stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
بیکینی آتول
سایت آزمایش هسته ای

ایالات متحده ۲۳ دستگاه هسته ای را بین سال‌های ۱۹۴۶ و ۱۹۵۸ در هفت سایت آزمایشی در صخره، داخل جزیره مرجانی، در هوا و زیر آب منفجر کرد. آنها بازده شکافت ترکیبی ۴۲٫۲ Mt داشتند. این آزمایش با مجموعه عملیات تقاطع در ژوئیه ۱۹۴۶ آغاز شد. ساکنان ابتدا در جزیره Rongerik اسکان یافتند. آنها تصور می‌کردند می‌توانند در مدت کوتاهی به خانه بازگردند. با این حال، Rongerik نمی‌توانست غذای کافی آنها را تأمین کند و مردم جزیره گرسنه بودند. آنها نتوانستند به خانه برگردند، بنابراین به مدت شش ماه به جزیره کواجالین نقل مکان کردند و سپس تصمیم گرفتند در جزیره کیلی زندگی کنند، جزیره ای کوچک به اندازه یک ششم جزیره زادگاهشان. برخی از آنها در سال ۱۹۷۰ به جزیره بیکینی بازگشتند. با این حال، آزمایش‌ها بیشتر میزان خطرناک استرانسیوم ۹۰ را نشان داد. دولت ایالات متحده چندین صندوق امانی تأسیس کرد که تا تاریخ ۲۰۱۳ هزینه‌های درمانی و سایر هزینه‌ها را پوشش می‌داد و سالانه حدود ۵۵۰ دلار به هر فرد پرداخت می‌کرد.
ناحیه تحت قیومیت شورای امنیت سازمان ملل

در سال ۱۹۴۷، ایالات متحده سازمان ملل را متقاعد کرد که جزایر میکرونزی را به عنوان منطقه استراتژیک تحت قیومیت سازمان ملل متحد تعیین کند. این تنها اعتمادی بود که تاکنون توسط سازمان ملل اعطا شده بود نیروی دریایی ایالات متحده تا سال ۱۹۵۱ این منطقه را از یک مقر در گوام کنترل می‌کرد، زمانی که وزارت کشور ایالات متحده کنترل را به دست گرفت منطقه را از پایگاهی در سایپن اداره می‌کرد. در این دستورالعمل آمده بود که ایالات متحده باید «پیشرفت اقتصادی و خودکفایی ساکنان را ارتقا دهد و به این منظور از ساکنان در برابر از دست دادن زمین‌ها و منابعشان محافظت کند.
علیرغم وعده «حفاظت از ساکنان»، از ژوئیه ۱۹۴۶ تا ژوئیه ۱۹۴۷، ساکنان بیکینی در Rongerik تنها ماندند و به دلیل کمبود غذا گرسنه بودند. تیمی از بازرسان آمریکایی در اواخر سال ۱۹۴۷ به این نتیجه رسیدند که ساکنان جزیره باید فوراً منتقل شوند. مطبوعات سراسر جهان به شدت از نیروی دریایی ایالات متحده به دلیل نادیده گرفتن مردم انتقاد کردند. هارولد ایکس، ستون نویس سندیکایی، نوشت: «بومیان در واقع و به معنای واقعی کلمه از گرسنگی می‌میرند.»
حرکت به سمت جزیره کیلی

در ژانویه ۱۹۴۸، دکتر لئونارد میسون، یک انسان‌شناس از دانشگاه هاوایی، از Rongerik دیدن کرد و از آنچه پیدا کرد وحشت زده شد. یکی از ساکنان Rongerik نوشت:
ماتنها چند ماهی می‌گرفتیم، که برای کل افراد کافی نبود … ماهی‌ها برای خوردن مناسب نبودند. آنها سمی بودند. ما از آنها مریض شدیم، مثل زمانی که دست و پاهای شما به خواب می‌روند و شما نمی‌توانید چیزی را احساس کنید. صبح از خواب بیدار می‌شدیم تا به قایق‌هایمان برویم و به خاطر بیماری خیلی بدی که داشتیم زمین‌می‌خوردیم… سپس از از آمریکا خواستیم که برایمان غذا بیاورند… ما داشتیم می‌مردیم، اما آنها به ما توجهی نداشتند.
میسون درخواست کرد که فوراً همراه با یک افسر پزشکی برای ساکنان جزیره در Rongerik غذا بیاورند. سپس نیروی دریایی اوجلانگ را برای خانه موقت  انتخاب کرد و برخی از مردان جوان از جمعیت بیکینی شروع به ساختن محل اقامت کردند. اما مقامات ایالات متحده نظر خود را تغییر دادند. آنها تصمیم گرفتند از آب‌سنگ حلقوی انوتاک به عنوان دومین سایت آزمایش تسلیحات هسته ای استفاده کنند و ساکنان آن جزیره مرجانی را به جزیره Ujelang و به خانه‌هایی که برای ساکنان جزیره بیکینی ساخته شده بودند، منتقل کردند.
در مارس ۱۹۴۸، ۱۸۴ نفر از ساکنان جزیره بیکینی که دچار سوءتغذیه بودند، دوباره به کواجالین  انتقال داده شدند. به آنها چادرهایی روی نواری از چمن در کنار باند فرودگاه داده شد تا در آن زندگی کنند. در ژوئن ۱۹۴۸، ساکنان بیکینی جزیره کیلی را به عنوان یک خانه طولانی مدت انتخاب کردند. بسیار کوچک، ۸۱ هکتار، جزیره خالی از سکنه بود و به دلیل وسعتش توسط یک ایرویج یا پادشاه برتر اداره نمی‌شد. همچنین فاقد صخره مرجانی است. در ماه ژوئن، جامعه بیکینی دوجین از مردان منتخب شروع به ساخت یک روستا کردند. در نوامبر ۱۹۴۸، ساکنان، که اکنون مجموعاً ۱۸۴ نفر هستند، به جزیره کیلی، در ۰٫۳۶ مایل مربع (۰٫۹۳ کیلومتر مربع) یکی از کوچک‌ترین جزایر در مجموعه جزایر مارشال است، رفتند. آنها به زودی متوجه شدند که دیگر نمی‌توانند مانند بیکینی ماهیگیری کنند. کیلی فاقد تالاب آرام و محافظت شده بود. زندگی در جزیره کیلی به‌طور مؤثر فرهنگ آنها را که بر پایه ماهیگیری و قایقرانی به جزایر مختلف در اطراف جزیره بیکینی بود، نابود کرد. کیلی غذای کافی برای ساکنان جدید نداشت.
اسکان مجدد ناموفق

