stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مایکل کین
گزیدهٔ بازیگری‌ها

نامش را با غرور حک کن (۱۹۵۸)
کلید (۱۹۵۸)
نژاد بولداگ (۱۹۶۰)
روزی که زمین آتش گرفت (۱۹۶۱)
زولو (۱۹۶۴)
پرونده ایپکرس (۱۹۶۵)
الفی (۱۹۶۶)
گامبی (۱۹۶۶)
خاکسپاری در برلین (۱۹۶۶)
بشتاب غروب (۱۹۶۷)
زن ضربدر هفت (۱۹۶۷)
مغز بیلیون دلاری (۱۹۶۷)
تله مرگبار (۱۹۶۸)
مغ (۱۹۶۸)
کسب و کار ایتالیایی (۱۹۶۹)
بازی کثیف (۱۹۶۹)
نبرد بریتانیا (۱۹۶۹)
برای قهرمانان خیلی دیر است (۱۹۷۰)
آخرین دره (۱۹۷۰)
کارتر را بگیرید (۱۹۷۱)
آدم دزدی (۱۹۷۱)
زی و شرکا (۱۹۷۲)
پالپ (۱۹۷۲)
کارآگاه (۱۹۷۲)
آسیاب بادی سیاه (۱۹۷۴)
قرارداد مارسی (۱۹۷۴)
کاراگاه خصوصی (۱۹۷۵)
توطئه ویلبی (۱۹۷۵)
زن انگلیسی رمانتیک (۱۹۷۵)
مردی که می‌خواست سلطان باشد (۱۹۷۵)
هری و والتر به نیویورک می‌روند (۱۹۷۶)
عقاب فرود آمده (۱۹۷۶)
پلی در دوردست (۱۹۷۷)
حمله زنبورها (۱۹۷۸)
سوئیت کالیفرنیا (۱۹۷۸)
آشانتی (۱۹۷۹)
ورای ماجرای پوسیدون (۱۹۷۹)
در لباسی خیره‌کننده (۱۹۸۰)
جزیره (۱۹۸۰)
دست (۱۹۸۱)
فرار به سوی پیروزی (۱۹۸۱)
تله مرگ (۱۹۸۲)
ریتای محصل (۱۹۸۳)
کنسول افتخاری (۱۹۸۳)
مرد پازلی (۱۹۸۳)
تقصیر ریو است (۱۹۸۴)
آب (۱۹۸۵)
قرارداد هولوکرافت (۱۹۸۵)
هانا و خواهرانش (۱۹۸۶)
آزادی شیرین (۱۹۸۶)
مونا لیزا (۱۹۸۶)
خیابان هاف مون (۱۹۸۶)
پروتوکل چهارم (۱۹۸۷)
آرواره‌ها: انتقام (۱۹۸۷)
بدون راه حل (۱۹۸۸)
جک قاتل (۱۹۸۸)
لات‌های کثیف فاسد (۱۹۸۸)
شوک به سیستم (۱۹۹۰)
آقای سرنوشت (۱۹۹۰)
چشم گاو (۱۹۹۰)
سروصدای پشت صحنه (۱۹۹۲)
یخ آبی (۱۹۹۲)
سرود کریسمس ماپت (۱۹۹۲)
روی زمین مرگبار (۱۹۹۴)
خون و شراب (۱۹۹۶)
لیتل ویس (۱۹۹۸)
قوانین خانه سایدر (۱۹۹۹)
قلم‌پرها (۲۰۰۰)
کارتر را بگیرید (۲۰۰۰)
دختر شایسته اخلاق (۲۰۰۰)
آخرین سفارش‌ها (۲۰۰۱)
آستین پاورز: در عضو طلایی (۲۰۰۲)
آمریکایی آرام (۲۰۰۲)
شیرهای دست دوم (۲۰۰۳)
شن‌های روان (۲۰۰۳)
بتمن آغاز می‌کند (۲۰۰۵)
افسونگر (۲۰۰۵)
هواشناس (۲۰۰۵)
فرزندان انسان (۲۰۰۶)
پرستیژ (۲۰۰۶)
بی‌عیب (۲۰۰۷)
کاراگاه (۲۰۰۷)
شوالیه تاریکی (۲۰۰۸)
هری براون (۲۰۰۹)
تلقین (۲۰۱۰)
نومئو و ژولیت (۲۰۱۱)
ماشین‌ها ۲ (۲۰۱۱)
سفر ۲: جزیره اسرارآمیز (۲۰۱۲)
شوالیه تاریکی برمی‌خیزد (۲۰۱۲)
اکنون مرا می‌بینی (۲۰۱۳)
آخرین عشق آقای مورگان (۲۰۱۳)
تیمارستان استون‌هیرست (۲۰۱۴)
میان‌ستاره‌ای (۲۰۱۴)
کینگزمن: سرویس مخفی (۲۰۱۵)
جوانی (۲۰۱۵)
آخرین شکارچی جادوگر (۲۰۱۵)
اکنون مرا می‌بینی ۲ (۲۰۱۶)
کینگزمن: محفل طلایی (۲۰۱۷)
دانکرک (۲۰۱۷)
مد روز (۲۰۱۷)
شرلوک گنومز (۲۰۱۸)
دیکتاتور عزیز (۲۰۱۸)
پادشاه دزدا (۲۰۱۸)
انگاشته (۲۰۲۰)
بخشی از جوایز

