stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آرگیشتی‌‌خینیلی
طرح شهر > استحکامات

برخلاف بسیاری از دیگر شهرهای اورارتویی، آرگیشتی‌‌خینیلی در ارتفاعات واقع نشده بود و بنابراین ارزش نظامی آن کم بود. تپه‌های صاف و پست که شهر بر روی آن ساخته شده بود، امکان ساخت استحکامات عظیمی مانند توشپا، اربونی، توپراق‌قلعه یا تیشبانی را نمی‌دادند. با این حال، برای محافظت از خود در برابر حملات غیرمنظم، دیوارهایی به سبک کلاسیک اورارتویی در امتداد تپه‌هایی که اطراف آن را احاطه کرده بودند، ساخته شدند. این دیوارها از آجر خشتی بر روی بنیان‌هایی از بلوک‌های بازالتی عظیم ساخته شده بودند. نمای دیوارها با برآمدگی‌هایی تقسیم شده بود و در هر گوشهٔ استحکام، یک برج عظیم قرار داشت.
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
 :  
استحکامات غربی که به‌طور بهتری کاوش شده‌اند، در بزرگ‌ترین ارتفاع از پنج ارتفاع تشکیل‌دهندهٔ تپه‌های داوود قرار دارند. ورودی این استحکام از سمت شمال و از طریق یک شیب خاکی فشرده بود. استحکام شامل سه واحد بود که هر کدام از اتاق‌های کوچک پراکنده در اطراف یک حیاط مرکزی تشکیل شده بودند. حرکت بین واحدها به وضوح تنظیم شده بود، زیرا مسیرهای باریکی که آنها را به هم متصل می‌کردند، در حالی که داخل هر واحد، حرکت آزاد بود.
طرح شهر > کشاورزی

در زمین‌های حاصلخیز دشت آرارات، گندم و سایر غلات کشت می‌شدند. تاکستان‌ها و کارخانه‌های شراب‌سازی یک حرفهٔ مهم بودند. باستان‌شناسان تخمین می‌زنند که انبارهای غلات در آرگیشتی‌‌خینیلی می‌توانستند حداقل ۵۰۰۰ تن محصولات را ذخیره کنند، در حالی که کشت غلات که توسط دولت حمایت می‌شد، تقریباً ۵٬۰۰۰ هکتار (۱۲٬۰۰۰ جریب فرنگی) از اراضی را به خود اختصاص داده بود. انبارهای شراب شهر می‌توانستند حدود ۱۶۰٬۰۰۰ لیتر (۴۲٬۰۰۰ گالون آمریکایی) مایع را نگهداری کنند که نشان‌دهندهٔ استفاده از حدود ۱٬۲۵۰ هکتار (۳٬۱۰۰ جریب فرنگی) تاکستان‌ها بود. علاوه بر این، بسیاری از شهروندان مالک قطعات زمین خود بودند. همچنین بقایای حیوانات خانگی، مانند مرغ‌ها و خوک‌ها نیز باقی مانده است.
طرح شهر > صنایع دستی

در آرگیشتی‌‌خینیلی تولیدات زیادی از سنگ و گِل پیدا شده است که عمدتاً برای استفادهٔ کشاورزی ساخته شده بودند. اجاق‌های عمومی و خاص از سنگ ساخته شده بودند، همان‌طور که آسیاب‌های گندم از انواع مختلف نیز به همین صورت بودند. کوزه‌های گلی (կարաս) برای نگهداری محصولات مختلفی مانند آرد و شراب استفاده می‌شدند که به‌طور منظم با کشورهای همسایه تجارت می‌شد. نگهداری شراب نیازمند کوزه‌های بزرگی بود که به‌طور جزئی در زمین دفن می‌شدند.
فلزکاری در آرگیشتی‌‌خینیلی به شدت توسعه یافته بود. آثار زیادی از آهن و برنز کشف شده است - ابزارهای کشاورزی، سلاح‌ها، زره، جواهرات و غیره. باستان‌شناسان همچنین قالب‌های سنگی و سفالی برای ریخته‌گری فلزات کشف کرده‌اند.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
 :  
 : بالا: آسیاب‌های سنگی برای آسیاب کردن گندم به آرد. در سمت چپ یک ابزار دستی، و در سمت راست نسخه صنعتی آن است. چپ: یک کاراس، یا کوزهٔ گلی، که در یک غار تاک در آرگیشتی‌‌خینیلی پیدا شده است. کاراس‌ها تا حدود ۸۰٪ ارتفاع خود در زمین دفن می‌شدند؛ بخش‌های دفن‌شده کوزه‌ها بهتر از گردن‌های نمایان آن‌ها باقی مانده‌اند. در چنین کاراس‌هایی حدود ۱۶۰٬۰۰۰ لیتر شراب در آرگیشتی‌‌خینیلی ذخیره شده بود.
ظروف کشاورزی در انواع و اندازه‌های مختلفی ظاهر می‌شوند، با تنه‌های متورم یا کشیده، و با الگوهای طراحی مانند ارابه‌ها.
ظروف آبجو با گردن کوتاه و تنهٔ کشیده، بخورهای گلی، دیگ‌های پنیرسازی، و کوزه‌هایی با اشکال مختلف نیز پیدا شده‌اند. این کوزه‌ها با نماهای خانه، الگوهای هندسی، یا چین‌های برگ‌شکل تزئین شده‌اند.
موارد دیگر شامل لامپ‌ها، فنجان‌ها، شیشه‌ها، آمفورها، و کاراس‌های پزشکی با درپوش هستند. ظروف آیینی (مذهبی) در آرگیشتی‌‌خینیلی پیدا شده است که با مثلث‌ها، خطوط زیگزاگ، یا تصاویری از سر پرنده یا اژدها تزئین شده‌اند.
وضعیت کنونی

