stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دانشگاه سمنان
رویدادها > قرار گرفتن در فهرست یک صد برتر دانشگاه‌های تأثیرگذار جهان

بر اساس اطلاعات پایگاه طلایه داران علم تامسون رویترز (ESI) دانشگاه سمنان در فهرست یکصد برتر دانشگاه‌های تأثیرگذار از نظر تعداد استنادات در ده سال اخیر قرار گرفت.
به گزارش روابط عمومی دانشگاه سمنان، رئیس دانشگاه سمنان با اعلام این خبر گفت: پایگاه طلایه داران علم تامسون رویترز، فهرستی از مؤثرترین دانشگاه‌های دنیا را معرفی می‌نماید و بر اساس آن این فهرست هر دو ماه یکبار روز آمد شده به نحوی که دانشگاه‌ها مرتباً مورد ارزیابی قرار گرفته و در صورت عدم کسب حد نصاب امتیاز، حذف می‌گردند.
عباس هنر بخش رئوف افزود: برای انتخاب مؤثرترین دانشگاه‌ها، کلیه دانشگاه‌ها و موسسات تحقیقاتی دنیا بر حسب میزان تأثیرگذاری آن مشخص و مرتب‌سازی می‌شوند و در گام بعدی یک درصد برتر آن‌ها که دارای بیشترین میزان اثرگذاری بوده‌اند انتخاب و معرفی می‌شوند.
رئیس دانشگاه سمنان با بیان اینکه در ده سال اخیر بیش از سه هزار و ۳۶۲ عنوان مقاله علمی در زمینه‌های مختلف توسط اعضای هیئت علمی این دانشگاه تولید و در مجلات و پایگاه‌های معتبر علمی منتشر شده است ادامه داد: پس از این بررسی‌ها دانشگاه سمنان هم به عنوان بیشترین میزان اثرگذاری در میان یک درصد دانشگاه‌های برتر قرار گرفت.
هنر بخش، کسب این موفقیت را نشان دهنده توان علمی بسیار بالا عنوان کرد و گفت: میزان استنادها به انتشارات علمی یک کشور و یک دانشگاه از جمله شاخص‌های مهمی است که بیانگر میزان تکیه نظام جهانی علم بر علم آن کشور است و دنیای امروز استنادها را به عنوان یکی از شاخص‌های اصلی مرجعیت پذیرفته است.
هنر بخش با بیان اینکه کسب مرجعیت علمی دشوار بوده و نیازمند برنامه‌ریزی و یک جهاد علمی است افزود: صد دانشگاه برتر دنیا در پنج سال گذشته ۳۴ درصد از کل استنادهای دنیا را دریافت کرده‌اند و توانستند ۲۱ درصد از علم دنیا را تولید کنند.
گالری تصاویر

نمایی از دانشگاه سمنان
تصویری از دانشکده ریاضی، آمار و علوم کامپیوتر دانشگاه سمنان
اقتصاد ایران در دوره پهلوی

