stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
قوم ماد
دین

مقالهٔ اصلی: دین مادها
آگاهی ما دربارهٔ دین مادها بسیار اندک است. بین سال‌های ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۷ میلادی، دیوید استروناخ بنایی که در حدود سال ۷۵۰ پیش از میلاد بنا شده‌بود را کاوش کرد و چنین به نظر می‌رسد که کاربری آن عمدتاً مذهبی بوده‌است. این سازه که در تپه نوشیجان، در حدود ۶۰ کیلومتری جنوب همدان قرار دارد، بر روی تخته سنگی به ارتفاع ۳۰ متر بنا شده‌است و شامل «نیایش‌گاه مرکزی»، «نیایش‌گاه غربی»، «دژ» و «تالار ستون‌دار» است که توسط دیواری آجری محصور شده‌است. نیایش‌گاه مرکزی به‌شکل بُرجی با محراب داخلی سه‌گوش بود. مساحت زمین آن ۱۱×۷ متر و دیوارهایش ۸ متر ارتفاع دارند. در نزدیکی گوشهٔ غربی محراب، آتشگاه پله‌داری کشف شد که از خشت و گل ساخته شده‌بود. چنان‌که می‌دانیم، آیین مذهبی آتش، میراث مشترک و رایج در بین اقوام هندوایرانی بود و نیایش‌گاه تپه نوشیجان، کهن‌ترین ساختمان از این نوع در ایران است که می‌شناسیم.
دیگر اطلاعات‌مان دربارهٔ دین مادها، عمدتاً بر پایهٔ کتاب تواریخ هرودوت و نام افراد مادی است. به‌گفتهٔ هرودوت، «مُغ‌ها» قبیله‌ای مادی بودند که روحانیون را نه‌تنها برای مادها که برای پارس‌ها نیز فراهم می‌کردند؛ بنابراین، آن‌ها طبقه‌ای روحانی را تشکیل می‌دادند که وظیفه‌شان از پدر به پسر منتقل می‌شد. افزون بر این، آن‌ها در دربار ایشتوویگو، به‌عنوان مشاور، پیشگو و تعبیرکنندهٔ خواب ایفای نقش می‌کردند؛ بنابراین، ظاهراً مغ‌ها در دربار آخرین شاه ماد نقش مهمی را بازی می‌کردند. دربارهٔ نام شخصی مادها، متون آشوری متعلق به سده‌های نهم و هشتم پیش از میلاد، شامل نمونه‌هایی است که بخش اصلی آن‌ها به هر دو زبان پارسی باستان و اوستایی شباهت دارد: واژهٔ هندوایرانی اَرتَ (اوستایی: اَشا؛ هندوایرانی: رتا به‌معنای «راستی») یا با نام‌های تئوفوریک با مَژدَکُ و حتی نام اهورامزدا پیوستگی دارند.
نویسندگان کلاسیک، متفق‌القول از مغ‌ها به‌عنوان روحانیون زرتشتی یاد کرده‌اند و دیاکونوف چنین پنداشته است که «ایشتوویگو و حتی شاید هووخشتره، دینی را پذیرفته بودند که از آموزه‌های زرتشت الهام گرفته شده‌بود. (هرچند که این دین قطعاً با آموزه‌های پادشاه یکسان نبود)». با این حال، اکثر پژوهشگران با این دیدگاه موافق نیستند. مری بویس حتی چنین استدلال می‌کند که وجود مغ‌ها در ماد با آداب و رسوم و شیوه‌های پرستش خاص خودشان، مانع از تبلیغ مذهبی زرتشتیان آن‌جا بود. به‌احتمال قوی، نوعی از مزداگرایی با آداب و رسوم رایج هندوایرانی در اوایل سدهٔ هشتم پیش از میلاد در ماد شایع شد که با ویژگی‌های خاص آیین زرتشتی ناسازگار بود، در حالی که دین اصلاح‌شده توسط زرتشت تنها در نیمهٔ نخست سدهٔ ششم پیش از میلاد، تحت فرمانروایی آخرین شاهان ماد در غرب ایران شروع به گسترش کرد.
به‌عقیدهٔ نیبرگ چنین بنظر می‌رسد که دین ماد باستان یک دین ابتدایی مزدایی باشد. در ماد یک مزداپرست را مَزْدَیزنَه (mazdayazna) می‌خواندند که از صورت اوستایی آن مَزْدیسنَه (mazdayasna) آشکارا جدا می‌شود. آنان در دیرین‌ترین زمان، مجموعه‌ای از خدایان را که با آریایی‌ها میتانی همانندگی بسیار باید داشته‌باشند، می‌پرستیدند.در کتاب شرفنامه مهروی دین مادها "مه بدینی" ذکر شده است و تاریخ دین مهان ذکر شده است
زبان مادی

