stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مرگ آدولف هیتلر
نقش هیتلر در آلمان نازی

آدولف هیتلر در سال ۱۹۳۳ میلادی، با تصاحب مقام صدر اعظمی آلمان، به قدرت رسید و در سال ۱۹۳۴، به پیشوای آلمان نازی تبدیل شد. دوران حکومت او از ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۵ به طول انجامید. در این دوران آلمان در ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ به لهستان حمله کرد و در پاسخ و با اعلان جنگ بریتانیا و فرانسه علیه این کشور در ۳ سپتامبر ۱۹۳۹، جنگ جهانی دوم آغاز شد. تحت رهبری هیتلر و سیاست‌هایی با انگیزه‌های نژادپرستانه، سازمان اس‌اس در آلمان نازی باعث مرگ حداقل ۱۱ میلیون غیرنظامی، از جمله ۵٫۵ تا ۶ میلیون یهودی و بین ۲۰۰٬۰۰۰ تا ۱٬۵۰۰٬۰۰۰ کولی، شد.
وضعیت آلمان در ماه‌های پایانی جنگ جهانی دوم

همچنین ببینید: جنگ جهانی دوم
در فاصلهٔ ژوئن تا اوت ۱۹۴۴، نبرد نرماندی برای آزادسازی فرانسه از اشغال آلمان درگرفت و به شکست آلمان منجر شد. در ۱۶ دسامبر ۱۹۴۴، آلمان آخرین تلاش خود را انجام داد تا با استفاده از بخش اعظم نیروهای باقی‌مانده‌اش، ضدحمله‌ای بزرگ در جبههٔ غربی، در آردنن و مرز آلمان-فرانسه ترتیب دهد و بین نیروهای متفقین فاصله ایجاد کند. هدف نهایی، محاصرهٔ بخش اعظم نیروهای متفقین و تسخیر بندر تدارکات اصلی آن‌ها در آنتورپ بود تا یک توافق سیاسی به‌سرعت حاصل شود. تا ژانویهٔ ۱۹۴۵، این حمله بدون این‌که به هیچ‌یک از اهداف راهبردی خود برسد، شکست خورد. پس از آن، آلمان در آستانهٔ فروپاشی کامل نظامی قرار گرفت. لهستان به دست ارتش سرخ شوروی افتاده بود و آنها با هدف تسخیر برلین، پایتخت آلمان، در حال پیشروی به غرب بودند. نیروهای بریتانیایی و کانادایی، در حال گذر از راین به سمت قلب صنعتی آلمان، منطقه رور، بودند. نیروهای آمریکایی در جنوب، لورن را تصرف کرده بودند و به‌سمت ماینتس، مانهایم و راین حرکت می‌کردند. نیروهای آلمانی در ایتالیا به‌سمت شمال عقب‌نشینی می‌کردند؛ چراکه نیروهای آمریکا و اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع، در جریان نبرد فصل بهار آن‌ها را تحت فشار قرار داده بودند تا بتوانند به‌سمت رود پو و کوهپایه‌های آلپ حرکت کنند.
حدود ۳۲۵٬۰۰۰ نفر از سربازان گروه ارتش ب آلمان، در ۱۸ آوریل تسلیم و اسیر شدند. این واقعه راه را برای نیروهای آمریکایی باز کرد تا به برلین برسند. تا ۱۱ آوریل، آمریکایی‌ها از رود البه در فاصلهٔ ۱۰۰ کیلومتر (۶۲ مایل) برلین رد شدند. تا ۱۶ آوریل، نیروهای شوروی در شرق از اودر گذشتند و نبردی را بر سر ارتفاعات زی‌لو، آخرین خط دفاعی اصلی که از اطراف برلین حفاظت می‌کرد، آغاز کردند. تا ۱۹ آوریل، آلمانی‌ها کاملاً از ارتفاعات زی‌لو عقب‌نشینی کردند و خط مقدمی نداشتند. توپخانه شوروی، برلین را نخستین بار در ۲۰ آوریل، زادروز هیتلر، زیر آتش گرفت. تا غروب ۲۱ آوریل، تانک‌های ارتش سرخ به حومهٔ شهر رسیدند.
در فرهنگ عامه

آخرین روزهای هیتلر در چندین فیلم و مجموعهٔ تلویزیونی مورد توجه قرار گرفته‌اند. نخستین بار، گئورگ ویلهلم پابست در ده روز آخر فیلمی دربارهٔ روزهای منتهی به مرگ هیتلر تهیه کرد. فیلم بعد، اثری از یوری اوزرو و آخرین قسمت از مجموعهٔ آزادی ساخت شوروی بود. مرگ آدولف هیتلر با بازی فرانک فینلی و هیتلر: ده روز آخر اثر انیو د کونچینی، نخستین آثار غربی دربارهٔ روزهای آخر هیتلر بودند. پناهگاه هم فیلمی آمریکایی بود که بر پایهٔ رمانی به همین نام ساخته شده‌بود. در سال ۲۰۰۴، فیلم سقوط با کارگردانی الیور هرشبیگل عرضه شده و نامزد دریافت جایزه اسکار شد.
طرح شماتیکی از فورربونکر(راهنما)
اوا براون و هیتلر، همراه با بلوندی؛ ژوئن ۱۹۴۲
وضعیت نیروهای متخاصم اروپایی جنگ جهانی دوم هنگام مرگ هیتلر. نواحی سفید توسط نیروهای نازی و نواحی صورتی توسط متفقین کنترل می‌شدند و نواحی قرمز نشان‌دهندهٔ پیشروی‌های نیروهای متفقین از ۱۵ آوریل تا ۱ مهٔ ۱۹۴۵ میلادی هستند.
تصویری طراحی‌شده از نحوهٔ فریب احتمالی هیتلر برای جلوگیری از دستگیرشدن؛ ساختهٔ سرویس مخفی ایالات متحده آمریکا، ۱۹۴۴
تصویر مورد ادعای سرباز خودخواندهٔ اس‌اس؛ از یک سند سیا
ماتیس آنجلی

