stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
باشگاه‌های ایرانی در لیگ قهرمانان آسیا
برترین‌های لیگ قهرمانان آسیا بین تیمهای ایرانی (از سال ۱۹۶۷ تا اکنون)

| # | عنوان | رکورد ۱ | رکورد ۲ |
| --- | --- | --- | --- |
|  | بیشترین  حضور | استقلال با ۱۹ حضور | پرسپولیس با ۱۸ حضور |
| ۱ | بیشترین بازی | پرسپولیس با ۱۳۱ بازی | استقلال با ۱۲۱ بازی |
| ۲ | بیشترین گل زده | پرسپولیس با ۲۱۰ گل | استقلال با ۱۹۵ گل |
| ۳ | بیشترین گل خورده | پرسپولیس با ۱۴۵ گل | استقلال با ۱۴۰ گل |
| ۴ | بیشترین برد | پرسپولیس با ۶۶ برد | استقلال با ۵۵ برد |
| ۵ | بیشترین مساوی | استقلال با ۳۴ مساوی | پرسپولیس با ۳۰ مساوی |
| ۶ | بیشترین باخت | پرسپولیس با ۳۵ باخت | سپاهان با ۳۳ باخت |
| ۷ | بهترین تفاضل گل | پرسپولیس با ۶۴ مثبت | استقلال با ۵۵ مثبت |
| ۸ | بهترین درصد برد | پرسپولیس با ۵۰ درصد برد | ذوب‌آهن با ۴۷ درصد برد |
| ۹ | بهترین میانگین خط حمله | صبا با ۱/۶۶ گل‌زده در هر بازی | استقلال با ۱/۶۱ گل‌زده در هر بازی |
| ۱۰ | بهترین میانگین خط دفاع | فولاد با ۰/۷۹ گل‌خورده در هر بازی | پاس با ۰/۹۴ گل‌خورده در هر بازی |
| ۱۱ | بهترین برد | ملوان ۱۲ - ویکتوری اس سی مالدیو ۰ | سپاهان ۹ - آلمالیق ۰ |
| ۱۲ | سریعترین گل | کاوه رضایی در برابر التعاون در ثانیه ۳۵ |  |
*نکته: این اطلاعات درمورد تیمهایی لحاظ شده‌است که حداقل ۱۰ بازی در لیگ قهرمانان آسیا داشته‌اند.
تاریخ به روز رسانی: ۲۶ شهریور ۱۴۰۳
تعداد و نحوه حضور نمایندگان ایران در لیگ قهرمانان آسیا (از سال ۲۰۰۳)

در جدول زیر از فصل ۰۳–۲۰۰۲ تا فصل فعلی مسابقات را بررسی کرده‌ایم
| # | تیم | حضور | ۲۰۲۳ | ۲۰۲۲ | ۲۰۲۱ | ۲۰۲۰ | ۲۰۱۹ | ۲۰۱۸ | ۲۰۱۷ | ۲۰۱۶ | ۲۰۱۵ | ۲۰۱۴ | ۲۰۱۳ | ۲۰۱۲ | ۲۰۱۱ | ۲۰۱۰ | ۲۰۰۹ | ۲۰۰۸ | ۲۰۰۷ | ۲۰۰۶ | ۲۰۰۵ | ۲۰۰۴ | ۲۰۰۳ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | سپاهان | ۱۴ | ۱ | ۱ | ۰ | ۱ | ۰ | ۰ | ۰ | ۱ | ۰ | ۱ | ۱ | ۱ | ۱ | ۱ | ۱ | ۱ | ۱ | ۰ | ۱ | ۱ | ۰ |
| ۲ | استقلال | ۱۲ | ۰ | ۰ | ۱ | ۱ | ۱ | ۱ | ۱ | ۰ | ۰ | ۱ | ۱ | ۱ | ۱ | ۱ | ۱ | ۰ | حذف | ۰ | ۰ | ۰ | ۱ |
| ۳ | پرسپولیس | ۱۲ | ۱ | ۰ | ۱ | ۱ | ۱ | ۱ | ۱ | ۰ | ۱ | ۰ | ۰ | ۱ | ۱ | ۰ | ۱ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۱ |
| ۴ | ذوب‌آهن | ۷ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۱ | ۱ | ۱ | ۱ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۱ | ۱ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۱ | ۰ |
| ۵ | تراکتورسازی | ۶ | ۰ | ۰ | ۱ | ۰ | ۰ | ۱ | ۰ | ۱ | ۱ | ۱ | ۱ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ |
| ۶ | فولاد خوزستان | ۵ | ۰ | ۱ | ۱ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۱ | ۱ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۱ | ۰ | ۰ | ۰ |
| ۷ | صبای قم | ۲ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۱ | ۰ | ۰ | ۱ | ۰ | ۰ | ۰ |
| ۸ | استقلال خوزستان | ۱ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۱ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ |
| ۹ | نفت تهران | ۱ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۱ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ |
| ۱۰ | مس کرمان | ۱ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۱ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ |
| ۱۱ | سایپا تهران | ۱ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۱ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ |
| ۱۲ | پاس تهران | ۱ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۱ | ۰ | ۰ |
| ۱۳ | پدیده مشهد | ۱ | ۰ | ۰ | ۰ | ۱ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ |
| ۱۴ | نساجی مازندران | ۱ | ۱ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ |
| جمع / حضور در هر فصل | جمع / حضور در هر فصل | ۶۲ | ۱ | ۲ | ۴ | ۴ | ۳ | ۴ | ۴ | ۳ | ۴ | ۴ | ۳ | ۳ | ۴ | ۴ | ۴ | ۲ | ۱ | ۲ | ۲ | ۲ | ۲ |
تاریخ به روز رسانی:  ۱۴۰۲
عملکرد تیمهای ایرانی در مرحله پلی‌آف لیگ قهرمانان

