stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
گودزیلا و کونگ: امپراتوری جدید
تولید

در اوت ۲۰۲۱، نویسنده مکس بورنشتاین اظهار داشت که به دلیل موفقیت فیلم گودزیلا در برابر کونگ «قست‌های جدید و جالبی در راه هستند». در مارس ۲۰۲۲ اعلام شد که دنباله‌ای برای فیلم ۲۰۲۱ اعلام شد و فیلمبرداری برای اواخر سال در گلد کوست، کوئینزلند و دیگر مکان‌های جنوب شرقی کوئینزلند تنظیم شد. در مه ۲۰۲۲ اعلام شد که وینگارد برای کارگردانی بازخواهد گشت و دن استیونز نقش اصلی را بر عهده گرفته است. وینگارد و استیونز قبلاً در میهمان (۲۰۱۴) با هم کار کرده بودند. در ۱۹ مه ۲۰۲۲ پروداکشن ویکلی گزارش داد که عنوان کاری دنباله، ریشه‌ها است.  در ژوئن ۲۰۲۲، فاش شد که ماری پارنت، الکس گارسیا، اریک مک‌لئود، توماس تال و جان جاشنی برای تهیه‌کنندگی بازخواهند گشت.
تولید > فیلم‌برداری

تصویربرداری اصلی در گلد کوست، کوئینزلند در ۲۹ ژوئیه ۲۰۲۲ آغاز شد.
انتشار

این فیلم در ۲۹ مارس ۲۰۲۴ در سینماهای ایالات متحده اکران شد.
میدان نفتی شادگان

| میدان نفتی شادگان | میدان نفتی شادگان |
| --- | --- |
موقعیت میدان نفتی شادگان: موقعیت میدان نفتی شادگان
کشور: ایران
منطقه: استان خوزستان
مکان: شادگان
مختصات: ۳۰°۳۸′۵۹″شمالی ۴۸°۳۹′۵۳″شرقی﻿ / ﻿۳۰٫۶۴۹۷°شمالی ۴۸٫۶۶۴۷°شرقی﻿ / 30.6497; 48.6647
گردانندگان: شرکت مناطق نفت‌خیز جنوب
شریکان: شرکت نفت و گاز مارون
پیشینه میدان: پیشینه میدان
اکتشاف: ۱۳۴۷
آغاز تولید: ۱۳۶۷
تولید: تولید
سازند تولیدی: آسماری بنگستان
میدان نفتی شادگان از میدان‌های نفتی ایران است، که در محدوده شهرستان شادگان، در استان خوزستان و در فاصله ۶۰ کیلومتری از جنوب غربی اهواز قرار دارد. این میدان در سال ۱۳۴۷ توسط شرکت اکتشاف و تولید نفت ایران کشف شد و بهره‌برداری از آن نیز در سال ۱۳۶۷ توسط شرکت ملی نفت ایران آغاز گردید. میدان شادگان از میدان‌های تحت مدیریت شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب است، که عملیات تولید از آن توسط شرکت بهره‌برداری نفت و گاز مارون انجام می‌شود.
میدان شادگان دارای ۲۳ کیلومتر طول و ۶ کیلومتر عرض می‌باشد و شامل مخازن نفتی آسماری و بنگستان است. در حال حاضر ظرفیت تولید نفت خام این میدان به‌طور میانگین معادل ۶۶ هزار بشکه در روز می‌باشد، که روزانه ۶۱ هزار بشکه از مخزن آسماری و ۵ هزار بشکه نفت از مخزن بنگستان استخراج می‌شود.
تاریخچه

میدان نفتی شادگان در سال ۱۳۴۷ با حفاری اولین چاه اکتشافی در سازند آسماری، توسط شرکت سهامی اکتشاف و تولید نفت کشف شد، ولی بهره‌برداری از آن در سال ۱۳۶۷ آغاز گردید. مخزن بنگستان میدان نفتی شادگان در سال ۱۳۷۵ کشف شد و بهره‌برداری از آن در سال ۱۳۸۷ آغاز گردید. میدان نفتی شادگان از میدان‌ها تحت مدیریت شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب است، که عملیات تولید از آن توسط شرکت بهره‌برداری نفت و گاز مارون انجام می‌گیرد.
مخازن > آسماری

مخزن آسماری میدان نفتی شادگان از دو لایه تحت عنوان آسماری فوقانی و آسماری تحتانی تشکیل شده‌است. وجود نفت در مخزن آسماری این میدان، با حفر اولین چاه در سال ۱۳۴۷ به اثبات رسید و بهره‌برداری از آن در سال ۱۳۶۷ آغاز شد و هم‌اکنون ۶۲ هزار و پانصد بشکه نفت در روز از مخزن آسماری میدان شادگان تولید می‌شود.
مخازن > بنگستان

در سال ۱۳۷۵ چاه شماره۴ در مخزن بنگستان میدان نفتی شادگان حفاری و در فروردین ۱۳۸۷ بهره‌برداری از این مخزن آغاز شد، که با حفاری چاه‌های شماره ۱۳ و ۱۴ و نصب تسهیلات سرچاهی و احداث خط لوله جریانی، بهره‌برداری از این دو چاه، به ترتیب در بهمن و اسفند سال ۱۳۸۷ آغاز و در حال حاضر روزانه ۵ هزار بشکه نفت از مخزن بنگستان میدان شادگان تولید می‌شود.
مشخصات زمین‌شناسی

