جان آلبیون اندرو
دادخواه حقوقی و سیاسی ضد-برده‌داری

پس از دریافت اجازه فعالیت در دادگاه، اندرو به حزب ویگ ملحق شده و در جنبش ضد-برده‌داری فعال شد. به عنوان یک وفادار به حزب ویگ، وی با انتخاب «کاتان ویگ» رابرت چارلز وینتروپ در انتخابات ۱۸۴۶ کنگره مخالف نموده و از چارلز سامنر (به‌خاطر انتقاد وینتروپ) به عنوان یک نامزد مستقل حمایت کرد. وی عضو کمیته اجرائی نخستین کمیته حراست بوستون بود، سازمانی ضد-برده‌داری که در ۱۸۴۶ میلادی تأسیس گردیده و خود را وقف کمک به برده‌های فراری نموده بود. اندرو در ۱۸۴۸ میلادی در بنیان‌گذاری حزب خاک آزاد شرکت نمود، حزبی که هدف سیاسی اصلی آن پایان بخشیدن به گسترش برده‌داری به سرزمین‌های غرب بود. طرفداران حزب خاک آزاد، مارتین وان بورن را به عنوان نامزد ریاست جمهوری معرفی کردند؛ هرچند وی در انتخابات ریاست جمهوری در رده سوم قرار گرفت، اما این حزب تا حدی در سطح ایالت موفق بود و توانست چندین کرسی در مجلس قانون‌گذاری ایالتی و کنگره به‌دست بیاورد.
اندرو در ۱۸۴۷ میلادی زمانی که ۲۹ سال داشت و حرفه حقوقیش در حال پیشرفت بود، با الیزا جین هرسی در یک رویداد ضد-برده‌داری در هینگهام آشنا شد. آنها در همان سال باهم نامزد شده و در شام کریسمس در ۱۸۴۸ باهم ازدواج کردند. آنها چهار فرزند داشتند: جان فروستر (۱۸۵۰ میلادی)، الیزابت لورنگ (۱۸۵۲ میلادی)، ادیث (۱۸۵۴ میلادی) و هنری هرسی (۱۸۵۸ میلادی).
با تصویب قانون برده‌های فراری ۱۸۵۰ فدرال از سوی کنگره که مقامات تنفیذ قانون و شهروندان ایالت‌های آزاد و همچنین ایالت‌های که در آن برده‌داری مجاز بود را مکلف می‌نمود تا در بازگرداندن برده‌های فراری همکاری نمایند، به تعداد اعضای جدید کمیته حراست بوستون به مراتب افزوده شد. اندرو عضو یک کمیته-فرعی بود که مسئولیت آن فراهم نمودن دفاعیه حقوقی به افرادی بود که متهم به برده‌های فراری بودند. وی همچنین یکی از شرکت‌کنندگان مداوم در جلسات «باشگاه بیرد» بود، یک گروه سیاسی که توسط بازرگان فرانسیس بیرد ایجاد شده بود. اعضای این گروه به‌طور عمده شامل ویگ‌های-پیشین ضد-برده‌داری می‌شد که توسط ساموئل گریدلی هو به عنوان «جمهوری‌خواهان مستقیم و غیر-عملی» توصیف گردیدند. اعضای باشگاه بیرد تا دهه ۱۸۷۰ میلادی بر ساختار سیاسی ایالت تسلط یافته بودند. بجز فعالیت در این باشگاه، سایر فعالیت‌های سیاسی اندرو بسیار اندک بود، چون او خود را به حرفه حقوقی در حال پیشرفت و خانواده‌اش که در هینگهام ساکن بودند، وقف نموده بود. تا ۱۸۵۵ میلادی، پیشه حقوقی وی به اندازه کافی موفقیت‌آمیز بود و او توانست خانه‌ای در خیابان چارلز در بوستون خریداری کند.
در ۱۸۵۴ میلادی، اندرو در پرونده برده فراری انتونی برنز که در سطح کشور بسیار مشهور شده بود از نظر شخصی دخیل شد و از یکی از مردانی که به‌خاطر تلاش برای نجات برنز از کشتی که در آن نگهداری می‌گردید دستگیر شده بود، دفاع کرد. خشم ناشی از تصویب قانون کانزاس-نبراسکا در همان سال (که تصمیم محدودسازی توسعه برده‌داری تحت مصالحه مِیزوری ۱۸۲۰ را تغییر داد) باعث احیای مجدد جنبش خاک آزاد شد. وی باری از یک مرد فقیر دارای نژاد مختلط که متهم به قتل بود، به‌طور رایگان در دادگاه شهرستان نورفولک دفاع کرد.
اندرو به عنوان رئیس کمیتهٔ انتخاب گردید تا معرفی نامزدها در انتخابات ۱۸۵۴ را مدیریت نماید. این جلسه منتج به نخستین سازماندهی حزب جمهوری‌خواه در ماساچوست شد. فهرست نامزدهای حزب با فرار هنری ویلسون به جنبش هیچ‌چیز دان، جنبشی که در انتخابات آن سال تمامی کرسی‌ها را جارو کرد، باعث تضعیف این حزب گردید. جمهوری‌خواهان در ۱۸۵۵ میلادی مجدداً سازماندهی کردند، اما اندرو در فرایندهای حزبی که در نهایت منتج به انتخاب ناتانیل پرنتیس بانکس به عنوان نخستین فرماندار جمهوری‌خواه در ۱۸۵۷ میلادی شد، حضور نداشت. وی به فعالیت حقوقی خود برای منافع ضد-برده‌داری ادامه داد.