پس از تکمیل حفاری‌ها تحت رهبری آ.آ. مارتروسیان در دههٔ ۱۹۷۰، آرگیشتی‌‌خینیلی حفظ و حفاظت شد و بیشتر حفاری‌های عمده با خاک پوشانده شدند. برخی از استحکامات و پی‌ها تقویت و تمیز سطحی شدند. در تپهٔ آرگیشتی‌‌خینیلی، یک سنگ یادبود همراه با نقشه‌ای از شهر در دوران شکوفایی آن نصب گردید. بیشتر آثار یافت‌شده در آرگیشتی‌‌خینیلی به موزهٔ مردم‌شناسی سارداراباد ارمنستان منتقل شدند.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  |  | چپ: سنگ یادبود آرگیشتی یکم. بالا: نقشهٔ آرگیشتی‌‌خینیلی در دوران شکوفایی آن. |
ویرانه‌ها در بالای تپه
مرد نامرئی (فیلم ۱۳۷۴)

با مرد نامرئی (فیلم ۲۰۲۰) اشتباه نشود.
| مرد نامرئی | مرد نامرئی |
| --- | --- |
کارگردان: فریال بهزاد
تهیه‌کننده: سعید حاجی‌میری غلامرضا آزادی
نویسنده: مهدی سجاده‌چی
بازیگران: هرمز هدایت مجید عالمی پروین نادیا دلدار گلچین علی شوکت ابراهیم آبادی
موسیقی: امیرفرشید رحیمیان
فیلم‌بردار: غلامرضا آزادی
تدوین‌گر: مهدی رجاییان
شرکت تولید: مؤسسه سینمایی فانوس خیال
توزیع‌کننده: شهر فیلم
تاریخ‌های انتشار: ۱۳۷۴
مدت زمان: ۹۰ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
مرد نامرئی فیلمی به کارگردانی فریال بهزاد و نویسندگی مهدی سجاده‌چی محصول سال ۱۳۷۴ است.
بازیگران

هرمز هدایت
مجید عالمی پروین
نادیا دلدار گلچین
علی شوکت
ابراهیم آبادی
پرویز بشردوست
هوشنگ قوانلو
حمید دلشکیب
کامران فیوضات
حمید لولایی
اکبر سنگی
علی‌اصغر نجات
هما خاکپاش
شاپور بخشایی
بهناز ترابی
حسینعلی پرستار
بابک قبادی
سعید بهبودی
رضا کشاورزی
حسین یعقوبی
افشین زینوری
بهروز عباسی
بهروز پیروزیان
غضنفر راوند
علی باقری
فرید مهرآرا
حمید کلانی
امیر حاج محمدخانی
غلامعلی زارع
احمد سرفراز
سعید حاجی سیفی
زهرا حاجی سیفی
اکرم رضایی
مونا نوروزی
فریبا محمودی
فرشته محمودی
مهران منتخبی
شراره آقاجانی
شعله آقاجانی
فرشته نامیار
فریبا نامیار
فریده نامیار
زهرا اشرف الدین
مهدی بطحایی
بهرام ترابی
هرمز مهبده
محمد آزادی
علی مختاری
مهدی محمدی
رزیتا کرامتی
میترا کرامتی
علی اردوبادی
امید رشید
انوشیروان نوریان
فضل‌الله غلامی
بهادر مرادی
حسین طوسی
حسین کاووسی
فرشاد نژادآرا
قدرت‌الله سلیمان‌نژاد
رومینا ریچی

| رومینا ریچی | رومینا ریچی |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: رومینا سارا ریچی
زادهٔ: ۱۵ اکتبر ۱۹۷۸ ‏(۴۶ سال) بوئنوس آیرس
ملیت: آرژانتین
پیشه: بازیگر
رومینا ریچی (انگلیسی: Romina Ricci؛ زادهٔ ۱۵ اکتبر ۱۹۷۸) بازیگر اهل آرژانتین است.
کارلو کامپانینی

| کارلو کامپانینی | کارلو کامپانینی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۵ اکتبر ۱۹۰۶ تورین
درگذشت: ۲۰ نوامبر ۱۹۸۴ (۷۸ سال) رم
ملیت: ایتالیایی
سال‌های فعالیت: ۱۹۳۹-۱۹۶۹
کارلو کامپانینی (ایتالیایی: Carlo Campanini؛ ‏ ۵ اکتبر ۱۹۰۶ – ۲۰ نوامبر ۱۹۸۴) بازیگر اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به خاطرات دخترمدرسه‌ای، راهزنی، نامزد شده، هتل لونا، اتاق ۳۴، دورا نلسون، زنجیرهای ناپیدا، داستان عشق، خداحافظ جوانی و یک توپ و یازده مرد اشاره کرد.
گینه

