stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
وشمگیر
شخصیت‌ها و ویژگی‌ها > مذهب

مقالهٔ اصلی: مذهب دیلمیان § مذهب آل زیار
دربارهٔ مذهب وشمگیر در منابع اولیه اختلافاتی وجود دارد و اطلاع صریحی از دینش وجود ندارد. «برتلس» او را زرتشتی دانسته‌است. براساس این حکایت که ابن جعد اولین بار وشمگیر را همراه کشاورزان در حال کاشتن برنج دیده‌است، برتلس نوشت: «این رسم زرتشتیان بود که هر سال روزی را به تخم پراکندن با کشاورزان بگذرانند» و «مادلونگ» به پایبندی دیلمی‌ها به اعتقادات زیدی اشاره دارد. حک شدن شهادتین و آیهٔ قرآن بر سکه‌های وشمگیر که در سال ۳۴۷ قمری ضرب شده نیز، نشان دهندهٔ اعتقادات اسلامی وشمگیر است. به نظر «محمدعلی مفرد» هم انتقاد وشمگیر از مرداویج به خاطر تبعیت از خلفای عباسی و رواج روزافزون تشیع در گیلان آن روزها این احتمال را به وجود آورده که زیاریان در ابتدا شیعهٔ زیدی بوده‌اند. با این حال وشمگیر پس از رسیدن به تاج و تخت، واقع‌بینانه حاضر به اطاعت از خلیفه شده و حتی در سکه‌ها از او نام می‌برد.
گویا او بر اساس عقیده‌های شیعی حکومت عباسی را مشروع نمی‌دانست؛ چنانچه با فرزندان ناصر کبیر نزدیک بود و «ابوجعفر محمد بن احمد ناصر» را به عنوان حاکم شرع در آمل منصوب نمود. حتی احتمال داده‌اند که خلیفه به همین جهت با او دشمنی می‌ورزید و بقیه را علیه او تحریک می‌کرد. وشمگیر از مرداویج متعصب‌تر بوده و فقط به اصرار اطرافیان حاضر شد لباس سیاه بپوشد و سکه به نام خلیفه بزند.
در روابط وی با علویان هم اطلاعات چندانی نیست. او با ثائربالله علوی پیمان بست و سپس این پیمان را برهم زد، همچنین حل مشکلات و مسائل مردم آمل را به یک علوی سپرد و از سویی در اواخر حکومتش یک زیدی، با نام ابوعبدالله داعی، علیه او شورید که گویا ظاهر دین را شدیداً رعایت می‌کرد و این می‌تواند نشان دهندهٔ عمل نکردن وشمگیر به ظاهر دین باشد. با این حال هیچ‌کدام از منابع تاریخی کاری که مخالف دین باشد، را از وشمگیر گزارش نکرده‌اند، البته شاید هم دلیلش مقیدتر بودن او نسبت به مرداویج باشد.
شخصیت‌ها و ویژگی‌ها > ملی‌گرایی و قوم‌گرایی

وشمگیر برخلاف مرداویج به تاریخ علاقهٔ چندانی نداشت و در پی بازسازی عظمت ساسانیان نبود. گویا ایران‌دوستی تنها عنصری برای آغاز به کار زیاریان بود و پس از آن امرای زیاری توجهی بدان نداشتند. وشمگیر و فرزندانش افکار بلند پروازانهٔ مشابه مرداویج را نداشتند و واقع‌بین و قانع بودند. از وقتی وشمگیر به نام دیگر شاهان سکه زد و خطبه خواند، قدرتی برای رسیدن به افکار مشابه برادرش نماند و بنابرین ایران‌دوستی را کنار گذاشت؛ چنانچه یکی از شاعران معاصر مرداویج می‌گوید «با مرگ مرداویج آتش مجوسیت خاموش شد.»
وشمگیر به جای ملی‌گرایی ایرانی، قوم‌گرایی، که توجیه‌گر حکومتش بر مردم بود، را تقویت می‌نمود.
شخصیت‌ها و ویژگی‌ها > در ادبیات

آن‌گونه که عمر خیام در کتاب نوروزنامه نوشته، وشمگیر کتابی به نام «شکر» را به زبان طبری دربارهٔ تربیت و شکار باز نوشته بود که امروزه نسخه‌ای از این کتاب باقی نمانده‌است. دربارهٔ این کتاب گفته‌اند: با این که وشمگیر در دوران حکومتش - به موجب جنگ‌های فراوان - وقت فراغت زیادی نداشت، ولی هر زمانی که فارغ از امور مملکتی می‌شد، به شکار می‌پرداخت و در تربیت باز توانایی زیادی داشت.
جانشینان

