stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
لیفی مرغی در جنگل

| لیفی مرغی در جنگل | لیفی مرغی در جنگل |
| --- | --- |
کارگردان: او سانگ-یو
بازیگران: یو سونگ هو چوی مین شیک
تاریخ‌های انتشار:  ۲۸ ژوئیه ۲۰۱۱ (۲۰۱۱-۰۷-۲۸)  
مدت زمان: ۹۳ دقیقه
کشور: کره جنوبی
زبان: کره ایی
هزینهٔ فیلم: ۲٫۸ میلیون دلار آمریکا
فروش گیشه: ۱۱٬۰۹۴٬۳۴۵ دلار آمریکا
«لیفی مرغی در جنگل» (انگلیسی: Leafie, A Hen into the Wild) یک فیلم است . ای پویانمایی محصول استودیو میانگ فیلمز کشور کره جنوبی می‌باشد که در سال ۲۰۱۱ و به کارگردانی اوه سانگ‌یون ساخته و توسط کمپانی لوته عرضه شد. داستان این فیلم بر مبنای کتاب "مرغی که رویای پرواز داشت" نوشته هوانگ سان-می ساخته شده است .
استان سوردلوفسک

مکان در 23x15px|border |alt=|link= روسیه
| استان سوردلوفسک Sverdlovsk oblast | استان سوردلوفسک Sverdlovsk oblast |
| --- | --- |
استان: استان
Свердло́вская о́бласть: Свердло́вская о́бласть
  پرچممهر:   پرچممهر
جایگاه استان  بر روی نقشه فدراسیون روسیه: جایگاه استان  بر روی نقشه فدراسیون روسیه
منطقه فدرال: اورال
منطقه اقتصادی: اورال
تاسیس: ۱۹۳۴
مرکز: یــِکاتِرینبورگ
حکومت: حکومت
 • نوع: -
 • نهاد: مجلس شورای ملی
 • فرماندار: آلکساندر میشارین
مساحت: مساحت
 • استان: ۱۹۴٬۸۰۰ کیلومتر مربع (۷۵۲۰۰ مایل مربع)
 • رتبه: ۱۷ ام
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • استان: ۴٬۲۹۷٬۷۴۷
 • رتبه: ۵ ام
 • تراکم: ۲۲/کیلومتر مربع (۵۷/مایل مربع)
 • شهری: ۸۳.۹
 • روستایی: ۱۶.۱
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۶+ (YEKST)
کد ایزو ۳۱۶۶: RU-SVE
پلاک خودرو: ۶۶, ۹۶
زبان‌های رسمی: روسی
وبگاه: www.midural.ru/midural-new/
استان سِوِردْلوفسک (به روسی: Свердло́вская о́бласть، تلفظ: سِوِرْدْلُوْسکایا اُبْلاست) یکی از واحدهای فدرال کشور روسیه است.
این استان در ناحیه فدرالی اورال واقع شده و مرکز آن شهر یِکاتِرینبورگ می‌باشد.
استان سوردلوفسک با جمعیتی بالغ بر ۴٬۲۹۷٬۷۴۷ نفر پرجمعیت‌ترین استان آسیایی روسیه به‌شمار می‌رود.
مساحت این استان ۱۹۴٬۸۰۰ کیلومتر مربع است.
دیگر شهرهای بزرگ این استان عبارتند از: نیژنی تاگیل، کامِنسک اورالسکی، پِروُرالسک و سِروف.
میانگین دما در این استان در زمستان ۱۵ تا ۲۵ درجه زیر صفر است و تابستان‌هایی کوتاه ولی گرم دارد.
بیش از ۹۰ درصد مردم این استان روس‌تبار هستند.
این استان زادگاه بوریس یلتسین، رئیس جمهور پیشین روسیه است. وی در یکم فوریه ۱۹۳۱ در روستای بوتکا در این استان به‌دنیا آمد.
استان سوردلوفسک در نقشهٔ روسیه.
جمعیت‌شناسی

۲۲ گروه نژادی گوناگون در این استان زندگی می‌کنند که مهمترین آن‌ها عبارتند از:
روس‌تبارها ۹۰٫۶ درصد
تاتارها ۳٫۵ درصد
اوکراینی‌ها ۰٫۹ درصد
باشقیرها ۰٫۸ درصد
بوستر پمپ

نمایی از بوستر پمپ اکسیژن روسی
بوستر پمپ دستگاهی است که از مجموعه‌ای از چند پمپ آب که به صورت موازی به یکدیگر متصل شده‌اند، ساخته شده‌است. کاربرد اصلی بوستر پمپ در واقع شبیه پمپ آب است با این تفاوت که چون از چند پمپ آب در آن استفاده می‌شود با فشار بیشتری آب را منتقل می‌کند و می‌تواند آب را به ارتفاع‌های بالاتر برساند. بوستر پمپ دارای انواع مختلف مانند بوستر پمپ آبرسانی، آتش‌نشانی و آبیاری است که معمولاً در ساختمان‌های بلند، فروشگاه‌های زنجیره‌ای، پاساژها، باغات و زمین‌های کشاورزی بزرگ و در سیستم‌های آتش‌نشانی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
کوه پکتو