پس از نقل مکان به کیلی، ساکنان بیکینی همچنان از منابع غذایی ناکافی رنج می‌بردند. کیلی جزیره ای کوچک و بدون تالاب است و در بیشتر مواقع سال در معرض ۱۰ تا ۲۰ فوت (۳٫۰ تا ۶٫۱ متر) امواجی که ماهیگیری و خارج کردن قایق را دشوار می‌کند. قحطی اتفاق افتاد. در سال ۱۹۴۹، یک کشتی هنگام تحویل کوپرا و سایر میوه‌ها در موج سواری سنگین غرق شد. مقامات ایالات متحده مواد غذایی را به کیلی ریختند. ساکنان مجبور شدند به برنج وارداتی USDA و کالاهای کنسرو شده تکیه کنند و مجبور شدند با درآمد اضافی خود غذا بخرند.
در طول سال‌های ۱۹۵۵ و ۱۹۵۶، کشتی‌های اعزامی توسط ایالات متحده، به دلیل دریای مواج در اطراف جزیره، به‌طور مداوم با مشکلاتی در تخلیه مواد غذایی مواجه شدند که منجر به کمبود مواد غذایی بیشتر شد. مردم بار دیگر از گرسنگی رنج می‌بردند
نقل مکان به جزیره کیلی

در نتیجه استفاده نظامی از جزیره و اسکان ناموفق، جزایر مملو از سنگرهای بتنی متروکه و تجهیزات سنگین، وسایل نقلیه، تجهیزات، ماشین‌آلات و ساختمان‌ها هستند. در سپتامبر ۱۹۷۸، سرانجام مقامات آمریکا برای جابجایی ساکنان وارد شدند. بررسی رادیولوژیکی مارشال‌های شمالی، که توسط دادخواست ۱۹۷۵ انجام شد، پس از تخلیه ساکنان و بازگشت به جزیره کیلی آغاز شد.
ادعاهای شکست خورده