اقتصاد ایران در دورهٔ حکومت سلسلهٔ پهلوی پیشرفت‌های شایان توجهی داشت که در قیاس با تجربهٔ کشورهایی چون ترکیه و مصر، که پس از جنگ جهانی اول از نظر توسعه وضع بهتری داشتند، مطلوب‌تر است.
مشخصهٔ حکومت رضاشاه سیاست‌های اقتصادی ملی‌گرایانه [نیازمند منبع] و خودبسنده، جایگزینی نظام اقتصادی کمیسیون‌های خارجی فراگیر در دورهٔ قاجار، با انحصارات دولتی[نیازمند منبع] و درگیری مستقیم دولت در سرمایه‌گذاری‌های تولیدی و زیرساختی بزرگ [نیازمند منبع] بود. مدل او سیاست‌های اصلاحی و مدرنیزاسیون کمال آتاترک در ترکیه بود. رضاشاه بر تجارت خارجی انحصار حکومتی برقرار کرد، بر مبادلات خارجی کنترل شدید اعمال کرد، نخستین بانک ملی ایران را بنیان نهاد، سعی کرد کار چاپ اسکناس را از بانک شاهی در مالکیت بریتانیا بگیرد، اصلاحات مهمی در نظام حقوقی آغاز کرد، و قوانینی گذاشت که اثراتی در حوزه‌های آموزش، بهداشت عمومی، بوروکراسی دولتی و سربازگیری اجباری نظامی برجای نهاد. گرچه محرک برنامهٔ اقتصادی رضاشاه بیشتر شوق ملی‌گرایانه بود تا یک استراتژی توسعه همه‌جانبه، شکی وجود ندارد که اصلاحات اقتصادی و اجتماعی او در نجات دادن ایران از آنارشی اقتصادی و سیاسی که کشور را در پی جنگ جهانی اول دچار کرده بود نقش کلیدی داشت.
در ابتدا، اشغال کشور به دست متفقین در طول جنگ جهانی دوم و عدم قطعیت‌های سیاسی پدید آمده به محمدرضاشاه اجازه نداد اثرگذاری چندانی بر خط مشی اقتصادی یا اجتماعی اعمال کند. این دوره آغازین تا سرنگونی محمد مصدق از نخست‌وزیری در مرداد ۱۳۳۲ دوام داشت و مشخصه آن تقلای شدید اقتصادی و سیاسی بر سر کنترل نفت، از ارزشمندترین منابع کشور، بود. محمدرضاشاه با تثبیت قدرت و با جلب حمایت مستحکم دولت کندی در آمریکا به برنامه اصلاحات سکولار پدرش ادامه داد و رشته اصلاحات اقتصادی و اجتماعی ای را کلید زد که همراه با درآمدهای به‌طور پیوسته فزاینده از صادرات نفت، اقتصاد را قادر ساخت یکی از چشمگیرترین دوره‌های رشد پایا و تورم کم را تجربه کند. در دوره ۱۹۶۳–۷۷، خروجی کل اقتصاد، که با تولید ناخالص ملی به قیمت‌های ثابت سنجیده می‌شود، با نرخ متوسط سالانه ۱۰٬۵ درصد رشد کرد در حالی که افزایش قیمت‌ها به نرخ‌های میانگین سالانه بین ۲٬۶ و ۳٬۰ درصد محدود شده بود.
به هر روی، صنعتی شدن سریع کشور،[نیازمند منبع] که اساساً با مداخله حکومت رخ داده بود و با اتکای تقریباً انحصاری بر درآمدهای نفتی ادامه یافته بود، عواقب اقتصادی و اجتماعی نامطلوبی را باعث شد. صنعتی شدن تا حد زیادی زیر چتر دولت، با تعرفه‌های بالا روی کالاهای مصرفی، اعتبارهای بانکی ترجیحی به صنعتگران خصوصی، بیش ارزش دهی به ریال، و یارانه‌های سخاوتمندانه به مصرف غذا در نواحی شهری-همگی با بی‌توجهی به بخش کشاورزی و روستایی اقتصاد-بود. این وضعیت، منجر به شکاف بزرگ شونده توزیع درآمد در نواحی شهری و بین نواحی شهری و روستایی شد و نتیجه آن مهاجرت از روستاها به مراکز شهری شد. این روندها به پیاده‌سازی فازهای دوم و سوم اصلاحات ارضی ابتدایی که بسیاری از دهقانان آن را همچون لغو اصلاحات ارضی ابتدایی که در اوایل دهه ۱۹۶۰ می‌دیدند، شتاب بیشتری بخشید.
اوج گرفتن قیمت‌های نفت در ۱۹۷۳–۱۹۷۴ فرصتی طلایی برای منطقی کردن برنامه توسعه و حرکت به سوی توسعه متوازن‌تر بخش‌های کشاورزی/صنعت و شهری/روستایی اقتصاد در برابر حکومت قرار داد. پاسخ شاه، برخلاف توصیه کارشناسان و وزرا، توسعه عجولانه‌تر بخش صنعت با اتکای بیشتر بر فناوری و رسوم فرهنگی غربی، کارشناسان غربی، و کارگران وارداتی بود. ناگزیر، این سیاست‌های اقتصادی نابرابری‌های از قبل موجود اجتماعی و اقتصادی را بدتر کرد و به بارور کردن زمینه بروز نارضایی اجتماعی و خیزش‌های انقلابی کمک کرد.
دوره محمدرضاپهلوی (۱۳۲۰–۱۳۵۷)

