stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
عملیات تی۴
اجرا

کارل برانت، پزشک هیتلر و هانس لامرز، رئیس صدارت رایش، پس از جنگ گواهی دادند که هیتلر به آنها به زودی در سال ۱۹۳۳ - زمانی که قانون عقیم‌سازی تصویب شد - گفته بود که او طرفدار کشتن بیماران لاعلاج است اما می‌دانست که افکار عمومی این را نخواهد پذیرفت. در سال ۱۹۳۵، هیتلر به رهبر پزشکان رایش، گرهارد واگنر، گفت که این مسئله نمی‌تواند در زمان صلح مطرح شود؛ «چنین مشکلی می‌تواند در زمان جنگ به طور روان‌تر و آسان‌تری انجام شود». او نوشت که قصد دارد مشکل آسایشگاه‌های روانی را به طور رادیکال حل کند. این کار با یک مورد «آزمایشی» در اواخر سال ۱۹۳۸ آغاز شد. هیتلر به برانت دستور داد تا یک درخواست از سوی دو والدین برای «کشتن از روی ترحم» پسرشان که نابینا و دارای ناتوانی‌های جسمی و رشدی بود را ارزیابی کند. کودک، که در نزدیکی لایپزیگ به دنیا آمده و در نهایت به نام گرهارد کرتشمار شناسایی شد، در ژوئیه ۱۹۳۹ کشته شد. هیتلر به برانت دستور داد که در همه موارد مشابه به همین روش عمل کند.
در ۱۸ اوت ۱۹۳۹، سه هفته پس از کشتن پسر، کمیته رایش برای ثبت علمی بیماری‌های ارثی و مادرزادی تأسیس شد تا کودکان بیمار یا نوزادانی که به عنوان معیوب شناسایی شده بودند را ثبت کند. کشتن مخفیانه نوزادان در سال ۱۹۳۹ آغاز شد و پس از شروع جنگ افزایش یافت؛ تا سال ۱۹۴۱، بیش از ۵۰۰۰ کودک کشته شده بودند. هیتلر طرفدار کشتن کسانی بود که او آنها را  «زندگی نالایق زندگی» می‌دانست.
چند ماه قبل از فرمان «اتانازی»، در یک کنفرانس در سال ۱۹۳۹ با لئوناردو کونتی، رهبر بهداشت رایش و دبیر دولت برای بهداشت در وزارت داخله، و هانس لامرز، رئیس صدارت رایش، هیتلر به عنوان مثال به بیماران روانی اشاره کرد که او گفت فقط می‌توانند «روی خاک اره یا شن» خوابانده شوند زیرا آنها «همیشه خود را کثیف می‌کنند» و «مدفوع خود را در دهان می‌گذارند». این مسئله، به گفته رژیم نازی، در زمان جنگ اهمیت جدیدی پیدا کرد.
جنبش به‌نژادی آلمان حتی قبل از به قدرت رسیدن نازی‌ها یک جناح افراطی داشت. به زودی در سال ۱۹۲۰، آلفرد هوچه و کارل بیندینگ از کشتن افرادی که زندگی‌شان «نالایق زندگی» بود حمایت کردند. داروینیسم توسط آنها به عنوان توجیهی برای تقاضای ژن‌های «مفید» و ریشه‌کنی ژن‌های «مضر» تفسیر شد. رابرت لیفتون نوشت:
«استدلال این بود که بهترین جوانان در جنگ می‌میرند، که باعث از دست رفتن بهترین ژن‌ها می‌شود. ژن‌های کسانی که نمی‌جنگند (بدترین ژن‌ها) سپس آزادانه تکثیر می‌شوند و انحطاط بیولوژیکی و فرهنگی را تسریع می‌کنند».
حمایت از به‌نژادی در آلمان پس از سال ۱۹۳۰ افزایش یافت، زمانی که رکود اقتصادی بهانه‌ای برای کاهش بودجه بیمارستان‌های روانی دولتی شد و باعث ایجاد فقر و ازدحام شد.
بسیاری از طرفداران نژادپرستی علمی در آلمان، ملی‌گرا و یهودستیز بودند که رژیم نازی را با شور و شوق پذیرفتند. بسیاری از آنها به سمت‌هایی در وزارت بهداشت و مؤسسات تحقیقاتی آلمان منصوب شدند. ایده‌های آنها به تدریج توسط اکثریت جامعه پزشکی آلمان پذیرفته شد، که از آن پزشکان یهودی و کمونیست به زودی پاکسازی شدند.
در طول دهه ۱۹۳۰، حزب نازی یک کمپین تبلیغاتی به نفع اتانازی انجام داد. دفتر نژادی و سیاسی ملی سوسیالیست (NSRPA) بروشورها، پوسترها و فیلم‌های کوتاهی برای نمایش در سینماها تولید کرد که به آلمانی‌ها هزینه نگهداری از آسایشگاه‌ها برای بیماران لاعلاج و دیوانه را نشان می‌داد. این فیلم‌ها شامل ارث (۱۹۳۵)، قربانی گذشته (۱۹۳۷)، که در برلین یک نمایش بزرگ داشت و در تمام سینماهای آلمان نمایش داده شد، و من متهم می‌کنم (۱۹۴۱) که بر اساس رمانی از هلموت اونگر، مشاور «اتانازی کودکان» ساخته شده بود.
مقالهٔ اصلی: پروپاگاندا در آلمان نازی
کشتن کودکان

