stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
توپولف تو-۲۲
پیشینهٔ عملیات > اتحاد شوروی

پروازهای جنگی بلایندرهای لیبی در سال ۱۹۸۷ و بلایندرهای عراق در سال ۱۹۸۸ آخرین مأموریت‌های توپولف-۲۲ نبود. آخرین پروازهای جنگی توپولف-۲۲ به وسیلهٔ کاربر اصلی آن اتحاد شوروی در آخرین مرحله از جنگ افغانستان انجام گرفت. در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ درگیری شوروی در افغانستان در حال از دست دادن پشتیبانی سیاسی و مردمی بود و هزینهٔ این کشمکش برای اتحاد جماهیر شوروی که دارای اقتصاد ناپایداری بود تحمل ناپذیر بود. دولت گورباچف تصمیم گرفت که به حضور نظامی در افغانستان پایان دهد و تا فوریه ۱۹۸۹ همهٔ نیروهای نظامی خود را از افغانستان بیرون کشید. برای پوشش دادن عقب‌نشینی نیاز به‌کارگیری آتش گسترده بود تا هر موقعیت نظامی که شوروی‌ها ترک می‌کنند به وسیلهٔ مجاهدین فوراً اشغال نشود. گرچه توپولف-۱۶ و توپولف-۲۲ام۲ و توپولف-۲۲ام۳ قبلاً در افغانستان به کار گرفته شده بود، ولی نیاز به بمب افکن‌های دوربرد بود تا عقب‌نشینی نیروهای خودی را پوشش داده و پیشروی مجاهدین را به تأخیر بیندازد. در اکتبر ۱۹۸۸ دو اسکادران بمب افکن توپولف-۲۲ ام۳ (نام ناتو: بکفایر) از پلتاوا به پایگاه هوایی ماری-۲ در جمهوری شوروی ترکمنستان اعزام شد. در خلال مأموریت‌های خود بکفایرها عمدتاً بمب‌های سنگین فاب-۱۵۰۰ و فاب-۳۰۰۰ پرتاب می‌کردند که بر عیله هدف‌های شناخته شده به کار می‌رفت و همچنین به عنوان سلاح‌های بازدارنده پیشروی دشمن به کار می‌رفت که دارای فیوز تأخیری بود و شش روز پس از پرتاب امکان انفجار داشتند.
از آن جایی که هدف‌های بسیار بجرها و بکفایرها در منطقه خوست نزدیک مرز پاکستان واقع شده بود همیشه از سوی شکاری رهگیرهای اف-۱۶ فایتینگ فالکن نیروی هوایی پاکستان امکان تهدید وجود داشت و چندین هواگرد شوروی و افغانستان در آن منطقه سرنگون شده بودند. در نتیجه بکفایرها نیاز به پوشش راداری داشتند تا در رادارهای پیش اخطار نیروی هوایی پاکستان اختلال ایجاد کنند. برای همین توپولف-۲۲پی دی‌ها که معمولاً پایگاه آن‌ها در اُزرنایه بود در پایگاه هوایی ماری-۲ نیز استقرار یافتند. در خلال مأموریت‌های افغانستان توانایی اختلال راداری بلایندر-ئی موفقیت‌آمیز بود. در دسامبر ۱۹۸۹ توپولف-۲۲ام۳های پایگاه هوایی اُرشا-بالباسووا جایگزین هواپیماهای مشابه پولتاوا شدند و چهار فروند توپولف-۲۲پی دی نیز جایگزین بلایندرهای مختل‌کننده رادار گردیدند. این توپولف-۲۲پی دی‌ها معمولاً در پایگاه هوایی بارانوویچی مستقر بودند، ولی پس از چند هفته به محض این که آخرین نیروهای شوروی از افغانستان بیرون کشیده شدند، این بلایندرها نیز پایگاه هوایی ماری-۲ را در فوریه ترک کردند. گفته می‌شود که توپولف-۲۲پی دی (بلایندر-ئی)ها چندین بار وارد آسمان پاکستان شده بودند بدون این که پدافند هوایی پاکستان متوجه آن‌ها شود، ولی چنین شایعاتی هرگز اثبات نشده است. آخرین کاربرد بلایندرها مربوط می‌شود به به‌کارگیری توپولف-۲۲آردی از پایگاه هوایی نیژین که در پایگاه هوایی موزدک مستقر بودند و قرار بود در تاریخ سوم نوامبر ۱۹۸۹ برای مأموریت شناسایی عکسبرداری بر فراز افغانستان پرواز کنند. این مأموریت کنسل شد و بلایندرها به پایگاه هوایی نیژین بازگشتند. فروپاشی اتحاد شوروی سرنوشت بلایندرهای باقی‌مانده را رقم زد. گرچه اسما تا اواخر دههٔ ۱۹۹۰ هنوز در نیروی هوایی اوکراین فعال بود، ولی آخرین مأموریت آن‌ها چندین سال پیشتر انجام شده بود.
کارایی

