stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
حجاج بن یوسف

| حَجّاج ابن یوسف ثَقَفی | حَجّاج ابن یوسف ثَقَفی |
| --- | --- |
درهم ضرب شدهٔ حَجّاج بن یوسف با قالب سکه‌های ساسانی: درهم ضرب شدهٔ حَجّاج بن یوسف با قالب سکه‌های ساسانی
حاکم اموی حجاز: حاکم اموی حجاز
دوره مسئولیت ۶۹۲–۶۹۴ میلادی: دوره مسئولیت ۶۹۲–۶۹۴ میلادی
پادشاه: عبدالملک (حک. ۶۸۵–۷۰۵)
پس از: طارق بن عمرو
پیش از: یحیی بن الحکم
حاکم اموی عراق: حاکم اموی عراق
دوره مسئولیت ۶۹۴–۷۱۴ میلادی: دوره مسئولیت ۶۹۴–۷۱۴ میلادی
پادشاه: عبدالملک (حک. ۶۸۵–۷۰۵) ولید بن عبدالملک (حک. ۷۰۵–۷۱۵)
پس از: بشر بن مروان
پیش از: یزید بن ابی کبشه
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۶۶۱ میلادی، ۴۰ ه‍.ق طائف، حجاز، خلافت اموی (امروزه عربستان سعودی)
درگذشته: ۷۱۴ میلادی، ۹۵ ه‍. ق(۵۳ سالگی) واسط، عراق، خلافت اموی
روابط: محمد بن یوسف ثقفی (برادر)
فرزندان:  محمد  عبان  عبدالملک  سلیمان (یا ولید)  عبدالله 
والدین: یوسف بن الحکم ثقفی (پدر) فارعه بنت همام بن عروه بن مسعود ثقفی (مادر)
قبیله: بنی ثقیف
ابومحمد حَجّاج بن یوسف بن حَکَم بن ابی عقیل ثَقَفی (طائف ۶۶۱ – واسط ۷۱۴ (۴۰–۹۵ هجری)) که به اختصار به حجاج بن یوسف شناخته می‌شود، یکی از مشهورترین حاکمانی بود که به خلافت اموی خدمت می‌کرد. او خدمتش را با خدمتگزاری به خلیفه عبدالملک (حک. ۶۸۵–۷۰۵) آغاز کرد، و پس از چندی به ریاست شرطه‌های خلیفه، حاکم حجاز (عربستان غربی) در ۶۹۲–۶۹۴ و نماینده تام‌الاختیار خلیفه بر سراسر عراق و نواحی شرقی خلافت در ۶۹۴ برگزیده شد. حجاج جایگاه خود را در زمان جانشین و پسر عبدالملک یعنی ولید یکم (حک. ۷۰۵–۷۱۵) حفظ کرد و تا هنگام مرگش در سال ۷۱۴ توانست نقشی مهم و اثرگذار بر تصمیم‌گیری‌های خلیفه داشته باشد.
حجاج به عنوان حاکم عراق و شرق دست به اصلاحاتی مهم زد. او از شخصیت‌های مهم در روند شکل‌گیری قرآن محسوب می‌شود، هر چند در مورد میزان تغییراتی که او بر قرآن اعمال کرد، میان پژوهش‌گران اختلاف‌نظر وجود دارد. او شروع به ضرب کردن درهم نقره با شمایل و طراحی تماماً مذهبی و اسلامی به‌جای سکه‌های سنتی رایج پیش از اسلامی ساسانی نمود، زبان دیوان (دیوانسالاری) در عراق از فارسی به عربی تغییر داد و یک نسخه یکدست از قرآن معرفی کرد. او برای احیای کشاورزی و افزایش درآمد مالیاتی، نوکیشان مسلمان غیر عرب را از پادگان شهرهای کوفه و بصره اخراج و به مناطق روستایی که متعلق به آن بودند بازگرداند و از آنان جزیه گرفت که اسما مخصوص اتباع غیرمسلمان بود و بر پروژه‌های حفر کانال‌های گسترده نظارت کرد. حجاج در سال ۷۰۱، با تجدید نیرو از سوریه توانست شورش عبدالرحمن بن أشعث که از اشراف عرب کوفه بود و سربازان عرب، نوکیشان مسلمان و سران مذهبی عراق در شمار یارانش بودند را شکست دهد. در نتیجه، حجاج برای افزایش تسلط و کنترل خود بر منطقه، شهر واسط را پایه‌گذاری کرد تا نیروهای وفادار سوری اش که پس از آن برای اجرای حکومت خود به آنها تکیه کرد را در آنجا اسکان دهد.
حجاج دولتمردی بسیار توانا و با استعداد ولی ظالم، خشن و بسیار سختگیر بود. او که همواره به دل هم عصران خود ترس می‌انداخت، تبدیل به شخصیتی عمیقاً بحث‌برانگیز و موضوع دشمنی زیاد در میان نویسندگان بعدی طرفدار عباسیان شد که آزار و اذیت و اعدام‌های دسته جمعی را به او نسبت دادند.
اصل و نسب

