stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
تیرگان
ثبت اثر

جشن تیرگان ذلف آباد فراهان به عنوان نخستین جشن تیرگان ایران در دیماه ۱۳۸۹ در فهرست میراث معنوی کشور به ثبت رسیده‌است. همچنین این آیین از استان گیلان با نام تیرماسینزه در فهرست میراث معنوی کشور به ثبت رسیده‌است.
کتاب‌شناسی

اسماعیل‌پور، ابوالقاسم. ۱۳۹۹. تیرماسیزّه شو (جشن تیرگان) اسطورهٔ تیشتر، در چشمه‌های بیدار: جستارهای ایران‌شناسی، تهران: هیرمند، صص ۷۱–۱۰۰.
بهار، مهرداد. ۱۳۷۵. پژوهشی در اساطیر ایران (پارهٔ نخست و دوم)، چاپ نخست، ویراست دوم، (پارهٔ نخست ویراستهٔ کتایون مزداپور)، تهران: آگاه.
نیکنام، کوروش. ۱۳۷۹. از نوروز تا نوروز: جشن‌ها و آیین‌های سنتی زرتشتیان ایران، تهران: انتشارات فروهر.
رضایی، عبدالعظیم. تاریخ نوروز و گاهشماری ایران.
مرادی غیاث‌آبادی، رضا. ۱۳۸۷. راهنمای زمان جشن‌ها و گردهمایی‌های ملی ایران باستان، چاپ دوم.
خلف تبریزی، فرهنگ فارسی برهان قاطع
طاهری، رضا. آناهیتا و ایزدبانوان دیگر در اسطوره‌ها و باورهای ایرانیان، تهران: نشر فروهر.
حمیرا اکاخیل

| حمیرا اکاخیل | حمیرا اکاخیل |
| --- | --- |
نمایندهٔ دوره‌ پانزدهم پارلمان افغانستان: نمایندهٔ دوره‌ پانزدهم پارلمان افغانستان
دوره مسئولیت ۱۳۸۴ – ۱۳۸۹: دوره مسئولیت ۱۳۸۴ – ۱۳۸۹
حوزه انتخاباتی: ولایت بلخ
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۵۶ ولایت بلخ
ملیت: افغانستان
پیشه: سیاستمدار
حمیرا اکاخیل (زاده: ۱۳۵۶، ولایت بلخ) سیاست‌مدار افغانستانی و نماینده مردم بلخ در دوره پانزدهم مجلس نمایندگان افغانستان بود.
زندگی‌نامه

حمیرا اکاخیل متولد ۱۳۵۶ از ولایت بلخ افغانستان است. وی تحصیلات خود را در رشته ادبیات تا مقطع لیسانس از دانشگاه کابل به اتمام رسانده‌است.
دیگر فعالیت‌ها

گویندگی برای رسانه‌های رادیویی و تلویزیونی از جمله رادیو نوبهار و رادیو رابعه بلخی.
بهزادکلا

| بهزادکلا | بهزادکلا |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: مازندران
شهرستان: نکا
بخش: مرکزی
دهستان: قره‌طغان
جمعیت: ۱۰۴۶ نفر (سرشماری ۹۵)
بهزادکلا، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نکا در استان مازندران ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان قره‌طغان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۱۸ نفر (۲۶۵خانوار) بوده‌است. مردم بهزادکلا از قومیت طبری هستند. مردم بهزادکلا به زبان طبری (مازندرانی) سخن میگویند.
تیمال

| 0 | 1 |
| --- | --- |
گونه وبگاه: بازرگانی خرده فروشی الکترونیکی
در دسترس به زبان: چینی
مالک: گروه علی بابا
بنیانگذار(ان): Jack Ma
وبگاه: tmall.com
تجاری؟: بله
راه‌اندازی: آوریل 2008; 9 سال پیش (2008-04)
وضعیت کنونی: Active
تیمال (به انگلیسی: Tmall) پرطرفدار ترین وب سایت چینی و خرده فروشی آنلاین زیرمجموعه گروه علی بابا است. تیمال یک پلتفرم برای برندهای محلی چینی و بین‌المللی برای فروش کالا به مصرف‌کنندگان در چین و هانگ کانگ و ماکائو و تایوان است.
تاریخچه

Tmall.com برای اولین بار توسط شرکت Taobao در مارس ۲۰۰۸ به عنوان Taobao Mall معرفی شد.
در نوامبرسال2010 Taobao Mall یک کمپین تبلیغاتی ۳۰ میلیون دلاری برای افزایش آگاهی نام تجاری در میان مصرف‌کنندگان راه انداخت.
معیار

Tmall.com در حال حاضر بیش از ۷۰٬۰۰۰ برند بین‌المللی و مارک‌های چینی و بیش از۵۰۰۰۰ تاجر دارد و به بیش از ۱۸۰ میلیون خریدار خدمات می‌دهد.[نیازمند منبع] Tmall.com رتبه شماره یک در میان همه وب سایت‌های خرده فروشی برای سال ۲۰۱۰ را دارد.
به نقل از الکسا سایت تیمال (Tmall.com) سومین سایت پربازدید در جهان و پر بازدیدترین در چین است.
ویژگی‌ها

