stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
منطقه سوهه
تقسیمات

این منطقه دارای ۴ فرمانداری محلی است که اسامی آن ها به شرح زیر است:
فرمانداری محلی روستایی هیگاتورو
فرمانداری محلی روستایی کیرا
فرمانداری محلی روستایی کوکودا
فرمانداری محلی روستایی تاماتا
برج مرکز جهانی

| برج مرکز جهانی | برج مرکز جهانی |
| --- | --- |
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
گونه: Office
موقعیت: جاکارتا، اندونزی
آدرس: JL. DR. Ide Anak Agung Gde Agung Parcel B, Mega Kuningan، جاکارتای جنوبی
آغاز ساخت: ۲۰۱۳
پایان: ۲۰۱۷
مالک: PT. Mega Kuningan International And Pollux Properties
بلندی: بلندی
معماری: ۲۴۴٫۳ متر (۸۰۲ فوت)
جزئیات فنی: جزئیات فنی
شمار طبقات: ۵۴
شمار آسانسورها: ۲۴
طراحی و ساخت: طراحی و ساخت
معمار: Aedas & Tetra Design
توسعه‌دهنده: PT. Mega Kuningan Pinnacle
مهندس سازه: PT. Gistama Inti Semesta
پیمانکار اصلی: PT. Nusa Konstruksi Enjiniring
برج مرکز جهانی (به لاتین: World Capital Tower) یک آسمان‌خراش در اندونزی است که در جاکارتا واقع شده‌است.
بوعلی سینا (مجموعه تلویزیونی)

| بوعلی سینا | بوعلی سینا |
| --- | --- |
ژانر: تاریخی
سازنده: کیهان رهگذار
نویسنده: کیهان رهگذار
کارگردان: کیهان رهگذار
بازیگران: امین تارخ  فاضل اجبوری فیروز بهجت‌محمدی محمد ابهری جمشید لایق اسماعیل محرابی چنگیز وثوقی سرور نجات‌الهی جمشید لایق
آهنگساز: فرهاد فخرالدینی
کشور سازنده: ایران
زبان اصلی: فارسی
شمار قسمت‌ها: ۱۱
تولید: تولید
تهیه‌کننده: صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران
فیلم‌برداری: فرخ مجیدی
مدت: ۶۰ دقیقه
تولیدکننده: شبکه دو
پخش: پخش
فرمت صدا: مونو
انتشار اولیه: ۱۳۶۴
بوعلی سینا یک مجموعهٔ تلویزیونی ایرانی محصول ۱۳۶۴ است که به زندگی  ابن سینا، دانشمند ایرانی، می‌پردازد. این مجموعه در شهرستان اردستان و مسجد جامع تاریخی آن ساخته شده است. نویسندگی، تدوین‌ و کارگردانی این مجموعه بر عهدهٔ کیهان رهگذار بوده است. امین تارخ، فیروز بهجت‌محمدی، جمشید لایق، اسماعیل محرابی، چنگیز وثوقی، سرور نجات‌الهی، جمشید لایق از بازیگران اصلی این مجموعه هستند. بوعلی سینا تاکنون بارها از شبکه‌های مختلف سیما پخش شده است.
فرخ مجیدی در حال فیلم‌برداری بوعلی سینا
بازیگران و نقش‌ها

| بازیگر | نقش |
| --- | --- |
امین تارخ: ابن سینا
فیروز بهجت‌محمدی: فرستادهٔ ويژهٔ سلطان محمود غزنوی
محمد ابهری: فرستادهٔ ويژهٔ سلطان محمود غزنوی
سعید اویسی: نوح بن منصور سامانی (نوح دوم)
اسماعیل محرابی: كهترين پسر نوح بن منصور (منصور دوم)
چنگیز وثوقی: پسر دوم نوح بن منصور سامانی
اصغر محبی: پسر ارشد نوح بن منصور سامانی
فاضل اجبوری: ابوریحان بیرونی
حسین محب‌اهری: ابوعبید جوزجانی
عنایت‌الله بخشی: بازرگان راه گرگان به ری
عطاءالله زاهد: قابوس بن وشمگیر پادشاه زیاریان (گرگان)
عزت‌الله مقبلی: حکیم جعلی دربار نوح بن منصور سامانی
جمشید لایق: استاد کودکی بوعلی سینا
محسن سهرابی: 
عبدالله اسفندیاری: 
محمد ساربان: وزیر نوح بن منصور سامانی
نسرین فروتنیان: سیده ملک خاتون
سرور نجات‌الهی: ستاره مادر ابن سینا
ماهی رهگذار: مجدالدوله دیلمی در دوران کودکی
ملیحه نیکجومند: مادر شاهزاده خوارزمشاه
مهری ودادیان: دایه و فرستاده سیده ملک خاتون
صالح نجفی: کودکی بوعلی سینا
آیت نجفی: برادر بوعلی سینا در کودکی
فرهاد خان‌محمدی: 
عباس ناظری نیک: 
شهرزاد کمالی: 
حیدر عمرانی: 
اصغر ضرابی: 
قاسم میرفصیحی: 
خسرو ثقفیان:
سانت مارتی د سنتیس

