stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فرودگاه بین‌المللی عدن اد
شرکت‌های هواپیمایی و مقصدهای پروازی

As of June 2014, the largest services using Aden Adde International Airport include the Somali-owned private carriers دالو ایرلاینز، جوبا ایرویز and افریکن اکسپرس ایرویز, in addition to UN charter planes, and ترکیش ایرلاینز. The airport also offers flights to other Somali cities such as Galkayo، Berbera and هرجیسا, as well as international destinations like جیبوتی، جده, and استانبول.
According to Favori, there were 439,879 domestic and international passengers at the airport in 2014, an increase of 319,925 passengers from the previous year. As of November 2014, the airport accommodates more than 40 flights every day, up from 3 flights in 2011.
| شرکت‌های هواپیمایی | مقصدهای پروازی |
| --- | --- |
 افریکن اکسپرس ایرویز : بربرا، گالکایو، هارگسیا، جومو کنیاتا 
 دالو ایرلاینز : جیبوتی-امبوولی، دوبی، هارگسیا، ملک عبدالعزیز، جومو کنیاتا 
 فلیکس ایرویز :  هارگسیا، صنعا (All suspended) 
  Fly-SAX  :  جومو کنیاتا 
 جوبا ایرویز :  Adado، Beledweyne، بندر قاسم، جیبوتی-امبوولی، دوبی، گالکایو، Guriel، هارگسیا، ملک عبدالعزیز، کیسمایو، جومو کنیاتا 
 ترکیش ایرلاینز : جیبوتی-امبوولی، آتاترک 
 Air Djibouti :  جیبوتی-امبوولی
ناروا

| ناروا | ناروا |
| --- | --- |
شهر: شهر
قلعه هرمن: قلعه هرمن
  پرچمنشان:   پرچمنشان
کشور:  استونی
شهرستان:  شهرستان ایدا-ویرو
نخستین اشاره: ۱۱۷۲
امتیاز شهر: ۱۳۴۵
حکومت: حکومت
 • شهردار: کاتری رایک
مساحت: مساحت
 • کل: ۸۴٫۵۴ کیلومتر مربع (۳۲٫۶۳ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۵ متر (۸۲ فوت)
جمعیت (۲۰۲۰): جمعیت (۲۰۲۰)
 • کل: ۵۴۴۰۹
 • رتبه: ۳امین
 • تراکم: ۶۴۰/کیلومتر مربع (۱۷۰۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Narvian
قومیت (2011): قومیت (2011)
 • روس: ۸۷٫۷٪
 • استونیایی: ۵٫۲٪
 • دیگر: ۷٫۱٪
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (زمان اروپای شرقی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (ساعت تابستانی اروپای شرقی)
Postal code: 20001 to ۲۱۰۲۰
کد منطقه: (+۳۷۲) ۰۳۵
کد ایزو ۳۱۶۶: EE-511
وبگاه: www.narva.ee
ناروا (به استونیایی: Narva) شهری در کشور استونی است. این شهر که در شهرستان ایدا-ویرو در کنار مرز کشور استونی و روسیه قرار دارد جمعیت آن ۵۴٬۴۰۹ نفر و مساحت آن ۸۴٫۵۴ کیلومتر مربع است. رود ناروا که در شرق این شهر و غرب ایوانگورود قرار دارد به‌عنوان مرز دو کشور محسوب میشود.
شهرهای خواهرخوانده

شهرهای خواهرخوانده ناروا به شرح زیر است:
بالتی، مولدای
باریساو، بلاروس
بل ایر، مریلند، آمریکا
دونتسک، اوکراین
البلنگ، لهستان
شهرستان گورنا اوریاهوویتسا، بلغارستان
ایانگورود، روسیه
بخش کارلسکوگا، سوئد
بخش کینگیسپسکی، روسیه
بخش کیروفسکی، سن پترزبورگ، روسیه
کبولتی، گرجستان
لاختی، فنلاند
پتروزاودسک، روسیه
South-Western AO (Moscow)، روسیه
تاواستیای اصلی، فنلاند
شیامن، چین
نگارخانه

ناروا، دهه ۱۷۵۰
کلیسای جامع رستاخیز مسیح، ناروا
تالار شهر ناروا
نمایی از شهر ناروا، ۲۰۱۴
قلعه بازسازی شده ناروا (در سمت چپ) مشرف به قلعه روسی ایانگورود (در سمت راست) در کنار رود ناروا
قلعه هرمن
سراسرنمایی از بخش غربی شهر
ضاحی النوبی

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Dahi Saad Nawal Rahman Al-Naemi
زادروز:  ۵ سپتامبر ۱۹۷۸ ‏(۴۶ سال)
زادگاه:  قطر
قد:  ۱٫۷۴ متر (۵ فوت ۹ اینچ)
پست:  مدافع
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۹۵–۲۰۰۵ |  السد |  ۱۲۴ |  (۲) |
| ۲۰۰۵–۲۰۰۷ |  الوکره |  ۳۸ |  (۰) |
| ۲۰۰۷ |  الریان |  ۷ |  (۰) |
| ۲۰۰۷–۲۰۱۱ |  ام صلال |  ۵۵ |  (۲) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۱۹۹۷–۲۰۰۵ |  تیم ملی فوتبال قطر |  ۳۲ |  (۳) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۹ دسامبر ۲۰۱۱.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۹ دسامبر ۲۰۱۱:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۹ دسامبر ۲۰۱۱.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۹ دسامبر ۲۰۱۱
ضاحی النوبی (انگلیسی: Dahi Al Naemi؛ زادهٔ ۵ سپتامبر ۱۹۷۸) بازیکن فوتبال اهل قطر است.
باشگاهی

