stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فسفر پنتاسولفید

| Phosphorus decasulfide | Phosphorus decasulfide |
| --- | --- |
دیگر نام‌هاphosphorus sulfide sulfur phosphide phosphorus persulfide diphosphorus pentasulfide tetraphosphorus decasulfide phosphorus decasulfide: دیگر نام‌هاphosphorus sulfide sulfur phosphide phosphorus persulfide diphosphorus pentasulfide tetraphosphorus decasulfide phosphorus decasulfide
شناساگرها: شناساگرها
شماره ثبت سی‌ای‌اس: 1314-80-3 Y
پاب‌کم: 14817
شمارهٔ آرتی‌ئی‌سی‌اس: TH4375000
خصوصیات: خصوصیات
فرمول مولکولی: P4S10
جرم مولی: 444.555 g mol
شکل ظاهری: yellow solid
چگالی: 2.09 g/cm3
دمای ذوب: 288 °C (561 K)  
دمای جوش: 514 °C (787 K)  
انحلال‌پذیری در آب: hydrolyses
انحلال‌پذیری در other solvents: 0.222 g / 100g کربن دی‌سولفید (at 17 °C) Insoluble in بنزن Insoluble in hot xylene Insoluble in hot anisole.
ساختار: ساختار
ساختار بلوری: دستگاه بلوری تریکلینیک aP28
گروه فضایی: P-1 No. 2
ترکیبات مرتبط: ترکیبات مرتبط
ترکیبات مرتبط: سسکوئی‌سولفید فسفر
به استثنای جایی که اشاره شده‌است در غیر این صورت، داده‌ها برای مواد به وضعیت استانداردشان داده شده‌اند (در 25 °C (۷۷ °F)، ۱۰۰ kPa): به استثنای جایی که اشاره شده‌است در غیر این صورت، داده‌ها برای مواد به وضعیت استانداردشان داده شده‌اند (در 25 °C (۷۷ °F)، ۱۰۰ kPa)
 Y (بررسی) (چیست: Y/N؟):  Y (بررسی) (چیست: Y/N؟)
Infobox references: Infobox references
:   
فسفر پنتاسولفید (به انگلیسی: Phosphorus pentasulfide) با فرمول شیمیایی P۴S۱۰ یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب‌کم ۱۴۸۱۷ است. که جرم مولی آن ۴۴۴٫۵۵۵ g/mol می‌باشد. شکل ظاهری این ترکیب، بلورهای جامد نارنجی است.
فرودگاه محلی گیلرد

فرودگاه محلی گیلرد (به انگلیسی: Gaylord Regional Airport) یک فرودگاه همگانی با کد یاتا GLR است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۲۰۰۶ متر است. این فرودگاه در کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۴۰۴٫۸ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
سیارک ۲۲۵۶۱

| کشف | کشف |
| --- | --- |
تاریخ کشف: آوریل ۱۸, ۱۹۹۸
ویژگی‌های مداری: ویژگی‌های مداری
مبدأ مه ۱۴, ۲۰۰۸: مبدأ مه ۱۴, ۲۰۰۸
اوج: ۲.۴۵۳۱۴۰۹
حضیض: ۲.۰۴۲۳۱۲۳
خروج از مرکز مداری: ۰.۰۹۱۳۸۷۶
تناوب مداری: ۱۲۳۰.۸۷۴۱۳۹۱
آنومالی متوسط: ۳۰۳.۱۲۴۲۲
انحراف: ۷.۱۵۴۹۰
 :  
سیارک ۲۲۵۶۱ (به انگلیسی: 22561 Miviscardi، نامگذاری:1998HX18) بیست و دو هزار و پانصد و شصت و یکمین سیارک کشف شده‌است که در ۱۸ آوریل ۱۹۹۸ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۱.۲ است.
لمار اودم

لامار جوزف اودم (به انگلیسی: Lamar Odom) زادهٔ ۶ نوامبر ۱۹۷۹ بسکتبالیست مطرح آمریکایی، در پست‌های فروارد قدرتی و فروارد کوچک برای تیم لس آنجلس کلیپرز بازی می‌کند.
این ملی‌پوش تیم ملی بسکتبال مردان آمریکا دوست پسر کلویی کارداشیان بود و حتی صحبت از ازدواج با وی را نیز پیش کشید.
سال‌های اولیه

لمار اودم در نیویورک به دنیا آمد. پدر لمار معتاد به هروئین بود و مادرش هنگامی که او تنها ۱۲ سال داشت، پس از مبتلا شدن به سرطان رودهٔ بزرگ، درگذشت. از آن پس مادربزرگ او، میلدرد وظیفهٔ نگهداری از لمار را بر عهده گرفت.
سال‌های اولیه > دوران دبیرستان

