stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اولدزموبیل گلدن راکت

Motor vehicle
| اولدزموبیل گلدن راکت> دید کلی | اولدزموبیل گلدن راکت> دید کلی |
| --- | --- |
شرکت: اولدزموبیل (جنرال موتورز)
نام‌های دیگر: XP-400 / SO 2490
تولید: one prototype built
مدل سال: ۱۹۵۶ (خودروی مفهومی)
طراح: Harley Earl
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
کلاس: خودروی اسپورت
شکل بدنه: 2-door فست‌بک
طرح‌بندی: خودروی موتور جلو-محور عقب
پیشرانه: پیشرانه
موتور: ۳۲۴ اینچ مکعب (۵٫۳ لیتر) Rocket V8
جعبه‌دنده: Hydra-Matic جعبه‌دنده خودکار
ابعاد: ابعاد
فاصله بین محورها: ۱۰۵ اینچ (۲٬۶۶۷ میلیمتر)
درازا: ۲۰۱٫۱ اینچ (۵٬۱۰۸ میلیمتر)
پهنا: ۷۵٫۴ اینچ (۱٬۹۱۵ میلیمتر)
بلندی: ۴۹٫۵ اینچ (۱٬۲۵۷ میلیمتر)
وزن خالص: ۲٬۵۰۰ پوند (۱٬۱۳۴ کیلوگرم)
گاه‌شمار: گاه‌شمار
پیشین: Oldsmobile Cutlass (1954)
اولدزموبیل گلدن راکت (انگلیسی: Oldsmobile Golden Rocket) یک خودروی مفهومی دونفره بود که در سال ۱۹۵۶ میلادی توسط شرکت جنرال موتورز معرفی گردید.
ابوالفضل ایلچی‌بیگ

| ابوالفضل ائلچیبیگ | ابوالفضل ائلچیبیگ |
| --- | --- |
Əbülfəz Elçibəy: Əbülfəz Elçibəy
دومین رئیس‌جمهور آذربایجان: دومین رئیس‌جمهور آذربایجان
دوره مسئولیت ۱۶ ژوئن ۱۹۹۲ – ۱ سپتامبر ۱۹۹۳: دوره مسئولیت ۱۶ ژوئن ۱۹۹۲ – ۱ سپتامبر ۱۹۹۳
پس از: عیسی قمبر (سرپرست)
پیش از: حیدر علی‌اف
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ابولفظل قدیرقولو اوغلو ائلچی بَی ۲۴ مهٔ ۱۹۳۸ نخجوان، جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی
درگذشته: ۲۲ اوت ۲۰۰۰ (۶۲ سال) آنکارا، ترکیه
ملیت:  جمهوری آذربایجان
حزب سیاسی: جبهه خلق آذربایجان
پیشه: سیاستمدار
امضا: 
ابوالفضل ائلچی بیگ (به ترکی: Əbülfəz Qədirqulu oğlu Elçibəy) (زادهٔ ۲۴ ژوئن ۱۹۳۸ در نخجوان – درگذشتهٔ ۲۲ اوت ۲۰۰۰ در آنکارا)، سیاست‌مدار آذربایجانی و یکی از مخالفان اتحاد جماهیر شوروی سابق و دومین رئیس‌جمهور جمهوری آذربایجان و نخستین رئیس‌جمهور غیر کمونیست جمهوری آذربایجان بود که در انتخابات آزاد این مقام را در ۱۶ ژوئن ۱۹۹۲ احراز کرد و طی یک کودتا در ژوئن ۱۹۹۳ از قدرت کنار رفت.
شکافه

