stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
یزدگرد یکم
سیاست داخلی و خارجی > رابطه با یهودیان

همچنین ببینید: شوشان‌دخت و راس جالوت
یزدگرد نسبت به یهودیان با احترام و مهربانی رفتار می‌کرد و یهودیان او را «کوروشِ نو» خواندند. دریایی می‌گوید که ماجرای ازدواج وی با یک زن یهودی، چه درست و چه نادرست، نماینگر تسامح و رواداری دینی یزدگرد است. او می‌افزاید کلمهٔ پهلوی rēš galut همان resh galutha آرامی به معنای «پیشوای اسیران بابل» است. منابع غیر ساسانی نیز از نزدیکی روابط یهودیان و ساسانیان خبر می‌دهند. به نوشته آیلرز، در آن زمان، قصر یهودیان تبعیدی در ماحوزا، یعنی مدائن (تیسفون) بود؛ اما بعدها، حله بر کرانه فرات ۶ کیلومتری خرابه‌های بابل، شهر مرکزی یهودیان عراق شد. نتصر می‌گوید در هیچ جای تلمود، سخنی از این ازدواج نیست. اما نتصر معتقد است که بایستی رش‌گالوت، مر کاهانای اول یا مر ییمار یا مر زوطرا باشند که هر کدام، به‌طور مختصر، ریاست یهودیان تبعیدی «رش‌گالوت» را عهده‌دار شدند. نتصر، بهرام پنجم را حاصل این ازدواج می‌داند. نیسنر هم در صحت چنین ازدواجی تردید دارد، ولی معتقد است که این افسانه، پرورانده و قدرت‌گرفته ذهن یهودیان ساکن اصفهان و دیگر شهرهای ایران باشد. دریایی آورده‌است که گرچه، این روایت، شاید فراورده تاریخ‌نگاران یهودی باشد، اما تماس میان ساسانیان و یهودیان انکارناپذیر است. بنابر استدلال او، پسرش بهرام پنجم، هم از جانب زرتشتیان و هم از جانب یهودیان، مشروعیت سیاسی داشت. چرا که هم از تبار ساسانی بود و هم به واسطه یهودی بودن مادرش، یهودی محسوب می‌شد.
ویدن‌گرن آورده‌است که پیشینهٔ شهر شوش، به عنوان یکی از پایتخت‌های هخامنشیان، بسی بیشتر از عمر شوشان‌دخت است و این گزارش را ساختگی می‌داند. مارکوارت هم تنها اشتراک این دو اسم (شوش و شوشان‌دخت) را فقط تشبیه اسمی می‌داند و می‌نویسد که شوشین‌دخت، مردمان یهودی را در این منطقه اسکان داده‌است، همچنان که در شهرستان‌های ایرانشهر، به سکونت دادن یهودیان در اصفهان توسط این ملکه هم اشاره شده‌است.
داستان‌های تلمودی می‌گویند که یزدگرد با ربی‌ها، با ادب و نزاکت فراوان رفتار می‌کردند و در گفتگوی با آنها، از کتاب مقدس شاهد می‌آورد. ربی آشی از مجتهدان بزرگ یهودیان آن دوره مقرر داشت که با اینکه معمولاً کسی اجازه ندارد به کافران آهن بفروشد، فروش آهن به ایرانیان «که از ما پشتیبانی می‌کنند» را روا دانست. همچنین در تلمود آمده‌است که هنگامی که یزدگرد به تخت می‌نشست، سه نفر از نمایندگان یهود ایرانی، یعنی ربی اشی (نماینده شهر صورا)، مرزوما (نماینده شهر پومپدتیا) و آمسمار (نماینده نهردعا) هم حضور داشتند.
سیاست داخلی و خارجی > ویراستاری گاهشمار

در سال ۴۰۱ میلادی، یک اصلاح بنیادی در گاهشمار صورت گرفته‌است که در اثر آن دو ماه سال کبیسه جابجا می‌شود. این اصلاح را که انگیزه‌ای جز پیش‌بینی دقیق‌تر نداشته‌است، به یزدگرد نسبت می‌دهند؛ هر چند به نظر می‌رسد این ادعا پایه و اساسی نداشته باشد.
مرگ و جانشینی

