stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
لانگ بیچ، کالیفرنیا

مکان
| لانگ بیچ | لانگ بیچ |
| --- | --- |
شهر: شهر
تصاویر از بالا، چپ به راست: Long Beach skyline from Bluff Park, RMS Queen Mary, Aquarium of the Pacific Blue Cavern exhibit, Hanjin Terminal at Port of Long Beach, Villa Riviera, Metro Blue Line, Long Beach Lighthouse: تصاویر از بالا، چپ به راست: Long Beach skyline from Bluff Park, RMS Queen Mary, Aquarium of the Pacific Blue Cavern exhibit, Hanjin Terminal at Port of Long Beach, Villa Riviera, Metro Blue Line, Long Beach Lighthouse
  پرچممهر:   پرچممهر
نام(های) مستعار: LB, the LBC: نام(های) مستعار: LB, the LBC
شعار: The International City: شعار: The International City
موقعیت به همراه شهرستان لس‌آنجلس در ایالت کالیفرنیا: موقعیت به همراه شهرستان لس‌آنجلس در ایالت کالیفرنیا
لانگ بیچLocation in the United States: لانگ بیچLocation in the United States
مختصات: ۳۳°۴۶′۵٫۹۵۵۶″ شمالی ۱۱۸°۱۱′۴۴٫۲۲۰۶″ غربی﻿ / ﻿۳۳٫۷۶۸۳۲۱۰۰۰°شمالی ۱۱۸٫۱۹۵۶۱۶۸۳۳°غربی﻿ / 33.768321000; -118.195616833: مختصات: ۳۳°۴۶′۵٫۹۵۵۶″ شمالی ۱۱۸°۱۱′۴۴٫۲۲۰۶″ غربی﻿ / ﻿۳۳٫۷۶۸۳۲۱۰۰۰°شمالی ۱۱۸٫۱۹۵۶۱۶۸۳۳°غربی﻿ / 33.768321000; -118.195616833
ایالت: کالیفرنیا
شهرستان: شهرستان لس‌آنجلس
Incorporated: ۱۳ دسامبر ۱۸۹۷
حکومت: حکومت
 • نوع: Council-manager government
 • شهردار: رابرت گارسیا
 • شورای شهر: Suja Lowenthal لنا گونزالس سوزی پرایس دی اندروز استیسی مانگو ال آستین رکس ریچاردسن روبرتو اورانگو
 • City Attorney: Suja Lowenthal لنا گونزالس سوزی پرایس دی اندروز استیسی مانگو ال آستین رکس ریچاردسن روبرتو اورانگو
 • City Auditor: Eddie Homsany
 • City Prosecutor: Doug Haubert
مساحت: مساحت
 • کل: ۵۱٫۴۳۷ مایل مربع (۱۳۳٫۲۲۳ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۵۰٫۲۹۳ مایل مربع (۱۳۰٫۲۵۹ کیلومتر مربع)
 • آب: ۱٫۱۴۴ مایل مربع (۲٫۹۶۴ کیلومتر مربع)  ۲٫۲۲٪
ارتفاع: ۰ فوت (Sea Level ۰ متر)
جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰): جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰)
 • کل: ۴۶۲۲۵۷
 • رتبه: ۲ام در شهرستان لس آنجلس ۷ام در کالیفرنیا ۳۶ام در ایالات متحده
 • تراکم: ۹۱۹۱٫۳/مایل مربع (۳۵۴۸٫۸/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۸ (PST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۷ (PDT)
زیپ‌کدs: ۹۰۸۰۱–۹۰۸۱۰, ۹۰۸۱۳–۹۰۸۱۵, ۹۰۸۲۲, ۹۰۸۳۱–۹۰۸۳۵, ۹۰۸۴۰, ۹۰۸۴۲, ۹۰۸۴۴–۹۰۸۴۸, ۹۰۸۵۳, ۹۰۸۸۸, ۹۰۸۹۹
کد(های) منطقه: 562, 310 (Only Some Small Areas Cover 310 Area Code)
کد FIPS: ۰۶–۴۳۰۰۰
GNIS feature ID: ۱۶۵۲۷۴۷
وبگاه: www.longbeach.gov
لانگ بیچ (به انگلیسی: Long Beach) شهری در شهرستان لس‌آنجلس در کالیفرنیای جنوبی در ایالات متحده که در ساحل اقیانوس آرام واقع شده‌است. این شهر یکی از حومه‌های بزرگ ابرشهر لس آنجلس است.
جغرافیا

شهر لانگ بیچ در مختصات ۳۳ درجه و ۴۷ دقیقه شمالی و ۱۱۸ درجه و ۱۰ دقیقه قرار گرفته و حدود ۲۰ مایلی (۳۲ کیلومتری) جنوب مرکزی شهر لس آنجلس واقع شده‌است. مساحت این شهر ۵۱٫۴۳۷ مایل مربع (۱۳۳٫۲ کیلومتر مربع) می‌باشد
جمعیت

طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ ایالات متحده، لانگ بیچ ۴۶۲٬۲۵۷ تن جمعیت دارد و تراکم جمعیت آن ۹٬۱۹۱٫۳ نفر در هر مایل مربع (۳٬۵۴۸٫۸/km²) می‌باشد.
ترکیب نژادی شهر لانگ بیچ عبارت است از ۲۱۳٬۰۶۶ (۴۶٫۱٪) سفیدپوست، ۶۲٬۶۰۳ (۱۳٫۵٪) سیاه‌پوست یا آفریقایی-آمریکایی، ۳٬۴۵۸ (۰٫۷٪) بومیان آمریکا، ۵۹٬۴۹۶ (۱۲٫۹٪) آسیایی (۴٫۵٪ فیلیپینی، ۳٫۹٪ کامبوجی، ۰٫۹٪ ویتنامی، ۰٫۶٪ چینی، ۰٫۶٪ ژاپنی، ۰٫۴٪ هندی، ۰٫۴٪ کره‌ای، ۰٫۲٪ تای، ۰٫۱٪ لائوسی، ۰٫۱٪ Hmong),‏ ۵٬۲۵۳ (۱٫۱٪) اهالی جزایر اقیانوس آرام (۰٫۸٪ ساموآی، ۰٫۱٪ گوامی، ۰٫۱٪ تونگایی), ۹۳٬۹۳۰ (۲۰٫۳٪) از دیگر نژادها، و ۲۴٬۴۵۱ (۵٫۳٪) از دو نژاد یا بیشتر.
تاریخچه

مردم ها بومی زندگی می کردند در سواهل جنوب کالیفرنیا بیس از ۱۰،۰۰۰ سال و چندین فرهنگ متوالی در منطقه الانی لانگ بیچ ساکن شده اند. در قرن ۱۶،‌ آمدن کاوشگران اسپانیایی که  گروه غالبشون تونگوا بودند که حداقل سه شهرک اصلی را در شهر کنونی ایجاد کرده بودند. Tevaaxa'anga (تواکسانگا) یک سکونتگاه داخلی در نزدیکی رودخانه لس آنجلس بود، در حالی که Ahwaanga (اهوانگاه) و Povuu'nga (پونگاه) روستاهای ساحلی بودند. Povuu'nga به ویژه برای Tongva مهم بود، نه تنها به عنوان یک مرکز تجاری منطقه ای و مرکز برای ماهیگیران، اما به دلیل اهمیت تشریفاتی عمیق آن، به عنوان محل ظهور آنها به عنوان مردمی که زندگی آنها از آنجا شروع شد، درک می شود.
تاریخچه > دوره اسپانیا و مکزیک -

در سال ۱۷۸۴ میلادی، پادشاه امپراتوری اسپانیا، کارلوس سوم، رانچو لوس نیتوس را به سرباز اسپانیایی مانوئل نیتو اعطا کرد. رانچو لوس سریتوس و رانچو لوس آلامیتوس از این قلمرو تقسیم شدند. مرز بین دو رانشو از مرکز تپه سیگنال در مورب جنوب غربی به شمال شرقی می گذشت. بخشی از لانگ بیچ غربی در اصل بخشی از رانچو سان پدرو بود. مرزهای آن سال ها مورد مناقشه بود، زیرا سیل باعث تغییر مرز رودخانه لس آنجلس بین رانچو سان پدرو و رانچو لس نیتوس شد. (تصویر در پایٔین).
در سال ۱۸۰۵ میلادی، روستای اصلی تونگوا پووونگا به طور کامل از روستاییان تهی شد، که اکثر آنها برای تغییر مذهب و به عنوان نیروی کار به میسیون سن گابریل آورده شدند. بسیاری از روستاییان در این مأموریت جان خود را از دست دادند، که میزان مرگ و میر بالایی داشت، به ویژه در میان کودکان، به عوامل بسیاری مانند بیماری هایی که به سرعت گسترش می یابند و همچنین شکنجه، سوءتغذیه و کار بیش از حد نسبت داده می شود.
در ۱۸۴۳، خوان تمپل، رانچو لوس سریتوس را خرید که در ۱۸۲۷ از نیوانگلند به کالیفرنیا رسید. او چیزی را ساخت که اکنون به عنوان "خانه مزرعه داری لوس سریتوس" شناخته می شود، یک خشت که هنوز پابرجاست که یک نقطه عطف تاریخی ملی است. تمپل یک مزرعه پرورش گاو پررونق ایجاد کرد و رونق گرفت و به ثروتمندترین مرد در شهرستان لس آنجلس تبدیل شد. هم تمپل و هم خانه مزرعه اش نقش های محلی مهمی در جنگ مکزیک و آمریکا ایفا کردند. در جزیره‌ای در خلیج سان پدرو، پیشگامان مورمون تلاشی بی‌ثمر برای ایجاد یک مستعمره انجام دادند (به عنوان بخشی از طرح بریگام یانگ برای ایجاد زنجیره‌ای پیوسته از سکونتگاه‌ها از اقیانوس آرام تا دریاچه نمک).
تاریخچه > دوران پس از فتح - > صنعت و فناوری -

