stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
موسیقی ایران پس از اسلام
تقسیم‌بندی‌های موسیقایی > مقام‌های دوازده‌گانه

مقالهٔ اصلی: مقام (موسیقی)
موسیقی ایرانی در این دوره، توسط دوازده مقام، بیست و چهار شعبه و چهل و هشت گوشه توضیح داده می‌شده‌است. مقام‌ها، در واقع ساختار مُدال موسیقی را تعریف می‌کردند (فواصلی که در یک قطعه موسیقی به کار می‌رود را تعیین می‌کردند). آهنگ‌ها با ترکیب این مقام‌ها ساخته می‌شدند و این ترکیب‌ها را در چارچوب شعبه‌ها و گوشه‌ها توضیح می‌دادند. مثلاً در بهجت‌الروح چنین آمده‌است که «اگر از نغمهٔ [یعنی نت] اول سه‌گاه آغاز کند، و بر عراق و مخالف رفته باز در سه‌گاه محط [یعنی فرود] کند، این را نوروز عرب گویند».
مقام‌ها در چارچوب نظریه‌ای به نام ادوار (جمعِ دور) شرح داده می‌شدند. تعداد ادوار زیاد بوده اما غالباً ۹۱ دور را درخور توجه می‌دانستند و از این بین ۱۲ دور را «ملایم» می‌دانستند که همان مقام‌های دوازده‌گانه بودند. در مورد عدد ۱۲ اختلاف نظری وجود نداشته‌است؛ در مورد نام این ۱۲ مقام هم کمابیش اتفاق نظر وجود داشته‌است؛ مثلاً در مقاصد الالحان نامشان به این شرح آمده‌است: عشاق، نوا، بوسلیک، راست، حسینی، حجازی، راهوی، زنگوله، عراق، اصفهان، زیرافکند و بزرگ. اما در بحور الالحان نام آن‌ها با کمی تغییر آمده (مثلاً به‌جای زیرافکند نام کوچک آمده و راهوی به صورت رهاوی ذکر شده‌است). همچنین برخی منابع رهاوی را بسته‌نگار و حسینی را زیرکش و زنگوله را نهاوند می‌نامیده‌اند.
برخی منابع تدوین مقام‌های دوازده‌گانه و شعبات بیست‌وچهارگانه را به اسحاق موصلی نسبت داده‌اند و متأثر از آموزه‌های منصور زلزل دانسته‌اند. موصلی این ابداعات را بدون آشنایی با موسیقی یونانی و نظام مشابهی که در آن به کار می‌رفت تدوین کرده بود و روش وی (موسیقی مقامی) بسیار مورد استقبال موسیقی‌دانان زمان خودش واقع شد. در مقابل، این روش مورد اقبال درباریان و طبقات اشرافی قرار نگرفت چنان‌که ابراهیم بن مهدی، پسر مهدی عباسی و برادر هارون الرشید، مخالفت خود را با روش زلزل و اسحاق موصلی ابراز داشت. نزاع بین این دو دیدگاه دست کم یک قرن ادامه داشت اما نهایتاً سبک موسیقی ابراهیم بن مهدی، مانند سبک موسیقی یونانی، نزد ایرانیان مهجور ماند.
نقش صفی‌الدین ارموی در توضیح این ادوار بسیار کلیدی بود چرا که وی نشان داد برای نواختن تمام این ادوار، هیچ فاصله‌ای افزون بر فواصلی که تا پیش از آن شناخته شده (از جمله وسطای زلزل) مورد نیاز نیست. ارموی نشان داد که هر دور (هر اکتاو) را می‌تواند متشکل از هجده نت و هفده فاصله دانست و نحوهٔ محاسبهٔ تمام این فواصل را نیز نشان داد. وی نشان داد که هر دور از ترکیب یک دانگ کوچک (به اندازهٔ فاصلهٔ چهارم درست) و یک دانگ بزرگ (به اندازهٔ فاصلهٔ پنجم درست) تشکیل می‌شود و با معرفی هفت دانگ کوچک و دوازده دانگ بزرگ، جمعاً ۸۴ دور ملایم به دست آورد. بعد از او علی بن محمد جرجانی نشان داد که دانگ بزرگ را می‌توان به نوزده نوع تنظیم کرد و به این ترتیب ۱۳۳ دور ملایم و غریب به ملایم به دست آورد. نهایتاً عبدالقادر مراغه‌ای از این میان ۹۱ دور را درخورد توجه دانست.
ازورا پی. استیرنز

| ازورا پی>  استیرنز Ozora Pierson Stearns | ازورا پی>  استیرنز Ozora Pierson Stearns |
| --- | --- |
مجلس سنای ایالات متحده آمریکا از مینه‌سوتا: مجلس سنای ایالات متحده آمریکا از مینه‌سوتا
دوره مسئولیت ۱۸ ژانویه ۱۸۷۱–۴ مارس ۱۸۷۱: دوره مسئولیت ۱۸ ژانویه ۱۸۷۱–۴ مارس ۱۸۷۱
پس از: ویلیام ویندوم
پیش از: ویلیام ویندوم
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۵ ژانویهٔ ۱۸۳۱ De Kalb, New York
درگذشته: ۲ ژوئن ۱۸۹۶ (۶۵ سال) Pacific Beach, California
حزب سیاسی: حزب جمهوری‌خواه ایالات متحده آمریکا
محل تحصیل: کالج ابرلین دانشگاه میشیگان
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری:  ایالات متحده آمریکا
خدمت/شاخه:  ارتش اتحادیه
درجه:  Colonel
جنگ‌ها/عملیات‌: جنگ داخلی آمریکا
ازورا پی. استیرنز (به انگلیسی: Ozora P. Stearns) سناتور سابق عضو حزب جمهوری‌خواه ایالات متحده آمریکا بود. وی در سال ۱۸۷۱ میلادی سناتور ایالت مینه‌سوتا در سنای ایالات متحده آمریکا بود.
سیبیای سرسیاه

