stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اینتل ۸۰۸۰

| 0 | 1 |
| --- | --- |
یک پردازندهٔ اینتل C8080A.: یک پردازندهٔ اینتل C8080A.
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
راه‌اندازی: اواسط ۱۹۷۴
فروشنده‌های معمول: اینتل
Performance: Performance
بیشترین نرخ کلاک CPU: 2 MHz
معماری و طبقه‌بندی: معماری و طبقه‌بندی
مجموعه دستورالعمل‌ها: پیش x۸۶
ویژگی‌های فیزیکی: ویژگی‌های فیزیکی
پکیج‌ها: 40-پایه DIP
AMD شبیه‌سازی شده AM9080.
اینتل ۸۰۸۰ دومین ریزپردازنده‌ی ۸ بیتی طراحی و ساخته شده توسط اینتل بود در آوریل ۱۹۷۴ عرضه شد. اینتل ۸۰۸۰ نوع گسترش‌یافته و بهبودیافته‌ای طراحی ۸۰۰۸ بود اگر چه هماهنگی باینری با آن نمی‌داشت–یعنی برنامه‌های اسمبل شده برای ۸۰۰۸ در ۸۰۸۰ قابل استفاده نبودند. فرکانس پایهٔ مشخص شده به ۲مگاهرتز محدود بود و دستورالعمل‌های متداول آن زمان اجرایی برابر ۴، ۵، ۷، ۱۰ یا ۱۱ سیکل داشتند که این به معنی صدها دستورالعمل در ثانیه بود. ۸۰۸۰ گاهی به عنوان «اولین ریزپردازندهٔ واقعاً قابل استفاده» شناخته می‌شد با وجود اینکه ریزپردازنده‌های قبل‌تر از آن هم برای محاسبه و سایر برنامه‌ها استفاده می‌شدند.
خط متروپولیتن

خط متروپولیتن (انگلیسی: Metropolitan line) یکی از خط‌های متروی لندن است.
این خط که در سال ۱۸۶۳ راه‌اندازی شده است دارای ۳۴ ایستگاه و ۶۷ کیلومتر طول می‌باشد، ایستگاه متروی آلدگیت شرقی‌ترین و ایستگاه امرشام غربی‌ترین ایستگاه این خط می‌باشد.
نقشه

وسط
نگارخانه

تصویری از ساخت مترو لندن در سال ۱۸۶۳
۱۹۹۲
۱۹۹۴
۲۰۰۸
۲۰۱۲
خواب خاک

| خواب خاک | خواب خاک |
| --- | --- |
کارگردان: سپیده فارسی
تهیه‌کننده: کیانوش عیاری
نویسنده: سپیده فارسی جواد جواهری
بازیگران: رویا نونهالی حسین محجوب مهدی مرعشی محسن سلمانی زاده
موسیقی: اردشیر کامکار حسین سمندری
فیلم‌بردار: محمدرضا شریفی
تدوین‌گر: بونیتا پاپاسناسی
تاریخ‌های انتشار: ۱۳۸۲
مدت زمان: ۸۲ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
خواب خاک فیلمی به کارگردانی سپیده فارسی و نویسندگی فارسی و جواد جواهری محصول سال ۱۳۸۲ است.
بازیگران

رویا نونهالی
حسین محجوب
مهدی مرعشی
محسن سلمانی زاده
افسانه‌های کانتربری (فیلم)

| افسانه‌های کانتربری | افسانه‌های کانتربری |
| --- | --- |
کارگردان: پیر پائولو پازولینی
تهیه‌کننده: آلبرتو گریمالدی
نویسنده: پیر پائولو پازولینی
بر پایه: حکایت‌های کنتربری
بازیگران: فرانکو چیتینینتو داولیلائورا بتیپیر پائولو پازولینی  مایکل بالفور
موسیقی: انیو موریکونه
فیلم‌بردار: تونینو دلی کلی
تدوین‌گر: نینو بارالی
توزیع‌کننده: یونایتد آرتیستس
تاریخ‌های انتشار: ۲ ژوئیه ۱۹۷۲ (جشنواره بین‌المللی فیلم برلین ۲ سپتامبر ۱۹۷۲ (ایتالیا)
مدت زمان: ۱۲۲ دقیقه
کشور: ایتالیا
زبان: ایتالیاییانگلیسی
افسانه‌های کانتربری (به ایتالیایی: I racconti di Canterbury) فیلمی ایتالیایی به کارگردانی پیر پائولو پازولینی محصول سال ۱۹۷۲ است. فیلم بر اساس شعر روایی قرون وسطایی حکایت‌های کنتربری اثر جفری چاسر می‌باشد.
فیلم به شعر چاسر وفادار است، اما گاهی هم تغییراتی در آن می‌دهد. در حکایت آشپز، نینتو داولی، نقش پرکین را با الهامی مشخص از چارلی چاپلین ایفا می‌کند. در حکایت راهب نیز تغییرات فراوانی نسبت به شعر چاسر مشهود است.
جوایز

