stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دیجی‌کالا
بازخوردها و دستاوردهای شرکت

در سال ۱۳۸۷ در همایش ملی تجارت الکترونیکی، به عنوان وبگاه برگزیده از سوی وزارت بازرگانی معرفی شد.بر اساس گزارش مجلهٔ اکونومیست در سال ۲۰۱۴ این وبگاه با سرمایهٔ ۱۵۰ میلیون دلار در رتبهٔ اول شرکت‌های اینترنتی ایران قرار گرفت هرچند که در اوایل سال ۹۵ این ادعای مجله اکونومیست غیرواقعی دانسته شد بر اساس این گزارش مدیرعامل شرکت سرمایه‌گذاری توسعه صنعتی ایران در نامه‌ای به سازمان بورس و اوراق بهادار اعلام کرد: این شرکت نسبت به واگذاری ۷٫۸۳ درصد سهام شرکت نوین‌اندیشان سرآوا پارس به سرمایه‌گذاران خارجی به ارزش ۶ میلیون و ۳۷۷ هزار و ۹۱۷ یورو اقدام کرده است. بر طبق این خبر، شرکت سرآوا پارس که مالک عمده سهام دیجی‌کالا می‌باشد؛ ۷٫۸۳ درصد از سهام خود را حدود ۷٫۳ میلیون دلار فروخته است؛ بنابراین میزان ارزش کلی آن حدود ۹۰ میلیون دلار ارزش‌گذاری می‌شود که ادعای مجله اکونومیست را که ارزش دیجی‌کالا را ۱۵۰ میلیون دلار برآورد کرده‌بود رد می‌کند. طبق گزارش واشینگتن پست در سال ۱۳۹۳ (۲۰۱۴ میلادی) این وبگاه روزانه ۳٬۰۰۰ درخواست خرید و در ۱۶ شهر مهم ایران برای پخش محصولاتش شعبه دارد. در سال ۱۳۹۳ این شرکت ۴۵۰ کارمند حمل و نقل داشت که عهده‌دار تحویل محصولات به مشتریان بودند.برخی منابع دیجی‌کالا را از نظر سهم گسترده‌ای که در بازار تجارت الکترونیک ایران دارد، با شرکت آمازون مقایسه می‌کنند و به آن لقب «آمازون ایرانی» داده‌اند.دیجی‌کالا برنده بهترین لجستیک در دومین دوره اعطای جایزه ملی لجستیک و زنجیره تأمین شد و تقدیرنامه ۳ ستاره دریافت کرد.
بنیان‌گذاران دیجی‌کالا در دی‌ماه ۱۳۹۷ نشان امین الضرب اتاق بازرگانی تهران را دریافت کردند.
در شب یلدای سال ۱۳۹۵ به دلیل وجود یک باگ امنیتی، صفحهٔ کاربران جابجا نشان داده می‌شد.
در جریان همه‌گیری کووید ۱۹، صداوسیما گزارش داد که فروشندگان دیجی‌کالا ماسک را به قیمت چندین برابر زیادتر می‌فروشند که دیجی‌کالا آن را تکذیب کرد.
در سال ۱۳۹۷ هشتگ تحریم سایت در توییتر به راه انداخته شد.
در اردیبهشت ۱۴۰۱ تجارت نیوز گزارش داد تخلفات دیجی‌کالا در اتحادیه کسب وکارهای اینترنتی سرپوش می‌شود.
ساختار سهامداران

در پاییز سال ۱۴۰۱ حمید محمدی مدیرعامل دیجی‌کالا در واکنش به گزارش ایران اینترنشنال در مورد سهامداران این شرکت، ساختار سهامداری و مالکیت گروه تجارت الکترونیک دیجی‌کالا را در توییتر خود منتشر کرد. بر این اساس۳۳/۱۲ درصد سهام دیجی‌کالا به هم‌بنیان‌گذاران (حمید و سعید محمدی)، ۳۲/۶۷ درصد به صندوق سرمایه‌گذاری اروپایی (IIIC)، ۲۵/۶۴درصد به شرکت سرآوا پارس، ۴/۴۶ درصد سهام تشویقی مدیران و کارکنان کلیدی و ۴/۱۱ درصد به سایر شرکت‌های سهامدار (شرکت‌های لیلیان مد تجارت، بازار آتی آرا، پامگرانات اینوستمنت ای-بی، کیا آسا تجارت توس و پارس گستر دینا) تعلق دارد.
انتقادات

دیجی‌کالا به دلیل کلاه‌برداری از مشتریان در «تخفیف ویژه» بلک فرایدی به وسیله نشان دادن تخفیف غیرواقعی و کالاهای بدون کیفیت مرجوعی مورد انتقاد است.
اغلب شکایت‌ها از دیجی‌کالا به دلیل تقلبی بودن و مغایرت کالا و درج اطلاعات غلط و غیرواقعی در وبسایت، عدم نظارت و عدم پاسخ‌دهی است.
در بهمن ۱۴۰۲، دیجی‌کالا بخاطر عرضه ماگ‌هایی که افراد منسوب به حکومت ادعا می‌کردند در آن به فاطمه زهرا دختر محمد، توهین شده‌است، مورد انتقاد قرار گرفت و رسانهٔ رسمی قوه قضاییه اعلام کرد «به دلیل انتشار تصاویر توهین‌آمیز به مقدسات از برخی محصولات ارائه شده در سایت دیجی‌کالا، علیه این سایت اعلام جرم شد».سپس حمید محمدی، هم‌بنیان‌گذار و رئیس هیئت مدیره دیجی‌کالا در صفحه خود در ایکس (توییتر سابق) خبر دستگیری مسعود طباطبایی، مدیرعامل دیجی‌کالا را داد؛ که ساعاتی بعد خبر آمد که وی با قید سپردن وثیقه به‌طور موقت آزاد شده است. سرانجام دیجی کالا با انتشار بیانیه‌ای عذرخواهی کرد و اذعان کرد نظارت روی کالاهای خود را بیشتر از پیش و سختگیرانه‌تر خواهد کرد. همچنین این کالاها را غیرفعال نمودن و ممنوعیت فعالیت فروشنده آنها را نیز به دنبال داشت.
سعید و حمید محمدی، بنیانگذاران دیجی‌کالا
نمایی از دفتر مرکزی شرکت در تهران
حمید قنبری (نوازنده)

| حمید قنبری | حمید قنبری |
| --- | --- |
زادهٔ: ۴ شهریور ۱۳۵۳ ‏(۵۰ سال) تهران
ملیت: ایرانی
پیشه: موسیقی‌دان
وبگاه: hamidghanbari.com
حمید قنبری (۴ شهریور ۱۳۵۳ در تهران) نوازنده، محقق، مؤلف، آهنگساز، مدرس سازهای کوبه‌ای ایرانی دارای درجه ۲ هنری است.
زندگی هنری

حمید قنبری از سال ۱۳۷۳ یادگیری ساز تنبک را نزد بهمن رجبی آغاز کرد. وی سپس در رشتهٔ موسیقی از دانشگاه سوره مدرک کارشناسی دریافت کرد.
قنبری با گروه‌های آفتاب، مهر پویا، آفاق، آوا، باران، سور و مهتاب همکاری کرده‌است. وی در کنار هنرمندانی نظیر محمدرضا شجریان و گروه شهناز، حسین علیزاده، علیرضا قربانی، سالار عقیلی محمد معتمدی وحید تاج فرهاد فخرالدینی و حسین علیشاپور به نوازندگی پرداخته‌است.
فعالیت‌های هنری

قنبری در چندین جشنوارهٔ موسیقی بین‌المللی اجرا داشته‌است از جمله: جشنوارهٔ Lute در عمان، جشنوارهٔ Case de Cultura در اسپانیا، جشنوارهٔ روز جهانی موسیقی Les Arts Renaissanse در فرانسه،[نیازمند منبع] اولین جشنوارهٔ موسیقی کلاسیک ایران (که در سال ۱۳۹۵ در تالار رودکی برگزار شد)، جشنوارهٔ بین‌المللی موسیقی در هند، و جشنوارهٔ Tamburi Mundi در آلمان.
وی پایه‌گذار و سرپرست گروهی به نام «کلون زمان» است که از سال ۱۳۹۴ فعالیتش را با محوریت ریتم آغاز کرده‌است؛ دیگر اعضای این گروه عبارتند از ستار خطابی، حسام عظیمی و میلاد قریشی. از این گروه در سال ۱۳۹۵ آلبومی با عنوان «در دام ریتم» منتشر شد که در همان سال در بخش آهنگسازی موسیقی ایرانی بی‌کلام نامزد جایزه باربد شد.
سایر فعالیت‌های هنری او عبارتند از تدریس در دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران، تدریس خصوصی‌سازهای کوبه‌ای، و پژوهش در زمینهٔ موسیقی که منجر به تألیف دو کتاب شده‌است: کتاب آموزشی ضرب آوا، خنیاگری دوازده تصنیف قدیمی که در سال ۱۳۹۴ با مقدمه‌ای از محمدرضا شجریان منتشر شد و کتاب تنبک نوازی به روایت امیرناصر افتتاح.
وال استریت

وال استریت
مسیر وال استریت
وال استریت (به انگلیسی: Wall Street) خیابان معروفی در محلهٔ منهتن، نیویورک در ایالات متحده آمریکا است. خیابان وال استریت از شرق و از سرپائینی خیابان برادوی به خیابان جنوبی در تنگه رودخانه ایست متصل می‌شود. جرج واشینگتن، اولین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا در عمارت فدرال در خیابان وال استریت، به عنوان اولین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا، قسم یاد کرد.
اصطلاح «وال استریت» به معنای بازارهای مالی ایالات متحده به عنوان یک کل، صنعت خدمات مالی آمریکا، منافع مالی مبتنی بر نیویورک یا خود منطقه مالی تبدیل شده است. نیویورک به لطف خیابان وال استریت به عنوان مرکز مالی اصلی جهان توصیف شده است.
وال استریت در ابتدا در هلندی به نام «هت سینگل» یا کمربند شناخته می‌شد که در قرن هفدهم بخشی از نیو آمستردام بود. یک دیوار واقعی از سال ۱۶۵۳ تا ۱۶۹۹ در این خیابان وجود داشت. در طول قرن ۱۸، وال استریت یک بازار تجارت برده و یک سایت تجارت اوراق بهادار بود و از اوایل قرن هجدهم (۱۷۰۳) محل فدرال هال، اولین تالار شهر نیویورک بود. در اوایل قرن نوزدهم، هم محل سکونت و هم مشاغل منطقه را اشغال کردند، اما تجارت به‌طور فزاینده ای غالب شد و صنعت مالی شهر نیویورک بر وال استریت متمرکز شد. در قرن بیستم، چندین آسمان خراش اولیه در وال استریت ساخته شد، از جمله ساختمان ۴۰ وال‌استریت که زمانی بلندترین ساختمان جهان بود.
منطقه وال استریت محل استقرار بورس اوراق بهادار نیویورک، بزرگ‌ترین بورس اوراق بهادار جهان با ارزش کل بازار، و همچنین بانک فدرال رزرو نیویورک و بسیاری از بانک‌های تجاری و شرکت‌های بیمه است. چندین بورس دیگر سهام و کالا نیز در مرکز شهر منهتن نزدیک وال استریت واقع شده‌اند، از جمله بورس تجاری نیویورک و سایر بورس‌های آتی کالا و بورس آمریکا. برای حمایت از تجارتی که در صرافی‌ها انجام می‌دادند، بسیاری از شرکت‌های کارگزاری دفاتری در اطراف داشتند. با این حال اثرات اقتصادی مستقیم فعالیت‌های وال استریت در سراسر جهان گسترش می‌یابد.
وال استریت خود یک خیابان باریک و پر پیچ و خم است که از رودخانه شرقی تا برادوی امتداد دارد و با آسمان‌خراش‌ها و همچنین ساختمان بورس نیویورک و یادبود ملی فدرال هال و یک وال استریت در انتهای غربی آن قرار دارد. این خیابان در نزدیکی چندین ایستگاه متروی شهر نیویورک، پایانه‌های کشتی، و سایت مرکز تجارت جهانی قرار دارد.
مراکز مهم

ساختمان بازار بورس نیویورک که بزرگ‌ترین بورس جهان از نظر میزان معاملات و حجم مالی است، در خیابان وال قرار دارد. همچنین مرکز بزرگ‌ترین مراکز اقتصادی ایالات متحده آمریکا و چند بورس مهم اقتصادی این کشور از جمله بازار بورس نیویورک (NYSE)، بازار بورس نزدَک (NASDAQ)، بازار بورس آمریکا (AMEX)، بازار بورس تجاری نیویورک (NYMEX) و میز بازرگانی نیویورک (NYBOT) در این منطقه قرار دارد.
تاریخچه خیابان

دربارهٔ علت نامگذاری این خیابان تعدادی معتقد هستند که نام برگرفته از کلمه آلمانی (به آلمانی: de Waal Straat) است و نظریه دیگر که مورد توافق اکثریت است بیان‌می‌کند که نام این خیابان بخاطر وجود دیوار شرقی واقع شده در مرز شمالی اقامتگاه نیوآمستردام، انتخاب شده است. این دیوار برای محافظت از تهاجم نظامیان انگلیسی یا بومیان آمریکایی ساخته شده است.
در سوابق اصلی نیو آمستردام، هلندی‌ها همیشه خیابان را «هت سینگل» («سینگل» در هلندی مدرن) می‌نامیدند که نام خیابان، دیوار و کانال اصلی بیرونی آمستردام نیز بود. پس از تسلط انگلیسی‌ها بر نیو آمستردام در سال ۱۶۶۴، آنها نام شهر را به نیویورک تغییر دادند و در سوابق مالیاتی از آوریل ۱۶۶۵ (هنوز به زبان هلندی) از خیابان به عنوان "Het Cingel ofte Stadt Wall" (کمربند یا دیوار شهر) یاد می‌کنند. این استفاده از هر دو نام برای خیابان نیز در اواخر سال ۱۶۹۱ در طرح میلر نیویورک ظاهر شد. فرماندار نیویورک توماس دونگان ممکن است اولین نامگذاری رسمی وال استریت را در سال ۱۶۸۶ صادر کرده باشد، همان سالی که منشور جدیدی برای نیویورک صادر کرد. سردرگمی در مورد ریشه نام وال استریت در دوران مدرن ظاهر شد زیرا در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم برخی از مورخان به اشتباه فکر می‌کردند هلندی‌ها آن را "de Waal Straat" نامیده‌اند، که در گوش هلندی‌ها مانند خیابان والون به نظر می‌رسد. با این حال، در قرن هفدهم آمستردام جدید، دو وال استرات (خیابان اسکله یا داک) بخشی از خیابان مروارید امروزی بود.
در سال ۱۷۸۹، زمانی که جورج واشینگتن در ۳۰ آوریل ۱۷۸۹ در بالکن فدرال هال سوگند یاد کرد، وال استریت صحنه اولین تحلیف ریاست جمهوری ایالات متحده بود. این محل همچنین محل تصویب منشور حقوق بشر بود. الکساندر همیلتون، که اولین وزیر خزانه داری و «معمار سیستم مالی اولیه ایالات متحده» بود، در قبرستان کلیسای ترینیتی به خاک سپرده شد، همان‌طور که رابرت فولتون به خاطر قایق‌های بخارش مشهور است.
بناهای تاریخی

کلیسای تاریخی ترینیتی که در مسیحیت به معنای سه اقنوم در خدای واحد است، در تقاطع خیابان برادوی و خیابان وال در دان‌تاون منهتن قرار دارد.
کاربرد واژه وال استریت

در طول زمان، نام وال استریت به عنوان «مکان افراد دارای نفوذ اقتصادی در آمریکا» شهرت گرفته است. روزنامه مشهور اقتصادی وال استریت ژورنال، نام خود را از «خیابان وال استریت» وام گرفته است.
جنبش وال استریت

مقالهٔ اصلی: جنبش اشغال وال استریت
برخی از جوانان امریکایی در خیابان وال مقر بورس نیویورک در تاریخ ۱۷ سپتامبر ۲۰۱۱ در اعتراض به اوضاع وخیم اقتصادی و اختلاف طبقاتی آمریکا و سیاست کنونی این کشور دست به تظاهرات گسترده زدند.
در این تجمع که آرام و بدون هیچ گونه ابراز خشونتی از سوی معترضان بوده، معترضان از مردم آمریکا می‌خواهند برای اعتراض به سیاست‌های دولت آمریکا، به آن‌ها بپیوندند. معترضان در این تجمعات در پارک خصوصی «زوکوچی» در نیویورک، کمپی برای اقامت برقرار کردند که چند خیابان با بورس اوراق بهادار، واقع در ساختمان وال استریت فاصله دارد. بررسی گفته‌های معترضان نشان می‌دهد که دلایل این اعتراضات، «طرح نجات بانک‌ها»، «بحران وام مسکن» و «اعدام تروی دیویس»(Troy Davis)، سیاهپوست آمریکایی است که چندی پیش، توسط دستگاه قضایی آمریکا اعدام شد. معترضان معتقدند که مدل تجمع آنها، استقرار شبانه‌روزی در مقابل ساختمان وال استریت با هدف افزایش تعداد تظاهرات کنندگان و رسیدن به خواسته‌هایشان است و آن‌ها این مدل را از تظاهرات مصر و اسپانیا الهام گرفته‌اند.
آثار هنری

فیلم‌ها و مستندهای متعددی در مورد وال استریت به معنای بازارهای مالی ایالات متحده ساخته شده است. فیلم‌ها و مستندهای زیادی نیز به این موضوع اشاره کرده اند. از معروف‌ترین آنها می‌توان به دو فیلم وال استریت و وال استریت: پول هرگز نمی‌خوابد به کارگردانی الیور استون، مستند انران: باهوش‌ترین افراد جمع به کارگردانی الکس گیبنی و مستند کاپیتالیسم: یک داستان عاشقانه به کارگردانی مایکل مور اشاره کرد.
نمایی از ساختمان بازار بورس نیویورک (NYSE) در خیابان وال استریت.
نقشه شهر در سال ۱۶۶۰ که دیوار سمت راست در آن مشخص شده است.
کلیسای ترینیتی در خیابان وال استریت.
پرامور

| پِرامور (Paramore) | پِرامور (Paramore) |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
ژانر: امو پاپ پانک پاور پاپ/پاپ راک
اعضا: هیلی ویلیامز جرمی دیویس تیلور یورک
اعضای پیشین: Jason Bynum John Hembree Hunter Lamb Josh Farro Zac Farro
وبگاه: Paramore.net
پَرامور (به انگلیسی: Paramore) یک گروه راک آمریکایی و نامزد دریافت جایزه گرمی در سال‌های ۲۰۰۸، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ شامل اعضای هیلی ویلیامز∗ (خواننده، کیبورد)، جرمی دیویس∗ (گیتار بیس)و تیلور یورک∗ (گیتار) در فرنکلین∗، تنسی، آمریکا شکل گرفت. گروه اولین آلبوم خود را در سال ۲۰۰۵ با نام تمام آنچه ما می‌دانیم در حال سقوط است (به انگلیسی: All We Know Is Falling) منتشر کرد. دومین آلبوم آن‌ها در سال ۲۰۰۷ به نام آشوب! (به انگلیسی: !Riot) به انتشار درآمد در حالی که مجوز آلبوم پلاتینی در آمریکا، آلبوم طلایی در انگلیس، ایرلند و نیوزیلند را کسب کرد. آلبوم سوم پارامور با نام چشمهای تر و تازه (به انگلیسی: Brand New Eyes) در ۲۹ سپتامبر سال ۲۰۰۹ منتشر شد.
تاریخچه > ۲۰۰۷–۲۰۰۸: آشوب! و دیگر برنامه‌ها

پارامور کار ضبط دومین آلبوم خود، آشوب، را در ژوئیهٔ سال ۲۰۰۷ آغاز کرد و در ماه مارس همان سال بدون حضور گیتاریست خود هانتر لام (که در اوایل سال ۲۰۰۷ به دلیل ازدواج گروه را ترک کرد) به پایان رسانید. بدون وجود لام گیتاریست اصلی گروه، فارو، مجبور شد که هر دو قسمت گیتارهای ترانه‌ها را به تنهایی بنوازد. تیلور یورک که همراه با برادران فارو پیش از ملاقات با هیلی ویلیامز در یک گروه کار می‌کردند، به جای لام وارد گروه پارامور شد. گروه با دو تولیدکننده به نامهای نیل اوْران و هاوارد بنسن، صحبتهایی کرد اما در نهایت تصمیم گرفته شد تا آشوب! با تولیدکنندهٔ اهل نیو جرزی، دیوید بندت، ضبط شود. این آلبوم در ۱۲ ژوئن ۲۰۰۷ منتشر شد. آشوب! در جایگاه بیستم Billboard 200 قرار گرفت، در رده‌بندی بریتانیا به مقام بیست و چهارم رسید و ۴۴ هزار نسخه در هفتهٔ اول انتشار در ایالات متحدهٔ آمریکا فروش کرد. نام آشوب! به این جهت انتخاب شد که به معنای «یک طغیان ناگهانی از یک احساس غیرقابل کنترل» است و آشوب تمام این معانی را در خود دارد. اولین تک‌آهنگ این آلبوم با نام «مشغلهٔ کاری»∗ در ۲۱ ژوئن ۲۰۰۷ منتشر شد که بر طبق گفتهٔ ویلیامز «این ترانه از تمام ترانه‌های دیگری که نوشته‌ام صادقانه‌تر است، و اعضای گروه این حس را با موسیقی به خوبی بیان کردند.»
در تابستان ۲۰۰۷، پارامور در سومین تور Warped Tour شرکت کرد و گزارشی از تجربیات خود را به yourhereblog for MTV ارسال کرد. اولین حضور پارامور در تلویزیون مربوط می‌شود به نمایش روزانهٔ شبکهٔ فیوز با نام سس. دومین تک‌آهنگ از آلبوم آشوب! با نام «هللویا»∗ (به معنای خدا را سپاس باد)، در ۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۰۷ انتشار یافت. ویدیوی این تک‌آهنگ مشابه ترانهٔ «تمام أنچه ما می‌دانیم» است، از این جهت که در آن قسمتهایی از اجراهای زندهٔ گروه به همراه پشت صحنهٔ کنسرتهای آن‌ها به نمایش در می‌آید. در ماه اوت سال ۲۰۰۷، پارامور در شبکهٔ تلویزیونی ام تی وی حاضر شد و طی آن به اجرای آکوستیک تعدادی از ترانه‌شان پرداختند و همچنین حضور کوتاهی در یکی از برنامه‌های تبلیغاتی ام تی وی داشتند. MTV.com همچنین گلچینی از ویدیوهای کوتاه به همراه اعضای گروه در جهت معرفی بهتر آلبوم آشوب! فراهم آورد. برای هفته‌هایی پشت سر هم از ماه اوت ۲۰۰۷، موزیک ویدیوی «مشغلهٔ کاری» در وبگاه شبکهٔ ام تی وی در رتبهٔ اول قرار داشت. در روز ۸ اکتبر ۲۰۰۷، پارامور ترانهٔ «مشغلهٔ کاری» را در شوی تلویزیونی Late Night with Conan O'Brien به صورت زنده اجرا کرد، که این حضور از طریق دوستی‌ای -که از بین رفت- بین گروه و مکس وینبرگ طی Warped Tour سال ۲۰۰۷ میسر گشت. در اوت همان سال، پارامور در موزیک ویدئویی از گروه نیو فوند گلوری که کاوری از ترانهٔ «مرا ببوس» از Sixpence None the Richer بود، شرکت کرد.
خوانندهٔ اصلی گروه، هیلی ویلیامز (سمت چپ)، و گیتاریست گروه، تیلور یورک (سمت راست)، در حال اجرا در Vans Warped Tour در شهر ونکوور؛ ژوئیهٔ ۲۰۰۷
اس‌ایی‌ای ۴

| اس‌ایی‌ای ۴ | اس‌ایی‌ای ۴ |
| --- | --- |
کاربری: جنگنده
تولیدکننده: Société d'Etudes Aéronautiques (SEA)
طراح: Henry Potez, Louis Coroller, and مارسل داسو
نخستین پرواز: ۱۹۱۸
تعداد ساخته‌شده: ۱۱۵
هواگرد ملخ‌پیشین
اس‌ایی‌ای ۴ (به انگلیسی: SEA_IV) یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع جنگنده ساخت شرکت Société d'Etudes Aéronautiques (SEA) است. هواگرد اس‌ایی‌ای ۴ نخستین پروازش را در ۱۹۱۸ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۱۱۵ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
طراح این هواگرد، Henry Potez, Louis Coroller, and مارسل داسو بود.
محمد بهنیا

| محمد بهنیا | محمد بهنیا |
| --- | --- |
نماینده بیست و دوم، بیست و سوممجلس شورای ملی: نماینده بیست و دوم، بیست و سوممجلس شورای ملی
حوزه انتخاباتی: تهران
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
ملیت: ایرانی
پیشه: سیاستمدار
محمد بهنیا سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره‌های   بیست و دوم  و   بیست و سوم  به‌عنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
یونکرس یو ۳۹۰

| یونکرس یو ۳۹۰ | یونکرس یو ۳۹۰ |
| --- | --- |
کاربری: هواگرد شناساییهواگرد ترابریبمب‌افکن
تولیدکننده: یونکرس
نخستین پرواز: ۲۰ اکتبر ۱۹۴۳
معرفی‌شده در: ۱۹۴۳
کاربر اصلی: لوفت‌وافه
تعداد ساخته‌شده: ۲ فروند
توسعه‌یافته از: یونکرس یو ۲۹۰
یونکرس یو ۳۹۰ (به آلمانی: Junkers Ju 390) یک هواگرد شش‌موتوره ساخت شرکت یونکرس در آلمان بود که بر مبنای یونکرس یو ۲۹۰، به عنوان هواگرد ترابری، شناسایی و بمب‌افکن دور برد برای لوفت‌وافه طراحی شد.
پردیس سینمایی کورش

| 0 | 1 |
| --- | --- |
fa (in English: Expected satiety): fa
مکان: تهران، بزرگراه شهید ستاری، نبش پیامبر مرکزی
مختصات: ۳۵°۴۴′۱۹٫۱″ شمالی ۵۱°۱۸′۴۸٫۷″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۷۳۸۶۳۹°شمالی ۵۱٫۳۱۳۵۲۸°شرقی﻿ / 35.738639; 51.313528
ترابری همگانی:  ایستگاه متروی شهید ستاری
مالک: گروه صنعتی گلرنگ
گونه: داخل سالنی
گنجایش: سالن ۱ - گراند سینما (۳۳۵ نفر) سالن ۲ - فاروس (۳۳۵ نفر) سالن ۳ - لاله‌زار (۱۹۶ نفر) سالن ۴ - مایاک (۲۲۴ نفر) سالن ۵ - خورشید نو (۱۹۰ نفر) سالن ۶ - نادر (۱۹۲ نفر) سالن ۷ - سینما-تئاتر البرز (۲۵۳ نفر) سالن ۸ - سینما-تئاتر شهرزاد (۲۶۰ نفر) سالن ۹ - کریستال (۱۹۶ نفر) سالن ۱۰ - متروپل (۲۷۵ نفر) سالن ۱۱ - رکس (۱۹۰ نفر) سالن ۱۲ - ایران (۱۹۰ نفر) سالن ۱۴ - رودکی (۱۰ نفر)
ساخت: ساخت
ساخت: ۱۳۸۸–۱۳۹۳
گشایش: ۲۷ مرداد ۱۳۹۳
پردیس سینمایی کورش یک پردیس سینمایی در تهران است که در طبقات فوقانی مجتمع تجاری فرهنگی کورش واقع شده‌است. این پردیس سینمایی در ۲۷ مرداد ۱۳۹۳ با اکران فیلم «شهرموش‌ها ۲» افتتاح گردید. در حال حاضر این سینما با درجه ممتاز و گنجایش ۳۱۹۰ نفر و مساحت ۱۰۰۰۰ متر مشغول بکار می‌باشد. پردیس سینمایی کورش در اتوبان ستاری، بالاتر از اتوبان حکیم قرار دارد. این سینما دوازده سالن نمایش فیلم و دو سالن ویژه تئاتر دارد که هر یک از آن‌ها به نام سینماهای قدیمی لاله‌زار نامگذاری شده‌اند.
نگارخانه

نمایی از پردیس سینمایی کورش در کنار بزرگراه شهید ستاری
سالن‌های سینما شماره ۹ و ۱۰
سالن‌های سینما شماره ۷ و ۸
بخش هنر و تجربه
ربودن پیکرها توسط جمهوری اسلامی ایران

ربودن پیکرها توسط جمهوری اسلامی ایران، یکی از این موارد نقض حقوق بشر توسط نظام جمهوری اسلامی به‌شمار می‌آید که تاکنون ادامه دارد و در حال حاضر نیز برای کنترل و سرکوب خیزش ۱۴۰۱ ایران انجام می‌شود.
پس از آدم‌ربایی و ربودن مخالفان سیاسی و بازداشت و حذف فیزیکی افرادی که به دلایل گوناگون سیاسی، اجتماعی، عقیدتی، دینی با نظام جمهوری اسلامی ایران مخالف و خواستار سرنگونی آن هستند، ربودن پیکرهای اعدام‌شدگان و مخالفان سیاسی و معترضان یا افرادی که در صحنه درگیری‌های خیزش ۱۴۰۱ ایران جان خود را از دست می‌دهند یکی از روش‌های برخورد حکومت جمهوری اسلامی ایران با مخالفان و مقابله با اعتراض بازماندگان کشته‌شدگان است.
مأموران امنیتی حکومت جمهوری اسلامی با ربودن پیکرهای کشته‌شدگان خیزش ۱۴۰۱ ایران و انتقال آنها بدون اطلاع و اجازه خانواده و بستگان آنها به اماکن دیگر و دفن مخفیانه آنها بدون حضور بازماندگان تلاش می‌کنند تا خانواده و بستگان جانباختگان را به سکوت وادار کنند و آنها را تهدید می‌کنند که در صورت عدم تمکین به خواسته‌های آنان از تحویل اجساد و اعلام محل دفن آنها ممانعت خواهند کرد. جمهوری اسلامی در بیشتر موارد با پرونده‌سازی برای کشته‌شدگان اعتراضات تلاش می‌کند تا حقیقت ماجرا را وارونه و به دور از واقعیت جلوه دهد و آن را به گروهای تجزیه‌طلب، داعش یا معترضان مسلح شده توسط دشمنان خارجی نسبت دهد.
پیشینه

اولین مورد از ناپدید کردن پیکرها و برخورد با جنازه مخالفان پس از انقلاب ۱۳۵۷ توسط نظام جمهوری اسلامی ایران، تخریب آرامگاه رضاشاه پهلوی بنیانگذار دودمان پهلوی است که در اردیبهشت ۱۳۵۹ با حکم صادق خلخالی، حاکم شرع وقت انجام شد. سپس در ۲ اردیبهشت ۱۳۹۷ در جریان گودبرداری محل پیشین آرامگاه، پیکری مومیایی کشف شد. بررسی نقشهٔ ماهواره‌ای، اینکه پیکر متعلق به رضاشاه باشد را محتمل‌ترین گزینه می‌داند. در ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۷، حسن خلیل‌آبادی، عضو شورای شهر تهران اعلام کرد مومیایی متعلق به رضاشاه بوده و دوباره در همان محدوده دفن شده‌است.
صادق زیباکلام استاد علوم سیاسی، در مصاحبه‌ای پس از کشف پیکر در خصوص پنهان‌کاری حکومت نسبت به کشف جنازه رضاشاه اظهار کرده بود:
مسئله برای جمهوری اسلامی ایران از آن جایی به وجود آمده که این جنازه امروز پیدا شده‌است. برای اینکه رضاشاه میان اقشار و لایه‌های جوان‌تر جامعه، محبوبیت زیادی در ایران پیدا کرده‌است و این موضوع برای نظام جمهوری اسلامی ایران ناخوشایند است که علی‌رغم این همه تبلیغات علیه رضاشاه، رضاشاه یک چنین وجهه محترمی در جامعه ایران پیدا کرده‌است… به اعتقاد من کاری که می‌کنند این است که بی سر و صدا جنازه را در محل گمنامی دفن کرده تا هیچ آثار و علامتی هم بر جای نماند …
وی همچنین در مورد دفن مجدد جنازه رضاشاه با آداب اسلامی گفته بود که: «عمراً جمهوری اسلامی چنین کاری را برای او انجام دهد.»
امتناع از تحویل پیکر اعدام‌شدگان

در روز ۸ آذر ۱۳۸۹، شیرین علم‌هولی، پس از گذراندن یک سال و ۹ ماه حبس در زندان اوین تهران به اتهام ارتباط با گروه پژاک دادگاهی شده و به اعدام محکوم گردید و در تاریخ ۱۹ اردیبهشت ۱۳۸۹ بدون اطلاع خانواده و وکلایش به‌همراه علی حیدریان، فرهاد وکیلی، فرزاد کمانگر و مهدی اسلامیان در زندان اوین اعدام شد. تلاش‌های خانواده آنان برای تحویل پیکر فرزندانشان تا این لحظه بی‌نتیجه مانده‌است.
در ۱۷ شهریور ۱۳۹۷، رامین حسین‌پناهی به جرم «عضویت در گروه تروریستی، درگیری مسلحانه و مشارکت در اقدام تروریستی» اعدام شد. به گفتهٔ امجد حسین‌پناهی برادر وی، حکم اعدام او در حالی که در اعتصاب غذا بود اجرا شد. همچنین او در حساب توییتری اش اعلام کرد که جنازه برادرش تحویل داده نمی‌شود و در مکانی نامعلوم دفن شده.
در دومین سالگرد اعدام رامین و زانیار و لقمان، عفو بین‌الملل با انتشار اطلاعیه‌ای پنهانکاری حکومت جمهوری اسلامی در مورد محل دفن زندانیان سیاسی اعدام شده از جمله رامین حسین پناهی، زانیار مرادی، و لقمان مرادی را محکوم کرد.
ربودن پیکر مخالفان سیاسی

جمهوری اسلامی در مواردی حتی پیکرهای مخالفان خود که خارج از کشور به دلایل دیگری فوت کردند را نیز ربوده‌است. این کار ممکن است به دلیل انتقام از فرد یا تحت فشار دادن خانواده وی یا ترس از اجتماع مردم در خاکسپاری صورت گرفته باشد. رضا حقیقت‌نژاد، روزنامه‌نگار اهل ایران بود که به عنوان کارشناس و تحلیل‌گر مسائل سیاسی با رسانه‌های فارسی‌زبان داخل و خارج از ایران همکاری می‌کرد. وی در ۲۵ مهر ۱۴۰۱ به دلیل ابتلا به سرطان روده بزرگ در بیمارستان شاریته، برلین آلمان درگذشت. سپس در روز چهارشنبه ۴ آبان ۱۴۰۱ و همزمان با چهلمین روز کشته شدن مهسا امینی، پیکر حقیقت‌نژاد که برای خاکسپاری در زادگاهش، به ایران فرستاده شده بود، در فرودگاه شیراز از سوی مأموران سپاه پاسداران ربوده شد. نیروهای امنیتی خانواده حقیقت‌نژاد را تحت فشار قرار داده تا پیکر او را فوری به خارج از شیراز منتقل و تا ساعت چهار عصر چهارشنبه در قبرستان دیگری دفن کنند. پیکر او در حالی ربوده شد که مجوز رسمی در سفارت جمهوری اسلامی در برلین صادر شده بود، تا طبق قرار قبلی روز پنجم آبان در زادگاهش، دژکُرد در استان فارس، به خاک سپرده شود.
پس از چند روز که تلاش خانواده رضا حقیقت‌نژاد برای پس‌گرفتن پیکر او از مأموران امنیتی به نتیجه نرسید؛ روز یکشنبه ۸ آبان مطلع شدند که مأموران سپاه پاسداران آنان را از آخرین وداع با فرزند خود نیز محروم کرده و پیکر او را در منطقه‌ای دور از زادگاهش دفن کرده‌اند.
طلب پول در ازای تحویل پیکر

گزارش‌هایی از طلب هزینه تحت عنوان «پول تیر» در ازای تحویل جنازه فرد اعدام‌شده در سال‌های نخست پس از انقلاب ۵۷ وجود دارد. همچنین روایت‌هایی مبنی بر عمل مشابه در پی وقایع پس از انتخابات ۸۸ و سرکوب اعتراضات آبان ۹۸ نیز منتشر شده‌است.
خیزش ۱۴۰۱ ایران

همچنین ببینید: کشته‌شدگان خیزش ۱۴۰۱ ایران
در روزهای اول خیزش ۱۴۰۱ ایران، یکی از معترضان نوجوان به‌نام نیکا شاکرمی در ۲۹ شهریور توسط نیروهای سرکوب‌گر جمهوری اسلامی شکنجه و پس از آن به قتل رسید. بر اساس فیلم‌های ضبط‌شده پس از ۱۰ روز پیکر آسیب‌دیده او در بازداشتگاه کهریزک توسط خانواده‌اش شناسایی شد. پیکر او توسط مأموران امنیتی دزدیده و مخفیانه به خاک سپرده شد.
یکی نوجوان دیگر به‌نام سپهر مقصودی در ۲۵ آبان ۱۴۰۱ در جریان حمله به بازار ایذه توسط مأموران امنیتی کشته شد ولی بر اساس گفته‌های اعضای خانواده‌اش، سپاه و نیروهای امنیتی، پیکر او را ربوده و به خانواده تحویل نمی‌دهند. آنها همچنین نگران هستند که در نهایت هم جنازه به آنان تحویل نشود و نیروهای امنیتی پیکر او را بدون اطلاع و اجازه خانواده‌اش، در جایی نامعلوم دفن کنند.
کیان پیرفلک کودک ۹ سالهٔ ایرانی ساکن ایذه در خوزستان بود که در شامگاه چهارشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۱، در جریان حمله به بازار ایذه، هدف گلوله مأموران امنیتی نظام جمهوری اسلامی ایران قرار گرفت و کشته شد. خانواده کیان پیرفلک از ترس ربوده شدن پیکر او به دست نیروهای امنیتی، در شب حادثه تصمیم گرفتند از انتقال او به سردخانه خودداری کرده و جسد او در میان کیسه‌های یخ به خانه خانواده منتقل کردند.
سنگ مزار رضا حقیقت‌نژاد