برای دیگر کاربردها، گینه (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| جمهوری گینه République de Guinée  (فرانسوی) Gine ߖߌ߬ߣߍ߫  (مندیکا) Republik bu Gine 𞤈𞤫𞤨𞤵𞤦𞤤𞤭𞤳 𞤦𞤵 𞤘𞤭𞤲𞤫  (فولانی) گینه | جمهوری گینه République de Guinée  (فرانسوی) Gine ߖߌ߬ߣߍ߫  (مندیکا) Republik bu Gine 𞤈𞤫𞤨𞤵𞤦𞤤𞤭𞤳 𞤦𞤵 𞤘𞤭𞤲𞤫  (فولانی) گینه |
| --- | --- |
   پرچم    Seal  :    پرچم    Seal  
شعار: "Travail, Justice, Solidarité" (فرانسوی) "کار، دادگری، همبستگی": شعار: "Travail, Justice, Solidarité" (فرانسوی) "کار، دادگری، همبستگی"
سرود: Liberté  (فرانسوی) آزادی : سرود: Liberté  (فرانسوی) آزادی 
موقعیت  گینه  (آبی تیره)– در آفریقا  (آبی روشن و خاکستری تیره) – در اتحادیه آفریقا  (آبی روشن): موقعیت  گینه  (آبی تیره)– در آفریقا  (آبی روشن و خاکستری تیره) – در اتحادیه آفریقا  (آبی روشن)
پایتخت: کوناکری ۹°۳۱′ شمالی ۱۳°۴۲′ غربی﻿ / ﻿۹٫۵۱۷°شمالی ۱۳٫۷۰۰°غربی﻿ / 9.517; -13.700
بزرگترین شهر: پایتخت
زبان(های) رسمی: زبان فرانسوی
زبان محلیs:  فهرست زبان فرانسوی  زبان عربی  زبان انگلیسی  زبان فرانسوی  زبان فولانی  زبان فولانی  زبان مندیکا  (N'Ko)  Susu  Kissi  Koro  Kpelle  Toma  Badyara  Baga  زبان بامبارایی  Bassari  Dan  Guinea  Dyula  Landoma  Limba  Maninka  Mano  Pular  Sua  Wamey  Yalunka  Zialo  
گروه‌های قومی  (۲۰۱۴): ۳۳٫۹٪ مردمان فولانی ۳۱٫۱ Mandinka (Mande) ۱۹٫۱٪ Susu (Mande) ۴٫۵٪ Koniaka (Mande) ۴٫۷٪ Kissi (Mande) ۴٫۰٪ Kpelle ۱۰٫۲٪ سایرین
نام(های) اهلیت: Guinean
حکومت: حکومت متمرکز نظام ریاستی
• رئیس‌جمهور : Mamady Doumbouya
• نخست‌وزیر : Amadou Oury Bah
 :  
قوه مقننه: مجلس ملی
استقلال: استقلال
• از فرانسه : ۲ اکتبر ۱۹۵۸
 :  
مساحت: مساحت
• کل: ۲۴۵٬۸۵۷ کیلومتر مربع (۹۴٬۹۲۶ مایل مربع) (۷۷ام)
• آبها (٪): negligible
جمعیت: جمعیت
• برآورد سال ۲۰۱۶: ۱۲٬۳۹۵٬۹۲۴ (۷۷ام)
• سرشماری ۲۰۱۴: ۱۱٬۵۲۳٬۲۶۱
• تراکم: ۴۰٫۹ بر کیلومتر مربع (۱۰۵٫۹ بر مایل مربع) (۱۶۴ام)
تولید ناخالص داخلی (GDP)  برابری قدرت خرید (PPP): برآورد ۲۰۲۰ 
• کل: $۲۶٫۴۵۱ بیلیون
• سرانه: $۲٬۳۹۰
تولید ناخالص داخلی (GPD) (اسمی): برآورد ۲۰۲۰ 
• کل: $۹٫۱۸۳ بیلیون
• سرانه: $۸۱۸
شاخص جینی (۲۰۱۲): ۳۳٫۷ 
شاخص توسعه انسانی (۲۰۱۸):  ۰٫۴۶۶ ۱۷۴ام
واحد پول: فرانک گینه (GNF)
منطقه زمانی: یوتی‌سی  (ساعت گرینویچ)
جهت رانندگی: right
پیش‌شماره تلفنی: +۲۲۴
کد ایزو ۳۱۶۶: GN
دامنه سطح‌بالا: .gn
گینه با نام رسمی جمهوری گینه کشوری در غرب آفریقا در ساحل اقیانوس اطلس است. پایتخت این کشور کوناکری است. جمعیت این کشور ۱۳٬۱۳۳٬۰۰۰ نفر و زبان رسمی آن فرانسوی است. زبان‌های بومی رایج آن عبارتند از فولانی، مالینکه و سوسو. این کشور در دوم اکتبر ۱۹۵۸ از فرانسه مستقل شده‌است. واحد پول گینه فرانک گینه است. ۸۵ درصد از جمعیت این کشور مسلمان هستندو ۱۰ درصد از مردم این کشور نیز مسیحی‌اند.
کشور گینه پیش از این گینه فرانسه نامیده می‌شد. امروزه نیز گاه به آن گینه کوناکری می‌گویند تا از گینه بیسائو و جمهوری گینه استوایی بازشناخته شود. گینه از شمال باختری با گینه بیسائو و از شمال با سنگال و از شمال خاوری و خاور با مالی و همچنین از خاور با ساحل عاج و از جنوب خاوری با لیبریا واز جنوب با سیرالئون مرز مشترک دارد و از سوی باختر به اقیانوس اطلس پیوند می‌خورد. رودخانه نیجر، رودخانه گامبیا و رودخانه سنگال، همگی از بلندی‌های گینه سرچشمه می‌گیرند.
شهرهای اصلی گینه عبارتند از کوناکری، کانکان، نزرکوره، کیندیا، لابه، گوئکدو، مامو و بوکه.
جغرافیا

