stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فهرست تورهای کنسرت سابرینا کارپنتر
تورهای کنسرت

| عنوان | تاریخ‌ها | آلبوم وابسته | قاره(ها) | اجراها |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| تور تکامل | ۱۸ اکتبر ۲۰۱۶ – ۲۲ مه ۲۰۱۷ | تکامل | 2 continentsاروپا آمریکای شمالی | ۴۲ |
| د د-تور | ۶ ژوئیه ۲۰۱۷ – ۲۷ اوت ۲۰۱۷ | — | 1 continentآمریکای شمالی | ۳۵ |
| تور منحصربه‌فرد | ۲ مارس ۲۰۱۹ – ۱۱ آوریل ۲۰۱۹ | منحصربه‌فرد: پرده یکم منحصربه‌فرد: پرده دوم | 2 continentsآسیا آمریکای شمالی | ۲۱ |
| تور ایمیل‌هایی که نمی‌توانم بفرستم | ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۲ – ۴ اوت ۲۰۲۳ | ایمیل‌هایی که نمی‌توانم بفرستم | 4 continentsآسیا اروپا آمریکای شمالی آمریکای جنوبی | ۸۰ |
| تور مختصر و مفید | ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۴ – ۴ ژوئیه ۲۰۲۵ | مختصر و مفید | 2 continentsاروپا آمریکای شمالی | ۵۵ |
تور تکامل (۲۰۱۶–۲۰۱۷)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
تور کنسرت توسط سابرینا کارپنتر: تور کنسرت توسط سابرینا کارپنتر
آلبوم وابسته: تکامل
تاریخ آغاز: ۱۸ اکتبر ۲۰۱۶ (۲۰۱۶-10-۱۸)
تاریخ پایان: ۲۲ مه ۲۰۱۷ (۲۰۱۷-05-۲۲)
لگ‌ها: ۲
تعداد نمایش‌ها: ۴۲
گاه‌نگاری کنسرت سابرینا کارپنتر: گاه‌نگاری کنسرت سابرینا کارپنتر
   تور تکامل (۲۰۱۶–۲۰۱۷)  د د-تور (۲۰۱۷) :    تور تکامل (۲۰۱۶–۲۰۱۷)  د د-تور (۲۰۱۷) 
تور تکامل (انگلیسی: Evolution Tour) اولین تور کنسرت خواننده آمریکایی سابرینا کارپنتر در حمایت از دومین آلبوم استودیویی او به نام تکامل (۲۰۱۶) است. این تور از ۱۸ اکتبر ۲۰۱۶ در نشویل، تنسی، ایالات متحده آغاز شد و در ۲۲ مه ۲۰۱۷ در میلان، ایتالیا به پایان رسید.
تور تکامل (۲۰۱۶–۲۰۱۷) > پس‌زمینه

در ۴ سپتامبر ۲۰۱۶، یک روز پس از اعلام آلبوم تکامل، کارپنتر اعلام کرد که برای اولین بار تور اختصاصی خود به نام «تور تکامل» را آغاز خواهد کرد. همان روز، او تاریخ‌های بخش آمریکای شمالی تور را نیز اعلام کرد. سپس در ۱ مارس ۲۰۱۷، کارپنتر تاریخ‌های بخش اروپایی تور را نیز اعلام کرد.
د د-تور (۲۰۱۷)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
آمریکای شمالی تور توسط سابرینا کارپنتر: آمریکای شمالی تور توسط سابرینا کارپنتر
تاریخ آغاز: ۶ ژوئیه ۲۰۱۷ (۲۰۱۷-07-۰۶)
تاریخ پایان: ۲۷ اوت ۲۰۱۷ (۲۰۱۷-08-۲۷)
تعداد نمایش‌ها: ۳۵
گاه‌نگاری کنسرت سابرینا کارپنتر: گاه‌نگاری کنسرت سابرینا کارپنتر
 تور تکامل (۲۰۱۶–۲۰۱۷)  د د-تور (۲۰۱۷)  تور منحصربه‌فرد (۲۰۱۹) :  تور تکامل (۲۰۱۶–۲۰۱۷)  د د-تور (۲۰۱۷)  تور منحصربه‌فرد (۲۰۱۹) 
د د-تور (انگلیسی: The De-Tour) دومین تور کنسرت از خواننده آمریکایی سابرینا کارپنتر است. این تور در ۶ ژوئیه ۲۰۱۷ در ونکوور، بریتیش کلمبیا، کانادا آغاز شد و در ۲۷ اوت ۲۰۱۷ در تورنتو، انتاریو، کانادا به پایان رسید. کارپنتر این تور را در ۲۶ آوریل ۲۰۱۷ اعلام کرد، همراه با معرفی تاریخ‌های کنسرت و هنرمندان پشتیبان که شامل گروه نیو هوپ کلاب و الکس آیونو بودند.
تور منحصربه‌فرد (۲۰۱۹)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
تور کنسرت توسط سابرینا کارپنتر: تور کنسرت توسط سابرینا کارپنتر
آلبوم‌های وابسته: منحصربه‌فرد: پرده یکم منحصربه‌فرد: پرده دوم
تاریخ آغاز: ۲ مارس ۲۰۱۹ (۲۰۱۹-03-۰۲)
تاریخ پایان: ۱۱ آوریل ۲۰۱۹ (۲۰۱۹-04-۱۱)
لگ‌ها: ۲
تعداد نمایش‌ها: ۲۱
گاه‌نگاری کنسرت سابرینا کارپنتر: گاه‌نگاری کنسرت سابرینا کارپنتر
 د د-تور (۲۰۱۷)  تور منحصربه‌فرد (۲۰۱۹)  تور ایمیل‌هایی که نمی‌توانم بفرستم (۲۰۲۲–۲۰۲۳) :  د د-تور (۲۰۱۷)  تور منحصربه‌فرد (۲۰۱۹)  تور ایمیل‌هایی که نمی‌توانم بفرستم (۲۰۲۲–۲۰۲۳) 
تور منحصربه‌فرد (انگلیسی: Singular Tour) سومین تور کنسرت از خواننده آمریکایی سابرینا کارپنتر در حمایت از سومین و چهارمین آلبوم‌های استودیویی او به نام‌های منحصربه‌فرد: پرده یکم (۲۰۱۸) و منحصربه‌فرد: پرده دوم (۲۰۱۹) است. این تور در ۲ مارس ۲۰۱۹ در اورلاندو، فلوریدا، ایالات متحده آغاز شد و در ۱۱ آوریل ۲۰۱۹ در سنگاپور به پایان رسید.
تور منحصربه‌فرد (۲۰۱۹) > پس‌زمینه

