stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کووید ۱۹
درمان > سلول درمانی

مقالهٔ اصلی: یاخته بنیادی § افق‌های درمانی
یکی از مشخصه‌های بیماری کرونا، واکنش شدید سیستم ایمنی بوده، که این واکنش باعث تخریب بافت ریه، و در نهایت گسترش عفونت می‌شود. در بیماران درگیر عفونت کرونا حجم بالایی از فاکتورهای التهابی ایجاد شده، و در نهایت فرایندی به نام طوفان سایتوکاینی رخ می‌دهد. یکی از رویکردهای درمانی، که ممکن است به درمان بیماری کرونا منجز شود؛ استفاده از خاصیت تنظیم کنندگی یا inflammatory سلول‌هایی مانند: سلول‌های مزانشیمی، برای درمان در فاز حال بیماری کرونا است. احتمالاً درمان توسط سلول‌های بنیادی مزانشیمی بتواند موجب، فرو نشستن طوفان سایتوکاینی و بهبود وضعیت بیمار مبتلا به کرونا شود. بر اساس این فرضه نزدیک به صد کارآزمایی بالینی انجام شده، یا درحال انجام است. این فرایند هم‌اکنون در فاز تحقیقاتی بوده و تا تبدیل شدن به یک روش درمانی فاصله زیادی دارد.
مسعود سلیمانی از محققان نخبه ایرانی در حوزه هماتولوژی، و سلول‌های بنیادی اعلام کرد: «بنده به همراه یک تیم تحقیقاتی با استفاده از سلول‌های بنیادی مزانشیمی به دنبال تعدیل پاسخ ایمنی بدن در بیماران کرونایی هستیم؛ بنابراین تأکید می‌کنم که این یک روش درمانی-تحقیقاتی است… این تحقیق تحت نظارت و حمایت معاونت تحقیقات وزارت بهداشت در دو بیمارستان شریعتی و مسیح دانشوری در حال اجرا است، نتایج فاز اول کارآزمایی بالینی آن به زودی توسط وزارت بهداشت و درمان اعلام می‌شود.»
مقالهٔ اصلی: واکسن کووید-۱۹
روسیه نخستین کشوری است، که رسماً اولین واکسن کرونا را به نام خود ثبت کرده‌است. از نظر برخی محققان اما این امر بسیار شتاب‌زده بوده و نتایج آزمایش آن هنوز مشخص نیست. پوتین فرمان داد تا این واکسن مورد استفاده همگان قرار گیرد. رسانه‌های روسی نام واکسن روسی هستند.
درمان > درمان و پیشگیری با استفاده از بخور سرکه سیب

تحقیقات منتشر شده نتایج قابل توجه ایی در زمینه استفاده از عصاره سیب که تأثیر گزاری آن به جهت وجود اسیدها می‌باشد را نشان داده‌است.
نامگذاری

با عبور تلفات ویروس کرونا از مرز ۱۰۰۰ نفر سازمان بهداشت جهانی برای بیماری ناشی آن نام رسمی کووید-۱۹ (19-COVID) را که اشاره‌ای دارد به کرونا، ویروس، بیماری و سال ۲۰۱۹ انتخاب نمود.
تأثیر بر اقتصاد جهان

بزرگ‌ترین نمایشگاه تلفن‌های همراه، همایش جهانی گوشی همراه، که قرار بود در شهر بارسلون اسپانیا برگزار شود، به خاطر نگرانی از ویروس کرونا لغو شد. روز سه شنبه، ۲۹ بهمن ۱۳۹۸، شرکت اپل، تولیدکننده تلفن‌های همراه، گفت که اختلال در فعالیت‌های اقتصادی در چین به کاهش تولید، و عرضه محصولات این کشور و پائین رفت سود منجر خواهد شد. بخش قابل توجهی از محصولات اپل در واحدهای تولیدی این شرکت در چین تولید می‌شود. همچنین شرکت هواپیمایی سنگاپور گفته‌است، که به دلیل افت تقاضا برای سفرهای هوایی به دلیل شیوع این بیماری، برنامه‌های پرواز خود را در سراسر جهان و به خصوص در منطقه خاور دور کاهش داده‌است. شیوع کرونا در ایران باعث شد تا کشورهای عراق، ترکیه، قزاقستان، افغانستان، پاکستان، ترکمنستان، اردن و کویت مرزهای خود را به روی ایران ببندند.
یکی از بزرگ‌ترین فاجعه‌های اقتصادی در زمان کرونا برای ایران کشتار جوجه‌های ۱ روزه است که حدود نیم میلیون جوجه در اوایل فروردین سال ۱۳۹۹ زنده به گور شدند. هم چنین کشتن بیش از۱۷میلیون راسو در کشور دانمارک.
پولک‌پوست سوندا، عامل احتمالی شیوع بیماری کروناویروس ۲۰۱۹
خفاش‌های نعل‌بینی یکی از منابع طبیعی احتمالی برای ویروس Sars-Cov-2 است.
نقشهٔ همه‌گیری کویید -۱۹ بر پایهٔ کشورها و سرزمین‌ها
پیشرفت سریع بیماری در سی تی اسکن ریه
نگاره‌ای از مارگاریتا لامبرتینی، جراح بخش اورژانس، پس از یک شیفت کاری دوازده ساعته در مبارزه‌ای خسته‌کننده برای نجات جان بیماران مبتلا به بیماری کووید-۱۹ در بیمارستانی در پزارو، ایتالیا.
استفاده از ماسک و شیلد صورت توسط کادر پزشکی
بخش ویژه بیماران کرونا در تهران بیمارستان امام خمینی
مرتضی ممیز