برنده خرس طلایی ۱۹۷۲
نشاسته

| نشاسته | نشاسته |
| --- | --- |
شناساگرها: شناساگرها
شماره ثبت سی‌ای‌اس: ۹۰۰۵-۲۵-۸ Y
EC-number: 232-679-6
شمارهٔ آرتی‌ئی‌سی‌اس: GM5090000
خصوصیات: خصوصیات
فرمول مولکولی: C۶H۱۰O۵
جرم مولی: ۱۶۲٫۱۴ g mol−1
شکل ظاهری: پودر سفید
چگالی: متغیر
دمای ذوب: decomp.  
انحلال‌پذیری در آب: نامحلول
خطرات: خطرات
MSDS: ICSC 1553
شاخص ئی‌یو: not listed
دمای خودآتشگیری:  
به استثنای جایی که اشاره شده‌است در غیر این صورت، داده‌ها برای مواد به وضعیت استانداردشان داده شده‌اند (در 25 °C (۷۷ °F)، ۱۰۰ kPa): به استثنای جایی که اشاره شده‌است در غیر این صورت، داده‌ها برای مواد به وضعیت استانداردشان داده شده‌اند (در 25 °C (۷۷ °F)، ۱۰۰ kPa)
 N (بررسی) (چیست: Y/N؟):  N (بررسی) (چیست: Y/N؟)
Infobox references: Infobox references
:   
نشاسته پودری سفید، نرم و بی‌مزه است که توسط اکثر گیاهان سبز تولید می‌شود و از نظر شیمیایی ترکیب آلی پیچیده‌ای از کربوهیدرات‌های نامحلول در آب سرد، الکل یا سایر حلال‌ها است. این ماده به‌طور گسترده در خوراک انسان، دیگر جانوران و در صنعت کاربرد دارد. از لحاظ زیست‌شیمی نشاسته یک پلی‌ساکارید متشکل از دو نوع بسپار کربوهیدرات به نام آمیلوز و آمیلوپکتین (چندقندی‌ها) است. مونومرهای این پلی‌ساکارید واحدهای گلوکز هستند که با تشکیل پیوندهای آلفا ۱ و ۴ بهم اتصال می‌یابند. ساده‌ترین نشاسته آمیلوز، پلیمر خطی است.
انواع نشاسته

نشاسته پر مصرف‌ترین افزودنی‌ها در محصولات مختلف می‌باشد. این ماده در واقع پلیمری از مولکول‌های گلوکز است که بر اساس منبع تولید آن (ذرت، گندم، سیب زمینی، برنج و ریشه گیاه مانیوک یا کاساوا) انواع مختلف نشاسته را به‌وجود می‌آورد. انواع نشاسته عبارتند از:
نشاسته ذرت
نشاسته گندم (نشاسته گل)
نشاسته سیب‌زمینی
نشاسته برنج
نشاسته تاپیوکا
نشاسته گندم

«نشاسته گل» یا نشاسته گندم حاصل فرایند کارخانه ای نشاسته‌گیری از گندم است که به صورت پودر یا خرده نشاسته به فروش می‌رسد. این نوع نشاسته برای پخت و ایجاد حالت ژلاتینه و قوام دهی و بیشتر در دسرهای خاورمیانه ای مورد استفاده قرار می‌گیرد. نشاسته گندم معمولاً به دو شکل نشاسته پودر شده و نشاسته گل وجود دارد و در شیرینی پزی کاربرد فراوانی دارد. نوع خالص و پودر شده آن، پودری سفید، بی‌بو و بدون مزه می‌باشد، نامحلول در آب سرد و برای ایجاد غلظت و سفت شدن مواد خوراکی مثل انواع دسرها، کاستارد یا فرنی، سس‌ها و غذاهای فوری به کار می‌رود اما در مقابل، نشاسته گل قابل حل شدن در آب گرم بوده و پس از جذب آب، حجم آن دو برابر می‌شود. از نشاسته گل به منظور پف کردن خمیر نان و شیرینی و پوک کردن آن‌ها استفاده می‌شود.
سلول‌های HEK 293

سلولهای HEK293 چند روزه رشد یافته در محیط کشت استاندارد
سلول‌های HEK 293 (انگلیسی: HEK 293 cells) رده ای سلولی است که از رشد سلولهای جنینی کلیه انسان در محیط کشت حاصل شده‌اند. با توجه به رشد مناسب و قابلیت ترانسفیکاسیون مناسب، سالهاست که سلول‌های HEK293 به صورت گسترده در تحقیقات زیست‌شناسی سلولی مورد استفاده قرار می‌گیرند. از این سلولها همچنین در صنعت بیوتکنولوژی برای تولید پروتئین‌های دارویی و ویروس به منظور استفاده در ژن درمانی استفاده می‌شود.
تاریخچه