به‌طور کلی توپولف-۲۲ها هرگز کارایی قابل قبولی از خود نشان ندادند. با وجود این که شوروی‌ها کروی پروازی عرب‌ها را برای عدم آموزش مناسب سرزنش می‌کردند و عدم موفقیت توپولف-۲۲ها را به خاطر این موضوع می‌دانستند، ولی عدم دقت هر تک حمله‌ای که به وسیلهٔ توپولف-۲۲ها انجام می‌شد فقط به خاطر آموزش بد کابر سلاح یا عدم مهارت و بی‌تجربگی او نبود، بلکه بیشتر به خاطر ضعف تکنیکی این هواپیما بود. سیستم بمباران توپولف-۲۲ب و بیشتر سلاح‌های آن به استثنای بمب‌های فاب-۵۰۰ به آسانی معیوب می‌شدند، چه در سرعت و ارتفاع بالا و چه در سرعت و ارتفاع پایین. در مورد توپولف-۲۲کا نیز وضع به همین گونه بود و موشک خا-۲۲ سلاح بسیار غیرقابل اعتمادی بود و گزارش‌های رسیده دربارهٔ به‌کارگیری آن به وسیلهٔ عراقی در خلال سال‌های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۶ نشان می‌داد که فقط یکی از ۱۲ موشک شلیک شده همانگونه که سازندهٔ آن تبلیغ می‌کرده و کروی پروازی انتظار داشتند عمل نموده است.
بهترین عملیات جنگی بلایندرها حمله توپولف-۲۲ب‌های لیبی به فرودگاه انجامنا در سال ۱۹۸۶ و همچنین حمله توپولف-۲۲های عراق به جزیره خارک در سال ۱۹۸۸ بود و هیچ‌کدام از عملیات‌های دیگر این هواپیما نتوانستند به اندازه این دو حمله موفقیت‌آمیز باشند.
منبع:
کاربران

نیروی هوایی لیبی – با توجه به عدم وجود قطعات یدکی، بازنشسته شدند.
نیروی هوایی عراق – ۱۲ فروند دریافت کرد. همهٔ آن‌ها در خلال جنگ ایران و عراق و جنگ خلیج فارس نابود شدند.
نیروی هوایی روسیه – بازنشسته شدند. تنها ۱۰ فروند به‌عنوان نیروی ذخیره نگهداری می‌شوند.
هواپیمایی نیروی دریایی روسیه – در دههٔ ۹۰ میلادی، بازنشسته شدند.
یک فروند توپولف-۲۲کی دی در موزه نگهداری می‌شود.
نیروی هوایی اوکراین – بازنشسته یا نابود شدند.
همهٔ هواپیماهای توپولف-۲۲ شوروی به کشورهای جانشین منتقل شدند: روسیه و اوکراین.
نیروی هوایی جمهوری سوسیالتی اتحاد جماهیر شوروی
هواپیمایی نیروی دریایی جمهوری سوسیالتی اتحاد جماهیر شوروی
مشخصات هواپیما (تو-۲۲آر)

داده‌ها از Combat Aircraft since 1945
ویژگی‌های کلی
خدمه: ۳ (خلبان، ناوبر، افسراسلحه)
طول: ۴۱٫۶ متر (۱۳۶ فوت ۶ اینچ)
پهنای بال: ۲۳٫۱۷ متر (۷۶ فوت ۰ اینچ)
ارتفاع: ۱۰٫۱۳ متر (۳۳ فوت ۳ اینچ)
مساحت بال‌ها:  ۱۶۲ متر مربع (۱٬۷۴۰ فوت مربع)
ماهی‌واره: TsAGI SR-5S
وزن ناخالص:  ۸۵٬۰۰۰ کیلوگرم (۱۸۷٬۳۹۳ پوند)
بیشترین وزن برخاست:  ۹۲٬۰۰۰ کیلوگرم (۲۰۲٬۸۲۵ پوند)
پیشرانه هواگرد: ۲ عدد توربوجت دارای پس سوز دوبرینین آردی-۷ام-۲،‏ ۱۰۷٫۹ کیلونیوتن (۲۴٬۳۰۰ پوند-نیرو)  در هر موتور dry, ۱۶۱٫۹ کیلونیوتن (۳۶٬۴۰۰ پوند-نیرو) با پس‌سوز
عملکرد
حداکثر سرعت:  ۱٬۵۱۰ کیلومتر بر ساعت (۹۳۸ مایل بر ساعت؛ ۸۱۵ گره)
بیشینه سرعت:  ماخ ۱٫۴۲
بُرد:  ۴٬۹۰۰ کیلومتر (۳٬۰۴۵ مایل؛ ۲٬۶۴۶ مایل دریایی)
حداكثر ارتفاع:  ۱۳٬۳۰۰ متر (۴۳٬۶۰۰ فوت)
نرخ صعود:  ۱۲٫۷ متر بر ثانیه (۲٬۵۰۰ فوت بر دقیقه)
بارگیری بال: ۵۲۵ کیلوگرم بر متر مربع (۱۰۸ پوند بر فوت مربع)
نیرو به وزن: ۰٫۳۹
جنگ‌افزار
سلاح‌ها ۱ × R-23 23 mm cannon in tail turret
موشک‌ها:  ۱ × Kh-22 (AS-4 Kitchen) cruise missile
بمب‌ها:  ظرفیت: ۱۲٬۰۰۰ کیلوگرم (۲۶٬۵۰۰ پوند)
۲۴ × بمب FAB-500 یا
۱ × بمبFAB-9000
توپولف تو-۲۲
یک فروند اف-۴ان متعلق به نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا در حال رهگیری یک توپولوف-۲۲ نیروی هوایی لیبی بر فراز دریای مدیترانه در سال ۱۹۷۷
توپولف-۲۲ در حال فرود
کاربران پیشین توپولوف نوع «بلایندر»
طرح سه نمای بمب افکن توپولوف تو-۲۲
تریسی والتر

