کتاب‌شناسی بهاءالله
فصل اثمار بهیّه: عکا (۱۸۶۸–۱۸۹۲ میلادی) > سالهای میانی تا پایان دوره عکا (۱۸۷۳–۱۸۹۲ میلادی)

لوح جمال: دست کم دو اثر با این نام از بهاءالله به جای مانده که یکی به فارسی و دیگری به عربی ست. اثر مورد نظر در این فهرست اما لوح جمال فارسی ست که خطاب به جمال بروجردی، یکی از پیروان بهاءالله، نوشته شده و او را به محبت و مرحمت، خضوع و خشوع، و تنزیه و تقدیس در مواجهه با مردمانی با عقاید متفاوت دعوت می‌نماید. بهاءالله در ادامه توضیح می‌دهد که انسانها با ظرفیت‌های متفاوتی برای ادراک حقیقت خلق شده‌اند ولی در عین حال همگی محترمند. او برای مثال از دو اعتقاد قابل قبول اما متضاد در مورد رابطه پیامبران الهی با خداوند سخن می‌گوید و خاطر نشان می‌سازد که «اصل الیوم اخذ از بحر فیوضاتست دیگر نباید نظر بکوچک و بزرگی ظروف باشد.» نقل قول زیر برگرفته از این اثر است. انّا خلقنا النّفوس اطوارا بعضی در اعلی مراتب عرفان سائرند و بعضی دون آن؛ مثلاً نفسی غیب منیع لا یدرک را در هیکل ظهور مشاهده می‌نماید من غیر فصل و وصل و بعضی هیکل ظهور را ظهور اللّه دانسته و اوامر و نواهی او را نفس اوامر حقّ می‌داند این دو مقام هر دو لدی العرش مقبول است. و لکن اگر صاحبان این دو مقام در بیان این دو رتبه نزاع و جدال نمایند هر دو مردود بوده و خواهند بود چه که مقصود از عرفان و ذکر اعلی مراتب بیان جذب قلوب و الفت نفوس و تبلیغ امر اللّه بوده و از جدال و نزاع صاحبان این دو مقام تضییع امر اللّه شده و خواهد شد لذا هر دو بنار راجعند اگر چه بزعم خود باعلی افق عرفان طائرند. ای جمال غیب منیع لایدرک ینوح و یبکی چه که استشمام نمی‌نماید آنچه را که الیوم محبوبست اهل حقّ باید باخلاق او ظاهر شوند انّه هو ستّار العیوب و علّام الغیوب و غفّار الذّنوب. امروز روزیست که بحر رحمت ظاهر است و آفتاب عنایت مشرق و سحاب جود مرتفع باید نفوس پژمرده را بنسائم محبّت و مودّت و میاه مرحمت تازه و خرّم نمود.
