stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
حسن اقارب‌پرست
درگذشت

او در ۲۵ مهر ماه ۱۳۶۳ به هنگام بازدید از جزایر مجنون، بر اثر اصابت گلوله مستقیم خمپاره کشته شد. به گزارش ایرنا، در اسفند ۱۳۹۹ به جهت قدردانی از او، نشان فداکاری از نشان‌های ارتش، توسط فرمانده کل ارتش به خانواده‌اش داده شد.
یادبودها

نام یکی از بزرگراه های مهم شهراصفهان، به نام حسن اقارب‌پرست نامگذاری شده‌است.همچنین مدرسه‌ای در استان کرمان حد فاصل شهرستان زرند و شهرستان بافق (از استان یزد) به نام حسن اقارب‌پرست نامگذاری شده‌است
حسن اقارب‌پرست در رسانه‌ها

رهبر جمهوری اسلامی ایران در سخنرانی نماز جمعه ۲۲ فروردین ۱۳۸۲ از خدمات حسن اقارب‌پرست در خرمشهر صحبت کرد.
حسن اقارب‌پرست در لباس نظامی نیروی زمینی ارتش با درجه سرهنگ دومی
حسن اقارب‌پرست، معاون فرمانده لشکر ۹۲ زرهی اهواز با درجه سرهنگی
آلفونسوی پنجم، پادشاه آراگون

| آلفونسوی پنجم | آلفونسوی پنجم |
| --- | --- |
پرتره آلفونسوی پنجم: پرتره آلفونسوی پنجم
پادشاه آراگون: پادشاه آراگون
سلطنت: ۲ آوریل ۱۴۱۶ – ۲۷ ژوئن ۱۴۵۸
پیشین: فرناندوی یکم
جانشین: خوآن دوم
پادشاه ناپل: پادشاه ناپل
سلطنت: ۲ ژوئن ۱۴۴۲ – ۲۷ ژوئن ۱۴۵۸
پیشین: رنه
جانشین: فردیناندوی یکم
زاده: ۱۳۹۶ مدینا دل کامپو، پادشاهی کاستیا
درگذشته: ۲۷ ژوئن ۱۴۵۸ (۶۲ سال) قلعه دل اوو، ناپل، پادشاهی ناپولی
آرامگاه: Poblet Monastery
همسر(ان): ماری کاستیل (ا. ۱۴۱۵)
فرزند(ان): فردیناندو یکم، پادشاه ناپولی
خاندان: تراستامارا
پدر: فرناندوی یکم، پادشاه آراگون
مادر: النور آلبوکرکی
آلفونسوی پنجم ملقب به بزرگ (به کاتالان: Alfons el Magnànim) (۱۳۹۶ – ۲۷ ژوئن ۱۴۵۸) پادشاه آراگون و پادشاه سیسیل (به عنوان آلفونسو پنجم) و فرمانروای تاج آراگون از ۱۴۱۶ و پادشاه ناپل (به عنوان آلفونسو اول) از سال ۱۴۴۲ تا زمان مرگش بود. او درگیر مبارزاتی برای رسیدن به تاج و تخت پادشاهی ناپل با لوئی سوم از آنژو، جوانا دوم از ناپل و حامیان آنها بود، اما در نهایت شکست خورد و ناپل را در سال ۱۴۲۴ از دست داد. او در سال ۱۴۴۲ آن را بازپس گرفت و به عنوان پادشاه ناپل تاجگذاری کرد. او روابط خوبی با واسال خود استیپان کوساچا و متحدش اسکندربیگ داشت و در مبارزات آنها در بالکان کمک می‌کرد. او ارتباطات دیپلماتیک با امپراتوری اتیوپی را رهبری کرد و یک شخصیت سیاسی برجسته در اوایل رنسانس و از حامیان ادبیات و همچنین سفارش ساخت چندین ساختمان جدید برای قلعه ماسکیو آنجوینو بود.
شاهزاده هنری، دوک گلاستر

| شاهزاده هنری، دوک گلاستر | شاهزاده هنری، دوک گلاستر |
| --- | --- |
فرماندار کل استرالیا: فرماندار کل استرالیا
سلطنت: ۳۰ ژانویه ۱۹۴۵ – ۱۱ مارس ۱۹۴۷
پیشین: الکساندر گور آرکرایت هور-روثون
نایب السلطنه: جرج ششم
نایب السلطنه: جون کارتین فرانک فورده بن چیفلی
زاده: ۳۱ مارس ۱۹۰۰
درگذشته: ۱۰ ژوئن ۱۹۷۴ (۷۴ سال)
آرامگاه: ۱۴ ژوئن ۱۹۷۴
خاندان: دودمان وینزر خاندان سکس-کوبرگ و گوتا
پدر: جرج پنجم
مادر: ماری تک
پیشینه نظامی: پیشینه نظامی
وفاداری:  بریتانیا
شاخه نظامی:  ارتش بریتانیا
سال‌های خدمت: ۱۹۱۹–۳۷
درجه: فیلد مارشال
جنگ‌ها و عملیات‌ها: جنگ جهانی دوم نبرد فرانسه 
 :  
شاهزاده هنری، دوک گلاستر (انگلیسی: Prince Henry, Duke of Gloucester; ۳۱ مارس ۱۹۰۰ – ۱۰ ژوئن ۱۹۷۴) سیاستمدار، سرباز و آریستوکرات اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان سلطنتی سرافیم، نشان فیل، نشان سنت پاتریک، نشان گل خار، و نشان بند جوراب شده‌است.
ریچارد آمیات هال