| مرتضی ممیّز | مرتضی ممیّز |
| --- | --- |
زادهٔ: ۴ شهریور ۱۳۱۵ تهران، ایران
درگذشت: ۵ آذر ۱۳۸۴ (۶۹ سال) تهران، ایران
آرامگاه: باغبان‌کلا، کردان کرج
ملیت: ایرانی
تحصیلات: دانشکده هنرهای زیبا، دانشگاه تهران
پیشه: طراح گرافیک
شناخته‌شده برای: گرافیک، تصویرسازی
همسر(ها): فیروزه صابری افسانه ممیز
والدین: محمدعلی و خانم کوچک
جوایز:  نشان فرهنگ و هنر (درجه یکم)
وبگاه: momayez.ir
مرتضی ممیّز (۴ شهریور ۱۳۱۵ – ۵ آذر ۱۳۸۴) طراح گرافیک، تصویرگر، استاد دانشگاه اهل ایران بود. او را پدر هنر گرافیک مدرن (نوگرا) ایران نامیده‌اند.
شجره‌نامهٔ ممیز و انتساب او به رضا عباسی
زندگی

مرتضی ممیّز در خانواده‌ای هنردوست متولد شد و در دوران کودکی استعداد و علاقهٔ ویژه‌ای به نقاشی و طراحی نشان داد. در دوران متوسطه برای کمک به خرج تحصیل خود برای مغازه‌ها تابلونویسی می‌کرد در آن دوران بود که به خاطر علاقه خانوادگی به مصدق وارد جریانات سیاسی شد که نتیجه آن چند کاریکاتور در روزنامهٔ شاهد شد. در سال‌های آخر دبیرستان مرتضی گاهی به کتابخانهٔ وابستگی فرهنگی سفارت لهستان سرمی‌زد و در آنجا بود که برای اوّلین بار با مجلّه‌های «پولند» و «گرافیک» لهستان آشنا شد.
زندگی > تحصیلات دانشگاهی

سال ۱۳۳۵ او وارد دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران در رشتهٔ نقاشی شد و در آنجا زیر نظر علی‌محمد حیدریان که از شاگردان کمال‌الملک بود آموزش می‌بیند، در دانشگاه بود که با سهراب سپهری، پرویز کلانتری، ژازه طباطبائی، چنگیز شهوق و … آشنا می‌شود، در ۱۳۴۴ از دانشگاه فارغ‌التحصیل شد و برای ادامه تحصیل راهی فرانسه می‌شود و گواهی طراحی غرفه را در مدرسهٔ هنرهای تزئینی فرانسه اخذ می‌کند، در همان‌جا بود که با فیروزه صابری آشنا شده سال‌های بعد با او ازدواج می‌کند، زندگی مشترک آن‌ها تا سال ۱۳۷۵ که سرطان فیروزه آن را پایان داد ادامه پیدا کرد.
زندگی > آغاز دوران کاری (تا پیش از انقلابِ ۱۳۵۷)

ورود به آتلیهٔ محمد بهرامی در سال ۱۳۳۷ باعث شروع فعّالیت حرفه‌ای او می‌گردد در این آتلیه بود که اوّلین سفارش پاکت سیگار، جلد کتاب و اولین نشانهٔ خود را طراحی می‌کند. در همین آتلیه با پرویز کلانتری، سیروس امامی، آیدین آغداشلو و محمد احصایی همکار می‌شود و همکاری آن‌ها تا سال ۱۳۴۱ که او آتلیه بهرامی را ترک کرد ادامه داشت. بعد از آن در بخش تبلیغات خارجی کانون آگهی زیبا فعّالیت خود را ادامه می‌دهد و در همان ساختمان کانون آگهی زیبا با احمد شاملو آشنا شده و دعوت او را برای همکاری در کتاب هفته می‌پذیرد و آنجا در سِمَتِ تصویرگر وگرافیست مشغول می‌شود. بعد از آن با نشریاتی چون کتاب ماه، اتاق صنایع و معادن، فرهنگ، اطلاعات سال و مجله کاوش نیز همکاری می‌کند. سال ۱۳۴۷ پس از بازگشت از فرانسه در دانشکده هنرهای زیبا مشغول به کار شده و در سال ۱۳۴۹ رشتهٔ گرافیک را بنیاد می‌نهد در همان سال همراهِ علی اصغر معصومی و فرشید مثقالی آتلیه ۴۲ را تأسیس کردند. او در سال ۱۳۵۰ به دستور ساواک از دانشگاه تهران اخراج شد.
ممیّز در دههٔ ۱۳۵۰ بیشتر وقت خود را صرف گرافیک فرهنگی کرده بود؛ برای تئاتر، فیلم و جشنواره به طراحی پوستر پرداخت و در همان سال‌ها نیز همچنان به نقاشی می‌پرداخت که نتیجهٔ آن نمایشگاه‌های «آبی»، «گنج» و «گستره» ۱ و ۲ شد. سال ۱۳۵۵ مرتضی ممیز و چندی از همکاران او سندیکای گرافیست‌های ایران را تأسیس کردند و بعد از آن به برپایی نمایشگاه ۵۰ سال گرافیک ایران پرداخت و همین دوره در نمایشگاه واش آرت شرکت کرد و چاقوهای خود را آویخت و در این سفر مقدّمات عضویت AGI درآمد را فراهم می‌کند. نقاشی‌هایی برای کتاب حقیقت و مرد دانا از بهرام بیضایی کشید. در سال ۵۷ نیز همراه با شاگردانش پوسترهایی برای انقلاب طراحی کرد.
زندگی > فعّالیت‌های پس از انقلاب

