stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
رابرت دبلیو مالون
زندگی‌نامه و تحصیلات

رابرت مالون فارغ‌التحصیل دانشگاه کالیفرنیا، دیویس است و دکترای پزشکی خود را از دانشگاه نورث‌وسترن دریافت کرده‌است.
پادشاه گون‌گه‌رو

با پادشاه گه‌رو اشتباه نشود.
پادشاه گون‌گه‌رو ( ۴۵۵ میلادی تا ۴۷۵ میلادی ) ( هانگول : 개로왕 ، 근개루왕 ) ( هانجا : 盖卤王،近盖娄王 ) بیست و یکمین فرمانروای بکجه یکی از سه پادشاهی کره و پسر بزرگ پادشاه بیو بود.بعد او پادشاه مونجو به تخت نشست
اشتباه نشود

این پادشاه همنام چهارمین پادشاه بکجه گه‌رو است.
حکومت

او کل دوران حکومتش را با جنگ در برابر گوگوریو گذراند و با کمک شیلا بارها به گوگوریو حمله کرد او برای کنترل اشراف زادگان مقامات را از خاندان خود قرار داد.
سقوط پایتخت

در سال ۴۷۵ پادشاه جانگسو امپراتور گوگوریو با ۳۰٫۰۰۰ نفر به بکجه حمله کرد و بعد از این که گه‌رو را کشت پایتخت را تسخیر کرد اما شاهزاده‌های بکجه مکان پایتخت را تغییر و جان سالم به در بردند.
امبودیساکوانا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ماداگاسکار
| Ambodisakoana | Ambodisakoana |
| --- | --- |
فهرست منطقه‌های ماداگاسکار: سوفیا (ماداگاسکار)
District: Boriziny
ارتفاع: ۳۸ متر (۱۲۵ فوت)
جمعیت (۲۰۰۱): جمعیت (۲۰۰۱)
 • کل: ۱۳۰۰۰
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۳ (EAT)
امبودیساکوانا (به لاتین: Ambodisakoana) یک سکونتگاه مسکونی در ماداگاسکار است که در سوفیا (ماداگاسکار) واقع شده‌است.
خصوصیات

امبودیساکوانا ۱۳٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۳۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کندیس لی‌ری

| کندیس لی‌ری | کندیس لی‌ری |
| --- | --- |
نام تولد: Candice LeRae Dawson
زاده: ۲۹ سپتامبر ۱۹۸۵ شهرستان ریورساید، کالیفرنیا
همسر(ها): جانی گارگانو (ا. ۲۰۱۶)
فرزندان: ۱
کشتی‌گیری حرفه‌ای: کشتی‌گیری حرفه‌ای
نام(های) رینگ: Candice LeRae Candice Wrestling Robyn
قد: ۱٫۵۸ متر (۵ فوت ۲ اینچ)
وزن: ۱۱۰ پوند (۵۰ کیلوگرم)
معرفی: آناهایم، کالیفرنیا ریورساید، کالیفرنیا وینیپگ، منیتوبا، Canada Mr. Toad's Wild Ride
مربی: Bill Anderson Jesse Hernandez تی جی پرکینز WWE Performance Center
آغاز: 2002
کندیس لی‌ری (انگلیسی: Candice LeRae؛ زادهٔ ۲۹ سپتامبر ۱۹۸۵) کشتی‌گیر کشتی حرفه‌ای اهل ایالات متحده آمریکا است.
روی ریوایوو

روی ریوایوو ( عبری: רוי רביבו‎  ; متولد ۲۲ مه ۲۰۰۳) یک فوتبالیست اهل اسرائیل است که در پست دفاع چپ برای باشگاه مکابی تل آویو که در لیگ برتر اسراییل حضور دارد بازی می‌کند.
وی سابقه حضور در تیم ملی زیر ۲۰ سال اسرائیل و تیم ملی زیر ۲۱ سال اسرائیل را نیز در کارنامه دارد و برای تیم ملی فوتبال اسرائیل نیز به میدان رفته است.
اوایل زندگی

ریوایوو در شهر تل آویو در اسرائیل، در یک خانواده اسرائیلی از نژاد یهودی سفاردی و یهودی میزراحی (مراکشی-یهودی) به دنیا آمد و بزرگ شد. پدر او هیم ریوایوو،  یک فوتبالیست مشهور سابق بین‌المللی اسرائیل و مادرش طراح جواهرات اسرائیلی ساغیت ریوایوو است.   عموهای او دیوید ریوایوو ، شای ریوایوو و الی ریوایوو نیز فوتبالیست‌های سابق اسرائیلی هستند. همچنین پسر عموی آن‌ها  امیر لاوی نیز فوتبالیستی اسرائیلی است.
حرفه باشگاهی

