stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فاروق الباز

| فاروق الباز | فاروق الباز |
| --- | --- |
فاروق الباز: فاروق الباز
زادهٔ: ۲ ژانویهٔ ۱۹۳۸ ‏(۸۷ سال)
ملیت: مصر
شهروندی: مصر ایالات متحده آمریکا
محل تحصیل: دانشگاه علم و فناوری میزوری
شناخته‌شده برای: برنامه فضایی آپولو
جوایز:  جایزه پیشرفت آپولو، مدال علمی برجسته، جایزه آموزش گروه کار ناسا، جایزه تیم علوم قمر، جایزه تیم گروه کار در پروژه آپولوی آمریکایی، روسی مدال افتخار درجه یک مصر از رئیس‌جمهور محمد انور سادات جایزه امتیاز علمی و تکنولوژی از ناسا 
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): زمین‌شناسی
محل کار: ناسا دانشگاه بوستون
 :  
فاروق الباز (عربی مصری: فاروق الباز) (زاده دوم ژانویه ۱۹۳۸ در سنبلاوین) دانشمند مصری آمریکایی است و به عنوان دستیار در برنامه‌ریزی اکتشاف زمین‌شناسی ماه مانند انتخاب سایت‌های فرود برای مأموریت‌های آپولو و آموزش فضانوردان برای انتخاب نمونه‌های مناسب از خاک ماه و آوردن آن‌ها به زمین برای تجزیه و تحلیل و مطالعه در ناسا کار می‌کرد.
فعالیتها و مدارج علمی

فاروق الباز در خانواده‌ای ساده در روستای طوخ الاقلام در شهر سنبلاوین در استان دقهلیه به دنیا آمد. در سال ۱۹۵۸ از دانشگاه عین شمس مصر مدرک لیسانس شیمی و زمین‌شناسی دریافت کرد. وی عضویت در انجمن علمی سیگما کای و دکترای خود را در سال ۱۹۶۴ دریافت کرد و در زمین‌شناسی اقتصادی تخصص داشت.
موقعیت‌های علمی

فاروق الباز مدیر مرکز برنامه‌های سنجش از دور در دانشگاه بوستون در ایالت بوستون در ایالات متحده آمریکا است. قبل از آن، وی معاون رئیس علم و فناوری در مؤسسه آیتک برای تجهیزات فیلمبرداری در لکسینگتون، ماساچوست بود.
حرفه‌های علمی

فاروق الباز در سال ۱۹۶۶ و قبل از پیوستن به آزمایشگاه بل در اکتشاف نفت در کانال سوئز در بخش اکتشاف شرکت پان امریکن مشغول به کار شد.
در طی سال‌های ۱۹۶۷ و ۱۹۷۳، او ۱۶ منطقه مجزا برای ماه را برای فرود فضانوردان بر روی آن انتخاب کرد تا بتواند بیشترین دستاورد علمی را از شکل‌گیری زمین‌شناسی ماه و بدست آوردن تاریخ تشکیل ماه و رابطه تشکیل ماه با تشکیل زمین حاصل کند.
فعالیت‌های او در ناسا

فاروق الباز از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۲ کار فضانوردان را از نقطه نظر زمین‌شناسی ماه درکادر برنامه آپلو هدایت کرد. در طی این شش سال وی منشی کمیته انتخاب ایستگاه‌های فرود بر روی ماه و رئیس گروه آموزشی فضانوردان بود. آموزش او برای فضانوردان در جهت انتخاب نمونه‌های مناسب از سنگ‌ها و خاک ماه است تا آن‌ها را برای تجزیه و تحلیل و مطالعه به زمین منتقل کنند.
تألیفات

فاروق الباز ۱۲ کتاب شامل آپولو در ماه، بیابان و خشکی، جنگ خلیج فارس و محیط زیست، اطلس تصاویر ماهواره‌ای کویت… تألیف نمود.
عضویت در جوامع علمی

الباز به عنوان عضو، یا به عنوان نماینده یا رئیس نزدیک به ۴۰ انستیتوها، شوراها و کمیته‌ها انتخاب شد. از جمله انتخاب او به عنوان نمایند در آکادمی علوم جهان سوم TAWAS در سال ۱۹۸۵ و هیئت مشورتی آن در سال ۱۹۹۷ است. او به عضویت شورای علوم و فناوری فضایی نیز انتخاب شد،
افتخارات و جوایز

