stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
امارت اسلامی افغانستان (۱۹۹۶–۲۰۰۱)
تخریب تندیس‌های بودا در بامیان

مقالهٔ اصلی: تندیس‌های بودا در بامیان
در سال ۱۹۹۹، ملا عمر فرمان حفاظت از تندیس‌های بودا در بامیان، که در قرن ۶ میلادی بر صخره‌ای در دره بامیان هزاره جات حک شده بودند، را صادر کرد.
اما در مارس ۲۰۰۱، مجسمه‌ها توسط طالبان، با حکم شخص ملا عمر، تخریب شد. ملا عمر، رهبر عالی طالبان، علت دستور تخریب مجسمه‌ها را در مصاحبه ای توضیح داد:
من نمی‌خواستم دو مجسمه بودای بامیان را نابود کنم. در واقع، برخی از خارجی‌ها به من مراجعه کردند و گفتند که مایلند کارهای تعمیر بودای بامیان را که بر اثر بارندگی کمی آسیب دیده بود، انجام دهند. این مرا شوکه کرد. من فکر کردم، این افراد بی‌احساس به هزاران انسان زنده-افغان‌هایی که از گرسنگی می‌میرند-توجهی ندارند، اما نگران اشیاء غیر زنده مانند بودا هستند. این بسیار اسفناک بود. به همین دلیل من دستور تخریب آن را دادم. اگر آنها برای کارهای بشردوستانه آمده بودند، من هرگز دستور تخریب بودا را نمی‌دادم.
سپس سید رحمت‌الله هاشمی، سفیر سیار طالبان، نیز گفت که تخریب مجسمه‌ها پس از پیشنهاد یک متخصص سوئدی ترمیم بناهای تاریخی برای بازسازی سر مجسمه‌ها توسط شورای دانشمندان انجام شد. گزارش شده‌است که هاشمی می‌گوید:"هنگامی که شورای مرکزی افغانستان از آنها خواست تا به جای تعمیر مجسمه‌ها پول تغذیه کودکان را تأمین کنند، آنها نپذیرفتند و گفتند، "نه، این پول فقط برای مجسمه‌ها است، نه برای کودکان". در نتیجه، تصمیم به تخریب مجسمه‌ها گرفته شد".
این امر موجب اعتراض بین‌المللی کشورهای مختلفی چون ژاپن، هند، سریلانکا، کره جنوبی، نپال، ایران، قطر و روسیه شد. حتی عربستان سعودی و امارات متحده عربی که هر دو جزء سه کشوری بودند که امارت اسلامی افغانستان را به رسمیت شناختند، این عمل طالبان را محکوم کردند. شاخه عربی یونسکو، این تخریب را «وحشیانه» نامید.
کتابشناسی

Rashid, Ahmed (2000). Taliban: Militant Islam, Oil and Fundamentalism in Central Asia. Yale University Press. ISBN 978-0-300-08340-8.
یک نقشه آلمانی که اوضاع سیاسی افغانستان در پاییز سال ۱۹۹۶، پس از سقوط کابل بدست طالبان، را نشان می‌دهد.
نقشه سیاسی افغانستان در اکتبر سال ۲۰۰۱، کمی قبل از تهاجم آمریکا
تندیس بزرگ ۵۵ متری بودا «صلصال» پیش از تخریب
حقایق درباره‌ی لیلا دختر ادریس

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نویسنده(ها): بهرام بیضایی
کشور: تهران
زبان: فارسی
گونه(های) ادبی: فیلم‌نامه
ناشر: انتشاراتِ تیراژه، انتشاراتِ روشنگران و مطالعات زنان
تاریخ نشر: ۱۳۶۱
شابک: شابک ‎۹۶۴−۶۷۵۱−۲۹−۶
حقایق درباره‌ی لیلا دختر ادریس فیلم‌نامه‌ای فیلم‌نشده از بهرام بیضایی است، نوشته به سالِ ۱۳۵۴.
خلاصهٔ داستان

دخترِ جوانی به نامِ لیلا در پیِ زندگیِ مستقل به زحمت خانه‌ای برای اجاره می‌یابد . . .
فیلمِ ناساخته

فیلمِ حقایق درباره‌ی لیلا دختر ادریس قرار بود سالِ ۱۳۵۵ با سرمایهٔ شرکتِ گسترشِ صنایعِ سینماییِ ایران و به تهیه‌کنندگیِ بهمن فرمان‌آرا ساخته شود؛ که نشد. فرمان‌آرا گفته که علّت مخالفتش با بازیِ پروانه معصومی در نقشِ لیلا بوده‌است. بیضایی معصومی را برای این نقش برگزیده بود. حوالیِ سالِ ۱۳۸۰ فرمان‌آرا دربارهٔ نقاری که پدید آمده بود توضیح داده:
. . . با بهرام شما هیچ وقت توافق نمی‌کنید چون او همیشه باید نقشِ شهید را بازی کند، بنابراین بازی را هم کرد و در روزنامه‌ها هم نوشتند، سؤال بود چرا در این سرمایه‌گذاری کلانی که برای فیلم‌ها می‌شود، جایی برای لیلا دختر ادریس وجود ندارد؟
فیلمِ ناساخته > فیلم‌های دیگر

