stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
هوشنگ کاووسی
زندگی > فیلم‌سازی > خانه کنار دریا

مشکلات کار کردن با تهیه‌کنندگان آن دوره سینما باعث شد تا هوشنگ کاووسی دیگر تمایلی برای همکاری با تهیه‌کنندگان و فیلم‌سازی برای دیگران نداشته باشد. او به این نتیجه رسیده بود که اگر خود تهیه‌کنندگی فیلم‌اش را بر عهده گیرد، از مشکلاتی که برای فیلم‌های گذشته‌اش ایجاد شده بود رهایی می‌یابد؛ بنابراین ساخت اثر بعدی خود خانه کنار دریا را خود به همراه برادرش (منوچهر کاووسی) به عنوان تهیه‌کننده مستقل شروع کرد. فیلمی سیاه و سفید با بازیگرانی نه چندان نامی. داستان فیلم سرگذشت مردی شکست‌خورده بود. بخش نخست فیلم در سواحل دریای خزر در زمستان می‌گذشت و بخش دوم در گرمای جنوب ایران. به گفته کاووسی، با وجود این‌که خود تهیه‌کننده و صاحب فیلم بود، به دنبال فروش بالا و به دست آوردن سرمایه‌ای هنگفت از نمایش این فیلم نبود، وگرنه از چهره‌های پول‌ساز آن روز سینمای ایران در فیلم‌اش استفاده می‌کرد.
زندگی > مجلّهٔ هنر و سینما

هوشنگ کاووسی نقدنویسی و تحلیل فیلم را که از میانه‌های دهه ۱۳۳۰ و پس از بازگشت به ایران آغاز کرده بود، در کنار فعالیت‌های فیلم‌سازی ادامه می‌داد. او در کنار نوشتن نقدهای سینمایی در مجلات معتبر آن سال‌ها هم‌چون مجله فردوسی، خود نیز مجله‌ای را با عنوان هنر و سینما منتشر کرد. هنر و سینما تنها دربردارندهٔ مطالب سینمایی نبود، بل‌که مطالب ادبی، علمی و فنی هم در آن دیده می‌شد. به گفته هوشنگ کاووسی مخاطبان هنر و سینما مردم سینمادوستی بودند که انتظارات دیگری جز دانستن سینما هم داشتند. ظاهر مجله نیز در میان مجلات آن روز در ایران از نظر صفحه‌بندی و کاربرد «سفید» و کلیشه لب‌بر نوآوری‌هایی داشت. نمونه‌های آن در کلاس روزنامه‌نگاری دانشکده علوم ارتباطات نشان داده می‌شد و از کاووسی نیز برای تدریس آشنایی با وسایل ارتباط تصویری دعوت به عمل آمد. افزون بر آن، کاووسی در دانشکده هنرهای دراماتیک که به مدیریت دکتر مهدی فروغ توسط وزارت فرهنگ و هنر گشایش یافته بود، واحدهای سینمایی با گرایش‌های فنی، هنری و تاریخی را تدریس می‌کرد.
آن‌طور که هوشنگ کاووسی گفته‌است، از آن زمان به بعد و با توجه به تجربیات و مشاهداتی که از سینمای مرسوم آن دوره ایران به دست آورده بود، دیگر وسوسهٔ چندانی برای فیلم‌سازی نداشت و عمده توان خود را صرف نقدنویسی، تدریس و ساخت فیلم‌های مستند می‌نمود. ناآشنایی تهیه‌کنندگان با اصول پایه سینما از بزرگ‌ترین موانع ادامه فعالیت او در مقام کارگردان بود. تنها فیلم بلند سینمایی که او در دهه ۱۳۴۰ کارگردانی کرد، خانه کنار دریا بود که خود تهیه‌کنندگی آن را بر عهده داشت.
زندگی > سینه کلوب ایران

هوشنگ کاووسی عقیده داشت برای این‌که فیلم خوب در سینمای ایران ساخته شود، باید اول تماشاگر ایرانی را با فرهنگ سینما آشنا کرد و ذائقه او را تغییر داد. برای رسیدن به این منظور، او افزون بر نوشتن مقالات انتقادی و تفسیری، نخستین کلوب سینمایی ایران را با نام سینه کلوب ایران بنیان نهاد. در آن‌جا هر یکشنبه بهترین آثار موجود در انبارهای سینما نمایش داده می‌شد. پیش از نمایش فیلم تفسیری در مورد فیلم ارائه می‌شد و پس از نمایش هم دربارهٔ فیلم گفتگو می‌شد. نشست‌های سینه کلوب به‌طور مرتب با تفسیر و بحث برگزار می‌شد و از نوجوانانی که حضور پیوسته در این نشست‌ها داشتند و بعدها نام‌ها بزرگی شدند، می‌توان به بهرام بیضایی، هژیر داریوش، بهرام ری‌پور، پرویز دوایی و پرویز نوری اشاره کرد.
سینه کلوب ایران در آبان ۱۳۳۸ نخستین فستیوال بین‌المللی فیلم را در ایران برگزار کرد. این جشنواره که در سینما نیاگارا (سینما جمهوری کنونی) برگزار گردید، راهگشای جشنواره‌های بعدی سینمایی از جمله جشنواره جهانی فیلم تهران شد که توسط وزارت فرهنگ و هنر برگزار می‌شد. کار سینه کلوب ایران پس از برگزاری دوره نخست جشنواره فیلم، بر اثر دخالت‌های مکرر ساواک به تعطیلی انجامید.
زندگی > مسئولیت‌های سینمایی

