stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
شرلوک هلمز: جنایات و مکافات
داستان و پرونده‌های بازی

داستان بازی در سال‌های ۱۸۹۴ تا ۱۸۹۵ رخ می‌دهد و ۶ پرونده‌ی آن مستقل از یکدیگر هستند که برخی از آنها الهام گرفته از داستان‌های اصلی شرلوک هولمز به قلم سر آرتور کانن دویل هستند.
۱- سرنوشت پیتر سیاه: بازرس لستراد پرونده‌ای را به هولمز ارجاع می‌دهد که پیتر کری، یک کاپیتان شکار نهنگ، در کابین خانه خود با یک وسیله مخصوص شکار نهنگ، کشته شده است. این پرونده اقتباسی از داستان «ماجرای پیتر سیاه» است.
۲- معما روی ریل: مایکرافت از شرلوک هولمز می‌خواهد تا پیگیر آنارشیست‌هایی باشد که قصد نابودی دولت بریتانیا را دارند، اما چون شرلوک علاقه‌ای به سیاست ندارد این درخواست را رد کرده و با واتسون به استافوردشایر می‌رود. وقتی پس از یک هفته تصمیم به برگشت به لندن را می‌گیرند، متوجه ناپدید شدن قطار شده و شروع به تحقیق درباره این موضوع می‌کنند.
۳- حمام خون: این بار لستراد پرونده آنارشیست‌ها را به هولمز ارجاع می‌دهد اما هولمز باز هم رد می‌کند. اما قبول می‌کند پرونده‌ای را پیگیری کند که در آن یک سیاستمدار در سونای بخار در بسته درون حمام رومی به قتل رسیده که مربوط به فرقه «میتراییسم» است.
۴- ماجرای ابی گرنج: این پرونده نیز الهام گرفته از داستان «ماجرای ابی گرنج» است. دو سارق، یوستاس برکنستال، یک آریستوکرات عصبی را کشته، همسرش را گروگان گرفته و زیورآلات نقره‌ای او را دزدیده‌اند.
۵- درام باغچه کیو (Kew): یک دوست قدیمی از هولمز می‌خواهد درباره سرقت گیاهان خاص گلخانه‌اش تحقیق کند. در این بین هولمز می‌فهمد مسئول گلخانه چند روز قبل از سرقت از دنیا رفته و حالا هولمز احتمالا درباره قتل هم باید تحقیق کند.
۶- پیاده روی ماه نیمه: ویگینز به دیدن هولمز می‌آید و می‌گوید برادر بزرگترش به جرم قتل دو نفر در بازداشت است. هولمز شروع به تحقیق می‌کند و مسیر پرونده عوض می‌شود.
همچنین هولمز در حین بررسی آخرین پرونده با آنارشیست‌ها رو به رو می‌شود و آن‌ها سعی می‌کنند هولمز را متقاعد کنند که کاری که می‌خواهند انجام دهند به نفع همه‌ی مردم است. اینجا بازیکن می‌تواند انتخاب کند که جلوی آنها بایستد یا بگذارد به کارشان ادامه دهند.
جمهوری هاوایی

جمهوری هاوایی (به زبان هاوایی: Lepupalika o Hawaiʻi) یک نظام تک‌حزبی کوتاه‌مدت در هاوایی بود که بین ۴ ژوئیه ۱۸۹۴ و ۱۲ اوت ۱۸۹۸ که دولت موقت هاوایی پایان یافت و به‌عنوان یک قلمرو غیرسازمان‌یافته و غیرمنضم به ایالات متحده پیوست برقرار بود. کمیته امنیت عمومی در سال ۱۸۹۳ ملکه لیلی‌اوکالانی پادشاه پادشاهی هاوایی را پس از آنکه قانون اساسی ۱۸۸۷ موسوم را رد کرد سرنگون کرد. کمیته امنیت عمومی قصد داشت هاوایی را به ایالات متحده ضمیمه کند، اما رئیس‌جمهور گروور کلیولند که دموکرات و مخالف امپریالیسم بود این اقدام را نپذیرفت. سپس قانون اساسی جدیدی نوشته شد و هاوایی برای الحاق به ایالات متحده آماده شد.
رهبران جمهوری، از جمله سنفرد دول و لورین ای. تورستن، از نوادگان مهاجران آمریکایی متولد هاوایی بودند که به زبان هاوایی صحبت می‌کردند، اما روابط مالی، سیاسی و خانوادگی قوی‌ای با ایالات متحده داشتند. آنها جمهوری را به‌گونه‌ای طراحی کردند که به یک قلمرو ایالات متحده تبدیل شود. دول، که پیش‌تر عضو مجلس قانون‌گذاری سلطنتی از کولوآ، کائوآئی و قاضی دادگاه عالی پادشاهی بود، تورستن را که به‌عنوان وزیر کشور تحت سلطنت پادشاه کالاکائواَ خدمت کرده بود، منصوب کرد تا در واشینگتن، دی.سی. برای الحاق هاوایی به ایالات متحده تلاش کند. موضوع امپریالیسم خارجی در ایالات متحده، به دلیل ریشه‌های استعماری این کشور، بحث‌برانگیز بود. هاوایی در زمان ریاست‌جمهوری ویلیام مک‌کینلی، رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه، در ۱۲ اوت ۱۸۹۸، در جریان جنگ اسپانیا-آمریکا، به ایالات متحده پیوست. قلمرو هاوایی به‌طور رسمی در ۱۴ ژوئن ۱۹۰۰ به‌عنوان بخشی از ایالات متحده تأسیس شد.
بلانت ریپورت «برای نخستین بار شواهدی ارائه داد که به‌طور رسمی دخالت ایالات متحده در سرنگونی غیرقانونی دولت قانونی و مسالمت‌آمیز هاوایی را شناسایی کرد.» مقامات آمریکایی بلافاصله دولت جدید را به رسمیت شناختند و سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا توسط وزیر ایالات متحده برای کمک به سرنگونی ارسال شدند. طرفداران ملکه ادعا کردند که حضور تفنگداران، ملکه را هراساند و انقلاب را ممکن کرد بلانت نتیجه گرفت که ایالات متحده اقدامات حزبی غیرمجاز، از جمله فرود تفنگداران دریایی تحت بهانه‌های نادرست یا اغراق‌شده، برای حمایت از توطئه‌گران ضدسلطنتی انجام داده است؛ این اقدامات در موفقیت انقلاب مؤثر بودند و انقلاب برخلاف خواسته اکثریت مردم هاوایی انجام شد.
بنیانگذاری جمهوری