| تریسی والتر | تریسی والتر |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۵ نوامبر ۱۹۴۷ ‏(۷۷ سال)
ملیت: ایالات متحده آمریکا
سال‌های فعالیت: ۱۹۷۱–اکنون
تریسی والتر (انگلیسی: Tracey Walter؛ زادهٔ ۲۵ نوامبر ۱۹۴۷) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به شرخر، متیلدا، ارتفاعات آرام، اسلحه‌های جوان ۲، چیزی وحشی، غرق‌شدن مونا، فقط آب اضافه کنید، داستان دوروتی دی و به گورت تف می‌کنم اشاره کرد.
فهرست فیلم‌های ایرانی سال ۱۳۹۵

فهرست فیلم‌های ایرانی سال ۱۳۹۵
جری بست (بازیکن فوتبال، زاده ۱۸۹۷)

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Jeremiah Best
زادروز:  ۲۲ اوت ۱۸۹۷
تاریخ مرگ:  ۱۹۵۵ (۵۷−۵۸ سال)
پست:  دروازه‌بان
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
|  |  Mickley Colliery Welfare |   |   |
| ۱۹۲۰–۱۹۲۶ |  باشگاه فوتبال کاونتری سیتی |  ۲۲۴ |  (۰) |
| ۱۹۲۶–۱۹۲۷ |  هالیفاکس تاون |  ۹ |  (۰) |
| ۱۹۲۷–۱۹۲۸ |  باشگاه فوتبال روترهام یونایتد |  ۲۵ |  (۰) |
|  |  باشگاه فوتبال وورکساپ تاون |   |   |
|  |  نیوارک تاون |   |   |
|  |  باشگاه فوتبال وورکساپ تاون |   |   |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است.:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است.
جری بست (انگلیسی: Jerry Best؛ ۲۲ اوت ۱۸۹۷ – ۱۹۵۵ (۵۷−۵۸ سال)) بازیکن فوتبال بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال وورکساپ تاون اشاره کرد.
جری فیل (بازیکن فوتبال، زاده ۱۸۹۸)

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Gerald Fell
زادروز:  3 دسامبر 1898
زادگاه:  اسکان‌ثورپ
تاریخ مرگ:  ۱۹۷۷ (۷۸−۷۹ سال)
پست:  هافبک
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۱۴–۱۹۱۵ |  Elsecar |   |   |
| ۱۹۱۹–۱۹۲۲ |  باشگاه فوتبال بارنزلی |  ۶۱ |  (۳) |
| ۱۹۲۲–۱۹۲۸ |  باشگاه فوتبال برافورد پارک آونیو |  ۱۸۴ |  (۶) |
| ۱۹۲۸–۱۹۲۹ |  باشگاه فوتبال چسترفیلد |  ۴۲ |  (۴) |
| ۱۹۲۹–۱۹۳۳ |  باشگاه فوتبال گینزبورو ترینیتی |   |   |
| ۱۹۳۳–۱۹۳۴ |  مکسبورو اتلتیک |   |   |
| ۱۹۳۴ |  Newark Town |   |   |
| مجموع |   |  ۲۸۷ |  (۱۳) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
جری فیل (انگلیسی: Gerry Fell؛ 3 December 1898 – ۱۹۷۷ (۷۸−۷۹ سال)) بازیکن فوتبال بود.
قلعه ناخویه

| قلعه ناخویه | قلعه ناخویه |
| --- | --- |
نام: قلعه ناخویه
کشور: ایران
استان: استان فارس
شهرستان: شهرستان قیر و کارزین
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: قلعه
دیرینگی: دوره ساسانیان
دورهٔ ساخت اثر: دوره ساسانیان
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۲۶۶۲۱
تاریخ ثبت ملی: ۲۲ آبان ۱۳۸۶
بقایای قلعه ناخویه مربوط به دوره ساسانیان تا سده‌ها میانه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان قیر و کارزین]، بخش افزر، دهستان افزر، ۳۰۰ متری غرب روستای هفت آسیاب واقع شده و با شمارهٔ ثبت ۲۶۶۲۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
پورتال جغرافیایی ایران