| سیبیای سرسیاه | سیبیای سرسیاه |
| --- | --- |
سیبیای سرسیاه، Heterophasia desgodinsi: سیبیای سرسیاه، Heterophasia desgodinsi
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: گنجشک‌سانان
گونه:: H. desgodinsi
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Heterophasia desgodinsi : Heterophasia desgodinsi 
سیبیای سرسیاه (نام علمی: Heterophasia desgodinsi) نام یک گونه از سرده سیبیا است.
زیردریایی یو-۷۵۱

| پیشینه> مالک | پیشینه>  |
| --- | --- |
سفارش ساخت::  ۹ اکتبر ۱۹۳۹
آب‌اندازی::  ۲ ژانویه ۱۹۴۰
آغاز کار::  ۱۶ نوامبر ۱۹۴۰
اعزام::  ۳۱ ژانویه ۱۹۴۱
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
وزن::  ۷۶۹ تن (۷۵۷ تن بزرگ)
درازا::  ۶۷٫۱ متر (۲۲۰ فوت ۲ اینچ)
پهنا::  ۶٫۲ متر (۲۰ فوت ۴ اینچ)
آبخور::  ۴٫۷۴ متر (۱۵ فوت ۷ اینچ)
سرعت::  ۱۷٫۷ گره (۳۲٫۸ کیلومتر بر ساعت؛ ۲۰٫۴ مایل بر ساعت)
زیر دریایی یو ۷۵۱
زیردریایی یو-۷۵۱ (به انگلیسی: German submarine U-751) یک زیردریایی است که طول آن ۶۷٫۱ متر (۲۲۰ فوت ۲ اینچ) می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۰ ساخته شد.
زنبق‌های توری‌پیاز

| زنبق‌های توری‌پیاز | زنبق‌های توری‌پیاز |
| --- | --- |
زنبق‌های توری‌پیاز، Iris subg. Hermodactyloides: زنبق‌های توری‌پیاز، Iris subg. Hermodactyloides
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: گیاهان
راسته:: مارچوبه‌سانان
تیره:: زنبقیان
زیرخانواده:: زنبق‌واران
سرده:: زنبق
زیرسرده:: Hermodactyloides
زنبق‌های توری‌پیاز (نام علمی: Iris subg. Hermodactyloides) نام یک زیرسرده از سرده زنبق است.
زنبق‌سا

| زنبق‌سا | زنبق‌سا |
| --- | --- |
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: گیاهان
راسته:: مارچوبه‌سانان
تیره:: زنبقیان
گونه:: M. sisyrinchium
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Moraea sisyrinchium : Moraea sisyrinchium 
زنبق‌سا، بیسکویتی (نام علمی: Moraea sisyrinchium) مترادف (Gynandriris sisyrinchium) نام یک گونه از سرده زنبق‌سا است. جنس زنبق سا در ایران دارای تنها یک گونه به نام زنبق سا است که گیاهی است چند ساله و گل‌های آبی رنگ بسیار زیبا و خوشبو دارد.
قازان ایر انترپرایز

قازان ایر انترپرایز (به انگلیسی: Kazan Air Enterprise) یک شرکت هواپیمایی است که در ۰۱۹۹۴−۰۱−۰۱ ۱ ژانویه ۱۹۹۴ میلادی تأسیس شده‌است. دفتر مرکزی قازان ایر انترپرایز در قازان، روسیه واقع شده‌است و قطب این شرکت هواپیمایی در فرودگاه بین‌المللی قازان، Kurkachi Airport قرار دارد.
موسیقی کلاسیک قرن بیستم