همچنین ببینید: برنامه‌های عمرانی دوره پهلوی
سقوط رضاشاه و حضور قشون خارجی در ایران از ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۶ توازن نیروهای سیاسی را شدیداً تغییر داد. یک دوره بلندمدت گیجی و عدم قطعیت سیاسی و اقتصادی، با تغییرات متعدد دولت‌ها، قیمت‌های فزاینده و کمبودهای غذا به وقوع پیوست. بسیاری از ائتلاف‌های سیاسی تشکیل و سریعاً شکسته می‌شدند. شاخص هزینهٔ عمومی زندگی بین ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۳ چهار برابر شد. بسیاری از کارخانه‌های صنعتی جدید مجبور شدند به دلیل کمبود مواد خام و قطعات یدکی عملیاتشان را کاهش دهند. این کمبودها همچنین باعث عقب ماندگی وسعه صنایع محلی کوچک شد. تلاش‌های متعدد دولت برای حل مسایل مالی و اقتصادی بی‌حاصل ماند و حتی پس از پایان جنگ عدم قطعیت اقتصادی برقرار ماند.
اشغال ایران توسط متفقین در جریان جنگ جهانی دوم و بروز عدم ثبات سیاسی در آغاز به محمدرضاشاه اجازه نداد نفوذ چندانی بر سیاست اقتصادی یا اجتماعی داشته باشد. این دورهٔ آغازین تا پس از سرنگونی مصدق از نخست‌وزیری در اوت ۱۹۵۳ ادامه یافت و مشخصه آن تقلای شدید اقتصادی و سیاسی بر سر کنترل نفت، یکی از ارزشمندترین منابع کشور بود. محمدرضاشاه پس از استقرار کامل در قدرت با حمایت قوی دولت کندی در آمریکا به برنامه اصلاح‌گرانه سکولار پدرش ادامه داد و رشته اصلاحات اجتماعی و اقتصادی را آغاز کرد و توأم با درآمدهای نفتی به‌طور پایدار فزاینده، اقتصاد را قادر ساخت یکی از دوره‌های با بیشترین رشد پایدار و تورم کم را از سر بگذراند. در دوره ۱۳۴۲–۱۳۵۵، تولید جمعی اقتصاد که توسط تولید ناخالص ملی با قیمت‌های ثابت سنجیده می‌شود، با نرخ متوسط سالیانه ۱۰٫۵ درصد افزایش یافت و قیمت‌ها به آهنگ افزایش بین ۲٫۶ و ۳ درصد محدود ماند.
به هر روی صنعتی شدن سریع، که اساساً با مداخله حکومت حاصل شده بود و با اتکای تقریباً انحصاری بر درآمد نفت تداوم یافته بود، منجر به‌شماری از نتایج اقتصادی و اجتماعی نامطلوب شد. صنعتی شدن تا حد زیادی زیر چتر دولت بود و با تعرفه‌های بالا بر کالاهای مصرفی، اعتبارات بانکی ترجیحی به صنعتگران، بیش ارزش دهی به ریال، و یارانه‌های سخاوتمندانه بر مصرف غذا در نواحی شهری-همگی به ضرر بخش‌های اقتصادی و روستایی اقتصاد همراه بود. این وضعیت، منجر به بزرگ شدن شکاف توزیع درآمد در نواحی شهری و بین نواحی شهری و روستایی شد و به افزایش قابل توجه مهاجرت از روستاها به مراکز شهری انجامید. این روندها با پیاده‌سازی فازهای دوم و سوم اصلاحات ارضی، که بسیاری از دهقانان آن را همچون معکوس کردن برنامه اول بازتوزیع زمین در اوایل دهه ۱۹۶۰ می‌دانستند، شتاب بیشتری گرفت.
رشد سریع قیمت‌های نفت در سال‌ها ۱۳۵۲–۱۳۵۳ برای حکومت فرصتی طلایی برای عقلانی سازی برنامه توسعه و حرکت به سوی توسعه متوازن‌تر بخش‌های کشاورزی/صنعتی و شهری/روستایی اقتصاد فراهم کرد. پاسخ شاه، برخلاف توصیه کارشناسان و وزرا، گسترش شتاب‌زده‌تر بخش صنعت با اتکای بیشتر بر فناوری و رسوم فرهنگی غربی، صادرات خارجی، کارگران وارداتی بود. این برنامه‌های اقتصادی به ناگزیر نابرابری‌های از قبل ریشه دواندهٔ اجتماعی و اقتصادی را بدتر کرد و به ایجاد زمینه‌های مستعد برای نارضایی اجتماعی و خیزش‌های انقلابی کمک کرد.
دستاوردهای اقتصادی و اجتماعی

در دوران سلطنت محمدرضا پهلوی برای پیشرفت ایران، برنامه‌های عمرانی با همکاری و همیاری مدیرانی مانند ابوالحسن ابتهاج، یکی از مدیران بانک جهانی و بنیانگذار سازمان برنامه و بودجه کشور، محمدمهدی سمیعی، رئیس کل بانک مرکزی ایران و محمدصفی اصفیاء طراحی شد. برنامه‌های عمرانی کشور در دوره‌های گوناگون بدین ترتیب بودند:
برنامه عمرانی اول ۱۳۲۷-۱۳۳۳
برنامه عمرانی دوم ۱۳۳۴-۱۳۴۰
برنامه عمرانی سوم ۱۳۴۱-۱۳۴۶
برنامه عمرانی چهارم ۱۳۴۷-۱۳۵۱
برنامه عمرانی پنجم ۱۳۵۲-۱۳۵۶
برنامه عمرانی ششم ۱۳۵۷-۱۳۶۱ (به دلیل وقوع انقلاب اسلامی، اجرایی نشد)
در سال ۱۳۳۸، بانک مرکزی ایران بنیان نهاده شد. محمدمهدی سمیعی، ریاست بانک مرکزی را بر عهده داشت و زیر نظر وی بودجه‌بندی کشور و بانک‌داری شکل گرفت بودجه برنامه‌های عمرانی و چرخش درست پول در زمان وی به ایران به کار انداخته شد. دیگر شخصیت ایران که بار پیشرفت ایران را همراه با شاه به دوش کشید علی‌نقی عالیخانی وزیر اقتصاد بود. عالیخانی، اصفیا و سمیعی طراحان پیشرفت اقتصاد ایران بودند با نرخ رشد اقتصادی ۱۵٪، در چهارچوب انقلاب سفید و منشور نوزده ماده‌ای آن چهره ایران تغییر یافت. سپاه دانش، سپاه بهداشت، سپاه ترویج و آبادانی، اصلاحات ارضی و سهیم کردن کارگران در سود کارخانه‌ها و دیگر اصول انقلاب سفید، ایران را به دروازه‌هایی رسانید که می‌توانست کشور را از جنبه‌های اقتصادی و رفاه اجتماعی با کشورهای صنعتی اروپایی برابری دهد.
دستاوردهای اقتصادی و اجتماعی > رشد و پایدارسازی چرخه‌ای (۱۳۳۴–۱۳۴۲)

