stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ویوین لی
زندگی > بربادرفته

"می‌خواهم بازیگری بزرگ باشم."
بسیاری معتقدند که تصور بربادرفته بدون ویوین لی، ممکن نیست. ویوین لی، تا پیش از بازی در برباد رفته، بازیگری گم‌نام اما بااستعداد بود که با بازی در نقش اسکارلت اُوهارا، ستاره‌ شد. او کتاب بربادرفته را خوانده‌بود و وقتی شنید که می‌خواهند فیلمی بر اساس آن در هالی‌وود بسازند، شوهر و دخترش را رها کرد و با لارنس الیویه که برای بازی در بلندی‌های بادگیر راهی ایالات متحده بود، از لندن به لس‌آنجلس رفت. شباهت‌ ویوین لی که آن زمان ۲۵ سال داشت، به اسکارلت در رمان مارگارت میچل، قابل‌ انکار نبود؛ زنی با پوست سفید و چشمانی سبز که ترکیبی از لطافت و شهامت بود. او چهره‌ای زیبا و دل‌پذیر اما خویی سرکش و تکبری آزاردهنده داشت که او را به اسکارلت نزدیک می‌کرد. او با زیبایی جادویی و افسون‌گرانه‌اش، ستارگان بزرگی چون بِت دیویس، کاترین هپ‌بورن، جوآن کراوفورد و باربارا استانویک را که برای بازی در نقش اسکارلت، رقیب او بودند، پشت سر بگذارد و نقش را از آنِ خود کند. نقشی که برای آن ۱۴۰۰ داوطلب بودند و از ۹۰ نفر تست بازیگری گرفته شد.
زندگی > روی صحنه تئاتر

«هر شب که می‌خواهم روی صحنه بروم دچار اضطرابم. چرا که هرگز نمی‌دانی تماشاگران چه واکنشی نشان خواهند داد.» اگرچه بسیاری از مردم جهان، ویوین لی را با نقش‌های سینمایی‌اش به ویژه اسکارلت اوهارا می‌شناسند، او یکی از برجسته‌ترین زنان بازیگر تئاتر و از تئاتر سنتی قدرت‌مند انگلستان بود که در نمایش‌های شکسپیری لارنس اولیویه و کارگردان‌های بزرگ دیگر انگلیسی مانند جان گیلگاد و پیتر بروک بازی کرد و در کنار بازیگرانی چون چارلز لاتن، رکس هریسون، و رالف ریچاردسون بر صحنه تئاتر انگلستان، شکوه خیره‌کننده‌ای داشت.
ویوین لی در بیش از ۴۰ نمایش بازی کرد که از آن‌ها می‌توان پوست دندان‌های ما نوشته تورنتون وایلدر، تیتوس اندرونیکوس، مکبث، هملت، کلئوپاترا، شب دوازدهم نوشته ویلیام شکسپیر و دکتر بر سر دوراهی نوشته جرج برنارد شاو را نام برد.
آخرین حضور او در تئاتر، بازی در نمایش ایوانف اثر آنتون چخوف و به کارگردانی جان گیلگاد در لندن بود.
زندگی > اتوبوسی به نام هوس

اتوبوسی به نام هوس اثر تنسی ویلیامز، نمایشی است که موضوع و شخصیت‌های آن در دهه پنجاه جامعه آمریکا، نامتعارف و سنت‌شکنانه بود و الیا کازان پیش از ساختن فیلمی بر اساس آن، آن را در برادوی با بازی جسیکا تندی در نقش بلانش دو بوآ و مارلون براندو روی صحنه برده بود.
از طرفی ویوین لی نیز تقریباً همان زمان نقش بلانش را بر روی صحنه تئاتر لندن اجرا می‌کرد و الیا کازان او را برای بازی در نقش بلانش دوبوآ برگزید. نقشی دشوار در برابر مارلون براندو که دومین اسکار او را در پی داشت. ویوین در این فیلم، نقش زنی را بازی می‌کرد که می‌خواست روح درهم‌شکسته‌اش را پشت نجابت ظاهری‌اش پنهان کند. شخصیت بلانش خیلی به شخصیت ویوین نزدیک بود و همان وجه دوگانه درونی او را بیان می‌کرد و اروتیسم و جنون تدریجی او را نشان می‌داد.
بلانش دوبوآ، نماینده زنان بورژوا و اشرافی جنوب آمریکا بود. زنانی که بحران سرمایه‌داری دهه ۴۰ آمریکا، زندگی آن‌ها را از هم گسیخته و جز نوستالژی رنگ‌پریده و مبهم شکوهی بی‌بنیاد که در چمدانی از لباس‌های فاخر بیدزده، جواهر بدلی، نامی اشرافی و بدهی‌های سنگین خلاصه می‌شد، چیزی برایشان نگذاشته بود، ویوین لی، این غرور کهنه و ازدست‌رفتۀ آریستوکراتیک را به بهترین شکل به‌نمایش گذاشت. بازی در این فیلم نیز باعث تشدید افسردگی ویوین شد و به گفته خودش او را دچار جنون کرد.
زندگی > جدال با بیماری و مرگ

