خدا در مسیحیت
توسعهٔ الهیات خدا > مرور اجمالی

دیدگاه‌های اولیه مسیحیان در مورد خدا (قبل از اینکه انجیل‌ها نوشته شوند) در رساله پولس در اول قرنتیان (8:5-6) که در ۵۳ – ۵۴ میلادی، یعنی حدود بیست سال بعد از به صلیب کشیدن عیسی نوشته، بیان شده‌است:
برای ما فقط یک خدا وجود دارد، یعنی خدای پدر که تمام چیزها را آفریده و ما را نیز بوجود آورده تا از آن او باشیم. همچنین می‌دانیم که فقط یک سرور و خداوند وجود دارد، یعنی عیسی مسیح، که همه چیز به وسیلهٔ او آفریده شده و حیات ما از اوست.
جدا از اثبات وحدانیت خدا، رساله پولس (که احتمالاً بر مبنای اعترافات پیش از پولس می‌باشند) شامل یک تعداد عناصر برجستهٔ دیگر نیز می‌باشد: او با یکی خواندن عیسی و پدرو با دادن لقب الهی «خدا» به عیسی و مسیح خواندن او، دین مسیحیت را از پیشینه یهودی آن‌زمان تفکیک کرد.
در کتاب اعمال (17:24-27)، در جریان «خطبه آرئوپاگ» که توسط پولس ارائه شد، خصوصیات تعالیم عیسویت وقت را بیشتر می‌شکافد:
خدایی که جهان و آنچه در اوست را آفرید، او خدای آسمان و زمین است.
در باره رابطه میان خدا و مسیحیان گفت:
که آنها باید خدا را بجویند، اگر بتوانند خدا را حس کنند، می‌توانند او را بیابند، چون او از هیچ‌یک ما دور نیست و ما در او زندگی می‌کنیم.
رساله‌های پولس شامل یک تعداد منابع در مورد روح‌القدس نیز است قسمی که در اول تسالونیکیان (4:8) آمده‌است «... خدا، همان خدایی که روح مقدس‌اش را به او می‌دهد» در تمام رساله‌هایش ذکر می‌شود. در John 14:26 عیسی چنین می‌گوید «روح‌القدس که پدر او را به اسم من می‌فرستد».
در انتهای قرن اول میلادی، کلمنس رومی به پدر، پسر و روح‌القدس مکرراً اشاره کرده و پدر را با خلقت ربط داده‌است، اول کلمنس ۱۹٫۲‏ بیان می‌دارد: «بیایید به صورت ثابت به پدر و خالق کائنات ببینیم». تا اواسط قرن دوم، ایرنئوس در کتاب «Against Heresies» (کتاب چهارم، فصل پنجم) تأکید کرده‌است که خالق همان «خدای یکتا» و «خلق کننده آسمان و زمین» است. این نوشته‌ها قبل از ارائه رسمی مفهوم تثلیث توسط ترتولیان در اوایل قرن سوم میلادی بود.
عصر اواخر قرن دوم تا آغاز قرن چهارم (تقریباً ۱۸۰ – ۳۱۳) معمولاً بنام «عصر کلیسای بزرگ» و همچنین عصر ماقبل نایسین یاد می‌شود، پیشرفت‌های چشم‌گیر خداشناسی و توحید و ترتیب تعدادی از تعالیم عیسویت در آن رخ داد.
از قرن دوم میلاد بدینسو، کیش‌های غربی با تصدیق عقیده به «خدای پدر (متعال)» آغاز یافته و بیان ابتدائی این اصطلاح به شکل «خدا در ظرفیت پدر و خالق کائنات» بود. این اظهارات نه‌تنها حقیقت «پدر ابدی کائنات پدر عیسی مسیح نیز بود» را نفی نکرد بلکه «پذیرفتن مؤمنان از روی لطف بحیث فرزندانش» را نیز اظهار داشت. کیش‌های شرقی (آنهایی که می‌دانیم بعداً ظهور کردند) با عقیده «خدای یکتا» ظهور کرده و همیشه با افزودن: «پدر متعال، سازنده تمام اشیای مرئی و نامرئی» یا کلمات مشابه به آن، توسعه یافت.
آگوستین هیپو، توماس آکویناس و سایرین، خدا را با اصطلاح لاتینی ipsum esse که می‌توان آنرا «موجودیت خود» ترجمه کرد، تعریف کرده‌اند. واجب‌الوجود بودن خدا، باعث می‌شود که خدای مسیحیت به «یک موجود» تبدیل نشود، بلکه «موجودیت خودی» شده که می‌تواند با اصطلاحاتی همچون «ذاتی که برای موجودیت، اتکا به هیچ چیز خارجی ندارد» یا «ذاتی که همه چیز برای موجودیت به او نیاز دارند» آن را توضیح داد.
با گذشت زمان، دانشمندان خداشناسی و فیلسوفان درک دقیق تر ماهیت خدا را توسعه دادند و مصروف ایجاد فهرست‌های نظام مندی از صفات (خصوصیات یا کیفیات) خدا شدند. صفات خداوند از لحاظ جزئیات متفاوت اند اما اساساً تحت در طبقه قرار می‌گیرند، آنهایی که بر مبنای نفی هستند (خدای فاقد حس درد) و آنهایی که بر مبنای مثبت متعالی بودن خداوند است (خدا بی‌اندازه خوب است). ایان رامزی پیشنهاد می‌کند که طبقه سومی نیز وجود دارد و برخی از صفات همچون بی‌آلایشی و کامل بودن در مقایسه با صفاتی همچون سادگی و بی‌نقص، دینامیک‌های منطقی متفاوتی نسبت به بی‌نهایت خوب بودندارند زیرا از نوع اخیر، شکل‌های نسبی آن موجود است اما از نوع اولی خیر.
در طی پیشرفت ایده‌های مسیحیت در مورد خدا، در جهان غرب، انجیل «هم از لحاظ نظری و هم از لحاظ حقایق، تأثیرات غالبی داشته‌است».