stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
حسنعلی علی‌پور
زندگی

حسن‌علی متولد شب یلدای سال ۱۳۱۷ خورشیدی در روستای دیجوجین واقع در استان اردبیل بود. در میانه جنگ جهانی دوم  مهاجری به نام "میر علی بیگ" از آذربایجان شوروی به روستا آمده بود مدرسه ای کاهگلی در روستا تاسیس کرد و حسنعلی به آن مدرسه رفت. پس از پایان جنگ جهانی، و بدتر شدن وضع اقتصادی مردم، پدر حسنعلی "مرادعلی" نیز ورشکسته شد. ولی با تلاش مادر، او توانست تا سال یازدهم (یک سال پیش از دیپلم) به تحصیل ادامه دهد. ابتدا به عنوان تکنسین هواپیما در نیروی هوایی مشغول به کار میشود ولی به خاطر روحیه ناسازگارش آن کار را ترک میکند. سپس به دعوت یکی از آشنایان به آلمان مهاجرت میکند. چهارسال و نیم در کنار آشنای خود در آلمان به کار تجارت فرش آشنا میشود و پس از آن مستقل میشود و مغازه‌ای در فرانکفورت اجاره میکند و به تدریج ثروتی می اندوزد.
او چهل سال در اروپا زندگی کرد و یکی دو هفته پس از انقلاب ۱۳۵۷ به ایران بازگشت و تا پایان عمر در ایران به امور خیریه پرداخت. همسر او سَریه بایرامی چکان نیز مانند او به امور خیریه علاقه‌مند است. آن ها هیچ‌وقت صاحب فرزندی نشدند. اما همه دانش‌آموزانی که در مدارس آن‌ها درس می‌خواندند را فرزندان خود می‌دانستند.
امور خیریه

مدتی پیش از بازگشت به ایران، هزینه بازسازی مسجد روستا را برای برادر خود ارسال کرد. پس از ساخت مسجد، درمانگاه، غسالخانه و حمامی در روستای خود ساخت. سپس به ساخت یک مسجد در مرز میان ایران و آذربایجان روی آورد. در این مقطع همه زندگی و کسب و کار خود در آلمان را فروخت و به ایران بازگشت.
از سال ۱۳۶۴ مدرسه سازی را آغاز نمود. تا سال ۱۳۸۳ خورشیدی موفق شد ۷۲ مدرسه در روستاهای اردبیل بسازد. بعضی از این مدارس در روستاهایی ساخته شد که راهی برای بردن مصالح وجود نداشت و به ناچار با الاغ و قاطر مصالح لازم برای ساخت مدارس به محل ساخت برده می‌شد. او در مجموع و تا پایان عمر ۲۶۹ کلاس درس ساخته‌است.
در واقع او تمام دارایی خود را برای ساخت مدارس، مساجد، غسالخانه، درمان‌گاه و راه‌های روستایی هزینه کرد. وی حتی آپارتمان بزرگ خود در ولنجک را نیز به نام سازمان نوسازی، توسعه و تجهیز مدارس کشور کرده ولی همسرش تا پایان عمر حق استفاده از آن را دارد.
بیماری و مرگ

حسن‌علی علیپور در روز شانزدهم اردیبهشت ۱۳۸۹ به دلیل سکته مغزی در بیمارستان علوی اردبیل بستری شد و مورد عیادت خیرین مدرسه ساز تهران و مسئولین استان قرار گرفت. سرانجام در ۱۴ تیرماه ۱۳۸۹ در همان مکان درگذشت.
با آنکه او وصیت کرده بود که پس از مرگ در یکی از دورافتاده‌ترین مدارس و زیر محل عبور دانش‌آموزان دفن شود، ولی سرانجام پیکرش در بهشت زهرای اردبیل دفن شد.
حمیدرضا حاجی‌بابایی وزیر آموزش و پرورش در پیامی درگذشت او را تسلیت گفت. همچنین امام جمعه اردبیل به مناسبت درگذشت او پیامی صادر کرد، کاظم صدیقی امام جمعه تهران در مراسم بزرگداشت او سخنرانی کرد، محمود احمدی‌نژاد درگذشت او را به خانواده و دوستان او تسلیت گفت، مرتضی حاجی در مراسم بزرگداشت او شرکت کرد و شورای عالی آموزش و پرورش نیز به مناسبت درگذشت او اطلاعیه‌ای صادر کرد. همچنین در سال ۱۳۹۰ مراسم سالگرد درگذشت او با حضور مسئولان استانی و کشوری برگزار شد.
تقدیرها

در سال ۱۳۸۹ تندیس حسن علی پور توسط ودود موذن، پسرِ سلیم موذن زاده اردبیلی ساخته شد و در ورودی آموزش و پرورش استان اردبیل نصب شد. یک سال قبل و در سال ۱۳۸۸ میدانی در شهر اردبیل به نام وی نامگذاری شد. میدان حسن‌علی علیپور در شهر اردبیل و در خیابان دانشگاه روبروی ستاد مرکزی نیروی انتظامی در ورودی شهرک سبلان واقع است
علی پور در نخستین دوره آئین نکوداشت خیرین مدرسه‌ساز به عنوان خیر ارشد مدرسه ساز مورد نکوداشت قرار گرفت که هنگام دریافت نشان نقره خورشید خیران، نشان خود را به موزه آستان قدس رضوی اهدا کرد. محمود احمدی‌نژاد در زمان حیات وی نشان خورشید خیرین کشور ایران را به او داد.
استاندار اردبیل پیش از درگذشت وی خواهان وارد شدن داستان زندگی وی به کتاب‌های درسی شده‌است. وزارت آموزش و پرورش نیز با نگارش کتابی درباره زندگی وی و توزیع رایگان این کتاب در میان دانش‌آموزان، تلاش کرده تا وی را بیشتر معرفی کند. مدارسی به نام وی و همسر او ساخته و نامگذاری شده‌است. همچنین لوح‌های سپاس گوناگونی به وی اهدا شده‌است.
امپراتور کومی