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادروز:  ۲۱ آوریل ۲۰۰۷ ‏(۱۷ سال)
زادگاه:  بریو-لا-گیارد
قد:  ۱٫۹۰ متر (۶ فوت ۳ اینچ)
پست:  مدافع
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال وولفسبورگ
شمارهٔ پیراهن:  ۲۲
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۱۲–۲۰۲۲:  بریوه
۲۰۲۰–۲۰۲۲:  پوله اسپویر د تالنسه
۲۰۲۲–۲۰۲۳:  باشگاه فوتبال بوردو
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۲۳–۲۰۲۴ |  باشگاه فوتبال بوردو |  ۸ |  (۱) |
| ۲۰۲۳–۲۰۲۴ |  باشگاه فوتبال بوردو |  ۵ |  (۰) |
| ۲۰۲۴– |  باشگاه فوتبال وولفسبورگ |  ۰ |  (۰) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۲۲–۲۰۲۳ |  تیم ملی فوتبال زیر ۱۶ سال فرانسه |  ۶ |  (۰) |
| ۲۰۲۳– |  تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال فرانسه |  ۵ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۳ اوت ۲۰۲۴.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۱:۲۵, ۸ مارس ۲۰۲۴ (UTC):  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۳ اوت ۲۰۲۴.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۱:۲۵, ۸ مارس ۲۰۲۴ (UTC)
ماتیس آنجلی (انگلیسی: Mathys Angely؛ زادهٔ ۲۱ آوریل ۲۰۰۷) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال وولفسبورگ بازی می‌کند.
دوران ملی

وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال فرانسه و زیر ۱۷ سال فرانسه بازی کرده است.
دوران باشگاهی

ماتیس آنجلی در دسامبر ۲۰۲۳ به تیم دوم بوردو ارتقا یافت و اولین بازی خود را در برابر کولومیه انجام داد. در تاریخ ۶ آوریل ۲۰۲۴، در سن ۱۶ سال و ۱۱ ماه و ۱۵ روز، آنجلی به عنوان بازیکن تعویضی برای بوردو در پیروزی ۱–۰ مقابل کان در لیگ ۲ اولین بازی حرفه‌ای خود را انجام داد. او در پایان فصل اولین قرارداد حرفه‌ای خود را با بوردو امضا کرد.
در تاریخ ۱۳ اوت ۲۰۲۴، آنجلی به دلیل وضعیت بوردو آزاد شد. او به باشگاه بوندس‌لیگایی وولفسبورگ پیوست و قرارداد بلندمدتی امضا کرد.
گئورگ اوتس

| گئورگ اوتس | گئورگ اوتس |
| --- | --- |
Georg Ots in 1958: Georg Ots in 1958
زادهٔ: ۲۱ مارس ۱۹۲۰ سن پترزبورگ
درگذشت: ۵ سپتامبر ۱۹۷۵ (۵۵ سال) تالین
ملیت: استونی
پیشه: خوانندگی
سال‌های فعالیت: ۱۹۴۴–۱۹۷۵
همسر(ها): مارگوت لان (ازدواج ۱۹۴۱ - درگذشته ۱۹۴۱) آستا سار (ازدواج ۱۹۴۴ - درگذشته ۱۹۶۴) ایلونا نور (ازدواج ۱۹۶۴ تا his death در ۱۹۷۵)
جوایز:        
گئورگ اوتس (استونیایی: Georg Ots; ۲۱ مارس ۱۹۲۰ – ۵ سپتامبر ۱۹۷۵) خواننده اپرا و هنرپیشه اهل استونی بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه دولتی اتحاد شوروی، جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی و نشان لنین شده‌است.
اتلو

