stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
تفسیر مواهب الرحمن
تاریخچه چاپ و تعداد مجلدات

مفسر طرح این تفسیر را در ۳۰ می‌ریزد. اما تاکنون تنها ۱۲ جلد از آن به چاپ رسیده‌است و مشخص نیست که مفسر آیا توانسته‌است تفسیر را تمام کند.
این تفسیر نخستین‌بار تا جلد چهارم در «مطبعه‌الاداب» نجف به سال ۱۴۰۴ هجری قمری به چاپ رسید.
در سال ۱۴۰۹ هجری قمری «مؤسسه اهل‌البیت بیروت» آن را تجدید چاپ کرد.
چاپ دیگر آن در همان سال در «مطبعه‌الدیوان» بغداد صورت پذیرفت.
چاپ بهتر آن همراه با حروف‌چینی و تحقیق جدید، با اشراف فرزند مفسر، در سال ۱۴۱۴ هجری قمری انجام گرفت که با درگذشت وی در همان جلد اول متوقف می‌شود.
بعد با همکاری «مؤسسه‌المنار» حدود ۱۲ جلد از آن به چاپ می‌رسید.
و هم‌اکنون مشخص نیست که آیا مجلدات دیگری از این تفسیر موجود است یا خیر.
حسام آرمندهی

| حسام آرمندهی | حسام آرمندهی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۴ شهریور ۱۳۶۴ ‏(۳۹ سال) تهران، ایران
ملیت: ایرانی
تحصیلات: کارشناسی مهندسی کامپیوتر کارشناسی ارشد طراحی کسب‌وکار
محل تحصیل: دانشگاه صنعتی شریف تهران دانشگاه فناوری چالمرز سوئد
پیشه(ها): مهندس کامپیوتر، کارآفرین
آثار برجسته: بنیانگذاری کافه بازار، دیوار
حسام آرمندهی (زاده ۲۴ شهریور ۱۳۶۴) کارآفرین ایرانی و از بنیانگذاران کافه بازار، دیوار و مسیریاب بلد است. وی دارنده نشان امین‌الضرب است.
زندگی‌نامه

حسام آرمندهی در سال ۱۳۶۴ در تهران زاده شد و تحصیلات عالی خود را در ایران با کسب کارشناسی مهندسی کامپیوتر از دانشگاه صنعتی شریف در سال ۱۳۸۸ به پایان رساند و در سال ۱۳۸۹ برای ادامه تحصیل در رشته مورد علاقه اش به سوئد رفت و در رشته کارآفرینی و کسب و کار دانشگاه فناوری چالمرز به کسب دانش پرداخت. وی در بین تحصیل و رفت‌وآمدهای خود به ایران چند ایده کسب و کار را عملی کرد و سرانجام در اواخر سال ۱۳۸۹ با همکاری چندتن دیگر اولین نسخه از اپلیکیشن اندرویدی کافه بازار را در کنگره موبایل ایران منتشر کرد.
مسئولیت‌ها

کارشناس نرم‌افزار گروه تحلیل MRI مرکز تحقیق علم و فناوری پزشکی دانشگاه تهران، (۱۳۸۳ تا ۱۳۸۶)
مؤسس و مدیرعامل شرکت نرم‌افزار زیرک، (۱۳۸۵ تا ۱۳۸۸)
مدیرعامل شرکت آگه‌پردازان هوشمند (دیوار)، (۱۳۹۱ تا ۱۳۹۵) - عضو هیئت مدیره، (۱۳۹۵ تاکنون)
مدیرعامل شرکت آوای همراه هوشمند هزاردستان (کافه‌بازار)، (۱۳۹۰ تا ۱۳۹۶) - رئیس هیئت مدیره (۱۳۹۶ تاکنون)
حسام آرمندهی در هشتمین استارتاپ ویکند (رویداد آموزشی-تجربی) تهران به عنوان داور و مربی حضور داشت.
افتخارات و جوایز

در دومین جشنواره امین‌الضرب که در ۱۸ دی ماه ۹۶ طی مراسمی در تالار وحدت تهران و توسط اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی تهران و با هدف تجلیل از کارآفرینان ایرانی برگزار شد، جایزه این دوره نشان امین‌الضرب به حسام آرمندهی بنیان‌گذار کافه‌بازار به عنوان یکی از ۱۰ برگزیده در حوزه کارآفرینی اهدا شد و از وی با اعطای تندیس، لوح و نشان تقدیر به عمل آمد.
حسام‌الدین خسروپرویز

| حسام‌الدین خسروپرویز | حسام‌الدین خسروپرویز |
| --- | --- |
نماینده دوره‌ بیستم مجلس شورای ملی: نماینده دوره‌ بیستم مجلس شورای ملی
حوزه انتخاباتی: کازرون
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
ملیت: ایرانی
پیشه: سیاستمدار
حسام‌الدین خسروپرویز از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره‌  بیستم بعنوان نماینده کازرون در مجلس شورای ملی حضور داشت.
مصطفی مردانف

| مصطفی مردانف | مصطفی مردانف |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۷ فوریهٔ ۱۸۹۴ مرند
درگذشت: ۲۸ دسامبر ۱۹۶۸ باکو
ملیت: آذربایجانی
مصطفی مردانف (ترکی آذربایجانی: Mustafa Mərdanov); ۲۷ فوریهٔ ۱۸۹۴ – ۲۸ دسامبر ۱۹۶۸) یک بازیگر تئاتر و سینمای آذربایجانی در دوره شوروی بود.
زندگی‌نامه