امپراتور کُومِی (به ژاپنی: 孝明天皇 Kōmei-tennō)، نام زمان ولیعهدی شاهزاده اوساهیتو صد و بیست و یکمین امپراتور ژاپن بود. وی چهارمین پسر امپراتور نینکو بود. سلطنت کومی از ۱۸۴۶ تا ۱۸۶۷، مطابق با دوره باکوماتسو دوره ادو بود.
در طول سلطنت او آشفتگی داخلی زیادی در نتیجه روابط ژاپن پس از اردوکشی ناخدا پری با ایالات آمریکا وجود داشت. متیو سی. پری در ۱۸۵۳ و ۱۸۵۴، و متعاقب آن اجبار عهدنامه کاناگاوا به دوره ۲۲۰ ساله ساکوکو یا انزوای ژاپن و بسته بودن این کشور به روی کشورهای غربی پایان داد. امپراتور کومی به هیچ چیز خارجی اهمیت نمی‌داد و با گشودن ژاپن به روی قدرت‌های غربی مخالف بود. سلطنت او همچنان تحت سلطه قیام و درگیری‌های حزبی بود و در نهایت به جنگ بوشین و پایان قدرت شوگون‌سالاری توکوگاوا ختم شد. پس از مرگ امپراتور کُومِی در سال ۱۸۶۷، پسرش امپراتور میجی جانشین وی شد. اندکی پس از مرگ او بازسازی می‌جی در آغاز دوره میجی توسط پسر و جانشین او امپراتور میجی آغاز شد.
اوایل زندگی

قبل از نشستن کومی به تخت پادشاهی ژاپن، نام شخصی او ( نام ژاپنی ) اوساهیتو (統仁؟)  و عنوان  او هیرو-نو-میا (煕宮؟) بود. اوساهیتو در ۲۲ ژوئیه ۱۸۳۱ متولد شد و چهارمین پسر امپراتور نینکو و همسرش اوگیماچی نائوکو (正親町雅子) بود. خانواده امپراتوری اوساهیتو با او در قصر هی‌آن زندگی می‌کردند.
سلطنت

شاهزاده اوساهیتو در ۱۰ مارس ۱۸۴۶ پس از مرگ پدرش به عنوان امپراتور بر تخت سلطنت نشست. در سال‌های سلطنت کومی با دوره ای مطابقت دارد که در آن توکوگاوا ایه‌یوشی، توکوگاوا ایه‌سادا، توکوگاوا ایه‌موچی و توکوگاوا یوشینوبو از شوگون‌سالاری توکوگاوا شوگون بودند و قدرت را در دست داشتند. در ۸ ژوئیه ۱۸۵۳ متیو سی. پری با «کشتی سیاه» خود برای اجبار تجارت با ژاپن وارد شد. شوگون‌سالاری توکوگاوا که برای حدود سه قرن امور نظامی و غیرنظامی را در استان‌های فئودالی ژاپن کنترل می‌کرد، ثابت کرد که قادر به مقابله با چالش جدید تجارت آزاد با غرب نیست. در آن زمان، امپراتور کومی هنوز تنها قدرت نمادین خود را در دربار خود در کیوتو حفظ کرده بود. از آنجایی که شوگون‌سالاری توکوگاوا که به دلیل اختلافات داخلی ضعیف شده بود، به تدریج حاکمیت خود را به قدرت‌های خارجی در معرض تهدید نیروی نظامی تسلیم کرد، امپراتور کومی شروع به ادعای قدرت امپراتوری خود کرد و بسیاری از قدرت‌هایی را که اجدادش به خاندان توکوگاوا در طی قرن‌ها و پس از دوره سنگوکو (جنگ‌های داخلی) واگذار کرده بودند، به دست آورد.
خواهر کوچکتر امپراتور، شاهزاده امپراتور، چیکاکو، شاهدخت کازو (和宮親子内親王؟)، با شوگون شوگون‌سالاری توکوگاوا، توکوگاوا ایه‌موچی به عنوان بخشی از کوبوگاتای ازدواج کرد. در ابتدا هم امپراتور و هم خواهرش با این ازدواج مخالف بودند، اگر چه بعد از ازدواج او متوجه شد که چنین روابط خانوادگی با حاکم واقعی ژاپن دستاوردهایی دارد. امپراتور کومی اهمیت چندانی به هیچ چیز خارجی نمی‌داد و با باز کردن ژاپن به روی قدرت‌های غربی مخالفت می‌کرد، حتی در حالی که شوگون همچنان خواسته‌های خارجی را می‌پذیرفت.
مقام‌های درباری

