stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اسکات شنکر
زندگی‌نامه

شنکر لیسانسش را در سال ۱۹۷۸ از دانشگاه براون در رشته فیزیک و دکترایش را در سال ۱۹۸۳ میلادی در رشته فیزیک از دانشگاه شیکاگو دریافت کرد. در سال ۲۰۰۷ میلادی او از همان دانشگاه، دکترای افتخاری به‌دست‌آورد.
پس از کار کردن به عنوان دانشیار فوق دکترا در دانشگاه کرنل، او به جمع کارمندان تحقیقاتی زیراکس PARC پیوست. او در سال 1998 PARC را ترک کرده و در تأسیس مرکز AT&T برای تحقیقات اینترنت کمک کرد که بعداً به نام مرکز ICSI برای تحقیقات اینترنت (ICIR) تغییر نام یافت.
شنکر در سال ۱۹۹۵ میلادی در رشته زمان‌بندی پردازنده کم مصرف انرژی سهم گرفته و همراه با فرانسس یاو و آلن دیمیرز مقاله‌ای را در مورد زمان‌بندی مبتنی بر ضرب‌الاجل نوشتند.
اسکات شنکر در سال ۲۰۰۲ میلادی جایزه SIGCOMM را به عنوان قدردانی از «مشارکت او در طراحی و مهندسی اینترنت، تقویت همکاری‌های تحقیقاتی و به عنوان یک الگو برای تعهد و دقت فکری در تحقیقات شبکه سازی» دریافت کرد.
او در سال ۲۰۰۶ میلادی، جایزه IEEE اینترنت را برای «مشارکت در خصوص درک شریک سازی منابع در اینترنت» دریافت کرد.
او از اعضای ACM و IEEE و عضو آکادمی ملی مهندسی است. در سال ۲۰۱۶ او عضو آکادمی هنرها و علوم آمریکا شد. شنکر برادر استیفن شنکر (نظریه‌پرداز نظریه ریسمان‌ها) است.
شنکر رهبر جنبش برای شبکه‌سازی نرم‌افزاری (SDN) است. او یکی از مؤسسین بنیاد شبکه‌سازی باز (Open Networking Foundation) و شبکه‌های Nicira می‌باشد.
المقاریب

مکان
| al-Magharib | al-Magharib |
| --- | --- |
استان‌های یمن: استان صنعا
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳ (Yemen Standard Time)
ال-مقاریب یک منطقهٔ مسکونی در یمن است که در استان صنعا واقع شده‌است.
حسن شیخ محمود

| حسن شیخ محمود | حسن شیخ محمود |
| --- | --- |
حسن شیخ محمود: حسن شیخ محمود
هشتمین و دهمین رئیس‌جمهور سومالی: هشتمین و دهمین رئیس‌جمهور سومالی
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۱۵ مه ۲۰۲۲: آغاز به کار  ۱۵ مه ۲۰۲۲
نخست‌وزیر: محمد حسین روبل
پس از: محمد عبدالله محمد
دوره مسئولیت ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۲ – ۱۶ فوریه ۲۰۱۷: دوره مسئولیت ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۲ – ۱۶ فوریه ۲۰۱۷
نخست‌وزیر: عبدیولی گاسعبدی فرح شیردونعبدیولی شیخ احمدعمر عبدالرشید علی شرمارکی
پس از: محمد عثمان جواری (سرپرست)
پیش از: محمد عبدالله محمد
رهبر حزب اتحاد برای صلح و توسعه: رهبر حزب اتحاد برای صلح و توسعه
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۴ اکتبر ۲۰۱۸: آغاز به کار  ۴ اکتبر ۲۰۱۸
رهبر حزب صلح و توسعه: رهبر حزب صلح و توسعه
دوره مسئولیت ۲۰ آوریل ۲۰۱۱ – ۲۲ دسامبر ۲۰۱۶: دوره مسئولیت ۲۰ آوریل ۲۰۱۱ – ۲۲ دسامبر ۲۰۱۶
پس از: سمت ایجاد شد
پیش از: احمد علی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲۹ نوامبر ۱۹۵۵ ‏(۶۹ سال) Jalalaqsi
ملیت:  سومالی
حزب سیاسی: حزب صلح و توسعه (قبل از ۲۰۱۶)حزب اتحاد برای صلح و توسعه (۲۰۱۸–تاکنون)
محل تحصیل: دانشگاه ملی سومالیدانشگاه برکت‌الله
پیشه: سیاستمدار
حسن شیخ محمود
حسن شیخ محمود (به عربی: حسن شیخ محمود) (زاده ۲۹ نوامبر ۱۹۵۵) یک سیاستمدار سومالیایی است که از مه ۲۰۲۲ به عنوان رئیس‌جمهور سومالی فعالیت می کند. او موسس و رئیس فعلی حزب اتحاد برای صلح و توسعه است. حسن شیخ محمود در ۱۵مه ۲۰۲۲ با شکست محمد عبدالله محمد رئیس جمهور فعلی سومالی به عنوان رئیس جمهور سومالی انتخاب شد. حسن یک فعال مدنی و سیاسی است،  وی پیش‌از این استاد و رئیس دانشگاه بود.
برژتسلاو

