stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
برنارد کاسونی

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  برنارد کاسونی Bernard Andrieu Casoni
زادروز:  ۴ سپتامبر ۱۹۶۱ ‏(۶۳ سال)
زادگاه:  کن (فرانسه), فرانسه
قد:  ۱٫۷۸ متر (۵ فوت ۱۰ اینچ)
پست:  Right midfielder /مدافع (فوتبال)
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  اوسر (سرمربی)
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۷۰–۱۹۸۰:  باشگاه فوتبال کن
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۷۸–۱۹۸۴ |  باشگاه فوتبال کن |  ۱۲۶ |  (۸) |
| ۱۹۸۴–۱۹۸۸ |  Sporting Toulon Var |  ۱۳۰ |  (۱) |
| ۱۹۸۸–۱۹۸۹ |  Matra Racing |  ۲۷ |  (۱) |
| ۱۹۸۹–۱۹۹۰ |  Sporting Toulon Var |  ۳۶ |  (۰) |
| ۱۹۹۰–۱۹۹۶ |  المپیک مارسی |  ۱۶۹ |  (۳) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۸۸–۱۹۹۲ |  تیم ملی فوتبال فرانسه |  ۳۰ |  (۰) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۱۹۹۹–۲۰۰۰:  المپیک مارسی
۲۰۰۱:  باشگاه فوتبال کن
۲۰۰۲:  ستاره ساحلی
۲۰۰۳:  المعب تونس
۲۰۰۴–۲۰۰۵:   ارمنستان
۲۰۰۵–۲۰۰۹:  باستیا
۲۰۱۰–۲۰۱۲:  Évian Thonon Gaillard FC
۲۰۱۲:  آفریقایی
۲۰۱۲–:  اگزر
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
برنارد کاسونی (به فرانسوی: Bernard Casoni) بازیکن فوتبال و مدافع اهل فرانسه است که از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۲ میلادی عضو تیم ملی فوتبال فرانسه بوده‌است. وی در ۳۰ بازی ملی حضور داشته‌است و در بازی‌های ملی‌اش گلی به ثمر نرساند.
پاول دپاپه

پاول دپاپه (انگلیسی: Paul Depaepe؛ زادهٔ ۱۲ اکتبر ۱۹۳۱) دوچرخه‌سوار اهل بلژیک است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۳ مدال نقره شده‌است.
ولیلا دو لوس اجس

| Velilla de los Ajos, Spain | Velilla de los Ajos, Spain |
| --- | --- |
کشور: اسپانیا
بخش خودمختار: کاستیا و لئون
استان: سریا (استان)
فهرست دهستان‌های سریا: Velilla de los Ajos
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۹ کیلومتر مربع (۷ مایل مربع)
جمعیت (2004): جمعیت (2004)
 • کل: ۴۱
 • تراکم: ۲٫۲/کیلومتر مربع (۶/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (CEST)
ولیلا دو لوس اجس (به اسپانیایی: Velilla de los Ajos) یک شهرستان در اسپانیا است که در سریا واقع شده‌است.
خصوصیات

ولیلا دو لوس اجس ۱۹ کیلومترمربع مساحت و ۴۱ نفر جمعیت دارد.
لگنیتسا

| لگنیتسا Legnica | لگنیتسا Legnica |
| --- | --- |
شهر: شهر
لگنیتسا: لگنیتسا
  پرچممهر:   پرچممهر
کشور:  لهستان
استان: دولنواشلونسکی
تاسیس: ۱۱۴۹
حکومت: حکومت
 • شهردار: Tadeusz Krzakowski
مساحت: مساحت
 • کل: ۵۶٫۲۹ کیلومتر مربع (۲۱٫۷۳ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۱۳ متر (۳۷۱ فوت)
جمعیت: جمعیت
 • کل: ۱۰۴٬۱۷۸
 • تراکم: ۱۹۰۰/کیلومتر مربع (۴۸۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۱+ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۲+ (CEST)
کد پستی: ۵۹۲۰۰-۵۹۲۲۰
پلاک خودرو: DL
وبگاه: www.legnica.um.gov.pl
لگنیتسا ( آوا ) (به لهستانی: Legnica) (به آلمانی: Liegnitz) یکی از شهرهای جنوب غربی لهستان است. جمعیت این شهر برپایهٔ آمار رسمی ژوئن سال ۲۰۰۹ بالغ بر ۱۰۴٬۳۹۳ نفر بوده‌است.
کوودا (استان اشوی‌داشکسیه)