مقالهٔ اصلی: زبان مادی
زبان مادی یک زبان هندواروپایی و زبان مادها بوده‌است که به‌همراه زبان‌های سکایی، اوستایی و پارسی باستان از جمله زبان‌های باستانی ایرانی محسوب می‌شوند. هیچ سندی در دست نیست که بتوان با آن صحت زبان مادی را تأیید کرد. اما زبان‌شناسان، با استفاده از ساختار کلمات و علم واژه‌شناسی، کلماتی در متون کتیبه‌های پارسی باستان، ایلامی و بابلی که با گرامر زبان خود سازگار نیست را شناسایی کردند و آن را در دسته‌بندی زبان مادی قرار دادند؛ برای نمونه در کتیبه‌های پارسی باستان واژه‌هایی دیده می‌شوند که برخلاف قواعد آوایی پارسی باستان است، که این واژه‌ها را باید مادی دانست.
اینکه تا چه اندازه، واژه‌ها و نام‌هایی را (که داده‌های ریشه‌شناختی آن‌ها را به‌درستی نمی‌توان از لحاظ معنایی و منطقی پذیرفت) که در روایات فرعی یونانی، ایلامی، بابلی و غیرهٔ دوران هخامنشی ثبت شده‌اند، تنها برپایهٔ معیارهای زبانی، ازجمله sp, z مادی و مانند آن، به‌طور قطع مادی دانست، قابل تصمیم‌گیری است، اما نام‌های پادشاه‌های محلی ماد از زاگرس و جای‌نام‌های مربوط که در منابع آشوری از زمان شلمنصر سوم (میانهٔ سدهٔ نهم پ. م) ذکر شده، استثناست.
ویژگی بارز زبان مادی با این شیوه به‌خوبی دریافتنی نیست: hv ایرانی> f مادی همانند havarnah ایرانی (xvarənah اوستایی) farnah مادی «فر» (که از سده‌های نهم و هشتم پ. م در نام اشخاص دیده شده‌است)، به‌تازگی کاملاً مادی بودن آن مردود دانسته شده یا این‌که باید جزو یکی از گویش‌های گوناگونِ مادی به‌شمار آید. مایرهوفر، تنها تعدادی واژه درزمینهٔ اصطلاحات حقوقی، سپاهی‌گری و نام‌های خاص از قلمرو پادشاهی هخامنشی را مادی دانسته‌است. درعین‌حال، اشمیت دربارهٔ برخی از آن‌ها تردید دارد؛ برای مثال، xšāyaθiya به‌معنی شاه، دارای /θiy/ (به‌جای /ti/ ایرانی> /šiy/ پارسی باستان) نیست، بلکه بیشتر thii هندوایرانی> /θiy/ پارسی باستان است، و بنابراین، لزوماً نباید مادی شمرده شود.
زبان مادی > ادبیات مادی

مقالهٔ اصلی: ادبیات مادی
هیچ اثر مکتوبی از زبان مادی در دست نیست و مشخص نیست که این زبان اصولاً به رشتهٔ تحریر درآمده یا نه؛ اما از اشاراتی که در نوشته‌های مورخان یونانی نظیر کتسیاس، دینون و هرودوت به داستان‌ها، قصه‌ها و اشعار این دوره شده‌است، رد ادبیات روایی و سینه به سینه این دوره را می‌توان پی گرفت. برای نمونه، عشق استریانگایوس به زرینا، ملکهٔ سکاها و ناکام ماندن وی و داستان غنایی «زریادرس و اداتیس» را می‌توان نام برد که در مآخذ متعددی دیده می‌شود که به نظر مری بویس اصل مادی دارد و بعدها به‌صورت داستان گشتاسپ و کتایون در شاهنامه بازتاب یافته‌است. از دیگر آثار ادبی مادی می‌توان از داستان‌های حماسیِ مادی یاد کرد که به پایه‌گذاری دولت ماد انجامیده و در آثار کتسیاس نقل شده‌است.
به‌گفتهٔ هرودوت، در زمان پادشاهی دیاکو، دعاوی‌ای را که می‌نوشتند، نزد وی می‌فرستادند. سپس او دربارهٔ آنچه نزدش آورده شده‌بود، داوری می‌کرد و داوری‌هایش را بازپس می‌فرستاد. تنها شاهد مستقیمی که نشان می‌دهد مادها خط را می‌شناختند، تکه‌ای سیمین است که در تپهٔ نوشیجان کشف شده و بخش‌هایی از دو نشانهٔ خط میخی بر آن به‌جا مانده‌است، اما شناسایی نوع خط میخی و زبان آن ناممکن است. به باور دیاکونف، خط میخی پارسی باستان (خطی که برای کتیبه‌هایشان به‌کار می‌بردند)، در اصل نوآوری مادها بوده، درحالی‌که رودیگر اشمیت احتمال می‌دهد مادها از خط میخی آشوری بهره می‌بردند.
کتاب مقدس (کتاب عزرا، باب ۶، آیهٔ ۲) نیز روایت می‌کند که در زمان داریوش یکم هخامنشی، طوماری در کاخ اکباتان در سرزمین ماد یافت شد که فرمان‌هایی بر آن نوشته شده بود. از این شاهد نیز نمی‌توان دریافت که زبان این طومار مادی بوده‌است.
مادها در شاهنشاهی هخامنشی

