stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فرانک وورموت

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  فرانک وورموت
زادروز:  ۱۳ سپتامبر ۱۹۶۰ ‏(۶۴ سال)
زادگاه:  برلین
قد:  ۱٫۸۷ متر (۶ فوت ۲ اینچ)
پست:  مدافع
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  خرونینگن (سرمربی)
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۸۲–۱۹۸۳ |  باشگاه فوتبال فرایبورگ |  ۲۴ |  (۱) |
| ۱۹۸۳–۱۹۸۶ |  باشگاه فوتبال هرتابرلین |  ۷۰ |  (۱) |
| ۱۹۸۶–? |  فرایبورگر |   |   |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۱۹۹۹–۲۰۰۱:  SC Pfullendorf
۲۰۰۲–۲۰۰۳:  SSV Reutlingen
۲۰۰۴:  یونیون برلین
۲۰۰۵–۲۰۰۶:  وی‌اف‌آر آلن
۲۰۰۸–۲۰۱۸:  زیر ۲۰ سال آلمان
۲۰۱۸–۲۰۲۲:  هراکس آلملو
۲۰۲۲–:  خرونینگن
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲ نوامبر ۲۰۲۰. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲ نوامبر ۲۰۲۰. 
فرانک وورموت (آلمانی: Frank Wormuth؛ زادهٔ ۱۳ سپتامبر ۱۹۶۰) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل آلمان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال هرتابرلین و باشگاه فوتبال فرایبورگ اشاره کرد.
فرد سیبرت

| فرد سیبرت | فرد سیبرت |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۵ سپتامبر ۱۹۵۱ ‏(۷۳ سال) منهتن
ملیت: ایالات متحده آمریکا
تحصیلات: دانشگاه کلمبیا
پیشه: تهیه‌کننده تلویزیونی
سال‌های فعالیت: ۱۹۷۵–اکنون
وبگاه: https://fredseibert.com/
فرد سیبرت (انگلیسی: Fred Seibert؛ زادهٔ ۱۵ سپتامبر ۱۹۵۱) تهیه‌کننده تلویزیونی و کارآفرین اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۷۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. وی برندهٔ جوایزی همچون جوایز امی ساعات پربیننده شده‌است.
فرودگاه بوسیا

فرودگاه بوسیا (به انگلیسی: Busia Airport) یک فرودگاه همگانی، غیرنظامی است که یک باند فرود سنگفرش دارد و طول باند آن ۱۰۰۰ متر است. این فرودگاه در کشور کنیا قرار دارد و در ارتفاع ۱۲۱۶ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
فرودگاه تونوناک

فرودگاه تونوناک (به انگلیسی: Tununak Airport)  یک فرودگاه همگانی  با کد یاتا TNK است که یک باند فرود شن دارد و طول باند آن ۵۴۲ متر است. این فرودگاه در  کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۴ متری از سطح دریا واقع شده است.
فرد فانک

| فرد فانک | فرد فانک |
| --- | --- |
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل: فردریک فانک
زاده: ۱۴ ژوئن ۱۹۵۶ ‏(۶۸ سال)
قد: ۵ ft ۸ in (۱٫۷۳ m)
محل زندگی: Ponte Vedra Beach, Florida
همسر: Sharon
فرزندان: Eric Justin, Taylor Christian, Perri Leigh
حرفه: حرفه
کالج: دانشگاه مریلند در کالج پارک
سال حرفه‌ای شدن: 1981
تور(های) کنونی: PGA Tour (joined 1989) Champions Tour (joined 2006)
پیروزی‌های حرفه‌ای: 29
شمار پیروزی‌ها برپایه تور: شمار پیروزی‌ها برپایه تور
پیروزی در تور PGA: 8
قهرمانی‌های تور PGA: 9
Other: 12
بهترین نتایج در رقابت‌های اصلی : بهترین نتایج در رقابت‌های اصلی 
Masters Tournament: T17: 1997
PGA Championship: T4: 2002
U.S. Open: 6th: 2004
The Open Championship: T66: 2006
فرد فانک (انگلیسی: Fred Funk؛ زادهٔ ۱۴ ژوئن ۱۹۵۶) یک گلف‌باز است.
فانوس دریایی فورت کورن والیس

| 0 | 1 |
| --- | --- |
fa (in English: Expected satiety): fa
مکان: جرج تاون پنانگ، مالزی
مختصات: ۵°۲۵′۱۴٫۹″ شمالی ۱۰۰°۲۰′۴۰٫۶″ شرقی﻿ / ﻿۵٫۴۲۰۸۰۶°شمالی ۱۰۰٫۳۴۴۶۱۱°شرقی﻿ / 5.420806; 100.344611
آغاز ساخت: ۱۸۸۲
بلندی برج: ۲۱ متر (۶۹ فوت)
نشانه‌ها: برج سفید
بلندی کانونی: ۲۷ متر (۸۹ فوت) 
دامنه: ۱۶ مایل دریایی (۳۰ کیلومتر؛ ۱۸ مایل)
ویژگی نور: Fl R 2s 
شماره دریاسالاری: F1494 
شماره NGA: 112-22056
شماره ARLHS: WMA004 
[ویرایش در ویکی‌داده]: [ویرایش در ویکی‌داده]
فانوس دریایی فورت کورن والیس (مالایی: Rumah Api Kota Cornwallis) یک فانوس دریایی در فورت کورن‌والیس جرج تاون ایالت پنانگ، مالزی است. این فانوس دریایی در حال حاضر تحت مدیریت اولیای امور دریانوردی مالزی می‌باشد.
پیشینه

