stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دولت موقت ایران
تشکیل دولت موقت

پس از ورود سید روح‌الله خمینی در روز ۱۲ بهمن ۱۳۵۷ به ایران، او طی سخنانی در بهشت زهرا وعده تشکیل دولتی انقلابی را داد. او در نطق تاریخی خود گفت:
من تو دهن این دولت می‌زنم، من دولت تعیین می‌کنم، من به پشتیبانی این ملت دولت تعیین می‌کنم، من به واسطه اینکه ملت مرا قبول دارد.
در شامگاه ۱۴ بهمن طی جلسه‌ای که با حضور اعضای شورای انقلاب اسلامی در اقامتگاه خمینی در دبستان علوی شماره ۲ برگزار شد مهدی بازرگان به عنوان نخست‌وزیر دولت موقت تعیین شد. حکم نخست‌وزیری بازرگان در تاریخ ۱۵ بهمن ۱۳۵۷ مصادف با ۶ ربیع‌الاول ۱۳۹۹ ابلاغ شد و در تاریخ ۱۶ بهمن ۱۳۵۷ در آمفی‌تئاتر مدرسه علوی در خیابان ایران (خیابان عین الدوله سابق) به او اعطا شد. در حکم نخست‌وزیری بازرگان آمده بود:
بنا به پیشنهاد شورای انقلاب، بر حسب حق شرعی و حق قانونی ناشی از آرای اکثریت قاطع قریب به اتفاق ملت ایران که طی اجتماعات عظیم و تظاهرات وسیع و متعدد در سراسر ایران نسبت به رهبری جنبش ابراز شده‌است و به موجب اعتمادی که به ایمان راسخ شما به مکتب مقدس اسلام و اطلاعی که از سوابقتان در مبارزات اسلامی و ملی دارم، جنابعالی را بدون در نظر گرفتن روابط و حزبی بستگی به گروهی خاص، مأمور تشکیل دولت موقت می‌نمایم تا ترتیب اداره امور مملکت و خصوصاً انجام رفراندوم و رجوع به آرای عمومی ملت دربارهٔ تغییر نظام سیاسی کشور به جمهوری اسلامی و تشکیل مجلس مؤسسان از منتخبین مردم جهت تصویب قانون اساسی نظام جدید و انتخاب مجلس نمایندگان ملت بر طبق قانون اساسی جدید را بدهید.
خمینی در مراسم اعطای حکم به بازرگان در سخنرانی خود، بازرگان را پیشنهاد شورای انقلاب خواند و به بختیار نخست‌وزیر دولت شاهنشاهی اخطار کرد تا با دولت موقت مخالفتی نکند.
اقدامات دولت موقت

خمینی در روز ۱۵ بهمن ۱۳۵۷ و در حالی که هنوز دولت بختیار قدرت را در دست داشت، طی مراسمی، بازرگان را به عنوان نخست‌وزیر دولت موقت معرفی کرد. با تشدید روند سقوط حکومت پهلوی، در ۲۲ بهمن ۱۳۵۷، فرمانده ستاد ارتش، وفاداری خود را به انقلاب اعلام کرد. بختیار مخفیانه خارج شد و دولت موقت امور را به دست گرفت.
کابینه بازرگان به دو گروه مجزا تقسیم می‌شد: گروه اول دارای تجربه مدیریتی و گروه دوم فاقد تجربه و بیشتر فعالیت فکری و علمی داشتند. در کابینه بازرگان ۱۱ نفر از نهضت آزادی، ۱۱ نفر از جبهه ملی، ۴ نفر از انجمن اسلامی مهندسین و ۴ نفر از روحانیون حضور داشتند.
با شروع کار دولت، وجود مشکلات متعدد، نبود اجماع کافی بین نیروهای انقلابی، نبود همگونی فکری میان مسئولان سیاسی، وجود سلایق متفاوت و شرایط انقلابی کشور موجب شد تا هرگونه تصمیم‌گیری با مشکلات مواجه گردد. در این شرایط، رهبر انقلاب که از یک سو سخنگوی انقلابیون بود و از سوی دیگر نگران تمامیت انقلاب، نقشی پدرگونه ایفا کرد و از مردم خواست که از دولت موقت حمایت بکنند. با حمایت ایشان دولت موفق شد زمینه را برای استقرار نهادهای باثبات در کشور فراهم آورد. فعالیت دولت موقت تا ۱۵ آبان ۱۳۵۸ ادامه یافت که در نهایت به دنبال تشدید جو انقلابی در کشور و تشدید مطالبات از دولت و حوادثی مانند تصرف سفارت آمریکا، دولت موقت مجبور به استعفا شد.
استعفای دولت موقت

پس از اشغال سفارت آمریکا توسط دانشجویان مسلمان پیرو خط امام و موافقت خمینی با این اقدام آنان، بازرگان و اعضای دولت وی به‌طور دسته جمعی استعفا نمودند. خمینی هم با پذیرش استعفای آنان، اداره امور کشور را تا زمان برگزاری انتخابات به شورای انقلاب سپرد.
انتقادات به دولت موقت