یزدگرد، ابتدا پسرش بهرام را ولیعهد کرد و از همین‌رو، در سکه‌ای که ضرب کرد، تصویر بهرام را نیز در سوی دیگر سکه آورد. اما بعدها ظاهراً به دلیل اختلاف‌نظر یا سوءظنی، از این تصمیم منصرف شد و بهرام را به حیره، نزد نعمان از پادشاهان لَخمی (آل لَخم) که دست‌نشاندهٔ ساسانیان بود، فرستاد و شاید او را به آنجا تبعید کرد. بنابر بعضی روایات، بهرام از کودکی به فرمان پدر به حیره فرستاده شد تا در آنجا بزرگ شود. بهرام در آن سال‌ها، در قصر خُوَرنَق که به دست یک معمار بابلی تابع روم به نام سِنِمار ساخته شده بود، زندگی کرد. هنگامی که پادشاه ارمنستان ورام‌شاپور در ۴۱۴ میلادی درگذشت، یزدگرد، پسرش شاپور را به جای او به تخت پادشاهی نشاند.
بر اساس نوشتهٔ موسس خورناتسی، تاریخ‌نگار ارمنی، یزدگرد بر اثر بیماری درگذشت، ولی در یک افسانهٔ گسترده، آورده‌اند که او در حالی که در هیرکانیا بود، توسط اسبی رمیده کشته شد، در حالی که پس از آن، اسب ناپدید گشت، مردم فریاد برمی‌آوردند: «این اسب، فرشته‌ای بود از جانب خدا، تا کار شاه زورگو را یکسره کند». این روایت یک افسانه است که توسط اشراف‌زادگان ساخته شده‌است. کسانی که شاه منفور را در هیرکانیا، دور از پایتخت، کشتند. بحران‌ها و ستیزه‌جویی‌هایی که پس از مرگ یزدگرد، به دنبال تاج و تخت رخ داد، گواهی دهنده این فرضیه است. اما شهرام جلیلیان استدلال می‌کند که یزدگرد به علت بیماری درگذشت و موبدان و اشراف‌زادگان، مرگ او را خواست الهی وانمود کرده‌اند.
پس از مرگ یزدگرد، پسرش، شاپور، ارمنستان را ترک کرد تا بر سریر پادشاهی نشیند، ولی اشراف او را کشتند و به جای او، خسرو (۴۲۰م تا ۴۲۱ م) را بر تخت نشاندند که نسبت مستقیمی با یزدگرد نداشت. اما بهرام که شاهنشاهی را حق خود می‌دانست، با حمایت مُنذر بن نعمان، امیر حیره، به همراه نیرویی از اعراب و نیز یک دسته سواره‌نظام سنگین ایرانی که در حیره، تحت فرمان بهرام بودند، به تیسفون عزیمت کرد. خسرو هم که تاب مقاومت در برابر بهرام را نداشت، از شاهنشاهی دست کشید و تخت و تاج را به بهرام داد. بعدها دربارهٔ به تخت نشستن بهرام پنجم، قصه‌های افسانه‌وار اختراع شد تا تسلیم «بزرگان ساسانی در برابر یک امیر عرب و سواران او» را مخفی کنند. بهرام، اشراف‌زادگان را وادار به پیروی از خود کرد و برادرش نرسه را، فرماندار خراسان نمود.
باشگاه فوتبال اتلتیکو ناسیونال

Football club
باشگاه فوتبال اتلتیکو ناسیونال (به اسپانیایی: Corporación Deportiva Club Atlético Nacional) یک باشگاه فوتبال در شهر مدئین در کشور کلمبیا می‌باشد که در لیگ برتر (دسته اول) کلمبیا بازی می‌کند. این باشگاه در سال ۱۹۴۷ تأسیس شده‌است. پابلو اسکوبار قاچاقچی معروف کلمبیایی، در سال‌های اوجش به این تیم کمک‌های مالی بسیاری کرده است، به طوری که او را مدیر این تیم می‌شناختند.
جو سو مین

| جو سو مین | جو سو مین |
| --- | --- |
زادهٔ: ۵ مارس ۱۹۹۹ ‏(۲۵ سال) کره جنوبی
تحصیلات: دانشگاه مطالعات خارجی هانکوک (زبان و ادبیات چینی)
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۶–اکنون
نمایندگان: بی‌پی‌ام انترتینمنت Awesome ENT
نام کره‌ای: نام کره‌ای
هانگول: 조수민
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Jo Soo-min
مک‌کیون–ریشاور: Cho Sumin
 :  
جو سو مین (کره‌ای: 조수민؛ زادهٔ ۵ مارس ۱۹۹۹) بازیگر اهل کره جنوبی است.
فیلم‌شناسی > مجموعه تلویزیونی