پورتال جغرافیایی ایران معروف به ایر ژئو یا آی آر ژئو از سال ۱۳۸۴ هجری شمسی فعالیت خود را با خبررسانی دربارهٔ تحولات و مسائل جغرافیایی سمینارها و ... آغاز کرد و به مرور بخش دانلودها و انجمن‌ها به آن اضافه گردید و دامنه فعالیت خود را به مسائل محیط زیستی و محیطی گسترش داد و در حال حاضر یکی از پرطرفدارترین و پر بازدیدترین سایتهای علمی کشور به شمار می‌رود که ضمن داشتن محتوی علمی مخاطبان عمومی بسیاری را به خود جلب کرده است.
بخش‌های متنوع

در حال حاضر این پورتال از بخش‌های متنوع زیر تشکیل شده است:
همچنین از بخشهای دیگری نظیر:
فهرست فرودگاه‌های پاکستان

فرودگاه‌ها در پاکستان.
این مقاله شامل فهرست فرودگاه‌های پاکستان است.
حجت‌آباد (جغتای)

| حجت آباد | حجت آباد |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: خراسان رضوی
شهرستان: جغتای
بخش: بخش هلالی
دهستان: میان جوین
جمعیت: ۶۰۰نفر
حجت‌آباد، روستایی است از توابع بخش هلالی و در شهرستان جغتای استان خراسان رضوی ایران.این روستا اوایل انقلاب با اسکان عشایر میاندشت تشکیل شد ، مردم این روستا شیعه مذهب هستند، شغل اکثر اهالی این روستا کشاورزی و دامداری ست ، روستای حجت اباد دارای ۱۰حلقه چاه اب زیر زمینی می باشدوزبان اصلی روستل فارسی تربتی حرف میزنن.
جمعیت

این روستا در دهستان میان جوین قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۶۰۰ نفر (۱۲۶ خانوار)
بوده‌است.
یهودیان بوکان

یهودیان بوکان به گروهی از پیروان و مردم یهودی گفته می‌شود که در شهر بوکان زندگی می‌کنند. قدمتِ سکونتِ این اقلیت مذهبی برپایهٔ اسناد تاریخی قاجار به زمانِ سردارهای بوکان برمی‌گردد. در دورهٔ عزیزخان مکری که املاک زیادی در آذربایجان داشت به سکونت آن‌ها در بوکان کمک می‌کرد. این اقلیت مذهبی در میان کُردهای این ناحیه کاملاً شناخته شده و دارای کنیسه بودند. در بوکان و روستاهایی مانند ترجان دارای کنیسه و عبادتگاه خود بوده‌اند.
یهودیان این منطقه به زبان فارسی کاملاً مسلط بودند و به زبان‌های کردی سورانی و ترکی آذربایجانی آشنایی داشته و در میان خود، نمایندهٔ جهت پیگیری مشکلات همکیشان داشتند.
در زمان حکومت محمدحسین خان مکری در سال ۱۲۸۰ شمسی، جمعیت بوکان با احتسابِ یهودیان آن، ۴۰۰ نفر ذکر شده‌است. بر پایهٔ گزارش‌های سازمان اسناد ملی ایران در سال ۱۳۲۶ حدود ۸۰ خانوار یهودی در میان چهارصد خانوار بوکان می‌زیسته‌اند.
یهودیان بوکان در محله‌ای به همین نام که خیابان استاد هیمن و منطقهٔ نجاری و حمام کهنه فعلی را در برمی‌گرفت، سکونت داشتند و کنیسهٔ آن‌ها نیز در همین محله واقع بود.
با تشکیل اسرائیل، یهودیان بوکان مانند سایر هم‌کیشان خود در سایر نقاط ایران از این شهر خارج شده و به اسرائیل مهاجرت کردند. آن‌ها در تاریخ ۷ تیر ۱۳۲۹ با دریافت گذرنامه از ایران خارج شدند.
آن‌هایی که در این شهر ماندن، بعدها مسلمان شدند و حتی برخی از آنان در جنگ ایران و عراق شرکت کردند. کنیسه آن‌ها در بوکان با وجود قدمت تاریخی، تخریب شده‌است. وضعیت و نقش اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی یهودیان این منطقه، بخش تفکیک‌ناپذیر و مهمی در تدوین تاریخ بوکان به‌شمار می‌آید.
وضعیت اجتماعی و فرهنگی