پس از تعطیلی سینه کلوب ایران، کاووسی به عنوان مشاور امور سینمایی به اداره کل امور سینمایی کشور دعوت شد. آن هنگام بنا بود پایه نظارت بر ساخت و نمایش فیلم که از وزارت کشور به وزارت فرهنگ و هنر منتقل شده بود، بازنگری گردد و از نو پی‌ریزی شود. کاووسی برای بهبود وضع سالن‌های سینما و روند فیلم‌سازی در ایران پیشنهادهایی داشت که به دلیل ناآگاهی مقام‌های تصمیم‌گیرنده از سینما و فیلم‌سازی، نتوانست آن‌ها را جامه عمل بپوشاند. او در این دوره فیلم کوتاهی به سفارش سازمان استاندارد صنعتی ساخت که در کنگره بین‌المللی استاندارد صنعتی مسکو در سال ۱۳۴۴ جایزه دوم را از آن خود کرد. همکاری کاووسی با اداره امور سینمایی کشور ادامه‌دار نبود و اختلاف نظر با مسئولان اجرایی این ارگان، موجب استعفای او شد.
چند ماه بعد از آن، کاووسی از سوی سازمان تلویزیون ملی ایران به عنوان فیلم‌ساز دعوت به کار شد. او سپس تشکیل یک فیلم‌خانه و کتاب‌خانه سینمایی را بر عهده گرفت و خانه فرهنگ فیلم را در رادیو تلویزیون ملی ایران بنیان نهاد. کاووسی در آن‌جا آثار ارزشمند سینمای جهان را گردآوری کرد. او بنا داشت که علاوه بر استفاده از این آثار در برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی، از آن‌ها نسخه‌های ویدئویی تهیه کند و در اختیار موسسه‌های آموزش سینما و دبیرستان‌ها قرار دهد، تا شناخت از سینما در سراسر کشور گسترش یابد. این تلاش‌ها به دلایلی نتوانست ادامه پیدا کند.
در این دوره کاووسی ضمن تدریس رشته‌های گوناگون سینما به‌ویژه در دانشکده هنرهای دراماتیک و مدرسه عالی تلویزیون و سینما (دانشکده صدا و سیما) از دوره سوم جشنواره فیلم‌سازان جوان منطقه آسیا و اقیانوسیه (.A.B.U) برای اداره آن دعوت به همکاری شد. در چهار دوره‌ای که او مدیریت آن جشنواره را بر عهده داشت، کوشید تا در حاشیه جشنواره که هر سال در پایان تابستان در شیراز برگزار می‌شد، فیلم‌سازان جوان کشورهای آفریقا و آمریکای لاتین را هم دعوت کند. آخرین دورهٔ جشنواره در شهریور ۱۳۵۶ برگزار شد و کاووسی در پایان این دوره به دلیل مشکلاتی که در اجرای پیشنهادهای او به وجود آمده بود، استعفا داد. پس از آن دوباره به توسعه خانه فرهنگ فیلم پرداخت و اجرای برنامه‌های تلویزیونی و برنامه سینمایی رادیو (هنر هفتم) را ادامه داد.
کاووسی طرح تعدادی فیلم مستند پیرامون جامعه‌شناسی و قوم‌شناسی که تدریس مواد آن‌ها را در دانشکده علوم اجتماعی و تعاون وابسته به دانشگاه تهران بر عهده داشت، فراهم کرد. او پیش از آن و در میانه دهه ۱۳۴۰ فیلم مستند آتش و سنگ را دربارهٔ اجرای طرح خط لوله سراسری گاز از خوزستان به آستارا و از آن‌جا به شوروی کارگردانی کرده بود. این مستند افزون بر گزارش احداث طرح، به زندگی مردم در حاشیه خط لوله نیز می‌پرداخت.
نقد فیلم