سلول‌های HEK 293 در سال ۱۹۷۳ با ترانسفکشن کشت سلول‌های کلیوی جنینی انسان با DNA آدنوویروس ۵ برش در آزمایشگاه الکس ونبر در لیدن هلند ساخته شد. سلول‌ها از یک جنین، ظاهراً سالم و جنین دائمی قطع شده تحت قانون هلند بدست آمد؛ هویت والدین و دلیل سقط جنین ناشناخته است. سلول‌ها توسط ون داب Eb کشت شدند. ترانسفکشن با آدنوویروس توسط فرانک گراهام، انجام شد پس از توضیحات در آزمایشگاه‌های van der EB و در. آنها در سال ۱۹۷۷ پس از آنکه گراهام Leiden را برای دانشگاه McMaster ترک کرد، منتشر شد. آنها HEK نامیده می‌شوند از زمانی که آنها در فرهنگ‌های انسانی انسان آغاز شده‌است، در حالی که شماره ۲۹۳ از عادت گراهام تعداد آزمایش‌های او بود؛ کلون اصلی HEK 293 از آزمایشی ۲۹۳ بود. گراهام هشت بار انجام ترانسفکشن را انجام داد، فقط یک کلون سلول دریافت کرد که طی چند ماه کشت داده شد. پس از تطابق با فرهنگ بافت، سلول‌های این کلون به خط نسبتاً پایدار HEK 293 تبدیل شدند.
سلول‌های 293FT، نوعی از سلول‌های ۲۹۳
اریوپس

| اریوپس محدودهٔ زمانی: پنسیلوانین تا سیسورالین (گژلین تا کونگورین)، ۲۹۹ تا ۲۷۸ میلیون سال پیش  PreЄ Є O S D C P T J K Pg N      | اریوپس محدودهٔ زمانی: پنسیلوانین تا سیسورالین (گژلین تا کونگورین)، ۲۹۹ تا ۲۷۸ میلیون سال پیش  PreЄ Є O S D C P T J K Pg N      |
| --- | --- |
اسکلت Eryops megacephalus در موزه تاریخ طبیعی آمریکا: اسکلت Eryops megacephalus در موزه تاریخ طبیعی آمریکا
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
راسته:: †Temnospondyli
تیره:: †Eryopidae
سرده:: †Eryops ادوارد درینکر کوپه، ۱۸۷۷
گونه:: †E. megacephalus
نام دوبخشی: نام دوبخشی
†Eryops megacephalus Cope, 1877: †Eryops megacephalus Cope, 1877
اریوپس (Eryops) یا کشیده‌چهره (نام آن برگرفته از یونانی ἐρύειν, eryein به معنی «کشیده» + ὤψ, ops به معنی «چهره»، زیرا بیشتر جمجمه آن در جلوی چشمانش بود) یک سرده از بریده‌مهرگان دوزیست منقرض‌شده است. این سرده شامل یک گونه به نام Eryops megacephalus است که فسیل‌های آن عمدتاً در سنگ‌های اوایل دوره پرمین (حدود ۲۹۵ میلیون سال پیش) در تخت‌های سرخ تگزاس، واقع در شهرستان آرچر، تگزاس یافت شده‌اند. فسیل‌ها همچنین در سنگ‌های اواخر دوره کربنیفر از نیومکزیکو یافت شده‌اند. چندین استخوان‌بندی کامل از در سنگ‌های پرمین زیرین یافت شده است، اما استخوان‌های جمجمه و دندان رایج‌ترین فسیل‌های آن هستند.
توصیف

