stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ویلیام براس
زندگی خصوصی

بروس در سال ۱۸۳۹، مدتی پس فارغ‌التحصیلی از کالج و به‌دست آوردن نخستین وظیفه، با ماری جین جانسن، دختر جان. تی جانسن ازدواج کرد. ثمرهٔ ازدواج آنان چهار پسر و چهار دختر بود، اما تنها یکی از دختران آن‌ها (جسی) زنده ماند. جسی بروس با هنری دمارست لوید که به روزنامه‌نگار افشاگر معروف بود، ازدواج کرد. ویلیام بروس لوید، نوهٔ (بروس و ماری) یکی از بنیان‌گذران حزب کمونیست کارگری آمریکا بود.
بروس در سال ۱۸۷۹، «بنیاد بروس» را در دانشگاه لیک فارست «Lake Forest University» به یاد پسرش ناتانیل تأسیس کرد. او مبلغ ۴۰ هزار دلار را به منظور سرمایه‌گذاری ده‌ساله برای خرید کتاب «در مورد ارتباطات، روابط، رفتار متقابل هرگونه دانش عملی، تاریخ نژادی و حقایقی پیرامون هر بخشی از دانش به همراه کتب مسیحیت یا کتاب‌هایی که در این مورد نوشته شده بود» به این بنیاد اهدا کرد. متولیان دانشگاه ۶ هزار دلار را به عنوان جایزه برای نویسنده‌ای که بتواند کتابی با در نظر داشتن شرایط مطرح شده بنویسد، درنظر گرفتند. جیمز اور از کالج کلیسای متحد آزاد «United Free Church» با نگارش کتابی زیر نام «مشکلات عهد عتیق» با رجوع به نقدهای اخیر پیرامون این موضوع، برندهٔ این جایزه شد. این سرمایه همچنین دانشگاه را قادر ساخت تا حقوق استادان، هریک: فرانسیس لندی پاتون، مارکوس دادز، جان آرتور تامسون، فردریک. جی بلیس و جوزیا رویس را بپردازد.
بروس به تاریخ ۲۷ ژانویهٔ سال ۱۸۹۰ در شیکاگو درگذشت و در گورستان «روزهیل» به خاک سپرده شد.
فرمانده نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران

| فرمانده نیروی دریایی  ارتش جمهوری اسلامی ایران | فرمانده نیروی دریایی  ارتش جمهوری اسلامی ایران |
| --- | --- |
متصدی کنونی دریادار شهرام ایرانی از ۲۶ مرداد ۱۴۰۰: متصدی کنونی دریادار شهرام ایرانی از ۲۶ مرداد ۱۴۰۰
نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران: نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران
گونه: فرماندهی
کوته‌نوشت: فرمانده نداجا
عضوی از: نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران ارتش جمهوری اسلامی ایران
پاسخگوست به: فرمانده کل ارتش جمهوری اسلامی ایران
نامزدکننده: ستاد مشترک ارتش ایران
گمارنده: رهبر جمهوری اسلامی ایران
بنیادگذاری: ۱۹۳۱؛ ۹۴ سال پیش (۱۹۳۱-خطا: زمان نامعتبر}})
نخستین متصدی: دریادار غلامعلی بایندر
جانشین: دریادار حمزه‌علی کاویانی
فرمانده نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران ارشدترین جایگاه در مجموعه نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران است، که فرماندهی و کنترل بر کلیه یگان‌های زیرمجموعه نیروی دریایی ارتش را برعهده دارد. فرمانده نیروی دریایی ارتش، با پیشنهاد فرمانده کل ارتش و با حکم رهبر جمهوری اسلامی ایران در جایگاه فرمانده کل قوا منصوب می‌شود. هم‌اکنون دریادار شهرام ایرانی فرماندهی نیروی دریایی ارتش ایران را برعهده دارد.
فرماندهان

فهرست فرماندهان نیروی دریایی ارتش پس از انقلاب ۱۳۵۷ تاکنون:
دریادار احمد مدنی (۱۳۵۸)
دریادار محمود علوی (۱۳۵۸)
دریادار طباطبایی (۱۳۵۸–۱۳۵۹)
ناخدا یکم بهرام افضلی (۱۳۵۹–۱۳۶۲)
ناخدا یکم اسفندیار حسینی (۱۳۶۲–۱۳۶۴)
دریادار محمدحسین ملک‌زادگان (۱۳۶۴–۱۳۶۸)
دریابان علی شمخانی (۱۳۶۸–۱۳۷۶)
دریادار عباس محتاج (۱۳۷۶–۱۳۸۴)
دریادار سجاد کوچکی (۱۳۸۴–۱۳۸۶)
دریادار حبیب‌الله سیاری (۱۳۸۶–۱۳۹۶)
دریادار حسین خانزادی (۱۳۹۶–۱۴۰۰)
دریادار شهرام ایرانی(۱۴۰۰-)
بی‌ای