Alipayیک سرویس پرداخت آنلاین متعلق به گروه علی‌بابا است که راه حل ترجیح برای پرداخت در معاملات در Tmall.com است.
کای فرانک

| مدال شاهزاده یوجینکای فرانک | مدال شاهزاده یوجینکای فرانک |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: کای گابریل فرانک
زادهٔ: ۹ نوامبر ۱۹۱۱ ویبورگ، دوک‌نشین بزرگ فنلاند
درگذشت: ۲۶ سپتامبر ۱۹۸۹ (۷۷ سال) سانتورینی، یونان
مدفن: گورستان هیتانیمی، هلسینکی
ملیت:  فنلاند
پیشه: طراح صنعتی
کای گابریل فرانک (به فنلاندی: Kaj Gabriel Franck)؛ (زادۀ ۹ نوامبر ۱۹۱۱ میلادی – درگذشتۀ ۲۶ سپتامبر ۱۹۸۹ میلادی) یکی از چهره‌های برجستۀ طراحی فنلاندی و یکی از چهره‌های تأثیرگذار در طراحی و هنرهای کاربردی بین سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۸۰ میلادی بود.
پدر و مادر فرانک، کورت فرانک و جنویو «ووی» آهرنبرگ بودند. او یک فنلاندی سوئدی-زبان بود و از سوی پدر آلمانی الاصل بود.
فرانک، مدیر هنری شرکت آرابیا سرامیکز (اکنون بخشی از گروه ایتالا) و مدیر هنری و معلم در کالج هنرهای کاربردی – دانشگاه هنر و طراحی هلسینکی پیشین (دانشگاه آلتو فعلی) – از سال ۱۹۴۵ میلادی بود، اما طرح‌هایی را برای شرکت‌های دیگر نیز ایجاد کرد. او در سال ۱۹۶۴ میلادی مدال شاهزاده یوجین را دریافت کرد.
انجمن طراحی فنلاند سالانه جایزۀ طراحی کای فرانک را به طراح یا تیمی از طراحان که با روحیۀ مرحوم کای فرانک کار می‌کنند اعطاء می‌کند. برخی از دریافت‌کنندگان این جایزه عبارتند از: اویوا تویکا (۱۹۹۲ میلادی)، ایریه کوکاپورو (۱۹۹۵ میلادی)، هیکی اورولا (۱۹۹۸ میلادی)، ارو آرنیو (۲۰۰۸ میلادی)، سیمو هیکیلا (۲۰۱۱ میلادی) و هری کوسکینن (۲۰۱۴ میلادی).
ضرابخانۀ فنلاند یک سکۀ کلکسیونی با مضمون «کای فرانک و هنر صنعتی» در ژانویه ۲۰۱۱ میلادی منتشر کرد. این سکه به مناسبت یکصدمین سالگرد تولد وی است.
او در گورستان هیتانیمی در هلسینکی به خاک سپرده شده‌ است.
راهبه قاتل

| راهبه قاتل | راهبه قاتل |
| --- | --- |
صحنه‌ای از فیلم با حضور آنیتا اکبرگ (راست) و  پائولا مورا: صحنه‌ای از فیلم با حضور آنیتا اکبرگ (راست) و  پائولا مورا
کارگردان: جولیو بروتی
تهیه‌کننده: انتسو گالو
فیلمنامه‌نویس: جولیو بروتی آلبرتو تارالو
داستان: انتسو گالو
بازیگران:  آنیتا اکبرگ  جو دالساندرو  لو کاستل  آلیدا والی 
موسیقی: آلساندرو آلساندرونی
فیلم‌بردار: آنتونیو ماکوپی
تدوین‌گر: ماریو جاکو
تاریخ‌های انتشار:  ۱۰ مه ۱۹۷۹ (۱۹۷۹-05-۱۰)  
مدت زمان: ۸۸ دقیقه
کشور: ایتالیا
زبان: ایتالیایی 
راهبه قاتل (انگلیسی: Killer Nun) با نام اصلی قتل‌های خواهرراهبه (ایتالیایی: Suor Omicidi) یک فیلم ترسناک سودجویی جنسی ایتالیایی است که در سال۱۹۷۹ منتشر شد. این فیلم بر اساس داستان واقعی سسیل بومبیک، راهبه بلژیکی میانسالی است که در سال ۱۹۷۷ در یک بیمارستان سالمندان در وِتِـرِن در بلژیک مرتکب تعدادی قتل زنجیره‌ای شد.
گزیدهٔ بازیگران

آنیتا اکبرگ
جو دالساندرو
آلیدا والی
لو کاستل
ماسیمو سراتو
لارا نوچی
نرینا مونتانیانی
پائولا مورا
کتاب‌شناسی

