stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مش جراحی

مش جراحی یک ایمپلنت پزشکی است که از توری بافته شده آزاد ساخته شده است که در جراحی به عنوان یک تکیه گاه ساختاری دائمی یا موقت برای اندام‌ها و سایر بافت‌ها استفاده می‌شود. مش جراحی را می‌توان هم از مواد معدنی و هم از مواد بیولوژیکی تهیه کرد و در انواع جراحی‌ها استفاده می‌شود، اگرچه ترمیم فتق رایج‌ترین کاربرد است. همچنین می‌تواند برای کارهای بازسازی، مانند پرولاپس اندام لگنی یا برای ترمیم نقایص فیزیکی (عمدتاً دیواره‌های حفره بدن) که در اثر برداشتن وسیع یا از دست دادن بافت آسیب‌زا ایجاد می‌شود، استفاده شود.
مش جراحی ساخته شده از پلی پروپیلن که برای فتق استفاده می‌شود
مش‌های دائمی در بدن باقی می‌مانند، در حالی که مش‌های موقتی با گذشت زمان حل می‌شوند. یک مش موقت در سال ۲۰۱۲ نشان داده شد که پس از سه سال در یک آزمایش علمی روی گوسفند کاملاً حل می‌شود. برخی از انواع توری مش‌های دائمی و موقت را ترکیب می‌کنند که شامل ویکریل قابل جذب، ساخته شده از اسید پلی گلیکولید و پرولن، پلی پروپیلن غیرقابل جذب است.
داده‌های رفتارهای مکانیکی و بیولوژیکی مش در داخل بدن ممکن است همیشه منعکس کننده شرایط درون بدن انسان به دلیل آزمایش در موجودات غیرانسانی نباشد. بیشتر گزارش‌های منتشر شده روی موش‌ها آزمایش می‌کنند، بنابراین احتمال وجود تفاوت‌های احتمالی در بدن انسان ایجاد می‌شود. همچنین، اکثر تحقیقات منتشر شده به مش‌هایی اشاره می‌کنند که در حال حاضر به دلیل عوارض پس از جراحی از بازار تجهیزات پزشکی غیرمجاز هستند. علاوه بر این، فقدان پروتکل‌های نظارتی مورد تأیید FDA و رویه‌های عملیاتی استاندارد جهانی منجر به انواع روش‌های آزمایش مختلف از محققی به محقق دیگر می‌شود. آزمایش ممکن است نتایج متفاوتی برای برخی از مشها پیدا کند.
مصارف پزشکی

عملکرد اصلی مش جراحی حمایت از اندام‌های افتادگی موقت یا دائمی است. بیشتر در جراحی فتق در شکم استفاده می‌شود، زمانی که عضوی از عضلات شکم بیرون می‌زند، لازم است. مش جراحی همچنین ممکن است برای بازسازی دیواره لگن یا واژن در زنان استفاده شود و به عنوان راهنمای رشد بافت آسیب دیده اضافه شود. در حالت ایده‌آل، این ایمپلنت‌ها باید به اندازه کافی قوی باشند تا بتوانند در برابر بارهای مکانیکی در هر ناحیه از بدن که بخشی از آن شوند، دوام بیاورند.
مصارف پزشکی > جراحی فتق

جراحی فتق یکی از رایج‌ترین کاربردهای فعلی مش جراحی است. فتق زمانی رخ می‌دهد که اندام‌ها یا بافت چربی از طریق منافذ یا نواحی ضعیف عضلانی، معمولاً در دیواره شکم، برآمده می‌شوند. مش جراحی برای تقویت ترمیم بافت و به حداقل رساندن میزان عود کاشته می‌شود. جراحی را می‌توان به صورت لاپاراسکوپی (داخلی) یا باز با انواع مواد موجود برای پروتز انجام داد. پلی پروپیلن (PP) پرمصرف‌ترین نوع مش است، اگرچه ممکن است پس از کاشت برای بیمار ناراحت‌کننده باشد. نوع دیگری که در جراحی فتق کمتر مورد استفاده قرار می‌گیرد پلی اتیلن ترفتالات (PET) است که با عوارضی مواجه است زیرا پس از چند سال کاشت به راحتی تخریب می‌شود و اثرات جراحی را از بین می‌برد. پلی تترا فلوراتیلن (PTFE) نیز استفاده می‌شود، اما به شکل فویل تولید می‌شود و به سختی در بافت اطراف ادغام می‌شود، بنابراین ثبات خود را از دست می‌دهد.
مصارف پزشکی > جراحی لگن

