stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فومیکا شیمیزو

| فومیکا شیمیزو | فومیکا شیمیزو |
| --- | --- |
清水富美加: 清水富美加
زادهٔ: ۲ دسامبر ۱۹۹۴ ‏(۲۹ سال) توکیو
ملیت: ژاپن
دیگر نام‌ها: Yoshiko Sengen (千眼 美子)
پیشه‌ها: بازیگر آیدل گراور مدل
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۸–اکنون
نماینده: ARI Production
قد: ۱۶۳ سانتیمتر (۵ فوت ۴ اینچ)
وبگاه: http://aripro.co.jp/talent/yoshiko-sengen/
فومیکا شیمیزو (انگلیسی: Fumika Shimizu؛ زادهٔ ۲ دسامبر ۱۹۹۴) بازیگر، مدل (شخص)، خواننده، صدا پیشه، و مجری اهل ژاپن است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
بانل و آداما

| بانل و آداما | بانل و آداما |
| --- | --- |
پوستر انتشار سینمایی: پوستر انتشار سینمایی
فرانسوی: Banel et Adama
 :  
کارگردان: راماتا-تولای سی
تهیه‌کننده: اریک نیو مود لکلر مارگو جوونال
نویسنده: راماتا-تولای سی
بازیگران: مامادو دیالو خدی مانه
شرکت تولید: تیک شلتر استو فیلمز آرته دی اس پروداکشنز
توزیع‌کننده: تندم
تاریخ‌های انتشار:  ۲۰ مه ۲۰۲۳ (۲۰۲۳-05-۲۰) (کن)  ۳۰ اوت ۲۰۲۳ (۲۰۲۳-08-۳۰) (فرانسه)  
مدت زمان: 87 دقیقه
کشور: فرانسه مالی سنگال
زبان: پولار فرانسوی
بانل و آداما (به فرانسوی: Banel et Adama‎) یک فیلم درام عاشقانه فرانسوی-مالیایی-سنگالی محصول ۲۰۲۳ است که توسط فیلمنامه‌نویس سنگالی راماتا-تولایه سی در نخستین فیلم بلندش کارگردانی شده‌است. این فیلم برای نخستین بار در هفتاد و ششمین جشنواره فیلم کن در ماه می ۲۰۲۳ نمایش داده شد.
طرح داستان

«بانل» و «آداما» جوانانی هستند که در اواخر نوجوانی خود در روستایی دورافتاده در شمال سنگال زندگی می‌کنند. آداما ساکت و درونگرا است، در حالی که بانل پرشور و سرکش است. این دو عاشق یکدیگر می‌شوند و تصمیم می‌گیرند جدا از خانواده خود، با هم زندگی کنند. وقتی آداما از انجام حق مادری خود برای خدمت به عنوان رهبر آینده دهکده امتناع می‌ورزد، هرج و مرجی در جامعه آنها ایجاد می‌شود.
بازیگران

مامادو دیالو در نقش آداما
خدی مانه در نقش بانل
تولید

بانل و آداما اولین فیلم بلند راماتا-تولایه سی است. بازیگران فیلم متشکل از بازیگران غیرحرفه‌ای است، که به گونه‌ای از زبان فولانی صحبت می‌کنند. این فیلم در مکان‌هایی در شمال سنگال بین ماه مه و ژوئن ۲۰۲۲ فیلمبرداری شد.
بانل و آداما توسط اریک نیو و مود لکلر و همچنین مارگو جوونال از تیک شلتر تهیه شده‌است.
انتشار

بانل و آداما در جشنواره فیلم کن در مه ۲۰۲۳ نمایش داده شد، که در آنجا برای نخل طلا رقابت کرد.
این فیلم توسط تاندم در فرانسه توزیع شد.
فیشتیل ایر

فیشتیل ایر (به انگلیسی: Fishtail Air) یک شرکت هواپیمایی است که در ۱۹۹۷ میلادی تأسیس شده‌است. قطب فیشتیل ایر در فرودگاه بین‌المللی تریبهوان قرار دارد.
مدیر مدرسه

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نویسنده(ها): جلال آل احمد
زبان: فارسی
تعداد جلد: یک
ناشر: انتشارات فردوس
تاریخ نشر: ۱۳۳۷ خورشیدی
گونه رسانه: چاپی
متن کاملِ  در ویکی‌نبشته
مدیر مدرسه نام یکی از رمان‌های جلال آل احمد نویسندهٔ معاصر ایران است. آل احمد این رمان را در سال ۱۳۳۷ به چاپ رساند. در همین سال جلال نوشته دیگری را نیز به نام سرگذشت کندوها برای چاپ آماده می‌کند.
خلاصه داستان