برای دیگر کاربردها، اتلو (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| اتلو | اتلو |
| --- | --- |
اُتِلو و دِزدِمونا در ونیز اثر تئودور شاسریو (۱۸۱۹–۱۸۵۶): اُتِلو و دِزدِمونا در ونیز اثر تئودور شاسریو (۱۸۱۹–۱۸۵۶)
عنوان اصلی: Othello
نویسنده: ویلیام شکسپیر
تاریخ نخستین نمایش: ۱۶۰۴
زبان اصلی: انگلیسی
موضوع: رمانس
سبک: تراژدی
فضا: ایتالیا (ونیز) قرن شانزدهم
اُتِلو (به انگلیسی: Othello) یا عُطیل با عنوان کامل تراژدی اُتِلو، مغربی ونیز (به انگلیسی: The Tragedy of Othello, the Moor of Venice) است، نمایش‌نامه‌ای تراژیک اثر ویلیام شکسپیر است که احتمالاً در سال ۱۶۰۳ میلادی نوشته شده‌است. این تراژدی، در دورهٔ جنگ عثمانی و ونیز (۱۵۷۰ تا ۱۵۷۳) بر سر کنترل جزیرهٔ قبرس می‌گذرد. این جزیره از سال ۱۴۸۹ به تصرف جمهوری ونیز درآمده بود. عثمانیان پس از محاصرهٔ طولانی شهر بندری فاماگوستا، در سال ۱۵۷۱ این شهر را تصرف کردند. این نمایش‌نامه حول محور دو شخصیت اصلی، اُتِلو و یاگو، روایت می‌شود. اُتِلو یک فرماندهٔ نظامی مغربی در ارتش ونیز است که در نبرد دفاع از قبرس در مقابل ترک‌های عثمانی شرکت داشته‌است. او به‌تازگی و برخلاف میل پدرش، با دزدمونا که یک زن ونیزی زیبا و ثروتمند و بسیار جوان‌تر از اوست ازدواج کرده‌است. یاگو، افسر بیرق‌دار اتلو است که از سر بدخواهی، حسادت اتلو را نسبت به دزدمونا برمی‌انگیزد تا حدی که اتلوی خویشتن‌دار، در لحظه‌ای از خشم کور، همسر محبوب خود را به قتل می‌رساند. نمایش‌نامهٔ اتلو به دلیل پرداختن به موضوعاتی مانند عشق، حسادت و نژاد، کماکان جایگاه ممتازی در میان آثار شکسپیر دارد و تاکنون اقتباس‌های متعددی از آن انجام شده‌است.
شخصیت‌ها

اتلو: ژنرال مغربی ارتش ونیز
دزدمونا: همسر اتلو و دختر برابانسیو
یاگو: افسر بیرق‌دار مورداعتماد اما خائن اتلو
مایکل کاسیو: افسر وفادار و محبوب اتلو
امیلیا: همسر یاگو و ندیمهٔ دزدمونا
بیانکا: معشوقهٔ کاسیو
برابانسیو: سناتور ونیزی و پدر دزدمونا
رودریگو: نجیب‌زادهٔ فاسد ونیزی و عاشق دزدمونا
دوجه (فرمانروای ونیز)
گراسیانو: برادر برابانسیو
لودو ویکو: خویشاوند برابانسیو
مونتانو: فرمانده ونیزی قبرس، پیش از اتلو
دلقک (نوکر اتلو)
چند افسر، نجیب‌زاده، پیک، نوازنده، جارچی، دریانورد و خدمتکار.
پردهٔ اول

رودریگو، نجیب‌زاده‌ای ثروتمند اما فاسد، به دوست خود یاگو که یک افسر بیرق‌دار است، گلایه می‌کند که چرا دربارهٔ ازدواج مخفیانهٔ دزدمونا (دختر سناتوری به نام برابانسیو) و اتلو (فرماندهٔ نظامی مغربی در ارتش ونیز) چیزی به او نگفته‌است. رودریگو ناراحت است چون عاشق دزدموناست و او را از پدرش خواستگاری کرده‌است. یاگو از اتلو نفرت دارد چون اتلو به افسر جوان‌تری به نام کاسیو که یاگو او را ضعیف‌تر از خود می‌داند، ترفیع درجه داده و به رودریگو می‌گوید که قصد دارد از اتلو به نفع خودش استفاده کند. یاگو، رودریگو را راضی می‌کند که برابانسیو را بیدار کرده و دربارهٔ نامزد دخترش یعنی اتلو با او صحبت کند. در همین حال، یاگو نزد اتلو می‌رود و به او هشدار می‌دهد که برابانسیو دارد به سراغ او می‌آید. برابانسیو، به تحریک رودریگو، عصبانی می‌شود و تصمیم می‌گیرد با اتلو رودررو شود، اما متوجه می‌شود که محل سکونت اتلو آکنده از نگهبانان دوجه (فرمانروای ونیز) است که اجازهٔ خشونت و درگیری را نمی‌دهند. اخباری به ونیز می‌رسد حاکی از آنکه ترک‌های عثمانی قصد دارند به قبرس حمله کنند، بنابراین اتلو برای مشاوره‌دادن به سناتورها احضار می‌شود. برابانسیو چاره‌ای جز همراهی اتلو به منزل دوجه (فرمانروای ونیز) ندارد و در آنجا اتلو را متهم می‌کند که دزدمونا را با سحر و جادو فریفته‌است. اتلو در مقابل دوجه (فرمانروای ونیز)، لودویکو (خویشاوند برابانسیو)، گراسیانو (برادر برابانسیو) و سناتورهای دیگر از خود دفاع می‌کند و توضیح می‌دهد که دزدمونا به‌خاطر شنیدن داستان‌های شگفت‌انگیز و غمباری که او دربارهٔ زندگی‌اش قبل از آمدن به ونیز تعریف کرده، دل‌باختهٔ او شده و نه به‌خاطر سحر و جادو. پس از آنکه دزدمونا علاقه‌اش به اتلو را تأیید می‌کند، سنا قانع می‌شود اما بربانسیو مجلس را با ناخشنودی ترک کرده و به اتلو می‌گوید که دزدمونا روزی به او هم خیانت خواهد کرد: «هی، مغربی، اگر چشم بینا داری مراقب او باش. پدرش را فریب داد، تو را هم می‌تواند فریب دهد». یاگو که در مجلس حاضر است، به اشارهٔ برابانسیو دقت می‌کند. به دستور دوجه (فرمانروای ونیز)، اتلو ونیز را ترک می‌کند و برای فرماندهی سربازان ونیزی در مقابل تهاجم ترک‌های عثمانی به جزیرهٔ قبرس می‌رود. همسرش دزدمونا، معاونش کاسیو، افسر بیرق‌دارش یاگو، و امیلیا (همسر یاگو و ندیمهٔ دزدمونا) نیز راهی قبرس می‌شوند.
پردهٔ دوم