برنده جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم موزیکال یا کمدی در سال ۱۹۹۸
برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد برای فیلم قوانین خانه سایدر
برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد۱۹۸۶هانا و خواهرانش
کاندیدای بفتای بهترین بازیگر نقش اول مرد برای فیلم لیتل ویس در سال ۱۹۹۸
کاندیدای بفتای بهترین بازیگر مکمل مرد برای فیلم قوانین خانه سایدر در سال ۱۹۹۹
کاندیدای بفتای بهترین بازیگر نقش اول مرد برای فیلم آمریکایی آرام در سال ۲۰۰۲
در سال ۱۹۶۷
مایکل کین در جایزه صلح نوبل ۲۰۰۸
مایکل کین در جشنواره کن ۲۰۱۵
نژاد و سلامت

نژاد و سلامت به این اشاره دارد که چگونه تعلق به یک نژاد خاص بر سلامت تأثیر می‌گذارد. نژاد یک مفهوم پیچیده‌است که در طول دوره‌های زمانی تغییر کرده‌است و بستگی به شناسایی شخصی و به رسمیت‌شناسی اجتماعی دارد. در مطالعه نژاد و سلامت، دانشمندان افراد را در دسته‌های نژادی بسته به عوامل مختلف مانند: فنوتیپ، نسب، هویت اجتماعی، ترکیب ژنتیکی و تجربه زیسته سازماندهی می‌کنند. اغلب در تحقیقات سلامت بین «نژاد» و قومیت تمایز قائل نمی‌شوند.
تفاوت‌ها در وضعیت سلامت، پیشامدهای سلامت، امید به زندگی و بسیاری دیگر از شاخص‌های سلامت در گروه‌های مختلف نژادی و قومی به خوبی مستند شده‌است. داده‌های اپیدمیولوژیک نشان می‌دهد که گروه‌های نژادی از نظر بیماری یا مرگ و میر به‌طور نابرابر تحت تأثیر بیماری‌ها قرار دارند. برخی از افراد در گروه‌های نژادی خاص مراقبت کمتری دریافت می‌کنند، دسترسی کمتری به منابع دارند و به‌طور کلی عمر کوتاه تری دارند. به‌طور کلی، به نظر می‌رسد که نابرابری‌های بهداشتی نژادی ریشه در معایب اجتماعی مرتبط با نژاد مانند کلیشه‌های ضمنی و تفاوت‌های متوسط در وضعیت اقتصادی اجتماعی دارد.
نابرابری‌ها در سلامت به عنوان «تفاوت‌های قابل پیشگیری در بار بیماری، آسیب، خشونت ، یا فرصت‌هایی برای دستیابی به سلامت مطلوب که توسط افراد محروم اجتماعی» تجربه می‌شود، تعریف شده‌است. به گفته مراکز کنترل و پیشگیری از بیماریهای ایالات متحده، آنها ذاتاً با «توزیع نابرابر تاریخی و کنونی منابع اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و زیست محیطی» مرتبط هستند.
رابطه بین نژاد و سلامت از منظر چند رشته‌ای مورد مطالعه قرار گرفته‌است، با تمرکز بیشتر بر نحوه تأثیر نژادپرستی بر نابرابری‌های سلامتی، و چگونگی واکنش عوامل محیطی و فیزیولوژیکی به یکدیگر و عوامل ژنتیکی.
مغان برهمن

سوریا (ایزد) توسط انبوه مردم عبادت می‌شود. نقاشی مینیاتوری مکتب تانجاوور، دهه ۱۸۰۰. خدای خورشید سوریا با هاله‌ای از نور روی ارابه‌اش که توسط خادمین احاطه شده و با چهره‌های کوچک‌تر در سمت چپ در حالت تعظیم به تصویر کشیده شده‌اند.
مغان برهمن یا برهمن‌های ماگا (انگلیسی: Maga Brahmin) یا برهمن‌های بوجاکا (انگلیسی: Bhojaka Brahmins)) یا ساکادویپا برهمن، طبقه ای از برهمین‌ها هستند که عمدتاً در غرب و شمال غربی هند متمرکز هستند. آنها از گروه پرستندگان خدای خورشید سوریا (ایزد) منشأ گرفتند.
طبق افسانه ای که در بهاویشیا پورانا نوشته شده است سامبا (پسر کریشنا) به جذام مبتلا شد و از طریق پرستش خدای خورشید، سوریا درمان شد. او معبدی برای پرستش سوریا بنا کرد اما برهمن‌های اهل هند حاضر نشدند که به عنوان راهب در این معبد کار کنند بنابراین مجبور شد چندین خانواده از ماگا برهماناهای خورشیدپرست، را از یک منطقه اسطوره‌ای به نام ساکادویپا بیاورد.
برخی از آداب و رسوم خاص ماگا برهماناها، مانند بستن کمربندی به نام «آویانگا» (अव्यङ्ग avyaṅga)، با بستن کمربندی به نام کستی در بین زرتشتیان شباهت دارد.
پژوهشگر ژاپنی، یوتو ناگای در سال ۲۰۲۳ می‌نویسد: بحث در مورد منشأ ماگاها تا حدی به دلیل محدودیت در اسناد موجود به بن‌بست رسیده و اختلاف نظرها تا به امروز حل نشده باقی مانده است.
تعریف > در پوراناها