| دوره‌ها، اعصار و جنبش‌های موسیقی کلاسیک غرب> دوران اولیه | دوره‌ها، اعصار و جنبش‌های موسیقی کلاسیک غرب> دوران اولیه |
| --- | --- |
قرون وسطی: ۵۰۰–۱۴۰۰
* آرس کهن: ۱۱۷۰–۱۳۱۰
رنسانس: ۱۴۰۰–۱۶۰۰
دوران قواعد مشترک: دوران قواعد مشترک
باروک: ۱۶۰۰–۱۷۵۰
گالانت: ۱۷۲۰–۱۷۸۰
کلاسیک: ۱۷۳۰–۱۸۲۰
* مکتب مانهایم: ۱۷۴۰–۱۷۷۰
رمانتیک: ۱۷۸۰–۱۹۱۰
قرن بیستم و اوایل دوره قرن بیست‌و‌یکم: قرن بیستم و اوایل دوره قرن بیست‌و‌یکم
عصر مدرن: ۱۸۹۰–۱۹۵۰
جنبش امپرسیونیستی: ۱۸۹۰–۱۹۲۵
جنبش اکسپرسیونیستی: ۱۹۰۸–۱۹۲۵
* دومین مکتب وین: ۱۹۰۰–۱۹۶۰
عصر پست‌مدرن/معاصر: ۱۹۳۰– اکنون
* جنبش مینیمالیستی: ۱۹۶۵– اکنون
ن ب و: ن ب و
موسیقی کلاسیک قرن بیستم (انگلیسی: 20th-century classical music)، آثاری از موسیقی هنری را توصیف می‌کند که از سال ۱۹۰۱ تا ۲۰۰۰ میلادی به این نام نوشته شده‌است. این قرن بدون سبکِ غالب بود و آهنگسازان آثار بسیار متنوعی از موسیقی را خلق می‌کردند.
مدرنیسم، امپرسیونیسم و پست‌رمانتیسم را همگی می‌توان در دهه‌های قبل از چرخش قرن دنبال کرد، اما می‌توان آنها را هم در این قرن گنجاند زیرا آنها فراتر از مرزها و سبک‌های موسیقی قرن نوزدهم که بخشی از دوران قواعد مشترک بودند، تکامل یافتند. نئوکلاسیک و اکسپرسیونیسم عمدتاً پس از سال ۱۹۰۰ رخ داد. مینیمالیسم بسیار دیرتر از قرن آغاز شد و می‌تواند به عنوان یک تغییر از دوران مدرن به پست‌مدرن تلقی شود، هرچند که دوران پسا‌مدرنیسم، از همان اوایل (۱۹۳۰م) به بعد است. آتونالیته، سریالیسم، موسیقی کانکریت و موسیقی الکترونیک همه در طول این قرن توسعه یافته‌اند. موسیقی جاز و موسیقی فولکلور در این زمان تأثیر مهمی بر بسیاری از آهنگسازان داشتند.
سبک‌ها > سبک رمانتیک

در اواخر قرن نوزدهم، موسیقی رمانتیک شروع به از هم پاشیدن کرد و با گذراندن دوره‌های مختلفِ موازی مانند «امپرسیونیسم» و «پسا‌رمانتیسم» حرکت کرد. در قرن بیستم، سبکهای مختلفی که از موسیقی قرنِ قبل پدید آمده، آهنگسازان را تحت تأثیر قرار داد تا از روندهای جدید پیروی کنند، گاه به‌عنوان یک واکنش به آن موسیقی، گاهی به‌عنوان یک پسوند از آن، و هر دو روند به خوبی در قرن بیستم، با هم وجود داشتند.
در اوایلِ قرن بیستم، بسیاری از آهنگسازان آثاری نوشتند که یک موسیقی رمانتیک قرن نوزدهم بود. گروه‌بندی سازهای سنتی مانند ارکستر و کوارتت زهی، بارزترین و معمول‌ترین آنها بود. فرم‌های  سنتی مانند سمفونی و کنسرتو در حال استفاده بودند. گوستاو مالر و ژان سیبلیوس نمونه‌هایی از آهنگسازان هستند که فرم‌های سنتی سمفونیک را دریافت و دوباره ساختند. برخی از نویسندگان معتقدند که آثار آرنولد شونبرگ  کاملاً منطبق با سُنَتِ اواخر رمانتیکِ واگنر و برامس است. به‌طور کلی آهنگسازی که به‌طور مستقیم و کاملاً به اواخرِ واگنر و قرن بیستم وصل می‌شود، «آرنولد شونبرگ» است.
سبک‌ها > نئوکلاسیک

مقالهٔ اصلی: موسیقی نئوکلاسیک
نئوکلاسیسیسم سبکی بود که بین دو جنگ جهانی پرورش یافت. این سبک در صدد احیای فرم‌های متوازن و فرایندهای موضوعی کاملاً قابل درک از قرنهای ۱۷ و ۱۸ بود. این امر در تقابل با آنچه به‌عنوان ژست‌های اغراق‌آمیز و بدون فرم در اواخر رومانتیسم دیده می‌شد.
از آنجا که این آهنگسازان عموماً تونالیته فونکسیونال خود را با تونالیتهٔ تغییریافته، مدالیته یا آتونال ترکیب یا جایگزین می‌کنند، این اصطلاح اغلب به معنای تقلید یا تحریفِ سبکِ باروک یا کلاسیک شناخته می‌شود.
مثال‌های مشهور شامل: «سمفونی شماره ۱» (سرگئی پروکفیف) و پالسینلا (ایگور استراوینسکی) است.
پل هیندمیت (سمفونی: ماتیس نقاش) و داریوس میو نیز از این سبک استفاده کردند.
سبک‌ها > آثار کلاسیک تحت تأثیر جاز

تعدادی از آهنگسازان کلاسیک که در آثار خود از عناصرِ موسیقی جاز استفاده کرده‌اند بدین شرح است:
مالکوم آرنولد
لئونارد برنستاین
آرون کوپلند
جرج گرشوین
داریوس میو
موریس راول
دمیتری شوستاکوویچ
کارل هاینز اشتوکهاوزن
ایگور استراوینسکی
جنبش‌ها > امپرسیونیسم

