stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آمبروزیا (سالاد میوه)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
 سالاد آمبروزیا که یک غذای ساده و مختصر است با موادی مانند: برش‌های پرتقال ماندارین کنسرو شده، گیلاس ماراسچینو و یک حلقه آناناس کنسرو شده تهیه می‌شود.:  سالاد آمبروزیا که یک غذای ساده و مختصر است با موادی مانند: برش‌های پرتقال ماندارین کنسرو شده، گیلاس ماراسچینو و یک حلقه آناناس کنسرو شده تهیه می‌شود.
نام‌های جایگزین: سالاد ۵ فنجان
محل مبدأ: ایالات متحده
منطقه یا ایالت: جنوب ایالات متحده
محتویات اصلی: آناناس، پرتقال ماندارین، پفنبات و نارگیل
  کتاب آشپزی: آمبروسیا :   کتاب آشپزی: آمبروسیا 
فیلم تهیه سالاد آمبروزیا
آمبروزیا نوعی سالاد میوه آمریکایی است که منشأ آن جنوب ایالات متحده است. اکثر دستور العمل‌های آمبروزیا حاوی آناناس کنسرو شده (اغلب شیرین شده) یا تازه، تکه‌های پرتقال ماندارین کنسرو شده یا قسمت‌های پرتقال تازه، پفنبات مینیاتوری، و نارگیل است. در میان مواد اولیه آن می‌توان میوه‌ها و آجیل‌های مختلف دیگری نیز قرار داد مانند: گیلاس ماراسچینو، موز، توت‌فرنگی، انگور پوست کنده، یا پیکن (گردو) خرد شده. آمبروزیا می‌تواند شامل سس مایونز یا مواد لبنی نیز باشد مانند: خامه زده شده، خامه ترش، پنیر خامه ای، پودینگ، ماست، یا پنیر کوتاژ.
مخلوط این مواد باید برای چند ساعت یا یک شب قبل از مصرف در یخچال نگهداری شود تا طعم‌ها با هم مخلوط شوند.
در نیوزیلند، آمبروزیا به نوعی غذای مشابه گفته می‌شود که با خامه زده شده، ماست، انواع توت‌های تازه، کنسرو شده یا یخ زده، و چیپس‌های شکلات درست می‌شود.
نام این غذا به آمبروزیا اشاره دارد.
آلیتا: فرشته جنگ

| آلیتا: فرشته جنگ | آلیتا: فرشته جنگ |
| --- | --- |
کارگردان: رابرت رودریگز
تهیه‌کننده: جیمز کامرون جان لاندو
فیلمنامه‌نویس: جیمز کامرون لایتا کالوگیریدیس
بر پایه: آلیتا فرشته جنگ اثر یوکیتو کیشیرو
بازیگران: رزا سلزار کریستف والتس جنیفر کانلی ماهرشالا علی اد اسکرین میشل رودریگز جکی ارل هیلی
موسیقی: تام هولکنبورگ
فیلم‌بردار: بیل پوپ
تدوین‌گر: استیون ای. ریوکین
شرکت تولید: فاکس قرن بیستم لایتستورم اینترتینمنت تی‌اس‌جی انترتینمنت
توزیع‌کننده: فاکس قرن بیستم
تاریخ‌های انتشار:  ۳۱ ژانویه ۲۰۱۹ (۲۰۱۹-0۱-۳۱) (میدان لستر)    ۱۴ فوریه ۲۰۱۹ (۲۰۱۹-0۲-۱۴) (ایالات متحده)  
مدت زمان: ۱۲۲ دقیقه
کشور: ایالات متحده
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۱۷۰ میلیون دلار
فروش گیشه: ۴۰۴٫۹ میلیون دلار
آلیتا: فرشته جنگ (انگلیسی: Alita: Battle Angel) یک فیلم سایبرپانک علمی–تخیلی به کارگردانی رابرت رودریگز است که در سال ۲۰۱۹ منتشر شد. فیلم‌نامه آن توسط جیمز کامرون و لایتا کالوگیریدیس به رشته تحریر درآمده است و اقتباسی از مانگای علمی–تخیلی آلیتا فرشته جنگ، اثر یوکیتو کیشیرو نویسنده ژاپنی است. از بازیگران آن می‌توان به رزا سلزار در نقش اصلی، در کنار کریستف والتس، جنیفر کانلی، ماهرشالا علی، اد اسکرین، کین جانسون، و جکی ارل هیلی اشاره کرد.
نخستین نمایش آلیتا: فرشته جنگ در تاریخ ۳۱ ژانویه ۲۰۱۹، در اودئون میدان لستر بود، و سپس توسط فاکس قرن بیستم در ۱۴ فوریه ۲۰۱۹، در ایالات متحده به صورت ریل دی سه‌بعدی و آی‌مکس سه‌بعدی اکران شد. آلیتا ۴۰۴ میلیون دلار در سراسر جهان فروش کرد در حالی که ۱۷۰ میلیون دلار بودجه ساخت آن بوده‌است، و تبدیل به نهمین فیلم پرفروش سال ۲۰۱۹، و موفق‌ترین فیلم رودریگز از لحاظ سودآوری تا به امروز شد. فیلم با واکنش‌های متفاوتی از سوی منتقدان همراه بود، که نقش‌آفرینی سلزار، صحنه‌های اکشن، و جلوه‌های ویژه فیلم توسط منتقدان مورد ستایش قرار گرفت، اما فیلم‌نامه نابسامان آن را مورد انتقاد قرار دادند.
داستان