در ۲۱ دسامبر ۲۰۱۸، کارپنتر بخش آسیایی تور منحصربه‌فرد را اعلام کرد. در ۲۸ ژانویه ۲۰۱۹، او اعلام کرد که بخش آمریکای شمالی تور نیز به همراه اضافه شدن یک کنسرت در سنگاپور به بخش آسیایی برنامه‌ریزی شده است. بلیت‌های هر دو بخش تور از ۱ فوریه ۲۰۱۹ به فروش رسید. سپس در ۲۲ فوریه ۲۰۱۹، کارپنتر اعلام کرد که مگی لیندمان به‌عنوان هنرمند افتتاحیه در بخش آمریکای شمالی تور حضور خواهد داشت.
ناو هواپیمابر تجاری

ام‌وی راپانا، نفت‌کشی که به ناو هواپیمابر تجاری تبدیل شد. چنین ناوی برای تأمین پوشش هوایی برای کاروان‌ها معرفی شد که بعدتر با حضور هواپیمابرهای پشتیبان کافی جایگزین شد.
ناو هواپیمابر تجاری (به انگلیسی: merchant aircraft carrier) که نام کوتاه رسمی آن در بریتانیا کشتی ام‌اِی‌سی بود، نوعی ناو هواپیمابر با کاربرد محدود و عنوان ثبت‌شده مدنی بود که در طول جنگ جهانی دوم در بریتانیا و هلند خدمت می‌کرد. ناوهای هواپیمابر تجاری با اضافه کردن عرشه پرواز به کشتی‌های بزرگ غلات‌بر یا نفت‌کش ارتقا داده شدند تا هواگردهای ضدزیردریایی را برای پشتیبانی از کاروان‌های نظامی متفقین در طول نبرد اقیانوس اطلس حمل کنند.
ناوهای هواپیمابر تجاری با وجود عملکرد نظامی‌نما وضعیت تجاری خود را حفظ کردند؛ همچنان به حملِ بار ادامه می‌دادند و تحت فرماندهی غیرنظامی فعالیت می‌کردند. این ناوها که از ماه مه ۱۹۴۳ به خدمت وارد شدند و شروع به تکمیل و جایگزینی ناوهای هواپیمابر پشتیبان کردند، تا پایان جنگ در اروپا در خدمت ماندند.
توسعه

