stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مسجد جامع سامرا
طراحی بنا

امروزه بقایای نسبتا آشکاری از مسجد باقی مانده اما نمی‌توان به طور واضح فضای داخلی آن را تجسم کرد؛ اما سبک خاص تزیینی، پلان مستطیل شکل، شکل ستون‌ها، حرم بزرگ‌تر نسبت به بقیه مساجد، پنجر‌ها و مناره مارپیچ این بنا را متمایز می‌کند. دیوارهای خارجی مسجد به طول 240 و عرض 156 متر باعث شده که مسجد جامع از نظر ضخامت و وسعت جزو مهم‌ترین بناهای اسلامی در دوره‌های مختلف به‌شمار برود. زیاده U شکل مسجد 443 در 375 متر مسجد را احاطه کرده‌بود.
مسجد دارای 17 راهرو و داخل مسجد (حرم مسجد) 9 دالان بود. علاوه بر رواق‌های متعدد برای نماز 464 ستون وجود داشت.ا ارتفاع فضای داخلی 11 متر بود. قوس‌ها به طور مستقیم روی پایه‌های خشتی پوشیده شده از گچ قرار گرفته و سقف پوشیده از مواد ابتدایی بود. زیر سقف ستونی پوشیده از آجر قرار داشت که با باقی ستون‌ها زاویه 90 درجه تشکیل می‌داد.
تعداد درهای این بنا 16 در بود که 6 در در شرق ، 5 تا در غرب ، 2 در در جنوب (کنار محراب) و سه در در شمال بود.
داخل حیاط، در 4 ردیف ایوان‌ها قرار داشتند. فواره آب بزرگی در میان حیاط وسیع مسجد قرار داشت که در زمان خود هیچ‌گاه آب آن قطع نمی‌شد. این آبنما گنبدی بود و با موزاییک و سنگ تزئین شده بود. درهای مسجد 13 تا بود که 5 در در جوانب طولی (مجموعا 10 در )و 3 تای آن‌ها در جانب ورودی قرار داشت.
مناره مارپیچ که ویژگی خاص این مسجد به شمار می‌رود (همان ملویه) در سمت دیوار شمالی و بر روی محور مرکزی قرار دارد که درباره آن توضیح داده‌ می‌شود.
تزئینات

کندکاری‌های گچی داخل بنا که طرح‌های گلدار و هندسی است، تزیینات این بنا را شامل می‎‌شده است و روشنایی داخل بنا از یک ردیف پنجره صورت می‌گرفته است. طبق گفته مورخان عرب دیوارهای مسجد با صفحات لعابدار یا شیشه‌ای پوشیده شده بود؛ که البته DGA عراق با توجه به آثار باقی‌مانده از صفحات شکسته‌ی شیشه‌ای آبی تیره در محوطه مسجد این گفته را تایید می‌کند.
سازه

در رابطه با سازه مسجد، با توجه به اینکه امروزه بقایای آشکاری از بنای مسجد باقی مانده اما نمی‌توان فضای داخلی آن را تصور کرد، نمیتوان مطالب دقیقی گفت؛ اما همانطور که پیش‌تر هم اشاره شد بنا از گچ و آجر ساخته شده است. قوس‌های داخل بنای مسجد به طور مستقیم روی پایه‌های خشتی پوشیده شده از گچ قرار داشتند و سقف پوشیده شده با مواد اولیه بود.محراب مسجد مستطیل شکل و زیاده آن U شکل بود. کوشکی هم در پشت محراب مسجد قرار داشت. ساختمان بیرونی مسجد 44 برج نیم‌دایره داشت.
سازه این مسجد نسبتا محافظه کارانه، ساده و سنتی است.
سازه‌ای که این مسجد را متمایز می‌کند مناره مارپیچ آن که به ملویه معروف است می‌باشد. این بنا ویژگی‌های خاص خود را داراست که در ادامه در رابطه با آن نکاتی ذکر شده است.
مناره مارپیچ