| سال | عنوان | نقش | منابع |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۰۶ | سئول ۱۹۴۵ | مال هی |  |
| ۲۰۰۶ | خواهران معروف چیل | لی سو را |  |
| ۲۰۰۶ | مرد نامرئی، چوی جانگ سو | چوی سول می |  |
| ۲۰۰۸ | مامان عصبانی | لی سو را |  |
| ۲۰۰۹ | زادگاه افسانه‌ها | بو ری |  |
| ۲۰۱۹ | نوازش قلبت | کیم یون ها |  |
| ۲۰۱۹ | رانینگ میت | هان یون جین |  |
| ۲۰۱۹ | نامه تولد | یو ایل ئه |  |
| ۲۰۲۰ | پنت‌هاوس: جنگ در زندگی | آن لی / مین سول آه |  |
| ۲۰۲۰–۲۰۲۱ | بازرس مخفی سلطنتی | کیم سون ئه |  |
| ۲۰۲۲–۲۰۲۳ | ازدواج ممنوع | هوا یون (حضور افتخاری) |  |
فیلم‌شناسی > مجموعه اینترنتی

| سال | عنوان | نقش | منابع |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۲۰ | دوباره به پایان رسید | چا این یونگ |  |
| ۲۰۲۰ | دوباره به پایان رسید ویژه | چا این یونگ |  |
| ۲۰۲۳ | تحت فشار | چا سه یونگ |  |
:
هیوندای ایکسنت

با هیوندای اکسنت اشتباه نشود.
Motor vehicle
| هیوندای ایکسنت | هیوندای ایکسنت |
| --- | --- |
دید کلی: دید کلی
شرکت: هیوندای موتور
نام‌های دیگر: هیوندای گرند آی۱۰ سدان
تولید: ۲۰۱۴–۲۰۲۰
مدل سال: ۲۰۱۴–۲۰۲۰
مونتاژ: چنای، هند (هیوندای موتور هند)
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
کلاس: خودرو شهری (سگمنت آ)
شکل بدنه: ۴ در سدان
طرح‌بندی: خودروهای موتور جلو-محور جلو
خودروهای وابسته: هیوندای آی۱۰
پیشرانه: پیشرانه
موتور: ۱٫۲۵ لیتر Kappa II آی۴ (بنزینی) ۱٫۱ لیتر U-Line آی۳ (دیزل)
جعبه‌دنده: ۵ سرعته جعبه‌دنده دستی ۴ سرعته جعبه‌دنده خودکار
ابعاد: ابعاد
فاصله بین محورها: ۲٬۴۲۵ میلیمتر (۹۵٫۵ اینچ)
درازا: ۳٬۹۹۵ میلیمتر (۱۵۷٫۳ اینچ)
پهنا: ۱٬۶۶۰ میلیمتر (۶۵٫۴ اینچ)
بلندی: ۱٬۵۲۰ میلیمتر (۵۹٫۸ اینچ)
گاه‌شمار: گاه‌شمار
پسین: هیوندای آئورا
هیوندای ایکسنت (به انگلیسی: Hyundai Xcent) یکی از محصولات کمپانی کره ای هیوندای موتورز است که بر اساس هیوندای گرند آی۱۰ ساخته شده و در بعضی از بازارها با نام هیوندای گرند آی۱۰ سدان (به انگلیسی: Hyundai Grand i10 Sedan) عرضه می‌شود. این خودرو در کارخانه هیوندای موتور هند واقع در شهر چنای تولید می‌شود.
نگارخانه