مقالهٔ اصلی: جغرافیای گینه
کشور گینه با مساحتی معادل ۲۴۵٫۸۵۷ کیلومتر مربع در غرب آفریقا واقع شده و از شمال با کشورهای گینه بیسائو، سنگال و مالی و از شرق با مالی و ساحل عاج، از جنوب با سیرالئون و لیبریا هم‌مرز می‌باشد. مرز غربی این کشور به طول تقریبی ۳۰۰ کیلومتر را اقیانوس اطلس تشکیل می‌دهد.
سه رودخانه اصلی غرب آفریقا، یعنی رودهای گامبیا، نیجر و سنگال، از گینه سرچشمه می‌گیرند.
اراضی گینه عموماً جلگه‌ای ساحلی مسطح، و در داخله کشور تپه‌ای تا کوهستانی است. پست‌ترین نقطه این کشور اقیانوس اطلس (۰ متر) و بلندترین آن کوه ریچارد-مولارد (کوه نیمبا) (۱٫۷۵۲ متر) است.
منطقه ساحلی گینه و بیشتر سرزمین داخلی دارای آب و هوای گرمسیری است، با فصل بارندگی باران‌های موسمی از آوریل تا نوامبر، دمای نسبتاً بالا و یکنواخت، بادهای جنوب غربی و رطوبت زیاد.
به‌طور کلی دما در کشور گینه در فصل خشک و بارانی متمایز می‌باشد. پایینترین دما حدود ۱۱ درجه در ماه‌های دسامبر و ژانویه و بالاترین دما در ماه‌های مارس و آوریل حدود ۳۵ درجه گزارش شده‌است.
کشور گینه از نظر تقسیمات کشوری به ۷ استان و ۳۳ شهرستان و از نظر جغرافیائی طبیعی به چهار قسمت زیر بخش می‌شود: گینه سفلی (گینه دریایی)، گینه میانی، گینه علیا و گینه جنگلی.
رودهای اصلی کشور عبارتند از نیجر، سنگال، بالا، کومبا، مالو و گامبیا. جزایر اصلی نیز تریستائو، لس دلوس و کوبنومبی است.
تقسیمات کشوری

گینه به هشت استان تقسیم شده که این استان‌ها نیز جمعاً به ۳۳ شهرستان تقسیم شده‌اند. مراکز همه هشت استان با خود استان‌ها هم‌نام هستند.
| استان | جمعیت | نقشه |
| --- | --- | --- |
| بوکه | ۹۶۵٬۷۶۷ |  |
| فارانا | ۸۳۹٬۰۸۳ |  |
| کانکان | ۱٬۴۲۷٬۵۶۸ |  |
| کوناکری | ۲٬۳۲۵٬۱۹۰ |  |
| کیندیا | ۱٬۳۲۶٬۷۲۷ |  |
| لایه | ۹۰۳٬۳۸۶ |  |
| مامو | ۷۱۹٬۰۱۱ |  |
| نزره‌کوره | ۱٬۵۲۸٬۹۰۸ |  |
| شهر | جمعیت |
| --- | --- |
کوناکری: ۱٬۷۶۷٬۰۰۰
انزره کوره: ۱۳۳٬۰۰۰
کیندیا: ۱۱۷٬۰۰۰
کان کان: ۱۱۴٬۰۰۰
تاریخ

