ویلیام هنری هریسون
ژنرال ارتش > تکامسه و تیپکانو

مقاومت سرخپوستان در برابر توسعه آمریکا، با رهبری برادران شاونی، تکامسه و تنسکواتاوا («پیامبر»)، در درگیری که به نبرد تکامسه معروف شد، به اوج رسید.تنسکواتاوا قبایل را متقاعد کرد که توسط روح بزرگ محافظت خواهند شد و اگر علیه مهاجران قیام کنند هیچ آسیبی متوجه آنها نخواهد شد.او با گفتن قبایل به مقاومت تشویق کرد تا به تاجران سفیدپوست فقط نیمی از بدهی خود را بپردازند و از همه روش های سفیدپوستان، از جمله لباس، مشک، و به ویژه ویسکی دست بکشند.هریسون از طریق جاسوسانی که در قبایل قرار داده بود، خبر مقاومت را دریافت کرد و از مدیسون خواست تا بودجه آماده سازی نظامی را تامین کند.مدیسون پاهایش را کشید و هریسون سعی کرد مذاکره کند و نامه ای به تکامسه فرستاد و گفت: "کت های آبی ما (سربازان ارتش ایالات متحده) بیش از آن چیزی است که شما می توانید بشمارید، و پیراهن های شکار ما (شبه نظامیان داوطلب) مانند برگ های جنگل هستند.
در آگوست 1810، تکامسه 400 جنگجو را به پایین رود واباش هدایت کرد تا با هریسون در وینسنس ملاقات کنند.آنها لباس جنگی پوشیده بودند و ظاهر ناگهانی آنها در ابتدا سربازان وینسنس را ترساند.رهبران گروه به گروسلند اسکورت شدند و در آنجا با هریسون ملاقات کردند.تکامسه بارها و بارها هریسون را مورد سرزنش قرار داد و اصرار داشت که معاهده فورت وین غیرقانونی است و استدلال می کرد که یک قبیله نمی تواند بدون تأیید قبایل دیگر زمین بفروشد.از هریسون خواست تا آن را باطل کند و هشدار داد که آمریکایی ها نباید برای حل و فصل زمین های فروخته شده در این معاهده تلاش کنند.تکامسه به هریسون اطلاع داد که او تهدید کرده بود که در صورت اجرای مفاد معاهده، روسایی را که قرارداد را امضا کرده بودند، خواهد کشت و کنفدراسیون قبایل او به سرعت در حال رشد بود.هریسون گفت که تک تک قبایل صاحب زمین هستند و می توانند آن را هر طور که می خواهند بفروشند.او ادعای تکامسه را رد کرد که همه سرخپوستان یک ملت را تشکیل می‌دهند و گفت که هر قبیله می‌تواند روابط جداگانه‌ای با ایالات متحده داشته باشد.هریسون استدلال می‌کرد که اگر قرار بود یک ملت باشند، روح بزرگ همه اقوام را مجبور می‌کرد به یک زبان صحبت کنند.
تکامسه به قول یکی از مورخین "ردیه پرشور" را آغاز کرد، اما هریسون قادر به درک زبان او نبود.سپس تکامسه بر سر هریسون فریاد زد و او را دروغگو خواند.یکی از شاونی ها که دوستش با هریسون بود، تپانچه خود را از کناره ها خم کرد تا به هریسون هشدار دهد که سخنرانی تکامسه منجر به دردسر می شود، و برخی شاهدان گزارش دادند که تکامسه جنگجویان را تشویق می کرد تا هریسون را بکشند.بسیاری از آنها شروع به کشیدن سلاح های خود کردند که نشان دهنده یک تهدید اساسی برای هریسون و شهر بود که فقط 1000 نفر جمعیت داشت.هریسون شمشیر خود را کشید و جنگجویان تکامسه زمانی که افسران سلاح های گرم خود را در دفاع از او ارائه کردند، عقب نشینی کردند.رئیس ویناماک با هریسون رفتار دوستانه ای داشت و با استدلال های تکامسه مخالفت کرد و به جنگجویان گفت که باید در صلح به خانه بازگردند زیرا با صلح آمده اند.قبل از ترک، تکامسه به هریسون اطلاع داد که در صورت لغو نشدن معاهده فورت وین، به دنبال اتحاد با بریتانیا خواهد بود.پس از جلسه، تکامسه برای دیدار با بسیاری از قبایل منطقه به امید ایجاد یک کنفدراسیون برای نبرد با ایالات متحده سفر کرد.