کوگیو (公卿؟)، یک اصطلاح جمعی برای معدود قدرتمندترین مردان وابسته به دربار امپراتور ژاپن در دوران پیش از دوره میجی است. حتی در آن سال‌هایی که نفوذ واقعی دربار در خارج از دیوارهای کاخ بسیار کم بود، سازمان سلسله مراتبی پابرجا بود.
به‌طور کلی، این گروه نخبه تنها شامل سه تا چهار مرد در یک زمان بود. اینها درباریان موروثی بودند که تجربه و سابقه، آنها را به اوج زندگی حرفه ای رساند. در دوران سلطنت کومی، این «دایجوکان» شامل:
کانپاکو و سشو, تاکاتسوکاسا ماسامیچی، ۱۸۲۳–۱۸۵۶
کانپاکو, کوجو هیساتادا، ۱۸۵۶–۱۸۶۲
کانپاکو, کونوئه تاداهیرو، ۱۸۶۲–۱۸۶۳
کانپاکو, تاکاتسوکاسا سوکه‌هیرو، ۱۸۶۳
کانپاکو, نیجو نارییوکی، ۱۸۶۳–۱۸۶۶
سادایجین (وزیر چپ)
اودایجین (وزیر راست)
نای‌دایجین [وزیر داخلی)
دایناگون (مشاور اعظم)
دوران سلطنت کومی

امپراتور کومی آخرین امپراتور ژاپنی بود که بیش از یک نام عصر ژاپنی (ننگو) در یک دوره حکومت داشت. با شروع جانشین او، امپراتور میجی، یک نام دوره واحد (مشابه با نام پسامرگ نهایی یک امپراتور) انتخاب می‌شد و تا زمان مرگ او تغییر نمی‌کرد. در زمان سلطنت کومی هفت «ننگو» وجود داشت.
کوکا (دوره) (۱۸۴۴–۱۸۴۸)
کائی (۱۸۴۸–۱۸۵۴)
آنسی (دوره) (۱۸۵۴–۱۸۶۰)
مانئن (۱۸۶۰–۱۸۶۱)
بونکیو (دوره) (۱۸۶۱–۱۸۶۴)
گنجی (دوره) (۱۸۶۴–۱۸۶۵)
کیئو (دوره) (۱۸۶۵–۱۸۶۸)
خانواده

خانواده شامل شش فرزند، چهار دختر و دو پسر بود. اما آینده امپراتور میجی تنها کسی بود که تا بزرگسالی زنده ماند. همسر اصلی کومی آساکو کوجو (九条夙子؟) بود. پس از مرگ کومی در سال ۱۸۶۷، امپراتور میجی به آساکو لقب امپراتریس دوواگر ایشو (英照皇太后؟) داده شد.
خانواده > همسر اصلی

| موقعیت | نام | تولد | مرگ | پدر | موضوع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| نیوگو | آساکو کوجو (九条夙子؟) later امپراتریس دوواگر ایشو  (英照皇太后؟) | ۱۸۳۵ | ۱۸۹۷ | کوجو هیساتادا |  •  نخستین دختر: شاهدخت امپراتوری یوریکو  •  دومین دختر: شاهدخت فوکی  •  پسرخوانده: شاهزاده امپراتوری موتسوهیتو (بعدها امپراتور میجی) |
خانواده > همسران غیراصلی

| نام | تولد | مرگ | پدر | موضوع |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| بوجو نوبوکو (坊城伸子؟) | ۱۸۳۰ | ۱۸۵۰ | ناشناخته |  •  نخستین پسر: میوکوگن این |
| یوشیکو ناکایاما (中山慶子؟) | ۱۸۳۶ | 1907 | ناکایاما تادایاسو |  •  دومین پسر: شاهزاده امپراتوری موتسوهیتو (بعدها امپراتور میجی) |
| هرویکاوا کیکو (堀河紀子؟) | 1837 | ۱۹۱۰ | ناشناخته |  •  سومین دختر: شاهدخت سوما  •  چهارمین دختر: شاهدخت ریئه |
| ایماکی شیگه‌کو (今城重子؟) | ۱۸۲۸ | ۱۹۰۱ | ناشناخته | نیست |
| ایماکی نائوکو (今城尚子؟) | ناشناخته | ناشناخته | ناشناخته | نیست |
خانواده > فرزندان

| وضعیت | نام | تولد | مرگ | مادر | ازدواج | موضوع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 01 پسر ارشد | شاهزاده میوکوگه این (妙香華院؟) | ۱۸۴۹ | ۱۸۵۰ | بوجو نوبوکو | — | — |
| 01 دختر ارشد | شاهدخت امپراتوری یوریکو (順子内親王؟) | ۱۸۵۰ | ۱۸۵۲ | آساکو کوجو | — | — |
| 02 دومین پسر | شاهزاده موتسوهیتو (睦仁親王؟) (بعدها امپراتور میجی) | ۱۸۵۲ | ۱۹۱۲ | یوشیکو ناکایاما (تولد) آساکو کوجو (فرزندخوانده) | امپراتریس شوکن |  •  امپراتور تایشو  •  شاهدخت ماساکو تاکه‌دا  •  فوساکو کیتاشیراکاوا  •  شاهدخت نوبوکو آساکا  •  توشیکو هیگاشیکونی |
| 02 دومین دختر | شاهدخت فوکی (富貴宮؟) | ۱۸۵۸ | ۱۸۵۹ | کوجو آساکو | — | — |
| 03 سومین دختر | شاهدخت سوما (寿万宮؟) | ۱۸۵۹ | ۱۸۶۱ | هیروکاوا کیکو | — | — |
| 04 چهارمین دختر | شاهدخت ریئه (理宮؟) | ۱۸۶۱ | ۱۸۶۲ | هیروکاوا کیکو | — | — |
تاج امپراتوری امپراتور ژاپن کومی
مراسم تاجگذاری امپراتور کومی
مهر امپراتوری ژاپن — شگوفه تلطیف شده گل داوودی
الکساندر دانیلوویچ منشیکوف