در سال ۲۵۶۳، سیصد سال پس از اینکه سیاره زمین در جنگی تحت عنوان «سقوط» یا «جنگ بزرگ»، که با مریخ داشت ویران شد، دکتر دایسون ایدو باقی مانده یک سایبورگ مؤنث مثله شده، اما دارای مغز سالم انسان را در گورستان ماشین آلات پیدا می‌کند. ایدو بدن جدیدی را به مغز پیوند می‌زند و نام او را به یاد بود دختر مرحومش «آلیتا» می‌گذارد. آلیتا بدون هیچ خاطره‌ای از گذشته‌اش بیدار می‌شود و پس از گذشت چند روز با دکتر شرین، همسر سابق ایدو ملاقات می‌کند و همچنین با هیوگو آشنا می‌شود، پسری که آرزوی رفتن به شهر آسمانی «زالم» را دارد. هیوگو موتوربال را به آلیتا معرفی می‌کند، یک مسابقه ورزشی سلطنتی که توسط گلادیاتورهای سایبورگ بازی می‌شود.
در یکی از شب‌ها، آلیتا به تعقیب ایدو می‌پردازد؛ آن‌ها توسط چندین آدم‌کش زنجیره‌ای سایبورگ به رهبری گرویشکا محاصره می‌شوند. در طی نبرد ایدو زخمی می‌شود و آلیتا به طور غریزی با استفاده از سبک «پنزر کانست» (یک اصطلاح آلمانی به معنای هنر زره یا جوشن) با آن‌ها به مبارزه می‌پردازد، دو تن از سایبورگ‌ها را می‌کشد و گرویشکا را نیز زخمی کرده و او به زیرزمین عقب‌نشینی می‌کند. سپس ایدو از راز خود که یک شکارچی جایزه‌بگیر است پرده بر می‌دارد. گرویشکا برای کمک نزد دکتر شرین می‌رود، که برای وکتور کار می‌کند. آلیتا معتقد است که مبارزه به او در اختلال یادزدودگی و کشف دوباره گذشته‌اش کمک خواهد کرد، اما ایدو با او مخالف کرده و آلیتا را برای تبدیل شدن به شکارچی مبارز دلسرد می‌کند. آلیتا با کمک هیوگو یک بدن سایبورگ دارای فناوری فوق پیشرفته را در یک سفینه فضایی خارج از شهر پیدا می‌کند. آلیتا تشخیص می‌دهد که آن بدن برزرکر ــ متعلق به نیروهای ضربت مرگبار از دشمن جمهوری متحد مریخ است، اما ایدو با نصب آن بر روی آلیتا مخالف می‌کند.
بازیگران

رزا سلزار در نقش آلیتا / ۹۹، یک سایبورگ و قهرمان اصلی داستان که از اختلال یادزدودگی رنج می‌برد
کریستف والتس در نقش دکتر دایسون ایدو، یک دانشمند و سرپرست آلیتا، و همچنین یک شکارچی جایزه‌بگیر پاره وقت
ماهرشالا علی در نقش وکتور، برگزارکننده مسابقات مبارزه‌ای موتوربال و دارای روابط قوی جنایی
جنیفر کانلی در نقش دکتر شرین، همسر سابق ایدو و مهندس برجسته سایبورگ که برای وکتور کار می‌کند
کین جانسون در نقش هیوگو، معشوقهٔ آلیتا و همچنین کسی که به او بازی در سبک گلادیاتور به نام موتوربال را آموزش می‌دهد
اد اسکرین در نقش زاپان، یک سایبورگ شکارچی جایزه‌بگیر و سرکش که قصد انتقام از آلیتا را دارد
جکی ارل هیلی در نقش گرویشکا، یک سایبورگ مجرم و عظیم‌الجثه که به عنوان آدمکش شخصی برای نووا کار می‌کند
خورخه لندبور جی‌آر. در نقش تانجی، دوست هیوگو
لانا کاندر در نقش کویومی، یک دختر نوجوان یتیم و دوست هیوگو و تانجی
ایدارا ویکتور در نقش پرستار گرهاد، دستیار ایدو
جفری‌دیوید فاهی در نقش مک‌تیگ، شکارچی سلحشور که دسته‌ای از سگ‌های سایبورگ را رهبری می‌کند
ایزا گونزالس در نقش نیسیانا، سایبورگ مجرم و تحت تعقیب و زیر دست گرویشکا
درک میرس در نقش رومو، سایبورگ مجرم و تحت تعقیب
مارکو زارور در نقش اجاکاتی، بازیکن موتوربال
میشل رودریگز در نقش گلدا، فرمانده و جنگجوی سایبورگ در مریخ
اپه (نوردراین-وستفالن)

