stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
تیفانی الورد
حرفه بازیگری

در سال ۲۰۱۷، الورد نقش اما ویلسون در فصل اول سریال درام نوجوان اینترنتی مهمانی جنایت بازی کرد. همچنین الورد در فیلم کمدی-معمایی ارواح مدرسه بازی کرده‌است. در سال ۲۰۱۸، الورد نقشی دیگر در فصل دوم سریال مهمانی جنایت داشت و در این فصل نقش هارپر واینس را بازی کرد.
دیسکوگرافی

آهنگ‌های اصلی
| عنوان | اطلاعات آلبوم |
| --- | --- |
رؤیای من:  تاریخ انتشار: ۲۰ دسامبر سال ۲۰۱۱  ناشر: نامشخص  فرمت: دانلود و کپی.
قلب من هست…:  تاریخ انتشار: ۱۸ سپتامبر سال ۲۰۱۲  ناشر: نامشخص  فرمت: دانلود و کپی.
میراث:  تاریخ انتشار: ۱۲ اوت سال ۲۰۱۴  ناشر: نامشخص  فرمت: دانلود و کپی.
آهنگ‌های کاور
فیلم‌شناسی

| سال | عنوان | نقش | اطلاعات بیشتر |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۱۷–۲۰۱۸ | مهمانی جنایت | اما ویلسون/هارپر واینس | قسمت ۹ (در نقش اما ویلسون (فصل ۱))  قسمت۸(در نقش هارپر واینس (فصل ۲)) |
| ۲۰۱۷ | ارواح مدرسه | زوئی اسلید |  |
:
مودو چانیو

دامنه و نفوذ امپراتوری شیونگ نو در مغولستان تحت فرمانروایی اغوزخان در آغاز حکومتش.
مودو چانیو یا مودون (به چینی: 冒頓單于)(۲۳۴ پیش از میلاد - ۱۷۴ پیش از میلاد) بنیادگذار امپراتوری شیونگ‌نو در سال ۲۰۹ پیش از میلاد بود.
تندیس مته خان در قیصریه، ترکیه، در زبان های ترکی مودو چانیو به مته خان (mete han در ترکی استانبولی) معروف است.
وی پس از اینکه پدرش را در سال ۲۰۹ پیش از میلاد به قتل رساند، امپراتوری شیونگ نو را در مغولستان امروزی بنیان نهاد. وی از سال ۲۰۹ تا ۱۷۴ پیش از میلاد بر قلمرو خودش فرمانروایی کرد.
کشتن پدر و پادشاهی

بر پایه کتاب سیما چیان، مودو یک کودک با استعداد بود ولی پدرش تومان می‌خواست یکی از فرزندان یکی دیگر از همسرانش را به موفقیت برساند. برای نابودی مودو، پدر وی را به عنوان گروگان به یوئه‌جی فرستاد و سپس به یوئه جی حمله کرد به امید آنکه آنان مودو را به عنوان مجازات بکشند. مودو توانست از این سرنوشت بگریزد و با دزدیدن یک اسب سریع به شیونگ نو(هسیونگ نو) بازگردد. جایی که وی به عنوان یک قهرمان به آن بازگشت. به پاداش این عمل بی باکانه، پدرش وی را به فرماندهی ده هزار سوار گمارد.
به دلیل نامداری‌اش که از بی‌باکی به‌دست آمده بود، وی اقدام به جمع‌آوری یکسری از سپاهیان بسیار وفادار به خود کرد. برای اطمینان از وفاداری آنان، وی دستور داد که آنان به سوی اسب مورد علاقه مودو تیراندازی کنند و کسانی که سرباز زدند اعدام شدند. سپس دستور داد به سوی یکی از همسران مورد علاقه‌اش تیر بیندازند و دوباره کسانی که تردید از خود نشان دادند اعدام شدند. در پایان زمانی که وی از وفاداری باقی‌مانده نیروهای خود مطمئن شد دستور داد پدرش را تیرباران کنند، اینبار هیچ‌یک از سربازان تردیدی از خود نشان ندادند و به این ترتیب وی پدر خود را به قتل رساند و خود را شانیوی شیونگ نو نامید.
مجسمه مودو چانیو، موزه ملی چنگیز خان، اولان باتور.
آینده یک جهان منبسط‌شونده

آیندهٔ یک جهان منبسط‌شونده برپایهٔ مشاهدات، به نظر می‌رسد که انبساط جهان برای همیشه ادامه خواهد یافت. بر اثر انبساط، جهان سردتر می‌شود و سرانجام به‌اندازه‌ای سرد خواهد شد که شرایط وجود هیچ حیاتی را نخواهد داشت. به همین دلیل، به این سناریو برای پایان جهان، انجماد بزرگ (به انگلیسی: Big Freeze) نیز گفته می‌شود.
فؤاد شهاب

