stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
چارلز فرنسیس آدامز سنیور

| چارلز آدامز | چارلز آدامز |
| --- | --- |
آدامز در ۱۸۶۱ میلادی: آدامز در ۱۸۶۱ میلادی
فرستاده ایالات متحده در پادشاهی متحده: فرستاده ایالات متحده در پادشاهی متحده
دوره مسئولیت ۱۶ مه ۱۸۶۱ – ۱۳ مه ۱۸۶۸: دوره مسئولیت ۱۶ مه ۱۸۶۱ – ۱۳ مه ۱۸۶۸
رئیس‌جمهور: آبراهام لینکلن اندرو جانسون
پس از: جورج ام. دالاس
پیش از: روردی جانسون
عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از ماساچوست حوزهٔ 3مین: عضو  مجلس نمایندگان ایالات متحده از ماساچوست حوزهٔ 3مین
دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۵۹ – ۱ مه ۱۸۶۱: دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۵۹ – ۱ مه ۱۸۶۱
پس از: William S. Damrell
پیش از: Benjamin Thomas
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: چارلز فرنسیس آدامز ۱۸ اوت ۱۸۰۷ بوستون، ماساچوست،  U.S.
درگذشته: ۲۱ نوامبر ۱۸۸۶ (۷۹ سال) بوستون، ماساچوست،  U.S.
حزب سیاسی: ویگ (قبل از ۱۸۴۸ میلادی) خاک آزاد (1848–1854) جمهوری‌خواه (1854–1870) جمهوری‌خواه لیبرال (1870–1872) ضد ماسونی (1872–1876) دموکرات (۱۸۷۶–۱۸۸۶)
همسر(ان): آبیگیل براون بروکس (ا. ۱۸۲۹)
فرزندان: ۷, شامل جان، چارلز، هنری و بروکس
والدین: جان کویینسی آدامز لوئیزا آدامز
خویشاوندان: خانواده آدامز را ببینید
تحصیلات: دانشگاه هاروارد (BA)
چارلز فرانسیس آدامز سینیور (.Charles Francis Adams Sr) (زادهٔ ۱۸ اوت ۱۸۰۷ – درگذشتهٔ ۲۱ نوامبر ۱۸۸۶)، ویراستار تاریخی، نویسنده، سیاستمدار و دیپلمات اهل ایالات متحده بود. او فرزند رئیس‌جمهور جان کویینسی آدامز و نوه رئیس‌جمهور جان آدامز بود و در مورد پدربزرگ خود یک زندگی‌نامه طویل نوشت. او دو دختر و پنج پسر داشت، از جمله جان کویینسی آدامز دوم، چارلز فرانسیس آدامز جونیور، هنری آدامز و بروکس آدامز.
آدامز برای دو دوره در مجلس سنای ایالتی ماساچوست خدمت نمود، پس از آن از سوی حزب خاک آزاد به عنوان معاون ریاست جمهوری در تکت انتخاباتی رئیس‌جمهور پیشین مارتین ون بیورن در انتخابات ۱۸۴۸ معرفی گردید، اما ناموفق بود. در جریان جنگ داخلی آمریکا، آدامز از سوی اداره آبراهام لینکلن به عنوان سفیر ایالات متحده به انگلستان فرستاده شد، جاییکه وی در بی‌طرف نگه‌داشتن بریتانیا و به رسمیت نشناختن ایالات مؤتلفه از نظر سیاسی، نقش کلیدی را ایفا نمود.
آدامز سرپرست دانشگاه هاروارد شد و پارک ملی تاریخی آدامز را تأسیس کرد، کتابخانهٔ در کوینزی، ماساچوست که به افتخار پدرش نام‌گذاری نمود.
اوایل زندگی

آدامز در ۱۸ اوت ۱۸۰۷ در بوستون از جان کویینسی آدامز (۱۷۶۷ – ۱۸۴۸ میلادی) و لوئیزا کاترین جانسون (۱۷۷۵ – ۱۸۵۲ میلادی) زاده شد، دو برادر و یک خواهر داشت. دو برادر بزرگتر از وی جورج واشینگتن آدامز (۱۸۰۱ – ۱۸۲۹ میلادی) و جان آدامز دوم (۱۸۰۳ – ۱۸۳۴ میلادی) نام داشتند. خواهر وی لوئیزا در ۱۸۱۱ میلادی متولد و در ۱۸۱۲ میلادی، زمانی که خانواده در روسیه زندگی می‌کرد، درگذشت.
وی در مدرسه لاتین بوستون و کالج هاروارد آموزش دید و در ۱۸۲۵ میلادی از این کالج فارغ‌التحصیل شد. پس از آن وی نزد دنیل وبستر به آموزش حقوق پرداخت، اجازه فعالیت حقوقی را دریافت نموده و بعداً در بوستون به وکالت آغاز کرد. وی در نشریه «نورت امریکن رویو» نقدهای ادبی فراوانی در مورد تاریخ آمریکا و بریتانیا نوشت.
در جریان ریاست جمهوری جان کویینسی آدامز (۱۸۲۵ – ۱۸۲۹ میلادی)، چارلز و برادرانش جان و جورج برای به‌دست آوردن همان زن، دختر خاله/دایی آنها مری کاترین هلن که پس از مرگ والدینش با خانواده آدامز زندگی می‌کرد، باهم رقابت می‌کردند. در ۱۸۲۸ میلادی، جان طی یک مراسم در کاخ سفید با مری ازدواج کرد و چارلز و جورج در این مراسم شرکت نکردند.
حرفه

