stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
۲۴ (مجموعه تلویزیونی)
نقد ۲۴ > روند تکراری داستان

در زمان پخش فصل ششم، این سریال توسط طرفداران و رسانه‌ها به علت روند تکراری داستان سریال از آن انتقاد کردند. آن‌ها معتقد بودند که تهدید انفجار بمب هسته‌ای در ایالات متحده، ترور رئیس‌جمهور، اشاره بیش از حد به اصلاحیه بیست و پنجم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا و این که همواره کسی که جک باور به او علاقه‌مند است در خطر قرار می‌گیرد، موضوعاتی است که بارها در طول سریال اتفاق افتاده و سریال را یکنواخت کرده‌است.
دیوید فری، که از تهیه‌کنندگان این سریال نیز هست، اذعان کرد که سازندگان این سریال در فصل ششم اشتباهاتی انجام داده‌اند و هاوارد گوردون نیز در آن زمان گفت که فصل‌های بعدی این سریال دیگر به این شکل نخواهد بود.
در دیگر رسانه‌ها > رسانه‌های برخط

۲۴ قسمت یک دقیقه‌ای از اتفاقات فصل ۴ که مخصوص موبایل هستند و در دی‌وی‌دی کامل فصل ۴ موجود می‌باشند.
قسمت‌های کوتاهی که راجع به شخصیتی تازه‌کار است که به تازگی در سی‌تی‌یو استخدام شده و اتفاقات سه روز از زندگی این شخص در سی‌تی‌یو را نشان می‌دهد. این سریال کوتاه، برای انتشار در اینترنت ساخته شده‌است.
یک سری انیمیشن که قبل از اتفاقات فصل اول روی می‌دهند و از صدای واقعی بازیگران در آن‌ها استفاده شده‌است. این سری اتفاقات ۱۸ ماه اول جک باور در سی‌تی‌یو را نشان می‌دهند.
یک سری قسمت‌های دو دقیقه‌ای اینترنتی، با بازی کیفر ساترلند، که اتفاقات ۳۵ ساعت پس از پایان سری ۶ را نشان می‌دهند و ناگفته‌های ان سری را توضیح می‌دهند.
در دیگر رسانه‌ها > موسیقی متن سریال

تا کنون چهار آلبوم از موسیقی متن سریال منتشر شده‌است. تمامی آهنگ‌های این آلبوم‌ها توسط شان کالری ساخته شده‌است. نخستین آلبوم در سال ۲۰۰۴ منتشر شد و حاوی تمامی آهنگ‌های متن فصل اول تا سوم بود. دومین آلبوم در سال ۲۰۰۶ منتشر شد و محتوای آن موسیقی متن فصل‌های چهارم و پنجم بود. سومین آلبوم که در رابطه با بازی ویدئویی این سریال بود در سال ۲۰۰۶ انتشار یافت و آخرین و چهارمین آلبوم، شامل موسیقی متن فیلم ۲۴: رستگاری بود.
در دیگر رسانه‌ها > مطبوعات

۲۴: مجله رسمی یک مجلهٔ دو-ماههٔ نشریهٔ تیتان بود که به بررسی دوازده موضوع دربارهٔ این سریال می‌پرداخت، انتشار این مجله قبل از پایان سریال متوقف شد.
تا کنون یازده رمان دربارهٔ اتفاقات دیگر زندگی جک باور به چاپ رسیده‌است. همچنین ۹ کتاب دیگر در مورد این سریال منتشر شده که در آن توضیحاتی دربارهٔ اتفاقات فصل‌ها و شخصیت‌ها داده شده‌است.
۵ کتاب کمیک نیز در رابطه با سریال ۲۴ به چاپ رسیده‌است.
در دیگر رسانه‌ها > بازی‌های ویدئویی

مقالهٔ اصلی: ۲۴: بازی
داستان بازی ۲۴ بین فصل ۳ و ۴ اتفاق می‌افتد و تمام شخصیت‌ها صدای خود را در بازی به کار برده‌اند. این بازی از لحاظ گرافیکی بسیار جالب است. البته تنها برای پلی استیشن ۲ عرضه شده‌است. بازی دیگری نیز برای این سریال عرضه شده که به شکل فکری و چند نفره انجام می‌شود.
بازی نسخهٔ تلفن همراه ۲۴ توسط وب‌سایت Ipaly.com در فوریهٔ سال ۲۰۰۶ منتشر شد. در همین سال بازی دیگری از روی این سریال و توسط همین وبسایت برای موبایل انتشار یافت.
اقتباس‌ها > هند

در نوامبر ۲۰۱۱، آنیل کاپور حق ساخت ۲۴ برای ساخت اقتباس هندی از این مجموعه را خریداری کرد. کاپور، نقش عمر حسن در فصل هشت مجموعه اصلی، نقش اصلی را در اقتباسی که براساس جک بائر ساخته شده، را ایفا می‌کند و همچنین مجموعه را تهیه‌کنندگی می‌کند. این مجموعه در ۴ اکتبر ۲۰۱۳ در هند از شبکه تلویزیونی کالرز آغاز به کار کرد.
اقتباس‌ها > ژاپن