شرکت هواپیماسازی داگلاس
مراکز علمی-فرهنگی

سیتی کالج لانگ بیچ
دانشگاه ایالتی کالیفرنیا، لانگ بیچ
اتحادیه مدارس لس‌آنجلس
شهرهای خواهرخوانده

Bacolod City، فیلیپین
Manta، اکوادور
چینگ‌دائو، چین
یوکایچی، میه، ژاپن
ازمیر، ترکیه
مومباسا، کنیا
سوچی، روسیه
پوهانگ، کره
کلکته، هند
پنوم‌پن، کامبوج
والپارایزو، شیلی
نگارخانه

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
 یکی از خیابانهای شهر لانگ بیچ: 
دون ژوان تمپل، مالک اولیه رانچ لوس کرریتوس در لانگ بیچ
پودینه

برای دیگر کاربردها، پودینه (ابهام‌زدایی) را ببینید.

پودینه، یکی از بزرگ‌ترین طوایف سیستانی در استان سیستان و بلوچستان می‌باشد.
سکونت

این طایفه در سیستان و بلوچستان دارند البته از دهه‌های اخیر به سایر نقاط ایران مانند خراسان، گلستان، مازندران، استان البرز مهاجرت کرده‌اند. 
آنها بیشتر در مناطق مرکزی و شمالی استان سیستان و بلوچستان سکونت دارند. همچنین پراکندگی این طایفه در شمال شرق سیستان و مناطقی از افغانستان و در مجاورت مرز ایران قرار دارد. از نظر جمعیتی یکی بزرگ‌ترین طوایف سیستانی در استان سیستان و بلوچستان به‌شمار می‌آید.
تاریخچه

با توجه به مطالعات کرنولوژی و تبارشناسی ای که دکتر جوزف آلیسون و دکتر دیوید هاتمن بر روی اقوام موجود در افغانستان انجام دادند و با توجه به اینکه گروهی از این قوم در افغانستان نیز سکونت دارند در تحقیقات خود مربوط به این قوم به این نتیجه دست یافتند که اینان از قدیمی‌ترین اقوام ساکن در سیستان قدیم بوده‌اند.
با توجه به مطالعات انجام گرفته و کشف شواهدی، به احتمال زیاد این طایفه جزو بازماندگان اقوام سکایی ساکن در سیستان بزرگ می‌باشند؛ در غیر این صورت با توجه به مطالعات انجام گرفته و اصالت این قوم احتمال قوی بر آنست که این دودمان از بازماندگان سیستانیان دورهٔ هخامنشیان باشند.
حمله تیمور به سیستان

اجداد این طایفه در زمان حمله تیمور در منطقه سیستان به مرکزیت جوین حکفرمایی می‌نمودند و سامک خان سربندی حاکم جوین بود. تیمور نهایتاً در پی تعقیب امیر ماوراءالنهر متوجه سیستان شد و در جنگی که در آن منطقه درگرفت حاکم سیستان بر ایشان تاخت و درگیر و دار جنگ، پاشنهٔ پای راست و شانهٔ راست تیمور مجروح شد و دو انگشت آخر دستش نیز به ضربت شمشیر از دست جدا شد. چون نقص پایش به هیچ دارو و مرهمی بهتر نشد و دائم می‌لنگید تیمورلنگ لقب گرفت. اما با لشکر کشی دوباره تیمور، جنگ سختی بین این طایفه و متحدانش با سپاهیان تیمور به وقوع می‌پیوندد و سامک خان سربند بزرگ این قوم و حکمران جوین به دست سپاهیان تیمور در راستای پاسداری از وطنش کشته شده و در نتیجه باعث شکست و سقوط جوین به دست سپاهیان تیمور می‌شود. تیمور دستور قتلِ عام بزرگی را صادر کرده و بسیاری از این قوم کشته و پس از آن آواره شده و در نقاط مختلف سیستان بزرگ پراکنده می‌شوند؛ و دیگر پس از آن نتوانستند اتحاد و حکمرانی قبلی خود بر مناطق تحت سلطه را بازیابند و به قومی چند تکه و پراکنده تبدیل شدند.
شغل

شغل و حرفه تاریخی آنان کشاورزی و دامداری (گاوداری) است.
افراد مشهور

محمد رضا هدایتی بازیگر محبوب سینما و پیام سیستانی (علیرضا پودینه) شاعر، روزنامه‌نگار و نویسنده از طایفه پودینه هستند.
دلیل نامگذاری

پودینه فرزند جلال که طایفهٔ پودینه از نسل او می‌باشند تنها فرزند جلال بوده است. گویند فرزندان جلال بعد از تولد از بین می‌رفته‌اند، از این رو بعد از این که این فرزند به دنیا می‌آید جلال او را با گیاهی به نام پونه که در زبان سیستانی به آن "پودنه یا پدنه " می‌گویند شست و شو می‌دهد و بعد از این کار این فرزندش از بین نمی‌رود و زنده می‌ماند و به همین جهت او نام فرزندش را به نام همین گیاه نامگذاری می‌کند.



