stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
خط‌الرأس

خط الرأس توچال بین قله‌های پیازچال و توچال
خط الرأس یا میان‌آب یا آب پخشان به خط اصلی یا بلندترین یال واسط دو قله گفته می‌شود. خط‌الرأس محل برخورد دو دامنه در بالاست که محل تقسیم آب باران است. خط الرأس یک چین خطی فرضی است و بالاترین نقاط یک چین را به‌هم وصل می‌کند. خط الرأس (میان‌آب) همیشه رأس مشخصی ندارد. امکان دارد به‌صورت گنبدی یا هموار و به صورت یک دشت باشد. گاهی خط الرأس و لولای چین به صورت خط واحدی هستند و در پاره‌ای موارد این دو خط با یکدیگر متفاوت‌اند.
خط‌الرأس اصلی محل تقسیم دو حوضه آبریز جداگانه است، در حالی که خط‌الرأس فرعی با این که محل تقسیم آب باران است اما آب‌های هر دو بخش آن به یک حوضه آبریز ریخته می‌شود.
میکا برژینسکی

| میکا برژینسکی | میکا برژینسکی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲ مهٔ ۱۹۶۷ ‏(۵۷ سال) نیویورک
ملیت: ایالات متحده آمریکا
میکا برژینسکی (انگلیسی: Mika Brzezinski؛ ‎/ˈmiːkə brəˈzɪnski/‎؛ زادهٔ ۲ مهٔ ۱۹۶۷) مجری تلویزیون، روزنامه‌نگار، و نویسنده آمریکایی است. برژینسکی یکی از دو مجری برنامه صبحگاهی در طول هفتهٔ مورنینگ جوی ام‌اس‌ان‌بی‌سی به همراه جو اسکاربورو نماینده سابق جمهوری‌خواه مجلس آمریکا است. میکا برژینسکی دختر
زیبیگنیو برژینسکی است، که مشاور امنیت ملی در دورهٔ ریاست جمهوری جیمی کارتر بود.
ترسمور

| ترسمور | ترسمور |
| --- | --- |
Þórsmörk: Þórsmörk
Thórsmörk from Valahnúksból: Thórsmörk from Valahnúksból
ترسمورموقعیت ترسمور در نقشه: ترسمورموقعیت ترسمور در نقشه
جغرافیا: جغرافیا
موقعیت: Iceland
مختصات: ۶۳°۴۰′۵۱″شمالی ۱۹°۲۸′۵۷″غربی﻿ / ﻿۶۳٫۶۸۰۷۲°شمالی ۱۹٫۴۸۲۶۲۲°غربی﻿ / 63.68072; -19.482622 
ترسمور (به لاتین: Thórsmörk) یک کوه در ایسلند است که در Rangárþing eystra واقع شده‌است.
موریس در المپیک تابستانی ۲۰۲۴

| موریس در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ | موریس در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ |
| --- | --- |
شناسه آی‌اوسی: MRI
ان‌اوسی: کمیته المپیک موریس
در پاریس, فرانسه ۲۶ ژوئیه ۲۰۲۴ (۲۰۲۴-07-۲۶) – ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۲۰۲۴-08-۱۱): در پاریس, فرانسه ۲۶ ژوئیه ۲۰۲۴ (۲۰۲۴-07-۲۶) – ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۲۰۲۴-08-۱۱)
رقابت‌کنندگان: ۱۳ (۷ مرد و ۶ زن) در ۷ رشته
پرچم‌دار (افتتاحیه): جین گیل لائورنت له‌انتته و آئوریلی هالواخس
پرچم‌دار (اختتامیه): جین د فالبایر
مدال‌ها:  طلا ۰ نقره ۰ برنز ۰ مجموع ۰ 
حضورها در بازی‌های المپیک تابستانی: حضورها در بازی‌های المپیک تابستانی
۱۹۸۴ ۱۹۸۸ ۱۹۹۲ ۱۹۹۶ ۲۰۰۰ ۲۰۰۴ ۲۰۰۸ ۲۰۱۲ ۲۰۱۶ ۲۰۲۰ ۲۰۲۴: ۱۹۸۴ ۱۹۸۸ ۱۹۹۲ ۱۹۹۶ ۲۰۰۰ ۲۰۰۴ ۲۰۰۸ ۲۰۱۲ ۲۰۱۶ ۲۰۲۰ ۲۰۲۴
کاروان المپیکی موریس، یکی از کاروان‌های شرکت‌کننده در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود. این دوره از بازی‌ها از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به میزبانی پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد. این حضور، یازدهمین حضور پیاپی این کاروان در المپیک پس از نخستین حضور در المپیک ۱۹۸۴ بود. این کاروان در این دوره موفق به کسب مدال نشد.
شرکت‌کنندگان

