stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
باشگاه فوتبال اینتر میلان
آقای گل‌ها

بازیکنان اینتر ۱۴ مرتبه توانسته‌اند جایزه کاپوکانونیره یا همان آقای گلی سری آ را به دست بیاورند.
لوئیجی چونینی با به ثمر رساندن ۳۷ گل در فصل ۱۴–۱۹۱۳، رکورددار بیشترین گل زده تاریخ باشگاه اینتر در یک فصل می‌باشد.
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| شماره | نام | تعداد گل | فصل | عنوان مسابقات |
| ۱ |  ارنست پترلی | ۲۵ | ۱۰–۱۹۰۹ | پریما کتگوریا |
| ۲ |  لوئیجی چونینی | ۳۷ | ۱۴–۱۹۱۳ | پریما کتگوریا |
| ۳ |  امیلیو آگرادی | ۳۱ | ۱۵–۱۹۱۴ | پریما کتگوریا |
| ۴ |  لوئیجی چونینی | ۲۳ | ۲۰–۱۹۱۹ | پریما کتگوریا |
| ۵ |  لوئیجی چونینی | ۳۱ | ۲۱–۱۹۲۰ | پریما کتگوریا |
| ۶ |  آنتون پوولنی | ۲۲ | ۲۷–۱۹۲۶ | دیویژن ناتزیوناله |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| شماره | نام | تعداد گل | فصل | عنوان مسابقات |
| ۱ |  جوزپه مئاتزا | ۳۱ | ۳۰–۱۹۲۹ | سری آ |
| ۲ |  جوزپه مئاتزا | ۲۵ | ۳۶–۱۹۳۵ | سری آ |
| ۳ |  جوزپه مئاتزا | ۲۰ | ۳۸–۱۹۳۷ | سری آ |
| ۴ |  ایشتوان نیرش | ۲۶ | ۴۹–۱۹۴۸ | سری آ |
| ۵ |  آنتونیو آنجلیلو | ۳۳ | ۵۹–۱۹۵۸ | سری آ |
| ۶ |  ساندرو ماتزولا | ۱۷ | ۶۵–۱۹۶۴ | سری آ |
| ۷ |  روبرتو بونینسنیا | ۲۴ | ۷۱–۱۹۷۰ | سری آ |
| ۸ |  روبرتو بونینسنیا | ۲۲ | ۷۲–۱۹۷۱ | سری آ |
| ۹ |  آلدو سرنا | ۲۲ | ۸۹–۱۹۸۸ | سری آ |
| ۱۰ |  کریستین ویری | ۲۴ | ۰۳–۲۰۰۲ | سری آ |
| ۱۱ |  زلاتان ابراهیموویچ | ۲۵ | ۰۹–۲۰۰۸ | سری آ |
| ۱۲ |  مائورو ایکاردی | ۲۲ | ۱۵–۲۰۱۴ | سری آ |
| ۱۳ |  مائورو ایکاردی | ۲۹ | ۱۸–۲۰۱۷ | سری آ |
| ۱۴ |  لائوتارو مارتینز | ۲۴ | ۲۴–۲۰۲۳ | سری آ |
↑  ساندرو ماتزولا به صورت مشترک با آلبرتو اورلاندو از فیورنتینا به عنوان آقای گلی دست پیدا کرده‌است.
↑  مائورو ایکاردی به صورت مشترک با لوکا تونی از هلاس ورونا به عنوان آقای گلی دست پیدا کرده‌است.
↑  مائورو ایکاردی به صورت مشترک با چیرو ایموبیله از لاتزیو به عنوان آقای گلی دست پیدا کرده‌است.
کاپیتان‌ها

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| شماره | نام | سال |
|  ۱ |  هرنست مارکتل | ۱۹۰۹ |
|  ۲ |  ویرجیلیو فوساتی | ۱۹۱۵–۱۹۰۹ |
|  ۳ |  ارمانو آئبی | ۱۹۲۲–۱۹۱۵ |
|  ۴ |  لئوپولدو کونتی | ۱۹۳۱–۱۹۲۲ |
|  ۵ |  جوزپه مئاتزا | ۱۹۴۰–۱۹۳۱ |
|  ۶ |  آتیلیو دماریا | ۱۹۴۳–۱۹۴۰ |
|  ۷ |  آلدو کامپاتلی | ۱۹۵۰–۱۹۴۳ |
|  ۸ |  آتیلیو جووانینی | ۱۹۵۴–۱۹۵۰ |
|  ۹ |  جینو آرمانو | ۱۹۵۶–۱۹۵۴ |
|  ۱۰ |  جووانی جاکوماتسی | ۱۹۵۷–۱۹۵۶ |
|  ۱۱ |  جووانی اینورنیتزی | ۱۹۵۸–۱۹۵۷ |
|  ۱۲ |  آنتونیو آنجلیلو | ۱۹۶۱–۱۹۵۸ |
|  ۱۳ |  برونو بولکی | ۱۹۶۲–۱۹۶۱ |
|  ۱۴ |  آرماندو پیکی | ۱۹۶۷–۱۹۶۲ |
|  ۱۵ |  ماریو کورسو | ۱۹۷۰–۱۹۶۷ |
|  ۱۶ |  ساندرو ماتزولا | ۱۹۷۷–۱۹۷۰ |
|  ۱۷ |  جاچینتو فاکتی | ۱۹۷۸–۱۹۷۷ |
|  ۱۸ |  گراتزیانو بینی | ۱۹۸۵–۱۹۷۸ |
|  ۱۹ |  آلساندرو آلتوبلی | ۱۹۸۸–۱۹۸۵ |
|  ۲۰ |  جوزپه بارسی | ۱۹۹۲–۱۹۸۸ |
|  ۲۱ |  جوزپه برگومی | ۱۹۹۹–۱۹۹۲ |
|  ۲۲ |  رونالدو | ۲۰۰۱–۱۹۹۹ |
|  ۲۳ |  خاویر زانتی | ۲۰۱۴–۲۰۰۱ |
|  ۲۴ |  آندره‌آ رانوکیا | ۲۰۱۵–۲۰۱۴ |
|  ۲۵ |  مائورو ایکاردی | ۲۰۱۹–۲۰۱۵ |
|  ۲۶ |  سمیر هاندانوویچ | ۲۰۲۳–۲۰۱۹ |
|  ۲۷ |  لائوتارو مارتینز | ۲۰۲۳– |
نقل و انتقالات > گرانقیمت‌ترین خریدها