میدان نفتی شادگان در استان خوزستان، در محدوده شهرستان شادگان، در جنوب غربی ایران مستقر می‌باشد. میدان نفتی شادگان در جنوب غربی فروافتادگی دزفول و در حدود ۶۰ کیلومتری جنوب شرقی شهر اهواز قرار دارد، که در سال ١٣۴٧ با حفر نخستین چاه نفت، وجود نفت در سازند آسماری آن به اثبات رسید. این میدان از نظر ساختار زمین‌شناسی یک تاقدیس متقارن، با ابعادی به طول ۲۳ کیلومتر و عرض ۶ کیلومتر، در افق سازند آسماری و هم سو با روند ساختمانی دیگر میدان‌های حوضه نفتی زاگرس (شمال‌غربی-جنوب‌شرقی) است. این میدان نفتی از شمال با میدان نفتی مارون، از شرق با میدان نفتی رامشیر، از جنوب با میدان نفتی منصوری و از غرب با میدان نفتی اهواز مجاور است.
فهرست شاهان محلی ایران

فهرست شاهان محلی ایران فهرست شاهانی است که در دوره‌های مختلف تاریخ ایران بر بخش یا بخش‌هایی از ایران حکومت کردند. این پادشاهان هیچگاه در دوره حکومتشان نتوانستند بر تمامی ایران حکمرانی کنند و در زمان حکمرانی این شاهان دودمان‌های شاهی دیگری بر بخش‌های دیگر ایران حکومت می‌کردند یا خود تابع شاهان دیگری بودند که بر تمامی ایران حکومت می‌کردند.
یومسبورگ

یادبود امروزی در ولین، که اغلب به‌عنوان یکی از مکان‌های احتمالی شهر قرون وسطایی یومسبورگ شناخته می‌شود. نوشته به زبان‌های دانمارکی و لهستانی، که به سبک رونی طراحی شده است، مرگ هارالد دندان‌آبی در یومسبورگ در سال ۹۸۶ میلادی (بر اساس نوشته) را گرامی می‌دارد.
یومسبورگ (Jomsburg) یک دژ نیمه‌افسانه‌ای وایکینگ‌ها در سواحل جنوبی دریای بالتیک (وندلند قرون وسطایی، پومرانی امروزی) بود که بین دهه ۹۶۰ و ۱۰۴۳ وجود داشت. ساکنان آن به عنوان وایکینگ‌های یومسی شناخته می‌شدند. محل دقیق یومسبورگ یا وجود آن هنوز مشخص نشده است، اگرچه اغلب گفته می‌شود که یومسبورگ در خروجی شرقی رودخانه اودر واقع شده است. تاریخدان لاوریتز وایبول یومسبورگ را افسانه‌ای می‌داند.
این قلعه، که بندری بزرگ و مجهز نیز داشت، به عنوان پایگاه اصلی وایکینگ‌های یومسی شناخته می‌شد. وایکینگ‌های یومسی جنگجویان ورزیده‌ای بودند که به قوانین خاصی پایبند بودند و به رهبر خود وفاداری مطلق داشتند.
در سال ۱۰۴۳، یومسبورگ توسط نیروهای دشمن نابود شد و بسیاری از وایکینگ‌های یومسی جان باختند.
در سال‌های اخیر، کشف دیسکی طلایی با کتیبه‌ای مبنی بر ارتباط هارالد دندان‌آبی، پادشاه دانمارک، با یومسبورگ، بحث‌های زیادی را دربارهٔ صحت و سقم این کشف و محل دقیق یومسبورگ برانگیخته است. همچنین، تاریخ‌نامه‌ای قدیمی نیز به یومسبورگ اشاره کرده و موقعیت جغرافیایی آن را مشخص می‌کند.
با این حال، بسیاری از محققان دربارهٔ اعتبار این کشف و تاریخ‌نامه تردید دارند و معتقدند که ممکن است جعلی باشند.
محل