Curti, Roberto (2022). Italian Giallo in Film and Television: A Critical History. Jefferson, North Carolina: McFarland. ISBN 978-1-476-64645-9.
Jensen, Vickie (2012). Women Criminals: An Encyclopedia of People and Issues. Vol. 1. Santa Barbara, California: ABC-CLIO. ISBN 978-0-313-33713-0.
آستروپالس

| 0 | 1 |
| --- | --- |
توسعه‌دهنده(ها): University of California, Berkeley
انتشار اولیه: ژوئیه ۲۰۰۸ (public release)
پلت‌فرم: چندسکویی
در دسترس به: English
نوع: رایانش داوطلبانه
مجوز: پروانه عمومی همگانی گنو
وبگاه: setiathome.ssl.berkeley.edu
پروژهٔ آستروپالس (به انگلیسی: Astropulse) یک پروژهٔ محاسباتی رایانش میان‌همگانی است که به صورت سراسری جهانی که از مازاد ظرفیت رایانه‌های داوطلبان، برای جستجوی سیاهچاله‌های نخستینی، تپ‌اختر‌ها و هوش فرازمینی (ETI) استفاده می‌کند. منابع داوطلبانه از طریق زیرساخت شبکه برکلی برای شبکه کامپیوتری (BOINC) مورد استفاده قرار می‌گیرد. در سال ۱۹۹۹، آزمایشگاه علوم فضایی، پروژهٔ ستی در خانه را؛ که بر محاسبات گستردهٔ رایانه‌های رومیزی موازی پراکنده در سراسر جهان متکی بود، راه اندازی کرد. ستی در خانه با استفاده از داده‌های ثبت شده از تلسکوپ رادیویی رصدخانه آرسیبو و جستجو برای سیگنال‌های رادیویی با پهنای باند باریک از فضا، نشان دهندهٔ حضور فناوری‌های فرازمینی است. به زودی معلوم شد که این داده‌ها می‌تواند منشأ سیگنال‌های دیگری؛ ارزشمند برای جامعهٔ اخترشناسی و فیزیک نیز مورد استفاده قرار گیرد.
سیر توسعه

برای نزدیک به ۶ سال، آستروپالس در مرحلهٔ آزمایشی بتا خود در دسترس بود؛ اما نه در دسترس در جامعه عمومی. در ماه ژوئیهٔ ۲۰۰۸، آستروپالس و ستی در خانه در هم ادغام شدند، به طوری که شبکهٔ عظیم و گستردهٔ شرکت کنندگان SETI نیز قادر به اجرای سهم خود در جستجو برای سایر سیگنال‌های اختری درخور توجه کمک کند. آستروپالس همچنین در کمک به جستجو برای هوش فرازمینی ET همکاری دارد: نخست، طرفداران پروژه بر این باورند که توانند نوع دیگری از سیگنال ET را شناسایی کنند، که توسط الگوریتم اصلی ستی در خانه مشخص نشده‌است؛ دوم، طرفداران بر این باورند که پروه می‌تواند حمایت‌های قاطع بیشتری را برای SETI، با فراهم آوردن دومین نتیجهٔ احتمالی، برای پروژهٔ کلی ایجاد کنند.
وبسایت‌های مربوط

Astropulse Science
Von Korff, Astropulse: A Search for Microsecond Transient Radio Signals Using Distributed Computing
Astropulse FAQ
Website
SETI@home forum thread about Astropulse
SETI@home Beta forum thread about Astropulse
Astropulse Wiki
Electromagnetic Radiation
A multibeam sky survey
احمد کاوری

| احمد کاوَری | احمد کاوَری |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۴۴ عراق
ملیت: ایرانی
تحصیلات: فارغ‌التحصیل ادبیات نمایشی
پیشه(ها): بازیگر، کارگردان فیلم، نویسنده
احمد کاوَری (زادهٔ ۱۳۴۴ در عراق - ) کارگردان و بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون است که فعالیت هنری خود را در سال ۱۳۶۴ با تئاتر آغاز کرد.
 او تا سال ۱۳۷۰ چند مستند کوتاه از جمله دار عاشقان و دایره معیوب را کارگردانی نمود. در نگارش فیلم نامه‌های مردی از جنس بلور و قاصدک همکاری داشته‌است و با بازی در چند فیلم نظیر ارتفاع پست بازیگری را نیز تجربه نموده‌است.
فیلمشناسی

نفوذی (فیلم ۱۳۸۷) (نویسنده و کارگردان)
خودزنی (۱۳۹۰) (نویسنده و کارگردان)
سگ‌های زرد (فیلم ۱۳۹۶) (نویسنده) اکران نشده
اعتراف با دور تند (فیلم ۱۳۹۶) (نویسنده و کارگردان) اکران نشده
ژن خوک (۱۳۹۷) (نویسنده)
گربه سیاه (١٣٩٨) (بازیگر)
بچه‌مهندس - فصل ۴ (۱۴۰۰)
شرم (۱۳۹۹)
وارش (۱۳۹۸)
بیدارباش
خواب بلند
زیر یک سقف (تله فیلم)
شکر تلخ
دیگری
سجل (تله فیلم)
خسیس (تله فیلم)
حکم جلب (تله فیلم)
بوسه برخاک (تله فیلم)
دشت آزادگان (سریال- مستند بازسازی)
دختر گمشده (سریال_داستانی)
فیلمشناسی > بازیگر

