stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
امپراتوری سلوکی

امپراتوری سِلوکی (به یونانی باستان: Βασιλεία τῶν Σελευκιδῶν، باسیلئا تون سلوکیدون) دولتی یونانی بود که پس از امپراتوری اسکندر و در عصر هلنیستی از ۳۱۲ پ. م تا ۶۳ پ. م بر مناطقی از غرب آسیا حکومت کرد. امپراتوری سلوکی در اوج وسعتش، کشورهای امروزیِ ایران، عراق، کویت، افغانستان، سوریه، اسرائیل و بخش‌هایی از ترکمنستان و ترکیه را در بر می‌گرفت.
از آنجا که اسکندر مقدونی برای خود جانشینی تعیین نکرده بود، پس از مرگش امپراتوری او دچار آشوب‌های فراوان شد و فروپاشید. پس از درگیری‌های طولانی بر سر جانشینی، سرانجام امپراتوری اسکندر سه‌پاره شد و سرزمین‌های آسیایی آن به‌دست یکی از سردارانش به نام سلوکوس افتاد؛ و او سلسلهٔ سلوکیان را بنیان گذاشت. سلوکوس، پس از گشودن بین‌النهرین در سال ۳۱۲ پ. م، نفوذ خود در سراسر منطقهٔ خاور نزدیک باستان گسترش داد، و مدتی بعد توانست تمام این مناطق را، که پیش‌تر در دست شاهنشاهی هخامنشی و اسکندر مقدونی بود، زیر یک پرچم متحد کند.
امپراتوری سلوکی از مراکز بزرگ تمدن هلنیستی به‌شمار می‌رفت. با اینکه سلوکیان با بردباری با آداب و سنت‌های بومی برخورد می‌کردند، زبان و فرهنگ و لباس یونانی در آن اهمیت بالایی داشت، و یونانی‌ها طبقه ممتاز این امپراتوری به‌شمار می‌رفتند و در مقیاس گسترده از یونان مهاجرت کرده و در مناطق مختلف اسکان داده می‌شدند. سلوکیان از غرب با مصر بطلمیوسی بر سر مناطق سوریه و فلسطین در جنگ و منازعه بودند. از طرف شرق، در سال ۳۰۵ پ. م جنگی میان سلوکیان و یک حاکم هندی از دودمان مائوریا، چاندراگوپتا، درگرفت که در پی آن سلوکیان مناطق غرب رود سند را از دست دادند.
در اوایل سده دوم پیش از میلاد آنتیوخوس سوم تلاش‌هایی برای احیای قدرت و شکوه سلوکیان و تسخیر سرزمین یونان انجام داد، اما این تلاش‌ها توسط جمهوری روم و متحدان یونانی‌اش بی‌نتیجه ماند. سلوکیان پس از این شکست وادار به پرداخت غرامت جنگی سنگین و چشم پوشی از ادعا بر مناطق غرب کوه‌های توروس در جنوب آناتولی شدند. این امر نشان دهنده زوال تدریجی امپراتوری سلوکی بود. در اواسط سده دوم پیش از میلاد، مهرداد یکم اشکانی، بخش بزرگی از مناطق شرقی امپراتوری سلوکی را فتح کرد. مناطق شمال شرقی سلوکیان نیز در دست پادشاهی مستقل یونانی باختری قرار گرفت. قلمروی پادشاهان سلوکی پس از این، تا زمان فتح قلمروشان توسط تیگران بزرگ ارمنی در سال ۸۳ پ. م و سرنگونی نهایی توسط پومپه سردار رومی در سال ۶۳ پ. م، به سوریه محدود شد و به حالت نابسامانی به عمر خود ادامه داد.
نام

منابع معاصر، مانند فرمان افتخارآمیز آنتیوخوس اول از ایلیوم، در زبان یونانی دولت سلوکی را هم به عنوان یک امپراتوری ("arche") و هم به عنوان یک پادشاهی ("basileia") معرفی می‌کنند؛ بنابراین فرمانروایان سلوکی به عنوان پادشاهان بابل توصیف می‌شدند.
از سده دوم پیش از میلاد، نویسندگان باستانی از فرمانروایان سلوکی به عنوان پادشاه سوریه، خداوند آسیا، و نام‌های دیگر یاد می‌کردند. شواهد نشان می‌دهد که حاکمان سلوکی خود را به عنوان پادشاه سوریه معرفی می‌کردند. مانند کتیبه آنتیگونوس پسر منوفیلوس، که خود را «دریاسالار اسکندر، پادشاه سوریه» توصیف می‌کند. منظور او از پادشاه سوریه الکساندر بالاس یا اسکندر دوم می‌باشد.
منبع‌شناسی

منابع مکتوب دربارهٔ سلوکی‌ها امروزه تنها به‌صورت پراکنده و اندک باقی مانده‌اند؛ که عمدهٔ آن‌ها از دیدگاه غربی نوشته شده‌اند و به‌ندرت به امورات شرق کوه‌های زاگرس می‌پردازند. از مهم‌ترین این‌ها، به‌ویژه دیودور سیسیلی، پولی‌بیوس، لیوی، و آپیان، که جنگ‌های سوری شامل بررسی‌ای اجمالی از تاریخ امپراتوری سلوکی تا حکومت آنتیوخوس سوم را شامل می‌شود. دیگر شواهد ارزشمند به‌واسطهٔ سکه‌ها، کتیبه‌های بدست‌آمده از شهرهای یونانی، و متون میخی بابلی، به‌ویژه متون معروف به خاطرات نجومی فراهم آمده‌اند؛ همچنین این منابع تنها به‌صورت پراکنده و گاه به گاه به سرزمین‌های ایران می‌پردازند. برخی اطلاعات دربارهٔ گسترش اشکانیان در قلمروی سلوکی را می‌توان در استرابو و ژوستین یافت.
تاریخ سیاسی