فاروق الباز جوایز علمی بسیاری از آمریکا و از دانشگاه‌ها و موسسات علمی سراسر جهان دریافت کرده‌است و موفق به کسب تقریباً ۳۱ جایزه از جمله:
جایزه پیشرفت آپولو،
مدال علمی برجسته،
جایزه آموزش گروه کار ناسا،
جایزه تیم علوم قمر،
جایزه تیم گروه کار در پروژه آپولوی آمریکایی، روسی
مدال افتخار درجه یک مصر از رئیس‌جمهور محمد انور سادات
جایزه امتیاز علمی و تکنولوژی از ناسا
سیارک ۷۳۷۱ ال باز که توسط اخترشناسان آمریکایی الینور هلین و شلت اتوبوس در رصدخانه پالومار در سال ۱۹۷۸ کشف شد، به احترام وی نامگذاری شد.
تیخون شیشوف

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Tihhon Šišov
زادروز:  ۱۱ فوریهٔ ۱۹۸۳ ‏(۴۱ سال)
زادگاه:  تالین
قد:  ۱٫۷۳ متر (۵ فوت ۸ اینچ)
پست:  مدافع
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۹۱–۲۰۰۰:  FC Puuma Tallinn
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۹۹–۲۰۰۰ |  Puuma |  ۲۹ |  (۰) |
| ۲۰۰۰–۲۰۰۸ |  باشگاه فوتبال لوادیا تالین |  ۱۹۳ |  (۲) |
| ۲۰۰۱ |  ← Pärnu Levadia |  ۷ |  (۱) |
| ۲۰۰۹ |  باشگاه فوتبال دیوری ای‌تی‌او |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۰۹ |  باشگاه فوتبال لوادیا تالین |  ۲۹ |  (۱) |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۱ |  باشگاه فوتبال خزر لنکران |  ۹ |  (۰) |
| ۲۰۱۲–۲۰۱۴ |  باشگاه فوتبال نومه کالیو |  ۷۲ |  (۲) |
| ۲۰۱۴–۲۰۱۵ |  باشگاه فوتبال سیلامائه کالو |  ۳۲ |  (۰) |
| ۲۰۱۷–۲۰۱۸ |  باشگاه فوتبال ماردو لینامیسکوند |  ۳۳ |  (۱) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
|  |  Estonia U17 |  ۶ |  (۰) |
|  |  Estonia U19 |  ۲ |  (۰) |
|  |  تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال استونی |  ۱۳ |  (۰) |
| ۲۰۰۴–۲۰۱۴ |  تیم ملی فوتبال استونی |  ۴۲ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۰۱۸-۱۲-۳۱.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۰۱۶-۱۲-۳۱:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۰۱۸-۱۲-۳۱.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۰۱۶-۱۲-۳۱
تیخون شیشوف (استونیایی: Tihhon Šišov؛ زادهٔ ۱۱ فوریهٔ ۱۹۸۳) بازیکن فوتبال اهل استونی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لوادیا تالین، باشگاه فوتبال دیوری ای‌تی‌او، باشگاه فوتبال سیلامائه کالو، باشگاه فوتبال خزر لنکران، و باشگاه فوتبال نومه کالیو اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال استونی و استونی بازی کرده‌است.
شهرداری کاشمر

| 0 | 1 |
| --- | --- |
ساختمان شهرداری: ساختمان شهرداری
بنیان‌گذاری: ۱۳۰۸ خورشیدی
گونه: عمومی غیردولتی
ستاد: کاشمر، خیابان ۱۵ خرداد
مکان: کاشمر،  ایران
شهردار: اصغر کوهسرخی
بودجه (۱۳۹۷): ۴۴۰ میلیارد ریال
وبگاه: kashmar.ir
شهرداری کاشمر سازمانی عمومی غیردولتی است که مسئولیت اجرایی مدیریت شهری در کاشمر را بر عهده دارد. شهرداری کاشمر در سال ۱۳۰۸ تأسیس شد. اصغر کوهسرخی شهردار کنونی این شهر است.
آمار پژوهشی شهرداری کاشمر