| ریچارد آمیات هال | ریچارد آمیات هال |
| --- | --- |
زاده: ۷ مهٔ ۱۹۰۷ کوشام
درگذشته: ۱۷ سپتامبر ۱۹۸۹ (۸۲ سال)
وفاداری: بریتانیا
شاخه نظامی: نیروی زمینی بریتانیا
سال‌های خدمت: ۱۹۲۶–۶۷
درجه: فیلد مارشال
فرماندهی: لشکر ۵ پیاده (بریتانیا)  رئیس ستاد دفاع بریتانیا رئیس ستاد کل بریتانیا
جنگ‌ها و عملیات‌ها: جنگ جهانی دوم رویارویی اندونزی و مالزی
نشان‌ها: نشان بند جوراب نشان حمام
ریچارد آمیات هال (انگلیسی: Richard Hull; ۷ مهٔ ۱۹۰۷ – ۱۷ سپتامبر ۱۹۸۹) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان بند جوراب شده‌است. هال دوره‌ای رئیس ستاد دفاع بریتانیا و رئیس ستاد کل بریتانیا بود.
جیمز باتلر، دومین دوک اورموند

| جیمز باتلر، دومین دوک اورموند نشان بند جوراب | جیمز باتلر، دومین دوک اورموند نشان بند جوراب |
| --- | --- |
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲۹ آوریل ۱۶۶۵ دوبلین
درگذشته: ۱۶ سپتامبر ۱۷۴۵ (۸۰ سال) اوینیون
ملیت: جمهوری ایرلند
جایزه‌ها: نشان بند جوراب
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری:  پادشاهی انگلستان  پادشاهی بریتانیای کبیر  اسپانیا
خدمت/شاخه: ارتش بریتانیا نیروی زمینی بریتانیا ارتش اسپانیا
درجه: ارتشبد
جنگ‌ها/عملیات‌: جنگ ویلیامیت در ایرلند جنگ نه‌ساله جنگ جانشینی اسپانیا
جیمز باتلر، دومین دوک اورموند (انگلیسی: James Butler, 2nd Duke of Ormonde; ۲۹ آوریل ۱۶۶۵ – ۱۶ سپتامبر ۱۷۴۵) نظامی و سیاست‌مدار اهل جمهوری ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان بند جوراب شده‌است.
اس‌تی‌اس-۱

| 0 | 1 |
| --- | --- |
لحظه پرتاب نخستین شاتل فضایی آمریکا طی مأموریت اس‌تی‌اس-۱ از پایگاه فضایی کندی: لحظه پرتاب نخستین شاتل فضایی آمریکا طی مأموریت اس‌تی‌اس-۱ از پایگاه فضایی کندی
گونه مأموریت: پرواز آزمایشی
اپراتور: ناسا
شناسهٔ کوسپار: 1981-034A
شماره ستکات: ۱۲۳۹۹
مدت مأموریت: ۲ روز، ۶ ساعت، ۲۰ دقیقه، ۵۳ ثانیه
مسافت طی شده: ۱٬۷۲۸٬۰۰۰ کیلومتر (۱٬۰۷۴٬۰۰۰ مایل)
شمار مدارهای کامل کرده: ۳۷
 :  
ویژگی‌های فضاپیما: ویژگی‌های فضاپیما
فضاپیما: شاتل فضایی کلمبیا
 :  
خدمه: خدمه
شمار خدمه: ۲
اعضا: جان یانگ رابرت کریپن
 :  
آغاز مأموریت: آغاز مأموریت
تاریخ راه‌اندازی: 12 April 1981, 12:00:03 (1981-04-12UTC12:00:03Z) UTC
سایت پرتاب: پایگاه فضایی کندی مجتمع پرتاب ۳۹ پایگاه فضایی کندی
 :  
پایان مأموریت: پایان مأموریت
تاریخ فرود: ۲۴ ژانویه ۲۰۲۵&#۱۶۰;(۱۹۸۱-۰۴-۱۴UTC۱۸:۲۰:۵۸Z) UTC
سایت فرود: پایگاه نیروی هوایی ادواردز،  Runway ۲۳
 :  
مشخصات مداری: مشخصات مداری
سامانه مرجع: Geocentric
رژیم مأموریت: مدار نزدیک زمین
حضیض gee: ۲۶۶ کیلومتر (۱۶۵ مایل)
اوج gee: ۲۷۱ کیلومتر (۱۶۸ مایل)
انحراف مداری: ۴۰٫۳
تناوب: ۸۹٫۸۸ دقیقه
مبدأ: ۱۳ آوریل ۱۹۸۱
 :  
  John W. Young و Robert L. Crippen برنامه شاتل‌های فضایی→ اس‌تی‌اس-۲ :   John W. Young و Robert L. Crippen برنامه شاتل‌های فضایی→ اس‌تی‌اس-۲ 
اس‌تی‌اس-۱ اولین مأموریت فضایی شاتلهای ایالات متحده آمریکا بود، که در ۱۲ آوریل ۱۹۸۱ آغاز شد و در ۱۴ آوریل با بازگشت به زمین پایان یافت. در این مأموریت شاتل فضایی کلمیبا ۳۷ بار در طول مدت ۵۴٫۵ ساعت دور زمین چرخید. این اولین مأموریت فضایی آمریکا پس از عملیات مشترک آپولو-سایوز سال ۱۹۷۵ بود. اس‌تی‌اس-۱ اولین پرواز سرنشین‌دار نسل جدید فضاپیماهای آمریکا و در واقع تست گذر از اتمسفر این گونه فضاپیماها بود.
خدمه

| رده | فضانورد | فضانورد |
| --- | --- | --- |
فرمانده: جان یانگ (فضانورد)
خلبان: رابرت کریپن
خدمه > خدمه پشتیبان

| رده | فضانورد | فضانورد |
| --- | --- | --- |
فرمانده: جو انگل
خلبان: ریچراد ترولی
پارامترهای مأموریت