در سال‌های نخست بعد از انقلاب امکان تشکیل سندیکا و انجمن گرافیست‌های ایران برای او مقدور نبود ولی با این حال او گردهمایی‌های گرافیست هارا در آتلیه و کافه‌ها تشکیل داد که در پی آن اولین تعرفهٔ قیمت خدمات گرافیت بعد از انقلاب پدید آمد. اوایل انقلاب بود که در پی اخراج استادان دانشگاه به دلایل سیاسی او را نیز زیر فشار قرار دادند اما ممیز کوتاه نیامد و زیر بار تهمت‌های سیاسی نرفت و همچنان مشغول به تدریس در آن دانشگاه شد. در سال ۱۳۶۵ با پیشنهاد به علی اصغر محتاج اوّلین بی ینال طرّاحان گرافیک را راه‌اندازی می‌کند، او با حمایت و سعی خود اوّلین دوسالانهٔ گرافیک را برگزار می‌کند. دوره‌ای که ممیز به مدیریت گروه ارتباط تصویری عکاسی دانشگاه تهران انتخاب شد، از طرّاحان جوان و کاربلد آن دوران همچون بیژن صیفوری، رضا عابدینی، ساعد مشکی، مجید عباسی، فرزاد ادیبی و علی‌رضا مصطفی‌زاده دعوت به همکاری کرد و به ریاست شورای سردبیری مجلهٔ نشان انتخاب شد. از دیگر اقدامات او پیشنهاد عضویت قباد شیوا، ابراهیم حقیقی، رضا عابدینی و ساعد مشکی به AGI بود. ممیز در سال‌های پایانی عمر خویش با بیماری سرطان دست و پنجه نرم می‌کرد و از ۲۳ آبان‌ماه ۱۳۸۴ برای تازه‌ترین دور شیمی‌درمانی، در بیمارستان آبان تهران بستری شده بود که چند روز بعد حالش رو به وخامت نهاد و سرانجام در ۶۹ سالگی روز شنبه پنجم آذر ۱۳۸۴ برابر ۲۶ نوامبر ۲۰۰۵ درگذشت. پیکر مرتضی ممیز، هفتم آذرماه، تشییع و در باغبان‌کلا واقع در کُردان کرج، به خاک سپرده شد.
آثار

مرتضی ممیز در زمینه طراحی پوستر، نشان، تصویرسازی، صفحه‌آرایی و طراحی جلد کتاب و مجلات آثار ماندگاری بجا گذاشته است.
آثار > معروف‌ترین نشان‌واره (لوگو)های طراحی‌شده توسط مرتضی ممیز

طراحی نشان‌واره (لوگو) یکی از تخصص‌های گرافیکی محسوب می‌شود. مرتضی ممیز که خود طراح و بنیان‌گذار رشتهٔ گرافیک در ایران است، نشان‌واره‌های بسیاری را برای سازمان‌ها، شرکت‌ها، و موسسات طراحی کرد که هر یک از آن‌ها از معروف‌ترین و شناخته‌شده‌ترین نشان‌واره‌ها در ایران به‌شمار می‌روند. از جمله این نشان‌واره‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
آثار > ۱۳۳۷: سازمان چای کشور

قدیمی‌ترین طرحی که مرتضی ممیز به عنوان نشان‌واره برای یک سازمان طراحی کرد، نشان‌واره «سازمان چای کشور» است. این نشان‌واره که در ۱۳۳۷ با الهام گرفتن از طرح ساده برگ چای طراحی شده است، یکی از ساده‌ترین، زیباترین، و در عین حال ماندگارترین نشان‌واره‌های طراحی‌شده به دست مرتضی ممیز است.
آثار > ۱۳۵۳: انجمن حسابداران خبره ایران

نشان‌واره انجمن حسابداران خبره ایران یکی از شاهکارهای مرتضی ممیز است. وی دربارهٔ طراحی این نشان‌واره می‌گوید: «نشانه «انجمن حسابداران خبره ایران» اولین کاری بود که به شیوه مونوگرام ساختم، زیرا طرح برای موضوع حسابداران کاری مشکل بود و هر نقشی که می‌ساختم ممکن بود مورد تفسیر و خیال‌پردازی‌های گوناگون قرار گیرد. این بود که پس از مدتی طراحی و مطالعه ملاحظه کردم حروف اول کلمات عنوان انجمن از حروفی تشکیل شده [است] که به خوبی می‌تواند ریتم جالبی را به وجود آورد و این نشانه به وجود آمد.»
آثار > ۱۳۵۵: موزه رضا عباسی