ترک‌های زمین در بخش شرقی-غربی آتشفشان کامواموآ در هاوایی پس از فوران شکافه‌ای آن در سال ۲۰۱۱. قد زمین‌شناس در تصویر حدود ۱۸۰ سانتی‌متر (۵٫۹ پا) است.
شکافه (انگلیسی: Fissure) به شکاف بلند و باریک در امتداد سطح زمین گفته می‌شود. این اصطلاح از واژه لاتین fissura به معنای شیار یا شکاف گرفته شده است. شکافه در پوسته زمین، یخسارها و یخچال‌های طبیعی و بر روی آتشفشان‌ها دیده می‌شود.
دیتونا بیچ شورز، فلوریدا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= فلوریدا, 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| Daytona Beach Shores | Daytona Beach Shores |
| --- | --- |
شهر: شهر
Daytona Beach Shores City Hall: Daytona Beach Shores City Hall
Location in Volusia County and the state of فلوریدا: Location in Volusia County and the state of فلوریدا
مختصات: ۲۹°۱۰′۳۳″ شمالی ۸۰°۵۸′۵۹″ غربی﻿ / ﻿۲۹٫۱۷۵۸۳°شمالی ۸۰٫۹۸۳۰۶°غربی﻿ / 29.17583; -80.98306: مختصات: ۲۹°۱۰′۳۳″ شمالی ۸۰°۵۸′۵۹″ غربی﻿ / ﻿۲۹٫۱۷۵۸۳°شمالی ۸۰٫۹۸۳۰۶°غربی﻿ / 29.17583; -80.98306
ایالت:  فلوریدا
County:  Volusia
Incorporated: آوریل ۱۹۶۰
حکومت: حکومت
 • نوع: Commission-Manager
 • Mayor: Harry Jennings
 • City Manager: Michael Booker
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۹ مایل مربع (۲٫۴ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۹ مایل مربع (۲٫۳ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۱ کیلومتر مربع)  ۳٫۵۶٪
ارتفاع: ۱۵ فوت (۵ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۴۲۴۷
 • تراکم: ۴۶۰۰/مایل مربع (۱۸۰۰/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (Eastern (EST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
ZIP code: ۳۲۱۱۸
کد منطقه: ۳۸۶
FIPS code: 12-16550
GNIS feature ID: 0281354
وبگاه: http://www.dbshores.org/
دیتونا بیچ شورز (به انگلیسی: Daytona Beach Shores) شهری در شهرستان ولوسیا ایالت فلوریدا است که در سال ۱۹۶۰ بنیان‌گذاری شده است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۴٬۲۴۷ نفر جمعیت داشته و مساحت آن نیز ۲٫۴ کیلومتر مربع است.
شهر دایتونا بیچ شورز در سال ۱۹۶۰ توسط رهبران کسب‌وکار محلی که معتقد بودند یک جامعه کوچکتر می‌تواند خدمات بهتری به ساکنان خود ارائه دهد، سازمان‌دهی شد. این شهر در ۲۲ آوریل ۱۹۶۰ به‌طور رسمی تأسیس شد. در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، برنامه ساخت‌وساز بزرگی در شهر به اجرا درآمد و اکنون حدود ۸۰ درصد از ساکنان در آپارتمان‌های بلندمرتبه‌ای زندگی می‌کنند که در امتداد اقیانوس اطلس کشیده شده‌اند.
دایتونا بیچ شورز یک جامعه تفریحی و بازنشستگی است که بر اساس صنعت گردشگری و خدمات شکل گرفته است و فاقد صنعت تولیدی است. این شهر در طول سال به توریست‌ها خدمات ارائه می‌دهد و دارای امکانات تفریحی خانوادگی نظیر زمین‌های مینی‌گلف است. با توجه به جاذبه‌های گردشگری و امکانات تفریحی، این شهر به مقصدی محبوب برای توریست‌ها تبدیل شده است.
شهر دایتونا بیچ شورز در یک جزیره مانع در امتداد اقیانوس اطلس واقع شده است. سمت غربی جزیره توسط تالاب رود هلیفکس، که بخشی از مسیر آبی اینترکوستال است، احاطه شده است. این شهر از شمال با دایتونا بیچ و از جنوب با ویلبر-بای-د-سی و پورت اورنج هم‌مرز است. آب‌وهوای این شهر از نوع نیمه‌گرمسیری مرطوب (Cfa) است که برای شهرهای جنوب شرقی ایالات متحده معمول است. تابستان‌ها در اینجا گرم و مرطوب است و دما اغلب به ۹۰ درجه فارنهایت و بیشتر می‌رسد. زمستان‌ها خشک و ملایم است و بارش برف بسیار نادر است؛ آخرین بار در دسامبر ۲۰۰۷ برف در این شهر مشاهده شده است.
بالکن

برای دیگر کاربردها، بالکن (ابهام‌زدایی) را ببینید.
نمایی از بالکن‌های آپارتمانی در خیابان مارکت در شهر سان فرانسیسکو، ایالات متحده آمریکا.
سبک های مختلف بالکن
Various styles of balconiesبالکن (به فرانسوی: Balcon) ایوانک یا ایوانگاه (در تالار سینما یا نمایش‌سرا) بخشی از یک ساختمان است که معمولاً از دیوارهای ساختمان بیرون زده‌است.
بالکن از الحاقات آپارتمان‌ها محسوب می‌شود که مساحت آن در مساحت آپارتمان و بنا محاسبه می‌گردد. بالکن‌ها فضاهایی مسقف هستند که حداقل یک طرف آن رو به فضای بیرونی دارند، گاهی بالکن‌ها دو طرف و گاهی سه طرفِ بازِ رو به فضایِ مجاور دارند. در این فضا، قسمت‌های بستهٔ فضا شامل نیم‌دیوار، نرده یا ترکیب این دو با دیوار است.
تفاوت با تراس

از دیدگاه معماری، تراس به فضای الحاق‌شده به آپارتمان گفته می‌شود. غیرمسقف است و جزو مشاعات شمرده می‌گردد؛ در نتیجه، مساحت تراس‌ها در محاسبهٔ مساحت آپارتمان‌ها دخالتی ندارد. به‌طور کلی ایوان، تراس و بالکن فضاهای مسکونی را بالاتر از فضای بیرون قرار می‌دهند که در صورت نشستن کاربر در آن بتواند به فضای حیاط یا منظرهٔ بیرونی مسلط شود و از زیبایی‌های آن بهره‌مند گردد.
ریشه‌شناسی

