stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
همجنس‌گرایی و روان‌شناسی
مشاوره و روان‌درمانی > روان‌درمانی حمایت‌کننده از همجنس‌گرایان

روان‌درمانی حمایت‌کننده نوعی از روان‌درمانی برای مراجعه‌کنندگان همجنس‌گراست که آن‌ها را به پذیرش گرایش جنسی خود تشویق می‌کند. تلاش برای تغییر همجنس‌گرایی به دگرجنس‌گرایی یا از بین بردن رفتارهای جنسی و علاقهٔ مراجعه‌کننده به اشخاص همجنس، برخلاف اصول روان‌درمانی حمایت‌کننده از همجنس‌گرایان است. انجمن روان‌شناسی آمریکا و جامعه روان‌شناسی بریتانیا در مورد روان‌درمانی حمایت‌کننده دستورالعمل‌ها و راهنماهایی برای درمان‌گران منتشر کرده‌اند. دستورالعمل رسمی انجمن روان‌شناسی آمریکا در مورد روان‌درمانی مراجعین همجنس‌گرا و دوجنس‌گرا شامل ۲۱ بند می‌شود و ۶ اصل ابتدایی آن عبارتند از:
روانشناس باید از تأثیر ننگ اجتماعی (تعصب، تبعیض، و خشونت) و مظاهر جانبی آن‌ها بر زندگی مراجعه‌کنندگان همجنس‌گرا و دوجنس‌گرای خود آگاه باشد.
روانشناس باید درک کند که گرایش‌های همجنس‌گرایانه یا دوجنس‌گرایانه بیماری روانی نیستند.
روانشناس باید درک کند که احساسات، رفتارها، و امیال همجنس‌گرایانه جنبه‌هایی متفاوت ولی عادی از جنسیت در انسان‌ها هستند و تلاش در جهت تغییر گرایش جنسی موفق یا ایمن گزارش نشده‌است.
روانشناس باید بداند که رفتار و دانش او دربارهٔ مسائل و مشکلات مربوط به همجنس‌گرایان و دوجنس‌گرایان ممکن است در برآورد و درمان بیمار تأثیرگذار باشد، و باید در هنگام نیاز دست به مشورت یا ارجاع بیمار بزند.
روانشناس باید در نظر داشته باشد که مراجعه‌کنندگان دوجنس‌گرا نسبت به دیگران تجربیاتی متفاوت و منحصربه‌خود داشته‌اند.
روانشناس باید هنگام مشاوره با مراجعین همجنس‌گرا و دوجنس‌گرا، قادر باشد مسائل مرتبط با گرایش جنسی را با مسائل مربوط به هویت جنسیتی تمیز دهد.
رعایت این اصول و کمک به مراجعه‌کننده برای پذیرش هویت همجنس‌گرایانهی خود، در بهبود فرد از مشکلات روانی یا سوءمصرف مواد اهمیت فراوان دارد.
مشاوره و روان‌درمانی > زوج‌درمانی

در بسیاری از موارد، مشکلاتی که زوج‌ها با آن روبرو می‌شوند بین گرایش‌های جنسی مختلف مشترک است، ولی مراجعین دگرباش علاوه بر مشکلاتی که معمولاً زوج‌های دگرجنس‌گرا دارند، با همجنس‌گراهراسی، دگرجنس‌گراسالاری، و دیگر سرکوبی‌های اجتماعی نیز دست به گریبانند. افراد در زوج‌های همجنس ممکن است در مراحل متفاوتی از آشکارسازی باشند و این برایشان مسئله‌ساز گردد. بسیاری از اوقات، زوج‌های همجنس‌گرا برخلاف زوج‌های دگرجنس‌گرا از سرمشق مناسبی برای الگوبرداری یک رابطهٔ موفق برخوردار نیستند. این امر ممکن است باعث شود زوج‌های همجنس‌گرا نقش‌های جنسیتی کلیشه‌ای در روابط دگرجنس‌گرایانه را در رابطهٔ خود بازسازی کنند و این کار لزوماً برای حفظ رابطهٔ آنان مفید نباشد.
عدهٔ زیادی از مردان و زنان دوجنس‌گرایی که ازدواج میان‌گرایشی کرده‌اند، ممکن است به دلیل وجود احساسات همجنس‌گرایانه یا عمل نمودن به این احساسات دچار درگیری و مشکل شوند. درمان‌گر برای کمک به این اشخاص باید به او کمک کند آرامش خود را به دست آورده و احساسات همجنس‌گرایانه‌اش را به عنوان جزئی از خود بپذیرد و راه‌های مختلف بیان احساسات همجنس‌گرایانه و دگرجنس‌گرایانه‌ی خود را در زندگی روزمره بیازماید. مشاور باید به جای تمرکز کردن بر طلاق یا حفظ ازدواج، به فرد کمک کند تا واقعیت‌های زندگی مشترک خود را بسنجد و با کشف امیدها و انگیزه‌هایش برای ترک یا حفظ ازدواج، تصمیم نهایی در این مورد را خود بگیرد.
تظاهرکننده‌ای مذهبی در آمریکا با شعار «خدا از کونی‌ها متنفر است.»
شرکت‌کننده‌ای در رژه افتخار ۲۰۱۵ نیوکاسل با شعار «ما بچه‌های سربلند مادران دگرباشمان هستیم.»
چشمه سفید (دالاهو)

| چشمه سفید | چشمه سفید |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: کرمانشاه
شهرستان: دالاهو
بخش: مرکزی
دهستان: حومه کرند
جمعیت: ۳۷۴ نفر (سرشماری ۹۵)
چشمه سفید (به کُردی: کیه‌نی چه‌رمی Kyenî Çermî)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان دالاهو استان کرمانشاه ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان حومه کرند قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۱۰۳خانوار) ۴۳۲نفر بوده‌است.
مدرسه حسن فرسام