سالِ ۱۳۹۵ که فیلمِ فروشندهٔ اصغر فرهادی به نمایش درآمد، گفته شد که داستانش همانندی دارد با داستانِ حقایق درباره‌ی لیلا دختر ادریس. فرهادی این تأثّر را ناخودآگاه وصف کرد. سالِ ۱۴۰۲ نیز اشاره‌ای به همانندیِ برادران لیلای سعید روستایی با فیلم‌نامهٔ بیضایی شد.
بخش فارسی صدای آمریکا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کشور: ایالات متحده
گستره پخش: آسیا، اروپا و شمال آفریقا
شعار تبلیغاتی: وظیفه ما تنها خبر رسانی است
ستاد: واشینگتن
برنامه‌سازی: برنامه‌سازی
زبان(ها): فارسی
فرمت تصویر: اچ‌دی‌تی‌وی
مالکیت: مالکیت
مالک: صدای آمریکا (VOA)
تاریخچه: تاریخچه
راه‌اندازی‌شده: ۱۹۷۹
پیوندها: پیوندها
وبگاه: VOAPNN.com
دسترسی: دسترسی
ماهواره‌ای: ماهواره‌ای
هات‌برد: عمودی - ۲۷۵۰۰–۱۲۲۲۶
یاه ست ۱ ای: عمودی - ۲۷۵۰۰–۱۱۹۹۶
رسانه جاری: رسانه جاری
صدای آمریکا: پخش آنلاین
 :  
بخش فارسی صدای آمریکا (VOA-PNN) رسانه دولتی و بین المللی ایالات متحده آمریکا به زبان فارسی است.
پیشینه

نخستین بار از روز پنجشنبه ۲۲ نوامبر ۱۹۷۹ (اول آذر ۱۳۵۸ خورشیدی) با روزانه نیم ساعت پخش رادیویی آغاز به کار کرد. پخش تلویزیونی برنامه‌ها از روز جمعه ۱۸ اکتبر ۱۹۹۶ (بیست و هفت مهر ۱۳۷۵ خورشیدی) با یک ساعت پخش زنده روزانه تحت عنوان شبکهٔ خبری فارسی صدای آمریکا (به انگلیسی: Voice of America - Persian News Network) ممکن شد.
مدیران

نخستین مدیر بخش فارسی صدای آمریکا احمدرضا بهارلو بود. از کسانی که درسال‌های اخیر این مسئولیت را بر عهده داشته‌اند می‌توان به کامبیز محمودی، شیلا گنجی، بهروز عباسی، الکس بلیدا و رامین عسگرد اشاره کرد. آخرین مدیر بخش فارسی صدای امریکا ستاره درخشش بود که از ابتدای سال ۲۰۲۱ بازنشسته شد و از این بخش رفت.
برنامه‌ها

این تلویزیون هر روز هفته به مدت ۵ ساعت برنامه پخش می‌کند و تکرار این برنامه‌ها تا ۱۹ ساعت پس از پایان برنامه‌های زنده ادامه دارد. (به استثنای روزهای شنبه و یکشنبه) برنامه‌های شبکهٔ خبری فارسی صدای آمریکا در بهار و تابستان از ساعت ۱۹الی ۲۴ به وقت تهران(۱۰:۳۰ الی ۱۵:۳۰ به وقت واشینگتن) و در پاییز و زمستان از ساعت ۱۸ الی ۲۳ به وقت تهران(۰۹:۳۰ الی ۱۴:۳۰ به وقت واشینگتن) پخش می‌شود. برنامه‌های زنده بر روی امواج رادیویی نیز قابل دریافت هستند.
برنامه‌ها > گزیده خبرها

گزیده خبرها به میزبانی الناز کیانی و ماندانا تدین اولین برنامه صدای آمریکا است که به مدت ۱۵ دقیقه به چکیدهٔ آخرین اخبار و رویدادهای روز می‌پردازد. (این برنامه دیگر پخش نمی‌شود)
برنامه‌ها > اخبار

شامل سه بخش اخبار شامگاهی و شبانگاهی و ساعت خبر است. مجله خبری اصلی این شبکه‌است و تازه‌ترین رویدادهای سیاسی، ورزشی، اقتصادی، هنری وعلمی را پوشش می‌دهد. این برنامه در سه نوبت هرکدام نیم ساعت به صورت زنده پخش می‌شود. مجری این برنامه بیش تر روزها نگار محمدی، علی جوانمردی و پیام یزدیان هستند. کوروش صحتی، آرش سیگارچی و مسعود سفیری از برنامه‌سازان بخش ایران این مجموعه خبری هستند. علی عمادی خبرهای ورزشی را مرور می‌کند.
برنامه‌ها > روی خط