تاریخ سلوکی‌ها را می‌توان به چهار دوره تقسیم کرد:
دورهٔ گسترش و به‌دنبال آن، ثبات نسبی در دورهٔ سلوکوس یکم و آنتیوخوس یکم (۲۶۱–۳۱۲ پ. م)؛
دورهٔ انقباض و درگیری‌های داخلی (۲۲۳–۲۶۱ پ. م)؛
احیای امپراتوری در دورهٔ آنتیوخوس سوم و آنتیوخوس چهارم (۱۶۴–۲۲۳ پ. م)؛ و
سقوط تدریجی و فروپاشی نهایی پادشاهی (۶۴–۱۶۴ پ. م).
در دوران امپراتوری سلوکی، این حکومت گرفتار جنگ‌های جانشینی و شورش‌های محلی بود که عملاً با بر تخت‌نشینی هر فرمانروای جدید پیش می‌آمد. از این منظر، سلوکی‌ها با هخامنشی‌های پیش از خودشان چندان متفاوت نبودند.
تاریخ سیاسی > گسترش و ثبات نسبی (۲۶۱–۳۱۲ پ. م)

رشد و گسترش دولت سلوکی از شَهرَبی بابل آغاز شد، جایی که پس از مرگ اسکندر مقدونی در سال ۳۲۳ پیش از میلاد، به سلوکوس داده شده‌بود. بابل، که سلوکوس شهر سلوکیه را به‌عنوان یکی از پایتخت‌هایش در کنار رود دجله ساخت، یکی از منطقه‌های مرکزی امپراتوری سلوکی باقی ماند تا اینکه اشکانیان در حدود سال ۱۴۱ پیش از میلاد، سلوکی‌ها را از آن‌جا بیرون راندند. با استفاده از غلبه و دیپلماسی، سلوکوس ابتدا حکومت خود را در شهربی‌های شرقی شاهنشاهی سابق هخامنشی تأسیس کرد؛ سپس به‌سوی غرب حرکت کرد تا اینکه سرانجام توانست همهٔ امپراتوری اسکندر را تسخیر کند و هند، فلسطین، فنیقیه، مصر، و مقدونیه را تصاحب نماید و لقب نیکاتور (فاتح) را به‌دست‌آورد. مرگ او در سال ۲۸۱ پیش از میلاد، به‌دنبال شورش‌هایی در غرب، مانع از انضمام تراکیه و مقدونیه شد. فرزند و جانشین سلوکوس، آنتیوخوس یکم، که تا سال ۲۶۱ پیش از میلاد فرمانروایی کرد، حاکمیت سلوکی‌ها در غرب را بازگرداند و سوتِر (ناجی) لقب گرفت. در شرق، آنتیوخوس همچون پدرش، پیوندهای خانوادگی محکمی با اشراف ایرانی برقرار کرد. آنتیوخوس به پسر یک بانوی اشراف‌زادهٔ ایرانی حکومتِ استان‌های شرقی و شهربی‌های شمالی را داد و از سال ۲۹۲ پیش از میلاد به‌عنوان شریک فرمانروا حکومت کرد و توانستند بلخ را به‌عنوان شرقی‌ترین پایتخت سلوکی بازسازی کنند.
تاریخ سیاسی > انقباض و درگیری‌های داخلی (۲۲۳–۲۶۱ پ. م)

از دورهٔ حکومت آنتیوخوس یکم به بعد، تاریخ دودمان سلوکی با دشمنی بی‌وقفهٔ بطلمیوسی‌ها گره خورده است؛ دودمان بطلمیوسی، مصر را در کنترل داشتند و یک امپراتوری دریایی در مدیترانهٔ شرقی و دریای سرخ برقرار کرده‌ بودند. این درگیری منجر به دست‌کم شش جنگ معروف به جنگ‌های سوری شد که بر سر اعمال کنترل بر شهرهای ساحلی مدیترانهٔ شرقی بودند. پس از دورهٔ فرمانروایی آنتیوخوس دوم تئوس (خدا) امپراتوری سلوکی از یک عقب‌گرد موقت در رنج بود که به‌واسطهٔ جنگ داخلی میان دو شاه، سلوکوس دوم و برادرش آنتیوخوس هیراکس (شاهین) که خود را شاه رقیب در آسیای صغیر می‌خواند پیش آمده‌بود. جنگ دو برادر با وقفه‌های کوتاهی از سال ۲۳۹ تا ۲۲۸ پیش از میلاد ادامه یافت و در این بازه، دولت‌های یونانی نیز در آن درگیر شدند و دیودوت یکم، شهرب بلخ این فرصت را یافت که ادعای شاهی کند.
به همین ترتیب، در این زمان چادرنشینان پَرَنی به قلمروی سلوکیان وارد شدند، که تحت فرمانروایی شاه خود ارشک یکم، در استان‌های پارت و هیرکانی در شمال ایران در حدود ۲۳۸–۲۳۶ پیش از میلاد سکنی گزیدند. پارتی‌ها به‌تدریج نقش بطلمیوسی‌ها، به‌عنوان مهم‌ترین نظامی سلوکی‌ها را گرفتند. در آغاز سده‌ای از جنگ‌های پیوسته سلوکی‌ها و پارتی‌ها، سلوکوس دوم موقتاً حاکمیت رسمی را بر ایران برقرار کرد، و ارشک را به‌عنوان یک خراج‌گزار نیمه خودمختار پذیرفت.
تاریخ سیاسی > احیای امپراتوری (۱۶۴–۲۲۳ پ. م)

