانِ «دیوانِ خواجه شمس‌الدّین محمّد شیرازی، معروف به لسان‌ُالْغیْب و تَرجُمانُ الْاَسرار، سروده در سدهٔ چهاردهم» در سال ۱۸۹۱ م در کلکته چاپ کرد. |  |  |  |
| ۱۲ | هرمزجی تمولجی داداچانجی | ترجمهٔ منثورِ ۵۰ غزل به انگلیسی با شرح‌حالی از حافظ، توضیحاتِ دستوری، وزنِ اشعار و نحوهٔ تقطیعِ آنها؛ انتشار در سال ۱۸۸۱ م در دهلی |  |  |  |  |
| ۱۳ | الکساندر راجرز (د. ۱۹۱۰ م) کارمندِ دستگاه‌های دولتیِ انگلیس و هند | ترجمهٔ ۱۵ غزل، ۳۸ رباعی و دو قطعه به انگلیسی | ترجمهٔ رباعیات به‌شیوهٔ فیتز جرالد و نسبتاً روان و چاپ همراه با گزیده‌ای از گلستانِ سعدی و انوارِ سهیلی در لندن در سال ۱۸۸۹ م؛ انتشارِ غزل‌های حافظ به گونه‌های مختلفِ بندبندشده یا «استنزا» در ۱۹۰۸ م؛ رعایتِ شرطِ امانت در هر دو کار |  |  |  |
| ۱۴ | جان پین (شاعر) (د. ۱۹۱۶ م) مترجم و زبان‌شناس لندنی | ترجمهٔ ۲۰۰ غزل، ۴ قصیده، ۳۱ قطعه، ۶۴ رباعی، یک مخمّس و تعدادی از ابیاتِ مثنوی؛ چاپ و انتشار با نامِ «اشعارِ شمس‌الدین محمّد حافظِ شیرازی» در ۱۹۰۱ م در ۳ جلد | او اعتقاد داشت حافظ به‌همراهِ دانته و شکسپیر، سه تن شاعرِ بزرگ جهانند. آرتور آربری شدیداً منتقد ترجمه‌های پین است. |  |  |  |
| ۱۵ | گرترود بِل (د. ۱۹۲۶ م) سَیّاح، مورّخ و دیپلماتِ انگلیسی | ترجمهٔ ۴۳ غزل و قطعه و چاپ در سال ۱۸۹۷ م با عنوانِ «اشعاری از دیوانِ حافظ» | از موفق‌ترین ترجمه‌های انگلیسی از نظرِ حفظِ امانتداری نسبت به اصلِ اشعار و کیفیت |  |  |  |
| ۱۶ | ادوارد براون (د. ۱۹۲۶ م) | ترجمهٔ ابیاتی پراکنده از چندین غزل و یکی دو قطعه و انتشار در کتابِ تاریخ ادبی ایران |  |  |  |  |
| ۱۷ | والتر لیف (د. ۱۹۲۷ م) تاجر و بانکدارِ برجسته و اهل قلم | ترجمهٔ ۲۶ غزل و قطعه به انگلیسیِ موزون؛ چاپ در کتابی با عنوانِ «ترجمه‌هایی از حافظ، رساله‌ای در وزنِ شعرِ فارسی» | تلاش برای القای تصوری از وزن در شعرِ حافظ به خوانندهٔ انگلیسی‌زبان؛ از موفق‌ترین ترجمه‌ها؛ تقطیعِ اصلِ شعر در مقدمهٔ هر غزل و تلاش برای تقلید از الگوی موزونِ غزل و الگوی قافیهٔ غزل |  |  |  |