بر پایهٔ واژه‌نامه دهخدا، بالکن احتمالاً از ریشه فارسی «بالاخانه» اقتباس شده‌است. بر باور برخی از زبان‌شناسان، واژه بالکن که ابتدا از زبان ایتالیایی به زبان‌های فرانسوی، انگلیسی و روسی وارد شده‌است، دارای ریشهٔ فارسی است.
شیشهٔ بالکنی

تازگیها، اصطلاحات بسیاری است که در حوزهٔ تراس و بالکن مورد استفاده قرار می‌گیرند، مانند: بالکن شیشه‌ای، شیشه‌ای کردن بالکن، بستن بالکن، پوشاندن بالکن، پوشاندن بالکن با شیشه، بالکن، شیشهٔ بالکن، بالکن شیشه‌ای تاشو… سیستم‌های بالکن شیشه‌ای عمدتاً با حرکت شیشه در ریل‌های آلومینیومی کار می‌کنند و همهٔ پنجره‌ها در گوشهٔ مناسبی از بالکن جمع می‌شوند. در گذشته، بالکن‌ها را با PVC یا هر گونه ملزمه‌ای همچون آلومینیوم می‌پوشاندند و آن را کاملاً به یک محیط بسته تبدیل می‌کردند. بالکن‌هایی که به این شکل پوشانده می‌شدند دیگر کاربری بالکن نداشتند و همچون دیگر فضاها و اتاق‌های خانه می‌شدند. با به روی کار آمدن بالکن‌های شیشه‌ای، این وضعیت از میان برچیده شد. بالکن‌هایی که به مردم فضای راحتی در خانه‌هایشان می‌دهند، اهمیت بیشتری می‌یابند.
رندی بارتز

رندی بارتز (انگلیسی: Randy Bartz؛ زادهٔ october ۷, ۱۹۶۸&#۱۶۰;(۱۹۶۸-۱۰-۰۷) (۵۶ سال)) ورزشکار اسکیت سرعت اهل ایالات متحده آمریکا است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
عباس کیارستمی

«کیارستمی» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای مشاهدهٔ کسانِ دیگری با این نام، کیارستمی (نام خانوادگی) را ببینید.
| عبّاس کیارستمی | عبّاس کیارستمی |
| --- | --- |
کیارستمی در سالِ ۲۰۱۳: کیارستمی در سالِ ۲۰۱۳
زادهٔ: ۱ تیر ۱۳۱۹ تهران، ایران
درگذشت: ۱۴ تیر ۱۳۹۵ (۷۶ سال) پاریس، فرانسه
مدفن: لواسان، شهرستان شمیرانات، ایران
محل تحصیل: دانشگاه تهران
پیشه‌ها: فیلم‌ساز عکاس تهیه‌کننده نقاش شاعر
سال‌های فعالیت: ۱۹۶۲–۲۰۱۶
آثار برجسته: خانه دوست کجاست؟ کلوزآپ زیر درختان زیتون طعم گیلاس باد ما را خواهد برد
سبک: مستندی مینیمالیسم شاعرانه
همسر: پروین امیرقلی (ا. ۱۹۶۹–ج. ۱۹۸۲)
فرزندان: ۲؛ از جمله بهمن کیارستمی
امضاء: امضاء
عبّاس کیارستمی (۱ تیر ۱۳۱۹ – ۱۴ تیر ۱۳۹۵) فیلم‌ساز و عکّاس ایرانی بود. کیارستمی به عنوان یکی از تأثیرگذارترین سینماگران جهان نیز شناخته می‌شد. او از سال ۱۹۷۰ میلادی در کار سینما شروع به فعالیت کرد و بیش از ۴۰ فیلم بلند، کوتاه و مستند ساخت. از مهم‌ترین کارهایش می‌توان به: سه‌گانهٔ کوکر، کلوزآپ (۱۹۹۰)، طعم گیلاس (۱۹۹۷)، و باد ما را خواهد برد (۱۹۹۹) اشاره کرد. او در دوره پایانی کارش به فیلم‌سازی بیرون از ایران روی آورد که حاصلش فیلم‌هایی مانند کپی برابر اصل (۲۰۱۰) و مثل یک عاشق (۲۰۱۲) بود.
کیارستمی علاوه بر سینما در کارهای دیگر هنری از جمله شعر، عکّاسی، چیدمان، موسیقی، طرّاحی گرافیک، طراحی و نقاشی نیز فعال بود. او را باید در زمرهٔ سینماگران جریان موسوم به موج نوی سینمای ایران و همتای سهراب شهید ثالث و پرویز کیمیاوی به‌شمار آورد. سادگی، استفاده از کودکان به عنوانِ نقش اول و قهرمانِ داستان، سبکِ مستندگونه، بهره‌گیری از فضاهای روستایی، حذفِ کارگردان، شاعرانگی و نیز مکالمهٔ شخصیت‌ها در سواری برخی از ویژگی‌های فیلم‌های کیارستمی است.
کیارستمی برندهٔ جایزه‌های سینماییِ فراوانی است. وی پنج بار نامزد جایزه نخل طلای جشنواره کن شد و در سال ۱۹۹۷ در پنجاهمین دورهٔ جشنوارهٔ فیلمِ کن برای طعم گیلاس این جایزه را گرفت. وی در جشنواره‌های متعددِ معتبرِ فیلمِ جهان به عنوان داور حضور داشته است. وی همچنین با دریافت ۳۲ دستاوردِ شخصی، پرافتخارترین هنرمند ایران به‌شمار می‌رود.
زندگی

