stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فهرست پرندگان ایران
غواص‌سانان

غواص گلوسرخ
غواص گلوسیاه
غواص گلوسیاه (نام علمی: Gavia arctica) پرنده‌ای آبزی ساکن نیمکره شمالی است و یکی از گونه‌هایی است که توسط کارل لینه در سده هجدهم توصیف شد. این‌گونه همانند تمامی غواصان یک ماهی‌خوار متخصص است و طعمه‌اش را در زیر آب شکار می‌کند. غذایش اغلب از ماهی‌ها، حشرات، سخت‌پوستان و دوزیستان است.
کشیم‌سانان

کشیم کوچک
کشیم گردن‌سرخ
کشیم کاکلی بزرگ
کشیم گوشدار
کشیم گردن‌سیاه
مرغ‌های توفان و کبوترهای دریایی

کبوتردریایی مدیترانه‌ای
کبوتردریایی پاگوشتی
کبوتردریایی ایرانی
مرغ‌های توفان > مرغ توفان ویلسون

مرغ توفان ویلسون
این پرنده بیشتر در سواحل و جزیره‌های اقیانوس منجمد جنوبی زادآوری می‌کند.
سن-الکساندر-د-لاک، کبک

Parish municipality در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| سَن-الکساندر-دِ-لاک Saint-Alexandre-des-Lacs | سَن-الکساندر-دِ-لاک Saint-Alexandre-des-Lacs |
| --- | --- |
Parish municipality: Parish municipality
Rural countryside at St-Alexandre-des-Lacs: Rural countryside at St-Alexandre-des-Lacs
استان:  استان کبک
ناحیه: با-سن-لوران
منطقه شهری: La Matapédia
Settled: c. 1910
Constituted: January 1, 1965
حکومت: حکومت
 • Mayor: Nelson Pilote
 • Federal riding: Haute-Gaspésie—La Mitis—Matane—Matapédia
 • Prov. riding: Haute-Gaspésie—La Mitis—Matane—Matapédia
مساحت: مساحت
 • کل: ۹۰٫۸۰ کیلومتر مربع (۳۵٫۰۶ مایل مربع)
 • خشکی: ۸۹٫۷۷ کیلومتر مربع (۳۴٫۶۶ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۲۵۸
 • تراکم: ۲٫۹/کیلومتر مربع (۸/مایل مربع)
 • Change (۲۰۰۶–۱۱): کاهش۶٫۲%
 • Dwellings: ۱۴۲
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۴ (EDT)
Postal code(s): G0J 2C0
کد(های) منطقه: 418 and 581
وبگاه: www.saintalexandredeslacs.com
سَن-الکساندر-دِ-لاک (به فرانسوی: Saint-Alexandre-des-Lacs) قصبه‌ای در منطقه شهری لا ماتاپدیا ناحیه با-سن-لوران در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این قصبه ۳۰۴ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۹۲٫۹۸ کیلومتر مربع است.
ماریا آنای اسپانیا، امپراتریس مقدس روم

| ماریا آنای اسپانیا | ماریا آنای اسپانیا |
| --- | --- |
«پرتره ماریا آنا» اثر دیه‌گو ولاسکس، ۱۶۳۰ میلادی: «پرتره ماریا آنا» اثر دیه‌گو ولاسکس، ۱۶۳۰ میلادی
امپراتریس مقدس روم، ملکه آلمان، آرشیدوشس اتریش: امپراتریس مقدس روم، ملکه آلمان، آرشیدوشس اتریش
سلطنت: ۱۵ فوریه ۱۶۳۷–۱۳ مه ۱۶۴۶
مجارستان، بوهم، کرواسی: مجارستان، بوهم، کرواسی
سلطنت: ۲۰ فوریه ۱۶۳۱–۱۳ مه ۱۶۴۶
تاج‌گذاری: ۱۴ فوریه ۱۶۳۸، کلیسای جامع سنت مارتین، براتیسلاوا
زاده: ۱۸ اوت ۱۶۰۶ ال اسکوریال، تاج کاستیا
درگذشته: ۱۳ مهٔ ۱۶۴۶ (۳۹ سال) لینتس، آرشیدوک‌نشین اتریش، امپراتوری مقدس روم
آرامگاه: گورابه سلطنتی، وین
همسر(ان): فردیناند سوم، امپراتور مقدس روم
فرزند(ان): فردیناند چهارم، پادشاه رومن‌ها ماریانای اتریش، ملکه اسپانیا لئوپولد یکم، امپراتور مقدس روم
دودمان: هابسبورگ
پدر: فلیپه سوم، پادشاه اسپانیا
مادر: مارگارت اتریش
ماریا آنای اسپانیا (زادهٔ ۱۸ اوت ۱۶۰۶ – درگذشتهٔ ۱۳ مه  ۱۶۴۶) امپراتریس مقدس روم، ملکه آلمان، آرشیدوشس اتریش و همچنین ملکه مجارستان، بوهمیا کرواسی با ازدواجش با فردیناند سوم، امپراتور مقدس روم بود. او چندین بار در طول غیبت شوهرش به ویژه در زمان غیبت او در بوهمیا در سال ۱۶۴۵، به عنوان نایب السلطنه عمل کرد،
ماریا آنا دختر فلیپه سوم، پادشاه اسپانیا و مارگارت اتریش بود، او قبل از ازدواج امپراتوری، همسر احتمالی چارلز، شاهزاده ولز (چارلز یکم، پادشاه انگلستان) بود. این رویداد که بعدها در تاریخ به عنوان «رقابت اسپانیایی» شناخته شد، یک بحران داخلی و سیاسی در پادشاهی انگلستان و اسکاتلند برانگیخت. در دربار امپراتوری در وین، او همچنان به شدت تحت تأثیر فرهنگ بومی اسپانیایی خود از لباس گرفته تا موسیقی قرار گرفت و همچنین تقویت روابط بین امپراتوری و شاخه اسپانیایی دودمان هابسبورگ را ترویج کرد.
ماریا جیمنا پریرا