به نظر می‌رسد که کوروش پادشاهی ماد را منسوخ نکرد، او و جانشینانش، عنوان‌های رسمی شاهان ماد و سیستم مدیریتی آن‌ها را پذیرفتند. در شاهنشاهی هخامنشی، ماد موقعیتش را به عنوان دومین استان بعد از پارس به دست آورد. اشراف‌زادگان مادی در همان جایگاهشان در حکومت کوروش و جانشینانش (به رغم شورش علیه داریوش یکم در ۵۲۱ پ.م. توسط گوبریاس باقی ماندند. اولین حکمران بابل بعد از فتح توسط پارس‌ها، یک مادی بود. در گاهشماری نبونئید، او به عنوان «حکمران دیار گوتیم» گواهی داده شده‌است که بابل را به‌دست آورده‌است. در اول هزارهٔ پ.م. گوتیم نام ماد، یا حداقل، قسمت غربی‌اش بود. همچنین ذکر شده که علاوه بر پارسی‌ها و ایلامی‌ها، مادی‌ها هم در گارد جاویدان ۱۰ هزار نفری هخامنشی خدمت می‌کردند.
یهودیان، یونانیان و مصریان، و دیگر مردم‌های دنیای باستان، پارس‌ها را مادی خواندند و حکومت پارس‌ها را ادامهٔ ماد شمردند. به استناد برخی مدارک بابلی که بعد از فتح میانرودان توسط پارس‌ها، نوشته شده‌است، خیلی از مادها در مقام‌های عالی‌رتبه استانی، افسران نظامی، سربازهای سلطنتی، در بابل اشتغال داشتند. به علاوه، به نظر می‌رسد که مادها در بابل و دیگر شهرهای بزرگ به عنوان افراد خصوصی زندگی می‌کردند. اسناد میخی همچنین تأیید می‌کنند که تاجرهای بابلی با داد و ستدهای مختلفی در اکباتان و دیگر شهرهای مبادرت می‌ورزیدند.
کوروش پس از تسخیر سرزمین ماد، رسماً خود را فرمانروای ماد خواند و لقب شاهان ماد را به خود اختصاص داد: «شاه ماد (شاه بزرگ، شاه شاهان، شاه سرزمین‌ها)». اما در عمل، سرزمین ماد توسط یک فرماندار پارسی اداره می‌شد. گرچه هرودوت در بخش‌های پژوهشی کارهایش با کمال دقت بین آداب و رسوم مادها و پارس‌ها تفاوت قائل می‌شود، ولی در فصولی که به افسانه‌ها و داستان‌ها می‌پردازد، شیوه‌های این را با یکدیگر مخلوط می‌کند و درهم می‌آمیزد. تئوگنیس و سیمونید و سایر شاعران یونانی نیز پارسی‌ها را اهل ماد خواندند.
مادها در شاهنشاهی هخامنشی > مادها در نبردهای هخامنشیان

مادها در نبرد هخامنشیان و یونانیان شرکت داشتند و به همراه کادوسیان و سکاها در یک جناح قرار داشتند و تحت فرماندهی آتروپات بودند. آریان مورخ یونانی ترکیب سپاه هخامنشی در جنگ گوگمل را چنین آورده‌است: باختری‌ها، سغدی‌ها و هندی‌های مجاور باختر به فرماندهیی بسوس والی باختر بودند. ساک‌ها که از سکاهای آسیایی و مستقلند ولی متحد داریوش می‌باشند و تحت فرماندهی ماباسس هستند. هندی‌های کوهستان تحت فرماندهی برسائت والی رخج بودند.
سوارهای پارتی، هیرکانی و تپوری تحت فرماندهی فراتافرن بودند. مادی‌ها، کادوسی‌ها و سکاها تحت فرماندهی آتروپات بودند. سکنه دریای سرخ را اُرُن‌توبات و آریوبرزن و اکسی‌نِس اداره می‌کردند. بر شوشی‌ها و اوکسیان اُگزاتر پسر آبولیتاس ریاست داشت و بر بابلی‌ها، سی‌تاکیان و بر کاریان، بوپار ریاست داشت. ارمنی‌ها به سرداری اُرونت و میثروس‌تِس بودند و کاپادوکی‌ها به سرداری آری‌آرسِس بودند و سل سوریان و بین‌النهرینی‌ها به فرماندهی مازه والی بابل بودند.
آریان در مورد آرایش جنگی چنین آورده‌است: در جناح چپ سواره نظام غربی و دهایی و رخجی صف بسته بودند و نزدیک آن سواره نظام و پیاده‌نظام پارسی که با هم مخلوط بودند. در جناح راست سل سوریان، اهالی میانرودان، مادی‌ها، پارتی‌ها، سکاها و پس از آن تپوری‌ها و هیرکانی‌ها ایستاده بودند. در قلب، داریوش با تمام خانواده و نجبای ایران قرار گرفته بود و هندی‌ها و کاریان و آناپاست‌ها و تیراندازان آمارد در اطراف او بودند.
گسترهٔ پادشاهی ماد در سال ۶۰۰ پیش از میلاد.
تکوک طلایی بز کوهی هگمتانه از دوران مادها که در هگمتانه کاوش شده و اکنون در موزهٔ ملی ایران نگهداری می‌شود.
لوحهٔ برنزی با نوشته‌ای از شاه اَبدَدانَ که پیش از ۱۹۳۰ میلادی توسط ارنست هرتسفلد در همدان کشف شد و اکنون در موزهٔ متروپولیتن نیویورک نگهداری می‌شود
ریتون طلا متعلق به دوران مادها
آتشکدهٔ نوشیجان در نزدیکی ملایر
یک مادی بر دیوار کاخ خشایارشا در تخت جمشید که لباس مادی بر تن کرده‌است.
وسعت شاهنشاهی کوروش بزرگ
بخش مرکزی شهرستان چالوس