گران‌قیمت‌ترین خریدهای تاریخ اینتر، روملو لوکاکو و کریستین ویری هستند. روملو لوکاکو در اوت ۲۰۱۹ با مبلغ ۷۵ میلیون یورو از منچستریونایتد به اینتر پیوست. کریستین ویری در ژوئن ۱۹۹۹ با مبلغ ۴۹ میلیون یورو از باشگاه لاتزیو خریداری شد.
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| شماره | نام | مبدأ | سال | مبلغ | منبع |
| ۱ |  روملو لوکاکو | منچستریونایتد | ۰۲۰۱۹ ۲۰۱۹ | ۷۵ میلیون یورو |  |
| ۲ |  کریستین ویری | لاتزیو | ۰۱۹۹۹ ۱۹۹۹ | ۴۹ میلیون یورو |  |
| ۳ |  نیکولو بارلا | کالیاری | ۰۲۰۲۰ ۲۰۲۰ | ۴۰٫۵ میلیون یورو |  |
| ۴ |  اشرف حکیمی | رئال مادرید | ۰۲۰۲۰ ۲۰۲۰ | ۴۰ میلیون یورو |  |
| ۵ |  ژواو ماریو | اسپورتینگ | ۰۲۰۱۶ ۲۰۱۶ | ۴۰ میلیون یورو |  |
| ۶ |  رجا ناینگولان | آ.اس. رم | ۰۲۰۱۸ ۲۰۱۸ | ۳۸ میلیون یورو |  |
| ۷ |  ارنان کرسپو | لاتزیو | ۰۲۰۰۲ ۲۰۰۲ | ۳۱٫۵ میلیون یورو |  |
| ۸ |  جفری کوندوگبیا | موناکو | ۰۲۰۱۵ ۲۰۱۵ | ۳۱ میلیون یورو |  |
| ۹ |  گابریل باربوسا | سانتوس | ۰۲۰۱۶ ۲۰۱۶ | ۲۹٫۵ میلیون یورو |  |
| ۱۰ |  فرانچسکو تولدو | فیورنتینا | ۰۲۰۰۱ ۲۰۰۱ | ۲۸٫۵ میلیون یورو |  |
↑  روملو لوکاکو در واقع با مبلغ ۶۵ میلیون یورو خریداری شد؛ که این مبلغ به اضافه ۱۰ میلیون یورو به عنوان پاداش، هزینه انتقال را به ۷۵ میلیون یورو افزایش داد.
↑  ارنان کرسپو در واقع با مبلغ ۲۶ میلیون یورو خریداری شد؛ علاوه بر این مبلغ باشگاه اینتر برناردو کوررادی را نیز به لاتزیو واگذار کرد. بعداً لاتزیو کوررادی را ۵٫۵ میلیون یورو قیمت‌گذاری کرد.
نقل و انتقالات > گران‌قیمت‌ترین فروش‌ها