گواهی تأیید مدرک لیسانس
مدرک بی‌ای (به انگلیسی: BA, B.A. , AB یا A.B. از baccalaureus یا baccalaureus artium لاتین؛ مخفف Bachelor of Arts) مدرک لیسانسی است که فارغ‌التحصیلان دانشگاه درمقطع کارشناسی و رشته‌های علوم مقدماتی یا علمی تعلق می‌گیرد.
دوره لیسانس در رشته‌های ارائه‌کننده این مدرک معمولاً در کشورهای افغانستان، لبنان، ارمنستان، یونان، بنگلادش، آذربایجان، مصر، ایران، ژاپن، نیجریه، صربستان، پاکستان، فیلیپین، تایلند، روسیه، ایرلند، کره جنوبی، عراق، تونس، کویت و ترکیه و بسیاری از دانشگاه‌های آمریکا چهارساله است ولی این دوره تقریباً در تمام اتحادیه اروپا و آلبانی، استرالیا، بوسنی و هرزگوین، هند، اسرائیل، نیوزیلند، ایسلند، نروژ، سنگاپور، کارائیب، آفریقای جنوبی، سوئیس و استان کبک کانادا سه ساله است.
جزیره کوروو

| 0 | 1 |
| --- | --- |
Corvo: Corvo
جزیره (Ilha): جزیره (Ilha)
 جزیره کوروو :  جزیره کوروو 
نام رسمی: Ilha do Corvo: نام رسمی: Ilha do Corvo
Nickname: Ilha Preta: Nickname: Ilha Preta
کشور:  پرتغال
Region:  آزور
Location: سکوی آزور، پشته میانی اقیانوس اطلس، اقیانوس اطلس
مجمع‌الجزایر: آزور
بلندترین نقطه: 
 - ارتفاع: ۷۱۸ متر (۲٬۳۵۶ فوت)
Lowest point:  سطح دریا 
 - location: اقیانوس اطلس
 - elevation: ۰ متر (۰ فوت)
طول: ۴ کیلومتر (۲ مایل), غرب-شرق
عرض: ۶٫۳ کیلومتر (۴ مایل), شمال-جنوب
مساحت: ۱۷٫۱۱ کیلومترمربع (۷ مایل‌مربع)
تشکیل کوه: آتشفشان‌خیزی
دوره: پلیستوسن
Free 1: پرتغالی
Free 2: ۴۶۸ (۲۰۰۶)
Density: 26.82 /km2 (69.46 /sq mi)
     موقعیت جزیره کوروو در مجمع‌الجزایر آزور  :      موقعیت جزیره کوروو در مجمع‌الجزایر آزور  
      :       
جزیره کوروو (به پرتغالی: Corvo) یک جزیره در پرتغال است که در آزور واقع شده‌است. این جزیره کوچک‌ترین و شمالی‌ترین جزیره از مجمع‌الجزایر آزور است و با جمعیت ۴۶۸ نفر (در سال ۲۰۰۶) کوچک‌ترین شهر منفرد در جزایر آزور و کشور پرتغال به‌شمار می‌رود.
این جزیره از نظر زمین‌شناسی بخشی از صفحه آمریکای شمالی است که یکی از شرقی‌ترین نقاط این قاره به‌شمار می‌رود
فرانسیس گارنیر

| فرانسیس گارنیر | فرانسیس گارنیر |
| --- | --- |
ستوان یکم فرانسیس گارنیر: ستوان یکم فرانسیس گارنیر
نام تولد: ماری ژوزف فرانسوا گارنیر
زاده: ۲۵ ژوئیهٔ ۱۸۳۹ سن-اتین، فرانسه
درگذشته: ۲۱ دسامبر ۱۸۷۳ (۳۴ سال) هانوی، ویتنام
وفاداری:  امپراتوری دوم فرانسه  فرانسه
نیروی دریایی فرانسه: نیروی دریایی فرانسه
سال‌های خدمت: ۱۸۵۵–۱۸۷۳
درجه: ناوبان
جنگ‌ها/عملیات‌ها: جنگ دوم تریاک اردوی کوچینچینا جنگ فرانسه و پروس
نشان‌ها: لژیون دونور
همسر(ان): کلیر نایت (ا. ۱۸۷۰)
فرزندان: ۱
ماری ژوزف فرانسوا گارنیر (Marie Joseph François Garnier) (زادهٔ ۲۵ ژوئیه ۱۸۳۹ – درگذشتهٔ ۲۱ دسامبر ۱۸۷۳)، افسر، بازرس امور طبیعی کوچین چین و کاوشگر فرانسوی بود. او سرانجام رهبر مأموریت کمیسیون اکتشاف مکونگ در قرن نوزدهم میلادی در جنوب شرقی آسیا شد.
حرفهٔ اولیه