روی خط چهار روز هفته از دوشنبه تا جمعه به مدت ۶۰ دقیقه به میزبانی مسعود سفیری و رزیتا ایراندوست، به بررسی موضوعی خاص در ارتباط با ایران، آمریکا و جهان می‌پردازد و به پخش تماس‌های تلفنی و خواندن ایمیل‌های مخاطبان اختصاص دارد. این برنامه به جای میزگردی با شما روی آنتن می‌رود.
برنامه‌ها > خیابان زندگی

خیابان زندگی به میزبانی حمیده آرمیده برنامه ای هفتگی است که به بررسی مشکلات و دغدغه‌های اجتماعی و سیاسی در ایران اختصاص دارد و در کنار آن دارای بخش خبری و گفتگو با چهره‌های موفق نیز هست.
برنامه‌ها > افق

افق چهار روز هفته از دوشنبه تا پنجشنبه به مدت نیم ساعت به میزبانی سیامک دهقان‌پور به بررسی موضوعات سیاسی با حضور کارشناسان مختلف می‌پردازد.
برنامه‌ها > تفسیر خبر

تفسیر خبر برنامه پرطرفدار این شبکه بود که در روزهای جمعه، شنبه و یکشنبه به مدت نیم ساعت به بررسی عمیق‌تر خبرها می‌پرداخت. در پی بروز اختلافات داخلی، جمشید چالنگی از صدای آمریکا اخراج شده و برای مدتی مجریان متفاوتی از جمله سیاوش سعادتیان و علی جوانمردی اجرای تفسیر خبر را بر عهده گرفتند. علیرضا نوری زاده و محسن سازگارا مهمانان جمعه شب‌های این برنامه بودند؛ ولی با کنار گذاشتن محسن سازگارا از این برنامه و پس از آن با قطعی شدن حکم جمشید چالنگی و تعلیق او از کار در صدای آمریکا، علیرضا نوری زاده نیز از شرکت در برنامه خودداری کرد. در حال حاضر و از سال ۱۳۹۰ برنامه افق به‌طور کامل جای برنامه تفسیر خبر را گرفته‌است.
برنامه‌ها > شباهنگ

مقالهٔ اصلی: برنامه شباهنگ
شباهنگ برنامه‌ای تفریحی است که به مدت ۴۵ دقیقه به پوشش مسائل سیاسی، فرهنگی و هنری به ویژه دنیای سینما و موسیقی می‌پردازد. لونا شاد از مجریان محبوب این برنامه در پاییز ۱۳۸۷ به دلیل آنچه که آن را مدیریت نادرست واعمال تبعیض میان کارمندان خواند از صدای آمریکا جدا شد. در حال حاضر بهنود مکری، ماندانا تدین و پریسا فرهادی از گردانندگان و مجریان این برنامه هستند. سارا دهقان تهیه بخش ادبی برنامه شباهنگ را بر عهده دارد و در روزهایی از هفته شباهنگ را اجرا می‌کند. حامد بهروان و آرش علایی در برنامه‌ای تحت عنوان کافی شاپ تازه‌های فناوری را معرفی می‌کنند. بهنام ناطقی از محبوب‌ترین گزارشگران هنری شباهنگ است و به معرفی و نقد فیلم می‌پردازد.
برنامه‌ها > آنتن

مقالهٔ اصلی: آنتن (برنامه تلویزیونی)
برنامه هفتگی طنز با محوریت سیاست که مجریان آن آرش سبحانی و سامان اربابی هستند.
برنامه‌ها > دو روز اول

دو روز اول شنبه و یکشنبه هرهفته به گفتگو با چهره‌های سرشناس و مشهور می‌پردازد. پیشتر اجرای این برنامه را بیژن فرهودی بر عهده داشت. (این برنامه دیگر پخش نمی‌شود)
برنامه‌ها > حساب و کتاب

برنامه‌ای است اقتصادی که هر هفته روزهای جمعه پخش می‌شود و به بررسی و تحلیل رویدادهای اقتصادی ایران می‌پردازد. (این برنامه دیگر پخش نمی‌شود)
برنامه‌ها > برنامه صفحه آخر

این برنامه توسط مهدی فلاحتی اجرا می‌شود.
اجازه‌نامه

تمامی تصاویر، فیلم‌ها و متونی که به انحصار توسط صدای آمریکا تهیه می‌شوند، تحت مالکیت عمومی هستند و امکان بازنشر آن‌ها در وبگاه‌ها با توجه به قوانین آمریکا وجود دارد.
انتقادها

