پیتر پن (فیلم ۱۹۵۳)
تولید

در سال ۱۹۱۳، والت دیزنی شاهد اجرای تور در خانه اپرای کارتر بود که مد آدامز را در نقش پیتر پن در مارسلین شروع کرد. در مدرسه پارک، والت در نقش پیتر پن به همراه برادرش روی، یک بلوک و دکل را که طناب قطع شد، بازی کرد و همان‌طور که والت به یاد آورد، «من مستقیماً در چهره تماشاگران شگفت‌زده پرواز کردم». همچنین اشاره کرد که او از مد آدامز واقع‌گراتر است. در پایان اجرای خود در سال ۱۹۲۴، والت یک فیلم صامت دید که تخیل او را برانگیخت. در سال ۱۹۳۵، والت دیزنی ابراز علاقه کرد که اقتباسی از پیتر پن را به عنوان دومین فیلم خود پس از سفید برفی و هفت کوتوله انجام دهد. با این حال، حقوق فیلم لایو اکشن متعلق به پارامونت پیکچرز بود. مالک کپی رایت، بیمارستان کودکان بیمار در لندن، به‌طور ناموفق به دیزنی پیشنهاد داد تا با پارامونت توافق کند. با این حال، در ژانویه ۱۹۳۹، دیزنی با پیشی گرفتن از استودیوی فلیشر، که در حال ساخت فیلم‌های بلند انیمیشن نیز بود، حقوق انیمیشنی یا اقتباس از نمایشنامه را به دست آورد. در اوایل سال ۱۹۳۹، یک حلقه داستان تکمیل شد، و در ماه مه بعد، دیزنی چندین انیماتور برای شخصیت‌ها در نظر داشت. ولادیمیر تایتلا برای دزدان دریایی، نورمن فرگوسن برای سگ، نانا (که همچنین انیمیشن پلوتو را نیز ساخته‌است) و فرد مور برای تینکر بل در نظر گرفته شدند.
در این مدت، دیزنی تفسیرهای احتمالی زیادی از داستان را بررسی کرد. در نسخه اولیه، فیلم با روایت داستان پیتر پن شروع می‌شد. اما در طول یک جلسه داستانی در ۲۰ می ۱۹۴۰، دیزنی گفت: «ما باید مستقیماً وارد داستان شویم، جایی که پیتر پن به خانه می‌آید تا سایه خود را بگیرد. اینجاست که داستان شروع می‌شود. چگونه پیتر به وجود آمد، واقعاً داستان دیگری است.» دیزنی همچنین ایده افتتاح این فیلم را در سرزمین ناکجا آباد با پیتر پن که به خانه وندی می‌آید تا او را به عنوان مادری برای پسران گمشده ببرد، بررسی کرد. در نهایت، دیزنی تصمیم گرفت که نقشه آدم‌ربایی خیلی تاریک است و او به نمایشنامه اصلی بازگشت او که در آن پیتر می‌آید تا سایه خود را بگیرد و وندی مشتاق دیدن ناکجا آباد است، تغییر داد.
پس از بمباران پرل هاربر در ۷ دسامبر ۱۹۴۱، ارتش ایالات متحده کنترل استودیو را به دست گرفت و والت دیزنی را مأمور ساخت فیلم‌های آموزشی و تبلیغات جنگی کرد، بنابراین کار پیش تولید پیتر پن و آلیس در سرزمین عجایب متوقف شد. با این حال، بانک آمریکا اجازه داد تولید در طول جنگ ادامه یابد. پس از جنگ، کار بر روی فیلم با جک کینی به عنوان کارگردان از سر گرفته شد. در آن زمان، کینی به فکر ترک والت دیزنی پروداکشنز برای استودیوی کارتون Metro-Goldwyn-Mayer بود، اما محدودیت‌های زمان جنگ مانع از آن شد. از آنجا که او نمی‌خواست کینی از قراردادش خارج شود، دیزنی کینی را به کارگردانی پیتر پن منصوب کرد.