در تاریخ ۱۲ اوت ۲۰۲۱، روملو لوکاکو با مبلغ ۱۱۵ میلیون یورو به تیم چلسی فروخته شد، که این گران‌قیمت‌ترین فروش تاریخ باشگاه اینتر می‌باشد.
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| شماره | نام | مقصد | تاریخ | مبلغ | منبع |
| ۱ |  روملو لوکاکو | چلسی | ۰۲۰۲۱ ۲۰۲۱ | ۱۱۵ میلیون یورو |  |
| ۲ |  زلاتان ابراهیموویچ | بارسلونا | ۰۲۰۰۹ ۲۰۰۹ | ۶۶ میلیون یورو |  |
| ۳ |  اشرف حکیمی | پاری سن-ژرمن | ۰۲۰۲۱ ۲۰۲۱ | ۶۰ میلیون یورو |  |
| ۴ |  مائورو ایکاردی | پاری سن-ژرمن | ۰۲۰۲۰ ۲۰۲۰ | ۵۸ میلیون یورو |  |
| ۵ |  آندره اونانا | منچستر یونایتد | ۰۲۰۲۳ ۲۰۲۳ | ۵۲٫۵ میلیون یورو |  |
| ۶ |  رونالدو | رئال مادرید | ۰۲۰۰۲ ۲۰۰۲ | ۴۶ میلیون یورو |  |
| ۷ |  ماتئو کواچیچ | رئال مادرید | ۰۲۰۱۵ ۲۰۱۵ | ۲۹ میلیون یورو |  |
| ۸ |  جفری کوندوگبیا | والنسیا | ۰۲۰۱۸ ۲۰۱۸ | ۲۵ میلیون یورو |  |
| ۹ |  ساموئل اتوئو | آنژی مخاچ‌قلعه | ۰۲۰۱۱ ۲۰۱۱ | ۲۱٫۸ میلیون یورو |  |
| ۱۰ |  ماریو بالوتلی | منچستر سیتی | ۰۲۰۰۸ ۲۰۰۸ | ۲۱٫۸ میلیون یورو |  |
↑  هزینه انتقال اولیه ابراهیموویچ نامعلوم است. ابراهیموویچ با قراردادی ۵ ساله به ارزش ۴۶ میلیون یورو به بارسلونا پیوست. اینتر، ساموئل اتوئو را نیز به ازای ابراهیموویچ دریافت کرد که ۲۰ میلیون یورو ارزش داشت؛ در نتیجه قیمت خرید ابراهیموویچ برای بارسلونا ۶۶ میلیون یورو شد. علاوه بر این الکساندر هلب نیز به صورت قرضی (با حق خرید ۱۰ میلیون یورویی) به اینتر واگذار شد.
↑  در صورت رسیدن به اهداف خاص، باشگاه پاری سن-ژرمن باید ۱۱ میلیون یورو پاداش برای انتقال اشرف حکیمی به اینتر پرداخت کند؛ در نتیجه هزینه این انتقال می‌تواند به ۷۱ میلیون یورو افزایش یابد.
↑  مائورو ایکاردی در واقع با مبلغ ۵۰ میلیون یورو به تیم پاری سن-ژرمن واگذار شد؛ که این مبلغ به اضافه ۸ میلیون یورو به عنوان پاداش، هزینه انتقال را به ۵۸ میلیون یورو افزایش داد.
↑  در صورت رسیدن به اهداف خاص، باشگاه منچستر یونایتد باید ۵ میلیون یورو پاداش برای انتقال آندره اونانا به اینتر پرداخت کند؛ در نتیجه هزینه این انتقال می‌تواند به ۵۷٫۵ میلیون یورو افزایش یابد.
شماره‌های بایگانی شده

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| شماره | بازیکن | ملیت | پست | اولین مسابقه | آخرین مسابقه | منبع |
| ۳ | جاچینتو فاکتی |  ایتالیا | مدافع چپ | ۰۱۹۶۰ ۱۹۶۰ | ۰۱۹۷۸ ۱۹۷۸ |  |
| ۴ | خاویر زانتی |  آرژانتین | دفاع وسط / دفاع چپ | ۲۷ اوت ۱۹۹۵ | ۰۲۰۱۴−۰۵−۱۱ ۱۱ مه ۲۰۱۴ |  |
شماره ۳ باشگاه اینتر در تاریخ ۸ سپتامبر ۲۰۰۶ بازنشسته شد. آخرین بازیکنی که این شماره را پوشید نیکولاس بوردیسو آرژانتینی بود. بوردیسو برای ادامه فصل پیراهن شماره ۱۶ را انتخاب کرد.
شماره ۴ باشگاه اینتر که خاویر زانتی بین سال‌های ۱۹۹۵ تا ۲۰۱۴ طی ۸۵۸ بازی پوشیده بود، به دستور اریک توهیر رئیس باشگاه به منظور احترام و قدردانی از زانتی بازنشسته اعلام شد.
تاریخچه پیراهن، القاب و لوگو باشگاه > پیراهن باشگاه

مقالهٔ اصلی: تاریخچه لباس باشگاه اینتر میلان
در زمان تاسیس باشگاه در سال ۱۹۰۸، جورجو موجانی یکی از بنیان گذاران باشگاه اینتر که نقاش نیز بود، رنگ‌های آبی و مشکی را برای پیراهن باشگاه انتخاب کرد؛ رنگ آبی به نشانه آسمان و رنگ مشکی به نشانه شب. باشگاه اینتر تا سال ۱۹۲۸ از همان پیراهن‌های آبی و مشکی همیشگی خود استفاده می‌کرد.در سال ۱۹۲۸ و در دوره‌ای که ایتالیا تحت سیطره فاشیست‌ها بود، باشگاه مجبور شد با تیم «یو. اس. میلانزه» (Unione Sportiva Milanese) ادغام شود و به «اس. اس. آمبروزیانا» (Società Sportiva Ambrosiana) تغییر نام داد. برای فصل ۲۹–۱۹۲۸، باشگاه از پیراهن‌های سفید که یک صلیب قرمز بر روی آن حک شده بود استفاده کرد. طراحی این پیراهن از پرچم و لباس نظامیان شهر میلان الهام گرفته شده بود. در سال ۱۹۲۹، اورسته سیمونوتی رئیس جدید باشگاه، نام تیم را به «آ.اس. آمبروزیانا» (Associazione Sportiva Ambrosiana) تغییر داد؛ همچنین پیراهن‌های آبی و مشکی دوباره مورد استفاده قرار گرفت.
در سال ۱۹۴۰، باشگاه برای اولین بار از پیراهن‌های دوم خود رونمایی کرد. پیراهن‌های دوم باشگاه اغلب به رنگ سفید می‌باشد، به غیر از فصل ۰۴-۲۰۰۳ که از رنگ زرد و ۱۳-۲۰۱۲ از رنگ قرمز برای پیراهن‌های دوم استفاده شد. در سال ۲۰۰۸ و به مناسبت صدمین سال تاسیس باشگاه، از لباس‌های دوم که یک صلیب قرمز بر روی آن نقش بسته بود رونمایی شد. این صلیب یادآور پرچم شهر میلان است. از این صلیب در لباس سوم باشگاه در بعضی از فصل‌ها نیز استفاده شد.
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|               ۰۹–۱۹۰۸  |               ۲۹–۱۹۲۸  |               ۶۶–۱۹۶۵  |               ۸۰–۱۹۷۹  |               ۸۲–۱۹۸۱  |               ۸۹–۱۹۸۸  |               ۹۴–۱۹۹۲  |               ۱۰–۲۰۰۹  |               ۱۱–۲۰۱۰  |               ۲۴–۲۰۲۳  |
تاریخچه پیراهن، القاب و لوگو باشگاه > اسپانسر و تولیدکنندهٔ پیراهن