از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به ام صلال، السد، الوکره و الریان اشاره کرد.
تیم ملی

وی همچنین در تیم ملی فوتبال قطر بازی کرده‌است.
ضیاءالادبا

| ضیاالادبای شیرازی | ضیاالادبای شیرازی |
| --- | --- |
نماینده دوره چهارم و پنجم مجلس شورای ملی: نماینده دوره چهارم و پنجم مجلس شورای ملی
حوزه انتخاباتی: شیراز
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
ملیت: ایرانی
پیشه: سیاستمدار
ضیاالادبای شیرازی  از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره چهارم و دوره پنجم بعنوان نماینده شیراز در مجلس شورای ملی حضور داشت.
فرودگاه بین‌المللی تانزویل

فرودگاه بین‌المللی تانزویل  (به انگلیسی: Townsville International Airport) (به زبان عامیانه: Garbutt Airport) یک فرودگاه نظامی و همگانی مسافربری با کد یاتا TSV است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۲۴۳۸ متر است. این فرودگاه در کشور استرالیا و در بندر تانزویل قرار دارد و در ارتفاع ۵ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
شرکت‌های هواپیمایی و مقصدهای پروازی > مسافری

| شرکت‌های هواپیمایی | مقصدهای پروازی | Refs |
| --- | --- | --- |
|  ایر نیوگینی  |  جکسنز  |   |
|  ایرنورث  |  داروین، Toowoomba  |   |
|  الیانس ایرلاینز  |  Mining charter: کنز، Cannington Mine، Century Mine، کلونکاری, Lawn Hill, ماونت آیزیا, Phosphate Hill Mine  |   |
| Hinterland Aviation | پام آیلند  |   |
|  جتگو استرالیا  |  گولد کوست، راکهمپتون Mining charter: بریزبن، Osborne  |   |
|  جت‌استار  |  بریزبن، انگوراه رای، ملبورن، سیدنی  |   |
|  کانتاس  |  بریزبن  |   |
|  کانتاس‌لینک اجرا توسط سان‌استیت ایرلاینز  |  بریزبن، کنز، کلونکاری، گلدستون، مکی، مورانباه، ماونت آیزیا، راکهمپتون  |   |
|  کانتاس‌لینک اجرا توسط Cobham  |  بریزبن  |   |
|  رجیونال اکسپرس ایرلاینز  |  کنز، Hughenden، Julia Creek، لانگریچ، ماونت آیزیا، ریچموند، ونتون   Mining charter: Osborne, Mount Dore, Selwyn Mine  |   |
|  Tigerair Australia  |  ملبورن   |   |
|  ویرجین استرالیا  |  بریزبن، سیدنی  |   |
شرکت‌های هواپیمایی و مقصدهای پروازی > باری

| شرکت‌های هواپیمایی | مقصدهای پروازی |
| --- | --- |
 Australian air Express :  بریزبن، کنز 
 HeavyLift Cargo Airlines :  داروین، هونیارا (defence charters) 
  Toll Priority  :  سیدنی
سیف‌محله

| سیف محله | سیف محله |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: مازندران
شهرستان: تنکابن
بخش: مرکزی
دهستان: گلیجان
جمعیت: ۳۲۹ نفر (سرشماری ۹۵)
سیف محله، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان تنکابن در استان مازندران ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان گلیجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۴۱ نفر (۹۵خانوار) بوده‌است.
سیروس ذکاء

| سیروس ذکاء | سیروس ذکاء |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۰۵ تبریز، ایران
درگذشت: ۲۲ آذر ۱۴۰۰ تهران، ایران
تحصیلات: علوم سیاسی
محل تحصیل: دانشگاه تهران
پیشه(ها): مترجم، جستارنویس، روزنامه‌نگار
سیروس ذکاء (زادهٔ ۱۳۰۵ خورشیدی در تبریز – ۲۲ آذر ۱۴۰۰ در تهران) مترجم، جستارنویس و روزنامه‌نگار ایرانی بود.
زندگی

