stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پوسته (سیاره)
ضخامت > یافته های قبلی

ضخامت پوسته در نقاط مختلف زمین بین ۵ تا ۷۰ کیلومتر است. پوسته قشر نسبتاً نازکی در اطراف کرهٔ زمین است چون حداکثر ضخامت آن در قیاس با شعاع ۶٬۳۷۸ کیلومتری زمین ناچیز می باشد. در بخش اقیانوسی ضخامت پوسته بین ۶ تا ۱۲ کیلومتر تخمین زده می شود و در بخش قاره ای از ۲۰ کیلومتر به بالا است. ضخامت پوسته‌ جامد زمین در دنیا به‌طور متوسط ۳۵ کیلومتر است و در ایران به دلیل کوهستانی بودن بخش زیادی از کشور حدود ۴۰ کیلومتر تخمین زده می شود. بیش از ۵۰ درصد ایران را کوه ها و ارتفاعات تشکیل می دهد که در این مناطق ضخامت پوسته بیش تر از مناطق دشتی و بیابانی و ساحلی است.
ضخامت > یافته های جدید

محققان زمین‌شناس دانشگاه ساوتهمپتون با بررسی امواج زمین‌لرزه در نقاط مختلف زمین موفق به ارائه یک الگوی مشخص برای شناسایی ضخامت صفحات سازنده پوسته زمین از سطح تا مرز مواد مذاب موجود در بستر شدند. در این مطالعه برای اولین‌بار مشخص شد که عمق پوسته زمین در قاره‌های مختلف و در بستر اقیانوس‌ها از ۱۳۰ کیلومتر تا ۱۹۰ کیلومتر متغیر است. تیم استرن، زمین‌شناس دانشگاه ویکتوریا در مورد اهمیت این دستاورد اظهار کرد: بحث و اختلاف نظر در مورد عمق پوسته زمین همیشه در بین زمین‌شناسان موجب سردرگمی شده است. خوشبختانه به کمک یافته‌های جدید و الگوی بدست آمده می‌توان گفت که دیگر عمق پوسته زمین ۱۰۰ کیلومتر نیست بلکه در بعضی از نقاط سنگ‌های جامد زمین تا ۱۷۵ کیلومتر امتداد دارند. البته در این میان هستند زمین‌شناسانی که هنوز معتقدند ضخامت پوسته زمین در بعضی مناطق تا ۳۰۰ کیلومتر نیز ادامه دارد. منشاء اختلاف‌نظر بین زمین‌شناسان در مورد ضخامت پوسته زمین بیشتر اختلاف عمق زلزله‌های مورد بررسی در جهت شناسایی عمق صفحات زمین است. مهمترین دستاورد این مطالعه فارغ از اختلاف نظرها در مورد ضخامت صفحات سازنده پوسته زمین، امکان شناسایی مرز تغییر فاز مواد پوسته از حالت جامد به حالت خمیری شکل و نیمه مذاب است. در واقع این مرز همان محل پایان پوسته زمین است که در قاره‌های مختلف متفاوت است.
ترکیب

ترکیب و ساختمان پوسته در زیر قاره‌ها و اقیانوس‌ها با هم متفاوت است. پوستهٔ زمین در زیر قاره‌ها از دو لایهٔ سیلیسیم و آلومینیم (پوسته گرانیتی)و سیلیسیم و منیزیم و آهن (پوسته بازالتی)درست شده‌است. انواع ذخایر معدنی فلزی و غیرفلزی از دیگر ویژگی‌های بخش بیرونی پوستهٔ زمین است.
ضخامت پوسته در ایران