| فؤاد شهاب | فؤاد شهاب |
| --- | --- |
شهاب در ۱۹۶۱: شهاب در ۱۹۶۱
سومین رئیس‌جمهور لبنان: سومین رئیس‌جمهور لبنان
دوره مسئولیت ۲۳ سپتامبر ۱۹۵۸ – ۲۲ سپتامبر ۱۹۶۴: دوره مسئولیت ۲۳ سپتامبر ۱۹۵۸ – ۲۲ سپتامبر ۱۹۶۴
نخست‌وزیر: خالد الحبری رشید کرامی احمد الداعوق صائب سلام حسین العوینی
پس از: کمیل شمعون
پیش از: شارل حلو
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۹ مارس ۱۹۰۲ غزیر، شهرستان کسروان، امپراتوری عثمانی
درگذشته: ۲۵ آوریل ۱۹۷۳ (۷۱ سال) جونیه، لبنان
ملیت: لبنان
حزب سیاسی: فعال سیاسی مستقل
تخصص: افسر، سیاست‌مدار
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری: لبنان
خدمت/شاخه: نیروهای مسلح لبنان
سال‌های خدمت: ۱۹۴۵-۱۹۵۸
درجه: فرمانده کل قوا
فواد شهاب (عربی: فؤاد شهاب؛ ۱۹ مارس ۱۹۰۲ – ۲۵ آوریل ۱۹۷۳) سیاستمدار اهل لبنان بود.
قلعه قایتبای

| قلعهٔ قایتبای | قلعهٔ قایتبای |
| --- | --- |
اسکندریه، مصر : اسکندریه، مصر 
فلعه قایتبای: فلعه قایتبای
گونه: قلعه مملوک
بلندی: ۱۷متر
اطلاعات پایگاه: اطلاعات پایگاه
شرایط: سالم؛ تبدیل به یک موزه دریایی
پیشینه مکان: پیشینه مکان
ساخت:  ۱۴۷۷  ۱۸۰۵ (نوسازی)  ۱۹۸۴ (نوسازی) 
سازنده:  ابو النصر قایتبای المحمودی (۱۴۷۷)  محمدعلی پاشا (۱۸۰۵)  سازمان آثار باستانی مصر (۱۹۸۴) 
ویران‌شده:  ۱۸۸۲ (در طی شورش اورابی به شدت آسیب دیده‌است 
رویدادها: شورش اورابی
قلعهٔ قایتبای (عربی: قلعة قايتباي) در انتهای جزیرهٔ فاروس در غرب اسکندریه در محل فانوس دریایی قدیمی اسکندریه واقع شده‌است. در سال ۷۰۲ هجری خورشیدی در پی وقوع زمین‌لرزه ویرانگری که در زمان سلطنت سلطان محمد بن قلاوون رخ داد، ویران شد.
سلطان الاشرف ابوالنصر سیف‌الدین قایتبای محمودی اشرفی بازسازی این قلعه را در سال ۸۸۲ هجری قمری آغاز کرد که در سال ۸۸۴ هجری به پایان رسید. دلیل علاقهٔ وی به اسکندریه، تهدیدهای مستقیمی بود که علیه مصر توسط امپراتوری عثمانی می‌شد که کل منطقهٔ عربی را در بر می‌گرفت. سلطان قانصوه غوری اهمیت و مراقبت از قلعه را افزایش داد.
ساختمان

این قلعه به مساحت مربع ۱۵۰ متر در ۱۳۰ متر از سه طرف توسط دریا احاطه شده‌است. این قلعه شامل دیوارها و برج اصلی در شمال غربی است و دیوارهایش به دیوارهای داخلی و خارجی تقسیم می‌شوند، حصار داخلی شامل سربازخانه و انبارهای اسلحه می‌باشد، دیوار بیرونی این قلعه شامل چهار برج دفاعی است که به ارتفاع دیوار حصار به جز دیوار شرقی بالا می‌روند، که شامل دهانه‌های دفاعی برای سربازان است.
برج اصلی در حیاط داخلی به شکل یک قلعه مربع بزرگ به طول ۳۰ متر و ارتفاع ۱۷ متر است. این قلعه از سه طبقه تشکیل شده‌است و در چهار گوشه برج‌های نیمه دایره‌ای وجود دارد که از بالا به بالکن‌های برجسته در دو سطح می‌رسد. طبقهٔ اول توسط مسجد ارگ اشغال شده‌است، که شامل یک حیاط، چهار ایوان و راهروهای دفاعی است که به سربازان اجازه می‌دهد تا به راحتی در طول ارگ عبور کنند.
طبقهٔ دوم شامل راهروها، سالن‌ها و اتاق‌های داخلی است. طبقه سوم اتاق بزرگ صندلی سلطان قایتبای است که در آنجا می‌نشست تا کشتی‌ها را در مسیر اسکندریه ببیند.
در این طبقه یک اجاق نیز برای تهیهٔ نان گندم و همچنین آسیاب برای خرد کردن غلات برای سربازانی که در قلعه زندگی می‌کنند وجود دارد.
تاریخچه