طی گفتگو محمد توسلی اولین شهردار تهران بعد از انقلاب با ایرنا در اسفند ۹۷ این انتقاد مطرح شد که چرا اکثر اعضای دولت موقت از اعضای نهضت آزادی انتخاب شده‌اند، توسلی در جواب گفت:
شما ببینید کسانی که انتخاب شدند، چه کسانی بودند. آقای مهندس معین‌فر در سازمان برنامه انتخاب شدند. مهندس معین‌فر از سال ۴۱ رئیس دفتر فنی سازمان برنامه و پدر زلزله ایران بودند. وزارت نیرو، آقای مهندس تاج انتخاب شدند. مهندس تاج یکی از مدیران قدیمی و موفق وزارت نیرو بود، از پایه‌گذاران انجمن اسلامی مهندسین در سال ۱۳۳۶ بودند. آقای مهندس کتیرایی از مهندسین قدیمی بود که سوابقش روشن است. در وزارت مسکن و شهرداری سابقه داشتند.
او در ادامه گفت:
مجموعه کسانی که در این چندبار تغییراتی که انجام شد در دولت موقت قرار گرفتند، مجموعشان ۳۰ نفر است که ۱۱ نفر از اعضای نهضت آزادی هستند که می‌شود ۳۶ درصد کابینه. از جبهه ملی و منفردین جبهه ملی ۱۱ نفر هستند که این هم ۳۶ درصد است و از انجمن مهندسین ۴ نفر هستند که ۱۳ درصد است و از روحانیون شورای انقلاب ۴ نفر هستند که ۱۸ درصد است؛ مثلاً از روحانیون آقای اکبر هاشمی رفسنجانی در معاونت وزارت کشور بودند.
یادداشت

↑  در ابتدا، عنوان موقت «وزیر اطلاعات، تبلیغات و خیرات» داشت.
↑  ابراهیم یزدی به عنوان قائم‌مقام وزیر منصوب شد.
↑  به دلیل ادغام وزارت‌خانه‌های علوم و آموزش عالی و فرهنگ و هنر، علی شریعتمداری در ابتدا، عنوان موقت «وزیر علوم و فرهنگ و هنر» داشت و پرویز ورجاوند را در روز ۶ اسفند به عنوان قائم‌مقام وزارت‌خانهٔ تازه‌تأسیس منصوب کرد که امور وزارت‌خانهٔ منحل‌شدهٔ فرهنگ و هنر را تا ادغام کامل سرپرستی کند.
↑  به دلیل عدم اقامت علی‌محمد ایزدی در ایران، یکی از کارمندان وزارت‌خانه به نام اسماعیل قره‌باغی مسئولیت سرپرستی وزارت را تا زمان بازگشت ایزدی به ایران برعهده گرفت.
↑  تا ۲ اردیبهشت، «سازمان ورزش ایران» نام داشت.
↑  در نخستین روزهای پس از انقلاب، حسین فکری بدون حکم رسمی، بخش اداری سازمان را در اختیار داشت.
سخنرانی بازرگان پس از دریافت حکم نخست‌وزیری
دولت موقت:ایستاده از راست:احمدزاده (وزیر صنایع)، تاج (وزیر نیرو)، مبشری (وزیر دادگستری)، اسلامی (وزیر پست و تلگراف)، میناچی (وزیر ارشاد)، یزدی (وزیر امورخارجه)، یدالله سحابی (وزیر طرحها و برنامه‌های انقلاب)، شریعتمداری (وزیر علوم)، امیرانتظام (معاون نخست‌وزیر و سخن گو)، حاج سیدجوادی (وزیر سابق کشور)، مهندس بازرگان (نخست‌وزیر)، فروهر (وزیر کار)، شکوهی (وزیر آموزش و پرورش)، طاهری (وزیر راه)، اردلان (وزیر دارائی)، صباغیان (وزیر کشور)، احمد بنی‌اسدی (وزیر مشاور در امور اجرایی)، محمدتقی ریاحی (وزیر جنگ)
نشسته از راست: حکیمی (دفتر نخست‌وزیری)، ایزدی (وزیر کشاورزی)، رستگارپور (رئیس دفتر)، معین‌فر (وزیر نفت)، کتیرایی (وزیر مسکن)، سامی (وزیر بهداری)
اف‌ام‌ایکس۴ وینفان

| اف‌ام‌ایکس۴ وینفان | اف‌ام‌ایکس۴ وینفان |
| --- | --- |
کاربری: Homebuilt Aircraft
طراح: Barnaby Wainfan, Lynne Wainfan, Rick Dean
نخستین پرواز: ۲۲ آوریل ۱۹۹۳
تعداد ساخته‌شده: ۱
اف‌ام‌ایکس۴ وینفان (به انگلیسی: Wainfan_Facetmobile) یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع Homebuilt Aircraft ساخت شرکت است. هواگرد اف‌ام‌ایکس۴ وینفان نخستین پروازش را در ۲۲ آوریل ۱۹۹۳ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۱ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
طراح این هواگرد، Barnaby Wainfan, Lynne Wainfan, Rick Dean بود.
حسین افشین

| حسین افشین | حسین افشین |
| --- | --- |
افشین در ۱۴۰۳: افشین در ۱۴۰۳
معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانش‌بنیان رئیس‌جمهوررئیس بنیاد ملی نخبگان: معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانش‌بنیان رئیس‌جمهوررئیس بنیاد ملی نخبگان
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۲۰ مرداد ۱۴۰۳: آغاز به کار  ۲۰ مرداد ۱۴۰۳
رئیس‌جمهور: مسعود پزشکیان
قائم‌مقام: سعید خدایگان
پس از: روح‌الله دهقانی فیروزآبادی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۵۹ (۴۳–۴۴ سال) اصفهان، ایران
محل تحصیل: دانشگاه صنعتی شریف
هیئت دولت: دولت چهاردهم
حسین افشین (زادهٔ ۱۳۵۹) استاد تمام مهندسی مکانیک دانشگاه صنعتی شریف و معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانش‌بنیان رئیس‌جمهور در دولت چهاردهم جمهوری اسلامی ایران است.
تحصیلات

او تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته مهندسی مکانیک آغاز کرد و در سال ۱۳۸۱ مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه صنعتی اصفهان دریافت کرد. اشتیاق او برای پژوهش و نوآوری، او را به ادامه تحصیل در دانشگاه صنعتی شریف سوق داد، جایی که در مقاطع کارشناسی ارشد و دکتری، مهارت‌های تخصصی خود را در حوزه مهندسی مکانیک تکمیل کرد. در سال ۱۳۸۸، او موفق به اخذ مدرک دکتری از همین دانشگاه شد.
سوابق

افشین پیش‌تر معاون زیربنایی و امور تولیدی مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی، قائم مقام معاونت دانشجویی دانشگاه صنعتی شریف و رئیس پژوهشکده علوم و فناوری‌های انرژی، آب و محیط زیست این دانشگاه بوده است.
عضویت در کابینه دولت چهاردهم

رئیس‌جمهور مسعود پزشکیان در حکمی به تاریخ ۲۰ مرداد ۱۴۰۳، او را به عنوان معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانش‌بنیان رئیس‌جمهور منصوب کرد. پزشکیان طی حکمی دیگر در ۱۱ شهریور ۱۴۰۳ وی را با حفظ سمت به عنوان رئیس بنیاد ملی نخبگان منصوب کرد.
افشین در مجلس شورای اسلامی ۱۴۰۳
گئورگ چمشکیان

| گئورگ چمشکیان | گئورگ چمشکیان |
| --- | --- |
 :  
زمینه فعالیت: سینما
تولد: ۱۹ مارس [سبک قدیمی: ۷ مارس] ۱۸۳۷  تفلیس، امپراتوری روسیه
مرگ: ۱۰ ژانویه ۱۹۱۶ [سبک قدیمی: ۲۸ دسامبر] ۱۹۱۵ (۷۸ سال)  پطروگراد، امپراتوری روسیه
ملیت:  ارمنی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: -
گئورگ هاروتیونی چمشکیان (ارمنی: Գևորգ Հարությունի Չմշկյան؛  ۷ مارس ۱۸۳۷ – ۱۰ ژانویهٔ ۱۹۱۵) یک بازیگر اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد.
زندگی‌نامه

وی در ۱۹ مارس [سبک قدیمی: ۷ مارس] ۱۸۳۷ در تفلیس به دنیا آمد و از مدرسه نرسیسیان فارغ‌التحصیل شد.  وی در ۱۰ ژانویه ۱۹۱۶ [سبک قدیمی: ۲۸ دسامبر] ۱۹۱۵ در سن ۷۷ سالگی در سن پترزبورگ درگذشت.
Comp Air 8

| Comp Air 8 | Comp Air 8 |
| --- | --- |
کاربری: هواپیمای دست‌ساز ترابری غیرنظامی
تولیدکننده: Comp Air
تعداد ساخته‌شده: ۲۵ (۲۰۱۱)
هزینه هر فروند: دلار آمریکا187,000 - 425,000 (2011 price, complete aircraft)
Comp Air 8 (به انگلیسی: Comp_Air_8) یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع هواپیمای دست‌ساز ترابری غیرنظامی ساخت شرکت Comp Air است. در مجموع، تعداد ۲۵ (۲۰۱۱) فروند از این هواگرد ساخته شده است.
مرده‌خواران

| 0 | 1 |
| --- | --- |
First edition cover: First edition cover
نویسنده(ها): مایکل کرایتون
طراح جلد: Paul Bacon
کشور: ایالات متحده آمریکا
زبان: زبان انگلیسی
گونه(های) ادبی: Plausible داستان تاریخی
ناشر: انتشارات آلفرد ای. کناف
تاریخ نشر: March 1976
شمار صفحات: 288
شابک: شابک ‎۰−۳۹۴−۴۹۴۰۰−۸
شماره اوسی‌ال‌سی: 1959473
رده‌بندی دیوئی: 813/.5/4
کتابخانه کنگره: PZ4.C9178 Eat3 PS3553.R48
پس از: The Great Train Robbery 
پیش از: Congo 
مرده‌خواران رمانی تخیلی درباره نورس‌ها (وایکینگ‌ها) نوشتهٔ مایکل کرایتون در سال ۱۹۷۶ است. این رمان برگرفته از سفرنامه ابن فضلان فرستاده خلیفه عباسی برای ترویج دین اسلام در میان قبایل اسلاو، خزر و ترک در روسیه و قزاقستان کنونی است، که برحسب اتفاق و با ۱۲ تن از مبارزان نورس برای جنگی بی‌بازگشت راهی می‌شود. فیلمی هم بر اساس این رمان با نام سیزدهمین سلحشور ساخته شده‌است که آنتونیو باندراس نقش احمد بن فضلان یا سیزدهمین جنگجوی وایکینگ‌ها را بازی می‌کند.
کا۱۰دبلیو