| کوه پکتو | کوه پکتو |
| --- | --- |
کوه پکتوموقعیت کوه در مرز چین و کره شمالی : کوه پکتوموقعیت کوه در مرز چین و کره شمالی 
مرتفع‌ترین نقطه: مرتفع‌ترین نقطه
ارتفاع: ۲٬۷۴۴ متر (۹٬۰۰۳ فوت)
برجستگی: ۲٬۵۹۳ متر (۸٬۵۰۷ فوت)
قله مادر: 
فهرست‌بندی: 
جغرافیا: جغرافیا
موقعیت: ریانگ‌گانگ، کره شمالی جی‌لین، چین
زمین‌شناسی: زمین‌شناسی
نوع کوه: آتشفشان چینه‌ای
آخرین فوران: ۱۹۰۳
کوه پَکتو یا پکدو بلندترین کوه شبه‌جزیره کره و شمال شرقی چین است.
کوه پکتو از آتشفشان‌های فعال در مرز میان کره شمالی و چین است و با ارتفاع ۲۷۴۴ متر بلندترین نقطه رشته‌کوه‌های چانگبای و بکدودگان به‌شمار می‌آید. در بالای کوه پکتو در دهانه آتشفشان آن دریاچه‌ای به نام دریاچه آسمان شکل گرفته است که ۵ کیلومتر عرض و در حدود ۲۱۳ متر ژرفا دارد.
پکتو طی هزار سال گذشته پنج بار انفجار آتشفشانی داشته است که آخرین آن در سال ۱۹۰۳ بود. انفجار آتشفشانی سال ۱۰۵۰ پکتو از بزرگ‌ترین انفجارها در کره زمین طی ۱۰ هزار سال گذشته بود.
اهمیت تاریخی

نام‌های دیگر این کوه بکدو، پکدوسان، و کوه چانگبای است. چینی‌ها به این کوه چانگبای می‌گویند که به معنای «کوه همیشه‌سپید» است. کره‌ای‌ها کوه پکتو را مکانی مقدس و خاستگاه نیاکان خود به‌شمار می‌آورند. در اسطوره‌های کره‌ای سه کوه مقدس وجود دارد: پکتو، جیری، و هالا. قوم منچو نیز پکتو را خاستگاه نیاکان قوم خود می‌دانند.
از آغاز پادشاهی سلسله‌های کره‌ای، از دوره حکومت «سه پادشاهی» (آغاز: ۵۷ پیش از میلاد) تا دوره «چوسان» (آخرین پادشاهی شبه‌جزیره کره و طولانی‌ترین سلسله نئوکنفوسیونیسم)، این کوه مرکز اسطوره‌ای و مقدس فرمانروایان بوده است. امروزه نیز رهبران کره شمالی همچنان ریشه‌دار در «کوه مقدس» معرفی می‌شوند و تبار رهبری کره شمالی به این ایدئولوژی ظاهراً اسطوره‌ای و در واقع سیاسی وابسته است و رهبران آن نیز از این تبار انتخاب می‌شوند.
پکتو کوهی افسانه‌ای و مقدس است که ادعا می‌شود پایگاه کیم ایل سونگ در زمان جنگ‌های چریکی بود و زادگاه کیم جونگ ایل. کیم جونگ اون هر وقت که می‌خواهد بر اهمیت تصمیمات سیاسی تأکید کند به این کوه سفر می‌کند.
جغرافیا

دما هوای این کوه تغییرات نامنظمی دارد و گاه سرمای سختی بر آن حاکم می‌شود. میانگین سالانه دما در قله آن منفی هشت ممیز سه است. در تابستان دمای آن به حدود ۱۸ درجه و در زمستان به منفی ۴۸ درجه سانتی‌گراد می‌رسد. میانگین رطوبت هوا ۷۴ درصد است.
درخت‌های کوه پکتو بیشتر کاج و توس هستند. از جانوران آن می‌توان به ببر، خرس قهوه ای، پلنگ، گرگ، شوکای سیبری، گراز، سیاه‌خروس سیاه، جغد، و دارکوب اشاره کرد. وجود اردک ماهی‌خوار پهلوپولکی باعث شده تا پکتو در فهرست مناطق مهم برای پرندگان قرار بگیرد.
نگارخانه

