ناقوس‌ها (بازی تاج‌وتخت)
بازخوردها > بازخوردهای منتقدان > قوس شخصیتی دنریس

تبدیل شدن دنریس از یک قهرمان به یک شخصیت منفی مورد انتقاد بسیاری قرار گرفت. بسیاری از بازبین‌ها و هواداران معتقد بودند به دلیل اینکه در هفت فصل گذشته، او به عنوان یک شخصیت اصلی و خوب از نظر اخلاقی شکل گرفته‌بود، این تغییر شخصیت بی‌معنی بوده یا زمان کافی برای بیرون کشیدن دنریس از قالب یک شخصیت خوب موجود نبوده‌است. مایک هوگان از مجلهٔ ونتی فر گفت که با وجود اینکه در طول این مجموعه به وضوح نشان داده شده‌است که دنریس دارای خوی ملایمی است، «ما او را دیده‌ایم که آن خشونت را با بخشش، مهربانی، و بالاتر از همه، با ذکاوت به تعادل می‌رساند». زاک بیوچمپ از وبگاه وکس معتقد است که ستمکاری‌های پیشین دنریس تا حدودی منطقی بوده‌اند؛ چرا که او مردمی را که «مرتکب جنایت شده و سزاوار مجازات بودند»، و همچنین پدر و برادر سمول تارلی را که «از پذیرفتن حکومت او سر باز زدند» را به قتل رساند، اما برای کشتن مردم بی‌گناه هیچ دلیلی وجود نداشت. او گفت اگرچه مجموعه «به سوی تبدیل شدن به ملکهٔ مجنون پیش می‌رفت»، و این روند می‌توانست کارساز باشد، اما «اجرای آن در هم ریخته و عجولانه بود» و «اینطور حس می‌شد که دنریس، به جای اینکه برای اجرای یک تغییر شخصیت توسعه‌یافته با فکر، به شخصیت منفی بدل شود، صرفاً به دلیل اینکه مجموعه به تبدیل شدن او به یک هیولا نیاز داشت، به آن هیولا تبدیل شد». سم آدامز نیز در مجلهٔ اسلیت نوشت که این مجموعه نسبت به وقتی که برای ساختن ملکهٔ مجنون از دنی صرف کرد، «زمان بسیار بیشتری را صرف ساختن یک قهرمان از او کرده‌بود».
عوامل مجلهٔ آتلانتیک اظهار کرده‌اند که «بازی تاج‌وتخت می‌توانست واقعیت نامطبوع مبارزه [دنریس] برای بدست آوردن وستروس را به آسانی و بدون قرار دادن گزینهٔ قتل‌عام مردم بی‌گناه مستقیماً بر روی شانه‌های او، نشان دهد. اما به‌جای آن، 'ناقوس‌ها' با رسم کردن یکی از مهم‌ترین نقاط داستان در قالب لغزش احساسی یک زن جوان خسته، تنها، و پارانوئید، پایان یافت». کاترین فن‌آرندونک از مجلهٔ وولچر از این قسمت با جملهٔ «بی‌نهایت وابسته به استعارهٔ به‌شدت مبتذل 'و سپس آن زن قدرتمند ترسناک، دیوانه شد'،» انتقاد کرد. او گفت که مجموعهٔ بازی تاج‌وتخت زمانی بر اساس «نقش‌پردازی‌های سیاسی حماسی، فساد در قدرت، چیزهایی که ما از خانواده‌های خود به ارث می‌بریم، کسانی که برای عشق ورزیدن انتخاب می‌کنیم، و نزدیک شدن بدیهی و اجتناب‌ناپذیر مرگ بنا شده‌بود». ایلانا داکترمن از تایم، این موضوع که مشاوران دنریس نیز با تجزیه و تحلیل‌های خود همانند خود او به «استعارهٔ هولناک از یک زن دیوانه و تشنهٔ قدرت» تن داده بودند، و همچنین نصیحت تیریون مبنی بر جلوگیری زودتر از تسلط دنریس بر تخت آهنین و بدون آن‌همه خونریزی را مورد انتقاد قرار داد. او گفت که ایدهٔ فساد «یک شخصیت حماسی مثل دنریس» توسط قدرت، و اینکه دنریس طعمهٔ یک کمپلکس مسیحا می‌شود را درک کرده‌است، اما مجموعه باید در رساندن او به این جایگاه، همان روندی را طی می‌کرد که برای رساندن سایر شخصیت‌ها به موقعیت خود طی کرده‌بود. آلن اسپینوال از مجلهٔ رولینگ استون نیز اشاره کرده‌است که نزول شخصیت دنریس به جنون، گونه‌ای از سیر تکاملی است که نیازمند «حداقل نیمی از یک فصل از بازی تاج‌وتخت با طول عادی است، تا دستیابی به آن محقق شود».
