stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
نوتلا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
خاستگاه: ایتالیا
سازنده: فریرو
مواد اصلی: شکر، روغن نخل، فندق، کاکائو جامد
  رسانه: نوتلا:   رسانه: نوتلا
نوتلا (به ایتالیایی: Nutella) برندی تجاری از شکلات فندقی است. نوتلا که توسط کمپانی ایتالیایی فِرِرو تولید می‌شود در سال ۱۹۶۳ به بازار معرفی شد. دستور ساخت نوتلا پیش از آن در یکی دیگر از محصولات فررو که در سال ۱۹۴۴ منتشر شده بود، استفاده شده بود و سپس گسترش و تغییر یافته بود. امروزه نوتلا در بیش از ۷۵ کشور از جمله ایران مصرف می‌شود.
تاریخچه پیدایش نوتلا

شروع داستان نوتلا از سال ۱۸۰۶ میلادی زده شد، پیش از شروع جنگ‌های ناپلئون. منشأ این ترکیب شامل کاکائو و فندق به ناپلئون منتسب است. محاصره قاره ای ناپلئون باعث شد که تجارت فرانسه مختل شود. بعد از این محاصره، ارتباط فرانسه با ایتالیا (استان پیامونته) قطع شد. پیامونته در آن دوره یکی از مرغوب‌ترین انواع شکلات در جهان را تولید می‌کرد و به همین دلیل، قیمت شکلات سر به فلک کشید. در این زمان، تورینو که در مرکز پیامونته قرار دارد، مشکل را حل کرد و با ترکیب فندق با کاکائو، ماده ای بسیار خوشمزه ساختند. جالب اینجاست که این ماده به وفور یافت می‌شد.
مهتاب خونین

| مهتاب خونین | مهتاب خونین |
| --- | --- |
کنعان کیانی و منیره تسلیمی در صحنه‌ای از فیلم: کنعان کیانی و منیره تسلیمی در صحنه‌ای از فیلم
کارگردان: موشق سروری
تهیه‌کننده: مهدی میثاقیه
نویسنده: موشق سروری
بازیگران: هوشنگ بهشتی منیره تسلیمی  رضوانی واندا کنعان کیانی احمد قدکچیان
موسیقی: شاهپور نیاکان
فیلم‌بردار: عزیزالله رفیعی
شرکت تولید: کاراوان فیلم
تاریخ‌های انتشار: ۲۵ دی ۱۳۳۴
مدت زمان: ۹۰ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی
مهتاب خونین فیلمی به کارگردانی  و نویسندگی موشق سروری محصول سال ۱۳۳۴ است.
بازیگران

هوشنگ بهشتی
منیره تسلیمی
واندا
کنعان کیانی
احمد قدکچیان
لئونید سروری
خیابان چهارباغ

