تونی اسمیت
زندگی حرفه‌ای

اسمیت در سال ۱۹۴۰، فعالیت خود را به‌عنوان طراح معماری آغاز کرد و تا اوایل دهه ۱۹۶۰ ادامه داد. او تقریباً بیست خانه شخصی ساخت و پروژه‌های محقق‌نشده زیادی را مدل کرد؛ مانند کلیسای کاتولیک رومی، با نقاشی‌های روی شیشه توسط جکسون پولاک (۱۹۵۰). کارهای او شامل خانه‌های افرادی از جامعه هنری، مانند فریتز بولتمن (۱۹۴۵)، تئودوروس استاموس، فرد اولسن (۱۹۵۱)، و بتی پارسونز (۱۹۵۹–۱۹۶۰) بود. علی‌رغم موفقیت‌های او در معماری، رابطه معمار و کارفرما اسمیت را ناامید کرد، تا حدی که به سوی فعالیت بر روی آثار هنری گرایش پیدا کرد.
اسمیت پس از دو سال اقامت در هالیوود، کالیفرنیا (۱۹۴۳–۱۹۴۵) به ساحل شرقی بازگشت و هم‌زمان با توسعه ایده‌های نظری مختلف و کشیدن نقاشی‌های انتزاعی، شروع به تدریس کرد؛ درحالی‌که همچنان پروژه‌های معماری را نیز انجام می‌داد. او از راه روابطی که با اشخاصی چون جروم کامرووسکی، جکسون پولاک، بارنت نیومن و مارک روتکو داشت، یکی از اعضای اصلی جامعه مدرسه نیویورک شد.
اسمیت در آلمان نیز زندگی کرد و از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۵ با همسرش جین که خواننده اپرا بود به سرتاسر اروپا سفر کرد و او را در اجرای برنامه‌هایش همراهی کرد. او در اروپا تعدادی از پروژه‌های معماری را ادامه داد و در کنار آن نقاشی کرد؛ از جمله نقاشی‌های لویزنبرگ (۱۹۵۳–۱۹۵۵). زمانی که اسمیت و همسرش در نورنبرگ زندگی می‌کردند کیارا «کیکی» اسمیت (۱۹۵۴) به‌دنیا آمد. دوقلوهای بئاتریس (بیبه) و ستون هم پس از بازگشت خانواده به اورنج جنوبی در سال ۱۹۵۵ به‌دنیا آمدند.
اسمیت در مؤسسه دلاهانتی (۱۹۵۶–۱۹۵۷) و مؤسسه پرات (۱۹۵۷–۱۹۵۹) کلاس‌های مربوط به معماری و طراحی برگزار کرد، همچنین ترون (۱۹۵۶) را توسعه داد. این کار از یک تکلیف کلاسی برای دانش‌آموزان در پرت شروع شد، تا ساده‌ترین سازه سه‌بعدی را که می‌توان برای بیش از دو سطح روی هم قرار داد، انجام داد. اسمیت حل هندسی چهار منشور مثلثی را با اضافه کردن یک مفصل دیگر گسترش داد و در نتیجه شکل جدیدی با هفت منشور مثلثی که دو چهار وجهی را در بر می‌گیرد، ایجاد کرد. پس از گذشت مدتی، تصمیم گرفت که فرم به‌دست آمده چیزی غیر از یک تمرین طراحی است، بنابراین آن را ترون (به انگلیسی: Throne) نامید.
اسمیت به هیئت علمی کالج بنینگتون، ورمونت پیوست. در سال ۱۹۶۰ یک پروژه کلاسی بررسی سلول‌های بسته‌بندی‌شده بر اساس کتاب رشد و شکل دارسی تامپسون (۱۹۱۸) جرقه جستجوی اسمیت برای الهام هنری در دنیای طبیعی شد. تراکم حاصل از تتراکایدکادرون‌های ۱۴ وجهی، سلول حباب صابون کارآمد ایده‌آل، به‌عنوان ساختار بنینگتون شناخته می‌شود. این اولین باری بود که اسمیت تأثیری را که اشکال هندسی بزرگ‌شده می‌توانست به‌عنوان فرم‌های مستقل اما از نظر معماری مقیاس‌بندی‌شده - مانند مجسمه - ایجاد کند را ببیند.