مصطفی مردانف ۱۰ مارس سال ۱۸۹۴ در شهر مرند متولد شد. در سال ۱۹۱۶ از دارالمعلمین مردانه در شهر تفلیس دانش‌آموخته شد. در میان سالهای ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۴ در مؤسسه دولتی هنر تئاتر مسکو به ادامه تحصیل پرداخت.
فعالیت‌های هنری

مصطفی مردانف اولین بار در سال ۱۹۱۰ در تئاتر مسلمانان تفلیس روی صحنه رفت. اولین نقش‌هایی که وی در همان تئاتر ایفا کرد، شامل «حاج قنبر»، «کرم‌علی» و «آدهام» بود. بین سال‌های ۱۹۲۱ الی ۱۹۲۲ مسئولیت تئاتر آذربایجانی تفلیس را به عهده گرفت. از سال ۱۹۲۴ شروع به روی صحنه رفتن در تئاتر دولتی درام آذربایجان کرد.
مصطفی مردانف به خاطر داشتن توانایی در عرصه طنز تیز و نافذ و کمدی مورد توجه واقع شد. برخورداری از ارتباطات و همکاری تنگاتنگی با بازیگران برجسته آذربایجانی همچون عباس میرزا شریفزاده، صدقی روح‌الله، آقاصادق گراربیگلی، علی‌اسگر علی‌اکبرف این امکان را برای وی فراهم آورد که چیزهای زیادی را از آن‌ها یاد بگیرد.
«آتاکیشی»، «امام‌وردی» (نمایش‌نامه «سویل» جعفر جبارلی)، «اخلشتاکوف» (اثر بازرس کل نیکلای گوگول)، «لوکا» (اثر «در پایان» ماکسیم گورکی)، «اشماغا» (اثر بدون تقصیر آلکساندر آستروفسکی)، «پولونیئوس» (اثر «هلمت» ویلیام شکسپیر) و غیره… در زمره نقش‌های پرآوزه او قرار دارند.
مصطفی مردانف از یکی از نخستین بازیگران سینمای آذربایجانی بود. نقش «مزدور قلی» اولین نقشی وی در فیلم سینمایی بود که در فیلمی به اسم «بسم‌الله» آفرید. این فیلم اولین فیلم عباس میرزا شریفزاده به عنوان کارگردان بود، که از اولین نمونه‌های فیلم صامت به‌شمار می‌رود. مصطفی مردانف در فیلم‌هایی مانند «به نام خدا»، «حاج قارا»، «سویل»، «الیاتیف»، «مردم باکو»، «کندلی‌لر» (روستاییان)، «سبوهی»، «سنگ سیاه»، «صبح»، «ملاقات»، «احمد کجاست؟» و… ایفای نقش داشت. وی بیشتر به ایفای نقش مأمور اطلاعاتی «حسن‌بیگ» در فیلم «نه آن، پس این» شهرت دارد.
مصطفی مردانف در بسیاری از فیلم‌های ساخته شده در دهه ۱۹۲۰ نقش داشت.
ایفای دو نقش مخالف در فیلمی به اسم «دهقانان» که توسط برادرش «صمد مردانف»، کارگردان معروف آذربایجانی، ساخته شده بود موید قریحه بالای مصطفی مردانف در عرصه بازیگری بود.
در میان سالهای ۱۹۶۲ الی ۱۹۶۸ مصطفی مردانف سکان هدایت جمیت تئاتر آذربایجان را در دست گرت. وی تعداد زیادی نمایشنامه را به زبان ترکی آذربایجانی ترجمه کرد. در سال ۱۹۶۹، کتاب وی با عنوان «۵۰ سال روی صحنه آذربایجان» در باکو به چاپ رسید. یکی از خیابان‌های شهر باکو به نماد نثار احترام به مصطفی مردانف و برادرش صمد مردانف اسم «برادران مردانف» را به یدک می‌کشد.
مصطفی مردانف در روز ۲۸ دسامبر سال ۱۹۶۸ در باکو درگذشته و در پارک مفاخر باکو به خاک سپرده شد.
عبدالعزیز هوتک

| عبدالعزیز هوتکی غلجائی | عبدالعزیز هوتکی غلجائی |
| --- | --- |
سلطنت: ۱۷۱۵–۱۷۱۷
تاج‌گذاری: ۱۷۱۵
پیشین: میرویس خان هوتک
جانشین: محمود هوتکی
درگذشته: ۱۷۱۷ قندهار
دودمان: هوتکیان
پدر: سلیم خان
مادر: نازو توخی
شاه عبدالعزیز هوتک غلجائی (مرگ در ۱۷۱۷) دومین فرمانروای دودمان هوتکی غل‌زایی قندهار بود. او در سال ۱۷۱۵ پس از مرگ برادرش، میرویس خان هوتک، تاجگذاری کرد.  شاه عبدالعزیز هوتکی غلجائی پدر اشرف افغان، چهارمین فرمانروای هوتکی غلجائی بود که علیه صفویان قیام کرد. او در سال ۱۷۱۷ به دست برادر زاده اش، محمود هوتکی، کشته شد.
حسن آذرفر