در اواسط سال ۱۹۳۹، هیتلر ایجاد کمیته رایش برای ثبت علمی بیماری‌های جدی ارثی و مادرزادی را به رهبری پزشک خود، کارل برانت، و تحت مدیریت هربرت لیندن از وزارت داخله، رهبر صلیب سرخ آلمان ارنست-رابرت گراویتز و اس‌اس- ویکتور براک مجاز کرد. مراکز نابودی در شش بیمارستان روانی موجود تأسیس شدند: برنبورگ، براندنبورگ، گرافنک، هادامار، هارتهایم و زوننشتاین. هزار کودک زیر ۱۷ سال در مؤسسات آم اسپایگلگروند و گوگینگ در اتریش کشته شدند. به عنوان جنبه‌ای مرتبط با پایه «پزشکی» و علمی این برنامه، پزشکان نازی هزاران مغز از قربانیان.
از اوت ۱۹۳۹، وزارت داخله کودکان دارای معلولیت را ثبت کرد و از پزشکان و ماماها خواست تا تمام موارد نوزادان با معلولیت‌های شدید را گزارش دهند. عنصر رضایت 'قیم' (ولی) به زودی ناپدید شد. کسانی که باید کشته می‌شدند به عنوان «تمام کودکان زیر سه سال که در آنها هر یک از بیماری‌های 'جدی ارثی' زیر 'مشکوک' بود: حماقت و سندرم داون (به ویژه هنگامی که با نابینایی و ناشنوایی همراه باشد)؛ میکروسفالی؛ هیدروسفالی؛ ناهنجاری‌های از هر نوع، به ویژه اندام‌ها، سر و ستون فقرات؛ و فلج، از جمله شرایط اسپاستیک» شناسایی شدند. گزارش‌ها توسط یک هیئت از کارشناسان پزشکی ارزیابی می‌شد که از آنها سه نفر باید تأیید خود را قبل از کشتن کودک می‌دادند.
وزارت از فریبکاری در برخورد با والدین یا قیمها استفاده می‌کرد، به ویژه در مناطق کاتولیک، جایی که والدین عموماً همکاری نمی‌کردند. به والدین گفته می‌شد که کودکانشان به «بخش‌های ویژه» فرستاده می‌شوند، جایی که درمان بهتری دریافت خواهند کرد. کودکانی که به این مراکز فرستاده می‌شدند برای «ارزیابی» به مدت چند هفته نگه داشته می‌شدند و سپس با تزریق مواد شیمیایی سمی، معمولاً فنول، کشته می‌شدند. مرگ آنها به عنوان «سینه‌پهلو» ثبت می‌شد. بدنام‌ترین این مؤسسات در اتریش آم اسپایگلگروند بود، جایی که از ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۵، ۷۸۹ کودک با تزریق کشنده، مسمومیت با گاز و سوءاستفاده فیزیکی کشته شدند. مغزهای کودکان در شیشه‌های فرمالدهید نگهداری می‌شدند و تا سال ۲۰۰۱ در زیرزمین کلینیک و در مجموعه خصوصی هاینریش گروس، یکی از مدیران مؤسسه، ذخیره می‌شدند.
هنگامی که جنگ جهانی دوم در سپتامبر ۱۹۳۹ آغاز شد، استانداردهای ارزیابی کمتر سختگیرانه و فرآیند تأیید سریع‌تر اتخاذ شد. بسیاری از والدین مشکوک به آنچه در حال وقوع بود شدند و رضایت ندادند، به ویژه هنگامی که مشخص شد که مؤسسات برای کودکان دارای معلولیت به طور سیستماتیک از افراد خود خالی می‌شوند. به والدین هشدار داده شد که ممکن است حضانت تمام فرزندان خود را از دست بدهند و اگر این کافی نبود، والدین می‌توانستند با فراخوانی برای «وظیفه کار اجباری» تهدید شوند. تا سال ۱۹۴۱، بیش از ۵۰۰۰ کودک کشته شده بودند.
کشتن بزرگسالان > حمله به لهستان

