stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
زودیاک قاتل
قتل‌ها و مکاتبات > حملات تأیید شده

زودیاک قاتل در نامه‌های خود به مطبوعات ادعا می‌کرد که ۳۷ نفر را کشته است. کارآگاهان پرونده از این بین تعداد هفت قربانی مورد حمله قرار گرفته را تأیید کردند که پنج نفر از آن‌ها کشته شده و دو نفر زنده ماندند. این حملات تأیید شده عبارتند از:
دیوید آرتور فارادای (۱۷ ساله) و بتی لو جنسن (۱۶ ساله) در ۲۰ دسامبر ۱۹۶۸ در جادهٔ دریاچهٔ هرمن واقع در شهر بنیسیا، کالیفرنیا به ضرب گلوله کشته شدند.
مایکل رنالت مگئو (۱۹ ساله) و دارلین الیزابت فرین (۲۲ ساله) در حوالی نیمه شب ۴ و ۵ ژوئیهٔ ۱۹۶۹ در پارکینگ بلو راک اسپرینگز پارک والیو مورد اصابت گلوله قرار گرفتند. مگئو زنده ماند؛ مرگ فرین در بدو ورود به بیمارستان کایزر پرمننته اعلام شد.
برایان کلوین هارتنل (۲۰ سال) و سیسیلیا ان شپرد (۲۲ ساله) در ۲۷ سپتامبر ۱۹۶۹ در دریاچهٔ بریسا واقع در شهرستان ناپا، کالیفرنیا با چاقو مورد حمله قرار گرفتند. هارتنل با وجود جراحات ناشی از هشت شلیک تفنگ در پشت خود زنده ماند. اما شپرد سه روز بعد درگذشت. قاتل با لباس یکدست مشکی یک کلاه جلادی به سر و عینک آفتابی روی چشم به طرف آن‌ها اسلحه گرفته و کیف پول و سوئیچ ماشین آن‌ها را درخواست کرده سپس چند بند همراه خود داشته و از شپرد می‌خواهد تا دستان هارتنل را ببندد و بعد خود می‌آید گرهٔ بند را سفت کرده دستان شپرد را می‌بندد و سپس با چاقو زدن به پشت برایان هارتنل ضربه می‌زند و هر دو را با ضربات متوالی چاقو می‌زند. جای چکمه‌های نظامی در صحنهٔ قتل از قاتل نیز به‌دست آمد.
پاول لی استاین (۲۹ ساله) یک رانندهٔ تاکسی بود که در ۱۱ اکتبر ۱۹۶۹ در محلهٔ پرسیدیوهایت شهر سان فرانسیسکو در تقاطع واشینگتن و چری مورد اصابت گلوله قرار گرفت و کشته شد. آن‌طرف خیابان چند کودک از پشت پنجرهٔ خانه‌شان مسافر را می‌بینند که دارد در صندلی جلو، کاری با راننده می‌کند. ابتدا تصور می‌کنند درگیری میان آن دو صورت گرفته در هر صورت با پلیس تماس می‌گیرند. کارآگاه دیوید تاسکی به همراه دستیارش ویلیامز و گروه‌شان به محل قتل اعزام می‌شوند. کیف پول راننده و سوئیچ ماشین هم نبود. روی صندلی عقب یک جفت دستکش مردانهٔ مشکی سایز هفت قرار داشت. بر پایه گزارش‌های تاکسی راننده می‌بایست مسافر را در تقاطع واشینگتن و میپل پیاده کند. اما اینکه چرا جلوتر آمده و در تقاطع واشینگتن و چری توقف کرده است هنوز یک راز است. طرح معروفی از چهرهٔ قاتل بر پایه گفتهٔ یکی از بچه‌ها که برای لحظات کوتاهی مسافر را دیده بود به‌دست می‌آید. قاتل قطعه‌ای از لباس مقتول را جدا و برای روزنامهٔ سان‌فرانسیسکو کرونیکل ارسال کرد. همچنین یک نمونه اثر انگشت خونی ناقص همانجایی که طبق گفته شاهدان مسافر آخرین بار ماشین را لمس کرده هم به‌دست آمد.
قتل‌ها و مکاتبات > قتل‌های جاده دریاچه هرمن

