stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
محوطه چشمه گرماب هیروی

| محوطه چشمه گرماب هیروی | محوطه چشمه گرماب هیروی |
| --- | --- |
نام: محوطه چشمه گرماب هیروی
کشور: ایران
استان: استان کرمانشاه
شهرستان: شهرستان پاوه
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: محوطه، چشمه
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۲۴۵۳
تاریخ ثبت ملی: ۱۱ مرداد ۱۳۸۴
محوطه چشمه گرماب هیروی در شهرستان پاوه، بخش مرکزی، روستای هیروی واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۱ مرداد ۱۳۸۴ با شمارهٔ ثبت ۱۲۴۵۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
اگسارهالی (چانارایاپاتنا)

village در 23x15px|border |alt=|link= هند
| Agasarahalli | Agasarahalli |
| --- | --- |
village: village
ایالت: کارناتاکا
District: Hassan
Taluka s: Channarayapatna
حکومت: حکومت
 • نهاد: Village Panchayat
زبان‌ها: زبان‌ها
 • رسمی: زبان کانارا
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۳۰ (IST)
نزدیک‌ترین شهر: Hassan, India
نماینده شهر: Village Panchayat
اگسارهالی (چانارایاپاتنا) (به انگلیسی: Agasarahalli (Channarayapatna)) یک روستا در هند است که در کارناتاکا واقع شده‌است.
اسوالدو سوریانو

| اسوالدو سوریانو | اسوالدو سوریانو |
| --- | --- |
زادهٔ: ۶ ژانویهٔ ۱۹۴۳ مار دل پلاتا، آرژانتین
درگذشت: ۲۹ ژانویهٔ ۱۹۹۷ (۵۴ سال) بوئنوس آیرس، آرژانتین
پیشه(ها): روزنامه نگار و نویسنده
فرزندان: ۱
اسوالدو سوریانو (به انگلیسی: Osvaldo Soriano) (۶ ژانویهٔ ۱۹۴۳ – ۲۹ ژانویهٔ ۱۹۹۷) روزنامه‌نگار، نویسنده و فیلم‌نامه‌نویس اهل آرژانتین بود. سوریانو در مار دل پلاتا، آرژانتین به دنیا آمد. او از همان ابتدا در سال ۱۹۷۱ زمانی که سردبیر Jacobo Timerman روزنامه را تأسیس کرد، به عنوان نویسنده در La Opinión مشغول به کار شد. La Opinión با سیاست مترقی آغشته بود و به زودی تلاشی برای از بین بردن نفوذ چپ در داخل روزنامه انجام شد. پس از شش ماه که هیچ‌یک از مقالاتش منتشر نشد، سوریانو شروع به نوشتن داستانی کرد که در آن شخصیتی به نام اسوالدو سوریانو زندگی بازیگر انگلیسی استن لورل را بازسازی می‌کند.
این اثر به اولین رمان او تبدیل شد، Triste, solitario y final (غمگین، تنها و نهایی)، یک تقلید مسخره آمیز مالیخولیایی در لس آنجلس با کارآگاه تخیلی مشهور فیلیپ مارلو به عنوان بازرس مشترک او. چند ماه پس از انتشار رمانش بود که از شهر آمریکا دیدن کرد و در واقع کنار قبر استن لورل ایستاد و نسخه ای از کتابش را در آنجا گذاشت. این کتاب لحن بسیاری از آثار دیگر او را تعیین کرد: استفاده از حقایق واقعی به عنوان پس‌زمینه داستان‌هایش، ماهیت متناقض و شکنجه‌آمیز شخصیت‌های اصلی، سیاست مترقی به عنوان عنصر اصلی داستان‌ها.
مدت کوتاهی پس از کودتای Reorganización Nacional در آرژانتین در سال ۱۹۷۶، او مجبور شد از ترس امنیت فیزیکی خود ابتدا به بروکسل (جایی که با همسرش کاترین ملاقات کرد) و سپس به پاریس، جایی که در آنجا زندگی می‌کرد، نقل مکان کرد. تا سال ۱۹۸۴ تبعید شد. زمانی که در فرانسه بود، با خولیو کورتازار دوست شد، که با او تجربه کوتاه مدت مجله ماهنامه Sin censura را پایه‌گذاری کرد. پس از سقوط حکومت نظامی، او به بوئنوس آیرس بازگشت و انتشار کتاب‌هایش با موفقیت بزرگی همراه بود، نه تنها در آمریکای جنوبی، بلکه در ایتالیا و چندین کشور دیگر که ترجمه و انتشار آثارش آغاز شد.
سوریانو در کتاب‌های خود موفق شد تجربیات خود را به عنوان یک فعال دموکراتیک و به عنوان یک منتقد قوی خشونت اعمال شده توسط دولت‌های مرتجع با طنز فوق‌العاده ای در هم آمیزد. او که هم عاشق فوتبال (فوتبال) و هم فیلمبرداری بود، اغلب در کارهایش از هر دو تقدیر می‌کرد. سوریانو یکی از طرفداران شناخته شده سان لورنزو بود و با پاپ فرانسیس آرژانتینی در آن وابستگی مشترک داشت.
پس از مرگ او در بوئنوس آیرس در سال ۱۹۹۷ به دلیل سرطان ریه، او در قبرستان لا چاکاریتا در بوئنوس آیرس به خاک سپرده شد. آثار او از آن زمان تاکنون حداقل به پانزده زبان مختلف ترجمه شده است و الهام بخش کارگردانان و تهیه‌کنندگان فیلم در آثار داستانی و مستند بر اساس رمان‌ها و تجربه زندگی او بوده است.
تراتواسپرمی