کیارستمی در سالِ ۱۳۱۹ در تهران به دنیا آمد. پدرش احمد نام داشت و از طایفهٔ کیارستمی‌های میگون بود. در مدرسهٔ جَم در قلهک با آیدین آغداشلو همدرس شد. نخستین تجربهٔ هنریِ او نقاشی بود. او این هنر را تا پایانِ دورانِ نوجوانی همچنان ادامه داد تا آنجا که در سن ۱۸ سالگی توانست در یک مسابقهٔ نقاشی برندهٔ جایزه شود. وی اندکی پس از این کامیابی در دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران پذیرفته شد. او در دانشگاه بیشتر به فراگیریِ نقاشی و طراحیِ گرافیک پرداخت و در هنگام تحصیل برای تأمین هزینه‌های زندگی به عنوان پلیس راهنمایی رانندگی مشغول به کار شد. کیارستمی از سال ۱۳۴۰ یعنی در دهه ۱۹۶۰ به عنوان نقاش تبلیغاتی در آتلیه ۷ و یکی دو مؤسسهٔ دیگر به کار طراحی جلد کتاب، پوستر و آگهی‌های بازرگانی پرداخت، و بعدها به «تبلی فیلم» رفت. از سال ۱۳۴۶ در سازمان تبلیغاتی نگاره به طراحی و ساختن تیتراژ فیلم پرداخت که نخستین آن‌ها عنوان‌بندیِ فیلم وسوسهٔ شیطان ساختهٔ محمّد زرّین‌دست بود.
طراحی پوستر و ساخت عنوان‌بندیِ فیلم‌های قیصر و رضا موتوری ساختهٔ مسعود کیمیایی را او انجام داد. مدتی بعد به دعوت فیروز شیروانلو، که مسئولیت امور سینمایی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان را داشت به کانون رفت و در سال ۱۳۴۹ فیلم کوتاه نان و کوچه را ساخت. در سال ۱۳۵۱ فیلم زنگ تفریح را ساخت و با ساخت فیلم مسافر در سال ۱۳۵۳ مطرح شد. او در سینمای بعد از انقلاب پایه‌گذار سینمایی شد که تا به حال فیلمسازان زیادی پیرو این نوع سینما، فیلم ساخته و مطرح شده‌اند. عباس کیارستمی با فیلم طعم گیلاس در سال ۱۹۹۷ جایزه نخل طلای جشنواره فیلم کن را هم از آن خود کرده است.
کیارستمی از ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۶ روی هم رفته ۱۵۰ آگهی بازرگانی برای تلویزیون ایران ساخت. او تا پایان دههٔ ۱۹۶۰ عنوان‌بندیِ فیلم‌هایی همچون قیصر ساختهٔ مسعود کیمیایی و طرح کتاب‌های کودکان را انجام داد.
کیارستمی هیچگاه برای تلویزیون سریال نساخت.
کیارستمی در ۱۹۶۹ با پروین امیرقلی ازدواج کرد و در سال ۱۹۸۲ از او جدا شد. آن‌ها از این پیوند، صاحب دو پسر به نام‌های احمد زادهٔ ۱۹۷۱ و بهمن ۱۹۷۸ شدند. فرزند دوم او بهمن کیارستمی در سال ۱۹۹۳ در سن ۱۵ سالگی مدیر فیلم‌برداری و کارگردان شد و فیلم مستند سفری به دیار مسافر را ساخت.
کیارستمی پس از انقلابِ ۱۳۵۷ هم در ایران ماند. او بر این باور بود که «تصمیم به ماندن» مهم‌ترین تصمیمِ او برای زندگیِ حرفه‌ایش بوده است. او می‌گوید که حضور همیشگی اش در ایران و ملیت ایرانی توانایی او در ساخت فیلم را دو چندان کرده است، وی در این باره گفت:
اگر درختی را که ریشه در خاک دارد از جایی به جای دیگر ببرید، آن درخت دیگر میوه نمی‌دهد و اگر بدهد آن میوه دیگر به خوبی میوه‌ای که در سرزمین مادریش می‌تواند بدهد نیست. این یک قانون طبیعت است. فکر می‌کنم اگر سرزمینم را رها کرده بودم درست مانند این درخت شده بودم.
.
او در تیرماهِ سالِ ۱۳۹۵ برای درمانِ بیماری و عوارضِ جرّاحیِ ناموفّق، علی‌رغمِ مخالفتِ پزشکانِ ایرانی، به فرانسه رفت و سرانجام روزِ ۱۴ تیر در بیمارستانی در فرانسه درگذشت. پیکر او ۲۰ تیرماه ۱۳۹۵ در لواسان به خاک سپرده شد. او به دلیل حساسیت چشمانش به نور، معمولاً از عینک تیره استفاده می‌کرد.
فیلم‌سازی > دههٔ ۱۳۵۰

