حادثه اتمی کیشتیم
واقعه

در سال ۱۹۵۷، کارخانه مایاک محل یک فاجعه بزرگ بود، یکی از بسیاری از حوادث دیگر، که آلودگی رادیواکتیو بیشتری نسبت به فاجعه چرنوبیل منتشر کرد.[نیازمند منبع]</link>[ نیاز به نقل از ] یک مخزن زیرزمینی ذخیره‌سازی نادرست زباله‌های هسته‌ای مایع سطح بالا منفجر شد و هزاران کیلومتر مربع از زمین را که اکنون به عنوان ردپای رادیواکتیو اورال شرقی (EURT) شناخته می‌شود، آلوده کرد. این موضوع پنهان شد و تعداد کمی در داخل یا خارج از اتحاد جماهیر شوروی تا سال ۱۹۸۰ از دامنه کامل این فاجعه آگاه بودند
قبل از حادثه ۱۹۵۷، بسیاری از زباله‌ها به رودخانه Techa ریخته می‌شد که به شدت آن را آلوده کرد و ساکنان ده‌ها روستای کنار رودخانه مانند Muslyumovo که تنها منبع آب آشامیدنی، شستشو و حمام خود به رودخانه متکی بودند. پس از حادثه سال ۱۹۵۷، تخلیه در رودخانه تکا رسماً متوقف شد، اما مواد زائد به جای آن در دریاچه‌های کم عمق مناسب نزدیک کارخانه رها شدند که ۷ مورد از آنها به‌طور رسمی شناسایی شده‌اند. نگرانی ویژه دریاچه Karachay است، نزدیک‌ترین دریاچه به این گیاه (که اکنون به عنوان آلوده‌ترین مکان روی زمین شناخته می‌شود که در آن تقریباً ۴٫۴ اگزابکرل زباله مایع سطح بالا (۷۵–۹۰٪ از کل رادیواکتیویته منتشر شده توسط چرنوبیل در زمین کم عمق ۴۵-هکتار (۰٫۴۵-کیلومتر-مربع؛ ۱۱۰-جریب-فرنگی) تخلیه و متمرکز شد. دریاچه در طول چندین دهه.
در ۲۹ سپتامبر ۱۹۵۷، یکشنبه، ساعت ۴:۲۲ بعد از ظهر، انفجاری در ظروف فولادی ضدزنگ واقع در یک دره بتنی ۸٫۲ متر (۲۷ فوت) رخ داد. عمق برای ذخیره زباله‌های سطح بالا استفاده می‌شود. انفجار یکی از کانتینرها از مجموع ۱۴ کانتینر ("قطوس") در دره را به‌طور کامل نابود کرد. این انفجار به این دلیل بود که سیستم خنک‌کننده در یکی از مخازن مایاک، حاوی حدود ۷۰ تا ۸۰ تن زباله‌های رادیواکتیو مایع، از کار افتاد و تعمیر نشد. دما در آن شروع به افزایش کرد و منجر به تبخیر و انفجار شیمیایی ضایعات خشک شد که عمدتاً از نیترات آمونیوم و استات تشکیل شده‌است (به نیترات آمونیوم/روغن سوخت مراجعه کنید). تخمین زده می‌شود که انفجار حداقل ۷۰ تن TNT قدرت داشته باشد. انفجار یک دال بتنی به وزن ۱۶۰ تن را بلند کرد و یک دیوار آجری در ساختمانی در ۲۰۰ متر (۶۶۰ فوت) تخریب شد. از محل انفجار. یک دهم از مواد رادیواکتیو به هوا بلند شد. پس از انفجار، ستونی از دود و غبار به ارتفاع یک کیلومتر افزایش یافت. گرد و غبار با نور نارنجی مایل به قرمز سوسو زد و روی ساختمان‌ها و مردم نشست. بقیه زباله‌های دور ریخته شده از مخزن در سایت صنعتی باقی مانده‌است.[نیازمند منبع]</link>[ نیازمند منبع ]
کارگران اوزیورسک و کارخانه مایاک بلافاصله متوجه خیابان‌ها، غذاخوری‌ها، مغازه‌ها، مدارس و مهدکودک‌های آلوده نشدند. در اولین ساعات پس از انفجار، مواد رادیواکتیو روی چرخ ماشین‌ها و اتوبوس‌ها و لباس‌ها و کفش‌های کارگران صنعتی وارد شهر شد. پس از انفجار در تأسیسات کارخانه شیمیایی، دزیمتریست‌ها به افزایش شدید تشعشعات پس زمینه اشاره کردند. بسیاری از ساختمان‌های صنعتی، وسایل نقلیه، سازه‌های بتنی و راه‌آهن آلوده شدند. آلوده‌ترین خیابان مرکزی شهر لنین، به ویژه هنگام ورود به شهر از سایت صنعتی، و خیابان Shkolnaya، جایی که مدیریت کارخانه در آن زندگی می‌کرد، بود. پس از آن، مدیریت شهری اقداماتی را برای جلوگیری از گسترش آلودگی اعمال کرد. ورود خودروها و اتوبوس‌ها به داخل شهر از سایت‌های صنعتی ممنوع بود. کارگران محل در ایست بازرسی از اتوبوس‌ها پیاده شدند و از پاسگاه گذشتند. این الزام برای همه، صرف نظر از رتبه و مقام رسمی، گسترش یافت. کفش‌ها را روی سینی‌های روان می‌شستند. با توجه به بادهای غالب، شهر عمداً به گونه‌ای ساخته شد که از نیروگاه مایاک در جهت مخالف باد باشد، بنابراین بیشتر مواد رادیواکتیو از اوزیورسک دور شدند، نه به سمت اوزیورسک.
با این حال، هیچ تلفات فوری در نتیجه این انفجار گزارش نشده‌است و دامنه و ماهیت فاجعه هم در داخل و هم در خارج پنهان شده‌است. حتی در اواخر سال ۱۹۸۲، لوس آلاموس گزارشی را منتشر کرد که در آن ادعاهایی را بررسی می‌کرد که نشان می‌داد این آزادسازی در واقع ناشی از یک آزمایش تسلیحاتی اشتباه بوده‌است.  تخمین زده می‌شود که این فاجعه ۲۰ نفر را آزاد کرده‌است M Ci (800 PBq ) رادیواکتیویته. بیشتر این آلودگی در نزدیکی محل حادثه مستقر شد و به آلودگی رودخانه تکا کمک کرد، اما یک ستون حاوی 2 MCi (۸۰ PBq) از رادیونوکلئیدها در صدها کیلومتر پخش شده‌اند. مناطق آلوده قبلی در منطقه آسیب دیده شامل رودخانه تکا است که قبلاً ۲٫۷۵ دریافت کرده بود. MCi (100 PBq) زباله‌های عمدی تخلیه شده و دریاچه کاراچای که ۱۲۰ زباله دریافت کرده بود. MCi (4000 PBq).
در ده تا یازده ساعت بعد، ابر رادیواکتیو به سمت شمال شرقی حرکت کرد و به ۳۰۰–۳۵۰ کیلومتر (۱۹۰–۲۲۰ مایل) رسید. از تصادف. ریزش ابر منجر به آلودگی طولانی مدت منطقه ای بین ۸۰۰ تا ۲۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع (۳۱۰ تا ۷٬۷۲۰ مایل مربع) شد. بسته به اینکه چه سطح آلودگی قابل توجهی در نظر گرفته می‌شود، در درجه اول با سزیم-۱۳۷ و استرانسیوم-90. منطقه‌ای که به این ترتیب در معرض آلودگی رادیواکتیو قرار داشت، "ردیاب رادیواکتیو اورال شرقی" (EURT) نامیده شد. حدود ۲۷۰۰۰۰ نفر در این منطقه سکونت داشتند. مزارع، مراتع، مخازن و جنگل‌های این منطقه آلوده و برای استفاده بیشتر نامناسب شدند.[نیازمند منبع]</link>[ نیازمند منبع ]