تصویری از گاو کوهان دار سیستانی
الیرو

LGA and town در 23x15px|border |alt=|link= نیجریه
| Aleiro | Aleiro |
| --- | --- |
LGA and town: LGA and town
ایالت‌های نیجریه: ایالت کبی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (WAT)
الیرو (به لاتین: Aleiro) یک سکونتگاه مسکونی در نیجریه است که در ایالت کبی واقع شده‌است.
بی‌بی مریم بختیاری

| بی‌بی مریم بختیاری | بی‌بی مریم بختیاری |
| --- | --- |
سردار مریم بختیاری در سال ۱۳۱۳ خورشیدی: سردار مریم بختیاری در سال ۱۳۱۳ خورشیدی
زادهٔ: ۱۲۵۳ منطقه بختیاری
درگذشت: ۱۳۱۶(۶۳ سال) اصفهان، ایران
آرامگاه: تخت فولاد، اصفهان
ملیت: ایرانی
شناخته‌شده برای: از زنان مبارز عصر مشروطیت
عنوان: سردار مریم بختیاری
دوره: دوران مشروطه
جنبش: جنبش مشروطه
همسر(ها): علیقلی‌خان چهارلنگ فتح‌الله‌خان سردار ارشد
فرزندان: علی‌مردان خان محمدعلی‌خان مصطفی‌قلی‌خان سهراب‌خان
والدین: حسینقلی خان ایلخانی
خویشاوندان: علیقلی خان سردار اسعد (برادر) نجفقلی صمصام‌السلطنه (برادر)
جوایز: نشان پادشاهی آلمان
بی‌بی مریم بختیاری (زادهٔ ۱۲۵۳ منطقه بختیاری – درگذشته ۱۳۱۶ اصفهان) مشهور به سردار مریم بختیاری، نویسنده ایرانی و از زنان فعال در انقلاب مشروطه بود. خانوادهٔ بی‌بی‌مریم از بانفوذترین خاندان‌های ایرانی در دوره قاجار به‌شمار می‌آمد. پدرش؛ حسین‌قلی‌خان ایلخانی (از خوانین ایل بختیاری) و برادران او؛ علیقلی خان سردار اسعد (از رهبران انقلاب مشروطه) و نجفقلی صمصام‌السلطنه (دو دوره رئیس‌الوزرای ایران) و نیز عموزادگان وی، از رجال شناخته‌شده دوران قاجار و پهلوی محسوب می‌شدند. او مادر علیمردان خان بختیاری بود. بی‌بی‌مریم از پیشگامان مطالبات حقوق زنان و از مدافعان ملّی سرزمین ایران در خلال جنگ جهانی اول به‌شمار می‌آمد.
زندگی‌نامه

بی‌بی مریم بختیاری، دختر حسینقلی خان ایلخانی در سال ۱۲۵۳ در منطقه بختیاری زاده شد. او از زنان باسواد و روشنفکر عصر خود بود، که همزمان با وقوع انقلاب مشروطه، به طرفداری از حقوق زنان برخاست. وی فنون اردوکشی نظامی و لشکر داری را از پدر و برادرانش آموخت و آموزه‌ها را در زمان نبردهای انقلاب مشروطه؛ در فتح تهران و نیز فتح اصفهان، همچنین در جنگ جهانی اول به کار بست. وی از سرمایه مادی و معنوی خانواده خود برای تشکیل یک هنگ از سواران بختیاری، برای مبارزه با اشغال‌گران روس و انگلیس، در جنگ جهانی اول استفاده کرد.
فتح تهران

مقالهٔ اصلی: فتح تهران
بی‌بی مریم، یکی از مشوقان اصلی سردار اسعد بختیاری برای فتح تهران محسوب می‌شد. وی طی نامه‌ها و تلگراف‌های مختلف بین سران ایل بختیاری و سخنرانی‌های مهیج، افراد ایل را جهت مبارزه با استبداد صغیر در زمان محمدعلی‌شاه قاجار، آماده می‌کرد و همواره به عنوان یکی از شخصیت‌های ضداستعماری و استبدادی عصر قاجار مطرح بود.
بی‌بی مریم بختیاری، پیش از فتح تهران، مخفیانه با عده‌ای سوار وارد تهران شد و در خانه پدری حسین ثقفی، منزل کرد.
به مجرد حمله سواران بختیاری به فرماندهی علی‌قلی‌خان سردار اسعد، به تهران، پشت بام خانه را که مشرف به میدان بهارستان بود، سنگربندی کرد و با عده‌ای سوار بختیاری، از پشت سر با قزاق‌های طرفدار محمدعلی‌شاه، مشغول نبرد شد. در این رویداد، او شخصاً تفنگ به دست گرفت و با قزاقان جنگید. نقش او در فتح تهران، میزان محبوبیتش را در ایل بختیاری و مجاهدین مشروطه‌خواه، افزایش داد و طرفداران بسیاری یافت، به طوری که به لقب سرداری مفتخر شد.
انقلاب مشروطه