جرم:
هنگام پرتاب مدارگرد: ۲۱۹٬۲۵۶ پوند (۹۹٬۴۵۳ کیلوگرم)
هنگام فرود مدارگرد :۱۹۵٬۴۶۶ پوند (۸۸٬۶۶۲ کیلوگرم)
ظرفیت ترابری دی‌اف‌آی: ۱۰٬۸۲۲ پوند (۴٬۹۰۹ کیلوگرم)
حضیض : ۱۴۹ مایل (۲۴۰ کیلومتر)
اوج : ۱۵۶ مایل (۲۵۱ کیلومتر)
زاویهٔ شیب مدار:ل : ۴۰٫۳ درجه
دوره تناوبی : ۸۹٫۴ دقیقه
نکات برجسته مأموریت

این پرتاب شاتل فضایی در ۱۲ آوریل ۱۹۸۱، دقیقاً بیست سال پس از پا گذاشتن اولین انسان به فضا، زمانی که مدارگرد کلمبیا، با دو سرنشین خود، فضانورد جان‌وی. یانگ به عنوان فرمانده و روبرت. ال. کریپن، خلبان از سکوی آ، مجموعه پرتاب ۳۹َ، در پایگاه فضایی کندی اتفاق افتاد. این پرتاب به علت مشکل زمانبندی در یکی از رایانه‌های شاتل کلمبیا ۲ روز به تأخیر افتاده بود.
نه تنها این اولین پرتاب شاتل فضایی بود، بلکه برای اولین بار بود که راکت‌های سوخت جامد برای ارسال فضانورد به فضا در ایالات متحده استفاده می‌شدند. (توجه داشته باشید که تمامی فضانوردان ماموریت‌های آپولو و مرکوری با نیروی محرک موتور سوخت جامد سکوی پرتاب به فضا فرستاده شدند) این اولین پرواز سرنشین دار آمریکا بود که با وسیله‌ای فضانوردان را به فضا ارسال می‌کرد که بدون سرنشین آزمایش شده بود. مدارگرد اس‌تی‌اس-۱، کلمبیا، همچنین دارای بالاترین رکورد زمان صرف شده برای آماده‌سازی برای پرواز است، ۶۱۰ روز، علت آن هم تعداد زیاد کاشی‌های عایق حرارت مورد استفاده و جایگذاری آن‌ها بود.
اهداف اصلی این پرواز آزمایش امکانات اصلی شاتل بود که شامل آزمایش سیستم شاتل، صعود و نشستن امن بود. ظرفیت ترابری تنها شامل ابزار توسعهٔ پرواز (دی‌اف‌آی) می‌شد، که از تعدادی سنسور و ابزار سنجش تشکیل شده بود که کارایی و فشار وارد بر مدارگرد هنگام پرتاب، اوج‌گیری، پرواز در مدار، بازگشت و فرود را ثبت می‌کرد. همهٔ اهداف این مأموریت با موفقیت به سرانجام رسید و این امر به اثبات رسید، که شاتل‌ها وسایل مطمئنی برای پرواز به فضا هستند.
شاتل در اس‌تی‌اس به ارتفاع مداری ۱۶۶ مایل دریایی (۳۰۷ کیلومتر) رسید. ۳۷ چرخش به دور زمین، ۱٬۰۷۴٬۵۶۷ مایل (۱٬۷۲۹٬۳۴۸ کیلومتر) مسافت پیموده شده، در زمانی به طول ۲ روز، ۶ ساعت، ۲۰ دقیقه و ۵۳ ثانیه انجام شد. فزود فضاپیما در باند ۲۳ پایگاه هوایی ادواردز، کالیفرنیا در ۱۴ آوریل ۱۹۸۱ ساعت ۱۰:۲۱ به وقت محلی انجام گرفت. کلمبیا توسط هواپیمای مخصوص حمل شاتل در ۲۸ آوریل به پایگاه فضایی کندی بازگردانده شد.
ناهنجاریهای مأموریت

