داسو میراژ ۴
توسعه > خاستگاه

در طول دهه ۱۹۵۰، دولت فرانسه برنامه نظامی گسترده‌ای را برای تولید جنگ‌افزار هسته‌ای آغاز نمود، معهذا به این امر اذعان شد که هواپیماهای فرانسوی موجود، برای ایفای وظیفه به‌کارگیری از این تسلیحات نامناسب هستند.بنابراین، توسعه یک بمب افکن ابَرصوت که برای انجام این مأموریت طراحی شده باشد، به عنوان بخشی از برنامه توسعه گسترده بازدارندگی هسته ای مستقل فرانسه در سال ۱۹۵۶ آغاز شد. در ماه مه ۱۹۵۶، دولت گی موله مشخصات یک بمب افکن ابرصوت با امکان سوخت‌گیری هوایی را تهیه نمود که قادر باشد تا یک بمب هسته ای به وزن ۳ تن و به طول ۵٬۲ متر را ۲٬۰۰۰ کیلومتر (بدون سوختگیری هوایی) حمل نماید. به گفته نویسندگان هوانوردی بیل گانستون و پیتر گیلکریست، گنجاندن این مشخصات شامل سرعت ابر صوت برای بسیاری در آن زمان «غافلگیرکننده» بود.
مشخصات نهایی که به‌طور مشترک توسط مقامات دولتی و کارکنان داسو تدوین شده بود، در ۲۰ مارس ۱۹۵۷ به تصویب رسید.
سود-اویاسیون و نورد-اویاسیون هر دو پیشنهادهای را بر اساس هواپیماهای موجود برای این رقابت ارائه نمودند. سود-اویاسیون هواپیمای سوپرواتور راپیشنهاد نمود، نسخه کشیده تر سود اویاسیون واتور با پیشرانه موتورهای توربوجت اسنکما آتار با رانش ۴۷ کیلونیوتن (۱۰٬۵۰۰ پوند-نیرو) و شعاع جنگی ۲٬۷۰۰ کیلومتر (۱٬۷۰۰ مایل) در سرعت ۰٫۹ ماخ. پیشنهاد ارائه شده داسو که بعداً به میراژ ۴ تبدیل شد، بر اساس هزینه کمتر و پیش‌بینی توسعه ساده‌تر آن انتخاب شد، این طرح پیشنهادی یک جنگنده شبانه دو موتوره که از جنگنده داسو میراژ ۳ و جنگنده رهگیر ساخته نشده میراژ ۲ مشتق شده بود. در آوریل ۱۹۵۷، داسو مطلع شد که در طرح پیشنهادی آن شرکت در رقابت مذکور برنده شده است.
نمونه اولیه داسو که میراژ۴–۰۱ نامیده شد، بسیار شبیه میراژ۳-ای بود، هرچند نمونه مذکور دارای سطح بالی دو برابر بود، از دو موتور به جای یک موتور بهره می‌برد و همچنین دارای وزن خالی دو برابر بود. میراژ۴–۰۱ سه برابر بیشتر از میراژ ۳ سوخت درمخازن داخلی خود حمل می‌نمود. ویژگی‌های آیرودینامیکی این هواپیما بسیار شبیه به میراژ۳ بود، اما نیاز به ساختار و طرحی کاملاً نو داشت. این نمونه اولیه دارای طولی برابر با ۲۰ متر (۶۷ فوت) و طول برابر با ۱۱ متر (۳۷ فوت) بود، مساحت بال این هواپیما ۶۲ متر مربع (۶۷۰ فوت مربع) و وزنی تقریباً معادل با۲۵٬۰۰۰ کیلوگرم (۵۵٬۰۰۰ پوند) داشت.این نمونه اولیه به‌طور قابل توجهی از میراژ۳ پیشرفته‌تر بود و ویژگی‌های جدیدی داشت همانند: صفحات ماشین‌کاری و کَنده‌کاری شیمیایی شده، به‌کارگیری مقدار کمی تیتانیوم در ساختار هواپیما و تعبیه مخازن سوخت یکپارچه را در بسیاری از قسمت‌های هواپیما از جمله قسمت اصلی باله عمودی دم.
نمونه اولیه میراژ۴–۰۱ برای کشف و حل مشکلات ناشی از پرواز طولانی مدت ابر صوت تولید شده بود. در آن زمان، هیچ هواپیمایی برای پرواز با سرعت بیش از ۱٫۸ ماخ برای مدت زمان طولانی طراحی نشده بود و عدم قطعیت‌های فنی و عملیاتی قابل توجهی وجود داشت. مسائل مربوط به جنگ‌افزار نیز یکی دیگر از موضوعات بود. ساخت این نمونه اولیه در کارخانه داسو واقع در سن-کلو در نزدیکی پاریس، ۱۸ ماه به طول انجامید. در اواخر سال ۱۹۵۸، این هواپیما به منطقه آزمایش پرواز پایگاه هوایی ملام ویلاروچ برای انجام کارهای نهایی و آزمایشهای زمینی منتقل شد. در ۱۷ ژوئن ۱۹۵۹، ژنرال فرانسوی رولان گلاوانی (به فرانسوی: Roland Glavany)، در حالی که از سال ۱۹۵۴ در مرخصی پنج ساله از نیروی هوایی فرانسه بود، با نمونه میراژ۴–۰۱ پرواز اولیه را انجام داد.
در ۱۹ سپتامبر ۱۹۶۰، رُنه بیگاند (به فرانسوی: René Bigand) (خلبان آزمایشی جایگزین گلوانی) رکورد جهانی سرعت در یک مدار بسته ۱٬۰۰۰ کیلومتری را به ۱٬۸۲۲ کیلومتر در ساعت (۱٬۱۳۲ مایل در ساعت) در مسیر پیرامون پاریس و پایگاه ملون افزایش داد. پرواز ۱۳۸ در ۲۳ سپتامبر همان سال، عملکرد اولیه را تأیید نموده و رکورد را در یک مدار بسته ۵۰۰ کیلومتری به میانگین سرعت ۱٬۹۷۲ کیلومتر در ساعت (۱٬۲۲۵ مایل در ساعت) رساند که بین ۲٫۰۸ ماخ و ۲٫۱۴ ماخ پرواز کرد. نمونه اولیه میراژ۴–۰۱ در طول آزمایش در پاییز ۱۹۵۹ دستخوش تغییرات جزئی شد. دم هواپیما به‌طور قابل توجهی بزرگتر شده بود (کاهش جزئی در ارتفاع، افزایش کلی در وتر)