stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
بام (بام و صفی‌آباد)
پیشینه

عبدالغافر فارسی در کتاب «السیاق» اسفنج، بان و راونیر نام می‌برد که از قرای ارغیان‌اند.
ابوسعد سمعانی (۶۱۶–۵۶۲ هـ) می‌نویسد:
ارغیان ناحیه ای از نواحی نیشابور می‌باشد که مشتمل بر چندین قریه مانند سبنج، بان، روانیر که روستاهای آن به دلیل جماعتی از اهل علم که به آنجا نسبت می‌دهند شناخته شده‌است.
سمعانی می‌نویسد:
الحاکم ایمان خان ابوالفتح سهل بن علی بن احمد بن الحسن الارغیانی از قریة بان است
شمس‌الدین دمشقی در کتاب «نخبه الدهر فی عجائب البر و البحر» آورده‌است: «از شهرهای نیشابور، شهرستان را می‌توان نام برد که از بناهای عبدالله پسر طاهر است … دیگر سرزمین‌های با خزر بالین و غیان است که سرزمین غیان را چنان‌که سمعانی گفته‌است ارغیان نیز می‌خوانند، همه این سرزمینها بسیار پرفایده و حاصلخیزند» (دمشقی، ۱۳۵۶، ص ۳۵۰)
باتوجه به گزارش‌هایی که به صورت پراکنده از لابلای منابع مختلف جمع‌آوری گشت، می‌توان چنین استنباط کرد که ارغیان تا حمله مغول یکی از ولایت‌های معروف که تابع نیشابور بوده و از لحاظ موقعیت در جنوب قوچان قرارداشته و حدود ۷۱ قریه را شامل می‌شده‌است. از این تعداد روستای ذکرشده مهم‌ترین روستاهای آن که به دلیل داشتن مشاهیر و رجال شهرت عام داشته‌اند؛ بان، اسفنج و راونیر می‌باشد.
از نوشته‌های خوافی چنین استنباط می‌شود ولایت جهان و ارغیان همان ارغیان قبل از دوره تیموری است جون او از روستای بان و اسفنج نام برده که در منابع قرون سوم تا هفتم هجری جزو ولایت ارغیان شمرده می‌شده‌است.
در (قرون هشتم تا دهم ه‍.ق) در حدود سال (۷۸۲ هـ) زمانی که تیمور به اسفراین حمله می‌کند پس از تخریب شهر در هنگام بازگشت به سمرقند برای نیرو گرفتن چهارپایان در مرغزارهای ولایت جهان و ارغیان چند روزی توقف می‌کند و در همین زمان حاکمان این ولایت را از بین می‌برد.
در (قرون یازدهم و دوازدهم ه‍.ق) دوره صفویه در نام ولایت جهان و ارغیان یک تغییر اندکی صورت می‌گیرد و آن حذف «و» می‌باشد و به صورت ولایت جهان ارغیان یاد می‌شود ولی از لحاظ سیاسی این ولایت نیز مانند شهر اسفراین محل تاخت تاز ازبک‌ها قرار می‌گیرد و صدمات جبران‌ناپذیری می‌بیند.
کلنل ادوارد ییت در سال ۱۸۹۷ که خود به منطقه اسفراین سفر کرده و عیناً منطقه را مشاهده کرده در سفرنامه خود خراسان و سیستان راجع به ارغیان می‌نویسد:
تمام ناحیه بام و صفی‌آباد در اشغال ترکهای بغایری بود که شمار آن‌ها به ۱۳۰۰ خانوار می‌رسید. اینان دو تیره بودند، تیره ای که جزء بام محسوب می‌شدند ۸۰۰ خانوار و تیره ای که صفی‌آباد بودند که شمار آن‌ها ۵۰۰ خانوار بود… طبق نظر صنیع الدوله بغایریها تیره ای از ترکان گرایلی هستند که توسط هلاکوخان از قراقوم به خراسان آورده شدند. تمام آنچه را که ما توانستیم در مورد کلمه ارغیان دریابیم این بود که، این نام به شهری در پای کوه‌های واقع در سه چهار مایلی بام گفته می‌شد.
گای لسترنج در کتاب سرزمین‌های خلافت شرقی در مورد راونیر و بان که از قریه‌های ارغیان می‌باشد، وی همچنین از سبنج یا اسبنج که هنوز در جنوب باختری جاجرم سر راه بسطام باقی است نیز اسم برده‌است»
آب و هوای روستا

آب و هوای روستا مرطوب با تابستان‌های خنک و زمستان‌های سرد است. درجه حرارت هوا در گرمترین موقع سال در ماه‌های مرداد (برج اسد) و شهریور (برج سنبله) تا ۲۲درجه سانتیگراد می‌رسد و بارش باران به صورت پراکنده از اوایل ماه فروردین تا دی ماه (برج جدی) است.
رودخانه‌ها