مقالهٔ اصلی: امپرسیونیسم در موسیقی
امپرسیونیسم در فرانسه به رهبری کلود دبوسی، به‌عنوان واکنشی در برابر اغراق عاطفی و مضامین حماسی رمانتیسم آلمانی، که نمونه آن واگنر بود، آغاز شد.
از نظر دبوسی، هنر تجربهٔ یک احساس است نه یک تجربهٔ فکری یا اخلاقی. وی از هموطنان خود خواست تا دوباره از آثار استادان فرانسوی قرن ۱۸ کشف کنند که موسیقی برای آنها به معنای جذابیت، سرگرمی و خدمت به‌عنوان یک فانتزی احساسی بوده‌است.
سایر آهنگسازان مرتبط با امپرسیونیسم عبارتند از: موریس راول، آلبر روسل، ایساک آلبنیس، پل دوکا، مانوئل د فایا، چارلز مارتین لفلر، چارلز گریفس، فردریک دلیوس، اتورینو رسپیگی، سیریل اسکات و کارول شیمانوفسکی.
بسیاری از آهنگسازان فرانسوی زبان، امپرسیونیسم را تا دهه ۱۹۲۰ و بعد از آن ادامه دادند، از جمله آلبر روسل، شارل کوکلن، آندره کاپله و بعداً الیویه مسیان. آهنگسازانی از فرهنگهای غیر غربی، مانند تورو تاکه‌میتسو و نوازندگان موسیقی جاز مانند دوک الینگتون، گیل ایوانز، آرت تیتوم و سیسیل تیلور نیز به شدت تحت تأثیر زبانِ موسیقی امپرسیونیستی قرار داشتند.
جنبش‌ها > مدرنیسم

مقالهٔ اصلی: موسیقی مدرن
جنبش‌ها > مدرنیسم > فوتوریسم

موسیقی فوتوریسم، یک جنبش هنری ایتالیایی بود که در سال ۱۹۰۹، توسط فیلیپو تومازو مارینتی تأسیس شد و به سرعت مورد استقبال مکتب آوانگارد روسیه قرار گرفت. در سال ۱۹۱۳، نقاش لوئیجی روسولو، مانیفستی با نام «هنر نویزها» منتشر کرد و خواستار ادغام صداهایی از هر نوع در موسیقی شد. علاوه بر «روسولو»، آهنگسازانی که مستقیماً با این حرکت در ارتباط بودند عبارتند از ایتالیایی‌ها: سیلویو میکس، نوچیو فیوردا، فرانکو کازاولا و پانیجی (رقص مکانیکی شامل دو موتور سیکلت در سال ۱۹۲۲) و روس‌ها: آرتور لوره، میخائیل ماتیوشین و نیکولای روسلاویتس.
اگر چه امروزه تعداد معدودی از آثار «فوتوریسمِ» این آهنگسازان اجرا می‌شود، اما تأثیر فوتوریسم بر رشد بعدی موسیقی قرن بیستم بسیار زیاد بود. سرگئی پروکفیف، موریس راول، ایگور استراوینسکی، آرتور اونگر، جورج آنتایل و لو اورنشتاین از جمله آهنگسازان برجسته در نیمهٔ اول قرن هستند که تحت تأثیر فوتوریسم قرار داشتند. ویژگی‌های بارز موسیقی متأخرِ قرن بیستم با منشأ فوتوریسم، شامل پیانوی دستکاری‌شده، سریالیسم همه‌جانبه، تکنیک‌های آوازی، نماد گرافیکی، بداهه نوازی و مینیمالیسم است.
جنبش‌ها > تجربه‌گرایی و دیسونانس آزاد

مقالهٔ اصلی: موسیقی تجربی
در اوایل قرن بیستم، چارلز آیوز، سنت‌های آمریکایی و اروپایی و همچنین سبک‌های کلیسایی را ادغام کرد و از تکنیک‌های نوآورانهٔ خود در ریتم، هارمونی و فرم استفاده کرد. تکنیک وی شامل استفاده از پلی‌تنالیته، پلی‌ریتم، آکوردهای خوشه‌ای، موسیقی تصادفی و ربع‌پرده بود. ادگار وارز نیز قطعاتِ بسیار متناقضی را نوشت که از حقایقِ غیرمعمول، نام‌های فوتوریستی و علمی برخوردار بود. وی در استفاده از سازهای جدید و منابع الکترونیکی پیشگام بود.
جنبش‌ها > اکسپرسیونیسم

مقالهٔ اصلی: موسیقی اکسپرسیونیستی
در اواخر دهه ۱۹۲۰ اگرچه بسیاری از آهنگسازها به نوعی مبهم، به نوشتن آثاراکسپرسیونیستی ادامه می‌دادند، اما با سبک غیرشخصی آلمانی مانند عینیت نو و نئوکلاسیسم ادغام می‌شد.
اکسپرسیونیسم، مانند هر حرکتی که توسط نازی‌ها بدنام شده بود، اما پس از جنگ جهانی دوم تجدید نظر دلسوزانهٔ خود را بدست آورد، موسیقی اکسپرسیونیستی در آثار آهنگسازانی چون هانس ورنر هنتسه، پیر بولز. پیتر مکسول دیویس، ولفگانگ ریم و برند آلویس تسیمرمان دوباره ظاهر شد.
جنبش‌ها > موسیقی پست‌مدرن