ماریا جیمنا پریرا کاستانو (لا پلاتا، ۲۰ نوامبر ۱۹۷۶) یک خواننده و مجری تلویزیون ملی شیلیایی آرژانتینی است. ماریا جیمنا در لا پلاتا به دنیا آمد، اما دوران کودکی او در شهر ماگدالنا با خانواده اش زندگی کرد. در ۱۶ سالگی، او دومین آلبوم خود را به نام Confidencia ضبط کرد، اما این آلبوم انتظارات را برآورده نکرد و همین امر باعث شد ماریا جیمنا تصمیم به ترک این فعالیت بگیرد. در ۱۷ سالگی، او اولین بازیگری خود را با شرکت در تله‌نوولا آرژانتینی انجام داد.
ماتاریکی

| ماتاریکی | ماتاریکی |
| --- | --- |
برپایی توسط: نیوزیلند
گونه: فرهنگی
اهمیت: آغاز سال نو مائؤری
تاریخ: ژوئن ــ ژوئیه
تناوب: سالانه
در فرهنگ مائوری، ماتاریکی هم نام خوشه ستاره‌ای پروین و هم نام جشن اولین طلوع آن در اواخر ژوئن یا اوایل جولای است. این آغاز سال جدید در تقویم قمری مائوری است. از سال ۲۰۲۲ ماتاریکی در نیوزیلند تعطیل رسمی اعلام شد و اولین جشن در ۲۴ ژوئن همان سال برگزار شد. این سنت توسط مائوری‌های تاراناکی که دربخش بزرگی از ولینگتون سکنی گزیدند برپامی‌شد و نسل‌به‌نسل نگاه‌داشته‌شده‌است.
از نظر تاریخی، ماتاریکی معمولاً در ربع آخر ماه از ماه قمری Pipiri (حدود ژوئن) جشن گرفته‌می‌شد. این مراسم شامل مشاهده تک‌تک ستارگان برای پیش‌بینی‌های سال آینده، عزاداری درگذشتگان سال گذشته و هدیه غذا برای بازسازی ستاره‌ها بود.
برپائی جشن ماتاریکی در قرن بیستم کاهش یافت ولی در اوایل دهه ۱۹۹۰ دوباره احیا شد.
نام و معنی

ماتاریکی نام مائوری برای خوشه ستارگان است که توسط ستاره‌شناسان غربی به‌عنوان پروین (Pleiades) در صورت فلکی ثور (Taurus) دیده‌می‌شود. Matariki نسخه کوتاه شده Ngā mata o te ariki o Tāwhirimātea یا "چشم‌های خدای Tāwhirimātea " است. طبق اساطیر مائوری، توهیریماتئا، خدای باد و آب‌وهوا، از جدایی زمین و آسمان - پدر و مادرش، رنگینویی و پاپاتوآنوکو - خشمگین‌شد. توهیریماتئا که در جنگ از برادرش شکست خورده بود به آسمان گریخت تا با رانگینویی زندگی کند، اما از شدت خشم، ابتدا چشمانش را به نشانه تحقیر نسبت به خواهر و برادرش بیرون آورد و آنها را به آسمان پرتاب کرد، که به سینه پدرش چسبیدند. در سنت مائوری، پیش‌بینی‌ناپذیری بادها به نابینایی تاویتیماتئا نسبت داده می‌شود.
نام و معنی > در پلینزی

کلمه ماتاریکی یا مشابه آن که به خوشه پروین اشاره دارد در بسیاری از زبان‌های پلینزی یافت می‌شود. در جزایر مارکیز این خوشه ستاره به‌عنوان Matai'i یا Mata'iki، در جزایر کوک به Matariki، و در مجمع‌الجزایر توآموتو به‌عنوان Mata-ariki شناخته می‌شود. کلمه ماتاریکی در بیشتر این زبان‌ها به‌معنای «چشم‌های خدا» یا «چشم‌های رئیس» است. در هاوایی، ظهور ماکالی‌ای در ماه نوامبر، فصل چهارماهه ماکاهیکی را آغاز می‌کند، که به احترام لونو، خدای کشاورزی و باروری است. در تونگا، مانند هاوایی، سال به دو فصل تقسیم می‌شود که بر اساس این که آیا خوشه پروین پس از غروب خورشید قابل مشاهده است یا نه نامگذاری می‌شوند.
بسیاری از منابع مائوری، به ویژه منابع قدیمی‌تر، هفت ستاره را در ماتاریکی فهرست می‌کنند: خود ماتاریکی، ستاره مرکزی و شش فرزند. شش ستاره دیگر گاهی اوقات به‌عنوان دختران ماتاریکی نامیده‌می‌شوند. پیشنهاد شده‌است که ایده ماتاریکی به عنوان یک گروه از هفت ستاره زن تحت تأثیر مفهوم «هفت خواهر» در ستاره‌شناسی یونان بوده‌است.
صورت فلکی ماتاریکی (Pleiades) در بیشتر ایام سال در نیمکرهٔ جنوبی (مانند نیوزیلند) قابل مشاهده است، به جز برای تقریباً یک ماه در وسط نیمکره جنوبی. ماتاریکی سرانجام در ماه مه در غرب غروب می‌کند و درست قبل از طلوع خورشید در اواخر ژوئن یا اوایل ژوئیه، که اولین ماه تقویم قمری مائوری (Pipiri) است، دوباره ظاهر می‌شود.
اسامی مائوری و یونانی برای نه ستاره ماتاریکی
ماروو

