stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
داسو سوپر اتاندارد
کاربران > کاربران سابق

نیروی دریایی آرژانتین در ابتدا ۱۴ فروند از این نوع هواپیما را دریافت نمود که تعداد کمی از آنها در حال حاضر عملیاتی هستند. ۵ فروند هواپیمای نیروی دریایی سابق فرانسه (به روزرسانی شده) برای خدمات عملیاتی و آموزشی/قطعات یدکی در سال ۲۰۱۷ خریداری شد. این هواپیماها از سال ۲۰۲۱ در وضعیت غیر عملیاتی باقی مانده‌اند. در ۱۷ مه ۲۰۲۳، نیروی دریایی آرژانتین اعلام نمود که به خدمت سوپراتانداردهای ناوگان هوایی خود خاتمه داده است. از ژوئن ۲۰۲۴، دولت آرژانتین در حال مذاکره با فرانسه برای ارسال پنج فروند از این هواپیماها به اوکراین می‌باشد.
نیروی دریایی فرانسه ۷۱ فروند دریافت کرد که همگی در ۱۲ ژوئیه ۲۰۱۶ بازنشسته شدند.
نیروی هوایی عراق پنج فروند جنگنده را در جریان جنگ ایران و عراق اجاره نمود که ۳ یا ۴ فروند آن برگردانده شد (آسیب و سرنگونی یک یا دو فروند گزارش شده است).
مشخصات > ویژگی‌های کلی و عملکردی

خدمه: ۱ نفر
طول: ۱۴/۳۱ متر
بازه بال: ۹/۶متر
ارتفاع: ۳/۸۵ متر
سطح بال: ۲۸/۴ متر مربع
وزن خالی: ۶۵۰۰ کیلوگرم
حداکثر وزن برخاست: ۱۲۰۰۰ کیلوگرم
پیشران: یک موتور توربوجت اسنکما آتار
بیشینه سرعت: ۱۲۰۵ کیلومتر در ساعت
برد غیرمسلح: ۱۸۲۰ کیلومتر
سقف پرواز: ۱۳۷۰۰ متر
سرعت اوج‌گیری: ۱۰۰ متر در ثانیه
مشخصات > تسلیحات

دو قبضه توپ ۳۰ میلی‌متری (۱٫۱۸ اینچی) دِفا۵۵۲ با نواخت ۱۵۰ گلوله در دقیقه
چهار راکت‌انداز ماترا با ۱۸ راکت ۶۸ میلی‌متری در هر کدام
یک موشک ضدکشتی اگزوسه و دو موشک AS-30L
توانایی حمل ۲۱۰۰ کیلوگرم مهمات در زیر بال و بدنه
یک سوپر اتاندار نیروی دریایی آرژانتین در حال سوختگیری
فهرست فرودگاه‌های سری‌لانکا

نقشهٔ سری‌لانکا
این مقاله شامل فهرست فرودگاه‌های سری‌لانکا است که بر پایهٔ مکان قرارگیری آن‌ها مرتب شده است.
فرودگاه‌ها

| مکان> فرودگاه‌های بین‌المللی | ایکائو> فرودگاه‌های بین‌المللی | یاتا> فرودگاه‌های بین‌المللی | نام فرودگاه> فرودگاه‌های بین‌المللی | باند> فرودگاه‌های بین‌المللی | مختصات> فرودگاه‌های بین‌المللی |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| کلمبو | VCBI | CMB | فرودگاه بین‌المللی باندرانیکی | ۳٬۳۵۰ متر ۴٬۰۰۰ / متر |  |
| هامبانتوتا |  | HRI | فرودگاه بین‌المللی ماتالا | ۳٬۵۰۰ متر |  |
فرودگاه‌های داخلی: فرودگاه‌های داخلی
| امپرا | VCCG | GOY | فرودگاه اس‌ال‌ای‌اف اسپارا | ۱٬۰۹۷ متر |  |
| باتیکالوا | VCCB | BTC | SLAF Batticaloa | ۱٬۷۰۰ متر |  |
| جافنا | VCCJ | JAF | فرودگاه اس‌ال‌ای‌اف پالالی | ۲٬۳۵۰ متر |  |
| کلمبو | VCCC | RML | فرودگاه راتمالانا | 2,000 m |  |
| گالی | VCCK | KCT | Dickwella Airport | 958 m |  |
| کندی (سری‌لانکا) |  |  | Kandy Airport |  |  |
| Koggala | VCCK | KCT | فرودگاه اس‌ال‌ای‌اف کوگالا | 958 m |  |
| ینکومالی | VCCT | TRR | فرودگاه اس‌ال‌ای‌اف چاینا بی | 2,393 m |   |
فرودگاه‌های آبی: فرودگاه‌های آبی
| Bentota |  | BJT | Bentota Airport |  |  |
| کلمبو |  |  | Kelani River-Peliyagoda Waterdrome |  |  |
| نووارا الییا |  |  | Lake Gregory Waterdrome |  |  |
پایگاه‌های نظامی: پایگاه‌های نظامی
| امپرا | VCCG | GOY | فرودگاه اس‌ال‌ای‌اف اسپارا | ۱٬۰۹۷ متر |   |
| انورادهاپورا | VCCA | ADP | فرودگاه اس‌ال‌ای‌اف انوردهاپورا | ۱٬۴۹۳ متر |  |
| باتیکالوا | VCCB | BTC | فرودگاه اس‌ال‌ای‌اف بتیکالوا | ۱٬۷۰۰ متر |  |
| کلمبو | VCCI | CMB | فرودگاه بین‌المللی باندرانیکی | ۳٬۳۵۰ متر/ ۴٬۰۰۰ متر |  |
| کلمبو | VCCC | RML | فرودگاه راتمالانا | ۲٬۰۰۰ متر |  |
| Iranamadu |  |  | SLAF Iranamadu |  |  |
| Hingurakgoda |  |  | فرودگاه اس‌ال‌ای‌اف هیگوراکگودا | ۲٬۲۰۰ متر |  |
| جافنا | VCCJ | JAF | فرودگاه اس‌ال‌ای‌اف پالالی | ۲٬۳۵۰ متر |  |
| کالوتارا | VCCN |  | فرودگاه اس‌ال‌ای‌اف کاتوکوروندا | ۹۷۵ متر |  |
| Minneriya | MNH |  | Minneriya Air Base |  |  |
| ینکومالی | VCCT | TRR | فرودگاه اس‌ال‌ای‌اف چاینا بی | ۲٬۳۹۳ متر |  |
| واوونیا |  |  | فرودگاه اس‌ال‌ای‌اف واونیا |  |  |
| فرودگاه بین‌المللی ویراویلا | VCCW | WRZ | فرودگاه بین‌المللی ویراویلا | ۱٬۲۲۵ متر |  |
Colombo's فرودگاه بین‌المللی باندرانیکی پر رفت‌وآمدترین فرودگاه کشور با بیش از ۶ میلیون جابه‌جایی مسافر در سال.
فهرست فرودگاه‌های سوئیس