مکان در 23x15px|border |alt=|link= کاتالونیا, 23x15px|border |alt=|link= اسپانیا
| Sant Martí de Centelles | Sant Martí de Centelles |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
  نشان:   نشان
بخش خودمختار:  کاتالونیا
استان: بارسلون
Comarca: Osona
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (زمان)
سانت مارتی د سنتیس (به اسپانیایی: Sant Martí de Centelles) یک شهرستان در اسپانیا است که در بارسلون واقع شده‌است.
سلسله شبه‌همگاه رقمی

درپی‌دی‌اچ برای استخراج سیگنال های سطح پایین، باید جریان داده را از بالاترین سطح تا سطح سیگنال مورد نظر بازگشایی نمود
تکنولوژیسلسله مراتب دیجیتال شبه همزمان، روشی برای انتقال مقادیر زیاد داده در شبکه های مخابراتی و در بستر تجهیزات انتقال دیجیتال می باشد. ویژگی اصلی PDH شبه همزمان بودن آن است؛ به این معنی که بخش های مختلف شبکه دقیقاً هم زمان نیستند و به دلیل این نا هم زمانی، برای استخراج سیگنال های سطح پایین، باید جریان داده را از بالاترین سطح تا سطح سیگنال مورد نظر بازگشایی نمود که این امر موجب پیچیدگی تجهیزات شبکه می گردد.
واسط های الکتریکی در PDH تنها دارای استاندارد های منطقه ای می باشند. در استاندارد اروپایی، E1 با نرخ بیت 2.048 مگابیت بر ثانیه و در استاندارد  آمریکایی-ژاپنی، T1 با نرخ بیت 1.544 مگابیت بر ثانیه، نرخ داده پایه بوده و نرخ های داده دیگر مضاربی از نرخ پایه هستند. ادغام سیگنال ها در PDH به صورت بیت به بیت و با استفاده از تکنیک مالتی پلکسینگ تقسیم زمانی یا TDM صورت می پذیرد. سیگنال E1 شامل 32 کانال 64 کیلو بیت بر ثانیه ای می باشد که 30 کانال آن ترافیک صوت مشترکین و 2 کانال دیگر اطلاعات سیگنالینگ را منتقل می کند.
PDH هیچ استانداردی برای واسط های نوری ندارد و سازندگان براساس نظر خودشان به ساخت تجهیزات نوری می پردازند. PDH از نظر مدیریت عملیات و نگهداری و مدیریت شبکه بسیار ضعیف است. امروزه PDH به تدریج در حال تبدیل به SDH است. واحدهای ساختاری SDH از سیگنال های E1 و T1 پشتیبانی می کند.
دوردست‌ها

| دوردست‌ها | دوردست‌ها |
| --- | --- |
نویسنده: سمانه نامدار
کارگردان: جواد ارشاد
بازیگران: ‌   دانیال حکیمی هومن برق‌نورد فاطمه گودرزی ونوس کانلی بهرام ابراهیمی کوروش سلیمانی فرشته سرابندی سیامک اطلسی حسین محب‌اهری رحمان باقریان مریم خدارحمی محمدرضا قربانی شهروز ابراهیمی آیلار نوشهری محمدرضا رهبری آرزو قائدامینی شمسی فضل‌اللهی معصومه کریمی محمد عمرانی شیوا خسرومهر صفا آقاجانی پویا مهدوی‌زاده محمد صالحی‌نژادمعصومه آقاجانی مهوش وقاری فرشته سرابندی دایانا حکیمی
سازنده موسیقی متن: بردیا کیارس پیروز ارجمند
کشور سازنده:  ایران
زبان اصلی: فارسی
شمار قسمت‌ها: ۳۷ قسمت
تولید: تولید
تهیه‌کننده: فریبا بانک‌توکلی
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: شبکه ۱ سیمای جمهوری اسلامی ایران
دوردست‌ها نام یک مجموعه تلویزیونی ایرانی به کارگردانی جواد ارشاد و تهیه کنندگی فریبا توکلی است. این سریال محصول مشترک شبکه اول سیما و سازمان ملی استاندارد ایران است که در بهار ۱۳۹۵ در ۳۷ قسمت از شبکه اول سیما و شبکه HD پخش گردید.
خلاصه داستان

کارخانه روغن سازی دو شریک بنامهای رسول و صادق دچار بحران مالی می شود. صادق که فعالیتی دیگر راه انداخته سهام خود را می فروشد و سرمایه داری بنام حبیب به پیشنهاد عماد که مورد اعتماد و همه کاره اوست سهام کارخانه را می خرد و عماد به همراه رسول به اداره کارخانه مشغول می شوند. رفته رفته معلوم می شود که عماد با نقشه ای قبلی برای ضربه زدن به رسول به او نزدیک شده است و ...
بازیگران