برانت و بوهلر برنامه‌هایی برای گسترش برنامه اتانازی به بزرگسالان توسعه دادند. در ژوئیه ۱۹۳۹، آنها جلسه‌ای برگزار کردند که در آن پروفسور ورنر هایده، رئیس بخش پزشکی اس‌اس، حضور داشتند. در این جلسه توافق شد که یک ثبت ملی از همه افراد بستری شده با بیماری‌های روانی یا ناتوانی‌های جسمی ترتیب داده شود. اولین بزرگسالان معلول که توسط رژیم نازی به صورت دسته‌جمعی کشته شدند، لهستانی‌ها بودند. پس از حمله در ۱ سپتامبر ۱۹۳۹، بزرگسالان معلول توسط مردان اس‌اس و تحت فرماندهی اس‌اس-رودولف ترگر، تحت نظارت راینهارت هایدریش، در طول عملیات تاننبرگ، کشته شدند.
تمام بیمارستان‌ها و آسایشگاه‌های روانی منطقه وارته‌لاند تخلیه شدند. در منطقه دانزیگ (اکنون گدانسک)، حدود ۷۰۰۰ بیمار لهستانی از مؤسسات مختلف تیراندازی شدند و ۱۰،۰۰۰ نفر در منطقه گدنیا کشته شدند. اقدامهای مشابهی در سایر مناطق لهستان که برای ضمیمه شدن به آلمان در نظر گرفته شده بودند، انجام شد. اولین آزمایش‌ها با گاز دادن بیماران در اکتبر ۱۹۳۹ در قلعه VII در پوزن (پوزنان اشغالی) انجام شد، جایی که صدها زندانی با استفاده از مسمومیت با مونوکسید کربن در یک اتاق گاز بداهه که توسط آلبرت ویدمان، شیمیدان ارشد پلیس جنایی آلمان (کریپو) توسعه یافته بود، کشته شدند. در دسامبر ۱۹۳۹، هاینریش هیملر یکی از این گاز دادن‌ها را مشاهده کرد و اطمینان حاصل کرد که این اختراع بعداً به کاربردهای بسیار گسترده‌تری خواهد رسید.
کشتن بزرگسالان > فهرست‌برداری از اهداف از سوابق بیمارستانی

در اوایل اکتبر، تمام بیمارستان‌ها، خانه‌های پرستاری، خانه‌های سالمندان و آسایشگاه‌ها موظف شدند تمام بیمارانی را که به مدت پنج سال یا بیشتر بستری شده بودند، که به عنوان «دیوانه جنایی» شناخته شده بودند، که از «نژاد غیرآریایی» بودند یا که با هر یک از شرایط موجود در یک لیست تشخیص داده شده بودند، گزارش دهند. این شرایط شامل اسکیزوفرنی، صرع، کره هانتینگتون، سیفلیس پیشرفته، زوال عقل پیری، فلج، انسفالیت و «شرایط عصبی نهایی به طور کلی» بود.
بسیاری از پزشکان و مدیران فرض کردند که گزارش‌ها برای شناسایی زندانیانی است که قادر به خدمت در «خدمات کار» هستند و تمایل داشتند درجه ناتوانی بیماران خود را بیش از حد بیان کنند تا آنها را از خدمت کار محافظت کنند. هنگامی که برخی مؤسسات از همکاری خودداری کردند، تیم‌های پزشکان تی۴ (یا دانشجویان پزشکی نازی) بازدید کردند و لیست‌ها را تهیه کردند. در طول سال ۱۹۴۰، تمام بیماران یهودی از مؤسسات خارج و کشته شدند.
همانند زندانیان کودک، بزرگسالان توسط یک هیئت کارشناسان که در دفاتر تی۴ کار می‌کردند، ارزیابی شدند. کارشناسان موظف بودند قضاوت‌های خود را بر اساس گزارش‌ها، نه تاریخچه‌های پزشکی یا معاینات، انجام دهند. گاهی اوقات آنها با صدها گزارش به طور همزمان برخورد می‌کردند. بر روی هر یک از آنها + (مرگ)، - (زندگی)، یا گاهی اوقات ؟ به معنای اینکه قادر به تصمیم‌گیری نیستند، علامت‌گذاری می‌کردند. سه حکم «مرگ» فرد را محکوم می‌کرد و همانند بررسی‌های کودکان، این فرآیند کمتر دقیق شد، دامنه شرایطی که «غیرقابل تحمل» در نظر گرفته می‌شد گسترده‌تر شد و نازی‌های مشتاق در زنجیره فرماندهی به طور فزاینده‌ای تصمیمات را به ابتکار خود می‌گرفتند.
گاز گرفتن