«هرگز از مرگ نمی‌هراسم.»
در دهه شصت، بیماری ویوین لی روزبه‌روز شدیدتر و باعث وقفه‌های طولانی میان فیلم‌ها و اجراهای تئاتری او شد. به‌علاوه ابتلاء به بیماری سل، دو بار سقط جنین، افسردگی، از دست دادن حافظه و شوک‌درمانی، لطمه زیادی به فعالیت حرفه‌ای او زد.
لی در ۸ ژوئیه ۱۹۶۷ در ۵۳ سالگی بر اثر سل در لندن درگذشت. جنازه‌اش را سوزاندند و خاکسترش را در دریاچه‌ای در نزدیکی خانه‌اش ریختند.
افتخارات

او دو اسکار بازیگری گرفت، یکی برای بازی در نقش اسکارلت اوهارا در بر باد رفته ساخته ویکتور فلمینگ، و دیگری برای بازی در نقش بلانش دو بوآ در اتوبوسی به نام هوس ساخته الیا کازان.
خصوصیات

ویوین لی، آمیزه‌ای از تضادها بود. بازیگری که سیلانی از زیبایی، معصومیت، اغواگری، و خودخواهی را یک جا در خود داشت و چون چشمه‌ای که ختی سنگ‌ریزه‌ای را هم در دل پنهان نمی‌دارد بر پرده سینما و صحنه تئاتر جاری می‌ساخت. کسی که جدا از نقش‌های جسورانه سینمایی‌اش، در نقش زنان برجسته دنیای نمایش و ادبیات چون آنا کارنینا، لیدی مکبث، اوفلیا و کلئوپاترا نیز ظاهر شد و خوب درخشید، اما فروغش زیر سایه سنگین همسر بازیگرش؛ سِر لارنس الیویه، در تئاتر کمتر دیده شد و بیشتر، نقش‌های سینمایی‌اش در یادها ماند.
فیلم‌شناسی

مقالهٔ اصلی: فیلم‌شناسی ویوین لی
جوایز و افتخارات

جایزه بفتا بهترین بازیگر نقش اول زن بریتانیا در ششمین دوره بخاطر فیلم اتوبوسی به نام هوس (۱۹۵۲)
اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن (۱۹۳۹)
اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن (۱۹۵۱)
جایزه حلقه منتقدان فیلم نیویورک برای بهترین بازیگر نقش اول زن بخاطر فیلم بر باد رفته (۱۹۳۹)
جام ولپی بخاطر فیلم اتوبوسی به نام هوس (۱۹۵۱)
۱۰۰ سال… ۱۰۰ ستاره به انتخاب بفا
۱۰۰ سال…۱۰۰ نقل قول به انتخاب بفا
بخشی از فیلم‌شناسی

او در ۱۹ فیلم بازی کرد که از میان آن‌ها می‌توان این‌ها را برشمرد؛
انگلستان در آتش (۱۹۳۷)
یک یانکی در آکسفورد (۱۹۳۸)
بر باد رفته (۱۹۳۹)
۲۱ روز (۱۹۴۰)
پل واترلو (۱۹۴۰)
آن خانم همیلتون (۱۹۴۱)
سزار و کلئوپاترا (۱۹۴۵)
آنا کارنینا (۱۹۴۸)
اتوبوسی به نام هوس (۱۹۵۱)
دریای عمیق آبی (۱۹۵۵)
بهار رمی خانم استون (۱۹۶۱)
کشتی احمق‌ها (۱۹۶۵)
آخرین کار ویوین لی در سینما، بازی در کشتی احمق‌ها ساخته استنلی کریمر بود که  ۱۹۶۵ ساخته شد.
در سزار و کلئوپاترا
ویوین لی و لارنس الیویه، استرالیا ۱۹۴۸
گیبل و لی در بربادرفته
در تریلر اتوبوسی به نام هوس
ویوین لی در فیلم آنا کارنینا
چارلز پورتال، اولین پورتال ویسکونت

| بسیار محترم چارلز پورتال، اولین پورتال ویسکونت | بسیار محترم چارلز پورتال، اولین پورتال ویسکونت |
| --- | --- |
زاده: ۲۱ مهٔ ۱۸۹۳ هانگرفورد
درگذشته: ۲۲ آوریل ۱۹۷۱ (۷۷ سال)
وفاداری: بریتانیا
شاخه نظامی: نیروی زمینی بریتانیا (۱۹۱۴–۱۸) نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا (۱۹۱۸–۴۵)
سال‌های خدمت: ۱۹۱۴–۱۹۴۵
درجه: مارشال نیروی هوایی سلطنتی
جنگ‌ها و عملیات‌ها: جنگ جهانی اول جنگ جهانی دوم
نشان‌ها: نشان بند جوراب نشان حمام نشان مریت صلیب نظامی
چارلز پورتال، اولین پورتال ویسکونت (انگلیسی: Charles Portal, 1st Viscount Portal of Hungerford; ۲۱ مهٔ ۱۸۹۳ – ۲۲ آوریل ۱۹۷۱) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (صلیب بزرگ)، صلیب نظامی و نشان بند جوراب شده‌است.
سد شی کلگ

