تالار آفتاب‌گیر (گلخانه)
تاریخچه

تالارهای آفتاب‌گیر در قرن شانزدهم زمانی پدید آمدند که مالکان ثروتمند زمین‌ها به دنبال پرورش میوه‌های مرکباتی چون لیمو و پرتقال بودند که بازرگانان از نواحی گرمتر دریای مدیترانه به آنجا می‌آوردند و به تدریج به سفره‌های غذایی‌شان وارد شده بود. حفظ مرکبات و دیگر گیاهان حساس ابتدا به صورت ابتدایی و با ساخت آلاچیق بر روی گیاهان گلدانی یا بسترهای گیاهی یا با جابجایی گلدان‌ها به داخل خانه در فصل سرد آغاز شد. این سازه‌های اولیه که در ایتالیا به نام «لیمانایا» شناخته می‌شدند از پانل‌های چوبی برای محافظت در برابر سرما استفاده می‌کردند.
در شمال اروپا حفاظت از درختان پرتقال تبدیل به یک روند گسترده شد و بناهای خاصی برای حفاظت از این میوه خوشمزه و حساس ساخته شد. این بناها که به «پرتغال‌سرا» معروف شدند معمولاً سازه‌های محصور شده‌ای بودند که با چوب، آجر یا سنگ ساخته می‌شدند و در دیوارهای جنوبی پنجره‌های عمودی بلند داشتند. درختان مرکبات معمولاً در گلدان‌ها یا بشکه‌های بزرگ قرار داشتند و در فصل تابستان برای استفاده در فضای بیرون به بیرون منتقل می‌شدند، همان‌طور که در باغ‌های ورسای دیده می‌شود. استفاده از این اتاق‌ها هم از نظر اجتماعی و هم از نظر عملی گسترش یافت و برای سرگرمی و پذیرایی و همچنین نگهداری انواع مختلفی از گیاهان مورد استفاده قرار گرفت. اصطلاح «گلخانه» به تالارها و «کنسرواتواری» برای گیاهان حساس به کار می‌رفت. در قرن هجدهم استفاده از شیشه‌های شیب‌دار در طراحی کنسرواتوارها آغاز شد تا نور بیشتری به داخل سازه وارد شود و شرایط بهتری برای رشد گیاهان فراهم گردد. این نوآوری احتمالاً تحت تأثیر تحقیقات دانشمند هلندی Jan Ingenhousz که نقش نور در فتوسنتز را مطالعه کرده بود قرار داشته است. با این حال اگرچه تحقیقات او احتمالاً به پیشرفت‌های کشاورزی کمک کرده است مشخص نیست که آیا او مستقیماً بر پذیرش شیشه‌های شیب‌دار برای تالارهای آفتاب‌گیر تأثیر گذاشته است یا خیر.
قرن نوزدهم عصر طلایی ساخت تالارهای آفتاب‌گیر به‌ویژه در انگلستان بود. تالارهای آفتاب‌گیر انگلیسی نتیجه علاقه به باغبانی و فناوری‌های جدید شیشه و گرمایش در انگلستان بودند. بسیاری از تالارهای آفتاب‌گیر عمومی باشکوه، که از آهن و شیشه ساخته شده‌اند، نتیجه این دوران هستند. باغ‌های کیو در لندن نمونه‌ای از یک گلخانه بزرگ است که برای پرورش گیاهان حساس و نادر استفاده می‌شود یا کمتر برای نگهداری پرندگان و حیوانات نادر – گاهی اوقات گیاهان و حیوانات در کنار یکدیگر زندگی می‌کنند. نمونه‌های دیگر شامل خانه بزرگ نخل در باغ‌های کیو است که در سال ۱۸۴۴ ساخته شده و توسط دسیماس بورتون طراحی شده است، و کاخ بلور که برای نمایشگاه بزرگ لندن در سال ۱۸۵۱ توسط سر جوزف پکسون ساخته شد.
ساخت و ساز گسترده تالارهای آفتاب‌گیر در انگلستان با آغاز جنگ جهانی دوم متوقف شد. با وجود اینکه ورود شیشه‌های عایق در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ منجر به توسعه ساختارهای ساده اتاق‌های آفتاب شد، این روند تنها در دهه ۱۹۷۰ بود که معماران و سازندگان خلاق شروع به بازسازی سبک ویکتوریایی تالارهای آفتاب‌گیر قرن نوزدهم انگلیسی در نسخه‌های کوچک‌تر خانگی با استفاده از شیشه‌های عایق کردند. در ساخت و ساز معاصر، یک تالارهای آفتاب‌گیر از یک اورنجری در این تفاوت دارد که بیش از ۷۵٪ سطح سقف آن از شیشه ساخته شده است. مواد فریم و سقف شامل آلومینیوم، پی‌وی‌سی و چوب است. باید بیش از ۵۰٪ سطح دیوار یک تالار شیشه باشد تا بتوان آن را تالار آفتاب‌گیر نامید. تالارهای آفتاب‌گیر معاصر از فناوری‌های مختلفی برای اطمینان از کارایی انرژی شیشه استفاده می‌کنند، به‌طوری‌که حداکثر نور ممکن را به داخل وارد کرده و دمای ثابت را در تابستان و زمستان حفظ می‌کنند. این فناوری‌ها شامل شیشه‌های حاوی آرگون، پوشش‌های ضدآلودگی بر روی شیشه، فیلم‌های بازتاب‌دهنده حرارت، نوارهای حرارتی یا شکست‌های حرارتی – بخش‌های توخالی شیشه که حرارت را متوقف می‌کنند می‌شوند. جدیدترین فناوری‌های شیشه شامل شیشه‌های خودتیره شونده است که در طول روز تابستانی به تدریج تیره می‌شوند و سپس به محض کاهش دمای سطح شیشه در پایان روز روشن می‌شوند.