ریوردیل، شیکاگو
تاریخچه

اولین مهاجر غیر بومی در این منطقه دیوید پریام بود که در سال ۱۸۳۷ زمینی را در شمال «هورس‌شو بند» در رود کالومت در منطقه‌ای به نام «وایلدوود» مدعی شد. این زمین بعداً توسط سرهنگ جیمز اچ. بوون که در ساخت کانال کال-سگ که رود کالومت را به رود ایلینوی متصل می‌کرد، به دست آورد. پس از از دست دادن خانه خود در آتش سوزی شیکاگو ، بوون به وایلد وود نقل مکان کرد و این خانه را به خانه تابستانی مجلل تبدیل کرد که نخبگان شیکاگو در دهه ۱۸۷۰ در آن جمع می‌شدند. یکی دیگر از ساکنان اولیه، جورج دولتون، در نزدیکی رود کالومت در کنار جاده شیکاگو-تورنتون (خیابان ایندیانا امروزی) ساکن شد. او یک کشتی زنجیره‌ای را در آن سوی رودخانه اداره می کرد. لوی اوسترهود از سال ۱۸۴۰ یک خانه میخانه/جاده در خیابان ۱۳۳ و تورنتون راه‌اندازی کرد و این منطقه به نام گذرگاه ریوردیل شناخته شد. در سال ۱۸۴۲، دولتون و اوسترهود کشتی را با یک پل عوارضی جایگزین کردند و آن را پل دولتون نامیدند.
در سال ۱۸۴۹، خانواده دولتون ۵۰ هکتار زمین کشاورزی در ساحل شمالی رودخانه کالومت را به جان تُن، یک مهاجر هلندی که یکی از بنیانگذاران سکونتگاه جدید رزلند در شمال بود، اجاره دادند. تن یکی از طرفداران لغو ممنوعیت برده‌داری بود که از این سایت تا زمان جنگ داخلی ایستگاهی را در راه آهن زیرزمینی اداره می کرد.
انتهای شمالی ریوردیل هم از نظر تاریخی و هم از نظر فرهنگی نزدیک‌تر با رزلند است. در سال ۱۸۵۲، راه‌آهن مرکزی ایلینویز ایستگاهی را در خیابان ۱۱۵ افتتاح کرد که در آن راه‌آهن مرکزی میشیگان به مسیرهای آی‌سی‌آرآر ملحق شد و آن را ایستگاه کالومت نامید که بعداً به نام کاخ و باغ‌های لندن به «کنزینگتون» تغییر نام داد.
در سال ۱۸۸۰، جورج پولمن شروع به ساخت شهر نمونه خود در شمال خیابان ۱۱۵ کرد. در کنزینگتون، شهرک کوچکی از فروشگاه‌ها، پانسیون‌ها و سالن‌ها برای خدمت به خدمه ساختمانی و تاجران مهاجری که برای کار در مغازه‌های پولمن آمده بودند، پدید آمد. سالن‌های بدنام، هلندی‌های متواضع رزلند را بر آن داشت تا کنزینگتون را «بام‌تاون» نامگذاری کنند. ریوردیل در سال ۱۸۸۹ به شیکاگو ضمیمه شد.
پس از اعتصاب پولمن در سال ۱۸۹۴، شیوه‌های استخدام در این منطقه باز شد و بسیاری از صنایع جدید را به این منطقه آورد. آمریکایی‌های ایتالیایی‌تبار نه تنها در پولمن، بلکه در ایلینوی ترا کوتا و سایر صنایع مجاور کار می‌کردند. انجمن «پولمن‌لند» مزرعه پولمن را در ساحل غربی دریاچه کالومت اداره می‌کرد. مزرعه با زباله‌های فاضلاب شهر پولمن بارور شد. شرکت رنگ کالومت فعالیت خود را در کلیسای متروکه ای بین پولمن و دریاچه آغاز کرد. بعداً توسط شرکت شروین-ویلیامز خریداری شد و به یکی از بزرگترین کارخانه‌های رنگ‌آمیزی در آمریکا تبدیل شد. سایر کارفرمایان در این منطقه شامل کارخانه‌های یخ سوئیفت و نیکربوکر، شیکاگو دراپ فورج، آکم استیل، کارخانه تقطیر ریوردیل و شرکت های مصالح ساختمانی هستند که آجر و الوار را به منطقه ارائه می‌کنند.
در دهه ۱۹۴۰، تعداد افرادی که در ریوردیل کار می‌کردند بیشتر از افرادی بود که در آنجا زندگی می‌کردند، اما این وضعیت در شرف تغییر بود. در سال ۱۹۴۵، اداره مسکن شیکاگو تلاش گسترده‌ای را برای ساخت مسکن کم هزینه برای جانبازان بازگشته از جنگ آغاز کرد. باغ‌های آلتگلد ، خانه های فیلیپ موری و بخش پیستر در غرب رودخانه کالومت، اجاره کم و مسکن بخش ۸ را ارائه کردند. جمعیت ریوردیل تا سال ۱۹۷۰ به بیش از ۱۵۰۰۰ نفر افزایش یافت. خدمات مازاد بر مالیات یا به طور کامل کمبود داشتند، در نهایت خدمات آب و فاضلاب شهری در سال ۱۹۸۰ وصل شد. دبیرستان کارور در ۱۳۱ و دوتی‌رود به یک مدرسه نظامی تبدیل شد و تلاش‌ها برای انتقال جمعیت مدرسه به روزلند نزدیک منجر به خشونت‌های پراکنده گروه‌ها شده است.
در سال ۱۹۵۳، ایلینوی منطقه بندری منطقه شیکاگو را برای هماهنگی با باز کردن مسیر دریایی سنت لورن به کشتی‌های آب عمیق تأسیس کرد. بندر شیکاگو از اسکله نیروی دریایی به دریاچه کالومت منتقل شد. این دریاچه به یک حوضه چرخش آب عمیق تبدیل شد که به آسانسورهای غلات بزرگ، مخازن ذخیره نفت و پایانه های عمومی و راه آهن مرتبط است. این بندر در سال ۱۹۵۸ با سر و صدای زیادی افتتاح شد اما هرگز پتانسیل مورد انتظار خود را به طور کامل درک نکرد.
در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، صنایع منطقه شروع به تعطیلی کردند و جمعیت عمدتاً آمریکایی آفریقایی‌تبار شدند. کارخانه پولمن-استاندارد که زمانی مرکز اشتغال منطقه بود، آخرین واگن ریلی خود را در سال ۱۹۸۱ تولید کرد. اکمه استیل که در سال ۱۹۲۹ تقریباً ۱۲۰۰ کارگر را استخدام می کرد، چندین بار تعطیل شده است. کارخانه رنگ شروین ویلیامز در سال ۱۹۸۰ بسته شد و ویران شد. در کنزینگتون، کلیسای سنت سالومیا، بقایای مهاجران اروپایی، اکنون کلیسای باپتیست سالم را در خود جای داده است. در سال ۱۹۹۸، چندین منطقه در کنزینگتون به ممنوعیت فروش الکل رای دادند که زمانی معروف «بام‌تاون» را خشک می‌کرد.
در حال حاضر، این منطقه دارای بالاترین «شاخص سختی» در میان مناطق اجتماعی شیکاگو است.