در سال ۱۹۴۰، کاپیتان ام.اس. سلتری، مدیر مواد هوایی در دریاسالاری بریتانیا، طرحی را برای تبدیل کشتی‌های تجاری به ناو هواپیمابر به‌عنوان ادامه پروژه کشتی سی‌ای‌ام پیشنهاد کرد. سلتری پیشنهاد کرد که یک عرشه پرواز مجهز به دو سیم گیرانداز و یک مانع ایمنی بر روی بدنه کشتی تجاری نصب شود. «ناو جنگنده‌بر پشتیبان» حاصل می‌توانست همزمان با حمل بار، شش جنگنده هاریکن را عملیاتی کند. مشخص شد که مانع پیشنهاد سلتری، مخالفت‌های وزارت تأمین بریتانیا بود چون ترکیب نقش تجاری و هواپیمابری بسیار پیچیده بود. به نظر می‌رسد مطرح شدن مکرر این مشکل باعث شد که توجه از طرح توسعهٔ کشتی‌های جنگی-تجاری دومنظوره به‌سمت تبدیل کشتی‌های تجاری به جنگی با نام «ناوهای هواپیمابر پشتیبان» جلب شود. اولین مورد آن تبدیل کشتی باری توقیف‌شده آلمانی هانوفر به ناو امپایر اودیستی (بعدا اچ‌ام‌اس اودسیتی) در ژوئن ۱۹۴۱ بود.
طرح ناو دومنظوره در اوایل سال ۱۹۴۲ دوباره ظهور کرد، زمانی که در مواجهه با تلفات فزاینده ناشی از حملات او-بوت، آشکار شد که هواپیمابرهای پشتیبان درحال ساخت در آمریکا نمی‌توانند با سرعت مناسب در تعداد مورد نیاز تحویل داده شوند. ابداع دوبارهٔ طرح به افراد مختلفی از جمله کاپیتان بی.بی. اسکافیلد، مدیر بخش بازرگانی، و جان لمب، مدیر فنی دریایی شرکت نفت آنگلوساکسون نسبت داده می‌شود. سر جیمز لیتگو، مدیر ساخت و تعمیر کشتی‌های تجاری و مالک مشترک لیتگوز ال‌تی‌دی، کشتی‌سازی مستقر در کلاید، همچنین به غلبه بر نگرانی‌های دریاسالاری دربارهٔ ناوهای هواپیمابر تجاری کمک کرد. گفته می‌شود که لیتگو طرحی تهاجمی را برای کسی در پشت پاکت ترسیم کرد، پیشنهاد تبدیل دو کشتی در شرف ساخت در کارخانه کشتی‌سازی خانواده‌اش را داد و شرط کرد که «دریاسالاری در کار من دخالتی نداشته باشد». درحالی که زمان مداخله احتمالی لیتگو مشخص نیست، معاون او، سر آموس آیر، مدیر ساخت کشتی‌های تجاری، مطمئناً در حال بحث در مورد الزامات این ناوها تا می ۱۹۴۲ بوده است. خودِ آیر، سر داگلاس تامسون از بن لاین و وزارت ترابری جنگ را اولین پیشنهاددهندهٔ این ایده می‌داند.
مقاومت اولیه‌ای در برابر مفهوم ناوهای تجاری به‌ویژه به‌دلیل نگرانی دربارهٔ عملیات هواپیما از کشتی‌های کوتاه و نسبتاً کند، وجود داشت. دریاسالاری در نظر گرفت که طول عرشه پرواز ۴۶۰ فوت (۱۴۰ متر) برای برخاست و فرود ایمن در سرعت ۱۵ گره (۲۸ کیلومتر بر ساعت؛ ۱۷ مایل بر ساعت) لازم است. با ایجاد حاشیه کافی برای سرعت کاروان، آنها به‌ویژه دربارهٔ استفاده از نفت‌کش‌ها، با عرشه آزاد کوچک و محموله‌های فرّار، تردید داشتند. با بدتر شدن تهاجم او-بوت‌ها، چنین نگرانی‌هایی به‌دلیل نیاز فوری به ارائه پشتیبانی هوایی کاروان کنار رفت و با پذیرش این‌که دست‌کم طرح کشتی غلات می‌تواند کار کند، دریاسالاری به طرح مشتاق‌تر شد.
تا سپتامبر ۱۹۴۲، دریاسالاری درخواست کرد تا "حدود ۵۰" ناو تجاری در دسترس قرار گیرد، تا بتوان یکی از آنها در هر کاروان اقیانوس اطلس شمالی گنجاند و تا اکتبر تعداد لازم تا ۵۲ کشتی تعیین شد. این هدف بلندپروازانه تا زمانی که ناو هواپیمابر تجاری به‌طور رسمی توسط کابینه جنگ در اکتبر ۱۹۴۲ تأیید شد، به ۴۰ تا کاهش یافته بود، اما واضح بود که حتی این تعداد نیز بدون کمک آمریکا نمی‌توانست با سرعت کافی تولید شود. بنابراین از آمریکا خواسته شد که ساخت ۳۰ ناو تجاری را برای تحویل در نیمه اول سال ۱۹۴۳ آغاز کند، اما کمیته‌ای از وزارت نیروی دریایی که به‌طور ویژه برای بررسی این درخواست تشکیل شده بود، به دلیل نگرانی در مورد ماهیت آزمایشی کشتی‌ها، آن را رد کرد. در نتیجه، تمام ناوهای تجاری در کارخانه‌های کشتی‌سازی بریتانیا ساخته و/یا تبدیل شدند.
برنامه تبدیل