تاریخ سکونتِ این اقلیت مذهبی به دورهٔ عزیزخان مکری و خانواده او بازمی‌گردد. دیوید یروشالمی در کتاب یهودیان ایران در قرن نوزدهم، جمعیت بوکان با احتسابِ خانوارهای یهودی آن را در زمانِ محمدحسین خان مکری به سال ۱۹۰۱ میلادی مصادف با ۱۲۸۰ خورشیدی ۴۰۰ نفر (۶۰ خانه) ذکر کرده‌است. طبق گزارش‌های سازمان اسناد ملی ایران ۸۰ خانواده یهودی در سال ۱۹۴۸ م/ ۱۳۲۶ خورشیدی در میان چهارصد خانوار بوکان بوده‌اند
این گروه در میان مردم مسلمان بوکان کاملاً شناخته شده بودند و یکی از محله‌های شهر به‌نام آن‌ها شناخته می‌شد. محلهٔ آن‌ها که تقریباً دو هکتار و نیم را دربر می‌گرفت، از جنوب منزل عبدالرحمن دندان ساز، از شمال به منزل خدر ذکریا، از غرب به محدوده باغچه حسن نانوا و از شرق به حمام خزینه منتهی می‌شد. این محدوده در حال حاضر، کوچه‌های اطراف خیابان استاد هیمن و خیابان شهید نجاری را دربر می‌گیرد.
جدا از شهر بوکان، در روستاهای اطراف این شهر از جمله اینگیجه، ینگی کند، شهریکند، سردار آباد، برده زرد، ترجان و جوانمرد هم به صورت پراکنده دو یا چند خانواده ساکن بودند. جمعیت این اقلیت قومی و مذهبی در روستای تُرجان بیش از این تعداد بوده‌است زیرا به گفتهٔ چند نفر از ساکنان قدیمی شهر در ترجان حاخام (شالوم، مالم یا عالم) و دارای کنیسه بوده‌اند.
روابط یهودیان با کُردهای مسلمان نسبتاً حسنهٔ بوده‌است، به طوری که در مراسم و اعیاد یکدیگر شرکت می‌کردند. این روابط حسنه از دهه‌ها قبل هم در میان کُردهای این منطقه و یهودی‌ها وجود داشته‌است. در دوران عزیزخان مکری، او در تقسیم املاک و اموال بوکان و حومه به آن‌ها کمک می‌کرد.
کنیسه یهودی‌های بوکان در مجاورت منزل شخصی ابوبکر قاسمی قرار دارد. اگر چه مردم بوکان معتقد هستند که بوکان دارای کلیسای مسیحی بوده، اما در حقیقت هیچ گزارشی بر وجود مسیحیان در بوکان وجود ندارد بلکه مسیحیان بیشتر در شهرهای بزرگ مانند ارومیه و تبریز زندگی می‌کردند. برخی از آن‌ها به عنوان رئیس یا کارمند در اداراتی مانند درمانگاه، هلال احمر، بهداری، آموزش و پرورش کنار مسلمانان مشغول به خدمت بوده‌اند. اولین رئیس بهداری بوکان شخصی به نام «حکیم خضر یهودی» بوده‌است.
اوضاع اقتصادی و معیشتی

بیشتر کلیمی‌های بوکان، مغازه‌دار یا فروشندگان دوره‌گرد بودند که به شغل خرازی و بزازی اشتغال داشتند. در بازار نیز مغازه‌های آن‌ها از آلاچیق‌هایی ساخته شده بود که در وسط بازار به‌صورت دایره‌ای در میان مغازه‌های کردهای مسلمان قرار گرفته بود. آن‌ها بدون هیچ واهمه‌ای از سرقت اموال و مغازه‌های خود در بازار، شب‌ها به مانند کُردها مغازه‌ها را ترک نموده و تا صبح روز بعد دوباره به فروش مشغول شوند. از آنجایی که افرادی صادق، راستگو و ارزان فروش بودند بیشتر معاملات بازار و خرید اهالی روستاها توسط آنان صورت می‌گرفت و به لحاظ اقتصادی همرنگ با جماعت مسلمان شهر بودند. در حال حاضر در روستای اطمیش تعدادی مغازه از آن‌ها باقی‌مانده‌است.
در عین حال بعضی از آن‌ها منجمله شالوم، نسیمی و عمران کُهن از ثروتمندان این جماعت غیرمسلمان بوکان به‌شمار می‌رفتند. افراد فقیر این قوم نیز همانند سایر فقرای مسلمان شهر به کارگری مشغول بودند. نسیمی یکی از معتمدین یهودی ساکن بوکان بود که به گفتهٔ اهالی شهر به هم کیشان خود کمک‌های زیادی می‌کرد.
این اقلیت مذهبی بوکان به مانند سایر یهودیان دنیا با ارسال کمک‌های نقدی در شکل‌گیری کشور اسرائیل نقش داشته‌اند. حتی اشخاصی که قادر به پرداخت پول نبودند با ارسال کمک‌های غیر نقدی از قبیل گوشت در تأسیس این کشور نقش آفرینی کردند.
یکی از اعیاد یهودی‌ها که طی مراسم خاصی در اواخر تابستان و اوایل پاییز صورت می‌گرفت، عید سوکوت (سایبان‌ها) یا آلاچیق آبی بود که در زبان کردی سورانی «کپره‌شینه» نام داشت. در مراسم این عید انواع اقسام میوه را بر آن کپر آویزان کرده و در طول مدت عید، نان بدون نمک موسوم به فتیر می‌پختند. روزه گرفتن آن‌ها در سال یک روز و به گفتهٔ اهالی شهر، آن هم در اواخر زمستان بوده‌است. سر بریدن حیوانات آن‌ها توسط شالوم صورت می‌گرفت و اگر داخل بدن حیوان سر بریده شیشه یا هر نشانی از بیماری در کالبد حیوان پیدا می‌کردند، آن را به هیچ وجه مصرف نمی‌کردند.
در حوالی مرکز شهر دارای عبادتگاهی به نام کنشت یا بعضاً مردم منطقه به اشتباه به آن کلیسا می‌گفتند، بودند. این عبادتگاه به رغم آن که از سوی یهودیان و از طریق اعانه مردمی ساخته شده بود بعد از مهاجرت آن‌ها، توسط یکی از مالکین بوکان به نام قاسم ایلخانی زاده به تصرف درآمد. البته طبق اسناد موجود در سازمان اسناد ملی ایران، بارها به این مالک جهت جلوگیری از معامله کنشت و زمین آن، توسط اداره اوقاف و سایر ادارات تذکر و اخطار داده شده بود.
اوضاع امنیتی یهودیان