| اپه (نوردراین-وستفالن) name_local=  | اپه (نوردراین-وستفالن) name_local=  |
| --- | --- |
Ortsteil  of گروناو، نوردراین-وستفالن: Ortsteil  of گروناو، نوردراین-وستفالن
  نشان:   نشان
کشور: آلمان
ایالت: نوردراین-وستفالن
منطقه اداری: مونستر
ناحیه: بورکن
شهر: گروناو، نوردراین-وستفالن
حکومت: حکومت
 • شهردار: Karl-Heinz Holtwisch (اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان)
مساحت: مساحت
 • کل: ۴۷٫۷۷ کیلومتر مربع (۱۸٫۴۴ مایل مربع)
ارتفاع: ۳۷–۱۱۸ متر (خطای عبارت: عملگر < دور از انتظار فوت)
جمعیت (۰۱٫۰۱٫۲۰۰۷): جمعیت (۰۱٫۰۱٫۲۰۰۷)
 • کل: ۱۵۳۰۰
 • تراکم: ۳۲۰/کیلومتر مربع (۸۳۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: ۴۸۵۹۹
کدهای شماره‌گیری: ۰۲۵۶۵
پلاک خودرو: BOR
وبگاه: epe.de
اپه (به آلمانی: Epe) یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در گروناو، نوردراین-وستفالن واقع شده‌است. اپه ۱۵٬۳۰۰ نفر جمعیت دارد.
اس‌ام یوبی-۱۰۸

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پیشینه: پیشینه
مالک: 
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
وزن::  ۵۱۹ تن (۵۱۱ تن بزرگ؛ ۵۷۲ تن کوچک)
درازا::  ۵۵٫۳ متر (۱۸۱ فوت)
سرعت::  ۱۳٫۳ گره (۲۴٫۶ کیلومتر بر ساعت؛ ۱۵٫۳ مایل بر ساعت)
اس‌ام یوبی-۱۰۸ (به انگلیسی: SM UB-108) یک زیردریایی بود که طول آن ۵۵٫۳ متر (۱۸۱ فوت) بود. این زیردریایی در سال ۱۹۱۷ ساخته شد.
ترکلیانو

| ترکلیانو Трекляно | ترکلیانو Трекляно |
| --- | --- |
A café in the village centre: A café in the village centre
ترکلیانوLocation of Treklyano: ترکلیانوLocation of Treklyano
مختصات: ۴۲°۳۳′ شمالی ۲۲°۳۵′ شرقی﻿ / ﻿۴۲٫۵۵۰°شمالی ۲۲٫۵۸۳°شرقی﻿ / 42.550; 22.583: مختصات: ۴۲°۳۳′ شمالی ۲۲°۳۵′ شرقی﻿ / ﻿۴۲٫۵۵۰°شمالی ۲۲٫۵۸۳°شرقی﻿ / 42.550; 22.583
کشور:  بلغارستان
استان (Oblast): Kyustendil
حکومت: حکومت
 • شهردار: Kamen Arsov
ارتفاع: ۷۹۱ متر (۲۵۹۵ فوت)
جمعیت (2008): جمعیت (2008)
 • کل: ۳۲۱
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (EET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (EEST)
کد پستی: 2557
کد منطقه: 07927
ترکلیانو (به بلغاری: Treklyano) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان ترکلیانو واقع شده‌است.
 ترکلیانو  ۳۲۱ نفر جمعیت دارد و ۷۹۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آلفرد گیلبرت

