شکیرا
ابتدای زندگی

شکیرا در شهر بارانکیا، کلمبیا زاده شد. او تنها فرزند ویلیام مبارک چادید و نیدیا دل مارمن ریپل تورادو است. پدربزرگ و مادربزرگ پدری او اهل لبنان هستند اما به نیویورک مهاجرت کردند، جایی که پدر او به دنیا آمد. سپس پدرش در ۵ سالگی به کلمبیا مهاجرت کرد. نام شکیرا برگرفته از لغت عربی "شاکرة" است که همان مؤنث لغت "شاکر" به معنای شکرگزار است. او از طرف مادرش دارای اجداد کاتالانی، اسپانیایی و ایتالیایی است. شکیرا دارای مذهب کاتولیک است و در مدارس کاتولیک درس خوانده. او از ازدواج قبلی پدرش هشت خواهر و برادر بزرگتر دارد. شکیرا بخش اعظم دوران جوانی خود را در بارانکیا، شهری واقع در سواحل شمالی کارائیب کلمبیا گذراند و اولین ترانه خود را با نام "La Rosa De Cristal" (به فارسی: گل رز بلوری) هنگامی که تنها ۴ سال داشت نوشت؛ در همان دوران، او مجذوب داستان‌نویسی پدرش با ماشین‌های تحریر شد، و از وی درخواست یک داستان به عنوان هدیه کریسمسش کرد. او آن ماشین تحریر را در هفت سالگی از پدرش گرفت و از آن زمان به بعد، نوشتن ترانه‌هایش را ادامه داد. سرانجام این ترانه‌ها به آهنگ تبدیل شدند. وقتی که شکیرا دو ساله بود، یکی از برادران ناتنی‌اش را در یک تصادف رانندگی از دست داد. شش سال بعد، در هشت سالگی، شکیرا اولین ترانه خود را با عنوان "Tus gafas oscuras" (به فارسی: عینک تاریک تو) نوشت، که از پدرش الهام گرفته بود که سال‌ها برای مخفی کردن غم و اندوه خود عینک تیره می‌پوشید.
وقتی شکیرا چهار ساله بود، پدرش او را به یک رستوران محلی در خاورمیانه برد، جایی که شکیرا برای اولین بار با ساز گابلت درام (نوعی تنبک عربی) آشنا شد، یک طبل سنتی که در موسیقی عربی مورد استفاده قرار می‌گرفت و معمولاً با رقص شکم همراه بود. او شروع به رقص روی میز کرد و این تجربه او باعث شد متوجه شود که دوست دارد نوازنده شود. او در مدرسه کاتولیک خود از خواندن برای همکلاسی‌ها و معلمان (و حتی راهبه‌ها) لذت می‌برد، اما در کلاس دوم، او را برای خواندن در گروه کر مدرسه رد کردند زیرا ویبراتو صدای او خیلی قوی بود. معلم موسیقی به او گفت که صدایش شبیه بز است. در مدرسه او را به دلیل اختلال ADHD اش، بسیار از کلاس بیرون می‌انداختند. او می‌گوید که همچنین در مدرسه به عنوان «دخترک رقاص شکم» نیز شناخته می‌شد، زیرا او هر جمعه در مدرسه تعدادی از حرکات رقصی که آموخته بود را به دیگران نشان می‌داد. او می‌گوید: «به این ترتیب من اشتیاق خودم را برای اجرای زنده رقص کشف کردم.» پدرش یکبار او را به دیدن بچه‌های یتیم در یک پارک محلی برد تا شکرگذار داشته‌ها و تربیتش باشد. او می‌گوید این تصاویر در ذهنش ماند و به خودش قول داد تا وقتی یک هنرمند معروف شد به این بچه‌ها کمک کند.
در بین سنین ۱۰ تا ۱۳ سالگی، شکیرا به رویدادهای مختلفی در شهر بارانکیا دعوت شد و از این راه اندکی در آن منطقه شناخته تر شد. در همین زمان او با تهیه‌کننده محلی تئاتر، مونیکا آریزا (Monica Ariza) آشنا شد. او از استعداد شکیرا تحت تأثیر قرار گرفت و به او در زمینه هنرش کمک کرد. آریزا در طی سفری از بارانکیا به بوگوتا، از یکی از مجریان شرکت سونی، سیرو وارگاس (Ciro Vargas) خواست تا در لابی هتل، چند بیننده برای دیدن اجرای شکیرا پیدا کند. شکیرا بسیار مورد توجه وارگاس قرار گرفت و با بازگشت وارگاس به دفتر سونی، نسخه ای از نوار ضبط شده از شکیرا را به یکی از تهیه‌کنندگان موسیقی آن شرکت داد. با این حال آن تهیه‌کننده، چندان تحت تأثیر اجرای شکیرا قرار نگرفت. وارگاس اعتراضی نکرد اما ناامید نشد و در بوگوتا اجرایی دیگر برای شکیرا برپا کرد و برخی از مجریان شرکت سونی کلمبیا را به این اجرا دعوت کرد تا شاید بتواند آنها را تحت تأثیر اجرای شکیرا قرار دهد. او سه ترانه را برای مجری‌ها اجرا کرد و به قدری آنها را تحت تأثیر قرار داد که آنها برای ضبط سه آلبوم با شکیرا قرارداد امضا کردند.