مایلز مک‌نات از ای. وی. کلاب گفته‌است که قوس شخصیتی نهایی دنریس در دو جنبه نمایان می‌شود – توسعهٔ داستان و توسعهٔ شخصیت. او گفت به آتش کشیدن مقر پادشاهی توسط دنریس، یک راه منطقی و مؤثر برای پاین دادن به داستان در سطح موضوعی است، و افزود آنگونه که «این موضوع باعث تغییر شکل باقی قسمت می‌شود، برای خشونتی که مجموعه را شکل داده‌است، یک تغییر حالت برجسته محسوب می‌شود». در مقابل و از نظر شخصیت، او معتقد است که تصمیم دنریس «به‌طرز غیرقابل انکاری سخت‌گیرانه» بود؛ چرا که ممکن است این تصور برای مخاطبان به وجود بیاید که اقدام او صرفاً یک اقدام تلافی‌جویانه بود، در حالی که دلیل آن در اصل «مجموعه‌ای از تجربیات در زندگی بود که باعث شد او به این باور برسد که تنها راه پیش رو، حکومت بوسیلهٔ ترس است». مک‌نات همچنین گفته‌است که «نویسندگان در خلق ساختار لازم برای [تبدیل شدن به شخصیت منفی] موفق نبوده‌اند» و می‌توانستند سرنوشت دنریس در قالب یک شخصیت منفی را با ارجاع به مواردی نظیر پیش‌گویی او در کارث، بهتر نمایان کنند. دنیل دی‌آداریو از ورایتی نیز معتقد است اینکه دنریس بخواهد شهر را به آتش بکشد، بعید به نظر نمی‌رسید، چرا که «تاکتیک‌های او همیشه به‌طور عمیقی ریشه در سلطه‌طلبی داشت تا در یکدلی». اندرو پروکاپ از وکس نیز با این استدلال که به نظر می‌رسد «دگرگونی دنریس» از ابتدا توسط جرج آر. آر. مارتین برنامه‌ریزی شده‌است، اظهار داشت که «اگر بازی تاج‌وتخت با پیروزی دنریس و فتح قهرمانانهٔ تخت آهنین توسط او به پایان می‌رسید، دیگر نمی‌شد آن را بازی تاج‌وتخت نامید. این سریال مرگ ند استارک است، این سریال عروسی سرخ است، این پایانی است که مجموعه در تمام مدت در حال پیشروی به سوی آن بود».