بخش مرکزی شهرستان چالوس یکی از بخش‌های شهرستان چالوس در استان مازندران در شمال ایران است.
تقسیمات کشوری

بخش مرکزی شهرستان چالوس
دهستان کلارستاق شرقی
دهستان کلارستاق غربی
شهرها: چالوس، هچیرود،
جمعیت

بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش مرکزی شهرستان چالوس در سال ۱۳۸۵ برابر با ۸۴۲۴۹ نفر بوده است.
چا جو یونگ

| چا جو یونگ | چا جو یونگ |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: چا در مارس ۲۰۲۳
زادهٔ: ۵ ژوئن ۱۹۹۰ ‏(۳۴ سال) سئول، کره جنوبی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۲۰۱۴–اکنون
نماینده(ها): استودیو سانتا کلاوس (سابقاً هوایی برادرز کره)
چا جو یونگ (کره‌ای: 차주영؛ زادهٔ ۵ ژوئن ۱۹۹۰) بازیگر اهل کره جنوبی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در تابه عشق، شعبده بازان و جاسوس‌هایی که عاشقم بودند شناخته می‌شود.
فیلم‌شناسی > مجموعه تلویزیونی

| سال | عنوان | نقش | منابع |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۱۴ | دکتر فراست | لی جی هه |  |  |
| ۲۰۱۵ | دوست‌پسر بدبخت من | چا جو یونگ |  |  |
| ۲۰۱۵ | پنیر در تله | نام جو یون |  |  |
| ۲۰۱۶ | جنتلمن خیاطی وول‌گه‌سو | چوی جی یون |  |  |
| ۲۰۱۶ | عشق در مهتاب | ئه شیم یی |  |  |
| ۲۰۱۷ | فروزن لاو | یون شی یونگ |  |  |
| ۲۰۱۷ | شعبده بازان | ما بو نا |  |  |
| ۲۰۱۸ | تابه عشق | سول دا هی |  |  |
| ۲۰۲۰ | جاسوس‌هایی که عاشقم بودند | هوانگ سو را |  |  |
| ۲۰۲۱ | کیمرا | کیم هیو کیونگ |  |  |
| ۲۰۲۲ | زندگی دوباره من | هان جی هیون |  |  |
| ۲۰۲۳ | آیدل بهشتی | ردلین | حضور افتخاری |  |
| ۲۰۲۳ | اصل کاری | جانگ سه جین |  |  |
| ۲۰۲۴ | ملکهٔ تاج‌گذار | ملکه وون‌گیونگ |  |  |
فیلم‌شناسی > مجموعه اینترنتی

| سال | عنوان | نقش | توضیحات | منابع |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۲۲ | سلاح نهایی آلیس | یانگ یانگ |  |  |
| ۲۰۲۲–۲۰۲۳ | افتخار | چوی هه جونگ | پارت ۱–۲ |  |
جوایز و نامزدی‌ها

| سال | مراسم جوایز | دسته | نامزد / اثر | نتیجه | منابع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۱۸ | جوایز درامای کی‌بی‌اس | بهترین بازیگر تازه‌کار زن | شعبده بازان | نامزدشده |  |
| ۲۰۲۰ | جوایز درامای ام‌بی‌سی | بهترین بازیگر تقش مکمل زن | جاسوس‌هایی که عاشقم بودند | نامزدشده |  |
:
پارک ملی تونگاریرو