مکان در 25px موراویای جنوبی, 23x15px|border |alt=|link= جمهوری چک
| برژتسلاو Břeclav | برژتسلاو Břeclav |
| --- | --- |
شهرک: شهرک
  پرچممهر:   پرچممهر
برژتسلاو: برژتسلاو
مختصات: ۴۸°۴۵′۳۲٫۲۹″ شمالی ۱۶°۵۲′۵۵٫۳۱″ شرقی﻿ / ﻿۴۸٫۷۵۸۹۶۹۴°شمالی ۱۶٫۸۸۲۰۳۰۶°شرقی﻿ / 48.7589694; 16.8820306: مختصات: ۴۸°۴۵′۳۲٫۲۹″ شمالی ۱۶°۵۲′۵۵٫۳۱″ شرقی﻿ / ﻿۴۸٫۷۵۸۹۶۹۴°شمالی ۱۶٫۸۸۲۰۳۰۶°شرقی﻿ / 48.7589694; 16.8820306
منطقه:  موراویای جنوبی
بنیانگذاری: سده ۱۱ (میلادی)
حکومت: حکومت
 • شهردار: Oldřich Ryšavý
مساحت: مساحت
 • کل: ۸۷٫۱۷ کیلومتر مربع (۳۳٫۶۶ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۵۸ متر (۵۱۸ فوت)
جمعیت: جمعیت
 • کل: ۲۵٬۷۱۶
 • تراکم: ۳۰۰/کیلومتر مربع (۷۶۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۱+ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۲+ (CEST)
کد پستی: ۰۲ ۶۹۰
وبگاه: www.breclav.org
بْرْژ ِتْسْلاو (به چکی: Břeclav) شهری در منطقه موراویای جنوبی کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۲۴٫۴۰۷ نفر بوده‌است.
علی‌پور، دهلی

مکان در 23x15px|border |alt=|link= هند
| Alipur | Alipur |
| --- | --- |
شهر: شهر
AlipurLocation in India: AlipurLocation in India
مختصات: ۲۸°۴۸′۰۰″شمالی ۷۷°۰۹′۰۰″شرقی﻿ / ﻿۲۸٫۸۰°شمالی ۷۷٫۱۵۰°شرقی﻿ / 28.80; 77.150: مختصات: ۲۸°۴۸′۰۰″شمالی ۷۷°۰۹′۰۰″شرقی﻿ / ﻿۲۸٫۸۰°شمالی ۷۷٫۱۵۰°شرقی﻿ / 28.80; 77.150
ایالت: دهلی
District: North West
ارتفاع: ۲۰۹ متر (۶۸۶ فوت)
جمعیت (2001): جمعیت (2001)
 • کل: ۱۶٬۶۲۳
زبان‌ها: زبان‌ها
 • رسمی: زبان هندی, زبان انگلیسی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۳۰ (IST)
علی‌پور، دهلی (به انگلیسی: Alipur, Delhi) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در دهلی واقع شده‌است.
خصوصیات

علی‌پور ۱۶٬۶۲۳ نفر جمعیت دارد و ۲۰۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
میرزا حبیب اصفهانی
دورهٔ پس از تبعید به استانبول > یادگیری زبان

میرزا حبیب در آغاز ورود به استانبول، به یادگیری زبانهای ترکی عثمانی و فرانسه اقدام کرد. و درکوتاه‌مدت توانست به ظرایف و دقایق آنها پی ببرد. او با اتکا به این دو زبان و نیز زبان عربی که پیش‌تر در بغداد آموخته‌بود، به امور فرهنگیِ مختلفی روی آورد و خود را تا هنگام مرگ، با آنها مشغول داشت (نک: ادامهٔ مقاله).
دورهٔ پس از تبعید به استانبول > عضویت در محافل و مجامع فرهنگی

از مهم‌ترین این مجامع «انجمن معارف» در استانبول بود که به نام‌های دیگری، از جمله «انجمن تفتیش و معاینهٔ وزارت جلیلهٔ معارف» نیز خوانده می‌شد. دربارهٔ وظایف میرزا حبیب در این انجمن سخنی گفته نشده است، لیکن ظاهراً کاری برعهده داشته که مدتی «به واسطهٔ سعایت دشمنان از آن خدمت معزول گردید، ولی پس از یک سال و نیم، باز مورد التفات سلطانی شده، بر سر خدمت پیشینه رفت». دربارهٔ تاریخ پیوستن او به این انجمن، تنها اینال به نقل از پسر میرزا حبیب گفته که وی پس از واقعهٔ علی سُعاوی در ۱۲۹۵ ق / ۱۸۷۸ م، به این انجمن پیوسته است. برای آگاهی دربارهٔ این واقعه، معروف به «حادثهٔ قصر چراغان»، گفتنی است که روزنامهٔ اختر تنها از سال دوازدهم خود (۱۳۰۳ق / ۱۸۸۶م) تازمان درج اطلاعیهٔ مرگ میرزاحبیب (۷ ذیقعدهٔ ۱۳۱۰ق / ۲۳ مهٔ ۱۸۹۳م)، از وی با عنوان عضو انجمن مذکور یادکرده است.
دورهٔ پس از تبعید به استانبول > مراوده با نواندیشان ایرانی