سد شی کَلَگ، یک سد بتنی وزنی در شمال غربی منطقه دشتیاری و ۱۲۰ کیلومتری شمال شهرستان چابهار است که بر روی رودخانه شی کلگ و زنر قرار دارد.
سد در شارک
| سد شی کلگ | سد شی کلگ |
| --- | --- |
نام رسمی: شی کَلَک
کشور: ایران
محل: شارک
مختصات: ۲۵°۵۷′۴۰″شمالی ۶۱°۰۱′۰۳″شرقی﻿ / ﻿۲۵٫۹۶۱۱۱۱°شمالی ۶۱٫۰۱۷۵۰۰°شرقی﻿ / 25.961111; 61.017500
گشایش: اسفند ۱۳۸۱
سد و سرریزها: سد و سرریزها
گونه سد: بتنی وزنی
بر روی رود: رودخانه های باهوکلات و کهیر
ارتفاع از پی: ۲۲ متر
طول تاج: ۱۴۱ متر
گونه سرریز: سره ای
مخزن: مخزن
حجم کل مخزن: ۱۰ میلیون متر مکعب
سد پایین‌دست و سرریزها: سد پایین‌دست و سرریزها
گونه سد: بتنی وزنی
مشخصات سد شی کلگ: مشخصات سد شی کلگ
این سد با حجم مخزن ۱۰ میلیون متر مکعب با هدف کنترل سیل‌های فصلی و تأمین آب شرب مردم جنوب استان سیستان و بلوچستان احداث شده‌است. در دریاچه سد پرورش ماهی انجام می‌شود. اداره شیلات هر سال به تشکل‌ها و شرکت‌های صیادی برای برداشت حدودی ۱۰۰ تن ماهی در دریاچه سد مجوز صادر می‌کند.
المپیک تابستانی ۱۹۴۰

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پوستر بازی‌های ۱۹۴۰، در زمان برنامه‌ریزی برای برگزاری در توکیو: پوستر بازی‌های ۱۹۴۰، در زمان برنامه‌ریزی برای برگزاری در توکیو
مکان: شهر توکیو، ژاپن هلسینکی، فنلاند
ورزشگاه: ورزشگاه میجی جینگو گایئن ورزشگاه المپیک هلسینکی
تابستانی→ ۱۹۳۶ برلین۱۹۴۸ لندن ← ۱۹۴۴ لندن ←  زمستانی→ ۱۹۳۶ گارمیش → ۱۹۴۰ ساپورو۱۹۴۸ سنت مورتیز ← ۱۹۴۴ کورتینا ← : تابستانی→ ۱۹۳۶ برلین۱۹۴۸ لندن ← ۱۹۴۴ لندن ←  زمستانی→ ۱۹۳۶ گارمیش → ۱۹۴۰ ساپورو۱۹۴۸ سنت مورتیز ← ۱۹۴۴ کورتینا ← 
بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۴۰ که به طور رسمی به عنوان دوازدهمین بازیهای المپیک شناخته می‌شد و قرار بود از ۲۱ سپتامبر تا ۶ اکتبر سال ۱۹۴۰ در توکیو ژاپن برگزار شود، به علت جنگ جهانی دوم لغو شد. میزبانی توکیو در کمیته بین‌المللی المپیک در قاهره در سال ۱۹۳۸ به علت جنگ لغو شد.
انتخاب میزبان

کاندیداها:
1.هلسینکی-فنلاند
2.بارسلون-پادشاهی اسپانیا
3.رم-ایتالیای فاشیستی (۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳)
4.توکیو-امپراتوری ژاپن
میزبان اولیه: توکیو
میزبان دوم: هلسینکی
محل رای گیری: برلین-آلمان نازی
باغ سید (فیلم)

| باغ سید | باغ سید |
| --- | --- |
کارگردان: محمدرضا اسلاملو
تهیه‌کننده: ناصر شفق
نویسنده: محمدرضا اسلاملو محرم زینال زاده
بازیگران: محرم زینال زاده رؤیا نونهالی زهره سرمدی اسماعیل علیپور مهوش رحیمی
موسیقی: مهداد کرباسی
فیلم‌بردار: مرتضی پورصمدی
تدوین‌گر: حسین زندباف
شرکت تولید: مرکز گسترش سینمای تجربی و نیمه حرفه ای
تاریخ‌های انتشار: ۱۳۶۸
مدت زمان: ۹۰دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
باغ سید فیلمی به کارگردانی محمدرضا اسلاملو و نویسندگی محمدرضا اسلاملو، محرم زینال زاده ساختهٔ سال ۱۳۶۸ است.
خلاصه داستان

خورشید به مناسبت تولد نوه اش انارهای باغش را نذر می‌کند؛ اما روز مراسم میوه چینی جنگ آغاز می‌شود و فرزند خورشید علی اکبر کشته می‌شود. خورشید اهالی روستا و عروسش، گلنار، را از زیر آتش دشمن دور می‌کند. مدتی بعد، او که نگران باغ است، با مشکلات بسیار خود را به باغ سید می‌رساند و درخت‌ها را آبیاری می‌کند و گاهی سربازان عراقی را که به باغ دستبرد می‌زنند از پا درمی‌آورد و انارها را به اهالی می‌رساند. روزی سربازان دشمن او را غافلگیر می‌کنند، و او با آتشی که شعله‌ور می‌شود جان خود را از دست می‌دهد. سال‌ها بعد گلنار و فرزندش قاسم به باغ خورشید می‌روند.
بازیگران