همگرایی صفحات عربستان و اوراسیا عامل عمده مؤثر در پدیدار شدن زون‌های زمین ساختی مختلف و پیچیده در مناطق برخوردی زاگرس و البرز در ایران است. متوسط ضخامت پوسته در منطقه ایران مرکزی حدود ۴۸ کیلومتر است، به طوری که از حدود ۳۴ کیلومتر در ایستگاه CHK تا ۵۵ کیلومتر در ایستگاه IL3 متغیر است. میانگین ضخامت پوسته در کمربند چین خورده-رورانده زاگرس حدود ۴۵ کیلومتر است؛ که در جنوبی‌ترین قسمت این کمربند چین خورده و راندگی (ایستگاه‌های BNB و BNDS) به بیشترین مقدار یعنی حدود ۵۹ کیلومتر می‌رسد. عمق موهو از حدود ۳۳ کیلومتر در ایستگاه KIA تا ۴۳ کیلومتر در ایستگاه PRN واقع در پهنه البرز و حاشیه جنوبی دریای خزر در تغییر است. در حالی که در البرز مرکزی متوسط ضخامت پوسته به حدود ۵۴ کیلومتر می‌رسد. بیشترین ضخیم شدگی پوسته در زون سنندج-سیرجان مشاهده شد؛ که از حدود ۵۳ کیلومتر در ایستگاه BZA به ۶۶ کیلومتر در ایستگاه KHMZ در تغییر است. متوسط ضخامت پوسته در کمان ماگمایی ارومیه-دختر تقریباً ۴۸ کیلومتر است؛ که از حدود ۳۲ کیلومتر در ایستگاه MEH به ۶۲ کیلومتر در ایستگاه CHMN می‌رسد.
از نقشه گرانی‌سنجی موهو، تهیه شده توسط دهقانی و ماکریس (۱۹۸۳)، قابل تفسیر است. بر اساس این نقشه، در زیرراندگی اصلی زاگرس (زاگرس مرتفع)، بی‌هنجاری‌های ثقلی به حداقل (۲۳۰ ± میلی‌گال) می‌رسد و در این ناحیه، پوسته ایران با ۵۰ تا ۵۵ کیلومتر ضخامت، بیشترین ستبرا را دارد. ولی، به سوی جنوب باختر، ناپیوستگی موهو (Moho) در ژرفای ۴۰ کیلومتر است، از این رو به نظر می‌رسد که در زاگرس، پوسته از شمال خاور به جنوب باختر نازک می‌شود. اشنایدر و برزنجی (۱۹۸۶) نیز نشان دادند که در کمربند چین‌خورده زاگرس، ناپیوستگی موهو، به سمت شمال خاوری، حدود یک درجه شیب دارد و در ژرفای ۴۰ کیلومتر است. ولی، در نزدیکی راندگی اصلی زاگرس ناپیوستگی موهو ۵ درجه شیب دارد و در ژرفای ۶۵–۵۸ کیلومتر است. در خاور ایران هم پوسته به نسبت ستبری به ضخامت ۴۰ تا ۴۸ کیلومتر، قابل شناسایی است. در امتداد ساحل دریای عمان پوسته با ستبرای ۲۵ کیلومتر نازک‌ترین بخش از پوسته ایران است. در مرز شمالی ایران به سمت دریای خزر، رشته کوه‌های البرز ریشه‌ای نشان نمی‌دهد و ضخامتی کمتر از ۳۵ کیلومتر دارد. از سوی دیگر، در فرونشست‌های لوت و کویر، پوسته قاره‌ای با ضخامت کمتر از ۴۰ کیلومتر، در تعادل ایزوستازی (Isostatic equilibrium) است. در کمان ماگمایی ارومیه – بزمان، ضخامت پوسته ۴۵ تا ۵۰ کیلومتر است و در جنوب باختری زون سنندج – سیرجان ضخامت پوسته به حدود ۶۰ کیلومتر می‌رسد.
داده‌های گوناگون نشان می‌دهند که میانگین ستبرای پوسته قاره‌ای در ایران، حدود ۴۰ کیلومتر است. اگرچه افزایش ضخامت پوسته در سنندج – سیرجان و زاگرس مرتفع به رانده شدن ورق ایران مرکزی به روی ورق عربستان و تکرار موهو نسبت داده شده است، ولی با توجه به الگوی ساختاری ایران، دیده می‌شود که افزایش ضخامت پوسته به‌طور عمده در محل تقریبی برخورد ورق‌ها است. از همین‌رو دهقانی و ماکریس، ضخیم شدگی پوسته زاگرس مرتفع و سنندج – سیرجان را حاصل فرایند فشارشی وابسته به بازشدن دریای سرخ می‌دانند و بر این باورند که در این منطقه، دگرشکلی بیشتر در اثر راندگی و جابجایی سفره‌های رانده است و برخورد بین ورق ایران و زاگرس از نوع قاره – قاره است و در حال حاضر هیچ‌گونه فرورانشی در زیر منطقه راندگی زاگرس وجود ندارد. در کمان ماگمایی ارومیه – بزمان نیز علوی (۱۹۹۴) افزایش حدود ۵ تا ۱۰ کیلومتر ضخامت پوسته را به فعالیت ماگمایی و گسلش راندگی نسبت می‌دهد. در کوه‌های خاور ایران هم، برخورد ورق‌های لوت و افغان می‌تواند در ستبر شدگی پوسته نقش داشته باشد.
قراجه‌قیه (هشترود)

village در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| قراجه‌قیه (هشترود) قراجه قیه | قراجه‌قیه (هشترود) قراجه قیه |
| --- | --- |
village: village
قراجه‌قیه (هشترود): قراجه‌قیه (هشترود)
مختصات: ۳۷°۱۵′۳۰″ شمالی ۴۶°۵۱′۴۱″ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۲۵۸۳۳°شمالی ۴۶٫۸۶۱۳۹°شرقی﻿ / 37.25833; 46.86139: مختصات: ۳۷°۱۵′۳۰″ شمالی ۴۶°۵۱′۴۱″ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۲۵۸۳۳°شمالی ۴۶٫۸۶۱۳۹°شرقی﻿ / 37.25833; 46.86139
استان‌های ایران: استان آذربایجان شرقی
شهرستان‌های ایران: شهرستان هشترود
بخش (تقسیمات کشوری): بخش نظرکهریزی
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان نظرکهریزی
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۱۰۰
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
قراجه‌قیه یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان نظرکهریزی بخش نظرکهریزی شهرستان هشترود واقع شده‌است.درآمد اصلی مردم این روستا از کشاورزی(گندم)می باشد و عده ای نیز به دامداری مشغول اند
شهرستان بروجرد