| الکساندر دانیلوویچ منشیکوف دوک | الکساندر دانیلوویچ منشیکوف دوک |
| --- | --- |
یک پرتره از الکساندر منشیکوف اثر هنرمند ناشناس بین سال‌های ۱۷۱۷ تا ۱۷۲۰ میلادی: یک پرتره از الکساندر منشیکوف اثر هنرمند ناشناس بین سال‌های ۱۷۱۷ تا ۱۷۲۰ میلادی
جنرالیسیمو ارتش امپراتوری روسیه: جنرالیسیمو ارتش امپراتوری روسیه
دوره مسئولیت ۱۷۲۷ – ۱۷۲۸: دوره مسئولیت ۱۷۲۷ – ۱۷۲۸
پس از: الکسی شین
پیش از: دوک آنتونی اولریش از برانزویک
دریابد نیروی دریایی امپراتوری روسیه: دریابد نیروی دریایی امپراتوری روسیه
دوره مسئولیت ۱۷۲۶ – ۱۷۲۸: دوره مسئولیت ۱۷۲۶ – ۱۷۲۸
پس از: توماس گوردون
پیش از: مارتین گاسلر
عضو شورای عالی خصوصی: عضو شورای عالی خصوصی
دوره مسئولیت ۱۷۲۶ – ۱۷۲۸: دوره مسئولیت ۱۷۲۶ – ۱۷۲۸
پیش از: واسیلی لوکیچ دولگوروکوف
نخستین رئیس دانشکده جنگ روسیه: نخستین رئیس دانشکده جنگ روسیه
دوره مسئولیت ۱۷۱۷ – ۱۷۲۴: دوره مسئولیت ۱۷۱۷ – ۱۷۲۴
پیش از: آنکیتا رپنین
عضو سنای حاکم: عضو سنای حاکم
دوره مسئولیت ۱۷۱۱ – ۱۷۲۸: دوره مسئولیت ۱۷۱۱ – ۱۷۲۸
فیلد مارشال ارتش امپراتوری روسیه: فیلد مارشال ارتش امپراتوری روسیه
دوره مسئولیت ۱۷۰۹ – ۱۷۲۸: دوره مسئولیت ۱۷۰۹ – ۱۷۲۸
پس از: بوریس شرمتف
پیش از: آنیکتا ریپین
نخستین فرماندار سنت پترزبورگ: نخستین فرماندار سنت پترزبورگ
دوره مسئولیت ۱۷۰۲ – ۱۷۲۴: دوره مسئولیت ۱۷۰۲ – ۱۷۲۴
پیش از: پیتر آپراسکین
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۶ نوامبر [سبک قدیمی: ۶] ۱۶۷۳ مسکو، روسیه تزاری
درگذشته: ۲۳ نوامبر [سبک قدیمی: ۱۲] ۱۷۲۹ (۵۶ سال) بریوزوف، امپراتوری روسیه
ملیت: روسی
همسر(ان): داریا میخایلوونا آرسنیوا
جایزه‌ها: عنوان‌ها: نیاز کنت (۱۷۰۶) دوک اینگریا دوک کوئله نشان‌ها: نشان سنت اندرو نشان سنت الکساندر نوسکی نشان عقاب سیاه نشان عقاب سپید (لهستان) نشان فیل
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری:  روسیه تزاری امپراتوری روسیه
خدمت/شاخه:  ارتش امپراتوری روسیهنیروی دریایی امپراتوری روسیه
سال‌های خدمت: ۱۶۹۵–۱۷۲۸
درجه: جنرالیسیمو
جنگ‌ها/عملیات‌:  لشکرکشی‌های آزوف (۱۶۹۵–۱۶۹۶)  جنگ بزرگ شمالی محاصره نوتنبرگ (۱۷۰۲)  نبرد ناروا (۱۷۰۴)  نبرد لسنایا  نبرد پولتاوا 
الکساندر دانیلوویچ منشیکوف (به روسی: Алекса́ндр Дани́лович Ме́ншиков) (۱۶ نوامبر [سبک قدیمی: ۶] ۱۶۷۳ – ۲۳ نوامبر [سبک قدیمی: ۱۲] ۱۷۲۹) یکی از دولتمردان برجسته روسی در زمان روسیه تزاری و اوایل امپراتوری روسیه بود. او یکی از دوستان بسیار معتمد و مورد توجه پتر کبیر بود که آن چنان در عرصه قدرت ترقی کرد که پس از مرگ پتر در سال ۱۷۲۵ میلادی، تا سال ۱۷۲۷ به فرمانروای حقیقی روسیه بدل گشته بود.
تولد اوایل زندگی

