stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
محمد نجیب‌الله
اوایل زندگی

نجیب‌الله در ۶ اوت ۱۹۴۷ در شهر گردیز، مرکز ولایت پکتیا در پادشاهی افغانستان به دنیا آمد. دهکده‌ای که نیاکان او متعلق به آن بودند در بین شهرهای گردیز و «سید کَرَم» پکتیا قرار داشت. تبار او از طایفه احمدزی شاخه غلجائی قوم پشتون بود.
وی در لیسه حبیبیه کابل و مدرسه سنت جوزف بارامولای هند تحصیل کرد. او در سال ۱۹۶۴ وارد دانشگاه کابل شد و در سال ۱۹۷۰ لیسانس جراحی پزشکی‌اش را به دست آورد. نجیب‌الله در ۲۸ سالگی در سال ۱۹۷۵ درجه دکترای پزشکی خود را به‌دست آورد. با این حال، او هرگز پزشکی نکرد و در سال ۱۹۶۵ که مصروف تحصیلات دانشگاهی بود، به جناح پرچم حزب دموکراتیک خلق افغانستان (ح.د.خ. ا) پیوست و تا سال ۱۹۷۳ همکار و محافظ نزدیک ببرک کارمل بود. او توانست در سال ۱۹۷۷ عضویت کمیته مرکزی ح.د.خ. ا را به‌دست آورد و در آوریل ۱۹۷۸، رسماً وارد عرصه قدرت شده و از اعضای شورای انقلاب بود. پس از اینکه وی پله‌های ترقی را به سرعت در حزب پیمود، از طرف جناح خلق که قدرت را به دست داشتند، به عنوان سفیر افغانستان در ایران از مرکز دور شد و پس از مدتی کوتاهی به اروپا تبعید شد. او تا هنگام تهاجم شوروی به افغانستان در سال ۱۹۷۹، در تبعید به سر برد و با سر قدرت آمدن جناح پرچم به رهبری ببرک کارمل، دوباره به افغانستان برگشت.
نجیب‌الله از سوی قوم و همزبانانش ستوده می‌شود و از او با نام‌های «شهید نجیب‌الله» و «دکتر نجیب» یاد می‌کنند. وی با خانم فتانه نجیب ازدواج کرد، خانم نجیب و فعلاً به همراه سه دخترشان در کشور هند زندگی می‌کنند، وی استاد زبان و ادبیات فارسی دری است.
فعالیت‌ها سیاسی > قدرت در دست جناح خلق > سفارت ایران: ۱۹۷۸–۱۹۸۰

پس از کودتای هفت ثور ۱۳۵۷ خورشیدی، نجیب‌الله در سازمان‌های حزبی مشغول کار شد. در ماه ژوئیه ۱۹۷۸، او به عنوان سفیر به تهران اعزام گردید و پس از مدتی توسط نورمحمد تره‌کی و به دستور حفیظ‌الله امین به اروپا تبعید شد.
فعالیت‌ها سیاسی > قدرت در دست جناح پرچم > ریاست خاد: ۱۹۸۰–۱۹۸۵

در سال ۱۹۸۰، نجیب‌الله به عنوان رئیس خاد، سازمان اطلاعاتی دولت افغانستان منصوب شد و به درجه دگر جنرالی ارتقا یافت. او در طول شش سال ریاست خاد دو تا چهار معاون تحت فرمان خود داشت که به نوبه خود مسئول ۱۲ بخش بودند. بر اساس شواهد، نجیب‌الله در زندگی خانوادگی و حرفه‌ای خود عالی عمل می‌کرد، او بیشتر از همه افرادی که در مناصب عالی جمهوری دموکراتیک افغانستان فعالیت داشت، خدمت کرده‌است. در ژوئن ۱۹۸۱، نجیب الله به همراه محمداسلم وطنجار، فرمانده سابق اردوی ملی افغانستان و وزیر ارتباطات وقت و دگر جنرال محمد رفیع، وزیر دفاع، عضویت کمیته مرکزی حزب دموکراتیک خلق را کسب کردند. در زمان تصدی نجیب‌الله، پرسنل خاد از ۱۰ نفر به ۲۵٬۰۰۰ نفر و سپس ۳۰٬۰۰۰ نفر افزایش یافت. کارمندان خاد از پردرآمدترین کارکنان دولتی در افغانستان بودند. نجیب، در مورد برنامه تلقین مقامات خاد گفت: «یک سلاح در یک دست، یک کتاب در دست دیگر» فعالیت‌های ضد شورشی که توسط خاد راه اندازی شد در زمان نجیب الله به اوج خود رسید. نجیب‌الله مستقیماً به کاگ‌ب پاسخگو بود و بخش بزرگی از بودجه خاد توسط اتحاد جماهیر شوروی تأمین می‌شد.
همان‌طور که زمان نشان می‌دهد، نجیب‌الله بسیار کارآمد بود و در دوران تصدی خود به عنوان رهبر خاد، هزاران نفر از شهروندان ضد کمونیست، مخالفان سیاسی و بنیادگراها را دستگیر، شکنجه و اعدام کرد. کارامدی او توجه شوروی‌ها را به خود جلب کرد. به همین دلیل، خاد به بی‌رحمی مشهور شد. علاوه بر این، نجیب الله ریشه‌های سرقت، رشوه و فساد را در ابعادی که قبلاً دیده نشده بود، از میان برداشت.
فعالیت‌ها سیاسی > قدرت در دست جناح پرچم > به قدرت رسیدن: ۱۹۸۵–۱۹۸۶

