stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کارل پنجم
حکومت > مجلس ورمس

مقالهٔ اصلی: مجلس ورمس
نخستین چالش کارل مقابله با اصلاح‌گر دینی مارتین لوتر بود. او به این منظور نخستین دیت امپراتوریش را در ۰۱۵۲۱−۰۱−۲۵ ۲۵ ژانویه ۱۵۲۱ در شهر ورمس (که در آن زمان یک شهر آزاد امپراتوری بود) تشکیل داد و مارتین لوتر را احضار کرد تا از آرای خودش دفاع کند.
پس از اینکه لوتر حاضر نشد نوشته‌های خود را پس بگیرد و مجلس را ترک کرد، کارل فرمان ورمس را صادر کرد و در آن تعالیم لوتر را رد کرد و عملاً علیه اصلاحات پروتستانی اعلان جنگ کرد. با این حال کارل پس از مجلس ورمس سیاست اعتدال‌گرایی و مدارا را با لوتر و پیروانش در پیش گرفت.
حکومت > درگیری با فرانسه

پهناوری امپراتوری کارل، که گفته می‌شد خورشید در آن هرگز غروب نمی‌کند، باعث شد که بیشتر دوران حکومت او به جنگ در گوشه‌های این امپراتوری بگذرد.
خطرناک‌ترین دشمن کارل پادشاهی فرانسه تحت حکومت فرانسوای اول و بعدها آنری دوم بود که با دودمان هابسبورگ در ستیز بر سر هژمونی در اروپای غربی داشت. فرانسه از اواخر قرن پانزدهم سعی داشت که در شمال ایتالیا پایگاهی پیدا کند، امری که با فتح میلان از سوی فرانسوای اول در جریان نبرد مارینیانو در سال ۱۵۱۵ محقق شد. در عهدنامه نوایون دوک میلان ماسیمیلیانو سفورزا ادعایش بر میلان را رها کرد. بعد از آن فرانسوا به آلزاس هم حمله کرد.
مجموعه‌ای از جنگ‌های بین هابسبورگ و فرانسه (که از سلف کارل، ماکسیمیلیان یکم به او به ارث رسیده بود) در سال ۱۵۲۱ با حمله فرانسوا به لمباردی آغاز شد. این جنگ با پیروزی قاطعانه کارل همراه بود. فرانسوا در نزدیکی پاویا به اسارت درآمد و مجبور شد معاهدهٔ صلح مادرید که نفع کارل نوشته شده بود را امضا کند. کارل فرانسوا را آزاد کرد.
با این حال سال بعد فرانسوا دوباره با حمایت پاپ کلمنت هفتم و شهریاران ایتالیایی (موسوم به اتحاد کنیاک) به کارل حمله کرد؛ ولی کارل در این جنگ هم (که به جنگ اتحاد کنیاک موسوم است) پیروز شد. در سال ۱۵۲۷ ارتش کارل (که بیشتر از نیروهای پروتستان تشکیل شده بود رم را فتح کرد و دست به غارت این شهر زد. فتح رم در سال ۱۵۲۷ نماد پایان تسلط کلیسای کاتولیک بر اروپا شناخته می‌شد.
کارل در ۱۵۲۹ هم میلان را پس گرفت. معاهده کامبرای در اوت ۱۵۲۹ تسلط کارل بر ایتالیا را تضمین کرد.
این معاهده، که به «صلح خانم‌ها» موسوم است، به ابتکار مادر فرانسوای اول و عمهٔ کارل مارگارت آستوریاس صورت گرفت و در نتیجهٔ آن بر حفظ وضع موجود تأکید شد: کارل از ادعایش بر بورگوندی و فرانسوا از ادعایش بر میلان و ناپل چشم پوشید و پاپ عنوان امپراتوری مقدس روم را برای کارل تصدیق کرد و در فوریهٔ ۱۵۳۰ در بولونیا تاج امپراتوری را بر سر کارل گذاشت. این آخرین باری بود که تاجگذاری یک امپراتور مقدس روم به دست یک پاپ انجام می‌شد.
در ۱۵۳۵، در حالی که کارل به شمال آفریقا اردوکشی کرده بود، فرانسوا به ساووی حمله کرد و تورین را به تصرف درآورد. کارل از آفریقا به ناپل رفت و در ۱۵۳۶ وارد رم شد و در سخنرانی معروفی در برابر پاپ پل سوم و مجمع مقدس کاردینال‌ها فرانسوا، پادشاه فرانسه، را به نبرد تن‌به‌تن فراخواند. فرانسه این دعوت را رد کرد و کارل در پاسخ به پروانس اردو کشید که ناموفق بود. درنهایت با میانجی‌گری پاپ صلح آتش‌بس نیس در ۱۸ ژوئن ۱۵۳۸ امضا شد.
حکومت > درگیری با ترکان عثمانی