| خیابان چهارباغ | خیابان چهارباغ |
| --- | --- |
نام: خیابان چهارباغ
کشور: ایران
استان: استان اصفهان
شهرستان: اصفهان
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری کنونی: دیرینگی          = دوره عباسی
دورهٔ ساخت اثر: دوره صفوی
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۰۹
تاریخ ثبت ملی: ۱۵ دی ۱۳۱۰
|  خیابان چهارباغ عباسی Chahar Bagh Abbasi Street> اطلاعات مسیر |  خیابان چهارباغ عباسی Chahar Bagh Abbasi Street> اطلاعات مسیر |
| --- | --- |
طول: ۱٫۱ کیلومتر (۰٫۶۸ مایل)
موجودیت: صفویان–اکنون
تقاطع‌های بزرگ: تقاطع‌های بزرگ
انتهای شمالی:  دروازه دولت (اصفهان)
انتهای جنوبی:  میدان انقلاب (اصفهان)
سامانه بزرگراهی: سامانه بزرگراهی
بزرگ‌راه‌های ایران  آزادراه‌ها: بزرگ‌راه‌های ایران  آزادراه‌ها
خیابان چهارباغ یکی از خیابان‌های تاریخی و اصلیِ اصفهان است و به سه بخشِ چهارباغ عباسی و چهارباغ بالا و چهارباغ پایین بخش می‌شود. چهارباغ عباسی یکی از خیابان‌های تاریخی شهر اصفهان است که بین دروازه دولت و سی و سه پل قرار دارد.
چهارباغ عباسی در دو جبهه غربی و شرقی، قسمتی از حافظه تاریخی صدسال اخیر شهروندان اصفهان را در خود دارد و این خیابان برای مردم بسیار خاطره‌ساز و جذاب می باشد.
منظره چهارباغ در اواخر دوره صفویه (سفرنامه کرنلیوس لوبرون)
منظره چهارباغ و مدرسه چهارباغ در اوایل دوره قاجار اوژن فلاندن
طرح سانسون از چهارباغ، چاپ شده در سفرنامه شاردن
دو قسمت چهارباغ عباسی و چهارباغ بالا در عصر شاه عباس یکم طراحی و اجرا شد و تاریخ تقریبی ساخت آن به سال ۱۰۰۰ هجری قمری (۱۵۹۱ میلادی) برمی‌گردد. چهارباغ پایین (چهارراه تختی تا دروازه دولت) در دوره رضا شاه پهلوی و با همان طرح به چهارباغ دوره صفوی افزوده گردید.
در گذشته یک جوی آب از میان این خیابان تا زاینده رود جاری بوده که درمحل تقاطع‌ها به حوض‌هایی می‌ریخته‌است. در خیابان مسیری خاص برای افراد سواره تعیین شده بوده و در اطراف آن باغ‌هایی بوده که میان امرا برای ساخت عمارت تقسیم شده بوده، اما عموم مردم نیز می‌توانستند از آنها استفاده کنند. پل الله وردی خان یا سی و سه پل، خیابان چهارباغ را به دو قسمت (خیابان چهارباغ بالا و چهارباغ عباسی) تقسیم می‌کرده و راه ارتباط چهار باغ بالا و چهارباغ عباسی بوده‌است.
«عملیات اجرایی اصلاح سیما و منظر ضلع غربی چهارباغ عباسی توسط سازمان نوسازی و بهسازی شهر اصفهان آغاز شده است.
یکی از آثار تاریخی که ظل السلطان حاکم قجری اصفهان قصد تخریب آن را داشت، درختان چهارباغ بوده‌است. روزی به حاج آقا نورالله نجفی اصفهانی خبر می‌رسد که عده‌ای به دستور ظل السلطان مشغول کندن درختان چهارباغ هستند، حاج آقا نورالله به طلاب مدارس دینی دستور می‌دهد که جلوی این کار را بگیرند، آنها هنگامی به چهارباغ می‌رسند که تعدادی از درختان قطعه قطعه شده بود. طلبه‌ها جلوی آنها را می‌گیرند و کتک مفصلی به عمال ظل السلطان می‌زنند و از قطع سایر درختان جلوگیری می‌کنند.
ادوارد براون ایران‌شناس بریتانیایی که در زمان ناصرالدین شاه قاجار از این خیابان دیدن کرده‌است، ماجرای قطع درختان را در سفرنامه خود با این تفاوت که تعداد درخت‌های قطع شده برای ساخت قصری در تهران، زیاد بوده ذکر کرده و البته از طلبه‌هایی که برای حفظ درخت‌ها، عمال ظل السلطان را کتک مفصلی زدند چیزی نگفته.
در شمال خیابان چهارباغ عباسی در محل میدان دروازه دولت (امام حسین) کاخ جهان‌نما قرار داشته‌است که امروزه اثری از آن نیست. همچنین، در جنوب خیابان چهارباغ بالا در محل میدان دروازه شیراز (آزادی) سردر باغ هزارجریب قرار داشته‌است که آن نیز تخریب شده‌است.
توصیف چهارباغ در متون تاریخی عصر صفوی

از میان متون تاریخی عصر صفوی که به توصیف چهارباغ پرداخته‌اند سه اثر بیش از سایر متون دارای اهمیت است؛ تاریخ عالم‌آرای عباسی نوشتهٔ اسکندر بیگ منشی، روزنامهٔ «ملا جلال» یا «تاریخ عباسی» نوشتهٔ ملا جلال منجم یزدی و نهایتاً «روضة الصفویه» نوشتهٔ جُنابَدی. جُنابَدی در مورد این خیابان چنین نوشته‌است:
... پس از آن [ساخت باغ عباس‌آباد] از عباس‌آباد خیابانی به عرضِ پنجاه ذرع تا دربِ دولت، که قریب به یک فرسخ مسافت است، طرح انداخته بر حَسَبِ امرِ جهان‌مطاعْ خوانین و امرایِ عظام و وزرا و… چه کسانی که در پایهٔ سریرِ اعلیٰ اقامت می‌نمودند و چه کسانی که در ممالکِ محروسه به اِقطاعاتِ خویش مشغول بودند، جمله از طرفینِ خیابانْ مقابلِ یکدیگر ابتدا از عباس‌آباد نموده چهارباغاتِ مرغوبْ فراخورِ استعداد و طِباعِ خویش احداث فرمودند. بر بابِ هر باغْ عمارتی مرفوع از آجر و گچ و سنگِ رُخام ترتیب داده سُقوف و جدارِ آن را به کاشیِ الوان پرداخته، بعضی به تصاویر و نقوشِ غرایب‌نگارْ مزین گردانیده و در پیشِ هر عمارت در ساحَتِ خیابانْ حیاضِ عظیم به اَشکالِ مختلفه پرداختند و در داخلِ باغ نیز غایتِ تَکَلُّف به قانونِ طراحی به عمل آورده، نهالِ انواعِ اثمارْ غَرس نمودند… در امتدادِ خیابانْ اَنهار و جداولْ جریان یافته بر اطرافِ آن اشجارِ صنوبر و چنارِ طوبیٰآثار با سپهرْ دمساز و هم‌آواز بود. بر خیابانِ طرفِ دولت بر هر بابِ چهارباغْ حوضی کوثرْمِثال اِتمام یافته، میخانه‌ها و قهوه‌خانه‌ها جهتِ معاشرانِ میخواره و اَفیونیانِ بی‌سرمایه در آن خیابانْ مهیا بود و جهتِ مردمانِ بی‌سروپا و قلندرانِ بی‌پروا جاها و زاویه‌ها ترتیب یافته
(جنابدی، ۱۳۷۸، ۷۶۱)
باغ‌های کنارهٔ خیابان در دورهٔ صفوی