| ۱۸ | فرنک مانتیگ راندل (د. ۱۹۳۰ م) سرهنگِ ارتشِ هند | ترجمهٔ ۲۸ غزل، حدوداً ۱۲۰ رباعی و یک مخمّس و ابیاتی پراکنده به نظم در مجموعه‌ای با عنوانِ «منتخباتی از رباعیات و غزل‌های حافظ، عارف و غزل‌سرای بزرگِ ایران ...» | ترجمهٔ نظم رباعیات در قالبِ چهارپاره‌های ۱۲ سیلابی در مصراع و طبقِ الگوی aaba؛ ترجمهٔ غزل‌ها در وزن‌های مختلفِ شعری؛ ترجمه‌هایی عموماً روشن و دلنشین |  |  |  |
| ۱۹ | رینولد نیکلسون (د. ۱۹۴۵ م) مولوی‌پژوهِ انگلیسی | ترجمهٔ ۲۲ غزل در قالبِ گونه‌هایی از شعر؛ چاپ در دو کتاب با عنوانِ «توانگر و درویش، دفتری از اصل و ترجمهٔ اشعار» و «ترجمه‌هایی از شعر و نثرِ مشرق‌زمین» |  |  |  |  |
| ۲۰ | ریچارد لو گالی‌ین (د. ۱۹۴۷ م) نویسندهٔ اهلِ لیوِرْپول | ترجمهٔ ۸۵ غزل و ۱۱ قطعه براساس ترجمه‌های کلارک و پین و نگاه به ترجمه‌های مکارثی، لیف و بل و انتشار با عنوانِ «غزل‌هایی از دیوانِ حافظ، برگردانی آزاد از ترجمه‌های تحت‌اللفظی» در سال ۱۹۰۵ م | بهره‌گیری از انواع وزن‌ها و قالب‌های استنزا در این ترجمه‌ها و حذف و اضافهٔ وسیعِ مضامینِ اشعار |  |  |  |
| ۲۱ | عبدالمجید و ل. کِرَنمر بینگ بینگ دانش‌آموختهٔ کمبریج و مدرس شرق‌شناسی بود. | ترجمهٔ ۵۴ رباعی، ۳ غزل و یک قطعه به نثر و به شعر سرودنِ آنها توسط ل. کِرَنمر بینگ؛ چاپ با عنوانِ «رباعیات حافظ» در سال ۱۹۱۰ م | الگوی ترجمهٔ رباعیات، تقلید از فیتز جرالد (در هم‌قافیه بودنِ مصرع‌های اول، دوم و چهارم) بود، اما بدون تنوع و ظرافت‌های وزنیِ ترجمهٔ جرالد |  |  |  |
| ۲۲ | چهوتوبهای ب. ابووالا با کمک محمد حسیب‌الله قریشی   | ترجمهٔ ۷۵ غزل از حرف «م» همراه با یک مقدمه در ۱۹۱۴ م |  |  |  |  |
| ۲۳ | خدابخش ایرانی و دینشاه جی ایرانی شاید از پارسیان هند باشند. | ترجمهٔ ۷۵ غزل و انتشار در بَمبَئی؛ چاپِ ویرایشِ دوم با عنوانِ «حافظ، غزل‌های ۱-۷۵» در ۱۹۲۵ م | ترجمه‌های ملال‌آور و کمی ناشیانه، اما دقیق؛ آوردنِ توضیحات و ترجمه‌های دیگر در داخلِ پرانتز در سراسرِ کتاب |  |  |  |
| ۲۴ | م. ج. تاکور   | ترجمهٔ گزیده‌ای از ۷۵ غزل همراه با مقدمه، شرح حال حافظ، حاشیه‌نویسی و معنی لغات در ۱۹۲۵ م |  |  |  |  |
| ۲۵ | ای. ای. ممون   | ترجمهٔ ۵۰ غزل نخستین از حرف «د» به‌همراه متن فارسی به‌منظور آموزش در ۱۹۳۶ م |  |  |  |  |
| ۲۶ | الیزابت بریجز (د. ۱۹۷۷ م) شاعرِ انگلیسی و فرزندِ مَلِکُ‌الشُّعرای انگلیسی رابرت بریجز | ترجمهٔ ۱۵ شعر با الهام از اشعارِ حافظ در اثری با عنوانِ «غزل‌هایی از حافظ و ابیاتی دیگر» | عدم تطابقِ کامل با اشعارِ حافظ؛ بیشتر الهام هستند تا ترجمهٔ اشعار. |  |  |  |