در ۲۷ مه ۲۰۲۰ برایان هوک رئیس گروه اقدام ایران در وزارت خارجهٔ آمریکا طی یادداشتی در روزنامهٔ نیویورک پست، به سیاست‌های جاری بخش فارسی صدای آمریکا انتقاد کرد. به گفتهٔ هوک «بینندگان ایرانی می‌گویند این شبکه که بودجهٔ آن از جیب مالیات‌دهندگان آمریکایی تأمین می‌شود بیشتر صدای مُلاهاست تا صدای آمریکا». او در بخشی از این مقاله، به صحبت‌های یکی از کارمندان بخش فارسی صدای آمریکا با وال‌استریت جورنال استناد کرده که گفته‌است: «این شبکه اغلب از پخش انتقادها در مورد حکومت ایران جلوگیری می‌کند.» هوک همچنین از بخش فارسی صدای آمریکا به‌خاطر پخش مستندهای حیات وحش به‌جای پوشش موضوع مهمی مثل اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران ابراز ناراحتی کرده‌است.
بخش فارسی «صدای آمریکا» در ساختمان اصلی این سازمان در واشینگتن دی. سی قرار دارد.
هومان بختیار، یکی از تهیه‌کنندگان بخش فارسی تلویزیون «صدای آمریکا».
نئورئالیسم ایتالیایی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نمایی از رم، شهر بی‌دفاع (۱۹۴۵): نمایی از رم، شهر بی‌دفاع (۱۹۴۵)
سال‌های رونق: ۱۹۴۴–۱۹۵۲
کشور(ها): ایتالیا
چهره‌های برجسته: روبرتو روسلینی، ویتوریو دسیکا، چزاره زاواتینی، لوکینو ویسکونتی، جوزپه د سانتیس، سوزو چکی دامیکو، فدریکو فلینی
تأثیرپذیری: رئالیسم شاعرانه، مارکسیسم، انسان‌گرایی مسیحی
تأثیرگذاری: موج نوی فرانسه، سینما نوو، موج نوی سینمای ایران
نئورئالیسم ایتالیا جنبشی سینمایی بود که پس از پایان جنگ جهانی دوم در ایتالیا پدید آمد تا میانهٔ دههٔ پنجاه تداوم داشت. فیلمسازان پیشروی جنبش نئورئالیسم ایتالیا، سعی در نزدیک شدن هر چه بیشتر به واقعیت چه در روایت و چه در فرم داشتند. رویکرد اخلاقی فیلمسازان این جنبش به هنر، باعث شد تا در سال‌های پس از جنگ جهانی دوم که ایتالیا درگیر فقر، تورم و بیکاری گسترده بود، فیلم‌هایی با محوریت طبقات ضعیف جامعه یعنی کارگران و دهقانان و همچنین پارتیزان‌هایی که در طی دوران فاشیسم با حکومت موسولینی و اشغالگران نازی می‌جنگیدند ساخته شود. از برجسته‌ترین فیلمسازان این جنبش سینمایی روبرتو روسلینی، ویتوریو دسیکا و لوکینو ویسکونتی هستند و فیلم‌هایی مانند رم، شهر بی‌دفاع، آلمان سال صفر، زمین می‌لرزد و دزد دوچرخه فیلم‌های نمونه‌ای این جنبش سینمایی‌اند. این جنبش به مرور زمان رو به افول گذاشت و در میانهٔ سال‌های دههٔ پنجاه، کم‌کم از میان رفت اما تأثیرات گسترده‌ای بر سینمای جهان گذاشت.
پوستر فیلم رم، شهر بی‌دفاع اثر روبرتو روسلینی (۱۹۴۵)
زمینهٔ پیدایش و گسترش > زمینهٔ هنری

در دوران حکومت فاشیست‌ها در ایتالیا، نوعی سینما از طرف حکومت ترویج شد که ارتباطش را از واقعیت بریده بود و تمام هم وغم آن، ترویج تصویری خوب از ایتالیا بود. بنا به دستور حکومت، نمایش مضامینی چون «جنایت» و سایر موضوعاتی که از دید فاشیست‌ها غیراخلاقی بود ممنوع شده بود. به همین دلیل، در واپسین سال‌های حکومت فاشیستی در ادبیات و سینمای ایتالیا تمایلی رئالیستی پیدا شد. چهار قدم در ابرها، بچه‌ها مراقب ما هستند، وسوسه و فیلم‌های دیگر برخی از فیلمسازان ایتالیایی، تلاشی بود برای مقابله با این موج تحمیل‌شده از طرف دستگاه حکومتی. جوزپه دسانتیس و ماریا آلیکاتا در سال ۱۹۴۱ چنین نوشتند: «بر این باوریم که روزی با دنبال کردن گام‌های آرام و خستهٔ کارگری که از سر کار به خانه بازمی‌گردد، زیباترین فیلم خود را خواهیم ساخت.» بر پایهٔ چنین تعریفی، بسیاری فیلم وسوسه ساختهٔ ویسکونتی را اولین تلاش جدی برای نزدیک شدن به واقعیت در قالب فرم و محتوا می‌دانند. ویسکونتی که در دههٔ سی، توانسته بود در کنار فیلمساز بزرگ فرانسوی ژان رنوار دستیاری کند، تحت تأثیر روش او قرار داشت و از این جهت می‌توان بر تأثیر ژان رنوار و سبک رئالیسم شاعرانه فرانسه و فیلم تونی که آن را سلف فیلم‌های این جنبش سینمایی می‌دانند، بر این جنبش سینمایی تأکید کرد. در نهایت، بعد از پایان جنگ جهانی دوم، روبرتو روسلینی با ساختن فیلم رم، شهر بی‌دفاع بر پایه همین نگاه، اولین دستاورد سینمای نئورئالیستی را عرضه کرد و به این ترتیب رم، شهر بی‌دفاع اولین فیلم نمونه‌ای این جنبش سینمایی شد.
زمینهٔ پیدایش و گسترش > زمینه‌های اقتصادی و سیاسی