فاطمه گودرزی در نقش رباب
دانیال حکیمی در نقش رسول مشفق
هومن برق نورد در نقش عماد
بهرام ابراهیمی در نقش ایرج
کوروش سلیمانی در نقش امیر
رحمان باقریان در نقش زهیر پدر رباب
مریم خدارحمی در نقش نازنین
ونوس کانلی در نقش یگانه
شهروز ابراهیمی
آیلار نوشهری در نقش سپیده
آرزو قائدامینی در نقش نگار
معصومه کریمی در نقش مهندس صبوحی
شمسی فضل‌اللهی در نقش خورشید
صفا آقاجانی
پویا مهدوی‌زاده در نقش سروش
معصومه آقاجانی
امیر دژاکام
محمد عمرانی
فرخنده فرمانی‌زاده
محمدرضا رهبری
مختار سائقی
محمدرضا غیاث‌آبادی
اکبر مددی‌مهر
فرشته سرابندی
سیامک اطلسی در نقش حبیب بخشی
حسین محب‌اهری
جواد زیتونی
مهوش وقاری
محمدرضا قربانی
دایانا حکیمی
فرهنگ سجادی
شیوا خنیانگر در نقش سیمین
مهری آل‌آقا
مهدی باطبی
حوادث

جمال اجلالی از بازیگران پیشکسوت این مجموعه تلویزیونی٬ صبح یکی از روزهای تصویربرداری پس از ابراز سردرد٬ به بیمارستان منتقل شد و مشخص گردید که دچار خون‌ریزی مغزی شده است.
سانت فلیو ساسسرا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= کاتالونیا, 23x15px|border |alt=|link= اسپانیا
| Sant Feliu Sasserra | Sant Feliu Sasserra |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
Cal Nons as seen from Les Cases Noves: Cal Nons as seen from Les Cases Noves
  پرچمنشان:   پرچمنشان
Map showing location within Bages: Map showing location within Bages
بخش خودمختار:  کاتالونیا
استان: استان بارسلون
Comarca: Bages
حکومت: حکومت
 • شهردار: Andreu Riba i Terra (ERC)
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۲٫۳۸ کیلومتر مربع (۸٫۶۴ مایل مربع)
ارتفاع: ۶۱۷ متر (۲۰۲۴ فوت)
جمعیت (2009): جمعیت (2009)
 • کل: ۶۴۱
 • تراکم: ۲۹/کیلومتر مربع (۷۴/مایل مربع)
اهلیت‌نام(ها): Santfeliuenc, santfeliuenca, feliuenc, feliuenca
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (زمان)
وبگاه: وبگاه رسمی
سانت فلیو ساسسرا (به اسپانیایی: Sant Feliu Sasserra) یک شهرستان در اسپانیا است که در استان بارسلون واقع شده‌است.
خصوصیات

سانت فلیو ساسسرا ۲۲٫۳۸ کیلومترمربع مساحت و ۶۴۱ نفر جمعیت دارد و ۶۱۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کابرا د مار

مکان در 23x15px|border |alt=|link= کاتالونیا, 23x15px|border |alt=|link= اسپانیا
| Cabrera de Mar | Cabrera de Mar |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
  نشان:   نشان
Cabrera de MarLocation in Catalonia: Cabrera de MarLocation in Catalonia
مختصات: ۴۱°۳۱′۴۱″ شمالی ۲°۲۳′۴۶″ شرقی﻿ / ﻿۴۱٫۵۲۸۰۶°شمالی ۲٫۳۹۶۱۱°شرقی﻿ / 41.52806; 2.39611: مختصات: ۴۱°۳۱′۴۱″ شمالی ۲°۲۳′۴۶″ شرقی﻿ / ﻿۴۱٫۵۲۸۰۶°شمالی ۲٫۳۹۶۱۱°شرقی﻿ / 41.52806; 2.39611
بخش خودمختار:  کاتالونیا
استان: استان بارسلون
Comarca: Maresme
حکومت: حکومت
 • شهردار: Jaume Borràs i Ferré
مساحت: مساحت
 • کل: ۸٫۹۸ کیلومتر مربع (۳٫۴۷ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۰۴ متر (۳۴۱ فوت)
جمعیت (۲۰۰۹): جمعیت (۲۰۰۹)
 • کل: ۴۴۰۸
 • تراکم: ۴۹۰/کیلومتر مربع (۱۳۰۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Cabrerencs
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (زمان)
کد پستی: ۰۸۰۲۹
کابرا د مار (به اسپانیایی: Cabrera de Mar) یک شهرستان در اسپانیا است که در استان بارسلون واقع شده‌است.
خصوصیات

کابرا د مار ۸٫۹۸ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۴۰۸ نفر جمعیت دارد و ۱۰۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
نوونادژدینو