تنها منبعی که به محل دقیق یومسبورگ (۵۳°۵۱′۵۰″ شمالی ۱۴°۴۳′۰۵″ شرقی) اشاره می‌کند، گستا وولیننسیس اکلسیه پونتفیوم بحث‌برانگیز است که در پاییز ۲۰۲۱ کشف شد.
یومسبورگ اغلب با شهر امروزی وولین در نوک جنوب شرقی جزیره وولین در شمال غربی لهستان، احتمالاً در تپه اسربنا گورا در شمال شهر، یکسان دانسته می‌شود. در اوایل قرون وسطی، وولین امروزی محل یک امپیوریوم چند قومیتی (سپس به نام یومنه یا یولین شناخته می‌شد) بود. ساگاهای نورس منحصراً از «یومسبورگ» استفاده می‌کنند، در حالی که تاریخ‌های قرون وسطایی آلمان از «یومنه» یا «یولین» استفاده می‌کنند، با نام‌های جایگزین، که برخی از آنها ممکن است متغیرهای املایی باشند، «ویمنه»، «ویمنه»، «یومنتا»، «یومینم»، «یولینوم»، «وینت»، «وینت» و «وینتا».
در سال ۱۹۳۱/۳۲، تاریخدان پومرانی، آدولف هوفمایستر (۱۸۸۳–۱۹۵۶)، با مقایسه رویدادهای گزارش‌شده توسط وقایع‌نامه‌های مختلف، پیشنهاد کرد که همه این اصطلاحات همان مکان را توصیف می‌کنند، که در نزدیکی شهر امروزی وولین است. با این حال، این به هیچ وجه به‌طور جهانی پذیرفته نشده است. استیون فنینگ، استاد و مورخ، می‌نویسد: «قلعه‌های نوع تره‌لبورگ دانمارک به عنوان نمونه‌های واقعی از اردوگاه‌های سبک جنگجویان یومسبورگ در نظر گرفته شده‌اند و وولین در لهستان به عنوان یومسبورگ واقعی تصور می‌شد. با این حال، همه این تلاش‌ها برای یافتن یومسبورگ یا اردوگاه‌های وایکینگ‌های یومسی شکست خورده است، که بسیاری را به این باور می‌اندازد که وایکینگ‌های یومسی هرگز خارج از ادبیات وجود نداشته‌اند.»
به گفته ولادیسلاو فیلیپوویاک، چندین منبع تاریخ‌دار وجود دارد که از حضور گروهی از وایکینگ‌های مسلح در اواخر قرن دهم در وولین، که ممکن است توسط پادشاه لهستانی بولسلاو شجاع به عنوان مزدور در آنجا مستقر شده باشند، شهادت می‌دهد. خرابه‌های کشف شده در وولین در سال ۲۰۲۳ به عنوان محل احتمالی یومسبورگ مورد بررسی قرار می‌گیرند.
نظریه‌های دیگر یومسبورگ را در شمال غربی جزیره همسایه یوزدوم، در زمین‌های اکنون غرق‌شده می‌بینند. جزایر کوچک در این منطقه بقایای یک قطعه طولانی زمین بین یوزدوم و روگن هستند که در اوایل سدهٔ چهاردهم قربانی سیل‌های طوفانی شدند. مکان‌های مشکوک در این منطقه زمین‌های وریتاس بین جزایر کوچک رودن و گریفسوالدر اویه و آب‌های کم‌ژرفای پنمونده هستند. اگرچه جواهرات عصر وایکینگ‌ها در این محل یافت شده است، اما ارزیابی باستان‌شناسی این نظریه‌ها هنوز امکان‌پذیر نبوده است.
دیسک کورمسون.
جیمز کاویزل

| جیم کاویزل | جیم کاویزل |
| --- | --- |
جیم کاویزل در کامیک کان ۲۰۱٣: جیم کاویزل در کامیک کان ۲۰۱٣
نام هنگام تولد: جیمز پاتریک کاویزل
زادهٔ: ۲۶ سپتامبر ۱۹۶۸ ‏(۵۶ سال) مونت ورنون، واشینگتن
ملیت:  ایالات متحده آمریکا
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۱-اکنون
جیمز کاویزل یا جیم کاویزل (به انگلیسی: Jim Caviezel) متولد ۲۶ سپتامبر ۱۹۶۸ میلادی ایالت واشینگتن بازیگر آمریکایی هالیوود است.
او را بیشتر به خاطر فیلم مصائب مسیح می‌شناسند.
او در فیلم سنگسار ثریا م. در نقش فریدون صاحب‌جمع نیز ایفای نقش کرد. او در فیلم مصائب مسیح در سکانسی واقع در بالای کوه مورد اصابت رعد و برق قرار گرفت و مجبور به انجام عمل قلب باز شد.  همچنین جیم کاویزل اغلب در فیلم های مذهبی و جنایی بازی می کنند .
در هر پنچ‌فصل سریال مظنون (۲۰۱۱_۲۰۱۶) که از شبکه‌ی سی‌بی‌اس پخش می‌شد، نقش جان ریس، مأمور سابق سازمان سیا و عضو ویژهٔ سابق ارتش آمریکا را بازی کرده است.
زندگی و ورود به بازیگری > زندگی شخصی

