نبرد هوایی جنگ خلیج فارس
آغاز نبرد اصلی

یک روز پس از ضرب‌الاجل تعیین‌شده در قطعنامه ۶۷۸ شورای امنیت سازمان ملل متحد، ائتلاف، عملیات هوایی گسترده‌ای را آغاز کرد. این تهاجم عمومی با رمز عملیات طوفان صحرا با بیش از ۱٬۰۰۰ سورتی پرواز در روز آغاز شد. در ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۹۱، ساعت ۲:۳۸ بامداد به وقت بغداد، گروه ضربت نرماندی (شامل ۸ بالگرد تهاجمی ای‌اچ-۶۴ آپاچی ارتش ایالات متحده به رهبری چهار بالگرد ام‌اچ-۵۳ نیروی هوایی ایالات متحده) سایت‌های رادار عراقی را در نزدیکی مرز عراق و عربستان سعودی منهدم کردند. این سایت‌ها تا پیش از نابودی، می‌توانستند در مورد حملات هوایی آتی به عراق، هشدار دهند.
در ساعت ۲:۴۳ بامداد دو فروند ئی‌اف-۱۱۱ای ریون نیروی هوایی آمریکا با استفاده از سیستم رادار تعقیب زمینی خود، ۲۲ فروند اف-۱۵ئی استرایک ایگل را علیه حملات به فرودگاه‌ها در غرب عراق هدایت کردند. دقایقی بعد، یکی از جنگنده‌های ریون، به هدایت کاپیتان جیمز دنتون و کاپیتان برنت براندون، یک میراژ اف۱ عراقی را منهدم کرد. در واقع، مانورهای آن‌ها در ارتفاع پایین، منجر به برخورد میراژ عراقی به زمین شد.
در ساعت ۳:۰۰ صبح، ۱۰ فروند بمب‌افکن رادارگریز اف-۱۱۷ نایت‌هاوک نیروی هوایی آمریکا، تحت حفاظت سه فروند ریون، بغداد، پایتخت عراق را بمباران کردند. این گروه پروازی توسط ۳۰۰۰ توپ ضدهوایی از سوی زمین، مورد شلیک قرار گرفتند.
چند ساعت پس از شروع عملیات هوایی ائتلاف، یک پی-۳ اوریون با نام پروازی Outlaw Hunter که توسط فرماندهی سیستم‌های جنگ فضایی و دریایی نیروی دریایی ایالات متحده توسعه یافته بود، با یک رادار افق‌نگر جدید تخصص‌یافتهٔ در حال آزمایش، تجمع بزرگی از نیروهای عراقی را شناسایی کرد. قایق‌های گشتی و شناورهای نیروی دریایی عراق، در تلاش بودند که از بصره و ام قصر به سمت آب‌های ایران حرکت کنند. با شناسایی و هدایت Outlaw hunter، نیروهای ائتلاف به ناوگان نیروی دریایی عراق در نزدیکی جزیره بوبیان حمله کردند، یازده کشتی را منهدم کردند و به تعداد بیشتری آسیب رساندند.
همزمان، موشک‌های کروز تاماهاک بی‌جی‌ام-۱۰۹ نیروی دریایی ایالات متحده به اهدافی در بغداد شلیک شد و سایر هواپیماهای ائتلاف نیز به اهدافی در سراسر عراق حمله کردند. ساختمان‌های دولتی، ایستگاه‌های تلویزیونی، فرودگاه‌ها، کاخ‌های ریاست‌جمهوری، تأسیسات نظامی، خطوط ارتباطی، پایگاه‌های تدارکاتی، پالایشگاه‌های نفت، فرودگاه بغداد، نیروگاه‌های برق و کارخانه‌های ساخت تجهیزات نظامی عراقی همه در اثر حملات هوایی و موشکی گسترده نیروهای ائتلاف ویران شدند.
پنج ساعت پس از نخستین حملات، رادیوی دولتی عراق صدایی به نقل از صدام حسین پخش کرد که در آن اعلام می‌کرد: «دوئل بزرگ، مادر همه نبردها آغاز شده‌است. با شروع این نمایش بزرگ، طلوع پیروزی نزدیک می‌شود.»
جنگ خلیج‌فارس، گاه به‌دلیل جنگ‌افزارها و مهمات پیشرفته و هدایت‌شونده رایانه‌ای که در عملیات هوایی مورد استفاده قرار گرفت، «جنگ رایانه‌ای» نامیده می‌شود. برخی جنگ‌افزارهای مورد استفاده توسط ائتلاف، شامل مهمات هدایت‌شونده دقیق، موشک‌های کروز و بمب‌های خوشه‌ای بود.
روز بعد، عراق با پرتاب هشت موشک اسکاد اصلاح‌شدهٔ عراقی به‌نام موشک الحسین به اسرائیل، در مقابل حملات ائتلاف، واکنش نشان داد. قرار بود این حملات موشکی به اسرائیل در تمام شش هفتهٔ جنگ ادامه یابد.
در شب اول جنگ، دو فروند اف/ای-۱۸ هورنت از ناو یواس‌اس ساراتوگا در خارج از بغداد در حال پرواز بودند که دو فروند میگ-۲۵ عراقی با آن‌ها درگیر شدند. یک میگ-۲۵ عراقی به خلبانی زهیر داوود، در محدودهٔ فرابرد بصری (BVR)، یک موشک آر-۴۰ شلیک و یک اف/ای-۱۸ آمریکایی را ساقط کرد که خلبان آن، اسکات اسپایکر نیز کشته شد.