شماره ۱۰ (۱۴۰۱)
گربه سیاه (۱۳۹۸)
اعتراف با دور تند (۱۳۹۶)
ماهورا (۱۳۹۵)
جشن تولد (۱۳۹۴)
رنج و سرمستی (۱۳۹۲)
زادبوم (۱۳۸۷)
اتوبوس شب (۱۳۸۵)
مرزی برای زندگی (۱۳۸۳)
شب کایت‌ها (۱۳۸۲)
ارتفاع پست (۱۳۸۰)
انتظار (۱۳۷۹)
سفر سرخ (۱۳۷۹)
۱۳۷۸ کاشانه (قاسم جعفری)
۱۳۷۸ کژدم ۳۳ (مهدی شمسایی)
۱۳۷۹ پروانه‌ها می‌نویسند (محمد نوری زاد)
۱۳۷۹ همسفر (قاسم جعفری)
۱۳۸۰ تب (عباس مرادیان، مصطفی پورحامدی)
۱۳۸۱ اشغال (عبدالله باکیده)
۱۳۸۳ سرود خاک (جواد مزد آبادی)
۱۳۸۴ بچه های هور (عبدالله باکیده)
۱۳۸۵ آدمخوار (جواد مزد آبادی)
۱۳۸۵ خون‌بها (جواد مزد آبادی)
۱۳۸۶ دریا در غربت (سید رحیم حسینی)
۱۴۰۰ باب المراد
۱۴۰۱ نجلا ۲ (خیرالله تقیانی پور)
۱۴۰۳ تانک خورها
باب ا
فیلمشناسی > سایر سمت‌ها

پیک نیک در میدان جنگ (۱۳۸۳)
شب کایت‌ها (۱۳۸۲ برنامه‌ریز و دستیار کارگردان)
انتظار (۱۳۷۹ برنامه‌ریز و دستیار کارگردان)
آتش و شبنم
آفتاب و زمین
مردی از جنس بلور (دستیار کارگردان)
قاصدک (دستیار کارگردان)
پیک نیک در میدان جنگ (دستیار کارگردان)
جوایز

دیپلم افتخار بهترین کارگردانی فیلم از بخش نگاه نو برای فیلم سینمایی نفوذی (مشترک با مهدی فیوضی) از بیست و هشتمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم فجر (۱۳۸۸)
دیپلم افتخار بهترین نویسندگی برای فیلم‌نامه نفوذی (مشترک با داود امیریان) از بخش نگاه نو بیست و هشتمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم فجر (۱۳۸۸)
کاندید سیمرغ بهترین فیلم‌نامه برای فیلم‌نامه نفوذی از بیست و هشتمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم فجر (۱۳۸۸)
اسمبلی (زیرساخت زبان مشترک)

یک اسمبلی (به انگلیسی: assembly) که در حالت زیرساخت زبان مشترک (CLI) قرار دارد، یک کتابخانه کد کامپایل شده‌است، که از آن در استقرار، نسخه‌دهی، و امن‌سازی استفاده می‌شود. این کتابخانه توسط مایکروسافت برای استفاده در نسخه‌های جدید ویندوز تعریف شده‌است. دو نوع اسمبلی وجود دارد: اسمبلی‌های فرایند (EXE) و اسمبلی‌های کتابخانه (DLL). یک اسمبلی فرایند نمایش‌دهنده یک فرایند است که از کلاس‌های تعریف‌شده در اسمبلی کتابخانه استفاده می‌کند. اسمبلی CLI شامل کدهایی به زبان CIL هستند، که این کد معمولاً توسط زبان CLI ایجاد شده‌اند، و سپس در زمان اجرا، توسط کامپایل درجا، به زبان ماشین کامپایل می‌گردند. در پیاده‌سازی چارچوب دات‌نت، این کامپایلر بخشی از زمان اجرای زبان مشترک (CLR) می‌باشد.
یک کد اسمبلی، شامل یک یا بیشتر فایل است. به فایل‌های کد «پودمان» یا ماژول می‌گویند. یک اسمبلی شامل بیشتر از یک پودمان کد است. به دلیل آنکه می‌توان از زبان‌های مختلفی برای ایجاد پودمان کد استفاده کرد، این موضوع از نظر فنی ممکن است تا از چندین زبان مختلف، برای ساخت یک اسمبلی استفاده‌کرد. با این حال ویژوال استودیو از قابلیت استفاده از زبان‌های مختلف در یک اسمبلی، پشتیبانی نمی‌کند.
نام اسمبلی