هیوندای گرند آی۱۰ سدان (مکزیک، نمای عقب)
بن شاپیرو

| بن شاپیرو | بن شاپیرو |
| --- | --- |
شاپیرو در سال ۲۰۱۶: شاپیرو در سال ۲۰۱۶
نام هنگام تولد: بنجامین آرون شاپیرو
زادهٔ: ۱۵ ژانویهٔ ۱۹۸۴ ‏(۴۰ سال) لس آنجلس، کالیفرنیا
ملیت:  آمریکایی
محل تحصیل: دانشگاه کالیفرنیا دانشگاه هاروارد
پیشه(ها): وکیل نویسنده مجری
جنبش: محافظه‌کار
همسر: مور تولدانو
فرزندان: ۴
خویشاوندان: مارا ویلسون
امضاء: امضاء
بنجامین آرون شاپیرو (به انگلیسی: Benjamin Aaron Shapiro؛ متولد ۱۵ ژانویه ۱۹۸۴) مشهور به بن شاپیرو، یک تحلیلگر سیاسی محافظه‌کار، نویسنده و وکیل اهل آمریکا است. او اولین کتاب خود را به نام «شست‌وشوی مغزی شده» در سال ۲۰۰۴ منتشر کرد. او همچنین در سن ۱۷ سالگی جوانترین ستون‌نویس ملی آمریکا شد.
شاپیرو برای نیوزویک می‌نویسد و به عنوان سردبیر دیلی‌وایر فعالیت می‌کند. او پیش از این از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۶ به عنوان سردبیر دورکار برایتبارت فعالیت می‌کرد و به دلیل اختلاف عقیده در مورد دونالد ترامپ از این رسانه کناره‌گیری کرد. شاپیرو همچنین در دیلی‌وایر، پادکست و برنامه اختصاصی خودش را میزبانی می‌کند.
خلیل‌شهر

| خلیل‌شهر | خلیل‌شهر |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: مازندران
شهرستان: بهشهر
بخش: مرکزی
نام(های) پیشین: خلیل‌محله
سال شهرشدن: ۱۳۸۵
مردم: مردم
جمعیت: ۱۹٬۴۲۱ نفر (سال ۱۳۹۵خ)
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
مساحت: ۱۵۰۰ هکتار
ارتفاع: ۱۰۳ متر
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
شهردار: مهران تقی زاده خلیلی
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۱۱۳۴۶
وبگاه: http://khalilshahr.ir
  خلیل‌شهر  روی نقشه ایران ۳۶°۴۱′۳۴″شمالی ۵۳°۳۸′۳۲″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۶۹۲۸°شمالی ۵۳٫۶۴۲۲°شرقی﻿ / 36.6928; 53.6422   :   خلیل‌شهر  روی نقشه ایران ۳۶°۴۱′۳۴″شمالی ۵۳°۳۸′۳۲″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۶۹۲۸°شمالی ۵۳٫۶۴۲۲°شرقی﻿ / 36.6928; 53.6422   
 :  
خَلیل‌شهر از شهرهای استان مازندران در شمال ایران است. این شهر، در بخش مرکزی شهرستان بهشهر قرار دارد.
این شهر پنج کیلومتر در شهر بهشهر و در ۲۰ کیلومتری غرب گلوگاه واقع شده‌است.
مردم خلیل‌شهر به زبان مازنی سخن می‌گویند  و ایرانی‌تبار هستند
براساس سرشماری سال ۱۳۹۵خ جمعیت این شهر برابر با ۱۹٬۴۲۱نفر جمعیت بوده‌است.
این شهر پیش از این از روستایی به نام خلیل‌محله از توابع دهستان پنج‌هزاره مرتبط با بخش شهرستان گلوگاه بوده‌است.
خلیل‌شهر، شهر نوبنیادی است که از تجمیع روستاهای ملامحله، گت زمین، رباط، مالیکلا، کشیرخیل، عموزادمحله، علمدارمحله، رکاوند، و کلاک به وجود آمده‌است. مرکز خلیل‌شهر بین محله رباط و علمدارمحله‌است.
شهر نوبنیاد خلیل‌شهر به عنوان چهل وهشتمین شهر مازندران معرفی شد.
قسمت اعظمی از جمعیت خلیل شهر که شامل مردم محله‌های ملامحله، گته‌زمین، رباط، مالیکلا، کشیرخیل و عموزادمحله می‌باشند از طایفه خلیل می‌باشند.
این شهر کوچک در دامنه کوه جهان مورا قرار دارد. خلیج گرگان و تالاب میانکاله در شمال و جنگل انبوه دامنه شمالی کوه جهان مورا در پیرامون آن جای دارد. شاخه‌های رودخانه کلاک (سفیدرود) زمین‌های این آبادی‌ها را قطع نموده و دره بسیار عمیقی در برخی نقاط تشکیل داده‌است.
تاریخ > پیشدادیان و کیانیان