دو ناو اول در ژوئن ۱۹۴۲ به شرکت کشتی‌سازی برنتیسلند در فرث آو فورت و ویلیام دنی و برادران دامبارتون سفارش داده شدند. ساخت این کشتی‌ها صرفاً تبدیلی نبود و کشتی‌های غلات کاملاً جدیدی بودند که هنوز فعال نشده بودند. آنها در نهایت به‌ترتیب با نام امپایر مک‌آلپاین و امپایر مک‌آندرو وارد خدمت شدند. تولید امپایر مک‌آلپاین در ۲۳ دسامبر ۱۹۴۲ آغاز شد و کمابیش طبق برنامه در ۲۱ آوریل ۱۹۴۳ تکمیل شد. پنج کشتی غلات جدید دیگر به نام‌های امپایر مک‌آندرو، امپایر مک‌ری، امپایر مک‌کلوم، امپایر مک‌کندریک و امپایر مک‌درموت در فواصل زمانی تقریباً دوماهه تا مارس ۱۹۴۴ وارد خدمت شدند.
تا اواخر سپتامبر ۱۹۴۲ سرانجام موافقت شد که نفت‌کش‌ها هم می‌توانند با رعایت محدودیت‌های مختلف دربارهٔ محموله‌هایشان، به‌طور ایمن استفاده شوند. چهار نفت‌کش جدید برای تبدیل برنامه‌ریزی شده بود، اما کار روی آنها تا مه ۱۹۴۳ شروع نشد. امپایر مک‌کی در اکتبر ۱۹۴۳ وارد خدمت شد، پس از آن با فواصل زمانی امپایر مک‌کیب، امپایر مک‌ماهون و امپراتوری مک‌کول در نوامبر ۱۹۴۳ عملیاتی شدند. با این حال، هنوز تعداد بیشتری لازم بود و تصمیم گرفته شد که نفت‌کش‌های موجود تبدیل شوند. کارامدترین روش برای تبدیل، انتخاب کشتی‌هایی با طراحی مشابه بود. در آغاز سال ۱۹۴۳، شرکت نفت آنگلوساکسون که به‌طور فعال از مفهوم ناو هواپیمابر تجاری حمایت می‌کرد، کل ناوگان بریتانیایی خود، تانکرهای «تریپل تواِلو» را (که گاهی به‌نام کلاس راپانا نامیده می‌شود) برای تغییر کاربری پیشنهاد کرد.
تمایل به تبدیل نفت‌کش‌های خارجی نیز وجود داشت و در ژانویه ۱۹۴۳ وزارت ترابری جنگ از دولت در تبعید نروژ پرس‌وجو کرد که آیا نفتکش مدرن نروژی بی. پی. نیوتن می‌تواند به ناو هواپیمابر تحت فرمان بریتانیا تبدیل شود.
پاسخ اولیه مناسب نبود چون نروژ بر توافق‌های مالی اصرار می‌کرد که مقامات ترابری جنگ آن را «کاملاً غیرمنطقی در بین متحدان» توصیف کردند، اگرچه این موارد بعداً بهبود یافتند، اما این پیشنهاد در نهایت شکست خورد، زیرا طراحی‌های زیادی برای تبدیل یک کشتی بارها بازبینی شد. با این حال، تقریباً در همان زمان، سه نفت‌کش دیگر هم‌کلاس با آنگلوساکسون «تریپل توالو» وجود داشت که در هلند فعالیت می‌کردند (نفت انگلوساکسون یکی از شرکت‌های تابعه رویال داچ شل بود). مقامات هلند درخواست بریتانیا را تأیید کردند اما به‌شرطی که کشتی‌ها، به‌عنوان ناوهای هواپیمابر تجاری، با پرچم هلند و تحت فرماندهی غیرنظامی هلند باشند، که دریاسالاری بریتانیا با وجود به مشکلات زبانی احتمالی، با اکراه موافقت کرد. در نهایت تنها دو کشتی هلندی به عنوان ناو هواپیمابر تجاری پذیرفته شدند. دو ناو گادیلا و ماکوما که توسط دریانوردان تجاری هلندی هدایت می‌شوند و میزبان پروازهای هواگردهای اسکادران هوایی ۸۶۰ نیروی دریایی هلند بودند، به‌عنوان اولین ناوهای هواپیمابر هلند شناخته می‌شوند.
وضعیت غیرنظامی