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| بازه زمانی | تولیدکننده پیراهن | اسپانسر پیراهن |
| ۱۹۸۱–۱۹۷۹ | پوما  |  |
| ۱۹۸۲–۱۹۸۱ | پوما  | Inno-Hit |
| ۱۹۸۶–۱۹۸۲ | Mecsport | Misura |
| ۱۹۸۸–۱۹۸۶ | لو کوک اسپورتیف  | Misura |
| ۱۹۹۱–۱۹۸۸ | آل‌اشپورت  | Misura |
| ۱۹۹۲–۱۹۹۱ | آمبرو  | FitGar |
| ۱۹۹۵–۱۹۹۲ | آمبرو  | Cesare Fiorucci |
| ۱۹۹۸–۱۹۹۵ | آمبرو  | PIRELLI |
| ۲۰۱۶–۱۹۹۸ | نایکی  | PIRELLI |
| ۲۰۲۱–۲۰۱۶ | نایکی  | PIRELLI (بازی‌های رسمی) Suning.com (لباس تمرین) |
| ۲۰۲۲–۲۰۲۱ | نایکی  | Socios.com (بازی‌های رسمی) DigitalBits (اسپانسر آستین) Lenovo (پشت پیراهن) Suning.com (لباس تمرین) |
| ۲۰۲۳–۲۰۲۲ | نایکی  | DigitalBits (بازی‌های رسمی؛ تا آوریل ۲۰۲۳) +Paramount (بازی‌های رسمی؛ در برابر تورینو و منچسترسیتی) eBay (اسپانسر آستین) Lenovo (پشت پیراهن) eFOOTBALL (لباس تمرین) |
| ۲۰۲۴–۲۰۲۳ | نایکی  | +Paramount (بازی‌های رسمی) eBay (اسپانسر آستین) eFOOTBALL (لباس تمرین) U-Power (پشت پیراهن) |
| –۲۰۲۴ | نایکی  | Betsson (بازی‌های رسمی) Gate.io (اسپانسر آستین) Qatar Airways (لباس تمرین) BPER (اسپانسر آستین لباس تمرین) U-Power (پشت پیراهن) |
تاریخچه پیراهن، القاب و لوگو باشگاه > القاب باشگاه

باشگاه اینتر دارای القاب گوناگونی است. یکی از این القاب، نراتزوری (Nerazzurri) به معنای آبی و مشکی می‌باشد، که پرکاربردترین لقب باشگاه نیز به حساب می‌آید و در سرتاسر جهان، باشگاه اینتر را بیشتر با همین لقب می‌شناسند. این لقب برگرفته از رنگ‌های پیراهن باشگاه است. یکی دیگر از القاب باشگاه، پاتزا اینتر (Pazza Inter) به معنای اینتر دیوانه می‌باشد. این لقب در سال ۱۹۷۱ به باشگاه داده شد، زمانی که اینتر، فصل ۷۱–۱۹۷۰ را با بازی‌های کابوس وار و شکست‌های پیاپی در ابتدای فصل آغاز کرده بود به همین دلیل هوادارن نگران سقوط تیم به دسته پایین‌تر بودند، اما در ادامه و با تغییر سرمربی، ورق برگشت و اینتر بردهای خود را آغاز کرد. در پایان فصل، اینتر مقام قهرمانی سری آ را به دست آورد و این لقب به تیم داده شد. اما لقب اصلی باشگاه اینتر، ایل بیسچونه (Il Biscione) به معنای مار افعی بزرگ می‌باشد. این مار از «پرچم دوک نشین میلان» در قرون گذشته گرفته شده بود. در پرچم دوک نشین میلان در دوران رنسانس، دو عقاب و دو مار افعی وجود داشتند که باشگاه اینتر تصمیم گرفت از مار افعی در لوگوی خود استفاده کند. همین امر سبب شد که لقب افعی به تیم اینتر داده شود.
بازیکنان فعلی