میدان کیم ایل سونگ و آن سوی رودخانه تادونگ، برج جوچه - پیونگ یانگ
نرجس

«ملیکا» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای دیگر کاربردها، ملیکا (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| نرجس | نرجس |
| --- | --- |
نرجس خاتون: نرجس خاتون
تایپوگرافی از عبارت «السیدة نرجس والدة امام المهدی»: تایپوگرافی از عبارت «السیدة نرجس والدة امام المهدی»
درگذشت: ۲۶۰ ه‍.ق سامرا، خلافت عباسیان
مدفن: سامرا، حرم عسکریین ۳۴°۱۱′۵۶″شمالی ۴۳°۵۲′۲۴″شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۱۹۸۷۸°شمالی ۴۳٫۸۷۳۳۸°شرقی﻿ / 34.19878; 43.87338
عنوان: سیدة، خاتون، سیدة الاماء، خیرالاماء
همسر: حسن عسکری
فرزندان: حجت بن الحسن (به باور شیعیان)
نرجس، نرگس یا مِلیکا در باور شیعه، نام همسر حسن عسکری، یازدهمین امام شیعیان دوازده‌امامی است. منابع نام‌های گوناگونی را برای او گزارش کرده‌اند که از میان آنها، نام‌های صیقل، نرجس، جدّه، ملیکا و سوسن مشهورترین نام‌هاست. نامدارترین کنیه‌های وی ام محمد و ام قائم، و مشهورترین لقب‌های وی سیدة الاماء و نرگس‌خاتون است.
دربارهٔ نسب او به جهت اختلاف منابع در گزارش سرگذشتش، اتفاق نظر وجود ندارد و از تاریخ زندگانی وی تا پیش از ازدواج با حسن عسکری اطلاعاتی دقیق در دست نیست. از تاریخ درگذشت نرجس‌خاتون نیز منابع سخنی به میان نیاورده‌اند. در روایت شیعه گفته می شود نشانه‌های بارداری نرجس مخفی نگه داشته شد و پس از زایش فرزند، تنها به چهل نفر از نزدیکان نشان داده شد.
در روایت‌های شیعه امامیه، دو روایت دربارهٔ مادر واپسین امام این مذهب آمده‌است؛ بر اساس یک روایت همسر حسن عسکری کنیزی سیاه‌پوست اهل شمال آفریقا (نوبه) بود و نقل دوم، افسانه‌ای است که به اسارت گرفتن شاهزاده روم و کنیزی او نزد حسن عسکری را روایت می‌کند.
نام و القاب

نام‌های گوناگونی برای نرجس گزارش شده‌است. در سده‌های اخیر، در میان شیعیان امامیه، نام نرجس شناخته‌شده‌ترین نام برای مادر واپسین امامشان بوده‌است. مشهورترین نامی که در منابع به وی نسبت داده شده‌است، صیقل است. امیرمعزی نوشته‌است که از نام‌هایی که برای او یاد کرده‌اند، نرجس، ریحانه، سوسن و مریم است که سه نام نخست اسم گل و گیاه است و مختص برده‌های زن بود.
شیعیان ایران، نام خاتون را برای مادر حجت بن الحسن به‌کار می‌برند. برخی از القابی که به نرجس خاتون نسبت داده شده‌است، عبارتند از: خاتون عرب و خاتون قیامت است. احمد پاکتچی می‌گوید حسن عسکری هیچگاه ازدواج نکرد و تنها با کنیزان خود رابطه داشت و از آنجا که کنیزان زیادی از نژادهای گوناگون داشت، نام‌های مختلفی برای این شخصیت ثبت کرده‌اند.
در روایت‌های شیعه

بر اساس روایتی که نرجس‌خاتون را اسیری از بیزانس (روم شرقی) معرفی می‌کند، وی از جانب پدری دختر یشوعا و نوه قیصر بیزانس و از جانب مادری از نوادگان شمعون لصفا -وصی عیسی- بوده‌است. فضل بن شاذان در روایتی بی‌واسطه از حسن عسکری گزارش می‌کند که مادر حجت بن الحسن، دختر پسر قیصر بیزانس است. در این روایت آمده‌است که شاهدخت بیزانسی ابتدا مریم (مادر عیسی) و فاطمه را در خواب می‌بیند که از او می‌خواهند مسلمان شده و به اسارت لشکریان مسلمانان درآید و اینچنین او اسیر شده و به بازار برده‌فروشان سامرا می‌رسد و هادی (امام دهم شیعیان امامیه) او را خریده و به حکیمه‌خاتون و سپس فرزندش، حسن عسکری، می‌سپارد. نشانه‌های بارداری نرجس مخفی نگه داشته شده و پس از زایش فرزند، تنها به چهل نفر از نزدیکان نشان داده می‌شود. امیرمعزی این روایت را بدون شک افسانه‌ای و نمادین دانسته است.
مسعودی، صدوق، کلینی و مجلسی، روایت دیگری را در مقابل گزارش اسارت شاهزاده بیزانس نقل می‌کنند که بر اساس آن، نرجس از کنیزان حکیمه بود و در خانه او به‌دنیا آمده و در آنجا رشد و زندگی کرد.
بر اساس آنچه شیخ صدوق در کمال‌الدین و تمام النعمة و شیخ طوسی در الغیبه گزارش می‌کند، باقر -امام پنجم شیعیان دوازده امامی- در روایتی مادر حجت بن الحسن را برده‌ای سیاه معرفی کرده‌است. به نوشته امیرمعزی، این کنیز اهل نوبه (شمال سودان) گزارش شده‌است.
در تاریخ درگذشت نرگس، اختلافاتی وجود دارد، بنابر روایتی که صدوق آن را در کمال‌الدین و تمام‌النعمة گزارش کرده‌است، نرگس به علت دلبستگی شدیدش به حسن عسکری و تحمل مشکلات و مصائب فراوان که حکومت بر خانواده حسن عسکری روا می‌داشتند، از حسن عسکری تقاضا کرد تا از خدا بخواهد که مرگ وی پیش‌تر از او باشد؛ و همچنین نیز شد. شیخ طوسی در الغیبه، گزارش دیگری را نقل می‌کند که درگذشت نرجس را بعد از حسن عسکری در تاریخی بین ۲۶۱ تا ۳۱۷ ذکر می‌کند. محلاتی از شعری که خبیر محمد سماوی در وصف سامرا سروده‌است، چنین برداشت می‌کند که سال مرگ نرجس، ۲۶۰ ه‍.ق بوده‌است و در پشت مزار حسن عسکری به خاک سپرده شده‌است. بنابر آنچه صاحب معجم البلدان به نقل از یکی از خدمتکاران حسن عسکری گزارش می‌کند، سال درگذشت نرجس، آنطور که بر سنگ مزارش نقش بسته بود، ۲۶۰ ه‍.ق بوده‌است. به باور بهادلی، درست‌ترین دیدگاه دربارهٔ مرگ نرجس، درگذشت او در سال ۲۶۰ و اندکی پس از مرگ حسن عسکری در همان سال بوده‌است. بهادلی قولی که درگذشت نرجس را در زمان حیات همسرش گزارش کرده‌است را ضعیف می‌داند.
در منابع

