اف. موری آبراهام
حرفهٔ بازیگری > سینما و تلویزیون

نخستین اثر سینمایی آبراهام، ایفای نقش یک دربان در فیلم آنها ممکن است غول باشند در سال ۱۹۷۱ بود. سپس وی نقش یک افسر پلیس مخفی را در کنار آل پاچینو در فیلم سرپیکو (۱۹۷۳) به کارگردانی سیدنی لومت بازی کرد. در تلویزیون، او نقش یکی از شخصیت‌های منفی سریال کوجک را ایفا نمود. کمی بعد نقش یک راننده تاکسی در زندانی خیابان دوم (۱۹۷۵)، یک تعمیرکار خودرو در پسران آفتاب (۱۹۷۵) و یک افسر پلیس در همه مردان رئیس‌جمهور (۱۹۷۶) را بازی نمود.
تا اواسط دههٔ ۱۹۷۰ میلادی، او در زمینهٔ آگهی‌های تبلیغاتی و صداپیشگی هم فعالیتی مستمر داشت. به‌طور مشخص، او ایفاگر شخصیت «بَرگ» در تبلیغات شرکت پوشاک فروت آو لوم برای لباس‌های زیر بود. سرانجام در سال ۱۹۷۸ او تصمیم گرفت که از اینگونه فعالیت‌ها کناره‌گیری کند. او که از نداشتن نقش‌های مهم و اصلی دلخور بود، در یک گفتگو اظهار داشت: «هیچ‌کس بازیگری مرا جدی نمی‌گرفت. با خودم فکر کردم اگر این کار را کنار بگذارم، دیگر هیچ حقی دربارهٔ رویاهایی که همیشه در سر داشتم، نخواهم داشت.». همسرش «کیت حنان» به عنوان دستیار مشغول به کار شد و آبراهام در خانه ماند و «شوهر خانه‌نشین» شد. او می‌گوید: «آشپزی می‌کردم، تمیزکاری می‌کردم، مراقب بچه‌ها بودم. برای عقاید مردسالارانه من دربارهٔ زندگی، لحظات سختی بود؛ ولی در واقع بهترین اتفاقی بود که برایم افتاد.»
آبراهام با بازی در نقش یک دلال مواد مخدر در صورت‌زخمی (۱۹۸۳) توجه‌ها را به خود جلب کرد. سپس در سال ۱۹۸۴، وی نقش آنتونیو سالییری را در فیلمِ برندهٔ اسکار، آمادئوس به کارگردانی میلوش فورمن ایفا نمود که بابت آن، برندهٔ جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد شد، جایزه‌ای که هم‌بازی او تام هولس نیز که نقش ولفگانگ آمادئوس موتسارت را بازی کرده بود، نامزد دریافتش بود. وی همچنین برندهٔ جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم درام شد و این نقش او تا به امروز، شاخص‌ترین بازی او بوده‌است.
کمی بعد او در نام گل سرخ نقش برنار گی را ایفا نمود که عامل مجازات شخصیت «ویلیام باسکرویل» (با بازی شان کانری) بود. در بخش گفتگوهای پشت‌صحنهٔ فیلم در دی‌وی‌دی، کارگردان آن ژان-ژاک آنو گفت که «آبراهام در هنگام فیلم‌برداری یک «خودخواه» بود، و خود را مهمتر از شان کانری می‌دانست چرا که کانری اسکار نداشت.» بل وجود تنش‌های حین تصویربرداری و ساخت، این فیلم با موفقیت تجاری و انتقادی مواجه شد.