در دوران حکومت موسیلینی، سیطره فاشیسم بر صنعت فیلم‌سازی، باعث شکل‌گیری استودیوهای فیلم‌سازی معروف چینه چیتا (معادل ایتالیایی هالیوود) و همچنین مدرسه فیلم ایتالیا شد. در طول جنگ، این استودیوهای مجلل فیلمسازی که در سراسر اروپا معروف بودند به شدت آسیب دیدند و ساخت فیلم‌های مجلل در آن‌ها، دیگر امکان‌پذیر نبود. این خود باعث شد تا فیلمسازان به سمت لوکیشن‌های واقعی در خیابان‌ها و مناطق روستایی بروند.
از طرفی، فقر و بیکاری فزاینده‌ای که در طی حکومت فاشیست‌ها و سپس جنگ، ایتالیا را درگیر خود کرده بود، پس از سرنگونی فاشیست‌ها و رسیدن دورانی که به بهار ایتالیا معروف بود، امکان بازگویی پیدا می‌کرد. بعد از روی کار آمدن ائتلافی از احزاب چپ و لیبرال، فیلمسازانی که دغدغه بازگویی مشکلات جاری جامعه ایتالیا را داشتند، بیش از پیش امکان رشد پیدا کردند و روایت‌های خود را بر بستر بحران‌های جامعه جنگ زده ایتالیا متکی کردند.
مولفه‌های سبکی > لوکیشن‌ها و دکور

در فیلم‌های نئورئالیستی، تأکید بر استفاده از لوکیشن‌های طبیعی و واقعی است. برای دوری کردن از تصنع و نزدیک کردن روایت به واقعیت بیرونی معمولاً سعی می‌شود تا در نماهای داخلی هم از میزانسن بندی و چینش صحنه مرسوم در استودیوها پرهیز شود.
مولفه‌های سبکی > تصویر برداری و نورپردازی

معروف است که فیلم‌های نئورئالیستی معمولاً قاب‌های ناآراسته و فی‌البداهه دارند. روسلینی در مصاحبه‌ای در این باره می‌گوید: «اگر به اشتباه نمای زیبایی بگیرم، حتماً هنگام تدوین آن را بیرون خواهم کشید.» معمولاً تصویربرداری به سبک فیلم‌های مستند انجام می‌گیرد و دوربین سعی در نشان دادن واقعیت بدون دست کاری دارد. از این رو، گاهی از دوربین روی دست (تکنیکی است که در آن فیلمبردار بازیگر را با دوربین دنبال می‌کند که موجب تنش در صحنه‌های اکشن و همچنین رئال جلوه دادن اثر می‌شود) استفاده می‌شود و تصویر مانند فیلم‌های خبری، دانه‌دانه است و ظاهراً از نور طبیعی در آن استفاده می‌شود. در این سبک فیلم‌سازی، استفاده از عمق میدان به شدت رایج است و یکی از ویژگی‌های سبکی برجسته این جنبش سینمایی است. البته بر خلاف تصور رایج، تمامی فیلمسازان این جنبش، پایبند این شیوه تصویربرداری و قاب‌بندی نبوده‌اند و نمونه آن، قاب‌های چشم‌نواز و آراسته ویسکونتی در فیلم زمین می‌لرزد است. در واقع، حتی وقتی فیلم‌برداری در لوکیشن واقعی صورت می‌گیرد، صحنه‌ها دارای حرکات نرم دوربین، فوکوس دقیق و صحنه‌پردازی حساب‌شده در چند سطح هستند.
مولفه‌های سبکی > سایر مولفه‌ها

معروف است که در فیلم‌های این جنبش سینمایی، برای ایجاد حس واقعی بودن روایت، از نابازیگران استفاده می‌شود اما در واقع در اغلب موارد از شیوه کُنفِلِیشِن یعنی «تلفیقی از بازیگران حرفه‌ای و نابازیگران» استفاده می‌شود اما در تدوین، این فیلم‌ها کاملاً منطبق با هنجارهای سینمای کلاسیک هالیوودی قرار دارند و همه چیز متعارف به نظر می‌رسد.
مولفه‌های روایی > درونمایه