در اسطوره‌های ایرانی، تَمیشَه (بهشهر کنونی) اقامتگاه فریدون پادشاه ایرانیان خوانده شده‌است. در شاهنامه گفته شده که شهر تَمیشَه (بهشهر کنونی) دومین پایتخت فریدون، پس از آمل، بوده‌است.
بنای تَمیشَه (بهشهر کنونی) را به فریدون نسبت داده‌اند. فردوسی تَمیشَه (بهشهر کنونی) را تختگاه دوم فریدون خوانده‌است. ابن اسفندیار به نقل از شاهنامه آورده‌است: «فریدون پس از پیروزی بر ضحاک تمیشه را پایتخت کرد». ظهیرالدین مرعشی آورده‌است: «چون آفریدون پیر شد، مقام خود در تمیشه بساخت و این تمیشه… اکنون خرابه است و تمیشه کوتی می‌خوانند و هنوز اطلال و دمن آن در موضعی که بانصران می‌خوانند، ظاهر است.» واژه «کوت» در زبان مازنی منطقه به معنی انباشته، انباشته شده و روی هم قرار گرفته می‌باشد. منظور ظهیرالدین مرعشی از تمیشه کوتی به‌نظر می‌رسد که خرابه‌های انباشته شده شهر بوده‌است. پژوهشگران در ارتباط با نام «بانصران» (یا بانسرا یا بانوسرا) که امروزه مکانی مشتمل بر زمین‌های مسطح و کشاورزی است، باور دارند که این واژه شکل بومی واژه «بانوسرای» است که احتمالاً باید نام یکی از کاخ‌هایی باشد که اسپهبد خورشید برای یکی از زنان خود ساخته بود.ابن اسفندیار آورده‌است: «گرشاسف ایرانی در حمله‌ای به سرزمین‌های شرقی، فغفور چین (پادشاه چین) را با هشتاد پادشاه دیگر توسط نریمان به تمیشه نزد فریدون فرستاده بود». در مجمل التواریخ و القصص نیز دربارهٔ پایتخت فریدون آمده‌است: «پس به گرگان ببود، اول به زمین بابل بنشست، پس دارالملک به تمیشه بساخت و طبرستان».
بنا بر گواهی افسانه‌ای، قریه‌ای که اکنون به «کوسان» (به پارسی: کوهستان) مشهور است زمانی «طوسان» نام داشت که به دست توس پسر نوذر که از خاندان کیانیان بوده بنیاد شده‌است و سبب بنایش را آن دانند که توس پسر نوذر فرمانده لشکر کیخسرو بود که در امور پادشاهی همواره کار شکنی می‌نموده و با فریبرز پسر کی‌کاووس هم آهنگی نشان می‌داد، از این رو هنگامی که کیخسرو بر حریفان خود غالب شد با جمعی از خاندان نوذر به جانب تپورستان روانه شد و مدتی را در بیشه «ناروَن»، که یکی از نواحی تپورستان بود، پناه گرفت و چندی بعد قصبه‌ای در «پنج‌هزاره» (بهشهر کنونی) در مکانی که مشهور به کوسان بود، ساخت و آن را «طوسان» نامید.
تاریخ > سلوکیان و اشکانیان

در زمان لشکرکشی آنتیوخوس سوم سلوکی به سرزمین هیرکانی برای رویارویی با اشکانیان، پس از گذر او از کوه البرز از بخشی به‌نام «تامبراکس» نام برده شده که ممکن است همان تَمیشَه (بهشهر کنونی) باشد.
تاریخ > ساسانیان