اعضای حزب اصلاحات هاوایی در سال ۱۸۸۷ پادشاه را مجبور کردند قانون اساسی جدیدی را بپذیرد که قدرت مشروطه پادشاه را طبق قانون اساسی ۱۸۶۴ محدود می‌کرد. قانون اساسی ۱۸۸۷ که به دلیل تهدیدهایی که برای گرفتن تأیید پادشاه استفاده شد، «قانون اساسی سرنیزه‌ای» نامیده می‌شود، بدون تأیید مجلس قانون‌گذاری تصویب شد و پادشاه را به یک شخصیت تشریفاتی تبدیل کرد. در سال ۱۸۹۳، یک کودتای نظامی علیه پادشاه توسط بیش از ۱٬۰۰۰ مرد محلی مسلح که توسط مالکان ثروتمند مزارع نیشکر و تاجران رهبری می‌شدند، انجام شد. این کودتا بدون خونریزی بود زیرا نیروهای مسلح سلطنتی مقاومت نکردند. دولت موقت هاوایی به‌طور موقت توسط کمیته امنیتی تشکیل شد. رهبران کودتا که روابط اقتصادی قوی با ایالات متحده داشتند، می‌خواستند هاوایی به ایالات متحده بپیوندد تا از تصاحب آن توسط امپراتوری ژاپن جلوگیری کنند. الحاق به دلیل دو دادخواست با بیش از ۲۰٬۰۰۰ امضا که بیش از نیمی از جمعیت بومی هاوایی را نمایندگی می‌کردند، به تأخیر افتاد. از آنجا که رئیس‌جمهور کلیولند با الحاق مخالف بود، خود ملکه در واشینگتن ساکن شد تا برای بازگرداندن قدرت خود لابی کند.
رئیس‌جمهور کلیولند یک بازرس را فرستاد که بلانت ریپورت را نوشت و در آن نتیجه‌گیری شد که وزیر استیونز شورش را دستکاری و سازمان‌دهی کرده بود. کلیولند تصمیم گرفت ایالات متحده باید ملکه را بازگرداند؛ او از دول خواست استعفا دهد، اما دول این درخواست را نادیده گرفت. سنای ایالات متحده جلساتی دربارهٔ گزارش دیگری به نام گزارش مورگان برگزار کرد که ادعاهای گزارش بلانت را تضعیف کرد. افکار عمومی در ایالات متحده طرفدار الحاق بود. در مه ۱۸۹۴، سنای ایالات متحده به‌طور یکپارچه قطعنامه‌ای تصویب کرد که با بازگرداندن ملکه، دخالت در امور دولت دول، و اقداماتی که می‌توانست فوراً به الحاق منجر شود، مخالفت می‌کرد. در نتیجه، کلیولند موضوع را رها کرد و جمهوری هاوایی عملاً مجبور شد به‌تنهایی از خود دفاع کند.
دولت موقت یک مجلس قانون اساسی تشکیل داد که فقط محدود به هاوایی‌ها و مالیات‌دهندگان با اصالت آمریکایی یا اروپایی بود و آسیایی‌ها را شامل نمی‌شد.
سیاست