هواپیمابرهای تجاری با وجود ظاهر نظامی و عملکرد رزمی، کشتی‌های غیرنظامی بودند که نه در فهرست نیروی دریایی ظاهر می‌شدند و نه توسط افسران عملیاتی فرماندهی می‌شدند؛ این وضعیت غیرعادی یکی از ویژگی‌های تعیین‌کننده آنها بود. ماهیت ترکیبی این ناوها از همان ابتدا این سؤال را ایجاد کرد که آیا آنها مانند ناوهای هواپیمابر پشتیبان جدید به‌عنوان کشتی جنگی مانند کشتی‌های سی‌ای‌ام قبلی به‌عنوان کشتی تجاری تحت نشان سرخ عمل خواهند کرد. ترجیح دریاسالاری این بود که آنها به‌عنوان کشتی‌های جنگی معمولی خدمت کنند، اما خیلی زود آشکار شد که تعداد کافی کارکنان در دسترس نیست تا مطابق با استانداردهای دریایی بدون ایجاد کمبودهای جدی در دیگر بخش‌ها خدمت کنند، به‌ویژه با تعداد زیاد هواپیمابرهای پشتیبان که به‌زودی از راه می‌رسیدند. بنابراین دریاسالاری و وزارت ترابری جنگ توافق کردند که هواپیمابرهای تجاری خدمه غیرنظامی داشته باشند. با این حال، مقامات وزارت خارجه بریتانیا نگرانی‌های جدی دربارهٔ وضعیت غیرنظامی پیشنهادشده مطرح کردند که ممکن است این کشتی‌ها طبق قوانین بین‌المللی عملاً کشتی‌های جنگی باشند، اما حمایت کنوانسیون ۱۹۰۷ لاهه را که فقط برای نظامی‌ها اعمال می‌شود نداشته باشند و خدمه غیرنظامی آنها به‌عنوان جنگجویان غیرقانونی یا فرانک-تایرور در نظر گرفته شوند. امکان چنین چیزی به‌وضوح با اعدام کاپیتان چارلز فرایات در سال ۱۹۱۶ به‌دلیل تلاش برای ضربه زدن به یک او-بوت با کشتی کراس کانال خود آشکار شده بود. خطر برای خدمه هواپیمابر تجاری آنقدر بزرگ شمرده می‌شد که به‌صراحت در کابینه جنگ این‌گونه مطرح شد که:
هرچه تأثیر عملیات هوایی بر عملیات او-بوت بیشتر باشد، ممکن است دشمن بیشتر وسوسه شود که با دادگاه نظامی و تیراندازی به کارکنان خدمات تجاری که ممکن است از چنین کشتی‌هایی دستگیر شوند، به روحیه خدمه ام.ای.سی. آسیب برساند.
کابینه جنگ دستور بازنگری در وضعیت را صادر کرد، اما مشکلات نیروی انسانی حل نشد. وزارت خارجه با اکراه موافقت کرد که هواپیمابرهای تجاری تحت نشان سرخ کار کنند، مشروط بر اینکه دریانوردان تجاری و اتحادیه‌های آنها از خطرات ناشی از آن آگاه شده باشند و هر اقدام احتیاطی ممکن برای اطمینان از اسیر نشدن این افراد انجام شود. با این حال، نمی‌توان گفت که خدمه هواپیمابرهای تجاری رسماً دربارهٔ خطرات ویژه مطلع شده‌اند. با این حال، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد مقامات دربارهٔ وضعیت هواپیمابرهای تجاری حساس ماندند و به‌ویژه آنها را از تبلیغاتی که برای دیگر کشتی‌های تجاری «خدمات ویژه» مانند کشتی‌های نجات ترتیب داده شده بود، مستثنی کردند. در اواخر سپتامبر ۱۹۴۴، به فرماندهان یادآوری شد که به خدمه خود دربارهٔ لزوم حفظ رازداری دربارهٔ عملیات و نقش هواپیمابرهای تجاری گوشزد کنند.
یادداشت ها

↑  نشان رسمی کشتی‌های غیرنظامی بریتانیا
شورش ۱۶۸۲ مسکو

شورش ۱۶۸۲ مسکو که با نام شورش استرلتسی (به روسی: Стрелецкий бунт) نیز شناخته می‌شود، یک قیام هنگ‌های استرلتسی به سال ۱۶۸۲ میلادی در مسکو بود که منجر به انتقال حاکمیت از خاندان ناریشکین به رهبری ناتالیا ناریشکینا به خاندان میلوسلاوسکی تحت رهبری سوفیا آلکسیونا شد. در پس این قیام، رقابت میان بستگان این دو خاندان که هر دو ملکه‌هایی برای تزار الکسی یکم داشتند، برای تسلط بر اداره روسیه تزاری نهفته بود.
پیش‌زمینه