اساس جنبش نئورئالیستی، بر دیدگاهی اخلاقی بنا شده‌است. مرام اصلی این جنبش این بود که سینما باید هم و غم خود را بر طبیعت خود و بر نقشی که در جامعه دارد متمرکز کند و باید مخاطبان خود را با واقعیت بیرونی خود آن‌ها آشنا کند. در نتیجه، سینما می‌بایست برشی از زندگی روزمره به نظر می‌رسید. در واقع به این صورت که زندگی وارد زیست روزمره طبقات محروم جامعه می‌شود و سپس از آن خارج می‌شود. براساس همین دیدگاه اخلاقی و ایدئولوژیک بود که این سینما بیش از هر چیز دغدغه فقر و محرومیت گسترده‌ای را داشت که در ایتالیای بعد از جنگ غوغا می‌کرد.
اولین فیلم‌های این جنبش سینمایی به روایت زندگی قهرمانانه و فداکاری‌های پارتیزان‌هایی می‌پردازد که با حکومت فاشیستی و اشغال گران نازی در نبرد هستند. در فیلم‌هایی مثل رم، شهر بی‌دفاع (Rome Open City) و پاییزا تم اصلی، فداکاری و شجاعت مبارزان در کنار نشان دادن پاره‌ای اختلافات فرهنگی و زبانی و سوءتفاهم‌های آمیخته‌شده در چنین مبارزه‌ای است. اما به مرور زمان، کارگردانان این جنبش سینمایی، به سراغ معضلات اجتماعی بعد از جنگ نیز رفتند. مشکلاتی چون فرقه گرایی، بیکاری گسترده و تورم و فقر. دزد دوچرخه اثر دسیکا یکی از فیلم‌هایی است که به بهترین شکلی فروپاشی اجتماعی و اخلاقی را در ایتالیای پس از جنگ به تصویر می‌کشد.
مولفه‌های روایی > روایت

فیلم‌های سینمای نئورئالیستی بر پایه جزئیات و تأثیرگرفته از اتفاقات روزمره زندگی روایت می‌شوند. تأکید بر عنصر تصادف به جای روابط علت و معلولی، یکی از اصلی‌ترین ویژگی‌های این نوع سینما است و به این صورت قصد دارد خود را بیشتر به زندگی واقعی نزدیک کند. دوری از روایتی خطی و منسجم، بیشتر از هر چیز در پایان باز فیلم‌ها خود را می‌نمایاند. فیلم به برهه‌ای خاص از زندگی قهرمانانش می‌پردازد و به قبل و بعد آن‌ها کاری ندارد. توجه به جزئیات، یکی دیگر از ویژگی‌های روایی این سبک سینمایی است. جزئیات روزمره‌ای مانند تأکید بر شیوه راه رفتن، شیوه غذا خوردن، حرف زدن یا فرازهایی از زندگی روزمره و تأکید بر زمان‌های مرده برای نزدیک شدن بیشتر به شخصیت‌ها، همگی از ویژگی‌های رایج روایی در این جنبش سینمایی است.
پایان جنبش نئورئالیستی

جنبش نئورئالیستی ایتالیا، در اوایل دهه پنجاه و بعد از اومبرتو د ساخته دسیکا، کم‌کم تحت تأثیر جریاناتی برخاسته از خود این جنبش قرار گرفت که توامان تأثیر گرفته از سنت قدرتمند کمدی ایتالیا نیز بودند. از طرفی پیدا شدن بازارهای خارجی برای سینمای ایتالیا هم بیش از قبل، این تولیدات را تحت تأثیر قرار می‌داد و سرمایه‌گذارهای آمریکایی که برای تولیدات کمدی و ژانرهای سنتی سینمای ایتالیا پیدا شدند، آن تولیدات را قالب کردند. علاوه بر این‌ها، می‌توان علاقه فیلم سازان ایتالیایی به پرداختن به احوالات روانی و درون انسان‌ها را در سال‌های پس از جنگ، به عنوان یکی دیگر از دلایل افول این نئورئالیسم برشمرد.
همچنین، در اوایل دهه پنجاه، دولت جدید ایتالیا که بعد از دوران «بهار ایتالیا» بر سر کار آمده بود، نسبت به تولیدات این جنبش سینمایی بدبین شد و با گماردن جولیو آندره اوتی (Giulio Andreotti) (سیاستمدار و نخست‌وزیر پیشین پس از جنگ جهانی دوم ایتالیا) به ریاست اداره هنرهای نمایشی و تفویض اختیارات ویژه به او، موجبات افول این فیلم‌ها را فراهم آورد. بدین ترتیب هر فیلمی که تصویر بدی از ایتالیا به نمایش می‌گذاشت از منابع مالی محروم می‌شد و در مقابل وام‌های کلان به فیلم‌هایی اختصاص می‌یافت که از محتوای مورد تأیید این اداره برخوردار بودند. اوج گرفتن جنگ سرد و ادعای مخالفان این فیلم‌ها مبنی بر وجود انگیزه‌های ایدئولوژیک و چپ در این فیلم‌ها، این محدودیت‌ها را به اوج خود رساند و به این ترتیب، دوران افول این جنبش از راه رسید.
تأثیر بر تاریخ سینما