پس از کودتای ۲۸ مرداد و سقوط دولت مصدق آغاز دورهٔ جدیدی از «نفت و یکه‌سالاری» در توسعهٔ اقتصادی ایران بود. قرارداد۱۹۵۴ بین ایران و کنسرسیومی از شرکت‌های غربی حاصل شد و کارکردهای شرکت نفت ایران و انگلیس را بر عهده گرفت بار دیگر منابع نفتی ایران را در کنترل خارجی درآورد. با شروع مجدد صادرات نفت در اکتبر ۱۹۵۴، تولید از ۱۶٫۲ میلیون تن در ۱۹۵۵ به ۵۲٫۴ در ۱۹۶۰ رسید. درآمد ارزی کل از بخش نفتی نیز به‌طور قابل ملاحظه‌ای از ۱۳۹ میلیون دلار به ۳۵۹ میلیون دلار رسید. از سر گرفتن صادرات نفت و کمک فنی و مالی آمریکا دولت را قادر ساخت دومین برنامهٔ هفت سالهٔ توسعه (۱۹۵۶–۶۲) را شروع کند. این برنامه چارچوبی مشابه برنامهٔ اول داشت ولی در مقیاس بزرگتری پیاده‌سازی شد. تمرکز آن اساساً برشماری از پروژه‌های بزرگ زیرساختی بود مثلاً در بخش کشاورزی بیشتر برنامه به تکمیل سه سد بزرگ کرج، سفیدرود و دز اختصاص داشت. پیاده‌سازی برنامهٔ دوم با سیاست مالی و اعتباری انبساطی همراه شد که منجر به بسط سریع سرمایه‌گذاری بخش خصوصی مخصوصاً در زمینه ساختمان شد. تشکیل سرمایه ثابت خالص واقعی توسط بخش خصوصی به‌طور متوسط سالانه ۳۹٫۳ درصد در دوره ۱۹۵۵–۱۹۵۹ رشد کرد و از رشد سرمایه‌گذاری بخش دولتی پیشی گرفت. عرضهٔ پول در سال‌های ۱۹۵۶ ,۵۷ و ۵۸ به ترتیب ۱۸ ,۲۴, و ۱۹ درصد رشد کرد. نتیجه رشد کلاسیک فعالیت اقتصادی ناشی از بسط شدید پولی و فعالیت سفته بازانه در زمین، املاک و کالاها بود. قیمت‌ها که پایدار مانده بودند سریعاً رشد کردند. واردات از صادرات پیشی گرفت و ذخیره ارزی کشور رو به اتمام رفت. اقدامات دولت برای کنترل اعتبارات بخش خصوصی کاملاً ناکافی بود و دولت مجبور به روی آوردن به برنامه پایدار سازی اقتصاد تجویز شده از صندوق بین‌المللی پول شد. این سیاست‌ها که شامل محدودسازی شدید واردات و کاهش هزینه کرد دولت شد شدیداً مؤثر شد. تورم به‌طور قابل ملاحظه‌ای تعدیل شد و در سال ۱۹۶۲ به ۰٫۹ درصد رسید. دستمزدها در دوره ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۳ به دلیل رکود ناشی از آن کاهش یافت. رکود مشخصا بازار و کارگران مهاجر ساختمانی را تحت تأثیر قرار داد و بر آتش نارضایتی‌ها بازدمید و منجر به ناآرامی سیاسی در سال‌های ۱۹۶۲–۱۹۶۳ شد. پاسخ شاه طرح شش ماده‌ای انقلاب سفید بود. اعلان این اصلاحات و اصلاحات ارضی و اعطای حق رأی به زنان باعث تشدید بلاتکلیفی سیاسی و اقتصادی شد و ائتلافی قدیمی بین بازار و روحانیت و روشنفکران در مخالفت با شاه را احیا کرد و منجر به و انبوه تظاهرات‌ها ژوئن ۱۹۶۳ شد. حکومت با استفاده از نیروی نظامی، به زندان انداختن مخالفان و تبعید سید روح‌الله خمینی به ترکیه برخورد کرد. این تحولات سیاسی نشانگر شروع دورهٔ جدیدی از تاریخ اقتصادی ایران است.
ایران پیش از انقلاب سفید