| کا۱۰دبلیو | کا۱۰دبلیو |
| --- | --- |
کاربری: هواپیمای آموزشی
تولیدکننده: Kyushu Aircraft Company and Nippon Hikoki K.K.
نخستین پرواز: ۱۹۴۱
معرفی‌شده در: ۱۹۴۳
بازنشستگی: ۱۹۴۵
کاربر اصلی: Imperial Japanese Navy Air Service
ساخته‌شده: February 1943 - اوت ۱۹۴۴
تعداد ساخته‌شده: ۱۷۶
کا۱۰دبلیو (به انگلیسی: Kyushu_K10W) یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع هواپیمای آموزشی ساخت شرکت Kyushu Aircraft Company and Nippon Hikoki K.K. است. هواگرد کا۱۰دبلیو نخستین پروازش را در ۱۹۴۱ میلادی انجام داد. این هواگرد در سال ۱۹۴۳ میلادی رسماً معرفی گردید و در سال‌های ۱۹۴۳ - 1944 تولید شده‌است. در مجموع، تعداد ۱۷۶ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
پیتر گیلبرت

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 گیلبرت در سال 2008 برای شفیلد ونزدی بازی می کرد:  گیلبرت در سال 2008 برای شفیلد ونزدی بازی می کرد
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Eric Peter Gilbert
زادروز:  ۳۱ ژوئیهٔ ۱۹۸۳ ‏(۴۱ سال)
زادگاه:  نیوکاسل
قد:  ۵ فوت ۹ اینچ (۱٫۷۵ متر)
پست:  مدافع
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۹۹–۲۰۰۲:  باشگاه فوتبال بیرمنگام سیتی
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۲–۲۰۰۳ |  باشگاه فوتبال بیرمنگام سیتی |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۰۳–۲۰۰۵ |  باشگاه فوتبال پلیموث آرگیل |  ۷۸ |  (۱) |
| ۲۰۰۵–۲۰۰۶ |  باشگاه فوتبال لستر سیتی |  ۵ |  (۰) |
| ۲۰۰۵–۲۰۰۶ |  ← باشگاه فوتبال شفیلد ونزدی (قرضی) |  ۷ |  (۰) |
| ۲۰۰۶–۲۰۰۹ |  باشگاه فوتبال شفیلد ونزدی |  ۳۴ |  (۰) |
| ۲۰۰۷ |  ← باشگاه فوتبال دونکستر راورز (قرضی) |  ۴ |  (۰) |
| ۲۰۰۹ |  باشگاه فوتبال اولدهام اتلتیک |  ۵ |  (۰) |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۰ |  باشگاه فوتبال نورث‌همپتون تاون |  ۳۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۲ |  باشگاه فوتبال ساوتند یونایتد |  ۵۷ |  (۳) |
| ۲۰۱۲–۲۰۱۳ |  باشگاه فوتبال لینکولن سیتی |  ۱۴ |  (۰) |
| ۲۰۱۳ |  ← باشگاه فوتبال داگنم و ردبریج (قرضی) |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۴ |  گول |   |   |
| مجموع |   |  ۲۳۴ |  (۴) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۲۰۰۴–۲۰۰۵ |  تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال ولز |  ۱۰ |  (۱) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
پیتر گیلبرت (انگلیسی: Peter Gilbert؛ زادهٔ ۳۱ ژوئیهٔ ۱۹۸۳) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال شفیلد ونزدی، باشگاه فوتبال دونکستر راورز، باشگاه فوتبال اولدهام اتلتیک، باشگاه فوتبال ساوتند یونایتد، باشگاه فوتبال لینکولن سیتی، باشگاه فوتبال بیرمنگام سیتی، باشگاه فوتبال داگنم و ردبریج، باشگاه فوتبال پلیموث آرگیل، باشگاه فوتبال نورث‌همپتون تاون، و باشگاه فوتبال لستر سیتی اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال ولز بازی کرده‌است.
دورنیه دو ۲۱۷

| دورنیه دو ۲۱۷ | دورنیه دو ۲۱۷ |
| --- | --- |
کاربری: بمب‌افکن متوسط بمب‌افکن سنگین جنگنده شبانه هواگرد شناسایی
تولیدکننده: دورنیه
نخستین پرواز: ۱۹۳۸
معرفی‌شده در: ۱۹۴۱
بازنشستگی: ۱۹۴۵
کاربر اصلی: لوفت‌وافه
ساخته‌شده: ۱۹۴۳–۱۹۴۰
تعداد ساخته‌شده: ۱۹۲۵ فروند
دورنیه دو ۲۱۷ (به آلمانی: Dornier Do 217) یک هواگرد بمب‌افکن دو موتوره ساخت شرکت دورنیه در آلمان بود.
طراحی، تولید و استفاده

