گاتفرید هلن‌واین
آثار

آثار او در زمینه‌هایی همچون طراحی و نقاشی، عکاسی، نقاشی دیواری، مجسمه، چیدمان و هنر نمایشی می‌باشد و از تکنیک‌های گسترده‌ای در کارهایش استفاده کرده‌است.
کارهای اخیر او اکثراً شامل آبرنگهایی به سبک پست مدرن که کودکانی زخمی را نمایش می‌دهد که به خوبی نمایش‌های او که غالباً با کودکان در فضای عمومی همراه است می‌باشد.
هلن وین هنرمند مفهومی است که دغدغه‌های او اصولاً شامل نگرانی‌های روانی و جامعه شناسی، مشکلات تاریخی و موضوعات سیاست است و به این علت است که آثار او همیشه بر انگیزنده و بحث‌برانگیز مطرح شده‌است.
یکی از دغدغه‌های ذهنی هلن وین پیچیدگی شرایط انسان است. تصاویر آزار دهنده و تأثیرگذار او از کودکانی که جسمی و روحی آسیب دیده‌اند به عنوان استعاره‌ای از تمامی مسائل و مشکلات بر روی کل کرهٔ زمین است. او بیگناهی جوانان در مقابل حوادث تاریخی به‌طور مثال هولوکاست را به تصویر کشیده‌است تا شکنندگی و ضعف بشر را در این جهان بی‌ثبات به نمایش درآورد.
ممکن عکس‌العمل‌ها نسبت به نقاشی‌های هلن وین که تصاویری از نوزادان تازه به دنیا آمده هستند شدید باشد. این آثار در موزهٔ "federal pathological anatomical" در وین نگهداری می‌شود. آن‌ها یقیناً عصبی‌کننده هستند. این تصاویر شک دهنده هستند اما به‌طور خارق‌العاده‌ای تصاویری زیبا را به نمایش می‌گذارند. همانند چهرهٔ فرشته که خوابیده‌اند. سرهای تخم مرغ مانند عجیب آن‌ها به سوی خوابی هیپنوتیزم وار و رؤیا گونه کشیده شده‌اند و لب‌های آن‌ها در حال پریشانی و تنگنا رو به تجزیه شدن است. انگشتان و دست‌های آن‌ها به علت نوعی فرمول شیمیایی دارای چین و چروک هستند اما هر کدام از آن‌ها در حسی بدیع و عالی که به آن‌ها شخصیتی متفاوت از دیگری می‌دهد رسوخ کرده‌اند. برای هلن وین این تصویرها هرگز مخوف و وحشتناک نبوده‌اند برای زمانی مختصر زندگی وجود دارد و از بین می‌رود بنابراین نشانه‌ای روحانی ناشی از سختی‌ها و مشکلات است که به این گونه ثبت می‌شود.
به‌طور نامانوس این نوزادان بیگناه از لحظهٔ مرگ که در برخی موارد تاریخ آن‌ها به قرن ۱۹ می‌رسد در کپسول‌های زمان نگهداری می‌شده اندوآن‌ها در برزخی شناور در حال خواب بوده‌اند و مدت‌های مدید رنج کشیده‌اند. این تصاویر آشوبی را در بین مردم و انجمن‌ها به راه انداخت که در ایرلند بیش از هر جای دیگری بود. جایی که حقیقت نگهداری از بچه‌ها در بیمارستان‌های ایرلندی برای اعضای بدن آن‌ها فاش شده بود و در آلمان مردم را به یاد تجربیات نازی بر روی کودکان یهودی انداخت.
شعار آن‌ها «زندگی نه مستحق زندگی» («Lebenunswertes leben») بود.
در هر فرهنگی این نوع اعمال تصویری از شیطان است و در هر حال آثار هلن وین در زیر پوشش مبهم و شیطانی اما آمیخته با نوعی تصویر سازی قرار دارد.