Selo
| Novonadezhdino Новонадеждино | Novonadezhdino Новонадеждино |
| --- | --- |
Selo: Selo
Novonadezhdinoموقعیت روی نقشه باشقیرستانNovonadezhdinoموقعیت روی نقشه روسیه: Novonadezhdinoموقعیت روی نقشه باشقیرستانNovonadezhdinoموقعیت روی نقشه روسیه
مختصات: ۵۵°۱۰′ شمالی ۵۶°۰۵′ شرقی﻿ / ﻿۵۵٫۱۶۷°شمالی ۵۶٫۰۸۳°شرقی﻿ / 55.167; 56.083: مختصات: ۵۵°۱۰′ شمالی ۵۶°۰۵′ شرقی﻿ / ﻿۵۵٫۱۶۷°شمالی ۵۶٫۰۸۳°شرقی﻿ / 55.167; 56.083
ناحیه‌های فدرال روسیه: باشقیرستان
شهر: شهرستان بلاگووشچنسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۰۰
نوونادژدینو (انگلیسی: Novonadezhdino) یک شهرک در شهرستان بلاگووشچنسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
التا، نروژ

مکان در 23x15px|border |alt=|link= نروژ
| التا Álttá gielda Alattion komuuni | التا Álttá gielda Alattion komuuni |
| --- | --- |
شهرداری: شهرداری
  مهر:   مهر
شهرستان: فینمارک
ناحیه: Vest-Finnmark
مرکز اداری: التا
حکومت: حکومت
 • شهردار (۲۰۱۱): Laila Davidsen (H)
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۸۴۹٫۵۹ کیلومتر مربع (۱۴۸۶٫۳۴ مایل مربع)
 • خشکی: ۳۶۵۳٫۳۶ کیلومتر مربع (۱۴۱۰٫۵۷ مایل مربع)
 • آب: ۱۹۶٫۲۳ کیلومتر مربع (۷۵٫۷۶ مایل مربع)
 • رتبه: ۷ام در نروژ
جمعیت (۲۰۱۴): جمعیت (۲۰۱۴)
 • کل: ۱۹۸۲۲(افزایش from last year)
 • رتبه: ۵۵ام در نروژ
 • تراکم: ۵٫۱۵/کیلومتر مربع (۱۳٫۳/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Altaværing
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۱+ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۲+ (CEST)
کد ایزو ۳۱۶۶: NO-2012
نوع زبان رسمی: بوکمل
وبگاه: www.alta.kommune.no
التا (به لاتین: Alta) یک سکونتگاه مسکونی در نروژ است که در فینمارک واقع شده‌است.
خصوصیات

التا ۳٬۸۴۹٫۵۹ کیلومترمربع مساحت و ۱۹٬۸۲۲ نفر جمعیت دارد.
کلیسای جامع شفق شمالی یک کلیسای منطقه‌ای درشهرستان ترومس اوگ فینمارک و در آلتا نروژ است. این کلیسا در بخش مرکزی شهر آلتا واقع شده‌است. این کلیسای اصلی کلیسای آلتا و همچنین مقر اسقف نورد هالوگالند است. کلیسای مدرن به سبک دایره‌ای در سال ۲۰۱۳ توسط شرکت لینک آرتیکتور طراحی شده‌است. این کلیسا حدود ۳۵۰ نفر گنجایش دارد. قبل از افتتاح این کلیسا، کلیسای اصلی شهر کلیسای تاریخی آلتا بود.
تشتیک (منطقه زنجمو)

مکان در South Moravian, 23x15px|border |alt=|link= جمهوری چک
| Těšetice | Těšetice |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
Těšetice: Těšetice
مختصات: ۴۸°۵۳′۴″ شمالی ۱۶°۹′۲۱″ شرقی﻿ / ﻿۴۸٫۸۸۴۴۴°شمالی ۱۶٫۱۵۵۸۳°شرقی﻿ / 48.88444; 16.15583: مختصات: ۴۸°۵۳′۴″ شمالی ۱۶°۹′۲۱″ شرقی﻿ / ﻿۴۸٫۸۸۴۴۴°شمالی ۱۶٫۱۵۵۸۳°شرقی﻿ / 48.88444; 16.15583
استان: South Moravian
ناحیه: Znojmo
مساحت: مساحت
 • کل: ۷٫۲۶ کیلومتر مربع (۲٫۸۰ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۳۲ متر (۷۶۱ فوت)
جمعیت (2006): جمعیت (2006)
 • کل: ۵۰۶
 • تراکم: ۷۰/کیلومتر مربع (۱۸۰/مایل مربع)
کد پستی: 671 61
وبگاه: http://www.tesetice.cz
تشتیک (منطقه زنجمو) (به چکی: Těšetice (Znojmo District)) یک ناحیه در جمهوری چک است که در Znojmo District واقع شده‌است.
خصوصیات