| کوودا (استان اشوی‌داشکسیه) | کوودا (استان اشوی‌داشکسیه) |
| --- | --- |
روستا: روستا
کوودا (استان اشوی‌داشکسیه): کوودا (استان اشوی‌داشکسیه)
مختصات: ۵۰°۳۰′۰۳″ شمالی ۲۱°۱۳′۲۶″ شرقی﻿ / ﻿۵۰٫۵۰۰۸۳°شمالی ۲۱٫۲۲۳۸۹°شرقی﻿ / 50.50083; 21.22389: مختصات: ۵۰°۳۰′۰۳″ شمالی ۲۱°۱۳′۲۶″ شرقی﻿ / ﻿۵۰٫۵۰۰۸۳°شمالی ۲۱٫۲۲۳۸۹°شرقی﻿ / 50.50083; 21.22389
کشور:  لهستان
استان: استان اشوی‌داشکسیه
پوویات: شهرستان ستاشوف
گمینا: گمینا رتویانه
سوتستفو: Kłoda
ارتفاع: ۱۷۷٫۱ متر (۵۸۱٫۰ فوت)
جمعیت (۳۱ دسامبر ۲۰۰۹): جمعیت (۳۱ دسامبر ۲۰۰۹)
 • Total: افزایش ۵۷۵
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانی اروپای مرکزی)
کد پستی: ۲۸–۲۳۶
کد منطقه: +۴۸ ۱۵
Car plates: TSZ
کوودا (به لهستانی: Kłoda) یک منطقهٔ مسکونی در لهستان است که در گمینا رتویانه واقع شده‌است. کوودا ۱۷۷٫۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کوکنهوف

نمایی از پارک کوکنهوف در هلند
کوکنهوف (به هلندی: Keukenhof) یا باغ اروپا، یکی از پارک‌های دیدنی کشور هلند در نزدیک شهرهای لیسه و لایدن است که هر ساله با آغاز بهار (در اول فرودین) به مدت ۲ ماه بازگشایی می‌شود معمولاً از ۲۲ مارس تا ۲۰ مه این مجموعه باز است و در آن هزاران لاله رنگی از انواع مختلف به نمایش در می‌آید. در این دوماه حدود ۷۰۰ هزار نفر از این باغ بازدید می‌کنند. هر سال ۷ میلیون پیاز لاله در محوطه‌ای به وسعت ۳۲ هکتار کاشته می‌شوند که پس از شکفتن گل‌ها این پارک منظره‌ای بدیع را می‌یابد.
نمایی از پارک کوکنهوف در هلند
خصوصیات

برندهٔ جایزه‌ای به عنوان پرجاذبه‌ترین منطقهٔ اروپا
بی‌همتایی و یگانگی کوکنهوف در دنیا
دیدار ۴۴ میلیون نفر در طی ۶۰ سال اخیر
بزرگترین باغ گل دنیا
۳۲ هکتار وسعت دارد و در آن ۴٫۵ میلیون گل لاله در ۱۰۰ گونه وجود دارد.
پرنگاره‌ترین منطقه دنیا برای عکاسی
طراحی  ۱۵ کیلومتر مسیر پیاده‌روی در آن
بزرگترین باغ مجسمه در هلند
کاشت ۷ میلیون گل با دست در آن
دارا بودن ۲۵۰۰ درخت در ۸۷ گونهٔ متفاوت
ایدریالیت

| ایدریالیت | ایدریالیت |
| --- | --- |
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
رده‌بندی: مواد آلی
فرمول شیمیایی (بخش تکراری): C22 H14
ویژگی‌ها: ویژگی‌ها
رنگ: زرد متمایل به سبز - سبز- خاکستری - قهوه‌ای روشن - قهوه‌ای سیر
رَخ: کامل - مطابق با سطح با شکستگی صدفی
شکستگی: صدفی
سختی موس: ۱-۱٫۵
جلا: شیشه‌ای - الماسی
رنگ خاکه: سفید
شفافیت: نیمه شفاف
وزن مخصوص: ۱٫۲۳
ویژگی‌های ظاهری: تجمع دانه‌ای - توده‌ای - پیازی - آغشتگی با سینابر تقریباً کمیاب است و بیشتر در یوگسلاوی (ایدریا)، چک اسلواکی و آمریکا
کنارزایی: اونکیت- اونکیت- سینابر- کلسیت- مارکاسیت- کالسدوئن
توضیح بیشتر: دراسید سولفوریک محلول است -در حرارت بین ۲۶۰ تا ۳۶۰ درجه سانتی گرادذوب می‌شود - باآب مقطرتمیزمی‌شود. C:۹۴٫۹۲٪  H:۵٫۰۸٪
دلیل‌نام‌گذاری: لومینسانس آبی روشن (Idria)، زرد متمایل به سبزیاسبزروشن-باآب مقطرتمیزمی‌شود-کانی مشابه آن اونکیت است. از نام محل Idria در یوگسلاوی گرفته شده‌است.
خاستگاه: هیدروترمال - آتشفشانی
ایدریالیت  (به انگلیسی: Idrialite) با فرمول شیمیایی C22 H14 از مجموعه کانی هاست و لومینسانس آبی روشن (Idria)، زرد متمایل به سبزیاسبزروشن-باآب مقطرتمیزمی‌شود-کانی مشابه آن اونکیت است. از نام محل Idria در یوگسلاوی گرفته شده‌است. دراسید سولفوریک محلول است -در حرارت بین ۲۶۰ تا ۳۶۰ درجه سانتی گرادذوب می‌شود - باآب مقطرتمیزمی‌شود. C:۹۴٫۹۲٪ H:۵٫۰۸٪ از نظر شکل بلور: پهن و کوتاه، رنگ: زرد متمایل به سبز - سبز- خاکستری - قهوه‌ای روشن - قهوه‌ای سیر، شفافیت: نیمه شفاف، شکستگی: صدفی، جلا: شیشه‌ای - الماسی، رخ: کامل - مطابق با سطح با شکستگی صدفی، سیستم تبلور: ارترومبیک و در رده‌بندی مواد آلی است و منشأ تشکیل آن هیدروترمال - آتشفشانی است.
همایند کانی‌شناسی (پارانژ) آن اونکیت- اونکیت- سینابر- کلسیت- مارکاسیت- کالسدوئن است
، از نظر ژیزمان تجمع دانه‌ای - توده‌ای - پیازی - آغشتگی با سینابر تقریباً کمیاب است و بیشتر در یوگسلاوی (ایدریا)، چک اسلواکی و آمریکا یافت می‌شود.
وین توماس (بازیکن فوتبال)