میرزا حبیب در طول اقامت ۲۷سالهٔ خود در استانبول، افزون بر مأموران رسمی ایران، با طیف متنوعی، مشتمل بر نواندیشان ایرانی یا حتی مخالفان فکری و سیاسی حکومت قاجار مجالست داشت، ازجمله: آقاخان کرمانی، احمد روحی کرمانی، حسین خان دانش، میرزاحسین شریف کاشانی، زین‌العابدین مراغه‌ای، عبدالرحیم طالبوف، فتحعلی آخوندزاده، میرزا طاهر تبریزی، سید محمد توفیق همدانی، و فیضی افندی تبریزی که حول ۳ محور یعنی سید جمال‌الدین اسدآبادی، روزنامهٔ اختر، و مدرسهٔ ایرانیان گرد آمده بودند. از میان این افراد، آقاخان کرمانی ارتباط نزدیک‌تری با میرزا حبیب داشت، تاجایی که به گفتهٔ افضل‌الملک (ص «ح») و دولت‌آبادیاو حدود دو سال در منزل میرزا حبیب اقامت گزیده بود.
آدمیت و افشار هر یک می‌نویسند که آقاخان و میرزا حبیب در استانبول از راه «رونویس کردن کتاب‌های خطی» و کتابت نسخه‌های گوناگون، امرار معاش می‌کرده‌اند؛ و دانش هم در این باره می‌گوید: میرزا حبیب «بعضی از دیوانهای شعرای معروف را به [آقاخان] نویساند که آن نسخه‌ها امروز عیناً به خط خود میرزا آقاخان درکتابخانه‌های اسلامبول موجود است». به‌نظر می‌رسد، استنساخ نسخه‌های خطی در مقابل دستمزد، اولاً کار مشترک این دو بوده است و ثانیاً در مدتی اتفاق افتاده که آقاخان در منزل میرزا حبیب اقامت داشته است، زیرا آثار بسیاری به کتابت میرزا حبیب و آقاخان در کتابخانهٔ دانشگاه استانبول موجود است که بیشتر آنها سال کتابت یکسان، یعنی ۱۳۰۸ق دارند.
وجود نسخه‌های خطی مشترک با تاریخ کتابت ۱۳۰۸ قمری، می‌تواند مؤید این فرضیه باشد که آقاخان در این سال یا سالی دیگر، در منزل میرزا حبیب حضور داشته است. لازم به ذکر است که در سال ۱۳۰۸ قمری، معین‌الملک، بزرگ‌ترین حامی میرزا حبیب، استانبول را ترک کرده بود. میرزا حبیب به ناچار برای تأمین معاش خود به جستجوی راه‌های جدید پرداخت. این ضرورت، او را به آقاخان که او نیز در تنگدستی به سر می‌برد، نزدیک‌تر کرد.
دورهٔ پس از تبعید به استانبول > همکاری با روزنامهٔ اختر

روزنامهٔ اختر، نخستین شمارهٔ خود را در تاریخ ۱۶ ذیحجهٔ ۱۲۹۲ قمری، برابر با ۱۳ ژانویهٔ ۱۸۷۶ میلادی، در استانبول منتشر کرد. مدیریت این روزنامه بر عهدهٔ آقامحمدطاهر قراچه‌داغی تبریزی (درگذشتهٔ ۱۳۲۵ قمری/۱۹۰۷ میلادی) بود، میرزا مهدی خان تبریزی (درگذشتهٔ ۱۳۲۵ قمری) سردبیری آن را بر عهده داشت، و میرزا محسن خان معین‌الملک، سفیر ایران، از آن حمایت می‌کرد. روزنامهٔ اختر به دلیل نظم و استمرار در انتشار، به مدت ۲۳ سال، از مهم‌ترین روزنامه‌های فارسی‌زبان خارج از کشور به‌شمار می‌رفت. از همکاران برجستهٔ این روزنامه می‌توان به میرزا نجفقلی خان تبریزی، آقاخان کرمانی، احمد روحی کرمانی، میرزا یوسف خان مستشارالدوله، و میرزا حبیب اصفهانی اشاره کرد (پروین، ۳۲۷، ۳۲۹، ۳۳۰). میرزا حبیب اصفهانی به مدت ۱۸ سال در انتشار این روزنامه مشارکت داشت.
یک درج سروده‌های او
دو چاپ ترجمهٔ کتاب غرائب عواید ملل در بیش از ۵۰ شماره
سه آگهی چاپ آثار میرزا حبیب، مانند تصحیح دیوان اطعمه، دیوان البسه، و غرائب عواید ملل
چهار درج مقاله‌ای تحت عنوان «تحقیقِ ]تحقیقات[ زبان فارسی»
پنج اخبار مربوط به او، مانند خبر دریافت نشان شیر و خورشید و اطلاعیهٔ مرگ وی
ناگفته نماند که مقاله‌های بدون امضا در اختر کم نیست و چه بسا برخی از این مقالات از آن میرزا حبیب باشد. باید گفت که گردانندگان اختر، از مجموع آثار یادشده، تنها به دریافت یکی از سروده‌های وی و مقالهٔ «تحقیق [تحقیقات]زبان فارسی» از خود میرزا حبیب تصریح کرده‌اند و متذکر نشده‌اند که بقیهٔ آثار را هم از خود میرزا حبیب یا از مجاری دیگری دریافت کرده‌اند.
دورهٔ پس از تبعید به استانبول > تدریس در مدرسهٔ ایرانیان