در سال ۱۹۷۵، ایالات متحده صندوق اعتماد هاوایی را برای مردم بیکینی به مبلغ ۳ میلیون دلار تأسیس کرد. هنگامی که ساکنان جزیره در سال ۱۹۷۸ از جزیره خارج شدند، ایالات متحده ۳ میلیون دلار به این صندوق اضافه کرد. ایالات متحده دومین صندوق امانی به نام صندوق امانی اسکان مجدد برای مردم بیکینی ایجاد کرد که شامل ۲۰ میلیون دلار در سال ۱۹۸۲ بود. ایالات متحده ۹۰ میلیون دلار دیگر به این صندوق اضافه کرد تا برای پاکسازی، بازسازی خانه‌ها و تأسیسات، و اسکان ساکنان جزیره در جزایر بیکینی و انئو پرداخت کند.
در سال ۱۹۸۳، ایالات متحده و ساکنان جزیره مارشال قرارداد انجمن آزاد را امضا کردند که به جزایر مارشال استقلال داد. در این پیمان، در سال ۱۹۸۶ مؤثر واقع شد و پس از آن توسط جمع و جور اصلاح که در سال ۲۰۰۴ مؤثر واقع شد اصلاح شد. همچنین دادگاه دعاوی هسته ای را تأسیس کرد که وظیفه قضاوت غرامت برای قربانیان و خانواده‌های آسیب دیده از برنامه آزمایش هسته ای را به عهده داشت. بخش ۱۷۷ قرارداد برای جبران خسارات وارده به جزایر بیکینی و سایر جزایر مرجانی شمالی ارائه شده‌است. این شامل ۷۵ میلیون دلار بود که باید طی ۱۵ سال پرداخت شود. در ۵ مارس ۲۰۰۱، دادگاه دعاوی هسته ای علیه ایالات متحده برای خسارات وارده به جزایر و مردم آن حکم صادر کرد.
این پرداخت‌ها در سال ۱۹۸۷ با پرداخت ۲٫۴ میلیون دلار سالانه به کل جمعیت بیکینی آغاز شد، در حالی که ۲٫۶ میلیون دلار باقی مانده به صندوق امانی مطالبات بیکینی پرداخت می‌شود. این اعتبار در نظر گرفته شده‌است تا همیشه وجود داشته باشد و سالانه ۵٪ پرداختی را برای ساکنان جزیره فراهم کند.
ایالات متحده ۱۵۰ میلیون دلار به عنوان غرامت برای خسارات ناشی از برنامه آزمایش هسته ای و آواره شدن آنها از جزیره اصلی خود پرداخت کرد.
در سال ۲۰۰۱، دادگاه دعاوی هسته ای پس از کسر پرداختی‌های گذشته، مجموعاً ۵۶۳٬۳۱۵٬۵۰۰ دلار به جزیره نشینان اعطا کرد. با این حال، کنگره ایالات متحده در تأمین مالی این توافق شکست خورده‌است. تنها چاره این است که مردم بیکینی از کنگره ایالات متحده درخواست کنند تا هزینه پرداخت را تأمین کند. دادگاه عالی ایالات متحده درخواست تجدید نظر جزیره نشینان از تصمیم دادگاه استیناف ایالات متحده را که از اجبار دولت به تأمین بودجه ادعای آنها خودداری می‌کرد، رد کرد. تا سال ۲۰۰۱، از ۱۶۷ ساکن اصلی که جابجا شدند، ۷۰ نفر هنوز زنده بودند و کل جمعیت به ۲۸۰۰ نفر افزایش یافته‌است. اکثر ساکنان جزیره و فرزندان آنها در کیلی، ماجورو و در ایالات متحده زندگی می‌کردند.
صندوق امانی هاوایی برای مردم بیکینی طبق قانون در دسامبر ۲۰۰۶ منحل شد. ارزش صندوق امانی اسکان مجدد برای مردم بیکینی تا ۳۱ مارس ۲۰۱۳ تقریباً ۸۲ میلیون دلار بود و صندوق امانی مطالبات بیکینی تقریباً ۶۰ میلیون دلار ارزش داشت. در سال ۲۰۰۶، هر یک از اعضا حدود ۵۰۰ دلار در سال دریافت می‌کردند. در سال ۲۰۱۲، سالانه حدود ۶ تا ۸ میلیون دلار درآمد سرمایه‌گذاری داشتند و سالانه کمتر از ۱۵۰۰۰ دلار آمریکا برای هر خانواده به عنوان مزایا پرداخت می‌کردند و پول کمی برای پاکسازی در دسترس باقی می‌ماند.
نمایندگان مردم بیکینی انتظار دارند که این روند سال‌ها طول بکشد و نمی‌دانند که آیا ایالات متحده به شرایط قرارداد انجمن آزاد احترام می‌گذارد یا خیر.
وضعیت قابل سکونت فعلی

در سال ۱۹۹۸ یک گروه مشورتی آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، که در پاسخ به درخواست دولت جزایر مارشال برای بررسی مستقل بین‌المللی شرایط رادیولوژیکی در بیکینی تشکیل شد، توصیه کرد که جزیره بیکینی نباید به‌طور دائم تحت شرایط رادیولوژیکی کنونی اسکان داده شود.
پتانسیل ساخت جزیره قابل سکونت از آن زمان به‌طور قابل توجهی بهبود یافته‌است. یک ارزیابی در سال ۲۰۱۲ از آزمایشگاه ملی لارنس لیورمور نشان داد که میزان سزیم ۱۳۷ به‌طور قابل توجهی سریعتر از آنچه انتظار می‌رفت کاهش می‌یابد. تری همیلتون، مدیر علمی برنامه ارزیابی دوز و رادیواکولوژی جزایر مارشال آزمایشگاه ملی لارنس لیورمور، گزارش داد که «شرایط در بیکینی واقعاً تغییر کرده‌است. آنها با سرعتی شتابان در حال بهبود هستند. با استفاده از گزینه ترکیبی حذف خاک و افزودن پتاسیم، می‌توانیم به استاندارد ۱۵ میلی‌رم نزدیک شویم. این تقریباً در ۱۰ سال گذشته صادق بوده‌است. پس اکنون زمانی است که بیکینی‌ها، در صورت تمایل، می‌توانند به عقب برگردند.»
پس از جابجایی ساکنان جزیره در سال ۱۹۴۶، در حالی که ساکنان جزیره بیکینی در Rongerik گرسنگی را تجربه می‌کردند، لور کسیبوکی سرودی برای جزیره نوشت:
فرهنگ

