جان تایلر
ریاست جمهوری (۱۸۴۱–۱۸۴۵)

مرگ هریسون در مقام ریاست جمهوری یک رویداد بی‌سابقه بود که باعث عدم اطمینان قابل توجهی در مورد جانشینی ریاست جمهوری شد. ماده ۲، بخش ۱، بند ۶ قانون اساسی ایالات متحده، که در آن زمان بر جانشینی ریاست جمهوری درون دوره ای حاکم بود (که اکنون توسط متمم بیست و پنجم جایگزین شده است)، می‌گوید:
«در صورت عزل رئیس‌جمهور از سمت خود یا فوت، استعفا یا ناتوانی وی در انجام صلاحیت‌ها و وظایف دفتر مذکور، این امر به عهده معاون رئیس‌جمهور خواهد بود.»
تفسیر این دستور قانون اساسی به این سؤال منتهی شد که آیا سمت واقعی رئیس‌جمهور به تایلر واگذار شده است یا صرفاً اختیارات و وظایف آن. کابینه ظرف یک ساعت پس از مرگ هریسون تشکیل جلسه داد و طبق گزارشی که بعداً منتشر شد، تعیین کرد که تایلر «معاون رئیس‌جمهور موقت» خواهد بود. اما تایلر با قاطعیت تأکید کرد که قانون اساسی به او اختیارات کامل و بدون صلاحیت این دفتر را داده است. بر این اساس، او بلافاصله به عنوان رئیس‌جمهور سوگند یاد کرد، به کاخ سفید نقل مکان کرد و اختیارات کامل ریاست جمهوری را به دست گرفت. این یک سابقه حیاتی برای انتقال منظم قدرت پس از مرگ رئیس‌جمهور ایجاد کرد، اگرچه تا تصویب ۲۵ متمم در سال ۱۹۶۷ تدوین نشد. قاضی ویلیام کرانچ سوگند ریاست جمهوری را در اتاق هتل تایلر ادا کرد. تایلر این سوگند را مازاد بر سوگند خود به عنوان معاون رئیس‌جمهور می‌دانست، اما می‌خواست هر گونه شک و شبهه در مورد الحاق خود را برطرف کند. تایلر در سن ۵۱ سالگی به عنوان جوانترین رئیس‌جمهور تا آن زمان تبدیل شد. رکورد او به نوبه خود توسط جانشین بلافصلش جیمز پولک، که در سن ۴۹ سالگی افتتاح شد، پیشی گرفت.
«تایلر از ترس اینکه حامیان هریسون را از خود دور کند، تصمیم گرفت کل کابینه هریسون را حفظ کند، حتی با وجود اینکه چندین عضو آشکارا با او خصومت داشتند و از فرض او برای تصدی این دفتر ناراحت بودند.» سیاست گذاری با اکثریت آرا (این یک ادعای مشکوک بود، زیرا هریسون جلسات کمی در کابینه برگزار کرده بود و جسورانه قدرت خود را بر کابینه حداقل در یک جلسه ابراز کرده بود. کابینه کاملاً انتظار داشت که رئیس‌جمهور جدید به این رویه ادامه دهد. تایلر متحیر شد و بلافاصله آنها را اصلاح کرد:
«با عرض پوزش، آقایان؛ من بسیار خوشحالم که در کابینه خود چنین دولتمردانی توانا دارم که شما ثابت کرده‌اید. و من خوشحال خواهم شد که از مشاوره و راهنمایی شما استفاده کنم. اما من هرگز نمی‌توانم به من دیکته شود که چه کاری انجام دهم یا نه. من به عنوان رئیس‌جمهور مسئولیت اداره خود را بر عهده خواهم داشت. امیدوارم در اجرای اقدامات آن همکاری صمیمانه شما را داشته باشم. تا زمانی که شما صلاح می‌دانید که این کار را انجام دهید، من خوشحال خواهم شد که شما را با خود داشته باشم. اگر غیر از این فکر کنید، استعفای شما پذیرفته می‌شود.»
تایلر در ۹ آوریل سخنرانی افتتاحیه کتبی غیررسمی خود را به کنگره ایراد کرد که در آن بر اعتقاد خود به اصول اساسی دموکراسی جفرسونی و قدرت محدود فدرال تأکید کرد. ادعای تایلر برای رئیس‌جمهوری بلافاصله توسط اعضای مخالف کنگره مانند جان کوئینسی آدامز، که احساس می‌کرد تایلر باید سرپرستی تحت عنوان «رئیس‌جمهور موقت» باشد، یا به عنوان معاون رئیس‌جمهور باقی بماند، پذیرفته نشد. در میان کسانی که اقتدار تایلر را زیر سؤال بردند، کلی بود، که برنامه‌ریزی کرده بود تا زمانی که هریسون زنده بود، «قدرت واقعی در پشت تاج و تخت در حال حرکت» باشد و همین را برای تایلر در نظر داشت. کلی تایلر را به عنوان «معاون رئیس‌جمهور» و ریاست جمهوری او را صرفاً یک «نایب‌السلطنه» می‌دید.
تصویب این تصمیم توسط کنگره از طریق اطلاعیه معمولی که به رئیس‌جمهور می‌دهد، مبنی بر اینکه در جلسه است و برای دریافت پیام‌ها در دسترس است، انجام شد. در هر دو مجلس، اصلاحات ناموفقی برای ضربه زدن به کلمه «رئیس‌جمهور» به نفع زبان از جمله عبارت «معاون رئیس‌جمهور» برای اشاره به تایلر ارائه شد. رابرت جی واکر، سناتور می‌سی‌سی‌پی، در مخالفت، گفت که این ایده که تایلر هنوز معاون رئیس‌جمهور است و می‌تواند بر سنا ریاست کند، پوچ است. در ۳۱ مه ۱۸۴۱، مجلس قطعنامه مشترکی را تصویب کرد که تایلر را به عنوان «رئیس‌جمهور ایالات متحده» برای باقیمانده دوره خود تأیید کرد. در ۱ ژوئن ۱۸۴۱، سنا به این قطعنامه رأی مثبت داد. مهم‌تر از همه، سناتورهای کلی و جان سی. کلهون با اکثریت به رد اصلاحیه واکر رأی دادند.
مخالفان تایلر هرگز به‌طور کامل او را به عنوان رئیس‌جمهور نپذیرفتند. او را با القاب تمسخر آمیز بسیاری از جمله «تصادف او» صدا می‌زدند. اما تایلر هرگز از اعتقاد خود مبنی بر اینکه رئیس‌جمهور برحق است، تزلزل نکرد. زمانی که مخالفان سیاسی او نامه‌هایی را به کاخ سفید خطاب به «معاون رئیس‌جمهور» یا «رئیس‌جمهور موقت» ارسال می‌کردند، تایلر آن را بازنشده بازگرداند.
تایلر به دلیل اقدام قاطع خود برای رسیدن به ریاست جمهوری، رهبر قدرتمندی به حساب می‌آمد. اما او عموماً دیدگاه محدودی در مورد قدرت ریاست جمهوری داشت، که قانونگذاری باید توسط کنگره آغاز شود، و وتوی ریاست جمهوری باید فقط زمانی استفاده شود که قانونی مغایر با قانون اساسی یا مخالف منافع ملی باشد.