در ۲۷ آوریل ۱۶۸۲ تزار فیودور سوم بدون اینکه وارثی از خود به جای بگذارد، درگذشت. قاعده بر آن بود که تاج و تخت به ایوان ۱۵ ساله، بزرگ‌ترین پسر باقی‌مانده الکسی یکم برسد. ایوان برادر تنی فیودور از همسر اول تزار الکسی، تزارینا ماریا میلوسلاوسکایا بود که تا پیش از مرگش رهبری خاندان میلوسلاوسکی را نیز بر عهده داشت. در مقابل آنها، خاندان ناریشکین‌ها تحت رهبری ناتالیا ناریشکینا دومین همسر تزار الکسی قرار داشتند که از تزارویچ خود یعنی پیتر ۹ ساله حمایت می‌کردند. پس از مرگ بی‌وارث فئودور سوم، مبارزه بین دو خانواده سلطنتی به اوج خود رسید.
بقا و در قدرت ماندنِ هر کدام از این خاندان‌ها بستگی به این داشت که کدام تزارویچ بر تخت می‌نشیند. تصمیم نهایی در این مورد به دومای بویار واگذار شد. برای اکثر بویار‌ها که آینده آنها به خشنودی یا عدم خوشنودی تزار بستگی داشت، حدس زدن اینکه کدام یک از مدعیان برنده می‌شود تا از قبل طرف او را بگیرند، بسیار مهم بود. ایوان پسر ماریا مانند تمام دیگر برادرانش از دوران کودکی بسیار بیمار بود؛ بنابراین احتمال درگذشت زودهنگام او و تزار شدن پتر وجود داشت. در این وضعیت، اکثریت دومای بویار و پاتریارک یواخیم، پاتریارک کلیسای ارتدکس روسی، به نفع پیتر امیدبخش رأی دادند و در ۲۷ آوریل ۱۶۸۲، همان روز مرگ فئودور سوم، پیتر تزار روسیه اعلام شد.
مطابق دیدگاه سنتی، برای میلوسلاوسکی‌ها این چرخش وقایع به معنای از دست دادن تمام چشم‌اندازهای قدرت و پیروزی خاندان رقیب بود. سوفیا آلکسیونا، تزارونا ۲۵ ساله باهوش و پرانرژی که خواهر تنی ایوان بود، تصمیم گرفت رهبری خاندان میلوسلاوسکی را به عهده گرفته و از نارضایتی استرلتسی‌ها و با تکیه بر خاندان میلوسلاوسکی و تعدادی از بویارها از جمله واسیلی گلیتسین و ایوان خووانسکی، برای تغییر وضعیت پیش آمده سوءاستفاده کند. با این حال، تاریخ‌نگاری مدرن استدلال می‌کند که تقلیل این رویارویی میان قدرت‌های گسترده دربار به درگیری بین میلوسلاوسکی‌ها و ناریشکین‌ها یک ساده‌انگاری بزرگ است. نقش اصلی در این شورش را افرادی ایفا کردند که به وضوح به هیچ یک از دو خاندان تعلق نداشتند.
نارضایتی طولانی مدت هنگ‌های استرلتسی در زمان سلطنت فیودور سوم ایجاد شده بود. پس از ایجاد نخستین هنگ‌های نظام جدید، نگرش نسبت به استرلتسی‌ها در زمینه قدرت شروع به تغییر کرد. از آن زمان، آنها کمتر به عنوان «واحدهای نظامی نخبه» و بیشتر به عنوان نوعی «پلیس شهری» دیده می‌شدند. خزانه مملکت خالی بود و حقوق استرلتسی‌ها به‌طور نامنظم و با تأخیرهای طولانی پرداخت می‌شد. علاوه بر این، فرماندهان ارشد سپاه استرلتسی اغلب از موقعیت خود سوءاستفاده می‌کردند و بخشی از حقوق استرلتسی‌ها را به نفع خود غصب می‌کردند و آنان را مجبور می‌کردند تا کارهای خانه را در املاک‌شان انجام دهند.
در چنین شرایطی، فرستادگان میلوسلاوسکی‌ها شروع به برانگیختن نارضایتی در بین استرلتسی‌ها و نیز پخش شایعاتی در بین آنها کردند که با روی کار آمدن ناریشکین‌ها ظلم و محرومیت بیشتری در انتظار آنها خواهد بود. نافرمانی از مافوق در میان استرلتسی‌ها بیشتر شد و چندین فرمانده استرلتسی که سعی در بازگرداندن نظم و انضباط داشتند توسط سربازان از بالای یک برج ناقوس به زمین پرتاب شدند. در ۱۵ مه، یک بویار نزدیک به میلوسلاوسکی‌ها و برادرزاده‌اش پیتر آندریوویچ تولستوی وارد شهرک‌های استرلتسی‌ها شدند و آنها را برای خدمت به کرملین مسکو فراخواندند و فریاد زدند که ناریشکین‌ها تزاروویچ ایوان را خفه کرده‌اند.
سرانجام

با خبر ناگهانی از دست دادن رهبر خود، استرلتسی‌ها تمام توانایی خود را برای هرگونه عمل قاطعی از دست دادند. آنها تومارهایشان را یکی پس از دیگری برای سوفیا فرستادند که در آنان از او می‌خواستند که آنها را از رحمت خود محروم نکند و قول دادند که صادقانه با جان‌شان به او خدمت خواهند کرد. آنها ایوان، کوچک‌ترین پسر خووانسکی مقتول را هم به ترینیتی فرستادند که متعاقباً به تبعید فرستاده شد.
در ماه اکتبر، سپاه استرلتسی توماری ارسال کردند که در آن اقدامات‌شان در ۱۵ تا ۱۸ مه را اقداماتی «جنایتکارانه» دانسته، از تزارها طلب رحمت کرده و خود فرمان سلطنتی برای تخریب ستون یادبود در محل اعدام را که زمانی به خواست خودشان به عنوان تضمینی در برابر آزار و شکنجه ساخته شده بود، خواستار شدند. سوفیا به استرلتسی‌ها قول بخشش داد و تنها الکسی یودین، نزدیک‌ترین دستیار خووانسکی را اعدام کرد که توسط استرلتسی‌ها مورد خیانت قرار گرفت. منشی دوما، فئودور شاکلوویتی، به فرماندهی سپاه استرلتسی منصوب شد که نظم و انضباط را به ارتش بازگرداند و عمدتاً بدون سرکوب عمل می‌کرد.
در آغاز ماه نوامبر، دربار سلطنتی به مسکو بازگشت. تنها ناتالیا ناریشکینا ماندن در کرملین را که همه‌چیز در آنجا تحت کنترل میلوسلاوسکی‌ها بود، برای خود و پسرش ناامن دانست. او زندگی در اقامتگاه محلی شوهر فقیدش الکسی میخایلوویچ در روستای پرئوبراژنسکویه، در کنار حمایت مردم وفادار را انتخاب کرد. تزار پتر جوان در آنجا زندگی می‌کرد و فقط برای شرکت در مراسماتی که حضور او در آنها ضروری بود به مسکو می‌آمد.
رژیم سوفیا آلکسیونا تحت سلطنت اسمی پتر یکم و ایوان پنجم که در نتیجه این شورش استرلتسی‌ها ایجاد شد، ۷ سال باقی ماند. تا اینکه در سپتامبر سال ۱۶۸۹ و به دنبال تشدید رقابت میان پیتر بالغ و سوفیا، دولتش سقوط کرد و از قدرت برکنار شد. پس از آن دربار دوباره به دست ناریشکین‌ها افتاد.
برای مطالعه بیشتر