برهمن‌های ساکن جزیره اسطوره‌ای ساکادویپا عموماً ماگا (मग) نامیده می‌شوند.
ماگاها; نام اعضای جامعه کاهنان ایرانی یا مغ‌های ساکن هند هستند که جذب طبقه برهمن شدند. بر اساس شباهت‌های اصطلاحی در آیات پورانا مرتبط با ریشه‌های اولیه ایرانی و سنت مشترک خورشیدپرستی، برخی از محققان این افسانه را منعکس‌کننده مهاجرت مغان -از منطقه‌ای تحت تأثیر ایرانشهر - در امواج متعدد به هند در طول سالیان می‌دانند. محققان در مورد اینکه چه نوع شخصیت‌های مذهبی ایران باستانی را ماگا یا بوجاکا باید در نظر گرفت، اختلاف نظر دارند.
در بهاویشیا پورانا «بوجاکا» نام دیگری برای «ماگا» است اما در برخی از مطالعات قبلی گروه «بوجاکا» به عنوان یک گروه مذهبی با منشأ متفاوت از ماگا تفسیر شده است. از اواسط قرن بیستم، این تمایز بین خاستگاه «ماگا» و «بوجاکا» به نظریهٔ پذیرفته شده تبدیل شده است. بر اساس نظریه متفاوت بودن ماگاها و بوجاکاها، احتمالاً این دو گروه با منشأهای مختلف بودند که در هند یکسان شدند.
خود واژه «بوجاکا» یک اسم رایج به معنای «پرستندگان» است و چندین گروه را می‌توان با پرستش بت‌ها در معابد با نام «بوجاکا» نام برد. ممکن است چندین گروه از این قبیل که به نام «بوجاکا» شناخته می‌شدند، افسانه ماگاها را پذیرفته باشند که «از قاره ساکادویپا آمده‌اند» و «از خدای خورشید متولد شده‌اند» و از این طریق ادعای مشروعیت خود به عنوان برهمن را داشتند. امروزه این برهمن‌ها «برهمن‌های ساکادویپا» نامیده می‌شوند. برهمن‌های ساکادویپای امروزی نیز ممکن است در اثر متحد شدن و پیوستن چندین گروه، از جمله ماگاها و بوجاکاها به وجود آمده باشند که وجه مشترک آنها در سنت ادعای منشأ گرفتن از منطقه اسطوره‌ای ساکادوپیا بود.
منابع اولیه > منابع غیر سانسکریت

در جغرافیای بطلمیوس توشته شده حدود ۱۵۰ سال پس از میلاد، ماگاهای برهمن（Βραχμάναι μάγοι）ذکر شده اما برخلاف منابع بودایی که منشأ آنها در شمال هند ذکر شده است آنها یکی از قبیله‌های داخلی هند ساکن در جنوب این کشور هستند.
منابع اولیه > در پوراناها

پوراناها به ادبیات سانسکریت اشاره دارد که تاریخ فرهنگی هند را در خود حفظ کرده‌اند. از جمله افسانه‌های تاریخی، مراسم مذهبی و هنرها و علوم مختلف هجده ماهاپوراناها در مجموع بیش از ۴۰۰۰۰ شلوکا (دو بیتی) دارند و قدمت آنها به بیش از چند قرن پیش از میلاد می‌رسد.
قدیمی‌ترین متن هندوی موجود که به ماگاها اشاره می‌کند، سامبا پورانا (SP) (۸۵۰–۶۵۰ میلادی) است که افسانه سامبا (پسر کریشنا) در آن آمده است.
بهاویشیا پورانا (BhP) - در متن کتاب بهاویشیا پورانا - یکی از هیجده پوراناها که مهم‌ترین متون مقدس بودایی هندی هستند - آمده است که مغانی که به عنوان رهبران مذهبی خورشیدپرستی در هند بودند. بهاویشیا پورانا تا حد زیادی از سامبا پورانا گرفته شده است که قدیمی‌تر تلقی می‌شود.
منابع اولیه > شباهت و تفاوت ماگاها در دو متن بودایی و پوراناها