کشوری که امروزه گینه نام دارد در قدیم به یک‌رشته از پادشاهی‌های آفریقایی تعلق داشت. سده‌ها پیش، کشور گینه و مناطق مالی و سنگال امپراتوری بزرگی را تشکیل می‌دادند که از میان رفت. در سده ۱۵م. پرتغالی‌ها وارد این سرزمین شدند و بر آن حکومت راندند. در سده ۱۷ دولت اسلامی فولانی در منطقه فوتاجالون تشکیل شد.
گینه در ۱۸۴۹ مستعمره فرانسه شد و گینه فرانسه نام گرفت و بخشی از آفریقای غرب فرانسه شد. گینه در ۲ اکتبر ۱۹۵۸ مستقل شد و نخستین مستعمره فرانسه بود که به‌طور مسالمت‌آمیز مستقل شد. گینه از زمان استقلال تا انتخابات ۲۰۱۰ توسط حکمرانان خودکامه‌ای اداره شد که باعث شده‌اند که این کشور یکی از فقیرترین کشورهای جهان شود.
گینه استقلال خود را در ۱۹۵۸ به رهبری احمد سکوتوره به دست آورد.
احمد سکوتوره در روز ۱۵ ژانویه سال ۱۹۵۹ میلادی به مقام ریاست جمهوری گینه انتخاب گردید. او با کشورهای سوسیالیستی روابط نزدیکی برقرار کرد و یک حکومت مارکسیستی با حزب واحد تشکیل داد. روابط میان پاریس و کوناکری بین سال‌های ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۵ میلادی به‌طور کامل قطع شدند. در اواخر سال‌های دهه ۱۹۷۰ میلادی احمد سکوتوره در سیاست مارکسیستی خود تعدیل کرد و به کشورهای اسلامی نزدیک شد.
احمد سکوتوره پس از این که در سال ۱۹۵۹ میلادی به قدرت رسید در ۵ نوبت متوالی به مقام ریاست جمهوری انتخاب گردید و به مدت بیست و پنج سال از ۱۹۵۸ تا ۱۹۸۴ بر این کشور حکومت نمود.
پس از مرگ وی در سال ۱۹۸۴ میلادی، لانسانا کونته در یک کودتای ارتشی، قدرت را در این کشور به دست گرفت و به مدت بیست چهار سال در این کشور حکومت کرد. کونته در دوران حکومتش با مشکلات متعدد داخلی روبه رو بود و برای تداوم قدرت خود به نیروی ارتش تکیه می‌کرد. در یکی از آخرین نمونه‌های این شیوه حکومت، تظاهرات سال ۲۰۰۷ مردم گینه در اعتراض به شرایط سخت اقتصادی به شدت توسط نیروهای دولتی سرکوب شد و دست کم ۱۸۶ نفر از معترضان کشته شدند. وی به دلیل شیوه استبدادی در حکومت، به دیکتاتور گینه شهرت یافت و سرانجام در اوایل دی ماه سال ۱۳۸۷ به دلیل بیماری قلبی در گذشت.
سیاست

بر اساس قوانین این کشور، در صورت درگذشت رئیس‌جمهور، می‌بایست رئیس مجمع ملی (رئیس مجلس نمایندگان) امور کشور را به‌طور موقت به دست گیرد تا ظرف ۶۰ روز، انتخابات ریاست جمهوری برگزار شود؛ اما یک گروه نظامی به رهبری یک سروان ارتشی به نام موسی دادیس کامارا، با اعلام کودتا، دولت و قانون اساسی را منحل نمود و حکومت را در این کشور به دست گرفت. نظامیان کودتاچی، در نخستین اظهار نظرها اعلام نمودند که انتخابات آزاد را در سال ۲۰۱۰ برگزار خواهند کرد، سرانجام در روز ۲۷ ژوئن ۲۰۱۰ اولین انتخابات آزاد و دمکراتیک گینه از زمان استقلال این کشور در سال ۱۹۵۸ برگزار شد و با توجه به تعدد نامزدها، این انتخابات به دور دوم کشیده شد؛ و در دور دوم این انتخابات که در هفتم نوامبر این سال برگزار شد، پروفسور آلفا کنده به عنوان نخستین رئیس‌جمهور گینه در انتخابات به پیروزی رسید.
گینه‌ای‌ها پس از تاخیرهای متعدد و لطمه دیدن کارزار انتخاباتی توسط ناآرامی‌های خونبار، روز ۱۲ مه ۲۰۱۳ در نخستین انتخابات پارلمانی این کشور در یک دهه اخیر شرکت کردند. این انتخابات که ابتدا قرار بود شش ماه پس از تحلیف «آلفا کنده»، رئیس‌جمهوری گینه در سال ۲۰۱۰ برگزار شود، به خاطر مناقشات بر سر سازماندهی آن به تأخیر افتاد و این باعث تحریک تنش‌های خونبار قومی شد که از زمان استقلال گینه از فرانسه در سال ۱۹۵۸ جامعه گینه را تهدید می‌کند. مجمعی که در نتیجه این انتخابات تشکیل می‌شود جایگزین هیئت انتقالی خواهد شد که از زمان پایان حاکمیت نظامی در سال ۲۰۱۰ کشور را اداره می‌کند.
سیاست گینه به‌طور معمول حدود ۲۰ گروه قومی را رو به روی هم قرار می‌دهد؛ گروه‌هایی که از جهاتی با یکدیگر در سازگاری زندگی می‌کنند. «فولانی» بزرگ‌ترین گروه قومی است که حدود ۴۰ درصد جمعیت گینه را تشکیل می‌دهد و پس از آن «مالینکه» و «سوسو» قراردارند.
رئیس‌جمهوری که از قوم مالینکه است «تجمع مردم گینه» را رهبری می‌کند و مدعی پشتیبانی از سوسیالیسم است. این در حالی است که رقیب اصلی او، دیالو، یک «فولانی» است و ریاست اتحادیه مرکزی لیبرال نیروهای دموکراتیک گینه را برعهده دارد.
در سال ۲۰۲۱ نیز گروهی از نظامیان کودتا کردند و رئیس‌جمهور را از قدرت بر کنار کردند، همچنین قانون اساسی کشور را نیز باطل اعلام کردند.
اقتصاد

