بایت
ریشه‌شناسی و تاریخچه

وِرنِر بوخ‌هُلتس اصطلاح بایت را در ژوئن ۱۹۵۶ در مرحله اولیه طراحی رایانه آی‌بی‌ام ۷۰۳۰ ابداع کرد. این رایانه دارای آدرس‌دهی در سطح بیت و دستورهایی با طول میدان متغیر  بود که اندازه بایت در خود دستور رمزگذاری می‌شد. نگارش متفاوت واژه bite به شکل byte از روی عمد و به منظور جلوگیری از تبدیل اتفاقی آن به bite صورت گرفت.
پارامتر دیگری از خاستگاه اصطلاح بایت برای گروه‌های بیتی کوچک‌تر از اندازه کلمه رایانه (و به‌طور مشخص گروه‌های چهاربیتی) در سوابق مربوط به لویی جی. دولی آمده است. او مدعی بود این اصطلاح را طی سال‌های ۱۹۵۶ یا ۱۹۵۷ و زمانی که همراه با ژول شوارتز و دیک بیلر روی یک سامانه پدافند هوایی با نام سِیج در آزمایشگاه لینکلن ام‌آی‌تی کار می‌کرد به کار برده است. این سامانه بطور مشترک توسط رند کورپوریشن، ام‌آی‌تی و آی‌بی‌ام توسعه یافت. بعدها، زبان جوویال که توسط شوارتز نوشته شده بود، این اصطلاح را واقعاً به کار گرفت، اما خود او صرفاً بصورت مبهم تصور میکند که این اصطلاح از AN/FSQ-31 به عاریه گرفته شده است.
رایانه‌های اولیه از انواع گوناگونی از نمایش‌های چهاربیتی BCD و کدهای شش‌بیتی برای الگوهای گرافیکی قابل چاپ استفاده می‌کردند که در نیروی زمینی ایالات متحده (فیل‌دیتا) و نیروی دریایی ایالات متحده مرسوم بود. این نمایش‌ها شامل نویسه‌های حروف، ارقام و نشانه‌های ویژه بودند. در سال ۱۹۶۳، این مجموعه‌ها به کد هفت‌بیتی‌ای گسترش یافت که با نام اَسکی و به‌عنوان استاندارد پردازش اطلاعات فدرال شناخته می‌شد و جایگزین کدهای تله‌پرینترِ ناسازگاری شد که شاخه‌های مختلف دولت ایالات متحده و دانشگاه‌ها در دهه ۱۹۶۰ به کار می‌بردند. اَسکی تمایز حروف بزرگ و کوچک را به همراه مجموعه‌ای از کاراکترهای کنترلی فراهم آورد تا هم برای انتقال زبان نوشتاری مناسب باشد و هم عملکرد دستگاه‌های چاپ مانند رفتن به صفحه بعد یا سطر بعد، و نیز کنترل فیزیکی یا منطقی جریان داده در رسانه انتقال را فراهم کند. در اوایل دهه ۱۹۶۰ و همزمان با فعالیت در زمینه استانداردسازی اَسکی، آی‌بی‌ام در مجموعه محصولات سیستم/۳۶۰ خود، کد EBCDIC را معرفی کرد که گسترشی از نمایش‌های شش‌بیتی BCDIC بود که پیش‌تر در کارت‌های منگنه‌شده استفاده می‌شد.
رواج سامانه سیستم/۳۶۰ سبب شد اندازه ذخیره‌سازی هشت‌بیتی تقریباً همه‌جا پذیرفته شود، اگرچه در جزئیات، طرح‌های کدگذاری EBCDIC و اَسکی با هم تفاوت دارند.
در اوایل دهه ۱۹۶۰، ای‌تی‌اندتی در خطوط ترانک راه دور از تلفن دیجیتال استفاده کرد و در این خطوط از کدگذاری μ-law با اندازه هشت بیت بهره برد. این سرمایه‌گذاری کلان، نوید کاهش هزینه‌های انتقال داده‌های هشت‌بیتی را می‌داد.
در جلد اول کتاب هنر برنامه‌نویسی رایانه (که نخستین‌بار در سال ۱۹۶۸ منتشر شد)، دانلد کنوت از اصطلاح بایت در رایانه فرضی MIX برای اشاره به واحدی استفاده می‌کند که «شامل مقدار نامشخصی از اطلاعات ... قادر به نگهداری دست‌کم ۶۴ مقدار متمایز ... و در بیشترین حالت ۱۰۰ مقدار متمایز است. پس در یک رایانه دودویی، بایت باید از شش بیت تشکیل شود». او توضیح می‌دهد که «از حدود سال ۱۹۷۵ به بعد، واژه بایت به معنای توالی‌ای دقیقاً مشتمل بر هشت رقم دودویی درآمده است... هنگامی که در ارتباط با MIX از بایت سخن می‌گوییم، خود را به مفهوم پیشین این واژه محدود می‌کنیم و به روزگاری بازمی‌گردیم که بایت‌ها هنوز استاندارد نشده بودند».
پیشرفت ریزپردازنده‌های هشت‌بیتی در دهه ۱۹۷۰ باعث محبوبیت این اندازه ذخیره‌سازی شد. ریزپردازنده‌هایی مانند اینتل ۸۰۸۰ که نیای مستقیم ۸۰۸۶ بود، می‌توانستند تعداد محدودی عملیات را روی زوج‌های چهاربیتی در یک بایت انجام دهند و نمونه‌اش دستور decimal-add-adjust (DAA) بود. مقدار چهاربیتی معمولاً نیبل نامیده می‌شود که به‌سادگی با یک رقم هگزادسیمال نمایش داده می‌شود.
واژه octet به‌طور قطعی اندازه‌ای برابر با هشت بیت را مشخص می‌کند. این واژه به‌طور گسترده در تعریف پروتکل‌ها به کار می‌رود.
از نظر تاریخی، دست‌کم در اروپای غربی از اصطلاح‌های octad یا octade هم برای اشاره به هشت بیت استفاده می‌شد؛ اما امروزه دیگر چندان رایج نیستند. خاستگاه دقیق این اصطلاح‌ها نامشخص است، اما در منابع انگلیسی، هلندی و آلمانی دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ و همچنین در مستندات رایانه‌های بزرگ فیلیپس دیده می‌شود.