استدلال چیزی برای پنهان کردن وجود ندارد
استدلال‌ها در تأیید و رد > در تأیید حریم خصوصی

ادوارد اسنودن: «این استدلال که حق داشتن حریم خصوصی برایتان مهم نیست چون چیزی برای پنهان کردن ندارید هیچ فرقی با این ندارد که بگویید آزادی بیان، برایتان مهم نیست به این دلیل این که شما چیزی برای گفتن ندارید.»
دنیل جی. سولو در یک مقاله برای تاریخچهٔ آموزش عالی اظهار داشت که او مخالف این استدلال است و اظهار داشت که یک دولت می‌تواند اطلاعاتی را در مورد یک شخص نشت دهد و باعث آسیب رساندن به آن شخص شود یا از اطلاعات موجود دربارهٔ یک شخص حتی اگر او در واقع کار خلافی کرده باشد، استفاده کند تا از دسترسی او به خدمات جلوگیری کند و به این ترتیب دولت می‌تواند با اشتباهاتش باعث آسیب رساندن به زندگی شخصی آن فرد شود. سولو نوشت: «زمانی که به‌طور مستقیم درگیر آن شویم استدلال هیچ چیز برای پنهان کردن وجود ندارد می‌تواند با متمایل کردن بحث به سمت درک باریک این استدلال از حریم خصوصی، ما را به دام بیندازد. اما زمانی که با مجموع مشکلات حریم خصوصی که با دخالت دولت برای جمع کردن داده و استفاده از نظارت و افشاء ایجاد می‌شوند، مواجه شود، استدلال هیچ چیز برای پنهان کردن ندارم در پایان چیزی برای گفتن ندارد.»
دانا بوید، یک محقق رسانه‌های اجتماعی با این استدلال مخالفت کرده‌است. او گفته که حتی اگر «مردم چون هیچ کار غلطی انجام ندادند، اغلب از نظارت دولت احساس ایمنی کنند»، باز هم یک نهاد یا گروه می‌تواند تصویر یک فرد را تحریف کند و به اعتبار او آسیب بزند یا مغالطهٔ انجمن می‌تواند برای بدنام کردن یک فرد مورد استفاده قرار گیرد.
آدام د. مور، نویسندهٔ حقوق حریم خصوصی: مبانی اخلاقی و حقوقی استدلال می‌کند که «این دیدگاه وجود دارد که حقوق حریم خصوصی در معادلهٔ هزینه/منفعت مقاومت می‌کنند یا استدلال‌های نتیجه‌گرا برای آن وجود دارند. اما در اینجا ما به رد این دیدگاه می‌پردازیم که منافع حاصل از حفظ حریم خصوصی می‌توانند به نفع امنیت معامله شود.» او همچنین اظهار داشت که نظارت می‌تواند به‌طور نامتناسبی روی گروه‌های خاص در جامعه بر اساس ظاهر، قومیت و مذهب تأثیر بگذارد. مور مدعی است که حداقل سه مشکل دیگر در استدلال "چیزی برای پنهان کردن وجود ندارد" وجود دارد. اولین اشکال این است که اگر افراد حقوق حفظ حریم خصوصی را داشته باشند دیگر ارجاع به "چیزی برای پنهان کردن وجود ندارد" بی‌ربط است. حریم خصوصی، به عنوان یک حق برای کنترل دسترسی و استفاده از فضاها، مکان‌ها و اطلاعات شخصی شناخته می‌شود و این به معنی آن است که صاحب این حق می‌تواند دسترسی به آن را تعیین کند. مور برای اینکه این بحث را به نتیجه برساند این مورد را بررسی می‌کند. "تصور کنید که یک روز پس از خروج از خانهٔ خود، شما یک فرد را در حال جستجو داخل سطل زباله‌تان پیدا می‌کنید درحالی‌که با زحمت یادداشت‌ها و اسناد خرد شده را پیدا و در کنار هم قرار می‌دهد. در پاسخ به سکوت