همچنین ببینید: بیستون زیاری و قابوس زیاری
هنگامی که وشمگیر برای نبرد آخر آماده می‌شد، پسر بزرگش، بیستون یا بهستون، در طبرستان حضور داشت و دیگری، قابوس، همراه وی در اردوگاه بود. بعد از مرگ وشمگیر میان دو پسر بر سر جانشینی اختلاف افتاد. قابوس مورد حمایت سرداران دیلمی، اسپهبد باوندی و حکومت سامانی قرار گرفت و بدین ترتیب با آنان بیعت کرد و با کمک ابوالحسن سیمجور، در گرگان به حکومت نشست. بیستون نیز برای کسب قدرت به سمت خاندان بویه منعطف شده و دخترش را به همسری رکن‌الدوله حسن بویی درآورد. سرانجام این اختلافات با با مرگ بیستون در سال ۳۶۶ هجری قمری پایان پذیرفت و قابوس مستقلاً حاکم گرگان و طبرستان شد. زیاریان پس از وشمگیر قریب به یک قرن به حکومت خویش ادامه دادند، ولی پس از او تنها به عنوان حاکمانی محلی در شمال ایران کنونی، مطرح بودند.
برای مطالعه

مجموعه‌ای از گفتاوردهای مربوط به  در ویکی‌گفتاورد موجود است.
صفا، ذبیح‌الله. تاریخ ادبیات ایران. ج. یکم. تهران: انتشارات فردوسی.
busse, heribert (1975). "Iran under the Buyids".  In Frye, R. N. (ed.). The Cambridge History of Iran, Volume 4: From the Arab Invasion to the Saljuqs. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 250–305. ISBN 0-521-20093-8.
| ن ب وزیاریان | ن ب وزیاریان | ن ب وزیاریان |
| --- | --- | --- |
|  مرداویج • وشمگیر • بیستون • قابوس • منوچهر • باکالیجار (غاصب)• انوشیروان • دارا • كيکاووس • گیلانشاه  |  مرداویج • وشمگیر • بیستون • قابوس • منوچهر • باکالیجار (غاصب)• انوشیروان • دارا • كيکاووس • گیلانشاه  |  |
 فهرست امیران  •   منبع‌شناسی  •   سکه‌شناسی:  فهرست امیران  •   منبع‌شناسی  •   سکه‌شناسی
| ن ب وادبیات طبری | ن ب وادبیات طبری |
| --- | --- |
کتاب‌ها: باوندنامه •  مرزبان‌نامه و نیکی‌نامه اثر اسپهبد مرزبان •  شکره‌نامه اثر وشمگیر •  تفسیر کتاب‌الله اثر ابوالفضل دیلمی •  جاودان نامه، نوم نامه، محبت نامه و… اثر فضل‌الله نعیمی •  منظومه طالب آملی اثر ستی النساء •  کنزالاسرار اثر امیر پازواری •  نصاب اثر امیرتیمور •  روجا اثر نیما یوشیج
آثار پراکنده: کیکاووس زیاری •  ابن اسفندیار •  ظهیرالدین مرعشی •  اولیاءالله آملی •  علی پیروجه •  مسته‌مرد •  باربد جریر •  قطب رویانی •  خورشید مامطیری •  گردبازو •  قاضی هجیم •  عبدالقادر مراغی •  کیا افراسیاب چلاوی •  محمد مومن تنکابنی •  رضا خرات کجوری
نقشه آسیا در حدود سال ۹۰۰ میلادی/۲۸۷ هجری قمری
سکه‌ای از دوران مرداویج زیاری
قلعه گبری در ری، که مرداویج در محوطهٔ آن دفن شده‌است.
مناطقی که وشمگیر پس از مرگ برادرش از دست داد.
طرحی از سربازان دیلمی که در این دوره بخش‌های قابل توجهی از خاورمیانه را فتح کردند.
مسیر لشکرکشی‌ها پیش و پس از نبرد اسحاق‌آباد
حداکثر قلمروهایی که وشمگیر توانست به‌دست‌آورد.
حدود قلمروهایی که وشمگیر بر آن‌ها حکومت کرد؛ مناطق پررنگ‌تر شامل سرزمین‌هایی است که مدت بیشتری در اختیار وی بوده و در مناطق کم‌رنگ‌تر مدت کوتاه‌تری فرمانروایی داشته. مرزها تخمینی می‌باشند.
سکه‌ای از اواخر امارت وشمگیر، ضرب شده در ساری.
کرتنی پلدن

| کُرتنی پلدن | کُرتنی پلدن |
| --- | --- |
پلدن در جشن «شب ۱۰۰ ستاره» در هشتاد و دومین دوره جوایز اسکار در بورلی هیلز (۷ مارس ۲۰۱۰ میلادی): پلدن در جشن «شب ۱۰۰ ستاره» در هشتاد و دومین دوره جوایز اسکار در بورلی هیلز (۷ مارس ۲۰۱۰ میلادی)
زادهٔ: ۱۳ آوریل ۱۹۸۱ ‏(۴۳ سال) نیویورک، ایالات متحده آمریکا
ملیت:  آمریکایی
پیشه: هنرپیشه
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۶ تا کنون
همسر: بردلی لیبرمن (۲۰۱۴–۲۰۱۰)
کُرتنی پلدن (انگلیسی: Courtney Peldon؛ زادهٔ ۱۳ آوریل ۱۹۸۱) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
گزیده فیلمشناسی