منشیکوف در ۱۶ نوامبر [سبک قدیمی: ۶] ۱۶۷۳ در مسکو روسیه تزاری به دنیا آمد. او احتمالاً یک اشراف‌زاده نبود و به احتمال زیاد از نوادگان اصطبل‌بانان قصر بود که در کنار سایر جوانان، سربازان «ارتش‌های اسباب بازی» پتر یکم را در زمانی که در منطقه پرئوبراژنسکویه سکونت داشت، تشکیل می‌دادند. بر اساس یک افسانه، منشیکوف در بیست سالگی با پیراشکی فروشی در خیابان‌های مسکو امرار معاش می‌کرد. ظاهر زیبا و شخصیت شوخ او توجه فرانتس لفور، نخستین دوست صمیمی پیتر را به خود جلب کرد و لفور او را به خدمت گرفت و در نهایت به تزار معرفی کرد. پس از مرگ لفور در سال ۱۶۹۹، منشیکوف جانشین او به عنوان محبوب‌ترین و معتمد شخص نزد پتر شد.
منشیکوف در لشکرکشی‌های آزوف (۱۶۹۵–۱۶۹۶) علیه امپراتوری عثمانی مشارکت فعال داشت. او در طول نخستین سفارت خارجی پتر در سال بعد، در اسکله آمستردام و در کنار پتر کار کرد و دانش کاملی از کشتی‌سازی و زبان هلندی و آلمانی محاوره‌ای به دست آورد. او نخست تابع بوریس شرمتف بود که در زمان پیش از عقب‌راندن کارل دوازدهم در سال ۱۷۰۸، فرمانده کل ارتش روسیه بود و خود متعاقباً پس از نبرد هولوچین، تصرف باتورین و پیروزی در نبرد پولتاوا در سال ۱۷۰۹، به عنوان «فیلد مارشال» نایب گشت. علاوه بر این، دو شهر با انبوهی از نیروهایش به دارایی‌های او اضافه شد و تعداد رعیت‌های وی بیش از ۴۰ هزار نفر افزایش یافت که او را از نظر تعداد برده به دومین شخص پس از تزار در روسیه تبدیل کرد. در همان زمان، بوریس کوراکین درباره او می‌نویسد:
«الکساندر منشیکوف بسیار مورد توجه قرار گرفت و به درجه‌ای رسید که با افتخار تمام ایالت را اداره کرد. او به درجه فیلد مارشال رسید و توسط تزار ابتدا به عنوان کنت امپراتوری و سپس به زودی به عنوان پرنس و دوک اینگریا منصوب شد. تنها به او ربوبیت کتبی و کلامی داده شد. چنان محبوبیت قوی نسب به وی وجود داشت که فقط در تاریخ‌های رومی یافت می‌شود...»
فعالیت‌ها و فسادها

الکساندر منشیکوف در حدود ۱۷۰۶، با اندرو وینیوس یکی دیگر از ملازمان پتر، درگیری داشت که موجب شد وینیوس تمام املاک و دارایی‌های خود را از دست بدهد. از سال ۱۷۰۹ تا ۱۷۱۴ او در طول لشکرکشی‌ها به کورلند، هلشتاین و پومرانیان خدمت کرد و پس از آن، در جایگاه فرماندار کل اینگریا، با اختیاراتی تقریباً نامحدود، نقش مهمی در مدیریت مدنی به او سپرده شد. منشیکوف اصولی را که اصلاحات پتر کبیر بر اساس آن‌ها انجام می‌شد کاملاً درک می‌کرد و دست راست تزار در تمام اقدامات عظیمش بود. اما او از موقعیت قدرتمند خود سوءاستفاده کرد و اغلب عملکردهای فاسدش، وی را به مرز تباهی کشاند. هر بار که پتر به دربار بازمی‌گشت، اتهامات تازه‌ای درباره فساد علیه منشیکوف دریافت می‌کرد.
نخستین طغیان جدی خشم پتر در مارس ۱۷۱۱، به دلیل غارت‌های منشیکوف در لهستان بود. در بازگشت به روسیه در سال ۱۷۱۲، پیتر متوجه شد که منشیکوف چشم خود را بر فساد عمده در فرمانداری کل خود بسته است. پتر برای آخرین‌بار به او هشدار داد که روش خود را تغییر دهد. با این حال باز در سال ۱۷۱۳، مشخص شد که او ۱۰۰ هزار روبل از دولت کلاهبرداری کرده است. در آن زمان او فقط ادامه زندگی خود را مدیون یک بیماری ناگهانی بود. پس از بهبودی، علاقه پیتر به دوستش بر احساس عدالت او غلبه کرد. در سال ۱۷۱۴ منشیکوف به عنوان همکار انجمن سلطنتی انتخاب شد. او نخستین شخص روسی بود که به عضویت این انجمن در می‌آمد.
در آخرین سال سلطنت پتر کبیر، ادعاهای جدیدی مبنی بر کلاهبرداری توسط منشیکوف آشکار شد و او مجبور شد برای محافظت از جانش به ملکه کاترین یکم پناه ببرد. پس از مرگ پتر در سال ۱۷۲۵، عمدتاً با تلاش منشیکوف و همکارش پیتر تولستوی بود که کاترین به تخت امپراتوری روسیه رسید. منشیکوف به «اصلاحات پترین» متعهد بود و متوجه شد که کاترین در آن زمان خاص تنها نامزد ممکن برای ادامه پیدا کردن آن سیستم بود. نام کاترین یک کلمه کلیدی برای جناح مترقی بود و قرار گرفتن وی بر تاج و تخت به معنای پیروزی نهایی بر تعصبات باستانی، اثبات ایده‌های جدید پیشرفت و حداقل امنیت برای منشیکوف و ثروت نامناسب او بود.
اوج قدرت و سقوط