سیروس ذکاء در ۱۳۰۵ در شهرستان تبریز به دنیا آمد. پدرش در بانک ملی کار می‌کرد. پدربزرگ او حاج میرزا علی اعیان از تجار بنام تبریز بود، ولی فرزندش به سوی تجارت نمی‌رود و به کار دولت می‌پردازد و در سال ۱۳۱۶ از تبریز به تهران می‌آید. دو سال نمی‌کشد که مأموریت بانک قزوین به او داده می‌شود و با فرزندان خود به آن شهر می‌رود. تا این‌که مجدداً از سال ۱۳۲۱ به تهران انتقال می‌یابد و فرزندانش را برای تحصیل به دبیرستان فیروز بهرام می‌سپرد.
خاندان ذکاء با خاندان اشرف‌الدوله کلانتر که از رجال نامی تبریز و از دیوانیان روزگار سلطنت مظفرالدین‌شاه و بعد، مشروطه بود خویشاوندی سببی دارند. شرف‌الدوله شوهرعمهٔ سیروس ذکاء بود و یحیی ذکاء همسر نوهٔ شرف‌الدوله؛ و به همین مناسبت است که یحیی خاطرات شرف‌الدوله را به چاپ رسانید.دو برادر دیگر او، یحیی ذکاء و بهروز ذکاء نیز از چهره‌های فرهنگی ایران‌اند.
سیروس ذکاء در دانشگاه در رشتهٔ علوم سیاسی دانشکدهٔ حقوق تحصیل کرد و پس از تحصیل در وزارت امور خارجه استخدام شد. او وقتی به مأموریت خارج رفت در آن‌جا به ادامهٔ تحصیل روی آورد و به اخذ درجهٔ دکتری نایل شد.
سیروس ذکاء دو سال دانشکدهٔ حقوق را با ایرج افشار گذراند و از این طریق با یکدیگر دوست شدند و سال سوم از یکدیگر جدا شدند؛ او به رشتهٔ علوم سیاسی رفت و ایرج افشار رشتهٔ علوم قضایی؛ اما اغلب روزها با هم بودند. یکی از پاتوق‌های‌شان دفتر مجلهٔ جهان نو (به مدیریت حسین حجازی) بود که در یکی از املاک پدر ایرج افشار استقرار داشت و جماعتی از پیران و جوانان در آن‌جا نشست و خاست فرهنگی داشتند. سیروس ذکاء و ایرج افشار اغلب غروب‌ها در خیابان‌ها پرسه می‌زدند. سیروس ذکاء جمعه‌ها گاهی با گروه حسین حجازی به کوهنوردی می‌رفت؛ یک‌بار حتی خودش را با گروه به دامنه‌های مرتفع توچال کشانید.
در دههٔ ۲۰ با افرادی نظیر مرتضی کیوان، علی‌اکبر کسمایی، علی کسمایی، ایرج افشار، محمدجعفر محجوب، مصطفی فرزانه، هوشنگ ایرانی، محمود تفضلی، غلامحسین غریب و دیگران نشست‌های دوره‌ای فرهنگی در باب ادبیات و هنر برگزار می‌کردند.
سیروس ذکاء در کنار عبدالحسین زرین‌کوب، جعفر شریعتمداری، مرتضی کیوان، محمدعلی اسلامی ندوشن، محمدجعفر محجوب، اصغر فتحی، علی‌اکبر کسمایی، مصطفی فرزانه، جمشید بهنام، امین عالی‌مرد، حسین یزدانیان و جمعی دیگر، از کسانی بودند که آثارشان در دوره‌های اول مجلهٔ جهان نو چاپ شده‌است. از ادبای قدیمی سعید نفیسی، علی جواهرکلام، عباس شوقی و خان‌بابا طباطبایی با آن همکاری داشتند.
سیروس ذکاء مترجمی است از نسل بعد از شهریور ۱۳۲۰ که آثارش از دههٔ ۱۳۳۰ به بعد نشر یافته‌است. گرایش مشخص در ترجمهٔ این دوره، ترجمهٔ همهٔ آثار یک نویسنده‌است، مانند آندره مالرو که آثارش را سیروس ذکاء، رضا سیدحسینی و ابوالحسن نجفی به فارسی برمی‌گردانند.
سیروس ذکاء علاوه بر ترجمه، به طور گاهگاهی نقدهایی بر آثار داستانی فارسی نوشته‌است که به نحوی در زمان خود تأثیرگذار بوده است؛ همین‌طور دربارهٔ ترجمهٔ رمان‌ها و داستان‌های خارجی به فارسی نقدهایی نوشته‌است.
سیروس ذکاء سرانجام در ۲۲ آذر ١۴٠٠ بر اثر کهولت سن درگذشت .
آثار > تألیف > مقاله

آینده و پژوهش دربارهٔ حافظ: ۱- غمزهٔ صراحی، مجلهٔ آینده، سال سیزدهم، آبان تا اسفند ۱۳۶۶، شمارهٔ ۸–۱۲، صفحهٔ ۵۸۴–۵۸۸
آثار > ترجمه > کتاب