| شهرستان بروجرد | شهرستان بروجرد |
| --- | --- |
موقعیت در استان: موقعیت در استان
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
کشور:  ایران
استان: لرستان
مرکز شهرستان: بروجرد
سایر شهرها: بروجرد، اشترینان، ونایی
بخش‌ها: مرکزی، اشترینان، شیروان
سال تأسیس: ۱۳۰۴
نام‌های پیشین: وُرییرد، وروگرد
اداره: اداره
فرماندار: مسلم مرادی سرابی
مردم: مردم
جمعیت: ۵۶۶٬۴۵۲ نفر
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
مساحت: ۲۶۴۲ کیلومتر مربع
ارتفاع از سطح دریا: ۱۵۷۰–۱۷۲۰ متر
داده‌های دیگر: داده‌های دیگر
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۶۶
وبگاه: فرمانداری بروجرد
شهرستان بروجرد یکی از شهرستان‌های استان لرستان است. مردم بروجرد لر هستند. این شهرستان در منطقه کوهستانی زاگرس قرار گرفته و مرکز آن شهر بروجرد است. شهرستان بروجرد از شمال با شهرستان‌های ملایر و نهاوند در استان همدان، از شرق با شهرستان شازند در استان مرکزی، از جنوب با شهرستان دورود و از غرب با شهرستان‌های سلسله و دلفان و از جنوب غربی با خرم‌آباد دارای مرز است.
تقسیمات کشوری

شهرستان بروجرد دارای ۱۸۶ روستا است. این شهرستان ۱۶۷۰ کیلومتر مربع مساحت دارد و از سه بخش مرکزی، اشترینان، شیروان و ۷ دهستان تشکیل شده است. سه نقطه شهری این شهرستان عبارتند از شهرهای بروجرد و اشترینان و ونایی.
دهستان‌های شهرستان بروجرد از این قرارند:
بخش مرکزی شهرستان بروجرد
دهستان دره صیدی
دهستان والانجرد
دهستان همت‌آباد
دهستان بیرانوند شمالی
بخش اشترینان
دهستان اشترینان
دهستان بردسره
دهستان گودرزی
بخش شیروان
دهستان شیروان شرقی
دهستان شیروان غربی
جمعیت

بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت شهرستان بروجرد در سال ۱۳۹۵ برابر ۳۲۶٬۴۵۲ نفر و در سال ۱۳۹۰ برابر با ۳۳۷٬۶۳۱ نفر بوده است که ۳۱٫۵ درصد جمعیت استان لرستان را شامل می‌شود. به این ترتیب، شهرستان بروجرد، دومین شهرستان پرجمعیت استان لرستان محسوب می‌شود. جمعیت شهرستان بروجرد در سال ۱۳۸۵ برابر با۳۲۰٬۵۴۷ نفر بوده است.
جغرافیای شهرستان بروجرد

بلندترین نقطه شهرستان بروجرد قله ولاش با در غرب شهر بروجرد و پست‌ترین ناحیه در دشت سیلاخور با ارتفاع تقریبی ۱۵۰۰ متر قرار دارد.
شهرستان بروجرد بخشی از منطقه کوهستانی زاگرس شمالی است. این منطقه مشتمل بر کوه‌های مرتفع زاگرس در غرب و جنوب، دشت سیلاخور در مرکز و پیشکوه‌های داخلی زاگرس در شرق و شمال است. کوه‌های بلند زاگرس به صورت نواری از شمال غربی به جنوب شرقی کشیده شده‌اند و مرز طبیعی بین دشت سیلاخور و لرستان به حساب می‌آیند. رشته کوه گرین بخشی از زاگرس مرتفع است که از شمال غربی به جنوب شرقی کشیده شده و اشترانکوه دنباله آن است. قلل عمده این رشته کوه، چهل نابالغان، ولاش و میش پرور هستند. پست‌ترین ناحیه، در دشت سیلاخور با ارتفاع تقریبی ۱۵۰۰ متر قرار دارد. گِلِرود، تیره، ماربره و تهیج رودهای شهرستان بروجردند که از سراب‌ها و چشمه‌های فراوان منطقه مانند سراب ونایی، زارم، کرتول، زرشکه، سفید، پنبه، جانیزه و چشمه‌های دره خونی سرچشمه می‌گیرند.
بروجرد دارای آب و هوای معتدل کوهستانی با تابستانهای معتدل و زمستان های پر باران و برف و سرد است. تعداد روزهای یخبندان در برخی از نقاط این ناحیه به بیش از ۷۰ روز می‌رسد. در ۴۰ سال پیش ، روزهای یخبندان بروجرد، ۱۰۰ روز بوده‌است. بیشترین درجه حرارت در تابستان‌ها ۳۸ درجه و کم‌ترین آن در زمستان ۱۸ درجه زیر صفر برآورد شده که در برخی سال‌های سخت، تا ۳۵ درجه زیر صفر نیز رسیده‌است. این شهرستان بین عرضهای شمالی حد اقل ۳۳ درجه و ۳۶ دقیقه و حداکثر ۳۴ درجه و ۶ دقیقه و طول شرقی و داخل ۴۸ درجه و ۲۷ دقیقه و حداکثر ۴۹ درجه و ۲۷ دقیقه قرار دارد.
دشت سیلاخور منطبق با گسل سراسری زاگرس است و وجود گسل‌های فرعی مانند گسل دورود و گسل قلعه حاتم در این منطقه، استعداد منطقه را برا ی زمین لرزه‌های بزرگ موجب شده است. زمین لرزه ۱۲۸۷ که در دشت سیلاخور در جنوب شهرستان بروجرد با بزرگای ۷/۳ ریشتر روی داده، یکی از بزرگ‌ترین زمین لرزه‌های ثبت شده ایران است. زلزله فروردین ۱۳۸۵ سیلاخور با قدرت ۶/۱ ریشتر نیز از دیگر زمین لرزه‌های بزرگ منطقه در سالهای اخیر است.
کوه‌های بروجرد