نام یک اسمبلی شامل چهار بخش تشکیل است:
نام کوتاه. در ویندوز این نام فایل اجراپذیر انتقال‌پذیر (PE) است که پسوند ندارد.
فرهنگ (به انگلیسی: culture). یک شناسانه RFC 1766 برای محل اسمبلی است. در حالت کلی، اسمبلی‌های کتابخانه و فرایند باید از نظر فرهنگ خنثی باشند؛ فقط برای «اسمبلی ماهواره‌ای» از فرهنگ استفاده می‌شود.
نسخه. یک عدد نقطه‌دار است که از چهار مقدار ساخته شده‌است: عمده، جزیی، ساخت، و بازنگری.
توکن (شناسه) کلید عمومی. یک درهم‌ساز ۶۴ بیتی از کلید عمومی است، که متناظر با کلید خصوصی‌ای است که برای امضای اسمبلی از آن استفاده شده‌است. اگر یک اسمبلی امضا شود، گفته می‌شود که دارای نام نیرومند است.
از توکن کلید عمومی برای یکتا سازی نام اسمبلی استفاده می‌شود؛ بنابراین، دو اسمبلی دارای نام نیرومند می‌توانند نام فایل PE مشابه داشته باشند، اما هنوز CLI آن‌ها را به عنوان اسمبلی‌های متفاوت تشخیص می‌دهد. سیستم فایل‌بندی ویندوز (FAT32 و NTFS) تنها نام فایل PE را تشخیص می‌دهد، بنابراین دو اسمبلی که نام فایل PE مشابه دارند، (اما فرهنگ، نسخه، یا توکن کلید عمومی‌شان متفاوت است) را نمی‌توان در یک فولدر ویندوز قرار داد. برای حل این موضوع، CLI مفهوم GAC را معرفی کرده‌است (کوته‌نوشت «کاشه اسمبلی جهانی» Global Assembly Cache) که در زمان اجرا به صورت یک فولدر عمل می‌کند، اما در واقعیت به کمک فولدرهای سیستم فایل تودرتو پیاده‌سازی شده‌است.
برای جلوگیری از حمله جعل، که در آن قفل‌شکن سعی می‌کند تا یک اسمبلی را به عنوان دیگری جا بزند، باید اسمبلی را با کلید خصوصی امضا کرد. توسعه‌دهنده اسمبلی مورد نظر، کلید خصوصی را به عنوان یک موضوع سری نگهداری می‌کند، بنابراین قفل‌شکن نه به آن دسترسی دارد و نه می‌تواند آن را به سادگی حدس بزند؛ بنابراین قفل‌شکن نمی‌تواند این اسمبلی را به عنوان کد دیگری جابرند، زیرا توانایی امضای درست آن را (بعد از تغییردادن آن) ندارد. امضای اسمبلی شامل درهم‌سازی بخش‌های مهم اسمبلی و سپس رمزگذاری آن درهم‌شده به کمک کلید خصوصی می‌باشد. درهم‌شدهٔ امضا شده همراه با کلید عمومی در اسمبلی قرار می‌گیرد. از کلید عمومی برای رمزگشایی درهم‌شده امضاشده استفاده می‌شود. موقعی که CLR اسمبلی با نام نیرومند را بارگذاری می‌کند، یک درهم‌شده از اسمبلی ایجاد می‌کند، سپس یک عمیات مقایسه با درهم‌شده رمزگشایی‌شده انجام می‌شود. اگر مقایسه موفق باشد، به این معنی است که کلید عمومی موجود در فایل (و از این رو توکن کلید عمومی) با کلید خصوصی که برای امضای اسمبلی استفاده شده‌است، مرتبط می‌باشد. این موضوع یعنی کلید عمومی موجود در اسمبلی همان کلید عمومی منتشرکننده ی اسمبلی است، ازاین‌رو از حمله جعل جلوگیری به عمل می‌آید.
نسخه‌های اسمبلی

اسمبلی‌های CLI می‌توانند اطلاعات نسخه داشته‌باشند، که به آن‌ها اجازه می‌دهد تا بیشتر تعارض‌هایی که بین برنامه‌های کاربردی، در اثر اسمبلی مشترک به وجود آمده، را از بین ببریم. اما این موضوع همه تعارض‌های نسخه‌ای احتمالی بین اسمبلی‌ها را از بین نمی‌برد.
اسمبلی‌ها و امنیت CLI