او ورزش حرفه‌ای خود را از تیم مکابی تل آویو آغاز کرد. در ۲۲ اوت ۲۰۲۱ نخستین بازی خود را در مقابل هاپوئل اورشلیم در رقابت‌های جام توتو انجام داد که با نتیجه ۱-۱ به پایان رسید.
در ۲ ژانویه ۲۰۲۳، مکابی تل‌آویو او را به تیم هاپوئل اورشلیم قرض داد.  دو هفته بعد او نخستین بازی خود را در باخت ۱-۲ مقابل مکابی هیفا در ورزشگاه سامی اوفر انجام داد.
آمار حرفه‌ای > باشگاه

| باشگاه | فصل | لیگ> سطح | لیگ> بازی | لیگ> گل | جام حذفی فوتبال اسرائیل> بازی | جام حذفی فوتبال اسرائیل> گل | جام توتو> بازی | جام توتو> گل | قاره‌ای> بازی | قاره‌ای> گل | دیگر> بازی | دیگر> گل | کل> بازی | کل> گل |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| مکابی تل آویو | ۲۰۲۱–۲۲ | لیگ برتر فوتبال اسرائیل | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۱ | ۰ | – | – | ۰ | ۰ | ۱ | ۰ |
| مکابی تل آویو | ۲۰۲۲–۲۳ | لیگ برتر فوتبال اسرائیل | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۱ | ۰ | – | – | ۰ | ۰ | ۱ | ۰ |
| مکابی تل آویو | ۲۰۲۳–۲۴ | لیگ برتر فوتبال اسرائیل | ۲۷ | ۲ | ۱ | ۰ | ۱ | ۰ | ۱۴ | ۰ | ۰ | ۰ | ۴۳ | ۲ |
| مکابی تل آویو | کل | کل | ۲۷ | ۲ | ۱ | ۰ | ۳ | ۰ | ۱۴ | ۰ | ۰ | ۰ | ۴۵ | ۲ |
| هاپوئل اورشلیم | ۲۰۲۲–۲۳ | لیگ برتر فوتبال اسرائیل | ۱۶ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | – | – | ۰ | ۰ | ۱۶ | ۰ |
| هاپوئل اورشلیم | کل | کل | ۱۶ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۱۶ | ۰ |
| کل دوران حرفه‌ای | کل دوران حرفه‌ای | کل دوران حرفه‌ای | ۴۳ | ۲ | ۱ | ۰ | ۳ | ۰ | ۱۴ | ۰ | ۰ | ۰ | ۶۱ | ۲ |
شاهین (فیلم ۱۹۳۵)

| شاهین | شاهین |
| --- | --- |
کارگردان: ادوارد دمیتریک
تهیه‌کننده: H. A. Wohl
نویسنده: James Oliver Curwood Griffin Jay
بازیگران: Bruce Lane   لیف مک‌کی
فیلم‌بردار: Roland Price
تدوین‌گر: Edward Dmytryk
تاریخ‌های انتشار:  ۱۳ مه ۱۹۳۵ (۱۹۳۵-0۵-۱۳)  
مدت زمان: ۵۵ دقیقه
کشور: آمریکا
شاهین (انگلیسی: The Hawk) فیلمی در ژانر وسترن به کارگردانی ادوارد دمیتریک است که در سال ۱۹۳۵ منتشر شد.
آنگولا
تاریخ

در ۱۴۸۲ «دیه‌گو کائو» کاشف دریانوردان پرتغالی سرزمین آنگولا را کشف کرد. آنگولا با هند و خاور دور روابط بازرگانی یافت و بعدها مرکز فروش برده به مستعمرات پرتغال در برزیل شد. به موجب پیمان ۱۸۸۵ برلن، استعمارگران انگلیسی و پرتغالی برای استخراج معادن آنگولا به ایجاد راه‌ها و راه‌آهن‌ها و سایر مؤسسات صنعتی و توسعه کشاورزی پرداختند.
آنگولا آخرین مستعمره بزرگ اروپائی بود که استقلال خود را بازیافت. این کشور نزدیک به پنج قرن در استعمار پرتغال بود با کمک‌های نظامی روسیه و کوبا در جنگهای داخلی ۷۶–۱۹۷۵ پیروز گشت.
پس از جنگ جهانی دوم با آغاز جنبش‌های آزادیخواهانه در قاره آفریقا، سرکوب جنبش توسط پرتغالی‌ها با شکست روبرو و سرانجام در آوریل ۱۹۷۴ پرتغال مجبور به دادن استقلال شد و سال بعد رئیس‌جمهور پرتغال «فرانسیسکو داکوستاکومز» استقلال آنگولا را پذیرفت و پس از انجام انتخابات، ام‌پی‌ال‌ای، جبهه‌های آزادی‌خواه آنگولا (اف‌ان‌ال‌ای) و یونیتا مشترکاً استقلال کشور را به دست آوردند. برخی ازین جناح‌های سیاسی کمک‌ها و پیشنهادهایی از کشورهای مختلف دریافت می‌کردند. دیری نگذشت که آنگولا میدان مبارزات داخلی و خارجی گشت. حکومت جدید آنگولا به وسیله ام‌پی‌ال‌ای به رهبری «آگوستینونتو نتو» در یازدهم فوریه ۱۹۷۶ تشکیل و جمهوری مردمی آنگولا برقرار گشت ولی به وسیله زئیر، آفریقای جنوبی تجاوزات زیادی به سرزمین آنگولا صورت گرفت.
جنگ بلافاصله پس از سقوط حکومت استعماری پرتغال در آوریل ۱۹۷۴ آغاز شد و پس از اعلام استقلال نیز ادامه پیدا کرد.
با دخالت سربازان آفریقای جنوبی در کنار نیروهای «اتحاد ملی برای استقلال کامل آنگولا» (یونیتا). دولت «جنبش مردمی برای آزادی آنگولا» (MPLA) با کمک نیروهای کوبایی مقاومت کرد.
در سال ۱۹۹۲، برای مقابله با حمله جدید «اتحاد ملی برای استقلال کامل آنگولا» (یونیتا) و پاسداری از تأسیسات نفتی، دولت لوآندا از فرانسه درخواست کمک نظامی کرد. در سال ۱۹۹۳ شرکت «اکزکیوتیو آوتکامز» به کمک دولت آنگولا شتافته تا تسلط منطقهٔ نفتی سویو را از دست یونیتا بیرون آورد.
برادران امیدوار، دو جهانگرد ایرانی که در سال ۱۳۳۳ خورشیدی تهران را ترک کرده و در طی ۱۰ سال جهان را دور زدند در زمانی که آزادی‌خواهان آنگولا به رهبری هولبرن روبرتو در لوآندا مستقر شده و با پرتغالی‌ها درگیری نظامی داشتند با وجود خطراتی چون سفیدپوست بودن به آنگولا رفته و برای رسیدن به شمال غربی آفریقا از این کشور عبور کردند.
سیاست