اس‌تی‌اس-۱ اولین آزمایش چیزی بود، که در آن زمان یکی از پیچیده‌ترین فضاپیماهای ساخته شده بود. مشکلات زیادی وجود داشت -- ناسا از این مشکلات به عنوان ناهنجاری یاد می‌کند—علت آن نبود امکان آزمایش بعضی ابزارها بر روی سطح زمین بود. ناهنجاری‌های جلب توجه و مهم را در اینجا می‌بینیم:
کاشی در سمت راست درب مخزن بیرونی (ای‌تی) در قسمت زیرین قرار داشت، به درستی نصب نشده بود، همین در هنگام بازگشت به زمین باعث ذوب شدن قسمتی از دستگیره درب مخزت بیرونی شد.
بازرسی‌های فضانوردها در مدار نشان داد، که محافظ گرمایی سیستم مانور مدارگرد بسیار آسیب دیده بود. جان یانگ همچنین گزارش داد که دو کاشی که در دماغه کار گذاشته شده بود ترک‌های بزرگی برداشته بودند. بازرسی پس از بازگشت کلمبیا نشان داد که که فشارهای بیش از حد موشک‌های سوخت جامد بر بدنهٔ شاتل هنگام پرتاب، باعث از دست دادن ۱۶ کاشی و آسیب دیدگی ۱۴۸ دیگر شد.
این فشار بیش از حد باعث جابه‌جا شدن باله زیر موتورهای اصلی در پایین شاتل شد که همین ممکن بود، خرابی سیستم هیدرولیک و عدم توانایی بازگشت دوباره را در پی داشته باشد. خدمه‌های این پرواز تا مدتی بعد از فرود از این موضوع بی‌اطلاع بودند. جان یانگ می‌گوید اگر ما این موضوع را می‌دانستیم شاتل کلمبیا را به ارتفاع مطمئن می‌رساندیم و سپس از آن بیرون پریده و آن را در همان مأموریت اول منفجر می‌کردیم.
باب کریپن می‌گوید از هنگام پرتاب تا جدا شدن موشک‌های سوخت جامد، مواد سفید رنگی از مخزن خارجی جدا شده و بر روی پنجره‌های شاتل می‌پاشید، که احتمالاً رنگی بود که بر روی بدنهٔ محفزهٔ سوخت خارجی قرار داشت.
توالت در جدا کردن ادرار و مدفوع دچار مشکل شده بود.
آیرودینامیک‌های کلمبیا در ماخ بالا، با اعداد از پیش اندازه‌گیری شده قیل از پرواز متفاوت بود.   اشتباه در اندازه‌گیری محل مرکز فشار (به خاطر محاسبه با معادلهٔ گازهای ایده‌آل به جای معادله گازهای واقعی) باعث شد، که باله‌های بدنه به جای ۸ تا ۹ درجه حدود ۱۶ درجه توسط رایانه کنترل جابه‌جا شوند و سرخردن به کنار دو برابر حد معمول باشند.
در طی جمع‌آوری اطلاعات سال ۲۰۰۳، جان یانگ اظهار داشت که فاصلهٔ میان کاشی‌ها باعث شده است که گازهای داغ وارد شاتل شده و ارابه‌های اصلی نشستن سمت راست را تخریب کرده و باعث ایجاد قوس در ارابه فرود شدند. در گزارش موجود که بعد از پرواز وجود دارد، تنها ذکر شده است که درها دچار قوس شده‌اند و نه ارابه‌های فرود.
علی رقم مشکلات فروان، اس‌تی‌اس-۱ یک مأموریت موفقیت‌آمیز بود و اطمینان به کلمبیا برای پروازهای بعدی بیشتر شد. بعد از تعدادی تغییر در شاتل و بر روی عملیات پرتاب و بازگشت به زمین، کلمبیا آمادهٔ پرواز برای ۴ مأموریت دیگر شد.
نشان مأموریت

نشان مأموریت، توسط روبرت مک‌کال ایجاد شد. در آن یک نماد از شاتل قرار گرفته بود. البته در این نماد گوشه‌های مشکی رنگ بال‌های شاتل وجود نداشت.
سالگرد

تاریخ پرتاب اس‌تی‌اس-۱ دقیقاً با پرتاب وستوک ۱، اولین فضاپیمای با سرنشین مقارن بود. شب یوری شبی است، که در آن قرارگیری اولین انسان در فضا به یاد یوری گاگارین و پرتاب اولین شاتل فضایی جشن گرفته می‌شود.
برای ادای احترام در ۲۵مین سالگرد اولین پرواز شاتل فضایی، اتاق مدیریت پرتاب ۱ در محل کنترل ماموریت‌های فضایی در پایگاه کندی به اتاق پرتاب یانگ-کریپن تغییر نام پیدا کرد. یه یاد فضانوردانی که این مأموریت تاریخی را انجام دادند.
ناسا از این مأموریت به عنوان شجاع‌ترین پرواز تاریخ یاد می‌کند.
مخزن خارجی

اس‌تی‌اس-۱ یکی از دو پروازی بود که در آن مخرن خارجی به رنگ سفید بود. در تلاش‌هایی که برای کاهش وزن شاتل انجام شد، در تمامی مأموریت از اس‌تی‌اس-۳ به بعد مخزن خارجی رنگ نشد. رنگ نزدن مخزن خارجی باعث صرفه‌جویی در وزن در حدود ۲۷۲ کیلوگرم (۶۰۰ پوند) شد، و همچین به این مخزن رنگ نارنجی منحصربه‌فردی داد که به شاتل فضایی مربوط شد.
استفاده‌های فرهنگی-هنری

آهنگ «شمارش معکوس» از راش، در آلبوم ۱۹۸۲ سیگنال‌ها، دربارهٔ مأموریت اس‌تی‌اس-۱ و معرفی کلمبیا می‌باشد. این ترانه به فضانوردان یانگ و کریپن و تمامی افرادی که در ناسا بودند برای همکاری و زحماتشان تقدیم شد.
استفاده‌های فرهنگی-هنری > درود بر کلمبیا!