| ماروو | ماروو |
| --- | --- |
Korsun به عنوان خواننده اصلی گروه The Pringlez در سال ۲۰۱۵: Korsun به عنوان خواننده اصلی گروه The Pringlez در سال ۲۰۱۵
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: آنا بوریسوونا پوپلوک
نام(های) دیگر: شلاکوبلوخینا
زاده: ۱۵ فوریهٔ ۱۹۹۱ ‏(۳۴ سال) پاولوهراد، اوکراین
ژانر:  پاپ  الکترونیک  روح چشم آبی 
پیشه(ها):  خواننده  ترانه‌سرا  تهیه‌کننده رکورد 
سال‌های فعالیت: ۲۰۱۳– تاکنون
ناشر(ان):  وارنر موزیک روسیه، ایالات متحده آمریکا 
وبگاه: maruvofficial.com
آنا بوریسیونا کورسون (اوکراینی: Ганна Борисівна Корсун؛ متولد ۱۵ فوره ۱۹۹۱) که به‌طور حرفه‌ای با نام ماروو شناخته می‌شود، خواننده اوکراینی است. او از فوریه ۲۰۱۷ تا مارس ۲۰۱۸ بخشی از گروهی به همین نام، جانشین گروه پرینگلز بود. بعداً، کورسون مصاحبه ای انجام داد و در آن توضیح داد که از آن به بعد به تنهایی با نام مستعار کار خواهد کرد.
این خواننده با نام آنا پوپلیوک در شهر پاولوهراد اوکراین به دنیا آمد. در مدرسه موسیقی و رقص آموخت. در سال ۲۰۱۴، او در یک رشته غیر موسیقی از موسسه پلی تکنیک در خارکف فارغ‌التحصیل شد.
ماریلا ویتری

| ماریلا ویتری | ماریلا ویتری |
| --- | --- |
ویتری در سال ۲۰۱۹: ویتری در سال ۲۰۱۹
نام هنگام تولد: ماریلا از ژسوس ویتری ولاسکو
زادهٔ: ۲۷ دسامبر ۱۹۶۸ ‏(۵۶ سال) باهیا د کاراکز، اکوادور
پیشه(ها): مجری تلویزیون، بازیگر، تاجر
همسر: ریکاردو مورتولا (طلاق گرفته)
ماریلا د ژسوس ویتری ولاسکو (زاده ۲۷ دسامبر ۱۹۶۸) مجری تلویزیونی، مجری رادیو، کارگردان رسانه و بازیگر اهل اکوادور است.
ماریلا ویتری در ۲۷ دسامبر ۱۹۶۸ در باهیا د کاراکز از پدر و مادری به نام ماریانا ولاسکو و دکتر لئوناردو ویتری به دنیا آمد. او چهار خواهر و برادر دارد.
او یک تاجر است و به عنوان مدیر رسانه رادیو فوئگو و مجله Revista Mariela فعالیت می‌کند. در سال ۲۰۱۳، شرکت او Producciones de Fuego وب سایت MarielaTV.com و کانال یوتیوب MarielaTV را راه اندازی کرد.
لیدیا زوروا

| لیدیا زوروا | لیدیا زوروا |
| --- | --- |
لیدیا زوروا در ۱۹۱۱: لیدیا زوروا در ۱۹۱۱
نام هنگام تولد: Lydia Vissarionovna Zvereva
زادهٔ: ۱۳ اوت ۱۸۹۰ سنت‌پترزبورگ، امپراطوری روسیه
درگذشت: ۱ مهٔ ۱۹۱۶ (۲۵ سال) پتروگراد، امپراطوری روسیه (سنت‌پترزبورگ کنونی، روسیه)
شناخته‌شده برای: نخستین زن دریافت‌کننده گواهینامه خلبانی در روسیه
لیدیا ویساریونونا زوروا (زادهٔ ۱۳ اوت ۱۸۹۰ در سنت‌پترزبورگ - درگذشتهٔ ۱ مه ۱۹۱۶) یکی از زنان پیشگام صنعت هوانوردی بود که به عنوان نخستین زن در روسیه که گواهینامه خلبانی دریافت کرد شناخته می‌شود. اگرچه او تنها تا ۲۵ سالگی زندگی کرد، اما او به خاطر شاهکارهایش به عنوان یک هوانورد زن شناخته می‌شود. او در نمایشگاه‌های هوایی در اروپای شرقی شرکت می‌کرد و بعداً به همراه همسرش ولادیمیر ویکتوروویچ اسلوسارنکو، یک کارخانه هواپیماسازی در ریگا راه‌اندازی کرد.
اوایل زندگی