در ۱۸۴۰ میلادی، آدامز برای سه دوره تک-ساله به عنوان عضو مجلس نمایندگان ماساچوست انتخاب شده و از ۱۸۴۳ تا ۱۸۴۵ میلادی در مجلس سنای ماساچوست خدمت کرد. در ۱۸۴۶ میلادی، او روزنامه بوستون ویگ را خریداری نموده و سردبیر آن شد. در ۱۸۴۸ میلادی، وی از سوی حزب خاک آزاد به عنوان نامزد معاون ریاست جمهوری ایالات متحده معرفی گردیده و در تکت انتخاباتی رئیس‌جمهور پیشین مارتین ون بیورن به مبارزه انتخاباتی پرداخت.
از دهه ۱۸۴۰ میلادی به بعد، آدامز به یکی از بهترین ویراستاران تاریخی عصر خود مبدل شد. او این استعداد خود را تا حدی مدیون پدرش بود، کسی که در ۱۸۲۹ میلادی (پس از اینکه برای بر دوم در انتخابات ۱۸۲۸ نامزد ریاست جمهوری شد و شکست خورد) سیاست را ترک نمود و به تاریخ و زندگی‌نامه‌نویسی روی آورد. جان کویینسی آدامز به نوشتن زندگی‌نامه پدر خود جان آدامز آغاز کرد، اما با ورود دوباره به حوزه سیاست در ۱۸۳۰ میلادی و انتخاب شدن به عنوان نماینده مجلس نمایندگان، تنها پس از نوشتن چند فصل نوشتن را متوقف کرد.
آدامز جوان که تازه ویراستاری نامه‌های مادربزرگ خود ابیگیل آدامز را تحت عنوان نامه‌های خانم آدامز، همسر جان آدامز (۱۸۴۰ میلادی) به پایان رسانیده بود، پروژهٔ ناتمام پدر را به اتمام رسانده و در میان سال‌های ۱۸۵۰ و ۱۸۵۶ نه تنها دو جلد زندگی‌نامه از پدربزرگ خود را پیشکش کرد، بلکه هشت جلد کتاب دیگر نیز ارایه نمود که حاوی نسخه‌های از خاطرات و خود زیست‌نامه جان آدامز، نوشته‌های عمده سیاسی و گزیده‌ای از نامه‌ها و سخنرانی‌های وی بود. نسخه‌ای با عنوان کارهای جان آدامز، دومین رئیس‌جمهور ایالات متحده تنها نسخه از نوشته‌های جان آدامز به‌حساب می‌رفت تا اینکه خانواده مقاله‌های محافظت شده آدامز را در ۱۸۵۴ میلادی به انجمن تاریخ ماساچوست اهدا نموده و اجازه ساخت پروژه مقالات آدامز را صادر کرد؛ این پروژه مدرن، نسخه‌های صحیح و دانشمندانه از زندگی‌نامه آدامز، چندین جلد مکاتبات خانواده آدامز، دو جلد تصاویر جان و ابیگیل آدامز و جان کویینسی و لوئیسا کاترین آدامز و خاطرات‌نامه سال‌های اولیه چارلز فرانسیس آدامز را به چاپ رساند، اما آدامز نسخهٔ بازنگری شده زندگی‌نامه را در ۱۸۷۱ میلادی منتشر کرد. وی در ۱۸۵۷ میلادی به عنوان عضو فرهنگستان هنر و علوم آمریکا انتخاب گردید.
حرفه > عضو کنگره و دیپلمات

