غرق شدن کشتی تایتانیک
روزشمار حرکت تایتانیک > ۱۵ آوریل ۱۹۱۲ > آخرین لحظات تایتانیک

تایتانیک در معرض نیرو های مخالف شدید قرار گرفت (سینه کشتی او را به پایین می‌کشید، در حالی که هوای داخل پاشنه کشتی او را به سطح آب نگه می‌داشت) که در ناحیه دریچه موتورخانه که یکی از ضعیفترین نقاط ساختار کشتی بود، متمرکز شده بود. مدت کوتاهی پس از خاموش شدن چراغ‌ها، کشتی از هم جدا شد. سینه کشتی غرق شده ممکن است برای مدت کوتاهی به وسیله صفحه های آهن ته کشتی به پاشنه کشتی چسبیده باشد، پاشنه کشتی را قبل از جدا شدن تا زاویه بالایی کشیده و پاشنه کشتی را برای چند لحظه بیشتر به حالت شناور رها کرده است. قسمت جلوی پاشنه کشتی خیلی سریع آب گرفته و باعث کج شدن آن می‌شود و سپس برای مدت کوتاهی ته نشین می‌شود تا غرق شود. کشتی در ساعت ۲:۲۰ بامداد (۲ ساعت و ۴۰ دقیقه پس از برخورد با کوه یخ) از دید ناپدید شد. جک تایر گزارش داد که روی سطح آب می‌چرخد و «به تدریج عرشه‌اش را از ما دور می‌کند، گویی می‌خواهد این منظره وحشتناک را از دید ما پنهان کند… سپس، با سر و صدای بی جان شده ناشی از ترکیدن چند دیوارپوش بزرگ آخرش، او بی سر و صدا از ما دور شد و به دریا رفت.»
افسران بازمانده تایتانیک و برخی از بازماندگان برجسته شهادت دادند که کشتی به صورت یک تکه غرق شده است، اعتقادی که توسط تحقیقات بریتانیا و آمریکا در مورد فاجعه تأیید شد. آرچیبالد گریسی که همراه با گروه روی عرشه تفرجگاه بود، اظهار داشت که «عرشه های تایتانیک در زمان غرق شدن دست‌نخورده بود و وقتی من با او غرق شدم، بیش از هفت شانزدهم کشتی در زیر آب بود و هیچ نشانه‌ای از شکست قریب الوقوع عرشه یا کشتی وجود نداشت.» رابرت بالارد استدلال کرد که بسیاری از گزارش های بازماندگان دیگر نشان می‌دهد که کشتی در حین غرق شدنش به دو نیم شده است. از آنجایی که اکنون مشخص شده است که موتورها همراه با بیشتر دیگ های بخار در جای خود باقی مانده‌اند، «صدای بزرگ» شنیده شده توسط شاهدان و نشست لحظه‌ای پاشنه کشتی احتمالاً ناشی از شکسته شدن کشتی بوده است تا شل شدن اتصالاتش یا انفجارات دیگ بخار.
دو نظریه اصلی در مورد اینکه چگونه کشتی به دو قسمت تقسیم شد وجود دارد؛ نظریه «از بالا به پایین» و نظریه «منگوت» که به نام خالق آن، روی منگوت نامگذاری شده است. نظریه محبوب‌تر «از بالا به پایین» بیان می‌کند که فروپاشی بر روی نقطه ضعف ساختاری در ورودی اولین اتاق دیگ بخار متمرکز بود و این فروپاشی ابتدا در عرشه های بالایی قبل از ساقط شدن صفحه های آهن ته کشتی شکل گرفت. فروپاشی، کشتی را کاملاً تا دو کف جدا کرد که به عنوان یک لولا عمل می‌کرد و سینه کشتی و پاشنه کشتی را به یکدیگر متصل می‌کرد. از این جهت، سینه کشتی می‌توانست تا زمانی که دو کف کشتی شکست خورد و در نهایت هر دو بخش کشتی از هم جدا شدند، پاشنه کشتی را پایین بکشد. نظریه «منگوت» فرض می‌کند که کشتی از نیرو های فشاری شکسته است و نه تنش شکست که منجر به شکستگی از پایین به بالا می‌شود. در این مدل، ابتدا دو کف کشتی از کار افتاد و مجبور شد به سمت بالا در عرشه های پایینی بچسبد؛ زیرا شکستگی به عرشه های بالایی می‌رسید. کشتی توسط عرشه B که دارای ۶ صفحه دوبلور بزرگ بود، قطعات فولادی ذوزنقه‌ای که برای جلوگیری از ایجاد شکاف در دودکش در دریا بود که به‌عنوان حائل عمل می‌کرد و شکستگی‌ها را دور می‌کرد، نگه داشت. همانطور که محتویات بدنه از کشتی بیرون ریخت، عرشه B از کار افتاد و باعث شد تا برج عقب کشتی و روبنا های برج جلوی کشتی از پاشنه کشتی جدا شوند؛ زیرا سینه کشتی آزاد شد و غرق شد.
پس از فرو رفتن آنها به زیر، سینه کشتی و پاشنه کشتی تنها حدود ۵ تا ۶ دقیقه طول کشید تا ۳,۷۹۵ متر (۱۲,۴۵۱ فوت) غرق شوند و ردپایی از ماشین آلات سنگین، تن‌ها زغال سنگ و مقادیر زیادی زباله از داخل تایتانیک ریخته شود. دو قسمت کشتی با فاصله حدود ۶۰۰ متری (۲,۰۰۰ فوت) از هم بر روی یک ناحیه موج‌دار ملایم از بستر دریا فرود آمدند. بخش کارآمد سینه کشتی تقریباً با زاویه‌ای که روی سطح گرفته بود، به پایین آمدن خود ادامه داد و با سرعت تخمینی ۲۵ تا ۳۰ مایل بر ساعت (۴۰ تا ۴۸ کیلومتر بر ساعت) از جلو با زاویه‌ای کم عمق به کف دریا برخورد کرد. حرکت آن باعث شد که یک گودال عمیق در بستر دریا حفر کند و قبل از اینکه ناگهان متوقف شود، آن قسمت را تا عمق ۲۰ متری (۶۶ فوت) در رسوب مدفون کرد. کاهش ناگهانی سرعت باعث شد ساختار سینه کشتی دقیقاً جلوتر از پل، چندین درجه به سمت پایین خم شود. عرشه‌ها در انتهای عقب بخش سینه کشتی که قبلاً در طول شکست ضعیف شده بودند، یکی روی دیگری فرو ریخت.
به نظر می‌رسد که بخش پاشنه کشتی تقریباً به صورت عمودی پایین آمده است، احتمالاً هنگام سقوط می‌چرخد. مخازن خالی و بستاب‌ها در حین پایین آمدن منفجر شدند، ساختار را پاره کردند و دنده های فولادی عرشه پاشنه کشتی را به عقب تا کردند. این بخش با چنان قدرتی فرود آمد که خود را در عمق ۱۵ متری (۴۹ فوت) روی سکان مدفون کرد. عرشه‌ها روی هم قرار گرفتند و روکش بدنه به طرفین پخش شد. پس از غرق شدن کشتی تا چند ساعت خرده‌هایش در بستر دریا سقوط می‌کردند.