هریسون نگران بود که اقدامات تکامسه، ایالت ایندیانا و همچنین آینده سیاسی او را به خطر بیندازد و آن را "محل زندگی چند درنده بدبخت" بگذارد.تکامسه در سال 1811 در حال سفر بود و تنسکواتاوا را مسئول نیروهای سرخپوست گذاشت.هریسون در غیاب تکومسه پنجره‌ای از فرصت را دید و به وزیر جنگ ویلیام یوستیس توصیه کرد که نمایشی از قدرت به کنفدراسیون سرخپوست ارائه کند.علیرغم اینکه 13 سال از عملیات نظامی کنار گذاشته شده بود، هریسون مدیسون و یوستیس را متقاعد کرد که به او اجازه دهند فرماندهی را به عهده بگیرد.او ارتشی را با 950 مرد به سمت شمال رهبری کرد تا شاونی ها را برای ایجاد صلح بترساند، اما قبایل در اوایل 7 نوامبر در نبرد تیپکانو حمله غافلگیرانه ای را آغاز کردند.هریسون به مقابله با نیروهای قبیله ای در پروفتس تاون در کنار رودخانه های واباش و تیپکانو پرداخت و آنها را شکست داد.این نبرد به شهرت رسید و او به عنوان یک قهرمان ملی مورد ستایش قرار گرفت.اگرچه سربازان او 62 کشته و 126 زخمی در طول نبرد متحمل شده بودند و شاونی فقط 150 تلفات را متحمل شده بود، دیدگاه پیامبر شاونی در مورد حفاظت معنوی از بین رفته بود.تنسکواتاوا و نیروهایش به کانادا گریختند و کمپین آنها برای متحد کردن قبایل منطقه برای رد همگونی شکست خورد.
وقتی هریسون به وزیر یوستیس گزارش داد، او را از نبرد در نزدیکی رودخانه تیپکانو آگاه کرده بود و او پیش بینی یک حمله را داشت.اعزام اول مشخص نبود که کدام طرف در درگیری پیروز شده بود و منشی آن را شکست تعبیر کرد تا اینکه اعزام بعدی وضعیت را روشن کرد.وقتی حمله دومی رخ نداد، شکست شاونی قطعی‌تر شده بود.یوستیس خواست تا بداند چرا هریسون اقدامات احتیاطی کافی را در تقویت اردوگاه خود در برابر حمله اولیه انجام نداده است و هریسون گفت که او موقعیت را به اندازه کافی قوی می داند.این اختلاف کاتالیزور اختلاف بین هریسون و وزارت جنگ بود که تا جنگ 1812 ادامه یافت.فریلینگ می‌گوید که مهارت‌های زنگ‌زده هریسون باعث شد که سربازانش در شب قبل از نبرد، آتش‌های اردوگاهی برپا کنند و موقعیت خود را در معرض حمله غافلگیرانه و تلفات قرار دهند.
مطبوعات در ابتدا نبرد را پوشش ندادند، تا اینکه یکی از روزنامه های اوهایو اولین اعزام هریسون را به اشتباه تفسیر کرد و به این معنی بود که او شکست خورده بود.با این حال، در ماه دسامبر، بیشتر روزنامه‌های بزرگ آمریکایی داستان‌هایی درباره پیروزی در نبرد منتشر کردند و خشم عمومی نسبت به شاونی افزایش یافت.آمریکایی ها انگلیسی ها را به دلیل تحریک قبایل به خشونت و تهیه سلاح گرم به آنها سرزنش کردند و کنگره قطعنامه هایی را به تصویب رساند که بریتانیایی ها را به دلیل دخالت در امور داخلی آمریکا محکوم کرد.کنگره در 18 ژوئن 1812 اعلام جنگ کرد و هریسون وینسنس را ترک کرد تا به دنبال یک قرار نظامی باشد.