وی دربارهٔ طراحی این نشان‌واره می‌گوید: «برای طراحی نشانه موزهٔ رضا عباسی فرصت مغتنمی برایم پیش آمد، زیرا این نقاش جد بزرگ خانوادهٔ من است؛ این بود که مشتاقانه دست به کار شدم و کنار دست محمد احصایی نشستم و از صبوری او استفاده کردم و دایم پیچ و خم‌ها را به قلم و دست او دادم تا ترکیب نوشته به دست آمد و بعد در آتلیه‌ام مفصل روی ترکیب‌بندی‌ها کار کردم. آیدین آغداشلو هم روی گل اسلیمی اصلاحاتی انجام داد.»
آثار > ۱۳۶۴:سازمان ملی استاندارد ایران

شاید بتوان گفت معروف‌ترین نشان‌واره طراحی‌شده به دست مرتضی ممیز نشان‌واره‌ای است که برای سازمان ملی استاندارد ایران طراحی کرد. این نشان‌واره سال‌ها است که بر روی کالاهای گوناگون در ایران دیده می‌شود. ممیز این نشان‌واره را در ۱۳۶۴ و با استفاده از حروف نخست واژگان انگلیسی نام «مؤسسه استاندارد و تحقیقات صنعتی ایران» (Institute of Standard and Industrial Research of Iran) طراحی کرد. وی دربارهٔ طراحی این نشان‌واره گفته است: «در طراحی نشانهٔ استاندارد توانستم از قلمی استفاده کنم که به خوبی حروف اختصاری ISIRI را به کلمهٔ ایران تبدیل کند. دوست داشتم کادر فلش مانندی اطراف نوشته را ببندد. کادری که دو زاویهٔ آن کاملاً تیز و دو زاویهٔ دیگر منحنی و نرم باشد، تا در نهایت خلاصگی فلش حداکثر و حداقل را که هدف داوری مؤسسه در محصولات است نشان دهد. اما این حد سادگی برای سفارش‌دهنده کافی نبود؛ با اضافه کردن خطوط بیشتر حالت فلش را نمایان‌تر کردم.»
آثار > ۱۳۶۶: شرکت سهامی ایرانی تولید اتومبیل (سایپا)

نشان‌واره شرکت سهامی ایرانی تولید اتومبیل (سایپا) نیز یکی از آشناترین نشان‌واره‌ها برای ایرانیان است. نشان‌واره‌ای که سال‌ها است آن را در خیابان‌های شهر و بر روی اتومبیل‌های گوناگون ساخت این شرکت می‌بینیم. ممیز این نشان‌واره را در ۱۳۶۶ و پس از رونق گرفتن کارخانهٔ سایپا برای این شرکت طراحی کرد. این نشان‌واره امروز به یکی از معروف‌ترین برندهای محصولات ایرانی تبدیل شده است. ممیز طراحی این نشان‌واره را این‌گونه توصیف کرد: «به کارخانهٔ سایپا چند طرح خوب دیگر را هم پیشنهاد دادم، اما آن‌ها این طرح را که براساس نقوش آجری بناهای مراغه ساخته بودم و شباهتی به نشانهٔ اتومبیل‌سازی مرسدس بنز داشت انتخاب کردند»
آثار > ۱۳۶۸: شهرداری تهران

ممیز دربارهٔ طراحی این نشان‌واره می‌گوید: «هدف اصلی‌ام در طراحی نشانهٔ شهرداری تهران، نشان‌دادن شهری با دروازه‌های قدیمی‌اش بود. ضمن کار، از ترکیب دروازه‌ها به نقش گلی رسیدم. تعداد دروازه‌های قدیم تهران ۱۲ تا بود. فکر کردم برای حفظ سادگی نقش، تعداد گلبرگ‌ها را به کم‌ترین عدد مناسب برسانم.»
آثار > ۱۳۷۴: سازمان آتش‌نشانی و خدمات ایمنی شهرداری تهران

نشان‌واره آشنایی که روی ماشین‌های آتش‌نشانی در تهران می‌بینیم نیز از آثار ماندگار مرتضی ممیز است که آن را در ۱۳۷۴ برای سازمان آتش‌نشانی و خدمات ایمنی شهرداری تهران طراحی کرد. در این نشان‌واره طرحی از یک شعله مهارشده دیده می‌شود. او دربارهٔ نشان‌واره این سازمان گفت: «برای آن که شعله را طراحی کنم تلاش زیادی کردم. اول خواستم شعلهٔ سرکشی را طراحی کنم؛ بعد فکر کردم شعله حالت شعاری پیدا می‌کند و بالاخره فکر کردم اگر شعله فرمی قوی و چشم‌گیر داشته باشد هم نیت اولیهٔ مرا مطرح می‌کند و هم جنبهٔ اخطار و توجه را به خوبی القاء می‌کند. چارچوب سیاه رنگ روحیهٔ تسلط و کنترل آتش را تداعی می‌کند.»
نگارخانه

نشان‌واره‌ها:
نشان‌واره "انجمن حسابداران خبره ایران"، سال ۱۳۵۳
نشان‌واره "موزه رضا عباسی"  ۱۳۵۵
نشان‌واره "سازمان ملی استاندارد ایران" ۱۳۶۴
نشان‌واره "شرکت سهامی ایرانی تولید اتومبیل (سایپا)" ۱۳۶۶
جلد کتاب‌ها:
جلد "کتاب هفته ۱۹" ، سال ۱۳۴۰
مسئولیت‌ها

