stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جپتا آترتون
حرفه > پرورش‌دهنده اسب

آترتون یکی از نخستین ساکنین شهرستان نورث‌همپتون بود که به‌طور شدیدی به اسب‌های خوش نژاد علاقه‌مند شد. مسابقه اسب‌سواری یکی از ورزش‌های مشهور و پربیننده در استان کارولینای شمالی بود. بیشتر مزرعه‌داران ثروتمند، این ورزش را زیر سلطه خود داشتند، چون آن‌ها منابع کافی برای وارد کردن، نسل‌گیری و آموزش اسب‌های مسابقه‌ای و جفت‌گیری گران‌قیمت انگلیسی را داشتند. آترتون نیز به عنوان بخشی از نخبه‌های کارولینای شمالی، قادر بود ثروت خود را در جاده به نمایش بگذارد. او یک مزرعه بزرگ در نورث‌همپتون کورت‌هاوس تأسیس نموده بود و در آنجا به نسل‌گیری و مسابقه اسب‌ها می‌پرداخت، وی همچنین مالک اسب اخته‌شده انگلیسی بسیار مشهور در سطح کشور به‌نام ژانوس بود، اسبی که نوه اسب مشهور گودولفین عربی بود. او، ژانوس را در اواخر ۱۷۷۱ و آغاز ۱۷۷۲ میلادی از میلدرید ویلیس خریداری کرد.
ژانوس اسبی سریع و کوچک بوده و به عنوان پدر اسب‌های کوارتر آمریکایی [دارای سرعت بالا در فاصله کوتاه] شناخته می‌شود. ژانوس اسب خرمایی فام بود که در ۱۷۴۶ میلادی در انگلستان متولد شد و توسط موردکای بوث در ۱۷۵۲ میلادی به مستعمره ویرجینیا آورده شد و قبل از اینکه به کارولینای شمالی برده شود، به شخص دیگری به فروش رسیده بود. اندازه اسب ژانوس بیش از ۱۴ دست بود و در آن زمان از سایر اسب‌ها متفاوت به‌نظر می‌رسید؛ اسب کوچک و در عین حال دارای استخوان‌های بزرگ. پاهای عقبی عضلانی وی به او کمک می‌کرد تا بسیار سریع بدود.
همان اشتیاق وافری را که آترتون به مسابقه اسب دوانی داشت، برخی همسایگان او نیز داشتند. او دو اسب خود، مُد کولت و بیگ فیلی (که توسط داماد وی پرورش یافته بود) را در مسابقات اسب‌سواری کوارتر [فاصله یک ربع] در مقابله دو اسب ویلی جیونز (دولت‌مرد) به‌نام‌های پاولی و تریکیم وارد مسابقه نمود، اما در مقابل هر دو شکست خورد. سپس او اسب‌های کایلوس و هارولت را نسل‌گیری نمود، اسب‌های که بعداً به مالکیت داماد وی جیمز بارنیس درآمد.
آترتون در ۱۸ مارس ۱۷۷۳، یک آگهی در ویرجینیا گزت گذاشت و در آن به این که ژانوس در کارولینای شمالی است، اشاره کرد. اسبی به‌نام سیلر که در ۱۷۷۴ میلادی به‌دنیا آمده بود، «بهترین کره» ژانوس پنداشته می‌شد. در ۲۰ مارس ۱۷۷۵، آترتون علاوه بر سایر آگهی‌های خود یک آگاهی دیگر در مجله ویرجینیا گذاشته و در آن به بیرون کردن ژانوس از گل‌میخ اشاره نمود. آترتون تا زمان مرگ ژانوس در ۱۷۸۰ میلادی، به عمر ۳۴ سالگی، مالکیت این اسب را در دست داشت، اما ژانوس بیشتر ویژگی‌های خود، از جمله عنوان آس پیک در مسابقات اسب دوانی کوارتر آمریکا، را به کره‌های خود واگذار کرده بود.
تمامی اسب‌های آترتون در حد معیاری نبودند. در ۲۶ مارس ۱۷۸۲، فرماندار کالیفرنیا توماس بروک نامه‌ای به وی نوشته و طی آن توصیه نمود که اسبی که او فرستاده بود برای خدمت نظامی مناسب نیست و از وی درخواست کرد تا اسب دیگری بفرستد.
رویدادنامه تلاش‌های وی در دوران جنگ انقلاب آمریکا