او در نوامبر ۱۹۸۵ به پست منشی عمومی حزب دموکراتیک خلق افغانستان منصوب شد. به قدرت رسیدن وی با تبدیل خاد از ریاست به وزارتخانه، در ژانویه ۱۹۸۶ همزمان شد. میخائیل گورباچف با بدتر شدن اوضاع در افغانستان و جستجوی راه‌های خروج از آن، خواستار استعفای ببرک کارمل از سمت دبیرکلی حزب دموکراتیک خلق شد. این سؤال که چه کسی جانشین کارمل می‌شود بحث‌های داغی بود، اما گورباچف از نجیب‌الله حمایت کرد. یوری آندروپوف، دمیتری اوستینوف و بوریس پونوماروف همگی به نجیب‌الله فکر می‌کردند. مذاکرات دربارهٔ جانشینی کارمل از سال ۱۹۸۳ آغاز شده بود. با وجود این، نجیب‌الله تنها انتخاب شوروی نبود، یک گزارش جی‌آریو نشان می‌دهد که او یک ملی‌گرای پشتون است، موضعی که می‌تواند محبوبیت رژیم را بیشتر کاهش دهد. فرد مورد نظر جی‌آریو، اسدالله سروری رئیس سابق اگسا، پلیس مخفی قبل از خاد بود، که به عقیده آنها بهتر می‌توانست بین پشتون‌ها، تاجیک‌ها و هزاره‌ها توازن برقرار کند. یکی دیگر از نامزدهای مناسب عبدالقادر بود که رئیس انقلاب ثور بود. با این‌حال نجیب‌الله در ۴ مه ۱۹۸۶ در هجدهمین نشست ح.د.خ. ا جانشین ببرک کارمل، به عنوان دبیرکل حزب دموکراتیک خلق افغانستان شد اما کارمل همچنان پست خود را به عنوان رئیس هیئت شورای انقلاب حفظ کرد.
در ۱۵ مه نجیب‌الله خود را دبیرکل حزب دموکراتیک خلق، کارمل را به عنوان رئیس شورای انقلاب و سلطان‌علی کشتمند را به عنوان رئیس شورای وزیران معرفی کرد.
ریاست جمهوری

محمد نجیب الله در سال ۱۹۸۶ رئیس‌جمهور حکومت افغانستان شد و جانشین ببرک کارمل گردید. او به تدریج از اصول اصلی و خطوط مرامی حزب صرف نظر کرد و در قانون اساسی، در اساسنامه و مرامنامهٔ حزب تعدیلاتی به وجود آورد. نام حزب دموکراتیک خلق را به حزب وطن تبدیل کرد و با برنامه‌های سازمان ملل در مورد کناره‌گیری از قدرت، تشکیل حکومت موقت و حتی انتخابات آزاد موافقت نمود. وی یک لویه جرگه تشکیل داد که بیش از ۸۰۰ نفر در آن حضور داشت و در آن جرگه قانون اساسی نیز تغییر داده شد. دکتر نجیب در زمان پیشروی مجاهدین گنجینه باختر را که یکی از بزرگترین گنجینه‌های تاریخ بشمار می‌رود را از موزه ملی به زیرزمین بانک مرکزی انتقال داد تا از غارت در امان بماند. البته همین‌طور شد و در زمان جنگ‌های داخلی از دست غارتگران در امان ماند تا بالاخره در زمان حامد کرزی از آن رونمایی شد.
در دوران ریاست جمهوری وی، اتحاد جماهیر شوروی خروج نیروهای خود را از سال ۱۹۸۹ آغاز نمود و تا ۱۹۹۲ تمام نیروهای شوروی از خاک افغانستان بیرون رفتند. سیاست وی مصالحه با احزاب جهادی برای رسیدن به یک تفاهم ملی بود و اگر احزاب مخالفت می‌کردند، ادامه جنگ بدون حضور نیروهای شوروی بود. هرچند با خروج اتحاد جماهیر شوروی کمک نظامی به دولت نجیب قطع شد، اما شوروی‌ها با کمک‌های اقتصادی و اطلاعاتی از رژیم وی حمایت کردند درحالی‌که پاکستان و ایالات متحده به حمایت خود از مجاهدین ادامه دادند. او در طول دوران تصدی خود سعی کرد با فاصله گرفتن از سوسیالیسم به نفع ناسیونالیسم افغانی، لغو نظام تک‌حزبی و اجازه ورود غیرکمونیست‌ها به دولت از طریق اصلاحات آشتی ملی، چهره جدیدی از رژیم خود را برای مردم معرفی کند. در قانون اساسی سال ۱۹۹۰ همه اشاره‌ها به کمونیسم حذف شد و اسلام دین رسمی اعلام گردید، تاجران تبعید شده نیز اجازه ورود به افغانستان یافتند. به دلایل مختلف، چنین اصلاحاتی باید رژیم دکتر نجیب را از حمایت قابل توجهی برخوردار می‌کرد اما پس از کودتای اوت در مسکو و فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در دسامبر ۱۹۹۱، نجیب‌الله بدون حامی خارجی ماند. این امر، همراه با فروپاشی داخلی دولت وی به خصوص پیوستن ژنرال عبدالرشید دوستم به مجاهدین، منجر به استعفای وی در آوریل ۱۹۹۲، و ورود احزاب جهادی به عرصه قدرت افغانستان گردید.
ریاست جمهوری > سیاست‌های اقتصادی