کشیده‌چهره به‌طور متوسط کمی بیش از ۱٫۵ تا ۲ متر طول داشت و می‌توانست تا ۳ متر رشد کند و آنها را در میان بزرگ‌ترین حیوانات خشکی زمان خود قرار می‌دهد. وزن بزرگسالان بین ۱۰۲ تا ۲۲۲ کیلوگرم بود. جمجمه متناسب با بدن بزرگ بود، پهن و صاف بود و به طول ۶۰ سانتی‌متر می‌رسید. دهانی بزرگ با دندان‌های خمیده زیادی داشت، مانند دندان‌های قورباغه‌ها. دندان‌های آن دارای مینای دندان با الگوی چین‌خورده بود که منجر به طبقه‌بندی اولیه آن به عنوان یک «مازدندان» شد. شکل و سطح مقطع دندان‌های اریوپس آنها را فوق‌العاده قوی و در برابر تنش مقاوم می‌کرد. کام یا سقف دهان حاوی سه جفت دندان نیش خمیده به عقب بود و پوشیده از برآمدگی‌های استخوانی رو به عقب بود که برای به دام انداختن طعمه‌های لغزنده پس از گرفتن استفاده می‌شد. این، همراه با دهان گشاد، نشان‌دهنده یک روش تغذیه اینرسی است، که در آن حیوان طعمه خود را می‌گرفت و به جلو می‌برد و طعمه را بیشتر به داخل دهان خود می‌راند.
اریوپس بسیار قوی‌تر و تنومندتر از خویشاوندانش بود و دارای عظیم‌ترین و سنگین‌ترین اسکلت استخوانی در بین تمام تمسوسپوندیل‌های شناخته شده بود. اندام‌ها به ویژه بزرگ و قوی بودند. کمربند شانه‌ای بسیار توسعه یافته بود و اندازه بزرگ‌تری برای اتصال ماهیچههای بیشتر داشت. مهم‌تر از همه، کمربند شانه‌ای از جمجمه جدا شده بود که منجر به بهبود حرکت در خشکی می‌شد. کلوستروم کراسپتریژی به عنوان ترقوه حفظ شد و میان‌ترقوهinterclavicle به خوبی توسعه یافته بود و در زیر سینه قرار داشت. در اشکال اولیه، دو استخوان ترقوه و میان‌ترقوه (اینترکلاویکل) می‌توانستند به صورت شکمی به گونه‌ای رشد کنند که یک صفحه پهن سینه تشکیل دهند، اگرچه این مورد در اریوپس وجود نداشت. قسمت بالایی کمربند دارای یک تیغه کتف مسطح بود، با حفره گودی کاسه‌ای که در زیر قرار داشت و به عنوان سطح مفصل برای استخوان بازو عمل می‌کرد، در حالی که به صورت شکمی یک صفحه مفصل غرابی بزرگ و صاف به سمت خط میانی می‌چرخید.
لگن خاصره نیز بسیار بزرگتر از صفحه ساده‌ای بود که در ماهی‌ها یافت می‌شود و ماهیچه‌های بیشتری را در خود جای می‌داد. این استخوان تا حد زیادی به صورت پشتی گسترش یافته بود و توسط یک یا چند دنده خاجی تخصصی به ستون فقرات متصل می‌شد. پاهای عقبی تا حدودی تخصصی بودند زیرا نه تنها وزن را تحمل می‌کردند، بلکه نیروی محرکه را نیز فراهم می‌کردند. بخش پشتی لگن خاصره، استخوان تهیگاهی بود، در حالی که صفحه پهن شکمی از استخوان شرمگاهی در جلو و استخوان نشیمنگاهی در عقب تشکیل شده بود. این سه استخوان در یک نقطه در مرکز مثلث لگن به نام حفره حقه‌ای به هم می‌رسیدند و سطحی برای مفصل شدن با استخوان ران فراهم می‌کردند.
بافت پوست اریوپس توسط یک «مومیایی» فسیل شده که در سال ۱۹۴۱ توصیف شد، آشکار شد. این نمونه مومیایی نشان داد که بدن در طول زندگی با الگویی از برجستگی‌های بیضی شکل پوشیده شده بود.
کشف و گونه‌ها

در حال حاضر تصور می‌شود که اریوپس فقط شامل یک گونه، E. megacephalus است که به معنی «اریوپس سر بزرگ» است. سنگواره‌های E. megacephalus فقط در سنگ‌هایی یافت شده‌اند که مربوط به اوایل دوره پرمین (سن ساکمارین، حدود ۲۹۵ میلیون سال پیش) در جنوب غربی ایالات متحده، در درجه اول در سازند آدمیرال در تخت‌های سرخ تگزاس هستند. در اواسط قرن بیستم، برخی از فسیل‌های قدیمی‌تر به عنوان گونه دوم اریوپس، E. avinoffi طبقه‌بندی شدند. این گونه که از فسیل‌های دوره کربنیفر یافت شده در پنسیلوانیا شناخته شده بود، در ابتدا در جنس Glaukerpeton طبقه‌بندی شده بود. از اواخر دهه ۱۹۵۰، برخی از دانشمندان به این نتیجه رسیدند که Glaukerpeton برای داشتن جنس خاص خود بیش از حد شبیه به اریوپس  است. با این حال، مطالعات بعدی از طبقه‌بندی اصلی Glaukerpeton حمایت کردند و دریافتند که این گونه ابتدایی‌تر از اریوپس  و برخی دیگر از بریده‌مهرگان (تمنوسپوندیل‌های) اولیه است.
سنگواره‌های احتمالی کشیده‌چهره که در سنگ‌های قدیمی‌تر دوره پنسیلوانین از Conemaugh Group در ویرجینیای غربی یافت شده بودند، نیز در نهایت به عنوان بقایای Glaukerpeton شناخته شدند. در سال ۲۰۰۵، یک جمجمه که به وضوح متعلق به اریوپس بود در سنگ‌های اواخر دوره پنسیلوانین از El Cobre Canyon Formation در نیومکزیکو یافت شد که قدیمی‌ترین نمونه شناخته شده است.
دیرینه‌زیست‌شناسی