لمار اودم در اولین سال دوران دبیرستان خود، در تیم Christ the King Regional High School در شهر نیویورک به بازی بسکتبال پرداخت، بعد به یک آکادمی در تروی، نیویورک انتقال پیدا کرد و پس از آن در St. Thomas Aquinas High School به مدت یک سال بازی کرد. لمار به عنوان بهترین بازیکن از سوی مجلهٔ Parade انتخاب شد و همین‌طور در بهترین تیم دبیرستانی آمریکا جای گرفت. او در این مدت با بازیکنانی همچون التون برند که هم‌اکنون در تیم فبلادلفیا 76ers بازی می‌کند و هم چنین ران آرتست که در حال حاضر در تیم لس آنجلس لیکرز بازی می‌کند، هم بازی بود.
سال‌های اولیه > سالهای بعد از دبیرستان

در سال ۱۹۹۷، لمار اودم وارد دانشگاه نوادا در لاس وگاس شد. او در کلاس‌های تابستانی بسکتبال ثبت نام کرد. بعد از رسوایی آکادمی دانشگاه نوادا، اودم ۵۶۰۰ دلار غرامت دریافت کرد. وی بلافاصله به دانشگاه رود آیلند انتقال پیدا کرد اما مجبور به نیمکت نشینی برای تمامی فصل شد.
لیگ حرفه‌ای ان بی ای > لس آنجلس کلیپرز (۲۰۰۱–۱۹۹۹)

لمار در سال ۱۹۹۹ به استخدام تیم لس آنجلس کلیپرز درآمد. در اولین فصل حضور خود در لیگ ان بی ای، او به‌طور میانگین توانست ۱۶ امتیاز، ۸ ریباند و ۴ پاس منجر به امتیاز در هر بازی کسب کند.
اودم در نوامبر ۲۰۰۱ برای دومین بار در ۸ ماه به دلیل استفاده از مادهٔ مخدر ماری جوانا محروم شد و به همین دلیل از سوی تیم لس آنجلس کلیپرز به عنوان بازیکن آزاد اعلام شد. تیم میامی هیت لمار را بر عهده گرفت.
لیگ حرفه‌ای ان بی ای > میامی هیت (۲۰۰۴–۲۰۰۳)

لمار اودم به همراه دواِین وِید تیم میامی هیت را به بازی‌های حذفی لیگ رساند. آن فصل یکی از بهترین فصل‌های لمار به حساب می‌آید. تیم میامی هیت لمار، برایان گرنت و کرون باتلر را به تیم لس آنجلس لیکرز واگذار کرد و در عوض شکیل اونیل را به خدمت گرفت.
لیگ حرفه‌ای ان بی ای > لس آنجلس لیکرز (۲۰۰۴ تا ۲۰۱۱)

لمار اودم و کوبی برایانت نتوانستند همان‌طور که همه انتظار داشتند در کنار هم بازی کنند. او ادامهٔ فصل ۲۰۰۵–۲۰۰۴ را به دلیل آسیب دیدگی شانه ی چپ از دست داد. تیم لس آنجلس لیکرز حتی به مسابقات حذفی هم نرسید و به همین دلیل فیل جکسن را به عنوان مربی جدید خود انتخاب کرد.
اودم فصل بعد را خوب آغاز نکرد. ناهماهنگی در بازی وی کاملاً به چشم می‌خورد اما لمار به تدریج شروع به پیشرفت کرد و در پایان فصل به عنوان یکی از بهترین بازیکنان لس آنجلس لیکرز به حساب می‌آمد.
در فصل ۰۷–۲۰۰۶، لمار به دلیل آسیب دیدگی‌های پیاپی تنها توانست ۵۶ بار به میدان رود اما به‌طور میانگین توانست ۱۶ امتیاز در هر بازی کسب کند.
بعد از آسیب دیدگی اندرو باینم، تیم لس آنجلس لیکرز، پاو گسول را به خدمت گرفت. لمار در فصل ۰۸–۲۰۰۷ بهتر از فصل‌های قبلی بازی کرد و تیم لس آنجلس لیکرز را به دیدار فینال مسابقات حذفی ان بی ای رساند اما در فینال، لیکرز مغلوب بوستون سلتیکز شد.
اودم در فصل ۰۹–۲۰۰۸، پس از بازگشت اندرو باینم از آسیب دیدگی، به نیمکت ذخیره‌ها منتقل شد ولی اندرو در بازی لیکرز مقابل تیم ممفیس گریزلیز به شدت مصدوم شد و لمار دوباره به ترکیب اصلی بازگشت. تیم لس آنجلس لیکرز به فینال مسابقات حذفی ان بی ای راه یافت و این بار پس از شکست تیم اورلاندو مجیک، قهرمان لیگ ان بی ای شد.
قرارداد لمار با تیم لس آنجلس لیکرز در پایان فصل تمام شد. او از تیم میامی هیت، پیشنهادهایی داشت اما در آخر، باری دیگر با تیم لس آنجلس لیکرز قرار دادی به ارزش ۳۳ میلیون دلار امضا کرد.
المپیک