نجیب‌الله سیاست‌های اقتصادی کارمل را ادامه داد. افزایش روابط با بلوک شرق و اتحاد جماهیر شوروی همچنان ادامه داشت و تجارت دو جانبه هنوز برقرار بود. وی توسعه بخش خصوصی در صنعت را تشویق کرد. برنامه پنج ساله توسعه اقتصادی و اجتماعی را که در ژانویه ۱۹۸۶ شروع شده‌ بود تا مارس ۱۹۹۲ ادامه داد. با تطبیق این برنامه، رشد اقتصادی افغانستان که تا سال ۱۹۸۵ سالانه کمتر از ۲ بود، باید به ۲۵ درصد می رسید؛ صنعت ۲۸ درصد، کشاورزی ۱۶ درصد، تجارت داخلی ۱۵۰ درصد و تجارت خارجی باید ۱۵ درصد رشد را در پی می‌داشت. همان‌طور که از یک کشور در حال جنگ انتظار می‌رفت، هیچ‌یک از این اهداف برآورده نشد و اقتصاد افغانستان به رشد سالانه ۲ درصدی خود ادامه داد. قانون اساسی ۱۹۹۰ به بخش خصوصی توجه ویژه‌ای کرد. ماده ۲۰ دربارهٔ تأسیس شرکت‌های خصوصی بود و ماده ۲۵ سرمایه‌گذاری‌های خارجی را در بخش خصوصی تشویق می‌کرد.
ریاست جمهوری > سیاست آشتی ملی

در سپتامبر ۱۹۸۶ نجیب‌الله کمیسیون آشتی ملی (NCC) را تأسیس کرد. هدف این کمیسیون برقراری ارتباط دوجانبه میان حامیان انقلاب ثور و مخالفان آن، در یک مرحله جدید بود. در پایان سال ۱۹۸۶، نجیب‌الله خواستار آتش‌بس شش‌ماهه و شروع گفتگوها برای رسیدن به یک تفاهم ملی‌شد، این بخش، مرحله دوم او در سیاست آشتی ملی به‌شمار می‌رفت. در صورتی‌که این مذاکرات ثمربخش واقع می‌شد، برای پایان انحصار قدرت حزب دموکراتیک خلق، یک دولت ائتلافی تشکیل می‌شد، اما این برنامه شکست خورد. درعوض دولت توانست مجاهدان سرخورده را به عنوان شبه نظامیان دولتی به خدمت بگیرد. از جهات مختلف، آشتی ملی باعث شد تا رژیم دکتر نجیب حمایت بیشتری از شهروندان کشور را به‌دست آورد و نیروهای دفاعی او تثبیت شود.
در سپتامبر ۱۹۸۶ قانون اساسی جدیدی نوشته شد که در ۲۹ نوامبر ۱۹۸۷ به تصویب رسید. این قانون اساسی با لغو حق وتوی مطلق رئیس‌جمهور، اختیارات رئیس دولت را تضعیف کرد. به گفته نجیب‌الله، دلیل این حرکت نیاز به تقسیم قدرت واقعی بود. در ۱۳ ژوئیه ۱۹۸۷ نام رسمی افغانستان از جمهوری دموکراتیک افغانستان به جمهوری افغانستان تغییر یافت و در ژوئن ۱۹۸۸ اعضای شورای انقلاب که توسط رهبری حزب انتخاب می‌شد، جایگزین مجمع ملی شد و مردم می‌توانستند اعضا را انتخاب کنند. موضع سوسیالیستی حزب دموکراتیک خلق حتی بیشتر از گذشته تکذیب شد و در سال ۱۹۸۹ وزیر آموزش عالی شروع به «شوروی زدایی» از دانشگاه‌ها کرد. در سال ۱۹۹۰ حتی یکی از اعضای حزب اعلام کرد که همه اعضای حزب دموکراتیک خلق مسلمان هستند و سیاست مارکسیسم کنار گذاشته شده‌است. بخش‌های زیادی از انحصار اقتصادی دولت افغانستان نیز شکسته شد که بیشتر از هرگونه اعتقاد ایدئولوژیکی، به وضعیت تنگاتنگ مربوط می‌شد. عبدالحکیم میثاق، شهردار کابل، حتی اظهار داشت که قاچاقچیان کالاهای مسروقه تا زمانی که کالاهای آنها به بازار داده شود، تحت پیگرد قانونی قرار نخواهند گرفت. یولی ورونسف، به دستور گورباچف، توانست با رهبری ح.د.خ. ا توافق کند که پست‌های وزیر برنامه‌ریزی، شورای وزیران، وزارت‌های دفاع، امنیت دولتی، ارتباطات، مالیه، ریاست بانک‌ها و دیوان عالی کشور توسط دولت ارائه شود. حزب دموکراتیک خلق هنوز می‌توانست معاونان وزیر، والی‌های ولایات را بدون تأیید شوروی تغییر و تبدیل کند، و اکثریت خود را در بوروکراسی دولتی حفظ کند.
ریاست جمهوری > انتخابات: ۱۹۸۷ و ۱۹۸۸