تراتواسپرمی یا تراتوزواسپرمی وضعیتی است، که مشخصه آن وجود اسپرم با مورفولوژی غیرطبیعی است که بر باروری در مردان تأثیر می‌گذارد.
علل

علل تراتوزواسپرمی در بیشتر موارد ناشناخته است. با این حال، بیماری هوچکین، بیماری سلیاک و بیماری کرون ممکن است در برخی موارد در آن نقش داشته باشند. سبک و عادات زندگی (سیگار کشیدن، قرار گرفتن در معرض سموم، و غیره) نیز می‌تواند باعث مورفولوژی ضعیف شود. واریکوسل بیماری دیگری است که اغلب موارد با کاهش اشکال طبیعی (مورفولوژی) همراه است.
در موارد گلوبوزواسپرمی (اسپرم با سر گرد)، دستگاه گلژی به آکروزوم مورد نیاز برای لقاح تبدیل نمی‌شود.
ترور انور سادات

ترور انور سادات به دست خالد اسلامبولی، اولین ترور رئیس دولت مصر در طول تاریخ این کشور بود که توسط عوامل جهاد اسلامی مصر صورت می‌گرفت. خالد‌اسلامبولی در دادگاه رسیدگی به ترور انور سادات، به جرم شرکت مستقیم در ترور رئیس‌جمهور مصر به اعدام محکوم و حکم وی در ۱۵ آوریل ۱۹۸۲ به اجرا گذاشته شد.
پیش زمینه

پس از رئیس‌جمهور مصر، جمال عبد الناصر، محمد انور سادات به جای او نشست.
در اکتبر ۱۹۷۳ کشور مصر به اسراییل اعلام جنگ داد؛ ولی علی‌رغم گذشتن ارتش مصر از کانال سوئز (که افتخار بزرگی برای مصر و شخص انور سادات محسوب می‌شد)[نیازمند منبع] در این جنگ شکست خورد. سپس در تغییر سیاست سریعی توسط انور سادات، مصر با اسرائیل قرارداد صلح مشهور به کمپ دیوید را امضا کرد که به موجب آن به عنوان اولین کشور عربی، موجودیت اسرائیل را به رسمیت شناخت؛ و مدتی بعد نیز سادات برای ایراد سخنرانی در کنست اسرائیل به بیت‌المقدس رفت.
پس از این اقدامات، انتقادات فراوانی از سوی کشورهای عربی و مخالفین سیاسی سادات در داخل و خارج مصر به دلایل مختلف مخصوصاً امضای قرارداد صلح با اسرائیل به ایجاد جو سیاسی خشن و برخوردهایی میان گروه‌های مختلف مصری و دولت وقت منجر شد؛ لذا در سپتامبر ۱۹۸۱، سادات اقدام به سرکوب گروه‌های مختلف سیاسی در جهت آرام کردن و کنترل کامل اوضاع مصر نمود و دستور دستگیری گروه‌های کمونیستی، ناصریستی (ملی‌گراهای عرب)، فمینیستی، اسلام‌گراها و همچنین گروه‌هایی از دانشجویان فعال سیاسی را صادر کرد. آمار کاملی از تعداد دستگیرشدگان سپتامبر ۱۹۸۱ وجود ندارد اما آگاهان تعداد آنان را کمتر از ۱۶۰۰ نفر تخمین می‌زنند.[نیازمند منبع] موج دستگیری‌ها در خارج از مصر با محکومیت‌های بین‌المللی مواجه شد.
ترور و قتل انورالسادات