فانوس دریایی در سال ۱۸۸۲ توسط حکمران مالایای بریتانیا با هزینه ای بالغ بر ۱۰٬۲۲۴ پوند استرلینگ به عنوان فانوس دریایی فورت پوینت ساخته شد. در سالهای ۱۹۲۸–۱۹۱۴، این فانوس دریایی تحت بازسازی قرار گرفت و نام آن به فانوس دریایی بندرگاه پنانگ تغییر یافت.
سبک معماری

فانوس دریایی از سازه فولادی سفید با ارتفاعی معادل ۲۱ متر (۶۹ فوت) ساخته شده‌است. پرتو نور تا فاصله ای بالغ بر ۱۶ مایل دریایی (۱۸ مایل؛ ۳۰ کیلومتر) می‌رسد.[نیازمند منبع]
فرودگاه تونا-کومانداتوبا

فرودگاه تونا-کومانداتوبا (به انگلیسی: Una-Comandatuba Airport) (به زبان بومی: Aeroporto de Una-Comandatuba) یک فرودگاه خصوصی مسافربری با کد یاتا UNA است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۱۹۰۰ متر است. این فرودگاه در کشور برزیل قرار دارد و در ارتفاع ۶ متری از سطح دریا واقع شده است.
فرودگاه لسپرانسه

فرودگاه لسپرانسه (به انگلیسی: L'Espérance Airport) (به زبان بومی: Aérodrome de Grand-Case Espérance) یک فرودگاه همگانی با کد یاتا SFG/CCE است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۱۲۰۰ متر است. این فرودگاه در شهر سنت مارتین فرانسه کشور سنت مارتین فرانسه قرار دارد.
فرماتا

اجرای نت سُل با فرماتا و اجرای نت سل بدون فرماتا
فِرماتا (به ایتالیایی: fermata) علامتی در نت‌نویسی است که با قرارگیری بر بالا یا پایین هر نُت، ارزش زمانیِ نواختن آن را افزایش می‌دهد. مقدار این افزایش بسته به نظر آهنگساز متفاوت است، ولی به‌طور معمول دوبرابر در نظر گرفته می‌شود. زمانی که بالای نت قرار بگیرد به‌صورت کوژ و زمانی که پایین نت قرار بگیرد به‌صورت کاو نشان داده می‌شود.
فرودگاه جزیره مارتین گارکیا

فرودگاه جزیره مارتین گارکیا (به انگلیسی: Martín García Island Airport) (به زبان بومی: Aeródromo de la Isla Martín García) یک فرودگاه همگانی است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۱۲۶۵ متر است. این فرودگاه در شهر ریو دلا پلاتا کشور آرژانتین قرار دارد و در ارتفاع ۲ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
گل قرمز

گِل قرمز در نزدیکی اشتدته (آلمان)
گِل قرمز یا لجن قرمز، یک مادهٔ زائد بسیار قلیایی است که عمدتاً از اکسید آهن در تهیهٔ صنعتی آلومینیوم تولید می‌شود. سالانه حدود ۷۷ میلیون تُن از این مواد خطرناک تولید می‌شود که می‌توان گل قرمز را یک مشکل جدی در صنعت استخراج معادن در نظر گرفت.
تولید و ترکیب

گل قرمز، همچنین به‌عنوان ضایعات بوکسیت نامیده می‌شود. یک محصول جانبی فرایند بایر است و اصلی‌ترین روش پالایش بوکسیت در مسیر آلومینیوم اکسید محسوب می‌شود.
آلومینیوم اکسید حاصل، مادهٔ خام برای تولید آلومینیوم توسط فرایند فرایند هال–هرولت است.
فرار به آتن