کشیده‌چهره یکی از سهمگین‌ترین گوشتخواران اوایل پرمین و شاید تنها کسی بود که می‌توانست با هم‌کمانان غالب آن زمان رقابت کند، اگرچه به دلیل نیمه‌آبزی بودن، اگر نه بیشتر آبزی، همان‌طور که توسط ریزآناتومی استخوان‌های بلند نشان داده شده است، احتمالاً رقابت مکرری با هم‌گمانان نداشتند. اریوپس در زیستگاه‌های پست و اطراف برکه‌ها، نهرها و رودخانه‌ها زندگی می‌کردند و چیدمان و شکل دندان‌های آنها نشان می‌دهد که احتمالاً بیشتر از ماهی‌های بزرگ و چهارپایان آبزی تغذیه می‌کرده‌اند. نیم‌تنه اریوپس نسبتاً سفت و دم قوی بود، که باعث می‌شد شناگران ضعیفی باشند. در حالی که آنها احتمالاً از ماهی تغذیه می‌کردند، اریوپس بالغ باید بیشتر وقت خود را در خشکی می‌گذراند.
مانند دیگر بریده‌مهرگان اولیه بزرگ، اریوپس به آرامی و به تدریج از لاروهای آبزی رشد می‌کرد، اما آنها مانند بسیاری از دوزیستان امروزی دچار دگردیسی بزرگی نشدند. در حالی که بزرگسالان احتمالاً در برکه‌ها و رودخانه‌ها زندگی می‌کردند و شاید به کناره‌های آنها می‌رفتند، اریوپس نوجوان ممکن است در باتلاق‌ها زندگی می‌کردند، که احتمالاً پناهگاه بیشتری در برابر شکارچیان ارائه می‌کرد.
بازسازی شکل
قالب جمجمه
فرانسیسکو فرانکو
تولد

فرانکو ظهر روز چهارم دسامبر سال ۱۸۹۲ در پایگاه دریایی ال فرول در ایالت گالیسیا در شمال غربی اسپانیا به دنیا آمد. سیزده روز پس از تولد به رسم مسیحیان تعمیدی غسل تعمید داده شد و نام فرانسیسکو پائولینو هِرمِنِگیلدو تئودولو (Francisco Paulino Hermenegildo Teódulo) برایش برگزیده گردید به نحوی که فرانسیسکو از نام پدربزرگ پدرش، پائولینو از نام تعمید دهنده اش، هِرمِنِگیلدو از نام مادربزرگ مادرش و تئودولو از نام قدیس نسبت داده شده به روز تولدش اقتباس شد.
پدرش نیکولاس فرانکو یِ سالگادو آروخو (Nicolás Franco y Salgado Araújo) با تباری اندلسی به تبعیت از اجدادش در ششمین نسل متوالی افسر نیروی دریایی اسپانیا بود. مادرش، ماریا از طبقه اجتماعی متوسط رو به بالا و از پیروان مذهب کاتولیک رومی بود. مادر و پدرش در سال ۱۸۹۰ ازدواج کرده بودند که حاصل آن علاوه بر خود فرانکو، دو برادر و دو خواهر دیگر برای او بود. هر دو برادر او همانند پدر و اجدادشان در نیروی دریایی اسپانیا خدمت کردند.
حرفه نظامی > دوران جمهوری دوم اسپانیا

با سقوط سلطنت در سال ۱۹۳۱ فرانکو جهت‌گیری خاصی از خود نشان نداد. تعطیلی آکادمی نظامی‌ای که او فرماندهی آن را بر عهده داشت توسط وزیر جنگ وقت، مانوئل آزانیا موجب اولین درگیری او با حکومت جمهوری شد. به همین جهت فرانکو در مراسم تودیع خود، جمهوری را شدیداً مورد انتقاد قرار داد. فرانکو شش ماه بعد را بدون هیچ پستی و تحت نظر گذراند.
فرانکو در این دوران فراماسون‌ها، یهودیان و بلشویک‌ها را متهم به توطئه چینی برای نابودی اروپای مسیحیت به خصوص اسپانیا می‌کرد.
پنجم فوریه ۱۹۳۲ برای خدمت در شمال غربی کشور فرستاده شد. در همین سال در طرح کودتای خوزه سانخورخو که به شکست انجامید مشارکت نکرد و حتی با نوشتن نامه‌ای تند به او ناراحتی خود از این اقدام را نشان داد. ماه ژانویه سال ۱۹۳۳ ذر جریان اصلاحات آزانیا در ارتش، فرانکو از مقام اول در لیست ژنرال‌ها به رتبه بیست و چهارم تنزل یافت. فوریه همین سال در پستی بالاتر از رتبه اش به عنوان فرمانده نظامی به جزایر بالئاری در مدیترانه منتقل شد. اما او همچنان به این که به صورت هدفمند در پست مورد علاقه خود نیست معترض بود. در آن زمان مسئله جابه جایی یا تنزل مقام افسران محافظه کار مرسوم بود.
انتخابات پارلمانی سال ۱۹۳۳ به اکثریت رسیدن راست گرایان میانه را به دنبال داشت. در پی به قدرت رسیدن دولت از میان اکثریت مجلس، پنجم اکتبر ۱۹۳۴ جنبشی انقلابی از جانب کمونیست‌ها و آنارشیست‌ها به پا شد که به سرعت در سرتاسر کشور شیوع پیدا کرد. با حمایت اتحادیه معدنچیان، شهر آستوریاس به عنوان مرکز این به‌پاخیزی شناخته شد. فرانکو به عنوان سرلشکر ارتش در چنین وضعیتی به کمک وزیر جنگ، دیِگو هیدالگو شتافت و از جانب او مأموریت سرکوب شورش را بر عهده گرفت. لشکر آفریقای ارتش اسپانیا وظیفه عملیاتی در این جنگ را به فرماندهی میدانی ژنرال ادواردو لوپز اوچوآ به انجام رساند. پس از دو هفته نبرد سنگین و برجای ماندن بیش از ۱۶۰۰ کشته نهایتاً شورش سرکوب شد.
شورش آستوریاس موجب شعله‌ور تر شدن اختلافات و دشمنی بین چپی‌ها و راستی‌ها شد. فرانکو و لوپز اوچوآ (به عنوان کسی که پیش از این به عنوان یک چپ‌گرا شناخته می‌شد)، از این پس به عنوان افسرانی شناخته شدند که حاضرند از نیروهای تحت امر خود برای سرکوب مردم اسپانیا به عنوان دشمنان خارجی استفاده کنند. پس از جنگ، فرانکو از آن با عنوان جنگی یاد کرد که سوسیالیسم و کمونیسم در آن دست به دست هم دادند تا بربریت را جایگزین تمدن کنند. در همین حال رسانه‌های راست‌گرا نیز شورشی‌های آستوریاس را مزدوران توطئه گران یهودی-بلشویکی دانستند.
پس از این حوادث فرانکو فوریه سال ۱۹۳۵ برای مدت اندکی به عنوان فرمانده کل نیروهای آفریقا انتخاب شد اما تنها سه ماه بعد فرماندهی کل نیروهای ارتش را بر عهده گرفت.
لوپز اوچوآ هنگام آغاز جنگ داخلی به دست آنارشیست‌ها ترور شد.
حرفه نظامی > دوران جمهوری دوم اسپانیا > انتخابات عمومی سال ۱۹۳۶

