stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
نیکی (خواننده ژاپنی)
فیلم‌شناسی > برنامه تلویزیونی

| سال | عنوان | نقش | توضیحات | منابع |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۱۵ | مه‌چا مه‌چا ایکه‌ته‌رو! |  |  |  |
| ۲۰۱۵ | FNS 27hour TV |  |  |  |
| ۲۰۲۰ | آی-لند | شرکت کننده | در جایگاه چهارم قرار گرفت |  |
| ۲۰۲۱ | New Japan Boy and Nakai |  |  |  |
| ۲۰۲۱ | Legal consultation center with a queue |  |  |  |
| ۲۰۲۲ | To Masahiro Nakai's Friday Sumas |  |  |  |
:
فیلم‌شناسی > میزبان

| سال | عنوان | نقش | توضیحات | منابع |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۲۳ | کی‌کان ژاپن ۲۰۲۳ | مجری | به همراه ریوجین |  |
فیلم‌شناسی > برنامه رادیویی

| سال | عنوان | نقش | توضیحات |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۲۱－۲۰۲۲ | تمام شب انهایپن با نیپون اکس | مجری |  |
:
فیلم‌شناسی > تبلیغات

| سال | تبلیغ | توضیحات |
| --- | --- | --- |
| ۲۰۱۴ | پخش‌کننده دی‌وی‌دی سونی |  |
| ۲۰۱۶ | نیچی شاریو (ورژن ریکی جکسون) |  |
| ۲۰۱۸ | پوکاری سوئیت |  |
:
فیلم‌شناسی > اجرای زنده

| سال | عنوان | آرتیست | نقش | منابع |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۱۶ | بهشت مرز ندارد | توکیو اسکا پارادایس ارکسترا | مهمان |  |
| ۲۰۱۶ | Legend Tokyo Chapter.5 WORLD GUEST Piece: Michael Jackson LEGEND Tribute | تراویس پین | رقصنده |  |
| ۲۰۱۷ | شاینی ورلد ۲۰۱۷ 〜فایو〜 نسخه ویژه | شاینی | شاینی کیدز |  |
:
ویدئوشناسی > حضور در موزیک ویدئو

| سال | عنوان | خواننده | نقش | توضیحات | منابع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۱۶ | «صورتم را نمی‌توانم حس کنم» | د ویکند | رقصنده | موزیک ویدئوی ورژن ژاپنی |  |
| ۲۰۱۷ | «タッタ» | یوزو | رقصنده |  |  |
ایرانیت (کانی)

| ایرانیت | ایرانیت |
| --- | --- |
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
رده‌بندی: کانی‌های سیلیکات
فرمول شیمیایی (بخش تکراری): Pb10Cu(CrO4)6(SiO4)2(F,OH)2
دسته‌بندی شرونتس-نیکل: 7.FC.15
دستگاه بلوری: دستگاه بلوری سه‌شیب
گروه فضایی: Triclinic pedial نماد هرمان-موگن: (1)  گروه فضایی: P1
ساختار بلوری: a = 10.02 Å, b = 9.54 Å, c = 9.89 Å; α = 104.5°, β = 66°, γ = 108.5°; Z=1
ویژگی‌ها: ویژگی‌ها
رفتار بلوری: Equant to flattened euhedral crystals
سختی موس: 3
جلا: Vitreous
رنگ خاکه: Yellow
وزن مخصوص: 5.8
ویژگی‌های ظاهری: Biaxial
ضریب شکست: nα = 2.250 - 2.300 nγ = 2.400 - 2.500
دوشکستی: δ = 0.150 - 0.200
ایرانیت (به انگلیسی: Iranite) یک کانی سیلیکات کرومات مس سرب تری‌کلینیک با فرمول Pb10Cu(CrO4)6(SiO4)2(F,OH)2 است.
این کانی برای اولین بار در ایران دیده شده. این کانی از نوع آنالوگ مسی همی هدریت (Pb10Zn(CrO4)6(SiO4)2(F,OH)2) است.
حد (نظریه رسته‌ها)

در نظریه رسته‌ها که شاخه ای از ریاضیات است، مفهوم مجرد حد (به انگلیسی: Limit) خواص اساسی سازه های جهانی چون ضرب، عقب‌برها و حد معکوس را در خود جمع می کند. مفهوم دوگان آن یعنی هم‌حد سازه هایی چون اجتماعات مجزا، جمع‌های مستقیم، هم‌ضرب‌ها، برون‌برها و حد مستقیم را تعمیم می دهد.
همچون مفاهیم خواص جهانی و تابعگون‌های الحاقی که قویاً به هم مرتبطند، حد و هم‌حد نیز در مراتب بالای تجرید وجود دارند. به منظور فهمشان ابتدا باید مثال هایی که این مفاهیم سعی بر تعمیمشان دارند را مطالعه کرد.
تعریف

حدها و هم‌حدها در رسته ای چون  C به کمک نمودارها در  C تعریف می شوند. به طور صوری، یک نمودار به شکل  J در  C تابعگونی از  J به  C است:
F\colon J\rightarrow C
رسته  J را می توان به صورت رسته اندیس و نمودار  F را به عنوان اندیس‌گذار اشیاء و ریخت ها در  C دید که الگوی اندیس‌گذاری اش را از رسته اندیس  J می گیرد. اغلب به مواردی علاقه‌مندیم که در آن  J رسته ای کوچک یا حتی متناهی باشد. یک نمودار را کوچک یا متناهی گوییم هرگاه  J به ترتیب کوچک یا متناهی باشد.
تعریف > حد