منزل بی‌بی مریم، پناهگاه بسیاری از آزادی‌خواهان عصر مشروطه بود. به طوری که هنگام فتح اصفهان، توسط روس‌ها در جنگ جهانی اول، فن کاردف؛ کاردار سفارت آلمان، به خانه بی‌بی مریم بختیاری پناه برد و مدت ۳ ماه و نیم در پناه او بود. کاردف پس از شکست بختیاری‌ها از روس‌ها و کشته شدن ۵۸ نفر از سواران بختیاری، راهی کرمانشاه شد و از آنجا به برلن رفت.
به پاس حمایت‌های بی‌بی مریم از کاردار سفارت آلمان در خلال جنگ جهانی اول، ویلهلم دوم (امپراتور آلمان) کمان تمثال میناکاری و الماس‌نشان و نیز صلیب آهنین، که در آن هنگام، مهم‌ترین نشان امپراتوری آلمان بود، را برای او ارسال کرد. جریان مبارزات سردار مریم بختیاری با بریتانیایی‌ها در طی قرارداد ۱۹۱۹ و نیز کودتای ۱۲۹۹ همچنان ادامه یافت، به طوری که محمد مصدق، حاکم وقت فارس، در زمان کودتای ۱۲۹۹، پس از مخالفت و عزل از اصفهان، راهی منطقه بختیاری شد و مدت‌ها مهمان بی‌بی مریم بود.
محمدابراهیم باستانی پاریزی؛ از مورخان معاصر، در خصوص بی‌بی مریم می‌نویسد:
در این کوهستان زنی می‌زیسته که برابر ۱۰۰ مرد، در سرنوشت تاریخ معاصر ایران دخیل بوده است. منظورم بی‌بی مریم بختیاری است، که وقتی در جنگ بین‌الملل اول، ایرانیان وطن‌خواه ابتدا از اولتیماتوم روس و بعد از هجوم انگلیسی‌ها، ناچار به مهاجرت و آواره کوهستان شدند، این زنِ نامدار، همه آنان را پناه داد.
روزنامه خاطرات

بی‌بی‌مریم زنی باسواد و روشنفکر بود و از معدود زنان زمان خویش بود، که حوادث عصر خویش را می‌نوشت. کتاب خاطرات بی‌بی‌مریم سال‌ها پس از درگذشتش، منتشر شد، که در آن دربارهٔ دوران کودکی و نوجوانی، شرح زندگی و حوادث سیاسی تا پایان دوره مشروطیت را نوشته است. خاطرات، به قلمی ساده و روان، از سال ۱۲۹۶ هجری شمسی ثبت شده است.
بی‌بی‌مریم در ابتدای خاطراتش اینطور نوشته است:
به امید خداوند که امیدوارم فرصت بدهد به بنده که یک زن ایرانی و از ایل بختیاری می‌باشم، روزنامه خاطرات خود را ساده و مختصر بنویسم. به تاریخ ماه شعبان المبارک ۱۳۳۶ هجری قمری.
خانواده ایلخانی

پدر بی‌بی‌مریم، حسینقلی خان ایلخانی بود، که در زمان حیات، به مدت ۳۰ سال حاکم بلامنازع ایل بختیاری بشمار می‌آمد. بی‌بی‌مریم دارای ۶ برادر و ۱۱ خواهر، از همسران متعدد پدرش بود. برادران وی که هر کدام به نحوی در تاریخ معاصر ایران نقش آفرین بودند عبارتند از: اسفندیار خان، نجفقلی صمصام‌السلطنه، امیرقلی‌خان، علیقلی خان سردار اسعد، خسروخان سردار ظفر و یوسف خان امیر مجاهد.
خانواده بی‌بی‌مریم که به خاندان ایلخانی شهرت داشتند، در اواخر دوره قاجار سمت‌های گوناگونی را در مقاطع مختلف برعهده داشتند. پس از انقلاب مشروطه، برادران و عموزادگان او در مناصبی چون وزارت، نمایندگی مجلس شورای ملی و رئیس‌الوزرایی (نجفقلی صمصام‌السلطنه برادر بزرگتر او) حضوری فعال داشتند. بسیاری از رجال سیاسی و نویسندگان آزادی‌خواه ایرانی همچون علی‌اکبر دهخدا، ملک الشعرای بهار و وحید دستگردی با خانواده بی‌بی مریم و نیز با خود او، ارتباط و معاشرت داشتند. در دوره پهلوی اول و دوم نیز نسل‌های بعدی خاندان ایلخانی در محیط سیاسی و اجتماعی حضوری فعال داشتند، که می‌توان به افرادی چون: جعفرقلی خان بختیاری، تیمور بختیار و شاپور بختیار اشاره کرد.
دریافت نشان پادشاهی آلمان

در اوایل شروع جنگ جهانی اول، سفیر آلمان همراه با ۷۰۰ افسر به بی بی مریم بختیاری برای حفظ جان پناه بردند. قبل از پایان جنگ به دستور قیصر ویلهلم دوم برای تشکر و قدردانی از نجات سربازان آلمانی، بالاترین مدال نظامی را برای ایشان ارسال کردند.
درگذشت

سردار مریم بختیاری، در سال ۱۳۱۶ خورشیدی، ۳ سال پس از اعدام فرزند ارشدش؛ علی‌مردان خان در شهر اصفهان در گذشت. او در تکیه میرفندرسکی تخت فولاد در اصفهان به خاک سپرده شد.
در فرهنگ عامه

