جینی (کودک وحشی)
زندگی اولیه > مشخصات و شخصیت

جیمز کنت گفت: آزمایش‌های اولیهٔ او از جینی جدی‌ترین کودک‌آزاری را که او تاکنون با آن روبرو شده‌است، نشان می‌دهد، و او در مورد وضعیت آیندهٔ جینی بسیار بدبین است. جینی به شدت رنگ‌پریده و دچار سوءتغذیه بود، قد او ۱٫۳۷ سانتیمتر و وزنش فقط ۲۷ کیلو بود، در دهانش دو ردیف تقریباً کامل دندان وجود داشت و شکمش متورم بود. محدودیت‌های ایجاد شده توسط پدرش موجب ایجاد پینهٔ ضخیم و کبودی شدید روی باسن او شده بود که چند هفته طول کشید تا بهبود یابد. چند سری عکسی که با پرتو ایکس برداشته شد مشخص کرد که جینی در هر دو طرف لگنش دچار برون‌خمیدگی لگن و قفسه سینه کوچک‌تر از حد طبیعی است؛ و پزشکان متوجه شدند که استخوان‌های او به حد کافی رشد نکرده‌اند و در حد یک فرد ۱۱ ساله هستند. علی‌رغم آزمایش‌های اولیه که نشان داد بینایی هر دو چشم او طبیعی هستند، نمی‌توانست چشمانش را روی چیزی دورتر از سه متر، مطابق با ابعاد اتاقی که پدرش او را در آن نگه داشته بود، متمرکز کند.
مهارت‌های حرکتی اصلی جینی خیلی ضعیف بود، او نه می‌توانست راست بایستد و نه می‌توانست هیچ‌یک از اندام‌هایش را کاملاً صاف کند، و بدنش استقامت خیلی کمی داشت. حرکات او خیلی کند و شکننده بود و مشخصه حرکت او مثل حرکت «بانی خرگوشه» بود، یعنی در حال راه رفتن دست‌هایش را مثل پنجه در جلویش قرار می‌داد و این گونه القا می‌کرد که پردازش اطلاعات برای او بسیار مشکل و در ادغام اطلاعات تصویری و لمسی ناتوان است. کنت تا حدودی شگفت‌زده شد زمانی که متوجه شد مهارت‌های حرکتی ظریف او به‌طور قابل توجهی بهتر بودند، و این مهارت‌ها را تقریباً در حد یک کودک دو ساله تعیین کردند. او نمی‌توانست بجود و دیسفاژی خیلی شدید داشت، کاملاً از جویدن غذای جامد یا حتی غذای نرم ناتوان بود و مایعات را هم به سختی می‌توانست ببلعد. موقع غذا خوردن هر چیزی را که نمی‌توانست ببلعد در دهان خود نگه می‌داشت تا بزاقش آن را له کند، و اگر این کار خیلی طول می‌کشید آن را تف می‌کرد و با انگشتانش له می‌کرد. او همچنین کاملاً بی‌اختیاری داشت، در برابر دماهای شدید هم هیچ عکس‌العملی نداشت.
پزشکان متوجه شدند، آزمایش یا تخمین سن هوشی جینی یا هر یک از توانایی‌های شناختی او بسیار دشوار است، اما در دو آزمایش انجام شده سن هوشی او را در سطح یک کودک ۱۳ ماهه تشخیص دادند.  در میان تعجب پزشکان او به بررسی محرک‌های زیست‌محیطی جدید علاقهٔ زیادی نشان می‌داد، گرچه به نظر می‌رسید اشیاء برای او خیلی جذاب‌تر از افراد هستند. او به ویژه دربارهٔ صداهای ناآشنا کنجکاو بود، و کنت به این مسئله دقت کرد که جینی چه‌طور مشتاقانه دنبال منابع تولید صدا می‌گشت. پزشکان در همان روزهای اولیهٔ اقامت او در بیمارستان متوجه ترس خیلی شدید او از گربه‌ها و سگ‌ها شدند، اما ابتدا فکر می‌کردند این نتیجهٔ ناتوانی از تفکر منطقی است و ریشه و علت واقعی آن را تا سال‌ها بعد تشخیص ندادند.