پس از انتشار نام گل سرخ، آبراهام در مصاحبه‌ای گفت که از بازی در نقش شخصیت‌های منفی خسته شده‌است و می‌خواهد به نقش‌های کمدی سابق برگردد. طی دهه‌های بعد، آبراهام نقش‌های اصلی و برجستهٔ کمتری داشت اما نقش‌های مکمل مهمی در مردی بی‌گناه (۱۹۸۹) به کارگردانی پیتر ییتس، آفرودیت توانا (۱۹۹۵) به کارگردانی وودی آلن، پیشتازان فضا: شورش (۱۹۹۸) و یافتن فارستر (۲۰۰۰) به کارگردانی گاس ون سنت را ایفا کرد که در فیلم اخیر، مجدداً در نقش یک کیفردهندهٔ نقش شان کانری ظاهر شد. او نقش مهمی در آتش غرور به کارگردانی برایان دی پالما داشت، اما به سبب اختلاف در قراردادش، درخواست کرد که نامش در فیلم قرار نگیرد. وی ارتباط خود را با موسیقی کلاسیک با روایت خلاصهٔ داستان اپراهای حلقه نیبلونگ ریشارد واگنر در پخش تلویزیونی اجرای آن در تالار اپرای متروپولیتن نیویورک از شبکهٔ پی‌بی‌اس در سال ۱۹۹۰ میلادی ادامه داد، برنامه‌ای که تا به امروز، پرتماشاگرترین اجرای حلقه نیبلونگ بوده‌است و توسط جیمز لواین رهبری شد.
حرفهٔ کم‌رونق آبراهام به دنبال کسب جایزهٔ اسکار، نمونه‌ای از «نحسی اسکار» قلمداد می‌شود. منتقد فیلم لئونارد ملتین، وقتی کسی در هالیوود به‌موفقیتی زودهنگام می‌رسد و سپس دچار افول شغلی می‌شود، می‌گویند دچار «سندرم اف. موری آبراهام» شده‌است. آبراهام این نظر ملتین را قبول ندارد و خطاب به او گفت: «اسکار مهمترین رویداد زندگی حرفه‌ای من بود. من با شاهان بر سر یک سفره بوده‌ام. به اندازهٔ غول‌های این صنعت پول گرفته‌ام و در دانشگاه‌های هاوارد و کلمبیا سخنرانی کرده‌ام. اگر این اسمش نحسی است، من دنبال دومی‌اش هستم.» در همان مصاحبه، آبراهام گفت: «گرچه اسکار را بردم، اما هنوز می‌توانم سوار متروهای نیویورک شوم و هیچ‌کس مرا به‌جا نمی‌آورد. برای برخی بازیگران این موضوع ناراحت‌کننده است، اما برای من خوشایند است.»
در سال ۲۰۰۹، حضور به‌عنوان بازیگر میهمان در مجموعهٔ تلویزیونی نجات گریس، فصل جدیدی را در حرفهٔ او رقم زد و او بیش از پیش در این حوزهٔ هنری فعال شد. وی مابین سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۴، نقش‌هایی را در سریال‌های نظم و قانون: قصد جنایی، لوئی، زیاد ذوق‌زده نشو و همسر خوب ایفا نمود. وی همچنین راوی برنامهٔ تلویزیونی «طبیعت» در سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰ در شبکهٔ پی‌بی‌اس بود و ۳۲ قسمت از این برنامه را (به علاوهٔ یک برامهٔ اضافی در سال ۲۰۱۳) روایت کرد. شاخص‌ترین نقش تلویزیونی او در سریال هوملند شبکهٔ شوتایم که در آن نقش یک متخصص عملیات سیاه به نام «دار آدل» را ایفا نمود. او بابت ایفای این نقش دو مرتبه در سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۸ نامزد دریافت جایزهٔ اِمی شد.
در دههٔ ۲۰۱۰ میلادی، او در دو فیلم ستایش‌شده بازی کرد: اول در نقش برنامه‌ریز و مدیر موسیقی فولکلور «باد گراسمن» در فیلم درون لوین دیویس (۲۰۱۳) به کارگردانی برادران کوئن و سپس در نقش مردی مرموز به نام «آقای مصطفی» در فیلم هتل بزرگ بوداپست (۲۰۱۴) به کارگردانی وس اندرسن. در سال‌های اخیر او صداپیشگی دو کارتون جزیره سگ‌ها و چگونه اژدهای خود را تربیت کنیم: دنیای پنهان را به عهده گرفت و نقش «تونی» را نیز در فیلم لایو اکشن بانو و ولگرد بازی کرد.