stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
متون

جدول دوره متونی
متون (به یونانی: Μέτων ὁ Ἀθηναῖος) ریاضی‌دان، ستاره‌شناس، هندسه‌دان و مهندس یونانی بود که در سدۀ پنجم پیش از میلاد در آتن می‌زیست.
او کاشف دورۀ متونی است که مدت ۱۹ سال خورشیدی، تقریباً معادل با ۲۳۵ ماه قمری بود. او به همراه اوکتمون در ۴۳۲ پیش از میلاد نخستین رصدهای دقیق راجع به انقلابین را صورت دادند و بدین ترتیب توانستند طول فصل‌ها را با دقت بیشتری محاسبه نمایند.
از دیگر فعالیت‌های متون می‌توان به کوشش‌های او در باب ایجاد ارتباط میان پزشکی و نجوم اشاره نمود.
شهر جنایتکاران

| شهر جنایتکاران | شهر جنایتکاران |
| --- | --- |
ژانر:  پلیسی  نئو-نوآر 
سازنده: فرانک دارابونت
بر پایهٔ: L. A. Noir اثر John Buntin
نویسنده:  فرانک دارابونت  مایکل سالون  دیوید جی. چو  دیوید لزلی جانسون 
کارگردان:  فرانک دارابونت  گای فِرلَند 
بازیگران:  جان برنثال  میلو ونتیمیگلیا  نیل مک‌دانا  الکسا داوالوس  جفری دی‌مان  رابرت نپر  جرمی لوک  گریگوری ایتزین  ادوارد برنز 
آهنگساز: مارک ایشام
کشور سازنده: ایالات متحده آمریکا
زبان اصلی: انگلیسی
شمار فصل‌ها: ۱
شمار قسمت‌ها: ۶
تولید: تولید
تهیه‌کننده‌های اجرایی:  فرانک دارابونت  مایکل دی لوکا  الیوت وب 
تهیه‌کننده‌ها:  وین کارمونا  پُل اف. برنارد 
مکان تولید: کالیفرنیا
فیلم‌برداری: دیوید تترسال
تدوین‌گر: Hunter M. Via
تولیدکننده‌ها: Darkwoods Productions Swiftly Productions Michael DeLuca Productions
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: TNT
انتشار اولیه: ۴ دسامبر ۲۰۱۳ (۲۰۱۳-12-۰۴) – تا کنون
پیوندهای بیرونی: پیوندهای بیرونی
Official website: Official website
شهر جنایتکاران (به انگلیسی: Mob City) یک سریال تلویزیونی به کارگردانی فرانک دارابونت و محصول شبکه تی‌ان‌تی است. این فیلم براساس حوادث واقعی گزارش شده از اداره پلیس لس‌آنجلس و گنگسترهای دهه چهل است که در کتاب جان بانتین به نام L.A. Noir: The Struggle for the Soul of America's Most Seductive City به آن‌ها اشاره شده‌است. این مجموعه در مراحل تولید با نام‌های L.A. Noir و Lost Angels شناخته می‌شد. قسمت اول و دوم این سریال در تاریخ ۴ دسامبر ۲۰۱۳ روی آنتن رفت.
در تاریخ ۱۰ فوریه ۲۰۱۴، این مجموعه کَنسل شد.
خلاصه داستان

شهر جنایتکاران داستان واقعی درگیری چند دهه‌ای بین اداره پلیس لس‌آنجلس، تحت فرماندهی مقتدرانه رئیس پلیس ویلیام پارکر و عناصر بیرحمی است که توسط بوکسور سابق، میکی کوهن هدایت می‌شدند که در آن زمان به سردستگی جنایتکاران در لس‌آنجلس رسید. این سریال یک درام با ریتم تند است که در دهه‌های چهل و پنجاه در لس‌آنجلس رخ می‌دهد. داستان این مجموعه دنیایی است متشکل از ستارگان مشهور سینما، روسای استودیوهای قدرتمند، قهرمانان بازگشته از جنگ، نیروی پلیس قوی و فاسد، و حتی یک شبکه جنایتکاری خطرناکتر که قصد دارد لس‌آنجلس را تبدیل به پایگاه خود در ساحل غربی نماید.
بازیگران و نقششان در مجموعه > نقش‌های اصلی

جان برنثال در نقش جو تیگ، افسر پلیس بازگشته از نیروی دریایی که در میان درگیریهای پارکر و کوهن گیر کرده‌است.
میلو ونتیمیگلیا در نقش نِد استَکس، وکیل و کارچاق‌کن کوهن که در جنگ در کنار تیگ می‌جنگید.
نیل مک‌دانا در نقش ویلیام پارکر، سروان اداره پلیس لس‌آنجلس که مصمم به دستگیری کوهن شده بود.
الکسا داوالوس در نقش جاسمین فانتِین، زن زیبایی که گذشته‌اش برایش دردسرساز می‌شود.
جفری دی‌مان در نقش هال موریسون، کاراگاهی که در راس تیم جنایتکاران اداره پلیس لس‌آنجلس است.
رابرت نپر در نقش سید راثمَن، جنایتکاری که نزدیک به کوهن و سیگِل کار می‌کند.
جرمی لوک در نقش میکی کوهن، خطرناکترین جنایتکار لس‌آنجلس.
گریگوری ایتزین درنقش فلِچِر بووُرن، شهردار لس‌آنجلس.
ادوارد برنز در نقش باگزی سیگِل، یکی از بدنامترین جنایتکاان لس‌آنجلس.
بازیگران و نقششان در مجموعه > نقش‌های فرعی