نام‌های باغ‌های پیرامونی چهارباغ عباسی و چهارباغ بالا بر پایهٔ پلان اِنگِلبِرت کِمپْفِر این چنین اند.
| شرق خیابان | غرب خیابان |
| --- | --- |
خَرگاه: مُثَمَّن
بلبل: تخت
تکیه: تکیه
طاووس: شاهی
زاینده‌رود: زاینده‌رود
—: گنجعلی خان
میرآخورباشی: قورچی‌باشی (۱)
اعتماد‌الدوله: زرشک
وقایع‌نویس: دیوان‌بیگی
داروغه: سُفره‌چی‌باشی
ایشیک‌آقاسی: قوللَرباشی
—: توشْمال‌باشی
قورچی‌باشی (۲): تفنگ‌چی‌باشی
قورچی‌باشی (۲): مُهردار
مهماندار: مشعل‌دار
هزارجریب: هزارجریب
چهارباغ‌ در دوران معاصر

در سال ۱۳۰۷ خورشیدی این نقشه به ذهن مدیران شهر رسید که ابتدای خیابان چهارباغ عباسی را گسترده‌تر کنند و از آن حالت خفگی که بعد از خیابان دلگشای چهارباغ پیش می‌آید درآورند. ۷ سال بعد در سال ۱۳۱۴ پروژه احداث خیابان چهارباغ پایین کلنگ خورد.
سایر چهارباغ‌ها در اصفهان

چهارباغ خواجو، خیابان چهارباغ تاریخی دیگر اصفهان است که به موازات چهارباغ عباسی و بین پل خواجو تا چهارراه نقاشی قرار دارد.
چهارباغ عباسی نیز در دوران معاصر ادامه یافته‌است، با توجه به این امتداد این خیابان از میدان شهدا در شمال شروع و پس از عبور از زاینده رود به دروازه شیراز اصفهان در دامنه کوه صفه در جنوب اصفهان ختم می‌شود.
دو بخش اضافه شده به چهارباغ عباسی عبارتند از:
چهارباغ پایین در شمال: حد فاصل میدان شهدا تا دروازه دولت (میدان امام حسین)
چهارباغ بالا در جنوب: حد فاصل سی و سه پل تا دروازه شیراز اصفهان (میدان آزادی)
چهارباغ‌ها شامل دو باند سواره‌رو، دو باند ویژهٔ دوچرخه و سه باند پیاده‌رو می‌باشد که چهار ردیف درختان چنار و نارون آن‌ها را از هم جدا می‌کند.
نگارخانه

خیابان چهارباغ عباسی در پائیز
آلوارو ویتالی

| آلوارو ویتالی | آلوارو ویتالی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۳ فوریهٔ ۱۹۵۰ ‏(۷۴ سال) رم، ایتالیا
ملیت: ایتالیایی
سال‌های فعالیت: ۱۹۶۹–اکنون
آلوارو ویتالی (ایتالیایی: Alvaro Vitali؛ زادهٔ ۳ فوریهٔ ۱۹۵۰) یک بازیگر اهل ایتالیا است.
گزیدهٔ نقش‌آفرینی‌ها