میرزا حبیب لقب خود را «معلم المکاتب» نامیده بود. این لقب می‌رساند که وی در مدارس گوناگون تدریس می‌کرده است. از میان این مدارس، تنها نام دو مرکز بر ما روشن است. اول، مدرسهٔ سلطانی، که او در آغاز ورود خود به استانبول، با حمایت صدراعظم، علی پاشا و احمد افندی، در آن به تدریس زبان فارسی و عربی پرداخت. دوم، مدرسهٔ ایرانیان، که ۱۷ سال پس از ورود میرزا حبیب به استانبول (۱۲۹۹ق / ۱۸۸۱م) به عنوان نخستین مدرسهٔ ایرانیان، و به همت شخصی به نام آقا میرزا علی در مسجدِ محلهٔ «خان والده» با ۹ دانش‌آموز آغاز به کار کرد. ۳ سال بعد (۱۳۰۲ق / ۱۸۸۴م)، محسن معین‌الملک (مشیرالدوله)، سفیر ایران، با استفاده از اعانه‌ای که از یک کنسرت موسیقی به دست آورده بود، مدرسهٔ ایرانیان را رسماً در محلهٔ «غدیرگاه» راه‌اندازی کرد. بسیاری از روشنفکران و تحصیل‌کردگان ایرانیِ مقیم استانبول ازجمله میرزا حبیب اصفهانی، آقاخان کرمانی، و در سال‌های بعد، محمدعلی تربیت، سید حسن تقی‌زاده، و ابوالقاسم لاهوتی، جذب این مدرسه شدند. این مدرسه به «معلم‌خانهٔ ایرانیان» اشتهار داشت که دانش‌آموزان ایرانی را تربیت می‌کرد شاید یکی از دلایل برپایی این مدرسه در این زمان، مرگ تدریجی ایران‌دوستان در بافت سیاسی عثمانی در سال‌های پایانی سفارت میرزا حسین خان مشیرالدوله و سال‌های آغازین سفارت حسنعلی خان گروسی بود که نتیجهٔ آن روی کارآمدن «ترک‌های جوان» بود که با ایرانی و ایرانیت روی خوشی نداشتند و احتمالاً ایرانی‌های استانبول برای آنکه فرزندانشان «تحت تأثیر کتب تبلیغاتی عثمانیان، از ایرانیت دلسرد و از ایران بیزار» نگردند، به ایجاد این مدرسه اقدام کردند.
حبیب اصفهانی از نخستین کسانی بود که به معلمی این مدرسه برگزیده شد و سبب آن «تعصب و غیرت [میرزا حبیب] در وطن‌دوستی و ایرانی بودن» او، برخورداری از تجربهٔ تدریس فارسی و عربی در مدرسهٔ سلطانی نیز تسلط وی بر زبان‌های فارسی، عربی و ترکی ایرانی می‌تواند باشد. ۳ سال پس از آغاز به کار میرزا حبیب در مدرسهٔ ایرانیان (۱۳۰۳ ق/ ۱۸۸۵ م) آقاخان کرمانی هم که به تازگی وارد استانبول شده بود، احتمالاً به پایمردی میرزا حبیب، به این مدرسه پیوست. میرزا حبیب در این مدرسه «غالب اوقات خود را صرف تعلیم لسان فارسی و ترتیب قواعد برای زبان مزبور» می‌کرد. به نظر می‌رسد او تا پایان عمر خود (۱۳۱۰ق) یعنی ۱۰ سالِ نخست حیات مدرسهٔ ایرانیان، با این نهاد همکاری مستمر داشته است؛ با وجود این، روزنامهٔ اختر اشاره‌ای مستقیم به مسئولیت او در این مدرسه نکرده است. این روزنامه هرگاه می‌خواست از شغل میرزاحبیب در استانبول یاد کند، او را عضو انجمن تفتیش وزارت معارف معرفی می‌کرد.
دورهٔ پس از تبعید به استانبول > ۶. تألیف

میرزا حبیب، طی ۲۷ سال اقامت در استانبول، آثار متنوعی در زمینه‌های تصنیف، تحقیق، تألیف، تصحیح متون، ترجمه و گزینش اشعار خلق کرد که شهرت او را رقم زد. او در بسیاری از این آثار، نوآور و پیشگام بود و تأثیری عمیق بر آیندگان گذاشت. در تصنیف و سرودن شعر، میرزا حبیب با به‌کارگیری ظرایف و طرایف ادبی، نکات ظریف و دلپسند، و ملاحت الفاظ، به طنز و مطایبه‌ای دست یافت که به باور براون، حتی از عبید زاکانی نیز پیشی گرفت.
وی در تحقیق و تألیف، دست به خلق آثاری زد که از لحاظ موضوعی درشمار «اولین» ها قرار گرفت و پیشگام در استفاده از روشهای جدید در تحقیقات ادبی محسوب‌گردید.
او سال‌ها پیش از علامه قزوینی، هرچند به شکلی ساده‌تر، به تصحیح متون فارسی پرداخت و بدین ترتیب، به عنوان پیشگام تصحیح متون در تاریخ فرهنگ ایران شناخته شد. علاوه بر این، توانمندی خود را در ترجمه نیز به نمایش گذاشت و با تسلط بر زبان‌های فرانسه، ترکی و عربی، آثار متعددی را ترجمه کرد. او با بهره‌گیری از روشی دقیق، ذوق هنری، آگاهی از اوضاع اجتماعی-سیاسی، تسلط بر اصطلاحات و ضرب‌المثل‌ها، و نیز چاشنی طنز، جایگاه ویژه‌ای در عرصه ترجمه فارسی به دست آورد.
آثار > الف. اشعار