گروه به قبرس می‌رسند و متوجه می‌شوند که طوفان ناوگان ترک‌های عثمانی را نابود کرده‌است. اتلو دستور می‌دهد جشن عمومی بگیرند و برای همبستری با دزدمونا می‌رود. در غیاب او، یاگو ترتیبی می‌دهد که کاسیو مست شود و رودریگو را متقاعد می‌کند که با کاسیو دعوا راه بیاندازد. مونتانو تلاش می‌کند کاسیوی مست و خشمگین را آرام کند اما بین خود آنها دعوا درمی‌گیرد و مونتانو مجروح می‌شود. اتلو از راه می‌رسد و می‌پرسد چه اتفاقی افتاده‌است. او کاسیو را مقصر شناخته و از او خلع درجه می‌کند. یاگو، کاسیوی پریشان و آشفته را قانع می‌کند از دزدمونا بخواهد که شوهرش را راضی کند تا دوباره کاسیو را به خدمت بگیرد. دزدمونا در این کار موفق می‌شود.
پردهٔ سوم

یاگو به تحریک اتلو می‌پردازد تا او را به کاسیو و دزدمونا بدبین کند. دزدمونا ناغافل دستمالش (که هدیهٔ اتلو به او بوده) را به زمین می‌اندازد. امیلیا دستمال را پیدا می‌کند و به درخواست یاگو دستمال را به او می‌دهد، بی‌خبر از آنکه یاگو چه نقشه‌ای در سر دارد. اتلو وارد صحنه می‌شود و یاگو به او می‌قبولاند که دزدمونا و کاسیو به او خیانت کرده‌اند. اتلو قسم می‌خورد دزدمونا و کاسیو را بکشد و یاگو را به معاونت خود می‌گمارد. صحنهٔ سوم از پردهٔ سوم، نقطهٔ عطف نمایش‌نامه است که در آن یاگو موفق می‌شود بذر شک و بدبینی را در ذهن اتلو بکارد و لاجرم سرنوشت او را رقم بزند.
پردهٔ چهارم

یاگو، دستمال دزدمونا را در اقامتگاه کاسیو جاسازی می‌کند و سپس به اتلو می‌گوید که واکنش کاسیو به سوالات او را تماشا کند. یاگو به سراغ کاسیو رفته و او را گول‌می‌زند تا دربارهٔ رابطه‌اش با بیانکا (زن قبرسی تن‌فروش و معشوقهٔ کاسیو) صحبت کند اما نام بیانکا را چنان آرام می‌گوید که اتلو گمان می‌کند آنها در حال صحبت دربارهٔ دزدمونا هستند. بعداً بیانکا کاسیو را متهم می‌کند که هدیهٔ دست‌دومی را که از معشوق دیگری گرفته، به او داده‌است. اتلو شاهد این وقایع است و یاگو او را قانع می‌کند که کاسیو دستمال را از دزدمونا گرفته بوده‌است. اتلو، خشمگین و دل‌شکسته، تصمیم می‌گیرد همسر خود را بکشد و به یاگو می‌گوید که کاسیو را به قتل برساند. اتلو زندگی دزدمونا را به کام او زهر می‌کند و در مقابل نجیب‌زادگان ونیزی که به دیدار آنها آمده‌اند او را کتک می‌زند. در همین حال، رودریگو شکایت می‌کند که در قبال پول و تلاشی که صرف به‌دست‌آوردن دزدمونا کرده، یاگو نتوانسته به نتیجه‌ای برسد. یاگو، رودریگو را راضی می‌کند تا کاسیو را بکشد.
پردهٔ پنجم