اولین قتلی که به‌طور گسترده به زودیاک نسبت داده شد تیراندازی به دانش‌آموزان دبیرستانی بتی لو جنسن و دیوید آرتور فارادی در ۲۰ دسامبر ۱۹۶۸ بود. جنسن یک دانش آموز ۱۶ ساله در دبیرستان هوگان بود و در شب بیستم دسامبر قرار عاشقانه‌ای با فارادی، دانش آموز ۱۷ سالهٔ هم محلی خود در دبیرستان والیو داشت. فارادی ساعت ۸ شب با ماشین مادرش به سمت خانه جنسن رفت و آن‌ها ساعت ۸:۳۰ از خانه جنسن حرکت کرده و به سمت خانه یکی از دوستان جنسن رفتند. مدتی بعد از ساعت ۹، آنها به سمت حوالی والیو حرکت کردند و در خط مخصوص عاشقان در جاده دریاچه هرمن پارک کردند. یک موتور سوار در حین عبور بین ساعت ۱۰:۱۵ تا ۱۰:۳۰ متوجه این زوج شد که در کنار جاده دریاچه هرمان، روی شن‌های رواناب در نزدیکی دروازه ایستگاه پمپاژ آب پارک کرده بودند. آن‌ها دوباره در ساعت ۱۱ نیز مشاهده شدند.
این زوج بین ساعت ۱۱:۰۵ تا ۱۱:۱۰ مورد حمله قرار گرفتند. طبق تشخیص پلیس یک مهاجم ناشناس، خودروی خود را در نزدیکی خودروی فارادی، در حدود ۳ متر فاصله با در سمت مسافر خودرو پارک کرده است. قاتل وسیله نقلیه خود را ترک کرد و به خودروی این زوج نزدیک شده و چندین گلوله به داخل آن شلیک کرد. گلوله‌ها به قطعات مختلف خودرو اصابت کرد اما به این زوج برخوردی نداشت. احتمال بر این است که او سعی داشته آن‌ها را مجبور به ترک وسیله نقلیه کند. هر دو سعی کردند از در سمت مسافر خارج شوند. جنسن توانست بیرون بیاید. در هنگام خروج فارادی، ضارب با یک تفنگ کالیبر ۲۲ به سر او شلیک کرد. ضارب شروع به تعقیب جنسن کرد که در حال فرار بود. او شش گلوله به سمت او شلیک کرد و پنج گلوله به پشت او اصابت کرد. سپس با وسیله نقلیه خود آنجا را ترک کرد. پلیس تصور می‌کند که کل حمله دو تا سه دقیقه طول کشیده است.
یک موتورسوار در حال عبور، اجساد این زوج را در ساعت ۱۱:۱۰ مشاهده کرد. او در جاده رانندگی کرد و خود را به یک ماشین گشت پلیس برای ارائه گزارش صحنه رساند. مأموران داخل خودرو بلافاصله راهی محل شدند. جنسن مرده اعلام شد و فارادی هنوز نفس می‌کشید. او به بیمارستان منتقل شد، اما بر اثر شدت جراحات جان باخت. پلیس نتوانست هیچ اثر لاستیک قابل استفاده یا رد پای ضارب را پیدا کند و شاهدی نیز وجود نداشت. آنها نتوانستند انگیزه ای غیر از «دیوانه بودن» قاتل پیدا کنند. تحقیقات فشرده‌ای در ماه‌های بعد انجام شد، اما هیچ مظنون قابل قبولی پیدا نشد. این قتل به‌طور گسترده توسط رسانه‌ها پوشش داده شد.
تا هفت ماه پس از قتل، فعالیتی از سمت زودیاک قاتل دیده نشد. نویسنده مایکل کلهر و دیوید ون نیس اظهار دارند که این یک «دوره خونسرد شدن» برای تفکر بر اعمال خود بود که اکثر قاتلان زنجیره‌ای تجربه می‌کنند.
قتل‌ها و مکاتبات > قتل بلو راک اسپرینگز

پیش زمینه
دارلین فرین و مایکل مگئو حدود نیمه شب ۴ و ۵ ژوئیه ۱۹۶۹ مورد اصابت گلوله قرار گرفتند. فرین ۲۲ ساله بود و به دلیل شغلش در یک رستوران محلی در بین بسیاری از افراد جامعه محبوبیت داشت. او در آنجا با مایکل مگئو که ۱۹ ساله بود آشنا شد. علی‌رغم اینکه دارلین هنوز با شوهرش دین فرین ازدواج کرده بود آن‌ها با هم دوست شدند و در ۴ ژوئیه قرار عاشقانه گذاشتند. بعد از ساعت ۱۱:۳۰ آن شب، فرین در خانه اش یک تماس تلفنی که احتمالاً از سمت مگئو بود دریافت کرد. او خانه را ترک کرده و حدود ساعت ۱۱:۵۰ به خانه مگئو رسید.
پس از آن، حقایق این پرونده «پر از اظهارات متناقض و حدس و گمان‌های غیرشفاف» می‌شود. برخی از اطلاعات از پژوهش‌های رابرت گری‌اسمیت، محقق زودیاک به دست آمده است. ظاهراً بلافاصله پس از خروج فرین و مگئو از خانه، آن‌ها به این باور رسیده یا متوجه شدند که توسط مردی با یک ماشین رنگ روشن تعقیب می‌شوند. به دلایلی، دارلین شروع به رانندگی در خارج از شهر در جهت جاده دریاچه هرمن کرد. کمی قبل از نیمه شب، او ماشین را به پارکینگ خالی بلو راک اسپرینگز پارک رساند. دو مایلی جاده دریاچه هرمن، یکی دیگر از مناطق محبوب برای زوج‌ها بود. فرین در فاصله ۲۰ متری به ورودی پارکینگ خودرو پارک کرد و خیلی زود، وسیله نقلیه دیگری در فاصله ۲۰ متری سمت چپ آن‌ها پارک کرد. راننده مرد ناشناس چراغ‌های جلو را خاموش کرد و بی حرکت پشت فرمان نشست. مگئو پرسید که راننده کیست و فرین به‌طور مبهم پاسخ داد که نگران این موضوع نباشد. سپس راننده با سرعت خیلی زیاد از پارکینگ خارج شد.
شلیک
پنج دقیقه بعد، راننده برگشت و چند متری خودروی فرین در سمت در مسافر پارک کرد. از ماشینش خارج شد و به ماشین فرین نزدیک شد. مرد چراغ قوه‌ای را به داخل ماشین تاباند. این زوج با تصور اینکه او یک افسر پلیس است پنجره را پایین کشیدند. مرد هیچ صحبتی نکرد و با اسلحه به داخل ماشین شلیک کرد. یک گلوله به بازوی راست مگئو اصابت کرد و گلوله‌ای دیگر به گردن فرین اصابت کرد که باعث شد به سمت فرمان خم و بی‌حرکت شود. مگئو سعی کرد ماشین را ترک کند، اما دستگیره در سمت سرنشین گم شده بود یا برداشته شده بود. ضارب از ماشین فرین دور شد و به سمت ماشین خودش برگشت. او بلافاصله آنجا را ترک نکرد، بلکه در ماشینش را باز کرد و کاری کرد که مگئو نمی‌توانست ببیند. او به عقب به مگئو نگاه کرد که در تلاش بود از ماشین فرین پیاده شود و به سرعت به سمت او برگشت. چهار گلوله دیگر، دو گلوله به سمت هر نفر شلیک شد. مهاجم به سرعت به سمت ماشین خود حرکت کرد و پارکینگ را ترک کرد. صدای شلیک توسط سرایدار زمین گلف شنیده شد و او آن را ساعت ۱۲:۱۰ بامداد تخمین زد. قاتل هیچ سرنخی از خود باقی نگذاشت.
مظنون‌ها