حزب حاکم آنگولا ام‌پی‌ال‌ای است که از سال ۱۹۷۵ در این کشور حکومت می‌کند.
رئیس‌جمهوری این کشور ژوزه ادوآردو دوس سانتوس است. وی با استقلال آنگولا در سال ۱۹۷۵ میلادی، وزیر امور خارجه دولت انتخابی شد. او در سال ۱۹۷۸ میلادی وزیر طرح و برنامه کشور شد و به دنبال مرگ «آنتونیو آگوستینو نتو»، دوسانتوس در ۱۰ سپتامبر ۱۹۷۹ میلادی به ریاست جمهوری آنگولا رسید و تاکنون در همین منصب است.
دوس‌سانتوس در سال ۱۹۹۱ میلادی با معترضان داخلی، که اختلاف با آن‌ها به درگیری و جنگ‌های داخلی هم منجر شده بود، پیمان آشتی بست و قرار شد که نخستین انتخابات در سال ۱۹۹۲ میلادی برگزار شود. مهم‌ترین گروه مخالفان که خواستار به قدرت رسیدن به جای حزب ام‌پی‌ال‌ای بودند، حزب «یونیتا» بود. انتخابات در وقت مقرر انجام شد و با تأیید سازمان ملل و دیگر ناظران بین‌المللی، ام‌پی‌ال‌ای حزب حاکم و دوس‌سانتوس رئیس‌جمهور آنگولا شد. البته یونیتا همچنان به اعتراضات خود ادامه داد و نتایج انتخابات را نپذیرفت به همین دلیل بار دیگر کشور به صحنه درگیری تبدیل شد. دوس‌سانتوس برای بازگرداندن کشور به حالت آرامش اقدام نمود و از سازمان ملل، آمریکا، روسیه و پرتغال برای حل این بحران استفاده کرد.
نتیجه این اقدامات آن بود که در نوامبر ۱۹۹۴ میلادی «پیمان لوساکا» میان دولت و حزب یونیتا منعقد گردید. بعد از ایجاد آرامش داخلی نسبی، در سپتامبر سال ۱۹۹۵ میلادی، در پی اقدامات و طرح‌های دوس‌سانتوس برای بازسازی کشور و تقویت زیرساخت‌ها، نمایندگانی را برای جلب پشتیبانی جامعه بین‌الملل به بروکسل فرستاد. ناآرامی‌های داخلی آنگولا تا سال ۲۰۰۲ میلادی نیز ادامه یافت. اما با کشته شدن جوناس ساویمبی، رهبر حزب یونیتا، توسط ارتش آنگولا در سال ۲۰۰۲ میلادی، اعضای دیگر این حزب دست از مبارزه برداشتند و صلح نمودند. حزب یونیتا در سال ۱۹۹۳ میلادی توسط آمریکا به رسمیت شناخته شده بود. از اقدامات دوس‌سانتوس می‌توان به لغو مجازات اعدام و تغییر بخشی از قانون اساسی اشاره نمود.
دوسانتوس در سال ۲۰۰۱ میلادی اعلام کرده بود که در انتخابات شرکت نمی‌کند، اما بار دیگر در سال ۲۰۰۳ میلادی به عنوان رهبر حزب حاکم و رئیس‌جمهور آنگولا معرفی شد.
جغرافیا