پس از دورهٔ کوتاه فرمانروایی سلوکوس سوم، تسلط سلوکیان بر ایران و بلخ، مجدداً توسط آنتیوخوس سوم برقرار شد، که در دورهٔ فرمانروایی او، امپراتوری سلوکی به بیشترین گستره خود رسید. آنتیوخوس پس از لشکرکشی‌های موفق علیه شورشیان میان‌رودان و آسیای صغیر، و جنگی ناموفق با بطلمیوسی‌ها در فلسطین (نبرد رافیا)، سفری طولانی به مرزهای جهان مسکون و شناخته‌شدهٔ شمالی، شرقی، و جنوبی را آغاز کرد. این به اصطلاح آناباسیس (سفر زمینی)، که مراسمی مذهبی بود، به‌اندازهٔ یک رویداد نظامی انجام شد، و از اکباتان، از طریق هیرکانیا، بلخ، و هند آغاز شد و به عربستان رسید که با مطیع‌کردن شاهان خراجگزار یاغی همراه بود و سپس آن‌ها را به‌عنوان پادشاهان خراجگزار دوباره تحت سلطهٔ سلوکیان منصوب می‌کرد. آنتیوخوس در هنگام بازگشتش به بابل، لقب مِگاس (به‌معنای بزرگ) را گرفت که این واژه احتمالاً یک اشتقاق یونانی از عنوان ایرانی و بین‌النهرینی پادشاه بزرگ است. آنتیوخوس پس از آن در نبرد پانیوم در سال ۲۰۰ پیش از میلاد شکست سختی به بطلمیوسی‌ها وارد کرد که به او اجازه داد فلسطین و متصرفات بطلمیوسی‌ها در آسیای صغیر را اشغال کند. با این حال، توسعه به‌سمت غرب توسط رومی‌ها مانع شده‌ بود، که آن‌ها آنتیوخوس را از یونان بیرون راندند و در نبرد ماگنزیا در غرب آسیای صغیر در سال ۱۸۹ پیش از میلاد، شکست قاطعی را به او تحمیل کردند؛ معاهدهٔ صلح در آپامیا منعقد شد و در همان سال آنتیوخوس مجبور شد که آسیای میانه و نیروهای مدیترانه‌اش را تسلیم کند و تاوان عظیمی را بپردازد.
برخلاف باور گسترده، از دست‌دادن آسیای صغیر فاجعه‌آمیز نبود؛ اگرچه خبر شکست سلوکیان از رومی‌ها احتمالاً موجب بروز قیام‌های دیگری در امپراتوری شد، به‌طوری که آنتیوخوس بزرگ کمی بعد از آن در حال جنگ در جنوب ایران کشته‌شد. پسر او آنتیوخوس چهارم تئوس اِپیفانِس (تجلّیِ خداوند) دورهٔ فرمانروایی کوتاه اما قابل توجه او با جنگی موفقیت‌آمیز علیه بطلمیوسی‌ها آغاز شد، و اسکندریه را محاصره کرد و به‌عنوان فرعون، در ممفیس تاخ‌گذاری کرد. گسترش اشکانیان در ایران باعث شد که اولتیماتوم روم مبنی بر ترک مصر را بپذیرد. تلاش‌های او برای احیای اقتدار سلوکیان در شرق و آماده‌سازی جنگی جدید علیه رومی‌ها با مرگ زودهنگام او در پارس پایان یافت. در دورهٔ آنتیوخوس چهارم، امپراتوری سلوکی در شرق همچنان شامل هیرکانیا، ماد، ایلام، فارس، و احتمالاً کرمانیا می‌شد.
تاریخ سیاسی > سقوط تدریجی و فروپاشی نهایی (۶۴–۱۶۴ پ. م)