راوی داستان که از آموزگاری به تنگ آمده‌است، برای آسودگی خود و داشتن درآمد بیشتر و بی دردسر به مدیری دبستان رو می‌آورد، بی‌آنکه بداند چه دردسرهایی در پی خواهد داشت. دبستان «شش کلاسه نوبنیاد» ی در «دو طبقه بود و نوساز بود و در دامنهٔ کوه تنها افتاده بود؛ و آفتاب رو بود. یک فرهنگ دوست خر پول، عمارتش را وسط زمین خودش ساخته بود و بیست و پنج ساله در اختیار فرهنگ گذاشته بود که مدرسه اش کنند و رفت و آمد بشود و جاده‌ها کوبیده بشود و این قدر ازین بشودها بشود، تا دل ننه باباها بسوزد و برای اینکه راه بچه‌هاشان را کوتاه بکنند، بیایند همان اطراف مدرسه را بخرند و خانه بسازند و زمین یارو از متری یک عباسی بشود صد تومان».
مدیر که خود را هیچکاره می‌داند و آمده تا گوشه‌ای آرام در دفترش از گچ خوردن و بیهودگی کار آموزگاری خود را برهاند، با دشواری سرپرستی «یک ناظم و هفت تا معلم و دویست و سی و پنج تا شاگرد» روبرو می‌شود. پس همه توان خود را به کار می‌گیرد تا کمبودها و نارسایی‌ها را به گونه‌ای سروسامان دهد. از آنجا که فرهنگ (آموزش و پرورش) همکاری اندکی می‌کند، دلسوزانه از پدر و مادرها و همسایه‌ها و مردم آن کوی و برزن کمک خواسته می‌شود. برای فرونشاندن آشوبها و درگیری‌های پیش آمده، کدخدا منشی شیوه مناسبی شناخته می‌شود. یکی از آموزگارها سر از زندان درمی‌آورد، دیگری از بیمارستان. بی شرمی آموزگاری که به یکی از شاگردان عکس‌های لختی زنی را می‌دهد تا با آن کاردستی درست کند.
دست آخر، مدیر به دنبال دادخواستی به دادگستری فراخوانده می‌شود. با آنکه گویا دادخواست پیگیری نمی‌شود، مدیر درخواست کناره گیریش را روی همان برگ‌های نشاندار دادگستری می‌نویسد و برای دوست پخمه‌ای که تازگی سرپرست فرهنگ (آموزش و پرورش) شده، می‌فرستد.
فیتیوات سوکجیتهاماکول

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Phitiwat Sukjitthammakul
زادروز:  ۱ فوریهٔ ۱۹۹۵ ‏(۲۹ سال)
زادگاه:  تایلند
قد:  ۱٫۷۳ متر (۵ فوت ۸ اینچ)
پست:  هافبک
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال بی‌جی پاتوم یونایتد
شمارهٔ پیراهن:  ۳۶
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۰۷–۲۰۱۱:  JMG Academy
۲۰۱۲–۲۰۱۳:  باشگاه فوتبال موانگتونگ یونایتد
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۵ |  باشگاه فوتبال موانگتونگ یونایتد |  ۳ |  (۰) |
| ۲۰۱۳ |  ← باشگاه فوتبال نوتهابوری (قرضی) |  ۷ |  (۰) |
| ۲۰۱۳ |  ← باشگاه فوتبال ناکون نایوک (قرضی) |  ۱۱ |  (۰) |
| ۲۰۱۶ |  باشگاه فوتبال پلیس ترو |  ۲۵ |  (۲) |
| ۲۰۱۷–۲۰۲۲ |  باشگاه فوتبال چیانگرای یونایتد |  ۱۴۴ |  (۹) |
| ۲۰۲۲– |  باشگاه فوتبال بی‌جی پاتوم یونایتد |  ۲۴ |  (۰) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۲۰۱۳–۲۰۱۴ |  تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال تایلند |  ۱۲ |  (۱) |
| ۲۰۱۶–۲۰۱۸ |  تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال تایلند |  ۱۵ |  (۲) |
| ۲۰۱۹– |  تیم ملی فوتبال تایلند |  ۲۴ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۳ مه ۲۰۲۳. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۳ مه ۲۰۲۳. 
فیتیوات سوکجیتهاماکول (تایلندی: พิธิวัตต์ สุขจิตธรรมกุล؛ زادهٔ ۱ فوریهٔ ۱۹۹۵) بازیکن فوتبال اهل تایلند است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پلیس ترو و باشگاه فوتبال موانگتونگ یونایتد اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال تایلند و تایلند بازی کرده‌است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده‌است.
خواجه عبیدالدین

خواجه عبیدالدین آخرین شاعر پارسی‌گوی بزرگ هندوستان پیش از امیرخسرو دهلوی محسوب می‌شود.
زندگی

مولد خواجه عبیدالدین به نام یکی از دهات سهرند است. در ایام شاهزاده محمدبن غیاث‌الدین بلبن به مقامی ارجمند رسید و به لقب «فخرالملک» ملقب گردید. ولی بعد به اتهام دستبرد به پول و اموال دولتی گرفتار شد و به زندان افتاد. تاریخ وفاتش معلوم نیست. به احتمال قوی پیش از قتل ممدوح خود در سال ۶۸۴ هجری، جهان را بدرود گفت. وی عالم و فاضل و شاعری ماهر بود.
عبدالقادر بدایونی مؤلف «منتخب التواریخ» او را به لقب «ملک‌الملوک الکلام» یاد کرده‌است. غیر از قصاید و غزلیات و هزلیات، حبسیات پرسوزی سروده و مانند اسدی طوسی مناظرات هم گفته‌است. از آن جمله مناظرهٔ «شمشیر و قلم» و «شراب و بنگ» است که شهرت خاص دارد.
نمونه شعر