آرتور لی آلن
لارت
دیوید زنیسکی
راس سالیوان
لارنس کین
ایرل ون بست جونیور
دونالد لی بویوک
لوئیز مایرز
مارینا لن کویین
احتمال زنده بودن زودیاک

لیندو لافرتی، یک پلیس گشت زن بازنشسته، در سال ۲۰۱۲ در کتاب خود (The Zodiac Killer Cover-Up) مدعی شد که زودیاک همچنان زنده و با ۹۲ سال سن ساکن شهرستان سولانو است.
رمزگشایی نامه دوم

سومین نامه از چهار نامه رمزگذاری شده زودیاک در دسامبر ۲۰۲۰ رمزگشایی شد. او در این نامه نوشته بود: امیدوارم از اینکه دنبال من می‌گردید بهتون خیلی خوش بگذره. اون کسی که تو تلویزیون نشون دادید من نبودم. من از اتاق گاز نمی‌ترسم برای اینکه من رو مستقیم به بهشت می‌بره چون حالا به اندازه کافی، برده دارم که برای من کار کنن».
در فرهنگ عامه

جنایت‌ها، پیام‌ها و نامه‌های رمزدار زودیاک تاکنون الهام بخش تولید بسیاری از فیلم‌ها، رمان‌ها و برنامه‌های تلویزیونی بوده است که معروف‌ترین آن‌ها فیلم سینمایی زودیاک به کارگردانی دیوید فینچر است.
دیوید آرتور فارادی و بتی لو جنسن
هزاره پانزدهم (پیش از میلاد)

هزارهٔ پانزدهم پیش از میلاد دورهٔ تاریخی سال‌های ۱۵۰۰۰ تا ۱۴۰۰۱ پیش از میلاد را در بر می‌گیرد. این هزاره بخشی از دورهٔ پارینه‌سنگی زبرین است. تعیین تاریخ دقیق رویدادهای این هزاره ناممکن است و همهٔ تاریخ‌های مربوط به این هزاره تقریب‌هایی برپایهٔ تحلیل‌های زمین‌شناسی، تحلیل‌های انسان‌شناسی و تاریخ‌گذاری پرتوسنجشی هستند.
نوآوری‌ها و اکتشافات

ایالات متحده آمریکا: حضور احتمالی انسان در محوطهٔ تپه کاکتوس در ویرجینیا که مصنوعات سنگی مربوط به پیش از فرهنگ کلوویس کشف شده‌است.
خاورمیانه: اهلی کردن سگ (احتمالی)
ایتالیا: توسعهٔ تمدن‌های گراوتیانی در ایتالیا و اروپای شرقی
اروپا: اوج هنر سنگ‌نگاری
فرانسه و اسپانیا: توسعهٔ تمدن‌های ماگدالنی
جمکران

مکان
| جمکران | جمکران |
| --- | --- |
روستا: روستا
مسجد جمکران: مسجد جمکران
مختصات: ۳۴°۳۵′۰۴″شمالی ۵۰°۵۴′۴۵″شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۵۸۴۵۱°شمالی ۵۰٫۹۱۲۴۴°شرقی﻿ / 34.58451; 50.91244: مختصات: ۳۴°۳۵′۰۴″شمالی ۵۰°۵۴′۴۵″شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۵۸۴۵۱°شمالی ۵۰٫۹۱۲۴۴°شرقی﻿ / 34.58451; 50.91244
استان: قم
شهرستان: قم
بخش: بخش مرکزی
دهستان: قنوات
بنیان‌گذاری: قبل از دورهٔ اسلامی
جمعیت: ۸۳۶۸ نفر 
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۰۹۸۲۵۳۷۲۵
جَمکَران، یکی از مناطق شهر قم است که درگذشته روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان قم در استان قم ایران بود. مسجد جمکران در این منطقه واقع شده است.
جمعیت

این ناحیه در جنوب شهر قم قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۳۶۸ نفر (۱۷۴۷خانوار) بوده‌است.
پیرامون واژه