همزمان با پیروزی‌های کارل در ایتالیا، موقعیت او در قلب اروپا دچار تزلزل بود.
مهم‌ترین مشکل کارل پیشروی دائم ترکان عثمانی در مجارستان بود.
با تاجگذاری سلیمان قانونی در ۱۵۲۰، فشار ترکان عثمانی به دودمان هابسبورگ افزایش یافته بود.
در ۱۵۲۹ آنها حتی به دروازه‌های وین رسیدند.
بیشتر مسئولیت جنگ با عثمانی به گردن برادر کارل، فردیناند بود.
لایوش دوم، پادشاه مجارستان، بوهم و کرواسی، در اوت ۱۵۲۶ در نبرد موهاچ شکست خورد و کشته شد و از آنجایی که فرزندی نداشت تاج‌وتختش به فردیناند رسید.
با اینکه کارل می‌دانست نخستین وظیفه‌اش به عنوان امپراتور جهان مسیحیت مقابله با حملات ترکان مسلمان است، ولی چنان در امور اروپای غربی درگیر شده بود که وقت، انرژی، و منابع مالی لازم برای مقابله با ترکان عثمانی را نداشت.
حکومت > درگیری با ترکان عثمانی > اردوکشی به شمال آفریقا

اردوکشی کارل به شمال آفریقا هم به آن منظور بود که به سودای پدربزرگش فردیناند کاتولیک جامهٔ عمل بپوشاند و هم اینکه نیروهای عثمانی را (که روی زمین نتوانسته بود به ایشان ضربه‌ای وارد آورد) را در دریا تضعیف کند. با این‌حال تصرف حلق الوادی (در تونس امروزی) در ١۵۳۵ نتوانست از قدرت نیروهای سلیمان قانونی بکاهد و سلطهٔ دریاسالار عثمانی بارباروس خیرالدین پاشا در مدیترانه را پایان دهد.
حکومت > ناآرامی در آلمان

دوری کارل از قلب اروپا بین سال‌های ۱۵۲۱ تا ۱۵۲۹ به امرای آلمانیِ مخالف هابسبورگ میدانی داد تا به مخالفتشان با امپراتور استحکام بخشند.
گرچه این امرا چندان به مسائل عقیدتی علاقه‌مند نبودند، با این حال از مسائل دینی استفاده کردند تا با امپراتور به هم بزنند.
در ۱۵۲۶ کارل به برادرش فردیناند دستور داد که اقتدار او در زمینهٔ اعتقادی را بیان کند، ولی فریدیناند که درگیر حملهٔ ترکان عثمانی بود تا زمانی که مجمعی عمومی برای تصمیم‌گیری تشکیل شود حل اختلاف را به خود امرا سپرد.
در ۱۵۲۹ کارل در دیت اسپیر بر موضع سخت خود پافشاری نمود، ولی تنها اثر آن این بود که مخالفان اعتراض کردند.
در دیت آوگسبورگ هم امپراتور و هم پروتستان‌ها حاضر به مذاکره و سازش بودند، ولی نتیجه‌ای حاصل نشد.
با این حال به خاطر جنگ با ترکان عثمانی کارل نمی‌توانست از زور علیه پروتستان‌های استفاده کند.
او سعی کرد پاپ را راضی کند تا یک مجمع عمومی برای رسیدگی به این اختلافات برگزار شود و همزمان تلاش کرد حمایت آلمانی‌های پروتستان علیه اسلام در مجارستان و شمال آفریقا کسب کند.
در دهه ۱۵۳۰ اوضاع کارل در آلمان بهبودی نیافت.
پس از آنکه هنری هشتم در سال ۱۵۳۳ خاله کارل یعنی کاترین را طلاق داد و از کلیسای کاتولیک اخراج شد (و این سرآغاز کلیسای انگلیکان بود) کارل نیز حمایت هنری هشتم را از دست داد.
در آلمان، امرای پروتستان به رهبری فیلیپ هس با فرانسه متحد شدند تا جنگ جدیدی را علیه کارل آغاز نمایند که از ۱۵۳۶ تا ۱۵۳۸ طول کشید.
اصرار کارل بر امپریالیسم نیز بین او و برادرش فردیناند اختلاف انداخت.
کارل در سال ۱۵۳۱ ترتیبی داده بود که فردیناند بعد از او امپراتور مقدس روم شود، ولی بعدها تلاش کرد که این عنوان به پسرش فیلیپ برسد که این خود موجب دلخوری فردیناند شد.
ازدواج و کودکان

کارل در ۱۵۲۶ با ایزابلای دختر مانوئل اول پرتغال (که در ۱۵۲۱ درگذشته بود) ازدواج کرد.
در ۱۵۲۷ آنها صاحب پسری شدند که اسمش را فیلیپ (بعدها فیلیپ دوم اسپانیا) گذاشتند. پیش از ازدواج کارل صاحب دو فرزند غیرمشروع نیز شده بود. مارگارتا (بعدها دوشس پاویا) و جان (بعدها پیروز لپانتو).
کناره‌گیری و مرگ