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| روی تو پیرایهٔ صحن چمن |  | موی تو سرمایهٔ مشک ختن |
| بستهٔ گیسوی تو صد دین و دل |  | خستهٔ بادام تو صد جان و تن |
| طرهٔ طرار تو عاشق‌فریب |  | غمزهٔ خونخوار تو لشکرشکن |
| نرگس جادوی تو هنگام ناز |  | آفت جان و دل مجروح من |
| بندهٔ خاک در تو شد عمید |  | آتش و غم در دل و جانش مزن |
***: ***
| چو بردارد نگارم چنگ و بندد زخمه بر ناخن |  | زند ناهید را صد زخم غیرت بر جگر ناخن |
| ز رشک چنگ او ناهید را تب گیرد آن ساعت |  | کبودش گردد از تأثیر آن تب سر به سر ناخن |
| حنا بر ناخنش خونین شمر کز وقت رگ جستن |  | ز چنگ خشک نی ناگه بجست و کرد تر ناخن |
| به بازی ناخن من گر لبت را خست ازین مشکن |  | که بهر چاشنی دارند گه‌گه در شکر ناخن |
| سر ناخن چو غمزه تیزدار، ای جان، که چنگی را |  | بر انگشتان نباشد جز به تیزی معتبر ناخن |
| ردیف ناخن آوردم درین شعری که سحر آمد |  | بلی در سحر کار آید به سان موی سر ناخن |
چند بیت از قطعه‌ای که در هزل گفته:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| خواجه بفزود ولیکن به درم |  | گشت مشغول ولیکن به شکم |
| سر بر آورد ولیکن به فضول |  | دل تهی کرد ولیکن ز کرم |
| بس حریص است ولیکن به حرام |  | بس جواد است ولیکن به حرم |
| دولتش باد ولیکن اندک |  | نعمتش باد ولیکن بس کم |
| جاودان یاد ولیکن به سقر |  | سال‌ها باد ولیکن به سقم |
از قصیده:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| دارم جفاها نو به نو زین چرخ ناخوش منظری |  | کوری، کبودی، کج‌رَوی، عاقل‌کُشی، دون‌پروری |
| در موج دریای مِحَن، هستم اسیر و مُمتَحَن |  | این کشتی مقصود من یارب ندارد لنگری |
| کرد این سپهر دون‌لقب، بر من همه روزم چو شب |  | هرگز نبردم نزد لب بی‌خون دل یک ساغری |
| رخت امیدم برده شد، جانم ز رنج افسرده شد |  | شاخ طرب پژمرده شد بی‌آب چون نیلوفری |
مناظره:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| دی در میان بادهٔ صافی‌مزاج و بنگ |  | در مصدر دماغ من افتاد شور و جنگ |
| بگشاد مِی زبان که منم دختر عنب |  | صافی‌تن و نشاط‌فزای و عقیق‌رنگ |
| تا من سر از دریچهٔ خم برنمی‌کشم |  | نای است خون‌گرفته و خون‌خشک رود چنگ |
| گر در دهان زنگ ز من قطره‌ای چکد |  | بر روی شیر رنگ تفاوت کند ز رنگ |
| ور موشکی ضعیف ز من جرعه‌ای چشد |  | نشگفت، اگر ز پنجه خراشد رخ پلنگ |
| ممسک ز من به رایحه‌ای گر نفس زند |  | بخشد گهر به دامن و لؤلؤ به سنگ و سنگ |
| خاصیت من این و تو ای بنگ خشک‌مغز |  | ذکر خواص خویش به من گوی بی‌درنگ |
| بنگ سبکسر از سر حِدّت زبان گشاد |  | کای نزد غفلت تو یکی شکّر و شرنگ |
| من صوفی‌ام  در خانقه کیمیای عقل |  | بر دامنم زنند حکیمان بطمع چنگ |
| وز قوت تخیل من هر زمان کند |  | سحر حلال در صفت نوخطان شنگ |
| از تو یکی پیاله و صد محنت خمار |  | از من طلب علاج دل ناتوان و تنگ |
| لاتقربوا الصلوة بر اوراق نقش تست |  | ام‌الخبائث هر آئینه از تو زنگ |
| می‌گفت منکر آیه بمنصوص نیستی |  | نام تو بر صحیفه نیامد و زیر سنگ |
| من در دهان شیر درآیم صباصفت |  | تو برکنی ز روبهک سست‌پای لنگ |
| وانگه به بحر خرمیم غوطه‌ای خورد |  | اندوه عمرها نهد اندر دم نهنگ |
| من لعل با طراوت و تو سبز بی‌نمک |  | نامم شراب صافی و نام تو خشک بنگ |
| بنگش بِخَشم گفت چه لافیم هر دگر |  | در دار ضرب شرع نداریم هر دو سنگ |
پی‌نوشت