پس از این که دولت ائتلافی راست میانه در پی بروز فساد اقتصادی سقوط کرد طرح انتخابات جدید ریخته شد. در همین حین دو ائتلاف بزرگ جناحی تشکیل شد: جبهه مردمی در جناح چپ اعم از حزب اتحادیه جمهوری خواهان تا کمونیست‌ها، جبهه ملی در راست اعم از رادیکال‌های میانه تا کارل گرایان (کسانی که به دنبال رساندن خاندان بوربون به سلطنت بودند). با انتخابات ۱۶ فوریه ۱۹۳۶ چپ گرایان با اختلاف اندکی به پیروزی رسیدند. با این نتیجه تنش‌های سیاسی رو به فزونی گذاشت. با رسیدن چپ گرایان به قدرت آن‌ها مجموعه‌ای از اقداماتی را به همراهی حامیانشان علیه مخالفانشان که متهم به اقدام علیه جمهوری بودند آغاز کردند. از طرفی راست گرایان مخالف دولت با رد ادعای چپی‌ها، خود آن‌ها را بزرگ‌ترین دشمن جمهوری می‌دانستند و معتقد بودند اسپانیا در خطر یک دیکتاتوری کمونیستی قرار دارد و آن‌ها در مبارزه خود با دولت جبهه مردمی تنها وظیفه‌شان را برای صیانت از قانون، نظم، آزادی و حقوق اساسی ملت اسپانیا به جای می‌آورند.
۲۳ فوریه همین سال فرانکو به عنوان فرمانده نظامی به جزایر قناری منتقل شد که برداشت خود او از این اقدام نوعی تبعید بود. در همین حال نقشه‌هایی از جانب ژنرال امیلیو مولا در حال طرح‌ریزی بود. ماه ژوئن اولین ارتباط بین این دو برقرار شد و در دیداری سری در جنگی در جزایر قناری طرح کودتا بین این دو مورد بحث قرار گرفت. ظاهراً فرانکو تا ماه ژوئیه جهت‌گیری مبهمی در قبال این اقدام از خود نشان داد. ۲۳ ژوئن ۱۹۳۶ فرانکو در نامه‌ای به کاسارس کوئیروگا، رئیس دولت پیشنهاد کرد نارضایتی‌های درون ارتش جمهوری را سرکوب کند اما جوابی دریافت نکرد. پس از چندین بار به تعویق افتادن، ۱۸ ژوئیه ۱۹۳۶ به عنوان روز آغاز به پاخیزی تعیین شد. مولا با اعلام این که حالت کشور به وضعیتی برگشت‌ناپذیر رسیده و کودتا اجتناب ناپذیر است از فرانکو خواست جانب‌گیری خود را مشخصا معلوم کند. او تصمیم گرفت جانب شورشی‌ها را بگیرد و فرماندهی نیروهای آفریقا به او سپرده شد. مقرر شد فرانکو با پرواز یک هواپیمای شخصی به خلبانی دو فرد بریتانیایی، خود را به آفریقا برساند.
ترور خوزه کالوو روتِلو، از رهبران راست‌گرا توسط نیروهای پلیس دولتی احتمالاً به تلافی مرگ خوزه کاستیلو، ستوان نیروی پلیس موجب تسریع شورش شد. ۱۷ ژوئیه ۱۹۳۶ یک روز پیش از موعد مقرر نیروهای آفریقا شورش را آغاز و فرماندهان خود را بازداشت کردند. ۱۸ ژوئیه فرانکو با انتشار بیانیه‌ای راهی آفریقا شد و روز بعد با رسیدن به مقصد، فرماندهی نیروهایش را به دست گرفت.
یک هفته بعد شورشی‌ها که به زودی خود را «ملی گرایان» نامیدند، یک سوم کشور را به کنترل خود درآوردند. با این حال بیشتر واحدهای نیروی دریایی به جمهوری وفادار بودند تا فرانکو و نیروهایش در آفریقا که با دریا از بدنه اصلی اسپانیا جدا شده بود، منزوی بشود. کودتاچیان موفق نشدند به یک پیروزی برق آسا دست یابند تا جنگ داخلی در اسپانیا به پا شود.
از جنگ داخلی تا جنگ جهانی