سبک زندگی سنتی ساکنان جزیره بیکینی بر پایه پرورش گیاهان و خوردن صدف و ماهی بود. آن‌ها قایق‌سازان و دریانوردان ماهری بودند که با کشتی‌های پروآ دو بدنه، به جزایر اطراف بیکینی و سایر جزایر مرجانی در جزایر مارشال رفت و آمد می‌کردند. آن‌ها نسبتاً منزوی بودند و جامعه‌ای را ایجاد کرده بودند که وابسته به جوامع و سنت‌های خانوادگی گسترده بود. هر مردابی توسط یک پادشاه و ملکه، با پیروانی از رؤسای و رؤسای زنان که یک کاست حاکم را تشکیل می‌دادند، رهبری می‌شد.
ژاپن این جزایر را از سال ۱۹۱۴ اشغال کرد. ساکنان جزیره زیر نظر ژاپنی‌ها در مزارع کوپرا کار می‌کردند، که بخشی از فروش محصولات را بر عهده داشتند. رؤسا می‌توانستند سالانه ۲۰۰۰۰ دلار نگه دارند و مابقی بین کارگران توزیع می‌شد. ساکنان جزیره به پذیرایی از یکدیگر، حتی بستگان دور، افتخار می‌کردند.
لباس و پوشش

مردان به‌طور سنتی دامن حاشیه‌دار در حدود ۲۵ تا ۳۰ اینچ (۶۰ تا ۸۰ سانتیمتر) طول دارد. زنان دو حصیر به اندازه یک مترمربع می‌پوشیدند که از بافتن برگ‌های پاندانوس و هیبیسکوس به یکدیگر تهیه و به دور کمر بسته می‌شد. بچه‌ها معمولاً برهنه بودند. مبلغان مسیحی از اوهایو در اواخر قرن ۱۹ وارد شده و جزیره نشینان تحت تأثیر آنها مفهوم حیا را درک کردند. آنها لباسی را برای زنان معرفی کردند که یک لباس مجلسی بلند، گشاد با آستین‌های بلند و یقه بود که تا حد امکان پوست را بپوشاند.
سرمایه مبتنی بر زمین

ساکنان جزیره بیکینی به حفظ حقوق زمین به عنوان معیار اولیه ثروت ادامه می‌دهند.
زبان

اکثر مارشالی‌ها هم به زبان مارشالی و کمی اسپانیایی صحبت می‌کنند.
گیاهان و جانوران

ساکنان جزیره غذاهای بومی از جمله نارگیل، پاندانوس، پاپایا، موز، تارو، لیموترش، میوه نان و کدو تنبل کشت می‌کردند. درختان و گیاهان متنوع دیگری نیز در این جزایر وجود دارند.
اهالی جزیره ماهیگیران ماهری بودند. آنها از نخ ماهیگیری ساخته شده از پوسته نارگیل استفاده می‌کردند. آنها از بیش از ۲۵ روش ماهیگیری استفاده می‌کردند. ساکنان جزیره اردک، خوک و مرغ را برای غذا پرورش می‌دادند و از سگ و گربه به عنوان حیوان خانگی نگهداری می‌کردند. زندگی حیوانات در جزیره مرجانی به شدت تحت تأثیر آزمایش بمب اتمی قرار گرفت.
ایالات متحده برای اینکه کشتی‌های بزرگ‌تر وارد تالاب شوند و برای آزمایش بمب اتمی آماده شوند، از مواد منفجره برای منفجر کردن صخره‌های مرجانی بزرگ در تالاب استفاده کرد. انفجارهای هسته ای زیر آب، حفره‌های بزرگی را در کف تالاب ایجاد کردند که تا حدی توسط زباله‌های انفجار دوباره پر شدند. این انفجارها مقادیر زیادی مرجان و گل تابیده، پودر شده را در گستره وسیعی از تالاب و جزایر اطراف پخش کرد. تا تاریخ ۲۰۰۸ این جزیره مرجانی تقریباً ۶۵ درصد از تنوع زیستی را که قبل از آلودگی رادیواکتیو وجود داشت، بازیابی کرده بود، اما به نظر می‌رسد که ۲۸ گونه مرجان به صورت محلی منقرض شده‌اند.
موقعیت جغرافیایی

۲۳ جزیره در بیکینی وجود دارد. جزایر Bokonijien, Aerokojlol و Namu در طول آزمایش‌های هسته ای تبخیر شدند. این جزایر از سنگ آهک مرجانی کم و ماسه تشکیل شده بودند. ارتفاع متوسط تنها حدود ۷ فوت (۲٫۱ متر) بالاتر از سطح جزر و مد. مساحت کل تالاب ۲۲۹٫۴ مایل مربع (۵۹۴٫۱ کیلومتر مربع). خانه اصلی جزیره نشینان شمال شرقی‌ترین و بزرگ‌ترین جزیره، جزیره بیکینی بود که در مجموع ۲٫۵ مایل (۴٫۰ کیلومتر) طول داشت.
مایو بیکینی