این قلعه توسط سلطان ابوالنصر سیف‌الدین قایتبای محمودی در سال ۸۸۲ ه‍.ق/۱۴۷۷ میلادی ساخته شده‌است، محل آن فانوس دریایی باستانی اسکندریه در انتهای شرقی جزیرهٔ فاروس است که یک ساختمان مستقل سه طبقه از ۱۵۰ متر مربع یا کمتر است. هشت ضلعی دوم و مدور سوم قسمت بالای گنبد فانوس دریایی را پوشانده که در بالای آن مجسمهٔ خدای پوزیدون خدای دریاها و اقیانوس‌ها با چنگال معروف سه قلو یونانی قرار گرفته و با مجسمه‌های مرمر تزئین شده‌است.
این فانوس دریایی به‌طور کلی با سنگ‌های عظیم ساخته شده بود و روش نورپردازی توسط یک قطب برنز هرمی یا چند ضلعی با یک سطح بسیار صاف برنزی شده و با نوری ساطع شده توسط آتش که تا طول ۲۰ کیلومتری در آب بازتاب می‌یابد، برای هدایت کشتی‌هایی که به اسکندریه می‌آمدند استفاده می‌شد.
این فانوس دریایی به دنبال زمین‌لرزه در سال ۷۰۲ هجری در روزگار شاه ناصر محمد بن قالاوون که دستور بازسازی آن را داده بود تخریب شده بود، و چندین سال بعد نابود شد.
هنگامی که سلطان قایتبای در سال ۸۸۲ ه‍.ق/۱۴۷۷ میلادی از شهر اسکندریه بازدید کرد، به محل فانوس دریایی قدیمی رفت و دستور داد که بر روی برج قدیمی یک برج جدید ساخته شود که بعداً به نام ارگ او معروف شد.
منابع تاریخی نشان می‌دهد که این قلعه با برخی از سنگ‌های فانوس دریایی قدیمی ساخته شده‌است و خود این فانوس دریایی با برخی از ویرانه‌های شهرهای باستانی فرعونی نظیر ممفیس و تم ساخته شده‌است.
از آنجا که ارگ قایتبای در اسکندریه یکی از مهم‌ترین قلعه‌های ساحلی مدیترانه است، در سده‌های مختلف توسط سلاطین و حاکمان مصر به شدت مراقبت می‌شد.
سلطان قانسوه الغوری به این قلعه علاقهٔ بسیاری نشان داد و استحکامات و پادگان‌های خود در اطراف قلعه را افزایش داد. هنگامی که عثمانی‌ها مصر را فتح کردند، آن‌ها از این قلعه به عنوان مکانی برای حفاظت استفاده کردند و در حفظ آن تلاش کردند و گردان‌های پیاده‌نظام، سواره‌نظام، توپخانه و پادگان‌های مختلف در اطراف آن برای دفاع از قلعه ساختند.
با تضعیف امپراتوری عثمانی، سپس جنگ فرانسه علیه مصر به رهبری ناپلئون بناپارت و سقوط شهر اسکندریه در سال ۱۷۹۸ که منجر به تصرف مصر شد، ارگ به دلیل رسیدگی ضعیف، اهمیت استراتژیک و دفاعی خود را از دست داد. هنگامی که محمدعلی پاشا حکومت مصر را به دست گرفت و در ثبات مصر به ویژه سواحل شمالی آن تلاش کرد، وی دیوارهای قلعه را نوسازی کرد و برخی از آثار متناسب با قلعه را اضافه کرد، همزمان با توسعهٔ دفاعی قرن نوزدهم تقویت دیوارهای قلعه، نوسازی ساختمان‌های آن و تهیهٔ اسلحه‌خانهٔ ساحلی افزون بر ساختن قلعه‌های آجری بسیاری بود که در سواحل شمالی مصر گسترده شدند.
همزمان با انقلاب احمد اورابی در سال ۱۸۸۲، که نتیجهٔ آن سقوط شهر اسکندریه در ۱۱ ژوئیهٔ ۱۸۸۲ میلادی و سپس اشغال مصر توسط انگلیس بود، خرابکاری در قلعهٔ قایتبای باعث ایجاد ترک در دیواره آن شد.
این قلعه همچنان در این حالت باقی ماند تا اینکه کمیسیون حفاظت از آثار باستانی عرب در سال ۱۹۰۴ اصلاحات متعددی انجام داد و پروژه‌ای را برای نوسازی قلعه بر اساس منشور دانشمندان فرانسوی، منتشر شده در کتاب توصیف مصر و سفرنامه کاسیوس در کتاب خود در سال ۱۷۹۹ انجام داد.
معماری

قلعهٔ قایتبای در زمینی به مساحت ۱۷٬۵۵۰ متر مربع ساخته شده‌است؛ که روی دیوارهای بیرونی قلعه و استحکامات نظامی ساخته شده‌است. این مجموعه‌ای از دیوارها برای افزایش استحکام قلعه ساخته شده‌اند. دو دیوار بزرگ از سنگ‌های عظیم که قلعه را از بیرون و در داخل پشتیبانی می‌کنند، دیوار اول دیوار بیرونی است و قلعه را از هر چهار طرف احاطه کرده‌است. ضلع شرقی این حصار مشرف به دریا است و دارای دو متر عرض و هشت متر ارتفاع است و هیچ برج برجسته‌ای ندارد. در حالی که ضلع غربی آن دیواری عظیم و ضخیم‌تر از بقیهٔ دیواره‌های قلعه است و داری سه برج گرد که قدیمی‌ترین قسمت‌های باقی‌مانده است، ضلع جنوبی آن مشرف به بندر شرقی با سه برج گرد و یک برج در وسط قرار دارد. ضلع شمالی مستقیم مشرف به دریا است و به دو قسمت تقسیم می‌شود قسمت زیرین یک راهرو با پشت‌بام بزرگ است که در بالای صخره با چند اتاق ساخته شده‌است. قسمت فوقانی یک راهرو با دهانه‌های باریک مشرف به دریا است. دیوارهای داخلی از سنگ ساخته شده و برج را از همه سو به جز ضلع شمالی احاطه کرده‌است. برج اصلی قلعه که در قسمت شمال غربی قلعه واقع شده‌است یک ساختمان سه طبقهٔ مربع شکل است که از هر چهار گوشه برج بیرون می‌آید. مرکزش یک برج دایره‌ای است که از سطح برج اصلی بلندتر است که از سنگ آهک سخت ساخته شده‌است.
بیابانک

