منک
داستان

در سال ۱۹۴۰ آر.ک. او به اورسن ولز برای پروژه بعدی خود آزادی تام و تمام می‌دهد. هرمان جی منکویتس در ویکتورویل، کالیفرنیا، دوران بهبودی از شکستگی پای خود در یک تصادف رانندگی را می‌گذراند. او تلفنی از ولز دریافت می‌کند که وی را برای نوشتن فیلمنامه فیلم جدیدش می‌خواهد. هرمان متن را به منشی خود، ریتا الکساندر، که وظیفه نوشتن را دارد، دیکته می‌کند.
چند سال پیش در استودیوی پارامونت، هرمان و نویسندگان دیگر با دیوید سلزنیک دربارهٔ فیلمی که می‌نویسند صحبت می‌کنند. هرمان به مکان فیلم‌برداری می‌رود که در آن او و ماریون دیویس یکدیگر را می‌شناسند. وی ویلیام راندولف هرست را معرفی می‌کند.
در سال ۱۹۴۰، جان هاوسمن، تهیه‌کننده، نگران می‌شود که فیلمنامه هرمان بیش از حد پیچیده باشد و تماشای آن در توان توده مردم نباشد. ریتا به مشابهت‌های بین شخصیت‌های هرمان و افرادی که می‌شناسد پی می‌برد. سال‌ها پیش، هرمان و برادرش جوزف شروع به کار با لوئیس بی مایر که در امور مالی ام‌جی‌ام است، می‌کنند.
جوزف هرمان را در جریان نگرانی‌هایش دربارهٔ فیلمنامه جدید می‌گذارد و این ممکن است باعث خشم هرست شود. در سال ۱۹۳۳، هرمان و همسرش سارا با بسیاری از کلاه گیس‌های بزرگ هالیوود در جشن تولد مایر در قلعه هرست شرکت می‌کنند. آنها دربارهٔ آلمان نازی و سیاست‌های منطقه‌ای، از جمله آپتون سینکلر ، بحث می‌کنند. هرمان با ماریون به پیاده‌روی می‌رود و آنها در مورد هالیوود و سیاست صحبت می‌کنند.
هاوسمن نگران این است که چه مدت طول می‌کشد تا فیلم‌نامه‌نویسی تمام شود و از اخراج او و هرمان نیز می‌ترسد. ولز کار خود را در مورد دل تاریکی به پایان رسانده و اکنون توجه کامل خود را به پروژه جدید معطوف خواهد کرد. ریتا همچنین نگران زمان نوشتن و اعتیاد به الکل هرمان نیز هست.
در سال ۱۹۳۴، هرمان کار خود را برای ام‌جی‌ام ادامه می‌دهد. مدیران استودیو از جمله ایروینگ تالبرگ فعالانه علیه کمپین سینکلر برای فرمانداری کالیفرنیا کار می‌کنند زیرا دیگران سعی در تشکیل انجمن نویسندگان دارند. در سال ۱۹۴۰ هرمان فیلمنامه را تمام می‌کند.
در سال ۱۹۳۴، ام‌جی‌ام فیلم‌های تبلیغاتی علیه سینکلر را تولید می‌کند، که هرمن تلاش می‌کند آنها را از پرده پایین بکشد. در سال ۱۹۴۰ چارلز لدرر فیلمنامه را تحویل می‌گیرد تا به استودیو بدهد. در سال ۱۹۳۴ هرمان و سارا در یک مهمانی شبانه ام‌جی‌ام شرکت کردند، جایی که مایر برنده، فرانک مریام را اعلام کرد.
جوزف پس از خواندن فیلمنامه در سال ۱۹۴۰ به هرمان مراجعه می‌کند و اکنون حتی بیشتر نگران واکنش هرست و تأثیر آن بر ماریون، به ویژه پیامدهای احتمالی همشهری کین است. او همچنین معتقد است این بهترین چیزی است که هرمان تاکنون نوشته‌است. در سال ۱۹۳۴، دوست و همکار هرمان، شلی متکالف، پس از تشخیص بیماری پارکینسون، با تفنگ خودکشی می‌کند.
در سال ۱۹۴۰، ماریون تمام تلاش خود را می‌کند تا هرمن را ترغیب کند تا فیلمنامه را تغییر دهد اما همه تلاش او بی فایده است. او به هرمان می‌گوید سعی خواهد کرد جلوی فیلمبرداری را بگیرد. در سال ۱۹۳۶ هرمان در مراسم تشییع جنازه تالبرگ شرکت می‌کند. در سال ۱۹۴۰ ولز با هرمان تماس می‌گیرد تا به او اطلاع دهد که RKO به خاطر هرست نمی‌خواهد فیلم را بسازد. ولز مصمم است که این کار را انجام دهد و می‌خواهد دوباره با هرمان کار کند. در سال ۱۹۳۷ هرمان در یک مهمانی در قلعه هرست شرکت می‌کند، جایی که با مستی فیلم‌نامه‌ای را که در سال ۱۹۴۰ نوشت می‌نویسد و مایر و دیگران را آزرده خاطر می‌کند تا اینکه فقط او و هرست باقی می‌مانند.
ولز به هرمان سر می‌زند و به او پیشنهاد خرید فیلمنامه از استودیو را می‌دهد. هرمان اعتقاد دارد که این بهترین کاری است که تاکنون نوشته‌است. در سال ۱۹۴۲ هرمان و ولز برنده جایزه اسکار بهترین فیلمنامه اصلی این فیلم می‌شوند.