اودم در مسابقات المپیک آتن در سال ۲۰۰۴ برای تیم ملی آمریکا به میدان رفت. بازی‌های خوب او در تیم ملی باعث شد او را باری دیگر، این بار برای مسابقات جام جهانی به این تیم دعوت کنند اما لمار، به دلیل مرگ پسرش، نتونست به تیم آمریکا بپیوندد.
زندگی خصوصی

لمار اودم ۳ فرزند با دوست دختر قبلی خود لیزا مورالز، به نام‌های دستینی، لمار جی آر و جیدن داشت. فرزند سوم او، جیدن که تنها ۶ ماه داشت، از سندرم SIDS یا «مرگ ناگهانی نوزاد» درگذشت.
در ۲۷ سپتامبر سال ۲۰۰۹ لمار اودم و کولی کارداشیان با هم ازدواج کردند.
لینک‌های خروجی

وب سایت رسمی لمار اودم
شرح حال لمار اودم در وب سایت ان بی ای
صفحهٔ مخصوص لمار اودم در توییتر
لوکاس هویوس

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Lucas Adrián Hoyos
زادروز:  ۲۹ آوریل ۱۹۸۹ ‏(۳۵ سال)
قد:  ۱٫۸۳ متر (۶ فوت ۰ اینچ)
پست:  دروازه‌بان
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال ولز سارسفیلد
شمارهٔ پیراهن:  ۱۲
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  باشگاه فوتبال نیولز اولد بویز
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۵ |  باشگاه فوتبال نیولز اولد بویز |  ۱ |  (۰) |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۲ |  ← San Martín (قرضی) |  ۳۲ |  (۰) |
| ۲۰۱۲–۲۰۱۴ |  ← Gimnasia y Esgrima (قرضی) |  ۷۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۶ |  Instituto |  ۶۱ |  (۰) |
| ۲۰۱۶–۲۰۱۷ |  Atlético de Rafaela |  ۲۵ |  (۰) |
| ۲۰۱۷–۲۰۱۸ |  Instituto |  ۲۴ |  (۰) |
| ۲۰۱۸– |  باشگاه فوتبال ولز سارسفیلد |  ۲۲ |  (۰) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۲۰۰۸–۲۰۰۹ |  تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال آرژانتین |  ۶ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۰:۳۱, ۲۴ نوامبر ۲۰۱۹ (UTC). :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۰:۳۱, ۲۴ نوامبر ۲۰۱۹ (UTC). 
لوکاس هویوس (انگلیسی: Lucas Hoyos؛ زادهٔ ۲۹ آوریل ۱۹۸۹) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ولز سارسفیلد اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال آرژانتین بازی کرده‌است.
فرانکو شیکوگور

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کشور (ورزشی):  کرواسی
محل زندگی: سیبنیک،  Croatia
زادهٔ: ۲۰ سپتامبر ۱۹۸۷ ‏(۳۷ سال) سیبنیک، جمهوری سوسیالیستی کرواسی، جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی
قد: ۱٫۹۳ m (۶ ft ۴ in)
شیوه(های) بازی: Right-handed
جایزه(های) نقدی: دلار آمریکا۷۶٬۵۸۵
تک‌نفره: تک‌نفره
نتیجه‌ها: ۳–۶
عنوان‌ها: ۰
بالاترین رتبه: No. 147 (۱۱ آوریل ۲۰۱۱)
رتبهٔ کنونی: No. 288 (۱۶ سپتامبر ۲۰۱۱)
نتایج تک‌نفرهٔ گرند اسلم: نتایج تک‌نفرهٔ گرند اسلم
آزاد استرالیا: Q2 (2011)
آزاد فرانسه: Q2 (2011, 2012)
ویمبلدون: Q1 (2012)
آزاد آمریکا: Q2 (2008, 2010)
دونفره: دونفره
نتیجه‌ها: ۱–۵
عنوان‌ها: ۰
بالاترین رتبه: No. 395 (۸ اوت ۲۰۰۵)
رتبهٔ کنونی: No. 395 (۱۲ ژوئیه ۲۰۱۰)
آخرین به‌روزرسانی: ۶ اوت ۲۰۱۰.: آخرین به‌روزرسانی: ۶ اوت ۲۰۱۰.
فرانکو شیکوگور (انگلیسی: Franko Škugor؛ زادهٔ ۲۰ سپتامبر ۱۹۸۷) یک تنیس‌باز اهل کرواسی است.
نمودار راداری

نمونه‌ای از نمودار ستاره‌ای ناسا، با برخی نتایج بسیار مطلوب که در مرکز نمایش داده شده‌است.
نمودار عنکبوتی بوجه اختصاص یافته را در مقابل هزینه‌های واقعی یک شرکت نشان می‌دهد.
همچنین ببینید: نمودار عنکبوتی
نمودار راداری یا نمودار عنکبوتی یا نمودار تارعنکبوتی یا نمودار ستاره‌ای یا چندضلعی غیرمتعارف یک روش نموداری برای نشان‌دادن داده چندمتغیره در شکل یک نمودار دو بعدی از سه یا چند متغیر کیفی است که روی محور نمایش یافته‌است و از نقطه یکسان آغاز می‌شود. موقعیت نسبی و زاویه محور منحصربه‌فرد است.
نمودار راداری نام‌های دیگری مانند نمودار وب، نمودار عنکبوتی، نمودار ستاره‌ای، چندضلعی نامنظم، نمودار قطبی، یا نمودار کیویات دارد.
بررسی اجمالی