سؤال این است که آیا مغاهای متون بودایی و پوراناها یکسان هستند؟ در نگاه اول، توصیفات ماگاها در این دو سند را به سختی می‌توان منطبق دانست. به عنوان مثال، منابع بودایی هیچ اشاره ای به پرستش خورشید یا بستن کمربندی به نام «آویانگا» (अव्यङ्ग avyaṅga)، که یک وظیفه مذهبی مهم است، نمی‌کنند، در حالی که نه سامبا پورانا و نه بهاویشیا پورانا از رابطه جنسی ماگاها با خویشاوندان نزدیک یا کشتن افراد مسن یا بیمار یاد نمی‌کنند. اولین دلیل ممکن برای این تفاوت ممکن است تفاوت نگرش توصیفی به ماگاها در دو گروه ادبی باشد. در ادبیات بودایی، ماگاها صرفاً به عنوان نمونه ای از یک موضوع محکوم، یک قوم غیر معقول ذکر شده است. به نظر می‌رسد آنچه برای نویسندگان متون بودایی که از ماگاها یاد می‌کردند، مهم بود، فقط جنبه‌های «غیراخلاقی» آنها بود و اینکه آیا خدای آنها خدای خورشیدی بود یا خیر، موضوعی برای توصیف نبود. برعکس،  سامبا پورانا  و  بهاویشیا پورانا، ماگاها را به عنوان برهمن‌های کاملاً ارتدوکس که در پرستش خورشید تخصص داشتند، به تصویر کشیده شده‌اند. اگر این مغان اعمالی مانند روابط جنسی با خویشاوندان نزدیک یا کشتن افراد مسن و مریض داشتند، غیرممکن بود که آنها را که رفتارشان حتی توسط برهمن‌های معمولی غیراخلاقی تلقی می‌شد، توسط سایر برهمن‌ها به‌عنوان برهمن‌های مشروع به رسمیت شناخته شوند که در پوراناها توصیف شده است؛ بنابراین، دلیل دوم تفاوت توصیفات در متون پورانا و بودایی، تفاوت در تاریخ ایجاد آنها است. بین نوشته شدن نظریه مبتنی بر کارما، که برای اولین بار در متون بودایی به ماگاها اشاره می‌کند، و نوشته شدن  سامبا پورانا ، حداقل ۵۰۰ سال فاصله وجود دارد، در این مدت تصور می‌شود که ماگاها آداب توصیف شده در متون بودایی را از دست داده باشند.
افسانه سامبا

مقالهٔ اصلی: افسانه سامبا
بهاویشیا پورانا و سامبا پورانا در مورد ماگاها چنین صحبت می‌کنند: سامبا پس از نفرین شدن به جذام مبتلا شد، سامبا از پدرش کریشنا خواست تا جوانی او را بازگرداند. کریشنا ناتوانی خود را ابراز کرد و متوسل شدن به خدای خورشید را به او پیشنهاد کرد. بنابراین، به توصیه الهه نارده، سامبا به جنگل‌های میتراوان در کرانه‌های چاندراگا، جایی که خدای خورشید در آنجا اقامت داشت، رفت. در آنجا، او خدای خورشید را تشویق کرد تا در برابر او ظاهر شود و درمان خود را به دست آورد، اما در عوض، مجبور شد تأسیس یک معبد خورشیدی را بپذیرد. در حالی که معبد با استفاده از تصویری که از خود خدای خورشید دریافت شده بود، ساخته شد، تأمین یک راهب برای معبد دشوار بود، برهمن‌ها نمی‌خواستند در این معبد کار کنند، زیرا راهبان معبد خورشیدی پیشکش‌ها را برای خود می‌گرفتند و این مخالف منوسمرتی (قانون‌نامه‌ها) بود. بنابر این سامبا از یک منطقه اسطوره‌ای به نام ساکادویپا برهمن‌هایی را که ماگا نامیده می‌شدند برای اجرای مراسم معبد آورد. تمام هجده خانواده ماگا برهمن به درخواست سامبا آمدند و در نزدیکی معبد ماندند.
منطقه احتمالی

گنداره
آنچه در اینجا به ذهن متبادر می‌شود این است که در نظریه مبتنی بر کارما و ابهیدرما مهاویبهاشا شسترا توضیح داده شده است که ماگاها در غرب زندگی می‌کند. اگر «غرب» در این توصیفات از منظر شمال غربی هند است، جایی که نظریه مبتنی بر کارما در آنجا نوشته شده است، ممکن است به مناطق خارج از هند نیز اشاره داشته باشد. مکان ماساژت‌ها (یک شاخه از سکا‌ها، به معنی سکاهای تیزخود) همان‌طور که در منابع یونانی ذکر شده، در شمال و شمال غربی هند زندگی می‌کردند، اما این لزوماً با توصیف «ماگاها در غرب» در تضاد نیست. از سوی دیگر، روایتی وجود دارد که ابهیدرما مهاویبهاشا شسترا در منطقه کشمیر گردآوری شده است، بنابراین «غرب» ممکن است به خارج از هند اشاره نداشته باشد، بلکه به منطقه گنداره اشاره دارد. این منطقه در قرن ششم قبل از میلاد پس از فتح دره سند به دست هخامنشیان به یکی از ساتراپ‌های امپراتوری هخامنشی تبدیل شد، و ماگاهایی که در ابهیدرما مهاویبهاشا شسترا به آنها اشاره شده است ممکن است از اهالی منطقه گنداره باشند که در این زمان تحت فرمانروایی امپراتوری هخامنشی قرار گرفته بودند.
منطقه احتمالی > منطقه اسطوره‌ای ساکادویپا