تشتیک ۷٫۲۶ کیلومترمربع مساحت و ۵۰۶ نفر جمعیت دارد و ۲۳۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
هواکش زیردریایی

زیردریایی یو-۳۰۰۸ که هواکش آن بالا آمده است.
هواکش زیردریایی (به انگلیسی: Submarine snorkel) وسیله‌ای است که به زیردریایی اجازه می‌دهد هنگام عملیات در محیط زیر آب نیز بتواند اکسیژن را از سطح آب دریافت کند. این ایده به صورت اجرایی توسط مهندسین هلندی انجام شد که پس از اشغال این کشور توسط آلمان در جنگ جهانی دوم زیردریایی‌های آلمانی نیز به آن مجهز شدند.
تاریخچه

تا پیش از ظهور زیردریایی هسته‌ای زیردریایی‌ها به علت توان محدود حرکت و عملیات به صورتی ساخته می‌شدند که بیشتر مدت را روی آب قرار داشتند و فقط هنگام خطر به زیر آب می‌رفتند. یکی از محدودیت‌های اصلی که باعث می‌شد زیردریایی نتواند مدت زیادی زیر آب بماند مسئله اکسیژن مورد نیاز برای احتراق موتورهای گازوئیلی بود.
راه‌حل‌های مختلفی برای ساخت نوعی از هواکش که بتواند در هنگام عملیات زیرآب اکسیژن را به زیردریایی‌ها برساند از هنگام جنگ جهانی اول مدنظر بود. نخستین طرح پیشنهادی که در سال ۱۹۱۶ میلادی در بریتانیا ثبت اختراع شده است توسط جیمز ریچاردسون در شرکت مهندسی و کشتی‌سازی اسکاتلند بود اما این طرح به صورت عملی توسط دریاسالاری بریتانیا و نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا به کار گرفته نشد.
در نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا نیز آزمایش‌هایی جهت نصب لوله هواکش روی زیردریایی‌های نمونه در سال ۱۹۲۶ انجام شد که ادامه نیافت.
نیروی دریایی سلطنتی هلند در سال ۱۹۳۸ میلادی به کمک یک مهندس با نام جان جاکوب ویشر نصب لوله‌هایی که اجازه می‌داد زیردریایی‌ها در زیرآب بتوانند موتورهای دیزلی را روشن کرده و باتری‌ها را شارژ کنند آغاز کرد.
با اشغال هلند در سال ۱۹۴۰ میلادی توسط آلمان نازی بعضی از زیردریایی‌های هلندی که مجهز به این هواکش‌ها بودند به دست آلمانی‌ها افتادند اما کریگس‌مارینه در ابتدا علاقه‌ای به مفهوم هواکش نشان نداد. با این حال هنگامی که در سال ۱۹۴۳ میلادی تلفات زیردریایی‌های آلمانی افزایش یافت آن‌ها نیز به مفهوم هواکش علاقه‌مند شدند تا بتوانند زیردریایی‌هایشان را مدت بیشتری زیر آب نگه دارند. طرح هواکش ارائه شده توسط هلندی‌ها از آن سال در تولید انواع جدید او-بوت نوع ۷، او-بوت نوع ۹ و طراحی زیردریایی‌های جدید او-بوت نوع ۲۱ و او-بوت نوع ۲۳ به کار گرفته شد.
محدودیت‌های عملیاتی

هواکش با وجود آنکه به زیردریایی‌ها کمک می‌کرد تا بتوانند در زیرآب نیز موتورهای دیزلی خود را روشن کنند اما محدودیت‌هایی نیز به وجود می‌آورد. وقتی که هواکش به سطح آب فرستاده می‌شد سرعت زیردریایی باید به شش گره دریایی کاهش می‌یافت تا به هواکش آسیبی نرسد و همچنین وقتی که موتورهای دیزلی در زیر آب روشن می‌شدند دیگر هیدروفون زیردریایی قابل استفاده نبود.
مهم‌ترین مشکل هواکش‌ها اما خطر به وجود آوردن خلأ در زیردریایی بود زیرا هواکش‌های نخستین از نوعی سیفون استفاده می‌کردند تا از ورود احتمالی آب دریا به درون موتور جلوگیری کنند اما در موارد که دریا مواج بود این طراحی مشکل پیدا می‌کرد و با مسدود شدن هواکش، موتور دیزلی به ناگهان هوای درون زیردریایی را می‌کشید. این اتفاق باعث فشار شدید ناگهانی به خدمه و حتی پارگی پرده گوش می‌شد. به علاوه اینکه در این حالت فشار اتمسفری موجب می‌شد هواکش به صورت کامل قفل شود و زیردریایی راهی به جز خاموش کردن موتورهای دیزلی و آمدن به سطح آب نداشت.
همچنین از آنجایی که دود حاصل از احتراق موتور نیز از این هواکش خارج می‌شد خط دود حاصل شده از فاصله ۴٫۵ کیلومتری قابل رویت بود. همچنین موج حاصل از حرکت این هواکش در روی آب در هنگامی که دریا آرام بود قابل مشاهده بود به علاوه که کشتی‌های متفقین با استفاده از رادار می‌توانستند از فاصله ۸۰۰ متری هواکش یا پریسکوپی که روی آب وجود داشت را ردزنی کنند.
سری یک هواکش زیردریایی آلمانی که در پایان جنگ جهانی دوم توسط آلمانی‌ها غرق شد تا به دست دشمن نیفتد اما نیروی دریای سوئد توانست آن را بازیابی کرد و برای استفاده از زیردریایی‌های خود مورد بررسی قرار دهد.
رقص‌های لری