| فرار به آتن | فرار به آتن |
| --- | --- |
پوستر فیلم: پوستر فیلم
کارگردان: جرج پی کوزماتوس
تهیه‌کننده: دیوید نیون جونیور جک وینر
فیلمنامه‌نویس: ادوارد آنهالت ریچارد اس. لاچت
داستان: ریچارد اس. لاچت جورج پی. کوزماتوس
بازیگران: راجر مور تلی ساوالاس دیوید نیون استفانی پاورز کلودیا کاردیناله ریچارد راوندتری سانی بونو الیوت گولد
موسیقی: لالو شیفرین
فیلم‌بردار: گیلبرت تیلور
تدوین‌گر: رالف کمپلن
تاریخ‌های انتشار:  ۹ مارس ۱۹۷۹ (۱۹۷۹-03-۰۹) (انگلستان)   ۶ ژوئن ۱۹۷۹ (۱۹۷۹-06-۰۶) (آمریکا)  
مدت زمان: ۱۲۵ دقیقه (سوئد: ۱۱۹ دقیقه) (آرژانتین: ۱۲۰ دقیقه) (آمریکا : ۱۰۱ دقیقه)
کشور: انگلستان
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۱۰ میلیون دلار 
فروش گیشه: ۸۵۰ هزار دلار  (فروش آمریکایی) 
فرار به آتن (به انگلیسی: Escape to Athena) یک فیلم سینمایی جنگی، کمدی و ماجراجویانه بریتانیایی به کارگردانی جرج پی کوزماتوس با بازی راجر مور، تلی ساوالاس، دیوید نیون، استفانی پاورز، کلودیا کاردیناله، ریچارد راوندتری، سانی بونو و الیوت گولد محصول سال ۱۹۷۹ است. این فیلم در جریان جنگ جهانی دوم در یک جزیره یونانی تحت اشغال آلمان جریان دارد. موسیقی ساخته شده توسط لالو شیفرین می‌باشد. این فیلم در مکانی در جزیره رودس فیلمبرداری شده‌است.
خلاصه داستان

در خلال جنگ جهانی دوم، اسرای یک اردوگاه آلمانی واقع در یونان اقدام به فرار می‌کنند. آنها نه تنها آزادی خود را می‌خواهند، بلکه در تلاش برای رسیدن به گنجی نهفته در قله کوه جزیره نیز هستند.
داستان دوم:
در سال ۱۹۴۴، زندانیان متفقین در یک اردوگاه اسیر در جزیره یونانی که نامی از آنها برده نشده، مجبور به کاوش آثار باستانی می‌شوند. سرلشکر اردوگاه، سرگرد اوتو هخت، پیش فروشنده عتیقه جات در اتریش، برخی از قطعات ارزشمند را برای خواهرش که در سوئیس زندگی می‌کند، ارسال می‌کند. با این حال زندانیان کشف کرده‌اند که پس از اتمام یافته‌ها، آنها به اردوگاه‌های دیگر اعزام می‌شوند، بنابراین آنها ترتیب می‌دهند تا «کشف» قطعات مشابه را ادامه دهند. در حالی که، فرمانده یگان ویژه نازی اس‌اس در شهر مجاور، اعدام‌های غیر مجازاتی غیرنظامیان به طرز وحشیانه‌ای را اجرا می‌کند.
تولید

فیلمبرداری در یونان در ۲۱ فوریه ۱۹۷۸ آغاز شد. قسمت عمده فیلم در جزیره رودس فیلمبرداری شده‌است.
جک وینر تهیه‌کننده در حین فیلمبرداری گفت که هزینه این فیلم ۱۰ میلیون دلار بوده و برای جبران هزینه‌های آن باید ۳۰ میلیون دلار در گیشه فروش داشته باشد.
فرودگاه مکمیلان پس

فرودگاه مکمیلان پس (به انگلیسی: Macmillian Pass Airport) یک فرودگاه همگانی است که یک باند فرود شن دارد و طول باند آن ۴۵۷ متر است. این فرودگاه در کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۱۱۶۱ متری از سطح دریا واقع شده است.
سنت کلود (مینه‌سوتا)

سنت کلود  (به انگلیسی: St. Cloud) شهری در شهرستان استیرنز ایالت مینه‌سوتا در کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۶۵۸۴۲ نفر بوده‌است.
فرایند ترمودینامیکی

فرایند ترمودینامیکی به مسیری از تغییر حالت‌های متوالی گفته می‌شود که سیستم ترمودینامیکی از آن می‌گذرد.
انواع فرایندهای ترمودینامیکی

فرایند برگشت‌ناپذیر
فرایند برگشت‌پذیر
فرایند خودبه‌خودی
فرایند غیرخودبه‌خودی
فرایند تعادلی
فرایند غیرتعادلی
فرایند هم‌دما (ایزوترمال)
فرایند هم‌فشار (ایزوباریک)
فرایند هم‌حجم (ایزوکوریک)
فرایند بی‌دررو (آدیاباتیک)
فرایند هم‌آنتروپی (آیزنتروپیک)
فرایند پلی تروپیک
ویلیام تامپسون (کماندار)

| ویلیام تامپسون | ویلیام تامپسون |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۰ مارس ۱۸۴۸ کالهون، جورجیا
درگذشت: ۱۲ اوت ۱۹۱۸ سیاتل
ملیت: ایالات متحده آمریکا
ویلیام تامپسون (انگلیسی: William Thompson; ۱۰ مارس ۱۸۴۸ – ۱۲ اوت ۱۹۱۸) کماندار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
فرودگاه صحرایی میسن جویت