مشابه جراحی فتق، مش‌های مصنوعی ممکن است برای پرولاپس اندام در ناحیه لگن نیز استفاده شود. افتادگی اندام لگن در ۵۰ درصد از زنان بالای ۵۰ سال با سابقه یک یا چند زایمان طبیعی در طول زندگی رخ می‌دهد. جراحی مش را می‌توان در نواحی مختلف ناحیه لگن مانند سیستوسل، رکتوسل و واژینال یا رحم انجام داد. متداول‌ترین ماده مورد استفاده، مانند جراحی فتق، PP است که زیست سازگاری قابل قبولی در داخل منطقه در نظر گرفته می‌شود. پاسخ التهابی خفیفی را القا می‌کند اما تمایل به چسبیدن به احشاء دارد.
دیواره واژن دارای سه لایه است: تونیکا مخاطی، عضلانی، آونتیتیا. هنگامی که پرولاپس رخ می‌دهد، الیاف صاف عضلانی در معرض خطر قرار می‌گیرند. پرولاپس در زنان نیز برای افزایش سفتی لگن، به ویژه زنان یائسه دیده شده است. مش جراحی که در بازسازی لگن استفاده می‌شود باید با این سفتی مقابله کند، اما اگر مدول الاستیسیته خیلی زیاد باشد، به اندازه کافی از اندام‌ها حمایت نمی‌کند. برعکس، اگر مش خیلی سفت باشد، بافت فرسایش می‌یابد و پاسخ‌های التهابی باعث عوارض پس از جراحی می‌شود. پس از کاشت، مش پلی پروپیلن گاهی اوقات ریزترک، پوسته پوسته شدن الیاف و فیبروز را نشان می‌دهد.
علاوه بر این، مش دارای قدرت کافی برای مقاومت در برابر اعمال اساسی و رفتار بافت در شرایط فیزیولوژیکی، به ویژه در هنگام بازسازی بافت از طریق خود مش است. این ناحیه تحت فشارهای مختلفی قرار می‌گیرد که از محتویات شکم، فشار عضلات شکم/دیافراگم و اندام‌های تناسلی و همچنین اعمال تنفسی وارد می‌شود. برای یک زن متوسط در سنین باروری، لگن باید بارهای ۲۰ نیوتن را در وضعیت خوابیده به پشت، ۲۵ تا ۳۵ نیوتن در وضعیت ایستاده و ۹۰ تا ۱۳۰ نیوتن را در حین سرفه تحمل کند. هر شبکه ای که در ناحیه لگن کاشته می‌شود باید به اندازه کافی قوی باشد که بتواند این بارها را تحمل کند.
مقررات

در سال ۲۰۱۸، انگلستان به‌طور موقت کاشت مش واژینال را برای درمان بی‌اختیاری ادرار تا بررسی بیشتر در مورد خطرات و اقدامات حفاظتی در دسترس متوقف کرد.
در ایالات متحده، FDA مش جراحی ترانس واژینال را در سال ۲۰۱۶ به عنوان «کلاس III» (خطر بالا) طبقه‌بندی کرد، و در اواخر سال ۲۰۱۸، درخواست‌های تأیید پیش‌مارک را برای مش در نظر گرفته شده برای ترمیم پرولاپس ارگان لگنی واژینال، با تحقیقات بیشتر در نظر گرفت. سپس در ۱۶ آوریل ۲۰۱۹، FDA به تمام سازندگان مش‌های جراحی ترانس واژینال دستور داد تا فوراً فروش و توزیع خود را متوقف کنند.
زیست سازگاری