از اکتبر ۱۵۵۵ تا ژانویه ۱۵۵۶، در میانهٔ جنگی دیگر با فرانسه، کارل تاج‌های متعددش را به دیگران واگذار نمود. او حکومت‌های ورشکستهٔ هلند و اسپانیا را به پسرش فلیپه دوم و اتریش و امپراتوری مقدس روم را به برادرش فردیناند بخشید.
پس از آن کارل هلند را ترک کرد و به اسپانیا رفت و در آنجا در صومعه یوسته گوشه‌گیری اختیار کرد و شکست رؤیایش در مورد اروپایی متحد تحت مذهب کاتولیک را نظاره‌گر شد.
کارل پنجم در نهایت در ۲۱ سپتامبر ۱۵۵۸ در نزدیکی صومعه یوسته درگذشت.
یادداشت

↑ نام در زبان‌های دیگر:
اسپانیایی: Carlos I‎
فرانسوی: Charles V‎
هلندی: Karel V
لاتین: Carolus V
کاتالونیایی: Carles I
کرواتی: Karlo V.
ایتالیایی: Carlo V
باسکی: Karlos I
چکی: Karel V.
لهستانی: Karol V
ترکی استانبولی: Şarlken
مجاری: V. Károly
↑  فردیناند کاتولیک از اینکه ایزابلا حکومت کاستیل را به خوانا بخشیده بود خشنود نبود. پس از مرگ ایزابلا، فردیناند تلاش کرد تا کنترل کاستیل را در دست بگیرد، ولی اشراف اسپانیایی از این امر جلوگیری کردند. او سپس با ژرمن دو فوآ، دخترعمه پادشاه فرانسه لوئی دوازدهم، ازدواج کرد تا با اتحاد با فرانسه زمینهٔ حکومت بر اسپانیایی واحد را برای دودمان خودش فراهم کند؛ ولی از این ازدواج فرزندی حاصل نشد و در نهایت پس از مرگ فردیناند آراگون و متصرفاتش در ایتالیا نیز به کارل پنجم رسید.
↑   برخی مورخان بر این باورند که خوانا دیوانه نبود و قربانی توطئه فلاندری‌هایی شد که می‌خواستند او را برکنار کنند و پسر خردسالش را به حکومت برسانند. این نظریه شواهد تاریخی چندانی ندارد. مستنداتی که از رفتار خوانا در نهان و آشکار در دست است نشان می‌دهد که او به افسردگی حاد و احتمالاً اسکیزوفرنی مبتلا بوده‌است.
↑  ماکسیمیلیان، پدر بزرگ فردیناند، و اولاسلوی دوم، پدر لایوش، در ۱۴۹۱ معاهده‌ای امضا کرده بودند که بقای تاج‌وتخت مجارستان و بوهم را در دودمان هابسبورگ تضمین می‌کرد.
↑  این اعتراض کنندگان (آلمانی: Protestanten) بعدها نام خود را به جریان اصلاحات مذهبی (پروتستان) دادند.
کارل در حال ترک پرینزهف برای انجام غسل تعمیدی—نقاشی از مجموعه موزه شهر خنت
طرح تصور شده از کارل در کودکی
پرتره‌ای از کارل در پانزده سالگی
پرتره‌ای از کارل در شانزده سالگی
پرتره اسب‌سوار شارلکن اثر تیسین برای بزرگداشت پیروزی کارل پنجم در مولبرگ
فلسفه شیعی