گفتار دربارهٔ منشأ عدم مساوات در میان مردم، ژان ژاک روسو، تهران: کتابفروشی سپهر، ۱۳۲۹
مائده‌های زمینی، آندره ژید، تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب، ۱۳۳۶ (چاپ سوم: مائده‌های زمینی و مائده‌های تازه، انتشارات جامی، ۱۳۹۰)
وسوسهٔ غرب، آندره مالرو، سازمان چاپ و انتشار کیهان، ۱۳۴۱؛ چاپ دوم، تهران: کتاب روشن، ۱۳۸۶
سرنوشت بشر، آندره مالرو، تهران: انتشارات خوارزمی، ۱۳۶۰؛ (چاپ چهارم (ویراست دوم)، تهران: انتشارات فرهنگ جاوید، ۱۴۰۰)
روان‌شناسی تجربی، پل فرس، تهران: سازمان انتشارات و آموزش انقلاب اسلامی، ۱۳۶۹
تاریخ بزرگ جهان (جلد نهم)، کارل گریمبرگ [و دیگران]، تهران: انتشارات یزدان، ۱۳۷۱
دخمه‌های واتیکان، آندره ژید، تهران: انتشارات یزدان، ۱۳۷۲. (چاپ دوم (با تجدید نظر کامل)، تهران: انتشارات فرهنگ جاوید، ۱۳۹۲)
فاتحان، آندره مالرو، تهران: انتشارات خوارزمی، ۱۳۷۳
آندره مالرو: حماسه‌سرای تمدن‌ها، گائتان پیکون، تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، ۱۳۷۳
درختان بلوطی که می‌افکنند (از جلد دوم ضدخاطرات)، آندره مالرو، تهران: نشر و پژوهش فرزان روز، ۱۳۷۶
ادبیات هند، لویی رنو، تهران: انتشارات بزرگمهر، ۱۳۷۰ (چاپ دوم: نشر و پژوهش فرزان روز، ۱۳۸۰)
آیینهٔ اوهام (جلد دوم ضدخاطرات)، آندره مالرو، تهران: نشر آبی، ۱۳۸۴(چاپ دوم با عنوان اصلی طناب و موش‌ها، تهران: فرهنگ جاوید (منتشر خواهد شد))
راه شاهی، آندره مالرو، تهران: نشر آبی، ۱۳۸۸؛ چاپ دوم، تهران: انتشارات ناهید، ۱۳۹۳
داستایفسکی، آندره ژید، تهران: انتشارات ناهید، ۱۳۹۱
دوران تحقیر، آندره مالرو، تهران: انتشارات ناهید، ‫۱۳۹۴
حمله به آسیاب (از کتاب شب‌های مدان)، امیل زولا، تهران: انتشارات فرهنگ جاوید، ۱۳۹۴
دربارۀ فنّ شعر (خطابۀ کلژ دو فرانس)، پل والری، تهران: فرهنگ جاوید، ‏‫‏‏‏۱۳۹۶
مرگی بسیار آرام، سیمون دوبووار، تهران: انتشارات ماهی، ‏‫‏‏‏۱۳۹۶
سمفونی پاستورال، آندره ژید، تهران: فرهنگ جاوید، ۱۳۹۷
خشم و ناتوانی (داستان‌های کوتاه جهان)، گوستاو فلوبر، راینر ماریا ریلکه و دیگران، تهران: فرهنگ جاوید، ۱۳۹۹
سیاست و فرهنگ، آندره مالرو، تهران: فرهنگ جاوید (منتشر خواهد شد)
سوءتفاهم، آلبر کامو، تهران: فرهنگ جاوید (منتشر خواهد شد)
درستکاران، آلبر کامو، تهران: فرهنگ جاوید (منتشر خواهد شد)
زبان‌ها و ادیان هندوایرانی (خطابۀ کلژ دو فرانس)، ژان کلنس، تهران: فرهنگ جاوید (منتشر خواهد شد)
آثار > ترجمه > مقاله

وسوسهٔ غرب، آندره مالرو، کتاب ماه (کیهان ماه)، خرداد ۱۳۴۱، شمارهٔ ۱
وبری دیانا: آخرین فیلم لوئیس بونوئل،، کتاب ماه (کیهان ماه)، خرداد ۱۳۴۱، شمارهٔ ۱
نقد و بررسی کتاب فرزان (۷): دربارهٔ نام دو سیاره در زبان‌های پهلوی و فارسی، ژاک دوشن گیمن، مجلهٔ بخارا، مرداد ۱۳۷۸ - شمارهٔ ۷
نگاهی به ادبیات هند، راجش شامرا، فصلنامهٔ هستی، دورهٔ دوم، سال چهارم، شمارهٔ ۱۴، تابستان ۱۳۸۲، صفحهٔ ۴۶–۵۱
بازگشت به سوی یک افسانه،، فصلنامهٔ هستی، سال پنجم، شمارهٔ ۱۷، بهار ۱۳۸۳
تأمل بر سر ویرانه‌ها، بریان، فصلنامهٔ هستی، دورهٔ دوم، سال ششم، شمارهٔ ۲۴، زمستان ۱۳۸۴
فرودگاه بین‌المللی بن گوریون