اولین گاز گرفتن‌ها در خود آلمان در ژانویه ۱۹۴۰ در مرکز اتانازی براندنبورگ انجام شد. این عملیات توسط براک هدایت می‌شد که گفت «سوزن باید در دست پزشک باشد». از گاز کربن مونوکسید خالص بطری شده استفاده می‌شد. در محاکمات، براندت این فرآیند را به عنوان «پیشرفت بزرگی در تاریخ پزشکی» توصیف کرد. پس از تأیید کارایی این روش، به استاندارد تبدیل شد و در تعدادی از مراکز در آلمان تحت نظارت ویدمان، بکر و کریستیان ویرت - یک افسر کریپو که بعدها نقش برجسته‌ای در راه‌حل نهایی (نابودی یهودیان) به عنوان فرمانده اردوگاه‌های مرگ تازه‌ساخته شده در لهستان اشغالی ایفا کرد - اجرا شد.
علاوه بر براندنبورگ، مراکز کشتار شامل قلعه گرافنک در بادن-وورتمبرگ (۱۰۸۲۴ کشته)، قصر هارتهایم نزدیک لینز در اتریش (بیش از ۱۸۰۰۰ کشته)، زوننشتاین در زاکسن (۱۵۰۰۰ کشته)، برنبورگ در زاکسن-آنهالت و هادامار (۱۴۴۹۴ کشته) بودند. از همین تأسیسات برای کشتن زندانیان روانی سالم منتقل شده از اردوگاه‌های تمرکز در آلمان، اتریش و بخش‌های اشغالی لهستان نیز استفاده می‌شد.
بیماران محکوم از مؤسسات خود به مراکز جدید در اتوبوس‌های آمبولانس خیریه تی ۴، که به نام خدمات حمل و نقل بیماران جامعه شناخته می‌شد، منتقل می‌شدند. این اتوبوس‌ها توسط تیم‌هایی از مردان اس‌اس که کت‌های سفید پوشیده بودند، اداره می‌شدند تا به آن‌ها ظاهری از مراقبت پزشکی بدهند. برای جلوگیری از ردیابی بیماران توسط خانواده‌ها و پزشکان، بیماران اغلب ابتدا به مراکز ترانزیت در بیمارستان‌های بزرگ فرستاده می‌شدند، جایی که به‌طور ظاهری ارزیابی می‌شدند. سپس دوباره به مراکز «درمان ویژه» منتقل می‌شدند. به خانواده‌ها نامه‌هایی ارسال می‌شد که توضیح می‌داد به دلیل مقررات زمان جنگ، امکان بازدید از بستگانشان در این مراکز وجود ندارد. بیشتر این بیماران در عرض ۲۴ ساعت پس از رسیدن به مراکز کشته می‌شدند و اجسادشان سوزانده می‌شد. برخی از اجساد برای تحقیقات پزشکی تشریح می‌شدند در حالی که دندان‌های طلای دیگران استخراج می‌شد.  برای هر فرد کشته شده، یک گواهی مرگ تهیه می‌شد که علت مرگ نادرست اما قابل قبول را نشان می‌داد. این گواهی به همراه یک گلدان خاکستر (خاکستر تصادفی، زیرا قربانیان سوزانده شده بودند) به خانواده ارسال می‌شد. تهیه هزاران گواهی مرگ جعلی بیشتر وقت کاری پزشکانی که مراکز را اداره می‌کردند، می‌گرفت.
در سال ۱۹۷۱، گیتا سرنی مصاحبه‌هایی با استنگل انجام داد که در زندان دوسلدورف بود و به دلیل همدستی در کشتن ۹۰۰،۰۰۰ نفر، در حالی که فرمانده اردوگاه‌های نابودی سوبیبور و تربلینکا در لهستان بود، محکوم شده بود. استنگل به سرنی شرح دقیقی از عملیات تی ۴ بر اساس زمان فرماندهی خود در تأسیسات کشتار در مؤسسه هارتهایم داد. او توضیح داد که چگونه بیماران مختلف از آسایشگاه‌ها خارج شده و با اتوبوس به هارتهایم منتقل می‌شدند. برخی در وضعیت روانی نبودند که بدانند چه اتفاقی برایشان می‌افتد، اما بسیاری کاملاً سالم بودند و برای آن‌ها از اشکال مختلف فریب استفاده می‌شد. به آن‌ها گفته می‌شد که در یک کلینیک ویژه هستند که در آنجا درمان بهتری دریافت خواهند کرد و در بدو ورود یک معاینه پزشکی مختصر انجام می‌شد. آن‌ها به داخل چیزی که به نظر می‌رسید یک بلوک دوش است، هدایت می‌شدند، جایی که با کربن مونوکسید گاز گرفته می‌شدند (این حیله در اردوگاه‌های نابودی نیز استفاده می‌شد). برخی از قربانیان سرنوشت خود را می‌دانستند و سعی می‌کردند از خود دفاع کنند.
تعداد قربانیان اتانازی