این مسجد به خاطر شکل مارپیچ مناره خود به ملویه (ملویه به معنای مارپیچ و یا حلزونی است.) معروف شده است. این مناره شاهکار معماری آن زمان بوده و از زمان ساخت تا کنون جزو عجایب معماری به حساب می‌آید.
در آن زمان مناره مارپیچ مسجد جامع سامرا بلندترین مناره بوده است؛ اما بعدتر دوازدهمین مناره بلند در میان مناره‌های مساجد شناخته شد؛ که از جنس سنگ و آجر است.
این مناره دقیقا بر روی محور مرکزی مسجد و در فاصله 27.30 متری دیوار شمالی مسجد قرار دارد. ارتفاع مناره 50 متر (طبق برخی منابع 53 متر) است که به روی دو سکو مربعی شکل ساخته شده و بنایی مارپیچ گرداگر آن تا نوک مناره بالا می‌رود.
سکوی مربعی اول و زیرین به ضلع 31.30 و ارتفاع 2.5 متر ، دارای 6 در در سمت دیوار شمالی مسجد (یعنی ضلع جنوبی مناره) و 9 در در سه جهت دیگر (هر جهت سه در) و تشکیل شده از 33 طاقچه است. سکوی دوم یا همان سکوی بالایی روی سکو اول قرار دارد و از آن کوچک‌تر است. طول سکو دوم 30.10 و ارتفاع آن 1.60 متر است.
ارتفاع پایه مناره جمعا به 4.10 متر می‌رسد که بقایای پله‌های آجری شیب‌دار روی آن پیدا شده است. این پلکان برای صعود به بالای سکوها استفاده می‌شده و مناره را به مسجد متصل می‌کرده. طول پلکان 25 متر و عرض آن 12 متر بوده که فاصله 2.5 متری از دیوار شمالی مسجد را به بالای سکوی دوم (یعنی جایی که پله‌های سازه حلرونی شروع می‌شود) وصل می‌کرده است.
بدنه ماذنه یا همان بنای مارپیچ در پنج طبقه که در هر طبقه از مساحت آن نسبت به طبقه قبل کاسته می‌شده، روی دو سکو مربعی بنا شده است.
ارتفاع طبقات به ترتیب اینگونه است : طبقه اول : برابر با دیوار شمالی مسجد یعنی 10.20 متر ، طبقه دوم : 8.12 متر ، طبقه سوم: 8.83 متر ، طبقه چهارم: 8.10  متر و طبقه پنجم : 5.40 متر
بر روی طبقه پنجم بنایی با ارتفاع 5.40 متر به شکل استوانه و دارای هشت انحنا و قوس‌های نوک دار در اطراف آن وجود دارد. قوس‌های موجود به خاطر شکل استوانه‌ای و دایره‌ای این بخش حجم‌های متفاوت دارند که ارتفاعشان 2.25 متر و عرض آن‌ها بین 1.10 تا 1.15 متر است. هریک از این قوس‌ها در چهارچوبی با عرض 1.90 و ارتفاع 2.90 متر بر روی پایه‌هایی استوانه‌ای شکل با قطر 40 سانتی‌متر قرار گرفته‌اند.
پلکانی حلزونی دارای 399 پله که از وسط سمت جنوبی مناره (یعنی طرف دیوار شمالی مسجد و پایان پلکانی قبل‌تر توضیح داده شد) شروع می‌شود و تا بالا ادامه دارد گرادگر طبقات ساخته شده است. باتوجه به شکل دایره ای و شیب بنا اندازه هریک از پله‌ها بین 2.5 متر در 57 سانتی‌متر و 1.90 متر در 65 سانتی‌متر متغیر است. پایان این پلکان همسو با جهت جنوبی و بالای مناره است.
پایان پلکان حلزونی به ورودی ای با سقف آجری طاقدار به عرض1.10 و ارتفاع 2.90 متر می‌رسد. این ورودی در یکی از انحناهای گفته شده وجود دارد که به راه‌پله ای پرشیب می‌رسد. این راه‌پله در ابتدا مستقیم و بعد مارپیچ می‌شود که انتهای این 22 پله به بالاترین نقطه بنا و ارتفاع 50 متری می‌رسد.
ترمیم و نگهداری

این مسجد در طی سالیان مختلف و در جنگ‌های مختلف خرابی‌های بسیاری را تجربه کرده‌است. در زمان حمله مغول‌ها این مسجد تخریب شد و دیوار بیرونی و مناره باقی ماند. در زمان حمله آمریکا به عراق و در زمان حمله داعش مسجد جامع المتوکل آسیب‌هایی دیده است و امروزه مسجد قابل استفاده نیست. از دیگر علت‌های آسیب به بنا آب و هوای عراق است.
در سال1936 میلادی هیئتی جهت صیانت و مراقبت از مسجد تشکیل شد. این گروه در محافظت و مراقبت از مسجد نقش مهمی ایفا کرد.
در سال 1970 میلادی مدیریت آثار عامه مجددا متوجه اهمیت این بنا شد و گروهی کارمندان متخصص را برای ترمیم مناره و مسجد قرار داد. این گروه ماذنه‌هایی که نفوذ رطوبت در آن صورت گرفته‌بود را مرمت کرد. سپس برای تکرار نشدن این اتفاق کف مناره را گچ‌کاری کردند. آجرهای جدیدی را جایگزین آجرهای قدیمی کرده و برای صعود آسان‌تر پلکانی جدید در بخش جنوبی قرار دادند. پلکان مارپیچ اصلی هم ترمیم شد. در بالای مناره قوس‌ها و منحنی‌ها بازسایی و نوک مناره در مقابل عوامل مخرب طبیعی مقاوم شد.
مدیریت آثار عامه قصد داشت برای امنیت بیشتر حصاری آهنین دور مناره بکشد که این امر صورت نگرفت.
سال 2005 میلادی در یک بمب گذاری مناره مسجد تخریب شد. در سال 2015 یونسکو و دولت عراق توافقی را در رابطه با حفاظت از مسجد و محوطه تاریخی سامرا امضا کردند که به موجب آن مسجد هم بازسازی می‌شد.
نگارخانه