نمودار رادار، نمودار یا پلاتی است که از دنباله‌ای از پره‌های دارای زاویه یکسان تشکیل می‌شود، که "رادی" نام دارند، و هر پره یکی از متغیرها را نمایش می‌دهد. طول داده یک متناسب با بزرگی متغیر نقطه داده مربوط به بزرگترین مقدار متغیر در قیاس با تمام نقاط داده می‌باشد. خط رسم‌شده مقادیر داده را برای هر پره به یکدیگر متصل می‌کند. این خطوط سبب ایجاد ظاهری ستاره‌مانند در نمودار می‌شود و همین موضوع ریشه یکی از نام‌های مشهور این نمودار است. می‌توان با استفاده از نمودار ستاره‌ای به سوالات زیر پاسخ داد.
کدام مشاهدات شبیه‌ترند، برای مثال، آیا خوشه‌های مشاهده وجود دارند؟ (از نمودارهای راداری برای بررسی ارزش‌های نسبی یک نقطه داده یکتا (مثلاً، نقطه ۳ برای متغیرهای ۲ و ۴ بزرگ و برای متغیرهای ۱، ۳، ۵ و ۶ کوچک است) و قراردادن نقاط مشابه و غیرمشابه استفاده می‌شود)
آیا نقاط پرتی وجود دارد؟
کاربرد

یکی از کاربردهای نمودار راداری کنترل بهبود کیفیت برای نشان‌دادن معیارهای عملکرد یک برنامه در حال اجرا می‌باشد.
همچنین در ورزش، از این نمودار برای به تصویر کشیدن قدرت و ضعف بازیکنان، استفاده می‌شود که در این حالت اغلب بدان‌ها، نمودار عنکبوتی می‌گویند.
نمودار راداری
عکس‌برداری هوایی

با تصویربرداری ماهواره‌ای اشتباه نشود.
میلتون کنت با دوربین هوایی خود، ژوئن ۱۹۵۳، استودیو میلتون کنت، سیدنی
نگاره‌ای هوایی از فراز کلیسای ناجی در خون در شهر سن پترزبورگ، روسیه.
نگاره‌ای هوایی از قایق‌های چوبی در امتداد سواحل آب‌راه‌های آبِ شیرین در رودخانه گوآین در بنگلادش. نگاره با استفاده از پهپاد گرفته شده‌است.
مجموعه اهرام جیزه، عکس از داخل بالون توسط ادوارد اسپلترینی در ۲۱ نوامبر ۱۹۰۴ گرفته شده‌است.
عکس‌برداری هوایی (به انگلیسی: Aerial photography) به تکنیک ثبت عکس از سطح زمین از نقاط مرتفع یا هوا گفته می‌شود. این اصطلاح اغلب در مورد عکس‌هایی به‌کار می‌رود که از هوا برداشت شده‌است. عکس هوایی عبارت است از یک تصویر واقعی از عوارض و خصوصیات ظاهری سطح زمین که توسط هواپیما یا کوادکوپتر و با استفاده از یک دوربین عکس‌برداری هوایی گرفته شده‌است. استفاده از عکس‌های هوایی به منظور بررسی‌ها و مطالعات زمین‌شناسی، جاده‌سازی، شهرسازی، کشاورزی، مدیریت منابع طبیعی، حفاظت از محیط زیست و برای تأمین اهداف نظامی و امنیتی رایج است. البته جنبه‌های تفریحی و عکاسی شخصی نیز دارد. در گذشته در بسیاری از کشورها از عکس‌های هوایی به‌جای نقشهٔ اصلی در صحرا استفاده می‌کردند.
تاریخچه

فلیکس نادار، عکاس برجستهٔ فرانسوی، به‌وسیلهٔ بالون بسیار بزرگی به‌نام «غول»، نخستین عکس هوایی جهان را از فراز پاریس گرفت.
دوربین‌های عکس‌برداری هوایی

دوربین‌های عکس‌برداری هوایی تجهیزاتی هستند که برای تهیهٔ عکس‌های هوایی مورد استفاده قرار می‌گیرند. این دوربین‌ها معمولاً از ابعاد بزرگ برخوردار هستند. دوربین‌های عکس‌برداری هوایی دارای فاصلهٔ کانونی ثابت هستند و عدسی به‌کار رفته در آن‌ها از نوع متریک است. عدسی متریک به عدسی گفته می‌شود که اعوجاج آن ثابت بوده و از ۲۰ میکرون کمتر باشد.
این دوربین‌ها معمولاً بر روی کف هواپیما نصب می‌گردند و امکان تراز نمودن آن‌ها وجود دارد. دوربین‌های هوایی مورد استفاده در عکس‌برداری هوایی تاکنون عمدتاً از نوع دوربین‌های آنالوگ بودند. (دوربین‌هایی که از فیلم استفاده می‌کنند). امروزه دوربین‌های عکس‌برداری هوایی دیجیتال نیز به بازار ارائه شده و به مرور در پروژه‌های عکس‌برداری مورد استفاده قرار می‌گیرند.
دوربین‌های عکس‌برداری هوایی > دوربین‌های آنالوگ

