انتخابات در بریتانیا
نظام حزبی

احزاب سیاسی، سازمان‌های مسلط بر نظام سیاسی نوین بریتانیا هستند. اغلب نامزدها به نمایندگی از احزاب با وزن‌های سیاسی متفاوت در انتخابات شرکت می‌کنند. همهٔ احزاب، فارغ از کوچکی یا بزرگی، باید توسط کمیسیون انتخابات ثبت شوند تا بتوانند در انتخابات فعالیت کرده و نامزد معرفی کنند. احزاب بریتانیا باید به شکل دوره‌ای کمک‌های مالی و وام‌های دریافتی و هزینه‌هایی که برای انتخابات ملی انجام داده‌اند را گزارش کنند. احزاب بزرگتر باید حساب‌های حسابرسی‌شدهٔ خود را سالانه تقدیم کنند. بسیاری از این احزاب یک رهبر دارند (اما برخی از آن‌ها یک یا چند «سخنگو» به جای رهبر معرفی می‌کنند). رهبران احزاب در انتخابات سراسری به عنوان نامزد آن حزب برای کسب مقام نخست‌وزیری به شمار می‌روند. این در حالی است که به‌طور رسمی سِمَت «نامزدی نخست‌وزیری» رسمیت ندارد زیرا نخست‌وزیر در این کشور توسط پادشاه منصوب می‌شود. هر گاه یک حزب توانست اعضای خود را به پارلمان، پارلمان‌های تفویضی یا شوراهای محلی بفرستد، تمام اعضا موضعی واحد اتخاذ می‌کنند و با استفاده از نظام whip (یا ناظم) از تفرقه جلوگیری کرده و نظم جمعی را برقرار می‌کنند.
بریتانیا در طول تاریخ (تا سال ۲۰۰۵ و البته به استثنای ۱۹۲۳) به خاطر بکارگیری نظام نخست‌نفری عملاً دارای نظام دوحزبی در انتخابات‌های سراسری و محلی بود. به نظر می‌رسد قانون دوورژه در تاریخ سیاسی پارلمان بریتانیا به اثبات رسیده است. بریتانیا پیش از جنگ جهانی اول واقعاً دارای نظام دوحزبی بود: احزاب اصلی عبارت بودند از توری‌ها (که بعدها حزب محافظه‌کار شدند) و ویگ‌ها (که بعدها حزب لیبرال شدند). هر چند این نکته را هم باید افزود که پس از رفع محدودیت‌های کاتولیک‌ها گرایش‌هایی به حزب پارلمانی ایرلند وجود داشت. پس از جنگ جهانی دوم حزب محافطه‌کار و حزب کارگر دو حزب مسلط بر سیاست بریتانیا شدند. هیچ حزبی در بریتانیا تا به حال حتی نتوانسته به شمار لازم برای کسب اکثریت در پارلمان دست یابد. پس از دهه ۱۹۸۰ احزاب سوم و کوچکتر همیشه توانسته‌اند ۲۰٪ آرا را به دست آورند. در ۲۰۰۵ حزب لیبرال دموکرات توانست ۶۲ کرسی از ۶۴۶ کرسی مجلس عوام را به دست آورد و باعث شد تا برخی از ناظران پارلمان وستمینیستر را با عنوان نظام «دو و نیم حزبی» خطاب کنند.
در انتخابات سراسری ۲۰۱۰ سهم دو حزب اصلی بریتانیا از آرا به ۶۵٪ سقوط کرد و کرسی‌های باقی‌مانده بین احزاب پرشمار و کوچک از قبیل احزاب ملی‌گرا تقسیم شد. در ۲۰۱۵ مناظره‌های تلویزیونی بین نامزدهای هفت حزب برگزار شد. در انتخابات سراسری، حزب ملی اسکاتلند (SNP) بیش از ۹۰٪ آرای حوزه‌های انتخابیهٔ اسکاتلند را برد و بدین ترتیب سومین حزب از حیث شمار کرسی‌ها در پارلمان بریتانیا شد. در همان زمان حزب استقلال پادشاهی متحد نزدیک به ۱۳٪ از کل آرای بریتانیا را به‌دست آورد (بیش از دو برابر سهم SNP در کل پادشاهی) و در نتیجه سومین حزب از لحاظ محبوبیت عمومی گردید اما در نهایت تنها یک کرسی در پارلمان به دست آورد. در عین حال لیبرال دموکرات‌ها همچنان با داشتن ۱۰۰ کرسی سومین حزب سیاسی در مجلس اعیان باقی ماندند.
در انتخابات‌هایی که از نظام تناسبی استفاده می‌کنند احزاب کوچکتر نسبت بالاتری از آرا و سهم بیشتر از کرسی‌ها را به دست می‌آورند. برخی از این انتخابات‌ها عبارتند از پارلمان اسکاتلند، مجلس ولز، مجلس ایرلند شمالی، شورای شهر لندن و پارلمان اروپا. احزابی چون پلاید کامری، حزب استقلال و احزاب سبز در این نوع انتخابات‌ها بهتر عمل می‌کنند در نتیجه می‌توان گفت که احتمال رسیدن به نظام چندحزبی وجود خواهد داشت.
ورود به انتخابات به شکل یک نامزد مستقل نسبتاً آسان است اما امکان برد به شدت کم است و نمونه‌های آن بسیار استثنایی است (برای مثال در ۱۹۹۷ مارتین بل در برابر نمایندهٔ محافظه‌کار بدنام‌شده‌ای به نام نیل همیلتون به پیروزی رسید. این پیروزی در حالی بود که احزاب اصلی کنار کشیده بودند و در انتخابات آن حوزه شرکت نکردند). در انتخابات سراسری ۲۰۰۵ سه نامزد مستقل انتخاب شدند که بالاترین رقم پس از ۱۹۴۵ بود. با این حال از این تعداد هم تنها یکی توانست بار دیگر در ۲۰۱۰ وارد پارلمان شود.