ابتدای دهه ۱۳۳۰ آغاز نقدنویسی و انتشار مجلات تخصصی سینما در ایران بود. منتقدانی چون هوشنگ کاووسی، فرخ غفاری و هژیر داریوش پیش‌گامان نقدنویسی در این دوره بودند. در این میان هوشنگ کاووسی که به‌تازگی به ایران بازگشته بود در اندک زمانی پرچم جریان مبارزه با سینمای فارسی را به دست گرفت. او با لحنی تند و پرخاشگر همه عناصر سینمای فارسی از فیلم‌نامه و کارگردانی تا بازیگری را به باد انتقاد گرفت و ارزش سینمایی و هنری آن‌ها را زیر سؤال برد.کاووسی از قهرمان پروری از توده ها،نوع داستان پردازی،رقص و آواز بی جهت،نبودن اصول نسبیت در روایت فیلم و پایان های خوش از جنس فیلم های هندی و به دور از منطق سینما گریزان بود.
نقد فیلم > پیدایش تعریف فیلمفارسی

واژه «فیلمفارسی» که در این دوره به یکی از مهم‌ترین و کلیدی‌ترین واژه‌های رایج در گفتمان انتقادی فیلم در ایران تبدیل می‌شود، نخستین بار توسط هوشنگ کاووسی در اوایل دهه ۱۳۴۰ استفاده شد و به سرعت به پرکاربردترین اصطلاح غیر ترجمه‌ای ادبیات سینمایی ایران بدل شد. کاووسی برای پافشاری بر ماهیت خاص این واژه و تحمیل معنای مورد نظرش، آن را به شکل سرهم می‌نوشت. او با چسباندن واژه «فیلم» به واژه «فارسی» و خلق واژه ابداعی «فیلمفارسی» به سینمایی اشاره می‌کرد که به زعم او نه فیلم بود و نه فارسی بلکه ملغمه‌ای از این دو بود. کاووسی در این باره گفته‌است:
«اصولاً مرکب‌نویسی همیشه معنای ثالثی را به‌وجود می‌آورد. مثلاً وقتی می‌گوییم گلاب، این کلمه هم گل است و هم آب. اما جدا نمی‌نویسیم چون می‌شود گل آب. پس این ترکیب یک معنای ثالث است که هم گل است و هم آب ولی در عین حال نه گل است و نه آب. فیلمفارسی هم چنین ترکیبی است: فیلمفارسی هم فیلم بود و هم فارسی اما در عین حال نه فیلم بود و نه فارسی.»
اشاره کاووسی بیشتر به فیلم های سطح پایین با مضمون جنسی اشاره داشت که به هیچ داستان و ساختاری فقط به دنبال نشان دادن جاذبه جنسی در فیلم بودند .
کاووسی در توضیح نشانه‌های فیلمفارسی گفته بود:
«آن فیلم‌ها نه فرم داشتند، نه ساختار و نه قصه. اصلاً به همین دلیل به آن‌ها می‌گفتم فیلمفارسی… فرانسوی‌ها به این نوع فیلم‌ها می‌گویند crotte-de-bique یعنی پشکل بز یا اگر بخواهند احترام قائل شوند می‌گویند navet یعنی شلغم.»
همچنین در مقاله‌ای با نام حرف‌های ماقبل آخر تعریف خود از «فیلمفارسی» را روشن‌تر بیان می‌کند:
«می‌گوییم در سینمای کنونی دو دسته فیلم ساخته می‌شود: فیلمفارسی و فیلم ایرانی. فیلمفارسی به آن دسته از آحاد سینمایی گفته می‌شود که در مجموعه تکنیک و ساختمان سینمایی آن و در پرداخت و پیشبرد یک داستان، غلط‌های فاحش دستوری و املایی و انشایی دیده می‌شود؛ بنابراین اگر حدی برای یک نقطه صفر ارزشی در سینما قائل گردیم، این فیلم‌ها به علت تکنیک ناقص بیانی و ساختمان فرمی و مضمونی خود در زیر این حد واقع می‌گردند و به این جهت آن‌ها را «زیرفیلم» می‌نامیم و این اصطلاح از ما نیست بلکه از انگلیسی‌هاست (به انگلیسی: under movies). در ایران این دو نوع سینما کاملاً مشخص است، تماشاگرانش مشخص‌اند، فیلمسازانش مشخص‌اند و نویسندگان آن نیز… پیدایش یک سینمای خوب در کشورهای در حال توسعه، خطری است برای سینمای بی‌ارزش و «زیرفیلمسازی» موجود.»
بر اساس این تعریف و دسته‌بندی، آن دسته از فیلم‌های سینمای ایران که در ساخت آن‌ها از شیوه‌های قراردادی و کلیشه‌ای سینمای تجاری هالیوود و بالیوود استفاده می‌شد، جملگی در رده فیلمفارسی طبقه‌بندی می‌شدند. کاووسی در نقدهای آتشین خود بر این فیلم‌ها، از مخاطبان خود می‌خواست که از دیدن این‌گونه فیلم‌ها پرهیز کنند.
کاووسی جریان سینمایی که از اواخر دهه ۱۳۴۰ آغاز شد و به موج نوی سینمای ایران معروف شد را نیز رد می‌کند و به رسمیت نمی‌شناسد. او عقیده دارد که در سینمای ایران موج کهنه‌ای نبوده که بعد از آن موج نو ایجاد شود. او در همان زمان منتقد فیلم قیصر بود و عقیده داشت آنچه به نام موج نوی سینمای ایران مطرح شده با جریانی که فرانسوا تروفو و دوستان‌اش در فرانسه به راه انداختند فرق دارد.
فعالیت‌ها