نقشهٔ سوئیس
این مقاله شامل فهرست فرودگاه‌های سوئیس است که بر پایهٔ مکان قرارگیری آن‌ها مرتب شده است.
فرودگاه‌ها

| شهر> فرودگاه‌های همگانی | ایالت> فرودگاه‌های همگانی | ایکائو> فرودگاه‌های همگانی | یاتا> فرودگاه‌های همگانی | نام فرودگاه> فرودگاه‌های همگانی |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| امبری / Piotta | ایالت تیچینو | LSPM |  | فرودگاه امبری |
| بازل / مولوز | (in France) | LFSB | BSL, EAP, MLH | فرودگاه باسل-مولهووس-فریبورگ اروپا |
| برن / Belp | ایالت برن | LSZB | BRN | فرودگاه برن (Bern-Belp Airport) |
| Bex | ایالت وو | LSGB |  | Bex Airport |
| Birr / Lupfig | ایالت آرگاو | LSZF |  | Birrfeld Airport  |
| Ecuvillens (de، fr) | ایالت فریبورگ | LSGE |  | Fribourg-Ecuvillens Airport  |
| ژنو | ایالت ژنو | LSGG | GVA | فرودگاه بین‌المللی ژنو |
| گرانشان | ایالت سولوتهورن | LSZG | ZHI | فرودگاه گرانشان |
| اینترلاکن / Matten | ایالت برن | LSMI | ZIN | فرودگاه اینترلاکن |
| لشو دو فوند | ایالت نوشاتل | LSGC |  | فرودگاه لس اپلاتورس |
| لوزان / Blécherette (de، fr) | ایالت وو | LSGL | QLS | فرودگاه لوزان (La Blécherette Airport) |
| لوکارنو | ایالت تیچینو | LSZL | ZJI | فرودگاه لوکارنو |
| لوگنو / انیو، سوئیس | ایالت تیچینو | LSZA | LUG | فرودگاه لوگانو (Agno Airport) |
| Colombier, Neuchâtel | ایالت نوشاتل | LSGN | QNC | فرودگاه نوشاتل |
| Saanen / Gstaad | ایالت برن | LSGK |  | Saanen Airport |
| سیون، سوئیس (Sitten) | ایالت وله | LSGS | SIR | فرودگاه سیون (همگانی / نظامی: 14th Air Base) |
| سنت گالن /  Altenrhein  (fr) | ایالت سانکت گالن | LSZR | ACH | فرودگاه سنت گالن-آلترنهاین |
| سنت موریتز / Samedan | ایالت گراوبوندن | LSZS | SMV | فرودگاه سمدن (Engadin Airport) |
| St. Stephan | ایالت برن | LSTS |  | St. Stephan Airport |
| زوریخ / کولتان | ایالت زوریخ | LSZH | ZRH | فرودگاه زوریخ (Kloten Airport) |
فرودگاه‌های نظامی: فرودگاه‌های نظامی
| Alpnach | ایالت ابوالدن | LSMA |  | Alpnach Airport (2nd Air Base) |
| Buochs / ستان، سوئیس | ایالت نیدوالدن | LSMU |  | Buochs Airport (نظامی) |
| دوباندورف | ایالت زوریخ | LSMD |  | Dübendorf Airport (3rd Air Transport Wing) |
| آمن، سوئیس | ایالت لوسرن | LSME |  | Emmen Airport (7th Air Base) |
| Meiringen | ایالت برن | LSMM |  | Meiringen Airport (13th Air Base) |
| Mollis | ایالت گلاروس | LSMF |  | Mollis Airport (نظامی) |
| پیرن | ایالت وو | LSMP |  | فرودگاه پیرن (11th Air Base) |
سید محسن حبیبی

| سید محسن حبیبی | سید محسن حبیبی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۳۰ مرداد ۱۳۲۶ کرمانشاه
درگذشت: ۶ مهر ۱۳۹۹ (۷۳ سال) تهران
ملیت: ایران
محل تحصیل: دانشگاه تهران
پیشه(ها): شهرساز، استاد دانشگاه
سید محسن حبیبی (زاده ۳۰ مرداد ۱۳۲۶ – درگذشته ۶ مهر ۱۳۹۹)، استاد تمام در رشته شهرسازی در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران بود.
زندگی‌نامه