رئیس‌جمهور هاوایی رئیس دولت و رئیس دولت جمهوری هاوایی بود. قانون اساسی مشخص کرده بود که دوره ریاست‌جمهوری شش ساله باشد و افراد نمی‌توانند در دوره‌های متوالی به این سمت انتخاب شوند. رئیس‌جمهور اختیار وتوی قوانین را داشت، اما وتوی او می‌توانست با اکثریت دوسوم در هر دو مجلس قانون‌گذاری لغو شود. او همچنین فرمانده کل نیروهای مسلح بود. رئیس‌جمهور اعضای کابینه خود را منصوب می‌کرد که این انتصابات نیازمند تأیید سنا بود. اعضای کابینه به‌عنوان کاربران هر دو مجلس قانون‌گذاری شناخته می‌شدند و می‌توانستند در جلسات شرکت کنند، اما چون به‌عنوان اعضای منتخب مجلس نبودند، حق رأی نداشتند. اگر ریاست‌جمهوری خالی می‌شد، وزیر امور خارجه می‌توانست به‌عنوان رئیس‌جمهور موقت خدمت کند تا زمانی که مجلس قانون‌گذاری برای انتخاب جانشین رأی‌گیری کند.
ماده ۲۳ قانون اساسی ۱۸۹۴ سنفرد دول را به‌عنوان اولین رئیس‌جمهور جمهوری معرفی کرد. او همچنین تنها رئیس‌جمهور این کشور بود، زیرا هاوایی در سال ۱۸۹۸ به ایالات متحده پیوست. با این الحاق، هاوایی به یک قلمرو ایالات متحده تبدیل شد و دول به‌عنوان اولین فرماندار آن منصوب شد.
مجلس قانون‌گذاری جمهوری شامل یک سنا و یک مجلس نمایندگان بود. هر کدام از این مجالس ۱۵ عضو داشتند؛ مدت تصدی اعضای سنا شش سال و اعضای مجلس نمایندگان دو سال بود، به‌جز مجلس اول که طبق قانون اساسی دوره‌ای سه‌ساله داشت. لوایح بودجه‌ای توسط وزیر دارایی تنظیم می‌شد و به سنا ارسال می‌شد. سنا همچنین حق تأیید انتصابات ریاست‌جمهوری و تصویب معاهدات را داشت، که این مجلس را از هر لحاظ نسبت به مجلس پایین‌دستی قدرتمندتر می‌کرد. قانون‌گذاران می‌توانستند هم‌زمان به‌عنوان رئیس‌جمهور، وزیر کابینه یا قاضی دیوان عالی خدمت کنند.
از آنجا که سلطنت‌طلبان جمهوری را تحریم کرده و از سوگند وفاداری برای شرکت در انتخابات خودداری کرده بودند، حزب اتحادیه آمریکایی تمام کرسی‌ها را در انتخابات ۱۸۹۴ و ۱۸۹۷ به‌دست‌آورد. شرط داشتن اموال به ارزش ۱۵۰۰ دلار برای رأی‌دادن به سناتورها که از قانون اساسی ۱۸۸۷ باقی مانده بود، برخلاف روندهای غالب آن زمان بود. انتخابات ۱۸۹۷ کمترین مشارکت در تاریخ هاوایی را داشت، به‌طوری که کمتر از یک درصد از جمعیت در انتخابات شرکت کردند. قانون اساسی جدید جمهوری تنها به مردانی که شهروند بومی پادشاهی هاوایی یا شهروندان طبیعی‌شده پادشاهی بودند اجازه رأی‌دادن می‌داد. این شرط باعث شد اکثر مهاجران ژاپنی، چینی، پرتغالی و اروپایی از حق رأی محروم شوند. در نتیجه، هاوایی‌های بومی با دوسوم اکثریت رأی‌دهندگان، بالاترین نمایندگی را در مجلس قانون‌گذاری جمهوری داشتند. رئیس مجلس نمایندگان جمهوری نیز یک هاوایی به نام جان لات کائولوکوا بود.
شورش ویلکاکس در سال ۱۸۹۵

رابرت ویلیام ویلکاکس یک انقلابی بومی هاوایی بود. در سال ۱۸۸۹، او رهبری ارتشی متشکل از ۱۵۰ نفر از هاوایی‌ها، اروپایی‌ها و چینی‌ها را در شورشی علیه پادشاهی هاوایی بر عهده داشت. در سال ۱۸۹۵، ویلکاکس در تلاش دیگری شرکت کرد، این بار برای سرنگونی جمهوری هاوایی و بازگرداندن قدرت به ملکه لیلی‌یوکالانی. حامیان سلطنتی محموله‌ای از اسلحه و مهمات را به‌طور مخفیانه از سانفرانسیسکو، کالیفرنیا به هونولولو منتقل کردند. در تاریخ ۶ ژانویه ۱۸۹۵، گروهی از سلطنت‌طلبان در مکانی مخفی گرد هم آمدند تا نقشه تصرف ناگهانی ساختمان‌های دولتی را طراحی کنند. اما برخورد زودهنگام با یک گروه پلیس باعث هشدار به هونولولو شد و نقشه‌ها کنار گذاشته شد، زیرا سلطنت‌طلبان به سرعت شکست خوردند. ویلکاکس چند روز در کوه‌ها مخفی شد تا اینکه دستگیر شد. پسر یکی از حامیان الحاق به ایالات متحده کشته شد. درگیری‌های دیگری نیز در هفته بعد رخ داد که منجر به دستگیری رهبران توطئه و پیروانشان شد. دولت اسلحه و مهمات و اسنادی احتمالی را در محل اقامت خصوصی لیلی‌یوکالانی در واشینگتن‌پلیس یافت که شامل نوشته‌های دست‌نویس او دربارهٔ انتخاب اعضای کابینه پس از ضدانقلاب بود و او را بیشتر در این توطئه دخیل می‌کرد.
محاکمه لیلی‌یوکالانی