حجاج در سال ۶۶۱ میلادی در شهر طائف در حجاز متولد شد. او تعلق داشت به خاندان ابو عقیل، که نام پدربزرگ پدریش بود. این خاندان شاخه ای از بنی اوف از اعضای قبیله بزرگ بنی ثقیف بود. اعضای قبیله ثقیف در خلافت راشیدین به درجات و مقامات بالای نظامی و حکومتی دست یافتند و نقش فرماندهی نظامی و اقتصادی مهمی را در طول فتوحات مسلمانان و پس از آن به خصوص در بین‌النهرین ایفا نمودند.نفوذ سیاسی این قبیله با ظهور خلافت اموی در سال ۶۶۱ به رشد خود ادامه داد. حجاج از اصل و نسب ویژه و متمایزی برخوردار نبود در واقع خاندان ابوعقیل از نظر مادی ناتوان و به شغل‌های بنایی و سنگ بری مشغول بودند. مادر او فارعه، با مغیرة بن شعبه ازدواج کرد و طلاق داده شد. مغیره که یکی از اعضای ثقیف بود به‌وسیله معاویه یکم (حک. 661–680) نخستین خلیفه اموی به عنوان حاکم کوفه منصوب شده بود.
فرماندار عراق

عبدالملک در اوایل سال ۶۹۴، حجاج را برای فرمانداری عراق فرستاد. این فرمانداری که شامل هر دو حکومت کوفه و بصره بود، از روزگار زیاد بن ابی سفیان در بیست سال پیش از آن تکرار نشده بود. خلیفه پیش از این برادرش بشر بن مروان را به حکومت کوفه منصوب کرده بود، اما هنگامی که او در اوایل سال ۶۹۴ درگذشت، این «آزمایش حکومت خانوادگی» را شکست خورده یافت و حجاج را که توانایی و وفاداری خوبی از خود نشان داده شده بود، به این مقام مهم منصوب کرد. فرمانداری عراق در واقع «مهم‌ترین و پرمسئولیت‌ترین پست اداری دولت اسلامی» محسوب می‌شد، زیرا نه تنها شامل عراق، بلکه شامل همهٔ سرزمین‌های فتح شده توسط نیروهای دو پادگان شهر کوفه و بصره یعنی سراسر سرزمین‌های شرقی خلافت از جمله فارس و خراسان می‌شد. از این رو، والی عراق در واقع حاکم یک سرزمین بسیار بزرگ یا معاون خلیفه محسوب می‌شد که از بین‌النهرین تا مرزهای هنوز در حال گسترش خلافت در آسیای مرکزی و شبه قاره هند را در کنترل و حکومت خود داشت که نیمی از تمام سرزمین‌ها و قلمروی خلافت را شکل می‌داد و بیش از نیمی از کل درآمد خلافت را تأمین می‌کرد. علاوه بر این، این پست به دلیل سابقه طولانی خوارج و مخالفت‌های سیاسی آنان در عراق و به ویژه در کوفه، از حساسیت سیاسی زیاد و ویژه ای برخوردار بود. این نارضایتی ناشی از عوامل مختلفی از جمله عوامل قبیله ای، اقتصادی و سیاسی بود. تمامی جمعیت کوفه تقریباً از قبایل عرب تشکیل می‌شد اما در این بین شمار زیادی از افراد نامطلوب برای خلافت همانند شکست‌خورده‌های جنگ‌های ارتداد، نیز حضور داشتند. اگرچه این فرمانداری بر زمین‌های حاصلخیز سواد تسلط داشت، اما بسیاری از این زمین‌ها توسط امویان به شاهزادگان این سلسله واگذار شده بود، در حالی که به افراد متوسط کوفی زمینی به عنوان کمک هزینه خدمات سربازی داده می‌شد. اما از آنجایی که اندازه این دستمزد با توجه به زمان گرویدن به اسلام تعیین می‌شد، بسیاری از آنها کمک‌های مالی ناچیزی دریافت می‌کردند. سرانجام، کوفیان تا حد زیادی از غنایم فتح سرزمین‌های شرقی کنار گذاشته شدند. این اهالی بصره بودند که بزرگ‌ترین سهم از غنائم را برای خود تضمین کردند که شامل قلمروهای بسیار وسیع‌تر و غنی‌تری مانند خراسان یا سند را می‌شد، در حالی که سهم کوفیان تنها سرزمین‌های کوه‌های جبال و ایران مرکزی تعیین شد. قلمرو حجاج در اصل از حکومت خراسان و سیستان که در اختیار حکومت ضعیف و ناکارآمد امیه بن عبدالله بن خالد بن اسید شاهزاده اموی بود مستثنی می‌شد. اما در سال ۶۹۷ یا ۶۹۸ این دو ایالت نیز به حوزه اختیارات حجاج اضافه گردید و حکومت حجاج بر تمام نیمه شرقی خلافت گسترش یافت. او تا هنگام مرگش در سال ۷۱۴ در این سمت باقی ماند و در تمام این مدت، با دربر گرفتن باقی مانده دوران سلطنت عبدالملک و بیشتر دوران خلافت جانشین او، ولید (حک ۷۰۵–۷۱۵)، این قدرت و ثروت فراوان را در کنترل خود داشت.
فرماندار عراق > روابط با خلیفه‌ها