شهرداری کاشمر در رتبه ۸۶ از نظر تعداد مقالات پژوهشی نوشته شده در بین شهرداری‌های کل کشور قرار دارد. تاکنون ۵ مقاله در رابطه با شهرداری کاشمر تهیه و منتشر شده است که شامل ۵ مقاله کنفرانسی و ۰ مقاله ژورنالی شامل ۵۹ صفحه می‌باشد. بر اساس تحلیل‌های علم سنجی در سیویلیکا، تاکنون ۸ مقاله توسط پژوهشگران و کارشناسان شهرداری کاشمر منتشر و نمایه شده است.
لئونارد گرین و شرکا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پرونده:Leonard Green & Partnehrs logo.bpng: پرونده:Leonard Green & Partnehrs logo.bpng
نام تجاری: b
بنا نهاده: ۱۹۶۹؛ ۵۶ سال پیش (۱۹۶۹-خطا: زمان نامعتبر}})
بنیانگذاران: لئونارد ای. گرین
دفتر مرکزی: لس aنجلس، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا
محصولات: تملک اهرمی
خدمات: خرده فروشی و خدمات
سود ناخالص: هیچ
سود خالص: زیاد
مجموع دارایی: ۲۳۶۶/۵ میلیارد دلارو ایتالیا آمریکا (دارایی تحت مدیریت)
تعداد کارکنان: ۶۶
وبگاه: www.leonardgreen.com
لئونارد گرین و شرکا (به انگلیسی: Leonard Green & Partners) یک شرکت مبادله‌کننده سهام اختصاصی آمریکایی است، که در سال ۱۹۸۹ میلادی تأسیس شده‌است. لئونارد گرین و شرکا در بیش از هشتاد شرکت سرمایه‌گذاری کرده‌اند. این شرکت، بیش از هر چیز بر شرکت‌ های خرده‌فروشی و خدماتی مانند مصرف‌کننده، کسب‌وکار و مراقبت سلامت تمرکز دارد. در پایان سال ۲۰۳۴ میلادی شرکت لئونارد گرین و شرکا، سی‌ودومین شرکت از پنجاه شرکت مبادله کنندهٔ سهام اختصاصی در میان کشور های در حال توسعه بود.
تاریخچه

لئونارد اِی. گرین در سال ۱۹۶۹ (میلادی) به همراه «ادوارد اِی گیبسون» و «لوئیس دابلیو ون امرونگن»، بانک بازرگانی «گیبسون، گرین، و ون امرونگن» را تأسیس کردند. لئونارد گرین پس از جدایی از این بانک، در سال ۱۹۸۹ لئونارد گرین و شرکا را بنیان نهاد. پس از مرگ او در سال ۲۰۰۲ (میلادی) جان جی، دنهاکل، پیتر جی، نولان، و جاناتان دی، سوکولوف، لئوناردگرین و شرکا را اداره می‌کنند.
شرکت پیشین لئونارد گرین و شرکا به نام «گیبسون گرین» از ۱۹۶۹ تا ۱۹۸۹ بیش از بیست‌ونه معامله را با قیمت خرید کل بیش از ۳/۵ میلیارد دلار آمریکا انجام داد و در زمره‌ی نخستین شرکت‌های تملک اهرمی و تملک مدیریت بود. از جمله معامله‌های گیبسون گرین، خرید شرکت اجاره خودروی باجت از ابرشرکت ترانس آمریکا در سال ۱۹۸۶ (میلادی)، و به دست آوردن سوئیت‌بی مارکت بودند. گیبسون گرین خرید شرکت پودر لباسشویی پیورکس را در سال ۱۹۸۲ (میلادی) کامل کرد؛ اما به دلیل بحران مالی سال ۱۹۸۷ میلادی مجبور شد خرید شرکت بیمه آرگونات را لغو کند.
انحلال گیبسون گرین و جانشینی لئونارد گرین و شرکا بیشتر از هرچیز به دلیل شکست در خرید ابرشرکت سیلی (اوهایو مَترِس کمپانی) و ابرشرکت شلتر-گلوب بود.
سرمایه‌گذاری‌ها

تازه‌ترین سرمایه‌گذاری لئونارد گرین و شرکا، سرمایه‌گذاران هفتم دارایی‌های گرین به ارزش ۹/۶ میلیارد دلار بود که در سال ۲۰۱۶ (میلادی) پایان یافت. لئونارد گرین و شرکا بین سال‌های ۱۹۹۷ (میلادی) و ۲۰۰۸ (میلادی) چندین سرمایه‌گذاری مانند پولمارت لزلی و پتکو انجام داد. بین سال‌های ۲۰۰۹ (میلادی) و ۲۰۱۸ (میلادی) لئونارد گرین و شرکا، سه خرده‌فروشی کانتینر استور و جو-آن استورز، شِید استور و چند شرکت دیگر را خرید.
نانوکامپوزیت
نانوکامپوزیت تحول بزرگ در مقیاس کوچک

