ممانعت هوایی
پیش‌زمینه

با بررسی عملیات‌های ممانعت هوایی گذشته، دکتر ادوارد مارک از مرکز تاریخ نیروی هوایی سه روش انجام عملیات ممانعت هوایی را شناسایی کرد. اولین مورد، تخریب یا فرسایش فیزیکی سربازان و تدارکات قبل از رسیدن به میدان جنگ است. دوم قطع «خطوط ارتباطی» دشمن یا ایجاد محاصره برای جلوگیری از رسیدن سربازان و تجهیزات به میدان نبرد است. سوم، ایجاد ناکارآمدی‌های سیستمی در سیستم لجستیکی دشمن است؛ به‌طوری که سربازان و ادوات نظامی آهسته‌تر یا پرهزینه‌تر به میدان نبرد برسند.
درحالی که هر سه روش را می‌توان در عملیات ممانعت تاکتیکی یا استراتژیک به کار برد، دکتر مارک استدلال می‌کند که موفقیت آنها به شرایط خاص میدان نبرد بستگی دارد. برای مثال، ممانعت از طریق فرسایش در مقیاس تاکتیکی به بهترین وجه عمل می‌کند، زیرا به‌ندرت می‌توان بخش چشمگیری از سربازان و ادوات دشمن را در هر اقدام نابود کرد. انهدام ۱۰۰ کامیون تدارکاتی، زمانی‌که دشمن ممکن است هزاران کامیون داشته باشد - همچنین کامیون‌ها را می‌توان به راحتی جایگزین کرد - فقط یک ضرر جزئی در مقیاس استراتژیک است، اما اگر آن کامیون‌ها تنها کامیون‌های در دسترس برای یک نبرد خاص باشند، آسیب به آنها ممکن است در نتیجه نبرد مهم باشد. به همین ترتیب، ممانعت موفق از طریق محاصره با وجود ویژگی‌های زمین (مانند پل‌ها، تونل‌ها و غیره) که دشمن به آنها وابسته است، و این واقعیت که می‌توان این ویژگی‌ها را اصلاح یا از آنها اجتناب کرد، دشوارتر می‌شود. تخریب یک پل در زمان مناسب، اگر حتی برای مدت کوتاهی از رسیدن نیروهای کمکی دشمن جلوگیری کند، ممکن است بر نتیجه نبرد تأثیر بگذارد، اما در مقیاس استراتژیک، دشمن می‌تواند آن را جایگزین کند یا مسیر جایگزینی در مدت نسبتاً کوتاه پیدا کند. در این راستا، ایجاد ناکارآمدی‌های سیستمی در سیستم لجستیکی دشمن (با استفاده از ترکیبی از فرسایش و محاصره در مقیاس تاکتیکی) کارامدترین شکل ممانعت استراتژیک بوده‌است. دشمنی که مجبور است مسیری پرپیچ و خم‌تر را انتخاب کند یا به وسیله ترابری ناکارآمدتری اتکا کند، ممکن است به مرور زمان نتواند نیازهای خود را برآورده کند و بنابراین به دلیل کمبود منابع مناسب شکست بخورد.
دکتر مارک همچنین هشت شرط را شناسایی کرد که بر نتیجه عملیات‌های ممانعت تأثیر می‌گذارند، که از نظر او سه مورد اول برای یک ممانعت موفق کاملاً ضروری است. پنج مورد دیگر در این امر سهیم هستند، در حالی که در همه عملیات‌های موفق را همگی سهم چشمگیری نداشتند، اما حداقل یکی از آن پنج مورد وجود داشت.
برتری هوایی: برتری هوایی که به‌صورت دسترسی چشمگیر و کم‌دردسر به حریم هوایی دشمن تعریف می‌شود، برای یک عملیات موفق ممانعت، حیاتی است. هیچ عملیات ممانعتی، در جایی که ممانعت‌کننده مجبور شده‌است، همزمان برای برتری هوایی بجنگد، موفق نبوده‌است.
اطلاعات: داشتن اطلاعات کافی از موقعیت دشمن نه تنها برای دانستن اینکه به چه چیزی حمله کنید، بلکه برای اینکه چه زمانی و به چه روشی به آنها حمله کنید، مهم است. برای مثال، دانستن یا ندانستن همزمان مسیرهای تدارکاتی دشمن و برنامه ترابری آنها می‌تواند تفاوت بین یک عملیات موفق یا شکست‌خورده باشد. این اطلاعات باید دائماً به‌روز شود؛ زیرا دشمن همواره روش‌های خود را برای غلبه بر ممانعت تغییر می‌دهد.
شناسایی: اگر هدفی قابل شناسایی نباشد، نمی‌توان آن را ممانعت کرد. این شرایط نه تنها به ماهیت ذاتی هدف، بلکه به محیط اطراف و سطح فناوری آن هم اشاره دارد. شناسایی کاروان کشتی‌ها در دریا نسبت به کاروانی از کامیون‌هایی که در زیر سایبان جنگل حرکت می‌کنند، آسان‌تر است، اما اگر ممانعت‌کننده دید در شب نداشته باشد، شناسایی و حمله به هر دو کاروان در شب دشوارتر است.
فشار پایدار: از آنجایی که اهداف یک عملیات ممانعت اغلب جایگزین‌پذیر یا تعمیرپذیر هستند، یک ممانعت‌کننده باید به‌طور مداوم بر دشمن خود فشار وارد کند تا از انجام این کار جلوگیری کند. در حالی که فشار پایدار، بیشتر یک شرط کمک‌کننده در طول عملیات تاکتیکی است، اما برای موفقیت عملیات استراتژیک ضروری بوده‌است.
تمرکز: هرچه دشمن وسایل ترابری، مسیرها یا انبارهای کمتری داشته باشد، ممانعت آنها آسانتر است. با مقایسه یک کاروان کوچک از کشتی‌های بزرگ با ناوگانی متشکل از هزاران کامیون کوچک، نابودی هر یک از آن کشتی‌ها ضرری بزرگ‌تر از نابودی هر یک از کامیون‌ها برای دشمن خواهد بود.
کانال‌گذاری: هرچه دشمن راه‌های تدارکاتی کمتری داشته باشد، در صورت قطع شدن هر یک از آنها ضرر بیشتری خواهد داشت. این شامل وجود هر نقطه خفگی، چه طبیعی و چه مصنوعی، است که یک ممانعت‌کننده می‌تواند از آنها استفاده کند. برخی از وسایل ترابری (مانند راه‌آهن) بیشتر از سایرین در معرض کانال‌گذاری هستند.
نرخ مصرف زیاد: چه به دلیل نبرد سنگین و چه به دلیل حرکت گسترده، دشمنی که مجبور به مصرف ادوات با نرخ بسیار بالاتری است، نسبت به زمانی که میزان مصرف آنها کم باشد، برای عملیات ممانعت مستعدتر است. این امر مانع از آن می‌شود که ذخیره‌ای از منابع را جمع‌آوری کنند و در نتیجه انعطاف‌پذیری کمتر و روش ناکارآمدتری در پشتیبانی مجدد دارند.
محدودیت لجستیکی: اگر شبکه لجستیکی دشمن نسبت به نیازهایش ظرفیت ذاتی کمتری داشته باشد، جبران خسارت وارده به آن دشوارتر خواهد بود. به این ترتیب، حتی اگر دشمن میزان مصرف کمی داشته باشد، باز هم محدود کردن شبکه لجستیکی آنها به اندازه کافی می‌تواند کمبود عرضه ایجاد کند.