آنگولا کشوری بزرگ در جنوب غرب آفریقا و در کناره جنوبی اقیانوس اطلس، بین نامیبیا و جمهوری دموکراتیک کنگو واقع شده‌است. میزان بارش سالانه از ۲۵ سانتی‌متر در شمال، تا ۶۰ سانتی‌متر در جنوب این کشور، متغیر است. پست‌ترین نقطه آنگولا در ساحل اقیانوس اطلس همسطح آب‌های آزاد دنیاست و بلندترین نقطه آن مورو دموکو با ۲۶۲۰ متر ارتفاع است. طول خطوط ساحلی آنگولا با اقیانوس اطلس از سمت غرب به ۱۶۰۰ کیلومتر می‌رسد.
کابیندا یک ناحیه جدا شده از خاک اصلی کشور آنگولا می‌باشد که در قسمت شمال رود کنگو واقع شده‌است.
بخش اعظم کشور آنگولا را فلات‌ها پوشانده‌اند (فلات بیه و لوآندا مهم‌ترین فلات‌ها هستند)، جلگه ساحلی (کناره اقیانوس اطلس) که از جنوب به طرف شمال امتداد دارد. در قسمتهای جنوبی باریک و در شمال عریض‌تر می‌گردد. جلگه داخلی آنگولا در شمال به وسیله رودخانه کنگو و در جنوب به وسیله رودخانه کوبانگو، قسمتی از مرز بین‌المللی را تشکیل می‌دهند. رودخانه زامبزی که ۲۵۷۵ کیلومتر طول دارد و به اقیانوس هند می‌ریزد از طرف منتهی‌الیه قسمت شرقی آنگولا جاری می‌شود از دیگر رودخانه‌های مهم این کشور می‌توان کوننه، کوانزا و کویتو را نام برد.
مناطق غربی آنگولا به لحاظ مجاورت با اقیانوس اطلس، آب و هوایی اقیانوسی دارد، ولی مناطق شمالی این کشور دارای آب و هوایی سرد و کوهستانی است و بیشتر مناطق شرقی هم آب و هوایی گرم و مرطوب دارند. جلگه داخلی به خاطر ارتفاعش یک آب و هوای معتدل و بارانی متناوب دارد. ماه‌های خرداد تا شهریور خشک‌ترین و سردترین ماه‌ها مهر تا اردیبهشت با میانگین بارندگی ۱۵۲ سانتیمتر در شمال شرقی می‌باشد.
تقسیمات کشوری

کشور آنگولا ۱۸ استان دارد:
| 0 | 1 |
| --- | --- |
 بنگو  بنگوئلا  بیه  کابیندا  کواندو کوبانگو  کوانزای شمالی  کوانزای جنوبی  کونه‌نه  هوامبو:  هوییلا  لواندا  لوندای شمالی  لوندای جنوبی  مالانژه  موشیکو  نامیبه  اوییگه  زئیر
اقتصاد

نیمی از جمعیت بزرگسال در بخش کشاورزی و عمدتاً تولید فراورده‌های غذایی مشغول هستند. فراورده عمده صادراتی قهوه است. بخش زیادی از جمعیت این کشور، در کار کشت ذرت و قهوه هستند. آنگولا دارای منابع زیر زمینی بسیار غنی، نظیر: نفت، الماس، آهن و منگنز، مس، طلا بوده و بیش از نیمی از درآمد کشور، از فروش نفت حاصل می‌شود. مراکز صنعتی و به ویژه، نساجی، بیشتر در کنار پایتخت دایر می‌باشند .
سومین اقتصاد آفریقای جنوب صحرا پس از آفریقای جنوبی و نیجریه، آنگولا خود را از هم‌اکنون در زمره کشورهای نوظهور اقتصادی جهان می‌بیند. در پی موفقیت آشتی ملی، پس از چندین دهه جنگ داخلی، آنگولا از یک ثبات سیاسی برخوردار است که جذب سرمایه‌گذاران خارجی به‌ویژه چینیان را در پی داشته‌است.
در پی برقراری آتش‌بس و پایان جنگ داخلی در کشور آفریقایی آنگولا در سال ۲۰۰۲ میلادی، ساختمان‌سازی در لوآندا پایتخت این کشور به شدت گسترش یافت. وضعیت جغرافیایی این شهر به گونه‌ای است که تنها گنجایش سکونت ۵۰۰ هزار تن را دارد درحالی‌که اینک بیش از پنج میلیون تن در این شهر زندگی می‌کنند و همین مسئله موجب شده که زندگی در آن برای خارجی‌هایی که به این کشور سفر کرده و به کار و زندگی مشغولند به گونه‌ای پرهزینه شود که به گرانترین پایتخت جهان مبدل شود.
پرتغال که استعمارگر پیشین آنگولا بود هم اینک خود با مشکل بزرگ بیکاری روبه‌رو است و شمار زیادی متخصص پرتغالی برای کار به آنگولا مهاجرت کرده‌اند. از پانصد و سی و دو مؤسسه خارجی در آنگولا – که ۴۰ درصد تولید ناخالص داخلی را کنترل می‌کنند -، ۳۸ درصد پرتغالی و ۱۸٬۸ درصد چینی هستند. در حالی که پرتغالی‌های مقیم آنگولا در سال ۲۰۰۳ حدود بیست و یک هزار نفر بودند، در سال ۲۰۱۱ تعداد آن‌ها از صد هزار نفر تجاوز می‌کند. بر اساس گزارش‌های کنسولگری‌های آنگولائی، تعداد واقعی دو برابر این رقم است.
شرکت نفت دولتی آنگولا روز ۲۴ فوریه ۲۰۱۲، ۵ اسفند ۹۰ اعلام کرد که به دلیل تحریم‌های بین‌المللی علیه ایران، از حضور در یک پروژهٔ هفت و نیم میلیارد دلاری گاز در ایران منصرف شده‌است. سهم شرکت نفت آنگولا در پروژه فاز ۱۲ پارس جنوبی بیست درصد بود که این شرکت نفتی اعلام کرد به دلیل تحریم‌های بین‌المللی ایالات متحده آمریکا علیه ایران از این پروژه کناره‌گیری کرده‌است.
فرهنگ