| # | تیم | حضور | بازی | برد | مساوی | باخت | زده | خورده | تفاضل | صعود به مرحله گروهی |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | استقلال | ۴ | ۹ | ۷ | ۲ | ۰ | ۱۸ | ۳ | ۱۵ | چهار بار |
| ۲ | ذوب‌آهن | ۳ | ۴ | ۳ | ۰ | ۱ | ۷ | ۵ | ۲ | دو بار |
| ۳ | نفت تهران | ۲ | ۲ | ۱ | ۰ | ۱ | ۱ | ۲ | ۱- | یک بار |
| ۴ | پدیده مشهد | ۱ | ۲ | ۲ | ۰ | ۰ | ۴ | ۱ | ۱ | یک بار |
| ۵ | فولاد خوزستان | ۱ | ۱ | ۱ | ۰ | ۰ | ۴ | ۰ | ۴ | یک بار |
| ۶ | صبای قم | ۱ | ۱ | ۰ | ۱ | ۰ | ۱ | ۱ | ۰ | - |
| ۷ | سایپا تهران | ۱ | ۲ | ۱ | ۰ | ۱ | ۵ | ۳ | ۲ | - |
| ۸ | تراکتور | ۱ | ۱ | ۰ | ۰ | ۱ | ۱ | ۳ | ۲- | - |
| ۹ | سپاهان | ۱ | ۱ | ۰ | ۰ | ۱ | ۱ | ۴ | ۳- | - |
تاریخ به روز رسانی: ۱۶ مرداد ۱۴۰۳
جمع عملکرد تیمهای ایرانی در برابر تیمهای آسیایی در لیگ قهرمانان

| # | تیم | بازی | برد ایرانی | مساوی | باخت ایرانی | زده ایرانی | خورده ایرانی | تفاضل | درصد |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ |  عربستان | ۱۴۳ | ۵۲ | ۲۹ | ۶۲ | ۱۵۷ | ۱۷۶ | ۱۹- | ۳۶/۳٪ |
| ۲ |  امارات | ۱۰۹ | ۴۶ | ۳۴ | ۲۹ | ۱۷۲ | ۱۳۰ | ۴۲ | ۴۲/۴٪ |
| ۳ |  قطر | ۱۰۲ | ۴۱ | ۲۷ | ۳۴ | ۱۴۶ | ۱۲۸ | ۱۸ | ۴۰/۲٪ |
| ۴ |  ازبکستان | ۷۰ | ۲۷ | ۱۹ | ۲۴ | ۱۰۱ | ۸۱ | ۲۰ | ۳۸/۵٪ |
| ۵ |  عراق | ۲۴ | ۱۲ | ۱۰ | ۲ | ۲۸ | ۱۸ | ۱۰ | ۵۰٪ |
| ۶ |  کره‌جنوبی | ۱۵ | ۴ | ۳ | ۸ | ۱۸ | ۲۵ | ۷- | ۲۸/۶٪ |
| ۷ |  کویت | ۱۲ | ۸ | ۳ | ۱ | ۲۶ | ۹ | ۱۷ | ۶۶/۷٪ |
| ۸ |  سوریه | ۱۰ | ۶ | ۱ | ۳ | ۱۵ | ۱۱ | ۴ | ۴۰/۰٪ |
| ۹ |  ژاپن | ۱۰ | ۱ | ۴ | ۵ | ۴ | ۱۱ | ۷- | ۱۰/۰٪ |
| ۱۰ |  ترکمنستان | ۷ | ۵ | ۱ | ۱ | ۸ | ۲ | ۶ | ۷۱/۴٪ |
| ۱۱ |  لبنان | ۶ | ۳ | ۳ | ۰ | ۷ | ۰ | ۷ | ۵۰/۰٪ |
| ۱۲ |  قزاقستان | ۵ | ۳ | ۱ | ۱ | ۸ | ۳ | ۵ | ۶۰/۰٪ |
| ۱۳ |  هند | ۴ | ۴ | ۰ | ۰ | ۱۰ | ۱ | ۹ | ۱۰۰/۰٪ |
| ۱۴ |  یمن | ۴ | ۳ | ۱ | ۰ | ۹ | ۱ | ۸ | ۷۵/۰٪ |
| ۱۵ |  تایلند | ۴ | ۳ | ۰ | ۱ | ۶ | ۳ | ۳ | ۷۵/۰٪ |
| ۱۶ |  چین | ۴ | ۲ | ۰ | ۲ | ۶ | ۸ | ۲- | ۵۰/۰٪ |
| ۱۷ |  مالزی | ۳ | ۳ | ۰ | ۰ | ۱۰ | ۲ | ۸ | ۱۰۰/۰٪ |
| ۱۸ |  اندونزی | ۳ | ۳ | ۰ | ۰ | ۶ | ۰ | ۶ | ۱۰۰/۰٪ |
| ۱۹ |  سریلانکا | ۳ | ۲ | ۱ | ۰ | ۱۱ | ۱ | ۱۰ | ۶۶/۷٪ |
| ۲۰ |  بنگلادش | ۳ | ۱ | ۱ | ۱ | ۳ | ۳ | ۰ | ۳۳/۳٪ |
| ۲۱ |  مالدیو | ۲ | ۲ | ۰ | ۰ | ۱۷ | ۰ | ۱۷ | ۱۰۰/۰٪ |
| ۲۲ |  تاجیکستان | ۳ | ۲ | ۱ | ۰ | ۴ | ۱ | ۳ | ۶۶/۷٪ |
| ۲۳ |  پاکستان | ۲ | ۱ | ۱ | ۰ | ۸ | ۱ | ۷ | ۵۰/۰٪ |
| ۲۴ |  کره‌شمالی | ۲ | ۱ | ۱ | ۰ | ۳ | ۲ | ۱ | ۵۰/۰٪ |
| ۲۵ |  اسرائیل | ۲ | ۱ | ۱ | ۰ | ۲ | ۱ | ۱ | ۵۰/۰٪ |
| ۲۶ |  اردن | ۲ | ۱ | ۰ | ۱ | ۱ | ۱ | ۰ | ۵۰/۰٪ |
| ۲۷ |  هنگ‌کنگ | ۱ | ۱ | ۰ | ۰ | ۴ | ۰ | ۴ | ۱۰۰/۰٪ |
تاریخ به روز رسانی: ۲۶ شهریور ۱۴۰۳
مصاف دو تیم ایرانی در لیگ قهرمانان آسیا

