ورنر فون بلومبرگ
رایشسور

ترفیع درجات:
۱۳ مارس ۱۸۹۷: ستوان دوم
۱۸ مه ۱۹۰۷: ستوان یکم
۲۰ مارس ۱۹۱۱: سروان
۲۲ مارس ۱۹۱۶: سرگرد
۱ اکتبر ۱۹۲۰: سرهنگ دوم
۱ آوریل ۱۹۲۵: سرهنگ
۱ آوریل ۱۹۲۸: سرتیپ
۱ اکتبر ۱۹۲۹: سرلشکر
۳۰ ژانویه ۱۹۳۳: سپهبد (ژنرال پیاده‌نظام)
۳۱ اوت ۱۹۳۳: ارتشبد
۲۰ آوریل ۱۹۳۶: فیلدمارشال
پس از جنگ با تشکیل رایشسور، فون بلومبرگ بین سال‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۱ ریاست ستاد یک تیپ و سپس تا سال ۱۹۲۴ ریاست ستاد منطقه نظامی شماره ۵ را عهده‌دار بود. سپس توسط سپهبد هانس فن زکت ریاست ستاد آموزش نیروی زمینی مصوب گشت. ارتشبد ویلهلم هایه، جانشین فن زکست، با علاقه‌ای که به فون بلومبرگ داشت، سال ۱۹۲۷ او را به درجه سرتیپی ترفیع و در جایگاه ریاست دفتر نیرو (عنوان پوششی ستاد کل در رایشسور) قرار داد. فون بلومبرگ سال ۱۹۲۹ به دست هایه به درجه سرلشکری رسید.
فون بلومبرگ سال ۱۹۲۸ از اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی بازدید کرد و به شدت تحت تأثیر وضعیت خوب و قدرتمند ارتش سرخ قرار گرفت. این بازدید عقاید او در مورد قدرت حکومت تک حزبی که منجر به تبدیل به قدرت نظامی قوی می‌شد را تحت تأثیر قرار داده بود و آن را تأیید می‌کرد. فون بلومبرگ باور داشت که جنگ جهانی بعدی، همانند جنگ جهانی پیشین، به جنگ تمام‌عیار بدل خواهد شد و نیازمند بسیج و تجهیز  کامل و گسترده جامعه و اقتصاد آلمان است. بر این اساس حکومت تک حزبی گزینه‌ای مناسب برای آماده‌سازی نظامی و اقتصادی جامعه در دوران صلح بود.
فون بلومبرگ با سرتیپ کورت فن شلایشر، رئیس دفتر امور وزارتی، در مورد اداره سربازان دچار اختلاف شد. ماه اوت سال ۱۹۲۹، زمانی که فون بلومبرگ بر تقویت حفاظت مرزی با فرانسه تأکید می‌کرد، فن شلایلر اخباری را به واسطه روزنامه‌ها درز داد که فون بلومبرگ و نیروهای داوطلب رزمایش نظامی در وستفالیا برگزار کرده‌اند. فن شلایشر نمی‌خواست قبل از آن که فرانسه از راینلانت عقب‌نشینی کند، با تهدید این کشور نقض پیمان ورسای کرده باشد. هنگامی که ویلهلم گرونر، وزیر دفاع، فون بلومبرگ را به برلین احضار کرد و از وی توضیح خواست، فن شلایلر در مقابل گرونر به او به عنوان کسی که به فرانسوی‌ها بهانه لازم برای ماندن در راینلانت می‌داد، حمله کرد. در نتیجه فون بلومبرگ از مقام خود کنار گذاشته و به فرماندهی منطقه نظامی شماره ۱ در پروس شرقی گماشته شد.
از آنجا که پروس شرقی از بقیه خاک آلمان جدا شده بود و تنها یک لشکر پیاده در آن مستقر بود، فون بلومبرگ شروع به تهیه لیستی از تمام مردانی که آمادگی خدمت نظامی را داشتند کرد تا تعداد سربازان را در صورت وقوع جنگ با لهستان افزایش دهد. فون بلومبرگ در دوران فرماندهی این منطقه نظامی تحت تأثیر افکار لودویگ مولر قرار گرفت و با ناسیونال سوسیالیسم آشنا شد. فون بلومبرگ به خودی خود اهمیت اندکی به این عقاید می‌داد اما تنها باور او بر اینکه تنها یک استبداد می‌توانست آلمان را از نظر نظامی قوی کند و این ایدئولوژی بهترین گزینه برای ایجاد چنین استبداد در آلمان بود، انگیزه وی برای پشتیبانی از آن شد.
از آنجا که بلومبرگ تنها فرماندهی یک لشکر پیاده‌نظام در پروس شرقی را بر عهده داشت، به شدت به حفاظت مرزی برای افزایش تعداد نیروها در دسترس متکی بود. این مسئله منجر به همکاری نزدیک وی با اس‌آ، نیروی شبه نظامی حزب ناسیونال سوسیالیست، به عنوان منبعی از داوطلبان برای نیروهای حفاظت مرزی شد. بسیاری پروس شرقی را به عنوان الگویی برای همکاری آینده نیروهای مسلح و حزب ناسیونال سوسیالیست می‌دیدند. به هر صورت فون بلومبرگ اس‌آ را تنها شریک نیروهای مسلح می‌دید اما مخالف جایگزینی اس‌آ با رایشسور به عنوان نیروی نظامی اصلی آلمان بود. همانند اغلب ژنرال‌های آلمان، بلومبرگ نیز آینده را به صورت ارتشی نازی پیش‌بینی می‌کرد که در آن نازی‌ها به افراد عادی عقاید ملی گرایانه فوق‌العاده و ارزش‌های نظامی القا کرده و آن‌ها را شست و شوی مغزی می‌دادند و در حالی که نیمه سربازانی بودند وارد رایشسوهر می‌شدند که تنها کنترل نظامی آن‌ها برای ژنرال‌ها مطرح بود و همین مسئله باعث می‌شد تا ژنرال‌ها و بلومبرگ دنبال موضوع را نگیرند و آسوده‌خاطر باشند. در ۱۹۳۱، بلومبرگ از آمریکا بازدید کرد و در این کشور عقاید خود در مورد مزایای دولت نازی برای آلمان را آشکارا و با جدیت اعلام کرد. شارلوت، همسر اول بلومبرگ در ۱۱ می ۱۹۳۲ از دنیا رفت و بلومبرگ را به همراه دو پسر و سه دخترش تنها گذاشت.