به عنوان یک جمهوری‌خواه، آدامز در ۱۸۵۸ میلادی به مجلس نمایندگان ایالات متحده راه یافته و ریاست کمیته تولیدکنندگان را برعهده داشت. وی در ۱۸۶۰ میلادی دوباره در مجلس نمایندگان انتخاب شد، اما از این سمت استعفا داد تا فرستاده (سفیر) ایالات متحده در دربار سنت جمیز (بریتانیا) شود، سمتی که پیش از وی پدر و پدربزرگش از ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۸ میلادی در آن خدمت کرده بودند. سناتور قدرت‌مند اهل ماساچوست چارلز سامنر می‌خواست به عنوان فرستاده انتخاب گردد و از اینرو از آدامز ناراض شد. بریتانیا از قبل مخاصمه ایالات مؤتلفه را به رسمیت شناخته بود، اما آدامز در بی‌طرف نگه‌داشتن بریتانیا و به رسمیت نشناختن ایالات مؤتلفه از نظر سیاسی، در جریان جنگ داخلی آمریکا نقش کلیدی داشت.
بخشی از وظایف وی شامل مکاتبه با غیرنظامیان بریتانیایی از جمله کارل مارکس و انجمن بین‌المللی کارگران بود. آدامز و پسر وی هنری آدامز که به عنوان دستیار شخصی پدرش خدمت می‌کرد، همچنین مأموریت داشتند تا دسیسه‌های سیاسی وفاداران به ایالات مؤتلفه و ساخت کشتی‌های تجاری تهاجمی توسط کارخانه‌های کشتی سازی انگلستان، را زیر نظر داشته باشند (همانند کشتی hull N°۲۹۰ که با نام انریکا از لیورپول وارد آب شد، اما چندی بعد در نزدیکی جزایر آزور به کشتی جنگی سی‌اس‌اس آلاباما تغییر کرد).
موفقیت اصلی وی به عنوان دیپلمات، بی‌طرف نگه‌داشتن بریتانیا بود. وی در ۱۸۶۱ میلادی توانست در همکاری با لینکلن، مسئله ترنت که در آن یک افسر نیروی دریای آمریکایی حقوق بریتانیا را نقض نموده بود، حل نماید. با موفقیت روزافزون تحریم ائتلاف، حالا پنبه اندکی به اروپا صادر می‌شد که تمامی آن از طریق مجراهای اتحادیه صورت می‌گرفت. عناصر قوی در بریتانیا، از جمله وزیر خزانه‌داری ویلیام گلدستون، می‌خواست تا دخالت نموده و به ائتلاف کمک کند. آدامز هشدار داد که این امر به معنی اعلام جنگ با ایالات متحده است و همچنین منجر به توقف صادرات موادغذایی آمریکا به بریتانیا می‌شود، صادراتی که ربع کل موادغذایی بریتانیا را تأمین می‌کرد. نیروی دریایی آمریکا که به مراتب قوی است، تلاش خواهد کرد تا کشتی‌های بریتانایی را غرق کند.
زمانی که حمله ایالات مؤتلفه به شمال در آنتی‌تام شکست خورد و لینکلن اعلام نمود که می‌خواهد اعلامیه آزادی بردگان را صادر کند، حکومت بریتانیا از گفتگوهای جنگ دست کشید. آدامز و کارمندان وی در مورد مسئله کشتی‌سازی اطلاعات گردآوری نمودند که نشان می‌داد کشتی‌های جنگی که برای ایالات مؤتلفه ساخته می‌شدند چه اندازه به تجارت دریایی آمریکا آسیب وارد می‌کرد. این شواهد به مبنای برای ادعاهای آلاباما پس از جنگ مبدل شد. این ادعاها به حکمیت کشانده شده و آدامز مسئولیت جناح آمریکایی را برعهده داشت. بریتانیا در ۱۸۷۲ میلادی توافق نمود تا ۱۵ میلیون دلار را به عنوان جبران خسارت بپردازد.
اواخر زندگی

زمانی که آدامز دوباره به بوستون بازگشته بود، سمت ریاست دانشگاه هاروارد را رد کرد، اما در ۱۸۶۹ میلادی به یکی از ناظران این دانشگاه مبدل شد. در ۱۸۷۰ میلادی، وی نخستین کتابخانه ریاست جمهوری را به افتخار پدر خود جان کویینسی آدامز در ایالات متحده تأسیس کرد. کتابخانه استون شامل بیش از ۱۴٬۰۰۰ کتاب به دوازده زبان مختلف می‌باشد. این کتابخانه در مکانی به‌نام «اولد هاوس» (همچنین معروف به «پیس‌فیلد») در پارک ملی تاریخی آدامز در کوینزی، ماساچوست واقع شده‌است.
در ۱۸۷۶ میلادی، آدامز به عنوان فرماندار ماساچوست نامزد شد، اما نتوانست موفق شود.
در جریان مناقشه رأی الکترال کالج در انتخابات ریاست جمهوری ۱۸۷۶، آدامز به‌جای جمهوری‌خواه رادفورد بی. هیز، از دموکرات ساموئل جی. تیلدن حمایت کرد.
زندگی شخصی

وی در ۳ سپتامبر ۱۸۲۹ میلادی با ابیگیل براون بروکز (۱۸۰۸ – ۱۸۸۹ میلادی)، دختر پیتر چاردون بروکز (۱۷۶۷ – ۱۸۴۹ میلادی) که یک فرد متنفذ بود، ازدواج کرد. او دو خواهر به‌نام‌های شارلوت و آن داشت که شارولت با سیاستمدار اهل ماساچوست به‌نام ادوارد ایوریت ازدواج نموده و آن با وزیر یونیتاریان بنام ناتانیل فورتنگهام ازدواج کرد. آدامز و همسرش چندین فرزند داشتند:
لوئیسا کاترین آدامز (۱۸۳۱ – ۱۸۷۰ میلادی)، کسی که با چارلز کوهن ازدواج کرد
جان کویینسی آدامز دوم (۱۸۳۳ – ۱۸۹۴ میلادی)
چارلز فرانسیس آدامز جونیور (۱۸۳۵ – ۱۹۱۵ میلادی)
هنری بروکز آدامز (۱۸۳۸ – ۱۹۱۸ میلادی)
آرتور جورج آدامز (۱۸۴۱ – ۱۸۴۶ میلادی) که در سن جوانی درگذشت
مری گاردینر آدامز (۱۸۴۵ – ۱۹۲۸ میلادی) کسی که با دکتر هنری پارکر کویینسی ازدواج کرد
پیتر چاردون بروکز آدامز (۱۸۴۸ – ۱۹۲۷ میلادی)
آدامز در ۲۱ نوامبر ۱۸۸۶ در بوستون درگذشت و در گورستان ماونت ولاستون در کوینزی به خاک سپرده شد. وی آخرین فرزند زنده جان کویینسی آدامز بود.
«سلامت و روان» همسر وی ابیگیل پس از مرگ همسرش به وخامت گراید و او نیز در ۶ ژوئن ۱۸۸۹ در پیس‌فیلد درگذشت.
سقای (ورزقان)