در سالروز رژه پیروزی ۶ اکتبر ۱۹۸۱ در قاهره، یعنی کمتر از یک ماه از آغاز دستگیری مخالفان، انور سادات در جایگاه ویژه به دست تنی چند از سربازان ارتش مصر که وابسته به گروه جهاد اسلامی مصر بودند، [نیازمند منبع] مورد سوءقصد قرار گرفت. این گروه معترض به صلح کشورهای مصر و اسرائیل و به رسمیت شناخته شدن کشور اسرائیل توسط مصر بود. فتوای قتل انور سادات را عمر عبدالرحمان که یک روحانی بلندپایه مصری بود صادر کرد.[نیازمند منبع]
مدت زمان سوءقصد به انور سادات جمعاً ۲ دقیقه به طول انجامید. در روز رژه، انور سادات توسط محافظان حفاظت می‌شد. درست در زمانی که هواپیماهای میراژ از بالای میدان رژه با ارتفاعی پائین و به‌طور هماهنگ پرواز می‌کردند و تا حدی باعث پرت شدن حواس محافظان می‌شدند، جیپ نظامی ای در روبروی جایگاه مخصوص که انور سادات در مقابل آن سان نظامی می‌دید در حال عبور بود که ناگهان افراد مستقر در داخل جیپ با پرتاب نارنجک و شلیک مسلسل اقدام به حمله به سوی جایگاه و به سوی شخص انور سادات را کردند. انور سادات که در آن لحظه ایستاده بود، مستقیماً و از ناحیه سر مورد هدف تیر مسلسل قرار گرفت و درجا به قتل رسید. انور سادات پس از اصابت تیر مسلسل به سرش، با سقوط به داخل جایگاه افتاد. اما مهاجمان اقدام به جلو آمدن تا مقابل جایگاه ویژه کردند. زیرا گمان می‌کردند وی خود را به داخل زمین جایگاه انداخته‌است تا مانع از قرار گرفتن در معرض تیر شود. یکی از مهاجمان به نام خالد اسلامبولی موفق به قرارگرفتن در مقابل جایگاه ویژه شد و با فریاد «مرگ بر فرعون» اقدام به بستن رگبار به سوی جسد انور سادات نمود. نهایتاً وی و یکی از همدستانش به نام عبدالحمید عبدالسلام، عطا طایل مضروب و دستگیر و دو نفر دیگر از افراد مستقر در جیپ نظامی توسط محافظین انور سادات کشته شدند و حسین عباس محمد نیز فرار کرد ولی چند روز بعد دستگیر شد.
به غیر از انور سادات که در جریان ترور به قتل رسید، مدعوین و مهمانان حاضر از جمله جیمز تولی، وزیر دفاع وقت ایرلند و تنی چند از مشاورین آمریکایی حاضر در جایگاه ویژه مورد اصابت گلوله واقع شدند. همزمان با این جریان، هفت نفر از جمله سفیر کوبا در مصر کشته شدند و ۲۸ نفر نیز مجروح شدند.
انور سادات سریعاً به بیمارستانی که در نزدیکی محل رژه قرار داشت فرستاده شد اما ساعاتی بعد به‌طور رسمی مرگ وی اعلام شد. حسنی مبارک، معاون رئیس‌جمهور وقت مصر نیز که در حادثه ترور از ناحیه دست مورد اصابت تیر قرار گرفته بود، بر طبق قانون زمام امور را به دست گرفت.
مراسم خاکسپاری

با پخش شدن خبر مرگ انور سادات، بسیاری از کشورهای جهان با ابراز تاسف عمیق از مرگ وی و با فرستادن نمایندگانی بلندپایه همچون پادشاهان، امیران، روسای جمهور و نخست وزیران خود در مراسم تدفین انور سادات حضور یافتند. پیکر انور سادات در قطعه سرباز گمنام در شهر قاهره و در جنب مسجد الرفاعی مصر دفن شده‌است.
مراسم تدفین وی با تشریفات کامل نظامی و با شرکت بی‌سابقه‌ای از سران کشورهای مختلف جهان روبرو شد که از موارد نادر در تاریخ بین‌الملل محسوب می‌شود.[نیازمند منبع] سه تن از روسای‌جمهور سابق و متوالی ایالات متحده آمریکا یعنی ریچارد نیکسون، جرالد فورد و جیمی کارتر به نمایندگی از رئیس‌جمهور وقت، رونالد ریگان در تشییع جنازه حضور یافتند. مناخم بگین نخست‌وزیر وقت اسرائیل، الکساندر هیگ وزیر امور خارجه آمریکا و رئیس هیئت رسمی ایالات متحده آمریکا، پیتر کرینگتون وزیر امور خارجه بریتانیا، شاهزاده چارلز به نمایندگی از ملکه الیزابت دوم، جعفر نمیری رئیس‌جمهور وقت سودان، نمایندگانی از کشور‌های عمان و سومالی و اعضای خانواده پهلوی مثل رضا پهلوی و فرح پهلوی نیز در این مراسم حضور داشتند.
دادگاه قاتلین انور سادات

از بازجویی‌های اولیه، ۲۴ نفر از عوامل ترور سادات در دادگاه نظامی مصر محاکمه شدند. متهمان حاضر در جلسه در قفس‌های فولادی نگهداری می‌شدند. با ورود متهمان به دادگاه، خالد شوقی فریاد کشید: «من خالد اسلامبولی هستم. من قاتل سادات هستم. من قاتل فرعون هستم»
در جلسه روز ۲۸ سپتامبر ۱۹۸۱ وکلای مدافع متهمان ادعا کردند که سادات مهدورالدم و ریختن خونش مباح بوده‌است. نهایتاً پس از اعلام حکم دادگاه، خالد اسلامبولی به اعدام و ایمن الظواهری و شیخ عمر عبدالرحمان هر کدام به زندان محکوم شدند.
اجرای حکم