پس از آنتیوخوس چهارم، سقوط سیاسی امپراتوری سلوکی شدت یافت. این امپراتوری در طول سدهٔ آخر حیاتش به‌دلیل جنگ‌های جانشینی میان دو شاخهٔ رقیب خانوادهٔ سلطنتی تقریباً پاره‌پاره شده‌بود. در حالی که عملاً پادشاهی‌های مستقلی در عربستان، فلسطین، کوماژن، ارمنستان، ایلام، پارس، و بلخ پدیدار شده‌بودند، مهرداد یکم اشکانی، ماد را در سال ۱۴۸ پیش از میلاد و بابل را در سال ۱۴۱ پیش از میلاد فتح کرد.
تلاش‌های دیمتریوس دوم نیکاتور در سال ۱۳۹/۱۴۰ پیش از میلاد، و آنتیوخوس هفتم سیدِتس در سال ۱۳۰ پیش از میلاد، برای بازپس‌گیری این مناطق با شکست روبرو شد. از دست‌دادن ایران و میان‌رودان و افتادن آن‌ها به‌دست اشکانیان، باعث ایجاد شکاف میان بخش‌های شرقی و غربی امپراتوری شد که این امر برای سلوکیان مرگبار بود. در آغاز آخرین سدهٔ پیش از میلاد، همهٔ آنچه که از «پادشاهی آسیا» باقی مانده‌بود، یک کشور کوچک در شمال سوریه بود که به‌واسطهٔ جنگ داخلی در هم شکسته شد. پس از یک اشغال کوتاه توسط تیگران شاه ارمنی، پومپی سردار رومی، امپراتوری سلوکی را بدون هیچ حمله‌ای در سال ۶۴ پیش از میلاد از بین برد، و سوریه را به استانی رومی تبدیل کرد. روم در ابتدا سیستم دولتی خاندان امپراتوری را همانگونه که در دورهٔ متأخر سلوکی وجود داشت حفظ کرد، و نقش سلوکیان را به‌عنوان محافظان شهرها گرفتند. همچنین در میان‌رودان و ایران، اشکانی‌ها به‌جای ایجاد یک دولت کاملاً جدید، نقش سلوکیان را به‌صورت سلطهٔ سلطنتی به خود اختصاص دادند، درست به‌همان صورتی که اسکندر و سلوکیان نیز از هخامنشیان اقتباس کرده بودند.
فرهنگ

قلمرو سلوکیان از دریای اژه تا افغانستان و پاکستان کنونی امتداد داشت و مجموعه‌ای گوناگونی از فرهنگ‌ها و گروه‌های قومی را شامل می‌شد. سلوکیان، شهرها و سکونتگاه‌های یونانی را در سراسر قلمرو خود ایجاد کردند و مهاجرت از یونان به این شهرها را تشویق می‌کردند. سکونتگاه‌های شهری و روستایی بنا شدند که ساکنان آن یونانی‌ها بودند. به این یونانی‌ها زمین و امتیازات خوبی داده شد و در ازای آن انتظار می‌رفت که به دولت خدمت کنند. این یونانی‌ها با وجود اینکه اقلیت کوچکی از کل جمعیت را تشکیل می‌دادند، ستون فقرات دولت بودند و عمدتاً در ارتش و دولت خدمت می‌کردند. برخلاف مصر بطلمیوسی، یونانیان در امپراتوری سلوکی به ندرت با غیریونانیان ازدواج می‌کردند.
مردمان مختلف غیریونانی هنوز تحت تأثیر گسترش تفکر و فرهنگ یونانی بودند، پدیده ای که از آن به عنوان هلنی شدن یاد می‌شود. شهرهای مهم تاریخی، مانند انطاکیه، با نام‌های یونانی ایجاد یا تغییر نام یافتند، و صدها شهر جدید برای مقاصد بازرگانی تأسیس شدند و از همان ابتدا به سبک یونانی ساخته شدند. نخبگان تحصیلکرده محلی که نیاز به همکاری با دولت داشتند، زبان یونانی را آموختند، به زبان یونانی نوشتند، اندیشه‌های فلسفی یونانی را جذب کردند و نام‌های یونانی به خود گرفتند. برخی از این شیوه‌ها سپس به آرامی به طبقات پایین‌تر تبدیل شدند. اندیشه‌های هلنی گسترش تقریباً ۲۵۰ ساله ای را در فرهنگ‌های خاور نزدیک، خاورمیانه و آسیای مرکزی آغاز کردند.
ترکیب ایده‌های فرهنگی، مذهبی و فلسفی یونانی و بومی - چارچوب وحدت قومی که توسط اسکندر ایجاد شد - با درجات مختلفی از موفقیت روبرو شد. نتیجه آن صلح و شورش همزمان در نقاط مختلف امپراتوری بود. به‌طور کلی، سلوکیان به مذاهب محلی اجازه می‌دادند که بدون مزاحمت فعالیت کنند.
شیوهٔ کشورداری

سلوکیان قلمرو خود را به ۷۲ ساتراپی بخش کردند و بر هر ساتراپی یک ساتراپ گماردند. هر ساتراپی به چند اپارخیا و هر اپارخیا به چند هیپارخیا و هیپارخیا نیز به چند استاتما بخش می‌شد. مرکز هر ساتراپی استراتگ می‌نامیدند و گرداندن امور مالی ساتراپی نیز بر اکوتوم بود.
زمین‌های قلمرو سلوکی به دو دستهٔ زمین‌های شاهی و زمین‌های شهری بخش می‌شد. بخشی از زمین‌های شاهی در اختیار کشاورزان بود. اگرچه پادشاه سلوکی به ظاهر بر همه زمین‌های شاهی نظارت داشت، ولی در واقع نظارت و دلبستگی این شاهان متمرکز بر زمین‌های سوریه و میانرودان و شاه‌راه‌های میان پایتخت تا بلخ بود و بر دیگر سرزمین‌ها یا نظارت چندانی نداشتند یا اصلاً نظارتی نداشتند. مالیات زمین به صورت نقدی یا جنس دریافت می‌شد. مالیات‌های دیگری هم به عنوان‌های دیگری ستانده می‌شد؛ برای نمونه یکی هم عوارض ویژهٔ جنگ بود.
به مهاجران یونانی نیز که در واقع مهاجران نظامی بودند و کاتوئیکیا نام داشتند نیز زمین واگذار می‌شد و این زمین کلروس نامیده می‌شد و آنان در برابر آن می‌بایست خدمات جنگی انجام دهند. در بسیاری از شهرهای یونانی‌نشین دژی جنگی بر شهر مسلط بود که پادگانی فرماندهی آن دژ را داشت. گرداگرد شهر را نیز دیوار و برج و بارو می‌کشیدند. شبکه‌ای از این شهرهای یونانی‌نشین از سیردریا تا خلیج فارس را به هم پیوسته و پاسدار قلمرو سلوکی بود. در زمان جنگ بخشی از سپاه سلوکی از این شهرها به دست می‌آمد. برای نمونه در جنگ آنتیوخوس یکم با مصر در آدار ۲۷۴ پ.م. ساتراپ‌های نزدیک به میدان جنگ به ویژه بابل و میانرودان یگان‌های نظامی این شهرها را احضار و به جبهه‌ها گسیل داشتند.
روی هم رفته سلوکیان شیوهٔ دیوانی هخامنشی را پی‌گرفتند. برپایی ساتراپی‌ها به مانند روزگار هخامنشی بود. خراج را بر همان پایه پیشین می‌گرفتند. سامانه‌های وزنی را تغییر ندادند ولی در کنار آن از شیوه آتنی هم بهره بردند. چون هخامنشیان راه تساهل دینی را پیش گرفتند.
سپاهی‌گری سلوکی