با خور و بیابانک اشتباه نشود.
| بیابانک | بیابانک |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: سمنان
شهرستان: سرخه
بخش: هفدر
دهستان: مومن‌آباد
جمعیت: ۲۵۰ نفر (سرشماری ۹۵)
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۲۳۱۳۴۲۳
وبگاه: www.biyabanak.com
بیابانک روستایی تاریخی و احتمالاً با قدمتی چند هزار ساله و از روستاهای بخش هفدر شهرستان سرخه در استان سمنان است. این روستا از مناطق گردشگری است و امامزاده و مساجد و آب‌انبار باسازی شده آن از جمله آثار باستانی این منطقه است. ایستگاه راه‌آهن بیابانک (در مسیر راه‌آهن تهران مشهد) در مجاورت این روستا قرار دارد.
موقعیت جغرافیایی

بیابانک در ۲۹ کیلومتری جنوب غربی شهر سمنان (۶ کیلومتری جنوب شرقی شهر سرخه) در دهستان مومن‌آباد در شهرستان سرخه جای دارد.
موقعیت جغرافیایی > نحوه دسترسی > راه‌آهن

ایستگاه راه‌آهن بیابانک در مسیر راه‌آهن تهران مشهد، آخرین ایستگاه قبل از ایستگاه سمنان است. فاصله ایستگاه تا روستا در حدود دو کیلومتر است که هیچ حمل و نقل عمومی در این محدوده وجود ندارد و تردد محلی نیز بسیار به ندرت انجام می‌شود. قطارهای سریع‌السیر یا قطارهای ویژه معمولاً در این ایستگاه توقف ندارند لذا باید قبل از سوار شدن به قطار از این موضوع اطمینان حاصل نمود.
موقعیت جغرافیایی > نحوه دسترسی > اتوبوس‌های بین شهری

اتوبوس‌های بین شهری تهران-سمنان از مبدأ ترمینال جنوب در تهران حرکت می‌کنند. این اتوبوس‌های در پلیس راه شهر سرخه جهت ثبت اطلاعات ناوگان حمل و نقل عمومی توقف دارند. فاصله میان شهر سرخه تا روستای بیابانک حدود ۷ کیلومتر است که هیچ حمل و نقل عمومی در این محدوده وجود ندارد اما تردد محلی در جریان است.
موقعیت جغرافیایی > نحوه دسترسی > وسیله نقلیه شخصی

در صورت حرکت از تهران به سمت مشهد، پس از رسیدن به شهر سرخه، از جاده خارج شده و وارد شهر شده و به تابلو راهنمای جهت روستای بیابانک توجه شود. فاصله روستا تا شهر سرخه ۷ کیلومتر بوده و دارای جاده آسفالت است.
در صورت حرکت از مشهد به سمت تهران، پس از عبور از شهر سمنان و پس از طی مسیر حدود ۵ کیلومتر، به تابلوی راهنمای جاده روستای بیابانک توجه گردد. این جاده از سمت چپ از جاده اصلی جدا شده و طول آن حدود ۱۵ کیلومتر است و پس از پشت سر گذاشتن روستای صوفی آباد به روستای بیابانک می‌رسد.
جمعیت

بر پایه سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت این روستا ۳۵۲ نفر (۱۳۱ خانوار) بوده‌است.
زبان و فرهنگ

زبان سمنانی
گویش بیابانک، کلمات خاص خودراهم دارد مثلاً به جای کرد ازواژه کرچ استفاده می‌کنند.
آثار باستانی و جاذبه‌های گردشگری