عضو فعال پیشین مجمع فرانسوی مهندسان و تکنسین‌های سینما
صاحب امتیاز و مدیر مجله هنر و سینما
معاون پیشین اداره کل امور سینمایی و رئیس اداره نمایش وزارت فرهنگ و هنر
دبیرکل جشنواره فیلم فیلم‌سازان آسیا و اقیانوسیه از سال ۱۳۵۳ تا ۱۳۵۷
کارشناس رسمی سینما در وزارت دادگستری
مدیریت خانه فرهنگ فیلم
نماینده ایران در دومین مجمع فیلم‌سازان و نویسندگان سینمایی در پاریس (۱۹۵۶)
نماینده ایران به عنوان ناظر در هیئت داوران دهمین دوره جشنواره فیلم کن (۱۹۵۷)
برگردان کتاب‌های داستانی، تاریخی و شعر پارسی به فرانسه
بنیان نهادن نقد تحلیلی سینما در ایران
تدریس
فیلم‌شناسی > کارگردان

ماجرای زندگی (۱۳۳۴، ناتمام)
هفده روز به اعدام (۱۳۳۵)
وقتی که آفتاب غروب می‌کند (۱۳۳۸، ناتمام)
خانه کنار دریا (۱۳۴۸)
فیلم‌شناسی > نویسنده فیلم‌نامه

هفده روز به اعدام (۱۳۳۵)
وقتی که آفتاب غروب می‌کند (۱۳۳۸)
خانه کنار دریا (۱۳۴۸)
بازیگر
تار عنکبوت (۱۳۴۲)
بیتا (۱۳۵۱)
آثار مستند

هوشنگ کاووسی در زمینه ساخت فیلم‌های مستند نیز فعالیت داشته‌است. در دهه ۱۳۴۰ دو اثر مستند کاووسی جوایزی را برای او به همراه داشت. فیلم مستند سوخت‌گیری هواپیما برنده دیپلم افتخار و فیلم مستند استاندارد صنعتی و تحقیقات علمی رتبه دوم و دیپلم افتخار کنگره استانداردهای مسکو را دریافت کردند. استاندارد صنعتی و تحقیقات علمی مستند کوتاهی بود به مدت ۱۰ دقیقه، رنگی، ۳۵ میلی‌متری که به سفارش سازمان استاندارد صنعتی ایران تهیه شد.
کاووسی همچنین در میانه دهه ۱۳۴۰ مستند بلند آتش و سنگ را برای سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران نوشت و کارگردانی کرد. این مستند ۳۵ میلی‌متری و رنگی در مورد اجرای طرح خط لوله گاز از خوزستان به آستارا و زندگی مردم پیرامون این خط لوله بود.
نویسندگی و کارگردانی مستند پالایشگاه تهران از دیگر آثار مستند کاووسی است. بیشتر آثار مستند هوشنگ کاووسی را که به سفارش شرکت ملی نفت ایران ساخته شده‌اند، نقی معصومی تصویربرداری کرده‌است.
فهرست سفیران ایران در نروژ

تاریخ روابط سیاسی بین ایران و نروژ به سال ۱۲۸۴ ه‍.خ (۱۹۰۵ میلادی) برمی‌گردد. همزمان با اعلام استقلال نروژ، ابتدا سفیر ایران در روسیه در نروژ اکردیته شد و پس از تأسیس سفارت در استکهلم در سال ۱۲۸۹ ه‍.خ (۱۹۱۰ م) سفیران ایران در سوئد در نروژ اکردیته بودند. در تاریخ ۳۰ فروردین ۱۳۴۲ ه‍.خ (۱۹۶۳ م) سفارت ایران در اسلو تأسیس شد.
دورهٔ پهلوی

عبدالحسین مفتاح (۳۰ فروردین ۱۳۴۲–آذر ۱۳۴۳)
سرتیپ عباس فرزانگان (آذر ۱۳۴۳–خرداد ۱۳۴۷)
احمد اقبال (مرداد ۱۳۴۷–آبان ۱۳۵۲)
محمد بهنام (آذر ۱۳۵۲–خرداد ۱۳۵۴)
امیرارسلان نیرنوری (خرداد ۱۳۵۴–دی ۱۳۵۵)
شعاع‌الدین شفا (دی ۱۳۵۵–اسفند ۱۳۵۶)
علی خردمه (اسفند ۱۳۵۶–ابتدای انقلاب اسلامی)
دورهٔ جمهوری اسلامی