یکی از مسائل هلن وین موقعیت بشر است. کنایه او در اثر هنری هم چنین که شامل پرتره‌های شخصی می‌شود در تصاویر کودکان حکمفرمایی می‌کند اما نه کودکانی بیگناه در تصور مردمان عادی بلکه به جای آن تصویری عمیقاً آزار دهنده و تأثیرگذار از کودکان زخمی خلق کرده‌است. کودکی که به شدت به‌طور جسمی و روحی از درون ترسیده‌است.
هری اس پارکر رئیس موزهٔ هنرهای زیبای سان فرانسیسکو در رابطه با اینکه چه چیزی کارهای هلن وین را شاخص می‌کند می‌گوید: برای هلن وین کودک نمادی از بیگناهی است اما بیگناهی تسلیم شده در جهان امروز جنگ‌های نا خواسته، فقر، تجاوز، باجگیری و تأثیرات حاصل از تجهیزات مدرن، پاکی و پرهیزگاری کودکان را تهدید می‌کند.
چیزی که آثار هلن وین را شاخص می‌کند توانایی او در تأثیر گذاشتن از نظر فکری و حسی در رابطه با موضوعات تأثیرگذار است.
هلن وین در رابطه با یکی از آثار خود با نام سقوط فرشته می‌گوید:
این یک سقوط آرام است. این واقعاً یک سقوط بزرگ و بسیار آهسته‌است و این حرکت به قدری آرام است که یخ زده و منجمد به نظر می‌رسد. مانند تکه یخی که به آرامی بر روی آب شناور است به‌طوری‌که برای چشم محسوس نیست و برای ما که کوتاه و سریع زندگی می‌کنیم قطعهٔ یخ جاودانه و بی حرکت هستند. این فرشته در بین جهنم و بهشت معلق است و به پایین نرسیده‌است و ممکن است که هرگز نرسد ولی به آرامی به آن نزدیک می‌شود.
در ۲۷ ژوئن ۲۰۰۸ گاتفرید هلن وین نمایشگاهی از آثار خود در گالری رودولفونیوم گذاشت که شامل آثار او از سال ۱۹۷۰ تا کنون می‌باشد این اثر در ۵ بخش کلیدی دسته‌بندی شده‌اند و در موضوعات اغلب کارهای او روان شناختی و جامعه شناختی بوده‌اند که به‌طور واقع گرایانه در نقاشی‌هایش به تصویر درآمده‌اند.
نمایشگاه با یک سری پرتره آغاز می‌شود جایی که روش هلن وین به سرعت به‌طور تمثیل وار در پرتره‌های شخصی اش نشان داده می‌شود. او با فریادی جمع شده در چشمان بسته اش به تصویر کشیده شده‌است. تأثیرات نازی به‌طور کاملاً محسوس در یکی از کارهای او دیده می‌شود که در آن افسران فراری به‌طوری آرام و نجیب بر سر جسد بی جان یک کودک ایستاده‌اند. پاداش بی عاطفهٔ نازی در این گونه آثار تأثیر خود را در نقد به جنگ اتریش نشان می‌دهد. جنگی که هلن وین معتقد بود کشورش در ان به آرامی سقوط کرده‌است و بخش مرکزی عمده‌ترین موضوعات هلن وین که نمایش زجر کودکان است را شامل می‌شود. تماشاگر تصاویری را تماشا می‌کند که در ان یک کودک آغشته به خون صورت باندپیچی شده بی جان است یا حتی در حال حمل یک تفنگ است چون صحنه‌ها بدون دلیل خاص هستند نمایش کاملاً بی‌طرفانه و واقع گرایانه آن‌ها باعث می‌شود که ترسناک به نظر بیاید. این نقاشی‌ها تماشاگر را به احساسات هیجان انگیز غفلت و جنایت در گیر می‌کند. بزرگترین تصویر در این نمایش سر کودک است که کیفیت و حساسیت عکاسی گونه اش ان را به‌طور محسوس به زندگی وارد کرده‌است به گونه‌ای که به سختی می‌توان باور کرد که ان یک نقاشی است.