مرکز آزاد خرید در ترمینال شماره ۳ فرودگاه بن گوریون.
ترمینال شماره ۱ فرودگاه بن گوریون.
ایستگاه قطار شهری فرودگاه بین‌المللی بن گوریون که مسافران را به شهر تل‌آویو و دیگر شهرهای بزرگ اسرائیل منتقل می‌کند.
فرودگاه بین‌المللی بن گوریون (در عبری: נמל תעופה בן גוריון) (هم‌چنین در زبان عامیانه مشهور به: فرودگاه لد) نام بزرگ‌ترین فرودگاه بین‌المللی در کشور اسرائیل است که در حومه شهر لد و در ۱۵ کیلومتری جنوب شرقی کلان‌شهر تل‌آویو قرار دارد. این فرودگاه به یاد داوید بن گوریون فقید ، نخستین نخست‌وزیر اسرائیل نام‌گذاری شده‌است.
فروگاه بین‌المللی بن گوریون، خانه اصلی هواپیمایی ال عال است.
در آوریل ۲۰۰۹ میلادی از سوی مسئولین فرودگاه اعلام شد که به زودی در ترمینال شماره ۳ مخصوص پروازهای خارجی فرودگاه بین‌المللی بن گوریون، رستوران مخصوص غذاهای کوشر بر اساس قوانین کشروت افتتاح می‌شود.
پایگاه اسکادران ۲۷ نیروی هوایی ارتش اسرائیل در این فرودگاه قرار دارد.
شرکت‌های هواپیمایی و مقصدهای پروازی > باری

| شرکت‌های هواپیمایی | مقصدهای پروازی |
| --- | --- |
CAL Cargo Air Lines :  لارناکا، لیژ، جان اف کندی، گاردرموئن اسلو 
دی‌اچ‌ال اوییشن :  اوریو آل سریو، لایپزیگ/هال 
ال عال :  لیژ، جان اف کندی 
 هواپیمایی اتیوپی :  بوول، آتاترک 
فدکس اکسپرس :  آتن، کلن بن، مونیخ، شارل دوگل پاریس 
کورین ایر :  میلانو مالپنسا، اینچئون، وین 
لوفت‌هانزا کارگو :  فرانکفورت 
الملکیه الاردنیه :  ملکه علیا 
سیلک وی ایرلاینز :  حیدر علی‌اف 
ترکیش ایرلاینز :  آتاترک
بوشیدو

سامورایی ژاپنی با زره‌پوش در دهه ۱۸۶۰. عکس توسط فلیچ بیتو
بوشیدو (ژاپنی: 武士道، روماجی: Bushidō؛ به معنای «راه جنگجو») یا راه و رسم سامورایی به منشور اخلاقی و ارزش‌های طبقهٔ سامورایی در دوران پیشانوین ژاپن اشاره دارد. نام بوشیدو تا سدهٔ شانزدهم استفاده نمی‌شد، اما شکل‌هایی از این آئین از دوره کاماکورا (۱۱۹۲–۱۳۳۳) وجود داشت. اصطلاح کتبی بوشیدو نخستین بار در کتاب کویو گونکان، تقریباً در حدود سال ۱۶۱۶ میلادی، ظاهر می‌شود. ارکان تغییرناپذیر آن روحیهٔ رزمی، از جمله تسلط بر مهارت‌های ورزشی و نظامی و همچنین نترسیدن از دشمن در جنگ است؛ اما از لحاظ تاریخی برخی از ارکان بوشیدو تحت تأثیر تفکرات بودایی ذن و کنفوسیوس‌گرایی شکل گرفته‌است. زندگی صرفه‌جویانه، مهربانی، صداقت و شرافت شخصی و همچنین تقوای فرزندی نیز بسیار مورد توجه بوده‌است. با این حال، عالی‌ترین وظیفهٔ سامورایی در قبال ارباب فئودالی خویش بود، حتی اگر این امر موجب رنج والدینش می‌شد. میزان جایگزینی وظیفه بر همهٔ موارد دیگر و عمق وفاداری به ارباب شاید به بهترین وجه در داستان انتقام چهل و هفت رونین در اوایل سدهٔ ۱۸ نمایان باشد.
در دوره ادو (۱۶۰۳–۱۸۶۷) تفکر بوشیدو تحت تأثیر اخلاق کنفوسیوسی قرار گرفت و تبدیل به یک سیستم همه‌جانبه شد که بر تعهد یا وظیفه تأکید داشت. سامورایی با «انسان کامل» از نظر کنفوسیوس برابر شد و به او آموختند که کارکرد اساسی سامورایی الگوی فضیلت شدن برای طبقات فرودست است. وظیفه در درجه اول ارزش‌ها قرار گرفت، حتی اگر منجر به نقض دیگر قوانین بوشیدو می‌شد.
احکام بوشیدو در اواسط سدهٔ نوزدهم اساس آموزش اخلاقی برای کل جامعه قرار گرفت، و به عنوان کانون وفاداری امپراتور ژاپن جایگزین ارباب فئودال یا دایمیو شد. بوشیدو پس از اصلاحات میجی و با ظهور ملی‌گرایی ژاپنی، به تقویت روحیهٔ غیرنظامیان در طول جنگ چین و ژاپن (۴۵–۱۹۳۷) و جنگ جهانی دوم کمک کرد. دستورالعمل‌های بوشیدو با شکست ژاپن در سال ۱۹۴۵ رسماً کنار گذاشته شد. با این حال، شکل‌های معاصر بوشیدو هنوز در سازمان اجتماعی و اقتصادی ژاپن مورد استفاده قرار می‌گیرد. بسیاری از ارزش‌هایی که در تعالیمِ بوشیدو معرفی می‌شود ــ همچون مهار نفس، خویشتن‌داری، ادب، احترام به بزرگی انسان و وفاداری به بالادست ــ هنوز هم مبنای رفتار پسندیده در نظرِ ژاپنی‌هاست. بوشیدو در ورزش بسیار تأثیر گذار است و عناصر بوشیدو در ورزش‌های رزمی ژاپن باقی مانده‌است.
تعریف و نام‌گذاری