در ۹ اکتبر ۲۰۲۰، یک اقتباس ۲۴ قسمتی در ژاپن از شبکهٔ تلویزیونی تی‌وی آساهی به نمایش درآمد. توشیاکی کاراساوا در نقش مأمور CTU Genba Shidō به ایفای نقش در این مجموعه می‌پردازد.
توضیحات

↑  در جریان این عملیات جک در موردی تا پای مرگ پیش می‌رود.
↑  دیوید پالمر حتی به مدت کوتاهی عزل می‌شود که پس از تحویل مدرک توسط جک اوضاع به حالت عادی بازمی‌گردد
↑  از جمله برادر رامن سالازار، هکتور سالازار و برخی عوامل اوکراینی
↑  تونی آلمیدا، میشل دسلر و کلوئی ابرایان
↑  پس از آن که جان کیلر در فصل چهارم، بر اثر حمله تروریست‌ها زخمی می‌شود، طبق قانون ایالات متحده، معاون اول وی (چارلز لوگان) جانشین او می‌شود.
↑  سانگالا کشوری خیالی در قارهٔ آفریقا است.
↑  اعضای این گروه از همان اعضای فاسدی‌اند که در دولت آمریکا نیز نفوذ کرده‌اند.
↑  زیرا این گروه همان گروهی است که در مرگ همسرش میشل دسلر در روز پنجم (فصل ۵) دخیل بوده‌اند.
↑  کشوری خیالی در منطقهٔ خاورمیانه
معادل‌های انگلیسی

↑  CTU
↑  Counter Terrorist Unit
↑  Council on American-Islamic Relations or CAIR
↑  24: Conspiracy
↑  24:Rookie
↑  24:Day Zero
↑  24: Interrogation
نمونه‌ای از تقسیم صفحه نمایش در سریال
فصل هفتم، قسمت بیست‌وچهارم
لس‌آنجلس در سال ۲۰۰۵
تصویر کیفر ساترلند، بازیگر نقش جک باور.
مری لین راجسکوب بازیگر کلوئی ابرایان
کارلوس برنارد، بازیگر تونی آلمیدا
دنیس هیزبرت بازیگر نقش دیوید پالمر
الیشا کاتبرت بازیگر کیم باور
بازیگران فصل هفتم سریال ۲۴ در مراسم پایان یافتن این فصل
لوگوی ۲۴: روز صفر
تصویری از بازی ویدئویی ۲۴
هانامیگاوا-کو

Ward
| هانامیگاوا-کو 花見川区 | هانامیگاوا-کو 花見川区 |
| --- | --- |
Ward: Ward
هانامیگاوا-کو: هانامیگاوا-کو
موقعیت هانامیگاوا-کو در نقشه: موقعیت هانامیگاوا-کو در نقشه
هانامیگاوا-کو: هانامیگاوا-کو
مختصات: ۳۵°۳۹′۴۶″ شمالی ۱۴۰°۰۴′۰۹″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۶۶۲۷۸°شمالی ۱۴۰٫۰۶۹۱۷°شرقی﻿ / 35.66278; 140.06917: مختصات: ۳۵°۳۹′۴۶″ شمالی ۱۴۰°۰۴′۰۹″ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۶۶۲۷۸°شمالی ۱۴۰٫۰۶۹۱۷°شرقی﻿ / 35.66278; 140.06917
Region: کانتو
استان‌های ژاپن: استان چیبا
City: چیبا (شهر)
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۴٫۲۴ کیلومتر مربع (۱۳٫۲۲ مایل مربع)
جمعیت (آوریل ۲۰۱۲): جمعیت (آوریل ۲۰۱۲)
 • کل: ۱۷۹٬۷۷۰
 • تراکم: ۵۳۰۰/کیلومتر مربع (۱۴۰۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۹ (زمان استاندارد ژاپن)
Address: 1-1 Mizuho, Hanamigawa-ku Chiba-shi, Chiba-ken 262-8733
وبگاه: Official website of Hanamigawa-ku
هانامیگاوا-کو (به لاتین: Hanamigawa-ku) یک منطقهٔ مسکونی در ژاپن است که در چیبا واقع شده‌است. هانامیگاوا-کو ۳۴٫۲۴ کیلومترمربع مساحت و ۱۷۹٬۷۷۰ نفر جمعیت دارد.
نمرا (گروه)

| نمرا | نمرا |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
خاستگاه: ایروان، ارمنستان
ژانر:  موسیقی راک  آلترناتیو راک  ایندی راک 
سال‌های فعالیت: 2012–اکنون
اعضا:  Van Yeghiazaryan  Vaspur Yeghiazaryan  Marianna Karakeyan  Marek Zaborski 
وبگاه: nemraband.com
نمرا (به ارمنی: Նեմրա) یک گروه راک ارمنی است که در سال ۲۰۱۲ در ایروان تأسیس شد. به رهبری ترانه‌سرا ون یقیازاریان که حرفه اش وکال و گیتار است و سایر اعضای گروه به نام‌های واسپور یقیازاریان در باس و بک وکال، نوازنده کیبورد و بک وکال ماریانا کاراکیان، و درامر مارک زابورسکی. موسیقی گروه برگرفته از ژانرهای آلترناتیو و ایندی راک است. آنها همچنین نسخه‌های کاور آهنگ‌های محلی ارمنی را هم اجرا می‌کنند.
تاریخچه