لوح کریم: چندین اثر با این نام اما با مضامین متفاوت از بهاءالله موجود است که معمولاً خطاب به شخصی به نام کریم نگاشته شده‌اند. در لوح کریم مد نظر در این فهرست بهاءالله بیان می‌دارد که گرچه معدودی افراد به مجرد مواجهه با حقیقت قادر به شناسایی آن هستند، اما دیگر افراد برای این شناسایی به معلم نیازمندند. او در ادامه توضیح می‌دهد که حقیقت را گاهی می‌توان با استفاده از کلام آموزش داد و آموخت، و گاهی می‌توان آن را در اعمال متجلی دید و شناخت، و گاهی در خلق و خوی روحانی افراد مشاهده کرد و بدان پی برد، و به کارآمدی روش سوم تأکید می‌نماید. او همچنین بیان می‌دارد که مقصد از ظهورش تحکیم حدود و احکام ظاهره نبوده و هدف از ظهور خویش را نمایان ساختن کمالات انسانی در اعلی درجه خود در بین خلق عنوان می‌دارد. به‌علاوه او برخی از اعتقادات گروه خاصی از مسلمانان در مورد ظهور قائم را زیر سؤال برده به چالش می‌کشد. این اثر عمدتاً به زبان فارسی نوشته شده که قسمتی از آن ذیلاً درج می‌گردد. بگو ای احبای من شما اطبای معنوی بوده و هستید باید بحول و قوه الهیه بدریاق اسم اعظم اعراض باطنیّه امم و رمد عیون اهل خانه را مداوا نمائید و شفا بخشید تا کل بشاطی بحر اعظم در ایام مالک قدم توجه نمایند؛ لذا باید کل بقمیص امانت و ردآء دیانت و شعار صدق و راستی ظاهر و باطن خود را مزین نمایند تا سبب علو امر و تربیت خلق گردد. اینظهور از برای اجرای حدودات ظاهره نیامده چنانچه در بیان از قلم رحمن جاری بلکه لأجل ظهورات کمالیه در انفس انسانیه و ارتقاء ارواحهم الی المقامات العالیة و ما یصدقه عقلوهم ظاهر و مشرق شده تا آنکه کل فوق ملک و ملکوت مشی نمایند. لعمری لو اخرق الحجاب فی هذا المقام لتطیرن الأرواح الی ساحة ربک فالق الأصباح ولکن چون بحکمت امر نمودیم لذا بعضی مقامات را مستور داشتیم تا جذب مختار زمام اختیار را اخذ ننماید و کل بآداب ظاهره بین بریه مشی نمایند و سبب هدایت ناس شوند.
لوح رقشاء: بهاءالله در این اثر به تفصیل از عدل و غضب الهی ای، که بر دو عالم شیعه مذکور در «لوح برهان» وآرد گشته، سخن می‌گوید. او در ادامه به مدح و ثنای جمعی از پیروان خویش می‌پردازد. نقل قول زیر برگرفته از این اثر است.  یا حبیب ان افرح بما غفرک الغفور و طهّرک عن الآثام انّ ربّک لهو العطوف قد اخذ الرّقشآء بقهر من عنده و ترکه تحت سیاط عمله المنکر المبغوض انّه کان من اسّ الفساد و جرثومه قد سلّطنا علیه قبل العقبی عقاباً فی الدّنیا استعاذ منه اهل النّار الی اللّه المقتدر القدیر قد احاطته نفحات العذاب من کلّ الجهات و هذا قبل خروج الرّوح و بعده ساقته ملائکة القهر الی اسفل السّافلین انّا نأخذ بالعدل و نعطی بالفضل و انا العادل الحکیم.
لوح سیّد مهدی دهجی: این اثر خطاب به سیّد مهدی دهجی، یکی از مبلّغین برجسته دیانت بهائی، نوشته شده که در آن بهاءالله زحمات او در این مسیر را می‌ستاید، و «ذکر و بیان» را وسیله پیروزی نهایی امر خداوند اعلان می‌دارد. او همچنین به مواردی که لازمه نفوذ و تأثیر کلام است اشاره می‌نماید: «بیان نفوذ می‌طلبد چه اگر نافذ نباشد مؤثّر نخواهد بود و نفوذ ان معلّق بانفاس طیّبه و قلوب صافیه بوده و همچنین اعتدال می‌طلبد چه اگر اعتدال نباشد سامع متحمّل نخواهد شد و در اوّل بر اعراض قیام نماید و اعتدال امتزاج بیان است بحکمتهائی که در زبر و الواح نازل شده…» در نگارش این اثر از هر دو زبان عربی و فارسی استفاده شده که قسمتی از آن نقل قول می‌گردد.یا اسمی شمس بیان از مطلع وحی رحمن بقسمی در زبر و الواح اشراق فرموده که ملکوت بیان و جبروت تبیان از او در انبساط و اهتزاز و اشراق است ولکنّ النّاس اکثرهم لا یفقهون. اینکه مکرّر مقام نصر و انتصار از قلم قدر جاری شده و می‌شود مقصود آن است که مباد احبّآء اللّه باموری که منشأ فتن و فساد است قیام نمایند جمیع باید در صدد نصرت امر اللّه برآیند بقسمی که ذکر شد و این از فضل او است مخصوص احبّای او تا کلّ بمقامی که می‌فرماید من احیا نفساً فقد احیا النّاس جمیعاً فائز شوند."