امنیت دسترسی کد در CLI بر اساس اسمبلی‌ها و شاهدها (به انگلیسی: evidence) هستند. یک شاهد می‌تواند هر چیزی باشد که از اسمبلی قابل استنتاج است، اما معمولاً از منبع اسمبلی ساخته می‌شود-- حتی اگر آن اسمبلی از اینترنت، یا اینترانت دانلود گردد، یا روی ماشین محلی نصب شده‌باشد (اگر اسمبلی از ماشین دیگری دانلود شود، در محل جعبه‌شنی در داخل GAC ذخیره خواهدشد، و بنابراین به صورت اسمبلی‌های نصب شده محلی با آن عمل نمی‌شود). مجوزها به کل اسمبلی‌ها اعمال می‌شوند، و یک اسمبلی از طریق ویژگی‌های سفارشی‌شده‌اش می‌تواند حداقل مجوزهایی را که نیاز دارد را مشخص نماید (فراداده CLI را ببینید). موقعی که اسمبلی بارگذاری شود، CLR از شواهد آن اسمبلی استفاده می‌کند تا یک «مجموعه مجوز» بسازد که شامل یک یا بیشتر مجوز دسترسی به کد است. سپس CLR بررسی می‌کند تا مطمئن شود که این مجموعه مجوز شامل مجوزهای لازم تعیین شده توسط اسمبلی می‌باشد یا نه.
کد CLI می‌تواند یک درخواست امنیتی دسترسی کد بدهد. این موضوع به این معنی است که کد تنها موقعی یک «عملیات ممتاز» را انجام می‌دهد که تمام اسمبلی‌های تمام شگردهای موجود در پشته تماس، مجوزهای تعین شده را داشته باشند. اگر حتی یکی از اسمبلی‌ها مجوز لازم را نداشته باشد، یک استثنای امنیتی پرتاب خواهد شد.
یک کد CLI می‌تواند «درخواست پیوندشده» (به انگلیسی: Linked Demand) را برای دستیابی به مجوز از پشته تماس انجام دهد. در این حالت CLR به تنها یک شگرد در محل بالا در پشته تماس، برای مجوز تعیین شده نگاه می‌کند. در اینجا راه‌رفتن روی پشته به یک شگرد در پشته تماس محدودسازی شده‌است، که توسط آن شگرد، CRL فرض می‌کند که بقیه شگردها در «پشته تماس»، مجوز مربوطه را دارند. اسمبلی ترکیبی از فراداده و فایل MSIL است.
اسمبلی‌های ماهواره‌ای

به صورت کلی، اسمبلی‌ها باید شامل منابع خنثی از نظر فرهنگ باشند. اگر بخواهید اسمبلی‌تان را محلی‌سازی کنید (برای مثال به کمک استفاده از رشته‌های مختلف برای محل‌های مختلف) باید از اسمبلی‌های ماهواره‌ای استفاده کنید، که نوعی اسمبلی «اختصاصی، و تنها منبع» هستند. همان‌طور که از نام آن برمی‌آید، یک ماهواره به یک اسمبلی دیگر که اسمبلی اصلی نام‌دارد مرتبط است. آن اسمبلی (مثلاً lib.dll) شامل منابع خنثی خواهد بود (که مایکروسافت گفته به زبان انگلیسی بین‌المللی است، ولی به معنی ضمنی آن است که انگلیسی آمریکایی است). هر ماهواره دارای نام کتابخانه مرتبط است که به آن یک .resource ملحق شده‌است (مثلاً lib.resouces.dll). به ماهواره یک نام فرهنگ غیرخنثی داده می‌شود، اما به دلیل آنکه توسط سیستم‌های فایل ویندوز موجود (FAT32 و NTFS) نادیده گرفته می‌شود، این موضوع به این معنی است که می‌توان چندین فایل با نام PE یکسان در یک فولدر داشت؛ و به دلیل آنکه این موضوع مقدور نمی‌باشد، ماهواره‌ها را باید در زیرفولدرهایی تحت فولدر برنامه‌کاربردی ذخیره‌سازی کرد. برای مثال یک ماهواره با منابع انگلیسی UK، نام CLI ای به صورت "lib.resources Version=0.0.0.0 Culture=en-GB PublicKeyToken=null" خواهد داشت، و نام PE آن lib.resources.dll است، و در یک زیرفولدر که en-GB نام دارد ذخیره می‌شود.
ماهواره‌ها توسط یک کلاس CLI که System.Resources.ResourceManager نام دارد، بارگذاری می‌شوند. توسعه‌دهنده باید نام منبع و اطلاعات دربارهٔ اسمبلی اصلی (با منابع خنثی) را تدارک ببیند. کلاس ResourceManager سپس محل ماشین را می‌خواند، و از این اطلاعات، و نام اسمبلی اصلی، استفاده می‌کند تا نام ماهواره و نام زیرفولدری که شامل آن است را به دست بیاورد. سپس کلاس ResourceManager می‌تواند ماهواره را بارگذاری کند، و به یک منبع محلی‌سازی‌شده دست بیابد.
ارجاع به اسمبلی‌ها

می‌توان برای ارجاع به کتابخانه کد اجراپذیر از پرچم /reference از کامپایلر C# استفاده کرد.
امضای تأخیری یک اسمبلی

اسمبلی‌های مشترک نیاز دارند تا به آن‌ها یک «نام نیرومند» داده شود، تا به کمک آن به صورت یکتا، اسمبلی را به نحوی شناسایی کرد که توانایی اشتراک بین برنامه‌های کاربردی را داشته‌باشد. «نام نیرومند» شامل توکن کلید عمومی، فرهنگ، نسخه، و نام فایل PE می‌باشد. اگر از اسمبلی باید برای اهداف توسعه‌دادن استفاده شود، که یک اسمبلی مشترک است، فرایند نامگذاری نیرومند تنها شامل «تولید کلید عمومی» است. کلید خصوصی در آن موقع ایجاد نمی‌شود. کلید خصوصی فقط زمانی ایجاد می‌شود که اسمبلی استقرار یابد.
زبان یک اسمبلی