سال ۱۹۶۹، در سرآغاز دگرگونی‌هایی که گاهی موج نوی سینمای ایران می‌نامند و با فیلم‌هایی چون گاو و قیصر و آرامش در حضور دیگران و رگبار شناخته می‌شود، کیارستمی کمک کرد تا بخشی برای فیلم‌سازی در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان تهران ایجاد شود. فیلم دوازده دقیقه‌ای نان و کوچه (۱۳۴۹)، ساختهٔ کیارستمی، سرآغاز همکاری کانون در ساخت فیلم بود. این فیلم کوتاه نئورئالیسم داستان بچه مدرسه‌ای بیچاره‌ای را روایت می‌کرد که گرفتار یک سگ شده بود. فیلم بعدی زنگ تفریح نام داشت که سال ۱۹۷۲ ساخته شد. کم‌کم کانون به کارگاهی مهم برای ساخت فیلم‌های ایرانی تبدیل شد و نه تنها فیلم‌های کیارستمی بلکه فیلم‌هایی چون دونده،   باشو، غریبه‌ی کوچک هم توسط همین کارگاه هنری ساخته شد.
در دههٔ ۱۹۷۰ در هنگام نو شدن ادبی فرهنگی سینمای ایران، کیارستمی به فردگرایی در فیلم‌سازی روی آورد. هنگامی که دربارهٔ نخستین فیلم او سخن به میان آمد او چنین پاسخ داد:
نان و کوچه نخستین تجربهٔ سینمایی من بود و باید بگویم که بسیار دشوار بود. من مجبور بودم با یک بچهٔ بسیار کوچک، یک سگ و یک گروه فیلم‌سازی غیرحرفه‌ای البته به جز مدیر فیلم‌برداری که مدام غُر می‌زد و اعتراض می‌کرد کار کنم. خوب مدیر فیلم‌برداری در صحنه حق داشت چون من از روش فیلم‌سازی که او بدان خو گرفته بود پیروی نمی‌کردم.
کیارستمی پس از فیلم تجربه ۱۹۷۳، فیلم مسافر را در سال ۱۹۷۴ ساخت. مسافر روایت‌گر داستان پسری ده ساله و پُر دردسر به نام قاسم جولایی (با بازی حسن دارابی) است که در یکی از شهرهای کوچک ایران زندگی می‌کند و می‌خواهد برای تماشای مسابقهٔ تیم فوتبال مورد علاقه‌اش به تهران برود او برای این کار، دوستان و همسایگانش را هم فریب می‌دهد و پس از چندین ماجراجویی در نهایت به موقع به ورزشگاه تهران می‌رسد. این فیلم، تصمیم پسر را به عنوان هدفش؛ و کوتاهی‌ها و بی‌تفاوتی‌هایش را به صورت تأثیر رفتار او بر دیگران به‌ویژه نزدیکانش نمایش می‌دهد. این فیلم به بررسی رفتار آدمی و تعادل راستی و ناراستی می‌پردازد. فیلم ویژگی‌های کیارستمی یعنی واقع‌گرایی، سادگی و سبک پیچیده و همچنین نوعی شیفتگی بین روح و جسم بشری را به نمایش گذاشت. مسافر، فیلمی زمینه‌ساز در کارنامهٔ وی ارزیابی می‌شود، از این جهت که عناصری صوری و روایی در آن وجود دارد که تا به امروز، در همهٔ آثار کیارستمی مشترکند؛ و آن سبک مستندگونه و ادغام دو ویژگی پارادوکسال یعنی سادگی و پیچیدگی است.
سال ۱۹۷۵ کیارستمی دو فیلم کوتاه به نام‌های من هم می‌توانم و دو راه حل برای یک مسئله کارگردانی کرد. در آغاز سال ۱۹۷۶ فیلم رنگ‌ها و پس از آن فیلم پنجاه و چهار دقیقه‌ای لباسی برای عروسی را به نمایش درآورد. لباسی برای عروسی داستان سه نوجوان را نمایش می‌دهد که بر سر یک لباس برای یک جشن عروسی با هم درگیر می‌شوند. این فیلم برنده دیپلم افتخار جشنواره بین‌المللی فیلم مسکو و برنده دیپلم ویژه هیئت داوران و جایزه تلویزیون ملی ایران یازدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم کودکان و نوجوانان تهران شد. نخستین فیلم بلند کیارستمی، فیلم ۱۱۲ دقیقه‌ای گزارش است که در سال ۱۹۷۷ به نمایش درآمد. در این فیلم به یک ممیز مالیاتی پرداخته می‌شود که متهم به دریافت رشوه شده و در ادامهٔ ماجرا یک خودکشی هم در داستان روی می‌دهد. کیارستمی در سال ۱۹۷۹ فیلم قضیهٔ شکل اول، شکل دوم را ساخت..
فیلم‌سازی > دههٔ ۱۳۶۰