جرمی استرانگ در نقش مایک هندری، یکی از اعضای گروه جنایتکاری موریسون.
ریچارد بریک در نقش تری مندل، دستیار راثمن.
مِکیا کاکس در نقش آنیا، سَر متصدی یکی از پیاله فروشیهای بانی.
ایدو گُلدبرگ در نقش لزلی شرمر، مردی که که برای گَنگ کار می‌کند.
دانا گولد در نقش تاگ پِرسِل، عضوی از گروه موریسون.
مایک هِیگِرتی در نقش جک برِی «چاقالو»، عضوی از گروه موریسون.
جیمز هربرت در نقش مایلز هِویت، ستوانی در اداره پلیس لس‌آنجلس.
مایکل مک‌گریدی در نقش کلِمِنس بی. هورال، رئیس اداره پلیس لس‌آنجلس.
جان پولونو در نقش پَت دولان، عضوی از گروه موریسون.
دنیل روباک در نقش نیک بلِد سو، عضوی از گروه موریسون.
اندرو راثنبرگ در نقش اِدی سندرسون، عضوی از گروه موریسون.
ارنی هادسون در نقش «بانی»، جنایتکاری که در سرتاسر Central Avenue شهر لس‌آنجلس کلوب‌های شبانه دارد.
بازیگران و نقششان در مجموعه > بازیگران مهمان

سایمون پگ در نقش هِکی نَش، هنرمند استندآپ کمدی که با گروه جنایتکاری کوهن کار می‌کند.
قسمتها

| قسمت>  | عنوان | کارگردان | نویسنده | تاریخ پخش | میزان بیننده در آمریکا (million) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | «شخصی وارد پیاله فروشی می‌شود» | Frank Darabont | Frank Darabont | ۴ دسامبر ۲۰۱۳ (۲۰۱۳-12-۰۴) | ۲٫۲۹ |
| ۲ | «دلیلی برای کشتن یک مرد» | Frank Darabont | Frank Darabont | ۴ دسامبر ۲۰۱۳ (۲۰۱۳-12-۰۴) | ۲٫۲۹ |
| ۳ | «چراغ قرمز» | Frank Darabont | Michael Sloane | ۱۱ دسامبر ۲۰۱۳ (۲۰۱۳-12-۱۱) | TBA |
| ۴ | «بزرگی موزی‌اش» | Guy Ferland | David J. Schow | ۱۱ دسامبر ۲۰۱۳ (۲۰۱۳-12-۱۱) | TBA |
| ۵ | «اُکسپِکِر (نام نوعی پرنده)» | Guy Ferland | David Leslie Johnson | ۱۸ دسامبر ۲۰۱۳ (۲۰۱۳-12-۱۸) | TBA |
| ۶ | «بخواب روی زمین» | Frank Darabont | Frank Darabont & David Leslie Johnson | ۱۸ دسامبر ۲۰۱۳ (۲۰۱۳-12-۱۸) | TBA |
بایرام‌کندی (خوی)

| بایرام‌کندی | بایرام‌کندی |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: آذربایجان غربی
شهرستان: خوی
بخش: بخش مرکزی
دهستان: قره‌سو
جمعیت: ۲۰۹ نفر
بایرام‌کندی، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان خوی استان آذربایجان غربی ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان قره‌سو قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۰۹ نفر (۵۰ خانوار)
بوده‌است.
آرامگاه شاهرخ‌شاه

| آرامگاه شاهرخ‌شاه افشار | آرامگاه شاهرخ‌شاه افشار |
| --- | --- |
نام: آرامگاه شاهرخ‌شاه افشار
کشور: ایران
استان: سمنان
شهرستان: دامغان
بخش: مرکزی
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: آرامگاه
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۷۵۸۳
تاریخ ثبت ملی: ۶ اسفند ۱۳۸۵
مقبره شاهرخ‌شاه افشار مربوط به دوره تیموریان است و در دامغان، چهار راه چهار شیر، مجموعه امامزاده جعفر واقع شده و این اثر در تاریخ ۶ اسفند ۱۳۸۵ با شمارهٔ ثبت ۱۷۵۸۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
کامران دیبا