دوربین‌های عکس‌برداری هوایی آنالوگ معمولاً دارای ابعاد ۲۳ * ۲۳ سانتی‌متر هستند. دوربین‌های عکس‌برداری هوایی دارای پنج قسمت اصلی زیر هستند:
پایهٔ اتصال به بدنه: این پایه ضمن جلوگیری از انتقال لرزش هواپیما به دوربین، امکان تراز کردن دوربین را نیز فراهم می‌آورد.
بدنه و عدسی: عدسی مهم‌ترین بخش یک دوربین عکس‌برداری هوایی است.
سیستم کنترل: این سیستم امکان عکس‌برداری متوالی و تنظیم نوردهی فیلم را فراهم می‌آورد.
مخزن فیلم: مخزن فیلم قابل جدا کردن از دوربین است. با سیستم تخلیهٔ هوا فیلم در لحظهٔ عکس‌برداری به‌صورت کاملاً تخت قرار می‌گیرد.
چشمی ناوبری: با استفاده از این چشمی، عکاس امکان تنظیم پوشش طولی و حذف زاویهٔ دریفت را دارد.
از انواع دوربین‌های عکس‌برداری هوایی آنالوگ می‌توان به دوربین Leica RC30/ASCOT اشاره کرد.
دوربین‌های عکس‌برداری هوایی > دوربین‌های دیجیتال

دوربین‌های عکس‌برداری هوایی دیجیتال با ابعاد بزرگ یا متوسط برای اولین بار در سال ۲۰۰۲ در نمایشگاه ISPRS شهر آمستردام به‌صورت تجاری به بازار عرضه گردیدند. این دوربین‌ها از نظر نوع CCD مورد استفاده به دو نوع دوربین با آرایه خطی و آرایه سطحی تقسیم‌بندی می‌گردند.
دوربین‌هایی که از آرایه خطی استفاده می‌نمایند بسیار مشابه سیستم‌های تصویربرداری ماهواره‌ها هستند. در این دوربین‌ها بهره‌گیری از گیرندهٔ تعیین موقعیت ماهواره‌ای جی‌پی‌اس و تجهیزات تعیین وضعیت IMU ضروری است. از دوربین‌های عکس‌برداری هوایی دیجیتال می‌توان به دوربین‌های Leica ADS ۸۰ و DiMac اشاره کرد.
دوربین‌هایی که از آرایه‌های سطحی استفاده می‌کنند کم و بیش تصاویری با هندسه مشابه دوربین‌های آنالوگ تولید می‌کنند. بهره‌گیری از تجهیزات تعیین موقعیت ماهواره‌ای و تعیین وضعیت اگرچه مزایایی به همراه دارد اما در این دوربین‌ها به‌عنوان یک ضرورت مطرح نیست. از انواع این دوربین‌ها می‌توان به دوربین‌های Vexel Ultracam و DMC اشاره نمود.
عکس‌برداری هوایی در ایران

در ایران در سال ۱۳۳۱ از حوزه زاینده‌رود اصفهان عکس‌های هوایی برداشته شد و عکس‌برداری توسط شرکت K.L.M به منظور انجام امور عمرانی آن حوزه انجام گرفت. در سال ۱۳۳۴ به منظور تهیهٔ نقشهٔ صحیح از کلیهٔ استان‌های ایران عکس‌برداری هوایی شروع گردید. از سال ۱۳۳۲ با آغاز فعالیت سازمان نقشه‌برداری کشور به‌صورت پیوسته از مناطق مختلف ایران عکس‌برداری هوایی انجام گرفته‌است.
در حال حاضر آرشیوی مشتمل بر ۸٬۰۰۰ حلقه فیلم هوایی بالغ بر دو میلیون قطعه عکس هوایی از مناطق مختلف کشور تهیه گردیده که به‌صورت مرتب در زمینه‌های مختلف از جمله فعالیت‌های تحقیقاتی و ارجاع به مراجع قضائی مورد استفاده قرار می‌گیرند. به‌طور کلی از تمامی مناطق کشور عکس‌های هوایی در مقیاس‌های پنجاه و پنج هزارم مربوط به دههٔ ۱۳۳۰ خورشیدی، بیست هزارم مربوط به دههٔ ۱۳۴۰ و چهل هزارم مربوط به دههٔ ۱۳۷۰ و همچنین عکس‌های هوایی ده‌هزارم یا پنج هزارم از بیشتر شهرهای ایران موجود است.
روش عکس‌برداری هوایی