در سال ۲۰۱۸، این گروه برنده «بهترین گروه راک سال» در جوایز موسیقی ارمنستان شد.[نیازمند منبع]
آنها دو آلبوم استودیویی به زبان انگلیسی "Mubla" و "Hmm" و چندین تک آهنگ و نماهنگ منتشر کرده‌اند.
در سال ۲۰۱۸، نمرا در نمایش Depi Evratesil با آهنگ "I'm a Liar" با اختلاف اندکی در رتبه دوم قرار گرفت.
آنها تورهای بین‌المللی داشته‌اند و در شهرهایی مانند لس آنجلس، بوستون، سیاتل، کیف، ورشو، تفلیس، مسکو، اولان اوده و سراسر ارمنستان اجرا داشته‌اند.
نمرا از سوی نوازندگان برجسته، از جمله سرج تانکیان (SOAD)، برایان می (کوئین) و جیمز والش (Starsailor) حمایت شده است.
در سال ۲۰۲۲، گروه در جشنواره استارموس اجرا کرد و صحنه را با گیتاریست افسانه‌ای، برایان می، به اشتراک گذاشت، که رهبر گروه وان گیتار شش پنی خود را به عنوان یک نماد خوش شانسی به گروه آنها هدیه داد.
در سال ۲۰۲۳، نمرا برای اولین بار در لس آنجلس در آکادمی لس آنجلس اجرا کرد. لحظه مهمی که در طول کنسرت رخ داد این بود که این گروه با گواهی نامه ای از سنای ایالت کالیفرنیا تجلیل شدند.
در ۲۳ نوامبر ۲۰۲۴، نمرا با سرج تانکیان، رهبر گروه سیستم یک داون، در آهنگ «من از ستاره‌ها می‌ترسم» همکاری کرد. این همکاری برای گروه نمرا قابل توجه بود، زیرا سیستم یک داون تأثیری کلیدی در تشکیل گروه داشته است.
آهنگ محبوب آنها «ناره» بیش از ۱۱ میلیون بازدید در یوتیوب به دست آورده است.
اعضای گروه

وان یقیازاریان – (خواننده، گیتار لید)، یکی از بنیانگذاران گروه است که او در ۲۸ اوت ۱۹۹۲ در ایروان به دنیا آمد. در سن ۸ سالگی در مدرسه موسیقی بعد از سارایو با اولین حرفه خود ویولن، دومین حرفه خود پیانو، سومین حرفه خود فلوت پذیرفته شد. وی در سال ۲۰۱۰ گیتار را به تنهایی آموخت. وان در دانشگاه دولتی اقتصاد ارمنستان با گرایش «بازاریابی و مدیریت بازرگانی» تحصیل کرده است.
ماریانا کاراکیان – (پیانو، کیبورد، بک وکال)، یکی از بنیانگذاران گروه است که او در ۵ اوت ۱۹۸۸ در ایروان به دنیا آمد. او در سال‌های ۱۹۹۴–۲۰۰۴ در مدرسه موسیقی تخصصی چایکوفسکی در ایروان و در سال‌های ۲۰۰۴–۲۰۱۰ در کنسرواتوار دولتی ایروان با گرایش پیانو تحصیل کرده است و او فوق لیسانس دارد.
واسپور یقیازاریان – (گیتار بیس، بک وکال)، یکی از بنیانگذاران گروه است که او متولد ۴ دسامبر ۱۹۹۳ است. در سن ۶ سالگی در مدرسه موسیقی بعد از سارایو با اولین حرفه خود ویولن، دومین حرفه خود پیانو، سومین حرفه خود فلوت پذیرفته شد. وی در سال ۲۰۱۱ گیتار را به تنهایی آموخت و در سال‌های ۲۰۰۹–۲۰۱۳ در دانشگاه دولتی ایروان در رشته رادیو فیزیک تحصیل کرده است.
ایزابل کارو

| ایزابل کارو | ایزابل کارو |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: Isabelle Caro
زادهٔ: ۱۲ سپتامبر ۱۹۸۲ اوبرژانویل، فرانسه
درگذشت: ۱۷ نوامبر ۲۰۱۰ (۲۸ سال) پاریس، فرانسه
پیشه(ها): هنرپیشه، و مانکن (فرد)
اطلاعات مدلینگ: اطلاعات مدلینگ
قد: 1.65 m (5 ft 5 in)
رنگ مو: موی قرمز
رنگ چشم: خاکستری
 :  
ایزابل کارو (فرانسوی: Isabelle Caro‎؛ زاده ۱۲ سپتامبر ۱۹۸۲  – درگذشته ۱۷ نوامبر ۲۰۱۰) یک هنرپیشه، و مانکن اهل فرانسه بود که به دلیل بیماری آنورکسیا درگذشت.
سرآبادان
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۵۲ نفر (۲۶خانوار) بوده است.
| جمعیت تاریخی> سال | جمعیت تاریخی> جمعیت | جمعیت تاریخی> ±% |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۸۵ | ۵۴ | —     |
| ۱۳۹۰ | ۱۰۱ | ۸۷٪+ |
| ۱۳۹۵ | ۵۲ | ۴۸٫۵٪− |
ترکستان افغانستان