منابعی که امروزه برای شیعیان امامیهٔ سنتی در نظر گرفته می‌شوند، اکثراً در سدهٔ چهارم هجری (دهم میلادی) شروع به ظهور کردند و تنها در قرن بعد به شکل قطعی خود رسیدند. نعمانی، ابن‌بابویه و شیخ طوسی از مهم‌ترین تک‌نگاری‌ها در این زمینه هستند.
در منابع > منابع شیعه

کهن‌ترین منابعی که به ذکر نام و سرگذشت او پرداخته‌اند، مربوط به قرون دوم، سوم و چهارم هجری‌اند. با این وجود، در برخی منابع کهن‌تر روایی، از نام و حالات او یاد شده‌است. به‌طور کلی، چهار دسته روایت شیعی با موضوع نرجس در منابع روایی وجود دارد:
روایاتی که وی را شاهدخت بیزانسی و تربیت‌یافتهٔ حکیمه خاتون معرفی کرده‌است.
روایاتی که وی را زاده و تربیت‌شدهٔ خانه حکیمه دانسته‌است.
روایاتی که نرگس را بانویی سیاه‌پوست دانسته‌است.
روایاتی که مادر موعود آخرالزمان را کنیز معرفی کرده‌اند.
در منابع > منابع اهل سنت

به نرجس و خصوصاً زایش حجت بن الحسن، در کثیری از منابع اهل سنت اشاره شده است. قندوزی حنفی در ینابیع المودة به ماجرای نیمهٔ شعبان پرداخته و نام مادر حجت بن الحسن را نرجس گزارش می‌کند. بر اساس گزارش قندوزی، حکیمه برای کمک به وضع حمل نرجس به خانه حسن عسکری آمده‌است. شمس‌الدین محمد بن طولون نوشته‌است: «... و دوازدهمین تن آنان، فرزندش محمد بن الحسن است… و نام مادرش خمط و گفته شده نرجس است.» خواجه محمد پارسا از علمای حنفی، مادر حجت بن الحسن را نرجس گزارش می‌کند. و همچنین از ماجرای ولادت حجت بن الحسن در نیمه شعبان سال ۲۵۶ ه‍.ق را به نقل از حکیمه گزارش می‌کند. ابن صباغ مالکی نیز شبیه به همین گزارش را نقل کرده و لقب نرجس را «خیرالامه» می‌داند.
ابن عنبه در عمدة الطالب فی انساب آل ابی‌طالب و بهجت افندی در تاریخ آل محمد، نام مادر حجت بن الحسن را نرجس گزارش کرده‌اند. شبلنجی در نورالابصار، نام مادر تنها فرزند حسن عسکری را افزون بر نرجس، به استناد نقل‌هایی سوسن و صیقل نیز گزارش می‌کند. دیاربکری حسین بن محمد بن حسن مالکی نیز همین سه نام را برای مادر حجت بن الحسن گزارش کرده و او را کنیز معرفی می‌کند. علوی در المجدی فی انساب الطالبین، نام مادر حجت بن الحسن را نرجس گزارش می‌کند و می‌نویسد، این نام پس از نام صیقل بر او گذاشته شده‌است. وی همچنین ماجرای وضع حمل معجزه‌گونه نرجس را گزارش می‌کند. اما نصیبی در مطالب السؤول و ابن جوزی در تذکرة الخواص، نام مادر حجت بن الحسن را به جای صیقل، صقیل گزارش کرده‌اند. جلال‌الدین نیشابوری و ابن خشاب بغدادی نیز چهار نام را برای نرجس خاتون گزارش کرده‌اند: صیقل، سوسن، نرجس، حکیمه. دیگر نامی که در منابع اهل سنت آمده‌است، خمط است که ابن خلکان شافعی آن را در وفیات الاعیان آورده‌است. در فرائد السمطین به نقل از جابر بن عبدالله انصاری آمده‌است که در صحیفه فاطمه نام امامان دوازده‌گانه را به همراه اسم مادرشان دیدم. وی گزارش می‌کند که نام مادر حجت بن الحسن در این صحیفه، نرجس گزارش شده‌بود. قندوزی مادر حجت بن الحسن بنابر روایتی از محمد باقر، را از نسل حواریون می‌داند.
اقتباس‌ها