مدیریت گروه گرافیک و عکاسی دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران
مدیریت و طراحی هنری جشنواره بین‌المللی فیلم تهران (۱۳۵۲–۱۳۵۶)
ریاست هیئت مدیره انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران
ریاست دوسالانه‌های گرافیک ششم، هفتم و هشتم
مشاور هنری کتابخانه و مرکز اسناد دانشگاه تهران
ریاست کمیته ایرانی انجمن بین‌المللی طراحان گرافیک (AGI)
نمایشگاه‌ها

وی در طول فعالیت‌های هنری خود بیش از ده نمایشگاه اختصاصی از ۱۳۳۹ تا ۱۳۷۷ در تهران و دو نمایشگاه اختصاصی در آلمان (۱۳۶۵–۱۳۶۷) و بیش از ۷۴ نمایشگاه گروهی در ایران، آلمان، فرانسه، آمریکا، بلژیک، فنلاند و یوگسلاوی برپا کرد و طراحی گرافیکی و تهیه پوستر برای صدها جلد کتاب و نشریات مختلف توسط او انجام گرفت.

نمایشگاه پوستر پوستر (نمایشگاه پوسترهای ایرانی طراحی شده برای نمایشگاه‌های پوستر) آخرین نمایشگاهی بود که با هدایت و حمایت مرتضی ممیز توسط گروه همرکاب (تهمتن امینیان و پدرام حربی) برگزار شد که البته قبل از افتتاح و برگزاری نمایشگاه در سال ۸۴، ایشان درگذشتند.
کتابشناسی

طراحی، نقاشی در سه جلد (۱۳۵۱)
طراحی تزیینی (۱۳۵۴)
نشانه‌ها (نمونه کارهای شخصی) (۱۳۶۲)
طراحی اعلان (۱۹۸۴)
تصویر و تصور (۱۳۶۸)
طراحی روی جلد (۱۳۶۸)
طراحی روی جلد (مجموعه آثار) (۱۳۸۲)
حرف‌های تجربه. مجموعه مقالات از سال ۱۳۴۵ تا۱۳۸۲، انتشارات دید (۱۳۸۲)
نیم قرن کار (مجموعه آثار) (۱۳۸۳)
تصویر سازیهای عالی در کتاب‌های مختلف (قصه‌های خوب برای بچه‌های خوب - جلد ۵ - قصه‌های قرآن)
فیلم‌شناسی

طراحی و کارگردانی سه فیلم انیمیشن برای فستیوال فیلم‌های کودکان کانون پرورش فکری تهران در سال‌های ۵۲–۱۳۵۰ با عنوانهای:
آنکه عمل کرد و آنکه خیال بافت (۱۳۵۰)
یک نقطهٔ سبز (۱۳۵۱)
سیاه پرنده (۱۳۵۲)
سایر فعالیت‌ها

طراح گرافیک و مدیر هنری مجلات:
ایران آباد (۱۳۳۹)
گفتگو (۱۳۳۷–۱۳۸۴)،
کیهان هفته (۱۳۴۰–۱۳۴۱)،
مجله کاوش (۱۳۴۲–۱۳۴۳)،
نگین (۱۳۴۴)،
فرهنگ و زندگی (۱۳۴۸–۱۳۵۰)،
رودکی (۱۳۵۰–۱۳۵۷)،
سینما(۱۳۵۳–۱۳۵۴)،
کلک (۱۳۶۹–۱۳۸۴)،
نگاه نو (۱۳۷۰–۱۳۷۸)،
شریف (۱۳۷۲–۱۳۸۰)،
پیام امروز (۱۳۷۳–۱۳۷۹)،
زمان (۱۳۷۳–۱۳۷۹)
و
طراحی و بازسازی ده‌ها لوگو و نشان از جمله «موزهٔ رضا عباسی ۱۳۵۵»، «شرکت سایپا ۱۳۶۶»، «شهرداری تهران ۱۳۶۸»، «دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی ۱۳۶۹»، «شهرداری اصفهان ۱۳۶۹»، «جامعهٔ مشاوران ایران ۱۳۶۱»، «سازمان استاندارد ایران»، «کلوپ سینمایی فارابی ۱۳۵۹»، «سازمان ورزش زنان کشور ۱۳۷۳»، «سازمان چای کشور ۱۳۳۷»، «عنوان فیلم غزل ۱۳۵۴»، «سازمان همگام با کودکان و نوجوانان ۱۳۵۴»، «جشنوارهٔ مهندسی ساختمان ۱۳۷۵»، «گروه آزاد نمایش ۱۳۵۳»، «لاستیک خوزستان ۱۳۷۶»، «مس باهنر ۱۳۷۳»، «شرکت ملی فولاد ۱۳۷۱»، «مؤسسهٔ فرهنگی دینی صدوق ۱۳۶۹»، «بزرگداشت هزارهٔ تولد فارابی ۱۳۵۴»، «انجمن شهرسازان و معماران ۱۳۷۳»، «مؤسسهٔ امور سینمایی ۱۳۶۵»، «سازمان آتش‌نشانی کشور ۱۳۷۴–۱۳۷۶»، «نمایشگاه تصویرگران کتاب کودک ۱۳۶۹»، «انتشارات نمون ۱۳۷۳»، «مؤسسهٔ حمایت از معلولین ابراهیم و هاجر ۱۳۷۴»، «عنوان نشریهٔ پیام امروز ۱۳۷۲»، «سازمان گمرک ایران ۱۳۷۰»، «عنوان نشریهٔ هما ۱۳۶۸»، «عنوان نشریهٔ شریف ۱۳۷۱»، «عنوان نشریهٔ حقوق زنان ۱۳۷۶»، «موزهٔ ملی ایران»
طراحی ده‌ها پوستر نمایش از جمله «پیروزی در شیکاگو»
طراحی ده‌ها پوستر فیلم‌های از جمله «طبیعت بیجان»، «ستارخان»، «کمال الملک»، «گوزنها» و «ای ایران»
طراحی صحنه و لباس چهارده نمایشنامه در تالارهای نمایش تهران
طراحی صحنه و لباس فیلم‌های «ستارخان» و «طبیعت بی جان»
طراحی نور نمایشنامه‌های «بازگشتی نیست» و «دندون طلا» و «اتاق خصوصی»
افتخارات و جایزه‌ها