محرم زینال زاده
رؤیا نونهالی
زهره سرمدی
اسماعیل علیپور
مهوش رحیمی
محمود احمدی
عطاءاله سلمانیان
آرش خان محمدزاده
محمود تبریزی
جعفر گودرزی
رضا جاوید
علی صادق پور
صفر اجلی
شاهین (هواپیما)

هواپیمای شاهین در فرودگاه بوداپست
هواپیمای شاهین، یک هواپیمای بوئینگ ۷۰۷ متعلق به نیروی هوایی شاهنشاهی ایران با رجیستر ۱۰۰۱ بود که محمدرضا پهلوی و فرح پهلوی از آن برای سفرهای داخلی و خارجی استفاده می‌کردند. این هواپیما که در سال ۱۳۵۵ به ایران تحویل داده شد، پس از شهباز و میترا سومین هواپیمای تشریفاتی دولت ایران بود که توسط کارخانه بویینگ ساخته شد. رنگ بدنهٔ این هواپیما آبی و نقره‌ای بود و طراحی داخلی آن به شکل مجللی تزئین شده بود. این هواپیما که دارای قابلیت‌های ویژه‌ی ارتباطی و سالن‌های مجلل بود، در زمان ساخت یکی از گران‌قیمت‌ترین پرنده‌های ساخت بشر محسوب می‌شد و ارزش آن حدود ۸۰۰ میلیون تومان برآورد شده است.
ویژگی‌ها > مشخصات فنی

هواپیمای تشریفاتی شاهین یک هواپیمای Boeing 707-386C بود که در تاریخ ۱۶ آپریل ۱۹۷۶ (۲۷ فروردین ۱۳۵۵) با شماره سریال کارخانه ۲۱۳۹۶ و لاین‌نامبر ۹۲۸ در شرکت هواپیماسازی بویینگ ساخته شد. این هواپیما دارای چهار موتور توربوفن پرت اند ویتنی نوع JT3D-3B بود. همچنین معرف پروازی اين هواپيما «Blue Flight 1» بوده است.
امکانات ارتباطی داخلی این هواپیما، که ارزش آن ۴۰ میلیون تومان اعلام شده بود، به سرنشینان اجازه می‌داد حین پرواز با هر نقطه‌ای از جهان تماس مستقیم برقرار کنند.
ویژگی‌ها > تزیینات و طراحی داخلی

هواپیمای شاهین به واسطه تزئینات داخلی به کار رفته، یکی از گران‌قیمت‌ترین پرنده‌های دههٔ‌ ۱۹۷۰ محسوب می‌شد. علاوه بر قیمت خود هواپیما، گفته می‌شود تجهیزاتی به ارزش ۳۰۰ میلیون تومان در طراحی داخلی آن به کار گرفته شده بود. همچنین ارزش اشیا زینتی طلایی‌ای که در هواپیما نگهداری می‌شد ۱۵ میلیون تومان بود.
هواپیما دارای سالن ناهارخوری، اتاق خواب و... بود. در سالن ناهارخوری يک ميز ۴۰ تکه منبت‌کاری شده و یک بار مشروب مشبک‌کاری قرار داشت. همچنین این هواپیما دارای ۶ توالت بود که ۵ توالت در قسمت عقب متعلق به همراهان و يکی متعلق به شاه و ملکه بود.
خروج شاه از ایران

این هواپیما که برای سفرهای محمدرضا پهلوی مورد استفاده قرار می‌گرفت، همان هواپیمایی است که خانوادهٔ پهلوی را در ۲۶ دی ۱۳۵۷ از تهران خارج کرد. با این وجود این هواپیما که متعلق به نیروی هوایی شاهنشاهی بود در اول اسفند همان سال توسط خلبان اول هواپیما، بهزاد معزی، به همراه بخشی از کارکنان و خدمه شخصی محمدرضاشاه به کشور بازگشت.بنا به اظهارات امیراصلان افشار هواپیما و تمام خدمه مربوط به دستور شاه به ایران برگشتند.
اردشیر زاهدی در این‌باره در خاطرات خود می‌نویسید: «اعلیحضرت و همراهان با هواپیمای اختصاصی شاهین که یک هواپیمای جت بوئینگ ۷۰۷ بسیار مدرن و با تجملات شاهانه بود از کشور خارج شده بودند و با همین هواپیما به مصر و از مصر به مراکش و بالعکس رفت و آمد کردند اما چون این هواپیما در فهرست‌های بین‌المللی یاتا تحت مالکیت دولت ایران قرار داشت، متوجه شدیم که ممکن است دولت ایران با تمسک به راه‌های قانونی، هواپیما و مسافران آن را توقیف کند. پس محمدرضا پهلوی دستور داد تا خلبان معزی و خدمه پرواز که عموماً از نیروی هوایی بودند، هواپیمای ۲۵ میلیون دلاری را به ایران بازگردانند.»[منبع بهتری نیاز است]
پس از انقلاب ۱۳۵۷ > انتقال به ناوگان ایران‌ایر