فرودگاه صحرایی میسن جویت (به انگلیسی: Mason Jewett Field) یک فرودگاه همگانی بهره‌برداری هوایی است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۱۲۲۰ متر است. این فرودگاه در کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۲۸۰ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
ادلویس (بازیگر پورنوگرافی)

| ادلویس | ادلویس |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱ سپتامبر ۱۹۷۷ ‏(۴۷ سال) تیومن، روسیه
دیگر نام‌ها: Oxana
قد: ۵ ft ۵ in (۱٫۶۵ m)
ادلویس (روسی: [Еделвайс] Error: {{Lang}}: متن دارای نشانه‌گذاری ایتالیک است (راهنما) و بلغاری: [Еделвайс] Error: {{Lang}}: متن دارای نشانه‌گذاری ایتالیک است (راهنما)؛ زاده ۱ سپتامبر ۱۹۷۷ در تیومن، روسیه) هنرپیشه، مجری تلویزیونی، مدل شهوانی و بازیگر پورنوگرافی پیشین روسی-بلغارستانی است. وی در ایتالیا زندگی می‌کند و با عکاسی بلغارستانی به نام الکساندر «الکس» لومسکی ازدواج کرده‌است.
فتح‌آباد (خرم‌آباد)

| فتح‌آباد | فتح‌آباد |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۳°۲۸′۲۴″ شمالی ۴۸°۳۹′۰″ شرقی﻿ / ﻿۳۳٫۴۷۳۳۳°شمالی ۴۸٫۶۵۰۰۰°شرقی﻿ / 33.47333; 48.65000: مختصات: ۳۳°۲۸′۲۴″ شمالی ۴۸°۳۹′۰″ شرقی﻿ / ﻿۳۳٫۴۷۳۳۳°شمالی ۴۸٫۶۵۰۰۰°شرقی﻿ / 33.47333; 48.65000
کشور: ایران
استان: لرستان
شهرستان: خرم‌آباد
بخش: بخش زاغه
دهستان: زاغه
جمعیت: ۱۴۸ نفر
فتح‌آباد روستایی از توابع بخش زاغه شهرستان خرم‌آباد در استان لرستان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان زاغه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۴۸ نفر (۳۶خانوار) بوده‌است.
تانه‌گاشیما (تفنگ شمخال)

سربازان پیاده‌نظام ژاپنی ( آشیگارو ) هنگام شلیک تانه‌گاشیما. تیراندازی در شب، با استفاده از طناب برای حفظ ارتفاع شلیک مناسب.
تانه‌گاشیما Tanegashima (種子島) که اغلب به ژاپنی و گاهی در انگلیسی hinawajū (火縄銃، "تفنگ کبریت") نامیده می‌شود، یک نوع سلاح گرم آرکبوس با قفل کبریت بود که از طریق امپراتوری پرتغال در سال ۱۵۴۳ به ژاپن معرفی شد. Tanegashima توسط طبقه سامورایی و آشیگارو "سربازان پیاده" آنها استفاده می‌شد و در عرض چند سال معرفی تانگاشیما در نبرد، نحوه جنگ در ژاپن را برای همیشه تغییر داد.
تاریخ > ریشه‌ها

به نظر می‌رسد tanegashima بر اساس قفل‌های کبریتی است که در اسلحه خانه گوا در هند پرتغالی که توسط پرتغالی‌ها در سال ۱۵۱۰ تسخیر شده بود، تولید می‌شد. نام تانگاشیما از جزیره ژاپنی (Tanegashima) گرفته شده‌است، جایی که یک جانک چینی با ماجراجویان پرتغالی در کشتی توسط طوفانی در سال ۱۵۴۳ به لنگر انداخته شد. ارباب جزیره ژاپن، Tanegashima Tokitaka (1528-1579)، دو تفنگ کبریت از آن خریداری کرد. پرتغالی‌ها و یک شمشیرساز را به کار انداختند تا از لوله کبریت کپی برداری و مکانیزم شلیک کند. آهنگر، یایتا، مشکل زیادی با بیشتر تفنگ نداشت، اما "دریل کردن لوله به صورت مارپیچ به طوری که پیچ (پیچ بیزن) محکم وارد شود" یک مشکل بزرگ بود زیرا این "تکنیک ظاهراً در ژاپن وجود نداشت". تا این زمان." پرتغالی‌ها کشتی خود را تعمیر کردند و جزیره را ترک کردند و تنها در سال بعد که آهنگر پرتغالی به ژاپن بازگردانده شد مشکل حل شد. طی ده سال پس از معرفی، بیش از ۳۰۰۰۰۰ قبضه سلاح گرم تانگاشیما تولید شد.
تاریخ > دوره ادو