محمد پورگل (تیر ۱۳۶۸–خرداد ۱۳۷۳)
عبدالرحیم گواهی (خرداد ۱۳۷۳–۱۳۷۴)
جواد کچوئیان(کاردار) (۱۳۷۴-۱۳۷۸)
حسین نقره‌کار شیرازی (دی ۱۳۷۸–مرداد ۱۳۸۳)
عبدالرضا فرجی‌راد (آذر ۱۳۸۳–آبان ۱۳۸۷)
سید حسن رضوانی (۱۳۸۸ تا ۱۳۹۲)
مجید نیلی (۲ خرداد ۱۳۹۲–آبان ۱۳۹۵)
محمد حسن حبیب اله زاده (آذر ۱۳۹۵ تا ۱۳۹۸)
علیرضا یوسفی (از اسفند ۱۳۹۸ تا آذر ۱۴۰۳)
علی رجبی (کاردار موقت)از  آذر ۱۴۰۳
مولیر

| مولیرژان باتیست پوکلن | مولیرژان باتیست پوکلن |
| --- | --- |
چهره مولیر روی جلد کتاب مجموعه آثارش: چهره مولیر روی جلد کتاب مجموعه آثارش
زادهٔ: پیش از ۱۵ ژانویه ۱۶۲۲ پاریس
درگذشت: ۱۷ فوریه ۱۶۷۳ −۵۱ سال پاریس
ملیت: فرانسوی 
تحصیلات: دانشگاه اورلئان
پیشه: نویسنده ادبی
سال‌های فعالیت: ‎۱۶۴۵–۱۶۷۳
شناخته‌شده برای: کمدی کلاسیک
آثار: خسیس، تارتوف
سبک: کمدی
همسر: مادلن بژار
فرزندان: لوئی، ماری مادلن و پییر
امضاء: امضاء
ژان باتیست پوکلن (فرانسوی: Jean-Baptiste Poquelin‎؛ تعمید داده شده ۱۵ ژانویه ۱۶۲۲ – درگذشته ۱۷ فوریه ۱۶۷۳) یا مولیر (به فرانسوی: Molière) یکی از سه نمایشنامه‌نویسِ برترِ قرن هفدهم در فرانسه و یکی از بزرگ‌ترین کمدی‌نویسِ‌ها و هنرپیشه‌های تئاتر در اروپا به همراه پیر کورنی و ژان راسین بود. در زمینه کمدی‎نویسی پس از نویسندگان معروف یونان قدیم مانند آریستوفان و مناندر و کمدی سازهای روم قدیم از قبیل پلوتوس و ترنتیوس کسی تا به امروز به پای او نرسیده‌است.
نظرات و انتقادات

مولیر برخلاف بسیاری از نمایش‌نامه‌های خود به شعر، خسیس را به نثر نوشت. به همین سبب هموطنانش که معتاد به نمایشنامه‌های منظوم او بودند از تماشای خسیس در ابتدا لذتی نمی‌بردند. ایراد دیگری به مولیر وارد بود که می‌گفتند خسیس تقلیدی از نمایشنامهٔ آئولولاریا از آثار پلوتوس کمدی نویس مشهور رومی است.
لاهارپ شاعر و منتقد فرانسوی در سال ۱۷۹۹ دربارهٔ این نمایشنامه گفته‌است:
خسیس از جمله نمایشنامه‌های مولیر است که هم از حیث قصد و نیت نویسنده هم از لحاظ نتیجه حاصل گشته از تمام نمایشنامه‌های وی خنده دارتر است. تنها عیب این نمایشنامه این است که پایان آن به صورت یک داستان و رمان ساختگی و قالبی در می‌آید ولی از این عیب گذشته نمایشنامه‌ای بهتر از این در تصور نمی‌گنجد.
ژان-ژاک روسو فیلسوف معروف دربارهٔ مضمون نمایشنامهٔ خسیس گفته‌است:
البته عیب بزرگیست که انسان خسیس و رباخوار باشد ولی از آن بدتر عیب پسری ست که مال پدرش را بدزدد و احترام لازم را در حق او مرعی ندارد و به صد زبان پدر خود را شماتت کند و وقتی پدرش خشمناک می‌شود و او را نفرین می‌کند به‌طور تمسخر و با لحن طنز و طعن بگوید که از الطاف و مراحم پدرانه بی‌نیاز است. آیا نمایشنامه‌ای که از چنین فرزندی مدح و ثنا نماید در حقیقت مدرسه‌ای برای بداخلاقی نیست؟
گوته حکیم و شاعر آلمانی در سال ۱۸۲۵ در تمجید و ستایش از خسیس گفته‌است:
نمایشنامه خسیس که نشان می‌دهد خست، علاقه و محبت بین پدر و فرزند را از بین می‌برد، عظمتی فوق‌العاده را دربردارد و در واقع بی‌نهایت جنبه تراژدی دارد.
بوالو منتقد ادبی فرانسوی به تماشای مکرر خسیس رفت و نوشته‌است که روزی راسین به وی گفته‌است که اخیراً شما را در تئاتر مولیر دیدم و تنها کسی بودید که می‌خندیدید. بوالو که دریافت راسین باز در صدد نیش و کنایه به مولیر است در جواب گفت:
من شما را با فهم تر از آن می‌دانم که شما هم نخندیده باشید ولو لااقل خنده باطنی باشد.
ژان روستان فیلسوف معاصر در این خصوص چنین گفته‌است:
در زمینه معنویات در میان آثاری که باقی می‌ماند بعضی از آنها زنده و پر مغز هستند در صورتی که برخی دیگر به صورت فسیل‌های زیبایی در می‌آیند که تنها مظهر عهد و دوره مخصوص خود می‌باشند ولی دیگر جان و روان ندارند. تئاتر مولیر از سنخ این آثار است که قرن‌ها باقی مانده و قرن‌ها باقی خواهد ماند. خوشا به حال ملتی که چنین نویسندگان و هنرمندانی را بپروراند.
مرگ

