stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سلاح لیزری
دسته‌بندی > لیزرهای الکترون آزاد

لیزرهای الکترون آزاد با استفاده از الکتریسیته، پرتو لیزر را در طول موج‌های مختلف که قابل تغییر و هماهنگی با شرایط محیطی است تولید می‌کنند. نیروی دریایی آمریکا در سال‌های اخیر علاقه زیادی به این نوع لیزرها نشان داده و معتقد است این نوع لیرزها در مقایسه با لیزرهای حالت جامد که در طول موج ثابت کار می‌کنند برای عملیات‌های دریایی مناسب‌ تر هستند اما چالش‌های خاصی در استفاده از آن‌ها وجود دارد؛ مثلاً اندازه بزرگ آن‌ها سبب می‌شود که فقط در کشتی‌های بزرگ قابل استفاده باشند و به روز کردن کشتی‌های موجود برای نصب آن‌ها بسیار سخت به‌نظر می‌رسد.
سلاح‌های لیزری در جنگ دریایی

نیروی دریایی علاقه بیشتری به سلاح‌های لیزری نشان داده چراکه در جنگ‌های دریایی دقت و پنهان‌کاری مهم‌تر از قدرت تخریب است. انرژی لازم سلاح‌های لیزری هم می‌تواند از منابع الکتریکی موجود در کشتی‌های بزرگ تأمین می‌شود. همچنین با توجه به دسترسی به آب باعث می‌شود تا از بابت خنک نگه داشتن سلاح نگرانی وجود نداشته باشد. سلاح‌های لیزری حتی در عملیات‌های زیردریایی نیز می‌توانند ایفای نقش کنند. یک زیردریایی می‌تواند با یک دماغه، سر لیزری و پریسکوپ عمیق با شناورهای سطحی درگیر شود و پیش از آنکه دیده شود از میدان نبرد خارج شود.
در فیلم‌های علمی-تخیلی

سلاح‌های لیزری در فیلم‌های علمی-تخیلی بیشتر دیده شده‌اند تا در دنیای واقعی. معروفترین نمونهٔ استفاده از سلاح‌های لیزری را هم در مجموعه فیلم‌های «جنگ ستارگان» دیده‌ایم. البته چیزی که در چنین فیلم‌هایی دیده می‌شود زمین تا آسمان با سلاح‌های لیزری دنیای واقعی متفاوت هستند؛ مثلاً شمشیرهای لیزری قرمز و سبزی که در فیلم جنگ ستارگان می‌بینیم کاملاً غیرواقعی است چون پرتو لیزر را نمی‌توان در یک مسافت معین محدود کرد یا با استفاده از آن پرتو لیزر دیگری را سد کرد. ضمن این‌که چنین پرتو لیزری به راحتی چشم افراد حاضر در صحنه را کور خواهد کرد.
سلاح‌های لیزری غیرمرگبار

سلاح‌های لیزری غیرکشنده از پرتو لیزر برای تخریب توانایی جنگی سربازان دشمن یا ایجاد دیگر تهدیدهای غیرمرگبار برای نیروهای دشمن استفاده می‌کنند. نخستین کاربرد لیزر برای ایجاد نابینایی به جنگ ۱۹۸۲ فالکلند مربوط می‌شود که در آن خلبانان جنگنده‌های آرژانتینی که سعی در حملات ارتفاع پایین داشتند با پرتوهای لیزر کشتی‌های نیروی دریایی بریتانیا دچار نابینایی موقت شدند. آمریکایی‌ها بعدها این تکنولوژی را برای از بین بردن تجهیزات الکترواپتیکی دشمن توسعه دادند.
بیشتر این نوع سلاح‌ها به اندازه کافی کوچک هستند تا توسط نفر حمل شوند و شیوهٔ کارشان این‌گونه است که اشعه ضعیفی را به سوی دشمن می‌تاباند که موجب گیجی یا کوری موقت دشمن شده و توانایی جهت‌یابی او را برهم می‌زند. در حال حاصر چندین نوع سلاح گیج‌کننده موجود است و برخی هم در نبردهای واقعی به کار رفته‌اند.
استفاده از لیزرهای کورکننده دائمی در این نوع سلاح‌ها امکان‌پذیر است چراکه نیروی لازم برای این کار اندک است و به راحتی در سلاح‌های قابل حمل توسط نفر قابل دستیابی است. اما بیشتر کشورها به پروتکل ممنوعیت سلاح‌های لیزری کورکننده (۱۹۹۵) پیوسته‌اند که استفاده از این نوع سلاح‌ها را به دلایل اخلاقی ممنوع کرده‌است. البته برخی کشورها چنین سلاح‌هایی را طراحی کرده‌اند از جمله زدام-۸۷ چینی‌ها، اما به نظر نمی‌رسد هیچ‌یک از مرحله پیش‌نمونه فراتر رفته باشند.
ایران