ورزشکاران این کاروان در جدول زیر فهرست شده‌اند.
| ورزش | مردان | زنان | مجموع |
| --- | --- | --- | --- |
| دو و میدانی | ۱ | ۱ | ۲ |
| بدمینتون | ۱ | ۱ | ۲ |
| دوچرخه‌سواری | ۱ | ۲ | ۳ |
| جودو | ۱ | ۰ | ۱ |
| قایقرانی بادبانی | ۱ | ۱ | ۲ |
| شنا | ۱ | ۱ | ۲ |
| سه‌گانه | ۱ | ۰ | ۱ |
| مجموع | ۷ | ۶ | ۱۳ |
ایون آنتونسکو

| ایون آنتونسکو | ایون آنتونسکو |
| --- | --- |
رهبر رومانی: رهبر رومانی
دوره مسئولیت ۶ سپتامبر ۱۹۴۰ – ۲۳ اوت ۱۹۴۴: دوره مسئولیت ۶ سپتامبر ۱۹۴۰ – ۲۳ اوت ۱۹۴۴
پس از: ایجاد جایگاه
پیش از: انحلال جایگاه
چهل و سومین نخست‌وزیر رومانی: چهل و سومین نخست‌وزیر رومانی
دوره مسئولیت ۵ سپتامبر ۱۹۴۰ – ۲۳ اوت ۱۹۴۴: دوره مسئولیت ۵ سپتامبر ۱۹۴۰ – ۲۳ اوت ۱۹۴۴
پادشاه: کارول دوم میشائیل دوم
پس از: ایون گیگورتو
پیش از: کنستانتین ساناتسکو
وزیر دفاع: وزیر دفاع
دوره مسئولیت ۲۲ سپتامبر ۱۹۴۱ – ۲۳ ژانویه ۱۹۴۴: دوره مسئولیت ۲۲ سپتامبر ۱۹۴۱ – ۲۳ ژانویه ۱۹۴۴
نخست‌وزیر: خودش
پس از: یوسیف یاکوبیکی
پیش از: کنستانتین پانتازی
دوره مسئولیت ۴ سپتامبر ۱۹۴۰ – ۲۷ ژانویه ۱۹۴۱: دوره مسئولیت ۴ سپتامبر ۱۹۴۰ – ۲۷ ژانویه ۱۹۴۱
نخست‌وزیر: خودش
پس از: کنستانتین نیکلسکو
پیش از: یوزف یاکوبیکی
دوره مسئولیت ۲۸ دسامبر ۱۹۳۷ – ۳۱ مارس ۱۹۳۸: دوره مسئولیت ۲۸ دسامبر ۱۹۳۷ – ۳۱ مارس ۱۹۳۸
نخست‌وزیر: اوکتاوین گگا میرون کریستائه
پس از: کنستانتین ایلاسیویکی
پیش از: گئورگ آرگشانو
وزیر فرهنگ و امور دینی: وزیر فرهنگ و امور دینی
(موقت): (موقت)
دوره مسئولیت ۱۱ نوامبر ۱۹۴۱ – ۵ دسامبر ۱۹۴۱: دوره مسئولیت ۱۱ نوامبر ۱۹۴۱ – ۵ دسامبر ۱۹۴۱
نخست‌وزیر: خودش
پس از: رادو روستی
پیش از: ایون پترویکی
وزیر امور خارجه: وزیر امور خارجه
(موقت): (موقت)
دوره مسئولیت ۲۷ ژانویه ۱۹۴۱ – ۲۹ ژوئن ۱۹۴۱: دوره مسئولیت ۲۷ ژانویه ۱۹۴۱ – ۲۹ ژوئن ۱۹۴۱
نخست‌وزیر: خودش
پس از: میهائیل استوردزا
پیش از: میهای آنتونسکو
وزیر ترابری و دریانوردی: وزیر ترابری و دریانوردی
(موقت): (موقت)
دوره مسئولیت ۱۰ فوریه ۱۹۳۸ – ۳۰ مارس ۱۹۳۸: دوره مسئولیت ۱۰ فوریه ۱۹۳۸ – ۳۰ مارس ۱۹۳۸
نخست‌وزیر: میرون کریستئا
پس از: رادو ایریمسکو
پیش از: پاول تئودورسکو
رئیس ستاد کل نیروهای مسلح: رئیس ستاد کل نیروهای مسلح
دوره مسئولیت ۱ دسامبر ۱۹۳۳ – ۱۱ دسامبر ۱۹۳۴: دوره مسئولیت ۱ دسامبر ۱۹۳۳ – ۱۱ دسامبر ۱۹۳۴
پادشاه: کارول دوم
پس از: کنستانتین لازارسکو
پیش از: نیکولائه سامسونوویکی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ایون ویکتور آنتونسکو ۲ ژوئن ۱۸۸۲ پیتشت، پادشاهی رومانی
درگذشته: ۱ ژوئن ۱۹۴۶ (۶۳ سال) ژیلاوا، رومانی
همسر(ان): ماریا آنتونسکو
خدمات نظامی: خدمات نظامی
درجه: مارشال
جنگ‌ها/عملیات‌: جنگ دوم بالکان جنگ جهانی اول جنگ جهانی دوم
ایون آنتونسکو (به رومانیایی: Ion Antonescu) (۲ ژوئن ۱۸۸۲ – ۱ ژوئن ۱۹۴۶) یک نظامی و سیاست‌مدار اهل رومانی بود که در سال ۱۹۴۰، کارول دوم، پادشاه رومانی را مجبور به استعفا کرد و قدرت را در این کشور به دست گرفت. در جریان جنگ جهانی دوم، رومانی به رهبری او یک سال بعد در کنار آلمان علیه شوروی وارد جنگ شد. آنتونسکو در نهایت در ۲۳ اوت ۱۹۴۴ دستگیر و پس از جنگ به اتهام جنایات جنگی اعدام شد.
سال‌های اولیه