در شب هفدهم فوریه سال ۱۶۷۳ در حالی که خود نقش «ارگان» در نمایش بیمار خیالی را برعهده داشت، در حین اجرا دچار تشنج و ضعف شدیدی گردید و از سکوی نمایش به پایین سقوط کرد، اما نمی‌خواست نمایش را ناتمام بگذارد. علی‌رغم تلاشش برای ادامهٔ نمایش مجدداً پس از رفتن روی سکو سقوط کرد و جراحت‌هایی دید و دیگر از ادامه کار عاجز بود. او را به منزلش بردند و سرفه شدیدی بر او عارض گردید و یکی از رگهایش قطع شد و سه ربع بعد در سن ۵۱ سالگی بر اثر بیماری سل درگذشت. کشیش از حاضر شدن به بستر بازیگر سست عقیده‌ای که تارتوف را نوشته امتناع کرد و کلیسا از خاک‌سپاری او در گورستان رسمی شهر جلوگیری کرد. سرانجام همسرش به لویی چهاردهم توسل جست تا پادشاه از رئیس روحانیان یعنی اسقف پاریس تقاضا کرد که اجازه بدهند.
اجازه صادر گردید، مشروط به اینکه مراسم تدفین در ساعتهای روز نباشد و هیچ تشریفاتی برگزار نشود؛ بنابراین در حین خاکسپاری‌اش به صدا درآوردن ناقوس کلیساها و زمزمه دعاهای حاضران ممنوع گردید. در روز بیست و یکم فوریه ۱۶۷۳ او را در قبرستان «سنت ژوزف» دفن کردند، در جایی که کودکانی را دفن می‌کردند که غسل تعمید نشده بودند. در سال ۱۷۹۲ باقی‌مانده خاکش به موزه تاریخی فرانسه آورده شد و در سال ۱۸۱۷ در پاریس به گورستان پرلاشز منتقل شده و در کنار ژان دو لافونتن دفن شد.
سیصد سال بعد مؤلف کتاب تاریخ ادبیات جهان در حق مولیر می‌نویسد: فرانسوی‌ها باید آنچه به مولیر مدیونند در میزان سنجش بگذارند تا وزن آن مشخص گردد. دین آنها عبارت است از یک افتخار و مباهات دنیایی. از برکت وجود مولیر شجاع و بی پروا و در پرتو کمک‌هایی که لویی چهاردهم پادشاه مظفر و پیروز بدو نمو همچنان‌که اهرام در صحراهای پرگرد و خاک مصر و بنای پارتنونبر فراز تپهٔ شهر آتن بر پا ایستاده، کاخ کمدی نیز در کشور فرانسه زندگی و استقرار جاوید یافته‌است.
آثار

بیمار خیالی
خسیس
تارتوف
دون ژوان
آمفیتروئون
طبیب پرنده
حسادت آقای کلافه
مردم‌گریز
مکتب زنان
نقد مکتب زنان
ژرژ داندن
عروسی اجباری
نیرنگ‌های اسکاپن
زنان دانشمند
زنان فضل‌فروش مضحک
طبیب اجباری
ازدواج اجباری
عشق شفابخش
بورژوای نجیب‌زاده
یادداشت