دورنیه دو ۲۱۷ باز طراحی هواگرد پیشین دورنیه دو ۱۷، به عنوان هواگردی بزرگ‌تر و قدرتمندتر، بود. نخستین پیش‌نمونه غیر مسلح آن ماه اوت سال ۱۹۳۸ به پرواز درآمد و یک ماه بعد سقوط کرد. دو ۲۱۷ایی-۱ مجهز به دو موتور شعاعی ب‌ام‌و ۸۰۱آ، به عنوان نخستین مدل اواخر سال ۱۹۴۰ پدید آمد. مدل‌های دو ۲۱۷ایی-۲ و دو ۲۱۷ایی-۳ متعاقباً با تسلیحات دفاعی متفاوت به عنوان بمب‌افکن شیرجه‌ای تولید شدند. دیگر زیرْ گونه‌ها شامل دو ۲۱۷ایی-۲/اِر-۴ هواگرد اژدرافکن، دو ۲۱۷ایی-۲/اِر-۱۰ هواگرد گشت دریایی و دو ۲۱۷ایی-۵ با قابلیت حمل موشک هوابه‌سطحِ هدایت‌شونده رادیویی هااس ۲۹۳، بودند. گونه‌های تولید شده پس از سال ۱۹۴۱ نیز شامل دو ۲۱۷یوت و دو ۲۱۷اِن جنگنده شبانه، دو ۲۱۷کا بمب‌افکن با دماغه بزرگ‌تر و عمیق‌تر و تسلیحات دفاعی سنگین‌تر، دو ۲۱۷کا-۲ با طول بال بیشتر و دو ۲۱۷ام با موتور خطی دایملر-بنتس دی‌ب ۶۰۳آ با توان ۱٬۷۵۰ اسب بخار، می‌شد. علت تغییر به موتور خطی نگرانی از امکان کمبود موتورهای ب‌ام‌و بود.
اسکادران‌های لوفت‌وافه از سال ۱۹۴۱ مجهز به هواگردهای دو ۲۱۷ایی شدند. با توجه به انطباق‌پذیری بالای طراحی پایه دو ۲۱۷، از این هواگردها در نقش‌های بمب‌افکن، اژدرافکن، ضد کشتی و شناسایی استفاده شد.
تعداد زیادی از هواگردهای دو ۲۱۷ایی-۲ با باز طراحی دماغه و تعبیه چهار توپ خودکار ۲۰ میلی‌متری و چهار مسلسل ۷٫۹۲ میلی‌متری در آن و یک مسلسل ۱۳ میلی‌متری در برجک کف، به جنگنده شبانه تبدیل شدند که مدل‌های دو ۲۱۷یوت-۱ با مقدار کمی محموله بمب و دو ۲۱۷یوت-۲ مجهز به رادار، را پدیدآورد. بسیاری از هواگردهای دو ۲۱۷ام هم به شکل مشابهی به جنگنده شبانه دو ۲۱۷اِن تبدیل شدند.
حدود ۱٬۷۰۰ فروند از هواگردهای دو ۲۱۷ برای لوفت‌وافه تولید شد و تعداد اندکی هم به ایتالیا تحویل گردید.
مشخصات فنی

دو ۲۱۷ایی-۲ (دو ۲۱۷ایی-۱):
خدمه: ۴ نفر
طول: ۱۸٫۲ متر
دو ۲۱۷ایی-۱: ۱۷ متر
طول بال: ۱۹ متر
ارتفاع: ۵٫۰۳ متر
دو ۲۱۷ایی-۱: ۴٫۹۸ متر
وزن خالی: ۸٬۵۹۰ کیلوگرم (دو ۲۱۷ایی-۱)
وزن بارگذاری‌شده: ۱۶٬۴۶۵ کیلوگرم
دو ۲۱۷ایی-۱: ۱۵٬۳۰۰ کیلوگرم
نیرومحرکه: ۲ × موتور شعاعی چهارده سیلندر ب‌ام‌و ۸۰۱ام‌ال: هر یک ۱٬۵۸۰ اسب بخار
حداکثر سرعت: ۵۱۵ کیلومتر بر ساعت
دو ۲۱۷ایی-۱: ۵۲۵ کیلومتر بر ساعت در ۵٬۲۰۰ متری
دو ۲۱۷ام-۱: ۵۶۰ کیلومتر بر ساعت
سقف پرواز: ۹٬۰۰۰ متر
دو ۲۱۷ایی-۱: ۹٬۱۰۰ متر
برد: ۲٬۸۰۰ کیلومتر
دو ۲۱۷ایی-۱: ۲٬۴۰۰ کیلومتر
۱ × توپ خودکار ۱۵ میلی‌متری ام‌گه ۱۵۱ زیر دماغه
۱ × مسلسل ۱۳ میلی‌متری در برجک سقف و برجک کف
۳ × مسلسل ۷٫۹۲ میلی‌متری ام‌گه ۱۵ در دماغه و هر طرف اتاقک
دو ۲۱۷ایی-۱: ۵ × مسلسل ۷٫۹۲ میلی‌متری ام‌گه ۱۵ - بدون مسلسل ۱۳ میلی‌متری
۴٬۰۰۰ کیلوگرم بمب
دو ۲۱۷ایی-۱: ۳٬۰۰۰ کیلوگرم بمب
دورنیه دو ۲۱۷
تکرار (آرایه ادبی)