جایزه بهترین طراحی کتاب کودک سال‌های ۴۵–۱۳۴۲
مدال رتبه اول دانشجوی ممتاز دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران (۱۳۴۴)
برنده مدال طراحی نمایشگاه بین‌المللی طراحی ژوونیزی فرانسه (۱۹۶۶)
طراح شاعر برای طراحی پوسترهای سینمایی فستیوال سینمایی کان (۱۹۷۵)
جایزه و مدال بهترین پوسترهای سینمایی جشنواره فجر تهران (۱۳۶۵، ۱۳۶۶ و ۱۳۶۹)
سیمرغ بلورین بهترین پوستر برای فیلم ای ایران از جشنواره فیلم فجر (۱۳۶۸)
جایزه بهترین آثار طراحی نشانه‌های دهه ۸۰ میلادی (۱۹۹۰)
جایزه ویژه Achievement Award جایزه یک عمر فعالیت هنری به خاطر یک عمر تلاش و دست‌آوردهای ایشان از طرف انجمن بین‌المللی طراحی (آیکو-دی) (۲۰۰۴)
بزرگداشت

شب بخارا ،خانه هنرمندان ایران، یادمان مرتضی ممیز، سخنرانی ابراهیم حقیقی و مسعود کیمیایی به همراه نمایش فیلم مستند زندگی ممیز ساختهٔ مصطفی رزاق کریمی با همکاری فرهاد ورهرام و شهروز نظری، تهران ۱۳۸۶
دیدگاه مرتضی ممیز دربارهٔ احمد شاملو

مرتضی ممیز در گفت‌وگویی که مهدی مظفری ساوجی با او انجام داده و در کتاب «از بامداد»، به‌وسیلهٔ انتشارات مروارید منتشر شده، ضمن نقل دیدگاه‌های خود دربارهٔ احمد شاملو، به بیان خاطراتی در این باره پرداخته و تصریح کرده که به پیشنهاد شاملو که آن سال‌ها کتاب کیهان سال را منتشر می‌کرد، به استخدام کیهان درآمده و شاملو بوده که او را به کیهان هفته برده و دستش را در کار ایلوستراسیون آن مجله بازگذاشته است. ممیز در این گفت‌وگو اذعان می‌کند که شاملو او را وارد مسیری کرده که سرنوشتش را رقم زده است. او در این گفت‌وگو از نخستین روزهای آشنایی خود با احمد شاملو می‌گوید و ضمن اشاره به آن ایام، یادآور می‌شود که شاملو از طریق کارهایی که وی برای محمود عنایت در مجلهٔ ایران آباد طراحی می‌کرده او را شناخته و بعداً وقتی شاملو می‌خواسته کتاب هفته را برای مؤسسهٔ کیهان راه‌اندازی کند از او برای همکاری دعوت کرده و از این طریق باب آشنایی و همکاری باز شده است. ممیز در این گفت‌وگو به بیان دیدگاه‌های شاملو دربارهٔ صفحه‌آرایی، پرداخته. علاوه بر این، به پرسش‌های دیگر مهدی مظفری ساوجی پیرامون مسائل مربوط به گرافیک از جمله تعامل هنرها با یکدیگر، مؤلفه‌های ممیز حد و مرز هنرهای تصویرگری با دیگر هنرها، تصویرسازی روی موسیقی سنتی ایران، نقش «تأویل‌پذیری» در ترکیب‌بندی نشانه، وجوه شباهت آثار طراحان گرافیک لهستانی با ادبیات و هنر فارسی، طراحی پرتره و… پاسخ داده است.
در آتلیهٔ مسعود معصومی و در کنار مصطفی اسدالهی، ابراهیم حقیقی و مسعود سپهر؛ ۲۵ اردیبهشت ۱۳۷۷
اولگینو