فرض کنید  F\colon J\rightarrow C یک نمودار به شکل  J در رسته ای چون  C باشد. یک مخروط به  F شیئی چون  N از  C است به همراه خانواده  \psi _{X}\colon N\rightarrow F(X) از ریخت‌ها که توسط اشیاء  X از  J اندیس شده باشند، چنان که برای هر ریخت  f\colon X\rightarrow Y در  J داشته باشیم  F(f)\circ \psi _{X}=\psi _{Y}.
یک حد برای نمودار  F\colon J\rightarrow C مخروطی چون  (L,\phi ) به  F است چنان که برای هر مخروط  (N,\psi ) به  F وجود داشته باشد ریخت یکتایی چون  u\colon N\rightarrow L چنان که برای تمام  X در  J داشته باشیم  \phi _{X}\circ u=\psi _{X}:
ایسورزیو

مکان
| Aicurzio | Aicurzio |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
Comune di Aicurzio: Comune di Aicurzio
ناحیه: لمباردی
استان / شهرستان: استان مونتزا و بریانتزا (MB)
حکومت: حکومت
 • شهردار: Matteo Raffaele Baraggia
مساحت: مساحت
 • کل: ۲٫۵ کیلومتر مربع (۱٫۰ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۳۵ متر (۷۷۱ فوت)
جمعیت (Dec. 2004): جمعیت (Dec. 2004)
 • کل: ۲٬۰۱۰
 • تراکم: ۸۰۰/کیلومتر مربع (۲۱۰۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Aicurziesi
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: 20886
پیش‌شماره تلفن: 039
وبگاه: وبگاه رسمی
ایسورزیو (به ایتالیایی: Aicurzio) یک سکونتگاه مسکونی در ایتالیا است که در استان مونتزا و بریانتزا واقع شده‌است.
خصوصیات

ایسورزیو ۲٫۵ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۰۱۰ نفر جمعیت دارد و ۲۳۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
همدلی

در آغوش گرفتن کسی که آسیب دیده نشانهٔ همدلی است.
همدلی یا هم‌احساسی درک احساس و فهم تجربهٔ حسی دیگران با توانایی دید از نگاه آن‌ها و قراردادن خود در جایگاه آن‌ها است.
دانشنامهٔ روان‌شناسی اثبات‌گرا همدلی را «توانایی تشخیص یا تجربهٔ غیرمستقیم (وضعیت هیجانی) یا حالت عاطفی موجودی دیگر»، یا «پاسخ عاطفی ناشی از درک یا فهم وضعیت یا شرایط عاطفی هیجانی دیگران» معنا کرده است. همدلی به عنوان یک کاتالیزور برای رفتار نوع دوستانه عمل می‌کند که باعث تقویت رفتار اجتماعی و کاهش رنج انسان می‌شود. همدلی را به معنای فهمیدن علاقه‌ها و نگرانی‌های دیگران نیز آورده‌اند، حسی عاطفی که به فرد کمک می‌کند خشونت‌آمیز رفتار نکند و در برخورد با دیگران اصول مهربانی را در نظر داشته باشد. همدلی نوعی درمان است، زیرا احساس دیدن و شنیدن در سطحی عمیق و عاطفی یک تجربه شفابخش است.همدلی پایه ارتباطات مؤثر است؛ زیرا با ایجاد اعتماد و احترام متقابل، روابط انسانی را تقویت می‌کند.
واژه‌شناسی

در سال ۱۹۰۹ روان‌شناس ادوارد تیچنر واژهٔ آلمانی Einfühlung با ریشهٔ یونانی εν (به درون) و πάθος (شوق و درد) را به امپاتی (به انگلیسی: Empathy) برگرداند.
خضرآباد (اشکذر)

| خضرآباد | خضرآباد |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: یزد
شهرستان: اشکذر
بخش: خضرآباد
مردم: مردم
جمعیت: ۵۳۵ نفر(۱۳۹۵)
رشد جمعیت: ۸٪- (۵سال)
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
ارتفاع: ۱۶۰۹ متر
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
شهردار: محمدصادق زارع
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۳۵۲۳۸۲
شناسهٔ ملی خودرو:  ایران
کد آماری: ۲۳۷۷
  خضرآباد  روی نقشه ایران ۳۱°۵۱′۵۷″شمالی ۵۳°۵۷′۰۹″شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۸۶۵۷۱۴°شمالی ۵۳٫۹۵۲۴۱۴°شرقی﻿ / 31.865714; 53.952414   :   خضرآباد  روی نقشه ایران ۳۱°۵۱′۵۷″شمالی ۵۳°۵۷′۰۹″شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۸۶۵۷۱۴°شمالی ۵۳٫۹۵۲۴۱۴°شرقی﻿ / 31.865714; 53.952414   
 :  
خضرآباد شهری در بخش خضرآباد شهرستان اشکذر استان یزد ایران است.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۵۳۵ نفر (۱۶۳ خانوار) بوده‌است؛ که با این حساب، این شهر جزو ۱۰ شهر دارای کمتر از ۱۰۰۰ نفر جمعیت در ایران است.
| جمعیت تاریخی> سال | جمعیت تاریخی> جمعیت | جمعیت تاریخی> ±% |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۸۵ | ۲۱۶ | —     |
| ۱۳۹۰ | ۵۸۱ | ۱۶۹٪+ |
| ۱۳۹۵ | ۵۳۵ | ۷٫۹٪− |
کانو جیگورو