| ۲۷ | رابرت اُبارد | ترجمهٔ ۱۳۰ غزل در دو کتاب با عنوانِ «یادگارهایی از حافظ» چاپ در سال ۱۹۲۱ م، و «یادگارهای دیگری از حافظ» انتشار در الله‌آبادِ هند | با وجودِ اشتباه‌های زبان‌شناختی، بیشتر ترجمه‌ها درست است. |  |  |  |
| ۲۸ | کریشنا لعل م. جهاوری | ترجمهٔ ۱۰۰ غزل به نثر در دو مجموعه با عنوانِ «دیوان حافظ، ترجمه‌شده به انگلیسی، غزل‌های ۱۵۱-۲۰۰» و «ترجمه و شرحِ دیوان حافظ، غزل‌های ۲۵۱-۳۰۰» و چاپ در بمبئی | ترجمه‌ای ناموفق و پرخطا، بی‌روح و ناهماهنگ و گمراه‌کننده در انتقالِ زبانِ استعاریِ حافظ |  |  |  |
| ۲۹ | مسعود فرزاد (د. ۱۳۶۰ ه‍.ش) نویسنده و پژوهشگری اهل سنندج و ساکن در لندن | ترجمهٔ ۱۰ غزل و انتشار در سه کتاب دربارهٔ حافظ با عنوانِ «ترجمهٔ حافظ» در ۱۹۳۵ م، «مردی که می‌اندیشید» در ۱۹۴۵ م، و «حافظ و اشعارش» در ۱۹۴۹ م | ترجمهٔ بخشی از اشعار، هم به نثرِ تحت‌اللفظی و هم به شعرِ آزاد؛ بهتر بودنِ ترجمه‌های منثور از ترجمه‌های شعرِ آزاد |  |  |  |
| ۳۰ | جان چَپمن شاعر و منتقدِ ادبی | ترجمهٔ ۲۸ غزل و ۵۳ رباعی به نظم و چاپ در سال ۱۹۳۴ م در انگلیس با عنوانِ «گلچین رامپور» | با وجودِ عدم برجستگی، خواندنی‌تر از ترجمه‌های نظمِ بسیاری دیگر از مترجمان؛ القای نسبیِ حال و هوای اشعارِ حافظ |  |  |  |
| ۳۱ | آرتور آربری (د. ۱۹۶۹ م) | ترجمهٔ ۵۰ غزل همراه با متن اصلی و چاپ در ۱۹۴۷ م با عنوانِ «۵۰ غزل حافظ» | ترجمه در گونه‌های مختلفی از استنزا و عموماً دقیق و خواندنی؛ آربری مقاله‌ای با عنوانِ «حافظ و مترجمان انگلیسی او» در نشریهٔ «فرهنگ اسلامی» دارد. |  |  |  |
| ۳۲ | بازیل بانتینگ (د. ۱۹۸۵ م) شاعر برجستهٔ انگلیسی و از شخصیت‌های شعرِ مدرنِ سدهٔ بیستمِ میلادی | ترجمهٔ ۴ غزل در اثری با عنوانِ «اشعارِ جمع‌آوری‌نشده» |  |  |  |  |
| ۳۳ | هنری برتْرام لیستر نویسندهٔ آمریکایی | ترجمهٔ نزدیک به ۱۰۰ غزل و قصیده در شیوه‌ای نزدیک‌تر به نثر تا نظم و چاپ در سان فرانسیسکو با عنوانِ «دیوان حافظ به شعر آزاد» |  |  |  |  |