متعجب شما او اعلام می‌کند "شما هیچ چیزی ندارید که به خاطرش نگران شوید - هیچ دلیلی برای پنهان کردن آنجا وجود ندارد؟'" دوم افراد ممکن است مایل به پنهان کردن رفتار شرم‌آور یا رفتار پذیرفته نشده توسط فرهنگ غالب باشند. «سابقه پزشکی یا جنسی یک فرد را در نظر بگیرید. تصور کنید کسی به یک کتابخانه برای یادگیری شیوهٔ جایگزین زندگی که مورد قبول اکثریت نیست، سر بزند.» سرانجام مور استدلال می‌کند که «چیزی برای پنهان کردن وجود ندارد» اگر جدی گرفته شود می‌تواند علیه مأموران دولت، سیاستمداران و مدیرعامل‌ها مورد استفاده قرار گیرد. این یعنی که استدلال «چیزی برای پنهان کردن وجود ندارد» را بچرخانیم. مور معتقد است که مأمور NSA، سیاستمدار، رئیس پلیس و مدیرعامل هم چیزی برای پنهان کردن ندارند پس باید مانند بقیهٔ ما شفافیت کامل را بپذیرند. «اما آن‌ها اینکار را نمی‌کنند و زمانی که به آن‌ها ابزارهای تکنولوژیک برای نظارت داده می‌شود، سیاستمدار، رئیس پلیس یا مدیرعامل تقریباً همیشه قبول دارند که تماشای دیگران چیز خوبی است.»
بروس اشنایر یک کارشناس امنیت اطلاعات و رمزنگار، با استناد به بیانیهٔ کاردینال ریشلیو که می‌گوید «اگر کسی به من شش خط نوشته شده به دست راستگوترین انسان را بدهد، من چیزی در آن‌ها خواهم یافت تا او را به خاطرش دار بزنند» مخالفت خود را ابراز کرد. این بیانیه به این اشاره دارد که چگونه دولت آمریکا می‌تواند جنبه‌هایی از زندگی انسان را پیدا کند که به وسیلهٔ آن او را تحت تعقیب قانونی قرار دهد یا از او باج‌خواهی کند. اشنایر همچنین می‌گوید "خیلی‌ها به اشتباه این بحث را به عنوان بحث "امنیت در مقابل حریم خصوصی" می‌شناسند درحالی‌که انتخاب واقعی بین آزادی و در مقابل آن کنترل است."
امیلیو مردینی، فیلسوف و روانکاو، می‌گوید که استدلال «چیزی برای پنهان کردن وجود ندارد» ذاتاً پارادکس دارد. آدم‌ها برای اینکه بخواهند «چیزی را» پنهان کنند لازم نیست «چیزی برای پنهان کردن» داشته‌باشند. آنچه مرتبط است آن چیزی نیست که پنهان شده، بلکه این تجربه است که یک ناحیهٔ صمیمی وجود دارد که می‌تواند مخفی باشد و دسترسی به آن محدود شده‌است. اگر از جنبه روانشناسانه توضیح دهیم ما با کشف کردن اینکه می‌توانستیم چیزهایی را از دیگران مخفی کنیم تبدیل به اشخاصی حقیقی می‌شویم.
جولیان آسانژ می‌گوید: "هنوز پاسخ کاملاً قانع‌کننده‌ای وجود ندارد. جیکوب اپلبام (@ioerror) یک پاسخ هوشمندانه دارد و از افرادی که این استدلال را می‌آورند می‌خواهد که تلفنشان را از حالت قفل خارج کنند و به او بدهند و شلوارشان را پایین بکشند. اما نسخهٔ من از این پاسخ این است که می‌گویم "خب، اگر شما آنقدر خسته‌کننده‌ای پس ما یا هیچ‌کس دیگری نباید با شما حرف بزند، اما از نظر فلسفی، پاسخ واقعی این است که: نظارت انبوه یک تغییر ساختاری وسیع است. زمانی که جامعه به سمت بد شدن برود، شما را هم با خود خواهد برد، حتی اگر شما بی‌مزه‌ترین فرد روی زمین باشید."