فرانسیس گارنیر در ۲۵ ژوئیه ۱۸۳۹ در سن-اتین چشم به جهان گشود. او دومین پسر لوئیس الکساندر گارنیر و آن ماری فلیسیته گارنیر بود. در سال ۱۸۵۵ و در سن ۱۶ سالگی به مدرسهٔ نیروی دریایی ملحق شد. این کار وی برخلاف میل خانواده‌اش بود که موافق حرفهٔ نظامی نبودند و آن را خطرناک می‌پنداشتند.
در اوایل سال ۱۸۶۰، گارنیر که ۲۰ ساله شده بود به عنوان افسر داوطلب بر روی کشتی دوپره خدمت می‌کرد. او در زمان جنگ دوم تریاک شب هنگام با پریدن به درون دریا جان یک ستوان سواره نظام را که به دریا افتاده بود را نجات داد. گارنیر با نشان دادن این شجاعت، فوراً به درجهٔ ستوان دوم نائل آمده و به افراد دریاسالار چارنر اضافه شد.
گارنیر تحت فرماندهی دریاسالار چارنر در لشکرکشی کوچین‌چین جنگید و به ویژه در نبرد کی هوآ شرکت کرد.
گارنیر پس از گذراندن زمانی در فرانسه، به شرق بازگشت و در سال ۱۸۶۲ به عنوان بازرس امور بومی در کوچین‌چین منصوب شد و ادارهٔ چولون در حومهٔ شهر هوشی‌مین را بر عهده گرفت.
جنگ فرانکو-پروس

گارنیر در طول محاصره پاریس، به عنوان افسر ارشد کارکنان دریاسالار در فرماندهی بخش هشتم، خدمت می‌کرد. تجریبات او در طول این محاصره در پاورقی‌های مجلهٔ لو تمپس، به‌طور جداگانه تحت عنوان محاصره پاریس، خاطرات یک افسر نیروی دریایی (۱۸۷۱) منتشر می‌شد.
گارنیر روزی در حالی که ارابهٔ پُر از مهمات را به همراه چهل تن جنگجوی دیگر به قلعهٔ وانوز می‌برد، زیر رگبار وحشیانه-ای از گلوله‌های پروس گرفتار شدند. همهٔ مردان نجات یافته با رها کردن مأموریت خود، فرار کردند به جز گارنیر و یکی از مردان گارد ملی که با هم ارابه را به مقصد رساندند.
با بازگشت به کوچین‌چین، شرایط سیاسی کشور را برای جستجو و اکتشافات بیشتر مناسب ندید، بنابراین او به چین رفت و در سال ۱۸۷۳ مسیر بالای رودخانه یانگ تسه را به سمت آبشارها دنبال کرد.
مداخله در تونکین

در اواخر تابستان ۱۸۷۳، یک درگیری میان تاجر فرانسوی، ژان دوپو و مقامات ویتنامی، یک بحران کاملاً دیپلماتیک را در هانویی ایجاد کرد. گارنیر با درخواست دربار سلطنتی ویتنام توسط دریاسالار دوپره فرستاده شد تا درگیری را حل کرده و دوپو و سربازان مزدورش را از تونکین بیرون کند. نیروی اعزامی گارنیر شامل ۱۸۰ نفر و دو کشتی مسلح بود.
گارنیر با نیمی از نیروهای اعزامی در ۱۱ اکتبر ۱۸۷۳ از سایگون خارج شد و در ۵ نوامبر به هانوی رسید. زمانی که گارنیر و مردانش به شهر رسیدند، نُه ارتشبد نگویان تری فونگ و نُه مأمورین عالی‌رتبه‌اش برای استقبال از وی نیامدند. با این حال دوپو به گرمی از فرانسوی‌ها استقبال کرد. گارنیر بعد از مشورت با دوپو، تلاش کرد تا با مقامات محلی مذاکره کند اما به سبب آنکه مأمورین عالی‌رتبه از مذاکره سرباز زدند، او شروع به بررسی گزینهٔ نظامی کرد. در ۱۲ نوامبر باقی نیروهای اعزامی رسیدند و گارنیر علی‌رغم دریافت هیچ دستوری تصمیم به تصرف شهر گرفت.
در سپیده دم روز ۲۰ نوامبر، گارنیر و ۱۸۰ مردش به دژ هانوی که توسط هفت هزار سرباز دفاع می‌شد، یورش بردند. مدافعان که کاملاً از حملهٔ فرانسوی‌ها مات و مبهوت شده بودند، عملکرد بسیار ضعیفی داشتند و زمانی که ارتشبد نگویان تری فونگ به شدت آسیب دید، روحیهٔ آنها به‌طور کامل فرو ریخت. با ورود نیروهای فرانسوی به دروازه‌های جنوبی، بسیاری از مدافعان به سمت دروازهٔ شمالی فرار کردند. نیروهای فرانسوی در کمتر از یک ساعت قلعه را تصرف کردند. تنها تلفات فرانسوی‌ها یکی از مزدوران چینی دوپو بود که به‌طور تصادفی توسط ملوانان فرانسوی کشته شد. با این حال تلفات ویتنامی‌ها بسیار سنگین بود، طوری که ۸۰ کشته و ۳۰۰ زخمی و دو هزار اسیر برجای گذاشتند. نگویان تری فونگ خیلی شدید زخمی شد و یک ماه بعد در ۲۰ دسامبر بر اثر شدت صدمات، جان باخت.
گارنیر و افرادش که از این پیروزی کوبنده جرأت یافته بودند، به زودی خود را وارد یک کارزار نظامی غیرقانونی کردند که در مدت دو هفته منجر به فتح کل دلتای رود سرخ شد. یکی از زیردستان او، بالنی دواوریکو، پرچمدار ۲۴ ساله‌ای که قلعه‌های فولی وهای دونگ را فقط به همراه ۳۰ نفر تصرف کرد. در ۵ دسامبر، افسر۲۱ سالهٔ داوطلبی به نام هاوتفویل به همراه ۶ ملوان و یک مترجم ویتنامی، پس از به گروگان گرفتن فرماندار، قلعهٔ نین بین را تصرف کرد. سرانجام در یازدهم دسامبر، شخص گارنیر قلعهٔ نام دین را فتح کرده و نیروهای اعزامی نخستین تلفات خود را متحمل شدند که شامل ۵ ملوانی بود که در نبرد زخمی شدند.
در پی سقوط قلعهٔ نام دین در یازدهم دسامبر، نیروهای فرانسوی کنترل کل دلتای رودخانهٔ سرخ را به دست گرفتند.
مرگ در نبرد در نزدیکی هانوی