مقالهٔ اصلی: فهرست بازیکنان باشگاه فوتبال اینتر میلان
کادر فنی

تا تاریخ ۱ ژوئیه ۲۰۲۱ (۲۰۲۱ -07-۰۱)
| کادر فنی تیم | کادر فنی تیم |
| --- | --- |
پست: نام
سرمربی:  سیمونه اینزاگی
دستیار اول:  ماسیمیلیانو فاریس
دستیار فنی:  ماریو سیکی
دستیار فنی:  فروچیو سراسارو
دستیار فنی:  ریکاردو روچینی
مربی بدنساز:  فابیو ریپرت
مربی بدنساز:  کلودیو اسپیچارلو
مربی دروازه‌بان‌ها:  جانلوکا زاپالا
توانبخشی عملکرد:  آندره آ بلی
رئیس آنالیزور مسابقات:  فیلیپو لورنزون
آنالیزور مسابقات:  استفانو کاستلانی
آنالیزور مسابقات:  جاکومو تونیناتو
آنالیزور مسابقات:  سالواتوره روستیکو
آنالیزور داده‌های بدنسازی:  مارچلو موراتوره
رئیس تیم پزشکی:  پیرو ولپی
آنالیزور مسابقات:  کلودیو اسپرنگر
آنالیزور مسابقات:  الساندرو کوآلیا
آنالیزور مسابقات:  لورنزو برامبیلا
هماهنگ کننده فیزیوتراپیست‌ها:  مارکو دلاکاسا
فیزیوتراپیست‌ها:  لئوناردو آریچی
فیزیوتراپیست‌ها:  رامون کاوالین
فیزیوتراپیست‌ها:  میرو کارلی
فیزیوتراپیست‌ها:  دیوید لاما
فیزیوتراپ/ماساژور:  آندره آ وسکی
متخصص تغذیه:  متئو پینچلا
سایر تیم‌ها > تیم جوانان

مقالهٔ اصلی: تیم جوانان اینتر میلان
تیم پریماورا اینتر میلان (ایتالیایی:F.C. Internazionale Milano Settore Giovanile) نام تیم جوانان باشگاه فوتبال اینتر ایتالیا است. این تیم در لیگ جوانان ایتالیا (تورنمنت جاچینتو فاکتی) بازی می‌کند. آن‌ها ۱۰ بار قهرمان لیگ جوانان ایتالیا شده‌اند و ۶ بار جام حذفی جوانان ایتالیا را فتح کرده‌اند. آن‌ها همچنین سالانه در جام ویارجو شرکت می‌کنند که یک تورنومنت بین‌المللی است و هشت بار فاتح آن شده‌اند. در تاریخ ۲۵ مارس ۲۰۱۲، تیم جوانان اینتر در اولین دوره برگزاری مسابقات نکست ژن (NextGen Series)، با حضور ۱۶ تیم از سراسر اروپا، قهرمان شد.
سایر تیم‌ها > تیم بانوان

مقالهٔ اصلی: باشگاه فوتبال زنان اینتر میلان
باشگاه فوتبال زنان اینتر میلان (به ایتالیایی: Inter Milan Football Club femminile)، یک باشگاه فوتبال زنان در شهر میلان، ایتالیا است. باشگاه فوتبال زنان اینتر میلان در فصل ۱۹–۲۰۱۸، بدون شکست قهرمان رقابت‌های سری بی فوتبال زنان ایتالیا شد و به سری آ صعود کرد.
تاقبل از فصل ۱۹–۲۰۱۸ تنها تیم بانوان اینتر، تیم جوانان آن بود. در ۲۳ اکتبر ۲۰۱۸ باشگاه فوتبال زنان اینتر میلان تأسیس شد.
تالار مشاهیر

مقالهٔ اصلی: تالار مشاهیر باشگاه فوتبال اینتر میلان
تالار مشاهیر اینتر میلان در سال ۲۰۱۸ به عنوان بخشی از برنامه‌های ۱۱۰ سالگی باشگاه راه اندازی شد.
جدول زیر فهرستی از بازیکنان اینتر است که در سال ۲۰۱۸ به تالار مشاهیر باشگاه راه یافتند:
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| نام | ملیت | پست | سال حضور | تعداد بازی | تعداد گل | سال | افتخارات همراه با اینتر |
| والتر زنگا |  ایتالیا | دروازه‌بان | ۱۹۹۴–۱۹۸۲ | ۴۷۳ | ۰ | ۲۰۱۸ | سری آ ۸۹–۱۹۸۸، سوپرجام فوتبال ایتالیا ۱۹۸۹، جام یوفا ۹۱–۱۹۹۰، جام یوفا ۹۴–۱۹۹۳ |
| خاویر زانتی |  آرژانتین | مدافع | ۲۰۱۴–۱۹۹۵ | ۸۵۸ | ۲۱ | ۲۰۱۸ | سری آ ۰۶–۲۰۰۵، سری آ ۰۷–۲۰۰۶، سری آ ۰۸–۲۰۰۷، سری آ ۰۹–۲۰۰۸، سری آ ۱۰–۲۰۰۹، کوپا ایتالیا ۰۵–۲۰۰۴، کوپا ایتالیا ۰۶–۲۰۰۵، کوپا ایتالیا ۱۰–۲۰۰۹، کوپا ایتالیا ۱۱–۲۰۱۰، سوپرجام فوتبال ایتالیا ۲۰۰۵، سوپرجام فوتبال ایتالیا ۲۰۰۶، سوپرجام فوتبال ایتالیا ۲۰۰۸، سوپرجام فوتبال ایتالیا ۲۰۱۰، لیگ قهرمانان اروپا ۱۰–۲۰۰۹، جام یوفا ۹۸–۱۹۹۷، جام باشگاه‌های فوتبال جهان ۲۰۱۰ |
| لوتار ماتئوس |  آلمان | هافبک | ۱۹۹۲–۱۹۸۸ | ۱۵۳ | ۵۳ | ۲۰۱۸ | سری آ ۸۹–۱۹۸۸، سوپرجام فوتبال ایتالیا ۱۹۸۹، جام یوفا ۹۱–۱۹۹۰ |
| رونالدو |  برزیل | مهاجم | ۲۰۰۲–۱۹۹۷ | ۹۹ | ۵۹ | ۲۰۱۸ | جام یوفا ۹۸–۱۹۹۷ |
رسانه‌های باشگاه > تلویزیون اینتر