نام مایوی دوتکه زنانه (بیکینی) از این جزیره گرفته شده‌است،
در ۵ ژوئیه ۱۹۴۶، چهار روز پس از انفجار اولین وسیله اتمی (ملقب Able) بر فراز جزیره مرجانی بیکینی در طی عملیات Crossroads , لوئیس رارد طرح جدیدی از لباس شنا به نام بیکینی را به نام جزیره مرجانی معرفی کرد. رارد یک مهندس مکانیک فرانسوی بود که آموزش دیده بود و مدیر مغازه لباس زیر زنانه مادرش در پاریس بود. او لباس جدید را در ۵ ژوئیه ۱۹۴۶ در Piscine Molitor، یک استخر عمومی در پاریس به رسانه‌ها و مردم معرفی کرد.
نگارخانه

ابر ویلسون از بیکر آزمایشی، درست در ساحل جزیره بیکینی در بالای تصویر قرار دارد.
جزیره کیلی یکی از کوچک‌ترین جزایر مارشال است.
هاروتیون مکرتچیان (نویسنده)

| هاروتیون مکرتچیان | هاروتیون مکرتچیان |
| --- | --- |
زاده: ۱۵ آوریل ۱۹۰۳ پایخنر، ولایت وان، امپراتوری عثمانی
درگذشته: ۱۵ نوامبر ۱۹۹۲ (۸۹ سال) ایروان، ارمنستان
پیشه: نویسنده، شاعر و روزنامه‌نگار
ملیت:  ارمنی
دانشگاه: دانشکده علوم الهی گئورگیاندانشگاه دولتی تفلیسدانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان
 جوایز    :  جوایز    
هاروتیون گابریلی مکرتچیان (ارمنی: Հարություն Գաբրիելի Մկրտչյան؛  زادهٔ ۱۵ آوریل ۱۹۰۳ - درگذشته ۱۵ نوامبر ۱۹۹۲) نویسنده، رمان‌نویس اهل ارمنستان بود.
زندگی‌نامه

وی در ۱۵ آوریل ۱۹۰۳ در پایخنر به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی تفلیس (۱۹۲۶)، دانشکده علوم الهی گئورگیان اچمیادزین (۱۹۱۹) و دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان (۱۹۴۰) فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نویسندگان شوروی بود. وی برنده جوایزی همچون نشان جنگ میهنی (درجه دو) و نشان دوستی خلق شد. وی در ۱۵ نوامبر ۱۹۹۲ در سن ۸۹ سالگی در ایروان درگذشت.
نگارخانه

پلاک یادبود
تاتا (مجارستان)

مکان در 23x15px|border |alt=|link= مجارستان
| تاتا Tata | تاتا Tata |
| --- | --- |
شهر: شهر
قلعهٔ تاتا: قلعهٔ تاتا
  پرچمنشان:   پرچمنشان
شهرستان: کوماروم-استرگوم
مساحت: مساحت
 • کل: ۷۸٫۱۷ کیلومتر مربع (۳۰٫۱۸ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۲۴۹۰۶
 • تراکم: ۳۲۰/کیلومتر مربع (۸۳۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (CEST)
کد پستی: ۲۸۹۰
کد منطقه: ۳۴
تاتا (مجاری: Tata) شهری در استان کوماروم-استرگوم، شمال غربی مجارستان و در ۹ کیلومتری شمال غرب تاتابانیا، مرکز استان قرار دارد. بر پایه نتایج سرشماری سال ۲۰۰۱، جمعیت آن برابر با ۲۳٬۹۳۷ نفر بوده‌است که شامل ۹۳٫۳٪ مجاری، ۱٫۶٪ آلمانی، ۰٫۶٪ رومانیایی، ۰٫۲٪ اسلواکیایی و ۶٫۵٪ سایر قوم‌ها می‌شود.
مساحت تاتا ۷۸٫۱۷ کیلومتر مربع است.
بتل‌گراند (۲۰۱۳)

بَتل گراند (به انگلیسی: Battleground) یک رویداد غیر رایگان (Pay-Per-View) در کشتی حرفه‌ای می‌باشد که توسط کمپانی دبلیو دبلیو ای تهیه می‌شود و این دوره اش هم در ۶ اکتبر ۲۰۱۳ در مجموعه ورزشی فِرست نیاگارا سنتر در بوفالو، نیویورک برگزار شد. در قسمت ۲۹ ژوئیه راو، این pay-per-view به عنوان جایگزین Over The Limit معرفی شد که پیش از این به عنوان رویداد ماه اکتبر برگزار می‌شد.
زمینه‌سازی