فرهنگ مردم آنگولا مخلوطی از فرهنگ قدیم تلفیق شده با فرهنگ اروپایی هست. فرهنگ امروزی آنگولا بیشتر بومی بانتو است که با فرهنگ پرتغالی مخلوط شده است. جوامع قومی متنوع با ویژگی‌های فرهنگی، سنت‌ها و زبان‌ها یا گویش‌های بومی خود عبارتند از اویمبوندو، آمبوندو، باکونگو، چوکوه، آوامبو و دیگر مردمان.
فرهنگ > ورزش

فدراسیون فوتبال آنگولا در سال ۱۹۷۹ تأسیس شده و از سال ۱۹۸۰ به عضویت فیفا درآمده‌است. آنگولا نخستین بار شرکت در دور مقدماتی جام‌های جهانی را نیز به سال ۱۹۸۵ و برای جام جهانی فوتبال در سال ۱۹۸۶ در مکزیک تجربه کرد.
ژوآو لوورنسو رئیس‌جمهور آنگولا و نانسی پلوسی
نقشه توپوگرافیک آنگولا.
نقشه آنگولا با استان‌ها با شماره‌گذاری
سونانگول شرکت دولتی نفت و گاز آنگولایی
نمودار میزان رشد اقتصاد آنگولا
زاخاری کامونو کشیش کاتولیک و فعال صلح
بکش کنار! الدورادو به ترینیتی می‌آید

| بکش کنار! الدورادو به ترینیتی می‌آید | بکش کنار! الدورادو به ترینیتی می‌آید |
| --- | --- |
کارگردان: جو داماتو
بازیگران:  استلویو رزی  گوردون میچل  دانیلا جوردانو  کارلا مانچینی  کریگ هیل 
موسیقی: جانکارلو کیاراملو
فیلم‌بردار: جو داماتو
تاریخ‌های انتشار:  ۱۲ نوامبر ۱۹۷۲ (۱۹۷۲-11-۱۲)  
مدت زمان: ۸۷ دقیقه
کشور: ایتالیا
زبان: ایتالیایی 
بکش کنار! الدورادو به ترینیتی می‌آید (ایتالیایی: Scansati … a Trinità arriva Eldorado) یک وسترن اسپاگتی کمدی به کارگردانی جو داماتو است که در سال ۱۹۷۲ منتشر شد. این فیلم یکی از نخستین نمونه‌های «مجموعهٔ ترینیتی» است که با الهام از به من میگن ترینیتی و هنوز ترینیتی هستم ساخته شد.
گزیدهٔ بازیگران

استلویو رزی
گوردون میچل
کریگ هیل
دانیلا جوردانو
کارلا مانچینی
انتسو پولکرانو
اریکا بلانک
آمریگو کاستریگلا
جو داماتو
قطار تندرو ووهان–گوانگ‌ژو

قطار تندرو ووهان–گوانگ‌ژو (京广深港高速铁路武广段) یک قطار تندرو در کشور چین است که از شهر ووهان شروع در شهر گوانگ‌ژو به پایان می‌رسد.
این خط که در سال ۲۰۰۹ راه‌اندازی شده دارای ۱۸ ایستگاه و ۹۶۸ کیلومتر طول است.
هر قطار از دو واحد برقی هشت واگنی تشکیل شده است که با هم جفت شده اند تا یک قطار 16 واگنی بسازند. قطارها بر اساس فناوری توسعه یافته توسط زیمنس (راه آهن چین CRH3) و کاوازاکی (راه آهن چین CRH2) که مطابق با استانداردهای راه آهن چین با سرعت بالا اصلاح شده است، ساخته شده اند. قطارهای مورد استفاده در این خط در چین تولید می شوند.
نگارخانه

First Class of WuGuang Express Railway
Second Class of WuGuang Express Railway
Dining car in the CRH3
ایستگاه راه آهن گوانگژو جنوبی
ایستگاه راه آهن ووهان
بلیط
هوبرت سلبی جونیور: فردا بهتر خواهد شد