مناره مارپیچ
مناره مارپیچ
مسجد ملویه سامرا. عکس از صفا دانشور
مناره مارپیچ و دیوار مسجد
دیوار مسجد
باقی‌مانده‌های داخل بنا
نمای مناره از داخل دیوارها
محل مسجد
جشنواره‌های ژاپن

چراغانی فانوس‌های کاغذی در قایق‌های شناور در جشنواره تننو
جشنواره‌های ژاپن مناسبت‌های سنتی جشن است. ریشه برخی از جشنواره‌ها از جشنواره‌های چینی قرن‌ها پیش است، اما به دلیل آمیخته شدن با آداب و رسوم محلی، دستخوش تغییرات زیادی شده‌است.
برخی از آنها چنان متفاوت هستند که علی‌رغم اشتراک در یک نام و تاریخ حتی شباهت اندکی نیز با جشنواره اصلی ندارند. جشنواره‌های محلی مختلفی نیز وجود دارد (به عنوان مثال توباتا گیون) که اکثراً در خارج از یک استان ناشناخته است.
بر خلاف بیشتر مردم در شرق آسیا، مردم ژاپن به‌طور کلی سال جدید قمری را جشن نمی‌گیرند (این جشن توسط سال نو غربی در روز اول ژانویه، در اواخر قرن نوزدهم جایگزین شده است). اگرچه بسیاری از ساکنان چینی در ژاپن و همچنین برخی از عبادتگاه‌ها و معابد برای اهداف مذهبی، هنوز هم سال جدید قمری را به موازات سال نو غربی جشن می‌گیرند. در محله چینی‌های یوکوهاما، بزرگترین ژاپن محله چینی‌ها، گردشگران از سراسر ژاپن برای لذت بردن از این جشنواره جمع می‌شوند. مشابه جشنواره فانوس ناگازاکی که در محله چینی‌های ناگازاکی مستقر است.
رویدادهای درون جشنواره‌ها

جشنواره‌ها اغلب حول یک رویداد برگزار می‌شوند، غرفه‌های غذا، سرگرمی و بازی‌های گوناگون برای سرگرمی مردم برگزار می‌شود. برخی از آنها در اطراف معابد یا جینجا برگزار می‌شود، برخی دارای «هانابی» (آتش بازی) و برخی دیگر در حاوی مسابقاتی هستند که شرکت کنندگان ممکن است با لباس مخصوص یا حتی برهنه شرکت کنند، مانند هاداکا ماتسوری.
جشنواره‌های توکیو

از مهمترین این جشن‌ها می‌توان از جشن سانجا که محل برگزاری آن معبد آساکوسا می‌باشد، و جشن کاندا یکی از سه جشن بزرگ ادو که هر دو سال یکبار در ماه مه برگزار می‌شود، نام برد. جشن‌های آتش بازی معمولاً در فصل تابستان انجام می‌شود. آتش بازی رود سومیدا، آتش بازی خلیج توکیو و آتش بازی جینگوگایئن عنوان سه آتش بازی عظیم توکیو را دارند. زمانی که شکوفه‌های گیلاس یا ساکورا باز می‌شود، هنگام برگزاری جشن شکوفه‌های گیلاس است. پارک اینوکاشیرا، پارک اوئنو، پارک شینجوکو گیوئن و پارک سومیدا معروفترین پارک‌های توکیو از نظر فراوانی و زیبایی شکوفه‌های گیلاس هستند.
جشن سانجا در معبد آساکوسا
جمهوری عربی لیبی

جمهوری عربی لیبی جمهوری اعلام شده توسط معمر قذافی هنگام سرنگونی پادشاهی لیبی در آنچه کودتای معمر قذافی شناخته می‌شود بود. این جمهوری یک رژیم دیکتاتوری بود که بعداً با اتحادیه جمهوری‌های عربی ادغام شد.
تبدیل به یک جماهیری (۱۹۷۷–۱۹۸۳)

در سال ۱۹۷۳، فراخوان ایدئولوژیک قذافی برای یک انقلاب فرهنگی و مردمی «به منظور بازسازی جامعه لیبی» شروع به اجرا کرد.
این انقلاب که قذافی خواستار آن شد، برای رهایی از ناکارآمدی بوروکراتیک، فقدان منافع عمومی و مشکلات هماهنگی سیاسی ملی طراحی شد. قذافی در تلاش برای القای انقلاب در قلب شهروندان، خواستار ورود به سیاست، به چالش کشیدن اقتدار سنتی شد و «کمیته مردمی» را تأسیس کرد. این کمیته‌ها در سراسر لیبی گسترش یافتند و شروع به اداره مناطق در این کشور کردند.
پرچمی که از سال ۱۹۷۲ توسط کشورهای تشکیل دهنده اتحاد جماهیر عربی استفاده می‌شود.
عکسی که در شهر البیضاء لیبی در سال ۲۰۱۰ گرفته شده‌است و جشن‌های جشن فاتح در سپتامبر را نشان می‌دهد.
ساعت مکانیکی