رزمگاه شامل مسابقاتی بین دشمنی‌های موجود، ماجراهای پیش آمده و استوری‌هایی خواهد بود که پیش از این در برنامه‌های راو یا اسمک داون پخش شده بود. کشتی‌گیرها با توجه به مسابقات یا سری اتفاقاتی که برایشان رخ می‌دهد و تنش را به حد اکثر می‌رساند، نقش منفی یا قهرمان به خود می‌گیرند.
دنیل برایان بعد از پیروزی مقابل رندی اورتن در شب قهرمانان بعد از اعتراف داور مسابقه به شمارش سریع از قهرمانی دبلیودبلیوئی عزل شد. با این حال تریپل اچ کمربند را به اورتن هم نداد چرا که به عقیده او و همسرش استفنی مک‌ماهون، عملکرد اورتن در شب قهرمانان در حدی نبود که از چهره دبلیودبلیوای انتظار می‌رفت، با این توضیح که آن‌ها همان اورتن ظالم را می‌خواهند که پیش تر با خودشان دشمنی داشت. بعد هم اعلام شد که برایان و اورتن بار دیگر در رزمگاه برای کمربند بی صاحب دبلیودبلیوای به مصاف هم خواهند رفت.
در شب قهرمانان، راب ون دَم با قهرمان یعنی آلبرتو دل ریو بر سر کمربند سنگین وزن جهان مبارزه کرد که ون دم آن مسابقه را با سلب صلاحیت(Disqualification) برد. در قسمت ۲۰ سپتامبر اسمکداون، تریپل اچ شانسی مجدد به ون دم برای مسابقه بر سر کمربند سنگین وزن مقابل دل ریو داد. بلافاصله بعد از آن، دل ریو آمد و بطرز وحشیانه‌ای به ون دم در پشت صحنه حمله‌ور شد.
در ژوئیه ۲۰۱۳، سی ام پانک بعد از اینکه پائول هیمن باعث شد او در مسابقه نردبان مانی این دِ بنک که برای قرارداد کمربند قهرمانی دبلیودبلیوای بود ناکام بماند دشمنی با هیمن را آغاز کرد. این دشمنی منجر به مبارزه و در نهایت باخت پانک مقابل براک لزنر در سامر اسلم (۲۰۱۳) شد. پانک به دشمنی با هیمن و دیگر موکل او یعنی کورتیس اکسل ادامه داد و این وقایع هم منتهی به یک مسابقه نابودی با آوانس در شب قهرمانان (۲۰۱۳) شد. بعد از اینکه اکسل در آن مسابقه شکست خورد، پانک به پائول هیمن دستبند زد و همانطور که هیمن او را چند هفته قبل تر در راو زده بود کتک زد. با این حال، رایبک ناگهان ظاهر شد و با کوبیدن پانک در میز و قرار دادن هیمن ِ بیهوش روی پانک باعث پیروزی هیمن بر پانک گردید. در قسمت ۲۳ سپتامبر راو اعلام شد که پانک در رزمگاه مقابل رایبک قرار می‌گیرد.
در راو ۲۳ سپتامبر همچنین، بِری بِلا با پین کردن ای جی لی در یک مسابقه تگ تیم ۱۰-دیوا فرصت مبارزه با لی را برای کمربند قهرمانی دیواز در رزمگاه بدست آورد.
در قسمت ۳۰ سپتامبر راو، تریپل اچ و استفنی مک‌ماهون یک مسابقه بدون عنوان قهرمانی برای کودی رودز(که چندهفته قبل تر بخاطر بدگمانی تریپل اچ مبنی بر نافرمانی از او اخراج شده بود) و گلداست(که بخاطر برگرداندن شغل برادرش تلاش می‌کرد) مقابل قهرمانان تگ تیم از گروه شیلد (سث رالینز و رومن رینز) تعیین کردند. اگر برادران رودز پیروز شوند شغلشان را پس می‌گیرند، اگر گروه شیلد پیروز شود، گلداست و البته پدر دو برادر یعنی داستی رودز از سمَتش به عنوان مربی در ان‌ایکس‌تی اخراج شده و خانواده رودز از هرگونه حضور در دبلیودبلیوئی محروم می‌شوند.
در همان شب، آر-تروث در یک مسابقه بدون عنوان قهرمانی، صاحب کمربند بین قاره‌ای یعنی کورتیس اکسل را شکست داد. دو شب بعد در مِین ایوِنت اعلام شد که در رزمگاه به آر-تروث مسابقه‌ای برای کمربند قهرمانی بین قاره‌ای با اکسل داده شده‌است.
در راو ۳۰ سپتامبر و اسمک داون ۴ اکتبر، بری وایت عباراتی مرموز بعد از مسابقه‌های کوفی کینگستون خطاب به او عنوان کرد که منجر به ثبت مسابقه‌ای در پی-پر-ویو بین این دو شد.
مسابقه‌ای دیگر برای رزمگاه تعیین شد که در آن، طی یک مسابقه تگ تیم، سانتینو مارلا باید با گریت کالی به مصاف تیم آمریکاییان حقیقی(جک سوئگر و آنتونیو سزارو) برود.
شرح مسابقات و رویدادها > شرح مسابقات