| ۳۴ | پیتر اِیْوری (د. ۲۰۰۸ م) استادِ فارسیِ دانشگاهِ کمبریج | ترجمهٔ ۳۵ غزل با همکاریِ جان هیث استابز به‌شیوه‌ای مطبوع و زنده و به نظم؛ انتشار در ۱۹۵۲ م با عنوانِ «حافظ شیرازی»؛ آخرین اثر ایوری ترجمهٔ «مجموعه غزلیاتی از حافظ شیرازی» و چاپ در لندن یک سال پیش از مرگش بود. | ایوری مترجم و هیث استابز شاعرِ این کار مشترک بوده‌اند؛ از بهترین ترجمه‌های شعرِ حافظ به انگلیسی |  |  |  |
| ۳۵ | جاستین هانتلی مک‌کارتی نمایشنامه‌نویس و داستان‌نویس، مورخ و عضو مجلسِ نمایندگانِ بریتانیا | ترجمهٔ ۱۲۰ غزل و یک قصیده به نثر و انتشار در سال ۱۸۹۳ م با عنوانِ «غزل‌هایی از دیوان حافظ، ترجمه‌شده با انگلیسی» | احتمالِ نوعی سرقتِ ادبی به‌خاطرِ شباهتِ بسیار میان غزل‌های منتخب و شیوهٔ ترجمه با ترجمه‌های دیگران |  |  |  |
| ۳۶ | عباس آریانپور (د. ۱۳۶۴ ه‍.ش) استادِ دانشگاه و فرهنگنامه‌نویسِ ایرانی | ترجمهٔ نزدیک به ۱۶۰ غزل به نظم با عنوانِ «طالع‌بینی شاعرانه یا غزلیاتی از حافظ» و انتشار در تهران | ترجمه‌ای خشک، متکلّف و با بعضی بی‌دقتی‌ها |  |  |  |
| ۳۷ | هادی حسن استادِ گیاه‌شناسی در دهلی و پژوهشگرِ تاریخِ شعرِ فارسی | ترجمهٔ ۱۳ غزل در کتابِ گنجینه‌ای زرین از شعر فارسی به‌همراه اشعاری از چند شاعرِ دیگرِ فارسی؛ چاپ پس از درگذشت در سال ۱۹۶۶ م در دهلی |  |  |  |  |
| ۳۸ | مهدی نخستین (ز. ۱۲۸۳ ه‍.ش) ساکن در ایالات متحدهٔ آمریکا | ترجمهٔ ۱۱۴ غزل در قالبِ شعرِ آزاد در ۱۹۷۳ م در بولْدِر ایالت کلرادو با عنوانِ «غزلیات حافظ شیرازی» | بیش و کم کردنِ معانیِ اصلِ شعر توسطِ مترجم |  |  |  |
| ۳۹ | مایکل کریگ هیلمن استادِ فارسیِ دانشگاه تگزاس | ترجمهٔ ۱۶ غزل به نثر و به شیوهٔ درست؛ انتشار در ۱۹۷۶ م با عنوانِ «وحدت در غزلیات حافظ» | انتشار مقاله‌ای با عنوانِ «کوشش‌های جدید در شناخت حافظ» در مجلهٔ راهنمای کتاب در سال ۱۹۷۱ م/۱۳۴۹ ه‍.ش با موضوعِ بررسیِ ترجمه‌های حافظ |  |  |  |
| ۴۰ | الیزابت گرِی هندی و فارسی را در کالج رادکلیفِ هاروارد و دانشگاه اصفهان آموخت. | ترجمهٔ بیش از ۵۰ غزل و انتشار با عنوانِ «حافظ شیرازی: شش غزل» در نشریهٔ آنتیوس و «دریای سبز فلک: پنجاه غزل از دیوان حافظ» با مقدمه‌ای از داریوش شایگان در ایالت اورگن آمریکا |  |  |  |  |
| ۴۱ | مود کندی | ترجمهٔ نزدیک به ۹۰ غزل، دو قطعه، ۳ رباعی و یک مثنوی و چاپ با عنوانِ «حافظ جاوید» در سال ۱۹۸۷ م/۱۳۶۶ ه‍.ش | ترجمه بر اساسِ ترجمهٔ جان پین؛ به شیوهٔ مصراع‌های بدونِ قافیه |  |  |  |
