فرستنده جرقه شکاف
تئوری عملکرد

امواج الکترومغناطیسی هنگامی که بارهای الکتریکی شتاب می گیرند، توسط آنها تابش می شوند. 
امواج رادیویی یا امواج الکترومغناطیسی که دارای فرکانس رادیویی هستند، می‌توانند توسط جریان‌های الکتریکی متغیر با زمان (جریان AC یا متناوب)جریان متناوب تولید شوند که متشکل از الکترون هایی می باشند که از طریق یک رسانا جریان داشته و ناگهان سرعت شان را تغییر داده و در نتیجه شتاب می‌گیرند. 
یک ظرفیت خازنی یا در عمل یک  خازن که دارای بار الکتریکی بوده و  تخلیه بار آن از طریق یک جرقه الکتریکی از خلال یک شکاف جرقه یا اسپارک گپ بین دو الکترود رسانا رخ می دهد، نخستین وسیله شناخته شده‌ای بوده که می‌توانسته امواج رادیویی تولید کند.
در واقع این جرقه نیست که به خودی خود امواج رادیویی تولید می کند، بلکه جرقه تنها به عنوان یک کلید با سرعت  قطع و وصل بالا عمل می کند تا جریان های الکتریکی نوسانی روی فرکانس رادیویی تشدید شونده را در هادی های مدار متصل به آن تحریک کند. هادی ها انرژی  درون این جریان نوسانی را به صورت امواج رادیویی تابش می کنند. (در واقع هادی های مزبور تبدیل به آنتن می شوند.)
به دلیل ضریب خودالقایی ذاتی هادی های (سیم های مدار) مدار، تخلیه انرژی خازن از طریق یک مقاومت به اندازه کافی کم (مانند جرقه)به صورت نوسانی می باشد. بارهای الکتریکی از طریق شکاف جرقه به سرعت و برای مدت کوتاهی به جلو و عقب جریان یافته و منجر به شارژ شدن (باردار شدن) متناوب رساناهای هر طرف با بارهای مثبت و منفی می شوند و این فرآیند تا زمانی که نوسانات از بین بروند، ادامه می یابد.
در عمل یک فرستنده جرقه شکاف از این قسمت ها تشکیل شده است:
یک ترانسفورماتور ولتاژ بالا (فشار قوی)، برای تبدیل ولتاژ پایین یک منبع برق، مانند باتری یا پریز برق، به ولتاژ بالای  کافی از چند کیلوولت از ۷۵ تا ۱۰۰ کیلوولت در فرستنده های با توان پخش بالا برای رخ داد قوس الکتریکی از شکاف جرقه، به کار گرفته می شود. در عمل ترانسفورماتور خازن را شارژ می کند. در فرستنده های با توان پایین (توان پخش پایین) که توسط باتری ها تغذیه می شوند، این کار به جای ترانسفورماتور معمولاً توسط یک سیم پیچ القایی (سیم پیچ هاینریش دانیل روهمکورف)  انجام می شده است.
یک یا چند مدار تشدید (مدارهای تنظیم شده یا مدارهای تانک) که نوسانهای الکتریکی با فرکانس رادیویی را در هنگام تحریک توسط جرقه ایجاد می‌کنند. یک مدار تشدید شامل یک خازن که (در نخستین سال هابطری لیدن تشکیل می شده که در واقع نوعی خازن بوده) که برق فشار قوی (ولتاژ بالا) را از ترانسفورماتور دریافت و ذخیره می‌کرد و یک سیم پیچ به نام سلف یا سیم پیچ تنظیم هم بوده که با هم به صورت موازی متصل می شدند. مقادیر خازن و سلف فرکانس امواج رادیویی تولید شده را تعیین می کند.
اولین فرستنده های شکاف جرقه قبل از سال ۱۸۹۷ میلادی مدار تشدید نداشتند و این وظیفه را آنتن انجام می داد و به عنوان یک تشدید کننده (یک مدار تشدید کننده) عمل می کرد. با این حال، این بدان معنی است که انرژی الکترومغناطیسی تولید شده توسط فرستنده در یک باند گسترده پراکنده می شد و در نتیجه برد موثر آن را حداکثر به چند کیلومتر محدود می کرد.
بیشتر فرستنده های جرقه دارای دو مدار تشدید بودند که توسط یک ترانسفورماتور هسته هوا به نام ترانسفورماتور رزونانس یا ترانسفورماتور نوسانی به یکدیگر کوپل (تزویج)(کوپلاژ مغناطیسی) می شدند. به این فرستنده ها "جفت شده القایی" می گفتند. شکاف جرقه و خازن که به طور موازی متصل به سیم پیچ اولیه ترانسفورماتور شده اند، یک مدار تشدید موازی را تشکیل می دادند که تولید جریان های الکتریکی نوسانی می کرد. جریان نوسانی در سیم پیچ اولیه یک میدان مغناطیسی نوسانی ایجاد می کرد که به نوبه خود از طریق القاء مغناطیسی (قانون القای فارادی) جریانی را در سیم پیچ ثانویه بوجود می آورد.آنتن و زمین (اتصال به زمین آنتن) به سیم پیچ ثانویه متصل شدند. ظرفیت خازنی آنتن با سیم پیچ ثانویه هماهنگ (رزونانس) شده تا یک مدار تشدید دوم ایجاد شود. این دو مدار تشدید بر روی یک فرکانس تشدید(بسامد تشدید) تنظیم می شدند. مزیت این مدار این بود که جریان نوسانی در مدار آنتن حتی پس از خاموشی جرقه باقی می ماند و امواج بلند و طنین دار و کمی میرا ایجاد می کرد که در آن انرژی در پهنای باند باریک تری متمرکز می شد و تداخل کمتری برای فرستنده های دیگر ایجاد می کرد.
یک شکاف جرقه به صورت کلیدی کنترل شونده با ولتاژ در مدار تشدید عمل می کند و هنگامی که جرقه بوجود می آید، مانند این است که کلید در حالت وصل قرار گرفته و باعث می شود تا خازن به سیم پیچ موازی وصل شده و از طریق آن تخلیه شود.
یک آنتن اصولاً عبارت است از یک رسانای فلزی مانند یک سیم که در ارتفاعی بالای زمین نصب شده( بصورت افقی یا عمودی)و توان الکتریکی جریان های نوسانی در مدار تشدید را به صورت امواج رادیویی تابش می کند.
یک کلید تلگراف (کلید مورس) با هدف روشن و خاموش کردن فرستنده در ارتباط رادیویی به صورت کد مورس، به کار برده می شد. در واقع کلید مورس به دو منظور در این فرستنده به کار می رفته: نخست خاموش و روشن نمودن فرستنده و دوم برای ارسال پیام های رادیویی در قالب کد مورس.