زندگی بی‌بی مریم سوژه سریال تلویزیونی، بانوی سردار، ساخته پرویز شیخ طادی، از شبکه سوم سیما، پخش شده است.
چسینی

Village در 23x15px|border |alt=|link= لهستان
| Trzęsiny | Trzęsiny |
| --- | --- |
Village: Village
Trzęsiny: Trzęsiny
مختصات: ۵۰°۳۸′ شمالی ۲۲°۴۸′ شرقی﻿ / ﻿۵۰٫۶۳۳°شمالی ۲۲٫۸۰۰°شرقی﻿ / 50.633; 22.800: مختصات: ۵۰°۳۸′ شمالی ۲۲°۴۸′ شرقی﻿ / ﻿۵۰٫۶۳۳°شمالی ۲۲٫۸۰۰°شرقی﻿ / 50.633; 22.800
استان‌های لهستان: استان لوبلین
County: Zamość County
گمینا: Radecznica
چسینی (به لاتین: Trzęsiny) یک روستای لهستان در لهستان است که در Gmina Radecznica واقع شده‌است.
توماس اس. بوکاک

| توماس بوکاک | توماس بوکاک |
| --- | --- |
سخنگوی خانه نمایندگان ایالات مؤتلفه: سخنگوی خانه نمایندگان ایالات مؤتلفه
دوره مسئولیت ۱۸ فوریه ۱۸۶۲ – ۱۰ مه ۱۸۶۵: دوره مسئولیت ۱۸ فوریه ۱۸۶۲ – ۱۰ مه ۱۸۶۵
رئیس‌جمهور: جفرسون دیویس
پس از: هول کاب (رئیس کنگره موقتی)
پیش از: انحلال موقعیت
عضو خانه نمایندگان C.S. از پنجمین بخش ویرجینیا: عضو خانه نمایندگان C.S. از پنجمین بخش ویرجینیا
دوره مسئولیت ۱۸ فوریه ۱۸۶۲ – ۱۰ مه ۱۸۶۵: دوره مسئولیت ۱۸ فوریه ۱۸۶۲ – ۱۰ مه ۱۸۶۵
پس از: تأسیس حوزه انتخابیه
پیش از: انحلال حوزه انتخابیه
عضو خانه نمایندگان US از ویرجینیا: عضو خانه نمایندگان US از ویرجینیا
دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۵۳ – ۳ مارس ۱۸۶۱: دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۵۳ – ۳ مارس ۱۸۶۱
پس از: Paulus Powell
پیش از: Robert Ridgway
حوزه انتخاباتی: 5مین بخش
دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۴۷ – ۳ مارس ۱۸۵۳: دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۴۷ – ۳ مارس ۱۸۵۳
پس از: Edmund Hubard
پیش از: William Goode
حوزه انتخاباتی: 4مین بخش
عضو خانه نمایندگان ویرجینیا از شهرستان باکینگهام: عضو خانه نمایندگان ویرجینیا از شهرستان باکینگهام
دوره مسئولیت ۵ دسامبر ۱۸۴۲ – ۲ دسامبر ۱۸۴۴: دوره مسئولیت ۵ دسامبر ۱۸۴۲ – ۲ دسامبر ۱۸۴۴
پس از: John W. Haskins
پیش از: Thomas H. Flood
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۸ مهٔ ۱۸۱۵ باکینگهام، ویرجینیا، U.S.
درگذشته: ۵ اوت ۱۸۹۱ (۷۶ سال) شهرستان اپوماتوکس، ویرجینیا، U.S.
حزب سیاسی: دموکرات
محل تحصیل: کالج همپدن-سیدنی
توماس سیلم بوکاک (Thomas Salem Bocock)‏ (۱۸ مه ۱۸۱۵–۵ اوت ۱۸۹۱)، سیاستمدار و حقوقدان قرن نوزدهم از ایالت ویرجینیا بود. بعد از خدمت به عنوان عضو کنگره ایالات متحدهٔ قبل از جنگ، در اکثر دوران جنگ داخلی آمریکا رئیس مجلس نمایندگان ایالات مؤتلفه بود.
اوایل زندگی و خانواده