سلوکیان به جز سپاهیان مقدونی-یونانی — که بخشی از آن از شهرهای یونانی‌نشین فراهم می‌آمد — از مردمان بومی نیز در جنگ‌ها بهره می‌بردند، برای نمونه در نبرد رافیا که میان سلوکی‌ها و دودمان بطلمیوسی مصر باستان در ۲۱۷ رخ‌داد از ۶۸هزار سپاهی سلوکی ۱۲ هزار تن از مردمان لودیه، پارس، تراکیه، کادوسیان، کردوک، داهی، کوسیان، عرب و کیلیکی‌ها بودند. از ایرانیان بیشتر در یگان‌های کمان‌داران و فلاخناندازان بهره می‌گرفتند.
گاه ایرانیان در سپاه سلوکی سر به شورش برمی‌داشتند، برای نمونه یک بار ۳ هزار جنگاور ایرانی دست به شورشی مسلحانه زدند ولی اندکی پس از آن همگی کشته‌شدند. دلیل شورش‌های گاه‌وبیگاه ایرانیان در سپاه سلوکی عبارت بود از کینه از اشغالگران، کمبود جیره و تبعیض میان ایرانیان و یونانیان، تحریکات بزرگان ایرانی برای گرفتن امتیازهای بیشتر از سلوکیان بود. همچنین این شورش‌ها بازتابی از نفرت ایرانیان به سلوکی‌ها نیز دانسته می‌شود.
نیروی رزمی اصلی سلوکی پیاده‌نظام سنگین‌اسلحهٔ فالانژ بود. فالانژها دسته‌های ۸ تا ۱۶ تنی بودند که در میدان نبرد به یکباره بر دشمن می‌تاختند. خاستگاه این شیوهٔ جنگی را اسپارت دانسته‌اند. در آینده به دلیل کاستی‌های این شیوه-به ویژه بی‌پدافند بودن سوی راست جنگاوران (زیرا سپر در دست چپشان جا می‌گرفت)- این شیوه کنارگذاشته شد.
پس از پیاده‌نظام سواره‌نظام سلوکی مهم‌ترین بخش سپاه سلوکی شمرده می‌شد. در میان این رسته کاتافراکتارها که هم خود و هم اسبشان زره‌پوش بودند از دیگران مهم‌تر بودند. همچنین سلوکیان از فیل‌ها و ارابه‌های جنگی نیز بهره می‌بردند.
شمار جنگاوران ثابت سلوکی را میان ۱۶۰هزار تا ۲۰۰ هزار تن نوشته‌اند. هزینه‌های جنگ را نیز سلوکیان با گرفتن باج و خراج و عوارض گوناگون، غنائم جنگی و نیز تاراج مردمان سر راه لشکرکشی خود به دست می‌آوردند. برای نمونه در جنگ آنتیوخوس سوم با اشک دوم در ۲۰۹ پ.م. سپاه ۱۲۰هزار تنی سلوکی با پس نشستن اشکانیان شهر صددروازه (هکاتم‌پلیس در نزدیکی دامغان کنونی) را گشوده و گرگان (هیرکانیه) را تاراج کردند. پیش از این نیز سپاه سلوکی در سر راه خود ماد را تاراج کردند و زر و سیم فراوان نیایشگاه آنه را ربودند.
همچنین بخشی از این هزینه‌ها را سلوکیان با تحمیل شرط‌های ملی در برابر صلح به هماوردانشان به دست می‌آوردند. برای نمونه در ۲۸۰ که آنتیوخوس یکم به باختر تاخت اوتودموس پادشاه دولت یونانی باختر پولی هنگفت و بخشی از آذوقه و علیق سپاهیان و چهارپایانشان را پرداخت نمود و همچنین چند زنجیر فیل بدیشان پیشکش نمود. همین آنیوخوس پس از لشکرکشی به هندوستان نیز آنگاه که کار به آشتی کشید آذوقهٔ فراوان و پیشکش‌های گرانبها و ۱۵۰ زنجیر فیل از هندیان ستد.
شاهان سلوکی