جنگ داخلی برای کنترل ژاپن توسط توکوگاوا آیه یاسو به پیروزی رسید که رقبای خود را در نبرد سکیگاهارا در اکتبر ۱۶۰۰ شکست داد. سه سال بعد، او شوگونات توکوگاوا را تأسیس کرد، یک نهاد قدرتمند که صلح، ثبات و رفاه را در ژاپن حفظ می‌کرد. برای ۲۵۰ سال بعد این دوره به عنوان دوره ادو (۱۶۰۳–۱۸۶۸) شناخته می‌شود. از اواسط قرن هفدهم، ژاپن تصمیم گرفت از طریق سیاست ساکوکو خود را به روی تعامل با غرب بجز جمهوری هلند ببندد. برخلاف تصور عمومی، این امر منجر به «دست کشیدن از اسلحه» ژاپن نشد. در هر صورت، اسلحه کمتر مورد استفاده قرار می‌گرفت، زیرا دوره ادو درگیری‌های زیادی در مقیاس بزرگ وجود نداشت که در آن تفنگ مورد استفاده قرار گیرد. اغلب شمشیر به سادگی سلاح کاربردی تر در درگیری‌های متوسط مقیاس کوچک بود. انزوا تولید اسلحه در ژاپن را از بین نبرد - برعکس، شواهدی از حدود ۲۰۰ اسلحه ساز در ژاپن تا پایان دوره ادو وجود دارد. اما زندگی اجتماعی سلاح گرم تغییر کرده بود: همان‌طور که دیوید ال. هاول مورخ استدلال کرده‌است، برای بسیاری از جامعه ژاپنی، تفنگ برای ترساندن حیوانات به سلاحی کمتر از ابزار مزرعه تبدیل شده بود. بدون هیچ دشمن خارجی برای بیش از ۲۰۰ سال، تانگاشیما عمدتاً توسط سامورایی‌ها برای شکار و تمرین هدف استفاده می‌شد، اکثریت آنها به انبارهای اسلحه دایمیوها منتقل شدند.
ورود نیروی دریایی ایالات متحده به ژاپن به رهبری متیو سی پری در سال ۱۸۵۴ یک دوره تسلیح مجدد را آغاز کرد. تانگاشیما یک سلاح قدیمی در دهه ۱۸۰۰ بود و جناح‌های مختلف سامورایی به سلاح‌های گرم پیشرفته از جمله تفنگ مینی، بازو و تفنگ‌های تکراری دست یافتند. دوران سامورایی در سال ۱۸۶۸ با میجی پایان یافت. ژاپن به یک ارتش ملی اجباری با سلاح‌ها و لباس‌های مدرن روی آورد. برخی از اسلحه سازان تانگاشیماهای نوع کبریت خود را با مکانیزم‌های کلاه کوبه ای جایگزین کردند و در عین حال طرح آن را به عنوان یک تفنگ حفظ کردند. آخرین استفاده از زره سامورایی‌ها و سلاح‌های سنتی در ژاپن، از جمله تانگاشیما، در جریان شورش ساتسوما (۱۸۷۷) بود، زمانی که ارتش امپراتوری ژاپن تازه تأسیس دولت میجی به آخرین سامورایی‌ها و مقاومت آنها در برابر مدرن سازی پایان داد.
تاریخ > طبقه‌بندی اسلحه‌های مختلف

آرکبوس‌های ژاپنی بر اساس محل اسلحه سازان بومی خود و همچنین وزن توپ توسط مادر طبقه‌بندی می‌شوند.
تاریخ > بان زوتسو (سیلندر شماره دار)

رایج‌ترین کاربران Tanegashima سربازان پیاده دهقانی بودند که توسط سامورایی‌ها، آشیگارو فرماندهی می‌شدند. جایی که جنگ در دوران سنگوکو به‌طور تصاعدی با تشکیلات انبوه پیک، کماندار و در نهایت آرکبوس تغییر کرد، مقادیر زیادی اسلحه مورد نیاز بود و برای تجهیز تپوگومی (واحدهای تفنگ) ارتش فئودال ژاپنی مورد نیاز بود.
از آنجایی که این اسلحه‌ها عمدتاً توسط آشیگارو استفاده می‌شد، کیفیت پایینی داشتند و در زرادخانه‌هایی ذخیره می‌شدند که می‌توانستند دوباره مورد استفاده قرار گیرند.
تاریخ > تان-زوتسو (سیلندر کوچک)

تان-زوتسو به‌طور کلی تپانچه‌های قفل کبریت بودند که به دلیل برد و قدرت شلیک پایین‌تر در مقایسه با بان-زوتسو، در نبردهای میدان باز مناسب نبودند و در عوض به عنوان نماد وضعیت سامورایی‌های سواره استفاده می‌شدند و گاهی اوقات برای دفاع شخصی با رتبه‌های بالا استفاده می‌شدند.
تاریخ > چو زوتسو (سیلندر وسط)