نیروهای عراقی، در تلاش برای نشان دادن توانایی تهاجمی هوایی خود، در ۲۴ ژانویه، تلاش کردند تا به پالایشگاه نفت عربستان، در رأس تنوره، حمله کنند. دو جنگنده داسو میراژ اف۱ مملو از بمب‌های آتش‌زا و دو میگ-۲۳ (که به‌عنوان پوشش جنگنده‌ها عمل می‌کردند) از پایگاه‌های عراق به پرواز درآمدند. آن‌ها توسط آواکس‌های آمریکایی مشاهده شدند و دو فروند اف-۱۵ نیروی هوایی سلطنتی سعودی برای رهگیری اعزام شدند. وقتی سعودی‌ها ظاهر شدند، میگ‌های عراقی بازگشتند، اما میراژها مسیر خود را ادامه دادند. کاپیتان ایاد الشمرانی، یکی از خلبانان سعودی، جت خود را پشت سر میراژها قرار داد و هر دو هواپیما را ساقط کرد. چند روز بعد، عراقی‌ها آخرین حمله هوایی واقعی خود را در جنگ انجام دادند و تلاشی ناموفق برای سرنگونی اف-۱۵های در حال گشت‌زنی در مرز ایران انجام دادند. پس از این مرحله، عراقی‌ها دیگر هیچ تلاش هوایی از خود نشان ندادند و با این امید که روزی بتوانند ناوگان نیروی هوایی خود را پس بگیرند، بیشتر جت‌های خود را به ایران فرستادند.
نخستین اولویت برای نیروهای ائتلاف، انهدام سنگرهای فرماندهی و کنترل عراق، سکوهای پرتاب موشک اسکاد و مناطق ذخیره‌سازی، تأسیسات مخابراتی، رادیویی و فرودگاه‌ها بود. حمله با موجی از تهاجم هواپیماهای با نفوذ عمیق آغاز شد. اف-۱۱۱ آردوارک، اف-۱۵ئی استرایک ایگل، تورنادو، اف-۱۶ فایتینگ فالکن، ای-۶ اینترودر، ای-۷ئی و اف-۱۱۷ نایت‌هاوک، تکمیل‌شده توسط اف-۱۵ ایگل، اف-۱۴ تام‌کت، تورنادو ای‌دی‌وی.  ئی‌ای-۶بی پراولر، در این حملات، مشارکت داشتند. هواپیماهای اختلال و فریب رادار از نوع ئی‌اف-۱۱۱ و هواپیماهای رادارگریز اف-۱۱۷ به‌شدت در این مرحله برای فرار از سیستم‌های گسترده موشک سطح‌به‌هوا و توپ‌های ضدهوایی عراق مورد استفاده قرار گرفتند. این پروازها بیشتر از عربستان سعودی و از شش گروه رزمی ناوهای هواپیمابر ائتلاف (CVBG) در خلیج فارس و دریای سرخ انجام شد. در طول ۲۴ ساعت اولیه، ۲٬۷۷۵ سورتی پرواز انجام شد، از جمله هفت فروند بی-۵۲ که یک پرواز بدون توقف ۳۵ ساعته به طول ۱۴٬۰۰۰ مایل از پایگاه نیروی هوایی بارکسدال انجام داد و ۳۵ موشک کروز ای‌جی‌ام-۸۶ را علیه هشت هدف عراقی پرتاب کردند.
ناوگان جنگی هواپیمابر خلیج فارس شامل یواس‌اس میدوی (سی‌وی-۴۱)، یواس‌اس تئودور روزولت (سی‌وی‌ان-۷۱) و یواس‌اس رنجر (سی‌وی-۶۱) بودند. یواس‌اس آمریکا (سی‌وی-۶۶)، یواس‌اس جان اف. کندی (سی‌وی-۶۷) و یواس‌اس ساراتوگا (سی‌وی-۶۰) نیز از دریای سرخ عملیات کردند (یواس‌اس آمریکا در اواسط درگیری‌های هوایی به خلیج فارس منتقل شد).
جنگنده‌های ضدرادار وایلد ویزل (راسوهای وحشی) در این حملات، بسیار مؤثر بودند. برخلاف نیروهای پدافندی ویتنام شمالی، اپراتورهای پدافندهای سام عراقی، رادارها را تا پیش از پرتاب موشک‌های ضدرادار از سوی جنگنده‌های ائتلاف، خاموش نمی‌کردند. پدافندهای ضدهوایی، از جمله موشک‌های سطح‌به‌هوای دوش‌پرتاب، به‌طور شگفت‌انگیزی در برابر هواپیماهای ائتلاف ناکارآمد بودند و تنها ۷۵ هواپیمای ائتلاف، در بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ سورتی پرواز، از بین رفت. تنها ۴۲ مورد از ساقط شدن آن هواپیماها در نتیجهٔ اقدام نیروهای عراقی بود و ۳۳ مورد دیگر بر اثر سانحه از دست رفتند. به‌طور خاص، هواپیماهای نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا و نیروی دریایی ایالات متحده که برای اجتناب از شناسایی توسط رادارها در ارتفاعات پایین پرواز می‌کردند، آسیب‌پذیر بودند. هنگامی که به خدمهٔ آن هواپیماها دستور پرواز بر فراز سایت‌های ضدهوایی عراقی داده شد اما این وضعیت، تغییر کرد.
اهداف بعدی ائتلاف، تأسیسات فرماندهی و ارتباطی بود. برنامه‌ریزان ائتلاف، امیدوار بودند که مقاومت عراق در صورت محرومیت از فرماندهی و کنترل، به سرعت سقوط کند.