کاشت مش به‌طور طبیعی پاسخ التهابی به مش درج شده ایجاد می‌کند، اما زیست سازگاری از آسانی ادغام آن تا شدت واکنش جسم خارجی متغیر است. حداقل پاسخ شامل تشکیل فیبروز در اطراف پروتز است (مثل تشکیل بافت زخم). این پاسخ با بهترین شکل زیست سازگاری ایجاد می‌شود. یک پاسخ فیزیکی باعث ایجاد یک واکنش التهابی حاد می‌شود که شامل تشکیل سلول‌های غول‌پیکر و متعاقباً گرانولوم می‌شود، به این معنی که بافت به خوبی مش را «تحمل می‌کند». در نهایت، یک پاسخ شیمیایی اجازه می‌دهد تا یک واکنش التهابی شدید در طول تلاش برای ادغام بافت-مش، از جمله تکثیر سلول‌های فیبروبلاستیک ایجاد شود. در نهایت، هدف از ایجاد مش جراحی، فرموله‌سازی چیزی است که دارای حداقل واکنش برای به حداکثر رساندن راحتی برای بیمار، جلوگیری از عفونت، و اطمینان از ادغام تمیز در بدن برای ترمیم بافت باشد.
تعدادی از عوامل در زیست سازگاری مش نقش دارند. تخلخل مش نسبت منافذ به کل مساحت است و بسته به اندازه منافذ در ایجاد عفونت باکتریایی یا بازسازی بافت صاف نقش دارد. اندازه منافذ زیر ۱۰ میکرومتر مستعد ابتلا به عفونت هستند زیرا باکتری‌ها ممکن است وارد شوند و تکثیر شوند، در حالی که ماکروفاژها و نوتروفیل‌ها خیلی بزرگ هستند و نمی‌توانند به از بین بردن آنها کمک کنند. با اندازه منافذ بیش از ۷۵ میکرومتر، فیبروبلاست‌ها، عروق خونی و فیبرهای کلاژن به عنوان بخشی از بازسازی بافت مجاز هستند. اگرچه توافق کلی در مورد بهترین اندازه منافذ وجود ندارد، اما می‌توان نتیجه گرفت که منافذ بزرگتر برای توسعه بافت و ادغام در داخل بدن بهتر است.
با دانستن این موضوع، مشکل فعلی انواع مش‌های مورد استفاده در انواع جراحی‌ها این است که به اندازه کافی زیست سازگار نیستند. PP یک مش مؤثر برای تنظیم اندام‌های افتادگی است، اما ممکن است به دلیل مدول الاستیسیته بالای خود باعث ناراحتی شدید بیمار شود. این باعث سفت شدن پروتز می‌شود و منجر به پاسخ التهابی بارزتر می‌شود که ادغام در بدن با رشد بافتی را پیچیده می‌کند. همان‌طور که قبلاً ذکر شد، PET به راحتی در داخل بدن تجزیه می‌شود و بافت در یکپارچگی با PTFE مشکل دارد. به این دلایل، محققان شروع به جستجوی انواع مختلفی از مش‌های جراحی کرده‌اند که ممکن است برای محیط زیستی مناسب باشند و در حین حمایت از اندام‌های افتادگی، راحتی بیشتری را فراهم کنند.
مش پلی پروپیلن (PP) در حال حاضر هم در فتق و هم در افتادگی اندام‌های لگنی استفاده می‌شود، اما ممکن است همیشه زیست سازگارترین گزینه نباشد.
مجموعه پروتکل اینترنت

مجموعه پروتکل اینترنت (به انگلیسی: Internet protocol suite) که معمولاً به عنوان TCP/IP شناخته می‌شود، مجموعه‌ای از پروتکل‌های ارتباطی مورد استفاده در اینترنت و شبکه‌های کامپیوتری مشابه است. پروتکل‌های اساسی فعلی در این مجموعه پروتکل، عبارتند از پروتکل کنترل انتقال (TCP) و پروتکل اینترنت (IP) و همچنین پروتکل داده‌نگار کاربر (UDP).
در زمان توسعه و بهبود این مجموعه پروتکل‌ها، نسخه‌هایی از آن با عنوان مدل وزارت دفاع (DoD) شناخته می‌شد چرا که در اصل، تأمین مالی برای توسعه طراحی شبکه از طریق دارپا یا همان آژانس پروژه‌های پژوهشی پیشرفتهٔ دفاعی متعلق به وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا انجام شد. پیاده‌سازی یا اجرای این مجموعه پروتکل‌ها، یک پشته پروتکل است.
مجموعه پروتکل اینترنت مشخص می‌کند داده‌ها چگونه باید بسته‌بندی شوند، آدرس‌دهی شوند، منتقل شوند، مسیریابی و دریافت شوند و اینگونه ارتباطات میان کامپیوترها و اینترنت را فراهم می‌کند. این وظایف در چهار لایه انتزاعی سازماندهی و تقسیم شده‌است که تمام پروتکل‌های مرتبط را بر اساس محدوده شبکه هر پروتکل طبقه‌بندی می‌کند. از پایین‌ترین تا بالاترین لایه‌ها عبارتند از: لایه پیوند که پروتکل‌هایی را برای تبادل اطلاعات از طریق سخت‌افزار شبکه در یک پیوند فراهم می‌کند. لایه اینترنت، شبکه‌بندی متقابل شبکه‌های مستقل را تعریف می‌کند، لایه انتقال، ارتباطات هاست به هاست را مدیریت می‌کند و لایه کاربرد، زمینه تبادل داده را برای نرم‌افزارهای کاربردی با شبکه فراهم می‌کند.
استانداردهای فنی که زیربنای مجموعه پروتکل‌های اینترنت و پروتکل‌های تشکیل‌دهنده آن را تعریف می‌کند، توسط کارگروه مهندسی اینترنت (IETF) انتخاب می‌شود. مجموعه پروتکل اینترنت پیش از مدل OSI شکل گرفت و چارچوب مرجع فراگیرتری برای سیستم‌های شبکه عمومی است.
مدل اصلی TCP/IP از ۴ لایه تشکیل شده‌است. سازمان IETF استانداردی که یک مدل ۵ لایه‌ای است را قبول نکرده‌است و پروتکل‌های لایه فیزیکی و لایه پیوند داده‌ها به وسیلهٔ IETF استاندارد نشده‌اند. سازمان IETF تمام مدل‌های لایه فیزیکی را تأیید نکرده‌است. با پذیرفتن مدل ۵ لایه‌ای در بحث اصلی بامسولیت فنی برای نمایش پروتکل می‌باشد این امکان هست که راجع به پروتکل‌های غیر IETF در لایه فیزیکی صحبت کنیم.
این مدل قبل از مدل مرجع OSI گسترش یافته و واحد وظایف مهندسی اینترنت (IETF)، برای مدل و پروتکل‌های گسترش یافته تحت آن پاسخگو است، هیچ‌گاه خود را ملزم ندانست که توسط OSI تسلیم شود. درحالی که مدل بیسیک OSI کاملآ در آموزش استفاده شده‌است و OSI به یک مدل ۷ لایه‌ای معرفی شده‌است، معماری یک پروتکل واقعی (RFC ۱۱۲۲) مورد استفاده در محیط اصلی اینترنت خیلی منعکس نشده‌است.
حتی یک مدرک معماری IETF که اخیراً منتشر شده یک مطلب با این عنوان دارد: “ لایه بندی مضر است ”. تأکید روی لایه بندی به عنوان محرک کلیدی معماری یک ویژگی از مدل TCP/IP نیست، اما نسبت به OSI بیشتر است. بیشتر اختلال از تلاش‌های واحد OSI می‌آید لایه شبیه داخل یک معماری است که استفاده آن‌ها را به حداقل می‌رساند.
تاریخچه