زوروا در سال ۱۸۹۰ در سنت‌پترزبورگ در یک خانواده نظامی متولد شد و در مؤسسه دختران تزار نیکلاس اول تحصیل کرد. در سال ۱۹۱۰، مجموعه‌ای از نمایشگاه‌هایی که در روسیه برگزار شد، خلبان‌های فرانسوی و آلمانی را گرد هم آورد و در عین حال اشتیاق به هوانوردی را در عموم مردم روسیه ترویج کرد. یکی از خلبانان پیشرو فرانسوی که در این رویدادها فعال بود، ریموند دو لاروش بود که به عنوان اولین زن دریافت‌کنندهٔ مجوز پرواز در جهان شناخته می‌شد. حضور ریموند بر زوروا تأثیر به‌سزایی گذاشت.
حرفه پرواز

سال بعد، در ۲۲ اوت ۱۹۱۱ (۱۰ آگوست بر اساس تقویم روسی به سبک قدیمی)، زورووا گواهینامه شماره ۳۱ را از مدرسه پرواز انجمن هوانوردی روسیه در گاتچینا دریافت کرد و بدین ترتیب او به عنوان نخستین زن روس که گواهینامه خلبانی دریافت کرد، شناخته شد. او هشتمین زنی بود که در جهان توانست گواهینامه خلبانی دریافت کند.
برای مدتی، زوروا در نمایش‌های هوایی شرکت می‌کرد. اما برخی از برگزارکنندگان نمایش‌های هوایی زوروا را از شرکت در این نمایش‌ها منع کردند یا هزینه‌های ورودی بیش از حد بالا را خواستار شدند. چنین اتفاقاتی و بار هزینه‌های سفر به نمایشگاه‌ها باعث شد که او و همسرش، ولادیمیر ویکتوروویچ اسلوسارنکو، به فکر تأسیس یک کارخانه هواپیماسازی بیافتند. زوروا و اسلوسارنکو با کمک فدور کالپ، راننده اتومبیل، قراردادی دولتی برای سازماندهی یک کارگاه تعمیر و آموزش هوانوردی در ریگا امضا کردند. تا اواسط سال ۱۹۱۴، این سازمان توانست ۱۰ فروند هواپیمای فارمان ۱۶ تولید کند.
پس از شروع جنگ جهانی اول، عملیات در سنت‌پترزبورگ جابجا شد و گسترش یافت؛ جایی که هواپیماهای فارمان و موران، تولید انبوه می‌شدند. در این هنگام زوروا معمولاً ارزیابی مکانیکی مدل‌های جدیدتر را انجام می‌داد و گاهی نیز هواپیماهای اصلاح‌شده را آزمایش می‌کرد.
در ۱۹ مه ۱۹۱۴، زوروا با یک هواپیمای تک‌باله موران، در مقابل چشمان جمعیتی از مردم شهر ریگا که کلیهٔ بلیط‌های نمایشگاه را خریداری کرده بودند، یک نمایش هوایی آکروباتیک انجام داد. در این روز او مانور حلقه (Loop) را انجام داد و به نخستین زنی تبدیل شد که این مانور را انجام داده است.
مرگ

در آوریل ۱۹۱۶، زوروا به تب حصبه مبتلا شد. او در ۱ می در سن ۲۵ سالگی درگذشت. زوروا در صومعهٔ الکساندر نوسکی در حالی که یک سازه هوایی به افتخار او بر فراز قبرستان پرواز می‌کرد به خاک سپرده شد.
لیدیا زوروا در سال ۱۹۱۱
سوالبارد
ریشه‌شناسی

نام سوالبارد (به نروژی: Svalbard) به‌طور رسمی توسط نروژ تحت قانون سوالبارد در سال ۱۹۲۵ برای مجمع‌الجزایر انتخاب شد که به‌طور رسمی آن را ضمیمه کرد. نام قبلی اِسپیتسْبِرگن (به نروژی: Spitsbergen) از آن زمان به جزیرهٔ اصلی محدود شد. در سال ۱۸۲۷ بالتازار کایلهاو نخستین بار پیشنهاد داد که نام جغرافیایی Svalbarði در منابع قرون وسطی ایسلندی به‌عنوان اشاره به اسپیتس‌برگن بوده است. نظریهٔ کایلهاو توسط گوستاو استورم در سال ۱۸۹۰ و گونار ایساکسن در سال ۱۹۰۷ دوباره زنده شد، زمانی که وجود ارتباطات نوردیک با این سرزمین به ادعای حاکمیت نروژ در دوران مدرن کمک می‌کرد. Svalbard معادل نروژی مدرن Svalbarði است که خود از svalr ('سرد') و barð ('لبه'، 'رشته‌کوه'، 'چمن'، 'سبیل') مشتق شده است.
سالنامه‌های ایسلندی گزارش می‌دهند که Svalbarði در سال ۱۱۹۴ کشف شدر، در حالی که کتاب لندنامابوک Svalbarði را چهار روز دریانوردی به شمال لانگانس می‌داند. واژهٔ dægr «روز» ممکن است به معنای ۱۲ یا ۲۴ ساعت باشد؛ ایساکسن تفسیر دومی را پذیرفت، بنابراین یان ماین را به عنوان Svalbarði رد کرد. مطالعات فرهنگی روالد برگ می‌گوید که Svalbarði احتمالاً به بخشی از گرینلند اشاره داشت، اما تغییر نام در سال ۱۹۲۵ حاکمیت نروژ را طبق پیمان اسپیتس‌برگن ۱۹۲۰ (که اکنون پیمان سوالبارد) شناخته شده تثبیت کرد.
نام اسپیتس‌برگن از ویلم بارنتز، ناوبر و کاوشگر هلندی گرفته شده است که در سال ۱۵۹۶ «کوه‌های نوک‌تیز» یا به زبان هلندی spitse bergen را که در سواحل غربی جزیرهٔ اصلی مشاهده کرده بود، توصیف کرد. بارنتز تشخیص نداد که او یک مجمع‌الجزایر را کشف کرده است، بنابراین نام اسپیتس‌برگن برای مدت طولانی هم برای جزیرهٔ اصلی و هم برای کل مجمع‌الجزایر به کار رفت. بعداً جزیرهٔ اصلی گاهی با نام اسپیتس‌برگن غربی شناخته می‌شد. املای Spitzbergen با "z" به جای "s" از زبان آلمانی نشأت می‌گیرد.
جغرافیا