بوشیدو (武士道 Bushidō) واژه‌ای ژاپنی است که در لغت به معنای «راه جنگجو» است. بوشیدو نخستین بار در یک کتاب تاریخی در مورد رخدادهای نظامی در خاندان تاکدا، به نام کویو گونکان، در سال ۱۶۱۶ ثبت شده‌است. این اصطلاح ترکیبی از «بوشی» (武士 Bushi، به معنای جنگجو) که یک واژهٔ مشتق از زبان چینی است که برای نخستین بار در سال ۷۱۲ در ژاپنی ثبت شده و «دو» (dō 道، به معنای راه، روش) که آن نیز مشتق شده از زبان چینی است. بوشی اغلب مترادف با سامورایی استفاده می‌شود.
بوشیدو به منشور اخلاقی و معیارها و ارزش‌های طبقهٔ سامورایی اشاره دارد. بر اساس تعلیمات یاماموتو تسونه‌تومو (۱۶۵۹–۱۷۱۹) در کتاب هاگاکوره، واژهٔ بوشیدو به معنی «طریقت سامورایی» است.
مفهوم بوشیدو اغلب با هنجارهای اخلاقی توصیف شده در کتاب بوشیدو: روح ژاپن (۱۹۰۰) نوشتهٔ نیتوبه اینازو همراه شده‌است. نیتوبه اینازو در این کتاب در توضیح بوشیدو نوشته‌است:
بوشیدو قانون اصول اخلاقی است که سامورایی‌ها ملزم به رعایت آن می‌شدند یا از آن دستورالعمل می‌گرفتند. بیشتر اوقات بوشیدو دستورالعملی است بی‌نظیر و نانوشته که در طی دهه‌ها و سده‌ها رشد پیدا کرده‌است. کسانی که خواستار بدل شدن به یک سامورایی بودند، باید بر این دستورالعمل تسلط پیدا می‌کردند.
تأثیرپذیری

اصول بوشیدو در طی تاریخ به صورت مکتوب نبوده و سینه به سینه و نسل به نسل منتقل شده‌است. بوشیدو به جای یک سیستم اعتقادی مذهبی، یک سیستم اخلاقی بود. در حقیقت، بسیاری از سامورایی‌ها معتقد بودند که طبق قوانین بودیسم، در زندگی پس از مرگ یا زندگی بعدی خود از هر گونه پاداش محروم هستند، زیرا آن‌ها در این زندگی برای جنگ و کشتار آموزش دیده‌اند. با این وجود، عقیده داشتند شرافت و وفاداری‌شان، باید آن‌ها را پس از مرگ در برابر نسخهٔ بودایی جهنم حفظ کند.
بوشیدو تلفیقی از اصول و مبانی سه دین شینتویسم، بودیسم/ذن و کنفوسیانیسم است.
تأثیرپذیری > کنفوسیانیسم

اخلاق عملی کنفوسیانیسم در سال ۴۰۵ میلادی توسط یکی از استادان کره‌ای به ژاپن آورده شد. طبق این آئین، پیدا کردن جایگاه اجتماعی مناسب منجر به این می‌شود که انسان خود را مفید احساس کند. در کنفوسیوس‌گرایی به سلسله مراتب اهمیت داده می‌شود و در آن عده‌ای در طبقه‌بندی بالاتر و عده‌ای در مراتب پایین‌تر جای دارند. این وظیفه طبقهٔ بالایی است که به طبقات پایین‌تر آموزش دهد، موجب رشد شود و نقش محافظ برای طبقات پایین‌تر را داشته باشد. طبقات پایین‌تر هم وظیفه دارند که احترام گذاشته و آموزش خود را بپذیرند. در حالت آرمانی، کنفوسیوس‌گرایی جامعه را به طرف نظم اجتماعی و اخلاقی می‌برد. مکتب نئو کنفوسیانیسم، که مورد حمایت شوگون‌سالاری در دوره ادو بود، نیز در واقع از سنت دینی و فکری کنفوسیوسی مبتنی بر سلسله مراتب اجتماعی حمایت می‌کرد.
درک سیاسی، تقوای فرزندی و مطیع بودن (در برابر فرادستان، والدین، شوهر، برادر بزرگ‌تر و رفیقان همدل) از کنفوسیانیسم تأثیر گرفته‌است.
تأثیرپذیری > شینتو