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Wayne Junior Robert Thomas
زادروز:  ۱۷ مهٔ ۱۹۷۹ ‏(۴۵ سال)
زادگاه:  گلاستر، England
قد:  ۵ فوت ۱۱ اینچ (۱٫۸۰ متر)
پست:  مدافع
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال ووستر سیتی
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۹۵–۲۰۰۰ |  باشگاه فوتبال تورکی یونایتد |  ۱۲۳ |  (۵) |
| ۲۰۰۰–۲۰۰۵ |  استوک سیتی |  ۱۸۹ |  (۷) |
| ۲۰۰۵–۲۰۰۷ |  برنلی |  ۵۰ |  (۱) |
| ۲۰۰۷–۲۰۱۰ |  ساوت‌همپتون |  ۴۵ |  (۰) |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۱ |  باشگاه فوتبال دونکستر راورز |  ۲۱ |  (۰) |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۲ |  Atromitos |  ۲۲ |  (۰) |
| ۲۰۱۲–۲۰۱۳ |  Veria |  ۴ |  (۰) |
| ۲۰۱۳ |  لوتون تاون |  ۲ |  (۰) |
| ۲۰۱۳ |  ← باشگاه فوتبال راچدیل (قرضی) |  ۲ |  (۰) |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۴ |  باشگاه فوتبال تاموورث |  ۲۲ |  (۱) |
| ۲۰۱۴– |  باشگاه فوتبال ووستر سیتی |  ۱ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۰:۳۶, ۵ مارس ۲۰۱۴ (UTC). :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۰:۳۶, ۵ مارس ۲۰۱۴ (UTC). 
وین توماس (انگلیسی: Wayne Thomas؛ زادهٔ ۱۷ مهٔ ۱۹۷۹) یک بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
گوتناکر

| گوتناکر   | گوتناکر   |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
کشور: آلمان
ایالت: راینلاند-فالتس
ناحیه: Rhein-Lahn-Kreis
انجمن شهرداری: Katzenelnbogen
حکومت: حکومت
 • شهردار: Udo Meister
مساحت: مساحت
 • کل: ۳٫۸۳ کیلومتر مربع (۱٫۴۸ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۷۸ متر (۹۱۲ فوت)
جمعیت (2012-12-31): جمعیت (2012-12-31)
 • کل: ۱۶۲
 • تراکم: ۴۲/کیلومتر مربع (۱۱۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: 56370
کدهای شماره‌گیری: 06439
پلاک خودرو: EMS
وبگاه: http://www.ortsgemeinde-gutenacker.de
گوتناکر (به آلمانی: Gutenacker) یک شهر در آلمان است که در Verbandsgemeinde Katzenelnbogen واقع شده‌است. گوتناکر ۳۸۸ نفر جمعیت دارد.
کوودادیق

| کوودادیق | کوودادیق |
| --- | --- |
کوودادیق: کوودادیق
مختصات: ۴۰°۲۶′۲۸″ شمالی ۴۶°۵۵′۳۲″ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۴۴۱۱۱°شمالی ۴۶٫۹۲۵۵۶°شرقی﻿ / 40.44111; 46.92556: مختصات: ۴۰°۲۶′۲۸″ شمالی ۴۶°۵۵′۳۲″ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۴۴۱۱۱°شمالی ۴۶٫۹۲۵۵۶°شرقی﻿ / 40.44111; 46.92556
کشور:  جمهوری آذربایجان
بخش: شهرستان ترتر
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (AZT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵ (AZT)
کوودادیق (به لاتین: Kövdadıq) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان ترتر واقع شده است.
وین تنگ

| وین تنگ | وین تنگ |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۳ اکتبر ۱۹۷۸ ‏(۴۵ سال)
ژانر: بومی، پاپ، ایندی فولک، باروک پاپ
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۳–اکنون
ناشر(ان): Virt، Rounder
وین تنگ (انگلیسی: Vienna Teng؛ زادهٔ ۳ اکتبر ۱۹۷۸) یک موسیقی‌دان اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
ویکفیلد، کنتاکی

