حسین‌علی میرزا فرمانفرما
فرمانفرما در شعر شاعران

قصیده ای در ستایش حسینعلی میرزا فرمانفرما و برادرش حسنعلی میرزا شجاع السلطنه
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  دو خورشد جهانگیرند از یک آسان نابان  |  |  یکی در ملک فرمانده یکی بر چرخ فرمان‌ران |
|  یکی سلطان‌حسین آنکو ز قهرش بفسرد دریا  |  |  یکی دیگر حسن شه کز بلارک بشکرد ثعبان |
|  مر آن کاموس پهلو را بدرّد روز کین پهلو  |  |  مر این‌یک پور دستان را ببندد در وغا دستان |
|  ز عدل آن نظر کن غرم را با شیر هم‌پایه  |  |  ز داد این چکاوک را نگر با باز هم‌دستان |
|  ز جود آن بری گردید هر ویران ز ویرانی  |  |  ز بذل این عری‌گشتند خلق از جامهٔ خلقان |
|  ببندد آن دو دست گیو را چون سنگ در هیجا  |  |  در آرد این سر نُه چرخ را چون گوی در چوگان |
|  اشارتهای جود آن بشوید فضل را دفتر  |  |  قوانین عطای این بسوزد معن را دیوان |
|  نهد بر عرشهٔ عرش آن ز رتبت پایهٔ کرسی  |  |  نهد بر سفت کیوان این ز عزت اختر کاوان |
|  ز جود بی‌حساب آن روانی نیست پژمرده  |  |  ز عدل بی‌قیاس این نباشد خاطری پژمان |
|  به ترک حکم آن ترک فلک دارد غم تاریک  |  |  خلاف امر این دهر ار کند مویی شود مویان |
|  ابر ادلال عدل آن جهان را ایمنی شاهد  |  |  ابر اثبات جود این غنای مردمان برهان |
|  بود از ایمن آن سائلان دهر را ایسر  |  |  بود از ایسر این ساکنان چرخ را ایمان |
|  ز وقر حزم آن باشد به گیتی خاک را رامش  |  |  ز سیر عزم این آمد به دوران چرخ را دوران |
|  بود بر خوان آن از ریزه‌خواران صد به‌از حاتم  |  |  بود برکاخ این از زله‌جویان صد به از قاآن |
|  ببرد آن قبای ایمنی بر قامت‌گیتی  |  |  بدوزد این لباس چرخ را از سوزن امکان |
|  نهد آن از علو پایه پا بر تارک فرقد  |  |  کشد این بارهٔ اقبال را بر بارهٔ‌کیوان |
|  اگر آن امر فرماید نبارد ابر بر معدن  |  |  وگر این حکم بنماید نتابد قرص خور برکان |
|  گشاد دست آن وانک ببندد در صدف گوهر  |  |  نهاد طبع این وینک بروید از زمین مرجان |
|  ببرّد آن به هندی تیغ رومی جوشن قیصر  |  |  بدرد این به طوسی اصل چینی مغفر خاقان |
|  همای عدل آن زاغ ستم را بسترد چنگل  |  |  نهنگ تیغ این شیر اجم را بشکرد دندان |
|  شد از انعام دست آن خزاین خالی از گوهر  |  |  شد از جودی جود این سفاین ایمن از طوفان |
|  مر آن را هست رخشی آب سیر و خاک آرامش  |  |  مر این را هست خنگی بادرفتار آتشین‌جولان |
|  ابا تازی‌نژاد آن نباشد وهم هم پویه  |  |  ابا ختلی نهاد این نگردد آسمان پویان |
|  عطای دست آن ابری ولیکن ابر پرمایه  |  |  سخای طبع این بحری ولیکن بحر بی‌پایان |
|  ز رشک همت آن ابر آذارست در آذر  |  |  ز حقد نعمت این بحر خزرانست در خذلان |
|  مر آن‌یک از زمردگونه اژدر بشکرد افعی  |  |  مر این یک اژدها را صید سازد ز افعی پیچان |
|  هم از پیکان تیر آن تن پرویز پرویزن  |  | هم از چگال قهر این طغان چرخ پرریزان |
|  به خاک آن کرد بنیانیّ و شد بنیان چرخ از هم  |  |  به طوس افکند از فتحی مر این بنیاد را بنیان |
|  ز تف قهر آن خیزد به گردون شعلهٔ آتش  |  |  ز آب لطف این جوشد ز خارا چشمهٔ حیوان |
|  به دربار حسن شه بهر مداحی شدم روزی  |  |  دو لعل دلکشش بودی بدین اندر سخن گویان |
|  که من از فارس گردیدم ز اشفاق مهین داور  |  |  کمیت بخت را فارس سمند چرخ را تازان |
|  اگر خودکوکبی بودم ز قربش ماه‌گردیدم  |  |  وگر بودم مه نو گشتم از وی بدر بی‌نقصان |
|  وگر هم بدر بودم مهر تابانی شدم اینک  |  |  وگر هم مهر بودم مهر بی‌کس شدم اینسان |
|  اگر خاور خدا بودم خداوند جهان‌گشتم  |  |  وگر بودم خداوند جهان‌گشتم فلک سامان |
|  اگر ببری بدم گشتم ز عونش ببر اژدرکش  |  |  اگر ابری بدم‌گشتم ز فیضش ابر در باران |
|  غرض زینسان ستایشها بسی فرمود شاهنشه  |  |  که من زان اندکی دارم به یاد ازکثرت نسیان |
|  حبیبا چون ز مدح آن دو دارا دم نشاید زد  |  |  ز دارای جهانشان مسألت کن عمر جاویدان |
|  الا تا بر مرام آن بتابد مهر رخشنده  |  |  الا تا بر مراد این بگردد گنبد گردان |
|  بگردد تا قیامت عزم آن بر ساحت گیتی  |  |  بتابد تا به محشر رای این بر تودهٔ گیهان |