حرکت عقربه ای ساعت روسی
ساعت مکانیکی ساعتی است که با استفاده از یک مکانیسم چرخ دنده‌ای زمان را اندازه می‌گیرد، برخلاف ساعت‌های کوارتز که با ارتعاش یک کریستال کوارتز کار می‌کنند، یا ساعت‌های رادیویی که ساعت‌های کوارتزی‌ای هستند که از طریق امواج رادیویی با یک ساعت اتمی هماهنگ می‌شوند. ساعت مکانیکی با نیروی یک شاه‌فنر که باید هر چند وقت یکبار به‌صورت دستی یا خودکار کوک شود، کار می‌کند. این نیرو از طریق چرخ‌دنده‌ها به چرخ تعادل منتقل می‌شود. چرخ تعادل، یا رقاصک، وزنه‌ای است که با سرعت ثابت به جلو و عقب نوسان می‌کند. ساز و کاری به نام چرخ دنگ اجازه می‌دهد با هر نوسان چرخ تعادل، چرخ‌های ساعت کمی به جلو حرکت کنند و این حرکت، عقربه‌های ساعت را با سرعت ثابت جلو می‌برد. صدای "تیک‌تاک" ساعت مکانیکی ناشی از عملکرد این چرخ دنگ است.
ساعت‌های مکانیکی در قرن هفدهم میلادی در اروپا از ساعت‌های فنری که در قرن پانزدهم اختراع شده بودند، توسعه یافتند. این ساعت‌ها معمولاً به اندازه ساعت‌های کوارتز دقیق نیستند و هر از چند گاهی به تمیزکاری، روغن‌کاری و تنظیم نیاز دارند که باید توسط یک ساعت‌ساز ماهر انجام شود. از دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، با ظهور بحران کوارتز، ساعت‌های کوارتز بیشتر بازار را تصاحب کردند و ساعت‌های مکانیکی (مخصوصاً ساعت‌های سوئیسی) بیشتر به عنوان کالاهای لوکس به فروش می‌رسند. این ساعت‌ها به دلیل زیبایی و کیفیت ساخت بالا یا به عنوان نماد وضعیت اجتماعی خریداری می‌شوند.
اجزاء

مکانیزم داخلی ساعت، به جز صفحه و عقربه‌ها، قلب ساعت نام دارد. تمام ساعت‌های مکانیکی دارای پنج بخش اصلی هستند:
فنر اصلی (شاه‌فنر): این فنر انرژی مکانیکی مورد نیاز برای کارکرد ساعت را ذخیره می‌کند.
قطار چرخ‌دنده‌ها: این قطار نیروی فنر اصلی را به چرخ تعادل منتقل کرده و با جمع‌آوری نوسانات آن، ثانیه‌ها، دقیقه‌ها و ساعت‌ها را محاسبه می‌کند. بخشی از این چرخ‌دنده‌ها به نام کار بدون کلید به کاربر اجازه می‌دهد فنر اصلی را کوک کرده و عقربه‌ها را برای تنظیم زمان جابجا کند.
چرخ تعادل: که به جلو و عقب نوسان می‌کند و عنصر اصلی زمان‌سنجی در ساعت است. دقت آن به دلیل نوسان ثابت آن است که به جرم چرخ و انعطاف‌پذیری فنر تعادل وابسته است.
مکانیزم چرخ دنگ: این مکانیزم باعث ادامه نوسانات چرخ تعادل شده و با هر نوسان، چرخ‌دنده‌های ساعت را به مقدار کمی جلو می‌برد. این فرآیند همان چیزی است که صدای "تیک‌تاک" ساعت مکانیکی را تولید می‌کند.
صفحه نمایشگر: این بخش معمولاً شامل یک صفحه سنتی با عقربه‌های چرخان است که زمان را به صورت خوانا نشان می‌دهد. قابلیت‌های اضافی در ساعت‌های مکانیکی، "پیچیدگی" نامیده می‌شوند. برخی از این پیچیدگی‌ها شامل موارد زیر هستند:
کوک خودکار: این ویژگی بدون نیاز به کوک دستی، با حرکات طبیعی مچ دست، فنر اصلی را به‌طور خودکار کوک می‌کند.
تقویم: تاریخ و گاهی روز هفته، ماه و سال را نمایش می‌دهد. ساعت‌های با تقویم ساده نیاز به تنظیم دستی دارند، اما ساعت‌های با تقویم دائمی حتی سال‌های کبیسه را نیز در نظر می‌گیرند.
زنگ هشدار: زنگی که می‌توان آن را برای زمان مشخصی تنظیم کرد.
کرونوگراف: این ساعت دارای عملکرد کرونومتر بوده و با دکمه‌هایی که شروع، توقف و تنظیم مجدد عقربه‌ها را کنترل می‌کنند، زمان را محاسبه می‌کند.
ویژگی توقف ثانیه‌شمار: در ساعت‌های نظامی رایج است، و مکانیزمی است که هنگام تنظیم ساعت، عقربه ثانیه را متوقف می‌کند. این امکان را فراهم می‌کند تا ساعت‌ها با دقت ثانیه‌ای هماهنگ شوند.
صفحه فاز ماه: این صفحه وضعیت فعلی ماه را نشان می‌دهد.
نشانگر ذخیره نیرو: نشان می‌دهد چقدر انرژی در فنر اصلی باقی مانده است.
ریپیتر: این ویژگی نادر ساعت را با صدا اعلام می‌کند و در ساعت‌های بسیار گران‌قیمت یافت می‌شود.
توربیلون: این ویژگی گران‌قیمت برای افزایش دقت ساعت طراحی شده و نشان‌دهنده مهارت بالای ساعت‌سازی است. در یک ساعت معمولی، چرخ تعادل به دلیل تأثیر گرانش در موقعیت‌های مختلف، با سرعت‌های متفاوتی نوسان می‌کند که منجر به عدم دقت می‌شود. اما در توربیون، چرخ تعادل در یک قفس چرخان قرار گرفته تا تمامی موقعیت‌ها را به طور برابر تجربه کند و از تأثیر گرانش بکاهد. معمولاً این مکانیزم در جلوی ساعت نمایان است تا به رخ کشیده شود.
سالومون آگوست آندره