↑  سدارنگانی، پارسی‌گویان هند و سند.
↑  سدارنگانی، پارسی‌گویان هند و سند.
↑  سدارنگانی، پارسی‌گویان هند و سند.
لحظه حقیقت (مسابقه تلویزیونی)

| لحظهٔ حقیقت | لحظهٔ حقیقت |
| --- | --- |
سازنده: هاوارد شولتز
مجری: مارک ال. ولبرگ
سازنده موسیقی متن: ویلیام کوین اندرسون
کشور سازنده: آمریکا
تولید: تولید
مدت: ۶۰ دقیقه
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: شبکهٔ فاکس
انتشار اولیه: ۲۳ ژانویه ۲۰۰۸ – ۸ اوت ۲۰۰۹
لحظهٔ حقیقت (به انگلیسی: The Moment of Truth) مسابقهٔ تلویزیونی آمریکایی است که بر اساس فرمت کلمبیایی Nada más que la verdad (چیزی نیست جز حقیقت) ساخته شده‌است. در این مسابقه ۲۱ سؤال شخصی و خجالت‌آور از شرکت‌کننده پرسیده می‌شود و اگر شرکت‌کننده دروغ بگوید، مسابقه را می‌بازد.
این مسابقه از ۲۳ ژانویه ۲۰۰۸ تا ۸ اوت ۲۰۰۹ از شبکه رسانه‌ای فاکس پخش می‌شد و مجری آن مارک ال. والبرگ بود.
روند مسابقه

قبل از ضبط برنامه با کمک دستگاه دروغ‌سنج از شرکت‌کننده ۵۰ سؤال پرسیده می‌شود. شرکت‌کننده به آن‌ها پاسخ می‌دهد و بدون این که نتیجه را بداند به استودیوی مسابقه می‌رود. از این ۵۰ سؤال نهایتاً ۲۱ عدد زمان ضبط مسابقه پرسیده می‌شود. اگر شرکت‌کننده با توجه به نتایجی که دروغ‌سنج به آن‌ها داده، پاسخ صادقانه بدهد به مرحلهٔ بعدی می‌رود. اگر دروغ بگوید (با توجه به نتایج دروغ‌سنج) می‌بازد و هیچ جایزه‌ای نصیبش نمی‌شود.
سوالات این مسابقه بسیار شخصی هستند و جواب دادنشان بعضی اوقات خیلی سخت است. گاهی با حضور برخی مهمانان، شرکت‌کننده شگفت زده می‌شود. مثلاً دوست، همکار یا پدر و مادری که چندین سال است آن‌ها را ندیده‌است. دوستان، همکاران و والدین شرکت‌کننده که در استودیو حضور دارند، اگر نخواهند پاسخ سؤالی را بشنوند، می‌توانند کلیدی را فشار دهند که با این کار سؤال عوض می‌شود. آن‌ها فقط یک‌بار می‌توانند از این کلید استفاده کنند.
شرکت‌کنندگان قبل از مسابقه، توافقنامه‌ای را امضا می‌کنند که همهٔ نتایجی را که دروغ سنج ارائه می‌دهد را قبول دارند.
در جدول زیر، تعداد مرحله و تعداد سوالاتی که در هر مرحله پرسیده می‌شود نشان داده شده‌است:
| مرحله | تعداد سوالات | مبلغ جایزه |
| --- | --- | --- |
| ۱ | ۶ | ۱۰٬۰۰۰ دلار |
| ۲ | ۵ | ۲۵٬۰۰۰ دلار |
| ۳ | ۴ | ۱۰۰٬۰۰۰ دلار |
| ۴ | ۳ | ۲۰۰٬۰۰۰ دلار |
| ۵ | ۲ | ۳۵۰٬۰۰۰ دلار |
| ۶ | ۱ | ۵۰۰٬۰۰۰ دلار |
اپیزودها

اولین قسمت از این مسابقه بیشترین بیننده را بعد از برنامهٔ امریکن آیدل داشت. این قسمت بیش از ۲۳ میلیون بیننده داشت که یک رکورد محسوب می‌شود.
بیشترین پولی که شرکت کنندگان می‌توانند برنده شوند، ۵۰۰ هزار دلار است. ملانی ویلیامز اولین شخصی بود که در فصل دوم قسمت دهم ۵۰۰ هزار دلار را به خانه برد.
فینال جام حذفی فوتبال انگلستان ۱۸۷۳

Football match
فینال جام حذفی فوتبال انگلستان ۱۸۷۳، رقابت پایانی جام حذفی فوتبال انگلستان در سال ۱۸۷۳ میلادی است که مابین دو تیم باشگاه فوتبال واندررز و باشگاه فوتبال دانشگاه آکسفورد در زمین لیلیه بریج لندن برگزار شده‌است.
این مسابقه که در تاریخ ۲۹ مارس ۱۸۷۳ انجام شده‌است با نتیجه ۲ بر ۰ به سود تیم باشگاه فوتبال واندررز به پایان رسید.
فهرست گونه‌های ساختمان