فناوری طراحی و ساخت سلاح‌های لیزری بسیار پیچیده و منحصر به فرد است. به نحوی که تاکنون فقط ۶ کشور در دنیا به این فناوری دست پیداکرده‌اند. صنایع دفاعی جمهوری اسلامی ایران نیز جزو همین کشورهاست که سلاح‌های لیزری را برای دفاع هوایی کوتاه‌برد و همچنین دفاع از تاسیسات حساس و حیاتی طراحی و ساخته است.
چندین سال بود که گفته می‌شد ایران به فناوری سلاح‌های لیزری دست پیداکرده اما، نخستین‌بار معاون سابق وزیر دفاع و رئیس شرکت صاایران اول شهریور ۹۸ آن را رسانه‌ای کرد.
سامانه سلاح لیزری «ساتب» نام دستاورد و محصول صنعت دفاعی کشورمان در حوزه سلاح‌های لیزری است که امروز وظیفه حفاظت و حراست از اماکن حساس و حیاتی کشور را بر عهده دارد.
سامانه سلاح لیزری ظهیر مجهز به ردیاب تصویری جهت اخلال در عملکرد سنسورهای تصویری منصوب بر روی اهداف پرنده مانند پهپاد، موشک کروز و ریزپرنده است، با استفاده از لیزر پرتوان قادر به مقابله با هداف هوایی است.
ایران > ایالات متحده

بستر آزمایشی لیزر هوابرد بوئینگ یال-۱، یک سلاح لیزر شیمیایی یا لیزر گازی از نوع لیزر کربن دی‌اکسید بود که در یک بوئینگ ۷۴۷ قرار گرفته و در وهلهٔ اول به عنوان یک سیستم رهگیر موشک‌های بالستیک کوتاه‌برد و میان‌برد برای نیروی هوایی آمریکا ساخته شد. این پروژه در سال ۲۰۱۱ لغو شد.
مهندسان نورتروپ گرومان در سال ۲۰۰۹ یک لیزر الکتریکی با قدرت ۱۰۰ کیلووات را آزمایش کردند که قادر به انهدام موشک‌های کروز، و گلوله‌های توپ، خمپاره و راکت بود.
در ۶ آوریل ۲۰۱۱ یک توپ لیزری ساخت نورتروپ گرومان توسط نیروی دریایی آمریکا آزمایش شد. جزئیات این آزمایش اعلام نشده اما گفته شده که این سلاح توانست یک گلوله پرسرعت را تخریب کند و برد آن نیز چندین کیلومتر بوده‌است.
سامانه خنثی‌سازی لیزری مواد منفجره نخستین سلاح لیزری و نخستین جنگ‌افزار انرژی مستقیم است که به‌طور عملیاتی استفاده شده‌است. این سلاح لیزری بر روی یک خودروی هاموی نصب شده و قادر به انهدام مین‌ها و بمب‌های عمل نکرده‌است. این سیستم در جنگ افغانستان و جنگ عراق مورد استفاده قرار گرفته‌است و ۱۶۰۰ مهمات از ۴۰ نوع مختلف را با ضریب موفقیت ۹۸ درصد منهدم کرده‌است. این لیزر حالت جامد، پرتویی به قدرت ۱۰ کیلووات تولید می‌کند و برد مفید آن بین ۲۵ تا ۳۰۰ متر است.
لیزر شیمیایی پیشرفته فروسرخ (MIRACL) یک لیزر شیمیایی فلوراید دیوتریم نیروی دریایی است که در سال ۱۹۹۷ برای انهدام یک ماهواره استفاده شد.
سیستم لیزری ناتیلوس یک سلاح لیزر شیمیایی فلوراید دیوتریم برای انهدام راکت‌های کاتیوشا و گلوله‌های توپخانه و خمپاره بود که در پروژه مشترک آمریکا و اسرائیل ساخته شد. بودجه این پروژه در سال ۲۰۰۵ قطع شد و به جای آن سیستم موشکی گنبد آهنین ساخته شد. دلیل این تصمیم «اندازه بزرگ، هزینه زیاد و پیش‌بینی عملکرد ضعیف در شرایط عملیاتی» اعلام شد. پیش‌نمونه این سیستم تقریباً به اندازه شش اتوبوس شهری بود.
سامانه لیزری تسلیحاتی ساخت شرکت کراتوس در سال ۲۰۱۴ برای آزمایش‌های عملیاتی بر روی یک کشتی نیروی دریایی آمریکا نصب شد. این لیزر حالت جامد ۳۰کیلوواتی، برای هدف قرار دادن اهدافی چون پهپادهای کوچک و آرپی‌جی و استفاده علیه موتورهای قابل رؤیت بالگردها و قایق‌های تندرو ساخته شده‌است. بُرد این جنگ‌افزار، یک مایل است.
Personnel Halting and Stimulation Response یک لیزر غیرکشنده قابل حمل توسط نفر است که در وزارت دفاع آمریکا برای نیروی هوایی آمریکا طراحی شده و قابلیت ایجاد نابینایی موقت، خیرگی و سرگیجه در نفرات دشمن را دارد. پروتکل ممنوعیت لیزرهای کورکننده سازمان ملل در سال ۱۹۹۵ این نوع سلاح‌ها را ممنوع کرده و آمریکا نیز از سال ۲۰۰۹ این پروتکل را امضا کرده‌است. نابینایی ایجاد شده توسط این سلاح کاملاً موقت است.
بوئینگ لیزر اونجر یک سلاح لیزری هوابرد ساخت شرکت بوئینگ است که بر روی یک خودروی حامل سامانه دفاع هوایی اونجر نصب می‌شود.
سیستم دفاع منطقه‌ای لیزر مایع پرانرژی یک سیستم پدافند هوایی با قدرت ۱۵۰ کیلووات است که در آژانس پروژه‌های تحقیقاتی پیشرفته وزارت دفاع آمریکا در حال توسعه است. نمونه‌های اولیه سیستم در قرارگاه‌های ثابت زمینی نصب شده‌اند اما هدف طرح ساخت یک سیستم با حداکثر ۷۵۰ کیلو وزن و ۲ متر مکعب حجم است که در هواپیما قرار گیرد.
از سال ۲۰۱۴ شرکت لاکهید مارتین، در حال طراحی یک سیستم لیزر فیبری ۶۰ کیلوواتی، برای نصب روی کامیون‌های تاکتیکی تحرک سنگین بود که وضعیت فعلی این سیستم، نامعلوم است.
ایران > شوروی\روسیه