ایون آنتونسکو دوم ماه ژوئن سال ۱۸۸۲ در خانواده‌ای از قشر متوسط در شهر پیتشت در جنوب رومانی متولد شد. پدر او به عنوان یک افسر نیروی زمینی که می‌خواست پسرش نیز قدم در راه او بگذارد، ایون را راهی مدارس اولیه و ثانویه نظامی در کرایووا نمود. پس از سپری کردن دو سال در دانشکده پیاده‌نظام و سواره‌نظام، یکم ژوئیه سال ۱۹۰۴، آنتونسکو خدمت خود را با درجه ستوان دوم در نیروی زمینی رومانی آغاز کرد. دو سال بعدی را دوره‌های دانشکده پیشرفته سواره‌نظام در تیرگوویشته گذراند. هنگام به پا شدن قیام رعایا در سال ۱۹۰۷، آنتونسکو فرمانده یک یگان سواره‌نظام در جنوب شرقی کشور بود. درایت و رفتار سازش‌کارانه او در این جایگاه، تحسین کارول یکم، پادشاه رومانی را برانگیخت تا فردیناند، ولیعهد خود را جهت تقدیر از آنتونسکو، عازم گالاتسی سازد. دهم ماه مه سال ۱۹۰۸ درجه ستوان یکم به او اعطا گردید. بین سال‌های ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۳ در دانشکده پیشرفته جنگ در بخارست مشغول به تحصیل بود و در نهایت با درجه سروانی فارغ‌التحصیل شد. با آغاز جنگ دوم بالکان در سال ۱۹۱۳ به عنوان افسر ستاد عملیات‌های لشکر یکم سواره‌نظام به انجام وظیفه پرداخت.
جنگ جهانی اول

پس از شروع جنگ جهانی اول، رومانی ۱۵ اوت سال ۱۹۱۶ با وعده دریافت اراضی جدید، در جانب متفقین وارد جنگ شد. روز بعد آنتونسکو به عنوان رئیس ستاد عملیات‌های ارتش شمال منصوب گشت و در طول جنگ رابطه نزدیکی با ژنرال کونستانتین پرزان، فرمانده این ارتش داشت. ماه نوامبر همان سال، در دفاع ناموفق از بخارست مشارکت نمود. با تصرف پایتخت توسط نیروهای آلمانی، نیروی زمینی رومانی از ۲۱ نوامبر شروع به عقب‌نشینی به جانب مولداوی کرد. در آغاز ماه دسامبر، با انتصاب ژنرال پرزان به مقام ریاست ستاد کل نیروی زمینی، آنتونسکو نیز هم‌اینک با درجه سرگردی، به ریاست ستاد عملیات‌های آن رسید. در این جایگاه نقش ویژه‌ای در اختصاص تدابیر لازم جهت مقاومت موفق در مقابل تهاجم نیروهای آلمانی به مولداوی ایفا نمود. روز ۱ سپتامبر سال ۱۹۱۷ به درجه سرهنگ دومی ترفیع یافت.
با انعقاد پیمان آتش‌بس بین روسیه و قوای مرکز در ماه نوامبر سال ۱۹۱۷، موقعیت رومانی به شدت تضعیف شد. در این شرایط، آنتونسکو اقدام کشورش در رسیدن به یک توافق آتش‌بس با قوای مرکز را «منطقی‌ترین راه حل» خواند. پس از بسته شده معاهده صلح در ماه مه سال ۱۹۱۸، پرزان بازنشسته شد و آنتونسکو به فرماندهی یک هنگ سواره‌نظام رسید. با ورود مجدد رومانی به جنگ، ماه نوامبر همان سال پرزان به فرماندهی نیروی زمینی منصوب گشت و آنتونسکو به ستاد عملیات‌ها بازگشت.
دوران بین دو جنگ

پس از پایان جنگ جهانی اول، ماه مارس سال ۱۹۲۰، آنتونسکو یکی از سه گزینه دولت رومانی جهت برگزیده شدن به عنوان فرستاده نظامی این کشور به پاریس بود. در ابتدا فرد دیگری بدین منظور انتخاب شد اما پس از دو سال آنتونسکو جای او را گرفت. روز ۱ ژانویه سال ۱۹۲۳، لندن و بروکسل نیز به حوزه مسئولیت او افزوده شدند. با گسترده شدن حیطه فعالیت، حضور پر رنگ آنتونسکو در هر سه پایتخت کار دشواری بود؛ به‌خصوص با توجه به این که او بیشتر وقت خود را صرف انجام مذاکرات جهت دریافت اعتبار ۱۰۰ میلیون فرانکی تسلیحات فرانسوی می‌کرد. ماه ژوئیه سال ۱۹۲۶ با احضار از فرانسه، فرماندهی دانشکده سواره‌نظام در سیبیو به او سپرده شد. برای مدتی در پاییز سال ۱۹۲۸، دبیرکل وزارت جنگ شد. سه سال بعد به درجه سرتیپی ترفیع یافت و در ۱۲ دسامبر سال ۱۹۳۳ به فرماندهی ستاد کل منصوب گشت. در این جایگاه اولویت او نوسازی نیروی زمینی رومانی بود. بدین منظور پیشنهاد خرید تسلیحات خارجی را به هیئت دولت ارائه کرد. در این مسئله با ژنرال پاول آنگلسکو، وزیر دفاع به اختلاف نظر برخورد. درحالیکه وزیر مورد نظر کیفیت تسلیحات سبک ساخت چکسلواکی را زیر سؤال می‌برد، آنتونسکو این ادوات را جهت اصلاحات خود حیاتی می‌خواند. با بی‌نتیجه دیدن تلاش در این مسیر، ۸ دسامبر سال ۱۹۳۴، استعفای خود را تقدیم گئورگ تاتارسکو، نخست‌وزیر رومانی، کرد.
دوران بین دو جنگ > ادامه خدمت در ارتش