فلسفه شیعی عقیده‌ای فلسفی است که به‌طور ویژه پس از مکتب اصفهان در ایران گسترش یافت و فلاسفه اصلی آن در حقیقت علمای دینی بودند.
از مهمترین شخصیت‌های فکری فلسفه شیعی باید به شیخ بهایی، صدرالدین شیرازی، میرفندرسکی، فیض کاشانی، رجبعلی تبریزی، قاضی سعید قمی و دیگران اشاره کرد.
غالباً چنین است که مشخصه بارز فلسفه شیعی، پیوند آن با عرفان اسلامی است. این جریان در پایان دوران صفویه به سید قطب‌الدین محمد نیریزی می‌رسد. پس از فلاسفه فوق، محمد بیدآبادی، ملا علی نوری، ملا هادی سبزواری، آقا علی مدرس زنوزی، سید رضی لاریجانی و از او به محمدرضا قمشه‌ای می‌رسیم که او یکی از حکمای الهی مکتب فلسفی-عرفانی تهران به شمار می‌رود.
از دیگر فلاسفه این عقیده باید به آخوند ملا محمدحسین، شرف‌الدین مرعشی (جد  آیت‌الله مرعشی)، محمدکاظم سبزواری، ملا حسینقلی همدانی، محمدحسین غروی اصفهانی معروف به کمپانی اصفهانی، میرزا سید ابوالقاسم راز شیرازی، محمدهاشم درویش، میرزا سید جلال الدین محمد بن ابی القاسم مجد الاشرف شیرازی، میرزا محمدحسین عشقی شیرازی، آقا میرزا احمد نایب الولایه وحید الاولیاء اردبیلی، آقامحمد بیدآبادی، آخوند ملا محراب گیلانی، سید محمدقریش قزوینی، علامه محمدحسین طباطبایی، میرزا محمدعلی شاه آبادی، سید روح‌الله موسوی خمینی، عبدالله جوادی آملی و حسن حسن‌زاده آملی اشاره کرد.
در دوره در دوران زعامت آیت‌الله بروجردی جریان فلسفه و ترویج حکمت صدرایی با توجه به موضع بروجردی دچار رکود بود اما پس از مرگ وی جریان فلسفی توسط فلاسفه‌ای مانند علامه طباطبایی در قم رونق گرفت و تا پس از انقلاب ایران (۱۳۵۷) به قوت خود باقی ماند.
هانری کربن معتقد است فلسفه شیعی دارای حقیقتی باطنی و مخصوص به خود است و همین نکته این فلسفه را از انواع دیگر نحله‌های فلسفی جدا می‌کند. به زعم وی، نباید به راحتی فلسفه شیعی را با نحله‌های جدید فلسفی مقایسه کرد.
هانری کربن می‌گوید برای اینکه رفع ابهام کند و از اختلاطی که موجب انهدام جدی این فلسفه می‌گردد جلوگیری کند، بارها مجبور شده است تا دخالت کرده و چنین افرادی را از اشتباه خود آگاه سازد. کربن برای نیل به هدفی که در نظر گرفته بود، هرگز در صدد برنیامد تا فلسفه شیعی را به طرزی با اندیشه‌های متأخر تلفیق کند تا بتواند آن‌ها را فلسفی جلوه دهد بلکه او معتقد بود اندیشهٔ فلسفی به معنای دقیق کلمه آن چیزی است که فلاسفه‌ای چون سهروردی بدان پرداختند نه آنچه که امثال هگل بیان داشته‌اند. او بیش از هر چیز سعی داشت تا از اصالت فلسفه ایرانی و شیعی دفاع نماید.
کربن معتقد است شرط لازم برای ورود به تشیع، نشستن بر خوان نعمت آن است ولی مهمان یک عالم معنوی شدن، بدان معناست که سرایی در خود برایش بسازیم.
نقد و جرح فلسفه شیعی

در تاریخ تشیع، شیخ صدوق، شیخ مفید، سید مرتضی، شیخ طوسی، ابوالصلاح حلبی، علامه حلی، ملا محمد طاهر مؤمن قمی، علامه مجلسی و عموم فقها و متکلمان شیعه مبانی فلسفی را رد می‌کردند و از موضع کلام عقلی و برهانی شیعه به تبیین اصول عقاید می‌پرداختند. از فقها و مراجع معاصر صافی، مکارم، وحید خراسانی، نوری همدانی در قم و سیستانی و بشیر و فیاض در نجف جریان فلسفی شیعه را مورد انتقاد قرار داده‌اند. در بیش از نیم قرن اخیر جریان منسجم مکتب تفکیک که با میرزا مهدی اصفهانی شروع می‌شود و بعد با شیخ مجتبی قزوینی، محمد رضا حکیمی و آیت‌الله سیدان ادامه پیدا می‌کند، از جدی‌ترین منتقدان فلسفه می‌باشد.
کانی سپیکه

| کانی سفید (مریوان) | کانی سفید (مریوان) |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: کردستان
شهرستان: مریوان
بخش: بخش خاوومیرآباد
دهستان: خاوومیرآباد
جمعیت: ۲۷۳ نفر
کانی سفید (مریوان)، روستایی از توابع بخش خاوومیرآباد شهرستان مریوان در استان کردستان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان خاوومیرآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۷۳ نفر (۵۳خانوار) بوده‌است.
آنتونیو کانتافورا

| آنتونیو کانتافورا | آنتونیو کانتافورا |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲ فوریهٔ ۱۹۴۴ ‏(۸۰ سال) کروتون، ایتالیا
ملیت: ایتالیایی
دیگر نام‌ها: مایکل کوبی
پیشه: هنرپیشه
آنتونیو کانتافورا (ایتالیایی: Antonio Cantafora؛ زادهٔ ۲ فوریه ۱۹۴۴) با نام هنری مایکل کوبی بازیگر اهل ایتالیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به حکایت‌های عاشقانه، شیطانت را در جهنم من بگذار، ... و مدام شیطان را در جهنم نهادند، ممنوعه‌ترین دکامرون، راهبه دیر کاسترو، مصاحبه، چند سوپرمن در مشرق‌زمین، سیلاب بهاری، جووانی فالکونه، چند سوپرمن در مشرق‌زمین و کریکت اشاره کرد.
میرآباد (مریوان)