جمهوری گینه دارای مواد معدنی فراوانی است. حدود یک سوم ذخایر قطعی بوکسیت (ماده اولیه آلومینیم) دنیا، بیش از ۸/۱ میلیارد متریک تن سنگ آهن با عیار بالا، میزان قابل توجهی از ذخایر طلا و الماس در این کشور وجود دارد. وجود زمین مناسب برای کشاورزی و آب فراوان و وضعیت آب و هوایی، شرایط مناسبی را برای کشاورزی مکانیزه در مقیاس صنعتی فراهم آورده‌است. صادرات قهوه نیز یکی از منابع ورود ارز به این کشور است.
سرزمین گینه دارای منابع عظیم بوکسیت، الماس، طلا و آهن می‌باشد به گونه‌ای که در خاک و زمین نقاط مختلف شهر کوناکری و بسیاری از مناطق این کشور، ذرات آهن مشاهده می‌گردد. محصول عمده این کشور، غلات، برنج، موز، قهوه، ارزن و بادام زمینی است و صادرات آن قهوه، عسل، موز، آهن خام و آلومینیوم خام می‌باشد.
گینه از نظر کانی‌ها ازجمله بوکسیت، الماس و طلا بسیار غنی است. این کشور دومین تولیدکننده بزرگ بوکسیت در جهان است.
مردم

دین: ۸۵ درصد مردم، مسلمان و باقیمانده اکثراً مسیحی می‌باشند. این کشور شکلی هلالی دارد و سرچشمه رود نیجر در بلندی‌های جنوب شرقی آن قرار گرفته‌است.
مردم گینه به ۲۴ قوم گوناگون تعلق دارند و بزرگ‌ترین و مهم‌ترین اقوام این کشور به ترتیب فولا ۴۰ درصد، ماندینگو ۳۰ درصد و سوسو ۲۰ درصد، هستند. ۸۵ درصد از جمعیت این کشور مسلمان هستند و مسیحیان که بیشتر پیرو کلیسای کاتولیک رومی می‌باشند حدود ۱۰ درصد از جمعیت را تشکیل می‌دهند. زبان رسمی گینه فرانسوی است ولی بیش از ۲۴ زبان محلی نیز در این کشور رایج است. مردم گینه به عنوان کم‌ترین مصرف‌کننده سیگار در جریان هستند.
فرهنگ

پانزده روزنامه و نشریه ادواری در این کشور منتشر می‌شود. میزان باسوادی نیز طبق آمار رسمی یونسکو ۳۵٫۹ درصد است. علاوه بر گروهی از شیعیان بومی در این کشور، گروه‌هایی از وهابی‌ها، بهایی‌ها و احمدیه قادیانی در این کشور فعالیت تبلیغی و آموزشی دارند.
گالری

atlas Guinea
Dame de Mali
Chute de Tabouna à Kindia
Chute de Saala Labé
Chimpanzé de Bossou
Plage sur les Ile de Loos

نقشه گینه.
مامادی دومبویا رئیس‌جمهور نظامی گینه
فرانک گینه هفتمین پول رایج بی‌ارزش جهان
بانک مرکزی جمهوری گینه
چائونی ها

مناطق سرزمین اصلی یونان در دوران باستان. ناحیه چائونی‌ها در غرب یونان در سرزمین اپیروس واقع بود.
چائونیان (یونانی باستان: Χάονες، رومی: Cháones) مردمانی باستانی و یونانی زبان بودند که در منطقه تاریخی اپیروس زندگی می‌کردند که امروزه بخشی از شمال غربی یونان و جنوب آلبانی است. آنها به همراه مولسیان و تسپروتی‌ها قبایل اصلی سرزمین اپیروس را تشکیل می‌دادند.
در گذرگاه‌های مختلف تاریخی در مرز جنوبی آنها، پادشاهی اپیروسی مولوسیان، در جنوب غربی آن‌ها پادشاهی تسپروتی‌ها و در شمال آن‌ها قبایل ایلیری قرار داشت. در قرن پنجم قبل از میلاد، آنها تا حد زیادی با تسپروتی‌ها و مولوسیان همسایه رفت و آمد داشتند رسماً و با آنها ترکیب شده بودند. چائونی‌ها تا سال ۱۷۰ قبل از میلاد بخشی از اتحادیه اپیروس بودند که بعدها قلمرو آنها توسط جمهوری روم ضمیمه شد.
نام‌شناسی > اثبات نام

نام قومی چائون‌ها Χάονες به‌طور غیرمستقیم در قطعات هکاتائوس از میلتوس (ج. حدود ۵۰۰ قبل از میلاد)، نویسنده Περίοδος Γῆς یا Περιήγησις (توصیف زمین یا Periegesis) گواهی شده‌است، که در فرهنگ لغت جغرافیایی Ἐθνικά (Ethnica) از استفانوس اهل بیزانس (فل. قرن ۶ میلادی) حفظ شده‌است. از چائونیان برای اولین بار به‌طور مستقیم در سال ۴۲۹ قبل از میلاد توسط توسیدید، نویسنده تاریخ جنگ پلوپونز یاد شده‌است.
نام‌شناسی > لغت‌شناسی