محسن حبیبی در سال ۱۳۲۶ در کرمانشاه زاده شد. او دیپلم متوسطه را در رشته ریاضی از دبیرستان شاپور کرمانشاه گرفت و دارای دو مدرک در مقطع کارشناسی ارشد را در رشته‌های معماری و شهرسازی از دانشگاه تهران و دکترای شهرسازی از دانشگاه پاریس بود. حبیبی در سال ۱۳۶۰ (خورشیدی) از پایان‌نامه دکترای خود با عنوان ترکیب شهری از «شهر سنتی» به «شهر نوین» دفاع کرد.
حبیبی در سال ۱۳۸۱ به عنوان استاد نمونه دانشگاه تهران شناخته شد. او بیش از ۶۰ مقاله در زمینه شهرسازی و معماری نوشت.
او در ۶ مهر ۱۳۹۹ در تهران درگذشت.
مسئولیت‌ های دانشگاهی

مدیر گروه شهرسازی دانشگاه تهران (۱۳۶۸–۱۳۶۴)
سرپرست تحصیلات تکمیلی دانشکده هنرهای زیبا (۱۳۸۰–۱۳۷۶)
معاون آموزشی دانشکده هنرهای زیبا (از تیر ۱۳۸۰ تا ۱۳۸۳)
رئیس دانشکده هنرهای زیبا (از خرداد ۱۳۸۳ تا ۱۳۸۸)
سایر فعالیت‌ها

حبیبی با توجه به رشته تحصیلی و تجربیات خود در بحث شهرسازی شهر تهران نیز کار کرد که حضور در شورای راهبردی و هدایت طرح توسعه شهری (جامع) تهران، شورای تخصصی شهر تهران، مشاور معاون فنی و عمرانی شهرداری تهران از ان جمله است.
حبیبی در دهه شصت و هفتاد با وزارت مسکن و شهرسازی با پذیرش مسوولیت‌های زیر همکاری کرده‌است:
معاون تحقیقات مسکن، مرکز تحقیقات ساختمان مسکن، وزارت مسکن و شهرسازی، (۱۳۶۰–۱۳۶۲)
مشاور رئیس مرکز تحقیقات ساختمان و مسکن، (۱۳۶۸–۱۳۷۳)
شورای علمی مرکز مطالعات معماری و شهرسازی، وزارت مسکن و شهرسازی، (۱۳۷۴–۱۳۷۶)
شورای اجتماعی اقتصادی وزارت مسکن و شهرسازی، (۱۳۷۶–۱۳۷۳) -
هیئت علمی سمینارهای توسعه مسکن وزارت مسکن و شهرسازی (۱۳۷۶–۱۳۷۲)
او همچنین در جایگاه مشاور رئیس سازمان میراث فرهنگی کشور، (۱۳۸۲–۱۳۷۶) - و رئیس بنیاد مسکن انقلاب اسلامی، (۱۳۸۳–۱۳۶۸) حضور داشته‌است.
کتاب‌ها

مسکن حداقل - زهرا اهری، سیدمحسن حبیبی، فرهاد خسرو خاور و اصغر ارجمند نیا. مرکز تحقیقات ساختمان و مسکن، ۱۳۶۷.
الگوی ساخت مسکن در شهرهای خوزستان - حبیبی، سیدمحسن، زهرا اهری و شهلا امینی جدید. مرکز تحقیقات ساختمان و مسکن، ۱۳۷۱.
مسکن و معلولین -حبیبی، سیدمحسن، گیسو قائم و فاطمه میرفتاح. مرکز تحقیقات ساختمان و مسکن، ۱۳۷۱.
اصول و ضوابط طراحی منطقه، روستا و واحد مسکونی - حبیبی، سیدمحسن و علیرضا انیسی مرکز تحقیقات ساختمان و مسکن، ۱۳۷۲.
استخوان‌بندی شهر تهران - شهرداری تهران، ۱۳۷۶.
سرانه کاربری‌های شهری حبیبی، سیدمحسن و صدیقه مسائلی - مرکز تحقیقات ساختمان و مسکن، ۱۳۷۸.
مرمت شهری - حبیبی، سیدمحسن و ملیحه مقصودی انتشارات دانشگاه تهران، ۱۳۸۱.
اطلس کلانشهر تهران - حبیبی، سیدمحسن، برنارد هورکاد و محمد میرزائی شرکت پردازش و برنامه‌ریزی شهری، ۱۳۸۴.
قصه شهر، تهران- نماد شهر نوپرداز ایرانی ۱۲۹۹–۱۳۳۲ - انتشارات دانشگاه تهران، ۱۳۸۹.
شرح جریانهای فکری معماری و شهرسازی در ایران معاصر - دفتر پژوهشهای فرهنگی، ۱۳۸۹.
از شار تا شهر (تحلیلی تاریخی از مفهوم شهر و سیمای کالبدی آن تفکر و تأثر) - انتشارات دانشگاه تهران، ۱۳۹۰.
مکتب اصفهان، زبان طراحی شهری در شهرهای کهن - حبیبی، سیدمحسن و زهرا اهری دفتر پژوهشهای فرهنگی، ۱۳۹۱.
قصه شهر - انتشارات دانشگاه تهران، ۱۳۹۲.
خاطره شهر -انتشارات ناهید، ۱۳۹۴.
میدان بهارستان، تجربه نووارگی در فضای شهری ایرانی -حبیبی، سیدمحسن و زهرا اهری دفتر پژوهشهای فرهنگی، ۱۳۹۴.
کتاب‌های ترجمه شده