تَمیشَه (بهشهر کنونی) دوران ساسانیان نیز شهری آباد بوده و با ساری شانزده فرسنگ دوری داشت. آنچه مسلم است فرمانروایی شرقی پتشخوارگر با خانواده کشنسف بوده‌است این خاندان تا سال ۵۲۸م در پتشخوارگر فرمانروایی داشته‌اند و در این سال چون فرمانروایی پتشخوارگر به فرمان قباد یکم به پسر بزرگش کاووس که یکی از سر سپردگان و هواداران سرسخت دین مزدک بود آشکاراً برچیده شد و کاووس رسماً شاه پتشخوارگر گردید و پایتخت او هزارجریب و کیاسر بود. در منابع آمده‌است انوشه‌روان دادگر به آن شهر رفته و زمانی را در آنجا گذرانده و دستور گستره شهر و ساخت بارو و دیوار دفاعی تَمیشَه (بهشهر کنونی) را به جهت جلوگیری از یورش‌های تُرکان و قبایل شرقی داده‌است، انوشه‌روان دادگر در شرق تمیشه دیوار آجری مار سرخ را ساخت تا از تازشات قبایل تُرک به تپورستان جلوگیری کند. تَمیشَه (بهشهر کنونی) شرقی‌ترین شهر تپورستان و در مرز تپورستان و گرگان بوده‌است. ابن رسته تمیشه را نخستین شهر تپورستان از مشرق معرفی کرده و انوشه‌روان دادگر را بنا کننده شهر خوانده و از دیوار تمیشه که میان تپورستان و گرگان کشیده شده و مسجد جامع و جمعیت فراوان شهر یاد کرده‌است. از کاووس پسر قباد یکم فرزندی ماند به نام شاپور که در نزد عمویش انوشه‌روان دادگر بسیار گرامی بود و در دربار می‌زیست و پس از مرگ انوشه‌روان دادگر به تپورستان رفته و در آتشکده کاووس پیرامون کیاسر و هزارجریب به سر برده و مردم تپورستان دلبستگی و گرایش زیادی به او پیدا کردند. هنگام یورش اعراب به ایران و فرار یزدگرد سوم، وی (یزدگرد سوم) از خراسان به تپورستان آمد و مانند پدرش شهریار (پسر خسرو پرویز و شیرین)، در آتشکده کاووس (غرب بهشهر) گوشه‌نشین شد و به نیایش مشغول گردید. پس از یورش اعراب به ایران، باو نوه کاووس از یزدگرد سوم در ری جدا شد و به کوسان رفت و آشکاراً انگیزه داشت پس از جمع‌آوری سپاهی به یزدگرد سوم بپیوندد و با تازیان به نبرد برود ولی به این خواسته خود نرسید زیرا که یزدگرد سوم به سرزمین خراسان رسید و در همان‌جا کشته شد. آنگاه که جریان مرگ یزدگرد سوم به گوش وی رسید در آتشکده کاووس گوشه‌نشین شد و با سر تراشیده به نیایش و ستایش مشغول شد.[منبع بهتری نیاز است]
تاریخ > مغولان و تیموریان

کبودجامه (بهشهر کنونی) دوران یورش مغول به ایران و زمان چنگیزخان، امیران این شهر با والیان مغول همکاری داشتند و از همدست‌هایشان بشمار می‌رفتند.[نیازمند منبع]
تَمیشَه و کبودجامه (بهشهر کنونی) دوران یورش تیمور لنگ به این شهر، ویران شد. همچنین شهری به نام روغد در نزدیکی آن برای همیشه از برگ روزگار ستردن شد.
تاریخ > صفویان، افشاریان و قاجاریان

