جدول زمانی مکانیک کوانتومی
قرن ۲۰ام > ۱۹۱۰-۱۹۱۹

۱۹۱۱ - لیز مایتنر و اتو هان آزمایشی را انجام دادند که نشان داد انرژی الکترون‌هایی که از واپاشی بتا گسیل می‌شوند دارای طیف پیوسته و نه گسسته هستند. این در تضاد آشکار با قانون بقای انرژی است، زیرا به نظر می رسید که انرژی در فرآیند فروپاشی بتا از بین رفته است. مشکل دوم این است که اسپین اتم نیتروژن-۱۴برابر با ۱ بود، که در تضاد با پیش‌بینی رادرفورد یعنی نیم است. این ناهنجاری‌ها بعداً با اکتشافات نوترینو و نوترون توضیح داده می‌شوند.
۱۹۱۱ -استفان پروکوپیو آزمایش‌هایی را انجام داد که در آنها مقدار صحیح گشتاور دوقطبی مغناطیسی الکترون را تعیین می کند، μB = ۹.۲۷×۱۰−۲۱ erg·Oe−۱ (در سال ۱۹۱۳ او همچنین قادر به محاسبه مقدار نظری مگنتون بور بر اساس نظریه کوانتومی پلانک).
۱۹۱۱ - جان ویلیام نیکلسون برای اولین بار مدل اتمی ایجاد کرد که تکانه زاویه ای را متناسب با ثابت پلانک کوانتیزه می کند.  نیلز بور در مقاله ۱۹۱۳ خود از مدل اتم بور نقل قول کرد.
۱۹۱۲ - ویکتور هس وجود پرتوهای کیهانی را کشف کرد.
۱۹۱۲ - آنری پوانکاره یک استدلال ریاضی تأثیرگذار در حمایت از ماهیت اساسی بسته‌های انرژی منتشر می کند.
۱۹۱۳ - رابرت میلیکان نتایج آزمایش "قطره روغن" خود را منتشر کرد که در آن بار الکتریکی الکترون را دقیقاً تعیین می کند. تعیین واحد اصلی بار الکتریکی محاسبه ثابت آووگادرو (که تعداد اتم ها یا مولکول ها در یک مول از هر ماده است) و از این طریق وزن اتمی اتم های هر عنصر را ممکن می سازد.
۱۹۱۳ - نیلز بور مقاله ۱۹۱۳ خود را در مورد مدل اتم بور منتشر کرد.
۱۹۱۳ -استفان پروکوپیو مقاله نظری با مقدار صحیح گشتاور دوقطبی مغناطیسی الکترون μB منتشر کرد.
۱۹۱۳ - نیلز بور از نظر تئوری مقدار گشتاور دوقطبی مغناطیسی الکترون μB را در نتیجه مدل اتمی خود به دست آورد.
۱۹۱۳ - یوهانس اشتارک و آنتونینو لو سوردو به طور مستقل جابجایی و شکافتن خطوط طیفی اتم ها و مولکول ها را به دلیل وجود منبع نور در یک میدان الکتریکی ساکن خارجی کشف کردند.
۱۹۱۳ - فرمول ریدبرگ (۱۸۸۸)، که به درستی طیف‌های گسیل نور هیدروژن اتمی را مدل‌سازی کرد، بور این فرضیه را مطرح کرد که الکترون‌های دارای بار منفی در فواصل «کوانتومی» مشخصی به دور یک هسته با بار مثبت می‌چرخند و هر یک از این «مدارهای کروی» انرژی خاصی با آن مرتبط است به طوری که حرکت الکترون بین مدارها به انتشار یا جذب انرژی "کوانتومی" نیاز دارد.
۱۹۱۴ - جیمز فرانک و گوستاو هرتز آزمایش خود را در مورد برخورد الکترون با اتم های جیوه گزارش کردند که آزمایش جدیدی از مدل کوانتیزه شده بور از سطوح انرژی ارائه می دهد.
۱۹۱۵ - اینشتین برای اولین بار آنچه را که امروزه معادلات میدان انیشتین نامیده می شود به آکادمی علوم پروس ارائه کرد. این معادلات مشخص می کند که چگونه هندسه فضا و زمان تحت تأثیر هر ماده موجود است و هسته نظریه نسبیت عام اینشتین را تشکیل می دهد. اگرچه این نظریه مستقیماً برای مکانیک کوانتومی قابل استفاده نیست، نظریه پردازان گرانش کوانتومی به دنبال آشتی دادن آنها هستند.
۱۹۱۶ - اپستاین  و کارل شوارتزشیلد ،  که به طور مستقل کار می کنند، معادلاتی را برای اثر اشتارک خطی و درجه دوم در هیدروژن استخراج کردند.
۱۹۱۶ - گیلبرت لوییس اساس نظری ساختار لوویس را معرفی کرد، نمودارهایی که پیوند بین اتم‌های یک مولکول و جفت‌های تک الکترون ممکن است در مولکول وجود داشته باشند را نشان می‌دهند.
۱۹۱۶ - برای توضیح اثر زیمن (۱۸۹۶)، یعنی اینکه خطوط طیفی جذب یا گسیل اتمی با قرار گرفتن منبع نور در معرض میدان مغناطیسی تغییر می‌کنند، آرنولد زومرفلد پیشنهاد می‌کند که ممکن است علاوه بر مدارهای کروی، "مدارهای بیضوی" در اتم‌ها وجود داشته باشد.
۱۹۱۸ - ارنست رادرفورد متوجه شد که وقتی ذرات آلفا به گاز نیتروژن شلیک می‌شوند، آشکارسازهای سوسوزن او نشانه‌های هسته‌های هیدروژن را نشان می‌دهند. رادرفورد تعیین می کند که تنها جایی که هیدروژن می توانست از آن آمده باشد نیتروژن است و بنابراین نیتروژن باید حاوی هسته های هیدروژن باشد. بنابراین او پیشنهاد می‌کند که هسته هیدروژن، که دارای عدد اتمی ۱ است، یک ذره بنیادی است، که او به این نتیجه می‌رسد که این‌ها باید پروتون‌هایی باشد که توسط گلدشتاین فرض شده است.
۱۹۱۹ - ایروینگ لانگمویر با تکیه بر کار لوئیس (۱۹۱۶)، اصطلاح "کووالانس" را به کار برد و فرض کرد که پیوندهای داتیو زمانی رخ می دهد که دو الکترون از یک جفت اتم از هر دو اتم آمده و به طور مساوی بین آنها به اشتراک گذاشته می شود، بنابراین اصول اساسی را توضیح می دهد.
تصویری از صفحه فتوگرافیک بکرل که به وسیله تابش اورانیوم تیره شده است.
انیشتین، در سال ۱۹۰۵، زمانی کهمقاله‌های استثنائی را نوشت
نمودار شماتیک از دستگاه برای آزمایش قطره روغن میلیکان