عکس‌برداری هوایی، به‌وسیلهٔ یک دوربین عکس‌برداری هوایی که به طرف زمین در هواپیما نصب می‌شود، صورت می‌گیرد. نوع دوربین، مسیر خطوط پرواز و ارتفاع پرواز طوری طراحی و برنامه‌ریزی می‌گردند که عکس مورد نظر به‌دست آید. سپس دوربین به‌طور اتوماتیک در فواصل معین عکس‌برداری می‌کند. در حاشیهٔ عکس، شمارهٔ عکس و شمارهٔ حلقهٔ فیلم و فاصلهٔ کانونی عدسی دوربین، ارتفاع پرواز و مقیاس تقریبی عکس و تاریخ عکس‌برداری و زاویهٔ محور نوری دوربین با خط قائم بر زمین چاپ می‌گردد.
اصول برجسته‌بینی در عکس هوایی

یک از تفاوت‌های اصلی عکس‌های هوایی که به منظور تفسیر و تهیهٔ نقشه برداشته می‌شود با عکس‌های معمولی، امکان برجسته‌بینی یعنی تشخیص بٔعد سوم (اختلاف ارتفاع) از روی آن‌ها و با کمک وسایل برجسته‌بینی است. معمولاً عکس‌های هوایی به‌طور متوسط دارای ۶۰ درصد پوشش مشترک پشت سر هم و عکس‌های هر نوار (مسیر پرواز هواپیما) که با نوار مجاور دارای پوشش مشترک جانبی ۳۰ درصد است که پوشش مشترک اولی امکان برجسته‌بینی را به یک جفت عکس پشت سر هم می‌دهد.
اصول برجسته‌بینی در عکس هوایی > مکانیسم برجسته‌بینی (درک عمق و فاصله) در انسان

هر چشم یک تصویر با یک زاویه را جداگانه مشاهده و هر دو در مغز انسان تشکیل یک تصویر کامل را داده که به این ترتیب ممکن است به کیفیت اجسام، فاصله، عمق و اندازهٔ آن‌ها پی برد و محاسبات لازم را انجام داد. در دید معمولی فاصلهٔ اجسام بستگی به زاویه‌ای دارد که هر دو چشم با نقطهٔ مورد نظر تشکیل می‌دهند. با توجه به شکل روبرو زوایای A و B نسبت مستقیم به فاصلهٔ بین اجسام ۱ و ۲ دارد. این زوایا در روی شبکیه به‌صورت کمان‌های a و b اندازه‌گیری می‌شوند. حداقل گمانی که هر فرد می‌تواند مشاهده کند آن را معیار درک عمق می‌دانند. برای درک بهتر دید با یک چشم یا دو چشم آزمایش‌های سادهٔ پایین را تجربه کنید.
آزمایش اول: یک سکه را بر روی میز قرار دهید و با یک چشم و از سطحی معادل سطح میز به آن نگاه کنیم و سعی نماییم که انگشت خود را از بالا روی آن بگذاریم. در خیلی از موارد اشتباه خواهد شد و انگشت، ممکن است کم و بیش در حوالی سکه جای بگیرید.
آزمایش دوم: دو انگشت اشاره خود را در جلو (۲۵ سانتی‌متر) چشم قرار داده و به تدریج آن‌ها را به هم نزدیک کنید درحالی‌که سعی می‌شود با چشم راست به انگشت اشارهٔ دست راست و با چشم چپ به انگشت اشارهٔ دست چپ نگاه کنیم به تدریج که انگشتان به هم نزدیک می‌شوند و قبل از این‌که عملاً به هم برسند این احساس حاصل می‌شود که انگشتان بر روی یکدیگر قرار گرفته‌اند درحالی‌که عملاً در این مرحله هنوز چند سانتی‌متر فاصله بین این دو وجود دارد.
عمل انطباق در چشم منحصراً فیزیولوژیکی و تجسمی است در واقع دو عکس مسطح و مختلف از جسمی که بر روی شبکیهٔ هر یک از چشم‌ها منعکس شده تبدیل به یک عکس برجستهٔ خیالی می‌گردد. این عمل در دستگاه عصبی (مغز) نیز انجام می‌شود.
اصول برجسته‌بینی در عکس هوایی > اصول برجسته‌بینی