قلمروهای ترکستان افغانستان
ترکستان افغانستان منطقه‌ای در شمال افغانستان کنونی است که در مرز جمهوری‌های شوروی پیشین یعنی ازبکستان، ترکمنستان و تاجیکستان قرار دارد. در سدهٔ ۱۹ میلادی در افغانستان یک ولایت به نام ولایت ترکستان موجود بود که توسط امیر عبدالرحمان خان لغو شد؛ این ولایت در قلمروهای جوزجان، فاریاب و سرپل در بین ولایت‌های امروزی بود. مساحت همهٔ قلمروها، از اتصال رود کوکچه با آمودریا در شمال‌شرق با ولایت هرات در شمال‌غرب، تقریباً ۸۰۰ کیلومتر در طول و ۱۸۳ کیلومتر در عرض است. در نتیجه این منطقه از ۱۵۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع یا تقریباً دو–نهم امپراتوری آن زمان افغانستان را تشکیل می‌داد.
جمعیت

بیشتر جمعیت این منطقه را ازبک‌ها و ترکمن‌ها تشکیل می‌دهند، اما تعداد زیادی از قزلباش‌های افغانستان، هزاره‌ها، تاجیک‌ها و پشتون‌ها نیز در آنجا زندگی می‌کنند.
باشگاه فوتبال سانتیاگو واندررس

Football club
باشگاه فوتبال سانتیاگو واندررس (انگلیسی: Santiago Wanderers) یک باشگاه فوتبال در شهر والپارایسو، شیلی است.
این باشگاه که در سال ۱۸۹۲ تأسیس شده سابقه ۳ قهرمانی در لیگ برتر فوتبال شیلی و ۳ قهرمانی در جام حذفی فوتبال شیلی را در کارنامه دارد.
تاریخچه

سانتیاگو واندررس در اواخر قرن نوزدهم و در زمانی که فوتبال به تازگی به آمریکای جنوبی معرفی شده بود، تأسیس شد. در آغاز، این باشگاه توسط مهاجران انگلیسی که در والپارایسو زندگی می‌کردند، پایه‌گذاری شد و به تدریج به یکی از نمادهای ورزشی شهر و کشور تبدیل شد. نام «سانتیاگو» در عنوان باشگاه به اشتباه تاریخی بازمی‌گردد، چرا که باشگاه از ابتدا در والپارایسو قرار داشت و هیچ ارتباطی با شهر سانتیاگو نداشت.
دستاوردها و افتخارات

سانتیاگو واندررس در طول تاریخ خود موفقیت‌های قابل توجهی در فوتبال شیلی کسب کرده است. این باشگاه تاکنون چندین بار قهرمان لیگ برتر شیلی شده و در مسابقات جام حذفی نیز به موفقیت‌های متعددی دست یافته است. افتخارات این باشگاه شامل قهرمانی در لیگ برتر شیلی در سال‌های ۱۹۵۸، ۱۹۶۸ و ۲۰۰۱ و قهرمانی در جام حذفی شیلی در سال‌های ۱۹۵۹، ۱۹۶۱ و ۲۰۱۷ می‌باشد.
ورزشگاه

سانتیاگو واندررس بازی‌های خانگی خود را در ورزشگاه «استادیو الیاس فیگوئرا براندِر» (Estadio Elías Figueroa Brander) برگزار می‌کند. این استادیوم که در شهر والپارایسو قرار دارد، ظرفیت حدود ۲۰٬۰۰۰ نفر را داراست و به عنوان یکی از ورزشگاه‍های مطرح در شیلی شناخته می‌شود. ورزشگاه الیاس فیگوئروآ براندر به افتخار یکی از بزرگ‌ترین بازیکنان تاریخ فوتبال شیلی، الیاس فیگوئرا، نام‌گذاری شده است.
هواداران

سانتیاگو واندررس یکی از پایگاه‌های هواداری بزرگ و پرشور در فوتبال شیلی دارد. هواداران این باشگاه که به «واندرینوز» (Wanderinos) معروف هستند، با شور و شوق خاصی از تیم خود حمایت می‌کنند و به عنوان یکی از وفادارترین و پرانرژی‌ترین هواداران فوتبال در شیلی شناخته می‌شوند. مسابقات خانگی سانتیاگو واندررس همواره با حضور گسترده و پرشور هواداران همراه است که این امر به تیم انگیزه و انرژی مضاعفی می‌بخشد.
رقابت‌ها

سانتیاگو واندررس رقبای سنتی و محلی متعددی دارد. یکی از بزرگ‌ترین رقبای این باشگاه، باشگاه «اوریونتال» است که دیدارهای این دو تیم همواره با هیجان و حساسیت خاصی همراه است. همچنین، رقابت با تیم‌های بزرگ دیگری مانند «کولو-کولو» و «یونیورسیداد شیلی» نیز از دیگر مسابقات حساس و مهم برای سانتیاگو واندررس محسوب می‌شود.
بازیکنان برجسته