در این نام ژاپنی، «کانو» نام خانوادگی است.
| کانو جیگورو嘉納 治五郎 | کانو جیگورو嘉納 治五郎 |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۸ اکتبر ۱۸۶۰ (در تقویم قمری، سال اول من‌ان)  استان هیوگو، ژاپن
درگذشت: ۴ مهٔ ۱۹۳۸ (۷۷ سال) اقیانوس آرام (روی کشتی هیکاوا مارو)
ملیت: ژاپنی
محل تحصیل: دانشگاه توکیو
پیشه(ها): جودو و جوجوتسو
شناخته‌شده برای: ابداع‌کنندهٔ ورزش جودو
کانو جیگورو (به ژاپنی: 嘉納 治五郎، ۱۰ دسامبر ۱۸۶۰ – ۴ مه ۱۹۳۸) مربی، ورزشکار و بنیان‌گذار هنر رزمی جودو بود که در سال ۱۸۸۲ میلادی با الهام گرفتن از جوجوتسو، جودو را ابداع کرد. جودو، همراه با جوجوتسو، یکی از اولین هنرهای رزمی ژاپنی بود که به رسمیت بین‌المللی دست یافت و اولین هنر رزمی ژاپنی بود که به ورزش رسمی المپیک تبدیل شد.
نوآوری‌های علوم پرورشی که به کانو نسبت داده می‌شوند شامل استفاده از کمربندهای سیاه و سفید و معرفی نظام رتبه‌بندی دان برای نشان دادن رتبه نسبی اعضای یک سبک هنر رزمی است. از شعارهای معروفی که به کانو نسبت داده می‌شود، می‌توان به «بهره‌وری حداکثری با حداقل تلاش» (به ژاپنی: 精力善用، seiryoku zen'yō) و «رفاه و منفعت متقابل» (به ژاپنی: 自他共栄، jita kyōei) اشاره کرد.
در زندگی حرفه‌ای خود، کانو یک معلم بود. سمت‌های مهم او شامل خدمت به عنوان مدیر آموزش ابتدایی وزارت آموزش (به ژاپنی: 文部省، Monbushō) از سال ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۱ و به عنوان رئیس مدرسه عالی عادی توکیو از سال ۱۹۰۰ تا ۱۹۲۰ است. او نقش کلیدی در گنجاندن جودو و کندو به برنامه‌های مدارس دولتی ژاپن در دهه ۱۹۱۰ داشت.
کانو همچنین در ورزش‌های بین‌المللی پیشگام بود. از دستاوردهای او می‌توان به اولین عضو آسیایی کمیته بین‌المللی المپیک اشاره کرد (او از سال ۱۹۰۹ تا ۱۹۳۸ در این سمت بود). او نماینده رسمی ژاپن در بیشتر بازی‌های المپیک بین سال‌های ۱۹۱۲ و ۱۹۳۶ بود و به عنوان سخنگوی برجسته ژاپن برای میزبانی بازی‌های المپیک ۱۹۴۰ خدمت کرد.
افتخارات و نشان‌های رسمی او شامل نشان درجه یک شایستگی، نشان بزرگ خورشید تابان و درجه سوم امپراتوری بود. کانو در ۱۴ مه ۱۹۹۹ به عنوان اولین عضو تالار مشاهیر فدراسیون جهانی جودو (IJF) معرفی شد.
سال‌های اولیه > دوران کودکی