رقص لری، به لری (بازنه لوری، بازی لوری، چوپی لوری) هریک از اقوام گوناگون ساکن در جغرافیای ایران، رقص‌هایی دارند که برگرفته از تاریخ زندگی طبیعی و اجتماعی آنان است. این رقصها همانند دیگر پدیده‌های فرهنگ مردم از مفاهیم اساسی زندگی اقوام ایرانی منشأ گرفته و در نتیجه سازگار و همگام با ساختار معیشتی، فکری و اخلاقی قومی هستند. این رقصها کارکردها و مضمونهای گوناگونی مانند آئینی و دینی، شادی و تغزل، حماسه و رزم، کار، تقلید و نمایش، سوگ و درمان دارند. 

رقص‌های لُری شامل دامنه‌ای از رقص‌های فولکلوریک است که در میان گروه‌های مردم لُرتبار به شکل انتقال از نسلی به نسل بعدی گسترش یافته و شکل گرفته‌است. رقص‌های لری عموماً ویژگی‌های مشترک رقصهای ایرانی شامل دسته‌ای و گروهی بودن، آرایش دایره وار، جنبه آهنگین و لباسهای رنگارنگ را درخود دارند.
رقص لُری چوپی دوپا
پیشینه

نقوش سه انسان در حال رقص بر سفالهای کشف شده، نمایش رقص در سر پرچم مفرغهای لرستان، که از لرستان مربوط به هزاره یکم پیش از میلاد بدست آمده‌است و در موزه لوور نگهداری می‌شود، و نیز سنجاق مفرغی دیگری با تندیس خدا که از لرستان مربوط به سده هفتم پیش از میلاد بدست آمده‌است، شواهد موجود بر سنگ نگاره‌های نوازندگان و آلات موسیقی در کول فرح ایذه و چغامیش دزفول نشاندهنده ارزشمند بودن و پیشینه رقص در مناطق لرنشین است. به علاوه این قضیه نشان دهنده این است که مردم روزگاران پیش از تاریخ بر این پندار بوده‌اند که همانگونه که خودشان روی زمین می‌رقصند، خدایان آن‌ها در آسمان یا در زیر زمین به رقص برمی‌خیزند، و برخی نیز رقصیدن را از کارهای خدایان می‌دانسته‌اند که بشر از آنان تقلید می‌کند.
شیوه‌ها

در مناطق لرنشین ایران، رقص‌های بسیار گوناگونی وجود دارد. دستمال بازی، رقصهای چپی یا چوپی، «سنگین سما» با ضرب و کمانچه یا با دهل و سرنا، رقص سه پا که تندتر از رقص سنگین سما است، رقص دو پا با ریتم کندتر، رقص دو نفره با چوب (تَرکَه بازی یا چووبازی) که نمایشی رزمی است از مهم‌ترین شیوه‌های رقص لری هستند. از دیگر شیوه‌های کمتر مرسوم می‌توان به رقصهای برزگری به هنگام درو کردن محصولات، رقص آهنگین «پا پشت پا»، رقص «سوار سوار» رقص مرگ که به هنگام مصیبت اجرا می‌شود، اشاره کرد. این رقص در میان لرهای لرستان فیلی(لُر کوچک) به نام چَمَریونه و نزد بختیاریها و لرهای جنوبی (لر بزرگ) در سوگ خویشاوندان نزدیک اجرا می‌شود.
رقص ها > چوپی

به گویشهای زبان لری، رقصهای دسته جمعی بازی و چوپی گفته می‌شود. رقصندگان زن و مرد در حلقه‌هایی دست در دست هم قرار می‌گیرند و با شنیدن نواهای نوازنده به سبکهای مختلف حرکات موزون می‌پردازند. نفر اول رقصندگان به لری سَرچووپی گفته می‌شود که با دستمالی در دست و مهارت بیشتر، دیگر رقصندگان حرکات و ریتمهای بدن و حرکات دست و پا را باید با او هماهنگ کنند. سَرچوپی گاه از اول صف جدا می‌شود و با حرکات هیجان‌برانگیز نمایشی، شور و شوق انجمن نوازندگان را مضاعف می‌کند. در این حالت دیگر نوازندگان با حفظ نظم و حرکات هماهنگ سر و دست و پا به الگوی معمول رقص می‌پردازند. در رقصهای شادی معمولاً آغاز رقص با حرکات سنگین سما است، که با تغییر آهنگ نوازنده به رقص نیمه تند سه پا و سپس به حرکات تندتر دوپا می‌رسد و نهایتاً با بازگشت به سنگین سما پایان می‌پذیرد.
رقص ها > چوپی > سَنگین سَما

