رایشس‌مارینه
نوسازی

آلمانی‌ها سه سال پس از پایان جنگ، کار ساخت رزم‌ناو اِمدِن را آغاز کردند. با توجه به محدودیت‌ها اساسی، اتمام کار این رزم‌ناو در اواخر سال ۱۹۲۵ بیش چهار سال به طول انجامید. به هر حال کار ساخت‌وساز بلافاصله به شکل ممتدی ادامه یافت.
رایشس‌مارینه، جز چند تخطی کوچک، همواره پایبند به محدودیت‌های وزنی پیمان ورسای بود. این شرایط کار را برای طراحان مدل‌های جدید به منظور ایجاد کشتی‌هایی با قابلیت رزمی مناسب، بسیار دشوار می‌کرد. به هر حال آلمانی‌ها معمولاً با موفقیت از پس آن برمی‌آمدند.
آلمانی‌ها پیشرفت‌های فنی قابل توجهی را در شناورهای جدید اعمال کردند. یکی از مهم‌ترین آن‌ها جوشکاری الکتریکی به‌جای پرچ‌کاری بود که مزیت اساسی کاهش وزن را داشت. بدین ترتیب بدنه شناورها بسیار سبک‌تر می‌شد درحالی‌که دست کم همان استحکام پیشین را داشت. از وزن صرفه‌جویی شده در اجزای دیگر همچون تسلیحات، پیش‌رانه، زره و ذخیره سوخت، استفاده می‌شد. آلمانی‌ها همچنین به‌شکل موفقی آلیاژ جدید فولاد پراستحاکم را به‌کار بردند که آن هم وزن را هر چه بیشتر کاهش داد. پیشرفت‌هایی نیز در تولید زره مقاوم‌تر حاصل شد.
در این میان جایگزینی نبردناوهای قدیمی در چارچوب محدودیت وزنی ۱۰٬۰۰۰ تن به شکل ویژه‌ای دشوار بود. آخرین نبردناوی که آلمانی‌ها در جریان جنگ جهانی اول ساختند بیش از ۲۸٬۰۰۰ تن وزن داشت. در این حال پیمان دریایی واشینگتن در سال ۱۹۲۲ سقف وزن نبردناوها را ۳۵٬۰۰۰ تن در نظر گرفته بود. این بدان معنا بود که نبردناوهای جایگزین آلمانی در آینده به شکل واضحی از نظر قابلیت رزمی ضعیف‌تر از نمونه‌های خارجی می‌شدند. این که آلمانی‌ها چگونه می‌بایست در سقف وزنی ۱۰٬۰۰۰ تن عمل می‌کردند بحث‌های زیادی در دایره طراحان ایجاد کرد. عده‌ای طرف‌دار شناورهایی با تسلیحات و زره سنگین و در عوض سرعت پایین برای دفاع ساحلی بودند. عده دیگری این تفکر را یک‌جانبه می‌دیدند که در صورت لزوم به هر گونه عمل در دریای آزاد آن را ناکارآمد می‌کرد. بدین ترتیب تصمیم‌گیری در این باره برای مدتی به تعویق افتاد. در همین مدت پیشرفت‌های خوبی در زمینه موتورهای دیزل صورت گرفت که امید کاربرد آن در کشتی‌های بزرگ‌تر را پدیدآورد. مهم‌ترین مزیت این گونه موتورها مصرف بسیار پایین‌تر سوخت بود که برد شناور را به مقدار زیادی افزایش می‌داد. در نهایت تصمیم به ساخت نبردناوی مشابه رزم‌ناوها با موتوری قدرتمند گرفته شد که با برد بلند می‌توانست در اقیانوس اطلس عملیات کند و در صورت درگیری با فرانسه، علیه کشتیرانی تجاری آن به‌کار گرفته شود. بدین ترتیب گونه کاملاً جدیدی از کشتی‌های جنگی پدید آمد که «کشتی زره‌پوش» (Panzerschiff) نام گرفت. این گونه به نسبت فضای محدود، تسلیحات توپخانه قدرتمندی داشت و به سرعت ۲۶ گره (۴۸ کیلومتر بر ساعت) می‌رسید؛ درحالی‌که زره آن بیشتر شبیه رزم‌ناوها بود. در توضیح قابلیت رزمی آن گفته شد: «تندروتر از هر نیرومند و نیرومندتر از هر تندرو» ساخت نخستین کشتی زره‌پوش سال ۱۹۲۸ به تأیید رسید و پنج سال بعد نخستین فروند از آن به ناوگان رایشس‌مارینه پیوست.
همزمان کار بر روی دیگر حوزه‌های تسلیحاتی، مخصوصاً در زمینه مین‌های دریایی، نیز انجام گرفت.
بدین ترتیب سال‌های منتهی به دهه ۱۹۳۰ در رایشس‌مارینه صرف نوین‌سازی کشتی‌های جنگی قدیمی، به‌ویژه شناورهای بزرگ، رزم‌ناوها و قایق‌های اژدرافکن، شد. در این مدت مجموعاً پنج رزم‌ناو جدید، دوازده قایق اژدرافکن جدید، یک کشتی‌زره‌پوش (دویچلنت) و تعدادی شناور کوچک‌تر ساخته شد. این حداکثر کاری بود که از رایشس‌مارینه در این زمان برمی‌آمد.
پائیز سال ۱۹۲۷ رسانه‌ها موضوعی را علنی کردند که به «ماجرای لومان» شهرت یافت. موضوع تلاش مخفیانه رایشس‌مارینه برای تسلیح مجدد زیر نظر ناوسروان والتر لومان بود که در آن منابع مالی خارج از بازرسی کمیته‌های مجلس ملی بدین منظور استفاده می‌شد. بخش ترابری دریایی لومان این کار را صورت می‌داد چرا که کمترین ضن به آن می‌رفت. لومان مسئول برنامه‌ریزی و تهیه تسلیحات، مین، قایق‌های تندرو و هواگرد بود و همچنین یک بخش اطلاعات خارجی نیز ایجاد کرد. هدف پر کردن نواقص امنیت ملی حاصل از پیمان ورسای و حفاظت از رایش در مقابل تجاوزات در مناطق ساحلی بود. این کارها بنیان مهمی را برای توسعه بیشتر رایشس‌مارینه فراهم آورد که توسعه قایق‌های موتوری به عنوان یکی از ادوات نوین دریایی و همکاری آن‌ها با هواگردها در پهنه دریا محصول آن بود.
تأسیس یک دفتر طراحی زیردریایی در هلند نیز به اقدامات لومان مرتبط بود. دو کارخانه پیشین زیردریایی‌سازی آلمانی، با پشتیبانی رایشس‌مارینه، این دفتر را تأمین مالی می‌کردند. این دفتر طرح‌هایی برای تعدادی زیردریایی در چند نیروی دریایی خارجی آماده کرد. امید می‌رفت بر پایه این طراحی‌ها در آینده‌ای نه‌چندان دور، رایشس‌مارینه بتواند در صورت تعدیل طبق‌انتظار محدودیت‌های پیمان ورسای، زیردریایی‌هایی برای خود بسازد.
به هر صورت، ماجرای لومان با بازنشستگی اجباری ناوسروان لومان و استعفای اتو گسلر، وزیر دفاع به پایان رسید.