منطقه چیست؟ مرکز تحقیقات ساختمان و مسکن، ۱۳۶۵.
معماری بازسازی در فرانسه مرکز تحقیقات ساختمان و مسکن، ۱۳۶۶.
فضای شهری و معلولین مرکز تحقیقات ساختمان و مسکن، ۱۳۶۷.
شهرسازی: واقعیات و تخیلات انتشارات دانشگاه تهران، ۱۳۷۵.
فناوری گنبد میراث فرهنگی، ۱۳۸۰.
سید عبدالعزیز حکیم

| عبدالعزیز حکیم | عبدالعزیز حکیم |
| --- | --- |
رئیس‌جمهور حکومت انتقالی عراق: رئیس‌جمهور حکومت انتقالی عراق
دوره مسئولیت ۱ دسامبر ۲۰۰۳ – ۳۱ دسامبر ۲۰۰۳: دوره مسئولیت ۱ دسامبر ۲۰۰۳ – ۳۱ دسامبر ۲۰۰۳
پس از: جلال طالبانی
پیش از: عدنان پاچه‌چی
رئیس مجلس اعلای اسلامی عراق: رئیس مجلس اعلای اسلامی عراق
پس از: محمدباقر حکیم
پیش از: عمار حکیم
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: سید عبدالعزیز حکیم ۱۹۵۰ یا ۱۹۵۳ نجف،  عراق
درگذشته: ۲۶ اوت ۲۰۰۹ (۵۶ سال) تهران، ایران
ملیت:  عراق
حزب سیاسی: ائتلاف ملی عراقمجلس اعلای اسلامی عراق
فرزندان: ۲ پسر و ۲ دختر
پیشه: سیاستمدار
فعالیت‌ها: شرکت در پایه‌گذاری جنبش مجاهدین عراقی، جماعت العلما و مجلس اعلای انقلاب اسلامی عراق
سید عبدالعزیز حکیم (زاده ۱۹۵۰ (میلادی) در نجف - درگذشته ۲۶ اوت ۲۰۰۹ در تهران) سیاست‌مدار و فقیه شیعه عراقی بود.
نسب

از سادات طباطبایی است که نَسَبِ ایشان به ابراهیم طباطبا پسر اسماعیل دیباج  پسر ابراهیم غمر  پسر حسن مثنی  پسر حسن مجتبی می‌رسد.
منصب ها

او رهبری مجلس اعلای اسلامی عراق را پس از مرگ برادرش محمدباقر حکیم در سال ۲۰۰۳ بر عهده گرفت و تا پایان عمر در اختیار داشت. حکیم یکی از اعضای حکومت انتقالی عراق پس از سقوط صدام بود و مدتی ریاست آن را در سال ۲۰۰۳ بر عهده داشت. حکیم از حامیان فهرست ائتلاف ملی عراق در انتخابات مجلس عراق (ژانویه ۲۰۰۵) بود.
درگذشت

وی در سال ۲۰۰۹ میلادی در مرکز سرطان ام دی اندرسون دانشگاه تگزاس مورد تشخیص قرار گرفت، و سرانجام پس از سه سال ابتلا به بیماری سرطان در یکی از بیمارستانهای تهران درگذشت.
ادعای  مکارم شیرازی

ناصرمکارم شیرازی هنگام درگذشت عبدالعزیز حکیم، این ادعا را مطرح کرد که وی در یکی از کشورهای عربی(اردن) مسموم شده است.
خانواده

عبدالعزیز حکیم یکی از ۱۵ فرزند سید محسن حکیم مرجع تقلید عامه شیعیان بود که هفت برادرش در دوران حکومت صدام کشته شدند. او با دختر محمدهادی صدر ازدواج کرد و دارای دو دختر و دو پسر به نام‌های محسن و عمار حکیم است.
نگارخانه