پس از دستگیر شدن کودرانو، به عنوان شاهد در دومین جلسه محاکمه او در یک دادگاه نظامی حاضر گشت. در این جلسه هنگامی که از آنتونسکو پرسیده شد آیا کودرانو را خائن می‌داند یا نه، تنها از جای خود برخاست و دست کودرانو را فشرد. سپس اذعان داشت اگر چیز مشکوکی در او می‌دید با او سخن نمی‌گفت. آنتونسکو افزود با اطلاعاتی که در اختیار دارد نمی‌تواند باور کند کودرانو قادر به خیانت باشد. با این وجود کودرانو در نهایت به ۱۰ سال زندان محکوم گردید. آنتونسکو نیز به فرمان کارول در بازداشت خانگی قرار گرفت. به هر حال مدتی بعد به خدمت فعال فراخوانده و به ارتش سوم کیشینف در بسارابی منتقل شد. در نامه‌ای به پادشاه در ارتباط با رفتار مورد کودرانو توضیحاتی ارائه نمود. به او یادآور شد که با آگاهی پادشاه با کودرانو مذاکره کرده تا اوایل ماه فوریه از رقابت‌های انتخاباتی کنار بکشد. به کارول گفت به کودرانو وعده داده بود در صورت اقدام حاکمیت علیه او به یاریش برود.
خصومت کارول نسبت به آنتونسکو به کینه‌توزی بدل گشت. ماریا، همسر آنتونسکو در گذشته با فردی در فرانسه ازدواج کرده و از او طلاق گرفته بود. با توطئه کارول و با هدف بی‌اعتبار ساختن آنتونسکو، این فرد با هزینه دولت از پاریس به رومانی آورده شد تا به ماریا انگ دو همسری زده شود. با ارائه مدرک اصلی فرانسوی طلاق توسط وکیل آنتونسکو این اقدام کار به جایی نبرد و موجب تقویت جایگاه آنتونسکو به عنوان فردی شرافتمند در ارتش شد.
پس از این حوادث آنتونسکو برای مدتی در سایه قرار گرفته بود. پس از ارسال ضرب‌الاجل توسط شوروی در ۲۷ ژوئن سال ۱۹۴۰ به رومانی مبنی تحویل بسارابی و بوکوفینای شمالی، آنتونسکو به پادشاه توصیه نمود از شوروی وقت بیشتری جهت عقب‌نشینی منظم نیروهای رومانیایی بگیرد تا هم روحیه آن‌ها تضعیف نشود و هم امکان انتقال تجهیزات بیشتری فراهم آید. او همچنین با نوشتن نامه‌ای از کارول خواست مشاوران بدخواه خود و نظام حکمرانی را تغییر دهد و دست از سیاست کنونی که به «فروپاشی» منجر خواهد شد، بکشد. پادشاه که احساس خطر شدیدی از جانب آنتونسکو می‌کرد، روز ۹ ژوئیه دستور به بازداشت او داد. حامیان آنتونسکو از فرستادگان آلمان در بخارست تقاضای مداخله نمودند. هرمان نویباخر، نماینده آلمان در مسائل اقتصادی به ارنست اوردارئانو، مشاور ارشد کارول هشدار داد «مرگ تصادفی» آنتونسکو سو ظن بسیار بدی در نزد آلمانی‌ها ایجاد خواهد کرد. تحت فشار آلمان، کارول روز ۱۱ ژوئیه فرمان به آزادی آنتونسکو داد اما به اتهام رابطه مخفیانه با گارد آهنین، سرویس اطلاعاتی را موظف به نگهداری او در در صومعه بیستریتسا در ولچا نمود. روز بعد آنتونسکو از خدمت در نیروی زمینی استعفا کرد که پادشاه با آن موافقت نمود. بعدها فاش کرد در تمامی دوران بازداشت با آلمانی‌ها در ارتباط بوده و به آن‌ها وعده کرده‌است دست به اقدامی نزند که تولید نفت و گاز متان در رومانی را دچار اختلال کند.
دوران بین دو جنگ > رسیدن به نخست‌وزیری