اطلاعات بیشتر: تاریخ اینترنت
تاریخچه > تحقیقات اولیه

مجموعه پروتکل اینترنت، حاصل تحقیق و توسعه آژانس پروژه‌های تحقیقاتی پیشرفته دفاعی (دارپا) در اواخر دهه ۱۹۶۰ است. پس از راه‌اندازی آرپانت در سال ۱۹۶۹، دارپا کار بر روی تعدادی دیگر از فناوری‌های انتقال داده را آغاز کرد. در سال ۱۹۷۲، باب کان به دفتر فناوری پردازش اطلاعات در دارپا پیوست. او بر روی شبکه‌های بسته ماهواره‌ای و شبکه‌های بسته رادیویی زمینی کار می‌کرد و به اهمیت امکان برقراری ارتباط بین این دو شبکه پی برد. در بهار سال ۱۹۷۳، وینتون سرف که به توسعه پروتکل موجود آرپانت، یعنی پروتکل برنامه کنترل شبکه (NCP) کمک کرده بود، به کان پیوست تا روی مدل‌های ارتباطی با معماری باز کار کند و به دنبالش نسل بعد پروتکل‌ها را برای آرپانت طراحی کنند. برای رسیدن به این هدف، آنها از تجربه جامعه تحقیقاتی آرپانت و کارگروه بین‌المللی شبکه‌سازی که سرف ریاست آن را بر عهده داشت، استفاده کردند.
تا تابستان سال ۱۹۷۳، کان و سرف یک فرمول مجدد اساسی را ایجاد کردند که در آن تفاوت‌های میان پروتکل‌های شبکه محلی با استفاده از یک پروتکل ارتباطی مشترک پنهان می‌شد و به جای اینکه مانند پروتکل‌های آرپانت، شبکه مسئول قابلیت اعتماد (اطمینان از ارسال داده از فرستنده به گیرنده) باشد، این وظیفه به هاست‌ها محول شده بود. سرف از هوبرت زیمرمن و لوئیس پوزین که طراحان شبکه سیکلادز بودند یاد کرد و به تأثیرات مهمی که سیکلادز بر طراحی جدید آنها داشت اشاره کرد. این پروتکل جدید با عنوان برنامه کنترل انتقال در سال ۱۹۷۴ اجرایی شد.
در ابتدا، پروتکل برنامه کنترل انتقال، هم انتقال دیتاگرام و هم مسیریابی را مدیریت می‌کرد، اما با افزایش تجربه در زمینه پروتکل‌ها، همکاران توصیه کردند تا عملکردها در لایه‌هایی با پروتکل‌های مجزا تقسیم شود.
مقدمه‌ای بر نسخه7 TCP/IP