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کارگردان: مایکل دبلیو. دین Kenneth Shiffrin
تهیه‌کننده: مایکل دبلیو. دین رایان براون
بازیگران: هوبرت سلبی جونیور دارن آرونوفسکی آلکسیس آرکت الن برستین رابرت داونی جونیور اولی ادل Jerry Stahl سوزان آنتون
راوی: رابرت داونی جونیور
تدوین‌گر: Ryan Brown
تاریخ‌های انتشار: ۲۰۰۵
مدت زمان: ۷۹ دقیقه
کشور: ایالات متحده آمریکا
زبان: زبان انگلیسی
هوبرت سلبی جونیور: فردا بهتر خواهد شد (انگلیسی: Hubert Selby Jr. : It/ll Be Better Tomorrow) یک فیلم مستند به کارگردانی مایکل دبلیو. دین است که در سال ۲۰۰۵ منتشر شد. این فیلم دربارهٔ هوبرت سلبی جونیور، نویسنده آمریکایی است.
عنوان این فیلم (فردا بهتر خواهد شد) از رمان Selby برگرفته شده‌است.
بازیگران

هوبرت سلبی جونیور
دارن آرونوفسکی
آلکسیس آرکت
الن برستین
رابرت داونی جونیور
اولی ادل
سوزان آنتون
عکاسی خیابانی

لوئی داگر: "بلوار دو معبد" (۱۸۳۸ یا ۱۸۳۹)
لبخند ماهی‌گیر، پرتره‌ای خیابانی از یک مرد ماهی‌گیر در ماراکایبو، ونزوئلا.
سیرک آندره کرتز، بوداپست، ۱۹ مه ۱۹۲۰
عکاسی خیابانی (به انگلیسی: Street Photography) به عنوان بدنه هنر عکاسی، صحنه‌هایی از زندگی روزمره مردم را سوژه اصلی خود قرار می‌دهد. خیابان‌ها، پارک‌ها، کارناوال‌ها، محل‌های خرید و مراکزی که مردم گرد هم می‌آیند، محل اصلی تهیه عکس‌های خیابانی است.
هر چند این عکاسی شاخه‌ای از عکاسی مستند به‌شمار می‌آید اما از بعضی لحاظ با هم متفاوت هستند از جمله اینکه هدف اصلی عکاسی خیابانی به تصویر کشیدن مردم است و نه پوشش یک اتفاق. در واقع این شاخه از عکاسی آیینه‌ای است در برابر مردم که گاهی نیز با شوخ‌طبعی یا لحنی طعنه‌آمیز پیام‌های سیاسی یا اجتماعی را منتقل می‌کند که در چنین شرایطی به عکاسی مستند نزدیک می‌شود.
سال‌های ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۰ نقطه اوج و شکوفایی تاریخ عکاسی خیابانی است.
به عنوان ابتدایی‌ترین تعریف، عکاسی خیابانی یک عکاسی بی‌پرده از موقعیت‌های عمومی است. در اصطلاح عکاسی، بر عکس ظاهر کلمه، «خیابانی» به معابر محدود نمی‌شود. این کلمه و نوع برای هر مکان عمومی به کار می‌رود. عکاسانی مانند هلن لویت، گری وینوگرند،  تونی ری جونز، رکوبیر سینک، دائیدو موریاما و جوئل میروویتز روش‌های مختلفی در عکاسی خیابانی دارند، و در چند دهه اخیر این اصطلاح بیشتر مطرح و به کار برده می‌شود. رسانه‌های اخیر مانند Street Photography Now, HCSP, اینستاگرام و انجمن آنلاین خیابانی این قلمرو را به روشی قابل فهم گسترش داده‌اند و عکاسی خیابانی را به سطح جدیدی از محبوبیت رسانده‌است. نظرات و رویکردها متفاوت است، اما اساساً عکاسی خیابانی تصویری از زندگی واقعی است که با آگاهی از زیبایی‌شناسی بصری القا می‌شود.
بسیاری از عکاسان خیابانی به دنبال صحنه‌هایی می‌گردند که یک حس آنی یا واکنش بصری را به وجود بیاورد، مخصوصاً از طریق شوخی یا شیفتگی مبهم، عحیب و غریب یا اتفاقات فراطبیعی. یک سری عکسهای خیابانی ممکن است دنیای دیوانه کننده ای را نشان دهد. شاید این یک دنیای رؤیایی باشد. یا مبهم، یا تاریک، یا ظریف، یا مرموز. تناقضی که این صفات ممکن است در صحنه‌هایی که در روزمره‌ترین و واقعی‌ترین مکان، «خیابان» یافت شود، بی‌نهایت جذاب است.
عکاسی خیابانی رپورتاژ نیست. برای عکاس خیابانی هیچ وظیفه‌ای برای مستند کردن موضوعی خاص وجود ندارد. نگرانی اصلی زندگی به‌طور کلی و کاهش آن در فریم‌هایی است که به تنهایی و بصری اتفاق می‌افتد. این امر به انتخابی دقیق از عناصر بصری نیاز دارد تا از تا از ترکیب نهایی خارج یا به آن اضافه شود، و توجه فوق‌العاده را به لحظهٔ انتخاب شده برای نوردهی می‌طلبد. این دو عامل در ابتدا ممکن است برای همه نوع عکاسی، جهانی به نظر برسند، اما در عکاسی خیابانی بسیار حیاتی هستند، زیرا تنها با این ابزارها عکاس خیابانی معنا را بیان می‌کند. هیچ تنظیم یا نوردهی، زمان آماده‌سازی کم، و به صورت ایده‌آل هیچ پیش فرضی وجود ندارد. این فرایند مبتنی بر دیدن و واکنش نشان دادن، و همچنین با استفاده از تفکر، با یکدیگر عمل می‌کنند. برای بسیاری از عکاسان خیابانی این یک تجربه مبهم است و برخی گزارش می‌دهند که هنگام مشاهده دقیق رفتار دیگران، کنترل خود را از دست می‌دهند، که این درگیری عاطفی آنهاست.
هنگامی که به درستی تمرین شود، همان‌طور که کولین وستربک در بایستندر نوشته‌است، "یک نوع عکاسی است که چیزی مهم و طبیعت کلی اعتدال، دربارهٔ اینکه چه چیزی دربارهٔ محصول یک تصور خاص است، را می‌گوید. ترکیب این ادوات، یک دوربین و سوژه، خیابان، یک نوع عکس را ارائه می‌دهد، به روشی که پرتره‌های معمولی، مناظر تصویری و انواع دیگر ژانرها اینگونه نیستند، و فقط مختص به عکاسی است.
نگارخانه