در طول تاریخ، سانتیاگو واندررس بازیکنان بزرگی را به دنیای فوتبال معرفی کرده است. از جمله بازیکنان برجسته‌ای که در این باشگاه بازی کرده‌اند می‌توان به کارلوس کاسزلی، انزو اسکوبار و الیاس فیگوئرا اشاره کرد. این بازیکنان نه تنها در سطح ملی بلکه در سطح بین‌المللی نیز موفقیت‌های زیادی کسب کرده‌اند و به افتخارات باشگاه افزوده‌اند.
فعالیت‌های اجتماعی و فرهنگی

سانتیاگو واندررس علاوه بر موفقیت‌های ورزشی، در زمینه‌های اجتماعی و فرهنگی نیز فعالیت‌های گسترده‌ای دارد. این باشگاه برنامه‌های متعددی برای حمایت از جوانان و توسعه فوتبال در مناطق محروم اجرا می‌کند. همچنین، سانتیاگو واندررس در پروژه‌های مختلفی برای ترویج ورزش و سبک زندگی سالم در جامعه مشارکت دارد.
باشگاه فوتبال گالاتاسرای

Football club
تیم فوتبال گالاتاسرای (به ترکی استانبولی:Galatasaray) زیر مجموعهٔ باشگاه ورزشی گالاتاسارای است که در شهر استانبول قرار دارد و هم‌اکنون در سوپر لیگ فوتبال ترکیه بازی می‌کند همچنین گالاتاسارای تنها تیم ترکیه است که موفق به بردن جام لیگ اروپا و سوپرجام اروپا شده است این باشگاه در تاریخ ۲۰ اکتبر ۱۹۰۵ تأسیس شده است.
افتخارات

این تیم معروف فوتبال ترکیه که یکی از قدیمی‌ترین تیم‌های فوتبال ترکیه بوده و در دورهٔ عثمانی تشکیل شده است تاکنون ۲۴ بار به عنوان قهرمانی لیگ برتر دست یافته تا عنوان پرافتخارترین باشگاه کشور ترکیه را از آن خود کند.
۱۸ عنوان قهرمانی جام حذفی، ۲۴ عنوان قهرمانی سوپر لیگ و ۱۶ عنوان قهرمانی سوپر جام ترکیه از دیگر افتخارات گالاتاسرای است.
گالاتاسارای در فصل ۲۰۰۰–۱۹۹۹ در عرصهٔ اروپا نیز توانست قهرمان جام یوفا شود و در سوپر جام اروپا ۲۰۰۰ نیز در وقت اضافه با نتیجهٔ دو بر یک رئال مادرید اسپانیا را شکست داد و قهرمان این جام گردید.
. سوپر لیگ ترکیه (۲۴ قهرمانی): ۱۹۶۱–۶۲, ۱۹۶۲–۶۳, ۱۹۶۸–۶۹, ۱۹۷۰–۷۱, ۱۹۷۱–۷۲, ۱۹۷۲–۷۳, ۱۹۸۶–۸۷, ۱۹۸۷–۸۸, ۱۹۹۲–۹۳, ۱۹۹۳–۹۴, ۱۹۹۶–۹۷, ۱۹۹۷–۹۸, ۱۹۹۸–۹۹, ۱۹۹۹–۲۰۰۰, ۲۰۰۱–۰۲, ۲۰۰۵–۰۶, ۲۰۰۷–۰۸, ۲۰۱۱–۱۲, ۲۰۱۲–۱۳, ۲۰۱۴–۱۵, ۲۰۱۷–۱۸, ۲۰۱۸–۱۹, ۲۰۲۲–۲۳, ۲۰۲۳-۲۴
نایب قهرمانی(۱۰): ۱۹۵۹, ۱۹۶۰–۶۱, ۱۹۶۵–۶۶, ۱۹۷۴–۷۵, ۱۹۷۸–۷۹, ۱۹۸۵–۸۶, ۱۹۹۰–۹۱, ۲۰۰۰–۰۱, ۲۰۰۲–۰۳, ۲۰۱۳–۱۴
. جام حذفی ترکیه (۱۸ قهرمانی): ۱۹۶۲–۶۳, ۱۹۶۳–۶۴, ۱۹۶۴–۶۵, ۱۹۶۵–۶۶, ۱۹۷۲–۷۳, ۱۹۷۵–۷۶, ۱۹۸۱–۸۲, ۱۹۸۴–۸۵, ۱۹۹۰–۹۱, ۱۹۹۲–۹۳, ۱۹۹۵–۹۶, ۱۹۹۸–۹۹, ۱۹۹۹–۲۰۰۰, ۲۰۰۴–۰۵, ۲۰۱۳–۱۴, ۲۰۱۴–۱۵, ۲۰۱۵–۱۶, ۲۰۱۸–۱۹
نایب قهرمانی (۵): ۱۹۶۸–۶۹, ۱۹۷۹–۸۰, ۱۹۹۳–۹۴, ۱۹۹۴–۹۵, ۱۹۹۷–۹۸
. سوپر جام ترکیه (۱۷ قهرمانی): ۱۹۶۶, ۱۹۶۹, ۱۹۷۲, ۱۹۸۲, ۱۹۸۷, ۱۹۸۸, ۱۹۹۱, ۱۹۹۳, ۱۹۹۶, ۱۹۹۷, ۲۰۰۸, ۲۰۱۲,  ۲۰۱۳, ۲۰۱۵, ۲۰۱۶, ۲۰۲۳٫۲۰۱۹
نایب قهرمانی (۱۰): ۱۹۷۱, ۱۹۷۳, ۱۹۷۶, ۱۹۸۵, ۱۹۹۴, ۱۹۹۸, ۲۰۰۶, ۲۰۱۴, ۲۰۲۴٫۲۰۱۸
. جام یوفا (۱ قهرمانی): ۱۹۹۹–۲۰۰۰
. سوپرجام اروپا (۱ قهرمانی): ۲۰۰۰
بازیکنان