شامل سروده‌های او به فارسی و ترکی. تخلص او «دستان» بود، ولی به تصریح خان‌ملک هیچ‌گاه از این تخلص استفاده نکرد. سروده‌های او در قالب قصیده، غزل، قطعه، مثنوی و مفردات است. قصاید میرزا حبیب بیشتر در منقبت رسول، مدح ناصرالدین شاه، محسن معین‌الملک، و میرزا اسدالله خان ناظم‌الدوله، نیز تهنیت نوروز و عید غدیر است.
غزلیات وی حجم عمده‌ای از سروده‌هایش را تشکیل می‌دهد، که ازجملهٔ آنها ۵۰ غزل است که مانند عبید زاکانی و بسحق اطعمه ابیاتی از حافظ را در آنها تضمین کرده است.
میرزا حبیب قطعه شعری هم در ۱۲ بند به نام «خوان سپاس» دارد که در ۱۳۰۷ ق / ۱۸۸۹ م، «به مناسبت مجلس مهمانی هشتمین کنگرهٔ مستشرقین سروده» است. این قطعه همان زمان با ترجمهٔ فرانسوی‌اش به چاپ رسید. احتمال دارد این قطعه شعر را معین‌الملک که در این کنفرانس شرکت داشت. به آنجا برده باشد. گرکانی می‌گوید: این شعر «وزنی سیلابیک (هجایی) [دارد] و از نظر عروضی مطابق با یکی از فروع بحر قریب یعنی اخرب مکفوف مقصور است».
تقریباً تمامی حجم مثنویات میرزا حبیب را هزلیات تشکیل می‌دهد. این هزلیات عناوین متنوعی دارند، ازجمله، «راز بستر»، «چهارگاه … مهستی»، «نوای بوسه»، «قصیدهٔ ماستی» و «... نامه». از میان این مثنویات، «چهارگاه … مهستی» و «... نامه»، هرکدام به شکل مستقل، یک بار در استانبول و سپس به کوشش کوهی کرمانی در تهران، و یک بار دیگر هم، همراه باهزلیات صادق ملارجب، خاکشیر اصفهانی، و فوقی یزدی، در مجموعه‌ای تحت عنوان سرور عیش و کامرانی، به کوشش جعفر موسوی منتشر شده است.
مفردات میرزا حبیب مطایباتی است که به‌طور پراکنده سروده است.
به نظرمی‌رسد، آنچه بدانها اشاره شد، تمامی تصانیف میرزا حبیب نباشد، زیرا در کتابخانهٔ دانشگاه استانبول دو نسخهٔ خطی تحت عنوانهای «مجموعهٔ اشعار و ضروب امثال» و «مجموعهٔ اشعار و فواید»، به ترتیب در ۱۴۹ و ۱۸۱ برگ، به زبانهای فارسی و ترکی از حبیب اصفهانی نگهداری می‌شود. حجم این سروده‌ها تأییدی برنظر یادشده است. نسخه‌ای عکسی از این آثار توسط مجتبی مینوی تهیه شده که در فهرست کتابخانهٔ وی به نام «مجموعة النفائس» ثبت شده است.
آثار > ج. تصحیح متون

میرزا حبیب در این حوزه دارای دو اثر است: دیوان اطعمهٔ ابواسحاق حلاج شیرازی (بسحاق اطعمه)، و دیوان البسه از محمود نظام قاری. انگیزهٔ میرزاحبیب در انتشار این دو اثر را «عشق مفرط [وی] به انتشار زبان فارسی» دانسته است. میرزا حبیب (نک: مقدمه بر دیوان البسه، ۴–۵، نیز مقدمه بر دیوان اطعمه، ۵) انگیزهٔ خود را در این باره تعلیم و تفهیم لغات و اصطلاحات و ابقای اسامی و تعبیرات اطعمه و البسه گفته است و اینکه چاپهای موجود این آثار، «به‌سبب نقصان نسخه و کثرت غلط‌های آن قابل انتفاع نبود»، بدین سبب به «تصحیح» آنها اقدام‌کرد. این سخن میرزاحبیب در مقدمهٔ دیوان اطعمه (همان‌جا)، نشان از نگاه علمی او به تصحیح متون دارد. او به دو نسخهٔ ناقص اشاره دارد که با تلفیق آنها «نسخهٔ قریب به کامل حاصل» کرده و سپس با «تصحیح» خودش، نسخهٔ واحدی را «به حَیّز طبع» درآورده است. دیوان اطعمه و دیوان البسه، هر دو در استانبول، در مطبعهٔ ابوالضیاء و به ترتیب در سالهای ۱۳۰۲ ق / ۱۸۸۵ م، و ۱۳۰۳ ق به چاپ رسیده است. آگهی چاپ و فروش این دو اثر بلافاصله پس از انتشار در روزنامهٔ اختر درج‌گردید.
آثار > ه. منتخبات