رودریگو گول یاگو را خورده و در خیابان به کاسیو، که تازه خانهٔ بیانکا را ترک کرده، حمله می‌کند. کاسیو رودریگو را زخمی می‌کند. طی زدوخورد آن‌ها، یاگو از پشت‌سر به سراغ کاسیو می‌آید و پای او زخم می‌زند. در تاریکی، یاگو موفق می‌شود هویت خود را پنهان کند، و وقتی لودوویکو و گراسیانو صدای فریاد کاسیو برای کمک را می‌شنوند، یاگو هم به آن‌ها می‌پیوندد. کاسیو، رودریگو را به عنوان یکی از مهاجمان شناسایی می‌کند. یاگو مخفیانه رودریگو را به ضرب چاقو می‌کشد تا توطئه آن‌ها فاش نشود و سپس بیانکا را متهم به توطئه برای قتل کاسیو می‌کند. اتلو با دزدمونا روبه‌رو می‌شود و او را با بالش خفه می‌کند. امیلیا سرمی‌رسد و دزدمونا پیش از مرگ، از شوهرش دفاع می‌کند و اتلو او را به زنا متهم می‌کند. امیلیا کمک می‌خواهد و مونتانو، گراسیانو و یاگو از راه می‌رسند. وقتی اتلو به دستمال به عنوان مدرک خیانت اشاره می‌کند، امیلیا متوجه می‌شود که شوهرش یاگو دست به چه کاری زده و او را لو می‌دهد و یاگو او را می‌کشد. اتلو بالاخره به بی‌گناهی دزدمونا پی‌می‌برد و یاگو را با چاقو زخمی می‌کند که البته زخم کاری نیست و منجر به مرگ او نمی‌شود. اتلو می‌گوید که یاگو یک شیطان است و بهتر است باقی عمرش را به دردکشیدن بگذراند. یاگو حاضر به توضیح‌دادن انگیزهٔ خود نیست و سوگند می‌خورد از آن لحظه به بعد ساکت بماند. لودویکو، یاگو و اتلو را به‌خاطر قتل رودریگو، امیلیا و دزدمونا، دستگیر می‌کند اما اتلو خودش را می‌کشد. لودویکو، کاسیو را به جانشینی اتلو می‌گمارد و او را پند می‌دهد که مجازات منصفانه‌ای برای یاگو تعیین کند. سپس یاگو را به‌خاطر اعمال ناشایستش سرزنش می‌کند و می‌رود تا ماجرا را برای بقیه تعریف کند.
منبع اتلو

نمایش‌نامهٔ اتلو، اقتباسی از داستان «کاپیتان مغربی»، اثر نویسندهٔ ایتالیایی، جیووانی باتیستا ژیرالدی (سینسیو)، است. در دوران زندگی شکسپیر، ترجمهٔ انگلیسی از این داستان موجود نبود. داستان سینسیو ممکن است بر اساس رویدادی واقعی باشد که حدود سال ۱۵۰۸ میلادی در ونیز رخ داده‌است. در داستان سینسیو، دزدمونا تنها شخصیتی است که از او نام برده شده و از شخصیت‌های معدود دیگر تنها با عناوین «مغربی»، «رهبر اسکادران»، «بیرق‌دار» و «زن بیرق‌دار» (در نمایش‌نامه به ترتیب: اتلو، کاسیو، یاگو و امیلیا) یاد شده‌است. سینسیو در پی ارائه این پند اخلاقی (از زبان دزدمونا) بوده که صحیح نیست زنان اروپایی با مردان دمدمی‌مزاج ملل دیگر ازدواج کنند. داستان سینتیو را نوعی «هشدار نژادپرستانه» دربارهٔ خطرهای اختلاط نژادی توصیف کرده‌اند.
شکسپیر در نوشتن تراژدی اتلو تا حد زیادی جزئیات داستان سینسیو را دنبال کرده اما برخی جزئیات را تغییر داده‌است. برای مثال، برابانسیو و رودریگو و چندین شخصیت فرعی دیگر در داستان سینسیو وجود ندارند و امیلیای شکسپیر در توطئه دستمال دزدمونا نقش دارد در حالی که «زن بیرق‌دار» (معادل او در داستان سینسیو) در توطئه شرکت ندارد. در داستان سینسیو، برخلاف اتلو، «بیرق‌دار» (یاگو) نسبت به دزدمونا میل جنسی دارد و وقتی دزدمونا دست رد به سینهٔ او می‌زند میل انتقام در وجودش شکل می‌گیرد. صحنه‌های آغازین اثر شکسپیر، و همچنین صحنهٔ لطیف بین امیلیا و دزدمونا وقتی بانو در حال حاضرشدن برای رفتن به رختخواب است، مختص تراژدی او هستند. چشمگیرترین تفاوت اثر شکسپیر نسبت به داستان سینسیو، شیوهٔ مرگ دزدموناست. در اثر شکسپیر، اتلو ابتدا دزدمونا را خفه می‌کند و سپس کار را به شکل نامعلومی تمام می‌کند، در حالی که در داستان سینسیو، «مغربی» به «بیرق‌دار» مأموریت می‌دهد که با جوراب ساق‌بلند پر از شن، به سر دزدمونا ضربه بزند و او را بکشد. سینسیو هر ضربه را توصیف می‌کند و وقتی دزدمونا می‌میرد، «بیرق‌دار» و «مغربی» بدن بی‌جان او را روی تخت می‌گذارند، جمجمه‌اش را خرد می‌کنند و کاری می‌کنند که سقف ترک‌خوردهٔ بالای تخت فرو بریزد تا به نظر برسد فروریختن سقف باعث مرگ او شده‌است. در داستان سینسیو، دو قاتل در ابتدا شناسایی نمی‌شوند. مدتی بعد «مغربی» به‌شدت دلتنگ دزدمونا می‌شود و از «بیرق‌دار» نفرت پیدا می‌کند. او را تنزل رتبه می‌دهد و حاضر نیست در کنار او باشد. «بیرق‌دار» در پی انتقام برمی‌آید و به «رهبر اسکادران» می‌گوید که نقش «مغربی» در مرگ دزدمونا چه بوده‌است. این دو نفر، قبرس را به مقصد ونیز ترک می‌کنند و «مغربی» ر ا نزد ارباب ونیز متهم به قتل می‌کنند. «مغربی» را دستگیر کرده به ونیز می‌برند و شکنجه‌اش می‌کنند. او حاضر نیست به گناهکاری خود اعتراف کند و به تبعید محکوم می‌شود. بستگان دزدمونا نهایتاً او را پیدا کرده و می‌کشند. «بیرق‌دار» اما همچنان شناسایی نمی‌شود و هنگامی که در ونیز است مرتکب چند جرم دیگر هم می‌شود. او را دستگیر می‌کنند و زیر شکنجه می‌میرد. «زن بیرق‌دار» (امیلیا در نمایش‌نامه) زنده می‌ماند و داستان را روایت می‌کند.
اقتباس‌ها در ایران