کال آب آجوقی
کال ولایت
رودخانه کال شوآن
رودخانه کال آجوقی
آثار باستانی

نانوی تپه
محوطه کهنه بام
تپه نقیم
امامزاده سلطان مصیب
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱٬۳۶۸ نفر (۴۹۲ خانوار) بوده‌است.
امامزاده سلطان مصیب واقع در۳ کیلومتری جنوب روستای بام
دریاچه چیتگر

| دریاچه چیتگر | دریاچه چیتگر |
| --- | --- |
نمای شمالی دریاچهٔ چیتگر و ساختمان‌های اطراف آن: نمای شمالی دریاچهٔ چیتگر و ساختمان‌های اطراف آن
fa (in English: Expected satiety): fa
موقعیت: ایران، تهران
مختصات: ۳۵°۴۴′۴۳″شمالی ۵۱°۱۲′۵۳″شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۷۴۵۲°شمالی ۵۱٫۲۱۴۸°شرقی﻿ / 35.7452; 51.2148
گونه: دریاچه مصنوعی
کشورهای حوضه: ایران
ساخت: ۱۳۹۲
دریاچهٔ چیتگر دریاچه‌ای مصنوعی است که در غرب تهران و منطقهٔ ۲۲ شهرداری تهران واقع شده‌است. مساحت این دریاچه ۱۳۰ هکتار است و در مجاورت آن ۱۲۰ هکتار مجموعهٔ تفریحی نیز در پهنهٔ خشکی ایجاد شده‌است. طراح این دریاچه مهندس هادی اخوان حریری است که مجموعه مرکز خرید قلب شهر اصفهان نیز از کارهای اوست. دریاچهٔ چیتگر در شمال پارک جنگلی چیتگر قرار گرفته و جنوب دریاچه به بزرگراه شهید همدانی، شمال آن به بزرگراه همت، شرق آن به بزرگراه آزادگان می‌رسد و از غرب به بافت مسکونی منطقهٔ ۲۲ شهرداری تهران محدود می‌باشد. منبع تأمین آب دریاچه رودخانهٔ کن می‌باشد و به واسطهٔ سیکل بسته و ایزولهٔ سامانهٔ انتقال آب آن هیچگونه آب دیگری وارد سیلاب‌های فصلی و همچنین تغذیهٔ سفره‌های آب زیرزمینی نمی‌شود.
تاریخچه

سابقهٔ طرح ساخت این دریاچه به تدوین نخستین طرح جامع شهر تهران در سال ۱۳۴۷ بازمی‌گردد که در آن ساخت دریاچه‌ای در غرب شهر تهران پیش‌بینی شده بود ولی ساخت این دریاچه به دلیل محدودیت‌های فنی و بودجه‌ای تا سال‌ها مسکوت ماند. سرانجام در پیش‌زمینهٔ مطالعاتی، از سال ۱۳۸۲ تا ۱۳۸۹، مطالعات جزئی و دقیقی در مقاطع مختلف از سوی مشاور صورت گرفت و ابهامات طرح بررسی و تکمیل شد.
ساخت دریاچهٔ چیتگر از طریق حوزهٔ معاونت فنی و عمرانی شهرداری تهران به سازمان مهندسی و عمران شهر تهران واگذار شد. به واسطهٔ خاص بودن نوع پروژه (سازهٔ آبی) لازم بود تا از شرکت‌های متخصص در این زمینه بهره گرفته شود. مطالعات و طراحی پهنه ساحلی دریاچه چیتگر توسط شرکت مهندسین مشاور امکو ایران صورت گرفت و همچنین شرکت آرماتور پردیس به عنوان مدیریت طرح پروژه انتخاب شد. در مهرماه سال ۱۳۸۹ عملیات اجرایی پهنهٔ آبگیر و از تیرماه سال ۱۳۹۱ عملیات اجرایی دریاچه مصنوعی توسط پیمانکار طرح شرکت سابیر و بر اساس مطالعه و طراحی شرکت مهندسی سد تونل پارس (اشتوکی پارس) آغاز شد. فاز اول پروژهٔ دریاچه با نام دریاچهٔ چیتگر در تاریخ ۱۵ اردیبهشت ۱۳۹۲ افتتاح شد. پس از اتمام فاز اول، ساخت فاز دوم طرح به مساحت ۱۴۰ هکتار در جنوب بزرگراه شهید همدانی (در ادامهٔ بزرگراه رسالت و شهید حکیم) شامل تونل شهدای غزه (ادامهٔ بزرگراه شهید همدانی) و جزایر آبی (ابوموسی و تنب بزرگ و کوچک)، محور چهار باغ، پارک آبی و مونوریل در دستور کار شهرداری قراردارد.
اراضی موسوم به «چیتگر»، حدود ۵۱۱ هکتار است. مالکیت این اراضی پیش از انقلاب متعلق به ارتش بوده‌است. زمانی که طرح این مسئله در منطقهٔ ۲۲ تصویب شد، حدود ۳۵۰ هکتار از این زمین‌ها در قالب طرح ۳۰–۷۰ به شهرداری تهران واگذار شد که یک بخش از این ۳۵۰ هکتار، شبکهٔ معابر، بخشی دیگر، فضای سبز و بخشی مجموعه هزار و یک شهری است.
مشخصات فنی