میرزا حبیب منتخبی از برخی متون نظم و نثر فارسی تهیه کرده است که ازجملهٔ آنها ست: منتخبات گلستان سعدی، استانبول، ۱۳۰۹ ق / ۱۸۹۱ م، و مجموعهٔ دلگشای زیبا (خطی)، که منتخباتی از سروده‌های ۲۰ شاعر است. بسیاری از محققان کتاب منتخب اللطائف عبید زاکانی را که با مقدمهٔ هانری فرته در استانبول (در ۱۳۰۳ق) به چاپ رسیده است، از میرزا حبیب دانسته‌اند. در انتساب این اثر به وی تردید وجود دارد، زیرا فرته در مقدمهٔ خودنه‌تنها نامی از میرزا حبیب نبرده، بلکه تصریح‌می‌کند که مطالب منتخب اللطائف را خود وی «گزینش و اتخاذ» کرده است، هرچند که طبع هجوپسند میرزا حبیب اقتضا می‌نمود که عنایت ویژه‌ای به عبید زاکانی داشته باشد؛ چنان‌که پیرزاده در ملاقات خود با میرزاحبیب، از جمع‌آوری و چاپ «کتاب عبید زاکانی» توسط وی سخن گفته است و میرزا حبیب هم چند سال پس از این ملاقات، یعنی در ۱۳۰۷ ق، به کتابت دیوان عبید زاکانی اقدام کرد. با وجود این، دلیل قانع‌کننده‌ای در دست نیست که منتخب اشعار عبید زاکانی از میرزا حبیب باشد.
خانواده

میرزا حبیب دو بار در عثمانی ازدواج کرد. حاصل ازدواج اول او پسری به نام کمال بود که در مدرسهٔ سلطانی به تحصیل نظام اشتغال داشت. او پس از جدایی از همسرش، با خانمی از طایفهٔ چرکس ازدواج کرد که نتیجهٔ آن، دو پسر به نامهای جمال و جلال بود احتمالاً میان میرزا حبیب و معین‌الملک، که او نیز دارای همسری از چرکس بود. پیوند خویشی برقرار بوده است.
همسر اول وی خانم فاطمه الزهرا که قبل از مرگ میرزا حبیب فوت کرده است و همسر دوم خانم اقبال (İkbal Hanım) است و فرزندان او سه پسر به نام‌های محمد کمال (Mehmed Kemal Bey پسر بزرگ از همسر اول)، محمد جمال (Mehmed Cemal Bey که زمان مرگ پدر ۱۴ سال داشت) و احمد جلال (Ahmed Celal Bey که در زمان مرگ پدر ۹ سال داشت)
مرگ

میرزا حبیب پیش از آنکه به ۶۰ سالگی برسد، دچار فربهی، رماتیسم و احتمالاً اختلال حواس شده‌بود. او را برای معالجهٔ رماتیسم در ۱۳۱۰ ق، جهت استفاده از آبهای معدنی شهر بورسه در پای کوه «الوداغ» بردند. معالجات مؤثر واقع نشد و در اوایل ذیقعدهٔ همان سال درگذشت و در گورستان پینارباشی واقع در محلهٔ «چکرگه» در بورسه به خاک سپرده شد.
بزرگداشت و جوایز

حبیب افندی که زبان عربی و فرانسوی می‌دانست با گویش‌های مختلف ترکی به ویژه جغتایی نیز آشنا بود. به او مدال آکادمی، عضویت در انجمن آسیایی پاریس و خبرنگار افتخاری از سوی دولت فرانسه اعطا شد. ارتباط میرزا حبیب با سفارت ایران تا آنجا بالا گرفت که در ۱۳۰۴ ق / ۱۸۸۷ م، به دریافت نشان درجه چهارم شیروخورشید از طرف دولت ایران نائل‌شد
همایشی با عنوان بزرگداشت «میرزا حبیب دستان‌اصفهانی» در مرداد ۱۳۷۹ در شهرکرد برگزار شد. ایرج افشار در یادداشتی در همان زمان به تغییر نام میرزا حبیب و به نقض اصول در تغییردادن بی‌مورد نام مشاهیری چون میرزا حبیب اصفهانی اعتراض کرد و از اطلاعات و مسموعات محلی دربارهٔ میرزاحبیب خبر داد که برای نخستین بار در این همایش بیان شد. همچنین از نسخه‌ای خطی به نام مفتاح‌الفلاح در ایران خبر داد که ظاهرآ مورخ ۱۲۷۸ و به خط خود میرزاحبیب است. تندیسی از میرزاحبیب نیز در میدان ورودی شهر بن قرار داده و شرح کوتاهی هم در احوال او پای تندیس نصب کرده‌اند.
مهم‌ترین منابع در مورد زندگی میرزا حبیب

