فهرست ژانرها
ژانرهای ادبی > سایرژانرهای ادبی

وسترن: داستان‌های ژانر وسترن در غرب وحشی، بین زمان جنگ داخلی و اوایل قرن بیستم اتفاق می‌افتد. محیط داستان یک بیابان یا منطقه غیرمتمدن است و اغلب غنی و عمیق توصیف می‌شود. بر ماجراجویی شخصیت یا شخصیت‌های اصلی و تضاد بین تمدن یا جامعه و بیابان رام‌نشده تمرکز می‌کنند، که شخصیت‌هایی تلاش می‌کنند که تمدن را به آن بیابان صادر کنند. این ژانر با داستان‌های تاریخی هم‌پوشانی دارد، و درحالی‌که تعریف سنتی‌تر وسترن، تعریف داستان‌هایی دربارهٔ مردان تنها در غرب وحشی است، تعاریف و نوشته‌های مدرن‌تر به‌گونه‌ای بسط یافته‌اند که فرد یا افرادی را در این دوره زمانی که لحن و زبان قوی‌تری دارند را در بر می‌گیرند.
داستان پارانوئید: آثار ادبی که به بررسی ماهیت ذهنی واقعیت و چگونگی دستکاری آن توسط نیروهای قدرتمند می‌پردازند. این نیروها می‌توانند بیرونی باشند، مانند یک حکومت توتالیتر، یا درونی باشند، مانند بیماری روانی.
داستان‌های فلسفی: داستان‌هایی که در آن بخش قابل توجهی از کار به بحث در مورد سؤالاتی که معمولاً در فلسفه گفتمانی مطرح می‌شود، اختصاص دارد. ممکن است شامل کارکرد و نقش جامعه، هدف از زندگی، اخلاق، نقش هنر در زندگی انسان، و نقش تجربه یا عقل در توسعه دانش باشد. آثار تخیلی فلسفی شامل ایده‌هایی از داستان‌های علمی تخیلی، داستان‌های آرمان‌شهری و دیستوپیایی و رمان تربیتی است. به نظر می‌رسد که شیوه کار استفاده از یک داستان عادی برای توضیح ساده بخش‌های دشوار و تاریک زندگی انسان است.
رمان تربیتی: رمانی در دوران بلوغ که شکل‌گیری روان‌شناختی، اخلاقی و اجتماعی شخصیت قهرمان داستان را ارائه می‌کند. این ژانر در دوران عصر روشنگری در آلمان به‌وجود آمد.
داستان سیاسی: زیر شاخه‌ای از داستان است که به امور سیاسی می‌پردازد. داستان‌های سیاسی اغلب از روایتی برای ارائه تفسیر وقایع، نظام‌ها و نظریه‌های سیاسی استفاده می‌کنند. آثار داستانی سیاسی اغلب «مستقیماً یک جامعه موجود را نقد می‌کنند یا … یک واقعیت بدیل و گاه خارق‌العاده را مطرح می‌کنند». آثار برجسته داستان سیاسی شامل دیستوپیاهای توتالیتر اوایل قرن بیستم مانند پاشنه آهنین جک لندن و این‌جا نمی‌تواند اتفاق بیفتد سینکلر لوئیس هستند. به همان اندازه آثار دیگری از داستان‌های سیاسی مانند سفرهای گالیور (۱۷۲۶)، کاندید (۱۷۵۹)، و کلبه عمو تام (۱۸۵۲) تأثیرگذار بوده‌اند. داستان‌های سیاسی اغلب از شیوه‌های ادبی طنز در ژانرهای داستان‌های آرمان‌شهری، دیستوپیایی و علمی-اجتماعی استفاده می‌کنند.
داستان آرمان‌شهری: خلق دنیایی ایده‌آل یا آرمان‌شهر به‌عنوان زمینه‌ای برای یک رمان.
داستان ویران‌شهری: خلق یک دنیای کابوس‌وار یا ویران، به‌عنوان بستر یک رمان داستان علمی تخیلی اجتماعی.
داستان بقاگرا: ایجاد جهانی که در آن جامعه سنتی به‌دلیل سناریوهای پساآخرالزمانی یا روز قیامت فروپاشیده است، به‌عنوان زمینه‌ای برای یک رمان.
ساگا (سرگذشت‌نامه‌ها): داستان‌هایی که به زبان نورس باستان، عمدتاً در ایسلند، نوشته شده‌اند، که در مورد تاریخ باستان اسکاندیناوی و ژرمن‌ها، در مورد سفرهای اولیه وایکینگ‌ها، در مورد مهاجرت به ایسلند، و خصومت‌های بین خانواده‌های ایسلندی است. متون ساگا به نثر، با مصراع‌ها یا اشعار کامل در ابیات متواتر در متن، از اعمال قهرمانانه روزهای گذشته، حکایت‌های مردان شایسته، که اغلب وایکینگ‌ها، گاهی بت‌پرست، گاهی مسیحی بودند، حکایت دارد. داستان‌ها معمولاً واقع‌گرایانه هستند، به جز حماسه‌های افسانه‌ای، حماسه‌های مقدسین، حماسه‌های اسقف‌ها و رمان‌های عاشقانه ترجمه‌شده یا بازسازی‌شده.
ساگای خانوادگی: زندگی و اعمال یک خانواده یا تعدادی از خانواده‌های مرتبط یا به هم پیوسته را در یک دوره زمانی مشخص می‌کند. در رمان‌ها (یا گاه دنباله‌هایی از رمان‌ها) ابزاری موضوعی است که برای به‌تصویر کشیدن رویدادهای تاریخی خاص، تغییرات شرایط اجتماعی، یا بالا و پایین شدن ثروت از منظرهای چندگانه استفاده می‌شود. از نویسندگان موفق ساگای خانوادگی محبوب می‌توان به سوزان هاوچ، و فیلیپا کار اشاره کرد.
داستان شهری: یک ژانر ادبی که همان‌طور که از نامش پیداست، خاستگاه آن چشم‌انداز و فضای شهری است و با نژاد و فرهنگ شخصیت‌های آن تعریف می‌شود. لحن داستان‌های شهری معمولاً تیره است و روی قسمت زیرین آن تمرکز دارد. موضوعات فحاشی، جنسیت و خشونت معمولاً صریح هستند، و نویسنده از سانسور دوری نمی‌کند یا آن را کمرنگ نمی‌کند. از این نظر، داستان شهری با داستان‌های دیستوپیایی یا بقاگرایانه موضوعات مشترکی دارد. الیور توئیست اثر چارلز دیکنز، برجسته‌ترین مثال در رابطه با این ژانر ادبی است.