این مقاله دربارهٔ آرایه ادبی است. برای مغالطه‌ای به همین نام، مغالطه تکرار را ببینید.
تکرار از آرایه‌های ادبی است که به معنی دوباره یا چندباره آوردن واژه‌ای است، به گونه‌ای که بتواند بر موسیقی درونی بیفزاید و تأثیر سخن را بیشتر سازد. تکرار بیشتر در اشعار مولوی دیده می‌شود، پس از پروین اعتصامی بیشترین میزان تکرار در اشعار حافظ و سعدی است.
‌ مثال
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| دنیا همه هیچ و اهل دنیا همه هیچ |  | ای هیچ برای هیچ بر هیچ مپیچ |
‌ مثال
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| هم نظری، هم خبری، هم قمران را قمری |  | هم شکر اندر شکر اندر شکر اندر شکری |
‌ مثال
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| هبدیدم حسن را سرمست می‌گفت |  | بلایم من، بلایم من، بلایم |
‌ مثال
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ای جان جان جان ما، ما نامدیم از بهر نان |  | برجه، گدارویی مکن، در بزم سلطان ساقیا |
تصدیر نوعی از تکرار است، که در آن واژه‌ای در آغاز و پایان بیتی دوباره آورده می‌شود.
‌ مثال
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| آدمی در عالم خاکی نمی‌آید به دست |  |   عالمی دیگر بباید ساخت وز نو آدمی |
‌ مثال
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| بماناد این گل اندر دست رامین |  | گو با او جام می ‌بر دست رامین |
‌ مثال
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| چنین حال و چنین مال و چنین جای |  | گدلاویز و دل‌افروز و دلارای |
‌ مثال
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| نه موبد بیند از من شادکامی |  | گنه من بینم ز موبد نیکنامی |
‌ مثال
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ای ذبیح الله ز قربانگاه عشق |  | بر مگرد و جان بده در راه عشق |
‌ مثال
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| نفس نفس اگر از باد نشنوم بویش |  | زمان زمان چو گل از غم کنم گریبان چاک |
برخی تطریز را نیز نوعی از تکرار دانسته‌اند. در اصطلاح معانی یکی از انواع اطناب است.
یاکوولف یاک-۱

| یاک-۱ | یاک-۱ |
| --- | --- |
کاربری: جنگنده
تولیدکننده: یاکوولف
نخستین پرواز: ۱۳ ژانویه ۱۹۴۰
معرفی‌شده در: ۱۹۴۰
بازنشستگی: ۱۹۵۰
وضعیت: لغو شد
کاربر اصلی: نیروی هوایی شوروی
ساخته‌شده: ۱۹۴۰–۱۹۴۴
تعداد ساخته‌شده: ۸٬۷۰۰ فروند
Yak-1 (به روسی: Яковлев Як-1) یک هواگرد جنگنده ساخت شرکت یاکوولف بود. این هواگرد نخستین پروازش را در ۱۳ ژانویه ۱۹۴۰ انجام داد و بین سال‌های ۱۹۴۰–۱۹۴۴ تولید شد. در مجموع تعداد ۸٬۷۰۰ فروند از این هواگرد تولید گردید.
میتسوبیشی جی۲ام

| میتسوبیشی جی۲ام | میتسوبیشی جی۲ام |
| --- | --- |
میتسوبیشی J2N ملقب به رایدن با با اسم رمز "جک": میتسوبیشی J2N ملقب به رایدن با با اسم رمز "جک"
کاربری: هواپیمای جنگنده
تولیدکننده: میتسوبیشی
نخستین پرواز: ۲۰ مارس ۱۹۴۲
معرفی: December 1942
بازنشستگی: August 1945
کاربر اصلی: نیروی دریایی امپراتوری ژاپن
تعداد ساخته‌شده: ۶۷۱
میتسوبیشی جی۲ام (به انگلیسی: Mitsubishi J2M) ملقب به رایدن، یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ میتسوبیشی در کشور ژاپن است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی دریایی امپراتوری ژاپن بوده‌است. این هواپیما برای نخستین بار در ۰۱۹۴۲−۰۳−۲۰ ۲۰ مارس ۱۹۴۲ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
یونکرس یو ۸۸

| یونکرس یو ۸۸ | یونکرس یو ۸۸ |
| --- | --- |
کاربری: بمب‌افکنبمب‌افکن شیرجه‌ایهواگرد اژدرافکنجنگنده شبانهجنگنده سنگینهواگرد شناسایی
تولیدکننده: یونکرس
نخستین پرواز: ۲۱ دسامبر ۱۹۳۶
معرفی‌شده در: ۱۹۳۹
بازنشستگی: ۱۹۵۱ (فرانسه)
کاربر اصلی: لوفت‌وافه
تعداد ساخته‌شده: ۱۴٬۶۷۶ فروند
گونه‌ها: یونکرس یو ۱۸۸
یونکرس یو ۸۸ (به آلمانی: Junkers Ju 88) یک هواگرد دو موتوره چند منظوره ساخت شرکت یونکرس در آلمان بود که اواسط دهه ۱۹۳۰ طراحی و به صورت گسترده در طول جنگ جهانی دوم توسط لوفت‌وافه به‌کاربرده شد.
طراحی و استفاده