شوروی در سال ۱۹۸۷ سلاح لیزری فضایی پولیوس را روانه فضا کرد اما موشک حامل سلاح نتوانست به مدار زمین برسد. این سلاح برای از بین بردن ماهواره‌های دشمن طراحی شده بود.
برییف آ-۶۰ یک لیزر گازی دی‌اکسیدکربن ساخت شوروی\روسیه است که به‌صورت آزمایشی بر روی یک هواپیمای ایلیوشین-۷۶ نصب شده‌است.
آلماز هل یک سلاح لیزری ساخت روسیه است که بر روی یک کامیون نصب می‌شود.
سلاح لیزری هوابرد که در داخل یک بوئینگ ۷۴۷ قرار داشت برای نیروی هوایی آمریکا ساخته شد.
PHASR، یک تفنگ لیزری غیرکشنده است که در وزارت دفاع آمریکا توسعه پیدا کرده‌است.
سازمان انرژی‌های تجدیدپذیر و بهره‌وری انرژی برق

| سازمان سازمان | سازمان سازمان |
| --- | --- |
بنیان‌گذاری: ۱۳۹۵
سازمان‌های پیشین: سانا سابا
گونهٔ سازمان: مؤسسه دولتی
حوزهٔ قدرت: ایران
ستاد: تهران، انتهای بلوار دادمان، ارغوان غربی
رئیس: محسن طرزطلب
سازمان بالادست: وزارت نیرو
وبگاه: satba.gov.ir
سازمان انرژی‌های تجدیدپذیر و بهره‌وری انرژی برق (به‌اختصار: ساتبا) یک سازمان دولتی وابسته به وزارت نیرو است. رئیس سازمان معاون وزیر نیرو محسوب می‌شود. محسن طرزطلب، رئیس سازمان انرژی‌های تجدیدپذیر و بهره وری انرژی برق، به‌تازگی با حکم عباس علی‌آبادی، وزیر نیرو، به‌عنوان معاون وزیر و رئیس ساتبا منصوب شد.
تاریخچه > سازمان انرژی‌های نو ایران

طبق سیاست‌های معاونت امور انرژی وزارت نیرو، سازمان انرژی‌های نو ایران (سانا) به‌منظور توسعه انرژی‌های تجدیدپذیر در سال ۱۳۷۴ تشکیل شد. با تصویب هیئت وزیران در اواخر سال ۱۳۷۸، این سازمان به‌صورت شرکت دولتی درآمد. اواسط سال ۱۳۸۵، «دفتر انرژی‌های نو» حوزه ستادی وزارت نیرو در این سازمان ادغام شد.
تاریخچه > سازمان بهره‌وری انرژی ایران

سازمان بهره‌وری انرژی ایران (سابا) در فروردین سال ۱۳۷۵ تشکیل شد. این سازمان در سال ۱۳۷۹، به‌صورت شرکت سهامی خاص دولتی درآمد.
تاریخچه > سازمان انرژی‌های تجدیدپذیر و بهره‌وری انرژی برق

در سال ۱۳۹۵، لایحه اساسنامه سازمان انرژی‌های تجدیدپذیر و بهره‌وری انرژی (ساتبا) به تصویب مجلس رسید. با ابلاغ این قانون در ۲۷ دی ۱۳۹۵، «سازمان انرژی‌های نو ایران» (سانا) و «سازمان بهره‌وری انرژی ایران» (سابا) ادغام شدند و «سازمان انرژی‌های تجدیدپذیر و بهره‌وری انرژی برق» (ساتبا) با ماهیت مؤسسه دولتی و وابسته به وزارت نیرو تشکیل شد.
رئیسان سازمان

سید محمد صادق‌زاده (دی ۱۳۹۵ تا ۱۰ فروردین ۱۳۹۹)
محمد ساتکین (۱۰ فروردین ۱۳۹۹ تا ۱۹ مهر ۱۴۰۰)
محمود کمانی (۱۹ مهر ۱۴۰۰ تا۲۵ شهریور ۱۴۰۳)
محسن طرزطلب (۲۵ شهریور ۱۴۰۳ تا کنون)
هورشت والتر