| پارک ملی تونگاریرو | پارک ملی تونگاریرو |
| --- | --- |
رده‌بندی آی‌یوسی‌ان: II (پارک ملی): رده‌بندی آی‌یوسی‌ان: II (پارک ملی)
Mahuia River, Tongariro National Park: Mahuia River, Tongariro National Park
Map of New Zealand: Map of New Zealand
fa (in English: Expected satiety): fa
مکان: Ruapehu District, New Zealand
نزدیک‌ترین شهر: National Park, New Zealand
مختصات: ۳۹°۱۷′۲۷″ جنوبی ۱۷۵°۳۳′۴۴″ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۲۹۰۸۳°جنوبی ۱۷۵٫۵۶۲۲۲°شرقی﻿ / -39.29083; 175.56222
مساحت: ۷۹۵٫۹۶ کیلومتر مربع (۳۰۷٫۳۲ مایل مربع)
تاسیس‌شده: اکتبر ۱۸۸۷
هیئت حاکمه: Department of Conservation Whakapapa Visitor Centre Private Bag Mount Ruapehu 2650
 سایت میراث جهانی یونسکو:  سایت میراث جهانی یونسکو
معیار ثبت: فرهنگی and Natural: (vi), (vii), (viii)
شمارهٔ ثبت: ۴۲۱bis
تاریخ ثبت: ۱۹۹۰
تمدید ثبت: ۱۹۹۳
 :  
پارک ملی تونگاریرو (به لاتین: Tongariro National Park) یک پارک ملی در نیوزیلند است که در Manawatū-Whanganui Region واقع شده است.
مکناس

| مکناس (به بربری: Mknas or Ameknas) | مکناس (به بربری: Mknas or Ameknas) |
| --- | --- |
شهر: شهر
مدرسه بو عنانیا در مکناس: مدرسه بو عنانیا در مکناس
مکناس در نقشهٔ مراکش: مکناس در نقشهٔ مراکش
کشور:  مراکش
استان: مکناس تافیلالت
حکومت: حکومت
 • شهردار: Ahmed Hilal
مساحت: مساحت
 • کل: ۹۴ کیلومتر مربع (۳۶ مایل مربع)
ارتفاع: ۵۶۰ متر (۱۸۴۰ فوت)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۱۰۰۰۰۰۰
 • تراکم: ۱۱۰۰۰/کیلومتر مربع (۲۸۰۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۰+ (WET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۱+ (WEST)
کدپستی: ۵۰۰۰۰
مکناس یکی از شهرهای کشور مراکش و مرکز استان مکناس تافیلالت است.
نام مکناس از قبیله‌های مکناسه بربر (آمازیغ) گرفته شده‌است.
محلات اصلی

حمریه
محله زیتون
اکدال
تولال
بساتین
برج مولای عمر
سیدی بابا
سیدی عمر
سباته
بنی مْحمد
روستای حدراش
المنصور
تپه وسطر

| تپه وسطر | تپه وسطر |
| --- | --- |
نام: تپه وسطر
کشور: ایران
استان: استان تهران
شهرستان: شهرستان شهریار
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: تپه باستانی
دیرینگی: دوران‌های تاریخی پس از اسلام
دورهٔ ساخت اثر: دوران‌های تاریخی پس از اسلام
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۲۸۸۴
تاریخ ثبت ملی: ۵ آذر ۱۳۷۹
تپه وسطر مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان شهریار، روستای رامین واقع شده و این اثر در تاریخ ۵ آذر ۱۳۷۹ با شمارهٔ ثبت ۲۸۸۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
امثال و حکم

جلد امثال و حکم
اَمثال و حِکم کتابی چهارجلدی به تألیف علی اکبر دهخدا است که بین سال‌های ۱۳۰۸ تا ۱۳۱۰ جمع‌آوری و در سال ۱۳۱۰ در تهران منتشر شد. این مجموعه دارای نزدیک به ۵۰هزار امثال و حکم (ضرب‌المثل)، کلمات قصار و ابیات متفرقه‌است. این کتاب نخستین فرهنگ جامع در زمینه امثال فارسی بوده و می‌توان آن را کامل‌ترین و معتبرترین فرهنگ با موضوعیت امثال و حکم فارسی دانست. مطالب به ترتیب الفبا تنظیم و ضرب‌المثل‌ها شرح و تفسیر شده‌است.
دهخدا، از خردسالگی به گردآوری امثال عوام، کوشش کرده بود.
بخش‌های کتاب

بخش بزرگ‌تر کتاب (۹۷ درصد آن) عبارت از ضرب‌المثل‌های مکتوب ادیبانه، کلمات قصار و اشعاری از قدمای شاعران ایران یا شاعران فارسی‌زبان و تنها ۳درصد آن ضرب‌المثل‌های عامیانه‌است.
منابع کتاب