در طول سلطنت کوتاه کاترین (از فوریه ۱۷۲۵ تا مه ۱۷۲۷)، منشیکوف عملاً حاکم مطلق روسیه بود. او خود را به درجه بی‌سابقه جنرالیسیمو رساند و تنها فرد روسی بود که عنوان پرنس را یدک می‌کشید. پس از پایان ساخت کاخ منشیکوف در خاکریز رود نوا در سنت پترزبورگ (که اکنون به موزه ارمیتاژ اختصاص داده شده است)، منشیکوف قصد داشت اورانینباوم را پایتخت شاهزاده‌نشین زودگذر خود قرار دهد. الکساندر پوشکین، شاعر مشهور روس، در یکی از شعرهای خود از منشیکوف به عنوان «نیمه تزار» یاد کرده است.
در مجموع منشیکوف به خوبی حکمرانی کرد؛ موقعیت دشوار او به منزله محدودیتی بر تمایلات طبیعی او بود. او با وصیت‌نامه جعلی و یک کودتا، قدرت خود را پس از مرگ کاترین افزایش داد. درحالی‌که همکارش پیتر تولستوی می‌توانست الیزابت روسیه را به سلطنت برساند، منشیکوف پتر دوم، پسر جوان الکسی پتروویچ را برای ادامه دوران دیکتاتوری خود به عنوان یک دست‌نشانده بر تخت نشاند.
سپس، منشیکوف قصد داشت با ازدواج دخترش ماریا با پتر دوم، جایگاه خود در رأس قدرت را به‌طور قطعی تثبیت کند. اما اشراف قدیمی به نمایندگی از دولگوروکوف‌ها و گالیتسین‌ها برای سرنگونی او با هم متحد شدند و او را به زیر کشیدند. به دنبال این کودتای قدرت در ۲۱ سپتامبر [سبک قدیمی: ۹] ۱۷۲۷، الکساندر منشیکوف از ثروت هنگفت خود محروم شد، تمام عنوان‌های خود را از دست داد و با تمام خانواده‌اش از پایتخت اخراج و به بریوزوف در سیبری تبعید شد که سر انجام در ۲۳ نوامبر [سبک قدیمی: ۱۲] ۱۷۲۹ در آنجا درگذشت. همسرش دریا میخایلوونا آرسنیوا در مسیر تبعید در سال ۱۷۲۸ در نزدیکی کازان درگذشت.
منشیکوف یک کلیسای چوبی در بریوزوف ساخت و دخترش را که در تبعید مرده بود در آنجا دفن کرد. الکساندرا و الکساندر، دو فرزند کوچک‌تر منشیکوف، از تبعید جان سالم به در بردند و در نهایت به دربار بازگردانده شدند.
ارزیابی

پتر منشیکوف را متحدی بی‌بدیل می دانست. او دارای هوش، انرژی قوی، زیرکی و قدرت شهود بود. پس از مرگ لفور، پیتر در مورد منشیکوف گفت: «اکنون فقط یک دست دارم؛ یک دست دزد، اما وفادار!» اختلاس، خودسری و سوءظن روابط خیانت‌آمیز با دشمنان روسیه، که با این وجود شواهد مستندی برایشان نبود، پتر را به ویژه در سال‌های آخر زندگی خود، مجبور کرد که منشیکوف را تقریباً از آستانه رسوایی دور نگه دارد. از سال ۱۷۱۴، این محبوب سابق سلطنتی تقریباً به‌طور مداوم تحت بررسی بود. در زمان حکومت کاترین یکم که خود قادر به انجام امور دولتی نبود و نیز در دوره سلطنت نوه جوان پتر یعنی پتر دوم، منشیکوف به مدت دو سال فرمانروای عملی کشور شد. اما به دلیل عدم اعتدال، جاه‌طلبی و تکبر، دشمنان زیادی پیدا کرد و در پایان عمر تمام دستاوردهای خود را از دست داد.
ژنرال مانشتاین درباره وی می‌نویسد: «منشیکوف با رسیدن از پستی به درجات عالی، می‌توانست حرفه‌اش را با افتخار به پایان برساند؛ اگر جاه‌طلبی‌اش او را به حدی نمی‌رساند که هوس کند فرزندانش را به تاج و تخت روسیه برساند.» سفیر وقت اسپانیا نیز درباره او می‌گوید:
«[ماجرای منشیکوف]درس وحشتناکی برای محبوبان سلطنتی بود؛ زیرا منشیکوف در چنان جایگاهی با حکومت مستبدانه‌اش بر روسیه، ناگهان آبرو و تمام دارایی‌های خود را از دست داد و مجبور شد در سواحل دریای سفید و در جایی که با زحمت دستان خودش غذایی به دست می‌آورد، آخرین روزهای عمرش را سپری کند...»
همسر و فرزندان