یک ساختمان مدرسه در اولگینو
ایستگاه راه‌آهن اولگینو از راه‌آهن پری‌موراسکی در اوایل قرن بیستم
اولگینو (روسی: О́льгино) یک منطقه تاریخی در ناحیه شهرداری لاختا-اولگینو در سن پترزبورگ، روسیه است که در جنوب غربی منطقه لاختا و شرق لیسی نوس قرار دارد. این بخش از ساحل خلیج نوا در اواسط قرن نوزدهم متعلق به کنت استنباک-فرمور، از تبار سوئدی بود که نام آن را به احترام همسرش اولگا گذاشت. در اوایل قرن بیستم، اولگینو به عنوان یک روستای داچای ثروتمند در شمال پایتخت روسیه ظهور کرد. از جمله ساکنان آن می‌توان به شاعر کورنی چوکوفسکی اشاره کرد. اولگینو در ژانویه ۱۹۶۳ به شهر لنینگراد ملحق شد.
آمبروزینی اس‌ای‌آی. ۲

| آمبروزینی اس‌ای‌آی>  ۲ | آمبروزینی اس‌ای‌آی>  ۲ |
| --- | --- |
کاربری: مسابقه‌ای
تولیدکننده: Ambrosini
طراح: Sergio Stefanutti
نخستین پرواز: ۱۹۳۴
تعداد ساخته‌شده: ۱
آمبروزینی اس‌ای‌آی. ۲ (به انگلیسی: Ambrosini_SAI.2) یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع مسابقه‌ای ساخت شرکت Ambrosini است. هواگرد آمبروزینی اس‌ای‌آی. ۲ نخستین پروازش را در ۱۹۳۴ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۱ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
طراح این هواگرد، Sergio Stefanutti بود.
گاو (فیلم)

| گاو | گاو |
| --- | --- |
پوستر فیلم گاو با طراحی فرشید مثقالی: پوستر فیلم گاو با طراحی فرشید مثقالی
کارگردان: داریوش مهرجویی
تهیه‌کننده: داریوش مهرجویی
فیلمنامه‌نویس: غلامحسین ساعدی داریوش مهرجویی
بازیگران: عزت‌الله انتظامی علی نصیریان جعفر والی جمشید مشایخی عصمت صفوی مهین شهابی پرویز فنی‌زاده خسرو شجاع‌زاده محمود دولت‌آبادی شکوه نجم‌آبادی عزت‌الله رمضانی‌فر فیروز بهجت‌محمدی
موسیقی: هرمز فرهت
فیلم‌بردار: فریدون قوانلو
تدوین‌گر: زری خلج
توزیع‌کننده: استودیو میثاقیه
تاریخ‌های انتشار: ۱ بهمن ۱۳۴۸
مدت زمان: ۱۰۵ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
هزینهٔ فیلم: ۱۴۵ هزار تومان
فروش گیشه: ۱۸ هزار تومان
گاو فیلمی ایرانی به کارگردانی داریوش مهرجویی و نویسندگی داریوش مهرجویی و غلامحسین ساعدی است که در سال ۱۳۴۷ خورشیدی (۱۹۶۸ میلادی) ساخته شد و در سال ۱۳۴۸ آماده نمایش شد. این فیلم بر پایهٔ قصهٔ «گاو» از کتاب عزاداران بَیَل نوشتهٔ غلامحسین ساعدی ساخته شده است. در بسیاری از اسناد تولید فیلم گاو، از این فیلم به نام زنگولان نامیده شده است.
گاو - ۱۳۴۷
گاو دومین ساخته داریوش مهرجویی بعد از فیلم الماس ۳۳، از موج نوی سینمای ایران بود و جز اولین فیلم‌های ایرانی بود که در غرب و اروپا مورد توجه و تحسین قرار گرفت.
پیش از این، نمایش «گاو» نوشته غلامحسین ساعدی در ۲۹ اردیبهشت ۱۳۴۴ در تلویزیون به کارگردانی جعفر والی و با بازی عزت‌الله انتظامی (مش‌حسن)، علی نصیریان (مش‌اسلام)، جعفر والی و عصمت صفوی به صورت زنده اجرا شد.
خلاصه داستان

همه امید زندگی مش حسن به تنها گاوی است که در طویله اش دارد و از وجود آن علاوه بر امرار معاش خانواده خود، افراد روستا را نیز بهره‌مند می‌سازد. همه این مسائل باعث شده است که مش حسن دلبستگی خاصی به این گاو داشته باشد. اما روزی که مش حسن به شهر رفته، گاو به علت نامشخصی می‌میرد و افراد روستا با موافقت همسر مش حسن نعش گاو را در حیاط منزلش دفن می‌کنند و پس از بازگشت مش حسن وانمود می‌کنند که گاو گریخته است ولی او باور نمی‌کند و اعتقاد دارد گاوش زنده است. از آن پس حالش دگرگون می‌شود و خود را گاو می‌پندارد. کوشش و پند و نصیحت بزرگان و ریش سفیدان روستا، چاره ساز نمی‌شود و سرانجام کدخدا و مش اسلام تصمیم می‌گیرند که او را دست و پابسته و جهت درمان به شهر ببرند؛ اما مش حسن در راه از دست آن‌ها می‌گریزد و با سقوط در دره‌ای می‌میرد.
بازیگران