هورشت والتر (به آلمانی: Horst Walter) بازیکن فوتبال و مهاجم اهل آلمان شرقی بود که از سال ۱۹۶۲ میلادی عضو تیم ملی فوتبال آلمان شرقی بوده‌است. وی در ۱ بازی ملی حضور داشته و در بازی‌های ملی‌اش گلی به ثمر نرساند. هورشت والتر آخرین بازی ملی خود را در سال ۱۹۶۲ میلادی انجام داد.
گنبد آهنین

|  گنبد آهنین  |  گنبد آهنین  |
| --- | --- |
پرتاب رهگیر توسط گنبد آهنین در سال ۲۰۲۱: پرتاب رهگیر توسط گنبد آهنین در سال ۲۰۲۱
نوع: سیستم دفاع هوایی کوتاه برد
خاستگاه: اسرائیل
تاریخچه خدمت: تاریخچه خدمت
خدمت: ۲۰۱۱–اکنون
استفاده‌شده توسط: نیروهای دفاعی اسرائیل
جنگ‌ها: درگیری اسرائیل و غزه (۲۰۱۱، ۲۰۱۲، ۲۰۲۱) عملیات ستون دفاعی نبرد ۲۰۱۴ اسرائیل و غزه شورش در صحرای سینا بحران ۲۰۲۱ اسرائیل و فلسطین درگیری ۲۰۲۲ غزه و اسرائیل جنگ اسرائیل و حماس حمله ایران به اسرائیل
تاریخچه تولید: تاریخچه تولید
طراح: سامانه‌های دفاعی پیشرفته رافائل صنایع هوافضای اسرائیل
تاریخ طراحی: ۲۰۰۵
سازنده: سامانه‌های دفاعی پیشرفته رافائل صنایع هوافضای اسرائیل
قیمت واحد: ۵۰ میلیون دلار برای هر آتشبار ۱۰۰٬۰۰۰ تا ۱۵۰٬۰۰۰ دلار برای هر ره گیر
تاریخ تولید: ۲۰۱۱–اکنون
تعداد ساخته‌شده: ۱۰ آتشبار (برنامه، تولید ۱۵ آتشبار است)
ویژگی‌ها: ویژگی‌ها
وزن: ۹۰ کیلوگرم (۲۰۰ پوند)
طول: ۳ متر (۹ فوت ۱۰ اینچ)
قطر: ۱۶۰ میلیمتر (۶٫۳ اینچ)
سازوکار انفجار: فیوز مجاورتی
بیشینهٔ سرعت: ۲٫۲ ماخ
سکوی پرتاب: سه یا چهار راکت‌انداز که هرکدام ۲۰ پرتابگر راکت دارند
گنبد آهنین (به عبری: כִּפַּת בַּרְזֶל) یک سامانهٔ دفاع هوایی کوتاه برد است که راکت‌ها و گلوله‌های توپ را در فاصلهٔ ۴ تا ۷۰ کیلومتر هدف قرار می‌دهد. این سیستم از راداری چندمنظوره و یک یا چند راکت‌انداز با ۲۰ لانچر شلیک موشک تامیر تشکیل می‌شود که قادر است محل اصابت راکت دشمن را پیش‌بینی کرده و به منظور صرفه‌جویی در هزینهٔ راکت‌هایی را که محل برخورد آن‌ها در مناطق خالی از سکنه است، نادیده بگیرد. گنبد آهنین بخشی از مجموعه‌ای از سامانه‌های دفاعی است که ختس، فلاخن داوود و غیره را نیز شامل می‌شود. ایالات متحده از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۱ در توسعهٔ سیستم دفاعی گنبد آهنین در مجموع ۱٫۶ میلیارد دلار کمک کرد و اهدای یک میلیارد دلار دیگر از سوی کنگرهٔ ایالات متحده در سال ۲۰۲۲ تصویب شد.
در نوامبر ۲۰۱۲، بیانیه‌های رسمی نشان داد که گنبد آهنین بیش از ۴۰۰ موشک را رهگیری کرده است. تا اواخر اکتبر ۲۰۱۴، سامانه‌های گنبد آهنین بیش از ۱٬۲۰۰ راکت را رهگیری کرده بودند. علاوه بر پیاده‌سازی زمینی، در سال ۲۰۱۷ گزارش شد که سکوهای گنبد آهنین در آینده روی ناوها در دریا مستقر خواهند شد تا از سکوهای گازی فراساحلی محافظت کنند.
دلایل و تاریخچهٔ طراحی