ساکادویپا یکی از هفت دویپا یا جزیره است و به‌طور کلی در فهرست پورانا و حماسی ششمین جزیره در نظر گرفته می‌شود. این جزیره توسط اقیانوس شیر احاطه شده است. بسیاری از محققان به موقعیت جغرافیایی واقعی ساکادویپا پرداخته‌اند. در بسیاری از موارد، آن را با "سرزمین ساکاها "، یعنی ایران یا سرزمین‌های آسیای مرکزی بین ایران و هند، جایی که این قبایل ساکا در آن زندگی می‌کردند، شناسایی شده است. درخت گز بومی هر دو شبه جزیره هند است. با توجه به آشنایی اولیه با هند و چین ، سنتی که نام ساکادویپا را با ساج (شاکا) و با شرق مرتبط می‌کند، معتبرتر از سنت متأخر است که نام قبیله ای در شمال غربی که در آن درختان شاکا وجود ندارد، گرفته شده است. در این جزیره همچنین کسانی زندگی می‌کنند که عمر طولانی دارند صادق هستند و به نظم اجتماعی احترام می‌گذارند. مارها بسیار مهم هستند.
بسیاری از محققان پیشنهاد می‌کنند که ساکادویپا را با سکاستان بشناسند که به نوبه خود با ساتراپی درانگیانا (زرنگ) در امپراتوری هخامنشی شناخته می‌شود. این منطقه یا بخشی از آن احتمالاً به دلیل مهاجرت قابل توجه ساکاها (شاکا) به این سرزمین، نام سکاستان را به خود گرفته است. مارتا ال. کارتر دربارهٔ مهاجرت ماگاها از ساکادویپا (که با سکاستان یا «سرزمین ساکاها» شناخته می‌شود) به هند نظریه ای دارد که به عنوان «نظریهٔ کارتر» شناخته می‌شود. در قرن سوم، کرتیر، کاهن اعظم زرتشتی کاملاً ارتدوکس، اصلاحات دینی انجام داد، بتها را نابود کرد، بدعت‌ها را محکوم کرد و به هر فرقه مذهبی دیگری مانند مانوی، یهودیت، مسیحیت، برهمانیسم و بودیسم حمله کرد. کرتیر در کتیبه نقش رستم دو بار در سطرهای ۱۴ و ۲۳ از سکاستان نام برده است که محل وقوع این حوادث بوده است. «نظریه کارتر» معتقد است که اصلاحات زرتشتی کرتیر و آزار و شکنجه سایر فرقه‌ها می‌تواند باعث شود که ماگاها سکاستان را ترک کنند و به هند و ابتدا به مولتان نقل مکان کنند. احتمالاً ماگاها آیین منحصربه‌فرد میترا خدای خورشیدی خود را حفظ کرده بودند و کرتیر تمام مغ‌هایی را که اعمال درست مزداپرستی را انجام نمی‌دادند مجازات می‌کرد. با توجه به شواهدی مبنی بر سکونت ماگاها قبل از قرن سوم در هند، این امکان وجود دارد که موج دوم ماگاها که از اصلاحات کرتیر فرار کرده بودند، می‌توانستند به ماگاهایی که قبلاً مهاجرت کرده بودند، که احتمالاً از زمان هخامنشیان در هند بوده‌اند، بپیوندند.
به‌طور سنتی معبد ساخته شده با شهر مولتان و معبد با معبد خورشید مولتان (در پاکستان امروزی) شناخته می‌شود، اما شواهد کمی در تأیید وجود دارد و هاینریش فون استیتنکرون این ایده را رد می‌کند.
یوتو ناگای در سال ۲۰۲۳ می‌نویسد: بحث در مورد منشأ ماگاها تا حدی به دلیل محدودیت در اسناد موجود به بن‌بست رسیده است. اختلاف نظرات ذکر شده در بالا تا به امروز حل نشده باقی مانده است.
موقعیت اجتماعی