یونکرس یو ۸۸ در پاسخ به درخواست فوری دفتر فنی وزارت هوانوردی رایش  برای یک بمب‌افکن پر سرعت برای لوفت‌وافه در حال گسترش، طراحی شد. پیش‌نمونه نخستین بار روز ۲۱ دسامبر سال ۱۹۳۶ به خلبانی کارل کیندرمان به پرواز درآمد. این هواگرد تمام‌فلزی دو موتور خطی دایملر-بنتس دی‌ب ۶۰۰آ با توان ۱٬۰۰۰ اسب بخار داشت که آن را به حداکثر سرعت ۴۶۵ کیلومتر بر ساعت می‌رساند. پیش‌نمونه دوم اساساً مشابه آن بود با این تفاوت که سال ۱۹۳۸ موتور شعاعی یونکرس یومو ۲۱۱آ جایگزین شد. این موتور حداکثر سرعت را به ۵۲۰ کیلومتر بر ساعت رساند و سفارش تولید انبوه را به همراه داشت. تعدادی از هواگردهای پیش تولید یو ۸۸آ-۰ تابستان سال ۱۹۳۹ تکمیل شدند. هواگرد قابلیت بالایی در هدف‌گیری دقیق در نقش بمب‌افکن شیرجه‌ای نشان داد و بدین منظور ترمزهای هوایی چند تکه در زیر بال‌های آن نصب شد. نخستین مدل تولیدی یو ۸۸آ-۱ به یگان ۸۸ آزمایش تحویل شد. این یگان ماه اوت سال ۱۹۳۹ به گروه ۱ جناح ۲۵ رزمی و مدت کوتاهی بعد به گروه ۱ جناح ۳۰ رزمی تغییر عنوان داد. با آغاز جنگ جهانی دوم، ماه سپتامبر نخستین مأموریت عملیاتی این هواگردها حمله به کشتی‌های جنگی بریتانیایی در خور فورث در شرق اسکاتلند بود. تا پایان این سال حدود ۶۰ هواگرد عملیاتی در حال خدمت بودند. سال ۱۹۴۰ از یو ۸۸ در کارزارهای مختلف در سرتاسر اروپا، از جمله در جریان در بمباران‌های شبانه علیه بریتانیا، به شکل روز افزون استفاده شد.
مدل یو ۸۸آ در ۱۷ گونه مختلف با موتورهای ارتقا یافته، تسلیحات دفاعی تقویت‌شده و قابلیت‌های دفاعی بهبود یافته، تولید شد. پرکاربردترین گونه یو ۸۸آ-۴ بود که در اروپا و شمال آفریقا خدمت کرد. این نخستین گونه بود که بر اساس تجربیات نبردهای فرانسه و بریتانیا، بهسازی‌های فنی در آن اعمال می‌شد. در این مدل طول بال‌ها افزایش یافت، موتور یومو ۲۱۱یوت به کار رفت و تسلیحات دفاعی سنگین‌تر شد. بیست فروند از مدل یو ۸۸آ-۴ به فنلاند و چند فروند دیگر به ایتالیا، رومانی و مجارستان تحویل گردید.
از هواگردهای یو ۸۸آ در بالکان، مدیترانه و جبهه شرقی استفاده فراوانی شد. جناح‌های ۲۶ و ۳۰ رزمی با استقرار در شمال نروژ، آن‌ها را به شکل مؤثری در نواحی شمالگان به‌کار بردند و حملات مخربی علیه کاروان‌های دریایی کمک به شوروی، به اجرا گذاشتند.
مدل یو ۸۸ب برنامه توسعه مجزایی داشت و در نهایت به پدیداری یونکرس یو ۲۸۸ منجر شد.
مدل بعدی یو ۸۸سی از گونه جنگنده سنگین بود. نخستین نسخه از آن یو ۸۸سی-۲ بود که از یو ۸۸آ-۱ تبدیل شد و سه مسلسل ام‌گه ۱۷ و یک توپ خودکار ۲۰ میلی‌متری ام‌گه اف‌اف در دماغه داشت. یک مسلسل ام‌گه ۱۵ هم در جایگاه تیربارچی دم بود. این مدل اواخر تابستان سال ۱۹۴۰ در قالب جناح ۱ شکاری شبانه وارد خدمت شد و در حمله پایگاه‌های نیروی هوایی بریتانیا در جزیره بریتانیا مورد استفاده قرار گرفت. متعاقب آن، مدل یو ۸۸سی-۴ با طول بال مشابه یو ۸۸آ-۴ بود. در مدل یو ۸۸سی-۶ دو توپ خودکار ۲۰ میلی‌متری دیگر به تسلیحات جلویی افزوده شد و مسلسل ام‌گه ۱۵ پشت با مسلسل ام‌گه ۱۳۱ جایگزین گشت. از این مدل به عنوان جنگنده شبانه و روزانه استفاده شد.
آخرین گونه جنگنده یو ۸۸گه بود که بهار سال ۱۹۴۴ پدید آمد و از دم مکعبی یو ۱۸۸ استفاده می‌کرد. این گونه مجهز به رادار بهبود یافته لیختن‌اشتاین، یک جنگنده شبانه بسیار مؤثر بود.
مجموعاً ۱۴٬۶۷۶ فروند از هواگردهای یو ۸۸ تولید شد که حدود ۳٬۹۰۰ فروند از آن‌ها از گونه‌های جنگنده یا هواگرد تهاجمی بودند.
مشخصات فنی