در همان زمان، دیزنی با مری مارتین، که در یک تولید صحنه ای از نمایشنامه ظاهر می‌شد، دربارهٔ صدای پیتر پن صحبت کرد. دیزنی شکایت داشت که صدای او «بیش از حد سنگین، بالغ و پیچیده» است. ژان آرتور با والت تماس گرفت تا برای این نقش در نظر گرفته شود. دیزنی همچنین با کری گرانت در مورد صدای کاپیتان هوک صحبت کرده بود، احتمالی که گرانت پاسخ داد که «این ایده او را مجذوب خود کرده‌است.» دیزنی که نسبت به تأخیرها بی تاب بود، از کینی خواست که به جای اتمام کل فیلمنامه قبل از استوری بورد، روی سکانس‌ها به صورت متوالی کار کند، به طوری که یک صحنه در جلسه داستان صبح تأیید شود و بلافاصله در مرحله توسعه قرار گیرد. شش ماه بعد، در طی یک جلسه استوری‌بورد، کینی ارائه‌ای دو ساعت و نیم ارائه کرد که در طی آن دیزنی ساکت نشست و سپس گفت: «می‌دانی، من به سیندرلا فکر کرده‌ام .»
در سال ۱۹۴۷، سلامت مالی والت دیزنی بار دیگر شروع به بهبود کرد. در همین زمان، والت دیزنی نیاز به سیاست‌های اقتصادی صحیح را تأیید کرد، اما به حامیان مالی خود تأکید کرد که کاهش تولید خودکشی خواهد بود. برای بازگرداندن سلامت کامل استودیو، دیزنی تمایل خود را برای بازگشت به تولید فیلم‌های انیمیشن تمام‌قد ابراز کرد. در آن زمان، سه پروژه انیمیشن - سیندرلا، آلیس در سرزمین عجایب و پیتر پن - در حال توسعه بودند. دیزنی احساس می‌کرد که شخصیت‌های آلیس در سرزمین عجایب و پیتر پن بیش از حد سرد هستند، اما سیندرلا حاوی عناصری شبیه به شخصیت‌های فیلم سفید برفی است.، او تصمیم گرفت به سیندرلا چراغ سبز نشان دهد. در مه ۱۹۴۹، Variety گزارش داد که پیتر پن دوباره به تولید گذاشته شده‌است.
صحنه در مهد کودک دستخوش تغییرات زیادی شد. در یک نسخه، خانم دارلینگ است که سایه پیتر پن را پیدا می‌کند و مانند نمایشنامه اصلی آن را به آقای دارلینگ نشان می‌دهد. در نسخه دیگری از فیلم، نانا با پان و بچه‌های عزیز به سرزمین هرگز می‌رود، داستان از چشمان او روایت می‌شود. در تفسیر دیگری از داستان، جان دارلینگ به دلیل جدی بودن، عملی بودن و کسل‌کننده بودن پشت سر گذاشته می‌شود، اما رالف رایت، هنرمند داستان، دیزنی را متقاعد کرد که جان با دیگران به سرزمین هرگز برود. این اقتباس همچنین شامل وندی بود که کتاب تصویری پیتر پن خود را آورد و پیتر و بچه‌ها یک «شام خیالی» می‌خوردند. در یک نقطه، یک مهمانی در مخفیگاه پیتر شکل گرفت که در آن تینکر بل تحقیر می‌شود و با خشم خود به کاپیتان هوک مکان مخفیگاه پیتر پن را به میل خودش می‌گوید. با این حال، دیزنی احساس کرد که این داستان برخلاف شخصیت تینکر بل است. در عوض، او کاپیتان هوک را مجبور کرد که تینکر بل را ربود و او را متقاعد کرد که به او بگوید. در نمایشنامه باری، کاپیتان هوک در دوز داروی پیتر سم می‌ریزد و تینکر بل با نوشیدن خود زهر، پیتر را نجات می‌دهد تا با تشویق تماشاگران تئاتر دوباره زنده شود. پس از بحث‌های فراوان، دیزنی از ترس اینکه دستیابی به آن در یک فیلم دشوار باشد، این توسعه داستان را کنار گذاشت.
در فیلمنامه‌های قبلی، صحنه‌های بیشتری از دزدان دریایی و پری دریایی وجود داشت که شبیه صحنه‌های کوتوله‌ها در سفید برفی و هفت کوتوله بود. در نهایت، این صحنه‌ها به دلایل سرعت قطع شد. مفهوم فیلم نیز در یک نقطه کمی تیره‌تر از محصول نهایی بود. به عنوان مثال، صحنه‌هایی از کشته شدن کاپیتان هوک توسط تمساح، سوگواری خانواده دارلینگ برای فرزندان از دست رفته خود و پان و کودکان در حال کشف گنج دزدان دریایی مملو از تله‌های انفجاری وجود داشت.