مقالهٔ اصلی: موسیقی پست‌مدرن
پست‌مدرنیسم واکنشی به مدرنیسم است، اما می‌توان آن را نیز به‌عنوان پاسخی به یک تغییر عمیق در نگرش اجتماعی تلقی کرد. طبق این دیدگاه اخیر، پسامدرنیسم زمانی شروع شد که خوشبینی تاریخی (بر خلاف شخصی) به اوج بدبینی رسید (حداکثر تا سال ۱۹۳۰).
جان کیج چهرۀ برجستهٔ موسیقی قرن بیستم است که با مدنظر داشتن انصاف و عدالت، وی هم به مدرنیسم و هم به پسامدرنیسم تعلق دارد، زیرا تقاطع‌های پیچیدهٔ بین مدرنیسم و پست‌مدرنیسم قابل تقلیل به الگوهای ساده نیستند. او اغلب از عناصرِ شانس استفاده می‌کند مانند: «چشم‌انداز خیالی شماره ۴» (برای ۱۲ گیرندهٔ رادیویی) یا «سوناتاها و تناوب‌ها» که برای پیانوی دستکاری‌شده ساخته شده‌است (یک پیانو معمولی که با قرار دادن اشیاء مختلف در آن و در تماس با سیم‌ها، بطور چشمگیری تغییر می‌کند). در حال حاضر پست‌مدرنیسم شامل آهنگسازانی است که علیه سبک‌های تجربی، آوانگارد و اواخر قرن بیستم واکنش نشان می‌دهند. مانند: آستور پیاتزولا و میگوئل دل آگولا.
جنبش‌ها > مینیمالیسم

مقالهٔ اصلی: موسیقی مینیمال
در اواخر قرن بیستم، آهنگسازانی چون لامونته یانگ، آروو پرت، فیلیپ گلس، تری رایلی، استیو رایش و جان آدامز شروع به کاوشِ آنچه امروزه مینیمالیسم نامیده می‌شود، کردند که در آن اثر به اساسی‌ترین ویژگی‌های آن تقسیم می‌شود. این سبکِ موسیقی اغلب دارای تکرار و تکرار است. مثال اولیه، «تری رایلی» است با قطعهٔ «در دو» (۱۹۶۴)، اثری مستقل که در آن عبارات کوتاه توسط نوازندگان از لیست مجموعه‌ای انتخاب می‌شوند و به تعداد دفعاتِ دلخواه آن را اجرا می‌کنند، در حالی که نت دو در هشتمین نت (تکرار شونده) در پی آنها تکرار می‌شود. «استیو رایش» با آثارِ «پیانو فاز»برای دو پیانو (۱۹۶۷) و درامینگ برای کوبه‌ای، صدای زن و پیکولو (۷۱–۱۹۷۰) از تکنیکی به نام «موسیقی فاز» استفاده می‌کنند که در آن جمله‌ای توسط یک نوازنده با حفظِ سرعتِ ثابت به‌طور همزمان توسط نوازندهٔ دیگری اجرا می‌شود اما با کمی سرعت تندتر. این باعث می‌شود نوازندگان با یکدیگر از «فاز» خارج شوند و اجرا ممکن است تا زمانی که دوباره به «فاز» خود برگردند، ادامه یابد.
۱ + ۱ (۱۹۶۸) اثر «فیلیپ گلس» از فرایندِ افزودنی استفاده می‌کند که در آن عبارات کوتاه به آرامی گسترش می‌یابد. آثار «کوه جوانان» (۱۹۶۰) با لحن‌های بسیار طولانی، حجم‌های فوق‌العاده و تکنیک‌های فراتر از موسیقی مانند «رسم یک خط مستقیم و دنبال کردن آن» یا «ساختن آتش» به کار می‌رود. مایکل نایمن استدلال می‌کند که مینیمالیسم واکنشی بود که توسط سریالیسم و «نامشخصی» ایجاد و امکان‌پذیر شد.
تکنیک‌ها > تکنیک آتونالیته و دوازده تنی

همچنین ببینید: آتونالیته
آرنولد شونبرگ یکی از مهمترین چهره‌های موسیقی قرن بیستم است. در حالی که کارهای اولیه او در سبک اواخر رومانتیک (شب دگرگون ۱۸۹۹) و تحت تأثیر واگنر بود. این امر در سالهای قبل از جنگ جهانی اول به اصطلاحِ موسیقی آتونال تبدیل شد. در سال ۱۹۲۱، پس از چندین سال تحقیق، او این نوع آهنگسازی را برای اولین بار در سال ۱۹۲۳ و به‌طور خصوصی برای همفکرانش، تکنیک دوازده تنی توصیف کرد. اولین کار وی در مقیاس بزرگ که کاملاً با استفاده از این تکنیک ساخته شده بود «کوئینتت باد» (اپوس ۲۶ نوشته شده در ۲۴–۱۹۲۳) است. مثال‌های بعدی شامل «واریاسیون برای ارکستر» (اپوس ۳۱، ۱۹۲۶–۱۹۲۶)، سومین و چهارمین کوارتت‌های زهی (به ترتیب ۱۹۲۷ و ۱۹۳۶)، کنسرتوی ویولن (۱۹۳۶) و کنسرتو پیانو (۱۹۴۲) از این جمله‌اند. در سالهای بعد وی به‌طور متناوب به سبکی تونال‌آمیزتر بازگشت. مانند: «سمفونی مجلسی شماره ۲» (در سال ۱۹۰۶ آغاز شد اما در سال ۱۹۳۹ به پایان رسید) و «واریاسیون روی یک رسیتاتیف برای ارگ» (۱۹۴۱).
وی به تربیت شاگردان خود آنتون وبرن و آلبان برگ پرداخت و این سه آهنگساز غالباً به‌عنوان اعضای اصلی دومین مکتب موسیقی وین شناخته شدند. («نخستین مکتب موسیقی وین» شامل هایدن، موتسارت، بتهوون و گاه شوبرت بودند). در ادامه، آنتون وبرن آثاری را با استفاده از یک روش دقیقِ «دوازده‌تنی» نوشت و بر توسعهٔ سریالیسم تأثیر گذاشت. آلبان برگ، مانند شونبرگ از تکنیک «دوازده‌تنی» در سبکِ «پسا‌رمانتیک» استفاده کرد مانند: کنسرتو ویولن (که تحت تأثیر یک کرال باخ و از فرم کلاسیک استفاده می‌کند). او دو اپرای بزرگ به نام‌های «ووتزک» و «لولو» نوشت.
موسیقی الکترونیک

