اندرو جانسون
ظهور سیاسی > سناتور ایالات متحده > مدافع لایحه اسکان کشاورزان

برندگان در مبارزات قانونگذاری ایالتی 1857، پس از تشکیل جلسه در اکتبر، یک سناتور ایالات متحده را انتخاب خواهند کرد.فرماندار سابق ویگ، ویلیام بی کمپبل، به عمویش نوشت: "اضطراب بزرگ ویگ ها این است که اکثریت مجلس را انتخاب کنند تا اندرو جانسون را برای سناتور شکست دهند. اگر دموکرات ها اکثریت را داشته باشند، او قطعا انتخاب آنها خواهد بود.و هیچ مردی زندگی نمی‌کند که آمریکایی‌ها و ویگ‌ها به اندازه جانسون نسبت به او مخالفت کنند."حزب او در رقابت فرمانداری و کنترل قوه مقننه پیروز شد.سخنرانی نهایی جانسون به عنوان فرماندار این فرصت را به او داد تا بر انتخاب کنندگان خود تأثیر بگذارد و او پیشنهاداتی را در میان دموکرات ها محبوب کرد.دو روز بعد مجلس او را به مجلس سنا برگزید.اپوزیسیون وحشت زده شد و روزنامه ریچموند ویگ از او به عنوان "بدترین رادیکال و بی وجدان ترین عوام فریب در اتحادیه" یاد کرد.
جانسون به دلیل سابقه اثبات شده‌اش به عنوان مردی محبوب در میان کشاورزان کوچک و تاجران خوداشتغال که اکثر رای دهندگان تنسی را تشکیل می‌دادند، مقام بالایی به دست آورد.او آنها را "پلبی" نامید.او در میان کارگزاران و وکلایی که حزب دموکرات ایالتی را رهبری می‌کردند، محبوبیت کمتری داشت، اما هیچ‌کدام نمی‌توانست با او به عنوان یک رأی‌دهنده برابری کند.پس از مرگ او، یکی از رای دهندگان تنسی درباره او نوشت: "جانسون همیشه برای همه یکسان بود... افتخاراتی که بر او وارد شد باعث نشد که او مهربانی با فروتن ترین شهروند را فراموش کند."او شخصیتی چشمگیر را نشان داد و استقامت تحمل مبارزات طولانی با سفرهای روزانه در جاده های بد را داشت که منجر به سخنرانی یا بحث دیگری می شد.او که عمدتاً ماشین آلات حزب را انکار می کرد، به شبکه ای از دوستان، مشاوران و مخاطبین متکی بود.یکی از دوستان، هیو داگلاس، در نامه ای به او اظهار داشت: "تو برای مدت طولانی در راه مردان بزرگ ما بوده ای. در قلب بسیاری از ما هرگز نمی خواستیم که شما فرماندار شوید، فقط هیچ یک از ما نمی توانستیم فرماندار شویم.ما فقط می‌خواستیم از شما استفاده کنیم، سپس نمی‌خواستیم شما به مجلس سنا بروید، بلکه مردم شما را می‌فرستند.»
سناتور جدید زمانی که کنگره در دسامبر 1857 تشکیل شد (دوره سلف او، جیمز سی جونز، در ماه مارس به پایان رسیده بود) در صندلی خود نشست.او طبق معمول بدون همسر و خانواده به واشینگتن آمد.الیزا در اولین باری که جانسون به عنوان سناتور در سال 1860 حضور داشت، تنها یک بار از واشینگتن بازدید کرد.جانسون بلافاصله اقدام به ارائه لایحه اسکان کشاورزان در سنا کرد، اما از آنجایی که اکثر سناتورهایی که از آن حمایت کردند شمالی بودند (بسیاری از آنها با حزب تازه تاسیس جمهوری خواه در ارتباط بودند)، موضوع مورد بحث قرار گرفت.در مورد مسئله برده داری گرفتار سوء ظن شد.سناتورهای جنوبی احساس می‌کردند کسانی که از مفاد لایحه اسکان کشاورزان استفاده می‌کنند، احتمالاً غیربرده‌داران شمالی هستند.موضوع برده داری با حکم دادگاه عالی در اوایل سال در درد اسکات در برابر سندفرد مبنی بر اینکه برده داری را نمی توان در قلمروها ممنوع کرد، پیچیده شده بود.جانسون، یک سناتور برده‌دار از یکی از ایالت‌های جنوبی، در ماه مه سال بعد در سنا سخنرانی بزرگی کرد تا همکارانش را متقاعد کند که لایحه خانه‌داری و برده‌داری ناسازگار نیستند.با این وجود، مخالفت جنوبی کلید شکست این قانون بود، 30-22.در سال 1859، زمانی که معاون رئیس جمهور برکینیج مخالفت خود را با این لایحه شکست داد، در یک رای گیری رویه ای شکست خورد و در سال 1860، یک نسخه ضعیف از هر دو مجلس تصویب شد، اما با اصرار جنوبی ها توسط بیوکنن وتو شد.جانسون به مخالفت خود با هزینه ها ادامه داد و ریاست کمیته ای را برای کنترل آن بر عهده گرفت.
او مخالف بودجه برای ساخت زیرساخت‌ها در واشینگتن دی سی بود و اظهار داشت که این غیرمنصفانه است که از شهروندان ایالتی انتظار داشته باشیم که هزینه خیابان‌های شهر را بپردازند، حتی اگر مقر دولت باشد.او با صرف پول برای سربازان برای سرکوب شورش توسط مورمون ها در قلمرو یوتا مخالف بود، زیرا ایالات متحده نباید ارتش دائمی داشته باشد.