| آلفرد گیلبرت | آلفرد گیلبرت |
| --- | --- |
تک‌چهره‌ای از گیلبرت اثر فردریک هولیر (۱۸۸۷): تک‌چهره‌ای از گیلبرت اثر فردریک هولیر (۱۸۸۷)
زادهٔ: ۱۲ اوت ۱۸۵۴ لندن، انگلستان
درگذشت: ۴ نوامبر ۱۹۳۴ (۸۰ سال) لندن، انگلستان
ملیت: انگلیسی
تحصیلات: مدرسه هنر توماس جی. هیثرلی مدرسه‌های آکادمی سلطنتی مدرسه هنرهای زیبا
پیشه: مجسمه‌ساز
سال‌های فعالیت: ۱۹۳۲–۱۸۷۸
دوران: ویکتوریایی
آثار برجسته: آب‌نمای یادبود شافتسبوری، مقبرهٔ شاهزاده آلبرت ویکتور، یادبود ملکه الکساندرا
همسر(ها): آلیس جین گیلبرت   استفانی کواگبر
فرزندان: ۵، شامل کاپرینا فاهی
سر آلفرد گیلبرت (انگلیسی: Sir Alfred Gilbert؛ ۱۲ اوت ۱۸۵۴ – ۴ نوامبر ۱۹۳۴) مجسمه‌ساز انگلیسی بود. او در لندن متولد شد و مجسمه‌سازی را زیرنظر ژوزف ادگار بوم، متیو نوبل، ادوارد لانتری و پیر-ژول کاولیر آموخت. اولین اثر مهمِ او بوسهٔ پیروزی نام داشت و به دنبالش سه‌گانهٔ تسلیح پرسئوس، ایکاروس و کمدی و تراژدی. خلاق‌ترین سال‌های حرفه‌ای او از دههٔ ۱۸۸۰ تا اواخر دههٔ ۱۸۹۰ بود؛ همان سال‌هایی که آثارِ مشهورِ یادبود جوبیلی طلایی ملکه ویکتوریا و آب‌نمای یادوارهٔ شافتسبوری را خلق کرد.
گیلبرت علاوه بر مجسمه‌سازی، تکنیک‌های دیگری همچون زرگری و کوبش‌کاری را نیز مورد بررسی قرار داد. او نقاشی‌هایی با آبرنگ می‌کشید و تصویرگری کتاب انجام می‌داد. او در سال ۱۸۹۲ به عضویت آکادمی سلطنتی هنر درآمد. با این حال، زندگی شخصی او شروع به از هم گسیختگی کرد زیرا مأموریت‌های زیادی برعهده گرفت و بدهکار شد. در همان زمان بود که سلامت روانی همسرش نیز رو به وخامت گذاشت. گیلبرت در سال ۱۸۹۲ کمیسیونی سلطنتی برای مقبرهٔ شاهزاده آلبرت ویکتور دریافت کرد اما نتوانست آن را به پایان برساند و شکایت‌های سایر مشتریان ناراضی آغاز شد. گیلبرت در اواخر دههٔ ۱۹۰۰ مجبور شد خود را ورشکسته اعلام کند و از آکادمی سلطنتی استعفا دهد. او با شرمندگی به بروخه نقل مکان کرد و از همسرش جدا شد. او بعدها دوباره ازدواج کرد و وارد دوره‌ای شد که آثار هنری کمی خلق کرد.
با این حال در دههٔ ۱۹۲۰، حرفهٔ او با کمک روزنامه‌نگاری به نام ایزابل مک‌آلیستر بازسازی شد. او به انگلستان بازگشت و سرانجام مقبرهٔ شاهزاده آلبرت ویکتور را تکمیل کرد و مأموریت‌های جدیدی مانند یادبود ملکه الکساندرا را برعهده گرفت. گیلبرت در سال ۱۹۳۲ به‌عنوان یکی از اعضای آکادمی سلطنتی برگزیده شد و عنوان شوالیه را به او اعطا کردند. او در سال ۱۹۳۴ در سن ۸۰ سالگی درگذشت. گیلبرت الهام‌بخش اصلی جنبش مجسمه‌سازی نوین بود و در قرن بیست و یکم، از او به عنوان یکی از برجسته‌ترین مجسمه‌سازان عصر ویکتوریا یاد می‌شود.
اوایل زندگی

آلفرد گیلبرت ۱۲ اوت ۱۸۵۴ در شمارهٔ ۱۳ خیابان برنرز که در نزدیکی خیابان آکسفورد در مرکز لندن بود متولد شد. او فرزند ارشد شارلوت کول و آلفرد گیلبرت بود که هر دوی آن‌ها موسیقی‌دان بودند. خیابان برنرز در آن زمان منطقه‌ای محبوب بین هنرمندان و موسیقی‌دانان بود. مغازه‌هایی در این خیابان وجود داشت که شیشه‌های رنگی، کنده‌کاری، چاپ و آثار هنری برنزی می‌فروختند؛ فورد مادوکس براون و ادوارد هاجز بیلی استودیوهایی در همان حوالی داشتند و آکادمی لی (که جیمز ماتیوس لی اداره می‌کرد) در همان نزدیکی قرار داشت که بعدها به مدرسهٔ هنر توماس جی. هیثرلی تبدیل شد. گیلبرت برای اولین بار در سال ۱۸۶۳ برای چند ماه در آکادمی ویلیام کمهد که یک مدرسهٔ نیروی دریایی در نزدیکی پورتسموث بود شرکت کرد. او بعدها به مدرسهٔ مرسرز در سیتی لندن و سپس به مدرسهٔ آلدنهم در هرتفوردشر، جایی که پدرش موسیقی تدریس می‌کرد، رفت. گیلبرت بعداً اظهار داشت: «من همیشه از مدرسه متنفر بودم.» او بیشتر از وقت گذرانی با پدربزرگ پدری‌اش لذت می‌برد. پدربزرگ پدری‌اش به او یاد می‌داد که چگونه چوب‌کاری کند. گیلبرت در آلدنهم، شروع به ساختن تک‌چهره‌هایی از همکلاسی‌های خود با خاکی کرد که از گودال‌ها می‌گرفت و مدیر مدرسه، آلفرد لیمن او را تشویق می‌کرد تا جایی که گیلبرت در سال ۱۸۷۲ یک تک‌چهرهٔ تمام قدِ نشسته از او ساخت.
پدر گیلبرت او را مجبور کرد تا جراح شود؛ بنابراین او برای کالج سلطنتی جراحان درخواست داد و در سال ۱۸۷۲ پذیرفته شد. او سپس برای بورسیهٔ تحصیلی به بیمارستان میدلسکس رفت و به‌عنوان جراح مشغول به کار شد و زمانی که رد شد، این موضوع به او اجازه داد تا علاقهٔ واقعی خود به مجسمه‌سازی را دنبال کند. نخست از سال ۱۸۷۲ تا ۱۸۷۳ در مدرسهٔ هنر توماس جی. هیثرلی تحصیل کرد و سپس از ۱۸۷۳ تا ۱۸۷۵ به مدرسه‌های آکادمی سلطنتی رفت. فرانک دیکسی، جانستون فوربز-رابرتسون، جان ماکالان سوان، هامو تورنیکرافت و جان ویلیام واترهاوس از جمله هم‌شاگردانش بودند. او که مشتاق یادگیری بود، در استودیوهای ژوزف بوم، متیو نوبل و ویلیام گیبس راجرز نیز کار کرد. گیلبرت وام‌دار بوم و دستیارش، ادوارد لانتری به عنوان معلم‌های واقعی خود است.
گیلبرت سپس به پاریس سفر کرد تا در مدرسهٔ هنرهای زیبا زیر نظر پیر-ژول کاولیر تحصیل کند. او عاشق دختر عموی خود، آلیس جین گیلبرت شده بود و برای ازدواج با هم فرار کردند. آن‌ها در پاریس، ابتدا در هتل آرتزیان در میدان مادلین و سپس در شمارهٔ ۱۷ خیابان هومبولت زندگی کردند. گیلبرت در آوریل ۱۸۷۸ به انگلستان بازگشت تا در بستر مرگ برادر کوچکترش گوردون باشد که در سن ۲۰ سالگی، تسلیم بیماری سل شد. در اواخر همان سال، گیلبرت با همسر و دو فرزندِ خردسالش به رم نقل مکان کرد. آن‌ها در شمارهٔ ۶۳ ویکولو دمیراکولی زندگی می‌کردند و با مشکلات مالی مواجه بودند زیرا گیلبرت منتظر بود تا به او کمیسیون پرداخت شود و در عین حال مجبور به پرداخت اجاره بها بود. گیلبرت در سال ۱۸۸۱ زمان خود را بین یک فضای استودیویی جدید در شمارهٔ ۱۸ ویا سن باسیلیو در رم و کاپری تقسیم می‌کرد. او در سال ۱۸۸۴ به انگلستان بازگشت.
حرفه > نخستین آثار