سوره ذبیح: در این اثر که بخشی به عربی و بخشی به فارسی به رشته تحریر درآمده بهاءالله پیروانش را به تقوا، اطاعت از حکومت و رعایت عالیترین موازین اخلاقی فرا می‌خواند و تأکید می‌نماید که آنچه بیشترین آسیب را به آیین او می‌رساند زندان و تبعید و تاراج او نیست بلکه رفتار کسانی ست که خود را از پیروان او می‌دانند اما به ارتکاب امور شنیعه مبادرت می‌ورزند. نقل قول زیر طلیعه این اثر است.  ای ذبیح در اکثری از الواح الهیّه از قلم امریّه نازل جمیع احبّای الهی را وصیّت فرمودیم که ذیل مقدّسرا بطین اعمال ممنوعه و غبار اخلاق مردوده نیالایند و همچنین وصیّت فرمودیم که بما نزّل فی الالواح ناظر باشند اگر وصایای الهیّه را که از مشرق قلم رحمانی اشراق فرمود بگوش جان می‌شنیدند و باصغای آن فائز می‌گشتند حال اکثر من فی الامکانرا بخلعت هدایت مزیّن مشاهده می‌نمودید و لکن قضی ما قضی حال کرّةً آخری در این ورقه بیضا لسان قدم در این سجن اعظم می‌فرماید، ای احبّای حقّ از مفازه ضیّقه نفس و هوی بفضاهای مقدّسه احدیّه بشتابید و در حدیقه تقدیس و تنزیه مأوی گیرید تا از نفحات اعمالیّه کلّ بریّه بشاطی عزّ احدیّه توجّه نمایند.
تفسیر والشمس: این اثر تفسیری است بر سوره شمس از قرآن که به چندین معنی نمادین از شمس در این سوره اشاره می‌نماید و همچنین بیان می‌دارد که از برای کلام خداوند معانی بیشماری موجود است که به اندازه ظرفیت ادراک شنوندگان آشکار می‌گردد. بهاءالله همچنین به تفاسیر ظاهری و باطنی از کلام خداوند اشاره می‌نماید و عنوان می‌کند که برای ادراک هرچه بیشتر باید از هر دو زاویه به آیات الهی نگریست. او در ادامه برای اکثری از آیات مندرجه در این سوره تفسیری ارائه می‌نماید. این اثر به زبان عربیست که ذیلاً به بخش آغازین و پایانی آن اشاره می‌رود. الحمد لله الّذی أنطق ورقاء البیان علی أفنان دوحة التّبیان بفنون الألحان علی أنّه لا إله إلّا هو قد أبدع الأکوان واخترع الإمکان بمشیّته الأوّلیّة الّتی بها خلق ما کان وما یکون والحمد لله الّذی زیَّن سماءَ الحقیقة بشمس المعانی والعرفان الّتی رُقم علیها من القلم الأعلی الملک لله المقتدر المهیمن القیّوم الّذی أظهر البحرَ الأعظم المجتمعَ من الماء الجاری من عین الهاء المنتهیة إلی الاسم الأقدم الّذی منه فصّلت النّقطة الأوّلیّة وظهرت الکلمة الجامعة وبرزت الحقیقة والشّریعة ومنه طار الموحّدون إلی هواء المکاشفة والحضور والمخلصون إلی منظر ربّهم العزیز الودود والصّلاة والسّلام علی مطلع الأسماء الحسنی والصّفات العلیا الّذی فی کلّ حرف من إسمه کُنِزت الأسماء وبه زُیِّن الوجود من الغیب والشّهود وسُمّی بمحمّد فی ملکوت الأسماء وبأحمد فی جبروت البقاء وعلی آله وصحبه من هذا الیوم إلی یوم فیه ینطق لسان العظمة الملک لله الواحد القهّار… سبحانک اللّهمّ یا إلهی أسألک بإسمک الّذی به ینطق کلّ شیء بثناء نفسک أن تفتح أبصار بریّتک لِیَروا آثارَ عزّ أحدیّتک وتجلّیات شمس عنایتک أی ربّ لا تَدعْهم بأنفسهم لأنّهم عبادک وخلقک فاجذبهم بالکلمة العلیا إلی مطلع أسمائک الحسنی ومخزن صفاتک العلیا إنّک أنت المقتدر علی ما تشاء لا إله إلّا أنت العزیز الحکیم.