| حسن آذرفر | حسن آذرفر |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۱۲ بروجرد
درگذشت: ۶ اسفند ۱۳۶۲ (۵۰ سال) تهران
علت مرگ: تیرباران
ملیت: ایرانی
پیشه: نظامی
شناخته‌شده برای: از اعضای سازمان مخفی نظامی حزب توده ایران بود که تیرباران شد.
حسن آذرفر سرهنگ ستاد نیروی زمینی ارتش (۱۳۱۲، بروجرد – ۱۳۶۲، تهران) اهل ایران و از اعضای سازمان مخفی نظامی حزب توده ایران بود.
آذرفر در ماه اسفند ۱۳۶۱ به همراه سایر اعضای حزب توده بازداشت و بعد از ۱۲ ساعت به همراه دیگر اعضای خانواده‌اش به سلول‌های انفرادی اوین انتقال یافت و ۲۰ روز تحت شکنجه و بازجویی قرار گرفت. در فاصله هر دو «تعزیر» او را با چشم بسته، در گوشه‌ای از راهرو می‌انداختند و او، حتی در حالی که از شدت شکنجه، با بیهوشی فاصله‌ای نداشت، با صدایی آمیخته به ناله می‌گفت: «من فرزند زحمتکشانم و تا دم آخر با مردم می‌مانم!»
حسن آذرفر در سال ۱۳۶۲/۱۲/۸ در اوین اعدام گردید.
بازقلعه ملک

| بازقلعه ملک | بازقلعه ملک |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: گیلان
شهرستان: رشت
بخش: بخش سنگر
دهستان: سنگر
جمعیت: ۳۷۷ نفر (سرشماری ۹۵)
بازقلعه ملک، روستایی است از توابع بخش سنگر شهرستان رشت در استان گیلان ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان سنگر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۸۹ نفر (۱۵۵خانوار) بوده‌است.
شخصیت های برجسته

محمدعلی افراشته داستان‌نویس، روزنامه‌نگار، طنزپرداز، شاعر و مؤلف سرشناس، اهل این روستا بود.
همچنین حقوقدان برجسته کشور، محمد وارسته بازقلعه از شخصیت‌های شاخص حال حاضر این روستا می‌باشد.
طبیعت

این روستا در حاشیه سپیدرود واقع شده‌است که از نظر طبیعی چشم‌انداز بسیار زیبایی دارد و سالانه گردشگران زیادی برای بازدید از کرانه سپیدرود به این نقطه می‌آیند.
الیا کازان

| الیا کازان | الیا کازان |
| --- | --- |
الیا کازان در جوانی: الیا کازان در جوانی
زادهٔ: ۷ سپتامبر ۱۹۰۹ کنستانتینوپول، امپراتوری عثمانی
درگذشت: ۲۸ سپتامبر ۲۰۰۳ (۹۴ سال) نیویورک سیتی، ایالت نیویورک ایالات متحده آمریکا
سال‌های فعالیت: ۱۹۳۴–۱۹۷۴
همسر(ها): مولی دی تاچر باربارا لودن فرنسیس رودجز
جوایز: جایزه اسکار بهترین کارگردانی توافق مردان (۱۹۴۷) جایزه اسکار بهترین کارگردانی، در بارانداز (۱۹۵۴) جایزه اسکار افتخاری به خاطر یک عمر فعالیت هنری ۱۹۹۹ بهترین فیلم دراماتیک سال ۱۹۵۵ شرق بهشت در جشنواره فیلم کن جایزه گلدن گلاب بهترین کارگردانی توافق مردان (۱۹۴۷) جایزه گلدن گلاب بهترین کارگردانی در بارانداز (۱۹۵۴) جایزه گلدن گلاب بهترین کارگردانی عروسک بچه (۱۹۵۷) جایزه گلدن گلاب بهترین کارگردانی آمریکا، آمریکا (۱۹۶۳)
الیا کازان (Elia Kazan) با نام کامل الیاس کازان‌ اوغلو (Elias Kazantzoglo) (۱۹۰۹–۲۰۰۳) کارگردان، نویسنده و تهیه‌کننده آمریکایی-یونانی بود. همچنین وی مؤسس اکتورز استودیو در نیویورک است.
الیا کازان دو بار برنده اسکار بهترین کارگردانی، چهار بار برنده گلدن گلوب بهترین کارگردانی و سه بار برنده جایزه تونی شد. همچنین بارها نامزد و برنده جشنواره‌های جهانی مانند جشنواره فیلم کن و جشنواره فیلم ونیز بود. کازان یک اسکار هم برای یک عمر دستاورد هنری گرفت.
کازان در ۲۸ سپتامبر ۲۰۰۳ در ۹۴ سالگی درگذشت.
آغاز زندگی