| کامران دیبا | کامران دیبا |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: کامران طباطبایی دیبا
زادهٔ: ۱۴ اسفند ۱۳۱۵ ‏(۸۷ سال) تهران
ملیت: ایرانی
محل تحصیل: دانشگاه هاوارد
پیشه: معمار
جوایز: جایزه معماری آقاخان طرح برگزیده در مجموعه آثار معماری و شهرسازی جهان در نمایشگاه آثار معماری و شهرسازی سده بیستم (۲۰۰۰)
پروژه‌ها: موزه هنرهای معاصر تهران پارک شفق و فرهنگسرای دانشجو دفتر مخصوص شهبانو فرح پهلوی پارک و فرهنگ‌سرای نیاوران منزل مسکونی (موزه) پرویز تناولی نمازخانه جنب موزه فرش ایران مسجد دانشگاه جندی شاپور شهر جدید شوشتر ویلای «پیرونه» (اسپانیا) ویلای «اسپارتینا» (اسپانیا)
 :  
کامران طباطبایی دیبا (زاده ۱۴ اسفند ۱۳۱۵) نقاش، شهرساز و معمار مدرنیست ایرانی است. از آثار او می‌توان به موزه هنرهای معاصر تهران، فرهنگ‌سرای نیاوران و فرهنگسرای دانشجو، پارک شفق، دفتر مخصوص شهبانو فرح پهلوی و منزل مسکونی پرویز تناولی در تهران اشاره کرد.
زندگی و تحصیلات > خانواده

خاندان طباطبایی‌ها از خانواده‌های درباری ایران از دوره قاجاریان بودند. پدر او «اسفندیار دیبا» دندانپزشک بود. مادر او دلبستگی بسیاری به معماری و طراحی داخلی داشت. کامران دیبا، پسر عموی فرح پهلوی آخرین ملکهٔ ایران است.
زندگی و تحصیلات > تحصیل

وی در سال ۱۳۳۵ تحصیل در رشته معماری در دانشگاه هاوارد در شهر واشینگتن، دی.سی. را آغاز کرد. وی در زمان تحصیل، با مراجعه به کتابخانه کنگره آمریکا، به دانش خود در زمینه‌های فلسفه و روان‌شناسی افزود. در سال ۱۳۴۳ دانش‌آموخته این رشته شد و پس از آن به مدت یک سال تحصیلات تکمیلی را در رشته جامعه‌شناسی ادامه داد.
زندگی و تحصیلات > بازگشت به ایران

در سال ۱۳۴۵ به تهران بازگشت اما برخلاف تصور اولیه، محیط فرهنگی ایران را برای تفکرات و ایده‌های نوگرای خود مناسب نمی‌بیند:
«وقتی رسیدم تهران با یک محیط بسته روبه رو شدم، یک جامعه سنتی جاافتاده و بلکه از بعضی جهات عقب افتاده».
حتی ارتباط نزدیک خویشاوندی با دخترعمویش (فرح پهلوی) نیز راه‌گشای تحقق ایده‌های او در جامعه آن دوران ایران نبود.
او یک سال بعد، رئیس و طراح ارشد شرکت مهندسین مشاور «DAZ» شد. «DAZ» در ایران پروژه‌های بزرگ و گوناگونی به انجام رسانید و به سرعت توسعه یافت به طوری که در سال ۱۹۷۷، صد و پنجاه پرسنل داشت.
دیبا در ایران صرفاً در بخش دولتی فعالیت می‌کرد. وی به سنت‌های بومی و هم چنین نیازهای جامعه شهری مدرن و اثر متقابل انسان علاقه‌مند بود.
آثار > پیش از انقلاب ۱۳۵۷ > پارک شفق

مقالهٔ اصلی: پارک شفق
نخستین کار وی معماری پارک شفق در محله یوسف‌آباد تهران بود. به بیانی، فرهنگسرای شفق، نخستین فرهنگسرای ایران است؛ زیرا نخستین باری بود که مجموعه‌ای با امکان انجام چند فعالیت فرهنگی، در کنار یکدیگر قرار می‌گرفتند.
طراحی مسیرهای این پارک به گونه‌ای است که ادامه مسیرهای پیاده‌رو از کوچه‌های اطراف آن است؛ بنابراین، افراد پیاده در هنگام تردد، از میان آن عبور می‌کنند. گودی که امروزه در آن وسایل بازی کودکان است، تا پیش از ساخت بوستان، گودال دفع زباله بوده است. همچنین پایه پل‌های این پارک بر اساس معماری پل‌های اصفهان و نرده راهروهای روی این پل‌ها بر اساس نرده‌های جایگاه سالن تئاتر ساخته شدند.
آثار > پیش از انقلاب ۱۳۵۷ > موزه هنرهای معاصر تهران