یک اسمبلی توسط کد CIL ساخته می‌شود، که یک زبان میانی است. چارچوب به صورت داخلی، کد CIL (بایت‌کد) را به کد اسمبلی محلی تبدیل می‌کند. اگر یک برنامه داشته باشیم که "Hello World" را چاپ می‌کند، کد CIL معادل برای شگرد به صورت زیر است:
.method private hidebysig static void  Main(string[] args) cil managed {
  .entrypoint
  .custom instance void [mscorlib]System.STAThreadAttribute::.ctor() = ( 01 00 00 00 )
  // Code size       11 (0xb)
  .maxstack  1
  IL_0000:  ldstr      "Hello World"
  IL_0005:  call       void [mscorlib]System.Console::WriteLine(string)
  IL_000a:  ret } // end of method Class1::Main
کد CIL، رشته را به پشته بارگذاری می‌کند، سپس تابع WriteLine را صدا می‌زند، و بازمی‌گردد.
اسکناس

اسکناس یا پول کاغذی یا پول‌برگ، که امروزه در همهٔ کشورهای جهان رواج دارد، نخستین بار در نیمهٔ قرن دهم میلادی، در دوران دودمان سونگ در چین جنوبی باب شد. علاوه بر این در چین شمالی در مدت کوتاهی قبل از ظهور چنگیزخان، پول کاغذی انتشار یافت که اعتبار آن هفت سال بود.
نام

ریشهٔ واژه اسکناس، آسی‌نیا (Assignat) در فرانسوی است که در زبان روسی به صورت آسیگناتسیا (Ассигнация) و در زبان فارسی، با تغییر لفظی در دوره فتحعلی‌شاه به صورت اسکناس درآمد. Assignat در زبان فرانسه به معنای تضمین پرداخت وجه از طرف دولت بوده‌است.
تاریخچه

بشر نیمه متمدن در ابتدا کالا را با کالا مبادله می‌کرد. پس از مدتی برخی کالاها دارای ارزش بیشتری شدند و عملاً به عنوان پول جای خود را باز کردند. از جملهٔ این کالاها در یونان قدیم گاو نر، در سریلانکا فیل و در برونئی جمجمهٔ انسان بود. با پیشرفت تمدن بشری جوامع به استفاده از فلزات و اشیای زینتی مانند طلا و نقره به جای آن کالاها روی آوردند و نخستین بار در بین‌النهرین سکه طلا ضرب شد.
سالیان زیادی طول کشید تا بشر از سکه به اسکناس روی آورد. چینی‌ها به دلیل کمبود طلا و فلزات در اواسط قرن دهم میلادی چیزی به شبیه به اسکناس ابداع کردند و نام آن را چاو گذاشتند، که در دیگر نقاط جهان آن را بی‌ارزش می‌شمردند. استفاده عملی و یکپارچه از پول کاغذی در سراسر چین، از دوره دودمان یوآن آغاز می‌شود و این پول نخستین پول کاغذی جهان است. اما نخستین اسکناس امروزی در ۵ ژانویه سال ۱۶۹۱ میلادی در بانک استکهلم چاپ شد که هم‌اکنون هم در موزهٔ این بانک موجود است.
به نظر می‌رسد که انتشار پول کاغذی در قرون جدید از دوره انقلاب کبیر فرانسه آغاز گشت. مجلس ملی فرانسه در ۲ نوامبر سال ۱۷۸۹ میلادی، طبق قانون همه املاک و اراضی متعلق به کلیسا را ملی اعلام کرد و آن‌ها را به دولت آن کشور واگذاشت. دولت به وثیقه اراضی و املاک مزبور، پول کاغذی انتشار داد.
تاریخچه > در ایران