TCP/IP، یکی از مهم‌ترین پروتکل‌های بکار گرفته شده در شبکه‌های رایانه‌ای است. اینترنت به عنوان بزرگ‌ترین شبکه موجود، از پروتکل نامبرده به منظور برقراری ارتباط دستگاه‌های گوناگون بهره می‌گیرد. پروتکل، مجموعه قوانین مورد نیاز جهت قانونمند نمودن چگونگی ارتباطات در شبکه‌های رایانه‌ای است. در مجموعه مقاله‌هایی که ارائه خواهد شد به بررسی این پروتکل خواهیم پرداخت. در این بخش مواردی همچون: فرایند انتقال اطلاعات، معرفی و تشریح لایه‌های پروتکل TCP/IP و چگونگی استفاده از سوکت برای ایجاد تمایز در ارتباطات، تشریح می‌گردد.
مقدمه

امروزه بیشتر شبکه‌های رایانه‌ای بزرگ و اغلب سیستم‌های عامل موجود از پروتکل TCP/IP، استفاده و پشتیبانی می‌نمایند. TCP/IP، امکانات لازم برای ارتباط دستگاه‌های ناهمسان را فراهم می‌آورد. از ویژگی‌های مهم این پروتکل، می‌توان به مواردی همچون: اجراپذیری بر روی محیط‌های گوناگون، ضریب اطمینان بالا و توسعه‌پذیری آن اشاره کرد. از این پروتکل، برای دستیابی به اینترنت و بهره‌مندی از خدمات گوناگون آن همچون وب یا رایانامه استفاده می‌گردد. گونه گونی پروتکل‌های موجود در پشته TCP/IP و ارتباط منطقی و سامان مند آن‌ها با یکدیگر، امکان برقراری ارتباط در شبکه‌های رایانه‌ای را با اهداف متفاوت، فراهم می‌نماید. فرایند برقراری یک ارتباط، شامل فعالیت‌های متعددی نظیر: تبدیل نام کامپیوتر به آدرس IP معادل، جانمایی رایانه مقصد، بسته‌بندی اطلاعات، آدرس دهی و مسیریابی داده‌ها به منظور تراگسیل موفقیت‌آمیز داده‌ها به مقصد مورد نظر، بوده که توسط مجموعه پروتکل‌های موجود در پشته TCP/IP انجام می‌گیرد.
معرفی پروتکل TCP/IP

TCP/IP، پروتکلی استاندارد برای ارتباط کامپیوترهای موجود در یک شبکه مبتنی بر ویندوز ۲۰۰۰ است. از پروتکل فوق، به منظور ارتباط در شبکه‌های بزرگ استفاده می‌گردد. برقراری ارتباط از طریق پروتکل‌های متعددی که در چهارلایه مجزا سازماندهی شده‌اند، میسر می‌گردد. هر یک از پروتکل‌های موجود در پشته TCP/IP، دارای وظیفه‌ای خاص در این زمینه (برقراری ارتباط) می‌باشند. در زمان ایجاد یک ارتباط، ممکن است در یک لحظه تعداد زیادی از برنامه‌ها، با یکدیگر ارتباط برقرار نمایند. TCP/IP، دارای قابلیت تفکیک و تمایز یک برنامه موجود بر روی یک کامپیوتر با سایر برنامه‌ها بوده و پس از دریافت داده‌ها از یک برنامه، آن‌ها را برای برنامه متناظر موجود بر روی کامپیوتر دیگر ارسال می‌نماید. نحوه ارسال داده توسط پروتکل TCP/IP از محلی به محل دیگر، با فرایند ارسال یک نامه از شهری به شهر، قابل مقایسه است.
برقراری ارتباط مبتنی بر TCP/IP، با فعال شدن یک برنامه بر روی کامپیوتر مبدأ آغاز می‌گردد. برنامه فوق، داده‌های مورد نظر جهت ارسال را بگونه‌ای آماده و فرمت می‌نماید که برای کامپیوتر مقصد قابل خواندن و استفاده باشند. (مشابه نوشتن نامه با زبانی که دریافت‌کننده، قادر به مطالعه آن باشد). در ادامه آدرس کامپیوتر مقصد، به داده‌های مربوط اضافه می‌گردد (مشابه آدرس گیرنده که بر روی یک نامه مشخص می‌گردد). پس از انجام عملیات فوق، داده به همراه اطلاعات اضافی (درخواستی برای تأیید دریافت در مقصد)، در طول شبکه بحرکت درآمده تا به مقصد مورد نظر برسد. عملیات فوق، ارتباطی به محیط انتقال شبکه به منظور انتقال اطلاعات نداشته، و تحقق عملیات فوق با رویکردی مستقل نسبت به محیط انتقال، انجام خواهد شد.
اصول کلیدی معماری