قبل از سال ۲۰۱۳، باور بر این بود که ۷۰,۰۰۰ نفر در برنامه اتانازی به قتل رسیده‌اند، اما آرشیو فدرال آلمان گزارش داد که تحقیقات در آرشیوهای آلمان شرقی سابق نشان می‌دهد که تعداد قربانیان در آلمان و اتریش از ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۵ حدود ۲۰۰,۰۰۰ نفر بوده و ۱۰۰,۰۰۰ نفر دیگر در کشورهای اروپایی دیگر قربانی شده‌اند. در مراکز تی ۴ آلمان حداقل ظاهری از قانونی بودن در نگهداری سوابق و نوشتن نامه‌ها وجود داشت. در بیمارستان‌های روانی لهستان هیچ‌کس باقی نمانده بود. قتل‌ها با استفاده از ون‌های گاز، پناهگاه‌های نظامی مهر و موم شده و مسلسل‌ها انجام می‌شد.
| مرکز T4 | جدول زمانی عملیات> از | جدول زمانی عملیات> تا (رسمی و غیررسمی) | تعداد قربانیان> ۱۹۴۰ | تعداد قربانیان> ۱۹۴۱ | تعداد قربانیان> مجموع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| گرافنک | ۲۰ ژانویه ۱۹۴۰ | دسامبر ۱۹۴۰ | ۹,۸۳۹ | — | ۹,۸۳۹ |
| براندنبورگ | ۸ فوریه ۱۹۴۰ | اکتبر ۱۹۴۰ | ۹,۷۷۲ | — | ۹,۷۷۲ |
| برنبورگ | ۲۱ نوامبر ۱۹۴۰ | ۳۰ ژوئیه ۱۹۴۳ | — | ۸,۶۰۱ | ۸,۶۰۱ |
| هارتهایم | ۶ مه ۱۹۴۰ | دسامبر ۱۹۴۴ | ۹,۶۷۰ | ۸,۵۹۹ | ۱۸,۲۶۹ |
| زوننشتاین | ژوئن ۱۹۴۰ | سپتامبر ۱۹۴۲ | ۵,۹۴۳ | ۷,۷۷۷ | ۱۳,۷۲۰ |
| هادامار | ژانویه ۱۹۴۱ | ۳۱ ژوئیه ۱۹۴۲ | — | ۱۰,۰۷۲ | ۱۰,۰۷۲ |
| مجموع سالانه | مجموع سالانه | مجموع سالانه | ۳۵,۲۲۴ | ۳۵,۰۴۹ | ۷۰,۲۷۳ |
مناطق اشغالی لهستان: مناطق اشغالی لهستان
| بیمارستان | منطقه | کشتار بیماران روانی | تعداد قربانیان | تعداد قربانیان | تعداد قربانیان |
| اوینسکا | وارتگاو | اکتبر ۱۹۳۹ | ۱,۱۰۰ | ۱,۱۰۰ | ۱,۱۰۰ |
| کوشچان | وارتگاو | نوامبر ۱۹۳۹ – مارس ۱۹۴۰ | (۲,۷۵۰) ۳,۲۸۲ | (۲,۷۵۰) ۳,۲۸۲ | (۲,۷۵۰) ۳,۲۸۲ |
| شفیچه | دانتسیگ-پروس غربی | اکتبر–نوامبر ۱۹۳۹ | ۱,۳۵۰ | ۱,۳۵۰ | ۱,۳۵۰ |
| کوکبوروو | دانتسیگ-پروس غربی | ۲۲ سپتامبر ۱۹۳۹ – ژانویه ۱۹۴۰ (۱۹۴۱–۴۴) | (۱,۶۹۲) ۲,۵۶۲ | (۱,۶۹۲) ۲,۵۶۲ | (۱,۶۹۲) ۲,۵۶۲ |
| دزیکانکا | وارتگاو | ۷ دسامبر ۱۹۳۹ – ۱۲ ژانویه ۱۹۴۰ (ژوئیه ۱۹۴۱) | (۱,۰۴۳) ۱,۲۰۱ | (۱,۰۴۳) ۱,۲۰۱ | (۱,۰۴۳) ۱,۲۰۱ |
| چلم | دولت عمومی | ۱۲ ژانویه ۱۹۴۰ | ۴۴۰ | ۴۴۰ | ۴۴۰ |
| وارتا | وارتگاو | ۳۱ مارس ۱۹۴۰ (۱۶ ژوئن ۱۹۴۱) | (۴۹۹) ۵۸۱ | (۴۹۹) ۵۸۱ | (۴۹۹) ۵۸۱ |
| دیالدووو | اوستپروسن | ۲۱ مه – ۸ ژوئیه ۱۹۴۰ | ۱,۸۵۸ | ۱,۸۵۸ | ۱,۸۵۸ |
| کوخانوفکا | وارتگاو | ۱۳ مارس ۱۹۴۰ – اوت ۱۹۴۱ | (حداقل) ۸۵۰ | (حداقل) ۸۵۰ | (حداقل) ۸۵۰ |
| هلنووک (و غیره) | وارتگاو | ۱۹۴۰–۱۹۴۱ | ۲,۲۰۰–۲,۳۰۰ | ۲,۲۰۰–۲,۳۰۰ | ۲,۲۰۰–۲,۳۰۰ |
| لوبلینیتس | اوبرشلزین | نوامبر ۱۹۴۱ | (کودکان) ۱۹۴ | (کودکان) ۱۹۴ | (کودکان) ۱۹۴ |
| خوروشچ | منطقه بیالیستوک | اوت ۱۹۴۱ | ۷۰۰ | ۷۰۰ | ۷۰۰ |
| ریبنیک | منطقه کاتوویتس | ۱۹۴۰–۱۹۴۵ | ۲,۰۰۰ | ۲,۰۰۰ | ۲,۰۰۰ |
| مجموع تعداد | مجموع تعداد | مجموع تعداد | ۱۶,۱۵۳ | ۱۶,۱۵۳ | ۱۶,۱۵۳ |
انتقال فناوری و پرسنل به اردوگاه‌های مرگ