حجاج به گفته دیتریش «وفادارترین خدمتکاری بود که یک سلسله می‌توانست آرزویش را داشته باشد» و وفاداری مطلق او به عبدالملک، اعتماد کامل خلیفه را دریافت کرد. این رابطه از راه پیوندهای خانوادگی بیشتر تقویت شد: دختر حجاج با مسرور، پسر ولید یکم (۷۱۵–۷۰۵) ازدواج کرد، در حالی که دختر برادرش محمد به عقد یزید دوم (۷۲۰–۷۲۴) درآمد. یزید دوم پسر اول خود را به نام حجاج نامگذاری کرد و حجاج در مقام تلافی سه تن از پسران خود را به نام اعضای سلسله امویان نام گذاری کرد. عبدالملک نیز یکی از پسرانش را حجاج نامید و گواه این رابطه نزدیک بین او دو نامه‌های فراوانیست که بین آنان رد و بدل شده‌است. رابطه حجاج با عبدالملک بسیار متفاوت از جانشینش ولید بود که در مکاتبات محدود به وظایف رسمی اش خلاصه می‌شد. این در حالی بود که عبدالملک قادر بود تا این فرماندار بیش از حد متعصب خود را هر زمان که در مالیات ستانی، شدت عمل و خون ریزی زیاده روی می‌کرد، مهار کند. ولید خود را مدیون حجاج می‌دانست، زیرا او از جانشینی ولید در برابر عبدالعزیز بن مروان برادر عبدالملک دفاع کرده بود و خلیفه جدید در برابر به فرماندار مقتدر خود اجازه و آزادی زیادی داد و به شدت بر وی تکیه کرد و حتی او را مشاور خود در انتصاب و عزل مقامات قرار داد. گرچه مداخله او در جانشینی، لطف ولید را برای او به ارمغان می‌آورد، ولی باعث دشمنی آشکار سلیمان (حکومت ۷۱۵–۷۱۷) برادر ولید می‌شد. همچنین سلیمان از وضعیت یزید بن مهلب که حجاج او را زندانی کرده بود دفاع می‌کرد. احتمال به سلطنت رسیدن سلیمان، حجاج را چنان می‌ترساند که آرزو داشت بیشتر از ولید عمر نکند.
قتل‌عام شیعیان توسط حجاج

حجاج در همان آغاز ورود به کوفه، ضمن سخنانی به مردم گفت: «خلیفه [عبدالملک] او را با تازیانه و شمشیر به‌سوی آنان فرستاده؛ اما در راه تازیانه افتاده و تنها شمشیر برای او باقی‌مانده‌است». او مردی بی‌رحم بود و پیرمرد و بچه و بزرگ و کوچک و زن و مرد را به اتهام شیعه بودن می‌کشت. در عصر حجاج اگر به کسی می‌گفتند کافر، بیشتر راضی بود تا اینکه بگویند شیعه.
در فهرست افراد فراوانی که در حکومت حجاج کشته شدند، نام افرادی همچون، کمیل بن زیاد و سعید بن جبیر به چشم می‌خورد.
حجاج در مجلسی برخی از فضائل خود را چنین برشمرد:
«در مجالس ما هیچگاه از عثمان بدگویی نشده‌است. هفتاد نفر از بستگان ما در جنگ صفین به نفع معاویه کشته شدند؛ از طائفه ما هیچ‌کس با زنی که دوستدار علی باشد، ازدواج نکرده‌است؛ زنان ما نذر کردند اگر حسین کشته شود ده شتر بکشند؛ هر کس از خاندان ما نام علی را بشنود به او و حسن و حسین و مادرشان نیز بد می‌گوید.» [نیازمند منبع] با این حال، مسعودی در مروج الذهب می‌نویسد که حجاج به منظور تحقیر خاندان ابو طالب دختر عبدالله بن جعفر بن ابی طالب را به زنی برگزید.
حجاج و ایرانیان

حجاج به شدت مخالف ایرانیان بود. وی زبان فارسی میانه (پهلوی) که زبان رسمی عراق بود را با عربی جایگزین کرد و دیوان‌های عراق را نیز از فارسی به عربی برگرداند.
ابوریحان بیرونی چنین نوشته‌است:
«وقتی قتبیه بن مسلم سردار حجاج، بار دوم به خوارزم رفت و آن را بازگشود هرکس را که خط خوارزمی می‌نوشت و از تاریخ و علوم و اخبار گذشته آگاهی داشت از دم تیغ بی‌دریغ درگذاشت و موبدان و هیربدان قوم را یکسر هلاک نمود و کتابهاشان همه بسوزانید و تباه کرد تا آنکه رفته رفته مردم امی ماندند و از خط و کتابت بی بهره گشتند و اخبار آنها اکثر فراموش شد و از میان رفت.»
مرگ و میراث