جیگورو کانو در خانواده‌ای سازنده ساکی در شهر میکاگه، ژاپن (که اکنون بخشی از هیگاشینادا-کو، کوبه است) به دنیا آمد. برندهای ساکیِ خانواده شامل «هاکوشیکا»، «هاکوتسورو» و «کیکو-ماسامونه» بودند. با این حال، پدر کانو، کانو جیروساکو (که نام اصلی‌اش مارشیبا جیروساکو بود)، پسرخوانده بود و وارد کسب و کار خانوادگی نشد. او به جای آن به عنوان کشیش غیر مذهبی و به عنوان کارمند ارشد در خط کشتیرانی کار می‌کرد. پدر کانو به شدت به قدرت آموزش و پرورش در دنیای مدرن باور داشت و برای جیگورو، پسر سوم خود، تحصیلات عالی فراهم کرد. معلمان اولیه او شامل دانشمندان نئوکنفوسیونیسم، یاماموتو چیکوون و آکیتا شوسستو بودند. مادر کانو زمانی که او نه ساله بود درگذشت و پس از آن، پدرش خانواده را به توکیو منتقل کرد. کانو جوان در مدارس خصوصی ثبت نام شد و معلم خصوصی زبان انگلیسی داشت. در سال ۱۸۷۴، برای بهبود مهارت‌های زبان انگلیسی و آلمانی خود به مدرسه خصوصی ایکوئی که توسط اروپایی‌ها اداره می‌شد، فرستاده شد.
در دوره نوجوانی، قد کانو ۱٫۵۷ متر (۵ فوت و ۲ اینچ) بود، اما وزن او تنها ۴۱ کیلوگرم (۹۰ پوند) بود. به دلیل جثه کوچک و طبیعت علمی‌اش، او در مدرسه ایکوئی به‌طور مکرر مورد آزار و اذیت قرار می‌گرفت، تا حدی که دانش‌آموزان دیگر گاهی او را از ساختمان مدرسه بیرون می‌کشیدند و کتک می‌زدند. بنابراین، او آرزو داشت که قوی‌تر شود تا بتواند از خود دفاع کند. روزی، نیکای بایسی، دوست خانوادگی که عضو گارد شوگون بود، اشاره کرد که جوجوتسو شکلی عالی از تمرینات فیزیکی است و به کانو چند تکنیک نشان داد که توسط آنها فرد کوچکتر می‌تواند بر حریف بزرگتر و قوی‌تر غلبه کند. با دیدن پتانسیل دفاع شخصی در این هنر، کانو تصمیم گرفت که این هنر را بیاموزد، علی‌رغم اصرار نیکای که چنین تمریناتی قدیمی و خطرناک هستند. تا زمانی که کانو به آکادمی کایسی نقل مکان کرد، آزار و اذیت‌ها کاهش یافته بود، اما علاقه او به جوجوتسو همچنان باقی بود. پدرش نیز او را از جوجوتسو منع می‌کرد، زیرا آزار و اذیت‌هایی که پسرش متحمل شده بود را نادیده می‌گرفت. اما پس از مشاهده علاقه عمیق کانو به این هنر، به او اجازه داد با این شرط که کانو برای تسلط بر آن تلاش کند، به تمرین بپردازد.
مؤسسه جودو کودوکان > تأسیس

در اوایل دهه ۱۸۸۰، بین جوجوتسویی که کانو تدریس می‌کرد و جوجوتسویی که معلمانش در گذشته آموزش می‌دادند، تفاوت مشخصی وجود نداشت. معلم کیتو-ریوی کانو، ایکوبو تسونتوشی، دو یا سه بار در هفته به کلاس‌های کانو می‌آمد تا از تدریس او حمایت کند. به تدریج، شاگرد و استاد جای خود را عوض کردند و کانو شروع به شکست دادن ایکوبو در رندوری کرد. کانو در این باره، در گزارش کشف خود می‌گوید:
«معمولاً او مرا به زمین می‌انداخت. اما حالا به جای اینکه بیفتم، من او را بیشتر وقت‌ها به زمین می‌انداختم. این کار را با وجود اینکه او از مکتب کیتو-ریو بود و در تکنیک‌های پرتابی بسیار ماهر بود، انجام می‌دادم. این موضوع ظاهراً او را شگفت‌زده کرد و برای مدتی نسبت به آن ناراحت بود. کاری که انجام داده بودم، بسیار غیرمعمول بود. اما این نتیجه مطالعه‌ام در مورد چگونگی شکستن وضعیت حریف بود. حقیقت این است که مدتی طولانی این مسئله را همراه با خواندن حرکات حریف مطالعه کرده بودم. اما اینجا بود که برای اولین بار تلاش کردم تا به‌طور کامل اصول شکستن وضعیت حریف را قبل از حرکت به سمت پرتاب، اعمال کنم…
این موضوع را به آقای ایکوبو توضیح دادم و گفتم که پرتاب باید پس از شکستن وضعیت حریف اعمال شود. سپس او به من گفت: «این درست است. فکر می‌کنم چیز بیشتری برای آموزش به تو ندارم.»
کمی بعد، با اسرار جوجوتسوی کیتو-ریو آشنا شدم و تمام کتاب‌ها و دست‌نوشته‌های این مکتب را دریافت کردم.»
برای نامگذاری سیستم خود، کانو اصطلاحی را که ترادا کانمون، پنجمین رئیس کیتو-ریو، در هنگام تأسیس سبک خود، جیکیشین-ریو، پذیرفته بود، احیا کرد: «جودو». این نام ترکیبی از کاراکترهای جُو (به ژاپنی: 柔، jū),، به معنای «نرمی» و دو، به معنای «راه» است، اما به صورت استعاری به معنای «روش» می‌باشد.
از نظر فنی، کانو تکنیک‌های پرتابی کیتو-ریو و تکنیک‌های خفه‌کردن و تثبیت تنجین شینیو-ریو را ترکیب کرد. به این ترتیب، کوشیکی-نو-کاتا در جودو، فرم‌های سنتی کیتو-ریو را با تفاوت‌های جزئی از سنت اصلی حفظ می‌کند. به‌طور مشابه، بسیاری از تکنیک‌های تنجین شینیو-ریو (اما نه فرم‌های آن) در کیمه-نو-کاتا حفظ شده‌اند.
کار اولیه کانو تحت تأثیر روش‌ها و نهادهای مختلف قرار داشت. همان‌طور که او در سال ۱۸۹۸ نوشت:
«با جمع‌آوری تمام نقاط قوتی که از مدارس مختلف آموخته بودم و افزودن اختراعات و اکتشافات خود، نظامی جدید برای تربیت جسمی و آموزش اخلاقی و همچنین برای پیروزی در مسابقات طراحی کردم.»
با این حال، پس از اینکه جودو بین سال‌های ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۷ به مدارس عمومی ژاپن معرفی شد، استانداردسازی کاتا و تکنیک‌های مسابقات افزایش یافت.
مؤسسه جودو کودوکان > توسعه و رشد