مقالهٔ اصلی: تلویزیون اینتر
تلویزیون اینتر (به ایتالیایی: Inter TV) یک کانال مبتنی بر اشتراک است که به باشگاه فوتبال اینتر ایتالیا اختصاص دارد. مقر اصلی آن در مرکز تمرین تیم اینتر، آپیانو جنتیله است. این کانال، مصاحبه‌های منحصر به فرد بین بازیکنان و کارکنان، فول مچ مسابقات از جمله تکرار همه بازی‌های کوپا ایتالیا، سری آ و لیگ قهرمانان/لیگ اروپا را پخش می‌کند. این شبکه علاوه بر مسابقات، اخبار باشگاه را نیز پوشش می‌دهد. تلویزیون اینتر اولین بار در تاریخ ۲۰ سپتامبر ۲۰۰۰ با نام اینتر چنل آغاز به کار کرد اما در تاریخ ۲۸ سپتامبر ۲۰۱۷ نام این شبکه به اینتر TV تغییر یافت.
رسانه‌های باشگاه > رادیو میلان اینتر

رادیو تلویزیون میلان اینتر (به ایتالیایی: Milan Inter Radio TV) که بیشتر با نام رادیو میلان اینتر شناخته می‌شود یک رادیو خصوصی مستقر در شهر میلان می‌باشد که در سال ۲۰۰۵ تأسیس شده‌است و روی موج اف ام با فرکانس ۹۶٫۱ مگاهرتز قرار دارد.
رسانه‌های باشگاه > مجله باشگاه فوتبال اینتر

مقالهٔ اصلی: باشگاه فوتبال اینتر (مجله)
باشگاه فوتبال اینتر یک مجله ایتالیایی است که به‌طور کامل به اخبار باشگاه اینتر اختصاص داشت و به صورت ماهانه منتشر می‌شد. اولین شماره آن در سال ۱۹۶۰ منتشر شد. این مجله طیف گسترده‌ای از پوسترها و عکس‌های بازیکنان اینتر میلان شامل همه بازیکنان تیم اول، تیم جوانان اینتر (primavera)، آکادمی، کارمندان و تاریخ باشگاه را به خود اختصاص داده بود.
ترانه‌ها > پاتزا اینتر

مقالهٔ اصلی: پاتزا اینتر آمالا
«پاتزا اینتر» یا «پاتزا اینتر آمالا» (به ایتالیایی: Pazza Inter Amala) یک ترانه ایتالیایی و آهنگ غیررسمی باشگاه فوتبال اینتر میلان می‌باشد که نویسندگان آن پائولو باریلاری و دینو استوارت نام دارند.
ترانه‌ها > فقط اینتر وجود دارد

مقالهٔ اصلی: فقط اینتر وجود دارد
«فقط اینتر» یا «فقط اینتر وجود دارد» (به ایتالیایی: C'è solo l'Inter) یک ترانه ایتالیایی و آهنگ رسمی باشگاه فوتبال اینتر میلان می‌باشد که توسط الیو و گراتزیانو رومانی ساخته و خوانده شده‌است. این آهنگ در هنگام بازی‌های خانگی اینتر در جوزپه مه آتزا پخش می‌شود.
اینتر کامپوس

مقالهٔ اصلی: مؤسسه خیریه اینتر کامپوس
اینتر کامپوس (به ایتالیایی: Inter Campus) یک پروژه اجتماعی غیرانتفاعی است که توسط باشگاه فوتبال اینتر ایتالیا اداره می‌شود. اینتر کامپوس توسط رئیس سابق باشگاه ماسیمو موراتی در ۲۰ فوریه ۱۹۹۶ تأسیس شد و در سال ۱۹۹۷ فعالیت خود را آغاز کرد. این پروژه با هدف ارائه کمک به کودکان نیازمند و استفاده از فوتبال به عنوان ابزار آموزشی برای بازگرداندن حق بازی کردن برای نزدیک به ۱۰۰۰۰ کودک است. لوئیس فیگو یکی از اعضای هیئت مدیره و فرانچسکو تولدو سفیر اینتر کامپوس هستند. از سال ۲۰۱۰ اینتر کامپوس در ۲۲ کشور خارج از ایتالیا فعال بوده و ۲۰۰ کارمند دارد و در آن به ۱۰۰۰۰ کودک کمک می‌کند.
سیاهرگ میان‌دنده‌ای برتر