یهودیان این منطقه طی شکایاتی از مسئولان و به‌خصوص فرمانده ژاندارمری بوکان در سال ۱۳۲۶، خواستار تأسیس بخشداری، شهرداری و شهربانی و حضور فرماندار نظامی در بوکان بودند. برخی از شکایات منجربه قتل یک کلیمی (یهودی) به نام عزیز و همچنین براساس گزارشی، چند خانواده از آن‌ها به دست کُردهای منطقهٔ بوکان به قتل رسیده‌اند.
فهرست اسامی این افراد بدین شرح است: رحیم کلیمی بوکانی همراه با خانواده‌اش در روستای شهریکند، شالوم در روستای درمان، چوکل و کاکه به همراه خانواده در روستای سنجاق، کهن اسحاق به همراه همسرش به نام مریم در روستای کچ آباد.
عزیزالله ناعم، نسیم نسیمان، اسماعیل جوارچی، موش حبانی، حسن کرباسی، عمران کُهن و موشی زرگر در نامهٔ به مقامات دولتی وقت ایران خواستار انتقال آن‌ها از بوکان به شهر دیگری در ایران شده یا در غیر این صورت خواستار تأسیس ادارات دولتی همانند بخشداری، فرماندار نظامی و شهرداری در بوکان شده بودند. همچنین در یکی از این نامه‌ها، گزارشی از قتل یهودیان مطرح شده که مطابق یکی از اسناد، قاتلان دو فرد یهودی دستگیر شدند.
برخی از مسلمانان بوکان، ادعای قتل کلیمی‌های این شهر را در آن زمان رد یا اظهار بی اطلاعی می‌کنند و برخی نیز ادعای یهودی‌ها را منطبق با خواسته انتقال آن‌ها به شهر دیگری با امکانات رفاهی و امنیتی بهتری دانسته‌اند.
بیشتر یهودیان ایران سعی داشتند با بزرگ نمایی تهدید جانی خود، درخواستشان مبنی بر صدور گذرنامه موافقت شود تا از مناطق مختلف ایران خارج و به فلسطین و به کشور تازه تأسیس اسرائیل مهاجرت کنند.
گرایش به اسلام

برخی از آن‌ها در زمان مهاجرت، برخلاف هم کیشان خود به اسرائیل مهاجرت نکردند و به بوکان بازگشته و به همراه خانواده خود به اسلام گرویدند تا زمینه تدوام زندگی خود را در بوکان تضمین کنند. تا آن جا که یکی از فرزندان خانواده عزیز مکائیل زاده به نام عمر مکائیل زاده در جنگ ایران و عراق کشته شد.
تمایل به اسلام در میان بانوان یهودی بوکان بیشتر بوده‌است، از این افراد می‌توان به فاطمه همسر سیدعلی قریشی، همسران سعید محمودیان بزاز و استاد یوسف مولودی اشاره کرد. به گفتهٔ مسلمانان این شهر، در اسلام آوردن این اشخصاص هیچ گونه زور یا اجباری به کار نرفته بود. هرچند اسلام آوردن آن‌ها، ناراحتی سایر یهودیان را در پی داشت ولی چون این جریان مصادف با اواخر اقامت یهودیان در بوکان یا بعد از مهاجرت آنان رخ داده بود مشکل چندانی برای آن‌ها پدید نیاورد.
مهاجرت