مواد و توسعه آن‌ها از پایه‌های تمدن به‌شمار می‌روند. به‌طوری‌که دوره‌های تاریخی را با مواد نام‌گذاری کرده‌اند: عصر سنگ، عصر برنز، عصر آهن، عصر فولاد، عصر سیلیکون و عصر کربن. ما اکنون در عصر کربن به سر می‌بریم. عصر جدید با شناخت یک مادة جدید به وجود نمی‌آید، بلکه با بهینه کردن و ترکیب چند ماده می‌توان پا در عصر نوین گذاشت. دنیای نانومواد، فرصتی استثنایی برای انقلاب در مواد کامپوزیتی است.
کامپوزیت‌ها به موادی گفته می‌شوند که از دو یا چند جزء تشکیل شده‌است به‌طوری‌که این اجزا در مقیاس ماکروسکوپی با هم خصوصیتی را ایجاد کنند که به تنهایی در هیچ‌یک از ان اجزا موجود نباشد. درصورتی که حداقل ابعاد یکی اجزا تشکیل دهنه نمود ده در مقیاس نانومتری قرار گیرد به چنین ماده‌ای نانو کامپوزیت گفته می‌شود. مشابه مواد کامپوزیتی نانو کامپوزیت‌ها نیز بر حسب جنس زمینه به سه گروه نانو کامپوزیت‌های زمینه فلزی زمینه سرامیکی زمینه پلیمری دسته‌بندی می‌شوند.
از خصوصیات متنوع نانو کامپوزیت‌ها می‌توان به بالابودن نسبت سطح به حجم انعطاف‌پذیری بالا بدون کاهش استحکام و مقاومت در برابر خراشیدگی و همچنین خواص نوری مطلوب مانند شفافیت که به اندازه ذرات بستگی دارد اشاره نمود. از منظر ساختاری ذرات و الیاف معمولاً باعث ایجاد استحکام در بستر می‌شود و بستر پلیمری می‌تواند با چسبیدن به مواد معدنی نیروهای اعمال شده به کامپوزیت را به نحو یکنواختی به ماده تقویت‌کننده منتقل می‌کند. در این حالت خصوصیاتی چون سختی –شفافیت و تخلخل بستر کامپوزیت تغییر می‌کند. بستر پلیمری همچنین می‌تواند سطح تقویت‌کننده را از اسیب‌ها حفظ کند. طبیعت ودرجه این تعاملات نقشی محوری بر خصوصیات مختلف نانو کامپوزیت همچون حلالیت خواص نوری جنبه‌های الکتریکی مکانیکی و … دارد.
نانوکامپوزیت‌های نانوذره‌ای

در این کامپوزیت‌ها از نانوذراتی همچون (خاک رس، فلزات، و…) به عنوان تقویت‌کننده استفاده می‌شود. برای مثال، در نانوکامپوزیت‌های پلیمری، از مقادیر کمّیِ (کمتر از ۱۰درصدِ وزنی) ذرات نانومتری استفاده می‌شود. این ذرات علاوه بر افزایش استحکام پلیمرها، وزن آن‌ها را نیز کاهش می‌دهند. مهم‌ترین کامپوزیت‌های نانوذره‌ای، سبک‌ترین آن‌ها هستند.
نانوکامپوزیت‌های نانولوله‌ای کربنی

اتصال پلیمرها به نانولوله باعث افزایش حلالیت نانو لوله‌ها و در نتیجه گسترش کاربرد آن‌ها می‌شود علاوه بر ان خواص فیزیکی پلیمر ازقبیل استحکام مکانیکی و پایداری حرارتی ان با اتصال به نانو لوله بهبود می‌یابد و در نتیجه می‌توان با این روش نانو کامپوزیت‌هایی با ویژگی‌های قابل کنترل و مناسب کاربرد خاص ان تولید نمود.
کامپوزیت‌های دارای ذرات ریز

این نوع کامپوزیت‌ها ذراتی از عنصر یا ترکیبی غیر از عنصر یا ترکیب فاز زمینه‌اند. ذرات فاز تقویت‌کننده می‌تواند به صورت نامنظم و غیر یکنواخت در مرزدانه‌ها یا تقریباً یکنواخت در تمامی زمینه یا جهت دار پراکنده و توزیع می‌شود. بدین صورت توزیع ذرات ماده تقویت‌کننده در ماده زمینه می‌تواند به گونه‌ای باشد که خواص ایجاد شده به صورت همسانگرد ویا ناهمسانگرد باشد توزیع غیر یکنواخت و جهت دار ماده تقویت‌کننده در کامپوزیت‌ها اهمیت صنعتی ویژه‌ای دارد.
کامپوزیت‌های تقویت شد با الیاف (فایبرها)

اغلب کامپوزیت‌های تقویت شده با الیاف استحکام  مقاومت به خستگی سفتی و استحکام ویژه با درآمیختن تایتف قوی تر سفت اما ترد به زمینه نرم و انعطاف‌پذیر.
کامپوزیت‌های لایه ای