| سیاهرگ: میان‌دنده‌ای برتر | سیاهرگ: میان‌دنده‌ای برتر |
| --- | --- |
فضاهای بین دنده‌ای، از سمت چپ مشاهده می‌شود. (سیاهرگ میان‌دنده‌ای برتر در سمت راست بالا نشان داده شده است): فضاهای بین دنده‌ای، از سمت چپ مشاهده می‌شود. (سیاهرگ میان‌دنده‌ای برتر در سمت راست بالا نشان داده شده است)
The بزرگ‌سیاهرگ‌ها و سیاهرگ تکی، با شاخه‌های آنها (بالاترین علامت بین دنده‌ای، بسیار کم رنگ، به صورت عمودی، در سمت راست قوس آئورت نوشته شده است): The بزرگ‌سیاهرگ‌ها و سیاهرگ تکی، با شاخه‌های آنها (بالاترین علامت بین دنده‌ای، بسیار کم رنگ، به صورت عمودی، در سمت راست قوس آئورت نوشته شده است)
لاتین: vena intercostalis suprema
تخلیه به:: سیاهرگ بازویی‌سری
سرخرگ: سرخرگ‌های میان‌دنده‌ای
سیاهرگ میان‌دنده‌ای برتر (انگلیسی: Supreme intercostal vein) یک سیاهرگ جفتی است که اولین فضای میان‌دنده‌ای را در سمت مربوطه خود تخلیه می‌کند.
معمولاً به سیاهرگ بازویی‌سری (ورید براکیوسفالیک) تخلیه می‌شود. از طرف دیگر، به سیاهرگ میان‌دنده‌ای فوقانی یا سیاهرگ مهره‌ای سمت مربوطه خود تخلیه می‌شود.
اهمیت بالینی

این سیاهرگ دریچه ندارد، این نکته مهمی است که در مورد گسترش متاستازهای سرطان مطرح می‌شود.
تصاویر

نمودار نشان‌دهندهٔ تکمیل توسعه سیاهرگ‌های جداری.
ائوسبیو کینو

| ونربل اِئوسِبیو کینو | ونربل اِئوسِبیو کینو |
| --- | --- |
پرترهٔ نقاشی‌شده از یوسبیو کینو، حدود ۱۷۰۰ میلادی: پرترهٔ نقاشی‌شده از یوسبیو کینو، حدود ۱۷۰۰ میلادی
کشیش؛ فرستاده مذهبی؛ کاوشگر: کشیش؛ فرستاده مذهبی؛ کاوشگر
زادهٔ: ۱۰ اوت ۱۶۴۵ سگنو، بیشوپریکِ ترنت، امپراتوری مقدس روم
درگذشتۀ: ۱۵ مارس ۱۷۱۱ (۶۵ سال) مأموریت سانتا ماریا ماگدالنا، پیمریا آلتا، اسپانیای نو
تکریم‌شده در: کلیسای کاتولیک
اِئوسِبیو فرانسیسکو کینو (Eusebio Francisco Kino) (ایتالیایی: Eusebio Francesco Chini) (اسپانیایی: Eusebio Francisco Kino) (زادهٔ ۱۰ اوت ۱۶۴۵ – درگذشتهٔ ۱۵ مارس ۱۷۱۱) که اغلب از وی به‌نام پدر کینو یادآوری می‌شود، یک یسوعی، مبلغ مذهبی، جغرافی‌دان، کاوشگر، نقشه‌نگار و اخترشناس اهل تیرول بود، او در قلمرو اسقفی ترینت که در آن زمان بخشی از امپراتوری مقدس روم بود، زاده شد. او ۲۴ سال آخر زندگی خود را در منطقه‌ای که در آن زمان معروف به پیمریا آلتا بود کار کرد، منطقه‌ای که امروزه شامل ایالت سونورا در مکزیک و آریزونای جنوبی در ایالات متحده است. او به کاوشگری در این منطقه پرداخته و با جمعیت مردمان بومی آمریکا کار کرد، از جمله با توهونو او ادهم، سوبایپوری و سایر مردمان قوم پیمای علیا. او با رهبری یک سفر اکتشافی زمینی به شبه‌جزیره باخا کالیفرنیا، ثابت نمود که این باخا کالیفرنیا یک جزیره نیست. تا زمان درگذشت خود، او ۲۴ پایگاه تبلیغ مذهبی و ویزیتا (کلیسای کوچک محلی یا پایگاه‌های دیدار از یکدیگر) تأسیس کرده بود.
اوایل زندگی

کینو با نام اِئوسِبیو چینی (طرز نوشتار کینو، نسخه‌ای بود که بیشتر در مناطق اسپانیایی-زبان رایج بود) در دهکده سیگنو (حالا بخشی از شهرداری پریدایا) که در آن زمان تحت حاکمیت شهزاده- قلمرو اسقفی ترینت در امپراتوری مقدس روم بود، زاده شد. پس از بازیابی سلامت خود از یک بیماری، او برای برآورده سازی عهدی که کرده بود، در ۱۶۶۵ میلادی نام فرانسیسکو را برای ایمان به سنت فرانسیسکو خاویر، به عنوان نام میانی خود برگزید.
بعضاً نام او در زبان لاتین به‌گونه ایوسیبس فراسیسکوس کینوس یا حتی در زبان آلمانی به‌گونه ایوسیبیوس فرانز کوهن یافت می‌گردد.
والدین وی فرانسیسکو چینی و مارگریتا لوچی متعلق به خانواده‌های اشرافی محلی بودند. تاریخ تولد دقیق او مشخص نیست او در ۱۰ اوت ۱۶۴۵ در کلیسای محلی واقع در تائیو، غسل تعمید داده شد. کینو در کالجی یسوعی در هال این تیرول، اتریش آموزش دیده و پس از بازیابی سلامت خود از یک بیماری، او در ۲۰ نوامبر ۱۶۶۵ به انجمن عیسی پیوست. از ۱۶۶۴ تا ۱۶۶۹ میلادی، او به عنوان عضو این انجمن در شهرهای فرایبورگ، اینگولشتات و لاندسبرگ، باوریا آموزش دینی دریافت کرد. پس از اتمام آخرین مرحله آموزشی این انجمن که در جریان آن او مشغول تدریس ریاضی در اینگولشتات بود، او در ۱۲ ژوئن ۱۶۷۷ به درجه کشیش در مدارج تقدیس رسید.
هرچند کینو می‌خواست به خاور برود، اما او به اسپانیای نو فرستاده شد. بنابر تاخیرهای که در جریان سفر هنگام عبور از اروپا رخ داد، او کشتی را که قرار بود در آن سفر نماید از دست داد و او مجبور بود یک سال منتظر کشتی بعدی بماند. در خلال مدتی که او در کادیس، اسپانیا در حال انتظار بود، او مشاهداتی را که در اواخر ۱۶۸۰ تا اوایل ۱۶۸۱ از یک دنباله‌دار (بعداً به‌نام دنباله‌دار کرچ شناخته شد) انجام داده بود، نوشت و آنرا تحت عنوان Exposición astronómica de el cometa به چاپ رسانید. این مطالعه وی، بعدها به موضوع شعر سونِت شاعر و راهبه مستعمره‌نشین از اسپانیای نو به‌نام خواهر خوانا اینس د لا کروز، O.S.H، مبدل شد.
پایگاه مذهبی در باخا کالیفرنیا