پراهمیت‌ترین پایه انقلاب سفید، اصلاحات ارضی بود و نخستین برنامه اصلاحات ارضی با نخست‌وزیر وقت، علی امینی و با همکاری وزیر کشاورزی، حسن ارسنجانی تهیه شده بود. پس از کناره‌گیری امینی از مقام خویش، اسدالله علم را شاه به نخست‌وزیری می‌گزیند. ارسنجانی در مقام خود ابقا می‌شود. هدف ارسنجانی، ایجاد یک طبقه‌ای از کشاورزان مستقل است. بدین قرار که مازاد زمین هایی که به دنبال محدودیت مالکیت زمین‌های کشاورزی از مالکین گرفته شده بلافاصله به رعایایی که در آن به کشت و زرع مشغول هستند، فروخته شود. در تاریخ ۱۹ دی ۱۳۴۱، محمدرضا پهلوی در کنگره ملی کشاورزان این طرح را مطرح می‌کند. ۴۲۰۰ دهقانی که در کنگره حضور داشتند بانگ شادی سر دادند. در تاریخ ۶ بهمن ۱۳۴۱، همه‌پرسی انقلاب سفید در ایران انجام می‌گیرد که به تأیید اصلاحات پیشنهادی می‌انجامد. ۵٬۵۹۸٬۷۱۱ برای انقلاب سفید و ۴٬۱۱۵ علیه انقلاب سفید آرای خود را به صندوق‌ ها ریختند. برای نخستین بار در تاریخ ایران زنان نیز به پای صندوق‌های رای می‌روند. در تهران ۱۶، ۴۳۳ و در دیگر شهرستان ها ۳۰۰،۰۰۰ نفر زن آرای خود را به صندوق ها ریختند.
ایران در انقلاب سفید

از زمان ملی شدن صنعت نفت ایران، درآمد نفت هوشیارانه در برنامه‌های عمرانی برای توسعه صنعت، آموزش و پرورش، بهداشت، کشاورزی، تغذیه، محیط زیست، مسکن، آبادانی و بیمه همگانی سرمایه‌گذاری شده‌است. در سومین برنامه عمرانی کشور در سال ۱۳۴۲؛ ۲۰۴، ۶ میلیارد ریال و در برنامه چهارم عمرانی ۱۳۴۷؛ ۵۰۶، ۸ میلیارد ریال در پیشبرد و شکوفایی اقتصاد ایران سرمایه‌گذاری شده‌است. پس از صنعت نفت، صنعت ذوب‌آهن ایران که مادر دیگر صنایع ایران بود رو به گسترش روزانه نمود. صنایع پتروشیمی ایران از دیدگاه جهانی رتبه اول را داشت و در خاورمیانه بی همتا بود. صنعت بزرگ مس و آلومینیوم و کانی‌های شناخته شده پشتوانه امینی برای گسترش صنعت و آیندهٔ مردم ایران بحساب می‌آمد. منابع باور نکردنی زغال سنگ که برآورد آن بیش از ۳۶ میلیارد تن در کویر مرکزی است و تولیدات کارخانجات داخلی صنایع سنتی و دستی دیگر، از صنایع داخلی سبک گرفته تا صنایع سنگین همگی بسرعت در حال رشد بودند. ایران خودرو از آغاز کار خود اتومبیل‌های ساخت ایران را علاوه بر بازار داخلی به بیش از ده کشور اروپایی آسیایی و آفریقایی صادر می‌کرد. در سال ۱۳۵۶ ایران خودرو از هیوندای کره جنوبی اتومبیل‌های بیشتری تولید کرده‌بود. تا سال ۱۳۶۴ هجری خورشیدی، نود در صد قطعات اتومبیل در ایران طراحی و تولید می‌شدند. همچنین کارخانه‌های کفش تولید ایران چون کفش ملی، کفش بلا و غیره به تمام کشورهای خاورمیانه کفش صادر می‌کردند. علاوه بر صدها واحد کوچک صنعتی، بیش از یک صد واحد بزرگ صنعتی و تولیدی به کار افتاده‌است که این از افتخارات ایران بود.
ایران در انقلاب سفید > بیماری هلندی (۱۳۵۳–۱۳۵۷)

مقالهٔ اصلی: بیماری هلندی دهه ۱۳۵۰ در اقتصاد ایران
همچنین ببینید: همایش اقتصادی ۱۳۵۳ گاجره
همچنین ببینید: همایش اقتصادی ۱۳۵۳ رامسر
اقتصاد ایران در فاصله ده ساله ۱۳۴۲ تا ۱۳۵۲ در دوره برنامه‌های عمرانی سوم و چهارم، با نرخ رشد ۱۱٫۵ درصد میانگین سالانه و نرخ تورم تک‌رقمی ۲٫۶ درصد میانگین سالانه، دارای یکی از بیشترین رشدها در میان کشورهای در حال توسعه بود و اقتصاد ایران ظرف ده سال چهار برابر شد. اما بناگاه در میانه دهه پنجاه همزمان با رشد درآمدهای نفتی دچار بحران گردید. در پی افزایش قیمت نفت در اثر جنگ اعراب و اسرائیل و اجرای برنامه عمرانی بسیار پنجم بروز کرد و منجر به وقوع بیماری هلندی شد.
شاه معتقد بود که بزرگ‌ترین منبع طبیعی ایران یعنی نفت قبل از پایان قرن به‌طور کامل تمام خواهد شد. از این رو در نظر داشت با به حداکثر رساندن بهره‌برداری از نفت، اقتصاد صنعتی مدرن و متنوعی را پایه‌ریزی کند تا ایرانی امن و روبه پیشرفت بعد از اتمام نفت امکان استمرار داشته باشد.
اقامتگاه کارگران ساختمانی پل ورسک، بخشی از راه‌آهن سراسری ایران. ۱۹۳۵
ساختمان صندوق پس‌انداز ملی، وابسته به بانک ملی ایران
کارخانه سیمان در تهران، ۱۹۳۳ میلادی
بازدید محمدرضاشاه از یک کارخانه، ۱۹۵۵
تولید نفت ایران ۱۹۵۰–۲۰۱۲
نشان رسمی سلطنت ایران در دورهٔ پهلوی بین سال های ۱۳۰۴ تا ۱۳۵۷ هجری خورشیدی
مراسم افتتاح سد محمدرضاشاه پهلوی، ۱۹۶۳
تعداد خودروهای سواری تولید شده در ایران از ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۷ از ۲۹٬۰۰۰ به ۱۳۲٬۰۰۰ رسید.
نرخ تورم در ایران، از ۱۳۲۵ تا ۱۳۹۶
سرانه تولید ناخالص ملی ایران (به دلار آمریکا)، ۱۸۲۰ تا ۲۰۱۸
واسیلی