در مهر ۱۳۹۷ مدرسۀ دکتر حسن فرسام که با هزینۀ وی ساخته شده‌است افتتاح شد.
تصاویری از مدرسۀ حسن فرسام در چشمه‌سفید در شهرستان دالاهو در استان کرمانشاه.
منبع

«: کمیته تخصصی نام نگاری و یکسان سازی نام های جغرافیایی ایران :». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۹ اوت ۲۰۱۱. دریافت‌شده در ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۱.
↑  درگاه ملی آمار
امینا یاهوویچ

خواننده، ترانه‌سرای و بازیگر صربستانی-ترکی (متولد ۱۹۸۲)
| امینا یاهوویچ Emina Jahović | امینا یاهوویچ Emina Jahović |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۱۵ ژانویهٔ ۱۹۸۲ ‏(۴۳ سال) صربستان
ژانر: پاپ، دانس پاپ
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۰ تا کنون
وبگاه: http://www.eminaweb.com
امیلیا "امینا" یاهوویچ (سیریلیک صربی: Емилија "Емина" Јаховић, تلفظ [emǐːna jâːhovit͡ɕ]; متولد ۱۵ ژانویه ۱۹۸۲)، خواننده، ترانه‌سرا، بازیگر و بازرگان صربستانی-ترکیه بوسنیایی الاصل است. او که در نووی پازار به دنیا آمده و بزرگ شده است، اولین ضبط خود را در سال ۲۰۰۲ انجام داد و پنج آلبوم استودیویی منتشر کرد: Tačka (۲۰۰۲)، نسبت به قبل (۲۰۰۵)، ویلا (۲۰۰۹)، متامورفوزا (۲۰۱۴) و Dalje (۲۰۱۶).
یاهوویچ در خارج از حرفه خوانندگی خود، بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۴ در نقش لاله تاشکیران ایلگاز در مجموعه تلویزیونی عمر گل لاله بازی کرد. او همچنین به عنوان داور در مسابقات خوانندگی ایکس فاکتور آدیرا (۲۰۱۳) و ستاره نوظهور ترکیه (۲۰۱۶) حضور داشت.
زندگی‌نامه و تحصیلات

امینا یاهوویچ در ۱۵ ژانویه ۱۹۸۲ در نووی پازار در یک خانواده مسلمان بوسنیایی به دنیا آمد. مادرش سنیا که به عنوان پزشک اطفال کار می کرد و پدرش نصرت که متخصص قلب بود. او دو خواهر و برادر بزرگتر از جمله مرصاد ترکجان بازیکن ان‌بی‌ای دارد. امینه پدرش را در سیزده سالگی از دست داد. او از دوران راهنمایی شروع به تحصیل در مدرسه موسیقی کرد و در دبیرستان به درس تئاتر پرداخت. یاهوویچ در نهایت مدرک لیسانس مدیریت را از دانشگاه براچا کاریچ بلگراد دریافت کرد.
حرفه

او در سال ۲۰۰۲ با گروه بوسنی در مسابقه یوروویژن شرکت کرد و همچنین در سال ۲۰۱۰ با گروه صربی در یوروویژن. او یکی از خوانندگان معروف در یوگسلاوی سابق نیز می‌باشد. او هم‌اکنون بازیگر نقش لاله در مجموعه تلویزیونی عمر گل لاله می‌باشد، هرچند از بعد از ۱۶ قسمت بنا به دلایلی از این مجموعه تلویزیونی خارج می‌شود.
کار بشردوستانه

یاهوویچ به عنوان یک هنرمند پردرآمد در بالکان، در فعالیت‌های بشردوستانه و خیریه‌های مختلفی شرکت می‌کند.
یاهوویچ چهره رسمی کمپین بنیاد بشردوستانه HRH ولیعهد کاترین برای مبارزه با سرطان سینه بود. یاهوویچ در ۷ اکتبر ۲۰۰۹ در کاخ سفید توسط کاترین، ولیعهد یوگسلاوی، که همسر ملکه مدعی یوگسلاوی است، به عنوان چهره کمپین سلامت معرفی شد.
زندگی شخصی