اولین اثر مهم گیلبرت، بوسهٔ پیروزی (۱۸۸۱–۱۸۸۷) بود که یک سرباز رومی را در حال مرگ در آغوش پیروزی به تصویر می‌کشید. او با خانواده‌اش به رم نقل مکان کرد تا مجسمه‌ای از سنگ مرمر بسازد که مورد توجه مجسمه‌سازان مشهور رنسانس مانند چلینی، دوناتلو، جیامبولونیا و وروکیو قرار گرفت. گیلبرت ساخت تسلیح پرسئوس (۱۸۸۲) را با بازدید از فلورانس الهام گرفت و این مجسمه را تحت تأثیر داوود دوناتلو و پرسئوس با سر مدوسا چلینی ساخت. این اولین مجسمهٔ گیلبرت بود که از برنز ساخته شد. این اثر مورد تحسین قرار گرفت و فردریک لیتون را به سفارش ایکاروس (۱۸۸۴) سوق داد که در سال ۱۸۸۴ به همراه مطالعهٔ سر (۸۳–۱۸۸۲) در آکادمی سلطنتی به نمایش گذاشته شد. گیلبرت همچنین صندلی طلسم‌شده (حدود ۱۸۸۵) را ساخت تا دوباره آن را نابود کند. بارونس فون فاهنبرگ، گیلبرت را مأمور کرد تا آرامگاهی را در اسپا، بلژیک طراحی کند اما او بدون امضای توافقنامهٔ نهایی درگذشت و باعث شد که او برای غرامت شکایت کند. گیلبرت بعداً به ژوزف هاتون گفت که مجسمه‌های برنزی تسلیح پرسئوس، ایکاروس و کمدی و تراژدی (۹۲–۱۸۹۱) سه‌گانه‌ای را تشکیل می‌دهند که به زندگی خودِ او اشاره می‌کند. تسلیح پرسئوس تأثیر زیادی بر نسل جدیدی از هنرمندان داشت و به الهام‌بخشی خاص برای جنبش مجسمه‌سازی نوین تبدیل شد زیرا روش ریخته‌گری (لاست واکس) برای اجتماع انگلیسی جدید بود و بلندیِ ۲۹ اینچی آن نوآورانه. این مجسمه، بزرگتر از یک مجسمهٔ تزئینی بود که ممکن است اتاق نشیمن را تزئین کند اما کوچکتر از یک مجسمهٔ معمولی بود.
حرفه > دورهٔ خلاقیت