فهرستی از گونه‌های ساختمان
یک گونه‌های ساختمان یک الگوی معماری است که برای هدفی خاص ساخته شده و بر اثر استفاده مکرر دارای اعتبار کلی است. برای انواع دیگر سازه، سازه‌های غیرساختمانی را ببینید.
ساختمان‌های زراعتی

کشتارگاه
انبار کاه
مرغداری
خانه مزرعه
انبار غله
گلخانه
آغل خوک
انبار زیرزمینی غلات
آلونک
سیلو
کشتارگاه
اصطبل
زیرزمین طوفان
چاه آب
ساختمان‌های تجاری

تعمیرگاه خودرو
کارواش
مرکز همایش
داروخانه
جایگاه سوخت
فاروم
هتل
کافی‌نت
بازار
Market house
داروسازی
آسمان‌خراش
دکان
مرکز خرید
سوپر مارکت
انبار
رستوران
فضای اداری
سلمانی
ساختمان‌های اقامتی

مجتمع مسکونی
آپارتمان
بانگالو
کاندو
خوابگاه
خانه دوپلکس
خانه - فهرست گونه‌های خانه را ببینید
خانه روستایی
واحد انبوه‌سازی
ویلا
ساختمان‌های بهداشتی

بیمارستان روانپزشکی
بیمارستان
خانه سالمندان
قرنطینه
دارالمجانین
ساختمان‌های آموزشی

بایگانی
کالج
مدرسه
کتابخانه
موزه
موزه هنری
تماشاخانه
آمفی‌تئاتر
سالن کنسرت
سینما
تالار اپرا
مدرسه شبانه‌روزی
ساختمان‌های حکومتی

سیتی‌هال
کنسولگری
دادگاه
سفارت
ساختمان آتش‌نشانی
ساختمان میتینگ
موت هال
پارلمان
پاسگاه
ساختمان پست
زندان
شورا
ساختمان‌های صنعتی

کارخانه آبجوسازی
کارخانه
کارخانه ذوب فلز
نیروگاه
شراب‌خانه
دستگاه آسیاب
برج آب
ساختمان‌های نظامی

زرادخانه
سربازخانه
پناه‌گاه
برج دیده‌بای
ارگ (معماری)
منطقه پرتاب موشک
ساختمان‌های انباری و پارکینگ

اسکله قایق
پارکینگ طبقاتی
آشیانه (هواگردها، برای هواپیما و فضاپیما
سیلو
ساختمان‌های مذهبی

کلیسا
بازیلیکا
کلیسای جامع
دومو
نمازخانه
Oratory
کلیسای گرد
مسجد
محراب مسجد
سارائو
حسینیه
صومعه
مهرابه
آتشکده
ضریح
کنیسه
پرستشگاه
پاگودا
گردواره
معبد هندو
ساختمان‌های حمل و نقل

فرودگاه
پایانه اتوبوس رانی
ایستگاه مترو
ایستگاه تاکسی
ایستگاه قطار
Signal box
فانوس دریایی
پارکینگ طبقاتی
ساختمان‌های زیرساخت

مرکز داده
ساختمان‌های انرژی

نیروگاه سوخت فسیلی
نیروگاه هسته‌ای
سازه‌های غیرساختمانی

پل
سالن سرپوشیده
شهربازی
آنتون چخوف

| آنتون پاولاویچ چِخوف | آنتون پاولاویچ چِخوف |
| --- | --- |
آنتون چخوف در سال ۱۸۸۹: آنتون چخوف در سال ۱۸۸۹
زادهٔ: ۲۹ ژانویه ۱۸۶۰ تاگانروگ، جنوب امپراتوری روسیه
درگذشت: ۱۵ ژوئیهٔ ۱۹۰۴ (۴۴ سال) چشمهٔ آب معدنی بادن‌وایلر در امپراتوری آلمان
آرامگاه: گورستان ناوادویچی، مسکو
ملیت: روسی
دیگر نام‌ها: آنتوش، آدم کبدگندیده، برادر برادرم، روور، اولیس
پیشه(ها): پزشک، داستان کوتاه‌نویس، نمایشنامه‌نویس
سال‌های فعالیت: ۱۹۰۴–۱۸۸۰
سبک: رئالیسم
همسر: اولگا کنیپر (از ۱۹۰۱)
والدین: پاول ایگوراویچ یوگنیا یاکاولونا ماروزاوا
خویشاوندان: میخائیل چخوف، ثنا چخوف عابد، لیف کنیپر، اولگا چخووا، ورا چخوا
جوایز: جایزه پوشکین
امضاء: امضاء
آنتون پاولاویچ چِخوف (به روسی: Анто́н Па́влович Че́хов)‏ (زادهٔ ۲۹ ژانویهٔ ۱۸۶۰ در تاگانروگ – درگذشتهٔ ۱۵ ژوئیهٔ ۱۹۰۴) پزشک، داستان‌نویس، طنزنویس و نمایش‌نامه‌نویس برجستهٔ روس بود. هرچند چخوف زندگی کوتاهی داشت و همین زندگی کوتاه همراه با بیماری بود اما بیش از شصت اثر ادبی آفرید.
او را بهترین و مهم‌ترین داستان کوتاه‌نویس برمی‌شمارند و در زمینهٔ نمایش‌نامه‌نویسی نیز آثار برجسته‌ای از خود به‌جا گذاشته‌است. چخوف در ۴۴ سالگی بر اثر بیماری سل درگذشت.
چخوف در نوشتن داستان‌های کوتاه توانایی داشت و در واقع نمایشنامه‌نویسی او نیز نوشتنِ داستان‌های کوتاهِ بلند بود. طنز او طنز بسیار خاصی است. بسیاری از منتقدان او انگشت بر فاصله‌گیری او از سیاست می‌گذاشتند. با آنکه چخوف به دنبال پیام اجتماعی یا اخلاقی نبود اما شیوهٔ او منجر به آن می‌شود که مثلاً در مقایسه با کسانی چون ماکسیم گورکی، نوشتار او جنبه‌های بیشتری از حقایق زندگی رعیت روسی را آشکار کند. به عقیدهٔ نابوکف فراتر از این، شخصی که داستایفسکی یا گورکی را به چخوف ترجیح دهد، ضروریات ادبیات روسی و زندگانی روسی و مهمتر از آن، ضروریات هنر ادبی جهانی را درک نخواهد کرد.
چخوف تشخیصی ایجاد کرده است که به او تعلق دارد. در آثار او موضوع وحشتناک این است که سطح زندگی روزمره، خود نوعی تراژدی است و انرژی آتشفشانی انسان‌ها شانسی برای ظهور ندارد.
زندگی > تولد