برای این‌که بتوان دو تصویر تهیه نمود که قابلیت برجسته‌بینی داشته باشند، باید چهار شرط اصلی زیر در مورد آن‌ها صدق کند:
الف) هر دو تصویر مورد برجسته‌بینی، یک منطقه را بپوشاند.
ب) مقیاس هر دو تصویر تقریباً با هم مساوی باشند.
ج) محورهای دوربین عکس‌برداری در هر دو تصویر در یک صفحه قرار گیرند.
د) فاصلهٔ بین دو ایستگاه عکس‌برداری، با مقایسه با فاصلهٔ دوربین تا تصویر، متناسب باشد.
دید کاذب (Pseudoscopic view) حالتی است که انسان در موقع مشاهدهٔ دو تصویر، کلیهٔ عوارض برجسته را فرورفته و برعکس، فرورفتگی‌ها را برجسته می‌بیند. علت این پدیده عبارت‌است از:
الف) چنان‌چه جای تصویر سمت راست و چپ با هم عوض شده باشند.
ب) اگر مسیر تابش نور در موقع دید با جهت نور هنگام عکاسی مطابقت نداشته باشد یا به عبارت دیگر، سایه‌ها مخالف جهت تفسیرکننده قرار گیرند.
اصول برجسته‌بینی در عکس هوایی > سیستم‌های برجسته‌بینی

۱- آناگلیف (Anagliph):
در این سیستم، دو عکس از یک منظره با دو رنگ مکمل که معمولاً قرمز و آبی هستند، بر روی هم چاپ یا روی صفحه‌ای تصویر می‌شوند. سپس با نگرش از درون دو فیلتر به همان رنگ‌ها که ممکن است مانند عینک به چشم بزنند، دو تصویر از هم جدا شده و با هر چشم یک تصویر مستقل به مغز منتقل و از آن‌جا، با توجه به اصول برجسته‌بینی، تصویر سه‌بعدی مشاهده می‌شود. از مشکلات این روش، پایین بودن کیفیت و روشنی تصویر است.
۲- وکتوگراف (Vectograph):
در این سیستم، از نور پلاریزه استفاده می‌شود. این روش نیز مشابه روش فوق است با این تفاوت که تفکیک دو تصویر به‌وسیلهٔ عمل پلاریزاسیون انجام می‌شود. یکی از تصاویر با ۴۵ درجه زاویه نسبت به افق پلاریزه می‌شود و فقط می‌تواند با عدسی مشاهده گردد که دارای نور پلاریزهٔ ۴۵ درجه‌ای ولی برعکس باشد و دیگری دارای زاویهٔ ۹۰ درجه نسبت به اولی است که می‌تواند از درون عدسی برعکس عدسی اول دیده شود؛ بنابراین با ایجاد دو تصویر جداگانه از یک صحنه و استفاده از این روش در مرکز بینایی، باعث عمق سه‌بعدی می‌گردد. این سیستم در مسائل مربوط به تهیهٔ نقشهٔ جایی نداشته و فقط آسانی مشاهدهٔ آن به‌وسیلهٔ هر فردی، از مزایای این روش است.
۳- تری‌ویژن (Trivision):
این عکس‌ها بدون کمک هر وسیله‌ای می‌توانند به‌صورت برجسته دیده شوند. جدایی تصویر به‌صورت مکانیکی و استفاده از کاغذهای مخصوص که روی آن‌ها را سطح نازک و موج‌داری پوشانیده، انجام می‌گردد. این تصاویر را معمولاً از فواصل کم و با دوربین‌هایی با زاویهٔ خیلی باز و فیلم مخصوص می‌گیرند. این سیستم در تهیهٔ نقشه مصرفی ندارد و فقط به لحاظ تبلیغاتی یا تهیهٔ مناظر زیبا برای دکور به‌کار می‌رود.
۴- سیستم هولوگرافی (Holographic System):
در این نوع بازسازی مدل‌های برجسته یا سه‌بعدی، از پرتو لیزر استفاده می‌گردد و مشاهدهٔ تصویر سه‌بعدی نیز به سادگی انجام می‌شود.
اطلاعات حاشیه‌ای عکس‌های هوایی

شمارهٔ عکس: همراه با شمارهٔ پشت سرهم در پاره‌ای از موارد شمارهٔ نوار یا شمارهٔ بلوک مورد عکس‌برداری ذکر می‌گردد. این شماره‌ها برای تنظیم و استفاده از عکس‌های هوابی ضرورت بسیاری دارد.
فاصلهٔ کانونی: معمولاً بر حسب میلی‌متر تا صدم آن در حاشیهٔ عکس هوایی نوشته یا چاپ می‌شود؛ که برای محاسبهٔ مقیاس عکس ضروری است.
علائم کناری عکس (Fiducial Marks): این علائم معمولاً به‌صورت ضربدر در گوشهٔ عکس‌های هوایی یا شکاف مثلثی‌شکل در وسط اضلاع ممکن، مشخص می‌گردد.
فرازیاب: فرازیاب که ارتفاع پرواز هواپیما را نسبت به سطح مبدأ که عموماً از سطح دریای آزاد است نشان می‌دهد.
ساعت: به لحاظ اطلاع از زمان دقیق عکس‌برداری، همچنین تجزیه و تحلیل سایه اهمیت دارد.
تراز: برای نشان دادن میزان تقریبی انحراف دوربین در حین پرواز و عکس‌برداری
شمارهٔ دوربین: در بررسی‌های دقیق‌تر عکس‌های هوایی مورد استفاده است.
مقیاس عکس‌هوایی