الیا کازان، با نام تولد الیا کازان‌اغلو، از کارگردانان مشهور سینما و تئاتر، ۱۹۰۹ از پدر و مادری یونانی در کنستانتینوپل ﴿استانبول امروزی﴾ زاده شد.
در ۴ سالگی با پدر و مادرش به آمریکا مهاجرت کرد و در نیویورک مقیم شد. پدرش تاجر فرش بود. کازان پس از پایان دبیرستان، به کالج ویلیامز در دانشگاه ییل رفت و در درام‌نویسی تحصیل کرد و پس از فارغ‌التحصیلی در دهه ۱۹۳۰ به کار با یک گروه تئاتر پرداخت.
کازان نخستین نمایشنامه اش را در ۱۹۳۵ روی صحنه برد و در دهه ۱۹۴۰، از مستعدترین کارگردانان برادوی بود. از معروف‌ترین نمایشنامه‌های او می‌توان پوست دندان‌های ما ﴿۱۹۴۲﴾، تمام پسران من ﴿۱۹۴۷﴾ و چای و سمپاتی ﴿۱۹۵۳﴾ را برشمرد.
دوره حرفه‌ای

از ویژگی‌های فیلم‌سازی الیا کازان، همکاری او با نویسندگان نامدار دنیای ادبیات در نگارش فیلم‌نامه بود. وی سابقه همکاری با نویسندگانی چون «تنسی ویلیامز»، «هارولد پینتر»، «جان استاین‌بک» و «آرتور میلر» داشت.
سینمای الیا کازان از شخصیت‌هایش معنا می‌گرفت؛ نشان دادن آدمی روی مرز پرمخاطره خیر و شر مهم‌ترین دغدغه وی در فیلم‌هایش بود و کازان با خلق آن، فضای دراماتیک خاص خود را شکل می‌داد. فیلم‌های وی بازتابی از اجتماع و شرایطی بود که در آن زندگی می‌کرد. در یک‌کلام، سینمای کازان روایت انسان در تناقض‌ها و مسائل حل‌نشده زندگی است.
کازان، فیلم‌سازی را با فیلم‌های مستند آغاز کرد: اهالی کامبرلندز در ۱۹۳۷ و به تو بستگی دارد در ۱۹۴۱ از آن جمله‌اند.
نخستین فیلم بلند داستانی کازان، درختی در بروکلین می‌روید (۱۹۴۵) بود. این فیلم برگرفته از رمانی به همین نام اثر بتی اسمیت بود. درختی در بروکلین می‌روید، در بارهٔ یک خانوادهٔ بروکلینی در سال‌های آغاز قرن بیستم بود که الیا کازان مایه‌های دراماتیک آن را بیشتر کرد. فیلم برای هنرپیشهٔ مرد نقش اولش، جیمز دان یک اسکار و برای کازان، فرصتی برای ۹ سال کار در کمپانی فوکس به ارمغان آورد.
در ۱۹۴۷ کازان در تأسیس مؤسسه اکتورز استودیو، یکی از مهم‌ترین کلاس‌های بازیگری آن زمان که بازیگری متدی را آموزش و رواج می‌داد، مشارکت کرد و بعدها از همین بازیگران آموزش‌دیده برای بازی در فیلم‌هایش بهره برد، از جمله مارلون براندو، جیمز دین.
کازان در این سال‌ها بیشتر برای کارگردانی قدرت‌مند و واقع‌گرای نمایش‌نامه‌های تنسی ویلیامز مانند اتوبوسی به نام هوس ﴿۱۹۴۷)، و آرتور میلر مانند مرگ دستفروش ﴿۱۹۴۸﴾ تحسین می‌شد. او در ۱۹۴۷ با ساخت سه فیلم به موفقیت‌هایش افزود و خود را بیش از پیش به عنوان چهره‌ای سینمایی معرفی کرد: دریای علف‌ها (بر اساس رمانی از کنراد ریشتر)، بومرنگ، و توافق یک جنتلمن.
توافق‌های شفاهی نخستین اسکار کارگردانی را برای کازان به همراه داشت. در این فیلم گریگوری پک در نقش یک خبرنگار اصول‌گرا ظاهر شده بود که داستانی با مضامین ضد نژادپرستانه می‌نویسد و همین داستان ماجراهایی را برای او به همراه دارد. کازان در فیلم بعدی اش، پینکی (۱۹۴۹) هم به مسائل سیاه‌پوستان در آمریکا می‌پردازد. پینکی دربارهٔ بحران هویت یک دختر سیاه‌پوست است، رنگ پوست این دختر چنان روشن است که به راحتی می‌تواند با سفیدپوستان اشتباه گرفته شود. کازان در ۱۹۵۰، وحشت در خیابان‌ها را ساخت که تریلری بود تماماً فیلم‌برداری‌شده در خیابان‌های نیواورلئان.
الیا کازان و مارلون براندو