کیارستمی در آغاز دههٔ ۱۹۸۰ چندین فیلم کوتاه کارگردانی کرد که از جملهٔ آن‌ها می‌توان به: بهداشت دندان ۱۹۸۰، به ترتیب یا بدون ترتیب ۱۹۸۱، همسُرایان ۱۹۸۲ و همشهری ۱۹۸۳ اشاره کرد. کیارستمی با ساخت فیلم خانه دوست کجاست؟ در سال ۱۹۸۷ در بیرون از ایران هم شناخته شد و مورد تحسین قرار گرفت. کیارستمی جایزه گریفون برنزی و مدال طلای شهر را از جشنواره فیلم جیفونی دریافت کرد و در لوکارنو مورد تمجید بسیاری قرار گرفت. وی نامزد پلنگ طلایی، برنده پلنگ برنزی، برنده جایزه کنفدراسیون بین‌المللی هنر سینما، برنده جایزه فیپرِشی و برنده جایزه فیلم منتخب انجمن منتقدان فیلم جشنواره فیلم لوکارنو شد.
خانهٔ دوست کجا است داستان ساده‌ای دربارهٔ یک پسر مدرسه‌ای هشت سالهٔ باوجدان را روایت می‌کند که تلاش می‌کند دفترچه دوستش را که در روستای همسایه زندگی می‌کند به او بازگرداند وگرنه دوستش را از مدرسه بیرون می‌کنند. در طول این فیلم باورهای سنتی روستانشینان ایران نمایش داده شده است. کیارستمی این فیلم را از نگاه یک کودک می‌سازد. بهره‌گیری شاعرانه از منظره‌های روستایی ایران و همچنین نشان دادن واقعیت زندگی از نکته‌های مورد توجه در این فیلم است.
منتقدان سه فیلم خانهٔ دوست کجاست؟ و زندگی و دیگر هیچ ۱۹۹۲ و زیر درختان زیتون ۱۹۹۴ را به سه‌گانهٔ کوکر مانند کرده‌اند چون هر سه فیلم، روستایی به نامِ کوکر در ایران را به تصویر می‌کشد. پایهٔ فیلم به زمین‌لرزه رودبار و منجیل (۱۳۶۹) مربوط می‌شود که در آن ۴۰٬۰۰۰ تن جانشان را از دست دادند. کیارستمی از نمادهای زندگی، مرگ، تغییر و دوام برای ارتباط سه فیلم استفاده می‌کند. این سه‌گانه در دههٔ ۱۹۹۰ در فرانسه و دیگر کشورها از جمله هلند، سوئد، آلمان و فنلاند بسیار خوش درخشید و با کامیابی روبرو شد. کیارستمی خود این سه فیلم را به عنوان سه‌گانه نمی‌شناسد، بلکه می‌گوید دو فیلم آخر و طعم گیلاس (۱۹۹۷) با هم یک سه‌گانه را می‌سازند و هر سه دربارهٔ ارزش زندگی بحث می‌کنند. کیارستمی برای زیر درخت زیتون مورد توجه اکثر منتقدان قرار گرفت. کیارستمی در ۱۹۸۷ داستان فیلم کلید را نوشت و تدوین کرد اما آن را کارگردانی نکرد. او در ۱۹۸۹ فیلم مشق شب را ساخت.
فیلم‌سازی > دههٔ ۱۳۹۰