اخترشناس و ریاضی‌دان معروف واراهامیهیرا ‏ (۵۰۵–۵۸۷ میلادی) احتمالاً یک ماگا برهمن بوده است. در Pañcasiddhāntikā خود، یک «سال ماگا» ۳۰ نام از «ارباب درجات نشانه‌ها» را ذکر می‌کند – از آن زمان به نظر می‌رسد که اینها به‌عنوان تفسیری از فهرست ایزدها در زبان Saivite هستند. جغرافیای بطلمیوس (قرن دوم پس از میلاد) به شهر خاصی اشاره کرده است که ماگا برهمن‌ها در آن زندگی می‌کردند.ابوریحان بیرونی، چند ریاضیدان ایرانی قرن یازدهم، اشاره کرد که برخی از پیروان مزدیسنا به هند مهاجرت کردند، جایی که به عنوان ماگا شناخته می‌شدند و در رابطهٔ خصمانه با بودایی‌ها بودند.
در مجموعه برهمنی، همه ملیکجه (بیگانه‌های خارجی) معمولاً با نامطلوب‌ترین عبارات ذکر می‌شوند یا زیر شودرا (پایین‌ترین طبقه اجتماعی کاست‌ها در هند) یا «ورن (هندوئیسم)» هستند. ادبیات سائورا در توپ هندو بسیار کمیاب است و به احتمال زیاد، ماگا هرگز نتوانسته است تأثیر قابل توجهی بر هیچ قدرت سلطنتی اعمال کند.
راجندرا چاندرا هازرا - یکی از محققان برجسته ادبیات پورانی - معتقد است که ماگا و نام خاص آنها از خورشیدپرستی تحت حمایت سکاها محبوبیت زیادی پیدا کرده است. از این رو، برهمن‌ها مجبور شدند که سامبا پورانا را پیش‌نویس کنند، جنبه‌هایی از فرقه خود را در میان افراد نخبگان قرار دهند.
هاینریش فون استیتنکرون، در ارزیابی مقایسه ای سامبا پورانا با متون دیگر، مخالف است: تأثیر خارجی اندکی در توصیفات قسمت پورانی قابل مشاهده بود و اگر اصلاً وجود داشت، ماگاها آیین پرستش خورشیدی از قبل موجود را رایج کرده بودند.
یوهانس برونخورست اشاره می‌کند که طبقات برهمنی هند (Jambudvīpa) به راحتی خارجی‌ها را در بالاترین رده‌های جامعه نمی‌پذیرفتند اما یک «منطقه اسطوره ای-جغرافیایی» توسط نویسندگان کلاسیک هندو، به عنوان خاستگاه آنان معرفی شده بود. و  نوادگان مغان مهاجران ایرانی به جای مکان بومی خود ادعای تعلق داشتن به این فضای برهمنی را داشتند.
فرهنگ منطقه

همچنین ببینید: تاریخ ایرانیان در شبه‌قاره هند
فرهنگ منطقه > شباهت‌های آیین‌های مذهبی

توجه به ویژگی‌های نمایش‌های مذهبی قبایل آسیای مرکزی عصر مفرغ نشاندهنده این است که تمام قسمت‌های شمال و شمال شرق آسیای مرکزی توسط قبایل فرهنگ آندرونوو اشغال شده بود، مردم آندرونوو اجداد هندی‌هایی بودند که طرح‌های اسطوره‌ای را توسعه دادند که بعدها وارد چرخه‌های اساطیری ریگ‌ودا و ودا شدند. باختر (بلخ) منطقه شکل‌گیری سنت فرقه-اساطیری اوستا بوده که مبنای شکل‌گیری آیین زرتشتی نیز بر همین اساس است. آیین‌های مذهبی که قبل از ظهور امپراتوری ساسانی توسط قبایل کوچ‌نشین آسیای مرکزی انجام می‌شد، متنوع بود و برخی از آنها شباهت‌هایی به دین زرتشت داشت.
از نظر زبانی، پیوندهای محکمی بین فرهنگ‌های سینتاشتا و آندرونوو با زبان‌های ایرانی نخستین وجود دارد. به‌ویژه زبان اوستایی که از کهن‌ترین زبان‌های ایرانی است، پیوندهای عمیقی با سنت‌های هندواروپایی این سرزمین‌ها دارد. واژگان مشترک دینی، اسطوره‌شناختی و مفاهیمی مانند خدایان جنگ و آیین‌های قربانی که در زبان‌های اوستایی و ودایی دیده می‌شود، نشان از پیوندهای فرهنگی و زبانی میان این فرهنگ‌های باستانی و اقوام ایرانی نخستین دارد.
فرهنگ منطقه > تفاوت‌های مذهبی ایرانیان و تورانیان

«تورانیان» به مردم توران گفته می‌شود. در فارسی میانه به سرزمین‌های آسیای مرکزی توران گفته می‌شد. دانشمند آلمانی مارکوارت می‌نویسد تورانیان از نژاد آریایی بودند و فرق آنان با ایرانیان در این بود که ایرانیان به تدریج شهرنشین شده و به کشاورزی و زراعت می‌پرداختند حال آنکه تورانیان بیابان‌نورد و چادرنشین بودند. همواره بین ایرانیان و توران جنگ و ستیز در جریان بود نه فقط بخاطر تفاوت در وضع چادرنشینی و ساکن بودن بلکه بعدها که ایرانیان دین زرتشت را پذیرفتند، بیش از پیش آتش کینه و اختلاف با تورانیان که به دین قدیم خود باقی مانده بودند، شعله‌ور گردید.
فرهنگ منطقه > شباهت ماگاها با روحانیان زرتشتی