مسؤلین ویتنامی در حالی که به‌طور کامل با پیروزی برق آسای فرانسوی‌ها منکوب شده بودند، از لیو یونگ‌فو و ارتش پرچم سیاه او که گروهی از یاغی‌های چینی، عمدتاً از سربازهای کارآزمودهٔ شورش تایپینگ مقیم شمال ویتنام بودند، درخواست کمک کردند.
در ۲۱ دسامبر ۱۸۷۳، لیو یونگ‌فو به همراه حدود ۶۰۰ نفر از سربازان پرچم سیاه قدم رو در سایهٔ یک پرچم عظیم سیاه رنگ به دروازهٔ غربی هانوی نزدیک شدند و یک ارتش بزرگ از ویتنامی‌ها هم به دنبال آنها می‌آمدند. گارنیر با توپ صحرایی مستقر در بالای دروازه، به پرچم سیاه‌ها شلیک کرد و هنگامی که آنها عقب‌نشینی کردند، او گروهی از هجده تفنگدار دریایی و دریانورد را در تعقیب آنان رهبری کرد. با این امید که بتواند ضربهٔ مهلکی به پرچم سیاه‌ها وارد آورد. این حملهٔ متقابل با شکست مواجه شد. گارنیر در حالی که سه نفر دیگر را در یک سر بالایی در حمله با سرنیزه رهبری می‌کرد، پس از آنکه سهواً در یک مسیل لغزید توسط چند تن از سربازان پرچم سیاه مجروح و کشته شد. پرچم‌دار جوان آدرین بالمی دوریکوور برای پشتیبانی گارنیر گروهی به همان اندازه کم‌تعداد را بیرون از قلعهٔ نظامی رهبری کرد ولی او نیز در رأس مردان خود کشته شد. سه دریانورد فرانسوی نیز در این یورش‌ها کشته شدند و مابقی پس از سقوط رهبرانشان به قلعهٔ نظامی گریختند.
سرهنگ تومازی، تاریخشناس هندوچین فرانسه، توصیف زیر را با جزئیات در مورد آخرین لحظات گارنیر ارائه داد:
در میانهٔ روز ۲۱ دسامبر، گارنیر به همراه سفیران در جلسه‌ای بود که یک مترجم اعلام کرد، دسته‌هایی از پرچم سیاه‌ها در حال حمله به دروازهٔ غربی شهر هستند. گارنیر بلافاصله خود را به دروازه رساند ولی برخی از مردان او زودتر به آنجا رسیده و شلیک‌های‌شان برای عقب‌نشینی راهزنان به پشت پرچین‌های بامبو کافی بود. یک اسلحهٔ ۴۰ میلی‌متری وارد صحنهٔ نبرد شد. گارنیر دوازده تن از مردان خود را جمع کرده تا شهر را برای تعقیب دشمن ترک کنند. سه نفر از آنها این توپ کوچک را حمل می‌کردند. از آنجا که امکان حرکت سریع آنها همراه با این سلاح نبود، گارنیر از آن سه پیشی گرفته و نُه مرد همراه خود را به سه گروه سه نفره تقسیم کرد. یک گروه به سمت راست و دیگری به سمت چپ حرکت کردند تا از گروه میانی به رهبری گارنیر به همراه تنها دو نفر دیگر دفاع کنند. یک و نیم کیلومتر خارج از شهر او خود را در مقابل یک مسیل یافت و هنگام عبور از آن لغزید و به درون افتاد. چند سرباز پرچم سیاه که در پشت مسیل پنهان شده بودند و مابقی شلیک کردند. در این لحظه دو مردی که گارنیر را همراهی می‌کردند صد متر عقب‌تر بودند. یکی از آنان به ضرب گلوله کشته و دیگری زخمی شد. گارنیر فریاد برآورد: پسران شجاع من به سوی من بشتابید تا آنان را در هم بکوبیم. سپس شش گلوله از هفت تیرش را برای نجات خویش شلیک کرد اما راهزنان او را محاصره کرده و با شمشیر و نیزه مجروحش کردند. سپس سرش را از تن جدا و بدنش را به طرز وحشیانه تکه‌تکه کردند و گریختند. دو گروه دیگر که به سمت صدای شلیک یورش برده بودند، تنها موفق شدند جسد خون آلود وی را به هانوی برگردانند.
دستاوردها