در سال ۱۳۹۳، انیمیشنی به نام «شاهزاده روم» به سه زبان فارسی، عربی و انگلیسی، در ایران تولید شد. کارگردان این انیمیشن سینمایی را هادی محمدیان و تهیه‌کنندگی آن را حامد جعفری برعهده داشتند. این فیلم روایتگر داستان شاهزاده‌ای به نام ملیکا است که از تبار پدر از نوادگان یشوعا وصی عیسی و از تبار مادر نواده قیصر روم است. این انیمیشن موفق شد در جشنواره فیلم فجر، لوح تقدیر دریافت کند. در حوزه ادبیات، به تاریخ دی‌ماه ۱۳۹۵ «کنگره شعر سراسری حضرت نرجس خاتون (ع)» در استان قم آغاز به‌کار کرد.
لغتنامه

↑  خیر الامه: بهترین کنیزان
مزار منتسب به نرجس در سامرا
دکتربازی

چند کودک در حال دکتر بازی
دکتر بازی به بازی‌ای گفته می‌شوند که در آن یکی از بچه‌ها نقش پزشک و دیگران نقش بیمار را بازی می‌کنند. این بازی ممکن است همراه و بخشی از خاله بازی باشد.
دیگر معانی

همچنین در فرهنگ عامه و فرهنگ غربی به رفتار کودک در مرحله‌ای از زندگی‌اش که اندام جنسی کودک دیگر را بازبینی می‌کند نیز گفته می‌شود که دیگر این عبارت، بار مثبتی ندارد.
کامران غضنفری

| کامران غضنفری | کامران غضنفری |
| --- | --- |
نماینده مجلس شورای اسلامی دوره دوازدهم: نماینده مجلس شورای اسلامی دوره دوازدهم
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۷ خرداد ۱۴۰۳: آغاز به کار  ۷ خرداد ۱۴۰۳
حوزه انتخاباتی: تهران، ری، شمیرانات، اسلامشهر و پردیس
اکثریت: ۳۱۶٬۳۷۴ (۲۰٫۱۵٪)
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲۵ دی ۱۳۳۵ تهران
ملیت: ایرانی
پیشه: سیاستمدار
کامران غضنفری فعال سیاسی و نماینده دوره دوازدهم مجلس شورای اسلامی از حوزه انتخابیه تهران، ری، شمیرانات، اسلامشهر و پردیس است که با کسب ۳۱۶٬۳۷۴ رأیبه مجلس شورای اسلامی راه پیدا کرد.
نیم‌کره شرقی

نیمکرهٔ شرقی یا نیم‌سپهر خاوری واژه‌ای در دانش جغرافیا است و به منطقه‌ای اشاره می‌کند که از نصف‌النهار مبدأ (گرینویچ) آغاز شده و بخشی از کرهٔ زمین شامل قاره‌های آسیا، اروپا، آفریقا و اقیانوسیه و آب‌های اقیانوس هند است. این نیمکره به وسیلهٔ اقیانوس اطلس و اقیانوس آرام از نیمکرهٔ غربی جدا می‌شود. طول جغرافیایی ۲۰ درجهٔ غربی و ۱۶۰ درجهٔ شرقی غالباً مرزهای این نیمکره به‌شمار می‌آیند.
موقعیت جغرافیایی نیمکرهٔ شرقی در نقشهٔ مسطح زمین به رنگ زرد
این منطقه از دیدگاه جغرافیای فرهنگی و ژئوپلیتیک به عنوان بر قدیم شناخته می‌شود. بر خلاف خط استوا که به‌طور واقعی زمین را به دو نیمکرهٔ شمالی و نیمکرهٔ جنوبی تقسیم می‌کند، تقسیم زمین به دو نیم‌کرهٔ شرقی و غربی حاصل یک پیمان بین‌المللی است و واقعیت فیزیکی ندارد.
نیمکرهٔ شرقی در کرهٔ زمین
نیمکرهٔ شرقی بیش از شش میلیارد نفر جمعیت دارد. تعداد و تنوع موجودات و مساحت خشکی‌های نیمکرهٔ شرقی بیشتر از نیمکرهٔ غربی است.
بلاش سوم