توماس که در کاخ دادگاه شهرستان باکینگهام واقع در شهرستان باکینگهام ایالت ویرجینیا متولد شد، ششمین فرزند از یازده فرزند توماس بوکاک (کشاورز، حقوق‌دان، کاتب دادگاه شهرستان اپوماتوکس و دوست توماس جفرسون) و مری فلود (از یک خانوادهٔ قدرت‌مند و سرشناس که بعدها هری اف. بیرد را تولد کرد) بود که در کودکی توسط پدرش و دیگر آموزگاران خصوصی، آموزش داده شد. توماس به کالج همپدن – سیدنی رفت و در آنجا با رابرت لوئیس دابنی (رقیب او برای ایراد خطابهٔ پایان کلاس) دوست شد و در سال ۱۸۳۸ فارغ شد.
ویلیس پری بوکاک (۱۸۰۷–۱۸۸۷) بزرگترین برادر توماس، ممکن موفق‌ترین حقوق‌دان در منطقهٔ (شهرستان باکینگهام که در سال ۱۸۴۵ از شهرستان اپوماتوکس جدا گردید) و به همین‌گونه دادستان کل ایالت که در سال ۱۸۵۲ آغاز به کار نمود، بوده‌است. هرچند ویلیس مربی حقوقی توماس، از سمت رسمی خود استعفا کرد و در سال ۱۸۵۷ و مدت کوتاهی پس ازدواج با مورنینگ اسمیت، بیوه ثروتمندی اصیل کارولینای جنوبی، به شهرستان مارنگو در ایالت آلاباما نقل مکان نمود، اما با این وجود برای دیدار خانواده‌اش می‌آمد. جان هولمز بوکاک، برادر بزرگ دیگر توماس کیشش کلیسای پروتستان در لینچبرگ و بعداً در ناحیهٔ کلمبیا شد. هنری بلود بوکاک (متولد سال ۱۸۱۷) برادر جوان‌تر توماس، نیز یک حقوق‌دان، کاتب دادگاه شهرستان اپوماتوکس (در زمان تسلیمی لی به گرانت)، رئیس بانک کشاورزی در لینچبرگ و به همین‌گونه رهبر غیرروحانی پروتستان و سپس متولی کالج همپدن – سیدنی شد. برادران آن‌ها به‌نام‌های ویلیام استیون بوکاک، چارلز توماس بوکاک و نیکولاس فلود، ازدواج کردند اما چنین حرفه‌های برجسته نداشتند و میلتون بوکاک در نوجوانی فوت نمود؛ خواهران آن‌ها به‌نام‌های آماندا، مارتا، مری ماستون و مری فوکوار همه ازدواج نمودند.
توماس بوکاک در سال ۱۸۴۶ با دختر دوم عمویش به‌نام سارا پاتریک فلود ازدواج نمود اما وی در اثر زایمان یا عوارض ثانوی درگذشت. آن‌ها یک دختر به‌نام بل (۱۸۴۹–۱۸۹۱) داشتند. همسر دوم توماس، آنی هولمز فاولکر بود. آن‌ها در سال ۱۸۵۳ در شهرستان برکلی ایالت ویرجینیا (که بعداً به ویرجینیای غربی تغییر نام یافت)، ازدواج نمودند و پنج فرزند داشتند: توماس استنلی بوکاک، ویلیس پی. بوکاک (۱۸۶۱–۱۹۴۷) و دختران‌شان به‌نام‌های مزی. اف، الا. اف، و سالی. اف (که تمام شان دو مرتبه ازدواج نمودند).
اوایل حرفهٔ حقوقی

بوکاک تحت نظر برادر بزرگش در رشته حقوق تحصیل نمود و در سال ۱۸۴۰ در کانون وکلا پذیرفته شد. وکالت را در در حوزهٔ مربوط به دادگاه باکینگهام شروع نمود و در مجلس نمایندگان ویرجینیا انتخاب شد که از سال ۱۸۴۲ تا ۱۸۴۴ در آنجا خدمت کرد. توماس همچنین نخستین دادستان شهرستان اپوماتوکس ایالت ویرجینیا بعد از جدایی از شهرستان باکینگهام بود و از سال ۱۸۴۵ تا ۱۸۴۶ خدمت نمود.
بوکاک در سال ۱۸۴۶ به‌عنوان یک دموکرات در مجلس نمایندگان ایالات متحده انتخاب شد و از سال ۱۸۴۷ تا سال ۱۸۶۱ خدمت کرد. از سال ۱۸۵۳ تا سال ۱۸۵۵ و دوباره از سال ۱۸۵۷ تا ۱۸۵۹ رئیس کمیتهٔ امور دریایی شد. بوکاک در سال ۱۸۵۹ معرفی ریاست مجلس شد اما پس از هشت هفته بحث و مذاکره و چندین دوره رأی‌گیری موفق به انتخاب رئیس مجلس نشد.
بوکاک به‌عنوان یک برده‌دار متعهد و ملی‌گرای جنوبی، از حملهٔ سناتور پرستون بروک به چارلز سامنر تمجید کرد اما بعدها در مسئله برده‌داری کانزاس مجدداً خود را یک میانه‌رو اعلام کرد. بوکاک در سال ۱۸۶۰ در مراسم افتتاحیهٔ مجسمه اسبی واشینگتن در محوطهٔ مرکز ایالت واقع ریچموند سخنرانی کرد اما صعود او در محافل کنفدراسیون پس از سخنرانیش علیه لایحهٔ نیرو یا قانونی برای تدارک جمع‌آوری عوارض واردات در ۲۰ و ۲۱ فوریه سال ۱۸۶۱ (که در کنوانسیون جدایی ویرجینیا نشر و توزیع نمود)، ناشی شد.
اوایل حرفهٔ حقوقی > انتخابات