village در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| سقای سقای | سقای سقای |
| --- | --- |
village: village
استان‌های ایران: استان آذربایجان شرقی
شهرستان‌های ایران: شهرستان ورزقان
بخش (تقسیمات کشوری): بخش خاروانا
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان جوشین
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۸۶۹
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
سقای یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان جوشین بخش خاروانا شهرستان ورزقان واقع شده‌است و علامه جعفری اصالتا اهل این روستا می باشد.
تصرف رم

تصرف رم ( ایتالیایی: Presa di Roma   درتاریخ ۲۰سپتامبر ۱۸۷۰ واقعه اصلی وحدت ایتالیا بود که هم مغلوب اصلی کشورهای پاپ زیر نظر رهبری پاپ پیوس نهم و هم وحدت شبه جزیره ایتالیا (به غیر از سن مارینو ) زیر نظر پادشاهی ایتالیا را نشان داد.
تصرف نمودن رم توسط ارتش ایتالیا به کشورهای پاپ که از سال ۷۵۶ موجود بودند و قدرت دنیوی مقدّس انتها پیدا نمود و منجر به پایه گذاری رم به عنوان پایتخت ایتالیای متفق گردید. اکنون به شکل بزرگی در کل ایتالیا با اسم خیابان ستمبر ایکس ایکس در تعداد قابل چشمگیری از محله ها محترم داشته می شود.
زمینه

در طول جنگ دوم خودمختاری ایتالیا ، مقدار زیادی از شهر های پاپ توسط پادشاهی ساردنی تحت دستور ویتوریو امانوئله دوم ، که با گزارش دادن پادشاهی ایتالیا در تاریخ ۱۷مارس ۱۸۶۱ پادشاه ایتالیا شد  تسخیر شده بود. حکومت هنوز لاتیوم ، ناحیه دربرگیرنده رم، که قسمتی از شهر های پاپ باقی مانده بود، و ونتو ، که توسط امپراتوری اتریش به عنوان زمین تاج پادشاهی مدیریت می شد و تنها در سال ۱۸۶۶، بعد از جنگ سوم خودمختاری، ملحق شده بود، ملحق ننموده بود.
نخستین نخست وزیر ایتالیا، کامیلو بنسو ،  بی وقفه بعداز گزارش دادن وحدت ملی ایتالیا فوت کرد و حل مشکل های پیچ در پیچ ونیزی و رومی را به جایگزین های خود اعطا نمود. کاوور قاطعانه بر این باور بود که بدون رم به عنوان پایتخت، وحدت ایتالیا معیوب خواهد بود. بتینو ریکاسولی ، جایگزین او، این گونه سخن گفت: «رفتن به رم، فقط یک حق نمی باشد، چون یک ضرورت دوری ناپذیر می باشد». در خصوصو با روابط آینده میان کلیسا و حکومت، جمله مشهور کاور اینگونه بود: «یک کلیسای مستقل در یک حکومت آزاد». ملحوظ او اینگونه بود که نخستین باید کاملاً در اجرای قدرت باطنی خود مستقل باشد و سیاست را کاملاً به دومی اعطا نماید.
در تاریخ ۲۷مارس ۱۸۶۱، مجلس نوین ایتالیا درشهر تورین ایجاد شد و سرانجام رم را پایتخت ایتالیا اعلام نمود.  با این شرایط موجود، حکومت ایتالیا این توانایی لازم را نداشت که صندلی خود را در رم تصرف نماید چون این قلمرو تحت کنترلش نبود.  همچنین، یک سربازخانه فرانسوی توسط امپراتور ناپلئون سوم در پشتیبانی از پاپ پیوس نهم، که قاطع بود قدرت دنیوی در حکومت کلیسا را انتقال ندهد، در شهر محافظت می‌شد.
زمینه > تهاجم فرانسه و پروس