مقالهٔ اصلی: موزه هنرهای معاصر تهران
موزه هنرهای معاصر تهران در ضلع باختری بوستان لاله تهران قرار دارد. بخشی از هزینه ساخت ساختمان و خرید آثار بین‌المللی این موزه، مستقیماً از سوی شرکت ملی نفت ایران تأمین شده است. هدف دیبا از ساخت این موزه را «جمع‌آوری هنر زمان و در دسترس عموم قرار دادن» آن می‌داند. ابعاد این موزه (با مساحت تقریبی ۲۰۰۰ مترمربع) برای جمع‌آوری آثار هنری در ایران، طراحی شده است. معماری این بنا، بازتاب ایده‌های روشنفکری و هنری آن دوران، یعنی تلاش برای ایجاد دوستی میان سنت و نوگرایی و همچنین معماری ایرانی و غربی است. سقف‌های نیم هلالی موزه یادآور بادگیرهای سنتی ایران است. وی مؤسس و نخستین مدیر موزه بود. کریم امامی، مهدی کوثر و داریوش مهرجویی اعضای هیئت مدیره موزه هنرهای معاصر تهران بودند.
گالری‌های این مجموعه، گرد محور یک فضای مرکزی مانند موزه گوگنهایم نیویورک بر روی یکدیگر قرار گرفته‌اند. دلیل پایان یافتن راهروی گالری به زیرزمین ساختمان در این است که انتهای راهروی این زیرزمین به فضای داخلی بوستان لاله ادامه پیدا می‌کند.
حوض آب طولانی کنار گالری، اشاره به وجود حوض آب در خانه‌های ایرانی دارد. همچنین این حوض بی آنکه مانع دیداری ایجاد کند، مانع از ورود افراد به ساختمان می‌شود. حوض روغن وسط گالری (ساخت هنرمند نوریوکی هاراگوچی) نیز نشانی از حوض آب در وسط خانه‌های ایرانی است. مجموعه آثار موجود در این گالری، یکی از نفیس‌ترین مجموعه‌های هنری هنر نوگرا و هنر معاصر جهان در خارج از اروپا و آمریکای شمالی است.
باغِ موزه، بر اساس ویژگی‌های باغ ایرانی ساخته شده و در آن مجسمه‌هایی از هنرمندان شناخته شده سده بیستم میلادی (مانند رنه ماگریت، آرنالدو پومودورو، ادوآردو چیلیدا، هنری مور، ماکس ارنست، ماکس بیل، آلبرتو جاکومتی و پرویز تناولی) به چشم می‌خورند. دیبا در یک مصاحبه زنده با صادق رشیدی فرد به روند طراحی معماری موزه و همچنین نحوه خرید آثار پرداخته است.
آثار > پیش از انقلاب ۱۳۵۷ > فرهنگ‌سرای نیاوران

مقالهٔ اصلی: فرهنگ‌سرای نیاوران
ساخت فرهنگ‌سرای نیاوران همزمان با ساخت موزه هنرهای معاصر تهران انجام شد. این دو اثر، فرم و کاربر زیادی با یکدیگر دارند. پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، بدون موافقت کامران دیبا، تغییراتی در ساختمان این فرهنگ‌سرا ایجاد شد.
این بنا از لحاظ اقلیم در موقعیت معتدل کوهستانی است و به علت وجود بادهای شمالی، معماری فرهنگسرا به صورت شرق و غرب طراحی شده است.
نورگیری این بنا از چهار طرف صورت می‌گیرد. گرچه ساختمان فرهنگسرای نیاوران به صورت قسمتهای مجزا طراحی شده و بعد در کنار هم قرار گرفته اما با بدعت‌های خاص طراح ارتباطی صحیح و جستجوگر میان دو ساختمان به‌وجود آمده است.
ساختمان این بنا با بتن مسلح اجرا شده است. طراح با ترکیبی میان بافت (بتن مسلح با افزودن پودر سنگ زرد و سبز)، فرم (سازه هندسی)، و نسبت توانسته ساختار جدی از معماری سنتی و مدرن خلق نماید.
سردر ورودی این بنا به صورت متقارن ایجاد شده به عنوان پیش ورودی برای سبه در اصلی فرهنگسرا، این سردر برگرفته از ساختار هشتی در معماری سنتی است. حیاط مرکزی، رواق ساختمان و نور گیر منحنی دار یکی دیگر از نمودهای سنتی است که در این بنا استفاده شده است، این قسمت دارای آب‌نما و باغچه است و درهای اصلی ساختمان به آن باز می‌شود.
آثار > پیش از انقلاب ۱۳۵۷ > مسجد موزه فرش ایران

مسجد موزه فرش ایران یکی از شاخص‌ترین نمونه‌های مینیمالیسم و پیوند میان سنت و نوگرایی است.
آثار > پیش از انقلاب ۱۳۵۷ > مسجد دانشگاه جندی‌شاپور

طراحی مسجد دانشگاه جندی‌شاپور (که پس از انقلاب نام آن به «دانشگاه شهید چمران اهواز» تغییر یافت) نیز به عهده کامران دیبا بوده است.
آثار > پیش از انقلاب ۱۳۵۷ > شهر جدید شوشتر