او به غیر از صربی زبان مادری خود، ادعا می‌کند که کاملا به انگلیسی و ترکی مسلط است و روان صحبت می‌کند و کمی بلغاری و اسلوونیایی صحبت می‌کند.
جاهوویچ زمانی که ۱۷ سال داشت با یکی دیگر از ساکنان نووی پازار، علاالدین جولوویچ ازدواج کرد. با این حال، آنها تنها شش ماه بعد زمانی که پدر همسر یاهوویچ، رستم جولوویچ، با جاه طلبی‌های او برای تبدیل شدن به یک خواننده حرفه‌ای مخالفت کرد، طلاق گرفتند.
در ۱۳ ژانویه ۲۰۰۸۸، جاهوویچ با خواننده مصطفی صندل ازدواج کرد که در ژوئیه ۲۰۰۷ در بودروم، موغله با وی آشنا شد. بعد از ازدواج به امینا صندل تغیر نام داد. اولین فرزند آنها در ۸ اوت ۲۰۰۸ در استانبول به دنیا آمد. این زوج همچنین در ۲۱ فوریه ۲۰۱۲ صاحب پسر دوم خود شدند. جاهوویچ در سال ۲۰۱۲ تابعیت ترکیه را به دست آورد. او در نهایت در سال ۲۰۱۸ از صندل طلاق گرفت.
نیروگاه شیروان

| نیروگاه سیکل ترکیبی شیروان | نیروگاه سیکل ترکیبی شیروان |
| --- | --- |
کشور: ایران
مختصات: ۳۷°۲۰′۱۸″شمالی ۵۸°۰۳′۱۰″شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۳۳۸۲۸°شمالی ۵۸٫۰۵۲۷۶°شرقی﻿ / 37.33828; 58.05276
وضعیت: واحدهای گازی در حال بهره‌برداری و واحدهای بخار در حال تکمیل
آغاز ساخت: ۱۳۸۳
تاریخ راه‌اندازی: فروردین ۱۳۸۵
گرداننده(ها): شرکت مدیریت تولید برق طرشت
سیکل ترکیبی؟: Yes
توان تولیدی: توان تولیدی
ساخت و مدل: مپنا و آنسالدو ایتالیا
ظرفیت نامی: ۱۴۳۴ مگاوات
پیوندهای بیرونی: پیوندهای بیرونی
ویکی‌انبار: 
[ویرایش در ویکی‌داده]: [ویرایش در ویکی‌داده]
نیروگاه سیکل ترکیبی شیروان (در استان خراسان شمالی، در کیلومتر ۱۲ جنوب شرقی شهرستان شیروان - قوچان، احداث ۱۳۸۳)،  یکی از نیروگاه‌های ایران از نوع سیکل ترکیبی با ظرفیت تولید ۱۴۳۴ مگاوات است که شامل ۶ واحد گازی ۱۵۹  مگاواتی از نوع V94/2A و ۳ واحد بخار ۱۶۰ مگاواتی در زمینی به مساحت ۱۲۰ هکتار است.
در حال حاضر این نیروگاه با تمام ظرفیت  ۱۴۳۴ مگاوات در حال تولید است و واحدهای گاز و بخار آن به صورت کامل تکمیل و تحویل بهره بردار گردیده است .
سوخت مورد نیاز نیروگاه گاز طبیعی و سوخت جایگزین آن نفت گاز (گازوئیل) است.
توربین‌های این نیروگاه با همکاری شرکت مدیریت طرح‌های نیروگاهی ایران (مپنا) و آنسالدو ایتالیا در ایران تولید شده‌است.
برق تولیدی این نیروگاه از طریق یک ایستگاه ۴۰۰ کیلوولت به شبکه سراسری متصل می‌شود. همچنین خطوط  ۴۰۰ و ۱۳۲ کیلوولت نیازهای مصرف در اسفراین و نیروگاه طوس و منطقه شیروان و شهرهای همجوار را تأمین می‌کند.
روزشمار ساخت نیروگاه

شروع عملیات اجرایی واحدهای گازی از سال ۱۳۸۳ شروع شد و در سال ۱۳۸۶ آخرین واحد آن سنکرون شد.احداث ۳ واحد بخار این نیروگاه نیز از سال ۱۳۸۹ آغاز و اخرین واحد آن در سال ۱۴۰۰ با شبکه ملی سنکرون شد. با راه‌اندازی واحدهای بخار، راندمان این نیروگاه از ۳۲ به ۵۲ درصد افزایش یافت
تعلل در اجرای مرحله دوم نیروگاه شیروان

عملیات اجرایی نیروگاه سیکل ترکیبی شیروان از اردیبهشت ۱۳۸۳ در شهرستان شیروان شروع شد.
واحد اول توربین گازی این نیروگاه در فروردین ۱۳۸۵ با ظرفیت ۱۵۹ مگاوات وارد شبکه برق کشور شد و واحدهای گازی دیگر به مرور به بهره‌برداری رسیدند و فاز اول آن با ۶ واحد گازی ۱۵۹ مگاواتی تکمیل شد و در حال بهره‌برداری کامل است، اما تکمیل فاز دوم آن به تعویق افتاد.
با گذشت بیش از ۳ سال [تا سال ۱۳۹۱]، تکمیل فاز دوم آن به دلیل کمبود اعتبار به تعویق افتاد که (بنا به گفته کارشناسان) روزانه یک میلیارد تومان خسارت در بر دارد.
دود و بخار حاصل از فعالیت گازی این نیروگاه روزانه از طریق ۶ خروجی اگزوز گازی با قدرت خروج حدود ۵۰ متر وارد جو می‌شود و به علت اینکه ترکیبی از دی اکسید کربن، مونوکسید کربن و ... است علاوه بر آسیب‌های زیست محیطی، به علت عدم استفاده روزانه حدودا یک میلیارد تومان نیز ضرر اقتصادی در بر دارد.
تعلل در اجرای مرحله دوم نیروگاه شیروان > ادعای نماینده شیروان در مورد تخصیص اعتبار