حجاج در ماه مه یا ژوئن ۷۱۴ میلادی در سن ۵۳ یا ۵۴ سالگی در واسط درگذشت. او در بستر مرگ پسرش عبدالله را به جای او به امامت نماز جمعه منصوب کرد؛ و در نامه ای پیش از مرگش به ولید نوشت:
هنگامی که خدا را ملاقات کردم و نزد او نعمت یافتم، در آنجا شادی روح من خواهد بود. ابدیت خدا برای من کافی است و بنابراین امیدم به فانیان نیست. کسانی که پیش از ما بودند طعم مرگ را چشیدند و ما نیز پس از آنها آن را خواهیم چشید.
به گفته مورخ قرن سیزدهم ابن خلکان، علت مرگ حجاج سرطان معده بود. سال بعد، ولید نیز درگذشت و برادرش سلیمان به خلافت رسید. سلیمان که به‌عنوان وارث خلافت شناخته می‌شد با بسیاری از مخالفان حجاج، به‌ویژه یزید بن مهلب اتحادی برقرار ساخته بود و مدت کوتاهی پس از به سلطنت رسیدن او را به فرمانداری عراق منصوب کرد. خلیفه که احتمالاً توسط چنین متحدانی متقاعد شده بود که حجاج نفرت عراقی‌ها را نسبت به بنی‌امیه برانگیخته است، منصوبان و متحدان نایب السلطنه پیشن یعنی حجاج را در منطقه و سراسر خلافت شرقی برکنار کرد که احتمالاً به دلیل ارتباط آنها با حجاج بوده‌است. از جمله کسانی که از برکنار شد، محمد بن قاسم ثقفی بود که از فرمانداری سند عزل و در واسط اعدام شد.
تاریخنگار یولیوس ولهاوزن در ارزیابی خود از حجاج بیان کرد: «او در عین خشن و سختگیر بودن، ظالم، خرده‌گیر و متعصب نبود». گرچه او در منابع اولیه مسلمانان به دلیل بمباران مکه و کعبه در زمان محاصره عبدالله بن زبیر مورد انتقاد قرار گرفته‌است، اما سایر اعمال شرم آور دیگری که حجاج را مسئول آن دانسته‌اند، «اتهامات ساختگی دشمنانش که از او نفرت داشتند» بوده‌است. از جمله این اتهامات منبع ناشناسی است که توسط طبری ثبت شده‌است مبنی بر اینکه حجاج در پی سرکوب قیام ابن اشعث بین ۱۱۰۰۰ تا ۱۳۰۰۰۰ مرد را در بصره قتل‌عام کرد، در مقابل منابع سنتی قدیمی مسلمانان بین کرده‌اند که حجاج پس از پیروزی در کوفه و بصره برای شورشیانی که از ابن اشعث روی گردانیدند، عفو عمومی داد..
خانواده

نخستین همسر حجاج، ام أبان، دختر نعمان بن بشیر انصاری، یکی از دستیاران معاویه و زمانی فرماندار کوفه بود. او پیش از انتصاب به فرمانداری عراق با دختر دیگر نعمان به نام حمیده که به تازگی توسط روح بن زنباع طلاق داده شده بود، ازدواج کرد. حجاج در زمان فرمانداری خود در عراق از حمیده طلاق گرفت. حجاج در زمان فرمانداری مدینه، با ام الجولاس، دختر عبدالله إبن خالد إبن أسید، از خاندان اموی، ازدواج کرد. و به دنبالش ام کلثوم بنت عبدالله بن جعفر، نوه علی بن ابی طالب (فرمانروایی ۶۵۶–۶۶۱) را طلاق داد. مسعودی بیان می‌کند که طلاق ام کلثوم توسط حجاج برای تحقیر خانواده ابوطالب (پدر علی) بوده‌است. روایتی در کتاب الاغانی و همچنین توسط ابن عبدربه و ابن اثیر ثبت شده‌است که نشان می‌دهد که عبدالملک پس از دریافت درخواستی از پدر ام کلثوم و شاهزاده اموی خالد بن یزید بن معاویه، به حجاج فرمان داد تا او را طلاق دهد و جهیزیه اش را بازگرداند. حجاج در زمان حکومت خود در عراق با هند دختر مهلب ازدواج کرد، اما به گفته طبری، او را در سال ۷۰۸/۰۹ طلاق داد، زیرا او در هنگام شکنجه برادرش یزید در زندان حجاج همیشه گریه می‌کرد. حجاج با ازدواج با ام بنین بنت المغیره بن عبدالرحمن، نوه حارث بن هشام، یکی از معدود افراد غیر قریشی شد که با طایفه اشرافی بنی مخزوم ازدواج کرد. بعدها دو تن از پسرانش نیز با این قبیله ازدواج کردند.
به گفته تاریخنگار اسلامی، ابن حزم (درگذشته ۱۰۶۴ م)، حجاج چهار پسر داشت: پسر برزگش به نام محمد، عبدالملک، أبان و سلیمان (یا ولید). سه فرزند پسر آخری او به نام اعضای خاندان اموی نامگذاری شدند. طبری از پسری به نام عبدالله یاد می‌کند. محمد در زمان حیات حجاج درگذشت و نوادگان او در اواخر قرن نهم در دمشق زندگی می‌کردند. عبدالملک نیز دارای فرزندانی شد که در شده نهم در بصره زندگی می‌کردند، در حالی که از أبان و سلیمان (یا ولید) فرزندی برجای نماند.
نقشه عراق (بین‌النهرین سفلی) در اواخر سده نهم میلادی
مهر حجاج بن یوسف
۱۰۰گیتاریست برتر تمام دوران از نظر رولینگ استون