مهاجرت یهودیان در بوکان در اواخر سال ۱۳۲۸ و اوایل ۱۳۲۹ خورشیدی صورت گرفت. براساس گزارش بخشداری بوکان، کلیمی‌های آنجا در تاریخ‌های ۱۸ اسفند ۱۳۲۸ و ۱۷ فروردین ۱۳۲۹ مشغول به فروش املاک و اموال منقول و غیرمنقول خود بوده‌اند. پس از فروش اموال خود از بوکان خارج شده و به سمت تهران حرکت کردند و پس از دو ماه سکونت در گورستان کلیمیان تهران (واقع در خارج دروازه خراسان) با دریافت گذرنامه به تاریخ ۷ تیر ۱۳۲۹ توسط وزارت کشور به‌صورت قانونی از ایران خارج شدند.
در میان آن‌ها تنها خانواده عزیز میکائیل زاده ساکن روستای طرغه نخواستند به اسرائیل مهاجرت کنند. به جز این خانواده ساکن طرغه، گروهی از آنان نیز داوطلبانه در بوکان و روستاهای تابع آن باقی ماندند و مسلمان شدند. به‌دلیل وجود شمار زیادی از کلیمی‌ها در این شهر، نام بوکان در فهرست اتحاد جهانی آلیانس به ثبت رسیده‌است. در فهرست نام بوکان به صورت "Bokay" (possibly Bukan) ذکر شده‌است.</ref> از دورهٔ قاجار تا دورهٔ پهلوی دوازده هزار یهودی به صورت پراکنده در کردستان ایران ساکن بوده‌اند. قوم یهود ایران بیشتر در تهران، اصفهان، همدان، شیراز، مشهد و در کردستان عمدتاً در شهرهای بوکان و بانه زندگی می‌کردند. کلیمی‌ها تا سال ۱۳۳۸ (۱۹۶۰ میلادی) تعداد بسیار کمی از آن‌ها در بوکان مانده بودند.
خانواده‌ها

اسامی خانوادگی برخی از یهودیان بوکان که بیشتر آن‌ها، طی نیم قرن گذشته به اسلام گرویده‌اند.
جوارچی، صباغی، کرباسی، یاره، نباتی، مکائیل زاده، براخاص بوکانی، ملت باشی، نومسلمان
نگارخانه

نامهٔ ادارهٔ اوقاف در مورد کنیسهٔ کلیمیان بوکان در سال ۱۳۴۰ خورشیدی.
گزارش و درخواست‌های عمران کُهن (نمایندهٔ کلیمیان بوکان) در سال ۱۳۲۸ به انجمن کلیمیان تهران.
نامهٔ از یکی مالکان بوکان در سال ۱۳۲۹ که کنیسه و وجود این اقلیت مذهبی را انکار می‌کرد.
دکتر فریدریش آلمانی به همراه خانواده‌اش.
تاج تورات، متعلق به یهودیان بوکان، نگهداری در موزه اسرائیل در اورشلیم
فهرستی از اسامی کلیمی‌ها که پسوند «بوکانی» بر روی نام خانوادگی آن‌ها قید شده‌است.
قلعه‌کندی (هوراند)

قلعه‌کندی یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان چهاردانگه بخش مرکزی شهرستان هوراند واقع شده‌است.این روستا ۸۱۷ نفر جمعیت دارد.
قلعه غنجعلیخان افشار

| قلعه غنجعلیخان افشار(نارنج قلعه) | قلعه غنجعلیخان افشار(نارنج قلعه) |
| --- | --- |
نام: قلعه غنجعلیخان افشار(نارنج قلعه)
کشور: ایران
استان: استان کرمان
شهرستان: شهرستان بافت
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: قلعه
دیرینگی: دوره صفوی
دورهٔ ساخت اثر: دوره صفوی
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۳۰۶۱
تاریخ ثبت ملی: ۲۲ مرداد ۱۳۸۴
قلعه غنجعلیخان افشار مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان بافت، بخش مرکزی، روستای هشون واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۲ مرداد ۱۳۸۴ با شمارهٔ ثبت ۱۳۰۶۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
نام دیگر این قلعه، قلعه نارنج (نارنج قلعه به گفته اهالی منطقه هشون) یا قلعه هشون می‌باشد، غنجعلی‌خان افشار، ایلخان افشارهای کرمان تابستان‌ها در این قلعه سکونت داشت، در همین قلعه با سردار ظفر بختیاری درگیر شد، زخم توپ‌های سردار ظفر بر تن یکی از برج‌های این قلعه، به شکل یک حفره و سوراخ هنوز بر جای مانده است. قلعه نارنج در هشون و در مسیر جاده بافت – سیرجان قرار دارد و در چهار گوشۀ آن چهار برج وجود داشته و در بین این چهار برج ساختمان بزرگی  بوده که بزرگان قبایل و ایل‌ها در آن زندگی می‌کردند.
قلعه نهاوند