پیمان سوالبارد ۱۹۲۰ سوالبارد را به‌عنوان تمام جزایر، جزیرک‌ها و جزایر سنگی از عرض جغرافیایی ۷۴ درجه تا ۸۱ درجه شمال و از طول جغرافیایی ۱۰ درجه تا ۳۵ درجه شرق تعریف می‌کند. مساحت خشکی ۶۱٬۰۲۲ کیلومتر مربع (۲۳٬۵۶۱ مایل مربع) است و عمدتاً توسط جزیرهٔ اسپیتس‌برگن که بیش از نیمی از مجمع‌الجزایر را تشکیل می‌دهد، پوشش داده شده است، سپس نورداوست‌لانت و اجیویا قرار دارند.
تمامی سکونتگاه‌ها در اسپیتس‌برگن قرار دارند، به‌جز ایستگاه‌های هواشناسی در بیِورنُیا و هوپن. دولت نروژ در زمان اجرای پیمان سوالبارد، مالک تمام زمین‌های بدون ادعا، یا ۹۵٫۲٪ از مجمع‌الجزایر شد؛ استوره نورسکه، یک شرکت معدن‌کاری زغال‌سنگ نروژی، ۴٪ از آن را مالک است، آرکتیکوگل، یک شرکت معدن‌کاری زغال‌سنگ روسی، ۰٫۴٪ از آن را مالک است، در حالی که دیگر مالکان خصوصی ۰٫۴٪ باقی‌مانده را دارند.
از آن‌جایی که سوالبارد در شمال مدار شمالگان قرار دارد، تابستان‌ها خورشید نیمه‌شب و زمستان‌ها شب قطبی را تجربه می‌کند. در ۷۴ درجه شمالی، خورشید نیمه‌شب ۹۹ روز و شب قطبی ۸۴ روز طول می‌کشد، در حالی که اعداد مربوط به ۸۱ درجه شمالی به‌ترتیب ۱۴۱ و ۱۲۸ روز هستند. در لونگ‌یربین، خورشید نیمه‌شب از ۲۰ آوریل تا ۲۳ اوت و شب قطبی از ۲۶ اکتبر تا ۱۵ فوریه ادامه دارد. در زمستان، ترکیب ماه بدر و برف بازتابی می‌تواند نور اضافی فراهم کند.
به‌دلیل کج شدن زمین و عرض جغرافیایی بالا، سوالبارد دارای افق‌های طولانی است. در لونگ‌یربین، اولین و آخرین روز شب قطبی هفت و نیم ساعت درخشش افق دارند، در حالی که نور دائمی دو هفته بیشتر از خورشید نیمه‌شب طول می‌کشد. در انقلاب تابستانی، خورشید در نیمه‌شب در زاویه ۱۲ درجه به پایین می‌آید، که در شب بسیار بالاتر از نواحی نور قطبی نروژ است. با این حال، قدرت خورشید در روز تنها تا ۳۵ درجه پایین می‌آید.
یخچال‌های طبیعی ۳۶٬۵۰۲ کیلومتر مربع (۱۴٬۰۹۴ مایل مربع) یا ۶۰٪ از سوالبارد را پوشش داده‌اند؛ ۳۰٪ سنگ‌های بیابانی و ۱۰٪ پوشش گیاهی دارند. بزرگ‌ترین یخچال اوست‌فونا (۸٬۴۱۲ کیلومتر مربع یا ۳٬۲۴۸ مایل مربع) در نورداوست‌لانت است، که پس از آن سرزمین اولاف پنجم و وست‌فونا قرار دارند. در تابستان، امکان اسکی از سورکاپ در جنوب تا شمال اسپیتس‌برگن وجود دارد، با تنها مسافتی کوتاه که پوشیده از برف یا یخچال نیست. کویتویا ۹۹٫۳٪ پوشیده از یخچال است.
اَشکال زمین در سوالبارد از طریق دوران‌های متعدد یخبندان ایجاد شده‌اند، زمانی که یخچال‌ها فلات سابق را به آبدره‌ها، دره‌ها و کوه‌ها بریدند. بلندترین قلهٔ سوالبارد نیوتون‌تاپن (۱٬۷۱۷ متر یا ۵٬۶۳۳ فوت) است، که پس از آن پریِرِتوپن (۱٬۷۱۲ متر یا ۵٬۶۱۷ فوت)، سرِسفیِلِت (۱٬۶۷۵ متر یا ۵٬۴۹۵ فوت)، چَدویک‌ریگن (۱٬۶۴۰ متر یا ۵٬۳۸۰ فوت) و گالیله‌توپن (۱٬۶۳۷ متر یا ۵٬۳۷۱ فوت) قرار دارند. طولانی‌ترین آبدره، ویِدفیوردِن (۱۰۸ کیلومتر یا ۶۷ مایل) است. قله‌ها در بیشتر مناطق شمالی و نوار اصلی، دمای زمستانی پایینی دارند، اما نواحی جنوبی‌تر به شدت تحت تأثیر جریان آب گرمی از آب‌های آتلانتیک هستند. در نتیجه، در بعضی نقاط در پایین‌ترین ارتفاعات، درخت‌ها و گیاهان پوشش دارند.
همهٔ مناطق اصلی شهر و اطرافش در معرض یخبندان دائمی هستند که به دلیل عرض جغرافیایی بالا و ارتفاع‌های مختلف در زمستان شدت می‌گیرند. دمای معمول در اسپیتس‌برگن به کمتر از ۱۰ درجه سلسیوس (۵۰ درجه فارنهایت) در ماه‌های دسامبر و ژانویه می‌رسد. از سوی دیگر، تابستان‌ها متوسط دما در لانگیربیِن از ۵ درجه سلسیوس (۴۱ درجه فارنهایت) بالاتر نمی‌رود.
اقلیم در این جزایر به‌شدت متغیر است. به‌عنوان مثال، دما در جزیرهٔ خرس می‌تواند به‌شدت متغیر باشد و با اختلافات دمایی بزرگ نسبت به دیگر مناطق مجاور خود تفاوت‌های زیادی دارد.
تاریخ

