ترکیب یونی
نقش حیاتی

یون‌ها نقشی حیاتی در عملکرد سلولی و اندام‌های بدن دارند. به‌عنوان مثال، پتانسیل عمل در دستگاه عصبی بدن توسط تعامل سه یون سدیم، پتاسیم و کلسیم ایجاد می‌شود. بسیاری از یون‌ها چون سدیم، پتاسیم، کلسیم، منیزیم، آهن، مس، منگنز، روی، کبالت، سلنیوم، منگنز، مولیبدن، کلرید، نیترات، فسفات و بی‌کربنات در بدن انسان به مقادیر مشخصی وجود دارند و کاهش یا تغییر در نسبت این یون‌ها می‌تواند موجب بروز بیماری یا نارسایی‌هایی در بدن شود. برخی از اعمال حیاتی و مهم یون‌ها در بدن انسان یا گیاهان به شرح زیر است:
Ca۲+: جزئی از استخوان و دندان است و در ترارسانی پیام (در نقش پیغام‌بر ثانویه)، پیام‌رسانی عصبی در یاخته‌های عصبی، انقباض ماهیچه‌ای، انعقاد خون و لقاح نقش داشته و کوفاکتور بسیاری از آنزیم‌هاست. برای کمبود آن هیپوکلسمی را ببینید.
Zn۲+: بیشتر در نقش آنتی‌اکسیدان (به‌ویژه در کبد) ظاهر می‌شود. این یون نقش تثبیت‌کننده برای مولکول‌های بزرگی دارد که میل ترکیبی بسیاری با روی دارند؛ به‌ویژه در جایگاه‌های غنی از سیستئین در چین‌ها پروتئینی. روی یکی از اجزاء مهم انگشت روی در برخی پروتئین‌هاست.
K+: نقش اصلی‌اش تنظیم فشار اسمزی به‌ویژه در کلیه‌هاست. این یون نقش مهمی در حفظ پتانسیل غشا دارد. از وظایف دیگر آن، شل‌شدگی ماهیچه‌ها، کاهش فشار خون، ترشح انسولین و غیره است. برای کمبود آن هیپوکالمی و برای افزایش آن هایپرکالمی را ببینید.
Na+: نقش مشابهی با پتاسیم دارد. ایجادکنندهٔ اصلی دیپولاریزاسیون سلولی است و نقش مهمی در حرکت بدن و شناخت دارد. برای کمبود آن هیپوناترمی و برای افزایش آن هایپرناترمی را ببینید.
Mg۲+: کوفاکتور بیش از ۳۰۰ واکنش شیمیایی مهم بدن است و برخی واکنش‌های زیست‌پزشکی را تنظیم می‌کند. در ساخت پروتئین، رشد استخوان، تولید انرژی، ضربان طبیعی قلب، تنظیم فشار و قند خون، عملکرد اعصاب و ماهیچه‌ها و برخی اعمال حیاتی دیگر نقش مهمی دارد. این یون همچنین جزئی از ساختار کلروفیل در گیاهان است.
Mn۲+: تثبیت‌کننده ساختار پروتئین است و بخش مهمی از ساختمان آنزیم‌ها و پروتئین‌ها محسوب می‌شود. یک نمونهٔ مهم این آنزیم‌ها، سوپراکسید دیسموتاز است. در مغز انسان، منگنز به‌صورت یک پروتئین فلزی، به‌خصوص در ساختار گلوتامین سنتتاز در آستروسیت‌ها مشاهده می‌شود. افزایش بیش از حد آن ممکن است با بروز بیماری‌های تخریبی عصبی چون پارکینسون مرتبط باشد.
Cl−: در تنظیم فشار اسمزی، تعادل یونی بدن و هم‌ایستایی اسید-باز نقش دارد. کلر فراوان‌ترین آنیون بدن است و مسئول بیش از یک‌سوم  تونیسیته مایع خارج سلولی است. یون کلر در ساختار کانال یونی دریچه لیگاندی و مجرای یونی وابسته به ولتاژ حاضر است و در انتقال دیگر یون‌ها از خلال غشای سلولی نقش دارد. اختلال در کانال‌های یونی کلریدی در بروز فیبروز سیستیک، پوکی استخوان و صرع دخالت دارد. افزایش فعالیت این کانال‌های کلریدی در پیشرفت گلیوما و رشد مالاریا در گلبول‌های قرمز خون حائز اهمیت است.
CO۲−۳: نقش مهمی در بافرینگ و حفظ پی‌اچ بدن دارد. در خون، حدود ۸۵٪ دی‌اکسید کربن به کربنات آبی مبدل شده که حمل و نقل آنرا آسان می‌سازد.
Co۲+: میزان آن در بدن ۱ تا ۲ میلی‌گرم است و بیشتر در قلب، کبد، کلیه‌ها و طحال (و با مقادیر کمتری در لوزالمعده، مغز و خون) یافت می‌شود. کبالت بخش مهمی از ساختار ویتامین ب۱۲ و یک کوآنزیم حیاتی در جریان میتوز است. کبالت برای ساخته شدن اسیدهای آمینه و برخی پروتئین‌ها و غلاف میلین در رشته‌های عصبی ضروری است و در پیام‌رسانی عصبی هم نقش مهمی دارد.
PO۳−۴ جزئی از ساختمان آدنوزین تری‌فسفات است که تأمین‌کننده و ذخیره‌کننده انرژی در بدن است. به‌صورت کلسیم فسفات در ساختمان استخوان‌ها حضور دارد.
Fe۲+/Fe۳+: هستهٔ مرکزی هموگلوبین است که حمل‌کننده اکسیژن در بدن است و در ساختار میوگلوبین هم وجود دارد. آهن یکی از اجزای مهم آنزیم‌های تنفس یاخته‌ای و فرایند اکسایش-کاهش در جانواران و گیاهان است. کمبود آهن، شایع‌ترین نوع سوءتغذیه در انسان است و سبب کم‌خونی می‌شود. از طرف دیگر، آهن بالا سبب بروز هموکروماتوز در انسان می‌شود. افزایش آهن که گاهی ناشی از مصرف بیش از حد گوشت است، سرعت رشد تومور را افزایش داده و می‌تواند در بروز برخی سرطان‌ها نقش داشته باشد.
NO−۳: منبع اصلی نیتروژن در گیاهان برای ساخت پروتئین است. در انسان این یون در بروز مِتهِموگلوبینِـمی نقش دارد.