شهرت اصلی گارنیر ریشه در این واقعیت دارد که فکر کاوش مکونگ و انجام دادن بخش عمدهٔ آن، هر دو را بر عهده گرفت. همچنین طی دوران استعمارگری فرانسه او مفتخر به شاهکارهایی در تونکین شد که راه را برای فتح آن توسط فرانسه در دههٔ ۱۸۸۰ هموار کرد.
یادبود

در سال ۱۸۸۳، نُه سال پس از مرگ فرانسیس گارنیر، افسر نیروی دریایی فرانسه، هانری ریویر نیز در شرایط کاملاً مشابهی توسط پرچم سیاه‌ها در تونکین کشته شد.
گارنیر و ریویر در دورهٔ استعمارگری فرانسه ملقب به عنوان شهدای برجستهٔ فرانسوی فتح تونکین شدند. در سال ۱۸۸۴، طی دو نبرد چین و فرانسه، دو ناو کوچک توپ‌دار ناوگان تونکین به نام آن دو مزین شدند.
در محاصرهٔ تویین کوانگ (نوامبر ۱۸۸۴ – مارس ۱۸۸۵) پرچم سیاه‌های لیو یونگ‌فو که ارتش محاصره شدهٔ چین را تشکیل می‌دانند با فریاد زدن نام دو تن از مشهورترین قربانیان فرانسوی به پادگان فرانسه طعنه می‌زدند: گارنیر! ریویر! گارنیر! ریویر!
در سال ۱۹۱۱، شهر بنی حواء در الجزایر فرانسوی به «فرانسیس گارنیر» تغییر نام یافت و تا استقلال الجزایر در سال ۱۹۶۲ به همین نام باقی ماند.
در سال ۱۹۴۳، هندوچین فرانسوی برای یادبود گارنیر یک تمبر را با نام او صادر کردند.
کتابشناسی

Baker, Daniel ed. Explorers and Discoverers of the World. Detroit: Gale Research, 1993
Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Garnier, Marie Joseph François" . Encyclopædia Britannica (به انگلیسی). Vol. 11 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 472.
Lonlay, D. de, Le siège de Tuyen-Quan (Paris, 1886)
Milton Osborne, River Road to China: The Search for the Source of the Mekong, 1866-73 (Atlantic Monthly Press, 1999) ISBN 0-87113-752-6
Milton Osborne, "Francis Garnier (1839–1873), Explorer of the Mekong River", Explorers of South-east Asia, Six Lives, ed. Victor T. King, (Kuala Lumpur: OUP, 1995)
Milton Osborne, River Road to China: The Mekong River Expedition, 1866–1873 (London and New York, 1975)
The narrative of the principal expedition appeared in 1873, as Voyage d'exploration en Indo-Chine effectué pendant les années 1866, 1867 et 1868, publié sous la direction de M. Francis Garnier, avec le concours de M. Delaporte et de MM. Joubert et Thorel (2 vols.) Only 800 copies were printed, and the original work is now rare.
Transl. Walter E. J. Tips:
Travels in Cambodia and Part of Laos: the Mekong Exploration Commission report (1866–1868), volume 1 (White Lotus Press, 1996)
A pictorial journey on the old Mekong: Cambodia, Laos and Yunnan: the Mekong Exploration Commission report (1866–1868), volume 3 (White Lotus Press, 1998)
An account of the Yang-tsze-Kiang from Garnier's pen is given in the Bulletin de la Soc. de Geog. (1874).
His Chronique royale du Cambodje, was reprinted from the Journal Asiatique in 1872.
Ocean Highways (1874) for a memoir by Colonel Henry Yule
Hugh Clifford, "Further India", in the Story of Exploration series (1904).
John Keay, Mad About The Mekong ISBN 0-00-711115-0
Thomazi, A. , La conquête de l'Indochine (Paris, 1934)
| داده‌های کتابخانه‌ای  | داده‌های کتابخانه‌ای  |
| --- | --- |
عمومی:  ISNI 1  ویاف 1  ورلدکت (از طریق ویاف) 
کتابخانه‌های ملی:  فرانسه (داده‌ها)  آلمان  اسرائیل  ایالات متحده آمریکا  استرالیا  هلند  لهستان 
واژه‌نامه‌های زندگی‌نامه‌ای:  آلمان 
پایگاه‌های دادهٔ علمی:  ساینی (ژاپن) 
سایر:  کاربرد چندوجهی اصطلاحات موضوعی  ریرو (سوئیس) 1  شبکه‌های اجتماعی و محتوای بایگانی شونده  سوداک (فرانسه) 1  تروو (استرالیا) 1 
فرانسیس گارنیر
رومانوفکا (شهرستان چیشمینسکی، باشقیرستان)