| میرآباد (مریوان) | میرآباد (مریوان) |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: کردستان
شهرستان: مریوان
بخش: بخش خاوومیرآباد
دهستان: خاوومیرآباد
جمعیت: ۲۹۳ نفر
میرآباد (مریوان)، روستایی از توابع بخش خاوومیرآباد شهرستان مریوان در استان کردستان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان خاوومیرآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۹۳ نفر (۶۰خانوار) بوده‌است.
ساخت ایتالیا (فیلم ۱۹۶۵)

| ساخت ایتالیا | ساخت ایتالیا |
| --- | --- |
کارگردان: نانی لوی
نویسنده: روجرو ماکاری اتوره اسکولا نانی لوی
فیلمنامه‌نویس: روجرو ماکاری اتوره اسکولا نانی لوی
بازیگران: رنتسو مارینیانو کلودیو گورا مارینا برتی آلدو گیفره والتر کیاری لئا ماساری میلنا ووکوتیک آلدو فابریتسی ویرنا لیزی جولیو بوزتی سیلوا کوشچینا ژان سورل نینو مانفردی پپینو د فیلیپو تکلا اسکارانو آلبرتو سوردی کلودی لانژ  مارچلا روونا آنا مانیانی آندره‌آ ککی  فرانکو بالدوچی جان‌پی‌یرو آلبرتینی  اوگو فانگارجی آنیتا دورانته رزالینا ماجو  میکائلا ازدرا  میکله آبروتسو کارلو تارانتو ماریو پیسو کارلو پیساکانه پی‌یترو کارلونی  انتسو لیبرتی ماریو فِرِرا
موسیقی: کارلو روستیکلی
فیلم‌بردار: انیو گوارنیری
تدوین‌گر: روجرو ماسترویانی
تاریخ‌های انتشار: ۱۹۶۵
مدت زمان: ۱۰۰ دقیقه
کشور: ایتالیا
زبان: ایتالیایی 
ساخت ایتالیا (انگلیسی: Made in Italy) فیلمی کمدی به کارگردانی نانی لوی است که در سال ۱۹۶۵ منتشر شد.
بازیگران

رنتسو مارینیانو
کلودیو گورا
مارینا برتی
آلدو گیفره
والتر کیاری
لئا ماساری
میلنا ووکوتیک
آلدو فابریتسی
ویرنا لیزی
جولیو بوزتی
سیلوا کوشچینا
ژان سورل
نینو مانفردی
پپینو د فیلیپو
تکلا اسکارانو
آلبرتو سوردی
کلودی لانژ
آنا مانیانی
آندره‌آ ککی
مارچلا روونا
فرانکو بالدوچی
جان‌پی‌یرو آلبرتینی
اوگو فانگارجی
آنیتا دورانته
رزالینا ماجو
میکائلا ازدرا
میکله آبروتسو
کارلو تارانتو
ماریو پیسو
کارلو پیساکانه
پی‌یترو کارلونی
انتسو لیبرتی
ماریو فِرِرا
ماریو برگا

| ماریو برگا | ماریو برگا |
| --- | --- |
زادهٔ: ۵ مارس ۱۹۲۳ رم
درگذشت: ۲۳ ژوئیهٔ ۱۹۹۴ (۷۱ سال) رم
ملیت: ایتالیا
سال‌های فعالیت: ۱۹۴۷–۱۹۹۱
ماریو برگا (ایتالیایی: Mario Brega؛ ‏ ۵ مارس ۱۹۲۳ – ۲۳ ژوئیهٔ ۱۹۹۴) بازیگر اهل ایتالیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۹۱ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به چه زیباست برناردا، سراپا شبدیز، سراپا پرحرارت، پیرینو، آفتی برای رهایی، دو قلب، یک نیایشگاه، تعطیلات کاکتوسی، مرگ دوبار در می‌زند، خوب، بد، زشت، به خاطر یک مشت دلار، به خاطر چند دلار بیشتر، روزی روزگاری در آمریکا، شاه‌دانه، به من می‌گویند هیچ‌کس، بیا درباره زن‌ها حرف بزنیم، گربه، طلاق، یک نابغه، دو شریک و یک ساده‌دل و چشم، چشم بد، جعفری و رازیانه اشاره کرد.
بسکتبال در المپیک تابستانی ۱۹۶۰ – ترکیب تیم‌های مردان

این مقاله فهرستی از ترکیب تیم‌های ملی بسکتبال مردان در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۰ است.
گروه A > مجارستان

