گادفلش
تاریخچه گروه > آلبوم چندآهنگه با عنوان گروه، استریت‌کلینر و خالص (۱۹۹۳–۱۹۸۸)

گادفلش با الهام از منظرهٔ شهری تیره و تار بیرمنگام و اکستریم متال که برودریک به گرین معرفی کرد، لحن شدیدتری نسبت به Fall of Because که تحت تأثیر اصلی گروه کیور بود به خود گرفت. در سال ۱۹۸۸، گروه با انتشار نمایشنامهٔ توسعه یافته تحت نام خود، گادفلش (آلبوم چندآهنگه) از طریق ناشر Swordfish در موسیقی زیرزمینی حضور پیدا کرد. آن آلبوم چندآهنگه، منبع اینداستریال متال را در کنار آلبوم استودیویی گروه Ministry در سال ۱۹۸۸ به نام سرزمین تجاوز و عسل در نظر گرفت، ضرب‌های اینداستریال برنامه‌ریزی‌شده، آوازهای تحریف‌شده، گیتار کم و ریف‌های بیس رانندگی را برای ایجاد صدایی که برای شناخته شدن گادفلش می‌کرد، ترکیب کرد.
مدت کوتاهی پس از انتشار گادفلش، گروه یک آلبوم چندآهنگه دیگر با نام اشک‌های کوچک را ضبط کرد که شامل چهار آهنگ کوتاه و خشن بود. با این حال، قبل از اینکه ناشر Swordfish بتواند این آلبوم چندآهنگه را منتشر کند، گادفلش توسط ایریک رکوردز خریداری شد و بنیان‌گذار ناشر، دیگبی پیرسون، برودریک و گرین را متقاعد کرد تا اشک‌های کوچک را کنار گذاشته و از آهنگ‌ها به عنوان آهنگ‌های جایزه در اولین آلبوم کامل خود استفاده کنند. گروه موافقت کرد و در سال ۱۹۸۹ استریت‌کلینر را منتشر کردند که به عنوان یک آلبوم برجسته در موسیقی هوی متال مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و به رسمیت شناخته شد. استریت‌کلینر شاهد معرفی مجدد نویل به گروه بود، این بار به عنوان دومین گیتاریست، و این اولین انتشار گروه در ایریک بود. این آلبوم بیشتر صدای گادفلش را مشخص کرد و از دیگر آلبوم‌های متال با تولید غیرعادی که بر ضرب‌های مکانیکی و بیس پرکاشن بیش از گیتار تأکید داشت، متمایز بود. استریت‌کلینر به ویژه سنگین و تاریک در نظر گرفته می‌شود.
از فوریه تا مارس ۱۹۹۱، گادفلش دوباره در استودیو حضور داشت و آلبوم چندآهنگه دولت برده را ضبط می‌کرد، که گروه در حال آزمایش موسیقی رقص و عناصر موسیقی الکترونیکی بیشتری بود. بعداً در همان سال در آوریل، گادفلش اولین تور خود را در آمریکای شمالی (یک مرحله از تور Earache's Grindcrusher) با همتایان خود Nocturnus و نیپالم دث آغاز کردند. به گفته مایک براونینگ از Nocturnus، بیشتر نمایش‌های این تور ۴۵ روزه با حضور ۲۰۰ تا ۳۰۰ نفر برگزار شد. گادفلش اولین کنسرت را به دلیل مسائل مربوط به مجوز از دست داد، اما آنها به تاریخ دوم در محل اجرای موسیقی L'Amour در بروکلین رسیدند. سالن پر بود و وقتی گادفلش روی صحنه رفت، دستگاه درام آنها از کار افتاد و گروه نتوانست ادامه دهد. وقتی دستگاه جایگزینی در نهایت پیدا شد، برودریک و گرین با عجله در چهار آهنگ برنامه‌ریزی کردند تا برای سومین نمایش تور در کلوپ شبانهٔ کانال بوستون آماده شوند. با وجود این مشکلات اولیه، بقیهٔ تور به خوبی پیش رفت و گادفلش به طرز شگفت‌انگیزی با استقبال مثبت روبرو شد. دولت برده در ماه ژوئیه پس از نتیجه‌گیری تور Grindcrusher منتشر شد. در اوت و اکتبر ۱۹۹۱، برودریک و گرین هر دو مهمان در رازهای مدفون (۱۹۹۲)، یک آلبوم چندآهنگه از گروه Painkiller بودند.
با موفقیت‌های استریت‌کلینر و دولت برده، افتتاحیهٔ کنسرت برای گروه نیروانا و تور، گادفلش آلبوم دوم خود را شروع کرد، این بار بدون نویل، که تصمیم گرفت روی پروژهٔ دیگر خود تمرکز کند، که برودریک را به عنوان یک تهیه‌کنندهٔ تکراری معرفی می‌کرد. برای پر کردن جای خالی او، رابرت همپسون از گروه Loop برای نواختن نیمی از آهنگ‌های آلبوم جدید و همچنین در دنیای سرد (۱۹۹۱)، یک آلبوم چندآهنگه که در همان جلسات ضبط شده بود، آورده شد. آلبوم دوم، خالص، در سال ۱۹۹۲ از طریق ناشر ایریک منتشر شد و از آن زمان به عنوان یک انتشار تأثیرگذار در ژانر پست متال شناخته شد. از نظر موزیکال، خالص حتی مکانیکی‌تر از استریت‌کلینر بود، و بیشتر بر دستگاه درام تأکید داشت و تولیدی را به نمایش می‌گذاشت که پرکاشن را با فضایی تیره و تار تقویت می‌کرد. اگرچه آشکارترین آزمایش‌های گادفلش با هیپ‌هاپ و بریک‌بیت‌ها بعداً در دوران حرفه‌ای‌شان انجام شد، عناصر خالص هر دو زیر نالهٔ گیتار، آوازهای فریاد زده و طبل‌های تکراری پرخاشگرانه بودند. این آلبوم در پایان، آزمایش‌های خود را با ساختارهای آهنگ غیر معمول ادامه داد، «دومین خالص»، قطعه‌ای بیست دقیقه‌ای از پهپاد محیطی با ضرب آهنگ غوطه‌ور منتشر شد، همان‌طور که ند راگت از آل‌میوزیک گفت، «مثل یک توپ از دور ضربه می‌زند».
علیرغم نارضایتی برودریک از میکس خالص که «به اندازهٔ کافی سنگین نیست»، بسیاری از منتقدان این آلبوم را بی‌امان می‌دانستند. در یک بررسی مثبت، مایک گیتر از مجلهٔ اسپین نوشت که «هیروشیما احتمالاً سرگرم‌کننده‌تر از خالص بود». در حمایت از آلبوم، گادفلش قصد داشت برای گروه Ministry در یک تور دیگر در آمریکای شمالی افتتاح شود، اما در عوض برای گروه الکترو اینداستریال Skinny Puppy در تور آخرین حقوق آنها (۱۹۹۲) افتتاح شد. باز هم به دلیل مشکلات ورود به ایالات متحده، گادفلش مجبور شد تعدادی از این تاریخ‌ها را لغو کند. آنها بعداً به عنوان سرفصل به آن بازارها بازگشتند تا نمایش‌های از دست رفته را نشان دهند. برودریک به‌طور گذشته‌نگر گفت که این دوره از گروه به عنوان «صادقانه‌ترین بازنمایی از آنچه گادفلش قصد دستیابی به آن را دارد» است.