جنگ داخلی اسپانیا از ژوئیه ۱۹۳۶ آغاز و در آوریل ۱۹۳۹ با پیروزی فرانکو به پایان رسید. این جنگ خون‌بار سه ساله ۱۹۰هزار تا ۵۰۰ هزار کشته بر جای گذاشت. با وجود امضای پیمان عدم مداخله بریتانیا و فرانسه در این جنگ و پایبندی شدید آن‌ها بر تحریم تسلیحاتی طرفین درگیر، چند دولت خارجی از دو طرف درگیری حمایت کردند که عواقب جهانی در پی داشت. ایتالیای فاشیست و آلمان نازی با نیروهای خود جانب ملی گرایان را گرفتند و شوروی، حزب کارگری اتحاد مارکسیستی، سوسیالیست‌ها و آنارشیست‌ها از جمهوری خواهان حمایت کردند.
از آنجایی که آدولف هیتلر و ژوزف استالین از جنگ داخلی اسپانیا به عنوان میدانی برای آزمایش تسلیحات مدرن خود استفاده کردند، برخی جنگ داخلی اسپانیا را در ردیف جنگ جهانی دوم، جنگ داخلی در قاره اروپا نامیدند که از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۵ به درازا کشید و مشخصه آن درگیری ایدئولوژیک بین راست گرایان (فاشیست‌ها) و چپی گرایان (کمونیست‌ها) بود. اما برخی نیز این دو را دو جنگ کاملاً مجزا از یکدیگر می‌دانند.
از جنگ داخلی تا جنگ جهانی > اولین ماه‌ها

با اعلام رسمی برپایی کودتا در ۱۸ ژوئیه ۱۹۳۶ فرانکو وظیفه فرماندهی ۳۰ هزار سرباز لشکر آفریقا را بر عهده گرفت. در اولین روزهای شورش وظیفه اصلی نیروهای او امن کردن مراکش بود. در این وضعیت فرانکو از جانبی می‌بایست حمایت قوا و حکام محلی را جلب می‌کرد و از طرفی سلطه خود بر نیروهای تحت امرش در ارتش را حفظ می‌نمود. او کار خود را با اعدام قریب به دویست تن از افسران ارشد وفادار به جمهوری (از جمله یکی از پسر عموهایش) آغاز کرد. اولین مشکل یافتن راهی برای انتقال نیروهایش به شبه جزیره ایبری (بدنه اصلی اسپانیا) بود درحالی‌که بیشتر نیروهای نیروی دریایی تحت کنترل جمهوری خواهان بود و دولت مرکزی به وسیله آن تنگه جبل الطارق را مسدود نموده بود. در این حالت او از ایتالیایی‌ها درخواست کمک کرد که با پاسخ کاملاً مثبت آن‌ها مواجه شد. به وجهی که ایتالیایی‌ها به او اعلام کردند بدون هیچ قید شرطی سلاح و هواپیما در اختیار او قرار خواهند داد. در همین زمان دریاسالار ویلهلم کاناریس، فرمانده اطلاعات نظامی ورماخت، آدولف هیتلر را به کمک به ملی گرایان ترغیب کرد. از ۲۰ ژوئیه ۱۹۳۶ با ۲ هواپیمای عمدتاً آلمانی فرانکو موفق شد پلی هوایی بین مراکش و سویل برقرار کند تا تسلط شورشی‌ها بر این شهر تأمین شود. او همچنین با ارسال نمایندگانی به آلمان، ایتالیا و بریتانیا خواهان کمک نظامی به‌خصوص هواپیماهای بیشتر شد که با پاسخ مثبت دو کشور اول مواجه گردید. دریافت هواپیما برای او از دوم اوت آغاز شد تا او بتواند از پنجم همین ماه سد برقرار شده بر جبل الطارق را بشکند و دو هزار نفر از نیروهای خود را از آن بگذراند.
وقتی در ۱۹۳۹ جنگ تمام شد، بیش از دویست هزار نفر کشته شده بودند و فرانکو تا سی و سه سال بعد یعنی ۱۹۷۵ دیکتاتور اسپانیا باقی‌ماند. در سال ۱۹۴۷ تحت فشارهای داخلی و خارجی قانونی به نام «قانون جانشینی» نوشت که حکومت اسپانیا را پادشاهی اعلام می‌کرد و فرانکو سمت نیابت سلطنت را احراز کرد. بر اساس این قانون جانشین فرانکو باید یکی از افراد خاندان سلطنتی باشد که توسط خود فرانکو انتخاب شود و در صورت مرگ یا بیماری فرانکو، زمام امور را در دست گیرد. اما فرانکو تا سال ۱۹۶۲ اقدام به تعیین ولیعهد نکرد تا بالاخره در این سال اگوستین مونوز گرانداس (Agustín Muñoz Grandes) پیرترین افسر ارتش به ولیعهدی انتخاب شد.
دیکتاتوری