دوران خدمت استعماری آترتون زمانی شروع شد که او در ۶ دسامبر ۱۷۷۰ در نیو برن به عنوان سرگرد تیپ نورث‌همپتون برای فرماندار ویلیام تریون انتصاب یافت.
پس از آن آترتون به یک میهن‌دوست مبدل شده و از ۱۷۷۵ تا ۱۷۸۳ میلادی در ملیشای کارولینای شمالی خدمت کرد. نام وی در برخی از اسناد خدمت در ملیشا به‌شکل جپتا آترتون یا ایترتون درج شده‌است.
۹ سپتامبر ۱۷۷۵: تیپ نورث‌همپتون یکی از ۳۵ ملیشای شهرستانی موجود در کارولینای شمالی بود که فرمان تشکیل آن در تاریخ ۹ سپتامبر ۱۷۷۵ از سوی کنگره استان کارولینای شمالی صادر گردید. آترتون در این تیپ به عنوان سرگرد اول گماشته شده و تحت سرهنگ آلن جونز که از ۱۷۷۵ تا ۱۷۷۶ میلادی فرماندهی این تیپ را بر عهده داشت، خدمت کرد.
۲۷ فوریه ۱۷۷۶: آترتون یک گروه کوچک تیپ ملیشای شهرستان نورث‌همپتون را در نبرد پل مور کریک رهبری کرد.
۲۲ آوریل ۱۷۷۶: به درجه نظامی نایب سرهنگ تحت فرماندهی سرهنگ ویلیام ایتون در ملیشای تیپ شهرستان نورث‌همپتون ترفیع نمود.
۳ مارس ۱۷۷۹: آترتون در جریان نبرد بریار کریک در ایالت جورجیا که توسط توماس ایتون، فرمانده ملیشای تیپ شهرستان وارن رهبری می‌شد، شرکت کرد.
۱۷۸۰: آترتون به درجه نظامی سرهنگ ترفیع نموده و به عنوان سرهنگ دوم در کنار سرهنگ هویل ادموندز در ملیشای تیپ شهرستان نورث‌همپتون خدمت کرد. زمانی که سرهنگ هویل ادموندز در پایان سال ۱۷۸۰ از سمت خود استعفا داد، آترتون فرماندهی ملیشای تیپ شهرستان نورث‌همپتون را بر عهده گرفته و تا پایان جنگ انقلاب آمریکا در این سمت خود باقی ماند.
۱۱ اوت ۱۷۸۰: آترتون ملیشای تیپ شهرستان نورث‌همپتون را در نبرد لیتل لینچز کریک، کارولینای جنوبی و نبرد کامدن، کارولینای جنوبی در ۱۶ اوت ۱۷۸۰ رهبری کرد.
حرفه سیاسی و مدنی

آترتون در ۱۷۳۹ میلادی به عنوان قاضی صلح در شهرستان برتی گماشته شد. با افزایش تعداد جمعیت، نورث‌همپتون از شهرستان خود جدا شد، اما سمت مدنی آترتون حفظ شد.
حرفه سیاسی و مدنی > خانه بورگس

آترتون در ۱۷۷۵ میلادی به عنوان نماینده منتخب شهرستان نورث‌همپتون در مجلس استان، استان کارولینای شمالی خدمت کرد.
حرفه سیاسی و مدنی > کنگره استانی

او برای نخستین بار در آوریل ۱۷۷۵ میلادی در کنگره استانی کارولینای شمالی انتخاب شد تا از شهرستان نورث‌همپتون در دومین کنگره استانی کارولینای شمالی در نیو برن، کارولینای شمالی نمایندگی کند. او به‌طور مجدد در اوت ۱۷۷۵ سومین کنگره استانی کارولینای شمالی در هیلزوو، چهارمین کنگره استانی کارولینای شمالی در هالیفاکس در آوریل ۱۷۷۶‏ و پنجمین کنگره استانی کارولینای شمالی در نوامبر ۱۷۷۶ که قانون اساسی ایالت کارولینای شمالی را ساخت، انتخاب شد. وی همچنین برای نمایندگی از شهرستان نورث‌همپتون در مجلس علیای کارولینای شمالی در جریان ۱۷۷۷ میلادی انتخاب گردید، اما به‌زودی پس از اینکه وی به سمت منشی شهرستان نورث‌همپتون گماشته شد، از سمت خود به عنوان عضو مجلس علیای کنار رفت.
زندگی شخصی

آترتون در ۱۳ سپتامبر ۱۷۶۰ با سارا تاینز ازدواج کرد.
آترتون با مری الیزابیت «باتسی» تورپ که بیوه توماس جارت بود، در حوزه اسقفی سنت دوک در شهرستان ساوت‌همپتون، ویرجینیا ازدواج نمود. برخی از منابع می‌گویند که آنها تنها یک دختر داشتند. آخرین وصیت وی اما چیزی دیگر می‌گوید.
زندگی شخصی > خانواده

