صنعت در ژاپن
وسایل نقلیه و ماشین آلات

مقالهٔ اصلی: صنعت خودروسازی ژاپن
صنعت وسایل موتوری یکی از موفق‌ترین صنایع در ژاپن است که سهم بزرگی در صنعت خودرو، وسایل نقلیه الکتریکی، الکترونیک، تایر و موتور دارد. شرکت‌های جهانی وسایل نقلیه موتوری ژاپنی عبارتند از:
* تویوتا
لکسوس
هینو
دایهاتسو
هوندا
آکورا
نیسان
اینفینیتی
سوزوکی
مزدا
میتسوبیشی موتورز
سوبارو
ایسوزو
دنسو بزرگ‌ترین شرکت در تولید قطعات خودرو در جهان است. علاوه بر این، هوندا، سوزوکی، یاماها موتور و کاواساکی موتورز از شرکت‌های جهانی موتور سیکلت هستند.
ژاپن خانه شش تا از ده تولیدکننده بزرگ خودرو در جهان است. به عنوان مثال، خانه شرکت‌های چند ملیتی مانند تویوتا، هوندا، نیسان، سوزوکی و مزدا است. برخی از این شرکت‌ها برای تولید تجهیزات الکترونیکی به بخش‌های مختلف مانند الکترونیک منتقل می‌شوند، زیرا برخی از آنها بخشی از کیرتسو هستند. خودروهای ژاپنی عموماً به دلیل کیفیت، دوام، بهره‌وری سوخت و ویژگی‌های بیشتر با قیمت نسبتاً پایین‌تر از رقبای خود شناخته می‌شوند.
در سال ۱۹۹۱، ژاپن ۹٫۷ میلیون خودرو تولید کرد که این کشور را به بزرگ‌ترین تولیدکننده در جهان تبدیل کرد. آمریکا در آن سال ۵٫۴ میلیون تولید کرد. کمتر از ۴۶ درصد از تولید ژاپن صادر شد. خودروها، سایر وسایل نقلیه موتوری و قطعات خودرو بزرگ‌ترین کلاس صادرات ژاپن در طول دهه ۱۹۸۰ بودند. در سال ۱۹۹۱، آنها ۱۷٫۸ درصد از کل صادرات ژاپن را به خود اختصاص دادند.
ترس از حمایت‌گرایی در ایالات متحده (در پی تحریم نفتی اعراب در سال ۱۹۷۳ که خودروسازان ژاپنی به‌طور انبوه صادرات خودرو را آغاز کردند) منجر به سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی عمده در ایالات متحده توسط خودروسازان ژاپنی شد. تا پایان دهه ۱۹۸۰، تمام تولیدکنندگان بزرگ ژاپنی خطوط مونتاژ خودرو در ایالات متحده داشتند: ایسوزو یک کارخانه مشترک با سوبارو دارد. یکی از کارخانه‌های تویوتا در آلاباما است. پس از شرکت‌های بزرگ مونتاژ، تولیدکنندگان ژاپنی قطعات خودرو نیز در اواخر دهه ۱۹۸۰ شروع به سرمایه‌گذاری در ایالات متحده کردند، با این وجود اکثر قطعات خودرو ژاپنی در ژاپن ساخته می‌شوند.
در دهه ۱۹۸۰، خودروها یکی از مناطق اصلی مناقشه روابط ایالات متحده آمریکا و ژاپن بودند. هنگامی که قیمت نفت در بحران انرژی ۱۹۷۹ افزایش یافت، تقاضا برای خودروهای کوچک افزایش یافت که به نفع صادرات ژاپن به بازار ایالات متحده بود. با افزایش سهم ژاپن از بازار، به ۲۱٫۸ درصد در سال ۱۹۸۱، فشارها برای محدود کردن واردات از ژاپن افزایش یافت. نتیجه این فشارها مجموعه ای از مذاکرات در اوایل سال ۱۹۸۱ بود که منجر به توافقنامه صادرات داوطلبانه شد که محموله‌های ژاپن به ایالات متحده را به ۱٫۶۸ میلیون دستگاه (به استثنای انواع خاصی از وسایل نقلیه و کامیون‌های خاص) محدود می‌کرد. این قرارداد تا پایان دهه به قوت خود باقی ماند، اما رقابت ژاپنی‌ها تنها با ساخت کارخانه‌های جدید و با داوطلبانه بودن قرارداد صادرات افزایش یافت.
نفوذ خارجی به بازار خودرو در ژاپن تا حدودی به دلیل تراکم جمعیت و فضای محدود این کشور کمتر موفق بوده است. واردات خودروهای خارجی در چهل سال قبل از سال ۱۹۸۵ بسیار کم بود و هرگز از ۶۰۰۰۰ دستگاه در سال یا یک درصد از بازار داخلی تجاوز نکرد. موانع تجارت و سرمایه‌گذاری خودروهای وارداتی را به سهم ناچیزی از بازار در دهه ۱۹۵۰ محدود کرد و با کاهش موانع در نهایت، کنترل قوی بر شبکه‌های توزیع نفوذ را دشوار کرد. زمانی که محدودیت‌های سرمایه‌گذاری کاهش یافت، شرکت‌های بزرگ خودروسازی ایالات متحده، سهام اقلیت را در برخی شرکت‌های ژاپنی به دست آوردند، فورد ۲۵ درصد در تویو کوگیو (مزدا)، جنرال موتورز ۳۴ درصد در ایسوزو و کرایسلر ۱۵ درصد در میتسوبیشی موتورز بهره بردند.
با این حال، پس از افزایش شدید بهای ین ژاپن در سال ۱۹۸۵، تقاضای ژاپن برای خودروهای خارجی افزایش یافت، اما بیشتر خودروها از آلمان وارد شدند. در سال ۱۹۸۸، واردات خودرو در مجموع ۱۵۰۶۲۹ دستگاه بود که از این تعداد ۱۲۷۳۰۹ دستگاه اروپایی و بیشتر آلمان غربی بود. در آن زمان تنها ۲۱۱۲۴ دستگاه از آمریکا وارد شد.