انتخابات سال ۱۹۸۷ برگزار شد و نجیب‌الله نیز قانون تشکیل احزاب دیگر و فراهم آوردن پارلمان افغانستان با دو مجلس سنا و مجلس نمایندگان (ولسی جرگه)، و رئیس‌جمهور که به‌طور غیرمستقیم برای یک دوره ۷ ساله انتخاب شود را صادر کرد. احزاب سیاسی جدید باید با استعمار، امپریالیسم، استعمار نو، صهیونیسم، تبعیض نژادی، آپارتاید و فاشیسم مخالفت کنند. نجیب‌الله اظهار داشت که تنها، بخش افراطی اپوزیسیون نمی‌تواند به دولت ائتلافی برنامه‌ریزی شده بپیوندد. هیچ حزبی مجبور نبود که سیاست یا ایدئولوژی حزب دموکراتیک خلق را به اشتراک بگذارد و نمی‌توانند با پیوند بین افغانستان و اتحاد جماهیر شوروی مخالفت کنند. انتخابات پارلمانی در سال ۱۹۸۸ برگزار شد. حزب دموکراتیک خلق ۴۶ کرسی را در مجلس نمایندگان به دست آورد و دولت را با حمایت جبهه ملی، که ۴۵ کرسی به دست آورد و احزاب چپ‌گرا که به تازگی به رسمیت شناخته شده بودند، ۲۴ کرسی را تحت کنترل خود درآوردند. اگرچه انتخابات توسط مجاهدین تحریم شد، اما دولت ۵۰ کرسی از ۲۳۴ کرسی مجلس نمایندگان و همچنین تعداد کمی از کرسی‌های مجلس سنا را خالی گذاشت، به این امید که چریکی‌ها به مبارزه مسلحانه خود پایان دهند و در دولت سهیم شوند. تنها حزب مخالف مسلح که با دولت صلح کرد حزب‌الله بود، یک حزب کوچک شیعه که نباید با حزب بزرگتر در ایران یا سازمان لبنان اشتباه گرفته شود.
ریاست جمهوری > اعلان وضعیت اضطرار

چندین شخصیت روشنفکر مخالف یا موافق رژیم که پیشنهاد نجیب‌الله را جدی گرفته بودند، با وضع شدن وضعیت اضطرار در ۱۸ فوریه ۱۹۸۹، چهار روز پس از خروج اتحاد جماهیر، امیدهای شان با خاک یکسان شد. تنها در ماه فوریه ۱۷۰۰ روشنفکر بازداشت شدند و تا نوامبر ۱۹۹۱ دولت همچنان بر آزادی بیان نظارت و محدودیت وضع می‌کرد. مشکل دیگر این بود که اعضای حزب سیاست او را نیز جدی گرفتند، نجیب‌الله اظهار داشت که اکثر اعضای حزب احساس «وحشت و بدبینی» می‌کنند. در دومین کنفرانس حزب، اکثریت اعضا، شاید تا ۶۰ درصد، سوسیالیست‌های رادیکال بودند. به گفته مشاوران اتحاد جماهیر شوروی (در سال ۱۹۸۷)، بحثی تلخی در درون حزب بین کسانی که طرفدار اسلامی شدن حزب بودند و کسانی که می‌خواستند از دستاوردهای انقلاب ثور دفاع کنند، آغاز شده بود. مخالفت با سیاست آشتی ملی وی در سراسر حزب، به ویژه از طرف کارملیست‌ها، روبرو شد. بسیاری از مردم از تخصیص منابع دولتی کمی که دولت افغانستان در اختیار داشت، حمایت نمی‌کردند. از سوی دیگر، چندین عضو در حال اعلام شعارهای ضد شوروی بودند زیرا برنامه آشتی ملی را متهم می‌کردند که اتحاد جماهیر شوروی از آن حمایت کرده و آن را توسعه می‌دهد. نجیب‌الله به مخالفان بین حزبی اطمینان داد که از دستاوردهای حزب دست نخواهد کشید:
انقلاب ثور، آن را حفظ کنید، انحصار حزب دموکرات خلق را بر قدرت رها نکنید، یا بروید و با ملاهای مرتجع همکاری کنید.
سال‌های پایانی و مرگ > واکنش‌ها