اسامی بازیگران فیلم گاو به شکل* و ترتیب نمایش در عنوان‌بندی آغازین فیلم:
| شماره | بازیگر | نقش |
| --- | --- | --- |
| ۱ | عزت‌الله انتظامی | مش حسن |
| ۲ | علی نصیریان | مش اسلام |
| ۳ | جعفر والی | کدخدا |
| ۴ | جمشید مشایخی | عباس |
| ۵ | عصمت صفوی | پیرزن روستایی |
| ۶ | مهین شهابی | همسر مش حسن |
| ۷ | پرویز فنی زاده | مش جبار |
| ۸ | خسرو شجاع زاده | پسر مش صفر |
| ۹ | محمود دولت‌آبادی | اسماعیل |
| ۱۰ | شکوه نجم آبادی | نامزد اسماعیل |
| ۱۱ | عزت‌الله رمضانی فر | دیوانه |
| ۱۲ | فیروز بهجت محمدی | حسنی، مرد داخل دریچه |
| ۱۳ | غلامعلی نبی‌پور |  |
| ۱۴ | یدالله شیراندامی | بلوری |
| ۱۵ | مهتاج نجومی | مش ریحان، خواهر مش جبار |
| ۱۶ | داریوش رضایی |  |
فیلم گاو با مدیریت هوشنگ لطیف‌پور در استودیوی وزرات فرهنگ و هنر دوبله شد. تمامی بازیگران بجای خودشان حرف زدند و فقط ایرج دوستدار بجای یکی از بازیگران جوان که با گروه اختلاف پیدا کرده بود، صحبت کرد.
تولید فیلم

۱۴ خرداد ۱۳۴۷: امضای قرارداد تولید فیلم بین اداره کل امور سینمایی کشور در وزارت فرهنگ و هنر و غلامحسین ساعدی و داریوش مهرجویی برای ساخت فیلم «گاو». بر اساس این قرارداد حق‌الزحمه کارگردانی و تنظیم سناریو، دکوپاژ، امتیاز کتاب و دستمزد هنرپیشگان و یک فیلمبردار مقطوعا به مبلغ ۱٫۴۵۰٫۰۰۰ ریال بوده است.
مکان فیلمبرداری: روستای بویینک از توابع بخش کوهین شهرستان قزوین. در ابتدا ساعدی روستای پاکچین (په‌که‌چین) در حوالی تبریز را برای لوکیشن فیلم پیشنهاد داد اما وزارت فرهنگ و هنر با دیدن عکس‌های روستا نپذیرفت.
۱۷ تیر تا ۱۰ شهریور ۱۳۴۷: طول مدت فیلم‌برداری فیلم گاو
۱۴ شهریور ۱۳۴۷: آغاز تدوین فیلم توسط زری خلج. در این سند نام فیلم به صورت زنگولان (گاو) درج شده است.
۲۷ آذر ۱۳۴۷: آغاز امور فنی صداگذاری، ۷–۲۸ دی ۱۳۴۷: دوبله و افکت و انتخاب موسیقی توسط بهرام دارایی
اواخر اسفند ۱۳۴۷: پایان تولید عنوان‌بندی در استودیو نقاشی متحرک سازمان سمعی و بصری هنرهای زیبای کشور
نمایش فیلم

فیلم گاو بلافاصله بعد از تولید توقیف شد. گاو نخستین بار در شهریور ۱۳۵۰ خورشیدی (۱۹۷۱ میلادی) در سی و دومین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز، بدون زیرنویس انگلیسی روی پرده رفت و همچنین در جشنواره‌های کن، برلین، مسکو، لندن، لس‌آنجلس و دیگر جشنواره‌ها به نمایش درآمده است. در سال‌های بعد نیز گاو با نسخهٔ ترمیم‌شده در جشنوارهٔ ایل چینما ریترواتو ایتالیا، موزهٔ فیلم اتریش و سینما رُفله فرانسه به نمایش گذاشته شد. در رأی‌گیری منتقدان سینمای ایران در سال‌های ۱۳۵۱، ۱۳۶۷ و ۱۳۷۸، گاو به عنوان بهترین فیلم تاریخ سینمای ایران برگزیده شد.
فیلم گاو برای بار نخست در جشن هنر شیراز سال ۱۳۴۸ در سه نوبت به نمایش درآمد. پس از آن در تاریخ چهارشنبه ۲۲ بهمن ۱۳۴۸ خورشیدی در سینما کاپری در تهران به نمایش گسترده‌ی عموم درآمد  . این فیلم جایگزین فیلم ایتالیایی پوکر پیستول (۱۹۶۷) با عنوان انگلیسی Poker with Pistols در سینما کاپری شد.
فیلم گاو، پس از  ۳۳ شب نمایش (۴ هفته و ۵ شب)، در سینما کاپری تهران، نمایش خود را در تاریخ یکشنبه ۲۴ اسفند ۱۳۴۸ پایان داد و بجای آن پس از ایام عزاداری محرم، در تاریخ ۲۹ اسفند ۱۳۴۸، نمایش فیلم نورمن هیپی شده (۱۹۶۹) در سینما کاپری آغاز شد .
گروه موسیقی

آهنگساز: هرمز فرهت
نوازنده فلوت: عباس خوشدل
نوازنده سه‌تار: نصرت‌الله (خسرو) ابراهیمی
نوازنده سنتور: داریوش مهرجویی
نوازنده ضرب: حسین مقدم
گروه صدا

صدابردار: بهرام دارایی
معاون صداربرداری: صادق عالمی
صدای زمینه (افکت): یدالله عسگری