مقالهٔ اصلی: فهرست شاهان سلوکی
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
شاهان سلوکی: شاهان سلوکی
| ردیف | نام | لقب | مدت  (پ.م.) |  |  |  |  |  |
| ۱ | سلوکوس یکم | نیکاتور | ۳۱۲–۲۸۱ |  |  |  |  |  |
| ۲ | آنتیوخوس یکم | سوتر | ۲۸۱–۲۶۱ |  |  |  |  |  |
| ۳ | آنتیوخوس دوم | تئوس | ۲۶۱–۲۴۶ |  |  |  |  |  |
| ۴ | سلوکوس دوم | کالینیکوس | حدود ۲۴۶–۲۲۵ |  |  |  |  |  |
| ۵ | سلوکوس سوم | سوتر | حدود ۲۲۵–۲۲۳/۲ |  |  |  |  |  |
| ۶ | آنتیوخوس سوم | بزرگ | ۲۳۲/۲–۱۸۷ |  |  |  |  |  |
| ۷ | سلوکوس چهارم | فیلوپاتر | ۱۸۷–۱۷۵ |  |  |  |  |  |
| ۸ | آنتیوخوس چهارم | اپیفانس | ۱۷۵–۱۶۴ |  |  |  |  |  |
| ۹ | آنتیوخوس پنجم | اوپاتور | ۱۶۴–۱۶۲ |  |  |  |  |  |
| ۱۰ | دیمتریوس یکم | سوتر | ۱۶۲–۱۵۰ |  |  |  |  |  |
| ۱۱ | الکساندر یکم | بالاس | ۱۵۰–۱۴۵ |  |  |  |  |  |
| ۱۲ | آنتیوخوس ششم | اپیفانس | ۱۴۵–۱۴۲ |  |  |  |  |  |
| ۱۳ | دیمتریوس دوم | نیکاتور | ۱۴۵–۱۳۹ |  |  |  |  |  |
| ۱۴ | آنتیوخوس هفتم | سیدتس | ۱۳۹–۱۲۹ |  |  |  |  |  |
| ۱۵ | دیمتریوس دوم (پادشاهی دوم) | نیکاتور | ۱۲۹–۱۲۵ |  |  |  |  |  |
| ۱۶ | الکساندر دوم | زابیناس | ۱۲۸–۱۲۲ |  |  |  |  |  |
| ۱۷ | کلئوپاترای یکم (نائب‌السلطنه) | تئا | ۱۲۵–۱۲۰ |  |  |  |  |  |
| ۱۸ | سلوکوس پنجم | فیلومتور | ۱۲۵ |  |  |  |  |  |
| ۱۹ | آنتیوخوس هشتم | گریپوس | ۱۲۵–۹۶ |  |  |  |  |  |
| ۲۰ | آنتیوخوس نهم | کوزیکنوس | ۱۱۳–۹۵ |  |  |  |  |  |
| ۲۱ | سلوکوس ششم | اپیفانس | ۹۶–۹۵ |  |  |  |  |  |
| ۲۲ | دیمتریوس سوم | اوکائروس | ۹۵–۸۸ |  |  |  |  |  |
| ۲۳ | آنتیوخوس دهم | اوسبس | ۹۵–۸۸ |  |  |  |  |  |
| ۲۴ | آنتیوخوس یازدهم | اپیفانس | ۹۵ |  |  |  |  |  |
| ۲۵ | فیلیپ یکم | اپیفانس | ۹۵–۸۳ |  |  |  |  |  |
| ۲۶ | آنتیوخوس دوازدهم | دیونیسوس | ۸۶–۸۵ |  |  |  |  |  |
| ۲۷ | کلئوپاترای دوم (نائب‌السلطنه) | سلنه | ۸۳–۶۹ |  |  |  |  |  |
| ۲۸ | سلوکوس هفتم | فیلومتر | ۸۳–۵۸ |  |  |  |  |  |
| ۲۹ | آنتیوخوس سیزدهم | آسیاتیکوس | ۶۹–۶۴ |  |  |  |  |  |
| ۳۰ | فیلیپ دوم سلوکی | فیلورومئوس | ۶۶–۶۳ |  |  |  |  |  |
واژه‌نامه

↑  strateg
↑  exforion
↑  katoikia
↑  kleros
↑  kataferaktar
↑  Aene
مطالعهٔ بیش‌تر > به زبان فارسی