اخبار قتل نجیب، به خصوص در جهان اسلام، با محکومیت گسترده بین‌المللی روبرو شد. سازمان ملل متحد بیانیه ای صادر کرد که کشتار نجیب‌الله را محکوم کرده و ادعا کرد که این امر افغانستان را بی‌ثبات خواهد کرد. طالبان با صدور حکم اعدام برای دوستم، مسعود و برهان‌الدین ربانی جواب دادند. هند، که از نجیب حمایت می‌کرد، قتل او را به شدت محکوم و در تلاش برای مهار ظهور طالبان شروع به حمایت از احمد مسعود و «ائتلاف شمال»، کرد.
در سال ۲۰۱۶، در بیستمین سالگرد مرگ نجیب، مرکز تحقیقات افغانستان، پاکستان را به خاطر مرگ او متهم کرد و ادعا کرد که برنامه کشتن نجیب الله توسط پاکستان اجرا شده‌است.
مشاور امنیت ملی افغانستان حمدالله محب در ۱ ژوئن ۲۰۲۰ به قبر او در گردیز سفر کرد، همسر نجیب، فتانه نجیب گفت: قبل از ساخت یک مقبره برای او، دولت باید دربارهٔ ترور او بررسی کند.
میراث

پس از مرگ نجیب‌الله، جنگ دردناک داخلی بین جناح‌های مجاهدین و رژیم طالبان ادامه یافت و در پی تحمل مشکلات فساد و فقر تصویر او در میان مردم افغانستان به‌طور چشمگیری بهبود یافته و نجیب به عنوان رهبری قوی و میهنی شناخته شد. از حدود دههٔ ۲۰۱۰ پوستر و تصاویر او در بسیاری از ولایت‌های افغانستان دیده می‌شود.
در سال ۱۹۹۷، «حزب وطن دموکراتیک افغانستان» تشکیل شد و در سال ۲۰۰۳، به منظور متحد کردن اعضای سابق حزب دموکراتیک خلق، که قبلاً توسط نجیب رهبری می‌شد، حزب جدید با نام «حزب متحد ملی» تشکیل شد.
نجیب الله در حال اهدای مدال
بیتا سحرخیز

| بیتا سحرخیز | بیتا سحرخیز |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۱ آذر ۱۳۶۱ ‏(۴۲ سال) تهران، ایران
ملیت: ایرانی
محل تحصیل: دانشگاه آزاد اسلامی واحد تاکستان
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۳۸۴–اکنون
بیتا سحرخیز (متولد ۲۱ آذر ۱۳۶۱ در تهران) بازیگر سینما، تلویزیون و تئاتر ایرانی است.
زندگی‌نامه

بیتا سحرخیز متولد تهران است. او فارغ‌التحصیل رشته کارشناسی دبیری از دانشگاه تاکستان است[نیازمند منبع].
وی فعالیت سینمایی خود را از سال ۱۳۸۴ با فیلم «فقط چشمهایت رو ببند» آغاز کرد.
فیلم‌شناسی > سینمایی

| سال | عنوان | کارگردان |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۸۴ | نسکافه داغ داغ | علی قوی تن |
| ۱۳۸۵ | فقط چشم‌هاتو ببند | علیرضا امینی |
| ۱۳۸۶ | هم‌خانه | مهرداد فرید |
| ۱۳۸۷ | انعکاس | رضا کریمی |
| ۱۳۸۸ | نیش زنبور | حمیدرضا صلاحمند |
| ۱۳۹۳ | خبر خاصی نیست | مصطفی شایسته |
| ۱۳۹۵ | من یک کارگرم | حسین رضازاده |
فیلم‌شناسی > تلویزیونی

| سال | عنوان | کارگردان | شبکه پخش کننده |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۳۸۶ | راه بی‌پایان | همایون اسعدیان | شبکه سه |
| ۱۳۸۷ | ترانه مادری | حسین سهیلی زاده | شبکه سه |
| ۱۳۸۸ | عید امسال | سعید آقاخانی | شبکه پنج |
| ۱۳۸۸ | بی کسی | آرش قادری |  |
| ۱۳۸۸ | بهار، قبل و بعد | شاهد احمدلو |  |
| ۱۳۸۹ | نون و ریحون | فرزاد مؤتمن | شبکه پنج |
| ۱۳۸۹ | گام‌های معلق | شاهرخ دولکو |  |
| ۱۳۹۰ | مهمانان ویژه | سید جواد رضویان | شبکه پنج |
| ۱۳۹۲ | تله‌فیلم یاور | علی شاه حاتمی |  |
| ۱۳۹۵ | ماه و پلنگ | احمد امینی | شبکه سه |
| ۱۳۹۶ | شکوه یک زندگی | رضا بهشتی | شبکه دو |
| ۱۳۹۸ | آچمز | مهرداد خوشبخت | شبکه سه |
| ۱۳۹۸ | به رنگ خاک | حسن لفافیان و سید محسن یوسفی | شبکه یک |
| ۱۳۹۸ | سرگذشت | سید جمال سید حاتمی | شبکه یک |
| ۱۳۹۹ | کامیون | سید مسعود اطیابی | شبکه دو |
| ١۴٠٠ | در کنار پروانه ها | داریوش یاری | شبکه دو |
:
فیلم‌شناسی > نمایش خانگی

| سال | عنوان | کارگردان | شبکه پخش کننده |
| --- | --- | --- | --- |
| ١۴٠١ | جناب عالی | عادل تبریزی | تلوبیون |
| ۱۴۰۲ | ناتو | مهدی صفی یاری | فیلم نت |
| ۱۴۰۳ | اسکار | مهران مدیری | فیلیمو |
| ۱۴۰۳ | قهوه پدری | مهران مدیری | فیلم نت |
جام خیریه انگلستان ۲۰۲۱