کازان در ۱۹۵۱ تصمیم گرفت نمایش‌نامه معروف تنسی ویلیامز، اتوبوسی به نام هوس، را که خود بارها با موفقیت روی صحنه برده‌بود جلوی دوربین ببرد. کازان برای ساخت این فیلم به‌سراغ مارلون براندو رفت تا نقش استنلی کوالسکی را بازی کند. براندو پیش از این در تئاتر در این نقش بازی کرده‌بود و با بازی درخشانش، برگرفته از متد اکتینگ، در بازیگری انقلاب کرده‌بود. اتوبوسی به نام هوس، بازیگران بسیار خوبی داشت و مارلون براندو (در نقش استنلی کوالسکی)، ویوین لی (در نقش بلانش) کیم هانتر (در نقش استلا) و کارل مالدن (در نقش خواستگار بلانش) فوق‌العاده ظاهر شدند. کازان با بازیگران توانایی که در اختیار داشت، فضای سرد، غم بار و وهم‌آلود نمایش‌نامه ویلیامز را به‌خوبی به تصویر کشید و اثری خلق کرد که پس از سال‌ها هنوز جذاب، اثرگذار و منقلب‌کننده است.
کازان در ۱۹۵۲ در برابر کمیته فعالیت‌های ضدآمریکایی مک‌کارتی حاضر شد و به عضویت سابق خود در حزب کمونیست آمریکا اقرار کرد. کازان در این کمیته، رفقای سینمایی‌ کمونیست‌اش را لو داد، که نام آن‌ها را به لیست سیاه افزود. این کار کازان در حق دوستان و لطمه‌ای که مک کارتیسم به استناد گفته‌های او به بسیاری از اعضای جامعه سینمایی آن زمان آمریکا زد، لکه سیاهی در کارنامه و زندگی او شد. گرچه بسیاری معتقدند این کار او در آینده کاری‌اش اثری مثبت داشت، در موقعیتی که کازان در آن گیر افتاده بود، تنها دو راه داشت؛ یکی راهی که انتخاب کرد و دیگری سکوت، که نابودی محض کاری و سینمایی او را به همراه داشت، چون در اوج خلاقیت دیگر نمی‌توانست به کار در هیچ استودیویی امیدوار باشد.
کازان در  ۱۹۵۲، زنده باد زاپاتا را ساخت. این فیلم بر اساس داستان جان اشتاین بک ساخته شد، و براندو در نقش زاپاتا ظاهر شد. کازان در اوج مک‌کارتیسم، این فیلم را بااین‌که مبارزاتِ به‌حقِ قهرمانی انقلابی را در برابر نظام حاکم نشان می‌داد، فیلمی ضدکمونیستی معرفی کرد.
مردی روی طناب (۱۹۵۳)، فیلم بعدی کازان بود، فیلمی هیجان‌انگیز و ضدکمونیستی دو آتشه که ماجرایش در چکسلواکی پس از جنگ می‌گذرد که یک گروه سیرک می‌خواهند از پرده آهنین (اصطلاحی برای مرزهای شوروی سابق) بگریزند.
فیلم بعدی کازان که یکی از مهم‌ترین و بهترین فیلم‌هایش است، در بارانداز (۱۹۵۴) است، که آن را براساس داستانی از باد شولبرگ ساخت. در این فیلم براندو نقش اصلی دارد. کازان در این فیلم، یک باج‌خور اتحادیه کارگری را همچون استعاره‌ای از جاسوسان کمونیست‌ها نشان داد و آشکارا جاسوسی کردن برای صاحب‌کار را اخلاقی جلوه داد. این فیلم ۸ سکار برد، از جمله اسکار بهترین کارگردانی. این فیلم همچنین موفقیت تجاری بسیاری به همراه داشت.
شکوه علفزار

شکوه علفزار (۱۹۶۱)، اقتباسی از نمایش‌نامه ویلیام اینگ، دربارهٔ آسیب‌های اجتماعی و زندگی منحرف جوانان در آمریکا بود، که به موفقیت تجاری بسیاری رسید. شکوه علفزار داستان زن و شوهری است که دیوانه‌وار همدیگر را دوست دارند. فیلم با سکانس نسبتاً طولانی‌ای از بوسهٔ عاشقان آغاز می‌شود و مادر که با ورود دخترش به خانه و پی بردن به رابطه‌اش با پسر، نگران باردار شدن اوست. در ادامه متوجه چنین نگرانی‌ای در خانواده پسرک نیز می‌شویم. دو خانواده که روشن‌فکر و خوش‌رفتار هستند، اما از طرفی نگران رابطه جنسی آن‌ها هستند و مدام به آن‌ها هشدار می‌دهند. در ادامه رابطه عاشقانه این زن و شوهر به جایی می‌رسد که دیگر نمی‌توانند خود را به بوسه راضی کنند و جز هم‌خوابی به چیزی راضی نمی‌شوند. گرچه این دو به شدت یکدیگر را دوست دارند و هم‌خوابی را گناه و ناشایست نمی‌دانند، خانواده‌شان می‌خواهند به آن‌ها بفهمانند که اگر چنین کنند، گناه‌کارند. این است که پسرک که دیگر نمی‌تواند خود را کنترل کند، سعی می‌کند تا پیدا کردن راهی برای این مشکل دختر را نبیند. از طرفی پدرش که برای زندگی موفق، معیارهایی خاص دارد اصرار می‌کند که پسر باید برای پیشرفت ادامه تحصیل دهد. اینجاست که نیروی عشق آن‌ها به جای اینکه با گذراندن یک شب ساده، نیرویی زیبا و قدرت‌مند شود، منحرف شده و هر دو را به هرزگی و دیوانگی می‌کشد. دختر دست به خودکشی می‌زند، خود را تسلیم مردان دیگر می‌کند و دست آخر دیوانه می‌شود. پسر نیز با چالش روحی بزرگی روبه‌رو شده و از ادامه تحصیل نیز بازمی‌ماند. اینگ برای نگارش فیلم‌نامه شکوه علفزار برنده اسکار بهترین فیلم‌نامه اصلی و ناتالی وود برای بازی در این فیلم نامزد اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن شد.
آخرین کارهای الیا کازان