در این رابطه، رئیس کمیسیون اجتماعی مجلس نهم (عبدالرضا عزیزی) در تابستان ۱۳۹۱  گفت:
کل اعتبار مورد نیاز برای راه‌اندازی سه واحد بخار این نیروگاه ۴۳۰ میلیارد تومان بوده و در صورت راه‌اندازی ۳ واحد فوق، این مبلغ ظرف مدت ۴۳۰ روز برگشت داده می‌شود.

اجرای مرحله دوم نیروگاه سیکل ترکیبی با وجود خرید برخی تجهیزات به علت عدم تخصیص اعتبار همچنان به تعویق افتاده و در بهترین حالت آن تنها ۱۵ درصد پیشرفت فیزیکی دارد، میزان بدهی گاز این نیروگاه همچنان بالاتر می‌رود.
تعلل در اجرای مرحله دوم نیروگاه شیروان > ادعای مدیرعامل شرکت گاز خراسان شمالی

همچنین، در مرداد ۱۳۹۱، مدیرعامل شرکت گاز خراسان شمالی (حسین تقی‌نژاد) گفت:
نیروگاه سیکل ترکیبی شیروان ۴۷ میلیارد تومان بابت گاز مصرفی خود به این شرکت بدهی معوقه دارد. میزان بدهی نیروگاه به شرکت گاز بیش از کل اعتبارات اختصاصی به این شرکت در سال جاری است در حالی که  برق تولیدی این واحد نیروگاهی در شبکه برق استانی و ملی مصرف می‌شود.
به گفته وی نیروگاه سیکل ترکیبی شیروان در استان خراسان شمالی از واحدهای پرمصرف در زمینه سوخت گازی است.
در شهریور ۱۳۹۱، عبدالرضا عزیزی نماینده شیروان در مجلس با اشاره به وضعیت نیروگاه ترکیبی شیروان گفت:
حدود ۷۰۰ میلیارد تومان تجهیزات در این نیروگاه به خاطر نبود بودجه ۲ سال است که مستهلک شده و این پروژه را از فعالیت ساقط کرده است.
ساعت تابستانی

با اینکه این روش توسط اکثر کشورهای جهان مورد استفاده قرار نمی‌گیرد، اما تغییر ساعت تابستانی در بین جهان غرب فراگیر است.
  تابستان نیمکرهٔ شمالی
  تابستان نیمکرهٔ جنوبی
  استفاده می‌شده ولی دیگر نمی‌شود
  هرگز استفاده نشده‌است
تغییر ساعت تابستانی یا صرفه‌جویی در زمان نور روز و هماهنگی ساعت کار اقتصادی (DST) ـ که در بیشتر کشورها با نام ساعت تابستانی نامیده می‌شود ـ به تغییر ساعت در منطقه‌های زمانی گفته می‌شود که موجب طولانی‌تر شدن روز در عصر و کوتاه‌تر شدن آن در صبح می‌شود. این تغییر معمولاً در آغاز بهار هر سال انجام و در پاییز نیز به حالت عادی بازگردانده می‌شود. بسیاری از کشورها برای بهینه‌سازی مصرف انرژی، در فصل بهار و تابستان، ساعت رسمی کشورشان را قدری (معمولاً یک ساعت) به جلو می‌کشند تا ساعات بیشتری از روز با ساعات کاری هم‌خوانی داشته باشد و در ساعات کمتری از روز، نیاز به مصرف انرژی برای تأمین روشنایی وجود داشته باشد.
ایدهٔ ابتدایی این تغییر در دوران مدرن در سال ۱۸۹۵ توسط جرج هادسون مطرح شد و برای نخستین‌بار در زمان جنگ جهانی یکم به اجرا درآمد. بسیاری از کشورها در زمان‌های متفاوت از این شیوه استفاده کرده‌اند. پس از بحران انرژی در دههٔ ۱۹۷۰ میلادی، ساعت تابستانی به صورت گسترده مورد استفاده قرار گرفت و تا امروزه نیز در آمریکای شمالی و استفاده می شود
پیشینه