۱۰ روز پس از انقلاب ۱۳۵۷، در تاریخ ۱ اسفند ۱۳۵۷ هواپیما به ایران بازگشت و به پارکینگ فرودگاه مهرآباد منتقل شد. گفته می‌شود هواپیما برای مدتی زمین‌گیر بود و در این مدت لوازم گران‌قیمت آن تخلیه شد؛ با این وجود طبق گزارش‌ها این هواپیما در طول جنگ ایران و عراق در مأموریت‌های نظامی مورد استفاده قرار گرفته است. رجیستر هواپیمای شاهین در سال ۱۳۶۵ به EP-NHY تغییر کرد و رنگ‌آمیزی اولیه آن هم عوض شد و کلیه مسئولیت آن به ایران‌ایر واگذار شد.
پس از انقلاب ۱۳۵۷ > فعالیت مجدد در نیروی هوایی

این هواپیما تا سال ۱۳۷۸ فعال بود تا این‌که با بازنشستگی ناوگان ۷۰۷ ایران‌ایر مجددا به نیروی هوایی سپرده شد و مجددا رجیستر ۱۰۰۱ برای آن انتخاب شد. این هواپیما از سال ۲۰۰۲ میلادی به صورت گسترده در سفرهای بین‌المللی به عنوان هواپیمای تشریفاتی مقامات جمهوری اسلامی مورد استفاده قرار گرفت. هواپیمانگران در جهان به این هواپیما علاقه‌ٔ زیادی نشان دادند و به همین دلیل از نشست و برخاست‌های این هواپیمای تاریخی در فرودگاه‌های مختلف تصاویر متعددی ثبت شد.
پس از انقلاب ۱۳۵۷ > انتقال به ناوگان معراج

در سال ۱۳۸۹ هواپیما به شرکت هواپیمایی معراج که مسئولیت ناوگان تشریفاتی دولت را برعهده دارد، واگذار شد و رجیستر آن به EP-AJE تغییر کرد. گفته می‌شود که این هواپیما در سال ۱۳۹۵ از ناوگان تشریفاتی خارج شده و مجدد به نیروی هوایی سپرده شد.
پس از انقلاب ۱۳۵۷ > تغییر کاربری به تانکر

آخرین خبرها از این هواپیما حاکی از آن است که هواپیمای شاهین پس از انتقال به نیروی هوایی پس از اعمال تغییراتی تبدیل به هواپیمای تانکر سوخت‌رسان شده است.
تغییرات رجیستر

| پیش‌وند ثبتی | کاربر | تاریخ |
| --- | --- | --- |
|  | ساخت در شرکت بویینگ | ۱۹۷۸/۰۴/۱۶ |
| EP-HIM | ناوگان دولت ایران | ۱۹۷۸/۰۵/۰۳ |
| ۱۰۰۱ | نیروی هوایی شاهنشاهی ایران | ۱۹۷۸/۰۷ |
| EP-NHY | ایران‌ایر | ۱۹۸۶/۰۵ |
| ۱۰۰۱ | نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران | ۱۹۹۹/۰۷/۱۲ |
| EP-AJE | هواپیمایی معراج | ۲۰۱۱ |
| نامشخص | نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران | ۲۰۱۷ |
کادر پرواز

خلبان اول این هواپیما در سال های اولیه فردی آمریکایی به نام بلو منستین و سپس بهزاد معزی بود.
محمدرضا پهلوی و فرح در حال پیاده‌شدن از هواپیمای شاهین
سایت باستان‌شناسی تیا

| تیا | تیا |
| --- | --- |
سایت باستان‌شناسی: سایت باستان‌شناسی
کشور: اتیوپی
منطقه: منطقه ملت‌ها، ملیت‌ها و مردمان جنوبی
منطقه: گوراجه
 سایت میراث جهانی یونسکو:  سایت میراث جهانی یونسکو
نام رسمی: تیا
گونه: فرهنگی
معیار: i, iv
تاریخ ثبت: ۱۹۸۰ (چهارمین کمیته میراث جهانی)
شماره ثبت: 12
منطقه: فهرست میراث جهانی در آفریقا
 :  
 :  
تیا (انگلیسی: Tiya) سایت باستان‌شناسی در مرکز اتیوپی است. این سایت در وردای سودو، در منطقه گوراجه از منطقه ملت‌ها، ملیت‌ها و مردمان جنوبی، جنوب آدیس آبابا واقع شده است. این سایت به‌خاطر ستون‌های سنگی بزرگش که بسیاری از آن‌ها تزئیناتی دارند، معروف است. این سایت باستان‌شناسی در سال ۱۹۸۰ به‌عنوان میراث جهانی معرفی شد، به دلیل طبیعت منحصربه‌فرد این بنای سنگی تک‌قطعه‌ای.
نمای کلی