در فارسی پهلوی «کران» به معنای کنار، پایان و ساحل دریا آمده است. «جم» نیز به جمشید شاهنشاه اسطوره‌ای ایران اشاره دارد. بر این اساس می‌توان جمکران را به معنای انتهای سرزمین جمشید در نظر گرفت. همچنین در کتاب تاریخ قم که در سال ۳۷۸ قمری نوشته شده، در این رابطه آمده است: «اول دیه که بدین ناحیت بنا نهادند، جمکران است که جم ملک آن را بنا نهاد».
با توجه به شواهد و وجود مکان‌های تاریخی در اطراف و داخل خود جمکران تاریخ این مکان به سال‌های قبل از ظهور اسلام بر می‌گردد و مکان‌های تاریخی جمکران می‌توان به کوه و قلعهٔ غز قال سی (غز قلعه سی) قلعه گبری که در داخل جمکران واقع شده و تپه‌های باستانی قلی درویش اشاره کرد.[نیازمند منبع]
امبودیلافا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ماداگاسکار
| Ambodilafa | Ambodilafa |
| --- | --- |
فهرست منطقه‌های ماداگاسکار: واتوواوی-فیتووینانی
District: Nosy Varika
ارتفاع: ۲۲۳ متر (۷۳۲ فوت)
جمعیت (2001): جمعیت (2001)
 • کل: ۲۱٬۰۰۰
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۳ (EAT)
امبودیلافا (به لاتین: Ambodilafa) یک سکونتگاه مسکونی در ماداگاسکار است که در واتوواوی-فیتووینانی واقع شده‌است.
خصوصیات

امبودیلافا ۲۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۲۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سیات آتکا

Motor vehicle
| سیات آتکا (کی‌اچ۷) | سیات آتکا (کی‌اچ۷) |
| --- | --- |
سیات آتکا پیش از فیس‌لیفت: سیات آتکا پیش از فیس‌لیفت
دید کلی: دید کلی
شرکت: سیات
نام‌های دیگر: کوپرا آتکا
تولید: ۲۰۱۶–اکنون
مونتاژ: جمهوری چک: کواسینی الجزایر: غلیزان ایران: بم (خودروسازان راین)
طراح: خاویر گینارت زیر نظر آلخاندرو مسونرو-رومانوس
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
کلاس: کراس‌اوور کامپکت (سگمنت سی)
شکل بدنه: ۵ در اس‌یووی
طرح‌بندی: موتور جلو-محور جلو  موتور جلو-تمام چرخ متحرک
سکو: پلت‌فرم MQB A1 گروه فولکس‌واگن
خودروهای وابسته: اشکودا کاروک فولکس‌واگن تائوس فولکس‌واگن تی-راک جتا وی‌اس۵
پیشرانه: پیشرانه
موتور: بنزینی: ۱٫۰ لیتری تی‌اس‌آی ۱۱۵ آی۳ ۱٫۴ لیتری تی‌اس‌آی ۱۵۰ آی۴ ۲٫۰ لیتری تی‌اس‌آی ۱۹۰ آی۴ ۲٫۰ لیتری تی‌اس‌آی ۳۰۰ آی۴ (فقط کوپرا آتکا) دیزلی: ۱٫۶ لیتری تی‌دی‌آی ۱۱۵ آی۴ ۲٫۰ لیتری تی‌دی‌آی ۱۵۰ آی۴ ۲٫۰ لیتری تی‌دی‌آی ۱۹۰ آی۴
جعبه‌دنده: ۶ سرعته دستی ۷ سرعته دی‌اس‌جی
ابعاد: ابعاد
فاصله بین محورها: ۲٬۶۳۸ میلیمتر (۱۰۳٫۹ اینچ)
درازا: ۴٬۳۶۳–۴٬۳۸۱ میلیمتر (۱۷۱٫۸–۱۷۲٫۵ اینچ)
پهنا: ۱٬۸۴۱ میلیمتر (۷۲٫۵ اینچ)
بلندی: ۱٬۶۱۵ میلیمتر (۶۳٫۶ اینچ)
سیات آتکا یک کراس‌اوور کامپکت (سگمنت سی) است که توسط خودروساز اسپانیایی سیات ساخته شده و اولین شاسی‌بلند این برند به‌شمار می‌آید. آتکا بر روی پلت‌فرم MQB A1 گروه فولکس‌واگن ساخته شده‌است و در بخش سی-اس‌یووی، بین آرونا و تاراکو در خط تولید کراس‌اوور اس‌یووی‌های سیات قرار دارد. مدل تولیدی سیات آتکا در ۱ مارس ۲۰۱۶ در بارسلون رونمایی شد.
بررسی