جمهوری هاوایی ملکه سابق را به محاکمه کشاند. دادستان ادعا کرد که لیلی‌یوکالانی به «خیانت خاموش» متهم است، زیرا ظاهراً می‌دانسته اسلحه‌ها و بمب‌های مربوط به ضدانقلاب ویلکاکس در باغچه محل اقامت شخصی او در واشینگتن‌پلیس پنهان شده‌اند. لیلی‌یوکالانی این اتهامات را رد کرد.
او به ۵ سال زندان با کار سخت و جریمه ۱۰ هزار دلاری محکوم شد. با این حال، او در یک اتاق خواب بزرگ در قصر ایولانی، که دارای یک پیانو و حمامی با آب گرم و سرد بود، زندانی شد. او دو خدمتکار در اختیار داشت و تحت نظارت مداوم نیروهای نظامی بود. پس از هشت ماه، به او اجازه داده شد به خانه خود در واشینگتن‌پلیس برود و تحت بازداشت خانگی توسط رئیس‌جمهور سفنرد دول قرار گرفت. یک سال بعد، او کاملاً بخشیده شد و حق سفر به او داده شد. رئیس‌جمهور دول پاسپورتی برای او صادر کرد تا به واشینگتن دی‌سی سفر کند و دوستان و بستگان خود را ملاقات کند. با این حال، او از این فرصت برای لابی‌گری در سنای ایالات متحده در سال ۱۸۹۷ علیه الحاق استفاده کرد.
پایان جمهوری و الحاق

با آغاز به کار ویلیام مک‌کینلی به‌عنوان بیست و پنجمین رئیس‌جمهور ایالات متحده در ۴ مارس ۱۸۹۷، جمهوری هاوایی مذاکرات برای الحاق را از سر گرفت. این مذاکرات تا تابستان ۱۸۹۸ ادامه یافت. در آوریل ۱۸۹۸، ایالات متحده وارد جنگ با اسپانیا شد و جمهوری هاوایی بی‌طرفی خود را اعلام کرد. اما در عمل، حمایت گسترده‌ای از ایالات متحده ارائه کرد و ارزش خود را به‌عنوان یک پایگاه دریایی در زمان جنگ نشان داد و تأیید گسترده‌ای از سوی مردم آمریکا برای رفتار غیر بی‌طرفانه خود کسب کرد.
با تضعیف مخالفان، هاوایی از طریق قطعنامه نیولندز، که تنها نیازمند اکثریت آرا در هر دو مجلس بود، ضمیمه شد. بیشتر حمایت‌ها از جمهوری‌خواهان بود. این قطعنامه در مجلس نمایندگان با ۲۰۹ رأی موافق در برابر ۹۱ رأی مخالف تصویب شد. قطعنامه در ۴ ژوئیه ۱۸۹۸ تصویب و در ۷ ژوئیه توسط مک‌کینلی امضا شد. انتقال حاکمیت بر جزایر هاوایی در ۱۲ اوت ۱۸۹۸ انجام شد، زمانی که پرچم هاوایی پایین کشیده شد و پرچم «ستاره‌ها و راه‌راه‌ها» ایالات متحده در محل سابق قصر سلطنتی ایولانی به اهتزاز درآمد. نام جمهوری هاوایی به قلمرو هاوایی تغییر یافت، که دو سال بعد به‌عنوان یک قلمرو سازمان‌یافته و ثبت‌شده ایالات متحده رسمیت یافت.
سن ایگناسیو مینی

| میراث جهانی یونسکو | میراث جهانی یونسکو |
| --- | --- |
مکان:  آرژانتین
معیار ثبت: فرهنگی: iv
شمارهٔ ثبت: 275
تاریخ ثبت: ۱۹۸۴
سن ایگناسیو مینی حدود ۶۰ کیلومتری شمال پوساداس در ایالت میسیونز در آرژانتین قرار دارد. این منطقه در سال ۱۹۸۴ در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید.
خانه کروتچت

| خانه کروتچت | خانه کروتچت |
| --- | --- |
Casa Curutchet: Casa Curutchet
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
موقعیت: لا پلاتا، Argentina
آدرس: Avenida 53 Nº۳۲۰, ۱۹۰۰
پایان: ۱۹۴۹–۵۳
مالک: Dr. Pedro Domingo Curutchet
طراحی و ساخت: طراحی و ساخت
معمار: لو کوربوزیه
 سایت میراث جهانی یونسکو:  سایت میراث جهانی یونسکو
نام رسمی: آثار معماری لو کوربوزیه
گونه: Cultural
معیار: i, ii, vi
تاریخ ثبت: فهرست میراث جهانی یونسکو بر پایه سال ثبت (40th کمیته میراث جهانی یونسکو)
شماره ثبت: 1321-011
State Party:  آرژانتین
منطقه: فهرست میراث جهانی یونسکو
 :  
 یادبود تاریخی ملی آرژانتین:  یادبود تاریخی ملی آرژانتین
تاریخ ثبت: ۲۰۰۶
 :  
 :  
خانه کروتچت (به اسپانیایی: Casa Curutchet) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در لا پلاتا واقع شده‌است.
خانه کروتچت یکی از آثار کشور آرژانتین است که در شهر لا پلاتا قرار دارد. این مکان با توجه به معیارهای i, ii, vi به عنوان یک مکان فرهنگی در فهرست میراث جهانی یونسکو در آرژانتین قرار گرفت.
موقعیت