از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد.
گزیده فیلمشناسی > سینمایی

نشنال لمپون آدام و ایو (۲۰۰۵)
مرده‌شوی‌خانه (۲۰۰۵)
بگو اینطور نیست (۲۰۰۱)
یکه و تنها (۱۹۹۲)
گزیده فیلمشناسی > تلویزیونی

دارودسته (۲۰۰۴)
شطرنج سرعتی

تماشاگران در حال تماشای شطرنج‌باز خیابانی «پائول روسی» (سمت چپ) در حال بازی شطرنج رگباری با جاناتان کوربلا در میدان اتحاد، منهتن
شطرنج سریع که به نام شطرنج سرعتی نیز شناخته می‌شود، گونه‌ای از شطرنج است که در آن به هر بازیکن زمان کمتری نسبت به زمان معمول در شطرنج کلاسیک داده می‌شود. شطرنج سریع بر اساس میزان کاهش کنترل زمان، خود به گونهٔ شطرنج سریع، شطرنج برق آسا و شطرنج رگباری تقسیم می‌شود. همچنین شطرنج آرماگدون یک نوع خاص از شطرنج سریع است که در آن قوانین متفاوتی برای هر یک از دو بازیکن اعمال می‌شود.
تا تاریخ ژوئیه ۲۰۲۴، برترین شطرنج‌باز بلیتز در بخش همگانی مگنوس کارلسن از نروژ است که همچنین برترین شطرنج‌باز کلاسیک، قهرمان شطرنج سریع جهان و قهرمان شطرنج بلیتز جهان می‌باشد. کارلسن همچنین برترین شطرنج باز سریع است.
قوانین فیده

فدراسیون جهانی شطرنج (FIDE) مدت تأمل در شطرنج را به کنترل‌های زمان «شطرنج کلاسیک» و «کنترل‌های زمان سریع» تقسیم می‌کند. تا تاریخ ژوئیه ۲۰۱۴ مقررات بیان می‌کند که برای بازیکنان سطح اصلی (با الو ۲۴۰۰ یا بالاتر)، حداقل ۱۲۰ دقیقه برای هر بازیکن (بر اساس یک بازی ۶۰ حرکتی) باید اختصاص داده شود تا یک بازی در لیست «کلاسیک» طبقه‌بندی شود. برای بازیکنانی که دارای امتیاز کمتری هستند، این زمان را می‌توان به ۶۰ دقیقه کاهش داد. بازی‌هایی که سریع‌تر از این کنترل‌های زمان انجام می‌شوند، در صورتی که با کنترل‌های زمان دسته‌های مطبوع مطابقت داشته باشند، می‌توانند در رده‌های سریع و بلیتز طبقه‌بندی شوند.
بازیکنان شطرنج سریع و بلیتز از الزام ثبت حرکات خود در برگه امتیازی (A.2) معاف هستند. داور یا دستیار او مسئول ثبت و ضبط در مسابقات (A.3.1.2، B.3.1.2) هستند. ضبط الکترونیکی نیز گاه ترجیح داده می‌شود.
نمای کلی

یک بازی شطرنج سریع را می‌توان به چندین دسته تقسیم کرد که در درجه اول با انتخاب کنترل‌های زمان متمایز می‌شوند. بازی‌ها ممکن است با یا بدون ذخیره زمان در هر حرکت انجام شوند.
نمای کلی > سریع (فیده)، تند (USCF)، یا فعال

کنترل زمان برای هر بازیکن در یک بازی شطرنج سریع (راپید)، طبق معیارهای فیده، بیش از ۱۰ دقیقه اما کمتر از ۶۰ دقیقه است. شطرنج سریع را می‌توان با یا بدون ذخیره زمان برای هر حرکت بازی کرد. هنگامی که از ذخیره زمانی استفاده می‌شود، بازیکن می‌تواند به‌طور خودکار، به عنوان مثال، پس از هر حرکت ده ثانیه بیشتر خود را برای حرکات بعد نگه دارد. وقتی از ذخیره زمان استفاده می‌شود، کل زمان هر بازیکن برای یک بازی ۶۰ حرکتی باید بیشتر از ۱۰ دقیقه اما کمتر از ۶۰ دقیقه باشد. شطرنج سریع توسط فیده بین سالهای ۱۹۸۷ و ۱۹۸۹ شطرنج فعال نامیده می‌شد.
برای مسابقات جهانی سریع فیده، هر بازیکن ۱۵ دقیقه به اضافه ۱۰ ثانیه زمان اضافی برای هر حرکت دارد که از حرکت ۱ شروع می‌شود
نمای کلی > بلیتز (برق‌آسا)

