تاریخ رمزنگاری
رمزنگاری قرون وسطایی

نوشته دیوید کان در کتاب the codebreakers می‌گوید رمزشناسی مدرن از اعراب برای مستندسازی روش‌های رمزنگاری نشات گرفته.
آل‌خلیل در قرن هشتم کتاب پیام‌های گرافیکی رمزنگاری که شامل تمام حالات حروف ترکیب و جایگشت‌های حروف صدا دار و بدون صدای عربی برای اولین بار می‌باشد را نوشت.
اختراع تکنیک تحلیل‌های فرکانسی برای شکاندن رمزهای تک حرفی توسط ریاضی‌دان عرب، ال کیندی، حوالی سال ۸۰۰ بزرگترین پیشرفت آنالیز رمزها تا جنگ جهانی دوم است.
ال‌کیندی کتابی دربارهٔ رمزنگاری تحت عنوان ریساخ فی الاستخراج معما نوشت که در آن اولین تکنیک رمزنگاری شامل چند روش برای رموز چند حرفی در کنار دسته‌بندی کردن کدها، نوشتار و گفتار عربی و مهم‌تر از همه اولین توضیح دربارهٔ تحلیل فرکانسی را شرح داد.
او همچنین متدهای رمزگذاری و تحلیل رمز مشخصی از رمزگذاری و تحلیل آماری نامه‌ها و ترکیبات آنها در عربی را در کتابش مطرح کرد.
ابن ادلان (۱۱۸۷–۱۲۶۸)سهم مهمی در یکی از ساده‌ترین نمونه‌های استفاده از تحلیل فرکانسی داشت.
در انگلستان اوایل قرون وسطی بین سالهای ۸۰۰ تا ۱۱۰۰، جایگزینی رمزها به عمدتاً توسط کاتبان بعنوان روشی هوشمندانه برای نوشته‌های رمز شده و راه حلی برای معماها استفاده می‌شد.
کدها عمدتاً صریح هستند اما گاهی اوقات از روش معمول با پیچیده‌تر کردن و کامل تر کردنشان منحرف می‌شوند.
در این دوره غرب شاهد آزمون‌های حیاتی و مهم رمزنگاری بود.
احمد القالقندی (۱۴۱۵–۱۳۳۵ ه‍.ق) Subh al-sha، دائرةالمعارف چهارده جلدی تحت نام صبح العشا نوشت که شامل قسمتی مرتبط با رمزشناسی بود، این اطلاعات به ابن الدوراییم که از ۱۳۱۲ تا ۱۳۶۱ زندگی می‌کرده اما نوشته‌هایش در این رابط از بین رفته‌است نسبت داده شده‌است.
لیست کدها در اثر وی شامل هر دو جایگزینی و جابه‌جایی می‌شود و برای اولین بار به یک کد با چند جایگزینی برای هر کلمه متن رمز نشده اشاره کرد.
همچنین نمایشگاهی منسوب به ابن الدوراییم و نمونه‌های کار شده رمزنگاری وجود دارد، که شامل استفاده جدول فرکانسی حروف و دسته از حروف که نمی‌توانند کنار هم بیایند هم می‌باشد.
اولین نمونه رمز جایگزینی کدهای هم آوا در موردی که توسط دوک مانتوا در اوایل ۱۴۰۰ استفاده شد مشهود است. کدهای هم آوا هر حرف را با چند نماد بر اساس فرکانس حرف تعویض می‌کنند. این رمزگذاری جلوتر از زمان بود چون ترکیبی از حضور تک حرفی‌ها و چند حرفی‌ها بود.
اساساً تمامی کدگذاری‌ها نسبت به تحلیل فرکانسی تحلیل‌های رمزنگاری تا زمان توسعه کدگذاری چند حرفی آسیب‌پذیر باقی ماندند کما اینکه بعد از آن هم برخی از آن‌ها آسیب‌پذیر باقی ماندند.
در حوالی سال ۱۴۶۷ کدهای چند حرفی به‌طور صریح توسط لیون باتیستا آلبرتی توضیح داده شد، برای همین به او پدر رمزشناسی غرب می‌گویند. یوهانس تریتیمیوس، در کتابش به نام Poligraphia، جدول تابولا رکتا را اختراع کرد که جز مهمی از رمزنگاری ویگنر است.
تریتموس همچنین Steganographia را نوشته‌است.
بلایس د ویگنر رمزنگار فرانسوی یک سیستم چند منظوره طراحی کرد که هم نام او است و رمزگذاری Vigenère نام دارد.
در اروپا به دنبال رقابت‌های سیاسی و انقلاب مذهبی، رمزنگاری بیشتر از قبل مهم شد. برای مثال در اروپا در زمان رنسانس و پس از آن شهروندهای بسیاری از ایالت‌های ایتالیا شامل ایالت پاپل و کلیسا کاتولیک رومن در قبال تکثیر سریع تکنیک‌های رمزنگاری مسولیت داشتند، که برخی از آن‌ها در پیشرفت رمزنگاری چندحرفی آلبرتی نقش داشتند. کدگذاری پیشرفته حتی بعد از آلبرتی به اندازه زمان مخترعشان پیشرفته نبودند و عموماً شکسته می‌شدند.
این خوشبینی بیش از حد ممکن است در رمزنگاری طبیعی باشد برای اینکه آن زمان بوده و هنوز هم باقی‌مانده‌است. اساساً اینکه فهمید چه مقدار یک سیستم آسیب‌پذیر می‌باشد امری سخت است. در نبود دانش حدس و گمان‌ها و پیشبینی‌ها رایج می‌باشد.
رمزنگاری، تحلیل رمزی و عامل خیانت مخفی در نقشه بابینگتون در زمان سلطنت ملکه الیزابت اول حضور داشتند؛ که منجر به اعدام مارو، ملکه اسکاتلندی‌ها شد.
رابرت هوک در فصل ارواح در کتاب دکتر دی به اینکه جان دی از استگانوگرافی تریتیمیان استفاده کرده تا ارتباطش با ملکه الیزابتت اول را پنهان کند اشاره کرده‌است.
رئیس رمزنگاری پادشاه لویی چهاردهم فرانسه آنتونی راسیگنول بود. او و خانواده‌اش چیزی را اختراع کردند که کدگذاری اعظم نامیده می‌شود زیرا از اولین باری که از آن استفاده شد تا ۱۸۹۰ حل نشده باقی ماند، یعنی زمانی که تحلیلگر رمزی نظامی فرانسه، اتین بازریس، حلش کرد.
پیام کد شده در زمان زمان زندانی ناشناس فرانسوی (the iron mask)
یک پیام رمزگذاری شده کورسویی متأسفانه غیرقطعی بر هویت آن زندانی که اگر واقعی باشد، فردی افسانه‌ای (خارق‌العاده) و ناکام است تابانده‌است.
در خارج از اروپا بعد از آنکه مغول‌ها دوران طلایی اسلامی را به پایان رساندند، رمزنگاری تقریباً پیشرفتی نکرد.
در ژاپن رمزنگاری تا حوالی ۱۵۱۰ استفاده‌ای از رمزنگاری نشد و تکنیک‌های پیشرفته تا زمان گشوده شدن کشور به غرب در ۱۸۶۰ شناخته نمی‌شد.