استفادهٔ بیشتر از نور خورشید در طول روز، برای نخستین‌بار در سال ۱۷۸۴ (میلادی) در کشور فرانسه مطرح شد. در این سال، بنجامین فرانکلین، نویسنده، چاپخانه‌دار، طنزنویس، نظریه‌پرداز سیاسی، سیاستمدار، دیپلمات، فراماسون، رئیس پست، دانشمند همه‌چیزدان، مخترع، فیزیک‌دان، فعال مدنی، از بنیانگذاران ایالات متحده آمریکا، اقتصاددان و وزیرمختار(سفیر) وقت آمریکا در فرانسه طی مقاله‌ای که در یکی از مجلات فرانسه چاپ شد از مردم خواست که صبح‌ها یک ساعت زودتر از خواب بیدار شوند. فرانکلین معتقد بود که به این ترتیب، مردم می‌توانند روزها از روشنایی خورشید استفاده بیشتری کنند و شب‌ها شمع کمتری مصرف نمایند. البته فرانکلین پیشنهادی مبنی بر تغییر ساعت رسمی کشور ارائه نکرد. این پیشنهاد، برای نخستین‌بار در سال ۱۹۰۷ (میلادی) در انگلستان توسط فردی به نام ویلیام ویلِت پیشنهاد شد؛ هرچند که در آن مقطع زمانی عملی نشد. ویلیام به ورزش گلف علاقه‌مند بود و چون به خاطر غروب آفتاب و تاریک شدن هوا مجبور می‌شد بازی را ناتمام رها کند، به فکر کمپین تغییر ساعت افتاد.
اما تغییر ساعت رسمی برای صرفه‌جویی در مصرف انرژی، برای نخستین‌بار در سال ۱۹۱۶ در امپراتوری آلمان عملی شد. بعداً برخی دیگر از کشورها از جمله آمریکا (۱۹۱۸)، بریتانیا، و برخی از کشورهای اروپایی نیز دست به اقدام مشابهی زدند. عاملی که این دولت‌ها را برای استفاده از این روش متقاعد نمود، کمبود شدید انرژی در دورهٔ جنگ جهانی یکم بود.
اکنون هفتاد و هفت کشور جهان با استفاده از این روش، ساعات رسمی خود را تنظیم می‌کنند. اما زمان جلو و عقب کشیدن در تمامی کشورها یکسان نیست؛ برای نمونه، کشورهای اروپایی از آخرین یکشنبهٔ ماه مارس تا آخرین یکشنبهٔ ماه اکتبر و آمریکا و کانادا از دومین یکشنبهٔ ماه مارس تا نخستین یکشنبهٔ ماه نوامبر (به مدت هفت ماه) ساعت رسمی خود را جلو می‌کشند.
در برخی از مقاطع زمانی، برخی از کشورها تغییر ساعت رسمی خود را در بازهٔ زمانی بیشتری انجام داده‌اند؛ برای نمونه، آمریکا در سال‌های ۱۹۷۵ و ۱۹۷۶ زمان تغییر ساعت رسمی را دو ماه جلو انداخت و دولت بریتانیا نیز در خلال جنگ جهانی دوم، ساعت‌ها را دو ساعت جلو می‌کشید.
این در حالی است که بررسی‌های اخیر نشان می‌دهد که این تغییر ساعت بیشتر داری تأثیر اسمی نه واقعی است. از آغاز سال ۲۰۱۱ پژوهش در مورد تأثیر تغییر ساعت ۷۰۰ درصد رشد داشته‌است؛ ولی بیشتر کشورها همچنان بر این امر اصرار دارند. اما کشورهای پیشرفته و پرجمعیتی مثل ژاپن، چین، و هند این تغییرات را اعمال نمی‌کنند.
پذیرش

تغییر ساعت، هم مورد ستایش و هم مورد انتقاد قرار گرفته‌است. به دلیل بهره‌برداری از زمان پس از ساعات کاری، افزوده شدن طول روز پیش از عصر به سود خرده‌فروش‌ها، مسابقات ورزشی و دیگر فعالیت‌ها است. اما می‌تواند برای برنامه‌های سرگرمی و دیگر برنامه‌های مرتبط مشکل ایجاد کند. در حالی که هدف ابتدایی تغییر ساعت تابستانی کاستن مصرف انرژی در ساعات اوج مصرف و کاهش استفاده از لامپ رشته‌ای بود؛ اما شیوه‌های گرمایش و سرمایش مدرن تا اندازه زیادی متفاوت است و به همین دلیل بررسی‌ها در مورد چگونگی تأثیر این شیوه بر مصرف انرژی، اغلب محدود و متناقض هستند.
تغییر ساعت تابستانی، امروزه با چالش‌های دیگری نیز روبرو شده‌است. پیچیده‌تر شدن حفظ زمان موجب اختلال در دیدارها، پرداخت صورت‌حساب، حسابرسی، تجهیزات پزشکی، و تجهیزات سنگین و همچنین الگوی خواب افراد می‌شود. نرم‌افزارها به‌طور معمول می‌توانند ساعت را به‌طور خودکار تنظیم کنند؛ اما این قابلیت به خصوص در زمان تغییر ساعت تابستانی بیشتر محدود و دارای خطا است.
تغییر ساعت در ایران

