علل جنگ جهانی دوم
اعلامیه‌های جنگ > حملات به پرل هاربر، فیلیپین، مالایا بریتانیا، سنگاپور و هنگ کنگ

اطلاعات بیشتر: حوادث منتهی به حمله به پرل هاربر
دولت ایالات متحده و عموم مردم به‌طور کلی از چین حمایت می‌کردند، با سیاست‌های استعماری اروپا و ژاپن را مخالفت کرده و به اصطلاح سیاست درهای باز را ترویج می‌کردند. بسیاری از آمریکایی‌ها به ژاپنی‌ها به عنوان نژادی تهاجمی و/یا پست می‌نگریستند. دولت ملی جمهوری چین چیانگ کای‌شک روابط دوستانه‌ای با ایالات متحده داشت که با تهاجم ژاپن به چین در سال ۱۹۳۷ مخالفت کرد و آن را نقض حقوق بین‌الملل و حاکمیت جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) می‌دانست. ایالات متحده در طول جنگ خود علیه ژاپن به دولت ملی‌گرای چین کمک‌های دیپلماتیک، اقتصادی و نظامی پیشنهاد کرد. اصطکاک دیپلماتیک بین ایالات متحده و ژاپن در حوادثی مانند حادثه پانای در سال ۱۹۳۷ و حادثه آلیسون در سال ۱۹۳۸ ظاهر شد.
در واکنش به فشار ژاپن بر مقامات فرانسوی هندوچین فرانسه برای توقف تجارت با چین، ایالات متحده در ژوئیه ۱۹۴۰ شروع به محدود کردن تجارت با ژاپن کرد. پایان تمام محموله‌های نفت در سال ۱۹۴۱ تعیین‌کننده بود زیرا آمریکایی‌ها، بریتانیایی‌ها و هلندی‌ها تقریباً تمام نفت ژاپن را تأمین می‌کردند. در سپتامبر ۱۹۴۰، ژاپنی‌ها به هندوچین فرانسوی ویشی حمله کردند و تونکین را اشغال کردند تا از واردات اسلحه و سوخت چین از طریق هندوچین فرانسه در امتداد راه‌آهن چین و ویتنام از بندر هایفونگ از طریق هانوی به کون‌مینگ در یون‌نان جلوگیری کنند. ایالات متحده تصمیم گرفت که ژاپنی‌ها اکنون بیش از حد پیش رفته‌اند و تصمیم گرفت که به زور آنها را به عقب برگرداند. در سال‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۴۱، آمریکایی‌ها و چینی‌ها تصمیم گرفتند اسکادران داوطلبی متشکل از هواپیماها و خلبانان آمریکایی برای حمله به ژاپنی‌ها از پایگاه‌های چینی سازماندهی کنند. این واحد که با نام ببرهای پرنده شناخته می‌شود، توسط کلر لی چنولت فرماندهی می‌شد. اولین نبرد آن دو هفته پس از حمله به پرل هاربر انجام شد.
تایلند با استفاده از این موقعیت، جنگ فرانسه و تایلند را در اکتبر ۱۹۴۰ به راه انداخت. ژاپن به عنوان میانجی در جنگ در ماه مه ۱۹۴۱ وارد عمل شد و به متحد خود اجازه داد تا استان‌های مرزی کامبوج و لائوس را اشغال کند. در ژوئیه ۱۹۴۱، زمانی که عملیات بارباروسا عملاً تهدید شوروی را خنثی کرده بود، جناح نظامی ژاپن که از «استراتژی توسعه از جانب جنوب» حمایت می‌کرد، اشغال بقیه هندوچین فرانسه را تحت فشار قرار داد.
ایالات متحده در ۱۸ اوت ۱۹۴۱ با تحمیل یک تحریم کامل بر کلیه تجارت بین ایالات متحده به ژاپن و خواستار خروج تمام نیروهای ژاپن از چین و هندوچین شد. ژاپن برای ۸۰ درصد نفت خود به ایالات متحده وابسته بود، که منجر به یک بحران اقتصادی و نظامی برای ژاپن شد، زیرا این کشور نمی‌توانست به تلاش‌های جنگی علیه چین بدون دسترسی به نفت و فرآورده‌های نفتی ادامه دهد.
در ۷ دسامبر ۱۹۴۱، بدون اعلان جنگ، نیروی دریایی امپراتوری ژاپن به پرل هاربر با هدف انهدام ناوگان اقیانوس آرام ایالات متحده در لنگر حمله کرد. در همین حال، دیگر نیروهای ژاپنی در جنگ اقیانوس آرام به مشترک‌المنافع فیلیپین و امپراتوری بریتانیا در مالایای بریتانیا، سنگاپور و هنگ کنگ حمله کردند. روز بعد، یک اعلامیه رسمی جنگ ژاپن علیه ایالات متحده و امپراتوری بریتانیا در صفحه اول تمام نسخه‌های عصر روزنامه‌های ژاپن چاپ شد. اختلاف ساعت بین‌المللی باعث شد که این اعلامیه بین نیمه شب تا ۳ بامداد در ۸ دسامبر در آمریکای شمالی و حدود ساعت ۸ صبح روز ۸ دسامبر در بریتانیا اعلام شود.
کانادا در شامگاه ۷ دسامبر به ژاپن اعلام جنگ کرد و روز بعد اعلامیه سلطنتی این اعلامیه را تأیید کرد. بریتانیا در صبح روز ۸ دسامبر به ژاپن اعلام جنگ کرد و به‌طور خاص حملات به مالایا، سنگاپور و هنگ کنگ را به عنوان علت اعلام کرد، اما هر گونه ذکری از پرل هاربر را حذف کرد. ایالات متحده در بعدازظهر ۸ دسامبر، نه ساعت پس از بریتانیا، به ژاپن اعلام جنگ کرد و تنها «اقدامات جنگی غیرقابل تحریک علیه دولت و مردم ایالات متحده آمریکا» را علت آن اعلام کرد.
چهار روز بعد، زمانی که در ۱۱ دسامبر ۱۹۴۱، آلمان نازی و ایتالیا فاشیست به ایالات متحده اعلام جنگ کردند، ایالات متحده وارد جنگ اروپا شد. هیتلر تصمیم گرفت اعلام کند که پیمان سه‌جانبه آلمان را موظف می‌کند که از اعلام جنگ ژاپن پیروی کند، اگرچه ناوشکن‌های آمریکایی که کاروان‌ها و او-بوت‌های آلمانی را اسکورت می‌کردند عملاً در نبرد اقیانوس اطلس (۱۹۳۹–۱۹۴۵) در حال جنگ بودند. اعلان جنگ عملاً به احساسات انزواطلبانه ایالات متحده پایان داد و این کشور بلافاصله معامله به مثل کرد و بنابراین رسماً وارد جنگ در اروپا شد.
"چهار بزرگ" تمام تصمیمات اصلی را در کنفرانس صلح پاریس گرفتند (از چپ به راست، دیوید لوید جورج از بریتانیا، ویتوریو امانوئل اورلاندو از ایتالیا، ژرژ کلمانسو از فرانسه، وودرو ویلسون از ایالات متحده
مناطق از دست رفته توسط آلمان پس از پیمان ورسای، این کشور سیزده درصد از قلمرو و ده درصد از جمعیت (به ویژه، اما نه تنها غیر آلمانی) را از دست داد.