در ژوئیه ۱۸۷۰، تهاجم فرانسه و پروس شروع شد و در روز های نخست ماه اوت، ناپلئون سوم سرباز خانه خودش را از رم صدا زد.  فرانسوی ها نه تنها برای دفاع از وطن خود به نیروها نیازمند بودند، چون آشفته بودند که ایتالیا از حضور فرانسه در رم به عنوان تمسکی برای اضافه شدن به نبرد بر ضد فرانسه استفاده کند. در تهاجم اتریش و پروس در سال ۱۸۶۶، ایتالیا با پروس هم پیمان شد و فکر های مردمی ایتالیا در شروع جنگ فرانسه و پروس از سمت  پروس پشتیبانی نمود.  حذف کردن سربازخانه فرانسوی به ایتالیا این  اجازه را داد که بی طرف بماند و تنش میان فرانسه و ایتالیا را کم کند.
تنها بعد از تحویل ناپلئون و ارتشش در جدال سدان بود که وضعیت به شدت دگرگون گردید. امپراتور فرانسه منفصل گردید و مجبور به نفی بلد شد. عالی ترین واحدهای فرانسوی توسط پروسها بازداشت شده بودند که به سرعت پیروزی خود را در سدان با استراتژی به پاریس دنبال نمودند. حکومت ناپیدار جمهوری نوین فرانسه در رویارویی با نیاز بسیار به دفاع از پایتخت خود با نیروهای بازمانده، پنهانی در موقعیت نظامی برای تلافی نمودن برضد ایتالیا نبود. در هر شکل، حکومت جمهوری به منازل کمتر از امپراتوری نسبت به مقر مقدس شفیق بود و خواست سیاسی برای پاسبانی از موقعیت پاپ را نداشت.
مقدمه

در روز های نخست سپتامبر ۱۸۷۰، سلطان ویتوریو امانوئله دوم ، کنت گوستاوو پونزا دی سان مارتینو را پیش پاپ پیوس نهم ارسال نمود و توصیه ای برای محفوظ نمودن صورت عرضه نمودکه با ورود صلح جویانه ارتش ایتالیا به رم، زیر حمایت از پاپ توافق کرد.  همراه با این رقیمه، پونزا لیستی از محتوای نخست وزیر ایتالیا ، جووانی لانزا را همراه داشت که ۱۰ ماده را به عنوان اساس توافق میان ایتالیا و مقر مقدس تعیین می نمود.
پاپ تخطی از فرمانروایی و تفویضات خود را محفوظ می ند.  شهر لئونین "تحت شایستگی و فرمانروایی مجموع پاپ" می ماند.  حکومت ایتالیا آزادی پاپ برای ساماندهی ارتباط با جهان کاتولیک و همچنین مصون بودن دیپلماتیک را هم برای راهبه‌ها و سفیران پاپ در زمین های خارجی و هم برای سیاستمدار های خارجی در مقر مقدس ضمانت می‌کند.  حکومت یک صندوق همیشگی سالانه برای پاپ و کاردینال‌ها، برابر با مبلغی که در حال حاضر توسط بودجه دولت پاپی به آنها اختصاص داده می‌شود، تأمین می‌کند و تمام کارمندان و سربازان پاپ را با حقوق و دستمزد کامل در فهرست حقوق و دستمزد دولت به عهده می‌گیرد. حقوق بازنشستگی تا زمانی که ایتالیایی بودند.
پیشواز پاپ از سن مارتینو در تاریخ ۱۰ سپتامبر ۱۸۷۰ غیر محبت آمیز بود. پیوس نهم اجازه نمود تا سرکشی های قهر آمیز از او فرار نماید. رقیمه پادشاه را روی میز انداخت و با صدای بلند گفت: "وفاداری عالی! او احیانا به رقیمه های نظیری که از شاه رسیده بود اشاره می نمود. بعداز آن که آرام تر گردید، با صدای بلند گفت: "من نه رسولی هستم و نه فرزند رسولی، ولی من به شما این گونه می گویم که هیچ گاه وارد روم نخواهید شد! سان مارتینو آنقدر ناراحت بود که روز بعد آنجا را ترک کرد.
پونزا بعدها لانزا را از امتناع پاپ از اولتیماتوم باخبر کرد.  روز بعد، درتاریخ ۱۱ سپتامبر، سرباز های ایتالیایی به پیشوایی سپهبد رافائله کادورنا با اهداف تصاحب نمودن رم به شهر های پاپ رفتند و شهر بندری چیویتاوکیا را در تاریخ ۱۶ سپتامبر تسخیر کردند.  سربازخانه پاپ از ارویه تو ، ویتربو ، آلاتری ، فروزینونه و نظایر برج های پایدار در لاتیوم پسروی نموده بودند. تحت دستور های حکومت ایتالیا، که همچنان براین باور بود از تسخیر پایتخت به اجبار خودداری نماید، کادورنا در همان روز انتهایی ترین خواهش را برای تسلیم آشتی جویانه رم به حکومت پاپ ارسال کرد.  در نامه ای عتاب به سپهبدهرمان کانزلر ، فرمانده نیروهای پاپ در رم، او بر «قدرت نیروهای درگیر در تهاجم در برابر با نیروهای دفاعی» تأکید نمود و بار دیگر این خواهش را تکرار نمود که ارتش پاپ مقصودی نداد. پایداری.  کانزلر سرپیچی نمود و به کادورنا جواب داد که او و حکومت ایتالیا، "در برابر پروردگار و در مقابل دادگاه تاریخ" موظف هر گونه مرگ و میر ناشی از تهاجم خواهند بود.
تسخیر رم