مقالهٔ اصلی: قانون تغییر ساعت رسمی ایران
در ایران، برای نخستین بار، پیش از انقلاب ۱۳۵۷ ساعت رسمی به ساعات تابستانی و زمستانی تقسیم شد. پس از انقلاب، این روند به حالت تعلیق درآمد.
در سال ۱۳۷۰ (در زمان ریاست جمهوری اکبر هاشمی رفسنجانی) بر پایه محاسباتی، هیئت دولت ایران مصوبه‌ای را به تصویب رساند که طی آن ساعت رسمی کشور همه ساله در یکم فروردین یک ساعت جلو کشیده شود و در سی و یکم شهریور به حالت عادی بازگردد. ادامه بررسی‌ها در آن دوره نشان داد که نزدیک به ۱۰۰ مگاوات کاهش مصرف در زمان اوج مصرف حاصل شده‌است. اما دولت محمود احمدی‌نژاد در اسفند ۱۳۸۴ این مصوبه را ابطال نمود. غلامحسین الهام سخنگوی وقت دولت، در زمان اعلام این تصمیم دولت اعلام نمود که بررسی کارشناسانه‌ای مبنی بر این که تغییر ساعت در کشور منجر به صرفه‌جویی در مصرف انرژی در کشور شده باشد وجود ندارد. وی دلیل لغو مصوبه پیشین هیئت دولت را «سردرگمی بخش‌های زیادی از جامعه در اثر تغییر ساعت رسمی کشور» و «عدم وجود بررسی‌های دقیق و کارشناسانه برای تأیید صرفه‌جویی در مصرف برق با روش تغییر ساعت» اعلام نمود. این ادعا در حالی مطرح می‌شد که مدتی پیش از آن مدیر دفتر مدیریت مصرف برق شرکت توانیر از کاهش ۱٫۵ درصدی مصرف برق با تغییر ساعت رسمی کشور در یکم فروردین خبر داده بود و میزان این صرفه‌جویی ظرف ۶ ماه را بیش از ۷۵ گیگاوات ساعت تخمین زده بود. همچنین برخی نمایندگان مجلس در موافقت با توقف تغییر ساعت، ثابت بودن ساعت را کمکی به بجا آوردن فریضه‌های دینی و کم کردن اتلاف زمان بین نماز و ساعت کار معرفی کردند.
پس از آن در سال‌های ۱۳۸۵ و ۱۳۸۶ نمایندگان مجلس شورای اسلامی، طرح‌هایی را در دستور کار خود قرار دادند تا دولت را مکلف به تغییر ساعت رسمی کشور در شش‌ماهه نخست سال نمایند اما در نهایت این طرح‌ها به‌صورت قانون در نیامدند. این در حالی بود که منابع مختلف پیشنهادهای مختلفی، همچون تاریخ‌هایی تازه برای آغاز و پایان تغییر ساعت در سال را مطرح می‌کردند.
در روز ۳۱ مرداد ۱۳۸۶ قانونی مشتمل بر یک مادهٔ واحده مبنی بر تغییر ساعت رسمی کشور به تصویب مجلس شورای اسلامی رسید؛ بنابراین قانون، ساعت رسمی کشور هر سال در ساعت ۲۴ روز یکم فروردین یک ساعت به جلو کشیده می‌شود و در ساعت ۲۴ روز سی‌ام شهریور به حالت قبلی برگردانده می‌شود.
در نهایت در تاریخ ۱ خرداد ۱۴۰۱ ساعت تابستانی در ایران رسماً ابطال شد و این قانون از سال ۱۴۰۲ لازم اجرا است و دیگر ساعت ایران تغییر نخواهد کرد.
قانون لغو تغییر ساعت در ایران

تعدادی از نمایندگان دوره یازدهم مجلس شورای اسلامی ایران طرحی را تدوین کردند که به موجب آن قانون تغییر ساعت رسمی کشور مصوب سال ۱۳۸۶ مجلس شورای اسلامی را لغو و تغییر ساعت رسمی کشور اتفاق نیفتد. طرح مذکور پس از بررسی در صحن علنی مجلس شورای اسلامی در تاریخ ۲۴ اسفند ۱۴۰۰ تصویب شد اما به دلیل ابهاماتی که شامل مشخص نبودن زمان اجرای قانون و مشخص نبودن اختیار دولت در ارتباط با صلاحیت تصمیم‌گیری برای تغییر ساعت می‌شد مورد تأیید شورای نگهبان قرار نگرفت و پس از برگشت به مجلس و رفع ابهامات در تاریخ ۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۱ شورای نگهبان طرح مذکور را خلاف موازین شرع و قانون اساسی تشخیص نداد و این طرح به قانون تبدیل شد. این طرح به وسیله رئیس‌جمهور سید ابراهیم رییسی در تاریخ ۱ خرداد ۱۴۰۱ به تمام نهادهای دولتی و حاکمیتی ابلاغ شد و از تاریخ ۱ فروردین ۱۴۰۲ لازم‌الاجراست و تا آن زمان دولت ایران باید مقدمات، فرایند و زیرساخت‌های لازم را فراهم کند.
تغییر ساعت در کشورهای جهان