وسعت کل مجموعه در حدود ۸۰۰ هکتار است که ۱۳۰ هکتار آن پهنهٔ آبگیر (دریاچه) و مابقی پهنهٔ ساحلی است. تراز تاج دایک دریاچه ۱۲۶۸٫۵ متر از سطح دریا می‌باشد و تراز حداکثر آب دریاچه ۱۲۶۷٫۵ می‌باشد. آبگیری دریاچه در فصول پرآبی رودخانهٔ کن از ابتدای دی‌ماه تا پایان فروردین انجام می‌شود.
حجم دریاچهٔ پشت سد نیز در حدود ۶٫۹ میلیون متر مکعب برآورد می‌گردد.
طول تاج سد دریاچه ۷۳۰ متر و عرض آن ۱۲ متر، محیط دایک ساحلی پیرامون دریاچه ۴٬۸۰۰ متر و قطر دریاچه ۱٬۸۰۰ متر می‌باشد.
عمق دریاچه در کناره‌ها بین یک‌ونیم تا دومتر است، اما در اواسط دریاچه به ۹٫۵ متر می‌رسد.
امکانات تفریحی

محیطی برای گردشگران منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای
چشم‌انداز با توجه به عناصر عملکردی درونی و بیرونی دریاچه
جزایر تفریحی، جزایر حیات وحش، جزایر آموزشی، اسکله قایقرانی، پارک آبی، باشگاه ورزش‌های آبی، اسکله تفریحی، امکانات خدماتی رفاهی، شهربازی و امکانات اقامتی از جمله امکانات تفریحی این مجموعه می‌باشد.
این مجموعه به دلیل مجاورت با پارک جنگلی چیتگر، پارک جنگلی لتمال کن، پارک جنگلی کوهسار، پارک ارم، محور چهار باغ، مجموعه ورزشی آزادی، شهر بازی هزار و یک شهر، پردیس اسب سواری، بوستان آبشار تهران و بوستان کوهستانی ایثار (تپه نورالشهدا در بالای شهرک شهید باقری و شمال بزرگراه شهید خرازی) و روددره کن (بوستان جوانمردان) قابلیت مناسبی برای برطرف سازی نیازهای تفریحی - گردشگری شهروندان تهرانی دارد.
همچنین از امکانات این مجموعه می‌توان به ساحل سنگی اشاره کرد که فضایی را برای شهروندان فراهم کرده‌است. این ساحل سنگی در بخش شمالی دریاچه مشاهده می‌شود و می‌توانید تا نزدیکی آب بروید.
تأثیرات زیست‌محیطی

با توجه به موقعیت قرارگیری دریاچه و جهت باد غالب شهر تهران (شمال غرب - جنوب شرق) نقش دریاچه چیتگر در نفس‌گیری تلطیف هوا و بالا بردن رطوبت شهر تهران خصوصاً در منطقه غرب آن حائز اهمیت است.
تأثیرات مثبت در جهت ارتقاء شرایط زیست‌محیطی و اقلیمی منطقه
اسکان پرندگان مهاجر و کمیاب در این دریاچه
اهداف شکل‌گیری دریاچه

بالا بردن توان اکولوژیکی منطقه از طریق ایجاد و ارتقاء قابلیت‌های تفریحی تفرجی
جلب گردشگر و سرمایه‌گذاری بخش خصوصی و ایجاد اشتغال و …
کمک به رشد و توسعه اقتصادی
امکان کاهش خطرات ناشی از طریق هدایت رواناب‌های سطحی بر دریاچه
تلطیف هوای منطقه ۲۲، حوزه غرب و شهر
مزیت‌های اقتصادی-اجتماعی

ایجاد محیطی سالم جهت پر کردن اوقات فراغت
اشتغالزایی حاصل از خدمات جنبی
درآمدزایی ناشی از رونق صنعت توریسم
ایجاد ارزش افزوده منطقه به خصوص در کاربری‌های اطراف دریاچه
حادثه سقوط بالگرد در دریاچه

در حوالی ظهر روز سه شنبه ۱۶ آذر ۱۳۹۵، یک فروند بالگرد شرکت پن‌ها (پشتیبانی و نوسازی بالگردهای ایران) در دریاچه سقوط کرد و باعث کشته شدن دو تن و همچنین زخمی شدن شش تن شد.
مترو