مکان
| Vasili | Vasili |
| --- | --- |
Βασίλι (زبان یونانی) Gelincik (زبان ترکی استانبولی): Βασίλι (زبان یونانی) Gelincik (زبان ترکی استانبولی)
District: دوژور ناحیه فاماگوستا دفاکتو ناحیه اسکله
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (EET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (EEST)
واسیلی (به لاتین: Vasili) یک منطقهٔ مسکونی در قبرس است که در ناحیه فاماگوستا واقع شده‌است.
ایوار بالانگرود

ایوار بالانگرود ورزشکار مرد رشتهٔ اسکیت سرعتی اهل کشور نروژ است. وی در بین سال‌های ‎۱۹۲۸ تا ۱۹۳۶ میلادی در مسابقات بازی‌های المپیک زمستانی در مجموع ۷ مدال، شامل ۴ مدال طلا و ۲ نقره و ۱ برنز را کسب کرد.
بوفالو، داکوتای جنوبی

مکان
| Buffalo, South Dakota | Buffalo, South Dakota |
| --- | --- |
شهرک: شهرک
Location in هاردینگ کانتی and the state of داکوتای جنوبی: Location in هاردینگ کانتی and the state of داکوتای جنوبی
مختصات: ۴۵°۳۵′۵″ شمالی ۱۰۳°۳۲′۴۲″ غربی﻿ / ﻿۴۵٫۵۸۴۷۲°شمالی ۱۰۳٫۵۴۵۰۰°غربی﻿ / 45.58472; -103.54500: مختصات: ۴۵°۳۵′۵″ شمالی ۱۰۳°۳۲′۴۲″ غربی﻿ / ﻿۴۵٫۵۸۴۷۲°شمالی ۱۰۳٫۵۴۵۰۰°غربی﻿ / 45.58472; -103.54500
State: داکوتای جنوبی
شهرستان: هاردینگ کانتی
Incorporated: 1949
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۵۵ مایل مربع (۱٫۴۲ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۵۵ مایل مربع (۱٫۴۲ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۲۸۸۱ فوت (۸۷۸ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۳۳۰
 • برآورد (2011): ۳۳۴
 • تراکم: ۶۰۰٫۰/مایل مربع (۲۳۱٫۷/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۷ (Mountain (MST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۶ (MDT)
زیپ‌کد: ۵۷۷۲۰
کد منطقه: 605
FIPS code: 46-08140
GNIS feature ID: 1254110
بوفالو(به انگلیسی: Buffalo) شهری در ایالت داکوتای جنوبی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۳۳۰ نفر بوده‌است.
جغرافیا

بوفالو دومین شهر بزرگ ایالات متحده در نیویورک و بزرگترین شهر در غرب نیویورک است. از سال ۲۰۱۸، جمعیت ۲۵۶۳۰۴ نفر بود. این شهر محل استقرار شهرستان اری و دروازه اصلی تجارت و مسافرت از طریق مرز کانادا - ایالات متحده است و بخشی از منطقه دو ملیتی بوفالو نیاگارا را تشکیل می‌دهد.
تاریخچه

منطقه بوفالو قبل از قرن هفدهم توسط قبیله بومی ایروک آمریکایی و بعداً توسط استعمارگران فرانسوی سکونت داشت. این شهر در قرن نوزدهم و بیستم در نتیجه مهاجرت، ساخت کانال اری و حمل و نقل ریلی و نزدیکی آن با دریاچه اری رشد چشمگیری داشته‌است. این رشد باعث فراوانی آب شیرین و مسیر تجارت کافی به مناطق میانه غربی ایالات متحده شد، در حالی که اقتصاد خود را برای صنایع غلات، فولاد و خودرو که در قرن بیستم بر اقتصاد این شهر حاکم بود، به دست آورد. از آنجا که اقتصاد شهر به شدت به تولید متکی بود، تغییر شکل صنعتی در نیمه دوم قرن بیستم منجر به کاهش مداوم جمعیت شد. در حالی که برخی فعالیت‌های تولیدی باقی مانده‌است، اقتصاد بوفالو با تأکید بیشتر بر مراقبت‌های بهداشتی، تحقیق و آموزش عالی به صنایع خدماتی منتقل شده‌است که پس از رکود بزرگ ظاهر شد.
بوفالو در ساحل شرقی دریاچه اری، در راس رودخانه نیاگارا، در ۱۶ مایلی جنوب آبشار نیاگارا قرار دارد. آغوش اولیه آن از نیروی الکتریکی منجر به لقب «شهر نور» شد. این شهر همچنین به دلیل برنامه‌ریزی شهری و چیدمان جوزف الیوت، سیستم گسترده‌ای از پارک‌ها که توسط فردریک لاوس اولمستد طراحی شده‌است، و همچنین کارهای مهم معماری مشهور است. فرهنگ آن سنت‌های شمال شرقی و میانه غربی را در هم می‌آمیزد، با برگزاری جشنواره‌های سالانه از جمله طعم بوفالو و جشنواره هنری Allentown، دو تیم ورزشی حرفه ای (لوگوی بوفالو و بوفالو سابرز) و یک صحنه موسیقی و هنر پررونق و پیشرفت.
مهدی زین‌الدین