آنتون چخوف در ۲۹ ژانویهٔ‏ ۱۸۶۰ در شهر تاگانروگ، در جنوب روسیه، شمال قفقاز، در ساحل دریای آزوف به دنیا آمد. پدربزرگ پدری‌اش در مِلک کُنت چرتکف، مالک استان وارنشسکایا، سرف بود. او توانست آزادی خود و خانواده خود را بخرد. پدرش مغازهٔ خواربارفروشی داشت. او مرد مذهبی خشنی بود و فرزندانش را تنبیه بدنی می‌کرد. روزهای یک‌شنبه پسرانش (او پنج پسر داشت که آنتون دومین آن‌ها بود) را مجبور می‌کرد به کلیسا بروند و در گروه همسرایانی که خودش تشکیل داده بود آواز بخوانند. اگر اندکی ابراز نارضایتی می‌کردند آن‌ها را با چوب تنبیه می‌کرد. همچنین آن‌ها را در نانی آغاز کرد اما دو سال بعد در کلاس اول مدرسهٔ عادی به تحصیل خود ادامه داد. پدر چخوف شیفتهٔ موسیقی بود و همین شیفتگی او را از دادوستد بازداشت و به ورشکستگی کشاند.
او در سال ۱۸۷۶ از ترس طلبکارانش به همراه خانواده به مسکو رفت و آنتون تنها در تاگانروگ باقی ماند تا تحصیلات دبیرستانی‌اش را به پایان ببرد. او در سال‌های پایانی تحصیلات متوسطه‌اش در تاگانروگ به تئاتر می‌رفت و نخستین نمایشنامه خود را به نام بی‌پدری و بعد کمدی آواز مرغ بی‌دلیل نبود را نوشت. او در همین سال‌ها مجلهٔ غیررسمی و دست‌نویس الکن را منتشر می‌کرد که توسط برادرانش به مسکو هم برده می‌شد. برادر بزرگش، آلکساندر پاولویچ چخوف در سال ۱۸۷۶ به دانشگاه مسکو رفت و در رشتهٔ علوم طبیعی دانشکدهٔ ریاضی-فیزیک مشغول تحصیل بود و در روزنامه‌های فکاهی مسکو و پتربورگ داستان می‌نوشت. آنتون نیز در ۱۸۷۹ تحصیلات ابتدایی را تمام کرد و به مسکو رفت و در رشتهٔ پزشکی در دانشگاه مسکو مشغول تحصیل شد.
زندگی > آغاز نویسندگی

چخوف در نیمهٔ سال ۱۸۸۰ تحصیلات دانشگاهی خود را در رشتهٔ پزشکی در دانشگاه مسکو آغاز کرد. در همین سال نخستین مطلب او چاپ شد. برای همین این سال را مبدأ تاریخی آغاز نویسندگی چخوف برمی‌شمرند. چخوف در نامه‌ای به فیودور باتیوشکوف می‌نویسد: «نخستین تکهٔ ناچیزم در ۱۰ تا ۱۵ سطر در نشریهٔ «دراگون فلای» در ماه مارس یا آوریل ۱۸۸۰ درج شد. اگر آدم بخواهد مدارا کند و این نوشتهٔ ناچیز را آغازی به‌حساب بیاورد، بنابراین سالگرد (بیست و پنج سال نویسندگی) من زودتر از ۱۹۰۵ فرا نخواهد رسید.» آنچه چخوف به آن اشاره می‌کند در واقع داستان کوتاهی است به نام «نامهٔ ستپان ولادیمیریچ اِن، مالک اهل دُن، به همسایهٔ دانشمندش، دکتر فریدریخ» که در مجلهٔ سنجاقک شمارهٔ ۱۰ منتشر شد. او در سال‌های ۱۸۸۰ تا ۱۸۸۴ علاوه برآموختن پزشکی در دانشگاه مسکو با نام‌های مستعاری مانند: آنتوشا چخونته، آدم کبدگندیده، برادر برادرم، روور، اولیس... به نوشتن بی‌وقفهٔ داستان و طنز در مجله‌های فکاهی مشغول بود و از درآمد حاصل از آن زندگی مادر، خواهر و برادرانش را تأمین می‌کرد. او در ۱۸۸۴ به عنوان پزشک فارغ‌التحصیل شد و در شهر واسکرسنسک، نزدیک مسکو، به طبابت پرداخت. اولین مجموعه داستان‌اش با نام قصه‌های ملپامن در همین سال منتشر شد و اولین نقدها دربارهٔ او نوشته شد. در دسامبر همین سال هنگامی که چخوف ۲۴ ساله بود اولین خلط‌های خونی که نشان از بیماری مهلک سل داشت مشاهده شد.
زندگی > فعالیت حرفه‌ای