کنترل زمان برای هر بازیکن در یک بازی شطرنج برق‌آسا (بلیتز)، طبق اعلام فیده، ۱۰ دقیقه یا کمتر برای هر بازیکن است. این را می‌توان با یا بدون ذخیره یا تأخیر در هر حرکت بازی کرد که با استفاده از ساعت‌های دیجیتال امکان‌پذیر شده است. سه دقیقه با افزایش دو ثانیه ترجیح داده می‌شود. در حالت ذخیره زمان، کل زمان هر بازیکن برای یک بازی ۶۰ حرکتی باید ۱۰ دقیقه یا کمتر باشد (بنابراین به‌طور متوسط ۱۰ ثانیه یا کمتر در هر حرکت).
برای مسابقات قهرمانی رعدآسا جهانی فیده، هر بازیکن ۳ دقیقه به اضافه ۲ ثانیه اضافی در هر حرکت دارد که از حرکت ۱ شروع می‌شود
نمای کلی > رگباری

بازی‌های شطرنج رگباری (بولت) بر اساس یک بازی چهل حرکتی برای هر بازیکن کمتر از سه دقیقه زمان دارند. برخی از سرورهای شطرنج به صورت جداگانه به بازی‌های یک دقیقه ای برای هر بازیکن امتیاز می‌دهند. کنترل‌های زمان پایین‌تر به ترتیب برای بازی‌های ۳۰ ثانیه‌ای برای هر بازیکن و ۱۵ ثانیه‌ای برای هر بازیکن، «هایپر بولت» و «اولترا بولت» نامیده می‌شوند. سایر گزینه‌های رایج کنترل زمان برای بازی‌های رگباری شامل دو دقیقه با افزایش یک ثانیه، یک دقیقه با افزایش دو ثانیه یا یک دقیقه با افزایش یک ثانیه است. اصطلاح رعدآسا را می‌توان برای این گونه نیز به کار برد. استفاده از ذخیره زمان در شطرنج رگباری در درجه اول برای جلوگیری از مشکلات مربوط به تاخیر، و همچنین برای جلوگیری از بازی از موقعیت‌های از دست رفته به منظور برنده شدن به موقع است (همچنین به عنوان «پرچم گذاری کثیف» شناخته می‌شود).
شطرنج رگباری آنلاین از مشکلات عملی مرتبط با شطرنج رگباری زنده جلوگیری می‌کند، به ویژه جلوی بازیکنانی که به‌طور تصادفی مهره‌ها را می‌اندازند را می‌گیرد. بازی آنلاین همچنین اجازه می‌دهد تا قبل از اینکه حریف نوبت خود را بگیرد، حرکتی را انجام دهید یا دست به مهره شوید.
نمای کلی > آرماگدون

گونه ای از شطرنج برق آسا که در آن یک بازی مساوی به عنوان یک برد برای طرف سیاه حساب می‌شود. این تضمین می‌کند که بازی به‌طور قطعی به پایان برسد، بنابراین می‌توان از آن به عنوان یک بازی تساوی‌شکن و نهایی استفاده کرد. گاه در مسابقاتی مانند جام جهانی شطرنج به عنوان تساوی‌شکن استفاده می‌شود.
برای جبران شانس قرعه کشی سیاه، سفید زمان بیشتری در اختیار دارد. زمان‌های متداول شش دقیقه برای سفید و پنج دقیقه برای سیاه یا پنج دقیقه برای سفید و چهار دقیقه برای سیاه است. این را می‌توان با یک ذخیره زمانی محدود نیز بازی کرد. اگر هیچ ذخیره‌ای وجود نداشته باشد، در آن صورت سؤالات دشواری پیش می‌آید که بازیکنان باید در قرعه‌های بی‌اهمیت پرچم‌گذاری کنند، که در مسابقات قهرمانی شطرنج زنان جهان ۲۰۰۸ در مسابقه بین مونیکا سوچکو و سابینا-فرانسسکا فویسور اتفاق افتاد. با یک ذخیره کوچک، شانس زمان باید بیشتر باشد تا وضعیت متعادل بماند.
هتل پارسیان آزادی خزر

| هتل پارسیان آزادی خزر> اطلاعات کلی | هتل پارسیان آزادی خزر> اطلاعات کلی |
| --- | --- |
وضعیت: تکمیل شده
گونه: هتل
موقعیت: چالوس، ایران
گشایش: ۱۳۴۷
مالک: گروه هتل‌های پارسیان
اطلاعات دیگر: اطلاعات دیگر
شمار اتاق‌ها: ۱۶۳
هتل پارسیان آزادی خزر (قبلا هتل‌هایت و سپس هتل انقلاب خزر نیز نامیده شد) هتل ۵ ستاره در شهرستان چالوس است. ضلع شمالی این هتل مشرف به دریای خزر است و ضلع جنوبی رو به جنگل شمشاد نمک‌آب‌رود قرار دارد. هتل پارسیان آزادی خزر روبروی نمک آبرود و در ۱۲ کیلومتری شهر چالوس واقع شده‌است. این هتل در سال ۱۳۵۴ مورد بهره‌برداری قرار گرفت.
پس از انقلاب با عنوان هتل انقلاب خزر تحتِ پوشش بنیاد علوی قرار گرفت. پس از آن با واگذاری آن به بنیاد مستضعفان تحت پوشش سازمان سیاحتی و مراکز تفریحی و در مجموعه هتل‌های زنجیره ای شرکت هتل‌های بین‌المللی پارسیان درآمد.
امکانات