آب‌انبارهای مرکزی و قدیمی
یخچال قدیمی
قلعه سعادت آباد
کویر نوردی
رصد آسمان و نجوم (به دلیل میزان بسیار پایین آلودگی نوری، کویر مجاور این روستا مورد توجه منجمین و علاقمندان به نجوم قرار دارد)
نمک دره
صخره عقاب
کویر کوه سرخ و تندیس طبیعی پرنده همای سعادت در استان سمنان واقع است. این منطقه شامل پدیده‌های زمین‌شناسی مختلف از جمله فرسایش تونلی، بدلند و اشکال شبه کارست است که در نوع خود در کشور کم‌نظیر است. آب در این نقطه کاملاً اشباع شده از نمک و گچ است. آب رودخانه شوراب همانند دوغاب گچ در مسیل جریان دارد. در کناره‌های رودخانه نیز لایه ضخیمی از لایه‌های نمکی، سطحی صاف و صیقلی و سفید رنگ را به وجود آورده‌است. این لایه بسیار نرم است. در کیومتر ۲۲ از ابتدای جاده خاکی، رودخانه شوراب مسیر تردد خودروها را بریده‌است. با خودروهای سواری امکان عبور از آن وجود ندارد و می‌بایست از این نقطه پیاده‌روی در کویر را آغاز کرد. کوه سرخ در ۵ کیلومتری جنوب شوراب قرار دارد و از این منطقه به وضوح قابل مشاهده است. صخره‌ای که بر اثر وزش باد به شکل یک عقاب بسیار زیبا درآمده‌است و اگر شما این صخره را از کمی بالاتر ببینید عقابی را می‌بینید که بال‌های خود را به صورت نیمه باز درآورده و شاید کسی باور نکند که این منظره به صورت طبیعی شکل گرفته‌است وساخته دست انسان نیست.
آثار باستانی و جاذبه‌های گردشگری > کارناوال‌ها، جشنواره‌ها و تجمعات مذهبی فرهنگی

جشنواره گولاچ
مناسبت مذهبی تاسوعا و عاشورا
مشاهیر

شیخ علاء الدوله بیابانکی
شهید مهندس ارسلان راحمی
آب انبار بیابانک
ابویعلی جعفری

ابویعلی محمد بن حسن شریف جعفری، (درگذشته ۴۶۳ ق) از نوادگان جعفر طیار و از متکلمان شیعه در بغداد بود. او پس از تکمیل مقدمات نزد علمای خاندانش، به حوزه درس شیخ مفید ملحق گردید و از حواریین و اصحاب خاص شد. جعفری پس از مرگ شیخ مفید، کرسی تدریس و فتوی و رهبری شیعیان را در بغداد به دست گرفت. از او آثار بسیاری بر جای مانده که الحجة فی الامامة، نَزهةُ النّاظر و تنبیهُ الخاطر، اخبار المُختار و ایمان آباءُالنّبی و... از آن جمله‌اند.
کوه اورست

«اورست» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای دیگر کاربردها، اورست (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| کوه اورست | کوه اورست |
| --- | --- |
مرتفع‌ترین نقطه: مرتفع‌ترین نقطه
ارتفاع: ۸٬۸۴۸ متر (۲۹٬۰۲۸ پا)   بلندترین مکان
برجستگی: ۸٫۸۴۸ متر (۲۹٫۰۲۸ پا)
ایزولاسیون: ۴۰٬۰۰۸ کیلومتر (۲۴٬۸۶۰ مایل) 
فهرست‌بندی: 
مختصات: ۲۷°۵۹′۱۷″ شمالی ۸۶°۵۵′۳۱″ شرقی﻿ / ﻿۲۷٫۹۸۸۰۶°شمالی ۸۶٫۹۲۵۲۸°شرقی﻿ / 27.98806; 86.92528
جغرافیا: جغرافیا
موقعیت: بخش سولوکومبو، استان شماره یک نپال، نپال   شهرستان تینگری، شیگاتسی، منطقه خودمختار تبت، چین
صعود: صعود
نخستین صعود: ۲۹ مه ۱۹۵۳ توسط ادموند هیلاری و تنزینگ نورگای
کوه اورست (به نپالی: ساگارماتا (सगरमाथा به معنی سر آسمان)؛ به تبتی: چومولونگما؛ به چینی: ژومولانگما (珠穆朗玛) بلندترین کوه و بلندترین نقطهٔ کرهٔ زمین است. ارتفاع قلهٔ آن از سطح دریا برابر با ۸۸۴۸٫۸۶ متر (حدودا ۲۹٬۰۱۵ پا) است. قلهٔ اورست جزو رشته کوه هیمالیا است و در کشور نپال قرار دارد.
در سال ۱۸۵۶ در طرح نقشه‌برداری مثلثاتی بزرگ هند، برای نخستین‌بار، ارتفاع قله اورست که در آن زمان با نام قله ۱۵ شناخته می‌شد به مقدار ۸٬۸۴۰ متر گزارش شد. در سال ۱۸۶۵ نام انگلیسی رسمی اورست را انجمن سلطنتی جغرافیا بنابر توصیه‌نامه اندرو واگ، رئیس وقت ممیزی بریتانیا در هندوستان انتخاب کردند. این نام به افتخار جرج اورست و علی‌رغم مخالفت خود او انتخاب شد. واگ نمی‌توانست یک نام محلی و عمومی را پیشنهاد کند. چرا که در آن زمان امکان دسترسی افراد بیگانه به تبت و نپال وجود نداشت. با این حال، نام چامولونگما برای سده‌های متمادی در میان تبتی‌ها و نپالی‌ها رایج بود.
قله اورست توجه بسیاری از کوه نوردان را در همه رده‌ها جلب کرده‌ است. از کوه‌نوردان حرفه‌ای و مجرب تا کوه‌نوردان مبتدی که مایل به پرداخت مبالغ قابل توجهی هستند تا توسط کوه‌نوردان حرفه‌ای راهنمایی شوند و صعودی کامل و موفقیت‌آمیز را رقم بزنند. با وجودی که مسیر استاندارد صعود این کوه، حاکی از عدم احتیاج به تجهیزات و حربه‌های حرفه‌ای و دشوار است (صعود به قله‌های هشت هزار متری دیگر از قبیل کی۲ و نانگا پاربات بسیار دشوارتر است) اما عوامل خطرآفرین طبیعی از قبیل ارتفاع‌زدگی، بادهای شدید و آب‌وهوای نامطلوب، ریزش بهمن و ناحیهٔ خطرناک یخشار خومبو نیز وجود دارند. تا انتهای فصل کوه‌نوردی سال ۲۰۰۷، ۳٬۶۷۹ صعود به قله از سوی ۲٬۴۳۶ نفر انجام گرفت. بر پایه آمار ثبت شده تا سال ۲۰۱۹ اورست جان بیش ۳۰۰ نفر را گرفته‌ که اجساد بسیاری از آنها در همان منطقه باقی مانده‌ است. علاوه بر آن هشت نفر نیز بر اثر طوفانی شدید، در سال ۱۹۹۶ جان خود را از دست دادند. همچنین شرایط نابسامان ناحیه مرگ باعث می‌شود سقوط افراد باعث از بین رفتن آنها شود.
شناسایی بلندترین قلهٔ جهان