| سالومون آگوست آندره | سالومون آگوست آندره |
| --- | --- |
سالومون آگوست آندره: سالومون آگوست آندره
زادهٔ: ۱۸ اکتبر ۱۸۵۴ گرانا، اسمالند
درگذشت: اکتبر ۱۸۹۷ (در سن ۴۳ سالگی) کویتویا
شهروندی: سوئدی
تحصیلات: مؤسسه سلطنتی فناوری کی‌تی‌اچ
پیشه: کارمند دولتی (دفتر ثبت اختراع)
شناخته‌شده برای: سفر اکتشافاتی شمالگان با بالون در ۱۸۹۷
سالومون آگوست آندره (Salomon August Andrée) (متولد ۱۸ اکتبر ۱۸۵۴ در گراننا، اسملاند – درگذشت اکتبر ۱۸۹۷ در کویتویای شمالگان نروژ)، که اغلب او را به‌نام اِس. اِی آندره (S. A. Andrée) می‌شناختند، یک مهندس، فیزیک‌دان، هوانورد و کاوشگر قطب اهل سوئد بود. آندره در حین تلاش برای رهبری یک سفر برای رسیدن به قطب شمال جغرافیایی با بالون هیدروژنی درگذشت. سفر بالون در رسیدن به قطب ناموفق بود و منجر به کشته شدن هر سه نفر از شرکت‌کنندگان آن شد.
اوایل زندگی و تأثیرات

آندره در شهر کوچکی به نام گراننا در سوئد به دنیا آمد. او با مادرش، به‌خصوص پس از مرگ پدرش در سال ۱۸۷۰، رابطه بسیار نزدیکی داشت. آندره پس از تحصیل در مؤسسه سلطنتی فناوری در استکهلم، سال ۱۸۷۴ در رشته مهندسی مکانیک فارغ‌التحصیل شد. وی در سال ۱۸۷۶ به نمایشگاه سده در فیلادلفیا رفت و در آنجا به عنوان خدمتگار در غرفه سوئدی مشغول به کار شد. آندره در طول سفر خود به ایالات متحده کتابی در مورد بادهای تجارتی خواند و با هوانورد آمریکایی، جان وایز، ملاقات کرد. این آشنایی‌ها زمینه علاقه همیشگی او به سفر با بالون را فراهم کرد. آندره به سوئدی بازگشت و یک مغازه ماشین فروشی افتتاح نمود و الی سال ۱۸۸۰ در آنجا کار کرد. وی در این حرفه موفق نبود و به زودی پشت شغل دیگری رفت.
از سال ۱۸۸۰ الی ۱۸۸۲، او معاون مؤسسه سلطنتی فناوری بود و در ۱۸۸۲–۱۸۸۳ در یک سفر علمی سوئدیی به اسپیتسبرگ شرکت کرد. این سفر به رهبری نیلز اکهلم صورت گرفت و آندره مسئول مشاهدات مربوط به تولید برق از باد بود. آندره از سال ۱۸۸۵ الی پایان عمرش در اداره ثبت اختراعات سوئدی کار می‌کرد. او همچنین از سال ۱۸۹۱ الی ۱۸۹۴ یکی از اعضای لیبرال شورای شهر استکهلم بود. آندره به عنوان یک دانشمند، در مورد الکتریسیته هوا، هدایت گرما و اختراعات مجلات علمی منتشر کرد. او که دوست صمیمی یوناس پاتریک لیونگستروم بود، سهم مهمی در آموزش پسران او، بیرگر و فردریک لیونگستروم داشت.
نگاه او به زندگی بر اساس علوم طبیعی بود و هیچ علاقه‌ای به هنر یا ادبیات نداشت. آندره به توسعه صنعتی و تکنیکی معتقد بود و تأکید می‌کرد که حقوق زنان در نتیجه پیشرفت تکنیکی به‌دست می‌آید.
عواقب