در پی پذیرش دومین حکمیت وین توسط کارول و الحاق شمال ترانسیلوانیا به مجارستان، آشوب و تظاهرات گسترده‌ای با سازمان‌دهی جنبش گارد آهنین در نقاط مختلف رومانی به پا شد. معترضان دست به اقدام مسلحانه زده و رادیو بخارست و مرکز اصلی تلفن را به اشغال خود درآوردند. در اثر این تحولات، آنتونسکو از بازداشت آزاد شد و به شهر پردا رفت. در ملاقاتی که در ۱ سپتامبر در پلوشتی با یولیو مانیا، رهبر حزب ملی دهقانان، داشت، مطلع گشت که پادشاه ممکن است از او برای تشکیل دولت دعوت کند. در این دیدار توافق شد آنتونسکو این پیشنهاد را به شرط کناره‌گیری کارول بپذیرد. والر پوپ، یکی از مشاوران پادشاه، از شخصیت‌های کلیدی بود که کارول را به برگزیدن آنتونسکو ترغیب می‌کرد. به نظر می‌رسد هم‌او نخستین بار سفیر آلمان را با تأکید بر جهت‌گیری آنتونسکو به سمت آلمان و تمایل به اجرای حکمیت وین، مایل به نخست‌وزیری آنتونسکو نمود. کارول روز ۳ سپتامبر آنتونسکو را به کاخ خود فراخواند. در دیداری پرتنش، پادشاه با توصیه‌های آنتونسکو موافقت نمود اما حاضر نبود قدرت را کاملاً به او بسپارد. از این رو آنتونسکو در پایبندی به قراری که با مانیو گذاشته بود، از پذیرش درخواست پادشاه برای تشکیل دولت سر باز زد.
با ادامه اعتراضات خیابانی که خواهان کناره‌گیری کارول بود، پادشاه روز بعد از طریق گیگورتو، نخست‌وزیر، دستور به اعدام ۱۵ زندانی جنبش گارد آهنین داد اما گیگورتو با آگاهی از جو عمومی، با رد تبعیت از این دستور، استعفا نمود. کارول مجددا آنتونسکو را به کاخ دعوت کرد. آنتونسکو این بار به شرط دریافت «تمام قدرت لازم»، پذیرفت اقدام به تشکیل دولت نماید. کیفیت این مسئله، پس از مشورت پادشاه با مشاورانش و جهت بازیابی نظم عمومی و حفظ تاج او، در ۲۴ ساعت آینده مورد توافق قرار گرفت. با این حال حزب ملی دهقانان و حزب ملی لیبرال از مشارکت در دولت تا کناره‌گیری پادشاه امتناع نمودند. فابریکیوس، سفیر آلمان در دیدار صبح ۵ سپتامبر، پشتیبانی کشورش از آنتونسکو را منوط به عمل به حکمیت وین، حضور نمایندگان نظامی آن در رومانی و تقویت روابط اقتصادی با آلمان دانست که مورد پذیرش آنتونسکو واقع گشت. پادشاه با صدور فرمانی قانون اساسی ۱۹۳۸ را معلق و مجلس را منحل کرد و قدرت کامل جهت حاکمیت را به آنتونسکو سپرد.
با این وجود، تظاهرات‌ها همچنان ادامه پیدا کرد. آنتونسکو شب ۵ سپتامبر به کاخ کارول رفت تا با دادن ضرب‌الاجل، به او اعلام کند قادر به تشکیل دولت نیست چرا که «همه خواهان استعفای عالی‌جناب هستند» و هشدار داد تمایلی به سرکوب معترضان و کشاندن «ملت به جنگ داخلی و باز کردن راه برای اشغال خارجی ندارد.» آنتونسکو به کارول تا ساعت ۴ بامداد فردا فرصت پاسخ داد. پادشاه مشاوران خود را جهت شور گرد آورد. با وجود این که بیشتر آن‌ها موافق کناره‌گیری او بودند، دو تن از ژنرال‌های ارتش پیشنهاد به پس گرفتن اختیارات آنتونسکو و حتی قتل او نمودند. با دریافت خبر این توطئه، آنتونسکو به پادشاه اطلاع داد می‌بایست تا پیش از ساعت ۶ صبح کناره‌گیری کند.
در نهایت با مخالفت نظامیان در سرکوب معترضانی که مقابل کاخ تجمع کرده بودند و اعلام سفیر آلمان در عدم پشتیبانی از او، کارول دقایقی پس از ساعت ۶ صبح روز ۶ سپتامبر به نفع میهای، پسر ۱۹ ساله‌اش، از سلطنت کناره‌گیری کرد و همان روز به همراه جمعی از نزدیکانش و مقادیر زیادی کالاهای قیمتی، از کشور خارج شد. با وجود باور برخی، در تمامی طول این تحولات هیچ فشار و درخواست رسمی از جانب آلمان برای کناره‌گیری کارول و رسیدن آنتونسکو به قدرت وجود نداشت.
دوران بین دو جنگ > مسند قدرت