کانو همچنین بر توسعه و رشد سازمان جودوی خود، مؤسسه جودو کودوکان، نظارت داشت. این تلاش در نوع خود فوق‌العاده بود، زیرا تعداد اعضای کودوکان از کمتر از دوازده دانش‌آموز در سال ۱۸۸۲ به بیش از هزار عضو دارای رتبه دان تا سال ۱۹۱۱ افزایش یافت.
در ماه مه یا ژوئن ۱۸۸۲، کانو، کودوکان جودو را با دوازده تشک در مکانی متعلق به معبد بودایی ایشو-جی (به ژاپنی: 永昌寺، Eishō-ji) در منطقه شیتایا (اکنون منطقه هیگاشی اوئنو در منطقه تایتو-کو) در توکیو راه‌اندازی کرد و ایکوبو سه روز در هفته در دوجو حضور داشت تا به تدریس کمک کند. در آن زمان، کانو تنها تعداد کمی دانش‌آموز داشت، اما آن‌ها از طریق مسابقات منظم با تیم‌های جودوی پلیس محلی، تکنیک‌های خود را بهبود بخشیدند.
کودوکان در آوریل ۱۸۹۰ به فضایی با ۶۰ تشک منتقل شد. در دسامبر ۱۸۹۳، کودوکان شروع به نقل مکان به فضای بزرگتری در تومیزاکا-چو، کویشی‌کاوا-چو کرد و این انتقال تا فوریه ۱۸۹۴ تکمیل شد.
اولین کانگیکو (تمرین زمستانی) کودوکان در زمستان ۱۸۹۴–۱۸۹۵ در دوجوی تومیزاکا-چو برگزار شد. تمرین تابستانی یا شوشوگیکو در سال ۱۸۹۶ آغاز شد. به گفته‌ای. جی. هریسون بریتانیایی، «برای عادت دادن دانش‌آموز به دو افراط گرمای شدید و سرما و پرورش فضیلت استقامت»:
تمام دوجوهای جودوی ژاپنی از جمله کودوکان، تمرینات ویژه‌ای در تابستان و زمستان برگزار می‌کنند. برای تمرین تابستانی، گرم‌ترین ماه سال، اوت و گرم‌ترین زمان روز، از ساعت ۱ بعد از ظهر، انتخاب می‌شود؛ و برای تمرین زمستانی که از ژانویه آغاز می‌شود، دانش‌آموزان از ساعت ۴ صبح شروع به کشتی‌گیری می‌کنند و تا ساعت ۷ یا ۸ ادامه می‌دهند. تمرین تابستانی شوشوگیکو و تمرین زمستانی کانگیکو نامیده می‌شود. همچنین در آخرین روز تمرین زمستانی، تمرین ویژه‌ای به نام «تمرین شماره» برگزار می‌شود که در آن، به عنوان آزمون استقامت ویژه، دانش‌آموزان از ساعت ۴ صبح تا ۲ بعد از ظهر تمرین می‌کنند و غالباً در این مدت تا صد مسابقه انجام می‌دهند.
در اواخر دهه ۱۸۹۰، کودوکان دو بار دیگر نقل مکان کرد؛ ابتدا در نوامبر ۱۸۹۷ به فضایی با ۲۰۷ تشک و سپس در ژانویه ۱۸۹۸ به فضایی با ۳۱۴ تشک منتقل شد. در سال ۱۹۰۹، کانو کودوکان را به ثبت رساند و با ۱۰٬۰۰۰ ین (در آن زمان حدود ۴٬۷۰۰ دلار آمریکا) به آن اهدا کرد. دلیل این کار، طبق گفته روزنامه ژاپن تایمز در ۳۰ مارس ۱۹۱۳، این بود که «این مؤسسه شگفت‌انگیز بتواند طبیعت اخلاقی و جسمی جوانان ژاپنی را بازسازی کند، بدون نیاز به توجه شخصی بنیان‌گذار آن.»
کودوکان یک بار دیگر در دوران زندگی کانو نقل مکان کرد و در ۲۱ مارس ۱۹۳۴، این فضای ۵۱۰ تشک را افتتاح کرد. مهمانان افتتاحیه شامل سفرای بلژیک، ایتالیا و افغانستان در ژاپن بودند. در سال ۱۹۵۸، هنگامی که کودوکان به محل فعلی هشت طبقه‌ای خود که اکنون بیش از ۱۲۰۰ تشک دارد، نقل مکان کرد، ساختمان قدیمی به انجمن کاراته ژاپن فروخته شد.
کمیته بین‌المللی المپیک