تا زمان پیدا شدن آخرین محل کمپ آندره در سال ۱۹۳۰، علت ناکام ماندن این سفر موضوع افسانه‌ها و شایعات بود. در سال ۱۸۹۸، یعنی یازده ماه پس از اینکه آندره برای اولین بار جزیره سفید (یا به گفته او ایسلند جدید) را مشاهده کرد، یک تیم کاوش قطبیِ سوئدی به رهبری آ. جی ناترست در فاصله ۱ کیلومتری از کمپ در حال عبور از ساحل بود، اما شرایط آب و هوایی مانع از رسیدن آنها به ساحل شد. در همین زمان آنها متوجه شدند که طوفان شدیدی در حال وقوع است و خطوط هدایتی در حین حرکت گم شده‌است. پیش از سال ۱۹۳۰، کاوشگران باتجربه قطبی حدس می‌زنند که نمی‌توانند این سفر را پیش ببرند و احتمالاً مجبور می‌شوند روی یخ فرود بیایند. سرانجام در سال ۱۹۳۰ بقایای این سه مرد در سفر براتواگ نروژی پیدا شد، اما بقایای انتقال داده شده تنها شامل دو جسد است. یک ماه بعد کشتی اِم/کا ایسبیورن که توسط یک روزنامه کرایه شده بود، یافته‌های دیگر از جمله جسد سوم را نیز پیدا کرد. دفترچه یادداشت، دفتر خاطرات، نگاتیوهای عکاسی، قایق و بسیاری از ظروف و اشیاء دیگر کشف شد. بازگرداندن اجساد آندره و همکارانش استریندبرگ و فرنکل به کشور یک رویداد مهم بود. مراسم تشییع جنازه باشکوهی برای این سه کاشف برگزار شد و پادشاه گوستاف پنجم نیز در آن سخنرانی کرد. پیکر هر سه کاشف سوزانده شد و خاکستر آنها در گورستان نورا بگراونینگ اسپلاتسن در استکهلم دفن گردید.
ارزیابی‌های مدرن

در اوایل دهه ۱۹۶۰ جایگاه آندره به عنوان یک قهرمان ملی زیر سؤال رفت و دیدگاه سردتر و بدبینانه‌تری نسبت به او حاکم شد. این رویکرد بی شباهت به ارزیابی تغییریافته نسبت به سفر قطب جنوب رابرت فالکون اسکات نیست. ارزیابی‌های مدرن استدلال می‌کنند که این سفر به‌طور قطع محکوم به شکست بوده؛ زیرا آندره آشکارا از کسب اطلاعات دربارهٔ امکان‌پذیر بودن این سفر خودداری کرده‌است (و همچنین آندره تجربه بسیار کمی در پرواز با بالون‌های بزرگ داشته که هیچ‌کدام در شرایط قطب شمال نبوده‌است). آندره در عصر خود با احساسات ملی بازی کرده و باعث شد خودش و دو همراهش به‌سادگی جان خود را از دست بدهند. چندین نویسنده مدرن، به دنبال پرتره آندره پر اولوف ساندمن در رمان نیمه مستند پرواز عقاب (Ingenjör Andrées luftfärd، ۱۹۶۷)، حدس می‌زنند که آندره، در زمان عزیمت به سوالبارد در سال ۱۸۹۷، شرمنده کمپین مالی موفق و احساسات ملی شده بود و دیگر قادر به عقب‌نشینی یا اعتراف به وجود ضعف در برنامه‌ها در مقابل مطبوعات نبود.
میراث