| ویکفیلد، کنتاکی | ویکفیلد، کنتاکی |
| --- | --- |
محدوده ثبت‌نشده: محدوده ثبت‌نشده
مختصات: ۳۷°۵۸′۱۹″ شمالی ۸۵°۱۸′۲۹″ غربی﻿ / ﻿۳۷٫۹۷۱۹۴°شمالی ۸۵٫۳۰۸۰۶°غربی﻿ / 37.97194; -85.30806: مختصات: ۳۷°۵۸′۱۹″ شمالی ۸۵°۱۸′۲۹″ غربی﻿ / ﻿۳۷٫۹۷۱۹۴°شمالی ۸۵٫۳۰۸۰۶°غربی﻿ / 37.97194; -85.30806
کشور: ایالات متحده
ایالت آمریکا: کنتاکی
فهرست شهرستان‌های کنتاکی: شهرستان اسپنسر، کنتاکی
ارتفاع: ۷۲۲ فوت (۲۲۰ متر)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (منطقه زمانی شرقی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
کد منطقه: 502
ویکفیلد (به انگلیسی: Wakefield) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در کنتاکی قرار دارد. ویکفیلد ۲۲۰٫۰۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کهن دودران

| کهن دودران | کهن دودران |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: : مختصات: 
کشور: ایران
استان: کرمان
شهرستان: کرمان
بخش: بخش راین
دهستان: حسین‌آباد گروه
جمعیت: ۱۳ نفر (سرشماری ۹۵)
کهن دودران، روستایی از توابع بخش راین شهرستان کرمان در استان کرمان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان حسین‌آباد گروه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
گوران اشپرم

گوران اشپرم (انگلیسی: Goran Šprem؛ زادهٔ ۶ ژوئیهٔ ۱۹۷۹) بازیکن هندبال اهل کرواسی است.
کنترپوان

نوازندگان اواخر رنسانس/اوایل باروک، در حال اجرای یک کنسرت سه‌نوازی (۱۶۲۳م)، نقاشی از خرارد فن هونهورست.کنترپوان‌نویسی سه‌صدایی از رایج‌ترین ترکیبات نزد آهنگسازان بوده‌است که به‌خاطر غنای هارمونیک و امکاناتی که بیشتر از دوصدایی دارد، بسیاری از بهترین آثار جهانی با بافتی سه‌صدایی ساخته شده‌است.
کُنْتْرْپوان یا کُنترپوئَن (به فرانسوی: contrepoint) اصطلاحی در تئوری موسیقی است که برای توصیف رابطهٔ دو یا چند سری نت به کار می‌رود که با هم نواخته می‌شوند و از نظر هارمونی با همدیگر هماهنگ هستند اما از نظر ضرب‌آهنگ و ملودی مستقل از یکدیگرند. کنترپوان بیشتر در موسیقی کلاسیک غربی به کار می‌رود و به‌ویژه در موسیقی رنسانس و دوران قواعد مشترک به‌خصوص موسیقی باروک رواج داشت.
تا قرن هشتم میلادی، موسیقی کلاسیک غربی به‌صورت یک‌صدایی اجرا می‌شد. پس از قرن نهم میلادی رو به تکامل نهاد و به‌تدریج به دوصدایی، سه‌صدایی و چندصدایی رسید و نام آن را کنترپوان نهادند. آموزش کنترپوان در قرون گذشته و قبل از ورود هارمونی، بر اساسِ سیستم مدال انجام می‌گرفت که امروزه این روش تغییر کرده‌است. ساختار کنترپوان بستگی به نظرِ آهنگساز از حداقل دو تا حدودِ هشت صدا تشکیل می‌شود و فاصله‌های مجاز عبارتند از: دوم کوچک، دوم بزرگ، سوم کوچک، سوم بزرگ، چهارم درست، پنجم درست، ششم کوچک، ششم بزرگ و اکتاو که طبق قواعد و قوانینی مشخص، ترکیب می‌شوند و عدم رعایت این قوانین، خطا محسوب می‌گردد. این ساختار شامل ترکیبی از کنترپوان‌های «دوصدایی» تا «هشت‌صدایی» است که در درون آن «کنترپوان تقلیدی» و «کنترپوان معکوس» از اهمیت زیادی در مهارت و تکنیکِ کنترپوان‌نویسی برخوردارند.
کنترپوان از دورهٔ رنسانس در اروپا با پیشگامی «مکتب فلاماند» و تلاش آهنگسازانی چون پالسترینا رواج یافت و در دوره باروک به اوج و شکوفایی رسید و در تمامیِ دوره‌ها تا به امروز  از عناصر اصلی موسیقی در آثار آهنگسازان بوده است و از  فرم‌های کانن و فوگ به‌عنوان مهم‌ترین و پیچیده‌ترین بخشِ کنترپوان یاد می‌کنند. در ادامه و با پیدایشِ دانشِ هارمونی که در آن آکوردها به صورت عمودی و هم‌زمان یک ملودیِ واحد را همراهی می‌کردند، آهنگسازان را بر آن داشت تا از هر دو شیوه و تکنیک برای غنای آثار خود استفاده کنند و ضمنِ حفظ ساختار هارمونی، بخش‌هایی مستقل و کنترپوانتیک به‌وجود آورند. در این دوره از موسیقی‌دانانی چون یوهان سباستیان باخ به‌عنوان یکی از موفق‌ترین آهنگسازان در ترکیب هارمونی و کنترپوان یاد می‌کنند.
تاریخچه > نامگذاری