خانه کروتچت در لا پلاتا واقع شده‌است.
بنیاد هنری پولیتزر

| 0 | 1 |
| --- | --- |
ساختمان بنیاد هنری پولیتزر.: ساختمان بنیاد هنری پولیتزر.
بنیان‌گذاری: ۲۰۰۱
مکان: سنت لوئیس، میزوری
مختصات: ۳۸°۳۸′۲۵″شمالی ۹۰°۱۴′۰۴″غربی﻿ / ﻿۳۸٫۶۴۰۴°شمالی ۹۰٫۲۳۴۴°غربی﻿ / 38.6404; -90.2344
گونه: موزه هنری
بنیان‌گذار: امیلی راوه پولیتزر
مدیر: کارا استارک
وبگاه: http://www.pulitzerarts.org
بنیاد هنری پولیتزر (انگلیسی: Pulitzer Arts Foundation) یک موزه هنری در سنت لوئیس، میزوری است که نمایشگاه‌های ویژه و برنامه‌های عمومی را نمایش می‌دهد. این مکان به‌طور غیررسمی به نام «پولیتزر» شناخته می‌شود و در ۳۷۱۶ بلوار واشینگتن قرار دارد. ساختمان آن توسط معمار ژاپنی دارای شهرت جهانی، تادائو آندو طراحی شده است. هزینهٔ ورودی موزه رایگان است.
تاریخچه

بنیاد هنری پولیتزر در سال ۲۰۰۱ به‌دست امیلی راو پولیتزر بنیان نهاده شد. او در کنار همسرش جوزف پولیتزر جونیور، به دنبال ایجاد فضایی برای نمایش آثار مجموعهٔ هنری شخصی‌شان بودند. خانواده پولیتزر در اوایل دههٔ ۹۰ میلادی به تادائو آندو سفارش دادند که یک کارخانهٔ خودروسازی و نمایشگاه رهاشده در مرکز شهر سنت لوئیس را بازسازی کند. در حین طراحی نگارخانهٔ پولیتزر، جوزف جونیور به دلیل سرطان رودهٔ بزرگ درگذشت و پروژه محقق نشد. امیلی راو پولیتزر بعداً دوباره به آندو نزدیک شد و نخستین ساختمان عمومی مستقل این معمار در ایالات متحدهٔ آمریکا را سفارش داد.
نمایشگاه افتتاحیه منتخبی از آثار مجموعه خصوصی پولیتزرها، از جمله آثار هنری روی لیکتنستاین، کلود مونه، پابلو پیکاسو، مارک روتکو، کیکی اسمیت و اندی وارهول را به نمایش گذاشت. با آغاز دومین نمایشگاه، آثار منتخب الزورث کلی از مجموعه‌های سنت لوئیس، پولیتزر دامنهٔ نمایشگاه‌های خود را گسترش داد تا آثاری خارج از مجموعهٔ خصوصی خانوادگی‌شان را نیز دربر گیرد، و این عامل هدایت‌کنندهٔ نمایش‌های بعدی‌شان بود.
بنیاد هنری پولیتزر نمایشگاه‌های سرشماری از جمله نمایش‌های گروهی هنر مینیمالیسم، هنر بودایی، استادان قدیم و زمینه‌های مدرن و همچنین نمایش‌های انفرادی از هنرمندانی مانند دن فلی‌وین، ان همیلتون، گوردون ماتا-کلارک، ریچارد سرا، هیروشی سوگیموتو، و دیگر هنرمندان را به نمایش گذاشته است. آثار در پولیتزر بدون برچسب دیوار نصب می‌شوند تا رویارویی بدون واسطه با هنر را تشویق کنند.
ساختمان

بنیاد هنری پولیتزر در اکتبر ۲۰۰۱ پس از چهار سال ساخت و ساز و نزدیک به ده سال طرح‌ریزی تکمیل شد. بنیاد هنری پولیتزر نخستین ساختمان عمومی در ایالات متحده بود که توسط تادائو آندو، معمار ژاپنی برندهٔ جایزه معماری پریتزکر در سال ۱۹۹۵ طراحی شد. از جمله شناسه‌های ساختمان، می‌توان به توجه دیرینهٔ آندو به عناصر طبیعی مانند نور و آب و به‌کارگیری خاص او از بتن اشاره کرد. فرم‌های بتن که شامل ساختمان می‌شود در طول مدت چهارسال ساخت‌وساز بر سایت گذاشته شدند و در ساخت آن از فن‌های پیشرفته‌ای استفاده شد که در آن زمان در آمریکا مرسوم نبود. این ساختمان به عنوان «محیطی آرام برای تأمل در هنر و کمکی به احیای منظر شهری سنت لوئیس» توصیف شده است.
در ژوئن ۲۰۱۴، ساختمان تحت پروژهٔ گسترش قرار گرفت که در آن فضای انبار و اداری در سطح پایینی بازسازی شد تا دو نگارخانهٔ عمومی نو ایجاد شود. پولیتزر پس از مشورت با آندو و دفترش، فضای عمومی ساختمان را از ۶٬۸۰۰ فوت مربع به ۱۰٬۴۰۰ فوت مربع افزایش داد. ساختمان در ۱ مه ۲۰۱۵ همراه با سه نمایشگاه انفرادی همزمان از هنرمندان الکساندر کالدر، فرد سندبک و ریچارد تاتل بازگشایی شد.
عملیات سپر اقیانوس