کامپوزیت‌های لایه‌ای از لایه‌های با مواد مختلف ساخته می‌شوند. کامپوزیت‌های لایه‌ای برای بهبود استحکام مقاومت سایشی مقاومت در مقابل خوردگی و کاهش وزن طراحی می‌شوند . کامپوزیت‌های لایه‌ای از احاظ خواص مکانیکی و فیزیکی بسیار نا همسانگردند.
اما بسیاری از خواص مهم مانند خوردگی و مقاومت سایشی عمدتاً فقط به خواص یکی از اجزای کامپوزیت بستگی دارد به‌طوری‌که نمی‌توان از روابط فوق برای آن‌ها استفاده کرد.
شورت ۳۳۰

| شورت ۳۳۰ | شورت ۳۳۰ |
| --- | --- |
کاربری: هواگرد چندمنظوره
تولیدکننده: برادران شورت
نخستین پرواز: ۲۲ اوت ۱۹۷۴
معرفی‌شده در: ۱۹۷۶
ساخته‌شده: ۱۹۷۴–۱۹۹۲
تعداد ساخته‌شده: 330-100: 68 330-200: 73
شورت ۳۳۰ (به انگلیسی: Short 330) یک هواگرد، مسافربری توربوپراپ ساخت شرکت برادران شورت است. این هواپیما تا ۳۰ نفر گنجایش مسافر دارد و قیمت نسبتاً ارزان و هزینه نگهداری پایینی دارد این هواپیما بر مبنای هواپیمای شورت اس‌سی. ۷ اسکای‌ون ساخته شده‌است.
تییگو

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  William Thiego de Jesus
زادروز:  ۲۲ ژوئیهٔ ۱۹۸۶
زادگاه:  آراکاخو، برزیل
تاریخ مرگ:  ۲۸ نوامبر ۲۰۱۶ (۳۰ سال)
محل مرگ:  La Unión، کلمبیا
قد:  ۱٫۸۵ متر (۶ فوت ۱ اینچ)
پست:  مدافع میانی
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۰۴-۲۰۰۶:  Sergipe
۲۰۰۶–۲۰۰۷:  گرمیو
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۶ |  Sergipe |  ۰ |  (0) |
| ۲۰۰۷–۲۰۱۲ |  گرمیو |  ۲۵ |  (۱) |
| ۲۰۱۰ |  ← Kyoto Sanga F.C. (قرضی) |  ۱۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۱ |  ← Bahia (قرضی) |  ۵ |  (۰) |
| ۲۰۱۲ |  ← Ceará (قرضی) |  ۱۷ |  (۱) |
| ۲۰۱۳ |  فیگورنسه |  ۲۱ |  (۳) |
| ۲۰۱۴ |  خزر لنکران |  ۲۹ |  (۲) |
| ۲۰۱۵-۲۰۱۶ |  شاپه‌کوئنزه |  ۴۶ |  (۶) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ 29 January 2015 (UTC). :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ 29 January 2015 (UTC). 
تییگو (به پرتغالی: Willian Thiego de Jesus) مدافع اهل کشور برزیل بود که در شهر آراکاخو و در تاریخ ۲۲ ژوئیهٔ ۱۹۸۶ به دنیا آمد.
تییگو در تیم‌های فوتبال Sergipe، Grêmio، Kyoto Sanga F.C. سابقهٔ حضور داشت.
او در حادثه سقوط هواپیمای تیم شاپه‌کوئنزه برزیل در ۲۸ نوامبر ۲۰۱۶ درگذشت.
چنگدو جی-۷