دوربینهای ایمکس فیلمبرداری پرتاب، فرود، و مرکز کنترل مأموریت در طول پرواز را فیلمبرداری کردند. این فیلم ۱۹۸۲ برای اولین بار به بازار عرضه شد. بعدها دی‌وی‌دی آن نیز در برای فروش به بازار آمد.
زنگ بیدارباش

ناسا شروع سنت نواختن موسیقی برای فضانوردان را طی برنامه جمینی و اولین بار برای خدمهٔ آپولو ۱۵ آغاز کرد.
این آهنگ‌ها توسط اعضای خانواده یا خود فضانورد انتخاب شده و برای او در شروع روز پخش می‌شود.
| روز پرواز | ترانه | هنرمند / آهنگساز |
| --- | --- | --- |
| روز ۲ | شلیک کلمبیا | روی مک‌کال |
| روز ۳ | شیپور بیدارباش | هوستون دی جی هادسون و هارریگان |
نگارخانه

اس‌تی‌اس-۱ در حال فرود در پایگاه هوایی ادواردز
لوح یادبود یانگ-کریپن در مرکز فضایی کندی
اسیر شهرستانی

نسخهٔ تذهیب‌شدهٔ دیوان اسیر شهرستانی، مرتبط با دهه ۱۸۵۰ میلادی، چاپ هندوستان
میرزا جلال‌الدین محمد بن‌مؤمن اسیر شهرستانی اصفهانی (زاده ۱۰۲۹ ق – درگذشت ۱۰۴۹ ق و به روایتی ۱۰۵۹ ق) از شاعران بزرگ فارسی‌سرای سبک هندی قرن ۱۱ ق. است.
زندگی

میرزا جلال‌الدین، فرزند ارشد میرزا مؤمن از سادات شهرستان - از توابع اصفهان - و از شاعران بزرگ سبک هندی سدهٔ ۱۱ ق. است. ظاهراً در سال ۱۰۲۹ ق در اصفهان زاده شد. دامنهٔ علم و دانش او به درستی دانسته نیست اما از قصایدش که بیشتر در مدح ائمه است، آگاهی او از علوم دینی و مسائل عرفانی و فلسفی تا حدودی آشکار می‌شود. وی معاصر شاه عباس اول، شاه صفی و شاه عباس دوم بود و به اسیر تخلص می‌کرد. وی شاگرد فصیحی هروی و داماد شاه عباس دوم بود. اسیر علاوه بر مهارت در سخنوری، نقاد و شعرسنج بود و منزلش محفل ادب و مجمع شاعران و سخنواران. گرچه هیچگاه به هند نرف؛ اما شعرش خصوصاً در هند بیشتر از ایران رواج داشته‌است.
وی به جهت افراط در شراب‌خواری در جوانی درگذشت. در سال مرگ او اختلاف است. ذبیح‌الله صفا به نقل از منابع مورد استفادهٔ خود تاریخ مرگ وی را ۱۰۴۹ ق نوشته و این تاریخ شهرت بیشتر دارد ولی ولی‌قلی‌بیک شاملو در قصص الخاقانی ۱۰۵۹ ق ضبط کرده‌است که درست‌تر به نظر می‌رسد.
شعر

اسیر در سیر تکاملی سبک شعری سدهٔ یازدهم اثر آشکار دارد. طرز سخن سرایی اسیر با بیدل دهلوی به کمال می‌رسد. او بنیاد معانی خود را بر چنان تخیل و خیالپردازی‌های وهم‌انگیزی نهاده‌است که هیچ مضمون و نکته‌ای در سخنش خالی از آن نیست. شاعران هم‌دورهٔ وی نظیر کلیم کاشانی و صائب تبریزی در سخنان خود وی را ستوده‌اند. با این همه، همهٔ اشعار اسیر دارای ویژگی‌های سبک هندی نیست. در غزل‌هایی تتبع او از اشعار انوری و سعدی و حافظ هویداست. می‌توان گفت که اشعار اسیر، خاصه غزلیات او، در عین برخورداری از خصوصیات سبک هندی به سبک عراقی نزدیک است.
از ویژگی‌های بارز قصاید اسیر، جلوه‌گری ارادت وی به محمد و امامان شیعه‌ها است. از میان قالب‌های شعری که وی در آن‌ها طبع‌آزمایی کرده، تسلط وی در غزل‌سرایی نمایان است. از جمله مشخصات غزلیات اسیر، گرایش وی به استفاده از اوزان کوتاه و توجه به وحدت موضوع است. از ویژگی‌های قصاید او می‌توان به تجدید مطلع اشاره کرد. شاید به دلیل وجود همین ابیات مصرّع (علاوه بر تعداد ابیات) به قصیده بودن برخی اشعارش حکم کرد؛ زیرا درون‌مایه‌ی قصاید وی بیشتر عشقی است.
تنها اثر بازمانده از وی «دیوان» اشعار وی است که شامل قصاید، غزلیات، مثنوی‌ها، رباعیات و تعدادی ترکیب و ترجیع و قطعه است که حدود بیست‌هزار بیت می‌شود. تاکنون مجموعهٔ کامل و منقح این اشعار به چاپ نرسیده‌است. گزینه‌ای از آن که تقریباً پنج‌هزار بیت دارد، در سال ۱۸۸۰ م. به طریقهٔ سنگی در هندوستان چاپ شده‌است و در سال ۱۳۴۸ ش. حبیب‌الله بی‌گناه از همین چاپ غزل‌ها و ابیاتی را برگزیده و در مشهد چاپ کرد. و در سال ۱۳۸۴ انتشارات میراث مکتوب با تصحیح غلام‌حسین شریفی ولدانی مجموعهٔ غزلیات وی را به چاپ رساند.
نمونه اشعار