مقالهٔ اصلی: تیم ملی بسکتبال مجارستان
The following players represented Hungary:
Árpád Glatz
György Pólik
István Liptay
János Bencze
János Greminger
János Simon
László Bánhegyi
László Gabányi
Miklós Boháty
Ottó Temesvári
Tibor Zsíros
Zoltán Judik
گروه A > ایتالیا

مقالهٔ اصلی: تیم ملی بسکتبال ایتالیا
The following players represented Italy:
آشیله کانا
ساندرو گامبا
ساندرو ریمینوچی
آنتونیو کالبوتا
آگوستو جومو
گابریله ویانلو
جانفرانکو لومباردی
جانفرانکو پیری
جانفرانکو ساردانیا
جووانی گاوانین
ماریو آلسینی
پائولا ویتوری
گروه A > ژاپن

مقالهٔ اصلی: تیم ملی بسکتبال ژاپن
The following players represented Japan:
هیروشی سایتو
هیدئو کانکاوا
کائورو واکابایاشی
کنیچی ایمایزومی
ماساشی شیگا
یاسوکونی اوشیما
ستسو نارا
شوجی کاماتا
شوتارو شوجی
تاکئو سوگییاما
تاکاشی ایتویاما
تاکاشی ماسودا
گروه A > ایالات متحده آمریکا

مقالهٔ اصلی: تیم ملی بسکتبال مردان ایالات متحده آمریکا
The following players represented the United States:
بوردت هادروسون
جی آنت
والت بلامی
باب بوزر
تری دیسچینگر
دارال ایم‌هاف
آلن کلی
لستر لین
جری لوکاس
اسکار رابرتسون
ایدریان اسمیت
جری وست
گروه B > بلغارستان

مقالهٔ اصلی: تیم ملی بسکتبال بلغارستان
The following players represented Bulgaria:
Atanas Atanasov
Emanuil Gyaurov
Georgi Kanev
Georgi Panov
Iliya Mirchev
Khristo Tsvetkov
Lyubomir Panov
Nikolay Ilov
Petko Lazarov
Stefan Stoykov
Tsvetko Slavov
Viktor Radev
گروه B > چکسلواکی

مقالهٔ اصلی: تیم ملی بسکتبال چکسلواکی
The following players represented Czechoslovakia:
Bohumil Tomášek
Bohuslav Rylich
Boris Lukášik
Dušan Lukášik
František Konvička
Jaroslav Tetiva
ییرژی باومروک
Jiří Šťastný
Jindřich Kinský
Vladimír Pištělák
ازدنیک بوبروفسکی
Zdeněk Konečný
گروه B > فرانسه

مقالهٔ اصلی: تیم ملی بسکتبال فرانسه
The following players represented France:
Bernard Mayeur
Christian Baltzer
Henri Grange
Henri Villecourt
Robert Monclar
Jean Degros
Jean-Paul Beugnot
Jérôme Christ
Louis Bertorelle
Max Dorigo
Philippe Baillet
Roger Antoine
گروه B > یوگسلاوی

مقالهٔ اصلی: تیم ملی بسکتبال یوگسلاوی
The following players represented Yugoslavia:
میودراگ نیکولیچ
ماریان کاندوس
رادیووی کوراچ
میخا لوکار
بوریس کریستانچیچ
یوسیپ جرجا
اسلوبودان گوردیچ
ایوو دانئو
ازوونکو پتریچویچ
اسرتن دراگویلوویچ
رداووان رادوویچ
نمانیا جوریج
گروه C > برزیل

مقالهٔ اصلی: تیم ملی بسکتبال برزیل
The following players represented Brazil:
مویس بلش
والدمار بلاسکوسکاس
الگادئو
رزا برانکا
کارلوس دومینگو ماسونی
والدیر بوکاردو
ولمیر مارکز
اموری پاسوس
فرناندو بروبو
انتونیو سالوادور سوکار
جتیر ادواردو شال
ادسون بیسپو دوس سانتوس
گروه C > مکزیک

مقالهٔ اصلی: تیم ملی بسکتبال مکزیک
The following players represented Mexico:
آلبرت آلمانزا
آرماندو اررا
کارلوس کینتانار
سزار اررا
ائولالیو آویلا
گیرمو تورس
گیرمو واگنر
اکتور آیزپورو
ایگناسیو چاویرا
خوسه ماریا لوسانو
گایله بلوت
اوربانو سئا
گروه C > پورتوریکو

مقالهٔ اصلی: تیم ملی بسکتبال پورتوریکو
The following players represented Puerto Rico:
Ángel Cancel
César Bocachica
Evelio Droz
John Moráles
Johnny Rodríguez
Toñín Casillas
José Santori
Juan Vicéns
Juan Ramón Báez
Rafael Valle
José Cestero
Teófilo Cruz
گروه C > شوروی