الکساندرا آگوست از وبگاه اسکرین رنت گفته‌است «این به تفسیر شما از قوس شخصیتی دنی برمی‌گردد، و اینکه این تفسیر تا چه حد تحت تأثیر روند، اجرا، و زمینهٔ فرهنگی باشد، البته اگر چیزی موجود باشد». او راه‌های مختلفی که می‌توانست برای تغییر این شخصیت توسط مجموعه مورد استفاده قرار بگیرد را با دقت سنجیده‌است، مثلاً اینکه او می‌توانست تنها به کشتن سرسی بسنده کند، اما در هر حال ممکن بود شخص دیگری پیدا شود که بیشتر از سرسی او را تحریک و عصبانی کند. مگان گاربر از آتلانتیک نیز با اشاره به اینکه «راه‌های زیادی برای تفسیر» تصمیم دنریس مبنی بر به آتش کشیدن شهر وجود دارد، گفت که دلیل آن می‌توانست تأثیر دیوانگی تارگرین‌ها باشد، یا تأثیر بی‌رحمی دنریس، یا یک «ویرایش دیوانه‌وار» از سوی نویسندگان، یا تصمیمی مبنی بر اینکه «بی‌گناهانی باید در زمان حال کشته شوند تا افراد بیشتری در آینده بتوانند با آرامش زندگی کنند»، یا شاید هم اینکه دنریس، «که به تازگی دومین اژدهای خود و وفاداری مسلم افراد باقی‌مانده در اطراف خود را از دست داده‌بود، به سادگی محاسبهٔ بی‌پرده‌ای دربارهٔ قدرت و پیش‌نیازهای دستیابی به آن انجام داده‌بود». گاربر همچنین گفته‌است که «ابهام، ایزار قدرتمندی در داستان‌سرایی است»، اما «در عین حال استفادهٔ درست از آن نیز سخت است»، و اینکه «دنی یک ناجیاست، و دنی یک هیولا است، و دانستن اینکه کجا یکی ناپدید و دیگری پدیدار می‌شود، غیرممکن است». به عقیدهٔ گاربر، این عدم قطعیت، تمامی اقدامات دنریس را مهیب‌تر ساخته‌است، چرا که منطق همیشه برنده نخواهد بود، و «عدالت همیشه پدید آورندهٔ روزهای خوب نخواهد بود».
خالقان این مجموعه، دیوید بنیاف و دی.بی. وایس، تصمیم دنریس مبنی بر سوزاندن شهر را به از دست دادن اکثر دوستان و مشاورانش، عدم اعتماد به جان اسنو، و تمایل به بازپس‌گیری خانه‌ای که خانواده‌اش ساخته بودند، نسبت داده‌اند. بنیاف گفته‌است که جان نیز قادر به تغییر خلق و خوی او نبود، زیرا آن‌ها از فاکتورهای مربوط به بازی بودند. وایس نیز اشاره کرده‌است که «زمانی که او [دنریس] می‌گوید «بگذار ترس بیاید»، او دارد خود را در مقابل این حقیقت که او ممکن است مجبور باشد کارها را به‌شکل نامطبوعی به انجام برساند، تسلیم می‌کند». بنیاف همچنین گفته‌است که روی بی‌رحم دنریس همیشه وجود داشته‌است و اینکه «اگر سرسی به او خیانت نکرده‌بود، اگر سرسی میساندی را اعدام نمی‌کرد، اگر جان حقیقت را به او نگفته‌بود [...] اگر تمام این‌ها به شکل دیگری اتفاق می‌افتاد، آن‌وقت من فکر نمی‌کنم که ما هرگز می‌توانستیم این روی دنریس تارگرین را ببینیم». امیلیا کلارک نیز گفته‌است: «تمام چیزهایی که او را به این نقطه رساندند، و او اینجاست، تنها». فن‌آرندونک از اینکه وایس و بنیاف اقدامات دنریس را به جای یک «منطق دلسردکننده و پیچیده»، وابسته به احساسات او دانسته‌اند، ابراز ناامیدی کرد. اِما بتی از نشریهٔ کاسموپولیتن نیز اینگونه نوشت: «کاملاً، کاملاً. یک زن، تنها به دلیل اینکه پدرش نیز چنین کاری را انجام داد، قطعاً تمایل دارد تا به زندگی هزاران انسان بی‌گناه پایان دهد، با وجود اینکه او در تمام طول مجموعه اصرار داشت که به چنین شخصی تبدیل نشود. این صحیح است!»، و از پاسخ خالقان مجموعه انتقاد کرد.