۱۰۰ گیتاریست برتر تمام دوران، بر اساس مجله موسیقی رولینگ استون، رتبه‌بندی شده‌اند که اولین نسخه آن در سپتامبر ۲۰۰۳ در این مجله منتشر شده است.
اولین رتبه‌بندی توسط دیوید فریک در سال ۲۰۰۳ انجام شد، سپس دومین رتبه‌بندی در سال ۲۰۱۱ توسط هیئت داوران متشکل از موسیقیدانان تهیه گردید. این دو فهرست که تقریباً منحصر به هنرمندان راک و بلوز آنگلوساکسون است، توسط رسانه‌های مختلف مورد استناد واقع می‌شوند، اما در عین حال موضوع انتقاد نیز هستند.
تاریخچه و روش شناسی

در سال ۲۰۰۳، این رتبه بندی توسط دیوید فریک، یکی از کارمندان مجله ایجاد شد. انتشار فهرست تا سال بعد ادامه پیدا کرد، به طوری که نتیجه گیری آن مصادف با پنجاهمین سالگرد راک اند رول شد. نسخه های جدیدتر بر اساس رای ده ها نوازنده حرفه ای شناخته شده و مطرح انجام شده است. بنابراین رتبه بندی بسته به رأی دهندگان در معرض تغییر است.
زمانی که این رتبه بندی برای اولین بار منتشر شد، جیمی هندریکس مقام اول را به خود اختصاص داد و پس از آن دوان آلمن و بی بی کینگ قرار گرفتند. در سال ۲۰۱۱، زمانی که رتبه بندی جدید منتشر شد، فریک به ایده اولیه خود بازگشت و توضیح داد که اگرچه این کار در ابتدا برای او بامعنا و درست به نظر می رسید، اما به دو دلیل خود او از آن ناامید شده است. اولین مورد، تعداد نسبتاً کم از گیتاریست‌هایی است که می‌توان آن‌ها را در این رتبه‌بندی گنجاند است، که صد نفر تعیین شده است. فریک تخمین زد که برای رعایت عدالت در مورد اکثر نوازندگان گیتاریست معاصر که تأثیر تعیین کننده ای داشته اند، لازم است بتوان رتبه بندی را با حداقل پانصد نوازنده منتشر کرد. فریک در نهایت، با بازگشت به ایده اولیه رتبه‌بندی‌اش، توضیح می‌دهد که اگر هندریکس همیشه به نظر او حق طبیعی داشتن مقام اول را دارد، دوست ندارد بین موارد بعدی تمایزی قائل شود و همه آنها را فقط یک «عدد» می‌داند که لزوما هیچ یک از دیگری بهتر نیست.
رتبه بندی سال ۲۰۰۳

رتبه بندی که توسط دیوید فریک در سال ۲۰۰۳ ایجاد شد:
لیست:
جیمی هندریکس
دوان آلمن
بی. بی. کینگ
اریک کلاپتون
رابرت جانسون
چاک بری
استیوی ری وان
ری کودر
جیمی پیج
کیت ریچاردز
کرک همت
کرت کوبین
جری گارسیا
جف بک
کارلوس سانتانا
جانی رامون
جک وایت
جان فروسیانته
ریچارد تامپسون
جیمز برتون
جورج هریسون
مایک بلومفیلد
وارن هاینز
لبه
فردی کینگ
تام مورلو
مارک ناپفلر
استیون استیلز
ران اشتون
بادی پسر
دیک دیل
جان سیپولینا
لی رانالدو
تورستون مور
جان فاهی
استیو کراپر
بو دیدلی
پیتر گرین
برایان می
جان فوگرتی
کلارنس وایت
رابرت فریپ
ادی هیزل
اسکاتی مور
فرانک زاپا
پل
T-Bone Walker
جو پری
جان مک لافلین
پیت تاونشند
پل کوسف
لو رید
میکی بیکر
Jorma Kaukonen
ریچی بلک مور
تام ورلین
روی بوکانان
دیکی بتز
اد اوبراین
جانی گرینوود
آیک ترنر
Zoot Horn Rollo
دنی گاتون
میک رونسون
هوبرت ساملین
ورنون رید
پیوند پیوند
جری میلر
استیو هاو
ادی ون هالن
لایتن هاپکینز
جونی میچل
تری آناستازیو
جانی وینتر
آدام جونز
علی فرکه توره
هنری وستین
رابی رابرتسون
Cliff Gallup
رابرت کواین
درک تراکس
دیوید گیلمور
نیل یانگ
ادی کوکران
رندی رادز
تونی آیومی
جوان جت
دیو دیویس
دی. بون
گلن باکستون
رابی کریگر
وین کرامر
فرد "سونیک" اسمیت
برت یانش
کوین شیلدز
انگوس یانگ
Robert Randolph
لی استفنز
گرگ جین
Kim Thayil
رتبه بندی سال ۲۰۱۱

