به‌رسمیت‌شناسی بین‌المللی دولت فلسطین
پیشینه

در ۲۲ نوامبر ۱۹۷۴، قطعنامه شماره ۳۲۳۶ مجمع عمومی سازمان ملل متحد، حق تعیین سرنوشت، استقلال و حاکمیت در فلسطین را برای فلسطینیان به رسمیت شمرد و همچنین سازمان آزادی‌بخش فلسطین را به‌عنوان تنها نمایندهٔ مردم آن کشور و عضو ناظر مجمع عمومی سازمان ملل متحد انتخاب کرد.
مدت کوتاهی پس از بیانیه سال ۱۹۸۸، دولت فلسطین توسط بسیاری از کشورهای در حال توسعه در آفریقا و آسیا و همچنین کشورهای کمونیستی و اعضای جنبش عدم تعهد به رسمیت شناخته شد. در آن زمان ایالات متحده آمریکا با استفاده از قانون کمک‌های خارجی تلاش نمود که دیگر کشورها و سازمان‌های بین‌المللی را از به رسمیت شناختن دولت فلسطین منصرف کند. اگرچه این اقدامات در بسیاری از موارد موفقیت‌آمیز بود، اما اتحادیه عرب و سازمان همکاری اسلامی بلافاصله با انتشار بیانیه‌هایی ضمن به‌رسمیت شناختن دولت فلسطین، با هدف حمایت و همبستگی با این کشور، دولت فلسطین را به عضویت هر دو سازمان پذیرفتند.
در فوریه ۱۹۸۹ و در نشست شورای امنیت سازمان ملل متحد، نماینده سازمان آزادی‌بخش فلسطین اعلام کرد ۹۴ کشور، دولت فلسطین را به رسمیت شناخته‌اند. با این اقدام، فلسطین تلاش کرد عضویت چند سازمان تخصصی سازمان ملل متحد را به دست آورد که در نهایت آمریکا با تهدیدهایی مبنی بر قطع بودجه سازمان‌هایی که فلسطین را به عضویت بپذیرند، مانع از به‌ثمر نشستن تلاش‌های فلسطین شد. برای نمونه در آوریل همان سال و پس از آنکه ایالات متحده تهدید کرد اگر عضویت فلسطین در سازمان بهداشت جهانی پذیرفته شود، بودجه سازمان بهداشت جهانی را قطع خواهد کرد، درخواست عضویت فلسطین در آن سازمان پذیرفته نشد.
در ژوئن ۱۹۸۹ سازمان آزادی‌بخش فلسطین طی نامه‌ای به دولت سوئیس به عنوان متولی کنوانسیون ژنو سال ۱۹۴۹، عضویت در آن کنوانسیون را درخواست کرد ولی دولت سوئیس پاسخ داد به‌دلیل آنکه استقلال فلسطین در مجامع جهانی هنوز به‌رسمیت شناخته نشده است، نمی‌تواند این درخواست را بپذیرد. با توجه به آنکه جامعهٔ جهانی دربارهٔ وجود یا نبود یک دولت فلسطینی تردید دارد، تا زمانی که این مسئله در چارچوب مناسبی حل نشود، دولت سوئیس به‌عنوان متولی کنوانسیون ژنو و پروتکل‌های الحاقی آن، نمی‌تواند تشخیص دهد که این ارتباطات می‌تواند سند مناسبی برای افزودن فلسطین به کنوانسیون و پروتکل‌های الحاقی آن باشد یا خیر.
در نتیجه، در ماه نوامبر ۱۹۸۹ اتحادیه کشورهای عربی، قطعنامه‌ای را به مجمع عمومی سازمان ملل پیشنهاد داد که براساس آن سازمان آزادی‌بخش فلسطین به‌طور رسمی به‌عنوان دولت مستقل فلسطین به‌رسمیت شناخته شود.
پس از آنکه ایالات متحده مجدداً کشورهایی را که بخواهند به این قطعنامه رأی مثبت دهند به قطع کمک‌های مالی تهدید کرد، پیش‌نویس این قطعنامه کنار گذاشته شد. کشورهای عربی در مقابل تعهد آمریکا بر عدم تکرار تهدید به تحریم سایر کشورها، پذیرفتند بر تصویب این قطعنامه پافشاری نکنند.
بسیاری از به رسمیت شناختن‌های اولیه، مبهم و دوپهلو بود. علاوه بر آن، تردید سایر کشورها در به رسمیت نشناختن، الزاماً بدین معنا نبود که آن‌ها دولت فلسطین را معتبر نمی‌دانند. این موضوع منجر به ایجاد سردرگمی دربارهٔ تعداد کشورهایی شد که در ۱۹۸۸ همزمان با اعلام استقلال، دولت فلسطینی را به رسمیت شناختند. دربارهٔ شمار کشورهایی که درگذشته اعلام کرده بودند دولت فلسطین را به رسمیت می‌شناسند، اختلاف وجود داشت، با این حال نام ۱۳۰ کشور در میان کشورهایی که درابتدا دولت فلسطین را به رسمیت شناختند دائماً دیده می‌شود. در ژوئیه ۲۰۱۱، ریاض منصور، سفیر فلسطین در سازمان ملل متحد، در مصاحبه با روزنامه اسرائیلی هاآرتص ادعا کرد که ۱۲۲ کشور، دولت فلسطین را به رسمیت می‌شناسند. در پایان همان ماه ساف مقاله‌ای دربارهٔ «چرایی لزوم به رسمیت شناخته شدن فلسطین از سوی دیگر دولت‌ها» منتشر کرد و در آن مقاله فهرست ۱۲۲ کشوری را اعلام کرد که دولت فلسطین را به رسمیت شناخته‌اند! در پایان سپتامبر همان سال، ریاض منصور ادعا کرد، تعداد این کشورها به ۱۳۹ کشور رسیده است.