مقالهٔ اصلی: تیم ملی بسکتبال اتحاد جماهیر شوروی
The following players represented the Soviet Union:
یوری کورنی
گورام مینشویلی
والدیس موژنیکس
سیزرز اوزر
الکساندر پتروف
میخائیل سیمونونوف
ولادیمیر اوگرکلایدز
مایگونیس والدمان
یانیس کرومینش
البرت والتین
گنادی وولنوف
ویکتور زوباکوف
گروه D > فیلیپین

مقالهٔ اصلی: تیم ملی بسکتبال فیلیپین
The following players represented the Philippines:
Alfonso Márquez
Carlos Badion
Constancio Ortíz
Cristobal Ramas
Ed Ocampo
Edgardo Roque
Eddie Pacheco
Emilio Achacoso
Kurt Bachmann
Ciso Bernardo
Roberto Yburan
Gerry Cruz
گروه D > لهستان

مقالهٔ اصلی: تیم ملی بسکتبال لهستان
The following players represented Poland:
Andrzej Nartowski
Andrzej Pstrokoński
Bohdan Przywarski
Dariusz Świerczewski
Janusz Wichowski
Jerzy Młynarczyk
Jerzy Piskun
Krzysztof Sitkowski
Mieczysław Łopatka
Ryszard Olszewski
Tadeusz Pacuła
Zbigniew Dregier
گروه D > اسپانیا

مقالهٔ اصلی: تیم ملی بسکتبال اسپانیا
The following players represented Spain:
آگوستین برتومئو
آلفونسو مارتینس
امیلیانو رودریگس
فرانسیسکو بوسکاتو
خسوس کودینا
خواکین انسنیات
خورخه گیلن
خوسه لوئیس
خوسه نورا
خوان مارتوس
میگل گونسالس
سانتیاگو ناوارو
گروه D > اروگوئه

The following players represented Uruguay:
کارلوس بلیکسن
Danilo Coito
Edison Ciavattone
هکتور کوستا
Manuel Gadea
میلتون اسکارون
نلسون شل
رائول مرا
سرخیو ماتو
Waldemar Rial
Washington Poyet
Adolfo Lubnicki
ماکس وبر
زندگی شخصی > تحصیلات

در سال ۱۸۸۲، وبر به عنوان دانشجوی حقوق در دانشگاه هایدلبرگ ثبت نام کرد. یک سال پس از  انتقال به دانشگاه برلین به خدمت سربازی رفت. وبر پس از چند سال اول دانشجویی، که در طی آن زمان زیادی را صرف «نوشیدن آبجو و شمشیربازی کرد»، به‌طور فزاینده‌ای در بحث‌های خانوادگی طرف مادرش را گرفت و از پدرش دور شد. همزمان با تحصیل به عنوان وکیل پایه یک دادگستری مشغول به کار شد. در سال ۱۸۸۶، وبر در امتحان تأیید و امضا، قابل مقایسه با کانون وکلای دادگستری آزمون در نظام‌های حقوقی بریتانیا و ایالات متحده است. در اواخر دهه ۱۸۸۰، وبر مطالعات خود را در زمینه حقوق و تاریخ ادامه داد. دکترای حقوق خود را در سال ۱۸۸۹ با نگارش رساله در مورد تاریخ حقوقی با عنوان «تاریخ مشارکت‌های تجاری در قرون وسطی» دریافت کرد. این اثر به عنوان بخشی از یک اثر طولانی‌تر، «در تاریخ شرکت‌های تجاری در قرون وسطی، بر اساس منابع جنوب اروپا» استفاده می‌شود که در همان سال منتشر شد. دو سال بعد، وبر با آگوست میزن کار خود را به پایان رساند توانبخشی، «تاریخ کشاورزی روم و اهمیت آن برای حقوق عمومی و خصوصی». بدین ترتیب به یک مدرس خصوصی تبدیل شد و به هیئت علمی دانشگاه برلین پیوست و به سخنرانی و مشاوره برای دولت پرداخت.
زندگی شخصی > ازدواج

در سال ۱۸۹۳، وبر با دخترعموی دور خود  ماریان اشنیتگر ازدواج کرد که بعدها فعال فمینیست و نویسنده شد. وی پس از مرگ همسرش، در گردآوری مقالاتِ وبر در مجلات و انتشار آنها به عنوان کتاب نقش بسزایی داشت، در حالی که زندگینامه او منبع مهمی برای درک زندگی وبر است.
آنها فرزندی نداشتند. این ازدواج استقلال مالی مورد انتظار را به وبر اعطا کرد و به او اجازه داد تا سرانجام خانواده والدینش را ترک کند.
شغل و زندگی > نگرانی‌های سلامت روان