در اینجا "بهترین گیتاریستان" تاریخ بر اساس رتبه بندی رولینگ استون به روز شده در سال ۲۰۱۱ آورده شده است. این رتبه بندی به دنبال رتبه بندی چندین گیتاریست بزرگ مانند کارلوس سانتانا، ریچی بلک مور، جو پری، برایان می، ادی ون هالن و غیره ایجاد شد. این لیست شامل دو زن است: جونی میچل و بانی رایت.
لیست:
جیمی هندریکس
اریک کلاپتون
جیمی پیج
کیت ریچاردز
جف بک
B. بی کینگ
چاک بری
ادی ون هالن
دوان آلمن
پیت تاونشند
جورج هریسون
استیوی ری وان
آلبرت کینگ
دیوید گیلمور
فردی کینگ
درک تراکس
نیل یانگ
پل
جیمز برتون
کارلوس سانتانا
چت اتکینز
فرانک زاپا
بادی پسر
انگوس یانگ
تونی آیومی
برایان می
بو دیدلی
جانی رامون
اسکاتی مور
المور جیمز
ری کودر
بیلی گیبون
شاهزاده
کرتیس میفیلد
جان لی هوکر
رندی رادز
میک تیلور
دی اج
استیو کراپر
تام مورلو
میک رونسون
مایک بلومفیلد
هوبرت ساملین
مارک ناپفلر
پیوند پیوند
جری گارسیا
استیون استیلز
جانی گرینوود
آب‌های گل آلود
ریچی بلک مور
جانی مار
کلارنس وایت
اوتیس راش
جو والش
جان لنون
آلبرت کالینز
روری گالاگر
پیتر گرین
رابی رابرتسون
ران اشتون
دیکی بتز
رابرت فریپ
جانی وینتر
Duane Eddy
اسلش
لسلی وست
T-Bone Walker
جان مک لافلین
ریچارد تامپسون
جک وایت
رابرت جانسون
جان فروسیانته
کرت کوبین
دیک دیل
جونی میچل
رابی کریگر
ویلی نلسون
جان فاهی
مایک کمپبل
رفیق شفیق
لو رید
نلز کلین
ادی هیزل
جو پری
اندی سامرز
J Mascis
جیمز هتفیلد
کارل پرکینز
بانی رایت
تام ورلین
دیو دیویس
دایم بگ دارل
پل سایمون
پیتر باک
راجر مک‌گین
بروس اسپرینگستین
استیو جونز
الکس لایفسون
تورستون مور
لیندسی باکینگهام
پذیرش و بررسی

جیمی هندریکس، در صدر هر دو رده بندی است. در مصاحبه ای از او پرسیده‌اند: بهترین گیتاریست دنیا بودن چه حسی دارد؟ او پاسخ داد: نمی دانم، از روری گالاگر بپرس.
اگرچه رسانه های خاصی این دو رتبه را بدون اعتراض منتشر کردند، مخالفانی نیز در این وجود دارند. اولیویر نوک از فیگارو از آنها به خاطر عدم جسارتشان انتقاد می کند. چرا که تنها سه نفر از نوازندگان نامبرده زیر چهل سال سن دارند و شهرت اغلب بر استعداد ترجیح داده شده است. و همچنین تنها دو زن در لیست وجود دارند، که جونی میچل و بانی رایت هستند (و جوآن جت، که در نسخه ۲۰۰۳ حضور داشتند).
همچنین افراد لیست همگی آنگلوساکسون هستند، به استثنای علی فرکا توره که مالیایی است و در رده بندی دوم حذف شده است. همانطور که گاردین اشاره کرده است، اکثریت قریب به اتفاق ۱۳۵ نوازنده ای که در یکی از این دو لیست نام برده شده، آمریکایی هستند. همچنین حدود سی بریتانیایی، چهار کانادایی، یک ایرلندی و یک استرالیایی نیز حضور دارند. سبک های موسیقی انتخاب شده اساساً راک (و مشتقات آن) و بلوز هستند. برخی از نمایندگان موسیقی فولک، کانتری، سول یا فانک و جاز-راک نیز در لیست حضور دارند.
فهرست شهرستان‌های استان یزد

