stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جان کویینسی آدامز
وزیر امور خارجه (1817-1825) > معاهده فلوریدا

هنگامی که آدامز به قدرت رسید، متصرفات اسپانیا از جنوب و غرب با ایالات متحده هم مرز بودند.در جنوب، اسپانیا کنترل فلوریدا را که ایالات متحده مدتها به دنبال خرید آن بود، حفظ کرد.اسپانیا برای کنترل قبایل سرخپوست فعال در فلوریدا تلاش کرد و برخی از آن قبایل به قلمرو ایالات متحده یورش بردند.در غرب، اسپانیای نو با سرزمینی که ایالات متحده در خرید لوئیزیانا به دست آورده بود، هم مرز بود، اما هیچ مرز مشخصی بین ایالات متحده و قلمرو اسپانیا ایجاد نشده بود.آدامز پس از تصدی مسئولیت، مذاکراتی را با لوئیس دی اونیس، وزیر اسپانیایی در ایالات متحده، برای خرید فلوریدا و حل و فصل مرز بین ایالات متحده و اسپانیای جدید آغاز کرد.مذاکرات با تشدید جنگ سمینول قطع شد و در دسامبر 1818، مونرو به ژنرال اندرو جکسون دستور داد وارد فلوریدا شود و در مقابل سمینول که به جورجیا حمله کرده بود، تلافی کند.جکسون با تخلف به دستورات خود، پاسگاه های اسپانیایی سنت مارکس و پنساکولا را تصرف کرد و دو انگلیسی را اعدام کرد.در حالی که اقدامات جکسون خشم بقیه کابینه را برانگیخت، آدامز از آنها برای دفاع از خود کشور دفاع کرد و او در نهایت مونرو و بیشتر اعضای کابینه را متقاعد کرد که از جکسون حمایت کنند.آدامز به اسپانیا اطلاع داد که شکست این کشور در کنترل قلمرو خود، جکسون را مجبور به اقدام کرده است، و او به اسپانیا توصیه کرد که منطقه را تامین کند یا آن را به ایالات متحده بفروشد.در همین حال، انگلیسی‌ها از به خطر انداختن نزدیکی اخیر خود با ایالات متحده خودداری کردند و از اعدام دو شهروند بریتانیایی توسط جکسون مسئله دیپلماتیک بزرگی ایجاد نکردند.
مذاکرات بین اسپانیا و ایالات متحده ادامه یافت و اسپانیا با واگذاری فلوریدا موافقت کرد.تعیین مرزهای غربی ایالات متحده دشوارتر بود.توسعه طلبان آمریکایی از تعیین مرز در ریو گرانده حمایت می کردند، اما اسپانیا که قصد داشت از مستعمره خود مکزیک در برابر حدشکنی آمریکا محافظت کند، بر تعیین مرز در رودخانه سابین اصرار داشت.به دستور مونرو، آدامز با مرز رودخانه سابین موافقت کرد، اما او اصرار داشت که اسپانیا ادعاهای خود را بر کشور اورگان واگذار کند.آدامز عمیقاً علاقه مند به ایجاد کنترل آمریکا بر کشور اورگان بود، تا حدی به این دلیل که او معتقد بود که کنترل آن منطقه باعث تحریک تجارت با آسیا می شود.تصاحب ادعاهای اسپانیایی در شمال غربی اقیانوس آرام همچنین به دولت مونرو اجازه داد تا تصاحب فلوریدا را که عمدتاً جنوبی‌ها به دنبال آن بودند، با منافع ارضی عمدتاً مورد علاقه آن‌ها در شمال همراهی کند.پس از مذاکرات طولانی، اسپانیا و ایالات متحده با معاهده فلوریدا موافقت کردند که در فوریه 1821 تصویب شد.آدامز عمیقاً به این معاهده افتخار می کرد، اگرچه به طور خصوصی نگران گسترش احتمالی برده داری به سرزمین های تازه تصاحب شده بود.در سال 1824، دولت مونرو با تصویب معاهده روسیه و آمریکا در 1824، که مرز جنوبی آلاسکا روسیه را در 54 درجه و 40 دقیقه شمالی تعیین کرد، ادعاهای ایالات متحده بر اورگان را تقویت کرد.