واژهٔ کنترپوان در زبان فرانسوی حاصل افزودن پیشوند کُنتر (contre؛ به معنای «مقابل») به واژهٔ پوان (point؛ به معنی «نقطه») است. این واژه ریشه در زبان لاتین دارد و به معنای «نقطه در برابر نقطه» است. از آنجا که در موسیقی حاوی کنترپوان، نت‌ها در پارت‌های مختلف موسیقی به صورت متناظر اجرا می‌شوند و هارمونی ایجاد می‌کنند، برای توصیف این وضعیتِ «نت در مقابل نت» یا «ملودی در مقابل ملودی» از واژهٔ کنترپوان استفاده می‌شود.
تاریخچه > ریشه‌های چندصدایی

بر اساس اسناد موجود، پیشینهٔ تئوری علمیِ موسیقی به حدود قرن هشتم پیش از میلاد می‌رسد که یونانی‌ها با استفاده از حروف، نُت‌ها را یادداشت می‌کردند، و سپس به تدریج قواعدی مبتنی بر آواز و صداشناسی تدوین کردند. در روش یونانیان باستان، فقط فواصل چهارم، پنجم و اکتاو فواصلی مطبوع دانسته می‌شدند، و فواصل سوم و ششم نامطبوع محسوب می‌شدند. قواعد یونانی تا قرون وسطی در اروپا رایج بود و در برخی موارد تا قرن پانزدهم نیز ادامه داشت؛ از آنجا که قواعد یونانی بر موسیقی تک‌صدایی متمرکز بود، این قواعد یکی از موانع برای پیشرفت موسیقی چندصدایی بود.
موسیقی چندصدایی به مفهوم سنتی و نه حرفه‌ای، گرچه در تمام جهان به طور هماهنگ و برابر رشد نکرده ولی طیف گسترده‌ای از مردم جهان را در بر می‌گیرد. اعتقاد بر این است که چندصدایی در موسیقی سنتی، بسیار پیشتر از ظهور چندصدایی در موسیقی حرفه‌ای اروپایی سابقه دارد. بنابراین، در حال حاضر دو رویکردِ متفاوت در خصوص پیشینهٔ موسیقی چندصدایی وجود دارد که «مدل فرهنگی» و دیگری «مدل تکاملی» چندصدایی را جستجو می‌کند. مدل فرهنگی ریشه‌های چندصدایی را با توسعهٔ فرهنگ موسیقی بشر مرتبط می‌داند و موسیقی چندصدایی را یک پیشرفت طبیعی می‌داند که به‌تدریج جایگزین تک‌صدایی شده‌است. در سوی دیگر، مدل تکاملی معتقد است خاستگاه آواز چندصدایی بسیار عمیق‌تر است و به مراحل اولیهٔ تکامل انسان مرتبط است. بر اساس این مدل، چندصدایی بخش مهمی از یک نظام مستحکم نزد انسان‌ها بوده و در نتیجهٔ آن سنت‌های آواز چندصدایی به‌تدریج در سرتاسر جهان فراگیر شده‌است.
تاریخچه > سیر تحول کنترپوان > از قرن نهم تا دوره رنسانس