مقاله‌های اصلی: موسیقی الکترونیک و موسیقی کانکریت
توسعه فناوری ضبط باعث شده‌است که همه صداها برای استفادۀ بالقوهٔ موزیکال در دسترس باشد. موسیقی الکترونیکی عموماً به مجموعه‌ای از موسیقی هنری اشاره دارد که در دهه ۱۹۵۰ در اروپا، ژاپن و قارهٔ آمریکا توسعه یافت.
دسترسی روزافزون نوار مغناطیسی در این دهه امکاناتی را برای آهنگسازان فراهم کرد که امکان ضبط صداها را می‌داد و سپس آنها را به روش‌های مختلف دستکاری می‌کردند. تمام هویتِ موسیقی الکترونیکی به انتقال از طریق بلندگوها بستگی دارد، اما دو نوع گسترده وجود دارد: ابتدا موسیقی آکوسماتیک، که فقط به صورت ضبط شده (به معنای گوش دادن با بلندگوها) وجود دارد و دومین، «موسیقی الکترونیکی زنده» که در آن از دستگاه‌های الکترونیکی برای تولید و تبدیل صدا استفاده می‌شود. یا هنگام اجرای موسیقی توسط نوازندگان با استفاده از صداها، سازهای سنتی، سازهای الکترو‌آکوستیک یا سایر دستگاه‌ها، صداها را پخش می‌کنند.
با ورود رایانه‌ها از سال ۱۹۵۷، وقتی که منبعِ صداهای صوتی از جهان روزمره بود، این زمینه‌ها به‌طور فزاینده‌ای اهمیت پیدا کردند و از اصطلاح موسیقی کانکریت استفاده شد و هنگامی که صداها توسط ژنراتورهای الکترونیکی تولید می‌شدند، «موسیقی الکترونیک» نامیده می‌شد. پس از دهه ۱۹۵۰ میلادی، اصطلاحِ موسیقی الکترونیکی برای هر دو نوع مورد استفاده قرار گرفت. بعضی مواقع موسیقی الکترونیکی با سازهای معمولی‌تر ترکیب می‌شوند، آثاری از اشتوکهاوزن (سرودها)، ادگار وارز (بیابان) و ماریو داویدووسکی (مجموعه‌های همگام‌سازی) سه نمونه از این سری هستند.
دیگر آهنگسازان برجسته قرن بیستم

در این میان آهنگسازان برجسته و گوناگونی از قرن بیستم وجود دارند که با هیچ جنبش آهنگسازی کاملاً شناخته‌شده‌ای در ارتباط نیستند. لیست زیر شامل تعدادی از آنها به همراه چند آهنگساز برجسته طبقه‌بندی شده‌است که در قسمت‌های قبل از این مقاله به آنها اشاره نشده‌است:
ساموئل آدلر
بلا بارتوک
کارلوس چاوز
ادوارد الگار
جورجه انسکو
گابریل فوره
مورتون فلدمن
آلبرتو خیناسته‌را
هنریک گورتسکی
سوفیا گوبایدولینا
الن هوانیس
گئورگ لیگتی
ویتولد لوتسواوسکی
برونو مادرنا
بوهوسلاو مارتینو
کارل نیلسن
کریستف پندرسکی
فرانسیس پولنک
جاکومو پوچینی
سرگئی راخمانینف
آلفرد اشنیتکه
مایکل تیپت
رالف وان ویلیامز
هیتور ویلالوبس
ویلیام والتون
یادداشت

↑  Machine Music
↑   Alexander Mosolov
↑   Julián Carrillo
↑   John Foulds
↑   Ivan Wyschnegradsky
↑   Mildred Couper
↑  Spectral music
↑   Process music
↑  Pulcinella
↑  The Art of Noises
↑  Silvio Mix
↑  Nuccio Fiorda
↑  Pannigi
↑  Artur Lourié
↑  polytonality
↑  polyrhythm
↑  Imaginary Landscape No. 4
↑  Sonatas and Interludes
↑  Miguel del Aguila
↑   In C
↑  Piano Phase
↑  Drumming
↑  Phase music
↑  La Monte Young's (ایتالیایی)
↑  indeterminism
↑  Wozzeck
↑  Lulu
↑  Hymnen
↑  Déserts
↑  series of Synchronisms
آرنولد شوئنبرگ
ایگور استراوینسکی
جرج گرشوین
کلود دبوسی
فیلیپو تومازو مارینتی
ادگار وارز
ناحیه هالاین

| Bezirk Hallein | Bezirk Hallein |
| --- | --- |
ناحیه: ناحیه
کشور: اتریش
ایالت: زالتسبورگ
تعداد شهرداری‌ها: ۱۳
مساحت: مساحت
 • کل: ۶۶۸٫۳۱ کیلومتر مربع (۲۵۸٫۰۴ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۰۱): جمعیت (۲۰۰۱)
 • کل: ۵۴۲۸۲
 • تراکم: ۸۱/کیلومتر مربع (۲۱۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان اروپای مرکزی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (CEST)
ناحیه هالاین (به آلمانی: Hallein District) یک ناحیه در اتریش است که در ایالت زالتسبورگ واقع شده‌است. ناحیه هالاین ۵۴٬۲۸۲ نفر جمعیت دارد.
اسب‌شناسی