گیلبرت پس از بازگشت به انگلستان، استودیویی را در مجتمعی در نزدیکی جادهٔ فولام گرفت و در آنجا با توماس استیرلینگ لی و ادوارد اونسلو فورد، یک کارخانهٔ ذوب ساخت. کار مهمِ بعدیِ او دوباره از نظر اندازه یک نوآوری بود: بنای یادبود فاست (۸۷–۱۸۸۵)، مجسمهٔ نیم‌تنهٔ برنزی از هنری فاستِ سیاستمدار را در بالای هفت مجسمهٔ کوچک با جزئیاتِ حدوداً پانزده اینچی نشان می‌داد که به‌طور جداگانه نمایانگر فضایل فاست بودند. این یادبود هنگامی که در ۲۹ ژانویهٔ ۱۸۸۷ در کلیسای وست‌مینستر رونمایی شد، مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. در آن زمان به گیلبرت مأموریت داده شد که یادبودی دیگر، این بار برای جوبیلی طلایی ملکه ویکتوریا که قرار بود در سالنی بزرگ در قصر وینچستر برگزار شود تهیه کند. گیلبرت از اواخر دههٔ ۱۸۸۰ تا اواخر دههٔ ۱۸۹۰ در خلاق‌ترین دورهٔ حرفه‌ای خود قرار داشت. او به زرگری و کوبش‌کاری مشغول شد و یک جابشقابی (۱۸۹۰–۱۸۸۷) که افسران ارتش بریتانیا به ملکه ویکتوریا دادند و یک زنجیر برای شهردار پرستون (۱۸۸۸–۱۸۹۲) ساخت. گیلبرت مدال‌هایی مانند تک‌چهرهٔ برنز متیو ریدلی کوربت (۱۸۸۱) و مدال برنزی ضرب‌شده به مناسبت پنجاه سالگیِ اتحادیهٔ هنر لندن (۱۸۸۷) تولید کرد. او همچنین قاشق، فنجان، ظروف و جواهرات خلق کرد. بسیاری از طرح‌های او را می‌توان در مجموعه‌ای در قصر لوپم دید. ماریون اسپیلمن، منتقد هنر معاصر در سال ۱۹۰۱ نوشت: «ذوق و سلیقهٔ او آن قدر خالص است، نبوغش آن قدر درست است که ممکن است بدون خطر، در جایی که مرد دیگری شورش می‌کند و غمگین می‌شود، کاملاً به خیال خود رها شود.»
اثر قابل توجه بعدی گیلبرت آب‌نمای یادوارهٔ شافتسبوری (۱۸۸۶–۱۸۹۳) بود. آنتونی اشلی-کوپر، هفتمین اِرل شافتسبوری، انسان‌دوستی بود که در سال ۱۸۸۵ درگذشت و به‌سرعت تصمیم گرفته شد که زندگی او را با دو بنای یادبود، یکی در کلیسای وست‌مینستر و دیگری در کمبریج سرکس، در ابتدای خیابان شافتسبوری (که همزمان به نام او نامگذاری شد) گرامی بدارند. این بنای یادبود در سال ۱۸۸۶ به بهره‌برداری رسید و به‌طور رسمی در پیکدیلی سرکس شهر لندن در سال ۱۸۹۳ افتتاح شد. گیلبرت کمیسیون را با تضمین اینکه به او مفرغ موردنیاز برای ذوب و استفادهٔ مجدد داده می‌شود پذیرفته بود اما دولت آن را به او نداد. او پیشتر قالب‌ها را تهیه کرده بود بنابراین مجبور شد برای استفاده در عوض مس بخرد که این امر ضربهٔ مالی قابل توجهی را به او وارد کرد. برای آب‌نما باید ۳٬۰۰۰ پوند (معادل حدود ۳۲۹٬۲۰۷ پوند در سال ۲۰۱۹) هزینه می‌شد و در نهایت این رقم به ۷٬۰۰۰ پوند (معادل حدود ۷۶۸٬۱۵۰ پوند در سال ۲۰۱۹) رسید که گیلبرت مجبور شد تفاوت را جبران کند. تنها به این دلیل بود که او تکنیک‌های مختلفی را آزمایش می‌کرد که توانست آلومینیوم قالب‌گیری کند. ماده‌ای جدید در آن زمان که او برای ساختن تندیس آنتروس که در بالای مجسمه قرار داشت استفاده کرد. معمولاً اعتقاد بر این است که تندیس اروس را به تصویر می‌کشد، اما آنتروس در واقع برادر او است، انتقام جوی عشق نافرجام. این آب‌نما اکنون به خوبی مورد توجه قرار می‌گیرد و به عنوان یک گنجینهٔ ملی دیده می‌شود اما در آن زمان بحث‌برانگیز و نظرات در مورد ارزش آن متفاوت بود. رسانه‌های جریان اصلی از طراحی این آب‌نما انتقاد کردند که باعث خیس شدن دختران گل می‌شد و هولیگانیسم به این معنی بود که باید یک سال از آن محافظت شود. هشت فنجان نوشیدنی روی زنجیر برای عابران پیاده جهت رفع تشنگی در نظر گرفته شده بود و گیلبرت اظهار داشت که تنها یک روز پس از باز شدن، دو فنجان از آن باقی مانده بود. او به «تجربهٔ دردناکی که شاهد شکست مطلق قصد و طراحی» خود بود اشاره کرد.
زندگی شخصی