| # | فصل | مرحله | تیم میزبان | نتیجه | تیم مهمان |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | ۲۰۱۰ | یک‌هشتم نهایی | ذوب‌آهن | ۱–۰ | مس کرمان |
| ۲ | ۲۰۱۲ | پلی‌آف | استقلال | ۲–۰ | ذوب‌آهن |
| ۳ | ۲۰۱۲ | یک‌هشتم نهایی | سپاهان | ۲–۰ | استقلال |
| ۴ | ۲۰۱۸ | یک‌هشتم نهایی | ذوب‌آهن | ۱–۰ | استقلال |
| ۵ | ۲۰۱۸ | یک‌هشتم نهایی | استقلال | ۳–۱ | ذوب‌آهن |
تاریخ به روز رسانی: فروردین ۱۴۰۰
جمع عملکرد کلی تیمهای ایرانی در رقابتهای آسیایی > تعداد بازی تیمهای ایرانی در برابر نمایندگان کشورهای آسیایی

نکته: در تهیه جدول زیر تمامی بازی‌ها (لیگ قهرمانان، جام باشگاه‌ها) محاسبه شده‌است.
(بازی‌های مرحله پلی‌آف محاسبه نشده).
| # | کشور | تعداد بازی | # | کشور | تعداد بازی | # | کشور | تعداد بازی |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | عربستان | ۱۴۸ بازی | ۱۱ | لبنان | ۶ بازی | ۲۱ | تاجیکستان | ۳ بازی |
| ۲ | امارات | ۱۰۹ بازی | ۱۲ | قزاقستان | ۵ بازی | ۲۲ | مالدیو | ۲ بازی |
| ۳ | قطر | ۱۰۷ بازی | ۱۳ | هند | ۵ بازی | ۲۳ | پاکستان | ۲ بازی |
| ۴ | ازبکستان | ۷۲ بازی | ۱۴ | یمن | ۴ بازی | ۲۴ | کره شمالی | ۲ بازی |
| ۵ | عراق | ۲۶ بازی | ۱۵ | تایلند | ۴ بازی | ۲۵ | اسراییل | ۲ بازی |
| ۶ | کره جنوبی | ۱۵ بازی | ۱۶ | چین | ۴ بازی | ۲۶ | اردن | ۲ بازی |
| ۷ | کویت | ۱۲ بازی | ۱۷ | سریلانکا | ۳ بازی | ۲۷ | هنگ کنگ | ۱ بازی |
| ۸ | ژاپن | ۱۰ بازی | ۱۸ | مالزی | ۳ بازی | ۲۸ |  |  |
| ۹ | سوریه | ۱۰ بازی | ۱۹ | اندونزی | ۳ بازی | ۲۹ |  |  |
| ۱۰ | ترکمنستان | ۷ بازی | ۲۰ | بنگلادش | ۳ بازی | ۳۰ |  |  |
تاریخ به روز رسانی: بر اساس قرعه‌کشی لیگ نخبگان آسیا ۲۵–۲۰۲۴
عملکرد تیم‌های ایرانی در مسابقات جام در جام آسیا

