رولف نوانلینا
حرفه

زمانی که نوانلینا در سال ۱۹۱۹ مدرک دکترای خود را کسب کرد، هیچ سمت استادی در دانشگاه در دسترس نبود، از این‌رو او معلم مدرسه شد. برادر او، فریتیوف نیز در سال ۱۹۱۸ دکترای خود را گرفته بود، اما او هم نتوانسته بود سمتی استادی در دانشگاه بیاید و از این‌رو به عنوان ریاضی‌دان در یک شرکت بیمه مشغول کار شد. فریتیوف برادر رولف را در این شرکت استخدام کرد و نوانلینا هم‌زمان در این شرکت و مدرسه مشغول کار بود تا زمانی که او در ۱۹۲۲ میلادی به عنوان دکترای ریاضیات در دانشگاه هلسینکی گماشته شد. در این مدت ادموند لانداو با او به تماس شده و از او درخواست کرد تا در دانشگاه گویتنگن مشغول کار شود، اما او نپذیرفت.
پس از گماشته شدن به عنوان دکترای ریاضیات در دانشگاه، او شغل خود در شرکت را ترک کرد اما از شغل معلمی در مدرسه استعفا نداد تا این‌که در سال ۱۹۲۶ او به یک سمت تازه تأسیس پروفسور تمام در دانشگاه گماشته شد. علی‌رغم سنگین بودن حجم کارش، در میان سال‌های ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۵ میلادی بود که او آنچه را که بعداً معروف به نظریه نوانلینا معروف شد، توسعه داد.
نوانلینا از ۱۹۴۷ به بعد در دانشگاه زوریخ صاحب کرسی بود، اما پس از این‌که در ۱۹۴۸ میلادی در یک سمت دائمی به عنوان یکی از ۱۲ دانشمند دارای معاش در آکادمی تازه تأسیس فنلاند گماشته شد، کرسی خود را در دانشگاه نیمه-وقت ادامه می‌داد.
مهم‌ترین دستاورد نوانلینا در ریاضی، نظریه توزیع مقادیر توابع مرومورف است. ریشه‌های این نظریه به امیل پیکارد در ۱۸۷۹ برمی‌گردد که می‌گفت، یک تابع غیر-ثابت و دارای مقادیر مختلط که در کل صفحه مختلط تحلیلی است، تمامی مقادیر مختلط را می‌گیرد، به‌جز مقدار ماکسیمم. رولف ناوینلا در همکاری با برادرش در اوایل دهه ۱۹۲۰ میلادی این نظریه را توسعه بخشید تا تابع مرومورف را دربر گیرد، یعنی، توابع در صفحه‌مختلط تحلیلی هستند، به‌جز از نقاط مجزا که در آن سری لوران تابع دارای یک عدد متناهی همراه با توان منفی متغیر است. نظریه توزیع مقادیر نوانلینا یا نظریه نوانلینا در دو قضیه اصلی متبلور شده‌است. از نظر کیفی، اولی می‌گوید که اگر یک مقدار کم‌تر از میانگین متداول فرض شود، پس تابع بیشتر از حد میان‌گین به تابع نزدیک می‌شود. قضیه اصلی دومی که از قضیه اولی مشکل‌تر است به‌طور تخمینی می‌گوید که تعداد مقادیری که تابع کم‌تر از میانگین اختیار می‌کند، نسبتاً اندک اند.
مقاله رولف تحت عنوان Zur Theorie der meromorphen Funktionen که حاوی قضیه‌های اصلی است در ۱۹۲۵ میلادی در ژورنال آکتا متمتیکا چاپ شد. هرمان ویل آن را «یکی از معدود رویدادهای عالی ریاضیاتی در قرن [بیستم] عنوان کرد». نوانلینا این نظریه را به‌طور کامل‌تر در مونوگراف‌های Le théoreme de Picard – Borel et la théorie des fonctions méromorphes (1929) و Eindeutige analytische Funktionen (1936) تشریح می‌کند.
نشریه نوانلینا همچنین یک دسته از توابع را که به نام دسته نوانلینا یا توابع از «نوع کراندار» یاد می‌گردد، شکل می‌دهد.
زمانی که جنگ زمستانی شروع شد (۱۹۳۹)، از نوانلینا دعوت شد تا به اداره بالستیک ارتش فنلاند پیوسته و در بهبود جدول‌های پرتاب توپ‌خانه کمک کند. این جدول‌ها مبتنی بر نوعی از تکنیک محاسبه بود که توسط جنرال ولهو پیتر نینونین ترتیب شده بود، اما نوانلینا روشی جدید اختراع کرد که محاسبه را به‌طور قابل توجهی سریع‌تر می‌کرد. برای قدردانی از خدمت‌های او، نشان سلیب آزادی، درجه دو، برای وی اعطاء گردید و او تا آخر عمر این افتخار را با عزت ویژهٔ نگه می‌داشت.
برخی از حوزه‌های که نوانلینا بعداً به آن‌ها علاقه نشان داد شامل نظریه رویه‌های ریمانی (مونوگراف Uniformisierung در ۱۹۵۳ میلادی) و آنالیز تابعی (آنالیز مطلق در ۱۹۵۹ میلادی که در همکاری با برادرش فریتیوف نوشته شده‌است) بود. نوانلینا همچنین یک کتاب به زبان فنلاندی نوشت که حاوی مبانی هندسه و معلومات نیمه مشهور در مورد نظریه نسبیت بود. کتاب فنلاندی وی در مورد عناصر آنالیز مختلط، Funktioteoria (1963 میلادی) که به‌طور مشترک با ویکو پاتیرو نوشته شده‌است، به زبان‌های آلمانی، انگلیسی و روسی ترجمه شده‌است.
رولف نوانلینا حداقل بر ۲۸ رساله دکترا نظارت نمود. نخستین و مشهورترین دانشجوی وی، لارس آلفورس بود، یکی از دو دریافت‌کننده مدال فیلدز. پژوهشی که بر اساس آن به آلفورس این مدال داده شد (ثابت‌کردن حدس دنجوی که حالا به‌نام قضیه دنجوی-کارلمن-آلفورس شناخته می‌شود) قویاً مبتنی بر کار نوانلینا بود.
کارهای نوانلینا با تفویض مدارک علمی افتخاری توسط دانشگاه‌های ذیل مورد قدردانی قرار گرفت: دانشگاه هایدلبرگ، دانشگاه بخارست، دانشگاه گیستن، دانشگاه آزاد برلین، دانشگاه گلاسکو، دانشگاه اوپسالا، دانشگاه استانبول و دانشگاه ییواسکیلا. وی همچنین عضو افتخاری انجمن‌های آموزشی متعددی بود، از جمله انجمن ریاضی لندن و فرهنگستان علوم مجارستان. – کمربندی اصلی سیارک ۱۶۷۹ نیوانیلا، به افتخار وی نام‌گذاری شده‌است.