کاشف سوئدی قطب شمال، آ. جی ناترست، ناحیه‌ای در گرینلند را به نام او آندره لند نام‌گذاری کرد.
جووانی پاسکولی، شاعر ایتالیایی، شعری دربارهٔ سفر و مرگ آندره سروده‌است.
کمپوزر آمریکایی، دومینیک آرجنتو، در چرخه شعر The Andrée Expedition که برای باریتون سوئدی هاکان هاگگارد نوشته، از نوشته‌های آندره استفاده کرده‌است.
ادوارد گیمونتِ مورخ گفته‌است که کشف بقایای این سفر در سال ۱۹۳۰ بر اچ پی لاوکرافت در نوشتن کتاب «در کوه‌های جنون» تأثیر گذاشت.
یان ترول فیلمساز سوئدی، در سال ۱۹۸۲ فیلمی را بر اساس کتاب ساندمن به‌نام «پرواز عقاب» کارگردانی کرد.
در سال ۲۰۱۰، گروه راک آمریکایی برینز اِسکیپ یک آلبوم مفهومی هفت آهنگی با الهام از ماجراهای آندره با عنوان «سفر: گزارشی از اکسپدیشن قطب شمال اِس. اِی آندره در سال ۱۸۹۷» تهیه کردند.
رمان «ستاره استریندبرگ» نوشته یان والنتین نویسنده سوئدی در سال ۲۰۱۰ حول محور داستان این سفر می‌چرخد. بر اساس گزارش‌ها، کاوش‌کنندگان دو اثر باستانی پیدا کردند که دریچه‌ای را به دنیای اموات نورس باز کرد و زنجیره‌ای از رویدادها را آغاز کرد که هر دو جنگ جهانی و عصر مدرن را با اسطوره‌های باستانی نورس مرتبط می‌کرد.
در سال ۲۰۱۲، گروه کُر انگلیسی گرینلند آهنگ «ریندیر ۱۸۹۷» را در آلبوم خرد خود به‌نام «اینجا هستیم، مانند ارواح در این اطراف سرگردانیم» قرار دادند و در آن از داستان سفر آندره الهام گرفته‌اند.
در سال ۲۰۱۳، شرکت تئاتر بریتانیا/نروژ به‌نام «نیو اینترنشنال اِنکانتر» (NIE) نمایش داستان بالون یخی را با همکاری مشترک «نورث وال آکسفورد» و «کی تئاتر» تولید کرد. «نورث نورث نورث» در ۹ می ۲۰۱۳ در تئاتر کی در پیتربورو، در سراسر بریتانیا و به‌طور بین‌المللی به نمایش درآمد.
در سال ۲۰۱۳ بئا اوسما نویسنده سوئدی، رمان «Expeditionen: min kärlekshistoria» را منتشر کرد و در آن داستان را به عنوان عشق استریندبرگ به نامزدش، آنا چارلیه، بازگو کرد.
ارجاعات

↑  Wilkinson, Alec. "The Ice Balloon", The New Yorker. April 19, 2010. p39.
↑  Fredrik Ljungström 1875-1964 - Uppfinnare och inspiratör (1999), Olof Ljungström
↑  "Lesson Learned: Don't Fly To North Pole In A Balloon". NPR. Retrieved 2012-01-21.
↑  Per-Johan Östberg, Tolkning, förståelse, vetande (Interpretation; understanding, knowledge), Stockholm 1979, p.116 - the book makes a long and rigorous analysis of the written and physical traces of the Andrée expedition and how these may be harnessed in rational interpretation of the course of the journey.
↑  This assessment is discussed in several contexts in Vår position är ej synnerligen god... by Andrée specialist Sven Lundström, curator of the Andreexpedition Polarcenter بایگانی‌شده  در ۲۰۰۶-۰۱-۰۹ توسط Wayback Machine in Gränna, Sweden (see for example p. 131) and it is also a key underpinning of P-O. Sundman's two books, Ingenjör Andrées luftfärd and Ingen fruktan, intet hopp
↑  See Kjellström, p. 45, and Lundström, pp. 69–73.
↑  "Catalogue of place names in northern East Greenland". Geological Survey of Denmark. Archived from the original on 13 May 2020. Retrieved 7 July 2016.
↑  "Odi e Inni". Archived from the original on 2012-03-31.
↑  "The expedition".
↑  Edward Guimont, "An Arctic Mystery: The Lovecraftian North Pole", in Lovecraft Annual 14, ed. S. T. Joshi (New York: Hippocampus Press, 2020), 148-51.
↑  "The Journey: An Account of S. A. Andrée's Arctic Expedition of 1897". The Journey. Brian's Escape. Archived from the original on 28 March 2012. Retrieved 25 July 2011.
↑  "Here we are, wandering around like ghosts".
جرم‌شناسی بالینی

توماس باند (۱۸۴۱–۱۹۰۱)، یکی از پیشگامان جرم‌شناسی بالینی است.
جرم‌شناسی بالینی یک استراتژی تحقیقاتی است که توسط سازمان‌های اجرای قانون برای شناسایی مظنونان احتمالی استفاده می‌شود. این روش تحقیقاتی توسط بازرسان برای پیوند دادن پرونده‌هایی که ممکن است توسط یک مجرم انجام شده باشد، نیز استفاده شده‌است. چندین جرم ممکن است به یک مجرم خاص مرتبط باشد. همچنین ممکن است از این اطلاعات و مشخصات برای پیش‌بینی اقدامات آینده مجرمِ شناسایی شده، استفاده شود. در دههٔ ۱۹۸۰، اکثر محققان معتقد بودند که جرم‌شناسی بالینی فقط مربوط به جرایم جنسی، مانند تجاوز جنسی یا قتل شهوت‌مدارانه است. اما از اواخر دههٔ ۱۹۹۰ تحقیقات علمی از کاربرد این روش در شناخت مجرمان آتش‌افروزی (۱۹۹۸)، و سپس تروریسم (۲۰۰۰) و سرقت (۲۰۱۷) حمایت کرد.
تئوری