نمونه بارز شباهت بین ماگاها و زرتشتیان طناب کمر ماگا به نام «آویانگا» avyaṅga و بند مقدسی به نام کستی aiβiiāŋhana؟ در اوستایی در آیین زرتشتی است، این دو تار مقدس نه تنها دارای یک نام هستند، بلکه این واقعیت است که هر دو تارهای کمری هستند. همچنین پوشیدن آن شرعی است. در مورد اجباری بودن آن هم اتفاق نظر دارند.
در متن کتاب بهاویشیا پورانا آمده است که ماگاها نیز از کمربندی با نام «آویانگا» (अव्यङ्ग avyaṅga) بر خود می‌بستند. «آویانگا» در منابع مختلف به اشکال مختلف آمده است. همچنین می‌توان آن را به عنوان یک کلمه هندی، یعنی «بدون هیچ نقصی در اندام‌ها» (a+vi+aṅga) تحلیل کرد. در بهاویشیا پورانا این کمربند مقدس (avyaṅga-) از پوست مار ساخته می‌شد در نتیجه، هر پیرو خورشیدپرستی باید «آویانگا» /آویاگا ساخته شده از پوست مار بپوشد.
بهاویشیا پورانا I, 139, 59 در مورد ماگا می‌گوید: «ماگا «پورنایکا» pūrṇaika (معنی آن مشخص نیست) را در دست راست خود و «وارشمان» varśman را در دست چپ خود نگه می‌دارد و دهان خود را با پاتیدانا patidāna می‌پوشاند». از میان سه اسم خاص که در اینجا آمده است، و به ترتیب شبیه به برسم barəšman و پنام paiti.dāna اوستایی هستند.
پنام پوششی برای دهان است که راهبان در مراسم مناسک می‌پوشاند تا از آلوده نشدن آتش مقدس با نفس خود جلوگیری کند. الدنبرگ در ترجمه ریگ‌ودا نوشته است که هم در ایران و هم در هند از وظایف روحانیان نیایشگر این بود که مقابل دهان و بینی خود را با پارچه ای ببندند تا آتش مقدس از دم و نفس آنها آلوده نشود. چنین رسمی بین مغان مادی و مغان کاپادوکی نیز وجود داشت.
برسم توسط رهبران مذاهب گوناگون ایران باستان از جمله زرتشتیان در هنگام برگزاری مراسم استفاده می‌شد. به دسته‌ای از شاخه‌ها گفته می‌شود که در دست نگه داشته می‌شود،
بهاویشیا پورانا I, 140, 36b-37 بیان می‌کند که ماگاها دارای چهار ودای منحصر به فرد هستند. آنها ودا (Veda)، ویساوادار (Viśvavada)، ویدود (Vidud) و آنگیراسا (Aṅgirasa) نام دارند. تحقیقات قبلی نشان داده است که این وداهاهای ماگاها اساس کتاب مقدس زرتشتی، اوستا و متون تشکیل دهنده آن هستند.
در داستان تولد ماگا-بوجاکا، یکی از اجداد او «جاراشابدا» است که نامش بسیار شبیه به زرتشت، بنیان‌گذار آیین زرتشتی است. با این حال، در داستان بهاویشیا پورانا این شخصیت هیچ نقش فعالی ندارد و صرفاً تنها نام او ذکر شده است که بازتابی بسیار کم رنگ نسبت به یک بنیان‌گذار است.
مارتینا پالادینو در مقاله ای تحت عنوان تقویم ماگا آورده است که سال از ۱۲ ماه تشکیل شده است که هر ماه ۳۰ روز دارد. برای هر روز خدایان متفاوتی تعیین می‌کند و قالب تقویم مشابهی در ایران باستان وجود دارد.
هر روز به یک خدای هندی اختصاص دارد که ظاهراً ایرانی الاصل هستند. اگرچه منبع قدرت خدایان برای هر روز و ترتیب تعیین شده آنها قابل مشاهده نیست. مارتینا پالادینو معتقد است که این تقویم به خوبی با تقویم زرتشتی منطبق است اما ظاهری هندو دارد. پالادینو این مسئله را مطرح می‌کند که ممکن است ادعاهای هومباخ در مورد کمربند آویانگا بر اساس مبانی زبانی قانع کننده نباشد، زیرا امروزه جز اوستایی از هیچ زبان باستانی ایران شرقی اطلاعاتی در دست نیست. با این حال، پاناینو نظریهٔ هومباخ مبنی بر اینکه ماگاها زرتشتی بودند، را تأیید می‌کند.
رد نظریه زرتشتی بودن

یوتو ناگای می‌نویسد: نظریه هومباخ نیز از برخی جهات شایسته بازنگری است. برای مثال، هومباخ توضیح قانع‌کننده‌ای در مورد اینکه چرا ویراستاران بعدی پورانا زحمت وارد کردن ویژگی‌های پارسیان را در متن بهاویشیا پورانا کشیدند، ارائه نمی‌کند. افسانه سامبا صرفاً ماگاها را از سرزمینی بیگانه توصیف می‌کند، اما به صراحت بیان نمی‌کند که آنها از ایران آمده بودند. مشخص نیست که آیا گردآورندگان پوراناها در واقع شباهت‌هایی را بین پارسیان و ماگا-بوجاکاها را قبل از محققان غربی تشخیص داده‌اند یا خیر، و فرض هومباخ در مورد افزوده‌های ویراستاران بهاویشیا پورانا به شواهد بیشتری نیاز دارد. دست‌کم، بحث دقیق‌تری در مورد اینکه آیا گردآورندگان پورانا با پارسی‌ها تماس داشته‌اند یا نه، مورد نیاز است. از سوی دیگر، اگر موضع بوجاکا = زرتشتی را همان‌طور که استیتنکرون می‌کند، در نظر گرفته شود توضیحی برای این واقعیت لازم است که چرا اصول اصلی دین زرتشتی از قبیل نام خدای متعال اهورامزدا و دوگانگی خیر و شر و غیره، نه در بهاویشیا پورانا و نه در سامبا پورانا یافت نمی‌شود. ممکن است شباهت‌هایی واژه‌هایی که این فرضیه بر اساس آن‌ها هستند، چیزی بیش از تطابق‌های آوایی صرف نباشد.
یوتو ناگای می‌نویسد: اگرچه به برخی شباهت‌ها اشاره شده است، اما این شباهت‌های در درجه اول از نظر آوایی مشابه هستند. بارزترین ویژگی مذهب ماگا، خورشیدپرستی است. به بخشی از متن‌ها که به روابط با خویشاوندان اشاره شده است توجه بسیاری شده است و پژوهشگران آن را با آنچه که توسط متن‌های مذهبی زرتشتی تشویق شده است مشابه می‌دانند برخلاف آن در توصیف ماگاها به رسم به کشتن سالمندان و پیران اشاره شده است که به آن توجه نمی‌شود. در مطالعه مارتینا پالادینو بر روی ماگاها به طورکلی مطالبی که در مورد به کشتن سالمندان در متن‌های بودایی آمده است، حذف شده است.
رد نظریه زرتشتی بودن > قوم‌های احتمالی

