ویلیام هنری هریسون
ریاست جمهوری (1841) > مطبوعات حمایت

کلی یکی از رهبران ویگ ها و یک قانونگذار قدرتمند و همچنین یک نامزد ریاست جمهوری ناامید به تنهایی بود و انتظار داشت که نفوذ قابل توجهی در دولت هریسون داشته باشد.او پلتفرم خود را در براندازی سیستم "غنائم" نادیده گرفت و سعی کرد بر اقدامات هریسون قبل و در طول دوره کوتاه ریاست جمهوری خود تأثیر بگذارد، به ویژه در ارائه ترجیحات خود برای دفاتر کابینه و سایر انتصابات ریاست جمهوری.هریسون حدشکنی خود را رد کرد و گفت: "آقای کلی، فراموش کردید که من رئیس جمهور هستم." اختلاف زمانی بالا گرفت که هریسون از دنیل وبستر، رقیب اصلی کلی برای کنترل حزب ویگ، به عنوان وزیر امور خارجه نام برد.هریسون همچنین به نظر می رسد که به حامیان وبستر برخی از موقعیت های حمایتی بسیار مورد علاقه را می دهد.تنها امتیاز او به کلی این بود که دستیارش جان جی. کریتندن را به سمت دادستان کل معرفی کند.با وجود این، تحقیرها تا زمان مرگ رئیس جمهور ادامه یافت.
کلی تنها کسی نبود که امیدوار بود از انتخاب هریسون سود ببرد.انبوهی از متقاضیان دفتر به کاخ سفید آمدند، کاخ سفید در آن زمان برای هر کسی که می خواست با رئیس جمهور ملاقات کند، باز بود.بیشتر مشاغل هریسون در طول یک ماهه ریاست جمهوری او شامل تعهدات اجتماعی گسترده و پذیرایی از بازدیدکنندگان در کاخ سفید بود.به او توصیه شده بود که قبل از مراسم تحلیف، یک مدیریت اجرایی داشته باشد، اما نپذیرفت، زیرا می‌خواست بر جشن‌ها تمرکز کند.به این ترتیب، جویندگان کار در تمام ساعات در انتظار او بودند و عمارت اجرایی را پر کردند، بدون هیچ پروسه ای برای سازماندهی و بررسی آنها.
هریسون در نامه‌ای به تاریخ 10 مارس نوشت: "من به قدری توسط انبوهی که مرا فرا می‌خوانند مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرم که نمی‌توانم به هیچ‌یک از مشاغل خودم توجه کافی نشان دهم."حادثه ای که در آن هریسون توسط جویندگان دفتری که مانع از رسیدن او به جلسه کابینه می شدند، محاصره شد.هنگامی که درخواست های او برای بررسی آنها نادیده گرفته شد، هریسون در نهایت "عرضه های آنها را پذیرفت، که بازوها و جیب های او را پر کرد".یکی دیگر از حکایت های آن زمان حکایت می کند که سالن ها یک روز بعدازظهر به قدری پر بودند که برای رفتن از یک اتاق به اتاق دیگر، هریسون باید به او کمک می کرد تا از پنجره بیرون بیاید، طول فضای بیرونی کاخ سفید را طی کند و سپس از اتاق دیگر کمک کند.
هریسون تعهد خود را برای اصلاح انتصابات اجرایی جدی گرفت و از هر یک از شش بخش کابینه بازدید کرد تا عملیات آن را مشاهده کند و از طریق وبستر دستوری صادر کرد که برگزاری انتخابات توسط کارمندان دلیلی برای اخراج در نظر گرفته شود.او در برابر فشار سایر ویگ ها بر سر حمایت حزبی مقاومت کرد.گروهی در 16 مارس به دفتر او رسیدند تا خواستار برکناری همه دموکرات‌ها از هر مقام منصوب شوند، و هریسون اعلام کرد: "خدایا به من کمک کن، قبل از اینکه بتوانم مرتکب چنین گناهی شوم، از دفترم استعفا خواهم داد."کابینه خود او تلاش کرد تا با انتصاب جان چمبرز به عنوان فرماندار منطقه آیووا به نفع جیمز ویلسون دوست وبستر مخالفت کند.وبستر سعی کرد این تصمیم را در جلسه کابینه در 25 مارس اعمال کند، و هریسون از او خواست تا یک یادداشت دست نویس را با صدای بلند بخواند که در آن به سادگی نوشته شده بود "ویلیام هنری هریسون، رئیس جمهور ایالات متحده".سپس هریسون ایستاد و اعلام کرد: "ویلیام هنری هریسون، رئیس جمهور ایالات متحده، به شما می گوید، آقایان، که به خدا، جان چمبرز فرماندار آیووا خواهد بود!"
تنها تصمیم رسمی دیگر هریسون این بود که آیا کنگره را به یک جلسه ویژه دعوت کند یا خیر.او و کلی بر سر ضرورت برگزاری چنین جلسه ای اختلاف نظر داشتند و کابینه هریسون به طور مساوی تقسیم شد، بنابراین رئیس جمهور در ابتدا این ایده را وتو کرد.کلی او را در جلسه ویژه در 13 مارس تحت فشار قرار داد، اما هریسون او را رد کرد و به او گفت که دیگر به کاخ سفید نرود و فقط به صورت کتبی با او صحبت کند.با این حال، چند روز بعد، وزیر خزانه داری توماس اوینگ به هریسون گزارش داد که وجوه فدرال در چنان مشکلی قرار دارند که دولت نمی تواند تا جلسه برنامه ریزی شده منظم کنگره در دسامبر به فعالیت خود ادامه دهد.بنابراین هریسون تسلیم شد و جلسه ویژه 17 مارس را به نفع "وضعیت درآمد و مالی کشور" اعلام کرد.اگر هریسون زنده بود، جلسه در 31 مه آغاز می‌شد.