پس از پایان رسمی برنامه اتانازی در سال ۱۹۴۱، بیشتر پرسنل و مقامهای عالی‌رتبه، همچنین فناوری گازدهی و تکنیک‌های استفاده شده برای فریب قربانیان، تحت نظارت بخش پزشکی ملی وزارت داخله رایش منتقل شدند. آزمایش‌های گازدهی بیشتر با استفاده از اتاق‌های گاز متحرک در اردوگاه کار اجباری سولدائو توسط هربرت لانگه پس از عملیات بارباروسا انجام شد. لانگه در دسامبر ۱۹۴۱ به عنوان فرمانده اردوگاه مرگ خلمنو منصوب شد. او سه ون گاز از دفتر اصلی امنیت رایش (RSHA) دریافت کرد که توسط شرکت Gaubschat GmbH در برلین تبدیل شده بودند و قبل از فوریه ۱۹۴۲، ۳۸۳۰ یهودی لهستانی و حدود ۴۰۰۰ کولی را تحت پوشش «اسکان مجدد» کشت.
پس از کنفرانس وانزه، اجرای فناوری گازدهی توسط هایدریش تسریع شد. از بهار ۱۹۴۲، سه کارخانه کشتار به طور مخفیانه در شرق مرکزی لهستان ساخته شدند. افسران اس‌اس مسئول برنامه‌های قبلی، از جمله کریستیان ویرت، استنگل و ایرمفرید ابرلنقش‌های مهمی در اجرای «راه‌حل نهایی» برای دو سال آینده داشتند. اولین مرکز کشتار، مجهز به اتاق‌های گاز ثابت، بر اساس فناوری توسعه یافته تحت عملیت تی ۴، در بلزک در قلمرو دولت عمومی لهستان اشغالی تأسیس شد؛ این تصمیم سه ماه قبل از کنفرانس وانزه در ژانویه ۱۹۴۲ گرفته شد.
لینک‌های خارجی

موزه یادبود هولوکاست ایالات متحده راه‌حل‌های نهایی: بهداشت نژادی مرگبار ۱۹۳۹–۱۹۴۵
موزه یادبود هولوکاست ایالات متحده برنامه اتانازی
| ن ب ونازیسم | ن ب ونازیسم | ن ب ونازیسم |
| --- | --- | --- |
| سازمان‌ها |  حزب ناسیونال‌سوسیالیست کارگران آلمان  اس‌آ  اس‌اس  گشتاپو  جوانان هیتلری  سپاه موتور ناسیونال سوسیالیست  اتحادیه دختران آلمان  اتحادیه ناسیونال سوسیالیست رایش برای تمرینات بدنی  اتحادیه زنان ناسیونال سوسیالیست  ورولف  |  |
| تاریخ |  آلمان نازی  جنگ جهانی دوم  جدول زمانی اولیه نازیسم  به قدرت رسیدن هیتلر  تصرف قدرت  تجدید تسلیحاتی آلمان  شب بلورین  شب دشنه‌های بلند  راهیپمایی نورنبرگ  پیمان ضد کمینترن  پیمان سه جانبه  دادگاه نورنبرگ  هولوکاست  نازی‌زدایی  |  |
| ایدئولوژی |  معماری در ناسیونال سوسیالیسم  هماهنگ سازی  نقد دموکراسی  اشتراسریسم  دیدگاه های سیاسی هیتلر  نبرد من (آدولف هیتلر)  مبانی قرن نوزدهم (هیوستون استیوارت چمبرلین)  اسطوره قرن بیستم (آلفرد روزنبرگ)  برنامه سوسیالیست ملی  نظم نوین (نازیسم)  تبلیغات  جنبه‌های مذهبی  زنان در ناسیونال سوسیالیسم  |  |
| نژاد |  خون و خاک  نژاد برتر  به‌نژادی  سیاست نژادی  دین  رایش آلمانی بزرگ  بازگشت به خانه  لبنسبورن  |  |
| جنایات |  عملیات تی۴  راه حل نهایی  آزمایش‌های انسانی  |  |
| خارج از آلمان |  گارد آهنین  بوند آلمانی آمریکایی  حزب نازی آمریکا  جنبش سوسیالیست ملی (ایالات متحده آمریکا)  حزب اتحاد ملی (کانادا)  حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران دانمارک  حزب ملی کارگران سوسیالیست بلغارستان  جنبش ملی اجتماعی (بلغارستان)  جنبش ملی آلمان در لیختن اشتاین  جنبش سوسیالیست ملی در هلند  جنبش ملی سوئیس  حزب سوسیالیست ملی استرالیا  حزب سوسیالیست ملی یونان  حزب سوسیالیست ملی مجارستان  حزب پیکان چلیپا  اجماع ملی (نروژ)  بلوک ناسیونال سوسیالیست (سوئد)  اتحادیه ناسیونال سوسیالیست  پیراهن خاکستری (آفریقای جنوبی)  آتش اوساوانکا (آفریقای جنوبی)  |  |
| فهرست‌ها |  کتاب‌ها یا آثار در مورد هیتلر  نظریه پردازان  رهبران و مقامات  اعضای حزب نازی  اعضای سابق حزب نازی  سخنرانی‌های آدولف هیتلر  پرسنل اس‌اس  |  |
| افراد |  آدولف هیتلر  یوزف گوبلس  هاینریش هیملر  هرمان گورینگ  مارتین بورمان  راینهارد هایدریش  گرگور اشتراسر  اتو اشتراسر  آدولف آیشمان  آلبرت اشپر  رودلف هس  ارنست کالتنبرنر  یواخیم فون ریبنتروپ  هیوستون استیوارت چمبرلین  آلفرد روزنبرگ  ویلهلم فریک  رودلف هوس  هانس فرانک  یوزف منگله  والتر داره  بالدور فن شیراخ  ارنست روم  دیتریش اکارت  گوتفرید فدر  ارنست هانف استنگل  یولیوس اشترایشر  هرمان اسر  جورج لینکلن راکول  |  |
| مطالب مرتبط |  سلام نازی  صلیب شکسته  نازیسم سری  سیاستمداران جناح راست  واژه‌نامه آلمان نازی  داروینیسم اجتماعی  جنبش فلکیش  نئونازیسم  استورم‌فرونت  |  |
   :    
کارل برانت، پزشک شخصی هیتلر و سازمان دهنده عملیات تی ۴
بیمارستان روانی شونبرون، ۱۹۳۴. عکس از عکاس اس اس فرانتس بائر
مرکز اتانازی هارتیم که در آن بیش از ۱۸۰۰۰ نفر کشته شدند.
اتاق گاز در هادامار
سید صباح زنگنه