مقالهٔ اصلی: شوشترنو
پروژه نیمه‌تمام «شهر جدید شوشتر» (۱۳۵۳–۱۳۵۹) در نزدیکی شهر قدیمی شوشتر در استان خوزستان که وی معمار و برنامه‌ریز آن بود بیش‌ترین موفقیت خود را مرهون الگوهای ساختاری و گونه‌های ساختمانی سنتی-اسلامی است که دیبا مورد استفاده قرار داده است. وی این شیوه را جایگزین طراحی بر اساس الگوهای غربی (که مورد حمایت افراد با نفوذ و سردمداران بود) نمود. این شهر با تراکم افقی و ظرفیت جمعیتی بیش بر ۳۰٬۰۰۰ نفر برای طبقه کارگر در راستای یک شاهراه اصلی ارتباطی طراحی شد. چهارراه‌ها، میدان‌های عمومی و محله‌های کوچک در اطراف آن شکل می‌گرفتند و وجود باغ‌ها و بازارها زندگی اجتماعی را تقویت می‌کرد.
به خاطر بهره‌گیری از معماری اسلامی، در سال ۱۳۶۵ جایزه معماری آقاخان به کامران دیبا تعلق گرفت. در نمایشگاه آثار معماری و شهرسازی قرن بیستم، که به مناسبت فرارسیدن سال ۲۰۰۰ میلادی در لس‌آنجلس برگزار شد به عنوان طرح برگزیده در مجموعه آثار معماری و شهرسازی جهان به نمایش گذاشته شد.
دیبا یک روز پس از ثبت شدن شوشتر نو در میراث فرهنگی ایران، در یک مصاحبه زنده به ابعاد مختلف طراحی پروژه و پاسخ به انتقادات مختلف در این خصوص پرداخت. او به دلیل وجود کوچه‌ها و معابر تنگ در طراحی این پروژه و همچنین عدم ورود خودرو در لایه‌های درونی شهر را پاسخ گفت.
آثار > پس از انقلاب

در تابستان ۱۳۵۷ همزمان با اوج‌گیری اعتراضات انقلابی و توقف پروژه‌های عمرانی در ایران، کامران دیبا تصمیم گرفت که برای مدتی از ایران خارج شود. اما این مسافرت کوتاه مدت به ترک همیشگی ایران و زندگی در اسپانیا و فرانسه انجامید. وی تاکنون به ایران بازنگشته است.
پروژه‌های خارج از ایران وی شامل طرح‌های خانه‌سازی در ایالت ویرجینیا و طرح توسعه هتل‌ها در اسپانیا ست.
وی در سال ۱۳۵۶ به عنوان منتقد با «دانشگاه کرنل» همکاری کرد.[نیازمند منبع]
دیبا به عنوان مشاور و برنامه‌ریز شهری در وزارت مسکن و توسعه شهری ایران خدمت کرد. هم چنین دفتر وی طرح جامعی برای برخی شهرها ارائه داد که از جمله آنها خرمشهر بندری مهم در خلیج فارس است. جایی که وی با طراح یونانی A.Doxias که در بخش خصوصی فعالیت می‌کرد همکاری کرد.
دیبا به عنوان یک نقاش چندین نمایشگاه انفرادی در ایران برپا کرد. وی هم چنین گردآورنده و واسطه فروش آثار نقاشی معاصر غرب بود.
جوایز

جایزه معماری آقاخان، برای پروژه شهر جدید شوشتر
طرح برگزیده در مجموعه آثار معماری و شهرسازی جهان در نمایشگاه آثار معماری و شهرسازی قرن بیستم در جشن سال ۲۰۰۰ در لس‌آنجلس، برای پروژه شهر جدید شوشتر
کتاب‌شناسی

باغی میان دو خیابان: چهار هزار و یک روز از زندگی کامران دیبا در گفت و گو با رضا دانشور. همراه مقاله‌ای از علیرضا سمیع آذر. تهران: بن‌گاه، ‏‫۱۳۹۳.شابک ‎۹۷۸-۶۰۰-۵۲۶۸-۲۲-۵
نمایی بیرونی از دفتر مخصوص شهبانو فرح پهلوی در نیاوران، تهران که توسط کامران دیبا، طراحی و ساخته‌شد.
نمایی از فرهنگسرای دانشجو و پارک شفق.
نمای کلی موزه هنرهای معاصر تهران در گوشه غربی پارک فرح (بوستان لاله کنونی) در سال‌های نخست گشایش
مسجد دانشگاه جندی‌شاپور (دانشگاه شهید چمران اهواز کنونی)
نمای درونی از موزه هنرهای معاصر تهران
اور شرگاء