Selo
| Romanovka Романовка | Romanovka Романовка |
| --- | --- |
Selo: Selo
Romanovkaموقعیت روی نقشه باشقیرستانRomanovkaموقعیت روی نقشه روسیه: Romanovkaموقعیت روی نقشه باشقیرستانRomanovkaموقعیت روی نقشه روسیه
مختصات: ۵۴°۱۹′ شمالی ۵۵°۲۹′ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۳۱۷°شمالی ۵۵٫۴۸۳°شرقی﻿ / 54.317; 55.483: مختصات: ۵۴°۱۹′ شمالی ۵۵°۲۹′ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۳۱۷°شمالی ۵۵٫۴۸۳°شرقی﻿ / 54.317; 55.483
ناحیه‌های فدرال روسیه: باشقیرستان
شهر: شهرستان چیشمینسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۰۰
رومانوفکا (انگلیسی: Romanovka, Chishminsky District, Republic of Bashkortostan) یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
پارک ملی دونیانا

| پارک ملی دونانا | پارک ملی دونانا |
| --- | --- |
رده‌بندی آی‌یوسی‌ان: II (پارک ملی): رده‌بندی آی‌یوسی‌ان: II (پارک ملی)
باتلاق‌های دونانا در استان اوئلوا: باتلاق‌های دونانا در استان اوئلوا
موقعیت منطقه به همراه اسپانیا: موقعیت منطقه به همراه اسپانیا
fa (in English: Expected satiety): fa
مکان: اوئلوا، اسپانیا، اندلس - سویا
مختصات: ۳۷°۰۰′ شمالی ۶°۳۰′ غربی﻿ / ﻿۳۷٫۰۰۰°شمالی ۶٫۵۰۰°غربی﻿ / 37.000; -6.500
مساحت: ۵۴۳ کیلومتر مربع (۲۱۰ مایل مربع)
تاسیس‌شده: ۱۹۶۹
بازدیدکنندگان: ۳۹۲٬۹۵۸ (در ۲۰۰۷)
هیئت حاکمه: دولت خودمختار اندلس
 سایت میراث جهانی یونسکو:  سایت میراث جهانی یونسکو
گونه: طبیعی
معیار: vii, ix, x
تاریخ ثبت: ۱۹۹۴ (۱۸م کمیته میراث جهانی یونسکو)
شماره ثبت: 685
State Party: اسپانیا
Region: فهرست میراث جهانی یونسکو در اروپا
Extensions: ۲۰۰۵
 :  
 تالاب رامسر:  تالاب رامسر
تاریخ ثبت: ۴ مه  ۱۹۸۲
 :  
 :  
پارک ملی دونانا (انگلیسی: Doñana National Park) یک ذخیره‌گاه طبیعی در اندلس و جنوب اسپانیا است که در استان اوئلوا سویا واقع است. این بخش شامل ۵۴۳ کیلومتر مربع (۲۰۹٫۶۵ مایل مربع) که ۱۳۵ کیلومتر مربع (۵۲٫۱۲ مایل مربع) منطقه حفاظت شده می‌باشد. این پارک دارای محدوده‌های متنوعی شامل باتلاق، رودخانه‌های کم‌عمق، تپه‌های شنی و دلتای رودخانه گوادالکیبیر می‌باشد که به اقیانوس اطلس می‌ریزد. محدوده‌ای از باتلاق‌های این ذخیره‌گاه در تاریخ ۱۹۶۹ و با عنوان ذخیره‌گاه طبیعی توسط صندوق جهانی طبیعت به همراه دولت اسپانیا به جهت نگهداری و محافظت خریداری گردید.
بایگازینو

Village
| Baygazino Байгазино | Baygazino Байгазино |
| --- | --- |
Village: Village
Baygazinoموقعیت روی نقشه باشقیرستانBaygazinoموقعیت روی نقشه روسیه: Baygazinoموقعیت روی نقشه باشقیرستانBaygazinoموقعیت روی نقشه روسیه
مختصات: ۵۳°۰۹′ شمالی ۵۷°۴۳′ شرقی﻿ / ﻿۵۳٫۱۵۰°شمالی ۵۷٫۷۱۷°شرقی﻿ / 53.150; 57.717: مختصات: ۵۳°۰۹′ شمالی ۵۷°۴۳′ شرقی﻿ / ﻿۵۳٫۱۵۰°شمالی ۵۷٫۷۱۷°شرقی﻿ / 53.150; 57.717
ناحیه‌های فدرال روسیه: باشقیرستان
شهر: شهرستان بورزیانسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۰۰
بایگازینو (انگلیسی: Baygazino) یک شهرک در شهرستان بورزیانسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
ویلهلم براسه