وزیر امور خارجه (1817-1825) > دکترین مونرو

با ادامه شکست امپراتوری اسپانیا در دوره دوم ریاست جمهوری مونرو، آدامز، مونرو و کلی به طور فزاینده ای نگران شدند که "اتحاد مقدس" پروس، اتریش و روسیه به دنبال تحت کنترل خود درآوردن مستعمرات سابق اسپانیا به حدی رسیدند که حتی در مورد آن فکر می کردند.آدامز در سخنرانی خود در چهارم ژوئیه 1821 به این موضوع پرداخت و به یک "زنجیره همدردی" مشترک بین ایالات متحده و آمریکای لاتین اشاره کرد، اما به جای اتحاد مقدس، برای بی طرفی استدلال کرد.در سال 1822، پس از انعقاد معاهده فلوریدا، دولت مونرو استقلال چندین کشور آمریکای لاتین از جمله آرژانتین و مکزیک را به رسمیت شناخت.در سال 1823، جورج کنینگ، وزیر امور خارجه بریتانیا، پیشنهاد کرد که ایالات متحده و بریتانیا باید برای حفظ استقلال این جمهوری های نوپا با یکدیگر همکاری کنند.کابینه درباره پذیرش این پیشنهاد بحث کرد، اما آدامز با آن مخالفت کرد.در عوض، آدامز از مونرو خواست علناً مخالفت ایالات متحده را با هرگونه تلاش اروپایی برای استعمار یا کنترل مجدد قلمرو در قاره آمریکا اعلام کند و در عین حال ایالات متحده را متعهد به بی طرفی در امور اروپا کند.در پیام سالانه خود در دسامبر 1823 به کنگره، مونرو دکترین مونرو را مطرح کرد که عمدتاً بر اساس ایده‌های آدامز ساخته شده بود.با صدور دکترین مونرو، ایالات متحده سطح جدیدی از قاطعیت را در روابط بین‌الملل نشان داد، زیرا این دکترین اولین ادعای کشور را برای حوزه نفوذ نشان می‌داد.همچنین نشان دهنده تغییر جهت گیری روانی کشور از اروپا و به سمت قاره آمریکا بود.بحث در مورد سیاست خارجی دیگر بر روابط با بریتانیا و فرانسه متمرکز نمی شود، بلکه بر گسترش غرب و روابط با بومیان آمریکا تمرکز می کند.این دکترین به یکی از اصول اساسی سیاست خارجی ایالات متحده تبدیل شد.
ریاست جمهوری (1825–1829) > تحلیف

آدامز در 4 مارس 1825 افتتاح شد و اولین پسر رئیس جمهور سابق ایالات متحده شد که خودش رئیس جمهور شد، شاهکاری که تنها 176 سال بعد توسط جرج دابلیو. بوش، پسر جرج اچ. دابلیو. بوش تکرار شد.هنگامی که آدامز سوگند یاد کرد، با گذاشتن دست خود بر روی کتاب حقوق اساسی به جای کتاب مقدس، سنت را کنار گذاشت.در سخنرانی افتتاحیه خود، او لحنی پسا حزبی را اتخاذ کرد و قول داد از انتصابات حزب ساز و با انگیزه سیاسی اجتناب کند.او همچنین برنامه مفصلی از «بهبودهای داخلی» پیشنهاد کرد: جاده ها، بنادر و کانال ها.اگرچه برخی نگران قانون اساسی بودن چنین پروژه های فدرال بودند، آدامز استدلال کرد که بند رفاه عمومی اختیارات قانون اساسی گسترده ای را فراهم می کند.او قول داد که از کنگره بخواهد تا مجوز بسیاری از این پروژه ها را صادر کند.