قسمت های مختلف بدن اسب
اسب‌شناسی (به انگلیسی: Hippology) (از یونانی: ἵππος، اسب آبی، «اسب»؛ و λόγος، logos، «مطالعه») مطالعه اسب است.
امروزه، اسب‌شناسی عنوان مسابقه‌ای برای دانش دامپزشکی و مدیریت اسب است که در مسابقات 4-H، کشاورزان آینده آمریکا (FFA) و بسیاری از مسابقه‌های نژاد اسب استفاده می‌شود. اسب‌شناسی شامل چهار مرحله است: قضاوت اسب، آزمون‌های کتبی و شناسایی اسلایدها، ایستگاه‌های شناسایی و تیم حل مسئله. بسیاری از جوانان در سراسر ایالات متحده و در کشورهای دیگر سالانه در اسب‌شناسی رقابت می‌کنند و دانش خود را از همه چیز «اسب» نشان می‌دهند. مواردی که در مسابقه تحت پوشش قرار می‌گیرند ممکن است هر موضوع اسب را شامل تولیدمثل، آموزش، انگل‌ها، درساژ، تاریخچه و ریشه‌ها، کالبدشناسی و فیزیولوژی، سوارکاری و مهارزنی، صنعت اسب، مدیریت اسب، نژادها، ژنتیک، بازی‌های غربی، رنگ‌ها، اسب‌های معروف در تاریخ، قطعه‌های زین، انواع رکاب، گام‌زنی، مسابقه‌ها، گیاهان سمی و تغذیه.
سیارک ۱۰۹۶۱

| ویژگی‌های مداری | ویژگی‌های مداری |
| --- | --- |
مبدأ مه ۱۴, ۲۰۰۸: مبدأ مه ۱۴, ۲۰۰۸
اوج: ۲.۴۹۶۵۶۹۴
حضیض: ۱.۹۳۷۷۴۰۸
خروج از مرکز مداری: ۰.۱۲۶۰۲۳۸
تناوب مداری: ۱۲۰۵.۸۴۷۹۶۰۷
آنومالی متوسط: ۲۲۹.۳۹۴۱۸
انحراف: ۱.۰۱۲۲۵
 :  
سیارک ۱۰۹۶۱ (به انگلیسی: 10961 Buysballot، نامگذاری:6809P-L) ده هزار و نهصد و شصت و یکمین سیارک کشف شده‌است که در ۲۴ سپتامبر ۱۹۶۰ کشف شد.
سیب جاسوس شمالی

سیب جاسوس شمالی
سیب جاسوس شمالی، که گاهی «سیب پای شمالی» هم نامیده می شودیک رقم از سیب اهلی است که بومی ساحل شمال شرقی ایالات متحده آمریکا و قسمتهایی از میشیگان و انتاریو است. این سیب در شمال ایالت نیویورک محبوب است.
توصیف

رنگ زمینهٔ پوست سبز است و بخشهایی به شکل نوارهایی از رنگ قرمز سایه وار دارد؛ و نسبتاً دیر در (اواخر اکتبر و بعد از آن) تولید می‌شود. گوشت سفید آن آبدار و ترد است، خوشبو بوده و طعم شیرین آن ملایم و ترشی آن زیادتر است و به خاطر محتوی بالای ویتامین ث آن مورد توجه قرار گرفته‌است. طعم ویژه آن از انواع دیگر سیب‌ها ترش تر است و گوشت آن از انواع دیگری که پوست نازک دارند سخت‌تر است.
کاربرد

معمولاً در ساختن دسر و پای استفاده می‌شود، اما برای ساخت آب میوه و شراب هم مورد استفاده قرار می‌گیرد. به علاوه، سیب جاسوس شمالی برای انبار کردن هم انتخاب عالی محسوب می‌شود، چون به خاطر دیر رسیدن تمایل به ماندگاری طولانی دارد.
سیتروئن جامپی