اطلاعات دیداری: فهرست اسکناس‌های ایران
اولین سکهٔ ایرانی در زمان داریوش و از جنس طلا ضرب شد که نویسندگان یونانی از آن به نام «داریک» یاد می‌کردند.
تا قبل از انتشار اسکناس در ایران، سکه، بیجک، و نیز اسکناس‌های خارجی (به ویژه منات روسی) در این کشور رواج داشت.
در اواخر قرن هفتم هجری (قرن ۱۳ میلادی) و در دوره سلطنت گیخاتوخان (سال ۶۹۳ ه‍.ق) پنجمین پادشاه سلسله ایلخانیان، که از خالی شدن خزانه و کسری بودجه نگران بود، دستور داد مردم زر و سیم خود را به چاپخانه تحویل دهند و به جای آن پول کاغذی (چاوه) بگیرند. این پیشنهاد را عزالدین مظفر -از نزدیکان صدر جهان (وزیر گیخاتو)- با الهام از پول کاغذی چین ارائه داده بود. بدین ترتیب برای نخستین بار پول کاغذی به نام چاو (موسوم به چاو مبارک) در تبریز منتشر شد اما بلافاصله بر اثر مقاومت شدید مردم مجبور شدند این فرمان را لغو کنند. اسکناس یک درهمی چاپ‌شده در آن زمان، قدیمی‌ترین اسکناس شناخته شده در ایران است که منقّش به «لا اله الا الله و محمد رسول‌الله» می‌باشد.
نخستین بانکی که به چاپ اسکناس برای ایران پرداخت، بانک جدید شرق بود که مرکزش در لندن قرار داشت و اسکناس‌های چاپ‌شده توسط این بانک در بانک بازرگانی ایران انتشار می‌یافت. اسکناس‌های منتشرشده توسط این بانک از پنج قران به بالا بود. در سال ۱۲۶۷ هجری قمری، امتیاز چاپ اسکناس از بانک جدید شرق به بانک شاهی واگذار شد. بانک شاهنشاهی ایران طبق قرارداد رویترز حق انحصاری نشر اسکناس را داشت، اما چاپ اسکناس همچنان در بانک جدید شرق انجام می‌گرفت و سیاست‌های پولی را نیز همین بانک تعیین می‌کرد. در سال ۱۲۸۵ هجری شمسی، نمایندگان نخستین مجلس شورای ملی خواستار تأسیس بانک ملی شدند اما تا سال ۱۳۰۶ بانک ملی به تصویب نرسید تا سرانجام در ۱۷ شهریور ۱۳۰۷ شروع به کار کرد. بانک شاهنشاهی تا سال ۱۳۰۹ شمسی به فعالیت خود ادامه می‌داد و در این سال ایران حق انحصاری نشر اسکناس را به مبلغ ۲۰۰ هزار لیرهٔ انگلیس خریداری کرد و مسئولیت چاپ اسکناس به بانک ملی ایران واگذار شد. در سال ۱۳۱۰ هجری شمسی اسکناس‌های چاپ‌شدهٔ قبلی از رده خارج شدند و به موجب مادهٔ ۵ قانون اصلاح (قانون واحد و مقیاس پول) حق انحصاری انتشار اسکناس به مدت ۱۰ سال به بانک ملی واگذار شد. از این تاریخ به بعد تعیین نوع طرح و مبلغ، نوع اسکناس و تعداد آن‌ها را بانک ملی تعیین می‌کرد و اسکناس در لندن چاپ می‌شد. اولین اسکناس بانک ملی در فروردین ۱۳۱۱ چاپ شد. بانک ملی تا سال ۱۳۳۹ اقدام به نشر اسکناس می‌کرد تا اینکه با تأسیس بانک مرکزی، حق نشر اسکناس به بانک مرکزی ایران داده شد و تا کنون ادامه دارد.
تا پیش از سال ۱۳۶۲ شمسی، ایران اسکناس مورد نیاز خود را به کشورهای خارجی (بیشتر انگلستان) سفارش می‌داد.
اما از این سال به بعد با تأسیس کارخانه تولید کاغذ اوراق بهادار، رفته‌رفته اسکناس‌ها روی کاغذ ایرانی چاپ شدند و از سال ۱۳۶۷ کل اسکناسهای ایران در داخل چاپ می‌شوند اما تا سال ۱۳۸۱ همچنان کاغذ مورد نیاز از خارج کشور وارد می‌شد.
منتقدان اسکناس (پول کاغذی)

دسته‌ای از افراد معتقدند که پول کاغذی وسیلهٔ مناسبی برای سنجش قیمت نیست، چون ارزش ذاتی ندارد و معمولاً ارزش آن با چاپ بیشتر آن از بین می‌رود، این افراد طلا و نقره یا حداقل اسکناسی با پشتوانه را به عنوان پول دارای ارزش ثابت قبول دارند
فهرست منتقدان سرشناس
عمر وادیلو
محی الدین حائری شیرازی
عمران نزار حسین
بهداشت و انتقال‌دهندگی باکتری

دست به دست شدن اسکناس‌ها، این برگه‌ها را به محیطی مملو از «باکتری‌های زنده» تبدیل می‌کند که می‌توانند در انتشار بسیاری از بیماری‌ها در جامعه نقش مؤثری داشته باشند. برگه‌های اسکناس می‌توانند مانند نوعی محیط انتقال‌دهنده باکتری در جامعه عمل کنند.
روی یک اسکناس ۱۰۰۰ ینی ژاپن، سری سال ۱۹۸۴.
۲۵ بانی - (۳۹ × ۵۱ mm)
پول خرد کشور رومانی معروف به سکه‌های کاغذی، موسوم به بانی چاپ شده در سال ۱۹۱۷ میلادی - چهره فردیناند اول رومانی پادشاه این کشور بر روی پول‌های خرد می‌باشد. هر لئوی رومانی برابر ۱۰۰ بانی است.
نمونه‌ای از اسکناس‌های چاپ شده در بانک شاهی
اسکناس یادبود پنجاهمین سال پادشاهی پهلوی، چاپ بانک مرکزی ایران، سال ۲۵۳۵ شاهنشاهی
اشکارکلا

| اشکارکلا | اشکارکلا |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: مازندران
شهرستان: آمل
بخش: دابودشت
دهستان: دابوی میانی
جمعیت: ۶۰۳ نفر (سرشماری ۹۵)
اشکارکلا، روستایی است از توابع بخش دابودشت شهرستان آمل در استان مازندران ایران.
سال ها پیش یوسف آباد نیز جزئی از همین روستا بود اما بدلیل فاصله زیاد دو منطقه، آن ها را بطور جداگانه نامگذاری کردند