فهرست بازیکنان باشگاه تا تاریخ ۹ فوریهٔ ۲۰۲۴
آیدین نیکخواه بهرامی

آیدین نیکخواه بهرامی (۱۶ بهمن ۱۳۶۰ – ۷ دی ۱۳۸۶) یکی از اعضای تیم ملی بسکتبال ایران (پستهای ۳ و ۴ با پیراهن شماره ۸) و باشگاه بسکتبال صباباتری (پیراهن شماره ۹) در لیگ برتر بسکتبال ایران بود.
او نقش بزرگی در قهرمانی تیم ملی بسکتبال ایران در رقابت‌های قهرمانی آسیا ۲۰۰۷ و به دست آوردن سهمیه المپیک پکن ۲۰۰۸ داشت. برادر او صمد نیکخواه بهرامی نیز عضو و کاپیتان اسبق  تیم ملی بسکتبال ایران بود.
درگذشت

جمعه ۷ دی ۱۳۸۶، وی در حالی که به همراه نامزد و یکی از دوستانش عازم منزل پدری خود در نوشهر بود، در یک حادثه رانندگی - در منطقه کمربندی نمک آبرود به نوشهر - در اثر جراحات ناشی از برخورد خودروی شخصی‌اش به گارد ریل کنار جاده درگذشت. در این سانحه نامزد وی نیز درگذشت، ولی فرد دیگری که در خودرو بود تنها دچار مصدومیت شدید شد دلیل اصلی مرگ وی رد شدن گارد ریل از سینهٔ وی و دلیل فوت نامزدش قطع شدن شاهرگ وی توسط گارد ریل بود.
دریافت پیراهن شماره ۸ یوتا جاز

۳۱ تیر ۱۳۸۷، بین دو نیمه بازی دوستانه تیم ملی بسکتبال ایران و تیم بسکتبال یوتا جاز، رئیس این باشگاه (رندی ریگبی) با اهدای پیراهن شماره ۸ یوتا جاز - که نام آیدین نیکخواه بهرامی روی آن نوشته شده بود - به صمد نیکخواه بهرامی و مادر وی از بسکتبالیست های پیشین تیم ملی ایران بود تجلیل کرد. پیراهن شماره ۸ یوتا جاز با نام بازیکن افسانه‌ای درون ویلیامز گره خورده‌است.
امامزاده سیدمحمد بارده

| امامزاده سید محمد بارده | امامزاده سید محمد بارده |
| --- | --- |
نام: امامزاده سید محمد بارده
کشور: ایران
استان: چهارمحال و بختیاری
شهرستان: بن
بخش: مرکزی
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
نوع بنا: آجری
کاربری: مذهبی، آرامگاه
کاربری کنونی: مذهبی
دیرینگی: دوره صفوی
دورهٔ ساخت اثر: دوره صفویه ، دوره قاجار
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۲۲۹۶۱
تاریخ ثبت ملی: ۷ خرداد ۱۳۸۷
اطلاعات بازدید: اطلاعات بازدید
امکان بازدید: دارد
بقعه امامزاده سیدمحمد، بنایی مذهبی_تاریخی مربوط به دوره صفویان تا دوره قاجار است و در روستای بارده از توابع شهرستان بن واقع شده‌است. این اثر در تاریخ ۷ خرداد ۱۳۸۷ باشماره ثبت ۲۲۹۶۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
کنزابورو اوئه