جام در جام آسیا یک رقابت فصلی فوتبال  بود که از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۲ میلادی مابین قهرمانان جام حذفی کشورهای آسیایی و موازی با مسابقات  جام باشگاه آسیا توسط  کنفدراسیون فوتبال آسیا  برگزار میشد و به مدت ۱۲ فصل پیاپی برگزار گردید.قهرمان این جام برای دستیابی به سوپرجام آسیا با قهرمانان جام قهرمانان باشگاه‌های آسیا مسابقه می‌داد. در بین تیم های ایرانی فقط پرسپولیس ۲ بار به فینال این رقابت ها راه پیدا کرد و با ۱ بار قهرمانی  و ۱ نایب قهرمانی (در فصل‌های ١٩٩٠ و ۱۹۹٢)  پرافتخارترین تیم ایرانی در جام برندگان جام آسیا و سومین تیم پر افتخار این رقابت ها محسوب می شود.
تورنمنت فوتبال
| # | تیم | حضور | بازی | برد | مساوی | باخت | گل‌زده | گل‌خورده | تفاضل | درصد | نیمه نهایی | فینال | قهرمان | بهترین عنوان |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | پرسپولیس | ۳ | ۱۸ | ۸ | ۷ | ۳ | ۲۷ | ۱۲ | ۱۵ | ۴۴/۴٪ | ۲ | ۲ | ۱ | قهرمان |
| ۲ | استقلال | ۳ | ۱۸ | ۸ | ۴ | ۶ | ۳۷ | ۱۸ | ۱۹ | ۴۴/۴٪ | ۲ | ۰ | ۰ | نیمه‌نهایی |
| ۳ | پاس تهران | ۱ | ۴ | ۱ | ۱ | ۲ | ۱۱ | ۵ | ۶ | ۲۵/۰٪ | ۰ | ۰ | ۰ | یک‌هشتم |
| ۴ | بهمن کرج | ۱ | ۴ | ۱ | ۲ | ۱ | ۴ | ۴ | ۰ | ۲۵/۰٪ | ۰ | ۰ | ۰ | یک چهارم |
| ۵ | جنوب اهواز | ۱ | ۴ | ۱ | ۲ | ۱ | ۲ | ۲ | ۰ | ۲۵٪ | ۰ | ۰ | ۰ | یک‌ چهارم |
| ۶ | ملوان انزلی | ۱ | ۲ | ۰ | ۲ | ۰ | ۱ | ۱ | ۰ | ۰/۰٪ | ۰ | ۰ | ۰ | یک چهارم |
| ۷ | فجر سپاسی شیراز | ۱ | ۲ | ۰ | ۲ | ۰ | ۲ | ۲ | ۰ | ۰/۰٪ | ۰ | ۰ | ۰ | یک هشتم |
| ۸ | برق شیراز | ۱ | ۲ | ۰ | ۱ | ۱ | ۲ | ۳ | ۱- | ۰/۰٪ | ۰ | ۰ | ۰ | یک هشتم |
| جمع | جمع | ۱۲ | ۵۴ | ۱۹ | ۲۱ | ۱۴ | ۸۶ | ۴۷ | ۳۹ | ۳۵/۲٪ | ۴ | ۲ | ۱ |  |
بال‌های پروانه

| بال‌های پروانه | بال‌های پروانه |
| --- | --- |
کارگردان: خوانما باخو اویوآ
نویسنده: خوانما باخو اویوآ ادواردو باخو اویوآ
بازیگران: سیلویا مونت تیتو والورده
تدوین‌گر: پابلو بلانکو
تاریخ‌های انتشار:  سپتامبر ۱۹۹۱ (۱۹۹۱-09) (جشنواره بین‌المللی فیلم سن سباستین)  ۱۸ اکتبر ۱۹۹۱ (۱۹۹۱-۱۰-۱۸) (اسپانیا)  
مدت زمان: ۱ ساعت و ۴۸ دقیقه
کشور: اسپانیا
زبان: اسپانیایی 
بال‌های پروانه (اسپانیایی: Alas de mariposa‎) فیلمی درام به کارگردانی خوانما باخو اویوآ است که در سال ۱۹۹۱ منتشر شد. این فیلم در سی و نهمین جشنواره بین‌المللی فیلم سن سباستین برندهٔ صدف طلایی و در ششمین دورهٔ جوایز گویا برندهٔ ۳ جایزه (بهترین کارگردان جدید، بهترین فیلم‌نامهٔ غیراقتباسی و بهترین بازیگر نقش اول زن شد.
خلاصه داستان

یک زوج فقیر دوست دارند صاحب یک فرزند پسر شوند، اما در عوض یک دختر به نام آ به‌دنیا می‌آورند. مدتی بعد، آنها پسری به دنیا می‌آید، اما آمی از روی حسادت نوزاد را می‌کشد و روابط بین مادر و دختر تیره و تار می‌شود.
گزیدهٔ بازیگران

سیلویا مونت در نقش کارمِن
تیتو والورده در نقش گابریل
سوسانا گارسیا دیِس در نقش آمی
لائورا باکرو در نقش بچگی آمی
چما بلاسکو در نقش آلخاندرو
آلبرتو مارتین در نقش گورکا
ماریا کریستینا ساکسونی

ماریا کریستینا (انگلیسی: Princess Maria Christina of Saxony) دختر آگوستوس سوم لهستان و ماریا جوزف آستوریاس بود.
او دهمین فرزند از بین ۱۴ خواهر و برادرش بود. ماریا آمالیا یکی از خواهران او بود.
مورد آبی