هتل‌ هایت یا هتل پارسیان جزئی از ۵ هتل برتر دنیا بود که در سال ۱۳۴۷ با سرمایه‌گذاری بانک عمرانی و توسط شرکت مرکوری و مهندسین آمریکایی تأسیس شد و در سال ۱۳۵۵ توسط شاه و سادات افتتاح شد. هتل‌هایت چالوس در حال حاضر دارای ۳۸۶ تخت، ۱۵۳ اتاق و ۱۷سوئیت می‌باشد. این هتل دارای ۱۶۳ باب اتاق و سوئیت است که از این تعداد ۲ باب سوئیت رویال، ۳ باب سوئیت لاکچری، ۱۰ باب سوئیت جونیور و ۱۴۶ باب اتاق ۲ و ۳ تخته رو به دریا و جنگل است. هتل دارای رستوران صدف، کافی شاپ، آلاچیق، بوفه، چشم‌انداز، فست فود، سالن‌های سمینار الماس، آریانا و مروارید می‌باشد. زمین تنیس، سونا، جکوزی، شهر بازی، بازارچه، پیست کارتینگ، دوچرخه سواری از امکانات تفریحی دیگر می‌باشد.
کتاب‌سوزی در ایران

در برهه‌های مختلفی از تاریخ ایران، کتاب‌ها سوزانده شده‌اند؛ نظرات مورخان دربارهٔ وسعت این کتاب‌سوزی‌ها مختلف است.
حمله اسکندر به ایران

ابن ندیم در کتاب الفهرست می‌نویسد: «در حدود سال ۹۸۷ میلادی نوشته شده؛ در قصر آپادانا در تخت جمشید نوشته‌هایی به صورت لوح‌های چوبی، سنگ و خاک رس در موضوعات متعدد وجود داشت. تعداد بسیاری از این الواح به وسیله اسکندر مقدونی(۳۳۳ پیش از میلاد) نابود شد یا به کتابخانه اسکندریه فرستاده شد. کشف سی هزار لوحه از گل رس در سال ۱۹۳۴ میلادی در زیر زمین ویرانه‌های کاخ آپادانا در تخت جمشید این گفته را تأیید می‌کند. باستانشناسان این بخش را خزانه تخت جمشید یا کتابخانه استخر نامیده‌اند. اسکندر همین‌طور ۲۰۰۰۰ چرم گاوی را که اوستا بر روی آنها نوشته شده بود سوزاند. به ما گفته شده که این کتابها در بایگانی تخت جمشید نگهداری می‌شدند و زمانی که اسکندر آن قصر را به آتش کشید این کتابها هم از میان رفتند.»
زبی بلال اسماعیل تاریخ‌دان می‌نویسد:
«در ابتدا اوستا به زبان اوستایی نوشته شد اما در زمان حمله اسکندر، اسکندر اوستا را نابود کرد و بیشتر قسمت‌های آن ازبین رفت تا اینکه یک بار در زمان پارتها و و بار دیگر در زمان ساسانیان به جمع‌آوری آن پرداختند و این بار به وسیله خطی به نام -دین دبیر- نوشته شد»
اعراب مسلمان و کتاب‌سوزی در ایران