عبدالعزیز حکیم و جرج بوش، ۲۰۰۶
سکوت (رمان)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نویسنده(ها): شوساکو اندو
عنوان اصلی: چینموکو
کشور: ژاپن
زبان: زبان ژاپنی
گونه(های) ادبی: درام تاریخی
انتشار: ۱۹۶۶
ناشر: ناشران پیتر اوون، ۱۹۶۹
گونه رسانه: چاپی
سکوت یا چینموکو (به ژاپنی: 沈黙 Chinmoku) رمانی الهیاتی و تاریخی است که توسط شوساکو اندو به زبان ژاپنی نوشته شده و برای نخستین بار در سال ۱۹۶۶ توسط انتشارات شینچوشا در ژاپن منتشر شده‌است. اندو، که خود یک کاتولیک ژاپنی است، داستان دو مُبلّغ قرن هفدهمی، پدر رودریگز و فرانسیسکو گارپه را روایت می‌کند که تلاش می‌کنند تا از جنبش سرکوب‌شده مسیحی ژاپن حمایت کنند. زمان ورود آنها دو سال پس از شکست شورش شیمابارا (۱۶۳۷) و هنگامی است که مسیحیان پنهان آزار و اذیت بسیاری را تحمل می‌کنند. پدر رودریگز به ژاپن آمده‌است تا حقیقتِ پشت شایعات غیرقابل تصوری را پیدا کند مبنی بر این معلم مشهورش فریرا، پس از دستگیری توسط دولت ژاپن، ایمان خود را رها کرده‌است. اما پس از ورودش متوجه می‌شود که تنها راه کمک به مسیحیان که بیرحمانه تحت تعقیب قرار گرفته‌اند، ممکن است مرتد شدن خودش باشد. در نهایت، رودریگز اگرچه ممکن است دیگر هرگز پا به داخل کلیسا نگذارد، اما همیشه بخشی از ایمان را در قلبش زنده خواهد داشت.
سکوت از یک پیشگفتار و نُه فصل تشکیل شده‌است. این رمان دریافت‌کننده جایزه تانیزاکی در سال ۱۹۶۶ و برترین دستاورد اندو است که یکی از بهترین رمان‌های قرن بیستم نامیده شده‌است. مضمون رمان به شدت از تجربهٔ شخصی اندو از تبعیض دینی در ژاپن، نژادپرستی در فرانسه و بیماری ناتوان‌کننده سل تأثیر گرفته‌است. این رمان به‌طور قابل توجهی با رمان قدرت و جلال گراهام گرین مقایسه شد، که باعث شد از اندو به عنوان «گراهام گرین ژاپن» یاد شود. این کتاب در سال ۱۹۷۶ توسط ناشران پیتر اوون به زبان انگلیسی در انگلستان منتشر شده‌است. فیلم سکوت در سال ۲۰۱۶ به کارگردانی مارتین اسکورسیزی، فیلمساز آمریکایی از این کتاب اقتباس شده‌است.
پیش زمینه تاریخی

مقالهٔ اصلی: تاریخ کلیسای کاتولیک در ژاپن
برای اولین بار مبلغان مسیحی همراه با فرانسیسکو خاویر در دههٔ ۱۵۴۰ میلادی به ژاپن وارد شدند. اولین موفقیت مسیحیت در ژاپن در کیوشو در جنوب ژاپن رخ داد. در طی جنگ‌های داخلی ژاپن گرویدن دایمیو‌های (اربابان فئودالی) محلی مانند اومورا سومیتادا، آریما یوشی‌سادا و اوتومو سورین به مسیحیت منجر به تغییر مذهب بسیاری از رعایای آنها شد.
پس از پایان جنگ‌های داخلی ژاپن، تحت حکومت متحدکنندهٔ ژاپن اودا نوبوناگا، یسوعی‌ها از حمایت و لطف او برخوردار بودند. جانشین اودا، تویوتومی هیده‌یوشی ابتدا از مسیحیت حمایت کرد، هیده‌یوشی در ژوئیه ۱۵۸۷ پس از فتح موفقیت‌آمیز کیوشو از فوکوئوکا بازدید کرد و به این باور رسید که یسوعی‌ها ژاپنی‌ها را به عنوان برده به خارج از کشور می‌فروشند، عبادتگاه‌ها و معابد را ویران می‌کنند و مردم را مجبور به گرویدن به مسیحیت می‌کنند در نتیجه با انتشار فرمان اخراج مبلغان مسیحی از ژاپن، سیاست خود را تغییر داد. الساندرو والیگنانو، در ۱۴ دسامبر ۱۵۸۲ نامه‌ای به فرماندار کل فیلیپین، فرانسیسکو دو ساند نوشت و متذکر شد که فتح ژاپن با قدرت نظامی غیرممکن است و تبدیل ژاپن به مسیحیت مهم‌ترین وظیفه کلیسا است. محققان همچنین این نظریه را مطرح می‌کنند که تویوتومی هیده‌یوشی معتقد بود مأموریت واقعی مبلغان مسیحی تبدیل جمعیت ژاپنی به مسیحیت، سرنگونی دولت و تبدیل آن به مستعمره است.
در سال ۱۶۳۷، ماتسوکورا کاتسوایه دایمیوی (ارباب فئودالی) قلمرو شیمابارا؛ قلمرو خود را با حکمرانی نادرست اداره می‌کرد و مالیات بالایی را بر مردم و مسیحیان وضع کرد. این امر، همراه با قحطی، منجر به شورش شیمابارا شد. این شورش ابتدا یک جنبش دهقانی بود، اما بعداً مسیحیان به شورش پیوستند و در نتیجه شوگون‌سالاری توکوگاوا مسیحیت را ممنوع کرد. از آنجا که شوگون‌سالاری مشکوک بدین بود که اروپا و کلیسای کاتولیک در گسترش شورش دست داشته‌اند، معامله گران پرتغالی به خارج از کشور رانده شدند. در سال ۱۶۳۹ سیاست انزوای ملی یا ساکوکو در کشور به اجرا گذاشته شد. همچنین ممنوعیت دین مسیحی در ژاپن پس از آن به‌شدت به اجرا گذاشته شد. پس از شورش شیمابارا، مسیحیان باقیمانده مجبور شدند علناً از ایمان خود دست بکشند. بسیاری به انجام مخفیانه مسیحیت ادامه دادند و در دوران مدرن به عنوان مسیحیان پنهان شناخته می‌شوند. شوگون‌های توکوگاوا مسیحیت علنی را در ژاپن از طریق قتل، آزار و اذیت و احکام ریشه‌کن کرده. و در طی ۵۰ سال، با سیاست‌های سرکوبی تعداد مسیحیان را نزدیک به صفر رساندند.
رمان تاریخی سکوت که برگرفته از تاریخ شفاهی جوامع کاتولیک ژاپن است، گزارش‌های داستانی مفصلی از آزار و اذیت جوامع مسیحی و سرکوب کلیسا ارائه می‌کند.
دربارهٔ نویسنده