نئورئالیسم هر چند افول کرد اما تأثیر عظیمی بر رویه‌های فیلمسازی آینده در اروپا، ایالات متحده و هند بر جای گذاشت. موج نوی فرانسه همواره بر دینی که به این جنبش دارد اذعان کرده‌است و جلوه‌هایی از سبک نئورئالیست آشکارا در موج نوی بریتانیا حضور داشته‌است. نسل جوان تر فیلمسازان ایتالیایی مانند آنتونیونی، اولمی (معروف‌ترین ساخته او «درخت سندل‌های چوبی» نام دارد) و فلینی نیز بخشی از میراث نئورئالیستی را در آثار خود حفظ کردند.
ملاحظاتی دربارهٔ ماهیت جنبش

در گردهمایی سال ۱۹۵۳ پارم که دربارهٔ نئورئالیسم و با حضور روزنامه‌نگاران و فیلمسازان برگزار شد تا ماهیت و جوهر این جنبش سینمایی بررسی شود، مشخص شد هیچ اتفاق نظری پیرامون مانیفست نئورئالیسم در کار نیست. نئورئالیسم تنها دعوتی بود به رئالیسم بیشتر و تأکیدی بر موضوعات معاصر و زندگی طبقات زحمتکش اما چیزی نگذشت که دیدگاه‌های انتقادی به این جنبش پیدا شدند.
یکی از این دیدگاه‌ها نئورئالیسم را صرفاً نوعی گزارشگری متعهدانه می‌دانست که به نام اتحاد سیاسی کوتاه‌مدتی که در سال‌های نهضت مقاومت و «بهار ایتالیا» پدید آمده بود، خواهان اصلاحات بود. دیدگاه دیگری بر بعد اخلاقی تأکید می‌نهاد و بر این باور بود که اهمیت جنبش نئورئالیست در این بود که می‌توانست به مسایل شخصی آدم‌های فیلم، اهمیتی عمومی ببخشد. مهم‌ترین و جدی‌ترین مدافع این جریان فیلم‌سازی آندره بازن فرانسوی بود که بر دراماتیزه شدن روزمره زندگی در این فیلم‌ها تأکید می‌کرد که در واقع پیش قراول نوعی سینمای «درام‌زدایی‌شده» در دهه‌های آینده شد.
بیشتر تاریخ نگاران سینما، نئورئالیسم را نه به خاطر گرایش‌های سیاسی و جهان بینی آن، بلکه به سبب نوآوری‌هایش در زمینه فرم فیلم مؤثر می‌دانند. نوآوری‌هایی که بی‌سابقه نبودند اما اعتبار بین‌المللی جنبش نئورئالیستی آن‌ها را برجسته‌تر از همیشه در معرض توجه قرار داد.
وقایع‌نگاری سینمای نئورئالیستی ایتالیا

| وقایع‌نگاری سینمای نئورئالیستی ایتالیا | وقایع‌نگاری سینمای نئورئالیستی ایتالیا | وقایع‌نگاری سینمای نئورئالیستی ایتالیا | وقایع‌نگاری سینمای نئورئالیستی ایتالیا | وقایع‌نگاری سینمای نئورئالیستی ایتالیا |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| سال | فیلم‌ها | رویدادها |  |  |
| ۱۹۴۵ | رم، شهر بی‌دفاع ساخته روبرتو روسلینی | اعدام موسیلینی و آغاز دوران موسوم به بهار ایتالیا |  |  |
| ۱۹۴۶ | پاییزا ساخته روبرتو روسلینی خورشید همیشه طلوع می‌کند ساخته آلدو ورگانو زندگی در صلح به کارگردانی لوییجی زامپا راهزن اثر آلبرتو لاتوادا | طی یک انتخابات همگانی، احزاب لیبرال و چپ به قدرت می‌رسند. |  |  |
| ۱۹۴۷ | آلمان، سال صفر ساخته روبرتو روسلینی بدون ترحم اثر لوییجی زامپا |  |  |  |
| ۱۹۴۸ | زمین می‌لرزد به کارگردانی لوکینو ویسکونتی دزد دوچرخه ساخته ویتوریو دسیکا ماشینی برای کشتن آدم‌های بد ساخته روبرتو روسلینی عشق (فیلم اپیزودیک) ساخته روبرتو روسلینی | حزب میانه‌رو و دموکرات مسیحی در انتخابات پیروز می‌شود. |  |  |
| ۱۹۴۹ | برنج تلخ ساخته جوزپه د سانتیس  استرومبولی اثر روبرتو روسلینی | قانون آندره اوتی سیاست سهمیه‌بندی را پی می‌ریزد. |  |  |
| ۱۹۵۰ | معجزه در میلان اثر ویتوریو دسیکا روشنایی‌های واریته اثر فدریکو فلینی |  |  |  |
| ۱۹۵۱ | اومبرتو د ساخته ویتوریو دسیکا بلیسیما ساخته لوکینو ویسکونتی |  |  |  |
| ۱۹۵۲ |  اروپا ۵۱ ساخته روبرتو روسلینی |  |  |  |
گلیل