تورج دریایی استاد کرسی ایران باستان در دانشگاه کالیفرنیا، ارواین می‌نویسد: اعراب مسلمان در دوره خلافت اموی در  خوارزم کتاب‌های مغان را سوزاندند که کار عجیب و نامعمولی بود و واقعه‌ای معمول در تاریخ فتوحات اعراب مسلمان در ایران زمین به‌شمار نمی‌آید. فقدان کتاب‌های باستانی به زبان پهلوی به دلیل تغییر زبان علمی رایج در ایران پس از حمله اعراب و بلا استفاده ماندن کتاب‌های نوشته شده به زبان پهلوی است.
نویسندگان ایرانی از جمله (شجاع‌الدین شفا، محمد معین و عبدالحسین زرین کوب) (در دو قرن سکوت، منتشره در سال ۱۳۳۶) در مورد کتاب‌سوزی در جندی شاپور پس از فتح ایران توسط اعراب سخن رانده‌اند. از جمله منابع اولیه تاریخی مورد اشاره همه این نویسندگان، کتاب مقدمه ابن خلدون است. زرین‌کوب در کتاب کارنامه اسلام (۱۳۴۸) کتاب‌سوزی اعراب در تیسفون را نفی می‌کند: «روایتی هم که گفته‌اند کتابخانه مدائن را اعراب نابود کردند ظاهراً هیچ اساس ندارد و مآخذ آن تازه‌است.»
اما نهایتاً زرین‌کوب در کتاب روزگاران (منتشره در سال ۱۳۷۳) با باز تأیید این امر که روایت کتاب‌سوزی در تیسفون چندان قدمت ندارد، با اشاره به روحیات هیجانی فاتحان، احتمال رخ دادن این مسئله را منتفی نمی‌داند. دانشنامه کتابخانه و دانش اطلاعات دربارهٔ کتاب‌سوزی کتابخانه‌ها در ایران طی حملهٔ عرب‌ها می‌نویسد که عرب‌ها به دلیل تعصب و اعتقاد به این‌که قرآن برترین کتاب است هر کتاب غیر قرآنی را نابود کردند.
فرانز رزنتال استاد پیشین زبانهای سامی و زبان عربی در دانشگاه ییل، اسلام‌شناس و مترجم کتاب مقدمه، در پانوشت این گفته ابن خلدون می‌نویسد «این روایت دیگری از یک افسانه معروف است که بر طبق آن عمر دستور ویرانی کتابخانه اسکندریه را داد».
برنارد لوئیس در مقاله‌ای ضمن بی‌اعتبار خواندن کتاب‌سوزی اعراب در اسکندریه با اشاره به تشابه این روایت ابن خلدون با روایتی که در آن نقل شده عمر فرمان به تخریب کتابخانه اسکندریه داده‌است، می‌گوید: «تاریخ‌نگار قرن چهاردهم، ابن خلدون، داستان تقریباً یکسانی را راجع به ویران کردن یک کتابخانه در ایران به دستور خلیفه عمر مطرح کرده که نشان از ویژگی عامیانه آن دارد».
مهمت سیلمز، محقق مسلمان، در تحقیقی که در سال ۲۰۰۵ در ژورنال آمریکایی علوم اجتماعی اسلامی چاپ شد با اشاره به سالم ماندن دانشگاه گندی شاپور در حمله اعراب به ایران می‌نویسد اعراب به اهمیت مؤسسهٔ آموزشی گندی‌شاپور پی بردند و شکوه آن را و کتابخانه و دیگر سازمان‌های شهر را باقی نگاه داشتند.
در مورد کتاب‌سوزی عرب‌ها در خوارزم، ابوریحان بیرونی در کتاب آثارالباقیه عن القرون الخالیه فصل سوم در بخش تاریخ اهل خوارزم، چنین می‌نویسد:
«قتیبة بن مسلم هر کس را که خط خوارزمی می‌دانست از دم شمشیر گذرانید و آنانکه از اخبار خوارزمیان آگاه بودند و این اخبار و اطلاعات را میان خود تدریس می‌کردند ایشان را نیز به دستهٔ پیشین ملحق ساخت بدین سبب اخبار خوارزم طوری پوشیده ماند که پس از اسلام نمی‌شود آن‌ها را دانست»
هجوم ترکان

کتابخانه سلطنتی سامانیان در هجوم ترکان از شرق در سده ۱۱ میلادی سوزانده شد. گفته می‌شود ابن سینا تلاش کرد به میان شعله‌های آتش برود و کتاب‌ها را نجات دهد.[۳۹][۴۰]
حمله محمود غزنوی

در جریان حمله سلطان محمود غزنوی به ری بخشی از کتابخانه بزرگ ری به آتش کشیده شد و بخشی دیگر به بخارا یا به نقلی دیگر به غزنین انتقال یافت. سوزاندن کتاب‌های شیعیان و برخی دیگر از گروهای اسلامی مد نظر بوده‌است.
حمله مغولان به ایران

ابن ماجه درکتاب سنن ابن ماجه می‌نویسد: «یک بار دیگر تمدن عظیم ایرانیان به وسیلهٔ مهاجمین نابود شد؛ این بار به وسیله قبایل مغولان و تاتارها(۱۲۲۰ میلادی)؛ آنها معبد ها را تبدیل به طویله اسبانشان کردند، کتابخانه‌ها را سوزاندند و از نسخه‌های گران‌بها به عنوان سوخت استفاده می‌کردند».[۳۸]
دوره پهلوی