دامنه‌های جنوبی گرین در جنوب غربی بروجرد
نمای کوه گرین از روستای فیال بروجرد
کوه‌های منطقه زالیان در شرق بروجرد
کوه‌های منطقه زالیان در شرق بروجرد
باستان‌شناسی و آثار تاریخی

محدوده شهرستان بروجرد حاوی تعداد زیادی تپه‌های باستانی و تاریخی است که از دورهای پیش از تاریخ تا قرن معاصر آباد بوده‌اند. از نظر باستان‌شناسی، تپه قرق و تپه بزازنا در دهستان شیروان، مهم‌ترین تپه باستانی شهرستان بروجرد است و تا پنج طبقه لایه برداری و مطالعه شده است. اشکال هندسی و رنگ اخرایی سفال‌های کشف شده قدمت آن را با تپه گیان و کوهدشت لرستان هم‌زمان می‌کند. در لایه‌های بیرونی، تک سفال‌هایی از دوره‌های بعدی از جمله اشکانیان هم در آن دیده می‌شود (ص. ۹). همچنین باستان شناسان با توجه به اسناد معتبر تاریخی که جدیداً کشف شده مطمین شده‌اند که منطقه گسترده بروجرد (بروگرد) بیش از ۵۰۰ سال قدمت دارد و تا مدت مدیدی بعد از صفویان استان لرستان زیر نظر بروجرد بوده است و به خزانه بروجرد خراج پرداخت می‌کردند. همچنین اسناد به خاک و خون کشیدن این استانها توسط پادشاه بروجرد به دست آمده است.
(تاریخ طبری. تاریخ ده هزار ساله. کتیبه سنگی شاه سرداری اول) از آثار تاریخی بروجرد می‌توان به مسجد جامع و مسجد سلطانی بروجرد اشاره کرد.
پوشش گیاهی

دامنه‌های کوه‌های زاگرس در محدوده بروجرد درپوشش گیاهان خودرو از تنوع زیادی برخوردار است و بسیاری از گیاهان ناحیه بروجرد ارزش خوراکی یا دارویی دارند. در محدوده فعلی شهرستان بروجرد جنگل وجود ندارد اما در ناحیه سیلاخور و در دامنه کوه‌های زاگرس که به‌طور سنتی جزو منطقه بروجرد به حساب می‌آیند جنگلهایی از درختان بلوط و ارس وجود دارد.
گل گاوزبان، خاکشیر، گل ختمی، آویشن، عناب، ترنجبین، پر سیاوش، کاسنی، گل سرخ، شقایق، بیدمشک، لاله، زنبق، شیرین بیان، بن سرخ، خاکشیر و نرگس و همچنین نباتات خوراکی چون پیشوک، شنگ، زرشک، کنگر، ریواس، حاجی بیان، فرفیان، پونه و نعناع از گیاهان خودروی منطقه‌اند. محصولات کشاورزی و باغی عمده بروجرد عبارت‌ند از گندم، جو، چغندر، ذرت، تخمک، انواع لوبیا، نخود، گیاهان علوفه‌ای، دانه‌های روغنی، پنبه، باقلا، محصولات جالیزی، سبزیجات و میوه‌هایی چون سیب، انگور، گلابِ، انواع آلو، آلبالو، گیلاس، بادام، گردو، انجیر، سنجد، خربزه، هندوانه،
گونه‌های جانوری

گرگ، گراز، روباه، خرگوش، شغال، خرس قهوه‌ای، کفتار، بز کوهی، میش، غزال، آهو برخی گونه‌های مار، لاک‌پشت، برخی ازخزندگان و پرندگان (کرکس، درنا، تیهو، بلبل، سهره، رنگرز، دارکوب، عقاب، قوش، خفاش، پرستو، گنجشک، سار، کلاغ، زاغچه ...) جانوران منطقهٔ بروجرد را تشکیل می‌دهند.
در گذشته‌های دور شیر ایرانی (دزفولی) در شهرستان بروجرد می‌زیستند که به علت شکارهای متعدد منقرض شدند.
گردشگاه‌های طبیعی