در این سال‌ها کازان تئاتر را رها نکرده بود و هر از گاه نمایش‌نامه‌ای را بر صحنه می‌برد. او همچنین به نوشتن رمان هم روی آورد و حتی در فیلم‌های بعدی از نوشته‌های خودش استفاده کرد، مانند، آمریکا، آمریکا (۱۹۶۳) که سرگذشت یک مهاجر یونانی جوان را نقل می‌کرد و سازش (۱۹۶۹).
کازان در دهه هفتاد دو فیلم ساخت؛ مهمانان (۱۹۷۲)، دربارهٔ دو سرباز سابق ویتنام است که به خانهٔ هم‌رزم‌شان حمله می‌کنند، و آخرین قارون (۱۹۷۶) دربارهٔ هالیوود دهه ۱۹۳۰ که بر اساس رمان اف. اسکات فیتزجرالد ساخته شد. در این فیلم رابرت دنیرو نقش تهیه‌کننده فیلمی که شخصیتش براساس ایروینگ تالبرگ معروف پرداخت شده بود، را بازی می‌کرد. هر دو فیلم با نقدهای متفاوتی روبه‌رو شدند. بازدیدکنندگان یک شکست مطلق تلقی شد، و نشریه نیویورکر دربارهٔ آخرین ثروتمند نوشت:
‹‹چنان سست است که گویی فیلمی خون‌آشامی بعد از رفتن خون‌آشامان است. ››
کازان پس از این بیشتر وقت خود را صرف نوشتن و انتشار رمان‌های دیگر خود کرد. از جمله، زندگی‌نامه‌اش را نوشت.
مک‌کارتیسم، الیا کازان و واکنش‌ها به او

الیا کازان کارگردان بزرگی بود اما واکنش اهالی سینما به او به دنبال ماجرای ۱۹۵۲ همواره متفاوت بوده‌است. برخی او را بخشیدند و برخی به او روی خوش نشان ندادند، و این نام او در لیست سیاه هالی‌وود قرار داد.
۱۹۹۹، زمانی که می‌خواستند  به کازان اسکار دستاورد عمر بدهند، تظاهراتی بیرون از محل مراسم به یک خائن در جریان بود و وقتی کازان وارد شد افراد کمی به احترام او برخاستند.
او که بعد از ماجرای مک‌کارتی، «زنده باد زاپاتا» را ساخت، راستی‌ها متهمش کردند که هنوز در دل خود کمونیست مانده، و چپ‌ها او را ضدانقلاب خواندند. «هاوارد هیوز» میلیاردر معروف آمریکایی (مؤسس استودیو R.K.O) بعد از «زنده باد زاپاتا» گفت: «کازان از یک راه‌زن یک بابانوئل ساخته …» و کازان در جوابش گفت: «جناب میلیاردر! آیا کسی را راه‌زن‌تر از خودتان می‌شناسید؟»
ساموئل فولر فیلم‌ساز نیز در انتقاد از «زنده باد زاپاتا» نوشت: «آقای کازان! شما از یک ایدئالیست یک آدم‌کش ساخته‌اید» و کازان این بار جواب داد: «آقای فولر شما به من یاد دهید که ایدئالیسم چیست و ایدئالیست کیست؟»
گفته‌ها دربارهٔ کازان

مارلون براندو دربارهٔ کازان گفته‌است:
«کازان، برای بازیگران بهترین کارگردانی است که می‌توانید بیابید، چون خودش بازیگر بوده، البته بازیگری به‌خصوص. او چیزهایی را درک می‌کند که کارگردانان دیگر نمی‌توانند. او به شما الهام می‌بخشد... کازان چیزهای بسیاری برای بازیگران به ارمغان آورده‌است، او شما را دعوت به بحث با خود می‌کند. او از اندک کارگردانان خلاق و فهیمی است که می‌داند بازیگر به کدام سو می‌رود. او به شما اجازه می‌دهد تا آن‌گونه که می‌خواهید بازی کنید.»
گزیده جوایز و افتخارات