چخوف بعد از پایان تحصیلاتش در رشتهٔ پزشکی به‌طور حرفه‌ای به داستان‌نویسی و نمایش‌نامه‌نویسی روی آورد. او در آثار مختلف خود از تجربیاتش به عنوان پزشک استفاده کرده است. در  در ۱۸۸۵ همکاری خود را با روزنامهٔ پتربورگ آغاز کرد. در سپتامبر قرار بود نمایش‌نامهٔ او به نام در جادهٔ بزرگ به روی صحنه برود که کمیتهٔ سانسور از اجرای آن جلوگیری کرد. مجموعهٔ داستان‌های گل‌باقالی او در ژانویهٔ سال بعد منتشر شد. در فوریه همین سال (۱۸۸۶) با آ. سووُربن سردبیر روزنامه عصر جدید آشنا شد و داستان‌های مراسم تدفین، دشمنو… در این روزنامه با نام اصلی چخوف منتشر شد. بیماری سل‌اش شدت گرفت و او در آوریل ۱۸۸۷ به تاگانروگ و کوه‌های مقدس رفت و در تابستان در باپکینا اقامت گزید در اوت همین سال مجموعهٔ در گرگ‌ومیش منتشر شد و در اکتبر نمایش‌نامهٔ بلندش با نام ایوانف در تئاتر کورش مسکو به روی صحنه رفت که استقبال خوبی از آن نشد.
زندگی > یالتا

بیماری سل چخوف شدت گرفت و او مجبور به اقامت در مکانی با آب‌وهوای بهتری شد. نخست به فرانسه رفت، سپس از اواخر دههٔ ۱۸۸۰ تا تقریباً آخر عمر خود در یالتا اقامت کرد. در این دوره بیماران بسیاری که دچار سل بودند به او مراجعه می‌کردند. تاسیس تئاتر هنری مسکو در دههٔ ۱۹۹۰ توسط یک بازیگر آماتور (کنستانتین استانیسلاوسکی) و ولادیمیر نمیروویج دانچنکو و اجرای نمایش‌های چخوف در آنجا، این تئاتر و نمایشها را به اوجی دیگر رساند. مرغ دریایی نماد این تئاتر شد، باغ آلبالو، دایی وانیا و سه خواهر در آنجا اجرا شدند.
زندگی > مرگ

شدت بیماری چخوف تنها به او اجازه می‌داد در اجرای نخست شرکت کند و سپس به یالتا بازگردد. در سال ۱۹۰۴ با دشواری بسیار در اجرای نخست باغ آلبالو شرکت کرد و از او تقدیر شد. او اینبار برای درمان به بادن‌وایلر در آلمان رفت. در آنجا تنها سه هفته از عمرش باقی مانده بود و در ۲ ژوئیه ۱۹۰۴ درگذشت.
زندگی > مرگ > تشییع جنازه

تشییع جنازهٔ چخوف یک هفته پس از مرگ او در مسکو برگزار شد. ماکسیم گورکی که در این مراسم حضور داشت بعدها به دقت جریان برگزاری مراسم را توصیف کرد. جمعیت زیادی در مراسم خاکسپاری حضور داشتند و تعداد مشایعت‌کنندگان به حدی بود که عبور و مرور در خیابان‌های مسکو مختل شد. علاوه بر نویسندگان و روشنفکران زیادی که در مراسم حضور داشتند حضور مردم عادی نیز چشم‌گیر بود. سرانجام در گورستان نووودویچی در شهر مسکو به خاک سپرده شد.
آثار > داستان کوتاه