| سید صباح زنگنه | سید صباح زنگنه |
| --- | --- |
نماینده دوره اول مجلس شورای اسلامی: نماینده دوره اول مجلس شورای اسلامی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۳۰ کربلا،
سید صباح زنگنه (۱۳۳۰) نماینده حوزه انتخابیه شیراز در مجلس اول شورای اسلامی بود.
او پس از نمایندگی دور اول مجلس شورای اسلامی مسوولیت‌هایی متعدی را برعهده داشت ک از میان آنها می‌توان به تأسیس و ریاست نمایشگاه کتاب تهران در دهه ۱۳۶۰ و همچنین معاونت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در دوره وزارت سید محمد خاتمی اشاره کرد. او همچنین در این دوران از کسانی بود که با امضای نامه‌ای محرمانه به نخستین رهبر ایران خواهان رفع اتهام و آزادی بهزاد نبوی در جریان پرونده انفجار مقر نخست‌وزیری شد.
تاریخجه انتخاباتی

| دوره نمایندگی | تعداد رای | درصد آراء |
| --- | --- | --- |
| اول | ۱۵۳٬۷۲۷ | ۷۲٫۹ |
طینوج

| طینوج | طینوج |
| --- | --- |
روستا: روستا
پل طینوج: پل طینوج
کشور: ایران
استان: قم
شهرستان: قم
بخش: خلجستان
دهستان: دستجرد
بنیان‌گذاری: قبل از اسلام
جمعیت: ۶۱ نفر (سرشماری ۹۵)
طینوج یا جهرود روستایی از توابع بخش خلجستان استان قم ایران است.
عمده محصولات این روستا گردو، بادام، انگور و… است؛ شغل اهالی این روستا زراعت و دامداری است.
میراث باستانی و فرهنگی

تپه‌ای بنام تپه عمر - این تپه مربوط به دوران هخامنشیان بوده و نام دیگر ان تپه گبرها می‌باشد.
●==آب انبار== این روستا دارای آب انبار قدیمی که  در مجاورت کاروانسرا است که الان بی استفاده است
پل طینوج

پل طینوج در گذشته محل عبور کاروان‌ها به عتبات بوده‌است اما در حال حاضر اهالی روستا برای رفتن به باغات از آن استفاده می‌کنند. طول پل ۵/۲۷ متر و عرض آن ۳/۴۰ و ارتفاع آن ۶۰/۶ متر است. این پل در غرب کاروانسرای طینوج احداث شده‌است و قدمت آن به دودمان صفویه می‌رسد. در گذشته نه چندان دور به این پل به دلیل بنای آن در دوران صفویه پل شاه عباسی نیز گفته می‌شده‌است و استفاده از این واژه همچنان رواج دارد.
این پل به همت خیرین روستا و زیر نظر سازمان میراث فرهنگی استان قم مرمت و بازسازی شد.
کاروان‌سرای طینوج

کاروانسرای طینوج در زمان دودمان صفویه بنا شده‌است و آن را کاروان‌سرای شاه‌عباسی نیز می‌نامند.
مکان‌های تفریحی

از مراکزتفریحی، پاکوره، رزوه، جوب پایین، میرآباد، باغ رحیم، باغ میرزا مقصود، ملک بند - که امروزه در محاوره به ان ملیک بک می‌گویند ضمناً رودخانه این روستا که جهرود نامیده می‌شود از مکانهای دیدنی این روستا می‌باشد.
لغات و اصطلاحات متمایز

جوق:جوی، ورگاه:جایی که باعث تغیر مسیر آب می‌شود، ماغال:حرف تعیین در بین جملات، مند:بند، اقر کردی:در حال سفری، یویو:به افراد ساده گفته می‌شود، امونصاف:به افراد ساده لوح گفته می‌شود، جده:جاده، ملیچ:گنجشک، گربه تیغی:جوجه تیغی، آزار بزنه: در پاسخ به اظهار نظر بیهوده افراد گفته می‌شود
مشاهیر