ریاست جمهوری (1825–1829) > مدیریت

آدامز ریاست کابینه ای هماهنگ و سازنده را بر عهده داشت که به صورت هفتگی با آن ملاقات می کرد.آدامز مانند مونرو به دنبال یک کابینه متعادل از نظر جغرافیایی بود که نماینده جناح های مختلف حزب باشد و از اعضای کابینه مونرو خواست که برای اداره خود در محل باقی بمانند.ساموئل ال. ساثرد از نیوجرسی به عنوان وزیر نیروی دریایی باقی ماند، ویلیام ویرت پست دادستان کل خود را حفظ کرد، و جان مک لین از اوهایو همچنان به عنوان رئیس کل پست خدمت می کرد، سمت مهمی که بخشی از کابینه نبود.اولین انتخاب آدامز برای وزیر جنگ و وزیر خزانه داری اندرو جکسون و ویلیام کرافورد بودند، اما هر کدام از خدمت در دولت خودداری کردند.آدامز در عوض جیمز باربر از ویرجینیا، یکی از حامیان برجسته کرافورد را برای رهبری وزارت جنگ انتخاب کرد.رهبری وزارت خزانه داری به ریچارد راش از پنسیلوانیا رسید، که به یکی از مدافعان برجسته بهبودهای داخلی و تعرفه های حفاظتی در داخل دولت تبدیل شد.آدامز هنری کلی را به عنوان وزیر امور خارجه برگزید و باعث خشم کسانی شد که معتقد بودند کلی از آدامز در انتخابات 1824 در ازای معتبرترین موقعیت در کابینه حمایت کرده بود.کلی بعداً از پذیرفتن این کار پشیمان شد زیرا اتهام "معامله فاسد" را تقویت کرد.با این حال، قدرت کلی در غرب و علاقه به سیاست خارجی، او را به یک انتخاب طبیعی برای این سمت تبدیل کرد.
ریاست جمهوری (1825–1829) > امور داخلی > دستور کار جاه طلبانه

آدامز در پیام سالانه خود در سال 1825 به کنگره، دستور کار جامع و جاه طلبانه ای را ارائه کرد.وی خواستار سرمایه گذاری عمده در بهبود داخلی و همچنین ایجاد دانشگاه ملی، آکادمی نیروی دریایی و رصدخانه ملی نجوم شد.آدامز با اشاره به وضعیت سالم خزانه داری و امکان کسب درآمد بیشتر از طریق فروش زمین، برای تکمیل چندین پروژه که در مراحل مختلف ساخت و ساز یا برنامه ریزی بودند، از جمله جاده ای از واشنگتن دی سی به نیواورلئان استدلال کرد.او همچنین پیشنهاد ایجاد یک وزارت کشور را به عنوان یک اداره جدید در سطح کابینه داد که بر این پیشرفت‌های داخلی نظارت می‌کند.آدامز امیدوار بود که این اقدامات را عمدتاً از طریق فروش زمین غربی، به جای افزایش مالیات یا بدهی عمومی تأمین کند.دستور کار داخلی آدامز و کلی، که به عنوان سیستم آمریکایی شناخته می شود، برای متحد کردن منافع منطقه ای ناهمگون در ارتقاء یک اقتصاد ملی پر رونق طراحی شده است.
برنامه های آدامز با مخالفت اقشار مختلف مواجه شد.بسیاری با تفسیر گسترده او از قانون اساسی مخالف بودند و ترجیح می دادند که قدرت در دولت های ایالتی به جای دولت فدرال متمرکز شود.برخی دیگر از دخالت هر سطحی از حکومت بیزار بودند و با برنامه ریزی مرکزی مخالف بودند.برخی در جنوب می ترسیدند که آدامز به طور مخفیانه یک طرفدار الغا بود و او در پی آن بود که ایالت ها را تابع دولت فدرال کند.بیشتر پیشنهادهای رئیس جمهور در کنگره شکست خورد.ایده های آدامز برای یک دانشگاه ملی، یک رصدخانه ملی، و ایجاد یک سیستم یکنواخت ارزان و معیارها هرگز رای کنگره را دریافت نکرد.پیشنهاد او برای ایجاد آکادمی نیروی دریایی مورد تایید سنا قرار گرفت اما در مجلس شکست خورد.مخالفان به هزینه دانشکده نیروی دریایی معترض بودند و نگران بودند که تأسیس چنین مؤسسه‌ای «انحطاط و فساد اخلاق عمومی را ایجاد کند».پیشنهاد آدامز برای ایجاد قانون ورشکستگی ملی نیز شکست خورد.