در روز ۱۸سپتامبر، وزیر تهاجم ها، سزار ریکوتی-مگنانی، اعلان تهاجم به رم را به کادورنا داد، ولی خبر داد که شهر لئونین ، که برای پاپ مصون می باشد، باید در موصون باشد، و در عین حال به مدارا نمودن با آنان سفارش کرد.  نقشه تهاجم به شکل مجموع به او اعطا گردید.  زمانیکه که ارتش ایتالیا به دیوارهای اورلیان که از شهر دفاع می نمود هم جوار شد، نیروی پاپ به پیشوایی سپهبد کانزلر سازمان یافته از نگهبان های سوئیس و پاپ زواووس — راغبانی از فرانسه، اتریش، هلند، اسپانیا و دیگر کشورها بود. — در کل ۱۳,۱۵۷ پشتیبان در مقابل ۵۰,۰۰۰ ایتالیایی. کنسول آمریکا در رم، میتلند آرمسترانگ ، جمعیت مردمی را به عنوان خواهشی به دفاع نمودن از دولت پاپ شرح داد و تنها دویست نفر در کل شهر به دعوت پاپ برای داوطلبان پاسخ دادند.
ارتش ایتالیا در روز ۱۹ سپتامبر به دیوارهای اورلیان رسید و رم را احاطه کرد. پیوس نهم این تصمیم را داشت که تحویل شهر تنها بعد از اینکه سرباز هایش پایداری مطلوب از خود نشان دهند تا برملا شود که تصاحب ایتالیا از راه اجبار کسب شده است و مستقل قبول نگردیده، تحویل داده می شود.  در ساعت ۵ صبح روز ۲۰ سپتامبر، نیروهای ایتالیایی آغاز به پرتاب کردن توپ به دیوارهای شهر نمودند.  کادورنا فرماندهی خط تهاجم مهم عهده دار بود، در حالی که سرباز ها در آن طرف شهر که وظیفه تشکیل گیج نمودن ارتش را عهده دار بودند، توسط سپهبد نینو بیکسیو پیشوایی می گردید.  بعد از طی کردن چند ساعت ارتش ایتالیا دیوارهای اورلیان را در حومه پورتا پیا نابود و متلاشی کرده بود، محلی که جوخه ها به رم وازگون شدند.  ۴۹ سرباز ایتالیایی و ۱۹ سرباز پاپ در تهاجم جانشان را از دست دادند.  طبق رقم های کمی گوناگون در تاریخ ارتش واتیکان در سال ۲۰۱۱، محافظت نمودن از رم به دور از ریختن خون بود و ۱۲ کشته و ۴۷ مجروح در بین سرباز های پاپ و ۳۲ کشته به علاوه ۱۴۵ مجروح از سرباز های عادی ایتالیا بر جای گذاشت.
در ساعت ۶ صبح، یک ساعت بعد از آغاز تهاجم، مسئول خارجی همانند سفیران فرانسه، اتریش-مجارستان و پروس برای دیدن کردن با پاپ وارد واتیکان شدند.  پیوس، گروه پشتیبانش، و هیئت سیاسی سپس در کتابخانه او گرد هم آمدند، مکانی که نزدیک ساعت ۹ صبح،  او خبر بازگشایی سوراخ در حومه پورتا پیا را از رئیس ستاد کانزلر کسب کرد.  کمی بعد از آن، شرایط قانون عهدنامه تسلیم شدن توسط کادورنا عرضه گردید و توسط کانزلر در ویلا آلبانی امضا شد،  که به موجب آن کل رم، به جز شهر لئونین، زیر نظر و تحت نفوذ ارتش پادشاهی ایتالیا واقع شدند.  یک پرچم سفید از گنبد کلیسای سنت پیتر برپا گردید،  و سربازهای پاپ مغلوب شده توسط سرباز های ایتالیایی به میدان سنت پیتر بدرقه شدند.
عواقب

به عنوان قسمتی از شرایط استرداد، ارتش پاپ متلاشی گردید و سرباز های خارجی آن بی وقفه به کشور برگردانده شدند.  پاپ این اجازه را داشت تا واحدهای نگهبانان سوئیس، نجیب و پالاتین را محفوظ نماید.  در حالی که بیشتر ارتش پاپ از کار بیرون رفتند، یک روز بعد از تهاجم، واخواهی ها بر ضد پیوس در شهر لئونین برگزار شد.
پادشاهی ایتالیا به رنگ(آسمانی نیلگون) و کشورهای پاپ به رنگ (بنفش) در روز های نخستین سال ۱۸۷۰
پاپ پیوس نهم برای بار بار آخر، در میدان سنت پیتر ، در تاریخ ۲۵ آوریل ۱۸۷۰، سرباز های خود را برکت می دهد.
سوراخ بر دیوارهای اورلیان (سمت راست)، در حومه پورتا پیا (سمت چپ)، باز شده توسط آتش توپخانه ایتالیایی در طول تسخیر رم، در یک عکس معاصر
جشن خارج از کاخ سناتوری ، در سال ۱۸۷۱، از همه پرسی رومی در ۲ اکتبر ۱۸۷۰، که ضمیمه شدن شهر به ایتالیا را تایید کرد.
مجتمع مسکونی پارک پرنس