ال‍چ‍ی‍ب‍گ‍ی‍ان، ژاس‍م‍ن. ارم‍ن‍س‍ت‍ان و س‍ل‍وک‍ی‍ان. ت‍رج‍م‍هٔ گ‍ارون س‍ارک‍س‍ی‍ان. ت‍ه‍ران: ن‍ائ‍ی‍ری، ۱۳۸۲.
بهرامی، عسکر (۱۳۹۹). ایران زمین: روزگار باستان. تهران: فرهنگ معاصر. شابک ۹۷۸-۶۰۰-۱۰۵-۱۷۳-۹.
دریایی، تورج. «اهمیت نهاد پادشاهی سلوکی در شکل‌گیری جهان بینی شاهنشاهی در ایران باستان». باستان‌شناسی و تاریخ. ۴۷ (۲۴): ۴۹–۵۴.
ش‍ه‌وری، اح‍م‍د. بازماندگان اسکندر مقدونی در ایران دولت سلوکی. تهران: احمد شه‌وری، ۱۳۹۶.
ک‍ی‍ان‌راد، ح‍س‍ی‍ن. «ارم‍ن‍س‍ت‍ان و س‍ل‍وک‍ی‍ان». کت‍اب م‍اه ت‍اری‍خ و ج‍غ‍راف‍ی‍ا، ش ۷۹، (اردی‍ب‍ه‍ش‍ت ۱۳۸۳): ص ۸۰–۸۱.
مانوکیان، آرپی. «ارمنیان در دوران سلطنت سلوکیان». پیمان، ش۴۲، زمستان ۱۳۸۶: ص ۶۰–۷۲.
م‍ح‍م‍ودآب‍ادی، اص‍غ‍ر. «بنیاد شهروندی در شهر فرنگ‌های ایران عهد سلوکیان». پژوهش‌های تاریخی، ش ۴، زمستان ۱۳۸۸: ص ۱ – ۱۹.
هادی‌پور برزگر، فریده. پادشاهان سلوکی (سلوکیان در گذرگاه تاریخ). تهران: پل: خلاق، ۱۳۸۹.
کامارییاس

مکان در Spain
| Camarillas, Spain | Camarillas, Spain |
| --- | --- |
مختصات: ۴۰°۳۷′ شمالی ۰°۴۵′ غربی﻿ / ﻿۴۰٫۶۱۷°شمالی ۰٫۷۵۰°غربی﻿ / 40.617; -0.750: مختصات: ۴۰°۳۷′ شمالی ۰°۴۵′ غربی﻿ / ﻿۴۰٫۶۱۷°شمالی ۰٫۷۵۰°غربی﻿ / 40.617; -0.750
بخش خودمختار: آراگون
استان: استان تروئل
فهرست دهستان‌های تروئل: Camarillas
مساحت: مساحت
 • کل: ۵۰ کیلومتر مربع (۲۰ مایل مربع)
جمعیت (2004): جمعیت (2004)
 • کل: ۱۰۲
 • تراکم: ۲٫۰/کیلومتر مربع (۵/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (زمان)
کامارییاس (به اسپانیایی: Camarillas) یک شهرستان در اسپانیا است که در استان تروئل واقع شده‌است.
خصوصیات

کامارییاس ۵۰ کیلومترمربع مساحت و ۱۰۲ نفر جمعیت دارد.
نیکولایفکا (شهرستان بلورتسکی، باشقیرستان)

Selo
| Nikolayevka Николаевка | Nikolayevka Николаевка |
| --- | --- |
Selo: Selo
Nikolaevka village, Beloretsky District: Nikolaevka village, Beloretsky District
Nikolayevkaموقعیت روی نقشه باشقیرستانNikolayevkaموقعیت روی نقشه روسیه: Nikolayevkaموقعیت روی نقشه باشقیرستانNikolayevkaموقعیت روی نقشه روسیه
مختصات: ۵۴°۲۲′ شمالی ۵۸°۴۴′ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۳۶۷°شمالی ۵۸٫۷۳۳°شرقی﻿ / 54.367; 58.733: مختصات: ۵۴°۲۲′ شمالی ۵۸°۴۴′ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۳۶۷°شمالی ۵۸٫۷۳۳°شرقی﻿ / 54.367; 58.733
ناحیه‌های فدرال روسیه: باشقیرستان
شهر: شهرستان بلورتسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۰۰
نیکولایفکا (انگلیسی: Nikolayevka, Beloretsky District, Republic of Bashkortostan) یک شهرک در شهرستان بلورتسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
الیور اکمن-لارسون

الیور اکمن-لارسون (انگلیسی: Oliver Ekman-Larsson؛ زادهٔ ۱۷ ژوئیهٔ ۱۹۹۱) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئد است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به فینیکس کایوتیس اشاره کرد.
عشعاشه

مکان در 23x15px|border |alt=|link= الجزایر
| Achacha | Achacha |
| --- | --- |
شهرداری: شهرداری
مختصات: ۳۶°۱۴′۴۶″ شمالی ۰°۳۸′۶″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۲۴۶۱۱°شمالی ۰٫۶۳۵۰۰°شرقی﻿ / 36.24611; 0.63500: مختصات: ۳۶°۱۴′۴۶″ شمالی ۰°۳۸′۶″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۲۴۶۱۱°شمالی ۰٫۶۳۵۰۰°شرقی﻿ / 36.24611; 0.63500
استان‌های الجزایر: استان مستغانم
District: دائره عشعاشه
جمعیت (۱۹۹۸): جمعیت (۱۹۹۸)
 • کل: ۳۱۳۶۰
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
عشعاشة (به عربی: عشعاشة) در الجزایر است که در mostaganem province واقع شده‌است.
خصوصیات

عشعاشة ۳۱٬۳۶۰ نفر جمعیت دارد.
اردشیر دوم (شاه پارس)