در زمان ظهور سلاح‌های گرم، ارتش‌های ژاپن باید راه‌های قابل اعتمادی برای دفع استفاده گسترده از تفنگ‌ها ارائه می‌کردند، خواه ساخت زره‌های فلزی و به زودی ضد گلوله، دسته‌های ایستاده بامبو به هم گره خورده یا پاویس‌های آهنی سنگین باشد. با توجه به ضعیف بودن کالیبر بان زوتسو برای نفوذ به روش‌های حفاظتی فوق‌الذکر، برای تجهیز سازندهای آشیگارو که با این موانع مواجه می‌شدند، به یک تفنگ جدید و در عین حال سخت‌تر و گران‌قیمت تر با کالیبر تفنگ بزرگتر نیاز بود.
تاریخ > O-Zutsu (سیلندر عالی)

اسلحه‌های این کالیبر (۲۰ مامان و بیشتر) عملاً توپ‌های دستی قابل حمل بودند و به عنوان سلاح‌های محاصره ای برای کوبیدن لولاهای دروازه‌ها و همچنین سلاح‌های قدرتمند ضد نفر و ضد سواره نظام استفاده می‌شدند.
کار کردن با تفنگی با این اندازه معمولاً سخت بود (اگرچه در مادر متفاوت بود)، که به مقدار زیادی باروت و آموزش مناسب نیاز داشت. یکی از مسائل مربوط به کار با چنین دستگاهی عقب‌نشینی قوی و دشواری حمل و نقل بود که گاهی اوقات اوزوتسوهای بزرگتر را یا بر روی عدل‌های برنج می‌گذاشتند یا با طناب از درختان آویزان می‌کردند یا روی کالسکه نصب می‌کردند (مشابه توپ‌های اروپایی)
تاریخ > سامورایی-زوتسو (سیلندر سامورایی)

این اسلحه‌ها فقط برای استفاده توسط سامورایی‌ها ساخته می‌شد که با موقعیت اجتماعی و مزیت مالی بالایی که داشتند، می‌توانستند اسلحه‌های خوش ساخت و طراحی پیچیده‌تری بخرند که در مقایسه با همتایان بان‌زوتسو خام و با کیفیت پایین‌ترشان که از آنها استفاده می‌کردند، بلندتر و با کالیبر بزرگ‌تر بودند.
تاریخ > هازاما/زاما-زوتسو (سوراخ حلقه/اسوانه سوراخ)

این اسلحه‌ها عموماً طولانی‌تر از اسلحه‌های قبلی ذکر شده قبلی بودند و کالیبر کوچکتری حتی از بان زوتسو داشتند. این اسلحه‌ها در قلعه‌ها و کشتی‌ها عمدتاً به عنوان سلاح‌های دفاعی دوربرد استفاده می‌شدند.
تاریخ > باجوزوتسو (اسب‌سواری)

از آنجایی که تان-زوتسو به نمادی از وضعیت در میان کیباتای‌ها (سواره نظام) تبدیل شد، در نهایت راه خود را برای تبدیل شدن به یک تفنگ سواره نظام باز کرد. این اسلحه‌ها از نظر ساختار شبیه به تان-زوتسو فوق‌الذکر بودند، اما لوله بلندتری داشتند و به راحتی می‌توان آنها را سوار بر اسب بارگیری کرد.
تاریخ > Shateki-Zutsu (سیلندر هدف)

این اسلحه‌ها صرفاً برای تمرین هدف ساخته شده‌اند.
تاریخ > استفاده مدرن

امروزه tanegashima به راحتی از فروشندگان سلاح گرم عتیقه و فروشندگان عتیقه جات سامورایی در ژاپن و غرب در دسترس است. سربازان مدرن تفنگ تانگاشیما در ژاپن استفاده از تانگاشیما را در نبرد دوباره اجرا می‌کنند و علاقه مندان به پودر سیاه از tanegashima برای تمرین هدف استفاده می‌کنند.
زبان براهویی

| براهویی | براهویی |
| --- | --- |
براهوئی: براهوئی
منطقه:  پاکستان   افغانستان   ایران    ترکمنستان
قومیت: براهویی
شمار گویشوران: ۲٬۴۳۳٬۶۰۰  (۲۰۱۱–۲۰۱۴)
تبار: دراویدی  زبان‌های دراویدیبراهویی
سامانه نوشتاری: خط عربی (نستعلیق)، الفبای لاتین
کدهای زبان: کدهای زبان
ایزو ۳–۶۳۹: brh
گلاتولوگ: brah1256
براهویی (سمت چپ بالا) از لحاظ جغرافیایی از تمام زبان‌های دراویدی جدا شده‌است.: براهویی (سمت چپ بالا) از لحاظ جغرافیایی از تمام زبان‌های دراویدی جدا شده‌است.
زبان براهویی یکی از زبان‌های دراویدی است که عمدتاً توسط براهویی‌های ساکن در بلوچستان پاکستان، جمعیت‌های پراکنده در ایران، افغانستان، و ترکمنستان، و نیز توسط اجتماعات براهویی در قطر، امارات متحده عربی، و عراق تکلم می‌شود.
گویشوران این زبان با گویشوران زبان‌های دراویدی در جنوب هند ۱٬۵۰۰ کیلومتر (۹۳۰ مایل) فاصله دارند که از نظر جغرافیایی نزدیک‌ترین مسافت بین براهویی‌ها و دیگر اقوام دراویدی‌زبان است. ناحیهٔ کلات، شهرستان خضدار، ناحیهٔ مستونگ، ناحیهٔ کوئته، ناحیهٔ کچهی، و ناحیهٔ نصیرآباد در بلوچستان پاکستان، عمده‌ترین جمعیت براهویی زبان را در خود جای داده‌اند؛ براهویی در ایالت سند نیز تکلم می‌شود که گویشوران آن عمدتاً در لارکانه و نوابشاه حضور دارند.
نام