Football match
جام خیریه انگلستان ۲۰۲۱ نود ونهمین فصل از رقابت‌های جام خیریه انگلستان بود. این مسابقه در ۷ اگوست ۲۰۲۱ بین لستر سیتی قهرمان جام حذفی فوتبال انگلستان ۲۱–۲۰۲۰ و منچستر سیتی قهرمان لیگ برتر فوتبال انگلستان ۲۱–۲۰۲۰ در ورزشگاه ومبلی برگزارشد، که درنهایت لستر سیتی با برتری یک بر صفر برای دومین بار قهرمان جام خیریه انگلستان شد.
تک گل این مسابقه توسط‌ کلچی ایهیناچو به ثمر رسید.
ارجنک (خوانسار)

مکان
| ارجنک (خوانسار) | ارجنک (خوانسار) |
| --- | --- |
روستا: روستا
محل : محل 
ارجنک (خوانسار): ارجنک (خوانسار)
مختصات: ۳۳°۲۰′ شمالی ۵۰°۱۳′ شرقی﻿ / ﻿۳۳٫۳۳۳°شمالی ۵۰٫۲۱۷°شرقی﻿ / 33.333; 50.217: مختصات: ۳۳°۲۰′ شمالی ۵۰°۱۳′ شرقی﻿ / ﻿۳۳٫۳۳۳°شمالی ۵۰٫۲۱۷°شرقی﻿ / 33.333; 50.217
استان: اصفهان
شهرستان: خوانسار
بخش: مرکزی
دهستان: گلسار
جمعیت: ۱۰۸۴ نفر (سرشماری ۹۵)
ارجنک (خوانسار)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان خوانسار در استان اصفهان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان گلسار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۱۴۹ نفر (۳۱۷خانوار) بوده‌است.
زبان

مردم این روستا به زبان ترکی  سخن می گویند.
مردم شناسی خراسان جنوبی

به مشخصات مردم ساکن در استان خراسان جنوبی مردم شناسی می گویند. جمعیت مردم استان طی سرشماری سال ۱۳۹۵ بیش از ۷۶۸ هزار نفر بوده است.
اقوام

اقوام حاضر در خراسان جنوبی شامل اعراب فارس ها و بلوچ ها میشود.اکثر مردم را فارس ها تشکیل می دهند و اقلیت کوچکی را هم بلوچ ها و اعراب تشکیل می دهند.
میزان پراکندگی اقوام به شرح زیر است:
طی پژوهشی که به سفارش شورای فرهنگ عمومی در سال ۱۳۸۹ انجام شد و براساس یک بررسی میدانی و یک جامعه آماری از میان ساکنان ۲۸۸ شهر و حدود ۱۴۰۰ روستای سراسر کشور، درصد اقوامی که در این نظر سنجی نمونه‌گیری شد در این استان به قرار زیر بود:
| اقوام استان خراسان جنوبی | اقوام استان خراسان جنوبی | اقوام استان خراسان جنوبی | اقوام استان خراسان جنوبی | اقوام استان خراسان جنوبی |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| قومیت | قومیت |  | درصد | درصد |
| فارسی‌زبان | فارسی‌زبان |   | ۹۹٫۳٪ | ۹۹٫۳٪ |
| بلوچ | بلوچ |   | ۰٫۶٪ | ۰٫۶٪ |
| عرب زبان | عرب زبان |   | ۰٫۱٪ | ۰٫۱٪ |
مذهب

استان خراسان جنوبی یکی از سرزمین‌های امروزی ایران است که تا حد زیادی نمایانگر ساختار قومی ایران است. اکثر مردم خراسان جنوبی را شیعیان هستند که غالباً فارس ها، اعراب و  برخی از بلوچ ها و غیره هستند، اگرچه اقلیتی از فارس ها و بخشی از  بلوچ ها هم اهل سنت هستند.
| دین مردم خراسان جنوبی  | دین مردم خراسان جنوبی  | دین مردم خراسان جنوبی  | دین مردم خراسان جنوبی  | دین مردم خراسان جنوبی  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| شیعه | شیعه |   |  ۹۱٫۵٪ |  ۹۱٫۵٪ |
| سنی | سنی |   | ۸٫۵٪ | ۸٫۵٪ |
جمعیت شناسی