حزب‌الله لبنان از دههٔ ۱۹۹۰ میلادی با پرتاب راکت به سمت خاک اسرائیل، به چالشی امنیتی برای نیروهای دفاعی اسرائیل تبدیل شد؛ لذا ایدهٔ ساخت سامانهٔ ضدموشکی کوتاه‌برد مستقل اسرائیلی مطرح شد اما مقامات آمریکایی آن را شدنی نمی‌دانستند.
در سال ۲۰۰۴، ژنرال دانیل گلد به ریاست واحد تحقیق و توسعهٔ نیروهای دفاعی اسرائیل منصوب شد، احتمال ساخت این سامانه قوت گرفت. حزب‌الله لبنان در جنگ سال ۲۰۰۶ حدود ۴ هزار راکت توپخانه‌ای را، که بیشتر آن‌ها از انواع کوتاه‌برد کاتیوشا بودند، به سوی شمال اسرائیل شلیک کرد. این حملات جان ۴۴ شهروند غیرنظامی اسرائیل را گرفت و ۲۵۰ هزار نفر را وادار به ترک خانه و کاشانهٔ خود کرد.
یک سال پس از جنگ ۳۳ روزه، امیر پرتس، وزیر جنگ وقت اسرائیل اعلام کرد کمپانی اسرائیلی رافائل که تولیدکنندهٔ تجهیزات نظامی است، برای مقابله با تهدیدهای آینده یک سپر دفاع موشکی جدید خواهد ساخت که جلوی حملات موشکی به خاک اسرائیل را بگیرد، تکمیل و گسترش این سپر دفاعی جدید، چند سال زمان برد و نهایتاً اوایل سال ۲۰۱۱ به خدمت گرفته شد.
پیش از آغاز طراحی گنبد آهنین مقامات دفاعی اسرائیل به تحقیق و آزمایش بر روی سیستم‌های دیگری برای مقابله با راکت‌های توپخانه‌ای و گلوله‌های توپ و خمپاره مشغول بودند. یکی از آن‌ها پروژهٔ مشترک آمریکا و اسرائیل به نام سیستم لیزری نتیلوس بود که با اشعهٔ لیزر راکت‌ها را در هوا منفجر می‌کرد. پروژهٔ ساخت این سلاح لیزری که اهداف خود را با اشعه لیزر نابود می‌کرد، در سال ۲۰۰۵ در حالی که ۳۰۰ میلیون دلار هزینه برداشته بود، به دلیل اندازهٔ بسیار بزرگ، هزینهٔ بالا و عملکرد ضعیف، متوقف شد. در فوریهٔ ۲۰۰۷ وزیر دفاع اسرائیل، امیر پرتس، انتخاب گنبد آهنین را به‌عنوان راه‌حل اسرائیلی برای مقابله با تهدیدات موشکی کوتاه‌برد اعلام کرد.
مشخصات و عملکرد

سیستم پدافندی گنبد آهنین برای مقابله با راکت‌های کوتاه‌برد و گلوله‌های توپ و خمپاره طراحی شده و همچنین از قابلیت رهگیری و انهدام هواپیماهای دشمن، که در ارتفاع حداکثر ۱۰ هزار متری از سطح زمین پرواز می‌کنند، برخوردار است و می‌تواند به عنوان یکی از لایه‌های دفاع هوایی ضد هواپیمای اسرائیل که از سیستم‌های موشکی بهینه شده پاتریوت در خط اول و هاوک در خط دوم تشکیل می‌شود، از آسمان این کشور حفاظت کند. در کنار این‌ها سیستم دفاع موشکی ختس (پیکان) وظیفه مقابله با موشک‌های بالستیک میان‌برد (مانند موشک‌های شهاب) را بر عهده دارد.
برد مؤثر سیستم گنبد آهنین در مسافت‌های ۴ تا ۷۰ کیلومتری است اما رافائل قصد دارد آن را تا ۲۵۰ کیلومتر افزایش دهد. به گفته سازندگان این سیستم موشکی، گنبد آهنین قابلیت فعالیت در شب و شرایط نامساعد آب‌وهوایی را هم دارد و می‌تواند به‌طور همزمان به چندین تهدید پاسخ دهد. این سیستم از سه بخش اصلی تشکیل می‌شود:
رادار ردیابی و پیگیری: این سامانه راداری ساخت شرکت التا از شرکت‌های تابع صنایع هوافضای اسرائیل است. این رادار ای‌ال‌ام-۲۰۸۴ نام دارد و قادر است راکت را پیدا کرده و مسیر حرکت آن را دنبال کند.
سیستم مدیریت نبرد و کنترل سلاح: مرکز فرمان گنبد آهنین را یک شرکت نرم‌افزاری اسرائیلی به نام سامانه‌های ام‌پرست به سفارش رافائل ساخته است. این واحد بر اساس داده‌هایی که از رادار به آن می‌رسد مشخص می‌کند که آیا موشک در یک مرکز جمعیتی فرود خواهد آمد یا خیر. فقط در صورتی که اینچنین باشد موشک‌های رهگیر به سوی هدف شلیک خواهند شد.
واحد پرتاب موشک: این واحد از پرتابگرهایی تشکیل می‌شود که موشک تامیر را شلیک می‌کنند. موشک تامیر که در صنایع دفاعی رافائل ساخته می‌شود به حسگرهای الکترو-اپتیک مجهز است و چند باله برای افزایش مانور پذیری دارد.
هزینه