کپی برابر اصل ۲۰۱۰ با هنرنمایی ژولیت بینوش که در توسکانی فیلم‌برداری شد، نخستین فیلم کیارستمی بود که در خارج از ایران تولید و فیلم‌برداری می‌شد. این فیلم از داستان رویارویی یک زن فرانسوی با یک مرد انگلیسی سخن می‌گفت. این فیلم در سال ۲۰۱۰ در جشنوارهٔ فیلم کن پذیرفته شد. پیتر بردشاو از گاردین این فیلم را «عجیب و جذاب» توصیف کرده بود و گفته بود که کپی برابر اصل به پردازش نمای یک ازدواج می‌پردازد ژولیت بینوش در این فیلم نقش زنی پرانرژی ولی با رفتارهایی ساختگی و گیج‌کننده یا به عبارت ساده‌تر زنی عجیب را دارد - آدمی تحصیل کرده که به نظر در زمینه‌هایی ناموفق است. او نتیجه‌گیری کرده بود که «این کار، به‌طور قطع یک نمونه از تکنیک‌های ترکیبی کیارستمی بوده است که لزوماً نمونهٔ موفقی نیست.» در مقابل راجر ایبرت فیلم کیارستمی را برجسته دانسته و به این نکته اشاره کرده است که: «روش کیارستمی در پدیدآوردن فضا و دادن حس به فیلم برجسته است.» بینوش برای بازی در این فیلم، جایزهٔ بهترین بازیگر نقش اول زن را در جشنوراه کن به دست آورد. روزنامه لوموند در مورد کپی برابر اصل نوشت: «عباس کیارستمی، معروف‌ترین فیلم‌ساز ایرانی و از بزرگ‌ترین کارگردانان جهان، به دور از هیاهو، اکنون در ایتالیا به‌سر می‌برد و فیلم «کپی برابر اصل» را که «ژولیت بینوش» در آن نقش‌آفرینی دارد، مقابل دوربین برده است. دوری از ایران و ساخت فیلمی در ایتالیا انقلابی در سینمای کیارستمی است.» کیارستمی برای کپی برابر اصل برای چهارمین بار نامزد دریافت نخل طلایی جشنواره فیلم کن شده بود. وی همچنین برای این فیلم جایزه جوانان جشنواره فیلم کن و جایزه بهترین فیلم خارجی زبان انجمن منتقدان فیلم دالاس‌فورت وورث را به دست آورد. آسوشیتدپرس به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین سازمان‌های رسانه‌ای جهان همسو با بسیاری دیگر از رسانه‌های بین‌المللی فهرستی از ۱۰ اثر برتر سینمایی در یک دهه اخیر را منتشر کرد. این رسانه با جای دادن نام فیلم «کپی برابر اصل» را در این فهرست، آن را آغازگر جسور برای سینمای دهه اخیر خواند. فیلم بعدی کیارستمی به نام مثل یک عاشق ۲۰۱۲ که در ژاپن فیلمبرداری شد، بازخوردهای گوناگونی داشت. کیارستمی برای مثل یک عاشق برای پنجمین بار نامزد دریافت نخل طلا جشنواره کن شده بود. در سال ۲۰۱۳ نشان افتخار دولت ژاپن و در سال ۲۰۱۴ نشان دکوراسیون علوم و هنر اتریش به او اهدا شد.
فیلم‌سازی > داوری در جشنواره‌ها

کیارستمی در بسیاری از جشنواره‌های فیلم به عنوان داور حضور داشته است که می‌توان از جشنواره فیلم کن در سال‌های ۱۹۹۳، ۲۰۰۲، ۲۰۰۵ و ۲۰۱۴ به عنوان برجسته‌ترین آن‌ها یاد کرد. همچنین در سال ۲۰۰۵ سرپرست داوران در بخش دوربین طلایی جشنوارهٔ فیلم کن بود. او در سال ۱۹۸۵ در جشنوارهٔ فیلم ونیز در سال ۱۹۹۰ در جشنوارهٔ فیلم لوکارنو در سال ۱۹۹۶ در جشنوارهٔ فیلم سن‌سباستین، در سال ۲۰۰۰ در جشنواره فیلم کارلووی واری، در سال ۲۰۰۴ در جشنواره فیلم سائو پائولو، در سال ۲۰۰۷ در جشنوارهٔ فیلم کانال بیو به عنوان سرپرست داوران و در سال ۲۰۱۱ در جشنواره فیلم کاستندورف به داوری پرداخت. او در بسیاری از جشنواره‌های فیلم در سراسر اروپا مانند جشنوارهٔ فیلم استوریل پرتغال، به‌طور مرتب حضور داشت.
وی همچنین سرپرستی داوران در بخش فیلم کوتاه جشنوارهٔ فیلم کن را در سال ۲۰۱۴ عهده‌دار بوده است.
فیلم‌سازی > تحلیل سبک

در کتاب کیارستمی، سینمای شعر و تجدد که در اتریش منتشر شد به تحلیل یک شکل از سینما کیارستمی می‌پردازد. پیشینه تصویری کیارستمی در تکوین زیبایی‌شناسی نقش عمده داشته و آن را از دقت بصری انباشته است. کادربندی، پرسپکتیو، تأثیرات سایه روشن، پلان‌بندی سطح عکس یا تابلو و دقت در اجزای نما برای او اهمیتی وافر داشته است. او بعدها با نگاه ساده و بی‌پیرایه به جریان زندگی، به فرم‌های متنوع و سبکی پیچیده‌تر می‌رسد. در ترکیبی سنجیده از نماهای دور و پلان‌های تودرتوی طولانی، سبکی فرامی‌روید که لحن شاعرانهٔ آن محسوس است، اما تحلیل آن چندان آسان نیست.
دیگر کارها

کیارستمی تجربه‌هایی گوناگون در کارهای مختلف مانند آهنگسازی، طراحی صحنه و پوستر و لباس، تدوین و حتی بازیگری و رهبری اپرا داشت. وی همچنین در عکاسی طبیعت شناخته بود. کیارستمی به همراه ژان کوکتو، ساتیاجیت رای، درک جارمن
، آلخاندرو خودوروفسکی و ریدلی اسکات، فیلمساز دیگری بود که در ژانرهای دیگر مانند شعر، طراحی صحنه، نقاشی یا عکاسی نگاه خود را بیان داشت.
دیگر کارها > نویسندگی