پس از اینکه آترتون از مستعمره ویرجینیا به کارولینای شمالی نقل مکان کرد، او با به ازدواج درآوردن دخترانش به خانواده‌های تأثیرگذار مانند خانواده‌های داوسون، بارن، آلستون و باینوم، توانست تأثیرگذاری بیشتر برای خود به‌دست‌آورد.
این روشن نیست که ایا دختر وی پنلوپ (آترتون) برونسون با پدر خود به کارولینای شمالی آمد یا خیر. پسر وی آسابل برونسون جونیور در جریان نبرد اورلئان در ۱۸۱۵ میلادی کشته شده بود.
دختر او الیزابت «دوروثی» آترتون (۱۷۶۴–۱۷۸۹ میلادی) که از ازدواج‌اش با باتسی بود، با جان داوسون جونیور ازدواج کرد، داوسون نماینده شهرستان نورث‌همپتون در مجلس علیای کارولینای شمالی (۱۷۸۰–۸۲ میلادی) و بعد از آن نماینده هالیفاکس (۱۷۸۷ – ۱۷۹۸ میلادی) بود. پدر داوسون، جان داوسون سنیور در ۱۷۳۲ میلادی از ویرجینیا به شهرستان برتی، کارولینای شمالی نقل مکان نموده بود و تنها پس از ۲ سال به عنوان نماینده در مجلس عمومی انتخاب گردیده و بعدتر عضو شورای فرمانداران شد. وی که در مسائل محلی تأثیر شگرفی داشت، در اواخر دوره هشدار اسپانیایی که برای ۹ سال ادامه یافت (۱۷۳۹ – ۱۷۴۸ میلادی) به عنوان سرهنگ تیپ نورث‌همپتون گماشته شد. فرزند آنها، جیسی آترتون داوسون به یک مزرعه‌دار ثروتمند تبدیل شد.
نوه آترتون به‌نام مری پاشینس داوسون با آرچی‌بالد اس. دوبینز، سرهنگ در ارتش کنفدراسیون، ازدواج کرد.
یکی دیگر از دختران او، تمپارنس آترتون با جیمز بارنس ازدواج کرد. آنها ۲ فرزند داشتند. بازماندگان آنها شامل دیوید کولن بارنس (۱۸۷۵ – ۱۹۵۹ میلادی) می‌شود، کسی که به عنوان نماینده در مجلس نمایندگان کارولینای شمالی و مجلس سنای کارولینای شمالی انتخاب گردید.
فرانسیس آترتون (۱۷۷۰ – ۱۸۳۰ میلادی)، با جیدیون آلستون (۱۷۶۵ – ۱۸۳۱ میلادی) ازدواج کرد.
مری آترتون با تورنر باینوم ازدواج نمود. آنها یک پسر داشتند: جیسی آترتون باینوم (۲۳ می ۱۷۹۷ – ۲۳ سپتامبر ۱۸۶۸) عضو کنگره از ایالت کارولینای شمالی بود؛ در ۲۳ مه ۱۷۹۷ در شهرستان هالیفاکس، کارولینای شمالی به‌دنیا آمده بود؛ در سال‌های ۱۸۱۷ و ۱۸۱۸ در کالج پرینستون درس خواند؛ در رشته حقوق آموزش دید؛ وارد حوزه قضائی شده و حرفه خود را در هالیفاکس، کارولینای شمالی آغاز کرد؛ در سال‌های ۱۸۲۲، ۱۸۲۳ و ۱۸۲۶ تا ۱۸۲۹، او عضو مجلس علیای کارولینای شمالی بود؛ وی به عنوان طرفدار سیاست جاکسونی در بیست و دومین و بیست و سومین کنگره و به عنوان یک دموکرات در دو کنگره بعدی (۴ مارس ۱۸۳۳ – ۳ مارس ۱۸۴۱) انتخاب گردید؛ پس از آن به اسکندریه، لوئیزیانا رفته و در آنجا به فعالیت‌های کشاورزی پرداخت؛ او در ۲۳ سپتامبر ۱۸۶۸ میلادی در اسکندریه، لوئیزیانا درگذشت. او در گورستان راپایدز در پاینویل، لوئیزیانا به خاک سپرده شد.
تنها پسر وی، جیسی آترتون، براساس آنچه آترتون در وصیت‌نامه خود نوشته‌است، بدون هیچ دلیلی وفات کرد: D.S.P در لاتین به معنی بدون هیچ دلیلی فوت شد (dēcessit sine prōle) است.
زندگی شخصی > مرگ و میراث

آترتون در ۱۹ ژانویه ۱۷۸۷ در شهرستان نورث‌همپتون در کارولینای شمالی درگذشت. وصیت وی در ژوئن همان سال ارایه شد. در آخرین وصیت‌نامه وی، تعدادی از بردگان نیز ذکر شده بودند.
پردازنده زئون