در سال ۱۸۰۸ بریتانیا طرح نقشه‌برداری مثلثاتی بزرگ هند را به منظور شناسایی مکان و نام‌های بلندترین کوه‌های جهان آغاز نمود. در ابتدا تیم نقشه‌برداری با حمل یک تئودولیت (دوربین نقشه‌برداری) غول پیکر ۵۰۰ کیلویی (که برای جابجایی آن احتیاج به ۱۲ نفر بود) رفته‌رفته به سمت شمال حرکت کردند تا ارتفاعات را تا حد امکان، دقیق اندازه‌گیری کنند. تیم مذکور سرانجام در دهه ۱۸۳۰ به دامنه‌های رشته کوه‌های هیمالیا رسیدند. با این وجود کشور نپال به علت داشتن سوءظن تجاوز سیاسی و دیگر احتمالات موجود از ورود تیم استعماری بریتانیایی به نپال جلوگیری کرد. همچنین همه تلاش‌ها و درخواست‌های تیم نقشه‌برداری با شکست مواجه شد.
به همین علت، تیم می‌بایست مشاهدات خود را از تراز، منطقه‌ای مشرف و موازی با رشته‌کوه هیمالیا ادامه می‌داد. شرایط این منطقه به علت وجود باران‌های سیل‌آسا و مالاریا بسیار دشوار بود. بطوریکه سه نقشه‌بردار بر اثر مالاریا جان خود را در حالی از دست دادند که دو تن دیگر به علت ناتوانی‌های جسمی مجبور به استراحت بودند.
نام‌گذاری

موقعیت در زمین
نام تبتی کوه اورست، چومولونگما یا کومولانگما (مادر مقدس) است. برگردان لغوی آن به چینی ژومولانگما فنگ (چینی ساده: 珠穆朗玛峰؛ چینی باستانی: 珠穆朗瑪峰) که اشاره به مادر زمین دارد است. ترجمهٔ چینی آن شنگمو فنگ (چینی ساده: 圣母峰؛ چینی باستانی: 聖母峰) است که اشاره به مادر مقدس دارد. با توجه به گزارش‌های انگلیسی در میانهٔ سده نوزدهم، نام محلی آن در دارجیلنگ، دئودونگا به معنی کوه مقدس گزارش شده‌ است.
در سال ۱۸۶۵ انجمن سلطنتی جغرافیا نام رسمی این کوه را پس از پیشنهاد آندرو واگ، رئیس وقت ممیزی بریتانیا در هند برگزید. واگ این نام را به یادبود سر جرج اورست انتخاب کرد. هرچند تلفظ امروزی نام این کوه (اورست) متفاوت با تلفظ نام جرج اورست (ایورست) است.
در اواخر سده نوزدهم بیشتر نقشه‌کشان به اشتباه دچار این باور بودند که نام محلی این کوه «گاریسانکار» است. این اشتباه نتیجهٔ سردرگمی در ناحیهٔ دیدی بود که اورست و گاری‌سانکار را در یک راستا قرار می‌داد. بعدها این اشتباه از زاویهٔ دید کاتماندو اصلاح شد.
در اوایل دههٔ ۱۹۶۰ دولت نپال نام رسمی ساگارماتا را بر کوه اورست نهاد. این نام پیشتر به کار نرفته بود. درحالیکه ساکنان محلی، عموماً آن را با نام چومولونگما می‌شناختند. دولت نپال برنامه‌ای برای یافتن نامی نپالی برای کوه معین کرد. چرا که نام شارپا/تبتی چومولونگما به علت مغایرت با طرح نپالیزه کردن این کشور، قابل قبول نبود.
در سال ۲۰۰۲ روزنامه پیپلز دیلی در مقاله‌ای با ادامه استفاده نام انگلیسی این کوه در غرب مخالفت کرد. این مقاله متذکر شده بود که نام چینی این کوه که از ۲۸۰ سال پیش در نقشه‌های چینی آورده شده و نسبت به نام انگلیسی آن ارجحیت دارد.
اندازه‌گیری