| بلاش سوم 𐭅𐭋𐭂𐭔 | بلاش سوم 𐭅𐭋𐭂𐭔 |
| --- | --- |
شاه شاهان : شاه شاهان 
سکه بلاش سوم، ضرب سلوکیه: سکه بلاش سوم، ضرب سلوکیه
شاهنشاه اشکانی: شاهنشاه اشکانی
سلطنت: ۱۱۰– ۱۴۷ م
پیشین: پاکور دوم (شاه رسمی) خسرو یکم (شاه شورشی) مهرداد پنجم (شاه شورشی)
جانشین: بلاش چهارم
شاهنشاه مشترک: مهرداد پنجم (۱۲۹ – ۱۴۰)
درگذشته: ۱۴۷ م
خاندان: اشکانیان
پدر: پاکور دوم
بلاش سوم (اشک بیست و ششم) بیست و ششمین شاه ایران از خاندان اشکانی است که پس از خسرو به شاهی رسید. نسبت بلاش سوم با اشکانیان روشن نیست. وی در حدود ۲ سال آخر حکومت خسرو ادعای سلطنت کرد. در زمان وی، آلانان برای بار دوم به ایران تاختند. بلاش به خاطر مشکلات فراوان و به این علت که سپاه اشکانی از توان پیشین برخوردار نبود به سختی این مشکل را رفع کرد و این نشانهٔ سستی و ناتوانی اشکانیان در این دوران می‌باشد.
دورهٔ پادشاهی بلاش سوم به جز این مورد پیشامد خاص دیگری نداشت و چنین به نظر می‌رسد که وی مدعی خاصی نداشته‌است .
روم نیز در آن زمان ترجیح می‌داد تا به جای جنگ‌های پرهزینه و دشوار، از به نزاع انداختن همسایگان با یکدیگر یا ایجاد نبردهای داخلی خواسته‌های خود را عملی سازد. پادشاهی بلاش سوم از سال ۱۲۹ تا سال ۱۴۷ میلادی بوده‌است.
بلاش سوم، ساسان نیای اردشیر بابکان بنیان‌گذار سلسله ساسانی و نابودکننده سلسله اشکانی را به فرمانروایی پارس منصوب کرد.
سالشمار

۱۰۵: تاجگذاری بلاش سوم. او بر بخش‌های شرقی پادشاهی اشکانی سلطنت می‌کرد.
۱۲۹ آغاز سلطنت مهرداد پنجم برادر خسرو اشکانی (یکم) و تداوم درگیری‌های او با بلاش سوم که رقیب مهرداد چهارم بود و در سرزمین‌های شرقی قلمرو حکومت اشکانیان سلطنت می‌کرد.
۱۳۳ تاجگذاری بلاش چهارم. اتحاد دوباره دو پادشاهی شرق و غرب اشکانی. از دوره سلطنت بلاش سوم و خسرو اشکانی، به ترتیب پادشاهان اشکانی شرقی و اشکانی غربی، قلمرو اشکانیان دو پاره شده بود.
استان سانتیاگو دل استرو

مکان در 23x15px|border |alt=|link= آرژانتین
| استان سانتیاگو دل استرو Provincia de Santiago del Estero | استان سانتیاگو دل استرو Provincia de Santiago del Estero |
| --- | --- |
استان: استان
  پرچممهر:   پرچممهر
محل استان سانتیاگو دل استرو در نقشهٔ آرژانتین: محل استان سانتیاگو دل استرو در نقشهٔ آرژانتین
مرکز استان: سانتیاگو دل استرو
حکومت: حکومت
 • فرماندار: خراردو زامورا
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۳۶۳۵۱ کیلومتر مربع (۵۲۶۴۵ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۸۹۶۴۶۱
 • تراکم: ۶٫۶/کیلومتر مربع (۱۷/مایل مربع)
اهلیت‌نام: santiagueño
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۳- (ART)
کد ایزو ۳۱۶۶: AR-G
وبگاه: www.sde.gov.ar
استان سانتیاگو دل استرو ، یکی از استان‌های ۲۳ گانه آرژانتین، واقع در شمال کشور می‌باشد که با استان‌های سالتا، چاکو، سانتا فه، کاتامارکا، کوردوبا و توکومان مرز مشترک دارد.
مشخصات

مرکز: سانتیاگو دل استرو
مساحت: ۱۳۶۳۵۱ کیلومترمربع
جمعیت: ۸۰۴۴۵۷ (تا ۲۰۰۱)
فرماندار: خراردو زامورا
تاریخچه