آدامز برخلاف دیگر جنبه‌های برنامه داخلی خود، تأییدیه کنگره را برای چندین پروژه زیرساختی بلندپروازانه به دست آورد.بین سال‌های 1824 و 1828، سپاه مهندسی ارتش ایالات متحده بررسی‌هایی را برای مجموعه‌ای از جاده‌ها، کانال‌ها، راه‌آهن‌ها و بهبود در مسیریابی رودخانه‌ای انجام داد.آدامز ریاست تعمیرات اساسی و ساخت و سازهای بیشتر در جاده ملی را بر عهده داشت، و اندکی پس از ترک دفتر، جاده ملی از کومبرلند، مریلند، تا زنسویل، اوهایو گسترش یافت.دولت آدامز همچنین شاهد آغاز کانال چساپیک و اوهایو بود.ساخت کانال چساپیک و دلاور و کانال لوئیزویل و پورتلند در اطراف آبشار اوهایو.اتصال دریاچه های بزرگ به سیستم رودخانه اوهایو در اوهایو و ایندیانا.و بزرگ شدن و بازسازی کانال باتلاق دیسمال در کارولینای شمالی.علاوه بر این، اولین راه آهن مسافربری در ایالات متحده، راه آهن بالتیمور و اوهایو، در دوران ریاست جمهوری آدامز ساخته شد.اگرچه بسیاری از این پروژه ها توسط بازیگران خصوصی انجام می شد، دولت اغلب پول یا زمینی را برای کمک به تکمیل چنین پروژه هایی فراهم می کرد.
ریاست جمهوری (1825–1829) > تشکیل احزاب سیاسی

بلافاصله پس از انتخابات احتمالی 1825، جکسون نسبت به آدامز مهربان بود.با این وجود، انتصاب آدامز از کلی، جکسون را که سیل نامه‌هایی دریافت کرد که او را تشویق به نامزدی می‌کرد، مضطرب کرد.در سال 1825، جکسون نامزدی ریاست جمهوری تنسی را برای انتخابات 1828 پذیرفت.اگرچه او در دوران ریاست‌جمهوری مونرو به آدامز نزدیک بود، معاون رئیس‌جمهور کلهون نیز با انتصاب کلی از رئیس‌جمهور بیگانه شد، زیرا این انتصاب کلی را به عنوان وارث طبیعی آدامز معرفی کرد.پیام سالانه جاه طلبانه آدامز در دسامبر 1825 به کنگره، مخالفان را بیشتر برانگیخت.در پایان اولین جلسه کنگره نوزدهم ایالات متحده، یک ائتلاف کنگره ضد آدامز متشکل از جکسونی‌ها (به رهبری بنتون و هیو لاسون وایت)، کرافوردایت‌ها (به رهبری مارتین ون بیورن و ناتانیل مکون) و کالونیت‌ها (به رهبری رابرت وای. هااین و جورج مک‌دافی) ظهور کرده بودند.به غیر از کلی، آدامز فاقد حامیان قوی در خارج از شمال بود، و ادوارد اورت، جان تیلور، و دنیل وبستر به عنوان قوی ترین مدافعان او در کنگره خدمت کردند.حامیان آدامز شروع به نامیدن خود را جمهوری خواه ملی کردند، در حالی که حامیان جکسون شروع به خواندن خود دموکرات کردند.در مطبوعات، آنها اغلب به عنوان "مردان آدامز" و "مردان جکسون" توصیف می شدند.
در انتخابات 1826، مخالفان آدامز کرسی هایی را در سراسر کشور به دست آوردند، زیرا متحدان آدامز نتوانستند بین خود هماهنگ شوند.اندرو استیونسون، یکی از حامیان جکسون، جایگزین جان تیلور، یکی از حامیان آدامز، به عنوان رئیس مجلس شد.همانطور که خود آدامز اشاره کرد، ایالات متحده هرگز کنگره ای را ندیده بود که به شدت تحت کنترل مخالفان سیاسی رئیس جمهور باشد.پس از انتخابات، ون بیورن و کلهون موافقت کردند که در سال 1828 از جکسون حمایت کنند، و ون بیورن بسیاری از حامیان کرافورد را همراهی کرد.اگرچه جکسون یک پلت فرم سیاسی دقیق را به همان شیوه آدامز بیان نکرد، ائتلاف او در مخالفت با اتکای آدامز به برنامه ریزی دولت متحد شد.در همین حال، آدامز به امید یک ملت غیر حزبی چسبیده بود و از استفاده کامل از قدرت حمایت برای ایجاد ساختار حزبی خود امتناع کرد.