دهخدا برای جمع‌آوری مطالب کتاب از منابع زیر استفاده کرد.
مجموعهٔ «امثال میدانی» که در سدهٔ پنجم هجری به زبان عربی تألیف شده‌است. دهخدا از این کتاب نزدیک به هزار ضرب‌المثل عربی بر گرفته و به مجموعهٔ خود وارد کرده‌است.
«مجموعهٔ مختصر امثال» چاپ هندوستان که یک صد ضرب‌المثل از آن اقتباس کرده‌است.
«جامع التمثیل» که در هند و در سدهٔ ۱۱هجری چاپ شده و دهخدا نزدیک به سیصد مثل از آن در کتاب خود آورده‌است.
«شاهد صادق» که یک مجموعهٔ هندی است و دهخدا توجه ویژه‌ای به آن نداشته و به نقل از چند مثال از آن بسنده کرده‌است.
شیوه جمع‌آوری مطالب

دهخدا به پیروی از رسم و شیوهٔ شاعران و نویسندگان قدیم ایران ضرب‌المثلها را نه به صورتی که در زبان مردم بوده، بلکه به صورتی که در کتاب‌ها و دیوان‌ها آمده نقل کرده‌است. چنان‌که گویی اصلاً در صدد گردآوری فرهنگ مردم (فولکلور) نبوده، بلکه قصد داشته که شعرها و کلمات اخلاقی و پندآموز را در یک جا گرد آورد. از این‌رو است که ضرب‌المثل‌ها در کتاب او مقام دوم را گرفته و اغلب تنها به عنوان مترادف امثال و حکم ادبی ذکر گردیده‌است.
مؤلف مفهوم ضرب‌المثل را با مفهوم کلمات کوتاه حکیمانه و اخلاقی در هم ریخته‌است.
دهخدا در تألیف خود بیش از هزار عبارت عربی آورده‌است که بیشتر آیات قرآن و احادیث نبوی و کلمات منسوب به امامان شیعه و امثال و نظایر آن‌هاست.
چهل و پنج هزار بیت از شاعران کلاسیک (از جمله پنج‌هزار بیت از فردوسی، چهار هزار بیت از سعدی، دو هزار و پانصد بیت از نظامی گنجه‌ای، دو هزار و پانصد بیت از اسدی طوسی، دو هزار و پانصد بیت از جلال الدین رومی) در کتاب جمع‌آوری شده‌است. بیشتر این بیت‌ها شکل‌های گوناگون یک ضرب‌المثل است که هر شاعری به سلیقهٔ خود و با بیانی خاص به نظم درآورده‌است. تعمیم مفهوم ضرب‌المثل تا بدین میزان هرگز جایز نیست و تنها عباراتی را که مال خاص و بی‌تردید مردم بوده (خواه فولکلور یا فرهنگ عام مردم و خواه ادبی) می‌توان در زمرهٔ ضرب‌المثل‌ها به‌شمار آورد. با دقت و بررسی در این مجموعه به خوبی آشکار می‌گردد که دهخدا امثال و حکم، آیات و اخبار و کلمات قصار بزرگان را بدون توجه به این‌که آیا در میان مردم رایج و متداول‌اند یا نه گردآوردی و در کنار هم قرار داده‌است.
پلو گوجه

| 0 | 1 |
| --- | --- |
گونه: پلو
بخش: ناهار، شام
خاستگاه:  ایران
خوراک ملی وابسته: ایران
دمای سرو: گرم
مواد اصلی: برنج، گوجه، پیاز، سیب زمینی
پلو گوجه یا دمی گوجه‌فرنگی یکی از خوراک‌های ایرانی است و در ایران به دمی گوجه معروف است که اساس آن بر استفاده از برنج است. طرز تهیه این غذا در دوره قاجار از ترکیه به ایران وارد شد.
اصالت

این غذای خوشمزه، در دوران قاجار از کشور ترکیه وارد ایران شد و در‌نهایت، امروزه، به یک غذای پرطرفدار تبدیل شده است. از آن‌جایی که در زمان قاجار، تهران پایتخت کشور بود، دمی گوجه اصالت شهر تهران را گرفت و به یکی از انواع غذاهای محلی شهر تهران تبدیل شد.
مواد لازم

برنج
گوجه
پیاز
سیب زمینی
گوشت چرخ کرده یا سویا
نمک و فلفل سیاه
زردچوبه و روغن
روش پخت

اولین مرحله از طرز تهیه دمی گوجه ساده این است که پیاز را به شکل نگینی ریز کاملا خرد کنید و بعد آن را در مقداری روغن تفت دهید و هم‌زمان که پیاز سرخ می‌شود گوجه‌ها را آماده کنید. برای این کار روی پوست گوجه از چهار طرف گوجه خراش ایجاد کنید و بعد آن‌ها را داخل آب در حال جوش بیاندازید تا بتوانید پوست گوجه را راحت‌تر بگیرید.
در نهایت روی پیاز در حال سرخ شدن مقداری زردچوبه و ادویه مناسب گوجه بریزید و هم بزنید و هم‌زمان گوجه را از آب جوش در بیاورید و بگذارید خنک شود بعد پوست گوجه را به راحتی از آن جدا کنید و گوجه را به شکل نگینی ریزی خرد کنید.
اکنون گوجه خرد شده را به پیاز در حال سرخ شدن اضافه کنید و هم بزنید کمی که آب گوجه کشیده شد و گوجه در روغن خوب تفت خورد، برنج را اضافه کنید و هم بزنید. در نهایت هم آب اضافه کنید و اجازه دهید آب به جوش آید و در نهایت کامل بخار شود. در این مرحله در قابلمه را ببندید وقتی که آب کامل تبخیر شد مقداری کره یا روغن به برنج آماده کنید و هم بزنید و در نهایت دم کنی را روی در قابلمه بگذارید و اجازه دهید دمی گوجه شما حدود ۴۵ دقیقه با حرارت کم دم بکشد.
سری ثریا اوندر