پیش از ورود اسپانیایی‌ها به آمریکای جنوبی، استانی که اکنون سانتا فه نام دارد زیستگاه بومیان (ساناویرونس و خوریستونوکوتس) بود. این استان به گونه ای شگفت‌آور، محل زندگی صدهزار نفر از گویشوران گونه ای محلی زبان کچوا (زبان اینکاها) می‌باشد.
دیه گو ده روخاس در سال ۱۵۴۲ نخستین کسی که به منطقه رسید. فرانسیسکو ده آگیره شهر سانتیاگو دل استرو را در سال ۱۵۵۳ بنا کرد.
سانتیاگو دل استرو زیر تسلط دولت‌های مختلفی از جمله توکومان بوده‌است. به دلیل توجه کمی که به این شهر می‌شد تا اوایل قرن ۲۰، جمعیتی معادل ۵۰۰۰ نفر داشت.
با ایجاد منطقه سالتا، سانتیاگو دل استرو به توکومان ملحق شد و بعدها در خلال جنگ استقلال (۱۸۲۰) با رهبری فرماندار خوان فیلیپه ایبارا از توکومان جدا شد. از حامیان برجسته استان، قانون‌گذار و آهنگساز مشهور، آمانسیو خاسینتو آلکورتا بود. تلاش‌های وی جهت مدرن کردن تجارت و نظام مالیاتی و بهبود سیستم بانک داخلی بود.
در اوایل قرن ۲۰، استان توانست اراضی مورد مناقشه با استان چاکو را به دست آورد. بدین ترتیب استان دارای ۴ شهر و ۳۵ هزار نفر جمعیت شد. احداث سد لوس کوئیروگا در سال ۱۹۵۰زمین‌های کم‌آب استان را آبیاری می‌کرد.
چشمه‌های آب گرم ریو اوندو که در شمال غرب شهر سانتیاگو دل استرو قرار دارد با وجود آنکه در مسیری صخره دار قرار داشت، جمعیت بسیاری را به سوی خود جذب می‌کرد. این چشمه‌ها نخستین بار توسط اسپانیایی‌ها در سال ۱۵۴۳ مشاهده شدند. پروفسور هرکولس کورتی در سال ۱۹۱۸ به خاصیت درمانی آب‌های ریو اوندو پی برد. به زودی جمعیت زیادی به آن منطقه روانه شدند. به همین دلیل اولین هتل رسمی در دهه ۱۹۴۰ تأسیس شد. چشمه‌های اب گرم ریو اوندو پس از چشمه‌های ریکیاویک ایسلند مقام دوم را در جهان دارند.
در سال ۱۹۴۸ پرونیست جوان، کارلوس خوارز فرماندار سانتیاگو دل استرو شد. او بعدها به چهره سیاسی برجسته استان بدل گشت. وی چهره واقعی خود را با رویه به ظاهر دوستانه اش پنهان می‌کرد و ترتیب قتل رقبای خود را صادر می‌کرد. (سزار ایتوره در ۱۹۹۶ و خراردو سوئلدو در ۱۹۹۸). وی در سال ۲۰۰۲ و در رابطه با قتل دو زن جوان بازداشت شد.
جغرافیا و اقلیم

بیشتر استان بخشی از منطقه گران چاکو می‌باشد که شامل زمین‌های هموار و در برخی موارد فرورفتگی‌هایی است. تالاب‌های حوضهٔ رودهای سالادو و دولسه دراین فرورفتگی‌ها شکل گرفته‌است.
خاک خشک آن در نواحی نیمه بیابانی و استپی سرشار از آهک و نمک می‌باشد.
دمای هوای متوسط در استان با هوایی گرم و نیمه استوایی و فصولی بی باران ۲۱ درجه می‌باشد. بیشترین دمایی که تاکنون گزارش شده ۵۰ درجه بوده‌است.
میزان بارش متوسط در زمستان ۱۲۰ م.م. بوده‌است.
اقتصاد

استان سانتیاگو دل استرو با تولید ناخالص داخلی برابر۹/۲ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۶ و درآمد سرانه ۳۵۶۰ همچون سایر ایالات شمالی از نظر اقتصادی کم توسعه می‌باشد.
تکیه گاه اقتصادی استان با نمایه ای روستایی، محصولات زراعی (۱۲ درصد اقتصاد استان) چون پنبه (بیست درصد تولید ملی)، سویا، ذرت و پیاز می‌باشد. رو رود سالادو و دولسه مزارع منطقه را آبیاری می‌کنند
از سایر فعالیت درآمدزای سانتیاگو دل استرو، پرورش دام به ویژه در شرق استان است.
تولیدات صنعتی کمتر از ۱۰ درصد اقتصاد سانتیاگو را تشکیل می‌دهد. از جمله آنها: صنایع غذایی، صنعت چرم، نساجی و چوب می‌باشند. در ضمن بخش معدن درصد ناچیزی از اقتصاد را به خود اختصاص می‌دهد.
در بخش خدمات، صنعت جهانگردی منبع درامدزایی می‌باشد. جاذبه‌های توریستی استان عبارتند از:
موزه و ساختمان‌های تاریخی شهر سانتیاگو دل استرو
چشمه‌های آب گرم ریو اوندو
پارک ملی کوپو
سد فرونتال برای ورزش‌های آبی
فرهنگ

از چهره‌های برجسته تاریخی استان، کلنل " خوان فرانسیسکو بورخس "، رهبر جنگ استقلال است. نویسنده معروف، خورخه لوئیز بورخس، از اخلاف وی است. رهبران انقلابی و پایه‌گذاران حزب انقلابی کارگران و ارتش انقلابی خلق - چون ماریو روبرتو و فرانسیسکو رنه سانتوچو – نیز از چهره‌های مهم تاریخی استان هستند.
ازچهره‌های فرهنگی سانتیاگو می‌توان به فیلیپه تابوآدا، رامون گومز کورنت، کارلوس سانچز گراماخو، الفردو گوگنا، ریکاردو تورینیو، رافائل تورینیو (همگی نقاش)، خورخه واشینگتن ابالوس، برناردو فیخو، کلمنتینا روزا کنل، خولیو کاره راس (همگی نویسنده) و آمانسیو خاسینتو آلکورتا (آهنگساز) اشاره نمود. مهم‌ترین وجه میراث فرهنگی استان را موسیقی (فولکلور) چاکاره را و سامبا تشکیل می‌دهد.
تقسیمان سیاسی