آنتونسکو با تفکرات یک ژنرال بر مسند نخست‌وزیری نشست و نظم را در راس اولویت‌های خود قرار داد. او می‌بایست به نابسامانی‌های داخلی پایان می‌داد و با تمام نیرویی که در اختیار داشت امنیت را برقرار می‌نمود. چنین شرایطی رومانی را در چارچوب «سیاست نظامی» قرار می‌داد. نمی‌توان گفت که او در این زمان پشتیبانی کامل ارتش را پشت سر خود داشت. خود او نیز از این مسئله آگاهی بود. برخی افسران ارشد از قصد او برای اجرای حکمیت وین ناراضی بودند و برخی حتی نقشه قتل او را کشیدند. جنبش گارد آهنین نفوذ زیادی در رده افسران میانی و پایینی رومانی داشت.
میهای یکم، پادشاه جدید رومانی، روز ۶ سپتامبر با صدور حکمی قدرت نامحدود را به آنتونسکو به عنوان رئیس حکومت اعطا کرد و جایگاه خود را به یک مقام تشریفاتی تقلیل داد. آنتونسکو با عنوان «کوندوکاتور» (Conducător - رهبر) مخیر به صدور و ابلاغ هر گونه قانونی و تغییر تمامی قوانین پیشین شد. او مجاز به انعقاد پیمان‌های خارجی و همچنین اعلان جنگ و صلح گردید. آنتونسکو در حقیقت به دومین رهبر، پس از حاکمیت دیکتاتور مابانه کارول از سال ۱۹۳۸ که خود را رهبر می‌نامید، بدل می‌شد. به هر صورت آنتونسکو ترجیح می‌داد «ژنرال» خوانده شود و به رسانه‌ها اعلام کرد او را چنین بخوانند. آنتونسکو در تلاش بود جایگاه سلطنت را به عنوان نشان ملی رومانی تقویت کند. او در یکی از نخستین اقدامات خود، النا، ملکه مادر را که توسط کارول از کشور بیرون رانده شده بود، به بوخارست دعوت کرد تا کنار پسرش باشد. پادشاه و مادرش نیز به اندازه کافی انتظارات آنتومسکو را برآورده می‌نمودند.
اصلی‌ترین و فوری‌ترین اهداف سیاست خارجی آنتونسکو در این زمان بازگرداندن مرزهای رومانی به شرایط تابستان سال ۱۹۴۰ بود. این مسئله شامل پس گرفتن تمامی اراضی از دست رفته شامل بسارابی، بوکوفینای شمالی و ترانسیلوانی می‌شد و او آن را در جلسه روز ۲۱ سپتامبر هیئت دولت به صراحت بیان کرد. به هر صورت آنتونسکو همچنان به پایبندی سفت‌وسخت خود به نیروهای محور تأکید داشت.
سرگرد آنتونسکو (دومی از راست) در کنار ژنرال پرزان (اولی از چپ)، ۱۹۱۶
نفر وسط از ردیف پایین، در جمع افسران بهش عملیات‌های ستاد کل، مارس ۱۹۱۸
آنتونسکو (چپ) در کنار کودرانو
لی جونگ ووک

| لی جونگ-ووک 이종욱 | لی جونگ-ووک 이종욱 |
| --- | --- |
ششمین مدیرکل سازمان جهانی بهداشت: ششمین مدیرکل سازمان جهانی بهداشت
دوره مسئولیت ۲۱ ژوئیه ۲۰۰۳ – ۲۲ مه ۲۰۰۶: دوره مسئولیت ۲۱ ژوئیه ۲۰۰۳ – ۲۲ مه ۲۰۰۶
پس از: گرو هارلم بروندلاند
پیش از: آندرس نوردستروم
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۲ آوریل ۱۹۵۴ کیجو، در قلمرو ژاپنی کره جنوبی
درگذشته: ۲۲ مه ۲۰۰۶ بیمارستان دانشگاه ژنو، ژنو، سوئیس
آرامگاه: گورستان عمومی دایجون، دائجون، کره جنوبی
ملیت: کره جنوبی
محل تحصیل: دانشگاه هانیانگ (کارشناسی) دانشگاه ملی سئول دانشگاه هاوایی (کارشناسی ارشد) (پزشکی)
تخصص: پزشک
| 0 | 1 |
| --- | --- |
اسامی‌به‌زبان کره‌ای: اسامی‌به‌زبان کره‌ای
هانگول: 이종욱
هانجا: 李鍾郁
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: I Jong-uk
مک‌کیون–ریشاور: Yi Chong-uk
لی جونگ ووک (هانگول: 이종욱؛ ۱۲ آوریل ۱۹۴۵ – ۲۲ مه ۲۰۰۶) یک پزشک اهل کره جنوبی بود. او به مدت سه سال مدیرکل سازمان جهانی بهداشت بود. لی در سال ۱۹۸۳ به سازمان جهانی بهداشت پیوست و روی پروژه‌های مختلفی از جمله برنامه جهانی واکسن‌ها و ایمن‌سازی و توقف سل کار کرد. او دوره خود را به عنوان مدیرکل سازمان جهانی بهداشت در ۲۰۰۴ آغاز کرد و اولین شخصیتی بود که از کره رهبری یک آژانس بین‌المللی را بر عهده دارد.
در سال ۲۰۰۴، لی توسط مجله تایم به عنوان یکی از صد فرد تأثیرگذار جهان معرفی شد.
اوایل زندگی

لی جونگ ووک در ۱۲ آوریل ۱۹۴۵ در سئول کره جنوبی متولد شد.
وی مدرک کارشناسی مهندسی خود را از دانشگاه هانیانگ دریافت کرد و پس از آن در دانشگاه ملی سئول مدرک پزشکی خود را گرفت و کارشناسی ارشد پزشکی را در دانشگاه هاوایی در رشته بهداشت عمومی دریافت کرد. او سومین پسر از یک خانواده شش فرزندی است. او سه برادر و دو خواهر دارد. همچنین دو تن از برادرانش استاد دانشگاه هستند.
لی زمانی که در حال تحصیل پزشکی بود از بیماران جذامی در آنیانگ، کره جنوبی مراقبت می‌کرد. در آن زمان امکانات پزشکی کمی در دسترس بود و او به صورت داوطلبانه کار می‌کرد. او با کابوراکی ریکو، یک زن ژاپنی که به منظور داوطلب شدن در این کشور به کره سفر کرده بود، آشنا شد و بعد ازدواج کرد.
فعالیت حرفه‌ای در سازمان جهانی بهداشت