مقیاس عکس هوایی، عبارت است از نسبت یک فاصلهٔ معین بر روی یک عکس هوایی (عکس هوایی تقریباً قائم) به همان فاصله بر روی سطح زمین. مقیاس را معمولاً به‌صورت یک کسر (۱/۵۰۰۰۰) یا به‌صورت یک تقسیم (۱:۵۰۰۰۰) می‌نویسند.
مقیاس ۱:۵۰٬۰۰۰ یعنی یک سانتی‌متر بر روی عکس یا نقشه معادل ۵۰٬۰۰۰ سانتی‌متر یا ۵۰۰ متر بر روی زمین است. در یک عکس هوایی که از مناطق غیرمسطح گرفته شده، مقیاس در نقاط مرتفع‌تر بزرگ‌تر و در نقاط پایین‌تر کوچک‌تر است. علت آن است که نقاط مرتفع به دوربین نزدیک‌تر از نقاط پایین‌تر هستند. در حالی‌که مقیاس یک نقشه در سرتاسر نقشه یکسان است.
مقیاس عکس‌هوایی > محاسبه مقیاس متوسط عکس هوایی

الف) استفاده از رابطهٔ روبه‌رو
در این فرمول f عبارت است از فاصلهٔ کانونی دوربین عکس‌برداری
(H - h) عبارت است از ارتفاع متوسط پرواز هواپیما تا سطح عکس‌برداری شده
ب) اندازه‌گیری یک فاصله بر روی سطح زمین و اندازه‌گیری همان فاصله بر روی عکس هوایی
ج) کمک گرفتن از یک نقشهٔ توپوگرافی
تفاوت تصاویر ماهواره‌ای با عکس‌های هوایی

مهم‌ترین تفاوت بین یک تصویر ماهواره‌ای با یک عکس هوایی در وسعت منطقهٔ زیر پوشش است؛ مثلاً یک کوادرانت عکس ماهواره‌ای، گاهی وسعتی در حدود ۷۰۰ تا ۸۰۰ عکس هوایی در مقیاس ۱:۲۰٬۰۰۰ را در بر می‌گیرد. به عبارت دیگر برای داشتن دید کلان نسبت به یک منطقه بهتر است از تصاویر ماهواره‌ای استفاده کرد. زمان تفسیر یک تصویر ماهواره‌ای خیلی کمتر از یک عکس هوایی است. از دیگر مزایای تصاویر ماهواره‌ای می‌توان به قیمت ارزان‌تر آن‌ها در مقایسه با عکس‌های هوایی اشاره کرد.
از دیگر تفاوت‌های تصاویر ماهواره‌ای با عکس‌های هوایی می‌توان به تکرارپذیری تصاویر ماهواره‌ای، چند طیفی بودن تصاویر ماهواره‌ای و قدرت تفکیک طیفی بهتر تصاویر ماهواره‌ای اشاره کرد. از سوی دیگر عکس‌های هوایی معمولاً قدرت تفکیک مکانی بهتری دارند.
تفاوت عکس هوایی با نقشه از نظر تصویر

نقشه، یک تصویر قائم از سطح زمین است. این تصویر به یک نسبت معین (که اصطلاحاً مقیاس نقشه نامیده می‌شود) کوچک شده‌است. به عبارت بهتر، پرتوهایی که نقاط روی سطح زمین را بر روی سطح یک نقشه تصویر می‌کنند موازی یکدیگر بوده و در نتیجه تصویر حاصل به یک نسبت مشخص، کوچک می‌شود؛ ولی عکس هوایی یک تصویر مرکزی است و پرتوهایی که نقاط روی سطح زمین را بر روی فیلم دوربین تصویر می‌کنند همگی از یک نقطه به نام مرکز تصویر (مرکز پرسپکتیو) عبور می‌کنند. تصویر مرکزی اساساً ماهیتی سه‌بعدی دارد و به همین علت، اندازه‌گیری اختلاف ارتفاع بین عوارض گوناگون، با استفاده از یک‌سری تجهیزات ویژه، امکان‌پذیر است.
مقیاس یک نقشه در سرتاسر سطح یک نقشه، ثابت است درحالی‌که مقیاس یک عکس هوایی در سرتاسر سطح آن یکسان نیست. یکسان نبودن مقیاس در سطح یک عکس هوایی به‌علت یکسان نبودن ارتفاع نقاط گوناگون در سطح عکس رخ می‌دهد.
ارتفاع نقاط گوناگون بر روی سطح یک نقشه به روش‌های متنوعی نوشته می‌شود یا به نمایش درمی‌آید، درصورتی‌که اندازه‌گیری اختلاف ارتفاع نقاط بر روی عکس‌های هوایی، احتیاج به تخصص، مهارت و تجهیزات ویژه دارد.
از سوی دیگر، عوارض قراردادی مانند مرزهای سیاسی، تقسیمات کشوری، اسامی عوارض و … بر روی نقشه‌ها نوشته می‌شوند، درحالی‌که یک عکس هوایی فاقد این نوع از اطلاعات است.