مسابقه آغازین پی پر ویو رزمگاه بین دولف زیگلر و صاحب چمدان Money in the Bank مربوط به کمربند قهرمانی سنگین وزن، دمین سنداو برگزار شد و حدود ۱۱ دقیقه طول کشید و با برد زیگلر به اتمام رسید. این مسابقه سر چمدان نبود.
مسابقهٔ قوانین افراطی رزمگاه سر کمربند قهرمانی سنگین وزن بین آلبرتو دل ریو (قهرمان کمربند سنگین وزن) و راب ون دم (همراه با ریکاردو رودریگز): در طول مسابقه راب ون دام حرکات بسیار زیبا، ریسکی و خطرناک انجام داد ولی در نهایت آلبرتو دل ریو با انجام حرکت Cross Armbreaker روی راب ون دم در حالی که دست راب ون دام بین دو لایهٔ تاشوی صندلی بود، توانست راب ون دم را تسلیم کند و صاحب کمربند باقی بماند. مدت زمان این مسابقه حدود ۱۸ دقیقه شد.
مسابقه تگ تیم بین تیم آمریکاییان اصیل (آنتونیو سزارو و جک سوئگر) (همراه با زب کولتر) و سانتینو مارلا و گریت کالی: سزارو با انجام حرکتی شبیه به چرخ و فلک، مدتی کالی را در هوا چرخاند تا این که گریت کالی تعادل خودش را نتوانست حفظ کند و سپس کالی را پین کرد و داور تا شماره ۳ شمرد و بدین ترتیب تیم آمریکائیان اصیل برنده شدند. مدت زمان این مسابقه حدود ۸ دقیقه شد.
مسابقه بین کورتیس اکسل (قهرمان کمربند بین قاره‌ای) (همراه با پول هیمن) و آر-تروث: این مسابقه حدود ۸ دقیقه طول کشید تا سرانجام کورتیس اکسل با پیروزی در این مسابقه از عنوان بین قاره‌ای اش دفاع کرد و هم چنان قهرمان کمربند بین قاره‌ای ماند.
مسابقه تگ تیم مشروط بین تیم برادران رودز (گولداست و کودی رودز) (همراه با داستی رودز) و ۲ عضو گروه شیلد (ست رالنز و رومن رینز) (همراه با عضو سوم گروه حفاظ، دین امبراس): کودی رودز پس از انجام حرکت Cross Rhodes روی رالنز توانست کار را تمام کند. بعد از مبارزه جمع کثیری از کشتی گیران WWE آمدند و این پیروزی به خانواده رودز تبریک گفتند. مدت زمان این مسابقه حدود ۱۴ دقیقه شد.
مسابقه بین بری وایت (همراه با لوک هارپر و اریک رووِن) و کوفی کینگستون: بری وایت پس از انجام حرکت Sister Abigail روی کینگستون توانست کار را تمام کند. پس از مبارزه لوک هارپر و اریک روون به کوفی کینگستون حمله کردند و مدتی بعد هم بری وایت پس از صحبت‌هایش از جملهٔ follow the buzzards که همیشه آن را می‌گوید، استفاده کرد. مدت زمان این مسابقه حدود ۹ دقیقه شد.
مسابقه بین رایبک (همراه با پول هیمن) و سی ام پانک: در اواخر مبارزه سی ام پانک وقتی که داور متوجه صحنه نبود، با یک ضربه ممنوع، رایبک را بر زمین انداخت و با پین کردن برنده شد. اگر داور صحنه را متوجه می‌شد طبق قانون سلب صلاحیت رایبک را برنده اعلام می‌کرد. مدت زمان این مسابقه حدود ۱۵ دقیقه شد.
شرح مسابقات و رویدادها > شرح مهم‌ترین مسابقه

دنیل برایان در مقابل رندی اورتون سر کمربند دابلیو دابلیو ای: در اواخر این مسابقه، بیگ شو وارد رینگ شد و به داور این مسابقه و دنیل برایان و رندی اورتون کتک زد و این مبارزه به صورت بی نتیجه ختم شد و کمربند WWE هم چنان بدون قهرمان باقی ماند. مدت زمان این مسابقه حدود ۲۵ دقیقه شد.
نتایج