| اوئه کنزابورو | اوئه کنزابورو |
| --- | --- |
اوئه در کنفرانسی در پاریس، ۲۰۱۲: اوئه در کنفرانسی در پاریس، ۲۰۱۲
زاده: ۳۱ ژانویهٔ ۱۹۳۵ اوسه، اهیمه، ژاپناوسه، کیتا، اهیمه، ژاپن امروزه اوچیکو، اهیمه، ژاپن
درگذشته: ۳ مارس ۲۰۲۳ (۸۸ سال) کهولت سن
زمینه کاری: داستان‌نویس منتقد جستارنویس
ملیت: ژاپنی
دانشگاه: دانشگاه توکیو
دوره: دوره شووا دوره هیسه‌ای دوره ریوا
کار(های) برجسته: رشد هفده تجربهٔ شخصی فوتبال دوران مان‌ئن روح شناور من بازی معاصر ای انسان جدید، چشمانت را باز کن نامه ای به سال‌های قدیم بچه جابه‌جا
سال‌های فعالیت: ۱۹۵۷–۲۰۱۹
همسر(ها): اوئه یوکاری
در این نام ژاپنی، «اوئه» نام خانوادگی است.
اوئه کنزابورو (به ژاپنی: 大江 健三郎) (زاده ۳۱ ژانویه ۱۹۳۵ - درگذشتهٔ ۳ مارس ۲۰۲۳)نویسنده ژاپنی و برنده جایزه نوبل ادبیات در سال ۱۹۹۴ بودکه از دوره شُووا تا اواخر دوره هِیسه‌ای فعالیت می‌کرد. اوئه یکی از مطرح‌ترین نویسندگان معاصر ژاپنی است که توانست جایزه ادبی نوبل را در سن ۵۹ سالگی از آنِ خود کند. اوئه به شدت در آثارش تحت تأثیر ادبیات و نظریه‌های ادبی کشورهای فرانسه و آمریکا قرار گرفته و موضوعات سیاسی، اجتماعی و فلسفی زیادی نیز در آثارش منعکس شده است. تصویرسازی‌های قوی این نویسنده از جهان و عناصر آن، نکته بارز آثار اوئه است؛ جهانی که در آن زندگی و افسانه با هم درمی‌آمیزند و تصویری نگران‌کننده از شرایط اسفبار زندگی انسان‌ها در عصر حاضر ارائه می‌دهند. وی بعد از اینکه برندهٔ جایزه ادبی نوبل شد، گفت:
«من دربارهٔ منزلت بشریت می‌نویسم.»
زندگی > تولد و خانواده

کِنزابورو اوئه در ۳۱ ژانویه ۱۹۳۵ در دهکده اوسه که در حال حاضر در یوچیکو، اهیمه قرار دارد، به دنیا آمد. اوئه در خانواده‌ای متشکل از نه نفر متولد شد که شامل والدین، دو برادر بزرگتر، دو خواهر بزرگ‌تر، یک برادر کوچک و یک خواهر کوچک بود. او سومین فرزند از هفت فرزند خانواده بود. دهکده اوسه یک روستای دره‌ای محاصره شده توسط جنگل بود که بعدها به عنوان محل الهام‌بخش برای زمینه‌های آثار ادبی اوئه مورد استفاده قرار گرفت.
زندگی > تحصیلات اولیه

در سال ۱۹۴۱، اوئه وارد مدرسه ابتدایی اوسه شد. همان سال، جنگ اقیانوس آرام آغاز شد و تحصیلات ابتدایی اوئه تا تابستان سال پنجم ادامه یافت. در سال ۱۹۴۴، پدر اوئه در سن ۵۰ سالگی به دلیل ایست قلبی ناگهان درگذشت.
زندگی > تحصیلات متوسطه و دبیرستان

در سال ۱۹۴۷، اوئه به مدرسه راهنمایی اوسه‌وارد شد. در سال ۱۹۵۰، اوئه وارد دبیرستان شد. دوران دبیرستان اوئه با مطالعه آثار نویسندگان برجسته‌ای همچون جون ایشیکاوا، هیدئو کوبایاشی، کازئو واتانابه و کیوآکی هانادا همراه بود.
در دبیرستان ماتسویاما هیگاشی، اوئه به گروه ادبی ملحق شد و ویراستار نشریه‌ای به نام «شوجو» شد. اوئه در این مجله اشعار و نقدهای خود را منتشر می‌کرد. همچنین، در این دوره با ایتامی جوزو، همکلاسی‌اش، دوستی صمیمی شدند.
زندگی > ورود به دانشگاه و شروع فعالیت‌های نویسندگی

در سال ۱۹۵۳، اوئه به توکیو نقل مکان کرد و به عنوان یک دانشجوی کنکور در مدرسه پیش‌دانش‌گاهی حضور یافت. سپس در سال ۱۹۵۴، وارد دانشکده علوم انسانی دانشگاه توکیو شد و در رشته ادبیات فرانسه تحصیل کرد. در این دوران، اوئه به نوشتن نمایشنامه‌ها و داستان‌های کوتاه پرداخت.
در سال ۱۹۵۵، رمان کوتاه «انسان‌های مهربان» جایزه افتخاری در مسابقه داستان کوتاه ملی دانشجویان سومین دوره مجله «بونگِی» دریافت کرد. در همان سال، رمان «کوه آتش‌فشان» جایزه دوم در مسابقه ادبیات «ایچو نامیکی» را کسب کرد و در نشریه داخلی دانشکده منتشر شد و این اولین بار بود که آثار او به صورت چاپی منتشر شدند. در این دوران، اوئه با خواندن آثار نویسندگان بین‌المللی همچون بلیز پاسکال، آلبر کامو، ژان-پل سارتر، نورمن میلر، ویلیام فاکنر و کوبو آبه تأثیر زیادی گرفت.
زندگی > تحصیلات تکمیلی و فعالیت‌های ادبی