چارلز نگر، آب‌فروش
«نمایش سگ کرافتز ۱۹۶۸» اثر تونی ری جونز
آلفرد استیگلیتز: «ترمینال» (۱۸۹۲)
ویکتور پینچوک "به هر کدام خودش" (سائوپائولو، ۲۰۱۵)
آنری کارتیه-برسون، کوروکشترا، ۱۹۴۷.
اوژن آتژه، خیابان مازارین، ۱۹۰۲
ادی وکسلر: دهکده شرقی، شهر نیویورک، ۱۹۹۸
عکاسی خیابانی با دستگاه تلفن همراه.
خرید شاد در شوتن، بلژیک، یک عکس خیابانی بدون مردم است.
عکاس خیابانی همیشه می تواند از سایه‌نما‌ها عکاسی کند. بنابراین هیچ کس در تصویر قابل تشخیص نیست.
نمونه‌ای از عکاسی خیابانی - عکس واقعی یک زن و شوهر در حال قدم زدن در بازار کنزینگتون در تورنتو، انتاریو.
کپنهاگ ۱۹۸۷ نمونه‌ای از عکاسی خیابانی
مردی مسن در پارک مشغول مراقبه است. سوئد، ۱۹۸۳.
نیوکاسل، رابرت هوپ، دهه ۱۹۷۰
عکاسی خیابان خواننده مارتین یو والتز، ۲۰۱۶
صحنه‌ای از داکا
کودکی در حال بازی در خیابان
عکسی از اسن اتزه در منطقه دوم پاریس، ۱۹۰۷
فروشندگان خیابانی در کاستاریکا
نوازندگان خیابانی در مونترال
حاجی‌آباد (زرین‌دشت)

| حاجی‌آباد حاجی‌آباد گلابی، حاج‌آباد، حاجابات (گویش محلی قدیمی) | حاجی‌آباد حاجی‌آباد گلابی، حاج‌آباد، حاجابات (گویش محلی قدیمی) |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: فارس
شهرستان: زرین‌دشت
بخش: مرکزی
نام(های) دیگر: زرین‌دشت
نام(های) پیشین: سه محال مزایجان
مردم: مردم
جمعیت: ۲۱٬۶۷۵ تن ۱۳۹۵  حدود ۳۳۰۰۰ تن تخمین ۱۴۰۲
رشد جمعیت: ۷،۵٪ مثبت
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
ارتفاع: ۱۰۲۱ متر
میانگین دمای سالانه: حدود ۲۲ تا ۲۷ درجه سانتی گراد در تابستان و ۵ تا ۷ درجه سانتی گراد در زمستان
میانگین بارش سالانه: متغیر بین ۱۵۰ تا ۴۵۰ میلی‌متر
روزهای یخبندان سالانه: کمتر از ۲۵ روز
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
شهردار: حمید غلامپور
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۷۱۵۳۷۲
وبگاه: حاجی‌آباد
شناسهٔ ملی خودرو: الگو:IRN ج/۸۳
کد آماری: ۱۳۰۲
  حاجی‌آباد  روی نقشه ایران ۲۸°۲۱′۳۹″شمالی ۵۴°۲۵′۰۶″شرقی﻿ / ﻿۲۸٫۳۶۰۸°شمالی ۵۴٫۴۱۸۳°شرقی﻿ / 28.3608; 54.4183   :   حاجی‌آباد  روی نقشه ایران ۲۸°۲۱′۳۹″شمالی ۵۴°۲۵′۰۶″شرقی﻿ / ﻿۲۸٫۳۶۰۸°شمالی ۵۴٫۴۱۸۳°شرقی﻿ / 28.3608; 54.4183   
 :  
حاجی‌آباد فارس مرکز شهرستان زرین‌دشت در استان فارس است که در سال ۱۳۷۹ با جدا شدن از داراب تاسیس شد، و گاهی‌اوقات نام خودِ زرین‌دشت نیز به آن اطلاق می‌شود که در استان فارس به حاجی‌آباد داراب يا حاجی‌آباد گلابی معروف است و مردم محلی زرین‌دشت و شهرستان‌های نزدیک و اطراف آن به آن حاج‌آباد نیز می‌گویند، شهریست که در دامنه وسیع دره‌ای در شمال شهرستان زرین‌دشت در بخش تقریبا جنوبی استان فارس قرار دارد و با شهرستان‌های داراب، فسا، جهرم و لارستان همسایه است.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۲۱٬۶۷۵ نفر بوده‌است.
جغرافیا