| Sırrı Süreyya Önder نماینده مجلس | Sırrı Süreyya Önder نماینده مجلس |
| --- | --- |
Member of the Grand National Assembly: Member of the Grand National Assembly
دوره مسئولیت ۱۲ ژوئن ۲۰۱۱ – ۰۷ ژوئیه ۲۰۱۸: دوره مسئولیت ۱۲ ژوئن ۲۰۱۱ – ۰۷ ژوئیه ۲۰۱۸
حوزه انتخاباتی: İstanbul (II) (2011) Ankara (I) (انتخابات سراسری ترکیه (ژوئن ۲۰۱۵), انتخابات سراسری ترکیه (نوامبر ۲۰۱۵))
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۷ ژوئیهٔ ۱۹۶۲ ‏(۶۲ سال) آدیامان، استان آدیامان، ترکیه
حزب سیاسی: حزب دموکراتیک خلق‌ها (2014-present) حزب مناطق دموکراتیک (۲۰۱۱–۱۴)
پیشه: هنرپیشه، کارگردان فیلم، فیلمنامه‌نویس، سیاستمدار
سری ثریا اوندر (۷ ژوئیهٔ ۱۹۶۲، آدیامان -)، سیاستمدار، مقاله‌نویس، کارگردان، فیلمنامه‌نویس و بازیگر ترکمن و چپگرای اهل ترکیه است. وی در  سراسری پارلمان ترکیه به عنوان نمایندهٔ مستقل اما با حمایت حزب آشتی و دموکراسی برگزیده شد، اما بعداً عضویت این حزب را به‌طور رسمی پذیرفت. وی با تشکیل حزب دموکراتیک خلق‌ها به این حزب پیوست.
زندگی

سری ثریا اوندر در ۷ ژوئیهٔ ۱۹۶۲ در شهر آدیامان در ناحیه آناتولی جنوب شرق به دنیا آمد. پدرش آرایشگر و در دههٔ ۶۰ میلادی، بنیانگذار و رهبر دفتر استانی حزب کارگران ترکیه (TİP) به رهبری بهیجه بوران بود. هنگامی که سری ثریا اوندر ۸ ساله بود، پدرش بر اثر سیروز درگذشت و وی به همراه مادر و چهار برادر و خواهر کوچکترش به خانهٔ پدربزرگ مادریش نقل مکان کردند. او از آن زمان برای کمک به خانواده در یک مغازهٔ عکاسی به عنوان شاگرد به کار پرداخت و این کار را تا زمانی که به کلاس دهم دبیرستان رسید ادامه داد.
وی در سن شانزده سالگی به کار برای برنامهٔ ملی ریشه کنی مالاریا پرداخت تا بتواند درآمدی بیشتر از آنچه در عکاسی داشت، به دست بیاورد. وی در آنجا با جنبش اتحادیه‌های کارگری آشنا شد، اما به سبب فعالیت‌هایش در اتحادیه از آنجا اخراج شد. اوندر پس از مدت کوتاهی کار کردن در یک مغازهٔ تعمیر تایر، به گرداندن زندگی خود با عکاسی روی آورد و در این زمان به ساخت مستندهای هویتی در مناطق روستایی پرداخت.
اوندر در سال ۱۹۸۰ در دانشگاه آنکارا در رشتهٔ علوم سیاسی ثبت نام کرد. وی در ترم دوم به جنبش اعتراضی دانشجویان در اعتراض به حکومت نظامیان پیوست که در پی کودتای ۱۲ سپتامبر ۱۹۸۰ دولت را در ترکیه ملغی کرده بودند. وی در ارتباط با این جنبش بازداشت شد و به جرم عضویت در سازمان غیرقانونی به دوازده سال زندان محکوم گشت. وی محکومیت خود را در بندهای پرجمعیت زندان‌هایی چون ماماک، اولوجانلار و هایمانا گذراند.
فعالیت حرفه‌ای