| ویلهم براسه | ویلهم براسه |
| --- | --- |
پرونده:Wilhelm Brasse 2005.jpgبراسه در سال ۲۰۰۵(Portrecista): پرونده:Wilhelm Brasse 2005.jpgبراسه در سال ۲۰۰۵(Portrecista)
زادهٔ: ۳ دسامبر ۱۹۱۷ ژویتس, اتریش-مجارستان
درگذشت: ۲۳ اکتبر ۲۰۱۲ (۹۴ سال) ژویتس، لهستان
ملیت: لهستانی
پیشه: عکاس (۱۹۴۵–۱۹۴۰)
شناخته‌شده برای: عکاسی از هم‌بندی‌های زندانی خود در اردوگاه آشویتس
ویلهلم براسه (۳ دسامبر ۱۹۱۷- ۲۳ اکتبر ۲۰۱۲) عکاس حرفه‌ای لهستانی و زندانی در اردوگاه آشویتس در طول جنگ‌ جهانی دوم بود.
براسه نژاد اتریشی-لهستانی داشت. او عکاسی را در استودیو عمه‌اش در کاتوویتسه آموخت. پس از تهاجم آلمان به لهستان در سال ۱۹۳۹ و اشغال شهر ژویتس، که محل زندگی براسه بود، او توسط افسران اس‌اس  بازجویی شد. براسه از اعلام وفاداری به هیتلر سر باز زد و سوگند یاد نکرد؛ به همین دلیل به مدت سه ماه زندانی شد. براسه پس از آزادی، سعی کرد که به مجارستان بگریزد و عضو ارتش لهستان در فرانسه شود؛ با اینحال او در مرز لهستان-اتریش دستگیر، و به اردوگاه آشویتس منتقل شد.
براسه در بخشی از اردوگاه به کار گرفته شد که مسئول عکاسی از زندانیان و دیگر وقایع اردوگاه مانند بخش آزمایش‌های انسانی بود. طبق تخمین براسه، در طی سالهای ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۵، او حدود چهل تا پنجاه هزار عکس از زندانیان گرفت. سپس براسه به اردوگاه دیگری منتقل،‌ و در مه ۱۹۴۵ توسط قوای امریکایی آزاد شد.
بعضی از عکس‌های براسه در موزه یا بنا‌های یادبود هولوکاست نگهداری می‌شود؛ مانند ید وشم. با اینحال بیشتر عکاس‌های او از بین رفته هست.
زندگینامه

ویلهم براسه در ۳ دسامبر ۱۹۱۷ متولد شد. اجداد او از نسل اتریشی‌های ساکن ژویتس، و مادرش لهستانی بود. پدر براسه از سربازان لهستان در طی جنگ شوروی و لهستان بود.
پس از تهاجم آلمان به لهستان در سال ۱۹۳۹، حزب نازی، براسه را تحت فشار قرار داد تا به جناح آنها ملحق شود. با اینحال براسه از این‌ کار سر باز زد و به همین دلیل مکررا توسط گشتاپو بازجویی می‌شد. براسه کوشید تا ازطریق مجارستان، به فرانسه متواری شود؛ با اینحال در مرز لهستان- مجارستان دستگیر، و به مدت چهار ماه زندانی شد؛ ولی باز هم از اعلام وفاداری به هیلتر سر باز زد. بنابراین در ۳۱ اوت ۱۹۴۰ به اردوگاه آشویتس منتقل شد که اخیرا دایر شده بود.
براسه به دلیل «تسلط به زبان آلمانی» و «مهارت عکاسی»، توسط رودلف هوس، فرمانده اردوگاه، به کار در آنجا مقرر شد و مسئول ثبت اطلاعات زندانیان در «واحد احراز هویت و عکاسی»(Erkennungsdienst) بود.
پس از یک سال و نیم، براسه با یوزف منگله دیدار کرد. منگله عکس‌های براسه را پسندید و او را مسئول عکسبرداری از زندانیان تحت آزمایش‌های انسانی کرد.
پس از ورود قوای شوروی به لهستان، براسهبه همراه هزاران نفر از زندانیان آشویتس، به اردوگاه ایبنزی منتقل شد که زیرمجموعه اردوگاه کار اجباری ماوتهاوزن بود. (آخرین منطقه‌ای که تحت کنترل رژٰیم نازی بود). براسه تا هنگام آزادی توسط قوای آمریکایی در آنجا زندانی بود.
براسه پس از آزادی و بازگشت به خانه‌اش در  ژویتس، دیگر نتوانست در حرفه عکاسی مشغول شود؛ چرا که مدام به یاد عکاسی در آشویتس و قربانیان آنجا می‌افتاد. او عکاسی را  کنار گذاشت و به کسب‌وکار سوسیس سازی خود را دایر کرد و در آن موفق شد. او در سن ۹۴ سالگی در ژویتس درگذشت.
تان قوانگ