ریشه‌های چندصدایی در سنّت‌های کلیسای غربی ناشناخته است و دو رساله از نویسندگانی ناشناس، متعلق به قرن نهم موجود است که معمولاً قدیمی‌ترین نمونه‌های مکتوب موجود از چندصدایی در نظر گرفته می‌شوند. در قرون نخست تا هشتم میلادی، آوازهای کلیسایی در موسیقی غربی به‌طور کُلی یک‌صدایی بودند. در قرن نهم، در مقابل موسیقی «یک‌صدایی»، یک بافت جدید موسیقایی به‌نام «دیافونی» (دوصدایی) مرسوم شد. این شیوه در ابتدا از دو صدا به فاصلهٔ سوم تشکیل می‌شد؛ سپس فاصلهٔ دو صدا به پنجم تغییر داده شد و نام آن را «اُرگانوم» نهادند. در این دوصدایی، ملودی اصلی «تِنور» و ملودی دوم «کُنترشان» (صدای پشتیبان) نام داشت. بعد از آن کاربردِ فاصله‌های اکتاو، پنجم و چهارمِ موازی که در موسیقی یونان نیز رواج داشت، مورد استفاده قرار گرفت. با این حال با توسعهٔ موسیقی چندصدایی، ترکیب و استفاده از فواصل سوم و ششم، به آرامی جایگزین فواصل چهارم موازی شد. موسیقی‌دانان این دوره اعتقاد داشتند که فواصل سوم و ششم، شیرین‌تر و برای موسیقی چندصدایی بهتر است و همچنین دارای انعطاف و هماهنگی با سازهای جدید نیز هست.
در قرن دوازدهم، آهنگسازانی مانند لئونین و در قرن سیزدهم میلادی توسط پروتین و آهنگسازان «مکتب نوتردام» با استفاده از ریتم و میزان‌بندی، به بافتی چهارصدایی و پولیفونیک دست یافتند. در قرن چهاردهم، مس‌هایی توسط گیوم دو ماشو تصنیف شد که جزوِ آثار پولیفونیک محسوب می‌شود. در قرن پانزدهم مکاتب دیگری مانند «مکتب فلاماند» به چندصدایی پرداختند. در این مکتب که اکثر خوانندگان آن موسیقی‌دان بودند، تحقیقات در زمینهٔ موسیقی آوازی و پولیفونیک انجام می‌شد و دقت موسیقی‌دانان این مکتب بر رابطهٔ نت‌های موسیقی با اعداد، بیشتر به ریاضی شباهت داشت تا اینکه یک اثر هنری باشد؛ به‌همین دلیل چنین به‌نظر می‌آید که آنها به‌دنبال یک «مکتب ریاضی» بوده‌اند. آثاری که پیروان «مکتب فلاماند» به‌وجود آوردند، چندان قابل اعتنا نیست اما پیدایش این سبک در دوره‌ای که یک‌صدایی رایج بود، دارای اهمیت است. در اواخر قرن پانزدهم بود که قواعد چندصدایی برای آواز را «کنترپوان» نامیدند. در قرن شانزدهم، پالسترینا نقش ویژه‌ای در توسعهٔ کنترپوان داشت و آثار او را اوجِ موسیقی چندصدایی در دورهٔ رنسانس می‌دانند. در این دوره، فرم کانن یا موسیقی تقلیدی، از تکنیک‌های جدید در کنترپوان‌نویسی شد و در نهایت فرم فوگ به‌عنوان پیشرفته‌ترین و کاملترین فرم موسیقی دارای کنترپوان (موسیقی کنترپوانتیک) به‌وجود آمد.
تاریخچه > سیر تحول کنترپوان > از دوره باروک تا قرن بیستم

کنترپوان که از دورهٔ رنسانس در اروپا رایج شده بود، در دوره باروک به اوجِ خود رسید. ادامهٔ این روند منجر به پیشرفت در دانشِ هارمونی شد که در آن آکوردها به‌صورت عمودی و هم‌زمان یک ملودیِ واحد را همراهی می‌کردند. درک هارمونی آهنگسازان را بر آن داشت تا از هر دو شیوهٔ کنترپوان و هارمونی برای هر چه غنی‌تر‌ کردن آثار خود استفاده کنند و ضمنِ حفظ ساختار هارمونی، بخش‌هایی مستقل و کنترپوانتیک به‌وجود آورند. از آثار باخ به‌عنوان بهترین نوعِ آثار در ترکیب هارمونی و کنترپوان یاد می‌کنند و او را سرمشق و روشنگرِ تکنیک‌های پیچیدهٔ کنترپوان دانسته‌اند و هنوز پس از گذشت سال‌ها، آثار باخ الگوی آموزشی و تمرین برای آهنگسازان امروزی است.
در سیر تحول موسیقی غرب، کنترپوان نقشی اساسی در تمام دوره‌های موسیقی داشته‌است و آهنگسازان دوره‌های مختلف از این شیوه استفاده کرده‌اند. در قرون وسطی کنتراپون روشی برای افزودن صدا به فیگورهای ریتمیک بود، در دورهٔ رنسانس تقلید از ملودی را دنبال می‌کردند، در دورهٔ باروک با این روش سعی در ایجاد تضاد بین گروه‌های سازی و آوازی داشتند، در دورهٔ کلاسیک به همراه تونالیته، کنترپوان در گام‌های دیگر را سازمان‌دهی کردند، رمانتیک‌ها سعی می‌کردند قطعات کوتاه و لایت موتیف را با شیوهٔ کنترپوان ترکیب کنند و در موسیقی قرن بیستم، آهنگسازان اجزای جداشدهٔ صداها را در قالب کنترپوان تنظیم می‌کردند.
تعریف