شوساکو اندو به عنوان پسر دوم پدرش، که در بانک کار می‌کرد، و مادرش، که از هنرستان موسیقی فارغ‌التحصیل شده بود، به دنیا آمد. وقتی ۳ ساله بود به دلیل جابجایی شغلی پدرش به منچوری نقل مکان کردند. وقتی ۱۰ ساله بود مادرش طلاق گرفت و او را به ژاپن بازگرداند. اندو در ۱۱ سالگی به خواست مادر و خاله‌اش که به تازگی تغییر دین داده بودند، به یک کاتولیک رومی تبدیل شد. نام تعمید یافته او «پل» بود. در سال ۱۹۴۱ وارد دوره مقدماتی دانشگاه سوفیا شد. در آذرماه همان سال مقاله خود «خدای متافیزیکی، خدای دینی» را در شماره اول «مجله سوفیا» منتشر کرد. در سال ۱۹۴۳ به دانشگاه کیئو وارد شد و در رشته ادبیات فرانسه تا سال ۱۹۴۹ تحصیل کرد، موضوعی که از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۳ در دانشگاه لیون فرانسه آن را ادامه داد. موضوع اکثر داستان‌های او تضاد دیدگاه‌های ژاپنی و غربی هستند و پیچیدگی‌های تعامل بین فرهنگ‌ها را نیز نشان می‌دهند.
مذهب مسیحی به راحتی بر دوش اندو نمی‌نشست و تعهد کم عمق او باعث شد که او احساس گناه زیادی کند، زیرا او مطمئن بود که مادرش را ناامید می‌کند. در سال ۱۹۵۰، اندو جزو اولین گروه دانشجویان ژاپنی بود که پس از جنگ جهانی دوم کشور را ترک و در خارج از کشور تحصیل کردند. این دو رویداد، یعنی تحمیل مذهب کاتولیک به او، و قرار گرفتن او در جهان فراتر از ژاپن، منشور عجیبی را ایجاد کرد که اندو از طریق آن به جامعه ژاپن نگاه می‌کرد. هنگامی که نویسنده جوان به ژاپن بازگشت و به عنوان نویسنده شروع به کار کرد، بلافاصله مجذوب مسائل مربوط به گناه و مسئولیت در جامعه و تاریخ ژاپن شد. اندو علاقه شدیدی به دوران به اصطلاح مسیحی از دوره سنگوکو تا دوره ادو (قرن شانزدهم و هفدهم میلادی) دارد. اندو می‌گوید که دلیل علاقه او دوران اولیه مسیحیت در ژاپن این است که خودش به عنوان معتقد به دین دشمن در طول جنگ جهانی دوم مورد تبعیض قرار گرفته‌است.
اندو ژاپنی و کاتولیک بود؛ پس هر کجا که می‌رفت، بیگانه بود: هموطنان بودایی‌اش به او و دینش با بدگمانی می‌نگریستند و اروپاییان هم که او سال‌ها در فرانسه با آنان زندگی می‌کرد، او را غریبه می‌دانستند. او عمیقاً با تجربهٔ «دیگری بودن»، آشنا بود. دیدگاه او بیشتر با بینش‌هایی در مورد پیوندهای روح و بدن شکل گرفت که او احتمالاً از سال‌ها رنج و بستری شدن در بیمارستان به دلیل حملات مکرر بیماری سل در ریه‌هایش به دست آورده بود (در یک مقطع زمانی، او دو سال را در بیمارستان گذراند). برای اندو، هیچ راه آسانی برای رستگاری وجود نداشت. به نظر می‌رسد همهٔ این تناقض‌ها نحوهٔ تفکر اندو در مورد تناقض‌های ایمانش را شکل داده‌اند: برای مثال، معمای تثلیث، که در آموزه‌ها، مسیح هم کاملاً خدا و هم انسان کامل است. یا معمای مسیحیان که دستور تقلید از مسیح را دارند، در حالی که می‌دانند این کار برای انسان‌های ناقص غیرممکن است یا اصطکاک بین فرهنگ‌هایی که او به شدت با آنها همذات‌پنداری می‌کرد. چگونه می‌توان هم ژاپنی بود و هم غربی؟ چگونه می‌توان مسیحی و ژاپنی بود؟ اندو در مواجهه با دو ایدئولوژی به ظاهر ذات‌گرایانه و انعطاف‌ناپذیر، به دنبال ترکیبی بود که به نظر می‌رسید نه جایی برای ادغام وجود دارد و نه امکانی. نه تنها جامعهٔ ژاپن «بسته» و مقاوم در برابر تغییر به نظر می‌رسید، بلکه مسیحیت نیز — در قالب کاتولیک — در نظر او به همان اندازه «سرسخت و منزوی» به نظر می‌رسید. به عنوان بومیِ کشوری که تحت تهدید استعمار کشورهای مسیحی قرار گرفته بود - اندو احساسات پیچیده‌ای در مورد این موضوع داشت. این پیچیدگی‌ها در سکوت ظاهر می‌شوند. اندو معتقد بود ژاپن یک باتلاق یا دریایی از گل است که کاشتن مسیحیت در آن غیرممکن است.
عنوان کتاب