در ایران معاصر، احمد کسروی «جشن کتاب‌سوزان» داشت. وی و برخی از پیروانش در روز اول دی‌ماه، کتاب‌هایی را که زیانبار می‌دانستند طی مراسمی می‌سوزاندند. احمد کسروی، تأسیس‌کننده باهماد آزادگان، در گفتاری در روز یکم دی ماه که کتاب میسوزانیدند، در سخنرانی ای در یکم دی ماه ۱۳۲۲، می‌گوید:سرچشمهٔ بدبختی شرقیان اینهاست که باید از میان رود. امروز جوانان که سر می‌افرازند گرفتار اینها می‌شوند و بیشتر ایشان بیکبار تباه می‌گردند. اینست ما چنان‌که از یکسو آمیغهای [=حقایق] زندگی را می‌پراکنیم همچنان باید باین کتابها پرداخته بنابودی آنها کوشیم.چنان‌که بارها گفته‌ایم ما این کار را از روی هوس، یا از راه تندروی، یا بنام ستیزه با این و آن نمی‌کنیم. بلکه از روی فهم و بینش این رفتار را برگزیده‌ایم و هوده ی[=نتیجه] بزرگی از آن می‌خواهیم. کسانی چون می‌شنوند ما کتابها را به آتش می‌اندازیم دهانشان بازمی‌ماند. چه کنند بیچارگان! تاکنون از زیان این کتابها آگاه نشده‌اند. در نزد آنان این کتابها سرچشمهٔ فرهنگ و دانش است.آزادگان (لقب پاکدینان) باور می‌داشتند که کتاب‌های شاعرانی چون خیام، حافظ، مولوی و نثرهایی چون گلستان سعدی و برخی کتاب‌های شیعی گری زیانمند اند و باید آنان را نابود کرد. کسروی درین باره کتاب‌هایی نوشته چون شیعی گری و حافظ چه می‌گوید؟ که درین باره سخن می‌گوید. همچنین برخی از دیگر آزادگان سخنرانی‌هایی درین باره کرده‌اند که در کتابی بنام «یکم دی ماه» گرد آورده شده.امروز آغاز کار است و خواهد رسید روزی که پشته‌ها افرازیم و همه را در یکجا آتش زنیم. آنگاه این سوزاندن دشمنی نشان دادن است، بیزاری جُستن است. یک نتیجهٔ این آن خواهد بود که مردم به بدی این کتابها پی برند و آن پردهٔ ناآگاهی از جلو چشمشان برداشته شود.در واکنش به این کتاب سوزی‌های باهماد آزادگان، شماری از مخالفان چنین نمودند که آنان قرآن هم می‌سوزاندند. کسروی و باهماد آزادگان انکار کردند و گفتند که چون آنان توانایی پاسخ‌های شایا دادن را نمی‌دارند، می‌خواهند چنین به ما تهمت بزنند تا مردم از ما بیزاری جویند. کسروی در همان سخنرانی یکم دیماه ۱۳۲۲ می‌گوید:این را هم بگویم: دشمنان ما دروغی پراکنده‌اند که ما قرآن را نیز به آتش می‌اندازیم. روسیاهان چون درمانده‌اند به این دروغ دست می‌یازند. من آشکاره می‌گویم: بسیاری از کتابهایی که نزد دیگران ارجمند است ما به آتش می‌اندازیم. اینک کتابها روی میز چیده شده در میان آنها گلستان و بوستان سعدی، دیوان حافظ و مفاتیح الجنان و مانند اینها هست و همهٔ آنها درخور آتش است؛ ولی قرآن نزد ما گرامی ست و ما پاسش می‌داریم. قرآن کجا و این گونه سوزانیدن کجا؟!.. قرآن جای خود می‌دارد. در میان کتابها یک نسخه از انجیلها می‌بود که شما دیدید من جدا گردانیدم. انجیل با آن سخنانی که درباره‌اش توان گفت با این کتابها که به آتش می‌کشیم در یک رده نیست. کتابهایی که بنیاد دینی از دینهای خدایی بوده باید پاسش داریم …
دوره جمهوری اسلامی

در اواخر سال ۱۳۸۴ با تغییر «مرکز امور مشارکت زنان» به «مرکز امور زنان و خانواده» در دولت نهم، شایع شد که مدیریت جدید تصمیم داشته کتاب‌های «کتابخانه تخصصی زنان» را که در دوران محمد خاتمی ایجاد شده بود از بین ببرد، اما در لحظات آخر کار متوقف شده و به تعطیل کردن کتابخانه و ایجاد محدودیت دسترسی به کتاب‌ها اکتفا شد، هرچند که گفته می‌شود تعدادی از کتاب‌ها از مرکز خارج شده و بازگردانده نشده‌است.
دوره جمهوری اسلامی > سوزانده شدن یکی از معتبرترین کتاب‌های پزشکی

یکی از فقیهان هوادار حکومت جمهوری اسلامی به نام عباس تبریزیان (در نزد برخی، معروف به «پدر طب اسلامی»)، یکی از کتاب‌های مرجع در زمینهٔ آموزش پزشکی یعنی اصول طب داخلی هاریسون را سوزاند؛
در عین حال، سه تن از پزشکان معترض به این اقدام، توسط یکی از دادگاه‌های جمهوری اسلامی، هر یک به ۶۰ ضربه شلاق، محکوم شدند.
ارجاعات فرهنگی

