نظام‌نامه ناقلین به‌سمت قطغن
طالبان

جابه‌جایی گسترده اقوام پشتون در مناطق شمال افغانستان و توزیع گستردهٔ زمین‌های حاصلخیز آن مناطق به‌عنوان یک سیاست کلان قبیله‌ای، از زمان عبدالرحمن‌خان آغاز شد و در زمان امان‌الله خان وجهه قانونی یافت، و تبدیل به «نظامنامهً ناقلین به سمت قطغن» شد.طالبان این پروژه را ادامه داده و با ساخت پروژهایی مثل کانال قوش تپه و دادن زمین ناقلین را در آنجا ساکن می‌کنند.
اقدامات طالبان در شمال افغانستان زنگ خطر را برای کشورهای همسایهٔ افغانستان و منطقه به صدا درآورده و در درازمدت پروژهٔ بی‌ثبات‌سازی آسیای مرکزی، روسیه، ایران و چین را دنبال می‌کند.
ذبیح‌الله مجاهد نیز به نحوی ادعای کاذب برادران بزرگ که مورد تأیید سایر از تکه‌دارن قومی پشتون می‌باشد را برخلاف شعار دینی و اسلامی‌شان، مطرح و تأکید نمود که پشتون‌ها در افغانستان اکثریت اند و باید قدرت به دست پشتون‌ها باشد. پروژهٔ انتقال و اسکان‌دهی اعضای تحریک طالبان پشتون‌تبار پاکستانی به شمال افغانستان و اطراف کانال قوش‌تپه، مسئله‌ای نیست که تنها طالبان افغانستان این برنامه را روی دست گرفته باشند؛ بلکه این برنامه مشترک طالبان و حکومت پاکستان به منظور به دست آوردن منافع مشترک دوطرف می‌باشد. بدون شک تطبیق این پروژه، منافع طالبان پشتون‌تبار و نیز منافع پاکستان را به خوبی می‌تواند تأمین کند و نیز پاکستان به‌خاطر تأمین منافع خود از این برنامه حمایت همه‌جانبه می‌کند. از سوی دیگر، پی‌آمدهای ناخوشایند دیگر تطبیق این برنامه، منافع زیادی را به خصوص منافع گروه‌های نیابتی طالبان پشتون (طالبان تاجیک و ازبک) در شمال افغانستان را به شدت مورد تهدید قرار داده و امنیت را در شمال کشور برهم می‌زند.
برنامه اسکان اقوام پشتون افغانستان در ولایات شمالی افغانستان اکنون به صورت یک پروسه بسیار قدرتمند و به شکل گسترده و آشکار از طرف حکومت طالبان به سرعت در حال عملیاتی شدن است. معمولاً کسانی که با اجبار حاکمان محلی کوچ می‌کنند دیگر توان یا زمینه برگشت مسالمت‌آمیز را ندارند. برخی شواهد نشان دهندهٔ برنامه‌ریزی برای انتقال و اسکان ۲ الی ۳ میلیون پشتون دیوبندی از مناطق جنوبی افغانستان، وزیرستان شمالی و خیبرپختونخوا پاکستان در اطراف کانال قوش‌تپه و ولایت تخار هم‌مرز با کشور تاجیکستان هستند، دولت طالبان از طریق منابع داخلی و خارجی، این پروژه را با جدیت تمام اجراء می‌کند.
غالب این افراد با قانون‌های قبیله‌ای زندگی می‌کنند، و نیروی اصلی سازمان‌های تروریستی جهانی مانند القاعده ،لشکر طیبه و شبکه حقانی، لشکر جهنگوی، تحریک طالبان پاکستان و … را تشکیل می‌دهند. به عبارت دیگر، تروریست‌های خارجی بین‌المللی به‌تدریج در شمال افغانستان مستقر خواهند شد، تا یک قلمرو مستقل «دولت در دولت» تروریستی در منطقه تأسیس یابد. در این مورد کشورهای آسیای مرکزی از نگرانی خود از انتقال و حضور هزاران نفر از اعضای تحریک طالبان پاکستان (TTP) در ولایت بلخ و شمال افغانستان و تقویت گستردهٔ گروه‌های تروریستی از جمله جنبش اسلامی ازبکستان، جنبش اسلامی ترکستان شرقی و جماعت انصارالله تاجیکستان را ابراز کرده‌اند.
هدف دیگر از اجرای این پروژه‌ها تصرف سرزمین‌های مردم بومی تاجیک و ازبک و ترکمن و هزاره‌های ساکن شمال و کوچ دادن اجباری آن‌ها است طالبان افغانستان از یک طرف می‌خواهند هژمونی قومی خود را در مرزهای شمالی افغانستان بیشتر کنند، و از طرف دیگر توانایی ناامن کردن مرزهای کشورهای آسیای مرکزی را به‌دست آورده و در صورت ضرورت می‌توانند از این لانه‌های تروریستی، افراد تندروی جهادی و انتحاری را به کشورهای آسیای مرکزی و تمام منطقه وارد سازند.
سید انورسادات، معاون شورای امنیت ملی در دولت پیشین افغانستان گفته است عمل‌کرد گروه طالبان در شمال‌کشور، ساکنان بومی این منطقه را از احیا و عملی‌شدن نظام‌نامهٔ ناقلین به‌سمت قطغن که در سال ۱۳۰۱ از طرف امان‌الله تصویب شده بود، نگران کرده است.
آقای سادات گفته است، گروه طالبان تصمیم دارند که در مسیر ۲۸۵ کیلومتری کانال قوش‌تپه و دیگر مناطق شمال افغانستان حدود ۳ میلیون پشتون پاکستانی را اسکان بدهند.
در تخار ناقلین با نام مهاجران برگشته به وطن، بدون داشتن هیچ سندی با زور زمین‌های مردم بومی را که صاحب زمین هستند، غضب می‌کنند و ادعا می‌کنند که در گذشته به پاکستان سفر کرده بودند و حالا به وطن خود برگشتند و زمین‌های غضب شده خود را پس می‌گیرند.
طالبان می‌گویند که به مهاجران بازگشته به افغانستان زمین توزیع می‌شود، حکومت طالبان آماده توزیع زمین در ۴۶ شهرک در ۲۹ ولایت افغانستان برای مهاجران برگشته از کشورهای همسایه است.