Motor vehicle
| سیتروئن جامپی | سیتروئن جامپی |
| --- | --- |
دید کلی: دید کلی
شرکت: سیتروئن   سیویل   استلانتیس
نام‌های دیگر: سیتروئن دیسپچ سیتروئن اسپیس‌تورر فیات اسکودو پژو اکسپرت پژو تراولر تویوتا پروایس اوپل ویوارو واکسول ویوارو اوپل زفیرا لایف واکسول ویوارو لایف
تولید: ۱۹۹۴–اکنون
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
کلاس: تجاری سبک (ام)
شکل بدنه: ۴/۵ در پانل ون ۴/۵ در مینی‌بوس
طرح‌بندی: موتور جلوی عرضی-محور جلو
گاه‌شمار: گاه‌شمار
پیشین: سیتروئن سی۲۵ سیتروئن سی۳۵ تویوتا های‌آس (برای تویوتا پروایس در اروپا) رنو ترافیک (برای اوپل/واکسول ویوارو) اوپل زفیرا (برای اوپل زفیرا لایف/واکسول ویوارو لایف)
پسین: فیات تلنتو (برای فیات اسکودو)
سیتروئن جامپی (انگلیسی: Citroën Jumpy) یک خودروی تجاری سبک است که در حال حاضر نسل سومش تولید می‌شود. هر سه خودرو سیتروئن جامپی و پژو اکسپرت و فیات اسکودو در مارس ۲۰۰۴، قبل از جایگزینی با نسل دوم در ژانویه ۲۰۰۷، تغییر چهره داده شدند. این مدل‌ها چندی بعد جای خود را به مدل‌های ۲۰۰۷ که با طراحی و مهندسی مشابه با تغییرات ظریف‌تر و تمیز بین هر نام تجاری به اشتراک گذاشتند دادند. نسل دوم در فوریه ۲۰۱۲ یک تغییر چهرهٔ کوچک را دریافت کرد و از ماه ژوئیه سال ۲۰۱۳، تویوتا شروع به فروش نسخهٔ جدیدی از تویوتا پروایس کرد. نسل سوم در سال ۲۰۱۶ معرفی شد. همچنین پس از اینکه گروه پی‌اس‌ای، مالکیت شرکت اوپل را در دست گرفت، خودرویی تحت نام اوپل زفیرا لایف عرضه شد که شباهت‌های فراوان طراحی خارجی و داخلی آن با پژو تراولر، انتقادات بسیاری را به همراه داشت.
سیارک ۳۷۱۰

| کشف | کشف |
| --- | --- |
تاریخ کشف: سپتامبر ۱۳, ۱۹۷۸
ویژگی‌های مداری: ویژگی‌های مداری
مبدأ مه ۱۴, ۲۰۰۸: مبدأ مه ۱۴, ۲۰۰۸
اوج: ۳.۱۸۲۴۹۵۶
حضیض: ۲.۲۹۳۰۳۶۴
خروج از مرکز مداری: ۰.۱۶۲۴۴۲۵
تناوب مداری: ۱۶۵۴.۵۹۹۵۸۰۰
آنومالی متوسط: ۲۳۰.۸۱۹۵۲
انحراف: ۱۳.۷۹۴۲۰
 :  
سیارک ۳۷۱۰ (به انگلیسی: 3710 Bogoslovskij، نامگذاری:1978RD6) سه هزار و هفتصد و دهمین سیارک کشف شده‌است که در ۱۳ سپتامبر ۱۹۷۸ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۲٫۸۰ است.
سیارک ۱۱۲۶۴

| کشف | کشف |
| --- | --- |
تاریخ کشف: اکتبر ۱۶, ۱۹۷۹
طبقه‌بندی: طبقه‌بندی
رده ریزسیاره: کمربند سیارک‌ها
ویژگی‌های مداری: ویژگی‌های مداری
مبدأ نوامبر ۲۶, ۲۰۰۵ (JD ۲۴۵۳۷۰۰.۵): مبدأ نوامبر ۲۶, ۲۰۰۵ (JD ۲۴۵۳۷۰۰.۵)
اوج: ۴۷۵.۴۲۶ Gm (۳.۱۷۸ AU)
حضیض: ۲۹۶.۵۲۱ Gm (۱.۹۸۲ AU)
نیم‌قطر بزرگ: ۳۸۵.۹۷۳ Gm (۲.۵۸۰ AU)
خروج از مرکز مداری: ۰.۲۳۲
تناوب مداری: ۱۵۱۳.۷۲۲ d (۴.۱۴ a)
میانگین سرعت مداری: ۱۸.۲۹ km/s
آنومالی متوسط: ۷۹.۰۳۶°
انحراف: ۳.۵۳۶°
ویژگی‌های فیزیکی: ویژگی‌های فیزیکی
ابعاد: ~۴ km
جرم: ?×۱۰? kg
میانگین چگالی: ? g/cm³
گرانش سطحی استوایی: ? m/s²
سرعت گریز استوایی: ? km/s
سپیدایی هندسی: ۰.۱۰
قدر مطلق (H): ۱۳.۹
 :  
سیارک ۱۱۲۶۴ (به انگلیسی: 11264 Claudiomaccone، نامگذاری:1979UC4) یازده هزار و دویست و شصت و چهارمین سیارک کشف شده‌است که در ۱۶ اکتبر ۱۹۷۹ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۲۲.۴ است.
سیارک ۱۹۶۸

| کشف | کشف |
| --- | --- |
تاریخ کشف: ژانویه ۲۹, ۱۹۳۲
ویژگی‌های مداری: ویژگی‌های مداری
مبدأ مه ۱۴, ۲۰۰۸: مبدأ مه ۱۴, ۲۰۰۸
اوج: ۳.۰۴۴۵۰۴۱
حضیض: ۲.۴۳۴۸۳۴۵
خروج از مرکز مداری: ۰.۱۱۱۲۶۷۰
تناوب مداری: ۱۶۵۶.۳۲۵۲۹۲۳
آنومالی متوسط: ۲۱۸.۵۲۴۳۰
انحراف: ۴.۵۹۴۱۲
 :  
سیارک ۱۹۶۸ (به انگلیسی: 1968 Mehltretter، نامگذاری:1932BK) هزار و نهصد و شصت و هشتمین سیارک کشف شده‌است که در ۲۹ ژانویه ۱۹۳۲ و در هایدلبرگ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۲٫۱۰ است.