زبان براهویی نام خود را از مردم براهویی گرفته‌است. با این وجود در منابع تاریخی و در میان مردم به نام‌های بروهی، بروهكی، كورگالّی و کُردگالی نیز شناخته می‌شود. این نام‌گذاری در حالی‌ست که این زبان به لحاظ زبان‌شناختی ارتباطی با زبان کُردی ندارد.
تپه تخت گوره

| تپه تخت گوره | تپه تخت گوره |
| --- | --- |
نام: تپه تخت گوره
کشور: ایران
استان: استان کردستان
شهرستان: شهرستان مریوان
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: تپه
دیرینگی: دوره سلجوقیان
دورهٔ ساخت اثر: دوره سلجوقیان
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۲۱۵۱۹
تاریخ ثبت ملی: ۷ اسفند ۱۳۸۶
تپه تخت گوره مربوط به دوره سلجوقیان است و در شهرستان مریوان، بخش مرکزی، دهستان کوماسی، روستای وینینه علیا واقع شده و این اثر در تاریخ ۷ اسفند ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۲۱۵۱۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
گمینا ونگوژنو

| گمینا ونگوژنو Węgorzyno Commune | گمینا ونگوژنو Węgorzyno Commune |
| --- | --- |
گمینا: گمینا
  نشان:   نشان
مختصات (Węgorzyno): ۵۳°۳۲′۲۰″ شمالی ۱۵°۳۳′۴۶″ شرقی﻿ / ﻿۵۳٫۵۳۸۸۹°شمالی ۱۵٫۵۶۲۷۸°شرقی﻿ / 53.53889; 15.56278: مختصات (Węgorzyno): ۵۳°۳۲′۲۰″ شمالی ۱۵°۳۳′۴۶″ شرقی﻿ / ﻿۵۳٫۵۳۸۸۹°شمالی ۱۵٫۵۶۲۷۸°شرقی﻿ / 53.53889; 15.56278
کشور:  لهستان
استان: استان پومرانی غربی
شهرستان: شهرستان ووبز
کرسی: Węgorzyno
مساحت: مساحت
 • مجموع: ۲۵۶٫۱۹ کیلومتر مربع (۹۸٫۹۲ مایل مربع)
جمعیت (2006): جمعیت (2006)
 • مجموع: ۷٬۳۱۶
 • تراکم: ۲۹/کیلومتر مربع (۷۴/مایل مربع)
 • شهری: ۳٬۰۱۱
 • روستایی: ۴٬۳۰۵
وبگاه: http://www.wegorzyno.pl/
گمینا ونگوژنو (به لهستانی:  Gmina Węgorzyno) یک گمینا در لهستان است که در شهرستان ووبز واقع شده‌است. گمینا ونگوژنو ۲۵۶٫۱۹ کیلومتر مربع مساحت و ۷٬۳۱۶ نفر جمعیت دارد.
کرامکووکا ماوا

| کرامکووکا ماوا | کرامکووکا ماوا |
| --- | --- |
روستا: روستا
کرامکووکا ماوا: کرامکووکا ماوا
مختصات: ۵۳°۲۶′۶″ شمالی ۲۲°۴۲′۱۶″ شرقی﻿ / ﻿۵۳٫۴۳۵۰۰°شمالی ۲۲٫۷۰۴۴۴°شرقی﻿ / 53.43500; 22.70444: مختصات: ۵۳°۲۶′۶″ شمالی ۲۲°۴۲′۱۶″ شرقی﻿ / ﻿۵۳٫۴۳۵۰۰°شمالی ۲۲٫۷۰۴۴۴°شرقی﻿ / 53.43500; 22.70444
کشور:  لهستان
استان: استان پودلاسکی
شهرستان: شهرستان مونگکی
گمینا: گمینا گونگانز
کرامکووکا ماوا (به لهستانی:  Kramkówka Mała) یک روستا در لهستان است که در گمینا گونگانز واقع شده‌است.
اخترشناسی فروسرخ