اتلو (نمایش ۱۳۸۹)، نمایش بی‌کلام به کارگردانی و طراحی حرکات عاطفه تهرانی
شورش (فیلم ۱۳۵۲)، کارگردان: رضا میرلوحی، یک اقتباس ناموفق
جنون جنین جن‌زده، نمایشی از شادی اسدپور
زخم کاری:مجازات، کارگردان: محمدحسین مهدویان
ایرا آلدریج در نقش اتلو - اثر هنری پرونت بریگز.
دزدمونا و اتلو - اثر آنتونیو مونوز دگرن - ۱۸۸۰.
اتلو در حال گریستن بر پیکر دزدمونا - اثر ویلیام سالتر - ۱۸۵۷.
انقلاب بزرگ عربی

انقلاب بزرگ عربی به رهبری شریف حسین بن علی و همزمان با انقلاب مصر و به کمک نظامیان صورت گرفت، در نتیجه حجاز و فلسطین از دست عثمانیها خارج شدند.
هیئت دولت جمهوری اسلامی ایران

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نشان رسمی جمهوری اسلامی ایران: نشان رسمی جمهوری اسلامی ایران
بنیان‌گذاری: ۱۲ آذر ۱۳۵۸ (تصویب قانون اساسی) ۲۰ مرداد ۱۳۵۹ (تشکیل دولت نخست)
مکان: نهاد ریاست‌جمهوری، خیابان پاستور، تهران، ایران
اعضا: متغیر ۱۹ وزیر  حداقل ۶ معاون رئیس‌جمهور  سایر مقامات 
رئیس: مسعود پزشکیان (از ۷ مرداد ۱۴۰۳)
وبگاه: dolat.ir
هیئت دولت جمهوری اسلامی ایران، کابینه دولت کشور ایران و رکن اصلی قوه مجریه ایران است که ریاست آن را رئیس‌جمهور ایران برعهده دارد. هم‌اکنون هیئت دولت ایران متشکل از ۱۹ وزیر، حداقل ۶ معاون رئیس‌جمهور و تعدادی دیگر از مقامات کشور می‌باشد.
رئیس‌جمهور نام وزیران دولت خود را برای اخذ رأی اعتماد توسط نمایندگان به مجلس شورای اسلامی معرفی می‌کند و وزیران پس از اخذ رأی به‌عنوان وزیر در وزارت‌خانهٔ خود مشغول به فعالیت می‌شوند. معاونان رئیس‌جمهور برخلاف هیئت وزیران، نیازی به رأی اعتماد از سوی مجلس ندارند و به صورت مستقیم توسط شخص رئیس‌جمهور انتخاب  شده و به سمت خود منصوب می‌شوند.
عرف رایج چنین است که نام ۴ تن از هیئت وزیران شامل وزیر امور خارجه، وزیر اطلاعات، وزیر کشور و وزیر دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح پیش از معرفی به مجلس، باید با رهبر جمهوری اسلامی ایران هماهنگ شده و موافقت وی را کسب نمایند. همچنین وزیر دادگستری نیز توسط رئیس قوه قضائیه به رئیس‌جمهور معرفی می‌شود.
پس از رئیس‌جمهور، معاون اول رئیس‌جمهور، دومین مقام عالی‌رتبه در هیئت دولت ایران می‌باشد که در صورت غیاب رئیس‌جمهور، وی ریاست جلسات هیئت دولت را برعهده می‌گیرد.
اعضای هیئت دولت