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ساقی ز یک پیاله خزانم بهار کرد |  | عمر دوباره داد شراب دو ساله ام |
| از بس ز بیم خوی تو دزدیده‌ام نفس |  | یک پرده پست‌تر ز خموشی ست ناله ام |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| دارم شبی که صبح به دردش نمی‌رسد |  | بیداریی که خواب به گردش نمی‌رسد |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| صاحب دردی به حال دردم نرسد |  | دلسوخته ای به آه سردم نرسد |
| آواره چنان شدم که در راه طلب |  | گمنامی من به گرد گردم نرسد |
پی‌نوشت

1 2 3  اسیر شهرستانی و سبک شعر او، شجاع کیهانی، جعفر، نامهٔ فرهنگستان، شماره ۱۱، پاییز ۱۳۷۶
↑  ذاکرالحسینی، محسن، دیوان فصیحی هروی، نامهٔ فرهنگستان، شماره ۲۹، بهار ۱۳۸۵، ص. ۱۰۱[پیوند مرده]
↑  «ولی‌قلی بن‌داودقلی شاملو، قصص الخاقانی حسن سادات ناصری (تصحیح): تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، سازمان چاپ و انتشارات، ۱۳۷۱، جلد دوم، ص ۶۷». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۶. دریافت‌شده در ۱۶ اوت ۲۰۱۱.
1 2  طرزی نابهنجاریده و تأسف‌بار در چاپیدن دیوان طرزی افشار
↑  «آتشکدهی آذر (۹۲۳/۳)، تاریخ ادبیات در ایران (۱۲۲۳–۱۲۱۲ /۵)، تذکرهی نصرآبادی (۹۶–۹۵)، الذریعه (۷۴/۹)، فرهنگ سخنوران (۶۲–۶۱)، مؤلفین کتب چاپی (۳۵۲–۳۵۱ /۲). از خلال سایت راسخون». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۴ نوامبر ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۱۶ اوت ۲۰۱۱.
↑  «ابیاتی از دیوان اسیر شهرستانی، به کوشش حبیب‌الله بی‌گناه، مشهد: کتابفروشی باستان، ۱۳۴۸». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۵ آوریل ۲۰۱۶. دریافت‌شده در ۱۶ اوت ۲۰۱۱.
↑  «دیوان غزلیات اسیر شهرستانی، غلامحسین شریفی ولدانی، میراث مکتوب وابسته به مرکز نشر میراث مکتوب، ۱۳۸۴». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۵ آوریل ۲۰۱۶. دریافت‌شده در ۱۶ اوت ۲۰۱۱.
نیز رجوع شود

ناهید زهرا، «نسخه‌های خطّی دیوانِ جلال اسیر در کتاب‌خانهٔ مولانا آزاد علیگر (هند)»، فصلنامهٔ «نقد و تحقیق»، شاپا: ۲۵۶۳–۲۴۵۴، مدیر و سردبیر: سید نقی عباس (کیفی)، جلد ۱، شماره ۱، صص ۹۴–۸۸، دهلی نو، ۲۰۱۵م.
آلن فرانسیس بروک

| آلن فرانسیس بروک | آلن فرانسیس بروک |
| --- | --- |
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲۳ ژوئیهٔ ۱۸۸۳ بنییر-دو-بیگور
درگذشته: ۱۷ ژوئن ۱۹۶۳ (۷۹ سال) هارتلی وینتنی
ملیت: بریتانیا
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری: بریتانیا
خدمت/شاخه: نیروی زمینی بریتانیا
سال‌های خدمت: ۱۹۰۲–۱۹۴۶
درجه: فیلد مارشال
فرمانده: سپاه دوم (بریتانیا) رئیس ستاد کل بریتانیا
جنگ‌ها/عملیات‌: جنگ جهانی اول جنگ جهانی دوم
جوایز: نشان بند جوراب نشان حمام نشان مریت نشان سلطنتی ویکتوریایی
آلن فرانسیس بروک (انگلیسی: Alan Brooke, 1st Viscount Alanbrooke; ۲۳ ژوئیهٔ ۱۸۸۳ – ۱۷ ژوئن ۱۹۶۳) فرمانده نظامی و سیاست‌مدار اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان بند جوراب و نشان ردیمر شده‌است.
صبح آخرین روز

| صبح آخرین روز | صبح آخرین روز |
| --- | --- |
ژانر: امنیتیسیاسی
نویسنده: فاطمه حیدریحسین عطارهامرتضی اصفهانی
کارگردان: حسین تبریزی
بازیگران: کاوه خداشناسسپیده خداوردیشهرام عبدلیسیروس همتیزهرا سعیدیپریسا دوستیمهران رجبیافسانه ناصریمیرطاهر مظلومیحسن اسدیاردشیر رستمی
کشور سازنده: ایران
زبان اصلی: فارسی
شمار قسمت‌ها: ۲۷ قسمت
تولید: تولید
تهیه‌کننده: مصطفی علمی‌فرد
مکان تولید: تهرانزنجانمریوان
فیلم‌برداری: مهدی رضایی
پخش: پخش
انتشار اولیه: ۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۰
صبح آخرین روز مجموعۀ تلویزیونی ایرانی در ژانر امنیتی-سیاسی به کارگردانی حسین تبریزی و تهیه‌کنندگی مصطفی علمی‌فرد است. این سریال در مورد زندگی مجید شهریاری از کودکی تا زمان مرگ ساخته شده و در اردیبهشت ماه سال ۱۴۰۰ به روی آنتن شبکه دو رفت. صبح آخرین روز در تهران، زنجان و مریوان تصویربرداری شده و محصولی از شبکهٔ اشراق (شبکه استانی زنجان) است.
داستان