| ۴۲ | خالد حمید شیدا (ز. ۱۹۳۹ م) پزشک هندی و علاقه‌مند به شعر | ترجمهٔ ۳۰۰ غزل و ۲۰۰ غزل در دو مرحله و در دو اثر |  |  |  |  |
| ۴۳ | جفری اسکوایرز (ز. ۱۹۴۲ م) شاعر و مترجمِ ایرلندی؛ اثرپذیرفته از شاعرانِ مدرنیستِ مانند چارلز اولسون | ترجمهٔ ۲۴۸ غزل | تلاش برای نمایشِ ویژگی‌های غنایی، کنایی، عرفانی و زیبایی‌شناختی و نیز برقراریِ ارتباط میانِ حافظ با دنیای امروزی |  |  |  |
| ۴۴ | پل اسمیت (ز. ۱۹۴۵ م) شاعر استرالیایی | ترجمهٔ بیشترِ دیوان با عنوانِ «دیوان حافظ»؛ چاپ در دو جلد در مِلبورْن و سال ۱۹۸۳ م |  |  |  |  |
| ۴۵ | مایکل بویْلن (ز. ۱۹۵۲ م) شاعر و فیلسوفِ آمریکایی | ترجمهٔ ۱۲ غزل به نظم بر اساسِ ترجمهٔ ویلبرفورس کلارک؛ انتشار در کنارِ ترجمه‌های نثرِ کلارک و اصلِ فارسیِ اشعار در ۱۹۸۸ م در واشینگتن، دی.سی. |  |  |  |  |
| ۴۶ | کُلمن بارکْس (ز. ۱۹۳۷ م) | ترجمهٔ ۳۰ غزل، ۳۳ قطعه و یک مثنوی به شکلِ شعرِ آزاد و با عنوانِ «قدرتِ شاعری: پنج شاعرِ صوفی» با همکاریِ عنایت خان | تصریحِ مترجم به آشناییِ غیرمستقیم با متونِ فارسی؛ برخوردِ آزادانهٔ مترجم با محتوای اصلِ شعر به‌اندازهٔ قالبِ صوریِ آنها |  |  |  |
| ۴۷ | رضا صابری (ز. ۱۳۲۰ ه‍.ش) ایرانیِ مقیمِ آمریکا | ترجمهٔ تقریباً همهٔ غزلیات، ۱۰۰ رباعیِ منسوب و یک مخمّس؛ چاپ در دو کتاب با عنوانِ «شعرهای حافظ» در ۱۹۹۵ م و «هزار سال رباعیاتِ فارسی» در ۲۰۰۰ م؛ چاپ «دیوان حافظ» به دو زبان در ۲۰۰۲ م | ترجمه‌هایی نسبتاً نزدیک به معانیِ اصلِ اشعار، و درعین‌حال ضعیف در انتخابِ واژگان، جمله‌بندی و وزن در انگلیسی |  |  |  |
| ۴۸ | ا. ج. الستن | ترجمهٔ ۱۰۵ غزل به نثری تقریباً شاعرانه، بدونِ وزن و قافیه؛ چاپ در لندن در ۱۹۹۶ م با عنوانِ «در جستجوی حافظ» | با وجودِ دلنشینیِ ترجمه‌ها، اما نارسا در بیانِ بزرگیِ حافظ |  |  |  |
| ۴۹ | هاله پورافضل و راجر مونتگمری (ز. ۱۳۳۵ ه‍.ش و ۱۹۴۴ م) زوج پژوهشگر مقیمِ کالیفرنیا | ترجمهٔ ۳۱ غزل و انتشار با عنوانِ «خِرَدِ معنویِ حافظ» در آمریکا در ۱۹۹۸ م | تلاش برای بهره‌گیری از خردِ حافظ دربارهٔ مسائلِ عصرِ اطلاعات؛ با وجودِ عدمِ تناسب در عبارت‌پردازی، ارائه‌دهندهٔ تصویری نسبتاً خوب از فرم در شعرِ حافظ |  |  |  |