ملا هادی دانه چین فیلسوف، منجم، شاعر، ریاضیدان و طبیب نامدار اواخر قرن ۶ و اوایل قرن ۷ هجری شمسی است.
خواجه نصیر الدین طوسی فیلسوف، منجم،ریاضی دان قرن ۶ هجری شمسی بود، که در روستای جهرود به دنیا آمد.
خواجه نصیر الدین طوسی به بسیاری از روایت ها در روستای طینوج به دنیا آمده اهالی روستا معتقد هستند در روستای طینوج به دنیا امده دلیلش هم بودن شباهت اسم طوسی به طینوج است البته شاید دلیل قانع کننده نباشد اما مردم زیادی به این روایت معتقد هستند
میرزا ابراهیم رئیس از سرشناسان منطقه جهرود و همچنین رئیس سازمان پست و تلگراف قم در دوران رضا خان پهلوی.
کوچه و محله‌ها

میدان اصلی طینوج، محله بالا، محله پایین، لب جوب، کوچه تاریکه، سینه ایستکون، میرآباد، سه راه پااستل، جوب پایین، محله قلعه، کمر، رزوه. سیاه پشته گسکان جنداب - ملک بند که در محاوره ملیک بک می‌گویند.
خانم دکتر رفته پیش جناب سرهنگ!

| خانم دکتر رفته پیش جناب سرهنگ! | خانم دکتر رفته پیش جناب سرهنگ! |
| --- | --- |
کارگردان: میکله ماسیمو تارنتینی
نویسنده: فرانچسکو میلیتسیا میکله ماسیمو تارنتینی
بازیگران: لینو بانفی نادیا کاسینی
موسیقی: فرانکو کامپانینو
فیلم‌بردار: ماریو ولپیانی
تدوین‌گر: ائوجنیو آلابیزو
تاریخ‌های انتشار:  ۱۹۸۰ (۱۹۸۰)  
مدت زمان: ۸۷ دقیقه
کشور: ایتالیا
زبان: ایتالیایی 
خانم دکتر رفته پیش جناب سرهنگ! (انگلیسی: La dottoressa ci sta col colonnello) یک کمدی سکسی سبک ایتالیایی به کارگردانی میکله ماسیمو تارنتینی است که در سال ۱۹۸۰ منتشر شد.
این فیلم از سری‌فیلم‌های «خانم دکتر» است که به‌واسطهٔ ادویژ فنش بر سر زبان‌ها افتاد.
بازیگران

نادیا کاسینی
لینو بانفی
آلوارو ویتالی
مالیسا لونگو
انتسو آندرونیکو
دینو کاسیو
برونو مینیتی
لوچو مونتانارو
توماس رودی
خلاقیت

یک تصویر از لامپ روشن نماد وجود خلافیت است.
خلاقیت یا آفرینندگی توان ساختن یا خلق نمودن چیزی نو است، راهکاری نو برای حل یک مشکل، یک روش یا یک دستگاه نو، یا یک شیء یا فرم نو هنری. «خلاقیت بشر تعریفی از قابلیت‌های اقتصاد، زندگی، فناوری، صنایع نو، ثروت نو و کلیهٔ چیزهایی است که از یک اقتصاد خوب جریان می‌گیرند. خلاقیت چند وجهی و چند بعدی است. فقط محدود به یک نوآوری فناورانه یا یک مدل کسب‌وکار نوین نیست. چیزی نیست که بتوان آن را در یک جعبه نگه داشت و هنگامی که کسی وارد دفتر کار می‌شود آن را باز نمود. خلاقیت شامل انواع متمایز فکرکردن و عاداتی است که بایستی هم در افراد و هم در جامعه گرداگرد آن‌ها کاشته شود.»
طراحی رقص شخصی در تئاتر تجربی که خلاقانه و توسط بازیگر طراحی میگردد
خلاقیت مهم‌ترین و اساسی‌ترین قابلیت و توانایی انسان و بنیادی‌ترین عامل ایجاد ارزش است که در همهٔ ابعاد و جوانب زندگی وی نقش کاملاً حیاتی ایفا می‌کند. خلاقیت و نوآوری از والاترین ویژگی‌های انسان است. همهٔ علوم، تولیدات، فناوریها، صنایع، ابداعات، اختراعات، هنرها، ادبیات، موسیقی، معماری و به‌طور کلی اساس انواع تمدن‌ها از ابتدا تاکنون و کلیهٔ دستاوردهای بشری، جلوه‌های گوناگونِ خلاقیت و نوآوری است. تمدن انسانی و زندگی وی بدون خلاقیت امکان‌پذیر نیست. توسعه خلاقیت  هر فردی میلیاردها سلول مغزی دارد و ما انسانها تنها از یک میلیونیوم ان سلولها در زندگی بهره میگیریم حتی نامدارترین دانشمندان هم از تعداد کمی سلول مغزی خود استفاده میکنند . پس همه ما اگر راهی را برای بهره گیری بیشتر از سلولهای مغزی خود پیدا کنیم میتوانیم خلاق باشیم . این راه در ادبیات کارآفرینی خلاقیت نام  دارد
نام

خلاقیت در عربی معادل واژه ابداع است که در زبان فارسی ابداع مترادف خلق (خروجی خلاقیت) است.