حکم این پنج محکوم در سحرگاه روز پنجشنبه ۲۸ فروردین ۱۳۶۱ به اجرا درآمد. ستوان یکم خالد اسلامبولی و استوار یکم حسین عباس محمد، از سلول‌هایشان خارج شده و به خارج از زندان نظامی منتقل شدند. مأموران این دو تن را تحت شدیدترین تدابیر امنیتی به وسیله زره پوش تا «کوه سرخ» که برای تیرباران آن‌ها تعیین شده بود بردند و در مقابل جوخه اعدام قرار دادند. یکی از افسران حکم را چنین قرائت کرد: شما به خاطر ترور رئیس‌جمهور محکوم به اعدام شده‌اید.
عبدالحمید عبدالسلام، عطاطایل و عبدالسلام فرج نیز ساعتی بعد در حیاط زندان به دار آویخته شدند.
یادمان

در کشورهای غربی از خالد اسلامبولی به عنوان یک «تروریست» یاد می‌شود. اما جمهوری اسلامی ایران وی را یک «شهید» می‌نامد. پیش از نامگذاری خیابان وزرای سابق در تهران به نام خالد اسلامبولی، روابط ایران و مصر در سال ۱۳۵۸ خورشیدی به دستور روح‌الله خمینی قطع شد. در زمان ریاست جمهوری محمد خاتمی، تلاش‌هایی در زمینه تغییر نام این خیابان صورت گرفت و در نهایت در زمان فعالیت احمدی‌نژاد به عنوان شهردار تهران نام این خیابان رسماً تغییر کرد ولی تغییری در روابط ایران و مصر پدید نیامد.
مراسم تشییع جنازه انور سادات در قاهره، ۱۹۸۱
طاقانک

| طاقانک | طاقانک |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: چهارمحال و بختیاری
شهرستان: شهرکرد
بخش: مرکزی
سال شهرشدن: ۱۳۷۸
مردم: مردم
جمعیت: ۶٬۱۷۰ نفر (۱۳۹۵)
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
شهردار: داوود امیری
وبگاه: https://taghanak.ir
شناسهٔ ملی خودرو:  ایران
کد آماری: ۲۳۵۹
  طاقانک  روی نقشه ایران ۳۲°۱۳′۰۵″شمالی ۵۰°۵۰′۰۶″شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۲۱۸۰۲°شمالی ۵۰٫۸۳۵۰۹°شرقی﻿ / 32.21802; 50.83509   :   طاقانک  روی نقشه ایران ۳۲°۱۳′۰۵″شمالی ۵۰°۵۰′۰۶″شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۲۱۸۰۲°شمالی ۵۰٫۸۳۵۰۹°شرقی﻿ / 32.21802; 50.83509   
 :  
طاقانک شهری در شهرستان شهرکرد از توابع استان چهارمحال و بختیاری است.
مردم شناسی

مردم طاقانک به زبان‌ ترکی قشقایی تکلم می‌کنند.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۶٬۱۷۰ نفر (در ۱٬۹۴۲ خانوار) بوده‌است.
| جمعیت تاریخی> سال | جمعیت تاریخی> جمعیت | جمعیت تاریخی> ±% |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۸۵ | ۵٬۵۰۴ | —     |
| ۱۳۹۰ | ۵٬۹۴۱ | ۷٫۹٪+ |
| ۱۳۹۵ | ۶٬۱۷۰ | ۳٫۹٪+ |
موقعیت جغرافیایی

طاقانک در جنوب‌غربی شهرکیان و شرق هفشجان واقع شده‌است. طاقانک از شهرهای طولی است که در موازات جاده خوزستان توسعه یافته‌است.
گابریل گورکیان

| گابریل گورکیان | گابریل گورکیان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۱ نوامبر ۱۸۹۲ 
درگذشت: ۲۹ اکتبر ۱۹۷۰ (۷۷ سال) آنتیب
شناخته‌شده برای: از پایه‌گذاران معماری نوین در ایران
همسر: Henriette-Aimee
والدین: Simon و
گابریل گِورِکیان (Gabriel Guévrékian)، (زادۀ ۲۱ نوامبر ۱۸۹۲ در کنستانتینوپل، امپراتوری عثمانی - درگذشتۀ ۲۹ اکتبر ۱۹۷۰ در آنتیب، فرانسه) معمار ارمنی و از پایه‌گذاران معماری نوین در ایران بود. گورکیان دانش‌آموختهٔ دانشگاه معماری و هنرهای کاربردی وین بود. او ساختمان‌ها، فضای داخلی و باغ‌های گوناگونی را طراحی کرده‌است و در دانشگاه ایلی‌نوی به آموزش معماری پرداخته بود. او در اروپا، ایران و ایالات متحده آمریکا کار کرده‌است.
زندگی‌نامه