فهرست شهرستان‌های استان یزد به ترتیب جمعیت براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵
یزد، پرجمعیت‌ترین شهر استان یزد
مسجد امیر چخماق یزد

| ردیف | شهرستان | مرکز | سال تأسیس | جمعیت سال۹۵ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | شهرستان یزد | یزد | ۱۳۱۶ | ۶۵۶٬۴۷۴ |
| ۲ | شهرستان میبد | میبد | ۱۳۶۹ | ۹۹٬۷۲۷ |
| ۳ | شهرستان اردکان | اردکان | ۱۳۲۴ | ۹۷٬۹۶۰ |
| ۴ | شهرستان مهریز | مهریز | ۱۳۵۴ | ۵۱٬۷۳۳ |
| ۵ | شهرستان ابرکوه | ابرکوه | ۱۳۷۳ | ۵۱٬۵۵۲ |
| ۶ | شهرستان بافق | بافق | ۱۳۴۸ | ۵۰٬۸۴۵ |
| ۷ | شهرستان تفت | تفت | ۱۳۴۸ | ۴۳٬۸۹۳ |
| ۸ | شهرستان اشکذر | اشکذر | ۱۳۷۶ | ۳۲٬۵۶۶ |
| ۹ | شهرستان خاتم | هرات | ۱۳۸۱ | ۲۱،۴۱۲ |
| ۱۰ | شهرستان بهاباد | بهاباد | ۱۳۸۸ | ۱۷٬۲۲۱ |
| ۱۱ | شهرستان مروست | مروست | ۱۴۰۰ | ۱۴،۱۵۰ |
| ۱۲ | شهرستان زارچ | زارچ | ۱۴۰۱ | ۱۵،۸۷۶ |
دانشگاه دفاع ملی (آذربایجان)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
وابستگی: وزارت دفاع جمهوری آذربایجان
رئیس: گوندوز عبدل‌اف
موقعیت: باکو
دانشگاه دفاع ملی (آذربایجان) - (ترکی آذربایجانی: Milli Müdafiə Universiteti ) موسسه آموزش عالی نظامی است که زیر نظر وزارت دفاع جمهوری آذربایجان فعایت می‌کند. دانشگاه دفاع ملی هفت تا مؤسسه تحقیقات نظامی، تحصیلی و یک دانشکده پزشکی نظامی جمهوری آذربایجان را در خود جمع نموده است.
دانشکده‌ها

آکادمی نظامی نیروهای مسلح جمهوری آذربایجان
دانشکدۀ نظامی حیدر علی‌اف
مرکز آموزش و پرورش ارتش جمهوری آذربایجان
لیسه نظامی به نام حیدر علی‌اف
لیسه نظامی به نام جمشید نخجوانسکی
دانشکده پزشکی نظامی زیرنظر دانشگاه پزشکی جمهوری آذربایجان
انستیتوی علمی - پژوهشی نظامی
انستیتوی مدیریت نظامی
رئیس دانشگاه

حیدر پیری‌اف
گوندوز عبدل‌اف
بیشوپویل (کارولینای جنوبی)

مکان
| Bishopville, South Carolina | Bishopville, South Carolina |
| --- | --- |
شهر: شهر
The water tower in Bishopville: The water tower in Bishopville
Location of Bishopville, South Carolina: Location of Bishopville, South Carolina
مختصات: ۳۴°۱۳′۸″ شمالی ۸۰°۱۴′۵۶″ غربی﻿ / ﻿۳۴٫۲۱۸۸۹°شمالی ۸۰٫۲۴۸۸۹°غربی﻿ / 34.21889; -80.24889: مختصات: ۳۴°۱۳′۸″ شمالی ۸۰°۱۴′۵۶″ غربی﻿ / ﻿۳۴٫۲۱۸۸۹°شمالی ۸۰٫۲۴۸۸۹°غربی﻿ / 34.21889; -80.24889
ایالت: کارولینای جنوبی
شهرستان: Lee
مساحت: مساحت
 • کل: ۲٫۴ مایل مربع (۶٫۲ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۲٫۴ مایل مربع (۶٫۱ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۱ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۲۲۶ فوت (۶۹ متر)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۳٬۶۷۰
 • تراکم: ۱۵۵۴٫۸/مایل مربع (۶۰۰٫۳/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (Eastern (EST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: 29010
کد منطقه: 803
FIPS code: 45-06310
GNIS feature ID: 1220758
وبگاه: cityofbishopvillesc.com
بیشوپویل(به انگلیسی: Bishopville) شهری در ایالت کارولینای جنوبی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۳٬۴۷۱ نفر بوده‌است.
ریچارد دبلیو. آوستین

| ریچارد ویلسون آوستین | ریچارد ویلسون آوستین |
| --- | --- |
عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از تنسی حوزهٔ دومین: عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از تنسی حوزهٔ دومین
دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۹۰۹ – ۳ مارس ۱۹۱۹: دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۹۰۹ – ۳ مارس ۱۹۱۹
پس از: Nathan W. Hale
پیش از: J. Will Taylor
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: اوت ۲۶, ۱۸۵۷&#۱۶۰;(۱۸۵۷-۰۸-۲۶) دکیتر، آلاباما
درگذشته: ۲۰ آوریل ۱۹۱۹&#۱۶۰;(۱۹۱۹-۰۴-۲۱) (۶۱ ساله) واشینگتن، دی.سی.
آرامگاه: قبرستان اولد گری ناکسویل، تنسی
شهروند:  ایالات متحده آمریکا
حزب سیاسی: جمهوری‌خواه
همسر(ان): مارگارت موریسون (ازدواج در ۱۸۸۲ میلادی)
محل تحصیل: دانشگاه تنسی
تخصص: وکیل، ویراستار، دیپلمات
امضا: 
ریچارد ویلسون آوستین (Richard Wilson Austin) (زادهٔ ۲۶ اوت ۱۸۵۷ – درگذشتهٔ ۲۰ آوریل ۱۹۱۹)، سیاستمدار، وکیل و دیپلمات آمریکایی بود. او از سال ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۹ به عنوان یک جمهوری‌خواه در مجلس نمایندگان ایالات متحده خدمت کرد و نماینده حوزه انتخابیه دوم تنسی بود. آوستین قبل از تصدی خود در کنگره، از سال ۱۸۹۷ تا ۱۹۰۶ به عنوان مارشال ایالات متحده کار کرد و از سال ۱۹۰۶ تا ۱۹۰۷ به عنوان کنسولگر ایالات متحده در گلاسکو، اسکاتلند خدمت نمود.
اوایل زندگی