مهم‌ترین منابعی که دربارهٔ سوانح زندگی میرزا حبیب سخن گفته‌اند، عبارت‌اند از: نوشته‌های سید احمد خان ملکِ ساسانی و حاجی محمدعلی پیرزاده که هر دو در استانبول با وی ملاقات داشته‌اند، روزنامهٔ اختر که حبیب اصفهانی در طول ۱۸ سال با آن همکاری داشته است، و مطالبی که یکی از معاصران میرزا حبیب یعنی کمال اینال (۱۸۷۰–۱۹۵۷ م) در کتاب شاعران معاصر ترک، براساس یادداشتهای خودِ میرزا حبیب و نیز گفته‌های پسر او، کمال‌بیک نوشته است. ۳ منبع نخست، پایه و مایهٔ بیشتر مراجعی است که به زندگی و آثار میرزا حبیب پرداخته‌اند.
تندیس میرزا حبیب اصفهانی در ورودی شهر بن از توابع استان چهارمحال و بختیاری (محل تولد او) که در سال ۱۳۷۹ نصب شد.
زندگی‌نامه میرزا حبیب اصفهانی به خط خودش. منبع: (کتابخانه آثار کمیاب دانشگاه استانبول، F 712/42)
روین-نوراندا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| روین-نوراندا | روین-نوراندا |
| --- | --- |
شهر: شهر
Fountain on Osisko Lake.: Fountain on Osisko Lake.
شعار(ها): "Fierté, Solidarité, Savoir" ("Pride, Solidarity, Knowledge"): شعار(ها): "Fierté, Solidarité, Savoir" ("Pride, Solidarity, Knowledge")
مختصات: ۴۸°۱۴′ شمالی ۷۹°۰۱′ غربی﻿ / ﻿۴۸٫۲۳۳°شمالی ۷۹٫۰۱۷°غربی﻿ / 48.233; -79.017: مختصات: ۴۸°۱۴′ شمالی ۷۹°۰۱′ غربی﻿ / ﻿۴۸٫۲۳۳°شمالی ۷۹٫۰۱۷°غربی﻿ / 48.233; -79.017
استان:  استان کبک
ناحیه: ابیتیبی-تمیسکامانگ
منطقه شهری: ندارد
Founded: ۱۹۲۶
Constituted: ۱ ژانویه ۲۰۰۲
حکومت: حکومت
 • شهردار: Mario Provencher
 • Federal riding: Abitibi—Témiscamingue
 • Prov. riding: Abitibi—Témiscamingue
مساحت: مساحت
 • شهر: ۶۴۴۱٫۴۰ کیلومتر مربع (۲۴۸۷٫۰۴ مایل مربع)
 • خشکی: ۶۰۱۰٫۵۰ کیلومتر مربع (۲۳۲۰٫۶۷ مایل مربع)
 • کلان‌شهری: ۶۴۳۸٫۴۷ کیلومتر مربع (۲۴۸۵٫۹۱ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • شهر: ۴۱۰۱۲
 • تراکم: ۶٫۸/کیلومتر مربع (۱۸/مایل مربع)
 • کلان‌شهری: ۴۱۷۹۸
 • تراکم کلان‌شهری: ۶٫۵/کیلومتر مربع (۱۷/مایل مربع)
 • Change (2006–11): افزایش۲٫۷%
 • Dwellings: ۱۹۲۲۴
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۴ (EDT)
کد(های) پستی: J9X, J9Y
کد منطقه: ۸۱۹
Access Routes:  Route ۱۰۱  Route ۱۱۷  Route ۳۹۱  Route ۳۹۳
وبگاه: www.ville.rouyn-noranda.qc.ca
روین-نوراندا (به فرانسوی: Rouyn-Noranda) شهرکی در منطقه شهری ابیتیبی ناحیه ابیتیبی-تمیسکامانگ در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهرک ۳۹٬۴۰۴ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۶٬۴۳۵٫۶۴ کیلومتر مربع است.
باد کیسینگن

مکان
| باد کیسینگن   | باد کیسینگن   |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
ایالت: بایرن
منطقه اداری: Unterfranken
ناحیه: Bad Kissingen
تقسیمات: 9 Stadtteil e
حکومت: حکومت
 • شهردار: Kay Blankenburg (SPD)
مساحت: مساحت
 • کل: ۶۹٫۴۲ کیلومتر مربع (۲۶٫۸۰ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۲۰ متر (۷۲۰ فوت)
جمعیت (۲۰۰۷-۰۱-۰۲): جمعیت (۲۰۰۷-۰۱-۰۲)
 • کل: ۲۱۷۰۳
 • تراکم: ۳۱۰/کیلومتر مربع (۸۱۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: ۹۷۶۸۸
کدهای شماره‌گیری: ۰۹۷۱
پلاک خودرو: KG
وبگاه: www.badkissingen.de
شهر باد کیسینگن در ایالت بایرن در کشور آلمان واقع شده است. این شهر از لحاظ آب و هوا ناحیه خوبی است و محل رویش انواع گیاهان نیز است. در نزدیکی این شهر یک بزرگراه نیز می‌گذرد.
اسعد حسن شیبانی

| اسعد حسن شیبانی | اسعد حسن شیبانی |
| --- | --- |
أسعد حسن الشیبانی: أسعد حسن الشیبانی
شیبانی در ۲۰۲۴: شیبانی در ۲۰۲۴
وزیر امور خارجه و مهاجران سوریه: وزیر امور خارجه و مهاجران سوریه
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۲۱ دسامبر ۲۰۲۴: آغاز به کار  ۲۱ دسامبر ۲۰۲۴
نخست‌وزیر: محمد البشیر
پس از: بسام صباغ
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۹۸۷ (۳۷–۳۸ سال) حسکه، سوریه
ملیت: سوری
حزب سیاسی: هیئت تحریر شام
محل تحصیل: دانشگاه دمشق (بی‌ای) دانشگاه صباح‌الدین زعیم استانبول (ام‌ای)
تخصص: سیاستمدار
اسعد حسن شیبانی (عربی: أسعد حسن الشيباني‎) سیاستمدار سوری است که از ۲۱ دسامبر ۲۰۲۴ در زمان نخست‌وزیری محمد البشیر پس از سقوط رژیم اسد، به عنوان وزیر امور خارجه و مهاجران در دولت انتقالی سوریه فعالیت می‌کند.
معرفی