کیارستمی در اواخر زندگی کتاب‌هایی از ادبیات کلاسیک ایران به نام‌های حافظ به روایت عباس کیارستمی، سعدی از دست خویشتن فریاد، آتش در باد جزئی از کلیات شمس، آب (نیما یوشیج به روایت عباس کیارستمی) و شب (گزیده اشعار شاعران کلاسیک و معاصر ایران با موضوع شب) منتشر کرد. ترجمه انگلیسی شعرهای اصلی کیارستمی و شعرهای گزیده شاعران معاصر و کلاسیک ایران به انتخاب عباس کیارستمی را در سال ۲۰۱۵ میلادی در قالب طرح سینمای شاعرانه کیارستمی، ایمان توسلی و پال کرونین در نیویورک آمریکا به چاپ رساندند.
دیگر کارها > عنوان‌بندی و طرّاحیِ پوستر

به همین سادگی و یک حبه قند دو فیلم ساختهٔ رضا میرکریمی بود که عنوان‌بندیِ آن به خطِّ کیارستمی نوشته و پوستر آن را نیز او طرّاحی کرده بود. طراحی پوستر و ساخت تیتراژ دو فیلم از مسعود کیمیایی با نام قیصر، رضا موتوری و همچنین فیلم‌های پنجره، حکیم‌باشی و وسوسه شیطان نیز از دیگر فعالیت‌های کیارستمی در زمینه طراحی تیتراژ بود.
همچنین کیارستمی پوستر اصلی یازدهمین جشن بزرگ سینمای ایران را طراحی کرد. تصویر پوستر جشن یازدهم یکی از عکس‌های مجموعه برف عباس کیارستمی است. در این پوستر دو درخت سبز بر زمینه سفید، نمادی از برگزاری یازدهمین جشن سینمای ایران است.
دیگر کارها > کارگاه‌های آموزشی

کیارستمی در سال‌های آخرش کارگاه‌های آموزشیِ متعدّدی در شهرهای مختلفِ ایران، کلمبیا، انگلستان، فرانسه و اسپانیا برای هنرجویان برگزار کرد. او زمانی به فرانس پرس گفته بود: «هر سال در چهار یا پنج کارگاه که هر کدام ده روزی به طول می‌انجامد، شرکت می‌کنم و هر بار سعادت بزرگی برای من است. بسیار مشتاق و بی تاب برای این کار هستم؛ چون همیشه علاقه‌مندم از زمان خود استفاده‌ای کنم.» او اضافه کرده بود: «زمانی از خودم احساس رضایت دارم که به این جوان‌ها بیاموزم و مطمئن هستم همان اندازه که به جوانان تدریس می‌کنم از آن‌ها یادمی‌گیرم.»
دیگر کارها > موسیقی

کیارستمی رهبری دو گروه اپرا را نیز در شهرهای پاریس و لندن به عهده داشت. او سابقه اجرای موفقیت‌آمیز اپرای همه زن‌ها اینگونه‌اند در جشنواره هنری فرانسه را در کارنامه خود دارد. همچنین عباس کیارستمی طراحی دکور صحنه، طراحی پوستر، بروشور و بلیت‌های کنسرت‌های پرویز مشکاتیان را انجام داده است. کیارستمی همچنین دو اپرای دیگر را در سالن اپرای ملی انگلیس در لندن در سال ۲۰۰۴ اجرا کرد.
دیگر کارها > معماری

کیارستمی داور سومین دوره جایزه معماری میر میران بود و همچنین در کنار ناصر تقوایی، بهمن جلالی و سیف‌الله صمدیان به داوری اولین مسابقه عکس فرش دست باف در ایران پرداخت. کیارستمی به همراه چند تن از معماران ایرانی نیز نمایشگاه آثار معماری هفتم را برگزار نمود.
دیگر کارها > شعر

یک مجموعهٔ دوزبانهٔ شعر از کیارستمی با بیش از ۲۰۰ شعر با نام «همراه با باد» توسّطِ انتشارات دانشگاه هاروارد منتشر شد. استادان دانشگاه کا فوسکاری ونیز اشعار او را تحلیل کرده‌اند. نتایج تجزیه و تحلیل نشان می‌دهد که چگونه رفتار کیارستمی با واقعیت نامشخص در اشعار و فیلم‌های او مشابه است. اشعار عباس کیارستمی نخستین بار توسط خانه ادبیات فرانکفورت در کشور آلمان در نمایشگاه بین‌المللی کتاب فرانکفورت سال ۲۰۰۴ به چاپ رسید. این کتاب که در زبان آلمانی «به همراهی باد» نام دارد. «گرگی در کمین» دیگر سروده وی به‌صورت دو زبانه فارسی و انگلیسی است که توسط کریم امامی و مایکل بی‌یرد ترجمه شده است.