Bogdanov, A.P. (2008). Царевна Софья и Петр. Драма Софии [تزاریتسا سوفیا و پیتر: داستان سوفیا] (به روسی). Veche Publishing House LLC. ISBN 978-5-9533-2310-9.
یک پرتره از آرتامون ماتویف رهبر خاندان ناریشکین در دهه ۱۶۷۰م
یک پرتره از واسیلی گلیتسین در حدود ۱۷۱۴م
یک نگاره روسی که وقایع یک روز پیش از شورش استرلتسی در سال ۱۶۸۲ را نشان می‌دهد. در داخل قلعه، ایوان میلوسلاوسکی، ایوان خووانسکی و دیگر توطئه‌گران، در حال نوشتن نامه‌ها و درخواست‌هایی برای هنگ‌های استرلتسی علیه ناریشکین‌ها هستند و در بیرون پیام‌رسان‌ها آنها را به استرلتسی‌ها تحویل می‌دهند.
نگاره «شورش ۱۶۸۲ مسکو» اثر نیکولای دیمیتریوف-اورنبورسکی در ۱۸۶۲م؛ پاتریارک یواخیم تلاش می‌کند شورشیان را آرام کند و ناتالیا تزارویچ ایوان (لباس سفید) و پسرش پتر (لباس زرد) را برای اثبات سلامتی‌شان به جمعیت نشان می‌دهد. یک سرباز خود را به ایوان رسانده و از او می‌پرسد: آیا به راستی شما ایوان فرزند تزار الکسی هستید؟ و ایوان پاسخ موافق می‌دهد.
نگاره‌ای که استرلتسی‌های شورشی را در کرملین نشان می‌دهد. در سمت چپ، میخائیل دولگوروکوف و بویار آرتامون ماتویف تلاش می‌کنند استرلتسی‌ها را متفرق کنند. تزارونا سوفیا نیز در برج سمت راست دیده می‌شود.
یک نگاره که استرلتسی‌ها را در حال کشتار در کرملین مسکو نشان می‌دهد.
یک پرتره از ایوان خووانسکی در دهه ۱۶۷۰م
نگاره «بحث درباره ایمان» اثر واسیلی پروف در ۱۸۸۱م؛ باورمندان کهن و نیکیتا پوستوسویات (لباس زرد) استدلال‌های دینی خود را مطرح می‌کنند. سوفیا و خانواده سلطنتی در بالا و پاتریارک یواخیم در کنار آنها و سایرین، به سخنان آنها گوش می‌دهند.
پرتره‌های تاج‌گذاری ایوان پنجم و پتر یکم میان سال‌های ۱۶۸۲ تا ۱۶۸۶م
گالش‌های مادربزرگ (مجموعه تلویزیونی)

| گالش‌های مادربزرگ | گالش‌های مادربزرگ |
| --- | --- |
نویسنده: بهمن زرین‌پور
کارگردان: بهمن زرین‌پور
بازیگران: هادی مرزبان  ژاله علو   نیکو خردمند   مهین شهابی   سیروس ابراهیم‌زاده   رضا بنفشه‌خواه   فاطمه گودرزی   فریبا متخصص   حسین پناهی رامین پورایمان 
کشور سازنده: ایران
زبان اصلی: فارسی
تولید: تولید
تهیه‌کننده: علیرضا مرادی
فیلم‌برداری: شامل تافته
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: شبکه ۱
فرمت تصویر: ویدئویی
انتشار اولیه: ۱۳۶۷-۱۳۶۸
گالش‌های مادربزرگ نام یک مجموعهٔ تلویزیونی به کارگردانی بهمن زرین‌پور است که در سال ۱۳۶۷ تهیه و در نوروز ۱۳۶۸ از شبکه ۱ پخش گردید.
خلاصه داستان

اسباب و اثاثیۀ منزلی را دزد می‌برد. اهل خانه، سعی می‌کنند با کمک دوستان و آشنایان، دوباره اسباب منزل را از راه‌های گوناگون تهیه کنند؛ اما در این راه با مشکلات مختلفی مواجه شده و ماجراهای جالبی رخ می‌دهد.
بازیگران و عوامل تولید > بازیگران

هادی مرزبان
ژاله علو
نیکو خردمند
مهین شهابی
سیروس ابراهیم‌زاده
رضا بنفشه‌خواه
فاطمه گودرزی
فریبا متخصص
حسین پناهی
مینا جعفرزاده
اسفندیار ماوندادی
رامین پورایمان
هما مشکین
بازیگران و عوامل تولید > عوامل تولید