ریاست جمهوری (1825–1829) > تشکیل احزاب سیاسی > تعرفه 1828

در نیمه اول دولت خود، آدامز از اتخاذ موضع قوی در مورد تعرفه ها اجتناب کرد، تا حدی به این دلیل که او می خواست از بیگانگی متحدان خود در جنوب و نیوانگلند جلوگیری کند.پس از به قدرت رسیدن جکسونی ها در سال 1827، آنها لایحه تعرفه ای را طراحی کردند که برای کشورهای غربی جذاب بود و در عین حال نرخ های بالایی را برای مواد وارداتی مهم برای اقتصاد نیوانگلند وضع کردند.مشخص نیست که آیا ون بیورن، که لایحه را از طریق کنگره پشتیبانی می‌کرد، قصد تصویب این لایحه را داشت، یا اینکه او عمداً آن را برای وادار کردن آدامز و متحدانش به مخالفت با آن طراحی کرده بود.صرف نظر از این، آدامز تعرفه سال 1828 را امضا کرد که توسط مخالفان به "تعرفه مکروهات" معروف شد.آدامز در جنوب محکوم شد و اعتبار کمی برای تعرفه در شمال دریافت کرد.
ریاست جمهوری (1825–1829) > تشکیل احزاب سیاسی > سیاست بومیان

آدامز به دنبال جذب تدریجی بومیان آمریکا از طریق توافقات بود، اولویتی که در دهه 1820 میان تعداد کمی از سفیدپوستان مشترک بود.با این حال آدامز نیز عمیقاً متعهد به گسترش ایالات متحده به سمت غرب بود.مهاجران در مرز، که دائماً به دنبال حرکت به سمت غرب بودند، برای سیاست توسعه طلبانه تر که نگرانی های بومیان آمریکا را نادیده می گرفت، فریاد می زدند.آدامز در اوایل دوره خود، پس از اطلاع از اینکه فرماندار جورجیا، جرج تروپ، این معاهده را به موسکوگی اجباری کرده است، معاهده ایندین اسپرینگز را به حالت تعلیق درآورد.آدامز در ژانویه 1826 معاهده جدیدی را با موسکوگی امضا کرد که به موسکوگی اجازه ماندن داد اما بیشتر سرزمین خود را به جورجیا واگذار کرد.تروپ از پذیرش شرایط آن امتناع کرد و به همه شهروندان جورجیا اجازه داد تا موسکوگی را بیرون کنند.از رویارویی بین جورجیا و دولت فدرال تنها پس از موافقت موسکوگی با معاهده سوم جلوگیری شد.اگرچه بسیاری تروپ را در برخوردهایش با دولت فدرال و بومیان آمریکایی غیرمنطقی می‌دانستند، اما مدیریت این حادثه توسط دولت، کسانی را در جنوب عمیق که طرفدار حذف فوری سرخپوستان بودند، بیگانه کرد.
ریاست جمهوری (1825–1829) > امور خارجه > تجارت و ادعا

یکی از اهداف مهم سیاست خارجی دولت آدامز، گسترش تجارت آمریکا بود.دولت او با تعدادی از کشورها از جمله دانمارک، پروس و جمهوری فدرال آمریکای مرکزی به پیمان‌های متقابل دست یافت.دولت همچنین با پادشاهی هاوایی و پادشاهی تاهیتی به توافقات تجاری دست یافت.توافقات با دانمارک و سوئد مستعمرات آنها را به روی تجارت آمریکا باز کرد، اما آدامز به ویژه بر باز کردن تجارت با هند غربی بریتانیا متمرکز بود.ایالات متحده در سال 1815 با بریتانیا به یک توافق تجاری دست یافته بود، اما این توافق دارایی بریتانیا در نیمکره غربی را مستثنی کرد.در پاسخ به فشار ایالات متحده، بریتانیا شروع به اجازه دادن مقدار محدودی از واردات آمریکا به هند غربی در سال 1823 کرده بود، اما رهبران ایالات متحده همچنان به دنبال پایان دادن به سیستم ترجیحی امپراتوری محافظتی بریتانیا بودند.در سال 1825، بریتانیا تجارت ایالات متحده با هند غربی بریتانیا را ممنوع کرد و ضربه ای به اعتبار آدامز وارد کرد.دولت آدامز مذاکرات گسترده ای با انگلیسی ها برای رفع این ممنوعیت داشت، اما دو طرف نتوانستند به توافق برسند.با وجود از دست دادن تجارت با هند غربی بریتانیا، سایر قراردادهای تجاری تضمین شده توسط آدامز به گسترش حجم کلی صادرات ایالات متحده کمک کرد.