آمریکا از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ نزدیک به ۹۰۰ میلیون دلار برای تولید این سیستم به اسرائیل کمک مالی کرده است. مجلس نمایندگان آمریکا با تصویب کمک ۶۸۰ میلیون دلاری در بودجه سال ۲۰۱۳ کشور خواستار شده که در ازای آن تکنولوژی این سیستم در اختیار آمریکا گذاشته شود و در صورت نیاز به تولید مشترک آن نیز اقدام شود. به همان شیوه‌ای که در مورد موشک ضد بالستیک ختس و موشک سطح‌به‌هوای در حال طراحی فلاخن داوود اقدام شده و تکنولوژی آن‌ها به ایالات متحده منتقل شده است.
پروژه گنبد آهنین در طول پنج سال نخست در مجموع حدود ۵۵ میلیون دلار هزینه داشته است. مقامات اسرائیل معتقدند در مجموع ۱۳ سکوی عملیاتی از این سیستم دفاع هوایی کشور را به‌طور رضایتبخشی تأمین می‌کنند.
هزینه برپا کردن هر سکوی عملیاتی گنبد آهنین، ۵۰ میلیون دلار است. ۵ سکوی عملیاتی تا سال ۱۳۹۱ مستقر شدند، مقامات اسرائیل در نظر داشتند که تا پایان سال ۲۰۱۳ هشت سکوی دیگر را نیز اضافه کنند. هزینه ساخت هر یک از موشک‌های رهگیر تامیر حدوداً ۶۰ هزار دلار است. در حالی که هزینهٔ یک راکت قسام ۸۰۰ دلار است.
رئوون پداتزور تحلیلگر نظامی، خلبان سابق، و پروفسور علوم سیاسی در دانشگاه تل‌آویو، با مقایسهٔ هزینهٔ هر موشک رهگیر تامیر با هر موشک قسام، این سامانه را از لحاظ صرفهٔ اقتصادی مورد نقد قرار داده است و می‌گوید شلیک تعداد زیادی قسام می‌تواند از لحاظ اقتصادی اسرائیل را تهدید کند.مقامات رسمی در پاسخ به این انتقاد معتقدند که این سیستم جلوی حملات موشکی بالقوه کشنده‌ای را می‌گیرد که می‌توانند کشور را به سوی جنگی سوق دهند که هر روز آن ۳۸۰ میلیون دلار هزینه دارد.
صادرات احتمالی

اکونومیک تایمز در ۲۳ نوامبر ۲۰۱۲ گزارش داد که مقامات دفاعی هند در حال بررسی احتمال تجهیز ارتش هند به یک نسخه بومی از این سیستم هستند. چند ماه قبل از آن نیز دانشمندان سازمان تحقیق و توسعه دفاعی این کشور پیشنهاد کرده بوده‌اند که برنامه مشترکی با اسرائیل برای طراحی یک نسخه هندی از گنبد آهنین در نظر گرفته شود. به اعتقاد آن‌ها نیازهای دفاع موشکی کوتاه‌برد اسرائیل از برخی جهات با نیازهای هندی‌ها مشابهت دارد. یکی از تهدیداتی که هند از ناحیه پاکستان احساس می‌کند استفاده از موشک‌های بالستیک صحنه نبرد نصر برای پرتاب بمب‌های اتمی است و شاید گنبد آهنین بتواند بازدارندگی مؤثری را از این ناحیه ایجاد کند.
برخی منابع فروش این سیستم به سنگاپور را تأیید کرده‌اند.
یک آتشبار در نزدیکی سدروت
گنبد آهنین از رادار التا ای‌ال/ام-۲۰۸۴ استفاده می‌کند
دستگاه فرمان موشک‌انداز
رهگیری یک راکت توسط گنبد آهنین در بالای یک منطقه پرجمعیت
بهزاد خداویسی

| بهزاد خداویسی | بهزاد خداویسی |
| --- | --- |
تله‌فیلم ماهرخ: تله‌فیلم ماهرخ
زادهٔ: ۱۲ فروردین ۱۳۴۴ ‏(۵۹ سال) تهران، ایران
ملیت: ایرانی
بهزاد خداویسی (زاده ۱۲ فروردین ۱۳۴۴ در تهران) هنرپیشه سینما، تئاتر و تلویزیون ایرانی است.
زندگی

بهزاد خداویسی در ۱۲ فروردین ۱۳۴۴ در تهران متولد شد. خداویسی پس از گذراندن دوره‌های بازیگری و کارگردانی در مقطع لیسانس در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران موفق شد مدرک فوق لیسانس خود را هم دریافت کند. خداویسی علاوه بر بازیگری، به کار چهره پردازی هم مشغول بوده‌است. وی بیشتر از ۲۸ نمایشنامه، فیلم سینمایی و فیلم تلویزیونی را چهره پردازی کرده‌است. خداویسی از سن ۹ سالگی توسط کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان وارد حرفه بازیگری شد و نخستین تجربه بازیگری خود را با حضور در فیلم مستند جست و جو رقم زد. این فیلم ساخته برادرش، بهرام خداویسی بود. او با «تحفه‌ها» در سال ۶۶ برای اولین بار به سینمای ایران آمد، با بازی در نقش معلم فیلم «خمره» ساخته ابراهیم فروزش در سال ۷۰ مطرح شد و در سال‌های بعد در فیلم‌هایی چون ضیافت، «بانی چاو» و «غریبانه» هم ظاهر شد. با این وجود عمده درخشش او در سریال‌های پربیننده دهه هفتاد بود. بازی در نقش مصطفی دستیار کارآگاه اصفهانی سریال «سرنخ» ساخته کیومرث پوراحمد و مجید دانشجوی اصفهانی هنر در خانه دانشجویی سریال «روزگار جوانی» بیش از پیش چهره او را در ذهن بینندگان ثبت کرد. علاوه بر این، کتاب شعر در کوچه پس کوچه‌های ونیز را توسط انتشارات ادبی به چاپ رساند. او بعدها به تلویزیون راه یافت و با بازی در سریال‌هایی همچون سرنخ و روزگار جوانی به بازیگری محبوب در تلویزیون بدل شد به‌طوری که منتقدان او را عموماً بازیگری می‌دانند که در تلویزیون موفق‌تر بوده‌ است.وی در حال حاضر به کارگردانی پرداخته است.
فیلم‌شناسی > سینمایی