ریشه‌های آتکا به خودروی مفهومی سیات آی‌بی‌ایکس که در نمایشگاه خودروی ژنو ۲۰۱۱ به نمایش گذاشته شد، و سپس به سیات ۲۰وی۲۰ کانسپت که در نمایشگاه خودروی ژنو ۲۰۱۵ به نمایش درآمد بر می‌گردد. مدل تولیدی این خودرو در مارس ۲۰۱۶ رونمایی شد و فروش آن از سپتامبر ۲۰۱۶ آغاز شد. مطابق با سنت دیرینه سیات در نامگذاری خودروهای خود به نام مکان‌های اسپانیایی، آتکا از نام دهکده آتکا در غرب ساراگوسا و در نزدیکی مقر سیات در بارسلون نامگذاری شده‌است.
به عنوان بخشی از سیاست گروه فولکس‌واگن مبنی بر ساخت مدل‌های مشابه با پلت‌فرم‌های مشترک در یک کارخانه برای کاهش هزینه‌ها، آتکا در اسپانیا تولید نمی‌شود؛ بلکه در خط تولید اشکودا در شهر کواسینی کشور جمهوری چک و در کنار اشکودا کاروک برای کاهش هزینه‌ها تولید می‌شود.
بالاترین مدل آتکا تیپ اکسلنس است. این مدل دارای صندلی‌های چرمی، صفحه‌نمایش لمسی هشت اینچی، رینگ‌های آلیاژی ۱۸ اینچی و قابلیت تنظیم حالت رانندگی که به شما امکان می‌دهد بین حالت‌های اسپرت، معمولی، اقتصادی، انفرادی، آفرود و برفی حالتی را برای رانندگی انتخاب کنید. تیپ اس‌ئی مدل میان‌رده بوده و تیپ اس مدل پایین‌رده است.
سیات آتکا اکسلنس (نمای عقب)
سیات آتکا اف‌آر
نمای داخلی
فیس‌لیفت

مدل فیس‌لیفت آتکا در ژوئن ۲۰۲۰ معرفی شد. تغییرات نمای بیرونی نسبت به مدل قبلی آتکا شامل سپرهای بازطراحی‌شده، جلوپنجره و هواکش اصلاح‌شده، چراغ‌های جلو و عقب ال‌ئی‌دی جدید و یک جفت مه‌شکن بازطراحی‌شده‌است. چراغ‌های عقب طراحی مشابهی با مدل تاراکو دارند و دارای نشانگرهای متوالی در تیپ‌های اف‌آر و اکسپرینس هستند. طراحی نشان بزرگ آتکا با همان اسکریپت دست‌نویس موجود در پشت لئون جدید تعویض شده‌است.
در نمای داخلی، آتکای فیس‌لیفت شده دارای فرمان چرمی جدید، دستگیره‌های در به‌روز شده و انتخابی از طرح‌های جدید تودوزی است. همچنین صندلی راننده با قابلیت تنظیم برقی در هشت جهت، یک جفت درگاه یواس‌بی-سی جدید، سیستم نورپردازی محیطی چند رنگ و تشخیص صدا نیز در آن وجود دارند. آتکا سیستم اطلاعات سرگرمی ۸٫۲۵ اینچی را به صورت استاندارد و یک مدل بزرگ‌تر ۹٫۲ اینچی را به عنوان آپشن ارائه می‌دهد.
سیات آتکا ۲۰۲۱ (فیس‌لیفت)
سیات آتکا ۲۰۲۱ (فیس‌لیفت)
کوپرا آتکا

آتکا همچنین با برند جدید و عملکرد محور سیات به نام کوپرا فروخته می‌شود که خودروهای آن بر اساس مدل‌های موجود سیات ساخته شده‌اند؛ در نتیجه، در این خودرو نشان سیات به‌نفع نشان کوپرا کنار گذاشته شده‌است. این خودرو دارای سپرهای جلو و عقب بازطراحی شده، لوله‌های اگزوز چهارگانه و جزئیات مشکی پیانویی در چندین عنصر بیرونی، از جمله آینه‌های بال، قالب‌های جانبی، رینگ‌ها و جلوپنجره است.
کوپرا آتکا دارای یک موتور ۲٫۰ لیتری توربوشارژر بنزینی با توان ۳۰۰ اسب بخار متری (۲۲۱ کیلووات؛ ۲۹۶ اسب بخار) است و با جعبه‌دنده ۷ سرعته دوکلاچه دی‌اس‌جی، سیستم چهار چرخ محرک ۴درایو و سیستم تعلیق تطبیقی جفت می‌شود. سیات ادعا می‌کند که این ترکیب می‌تواند این اس‌یووی جمع و جور را در عرض ۵٫۴ ثانیه از ۰–۱۰۰ کیلومتر بر ساعت (۰–۶۲ مایل بر ساعت) برساند و به حداکثر سرعت ۲۴۵ کیلومتر بر ساعت (۱۵۲ مایل بر ساعت) دست یابد. این خودرو می‌تواند در حالت‌های مختلفی کار کند، از جمله تنظیمات جدید «کوپرا» که سیستم‌تعلیق را سفت‌تر می‌کند و صدای موتور بیشتری را به داخل کابین می‌رساند.
به‌طور استاندارد، تمام مدل‌های کوپرا آتکا به رینگ‌های آلیاژی ۱۹ اینچی، صندلی‌های آلکانترای مشکی، دسته ابزار دیجیتال، شارژر بی‌سیم تلفن، صفحه نمایش لمسی هشت اینچی و کنترل شاسی پویا مجهز است. کیت اختیاری شامل سیستم صوتی بیتس الکترونیکس، رینگ و لاستیک ۲۰ اینچی، سقف پانوراما و یدک‌کش نیز برای آن در دسترس است.
کوپرا آتکا پرفورمنس
نمای عقب
کوپرا آتکا ۲۰۲۱ (فیس‌لیفت)
کوپرا آتکا ۲۰۲۱ (فیس‌لیفت)
پیشرانه