محور کولیدر سراب های خمسه یا پنج گانه (چنار، نظامی، پنبه، چشمه کدخدامراد، کولیدر) تفرجگاه گردنه فیال(مله فیال)، تنگه خرسیان ، جنگل خرسیان، آبشار نظامیوند، گولم‌کخامراد(دریاچه کدخدامراد) ، و‌ در ادامه سراب های ونایی و روستای ونایی
روستای ییلاقی ونایی
سراب کرتول
منطقه ییلاقی گلدشت
تالاب بیشه دالان
تنگه کپرگه
تنگه بزهل
چنارستان
تاک درخت
شیخ میری علیا و سفلی
روستای ییلاقی فیال
روستای دهگاه
سد خاکی دهکرد
جنگل‌های دهگاه
باغ فدک
روستای توده زن
زبان و تبارشناسی > گویشوران شهرستان بروجرد

بیشتر مردم شهرستان بروجرد به ویژه ساکنان شهر بروجرد و روستاهای شمال آن با گویش گویش بروجردی زبان لری سخن می‌گویند. این گویش با تفاوت‌های جزئی میان برخی از مردم شهرستان ازنا و مناطق مجاور رواج دارد. لغت‌نامه دهخدا زیر مدخل شهرستان بروجرد آمده است: «زبان مادری سکنه شهرستان بروجردی و مذهب عموم مسلمانان شیعه اثناعشری است».
احمد اسفندیاری در کتاب «گویش بروجردی» زبان محاوره‌ای ساکنان ناحیه بروجرد را می به چند دسته تقسیم کرده است:
گویش بروجردی زبان لری: این گویش در شهرهای بروجرد، ازنا (گاپله) و برخی روستاهای پیرامون آن رواج دارد.
گویش روستائیان بروجرد: از نظر آوایی مشابه گویش بروجردی است.
گویش کلیمیان: گویشی خاص رایج بین اقلیت کلیمی بروجرد که برای شهروندان بروجردی قابل فهم است.
گویش ارامنه: شمار اندکی ارامنه در بروجرد ساکن بوده‌اند که گویشی مشابه با ارامنه جلفای اصفهان داشته‌اند.
علاوه بر گویش‌های فوق، با توجه به این که ناحیه جاپلق نیز در گذشته بخشی از ولایت بروجرد محسوب می‌شده، بنابراین به لحاظ تاریخی گویش گویش بختیاری و نیز گویش مردم ازنا نیز جزو گویش‌های منطقه بروجرد بوده‌اند اما امروزه به دلیل تفکیک این مناطق از بروجرد، جزو گویش‌های رایج در شهرستان بروجرد به حساب نمی‌آیند.
زبان و تبارشناسی > ایلات و طوایف

وجود آب فراوان، مراتع و زمین‌های کشاورزی مناسب، طایفه‌هایی از ایلات دیگر را در سده‌های گذشته به منطقه کشانده که اینان بیشتر در در روستاهای جنوب این شهرستان ساکن شده‌اند و به کشاورزی و دامداری مشغول‌اند. طوایفی از ایل ایل زیار که در شهرستان‌های بروجرد، ملایر، تویسرکان، شازند و مناطقی دیگر ساکن هستند و بیرانوند در محدوده شهرستان‌های بروجرد و خرم‌آباد در دشت سیلاخور تا پل هرو ساکن شده‌اند.
چرای گوسفندان در مراتع چنارستان در جنوب غربی بروجرد.
گلیدواتر، تگزاس

مکان
| Gladewater, Texas | Gladewater, Texas |
| --- | --- |
شهر: شهر
Gladewater welcome sign: Gladewater welcome sign
Location of Gladewater, Texas: Location of Gladewater, Texas
مختصات: ۳۲°۳۲′۳۴″ شمالی ۹۴°۵۶′۴۹″ غربی﻿ / ﻿۳۲٫۵۴۲۷۸°شمالی ۹۴٫۹۴۶۹۴°غربی﻿ / 32.54278; -94.94694: مختصات: ۳۲°۳۲′۳۴″ شمالی ۹۴°۵۶′۴۹″ غربی﻿ / ﻿۳۲٫۵۴۲۷۸°شمالی ۹۴٫۹۴۶۹۴°غربی﻿ / 32.54278; -94.94694
تقسیمات سیاسی ایالات متحده آمریکا: تگزاس
فهرست شهرستان‌های تگزاس: شهرستان گرگ، تگزاس, شهرستان آپشار، تگزاس
Incorporated (town): 1874 (dissolved 1878)
Incorporated (city): 1931
حکومت: حکومت
 • نوع: Mayor-Council
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۲٫۶ مایل مربع (۳۱٫۴ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱۱٫۶ مایل مربع (۳۰٫۱ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۵ مایل مربع (۱٫۴ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۳۶۴ فوت (۱۱۱ متر)
جمعیت (2014): جمعیت (2014)
 • کل: ۶٬۸۷۵
 • تراکم: ۵۲۳٫۷/مایل مربع (۲۱۱٫۲/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (منطقه زمانی مرکزی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 75647
کد منطقه: 903
استاندارد پردازش اطلاعات فدرال: 48-29660
شماره GNIS: 1336557
گلیدواتر، تگزاس(به انگلیسی: Gladewater, Texas) شهری در ایالت تگزاس از ایالات جنوبی ایالات متحده آمریکا است. در سرشماری سال ۲۰۰۰، جمعیت این شهر ۶۲۷۵ نفر اعلام شد.
رئیس (عنوان)