| جی-۷/اف-۷ ایرگارد J-7 / F-7 Airguard | جی-۷/اف-۷ ایرگارد J-7 / F-7 Airguard |
| --- | --- |
یک اف. تی-۷ نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران درحال فرود در فرودگاه مهرآباد تهران: یک اف. تی-۷ نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران درحال فرود در فرودگاه مهرآباد تهران
کاربری: هواگرد جنگنده
تولیدکننده: گروه صنعت هوانوردی چنگدو/Guizhou Aircraft Industry Corporation
نخستین پرواز: ۱۷ ژانویه ۱۹۶۶
وضعیت: عملیاتی
کاربر اصلی:  نیروی هوایی ارتش آزادی‌بخش خلق  نیروی هوایی بنگلادش    نیروی هوایی پاکستان   نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران
ساخته‌شده: ۱۹۶۵–۲۰۱۳
تعداد ساخته‌شده: بیش از ۲٬۴۰۰
توسعه‌یافته از: میگ-۲۱
توسعه‌یافته به: گوییژو جی‌ال-۹
چنگدو جی-۷ (به چینی: 歼-۷)، با نام صادراتی اف-۷; نام‌گذاری در ناتو: Fishcan یک هواپیمای جنگنده ساخت جمهوری خلق چین است. این هواپیما یک نسخه تولید تحت امتیاز از جنگنده میگ-۲۱ ساخت شوروی بوده و بنابراین شباهت‌های زیادی به آن دارد.
این هواپیما مجهز به موشک‌های هوا به هوا با برد کوتاه و فروسرخ است و عمدتاً برای نبردهای هوا به هوای برد کوتاه طراحی شده است. از این هواپیما برای پشتیبانی نزدیک هوایی نیز استفاده می‌شود.
در ۳۰ مارس ۱۹۶۲، توافقنامه انتقال فناوری میگ-۲۱ بین اتحاد جماهیر شوروی و جمهوری خلق چین امضا شد. در حالی که کیت‌ها، اجزاء مختلف، هواپیماهای تکمیل‌شده و اسناد مربوط به آن به کارخانه هواپیماسازی شن یانگ تحویل داده شد، ولی مستندات طراحی ناقص بود و مهندسین چینی تلاش‌هایی برای مهندسی معکوس هواپیما انجام دادند. اگرچه که این دو هواپیما تا حد زیادی شبیه به هم هستند، ولی دارای تفاوت‌هایی در سیستم‌های هیدرولیک و مخازن سوخت داخلی می‌باشند. در ماه مارس ۱۹۶۴ تولید داخلی جی-۷ در کارخانه هواپیماسازی شن یانگ آغاز شد، اما به دلیل عوامل مختلف از جمله
انقلاب فرهنگی چین، تولید انبوه تنها در دهه ۱۹۸۰ به واقعیت پیوست.
مدل‌های متعددی از جی-۷ توسعه یافتند که دارای پیشرفت‌هایی در زمینه‌هایی مانند تسلیحات، الکترونیک هوانوردی (اویونیک) و طراحی بال بودند.
این هواپیما عمدتاً در خدمت نیروی هوایی ارتش آزادی‌بخش خلق (PLAAF) بود، اما نیروهای هوایی متعددی، نیز جی-۷ را خریداری نمودند. خارج از چین، بزرگ‌ترین کاربر جی-۷ نیروی هوایی پاکستان است. نسل بعدی هواپیماهای چینی، مانند رهگیر شن‌یانگ جی-۸، با درس‌هایی که از برنامه جی-۷ آموخته شد، توسعه یافتند. چندین کشور، از جمله زیمبابوه، تانزانیا، و سریلانکا، این نوع را در نقش‌های تهاجمی به کار گرفتند.
در سال ۲۰۱۳، پس از تحویل ۱۶ فروند اف-۷ بی.جی. آی به نیروی هوایی بنگلادش، تولید جی-۷ متوقف شد. هواپیماهای جدیدتر مانند جنگنده چندمنظوره جی‌اف-۱۷ تاندر توانسته‌اند در بازار صادراتی جانشین آن باشند. امروزه، تعداد زیادی از جی-۷ با مشتریان متعدد صادراتی در خدمت هستند. PLAAF قصد داشت تا سال ۲۰۲۳، این جنگنده‌ها را بازنشسته نماید.
در سالهای پس از جنگ هشت ساله ایران و عراق، نیروی هوایی ایران تعدادی از این جنگنده را به خدمت گرفت تا جایگزین بخشی از جنگنده‌های از دست رفته خود نماید.
طراحی و توسعه > پیشینه