۱۸۴۷؛ بوکاک با کسب ۵۱٫۴۲ در صد آرا و شکست دادن هنری. پی. آیروینگ از حزب ویگ به مجلس نمایندگان ایالات متحده انتخاب شد.
۱۸۴۹؛ بوکاک با به‌دست آوردن ۵۳٫۰۴ درصد آرا و شکست دادن آیروینگ از حزب ویگ مجدداً انتخاب شد.
۱۸۵۱؛ بوکاک با اخذ ۶۳٫۴۹ درصد آرا و شکست دادن فلیپ ای. بولینگ از حزب ویگ مجدداً انتخاب شد.
۱۸۵۳؛ بوکاک با کسب ۵۱٫۷۴ درصد آرا و شکست دادن جان. تی. واتون از حزب ویگ و توماس هملیت اورت کاندیدا مستقل، دوباره انتخاب شد.
۱۸۵۵؛ بوکاک با به‌دست آوردن ۵۷٫۲۵ درصد آرا و شکست دادن ناتانیل سی. کلیبورن آمریکایی، مجدداً انتخاب شد.
۱۸۵۷؛ بوکاک بدون مخالفت دوباره انتخاب شد.
۱۸۵۹؛ با اخذ ۸۸٫۷۸ درصد آرا و شکست دادن دو کاندیدا مستقل که به‌نام‌های اسپید و بوئسیو بودند، مجدداً انتخاب شد.
اوایل حرفهٔ حقوقی > جنگ داخلی

بوکاک در سال ۱۸۶۱ پس از آغاز جنگ داخلی و جدایی ویرجینیا به عنوان دموکرات به مجلس نمایندگان ایالات مؤتلفه یا کنفدراسیون انتخاب شد و تا پایان جنگ در سال ۱۸۶۵ خدمت کرد. بوکاک عضو کنگره موقت کنفدراسیون تک پارلمانی و به همین‌گونه کنگره‌های اول و دوم کنفدراسیون بعدی بود. بوکاک به اتفاق آرا رئیس مجلس نمایندگان ایالات مؤتلفه یا کنفدراسیون انتخاب شد و از سال ۱۸۶۲ تا سال ۱۸۶۵ در این سمت خدمت کرد. با ان حال بوکاک در سال اخیر همانند متحدش رابرت ام.تی. هانتر، با رئیس‌جمهور جفرسون دیویس و جیمز ای. سدن دوست شخصی و متحد سیاسی او، بر سر موضوع مسلح سازی برده‌ها با این استدلال که چنین یک کاری بمثابهٔ لغو برده‌درای است، قطع رابطه کرد. بوکاک ریچموند را در جریان تخلیه آوریل سال ۱۸۶۵ ترک کرد و سپس به خانه‌اش در وایلدوی فرار کرد.
حرفهٔ پس از جنگ

پس از پایان جنگ در نزدیکی ناحیهٔ مربوط به دادگاه اپوماتوکس، بوکاک بیش از بیست برده داشت. بوکاک نمی‌خواست به بردگان سابق خود به عنوان کارگر حقوق پرداخت نماید، در عوض برای‌شان می‌گفت که همان غذا و سرپناهی را که خود در بردگی داشت به آن‌ها فراهم می‌نماید. بوکاک حتی تلاش کرد تا چندین نفر را که قبلاً برده شده بودند از همسایه‌ها خریداری نماید. آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار به رئیس شهربانی متوصل شدند که گفته بود، آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار مستحق «غرامت سخاوت‌مندانه» هستند.
بوکاک به لینچبرگ (وایلدوی را به‌عنوان خانهٔ تابستانی خود ابقا کرد) رفت تا در آنجا وکالت نماید و در تأسیس حزب محافظه‌کار ویرجینیا کمک کرد. در سال ۱۸۶۸ از رئیس‌جمهور اندرو جانسون در انتخابات (با وجودیکه احتمالاً بسیار مهم است که یک مقام کنفدراسیون تحت پوشش اعلامیه‌های عفو عمومی بحث‌برانگیز خود قرار گیرد)، سپس از نامزدهای ناموفق ریاست جمهوری از حزب دموکرات هریک هوراس گریلی در سال ۱۸۷۲ و ساموئل تیلدن در سال ۱۸۷۶، حمایت نمود.
بوکاک به‌عنوان یکی از طراحان قوانین جیم کرو، از سال ۱۸۷۷ تا سال ۱۸۷۹ درمجلس نمایندگان ویرجینیا خدمت کرد. وی نمایندهٔ کنوانسیون‌های ملی دموکرات‌ها در سال‌های ۱۸۶۸، ۱۸۷۶ و ۱۸۸۰ بود. بوکاک با حزب ویرجینیا رجیستر مخالفت نمود و بالاخره زمام سیاسی را به نسل جوان‌تر از جمله الکساندر هیو هولمز استوارت انتقال داد و بر وکالت و خانواده‌اش تمرکز نمود.
مرگ و میراث

بوکاک در ۵ اوت سال ۱۸۹۱ در شهرستان اپوماتوکس ایالت ویرجینیا فوت کرد و در قبرستان اولد بوکاک در نزدیکی مزرعه‌اش در «وایلدوی» به خاک سپرده شد.