کاویزل در کوه ورنون در واشینگتن زاده شد، او پسر مارگارت نی لاوری، بازیگر سابق سینما است. او دارای برادر کوچکتر، تیموتی و سه خواهر، با نام‌های آن، امی و ارین است. او در سال ۱۹۹٦ با کری برویت، معلم انگلیسی دبیرستان که مانند خود کاویزل، کاتولیک بسیار معتقد است، ازدواج کرد. او و همسرش از مخالفان سخت سقط جنین هستند. بعد از فیلم مصائب مسیح، کاویزل هر ساله در اماکن مذهبی سخنرانی کرده است. او و همسرش سه فرزند چینی که هر سه به سرطان مبتلا بودند را به سرپرستی پذیرفته‌اند.
او در در یک خانوادهٔ کاتولیک مذهب زاده شد. نام خانوادگی او از رومیان است. پدرش اسلواکی و سوئیسی است، در حالی که مادرش ایرلندی است. پدرش وارد بسکتبال شد و برای مربی «جان چوبی» بازی کرد و همهٔ خواهران و برادران کاویزل را برای بازی به این ورزش برد. کاویزل دو سال قبل از رفتن به سیاتل، واشینگتن، در دبیرستان کوه ورنون حضور داشت و در آنجا با دوستان و خانواده اش زندگی می‌کرد تا بازی بسکتبال را در دبیرستان اودی، یک دبیرستان کاتولیک تمام پسرانه انجام دهد. در سال ۱۹۸۷ فارغ‌التحصیل شد. او دوست داشت در آکادمی نیروی دریایی ایالات متحده حضور داشته باشد، اما سه بار محروم شد. او سپس در کالج بلویو ثبت نام کرد، جایی که او بازی بسکتبال کالج را انجام داد. آسیب دیدن پایش در دومین سال بازی کردنش، رویایش را برای تبدیل شدن به یک بازیکن NBA پایان داد و مجبور شد به دانشگاه واشینگتن برود، جایی که تمرکز خود را بر روی بازیگری گذاشت و عضو انجمن برادری سیگماچی شد. برای اولین‌بار در نقش یک منشی شرکت هواپیمایی در فیلم آیداهوی اختصاصی خودم ظاهر شد.
فیلم‌شناسی

| سال | نام فیلم | نقش | توضیح |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۹۱ | آیداهوی اختصاصی خودم | منشی شرکت هواپیمایی |  |
| ۱۹۹۲ | دیگزتاون | بیلی هارگرو |  |
| ۱۹۹۴ | وایت ایرپ | وارن ارپ |  |
| ۱۹۹۶ | اد | دیزی اندرسون |  |
| ۱۹۹۶ | صخره | خلبان FA-18 |  |
| ۱۹۹۷ | جی. ای. جین | اسلونیک "اسلو". |  |
| ۱۹۹۸ | خط باریک سرخ | پرایویت ویت |  |
| ۱۹۹۹ | سواری با اهریمن | بلک جان |  |
| ۲۰۰۰ | فرکانس | جان سالیوان |  |
| ۲۰۰۰ | به دیگری نیکی کن | جری |  |
| ۲۰۰۱ | چشم‌فرشته‌ای | استیون "کچ" لمبرت |  |
| ۲۰۰۱ | مدیسون | جیم مک کورمیک |  |
| ۲۰۰۲ | کنت مونت کریستو | ادموند دانتس |  |
| ۲۰۰۲ | جرایم سنگین | تام کوبیک |  |
| ۲۰۰۳ | مردان جاده | جیمز "رنی" کری |  |
| ۲۰۰۳ | من دیوید هستم | یوهانس | جایزه CAMIE |
| ۲۰۰۴ | مصائب مسیح | عیسی مسیح | جایزه Grace MovieGuide |
| ۲۰۰۴ | برش نهایی | فلچر |  |
| ۲۰۰۴ | بابی جونز: سکته مغزی نابغه | بابی جونز |  |
| ۲۰۰۶ | ناشناخته | جین ژاکت |  |
| ۲۰۰۶ | دژا وو | کارول اورشتات |  |
| ۲۰۰۸ | بیگانه | کاینن |  |
| ۲۰۰۸ | آخر هفته طولانی | پیتر |  |
| ۲۰۰۸ | سنگسار ثریا م. | فریدون |  |
| ۲۰۱۱ | ترانزیت | نیت |  |
| ۲۰۱۱ | مظنون | جان ریس | ۲۰۱۱ - ۲۰۱۶ |
| ۲۰۱۳ | نقشه فرار | ویلارد هابز |  |
| ۲۰۱۳ | ساوانا | وارد آلن |  |
| ۲۰۱۴ | زمانی که بازی قد علم می‌کند | باب لادوسر |  |
| ۲۰۱۷ | افسانه لفتی براون | جیمی بیرس |  |
| ۲۰۱۸ | پولس، حواری مسیح | سنت لوک |  |
| ۲۰۱۸ | به دنبال گریس | دکتر ریس |  |
| ۲۰۱۸ | اونیکس، پادشاهان جام | راوی |  |
| ۲۰۲۰ | کافر | داگ راولینگ |  |
| ۲۰۲۳ | آب شیرین | ورزشی نویس |  |
| ۲۰۲۳ | صدای آزادی | تیم بالارد |  |
زوکالو