آخرین مدرک معماری (RFC ۱۱۲۲) روی قواعد و اصول معماری لایه بندی تأکید کرده‌است.
اصول END-TO-END: دربارهٔ زمان ابداع شده‌است. قانون اولیه آن نگهداری ازحالت واطلاعات کلی را در حاشیه‌ها بیان می‌کند؛ و فرض می‌شود که اینترنتی که حاشیه‌ها را بهم وصل می‌کند از نظر کیفیت، سرعت و سادگی همان‌طور باقی نمی‌ماند. جهان واقعی برای دیوار آتش، مترجم‌های آدرس شبکه، حافظه‌های پنهانی محتوای وب و قدرت تغییرات وچنین چیزها نیاز دارد و همه آنهاروی این قانون تأثیر می‌گذارند.
قانون قدرت Robustness :” درآنچه که تو قبول می‌کنی آزادباش و به آنچه که تومی فرستی محتاط باش. نرم‌افزاره ادر دیگر میزبان‌ها ممکن شامل نقص هایی‌باشد و اما ویژگی‌های پروتکل را برای بهربرداری کردن قانونی بی‌تدبیر می‌سازد.
حتی هنگامی که لایه بررسی شده‌است، و اسناد معماری رده‌بندی شده‌است—مدل معماری جداگانه‌ای مانندISO۷۴۹۸ وجود ندارد، لایه‌های تعریف شده کمتر و بی دقت تری را نسبت به مدل OSI رایج است؛ بنابراین برای پروتکل‌های جهان واقعی یک مدل متناسب تر تهیه می‌کند. در حقیقت، یک مدرک مرجع مکرر شامل ذخیره‌ای از لایه‌ها نیست. عدم تأکید روی لایه بندی یک تفاوت مهم بین روش‌های OSI و IETF است. این فقط به وجود لایه شبکه و به‌طور کلی لایه‌های بالایی اشاره می‌کند. این اسناد مانند یک عکس فوری از معماری در سال ۱۹۹۶را خواسته بودند. اینترنت و معماری آن از شروع کوچک به صورت تکامل درآمدندو بیشتر از یک طرح بزرگ گسترش یافته‌اند. درحالی‌که این فرایند ازتحول یکی از دلایل مهم برای موفقیت تکنولوژی است، باوجود این برای ثبت کردن یک snapshot از اصول و قواعد برای معماری اینترنت مفیدبه نظر می‌رسد.
هیچ سندی به‌طور رسمی به دلیل عدم تأکید روی لایه بندی مدل ر امشخص نکرده‌است. نام‌های متفاوتی به وسیله نوشته‌های مختلف به لایه‌ها داده شده‌است و تعداد لایه‌های متفاوتی به‌وسیلهٔ نوشته‌های مختلف نشان داده شده‌است.
ورژن‌هایی از این مدل با لایه های۴ تایی و۵ تایی وجود دارد. RFC ۱۱۲۲ درخواست هایHOST را برای لایه بندی روی مرجع عمومی ساخته‌است، اما به خیلی از اصول معماری که روی لایه بندی تأکید ندارند براشاره می‌کند؛ و آن به صورت یک نسخه ۴لایه‌ای است که به‌طور آزادانه تعریف شده با لایه‌هایی که نه نام دارند نه شماره،
لایه پردازش یا لایه کاربردی: «سطح بالاتر» جایی است که پروتکل‌هایی شبیه FTP ,SMTP,SSH,HTTP و غیره هستند.
لایه انتقال ـHOST-TO-HOST: جایی است که کنترل جریان و پروتکل‌های وجود دارند مانندTCP. این لایه با باز شدن و نگه داشتن ارتباطات سروکاردارد و اطمینان می‌بخشد که Packetها درحقیقت رسیده‌اند.
لایه اینترنت یاشبکه :این لایه آدرس‌های IP را با بسیاری از برنامه‌های مسیریابی برای جهت‌یابی بسته‌ها از یک آدرس IP به دیگری را مشخص می‌کند.
لایه دسترسی شبکه: این لایه هم پروتکل‌های (مانند لایه پیوندداده OSI) استفاده شده برای دسترسی میانجی برای وسیله‌های به اشتراک گذاشته را، و هم پروتکل‌های فیزیکی وتکنولوژی‌های لازم برای ارتباطات از HOSTهای جداگانه برای یک رسانه توصیف می‌کند.
درخواست پروتکل اینترنت(و پشته پروتکل متناظر) و این مدل لایه بندی قبل از نصب شدن مدل OSI استفاده می‌شد، و از آن به بعد، در کلاس هاوکتاب‌ها به دفعات زیادی مدل TCP/IP با مدل OSI مقایسه می‌شدند؛ که اغلب به سردرگمی منتج می‌شد. برای اینکه ۲مدل فرض‌های مختلفی استفاده کرده‌اند، که مربوط به اهمیت دادن لایه بندی فیزیکی است.
اصول کلیدی معماری > لایه‌ها در مدل TCP/IP