فیلم بین‌الملل ساختهٔ مشترک سری ثریا اوندر و محرم گولمز در جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم قوزک پنبهٔ زرین آدانا در سال ۲۰۰۷ جایزهٔ بهترین فیلم را به دست آورد و همچنین به بیست و نهمین جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم مسکو نیز راه یافت.
سری ثریا اوندر در سال ۲۰۱۰ نگارش ستونی ثابت در روزنامهٔ بیرگون را آغاز کرد. علاوه بر این، وی نوشتن در روزنامهٔ رادیکال را نیز ادامه داد. وی در انتخابات ۲۰۱۱ با حمایت حزب آشتی و دموکراسی به عنوان نمایندهٔ مستقل از شهر استانبول به مجلس ملی کبیر ترکیه راه یافت. اوندر بعداً عضویت در این حزب را پذیرفت. وی پس از ورود به پارلمان نگارش در روزنامهٔ رادیکال را ترک کرد. وی در حال حاضر در روزنامهٔ اوزگور گوندم می‌نویسد.
سری ثریا اوندر در اعتراض‌های میدان تقسیم استانبول در سال ۲۰۱۳ شرکت کرد و بر اثر برخورد گلولهٔ گاز اشک‌آور مجروح و در بیمارستان بستری شد.
فیلم‌شناسی > ۲۰۰۶

بین‌الملل، به عنوان کارگردان، فیلمنامه‌نویس و بازیگر؛ برندهٔ جایزهٔ بهترین فیلم از جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم قوزک پنبهٔ زرین آدانا، ۲۰۰۷.
مه و شب، به عنوان بازیگر
فیلم‌شناسی > ۲۰۰۸

آه…، فرزندان، به عنوان فیلمنامه‌نویس
انسان بی رحم، به عنوان مشاور فیلمنامه‌نویس
فیلم‌شناسی > ۲۰۰۹

آدا: عروسی زامبی‌ها، به عنوان بازیگر مهمان
دام اژدها، بازیگر
فیلم‌شناسی > ۲۰۱۰

زیان، به عنوان بازیگر مهمان
فیلم‌شناسی > ۲۰۱۱

زیرزمین
فیلم‌شناسی > ۲۰۱۲

فیلم نوع F، به عنوان کارگردان
تالاب سن ایگناسیو

| گزینش‌ها>  تالاب رامسر | گزینش‌ها>  تالاب رامسر |
| --- | --- |
نام رسمی: Laguna San Ignacio
تاریخ ثبت: ۲ فوریه ۲۰۰۴
شماره ثبت: ۱۳۴۱
 :  
تالاب سن ایگناسیو (به انگلیسی: Laguna San Ignacio) در فاصله ۵۹ کیلومتری (۳۷ مایلی) شهر سن ایگناسیو و بزرگراه ایالتی شماره ۱، ایالت باخا کالیفرنیا سور کشور مکزیک واقع شده‌است. . این تالاب یکی از پناهگاه‌های زمستانی نهنگ‌های خاکستری شرق اقیانوس آرام (Eschrichtius robustus) است.
تالاب سن ایگناسیو
تاریخ

تالاب سن ایگناسیو اولین بار توسط کاپیتان شکار نهنگ جرد پول کشف شد. اولین سفر صید نهنگ به تالاب سان ایگناسیو در سال ۱۸۶۰ توسط اسکامون و شش کشتی شکار نهنگ انجام شد. اگرچه بسیاری از شکارچیان نهنگ به دلیل ترس از دست دادن کشتی‌های خود وارد آب‌های کم عمق این تالاب نمی‌شوند، اما باز هم شکارچیان جسوری هستند که وارد تالاب شده‌اند و با شکار نهنگ خاکستری اقیانوس آرام این گونه را به سمت انقراض سوق داده‌اند. تالاب در حال حاضر یکی از مقاصد اصلی مهاجرت نهنگ‌های خاکستری است.
اهمیت جهانی تالاب سان ایگناسیو

در سال ۱۹۸۸ مکزیک ذخیره‌گاه زیست‌کره ال ویزکاینو که شامل تالاب سان ایگناسیو نیز می‌شود و بزرگترین پناهگاه حیات‌وحش در آمریکای لاتین است، را تأسیس کرد. تالاب سان ایگناسیو نه تنها پناهگاه نهنگ خاکستری است، بلکه یکی از تنها دو محل پرورشگاه بچه‌های نهنگ خاکستری اقیانوس آرام در جهان است. پرورشگاه دیگر با فاصله تنها ۴ ساعت در خلیج ماگدالنا قرار دارد. تالاب سان ایگناسیو همچنین زیستگاه حیاتی برای گونه در حال انقراض برندو یا آنتلوپ شاخ چنگالی و یک زیستگاه مهم تغذیه ای برای چهار گونه از هفت گونه لاک پشت دریایی جهان است: لاک پشت چرمی، لاک پشت زیتونی، لاک پشت پوزه عقابی و لاک پشت سبز دریایی (همه در خطر انقراض). در سال ۱۹۹۳ سازمان ملل تالاب سان ایگناسیو را به دلیل اهمیت آن برای جامعه جهانی در فهرست میراث جهانی قرار داد.