| 0 | 1 |
| --- | --- |
Plaza de la Constitución: Plaza de la Constitución
پلازا دی لا کانستیتوشن با پرچم برافراشتهٔ مکزیک در مرکز و سمت راست عقب آن، ایوان قدیمی دی مرکادرس: پلازا دی لا کانستیتوشن با پرچم برافراشتهٔ مکزیک در مرکز و سمت راست عقب آن، ایوان قدیمی دی مرکادرس
مختصات: ۱۹°۲۵′۵۸″ شمالی ۹۹°۷′۵۹″ غربی﻿ / ﻿۱۹٫۴۳۲۷۸°شمالی ۹۹٫۱۳۳۰۶°غربی﻿ / 19.43278; -99.13306
مکان: مکزیکوسیتی، شهر
آغاز ساخت: ۱۵۲۱
پایان ساخت: ۱۵۲۳
گشایش: ۱۵۲۴
زوکالو (انگلیسی: Zócalo) (به اسپانیایی: سوکالو) نام رایج میدان اصلی در مرکز مکزیکوسیتی است. قبل از دوران استعمار، اینجا مرکز اصلی مراسم آئینی در شهر آزتک تنوچتیتلان بود. این میدان پیش از این، تنها به نام «میدان اصلی» یا «میدان اسلحه» شناخته می‌شد، و امروزه نام رسمی آن پلازا دی لا کانستیتوشن (میدان قانون اساسی) است. این نام برگرفته از هیچ‌یک از قوانین اساسی مکزیک که بر کشور حاکم است، نمی‌باشد، بلکه از قانون اساسی کادیس، که در سال ۱۸۱۲ تعیین شد، گرفته شده است. با این وجود، امروزه تا حدودی همواره از این میدان به زوکالو نام می‌برند. طرح‌هایی برای نصب ستونی به عنوان بنای یادبود استقلال انجام گرفت، اما فقط پایه، یا زوکالو (به معنی پایه ستون) ساخته شد. پایه ستون، مدتها قبل کنار گذاشته شد ولی این نام همچنان باقی مانده است. بسیاری از شهرها و شهرک‌های مکزیک، همچون اوآخاکا د خوارز، مریدا و گوادالاخارا، ولی نه تمام آنها، کلمه زوکالو را برای اشاره به میدان اصلی، در نظر گرفته‌اند.
این مکان از زمان آزتک‌ها مکانی برای گردهمایی مردم مکزیک بوده و محل برگزاری مراسم‌های مکزیکی، سوگند خوردن نایب‌السلطنه‌ها، اعلامیه‌های سلطنتی، رژه‌های نظامی، جشن‌های استقلال و رویدادهای مذهبی معاصر مانند جشن‌های هفته مقدس و عید بدن مسیح بوده است. همچنین، سران کشورهای خارجی را میزبانی کرده و محل اصلی جشن‌ها و اعتراضات ملی بوده است. میدان زوکالو و بلوک‌های اطراف آن نزدیک به ۷۰۰ سال نقش مهمی در برنامه‌ریزی و جغرافیای شهر ایفا کرده‌اند. این مکان فقط یک بلوک در جنوب باختری نیایشگا مایور قرار دارد که بر اساس افسانه‌ها و اسطوره‌های آزتک، مرکز جهان محسوب می‌شد.
توضیحات

زوکالوی امروزی در مکزیکوسیتی مساحتی برابر با ۵۷۶۰۰ متر مربع (۲۴۰ متر × ۲۴۰ متر) دارد. این میدان از شمال با کلیسای جامع مکزیکو سیتی، از شرق با کاخ ملی مکزیکو، از جنوب با ساختمان‌های ناحیه فدرال، و از غرب با درگاه قدیمی مرکادرس احاطه شده است. ساختمان نسیانال مونته دو پیداد در گوشه شمال‌غربی آن قرار دارد و سایت معبد مایور در شمال‌شرقی آن، خارج از دید قرار گرفته است. در مرکز میدان یک میله پرچم با پرچم مکزیک نصب شده که هر روز به صورت نمادین برافراشته و پایین آورده می‌شود و به کاخ ملی منتقل می‌گردد. در گوشه شمال‌شرقی میدان ورودی ایستگاه متروی زوکالو/تنوچتیتلان وجود دارد اما هیچ علامتی در سطح زمین نشان‌دهنده حضور آن نیست.
سراسرنمایی از زوکالو (میدان قانون اساسی)، مکزیکوسیتی. نمای شرقی از رستوران پشت‌بام درگاه قدیمی مرکادرس به کاخ ملی مکزیکو
تاریخ > پیش از تسخیر

پیش از تسخیر، ناحیه‌ای که اکنون زوکالو اشغال کرده است، فضای باز در مرکز پایتخت آزتک، تنوچتیتلان بود. این منطقه از شرق توسط «خانه‌های جدید» موکتزوما دوم (که بعدها کاخ ملی شد) و از غرب توسط «خانه‌های قدیمی» کاخ آکسایاکاتل (۱۴۶۹–۱۴۸۱) محصور بود، جایی که امپراتور آهویتزوتل و عموی موکتزوما نیز زندگی می‌کرد.
میدانی به سبک اروپایی بخشی از شهر تسخیرشده آزتک تنوچتیتلان نبود؛ شهر قدیمی دارای یک محوطه مقدس یا teocalli بود که مرکز مطلق شهر (و جهان، بر اساس باور آزتک‌ها) محسوب می‌شد. این مکان به شمال و شمال‌شرقی زوکالوی امروزی نزدیک بود و از فضای باز برای عامه مردم جدا شده بود.
زوکالوی فعلی فضایی جنوب‌غربی تقاطع جاده‌های اصلی تنوچتیتلان را اشغال کرده است. جاده شمالی-جنوبی به نام تپیاک–ایزتاپالاپا شناخته می‌شد و جاده تلاکوپان به سمت غرب امتداد داشت و قبل از ورود به دریاچه‌ای که شهر را احاطه کرده بود، اندکی به شرق می‌رفت.
تاریخ > استقلال و شورش پاریان در ۱۸۲۸