در جستجوی قهرمان (۱۳۶۷)
خمره (۱۳۷۰)
مجسمه (۱۳۷۱)
پرواز در پرواز (۱۳۷۱)
من زمین را دوست دارم (۱۳۷۲)
دره هزار فانوس (۱۳۷۲)
عصیان (۱۳۷۳)
ضیافت (۱۳۷۴)
بانی چاو (۱۳۷۴)
قاصدک (۱۳۷۵)
غریبانه (۱۳۷۶)
یاد سبز لک‌لک‌ها (به نمایش درنیامده، ۱۳۷۶)
محبوبه (۱۳۷۷)
ایران سرای من است (۱۳۷۷)
آشوبگران (۱۳۷۷)
پایان راه (۱۳۸۵)
ساکن خانه چوبی (۱۳۹۱)
دختران زمستان (۱۳۹۷)
فصل ماهی سفید (۱۳۹۸)
فیلم‌شناسی > مجموعهٔ تلویزیونی

| سال | عنوان مجموعه | سمت | کارگردان | توضیحات |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| درحال ساخت | سلمان فارسی | بازیگر |  داوود میرباقری | شبکه سه |  |
| ۱۴۰۱ | تمام رخ | بازیگر | محمود معظمی | پخش از شبکه سه |  |
| ۱۴۰۱ | آتش سرد | بازیگر | رضا ابوفاضلی | پخش از شبکه دو |  |
| ۱۳۹۸ | ستایش (فصل سوم) | بازیگر | سعید سلطانی | پخش از شبکه سه |  |
| ۱۳۹۷ | ایراندخت | بازیگر | محمدرضا ورزی | پخش از شبکه یک |  |
| ۱۳۹۶ | هاتف | بازیگر | داریوش یاری | پخش از شبکه یک |  |
| ۱۳۹۵–۱۳۹۴ | معمای شاه | بازیگر | محمدرضا ورزی | پخش از شبکه یک |  |
| ۱۳۹۱ | تکیه بر باد | بازیگر | محمود معظمی | پخش از شبکه پنج |  |
| ۱۳۸۹ | تله فیلم ماهرخ | بازیگر | حمیدرضا حافظی | پخش از شبکه دو |  |
| ۱۳۸۸ | فاکتور هشت | بازیگر | رضا کریمی | پخش از شبکه یک |  |
| ۱۳۸۴ | چه کسی به سرهنگ شلیک کرد؟ | بازیگر | جواد اردکانی | پخش از شبکه یک |  |
| ۱۳۸۴ | راز ققنوس | بازیگر | نادر مقدس | پخش از شبکه پنج |  |
| ۱۳۸۰ | جوانی | بازیگر | سعید سلطانی | پخش از شبکه سه |  |
| ۱۳۷۹ | آی آدم‌ها | بازیگر | جهان خادم المله | پخش از شبکه دو |  |
| ۱۳۷۹ | آقا اجازه! | بازیگر |  |  |  |
| ۱۳۷۸ | کاشانه | بازیگر | قاسم جعفری | پخش از شبکه سه |  |
| ۱۳۷۷ | روزگار جوانی | بازیگر | شاپور قریب و اصغر توسلی | پخش از شبکه پنج |  |
| ۱۳۷۶–۱۳۷۵ | تهران ۱۱–۵۹۵ ج ۴۸ | بازیگر | مرضیه برومند | پخش از شبکه پنج |  |
| ۱۳۷۵ | سرنخ | بازیگر | کیومرث پوراحمد | پخش از شبکه یک |  |
| ۱۳۷۵ | مدرسه مادربزرگ‌ها | بازیگر | غلامرضا رمضانی | پخش از شبکه پنج |  |
| ۱۳۷۵ | ناگفته‌ها | بازیگر |  |  |  |
| ۱۳۷۴ | سوخته‌دلان | بازیگر | بهروز طاهری | پخش از شبک دو |  |
| ۱۳۷۳ | علاءالدین و چراغ جادو | بازیگر | بهرام شاه‌محمدلو |  |  |
| ۱۳۷۱ | چمدان | بازیگر | محمدرضا پاسدار | پخش از شبکه یک |  |
فیلم‌شناسی > کارگردانی

سنگینی هستهٔ گیلاس
رقص عشق
دخمه
قطار هشت و نیم
نغمه‌های دلتنگی
هفت خاطره
دربست مولوی
رهایی
دختران زمستان
هدیه‌ای برای یک روز غم‌انگیز
همقفس
بامن حرف بزن
گناه بی‌گناهیه
فیلم‌شناسی > جوایز و انتخاب‌ها