آرامگاه بهاءالله در جوار آخرین منزل مسکونی او در حومه عکازیارتنامه: زیارتنامه‌های متعددی در بزرگداشت افراد مختلف از بهاءالله به جای مانده. این زیارتنامه اما آنیست که نبیل زرندی پس از وفات بهاءالله و با استفاده از گزیده‌هایی از آثار خود او (بهاءالله) تألیف نموده که معمولاً در آرامگاه بهاءالله، و برای بزرگداشت شب وفات او خوانده می‌شود. نقل قول زیر طلیعه این اثر است. الثّناء الّذی ظهر من نفسک الأعلی و البهاء الّذی طلع من جمالک الأبهی علیک یا مظهر الکبریاء و سلطان البقاء و ملیک من فی الارض و السّماء أشهد أنّ بک ظهرت سلطنة اللّه و اقتداره و عظمة اللّه و کبریاؤه و بک أشرقت شموس القدم فی سماء القضاء و طلع جمال الغیب عن أفق البداء و أشهد أنّ بحرکة من قلمک ظهر حکم الکاف و النّون و برز سرّ اللّه المکنون و بدئت الممکنات و بعثت الظّهورات…
بهاءالله در سالهای پایانی زندگانی خود به نگارش سه اثر سرنوشت سازی می‌پردازد که لازمه تداوم دیانتش در نبود او را فراهم می‌کنند و انسجام آیین نوظهورش در آینده ایام را تضمین می‌نمایند. این سه اثر که در ذیل این خطوط درج گردیده‌اند به نوعی مهر ختمی ست که بهاءالله بر دوران چهل ساله رسالتش نشانده‌است.
لوح کرمل: اثری است کوتاه که بهاءالله در شادباش بازدیدش از کوه کرمل به رشته تحریر درآورده و به سبک مکالمه ای سرورانگیز بین او و این کوه نوشته شده‌است. در قسمتی از این مکالمه بهاءالله به کوه کرمل وعده می‌دهد که «سوف تجری سفینة اللّه علیک و یظهر به اهل البهآء الّذین ذکرهم فی کتاب الأسمآء». وعده ای که پایه و اساس استقرار مرکز جهانی بهائی بر دامنه کوه کرمل قرار می‌گیرد. ذیلاً قسمتی از این اثر عربی نقل قول گردیده. بسمی الّذی به تضوّعت نفحات الرّحمن فی الامکان حبّذا هذا الیوم المبارک الّذی لا تعادله القرون و الأعصار حبّذا هذا الیوم اذ توجّه وجه القدم الی مقامه اذاً نادت الأشیآء و عن ورائها الملأ الأعلی یا کرمل انزلی بما اقبل الیک وجه اللّه مالک ملکوت الأسمآء و فاطر السّمآء.محمدتقی نجفی اصفهانی
لوح ابن ذئب: این اثر که از نظر حجم سومین اثر مطول بهاءالله و آخرین اثر عمده اوست خطاب به محمدتقی نجفی مجتهد اصفهانی نوشته شده. بهاءالله در این اثر از مجتهد مذکور می‌خواهد تا از نقش خویش در اذیت و آزار، و قتل و غارت بهائیان دست بکشد و ابراز ندامت نماید. نکته جالب توجه در مورد این اثر آنکه بهاءالله مکرراً از دیگر آثار بیشتر شناخته شده خود در تألیف این اثر استفاده