ریاست جمهوری (1825–1829) > امور خارجه > آمریکای لاتین

گذشته از تلاش ناموفق برای خرید تگزاس از مکزیک، پرزیدنت آدامز به دنبال گسترش به آمریکای لاتین یا آمریکای شمالی نبود.آدامز و کلی در عوض به دنبال تعامل با آمریکای لاتین بودند تا از قرار گرفتن آن تحت نفوذ اقتصادی امپراتوری بریتانیا جلوگیری کنند.به عنوان بخشی از این هدف، دولت از فرستادن یک هیئت ایالات متحده به کنگره پاناما، کنفرانس جمهوری های جهان جدید در سال 1826 که توسط سیمون بولیوار سازماندهی شد، حمایت کرد.کلی و آدامز امیدوار بودند که کنفرانس «سیاست همسایگی خوب» را در میان کشورهای مستقل قاره آمریکا افتتاح کند.با این حال، بودجه برای یک هیئت و تایید نامزدهای هیئت درگیر یک نبرد سیاسی بر سر سیاست های داخلی آدامز شد، و مخالفانی مانند ون بیورن مانع تایید یک هیئت شدند.در حالی که ون بورن کنگره پاناما را انحراف ناخواسته‌ای از سیاست خارجی انزواطلبانه‌تر ایجاد شده توسط رئیس‌جمهور واشنگتن می‌دید، بسیاری از جنوبی‌ها با مشارکت در هر کنفرانسی که نمایندگانی از هائیتی، جمهوری‌ای که از طریق شورش بردگان تأسیس شده بود، مخالف بودند.اگرچه هیئت ایالات متحده در نهایت تاییدیه مجلس سنا را به دست آورد، اما به دلیل تاخیر سنا هرگز به کنگره پاناما نرسید.
ریاست جمهوری (1825–1829) > انتخابات ریاست جمهوری 1828

جکسونی ها یک دستگاه حزبی مؤثر تشکیل دادند که بسیاری از تکنیک های مبارزاتی مدرن را به کار گرفت.آنها به جای تمرکز بر مسائل، بر محبوبیت جکسون و فساد احتمالی آدامز و دولت فدرال تأکید کردند.خود جکسون این کمپین را به عنوان "مبارزه بین فضیلت مردم و حمایت اجرایی" توصیف کرد.در همین حال، آدامز از انطباق با واقعیت جدید مبارزات سیاسی امتناع ورزید و از کارکردهای عمومی اجتناب کرد و از سرمایه گذاری در ابزارهای حامی دولت مانند روزنامه ها خودداری کرد.در اوایل سال 1827، جکسون به طور علنی متهم شد که همسرش ریچل را تشویق کرده است که همسر اولش را ترک کند.در پاسخ، پیروان جکسون به زندگی شخصی آدامز حمله کردند و کمپین به طور فزاینده ای بدتر شد.مطبوعات جکسونی، آدامز را به عنوان یک نخبه گرا معرفی کردند، در حالی که روزنامه های طرفدار آدامز به درگیری گذشته جکسون در دوئل ها و درگیری های مختلف حمله کردند و او را برای ریاست جمهوری بیش از حد احساساتی و تندرو نشان دادند.اگرچه آدامز و کلی امیدوار بودند که این کمپین بر سیستم آمریکایی متمرکز شود، در عوض تحت سلطه شخصیت های جکسون و آدامز بود.
معاون رئیس جمهور کلهون به بلیط جکسون پیوست، در حالی که آدامز به عنوان معاون خود به ریچارد راش وزیر خزانه داری روی آورد.بنابراین، انتخابات 1828 اولین بار در تاریخ ایالات متحده بود که یک بلیط ریاست جمهوری متشکل از دو شمالی با یک بلیط ریاست جمهوری متشکل از دو جنوبی روبرو شد.در انتخابات، جکسون 178 رای از 261 رأی انتخاباتی و کمی کمتر از 56 درصد از آرای عمومی را به دست آورد.جکسون 50.3 درصد از آرای عمومی را در ایالت های آزاد به دست آورد، اما 72.6 درصد از آرا در ایالت های برده را به دست آورد.هیچ نامزد ریاست جمهوری آینده تا زمان مبارزات انتخاباتی تئودور روزولت در سال 1904 با نسبت آرای مردمی جکسون برابری نمی کرد، در حالی که از دست دادن آدامز او را به دومین رئیس جمهور یک دوره ای بعد از پدرش تبدیل کرد.تا سال 1828، تنها دو ایالت رأی مردمی برای ریاست جمهوری نداشتند و تعداد آرا در انتخابات 1828 سه برابر انتخابات 1824 بود.این افزایش آرا نه تنها به دلیل موج اخیر دموکراتیزه کردن، بلکه به دلیل افزایش علاقه به انتخابات و توانایی فزاینده احزاب برای بسیج رأی دهندگان بود.آدامز در مراسم تحلیف جکسون شرکت نکرد، و او را به یکی از چهار رئیس جمهور تبدیل کرد که دوره خود را به پایان رساندند اما از این رویداد صرفنظر کردند.