در زمان محمدشاه
در سال ۱۸۶۰ میلادی
قلعه نهاوند یا دژ یزدگرد قلعه‌ای ساسانی در شهر نهاوند بود. در جنگ نهاوند  سقوط این قلعه نقطه عطفی در جنگ میان اعراب و ایرانیان بود.
در زمان ناصرالدین‌شاه، به هنگام حفر قنات دفینه بزرگی پیدا می‌شود. پس از آن به فرمان شاه ابتدا از اطراف قلعه عکس‌برداری شد و سپس این دژ عظیم که تا آن زمان به خوبی دوام آورده بود را به کلی ویران نمود. انگیزه او از این کار پیدا کردن دفینه‌های بیشتر عنوان شده، هر چند که به مردم محلی گفته شده بود دلیل آن اشراف داشتن قلعه به خانه‌های خصوصی مردم است. از محافظین بالا رتبه آن زمان قلعه می‌توان به نجف قلی فریادرس اشاره کرد که سمت و درجه بالایی در بین مردم و حتی دربار داشت و مخالفت شدیدی نسبت به تخریب قلعه نمود که با دستور شاه از سد راه برداشته شد.
قیام ورشو

قیام ورشو (لهستانی: powstanie warszawskie؛ آلمانی: Warschauer Aufstand) یکی از مهم‌ترین عملیات‌های جنبش مقاومت لهستان در طی جنگ جهانی دوم بود که برای آزاد سازی ورشو از سلطه آلمان نازی سامان داده شد.
در روز اول اوت سال ۱۹۴۴ میلادی هنگامی که نیروهای ارتش شوروی به نزدیکی ورشو رسیده بودند و پشت رودخانه ویستولا قرار داشتند، اعضای جنبش مقاومت لهستان به رهبری ارتش میهنی در داخل شهر ورشو حمله علیه اشغالگران نازی را شروع کرد. هدف از این قیام که خود جزئی از قیامی بزرگ‌تر و ملی به نام عملیات تندباد بود، پیش‌دستی نسبت به نیروهای شوروی برای در تصرف درآوردن ورشو به عنوان پایتخت و مهم‌ترین شهر لهستان بود. اعضای جنبش مقاومت می‌خواستند از این موقعیت برای بازگشت دولت در تبعید لهستان از لندن و برقراری جمهوری استفاده کنند. اما شوروی که این مسئله را به ضرر خود می‌دید از هرگونه کمک به شورشیان در داخل شهر اجتناب کرد تا بتواند پس از نابودی نیروهای لهستانی، دولت دست‌نشانده خودش را در لهستان برپا کند.
طی روزهای اول قیام قسمت‌های مهمی از شهر به دست شورشیان افتاد اما نیروهای آلمانی در درون نواحی آزادشده هنوز بسیاری از پادگان‌ها و مناطق حساس را حفظ کرده و سرسختانه مقاومت می‌کردند. با گذشت روزهای بیشتر و رسیدن قوای کمکی، نیروهای آلمانی به سازماندهی خود پرداختند و حملات سهمگینی را برای بازپس‌گیری شهر آغاز کردند. در همین حال اما نیروهای روس بی‌توجه به خواست لهستانی‌ها برای کمک از پیشروی و یاری به شورشیان سرباز زدند و در نزدیکی شهر توقف کردند؛ تنها در اواسط ماه سپتامبر تعدادی از لهستانی‌هایی که زیر نظر قوای شوروی می‌جنگیدند از رود ویستولا عبور کرده و خود را به شورشیان رساندند اما برای آن‌ها نیز کمکی ارسال نشد و نتوانستند کاری از پیش ببرند. با افزایش وخامت اوضاع، بریتانیا و آمریکا در قالب عملیاتی تحت عنوان پل هوایی ورشو اقدام به ارسال مهمات و ملزومات از طریق هوا کردند که این کمک‌ها به دلیل عدم همراهی شوروی و دور بودن مسیر و پاره‌ای از مشکلات دیگر ناکافی بود.
این نبرد خونین ۶۳ روز به طول انجامید و بزرگترین عملیات نهضت‌های مقاومت در طول جنگ جهانی دوم بود که منجر به نابودی کامل ورشو و تلفات سنگین غیرنظامی در کنار قتل‌عام‌هاو تجاوزها شد. در طول این قیام اهالی ورشو سعی می‌کردند با راه‌اندازی رادیو و دیگر سرویس‌های شهری، زندگی عادی خود زیر سایه آزادی را ادامه دهند اما در نهایت و در فقدان کمک کارآمد از خارج ورشو، این قیام در روز دوم اکتبر سال ۱۹۴۴ میلادی شکست خورد.
تخمین زده می‌شود در طول این قیام بیش از ۱۵٬۰۰۰ نظامی و ۲۰۰ هزار نفر غیرنظامی لهستانی جان خود را از دست داده باشند. تعداد زیادی نیز به اردوگاه‌های کار آلمان برده شدند و بعداً در آن‌جا کشته شدند. شهر ورشو در طول نبرد آسیب جدی دید و پس از پایان قیام نیز به دستور هیتلر کاملاً ویران شد. نیروهای آلمانی نیز در طول این قیام تلفات زیادی دادند و نزدیک به ۲۰ هزار نظامی آلمانی به علاوه صدها تانک و کامیون و زره‌پوش دیگر از دست رفت.