اعضای هیئت دولت و وضعیت حق رأی آن‌ها طبق ماده‌های ۲ و ۳ آیین‌نامهٔ داخلی هیئت دولت به صورت زیر است:
| مقام | حضور دائم | حق رأی |
| --- | --- | --- |
رئیس‌جمهور: آری
وزیران: وزیران
وزیر آموزش و پرورش: آری
وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات: آری
وزیر اطلاعات: آری
وزیر امور اقتصادی و دارایی: آری
وزیر امور خارجه: آری
وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی: آری
وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی: آری
وزیر جهاد کشاورزی: آری
وزیر دادگستری: آری
وزیر دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح: آری
وزیر راه و شهرسازی: آری
وزیر صنعت، معدن و تجارت: آری
وزیر علوم، تحقیقات و فناوری: آری
وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی: آری
وزیر کشور: آری
وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی: آری
وزیر نفت: آری
وزیر نیرو: آری
وزیر ورزش و جوانان: آری
معاونان رئیس‌جمهور: معاونان رئیس‌جمهور
| معاون اول | آری | متغیر |
| معاون اجرایی | آری | نه |
معاون امور توسعه روستایی و مناطق محروم کشور: نه
معاون امور زنان و خانواده: نه
| معاون امور مجلس | آری | نه |
| معاون حقوقی | آری | نه |
معاون راهبردی: نه
معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانش‌بنیان: نه
رئیس بنیاد شهید و امور ایثارگران: نه
| رئیس سازمان اداری و استخدامی کشور | آری | نه |
رئیس سازمان انرژی اتمی ایران: نه
| رئیس سازمان برنامه و بودجه کشور | آری | نه |
رئیس سازمان حفاظت محیط زیست: نه
رئیس سازمان ملی استاندارد ایران: نه
سایر مقامات کشوری: سایر مقامات کشوری
| دبیر هیئت دولت | آری | نه |
| رئیس سازمان صداوسیما | آری | نه |
| رئیس کل بانک مرکزی ایران | آری | نه |
شرکت اشخاص دیگر، منوط به موافقت رئیس جلسه است.
کمیسیون‌های دائمی

کمیسیون‌های دائمی هیئت دولت به شرح زیر است:
کمیسیون اقتصاد
کمیسیون مدیریت امور عمومی و سرمایهٔ انسانی
کمیسیون فرهنگی و اجتماعی
کمیسیون زیربنایی، صنعت و محیط زیست
کمیسیون حقوقی و قضایی
کمیسیون سیاسی و دفاعی
کمیسیون علمی، فناوری و هوشمندسازی
یادداشت

↑  فقط در صورتی که ادارهٔ جلسهٔ هیئت دولت به عهدهٔ او باشد، حق رأی خواهد داشت.
محمدحسن مهدوی اردبیلی

محمدحسن مهدوی اردبیلی متولد ۱۲۸۸ شمسی در اردبیل نویسنده، ریاضی‌دان و استاد دانشگاه ایرانی بود.
دوران کودکی

مهدوی اردبیلی در سال ۱۲۸۸ شمسی در اردبیل متولد گردید. پس از اتمام دوره ابتدایی و دبیرستان به همراه خانواده خویش به تهران مهاجرت نمودند.
تحصیل و تدریس

پس از اتمام دوره متوسطه در رشته ریاضی در دارالمعلمین تهران تحصیل نمود. در سال ۱۳۱۲ شمسی پس از اخذ مدرک ریاضی، جهت تحصیل به فرانسه اعزام گردید. در سال ۱۳۱۳ به سوئیس رفته و دکتری گرفت. در دوره جنگ جهانی دوم در فرانسه مانده و به تدریس ریاضی پرداخت. پس از بازگشت به ایران در رشته ریاضی دانشگاه تهران به دعوت پروفسور هشترودی به تدریس مشغول گردید. تا سال ۱۳۴۲ شمسی به مدت ۳ دوره، ریاست  دانشکده کشاورزی  دانشگاه تهران که توسط شورا به او پیشنهاد شده بود را به عهده داشت. در سال ۱۳۴۲ به اجبار استعفا داده و معاونت آموزشی دانشگاه اهواز را پذیرفت.
مرگ

مهدوی اردبیلی در سال ۱۳۷۶ (در اثر تصادف) دار فانی را وداع گفت.
آثار

موارد استعمال احتمالات درانتگرالهای چندگانه (به زبان فرانسه)
احتمالات و آمار ریاضی (دوجلد)
هیدرولوژی (چهارجلد)
مکانیک استدلالی
معادلات دیفرانسیل و مشتقات جزئی
حل المسائل معادلات دیفرانسیل و مشتقات جزئی
احمد متوسلیان