۱. دوک‌نشین شلسویگ: به دانمارک

۲. پوزنان در پروس غربی (بیشتر): به لهستان
 ۳. ایالت آزاد دانتسیش
 ۴. لیتوانی صغیر: تحت حاکمیت جامعه ملل، در سال ۱۹۲۳ به لیتوانی ضمیمه شد.
۵. سیلزی علیا شرقی: به لهستان
 ۶. منطقه هلوتشین: به چکسلواکی
 ۷. آلزاس-لورن: به فرانسه
 ۸. اوپن و ملمودی: به بلژیک روی نقشه مشخص نشده‌است
 ۱. زارلاند: به مدت ۱۵ سال تحت حاکمیت جامعه ملل، در گمرکات فرانسه
 ۲. تمام مستعمرات امپراتوری آلمان
آلمان پس از معاهده ورسای

  توسط جامعه ملل
  ضمیمه یا منتقل شده به کشورهای همسایه توسط معاهده یا بعداً توسط همه‌پرسی و اقدامات جامعه ملل
  جمهوری وایمار
نقشه تغییرات سرزمینی در اروپا پس از جنگ جهانی اول (تا سال ۱۹۲۳)
رژه ژاپنی‌ها در دروازه ژنگ یانگمن پس از تسخیر شهر پکن در ژوئیه ۱۹۳۷
اشغال چین توسط ژاپن در سال ۱۹۳۷
آدولف هیتلر در باد گودسبرگ، آلمان، ۱۹۳۸
فرانسیسکو فرانکو و هاینریش هیملر در مادرید، اسپانیا، ۱۹۴۰
جمعیت در حال تشویق به نازی‌ها در اینسبروک
نخست‌وزیر بریتانیا نویل چمبرلین و هیتلر در نشستی در آلمان در ۲۴ سپتامبر ۱۹۳۸، در این نشست هیتلر خواستار الحاق فوری مناطق مرزی چکسلواکی شد.
تمام مناطقی که در اکتبر ۱۹۳۸ توسط همسایگانش از چکسلواکی گرفته شد (توافق‌نامه مونیخ) و مارس ۱۹۳۹
گذرگاه لهستان و ایالت آزاد دانتسیش به رنگ نارنجی
آلمان در ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ به لهستان حمله کرد که مستقیماً به اعلان جنگ انگلیس و فرانسه علیه آلمان در ۳ سپتامبر منجر شد. اتحاد جماهیر شوروی در ۱۷ سپتامبر به تهاجم آلمان به لهستان پیوست.
نقشه اروپا در یکم سپتامبر ۱۹۳۹
ورود ژاپنی‌ها به سایگون/هوشی‌مین