اسعد حسن شیبانی که طبق گزارش‌ها همان «زید العطار» است که ریاست اداره امور سیاسی در دولت نجات سوریه را برعهده داشت. از جمله نام‌های مستعار او «نسیم»، «ابوعائشه» و «حسام الشافعی» بوده است. الشیبانی در سال ۱۹۸۷ در استان حسکه واقع در شمال شرقی سوریه به دنیا آمد. وی از خاندان عرب تبار بنوشیبان است شیبانی فارغ‌التحصیل رشته زبان انگلیسی از دانشگاه دمشق در سال ۲۰۰۹ است. وی سپس در دانشگاه صباح‌الدین زعیم استانبول در رشته علوم سیاسی گرایش روابط بین‌الملل در مقطع کارشناسی ارشد (۲۰۲۲) و دکتری (۲۰۲۴) تحصیلات خود را به پایان رسانده است.
فعالیت‌ها

اسعد الشیبانی با آغاز شورش‌ها در سوریه در سال ۲۰۱۱، فعالیت سیاسی و نظامی خود را در صفوف معارضان شروع کرد. وی عضو شورای جبهه النصره که بعدها به هیئت تحریر شام تغییر نام داد است. از مهم‌ترین اقدامات وی مشارکت در تأسیس دولت نجات سوریه بود که در آن مسئولیت اداره امور سیاسی را بر عهده داشته است. شیبانی در داخل هیئت تحریر شام به عنوان مسئول روابط خارجی فعالیت می‌کرد. وی وظیفه مکاتبات و هماهنگی میان ابومحمد جولانی و رهبران داعش و القاعده را بر عهده داشت.
اسعد شیبانی در دسامبر ۲۰۲۴ به عنوان وزیر خارجه دولت انتقالی سوریه منصوب شد.
محسن کیایی

| محسن کیایی | محسن کیایی |
| --- | --- |
محسن کیایی در مراسم خاکسپاری آتیلا پسیانی - ۱۴۰۲: محسن کیایی در مراسم خاکسپاری آتیلا پسیانی - ۱۴۰۲
زادهٔ: ۶ شهریور ۱۳۶۰ ‏(۴۳ سال) تهران، ایران
پیشه: بازیگر و نویسنده
سال‌های فعالیت: ۱۳۸۸–تاکنون
همسر: سهیلا امیرحسینی
فرزندان: رز کیایی
خویشاوندان: مصطفی کیایی (برادر)
محسن کیایی در سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر
محسن کیایی (زاده ۶ شهریور ۱۳۶۰ در تهران) بازیگر و نویسنده اهل ایران است. وی برادر مصطفی کیایی، کارگردان سینما است. از کارهای وی می‌توان به دینامیت، لونه زنبور، بی گناه، مطرب، هتل و هم گناه اشاره کرد.
فیلم‌شناسی > سینما

| سال | نام فیلم | کارگردان |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۸۸ | بعد از ظهر سگی سگی | مصطفی کیایی |
| ۱۳۹۰ | ضد گلوله | مصطفی کیایی |
| ۱۳۹۲ | خط ویژه | مصطفی کیایی |
| ۱۳۹۳ | عصر یخبندان | مصطفی کیایی |
| ۱۳۹۴ | بارکد | مصطفی کیایی |
| ۱۳۹۴ | یک روز بخصوص | همایون اسعدیان |
| ۱۳۹۴ | نقطه کور | مهدی گلستانه |
| ۱۳۹۵ | سد معبر | محسن قرایی |
| ۱۳۹۵ | ایستگاه اتمسفر | مهدی جعفری |
| ۱۳۹۶ | آستیگمات | مجیدرضا مصطفوی |
| ۱۳۹۶ | در وجه حامل | بهمن کامیار |
| ۱۳۹۶ | لونه زنبور | برزو نیک نژاد |
| ۱۳۹۶ | چهارراه استانبول | مصطفی کیایی |
| ۱۳۹۶ | جشن دلتنگی | پوریا آذربایجانی |
| ۱۳۹۷ | دینامیت | مسعود اطیابی |
| ۱۳۹۷ | ماجرای نیمروز: ردخون | محمدحسین مهدویان |
| ۱۳۹۷ | مطرب | مصطفی کیایی |
| ۱۳۹۸ | تا ابد | امید امین نگارشی |
| ۱۳۹۸ | بی‌صدا حلزون | بهرنگ دزفولی زاده |
| ۱۳۹۸ | روز بلوا | بهروز شعیبی |
| ۱۴۰۰ | نگهبان شب | رضا میرکریمی |
| ۱۴۰۲ | هتل | مسعود اطیابی |
| ۱۴۰۲ | آغوش باز | بهروز شعیبی |
| ۱۴۰۲ | آریاشهر دو نفر | حمید بهرامیان |
| ۱۴۰۳ | کفایت مذاکرات | سهیل موفق |