| احمد متوسلیان یزدی | احمد متوسلیان یزدی |
| --- | --- |
نام تولد: احمد متوسلیان یزدی
زاده: ۱۵ فروردین ۱۳۳۲ تهران، ایران
درگذشته: نامعلوم (ربوده شده ۱۴ تیر ۱۳۶۱ در لبنان)
وفاداری: نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران
شاخه نظامی: سپاه پاسداران انقلاب اسلامی
سال‌های خدمت: ۱۳۵۸–۱۳۶۱
یگان: نیروی زمینی سپاه پاسداران
فرماندهی: لشکر ۲۷ محمد رسول‌الله
جنگ‌ها و عملیات‌ها: جنگ ایران و عراق عملیات محمد رسول‌الله عملیات بیت‌المقدس عملیات فتح‌المبین فتح خرمشهر
آلما ماتر: دانشگاه علم و صنعت ایران
احمد متوسلیان یزدی (زادهٔ ۱۵ فروردین ۱۳۳۲ – ربوده‌شدهٔ ۱۴ تیر ۱۳۶۱) نظامی ایرانی بود، که در خلال جنگ ایران و عراق از فرماندهان سپاه پاسداران انقلاب اسلامی محسوب می‌شد و فرماندهی لشکر ۲۷ محمد رسول‌الله را برعهده داشت. او فعالیت سیاسی‌اش علیه سلطنت پهلوی را از دههٔ ۱۳۵۰ آغاز کرد که منجر به دستگیری وی توسط ساواک شد و مدت کوتاهی در سال ۱۳۵۴ را نیز در زندان سپری نمود. متوسلیان یکی از چهار فرد ربوده شده ایران در لبنان در سال ۱۳۶۱ است. او در زمان ربوده شدن ۲۹ سال داشت.
زندگی‌نامه

احمد متوسلیان یزدی در ۱۵ فروردین ۱۳۳۲ در تهران زاده شد. دوران تحصیل ابتدایی را در دبستان دولتی اشرافی آغاز کرد، اما سال بعد به مدرسه اسلامی مصطفوی رفت و مجدد در کلاس اول ثبت نام کرد و تحصیلات ابتدایی را به پایان رساند و ضمن تحصیل، به پدرش در بازار تهران در شغل شیرینی‌فروشی کمک می‌کرد. او در کودکی و سال‌های اول مدرسه بسیار گوشه‌گیر بود اما پس از چند سال به خاطر قد بلند و استخوان درشتی که داشت به حامی ضعیف‌ترها در مدرسه تبدیل شد.
پس از پایان دوره ابتدایی، وارد هنرستان صنعتی شد و در سال ۱۳۵۱ دیپلم گرفت، سپس به خدمت سربازی اعزام شد و در شیراز دوره تخصصی تانک را در تیپ ۳۷ زرهی شیراز از ارتش شاهنشاهی را گذراند و پس از آن به تیپ ۳ لشکر ۸۱ زرهی در سرپل ذهاب اعزام شد. وی در سال ۱۳۵۶ در رشته مهندسی الکترونیک دانشگاه علم و صنعت ایران پذیرفته شد.
دوران انقلاب

متوسلیان در دوران خدمت سربازی، فعالیت‌های مذهبی و سیاسی داشت و مخالفت خود را با دودمان پهلوی بیان می‌کرد. پس از پایان دوره سربازی، در یک شرکت تأسیساتی خصوصی استخدام شد و پس از چند ماه به خرم‌آباد منتقل شد و به فعالیت‌های سیاسی تبلیغی خود ادامه داد.
در سال ۱۳۵۴ توسط اکیپی از کمیته مشترک ضدخرابکاری ساواک دستگیر و روانه زندان شد و ۵ ماه در زندان فلک‌الافلاک خرم‌آباد زندانی بود. پس از این که از زندان آزاد شد، در قم و تبریز در سال ۱۳۵۶ نقش رابط و هماهنگ‌کننده تظاهرات را در محلات جنوبی تهران برعهده داشت. پس از وقوع انقلاب مسئولیت تشکیل کمیته انقلاب اسلامی محله خویش را عهده‌دار شد. پس از شکل‌گیری سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به این نهاد پیوست.
غائله کردستان

پس از آغاز ناآرامی‌های کردستان در اسفند ۱۳۵۷ داوطلبانه عازم بوکان شد و به سقز و بانه رفت. پس از آن برای آزادسازی سنندج راهی این شهر شد. در اوایل خرداد ۱۳۵۹ مسئولیت سپاه مریوان برعهده او گذاشته شد.
در دی ۱۳۶۰ عملیات محمد رسول‌الله از دو محور مریوان و پاوه بر روی بخش خورمال توسط وی و محمدابراهیم همت فرماندهی شد، که این عملیات سنگ‌بنای تأسیس تیپ ۲۷ محمد رسول‌الله بود.
جنگ ایران و عراق

متوسلیان در سال ۱۳۶۰ پس از بازگشت از مراسم حج، از طرف محسن رضایی (فرمانده کل سپاه) به فرماندهی تیپ محمد رسول‌الله، منصوب گردید، سپس به همراه این تیپ راهی جبهه‌های جنوب شد.
در شب ۱۰ اردیبهشت ۱۳۶۱ عملیات بیت‌المقدس به فرماندهی احمد متوسلیان از منطقه دارخوین به سمت جاده اهواز–خرمشهر آغاز شد، که موجب آزادسازی خرمشهر گردید.
سید ابوالفضل کاظمی؛ فرمانده گردان میثم در لشکر ۲۷ محمد رسول‌الله از سید احمد خمینی نقل می‌کند که احمد متوسلیان بین دو سفرش به لبنان، دیداری با سید روح‌الله خمینی داشت و خمینی پس از آن دیدار به پسرش گفته: «عجب هیبت مردانه‌ای داره این احمد متوسلیان.»