مجتمع مسکونی پارک پرنس یکی از مجتمع‌های مسکونی معروف تهران است که در دهه ۱۳۵۰ شمسی ساخته و  طراحی آن توسط معمار ایتالیایی، ویکو مجیسترتی انجام گرفته است.زمین‌های این مجموعه در گذشته یکی از باغ‌های وقفی‌ میرزا یوسف مستوفی‌الممالک بود. در دهه چهل خورشیدی، مسعود ملک‌زاده یزدی این اراضی را که وسعت آن به ۶ هکتار بالغ می‌گردید، خریداری کرد و احداث مجتمع با همکاری مهندسان ایرانی، ایتالیایی، فرانسوی و آمریکایی انجام شد. مجتمع مسکونی پارک پرنس  شامل ۳۳۰ واحد مسکونی است که در ۳ بلوک مجزا ساخته شده است. زیربنای کل مجتمع ۶۸۰۰۰ متر مربع می‌باشد.
فلز غیرآهنی

در متالورژی، فلزات غیرآهنی به فلزات یا آلیاژهایی گفته می‌شود که حاوی آهن (Allotropes of iron ferrite) در مقادیر قابل‌توجهی نیستند. این فلزات به‌طور کلی گران‌تر از فلزات آهنی هستند. فلزات غیرآهنی دارای خواص مطلوبی مانند وزن کم (مثلا آلومینیوم)، رسانایی بالاتر (مثلا مس)، خاصیت غیرمغناطیسی یا مقاومت در برابر خوردگی (مثلا روی) هستند. برخی از مواد غیرآهنی نیز در صنایع آهن و فولاد استفاده می‌شوند. به‌عنوان مثال، بوکسیت به عنوان فلاکس برای کوره بلند استفاده می‌شود و سایرین مانند ولفرامیت، پیرولوزیت و کرومیت در ساخت آلیاژهای آهنی استفاده می‌شوند.
همهٔ فلزات به‌صورت خالص، به جز آهن، عناصری غیرآهنی هستند. فلزات غیرآهنی مهم عبارت‌اند از:
آلومینیوم، مس، سرب، نیکل، قلع، تیتانیوم و روی و آلیاژهایی مانند برنج. فلزات گران‌بها مانند طلا، نقره و پلاتین و فلزات خاص، کمیاب یا نادری مانند کبالت، جیوه، تنگستن، بریلیوم، بیسموت، سریم، کادمیوم، نیوبیوم، ایندیم، گالیم، ژرمانیوم، لیتیوم، سلنیوم، تانتال، تلوریوم، وانادیم، و زیرکونیوم همچنین غیرآهنی هستند. آن‌ها معمولاً از طریق مواد معدنی مانند سولفیدها، کربناتها و سیلیکاتها به‌دست می‌آیند. فلزات غیرآهنی معمولاً از طریق الکترولیز تصفیه می‌شوند.
بازیافت و کنترل آلودگی

ضایعات غیرآهنی به‌دلیل کاربردهای زیاد، معمولاً بازیافت می‌شوند. مواد ثانویهٔ موجود در ضایعات، برای صنعت متالورژی، حیاتی هستند، زیرا تولید فلزات جدید، اغلب به آن‌ها نیاز دارد. برخی از تأسیسات بازیافت، مواد غیرآهنی را دوباره ذوب و ریخته‌گری می‌کنند. تفاله‌ها و ناخالصی‌ها در محل، جمع‌آوری و ذخیره و بخارات فلزی نیز فیلتر و جمع‌آوری می‌شوند. ضایعات غیرآهنی، عمدتاً از ضایعات صنعتی و ضایعات فناوری مثلاً کابل‌های مسی به‌دست می‌آیند.
تاریخ باستان

مقالهٔ اصلی: متالوژی استخراجی غیر آهنی
فلزات غیرآهنی، نخستین فلزاتی بودند که توسط انسان برای متالورژی استفاده شد. طلا، نقره و مس، نسبت به سایر فلزات، کمتر مستعد واکنش با اکسیژن هستند. مس از نخستین فلزات مورد استفاده توسط بشر بود و آن‌قدر نرم بود که با آهنگری سرد به اشیاء مختلف تبدیل یا در بوته آهنگری ذوب می‌شد. طلا، نقره و مس به‌دلیل توانایی بالای آن‌ها در شکل‌گرفتن به اَشکال مختلف، برای مصارف مختلف، جایگزین برخی از منابع دیگر مانند چوب و سنگ شدند. به‌دلیل کمیاب بودن، با مصنوعات طلا، نقره و مس، به‌عنوان اقلام لوکس رفتار شده و با دقت زیادی از آن‌ها استفاده می‌شد. استفاده از مس همچنین بیان‌گر گذار از عصر حجر به عصر مس بود. عصر برنز، پس از عصر مس، با اختراع برنز، آلیاژی از مس و قلع، آغاز شد.
استفاده در مکانیک و سازه‌ها