این احتمال وجود دارد که ماگاهای ذکر شده در ادبیات بودایی یک قوم کوچ‌نشین ایرانی شبیه به ماساژت‌ها باشند اما آنها لزوماً زرتشتی نبودند.
ماساژت‌ها بیشتر به خاطر کشتن کوروش بزرگ، توسط ملکه‌شان تهم‌رییش شهرت دارند.
هر مردی یک زن به عنوان همسر می‌گیرد، اما زنان به همگان تعلق دارند. یونانیان این رسم را به سکاها نسبت می‌دهند، حال آنکه این رسم نه به سکاها بلکه به ماساژت‌ها تعلق دارد. هر مرد ماساژت که زنی را بخواهد به جلوی کلبهٔ او ترکش خود را می‌آویزد و با خیالی آسوده، با او درمی‌آمیزد. آنان حد طول عمر خود را مشخص نمی‌کنند، بلکه هنگامی که مردی به نهایت پیری رسید همه نزدیکان او گرد می‌آیند و او را هم‌زمان با چند رأس حیوان قربانی می‌کنند، سپس گوشت‌ها را می‌پزند و با آن‌ها یک مهمانی ترتیب می‌دهند؛ و به این ترتیب کسانی که روز خود را این‌گونه به پایان می‌برند شادترین‌ها محسوب می‌شوند؛ ولی اگر کسی از بیماری بمیرد وی را نمی‌خورند بلکه وی را در زمین دفن می‌کنند و برای بخت بد او زیرا که قربانی نشده است، گریه و سوگواری می‌کنند. آن‌ها هیچ دانه‌ای نمی‌کارند ولی در گله‌های خود زندگی می‌کنند و از ماهی که در رودخانه ارس (احتمالاً سیحون) فراوان است تغذیه می‌کنند. شیر چیزی است که آن‌ها عمدتاً می‌نوشند و تنها خدایی که پرستش می‌کنند خورشید است؛ و برای آن اسب قربانی می‌کنند. تحت این باور که برای چابک‌ترین خدا باید چابک‌ترین جانور را هدیه داد…
در ماساژت‌ها محدودیت سنی خاصی برای زندگی کردن وجود ندارد اما وقتی کسی به سن بسیار بالایی می‌رسد، همه بستگانش دور هم جمع می‌شوند و او را می‌کشند. در همان زمان دام‌ها را ذبح می‌کنند و گوشت او را همراه با گوشت دام‌ها می‌جوشانند و با هم می‌خورند. در بین این مردم این خوش شانس‌ترین اتفاق تلقی می‌شود و کسانی که بر اثر بیماری می‌میرند بدون اینکه به عنوان غذا خورده شوند، در زمین دفن می‌شوند یا کسانی که آنقدر زنده نماندند که کشته شوند بدبخت به‌شمار می‌آیند.
رد نظریه زرتشتی بودن > قوم‌های احتمالی > ترجمه و انتقال به منابع چینی

جفری کوتیک می‌نویسد: این آداب و رسوم ادعایی مربوط به زنا با محارم در میان مردم در غرب عملاً به عنوان نمادهای تکرار شونده در ابهیدارما عمل می‌کرد که به نوبه خود به جهان‌بینی بوداگرایی چینی منتقل شد. دیدگاه‌های بودایی چینی در مورد ایران و دین ایرانی عمدتاً بر اساس تعصب‌ها و کلیشه‌هایی بود که از بودیسم هندی به بودیسم چینی وارد شده بودند. به این ترتیب، ایران و فرهنگ‌های اطراف به‌عنوان یک گروه جمعی از ملیکجه (بیگانه‌های خارجی) به‌عنوان نوعی کاریکاتور از آنچه بودایی نباید باشد، عمل می‌کرد، اما در عین حال، این دیدگاه‌ها از دیدگاهی قوم‌گرا و تعصب‌آمیز نشأت می‌گرفت که ظاهراً در متن‌های بودایی در هند رایج بود.