ناتوان هستی‌گرا (۲۰۰۹)
اگر انجامش بدی، توی دردسر می‌افتی (۲۰۰۱)
پائولو روبرتو کوتکینو مهاجم میانی موفق (۱۹۸۳)
پیرنو دوباره می‌تازد (۱۹۸۲)
پیرینو در مقابل همه (۱۹۸۱)
پیرینو، پزشک اس.ای.یو.بی. (۱۹۸۱)
خانم دکتر ملوانان را بیشتر می‌پسندد (۱۹۸۱)
یک پلیس زن در نیویورک (۱۹۸۱)
عالیجناب با معشوقه‌اش زیر تخت (۱۹۸۱)
دانش‌آموز رفوزه به آقای مدیر چشمک زد (۱۹۸۰)
خانم معلم و همه کلاس در ساحل (۱۹۸۰)
دختر دبیرستانی با دوست پدرش کنار دریا (۱۹۸۰)
دختر دبیرستانی، شیطان و آب مقدس (۱۹۷۹)
چگونه معلم‌تان را از راه بدر کنید (۱۹۷۹)
یک پلیس زن در جوخه هرزه‌ها (۱۹۷۹)
خانم پرستار در تیمارستان نظامی (۱۹۷۹)
پرستار شب (۱۹۷۹)
بدون کمی هرزگی به کجا می‌توانی برسی؟ (۱۹۷۹)
دختر دبیرستانی در کلاس رفوزه‌ها (۱۹۷۸)
معلم مدرسه در خانه (۱۹۷۸)
خانم معلم به دبیرستان پسرانه می‌رود (۱۹۷۸)
دخترک سرباز در مانورهای بزرگ نظامی (۱۹۷۸)
دخترک سرباز در دیدار نظامی (۱۹۷۷)
به‌خاطر عشق پوپیا (۱۹۷۷)
راننده تاکسی (۱۹۷۷)
منشی خصوصی پدرم (۱۹۷۶)
معلم علوم تجربی (۱۹۷۶)
کلاس مختلط (۱۹۷۶)
سکس با لبخند ۲ (۱۹۷۶)
خانم معلم با همه کلاس… می‌رقصد (۱۹۷۶)
خانم دکتر زیر لحاف (۱۹۷۶)
خانم دکتر بیمارستان ارتش (۱۹۷۶)
سنبله، ثور، جدی (۱۹۷۶)
دو قلب، یک نیایشگاه (۱۹۷۵)
دختر دبیرستانی (۱۹۷۵)
معلم مدرسه (۱۹۷۵)
فرانکشتاین به سبک ایتالیایی – مرا بگیر، شکنجه‌ام کن، چون دچار عشق سوزانم! (۱۹۷۵)
پلیس زن (۱۹۷۴)
بوی خوش زن (۱۹۷۴)
آمارکورد (۱۹۷۳)
رم (۱۹۷۲)
ساتیریکون فلینی (۱۹۶۹)
وزنه‌برداری در المپیک تابستانی ۱۹۹۲ – ۶۷.۵ کیلوگرم مردان

مسابقات وزنه‌برداری ۶۷٫۵ کیلوگرم مردان در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۲ در بارسلون، اسپانیا در Pavelló de l'Espanya Industrial برگزار شد. مسابقات این وزن در تاریخ ۲۹ ژوئیه برگزار شد.
نتایج

| رتبه | نام | وزن بدن | یک ضرب (کیلوگرم)> 1 | یک ضرب (کیلوگرم)> 2 | یک ضرب (کیلوگرم)> 3 | دوضرب (کیلوگرم)> 1 | دوضرب (کیلوگرم)> 2 | دوضرب (کیلوگرم)> 3 | مجموع (کیلوگرم) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  ایسرائل میلیتوسیان (EUN) | 67.25 | 152.5 | 155.0 =OR  | 157.5 | 177.5 | 182.5 | 187.5 | 337.5 |
|  |  یوتو یوتوف (BUL) | 67.05 | 145.0 | 150.0 | 152.5 | 177.5 | 177.5 | 182.5 | 327.5 |
|  |  آندرئاس بم (GER) | 67.25 | 135.0 | 140.0 | 145.0 | 175.0 | 185.0 | 185.0 | 320.0 |
| 4 |  Abdel Manaane Yahiaoui (ALG) | 67.50 | 135.0 | 140.0 | 142.5 | 170.0 | 175.0 | 175.0 | 315.0 |
| 5 |  Jouni Grönman (FIN) | 67.40 | 135.0 | 135.0 | 140.0 | 165.0 | 170.0 | 172.5 | 305.0 |
| 6 |  Eyne Acevedo (COL) | 66.75 | 125.0 | 130.0 | 130.0 | 165.0 | 170.0 | 175.0 | 300.0 |
| 7 |  Im Sang-Ho (PRK) | 67.25 | 135.0 | - | - | 165.0 | - | - | 300.0 |
| 8 |  Tim McRae (USA) | 67.25 | 127.5 | 132.5 | 135.0 | 157.5 | 162.5 | 165.0 | 297.5 |
| 9 |  Noriaki Horikoshi (JPN) | 67.30 | 125.0 | 130.0 | 132.5 | 160.0 | 165.0 | 170.0 | 295.0 |
| 10 |  Vernon Patao (USA) | 66.65 | 127.5 | 132.5 | 135.0 | 157.5 | 162.5 | 162.5 | 290.0 |
| 11 |  Fatmir Bushi (ALB) | 67.10 | 130.0 | 130.0 | 132.5 | 160.0 | 165.0 | 167.5 | 290.0 |
| 12 |  Attila Feri (ROU) | 67.20 | 125.0 | 130.0 | 132.5 | 160.0 | 170.0 | - | 290.0 |
| 13 |  Sokol Bishanaku (ALB) | 67.15 | 125.0 |  127.5 | 130.0 | 155.0 | 157.5 | 160.0 | 282.5 |
| 14 |  José Alexander Medina (VEN) | 67.05 | 120.0   | 120.0 | 125.0 | 160.0 | 165.0 | 165.0 | 280.0 |
| 15 |  Mohamed Meziane (MAR) | 67.15 | 115.0 | 115.0 | 125.0 | 145.0 | 150.0 | 155.0 | 265.0 |
| 16 |  Wang Yong (CHN) | 67.05 | 140.0 | 140.0 | 140.0 | 177.5 | 177.5 | 177.5 | DNF |
| 17 |  Fernando Mariaca (ESP) | 67.20 | 125.0 | 125.0 | 130.0 | - | - | - | DNF |
| 18 |  کاظم پنجوی (IRI) | 67.25 | 125.0 | 125.0 | 125.0 | - | - | - | DNF |
آزار و اذیت مسیحیان در امپراتوری روم