لایه‌های نزدیک به بالا منطقاً به کاربرد کاربر (نه فرد کاربر) نزدیکتر هستند ولایه‌های نزدیک به پایین منطقاًبه انتقال فیزیکی داده‌ها نزدیک ترهستند. لایه‌های دیده شده به عنوان یک پیشرفت دهنده یا مصرف‌کننده یک سرویس یک متد تجرید برای جدا کردن پروتکل‌های لایه بالاتر از جزئیات عناصر مهم بیت‌ها، اترنت، شبکه محلی، و کشف تصادفات و برخوردها است درحالی‌که لایه‌ها پایین‌تر از دانستن جزئیات هرکاربردو پروتکل آن اجتناب می‌کنند.
این تجرید همچنین به لایه‌های بالاتر اجازه می‌دهد که سرویس‌هایی را که لایه‌های پایین‌تر نمی‌توانند انتخاب کنندو یا تهیه کنندرا فراهم می‌کند و دوباره، مدل مرجعی OSI اصلی برای شامل شدن سرویس‌های بدون ارتباط (OSIRM CL)توسعه یافتند. برای مثال، IP برای این طراحی نشده بود که قابل اطمینان باشد و یکی از بهترین پروتکل‌های پاسخگویdelivery است؛ و به این معنی است که به هر حال همه لایه‌های انتقال برای فراهم آوردن قابلیت اطمینان و درجه باید انتخاب شوند. UDP درستی داده را (به‌وسیلهٔ یک Checksum) فراهم می‌کند اماdelivery آن را تخمین نمی‌زند، TCP هم درستی داده و هم تخمینdelivery را فراهم می‌کند (توسط انتقال از مبدأ به مقصد تا دریافت‌کننده PACKET را دریافت کند).
ارتباطات شبکه نظیر به نظیر
لایه کاربردی
لایه انتقال
لایه شبکه
لایه پیوند داده
این فرم مدل مرجع OSI و اسناد مربوط به آن را دچار آسیب می‌کند، اما IETF از یک مدل رسمی استفاده نمی‌کند و این محدودیت را ندارد و در توضیحات David D.clark آمده که”ما به حکومت، رئیس‌جمهور و رای‌گیری اعتقاد نداریم، ما موافق نظام و قانون اجرایی هستیم. ”عدم تصویب این مدل، که با توجه به مدل مرجعیOSI ساخته شده‌است معمولاً بسط‌های لایهOSI را برای آن مدل ندارد
برای ارتباط دسترسی چندگانه با سیستم‌های آدرس دهی خودشان (مثل اترنت) یک پروتکل نگاشت آدرس نیاز است. این پروتکل‌ها می‌توانند IP پایین اما بالای سیستم ارتباط موجود بررسی می‌شود، درحالی‌که از لغات و اصطلاحات فنی استفاده نمی‌کند، ولی یک زیر شبکه است که به آسانی مطابق یک مدل OSI گسترش داده شده‌است، یعنی سازمان داخلی لایه شبکه.
ICMP وIGMP درتمامIP عمل می‌کند اما داده را مانند UDP وTCP انتقال نمی‌دهد. ودوباره این قابلیت استفاده مانند بسطهای مدیریت لایه برای مدلOSI در چهارچوب مدیریت آن وجود دارد. (OSIRM MF)
کتابخانه SSL/TLS روی لایه انتقال (به کاربردن TCP) اما زیر پروتکل‌های کاربردی عمل می‌کند. پس در بخش طراحان این پروتکل‌ها برای مطابقت با معماری OSI مفهومی وجود ندارد.
ارتباط مثل یک جعبه سیاه است که در این‌جا عنوان می‌شود و برای بحث IP خوب است. (از وقتی که تمام نقاط IP هستند، روی هر چیز مجازی اجرا خواهد شد).IETF صریحاً به عنوان بحث سیستم‌های مخابره‌ای فهمیده نمی‌شوند. سیستم‌هایی که کمتر دانشگاهی هستند اما به‌طور عملی با مدل مرجع OSI مرتبط می‌شود
لایه‌ها