همچنین ببینید: کاوشگری هلند در عصر اکتشاف، کاوش شمالگان، ویلم بارنتز، گذرگاه شمال شرقی، و سرزمین بلاصاحب
تاریخ > کشف، اکتشاف و نقشه‌برداری هلندی‌ها از یک ترا نولیوس

سوالبارد، که برای اولین بار نقشه‌برداری شده است، به عنوان "Het Nieuwe Land" (به معنای «سرزمین جدید» به زبان هلندی) در سمت چپ مرکز نشان داده شده است. بخشی از نقشهٔ ۱۵۹۹ کاوش‌های قطب شمال توسط ویلم بارنتز.
در
(–دههٔ ۱۷۲۰)، ناوبران هلندی کاوش و نقشه‌برداری از بسیاری از مناطق دورافتاده و ناشناختهٔ جهان، از جمله مجمع‌الجزایر سوالبارد و یان ماین در اقیانوس قطب شمال، انجام دادند.
ویلم بارنتز هلندی اولین کسی بود که این مجمع‌الجزایر را در سال ۱۵۹۶ کشف کرد، زمانی که هنگام جستجو برای راه دریایی شمال به سواحل جزیرهٔ اسپیتس‌برگن رسید.
اولین فرود ثبت‌شده در جزایر سوالبارد به سال ۱۶۰۴ بازمی‌گردد، زمانی که یک کشتی انگلیسی در بیِورنُیا یا جزیرهٔ خرس به زمین نشست و شروع به شکار گراز دریایی کرد. اکتشافات سالانه به زودی آغاز شد و اسپیتس‌برگن از سال ۱۶۱۱ به عنوان پایگاهی برای شکار نهنگ قطبی تبدیل شد. به دلیل طبیعت بی‌قانون این منطقه، شرکت‌ها و مقامات انگلیسی، دانمارکی، هلندی و فرانسوی سعی کردند با استفاده از زور، ناوگان کشورهای دیگر را از ورود به این منطقه بازدارند.
تاریخ > قرون ۱۷–۱۸

سمیرنبورگ یکی از نخستین سکونتگاه‌ها بود که در سال ۱۶۱۹ توسط هلندی‌ها تأسیس شد. پایگاه‌های کوچکتری نیز توسط انگلیسی‌ها، دانمارکی‌ها و فرانسوی‌ها ساخته شد. در ابتدا، این پایگاه‌ها تنها کمپ‌های تابستانی بودند، اما از اوایل دههٔ ۱۶۳۰، چند نفر شروع به زمستان‌گذرانی کردند. شکار نهنگ در اسپیتس‌برگن تا دههٔ ۱۸۲۰ ادامه داشت، زمانی که شکارچیان هلندی، بریتانیایی و دانمارکی به مناطق دیگر در قطب شمال نقل مکان کردند. تا اواخر قرن هفدهم، شکارچیان روس به منطقه رسیدند؛ آنها بیشتر زمستان‌گذرانی کردند و شکار جانوران خشکی مانند خرس قطبی و روباه را آغاز کردند.
شکار نروژی‌ها—که عمدتاً برای گراز دریایی بود—در دههٔ ۱۷۹۰ آغاز شد. نخستین شهروندان نروژی که به اسپیتس‌برگن رسیدند، تعدادی از مردم ساحلی سامی از منطقهٔ هامرفست بودند که به عنوان بخشی از یک گروه روسی برای یک اکتشاف در سال ۱۷۹۵ استخدام شدند.
تاریخ > قرن ۱۹

