باجه عوارض شهر خیالی
نگارش

در منطقهٔ رکود؛
همراه با سرعت گرفتن ماشین، میلو باز هم به چیزهای مختلف فکر کرد. به راه‌های فرعی مختلف و پیچ‌های اشتباه که افتادن در آن‌ها خیلی ساده بود، این‌که چه‌قدر پیش رفتن خوب است و از همه مهم‌تر، این‌که فقط با کمی فکرکردن چه‌قدر کار می‌توان صورت داد.
باجهٔ عوارض شهر خیالی، فراتر از انتظارات
جاستر که به‌خاطر عدم پیشرفتش در کتاب شهرها احساس گناه می‌کرد، تصمیم گرفت تا داستان‌هایی درمورد پسربچه‌ای به نام میلو بنویسد و به‌تدریج، آن را به کتاب تبدیل کند. او برای تحقق این هدف از کارش استعفا داد تا پروژهٔ جدید را جلو ببرد. پسربچه‌ای که در خیابان به سراغ جاستر آمد و با او درمورد مفهوم بی‌نهایت گفت‌وگو کرد، موجب شد تا تخیل این نویسنده به کار بیفتد. جاستر تصمیم گرفت تا داستان «پسری که خیلی زیاد سؤال می‌پرسید» را به سرانجام برساند و بعد به کتاب شهرها برگردد.
در آن زمان، جاستر و جولز فایفر، کارتونیست، در یک خانه در بروکلین هایتس زندگی می‌کردند. فایفر که از اعطای کمکِ مالی بنیاد فورد به جاستر باخبر بود، در اتاق خوابش صدای قدم‌های شبانهٔ دوستش را که در طبقهٔ بالایی اقامت داشت، می‌شنید. او از این موضوع شگفت‌زده شد که علت بی‌خوابی دوستش کتاب شهرها نیست، بلکه این نویسنده در فکرِ نوشتن کتابی دربارهٔ یک پسربچه است. جاستر پیش‌نویسی از داستان را که تا آن زمان نوشته بود، به فایفر نشان داد و این هنرمند به‌طور خودجوش طراحی تصاویر را آغاز کرد.
فایفر جودی شفل، ویراستار امریکن هریتیج — و همسر آینده‌اش — که اغلب نقش واسطه را برای عقد قراردادهای صنعت نشر ایفا می‌کرد، می‌شناخت. شفل پیش‌نویس را به دست جیسن اپستین، یکی از ویراستاران خلاق راندوم هاوس رساند و او را مجاب کرد تا با بررسی پیش‌نویس موافقت کند. برخی در راندوم هاوس معتقد بودند که واژگان این کتاب بسیار دشوار است. در آن زمان، مربیان توصیه می‌کردند که آثار کودکان حاوی کلماتی باشد که مخاطبان هدف از قبل نمی‌دانستند، زیرا می‌ترسیدند که کلمات ناآشنا موجب دلسردی یادگیرندگان جوان شود. اپستین بر اساس هفت فصل از نسخهٔ دست‌نویس و سه صفحه از طرح کلی ادامهٔ داستان، تصمیم گرفت تا کتاب را برای انتشار بپذیرد. جاستر بعداً در مصاحبه‌ای گفت که اگر به‌جای اپستین، یکی از ویراستاران کتاب‌های کودکان پیش‌نویس را بررسی می‌کرد، به احتمال بسیار آن را نمی‌پذیرفت.
فایفر به‌سرعت متوجه شد این کتاب نیازمند تصاویری است که شکل و کیفیت آن همانند تصویرگری‌های جان تنیل برای آلیس در سرزمین عجایب، نوشتهٔ لوئیس کارول باشد. او گرچه هنرمندی شناخته‌شده در سطح ملی به‌شمار می‌رفت اما در توانایی‌هایش برای به تصویر کشیدن متن تردید داشت. فایفر تصویر دو صفحه‌ای از شیاطین در اواخر کتاب را موفقیت‌آمیز می‌داند و از جمله موارد موردعلاقه‌اش است. این تصویر با سبکِ معمول وی — که در پس‌زمینهٔ سفید طراحی می‌کند — متفاوت است و از نقاشی‌های گوستاو دوره برای طراحی آن الهام گرفت.
این به یک بازی تبدیل شده بود که فایفر سعی داشت چیزها را آن‌طور که می‌خواست ترسیم کند و از طرف دیگر، جاستر نیز تلاش می‌کرد چیزهایی را توصیف کند که ترسیم آن‌ها غیرممکن بود. مثلاً جاستر در متن دیوهای سه‌گانهٔ سازش را دیوهایی توصیف می‌کند که یکی بلند و لاغر، یکی کوتاه و چاق و سومی دقیقاً شکل دو نفر دیگر است. در پاسخ، فایفر در ترسیم شخصیت چه‌شناس تصمیم گرفت تا نورتون جاستر را نشان بدهد که توگا به تن دارد. جاستر علاقه‌مند بود تا در صفحه‌های سفید آغاز باجهٔ عوارض شهر خیالی نقشه‌ای از سرزمین فراتر ترسیم شود. از آنجایی که فایفر نمی‌توانست خواستهٔ جاستر را اجرا کند، وی تصمیم گرفت به سبک خودش نقشه را بکشد تا فایفر از روی آن طرح نهایی را آماده کند.
در یکی از نخستین دست‌نوشته‌های جاستر، تونیِ ده ساله شخصیت اصلی کتاب بود که والدینش آقا و خانم فلاندرز نام داشتند. در پی ویرایش‌های متعدد، نام قهرمان داستان تغییر کرد، پدر و مادر وی از روند داستان حذف شدند و شرح چگونگی دریافت باجهٔ عوارض نیز در متن اصلی نیامد.