همسر منشیکوف داریا میخایلوونا آرسنیوا در یک خانواده اشرافی به دنیا آمد و در سال ۱۶۸۶ به خدمت خواهر پتر، تزارینا ناتالیا آلکسیونا رفت. آشنایی او با منشیکوف احتمالاً در حدود سال ۱۶۹۰ اتفاق افتاده است، اگرچه آنها در سال ۱۷۰۶ به‌طور رسمی هم ازدواج کردند. فرزندان آنها عبارت بودند از:
ماریا الکساندرونا منشیکوف (۲۶ دسامبر ۱۷۱۱ – ۲۶ دسامبر ۱۷۲۹) با پتر دوم امپراتور روسیه نامزد کرد و در تبعید بر اثر آبله درگذشت.
الکساندرا الکساندرونا منشیکوف (۱۷ دسامبر ۱۷۱۲ – ۱۳ سپتامبر ۱۷۳۶) با گوستاو فون بیرون، برادر ارنست یوهان فون بیرون ازدواج کرد و در هنگام زایمان درگذشت.
الکساندر الکساندرویچ منشیکوف (مارس ۱۷۱۴ – ۲۷ نوامبر ۱۷۴۶) او نیز بعدها دوک اینگریا شد و با دوشس بزرگ ناتالیا آلکسیونا نامزد کرد؛ اما در نهایت با پرنسس یلیزاوتا پترونا گولیسینا ازدواج کرد.
یک پرتره از الکساندر منشیکوف اثر میشل ون موشر در ۱۶۹۸م
یک پرتره از الکساندر منشیکوف
نگاره «منشیکوف در بریوزوف» اثر واسیلی سوریکوف در ۱۸۸۸م
یک پرتره از داریا میخایلوونا آرسنیوا همسر منشیکوف
محمدقاسم قاسمی گنابادی

محمدقاسم قاسمی گنابادی یا قاسم جُنابِدی متوفی در سال ۹۸۲ قمری. شاعر معاصر شاه طهماسب صفوی و از خاندان سادات اهل گناباد بود. گویا کلانتری شهر را خاندان او برعهده داشتند و این مقام به وی به ارث رسید اما آن را به برادرش واگذاشت و خود در سلک اهل دل درآمد و به شاعری روی آورد. فتوحات شاه اسماعیل صفوی را به نظم کشید اما گویا عطایی نیافت و از همی رو به دیار بکر (ناحیه‌ای در قسمت شمالی الجزیره بر کنار رود دجله) رفت و به خدمت محمود خان والی آن دیار پیوست. اگر چه در انواع مختلف شعر طبع آزمود اما در مثنوی‌گویی مهارت داشت. در سخنش تأثیر پیروان نظامی گنجوی در سدهٔ نهم آشکار است.
آثار

مهم‌ترین اثرش شاهنامه قاسمی است.
گوی و چوگان یا چوگان‌نامه یا کارنامه ۹۴۷ قمری حدود ۱۵۰۰ بیت به امر شاه طهماسب اول
شاهرخ‌نامه
خسرو و شیرین ۹۵۰ قمری حدود ۳۰۰۰ بیت
عمدةُ الاشعار
زبدة الاشعار
لیلی و مجنون ۹۷۸ قمری حدود ۲۴۵۰ بیت
سدیم هیدروکسید