شاه پارس
| اردشیر دوم | اردشیر دوم |
| --- | --- |
شاه پارس : شاه پارس 
دراخیم نقره اردشیر دوم: دراخیم نقره اردشیر دوم
شاه پارس: شاه پارس
سلطنت: سده یکم پیش از میلاد
پیشین: دارایان دوم
جانشین: وهشیر یکم
فرزند(ان): نامبد
پدر: دارایان دوم
اردشیر دوم یا ارتخشیر دوم از شاه پارس بود. او در سده نخست پیش از میلاد فرمان‌روای دولت خراجگزار در پارس زیر فرمان شاهنشاهی اشکانیان بود. کتیبه‌یی به زبان پارسی میانه بر روی یک فنجان نقره‌ای با نام او به‌جا مانده است.  پس از او برادر ش، وهشیر یکم، جانشین او شد.
کلاموس، آیووا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= آیووا, 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| Calamus, Iowa | Calamus, Iowa |
| --- | --- |
شهر: شهر
شعار: A Community that Cares: شعار: A Community that Cares
Location of Calamus, Iowa: Location of Calamus, Iowa
مختصات: ۴۱°۴۹′۳۶″ شمالی ۹۰°۴۵′۳۵″ غربی﻿ / ﻿۴۱٫۸۲۶۶۷°شمالی ۹۰٫۷۵۹۷۲°غربی﻿ / 41.82667; -90.75972: مختصات: ۴۱°۴۹′۳۶″ شمالی ۹۰°۴۵′۳۵″ غربی﻿ / ﻿۴۱٫۸۲۶۶۷°شمالی ۹۰٫۷۵۹۷۲°غربی﻿ / 41.82667; -90.75972
ایالت:  آیووا
شهرستان: شهرستان کلینتون، آیووا
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۴۸ مایل مربع (۱٫۲۴ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۴۸ مایل مربع (۱٫۲۴ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۶۹۹ فوت (۲۱۳ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۴۳۹
 • برآورد (2012): ۴۳۰
 • تراکم: ۹۱۴٫۶/مایل مربع (۳۵۳٫۱/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 52729
کد منطقه: 563
FIPS code: 19-09820
GNIS feature ID: 0455040
کلاموس (به انگلیسی: Calamus) شهری در ایالت آیووا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۴۳۹ نفر بوده‌است.
جیمز فیتز-آلن میچل

| بسیار محترم جیمز فیتز-آلن میچل KCMG PC MP | بسیار محترم جیمز فیتز-آلن میچل KCMG PC MP |
| --- | --- |
نخست‌وزیر سنت وینسنت و گرنادین‌ها: نخست‌وزیر سنت وینسنت و گرنادین‌ها
دوره مسئولیت ۳۰ ژوئیه ۱۹۸۴ – ۲۷ اکتبر ۲۰۰۰: دوره مسئولیت ۳۰ ژوئیه ۱۹۸۴ – ۲۷ اکتبر ۲۰۰۰
پادشاه: الیزابت دوم
فرماندار کل: سیدنی گان-مونرو جوزف لمبرت یوستاس هنری هاروی ویلیامز (موقت) دیوید امانوئل جک چارلز آنتروباس
پس از: میلتون کتو
پیش از: آرنهیم یوستاس
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۵ مهٔ ۱۹۳۱ سنت وینسنت (جزیره)، سنت وینسنت و گرنادین‌ها
درگذشته: ۲۳ نوامبر ۲۰۲۱ (۹۰ سال) سنت وینسنت (جزیره)، سنت وینسنت و گرنادین‌ها
حزب سیاسی: New Democratic Party
جیمز فیتز-آلن میچل (انگلیسی: James Fitz-Allen Mitchell؛ زادهٔ ۱۵ مهٔ ۱۹۳۱ – درگذشتهٔ ۲۳ نوامبر ۲۰۲۱) یک سیاست‌مدار اهل سنت وینسنت و گرنادین‌ها بود.
سیدی عبدالمؤمن

مکان در 23x15px|border |alt=|link= الجزایر
| سیدی عبدالمؤمن | سیدی عبدالمؤمن |
| --- | --- |
شهرداری: شهرداری
استان: استان معسکر
جمعیت (۱۹۹۸): جمعیت (۱۹۹۸)
 • کل: ۱۳۳۰۶
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
سیدی عبدالمؤمن (به عربی: سيدي عبد المؤمن) یک شهرداری در الجزایر است که در استان معسکر واقع شده‌است. سیدی عبدالمؤمن ۱۳٬۳۰۶ نفر جمعیت دارد.
تورییاس

مکان
| تورییاس | تورییاس |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
TurrillasTurrillas: TurrillasTurrillas
تورییاسموقعیت تورییاس در نقشه: تورییاسموقعیت تورییاس در نقشه
مختصات: ۳۷°۰۲′ شمالی ۲°۱۶′ غربی﻿ / ﻿۳۷٫۰۳۳°شمالی ۲٫۲۶۷°غربی﻿ / 37.033; -2.267: مختصات: ۳۷°۰۲′ شمالی ۲°۱۶′ غربی﻿ / ﻿۳۷٫۰۳۳°شمالی ۲٫۲۶۷°غربی﻿ / 37.033; -2.267
بخش خودمختار: اندلس
استان: استان آلمریا
حکومت: حکومت
 • شهردار: Juan Antonio Verdejo Padilla (حزب مردم (اسپانیا))
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۹ کیلومتر مربع (۱۵ مایل مربع)
ارتفاع: ۸۴۷ متر (۲۷۷۹ فوت)
جمعیت (2007): جمعیت (2007)
 • کل: ۲۲۹
 • تراکم: ۵٫۹/کیلومتر مربع (۱۵/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانی اروپای مرکزی)
وبگاه: Official website
تورییاس دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۲۴۲ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۳۹ کیلومتر مربع است.