آخرین دعای شهدای مسیحی، نقاشی ژان لئون ژروم (۱۸۸۳)
آزار و اذیت مسیحیان در امپراتوری روم آزار و اذیت دینی ضد مسیحی بود که به‌طور پراکنده و معمولاً محلی، در سراسر امپراتوری روم، از قرن اول پس از میلاد آغاز و در قرن چهارم به پایان رسید. از دلایل این آزارها این بود که یک امپراتوری چندخداپرستی و دارای سنت‌های مذهبی باستانی روم و هلنیستی، با فرقه مسیحیت، در تضاد ایدئولوژیک قرار گرفت. اعمال پیگنیسم مانند قربانی کردن برای امپراتوران یا خدایان دیگر برای مسیحیان منفور بود زیرا در اعتقادات آنها بت‌پرستی ممنوع بود. دولت و دیگر اعضای جامعه مدنی مسیحیان را به دلیل خیانت، جنایات شایعه شده مختلف، تجمع غیرقانونی و معرفی یک فرقه بیگانه که از خارج به روم وارد شده مجازات می‌کردند.
اولین، آزار و اذیت مسیحیان در امپراتوری روم در زمان امپراتور نرون (حک. ۵۴–۶۸) در روم رخ داد. آزار و اذیت عمومی تری در زمان سلطنت مارکوس آئورلیوس (حک. ۱۶۱–۱۸۰) روی داد. پس از یک آرامش، آزار و اذیت تحت فرمان امپراتورها دقیانوس (حک. ۲۴۹–۲۵۱) و تربونیانوس گالوس (حک. ۲۵۱–۲۵۳، آزار و اذیت دقیانوس رخ داد که به ویژه گسترده بود. آزار و اذیت امپراتور والرین (حک. ۲۵۳–۲۶۰) با اسارت او توسط شاپور یکم حک. ۲۴۰–۲۷۰ در نبرد ادسا در طول جنگ‌های ایران و روم شاهنشاهی ساسانی متوقف شد. جانشین او گالینوس (حک. ۲۵۳–۲۶۸) آزارها را متوقف کرد.
«آگوستوس» دیوکلتیان (حک. ۲۸۳–۳۰۵) آزار و اذیت دیوکلتیانی، آزار و شکنجه عمومی نهایی مسیحیان را آغاز کرد، تا در بخش‌هایی از امپراتوری اجرا شود. سرانجام اگوستوس گالریوس (حک. ۳۱۰–۳۱۳) فرمان سردیکا را صادر کرد و اگوستوس ماکسیمینوس دایا (حک. ۳۱۰–۳۱۳) رقیب کنستانتین بزرگ نیز درگذشت. پس از آنکه کنستانتین بزرگ (حک. 306–337) رقیب خود ماکسنتیوس (حک. 306–312) را در نبرد پل میلویو در اکتبر ۳۱۲ شکست داد، او و امپراتور همکارش لیسینیوس فرمان میلان (۳۱۳) را صادر کردند که آزادی مذهبی را بر همه ادیان، از جمله مسیحیت، اجازه می‌داد.
به صورت پراکنده و معمولاً محلی، در سراسرامپراتوری روم، از قرن اول پس از میلاد و پایان یافتن به قرن چهارم رخ داد. در اصل یک امپراتوری چندخداپرستی در سنت‌های دین در روم باستان و دین هلنیستی، با گسترش مسیحیت از طریق تاریخ‌نگاری مسیحیت امپراتوری روم، با فرقه امپراتوری روم وارد تضاد ایدئولوژیک شد. اعمال مشرکان مانند قربانی کردن برای امپراتوران خدایی یا خدایان دیگر برای مسیحیان نفرت‌انگیز بود زیرا اعتقادات آنها بت‌پرستی را ممنوع می‌کرد. دولت و دیگر اعضای جامعه مدنی مسیحیان را به دلیل خیانت، جنایات شایعه شده مختلف، اجتماعات غیرقانونی و معرفی یک فرقه بیگانه که منجر به ارتداد رومی شد، مجازات می‌کردند.
مدارا و آزار مذهبی در امپراتوری روم > رفتار روم با یهودیان