اندو در مورد عنوان کتاب نوشته‌است: «از آنجایی که آنها هم انسان هستند، می‌خواستم به آنها صدایی بدهم. می‌خواستم آنها را از خاکستر سکوت بیدار کنم. من می‌خواهم خاکستر سکوت را جمع کنم و صدای آنها را بشنوم. به همین دلیل نام کتاب را سکوت گذاشتم. همچنین با «سکوت خدا» همپوشانی داشت، که می‌پرسد چرا خدا سکوت کرد، با وجود اینکه در چنین آزار و اذیتی بسیار اندوه بسیاری وجود داشت و خون‌های زیادی ریخته شده بود.»
نگارش و انتشار

سکوت نخستین بار به زبان ژاپنی به نام چینموکو در سال ۱۹۶۶ توسط انتشارات شینچوشا منتشر شد. در ژاپن تا ژانویه ۲۰۱۷ این کتاب ۶۳ بار و به تعداد دو میلیون و ۳۰۰۰ نسخه توسط انتشارات شینچوشا تجدید چاپ شده‌است.
نگارش و انتشار > ترجمه

سکوت اولین بار در سال ۱۹۶۹ به زبان انگلیسی با ترجمه قابل اعتماد «ویلیام جانستون» در دانشگاه سوفیا منتشر شد. سپس برای نخستین بار در خارج از ژاپن توسط ناشران پیتر اوون منتشر شد و بلافاصله به یکی از پرفروش ترین‌ها، به ویژه در محافل مسیحی در ژاپن تبدیل شد. تا سال ۲۰۱۶ این کتاب به حدود ۱۳ زبان ترجمه شده و بیش از ۶ میلیون نسخه در سراسر جهان به فروش رفته‌است.
در سال ۱۳۹۵ شمسی برگردان فارسی این کتاب با ترجمهٔ «حمیدرضا رفعت‌نژاد» توسط فرهنگ نشر نو منتشر شد.
روایت داستان

سکوت از یک پیشگفتار و ده فصل و یک ضمیمه تشکیل شده‌است. پیشگفتار از منظر تاریخی به صورت سوم شخص روایت می‌شود. تأثیر این سبک روایت این است که به یک داستان تاریخی حالتی واقع‌گرایانه می‌بخشد. سپس از فصل اول تا چهارم، داستان از زبان رودریگز روایت می‌شود. در اینجا، صدا رسالتی است: رودریگز در حال نوشتن نامه به وطنش است تا مأموریت خود در ژاپن را توصیف کند. از فصل ۵ که شروع نیمه دوم کتاب است از شکل روایت سوم شخص استفاده می‌شود. فصل دهم از منظر دفتر خاطرات یوناسن (بر اساس شخصیت تاریخی انگلبرت کمپفر)، تاجر هلندی در دجیما در سال ۱۶۴۴ بازگو می‌شود. این فصل سپس به سوم شخص تغییر می‌کند و روی رودریگز تمرکز می‌کند. قسمت ضمیمه، دفترچه خاطرات یک افسر در اقامتگاه یا خانه رودریگز/اوکاموتو ساکائمون است. تأثیر همه این دیدگاه‌ها، که در پایان رمان بسیار با هم ترکیب شده‌اند، بار دیگر به کتاب داستانی تاریخی حس واقع‌گرایی می‌دهد، گویی محتوای آن واقعاً از منابع تاریخی جمع‌آوری شده‌است.
اهمیت

سکوت در سال ۱۹۹۶ جایزه تانیزاکی را برای بهترین ادبیات کامل سال دریافت کرد و به عنوان شاهکار و برترین دستاورد اندو شناخته شده‌است.
گراهام گرین (۱۹۰۴ – ۱۹۹۱) نویسنده انگلیسی، در معرفی این رمان نوشته‌است «به نظر من یکی از بهترین رمان‌های زمان ماست.» سکوت که حمایت مشتاقانه ای از گراهام گرین دریافت کرد، حتی کاندیدای جایزه نوبل ادبیات محسوب می‌شد، اما گفته می‌شود که او این جایزه را از دست داده‌است زیرا موضوع و نتیجه‌گیری مورد علاقه داوران نبود. دیوید میچل (متولد ۱۹۶۹) نویسنده بریتانیایی که در ژاپن زندگی می‌کند و رمان‌هایی در مورد ژاپن نوشته‌است، همچنین سکوت را می‌ستاید و می‌گوید: «سکوت یکی از بهترین رمان‌های ژاپن در قرن بیستم است.»
در سال ۲۰۰۹، روزنامه گاردین بریتانیا سکوت را در فهرست ۱۰۰۰ رمانی که باید قبل از مرگ خوانده شود، قرار داد. این کتاب همچنین در رده‌بندی ۱۰۰ کتاب ادبیات برتر ژاپنی که با رأی دوستداران خارج از کشور ژاپن تعیین می‌شود، در رتبه ۳۲ (در اکتبر ۲۰۲۲) قرار دارد.
نقد و تحلیل