سنگین سما (سَنگین سه‌پا همچنین سَما) معمولاً بخش آغازین رقص‌های گروهی در میان قوم لر است و تمام اشعار آن لری است و رقص فقط باید با این اشعار و ترانه‌ها صورت گیرد مانند ترانه بزران بزران این رقص دربردارندهٔ حرکات موزون ملایم و آهسته است. رقصندگان ابتدا پای راست را به‌صورت ضربدر در کنار پای چپ می‌گذارند و آن را برمی‌دارند و دو گام جلو می‌روند و پای چپ را با نوک پنجه در جلوی بدن می‌گذارند و سپس آن را کنار پای راست قرار می‌دهند. دست‌ها در این رقص از آرنج خم می‌شوند و انگشت‌های کوچک رقصندگان همراستا با شانه‌ها، درمیان یکدیگر گره می‌خورند. بنظر می‌رسد هریک از حرکات و اجزای رقص سما، تداعی‌گر فلسفه‌ای برگرفته از هزاران سال تجربه همزیستی لرها با طبیعت پیرامون است.
رقص ها > چوپی > رقص سه‌پا لری

گام بعدی پس از سنگین‌سَما، با تندتر شدن آهنگ و سپس ریتم حرکات موزون، رقص سه‌پا است. منوال بدین‌گونه است که رقصندگان با پای راست رقص (به لُری: باختِه یا دس گِرتِه) را آغاز می‌کنند و سه گام به جلو برمی‌دارند. در رقص‌های لری به‌مانند اکثر رقص‌های گروهی ایرانی، آغاز حرکت با پای راست است. رقصندگان پس از برداشتن سه گام، ابتدا پای راست و بعد پای چپ را خم می‌کنند. دست‌های رقصندگان در این رقص پنجه به پنجه در هم گره می‌خورند و شانه‌های آنان به یکدیگر تکیه دارند (معنای تحت‌اللفظی رقص به لری (دَس گِرتِه)، همین پیوند دستها در هنگام رقص است).
رقص ها > چوپی > رقص دوپا

این رقص معمولاً پس از سه‌پا با تندترشدن آهنگ نوازندگان و رقصندگان انجام می‌گیرد و حرکات پاها و دست‌ها در این رقص همانند رقص سنگین‌سَما (رقص آغازین) است. معمولاً کهنسالان در حرکات آغازین سنگین‌سَما بیشتر مشارکت می‌کنند و حرکات سه‌پا و دوپا که نیاز به انرژی و پویایی بیشتر است بیشتر درمیان جوانان طرفدار دارد.
رقص ها > رقص دستمال

رقص دستمال (به لُری: دَسمال‌بازی)، سبکی از رقص‌های پرجنب‌وجوش و مهیج است که عمدتاً در میان بختیاریها و لرهای جنوبی اجرا می‌شود و سبک غالب رقص در جشن‌های عروسی است. این رقص توسط زنان و مردان انجام می‌گیرد و درخود شیوه‌های اجرای مختلفی (مانند اشتَفی‌مَنگَنا) و هماهنگ با موسیقی نوازندگان دارد. دو دستمال و هرکدام در یک دست قرار می‌گیرند. همگام با حرکات ملایم پا، کمر و تغییر جهت بدن، اجراکنندگان دستمالهای رنگی را به‌شکل هماهنگ در جهات مختلف به حرکت درمی‌آورند. بنظر می‌رسد فلسفه این حرکات، از سده‌ها فعالیت‌های روزمره زندگی این مردمان و همزیستی با عوامل انسانی و طبیعی منشأ گرفته‌است. همگام با بالارفتن تدریجی ریتم رقص، حالت دست‌گرفتن ممکن است به حالت رودررو و انفرادی تغییر یابد.
رقص ها > رقص چوب