| 0 | 1 |
| --- | --- |
لوگو از سال 2024: لوگو از سال 2024
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
راه‌اندازی: June ۱۹۹۸؛ ۲۶ سال پیش (June ۱۹۹۸-خطا: زمان نامعتبر}})
عرضه: اینتل
طراح: اینتل
فروشنده‌های معمول: اینتل TSMC
Performance: Performance
بیشترین نرخ کلاک CPU: 400 MHz به 5.3 GHz
سرعت‌های FSB: 100 MT/s به 1.6 GT/s
سرعت‌های QPI: 4.8 GT/s به 24 GT/s
سرعت‌های DMI: 2.0 GT/s به 16 GT/s
پهنای داده: تا ۶۴ بیت
پهنای آدرس: تا ۶۴ بیت
پهنای آدرس مجازی: تا ۵۷ بیت
کَش: کَش
کش L1: حداکثر ۸۰ کیلوبایت در هر هسته
کش L2: حداکثر ۲ مگابایت در هر هسته
کش L3: حداکثر ۳۲۰ مگابایت در هر سوکت
کش L4: تا 64  GB HBM2e
معماری و طبقه‌بندی: معماری و طبقه‌بندی
کاربرد(ها): سرورها ایستگاه‌های کاری سیستم‌های تعبیه شده
کوچکترین اندازهٔ عرضه شده: 250 nm به Intel 3 and TSMC N5
ریزمعماری: P6 NetBurst Core نهالم وستمر پل ماسه ای پل پیچک Haswell برادول Skylake Sunny Cove Cypress Cove گلدن یارو Raptor Cove Redwood Cove Crestmont
مجموعه دستورالعمل‌ها: IA-32, x86-64
Instructions: MMX، SSE, SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4، SSE4. 1، SSE4.2، AVX, AVX2، FMA3، AVX-512 , AVX-VNNI, TSX, AES-NI, CLMUL, [ [RDRAND]]
Extensions: SGX, SHA, TXT, VT-x, VT-d
ویژگی‌های فیزیکی: ویژگی‌های فیزیکی
هسته‌ها: حداکثر ۶۴ هسته در هر سوکت (تا ۱۲۸ رشته در هر سوکت)
GPU(s): فناوری گرافیک اینتل (فقط برخی از مدل‌ها)
کمک پردازنده: Xeon Phi (2010-2020)
سوکت‌ها: Slot 2 Socket 603 Socket 604 LGA 775 LGA 771 LGA 1156 LGA 1366 LGA 1155 LGA 2011 LGA 1150 LGA 2011-3 LGA 1151 LGA 1151v2 LGA 1200 LGA 1700 LGA 2066 LGA 3647 LGA 4189 LGA 4677 LGA 7529
محصولات، مدل‌ها، variants: محصولات، مدل‌ها، variants
نام برند‌ها: Xeon E Xeon D Xeon w3 Xeon w5 Xeon w7 Xeon w9 Xeon Bronze Xeon Silver Xeon Gold Xeon Platinum Xeon Max
Variant(s): ایتانیوم (۲۰۰۱–۲۰۲۰)
تاریخچه: تاریخچه
پیشین: Pentium Pro
Support status: Support status
پشتیبانی: پشتیبانی
پردازنده زئون (‎/ˈziːɒn/‎ ; ZEE-on) یک نام تجاری از ریزپردازنده‌های اکس۸۶ است که توسط اینتل طراحی، تولید و به بازار عرضه شده است. پردازنده‌های زئون مبتنی بر معماری مشابه پردازنده‌های معمولی درجه دسکتاپ هستند، اما دارای ویژگی‌های پیشرفته‌ای مانند پشتیبانی از حافظه ئی‌سی‌سی، تعداد هسته‌های بیشتر، خطوط پی‌سی‌آی اکس‌پرس بیشتر، پشتیبانی از مقادیر بیشتر رم و حافظه پنهان بزرگ‌تر هستند.
نام تجاری زئون در چندین نسل از پردازنده‌های آی‌ای-۳۲ و x86-64 حفظ شده است. مدل‌های مبتنی بر P6 نام Xeon را به انتهای نام پردازنده دسکتاپ مربوطه خود اضافه کردند، اما همه مدل‌ها از سال ۲۰۰۱ به تنهایی از نام Xeon استفاده می‌کردند. پردازنده‌های زئون معمولاً علاوه بر قابلیت‌های چند پردازشی، حافظه پنهان و هسته‌های بیشتری نسبت به همتایان دسکتاپ خود دارند.
هیلتنفینگن

مکان
| هیلتنفینگن   | هیلتنفینگن   |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
ایالت: بایرن
منطقه اداری: Schwaben
ناحیه: Augsburg
حکومت: حکومت
 • شهردار: Kornelius Griebl (FWV/CWU)
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۴٫۵۵ کیلومتر مربع (۵٫۶۲ مایل مربع)
ارتفاع: ۵۵۶ متر (۱۸۲۴ فوت)
جمعیت (2013-12-31): جمعیت (2013-12-31)
 • کل: ۱٬۴۵۶
 • تراکم: ۱۰۰/کیلومتر مربع (۲۶۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: 86856
کدهای شماره‌گیری: 08232
پلاک خودرو: A
وبگاه: www.hiltenfingen.de
هیلتنفینگن (به آلمانی: Hiltenfingen) یک شهر در آلمان است که در آوگسبورگ واقع شده‌است.
الکساندر بوتلر