ملا اور شِرگاء یا هاراو اورشرگاء عالم دینی و عارف یهودی (کابالیست یا مکوبال) ایرانی بود در دوره قاجاریه زندگی می‌کرد. نام او به زبان عبری به معنی "نور کوچک" یا "نور شمع" است و از دو جزء اور به معنی نور و شرگاء به معنی شمع و معادل چراغ در زبان فارسی تشکیل شده است. خانواده اور شرگاء از یهودیان سبزوار بودند که در زمان ملا قیاس  به یزد کوچ کردند. او از نسل خاخامهای معروف دنیای یهودیان ایران بود و خانواده او ملایان زیادی در تاریخ جامعه یهودی ایران داشتند.  به خاطر اطلاعات زیادش در حیطه تورات و کابالا توسط یهودیان یزد مورد توجه و علاقه قرار گرفت. از او کرامات زیادی نقل کرده‌اند. 
نقل شده است که اورشرگاء مورد احترام مسلمانان یزد نیز بود و حاکم شهر یزد نسبت به او ارادت ویژه‌ای داشت.
همسر او ملکا نام داشت و از او صاحب دو پسر به نام‌های شموئل و مشه شد که بعدها هر دو در راه پدر جای گذاشتند. یکی از کارهای حاخام اورشرگا تأسیس میدراش (مکتب‌خانه) در شهر یزد بود که بعدها شاگردان تربیت‌شده توسط او در سایر شهرهای ایران به‌ویژه اطراف یزد (کرمان، سیرجان، رفسنجان و…) به‌عنوان حاخام و یا پیشوای مذهبی مشغول به فعالیت شدند.
او با عالم دینی یهودیان لهستان،اسرائیل بن الیزر که به بعل شم طوف معروف بود و بنیانگذار جنبش یهودیت حسیدی بود در ارتباط بود و بعل شم طوف از او به عنوان دوست خود یاد کرده بوده است.
هاراو اور در سال ۱۱۷۲ خورشیدی مصادف با ۲۸ حشوان ۵۵۵۴ عبری درگذشت و آرامگاهش در یزد به ویژه هرساله در روز سالگرد وفاتش زیارتگاه یهودیان است. کنیسای ملا آقا بابای یزد که به نام جد هاراو اور شرگا است و از مکان‌های دیدنی و تاریخی آن شهر هم محسوب می‌شود، بیش از یکصد سال قدمت دارد و اکثرا پذیرای زائرین است.
کنیسه ملا آقا بابای یزد که به نام جد خاخام اورشرگا نامگذاری شده است و هنوز هم فعال است.
در پنجاه سال گذشته با مهاجرت جمع وسیعی از یهودیان یزد به اسرائیل، همه ساله مراسمی برای اورشرگاء در قسمت بخارایی نشین اورشلیم نیز برگزار میگردد.
یکی از نوادگان اورشرگاء به نام خاخام مشه بارشلوم که متولد یزد بوده و پیش از انقلاب به اسرائیل مهاجرت کرده است، به یادبود او کنیسه‌ای در اورشلیم به نام اورهاشلوم تاسیس کرده است. در اواخر قرن نوزدهم یکی از بازماندگان دیگر او به نام خاخام یوسف اورشرگاء ملای اعظم جامعه یهودیان یزد بود که با موسی مونتیفیوری در ارتباط بود.
محسن افتاده

| محسن افتاده | محسن افتاده |
| --- | --- |
چهار تصویر از محسن افتاده در یک قاب: چهار تصویر از محسن افتاده در یک قاب
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۲۹ تیر ۱۳۲۵ تهران، ایران
درگذشته: ۲۹ آذر ۱۴۰۲ (۷۷ سال) تهران، ایران
ژانر: اُرکسترال و موسیقی فیلم
پیشه: نوازنده
ساز(ها): فاگوت
عضو پیشینِ: ارکستر سمفونیک تهران ارکستر مجلسی رودکی
محسن افتاده (۲۹ تیر ۱۳۲۵ – ۲۹ آذر ۱۴۰۲) نوازنده ساز فاگوت اهل ایران بود. او عضو ارکستر سمفونیک تهران و بنیان‌گذار ارکستر مجلسی رودکی بوده‌است.
خانواده

محسن افتاده دارای دو خواهر نوازنده به نام‌های مینا و مینو است. مینا افتاده نوازنده سرشناس سنتور و مینو افتاده نوازنده و مدرس سازهای ویولن و کمانچه، و همسر سابق محمد جلیل عندلیبی است.
زندگی

محسن افتاده متولد سال ۱۳۲۵ در تهران بود. او از سن دوازده سالگی در هنرستان عالی موسیقی که آن سال‌ها در محل کنونی تالار وحدت قرار داشت ثبت‌نام شد و نواختن ساز فاگوت را بنابر تشخیص هنرآموزان وقت هنرستان آغاز کرد. او از اواخر سال ۱۳۴۰ بنابر دعوت استاد حشمت سنجری، به نوازنده اول فاگوت و همکار ثابت ارکستر سمفونیک تهران بدل شد. این همکاری تا سال ۱۳۵۶ ادامه یافت. پس از افتتاح تالار وحدت، از افتاده برای نوازندگی فاگوت دعوت به عمل آمد. این همکاری به مدت چهار سال، تا زمان تشکیل ارکستر مستقل اپرا ادامه داشت. او در سال ۱۳۵۰ موفق به دریافت مدرک لیسانس از هنرستان عالی موسیقی گردید. افتاده تا سال ۱۳۵۶ که به استخدام رادیو و تلویزیون درآمد، در هنرستان عالی موسیقی، کارگاه موسیقی رادیو و تلویزیون و هنرستان باغچه‌بان به تدریس اشتغال داشت. او در همین سال با عنوان سرپرست کارگاه موسیقی مازندران در ساری مستقر شد.
محسن افتاده، نوازندگی فاگوت موسیقی بسیاری از فیلم‌های سینمای ایران و همچنین شماری از سریال‌های ایرانی را بر عهده داشته‌است. در کارنامه هنری او سرپرستی ارکستر مجلسی رودکی و همکاری با آهنگسازان و هنرمندانی مانند حشمت سنجری به چشم می‌خورد. محسن افتاده طَی بیش از چهل سال نوازندگی حرفه‌ای در ضبط و اجرای آثار بسیاری از آهنگسازان ایرانی نظیر: مرتضی حنانه، ثمین باغچه بان، اسفندیار منفردزاده، فریدون ناصری، حشمت سنجری، فریدون شهبازیان، فرهاد مشکات، محمد سریر، فرهاد فخرالدینی، کریم گوگردچی، رضا ناروند، ناصر چشم‌آذر، بهمن زندی، هوشنگ کامکار، مصطفی کسروی، توماس کریستین داوید، ارسلان کامکار، محمد سعید شریفیان، حسن ریاحی، حسین دهلوی، همایون رحیمیان، محمد بیگلری‌پور، پرویز اتابکی، جلیل عندلیبی، منوچهر اسلامی، محمدرضا علیقلی، مجید انتظامی، فرشید رحیمیان، سیدمحمد میرزمانی، بابک افشار، حسین علیزاده، محمدرضا درویشی، بابک بیات، احمد پژمان، واروژ هاخبندیان (واروژان)، شیدا قراچه داغی و … حضور فعال داشته‌است.
تعدادی از مقالات این نوازنده فاگوت، در فصلنامه هنر و همچنین نشریات تخصصی موسیقی همچون هنر موسیقی به چاپ رسیده‌است که از میان آن‌ها می‌توان مقاله‌های «حشمت سنجری هنرمند برجسته ارکستر سمفونیک»، «موسیقی نظامی در ایران»، «موسیقی نظامی (رزمی) ایران قبل و بعد از اسلام» و … را نام برد.
۴ آذر ۱۳۹۶ در آیین سومین سال نوای موسیقی ایران از «محسن افتاده» تقدیر به عمل آمد و تندیس «سال نوا» و لوح تقدیر به او اهداء شد. محسن افتاده، چهارشنبه ۲۹ آذر ۱۴۰۲ در سن ۷۷ سالگی در تهران درگذشت.
نوازندگی در آثار موسیقی فیلم