در سال ۱۸۹۷،shamshiresHekard وبر پدر دو ماه پس از نزاع شدید با پسرش در حالی درگذشت که هرگز درگیریشان حل نشد. پس از این، وبر به‌طور فزاینده‌ای افسرده، عصبی و بی‌خواب شد تا حدی که انجام وظایف استادی را برای او دشوار کرد. این شرایط، او را مجبور به کاهش ساعات تدریس کرد و در نهایت در پاییز ۱۸۹۹ دوره خود را ناتمام رها کرد. وبر و همسرش پس از گذراندن تابستان و پاییز ۱۹۰۰ در یک آسایشگاه، در پایان سال به ایتالیا رفتند و تا آوریل ۱۹۰۲ به هایدلبرگ بازنگشتند. او دوباره در سال ۱۹۰۳ از تدریس کناره گرفت و تا سال ۱۹۱۹ بازنگشت. مصیبت وبر با بیماری روانی با دقت در یک گاه‌شماری شخصی شرح داده شد ولی توسط همسرش نابود شد. ظاهراً این وقایع‌نگاری نابود شد زیرا ماریان وبر می‌ترسید اگر آوازه بیماری روانی وبر به‌طور گسترده پخش شود، وبر توسط نازی‌ها بیکار شود.
شغل و زندگی > دخالت‌های سیاسی

در سال ۱۹۱۲، وبر تلاش کرد تا یک حزب سیاسی با گرایش به جناح چپ را با ترکیب سوسیال دمکرات و لیبرال‌ها سازماندهی کند. این تلاش ناموفق بود زیرا بسیاری از لیبرال‌ها از آرمان‌های انقلابی سوسیال دمکراتیک می‌ترسیدند.
شغل و زندگی > دخالت‌های سیاسی > جنگ جهانی اول

در آغاز جنگ جهانی اول، وبر، ۵۰ ساله، داوطلب خدمت شد و به عنوان افسر ذخیره مسئول سازماندهی بیمارستان‌های ارتش در هایدلبرگ منصوب شد، نقشی که او تا پایان سال ۱۹۱۵ ایفا کرد. دیدگاه وبر در مورد جنگ و گسترش مستعمرات امپراتوری آلمان در جریان درگیری تغییر کرد. در اوایل، او از لفاظی ملی‌گرایانه و تلاش جنگی، هرچند با تردید، جنگ را به عنوان یک ضرورت برای انجام وظیفه آلمان به عنوان یک قدرت دولتی پیشرو در نظر می‌گرفت. با این حال، با گذشت زمان، وبر به یکی از برجسته‌ترین منتقدان آلمانی توسعه‌طلبی و سیاست‌های جنگی قیصر تبدیل شد. وبر علناً به سیاست الحاق بلژیک و جنگ بدون محدودیت زیردریایی حمله کرد و سپس از درخواست اصلاح قانون اساسی، دموکراسی‌سازی و حق رای جهانی پشتیبانی کرد.
شغل و زندگی > سال‌های گذشته

وبر که از سیاست ناامید شده بود، در این مدت، نخست در دانشگاه وین و از سال ۱۹۱۹ در دانشگاه مونیخ تدریس را از سر گرفت. سخنرانی‌های او از آن دوره در آثار مهمی مانند تاریخ اقتصادی عمومی، علم به عنوان یک زیست‌پیشه، و سیاست به مثابه حرفه منتشر شد. او در مونیخ ریاست اولین مؤسسه جامعه‌شناسی دانشگاهی آلمان را بر عهده داشت ولی هرگز در این رشته سمت استادی نداشت. بسیاری از همکاران و دانشجویانش در مونیخ به واکنش او به انقلاب آلمان حمله کردند در حالی که برخی از دانشجویان جناح راست در جلو خانه او تظاهرات کردند.
در ۱۴ ژوئن ۱۹۲۰، ماکس وبر به آنفلوانزای اسپانیایی مبتلا شد و بر اثر پنومونی در مونیخ درگذشت. وبر در زمان مرگش، نوشتن نظریه جامعه‌شناسی: اقتصاد و جامعه را تمام نکرده بود. بیوه او، ماریان وبر، به آماده‌سازی آن برای انتشار در سال‌های ۱۹۲۱–۱۹۲۲ کمک کرد.
روش‌شناسی > تفهم

مقالهٔ اصلی: تفهم
نظریه

ماکس وبر جامعه‌شناسی را علم فراگیر کنش اجتماعی می‌دانست. او به خاطر تأکید تحلیلی بر کنشگران فردی، از بسیاری از پیشینیانش مانند هربرت اسپنسر، گئورگ زیمل، کارل مارکس متفاوت بود، زیرا تحلیل جامعه‌شناختی آنها بیشتر بر شکل‌های ساختاری - اجتماعی مبتنی بود. در واقع تأکید اصلی وبر متوجه معانی ذهنی‌ای است که کنش‌گران به کنش‌های خود نسبت می‌دهند و جهت‌گیری‌های متقابل این کنش‌ها را در چارچوب زمینه‌های تاریخی - اجتماعی مورد بررسی قرار می‌دهد.