سحابی شاه‌تخته تصویربرداری شده توسط تلسکوپ هابل (آشکارسازی فروسرخ)
ستاره‌شناسی فروسرخ شاخه‌ای از ستاره‌شناسی و اخترفیزیک است که به بررسی اجرام آسمانی قابل مشاهده با امواج فروسرخ می‌پردازد. طول موج نور مادون قرمز در محدودهٔ ۰٫۷۵ تا ۳۰۰ میکرومتر قرار دارد. امواج فروسرخ پایین‌تر از نور مرئی (۳۸۰ تا ۷۵۰ نانومتر) قرار دارند و به همین دلیل با چشم قابل دیدن نیستند.
ستاره‌شناسی فروسرخ در سال‌های ۱۸۳۰، سه دهه پس از کشف پرتو فروسرخ توسط ویلیام هرشل در سال ۱۸۰۰، آغاز شد. پیشرفت در ابتدا، تا زمانی که اوایل قرن بیستم اجرام آسمانی دیگری به جز خورشید و ماه توسط امواج فروسرخ شناسایی شدند، محدود بود. پس از تعدادی اکتشاف در زمینهٔ ستاره‌شناسی رادیویی بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰، ستاره‌شناسان به این نتیجه رسیدند که اطلاعاتی مفید در فضا خارج از نور مرئی قرار دارد. در این زمان ستاره‌شناسی مدرن فروسرخ پا به عرصهٔ وجود گذاشت.
ستاره‌شناسی فروسرخ و نوری اغلب از یک نوع تلسکوپ استفاده می‌کند. در اینجا می‌توان به آینه‌ها و عدسی‌های یکسان که در نور محدودهٔ بینایی کارایی دارند، اشاره کرد. هر دو از آشکارسازهای حالت جامد استفاده می‌کنند، با اینکه نوع آن‌ها یکسان نیست. نور فروسرخ توسط بخار آب در اتمسفر زمین در بیشتر طول موج‌ها جذب می‌شود، به همین دلیل بیشتر تلسکوپ‌های مربوط به امواج فروسرخ را در ارتفاع و جاهای به دور از رطوبت قرار می‌دهند. تلسکوپ‌های خارج از جو نیز وجود دارند که در محدودهٔ فروسرخ کار می‌کنند. از آن‌ها می‌توان به تلسکوپ فضایی اسپیتزر و رصدخانه فضایی هرشل اشاره کرد.
تاریخچه

کشف اشعه فروسرخ را به ویلیام هرشل نسبت می‌دهند، که آزمایشی با قرار دادن دماسنج را در نور خورشید با رنگ‌های مختلف که از منشور خارج می‌شد، انجام داد. او متوجه شد که نور خورشید دماسنج را در محدودهٔ نور خارج از بینایی، بیشتر گرم می‌کند. (قسمت زیر نور قرمز) با وجود اینکه دلیل افزایش دما در دماسنج ساختار منشور و نه ویژگی از خورشید است، اما واقعیت افزایش دما هرشل را به این فکر انداخت که امواجی خارج از دید نیز از خورشید به زمین ارسال می‌شوند. او به این پرتوها، امواج رنگ‌مانند لقب داد. زیرا تمامی ویژگی‌های نور رنگی مانند بازتاب، ارسال، جذب را داشتند.
با تلاش‌هایی که انجام شد، دانشمندان بین سال‌های ۱۸۳۰ تا اواخر قرن ۱۹ام موفق به کشف منابع ستاره‌شناسی دیگری با این ویژگی شدند. امواج فروسرخ مربوط به ماه در سال ۱۸۷۳ توسط ویلیام پارسونز، کشف شدند. ارنست فاکس نیکولز با استفاده از تابش‌سنج تلاش کرد، تا پرتو فروسرخ ستاره‌های نگهبان شمال و کرکس نشسته را تشخیص دهد، اما به نتایج قطعی دست پیدا نکرد.
سال‌ها بعد با استفاده از دستگاه‌های مدرن، جرج ریکه توانست ثابت کند که این دو ستاره موج فروسرخ متصاعد می‌کنند. برای احترام به نیکولز اعتبار کشف پرتو فروسرخ برای ستاره‌ای خارج از منظومهٔ خورشیدی به او داده شد.
شاخه ستاره‌شناسی فروسرخ همچنان به توسعه آرام خود در اوایل قرن ۲۰ام ادامه داد، هنگامی که ست بارنز نیکلسون و ادیسون پتی پیل گرماسنجی را ایجاد کردند. این وسیله می‌توانست امواج فروسرخ را آشکارسازی کند و دقتی برای چند صد ستاره داشت. البته این بخش از ستاره‌شناسی تا سال‌های ۱۹۶۰ توسط ستاره‌شناسان سنتی مورد توجه قرار نگرفت. بسیاری از دانشمندان که در این زمینه فعالیت کردند فیزیکدان و نه ستاره‌شناس بودند. موفقیت‌های ستاره‌شناسی رادیویی و پیشرفت‌هایی که میان سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۰ در زمینهٔ حس‌گرهای فروسرخ صورت گرفت، باعث توجه ستاره‌شناسان به این بحث و محکم شدن جای این شاخه در علم ستاره‌شناسی شد.