آب و هوای این شهر گرم و خشک می‌باشد.
پیشینه این شهر به دوره‌های ساسانی بر می‌گردد و آثار باستانی ای از قبیل «تل سفیدک» در مرکز این شهرستان که حاجی آباد نام دارد، وجود دارد.
سوغات اصلی زرین دشت خرما، نان محلی، حلوای خرما، و نظایر این می‌باشد. شهرستان زرین دشت که مرکز اصلی این شهرستان حاجی‌آباد نام دارد، دارای دو شهر به نام‌های شهرپیر و دبیران بوده از لحاظ تقسیم‌بندی جغرافیایی دارای دو بخش مرکزی و ایزدخواست تقسیم‌بندی می‌گردد. از دهستانهای این شهرستان خسویه و زیراب و درهشور و روستاهای متعددی در اطراف حاجی‌آباد است که همگی در محدودهٔ شهر حاجی‌آباد می‌باشد. شغل اکثریت مردم این روستاها کشاورزی در امور گندم، جو، پنبه، هندوانه، خربزه، خیار و… می‌باشد.
صنایع دستی در منطقه حاجی‌آباد

قالی بافی و گبه بافی:
نقشه یا بقول معروف (هورهایی) که زنان در قالی بافی و گبه بافی استفاده می‌کردند عبارت است از (لچک، سه شاهی، دوازده شاهی، کله اسبی، عربی، چهارچشم، اژدر، شاه نشین، دست پاک، لورودونی و …)
ساخت ظروف برگ‌های خرما و چوب بادام کوهی به نام (گیره و گُلت، تکل، سپ، گاله خورده)
محمود افضل‌الملک کرمانی

| محمود افضل‌الملک کرمانی | محمود افضل‌الملک کرمانی |
| --- | --- |
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: محمود افضل‌الملک کرمانی کرمان، ایران
خویشاوندان: شیخ احمد روحی ملا محمد جعفر کرمانی
محمود افضل‌الملک کرمانی ملقب به شیخ محمود افضل‌الملک یکی از فرزندان ملا محمد جعفر کرمانی و برادر شیخ احمد روحی بود. همچنین افضل‌الملک در عثمانی به جدی افندی شهرت داشت.
وی از فعالین جنبش مشروطه و در میان اعضای انجمن باغ میکده و بابیان برجسته‌ای چون شیخ محمدمهدی شریف کاشانی، ملک المتکلمین، سید جمال واعظ، سید محمدرضا مساوات، سید اسدالله خرقانی، ابوالحسن میرزا قاجار - آقا میرزا محسن (برادر صدرالعلما) - سلیمان خان میکده - یحیی دولت‌آبادی - محمدعلی خان نصرت السلطان - جهانگیرخان صوراسرافیل، میرزا عباس علی خان شوکت، حامدالملک شیرازی، میرزا محمود شیرازی، حاج میرزا علی محمد دولت‌آبادی و … حضور داشت.
همکاری با سید جمال الدین اسدآبادی

در میان همکاران سید جمال الدین اسدآبادی در استانبول، تکاپوگران بابی (ازلی) جایگاهی ویژه داشتند. شیخ محمود افضل‌الملک، میرزا آقاخان کرمانی، شیخ احمد روحی، شیخ ابوالقاسم روحی و احمد میرزا فرزند صبح ازل، میرزا حسین شریف کاشانی و میرزا رضای کرمانی، بابیان یا بابی زادگانی بودند که در این مسیر، با سید جمال همکاری می‌کردند.میرزا حسن خان خبیرالملک، ابوالحسن میرزا شیخ الرئیس قاجار، میرزاعلی امین‌الدوله، محمد تقی خان مجدالملک، حاج شیخ هادی نجم‌آبادی، حاج میرزاهادی دولت‌آبادی، حاجی سیاح محلاتی، حاج میرزا یحیی دولت‌آبادی نیز در حوزه اتحاد اسلام تهران جای داشتند. این دو گروه با همکاری پیوسته‌ای توانستند برای چند سال، حربی جدی را در مخالفت با حکومت با ناصرالدین شاه سامان دهند.
اعتقادات مذهبی

ملا محمد جعفر کرمانی، بعد از دعوی من یظهره‌الله از سوی میرزا حسینعلی نوری بهاءالله، از او تمکین نکرده و همچنان بر زعامت میرزا یحیی نوری صبح ازل که به عنوان جانشین باب شناخته می‌شد، تأکید نمود و به همراه چهار فرزندش شیخ محمود افضل‌الملک، شیخ احمد روحی و شیخ مهدی بحرالعلوم و شیخ ابوالقاسم روحی، همچنان بر اعتقاد بابی خویش پابرجا ماند.