گیلبرت و دخترعمویش، آلیس جین گیلبرت (۱۹۱۶–۱۸۴۷) در ۳ ژانویه ۱۸۷۶، با هدف ازدواج به پاریس فرار کردند و همان روز بود که با هم ازدواج کردند. آن‌ها پنج فرزند داشتند؛ جورج (متولد ۹ مه ۱۸۷۶)، ماری (متولد ۱۸۷۷)، فرانسیس (متولد ۱۸۷۷)، آلفردو (متولد ۱۸۸۰) و شارلوت امیلی (متولد ۱۸۸۱). شارلوت بعدها با نام کاپرینا فاهی به یکی از طرفداران برجستهٔ حق رأی زنان تبدیل شد.
آلیس، همسر گیلبرت بلافاصله پس از افتتاح رسمی آب‌نمای یادبود شافتسبوری در سال ۱۸۹۳، دچار اختلال شد و مدتی را در آسایشگاه روانی گذراند. خانواده دوباره در سال ۱۹۰۱ انگلستان را ترک کردند و در بروخه ساکن شدند. این ازدواج در سال ۱۹۰۴ به هم خورد و آلیس دوباره در بیمارستان بستری شد. او در سال ۱۹۱۶ درگذشت. گیلبرت بار دیگر در سال ۱۹۱۸ با خانه‌دار خود استفانی کواگبر ازدواج کرد. او در آن زمان پیشتر مسئولیت کمک به تربیت هفت فرزند او را از ازدواج قبلی برعهده گرفته بود. آن‌ها در سال ۱۹۲۶ به زندگی مشترک خود پایان دادند؛ کواگبر در بلژیک ماند و گیلبرت دوباره به انگلستان نقل مکان کرد. با این حال، گیلبرت تا زمان مرگش چک‌های ماهیانهٔ او را برای حمایت از خانواده می‌فرستاد. گیلبرت در پایان زندگی خود با جورجینا بکت ترل رابطهٔ عاشقانه داشت.
مرگ و میراث

گیلبرت در ۴ نوامبر ۱۹۳۴ در خانهٔ سالمندان کرامول شهر لندن درگذشت. او مدت‌ها بیمار بود و از خوردن غذا امتناع می‌کرد. پس از مرگ، جسدش سوزانده شد. گیلبرت در زمان مرگ یکی از شناخته‌شده‌ترین چهره‌های جامعهٔ انگلیس به‌شمار می‌رفت و قرار بود فیلمی دربارهٔ او بسازند. سپس برای دهه‌ها مورد بی‌توجهی قرار گرفت، تا اینکه منتقدی به نام ریچارد دورمنت، زندگی‌نامه‌ای از گیلبرت را در سال ۱۹۸۵ منتشر کرد که پس از آن در سال ۱۹۸۶ در آکادمی سلطنتی هنرها مروری به گذشته انجام شد. گیلبرت اکنون به عنوان یکی از برجسته‌ترین مجسمه‌سازان عصر ویکتوریا در نظر گرفته می‌شود.
در سال ۲۰۱۷، سردیس ملکه ویکتوریا اثر گیلبرت به ارزش ۱٫۲ میلیون پوند مشمول ممنوعیت صادرات شد و در ساتبیز به موزه‌ای در نیویورک فروخته شد. در نهایت، موزهٔ فیتزویلیام در کمبریج بودجه‌ای را برای پرداخت ۱٫۰۱ میلیون پوند برای نگهداری مجسمه در بریتانیا جمع‌آوری کرد. این اثر هنری هر سه معیار کمیتهٔ بررسی صادرات آثار هنری را برآورده می‌کرد؛ از اهمیت هنری ملی و ارزش زیبایی‌شناختی برجسته برخوردار بود و برای مطالعهٔ مجسمه‌سازی حیاتی بود. این مبلغ از طریق کمک‌های مالی و کمک مالی ۲۶۷٫۶۰۰ پوندی از صندوق یادبود میراث ملی (ان‌اچ‌ام‌اف) جمع‌آوری شد.
تسلیح پرسئوس الهام بخش جنبش مجسمه‌سازی نوین
آب‌نمای یادبود شافتسبوری در پیکدیلی سرکس. آنتروس یکی از اولین مجسمه‌هایی است که از آلومینیوم ریخته‌گری شد
عکسی که گیلبرت را حدود سال ۱۸۸۹ در استودیوی خودش در جادهٔ فولام نشان می‌دهد.
اچ‌دی ۱۸۵۲۶۹

| اطلاعات رصدی  مبدأ مبدأ (ستاره‌شناسی)      اعتدال مبدأ (ستاره‌شناسی) | اطلاعات رصدی  مبدأ مبدأ (ستاره‌شناسی)      اعتدال مبدأ (ستاره‌شناسی) |
| --- | --- |
صورت فلکی: ماکیان (صورت فلکی)
بُعد: ۱۹h ۳۷m ۱۱.۷۴۰۸s
میل: ‏ ۵۹.۵۰۹″ ۲۹′ ‎+۲۸°
قدر ظاهری (V): +۶.۶۷
قدر مطلق (V): +۶.۶۷
فاصله: ۱۵۳.۳ ± ۳.۳ ly (۴۷ ± ۱ pc)
رده طیفی: G0IV
نام‌گذاری‌های دیگر: نام‌گذاری‌های دیگر
 BD+28°3412, GC 27147, HIP 96507, SAO 87464 :  BD+28°3412, GC 27147, HIP 96507, SAO 87464 
ارجاعات پایگاه‌های داده: ارجاعات پایگاه‌های داده
سیمباد: اطلاعات
اچ‌دی ۱۸۵۲۶۹ یک ستاره است که در صورت فلکی ماکیان قرار دارد.
ویلنیا