در حال حاضر بیش از هفتاد کشور جهان از قانون تغییر ساعت تابستانی استفاده می‌کنند که شامل لیست زیر است:
ایالات متحده آمریکا
کانادا
مکزیک
کوبا
شیلی
استرالیا
نیوزلند
بریتانیا (انگلستان، اسکاتلند، ولز، ایرلند شمالی)
هلند
ایرلند
ایسلند
پرتغال
اتریش
فرانسه
آلمان
ایتالیا
مجارستان
سوئد
نروژ
لهستان
اسپانیا
سوئیس
بلغارستان
استونی
فنلاند
یونان
اوکراین
لتوانی
لتونی
رومانی
اسرائیل
اردن
ایران
قبلاً استفاده می کرده
لبنان
فلسطین
سوریه
بنجامین فرانکلین
کشتار صبرا و شتیلا

| کشتار صبرا و شتیلا | کشتار صبرا و شتیلا |
| --- | --- |
موقعیت: دو اردوگاه پناهندگان فلسطینی صبرا و شتیلا، غرب بیروت، لبنان
تاریخ: ۱۶ سپتامبر تا ۱۸ سپتامبر ۱۹۸۲ میلادی
گونه حمله: زمینی
کشته‌ها: میان ۷۰۰ تا ۳٬۵۰۰ نفر از فلسطینیان
مرتکبان: شبه‌نظامیان فالانژ لبنانی
انگیزه: ترور بشیر جمیل، رئیس‌جمهور لبنان و رهبر حزب فالانژ (معروف به کتائب)
کشتار صبرا و شَتیلا به مجموعه رویدادهایی گفته می‌شود که از ۱۶ تا ۱۸ سپتامبر ۱۹۸۲ و در درازای جنگ داخلی لبنان، در «اردوگاه پناهندگان فلسطینی» در لبنان به وقوع پیوست و در آن نیروهای لبنانی، از میلیشیاهای اصلی مسیحی در لبنان تحت رهبری سیاستمداری به نام «ایلی حبیقه»، برای انتقام‌گیری از فلسطینیان به‌خاطر ترور بشیر جمیل، رئیس‌جمهور لبنان و رهبر حزب فالانژ (معروف به کتائب)، به دو اردوگاه صبرا و شتیلا در بیروت غربی وارد شدند و بین ۷۰۰ تا ۳٬۵۰۰ نفر که بیشترشان از فلسطینیان و شیعیان لبنان بودند را به قتل رساندند.
از حدود ساعت ۶ بعدازظهر ۱۶ سپتامبر تا ۸ صبح ۱۸ سپتامبر، نیروهای لبنانی در حالی که نیروهای دفاعی اسرائیل اردوگاه فلسطینیان را محاصره کرده بود مشغول کشتار بودند. نیروهای دفاعی اسرائیل به عنوان بخشی از پیشروی اسرائیلی‌ها به سوی غرب بیروت به این میلیشیا دستور داده بود جنگندگان سازمان آزادی‌بخش فلسطین (ساف) را از صبرا و شتیلا پاکسازی کند. در حالی که کشتار در حال وقوع بود، نیروهای دفاعی اسرائیل گزارش‌هایی از جنایاتی که داشت انجام می‌شد دریافت کردند ولی عملی برای متوقف ساختن آن انجام ندادند.
در فوریه ۱۹۸۳، حکومت اسرائیل کمیته کاهان را برای تحقیق دربارهٔ علت و شرایط کشتار صبرا و شتیلا تشکیل داد، و دریافت که کارکنان نظامی اسرائیلی با وجود اطلاع از اعمال میلیشیا در برداشتن گام‌های جدی برای متوقف ساختن کشتارها ناکام بوده‌اند. این کمیسیون اسرائیلی به این نتیجه رسید که نیروهای دفاعی اسرائیل به‌طور غیرمستقیم مسئول این وقایع است، و آریل شارون وزیر وقت دفاع را مجبور کرد بابت «بی‌توجهی به خطر خون ریزی و انتقام» در جریان کشتار استعفا بدهد.
پیش‌زمینه

در ۶ ژوئن ۱۹۸۲ اسرائیل آتش‌بس یک ساله جنگ داخلی لبنان را شکست و حمله‌ای در خاک لبنان صورت داد. هدف اسرائیل از این حمله بیرون، راندن نیروهای سازمان آزادی‌بخش فلسطین از خاک لبنان و تشویق لبنان به انتصاب دولتی بود که با اسرائیل رابطهٔ دوستانه داشته باشد. این حمله به شکست نیروهای فلسطینی و سوری منجر شد. باقی‌ماندهٔ نیروهای فلسطینی در غرب بیروت مستقر شدند. پس از محاصرهٔ طولانی و بمباران در ماه‌های ژوئیه و اوت، ۱۱٬۰۰۰ رزمندهٔ فلسطینی اجازه یافتند بیروت را به سمت مقصدهای مختلف ترک کنند. تضمین‌های بین‌المللی برای حفظ امنیت این رزمندگان و وابستگانشان داده شد؛ اما علی‌رغم این تضمین‌ها، ارتش اسرائیل که غرب بیروت را اشغال کرده بود به فالانژیست‌ها اجازه داد وارد اردوگاه‌های صبرا و شتیلا شوند. حزب فالانژ لبنان از حزب‌های دست راستی لبنان است که متحد اسرائیل به حساب می‌آمد. رهبر این حزب، بشیر جمیل، کوچک‌ترین پسر «پیر جمیل» بود که در دههٔ ۷۰ میلادی، با از میدان به در کردن گروه‌های شبه‌نظامی مسیحی رقیب، نیروهای نظامی مارونی را متحد و جایگاه خود را به عنوان رهبری مقتدر و بی‌رحم تثبیت کرده بود. در سال ۱۹۸۰ او رسماً رهبری حزب را برعهده گرفت. در اوت ۱۹۸۲، علی‌رغم مخالفت مسلمانان لبنان که از او به خاطر خشونت‌های فرقهای دل خوشی نداشتند، پارلمان لبنان او را به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب کرد. در ۱۴ سپتامبر ۱۹۸۲، ده روز پیش از آن که ریاست‌جمهوری بشیر رسماً آغاز شود او در یک بمب‌گذاری کشته شد. دو روز بعد، شبه‌نظامیان مسیحی به رهبری ایلی حبیقه از سوی ارتش اسرائیل اجازه یافتند به اردوگاه‌های پناهندگان «صبرا و شتیلا» وارد شوند.
حمله به اردوگاه