در سال ۶۳ قبل از میلاد، رومیان یهودیه، سرزمین یهودیان را فتح کردند. روم بلافاصله متوجه شد که مشکلی دارد زیرا یهودیان از ادای احترام به خدایان رومی خودداری می‌کردند. روم تسلیم شد و یهودیان را از این الزام معاف کرد. روم این کار را تا حدی به این دلیل انجام داد که یهودیان چندین سال قبل به ژنرال رومی ژولیوس سزار کمک کرده بودند تا در نبرد مهمی پیروز شود. به زودی روم یهودیت را به عنوان یک دین قانونی به رسمیت شناخت و به یهودیان اجازه داد تا آزادانه عبادت کنند.
اما روم به یهودیان بدگمان می‌نگریست و آنها را در موارد متعدد مورد آزار و اذیت قرار می‌داد. یکی از جدی‌ترین درگیری‌ها بین روم و یهودیان در استان رومی یهودیه در سال ۶۶ پس از میلاد زمانی که نرون امپراتور بود آغاز شد. فرماندار رومی تصمیم گرفت مقدار زیادی پول از خزانه معبد بزرگ اورشلیم را مصادره کند. او مدعی شد که مالیات‌هایی که امپراتور دارد را جمع‌آوری می‌کند. یهودیان شورش کردند و به سربازان رومی در سایر نقاط استان روم حمله کردند. نرون سه لژیونر را برای سرکوب شورش فرستاد. تا تابستان سال ۶۸، روم کنترل خود را بر بیشتر استان یهودیه بازگرداند. دو سال بعد ۷۰ میلادی، رومیان اورشلیم را پس گرفتند و معبد دوم اورشلیم، مرکز دین یهود را ویران کردند. جنگ برای چند سال دیگر ادامه یافت تا اینکه قلعه زیلوت‌ها در ماسادا سقوط کرد.
در پی این شورش، روم سعی کرد با بیرون راندن یهودیان به نقاط مختلف امپراتوری، از قیام‌های بیشتر جلوگیری کند. اما یهودیان در دو شورش ناموفق دیگر قیام کردند. اولین مورد در سال‌های ۱۱۵–۱۱۶ در چندین شهر خاورمیانه رخ داد. دومی در اورشلیم در سال ۱۳۱ زمانی که امپراتور هادریان اعلام کرد که زیارتگاهی برای ژوپیتر در محل معبد بزرگ ویران شده خواهد ساخت. رومیان پس از درهم شکستن سومین شورش به نام شورش بارکوخبا، یهودیان را در سراسر امپراتوری پراکنده کردند. اما یهودیت در امپراتوری روم به عنوان یک دین قانونی باقی ماند.
گسترش مسیحیت

مقالهٔ اصلی: گسترش مسیحیت
پطرس (یا شمعون ۶۴ یا ۶۷ میلادی) و پولس رسول (مرگ ۶۴/۶۵) که از حواریون مسیح بودند، در زمان سلطنت نرون (زادهٔ ۳۷ میلادی، درگذشتهٔ ۶۸ میلادی) به قصد گسترش مسیحیت در سراسر امپراتوری سفر کردند. در قرن اول و دوم، اکثر مردم امپراتوری روم چندین خدا را به‌طور همزمان می‌پرستیدند. وقتی آنها دربارهٔ مسیحیت شنیدند، لزوماً فکر نمی‌کردند که پرستش عیسی مسیح به این معنی است که باید از پرستش خدایان دیگر خود مانند ژوپیتر، آپولون و ونوس دست بردارند. ادوارد واتس می‌گوید، در عوض، بسیاری با اضافه کردن عیسی به گروه خدایان که قبلاً آنها را می‌پرستیدند، مسیحیت را پذیرفتند. یکی از مهم‌ترین محورهای مسیحیت اخلاق و احسان نسبت به سایر انسان‌ها بود. این جنبه به ویژه برای ضعیفان و مستضعفان جذاب بود. یکی دیگر از وعده‌های مهم مسیحیت، پاداش‌های آسمانی در زندگی پس از مرگ در نتیجه اعمال نیک زمینی بود. این آموزش با نظر اکثر ادیان قبلی رومی که مفهوم زندگی پس از مرگ را پوشش نداده بود متفاوت بود. مسیحیت برخلاف تبدیل شدن به خاک یا روح سرگردان پس از مرگ، جاودانگی در بهشت را به انسان نوید می‌داد.
در پایان قرن دوم، حدود ۲٫۵ یا ۳ میلیون مسیحی، یا به عبارت ساده، از هر ۲۰ نفر، یک نفر مسیحی وجود داشت. در این زمان مقام‌های روم البته پاگان (غیر یهودی و مسیحی) بودند زیرا رهبرانی که تحت یک سیستم به قدرت رسیده‌اند، صرف نظر از اعتقادهای شخصی یا تقوای خود، به ندرت مشتاق دیدن تغییرات اساسی در جامعه هستند که ممکن است بر جایگاه آنها تأثیر بگذارد. علاوه بر این، بیشتر مردم همچنان فکر می‌کردند که دلایلی برای ترویج مذاهب سنتی و از بین بردن مخالفت‌های کاملاً متفاوت وجود دارد. مردم به‌طور گسترده بر این باور بودند که خدایان می‌توانند مزایای بزرگی را نه تنها برای افراد بلکه برای امپراتوری فراهم کنند. بسیاری از رهبران رومی نیز چنین فکر می‌کردند. همان‌طور که جنبش مسیحی به‌طور فزاینده ای شناخته شد، تهدید سنت‌های رومی در واقع بسیار جدی گرفته شد. در طول قرن‌های اول و دوم، آزار و اذیت مسیحیان در امپراتوری روم به‌طور پراکنده و مختص منطقه ای بود و نه در سراسر امپراتوری.
گسترش مسیحیت > نگرش اولیه نسبت به مسیحیت