مورد آبی (به آلمانی: Fall Blau) اسم رمز طرح ورماخت، نیروهای مسلح آلمان، برای تهاجم راهبردی تابستانه در سال ۱۹۴۲ در اراضی جنوبی شوروی در جریان جنگ جهانی دوم بود. این عملیات به عنوان دنباله عملیات بارباروسا، هدف تسخیر میدان‌های نفتی قفقاز به منظور تأمین نیاز حیاتی آلمان به این ماده و همچنین دریغ آن از دشمن را دنبال می‌کرد.
پس از ناکامی عملیات بارباروسا در نیمه دوم سال ۱۹۴۱ در شکست شوروی و سرنگون کردن حاکمیت آن، رهبران آلمان که یک جنگ فرسایشی دو جبهه‌ای طولانی در مقابل خود می‌دیدند، تصمیم به متمرکز ساختن توان خود بر قسمت جنوبی خط مقدم گرفتند تا از طریق گذر از ناحیه رودهای دن و ولگا خود را به منابع نفتی شوروی در قفقاز برسانند. آلمان که با کمبود سوخت برای نیروهای موتوریزه و صنعت خود مواجه بود، از این طریق می‌توانست ابزار و امکان لازم برای ادامه جنگ در بلندمدت را کسب کند. بدین منظور یک طرح عملیاتی در قالب چهار مرحله تنظیم و از روز ۲۸ ژوئن سال۱۹۴۲ اجرا شد. آلمانی‌ها در همراهی با متحدان خود در نیروهای محور در ابتدا موفقیت‌های عمده‌ای کسب کردند و توانستند در عرض حدود یک ماه با گذر از رود دون خود را به شمال قفقاز و جهت محافظت از جناح شرقی و شمالی خود، به شهر استالینگراد در کرانه رود ولگا برسانند. دفاع شوروی با تصور اشتباه قرار گرفتن تهاجم تابستانه آلمان بر ناحیه مسکو، فرو پاشید و نتوانست جلوی پیشروی دشمن را بگیرد. آلمانی‌ها در این موقعیت نیروهای خود را به دو قسمت کردند. بخشی از نیروها در قالب گروه ارتش آ راه جنوب و میدان‌های نفتی قفقاز را پیش گرفت درحالی‌که بخش دیگر در قالب گروه ارتش ب موظف به تسخیر استالینگراد شد. با تهاجم ارتش ششم ورماخت نبرد شهری بر سر استالینگراد از میانه ماه سپتامبر درگرفت. با مقاومت شدید مدافعان، هر دو طرف در یک درگیری کش‌دار متحمل تلفات و خسارات سنگینی شدند و آسیب جدی به ابنیه شهر وارد آمد. با این حال آلمانی‌ها توانستند بر بیشتر استالینگراد مسلط شوند.
به هر صورت پیشروی عمیق در اراضی دشمن تا این زمان خطوط تدارکاتی آلمانی‌ها را بیش از حد کشیده و مشکلات فراوانی برای آن‌ها ایجاد کرده بود. در این حال شوروی با بسیج نیروها و انتقال یگان‌های خود از سایر قسمت‌ها، از ماه نوامبر سال ۱۹۴۲ دست به اجرای یک ضد حمله گسترده در ناحیه استالینگراد، موسوم به عملیات اورانوس زد. ارتش سرخ توانست با در هم کوبیدن جناحین نیروهای آلمانی که توسط متحدان آن‌ها محافظت می‌شد، ارتش ششم ورماخت را با نزدیک به ۳۰۰ هزار نفر درون استالینگراد به محاصره بیندازد. در پی این حوادث مابقی نیروهای آلمانی که رو به جنوب می‌رفتند، در پی پدیداری خطر قطع شدن مسیر پشت سرشان، وادار به عقب‌نشینی از شمال قفقاز شدند.
اهداف تهاجم ۱۹۴۲ آلمان

آلمان اوایل سال ۱۹۴۲ با موانع راهبردی جدی دست به گریبان بود. این کشور از هر طرف در حصر دشمنان خود بود و از نظر عددی در زمین، دریا و هوا دست پایین را داشت. به نظر می‌رسید آلمان یا می‌بایست در این سال پیروز جنگ می‌شد یا زیر بار ائتلاف ابرقدرت‌های صنعتی که علیه آن صف کشیده بودند، به زیر کشیده می‌شد. در این وضعیت ظاهراً ناامید کننده، با الگوبرداری از پیشینه نظامی خود در ادوار گذشته، تنها گزینه باقی مانده برای آلمان حمله بود. پس مباحثات فراوان در سطوح بالای نظامی، اهداف راهبردی، اولویت‌های عملیاتی و نحوه پیشبرد آن‌ها در فرماندهی عالی آلمان تعریف شد. با توجه به فرسایش و تلفات وارد آمده به ورماخت در نبردهای قریب به یک سال گذشته، نیروی زمینی آلمان دیگر قادر به تهاجم راهبردی در تمامی طول جبهه شرقی نبود. از این رو تنها گزینه واقع‌بینانه برای آلمان تهاجم صرفاً از یک بخش جبهه بود. بدین شکل آلمانی‌ها تصمیم گرفتند این تهاجم را به دنبال دستیابی به منابع نفتی، متوجه بخش‌های جنوبی شوروی بکنند. این عمل همچنین سلطه بر ناحیه دونتس، قلب صنعتی اوکراین با منابع معدنی فراوان و اراضی حاصل‌خیز رودهای دن و کوبان را نیز شامل می‌شد. تمرکز بر این هدف دربردارنده اهداف کوتاه‌مدت و بلندمدت در قطع منابع نفتی شوروی و تأمین نیاز شدید آلمان به این ماده بود. میدان‌های نفتی این اراضی ۹۰ درصد از سوخت شوروی را تأمین می‌نمودند. تصرف قفقاز همچنین یک راه مهم تدارکاتی متفقین از راه خلیج فارس به شوروی را قطع می‌کرد و آن‌ها را وادار به یک تغییر مسیر بزرگ به سمت قزاقستان در آسیای میانه می‌نمود. به هر صورت با وجود ضربه شدیدی که تحقق این هدف به شوروی وارد می‌آورد، هیتلر و ژنرال‌های آلمانی دیگر بر خلاف سال ۱۹۴۱، تصور نمی‌کردند که موفقیت در این اقدام باعث پیروزی در کل جنگ یا حتی در جبهه شرقی می‌شود و لزوماً انتظار نداشتند در پی آن جنگ در سال ۱۹۴۲ به پایان برسد. بلکه آلمان از این طریق در تلاش بود ابزار و امکان لازم برای ادامه جنگ در بلندمدت را کسب کند.
آماده‌سازی آلمان > عملیات فریب