آوستین در ۲۶ اوت ۱۸۵۷ در دکیتور، آلاباما به دنیا آمد. وی پسر جان و مری (پارکر) آوستین است. آوستین در مدارس دولتی شهرستان لودون، تنسی تحصیل کرد و در دانشگاه تنسی در رشته حقوق به تحصیل پرداخت. وی در سال ۱۸۷۸ در کانون وکلای دادگستری پذیرفته شد و دفتر حقوقی خود را در ناکسویل، تنسی راه‌اندازی کرد.
آوستین از سال ۱۸۷۹ تا ۱۸۸۱ به عنوان کارمند اداره پُستِ واشینگتن دی سی خدمت کرد. او از سال ۱۸۸۱ تا ۱۸۸۳ در طول کنگره چهل و هفتم به عنوان معاون حاجب مجلس نمایندگان ایالات متحده در زمان متحد سیاسی آینده خود، والتر پی. براونلو، خدمت کرد. آوستین از سال ۱۸۸۳ تا ۱۸۸۵ مأمور ویژه وزارت جنگ بود. در سال ۱۸۸۵ در ناکسویل به کار روزنامه مشغول شد. سپس به دکیتور، آلاباما بازگشت و به حرفه وکالت ادامه داد. او در سال ۱۸۸۸ منشی خصوصی نماینده کنگره لئونیداس سی هوک از تنسی و وکیل شهر دکیتور، آلاباما بود.
در سال ۱۸۹۰ آوستین برای کرسی منطقه ۸ آلاباما در مجلس نمایندگان ایالات متحده نامزد شد، اما این منصب را به جوزف ویلر، ژنرال سابق کنفدراسیون، با ۱۶۸۲۱ رأی در مقابل ۱۲۰۷۶ رأی باخت. در سال ۱۸۹۲ او نماینده کنوانسیون ملی جمهوری‌خواهان در مینیاپولیس بود و در سال ۱۸۹۳ به ناکسویل بازگشت تا مجله جمهوری‌خواه ناکسویل را ویرایش کند.
پس از مرگ لئونیداس هوک در سال ۱۸۹۱، حزب جمهوری‌خواه تنسی به تدریج به دو جناح متخاصم تقسیم شد: یکی به رهبری براونلو که آوستین از آن حمایت می‌کرد و دیگری به رهبری نماینده سابق کنگره، هنری کلی ایوانز از چاتانوگا که از حمایت نیول، تاجر چاتانوگا برخوردار بود. در کنوانسیون ملی جمهوری‌خواهان در سال ۱۸۹۶، آوستین و براونلو به خنثی کردن تلاش ایوانز برای نامزدی معاونت ریاست جمهوری کمک کردند. براونلو در اواخر همان سال به عنوان نماینده منطقه ۱ به کنگره راه یافت. رئیس‌جمهور، ایوانز را برای مدیریت دفتر کل پُست در نظر گرفت، اما این انتصاب تا حدی به دلیل تأثیر براونلو و آوستین، به جیمز اِی. گری از مریلند رسید.
رئیس‌جمهور مک کینلی در سال ۱۸۹۷، آوستین را به سمت مارشال ایالات متحده برای ناحیه شرقی تنسی منصوب کرد. یکی از برجسته‌ترین اقدامات آوستین به عنوان مارشال، ترتیب دادن عملیات ناموفق برای دستگیری مجدد تبهکاری به نام کید کری بود که از زندان ناکسویل فرار کرده بود. این مأموریت در ژوئن ۱۹۰۳ انجام شد.
در سال ۱۹۰۴ آوستین برای کرسی کنگره منطقه ۲ تنسی نامزد شد، اما در انتخابات مقدماتی به ناتان دبلیو هیل که از حمایت بلوک ایوانز- سندرز برخوردار بود، باخت. در سال ۱۹۰۶، آوستین به عنوان کنسولگر ایالات متحده در گلاسکو، اسکاتلند منصوب شد. او تا نوامبر ۱۹۰۷ در این سمت باقی ماند و پس از استعفای خود، به تنسی بازگشت تا برای ورود به کنگره، مبارزات انتخاباتی دیگری را برگزار کند.