گابریل گورکیان در سال ۱۲۷۹ خورشیدی (۱۹۰۰ میلادی) در شهر کنستانتینوپل به دنیا آمد. در همان سال نیز خانوادهٔ وی به ایران مهاجرت کرد.
بلافاصله پس از تولد به همراه خانواده اش به ایران مهاجرات کرده و تابعیت ایرانی داشت، نه تنها در ایران بلکه در اروپا و ایالات متحده آمریکا نیز معمار شناخته شده‌ای بود.
وی پس از طی تحصیلات ابتدایی در تهران، در سن ده سالگی برای ادامهٔ تحصیل به وین فرستاده شد و پس از چندی وارد مدرسهٔ معماری آکادمی هنرهای کاربردی وین شد. در آن هنگام اتریش یکی از مراکز فعال نوآوری در معماری بود و طبعاً جریانات هنری یادشده و آشنایی با معماران پیشرو تأثیر زیادی بر او بجا گذاشتند.
گورکیان پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۳۰۱ (۱۹۲۲) و مسافرت به چند کشور اروپایی، در پاریس اقامت گزید و به حرفهٔ معماری پرداخت. وی به زودی جزء سرشناسان هنری درآمد به نحوی که از سال ۱۳۰۲ (۱۹۲۳) منتقدان نام او را همراه با معروف‌ترین معماران مانند لوکوربزیه و با ذکر عباراتی همچون «پیشگامان هنر معماری مدرن» آوردند. در سال ۱۹۲۳ تعدادی از آثار گورکیان در سالن پاییزه پاریس در کنار آثار معمارانی با شهرت جهانی مانند لکوربوزیه به نمایش درآمد.
وی همچنین در دوره‌های مختلف «کنگرهٔ بین‌المللی معماری مدرن CIAM که از سال ۱۳۰۷ (۱۹۲۸) به‌طور سالانه تشکیل می‌شد و قطعاً مهم‌ترین و بنام‌ترین همایش معماران سدهٔ بیستم بود، شرکت فعالانه داشت به طوری که در نخستین کنگره سمت دبیری جلسات برعهده او بود.
گورکیان در سال ۱۳۱۲ (۱۹۳۳) به ایران بازگشت. و طی ۴ سال اقامت در تهران، علاوه بریاست دفتر معماری شهرداری تهران، از سوی علی اکبر داور به عنوان رئیس دفتر فنی وزارت دارایی جهت نظارت بر کلیهٔ عملیات اجرایی بناهای دولتی در تهران منصوب شد.
گِورِکیان در طول چهار سال کوتاه ولی پرثمر حدود بیست و پنج بنا که طرح تقریباً همهٔ آنها بر اساس اصول جنبش نوگرایی در معماری ریخته شده بود بنا کرد. او پس از ورود به ایران الگوی ساختمان تئاتر دولتی را که به سبک نوگرایانه طراحی کرده بود تکمیل کرد (الگوی ۱۹۳۳م) و یک سال بعد طرح چند قسمتی و گستردهٔ مجتمع وزارت امور خارجه را ارائه داد (طرح‌های ۱۹۳۴ و ۱۹۳۶ که هرگز به مرحلهٔ اجرا در نیامدند). ساختمان هفت طبقهٔ وزارت صنایع با پایه‌های زیبای بتنی و نمای چشمگیر با دهانه‌های افقی در سال ۱۹۳۶م با طراحی گِورِکیان بنا گردید. طرح اولیهٔ گِورِکیان برای ساختمان وزارت دادگستری (طرح ۱۹۳۷م) باعث بحث‌های شدیدی در خصوص اصول پیش گامانهٔ او و خواست مقامات حکومتی در جهت ایجاد ظاهری ترجیحاً نئوکلاسیک شد. نقش برجسته‌های برگرفته از آثار ساسانیان برروی نمای ساده، با طرح نوگرا و بنای متقارن این ساختمان که با دو حیاط احاطه شده نمی‌توانسته مطابق ذائقهٔ گِورِکیان بوده باشد.
گِورِکیان در طی هر سال از فعالیتش در ایران یک ساختمان ویلایی طراحی و بنا کرد، ویلای پناهی(۱۹۳۴م)، ویلای سیاسی(۱۹۳۵م)، ویلای ملک اصلانی(۱۹۳۵م)، ویلای خسروانی(۱۹۳۶م) و ویلای فیروز (۱۹۳۷م) از آن جمله طرح‌ها هستند.
پس از سال ۱۳۱۶ گابریل گورکیان مدتی در انگلستان و پس از آن در فرانسه اقامت و فعالیت داشت. در سال ۱۳۲۲ (۱۹۴۴) به آمریکا رفت و علاوه بر طراحی معماری در دانشگاه ایلینوی به تدریس پرداخت.
وی در سال ۱۳۴۹ درگذشت.
دربارهٔ آثار او چندین کتاب در کشورهای اروپایی و آمریکا منتشر شده‌اند.
سمت‌ها

ریاست دفتر معماری شهرداری تهران از ۱۳۱۲ خورشیدی به مدت چهار سال
دبیری همایش بین‌المللی معماری مدرن (CIAM)
تدریس در دانشگاه ایلی‌نوی آمریکا
آثار