یکی از حرکات نمادین در زمان استقلال، برچیدن و انتقال بنای یادبود سواره‌نظام کارلوس چهارم از میدان بود. این مجسمه اکنون در مقابل موزه ملی هنر قرار دارد، جایی که پایه کنونی آن (که بسیار کوچکتر است) می‌گوید که این اثر صرفاً به دلیل ارزش هنری آن حفظ شده است. پایه بیضی‌شکل پیشین مجسمه به ساختمان آن زمان دانشگاه منتقل شد و طارمی به آلامدا مرکزی منتقل شد. این کار میدان را به جز پاریان کاملاً خالی کرد.
در تاریخ ۴ و ۵ دسامبر ۱۸۲۸، بازار پاریان که فعال‌ترین بازار مکزیکوسیتی بود، در جریان یک قیام مردمی غارت و تخریب شد. چندین بازرگان کشته شدند و اکثر آن‌ها دارایی خود را از دست دادند. رئیس‌جمهور آنتونیو لوپز دو سانتا آنا سرانجام بازار پاریان را در سال ۱۸۴۳ تخریب کرد. این اقدام، میدان را دوباره خالی کرد، به‌جز چندین اصله درخت زبان‌گنجشک و باغچه‌های گل که با مرزهای سنگی محافظت می‌شدند. سانتا آنا قصد داشت در مرکز میدان یک بنای یادبود برای استقلال مکزیک بسازد، اما پروژه او تنها به ساخت پایه (زوکالو) رسید که برای دهه‌ها در آنجا باقی ماند و به میدان نام رایج کنونی آن را داد. این وضعیت تا سال ۱۸۶۶ ادامه یافت، زمانی که پاسئو د زوکالو در پاسخ به تعداد افرادی که از میدان برای پیاده‌روی استفاده می‌کردند، ایجاد شد. یک باغ با مسیرهای پیاده‌روی ایجاد شد؛ در هر گوشه فواره‌هایی نصب شدند؛ ۷۲ نیمکت آهنی نصب گردید و میدان با چراغ‌های گاز هیدروژن روشن شد. با این حال، پایه سانتا آنا برداشته نشد.
تاریخ > دوران پورفیریاتو

در سال ۱۸۷۸، آنتونیو اسکاندون یک کیوسک به شهر اهدا کرد که بر روی پایه سانتا آنا قرار گرفت. این کیوسک با چهار شمع‌لوستر بزرگ آهنی روشن می‌شد و طراحی آن مشابه کیوسکی در پارک بولونی پاریس بود. کمی بعد، شرکت Ferrocarriles del Distrito Federal بخشی از زوکالو را به ایستگاه تراموا تبدیل کرد که دارای کیوسک بلیط‌فروشی و محل انتظار بود. ترامواها و چراغ‌ها در سال ۱۸۹۴ به نیروی برق تبدیل شدند و مسیرهای زوکالو در سال ۱۸۹۱ با بتن آسفالتی سنگفرش شدند.
از نیمه دوم قرن نوزدهم تا اوایل قرن بیستم، زوکالو دوباره با غرفه‌های بازار پر شد، از جمله «مرکز مرکانتایل» که پارچه، لباس و مصنوعات سنگی هنر نو می‌فروخت. غرفه‌های دیگر بر کالاهای معمولی‌تر تمرکز داشتند. این وضعیت باعث شد که عابران پیاده برای پیاده‌روی به آلامدا مرکزی یا خیابان‌های سن فرانسیسکو و مادرو در غرب زوکالو بروند.
تاریخ > قرن بیستم

در جریان ده روز تراژیکا (۹ تا ۱۹ فوریه ۱۹۱۳)، کاخ ملی از دژ نظامی مجاور بمباران شد که به‌طور تصادفی به زوکالو آسیب وارد کرد. در سال ۱۹۱۴، درختان زبان‌گنجشک کاشته شده در قرن قبل (که در این مدت رشد زیادی کرده بودند) قطع شدند؛ مسیرهای پیاده‌روی جدید، مناطق چمن‌کاری شده و باغچه‌ها ایجاد شدند؛ و در هر گوشه درختان نخل کاشته شدند.
زوکالو به محلی برای تجمع اعتراضات اول ماه مه تبدیل شد. در سال ۱۹۶۸، دانشجویان علیه قتل‌عام تلاتلولکو که توسط رئیس‌جمهور وقت گوستاوو دیاز اورداز انجام شده بود، اعتراض کردند. همچنین این میدان نقطه شروع دو ماراتن مردان در المپیک تابستانی ۱۹۶۸ بود. میدان تا دهه ۱۹۷۰ رو به زوال بود و تنها چیزی که باقی مانده بود، تیرهای چراغ و یک میله پرچم بزرگ در مرکز آن بود. سپس زمین دوباره مسطح شد، خطوط راه‌آهن برداشته شد و کل میدان سیمانی شد. پارکینگ خودرو ممنوع شد و شکل میدان به ۲۰۰ متر مربع در هر طرف تنظیم شد. در اواخر دهه ۱۹۷۰، زوکالو با سنگفرش‌های صورتی بازسازی شد؛ درختان کوچک با حفاظ‌های فلزی کاشته شدند؛ و مناطق کوچک چمن‌کاری در اطراف میله پرچم ایجاد شد.
تا اواخر قرن بیستم، زوکالو همراه با بیشتر مرکز شهر (که Colonia Centro نامیده می‌شود) در وضعیت بدی قرار داشت. این موضوع باعث شد که مجله اکونومیست اظهار کند: «زوکالو و مناطق اطراف آن… باید یکی از جذاب‌ترین مقاصد معماری در قاره آمریکا باشد. در عوض، بسیاری از آن به یک زاغه با ساختمان‌های ویران، خیابان‌های تاریک و کثیف پر از فروشندگان و زمین‌های خالی پوشیده از زباله تبدیل شده است.»
در اواخر دهه ۱۹۹۰، کواوتماک کاردناس، شهردار وقت مکزیکوسیتی، و دکتر رنه کولومب، مدیرکل بنیاد مرکز تاریخی، پروژه‌ای به ارزش ۳۰۰ میلیون دلار برای بازسازی زوکالو و مرکز شهر آغاز کردند تا کسب‌وکارها و ساکنان را دوباره به این منطقه جذب کنند. برنامه‌هایی برای برداشتن نرده‌های آهنی جداکننده کلیسا از زوکالو وجود داشت، اما به دلیل مخالفت گسترده عمومی، این طرح در نهایت کنار گذاشته شد.
تاریخ > قرن بیست و یکم