عنصر غافلگیری برای تهاجم تابستانه ورماخت ضروری تلقی می‌شد. فیلدمارشال ویلهلم کایتل، رئیس فرماندهی عالی ورماخت، روز ۱۲ فوریه نخستین فرمان جهت فریب دشمن در ارتباط با مقاصد آلمانی‌ها را صادر کرد. اطلاعات ذیل می‌بایست توسط مأموران ضداطلاعات آلمان به خورد اطلاعات شوروی داده می‌شد:
در پایان فصل گل‌آلود رهبران نظامی آلمان قصد دارند تهاجم جدیدی را علیه مسکو آغاز کنند. بدین جهت می‌خواهند نیروهای قدرتمندی را با انتقال لشکرهای به‌تازگی تشکیل‌شده در جبهه روسیه متمرکز و لشکرهای فرسوده را با لشکرهای تازه‌نفس از غرب جایگزین کنند. پس از تسخیر مسکو، آلمانی‌ها برای پیشروی به سمت ولگای میانه و تسخیر تأسیسات صنعتی در آن منطقه برنامه‌ریزی کرده‌اند. … نیروهای آلمانی و متحدان آن هم‌زمان حمله ایذایی بزرگی به سمت روستوف صورت می‌دهند.
علاوه بر این، آن نیروهای آلمانی که برای انتقال از غرب به شرق برگزیده شده بودند نیز با دریافت نقشه‌های نظامی و اطلاعات جغرافیایی از ناحیه مسکو خود فریب می‌خوردند. فریب نیروهایی که در این زمان در شرق بودند به پس از پایان نبردهای دفاعی موکول شد. به شدت بر حفظ محرمانگی تأکید شد. جابه‌جایی نیرو برای گروه ارتش جنوب می‌بایست به عنوان تعویض معمول لشکرهای فرسوده نزد یگان‌های آلمانی مطرح می‌شد. رسیدن تمامی قرارگاه‌های فرماندهی به نقاط استقرار آن‌ها می‌بایست در آخرین لحظه ممکن صورت می‌گرفت. از لوفت‌وافه و کریگس‌مارینه نیز خواسته شد تمهیدات فریب خود را پیشنهاد کنند. متحدین آلمان تنها می‌بایست ضروری‌ترین اطلاعات را دریافت می‌کردند.
بر این اساس، «نشت اطلاعاتی» به رسانه‌های خارجی اتفاق افتاد و گروه ارتش مرکز آماده‌سازی‌های نه‌چندان پنهانی به منظور القای قصد آن برای تهاجم همه‌جانبه به مسکو صورت داد. این کارزار فریب موسوم به عملیات کْرِمْل مؤثر واقع افتاد. استالین و تقریباً تمامی حاکمیت شوروی تصور می‌کردند مسکو هدف واقعی ورماخت است. از این رو نیروهای زیادی برای مقابله با این شکل از حمله به‌کارگرفته شد. همانند سال ۱۹۴۱ و هشدارهای مربوط به عملیات بارباروسا، رهبران شوروی این بار نیز گزارش‌های اطلاعاتی از قصد واقعی آلمان در تمرکز بر جنوب، مخصوصاً از طرف متفقین غربی، را نادیده گرفتند.
آماده‌سازی آلمان > برآورد اطلاعاتی از دشمن