چخوف نخستین مجموعه داستانش را دو سال پس از دریافت درجهٔ دکترای پزشکی به چاپ رساند. سال بعد انتشار مجموعه داستان «هنگام شام» جایزه پوشکین را که فرهنگستان روسیه اهدا می‌کرد، برایش به ارمغان آورد. (الکساندر سِرگِیویچ پوشکین (به انگلیسی: Alexander Sergeevich Pushkin) شاعر و نویسندهٔ روسی سبک رمانتی‌سیسم است. که هر ساله به یاد وی خانه کتاب پوشکین تشکیل شد. هیئت داوران خانه کتاب پوشکین، فهرستی از بهترین آثار غیرداستانی را که به زبان انگلیسی دربارهٔ روسیه نوشته شده باشند، منتشر می‌کنند. چخوف بیش از هفتصد داستان کوتاه نوشته‌است. در داستان‌های او معمولاً رویدادها از خلال وجدان یکی از آدم‌های داستان، که کمابیش با زندگی خانوادگی «معمول» بیگانه است، تعریف می‌شود. چخوف با خودداری از شرح و بسط داستان مفهوم طرح را نیز در داستان‌نویسی تغییر داد. او در داستان‌هایش به جای ارائهٔ تغییر، سعی می‌کند به نمایش زندگی بپردازد. در عین حال، در داستان‌های موفق او رویدادهای تراژیک، جزئی از زندگی روزانهٔ آدم‌های داستان او را تشکیل می‌دهند. تسلط چخوف به نمایشنامه‌نویسی، باعث افزایش توانائی وی در خلق دیالوگ‌های زیبا و جذاب شده بود. او را «مهم‌ترین داستان کوتاه‌نویس همهٔ اعصار» نامیده‌اند.
چند داستان کوتاه:
مقالهٔ اصلی: بانو با سگ ملوس
از دیدگاه ولادیمیر نابوکوف، تمام قواعد سنتی داستانگویی در این داستان کوتاه (حدودا بیست صفحه) شکسته شده است و این داستان یکی از بزرگترین داستانهایی است که نوشته شده است.
۱۸۸۳ - از دفترچه خاطرات یک دوشیزه، ۱۸۸۴ - بوقلمون صفت،  ۱۸۸۷ - کاشتانکا، ۱۸۸۷ - نشان شیر و خورشید، ۱۸۸۹ - شرط‌بندی، ۱۸۹۲ - همسر، ۱۸۹۲ - اتاق شماره شش، ۱۸۹۹ - زندگی من
آثار > داستان بلند

دکتر بی‌مریض، داستان ملال‌انگیز، دوئل
آثار > نمایش‌نامه‌ها

نخستین نمایش‌نامهٔ چخوف بی‌پدری است که چندان شناخته شده نیست و پس از آن ایوانف. یکی دو نمایش‌نامهٔ بعدی چخوف هم چندان موفق از کار در نیامد تا اینکه با اجرای نمایش «مرغ دریایی» در ۱۸۹۷ در سالن تئاتر هنری مسکو چخوف طعم نخستین موفقیت بزرگش را در زمینهٔ نمایش‌نامه‌نویسی چشید. همین نمایش‌نامه دو سال قبل از آن در سالن تئاتر الکساندریسکی در سنت پترزبورگ با چنان عدم استقبالی روبه‌رو شده بود که چخوف در میانهٔ دومین شب نمایش آن، سالن را ترک کرده بود و قسم خورده بود دیگر هرگز برای تئاتر چیزی ننویسد. اما همان نمایش‌نامه در دست بازیگران چیره‌دست تئاتر هنر مسکو، چخوف را به مرکز توجه همهٔ منتقدان و هنردوستان تبدیل کرد. بعدها با وجود اختلافاتی که میان چخوف و کنستانتین استانیسلاوسکی - کارگردان نمایش‌نامه‌های وی - پیش‌آمد آثار دیگری از چخوف - همچون «دایی وانیا» (۱۸۹۹)، «سه خواهر» (۱۹۰۱) و… نیز بر همان صحنه به اجرا درآمد. عمدهٔ اختلاف چخوف و استانیسلاوسکی بر سر نحوهٔ اجرای نمایش‌نامهٔ «باغ آلبالو» بود. چخوف اصرار داشت که نمایش‌نامه کاملاً کمدی است و استانیسلاوسکی مایل بود بر جنبهٔ تراژیک نمایش‌نامه تأکید کند.
چخوف نه فقط به ناتورالیسم افراطی استانیسلاوسکی می‌تازد، بلکه همچنین حال و هوای افسرده و غم‌انگیزی را که فکر می‌کرد به نمایشنامه‌اش تحمیل شده‌است، زیر سؤال می‌برد. در آوریل ۱۹۰۴، چخوف، در نامه‌ای به همسرش الگا می‌نویسد:
«چرا دائماً در پوسترها و روزنامه‌ها، نمایشنامه مرا درام می‌نامید؟
نمیروویچ دانچنکو و استانیسلاوسکی، در نمایشنامه من چیزی پیدا کرده‌اند که مطلقاً به آنچه من نوشته‌ام شباهتی ندارد، و من شرط می‌بندم که هیچ‌کدام از آنها، برای یک‌بار هم که شده، نمایشنامه مرا با شیفتگی، تا به آخر نخوانده‌است. مرا ببخش، اما به شما اطمینان می‌دهم که این عین حقیقت است.»
ایوانف، خرس، عروسی، مرغ دریایی، سه خواهر، باغ آلبالو، دایی وانیا، در جاده بزرگ،  خواستگاری، تاتیانا رپینا، آواز قو