فیلم‌های کازان، برندۀ ۲۲ اسکار شدند و ۶۲ بار نیز کاندیدای اسکار شدند. از آن‌ها، ۲ اسکار کارگردانی به کازان رسید.
- اسکار بهترین کارگردانی برای توافق مردان در  ۱۹۴۸ و در بارانداز در ۱۹۵۵
- گلدن گلاب بهترین کارگردانی برای در بارانداز در  ۱۹۵۵ و گلدن‌گلاب بهترین فیلم برای توافق مردان در  ۱۹۴۸، در بارانداز در ۱۹۵۵، عروسک بچه در ۱۹۵۷ و آمریکا، آمریکا در ۱۹۶۴
- نخل طلای کن بهترین فیلم دراماتیک برای شرق بهشت در ۱۹۵۵.
فیلم‌شناسی

درختی در بروکلین می‌روید (۱۹۴۵)
برج مراقبت از فردا (۱۹۴۵) (غیررسمی)
دریای علف (۱۹۴۶)
بومرنگ! (۱۹۴۷)
قرارداد شرافتمندانه (۱۹۴۷)
پینکی (۱۹۴۹)
وحشت در خیابان‌ها (۱۹۵۰)
اتوبوسی به نام هوس (۱۹۵۱)
زنده باد زاپاتا (۱۹۵۲)
فرار به‌سوی آزادی (مردی روی بند، ۱۹۵۳)
در بارانداز (۱۹۵۴)
شرق بهشت (۱۹۵۵)
عروسک بچه (۱۶۵۹)
چهره‌ای در جمعیت (۱۹۵۷)
رود وحشی (۱۹۶۰)
شکوه علفزار (۱۹۶۱)
آمریکا، آمریکا (۱۹۶۳)
سازش (۱۹۶۹)
ملاقاتی‌ها (ملاقات‌کننده‌ها، ۱۹۷۲)
آخرین سرمایه‌دار بزرگ (۱۹۷۶)
الیا کازان در سال 1952
جیمز دین در شرق بهشت
حسن شبانپور

| حسن شبانپور> اطلاعات شخصی | حسن شبانپور> اطلاعات شخصی |
| --- | --- |
زاده: ۱۳۳۸ خورشیدی مرودشت، ایران
تحصیلات: لیسانس مدیریت دولتی
پیشه: نمایندهٔ دورهٔ ششم مجلس شورای اسلامی  نمایندهٔ دورهٔ هشتم مجلس شورای اسلامی
حسن شبانپور (زادهٔ ۱۳۳۸ در مرودشت) نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ مرودشت، ارسنجان و پاسارگاد در دورهٔ هشتم مجلس شورای اسلامی بوده‌است. وی پیش‌تر در دورهٔ ششم نیز عضو این مجلس بود.
دانشکده پزشکی اصفهان

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: سراسری (دولتی)
بنیانگذاری شده: ۱۳۲۵
رئیس: بیژن ایرج
موقعیت: اصفهان
وبگاه: med.mui.ac.ir
دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان یکی از قدیمی‌ترین، برترین و معتبرترین دانشکده‌های پزشکی کشور و یکی از دانشکده‌های دانشگاه علوم پزشکی اصفهان می‌باشد.
تاریخچه

دانشکده پزشکی اصفهان نخستین دانشکده دانشگاه اصفهان است که در سال ۱۳۲۵ در خانه‌ای در خیابان احمدآباد اصفهان شروع به کار کرد. در آن زمان آموزشگاه عالی بهداری در این خانه افتتاح گردید و دانشجویان بعد از چهار سال تحصیل موفق به اخذ درجه بهدار می‌شدند. پس از مدت کوتاهی آموزشگاه عالی بهداری به دبیرستان سعدی منتقل شد و آزمایشگاه‌های این دبیرستان مورد استفاده دانشجویان قرار گرفت این دبیرستان در حال حاضر محل شهربانی اصفهان است و در خیابان استانداری قرار دارد.
بعد از چهار سال دانشکده پزشکی در جوار آموزشگاه عالی بهداری تأسیس شد و دانشجویان پس از شش سال موفق به اخذ درجه دکترا می‌شدند. بدین ترتیب آموزشگاه عالی بهداری به تدریج تعطیل شد و دانشجویان آموزشگاه پس از مدتی برای ادامه تحصیل به دانشکده‌های مختلف کشور معرفی و موفق به دریافت درجه دکتری می‌گردیدند.
در سال ۱۳۴۱ ساختمان دانشکده پزشکی در زمین‌های وسیع هزارجریب ساخته شد و دانشکده پزشکی به ساختمان جدید واقع در خیابان هزارجریب انتقال یافت.
دانشکده پزشکی در ابتدا با ۹ نفر عضو هیئت علمی شروع به کار کرد و آموزش عملی دانشجویان در آزمایشگاه‌های دبیرستان سعدی و سپس آزمایشگاه‌های هزارجریب انجام می‌شد. کارآموزی بیمارستانی در بخشهای بیمارستان خورشید و درمانگاه‌های آن زیر نظر دانشیارانی که ریاست بخشهای مربوطه را بر عهده داشتند، انجام می‌شد.
دانشکده پزشکی تا سال ۱۳۶۴ زیر نظر دانشگاه اصفهان اداره می‌شد و در آن سال و با تصویب قانون استقلال دانشگاه‌های علوم پزشکی، همراه با تعدادی از دانشکده‌های دیگر (از جمله داروسازی، دندانپزشکی، پرستاری و مامایی و…) تحت نظارت مجموعه مستقلی به نام دانشگاه علوم پزشکی اصفهان فعالیت می‌کنند.
تاریخچه > ساختمان دانشکده