فضل الرحمن فاضل با رهبر فلسطین، یاسر عرفات
از عهد سلجوقیان در جنوب ایران سمتی به‌نام «رئیس» برقرار شد. رئیس نماینده رسمی مردم منطقه یا عشیره یا صنف و محله خود در نزد حکومت محلی محسوب می‌شد و دارای اختیاراتی وسیع‌تر از «کلانتر» عهد صفوی بود. امروزه، لقب «رئیس» در نواحی عشایری جنوب ایران یادگاری از این ساخت سیاسی عهد سلجوقی است.  در دوران صفوی، منصب رئیس عهد سلجوقی متروک شد و به جای آن منصب جدیدی به نام کلانتر وضع گردید.
بر سر نگارش رئیس «ریی» بحث می‌باشد .
الدریک، مینه‌سوتا

مکان
| Aldrich, Minnesota | Aldrich, Minnesota |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location of Aldrich, Minnesota: Location of Aldrich, Minnesota
مختصات: ۴۶°۲۲′۲۹″ شمالی ۹۴°۵۶′۲۳″ غربی﻿ / ﻿۴۶٫۳۷۴۷۲°شمالی ۹۴٫۹۳۹۷۲°غربی﻿ / 46.37472; -94.93972: مختصات: ۴۶°۲۲′۲۹″ شمالی ۹۴°۵۶′۲۳″ غربی﻿ / ﻿۴۶٫۳۷۴۷۲°شمالی ۹۴٫۹۳۹۷۲°غربی﻿ / 46.37472; -94.93972
ایالت: مینه‌سوتا
County: Wadena
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۴۷ مایل مربع (۱٫۲۲ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۴۷ مایل مربع (۱٫۲۲ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۳۵۵ فوت (۴۱۳ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۴۸
 • برآورد (2012): ۴۸
 • تراکم: ۱۰۲٫۱/مایل مربع (۳۹٫۴/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 56434
کد منطقه: 218
FIPS code: 27-00892
GNIS feature ID: 0639265
الدریک، مینه‌سوتا (به انگلیسی: Aldrich, Minnesota) یک شهر در ایالات متحده آمریکا است که در مینه‌سوتا واقع شده‌است.
خصوصیات

الدریک ۱٫۲۲ کیلومترمربع مساحت و ۴۸ نفر جمعیت دارد و ۴۱۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تاریخ

یک اداره پست به نام آلدریچ از سال 1877 فعال بوده است. این شهر به نام Cyrus Aldrich (1808-1871)، قانونگذار ایالتی نامگذاری شد.
جغرافیا

طبق آمار اداره سرشماری ایالات متحده، مساحت این شهر 0.47 مایل مربع (1.22 کیلومتر مربع) است که تمام آن زمین است. مسیر 10 ایالات متحده به عنوان یک مسیر اصلی در جامعه عمل می کند.
لارویکیت

| 0 | 1 |
| --- | --- |
سنگ آذرین rock: سنگ آذرین rock
لارویکیت از لارویک، نروژ: لارویکیت از لارویک، نروژ
ترکیب: ترکیب
پلاژیوکلازها، فلدسپات، آمفیبول: پلاژیوکلازها، فلدسپات، آمفیبول
یک معدن لارویکیت در لارویک، نروژ، ۲۰۰۸
لارویکیت صیقلی (که به عنوان «گرانیت مروارید آبی» به بازار عرضه می‌شود)، که نشان‌دهنده لابرادورسنس است، یک سنگ تزئینی محبوب است.
لارویکیت سبک با سطح صیقلی
لارویکیت (Larvikite) یک سنگ آذرین و مشخصا یکی از انواع مونزونیت است که به دلیل وجود بلورهای فلدسپات کوچک قابل توجه است. این فلدسپات‌ها به عنوان سه‌تایی شناخته می‌شوند زیرا حاوی اجزای قابل توجهی از هر سه فلدسپات عضو انتهایی هستند. فلدسپات تا حدی در مقیاس ریز مخلوط نشده است و پرتیت تشکیل می‌دهد و وجود لایه‌های فلدسپات قلیایی متناوب و پلاژیوکلاز باعث اثر جلای آبی نقره‌ای آن (به نام لابرادورسنس) بر روی سطوح صیقلی می‌شود. الیوین می‌تواند همراه با آپاتیت و کوارتز موضعی باشد. لارویکیت معمولاً غنی از تیتانیوم است و تیتاناوژیت و/یا تیتانومگنتیت موجود است.
لارویکیت در لارویک باتولیت (همچنین به نام مجتمع پلوتونیک لارویک) یافت می‌شود، مجموعه‌ای از ده ژرف‌توده آذرین که در کافت اسلو (اوسلو گرابن) قرار گرفته‌اند که توسط گنیس‌های ۱٫۱ میلیارد ساله اِسکِوونروژی احاطه شده است. باتولیت لارویک متعلق به دوره پرمین است و حدود ۲۹۲ تا ۲۹۸ میلیون سال قدمت دارد. لارویکیت همچنین در مجتمع سنگ قلیایی دریاچه کیلالا در نزدیکی ثاندر بی در انتاریو، کانادا یافت می‌شود.
این نام از شهر لارویک در نروژ گرفته شده است، جایی که این نوع سنگ آذرین در آن یافت می‌شود. بسیاری از معادن از لارویکیت در مجاورت لارویک بهره‌برداری می‌کنند.
تشکیل

