نورون حرکتی
آناتومی و فیزیولوژی > نورون های حرکتی سوماتیک

نورون های حرکتی از سیستم عصبی مرکزی سرچشمه می گیرند، آکسون های خود را به عضلات اسکلتی  (مثل عضلات اندامها، شکم و عضله های بین دنده ای) که در حرکت دخیل هستند، منتقل می کنند. سه نوع این نورون های عصبی عبارتند از نورون های وابران آلفا، نورون های وابران بتا و نورون های وابران گاما. برای نشان دادن جریان اطلاعات از سیستم عصبی مرکزی (CNS) به مناطق پیرامونی، این نورونها را وابران می نامند.
نورون های حرکتی آلفا، فیبرهای عضلانی خارج دوکی را عصب دهی می کنند که اصلی ترین عامل تولید نیرو در عضله هستند. بدن سلولی آنها در شاخ شکمی نخاع است و بعضی اوقات آنها سلول های شاخ شکمی نامیده می شوند. یک نورون حرکتی ممکن است به‌طور میانگین با 150 فیبر عضلانی سیناپس شود. نورون حرکتی و تمام فیبرهای عضلانی که به آن متصل می شوند، یک واحد حرکتی هستند. واحد های حرکتی به سه دسته تقسیم می شوند: مقاله اصلی: واحد حرکت
واحدهای حرکتی کند (S) فیبرهای عضلانی کوچک را تحریک می کنند که به کندی منقبض می شود و مقدار کمی انرژی فراهم می کند اما در برابر خستگی بسیار مقاوم اند بنابراین از آنها برای حفظ انقباض عضلانی، همچون عمود نگه داشتن بدن استفاده می شود. آنها انرژی خود را از روشاکسیداتیو  بدست می آورند و از این رو به اکسیژن نیاز دارند. آنها را همچنین فیبرهای قرمز می نامند.
واحدهای حرکتی به سرعت خسته شونده (FF) جمعیت عضلانی بزرگتری را تحریک می کنند، گروهی که مقدار زیادی نیرو وارد می کنند اما به سرعت خسته می شوند. آنها برای کارهایی که به انرژی  سوزی زیاد و ناگهانی نیاز دارند مانند پریدن یا دویدن، استفاده می شوند. آنها انرژی خود را از روش قندکاف  بدست می آورند و بنابراین به اکسیژن نیاز ندارند. آنها را فیبرهای سفید نیز می نامند.
واحدهای حرکتی مقاوم در برابر خستگی سریع جمعیت های عضلانی با سایز متوسط را تحریک می کنند که آنها به سرعت واحدهای حرکتی FF عکس العمل نشان نمی دهند اما می توانند زمان طولانی تری را حفظ کنند (همان‌طور که در نام ذکر شده است) و نیروی بیشتری را نسبت به واحدهای حرکتی S ارائه دهند. این دسته برای بدست آوردن انرژی از هردو روش اکسیداتیو و قندکافت استفادی می کنند.
علاوه بر انقباض ارادی عضله اسکلتی، نورون های حرکتی آلفا به تونوس عضلانی، نیروی مداوم تولید شده توسط عضله غیر انقباضی برای مخالفت با کشش، کمک می کنند. هنگامی که یک عضله کشیده می شود، نورون های حسی داخل دوک عضلانی، درجه کشش را تشخیص می دهند و سیگنالی را به CNS ارسال می کنند. CNS نورون های حرکتی آلفا را در نخاع فعال می کند که باعث انقباض فیبرهای عضلانی خارج دوکی می شود و در نتیجه در برابر کشش بیشتر مقاومت می کند. به این فرایند، بازتاب کشش نیز گفته می شود.
نورون های حرکتی بتا فیبرهای عضلانی داخل دوکی دوک عضلانی را با تضمین فیبر دوکی، عصب دهی می کنند. دو نوع نورون حرکتی بتا وجود دارد: انقباض کند – اینها فیبرهای خارج دوکی را عصب دهی می کنند. انقباض سریع – اینها فیبرهای داخل دوکی را عصب دهی می کنند.
نورون های حرکتی گاما فیبرهای عضلانی داخل دوکی موجود در دوک عضله ای را عصب دهی می کنند. آنها حساسیت دوک به کشش عضله را تنظیم می کنند. با فعال شدن نورون های گاما فیبرهای عضلانی داخل دوکی منقبض می شود بنابراین تنها یک کشش کوچک برای فعالسازی نورون های حسی دوکی  و عکس العمل کشش نیاز است. دو نوع نورون حرکتی گاما وجود دارد: پویا – اینها بر فیبرهای Bag1 تمرکز می کنند و حساسیت پویا را افزایش می دهند. استاتیک – اینها بر فیبرهای Bag2 تمرکز می کنند و حساسیت به کشش را افزایش می دهند.
عوامل تنظیمی نورون های حرکتی تحتانی
اصل اندازه – این مربوط به سومای نورون های حرکتی است. این اصل نورون های بزرگتر را محدود می کند تا سیگنال های تحریکی بزرگتری را به منظور تحریک فیبرهای عضلانی ای که آنها را عصب دهی می کند، دریافت کنند. با کاهش غیرضروری به کار گیری فیبر عضلانی، بدن قادر است مصرف انرژی را بهینه کند.
جریان مداوم داخلی (PIC)  - تحقیقات اخیر بر روی حیوانات نشان داده است که جریان مداوم یونها مانند کلسیم و سدیم از طریق کانال های موجود در سوما و دندریت ها بر ورودی سیناپس تاثیر می گذارند. یک روش جایگزین برای برای فکر کردن در این مورد این است که نورون پس-سیناپسی قبل از دریافت تکانه، در حال آماده شدن است.
بعد از هایپرپلاریزاسیون (AHP) – روشی مشخص شده است که نشان می دهد نورون های حرکتی کند برای مدت طولانی تری AHP های شدید دارند. یک راه برای به خاطر سپردن این موضوع این است که فیبرهای عضلانی کند می توانند برای مدت طولانی تری منقبض شوند، بنابراین منطقی است که نورون های حرکتی مربوط با نرخ کمتری فایر کنند.