نوازندگی فاگوت موسیقی بیش از ۶۰ فیلم سینمایی و سریال‌های تلویزیونی ایرانی، توسط محسن افتاده انجام گرفته که بخشی از آن در ادامه آمده‌است[نیازمند منبع]:
| نام فیلم | سال ساخت | کارگردان | نوازنده فاگوت |
| --- | --- | --- | --- |
| بیگانه بیا | ۱۳۴۷ | مسعود کیمیایی | محسن افتاده |
| قیصر | ۱۳۴۸ | مسعود کیمیایی | محسن افتاده |
| فرار از تله | ۱۳۵۰ | جلال مقدم | محسن افتاده |
| باباشمل | ۱۳۵۰ | علی حاتمی | محسن افتاده |
| اسرار گنج دره جنی | ۱۳۵۳ | ابراهیم گلستان | محسن افتاده |
| هزاردستان | ۱۳۵۸ | علی حاتمی | محسن افتاده |
| کفش‌های میرزا نوروز | ۱۳۶۴ | محمد متوسلانی | محسن افتاده |
| ناخدا خورشید | ۱۳۶۵ | ناصر تقوایی | محسن افتاده |
| ای ایران (فیلم) | ۱۳۶۸ | ناصر تقوایی | محسن افتاده |
| گبه (فیلم) | ۱۳۷۴ | محسن مخملباف | محسن افتاده |
افتاده در کنار حشمت سنجری
ایگور ساویتسکی

| ایگور ساویتسکی | ایگور ساویتسکی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۴ اوت ۱۹۱۵ کی‌یف
درگذشت: ۲۷ ژوئیه ۱۹۸۴ مسکو
ملیت: اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی
شناخته‌شده برای: نقاشی، Art Collecting
ایگور ساویتسکی (روسی: И́горь Вита́льевич Сави́цкий؛ ۴ اوت ۱۹۱۵ – ۲۷ ژوئیه ۱۹۸۴) نقاش، و باستان‌شناس اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
افسوس (شهر)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
Ἔφεσος Efes: Ἔφεσος Efes
نمایی از کتابخانه سلسوس در شهر افسوس: نمایی از کتابخانه سلسوس در شهر افسوس
موقعیت در ترکیه: موقعیت در ترکیه
مکان: استان ازمیر، ترکیه
منطقه: ایونیا
گونه: اقامتگاه یونانیان باستان
مساحت: Wall circuit: ۴۱۵ هکتار (۱٬۰۳۰ جریب فرنگی) Occupied: ۲۲۴ هکتار (۵۵۰ جریب فرنگی)
تاریخ: تاریخ
سازنده: مهاجران یونانی آتیکها و ایونیان
ساخته‌شده: قرن دهم قبل از میلاد
رهاشده: قرن پانزدهم پس از میلاد
دوره‌ها: Greek Dark Ages to سده‌های میانی پایانی
اطلاعات بیشتر: اطلاعات بیشتر
تاریخ‌های کاوش: ۱۸۶۳ تا۱۸۶۹, ۱۸۹۵
باستان‌شناسان: جان ترتل وود، اتو بندورف
وبگاه: Ephesus Archaeological Site
آمفی تئاتر افسوس در جنوب غربی ترکیه
اِفِسوس (نیز اِفِسُس) (به یونانی: Έφεσος) یکی از شهرهای ایونیا در آناتولی (آسیای صغیر) باستان بود که امروز ویرانه‌های آن به عنوان مرکز گردشگری و باستان‌شناسی در سه کیلومتری جنوب شهر سلجوک استان ازمیر کشور ترکیه قرار دارد.
ویرانه‌های افسوس یکی از بزرگ‌ترین مجموعه‌های بر جای مانده از تمدن یونانیان در مدیترانه شرقی است.
جاذبه‌های گردشگری این شهر، همه ساله جهانگردان بسیاری را به این منطقه جذب می‌کند. «افسوس» میزبان یکی از هفت کلیسای آسیا در کتاب «مکاشفه یوحنا» در «عهد جدید» بوده‌است و شاید انجیل یوحنا در این محل به رشته تحریر درآمده باشد. همچنین بسیاری بر این باورند که «هفت خفتگان افسوس» (در قرآن: أصحاب الکهف)، که مسلمانان آن‌ها را مقدس می‌دانند، در این شهر زندگی می‌کردند و در غاری نزدیک به آن، سال‌های بسیار به خواب رفته‌اند. کشف بسیاری از اسناد مربوط به مسیحیت و مذاهب پیشین، «افسوس» را در زمره مهم‌ترین بقایای تاریخی قرار داده‌است.
تخمین زده می‌شود که شهر افسوس در زمان رومیان بین ۳۳۶۰۰ تا ۵۶۰۰۰ نفر جمعیت داشته‌است؛ و سومین شهر بزرگ منطقه آناتولی بعد از شهرهای ساردیس و اسکندریه ترواس بوده‌است.
نام افسوس