↑  Illustre Théâtre
↑  Aulularia
↑  تاریخ ادبی جهان نوشته رابرت لوئنتت (به آلمانی: Literaturgeschichte der Welt Robert Lavalette)
↑  عنوان این اثر مولیر به زبان فرانسه (L'amour médecin) است که معادل فارسی آن «عشق پزشک» (عشقی که پزشک هست؛ منظور عشق یک پزشک یعنی L'amour de médecin نیست) است. این اثر به اشتباه در ایران با عنوان «طبیب عاشق» médecin amoureux ترجمه شده‌است.
پرتره کشیده شده توسط نیکولا مینیار
یادبود مولیر - گورستان پرلاشز
امیر امان‌الله سترک دره شوری

| امیر امان‌الله سترک دره شوری | امیر امان‌الله سترک دره شوری |
| --- | --- |
نماینده دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی: نماینده دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
ملیت:  ایرانی
پیشه: نماینده مجلس شورای ملی
امیر امان‌الله سترک دره شوری سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی بعنوان نماینده سمیرم از استان اصفهان در مجلس شورای ملی حضور داشت.
داگلاس امهاف

| داگلاس امهاف | داگلاس امهاف |
| --- | --- |
پرتره رسمی، ۲۰۲۲: پرتره رسمی، ۲۰۲۲
آقای دوم ایالات متحده آمریکا: آقای دوم ایالات متحده آمریکا
دوره مسئولیت ۲۰ ژانویه ۲۰۲۱ – ۲۰ ژانویه ۲۰۲۵: دوره مسئولیت ۲۰ ژانویه ۲۰۲۱ – ۲۰ ژانویه ۲۰۲۵
معاون رئیس‌جمهور: کامالا هریس
پس از: کرن پنس (بانوی دوم)
پیش از: اوشا ونس (بانوی دوم)
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳ اکتبر ۱۹۶۴ ‏(۶۰ سال) نیویورک، ایالت نیویورک، ایالات متحده آمریکا
حزب سیاسی: حزب دموکرات
همسر(ان):  کرستین مکین (ا. ۱۹۹۲–۲۰۰۸)  کامالا هریس (ا. ۲۰۱۴) 
فرزندان: ۲
داگلاس کرِیْگ اِمْهاف (به انگلیسی:Douglas Craig Emhoff؛ زادهٔ ۱۳ اکتبر ۱۹۶۴) وکیل آمریکایی است که آقای دوم و شوهر معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا، کامالا هریس است. وی نخستین آقای دوم در تاریخ ایالات متحده است و همچنین همسرش نیز نخستین زنی است که در تاریخ ایالات متحده آمریکا، به معاونت ریاست‌جمهوری رسید. او همچنین نخستین همسر یهودی یک رییس جمهور یا معاون رییس جمهور آمریکاست.
اوایل زندگی و تحصیلات

امهاف از پدر و مادر یهودی، مایکل و باربارا امهاف، در بخش بروکلین نیویورک زاده شد. او یک برادر به نام اندی و یک خواهر به نام جٍیمی دارد. وی از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۸۱ در نیوجرسی زندگی می‌کرد و در نوجوانی با خانواده‌اش به کالیفرنیا نقل مکان کرد. امهاف از دبیرستان آگورا فارغ‌التحصیل شد. وی مدرک کارشناسی را از دانشگاه ایالتی کالیفرنیا، نورتریج و مدرک حقوقی جی‌دی را از مدرسهٔ حقوق گولد دانشگاه کالیفرنیای جنوبی دریافت کرد.
حرفه

زمینهٔ کاری امهاف دادرسی در صنعت سرگرمی است و کار خود را در گروه دادرسی فیلزبری وینتروپ آغاز کرده‌است. او بعداً در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ به شرکت حقوقی Belin Rawlings & Badal، نقل مکان کرد. وی در سال ۲۰۰۰ همراه با بن ویتول شرکت خود را افتتاح کرد. در سال ۲۰۰۶ این شرکت توسط ونبل اکتساب شد. از جمله مشتریان وی والمارت و مرک بودند. سپس امهاف مدیر دفاتر ونبل در ساحل غربی آمریکا شد.
زندگی شخصی

اِمهاف از 1992 تا 2008   شوهر کرستین مکین، تهیه کننده فیلم، بود. آن‌ها دو فرزند به نام‌های کول و الا دارند.   با این که طلاق امهاف و مکین دوستانه بود، و آنها از آن زمان یکدیگر را «دوست» خود خطاب کرده اند، امهاف اذعان کرده که با یکی از معلمان فرزندانش یک رابطه خارج از ازدواج داشته و آن رابطه در پایان دادن ازدواج اولش تاثیرگذار بوده است.
او در ۲۲ اوت سال ۲۰۱۴، در سانتا باربارا، کالیفرنیا، با کامالا هریس ازدواج کرد. مایا هریس، خواهر کامالا، عقد را اجرا کرد. دارایی خالص امهاف و هریس در اوت ۲۰۱۹، ۵٫۸ میلیون دلار تخمین زده شد.
فرودگاه بین‌المللی لوساکا