در سال ۲۰۰۹، شهردار سابق مارسلو ابرارد کمپینی را برای انجام عملیات نگهداری در مرکز تاریخی راه‌اندازی کرد. به دلیل کاهش بودجه سالانه توسط کنگره، بیشتر این عملیات با پول جمع‌آوری شده در خیابان‌ها توسط مقامات دولتی حمایت شد. این کمپین نتایج رضایت‌بخشی به همراه داشت.
در سال ۲۰۱۰، یک نسخه کپی از فرشته استقلال به زوکالو آورده شد تا معترضان از محل اصلی فرشته دور شوند. دلیل این اقدام، واقع شدن محل اصلی فرشته در منطقه‌ای مالی با ترافیک سنگین بود که نظارت پلیس را دشوارتر از زوکالو می‌کرد.
از سال ۲۰۱۶، یک رژه روز مردگان در میدان برگزار می‌شود. این سنت پس از نمایش رژه در فیلم جیمز باند اسپکتر آغاز شد.
به‌عنوان یک مرکز سیاسی

زوکالو مرکز حکومت در سطح ملی و پایتخت است، جایی که مقامات در آن مستقرند. به همین دلیل، این میدان مکان محبوبی برای اعتراضات است و اغلب با معترضان در کمپ‌های موقتی و بنرها همراه است. با گنجایش بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر، زوکالو صحنه تجمعات سیاسی بزرگ نیز هست. هزاران نفر در اعتراض به شکست کواوتماک کاردناس در مقابل کارلوس سالیناس د گورتاری در انتخاباتی که به‌طور گسترده به تقلب متهم شد، در سال ۱۹۸۸ در اینجا تجمع کردند.
در سال ۲۰۰۱، طرفداران فرمانده مارکوس، رهبر ارتش آزادی‌بخش ملی زاپاتیستا، که عمدتاً از بومیان فقیر چیاپاس بودند، به زوکالو راهپیمایی کردند تا از لایحه‌ای حمایت کنند که خودمختاری سیاسی بیشتری به آن‌ها می‌داد. پس از کاردناس، آندرس مانوئل لوپز اوبرادور اعتراضات بزرگی را پس از اختلافات انتخاباتی ۲۰۰۶ مکزیک در این مکان برگزار کرد و همچنین یک تجمع با هزاران شرکت‌کننده علیه طرح فلیپه کالدرون برای سرمایه‌گذاری خصوصی و خارجی در شرکت دولتی انرژی مکزیک، پمکس، برگزار کرد.
در ۳۰ اوت ۲۰۰۸، یک اعتراض مسالمت‌آمیز علیه جرم و خشونت زوکالو را پر کرد.
این میدان همچنین میزبان رویدادهای سیاسی منظم است. هر ساله در ساعت ۱۱ شب، ۱۵ سپتامبر، رئیس‌جمهور مکزیک از بالکن مرکزی کاخ ملی بیرون می‌آید تا گریتو د دلورس را خطاب به جمعیت حاضر در میدان اجرا کند. حتی این مراسم نیز گاهی تحت تأثیر فضای سیاسی کشور قرار می‌گیرد. برای مراسم گریتو سال ۲۰۰۶، جمعیت حاضر در زوکالو توسط الخاندرو انسیناس، شهردار وقت مکزیکوسیتی، خطاب قرار گرفت و نه وینسنت فوکس، رئیس‌جمهور وقت، که برای اجرای مراسم به دولورس هیدالگو، گواناهواتو رفته بود. این اقدام برای جلوگیری از اعتراضات گسترده در زوکالو پس از اختلافات انتخاباتی میان فلیپه کالدرون و لوپز اوبرادور انجام شد.
تحت حکومت غیرمحبوب انریکه پنیا نیتو، این مراسم به دلیل استفاده گسترده دولت از اکاریادوس (افرادی که به معنای واقعی کلمه با اتوبوس به میدان منتقل می‌شوند و در ازای غذا یا کالاهای جزئی دیگر به آن‌ها پول پرداخت می‌شود) برای افزایش تعداد شرکت‌کنندگان و شبیه‌سازی شور مردمی، به شدت مورد انتقاد قرار گرفت.
بیان دیگری از غرور مکزیکی: جشن اعتدال بهاری در زوکالو است. این جشن توسط گروه‌هایی برگزار می‌شود که به دنبال بازتأیید برتری نژادهای بومی (La Raza) و فرهنگ پیش از استعمار اسپانیایی هستند. آن‌ها این مراسم را نه‌تنها به دلیل نزدیکی این محل به مکان‌هایی که پیش از ورود اسپانیایی‌ها چنین آیین‌هایی در آنجا انجام می‌شد، بلکه به دلیل مجاورت با نمادهای قدرت مذهبی و سکولار «اسپانیایی» (به‌ترتیب کلیسای جامع و کاخ ملی) که با آن‌ها مخالفند، در این مکان برگزار می‌کنند.
از سال ۲۰۱۴، منطقه زوکالو محلی برای تجمعات بزرگ پس از آدم‌ربایی دسته‌جمعی ایگوالا ۲۰۱۴ بوده است، رویدادی که نمادی از فضای گسترده جنایت، مصونیت و فساد دولتی است که بسیاری معتقدند کشور با آن مواجه است.
به‌عنوان محلی هنری