روان‌شناسی بالینی به عنوان روشی برای شناسایی مظنون توصیف می‌شود که خصوصیات ذهنی، عاطفی و شخصیتی شخص را بر اساس کارهایی که در صحنه جنایت انجام شده یا چیزهایی که رها شده‌است، شناسایی می‍کند.
در مورد جرم‌شناسی بالینی دو فرض مهم وجود دارد: ثبات رفتاری و همسانی.
ثبات رفتاری عقیده‌ای که معتقد است جرایم یک بزهکار مشخص شبیه به یکدیگر است. همسانی نیز این عقیده است که جرایم مشابه توسط مجرمین مشابه انجام می‌شود.
مفروضات اساسی که جرم‌شناسی بالینی به آن متکی است، مانند فرض همسانی، با پیشرفت علم روانشناسی و علوم رفتاری منسوخ شده‌است. اکثر رویکردهای جرم‌شناسی بالینی فرض می‌کنند که رفتار در درجهٔ اول توسط شخصیت تعیین می‌شود، نه عوامل موقعیتی؛ فرضیه‌ای که تحقیقات روانشناسی از دههٔ ۱۹۶۰ آن را رد کرد.
مشخص شده‌است که جرم‌شناسان بالینی تمایلی به شرکت در مطالعات مربوط به صحت جرم‌شناسی بالینی ندارند.
تئوری > منتقدین

در تحقیقات علمی یا شواهدی برای پشتیبانی از این عقیده که روانشناسی بالینی می‌تواند به عنوان ابزاری مفید در تحقیقات جنایی استفاده شود، شبهه و کمبود وجود دارد. منتقدان قابلیت اطمینان، اعتبار و سودمندی اطلاعات حاصل از جرم‌شناسی بالینی را که عموماً در تحقیقات پلیس ارائه می‌شود، زیر سؤال می‌برند. حتی طی سالیان متمادی، شیوه‌های رایج جرم‌شناسی بالینی به دلیل تعاریف ضعیفی که باعث شد رفتارها، فرضیات و فرایند روان پویایی مورد انتظار از مجرمان با رفتار و ویژگی‌های شخصیتی واقعی آنها تفاوت داشته باشد؛ تغییر کرد و مورد بی‌مهری قرار گرفتند. به عبارت دیگر، این روش ما را به سمت اطلاعات ناچندان معتبر و گمراه‌کننده در مورد مجرمان سوق می‌دهد زیرا این اطلاعات براساس نظرات و تصمیماتی است که توسط یک جرم‌شناس در حال تحقیق گرفته شده‌است. آخرین تلاش‌ها در زمینهٔ اثربخشی جرم‌شناسی بالینی، محققان را بر آن داشته تا آن را شبه‌علم بنامند. مالکم گلادول از نیویورکر جرم‌شناسی بالینی را با طالع‌بینی و سردخوانی مقایسه کرده‌است. همچنین، منتقدانی مانند برنت اسنوک و همکارانش جرم‌شناسی بالینی را ابزاری تحقیقاتی دانستند که پشت فقدان شواهد علمی پنهان می‌شود.
آثار ذکر شده و مطالعه بیشتر

آلیسون، لارنس، رینبو، لی (۲۰۱۱). حرفه‌ای‌سازی جرم‌شناسی بالینی: روانشناسی قانونی و تحقیقاتی در استان. نیویورک: روتلج.
کانتر، دیوید؛ یانگز، دونا (۲۰۰۸). اصول جرم‌شناسی بالینی جغرافیایی. نیویورک: انتشارات اشگیت.
داگلاس، جان؛ اولشکر، مارک (۱۹۹۷). سفر به تاریکی: محقق عالی اف‌بی‌آی به ذهن و انگیزه‌های ترسناک‌ترین قاتلان سریالی نفوذ می‌کند. لندن: آرو بوکز.
ایوانز، کولین (۱۹۹۶). کتاب موردی کشف پزشکی قانونی: چگونه علم ۱۰۰ مورد از جنایات گیج‌کنندهٔ جهان را حل کرد. نیویورک: شرکت جان ویلی و پسران.
جفرز، اچ. پاول (۱۹۹۱). پرونده‌های شرور: پرونده‌های ترسناک از واحد جرائم خشونت‌آمیز اف‌بی‌آی. لندن: وارنر بوکز.
رسلر، رابرت؛ شاشتچمن، تام (۱۹۹۲). هر کسی که با هیولاها می‌جنگد: داستان واقعی کارآگاه درخشان اف‌بی‌آی پشت سکوت بره‌ها. نیویورک: کتابهای جیبی.