بر اساس گفته‌های ژوسوم (۱۹۹۵)، که کارهای باستان‌شناسی در تیا را هدایت کرده است، این سایت نسبتاً جدید است. این سایت به دوره‌ای بین قرن‌های ۱۱ تا ۱۳ میلادی نسبت داده شده است. تاریخ‌گذاری‌های بعدی ساخت استل‌ها را به زمانی بین قرن‌های ۱۰ تا ۱۵ میلادی نسبت می‌دهند. با این حال، ساخت سنگ‌افراشت‌ها در اتیوپی یک سنت بسیار قدیمی است که بسیاری از چنین بناهایی قبل از دوران مشترک ساخته شده‌اند.
سنگ‌افراشت یا سنگ یادبود در این سایت، که «۳۲ مورد از آن‌ها با نمادهای مبهم، به‌ویژه شمشیرها، حکاکی شده است»، احتمالاً نشان‌دهنده یک مجموعه دفن پیش‌تاریخی بزرگ است. یک گروه اتیوپی‌شناسی آلمانی در آوریل ۱۹۳۵ از این سایت بازدید کرد و در یک ساعت فاصله از کمپ کاروان، سنگ‌افراشت‌هایی با نماد شمشیر یافت که قبلاً توسط نوویل و پدر آزا دیده شده بود.
یافته‌های سطحی در تیا شامل مجموعه‌ای از ابزارهای دوره سنگ میانه (MSA) بود که از نظر فناوری مشابه ابزارهایی هستند که در سایت‌های گادموتا و کُلکولتی پیدا شده‌اند. به دلیل فرایند تولید منحصر به فردی که از آن به نام «ضربات ترانشه» یاد می‌شود، ابزارهای تیا ممکن است به همان دوره زمانی این دو سایت دیگر تعلق داشته باشند. علاوه بر این، کاوش‌های باستان‌شناسی در تیا مقبره‌هایی نیز به دست آورده‌اند.
استل‌های گوراجه

تیا یکی از نه سایت باستان‌شناسی خرسنگی در منطقه گوراجه است. تا سال ۱۹۹۷، ۱۱۸ استل در این منطقه گزارش شده بود. همراه با استل‌های موجود در شهرستان هادیا، این سازه‌ها توسط ساکنان محلی به نام «یگراغن دینگای» یا «سنگ گران» شناخته می‌شوند، که اشاره‌ای به امام احمد بن ابراهیم الغازی (احمد "گوری" یا "گران")، فرمانروای سلطنت عدل دارد.
استل‌های گوراجه از سه نوع مختلف هستند: استل‌های انسان‌نما با شکل‌های انسانی، استل‌های فحلی، و استل‌هایی که نه انسان‌نما هستند و نه فحلی. نوع استل‌های انسان‌نما و غیر انسان‌نما/غیر فحلی به شکل تخت بوده و تنها استل‌های این شکل در منطقه جنوبی اتیوپی هستند. بیشتر این استل‌ها، از جمله ۴۶ استل در تیا که بزرگ‌ترین آن‌ها هستند، همچنین دارای تزئینات پیچیده و متمایزی هستند. در میان این تزئینات، شمشیرها، نمادهای گیاهی و یک انسان ایستاده با دست‌های روی کمر وجود دارند. نمادهای گیاهی و شمشیری ممکن است روی یک استل دیده شوند. طراحی شمشیر احتمالاً از نوع محلی «گالا» است که توسط مردم اورومو ساخته شده است. علاوه بر این، سنگ‌افراشت‌های تیا اغلب نماد T شکل نیز دارند.
استل‌های تیا و سایر مناطق مرکزی اتیوپی مشابه استل‌های مسیر بین جیبوتی (شهر) و لویادا در جیبوتی هستند. در این ناحیه، تعدادی استل انسان‌نما و فحلی وجود دارد که با قبری به شکل مستطیل احاطه شده‌اند و از سنگ‌افراشت‌های عمودی در اطراف آن استفاده شده است. استل‌های جیبوتی-لویادا دارای تاریخ مشخصی نیستند و برخی از آن‌ها با نماد T شکلی مشابه تزئین شده‌اند.
تحقیق

تحقیقات کمی در تیا انجام شده است و درک این نوع سایت‌ها از دیدگاه باستان‌شناسی با مشکلاتی روبه‌رو است. اولاً، تعیین هویت سازندگان سنگ‌افراشت‌ها فقط از طریق خود سنگ‌افراشت‌ها دشوار است. دوم، باستان‌شناسان بیشتر به بازسازی تاریخ‌های قومی از طریق روایت‌های شفاهی پرداخته‌اند، اما در بسیاری از موارد این اطلاعات در دسترس نیستند یا مفید نیستند.
سنگ یادبود مردانه با شمشیرها
جاناتان گلنفیلد

| جاناتان گلنفیلد | جاناتان گلنفیلد |
| --- | --- |
زادهٔ: ۶ اوت ۱۹۷۹ لندن
ملیت: بریتانیا
جاناتان گلنفیلد (انگلیسی: Jonathan Glanfield؛ زادهٔ ۶ اوت ۱۹۷۹) قایقران قایق بادبانی اهل بریتانیا است.
لوکاس کروکشنک

| لوکاس کروکشنک | لوکاس کروکشنک |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: لوکاس الن کروکشنک 
زادهٔ: ۲۹ اوت ۱۹۹۳ ‏(۳۱ سال) کلمبوس، نبراسکا
ملیت: ایالات متحده آمریکا
دیگر نام‌ها: فرد، لوکاس
پیشه(ها): بازیگر و کمدین
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۵ - تاکنون
وبگاه: fredfigglehorn.com
لوکاس الن کروکشنک  (انگلیسی: Lucas Alan Cruikshank؛ زادهٔ ۲۹ اوت ۱۹۹۳) یک بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا و سازنده و ایفا کننده نقش شخصیت یوتیوبی معروف ، "فرد فیگلهورن" است.
کانال یوتیوب

وی با ایجاد کانال "فرد" (به انگلیسی: Fred) که دوره‌ای پرمشترک‌ترین کانال یوتیوب بود و اشتراک گذاری ویدئوهای طنز در آن ، مشهور شد.