ریشه‌شناسی نام قومی چائون Χάονες نامشخص است. در کتابشناسی مدرن، پیوند Χᾱον- با کلماتی مانند χάος «باطل» و χάσκω «خمیازه کشیدن، کرنش کردن» توسط ولادیمیر I. جورجیف (همچنین توسط رادوسلاو کاتیچیچ) پیشنهاد شده‌است. تغییر معنایی که برای پیوند چائون به آنها لازم است ممکن است حاوی بی نظمی باشد، اگرچه یک ریشه مشترک ممکن است به اصطلاحی اشاره کند که به «منطقه ناهموار» اشاره دارد. تفاوت‌های آوایی قابل توجه بین آنها، به ویژه Χᾱον- و ریشه *χᾰF-، رابطه آنها را حتی نامحتمل تر می‌کند. ریشه اصلی این نام حتی ممکن است کاملاً متفاوت و بی ارتباط با *χᾰF- بوده باشد، اما در طول استفاده‌های تاریخی آن غیرقابل تشخیص است.
در اواخر دوران کلاسیک، چندین روایت دربارهٔ قومیت چائونی تولید شد. بر اساس ساخت شجره نامه‌های اساطیری، ظاهراً چائونی‌ها نام خود را از یک اجداد همنام به نام چائون Xάων، یک قهرمان تروایی که ظاهراً در اپیروس ساکن شده بود، دریافت کرده‌اند. آریستوفان، نمایشنامه‌نویس کمیک آتنی، در نمایشنامه‌اش «شوالیه‌ها» نام قومی چائونی‌ها را با فعل مشابه «خمیازه کردن» مرتبط می‌کند، در حالی که در نمایشنامه‌اش «آچارنی‌ها» با «هائوس»، چائوس «آشوب». دلالت بر وضعیت حاکم بر سیاست خارجی آتن و ماهیت بی‌تفاوت سیاستمداران آتنی دارد.
آمبیکا (بازیگر)

| آمبیکا | آمبیکا |
| --- | --- |
 :  
زمینه فعالیت: سینما
تولد: ۲۴ اوت ۱۹۶۲ ‏(۶۲ سال)  تریواندروم، کرالا، هند
ملیت: هندی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۷۸-۱۹۸۹ ۱۹۹۷-حال
صفحه در وبگاه IMDb: صفحه در وبگاه IMDb
آمبیکا (به انگلیسی: Ambika) (زاده ۲۴ اوت ۱۹۶۲) بازیگر هندی است.
او خواهر رادا است.
او در فیلم زندگی یک توهم است، قلب یخی، لباس خاکی، من هم کارگرم، پسر وفادار، نیزه، آلی آرجونا، نسیم خوشبختی، آن مرد، این مرد و زوج بازی کرده است
عیاشی و پالایش

۱۹۹۲ آلبوم استودیوییاز لوناچیکس
| بررسی انتقادی> منبع | بررسی انتقادی> رتبه‌بندی |
| --- | --- |
آل‌میوزیک: 
دانشنامه موسیقی عامه‌پسند: 
عیاشی و پالایش (به انگلیسی: Binge & Purge) دومین آلبوم استودیویی از گروهٔ موسیقی پانک راک آمریکایی لوناچیکس می‌باشد که در سال ۱۹۹۲ از سوی سیف هاوس منتشر گردید.
فهرست فیلم‌های ایرانی سال ۱۴۰۰

فهرست فیلم‌های ایرانی سال ۱۴۰۰
آهوی سرخ

| آهوی سرخ | آهوی سرخ |
| --- | --- |
آهوی سرخ، Eudorcas rufina: آهوی سرخ، Eudorcas rufina
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمبود داده  (IUCN 3.1):  کمبود داده  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پستانداران
راسته:: جفت‌سم‌سانان
تیره:: گاوان
گونه:: E. rufina
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Eudorcas rufina : Eudorcas rufina 
آهوی سرخ (نام علمی: Eudorcas rufina) نام یک گونه از زیرخانواده شاخ‌درازیان است.
دماغه آرکتیچسکی

| دماغه آرکتیچسکی | دماغه آرکتیچسکی |
| --- | --- |
Location of Arctic Cape: Location of Arctic Cape
موقعیت: سرزمین کراسنویارسک،  روسیه
دستگاه مختصات جغرافیایی: ۸۱°۱۶′۱۵٫۸″ شمالی ۹۵°۴۷′۴٫۷″ شرقی﻿ / ﻿۸۱٫۲۷۱۰۵۶°شمالی ۹۵٫۷۸۴۶۳۹°شرقی﻿ / 81.271056; 95.784639
Offshore water bodies: اقیانوس منجمد شمالی
Area: شمالگان روسیه
زمین‌شناسی: Headland
دماغه آرکتیچسکی (انگلیسی: Arctic Cape) یک دماغه در اقیانوس منجمد شمالی و سرزمین کراسنویارسک کشور روسیه است.
اکس-پری صحرا ۲۰۲۱