می‌نماید، و همچنین با ارائه دلیل و برهان حقانیت ادعای خویش را اثبات می‌کند. در نگارش این اثر از هر دو زبان فارسی و عربی استفاده شده که نقل قول زیر بخشی از آن را به نمایش می‌گذارد. یا شیخ نفحات وحی بدونش مشتبه نشده و نمی‌شود حال سدرهٔ منتهی با اثمار لاتحصی امام وجهت حاضر خود را باوهام مثل حزب قبل میالای از نفس بیان فطرة اللّه ظاهر و مشهود اوست گواه کل در اثبات ظهورش باحدی محتاج نبوده و نیست حال قریب صد جلد آیات باهرات و کلمات محکمات از سماء مشیّت منزل آیات نازل و حاضر لک ان تقصد المقصد الأقصی و الغایة القصوی و الذّروة العلیا لتسمع و تری ما ظهر من لدی اللّه ربّ العالمین.مرقد بهاءالله
کتاب عهدی: این اثر وصیتنامه بهاءالله ست که به کتاب عهد نیز مشهور است. همان گونه که قبلاً نیز در این مقاله بدان اشاره رفت، در این اثر است که بهاءالله صراحتاً پسرش عباس ملقب به عبدالبهاء را به جانشینی خویش و هدایت جامعه جهانی بهائی برمی‌گزیند و این انتخاب را بدین نحو به همگان اعلان می‌دارد: «وصیّة اللّه آنکه باید اغصان و افنان و منتسبین طرّاً بغصن اعظم ناظر باشند. انظروا ما انزلناه فی کتابی الاقدس اذا غیض بحر الوصال و قضی کتاب المبدء فی المآل توجّهوا الی من اراده اللّه الّذی انشعب من هذا الاصل القدیم. مقصود از این آیهٔ مبارکه غصن اعظم بوده. کذالک اظهرنا الامر فضلاً من عندنا و انا الفضّال الکریم.» او همچنین پیروانش را قویاً از نزاع و جدال منع می‌نماید، و انذار می‌دهد که مبادا اسباب نظمی را که او به ارمغان آورده سبب پریشانی نمایند. این اثر به زبان فارسی به رشته تحریر درآمده که بخشهایی از آن ذیلاً نقل قول می‌گردد. اگر افق اعلی از زخرف دنیا خالیست ولکن در خزاین توکّل و تفویض از برای ورّاث میراث مرغوب لا عدل له گذاشتیم. گنج نگذاشتیم و بر رنج نیفزودیم… از ملکوت بیان مقصود عالمیان نازل شد آنچه که سبب حیات عالم و نجات اممست. نصایح قلم اعلی را بگوش حقیقی اصغا نمائید. انّها خیر لکم عمّا علی الارض. یشهد بذالک کتابی العزیز البدیع."
بغداد ۱۹۱۹ میلادی
صفحه اول جواهرالاسرار با یادداشتی که به دست خط بهاءالله اضافه شده‌است.
روملی
استامبول، اواخر قرن نوزدهم میلادی
طرحی از یکی از میادین شهر ادرنه مربوط به سال ۱۸۳۵ میلادی
صفحه اول از متن اصلی «سوره امر» به خط بهاءالله
زندان عکا، محل حبس دو ساله بهاءالله
یکی از سلول‌های زندان عکا
آخرین منزل مسکونی بهاءالله، مشهور به قصر بهجی، در حومه عکا.
نمایی از مرکز جهانی بهائی