او به مدت ۲۳ سال در سازمان بهداشت جهانی (WHO) در سطوح کشوری، منطقه‌ای و ستادی کار کرد. لی همکاری‌اش با سازمان جهانی بهداشت را در سال ۱۹۸۳ هنگامی‌که در فیجی با بیماران جذامی کار می‌کرد به عنوان مشاور در امور جذام آغاز کرد و بعداً به درمان سل و ترویج واکسیناسیون کودکان در برابر بیماری‌های قابل پیشگیری پرداخت.
در سال ۱۹۹۴، لی به ژنو نقل مکان کرد تا در مقر سازمان بهداشت جهانی به عنوان رئیس پیشگیری و واکسن کار کند. در سال ۱۹۹۵ به گفته ساینتیفیک آمریکن به وی لقب تزار واکسن داده شد. لی نامزد رسمی ششمین دوره مدیرکلی سازمان جهانی بهداشت شد.
۱۹۸۳–۲۰۰۶: کارکنان سازمان جهانی بهداشت
۱۹۹۴–۱۹۹۸: مدیر برنامه جهانی واکسن و ایمن‌سازی، و دبیر اجرایی، ابتکار عمل واکسن کودکان
۱۹۹۸–۱۹۹۹: مشاور ارشد سیاست‌گذاری ژنرال پنجم، گرو هارلم بروندلاند
۱۹۹۹–۲۰۰۰: نماینده ویژه مدیرکل
۲۰۰۳–۲۰۰۶: مدیر کل سازمان جهانی بهداشت
لی گفته بود تلاش‌های جهانی برای کنترل همه‌گیری اچ‌آی‌وی/ایدز مسیر درستی خواهد پیمود که به دوره او به عنوان مدیرکل آژانس معنا می‌بخشد.
سیاست ۳ در ۵، که ایده اصلی لی بود، تا حد زیادی توسط بسیاری از افراد نگران گسترش ایدز مورد انتقاد قرار گرفت. جوپ لانگ، رئیس انجمن بین‌المللی ایدز، اظهار داشت که این پروژه «کاملاً غیر واقعی» است. سازمان پزشکان بدون مرز نیز نسبت به طرح لی اظهار نظر مشابهی داشتند.
او طی سه سال مدیریت خود در سازمان جهانی بهداشت از ۶۰ کشور از جمله دارفور، سودان، مکان‌های سونامی اقیانوس هند، ماداگاسکار، موریس بازدید کرد. پسرش تاداهیرو گفت روح ماجراجوی لی باعث شد «بیشتر تجربه کند، بیشتر ببیند و بیشتر انجام دهد».
مرگ و بزرگداشت

لی در ۲۲ مه ۲۰۰۶ در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان دانشگاه ژنو، سوئیس، پس از عمل جراحی اورژانسی برای لخته شدن خون در مغز (هماتوم ساب دورال) درگذشت. او در حال آماده شدن برای جلسات عمومی سازمان ملل متحد بود که هنگام صرف ناهار سکته مغزی کرد.
دولت کره جنوبی پس از مرگ نشان شایستگی مدنی را به وی اعطا کرد. ریکو کابوراکی لی همسر او بود. این زوج دارای پسری به نام تاداهیرو لی شدند. ریکو پس از آن داوطلبانه به کمک زنان و کودکان فقیر در کشور پرو مشغول است.
جایزه یادبود لی جونگ ووک

پس از مرگ لی، دولت کره جنوبی رسماً برای برپایی جایزه‌ای در یادبود «لی جونگ ووک» خبر داد. یو سی مین، وزیر بهداشت و رفاه جمهوری کره، رسماً برگزاری مراسم اعطای جایزه جدیدی به نام لی را اعلام کرد و از سایر کشورها و افراد ذینفع خواست تا در نشست سازمان بهداشت جهانی در سال ۲۰۰۷ به این منظور شرکت کنند. لی سونگ جو، که نماینده دائم جمهوری کره است، از برقراری این جایزه در یادبود لی صحبت کرد تا رهبران جوانی که مشتاق لی جونگ ووک بعدی می‌باشند، ایجاد این جایزه برای ایشان انگیزه و الهام‌بخش شود.
از سال ۲۰۰۹، جوایزی که اعطا می‌شد عمدتاً برای حوزه‌های «رهبری جوان» و «مشارکت در مدیریت سلامت» (به‌ویژه برای بیماری‌های واگیردار) در مجمع سالانه WHO درنظر گرفته می‌شد، که همه ساله در ماه مه برگزار شده و اعطا می‌گردد.
عشق ۱۰۱

| عشق ۱۰۱ | عشق ۱۰۱ |
| --- | --- |
ژانر: درام نوجوان کمدی-درام
نویسنده: مریچ آجمی دستان سدولی
کارگردان: احمد کاتیکسیز دنیز یورولمازر
بازیگران: مرت یازیجی‌اوغلو کوبیلای آکا آلینا بز صلاح‌الدین پاشالی ایپک فیلیز یازیجی پینار دنیز کان اورگانجی‌اوغلو
راوی: باده ایشچیل
آهنگساز: ماریوس تاکوشیس
کشور سازنده: ترکیه
زبان اصلی: ترکی استانبولی
شمار فصل‌ها: ۲
شمار قسمت‌ها: ۱۶
تولید: تولید
تهیه‌کننده: کرم چاتای
تدوین‌گر: احمد جان چاکیرجا
مدت: ۳۰–۵۰ دقیقه
تولیدکننده: آی یاپیم
توزیع‌کننده: نتفلیکس
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: نتفلیکس
فرمت تصویر: ۴کی (اولترا اچ‌دی)
انتشار اولیه: ۲۴ آوریل ۲۰۲۰ – ۳۰ دسامبر ۲۰۲۱
پیوندهای بیرونی: پیوندهای بیرونی
وبگاه: وبگاه
عشق ۱۰۱ یک مجموعه تلویزیونی در ژانر درام نوجوان ترکی با بازی مرت یازیجی‌اوغلو، کوبیلای آکا، آلینا بوز، صلاح‌الدین پاشالی، ایپک فیلیز یازیجی، پینار دنیز و کان اورگانجی‌اوغلو است. فصل اول آن که از ۸ قسمت تشکیل شده‌است به نویسندگی و کارگردانی احمد کاتیکسیز و توسط مریچ آجمی و دستان سدولی ساخته شده‌است. این سریال در ۲۴ آوریل ۲۰۲۰ برای پخش در شبکه نتفلیکس در دسترس قرار گرفت و در ۲۷ دسامبر ۲۰۲۰ به پایان رسید. سری دوم این مجموعه  در ۲۴ آپریل ۲۰۲۱شروع شد و در ۳۰ دسامبر ۲۰۲۱ به پایان رسید.
داستان

