رسلمانیا ۳۴
بازخورد منتقدین

جَک د مندز نویسنده ایندیپندنت، گفت که رسلمانیا ۳۴ "ترکیبی از نمایش استعداد، سردرگمی و ناامیدی" بود. مسابقه کمربند بین قاره‌ای "فوق‌العاده" و "پر تنش" بود، مسابقه کمربند دبلیودبلیوئی دارای "حرکات چشم‌گیر" بود که منجر به یک "تبدیل شدن به چهره منفی(Heel Turn) به‌شکلی عالی" شد، "رَوزی در اولین مسابقه خود طوفان به‌پا کرد" و "دنیل براین هم بار دیگر رویای طرفداران را زنده کرد". مسابقه سینا-آندرتیکر تماشاگران را "گیج و سردرگم کرد و آنها احساس کردند که مسابقه به‌اندازه‌ای که باید می‌بود طول نکشید"، درحالیکه مسابقه اصلی "به کندی پیش می‌رفت" که "به‌شدت برخلاف ایجاد هیجان بود".
جاشوا نیدِلمن از نویسندگان واشینگتن پست نوشت که این رویداد "یکی از سرگرم‌کننده‌ترین رسلمانیاهای اخیر بود" به‌جز پایان "ناامید کننده" و "به‌شدت فاجعه‌بار" آن؛ کمااینکه "تماشاگران حاضر در نوآرلینز هم به صراحت اعلام کردند که این مسابقه‌ای نسیت که آنها می‌خواستند". ضمن اینکه مسابقه استایلز-ناکامورا "به طرزی غافلگیرانه و به حدی کند و آهسته بود که هیجان مورد نظر تنها در پایان مسابقه به چشم می‌خورد". همچنین مسابقه ترکیبی "از حد انتظار فراتر بود"، درحالیکه مسابقه کمربند ایالات متحده بخاطر پین شدن "روسفِ محبوب تماشاگران"، مورد توجه قرار نگرفت. در پایان هم نیدلمن به دنیل براین اشاره کرد و گفت: "او که شاید محبوب‌ترین کشتی‌گیر دهه اخیر است"، در طول مسابقه‌اش "کنترل تماشاگران را در دستان خود داشت".
دیو ملتزر نویسنده رسلینگ آبزِروِر اظهار داشت که مسابقه اصلی "خیلی فیزیکی و درگیرانه" بود ولی "تماشاگران بنظر به توپ‌های بادی که بین‌شان بود بیشتر از فرار از پین‌های رومن رینز واکنش نشان می‌دادند" و "حتی کمترین واکنش را هم نشان نمی‌دادند". از دید او این مسابقه "بیشتر برای این انجام شد تا او را بشدت خونین و مالین کننده تا شاید مردم با او همدردی کنند و او را به‌عنوان چهره(Babyface) جدید کمپانی بپذیرند". در مورد سایر مسابقات هم ملتزر به مسابقه زنان اشاره کرد که بنظرش "سریع انجام شد تا زود تمام شود" و این را یادآور شد که این مسابقه در واقع اولین مسابقه از این نوع نبود و به‌نوعی قبل‌تر هم در سال ۲۰۰۹ انجام شده بود. مسابقه تریپل ترت کمربند بین قاره‌ای "سرتاسر تکاپو" بود و "احساس می‌کردی که هر سه نفر چهره مثبت هستند چون میز آنقدر که باید منفی می‌بود، آن را نشان نداد."مسابقه آسکا-شارلوت خیلی بی‌پرده و قوی بود و احساسات هم داشت و مسابقه راندا رَوزی همانطوری که از او انتظار میرفت تند و هجومی و قاطع بود".
تروی اِل. اسمیت نویسنده Cleveland.com نوشت: "از نظر من، مسابقه لزنر-رینز یکی جزو ۴ بدترین مسابقه از مسابقه‌های اصلی تاریخ رسلمانیا بود، چه از لحاظ ساخت و پیشبرد آن تا روز مسابقه، چه اجرای خود مسابقه و چه به‌خاطر پسایند فوری‌اش". سپس از بین چهار مسابقه‌ای که در ذهن داشت، مسابقه اصلی این سال را بدتر از سه‌تای دیگر دانست و علتش هم "بی‌ذوقی شدیدی بود که ایجاد کرد، و هرگز دیده نشده که تماشاگران اینچنین به مسابقه اصلی رسلمانیا بی‌علاقگی نشان دهند". اسمیت همچنین مسابقه اصلی را "بدترین مسابقه شب" خواند ولی در مقابل سایر مسابقات را "تا حد زیادی عالی" توصیف کرد.
وید کلر نویسنده Pro Wrestling Torch مسابقه لزنر-رینز را به‌سادگی، "فاجعه" خواند. کلر گفت: "تماشاگران خسته و بی‌علاقه" در طول این مسابقه فریادهای "سی‌ام پانک" و "کسل‌کننده" و "این افتضاحه!" سر می‌دادند. در مورد سایر مسابقات، استایلز-ناکامورا باتوجه به انتظارات "ناامید کننده" بود، مسابقه سینا-آندرتیکر "به مذاق تماشاگران خوش آمد"، مسابقه تگ ترکیبی "به همان خوبی پیش رفت که انتظار می‌رفت" و ناکامی آسکا در اجرای همه توانایی‌هایش پیش از باختن، این حس را متبادر می‌کرد که اعتماد وینس به او کاهش یافته است".