| الکساندر رابینسون بوتلر | الکساندر رابینسون بوتلر |
| --- | --- |
عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از ویرجینیا حوزهٔ هشتمین: عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از ویرجینیا حوزهٔ هشتمین
دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۵۹ – ۳ مارس ۱۸۶۱: دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۵۹ – ۳ مارس ۱۸۶۱
پس از: چارلز جی. فاکنر
پیش از: James K. Gibson
نماینده موقتیکنگره ائتلافی اهل ویرجینیا: نماینده موقتیکنگره ائتلافی اهل ویرجینیا
دوره مسئولیت ۴ فوریه ۱۸۶۱ – ۱۷ فوریه ۱۸۶۲: دوره مسئولیت ۴ فوریه ۱۸۶۱ – ۱۷ فوریه ۱۸۶۲
پس از: تأسیس منصب
پیش از: انحلال منصب
عضو خانه نمایندگان ایالت‌های ائتلافی اهل ویرجینیا: عضو خانه نمایندگان ایالت‌های ائتلافی اهل ویرجینیا
دوره مسئولیت ۱۸ فوریه ۱۸۶۲ – ۱۷ فوریه ۱۸۶۴: دوره مسئولیت ۱۸ فوریه ۱۸۶۲ – ۱۷ فوریه ۱۸۶۴
پس از: تأسیس موقعیت
پیش از: Frederick W. M. Holliday
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۶ مهٔ ۱۸۱۵ شپهردستوون، شهرستان جفرسون، ویرجینیا
درگذشته: ۸ مهٔ ۱۸۹۲ (۷۶ سال) شپهردستوون، شهرستان جفرسون، ویرجینیای غربی
آرامگاه: قبرستان الوود، شفردزتاون، ویرجینیای غربی
حزب سیاسی: اوپوزیسیون
همسر(ان): هلن استاکتون بوتلر
محل تحصیل: دانشگاه پرینستون (۱۸۳۵)
پیشه: سیاستمدار، کارمند
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری:  ایالات مؤتلفه آمریکا
خدمت/شاخه:  ارتش ایالات مؤتلفه
درجه:  سرهنگ
جنگ‌ها/عملیات‌: جنگ داخلی آمریکا
الکساندر رابینسون بوتلر (Alexander Robinson Boteler) (زادهٔ ۱۶ مه ۱۸۱۵- درگذشتهٔ ۸ مه ۱۸۹۲)، مزرعه‌دار قرن نوزدهم بود که بعداً بازرگان شد به همین‌گونه هنرمند، نویسنده، حقوق‌دان، افسر کنفدراسیون، بشردوست و سیاست‌مدار از شفردزتاون بود، شهری که در ابتدا در ویرجینیا واقع بود و در جنگ داخلی آمریکا به ویرجینیای غربی تبدیل شد.
اوایل زندگی و تحصیلات

الکساندر در سال ۱۸۱۵ در شفردزتاون ایالت ویرجینیا (ویرجینیای غربی فعلی) در خانوادهٔ هلن رابینسون پیشین و شوهراش  هنری بوتلر (۱۷۷۹–۱۸۳۶) به‌دنیا آمد. چارلز ویلسون پیل، پدربزرگ مادری الکساندر بوتلر یک نقاش، سپاهی و طبعیت‌شناس بود. زمانی‌که بوتلر پنج ساله بود مادرش فوت نمود و پدرش او را به بالتیمور فرستاد تا سن یازده سالگی، توسط پدر بزرگ‌اش بازرگان الکساندر رابینسون بزرگ شود. وی آموزش خصوصی مناسب کلاس خویش را فرا گرفت و حتی با سرلشکر لافایت در جریان سفرش به ایالات متحده ملاقات نمود. بوتلر در سال ۱۸۳۵ از کالج پرینستون فارغ شد بعد به ویرجینیا برگشت.
الکساندر بوتلر در سال ۱۸۳۶ در نیوجرسی با هلن ماکومب استاکتون (۱۸۱۵–۱۸۹۱) ازدواج نمود، آنها یک پسر به‌نام الکساندر بوتلر جونیور (۱۸۴۲–۱۸۹۳؛ که در دانشگاه ویرجینا درس خواند و لکنت زبان داشت) و چندین دختر داشتند به‌نام‌های الیزابت استاکتون شفرد (۱۸۳۷–۱۸۶۶؛ که همسراش معمار رزین دیویس شفرد در سال ۱۸۶۲ درگذشت)، آنجلیکا جیل بوتلر دایدر (۱۸۳۹–۱۹۱۲؛ بیوه هنری دایدر)؛ هلن ماکومب بوتلر پندلتون (۱۸۴۰–۱۹۱۴؛ خانم سی.اس. ای کاپیتان دودلی دایگز پندلتون) و چارلوت بوتلر جانسون (۱۸۴۴–۱۸۹۹؛ بیوهٔ جورج ام. جانسون). هنری بوتلر (۱۸۱۷–۱۸۴۷) برادر جوانتر بوتلر که با آن هاریس مورگان بوتلر ازدواج نمود، پسران‌اش به‌نام‌های هنری بوتلر و چارلز پیل بوتلر داوطلبانه به توپ‌خانهٔ راکبریج شرکت نمودند و به زودی الکساندر بوتلر جونیور پسر برادر آن‌ها (که در آغاز به عنوان سرباز در پیاده‌نظام دوم ویرجینیا نام‌نویسی کرد اما در توپ‌خانهٔ راکبریج به درجه ستوانی رسید و بعد به‌عنوان افسر فرمان در جاهای مختلفی خدمت نمود) به آن‌ها پیوست. تمامی آن‌ها با وجودی که چندین مرتبه زخمی شدند، اما از جنگ جان سالم بدر بردند.
حرفه

