سمفونی سفید، شماره ۱: دختر سفید
آفرینش و پذیرش

ویسلر کار روی دختر سفید را اندکی پس از ۳ دسامبر سال ۱۸۶۱ به قصد ارائه به نمایشگاه سالانهٔ آکادمی سلطنتی هنر آغاز کرد. با وجود دوره‌های بیماری، او نقاشی را در ماه آوریل به پایان رساند. وی در نامه‌ای به جورج دو موریه چنین می‌گوید:
«... زنی در لباس سفید با پارچهٔ ململ، روبه‌روی پنجره‌ای ایستاده که پردهٔ موصلی شفاف سفیدش، نور را حایل می‌شود؛ اما پیکر وی از راست نوری شدید می‌گیرد و بنابراین تصویر، سوای موهای قرمز زن، توده‌ای جذاب از سفید درخشان است.»
این تک‌چهره با وجود دید متفاوت دیگران، اتودی ساده در رنگ سفید بود. ژول آنتوان کاستاناری، منتقد هنری قرن نوزدهم اهل فرانسه، نقاشی دختر سفید را تمثیلی از معصومیتِ از دست رفتهٔ یک تازه‌عروس می‌پنداشت. عده‌ای دیگر این نقاشی را به رمان مشهور آن زمان، زن سفیدپوش اثر ویلکی کالینز یا دیگر منابع ادبی پیوند دادند. در این نقاشی، هفرنن گل سوسنی در دست چپ خود گرفته و روی قالیچه‌ای از پوست گرگ —که برخی آن نشانی از مردانگی و شهوت تفسیر می‌کنند— ایستاده است. سر گرگ به طرز تهدیدآمیزی به بیننده خیره شده است.
بنا به گفتهٔ هفرنن، ویسلر با این که می‌دانست نقاشی در آن هنگام رد می‌شود، آن را به آکادمی فرستاد. زیرا یک سال پیش در ۱۸۶۱، نقاشی مشابهی اندکی رسوایی به بار آورده بود. تابلوی زن سرکش رام شده اثر ادوین لندسر، اسبی را نشان می‌داد با زنی که کنارش استراحت می‌کرد. آن گیلبرت مدل آن نقاشی، سوارکار شناخته شدهٔ آن دوره بود. با این حال، به سرعت شایعه شد که مدل آن نقاشی در حقیقت روسپی درباری بدنام وقت لندن یعنی کاترین والترز بوده است. نقاشی ویسلر آنقدری یادآور نقاشی لندسلر بود که داوران نسبت به پذیرش آن احتیاط کنند. دختر سفید همراه با سه اچینگ به آکادمی فرستاده شد که آن سه تا پذیرفته شدند؛ اما خود نقاشی پذیرفته نشد.
ویسلر در عوض، نقاشی را در گالری کوچک خیابان برنرز در لندن به نمایش گذاشت. نقاشی در آن جا تحت عنوان «زن سفیدپوش» نماش داده شد که اشاره‌ای به رمان موفق و مشهور آن زمان اثر ویلکی کالینز بود. آن رمان حاوی داستانی عاشقانه، توطئه‌چینی و هویت دوگانه بود که در زمان انتشارش کمی شور و هیجان به پا کرد. ظاهراً دو موریه معتقد بود که نقاشی ویسلر اشاره‌ای به همین رمان است. منتقدی در مجله بریتانیایی آتنائوم اعتراض کرد که دختر سفیدپوش این نقاشی با شخصیتِ درون رمان مطابقت ندارد و همین موجب شد تا ویسلر نامه‌ای نوشته و اظهار کند که گالری این عنوان را بدون هماهنگی با او انتخاب کرده است. او افزود: «من اصلاً و ابداً قصدی برای تصویرگری رمان آقای ویلکی کالینز نداشته‌ام. نقاشی من صرفاً دختری است در لباس سفید که روبه‌روی پرده‌ای سفید ایستاده.»
ویسلر سال بعد کوشید نقاشی را در سالن پاریس، نمایشگاه هنری فرهنگستان هنرهای زیبای فرانسه، به نمایش بگذارد؛ اما نقاشی در آنجا هم رد شد. نقاشی ویسلر سرانجام در نمایشگاه جایگزین تالار ردشدگان پذیرفته شد. این نمایشگاه دو هفته پس از نمایشگاه اصلی سالن در ۱۵ مه گشایش یافت.
تالار ردشدگان همان نمایشگاهی بود که ناهار در چمنزار اثر ادوار مانه در آن رسوایی به بار آورد. توجه به دختر سفید اثر ویسلر حتی بیشتر هم بود. امیل زولا بحث و جدل پیرامون این نقاشی را در رمان شاهکار در سال ۱۸۸۶ شرح داده است. بازخوردها نسبت به نقاشی ویسلر عمدتاً رضایت‌بخش بود و به مقدار زیادی تجربهٔ رد شدنش هم در لندن و هم در پاریس را جبران می‌کرد. همکاران و دوستان ویسلر شامل مانه، گوستاو کوربه که او هم نقاش بود و شارل بودلر که شاعر بود، نقاشی او را بسیار تحسین کردند. تئوفیل تور بورگر، منتقد هنری، این نقاشی را در سنت فرانسیسکو گویا و دیه‌گو ولاسکس می‌دید. لیزا پیترز هم گفت که برخلاف نقد سنت‌گرایان، حامیان ویسلر اصرار داشتند که این نقاشی «تجسمی با محتوای روحانی» است و همچنین مظهر تئوری اوست که هنر باید اساساً دربارهٔ آرایش رنگ‌ها در هارمونی باشد نه این که به توصیف موبه‌موی جهان طبیعت بپردازد. گرچه برخی نظیر منتقدان فرانسوی کمتر موافق بودند و گرایش انگلیسی پیشارافائلی را قدری نامتعارف می‌دانستند.
نقاشی دختر سفید تا سال ۱۸۹۶ میلادی نزد خانوادهٔ ویسلر باقی ماند تا وقتی که برادرزادهٔ نقاش، آن را به هریس ویتمور که صاحب گالری هنری بود، فروخت. خانوادهٔ ویتمور هم این نقاشی را در سال ۱۹۴۳ به نگارخانه ملی هنر آمریکا واقع در واشینگتن دی.سی. هدیه دادند.