در ادامه توضیحی از هر لایه در پشته رشته IP آمده‌است.
لایه‌ها > لایه کاربردی

لایه کاربردی بیشتر توسط برنامه‌ها برای ارتباطات شبکه استفاده می‌شود. داده‌ها از برنامه در یک قالب خاص برنامه عبور می‌کنند سپس در یک پروتکل لایه انتقال جاگیری می‌شوند. از آنجاییکه پشتهIP بین لایه‌های Application (کاربردی) و (انتقال) Transport هیچ لایه دیگری ندارد، لایه کاربردی Application می‌بایست هر پروتکلی را مانند پروتکل لایه نشست (session) و نمایش (presentation) در OSI عمل می‌کنند در بگیرد. داده‌های ارسال شده روی شبکه درون لایه کاربردی هنگامی‌که در پروتکل لایه کاربردی جاگیری شدند عبور می‌کنند. از آنجا داده‌ها به سمت لایه‌های پایین‌تر پروتکل لایه انتقال می‌روند.
دو نوع از رایجترین پروتکل‌های لایه پایینی TCP و UDP هستند. سرورهای عمومی پورتهای مخصوصی به این‌ها دارند (HTTP پورت ۸۰و FTP پورت ۲۱ را دارند و…) درحالی‌که کلاینتها از پورتهای روزانه بی دوام استفاده می‌کنند.
روترها و سوئیچ‌ها این لایه را بکار نمی‌گیرند اما برنامه‌های کاربردی بین راه در در پهنای باند این کار را می‌کنند، همان‌طور که پروتکل RSVP (پروتکل ذخیره منابع) انجام می‌دهد.
لایه‌ها > لایه انتقال (Transport)

مسئولیتهای لایه انتقال، قابلیت انتقال پیام را END-TO-END و مستقل از شبکه، به اضافه کنترل خطا، قطعه قطعه کردن و کنترل جریان را شامل می‌شود. ارسال پیام END-TO-END یا کاربردهای ارتباطی در لایه انتقال می‌توانند جور دیگری نیز گروه‌بندی شوند :.۱ اتصال گرا مانند TCP
۲. بدون اتصال مانند UDP
لایه انتقال می‌تواند کلمه به کلمه به عنوان یک مکانیزم انتقال مانند یک وسیله نقلیه که مسئول امن کردن محتویات خود (مانند مسافران و اشیاء) است که آن‌ها را صحیح و سالم به مقصد برساند، بدون اینکه یک لایه پایین‌تر یا بالاتر مسئول بازگشت درست باشند.
لایه انتقال این سرویس ارتباط برنامه‌های کاربردی به یکدیگر را در حین استفاده از پورتها فراهم آورده‌است. از آنجاییکه IP فقط یک delivery فراهم می‌آورد، لایه انتقال اولین لایه پشته TCP/IP برای ارائه امنیت و اطمینان است. توجه داشته باشید کهIP می‌تواند روی یک پروتکل ارتباط داده مطمئن امن مانند کنترل ارتباط داده سطح بالا (HDLC) اجرا شود. پروتکل‌های بالای انتقال مانندRPC نیز می‌توانند اطمینان را فراهم آورند.
به‌طور مثالTCP یک پروتکل اتصالگر است که موضوع‌های مطمئن بیشماری را برای فراهم آوردن یک رشته بایت مطمئن و ایمن آدرس دهی می‌کند:
داده in order می‌رسند.
داده‌ها حداقل خطاها را دارند.
داده‌های تکراری دور ریخته می‌شوند.
بسته‌های گم شده و از بین رفته دوباره ارسال می‌شوند.
دارای کنترل تراکم ترافیک است.
SCTP جدیدتر نیز یک مکانیزم انتقالی مطمئن و امن و اتصالگراست -رشته پیام گراست نه رشته بایت گرا مانند TCP - و جریان‌های چندگانه‌ای را روی یک ارتباط منفرد تسهیم می‌کند؛ و همچنین پشتیبانی چند فضا را (multi-homing) نیز در مواردی که یک پایانه ارتباطی می‌تواند توسط چندین آدرسIP بیان شود. (اینترفیس‌های فیزیکی چندگانه) را فراهم می‌آورد تا اینکه اگر یکی از آن‌ها دچار مشکل شود ارتباط دچار وقفه نشود. در ابتدا برای کاربردهای تلفنی (برای انتقالSS۷ رویIP) استفاده می‌شود اما می‌تواند برای دیگر کاربردها نیز مورد استفاده قرار بگیرد.
UDP یک پروتکل داده‌ای بدون اتصال است مانندIP این هم یک پروتکل ناامن و نامطمئن است. اطمینان در حین کشف خطا با استفاده از یک الگوریتم ضعیفchecksum صورت می‌گیرد.UDP به‌طور نمونه برای کاربردهایی مانند رسانه‌های (audio,video,voice رویIp و…) استفاده می‌شود که رسیدن هم‌زمان مهم‌تر از اطمینان و امنیت است یا برای کاربردهای پرسش و پاسخ ساده مانند جستجوهایDNS در جاهایی که سرریزی به سبب یک ارتباط مطمئن از روی عدم تناسب بزرگ است استفاده می‌شود.
هم TCP و هم UDP شان متمایز می‌شوند توسط یک سری قانون خاص پورتهای شناخته و معروف با برنامه‌های کاربردی مخصوصی در ارتباط هستند. (لیست شماره‌های پورتهای TCP و UDP را ببنید) RTP یک پروتکل datagram داده‌ای است که برای داده‌های هم‌زمان مانند audio ,video