همجنس‌گراهراسی
تاریخچه

به گفتهٔ دانشنامه بریتانیکا، تمایل همجنسگرایانه، به خصوص در مورد مردان، در بین تمدن‌های باستانی مورد احترام و پذیرفتنی بود ولی در قرون وسطی، عدم تحمل این روابط، در بین پیروان مسیحیت و اسلام فزونی یافت. در اواخر قرن نوزدهم میلادی، برخی از روان‌شناسان در کشورهای غربی، همجنسگرایی را چیزی بیشتر از یک رفتار موقت تلقی کردند و دریافتند که تغییرپذیر نیست. با گسترده‌تر شدن انقلاب صنعتی و افزایش مهاجرت روستاییان به شهرها و درنتیجه افزایش جمعیت شهری، افراد همجنسگرا توانستند در بین خود انسجام و سازماندهی ایجاد کنند؛ هرچند که پیوستن افراد به این گروه‌ها در ابتدا به صورت ناشناس صورت می‌گرفت اما در نهایت منجر به بیشتر دیده شدن و مطالعه علمی پدیده همجنس‌گرایی شد.
از اصطلاح homosexuality (که در فارسی به همجنسگرایی ترجمه می‌شود)، برای نخستین بار در سال ۱۸۶۸ استفاده شد و دو دهه بعد، تحقیقات ریشارد فون کرافت-ابینگ نشان داد که همجنسگرایی میل جنسی ثابتی است. به گفته بریتانیکا، زیگموند فروید در سال ۱۹۰۵، «این تصور نادرست را ترویج کرد» که همجنسگرایی، محصول تربیت کودک است و به والدین نکاتی را گوشزد کرد تا فرزندان خود را دگرجنسگرا بار بیاورند. او حضور پدر و مادر را در تربیت فرزند ضروری دانست و گفت: «فقدان یک پدر قدرتمند در دوران کودکی در خیلی از مواقع احتمال بروز وارونگی عاطفی را تشدید می‌کند.» به تاسی از نظر فروید، از آنجا که پدران در دوران صنعتی می‌بایست ساعات طولانی را در محیط کار سپری کنند، نهادهای اجتماعی تک‌جنسیتی (مانند گروه‌های پیشاهنگی و باشگاه‌های ورزشی) ایجاد شدند تا در غیاب پدران، پسران را با الگوهای رفتاری دگرجنسگرایانه آشنا کنند. فلسفه این نهادهای اجتماعی این بود که با آموزش مردانگی به پسران و زنانگی به دختران، می‌تواند از همجنسگرا شدن آنها جلوگیری کند. انجمن روان‌پزشکی آمریکا، در نخستین ویرایش از راهنمای تشخیصی و آماری اختلال‌های روانی، که در سال ۱۹۵۲ منتشر شد، همجنسگرایی را در طبقه «بیماری‌شناسی» قرار داد و این طبقه‌بندی در ویرایش‌های بعدی این مرجع، تا سال ۱۹۷۳ پابرجا ماند.
در سال ۱۹۷۳، جرج وینبرگ، روان‌شناس آمریکایی، در مقاله‌ای کتاب جامعه و همجنسگرای سالم، عبارت همجنسگراهراسی را به کار برد و اطلاق «مشکل» به همجنسگرایی را به چالش کشید. انتقاد به خصومت با همجنسگرایان، از دهه‌ها قبل از او در اروپا و آمریکا مطرح بود، اما نامی که او بر این پدیده نهاد، به گسترش این باور کمک کرد که همجنسگراهراسی یک مشکل اجتماعی است که ارزش مداخله و تحقیق علمی دارد.
همجنسگراهراسی در غرب، در دهه ۱۹۸۰ با گسترش ایدز به اوج رسید. در آن زمان ابتلا به ایدز، نوعی برچسب همجنسگرا بودن را به همراه داشت و از این رو، افراد جامعه سعی کردند آگاهی خود را نسبت به این که افراد همجنسگرا در کدام نهادهای اجتماعی حضور دارند، افزایش دهند. مردم از این که افراد دیگر را به صورت پیش‌فرض، دگرجنسگرا بینگارند، دست برداشتند. از سوی دیگر، تقویت بنیادگرایی مسیحی در آمریکا، مردان را بر آن داشت که بیش از گذشته، رفتار و کردار خود را با دگرجنسگرایی تطبیق دهند؛ نمودهایی که زنانه تلقی می‌شد در بین مردان کنار گذاشته شد. اما از سوی دیگر، حمایت‌های سیاسی از حقوق همجنسگرایان و لغو قوانین ضد همجنسگرایی نیز صورت می‌گرفت.
در آغاز قرن بیستم، معلوم شد که شانس ابتلا به ایدز، در همجنسگرایان و دگرجنسگرایان یکسان است و در اکثر کشورهای غربی، قوانین ضد همجنسگرایی منسوخ شد. در اروپا و آمریکای شمالی، به مرور با کاهش همجنسگراهراسی در بعضی شاخه‌های مسیحیت، توسعه ارتباطات گی‌ها و لزبین‌ها با دگرجنسگرایان در بستر اینترنت و علنی کردن گرایش جنسی توسط شمار بیشتری از همجنسگرایان، همجنسگراهراسی تا حد زیادی کاهش پیدا کرد و اقلیت‌های اجتماعی از حقوق برابر با دگرجنسگرایان برخوردار شدند.
با این حال، کاهش همجنسگراهراسی فرهنگی و حقوقی در کشورهای مختلف، آهنگ یکسانی نداشته‌است. در حالی که همجنسگرایی در آمریکای شمالی، آمریکای جنوبی، اروپا و استرالیا جرم‌زدایی شده، این چشم‌انداز در آفریقا و بخش‌هایی از آسیا هنوز محقق نشده‌است. در بیشتر مناطق خاورمیانه، قوانینی علیه همجنسگرایان وجود دارد و حتی در برخی از کشورهای تابع قوانین اسلامی محافظه‌کارانه، رفتارهای همجنسگرایانه ممکن است مجازات اعدام داشته باشد.