کتاب فارنهایت ۴۵۱ اثر ری برادبری دنیایی را وصف می‌کند که در آن کتاب‌سوزی به صورت سیستماتیک انجام می‌شود. نام کتاب به دمای اشتعال کاغذ اشاره دارد.
در بخش اول دن کیشوت اثر سروانتس، کشیش و خدمتکار کتاب‌های پهلوانی دن کیشوت را می‌سوزانند.
یوهان ولفگانگ فون گوته در بخش شرح و توصیف دیوان غربی-شرقی در مورد کتابسوزی در ایران به دست اعراب چنین می‌نویسد:
اعراب به تمامی کتابها که به نظر آنها یا زائد بودند یا مضر، حمله‌ور شدند. آنها تمام آثار ادبی را نابود کردند، بطوریکه کمترین میزان کتابها از آن زمان (ایران ساسانی) به دست ما رسیده‌است. جاری شدن زبان عربی (به دست اعراب) نیز از دوباره ایجاد شدن هرگونه حرکتی (در ایران) که بتوان آنرا ملی نامید، جلوگیری می‌کرد.
مرتضی راوندی در کتاب تاریخ اجتماعی ایران پس از اشاره به نوشته ابن خلدون در مقدمه می‌نویسد:
یکی از آثار شوم و زیان‌بخش حملهٔ اعراب به ایران، محو آثار علمی و ادبی این مرز و بوم بود. آنها کلیهٔ کتب علمی و ادبی را به عنوان آثار و یادگارهای کفر و زندقه از میان بردند.
مرتضی مطهری با اشاره به تاریخچه دانشگاه جندی شاپور در تیسفون می‌نویسد:
دانشگاه جندی شاپور که بیشتر یک مرکز پزشکی بوده کوچکترین آسیبی از ناحیه اعراب فاتح ندید و به حیات خود تا قرن سوم و چهارم هجری ادامه داد. پس از آنکه حوزه عظیم بغداد تأسیس شد دانشگاه جندی شاپور تحت الشعاع واقع گشت و تدریجاً از بین رفت. خلفای عباسی پیش از آنکه بغداد دارالعلم بشود، از وجود منجمین و پزشکان همین جندی شاپور در دربار خود استفاده می‌کردند. ابن ماسویه‌ها و بختیشوع‌ها در قرن دوم و سوم هجری فارغ‌التحصیل همین دانشگاه بودند. پس ادعای اینکه دانشگاه جندی شاپور بدست اعراب فاتح از میان رفت از کمال بی اطلاعی است
وی با استناد به هم عصر بودن اسکندر و ارسطو - که یونان پیشتر از زمان او در علوم عقلی به شکوفائی رسیده بود- نقل قول آغازین ابن خلدون -مبنی بر رسیدن علوم عقلی از ایرانیان به یونانیان پس از حمله اسکندر- را نا درست می‌داند. به گفته او، اینکه ابن خلدون جمله‌اش را با عبارت «گفته می‌شود» آغاز کرده، مویّد ضعیف بودن این نقل قول است.
ابوریحان بیرونی در کتاب آثارالباقیه عن القرون الخالیه در مورد حمله قتیبه ابن مسلم سردار امویان چنین می‌نویسد:
وقتی قتیبه ابن مسلم سردار عرب بار دوم به خوارزم رفت و آن را بازگشود هرکس را که خط خوارزمی می‌نوشت و از تاریخ و علوم و اخبار گذشته آگاهی داشت از دم تیغ بی‌دریغ گذراند و موبدان و هیربدان قوم را یکسره هلاک نمود و کتابهاشان همه بسوزانید و تباه کرد.
عبدالحسین زرین کوب در این باره می‌نویسد: «آنچه هم بیرونی راجع به نابود شدن کتب خوارزمی گفته‌است مشکوک است و به هر حال مویّد این واقعه نمی‌تواند بود.» ابوریحان در مقدمه کتاب " صیدله " یا " صیدنه " دربارهٔ زبان خوارزمی می‌گوید: این زبان به هیچوجه قادر برای بیان مفاهیم علمی نیست، اگر انسان بخواهد مطلبی علمی با این زبان بیان کند، مثل اینست که شتری بر ناودان آشکار شود.
راندال باتینکف

| راندال باتینکف | راندال باتینکف |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۶ اکتبر ۱۹۶۸ ‏(۵۶ سال)
ملیت:  ایالات متحده آمریکا
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۷۴-حال
راندال باتینکف (به انگلیسی: Randall Batinkoff) (زاده ۱۶ اکتبر ۱۹۶۸) بازیگر آمریکایی است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در فیلم مصلح، چه کسی سگ می‌گیرد؟، آموزش برتر، پیاده‌روی و صحبت کردن، بگذار شیطان سیاه بپوشد، دوش آوریل، هارت‌وود، شکسته و روابط مدرسه اشاره کرد.
هتیج آلتوگ

| هتیج آلتوگ | هتیج آلتوگ |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۹۷۸ (۴۶–۴۷ سال)
شهروندی: ترکیه
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها):  فیزیک  نانو فوتونیک  بیوسنسینگ  ریزسیالات  تولید نانو 
محل کار: دانشگاه بوستون، اکول پلی‌تکنیک فدرال لوزان (EPFL)
 :  
هتیج آلتوگ (انگلیسی: Hatice Altug) دانشمند ترکیه‌ای در زمینه مهندسی زیستی است.
تاریخ مردم کرد

این نوشتار به تاریخ مردم کرد از ازمنه باستانی تا دوران معاصر می‌پردازد.