ایستگاه متروی دریاچه شهدای خلیج پارس (چیتگر) به عنوان یکی از ایستگاه‌های خط ۱۰ متروی تهران در شمال دریاچه در دست ساخت است.
دریاچهٔ چیتگر در یک روز برفی؛ زمستان ۱۳۹۲
عکس هوایی از سیزده‌بدر دریاچه چیتگر تهران
نمای دریاچه چیتگر از بلندی‌های شمالی (آبشار تهران)
دریاچه چیتگر در شب
سید عبدالحمید سجادی

| عبدالحمید سجادیسید عبدالحمید سجادی | عبدالحمید سجادیسید عبدالحمید سجادی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۳۵ لعل و سرجنگل، غور، افغانستان
درگذشت: ۵ اسفند ۱۳۶۹ (۳۴ سال) لاهور، پاکستان
علت مرگ: تصادف ماشین
آرامگاه: حرم امام رضا
ملیت: افغانستان
پیشه: سیاستمدار
سید عبدالحمید سجادی (زاده ۱۳۳۵ در لعل و سرجنگل، غور، افغانستان - درگذشت در ۵ اسفند ۱۳۶۹ در لاهور، پاکستان) از گروه قومی سادات و از بنیان‌گذاران حزب وحدت اسلامی افغانستان و مسئول شورای ولایتی غور حزب وحدت اسلامی افغانستان بود.
تولد و کودکی

سید عبدالحمید سجادی فرزند سید محمد حسین در سال ۱۳۳۵ در منطقهٔ لعل و سرجنگل از توابع ولایت غور به دنیا آمد. وی تا سن دوازده سالگی علوم مقدماتی، صرف و نحو و ادبیات را نزد پدرش، سید محمد حسین به پایان رسانید. در این سال‌ها ساکن منطقهٔ جنگان از توابع دایکندی شده و تا سال ۱۳۵۰ صرف میر، جامع المقدمات، سیوطی، کتاب کبری فی المنطق، شرح جامی و حاشیه را نزد پدر و در منزل فرا می‌گیرد. در این سال وی با دختر حاج شیخ قاسم علی از علمای مناطق مرکزی ازدواج کرده و برای ادامه تحصیل در حوزه علمیه نجف به همراه همسر عازم عراق می‌گردد.
ادامه تحصیل در حوزه نجف و آشنایی با روح‌الله خمینی

پدر سید عبدالحمید نماینده و وکیل روح‌الله خمینی در مناطق مرکزی بود، لذا پس از ورود او به عراق، نامه‌هایی را که پدر وی و سید عبدالحمید کابلی برای خمینی نگاشته بودند و به وی سپرده بودند را نزد خمینی می‌برد. پس از اطلاع روح‌الله خمینی از قصد او برای تحصیل، وی را به شیخ عبدالعلی قره‌ای و آیت‌الله رضوانی توصیه می‌کند تا در حوزه نجف اشرف ثبت نامش کنند. وی در منطقه حنون نجف اشرف سکنی گزیده و درسهایش را نزد آقایان موسوی سنگ تختی، مدرس، شیخ عیسی محقق و محمدی بامیانی شروع کرد. او در جلساتی که توسط روح‌الله خمینی تحت عنوان مبارزه با نفس یا جهاد اکبر برگزار می‌شد حضور فعال داشت تا اینکه به همراه عبدالحسین اخلاقی در حلقه روحانیون مبارز وارد شد و با آقایان منتظری، دعائی و محتشمی ارتباط برقرار کرد. فعالیت‌های وی به حلقه روحانیون مبارز محدود نشد و در نجف، به همراه سایر طلاب دو مجموعه را تشکیل داد. مجموعه‌ای متشکل از طلاب مدرسه بهبهانی که عبارت بود از برادران امینی، معینی، صادقی اشترلی، دیوالک، اخلاقی، پنجابی و مجموعه‌ای دیگر در جدیده، حسینیه سجاد. هدف تشکیل این مجموعه‌ها برگزاری جلسات، بحث و تصمیم‌گیری حول مبارزات با نظام شاهنشاهی افغانستان و پایه‌گذاری صندوقی برای کتابخانه محمدی و جمع‌آوری کتاب بود.
اخراج از عراق و بازگشت به وطن

پس از مدتی سید عبدالحمید سجادی و برادرش سیدمحمدامین سجادی به همراه جمعی از طلاب از عراق اخراج شدند. او پس از ورود به افغانستان به هرات و کابل رفت و برای جذب نیروهای انقلابی مدتی به ایراد سخنرانی پرداخت و در آنجا با روحانیونی چون شیخ غلام حسین طالب، شیخ اسحاق اخلاقی، محمودی آشنا شد و سپس راهی مناطق مرکزی گشت. پس از بازگشت به مناطق مرکزی، وی اقدام به برپایی حوزه‌ای کرد و در آنجا تصمیم به تدریس برای کودکان و نوجوانان و تربیت آنان گرفت. سید عبدالحمید سجادی در سال ۱۳۵۴، پس از جمع‌آوری وجوهات مردمی برای تحویل آن به نمایندگان روح‌الله خمینی به کابل رفت و از آنجا به همراه سید عبدالحمید ناصر راهی ایران شد.
بازگشت به ایران و انقلاب اسلامی