موتور پایه مدل بنزینی یک موتور ۱٫۰ لیتری سه سیلندر توربوشارژر است که ۱۱۵ اسب بخار متری (۸۵ کیلووات؛ ۱۱۳ اسب بخار) قدرت تولید می‌کند. موتور بنزینی دیگر موجود ۱٫۵ لیتری EcoTSI با قدرت ۱۵۰ اسب بخار متری (۱۱۰ کیلووات؛ ۱۴۸ اسب بخار) است که با فولکس‌واگن گلف و سیان لئون مشترک است و قادر است برخی سیلندرها را برای صرفه‌جویی در مصرف سوخت در مواقعی که لازم نیست غیرفعال کند. موتورهای دیزل شامل مدل ۱٫۶ لیتری با قدرت ۱۱۵ اسب بخار متری (۸۵ کیلووات؛ ۱۱۳ اسب بخار) و انتشار کربن دی‌اکسید ۱۱۲ گرم در کیلومتر، که فقط در مدل دیفرانسیل جلو قابل انتخاب است و همچنین موتور ۲٫۰ لیتری که با دو توان خروجی ارائه می‌شود: ۱۵۰ اسب بخار متری (۱۱۰ کیلووات؛ ۱۴۸ اسب بخار) و ۱۹۰ اسب بخار متری (۱۴۰ کیلووات؛ ۱۸۷ اسب بخار). قوی‌ترین مدل دیزل با سیستم چهار چرخ متحرک ۱۳۱ گرم کربن دی‌اکسید در ۱۰۰ کیلومتر تولید می‌کند.
مدل‌های چهار چرخ متحرک آتکا ۴درایو نام دارند و در تیپ اکسلنس به دو موتور دیزلی سطح بالا با قدرت‌های ۱۵۰ اسب بخار متری (۱۱۰ کیلووات؛ ۱۴۸ اسب بخار) و ۱۹۰ اسب بخار متری (۱۴۰ کیلووات؛ ۱۸۷ اسب بخار) محدود می‌شوند گیربکس ۷ سرعته دی‌اس‌جی در این موتورهای دیزلی موجود است.
| مدل | حجم موتور | قدرت | گشتاور | جعبه‌دنده |
| --- | --- | --- | --- | --- |
موتورهای بنزینی: موتورهای بنزینی
| 1.0 EcoTSI 115 | ۹۹۹ سی‌سی آی۳ | ۱۱۵ اسب بخار متری (۸۵ کیلووات؛ ۱۱۳ اسب بخار) | ۲۰۰ نیوتن متر (۱۴۸ پوند-فوت) | ۶ سرعته دستی |
| 1.5 EcoTSI 150 | ۱۴۹۸ سی‌سی آی۴ | ۱۵۰ اسب بخار متری (۱۱۰ کیلووات؛ ۱۴۸ اسب بخار) | ۲۵۰ نیوتن متر (۱۸۴ پوند-فوت) | ۶ سرعته دستی یا ۷ سرعته دی‌اس‌جی |
| 2.0 EcoTSI 190 4Drive | ۱۹۸۴ سی‌سی آی۴ | ۱۹۰ اسب بخار متری (۱۴۰ کیلووات؛ ۱۸۷ اسب بخار) | ۳۲۰ نیوتن متر (۲۳۶ پوند-فوت) | ۷ سرعته دی‌اس‌جی |
| 2.0 EcoTSI 4Drive (Cupra Ateca) | ۱۹۸۴ سی سی آی۴ | ۳۰۰ اسب بخار متری (۲۲۱ کیلووات؛ ۲۹۶ اسب بخار) | ۴۰۰ نیوتن متر (۲۹۵ پوند-فوت) | ۷ سرعته دی‌اس‌جی |
موتورهای دیزلی: موتورهای دیزلی
| 1.6 TDI 115 | ۱۵۹۸ سی‌سی آی۴ | ۱۱۵ اسب بخار متری (۸۵ کیلووات؛ ۱۱۳ اسب بخار) | ۲۵۰ نیوتن متر (۱۸۴ پوند-فوت) | ۶ سرعته دستی یا ۷ سرعته دی‌اس‌جی |
| 2.0 TDI 150 SCR 4Drive | ۱۹۶۸ سی‌سی آی۴ | ۱۵۰ اسب بخار متری (۱۱۰ کیلووات؛ ۱۴۸ اسب بخار) | ۳۲۰ نیوتن متر (۲۳۶ پوند-فوت) | ۶ سرعته دستی یا ۷ سرعته دی‌اس‌جی |
| 2.0 TDI 190 SCR 4Drive | ۱۹۶۸ سی‌سی آی۴ | ۱۹۰ اسب بخار متری (۱۴۰ کیلووات؛ ۱۸۷ اسب بخار) | ۴۰۰ نیوتن متر (۲۹۵ پوند-فوت) | ۷ سرعته دی‌اس‌جی |
ایمنی