داستان از امروز در استانبول آغاز می‌شود، وقتی زنی به نام ایشیک (باده ایشچیل) وارد خانه‌ای قدیمی می‌شود. در آنجا او گذشته و دوستان دوران جوانی خود را به یاد می‌آورد.
در سال ۱۹۹۸، گروهی از جوانان (ادا، عثمان، سینان و کرم) که در مدرسه‌ای از استانبول تحصیل می‌کنند به دلیل رفتار ضعیف در معرض خطر محرومیت هستند. آن‌ها با همکلاسی‌های خود بسیار متفاوت هستند و بنابراین بسیار تنهایی هستند. یک مدیر و اکثر معلمان مخالف آن‌ها هستند و تنها کسی به نام بورجو (پینار دنیز) تمام تلاش خود را برای محافظت از جوانان انجام می‌دهد. با این حال، آن‌ها دریافتند که بورجو در حال جابجایی است و این بدان معنی است که همه آن‌ها پس از عزیمت وی مستثنا می‌شوند. برای جلوگیری از این امر، دانشجویان متحد می‌شوند و نقشه می‌کشند: آن‌ها باعث می‌شوند که بورجو عاشق شود تا او در استانبول بماند. طبق قانون، وی پس از ازدواج قادر خواهد بود به تنهایی محلی برای کار خود انتخاب کند. آنها از ایشیک، دانش آموز عالی و دختری با قلب بزرگ کمک می‌خواهند. به زودی او بخشی از شرکت آن‌ها می‌شود. این اتحادیه به دانش‌آموزان کمک می‌کند تا بهتر پیشرفت کنند، خودشان را درک کنند، اهمیت دوستی واقعی را دریابند، عشق و شیوه خاص خود را در زندگی پیدا کنند. در عین حال، برنامه آن‌ها به بورجو کمک می‌کند تا چشم‌انداز خود را از زندگی تغییر داده و عشق واقعی را با یک معلم جدید غیر اجتماعی به نام کمال (کان اورگانجی‌اوغلو) پیدا کند.
بازیگران

مرت یازیجی‌اوغلو به عنوان سینان
کوبیلای آکا به عنوان کرم
آلینا بوز به عنوان ادا
صلاح‌الدین پاشالی به عنوان عثمان
ایپک فیلیز یازیجی به عنوان ایشیک
پینار دنیز به عنوان بورجو
کان اورگانجی‌اوغلو به عنوان کمال
مفید کایاجان به عنوان نجدت
باده ایشچیل به عنوان ایشیک بالغ
طوبا اونسال به عنوان ادا بالغ
قسمت‌ها

| شم>  | عنوان | کارگردان | نویسنده | تاریخ پخش اصلی  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | «اولین لحظه» | احمد کاتیکسیز | مریچ آجمی دستان سدولی | ۲۴ آوریل ۲۰۲۰ (۲۰۲۰-04-۲۴) |
| ۲ | «تحسین» | احمد کاتیکسیز | مریچ آجمی دستان سدولی | ۲۴ آوریل ۲۰۲۰ (۲۰۲۰-04-۲۴) |
| ۳ | «شهوت» | احمد کاتیکسیز | مریچ آجمی دستان سدولی | ۲۴ آوریل ۲۰۲۰ (۲۰۲۰-04-۲۴) |
| ۴ | «اشتیاق» | احمد کاتیکسیز | مریچ آجمی دستان سدولی | ۲۴ آوریل ۲۰۲۰ (۲۰۲۰-04-۲۴) |
| ۵ | «محبت» | احمد کاتیکسیز | مریچ آجمی دستان سدولی | ۲۴ آوریل ۲۰۲۰ (۲۰۲۰-04-۲۴) |
| ۶ | «سرگرمی» | احمد کاتیکسیز | مریچ آجمی دستان سدولی | ۲۴ آوریل ۲۰۲۰ (۲۰۲۰-04-۲۴) |
| ۷ | «یک چرخش» | احمد کاتیکسیز | مریچ آجمی دستان سدولی | ۲۴ آوریل ۲۰۲۰ (۲۰۲۰-04-۲۴) |
| ۸ | «یک لحظه ویژه» | احمد کاتیکسیز | مریچ آجمی دستان سدولی | ۲۴ آوریل ۲۰۲۰ (۲۰۲۰-04-۲۴) |