اکس-پری صحرا ۲۰۲۱ یک مسابقه آفرود از سری مسابقات اکستریم ای بود که در ۳ و ۴ آوریل ۲۰۲۱ در العلا، عربستان سعودی برگزار شد. این رویداد اولین مسابقه قهرمانی فصل افتتاحیه سری خودروهای مسابقه‌ای الکتریکی آفرود بود. یوهان کریستوفرسن و مولی تیلور با تیم روزبرگ اکس ریسینگ پیش از آندرتی یونایتد اکستریم ای و تیم اکس۴۴ به پیروزی رسیدند.
چین شوپئی

| چین شوپئی | چین شوپئی |
| --- | --- |
秦舒培: 秦舒培
زادهٔ: ۱۰ اوت ۱۹۸۹ ‏(۳۵ سال) کایفنگ
ملیت: چین
دیگر نام‌ها: شو پی شو
پیشه(ها): مدل، بازیگر
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۷-اکنون
همسر: ژائو لی (ا. ۲۰۱۲–۲۰۱۵)
شریک زندگی: ادیسون چن (2015-اکنون)
فرزندان: عالیه چن (دختر)
اطلاعات مدلینگ: اطلاعات مدلینگ
قد: ۱٫۷۸ m (۵ ft ۱۰ in)
رنگ مو: Black
رنگ چشم: قهوه ای
بنگاه:  مدل‌های DNA (نیویورک)  Oui Management (پاریس) VIE Models (هنگ کنگ) 
 :  
چین شوپئی (چینی: 秦舒培؛ پین‌یین: Qín Shūpeí�؛ ۱۰ اوت ۱۹۸۹ – ) مدل و بازیگر اهل چین است.
کودک‌ربایی در جنگ روسیه و اوکراین

| کودک‌ربایی در جنگ روسیه و اوکراین | کودک‌ربایی در جنگ روسیه و اوکراین |
| --- | --- |
بخشی از حمله روسیه به اوکراین: بخشی از حمله روسیه به اوکراین
موقعیت: مناطق تحت اشغال روسیه در اوکراین
تاریخ: ۲۴ فوریه ۲۰۲۲ (۲۰۲۲-02-۲۴) – اکنون
هدف: کودکان اوکراینی
گونه حمله: نفی بلد مهاجرت اجباری انتقال جمعیت روسی‌سازی نسل‌کشی جنایت جنگی جنایت علیه بشریت
کشته‌ها: ۵۱۴
قربانی‌ها: ۱۳٬۰۰۰ – ۳۰۷٬۰۰۰
مرتکبان: ولادیمیر پوتین ماریا لووا-بلوا
دعوی قضایی: حکم بازداشت پوتین و لووا-بلوا از سوی دیوان کیفری بین‌المللی
در طول حمله روسیه به اوکراین، روسیه هزاران کودک اوکراینی را به اجبار به مناطق تحت کنترل خود منتقل کرده، به آنها تابعیت روسی داده، آنها را به اجبار در خانواده‌های روسی پذیرفته و موانعی برای اتحاد مجدد با والدین یا وطن اصلی آنها ایجاد کرده‌است.
سازمان ملل متحد اعلام کرد که این اخراج‌ها جنایت جنگی هستند. دیوان کیفری بین‌المللی حکم بازداشت ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه و ماریا لووا-بلوا، کمیسر حقوق کودکان را به اتهام دخالت آنها صادر کرد. بر اساس حقوق بین‌الملل، از جمله کنوانسیون نسل‌کشی ۱۹۴۸،  چنین اعمالی «اگر با قصد نابودی یک ملت انجام شود»، نسل‌کشی محسوب می‌شود.
کودکان، از والدینی که توسط مقامات روسی دستگیر شده بودند، از نهادهای دولتی و از اردوگاه‌های تابستانی گرفته شده‌اند. برخی دیگر در اثر جنگ از والدین خود جدا شده، یا گاهی یتیم شده بودند. به برخی در مورد اینکه والدینشان آنها را رها کرده‌اند، دروغ گفته می‌شد، یا از آن‌ها برای تبلیغات استفاده می‌شد. شواهدی وجود دارد که برخی از آنها در روسیه مورد بدرفتاری قرار گرفتند. آنها تحت فشار قرار گرفتند تا میهن‌پرستی روسی را اتخاذ کنند. تعداد تخمینی آنها از ۱۳٫۰۰۰، تا بیش از ۳۰۰٫۰۰۰ نفر متغیر است. دفتر دادستان کل اوکراین اعلام کرد که ۴۹۴ نفر کشته شده‌اند.
مکان‌های مبدأ

برخی از کودکان از موسسات دولتی اوکراین مانند یتیم‌خانه‌ها، خانه‌های گروهی، و مدارس شبانه‌روزی ربوده شدند. بسیاری از کودکانی که به زور منتقل شده بودند از یتیم‌خانه‌ها و خانه‌های گروهی گرفته شدند. اکثر کودکان تحت مراقبت موسسات دولتی اوکراین یتیم نیستند بلکه فقط به‌طور موقت یا دائم توسط والدینی که با مشکلات شخصی مانند فقر، بیماری یا اعتیاد مواجه هستند تحت مراقبت دولت قرار گرفته‌اند.
سازمان ملل تخمین زد که حدود ۹۰٫۰۰۰ کودک پیش از تهاجم سال ۲۰۲۲ در خانه‌های دولتی در اوکراین ساکن بودند؛ صرف نظر از اینکه این کودکان والدین زنده داشتند یا در واقع تحت پوشش دولت بودند، چنین انتقال اجباری در زمان جنگ «احتمالاً جنایت جنگی» محسوب می‌شود. اکثریت قریب به اتفاق از جنوب و شرق اوکراین (مناطق خرسون، خارکوف، زاپوریژیا، دونتسک، لوهانسک و میکولائیف) گرفته شده‌اند.