ارتفاعات گلیل در 80 کیلو متری شمال شیروان و در مرز میان ایران و ترکمنستان واقع است. جاده از شیروان تا روستای نامانلو آسفالت است (حدود 65 کیلومتر) و پس از آن جاده خاکی می‌باشد.آخرین روستای مسیر 
نامانلو می‌باشد.نوشته شده توسط علی بدرزاده نامانلو
منطقه حفاظت شده

گلیل یکی از مناطق حفاظت شده ایران می‌باشد . به دلیل جلوگیری از چرای دام  و دیگر بهره‌برداری‌ها ، منطقه نسبتا دارای محیطی دست نخورده است. دارای پوشش جنگلی تنک درختان ارس است و می‌توان بسیاری از گونه‌های جانوری و گیاهی را در آن جا یافت .
وجه تسمیه

گول به معنای جایی است که به‌طور طبیعی آب بسیاری در آن جمع می‌شود(نوعی استخر طبیعی). قابل ذکر است که گؤل واژه‌ایی ترکیست و معنی دقیق و وجه‌تسمیه گؤل‌ايل یعنی محل و مکان دریاچه یا محل حوضچه
واژه «گلیل-gulîl» از دو تک واژ «گل+یل» درست شده‌است پس گلیل به معنای گل است و «یل یا ییل» مفهوم ؛پر،سرشار،فراوان،لبریز،گوناگون ومتنوع و...را دارد بنایراین گلیل به معنای جای پر از گل و یا مکان پر از گل‌های گوناگون را دارد. و از آنجایی که واژه «گل » درمفهوم کنایی زیبا وقشنگ نیز کاربرد دارد پس گلیل به معنی دشت زیبا است. (سین محمدی)
گونه‌های جانوری منطقه

انواع گونه‌های جانوری منطقه ، عبارت است از پلنگ ، کل ، بز ، قوچ ، آهو ،گراز ، گرگ ، روباه ،کبک و دیگر پرندگان ،انواع مار و مارمولک و ... .
گونه‌های گیاهی منطقه

انواع گونه‌های گیاهی منطقه شامل : سرو کوهی (ارس یا مرخ) ، زرشک کوهی ،انواع گونه‌های گون ،کتیرا ، انواع لاله‌ها ،آلاله زرد ، شقایق ، گل پر ، انواع افوربیا ،  گونه‌های خانواده چتریان ، کاکوتی (آنخ) ، چای کوهی(پپوک) ، پونه ، بومادران ، گزنه و گونه‌های تیره گل گاو زبان ، گونه‌های چمن و جگن و ... .
افسر (نیروهای مسلح)

یک افسر مأمور یا دارای اختیارات (سمت چپ) و یک افسر-غیرمأمورِ نیروی زمینی ارتش بریتانیا در حال آماده‌سازی برای مأموریت در افغانستان
افسر (به پارسی میانه: afsar) (به پارسی باستان: abi-sara(h)) کسی که در نیروهای نظامی و انتظامی دارای درجهٔ افسری و سمت فرماندهی باشد، به افرادی که دارای تحصیلات نظامی گری در دانشگاه‌های نظامی (دانشکده یا دانشگاه افسری) می‌باشند افسر می‌گویند. این درجه بالاتر از درجه‌دار و پایین‌تر از امیر و سردار می‌باشد.
در نیروهای مسلح ایران به درجات ستوان سوم تا سروان افسر جزء، و به درجات سرگرد، سرهنگ دوم و سرهنگ افسر ارشد می‌گویند. رده افسری بالاتر از درجه دار و پایین‌تر از ردهٔ امیری است. این عنوان در دورهٔ رضاشاه از روی واژهٔ «افسر» در زبان فارسی به معنی «تاج» برای معادل واژهٔ (Officer) در انگلیسی ساخته شد.
درجه‌های افسری در نیروهای مسلح ایران (به غیر از نیروی دریایی) به ترتیب از بالاترین درجه تا پایین‌ترین درجه عبارتند از:
سرهنگ
سرهنگ دوم
سرگرد
سروان
ستوان یکم
ستوان دوم
ستوان سوم
درجه‌های افسری در نیروی دریایی ایران به ترتیب از بالاترین درجه تا پایین‌ترین درجه عبارتند از:
ناخدا یکم
ناخدا دوم
ناخداسوم
ناوسروان
ناوبان یکم
ناوبان دوم
ناوبان سوم