پس از مرگ پدرش در سال ۱۸۳۶، الکساندر بوتلر یک مزرعه و یک خانه («فونتین راک») و بدهی‌های قابل ملاحظه‌ای را به میراث برد که به همکاری میراث خانم‌اش و به همین‌گونه پدربزرگ‌اش رابینسون این بدهی‌ها را پرداخت نمود. وی همچنین در طول زندگی‌اش از فناوری کشتی بخار (که در زمان کودکی در رودخانهٔ پوتوماک در شفردزتاون آنرا دیده بود) و از جیمز رامسی مخترع، دفاع کرد. پدر الکساندر و جورج رینولدز یک آسیاب سمنت نیز ساخته بودند و سنگ آهک رایج منطقه را به‌منظور ساخت کانال چیسپاسیک و اوهایو که در نزدیکی آن قرار داشت و همچنین ساختمان‌های واشینگتن دی. سی و پائین رودخانهٔ جورج‌تاون (یا پائین کانال) خرد می‌نمود. در سال ۱۸۳۵ هنری بوتلر سهم خویش را به شریک خود فروخت اما الکساندر بوتلر در سال ۱۸۴۶ آسیاب را از رینولدز خرید و تا اوت سال ۱۸۶۱ زمانی‌که توسط نیروهای اتحادیه ویران گردید، آن را اداره نمود.
بوتلر با استفاده از «برش گندم» برای درو و برداشت محصول عمدهٔ خود و همچنین استفاده از گرم‌خانه‌ها به منظور عرضه محصولات به بازار، به‌عنوان یک کشاورز مترقی شناخته شد. او مواشی، گاو و گوسفند نیز داشت و پیوند انواع مختلف درختان میوه و خسته‌باب یا آجیل را آزمایش کرد. بوتلر به تأسیس انجمن کشاورزی شهرستان جفرسون کمک نمود و در سال ۱۸۵۰ رئیس آن شد. در نمایشگاه کشاورزی ایالت اوهایو، انجمن کشاورزی وادی شیناندوه و انجمن کشاورزی هیگرزتاون در مریلند، در رابطه با تکنیک‌های کشاورزی سخنرانی نمود. بوتلر در سال ۱۸۴۰ مالک ۱۳ برده بود که تا سال ۱۸۶۰ تعداد آن‌ها صرف به ۱۵ برده (که به جز از ۳ نفر تمامی آن‌ها بالغ بودند) افزایش یافت. این امر تا اندازه‌ای به‌خاطر امضاء یک اسکناس ۲۰٬۰۰۰ دلاری برای دوستش بود که او نکول نمود و بنابراین تقریباً نیمی از مزرعهٔ بوتلر در سال ۱۸۵۲ فروخته شد. به علاوه، هرچند که با تکمیل مسیر خط آهن بالتیمور و اوهایو نخست به مارتینزبرگ و بعد به ویلینگ در ویرجینیای غربی در سال ۱۸۵۳، ترافیک در کانال کاهش یافته بود، با آن‌هم وی کانال چیسپاسیک و اوهایو را حمایت مالی نمود. بوتلر یک هنرمند و نویسنده نیز بود. وی در سال ۱۸۶۰ کتاب مصوری را به‌نام «سفر من به باربکیو» (My Ride to the Barbecue) در مورد یک همایش مدنی مهم (احتمالاً مرتبط با کمپین سیاسی ذیل الذکر) که در ۱۱ سپتامبر سال آن را میزبانی کرد و طبق گزارش‌ها ۵۰۰۰ نفر در آن شرکت نموده بود، منتشر کرد.
حرفه > سیاست و یورش جان براون

بوتلر مجذوب و شیفته سیاست بود و عضو چندین حزب سیاسی کوچک و کم دوام بود. مدت کوتاهی دبیر ملی «حزب هیچ نمی‌دانم»، در ادوار دیگری عضو ویگ‌ها (نماینده در کنوانسیون ریچموند و گزینش‌گر ریاست جمهوری در سال ۱۸۵۲)، بود و در سال ۱۸۶۰ دبیر ملی حزب اتحادیه قانون اساسی شد. در سال‌های ۱۸۵۳ و ۱۸۵۵ از تکت ویگ در رقابت با چارلز جی. فاکنر (که یک دموکرات بود) عضو برحال کنگره، شکست خورد اما در سال ۱۸۵۸ فاکنر (فاکنر در سال ۱۸۵۷ علیه ویلیام لوکاس عضو پیشین کنگره به رقابت پرداخت) را شکست داد. گزارش‌های در مورد وابستگی حزبی بوتلر متفاوت است: از «اپوزیسیون» گرفته تا عضو حزب آمریکایی (که یک حزب بومی‌گرا و مرتبط با حزب هیچ نمی‌دانم بود) یا به‌عنوان حزب ویگ، فعالیت نموده‌است.
در جریان یورش جان‌براون بر هاپرزفری، به‌محض شنیدن قیام احتمالی از یکی از دختران‌اش، با شتاب به هاپرزفری ده مایل پائین‌تر از خانه‌اش رفت و در آنجا در میان دیگران مصاحبه کرد و نقشه شورش را طرح‌ریزی نمود. بوتلر از سال ۱۸۵۹ تا زمان استعفااش پس از رأی ویرجینیا به جدایی در آوریل سال ۱۸۶۱، نمایندهٔ حوزه هشتم کنگره ویرجینیا در مجلس نمایندگان ایالات متحده بود. بوتلر در یک سخنرانی پرشور و نامدار در حین انعقاد مجلس در ژانویه سال ۱۸۶۰، خود را اتحادیه‌گرا اعلام نمود، همچنین مخالفت با بردگی را تقبیح نمود و آن‌های را که از یورش جان‌براون حمایت نموده بودند، به تشویق خونریزی که در هاپرزفری شاهد آن بود، متهم ساخت. بوتلر در ماه مارس سال ۱۸۶۱ با آبراهام لینکلن رئیس‌جمهور جدیداً انتخاب شده ملاقات نمود و تلاش کرد تا علیه لایحهٔ استفاده از زور نزد او لابی‌گری نماید. وی تقریباً یک‌ماه بعد استعفا نمود.
حرفه > جنگ داخلی آمریکا