نفوذ لارویکیت در نروژ بخشی از مجموعه سنگ‌های آذرین را تشکیل می‌دهد که در دوره پرمین، مرتبط با تشکیل کافت اسلو، قرار گرفتند. تبلور یک فلدسپات سه تایی نشان می‌دهد که این سنگ در شرایط پوسته پایین‌تر شروع به متبلور شدن کرده است.
استفاده‌ها

لارویکیت به دلیل جلاپذیری بالا و لابرادورسنس بلورهای فلدسپات آن بسیار ارزشمند است و به عنوان سنگ ابعادی استفاده می‌شود که اغلب نمای ساختمان‌های تجاری و دفاتر مرکزی شرکت‌ها را می‌پوشاند. به‌طور غیررسمی به عنوان گرانیت مروارید آبی شناخته می‌شود، اگرچه این توصیف دقیقی نیست. لارویکیت توسط اتحادیه بین‌المللی علوم زمین‌شناسی به عنوان یک منبع سنگی میراث جهانی تعیین شده است.
هکلر و کخ اچ‌کی۴

|  هکلر و کخ اچ‌کی۴  |  هکلر و کخ اچ‌کی۴  |
| --- | --- |
یک هکلر و کخ اچ‌کی۴، یکی از ۲۰۰۰ نمونه «یادبود» تولید شده در سال ۱۹۷۱: یک هکلر و کخ اچ‌کی۴، یکی از ۲۰۰۰ نمونه «یادبود» تولید شده در سال ۱۹۷۱
نوع: پیستول نیمه‌خودکار
خاستگاه:  آلمان غربی
تاریخچه خدمت: تاریخچه خدمت
استفاده‌شده توسط:  آلبانی  آلمان  مراکش  قطر  صربستان  اروگوئه  ونزوئلا
تاریخچه تولید: تاریخچه تولید
طراح: الکس سیدل
تاریخ طراحی: ۱۹۶۷؛ ۵۸ سال پیش (۱۹۶۷-خطا: زمان نامعتبر}})
سازنده: هکلر و کخ، کارخانه اسلحه‌سازی سنت اتین
تاریخ تولید: ۱۹۶۸–۱۹۸۴
ویژگی‌ها: ویژگی‌ها
وزن: ۴۸۰ گرم (۱۷ اونس)
طول: ۱۵۷ میلیمتر (۶٫۲ اینچ)
طول لوله: ۸۵ میلیمتر (۳٫۳ اینچ)
عرض: ۳۲ میلیمتر (۱٫۳ اینچ)
ارتفاع: ۱۱۰ میلیمتر (۴٫۳ اینچ)
فشنگ: کالیبر ۲۲ خفیف کالیبر ۲۵ ای‌سی‌پی کالیبر ۳۲ ای‌سی‌پی کالیبر ۳۸۰ ای‌سی‌پی
عملکرد: ضربه عقب‌نشینی مستقیم، ته‌باز شونده
سرعت دهانه: ۳۵۶ متر بر ثانیه (MAG-95, MAG-98, MAG-98c)
برد مؤثر: ۲۵ متر برای محدودهٔ قابل رویت
سامانه تغذیه: خشاب ۷ و ۸ عددی
نشانه‌گیرها: ثابت، مگسک جلو و شکاف عقب، شعاع دید ۱۲۱ میلی‌متر
هکلر و کخ اچ‌کی۴ (انگلیسی: Heckler & Koch HK4) یک تپانچه جیبی است که اولین بار توسط هکلر و کخ در سال ۱۹۶۷ معرفی شد.
البلیده

مکان در 23x15px|border |alt=|link= الجزایر
| البلیده البلیده | البلیده البلیده |
| --- | --- |
شهر: شهر
البلیدهموقعیت البلیده در نقشه الجزایر: البلیدهموقعیت البلیده در نقشه الجزایر
مختصات: ۳۶°۲۸′۳۱″ شمالی ۲°۴۹′۴۲″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۴۷۵۲۸°شمالی ۲٫۸۲۸۳۳°شرقی﻿ / 36.47528; 2.82833: مختصات: ۳۶°۲۸′۳۱″ شمالی ۲°۴۹′۴۲″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۴۷۵۲۸°شمالی ۲٫۸۲۸۳۳°شرقی﻿ / 36.47528; 2.82833
استان: البلیده
مساحت: مساحت
 • شهر: ۷۲٫۱ کیلومتر مربع (۲۷٫۸ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۶۰ متر (۸۵۰ فوت)
جمعیت (۲۰۱۲): جمعیت (۲۰۱۲)
 • شهر: ۱۸۲٬۴۴۷
 • تراکم: ۲۵۰۰/کیلومتر مربع (۶۶۰۰/مایل مربع)
 • کلان‌شهری: ۱٬۱۶۷٬۸۸۲
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۱+ (CET)
کد پستی: ۰۹۰۰۰
کد منطقه: ۹۰۱ (۲۱۳)+
البلیده مرکز استان البلیده در کشور الجزایر است.
رله مغناطیسی