دانشکده پزشکی، نخستین و قدیمی‌ترین دانشکده ایست که در دانشگاه اصفهان احداث شد.
دانشکده پزشکی دارای زیربنایی به مساحت ۲۷۰۰۰ متر مربع بوده و در ۳ طبقه ساخته شده است. رنگ دیوارهای این دانشکده به رنگ سبز ایرانی می‌باشد.
دانشکده پیراپزشکی نیز در داخل این ساختمان قرار دارد.
ساختار اداری و گروه‌های آموزشی > ساختار و مدیریت دانشکده

هم‌اکنون ریاست دانشکده بر عهدهٔ بیژن ایرج می‌باشد. پیش از وی دکتر مهدی نعمت بخش و پیشتر محمدحسن امامی ریاست دانشکده را بر عهده داشت.
ساختار اداری و گروه‌های آموزشی > معاونت‌های دانشکده

معاونت‌های دانشکده عبارتند از آموزش پزشکی عمومی، تخصص و فوق تخصص، اداری مالی، تحصیلات تکمیلی، درمان، پژوهشی، دانشجویی فرهنگی، توسعه آموزش (E.D.O) و امور هیئت علمی.
ساختار اداری و گروه‌های آموزشی > گروه‌های آموزشی دانشکده

دانشکده در حال حاضر دارای ۹ گروه پایه و ۲۳ گروه بالینی می‌باشد. تعداد اعضای هیئت علمی دانشکده مجموعاً ۴۷۳ نفر می‌باشد.
نگارخانه

ساختمان دانشکده سال ۱۳۵۴
محوطه دانشکده
محوطه دانشکده
محوطه دانشکده پزشکی
حسن ملک‌محمدی

| حسن ملک‌محمدی | حسن ملک‌محمدی |
| --- | --- |
حسن ملک محمدی: حسن ملک محمدی
استاد دانشگاه فارابی و دانشکده علوم انتظامی: استاد دانشگاه فارابی و دانشکده علوم انتظامی
نماینده ولی فقیه در بسیج وزارت خانه‌ها و ادارات، مدیریت عامل بنیاد بین‌المللی غدیر، عضو کمیسیون فرهنگی مجلس، مؤسس و رئیس فراکسیون حج و زیارت مجلس: نماینده ولی فقیه در بسیج وزارت خانه‌ها و ادارات، مدیریت عامل بنیاد بین‌المللی غدیر، عضو کمیسیون فرهنگی مجلس، مؤسس و رئیس فراکسیون حج و زیارت مجلس
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۴۰ خورشیدی دامغان، ایران
حزب سیاسی: حزب اسلامی قانون
تحصیلات: خارج فقه و اصول
پیشه: نمایندهٔ دورهٔ هشتم مجلس شورای اسلامی
حسن ملک‌محمدی (زادهٔ ۱۳۴۰ در دامغان) نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ دامغان در دورهٔ هشتم مجلس شورای اسلامی بوده‌است.
وی هم‌اکنون به عنوان معاون امور مجلس آستان قدس رضوی مشغول خدمت است. او دارای چهار فرزند دختر میباشد و خود نیز داماد آیت الله خزعلی میباشد
وقار شیرینلی

وقار شیرینلی (انگلیسی: Vugar Shirinli; ۱۴ سپتامبر ۱۹۹۲ –) جودوکار پارالمپیک اهل جمهوری آذربایجان است. وی به عنوان نماینده جودوی آذربایجان در وزن ۶۰ کیلوگرم در بخش مردان در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ در توکیو، پایتخت کشور ژاپن حضور یافت و برنده مدال طلا شد.
ورزش حرفه‌ای

وقار شیرینلی در روز ۱۴ سپتامبر سال ۱۹۹۲ به دنیا آمد. وی در قهرمانی جودو اروپا که در سال ۲۰۱۶ در شهر کازان روسیه برگزار شد، روی تاتامی رفته و مدال برنز کسب کرد. در سال ۲۰۱۷ در وزن ۶۰ کیلوگرم در مسابقات جودوی جایزه بزرگ تاشکند برنده مدال طلا شد.
در سال ۲۰۱۸ به خاطر بروز اختلالات بینایی شروع به ادامه فعالیت‌های ورزشی خود در بخش پاراجودو کرد.
نشان

بنابر دستور الهام علی‌اف، ریئس جمهور آذربایجان، به تاریخ ۶ سپتامبر سال ۲۰۲۱، به وقار شیرینلی در پاس دست‌آوردهایش در بازی‌های پارالمپیک تابستانی ۲۰۲۰ و خدمتاش به پیشرفت ورزش آذربایجان نشان برای خدمت به میهن درجه یک اهدا شد.