اِفِسوس یک واژه باستانی و به معنای شهر «ایزدبانوی مادر» است. این مکان نام خویش را از واژه باستانی هتیتی آپاشا گرفته‌است. از آنجا که یونانیها حرف «ش» را در زبان خود نداشتند و از این رو این نام در زبان ایشان از آپاشا به اِفِسوس مبدل گشت. اِفِسوس در زبان ترکی استانبولی «اِفِس» تلفظ می‌شود.
آپاشام یا اِفِسوس یکی از مراکز تجمع هیتی‌ها و تمدن میکنه‌ای بود و یکی از مهم‌ترین شهرهای آسیای کوچک بشمار می‌رفته که تاریخچه آن به ۵۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح می‌رسد. اولین بار در سال ۲۹۶ پ.م. محل این شهر توسط لیسیماخوس به مکان امروز منتقل گشته و به صورت بندری مهم متعلق به کشور پرگامون گردید.
باستان‌شناسی

تاریخچه باستان‌شناسی در شهر افسوس به سال ۱۸۶۳ میلادی بازمی‌گردد. در آن زمان باستان‌شناسی به نام جان ترتل وود، از سوی موزه بریتانیا مسوولیت کاوش در معبد آرتمیس را به عهده گرفت. در سال ۱۸۶۹ او موفق به کشف پیاده‌رویی از معبد شد. در سال ۱۸۷۴ اکتشافات متوقف گردید و بار دیگر توسط اتو بندورف که یک باستان‌شناس آلمانی بود در سال ۱۸۹۵ از سر گرفته شد.
باستان شناسان تخمین می‌زنند که تنها ۱۵ درصد از شهر باستانی افسوس کشف شده‌است و از زیر خاک بیرون آورده شده‌است.[نیازمند منبع]
برخی از افراد مشهور

هراکلیتوس (۵۳۵–۴۷۵ قبل از میلاد) فیلسوف پیشاسقراطی
زوکسیس نقاش قرن پنجم قبل از میلاد
پارهاسیوس نقاش قرن پنجم قبل از میلاد
سورانوس فیزیکدان قرن اول و دوم پس از میلاد
آرتمیدوروس طالع بین و نویسنده قرن دوم پس از میلاد
بانک قوامین

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: دولتی
صنعت: خدمات مالی
بنا نهاده: ۱۳۹۱
بنیانگذاران: فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران
از بین رفته: ۱۱ اسفند ۱۳۹۷ (ادغام در بانک سپه)
دفتر مرکزی: تهران، ایران (همهٔ شعبه در سراسر ایران)
محدودهٔ فعالیت: ایران
مدیر عامل اجرایی: علی ابدالی
رئیس هیئت مدیره: مصطفی پرتوافکنان
درآمد: ۲۷٫۴۲۴ میلیارد ریال (۲۰۱۲)
مالک: بانک سپه
تعداد کارکنان: ۴۵۰۰ (تا سال ۹۳)
شرکت‌های وابسته: تدبیر تراکنش ایرانیان، سایان کارت، افق توسعه قرن، مؤسسه فرهنگی، ورزشی و آموزشی پاس
بانک قوامین شرکت خدمات مالی و بانکداری ایرانی بود که با حمایت فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران در سال ۱۳۹۱ تأسیس شد و به موجب اطلاعیه بانک مرکزی ایران در تاریخ ۱۱ اسفند ۱۳۹۷ در بانک سپه ادغام گردید.