پس از جنگ انگلستان و روسیه در سال ۱۸۰۹، فعالیت‌های روس‌ها در سوالبارد کاهش یافت و تا دههٔ ۱۸۲۰ متوقف شد. شکار نهنگ نروژی حدوداً همزمان با ترک روس‌ها متوقف شد، اما شکار نهنگ در اطراف اسپیتس‌برگن تا دههٔ ۱۸۳۰ ادامه داشت و در اطراف جزیرهٔ خرس تا دههٔ ۱۸۶۰ ادامه یافت.
تاریخ > قرن ۲۰ > پیمان سوالبارد و حاکمیت نروژ

مقالهٔ اصلی: پیمان سوالبارد
تا دههٔ ۱۸۹۰، سوالبارد به مقصدی برای گردشگری قطب شمال تبدیل شده بود، ذخایر زغال‌سنگ کشف شده بود و جزایر به عنوان پایگاهی برای کاوش شمالگان مورد استفاده قرار می‌گرفت. اولین معدن‌کاری در کنار ایزفیورد توسط نروژی‌ها در سال ۱۸۹۹ انجام شد؛ تا سال ۱۹۰۴، بریتانیایی‌ها در آدونتفیورد مستقر شده و اولین عملیات دائمی را آغاز کردند. تولید در لونگ‌یربین، توسط آمریکایی‌ها، از سال ۱۹۰۸ آغاز شد؛ و استوره نروکه در سال ۱۹۱۶ تأسیس شد، همان‌طور که دیگر نروژی‌ها در طول جنگ جهانی اول، بخشی از آن را با خرید منافع آمریکایی‌ها به‌دست آوردند.
مذاکرات برای تعیین حاکمیت مجمع‌الجزایر از دههٔ ۱۹۱۰ آغاز شد، اما با جنگ جهانی اول قطع شد. در ۹ فوریهٔ ۱۹۲۰، پس از کنفرانس صلح پاریس، پیمان سوالبارد به امضا رسید که حاکمیت کامل را به نروژ اعطا کرد. با این حال، به تمام کشورهای امضاءکننده حقوق غیرتبعیض‌آمیز برای ماهی‌گیری، شکار و منابع معدنی داده شد. این پیمان در ۱۴ اوت ۱۹۲۵ به اجرا درآمد، همزمان با تصویب قانون سوالبارد که مجمع‌الجزایر را تنظیم کرده و اولین فرماندار، یوهانس گرکنس باسوئه، به دفتر خود وارد شد.
مجمع‌الجزایر به‌طور سنتی به نام اسپیتس‌برگن شناخته می‌شد و جزیرهٔ اصلی به نام اسپیتس‌برگن غربی شناخته می‌شد. در دههٔ ۱۹۲۰، نروژ نام مجمع‌الجزایر را به سوالبارد تغییر داد و جزیرهٔ اصلی به اسپیتس‌برگن تبدیل شد. کویتوی، کونگ کارلس لند، هوپن و جزیرهٔ خرس به عنوان بخشی از مجمع‌الجزایر اسپیتس‌برگن در نظر گرفته نمی‌شدند. روس‌ها به‌طور سنتی مجمع‌الجزایر را «گرومانت» (Грумант) می‌نامیدند. اتحاد جماهیر شوروی نام اسپیتس‌برگن (Шпицберген) را برای حمایت از ادعاهای بدون مدرک مبنی بر اینکه روس‌ها اولین کسانی بودند که این جزیره را کشف کردند، حفظ کرد.
در سال ۱۹۲۸، کاوشگر ایتالیایی اومبرتو نوبیل و خدمهٔ کشتی هوایی ایتالیا در یخچال ساحل جزیرهٔ فوی سقوط کردند. تلاش‌های نجات بعدی در مطبوعات به‌طور گسترده پوشش داده شد و سوالبارد به دلیل آن شهرت کوتاه‌مدتی پیدا کرد.
تاریخ > قرن ۲۰ > جنگ جهانی دوم