شینتو به معنای تحت‌اللفظی «راه کامی» یا «راه خدایان» به عنوان دین بومی و ملی ژاپن شناخته می‌شود اما در واقع در وجه عام خود، بیش از یک اعتقاد دینی است. شینتو آمیخته‌ای از روحیات و نگرش‌ها، ایده‌ها و روش‌های انجام امور است که در خلال بیش از دو هزار سال به صورت بخش اصلی راه و طریقهٔ مردم ژاپن درآمده‌اند. شینتوی نخستین عمدتاً یک دین بومی و زنده‌انگارانه مبتنی بر طبیعت پرستی بود. در دوره ادو، فیلسوفان ژاپنی، همانند یامازاکی آنسای (۱۶۱۹ – ۱۶۸۲) و یاماگا سوکو (۱۶۲۲ – ۱۶۸۵)، که طرفدار مطالعهٔ مشترک کنفوسیانیسم و شینتو به مثابهٔ راه فضیلت بودند، سنت جدیدی را پایه‌گذاری کردند.
به طورکلی می‌توان گفت بوشیدو وفاداری به ارباب/رئیس، که طی زمان تبدیل به وفاداری به امپراتور ژاپن شد، پرستش نیاکان، طبیعت‌پرستی و عشق به میهن را از شینتو وام گرفته‌است.
تأثیرپذیری > بودیسم/ذن

دین بودایی به‌طور رسمی در سال ۵۵۲ میلادی به ژاپن وارد شد و طی اعصار و قرون بعدی با شینتو تلفیق شد. در دورهٔ کاماکورا (۱۱۸۵ تا ۱۳۳۳) فرقهٔ بودایی ذن در ژاپن گسترش پیدا کرد. ذن از پیروان خود می‌خواست که به کلی «من» یا «نفس» خویش را از هرگونه پدیدهٔ گذرای جهان مادی و توجه و علاقه به دستاوردهای نفسانی شخصی پاک کنند. انضباط معنوی و سخت ذن پیروان بسیاری را در بین طبقهٔ سامورایی پیدا کرد. این افراد می‌دیدند که ذن در جنگ به آن‌ها شهامت و در ادارهٔ امور نیز به آنان اتکای به نفس می‌بخشد. ذن تا سدهٔ چهاردهم به صورت پرنفوذترین دین در ژاپن درآمد و از آنجا که طبقهٔ جنگجو از آن حمایت می‌کرد، در شوگون‌سالاری آشیکاگا (۱۳۳۶–۱۵۷۳) به صورت دین حکومتی درآمد. در اواخر قرن سیزدهم، سامورایی‌ها شروع به تمرین مدیتیشن با راهنمایی استادان ذن کردند. تمرکز شدید مدیتیشن به سبک ذن می‌توانست در تقویت مهارت‌های رزمی و کاهش ترس از مرگ در میدان نبرد کمک کننده باشد. بوشیدو خویشتن‌داری، احساس نزدیکی به مرگ، کوچک شمردن زندگی، آرامش در برابر سرنوشت، سازش در برابر آنچه ناممکن پنداشته می‌شود، خونسردی در برابر حوادث و خطر را از بودیسم وام گرفته‌است.
نماد

ساکورا برای سامورایی‌ها و بوشیدو معنای نمادین خاصی دارد. نیتوبه اینازو، در سرآغاز کتاب بوشیدو: روح ژاپن خود این گونه آورده‌است:
ساکورا در سال‌های بسیاری، محبوب مردم و نشانه خصوصیت (ملی) ما بوده‌است. طبیعت یاماتو (به معنی روح ژاپن) گیاهی رام و ظریف نیست، بلکه از نظر طبیعی گیاهی وحشی و بومی خاک است. ما نمی‌توانیم در ستایش اروپاییان از گل سرخ شریک باشیم زیرا آن گل خالی از سادگی ساکوراست و همچنین در زیر زیبایی هر گل سرخی خارهایی پنهان است؛ آن گل با چنان سرسختی به زندگی چسبیده که انگار به مرگ بی‌میل است، از آن ترس دارد و ترجیح می‌دهد بر شاخهٔ درخت بپوسد تا از آن بر زمین بیفتد. همه این ویژگی‌ها در کنار رنگ‌های وسوسه‌انگیز آن و رایحهٔ تندش با گل ما متفاوت است، که هیچ تیغ و سمی را در پس زیباییش نهفته ندارد و همیشه با فراخوان طبیعت آماده کوچیدن از زندگی است. رنگش هرگز جذاب نیست و بوی خوش ملایمش هرگز مشام را آزار نمی‌دهد. زیبایی رنگ و شکل، به صورت محدودی در ظاهر آن وجود دارد و این زیبایی کیفیت ثابت وجودی آن است. ساکورا برای ملت ژاپن گلی چند وجهی است.
توسعهٔ تاریخی

ارزش‌هایی که به بوشیدو تبدیل شدند طی سده‌ها تا به امروز به‌طور قابل توجهی تکامل یافته‌اند. بوشیدو در طول تاریخ ژاپن دستخوش تغییرات زیادی شده‌است و خاندان‌های ژاپنی آن را به روش خاص خود تفسیر کرده‌اند.
توسعهٔ تاریخی > هی‌آن (۷۹۴–۱۱۸۵)