از ابتدا جینی به خیلی از کارکنان بیمارستان علاقهٔ زیادی نشان داد، گاهی به افراد کاملاً غریبه نزدیک می‌شد و کنار آن‌ها راه می‌رفت، اما کنت گفت: به نظر نمی‌رسد که او بین افراد تفاوتی قائل باشد و هیچ نشانه‌ای از دلبستگی به کسی، از جمله مادر و برادرش نشان نداد. ابتدا به کسی اجازه نمی‌داد او را لمس کند، با سرعت از هر تماس فیزیکی رم می‌کرد، و در حالیکه در دامن مادرش نشسته بود، وقتی از او خواسته شد برخیزد، خیلی ناراحت شده و تا جایی که امکان داشت سریع بلند می‌شد. کارکنان بیمارستان نوشتند که به نظر می‌رسد مادر جینی نسبت به احساسات و کارهای جینی کاملاً بی‌تفاوت است. جینی معمولاً رفتاری بسیار غیراجتماعی داشت و ثابت شد که کنترل رفتار او برای دیگران بسیار مشکل است. بدون توجه به جایی که در آن قرار داشت آب دهانش را جاری کرده و تف می‌انداخت، به‌طور مداوم فین‌فین می‌کرد و با بینی‌اش به هر چیزی که نزدیکش قرار داشت می‌دمید. هیچ نوع احساس مالکیت شخصی یا موقعیت‌شناسی نداشت، اغلب به چیزی که از دیگری می‌خواست اشاره می‌کرد یا آن را برمی‌داشت. پزشکان نوشتند که او اغلب با انگیزهٔ ناگهانی و بدون مراعات ادب رفتار می‌کرد، به ویژه اشاره می‌کنند که او آشکارا خودارضایی می‌کرد و گاهی تلاش می‌کرد مردان مسن‌تر را در این امر دخیل کند.
از ابتدا جینی، در برابر اطلاعات غیرکلامی از طرف دیگران، از جمله ژست و حالت چهره واکنش کمی نشان می‌داد و ارتباط چشمی قابل قبولی داشت. به هر حال رفتار او عاری از هر گونه ابراز احساسات یا اشارات بدن بود، و او تنها به‌طور غیرمستقیم می‌توانست چند نیاز خیلی اساسی‌اش را برطرف کند. او به‌طور واضح گفتار را از دیگر صداها تشخیص می‌داد، اما تقریباً به‌طور کامل ساکت ماند و به گفتار واکنشی گفتاری نشان نداد و پاسخ‌های وی علائم غیرکلامی بودند. جینی زمانی که غمگین بود به‌طور وحشیانه‌ای خودزنی می‌کرد، اما چهره‌اش کاملاً بی‌احساس باقی ماند و هرگز گریه نکرد یا صدایش درنیامد؛ بعضی گزارش‌ها گفتند: «که او هرگز نمی‌تواند گریه کند.» برای ایجاد سروصدا صندلی‌ها یا اشیاء مشابه را هل می‌داد. ابتدا خیلی کم دچار غلیان احساسات می‌شد که هیچ علامت قابل تشخیصی نداشت. کنت نوشت او هرگز سعی نکرد عامل عصبانیتش را آشکار کند و ادامه می‌داد تا زمانی که کسی توجه او را جلب کند یا خودش از نظر فیزیکی خسته شود، که در این حالت دوباره ساکت و آرام می‌شد.
زبان‌شناسان بعدها در ژانویه ۱۹۷۱ متوجه شدند که جینی نشان داد که فقط نام خودش و چند نفر دیگر و حدود ۱۵ تا ۲۰ کلمه را می‌فهمد و دامنهٔ لغات او در حد دو عبارت بود: «آن را متوقف کن» و «بیشتر نه». پیش از ژانویه ۱۹۷۱ آن‌ها نمی‌توانستند محدودهٔ دامنهٔ کلمات حاکی از بیان احساسات یا پذیرش او را تعیین کنند و بنابراین نمی‌دانستند که آیا او پیش از دو ماه اخیر کلمه‌ای یا همهٔ آن کلمات را یادگرفته‌است یا نه؟ پس از مشاهدهٔ جینی برای مدتی، آن‌ها نتیجه گرفتند که سکوت او انتخابی نیست و با تست‌ها هیچ توضیح فیزیولوژیکی یا روانشناختی برای ناگویا بودن او یافت نشد. چون پروندهٔ پزشکی او هم، هیچ نشانهٔ روشنی از ناتوانی ذهنی او نداشت، پژوهش‌گران نتیجه گرفتند که، به علت انزوای شدید او و قرار نگرفتن در معرض زبان در دوران کودکی، او زبان مادری‌اش را یادنگرفته‌است.