سوالبارد، که توسط بریتانیایی‌ها و آلمانی‌ها به نام اسپیتس‌برگن شناخته می‌شد، تأثیر کمی از نبرد نروژ در آوریل ۱۹۴۰ پذیرفت. سکونتگاه‌ها به فعالیت خود ادامه دادند و به استخراج زغال‌سنگ و نظارت بر وضعیت آب و هوا پرداختند.
در ژوئیهٔ ۱۹۴۱، پس از حملهٔ آلمان به اتحاد جماهیر شوروی، نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا جزایر را به منظور استفاده به عنوان پایگاه عملیاتی برای ارسال تأمینات به شمال روسیه بررسی کرد، اما این ایده به دلیل غیرعملی بودن طرح، رد شد. در عوض، با موافقت شوروی‌ها و دولت نروژ در تبعید، در اوت ۱۹۴۱، سکونتگاه‌های نروژی و شوروی در سوالبارد تخلیه شده و تأسیسات آنجا در عملیات گانتلت تخریب شدند. اما دولت نروژ در تبعید تصمیم گرفت که مهم است که به صورت سیاسی یک گارد نظامی در جزایر مستقر کند، که این کار در مه ۱۹۴۲ در طول عملیات فری‌تام انجام شد.
در همین حال، آلمانی‌ها در پاسخ به تخریب ایستگاه هواشناسی، ایستگاه گزارش‌دهی خود را با کد "بانسو" در اکتبر ۱۹۴۱ تأسیس کردند. آنها در اکتبر توسط بازدید از چیزی که آلمانی‌ها اشتباهاً چهار کشتی جنگی بریتانیایی می‌پنداشتند، رانده شدند، اما بعداً بازگشتند. ایستگاه دوم، «کنوسپه»، در نیواولسن در سال ۱۹۴۱ تأسیس شد و تا سال ۱۹۴۲ باقی ماند. در مه ۱۹۴۲، پس از رسیدن نیروی فری‌تام، واحد آلمانی مستقر در بانسو تخلیه شد.
در سپتامبر ۱۹۴۳، در عملیات زیتورنلا، یک نیروی ویژهٔ آلمانی که شامل ناو جنگی تریپیتس بود، به منظور حمله به گارنیسون و تخریب سکونتگاه‌ها در لونگ‌یربین و بارنتسبرگ فرستاده شد. این هدف محقق شد، اما اثرات طولانی‌مدت کمی داشت: پس از ترک آنها، نروژی‌ها بازگشتند و حضور خود را دوباره برقرار کردند.
در سپتامبر ۱۹۴۴، آلمانی‌ها آخرین ایستگاه هواشناسی خود را، عملیات هاودگن، در نورداوست‌لانت راه‌اندازی کردند؛ این ایستگاه تا پس از تسلیم آلمان‌ها فعال بود. در ۴ سپتامبر ۱۹۴۵، سربازان توسط یک کشتی شکار فک نروژی سوار شده و تسلیم فرماندهٔ آن کشتی شدند. این گروه از سربازان، آخرین نیروهای آلمانی بودند که پس از جنگ جهانی دوم تسلیم شدند.
پس از جنگ، اتحاد شوروی پیشنهاد کرد که اداره و دفاع نظامی مشترک نروژ و شوروی بر سواحل شمالی صورت گیرد. این پیشنهاد در سال ۱۹۴۷ توسط نروژ رد شد و دو سال بعد نروژ به ناتو پیوست. اتحاد شوروی فعالیت‌های غیرنظامی بالایی در سواحل شمالی حفظ کرد تا اطمینان حاصل کند که این مجمع‌الجزایر توسط ناتو استفاده نمی‌شود.
تاریخ > قرن ۲۰ > پس از جنگ

پس از جنگ، نروژ عملیات‌های خود را در لونگ‌یربین و نیواولسن دوباره راه‌اندازی کرد، در حالی که اتحاد شوروی معدن‌کاری در بارنتسبرگ، پیرامیدن و گرومانت را آغاز کرد. معدن نیواولسن چندین حادثهٔ مرگبار داشت که ۷۱ نفر کشته شدند و این معدن از ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۴ و از ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۳ فعال بود. در حادثه‌ای دیگر که در آن ۲۱ کارگر کشته شدند، منجر به استعفای کابینهٔ سوم گراردسن شد.
از سال ۱۹۶۴، نیواولسن به یک پایگاه تحقیقاتی تبدیل شد و به عنوان یک تأسیسات برای سازمان تحقیقات فضایی اروپا فعالیت می‌کرد. حفاری آزمایشی نفت در سال ۱۹۶۳ آغاز شد و تا ۱۹۸۴ ادامه یافت، اما هیچ میدان تجاری سودآوری یافت نشد. از ۱۹۶۰، پروازهای چارتر منظم از سرزمین اصلی به یک میدان در هتل‌نست انجام شد؛ در سال ۱۹۷۵، فرودگاه سواحل شمالی، لونگ‌یربین افتتاح شد که خدمات سالانه را امکان‌پذیر کرد.
در طول جنگ سرد، اتحاد شوروی حدود دو سوم جمعیت جزایر را تشکیل می‌داد (نروژی‌ها یک سوم باقی‌مانده) و جمعیت این مجمع‌الجزایر کمی کمتر از ۴۰۰۰ نفر بود. فعالیت‌های روس‌ها از آن زمان به‌طور قابل‌توجهی کاهش یافته است و از ۲۵۰۰ نفر در ۱۹۹۰ به ۴۵۰ نفر در ۲۰۱۰ کاهش یافته است. گرومانت پس از تمام شدن منابع آن در سال ۱۹۶۲ تعطیل شد.
پیرامیدن در سال ۱۹۹۸ تعطیل شد. صادرات زغال‌سنگ از بارنتسبرگ در سال ۲۰۰۶ به دلیل آتش‌سوزی متوقف شد، اما در سال ۲۰۱۰ دوباره آغاز شد. روس‌ها دو حادثهٔ هوایی تجربه کردند: پرواز شمارهٔ ۲۸۰۱ خطوط هوایی ونوکوو که ۱۴۱ نفر کشته شدند، و حادثهٔ هلیکوپتر هروادن که سه نفر کشته شدند.
جمعیت کنونی نروژی‌ها از سال ۲۰۱۰ حدود ۲۵۰ نفر است.
جمعیت > جمعیت‌شناسی

خانه اسکله در بارنتسبورگ
تابلوی هشداردهنده در مورد وجود خرس قطبی در یک جاده در سوالبارد
در سال ۲۰۱۶، جمعیت سوالبارد ۲۶۶۷ نفر بود که از این تعداد ۴۲۳ نفر روسی و اوکراینی، ۱۰ نفر لهستانی و ۳۲۲ نفر دیگر غیر نروژی در سکونتگاه‌های نروژی زندگی می‌کردند. بزرگ‌ترین گروه‌های غیر نروژی در لونگ‌یربین در سال ۲۰۰۵ از روسیه، اوکراین، لهستان، آلمان، سوئد، دانمارک و تایلند بودند.