نخستین مأموریت کینو رهبری سفر اکتشافی آتوندو به شبه‌جزیره باخا کالیفرنیا در ولایت لاس کالیفرنیاس، اسپانیای نو بود. او پایگاه تبلیغ مذهبی سان برونو را در ۱۶۸۳ میلادی تأسیس کرد. پس از خشکسالی درازمدت در سال ۱۶۸۵ میلادی، کینو و سایر مبلغان مذهبی یسوعی مجبور گردیدند تا پایگاه تبلیغ مذهبی را رها نموده و به پایتخت نایب‌السلطنه در مکزیکو سیتی بازگرداند.
پایگاه‌های مذهبی در پیمریا آلتا

پدر کینو حرفه خود در پیمریا آلتا را در صبح ۱۴ مارس ۱۶۸۷، ۲۴ سال و یک روز قبل از مرگش در ۱۵ مارس ۱۷۱۱، آغاز کرد. حرفه وی از همان صبحی آغاز گردید که او کوکورپ را ترک کرد، شهرکی که زمانی «لبه مسیحیت» پنداشته می‌شد.
پس از اینکه پدر کینو در پیمریا آلتا رسید، بنا بر درخواست مردمان بومی، او به سرعت نخستین پایگاه تبلیغ مذهبی را در دره‌ای در کوه‌های سونورا تأسیس نمود. متعاقب آن، کینو به سراسر مناطق شمالی مکزیک و مناطق امروزی کالیفرنیا و آریزونا سفر کرد. او از مسیرهای تجارتی باستانی رفت که در هزاره قبل از مردمان بومی ایجاد شده بودند. این باریک‌راه‌ها بعداً به جاده توسعه داده شدند. او با سفرهای اکتشافی زیادی که انجام داد، مساحت بیش از ۲۵۰ مایل مربع (۱۳۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع) طی نموده و در این جریان از مساحتی با ۲۰۰ مایل (۳۲۰ کیلومتر) طول و ۲۵۰ مایل (۴۰۰ کیلومتر) عرض نقشه‌برداری کرد. نقشه‌های که کینو ترتیب داد تا ۱۵۰ سال پس از مرگ وی، صحیح‌ترین نقشه‌های این منطقه پنداشته می‌شدند. بیشتر نقاط جغرافیایی از جمله رود کلرادو برای اولین بار توسط کینو نام‌گذاری شده بودند. کینو نقش مهمی در رشد اقتصادی این منطقه داشت، با مردمان بومی که از قبل مشغول کشاورزی بودند، کار می‌کرد و آنها را با بذرها، میوه‌جات، گیاهان و غلات اروپایی آشنا نمود. او همچنین به آنها نحوه پرورش گاو، گوسفند و بز را به آنها آموخت. رمه‌ای که کینو در نخست به پایگاه تبلیغ مذهبی در پیمریا آلتا وارد کرده بود تنها بیست گاو داشت، اما در این جریان به ۷۰٬۰۰۰ گاو افزایش یافت. مورخ هربرت بولتون از کینو به عنوان نخستین مالدار آریزونا یاد کرد.
پایگاه‌های مذهبی در پیمریا آلتا > تعامل با مردمان بومی

پدر کینو در جریان سفرهای خود در پیمریا آلتا با ۱۶ قوم مختلف تعامل نمود. برخی این قبایل در مرز پیمریا آلتا زمین داشتند، اما در بیشتر موارد نمایندگان قبایل از مرز زمین‌های پیما عبور می‌کردند تا با کینو ملاقات نمایند. بعضاً هم پدر کینو به زمین‌های آنها می‌رفت تا با آنها دیدار نماید. قبایلی که کینو با آنها دیدار نمود، شامل قبایل ذیل بود: کوکوپا، ایودیوا، هیا سیید او ادهام (کینو آنرا یومان‌ها خواند)، کامیا، کاولچادون، کیلیوا، ماریکوپا، مانتین پیما، اوپاتا، کویپان، گیلا ریور پیما، سری (کوماک)، توهونو او ادهام، سوبایپوری، ویسترن آپاچی، یاواپای و یاکی (یومی).