بخش اطلاعات شرق فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان روز ۲۰ فوریه اعلام کرد شوروی یک تهاجم از سمت آلمانی‌ها در جانب ناحیه قفقاز و میدان‌های نفتی آن را پیش‌بینی می‌کند؛ در نتیجه ارتش سرخ یا دست به تهاجم پیش‌دستانه در جنوب می‌زند یا اقدام به عقب‌نشینی راهبردی می‌کند. حمله دشمن می‌توانست در آماده‌سازی آلمانی‌ها خلل ایجاد نماید. چندین گزارش از عوامل اطلاعاتی آلمان در اراضی تحت سلطه شوروی نشان‌گر این بود که ارتش سرخ مدتی است که برای بازپس‌گیری اوکراین برنامه‌ریزی می‌کند. پیش‌بینی می‌شد تهاجم دشمن در سریع‌ترین زمان بلافاصله پس از فصل گل‌آلودی راه‌ها، اوایل ماه مه، صورت گیرد. دخالت از جانب بریتانیایی‌ها و ورود آن‌ها به قفقاز غیر محتمل در نظر گرفته می‌شد.
همانند عملیات بارباروسا، آلمانی‌ها همچنان توان شوروی را دست کم می‌گرفتند. بر اساس برآورد بخش اطلاعات شرق که روز ۱۰ آوریل ارائه شد، آلمانی‌ها می‌پنداشتند ارتش سرخ آسیب زیادی از نبردهای زمستانه خورده‌است و یگان‌های جدید آن در آمورش، تسلیحات و تجهیزات دچار کمبود بودند. بر این مبنا شوروی نه تنها با کمبود نیرو روبرو بود بلکه از دست رفتن ظرفیت صنعتی در ایجاد یگان‌های زرهی برای آن خلل می‌آفرید. گزارش جدید پیش‌بینی می‌کرد عملیات‌های شوروی در سال ۱۹۴۲ محدود به اقدامات دفاعی با تهاجماتی با اهداف محدود برای اختلال‌آفرینی در کار آلمانی‌ها، خواهد بود. بدین شکل هیچ تهاجم عمده‌ای از جانب شوروی در آینده قابل‌پیش‌بینی انتظار نمی‌رفت. به هر صورت در این زمان نشانه‌ای از قصد شوروی برای حمله پیش‌دستانه‌ای در قسمت جنوبی خط مقدم در دست نبود. به نظر می‌رسید شکستن محاصره لنینگراد احتمالاً اولویت نخست شوروی باشد. هالدر در گزارشی به هیتلر مدعی شد با توجه به تعداد زیاد لشکرهای شناسایی شده تا ماه نوامبر سال ۱۹۴۱، ارتش سرخ پیش از این تمامی منابع نیروی انسانی خود را بسیج کرده و بخش بزرگی از آن را در ضدحمله زمستانه به‌کار برده‌است. نیروهای ارتش سرخ در مقابل گروه ارتش جنوب ۸۳ لشکر و ۱۲ تیپ پیاده‌نظام، ۲۰ لشکر سواره‌نظام و ۱۹ تیپ زرهی، به علاوه تعداد نامشخصی یگان‌های به‌تازگی‌شکل‌گرفته، شناسایی شدند.
طرح عملیاتی

پس از غلبه بر بهران زمستان بدون از دست دادن مقدار زیادی اراضی، اعتماد به نفس هیتلر نسبت به خود به عنوان یک فرمانده نظامی به شدت افزایش یافته بود؛ به وجهی که او که اخیراً شخصا در جایگاه فرمانده کل نیروی زمینی نشسته بود، متن فرمان عملیاتی که توسط فرماندهی عالی نیروی زمینی تنظیم شده بود را کاملاً بازنویسی کرد و بخش‌های مهمی بدان افزود. در این زمان اسم رزم عملیات از «زیگفریت» به «بلاو» (آبی) تغییر یافت. هیتلر با صدور فرمان شماره ۴۱ پیشوا در روز ۵ آوریل، کلیات تهاجم پیش روی تابستانی را تشریح کرد. او در این فرمان مدعی شد در جریان کارزار زمستانه آلمان پیروزی بی‌نظیری کسب کرده و شوروی نه تنها خسارات انسانی و مادی زیادی متحمل شده‌است، بلکه ذخایرش را که قصد داشت از آن‌ها در عملیات‌های بعدی استفاده کند را نیز از دست داده‌است. بر این مبنا مقرر شد به محض این که شرایط آب‌وهوایی امکان آن را فراهم آورد نیروهای آلمانی با پس گرفتن ابتکار عمل، اقدام به نابودی مابقی توان رزمی دشمن بکنند و مناطقی را که بیشترین اهمیت را برای اقتصاد نظامی آن دارند، به زیر سلطه خود درآورند. این نواحی شامل لنینگراد در شمال و قفقاز در جنوب می‌شد. به هر صورت با توجه به محدودیت‌ها این مقاصد یک به یک دنبال می‌شد و قفقاز در اولویت بود. بدین شکل تمامی نیروی در دسترس می‌بایست جهت عملیات اصلی در قسمت جنوبی متمرکز می‌گردید تا با هدف انهدام نیروهای دشمن در ناحیه دُن و تصرف میدان‌های نفتی قفقاز به کار گرفته شود. بر این اساس گروه ارتش‌های شمال و مرکز در این حین مواضع کنونی خود را حفظ می‌کردند.
فاصله دور خط مقدم، وضعیت بد شبکه راه‌ها و خطوط آهن منطقه و کمبود جدی ادوات ترابری در ورماخت سبب می‌شد امکان گردآوری تمامی نیروها تا هنگام آغاز عملیات وجود نداشته باشد. از این رو طرح عملیاتی به صورت پیچیده‌ای در برگیرنده مجموعه‌ای از عملیات‌های جزئی نسبتاً کوچک متوالی بود. انتظار می‌رفت زمان‌بندی این مراحل به شکلی انجام گیرد که بیشترین تمرکز نیروهای زمینی و مخصوصاً هوایی بر هر مرحله حاصل شود. بر مبنای تجربیات پیشین، دو نکته مورد تأکید فرماندهی عالی بود: ۱- اجتناب از بسته شدن دیر حلقه محاصره آرایش‌های دشمن که امکان گریز آن‌ها از انهدام را فراهم آورد. ۲- اجتناب آرایش‌های زرهی و موتوریزه از پیشروی‌های بیش از حد سریع یا عمیق که موجب گسست اتصال آن‌ها با پیاده‌نظام پشت سرشان شود. این دو نکته نشان‌گر تصمیم بر ایجاد محاصره‌های کوچک و تنگ در نزدیکی نقاط شروع بود که تصور می‌شد نتایج بهتری نسبت به محاصره‌های بزرگ‌سال گذشته حاصل کند. به هر صورت این مسئله بر خلاف رویکرد سنتی آلمانی‌ها در «ماموریت‌های تاکتیکی» که به فرماندهان میدانی آزادی عمل و تصمیم‌گیری می‌داد، بود.
طرح عملیاتی > مراحل عملیات