این سریال در مورد زندگی مجید شهریاری از کودکی تا زمان مرگ ساخته شده است.
بازیگران

کاوه خداشناس در نقش مجید شهریاری
سپیده خداوردی در نقش همسر مجید شهریاری
زهرا سعیدی در نقش مادر مجید شهریاری
حمیدرضا عطایی در نقش حمید سپهر
شهرام عبدلی در نقش دایی جلیل
مهران رجبی در نقش مش باقر
میرطاهر مظلومی در نقش اکبر
سیروس همتی در نقش فرید شهریاری برادر مجید شهریاری
پریسا دوستی در نقش جوانی مادر مجید شهریاری
زهرا جهرمی
اردشیر رستمی
مهدی صبایی
افشین نخعی
امین ایمانی
افسانه ناصری
حسن اسدی
مهری آل آقا
سجاد دیرمینا
کبری گودرزی
بهروز قادری
سعید بحرالعلومی
شکرخدا گودرزی
محمدولی فروتن
فرحان فرحناک
امیررضا فرامرزی در نقش نوجوانی مجید شهریاری
محمدامین محمدی
سهیل رضایی
پریسا گلدوست
مهدی علیپور
امین چنارانی
علی کریمی
مسعود عباسی
آرش برمکیها
مژگان اخلاقی
شیدا مؤدب
جواد اسدی
رحمان محمدی
مالک سراج
محمدصادق یزدانی
علی بنایی
امیر حیدری
داوود شفق
فرخنده طالبی
نسرین احمدخانی
تایماز نادری
آراد نمازدوست
مسعود روندی درنقش رییس بیمارستان
سانیار نظری
شاهین سرکیسیان

| شاهین سرکیسیان | شاهین سرکیسیان |
| --- | --- |
آربی اُوانسیان و شاهین سرکیسیان. در کتابخانهٔ باشگاه آرارات، گروه تئاتر آرمن: آربی اُوانسیان و شاهین سرکیسیان. در کتابخانهٔ باشگاه آرارات، گروه تئاتر آرمن
زادهٔ: ۱۲۸۹ خورشیدی وارنا، بلغارستان
درگذشت: ۶ آبان ۱۳۴۵ (۵۶سالگی) تهران، ایران
آرامگاه: گورستان دولاب
ملیت: ایرانی ارمنی‌تبار
پیشه(ها): کارگردان تئاتر و نمایش نامه نویس
شناخته‌شده برای: پایه‌گذار تئاتر نوین ایران در سال ۱۳۳۷
شاهین سرکیسیان (زاده ۱۲۸۹ – درگذشته ۱۳۴۵) کارگردان تئاتر و نمایش‌نامه‌نویس ارمنی‌تبار اهل ایران و پایه‌گذار تئاتر نوین ایران در ۱۳۳۷ خورشیدی بود.
سرگذشت

شاهین سرکیسیان در سال ۱۲۸۹ خورشیدی (۱۹۱۰ میلادی در شهر وارنا بلغارستان چشم به جهان گشود. پدر وی از ارمنی‌های ایران و مادرش از ارمنی‌های بلغارستان بود.
سرکیسیان تحصیلات خویش را در فرانسه و در رشتهٔ حقوق کسب نمود و لیکن مدت زمان اندکی در این رشته فعالیت کرد.
وی از سنین نوجوانی و تحصیل در فرانسه شیفتهٔ هنر تئاتر گردید. پس از بازگشت به ایران در سال ۱۳۱۵ خورشیدی (۱۹۳۶ میلادی) به عنوان منتقد هنری در نشریهٔ «ژورنال دو تهران» مشغول به کار شد و هم‌زمان همکاری خویش را با گروه‌های تئاتر «فردوسی» «سعدی» و «آناهید» آغاز نمود.
در اوایل سال‌های ۱۳۳۰ خورشیدی (۱۹۵۱ میلادی) با همکاری عده‌ای از جوانان علاقمند به تئاتر، از جمله خجسته کیا، علی نصیریان، جمشید لایق، عباس جوانمرد، بیژن مفید و جعفر والی شروع به تمرین نمایش نامه‌هایی از ادبیات جهان و تشکیل جلسات بحث و گفتگو پیرامون مسایل مطرح در تئاتر معاصر و به‌طور کلی هنر تئاتر می‌کنند.
شاهین سرکیسیان به زبان‌های فرانسه و روسی تسلط و با زبان ایتالیایی نیز آشنایی داشت. به همین جهت وی شروع به ترجمهٔ متون نمایشی و مقالات هنری از این زبان‌ها کرد که حاصل آن ترجمهٔ نمایشنامه‌های «عقاب دو سر» (اثر ژان کوکتو) و «مرغ دریایی» (اثر چخوف) می‌باشد.
فعالیت هنری وی در ایران از سال ۱۳۳۳ خورشیدی (۱۹۵۴ میلادی) شروع شد و در سال ۱۳۳۵ خورشیدی (۱۹۵۶ میلادی) گروه هنر ملی را پایه‌گذاری نمود. تشکیل این گروه را می‌توان پایه‌گذاری تئاتر مدرن در ایران به شما آورد.
بسیاری از هنرمندان تئاتر و سینمای ایران فعالیت کارشان را با همکاری در این گروه آغاز نمودند و تجربه اندوختند که از آن جمله می‌توان به علی نصیریان و عباس جوانمرد اشاره نمود.
شاهین سرکیسیان همچنین نقش بسزایی در پیشرفت هنر تئاتر نزد ارمنی‌های ایران داشت و حاصل کوشش وی تربیت کارگردانان و بازیگرانی شاخص می‌باشد که از آن جمله می‌توان به آربی اُوانسیان اشاره نمود. شاهین سرکیسیان در سال ۱۳۴۵ خورشیدی (۱۹۶۶ میلادی) دیده از جهان فروبست.
نمایش‌ها > به کارگردانی سرکیسیان