ویدئو های فرد فیگلهورن، داستانی شش ساله است که بر زندگی یک خانواده درهم ریخته و مسائل مربوط به مدیریت خشم متمرکز است.
فیلم ها

فرد: نمایش در نقش فرد فیگلهورن
فرد: فیلم در نقش فرد فیگلهورن/دِرف
فرد ۲: شبی که فرد زنده شد در نقش فرد فیگلهورن/دِرف
فرد ۳ در نقش فرد فیگلهورن
آی کارلی (فصل ۲ ، قسمت ۱۰) در نقش فرد فیگلهورن/خودش
پرتقال میوه آزار (فصل ۱ ، قسمت ۲۶) در نقش فرد
هانا مونتانا (فصل ۳ ، قسمت ۲۷) در نقش کایل مکین تایر
هیولاها علیه بیگانگان (فصل ۱ ، قسمت ۱۳) در نقش اسمارتی
ماروین ماروین در نقش ماروین فورمن
بوندس‌ور

| نیروهای دفاعی فدرال آلمان | نیروهای دفاعی فدرال آلمان |
| --- | --- |
Bundeswehr: Bundeswehr
علامت اختصاری ارتش آلمان (صلیب آهنین): علامت اختصاری ارتش آلمان (صلیب آهنین)
بنیان‌گذاری: ۱۲ نوامبر ۱۹۵۵
شکل کنونی: ۳ اکتبر ۱۹۹۰
شاخه‌ها:  نیروی زمینی آلمان  نیروی دریایی آلمان  نیروی هوایی آلمان  Joint Support Service  Joint Medical Service Cyber and Information Space Command
ستاد: برلین، بن و پوتسدام
وبگاه: www.bundeswehr.de
رهبری: رهبری
فرمانده کل قوا: در هنگام صلح: وزیر دفاع پس از اعلام جنگ: صدراعظم
صدر اعظم: اولاف شولتس
وزیر دفاع: بوریس پیستوریوس
بازرس کل: کارستن بروئر
نیروی انسانی: نیروی انسانی
سن سربازی: ۱۷
خدمت سربازی: بله، تعلیق شده
نیروی فعال: 181,630 (31 اکتبر 2024)
نیروی ذخیره: تقریباً 34600 (2024)
دخل و خرج: دخل و خرج
بودجه: 71.75 میلیارد یورو (2024)
درصد تولید ناخالص داخلی: 2.12٪ (2024)
صنعت: صنعت
تأمین کنندگان داخلی: ایرباس هکلر و کخ راین‌متال Krauss-Maffei Wegmann Howaldtswerke-Deutsche Werft والتر تیسن‌کروپ
تأمین کنندگان خارجی:  اتحادیه اروپا  ملت‌های عضو؛  ایالات متحده آمریکا
واردات سالانه: به ارزش پیرامون $۱ میلیارد (۲۰۰۹ تخمین)
صادرات سالانه: به ارزش پیرامون €۶٫۸۸ میلیارد (۲۰۱۶)
نیروی دفاعی آلمان یا نام بوندس‌وهر (آلمانی: [ˈbʊndəsˌve:ɐ̯] (شنیدنپرونده:De-Bundeswehr.ogg), دفاع فدرال) نام مجموعه نیروهای مسلح جمهوری فدرال آلمان می‌باشد. ایالت‌های آلمان مطابق قانون اساسی فاقد ارتش هستند و دفاع از کشور، فقط از وظایف دولت فدرال است.
آرم نیروهای دفاعی آلمان
بودجه نظامی

بودجه دفاعی آلمان در سال 2024 بالغ بر 71.75 میلیارد یورو بوده است..
لغو خدمت وظیفه عمومی در آلمان

کارل تئودور تسو گوتنبرگ وزیر دفاع وقت آلمان در ژانویه سال ۲۰۱۱، لغو خدمت وظیفه عمومی در آلمان را اعلام کرد. خدمت وظیفه عمومی در آلمان از سال ۱۹۵۶ میلادی اجباری بود و هر مرد جوان آلمانی که ۱۸ ساله می‌شد، مکلف بود این دوره را پشت سر بگذارد یا به جای آن خدمات اجتماعی مانند کار در بیمارستان یا نگهداری سالمندان انجام دهد.
وزیران دفاع آلمان