بوتلر در حین بروز جنگ داخلی آمریکا از ویرجینیا و شیوه زندگی خود جانب‌داری کرد. در ارتش کنفدراسیون به‌خاطر سربازی نام‌نویسی کرد و درجه سرهنگی دریافت کرد. با این‌همه او غالباً متوجه مزاج ظریف و حساس خود بود و برعکس پسراش که در توپ‌خانهٔ راکبریج نام‌نویسی کرده بود، مدت نسبتاً کم سربازی کرد.
در سال ۱۸۶۱ بوتلر توسط کنوانسیون ویرجینیا به‌عنوان نماینده در کنگره موقت کنفدراسیون برگزیده شد. در اخیر همان سال، رأی‌دهندگان شهرستان جفرسون و سایر رای‌دهندگان حوزهٔ انتخابیه دهم کنگره ویرجینیا، بوتلر را به‌عنوان یک دموکرات نماینده حوزهٔ انتخابیه دهم ویرجینیا در مجلس نمایندگان ایالات فدرال انتخاب نمودند.
جسی آکرمن

| جسی ای>  آکرمن | جسی ای>  آکرمن |
| --- | --- |
زن قرن: زن قرن
زادهٔ: ۴ ژوئیهٔ ۱۸۵۷ فرانکفورت، ایلینوی
درگذشت: ۳۱ مارس ۱۹۵۱ (۹۳ سال) پومونا، کالیفرنیا
ملیت: آمریکایی
پیشه: جنبش اصلاحگرا
جسی آکرمن (Jessie Ackermann) (زادهٔ ۴ ژوئیه ۱۸۵۷ – درگذشتهٔ ۳۱ مارس ۱۹۵۱)، اصلاحگر اجتماعی، فمینیست، نویسنده و جهانگرد بود. وی دومین زنی بود که از سوی اتحادیه الکل مخالف مصرف زنان مسیحی جهان (WWCTU) به عنوان مبلغ مذهبی گردشگر در اطراف دنیا گماشته شد ، در ۱۸۹۱ میلادی نخستین رئیس اتحادیه همبستگی زنان مسیحی مخالف مصرف الکل استرالیا (WCTU) شد که بزرگترین گروه زنان اصلاح‌طلب زنان در استرالیا بود. هرچند وی اهل ایالات متحده بود، اما به عنوان بزرگترین صدا در جنبش حق رأی استرالیا شناخته می‌شد.
علاوه بر اینکه وی نویسنده سه کتاب بود، آکرمن در گوشه و کنار دنیا به سفر و سخنرانی در مورد مخالفت با مصرف الکل می‌پرداخت و به یک  ادیب ماهر و مشهور با پیروان زیاد مبدل شد. از وی به عنوان «سخنور بسیار متبحر» یادآوری می‌گردید. در سخنرانی‌های خود، وی برای حقوق سیاسی، حقوقی و مالکیت مساوی زنان دادخواهی می‌کرد.
آکرمن به‌طور کنشگر  در پیکارهای حقوق زنان و همچنین در مبارزه بین‌المللی جاری بر علیه تریاک و تنباکو شرکت داشت. وی از ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۵ میلادی به عنوان سرپرست شعبه تریاک WCTU خدمت کرده و در ۱۸۹۱ میلادی شعبه مبارزه با مواد مخدر WCTU را در استرالیا تأسیس کرد. وی در ۱۹۰۶ میلادی به عنوان تنها عضو زن در انجمن جغرافیای سلطنتی اسکاتلند انتخاب گردید.
زندگی

وی که دختر چارلز آکرمن و همسرش آماندا (نام تولد: فرنچ) آکرمن بود در شیکاگو بزرگ شد و بعد به کالیفرنیا رفت، جاییکه در ۱۸۸۰ میلادی وارد دانشگاه کالیفرنیا، برکلی شد، اما دانشگاه را به پایان نرساند. در ۱۸۸۱ میلادی، وی کار را به عنوان برگزارکننده رویدادهای مخالفت با مصرف الکل در فرقه مستقل تمپلار‌های خوب آغاز کرد و پس از آن در ۱۸۸۸ میلادی، «به‌خاطر فرصت‌های ویژه کار در میان زنان» به اتحادیه زنان مسیحی مخالف با مصرف الکل پیوست. پس از اتمام یک مأموریت تبلیغ مذهبی در بریتیش کلمبیا و آلاسکا، وی از سوی کنوانسیون ملی WCTU که در اکتبر ۱۸۸۸ در نیویورک برگزار شده بود به عنوان میسیونری (مبلغ مذهبی) جهانی انتخاب گردید. قبل از پیوستن به WCTU، آکرمن در فرقه جهانی ریچابایتس خدمت می‌کرد، فرقه‌ای که شعارش این بود: «تکان دهید، تحصیل کنید، قانون‌گذاری و اثبات کنید». وی در دهه ۱۹۲۰ در شهر جانسون، تنسی زندگی کرده و دهه ۱۹۳۰ را اکثراً در لس آنجلس گذراند.
کار در WCTU > در سطح بین‌المللی