شغل بعدی کنگره (1830-1848) > دولت های ون بیورن، هریسون و تایلر، 1837-1843

در اواسط دهه 1830، حزب ضد ماسونی، جمهوری خواهان ملی و سایر گروه های مخالف جکسون در حزب ویگ متحد شدند.در انتخابات ریاست جمهوری 1836، دموکرات ها مارتین ون بیورن را مطرح کردند، در حالی که ویگ ها چندین نامزد ریاست جمهوری را معرفی کردند.از آنجایی که آدامز از همه رقبای اصلی حزب برای ریاست جمهوری بیزار بود، در مبارزات انتخاباتی شرکت نکرد.ون بورن در انتخابات پیروز شد.با این وجود، آدامز با حزب ویگ در کنگره متحد شد.آدامز به طور کلی با ابتکارات پرزیدنت ون بیورن، که مدت ها یک دشمن سیاسی بود، مخالف بود، اگرچه آنها روابط عمومی صمیمانه ای داشتند.
جمهوری تگزاس استقلال خود را از مکزیک در انقلاب تگزاس 1835-1836 به دست آورد.تگزاس عمدتاً توسط آمریکایی‌هایی از جنوب ایالات متحده مستقر شده بود، و بسیاری از این مهاجران با وجود قانون مکزیک در سال 1829 که برده‌داری را لغو می‌کرد، صاحب برده بودند.بنابراین بسیاری در ایالات متحده و تگزاس از پذیرش تگزاس در اتحادیه به عنوان یک ایالت برده حمایت کردند.آدامز مسئله تگزاس را "مسئله ای از ریشه های عمیق تر و تحت الشعاع شاخه های بیش از هر یا همه شاخه های دیگری که کشور را به آشوب می کشاند" می دانست و او به عنوان یکی از مخالفان اصلی کنگره برای الحاق ظاهر شد.وقتی آدامز به عنوان وزیر امور خارجه خدمت می کرد، به دنبال تصاحب تگزاس بود، اما او استدلال می کرد که چون مکزیک برده داری را لغو کرده است، تصاحب تگزاس این منطقه را از یک قلمرو آزاد به یک ایالت برده تبدیل می کند.او همچنین می‌ترسید که الحاق تگزاس توسعه‌طلبان جنوبی را تشویق کند تا دیگر کشورهای برده‌دار بالقوه از جمله کوبا را دنبال کنند.موضع قاطع آدامز ممکن است نقشی در منصرف کردن ون بیورن از اصرار برای الحاق تگزاس در دوران ریاست جمهوری خود داشته باشد.
نامزد ویگ ویلیام هنری هریسون در انتخابات ریاست جمهوری 1840 ون بیورن را شکست داد و ویگ ها برای اولین بار کنترل هر دو مجلس کنگره را به دست آوردند.آدامز علیرغم توجه کم او به هریسون به عنوان یک شخص، مشتاق دولت جدید ویگ و پایان سلطه دیرینه دموکرات ها بر دولت فدرال بود.با این حال، هریسون در آوریل 1841 درگذشت و جان تایلر معاون رئیس جمهور جانشین او شد، یک جنوبی که برخلاف آدامز، هنری کلی، و بسیاری دیگر از ویگ های برجسته، سیستم آمریکایی را پذیرفت.آدامز تایلر را عامل «مکتب برده‌داری، ویرجینیا، مکتب جفرسونی، اصول‌گرا علیه همه پیشرفت‌ها» می‌دید.پس از اینکه تایلر لایحه احیای بانک ملی را وتو کرد، نمایندگان کنگره ویگ تایلر را از حزب اخراج کردند.آدامز به عنوان رئیس کمیته ویژه ای منصوب شد که استیضاح تایلر را بررسی می کرد، و آدامز گزارشی تند از تایلر ارائه کرد که استدلال می کرد اقدامات او مستلزم استیضاح است.با این حال، روند استیضاح به جلو پیش نرفت، زیرا ویگ ها اعتقاد نداشتند که سنا به برکناری تایلر از سمت خود رأی خواهد داد.