کارل تئودور تسو گوتنبرگ یکی از وزرای برجسته دولت آنگلا مرکل بود. لغو خدمت وظیفه عمومی در آلمان در زمان وزارت او صورت گرفت. وی در ۱ مارس ۲۰۱۱ در پی رسوایی ناشی از اتهام رونویسی و تقلب در پایان‌نامه دکتری حقوق خود، مجبور به استعفا شد.
توماس دِمِزییر در۲ مارس ۲۰۱۱ وزیر دفاع آلمان شد. وی تا روز قبل از بدست آوردن این سمت، وزیر کشور دولت آنگلا مرکل بود.
دیک (فیلم)

| دیک | دیک |
| --- | --- |
کارگردان: اندرو فلمینگ
تهیه‌کننده: گیل آن هارد
بازیگران: کیرستن دانست میشل ویلیامز
موسیقی: جان دبنی
فیلم‌بردار: الکساندر گروزینسکی
توزیع‌کننده: کلمبیا پیکچرز
تاریخ‌های انتشار:  ۴ اوت ۱۹۹۹ (۱۹۹۹-08-۰۴)  
مدت زمان: ۹۴ دقیقه
کشور: فرانسه کانادا ایالات متحده
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۱۳ میلیون دلار
فروش گیشه: ۶٬۲۶۲٬۸۷۸ دلار
دیک (به انگلیسی: Dick) فیلمی است محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی اندرو فلمینگ است. در این فیلم بازیگرانی همچون کیرستن دانست، میشل ویلیامز، بروس مک‌کولوچ، دن هدایا، ویل فرل، سال روبینک، تری گار، دیو فولی، رایان رینولدز، هری شیرر، تد مک گینلی، جی. دی اسپاردین و جیم بریور ایفای نقش کرده‌اند.
داریوش بوربور

| داریوش بوربور | داریوش بوربور |
| --- | --- |
داریوش بوربور: داریوش بوربور
زاده: ۷ اردیبهشت ۱۳۱۳ (۹۰ سال) تهران
پیشه: معمار، شهرساز، ایران‌شناس، پژوهشگر، نویسنده
زمینه کاری: معماری، شهرسازی، مطالعات ایران‌شناسی
ملیت: ایرانی
تحصیلات: دیپلم عمومی از دانشگاه کمبریج انگلستان (۱۳۳۱) لیسانس آرشیتکتور از دانشگاه لیورپول انگلستان (۱۳۳۷) فوق لیسانس شهرسازی از دانشگاه لیورپول انگلستان (۱۳۳۸) دکترا از دانشگاه ژنو سوئیس (۱۳۴۰)
بنیانگذار: مهندسین مشاور بوربور (۱۳۴۳) ایران اسفیر (۱۳۵۵) پژوهشکده و کتابخانه مطالعات ایران‌شناسی (۱۳۷۰)
کتاب‌ها: analytical comparative etymological dictionary of reduplication in the major languages of the middle east and iran
داریوش بوربور (انگلیسی: Dariush Borbor، زاده تهران، ۷ اردیبهشت ۱۳۱۳) معمار، شهرساز، طراح، مجسمه‌ساز، نقاش، پژوهشگر و نویسنده ایرانی است که از مهم‌ترین آثار او می‌توان به طراحی و ساخت بازار رضای مشهد اشاره کرد. این بازار ظرف مدت ۱۱ روز به ساخت اولیه رسید و قرار بر ساخت فورس ماژور آن بود.
در سال ۱۳۴۳ دفتر مهندسی خود را بنام «مهندسین مشاور بوربور» بنیان‌گذاری نمود، و از بدو شروع به کار حرفه‌ای، سبک نوین معماری وی مورد توجه صاحب نظران برجسته بین‌المللی قرار گرفت: آنتونی کرافت (Anthony Krafft) تحلیلگر معروف معماری سوئیسی از او به عنوان «یکی از پیشگامان معماری مدرن که احتمالاً در راه بوجود آوردن سبک معماری قرن بیستم ایرانی است» نام برد. همچنین میشل راگون (Michel Ragon) نویسنده فرانسوی اثرگذار در هنر و معماری (۱۳۵۲) از او به عنوان «معمار در جستجوی سبک معماری مدرن ایرانی» سخن گفت. در سال ۱۳۵۵، «مؤسسه Sphere Iran» را بمنظور تدوین طرح جامع محیط زیست منسجم کشور ایران تاُسیس نمود، و در سال ۱۳۶۱، به همت و مدیریت وی «پژوهشگاه و کتابخانه مطالعات ایرانشناسی»، بنیان‌گذاری شد.
اکثراً از بوربور به عنوان فردی پیشکسوت و تأثیرگذار در معماری و شهرسازی مدرن قرن بیستم ایران یاد می‌کنند، و وی را آغازکننده شهرسازی مدرن ایران می‌دانند، بسی او را «پدر شهرسازی نوین ایران» می‌خوانند، و فردی بنیادین در تأسیس و تحول شورای عالی شهرسازی (۱۳۴۵) به حساب می‌آورند.
داریوش بوربور برنده تعداد زیاد جوایز بین‌المللی و ملی می‌باشد، منجمله جایزه بین‌المللی مرکور طلا (Gold Mercury International Award) از ایتالیا، ۱۳۵۴؛ عطیه ویژه جهت طراحی و نظارت در ساخت مجموعه تجاری بازار رضا در مشهد، ۱۳۵۶؛ و جایزه «پنجاه آرشیتکت برجسته جهان» (Fifty Outstanding Achitects of the World) در دومین همایش و نمایشگاه بین‌المللی آثار معماران برجسته دنیا در بلگراد، ۱۳۶۷.