استان به ۲۷ بخش (دپارتمان) تقسیم می‌شود.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  ۱ – بخش آگیره ۲ – بخش آلبردی ۳ – بخش آتامیسکی ۴ – بخش آویاندا ۵ – بخش باندا ۶ – بخش بلگرانو ۷ – بخش مرکزی (با مرکزیت سانتیاگو دل استرو) ۸ – بخش چویا ۹ – بخش کوپو ۱۰ – بخش فیگه روآ ۱۱ – بخش خنرال تابوآدا ۱۲ – بخش گواسایان ۱۳ – بخش خیمه نز ۱۴ – بخش خوان فلیپه ایبارا |  ۱۵ – بخش لوره تو ۱۶ – بخش میتره ۱۷ – بخش موره نو ۱۸ – بخش اوخو ده آگوا ۱۹ – بخش پیه گرینی ۲۰ – بخش کبراچائوس ۲۱ – بخش ریو اوندو ۲۲ – بخش ریواداویا ۲۳ – بخش روبلس ۲۴ - بخش سالاوینا ۲۵ – بخش سان مارتین ۲۶ – بخش سارمینتو ۲۷ – بخش سیلیپیکا |  |
اریک کلینکر

اریک کلینکر (به انگلیسی: Eric Klinker) یک مدیر فناوری است که بیشتر به عنوان مدیرعامل سابق شرکت بیت‌تورنت شناخته می‌شود. او به همراه برام کوهن و سه سرمایه‌گذار دیگر، در هیئت مدیره شرکت حضور داشته و نقش بسزایی در تدوین موضع شرکت بیت‌تورنت در خصوص بی‌طرفی شبکه داشته است و در برابر کمیسیون فدرال ارتباطات و سایر نهادهای تنظیم‌کننده ارتباطات جهانی شهادت داده است.
وی در دوران مدیریت خود به‌عنوان مدیرعامل، به عنوان فردی شناخته می‌شد که بیت‌تورنت را از بحران مالی سال ۲۰۰۸ عبور داد و پایگاه کاربران این شرکت را به بیش از ۱۷۰ میلیون کاربر گسترش داد. در سال ۲۰۱۲، بیت‌تورنت تحت رهبری کلینکر، مأموریت خود را توسعه داد و سبد محصولاتش را با معرفی برنامه‌های جدیدی مانند: BitTorrent Sync, BitTorrent Bundles, Bleep و BitTorrent Live (پروتکل پخش خطی همتا به همتا که توسط برام کوهن اختراع شد) تکمیل کرد. در سال ۲۰۱۴، این شرکت Project Maelstrom را معرفی کرد؛ پروژه‌ای که شامل یک مرورگر وب توزیع‌شده برای دسترسی، انتشار و مصرف محتوای وب به شیوه‌ای نوین بود.
او در آوریل ۲۰۱۶، بیت‌تورنت را ترک کرد تا شرکت Resilio را بنیان‌گذاری کند. تمرکز این شرکت بر به‌کارگیری فناوری بیت‌تورنت در بازارهای سازمانی و اینترنت اشیاء بود.
فانی فی ورتر

| فانی فی ورتر | فانی فی ورتر |
| --- | --- |
آلمانی: Fanny Fee Werther: آلمانی: Fanny Fee Werther
زادهٔ: ۶ فوریهٔ ۱۹۹۴ ‏(۳۱ سال) مونیخ، آلمان
ملیت: آلمانی
پیشه(ها): روزنامه‌نگار، مجری تلویزیونی
فانی فی ورتر (زادهٔ ۰۶ فوریه ۱۹۹۴ در مونیخ ٬آلمان) روزنامه‌نگار و مجری تلویزیونی است.
فانی فی ورتر در مونیخ بزرگ شده است. از سال ۲۱۱۲ تا ۲۱۱۷ در دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ تحصیل کرد و فارغ‌التحصیل رشتهٔ مدیریت بازرگانی است. در سال ۲۰۱۲ وی همکاری‌اش را با تلویزیون اسکای دویچلند و شبکه اسپرت ۱ آلمان شروع کرد، و فعالیت روزنامه‌نگاری خود را آغاز کرد. از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ وی فعالیت روزنامه‌نگاری خود را در تلویزیونی مونیخ به عنوان گزارشگر ورزشی و گزارشگر جشن اکتبر ادامه داد. وی همچنین مجری برنامهٔای اخبار زنده «مونیخ امروز» و «مونیخ ۲ در عصر» بود. وی تخصصی روزنامه‌نگاری ویدئویی را آموخته بود. پس از آن در سال ۲۰۱۹ همکاری‌اش را با تلویزیون «ولت» در برلین آغاز کرد و به عنوان مجری برنامهٔ «جهان در عصر» در این تلویزیون است. فانی فی ورتر با همکارانش برنامه‌های خبری و پخش ویژه رویدادهای سیاسی مانند انتخابات فدرال آلمان (۲۰۲۱)، انتخاب اولاف شولتس به عنوان رئیس‌جمهور را مدیریت کرد.
پیوندهای وب

فانی فی ورتر، مجری برنامه"ولت"
پشت صحنه روزنامه‌نگاری تلویزیونی
مجری فانی فی ورتر
فانی فی ورتر
فانی فی ورتر جایگزین فرانک لهفلد در تلویزیون "ولت"  خواهد شد
فانی فی ورتر در سایت IMDb