روم دلایل خوبی برای تحمل دین یهود داشت. اولاً، این یک دین جا افتاده و با سابقه طولانی بود. مهم‌تر از همه، روم می‌خواست مردم یهودیه را از شورش بازدارد. هیچ‌یک از این دلایل در مورد مسیحیت صدق نمی‌کرد. این شاخه جدید دین یهود در ابتدا در میان مردم یهود حمایت چندانی نداشت. در واقع، اگر روم آن را سرکوب می‌کرد، بسیاری از یهودیان خوشحال می‌شدند. در حدود سال ۳۰ میلادی پونتیوس پیلاطس از سوی امپراتور تیبریوس (حکومت ۱۴ تا ۳۷ میلادی) برای حکومت بر یهودیه منصوب شده بود. در همین زمان قیافا یکی از بانفوذترین مردان اورشلیم بود. او قبلاً ۱۸ سال به عنوان کاهن اعظم معبد در منصبش مانده بود، و اتحادی قوی با قدرت اشغالگر روم ایجاد کرده بود. داستان محاکمه و به صلیب کشیدن عیسی از زمانی شروع می‌شود که عیسی یاغی سوار بر الاغی به اورشلیم وارد می‌شود و عمداً عملاً همان پیشگویی که در کتاب مقدس عبری دربارهٔ آمدن مسیح تصویر شده بود را انجام می‌دهد. عیسی روز بعد به معبد بزرگ یهود و به صرافان مشغول به کار در درون معبد به دلیل آلوده کردن این مکان مقدس حمله می‌کند. هم رهبران یهودی که متوجه می‌شوند که عیسی قدرت آنها را تهدید می‌کند و هم رومی‌ها، که می‌ترسند عیسی کاریزمای رهبری یک قیام چریکی علیه روم امپراتوری را داشته باشد، او را تحت نظر می‌گیرند. عیسی در باغ جتسیمانی به دستور قیافا دستگیر می‌شود و سپس توسط فرماندار رومی محاکمه و به صلیب کشیده می‌شود.
هنگامی که فرماندار روم در یهودیه برای اولین بار در حدود سال ۳۰ پس از میلاد، امپراتور روم را از وجود مسیحیت در یهودیه روم آگاه کرد، امپراتور تیبریوس (حکومت ۱۴ تا ۳۷ میلادی) هیچ کاری برای جلوگیری از آن انجام نداد. امپراتور تیبریوس که فکر می‌کرد این فرقه ممکن است دین همیشه آزاردهنده یهودیان را تضعیف کند، از سنای روم خواست که ایمان مسیحی را قانونی کند و عیسی را خدای رومی معرفی کند. اما سنای روم نپذیرفت. در عوض، مسیحیت را به عنوان یک «خرافات غیرقانونی»، پیروی از آن را جرم تحت قوانین روم اعلام کرد. اگرچه مسیحیت اکنون رسماً غیرقانونی بود، تیبریوس همچنان امیدوار بود که این فرقه مذهبی جدید به هدف او برای آرام کردن امپراتوری کمک کند. در نتیجه، به مقامات رومی دستور داد که در دین جدید دخالت نکنند، سیاستی که حدود ۳۰ سال تا زمان نرون ادامه داشت.
دلایل، علل و عوامل مؤثر > دلایل