نمایی از کشتی جنگی اچ‌ان‌ال‌ام‌اس اورتسن (اف۸۰۵) که در عملیات سپر اقیانوس، مورد استفاده قرارگرفت.
عملیات سپر اقیانوس همکاری ناتو در عملیات آزادی پایدار - شاخ آفریقا (OEF-HOA) بود، یک اقدام ضد دزدی دریایی در اقیانوس هند، کانال گاردافوی، خلیج عدن و دریای عرب. عملیات نیروی دریایی در ۱۷ اوت ۲۰۰۹ پس از تصویب در شورای آتلانتیک شمالی آغاز شد، این برنامه در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۶ توسط ناتو خاتمه یافت. عملیات اقیانوس سپر بر حفاظت از کشتی‌های عملیات متفقین متمرکز بود که به عنوان بخشی از مأموریت برنامه جهانی غذا در منطقه، تجهیزات امدادی را حمل می‌کرد. این طرح همچنین به تقویت نیروی دریایی و گارد ساحلی کشورهای منطقه کمک کرد تا در مقابله با حملات دزدان دریایی آماده باشند. علاوه بر این، چین و کره جنوبی کشتی‌های جنگی را برای شرکت در این فعالیت‌ها فرستادند.
بیمارستان پادشاه

| بیمارستان کینگ مدرسه بیمارستان کینگ بیمارستان کینگ | بیمارستان کینگ مدرسه بیمارستان کینگ بیمارستان کینگ |
| --- | --- |
ورودی بیمارستان کینگ: ورودی بیمارستان کینگ
موقعیت: موقعیت
پالمرستاون، دوبلین جنوبی ایرلند: پالمرستاون، دوبلین جنوبی ایرلند
مختصات: ۵۳°۲۱′۳۲″شمالی ۶°۲۳′۰۹″غربی﻿ / ﻿۵۳٫۳۵۸۸°شمالی ۶٫۳۸۵۹°غربی﻿ / 53.3588; -6.3859
گونه: مدرسه روزانه و شبانه روزی مستقل مدرسه دولتی 
شعار: "یک مدرسه و یک روش زندگی"
وابستگی(های) مذهبی: کلیسای ایرلند
تأسیس: ۱۶۶۹؛ ۳۵۶ سال پیش (۱۶۶۹-خطا: زمان نامعتبر}})
Chairman: آنگوس پاترتون (رئیس هیئت مدیره)
مدیر: مارک رونان
سال: فرم های ۱-۶ سن ۱۲-۱۸
جنسیت: مرد و زن
سن: ۱۲+
دانش‌آموزان: ۷۰۰ (تقریباً ۱/۳ مرزنشین هستند).
خوابگاه‌ها: خانه مرسر، خانه دزموند، خانه بلک هال، خانه سویفت، خانه استوارت، خانه بلوکت، خانه اورموند، خانه عاج، خانه مورگان، خانه گریس
رنگ‌ها:    سرمه ای و زرد
وبگاه: kingshospital.ie
بیمارستان و مدرسه آزاد شاه چارلز دوم، آکسمن تاون ، که به آن بیمارستان کینگ نام برده می شود ( کی اچ؛ ایرلندی: مدرسه بیمارستان کینگ  ) یک مدرسه روزانه و شبانه روزی خودفرما با تعلیم مشاع کلیسای ایرلند می باشد که در پالمرستاون ، دوبلین ، ایرلند قرار گرفته شده. این دانشگاه در میدانی به مساحت ۸۰ هکتار در گوشه رودخانه لیفی به اسم بروکلاون می باشد که اسم آن از خانه‌های روستایی قرار گرفته در این سایت عبوس گردیده شده و رئیس یا مدیر مدرسه و خانواده‌اش در آن مشغول زندگی هستند. این مدرسه همچنین عضوی از کنفرانس مدیران و مدیران ارشد اچ ام سی و بی اس ای می باشد.
این مدرسه در سال ۱۶۶۹ پایه گذاری شد و یکی از فرسوده ترین و قدیمی ترین مدرسه های ایرلند می باشد و به مدرسه کت آبی نیز مشهور بود. اگر چه برتری با شخص هایی می باشد که از سنت اصلی پروتستان می باشند، به عنوان یک مدرسه مسیحی ، دانش آموزان دیگر مذهب ها در آن شرکت می کنند. رنگ های مدرسه سرمه ای و طلایی یا زرد می باشد. تاج مدرسه سه قلعه در حال آتش گرفتن با تاریخ «۱۶۶۹ » می باشد که کمابیش مشابه تاج شهر دوبلین می باشد.  مدیر مدرسه فعلی مارک رونان است.
تاریخ > پایه گذاری