وی در ایران تعداد قابل ملاحظه ای ویلای مسکونی و ساختمان‌های عمومی و اداری طراحی کرد که اهم آنها به شرح زیر است:
طرح کاخ دادگستری تهران
ساختمان ۷ وزارت امور خارجه (کاخ شهربانی پیشین)
طرح ساختمان وزارت صنایع
طرح باشگاه افسران (که پس از رفتن وی با نظارت وارطان به اتمام رسید)
آمفی تئاتر مدرسهٔ نظام
طرح ساختمان وزارت امورخارجه
ویلای‌های آقایان پناهی، سیاسی، خسروانی، نظام مافی، ملک اصلانی و فیروز
تعدادی از این آثار در همان سال‌ها در مجلات معتبر معماری از جمله A.A. و مجله هنر و دکوراسیون فرانسه به چاپ رسیده‌اند.
خانه‌های شماره ۶۷ و ۶۸، طراحی شده توسط گابرئیل گِورِکیان، نمایشگاه وِرک بوند ۱۹۳۲م
وزرات امورخارجه ایران در تهران
کاخ شهربانی
باغ کوبیستی خانهٔ نوآی
باشگاه افسران وزارت جنگ در میدان مشق تهران
کاخ دادگستری در تهران
آذر حکمت شعار

| آذر حکمت شعار | آذر حکمت شعار |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: آذرتاج دهقانی آذر
زادهٔ: ۱۳۱۴ تبریز، ایران
درگذشت: ۱۳۵۳ تهران
مدفن: بهشت زهرا
ملیت: ایرانی 
پیشه: بازیگر
فرزندان: نادر، شری، مریم، محمد
والدین: پدر: محمد؛ مادر: فخرتاج
خویشاوندان: خواهر: عالم‌تاج؛ برادران: رسول، هوشنگ، داریوش
آذر حکمت شعار (زاده ۱۳۱۴ تبریز – درگذشته ۱۳۵۳ تهران) بازیگر سینمای ایران بوده‌است.
زندگی‌نامه

آذر حکمت شعار با نام واقعی آذر تاج دهقانی آذر در سال ۱۳۱۴ در تبریز متولد شد. فعالیت وی در عرصه بازیگری از سال ۱۳۳۷ در تئاتر و با نمایش موزیکال خسرو و شیرین آغاز شد.
از سال ۱۳۴۰ به واسطه چهره زیبا و مناسب، خیلی زود پا به دنیای سینما گذاشت. اولین فیلمی که بازی کرد، وقتی که آفتاب غروب می‌کند نام داشت که این فیلم ناتمام ماند و طبعاً به نمایش در نیامد؛ ولی در همان سال در فیلم آس و پاس ساخته سیامک یاسمی در برابر ناصر ملک‌مطیعی و آرمان، نقش اصلی زن را بر عهده گرفت. بعدها در دو فیلم از ساموئل خاچیکیان همراه با عبدالله بوتیمار بازی کرد.
آذر حکمت شعار بازیگر محجوبی بود که تا سال ۱۳۴۸ به نقش‌آفرینی در سینما ادامه داد (حدوداً بیست فیلم) و تا مرز ستارگی هم پیش رفت. در چند فیلم بازیگر نقش مقابل ایرج قادری بود. یکی دو فیلم هم با بهروز وثوقی و رضا بیک ایمانوردی و همچنین با منوچهر والی‌زاده در دو فیلم گل گمشده در سال ۱۳۴۱ و فرشته‌ای در خانه من در سال ۱۳۴۲، هم بازی بودند.
در دهه ۴۰ به خاطر مخالفت همسرش با حضور وی در سینما، ماجرایشان به محافل مطبوعاتی و سینمایی کشیده شد و این جنجال‌ها تا جایی ادامه یافت که همسر این بازیگر با پاسبان در پشت صحنه یکی از فیلم‌ها حاضر شد تا همسرش را به خاطر عدم تمکین جلب نماید.
آذر حکمت شعار (آذر دهقانی آذر) بازیگر با استعدادی در سینمای ایران بود که متأسفانه علی‌رغم شایستگی‌هایش آن طور که باید مورد تقدیر قرار نگرفت و در سال ۱۳۴۹ سینما را کنار گذاشت.
حکمت شعار زندگی خصوصی آرامی نداشت و به خاطر اختلافات خانوادگی و مخالفت همسرش با فعالیت‌های او در نهایت به متارکه انجامید که حاصل این ازدواج یک دختر و یک پسر می‌باشد.
این بازیگر فقط در دهه ۴۰ در سینمای ایران فعال بود و نقش‌هایی آراسته و خالی از حواشی بازی کرد و هیچگاه ستاره نشد اما نقش‌های اول بسیاری اجرا نمود. پدر ایشان استاد محمد دهقانی آذر از یاران ستارخان سردار ملی و از سیاسیون معتبر تبریز بود.
آذر حکمت شعار دارای یک خواهر به نام (عالم‌تاج) و سه برادر به نام‌های: رسول، هوشنگ و داریوش بود که برادر کوچکتر ایشان (سرهنگ داریوش دهقانی آذر) از افسران عالی‌رتبه شهربانی و فرمانده گارد نیما بود که پس از انقلاب ۵۷ با درجه سرهنگ تمامی به دلیل رهبری گروهی موسوم به گروه نیما شاخه نظامیان وفادار به سلطنت و رهبری کودتای نیما و قبول نخست‌وزیری دولت انتقالی به همراه پنج نفر از افسران عالیرتبه نظامی در دادگاهی به ریاست قاضی ری شهری محکوم به اعدام و در ۲۱ آذر ۱۳۶۱ تیرباران شد.
پس از ورود مرضیه به جامعه باربد و در آستانه آمادگی حکمت شعار برای خواندن نمایشنامه خسرو و شیرین، با اسماعیل مهرتاش از در مخالفت برمی‌آید و از روی حسادت از وی می‌خواهد تا مرضیه را از باربد بیرون کند که با مخالفت مهرتاش، حکمت شعار از جامعه باربد خارج می‌شود و صدای نمایشنامه توسط مرضیه و بنحو احسن اجرا می‌شود.
نمایش‌ها