فرودگاه بین‌المللی لوساکا (به انگلیسی: Lusaka International Airport) یک فرودگاه غیرنظامی و نیروی نظامی با کد یاتا LUN است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۳۶۹۲ متر است. این فرودگاه در شهر لوساکا کشور زامبیا قرار دارد و در ارتفاع ۱۱۵۲ متری از سطح دریا واقع شده است.
شرکت‌های هواپیمایی و مقصدهای پروازی

| شرکت‌های هواپیمایی | مقصدهای پروازی |
| --- | --- |
ایر نامیبیا:  ویندهوک هوسیا کوتاکو, 
ایرلینک:  اولیور تامبو 
هواپیمایی امارات:  دوبی، حراره 
هواپیمایی اتیوپی:  بوول، حراره 
Fastjet:  ژولیوس نیرر، حراره (آغاز از ۱۳ نوامبر ۲۰۱۷) 
کنیا ایرویز:  جومو کنیاتا 
Mahogany Air:  چیپاتا، لیوینگ استون، مفوو، ندولا، سولوزی 
Malawian Airlines:  چیلکا، لیلونگوه 
Proflight Zambia:  چیپاتا، کینگ شاکا، Jeki، Kasama، Kasanka، لیلونگوه، لیوینگ استون، مفوو، ندولا، سولوزی 
رواندایر:  اولیور تامبو، کیگالی 
هواپیمایی آفریقای جنوبی:  اولیور تامبو 
تاگ آنگولا ایرلاینز:  کواترو دو فرویرو
Zambian Airways Boeing 737-200 at Kenneth Kaunda International Airport, April 2007
الکساندر کمبریج

| الکساندر کمبریج | الکساندر کمبریج |
| --- | --- |
۱۶مین فرماندار کل کانادا: ۱۶مین فرماندار کل کانادا
دوره مسئولیت ۲۱ ژوئن ۱۹۴۰ – ۱۲ آوریل ۱۹۴۶: دوره مسئولیت ۲۱ ژوئن ۱۹۴۰ – ۱۲ آوریل ۱۹۴۶
پادشاه: جرج ششم
نخست‌وزیر: ویلیام لیون مکنزی کینگ
پس از: جان باکن
پیش از: هارولد الکساندر
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۴ آوریل ۱۸۷۴ کاخ کنزینگتون
درگذشته: ۱۶ ژانویهٔ ۱۹۵۷ (۸۲ سال) لندن
ملیت: بریتانیا
والدین: فرانسیس، دوک تک مری آدلاید، شاهدخت کمبریج
تخصص: افسر
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری: بریتانیا
خدمت/شاخه: نیروی زمینی بریتانیا
سال‌های خدمت: ۱۸۹۴–۱۹۳۱
درجه: سرلشکر
جنگ‌ها/عملیات‌: جنگ بوئر دوم جنگ جهانی اول
الکساندر کمبریج (انگلیسی: Alexander Cambridge, 1st Earl of Athlone; ۱۴ آوریل ۱۸۷۴ – ۱۶ ژانویهٔ ۱۹۵۷) سیاست‌مدار اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان بند جوراب شده‌است.
داناوان میچل

| شمارهٔ ۴۵ – Utah Jazz | شمارهٔ ۴۵ – Utah Jazz |
| --- | --- |
پست: شوتینگ گارد
لیگ: ان‌بی‌ای
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زادهٔ: ۷ سپتامبر ۱۹۹۶ ‏(۲۸ سال) گرینویچ، کنتیکت
ملیت: آمریکایی
قد: ۶ فوت ۳ اینچ (۱٫۹۱ متر)
وزن: ۲۱۵ پوند (۹۸ کیلوگرم)
اطلاعات حرفه: اطلاعات حرفه
دبیرستان: Brewster Academy (وولفبورو، نیوهمپشایر)
کالج: Louisville (2015–2017)
درفت ان‌بی‌ای: ۲۰۱۷: راند یکم، سیزدهم پیک کلی
انتخاب‌شده توسط دنور ناگتس: انتخاب‌شده توسط دنور ناگتس
پیشه بازیکنی: ۲۰۱۷–اکنون
تاریخچه فعالیت: تاریخچه فعالیت
2017–present: یوتا جاز
 :  
دستاوردهای حرفه‌ای و جوایز: دستاوردهای حرفه‌ای و جوایز
 NBA Slam Dunk Contest champion (2018)  First-team All-ACC (2017) :  NBA Slam Dunk Contest champion (2018)  First-team All-ACC (2017) 
 :  
آمار  در NBA.com: آمار  در NBA.com
آمار  در Basketball-Reference.com: آمار  در Basketball-Reference.com
داناوان میچل جونیور (انگلیسی: Donovan Mitchell Jr.؛ زادهٔ ۷ سپتامبر ۱۹۹۶) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به یوتا جاز اشاره کرد.
او توسط دنور ناگتس در سیزدهمین دوره انتخابی در پیش نویس NBA 2017 انتخاب شد.
او قهرمان NBA Slam Dunk Contest champion 2018 است