مورد آبی به صورت کلی به چهار مرحله تقسیم می‌شد. تا ماه ژوئن تنها جزئیات مربوط به سه مرحله نخست مشخص گردید. ارائه مرحله چهارم این طرح تا روز ۲۳ ژوئیه (حدودا یک ماه پس از آغاز عملیات) به طول انجامید.
مرحله ۱: ارتش‌های جناح شمالی در همراهی با ارتش دوم مجارستان، تحت هدایت عملیاتی موقت ارتش دوم ورماخت با عنوان «گروه ارتش وایخس»، با گذر از رود اسکول به سمت ورونژ در کرانه رود دن در شرق پیش می‌رفتند. همزمان سپاه ۴۰ موتوریزه ارتش ششم ورماخت رو به شمال شرقی یورش می‌برد تا حلقه تنگی حول نیروهای شوروی در مجاورت ورونژ ایجاد شود. در ادامه ارتش چهارم زرهی خود ورونژ را تصرف و ارتش دوم ورماخت یک خط دفاعی در شمال آن تا اریول به عنوان جناح چپ مورد آبی ایجاد می‌کرد. با آغاز عملیات از میانه ماه ژوئن تکمیل مرحله نخست در میانه ماه ژوئیه در نظر گرفته می‌شد. در جریان این مرحله تدارکات نیروها از انبارهای ناحیه کورسک تأمین می‌گردید. با تسخیر ورونژ خط آهن این شهر به کورسک به مسیر اصلی تدارکاتی جبهه دون بدل می‌گشت.
مرحله ۲: این مرحله ده روز بعد از اتمام مرحله پیشین آغاز می‌شد تا فرصتی برای تجمیع نیروها فراهم آید. ارتش یکم زرهی از ناحیه جنوب خارکوف در طول کرانه شمالی رود دونتس به سمت شرق حمله می‌برد. این ارتش پس از شکستن خط دشمن، به ارتش‌های چهارم زرهی و ششم که از شمال رو به جنوب به می‌آمدند، در حدود ناحیه میلروفو متصل می‌شد. بدین ترتیب محاصره بزرگی پدید می‌آمد که توسط نیروهای ارتش ششم ورماخت و همچنین ارتش هشتم ایتالیا که در همراهی با ارتش یکم زرهی ورماخت پیش می‌آمد، به دو یا سه قسمت کوچک‌تر تقسیم و منهدم می‌شد. پایان مرحله دوم تا میانه ماه اوت متصور بود. تدارکات این مرحله از ناحیه خارکوف تأمین می‌شد. پس از تکمیل محاصره، یک پایگاه تدارکاتی پیشین در والوئیکی در ۱۵۰ کیلومتری شرق خارکوف، برقرار می‌گردید.
مرحله ۳: در این مرحله گروه ارتش جنوب به دو قسمت تقسیم می‌شد. در یک طرف، ارتش‌های یکم و چهارم زرهی ورماخت تحت امر گروه ارتش آ به سمت استالینگراد در شرق می‌رفتند. ارتش‌های هفدهم و یازدهم ورماخت و هشتم ایتالیا نیز جزو این گروه ارتش بودند. در طرف دیگر، مأموریت گروه ارتش ب اساساً دفاعی و غیر متحرک بود. این گروه ارتش می‌بایست در طول کرانه شرقی رود دن تا استالینگراد کشیده می‌شد. هنگام تکمیل مرحله سوم عملیات گروه ارتش ب در یک خط دفاعی مستحکم از اریول در شمال، از طریق ورونژ، تا استالینگراد در جنوب مستقر بود تا از پشت سر گروه ارتش آ که رو به جنوب می‌رفت، محافظت کند. هیتلر دستور به تأمین مقدار زیادی تسلیحات ضد تانک شامل حدود ۵۰۰ توپ ضدتانک با کالیبر بالا برای این خط دفاعی به منظور مقابله تانک‌های متوسط و سنگین دشمن، داد. در جریان این مرحله پایگاه‌های پیشین تدارکاتی دیگری در طول خط آهن استالینو-استالینگراد و در شرق والوئیکی در طول رود دون، ایجاد می‌شد.
بر مبنای فرمان شماره ۴۱ پیشوا، استالینگراد در این زمان از اهمیت یکسانی با ورونژ و روستوف برخوردار بود. نام این شهر در متن پنج صفحه‌ای این فرمان تنها در دو بند دیده می‌شد. نخستین مورد «ناحیه استالینگراد» را محل پیوستن دو ارتش زرهی ورماخت به یکدیگر ذکر می‌کرد. در مورد دوم از نیروها خواسته شده بود تمامی تلاش خود برای رسیدن به این شهر یا حداقل قرار دادن آن در برد مؤثر آتش توپخانه سنگین را صورت دهند تا دیگر نتواند مرکز مهمی برای تولید تسلیحات یا ترابری باشد. این فرمان عملیاتی هیچ اشاره‌ای به تسخیر استالینگراد نداشت.