کانو در سال ۱۹۰۹ به فعالیت در کمیته بین‌المللی المپیک مشغول شد. این موضوع پس از آن اتفاق افتاد که کریستین هلستروم از کمیته المپیک سوئد به دولت‌های ژاپن و چین نامه نوشت و پرسید که آیا آن‌ها قصد دارند تیم‌هایی به المپیک ۱۹۱۲ بفرستند یا نه. دولت ژاپن که نمی‌خواست با پاسخ منفی به این نامه، خود را در عرصه بین‌المللی خجالت‌زده کند، بنابراین به وزارت آموزش و پرورش دستور داد که این موضوع را بررسی کند. این وزارتخانه به‌طور منطقی به کانو مراجعه کرد که تنها مربی تربیت بدنی بود که تجربه تازه‌ای در اروپا داشت. کانو پذیرفت که نماینده ژاپن در کمیته بین‌المللی المپیک باشد و پس از گفتگو با سفیر فرانسه در ژاپن و مطالعه بروشورهای ارسالی از سوئد، به گفته خودش «ایده‌ای نسبتاً خوب از بازی‌های المپیک پیدا کرد.»
برای انجام وظایف خود به عنوان یک عضو، کانو در سال ۱۹۱۲ به تأسیس انجمن ورزشی آماتور ژاپن (Dai Nippon Tai-iku Kyokai) کمک کرد که مأموریت آن نظارت بر ورزش‌های آماتور در ژاپن بود. کانو نماینده رسمی ژاپن در المپیک ۱۹۱۲ در استکهلم بود و در سازماندهی بازی‌های قهرمانی شرق دور که در مه ۱۹۱۷ در اوساکا برگزار شد، شرکت داشت. در سال ۱۹۲۰، کانو نماینده ژاپن در المپیک آنتورپ بود و در اوایل دهه ۱۹۲۰، او در شورای تربیت بدنی ژاپن خدمت کرد. او در سازماندهی بازی‌های قهرمانی شرق دور که در مه ۱۹۲۳ در اوساکا برگزار شد، نقش چندانی نداشت و در المپیک ۱۹۲۴ پاریس نیز حضور نداشت، اما نماینده ژاپن در المپیک‌های آمستردام (۱۹۲۸)، لس آنجلس (۱۹۳۲) و برلین (۱۹۳۶) بود. از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۸، او یکی از سخنگویان برجسته بین‌المللی در تلاش‌های ژاپن برای میزبانی المپیک ۱۹۴۰ بود.
هدف اصلی کانو در این فعالیت‌ها، به گفته خودش، گردهم آوردن مردم برای هدفی مشترک با احساس دوستانه بود. اهداف او شامل وارد کردن جودو به المپیک نبود. همان‌طور که در نامه‌ای به گنجی کویزومی در بریتانیا در سال ۱۹۳۶ نوشت:
«از من توسط افراد مختلفی پرسیده شده است که آیا معرفی جودو در بازی‌های المپیک عاقلانه و ممکن است یا نه. نظرم در این مورد در حال حاضر نسبتاً منفعل است. اگر این خواست کشورهای عضو دیگر باشد، مخالفتی ندارم. اما تمایلی به پیش‌قدم شدن ندارم. از طرفی، جودو در واقع فقط یک ورزش یا بازی ساده نیست. من آن را به عنوان یک اصل زندگی، هنر و علم می‌بینم. در واقع، این وسیله‌ای برای دستیابی به فرهنگ شخصی است. فقط یکی از اشکال آموزش جودو، به اصطلاح رندوری، می‌تواند به عنوان نوعی ورزش طبقه‌بندی شود… [علاوه بر این] بازی‌های المپیک چنان با ملی‌گرایی ترکیب شده‌اند که ممکن است تحت تأثیر آن قرار بگیرد و جودو به شکلی واپس‌گرا تبدیل شود همان‌طور که جوجیتسو قبل از تأسیس کودوکان بود. جودو باید همانند هنر و علم از تأثیرات خارجی – سیاسی، ملی، نژادی، مالی یا هر منافع سازمان‌یافته دیگری – آزاد باشد و همه چیزهای مرتبط با آن باید به هدف نهایی آن، یعنی منفعت بشریت، هدایت شوند.»
مرگ و میراث