یو ۸۸:
خدمه: ۴ نفر
طول: ۱۴٫۴ متر
طول بال: ۲۰ متر
ارتفاع: ۴٫۸۵ متر
وزن بارگذاری‌شده: ۱۴٬۰۰۰ کیلوگرم
نیرومحرکه: ۲ × موتور وی معکوس ۱۲ سیلندر یونکرس یومو ۲۱۱یوت: هر یک ۱٬۳۴۰ اسب بخار
حداکثر سرعت: ۴۵۰ کیلومتر بر ساعت در ۶٬۰۰۰ متری
سقف پرواز: ۸٬۲۰۰ متر
برد: ۲٬۷۳۰ کیلومتر
تا ۷ × مسلسل ۷٫۹۲ میلی‌متری ام‌گه ۱۵ یا توپ خودکار ام‌گه ۸۱ در جایگاه‌های دماغه، کف و سقف
تا ۳٬۶۰۰ کیلوگرم بمب در درون و بیرون هواگرد
سوخو-۱

| سوخو-۱ | سوخو-۱ |
| --- | --- |
کاربری: High-altitude fighter
تولیدکننده: سوخو
طراح: پاول سوخو
نخستین پرواز: ۱۵ ژوئن ۱۹۴۰
وضعیت: نمونه اولیه
کاربر اصلی: نیروی هوایی شوروی
تعداد ساخته‌شده: یک سوخو ۱,یک سوخو ۳
سوخو-۱ (به انگلیسی: Sukhoi Su-1) یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ سوخو در کشور روسیه است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی شوروی بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در ۰۱۹۴۰−۰۶−۱۵ ۱۵ ژوئن ۱۹۴۰ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
سوخو-۱۷ (۱۹۴۹)

| سوخو-۱۷ (۱۹۴۹) | سوخو-۱۷ (۱۹۴۹) |
| --- | --- |
کاربری: جنگنده
تولیدکننده: سوخو
وضعیت: فقط نمونه اولیه، هرگز پرواز نکرد
تعداد ساخته‌شده: ۱
سوخو-۱۷ در سال ۱۹۴۹ میلادی به ثبت رسید .فقط نمونه اولیه ساخته شد و هیچ وقت پرواز نکرد
تصویری از بدنه سوخو-۱۷
سوخو-۱۷ (۱۹۴۹) (به انگلیسی: Sukhoi Su-17 (1949)) یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ سوخو در کشور اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی است.
ناکاجیما کای۸۷

| ناکاجیما کای۸۷ | ناکاجیما کای۸۷ |
| --- | --- |
کاربری: High-altitude هواپیمای جنگنده-هواپیمای رهگیر
تولیدکننده: شرکت هواپیمای ناکاجیما
طراح: Kunihiro Aoki
نخستین پرواز: آوریل ۱۹۴۵
کاربر اصلی: Imperial Japanese Army Air Force
تعداد ساخته‌شده: ۱
ناکاجیما کای۸۷ (به انگلیسی: Nakajima_Ki-87) یک هواگرد از نوع هواپیمای جنگنده-هواپیمای رهگیر ساخت شرکت شرکت هواپیمای ناکاجیما است. هواگرد ناکاجیما کای۸۷ نخستین پروازش را در آوریل ۱۹۴۵ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۱ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
طراح این هواگرد، Kunihiro Aoki بود.
قره‌قاشلی

مکان
| قره قاشلی | قره قاشلی |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۶°۵۳′۴۱″شمالی ۵۴°۱۰′۲۹″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۸۹۴۷۲۲°شمالی ۵۴٫۱۷۴۷۲۲°شرقی﻿ / 36.894722; 54.174722: مختصات: ۳۶°۵۳′۴۱″شمالی ۵۴°۱۰′۲۹″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۸۹۴۷۲۲°شمالی ۵۴٫۱۷۴۷۲۲°شرقی﻿ / 36.894722; 54.174722
استان: گلستان
شهرستان: ترکمن
بخش: مرکزی
دهستان: جعفربای جنوبی
جمعیت: ۲۷۳۱ نفر (سرشماری ۹۵)
قره قاشلی، روستایی در دهستان قره‌سو شرقی بخش سیجوال شهرستان ترکمن استان گلستان ایران است.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۲٬۷۳۱ نفر (۶۷۷خانوار) بوده است.
جغرافیا

اکثر شغل مردم روستا کشاورزی و دامداری بوده با توجه به اینکه چند سال قبل این روستا دارای مشکل بیکاری عده‌ای جوانان بود باایجاد کشتارگاه‌های صنعتی مشکل کار در روستا به‌طور کامل حل شد و حتی جوانان در تعطیلات تحصیلی خود مشغول کار در این واحدها می‌شوند.
جغرافیا > موقعیت سیاسی و جغرافیایی روستا و پیشینه تاریخی آن

این روستا از لحاظ تقسیمات سیاسی (کشوری) جزء دهستان جعفربای جنوبی از توابع بخش مرکزی شهرستان ترکمن می‌باشد این روستا از نظر موقعیت جغرافیایی با موقعیت ۳۶ درجه و ۵۳ دقیقه ۴۱ ثانیه عرض جغرافیایی و ۵۴ درجه و ۱۰ دقیقه ۲۹ثانیه طول جغرافیایی و در ارتفاع ۳۰- متری از سطح دریا واقع شده است.
محدوده کالبدی روستا با وسعتی حدود ۵۸ هکتار توسط اراضی کشاورزی و مراتع احاطه شده است.
این روستا در غرب استان گلستان در شهرستان ترکمن و در شرق شهر بندرترکمن قرار دارد که از شمال به جاده ترکمن-آق قلا از جنوب به جاده ترکمن – گرگان از شرق به رودخانه و اراضی روستای پیخی حاجی و از غرب به اراضی روستای آنه حاجی و ایوان آباد ختم می‌شود این روستا در ۶ کیلومتری روستای سیجوال (مرکز دهستان) و ۱۱ کیلومتری بندرترکمن واقع شده است.