برندهٔ جایزهٔ بهترین فیلم از جشنواره مدیا آرت ژاپن برای فیلم کوتاه همقفس
جایزهٔ بهترین کارگردانی از دومین جشنوارهٔ جهانی فیلم di Castel volturno در شهر ناپلی ایتالیا برای فیلم همقفس
برندهٔ جایزهٔ بهترین فیلمنامه از جشنوارهٔ فایک پرتغال برای فیلم همقفس
برندهٔ جایزهٔ بهترین فیلم از دو جشنوارهٔ فیلم توکیو و جشنوارهٔ فیلم جیرونا در اسپانیا برای فیلم هدیه‌ای برای یک روز غم‌انگیز
برندهٔ جایزهٔ ویژه هیئت داوران جشنوارهٔ جیرونا اسپانیا برای فیلم رهایی
برندهٔ جایزهٔ بهترین فیلم جشنوارهٔ Alter do Chão Film Festival برزیل برای فیلم سینمایی دختران زمستان
برندهٔ بهترین فیلم جشنوارهٔ لوئلا سوئد شده بود و در جشنواره‌های سلامت ایران، دوربان آفریقا، جاگران هند، یونیورسال فیلم فستیوال کانزاس، مانک فستیوال کلکته برای فیلم سینمایی دختران زمستان
برندهٔ جوایز بهترین فیلم از جشنوارهٔ لیفت هندوستان و آنتاکیای ترکیه و همچنین بهترین فیلمبرداری برای علیرضا زرین‌دست از جشنوارهٔ ایرانیان سانفرانسیسکو برای فیلم فصل ماهی سفید
برندهٔ بهترین فیلم کوتاه از جشنوارهٔ ژاپن و جشنوارهٔ جیرونا اسپانیا برای فیلم هدیه‌ای برای یک روز غم‌انگیز
فیلم‌شناسی > آثار و کتاب‌ها

در کوچه پس کوچه‌های ونیز
از پاریس تا دخمه
جاوید ایران
سیارک ۲۰۴۵۱

سیارک ۲۰۴۵۱ (به انگلیسی: 20451 Galeotti، نامگذاری:1999JR134) بیست هزار و چهارصد و پنجاه و یکمین سیارک کشف شده است که در ۱۵ مه ۱۹۹۹ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۳٫۵ است.
والدبردیموس

| Waldbredimus Waldbriedemes | Waldbredimus Waldbriedemes |
| --- | --- |
Commune: Commune
A street: A street
  نشان:   نشان
نقشه لوگزامبورگ که در آن  Waldbredimus با رنگ نارنجی مشخص شده است، ایالت با رنگ خاکستری تیره و بخش مربوطه با رنگ قرمز تیره مشخص شده است.: نقشه لوگزامبورگ که در آن  Waldbredimus با رنگ نارنجی مشخص شده است، ایالت با رنگ خاکستری تیره و بخش مربوطه با رنگ قرمز تیره مشخص شده است.
کشور:  لوکزامبورگ
ایالت: Grevenmacher
بخش: Remich
 • رتبه: ? of 116
 • رتبه: ? of 116
  • رتبه: ? of 116
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (CEST)
طبقه‌بندی واحدهای سرزمینی برای آمار: LU000۰۸۰۰۹
وبگاه: waldbredimus.lu
والدبردیموس (به لوکزامبورگی: Waldbriedemes) یک شهرداری در استان رمیش کشور لوکزامبورگ است که ۱۲٫۵۷ کیلومترمربع مساحت دارد و جمعیت آن در سال ۲۰۰۹ میلادی ۹۸۷ نفر بوده‌است.
نائومی هریس

| نائومی هریس | نائومی هریس |
| --- | --- |
نائومی هریس در ژوئن ۲۰۱۴: نائومی هریس در ژوئن ۲۰۱۴
نام هنگام تولد: نائومی ملانی هریس
زادهٔ: ۶ سپتامبر ۱۹۷۶ ‏(۴۸ سال) لندن، انگلستان
ملیت:  بریتانیا
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۷-اکنون
نائومی ملانی هریس (به انگلیسی: Naomie Melanie Harris) (زاده ۶ سپتامبر ۱۹۷۶)، بازیگر سینما و تلویزیون بریتانیایی است. از نقش‌های برجسته او می‌توان به سلنا در ۲۸ روز بعد (۲۰۰۲)، جادوگر وودو، تیا دالما در قسمت‌های دوم و سوم مجموعه فیلم‌های دزدان دریایی کارائیب، وینی ماندلا در ماندلا: راه طولانی به آزادی (۲۰۱۳)، شخصیت ایو مانی‌پنی در سری فیلم‌های جیمز باند شامل اسکای‌فال (۲۰۱۲)، اسپکتر (۲۰۱۵) و زمانی برای مردن نیست (۲۰۲۰) اشاره کرد.
او پس از بازی در فیلم مهتاب توانست نامزد جایزه اسکار، جایزه بفتا و جایزه گلدن گلوب شود، اما موفق به دریافت هیچ‌یک از آن‌ها نشد.