نیروهای فالانژ لبنان از عصر روز پنجشنبه ۱۶ سپتامبر ۱۹۸۲ با محاصرهٔ کامل اردوگاه صبرا و شتیلا به آن یورش برده تا صبح روز شنبه ۱۸ سپتامبر به کشتار در این اردوگاه ادامه دادند؛ کشته‌شدگان این واقعه فلسطینی و لبنانی بودند. نخستین واحد شامل ۱۵۰ فالانژیست پس از عبور از موانع اسرائیلی‌ها از در اردوگاه شتیلا وارد شدند که گروهی از آن‌ها افزون بر سلاح گرم، چاقو نیز به همراه داشتند. قتل‌عام فلسطینی‌ها به این ترتیب آغاز شد و حتی در شب نیز ادامه داشت. آن‌ها به زور وارد خانه‌های مردم شدند و فلسطینی‌های در خواب را به رگبار مسلسل بستند.[نیازمند منبع]
«غازی خورشید» در کتاب خود «تروریسم صهیونیستی در فلسطین اشغالی» می‌نویسد: در خیابانی جسد ۵ زن و چند کودک روی تلی از خاک افتاده بود … از جمله یک زن که مثله شده بود و در کنارش سر بریدهٔ دخترکی با نگاهی خشمگینانه به قاتلانش دیده می‌شد. زن جوانی را دیدم در حالی که کودک شیرخوارهٔ خود را در آغوش گرفته، گلوله‌ها از بدنش عبور کرده و در بدن کودک شیرخوار او نشسته بود. «وجنات زین عبدالطیف» می‌گوید: در روز جمعه به بیمارستان غزه پناه بردم و آن‌ها ما را صبح شنبه محاصره کردند و فلسطینی‌ها را که شامل زنان و کودکان نیز می‌شدند از دیگران جدا کرده و به یک ورزشگاه بردند و در چاله‌هایی که بر اثر بمباران حفر شده بود انداخته و گفتند همه دراز بکشند. سپس بر روی همه آتش گشودند و در آخر با سه بولدوزر بر روی آن‌ها چه زنده و چه مرده خاک ریختند.
روزنامه السفیر به نقل از قاضی دادگاه نظامی وقت اسعد جرمانوس گفته در میان کشته‌های صبرا و شتیلا تعدادی زیادی غیر فلسطینی از جمله ۲۱ ایرانی وجود داشته‌است.
واکنش اسرائیل

دولت اسرائیل با محکوم کردن حادثهٔ کشتار دستور تشکیل کمیتهٔ تحقیقاتی کاهان را در فوریهٔ ۱۹۸۲ میلادی صادر کرد. این کمیتهٔ مستقل در نتایج تحقیقاتش آریل شارون را که فرماندهٔ محلی نیروهای دفاعی اسرائیل در منطقه بود به دلیل سهل‌انگاری و دست‌کم گرفتن واکنش فالانژهای مارونی لبنان، مقصر اعلام کرد.
کمیتهٔ کاهان به ریاست اسحاق کاهن رئیس وقت دادگاه عالی اسرائیل تشکیل شده بود.
قطعنامهٔ سازمان ملل

در ۱۶ دسامبر ۱۹۸۲ مجمع عمومی سازمان ملل متحد با محکوم کردن کشتار آن را نسل‌کشی نامید. این قطعنامه با ۹۸ رأی موافق در مقابل ۱۹ رأی مخالف و ۲۳ رأی ممتنع تصویب شد. تمامی دموکراسی‌های غربی به این قطعنامه رأی ممتنع دادند.
در سال ۱۹۸۳ کمیسیونی به ریاست شان مک‌براید، رئیس وقت مجمع عمومی سازمان ملل متحد، اعلام کرد اسرائیل به عنوان نیرویی که اردوگاه را تحت کنترل داشت، در این خشونت مقصر است.
واکنش‌های جهانی

انتشار خبرهای کشتار صبرا و شتیلا در اروپا، باعث واکنش شدید مردم نسبت به اسرائیل شد. در ایتالیا کارکنان فرودگاه شرکت خطوط هوایی اسرائیل ال عال را تحریم کردند، نشان‌هایی با آرم ستارهٔ داوود و صلیب شکسته پخش شد و مردم شعار «نازیسرائیل» (ادغام‌شدهٔ واژگان نازی و اسرائیل) سر دادند. در فرانسه آموزگاران یکی از بهترین دبیرستان‌ها تمامی کلاس‌ها را تعطیل کرده و طی نامه‌ای به رئیس‌جمهور فرانسه خواهان قطع روابط دیپلماتیک و اقتصادی با اسرائیل شدند.