اسمیت درحالی‌که در سال ۱۹۶۱ پس از یک تصادف اتومبیل در خانه در حال سپری کردن دوران نقاهت بود، شروع به ساخت ماکت‌های مجسمه‌ای کوچک با استفاده از تجمع چهاروجهی‌ها و هشت‌وجهی‌ها کرد. در سال ۱۹۶۲ در کالج هانتر تدریس می‌کرد. در این سال جعبه سیاه، اولین مجسمه‌ای را که از فولاد بود را ساخت. منشور مستطیلی متراکم، کمتر از دو فوت ارتفاع، یک جعبه کارت فایل ۳×۵ اینچی که اسمیت روی میز منتقد و مورخ هنر آمریکایی، یوجین گوسن، همکار و دوستش دید، ایجاد شد. او با یک سازنده محلی، جوشکاری صنعتی، که بیلبوردش را در حین رانندگی در نیوجرسی رانپایک دیده بود، تماس گرفت و از او خواست که آن را به خانه حومه شهرش تحویل دهد. اگرچه جوشکارها تصور می‌کردند که او دیوانه است، آن‌ها با این پروژه با نهایت مهارت برخورد کردند و نتیجه یک فرم خیره‌کننده برای اسمیت بود. اسمیت با این قطعه با عنوان جعبه سیاه، فرایند مجسمه‌سازی را کشف کرده بود. جایی که دیگران یک شکل هندسی خالص را دیدند، اسمیت آن را پیش‌تر دیده بود. این عنوان به مدیریت فاسد شهردار نیویورک جیمی واکر (۱۹۲۶–۱۹۳۲) اشاره دارد، زمانی که پیمانکاران رشوه را به شکافی در یک جعبه «سیاه» می‌انداختند.
در سال ۱۹۶۲، مرگ را ساخت، یک مکعب فولادی ۶ اینچی که شهرت او را به‌عنوان یکی از تأثیرگذارترین و مهم‌ترین هنرمندان زمان خود تثبیت کرد. یازده‌ها رو به بالا هستند (۱۹۶۳) در مرگ دیده می‌شود. این مجسمه با الهام از دو رگ پشت گردن که هنگام نوشیدن بیش از حد مشروبات الکلی برجسته می‌شوند، از دو توده فولادی سیاه رنگ تشکیل شده است که با وزن بیش از ۱۲۰۰۰ پوند، رو در رو به فاصله چهار فوت از هم نصب شده‌اند. منبع (۱۹۶۷) مجسمه‌ای به یاد ماندنی است که اسمیت برای اولین بار در مستند IV در کاسل، آلمان در تابستان ۱۹۶۸ به نمایش گذاشت. اسمیت پس از به نمایش گذاشتن آثار فلزی و تخته سه‌لا با رنگ مشکی در چندین سایت در سراسر ایالات متحده و در سطح بین‌المللی، با ساختاری از تخته سه‌لا که دهلیز کورکوران را پوشانده بود، در جلد ۱۳ اکتبر ۱۹۶۷ تایم نمایش داده شد.
اسمیت که با مکتب مینیمالیستی گره خورده بود، با ماژول‌های هندسی ساده ترکیب‌شده روی یک شبکه سه بعدی کار کرد و از طریق سادگی و مقیاس، درام خلق کرد. در طول دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰، اسمیت با بارنت نیومن، جکسون پولاک، مارک روتکو و کلیفورد استیل دوست صمیمی شد. مجسمه او تأثیر انتزاع آن‌ها را نشان می‌دهد. یکی از پروژه‌های معماری محقق‌نشده اسمیت در سال ۱۹۵۰ طرحی برای یک کلیسا بود که قرار بود صفحات شیشه‌ای نقاشی‌شده با همکاری دوستش پولاک طراحی شود.
اسمیت همچنین در مؤسسات مختلفی از جمله دانشگاه نیویورک، کوپر یونیون، مؤسسه پرت، کالج بنینگتون و کالج هانتر تدریس می‌کرد و در آن‌جا استاد هنرمندانی مانند پت لیپسکی بود.
از اسمیت خواسته شد تا در تابستان ۱۹۶۹ یک دوره مجسمه‌سازی را در دانشگاه هاوایی در مانوآ تدریس کند. او دو اثر محقق‌نشده طراحی کرد: دهانه هاول (یک باغ فرورفته) و غرور. اما در نهایت علامت چهارم را خلق کرد که در محوطه دانشگاه قرار گرفت. تجربه او در هاوایی همچنین برای سریال «برای…» که حروف اول آن دوستان و هنرمندانی است که در زمان حضورش در مانوآ با او آشنا شدند.
اسمیت به‌عنوان یک مجسمه‌ساز برجسته در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، با جنبش هنر مینیمالیسم مرتبط است.