آسیب طناب نخاعی
طبقه‌بندی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
: 
اثرات آسیب، بستگی به سطح آن در ستون مهره‌ها دارد (چپ). درماتوم ناحیه‌ای از پوست اس که پیام‌های حسی را به عصب نخاعی خاصی ارسال می‌کند (راست).: اثرات آسیب، بستگی به سطح آن در ستون مهره‌ها دارد (چپ). درماتوم ناحیه‌ای از پوست اس که پیام‌های حسی را به عصب نخاعی خاصی ارسال می‌کند (راست).
: 
اعصاب نخاعی از طناب نخاعی بین هر جفت از مهره‌ها خارج می‌گردند.: اعصاب نخاعی از طناب نخاعی بین هر جفت از مهره‌ها خارج می‌گردند.
آسیب نخاعی ممکن است ترومایی یا غیرترومایی باشد، و می‌توان آن را براساس علت به سه نوع دسته‌بندی کرد: نیروهای مکانیکی، سم و ایسکمی (به علت فقدان جریان خون). همچنین ممکن است بتوان آسیب را به جراحات اولیه و ثانویه نیز دسته‌بندی کرد: مرگ سلولی که بلافاصله در جراحت اصلی رخ می‌دهد، و آبشار بیوشیمیایی که در پی آن آغاز شده و موجب تخریب بافتی بیشتری می‌گردد. این مسیرهای آسیب ثانویه شامل آبشار ایسکمیک، التهاب، ورم، خودکشی سلولی و عدم توازن ناقلان عصبی می‌گردند. ممکن است چنین آسیب‌هایی، دقایق یا هفته‌ها بعد از آسیب رخ دهند.
در هر سطح از ستون نخاعی، عصب نخاعی از هر سمت از طناب نخاعی منشعب شده و از بین جفت مهره‌ها خارج گردیده تا بخش‌های خاصی از بدن را عصب‌دهی کند. ناحیه‌ای از پوست که توسط عصب خاصی، عصب‌دهی می‌شود را درماتوم نامیده، و گروهی از عضلا که توسط عصب نخاعی منفردی عصبدهی می‌گردند را میوتوم نامند. بخشی از طناب نخاعی که آسیب دیده‌است، متناظر با اعصاب نخاعی سطح آسیب و زیر آن می‌باشد. آسیب‌ها ممکن است گردنی ۱–۸ (C1-C8)، سینه‌ای ۱–۱۲ (T1-T12)، کمری ۱–۵ (L1-L5)، یا خاجی (S1-S5). باشند. سطح آسیب فرد، به عنوان پایین‌ترین سطح حسی و عملکردی تعریف می‌گردد. پاراپلژی هنگامی رخ می‌دهد که پاها تحت تأثیر آسیب طناب نخاعی قرار گیرند (در آسیب‌های سینه‌ای، کمری یا خاجی)، و تتراپلژی هنگامی رخ می‌دهد ه تمام چهار اندام تحت تأثیر قرار گیرند (آسیب گردنی).
همچنین SCI را می‌توان براساس درجه اختلال طبقه‌بندی کرد. استاندارد بین‌المللی برای طبقه‌بندی عصب‌شناختی آسیب طناب نخاعی (ISNCSCI)، توسط جامعه آسیب طناب نخاعی آمریکا (ASIA) منتشر شده و به‌طور گسترده در مستند کردن اختلالات حسی و حرکتی ناشی از SCI، مورد استفاده واقع می‌گردد. این طبقه‌بندی، بر اساس پاسخ‌های عصبی‌ست، جنان که در هر درماتوم، تست‌های لامسه و نوک سنجاقی، و قدرت عضلانی که حرکات کلیدی را در هر دو سمت بدن کنترل می‌کنند، مورد آزمایش قرار می‌گیرد. قدرت عضلانی بر مقیاس ۰–۵، و براساس جدول ذیل نمره دهی شده، همچنین لامسه براساس مقیاس ۰–۲ بدین صورت نمره‌دهی می‌شود: ۰ بدون حس، ۱ حس تغییر یافته یا تنزل یافته، و ۲ حس کامل. هر سمت از بدن به‌طور مستقل نمره‌دهی می‌شود.
| قدرت عضلانی> درجه | قدرت عضلانی> عملکرد عضلانی | مقیاس اختلال ASIA جهت طبقه‌بندی آسیب طناب نخاعی> درجه | مقیاس اختلال ASIA جهت طبقه‌بندی آسیب طناب نخاعی> توصیف |
| --- | --- | --- | --- |
| ۰ | بدون انقباض عضلانی | A | آسیب کامل. هیچ عملکرد حرکتی یا حسی در قطعات خاجی S4 یا S5 حفظ نشده. |
| ۱ | لرزش ماهیچه‌ای | B | نقص حسی. عملکرد حسی زیر سطح آسیب، شامل قطعات خاجی حفظ شده اما حرکتی خیر. |
| ۲ | دامنه کامل حرکتی، با حذف گرانش | C | نقص حرکتی. عملکرد حرکتی زیر سطح آسیب حفظ شده، و بیش از نیمی از عضلات تست شده زیر سطح آسیب، دارای درجه عضلانی کمتر از ۳ می‌باشند (ستون نمره‌های قدرت عضلانی در سمت راست را ببینید). |
| ۳ | دامنه کامل حرکتی، در مقابل گرانش | D | نقص حرکتی. عملکرد حرکتی زیر سطح آسیب حفظ شده، و حداقل نیمی از عضلات اصلی زیر سطح عصب‌شناختی، درجه عضلانی ۳ یا بیشتر دارند. |
| ۴ | دامنه کامل حرکتی، در مقابل مقاومت | E | طبیعی. بدون نقص حرکتی یا حسی، اما در گذشته نقص‌هایی وجود داشته |
| ۵ | قدرت طبیعی |  |  |