| ۵۰ | غلام‌عباس دلال معلمِ فارسی و اردو | ترجمهٔ ۱۲ غزل، ۳ قطعه و ابیاتی پراکنده و چاپ با عنوانِ «اخلاق در شعر فارسی» در ۱۹۹۵ م در دهلی |  |  |  |  |
| ۵۱ | توماس رین کرو | ترجمهٔ ۱۱۷ غزل، ۱۲ قطعه و یک بیت مثنوی و انتشار در دو مجموعه با عنوانِ «کوی باده‌فروش: برگردان‌هایی از اشعار حافظ» در ۱۹۹۸ م و «مستِ شرابِ معشوق» در ۲۰۰۱ م؛ تولید و عرضهٔ لوحِ فشرده با عنوانِ «اثر کامل: اشعاری از حافظ» با همکاریِ گروهِ بوت راکِرز | در زمرهٔ باطراوات‌ترین ترجمه‌های آمریکایی؛ ترجمه‌ها بر اساسِ ترجمه‌های کلارک و تا حدودی با نگاه به ترجمه‌های آربری، رندال و چند مترجمِ دیگر انجام شده است. |  |  |  |
| ۵۲ | ماناواز الگزاندریان (ز. ۱۹۳۹ م) مترجمِ ایرانی زادهٔ اصفهان | ترجمهٔ ۶۴ غزل با عنوانِ «دیوان حافظ» براساسِ نسخهٔ قزوینی و غنی | ترجمه‌هایی ناموفق و آمیخته‌ای از معادل‌یابی و تعابیرِ آزاد |  |  |  |
| ۵۳ | دیک دیویس (ز. ۱۹۴۵ م) شاعر و مترجمِ انگلیسی و استاد ادبیاتِ فارسی در دانشگاهِ ایالتیِ اهایو، آمریکا | ترجمهٔ ده‌ها غزل در اثری با عنوانِ «چهره‌های عشق و شاعران شیراز» | فاصله از جهانِ ادبیِ حافظ؛ انتخابِ لحن در غزل‌ها |  |  |  |
| ۵۴ | ژیلا پیکاک (ز. ۱۹۴۸ م) هنرمندِ ایرانیِ مقیمِ بریتانیا و علاقه‌مند به نقاشی‌خط | ترجمهٔ ۱۰ غزل | با جلوه‌های بدیعِ بصری و شمارگانِ محدود |  |  |  |
| ۵۵ | دنیل لادینسکی (ز. ۱۹۴۸ م) شاعر و مترجمِ آمریکایی | ترجمهٔ بعضی از غزل‌ها به‌صورتِ آزاد و امپرسیونیستی در کتابِ «امشب موضوع عشق است» | دارای عنوانی جدا برای هر غزل |  |  |  |
| ۵۶ | شهریار شهریاری (ز. ۱۳۴۳ ه‍.ش) دانش‌آموختهٔ مهندسی مکانیک از دانشگاه‌های بریتانیا و کانادا و ساکن لس‌آنجلس | ترجمهٔ بیش از ۱۲۰ غزل و ۴۰ رباعی با زبانی نسبتاً روشن و قابل فهم و انتشار به‌صورتِ الکترونیک در ۲۰۰۲ م/۱۳۸۱ ه‍.ش | دارای وزنی نسبتاً آزاد و غیرمنسجم که شعرِ انگلیسی دانستنِ آنها را مشکل می‌کند. |  |  |  |
| ۵۷ | دینشاه فوردونجی ملا (د. ۱۹۳۴ م) قاضیِ نامدارِ هندی | ترجمهٔ بخشی از غزل‌ها به نثر و انتشار همراه با یادداشت و توضیح با عنوانِ «هفتاد و پنج غزل حافظ» در بمبئی | از بهترین ترجمه‌های اهل هند |  |  |  |
