جنگ ضدهوایی
سیستم‌های جنگی AA

اگرچه سلاح‌های گرم مورد استفاده توسط پیاده‌نظام، به ویژه مسلسل‌ها، می‌توانند برای درگیری با اهداف هوایی در ارتفاع پایین مورد استفاده قرار گیرند، اما در مواردی با موفقیت قابل توجهی، کارایی آنها به‌طور کلی محدود است و چشمک‌های پوزه موقعیت‌های پیاده‌نظام را نشان می‌دهد. سرعت و ارتفاع هواپیماهای جت مدرن فرصت‌های هدف را محدود می‌کند و سیستم‌های حیاتی ممکن است در هواپیماهایی که برای نقش حمله زمینی طراحی شده‌اند زره پوش شوند. انطباق‌های اتوکان استاندارد، که در اصل برای استفاده هوا به زمین در نظر گرفته شده بود، و سیستم‌های توپخانه سنگین‌تر معمولاً برای اکثر توپخانه‌های ضدهوایی استفاده می‌شد، که از قطعات استاندارد روی پایه‌های جدید شروع می‌شد و به تفنگ‌هایی با طراحی ویژه با عملکرد بسیار بالاتر قبل از جنگ جهانی دوم.
گلوله‌های شلیک شده توسط این سلاح‌ها معمولاً با انواع مختلف فیوز (بارومتریک، تأخیر زمانی یا مجاورت) برای منفجر شدن در نزدیکی هدف هوابرد و رها شدن بارانی از قطعات فلزی سریع نصب می‌شوند. برای کار با برد کوتاه‌تر، به سلاح سبک‌تر با سرعت شلیک بالاتر نیاز است تا احتمال اصابت به یک هدف سریع هوابرد افزایش یابد. اسلحه بین ۲۰ میلی‌متر و ۴۰ در این نقش از کالیبر میلی‌متری استفاده شده‌است. سلاح‌های کوچکتر، معمولاً کالیبر ۵۰ یا حتی ۸ در کوچک‌ترین پایه‌ها از تفنگ‌های کالیبر میلی‌متری استفاده شده‌است.
برخلاف اسلحه‌های سنگین‌تر، این سلاح‌های کوچک‌تر به دلیل هزینه کم و توانایی در تعقیب سریع هدف، کاربرد گسترده‌ای دارند. نمونه‌های کلاسیک توپ‌های خودکار و تفنگ‌های کالیبر بزرگ 40 هستند خودکار میلی‌متری طراحی شده توسط Bofors و 8.8 cm FlaK ۱۸, ۳۶ تفنگ طراحی شده توسط Krupp. تسلیحات توپخانه ای از این نوع در اکثر موارد با سیستم‌های موشکی مؤثر زمین به هوا که در دهه ۱۹۵۰ معرفی شدند جایگزین شده‌اند، اگرچه هنوز در بسیاری از کشورها نگهداری می‌شوند. توسعه موشک‌های زمین به هوا در آلمان نازی در اواخر جنگ جهانی دوم با موشک‌هایی مانند Wasserfall آغاز شد، اگرچه هیچ سیستم کاری قبل از پایان جنگ مستقر نشده بود و نشان دهنده تلاش‌های جدیدی برای افزایش کارایی سیستم‌های ضدهوایی بود. با تهدید فزاینده بمب افکن‌ها مواجه شد. SAMهای زمینی را می‌توان از تأسیسات ثابت یا پرتابگرهای متحرک، اعم از چرخدار یا ردیابی، مستقر کرد. وسایل نقلیه ردیابی معمولاً خودروهای زرهی هستند که به‌طور خاص برای حمل SAM طراحی شده‌اند.
SAMهای بزرگتر ممکن است در پرتابگرهای ثابت مستقر شوند، اما می‌توانند به دلخواه بکسل یا دوباره مستقر شوند. SAMهایی که توسط افراد راه اندازی می‌شوند در ایالات متحده به عنوان سیستم‌های دفاعی قابل حمل A ir D ( MANPADS) شناخته می‌شوند. منپدهای اتحاد جماهیر شوروی سابق به سرتاسر جهان صادر شده‌اند و می‌توانند توسط بسیاری از نیروهای مسلح مورد استفاده قرار گیرند. اهداف برای SAMهای غیر ManPAD معمولاً توسط رادار جستجوی هوایی به‌دست می‌آیند، سپس قبل از/در حالی که یک SAM «قفل شده» است و سپس شلیک می‌شود، ردیابی می‌شوند. اهداف بالقوه، اگر هواپیماهای نظامی باشند، قبل از درگیری به عنوان دوست یا دشمن شناسایی می شوند. پیشرفت‌ها در جدیدترین و نسبتاً ارزان‌ترین موشک‌های کوتاه‌برد، جایگزین توپ‌های خودکار در این نقش شده‌اند.
هواپیمای رهگیر (یا به سادگی رهگیر) نوعی هواپیمای جنگنده است که به‌طور خاص برای رهگیری و انهدام هواپیماهای دشمن، به ویژه بمب‌افکن‌ها، معمولاً با تکیه بر قابلیت‌های سرعت و ارتفاع بالا طراحی شده‌است. تعدادی از جت‌های رهگیر مانند F-102 Delta Dagger، F-106 Delta Dart و MiG-25 در دوره ای ساخته شدند که پس از پایان جنگ جهانی دوم شروع شد و در اواخر دهه ۱۹۶۰ به پایان رسید. به دلیل تغییر نقش بمباران استراتژیک به ICBMها اهمیت دارد. همیشه این نوع هواپیماهای جنگنده با سرعت‌های بالاتر و بردهای عملیاتی کوتاه‌تر و همچنین کاهش بسیار محموله مهمات از دیگر طراحی‌های هواپیماهای جنگنده متمایز می‌شود.
سیستم‌های رادار از امواج الکترومغناطیسی برای شناسایی برد، ارتفاع، جهت یا سرعت هواپیما و تشکل‌های آب‌وهوا برای ارائه هشدار و جهت تاکتیکی و عملیاتی، عمدتاً در طول عملیات‌های دفاعی، استفاده می‌کنند. آنها در نقش‌های عملکردی خود جستجوی هدف، شناسایی تهدید، راهنمایی، شناسایی، ناوبری، ابزار دقیق و گزارش آب و هوا را برای عملیات‌های رزمی پشتیبانی می‌کنند.