ام‌اس
تحقیقات > داروها

در حال حاضر تحقیقاتی برای یافتن درمان‌های مؤثرتر، بهتر، و قابل تحمل تر برای ام‌اس عودکننده-فروکش‌کننده در حال انجام است.
داروهای موجود درمان ام اس از نظر کاربرد به سه گروه اصلی تقسیم‌بندی می‌شوند:
برای حملات بیماری: برای این نمونه می‌توان از ایمونوگلوبین داخل وریدی و تعویض خون نام برد.
برای کنترل علائم بیماری:بیش از سی داروی مختلف به این منظور به‌کار می‌روند؛ مثلاً از آمانتادین برای درمان خستگی و از باکلوفن برای مقابله با سفتی عضلانی (اسپاسم) استفاده می‌شود.
۳. برای کنترل سیر بیماری: از این گروه می‌توان به اینترفرون‌ها، گلاتیرامراستات: (کوپاکسون)، میتوکسانترون (نوانترون)، ناتالی زوماب (TYSABRI)، داروی GILENYA (فینگولی مود) اشاره کرد.
درمان‌هایی برای زیرگونه‌های پیشرفت‌کننده؛ محافظت عصبی استراتژی ها؛ و درمان‌های مؤثر علامتی.
در بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۰ چندین داروی خوراکی برای این بیماری به مصرف رسیده‌اند که انتظار می‌رود استفاده از آن‌ها رایج تر گردد. داروهای خوراکی دیگری نیز در حال آزمایش شدن می‌باشند، داروهایی نظیر لاکینیمود، که در حال حاضر پس از سپری کردن دوره ی‌های گذشته و به‌دست آمدن نتایج ترکیبی آن در حال سپری کردن فاز سوم خود می‌باشد. از سوی دیگر، مطالعات مشابهی به منظور بهبود تأثیر و سهولت استفاده از درمان‌های گذشته در حال انجام می‌باشند. این مطالعات شامل استفاده از داروهای ترکیبی جدید نظیر نسخه‌های پگیله‌شده اینترفرون- β-a۱، که امید است تا با دوزهای کمتری با همان تأثیر به بیماران داده شود. انتظار می‌رود در سال ۲۰۱۳ درخواست تأیید داروی “پگ اینترفرون بتا-۱a" مورد تأیید قرار گیرد.
پادتن‌های مونوکلونال نیز بسیار مورد علاقه متخصصان بوده‌اند. پادتن‌های مونوکلونال آلمتوزوماب، داکلیزوماب و CD۲۰ نظیر ریتوکسیماب اکرلیزوماب و افاتوموماب همگی نتایج مثبتی را نشان داده‌اند و به عنوان داروهای احتمالی در حال مطالعه شدن می‌باشند. استفاده این داروها بروز عوارض جانبی احتمالی خطرناکی را در پی داشته‌است، به ویژه از این عوارض جانبی می‌توان به عفونت‌های فرصت طلب اشاره داشت از جمله این آزمایش‌های می‌توان به انجام تست‌های پادتن‌های ویروس جی‌سی اشاره داشت که می‌تواند نشان دهد چه کسانی در هنگاه استفاده از داروی ناتالیزوماب در خطر لوکو انسفالوپاتی مالتی فوکال پیش رونده قرار می‌گیرند. اگرچه پادتن‌های مونوکلونال در آینده در درمان این بیماری تا اندازه‌ای نقش خواهند داشت، با این حال به خاطر خطرهایی که این دارو دارد این نقش بسیار اندک خواهد بود.
راهکار تحقیقاتی دیگر ارزیابی تاثیرگذاری ترکیبی دو یا چند دارو می‌باشد. دلیل اصلی استفاده از برخی از داروها در بیماری ام‌اس این است که این درمان‌ها مکانیسم‌های مختلفی را در بدن هدف می‌گیرند و از این رو استفاده از آن‌ها جنبه اختصاصی ندارد. استفاده از هم‌افزایی، که در آن‌ها یک دارو اثر داروی دیگر را بهبود می‌بخشد نیز ممکن است، اما ایرادهایی نیز ممکن است وجود داشته باشد مانند جلوگیری از عملکرد داروی دیگر یا وخیم تر شدن عوارض جانبی. . درمان‌های ترکیبی بسیاری مورد آزمایش قرار گرفته‌اند، با این حال هیچ‌کدام از آن‌ها نتایج مثبت قابل قبولی را در پی نداشته‌اند تا بتوان آن‌ها را به عنوان درمان مناسب ام‌اس قلمداد کرد.
گرچه تحقیقات بر روی محافظت عصبی و درمان‌های احیاکننده، نظیر درمان سلول بنیادین از اهمیت بسیاری برخوردارند، با این حال در حال سپری کردن مراحل اولیه خود هستند. همچنین، هیچ درمان مؤثری برای گونه‌های پیش رونده این بیماری وجود ندارد. بسیاری از داروهای جدید همچنین داروهای در حال تولید احتمالاً به عنوان داروهای درمانی پی پی ام‌اس (PPMS) یا اس پی ام‌اس (SPMS) مورد نظر خواهند بود.
در حیوانات
هرچند تاکنون تحقیقات گسترده‌ای درباره‌ام اس در حیوانات انجام نشده با این حال شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد به نظر انسان تنها گونه که در خطر این بیماری قرار دارد، نیست.
در سال ۲۰۰۹ محققان علایمی مانند تشنج، مشکلات بینایی، سستی، اختلال در راه رفتن، کج شدن عجیب سر در بعضی از سگ‌های منطقه پن ویت مشاهده کردند. دامپزشکان پن ویت با حدود ۱۲ سگ با این علائم گیج کننده مواجه شدند.
زمانی که صاحبان متوجه این رفتار عجیب و غریب در سگ‌های خود می‌شدند نسبت به مراجعه به دامپزشک اقدام می‌کردند. محققان اثبات کردند که سگ‌هایی که در حال حاضر افت ذهنی را آغاز کرده‌اند تا ۸۰ درصد مرگ و میر بالایی نسبت به سگ‌های سالم دارند.
مطالعه در Penn Vet نشان می‌دهد که یک بیماری سگ شبیه به مولتیپل اسکلروز انسانی ممکن است عامل این علایم باشد.
مولی چرچ، استادیار پاتوبیولوژی در دانشکده دامپزشکی دانشگاه پنسیلوانیا، گفت: «به‌طور کلی آزمایش‌های مختلفی که روی سگ‌ها انجام شده نشان می‌دهد عکس العمل این بیماری نسبت به داروهای انسانی بسیار قابل توجه هست هرچند نمی‌توان اثبات کرد که این همان بیماری با منشأ انسان است.»
اما وقتی آسیب‌شناسانی مانند چرچ به مغز این سگ‌ها پس از مرگ نگاه می‌کنند، به راحتی می‌توانند مقصر را تشخیص دهند: انبوهی از سلول‌های ایمنی در مغز. در مطالعه‌ای که در این ماه منتشر شد، چرچ و همکارانش در Penn Vet نشان دادند که این بیماری ممکن است شبیه چیزی بسیار آشناتر برای انسان باشد: مولتیپل اسکلروزیس.
چرچ گفت: «ما این فرصت را داریم که نه تنها به سگ‌ها کمک کنیم و درمان این بیماری را پیش ببریم، بلکه ممکن است چیزهایی بیاموزیم که ممکن است به انسان‌ها کمک کند.»