... اگر ما نمی‌توانیم مانند موتسارت و هایدن آثار زیبا بنویسیم، حداقل باید بتوانیم مانند آنها در نوشتن هارمونی و کنترپوان دقت کنیم ...
یوهانس برامس
کنترپوان به شکلی از «چندصدایی» اشاره دارد که در آن دو یا چند خطِ ملودیک با توجه به استقلال هر یک از بخش‌ها، به‌صورت هم‌زمان به صدا در می‌آیند و تشکیل یک بافت پولیفونیک می‌دهند.
توسعهٔ کنترپوان در قرن شانزدهم باعث شد تا قوانین جدیدی برای آن نوشته شود، این امر در نهایت منجر به پیدایش هارمونی شد که این دانش، تحولی بزرگ در تاریخ موسیقی غرب ایجاد کرد و هنرِ موسیقی وارد مرحلهٔ جدیدی شد. استفاده از اصطلاح کنترپوان برای تعیین یک صدا یا حتی برای همهٔ ترکیب یک آهنگ نیز به‌کار برده شده‌است. در کنترپوان چون تعامل بر تمرکزِ ملودیک و مستقل یک بخش است، بنابر‌این هارمونی در درجهٔ دوم اهمیت قرار می‌گیرد. به قول جان ران (نظریه‌پرداز و استاد دانشگاه واشینگتن):
نوشتن یک آهنگ زیبا سخت است. نوشتن چند آهنگ زیبا که به‌طور هم‌زمان اجرا شوند و در کل، چندصدایی زیبایی به نظر برسد، سخت‌تر است. ساختار داخلی هر یک از آهنگ‌ها باید در ساختار نوظهور چندصدایی نیز مشارکت کند به شکلی که خود باعث تقویت و تفسیر ساختار هر یک از آهنگ‌ها شود. شرح تفصیلی این که چه‌طور چنین کاری انجام می‌شود … کنترپوان است.
کارهای ابتکاری که گوئرینو مازولا انجام داد، به «تئوری کنترپوان» مبنای ریاضی داده‌‌است. مدلِ مازولا، یک پایهٔ ساختاری (و نه روانشناسی) مبنی بر ممنوعیت استفاده از فواصل نامطبوع چهارم و پنجم به طور موازی در کنترپوان ارائه می‌دهد. اکتاویو آگوستین (در مجلۀ ریاضیات و موسیقی)، این مدل را به ممنوعیت استفاده از ریزپرده‌ها نیز گسترش داده‌است.
در کنترپوان، توجه اصلی روی استقلال عملکرد صداها است. نقضِ این اصل منجر به تأثیرات ویژه‌ای می‌شود که در کنترپوان باید از آن اجتناب کرد. به‌عنوان مثال در گستره‌های صوتی ارگ، برای ترکیب‌ها و استفاده از آکوردها، زمانی پیش می‌آید که با یک دکمه، صداهای نواخته شده به‌صورت موازی دوبل می‌شوند که این امر استقلال صدای اصلی را از بین می‌برد و با ادغام دیگر صداها، باعث ایجاد درکِ جدیدی (غیر از کنترپوان) از یک آهنگ می‌شود. در ارکستر نیز از این ترکیب‌ها استفاده می‌شود؛ مثلاً در بولرو شمارهٔ پنج، اثر موریس راول، حرکت موازی و هم‌زمان در سازهای فلوت، هورن و چلستا، صدایی شبیه به یک «ارگ الکترونیکی» تولید می‌کند. در کنترپوان حرکت صداها به‌صورت موازی ممنوع است، زیرا هنگامی که صداهای مستقل گه‌گاهی ناپدید می‌گردند (و یا بالعکس)، به یک کیفیت جدید از صوت تبدیل می‌شوند و همگونی بافت موسیقی را نقض می‌کنند. فیلیپ دو ویتری (نظریه‌پرداز فرانسوی ۱۳۶۱–۱۲۹۱م) در رسالهٔ خود  آرس نوا (هنر جدید)، نخستین کسی بود که کاربردِ اکتاو و پنجمِ موازی برای دوصدایی را ممنوع اعلام کرد.
تفاوت میان دانش هارمونی و دانش کنترپوان در آنجاست که هارمونی نوعی از موسیقی هوموفونیک (چندصدایی هماهنگ) و کنترپوان نوعی از موسیقی پولیفونیک (چندصدایی مستقل) است. در شیوهٔ کنترپوان به‌خاطر وجود چند خط ملودیکِ متفاوت و پیچیدگی این خطوط، شنونده قادر نیست در یک بار شنیدن آن‌ها را تفکیک کند و بارِ اول به یک خط ملودیک توجه می‌کند و تنها پس از چند بار شنیدن است که می‌تواند بخش‌های دیگر را هم به‌خاطر سپرد. از فرم‌های فوگ و کانن به‌عنوان پیچیده‌ترین نوعِ کنترپوان یاد می‌شود.
ساختار