Commune and village در 23x15px|border |alt=|link= ویتنام
| Tân Quang | Tân Quang |
| --- | --- |
Commune and village: Commune and village
Province: استان باک گیانگ
District: Lục Ngạn
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۷ (یوتی‌سی ۷:۰۰+)
تان قوانگ (به لاتین: Tân Quang) یک منطقهٔ مسکونی در ویتنام است که در استان باک گیانگ واقع شده‌است.
مالی قپچاق

Village
| Maly Kipchak Малый Кипчак | Maly Kipchak Малый Кипчак |
| --- | --- |
Village: Village
Maly Kipchakموقعیت روی نقشه باشقیرستانMaly Kipchakموقعیت روی نقشه روسیه: Maly Kipchakموقعیت روی نقشه باشقیرستانMaly Kipchakموقعیت روی نقشه روسیه
مختصات: ۵۳°۱۷′ شمالی ۵۷°۴۷′ شرقی﻿ / ﻿۵۳٫۲۸۳°شمالی ۵۷٫۷۸۳°شرقی﻿ / 53.283; 57.783: مختصات: ۵۳°۱۷′ شمالی ۵۷°۴۷′ شرقی﻿ / ﻿۵۳٫۲۸۳°شمالی ۵۷٫۷۸۳°شرقی﻿ / 53.283; 57.783
ناحیه‌های فدرال روسیه: باشقیرستان
شهر: شهرستان بورزیانسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۰۰
مالی قپچاق (انگلیسی: Maly Kipchak) یک شهرک در شهرستان بورزیانسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
فرهنگ شولاوری-شومو

فرهنگ شولاوری–شومو (انگلیسی: Shulaveri–Shomu Culture) که به نام شولاوری-شوموتپه-آراتاشن (انگلیسی: Shulaveri-Shomutepe-Aratashen)، نیز شناخته می‌شود، یک فرهنگ باستان‌شناسی است که در قلمرو گرجستان، جمهوری آذربایجان و ارمنستان امروزی و همچنین بخش‌هایی از شمال ایران در دوران نوسنگی پسین/مس‌سنگی وجود داشته است، که از اواخر هزاره هفتم پیش از میلاد تا اوایل هزاره پنجم پیش از میلاد ادامه داشت. فرهنگ کورا-ارس بعدا جانشین این فرهنگ می‌شود.
اعتصاب غذا

اعتصاب غذا روشی برای بیان خواسته و مقاومت بدون خشونت است که اعتصاب‌کننده برای به دست آوردن خواستهٔ خود یا رسیدگی به حقی که پایمال شده، به‌طور داوطلبانه از خوردن و گاه آشامیدن پرهیز می‌کند.
اعتصاب غذا ممکن است همراه با تحصن و بست نشینی در مکانی خاص انجام شود یا توسط زندانیان در زندان انجام گیرد. در مواردی هم اعتصاب به صورت محدود با مدت زمان مشخص مانند اعتصاب غذای سه روزه ۱۴۰۰ انجام می‌شود.
برای مقابله با اعتصاب غذا در زندان، در مواردی خاص مسئولان زندان با توسل به زور به زندانیان غذا می‌خورانند.
تأثیر اجتماعی

به عقیدهٔ برخی کارشناسان، با وجود نقش مثبت اینترنت و شبکه‌های اجتماعی در جلب حمایت اجتماعی، گاه این خطر نیز وجود دارد که «عادی» شدن موضوع اعتصاب غذا در فضای مجازی، آن را در سطح افکار عمومی به امر پیش پا افتاده‌ای تنزل بدهد. به گفتهٔ این کارشناسان، اگر اعتصاب‌های غذا تکرار شود ولی صاحبان قدرت تحت فشار قرار نگیرند و ناچار به عقب‌نشینی نشوند، تأثیر این شکل مدنی اعتراض کم خواهد شد.
طرفداران اعتصاب غذا معتقدند فردی که دست به اعتصاب غذا زده با گرسنگی دادن به خود، «مرگ» و «رنج» را که امری بسیار شخصی است، همگانی می‌کند و رنج او منبع انرژی برای حمایت‌کنندگان و ناظران می‌شود. به گفتهٔ آنها، فرد اعتصاب‌کننده که اغلب صدایش به جایی نمی‌رسد، با بر سر دست گرفتن جان خود، قادر می‌شود پیامی را برساند و بر صاحبان قدرت، اثر بگذارد.
انواع

در فرهنگ اصطلاحات زندانیان ایران، اعتصاب غذا دو نوع است:
انواع > اعتصاب غذای تَر

در اعتصاب غذای تر، اعتصاب‌کننده فقط آب و مایعات می‌نوشد، ولی از خوردن هرگونه غذا پرهیز می‌کند.
انواع > اعتصاب غذای خشک

در اعتصاب خشک احتمال اینکه فرد بیش از هفت تا ده روز زنده بماند کم است
در اعتصاب غذای خشک، فرد اعتصاب‌کننده از خوردن هرگونه غذا و نوشیدن هرنوع مایعات پرهیز می‌کند. این نوع اعتصاب، از نظر پزشکی بسیار خطرناک بوده و می‌تواند منجر به از کار افتادن کلیه یا حتی ایست قلبی شود.