در سال ۱۹۳۴، کانو به دلیل وجود مشکلات سلامت جسمانی، از جمله احتمالاً سنگ کلیه، دیگر نمایش‌های عمومی برگزار نکرد. جودوکای بریتانیایی، سارا مایر، به دوستانش در لندن نوشت:
«مردم فکر نمی‌کنند او خیلی بیشتر زنده بماند.»
با این حال، کانو همچنان در مراسم‌های مهم کودوکان مانند کاگامی-بیراکی (مراسم سال نو) شرکت می‌کرد و به کارهای المپیکی خود ادامه می‌داد.
در ماه مه ۱۹۳۸، کانو در سفر دریایی به عنوان عضو کمیته بین‌المللی المپیک بر روی کشتی موتوری خط کشتیرانی نیپون یوسن به نام «هیکاوا مارو» درگذشت. از آنجا که ناوگان تجاری ژاپن در دهه ۱۹۳۰ از زمان توکیو استفاده می‌کرد، تاریخ ژاپنی مرگ ۴ مه ۱۹۳۸ در حدود ساعت ۵:۳۳ صبح به وقت زمان استاندارد ژاپن بود، در حالی که تاریخ بین‌المللی مرگ ۳ مه ۱۹۳۸ در ساعت ۲۰:۳۳ به وقت ساعت هماهنگ جهانی بود. علت مرگ به‌طور رسمی سینه‌پهلو اعلام شد، اما منابع دیگری مسمومیت غذایی را علت مرگ ذکر کرده‌اند. در دهه ۱۹۹۰، ادعاهایی مبنی بر اینکه کانو توسط مسمومیت به قتل رسیده بود مطرح شد، اگرچه هیچ سند معاصر شناخته‌شده‌ای برای حمایت از این ادعا وجود ندارد. مخالفت کانو با نظامی‌گری ژاپن به خوبی شناخته شده بود و بسیاری از کسانی که با آن مخالف بودند نیز به‌طور مشابه ترور شدند.
جودو با مرگ کانو از بین نرفت. در دهه ۱۹۵۰، باشگاه‌های جودو در سراسر جهان پدیدار شدند و در سال ۱۹۶۴، جودو به عنوان ورزش المپیکی معرفی شد و در المپیک تابستانی ۱۹۶۴ توکیو و به‌طور دائمی در المپیک تابستانی ۱۹۷۲ بازگشت؛ بنابراین، شهرت پس از مرگ کانو تضمین شد. با این حال، میراث واقعی او ایده‌آلیسمش بود. همان‌طور که کانو در سخنرانی‌ای در سال ۱۹۳۴ گفت:
«هیچ چیز زیر آفتاب بزرگتر از آموزش نیست. با آموزش یک فرد و فرستادن او به جامعه نسل خود، ما به صد نسل آینده کمک می‌کنیم.»
کانو همچنین با مارکس نهم کوئینزبری مقایسه شده است، به طوری که میراث او مجموعه‌ای از قوانین جدید به وجود آورد:
«قوانین کودوکان دکتر کانو برای نسخه جوجیتسوی خود، نوع جدید و ایمن‌تری از مبارزه را به ژاپن آورد، همان‌طور که قوانین کوئینزبری که دو دهه قبل در سال ۱۸۶۷ معرفی شده بود، برای بوکس در انگلستان انجام داد. هر دو، مارکس کوئینزبری و دکتر کانو، ورزش‌های خود را تغییر دادند و آنها را پاک‌تر و ایمن‌تر کردند. یکی کشتی‌گیری را از بوکس بیرون آورد؛ دیگری بوکس را از کشتی‌گیری بیرون آورد. یکی با مشت‌های پوشیده شده کار کرد؛ دیگری با زمین پوشیده. در سال‌های پایانی قرن نوزدهم، تاریخ‌های رزمی تمدن‌های شرقی و غربی به نقطه‌ای رسیدند که دو مرد در دو انتهای مخالف جهان، در عرض چند سال، قوانینی را تدوین کردند که عصر روشنگری خود را به مبارزات بدون سلاح اعلام کردند.»
مرگ و میراث > افتخارات

نشان خورشید فروزان، اشعه‌های طلایی با روبان گردن، ۱۹۳۸ (ژاپن).
در ۲۸ اکتبر ۲۰۲۱، گوگل با دودل بر روی صفحه اصلی خود، یک‌صد و شصت و یکمین سالگرد تولد جیگورو کانو را جشن گرفت.
آثار منتشر شده

| نویسنده | سال | عنوان فارسی | عنوان انگلیسی |
| --- | --- | --- | --- |
| کانو، جیگورو | اکتبر ۱۸۹۸ – دسامبر ۱۹۰۳ | کوکوشی | Kokushi |
| لیندسی، توماس و کانو، جیگورو | ۱۸۸۹، چاپ مجدد ۱۹۱۵ | هنر قدیمی سامورایی در مبارزه بدون سلاح | "The Old Samurai Art of Fighting without Weapons" |
| کانو، جیگورو | ژانویه ۱۹۱۵ – دسامبر ۱۹۱۸ | جودو | Jūdō |
| کانو، جیگورو | ۱۹۲۲ | جیودو: هنر دفاع شخصی ژاپنی | "Jiudo: The Japanese Art of Self Defence" |
| کانو، جیگورو | ۱۹۳۲ | مشارکت جودو در آموزش | "The Contribution of Judo to Education" |
| کانو، جیگورو | ۱۹۳۴ | اصول جودو و کاربردهای آن در همه جنبه‌های فعالیت انسانی | "Principles of Judo and Their Applications to All Phases of Human Activity" |
| کانو، جیگورو | ۱۹۳۶ | بازی‌های المپیک و ژاپن | "Olympic Games and Japan" |
| کانو، جیگورو | ۱۹۳۷ | جودو (جوجوتسو) | Judo (jujutsu) |
| کانو، جیگورو | ۱۹۳۷ | جوجیتسو و جودو؛ آنها چه هستند؟ | "Jujutsu and Judo; What Are They?" |
| کانو، جیگورو | بدون تاریخ | جوجوتسو به جودو تبدیل می‌شود | Jujutsu Becomes Judo |
| کانو، جیگورو | ۱۹۷۲ | کانو جیگورو، زندگی من و جودو | Kanō Jigorō, watakushi no shōgai to jūdō |
| کانو، جیگورو | ۱۹۸۳ | مجموعه آثار کانو جیگورو | Kanō Jigorō chosakushū |
| کانو، جیگورو | ۱۹۸۶ | کودوکان جودو | Kodokan judo |
| کانو، جیگورو | ۱۹۹۵ | کانو جیگورو تایکِی | Kanō Jigorō taikei |
| کانو، جیگورو | ۲۰۱۳ | ذهن بر عضله – نوشته‌های بنیان‌گذار جودو کودوکان | Mind over muscle – writings from the founder of judo |
در فرهنگ عمومی