. مخالفان یا اعدام می‌شدند یا تبعید، به گواهی محققان در سال‌های ۱۹۴۴–۱۹۳۹ تعداد اعدام‌های سیاسی به رقم ۱۹۲۶۴۸ نفر رسید. در این سال‌ها حزب‌ها به نهادهای دولتی و فرمایشی تبدیل شدند که در جهت تبلیغات رژیم پیش می‌رفتند، روزنامه‌ها زیر تیغ سانسور در قالب کاتولیسم محافظه کارانه، یکی یکی بسته شدند، تا سال ۱۹۵۰ فقر و گرسنگی در اسپانیا بیداد می‌کرد و بی سوادی در حال گسترش بود، فضای فرهنگی اسپانیا هدفدار شد صحنه‌های تئاتر با کمدی‌های سرگرم‌کننده (بی خطر) پر می‌شد، ادبیات عامیانه شامل داستانسرایی کنترل شده از طبقه متوسط بود و سینما به تولید انبوه ملودرام‌ها می‌پرداخت (در ۱۹۶۵ برای هر ۵۱۰۰ نفر یک فیلم ساخته شد) و این امور در حالی بود که هنرمندان، دانشمندان و نخبگان اسپانیا جلای وطن می‌کردند، کسانی نظیر خوان رامون خیمنس Juan Ramón Jiménez (شاعر و برنده جایزه نوبل)، سورو اوچوآ Severo Ochoa(بیوشیمیست برنده جایزه نوبل)، رامون سندر Ramón Sénder (رمان‌نویس) پابلو کاسالز Pau Casals (موسیقیدان)، لوئیس بونوئل Luis Buñuel (فیلم‌ساز) و فرناندو آرابال Fernando Arrabal (نمایشنامه نویس) از این جمله‌اند. فرانسیسکو فرانکو در ۲۰ نوامبر ۱۹۷۵ دو هفته پیش از ۸۳ سالگی اش درگذشت. در سال ۲۰۱۹ دولت سوسیالیست اسپانیا جسد ژنرال فرانکو را از دره شهدا به گورستان دیگری در مادرید منتقل کرد. نبش قبر و خاکسپاری مجدد بیش از ۶۳ هزار یورو خرج برداشت.
ژنرال فرانکو در سال ۱۹۵۹، همراه با آیزنهاور رئیس‌جمهور آمریکا
سیشل در المپیک تابستانی ۲۰۲۴

| سیشل در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ | سیشل در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ |
| --- | --- |
شناسه آی‌اوسی: SEY
ان‌اوسی: اتحادیه بازی‌های همسود و المپیک سیشل
در پاریس, فرانسه ۲۶ ژوئیه ۲۰۲۴ (۲۰۲۴-07-۲۶) – ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۲۰۲۴-08-۱۱): در پاریس, فرانسه ۲۶ ژوئیه ۲۰۲۴ (۲۰۲۴-07-۲۶) – ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۲۰۲۴-08-۱۱)
رقابت‌کنندگان: ۳ (۲ مرد و ۱ زن) در ۲ رشته
پرچم‌دار: دایلان سیکوبو و خما الیزابت
مدال‌ها:  طلا ۰ نقره ۰ برنز ۰ مجموع ۰ 
حضورها در بازی‌های المپیک تابستانی: حضورها در بازی‌های المپیک تابستانی
۱۹۸۰ ۱۹۸۴ ۱۹۸۸ ۱۹۹۲ ۱۹۹۶ ۲۰۰۰ ۲۰۰۴ ۲۰۰۸ ۲۰۱۲ ۲۰۱۶ ۲۰۲۰ ۲۰۲۴: ۱۹۸۰ ۱۹۸۴ ۱۹۸۸ ۱۹۹۲ ۱۹۹۶ ۲۰۰۰ ۲۰۰۴ ۲۰۰۸ ۲۰۱۲ ۲۰۱۶ ۲۰۲۰ ۲۰۲۴
کاروان المپیکی سیشل، یکی از کاروان‌های شرکت‌کننده در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود. این دوره از بازی‌ها از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به میزبانی پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد. این حضور، یازدهمین حضور کاروان سیشل در المپیک پس از نخستین حضور در المپیک ۱۹۸۰ بود. این کاروان تاکنون موفق به کسب مدال نشده است.
شرکت‌کنندگان

فهرست زیر به ورزشکاران این کاروان اشاره دارد
| ورزش | مردان | زنان | مجموع |
| --- | --- | --- | --- |
| دو و میدانی | ۱ | ۰ | ۱ |
| شنا | ۱ | ۱ | ۲ |
| مجموع | ۲ | ۱ | ۳ |