آتکا در سال ۲۰۱۶ از یورو ان‌سی‌ای‌پی ۵ ستاره ایمنی دریافت کرد.
آتکا ساخت جمهوری چک در ابتدایی‌ترین پیکربندی برای کشورهای آمریکای لاتین که دارای ۷ کیسه هوا است، ۵ ستاره ایمنی برای سرنشینان بزرگسال، ۵ ستاره ایمنی برای کودکان نوپا، و جایزه پیشرفته را در سال ۲۰۱۷ از لاتین ان‌سی‌ای‌پی دریافت کرد.
آمار تولید و فروش

| سال | فروش> اروپا  | فروش> مکزیک | تولید |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۱۶ | ۲۲۹۲۸ |  | 35,833 |
| ۲۰۱۷ | ۷۴۶۹۲ |  | 77,483 |
| ۲۰۱۸ | ۷۱۶۶۶ | 1286 | 90,824 |
| ۲۰۱۹ | ۹۰٬۲۹۱ | 1,328 | 98,397 |
| ۲۰۲۰ | ۷۰٬۴۰۸ | 1,135 |  |
| ۲۰۲۱ | ۶۲٬۴۴۹ | 1,555 |  |
| ۲۰۲۲ |  | 1,333 |  |
↑  اروپا: اتحادیه اروپا + بریتانیا + سوئیس + نروژ + ایسلند
گینگن آن در برنتس

مکان
| گینگن آن در برنتس   | گینگن آن در برنتس   |
| --- | --- |
Giengen from the Bruckersberg: Giengen from the Bruckersberg
  نشان:   نشان
ایالت: بادن-وورتم‌برگ
منطقه اداری: Stuttgart
ناحیه: Heidenheim
تقسیمات: ۵
حکومت: حکومت
 • شهردار: Gerrit Elser (مستقل)
مساحت: مساحت
 • کل: ۴۴٫۰۵ کیلومتر مربع (۱۷٫۰۱ مایل مربع)
ارتفاع: ۴۶۴ متر (۱۵۲۲ فوت)
جمعیت (۲۰۰۷-۱۲-۳۱): جمعیت (۲۰۰۷-۱۲-۳۱)
 • کل: ۱۹۸۶۱
 • تراکم: ۴۵۰/کیلومتر مربع (۱۲۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: ۸۹۵۳۷
کدهای شماره‌گیری: ۰۷۳۲۲
پلاک خودرو: HDH
وبگاه: www.giengen.de
شهر گینگن آن در برنتسدر ایالت بادن-وورتمبرگ در کشور آلمان واقع شده‌است.
کیجی اینافونه

| کیجی اینافونه | کیجی اینافونه |
| --- | --- |
کیجی اینفونه در سال ۲۰۱۲: کیجی اینفونه در سال ۲۰۱۲
زادهٔ: ۸ مهٔ ۱۹۶۵ ‏(۵۹ سال) کیشی‌وادا، اوساکا، ژاپن
ملیت:  ژاپن
پیشه: تهیه‌کننده، گرافیست
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۷ - تاکنون
کیجی اینافونه (به انگلیسی: Keiji Inafune) و (به ژاپنی: 稲船 敬二 Inafune Keiji) (زادهٔ ۸ مه ۱۹۶۵) تهیه‌کننده و گرافیست ژاپنی بازی‌های ویدئویی است. او پیش‌تر ریاست بخش تحقیق و توسعه تجارت آنلاین شرکت کپ‌کام را برعهده داشت. برجسته‌ترین طراحی گرافیکی او، طراحی شخصیت مگا من است. او همچنین تهیه‌کننده برخی مجموعه‌های دیگر شرکت کپ‌کام، همچون اونیموشا و خیزش مرگ نیز هست.
آثار > مگامن > سری کلاسیک

Mega Man – طراح شخصیت
Mega Man ۲ – طراح شخصیت
Mega Man ۳ – طراح شخصیت، نقشه‌کش جانبی
Mega Man ۴ – نقشه‌کش، طراح ویژه
Mega Man ۵ – طراح اشیاء، مشاور
Mega Man ۶ و Mega Man ۷ – طراح اشیاء
Mega Man ۸ و Mega Man و Bass – تهیه‌کننده
Mega Man Soccer – تصویرگر
Mega Man ۲: The Power Fighters – تشکر ویژه
Mega Man Powered Up – تهیه‌کننده ارشد
Mega Man ۹ – تهیه‌کننده، طراح شخصیت
Mega Man ۱۰ – تهیه‌کننده
Mega Man Battle & Chase – تهیه‌کننده
آثار > مگامن > سری جدید

Mega Man X، Mega Man X۲ و Mega Man X۳ – طراح شخصیت، تصویرگر
Mega Man X۴ – تهیه‌کننده
Mega Man X۵، Mega Man X۷، Mega Man X۸، Mega Man Xtreme و Mega Man Xtreme ۲ – تشکر ویژه
Mega Man Maverick Hunter X – تهیه‌کننده ارشد
آثار > مگامن > سری افسانه‌ای

Mega Man Legends (بازی ویدئویی) - تهیه‌کننده
The Misadventures of Tron Bonne – ایده پرداز، تهیه‌کننده
Mega Man Legends ۲ - تهیه‌کننده
آثار > مگامن > دیگر سری‌ها (تهیه‌کننده)

Rockman Zero/Mega Man Zero
Rockman.EXE/MegaMan Battle Network
Mega Man ZX
Mega Man Star Force
آثار > رزیدنت ایول

رزیدنت ایول ۲ – تهیه‌کننده توسعه دهنده
رزیدنت ایول ۴ – تهیه‌کننده ارشد (نسخه PS۲)
رزیدنت ایول ۵ – تهیه‌کننده ارشد
آثار > اونیموشا

اونیموشا: اربابان جنگ و اونیموشا ۲: سرنوشت یک سامورایی – تهیه‌کننده
اونیموشا: شمشیر جنگجویان، اونیموشا ۳: محاصره اهریمن و اونیموشا: طلوع رؤیاها – تهیه‌کننده ارشد
اونیموشا – نویسنده (۲۰۱۱)
آثار > بازی‌های دیگر