فلزات غیرآهن، در ساخت‌وساز، به‌منظور اهداف تجاری و در صنعت استفاده می‌شوند. انتخاب مواد برای کاربرد مکانیکی یا ساختمانی، به ملاحظات مهمی نیاز دارد، از جمله این‌که چگونه می‌توان ماده را به‌راحتی به یک قطعه نهایی تبدیل کرد و چگونه خواص آن می‌تواند عمداً یا سهواً در این فرایند تغییر کند. اگرچه عملیات مشابه با فلزات و آلیاژهای آهنی و غیرآهنی استفاده می‌شود، اما واکنش فلزات غیرآهنی به این فرآیندهای شکل‌دهی اغلب شدیدتر است. در نتیجه، خواص نهایی ممکن است به‌طور قابل‌توجهی بین شکل‌های ریخته‌گری و فرفورژه همان فلز یا آلیاژ متفاوت باشد.
چن هسیائو یون

| Chen Hsiao-yun | Chen Hsiao-yun |
| --- | --- |
نام بومی: 陳小雲
نام تولد: 陳雲霞
زاده: ۱۹۵۸ (۶۶–۶۷ سال)  تایوان
پیشه(ها): خواننده
ساز(ها): آواز
ترانه‌شناسی: "Dancing Lady" (舞女) "Cheater of Love! I Ask You" (愛情的騙子！我問你) "Romance Cha Cha" (愛情恰恰) "Infatuated Flower" (癡情花) "Liquor's Talks" (燒酒話) "Don't Lose Hope" (免失志) "Reflections In The Cup" (杯中影) "Singing With Love" (歌聲戀情) "Bitter Romantic Dreams" (苦戀夢) "Wait A Minute" (等一下呢) "Lover Goes With Someone Else" (愛人跟人走)
ناشر(ان): Jima Recording（۱۹۸۵–۱۹۹۳） Fanfare Records（۱۹۹۴） Lui Kwan General Records（۱۹۹۹）
چن هسیائو یون (۱۹۵۸)، نام واقعی چن یون شیا (陳雲霞)، خواننده موسیقی پاپ هوکین تایوانی است. او از دبیرستان اقتصاد خانگی و بازرگانی استانی تایچونگ فارغ‌التحصیل شد و به عنوان حسابدار کار کرد. وقتی جوان بود، با یکی از دوستانش یک کافی شاپ را تأسیس کرد و در حین کار در آنجا، قبلاً به خاطر آواز خواندن مکررش مورد توجه قرار گرفت. او بعداً برای آواز خواندن در هتلی در تایچونگ انتخاب شد. و سپس توسط یک شرکت ضبط دعوت شد، کار خود را به عنوان یک خواننده آغاز کرد. او اکنون از خوانندگی بازنشسته شده است.
آهنگ پرطرفدار «بانوی رقصنده» یک آهنگ محبوب بود و در تمام خیابان‌ها خوانده می‌شد. با این حال، از آنجایی که هنوز دوره حکومت نظامی بود، موضوع آهنگ مربوط به زندگی شبانه در بازارهای شبانه تایوان بود و وضعیت غم‌انگیز رقصندگان در جامعه را به تصویر می‌کشید.
چلدران

مکان
| چلدران Չլդրան | چلدران Չլդրան |
| --- | --- |
روستا: روستا
استان شهرستان: استان مارتاکرت کلبجر
جمعیت: جمعیت
 • کل: ۴۶۴
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵
چلدران (به ارمنی: Չլդրան) یکی از روستاهای جمهوری آرتساخ است که در استان مارتاکرت  است. چلدران ۴۶۴ نفر جمعیت دارد.
علی حریری

| علی حریری | علی حریری |
| --- | --- |
زاده: ۱۰۰۹ حکاری، جنوب شرقی ترکیهٔ کنونی
درگذشته: ۱۰۷۹ حکاری، ترکیهٔ کنونی
لقب: علی
پیشه: شاعر
ملیت: کُرد
علی حریری (۱۰۰۹–۱۰۷۹ میلادی ) جزو اولین شعرای کُرد شناخته‌شده است که در قرن ۱۱ میلادی در منطقهٔ حکاری می‌زیست.
از او آثاری به‌جای مانده‌است. او از جمله کسانی بود که مکتب شعری جدیدی را به مرکزیت جزیرهٔ بوتان در میانرودان ایجاد کرد. وی، برخلاف دیگر ادبای روحانی زمانه‌اش، که به فارسی یا عربی شعر می‌سرودند، با زبان مادری‌اش طبع شعری خویش را آزمود. علی حریری اصالتا اهل حکاری است.درزمان او  مروانیان بر کردستان مسلط بودند. مروانیان دولتی ساختند که تقریباً تمام  مناطق کردنشین  را شامل می شد. در زمان علی مروان (که ابوعلی بن مروان نیز نامیده می شود) علی حریری محبوبیت پیدا می‌کند .
اشعار

از آثار او می توان به کتاب مقامت اشاره کرد
مضمون‌های موردعلاقهٔ وی عشق به زادگاه، زیبایی‌های طبیعتش و زیبایی دختران سرزمینش بودند.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| Ger hûn bibînin narê eşq tenê li bom zarî dikin |  | Her kes bizanêt halê eşq bi hîle dijwarî dikin |