تابلوی موزیکال خسرو و شیرین (۱۳۳۷)
دختران واخورده
عروس کدومه
عشق پیری
فیلمشناخت

۱ - آژیر خطر (۱۳۴۹)
۲ - سرود زندگی (۱۳۴۸)
۳ - سوگند سکوت (۱۳۴۸)
۴ - بسترهای جداگانه (۱۳۴۷)
۵ - قدرت عشق (۱۳۴۷)
۶ - آشیانه خورشید (۱۳۴۶)
۷ - فردای باشکوه (۱۳۴۶)
۸ - اعتراف (۱۳۴۵)
۹ - بی عشق هرگز (۱۳۴۵)
۱۰ - عصیان (۱۳۴۵)
۱۱ - لیلاج (۱۳۴۵)
۱۲ - مومیایی (۱۳۴۵)
۱۳ - افق روشن (۱۳۴۴)
۱۴ - در دنیا بیگانه بودم (۱۳۴۴)
۱۵ - شیطان سفید (۱۳۴۴)
۱۶ - ولگرد قهرمان (۱۳۴۴)
۱۷ - بن‌بست (۱۳۴۳)
۱۸ - گناه من چیست (۱۳۴۳)
۱۹ - فرشته‌ای در خانه من (۱۳۴۲)
۲۰ - اهریمن زیبا (۱۳۴۱)
۲۱ - پنجه (۱۳۴۱)
۲۲ - گل گمشده (۱۳۴۱)
۲۳ - آس و پاس (۱۳۴۰)
فیلم عاشقانه

تایرون پاور، آلیس فی را در فیلم الکساندارز رگ‌تایم بند در آغوش گرفته‌است.
فیلم عاشقانه یا فیلم رُمانتیک فیلمی است که در آن جنبه‌های عاشقانه وجود دارند و مرکزیت فیلم نیز پیرامون همین موضوع است. از آنجا که بسیاری از فیلم‌ها دارای جنبه‌های عاشقانه بین شخصیت‌های فیلم هستند می‌توان هر فیلمی را که در آن طرح مرکزی (به پیروی از داستان) پیرامون محور روابط یا احساسات عاشقانه میان شخصیت‌های اصلی داستان تعریف شده‌است در زمرهٔ فیلم‌های عاشقانه دانست. موضوعات رایج در چنین فیلم‌هایی ممکن است دربارهٔ شخصیت فیلم باشد که با یک جاذبه رمانتیک جدید روبرو می‌شود. در این گونه مواقع اغلب پرسش‌هائی همچون: «برای چه چیزی زندگی می‌کنم؟» یا «چرا من با همسر فعلیم هستم؟» به‌وجود می‌آیند.
جاذبه و احساساتی که در یک فیلم رمانتیک بیان می‌شوند توسط شخصیت‌های فیلم به تصویر کشیده می‌شوند. فهرست زیر شامل چندی از جدیدترین فیلم‌های رمانتیک است. موفق‌ترین فیلم رمانتیک در تاریخ از نظر تجاری، فیلم تایتانیک (۱۹۹۷) بود که بیش ار ۶۵۹ میلیون دلار در ایالات متحده فروش داشت و درآمد جهانی آن بیش از ۲٫۲ میلیارد دلار بود.
یکی دیگر از پیش‌نیازهای این نوع فیلم‌ها پایان خوش (یا دست کم تلخ و شیرین) آن است. بسیاری بر این باورند که هیچ فیلمی با پایان غم‌انگیز نمی‌تواند به درستی به عنوان «فیلم عاشقانه» ثبت شود. با این حال این پیش شرط بسیار اعتراض پذیر است و بسیاری از فیلمنامه‌نویسان و کارگردانان فشارهای مرزی این گونه را مد نظر قرار می‌دهند. این نوع فیلم بسیار بیننده دارد. فیلم‌هایی با ژانر رومانتیک یا عاشقانه بیشترین بیننده را دارند و اکثراً پایان خوش یا ناگوار دارند.
نام‌های دیگر