| تاریخ نمایش | نام | نویسنده | مترجم | جای | توضیحات |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| (۱۳۴۰) ۱۹۶۱ | بازی عشق | آرتور شنیتسلر |  |  | طراح صحنه و لباس |
| (۱۳۴۰) ۱۹۶۱ | کشتی بنام پایداری | شارل ویدراک |  |  | طراح صحنه و لباس |
| (۱۳۴۰) ۱۹۶۱ | قفس | یوجین اونیل |  |  | طراح صحنه و لباس |
| (۱۳۴۰) ۱۹۶۱ | آرمنوهی | آلکساندر شیروانزاده |  |  | طراح صحنه و لباس |
| (۱۳۴۱) ۱۹۶۲ | چاقو | رافائل پاتکانیاناقتباس برای صحنه: آربی اوانسیان |  |  | طراح صحنه و لباس |
| (۱۳۴۱) ۱۹۶۲ | مازیار | صادق هدایت |  |  | طراح صحنه و لباس |
| (۱۳۴۱) ۱۹۶۲ | تلف‌شدگان | لنورمان |  |  | طراح صحنه و لباس |
| (۱۳۴۱) ۱۹۶۲ | شکار لالوار | واهان میراکیاناقتباس برای صحنه: آربی اوانسیان |  |  | طراح صحنه و لباس |
| (۱۳۴۲) ۱۹۶۳ | بانوی سپیده‌دم | کازونا |  |  | طراح صحنه و لباس |
|  | دایی وانیا | آنتون چخوف |  |  | طراح صحنه و لباس |
|  | قوی‌تر ° | آوگوست استریندبری |  |  | طراح صحنه و لباس |
|  | قبل از ناشتائی ° | یوجین اونیل |  |  | طراح صحنه و لباس |
|  | آواز قو ° | آنتون چخوف |  |  | طراح صحنه و لباس |
|  | برای شرف | آلکساندر شیروانزاده |  |  | طراح صحنه و لباس |
|  | چنگال | صادق هدایت |  |  | طراح صحنه و لباس |
|  | محلل | صادق هدایت |  |  | طراح صحنه و لباس |
|  | مرده‌خورها | صادق هدایت |  |  | طراح صحنه و لباس |
|  | افول | اکبر رادی |  |  | طراح صحنه و لباس |
| (۱۳۴۳) ۱۹۶۴ | در انتظار گودو | ساموئل بکت |  |  | طراح صحنه و لباس |
| (۱۳۴۵) ۱۹۶۶ | روزنه آبی | اکبر رادی |  |  | طراح صحنه و لباس / همزمان با درگذشت شاهین سرکسیان به یاد او |
نمایش‌ها > به کارگردانی دیگران

| عنوان اثر | پدیدآورنده | پدیدآورنده | کارگردان | محل اجرا | طراح صحنه و لباس |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| رام کردن زن سرکش |  | ویلیام شکسپیر | جورج کوئین بی |  | آری |
| سیر طولانی روز در دل شب |  | یوجین اونیل | جورمه کوئین بی |  | آری |
| به یاری پروردگار | (۱۳۴۵) ۱۹۶۶ | هاکوب اوشاکان | آربی اوانسیان |  | آری |
مرغ دریایی (آنتوان چخوف)
محلل (۱۳۳۴ صادق هدایت)
مرده خورها (صادق هدایت)
پوشاندن آنان که برهنه‌اند (لوئیجی پیراندلو)
کسب و کار خانم وارن (برنارد شاو) اجرا نشد
کشتی به نام تصمیم، (شارل و یلدراک)
قفس نهنگ (یوجین اونیل)
آرمنوهی (الکساندر شیروانزاده)
چاقو (۱۳۴۱ رافائل پادگانیان)
مازیار (۱۳۴۱ صادق هدایت)
ناموفق‌ها (۱۳۴۱ هانری رنه لنورمان)
شکار لالوار (۱۳۴۱ واهان میراکیان)
دایی وانیا (۱۳۴۲ آنتوان چخوف)
قوی تر (۱۳۴۲ اگوست استریندبرگ)
پیش از صبحانه (۱۳۴۲ یوجین اونیل)
آوای قو (آنتوان چخوف)
برای شرف (۱۳۴۲ الکساندر شیروانزاده) اجرا نشد
گل روی لب (۱۳۴۲ لوئیجی پیراندلو)
بازی عشق (آرتور شنیتسلر)
در راه کاردیف (۱۳۴۳ یوجین اونیل)
چنگال (۱۳۴۳ صادق هدایت)
در انتظار گودو (۱۳۴۳ سامول بکت) اجرا نشد
بهارهای از دست رفته (۱۳۴۳ پل واندنبرگ)
روزنه آبی (۱۳۴۵ اکبر رادی) بعد از مرگ کارگردان اجرا شد