شغل بعدی کنگره (1830-1848) > مخالفت با جنگ مکزیک و آمریکا، 1844-1848

تایلر الحاق تگزاس را اولویت اصلی سیاست خارجی مراحل بعدی دولت خود قرار داد.او تلاش کرد تا در سال 1844 یک معاهده الحاق را به تصویب برساند، اما در کمال تعجب و تسکین آدامز، سنا این معاهده را رد کرد.الحاق تگزاس به موضوع اصلی انتخابات ریاست‌جمهوری 1844 تبدیل شد و جنوبی‌ها نامزدی ون بیورن را در کنوانسیون ملی دموکرات‌ها در سال 1844 به دلیل مخالفت ون بیورن با الحاق مسدود کردند.حزب در عوض جیمز ناکس پولک، یکی از شاگردان اندرو جکسون را نامزد کرد.اگرچه آدامز بار دیگر در مبارزات انتخاباتی شرکت نکرد، اما از اینکه پولک متحد قدیمی خود، هنری کلی، را در انتخابات 1844 شکست داد، عمیقاً ناامید شد.او نتیجه انتخابات را تا حدی به حزب آزادی نسبت داد، حزب سوم کوچک و لغوی که ممکن است آراء را از کلی در ایالت حیاتی نیویورک گرفته باشد.پس از انتخابات، تایلر، که دوره او در مارس 1845 به پایان می رسید، یک بار دیگر یک معاهده الحاق را به کنگره ارائه کرد. آدامز به شدت به این معاهده حمله کرد و استدلال کرد که الحاق تگزاس ایالات متحده را درگیر "جنگی برای برده داری" می کند.با وجود مخالفت آدامز، هر دو مجلس کنگره این معاهده را تصویب کردند، اکثر دموکرات ها به الحاق و اکثر ویگ ها علیه آن رای دادند.بنابراین تگزاس به عنوان یک ایالت برده در سال 1845 به ایالات متحده ملحق شد.
آدامز با جیمز کی پولک در مجلس نمایندگان خدمت کرده بود، و آدامز از رئیس جمهور جدید متنفر بود و او را به عنوان یک دموکرات جنوبی دیگر توسعه طلب و طرفدار برده داری می دید.آدامز از الحاق کل کشور اورگان، یک منطقه مورد مناقشه که توسط ایالات متحده و بریتانیا اشغال شده بود، حمایت کرد و زمانی که رئیس جمهور پولک معاهده اورگان را امضا کرد، که زمین را بین دو مدعی در مدار 49 تقسیم کرد، ناامید شد.اهداف توسعه طلبانه پولک به جای آن بر استان مکزیک آلتا کالیفرنیا متمرکز شد و او تلاش کرد این استان را از مکزیک خریداری کند.دولت مکزیک از فروش کالیفرنیا یا به رسمیت شناختن استقلال و متعاقب آن الحاق تگزاس به آمریکا خودداری کرد.پولک یک گروه نظامی به رهبری ژنرال زکری تیلور را مستقر کرد تا از ادعای او حمایت کند که ریو گرانده مرز جنوبی تگزاس و ایالات متحده را تشکیل می دهد.پس از درگیری نیروهای تیلور با سربازان مکزیکی در شمال ریو گرانده، پولک در اوایل سال 1846 درخواست اعلام جنگ کرد و ادعا کرد که مکزیک به خاک آمریکا حمله کرده است.اگرچه برخی از ویگ ها تردید داشتند که آیا مکزیک یک جنگ تهاجمی را آغاز کرده است، هر دو مجلس کنگره اعلام جنگ کردند و مجلس نمایندگان با 174 رأی موافق در برابر 14 رأی موافق اعلامیه را تصویب کرد.یکی از 14 رأی مخالف، آدامز بود، که معتقد بود پولک به دنبال انجام یک حمله برای گسترش برده داری است.پس از شروع جنگ، او از شرط ویلموت حمایت کرد، یک پیشنهاد قانونی ناموفق که بردگی را در هر سرزمینی که مکزیک واگذار می کرد ممنوع می کرد.پس از سال 1846، بیماری به طور فزاینده ای آدامز را تحت تاثیر قرار داد، اما او تا زمان مرگش در سال 1848 به مخالفت با جنگ مکزیک و آمریکا ادامه داد.