رقص چوب (به لُری: چوبازی)، یک سبک رقص ویژه دونفره است که اغلب در مراسم شادی و جشنها انجام می‌گیرد و تداعی‌گر نبردهای رزمی و پهلوانی است. این سبک در ابتدا میان ایلات لرتبار بختیاری‌ها، بویراحمدی‌ها،لیراوی ها و ممسنی ها و حیات داوودی  و بعدا وارد ایلات غیر لرتبار مانند قشقایی‌ها و باصری و دیگر ایلات جنوب ایران متداول . این رقص اغلب توسط دو مرد انجام می‌گیرد، اگرچه گاه زنان نیز مشارکت می‌کنند. یک اجراکننده (دفاع‌کننده) درحالیکه چوب بلند و سنگینی در دست دارد، ابتدا با چوب به رقص می‌پردازد و سپس به حالت تدافعی موضع می‌گیرد. اجراکننده دیگر (حمله‌کننده) چوب انعطاف‌پذیر کوتاه‌تری (تَرکه، Tarka) در دست می‌گیرد و پس از رقص و آمادگی دفاع‌کننده باید به شیوه‌ای ضربه خود را فقط به سطحی پایین‌تر از زانوی او برساند. همگام با اجرای دهل و کرنا توسط نوازندگان، دفاع‌کننده تنها می‌تواند با سپر قرار دادن چوب بزرگ و به‌هوا پریدن از خود دفاع کند. پس از ضربه مهاجم درصورت به هدف خوردن و تأیید ضربه او، دفاع‌کننده که بازنده محسوب می‌شود باید جای خود را به مدعی دیگری بدهد. درصورتی‌که مهاجم موفق نشود، دفاع‌کننده در مقام مهاجم قرار می‌گیرد و بازنده یا فرد دیگری مقابل او می‌ایستد. این رقص و نبردها تا تعیین قهرمانان ادامه پیدا می‌کند و جمعیت احاطه‌کننده با ابراز هیجان و هلهله برندگان را تشویق می‌کنند.
رقص ها > بارووتَلَو

از رقص‌های آیینی مردم لر می‌توان رقص و پایکوبی مراسم بارووتَلَو (طلب باران) را نام برد، مراسمی که طی آن برای طلب باران، بانویی جوان و خوش‌سیرت و چهره برفراز تپه‌ای بلند قرار می‌گیرد و همگام با نوازش دهل و سرنا و رقص و دست زدن، مولودی‌های لری در طلب باران خوانده می‌شود.
وچند رقص دیگر مانند قلایی و …
رقص دستمال لُرهای جنوبی در شهرستان ممسنی، شمال غرب فارس
تگوسیگالپا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= هندوراس
| تگوسیگالپا Tegucigalpa | تگوسیگالپا Tegucigalpa |
| --- | --- |
دید هوایی شهر تگوسیگالپا، دسامبر ۱۹۸۳: دید هوایی شهر تگوسیگالپا، دسامبر ۱۹۸۳
  پرچم:   پرچم
نام(های) مستعار: Tegus , Tepaz , Cerro de Plata: نام(های) مستعار: Tegus , Tepaz , Cerro de Plata
تگوسیگالپا: تگوسیگالپا
مختصات: ۱۴°۶′ شمالی ۸۷°۱۳′ غربی﻿ / ﻿۱۴٫۱۰۰°شمالی ۸۷٫۲۱۷°غربی﻿ / 14.100; -87.217: مختصات: ۱۴°۶′ شمالی ۸۷°۱۳′ غربی﻿ / ﻿۱۴٫۱۰۰°شمالی ۸۷٫۲۱۷°غربی﻿ / 14.100; -87.217
ناحیه: استان فرانسیسکو مورازان
بنیانگذاری پایتخت شدن: ۲۹ سپتامبر ۱۵۷۸ ۳۰ اکتبر ۱۸۸۰
حکومت: حکومت
 • شهردار: ریکاردو آلوارز
مساحت: مساحت
 • کل: ۷۵۱٫۱ کیلومتر مربع (۲۹۰٫۰ مایل مربع)
ارتفاع: ۳۲۵۰ متر (۱۰۶۶۰ فوت)
جمعیت (۲۰۰۹): جمعیت (۲۰۰۹)
 • کل: ۱۰۸۶۶۴۱
 • تراکم: ۱۴۰۰/کیلومتر مربع (۳۷۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۶- (Central America)
وبگاه: www.lacapitaldehonduras.com
تِگوسیگالپا پایتخت کشور هندوراس در آمریکای مرکزی است. تگوسیگالپا همچنین مرکز استان فرانسیسکو مورازان هم هست. جمعیت کلانشهری آن در سال ۲۰۰۶ برابر با ۱٬۶۸۲٬۷۲۵ نفر بود. صنایع این شهر عبارتند از نساجی، شکر و سیگارسازی.
تگوسیگالپا بزرگ‌ترین شهر هندوراس است و در ارتفاع حدود ۱۰۰۰ متری واقع شده‌است. این شهر در میانه یک رشته کوه قرار دارد و جنگل‌های کاج پیرامون آن را پوشانده‌اند. این شهر دارای آب و هوای نیمه‌گرمسیری و مرطوب با یک فصل خشک از نوامبر/دسامبر تا آوریل است. سوءاستفاده از مواد مخدر، فقر، دزدی از منزل و ماشین، تجاوز جنسی، گروگان‌گیری، کیف گاپی، بد رفتاری و فساد دولتی تگوسیگالپا را به نا امن‌ترین شهر جهان تبدیل کرده‌است.