کانو در بازی ویدئویی قیام رونین که داستان آن در اواسط قرن نوزدهم و در طول باکوماتسو، اتفاق می‌افتد، به عنوان دوست و هم‌پیمان ظاهر می‌شود. در این بازی، کانو به عنوان نابغه جوجوتسو به تصویر کشیده شده است. برخی از آزادی‌های خلاقانه با ظاهر او گرفته شده است، زیرا او به عنوان نوجوان به تصویر کشیده شده است، در حالی که کانو واقعی در آن زمان کمتر از ۱۰ سال سن داشت.
کانو در کودکی (سمت راستی)
کانو در سال ۱۸۷۹ هنر جوجوتسو را برای یولیسیز سایمن گرانت، رئیس‌جمهور سابق ایالات متحده آمریکا که به ژاپن سفر کرده بود، به نمایش گذاشت.
گواهی منکیو که توسط ایکوبو به کانو در اکتبر ۱۸۸۳ اعطا شد. اصطلاح جودو (柔道) که قبلاً در کیتو-ریو استفاده می‌شد، در اولین ستون (سمت راست‌ترین ستون) ظاهر می‌شود.
«جودو» (به ژاپنی: 柔道، jūdō)، به کانجی نوشته شده است.
مجسمه کانو جیگورو در خارج از مؤسسه کودوکان در توکیو
ورودی اصلی مؤسسه جودو کودوکان، توکیو، ژاپن.
کانو جیگورو، ۳۲ ساله، حدود سال ۱۸۹۲
کانو جیگورو پس از رأی‌گیری کمیته بین‌المللی المپیک در ۳۱ ژوئیه ۱۹۳۶ در برلین که تصمیم به برگزاری المپیک ۱۹۴۰ در توکیو گرفت.
ان‌جی‌سی ۶۱۵

| ان‌جی‌سی ۶۱۵ | ان‌جی‌سی ۶۱۵ |
| --- | --- |
NGC 615 as seen by نقشه‌برداری آسمانی دیجیتال اسلون: NGC 615 as seen by نقشه‌برداری آسمانی دیجیتال اسلون
اطلاعات رصدی (مبدأ مبدا): اطلاعات رصدی (مبدأ مبدا)
صورت فلکی: نهنگ
بُعد: 01h 35m 05.7s ۰
مِیل: ‏ 25″ 20′ ‎−07°
انتقال به سرخ: 0.006164 +/- 0.000017
سرعت شعاعی: ۱٬۸۴۸ ± ۵ کیلومتر/ثانیه
فاصله: مرتبه بزرگی ± ۱۱ سال نوری (۲۶٫۱ ± ۳٫۳ پارسک)
قدر ظاهری (V): ۱۱٫۵
ویژگی‌ها: ویژگی‌ها
گونه: SA(rs)b
اندازه ظاهری (V): 3.6′ × 1.4′
نام‌های دیگر: نام‌های دیگر
MCG -01-05-008, PGC 5897: MCG -01-05-008, PGC 5897
ان‌جی‌سی ۶۱۵ (انگلیسی: NGC 615) یک کهکشان مارپیچی بدون میله است که به صورت لبه‌ای در صورت فلکی نهنگ قرار دارد. این کهکشان در فاصله حدود ۷۰ میلیون سال نوری از زمین قرار دارد و در ۱۰ ژانویه ۱۷۸۵ توسط ویلیام هرشل کشف شد.
آب‌انبار خرم‌آباد

| آب‌انبار خرم‌آباد | آب‌انبار خرم‌آباد |
| --- | --- |
آب‌انبار خرم‌آباد در سال ۱۴۰۳ خورشیدی: آب‌انبار خرم‌آباد در سال ۱۴۰۳ خورشیدی
نام: آب‌انبار خرم‌آباد
کشور: ایران
استان: استان خراسان رضوی
شهرستان: شهرستان بردسکن
بخش: شهرآباد
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: آب‌انبار
دیرینگی: دوره قاجار
دورهٔ ساخت اثر: دوره قاجار
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۹۲۰۰
تاریخ ثبت ملی: ۳ خرداد ۱۳۸۶
آب‌انبار خرم‌آباد مربوط به اوایل دوره قاجار است و در شهرستان بردسکن، بخش شهرآباد، دهستان شهرآباد، روستای خرم‌آباد واقع شده و این اثر در تاریخ ۳ خرداد ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۱۹۲۰۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
نگارخانه

نمایی از آب‌انبار خرم‌آباد
نمایی از آب‌انبار خرم‌آباد
نمایی از آب‌انبار خرم‌آباد
نمایی از آب‌انبار خرم‌آباد