مبارزان خیابانی – طراح گرافیکی
Pro Yakyuu? Satsujin Jiken! (Professional Baseball Murder Mystery) – طراح گرافیکی
Chip 'n Dale Rescue Rangers – طراح گرافیکی
DuckTales – طراح گرافیکی
Kamen no Ninja Hanamaru – طراح شخصیت، تصویرگر
Capcom Barcelona '۹۲ – طراح گرافیکی
Breath of Fire – طراح شخصیت، تصویرگر
Capcom Fighting Evolution Shadow of Rome و Black Cat – تهیه‌کننده ارشد
Legend of Zelda: Minish Cap – تهیه‌کننده
سایه روم - تهیه‌کننده ارشد
Final Fight: Streetwise – تشکر ویژه
سیاره گمشده: وضعیت نهایی – تهیه‌کننده، داستان‌نویس اصلی
خیزش مرگ – تهیه‌کننده
مبارزات خیابانی ۴ – تهیه‌کننده ارشد
کماندو فوق بشری – تهیه‌کننده ارشد
Super Street Fighter ۴ – تهیه‌کننده ارشد
Dark Void – تهیه‌کننده ارشد
سیاره گمشده ۲ – تهیه‌کننده ارشد
خیزش مرگ ۲ – تهیه‌کننده ارشد
Ghost Trick: Phantom Detective – تهیه‌کننده ارشد
Asura's Wrath – تهیه‌کننده ارشد
Phoenix Wright:Ace Attorney/Apollo Justice - تهیه‌کننده ارشد
ریکور - تهیه‌کننده، رهبر پروژه
آثار > فیلم

Zombrex: Dead Rising Sun - کارگردان
خانواده ایرباس ای۳۲۰نئو
طراحی و توسعه > تاریخچه

این هواپیماهای جدید بر مبنای مدل قدیمی‌تر ای۳۲۰سئو توسعه یافته‌اند. هنگامی که ایرباس در اواخر دهه ۱۹۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰ ایرباس ای۳۰۰ را طراحی کرد، خانوادهٔ بزرگی از هواپیماها را برای مقابله با محصولات دو غول هواپیماسازی آن زمان، بوئینگ و داگلاس ایالات متحده در نظر گرفته بود. از آغاز شکل‌گیری این تفکر، ایرباس مطالعات گسترده‌ای بر روی مشتق‌های ایرباس ای۳۰۰بی را برای دستیابی به این هدف آغاز کرد. قبل از آغاز به خدمت اولین جت تجاری ایرباس، مهندسین این شرکت ۱۰ گونهٔ محتمل از ایرباس ای۳۰۰ شامل بی ۱ تا بی ۱۰ را در نظر گرفته بودند. چندی بعد یکی از همین انواع که بدنهٔ کوچکتر و برد بیشتری داشت، با نام ایرباس ای ۳۱۰ تولید و به بازار عرضه شد. ایرباس پس از آن تلاش‌هایش را بر روی بازار هواپیماهای تک راهرو متمرکز کرد که تحت سلطهٔ بوئینگ ۷۳۷ و مک‌دانل داگلاس دی‌سی-۹ بود.
از بین تعدادی از تولیدکنندگان هواپیمای اروپایی، طرحی جامع برای جانشینی هواپیمای نسبتاً موفق بی‌ای‌سی یک-یازده و همچنین بوئینگ ۷۳۷–۲۰۰ و دی‌سی-۹ فراخوانده شد. شرکت‌های ام‌بی‌بی آلمان (به آلمانی: Messerschmitt-Bölkow-Blohm)، بی‌ای‌سی انگلستان، ساب سوئد و کاسا اسپانیا پروژهٔ هواپیمای اروپایی با ظرفیت ۱۸۰ تا ۲۰۰ صندلی را آغاز کردند.
به دنبال آن یک برنامهٔ تازه با نام حمل و نقل اروپایی مشترک (به انگلیسی: Joint European Transport (JET)) آغاز شد. این برنامهٔ جدید در ژوئن ۱۹۷۷ راه اندازی شد و در محل بریتیش آئرواسپیس (سابقاً ویکرز) در ویبریج انگلستان مستقر شد. اگر چه اعضاء همه از شرکای ایرباس بودند، اما این پروژه در آغاز به عنوان مشارکتی جدا از ایرباس شناخته می‌شد. پروژهٔ مذکور به عنوان پیشگام ای۳۲۰ در بازار هواپیماهای ۱۳۰ تا ۱۸۰ صندلی با موتور سی‌اف‌ام ۵۶ مورد توجه قرار گرفت. هواپیمای طراحی شده می‌توانست سرعت پیمایشی در حد ۰٫۸۴ ماخ (بیشتر از سرعت بوئینگ ۷۳۷) داشته باشد. کارگروه بر روی سه گونهٔ متفاوت شامل ۱۲۵ تا ۱۸۰ صندلی کار می‌کرد که در آن زمان اس‌ای۱، اس‌ای۲ و اس‌ای۳ نامیده شدند (اس ای مخفف تک راهرو به انگلیسی است). این گونه‌های تعریف شده بعدها با نام‌های ای۳۱۹، ۳۲۰ و ۳۲۱ معرفی شدند و به تولید انبوه رسیدند.