در سال ۱۹۳۲، بلومبرگ عضو هیئت اعزامی آلمان به «کنفرانس خلع سلاح بین‌المللی» ژنو بود، که در آن وی به عنوان رئیس هیئت نظامی آلمان نه تنها عقاید خود در مورد طرفداری از نازی‌ها به مطبوعات اعلام کرد بلکه از موقعیت خود به عنوان رئیس هیئت نظامی آلمان استفاده کرد تا اظهارات خود را به گوش پاول فون هیندنبورگ برساند که موقعیتش به عنوان رئیس‌جمهور وی را به فرمانده کل قوا تبدیل نموده بود. بلومبرگ در گزارش خود به هیندنبورگ نوشت که تلاش رقیب سرسختش شلایلر برای ایجاد دولت توتالیتر نظامی (Wehrstaat-مفهومی شامل تلفیقی از ارتش و بخش‌های غیرنظامی با ارجحیت بر نظامیان) بی‌ثمر بوده و با شکست مواجه شده است و آنچه که نیاز است یک دیدگاه جدید برای ایجاد دولت توتالیتر نظامی است. تا اواخر ژانویه ۱۹۳۳ مشخص شد دولت شلایلر تنها به زور حکومت نظامی و فرستادن رایشسوهر برای برخورد با مخالفین می‌تواند در قدرت بماند. در اینجا نیروی نظامی مجبور بود صدها بلکه هزاران نفر از غیرنظامیان آلمانی را بکشد: هر گونه نظامی که با این وضعیت ثبات می‌یافت نمی‌توانست اتفاق نظر عمومی ملی را برای ایجاد دولت توتالیتر نظامی به دست آورد. ارتش تصمیم گرفت که تنها شخص هیتلر قادر است به صورت صلح‌آمیز وحدت ملی را ایجاد کند که اجازه می‌داد تا دولت توتالیتر نظامی ایجاد شود، از این رو ارتش به هیندنبورگ فشار آورد تا هیتلر را به عنوان صدراعظم انتخاب کند. بلومبرگ یکی از کانال‌های اصلی بود که خواسته رایشسوهر در مورد انتخاب هیتلر به عنوان صدراعظمی را به گوش هیندنبورگ رساند.
اواخر ژانویه ۱۹۳۳، رئیس‌جمهور هیندنبورگ بدون اطلاع صدراعظم، شلایلر یا فرمانده ارتش ژنرال کورت فن هامرشتاین-اکورد، بلومبرگ را از "کنفرانس خلع سلاح" ژنو به برلین فراخواند. وقتی شلایلر از موضوع مطلع شد، به درستی حدس زد که فراخواندن بلومبرگ به برلین به معنی محکوم به شکست بودن دولتش بود. وقتی بلومبرگ در ۲۸ ژانویه ۱۹۳۳ به ایستگاه قطار برلین رسید، سرگرد "دون کونتزن" و سرگرد اوسکار فون هیندنبرگ" –آجودان و پسر رئیس جمهور هیندنبورگ وی را ملاقات کردند. کونتزن حامل دستوراتی برای بلومبرگ از طرف "هامرستین" بود تا گزارشهای خود را بلافاصله به وزارت دفاع ارائه کند، در حالی که "اوسکار فون هیندنبرگ" حامل دستوری بود که بلومبرگ باید به کاخ ریاست جمهوری برود. بعد از اعتراض‌های کونتزن، بلومبرگ ملاقات با رئیس‌جمهور را انتخاب کرد و در مقابل وی به عنوان وزیر دفاع سوگند وفاداری یاد کرد. انتخاب بلومبرگ (و برکناری شلایلر از پست وزارت دفاع) به سرعت و خلاف قانون اساسی انجام گرفت زیرا در اواخر ژانویه ۱۹۳۳ شایعاتی در برلین پخش شده بود که شلایلر قصد کودتا و سرنگونی دولت را دارد. برای مقابله با کودتای احتمالی از طرف شلایلر، هیندنبورگ می‌خواست تا شلایلر را به هر چه زودتر از سمتش برکنار کند. دو روز بعد در ۳۰ ژانویه ۱۹۳۳، هیتلر در برابر هیندنبورگ سوگند صدراعظمی خورد و بعد از ان هیندنبورگ به وی گفت که بر خلاف برنامه و خواسته‌هایش بلومبرگ وزیر دفاع است. هیتلر به نوبه خود بلومبرگ را پذیرفت و پست جدیدش را به وی تبریک گفت. هیتلر به بلومبرگ گفت که می‌خواهد ارتش با همین روند رو به رشد پیش رفته و تبدیل به قدرت نظامی اصلی رایش شود.