پس از ورود سید عبدالحمید سجادی به ایران و بازدید از حوزه‌های علمیه قم و مشهد و همچنین، وجود جو انقلابی و شروع نهضت اسلامی، تصمیم خود را برای اقامت در ایران گرفت، به افغانستان بازگشت و همراه خانواده عازم ایران شد و در مشهد ساکن گردید. وی که پیرو تفکرات انقلابی آن زمان بود، پس از شروع تحصیل در حوزه علمیه مشهد، به مطالعه آثار نویسندگانی همچون روح‌الله خمینی، آیت الله مرتضی مطهری، دکتر علی شریعتی و آیت الله طالقانی پرداخت و به همراه تعدادی از نیروهای انقلابی که به عنوان پیشگامان نهضت اسلامی افغانستان مطرح بودند اقدام به نشر و توزیع آثار جلال الدین فارسی در میان جوانان انقلابی کرد.

سید عبدالحمید سجادی در خاطرات خود از انقلاب اسلامی ایران اینگونه یاد می‌کند:


همزمان با اوج‌گیری مبارزات اسلامی در ایران در ماه رمضان سال ۵۷ مشغول تبلیغ بودم. شوری که در ایرانی‌ها می‌دیدم چنان تحریکم کرده بود که سر از پا نمی‌شناختم، از شدت شوقی که داشتم ساعتها سخنرانی می‌کردم. به تهران که آمدم شاهد تظاهرات عظیمی بودم که زن و مرد شعار می‌دادند و فریاد می‌کشیدند، آتشی درونم شعله‌ور شده بود، انقلاب اسلامی ایران پیروز شد و من در تمام صحنه‌های انقلاب در کنار برادران و خواهران ایرانی ام بودم. اکثر طلاب جوان افغانی ما در صف اول تظاهرات حضور داشتند و ما همیشه در کنار آقایان خامنه‌ای، هاشمی نژاد و طبسی بودیم .
گروه مستضعفین و سازمان نصر افغانستان

پس از پیروزی انقلاب، سید عبدالحمید سجادی گروه مستضعفین را به همراه چندی دیگر از طلاب به وجود آورد. در ابتدا این گروه با نشر اعلامیه‌ای در هرات و مشهد، مواضع اش را در برابر حکومت کودتای افغانستان و روسیه مشخص کرده و براساس شعار نه شرقی، نه غربی، استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی برای نیروهای انقلابی خود خط و مشی تعیین کرده بود و پس از چندین بار تجدید چاپ، منجر به راهپیمایی علیه کودتای ۷ ثور، رفتن به کنسولگری و پائین آوردن پرچم دولت کابل شد. پس از این واقعه، عبدالعلی مزاری و سید اکبر صالحی، از گروه مستضعفین برای پیوستن به سازمان نصر دعوت کردند. طی جلسه‌ای تصویب شد که گروه مستضعفین و سازمان نصر با هم در مشهد فعالیت کنند و به نمایندگی از گروه مستضعفین موحدی در مرکزیت امور قرار گرفت و سید عبدالحمید سجادی خود مشغول برگزاری جلسات آموزشی شد تا زمانی که به پیشنهاد عبدالعلی مزاری، شفق و عرفانی، سید عبدالحمید در مرکزیت فعالیت‌های سازمان در مشهد قرار گرفت. در سال ۱۳۶۰، وی به همراه آقایان خلیلی، افتخاری، ناطقی، موحدی و معصومی به افغانستان برگشتند تا زمینه‌های ایجاد وحدت سرتاسری را ایجاد کنند.
سو قصد و ترور ناموفق

در سال ۱۳۶۸، قبل از تشکیل حزب وحدت اسلامی افغانستان سید عبدالحمید سجادی حین گرفتن وضو، مورد سوء قصد جانی قرار گرفت اما ترور ناموفق بود و وی تنها از ناحیه پا دچار آسیب شد. ضاربین توسط نیروهای انقلابی دستگیر شدند اما او با این توجیه که شاید اتفاقی بوده و انسان جائز الخطاست عوامل ترور را، آزاد می‌کند. سید عبدالحمید در نامه‌ای به خانواده اش در این باره می‌نویسد:


روز ۱۲ محرم در منطقه پخگ قبل از آغاز برنامه سخنرانی به قصد وضو بیرون شدم و در هنگام گرفتن وضو و در حالیکه خم بودم مورد اصابت گلوله قرار گرفتم. باصدای تیر درفاصله سه ثانیه احساس کردم که مرمی به من اصابت کرده. با زمزمه لااله الاالله، الله اکبر یا اباعبدالله مقداری راه رفتم، دیدم بی حال شدم و در ذهنم آمد که شاید رفتنی هستم، نشستم و می‌خواستم آخرین صحبتهایم را با مردمم که با گریه و ناله دورم اجتماع کرده بودند بزنم اما دیدم زخم گوشتی است و از ناحیه نزدیک حلق زانو گلوله وارد شده و از ناحیه گوشتی آن طرف خارج شده و مرمی دیگر از پشت زانو و ران سطحی بوده که با ریختن مقداری الکل از خونریزی جلوگیری شد و آسیب جدی وارد نشده‌است.
تشکیل حزب وحدت اسلامی افغانستان

نطفهٔ حزب وحدت زمانی بسته شد که سید عبدالحمید سجادی به همراه آقایان اکبری و قربانعلی عرفانی یکاولنگی در بهار سال ۱۳۶۷ با هم در مورد رفع اختلافات گفتگو کردند و زمینهٔ نشست مسؤولین سازمان نصر و پاسداران جهاد اسلامی را در منطقهٔ پنجاب فراهم ساختند. همه مسؤولین و فرماندهان سازمان نصر و پاسداران جهاد اسلامی در تاریخ ۲۴/۴/۶۷ در مرکز فرمانداری پنجاب گردهم آمدند و به مدت چهار روز سخنرانی و گفتگو نمودند که در پایان این گردهمایی قطعنامه‌ای در شانزده ماده صادر شد و زمینهٔ اتحاد سازمان نصر و پاسداران جهاد اسلامی را فراهم کرد.
بعد از اتحاد سازمان نصر و پاسداران جهاد، سایر گروه‌های شیعی نیز برای پیوستن به این اتحاد دعوت شدند. در گردهمایی بهسود که با شرکت نمایندگان نیروی اسلامی، نهضت اسلامی، حرکت اسلامی، سازمان نصر، پاسداران جهاد و نیروی صلح برگزار شد سازمان نیرو و نیروی صلح، به اتحاد پیوستند و در گردهمایی جاغوری در مورخهٔ ۶/۹/۶۷ نهضت اسلامی، دعوت اتحاد اسلامی و جبهه ی متحد انقلاب اسلامی نیز به اتحاد پیوسته و منشور وحدت را امضا کردند. در این نشست اعضای شورای مرکزی اتحاد تعیین گردید و بامیان به عنوان مرکز انتخاب شد. سرانجام در گردهمایی بامیان، نمایندگان و مسؤولین احزاب شیعه از ۱۳ ولایت اکثراً شیعه‌نشین افغانستان شرکت نمودند و طی ۹ روز بحث و گفتگو، با سوگند به قرآن با هم وحدت نموده و میثاق وحدت را در۲۰ ماده امضا کردند و احزاب خود را منحل اعلام نمودند.
کشته شدن

سید عبدالحمید سجادی پس از تشکیل حزب وحدت اسلامی افغانستان به عنوان عضو شورای مرکزی و مسئول شورای ولایتی غور این حزب شناخته شد. وی در حوت (اسفند) ۱۳۶۹ برای شرکت در اجلاس سران احزاب و ساماندهی دفاتر نمایندگی حزب وحدت راهی پاکستان شد و در ۵ حوت (اسفند) ۱۳۶۹ در لاهور پاکستان و پس از سخنرانی در جمع رهبران احزاب افغانستان به طرز مشکوکی در یک حادثه رانندگی جان باخت، برخی معتقدند که سانحه رانندگی از پیش طراحی شده و یک ترور سازماندهی شده بوده‌است، وی در مشهد در جوار حرم امام رضا به خاک سپرده شد.
عبدالعلی مزاری در سخنرانی مراسم تشییع پیکر سید عبدالحمید می‌گوید:
ما به قاطعیت می‌توانیم بگوییم که بنیانگذار این وحدت که خواست تمام ما و تمام شهدای ما و تمام مجاهدین ما است، این سید بزرگوار و مجاهد و عارف و مخلص می‌باشد. امروز شما که جمع شده‌اید از خاطر شهادت این شهید بزرگوار ما، در واقع این عمل شما احترام گذاشتن به انقلابتان و ارزشهایتان است.
سید عبدالحمید سجادی در بخشی از وصیت‌نامه خود نوشته‌است: برای ما آنچه مطرح است، تداوم انقلاب اسلامی است ولو اینکه سالها طول بکشد و به پیروزی برسیم یا نرسیم؛ آنچه مهم است عمل به تکلیف الهی است نه چیز دیگر.
گئورگ اشتروبل

| گئورگ استروبل | گئورگ استروبل |
| --- | --- |
زادهٔ: ۹ فوریهٔ ۱۹۱۰ مونیخ
درگذشت: ۱۰ مهٔ ۱۹۹۱
ملیت: آلمان
گئورگ استروبل (انگلیسی: Georg Strobl; ۹ فوریهٔ ۱۹۱۰ – ۱۰ مهٔ ۱۹۹۱) بازیکن هاکی روی یخ اهل آلمان بود.
مرادآباد (هند)