آکرمن در ژانویه ۱۸۸۹ ایالات متحده را ترک کرد تا نخستین دوره از مسافرت‌های جهانی خود را آغاز کند. در ۱۹۱۰ میلادی، گزارش داده شد که وی شش مسافرت جهانی را تکمیل کرده و در ۲٬۷۰۰ تخت خواب مختلف خوابیده‌است، اما به‌خاطر چیزی که او بیشتر مورد تحسین قرار می‌گرفت، هشت بار سفر به دور دنیا بود. سفرهای وی با نامه‌های که به نشریه WCTU، یونیون سیگنال (The Union Signal) و همراه خانگی زنان (Ladies Home Companion) فرستاده می‌شد، مستند گردید.
کار در WCTU > استرالیا

آکرمن در ۱۸۸۹ میلادی به آدلاید، استرالیای غربی رسید تا کاری که توسط مری لیویت، نخستین میسیونری جهانی WCTU، آغاز شده بود را ادامه دهد. آکرمن که به عنوان «پرشور و پر جذبه» توصیف می‌گردد، با دیدارش از استرالیای غربی در ۱۸۹۱ میلادی به تأسیس WCTU در آنجا الهام بخشیده و تلاش‌های اداری که برای اینکار به خرج داد، بیانگر مهارت سازمانی چشمگیر وی بود. به عنوان مثال، او شعبه مبارزه با مواد مخدر را در ۱۸۹۱ میلادی تأسیس کرد. وی همچنین یک مأموریت مذهبی مخالف با مصرف الکل را برای مدت ده روز در سالن شهری آدلاید برگزار نموده و نخستین کنوانسیون استعماری WCTU استرالیای غربی را با عضویت ۱۱۱۲ فرد و ۲۳ اتحادیه بین‌المللی برگزار کرد. نخستین اتحادیه محلی در استرالیای غربی در یورک شکل گرفت و پس از مدت کوتاهی پنج اتحادیه دیگر نیز پس از این  ایجاد گردید. تا اوت ۱۸۹۱، یک اتحادیه استعماری با ۱۵۵ عضو تأسیس شده بود. آنا آدامز گوردون نوشت: «مبلغ مذهبی  نوار-سفید جهانگرد که تحت پرچم WCTU جهانی به سفر آغاز کرده خانم جسی آکرمن  از کالیفرنیا است، کسی که استرالیا را با اتحادیه‌های محلی شانه انگبین زد، آنها را دور WCTU ملی خود آنها جمع کرده و خود رئیس آن شد…» اتحادیه زنان مسیحی مخالف مصرف الکل استرالیا (که بعداً به اتحادیه ملی زنان مسیحی مخالف مصرف الکل استرالیا تغییر نام داده شد) به تاریخ ۲۵ مه ۱۸۹۱ طی جلسه‌ای که در ملبورن به هدف همبستگی اتحادیه‌های استعماری موجود برگزار شده بود، تشکیل گردید. احتمالاً این نخستین گردهمایی میان-ایالتی سازمان‌های زنان در استرالیا بوده و اتحادیه نیز نخستین سازمان ملی زنان در سطح کشور بود. در دومین کنوانسیون ملی WCTU استرالیا که در ۱۸۹۴ میلادی در سیدنی برگزار گردید، جسی آکرمن به افتخار اعلام کرد که «پرچم ما در چهل و هفت سرزمین شناور هستند: و ما می‌توانیم شعار خود، 'برای خدا و خانه و هر سرزمینی' را به چهل و هفت زبان بخوانیم.»
آکرمن با استفاده از تکنیک فانوس جادو هم در شهرها و هم در جاهای دورافتاده سخنرانی می‌کرد. وی به حدی در استرالیا معروف و شناخته‌شده بود که وضعیت سلامت وی همواره در سراسر کشور گزارش می‌شد؛ مثلاً، روزنامه‌ها در تاسمانی و نیو ساوت ولز در ۱۸۹۵ میلادی گزارش دادند که به وی توصیه گردیده‌است تا به‌خاطر بازیابی سلامت خود به آیسلند برود و اینکه وضعیت سلامت وی در جریان مدتی که در فرانسیس ویلارد در انگلستان اقامت داشت در حال بهبود بود.
هدف سازمان‌های مخالف مصرف الکل در استرالیا این بود تا به شهروندان حق وتوی فروش مشروبات الکلی در شهرها و دهکده‌های آنها داده شود، در حالیکه جنبش‌های فعال مصرف الکل در ایالات متحده خواستار ممنوعیت کامل آن بودند (چیزی که به اصطلاح قانون مِین نامیده می‌شد). دغدغه زنان جلوگیری از «استفاده نادرست» از الکل بود که آنها در نتیجه نوشیدن مردان تجربه کرده بودند. در ۱۸۸۵ میلادی، ۴۵٬۰۰۰ زن در ایالت ویکتوریا (که تقریباً ربع کل جمعیت زن ایالت را تشکیل می‌داد) دادخواستی را امضاء نموده و از حکومت خواستند تا گزینه‌های محلی را برای محافظت از جنسیت آنها در مقابل بدرفتاری ناشی از مصرف الکل، معرفی کند.