در سال ۱۸۵۶ اندرو واگ ارتفاع قلهٔ اورست (بعدها با نام قله ۱۵) را ۸٬۸۴۰ متر گزارش کرد که این مقدار پس از چند سال محاسبه بر روی مشاهدات جمع‌آوری شده توسط طرح نقشه‌برداری مثلثاتی گزارش شد.
اخیراً ارتفاع این کوه ۸٬۸۴۸ متر شناخته شد. با این حال مقداری اختلاف در اندازه‌گیری همواره وجود دارد. در ۹ اکتبر ۲۰۰۵ پس از چند ماه اندازه‌گیری و محاسبه، سازمان ملی نقشه‌برداری جمهوری خلق چین، رسماً ارتفاع این کوه را ۸٬۸۴۴٫۴۳ متر ± ۰٫۲۱ متر گزارش کرد. این سازمان مدعی است که این مقدار، دقیق‌ترین و جامع‌ترین مقداری بوده که در طول تاریخ برای این کوه گزارش شده است. این ارتفاع بر پایه بلندترین نقطهٔ صخره و بدون محاسبهٔ ارتفاع برف و یخی است که روی آن را پوشانده است. همچنین تیم چینی، توده‌ای از یخ و برف را به عمق سه متر اندازه‌گیری کردند که با افزودن آن به ارتفاع اندازه‌گیری شده، همان مقدار محاسبه شده قبلی یعنی ۸٬۸۴۸ متر به دست می‌آمد. تغییر ضخامت این توده در طول زمان، باعث این می‌شود که هیچ‌گاه نتوان ارتفاعی قطعی برای آن تعیین نمود.
ارتفاع ۸٬۸۴۸ متر برای نخستین‌بار توسط یک پروژهٔ نقشه‌کشی هندی در سال ۱۹۵۵ در فاصله‌ای نزدیک‌تر به کوه و با استفاده از تئودولیت تعیین شد. سپس این مقدار متعاقباً توسط اندازه‌گیری یک تیم چینی در سال ۱۹۷۵ تأیید شد. در هر دو پروژه، ارتفاع کلاهک برفی نیز علاوه بر بلندترین نقطهٔ صخره‌ای اندازه‌گیری شده بود. در مه ۱۹۹۹ هیئتی اعزامی به رهبری بردفورد واشبورن، یک واحد جی‌پی‌اس را بر روی سطح بستر صخره‌ای قرار دادند که این محاسبه ارتفاع ۸٬۸۵۰ متر به علاوهٔ ۱ متر سطح کلاهک برفی را نشان داد. با این حال هیچیک از این مقادیر توسط دولت نپال به رسمیت شناخته نشده و این مورد بارها در جایگاه‌های مختلف آورده شده‌ است.
نقشه‌ای با مقیاس ۱:۵۰٬۰۰۰ حاوی جزئیات زیاد از منطقهٔ خومبو و بخش جنوبی کوه اورست توسط اروین اشنایدر، عضو تیم اعزامی جهانی صعود هیمالیا در سال ۱۹۵۵ تهیه شد. همچنین برجسته‌نگاری پرجزییات‌تری از منطقهٔ اورست توسط بردفورد واشبورن در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ با عکس‌برداری هوایی گسترش‌یافته تهیه شد.
چنین تصور می‌شود که حرکات صفحه‌های پوستهٔ زمین سبب افزایش طول قله و جابه‌جایی آن به سمت شمالشرق می‌شود. گزارش‌های حاصل از دو محاسبه نشان می‌دهند که آهنگ تغییرات به صورت ۴ میلیمتر افزایش ارتفاع و ۳–۶ میلیمتر حرکت به سمت شمالشرق در سال است. اما دیگر محاسبات حاکی از آن است که جابه‌جایی بیشتر از این مقدار (۲۷ میلیمتر) بوده و حتی کاهش ارتفاع نیز پیشنهاد شده‌است.
در سال ۲۰۱۰ چین و نپال پس از سال‌ها اختلاف برسر ارتفاع اورست نهایتاً توافق کردند که کوه اورست رسماً ۸۸۴۸ متر است. به اعتقاد دولت نپال، پس از وقوع زمین‌لرزه ۷٫۸ همالیا ممکن است عدد فوق کاهش یابد. همین موضوع اختلاف ده ساله‌ای را بین چین و نپال ایجاد کرد.
بنا به گزارش سی‌ان‌ان در ۸ دسامبر ۲۰۲۰ پس از بررسی گروهی از متخصصان تبتی و نپالی، دوباره عدد دقیق ۸۸۴۸٫۸۶ متر مورد توافق دولت نپال و چین قرار گرفت.
در سفر ۲۰۱۹ شی جین پینگ رئیس‌جمهور چین به نپال، هر دو کشور توافق کردند که به‌طور مشترک ارتفاع جدید را اعلام کنند و قله را نمادی جاودانه از دوستی نپال و چین خواندند. پس از بازدید Xi، چین از سمت تبت کوه شروع به اندازه‌گیری کرد.
مقایسه‌ها