مکان
| مرادآباد هندی: मुरादाबाद انگلیسی: Moradabad | مرادآباد هندی: मुरादाबाद انگلیسی: Moradabad |
| --- | --- |
شهر: شهر
اردوگاه لرد مویرس در مرادآباد: اردوگاه لرد مویرس در مرادآباد
نام(های) مستعار: پیتل نگری (هندی: पीतल नगरी، ت.ت. 'شهر برنج'): نام(های) مستعار: پیتل نگری (هندی: पीतल नगरी، ت.ت. 'شهر برنج')
Moradabadموقعیت در اوتار پرادش، هند: Moradabadموقعیت در اوتار پرادش، هند
مختصات: ۲۸°۵۰′شمالی ۷۸°۴۷′شرقی﻿ / ﻿۲۸٫۸۳°شمالی ۷۸٫۷۸°شرقی﻿ / 28.83; 78.78: مختصات: ۲۸°۵۰′شمالی ۷۸°۴۷′شرقی﻿ / ﻿۲۸٫۸۳°شمالی ۷۸٫۷۸°شرقی﻿ / 28.83; 78.78
ایالت: اوتار پرادش
بخش: مرادآباد
تأسیس‌شده: ۱۶۲۵
بنیان‌گذار: رستم خان
همنام: مراد بخش
حکومت: حکومت
 • نماینده مجلس: کونور سرویش کومار سینگ (حزب بهاراتیا جاناتا)
 • قاضی منطقه: راکیش کومار سینگ
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۴۹ کیلومتر مربع (۱۳۵ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۹۸ متر (۶۵۰ فوت)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۸۸۹۸۱۰
 • تراکم: ۲۵۰۰/کیلومتر مربع (۶۶۰۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: مرادآبادی
زبان‌ها: زبان‌ها
 • رسمی: هندی، اردو
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۳۰ (زمان استاندارد هند)
PIN: ۲۴۴۰۰۱
کد تلفن: ۰۵۹۱
پلاک خودرو: UP 21
وبگاه: www.moradabad.nic.in
مرادآباد (هندی: मुरादाबाद، تلفظ در هندی: [mʊɾaːd̪aːbaːd̪]، انگلیسی: Moradabad) در ایالت اوتار پرادش در کشور هند واقع شده‌است.
نام این شهر برگرفته از نام شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان، امپراتور گورکانی هند گرفته شده‌است که در سال ۱۶۰۰ میلادی این شهر را بنیان گذارد.
مرادآباد در ۱۶۷ کیلومتری (۱۰۴ مایل) از پایتخت کشور، دهلی نو، در سواحل رودخانه رام‌گانگا (شاخه‌ای از رود گنگ) واقع شده‌است. این شهر بزرگ‌ترین صادر کننده صنایع دستی در کشور هند است و برای صادرات فلز برنج به آمریکای شمالی، اروپا و سراسر جهان شهرت دارد. از این رو به نام پیتل نگری (هندی: पीतल नगरी، ت.ت. 'شهر برنج') نیز نامیده می‌شود. مرادآباد با جمعیت ۸۰۶٫۷۱۴ نفر، نزدیک به یک میلیون شهروند از اقوام و مذاهب مختلف دارد و طبق سرشماری دولتی سال ۲۰۰۱ به عنوان یکی از چند منطقه دارای اکثریت مسلمان در هند شناخته شده‌است.
چول‌جونگ چوسان