| مهدی زین الدین | مهدی زین الدین |
| --- | --- |
زاده: ۱۸ مهر ۱۳۳۸ تهران، ایران
درگذشته: ۲۷ آبان ۱۳۶۳ (۲۵ سال) سردشت، ایران
مدفن: قم، ایران
وفاداری: نیروهای مسلح ایران
شاخه نظامی: سپاه پاسداران انقلاب اسلامی
سال‌های خدمت: ۱۳۵۸–۱۳۶۳
یگان: نیروی زمینی سپاه پاسداران
فرماندهی: لشکر ۱۷ علی ابن ابی‌طالب
جنگ‌ها و عملیات‌ها: جنگ ایران و عراق عملیات فتح‌المبینعملیات بیت‌المقدسعملیات رمضانعملیات محرمعملیات والفجر مقدماتی  عملیات خیبرعملیات والفجر ۳  عملیات والفجر ۴
نشان‌ها: نشان فتح ۲
آلما ماتر: دانشگاه شیراز
مهدی زین‌الدین (۱۸ مهر ۱۳۳۸ – ۲۷ آبان ۱۳۶۳) نظامی ایرانی بود، که در جنگ ایران و عراق از اعضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی محسوب می‌شد و فرماندهی لشکر ۱۷ علی ابن ابی طالب را برعهده داشت. وی در ۲۷ آبان ۱۳۶۳ در مسیر کرمانشاه به سردشت در پی درگیری با گروه‌های مسلح کشته شد.
زندگی‌نامه

مهدی زین‌الدین در سال ۱۳۳۸ در تهران زاده شد. پدرش عبدالرزاق از خاندان شهید ثانی بود که شغل کتاب‌فروشی داشت. خانواده زین‌الدین در دوران کودکی او به خرم‌آباد مهاجرت کردند و در آنجا پدرش به خاطر مخالفت با حکومت پهلوی توسط ساواک چندین بار دستگیر و زندانی شد. مهدی نیز در دوران دبیرستان گرایش‌های سیاسی پیدا کرد و در جلسات سید اسدالله مدنی حضور می‌یافت. مهدی در آغاز سال ۱۳۵۶ به دلیل عدم ثبت نام در حزب رستاخیز از دبیرستان اخراج شد و پس از اخراج از دبیرستان، اداره کتاب فروشی پدر را به عهده گرفت. او در همان سال در کنکور سراسری دانشگاه‌ها شرکت کرد و موفق شد رتبه چهارم را درمیان پذیرفته‌شدگان در دانشگاه شیراز را به دست آورد. اما همزمان با قبولی وی در دانشگاه، پدرش بار دیگر از خرم‌آباد به سقز تبعید شد و زین‌الدین از ادامه تحصیل انصراف داد. پس از مدتی پدرش این بار از سقز به اقلید تبعید شد و مهدی همراه با خانواده در سال ۱۳۵۷ به قم مهاجرت کردند.
پس از انقلاب

با مهاجرت خانواده زین‌الدین به قم در آبان ۵۷، مهدی در این شهر به نهاد جهاد سازندگی پیوست و پس از مدتی به عضویت هیئت پنج نفره‌ای درآمد که سپاه پاسداران انقلاب اسلامی قم را تشکیل دادند و مسئولیت واحد پذیرش و سپس واحد اطلاعات آن را برعهده گرفت. با شروع شورش‌ها و درگیری‌های مناطق غرب ایران، برای خنثی سازی فعالیت‌های گروهک‌های مخالف انقلاب، همراه با ۳۶ نفر از سپاهیان قم، به سنندج اعزام شد و پس از درگیری و محاصره سه شبانه‌روزی در آنجا و کشته شدن تعدادی از گروهشان، به قم بازگشت. به گزارش ایسنا، او در این مدت در سرکوب مخالفان جمهوری اسلامی در شهرهای تبریز و قم نقش داشته است.
جنگ ایران و عراق