اورست کوهی است که قلهٔ آن بیشترین ارتفاع از سطح آب‌های آزاد را دارا است. با این حال کوه‌هایی دیگری نیز وجود دارند که مدعی لقب بلندترین قله‌های زمین هستند. کوه مائونا کیا در هاوایی، کوهی است که اگر ارتفاع آن از پایهٔ آن اندازه‌گیری شود بلندترین قلهٔ زمین خواهد بود؛ ارتفاع آن از پایه به ۱۰٬۲۰۰ متر می‌رسد. با وجودی که تنها ۴٬۲۰۵ متر از آن بالاتر از سطح دریا است.
همچنین به دلیل شکل خاص کره زمین، شعاع کره زمین در استوا بیشترین مقدار است. آتشفشان چیمبورازو در اکوادور فقط یک درجه با استوا فاصله دارد. در حالیکه این مقدار برای اورست (بلندترین قله جهان) ۲۸ درجه است. فاصله قله چیمبورازو از مرکز زمین ۶٬۳۸۴٫۴ کیلومتر است و این فاصله برای اورست ۶٬۳۸۲٫۳ کیلومتر است که دقیقاً ۲٬۱۶۸ متر از اورست بیشتر است. فشار اتمسفریک در قله کوه اورست و ارتفاع ۸٬۸۴۸ متر (۲۹٬۰۲۹ فوت) برابر است با ۳۴ کیلوپاسکال (۲۵۵ تور) و نقطه جوش آب نیز ۷۱ درجه سلسیوس (۱۶۰ درجه فارنهایت) است.
مسیرهای صعود

کوه اورست دارای دو مسیر اصلی صعود است که یکی در دامنهٔ جنوبی در نپال و دیگری در دامنهٔ شمالی در تبت قرار دارد. همچنین تعداد زیادی مسیرهای فرعی که استفادهٔ کمتری از آنها می‌شود. در بین این دو مسیر، مسیر جنوبی آسان‌تر است و بیشتر مورد استفاده قرار می‌گیرد. این مسیر همچنین مسیر صعود ادموند هیلاری و تنزینگ نورگای (نخستین صعود موفق به قله در سال ۱۹۵۳) است. همچنین این مسیر، نخستین مسیر از بین پانزده مسیری است که تا سال ۱۹۹۶ برای صعود به قله شناخته شده است.
بیشتر اعزام‌ها قبل و در طول ماه مه و قبل از فصل تابستان و بادهای موسمی انجام می‌گیرند. هنگامی که فصل بادهای موسمی رفته‌رفته فرا می‌رسد تغییرات به وجود آمده، از سرعت تندباد که به سمت شمال می‌وزد می‌کاهد. صعودهایی که بعضاً در فصول بعد از بادهای موسمی و در سپتامبر و اکتبر هنگامی که تندبادها دوباره به سمت شمال شروع به وزش می‌کنند سخت‌تر خواهند بود. چرا که برف‌های باقی‌مانده از ابرها و بادهای موسمی و همچنین توده‌های هوایی با پایداری کمتر، آخرین توان خود را در این ناحیه تخلیه می‌کنند.
مسیرهای صعود > مسیر جنوبی

صعود از طریق مسیر جنوبی با عزیمتی به پایگاه اصلی در ارتفاع ۵٬۳۶۴ متری آغاز شد.
صعودها > نخستین صعود موفق توسط تنزینگ و هیلاری، ۱۹۵۳

مقالهٔ اصلی: سفر اکتشافی کوه اورست بریتانیا ۱۹۵۳
نخستین صعود به قله کوه اورست توسط تنزینگ نورگای و ادموند هیلاری تحت سفر اکتشافی بریتانیا در ۱۹۵۳ انجام شد. تنزینگ نورگای همه راه را با ادموند هیلاری، زنبوردار اهل نیوزلند همراهی کرد. این دو در طول سه دهه با وجود چندین تلاش ناموفق برای صعود قله باز به تلاش خود ادامه دادند. تنزینگ در طول دو دهه یکی از افرادی بود که در شش تلاش برای صعود به قله شرکت داشت؛ از جمله صعود سال ۱۹۵۲ که تا نزدیکی قله هم رسیده بودند.
صعودها > نخستین صعود بدون استفاده از کپسول اکسیژن

در ۸ مه ۱۹۷۸ رینولد مسنر (ایتالیا) و پیتر هابلر (اتریش) نخستین صعود بدون استفاده از کپسول اکسیژن از طریق مسیر جنوبی را رقم زدند. در ۲۰ اوت ۱۹۸۰ تیم اتریشی هابلر برای نخستین‌بار، قلهٔ اورست را بدون استفاده از کپسول اکسیژن و هرگونه پشتیبانی از مسیر سخت‌تر شمالی فتح نمودند. آنها پس از شروع حرکت از کمپ خود در ارتفاع ۶٬۵۰۰ متری برای رسیدن به قله، سه روز متوالی وقت صرف کردند.
صعودها > فرود بالگرد

در ۴ مه ۲۰۰۵ خلبان فرانسوی، دیدیر دلساله، یک فروند بالگرد یوروکوپتر ای‌اس۳۵۰ اکوروی بی۳  را بر فراز قلهٔ اورست فرود آورد و پس از حدود ۴ دقیقه دوباره پرواز کرد. بر همین اساس، دلساله رکورد فرود و پرواز در بلندترین ارتفاع را نصیب خود کرد.