بخشی از نوشته‌های پدر سباستینو رودریگز
مسیح برای انسان‌های خوب و زیبا نمرد. این نوع مردن خیلی آسان است. آنچه دشوار است، مردن برای حقیران و فاسدان است. (رودریگز)
این رمان همچنین مورد تحلیل گسترده قرار گرفته‌است. شخصیت‌های مشهوری از جمله میشیما یوکیو، آیدا یوجی، اتو جون، نیوا فومیو، تاکادا یاسوجون، ایتو سی، اوکا شوهی و کامی کاتسوایچیرو اظهار نظر، نقد و اشاره به سکوت کردند. جان آپدایک در نقدی که نیویورکر منتشر کرد، سکوت را «یک اثر قابل توجه، مطالعه‌ای غم‌انگیز، ظریف و به طرز شگفت‌انگیزی همدلانه دربارهٔ یک مبلغ جوان پرتغالی در طول آزار و اذیت بی‌امان مسیحیان ژاپنی در اوایل قرن هفدهم» توصیف کرده‌است.
در مورد این که چرا ژاپنی‌ها مسیحیت را پذیرفتند، اندو یک دلیل احتمالی را بیان می‌کند. او در رمان خود بارها نشان می‌دهد که دهقانان ژاپنی با فقر و سختی و ظلمی مواجهند که از سوی سامورایی‌ها و اربابانشان به آنها تحمیل می‌شود. مسیحیت اگر نه در این زندگی، پس در زندگی بعدی، راهی برای خروج از این وضعیت ارائه می‌کرد. در این رمان چند بار ذکر شده‌است که علت آماده بودن مسیحیان ژاپنی برای شهادت این است که در زندگی بعدی که در شرف ورود به آن هستند، پاداش رنج خود را خواهند گرفت. مضمون سکوت این است که خدا (تثلیث) ساکت نیست؛ بلکه همراه با انسان رنج می‌برد و ارتداد رودریگو بیشتر داستان بیداری او و رسیدن به ایمانی واقعی است. او به جای ایمان به یک خدای حاکم مانند یک پدر، به خدایی ایمان می‌آورد که مانند یک مادر در کنارش است، اعتقاد به «عیسای همدم» که همراه با انسان رنج می‌کشد، از طریق رمان روایت می‌شود.
مارتین اسکورسیزی در مقدمه‌اش بر رمان سکوت می‌نویسد:
سکوت برای من حکایت کسی است که ابتدا قدم به راه مسیح گذاشته اما دست آخر از شرورترین شخصیت مسیحیت، یعنی یهودا سر درمی‌آورد. عیناً جا پای او می‌گذارد و در این راه است که قادر به درک نقش یهودا می‌شود. این یکی از دردناک‌ترین معماها در تمام مسیحیت است. نقش یهودا چه بود؟ مسیح دربارهٔ او چه فکر می‌کرد؟ ما امروز چه درکی از او داریم؟ با کشف انجیل یهودا، طرح این پرسش‌ها واجب تر هم شده‌است. اندو بی پرده‌تر از هر هنرمند دیگری که می‌شناسم به مسئله یهودا می‌پردازد. او این نکته را درک کرده که مسیحیت برای بقا و وفق دادن خود با فرهنگ‌های دیگر و در بزنگاه‌های تاریخی، نه فقط به نقش مسیح، بلکه به نقش یهودا نیز محتاج است.»
سکوت در میان کاتولیک‌های ژاپنی که در میان برخی از سرسخت‌ترین منتقدان رمان بودند، بلافاصله پس از چاپ موفقیت‌آمیز نبود. در عوض، محبوبیت رمان توسط «دانشجویان چپ‌گرا» که خود را در وضعیتی مشابه با شرایط اسفبار رودریگز در ژاپن می‌دیدند، افزایش یافت. این رمان به‌طور قابل توجهی با رمان قدرت و جلال گراهام گرین مقایسه شد، که باعث شد از اندو به عنوان «گراهام گرین ژاپن» یاد شود.
الهام و بازآفرینی > فیلم‌ها

ماساهیرو شینودا در سال ۱۹۷۱ فیلم سکوت را کارگردانی کرد که اقتباسی از این رمان بود.
در سال ۱۹۹۶ توسط ژائو ماریو گریلو فیلمی به عنوان چشم‌های آسیا از این رمان اقتباس شد.
در سال ۲۰۱۶، این رمان در فیلمی با نام سکوت، به کارگردانی مارتین اسکورسیزی، نویسندگی جی کاکس و اسکورسیزی، از این رمان اقتباس شد. این فیلم در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۶ در مؤسسه پاپی شرقی در رم به نمایش درآمد.