این مدرسه در سال ۱۶۶۹ به عنوان بیمارستان و مدرسه رایگان شاه چارلز دوم پایه گذاری شد و در خیابان کوئین، دوبلین واقه گردیده بود. بیمارستان کینگ ادامه مدرسه آزاد قدیمی دوبلین بود. در تاریخ ۵ می ۱۶۷۴، مدرسه با ۶۰ دانش آموز، از جمله 3 دختر، افتتاح شد. از سال ۱۷۸۳ تا ۱۹۷۱، این مدرسه در بلک هال پلیس ، دوبلین، که تا به امروزی مقر انجمن حقوق ایرلند است، قرار داشت.
در روز های نخستین قرن هفدهم و روز های نخستین قرن هجدهم از آن به عنوان مکان برگزاری انتخابات در شهر دوبلین پارلمان ایرلند استفاده می شد. هنگامی که این برای انتخابات عمومی ۱۷۱۳ به توسل تغییر نمود، به ازدحام انتخابات دوبلین منجر شد.
تاریخ > تملک مورگان

تملک مدرسه مورگان (۱۹۵۷) به بیشتر شدن متوالی تعداد دانش‌آموزان کمک نمود و تا سال ۱۹۷۰، نیاز به فضا و تجهیزات بیشتر منجر به سرایت از مرکز شهر به مدرسه‌ای پیشرفته و با برنامه شد که در ۱۰۰-جریب-فرنگی (۴۰۰٬۰۰۰-متر-مربع) مدرسه خود ساخته شده بود. ۱۰۰-جریب-فرنگی (۴۰۰٬۰۰۰-متر-مربع)   سایت در سواحل رودخانه لیفی در پالمرستاون، شهرستان دوبلین .
ساختمان بلک هال پلیس، در حدود ۱۸۹۰. یک گنبد جدید در حال افزوده شدن بود.
دانش آموز گذشته تائوسیاچ لیو وردکار  تی دی
سارگیس آبوویان (کشاورز)

| سارگیس آبوویان | سارگیس آبوویان |
| --- | --- |
سارگیس آبوویان: سارگیس آبوویان
رئیس آکادمی دولتی کشاورزی ارمنستان: رئیس آکادمی دولتی کشاورزی ارمنستان
دوره مسئولیت ۱۹۳۰ – ۱۹۳۷: دوره مسئولیت ۱۹۳۰ – ۱۹۳۷
وزیر فرهنگ ارمنستان شوروی: وزیر فرهنگ ارمنستان شوروی
دوره مسئولیت ۷ اوت ۱۹۲۲ – ۲۳ ژانویه ۱۹۲۳: دوره مسئولیت ۷ اوت ۱۹۲۲ – ۲۳ ژانویه ۱۹۲۳
پس از: پوغوس ماکینتسیان
پیش از: آسکاناز مراویان
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲ ژانویهٔ ۱۸۶۹ جلال‌اوغلی (استپاناوان کنونی)، شهرستان تفلیس، فرمانداری تفلیس، تحت‌الحمایگی قفقاز، امپراتوری روسیه
درگذشته: ۲۱ ژوئن ۱۹۴۲ (۷۳ سال) ایروان، جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان
ملیت: ارمنستان
حزب سیاسی: حزب کمونیست اتحاد شوروی
تحصیلات: دکتری علوم کشاورزی
محل تحصیل: مدرسه نرسیسیاندانشگاه لایپزیگ
پیشه: برزشناسی
سارگیس آبوویان (ارمنی: Սարգիս Աբովյան؛ انگلیسی: Sargis Abovian؛ زادهٔ ۲ ژانویهٔ ۱۸۶۹ - درگذشته ۲۱ ژوئن ۱۹۴۲) یک کشاورز و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۷ اوت ۱۹۲۲ تا تاریخ ۲۳ ژانویه ۱۹۲۳ سمت وزیر فرهنگ ارمنستان شوروی را برعهده داشت. Armenian dairy-farming specialist
زندگی‌نامه

در ۲ ژانویهٔ ۱۸۶۹ در جلال‌اوغلی به دنیا آمد و از مدرسه نرسیسیان و دانشگاه لایپزیگ فارغ‌التحصیل شد. وی در مدرسه دخترانه گایانیان، دانشگاه دولتی ایروان و دانشگاه ملی علوم کشاورزی ارمنستان فعالیت می‌کرد. وی در ۲۱ ژوئن ۱۹۴۲ در سن ۷۳ سالگی در ایروان درگذشت.
یادداشت