(از بالا) کلید نی تک قطبی، کلید نی چهار قطبی و رله نی تک قطبی. مقیاس برحسب سانتی‌متر.
رِله مغناطیسی (به انگلیسی: reed relay) یا رِله زبانه‌ای یا رِله نِی نوعی رله است که از آهنربای الکتریکی برای کنترل یک یا چند نی کلید استفاده می‌کند. کنتاکت‌ها از مواد مغناطیسی هستند و آهنربای الکتریکی مستقیماً بر روی آنها عمل می‌کند بدون اینکه نیازی به القاگر برای حرکت آنها باشد. در یک لوله شیشه ای باریک و بلند مهر و موم شده است، کنتاکتها از خوردگی محافظت می‌شوند. پوشش شیشه‌ای ممکن است حاوی چندین نی کلید باشد یا چندین نی کلید را می‌توان در یک بوبین قرار داد و همزمان فعال شود. رله‌های مغناطیسی از دهه ۱۹۳۰ تولید شدند.
در مقایسه با رله‌های مبتنی بر القاگر، رله نی‌های می‌توانند بسیار سریع‌تر سوئیچ شوند، زیرا قطعات متحرک کوچک و سبک‌وزن هستند، اگرچه پرش سوئیچ هنوز وجود دارد. همچنین به توان کاری کمتری نیاز دارند و ظرفیت کُنتاکتی کمتری دارند. ظرفیت جابجایی جریان آنها محدود است، اما با مواد کنتاکت مناسب، برای کاربردهای کلیدزنی «خشک» مناسب هستند. آنها از نظر مکانیکی ساده هستند و باعث اطمینان‌پذیری و عمر طولانی می‌شوند.
افزاره حافظه

چند میلیون رله نی از دهه ۱۹۳۰ تا ۱۹۶۰ برای عملکردهای حافظه در تلفن‌خانه الکترومکانیکی سامانه بل استفاده شد. اغلب از یک رله چندزبانه‌ای استفاده می‌شد که با یکی از زبانه‌ها رله چفت‌شونده (به انگلیسی: latching) و دیگری یا بقیه عملکردهای منطقی یا حافظه را انجام می‌دادند. اکثر رله‌های زبانه‌ای در سامانه‌های کلیدزنی میل‌تقاطعی از دهه ۱۹۴۰ تا ۱۹۷۰ در گروه‌های پنج‌تایی بسته‌بندی شدند. چنین «بسته رله زبانه‌ای» قادر بود یک رقم اعشاری را ذخیره کند، کدگذاری شده در یک کد دو از پنج (نوع کد ۷۴۲۱۰) برای بررسی صحت آسان توسط منطق رله فنری سیمی.
چنین رله زبانه‌ای با چفت‌شوندهٔ الکتریکی برای نگهداشن حالت نیاز به توان پیوسته دارد، برخلاف رله‌های چفت‌شونده مغناطیسی، مانند فِرِید (رله فریت و رید) یا رله ریمرِید (رله زبانه باقی‌مانده).
کلید نقطه‌تقاطعی (گذرگاه)

در سامانه‌های تبادل کنترل برنامه ذخیره‌شده سامانه بل در دهه ۱۹۷۰، رله‌های زبانه‌ای دیگر برای ذخیره‌سازی داده‌ها مورد نیاز نبودند، اما ده‌ها میلیون از آنها در آرایه‌هایی برای کلیدزنی مسیر صوتی بسته‌بندی شدند. در سوئیچ 1ESS، هسته‌ها از یک آلیاژ باقی‌مانده مغناطیسی ساخته شده بودند، بنابراین رله می‌توانست به جای لَچ الکتریکی، به صورت مغناطیسی لچ‌سازی شود. این روش «فِرِید» مصرف انرژی را کاهش داد و اجازه داد از هر دو کُنتاکت برای مسیر صوتی استفاده شود. پیچه‌ها برای انتخاب جریان منطبق شبیه به حافظه هسته‌مغناطیسی سیم‌کشی شده بودند، بنابراین کارکردن کنتاکت‌ها برای یک گذرکاه، گذرگاه دیگر را در ردیف و ستون آن آزاد می‌کند.
نقطه‌تقاطع انتخاب شده دارای جریانی بود که از هر دو سیم پیچ ورودی P و خروجی P عبور می‌کرد، بنابراین از هر چهار سیم پیچ. در هر انتهای فِرِید، سیم‌پیچ‌های ارائه‌شده توسط دو سَری P متفاوت مخالف با یکدیگر بودند، و زمانی که هر دو تحریک‌شده بودند، سیم‌پیچ بزرگ‌تر غالب بود. این ورودی P در یک انتهای فِرِید، و خروجی P در انتهای دیگر، دو سَر آن فرید خاص از شمال به جنوب مغناطیسی شده بودند، بنابراین یکدیگر را جذب کرده و کُنتاکت را می‌بست. جریان توسط ضربان‌سازی فقط برای راه‌اندازی اتصال اعمال شد. سِرهای P خشک باقی ماندند و نقطه‌تقاطع تا زمانی که اتصال دیگری شامل یکی از سطوح ایجاد شود، بسته باقی می‌ماند.