همچنین ببینید: مذهب مجاز
شروین وایت گزارش می‌دهد که بحث جدی در مورد دلایل آزار و شکنجه مسیحیان توسط رومیان در سال ۱۸۹۰ آغاز شد، ۲۰ سال مناقشه ادامه داشت و سه نظر اصلی به وجود آمد: اول، این نظریه توسط اکثر محققان فرانسوی و بلژیکی ارائه شد که در روم یک قانون کلی وجود داشت که دقیقاً تنظیم شده بود و برای تمامی امپراتوری معتبر بود، که اجرای دین مسیحی را ممنوع می‌کرد. منشأ آن بیشتر به نرون نسبت داده می‌شود، اما گاهی به
دومیتیان (حکومت ۸۱–۹۶ میلادی). شروین وایت می‌افزاید که این نظریه ممکن است آزار و شکنجه در رم را توضیح دهد، اما در استان‌ها نمی‌تواند آن را توضیح دهد.
نظریه دوم که از دانشمندان آلمانی سرچشمه گرفته‌است، نظریه «اجبار و تهدید» (محدود کردن) است و بر این باور است که مسیحیان توسط فرمانداران رومی به علت تمایل آنان به برقراری نظم مجازات می‌شدند، زیرا مسیحیان را فرقه بیگانه ای را معرفی کرده بودند که باعث «ارتداد ملی» [و] ترک دین سنتی روم می‌شد. به نظر می‌رسد همه معتقدان به این نظریه این رویه آزار و اذیت را به عنوان یک اقدام مستقیم پلیسی، یا تفتیش عقاید علیه بدکاران برجسته، دستگیری و مجازات، بدون اشکال عادی محاکمه در نظر می‌گیرند.
نظریه سوم اظهار داشت که مسیحیان به دلیل جرایم جنایی خاص مانند کودک‌کشی، زنای با محارم، جادو، تجمع غیرقانونی و خیانت - اتهامی مبتنی بر امتناع آنها از پرستش الوهیت امپراتور روم، تحت تعقیب قرار می‌گیرند. شروین وایت می‌گوید: این نظر سوم معمولاً با نظریه «اجبار و تهدید» ترکیب شده‌است، اما برخی از محققان تمام آزار و اذیت مسیحیان را به یک اتهام مجرمانه، به ویژه خیانت، یا تجمع غیرقانونی، یا معرفی فرقه بیگانه نسبت می‌دهند. علیرغم اینکه شایعات مخربی وجود داشته‌است، این نظریه کمترین مورد را در بین این سه مورد توسط تحقیقات بعدی تأیید کرده‌است.
مطالب مربوط به آزار و اذیت مداوم عمدتاً از دو اثر نوشته شده در اوایل قرن چهارم پس از میلاد نشأت می‌گیرد: «درباره مرگ‌های آزاردهندگان» توسط لاکتانتیوس، استاد مسیحی زبان لاتین، و «تاریخ کلیسا (یوسبیوس)»، نوشته اسقف یوسبیوس قیصریه، این نویسندگان در دوره سلطنت کنستانتین بزرگ، اولین امپراتور مسیحی زندگی می‌کردند و خود را موظف کردند تا تاریخ رنج مسیحیان را تا زمان خود با شکوه ترسیم کنند. در هر دو اثر آنها، شکنجه و اعدام مسیحیان در قرون گذشته با ارادهٔ امپراتورهایی که تحت رهبری آنها اتفاق افتاده‌است مرتبط است. اما نظر پژوهشگران این است که مجازات مسیحیان در سه قرن اول پس از میلاد عمدتاً تصادفی بوده و توسط سیاست امپراتوری هدایت نشده‌است.
دلایل، علل و عوامل مؤثر > علل اجتماعی و مذهبی > تضاد ایدئولوژیک

جوزف پلشیا، استاد بازنشسته کلاسیک، می‌گوید که آزار و شکنجه ناشی از یک درگیری ایدئولوژیک بوده‌است. رومیان سزار را خدایی می‌دانستند. مسیحیان فقط یک الوهیت را می‌توانستند بپذیرند و آن سزار روم نبود. کایرنز تضاد ایدئولوژیک را اینگونه توصیف می‌کند: «حاکمیت انحصاری مسیح با ادعاهای سزار در مورد انحصاری خود در تضاد بود. حاکمیت.»
در این برخورد ایدئولوژی‌ها، «یک مسیحی عادی تحت تهدید دائمی نکوهش و امکان محاکمه در مورد اتهام‌های هزینه‌های سرمایه می‌کرد».
جوزف برایانت ادعا می‌کند که اینطور نیست برای مسیحیان آسان است که دین خود را پنهان کنند و تظاهر به رومانیتاس کنند، زیرا چشم پوشی از دنیا جنبه ای از ایمان آنها بود که مستلزم «عدم انحراف از هنجارها و تعقیب‌های مرسوم» بود. مسیحی معیارهای اخلاقی دقیقی داشت که شامل پرهیز از تماس با کسانی بود که هنوز در اسارت شریر بودند. زندگی به عنوان یک مسیحی مستلزم شجاعت روزانه بود، «با انتخاب رادیکال مسیح یا جهان به روش‌های بی شماری بر ایمانداران تحمیل شده‌است».
«حضور مسیحیان در جشنواره‌های مدنی، بازی‌های ورزشی، و نمایش‌های تئاتری با خطراتی همراه بود، زیرا علاوه بر «دیوانگی گناه‌آمیز» و «فساد» برانگیخته شد. هر کدام به افتخار خدایان بت‌پرست برگزار می‌شد. مشاغل و مشاغل مختلف با اصول مسیحیت ناسازگار تلقی می‌شد که مهم‌ترین آنها خدمت سربازی و مناصب دولتی، ساخت بت‌ها و البته همه کارهایی که فرهنگ شرک را تأیید می‌کرد مانند موسیقی، بازیگری. و تدریس در مدرسه (ر.ک. هیپولیتوس، سنت رسولی ۱۶). حتی استفاده از جواهرات و لباس‌های خوب نیز توسط اخلاق‌گرایان مسیحی و مقامات کلیسایی، مانند استفاده از لوازم آرایشی و عطر، به شدت مورد قضاوت قرار گرفت.
در رم، از شهروندان انتظار می‌رفت که وفاداری خود را به رم با شرکت در آیین‌های مذهبی دولتی که روزهای جشن، دسته‌ها و هدایای متعددی در طول سال داشت، نشان دهند. مسیحیان به سادگی نمی‌توانستند، و بنابراین آنها به عنوان متعلق به یک دین غیرقانونی که ضد اجتماعی و خرابکارانه بود.