| سدیم هیدروکسید | سدیم هیدروکسید |
| --- | --- |
نام آیوپاک ارجحSodium hydroxide: نام آیوپاک ارجحSodium hydroxide
نام‌گذاری اتحادیه بین‌المللی شیمی محض و کاربردیSodium oxidanide: نام‌گذاری اتحادیه بین‌المللی شیمی محض و کاربردیSodium oxidanide
دیگر نام‌هاCaustic soda  Lye: دیگر نام‌هاCaustic soda  Lye
شناساگرها: شناساگرها
شماره ثبت سی‌ای‌اس: ۱۳۱۰-۷۳-۲ Y
پاب‌کم: ۱۴۷۹۸
کم‌اسپایدر: ۱۴۱۱۴ Y
UNII: 55X04QC32I Yزبان
شمارهٔ ئی‌سی: 215-185-5
شمارهٔ یواِن: 1823
KEGG: D01169 Y
MeSH: Sodium+Hydroxide
ChEBI: CHEBI:32145 Y
شمارهٔ آرتی‌ئی‌سی‌اس: WB4900000
مرجع جی‌ملین: 68430
جی‌مول-تصاویر سه بعدی: Image 1
 SMILES O[Na] :  SMILES O[Na] 
 InChI InChI=1S/Na.H2O/h;1H2/q+1;/p-۱ Y Key: HEMHJVSKTPXQMS-UHFFFAOYSA-M YInChI=1/Na.H2O/h;1H2/q+1;/p-۱ Key: HEMHJVSKTPXQMS-REWHXWOFAM :  InChI InChI=1S/Na.H2O/h;1H2/q+1;/p-۱ Y Key: HEMHJVSKTPXQMS-UHFFFAOYSA-M YInChI=1/Na.H2O/h;1H2/q+1;/p-۱ Key: HEMHJVSKTPXQMS-REWHXWOFAM 
خصوصیات: خصوصیات
فرمول مولکولی: NaOH
جرم مولی: 39.9971 g mol-1
شکل ظاهری: White waxy opaque crystals
چگالی: 2.13 g cm-3
دمای ذوب:  ۳۱۸ درجه سلسیوس (۶۰۴ درجه فارنهایت؛ ۵۹۱ کلوین) 
دمای جوش:  ۱٬۳۸۸ درجه سلسیوس (۲٬۵۳۰ درجه فارنهایت؛ ۱٬۶۶۱ کلوین) 
انحلال‌پذیری در آب: 1110 g dm-3 (at 20 °C)
انحلال‌پذیری در methanol: 238 g dm-3
انحلال‌پذیری در ethanol: <<139 g dm-3
فشار بخار: <2.4 kPa (at 20 °C)
اسیدی (pKa): 13
ضریب شکست (nD): 1.412
ترموشیمی: ترموشیمی
آنتروپی مولاراستاندارد So298: 64.46 J K-1 mol-1
آنتالپی استانداردتشکیل ΔfHo298: -425.93 kJ mol-1
خطرات: خطرات
MSDS: External MSDS
GHS pictograms: 
شاخص ئی‌یو: ۰۱۱-۰۰۲-۰۰-۶
طبقه‌بندی ئی‌یو: 
کدهای ایمنی: R۳۵
شماره‌های نگهداری: (S1/2), S26, S37/39, S45
لوزی آتش:     ALK
ترکیبات مرتبط: ترکیبات مرتبط
دیگر آنیون‌ها: سدیم هیدروسولفید
دیگر کاتیون‌ها: سزیم هیدروکسید Lithium hydroxide پتاسیم هیدروکسید روبیدیم هیدروکسید
به استثنای جایی که اشاره شده‌است در غیر این صورت، داده‌ها برای مواد به وضعیت استانداردشان داده شده‌اند (در 25 °C (۷۷ °F)، ۱۰۰ kPa): به استثنای جایی که اشاره شده‌است در غیر این صورت، داده‌ها برای مواد به وضعیت استانداردشان داده شده‌اند (در 25 °C (۷۷ °F)، ۱۰۰ kPa)
 Y (بررسی) (چیست: Y/N؟):  Y (بررسی) (چیست: Y/N؟)
Infobox references: Infobox references
:   
سدیم هیدروکسید (به انگلیسی: Sodium hydroxide) یا سود سوزآور (به انگلیسی: Caustic Soda) ترکیبی معدنی با فرمول شیمیایی NaOH است. این ماده یک ترکیب یونی جامد سفیدرنگ است که از کاتیون سدیم (+Na) و آنیون هیدروکسید (-OH) تشکیل شده‌است. این ترکیب، در تماس با پوست می‌تواند سوختگی شیمیایی شدید ایجاد کند. سدیم هیدروکسید به شدت در آب انحلال‌پذیر بوده و به راحتی رطوبت و کربن دی‌اکسید موجود در هوا را جذب می‌کند.
سدیم هیدروکسید جامد بیشتر به صورت پرک (فلکس)، دانه‌ای و بلوک‌های قالبی برای فروش عرضه می‌شود.
پرک این ماده در ایران با نام چنته به عنوان بازکنندهٔ لوله‌های فاضلاب به فروش می‌رسد.
تاریخچه

سدیم هیدروکسید در ابتدا توسط سازندگان صابون تولید می‌شد. دستورالعملی از ساخت سدیم هیدروکسید توسط دانشمند مسلمان قرن ۱۳ میلادی "المختاره" در کتاب " المخترع فی فنون من الصنع " یافت شده‌است که توسط "المظفر یوسف ابن عمر ابن علی ابن رسول" پادشاه یمن گردآوری شده‌است. شیمی‌دان و باستان‌شناس انگلیسی "هنری ارنست استپالتون (۱۸۷۸–۱۹۶۲)" شواهدی ارائه داده‌است که محمد زکریای رازی سدیم هیدروکسید را می‌شناخته‌است. این دستورالعمل شامل گذراندن پی‌درپی آب از درون مخلوطی از قلیا که خاکستر علف شور (Saltwort) بود و آهک خام بود که به این روش سدیم هیدروکسید به‌دست می‌آمد. صابون‌سازان اروپایی همین دستورالعمل را پیروی می‌کردند.
روش‌های تهیه > الکترولیز محلول سدیم کلرید

بیشترین مقدار هیدروکسید سدیم تولیدی، از طریق فرایند الکترولیز محلول‌های سدیم کلرید در یکی از انواع ظروف الکترولیتی به‌دست می‌آید. به عنوان نمونه، در فرایند پیل جیوه (کاستنر-کلنر Castner-Kellner)، از جریانی از جیوه به عنوان کاتد استفاده می‌شود و ملغمهٔ سدیم حاصل با آب ترکیب می‌شود و تولید سدیم هیدروکسید می‌نماید و در فرایند دیگر به نام پیل دیافراگم، الکترولیت از آند به کاتد حرکت می‌کند و دیافراگم (از جنس پنبهٔ کوهی یا سایر مواد غشایی)، فراورده‌های آند و کاتد را از هم جدا می‌سازد. در هر دو فرایند، علاوه بر سدیم هیدروکسید، گاز کلر و نیز گاز هیدروژن تولید می‌شود.
روش‌های تهیه > فرایند سودا-آهک

یک فرایند قدیمی‌تر برای تولید سود سوزآور، عبارت از فرایند سودا - آهک است که در آن سودا اَش (کلسیم هیدروکسید)، در واکنش با سدیم کربنات به کاستیک سودا تبدیل می‌شود.