| شماره | مسابقات | نوع مسابقه | مدت زمان |
| --- | --- | --- | --- |
| مسابقه آغازین رزمگاه (پیش نمایش) | دولف زیگلر پیروز مقابل دیمین سِنداو | مسابقه تک نفره | ۱۰:۲۲ |
| ۱ | آلبرتو دل ریو (قهرمان کنونی) پیروز مقابل راب ون دم (با همراهی ریکاردو رودریگز) با تسلیم(submission) | مسابقه قواعد افراطی رزمگاه (به انگلیسی: Battleground Hardcore Rules Match) برای کمربند قهرمانی سنگین وزن جهان | ۱۷:۰۸ |
| ۲ | آمریکاییان حقیقی (جک سواگر و آنتونیو سزارو) (با همراهی زب کولتر) پیروز مقابل سانتینو مارلا و دِ گریت کالی | مسابقه تگ تیم | ۷:۱۱ |
| ۳ | کورتیس اکسل(قهرمان کنونی) (با همراهی پَل هیمن) پیروز مقابل آر-تروث | مسابقه تک نفره برای کمربند قهرمانی بین قاره‌ای | ۷:۳۶ |
| ۴ | ای جی لی(قهرمان کنونی)(با همراهی تأمینا اسنوکا) پیروز مقابل بری بلا (با همراهی نیکی بلا) | مسابقه تک نفره برای کمربند قهرمانی دیواز | ۶:۳۷ |
| ۵ | گلداست و کودی رودز (با همراهی داستی رودز) پیروز مقابل گروه شیلد (سث رالینز و رومن رینز) (با همراهی دین امبروز) | مسابقه تگ تیم چون گلداست و کودی پیروز شدند، شغلشان را در دبلیودبلیوئی پس گرفتند. اگر گلداست و کودی پیروز می‌شدند، دوباره به استخدام دبلیودبلیوای در میامدند، اگر دِ شیلد پیروز می‌شد، داستی شغلش در ان‌ایکس‌تی به عنوان مربی را از دست می‌داد و خانواده رودز از دبلیودبلیوای اخراج می‌شدند. | ۱۳:۵۴ |
| ۶ | بری وایت (با همراهی لوک هارپر و اریک رووان) پیروز مقابل کوفی کینگستن | مسابقه تک نفره | ۸:۲۷ |
| ۷ | سی ام پانک پیروز مقابل رایبک (با همراهی پل هیمن | مسابقه تک نفره | ۱۴:۴۷ |
| ۸ | دنیل براین مقابل رندی اورتِن؛ مسابقه بدون برنده پایان یافت. | مسابقه تک نفره برای کمربند قهرمانی بی صاحب دبلیودبلیوای | ۲۵:۰۰ |
پسایند

شب بعد در راو، برَد مَداکس اعلام کرد که رندی اورتِن در هِل این اِ سل بار دیگر اینبار در یک مسابقه هِل این اِ سل به مصاف دنیل بر این برود و این مسابقه یک داور ویژه (افتخاری) هم خواهد داشت. هواداران دبلیودبلیوئی این حق را داشتند که بین بوکر تی، باب بکلاند و شان مایکلز یک نفر را به عنوان داور انتخاب کنند. مایکلز اکثریت آرا را بدست آورد.
با توجه به اینکه راب ون دم از رقابت برای کمربند سنگین وزن خارج شد، دل ریو سعی کرد ویکی گِرِرو را وادار کند که او را به عنوان چهره و اعتبار(Face) جدید دبلیودبلیوئی معرفی کند؛ به این دلیل که او در حال حاضر تنها قهرمان مهم فعال در دبلیودبلیوئی است. بعدتر در همان شب، دل ریو برای مسابقه‌ای با ریکاردو رودریگز راهی رینگ شد. ویکی گررو سپس اعلام کرد که دل ریو باید در هل این ا سل از کمربندش در مقابل جان سینا دفاع کند-که بعلت آسیب دیدگی در آرنجش از سامر اسلم (۲۰۱۳) تاکنون دور از مسابقات بوده‌است.
انکورایمس

مکان در La Paz Department, 23x15px|border |alt=|link= بولیوی
| Ancoraimes Janq'ulaymi | Ancoraimes Janq'ulaymi |
| --- | --- |
شهر: شهر
Department: La Paz Department
Province: Omasuyos Province
Municipality: شهر انکورایمس
جمعیت (2001): جمعیت (2001)
 • کل: ۵۶۱
 • Ethnicities: Aymara
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۴ (-4)
شهر انکورایمس
انکورایمس (به اسپانیایی: Ancoraimes) یک منطقهٔ مسکونی در بولیوی است که در La Paz Department (Bolivia) واقع شده‌است.
خصوصیات

انکورایمس ۵۶۱ نفر جمعیت دارد.
پترستوون، ویرجینیای غربی

مکان
| Peterstown, West Virginia | Peterstown, West Virginia |
| --- | --- |
شهرک: شهرک
Location of Peterstown, West Virginia: Location of Peterstown, West Virginia
ایالت: ویرجینیای غربی
شهرستان: شهرستان مونرو، ویرجینیای غربی
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۳۲ مایل مربع (۰٫۸۳ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۳۲ مایل مربع (۰٫۸۳ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۶۲۴ فوت (۴۹۵ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۶۵۳
 • برآورد (2012): ۶۴۸
 • تراکم: ۲۰۴۰٫۶/مایل مربع (۷۸۷٫۹/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: 24963
کد منطقه: 304
FIPS code: 54-63052
GNIS feature ID: 1552465
پترستوون(به انگلیسی: Peterstown) شهری در ایالت ویرجینیای غربی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۶۵۳ نفر بوده‌است.
موقعیت جغرافیایی

موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
Localidades na vizinhança