جمعیت خراسان جنوبی طی سرشماری سال ۱۳۹۵ ،      ۷۶۸،۸۹۸ نفر اعلام شد. جمعیت خراسان جنوبی جمعیت جوانی است اما با توجه به کاهش موالید در دهه آخر به سمت میانسالی در حرکت است. این استان بعد از سیستان و بلوچستان ، بالاترین نرخ ولادت و نرخ باروری کشور را دارد. به همین دلیل از جوان ترین و دارای یکی از بالاترین نرخ رشد های جمعیت در بین استان ها است. در بین شهرستان ها پر جمعیت ترین و متراکم ترین شهرستان، بیرجند و کمترین جمعیت مربوط به بشرویه است.
پراکنش جمعیتی اقوام در استان خراسان جنوبی
شهرستان لامویل، ورمانت

مکان در 22px ورمانت, 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| شهرستان لامویل، ورمانت Lamoiolle County, Vermont | شهرستان لامویل، ورمانت Lamoiolle County, Vermont |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
موقعیت در ورمانت: موقعیت در ورمانت
ایالت:  ورمانت
تاریخ تاسیس: ۱۸۳۵
بخشداری: هایدپارک، ورمانت
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۲۰۰ کیلومتر مربع (۴۶۴ مایل مربع)
 • خشکی: ۱۱۹۰ کیلومتر مربع (۴۵۹ مایل مربع)
 • آب: ۱۳ کیلومتر مربع (۴٫۹ مایل مربع)
شهرستان لامویل واقع در ایالت ورمانت است. جمعیت این شهرستان بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۰ آمریکا ۲۴۴۵۷ نفر گزارش شده‌است. مرکز شهرستان لامویل، شهر هایدپارک است.این شهرستان در سال ۱۸۳۵ بنیانگذاری شده‌است.
اردوگاه کار اجباری مونوویتس

مجموعه کارخانه بونا-ورکا
مونوویتس (همچنین به عنوان مونوویتس-بونا, بونا و آشویتس III شناخته می‌شود) یک اردوگاه کار اجباری نازی‌ها بود که توسط آلمان نازی در لهستان اشغالی از ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵، در طول جنگ جهانی دوم و هولوکاست اداره می‌شد.
برای بیشتر دوران وجود خود، مونوویتس یک زیر اردوگاه از اردوگاه کار اجباری آشویتس بود؛ از نوامبر ۱۹۴۳، این اردوگاه و دیگر زیر اردوگاه‌های نازی در منطقه به طور مشترک به عنوان «زیر اردوگاه‌های آشویتس III» شناخته می‌شدند. در نوامبر ۱۹۴۴، آلمانی‌ها نام آن را به اردوگاه کار اجباری مونوویتس تغییر دادند، به نام روستای مونوویس (آلمانی: مونوویتز) که در آن ساخته شده بود، در بخش ضمیمه شده لهستان. اس‌اس هاوپت‌اشتورم‌فورر (کاپیتان) هاینریش شوارتس از نوامبر ۱۹۴۳ تا ژانویه ۱۹۴۵ فرمانده بود.
اس‌اس این اردوگاه را در اکتبر ۱۹۴۲ به درخواست مدیران آی‌گ فاربن برای تأمین نیروی کار برده برای مجتمع صنعتی «بونا ورکه» (کارخانه‌های بونا) تأسیس کرد. دیگر شرکت‌های صنعتی آلمانی نیز کارخانه‌هایی با زیر اردوگاه‌های خود ساختند، مانند زیر اردوگاه بوبریک زیمنس-شوکررت، نزدیک مونوویتس، برای بهره‌برداری از نیروی کار برده. تولیدکننده تسلیحات آلمانی کروپ، به سرپرستی عضو اس‌اس آلفرید کروپ، نیز تأسیسات تولیدی خود را نزدیک مونوویتس ساخت.
مونوویتس حدود ۱۲,۰۰۰ زندانی داشت، که اکثریت بزرگی از آن‌ها یهودی بودند، علاوه بر جنایتکاران غیر یهودی و زندانیان سیاسی. اس‌اس از آی‌گه فاربن سه رایش مارک (RM) در روز برای کارگران غیر ماهر، چهار رایش مارک در ساعت برای کارگران ماهر، و یک و نیم رایش مارک برای کودکان دریافت می‌کرد. اردوگاه شامل یک «اردوگاه آموزش کار» (Arbeitsausbildungslager) برای زندانیان غیر یهودی بود که به عنوان نامناسب با استانداردهای کاری آلمان در نظر گرفته می‌شدند.
امید به زندگی کارگران یهودی در بونا ورکه سه تا چهار ماه بود؛ برای کسانی که در معادن اطراف کار می‌کردند، تنها یک ماه. کسانی که برای کار نامناسب تشخیص داده می‌شدند، در آشویتس II-بیرکناو گاز گرفته می‌شدند.
پریمو لوی، نویسنده آیا این یک انسان است (۱۹۴۷)، از مونوویتس جان سالم به در برد، همانطور که الی ویزل، نویسنده کتاب برنده جایزه پولیتزر شب (۱۹۶۰)، که به همراه پدرش در آنجا زندانی نوجوان بود.
تاریخچه