| Vilnia | Vilnia |
| --- | --- |
رود ویلنیا در ویلنیوس: رود ویلنیا در ویلنیوس
مکان: مکان
کشور: لیتوانی، بلاروس
ویژگی‌های ظاهری: ویژگی‌های ظاهری
سرآب:  
 • مکان: ۵ کیلومتر (۳٫۱ مایل) جنوب Šumskas
 :  
دهانه: نریس
 • مختصات: ۵۴°۴۱′۲۰″شمالی ۲۵°۱۷′۳۳″شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۶۸۸۹°شمالی ۲۵٫۲۹۲۶°شرقی﻿ / 54.6889; 25.2926
طول: ۷۹٫۶ کیلومتر (۴۹٫۵ مایل)
اندازهٔ حوضه: ۶۲۳٫۵ کیلومتر مربع (۲۴۰٫۷ مایل مربع)
دبی:  
 • میانگین: ۵٫۶۳ متر مکعب بر ثانیه (۱۹۹ فوت مکعب بر ثانیه)
 :  
ویژگی‌های حوضه: ویژگی‌های حوضه
توالی: الگو:RNeris
ویلنیا (لیتوانیایی: Vilnia) رودی است که به نریس می‌ریزد. این رود از کشورهای بلاروس و لیتوانی می‌گذرد و طول آن ۷۹٫۶ کیلومتر (۴۹٫۵ مایل) است.
تل سلیمانی

| تل سلیمانی | تل سلیمانی |
| --- | --- |
روستا: روستا
خطای لوآ در پودمان:Location_map در خط 421: Malformed coordinates value.: خطای لوآ در پودمان:Location_map در خط 421: Malformed coordinates value.
مختصات: : مختصات: 
کشور: ایران
استان: فارس
شهرستان: داراب
بخش: بخش رستاق
دهستان: رستاق
جمعیت: ۰ نفر (سرشماری ۹۵)
تل سلیمانی، روستایی از توابع بخش رستاق شهرستان داراب در استان فارس ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان رستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۸ نفر (۱۰خانوار) بوده‌است.
تو سرنوشت منی

| تو سرنوشت منی | تو سرنوشت منی |
| --- | --- |
نام‌های دیگر: تو زندگی منی
هانگول: 너는 내 운명
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Neoneun Nae Unmyeong
 :  
سازنده: کی‌بی‌اس دراما پروداکشن
نویسنده: مون اون آه
کارگردان: کیم میونگ ووک
بازیگران: ایم یون آه پارک جه جونگ لی جی هون گونگ هیون جو
کشور سازنده: کره جنوبی
زبان اصلی: کره‌ای
شمار قسمت‌ها: ۱۷۸
تولید: تولید
مدت: ۳۰ دقیقه
تولیدکننده: کی‌بی‌اس دراما پروداکشن
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: کی‌بی‌اس۱
انتشار اولیه: ۱ سپتامبر ۲۰۰۶ (۲۰۰۶-09-۰۱) – ۲۵ فوریه ۲۰۰۷ (۲۰۰۷-02-۲۵)
وبگاه: وبگاه
تو سرنوشت منی (کره‌ای: 너는 내 운명) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی در سال ۲۰۰۸ با بازی ایم یون آه، پارک جه جونگ، لی جی هون و گونگ هیون جو است. این مجموعه از ۵ مه ۲۰۰۸ تا ۶ ژانویه ۲۰۰۹، روزهای دوشنبه تا جمعه ساعت ۲۰:۲۵ (کی‌اس‌تی) از کی‌بی‌اس۱ برای ۱۷۸ قسمت پخش شد. ایم یون آه عضو گروه کی-پاپ گرلز جنریشن است و این مجموعه اولین نقش اصلی او به‌شمار می‌آید.
بازیگران

ایم یون آه در نقش جانگ سه بیوک
پارک جه جونگ در نقش کانگ هو سه
لی جی هون در نقش کیم ته پونگ
گونگ هیون جو در نقش کیم سو بین
اس‌ام یوبی-۵۶

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پیشینه: پیشینه
مالک: 
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
وزن::  ۵۱۶ تن (۵۰۸ تن بزرگ؛ ۵۶۹ تن کوچک)
درازا::  ۵۵٫۸۵ متر (۱۸۳٫۲ فوت)
سرعت::  ۱۳٫۴ گره (۲۴٫۸ کیلومتر بر ساعت؛ ۱۵٫۴ مایل بر ساعت)
اس‌ام یوبی-۵۶ (به انگلیسی: SM UB-56) یک زیردریایی است که طول آن ۵۵٫۸۵ متر (۱۸۳٫۲ فوت) می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۱۷ ساخته شد.
راتسکیرشن

| راتسکیرشن   | راتسکیرشن   |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
کشور: آلمان
ایالت: راینلاند-فالتس
ناحیه: Donnersbergkreis
انجمن شهرداری: Rockenhausen
تقسیمات: ۳
حکومت: حکومت
 • شهردار: Oskar Stark
مساحت: مساحت
 • کل: ۵٫۱۲ کیلومتر مربع (۱٫۹۸ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۹۰ متر (۹۵۰ فوت)
جمعیت (۲۰۰۶-۱۲-۳۱): جمعیت (۲۰۰۶-۱۲-۳۱)
 • کل: ۲۲۱
 • تراکم: ۴۳/کیلومتر مربع (۱۱۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: ۶۷۷۴۴
کدهای شماره‌گیری: ۰۶۳۶۴
پلاک خودرو: KIB
وبگاه: rockenhausen.de
راتسکیرشن (به آلمانی: Rathskirchen) یک شهر در آلمان است که در دنرسبرگکرایس واقع شده‌است. راتسکیرشن ۲۲۱ نفر جمعیت دارد.