↑  director of Armenian agricultural state institute
↑  գյուղատնտեսական գիտությունների դոկտոր
جاش همیلتون (هنرپیشه)

| جاش همیلتون | جاش همیلتون |
| --- | --- |
زادهٔ: ۹ ژوئن ۱۹۶۹ ‏(۵۵ سال)
ملیت: ایالات متحده آمریکا
سال‌های فعالیت: ۱۹۷۷–اکنون
جاش همیلتون (انگلیسی: Josh Hamilton؛ زادهٔ ۹ ژوئن ۱۹۶۹) یک هنرپیشه، و بازیگر سینما اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۷۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به هویت بورن، جی. ادگار، پیمانکار، حفرکنندگان، زنی دیگر، بلیز، حرف، متاسفم، متنفران، خانه بله و با افتخار اشاره کرد.
شورش‌های ۱۸۵۷ در هند

بهادرشاه دوم در حال جلوس بر تخت سلطنتی هندوستان.
اعدام دو تن از افراد شرکت‌کننده در شورش‌های سال ۱۸۵۷ میلادی در هند توسط «مزدوران هندی» شاغل در ارتش بریتانیا.
شورش‌های ۱۸۵۷ در هند (نام‌های دیگر: جنگ اول استقلال هندوستان، شورش کبیر، شورش سربازان هندوستان، شورش ۱۸۵۷، شورش سپاهیان) از سوی سپاهیان هندی شاغل در کمپانی هند شرقی بریتانیا (سیپوی‌ها) در ۱۰ مه ۱۸۵۷ در شهر میروت (۶۴ کیلومتری شمال‌شرقی دهلی) شروع شد و به سرعت به شورش‌های سربازان و مردم عادی به‌خصوص در فلات گنگ علیا و مرکز هندوستان انجامید.
سربازان شورشی هندی بهادرشاه دوم را که در آن زمان ۸۲ سال داشت و مقرری ماهانه‌اش را از دولت بریتانیا دریافت می‌کرد را به عنوان «پادشاه و رهبر خود» خواندند. این شورش به سرعت به نواحی دیگر نیز راه یافت و کانپور، لکهنو و به ویژه در بخشهایی از بیهار نیز مردم مخالفت خود را با حضور و نفوذ انگلیسیها اعلام کردند. دو روز بعد بهادرشاه برای هدایت قیام و تنظیم امور سپاه و کنترل شهر فرمانهایی صادر کرد. وی به خوبی آگاه بود که نیروهای انگلیسی به زودی به سرکوب آنها خواهند آمد؛ از این‌رو برای متحد ساختن امیران، شاه‌زادگان و راجه‌های مناطق دیگر به پا خاست و در تاریخ ۲ مه ۱۸۵۷ اعلام کرد که برای آزادی هندوستان از چنگال انگلیسی‌ها می‌جنگد و پس از آن از دنیای سیاست کناره‌گیری می‌کند. وی همچنین نامه‌هایی به ۳ گروه زمین‌داران، سپاهیان و صنعت‌گران نوشت و یادآوری پایگاه و اهمیت آنان در دورهٔ فرمانروایی بابریان، خواهان اتحاد و حمایتشان از شاه و قیام شد. اما این درخواست بی‌پاسخ ماند و دوران فرمانروایی او بر دهلی بیش از ۴ ماه دوام نیافت. در پی هجوم نیروهای ارتش بریتانیا به شهر دهلی، بهادرشاه به آرامگاه همایون، دومین پادشاه تیموری هند پناه برد. در تاریخ ۲۰ سپتامبر ژنرال ویلسن دهلی را تصرف کرد و با تعقیب شورشیان، بهادرشاه و خانواده‌اش نیز گرفتار شدند.
تخاصمات اصلی در مناطقی بود که در هند امروز واقع در اوتار پرادش، بیهار، شمال مادیا پرادش و منطقهٔ دهلی هستند. این شورش خطر مهمی در مقابل قدرت بریتانیا در منطقه بود و تنها با سقوط گوالیور در ۲۰ ژوئن ۱۸۵۸ به پایان رسید.
در پیامد این شورش‌ها بود که دوران حکومت مستقیم لندن بر هندوستان و دورهٔ «راج بریتانیا» آغاز شد و تا سال ۱۹۴۷ به طول انجامید.
گربه اهلی موکوتاه

یک گربه اهلی موکوتاه نر روی صندلی
گربه اهلی موکوتاه (به انگلیسی: Domestic short-haired cat)، گربهای است که دارای پوستهای از خز کوتاه است که متعلق به نژاد خاصی از گربه شناخته‌شده نیست. در بریتانیا گاهی آن‌ها را به صورت عامیانه moggies می‌نامند. گربه‌های اهلی موکوتاه از نژادهای موکوتاه بریتانیایی، موکوتاه آمریکایی و دیگر نژادهای استانداردشده با نام‌های «موکوتاه» که توسط ثبت‌های مختلف به رسمیت شناخته شده‌اند، متمایز هستند. گربه‌های خانگی موکوتاه رایج‌ترین نوع گربه در ایالات متحده است که حدود ۹۶٪ از تعداد آن‌ها را تشکیل می‌دهد. دیگر اصطلاحات عمومی عبارتند از گربه خانگی و گربه کوچه (این دومی ممکن است به‌طور خاص برای اشاره به گربه‌های وحشی استفاده شود).