با آغاز جنگ ایران و عراق، زین الدین یک دوره آموزش‌های نظامی کوتاه مدت را در شهر قم گذراند و سپس همراه با گروهی صد نفره از سپاهیان به جبهه رفتند. او پس از مدتی مسئول واحد شناسایی و بعد از آن مسئول واحد اطلاعات و عملیات سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در دزفول و سوسنگرد شد. به گفته محمد جعفر اسدی، فرمانده پیشین نیروی زمینی سپاه پاسداران، زین الدین به هنگام تصدی مسئولیت اطلاعات و عملیات سپاه دزفول نقش مؤثری در عملیات‌های فتح المبین و بیت‌المقدس داشته است. همچنین زین الدین در قرارگاه کربلا، معاون اطلاعات و عملیات شد و به همراه حسن باقری در عملیات‌های ثامن الائمه و طریق القدس در شکست حصر آبادان نیازمندی‌های اطلاعاتی فرماندهان و واحدهای جنگی را تأمین می‌کرد. او سپس با تشکیل تیپ ۱۷ قم، برای شرکت در عملیات بیت‌المقدس، به خرمشهر رفت و در آزادسازی آنجا نیز شرکت داشت. مهدی زین الدین پیش از آغاز عملیات رمضان تیپ ۱۷ قم را به لشکر علی بن ابی‌طالب تبدیل کرد و بعد از آزاد شدن خرمشهر مأموریت یافت که موقعیت نیروهای عراق را در منطقه دهلران شناسایی کند. او پس از فرماندهی در عملیات رمضان و محرم، برای آماده‌سازی و مقدمات عملیات خیبر به همراه تعدادی از فرماندهان جنگ و رزمندگان سپاه و بسیج به مناطق ساحلی خلیج فارس اعزام شدند و سپس نیروهای ایرانی در طی عملیات چهل روزه خیبر و پس از کشته شدن همت و باکری، توانستند با فرماندهی زین الدین، جزایر مجنون را از تصرف نیروهای عراقی بیرون آورند. در مهرماه ۱۳۶۸ در طی مراسمی به ۵۴ نفر از فرماندهان سپاه پاسداران و ارتش که نقش مهمی در عملیات‌های بیت‌المقدس و آزاد سازی خرمشهر در سال ۱۳۶۱ داشتند، نشان‌های فتح ۱ و ۲ و ۳ داده شد و زین الدین از جمله فرماندهانی است که دارای نشان فتح۲ —از نشان‌های نظامی جمهوری اسلامی ایران— است.
کشته شدن

مهدی زین الدین در ۲۷ آبان ۱۳۶۳ همراه با برادرش مجید، به منظور شناسایی منطقه از کرمانشاه به سوی سردشت در حال حرکت بودند، که با گروه‌های مسلح درگیر شدند، که این درگیری به کشته شدن وی و برادرش انجامید. جسد او و برادرش در قطعه ۵ گلزار شهدای قم به خاک سپرده شد.
در آثار فرهنگی

مهدی شامحمدی در بهمن ۱۴۰۱ از کلید خوردن ساخت فیلم سینمایی مجنون خبر داد که موضوع این فیلم بخشی از زندگی زین‌الدین است. این فیلم به سفارش سازمان هنری رسانه‌ای اوج ساخته شده که عباس نادران تهیه‌کننده و مهدی شامحمدی کارگردان آن هستند. مهدی شامحمدی کارگردان مستندسازی است که «مجنون» اولین تجربه سینمایی اوست و سجاد بابایی که در چهل و یکمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم فجر برنده سیمرغ شده؛ ایفاگر نقش مهدی زین‌الدین است. این فیلم برنده سیمرغ بلورین بهترین فیلم جشنواره چهل و دوم شد. کتاب «تنها؛ زیر باران» به نویسندگی مهدی قربانی، کتابی است دربارهٔ زندگی مهدی زین‌الدین که نویسنده ضمن پژوهش، با دوستان، همراهان و اعضای خانواده او مصاحبه کرده و به مقاطع مختلفی از زندگی او در این کتاب پرداخته شده است. به گزارش تسنیم، به دلیل دسته‌بندی بودن مطالب، نثر روان نویسنده و نگارش نخستین بار خاطرات زین‌الدین در این کتاب تا به حال ۲۰ هزار نسخه از آن به چاپ رسیده است. همچنین در ایران کتاب‌های متعددی دربارهٔ او به رشته تحریر درآمده است. این کتاب‌ها عبارتند از: مبانی مدیریت و فرهنگسازی: با نگرشی بر الگوهای رفتاری _ مدیریتی پاسدار شهید مهدی زین‌الدین، نیمه پنهان ماه، سردار عشق، سرّ دلبران، افلاکی خاکی، تو که آن بالا نشستی، کربلا در کربلا (شعر)، یادگاران، ستاره دنباله‌دار، از همه عذر می‌خواهم.
رابرت بریتر

| رابرت بریتر | رابرت بریتر |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۸ مارس ۱۹۰۹ لوزان
درگذشت: ۱۹ نوامبر ۱۹۸۵ لوزان
ملیت: سوئیس
رابرت بریتر (انگلیسی: Robert Breiter; ۲۸ مارس ۱۹۰۹ – ۱۹ نوامبر ۱۹۸۵) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئیس بود.