واژه «فیلم زنانه» یا «چیک فلیک» (به انگلیسی: Chick Flick) در ایالات متحده از سوی کسانی که با این‌طور فیلم‌ها میانه‌ای ندارند و با قصد خوار شمردن فیلم‌های گونهٔ عاشقانه استفاده می‌شود. این واژه بیشتر به فیلم‌هایی که بینندگان زن بیشتری دارد گفته می‌شود. اگر چه محور بسیاری از فیلمهای رمانتیک زنان هستند اما این واژه مشخصات یک فیلم رمانتیک را معین نمی‌کند و چیک فلیک لزوماً محور اصلی داستان عاشقانه را هدف قرار نمی‌دهد.
مثال‌ها

بعضی لینک‌ها در ویکی‌پدیای انگلیسی قرار دارد.
تلفن
ابرهای پراکنده
دفترچه خاطرات (فیلم ۲۰۰۴)
بخت پریشان
۱۰ چیزی که از آن متنفرم
۲۰۴۶
نام تو
عشقی به یادماندنی
پاییز در نیویورک
پیاده‌روی به یادماندنی
پیش از طلوع و ادامه آن پیش از غروب
ریف اینکانوتر
کامیل
کازابلانکا
شهر فرشتگان
چانکیگ اکسپرس
جان عزیز
دکتر ژیواگو
درخشش ابدی یک ذهن پاک
گاردن استیت
دختری روی پل
بر باد رفته
گریفین و فینکس
هوس
در جایی تنها
در حال و هوای عشق
آخرین شانس هاروی
در واقع عشق
داستان عشق
کیت و لئوپولد
پیام در بطری
دختر بی‌اعتنای من
تپه نوتینگ
پرل هاربر
غرور و تعصب - ۱۹۴۰
غرور و تعصب (۱۹۹۵ سریال تلویزیونی)
غرور و تعصب (فیلم ۲۰۰۳)
غرور و تعصب (فیلم ۲۰۰۵)
پی. اس دوستت دارم
رندوم هاروست
رومئو + ژولیت
صورت رستگارکننده
میخ
ستاره دونده
همان‌طور که هستی بمان
طلوع آفتاب: آواز دو انسان
مرد بی زن
مبارزه وسوسه
حیله‌گر
خانه دریاچه
شیخ
همسر مسافر زمان
تایتانیک
تریستان و ایزولد
سرگیجه
وقتی تو خواب بودی (فیلم)
جادوگر و مار سفید
بنیادین(فیلم ۲۰۲۳)
بیوه

برای دیگر کاربردها، بیوه (ابهام‌زدایی) را ببینید.
بیوه به زن یا مردی گفته می‌شود که همسرش درگذشته‌است. به فردی که شوهرش درگذشته باشد، شوهرمرده و به فردی که زنش درگذشته باشد، زن‌مرده می‌گویند.
رفتار با زنان و مردان بیوه در سراسر جهان متفاوت است؛ مثلاً در بسیاری از جوامع روستایی و عشایری ایران، ازدواجی اجباری رسم بوده‌است که اگر شوهر یک زن بمیرد، برادرشوهرش یک سال زمان دارد تا با او ازدواج کند؛ اگر برادرشوهر از بیوه‌زن خواستگاری نکند، بیوه‌زن دیگر ازدواج نخواهد کرد و فرزندان نابالغش هم از او گرفته خواهد شد، مگر این‌که خواستگار داشته باشد. یا رسم دیگر این‌که شوهر می‌توانسته هنگام مرگ دربارهٔ ازدواج دوبارهٔ زن وصیت کند.
سی و هشتمین دوره جوایز اسکار

سی و هشتمین دوره مراسم اعطای جوایز اسکار (انگلیسی: 38th Academy Awards) در روز ۱۸ آوریل ۱۹۶۶ در سالن اجتماعات سنتا مونیکا سنتا مونیکا برگزار شد. در این مراسم بهترین فیلم‌های سال ۱۹۶۵ جهان به انتخاب آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک جایزه گرفتند.
باب هوپ مجری این مراسم بود.
جوایز > جایزه بشردوستانه ژان هرشولت

Edmond L. DePatie
جوایز > جایزه اسکار یادبود ایروینگ جی. تالبرگ

ویلیام وایلر
فیلم‌های با بیش از یک جایزه یا نامزدی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
 These films had multiple nominations: ۱۰ نامزدی: دکتر ژیواگو و اشک‌ها و لبخندها  ۸ نامزدی کشتی احمق‌ها  ۵ نامزدی The Agony and the Ecstasy, کت بالو , عزیز, The Great Race, The Greatest Story Ever Told و Patch of Blue  ۴ نامزدی اتللو, هزاران دلقک و چترهای شربورگ  ۳ نامزدی The Collector و Inside Daisy Clover  ۲ نامزدی The Flight of the Phoenix, King Rat, Morituri, The Slender Thread و جاسوس جنگ سرد:  The following films received multiple awards. ۵ برنده: دکتر ژیواگو و اشک‌ها و لبخندها  ۳ برنده: عزیز  ۲ برنده: کشتی احمق‌ها
جستارهای ویژه

بیست و سومین مراسم گلدن گلوب
1965 in film
8th Grammy Awards
17th Primetime Emmy Awards
18th Primetime Emmy Awards
نوزدهمین دوره جوایز بفتا
20th Tony Awards