| Cheoljong 철종대왕 | Cheoljong 철종대왕 |
| --- | --- |
پرتره پادشاه چول‌جونگ (میراث ملی شماره #۱۴۹۲) نقاشی شده در سال ۱۸۶۱، این تنها پرتره سلطنتی برجای مانده از پادشاه چول‌جونگ و همچنین لباس نظامی سلطنتی دوران چوسان است. این پرتره در ۲۶ دسامبر ۱۹۵۴ و در حین آتش‌سوزی دوم پارک یونگدوسان، واقع در شهر بوسان تا حد زیادی آسیب دید.: پرتره پادشاه چول‌جونگ (میراث ملی شماره #۱۴۹۲) نقاشی شده در سال ۱۸۶۱، این تنها پرتره سلطنتی برجای مانده از پادشاه چول‌جونگ و همچنین لباس نظامی سلطنتی دوران چوسان است. این پرتره در ۲۶ دسامبر ۱۹۵۴ و در حین آتش‌سوزی دوم پارک یونگدوسان، واقع در شهر بوسان تا حد زیادی آسیب دید.
پادشاه چوسان: پادشاه چوسان
سلطنت: ۱۸۴۹–۱۸۶۴
پیشین: هون‌جونگ چوسان
جانشین: گوجونگ
زاده: ۲۵ ژوئیهٔ ۱۸۳۱ محله هیانگ گیو-دونگ، منطقه گیونگ هینگ-بانگ، هانسئونگ، پادشاهی چوسان
درگذشته: ۱۶ ژانویهٔ ۱۸۶۴ (۳۲ سال) تالار دئه جوجئون، چانگ‌دیوک گونگ، پادشاهی چوسان
آرامگاه: آرامگاه سلطنتی یه رئونگ، مجموعه آرامگاه‌های سئوسامنئونگ، گویانگ، استان گیونگی-دو
همسر(ان): ملکه چئورین
فرزند(ان): (see below)
خاندان: خاندان یی
پدر: شاهزاده اندرونی بزرگ جئون گای
مادر: شاهزاده خانم همسر اندرونی بزرگ یونگ سئونگ
| 0 | 1 |
| --- | --- |
Cheoljong of Joseon: Cheoljong of Joseon
هانگول: 철종
هانجا: 哲宗
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Cheoljong
مک‌کیون–ریشاور: Ch'ŏlchong
Pen name: Pen name
هانگول: 대용재
هانجا: 大勇齋
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Daeyongjae
مک‌کیون–ریشاور: Taeyongchae
نام تولد: نام تولد
هانگول: 이원범
هانجا: 李元範
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Yi Wonbeom
مک‌کیون–ریشاور: Yi Wŏnpŏm
نام محترم: نام محترم
هانگول: 도승
هانجا: 道升
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Doseung
مک‌کیون–ریشاور: Tosŭng
Naming taboo: Naming taboo
هانگول: 이변
هانجا: 李昪
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Yi Byeon
مک‌کیون–ریشاور: Yi Pyŏn
چول‌جونگ چوسان (۲۵ ژوئیه ۱۸۳۱–۱۶ ژانویه ۱۸۶۴) بیست و پنجمین پادشاه سلسله چوسان بود. او دومین پسرعموی هون‌جونگ، پادشاه بدون وارث چوسان و از نوادگان یونگ‌جو بود.
زندگی‌نامه > دوران اولیه

او سومین و جوانترین پسر یی گوانگ (شاهزاده جئون گای-گان) و بانوی یئوم (اولین همسر صیغه‌ای یی گوانگ) بود که در جزیره گانگوا متولد شد. در ابتدا نام او یی وون-بوم (이원범) بود، اما هنگامی که به سلطنت رسید نام او به یی بیون (이변) (یا سئونگ) تغییر یافت.
در سال ۱۸۴۱ و در دهمین سال فرمانروایی پادشاه هون‌جونگ، با سوء استفاده از قضیه جانشینی پادشاه هون‌جونگ (پادشاه هون‌جونگ هیچ فرزند و جانشینی نداشت)، مین جین-یونگ (از جناح نورون)، لی وون دئوک، پارک سان سو و سایرین به‌طور پنهانی نقشه شورشی را برای بر تخت نشاندن یی وون گیونگ، نخستین فرزند پسر یی گوانگ و تنها فرزند قانونی و مشروع او، کشیدند. با این حال، نقشه شورش مین جین یونگ افشا شد سپس او به همراه یی وون گیونگ اعدام شد. با استناد به قانون نابودی (اعدام) نُه خویشاوند (طبق این قانون علاوه بر فرد مجرم اعضای خانواده وی نیز مجازات می‌شدند)، یی‌گیونگ ئونگ و یی وون بوم از برادران ناتنی یی وون گیونگ، گناهکار شناخته شده و به گانگوا تبعید شدند.
زندگی‌نامه > پیش زمینه

در آغاز قرن نوزدهم، قبیله آندونگ کیم که چند تن از زنان آن به ازدواج پادشاهان چوسان درآمده بودند و به مقام ملکه چوسان رسیده بودند، تقریباً تمام قدرت را به قبضه خود درآورده بودند. رکود اجتماعی ناشی از ناکارآمدی حکومت، زمینه را برای ایجاد ناآرامی فراهم کرد. فساد و اختلاس از خزانه داری و بهره‌برداری از معادن به شدت افزایش یافت و به ابعاد حیرت‌انگیزی رسید. شورش‌های پی در پی به همراه بلایای طبیعی اوضاع کشور را بدتر کرد.
تنها هدف قبیله آندونگ کیم حفظ نفوذ قبیله‌شان بود. کارزار خشن قبیله آندونگ کیم برای تسلط بر خاندان سلطنتی منجر به ایجاد وضعیتی شد که تقریباً همه اعضای خانواده سلطنتی از سئول فرار کردند. هنگامی که خانواده سلطنتی فرد باهوش و مناسبی برای نشستن بر تخت معرفی می‌کرد، آن فرد یا به خیانت متهم می‌شد یا اعدام شده و یا به تبعید فرستاده می‌شد، بنابراین هنگامی که هون‌جونگ بدون داشتن جانشین درگذشت، هیچ فرد مناسبی برای رسیدن به تاج و تخت پیدا نشد.