از سال ۱۹۸۲، به‌دلیل تلاش‌ها برای احیای مرکز شهر، زوکالو به صحنه‌ای برای مجموعه‌ای از رویدادهای هنری و فرهنگی تبدیل شده است. نمایش‌های روزانه غیررسمی از رقصندگان آزتک که به ضرب‌آهنگ طبل‌ها می‌رقصند، با کلاه‌پرهای بزرگ و پابندهای ساخته‌شده از استخوان‌بندی بیرونی صدف‌ها در اینجا برگزار می‌شود. در مقیاس بزرگ‌تر، برخی از نمونه‌های رویدادهای اخیر در این مکان شامل عکاسی اسپنسر تونیک که در آن نزدیک به ۱۸٬۰۰۰ مکزیکی برای هنرمند برهنه شدند، رکوردی که پیشتر در بارسلون ثبت شده بود، و نمایش گرگوری کالبرت به نام خاکسترها و برف موزه عشایری.
یکی از رویدادهای جالب، ساخت یک پیست اسکی موقت به مساحت حدود ۳٬۲۰۰ متر مربع در وسط زوکالو برای استفاده رایگان ساکنان شهر در زمستان ۲۰۰۷ بود. از آن زمان تاکنون، این پیست در چندین فصل زمستانی بازسازی شده است.
جشنواره مکزیکو: یک رویداد سالانه با برنامه‌هایی اختصاص‌یافته به هنر (عامیانه و زیبا) و آکادمی است که در زوکالو و دیگر مکان‌های مرکز تاریخی برگزار می‌شود. در سال ۲۰۰۸، بیست‌وچهارمین جشنواره شامل ۲۵۴ اجرا و نمایش از بیش از ۲۰ کشور در ۶۵ میدان و مکان دیگر اطراف میدان بود.
زوکالو همچنین میزبان رژه‌های بزرگ شهری است، از جمله رژه آلبریخ مکزیکوسیتی.
کنسرت‌های خوانندگان و گروه‌های محبوب نیز در زوکالو برگزار شده است. کافه تاکوبا در سال ۲۰۰۵ نزدیک به ۱۰۰٬۰۰۰ نفر را به این میدان کشاند و ابرستاره کلمبیایی شکیرا طبق گزارش سازمان حفاظت مدنی مکزیک جمعیتی حدود ۲۱۰٬۰۰۰ نفر را جذب کرد. در آگوست ۲۰۰۸، یک رویداد اسکیت‌بردینگ و دوچرخه‌سواری بی‌ام‌اکس ۵۰٬۰۰۰ جوان را در یک بعدازظهر یکشنبه به خود جذب کرد. پل مک‌کارتنی در تاریخ ۱۰ می ۲۰۱۲ کنسرتی رایگان در زوکالو برگزار کرد که ۲۵۰٬۰۰۰ نفر حضور داشتند. این کنسرت بخشی از تور On the Run او بود. جاستین بیبر نیز در ۱۱ ژوئیه ۲۰۱۲ کنسرتی رایگان در این میدان برگزار کرد که در آن ۲۱۰٬۰۰۰ نفر در چارچوب تور آلبوم ۲۰۱۲ او، باور شرکت کردند. در تاریخ ۱ اکتبر ۲۰۱۶، راجر واترز در برابر ۱۷۰٬۰۰۰ نفر در زوکالو اجرا کرد. این کنسرت رایگان بود و پیام‌های سیاسی قوی علیه دونالد ترامپ و انریکه پنیا نیتو در بخش‌هایی از این نمایش گنجانده شده بود که شامل قطعاتی از دوران پینک فلوید او بود.