خاندان فوجی‌وارا قدرتمندترین خانواده در دورهٔ هِی‌آن بود. این خاندان در چند سده با ازدواج با اعضای خانوادهٔ امپراتور و با تصرف مقام‌های مهم سیاسی، صحنهٔ سیاسی کشور را اداره می‌کرد. حق حاکمیت در ظاهر متعلق به امپراتور بود، ولی این خاندان فوجی‌وارا بودند که در عمل اقتدار سیاسی کشور را در دست داشتند. آن‌ها برای تثبیت قدرت خود ناچار بودند که طبقات نظامی را تقویت کنند و این چنین بود که آرام‌آرام نظامی‌ها به دربار راه یافتند و طبقهٔ سامورایی ظهور کرد. به تدریج توان خاندان فوجی‌وارا رو به افول گذاشت و آشفتگی‌هایی در نظام سیاسی کشور پدیدار شد. بسیاری از زمین‌داران برای حفاظت از اموال خود شروع به استخدام سامورایی‌ها کردند و این گونه بود که طبقهٔ نظامی، به ویژه در شرق ژاپن، به نفوذ و اقتداری روزافزون دست یافت.
توسعهٔ تاریخی > شوگون‌سالاری کاماکورا (۱۳۳۳–۱۱۸۵)

نخستین دولت مرکزی ژاپن در حدود سال ۷۰۰ میلادی بنیان‌گذاری شد. ژاپن تحت حمایت امپراتور ژاپن با حمایت دیوان‌سالارانی از اشراف اداره می‌شد. آن‌ها به تدریج کنترل افراد مسلح خود، یعنی سامورایی‌ها را از دست دادند و در اواسط سدهٔ دوازدهم طبقه سامورایی کنترل کشور را به دست گرفتند. سامورایی‌ها (بوشی‌ها) تا اواسط سدهٔ نوزدهم با رهبری شوگون به عنوان فرمانروا، بر ژاپن حکومت می‌کردند. شوگون در اصل معاون نظامی امپراتور بود.
شکل ظاهری بوشیدو در زمان نخستین شوگون، میناموتو نو یوریتومو (۱۱۴۷–۱۱۹۹) در سدهٔ دوازدهم به وجود آمد. اصطلاح بوشیدو تا دورهٔ ادو در متن‌ها وجود ندارد، اما از آغاز نخستین حکومت سامورایی‌ها، شوگون‌سالاری کاماکورا، «راه جنگجو» بخشی جدایی‌ناپذیر از فرهنگ ژاپن بوده‌است. دانشمندان عموماً ژاپنِ پیش از دوران نوین، از زمان قرون وسطی به بعد را به عنوان «ملتی جنگجو» می‌دانند.
در زمان جنگ گنپی (۱۱۸۰–۱۱۸۵)، بوشیدو «راه و روش تیراندازی با اسب» (弓 馬 の 道، kyūba no michi) نامیده می‌شد. طبق گفته لوئیس فردریک، «راه و روش تیراندازی با اسب» در حدود سدهٔ دهم به عنوان مجموعه‌ای از قوانین و آداب و رسوم نانوشته‌ای که انتظار می‌رفت سامورایی‌ها از آن پیروی کنند، پدیدار شد. همچنین «آداب و رسوم کسانی که از تیر و کمان استفاده می‌کنند» نیز وجود داشت.
توسعهٔ تاریخی > شوگون‌سالاری توکوگاوا (۱۶۰۳–۱۸۶۸) > باکوماتسو

در اواخر دورهٔ ادو یا باکوماتسو، حکومت شوگونی توکوگاوا تصمیم به خروج از انزوا (ساکوکو) و ارتباط با دنیای غرب گرفت و در این راه تلاش‌هایی را انجام داد و بازرگانی خارجی را تشویق کرد؛ اما بسیاری در داخل کشور مخالف این ارتباط بودند، به ویژه رونینها که با انجام حملاتی پراکنده، به مخالفت با سیاست ارتباط با غرب شوگون‌سالاری می‌پرداختند. در همین زمان نیز گروهی تاریخ‌نگار سنت‌پرست روی کار آمدند که به مطالعهٔ تاریخ کهن ژاپن پرداختند و در همین مطالعات روشن نمودند که حکومت حقیقی از آن امپراتور، فرزند حقیقی الههٔ آفتاب، است و شوگون‌ها به ناحق این حکومت را در دست گرفته‌اند. سامورایی‌ها که حامی سنت بودند، گرچه خود به عنوان طبقه‌ای جنگاور با حکومت شوگون‌سالاری کاماکورا رسمیت یافته بودند، اما از آنجا که شوگون‌سالاری توکوگاوا زندگی آن‌ها را دچار شوربختی و تنگدستی کرده بود، از این نظریه تاریخ‌نگاران حمایت کردند و حکومت را حق امپراتور دانستند. شاید آن‌ها امید داشتند که قدرت گرفتن امپراتور وضعیت اسفناک زندگی‌شان را بهبود بخشد. سرانجام در سال ۱۸۶۸ با کوشش سامورایی‌ها، دوران فئودالی شوگون‌ها به سر آمد و حکومت سامورایی‌ها که به مدت هشت سده بر ژاپن مسلط بود، سقوط کرد. بدین ترتیب طبقهٔ سامورایی همان گونه که با جنگاوری‌های خویش حکومت شوگونی را به وجود آورد، همان گونه نیز آن را از میان برد و با حمایت از امپراتور میجی، در حقیقت به حمایت از مردم ژاپن برخاست. در اواخر دورهٔ ادو وفاداری به ارباب فئودالی، کاهش یافت و به تدریج در اثر تغییرات عقیدتی وفاداری نسبت به امپراتور جایگزین آن شد.