در دهه ۱۹۵۰ و سالهای اولیه ۱۹۶۰، اتحاد جماهیر شوروی بخش بزرگی از فناوری تسلیحاتی متعارف خود را با همسایه خود، جمهوری خلق چین به اشتراک گذاشت. یکی از این نمونه‌ها میگ-۱۹ است که از اوایل ۱۹۵۸ توسط چین با نام شن‌یانگ جی-۶ تولید شد.
در طول همان دهه، میگ-۲۱ توانمندتر توسط شوروی ساخته شد. این جنگنده، ارزان اما سریع، با استراتژی تشکیل گروه‌های بزرگ از «جنگنده‌های مردمی» برای غلبه بر مزیت‌های فن‌آوری هواپیماهای غربی مناسب بود. با این حال، شکاف چینی-شوروی به‌طور ناگهانی به تلاش‌های اولیه همکاری پایان داد.
از ۲۸ جولای تا ۱ سپتامبر ۱۹۶۰، اتحاد جماهیر شوروی مستشاران خود را از چین خارج کرد، که در نتیجه پروژه جی-۷ در چین متوقف شد.
در فوریه ۱۹۶۲، نیکیتا خروشچف، نخست‌وزیر شوروی، به‌طور غیرمنتظره ای به مائو تسه‌تونگ نامه ای نوشت و به او اطلاع داد که اتحاد جماهیر شوروی مایل است فناوری میگ-۲۱ را به چین منتقل نماید، و از چینی‌ها خواست که فوراً نمایندگان خود را برای گفتگو در مورد ترتیبات این امر به شوروی بفرستند. چینی‌ها این پیشنهاد را یک حرکت شوروی برای برقراری صلح می‌دانستند، در حالی که مشکوک بودند، اما با این وجود مشتاق بودند که پیشنهاد اتحاد جماهیر شوروی برای قرارداد هواپیما را بپذیرند. هیئتی به ریاست ژنرال لیو یالو، فرمانده کل نیروی هوایی ارتش آزادی‌بخش خلق (PLAAF) که خود فارغ‌التحصیل آکادمی نظامی شوروی بود، بلافاصله به مسکو اعزام شد. به هیئت چینی سه روز فرصت داده شد تا از تأسیسات تولید میگ-۲۱ که قبلاً برای خارجی‌ها ممنوع بود، بازدید نمایند. مجوز این بازدید توسط شخص نیکیتا خروشچف اعطا شده بود و در ۳۰ مارس ۱۹۶۲، قرارداد انتقال فناوری امضا شد.
طراحی و توسعه > پایه‌گذاری خط تولید

با این حال، با توجه به وضعیت روابط سیاسی بین دو کشور، چینی‌ها نسبت به دستیابی به این فناوری چندان خوش‌بین نبودند و ظاهراً مقدماتی برای مهندس معکوس این هواپیما را فراهم نمودند.منابع روسی اظهارمی دارند که چندین فروند میگ-۲۱ به صورت توسط خلبانان شوروی به چین فرستاده شد و تعدادی میگ-۲۱ اف به صورت کیت نیز همراه با قطعات و مدارک فنی ارسال شد. همان‌طور که چینی‌ها انتظار داشتند، پس از تحویل کیت‌ها، قطعات و اسناد به کارخانه هواپیماسازی شن یانگ پنج ماه پس از امضای قرارداد، مشخص شد که برخی از اسناد فنی ارائه شده توسط شوروی ناقص بوده و بخشی از آنها قابل استفاده نیستند.
چینی‌ها در صدد برآمدند، تا مهندسی این هواپیما برای تولید محلی انجام دهند. با انجام این کار، آنها با موفقیت ۲۴۹ مسئله اصلی را حل نموده و هشت سند فنی اصلی را که توسط اتحاد جماهیر شوروی ارائه نشده بود، بازتولید نمودند. یکی از ایرادات عمده مربوط به سیستم‌های هیدرولیک بود که تا ۷۰ درصد از هواپیماهای اسکادران را تا زمانی که به روز رسانی انجام شد، زمین گیر می‌نمود. تغییر عمده دیگر در ذخیره‌سازی سوخت بود که باعث افزایش پایداری هواپیما شد. میگ-۲۱ بیشتر سوخت خود را در بدنه جلو حمل می‌کند و باعث می‌شود که مرکز ثقل پس از حدود ۴۵ دقیقه کارکرد ناپایدار شده و تغییر نماید. در جی-۷ به منظور حفظ مرکز ثقل پایدارتر، و در نتیجه پایداری استاتیک طولی بهتر، مخازن سوخت داخلی مجدداً طراحی شده ومخزن سوخت بیرونی بزرگتر شد. اتاقک خلبان نیز برای جایگزینی صندلی‌پران ساخت شوروی که غیرقابل قبول تلقی می‌شد، اصلاح گردید. کاناپی بازشو به جلو با یک کاناپی استاندارد لولایی عقب جایگزین شد که قبل از پرتاب خلبان به بیرون پرتاب می‌شد. مهندسی مجدد تا حد زیادی موفقیت‌آمیز بود، جی-۷ ساخت چین فقط تفاوت‌های جزئی در طراحی و عملکرد با میگ-۲۱ اصلی نشان داد.
در ماه مارس ۱۹۶۴ تولید داخلی جی-۷ در کارخانه هواپیماسازی شن یانگ آغاز شد. با این حال، یک مشکل غیرمنتظره اجتماعی و اقتصادی انقلاب فرهنگی چین، مانع بزرگی در به ثمر رسیدن تلاش‌های انجام شده برای تولید انبوه گردید. روند پیشرفت به شدت کند شده و کیفیت محصولات اولیه ضعیف گردید.
در نتیجه، تولید در مقیاس کامل جی-۷ تنها در دهه ۱۹۸۰ محقق شد، در آن زمان قدیمی بودن طراحی اولیه هواپیما، نمایان بود. در دهه۱۹۸۰، تولید اتبوه جنگنده اف-۱۶ فایتینگ فالکن در ایالات متحده به خوبی در حال انجام بود؛ این جنگنده غربی تک موتوره نسبتاً مقرون به صرفه بسیار چابکتر از جی-۷ بود. حتی در شرایطی که نواتایی حمل تسلیحات و محموله‌های بیشتری را داشت.
طراحی و توسعه > توسعه بیشتر

