ارمنی‌های اورشلیم
دوران عثمانیها (۱۹۱۷ – ۱۵۱۷)

بیت‌المقدس تحت حکومت عثمانی تبدیل به شهری بین‌المللی شده بود که از لحاظ مذهبی تا حدی خوب عمل می‌کرد اما حکومت عثمانی به نوعی ورای اختلافات مذهبی بین کلیساهای مسیحی رقیب مذاهب عمل می‌کرد.
مهم‌ترین چهره شهر در این زمان افزایش جمعیت محله ارمنی‌نشین و کوشش برای کنترل این شهر مقدس است. جزیه یا گزارش مالیاتی عثمانی در سال ۱۵۶۲ و ۱۶۹۰ دقیق‌ترین گزارش هستند، زیرا آن‌ها به‌طور بالفعل جمعیت این سال‌ها را دقیق‌تر منعکس می‌کنند تا اینکه از روش‌های گزارش مالیاتی سابق استفاده می‌کردند.
بیشتر امور بر اساس این گزارش‌ها صورت می‌گرفت زیرا این‌ها در اصل تنها افراد بالغ غیرمسلمان را که راهب یا روحانی تمام وقت نبودند در بر می‌گرفت. بین سال‌های ۱۵۶۲ تا ۱۵۶۳ تنها ۱۸۹ ارمنی شمارش شده‌اند که در سال ۱۶۹۰ به ۶۴۰ نفر رسیده‌اند یعنی رشدی ۲۳۹ درصدی داشته‌اند. برخی این جهش جمعیتی را حمل بر روند توسعه شهرسازی از سوی ارمنیان و به ویژه سایر مسیحیان می‌دانند؛ بنابراین مسیحیان در سال ۱۶۹۰ بیست و دو و نه دهم درصد جمعیت بیت‌المقدس را دربرگرفته و دومین جامعه بزرگ مسیحی شهر را تشکیل می‌دادند.
در این زمان کلیه ارمنی‌ها در حرفه‌ها و صنایع و تعداد کمتری نیز در تجارت و خدمات به کار گماشته شدند. این را نیز باید خاطرنشان ساخت که، ارمنی‌ها ای که منحصراً مشغول به فعالیت‌های مذهبی بودند از این گزارش‌ها به دلیل ماهیت کاملاً روحانی کارشان مستثنی می‌شدند. وضعیت اقتصادی ارمنی‌ها در طبقه متوسط قرار داشت، این وضعیت مالی به شدت از طریق کمک‌های مالی ارمنیان حمایت می‌شد. این امر قطعاً دلیل دیگری بر توانایی این جامعه در توسعه و کنترل محله خود بوده‌است در ضمن سایر جوامع مسیحی در این زمان در نواحی تاریخی اطراف کلیسای مقبره مقدس زندگی می‌کردند.
خارج از محله ارمنی‌نشین در قسمت مسکونی در همسایگی کلیسای جامع یعقوب مقدس، ارمنی‌ها برای کنترل کلیسای مقبره مقدس رقابت می‌کردند. ارمنی‌ها به عنوان دومین سهامدار بزرگ کلیسا در این شهر توصیف شده‌اند و ارتدوکس‌های یونانی بزرگ‌ترین سهامدار هستند. ارمنی‌ها چاپل سنت هلنا، چاپل یوحنای قدیس و نیز طبقه دوم بالای ورودی آن را در کنترل خود داشتند. این کلیسا خود بعداً بین ارمنیان، ارتدوکس یونانی و فرقه فرانسیسکن تقسیم شد.
به دنبال پیمان کارلویتز، امپراتوری عثمانی به مرد ضعیف اروپا تبدیل شد و مسئله شهرهای مقدس از یک مسئله داخلی عثمانی به دیپلماسی خارجی آن تبدیل شد. این امر عدم تفوق و برتری عمده‌ای را به اثبات می‌رساند، زیرا ارمنستان غربی از سوی عثمانی‌ها و سپس در سال ۱۸۲۸ بخش شرقی آن از سوی امپراتوری روسیه اشغال شد. اکثر کلیساهای دیگر دارای ملت‌های حامی بودند، نظیر فرانسوی‌ها که حامی کلیساهای کاتولیک بودند و روس‌ها که حامی کلیسای ارتدوکس بودند در حالی که ارمنیان خود را در میان ملل بزرگ مسیحی تنها دیدند. متعاقب آن ضعیف شدن کلیساهای قبطی مصری و کلیساهای اتیوپی که در شهر بودند نیز قسمتی از این رشته حوادث بود که کلیساهای تک‌طبیعت گرایی را از حمایت و پشتیبانی دولت‌های قدرتمند محروم می‌ساخت.
برخلاف این مشکلات ارمنیان به‌طور حساس و سرسختانه بر محله خود پافشاری نمودند. رفتار مسیحیان در بیت‌المقدس همیشه هم خوب و مودبانه نبوده‌است. برای نمونه شکایت‌هایی مبتنی بر بازرسی‌هایی از سوی مقامات رسمی عثمانی به عمل می‌آمد که به شهرهای مقدس و به ویژه کلیسای مقبره مقدس آمده و می‌گفتند که شما بر تعداد دیرها و کلیساها افزوده‌اید. در این اماکن یا در جوار آن‌ها مساجدی هستند؛ بنابراین باید به ما باج بپردازید در غیر این صورت ما بازرسی‌ها را انجام داده و علیه شما گزارش تهیه خواهیم کرد.
این‌ها تهدیدات بیهوده‌ای برای کلیساها و کنیسه‌هایی که تصرف شده و قسمتی از آن‌ها متلاشی شده یا به آن‌ها خسارت وارد شده بود، و مردم شکایت می‌کردند که غیرمسلمان، مکان‌های جدید می‌سازند. برای مسلمانان پیدا کردن مکان‌های مقدس نزدیک ساختمان‌های غیرمسلمانان و ساختن مساجد حتی الامکان نزدیک آن‌ها رویه‌ای عمومی شده بود. بعداً مسلمانان به راحتی مدعی می‌شدند که کلیسا به‌طور غیرمجاز کنار مسجد ساخته شده‌است. با این وجود، گر چه کلیساهای ارمنی ممکن بود متحمل این وضعیت بشوند ولی محله ارمنی‌نشین به همان نحو از حاشیه پردازی نسبت به غیرمسلمانان مصون ماند زیرا آن‌ها همگی در محله ارمنی‌نشین واقع شده بود طوری‌که امکان این ادعا که در آنجا نیاز به ساخت مسجد است به‌طور ناگهانی وجود نداشت.
در این زمان کشمکش‌های درون کلیسای ارمنی، پاتریارک‌نشین ارمنی را سیاسی کرده بود. کافی است این را گفت که پاتریارک‌نشین ارمنی به خاطر نزدیکی به اماکن مقدس و جدایی از اجتماع اصلی ارمنی، نقش مهمی را در جدایی که بر رهبران ارمنی قسطنطنیه و اچمیادزین اثر گذاشت داشته‌است.
به‌ویژه اسقف یغیازار پاتریارک‌نشین بیت‌المقدس در سال ۱۶۴۴ خود را جاثلیق (رهبر) کلیسای ارمنی اعلام کرد به تدریج از میزان این نوع از کشمکش‌ها در درون کلیسای ارمنی هنگامی که آن‌ها کشمکش‌های مشابهی را با کلیسای ارتدوکس یونانی و اماکن مقدسه داشتند کاسته شد.