نویسنده و کارگردان هنری: بهمن زرین‌پور
کارگردان تلویزیونی: مهوش جزایری
تصویربردار: شامل تافته
برنامه‌ریز: رضا گنجی
تهیه‌کننده: علیرضا مرادی
دستیار تهیه کننده: علی اردشیر
فرمت تصویر: ویدئویی
محصول: گروه فیلم و سریال و تئاتر شبکه ۱
سال تولید: ۱۳۶۷
سال پخش: نوروز ۱۳۶۸
بوالو، کبک

Municipality در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| Boileau | Boileau |
| --- | --- |
Municipality: Municipality
استان:  استان کبک
ناحیه: اوتاوه
منطقه شهری: پاپینو
Constituted: March 8, 1882
حکومت: حکومت
 • Mayor: Henri Gariépy
 • Federal riding: Argenteuil—Papineau—Mirabel
 • Prov. riding: Argenteuil—Papineau—Mirabel
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۴۱٫۳۰ کیلومتر مربع (۵۴٫۵۶ مایل مربع)
 • خشکی: ۱۳۶٫۵۰ کیلومتر مربع (۵۲٫۷۰ مایل مربع)
جمعیت (2011): جمعیت (2011)
 • کل: ۳۸۰
 • تراکم: ۲٫۸/کیلومتر مربع (۷/مایل مربع)
 • Change (2006–11): کاهش۲۳٫۸%
 • Dwellings: ۴۲۵
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۴ (EDT)
Postal code(s): J0V 1N0
کد منطقه: 819
وبگاه: www.municipaliteboileau.ca
بوالو (به فرانسوی: Boileau) شهری در منطقه شهری پاپینو ناحیه اوتاوه در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۲۵۳ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۱۳۶٫۲۲ کیلومتر مربع است.
صومعه روژن

| 0 | 1 |
| --- | --- |
A view to the monastery: A view to the monastery
Location within بلغارستان: Location within بلغارستان
Monastery information: Monastery information
ساخته شدن: 13th century
Site: Site
موقعیت: روژن (بلغارستان), شهرستان ساندانسکی، استان بلاگووگراد
مختصات: ۴۱°۳۱′۴۹٫۷۷″ شمالی ۲۳°۲۵′۳۵٫۲۴″ شرقی﻿ / ﻿۴۱٫۵۳۰۴۹۱۷°شمالی ۲۳٫۴۲۶۴۵۵۶°شرقی﻿ / 41.5304917; 23.4264556
دسترسی عمومی: yes
صومعه روژن تقدیم شده به ولادت مادر خدا (بلغاری: Роженски манастир "Рождество Богородично" , Rozhenski manastir "Rozhdestvo Bogorodichno"، یونانی: Μονή Ροζινού, Moni Rozinou) بزرگ‌ترین صومعه در کوه‌های پیرین در جنوب غربی بلغارستان است که در میان هرم‌های زمین ملنیک قرار دارد. این یکی از معدود صومعه‌های قرون وسطایی بلغارستان است که تا به امروز به خوبی حفظ شده است.
اولین شواهد باستان‌شناسی از زندگی قرون وسطایی در این مکان، گوری با چند سکه و تزئینات مربوط به زمان امپراتور بیزانس، میخائیل هشتم پالیولوژیس (۱۲۵۹–۱۲۸۲)، است. برخی از اقلام دیگر نیز به قرن سیزدهم برمی‌گردند، در حالی که دیوار سنگ مرمری بالای دروازه مرکزی کلیسا مربوط به قرن سیزدهم یا چهاردهم میلادی است. چند ساختمان جدید در زمان الکسیوس اسلاو در صومعه ساخته شد. اولین منبع مکتوب که بر وجود این صومعه گواهی می‌دهد، یادداشتی بر روی یک کتاب مناجات از سال ۱۵۵۱ میلادی است که امروزه در کتابخانه بزرگ لاورا در کوه آتوس قرار دارد.
کلیسای صومعه قبل از قرن ۱۵ ساخته شده و در سال ۱۵۹۷ نقاشی شده است. برخی از نقاشی‌های دیواری آن تاکنون حفظ شده است. در سال ۱۶۱۱ نمای جنوبی رنگ آمیزی شد. صومعه روژن بین سال‌های ۱۶۶۲ تا ۱۶۷۴ بر اثر آتش‌سوزی ویران شد و کتابخانه از بین رفت و به بسیاری از ساختمان‌ها آسیب جدی وارد گردید. این صومعه در قرن بعد با کمک مالی بلغارهای ثروتمند از سراسر کشور بازسازی شد. بازسازی در سال ۱۷۱۵ آغاز شد و در سال ۱۷۳۲ به‌طور کامل به پایان رسید.
این صومعه در قرن نوزدهم در اوج شکوه خود قرار داشت؛ زمانی که مرکز منطقه ای مسیحیت ارتدوکس بود و زمین‌های زیادی در این منطقه را در تملک خود داشت. قبر انقلابی مشهور بلغاری یانه ساندانسکی در نزدیکی این صومعه قرار دارد.
نگارخانه

باغ صومعه
عبادت صبحگاهی
نقاشی دیواری در صومعه روژن
ورودی کلیسای صومعه
نقاشی‌های دیواری خارجی کلیسا
قبر یانه ساندانسکی