در سال۱۹۸۷، J-7 E با داشتن بال بسیار بهبود یافته، در کنار پیشرفت‌های دیگر، عرضه شد، تقریباً ۴۵ درصد قابلیت مانور بیشتری داشت و عملکرد برخاست و فرود آن افزایش قابل توجهی یافت. این هواپیما همچنین به یک سیستم دید روی کلاه خلبان (HMS) مجهز بود و همچنین اولین نوع میگ-۲۱ بود که به HOTAS و نمایشگر چند منظوره مجهز گردید. بسیاری از قطعات الکترونیکی بریتانیایی بودند، مانند دوربین دید توپ هواپیما و نمایشگر چند منظوره. این هواپیما قادر به استفاده از موشک‌های پی. ال-۸/پایتون ۳ با دید روی کلاه خلبان یا کنترل آتش رادار است، اما این دو به هم مرتبط نبوده و خلبان می‌توانست تنها از یکی از آنها استفاده نماید.
در اواسط دهه ۱۹۸۰، پاکستان هواپیمای با قابلیت‌های راداری بیشتری را درخواست نمود. هر دو رادار استاندارد و رادار مارکونی بریتانیا مشکلاتی با بهم ریختگی در اثر پژواک‌های ناخواسته زمین را داشتند، اما چین در آن زمان هیچ تجربه ای از رادار هوا به زمین نداشت. در سال ۱۹۸۴ مساعدت‌های پاکستان با دراختیار دادن خلبان‌های اف-۱۶ که در آمریکا برای عملیات رادارهای حمله زمینی آموزش دیده بودتد، چینی‌ها را قادر ساخت تا J-7M را توسعه دهند. در اواخر دهه ۱۹۸۰، در مدل‌های J-7MP و J-7PG با به‌کارگیری رادار ایتالیایی گریفو-۷ ساخت FIAR، ارتقاء قابل توجهی را در سیستم رادار ارائه شد، برد مؤثر رادار بیش از سه برابر گردید و همچنین حداکثر زاویه، برای تشخیص هدف به شدت افزایش یافت.
جی-۷ تنها در اواسط دهه ۱۹۸۰ به توانایی‌های طراحی شده توسط شوروی دست یافت. از آنجایی که نسبتاً مقرون به صرفه بود، به‌طور گسترده‌ای به عنوان F-7 صادر شد، غالباً با سیستم‌های غربی، مشابه با مدل‌های تولید شده برای پاکستان. بیش از ۲۰ نوع صادراتی مختلف از جی-۷ وجود دارد که برخی از آنها برای استفاده از تسلیحات اروپایی مانند موشک‌های فرانسوی آر۵۵۰ مجیک مجهز شده‌اند. سریال Wings Over The Red Star از کانال دیسکاوری ادعا می‌کند که چینی‌ها چندین میگ-۲۱ شوروی را در مسیر ویتنام شمالی (در طول جنگ ویتنام) رهگیری کردند، اما این هواپیماها مطابق با مشخصات اولیه خود عمل نکردند، که نشان می‌دهد چینی‌ها در واقع هواپیماهای دارای رتبه پایین را که برای صادرات در نظر گرفته شده بودند، رهگیری کردند، نه هواپیماهای تولیدی با توانایی کامل. به همین دلیل، چینی‌ها مجبور شدند برای دستیابی به قابلیت‌های اولیه خود، هواپیماهای رهگیری شده میگ-۲۱ را مهندسی مجدد کنند. چین بعداً شن‌یانگ جی-۸ را هم بر اساس تجارب و تخصص‌های به دست آمده از این برنامه و هم با استفاده از اطلاعات فنی ناقص بدست آمده از هواپیمای میگ ئی-۱۵۲ شوروی توسعه داد.