| ۵۸ | رابرت بلای، و لئونارد لویزون شاعرِ آمریکایی، و استادِ ادبیات فارسیِ کلاسیک و عرفانی در دانشگاه اِکستر | ترجمهٔ ۳۰ غزل به شعرِ انگلیسی و انتشار در ۲۰۰۸ م در نیویورک با عنوانِ «ملائک بر در میخانه می‌زنند» | تمامِ ترجمه‌ها از لویزون و بیشترِ نظم از بلای |  |  |  |
| ۵۹ | جفری این‌بودن؛ جان اسلیتر استادِ ادبیات آمریکا و ادبیاتِ تطبیقیِ دانشگاه ایلینوی شمالی؛ راهبِ آشنا به شعر و ترجمه | ترجمهٔ ۹۹ غزل در اثری با عنوانِ «بافتهٔ سردرگم؛ نود و نُه شعر از حافظ شیراز» | تلاش برای پیوند میانِ روزگارِ حافظ و عصرِ حاضر |  |  |  |
| ۶۰ | سوامی آناند نیسارگ (د. ۱۹۷۶ م) فعالِ سیاسی–مذهبیِ هند و همکارِ ماهاتما گاندی، فعال در نشر و ادبیات و نویسندگی | ترجمهٔ غزل‌های حافظ به روشِ مفهومیْ بنا به گفتهٔ خودش | با وجودِ ادعای مترجم در ترجمهٔ مفهومی، ترجمه‌ای تحت‌اللفظی است؛ با اشتباه‌های فراوان |  |  |  |
| ۶۱ | ک. ب. ایرانی؛ دینشاه ایرانی | ترجمهٔ ۷۵ غزل و انتشار در بمبئی؛ چاپ دوم با ویرایشِ کامل در سال ۱۹۲۵ م در بمبئی | ترجمه‌ای نسبتاً تحت‌اللفظی؛ دارای توضیحاتِ تفسیری |  |  |  |
| ۶۲ | رالف نیومن شارپ (د. ۱۹۹۵ م) مُبَلِّغِ مسیحیِ ساکن در شیراز به‌مدت ۴۰ سال | ترجمهٔ ابیاتی از حافظ | نکاتِ آموزنده در این ترجمه‌ها با وجودِ مترجم نبودنِ شارپ |  |  |  |
| ۶۳ | برنارد لوئیس (د. ۲۰۱۸ م) استادِ بازنشستهٔ مطالعاتِ خاورِ نزدیکِ دانشگاهِ پرینستون آمریکا | ترجمهٔ شماری از غزل‌ها |  |  |  |  |
| ۶۴ | جی. آر. نیوئل موسیقی‌دان، نوازنده و دکترِ رشتهٔ تاریخ و نظریه‌های انتقادیِ دین | ترجمهٔ غزل‌های حافظ به روشی کاملاً شخصی | تمرکز بر انتقالِ روحِ ابیات همراه با برداشتِ شخصی؛ توجه به اجرای غزل‌ها در سبکِ جاز |  |  |  |
| ۶۵ | رضا اردوبادیان (د. ۱۳۹۶ ه‍.ش) | ترجمهٔ ۲۰۲ غزل با تلاش برای موسیقیِ نسبتاً قابل قبول و انتقالِ درستِ مفاهیم |  |  |  |  |
| ۶۶ | علاءالدین پازارگادی (د. ۱۳۸۳ ه‍.ش) نویسنده و مترجمِ ایرانی | ترجمهٔ تحت‌اللفظی و بدونِ جنبه‌های هنری و شاعرانه |  |  |  |  |
| ۶۷ | سعید سعیدپور (ز. ۱۳۳۵ ه‍.ش) استاد دانشگاه و مترجم | ترجمهٔ دیوان حافظ | بیشتر دقت در انتقالِ مفاهیم و معانیِ دیوان تا جنبه‌های زبانی و زیبایی‌شناختی |  |  |  |
: