stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
بهمن فرسی
فهرست آثار مکتوب منتشر شده > مجموعه‌داستان کوتاه

زیر دندان سگ، مجموعه‌داستان کوتاه، ناشر نامه‌های سیاه، تهران ۱۳۴۳
هفاایستوس، داستان مصور برای کودکان، ناشر کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، تهران ۱۳۵۰
دوازدهمی، مجموعهٔ داستان کوتاه، ناشر دفترخاک، لندن ۱۹۹۱
نبات سیاه، مجموعهٔ داستان کوتاه، ناشر دفترخاک، لندن ۱۹۹۲
غوررآپ غوررآپ، مجموعهٔ داستان کوتاه، نشرپامس، کُلن ۲۰۰۶
فهرست آثار مکتوب منتشر شده > اشعار

خودرنگ، (گزینهٔ شعر) ناشر دفترخاک، لندن ۱۹۹۳
آوا درکاواک، (گزینهٔ شعر) ناشر دفترخاک، لندن ۱۹۹۳
یک پوست یک استخوان، (گزینهٔ شعرهای کوتاه) ناشر دفترخاک، لندن ۱۹۹۴
به تاریخ یکِ یکِ یک (و نامهٔ واصله) دو منظومهٔ نو، کتاب و سی دی با صدای شاعر) ناشر دفترخاک، لندن ۱۹۹۸
سلام به حیدربابا (برگردان منظومهٔ معروف شهریار از ترکی به نظم فارسی) ناشر دفترخاک، لندن ۱۹۹۳
فهرست آثار مکتوب منتشر شده > بازیگری

۱۳۵۱ - پستچی (بازیگر)
۱۳۵۲ - رومئو و ژانت، بازی نوشتهٔ ژان آنوی، بازسازی شده به صورت تآتر تلویزیونی، به کارگردانی اسماعیل شنگله
۱۳۵۳ - دایره مینا (بازیگر)
۱۳۵۴ - دو ضرب در دو مساوی بی‌نهایت (بازسازی متن تئاتری برای اجرای تلویزیونی) در تلویزیون ملی ایران، با بازیگری بهمن فرسی و پریوش قدسی، کارگردان فنی: محمود محمد یوسف
رضا افشار

| رضا افشار | رضا افشار |
| --- | --- |
وزیر طرق و شوارع (راه) ایران: وزیر طرق و شوارع (راه) ایران
دوره مسئولیت ۱۰ اسفند ۱۳۱۰ – تیر ۱۳۱۱: دوره مسئولیت ۱۰ اسفند ۱۳۱۰ – تیر ۱۳۱۱
پادشاه: رضاشاه پهلوی
نخست‌وزیر: مهدی‌قلی هدایت
پس از: سید باقر کاظمی
پیش از: عبدالمجید فیروز (سرپرست)
نماینده مجلس شورای ملی: نماینده مجلس شورای ملی
دوره مسئولیت ۱۳۳۳ – ۱۳۳۵: دوره مسئولیت ۱۳۳۳ – ۱۳۳۵
حوزه انتخاباتی: تبریز  (دوره‌ هجدهم)
دوره مسئولیت ۱۳۰۲ – ۱۳۰۹: دوره مسئولیت ۱۳۰۲ – ۱۳۰۹
حوزه انتخاباتی: ارومیه  (دوره‌های پنجم تا هفتم)
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۲۶۶ خورشیدی تهران،
درگذشته: ۱۳۴۲ خورشیدی
ملیت:  ایران
پیشه: سیاستمدار
رضا افشار (۱۲۶۶خ ارومیه - ۱۳۴۲خ) بنیانگذار هواپیمایی تجاری در ایران، نخستین نماینده ارومیه در مجلس شورای ملی و وزیر راه ایران در زمان رضاشاه  و استاندار استان‌های گیلان، کرمان و اصفهان بود.
پیشینه

پدرش میرزاشفیع اهل گرکان، از خانواده قریب مقیم ارومیه و مادرش از ایل افشار ارومیه بود. پس از تحصیلات مقدماتی به آموختن عربی و معارف اسلامی پرداخت و محضر استادانی چون شیخ جلیل ادیب‌العلما را درک کرد. در سال ۱۲۸۳ پس از پایان تحصیلات در مدرسه آمریکایی ارومیه به تهران رفت و در کالج آمریکایی ادامه تحصیل داد. در ۱۲۸۸ خورشیدی و برای ادامه تحصیل رهسپار آمریکا شد. بیش از نه سال در آنجا بود و در کالج ووستر اوهایو و دانشگاه والپارائیزو در ایالات ایندیانا تحصیل کرد. هنگام تحصیل در آمریکا با آزادی‌خواهان ایرانی هم‌چون سید حسن تقی‌زاده و مستشارالدوله و امیرخیزی مکاتبه داشت و در مطبوعات آمریکا اخبار ایران را بازتاب می‌داد.
نهضت جنگل

رضا افشار در جنگ بین‌الملل اول به برلن رفت. با تقی‌زاده و علی‌اکبر دهخدا نشست و برخاست پیدا کرد و در کار مجله کاوه و سایر نشریاتی که به زبان فارسی انتشار می‌یافت، کمک می‌کرد. با پایان جنگ جهانی اول به ایران بازگشت و در آغاز نهضت پیشکار مالیه گیلان و رابط بین میرزا کوچک خان جنگلی و دولت مرکزی شد. وی به همراهی با جنگلی‌ها پرداخت و مسئول مالی کمیته اتحاد اسلام شد اما به دلیل مسائل مالی با جنگلی‌ها اختلاف پیدا کرد و به تهران گریخت و از آنجا به آمریکا رفت.
نخستین نماینده ارومیه

پس از بازگشت دوباره به ایران در مأموریت اول دکتر میلیسپو مستشار آمریکایی مالیه ایران در سال ۱۳۰۱ مدتی معاون و مترجم او بود. همچنین به محافل سیاسی رفت و آمد کرد و نخست به تقی‌زاده و سرانجام به علی‌اکبر داور نزدیک شد و حزب رادیکال را برای او تشکیل داد. سال بعد در انتخابات دوره پنجم مجلس شورای ملی به نمایندگی ارومیه برگزیده شد. ارومیه در چهار دوره نخست مجلس شورای ملی نماینده نداشت و رضا خان افشار نخستین کسی بود که بر کرسی نمایندگی این حوزه انتخابیه تکیه زد و سه دوره این کرسی را برای خود حفظ کرد.
وحدت زبانی

رضا خان افشار در اواخر دوران قاجار، در نخستین دوره‌ای که نماینده مجلس شده بود، در یکی از نطقهایش در مجلس خواهان وحدت زبانی در ایران شد:
«همان طور که اگر یک نفر از اروپا به ایران بیاید، یک نفر مترجم لازم دارد، بدبختانه وضعیات معارف آذربایجان هم طوری است که اگر یک نفر از طهران بخواهد به آذربایجان برود، باید یک مترجم همراه داشته باشد. بنابراین براى حفظ حیثیات ایران و ایرانى، بهترین وسیله که ممکن است فراهم آید، وحدت زبان است».
موسسه معارف به جای وزارت معارف

پس از تغییر سلطنت و روی کارآمدن رضا شاه، رضا خان افشار در آذر ۱۳۰۴ به عضویت مجلس مؤسسان برگزیده شد که با تغییراتی در قانون اساسی، به پادشاهی پهلوی رسمیت بخشید.  اندکی پس از به سلطنت رسیدن رضاشاه، او طرحی به مجلس داد تا وزارت معارف به موسسه تبدیل شود، به شکلی که دولت چند نفر را به مجلس پیشنهاد کند و مجلس از میان آنها یک نفر را به مدت شش سال برای مدیریت موسسه معارف تعیین کند. انگیزه این پیشنهاد این بود که مسئول معارف کشور با تغییر دولتها که معمولا عمر کوتاهی داشتند، تغییر نکند و بتواند به طرحهای بلندمدت تر بپردازد. اما نمایندگان به اینکه این پیشنهاد در دستور کار گذاشته شود، رأی ندادند.
مخالفت با لباسهای محلی

افشار در دوره‌های ششم و هفتم نماینده مجلس بود و در دوره اخیر به نیابت رئیس انتخاب شد. در اوائل دوره هفتم در سال ۱۳۰۷ پس از آنکه رضاشاه از لزوم تغییر لباس سخن گفت، شماری از نمایندگان مجلس به سخنگویی سید اسماعیل عراقی نماینده اراک، طرحی دو فوریتی در دستور کار مجلس گذاشتند که به خواسته رضاشاه جنبه قانونی بدهند. رضا افشار از هواداران این طرح بود و در دفاع از آن گفت:
«ملت ما از حیث لباس، یک وحدت شکلى ندارند. اگر یک سیاحى در مملکت ما به طرف شمال یا به طرف غرب مسافرت کند، می‌بیند یک مردمانى هستند که چهار تا شال روى کلاه‌شان مى‌بندند و به عنوان کلاه سرشان است که بدبختانه اغلب اکراد ما این شکل هستند. کلاه قسمت عمده‏ ایلات ما را اگر دیده باشند، مى‌بینند یک کلاه خیلى بلند بزرگى روى سرشان می‌گذارند که ممکن است پشت آن کلاه سنگر‌بندى کرد و با یک عده دعوا کرد. اگر طرف جنوب رفته باشند مى‌بینند ایرانی‌‌ها یک لباس‌هاى خیلى بلندى می‌پوشند یک شال هم به کمر مى‌بندند، یک کلاه خیلی کوچک شبیه به فنجان چاى خورى سرشان می‌گذارند. بالاخره تصدیق مى‌فرمایید که این شکل زندگانى نیست و بالاخره ماهم مجبور هستیم یک روزى ملت خودمان را تمیز بدهیم که دیگران وقتى وارد مملکت ما می‌شوند ما را با لباس خودمان بشناسند».
پیش از پایان دوره هفتم  رضا خان افشار در سال ۱۳۰۹ حاکم گیلان شد. بازماندگان هواداران جنبش جنگل که با وی میانه خوبی نداشتند در اداره روزنامه طلوع به مدیریت محمودرضا طلوع گرد آمدند و مقالاتی ضد او نوشتند. به همین دلیل او از حکومت گیلان کنار رفت و به جای سید محمد تدین والی کرمان شد.
وزارت و زندان

افشار در دهم اسفند ۱۳۱۰ در کابینه حاج مخبرالسلطنه هدایت به وزارت طرق و شوارع (راه) منصوب اما در تیر سال بعد کنار گذاشته شد. افشار از وزارت به حکومت اصفهان رفت و بیش از سه سال در آنجا بود تا در اواخر سال ۱۳۱۴ به تهران احضار و به اتهام رشوه گرفتن بازداشت و محاکمه شد.
عیسى کورس مالک تجارتخانه اخوان کورس در پارکه (دادسرا) دیوان جزا اعتراف کرده بود که در زمان وزارت آقاى رضا افشار نه فقره معامله برای فروش سوخت و غیره به مبلغ ۱۶۰ هزار تومان با وزارت طرق کرده بوده و افشار از او سه درصد حق‌العمل خواسته بوده که سرانجام کورس با حق‌العمل دو درصدى موافقت می‌کند. در این میان، افشار از شغل وزارت مستعفى می‌شود و یک ماه پس از کناره‌گیری، طلب خود را از عیسى کورس می‌خواهد. کورس نیز در دو مرتبه هر بار ۱۶۰۰ تومان به او می‌پردازد.
افشار در «دیوان جزاى عمال دولت» محاکمه‌ شد و «هیئت عمومى دیوان عالى تمییز» او را خرداد ۱۳۱۵ به شش ماه حبس، انفصال ابد از خدمات دولتى و پرداخت دو برابر مبلغی محکوم کرد که از عیسى کورس دریافت کرده بود. پس از آزادی از زندان، افشار به کشاورزی و ملکداری پرداخت و دور از غوغای سیاست، ثروتمند شد.
بازگشت به صحنه

در بهار ۱۳۲۳ که کارگران در اصفهان شورش و اعتصاب کردند، محمد ساعد نخست‌وزیر وقت افشار را استاندار اصفهان کرد و افشار توانست شورش را فرو بخواباند اما انتصاب او به استانداری، در مجلس سر و صدای به پا کرد و مهندس فریور نماینده تهران، ساعد و وزیر کشورش عبدالحسین هژیر را به استیضاح کشید که فردی را استاندار کرده‌اند که به حکم دیوان عالی کشور، محکوم به انفصال ابدی از خدمات دولتی است.
در جلسه استیضاح، احمد شریعت‌زاده از نمایندگان حقوقدان مجلس و شیخ اسدالله ممقانی وزیر دادگستری در مقام دفاع برآمدند. شریعت‌زاده استدلال کرد که چون افشار مجازات زندان را متحمل شده که مجازات شدیدتر است، انفصال دائم از خدمات دولتی که مجازات سبکتر است، خود به خود رفع می‌شود. ممقانی نیز استدلال کرد که با گذشت زمان، از افشار اعاده حیثیت شده است. ساعد نیز در دفاع از خود گفت که بر اساس همین استدلال‌ها عمل کرده و ناچار بوده هر چه زودتر برای خواباندن بحران در اصفهان تصمیمی بگیرد و افشار را به درخواست افراد بانفوذ در اصفهان تعیین کرده و او نیز توانسته است در آنجا موفق عمل کند.
جلسه استیضاح افشار در مجلس جنجالی شد و هنگام رأی اعتماد به دولت عده‌ای از نمایندگان از جلسه خارج شدند و نشست را از رسمیت انداختند. رأی گیری به جلسه بعد موکول شد و سرانجام تنها هشت نماینده حزب توده بودند که به دولت ساعد رأی اعتماد ندادند. با این حال دیوان عالی کشور بار دیگر رأی داد که انفصال رضا افشار از خدمات دولتی ابدی است و او نمی تواند استاندار اصفهان باشد.
افشار سپس حزبی به نام رادیکال سوسیالیست برپا کرد و خود رهبر آن شد. او در انتخابات دوره پانزدهم در دربار متحصن شد و به انتخاب قوام‌السلطنه اعتراض کرد. افشار بار دیگر در سال ۱۳۳۲ در دوره هجدهم مجلس وکیل شد (این بار از تبریز). در این دوره نطق تندی علیه حسین علاء و اعضای دولت او کرد که در مجلس جنجال و هیاهو برانگیخت.
تاسیس خطوط هوائی ایران

افشار در سال ۱۳۲۳ با بنیاد کردن خطوط هواپیمایی ایران (ایرانین ایرویز)، هوانوردی تجاری را در ایران پایه گذاشت. و به تأسیس خطوط هوایی بین ایران و کشورهای اروپایی اقدام کرد و از این رهگذر ثروتش چند برابر شد. در سال ۱۳۲۸ با خرید هفتاد درصد سهام خطوط هواپیمایی ایران (ایرانین ایرویز)، مدیر آن شد، قرارداد همکاری با فرانسه را لغو کرد و بر اساس شواهد موجود در طی مدیریت وی، عملکرد شرکت به طور چشمگیری بهبود پیدا کرد. هفتم فروردین  ۱۳۴۱ هواپیمایی ملی ایران اعلام موجودیت کرد و شرکت هواپیمایی متعلق به رضا افشار برچیده شد.
در سال ۱۳۲۸ رضا افشار در انتخابات دوره شانزدهم مجلس شورای ملی شرکت کرد. انتخابات در رضائیه از ۲۳ تا ۲۷ مهر برگزار و افشار نفر اول انتخابات شد اما هیئت نظارت بر انتخابات با استناد به محکومیت کیفری او و سابقه ارتکاب جرم رشوه‌خواری که خلاف شرط «امانت» برای نمایندگی بود، برایش اعتبارنامه صادر نکرد و محسن افشار صادقی را نماینده شناخت که با اختلاف ۶۵۹ رأی نفر دوم انتخابات شده بود. بدین ترتیب او از راهیابی دوباره به مجلس بازماند.
رضا افشار شعر نیز می‌سرود و کمدی اشتباهات اثر شکسپیر را به فارسی ترجمه کرد که در سال ۱۳۲۸ در شماره‌های پیاپی روزنامه پرورش در رشت به چاپ رسید.
دیگر منابع

Ghanī, Sīrūs. 2008. Shakespeare, Persia, and the East. Washington, DC: Mage Publishers. p. 166.
عطروش، عباس (۱۳۸۶)، تاریخچه‌ی هواپیمایی بازرگانی در ایران، تهران: روشنگران و مطالعات زنان، ص. ۱۱۰، شابک ۹۷۸-۹۶۴-۸۵۶۴-۷۸-۵
مردان و زنان نامدار ایران۲۶. رضا افشار از وزارت تا شرکت حمل و نقل. در: روزنامه دنیای اقتصاد، شماره ۲۵۱۷ به تاریخ ۷/۹/۹۰، صفحه ۳۱ (تاریخ اقتصاد).
سردار جنگل، ابراهیم فخرایی، تهران، جاوید، ۱۳۵۴، ص۱۴۰–۱۴۱
| ن ب وخاندان افشار | ن ب وخاندان افشار | ن ب وخاندان افشار |
| --- | --- | --- |
ایران افشاری  •  ایل افشار • گویش افشاری: ایران افشاری  •  ایل افشار • گویش افشاری
| شاهان و حاکمان افشار | نادرشاه  •  عادل‌شاه  •  ابراهیم‌شاه  •  شاهرخ‌شاه  •  نادر میرزا •  رضاقلی میرزا • ابراهیم‌خان ظهیرالدوله افشار  •  |  |
| فرماندهان افشار | امیر اصلان‌بیگ افشار • خلیل‌خان افشار • سوندوک‌بیگ افشار • قلی‌بیگ افشار قورچی‌باشی • نصرالله میرزا افشار • عسکر خان افشار  •  ذوالفقارخان افشار •  فتحعلی خان افشار ارشلو •  سلیم خان افشار قرقلو  •  شمس‌الدین قائد سیوندی |  |
| مرتبط | جهانگشای نادری  •  ارتش ایران افشاری  •  منبع‌شناسی تاریخ افشاری  •  چندپارگی ایران افشاری • اردوکشی نادرشاه به سند  •  نقشه ایران در دوره افشاریه  •  تاریخ اجتماعی افشاریان  •  تخت طاووس (نادری) •  دریای نور  •  شورای کبیر مغان  •  شورش‌های اواخر حکومت نادر •  فتح سمرقند توسط نادرشاه افشار  •  قالی افشار  •  کوه نور (الماس)  •  نظام اداری دوره افشاریه |  |
| اماکن مربوطه | آرامگاه نادرشاه  •  بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار  •  آب‌انبار افشار  •  کتیبه نادری  •  |  |
ردهٔ شاهان افشار  •  درگاه ایران: ردهٔ شاهان افشار  •  درگاه ایران
رضایت آگاهانه

| 0 | 1 |
| --- | --- |
حوزه: حقوق
رضایت آگاهانه (انگلیسی: Informed consent) مبتنی بر این اصل است که بیمار مطابق با اخلاق و قوانین پزشکی باید پیش از درمان، اطلاعات کافی دریافت کرده و بتواند آگاهانه به ادامه درمان رضایت دهد. معمولاً مسئولیت حصول اطمینان از آگاهانه بودن رضایت بیمار بر عهده درمانگر است. رضایت آگاهانه، علاوه بر درمان، شامل تحقیقات، مراقبتهای پزشکی و افشای اطلاعات مربوط به بیمار نیز می‌شود.
رضایت آگاهانه یک اصطلاح حقوقی است که در میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی تصریح شده‌است. این پیمان بین‌المللی در سال ۱۹۶۶م، از تصویب سازمان ملل متحد گذشت و مقرر شد که تا پیش از ۲۳ مارس ۱۹۷۶م، به موقع اجرا گذاشته شود. ماده ۷ این پیمان صراحتاً انجام آزمون‌های علمی بر روی افراد، بدون اخذ رضایت آگاهانه از آنها را ممنوع می‌کند. در سپتامبر سال ۲۰۱۹م، این پیمان توسط ۱۷۳ کشور جهان امضاء شد و از آن تاریخ، ۶ کشور دیگر نیز به صورت غیررسمی به آن ملحق شدند.

در عمل، رضایت آگاهانه، به معنی درک روشن بیمار یا شخص تحت مراقبت، از حقایق مربوط و پیامدهای ناشی از اقدامات درمانی یا پژوهشی است. رضایت یک شخص، تنها در صورتی معتبر است که آن شخص، دارای بلوغ فکری و عاطفی باشد. هرنوع عوارضی که باعث اختلال در قوت قضاوت شخص شوند، مانند اضطراب شدید، ضعف قوای ذهنی یا شعور اجتماعی، مسمومیت، خستگی مفرط و محرومیت از خواب، اختلالات ناشی از سوانح، بیماریهایی نظیر  آلزایمر و وضعیت کما باعث ابطال اعتبار رضایت آگاهانه می‌شوند.
در مواردی، اخذ رضایت آگاهانه مستقیم از فرد، ضروری نیست. برای مثال، اخذ رضایت از شخصی که در حالت بیهوشی است و تعلل در درمان وی، بتواند به مرگ انجامد، لازم نیست. اما در اکثر موارد، اگر شخصی خود قادر به اعلام رضایت نباشد، اخذ رضایت از ولی حقوقی آن شخص ضروری است. برای مثال در درمان کودکان یا کسانی که تحت قیومیت شخص دیگری قرار دارند، جلب رضایت قیم، پیش از اقدام به درمان لازم است. هر چند در این موارد نیز غالباً خود شخص نیز باید از اقدام درمانی یا پژوهشی، لااقل با خبر باشد.
جلب رضایت یک فرد، بدون آنکه اطلاعات کافی در اختیار وی گذاشته شود یا به دلایلی در هنگام اعلام رضایت، واجد شرایط مقرر نباشد، علاوه بر جوانب ضد اخلاقی، یک جرم جدی است که در قانون پیش‌بینی شده‌است. چنین مواردی توسط کمیته‌های معتمد و شورای پزشکی بررسی شده و به مقامات قضایی گزارش می‌شوند.

الگوهای ثبت و ابلاغ رضایت آگاهانه در وبگاه سازمان بهداشت جهانی موجود است.
ارزیابی در عمل

ارزیابی صحت و تأیید یک رضایت آگاهانه در عمل مشکل است، چرا که نه ابراز رضایت و نه ادعای درک مطلب و نه حتی اصرار بر حصول چنین درکی، به خودی خود بر درک کامل وضعیت و پی آمدهای آن دلالت نمی‌کند. درک واقعی افراد از یک وضعیت، یک ذهنیت درونی بوده و قابل مشاهده مستقیم توسط ناظران خارجی نیست.اعلام رضایتی که مبتنی بر آگاهی است، در قالب الگوهای معین کتبی و شفاهی مختصر نمی‌شود، بلکه دامنه آن شامل کیفیت ارتباط و منطق و شعور عام نیز می‌شود. در موارد خاصی، که برای مثال قانون صراحتاً قدغن کرده یا طبق شعور عام قدغن بودن امری بدیهی است، صرف اخذ رضایت از فرد کافی نیست، حتی اگر شخص اصرار کند که رضایت وی از روی آگاهی کامل ابراز شده‌است.
با این حال یک رضایت آگاهانه، همیشه باید تا حدودی بر اسناد رسمی تکیه کند. این اسناد می‌تواند برای مثال رضایت نامه کتبی یا گزارش کتبی ناظران از حصول رضایت به صورت سند رسمی باشد. این امر، یعنی اتکاء بر اسناد رسمی خصوصاً در مواردی که رابطه یا مسائل جنسی در آنها دخیل است، صرف نظر از ملاحظات جانبی و رعایت هنجارها، حائز اهمیت است. همچنین در مواردی که شخص رضایت به اجرا یا عدم اجرای عملی دهد که در آینده اتفاق خواهد افتاد، علاوه بر رضایت ضمنی، وجود سند نیز لازم است. مانند زمانی که بیماران مبتلا به امراض لاعلاج، ضمن ابراز خواست واقعی خود در مورد ادامه یا عدم ادامه درمان، باید دستور العمل رسمی مربوط، برای مثال دی‌ان‌آر را نیز امضاء کنند.
ارزیابی در عمل > چند مثال به اختصار در توضیح موارد بالا

ممکن است شخصی در اثر ترس، تنگی وقت، فشار گروهی یا عدم تعادل روانی، احساسات واقعی خود را مخفی کرده و به انجام عملی رضایت دهد. دریافت کننده رضایت نیز بی‌خبر از این شرایط، رضایت را بپذیرد. چنین رضایتی ظاهری قابل قبول دارد و دریافت کننده رضایت نیز اگر در ادعای بی‌خبری خود صادق باشد، از اتهام حقوقی مبراست. اما طبق پیش‌بینی آئین‌نامه نورنبرگ، رضایت دهنده، می‌تواند، آزادانه، در اولین فرصت، از رضایت خود انصراف دهد.
ممکن است رضایت دهنده ادعا کند که درک وی از پی آمدهای اجرایی برنامه درمانی یا پژوهشی ناقص بوده و بر این اساس اعتبار رضایت را انکار کند. در چنین مواردی وجود رضایت کتبی، می‌تواند از نظر قانونی تعیین‌کننده باشد. برای مثال یک پزشک باید بتواند به رضایت نامه ای که رسماً امضاء شده، اعتماد کند. بنابر این یک رضایت کتبی، بدون ارائه دلایل کافی و اثبات غیرقانونی بودن رضایت نامه، معمولاً قابل انکار نیست.
در شرایط اضطراری، یک رضایت آگاهانه می‌تواند بنابر تشخیص پزشک، نظر به ملاحظات مهم جسمی و جانی نادیده گرفته شود.
شرایط رضایت آگاهانه معتبر

رضایت آگاهانه یک شخص زمانی معتبر است که ۳ شرط اساسی در آن مراعات شده باشد. این سه شرط عبارتند از: ۱. دسترسی به اطلاعات روشن ۲. توانایی درک اطلاعات مربوط ۳. آزادی انتخاب
دسترسی به اطلاعات روشن، به این معنی است که درمانگر یا پژوهشگر، تمام اطلاعات لازم که برای اتخاذ یک تصمیم مستقل لازم است را در اختیار داوطلب قرار دهد و از دریافت و درک اطلاعات توسط وی اطمینان حاصل کند. در عمل این به آن معنی است که متن رضایت نامه رسمی، ضمن رعایت نکات علمی و قانونی، به زبانی ساده، و قابل درک برای عموم نوشته شده و نیز نکات مهم، به صورت شفاهی با زبانی ساده توضیح داده شوند.
توانایی درک اطلاعات مربوط، به این معنی است که پژوهشگر باید از بلوغ و سلامت فکری و عاطفی و قدرت قضاوت داوطلب، اطمینان حاصل کند.
آزادی انتخاب به این معنی است که پژوهشگر باید اطمینان حاصل کند که دریافت رضایت از داوطلب، تحت فشار عواملی نامربوط، مانند شکنجه، تهدید یا فریب صورت نگرفته‌است.
چشم پوشی از دریافت رضایت

در شرایط خاصی دریافت رضایت از شخص تحت درمان یا آزمون، الزامی نیست و مقامات مسئول می‌توانند به اقتضای شرایط و اهداف مورد نظر از دریافت رضایت آگاهانه، چشم پوشی کنند. برای مثال در مواردی که یک آسیب جدی، قابل پیش‌بینی نیست و شورای نظارت بر مسائل اخلاقی، لزوم محرمانه ماندن یکسری از اطلاعات را بپذیرد. همچنین مقامات قضایی می‌توانند بر پایه قوانین ملی و محلی مواردی را استثناء کنند.
شرایط اضطراری مانند شرایط جنگی یا محیط‌های نظامی نیز می‌توانند باعث چشم پوشی از دریافت رضایت شوند. با این حال انجام تحقیقات علمی بر روی انسان، بدون دریافت رضایت قبلی، مشروط به کسب معافیت از مقامات صالح در این خصوص است. صدور حکم معافیت می‌تواند برای مثال، شامل موردی باشد که تکمیل یک شیوه درمان در خدمت مجروح شدگان ارتش ایجاد ضرورت کند. به شرط آن که همه دستورالعمل‌ها و قوانین دیگر، طی آن رعایت شوند. همچنین اگر شخص تحت درمان یا مطالعه، دارای منافع مستقیمی از انجام درمان یا ادامه مطالعات باشد، مقامات قضایی می‌توانند با توجه به مصوبات قانونی، درمانگر را از کسب رضایت آگاهانه شخص تحت درمان، معاف کنند.
بهنام کامرانی

| بهنام کامرانی | بهنام کامرانی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۴۷ شیراز، ایران
ملیت: ایرانی
محل تحصیل: هنر تهران
بهنام کامرانی (زادهٔ ۱۳۴۷) نقاش و مجسمه‌ساز و هنرمند تصویری (به انگلیسی: Visual Artist) کیوریتور (نمایشگاه‌گردان)و نویسنده و منتقد هنری اهل ایران است.
زندگی

بهنام کامرانی به سال ۱۳۴۷ در شیراز به دنیا آمد. پدر او علی محمد کامرانی، فوق لیسانس حقوق، فرهنگی و پیشکسوت ورزشی و مادر او ثریا پهلوان پور نیز فرهنگی و نخستین مشوق و راهنمای او در نقاشی بود. دوران ابتدائی راهنمایی و دبیرستان را در شیراز به سر برد و پس چند سال تحصیل در رشتهٔ پزشکی در دانشکده پزشکی شیراز، این دانشکده را ترک کرد تا به علاقهٔ قلبی خود در رشته نقاشی بپردازد. مدرک کارشناسی رشتهٔ نقاشی را از دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران در سال ۱۳۷۴ و سپس فوق لیسانس نقاشی را از دانشگاه هنر تهران در سال ۱۳۷۸ و دکترای رشتهٔ پژوهش در هنر را با پایان‌نامه‌ای دربارهٔ «نقاشی‌های مینیاتور در کتاب‌های طب سنتی» در سال ۱۳۸۸ به پایان رساند.
او در حال حاضر عضو پیوستهٔ انجمن نقاشان، عضو هیئت علمی دانشگاه هنر و عضو شورای نویسندگان فصلنامهٔ هنر فردا است. کامرانی بیش از ۱۴ نمایشگاه انفرادی و بیش از ۳۰۰ نمایشگاه گروهی در ایران، فرانسه، ایتالیا، آلمان، اسپانیا، ژاپن، چین، ارمنستان، ترکیه، سوریه، اردن، آمریکا، سوئیس و یونان برگزار کرده است. او نویسندهٔ کتاب کارگاه نقاشی، کتاب‌های درسی آموزش و پرورش و مقالات و نقدهای متعدد در نشریاتی چون هنر فردا، فصلنامهٔ هنر، حرفه هنرمند، بخارا، تندیس و طاووس است. کامرانی در حال حاضر در تهران زندگی می‌کند و به کار و تحقیق و تدریس مشغول است.
او برنده جایزه برتر از بینال اولین بین‌المللی طراحی موزهٔ هنرهای معاصر تهران و دیپلم افتخار از ترینال پاریس، فرانسه است.
کتاب‌شناسی

کتاب کارگاه نقاشی
کتاب‌های درسی آموزش و پرورش[کدام؟]
عضویت‌ها

هیئت علمی دانشگاه هنر تهران
عضو انجمن نقاشان ایران
عضو داوری مسابقه پرس بوک ۱۳۹۰
عضو گروه پژوهشی هنر تطبیقی – خانه هنرمندان از ۱۳۹۰
عضو گروه هنر تطبیقی فرهنگستان هنر از ۱۳۸۵ تا ۱۳۸۹
عضو شورای نویسندگان هنر فردا از ۱۳۸۸ تاکنون
عضو گروه ۳۰ + ۱۳۸۳–۱۳۸۶
عضو شورای نمایشگاه‌های بین‌الملل موزهٔ هنرهای معاصر ۱۳۸۴ تا ۱۳۸۶
عضو هیئت داوری مجسمه‌های شهری ۱۳۸۹
عضو هیئت انتخاب و داوری دوسالانه دامون فر ۱۳۸۹
عضو هیئت داوری جشنواره بین‌المللی دانشجویان سراسر کشور -تهران ۱۳۸۸
عضو هیئت انتخاب و داوری نسل نو ۱۳۸۸
عضو هیئت داوری در انتظار صبح ۱۳۷۸ و ۱۳۸۸
عضو هیئت داوری جشنواره امام رضا ۱۳۸۸
عضو هیئت انتخاب هنر معنوی –فرهنگسرای نیاوران- تیر ۱۳۸۴
عضو هیئت داوری نمایشگاه دانشجویان سراسر کشور-دانشگاه بوعلی همدان ۱۳۸۳
عضو هیئت داوری (هنر جدید) موزه هنرهای معاصر تهران/۱۳۸۱–۱۳۸۲
عضو هیئت برگزاری و انتخاب سومین جایزه هنر معاصر «ویستا» ۱۳۹۷
جوایز

۱۳۸۹ - اثر برگزیده – نمایشگاه موزه فلسطین
۱۳۷۸ - برگزیدهٔ اولین نمایشگاه بین‌المللی طراحی معاصر، موزه هنرهای معاصر تهران
۱۳۸۵ - دیپلم افتخار ترینال پاریس
بوزون‌های دبلیو و زد

| 0 | 1 |
| --- | --- |
آمار: بوزون
نیروهای بنیادی: نیروی ضعیف
نظریه‌پردازی: گلشو٬ واینبرگ٬ عبدالسلام (۱۹۶۸)
کشف: ۱۹۸۳
جرم: W: 80.398±0.025 الکترون‌ولت/c2  Z: 91.1876±0.0021 الکترون‌ولت/c2 
بار الکتریکی: W: ±1 e Z: 0 e
اسپین: ۱
بوزون‌های دبیلو و زد بوزون‌های تبادلگر نیروی ضعیف می‌باشند که موجب واپاشی هسته‌اتم‌ها می‌شوند
دیوید کراون

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  David Ian Crown
زادروز:  ۱۶ فوریهٔ ۱۹۵۸ ‏(۶۶ سال)
زادگاه:  منطقه انفیلد لندن
پست:  مهاجم، هافبک
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۰۰۰۰–۱۹۷۹ |  باشگاه فوتبال گرایس اتلتیک |   |   |
| ۱۹۷۹–۱۹۸۰ |  Walthamstow Avenue |   |   |
| ۱۹۸۰–۱۹۸۱ |  باشگاه فوتبال برنتفورد |  ۴۶ |  (۸) |
| ۱۹۸۱–۱۹۸۳ |  باشگاه فوتبال پورتسموث |  ۲۸ |  (۲) |
| ۱۹۸۳ |  ← باشگاه فوتبال اکستر سیتی (قرضی) |  ۷ |  (۳) |
| ۱۹۸۳–۱۹۸۵ |  باشگاه فوتبال ردینگ |  ۸۸ |  (۱۴) |
| ۱۹۸۵–۱۹۸۷ |  باشگاه فوتبال کمبریج یونایتد |  ۱۱۶ |  (۴۵) |
| ۱۹۸۷–۱۹۹۰ |  باشگاه فوتبال ساوتند یونایتد |  ۱۱۳ |  (۶۱) |
| ۱۹۹۰–۱۹۹۳ |  باشگاه فوتبال گیلینگام |  ۸۷ |  (۴۰) |
| ۱۹۹۳–۱۹۹۴ |  باشگاه فوتبال داگنم و ردبریج |  ۳۳ |  (۹) |
| ۱۹۹۴–۱۹۹۵ |  باشگاه فوتبال تاروک |   |   |
| ۱۹۹۵–۱۹۹۶ |  باشگاه فوتبال آیلزبری یونایتد |   |   |
| ۱۹۹۶ |  Sudbury Town |   |   |
| ۱۹۹۶– |  باشگاه فوتبال بیلریکای |   |   |
| ۰۰۰۰–۱۹۹۷ |  باشگاه فوتبال کونکورد رانجرز |   |   |
| ۱۹۹۷–۲۰۰۱ |  باشگاه فوتبال تاروک |   |   |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
:  باشگاه فوتبال تاروک (player-manager)
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
دیوید کراون (انگلیسی: David Crown؛ زادهٔ ۱۶ فوریهٔ ۱۹۵۸) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پورتسموث، باشگاه فوتبال کمبریج یونایتد، باشگاه فوتبال کونکورد رانجرز، باشگاه فوتبال ساوتند یونایتد، باشگاه فوتبال گیلینگام، باشگاه فوتبال ردینگ، باشگاه فوتبال اکستر سیتی، باشگاه فوتبال تاروک، باشگاه فوتبال داگنم و ردبریج، باشگاه فوتبال برنتفورد، باشگاه فوتبال آیلزبری یونایتد، باشگاه فوتبال بیلریکای، و باشگاه فوتبال گرایس اتلتیک اشاره کرد.
حافظیه

| آرامگاه حافظ | آرامگاه حافظ |
| --- | --- |
نام: آرامگاه حافظ
کشور: ایران
استان: استان فارس
شهرستان: شیراز
بخش: مرکزی، منطقهٔ سه شیراز
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
نوع بنا: آرامگاه
مساحت: ۱۵هزار متر مربع
کاربری: آرامگاه
دیرینگی: ۱۹۳۵ م / ۱۳۱۴ ه‍.ش
دورهٔ ساخت اثر: پهلوی اول
بانی اثر: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی
مالک فعلی اثر: سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۰۰۹
تاریخ ثبت ملی: ۱۸ آذر ۱۳۵۴
اطلاعات بازدید: اطلاعات بازدید
امکان بازدید: بله
پلان مجموعهٔ آرامگاه حافظ
حافظیه یا آرامگاه حافظ (گشایش: ۸۵۶ ه‍.ق – ۱۴۵۲ م)، محل خاکسپاری حافظ شیرازی در شیراز است. این بنا به فرمان رضاشاه به علی‌اصغر حکمت، وزیر آموزش و پرورش وقت و برپایهٔ طرحی از آندره گُدار طراحی و بازسازی شد. مجری آن، علی ریاضی، رئیس اداره آموزش و پرورش فارس، و سرپرستش علی سامی بودند.
حافظیه بارها از سوی حاکمان تیموری، صفوی، افشار و زند بازسازی و مرمت شد. سرانجام در سال ۱۳۱۴ ش/۱۹۳۵ م، آخرین اقدام مهم و شایسته توسط وزارت آموزش و پرورش فارس به ابتکار علی‌اصغر حکمت، وزیر آموزش و پرورش صورت گرفت و ساخت یک بنای جدید ترتیب داده شد. آندره گُدار باستان‌شناس فرانسوی، مدیر کل باستان‌شناسی کشور، طرح و نقشه‌ای مناسب را طراحی کرد. اجرای این پروژه به علی ریاضی، رئیس اداره آموزش و پرورش فارس، واگذار شد و علی سامی سرپرستی آن را برعهده گرفت. در این طرح، به سبک همان طرح گذشته، حافظیه به دو بخش شمالی و جنوبی تقسیم شد و ایوانی به طول ۵۶ و عرض ۷ متر و با ۲۰ ستون سنگی به ارتفاع ۵ متر، آن دو باغ را از یکدیگر جدا می‌کند. اجرای کامل این طرح تا سال ۱۳۱۷ ه‍.ش به درازا انجامید.