در قرون گذشته و قبل از ظهور دانش هارمونی، آموزش «کنترپوان مُدال» متکی به مدهای کلیسایی و بر اساسِ قوانینی سخت و خشک انجام می‌گرفت که این روش در دوران قواعد مشترک تغییر کرد و از قرن هجدهم به بعد، آهنگسازان ابتدا به آکوردشناسی و قواعد هارمونی تسلط می‌یابند، سپس به فراگیری این دانش تحتِ نام «کنترپوان تنال» یا «کنترپوان آزاد» می‌پردازند. بخشی از سختی‌های قوانینِ کنترپوان مدال مربوط به موسیقی کلیسایی بود، زیرا در آن زمان تداخلِ صداها گاهی باعث ناخوشایندی در صداها می‌شد و این امر مطلوب کلیسا نبود. آنها علاقه داشتند متون مذهبی، تأثیر مطبوعی در شنوندگان داشته باشد؛ از این رو آهنگسازان سعی کردند با استفاده از صداهای خوشایند روی متونِ مذهبی و بر اساس قواعدی که از کنترپوان به‌دست آورده بودند، شکلی از موسیقی چندصدایی بسازند که فقط از فاصله‌های مطبوع استفاده کند.
به‌طور کلی کنترپوان مدال که «کنترپوان جدی» (یا سخت) نیز نامیده می‌شود، سیستمی متعلق به قرن شانزدهم و موسیقی آوازی است، در حالی که کنترپوان تنال (یا کنترپوان آزاد) متعلق به قرن هجدهم و متکی بر موسیقی سازی و گام‌های مینور و ماژور است. گرچه بحث‌های زیادی در بارۀ این دو سیستم (مُدال و تُنال) انجام گرفته و تفاوت‌هایی وجود دارد و دو شیوهٔ مختلف برای پیمودن یک راه است، اما به گفتۀ کنت کنان «تداخل این دو روش منجر به ایجاد مدلی می‌شود که هرگز وجود نداشته است». با این حال، کنترپوان تنال که به مدل باخ معروف است، از دورۀ باروک تا به امروز، پایه و اساسِ موسیقی چندصدایی بوده‌است.
ساختار > ملودی‌نویسی

نگارشِ کنترپوان بر پایهٔ یکی از گام‌های مُدال یا تُنال تنظیم می‌گردد. در کنترپوان مُدال ملودیِ اصلی را کانتوس فیرموس، به معنای «ملودی ثابت»، و نت‌های مقابل آن را «کنترپوان» می‌نامند. در هر دو ساختار، فاصله‌های مُجاز عبارتند از: دوم کوچک (نامطبوع)، دوم بزرگ (نامطبوع)، سوم کوچک (مطبوع ناقص)، سوم بزرگ (مطبوع ناقص)، چهارم درست (نامطبوع)، پنجم درست (مطبوع کامل)، ششم کوچک (مطبوع ناقص)، ششم بزرگ (مطبوع ناقص) و اکتاو (مطبوع کامل). کاربردِ فاصله‌های دیگر و حرکت‌های کروماتیک همگی خطا هستند. استفاده از فوسرولاسیون و حرکت ملودیک به سوی پنجم کاسته یا چهارم افزوده ممنوع است (به‌عنوان مثال حرکت ملودیکِ صعودی فا ← لا ← سی بکار). فواصل مطبوع به هم پیوند می‌خورند و فواصل نامطبوع باید حل شوند.
کنترپوان بر اساس حرکات متصل استوار است و هر نوع پرشِ ملودیک و گُسسته به جز اکتاو، حرکت‌های پی‌درپی و بیش از حد به فاصلهٔ سوم و ششم، ممنوع است. پرشِ ملودیک بیشتر از فاصلهٔ سوم، باید بلافاصله در جهتِ مخالف حل شود. بهترین  حرکات ملودیک در کنترپوان ابتدا «حرکت مخالف» بخش‌ها نسبت به هم است، سپس «حرکت مورب» است که در مرحلهٔ دوم قرار می‌گیرد و سوم اینکه باید از «حرکت موازی» مستمر به بالا یا پایین حتی‌الامکان کمتر استفاده شود و از حرکات منفصل ملودیک نیز اجتناب کرد.
ساختار > کنترپوان دوصدایی

کنترپوان دوصدایی، در هر دو سیستم (مُدال و تُنال) به پنج نوع تقسیم می‌شود که عبارتند از: نوع اول، نوع دوم، نوع سوم، نوع چهارم و نوع پنجم (فلورید کنترپوان).
ساختار > کنترپوان دوصدایی > نوع اول

یک بر یک: در برابر هر نتِ گردِ داده‌شده (کانتوس فیرموس)، یک نتِ هم ارزش (کنترپوان) قرار می‌گیرد. در این نوع کنترپوان، فاصلهٔ هم‌صدا در اول و آخرِ قطعه ممنوع است. فاصلهٔ بین دو بخش در شروع، باید با فاصلهٔ مطبوعِ کامل (اکتاو یا پنجم درست) و پایان قطعه در اکتاو باشد. حرکت‌های موازی چند مطبوعِ کامل و عبور بخش‌ها از یکدیگر همگی خطا محسوب شده و برای رسیدن به «هم‌صدا» در بخش‌های میانی، صداها باید با حرکت پیوسته به هم وصل و سپس جدا شوند.
در مثال زیر، از آنجا که کششِ هر دو بخش با هم مساوی و حرکت نت‌ها هم‌زمان است، استقلال بخش‌ها در نظر گرفته نمی‌شود. خط پایین «کانتوس فیرموس» یا ملودیِ داده‌شده و خط بالا «کنترپوان» یا ملودی مقابل آن است. فاصلهٔ حرکت بخش‌ها نسبت به هم به‌ترتیب عبارتند از: اکتاو، سوم، سوم، ششم، ششم، اکتاو:
Audio playback is not supported in your browser. You can download the audio file.