ایجاد اردوگاه نتیجه ابتکار شرکت شیمیایی آلمانی آی‌گه فاربن برای ساخت سومین کارخانه بزرگ تولید لاستیک مصنوعی و سوخت‌های مایع بود. دلیل اصلی ساخت مجتمع صنعتی در آن مکان، دسترسی فوری به نیروی کار برده از اردوگاه‌های نزدیک اوشویتس بود.
آی‌گه فاربن بین فوریه و آوریل ۱۹۴۱ آماده‌سازی‌ها را انجام داد و با نازی‌ها به توافق رسید. این شرکت زمین را از خزانه‌داری به قیمت پایین خریداری کرد، پس از آنکه از مالکان لهستانی بدون جبران خسارت مصادره شده و خانه‌هایشان تخلیه و تخریب شده بود. در همین حال، مقامهای آلمانی یهودیان را از خانه‌هایشان در اوشویتسیم بیرون کردند و آن‌ها را در سوسنوویتس یا زانوف قرار دادند و خانه‌هایشان را به آی‌گه فاربن فروختند تا به عنوان مسکن برای کارکنان شرکت که از آلمان آورده شده بودند استفاده شود. این اتفاق برای برخی از ساکنان محلی لهستانی نیز رخ داد. مقامهای آی‌گه فاربن با فرمانده اردوگاه کار اجباری به توافق رسیدند تا زندانیان را با نرخ ۳ تا ۴ مارک در روز برای کارگران ماهر و  کارگران غیر ماهر استخدام کنند.
کامیون‌ها در اواسط آوریل ۱۹۴۱ شروع به آوردن اولین زندانیان برای کار در سایت ساخت کارخانه کردند. از ماه مه، کارگران مجبور بودند ۶ تا ۷ کیلومتر از اردوگاه تا سایت کارخانه پیاده‌روی کنند. در پایان ژوئیه، با افزایش تعداد کارگران به بیش از هزار نفر، آن‌ها شروع به استفاده از قطار به ایستگاه دووری کردند. کارهای آن‌ها شامل تسطیح زمین، حفر کانال‌های زهکشی، نصب کابل‌ها و ساخت جاده‌ها بود.
زندانیان در ماه مه ۱۹۴۲ به سایت ساخت و ساز بازگشتند و  در آنجا کار کردند تا ۲۱ ژوئیه، زمانی که شیوع تیفوس در اردوگاه اصلی و بیرکناو سفرهای آن‌ها به کار را متوقف کرد. نگران از دست دادن کارگران، مدیریت کارخانه تصمیم گرفت اردوگاه باراکی که در مونوویتسه برای غیرنظامیان ساخته می‌شد را به اس‌اس واگذار کند تا زندانیان را در آنجا اسکان دهد. به دلیل تأخیر در تأمین سیم خاردار، چندین بار افتتاح اردوگاه به تعویق افتاد. اولین زندانیان در 26 اکتبر وارد شدند و تا اوایل نوامبر تقریباً دو هزار زندانی وجود داشتند. در نوامبر ۱۹۴۳، اس‌اس اعلام کرد که آشویتس II (بیرکناو) و آشویتس III به اردوگاه‌های تمرکز جداگانه تبدیل خواهند شد. افسر اس‌اس هاوپت‌اشتورم‌فورر هاینریش شوارتس از نوامبر ۱۹۴۳ تا ژانویه ۱۹۴۵ فرمانده اردوگاه مونوویتس بود.
اردوگاه کار اجباری

کارخانه جدید بونا ورکه (Buna Werke یا Monowitz Buna-Werke در حومه اوشویتسیم واقع شده بود. ساخت این کارخانه توسط دولت ایتالیا که به واردات لاستیک نیتریل (Buna-N) از آی‌گه فاربن پس از فروپاشی تولید نفت مصنوعی خود علاقه‌مند بود، سفارش داده شد. لاستیک مصنوعی قرار بود تقریباً به صورت رایگان در لهستان اشغالی با استفاده از کار اجباری از میان زندانیان آشویتس و مواد خام از معادن زغال‌سنگ سابق لهستان تولید شود. کارخانه بونا تا سال ۱۹۴۴ نیروی کار تخمینی ۸۰,۰۰۰ کارگر اجباری داشت.
به گفته جوزف بورکین در کتاب خود با عنوان The Crimes and Punishment of IG Farben، IG Farben تأمین‌کننده مالی اصلی آشویتس III بود، اردوگاهی که یک سایت تولید برای تولید لاستیک بونا داشت. بورکین به اشتباه نوشت که یک شیمیدان یهودی ایتالیایی، پریمو لوی، یکی از متخصصان سطح بالا در کارخانه بونا بود و توانست با کمک همکارانش برخی از زندانیان را زنده نگه دارد، به‌طور ادعایی لاستیک بونا را با نرخ تولید قابل قبول تولید نمی‌کرد. در واقع، لوی تنها یک زندانی بود که در دو ماه آخر اسارتش به دلیل تحصیلات قبلی‌اش به عنوان شیمیدان به یک آزمایشگاه شیمی فرستاده شد.