در سال ۱۹۵۶، اوئه به دانشکده ادبیات، رشته ادبیات فرانسه، منتقل شد و مستقیماً تحت تعلیم واتانابه کازوئو، نویسنده‌ای که از دوران دبیرستان آثارش را مطالعه می‌کرد و به آن علاقه‌مند بود، قرار گرفت. در همان سال، رمان «پس از سوزاندن» جایزه افتخاری در مسابقه داستان کوتاه ملی دانشجویان دوره پنجم مجله «بونگِی» را دریافت کرد. همچنین، نمایش کوتاهی به نام «صدای حیوانات» که ایده اولیه نمایشنامه «کار عجیب» بود، در مسابقه نمایشنامه‌نویسی تئاتر دانشجویان دانشگاه توکیو انتخاب شد.
زندگی > وفات

در تاریخ ۳ مارس ۲۰۲۳، کِنزابورو اوئه به دلیل پیری و مشکلات مربوط به آن درگذشت. او در زمان مرگ به سن ۸۸ سالگی رسیده بود.
سبک > مضامین و موضوعات آثار

آثار اوئه اغلب به مسائل اجتماعی و سیاسی مانند سلاح‌های هسته‌ای و نظام امپراتوری می‌پرداختند. او همچنین به موضوعاتی مانند همزیستی با پسرش که دارای ناتوانی ذهنی بود (پسرش، هیکاری، یک آهنگساز بود) و تاریخ و افسانه‌های دهکده‌ای در جنگل‌های چهار جزیره ژاپن می‌پرداخت. این مضامین به همراه سبک منحصر به فرد اوئه، دنیای ادبی پیچیده‌ای را شکل دادند.
سبک > فعالیت‌های ادبی و جوایز

اوئه به عنوان پیشوای ادبیات نوین، با تخیل غنی و سبک منحصر به فرد خود، مجموعه‌ای از آثار عمیق و مرتبط با معاصر را به چاپ رساند. در سال ۱۹۶۷، با انتشار رمانی که به عنوان اثر برجسته او شناخته می‌شود تحت عنوان «فوتبال در سال اول» جایزه تانزاکی جونیچیرو را در سن پایین کسب کرد.
در سال ۱۹۷۳ با رمان «سیل به روح من می‌رسد» جایزه بونگی نوما را و در سال ۱۹۸۲ با کتاب «زنانی که به درخت باران گوش می‌دهند» جایزه ادبی یومیوری را دریافت کرد. او در سال ۱۹۹۴ به عنوان دومین نویسنده ژاپنی که جایزه نوبل ادبیات را به دست آورد، وارد تاریخ شد.
سبک > داستان‌های کوتاه > انتشار مجموعه داستان‌های کوتاه برجسته و کسب جوایز

در سال ۱۹۸۲، کِنزابورو اوئه مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه مرتبط به نام «زنانی که به درخت باران گوش می‌دهند» را منتشر کرد. در سال ۱۹۸۲، این اثر با کسب جایزه یومیوری به رسمیت شناخته شد.
سبک > داستان‌های کوتاه > انتشار مجموعه داستان‌های کوتاه برجسته و کسب جوایز > «ای انسان جدید، بیدار شو» و پرداختن به مسائل روحانی

در سال ۱۹۸۳، مجموعه داستان‌های کوتاه مرتبط «ای انسان جدید، بیدار شو» منتشر شد که با استفاده از الهام از اشعار پیشگویی‌کننده ویلیام بلیک و مطالعات مرتبط با آن، زندگی روزمره خانواده‌ای متمرکز بر پسر بزرگ او، هیکاری، که دارای ناتوانی ذهنی است، را به سبک خودزندگی‌نامه‌ای ترسیم می‌کند. در این مجموعه، منقد و محقق ویلیام بلیک، کَتلین رین، به عنوان راهنمای اصلی وارد داستان می‌شود و اوئه را با نئوپلاتونیسم آشنا می‌سازد. این آشنایی موجب شد تا اوئه به بررسی مسائل عرفانی همچون «مسئله روح» و «بازسازی» بپردازد که از تم‌های اصلی دوره میانی ادبیات اوئه بودند. در همان سال، او به عنوان پژوهشگر مشترک در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی حضور داشت.
سبک > همکاری‌های ادبی و تأسیس مجله «هرمس»

در سال ۱۹۸۴، اوئه به همراه نویسندگان و ادیبانی همچون آراتا ایسوزاکی، ماکوتو اواوکا، تورو تاکه‌میتسو، یوجیرو ناکامورا و ماسائو یاماگوچی، فصل‌نامه «هرمس» را منتشر کردند. داستان‌هایی مانند «M/T و داستان‌های عجیب جنگل»، «لشکر کیلپ»، «برج شفا دهنده» و «سیاره برج شفا دهنده» در این مجله منتشر شدند. این مجله در دوران اوج «رونق دانش» در صنعت نشر، به مرکزی برای روشن‌فکران برجسته در دهه ۱۹۸۰ تبدیل شد. همچنین در همان سال، اوئه در همایش انجمن جهانی قلم که در توکیو برگزار شد، شرکت کرد و سخنرانی‌ای با عنوان «ادبیات در شرایط هسته‌ای ─ چرا ما می‌نویسیم؟» ارائه داد و با نویسندگانی چون کرت وانه‌گت، آلن راب-گری و ویلیام استیرن گفتگو کرد.