اشرف‌البلاد (بهشهر کنونی) دوران شاه عباس بزرگ و صفویان شکوفا و شهری آباد بود. شاه عباس بزرگ همیشه به این‌که از سمت مادری مازندرانی بود افتخار می‌ورزید؛ در این مکان روستایی بود به نام خرگوران که به پیرزنی تعلق داشت و شاه عباس بزرگ آن را از او خرید و در این مکان شهری را در سال ۱۰۲۲ق بنا کرد. مادر او (خیرالنساء بیگم اشرف الملوک) از اهالی خرگوران (بهشهر کنونی) بود. شاه عباس بزرگ در سال ۱۰۳۲ق اشرف‌البلاد (بهشهر کنونی) را گسترش داد. شاه عباس بزرگ با مسافرت به اشرف‌البلاد (بهشهر کنونی)، این شهر را پایتخت تابستانی خود ساخته. شاه عباس بزرگ بناهایی را در اشرف‌البلاد (بهشهر کنونی) بنا نهاد که می‌شود از آنها به باغ عباس‌آباد، چشمه عمارت، کاخ چهل‌ستون و کاخ صفی‌آباد اشاره کرد. شاه عباس بزرگ هرگاه به تبرستان می‌آمد، اشرف‌البلاد (بهشهر کنونی) را به دیگر نقاط آن ترجیح می‌داد. باشندگان این شهر از تیره‌ها گوناگون تشکیل شده بود، از جمله چندین هزار گرجی بهشهر (گرجی‌محله) نیز در دوران تازش‌های شاه عباس بزرگ به گرجستان، گرجی‌ها از قفقاز به اشرف‌البلاد (بهشهر کنونی) کوچانده شده‌اند، همچنین گروهی از خانواده‌های تالشی لنکران که از کرانه‌های دریای کاسپین آمده بودند و گروهی از تات‌ها که یکی از قبایل ایرانی بود. احتمالاً نخستین گروه نمایندگان سیاسی پادشاهی انگلستان در اشرف‌البلاد (بهشهر کنونی) به حضور شاه عباس بزرگ رسیدند. سرانجام شاه عباس بزرگ پیش از برآمدن آفتاب روز جمعه ۲۴ جمادی‌الاول سال ۱۰۳۸ق در کاخ چهل‌ستون بهشهر درگذشت. عالم‌آرای عباسی دربارهٔ علت مرگ او می‌نویسد: «چند روز قبل از آن در شکارگاه، پادشاه در خوردن و آشامیدن طعام افراط کرد و در بازگشت، به سبب سنگینی بار معده دچار تب شد و در اندک مدتی از اوج کمال به حضیض وبال رسید.»
دوران شاه صفی یکم نیز کاخ صفی‌آباد گسترش پیدا کرد.[نیازمند منبع]
اشرف‌البلاد (بهشهر کنونی) در اثر جنگ‌های داخلی تازش‌های ترکمن‌ها، افغان‌ها و تازش‌های سپاهیان زند صدمات فراوان دید و به‌طور پی‌درپی ویران شد.
نادرشاه در دوران شاهنشاهی خود هنگامی که اعزام نبرد با لزگی‌ها بود زمانی را در این شهر سپری کرد و در آبادانی اشرف‌البلاد (بهشهر کنونی) بسیار کوشید. از جمله کاخ چهل‌ستون بهشهر را که هنگام نابسامانی‌های دوران شورش افغان‌ها ویران شدهٔ بود، بازسازی کرد.[نیازمند منبع]
در دورهٔ قاجاری، محمدحسن‌خان قاجار (پدر آقامحمدخان) گرایش زیادی نسبت به اشرف‌البلاد (بهشهر کنونی) داشت و در دوران فرمانروایی خود بیشتر در این شهر ماندگاری می‌کرد.
در آغاز قدرت یافتن آقامحمدخان، ناوگان جنگی روسیه برای احداث پایگاه نظامی در کناره‌های جنوبی دریای مازندران، اشرف‌البلاد (بهشهر کنونی) را اشغال کردند.
جهانگردان اروپایی که در دورهٔ قاجاری از اشرف‌البلاد (بهشهر کنونی) دیدن کرده‌اند، آنجا را شهری نیمه ویران وصف نموده‌اند (مانند ژول لورانس و یاسنت لویی رابینو).
رکن الاسفار، از درباریان دورهٔ ناصری، در سفرنامه خود وجه تسمیه دیگری را برای اشرف (بهشهر کنونی) ذکر می‌کند. او باور داشت زمانی که شاه عباس بزرگ این شهر را به صورت مدرن و امروزی بنا نهاد، پاره‌ای از درباریان گفتند «هذا اشرف من فرح آباد» و همین کلمه به مذاق شاه خوش آمد. ناصرالدین‌شاه در سفر نخست خود به مازندران (۱۲۸۳ق) چند روزی در اشرف‌البلاد (بهشهر کنونی) اقامت کرد و دستور داد تا کاخ‌های ویران شده را بازسازی نمایند که در سفر دوم خود در ۱۲۹۲ق هنوز بازسازی آن به اتمام نرسیده بود.[منبع بهتری نیاز است]
به گفته یاسنت لویی رابینو بهشهر در زمان قاجار هفت محله به نام‌های نقاش‌محله، بازارمحله، گرجی‌محله، فراش‌محله، چشمه‌سر، باغ‌شاه، گالش‌محله بود.
جمعیت

بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر برابر با ۱۹٬۴۲۱ نفر جمعیت بوده‌است. مردم خَلیل‌شهر به زبان مازنی سخن می‌گویند و از قومیت تبری و ایرانی‌تبار هستند.
بوجود آمدن و تاریخچه

مردم خلیل‌شهر به زبان مازنی سخن می‌گویند و از قومیت تبری و ایرانی‌تبار هستند به باور برخی نیاکان بومی ریشه این طایفه به منطقه استانجان هزارجریب می‌رسد. در حدود سال ۱۱۲۰خ، طایفه‌های ایل خلیل از روستای استاجنان که در منطقهٔ کوهستانی نظیر بهشهر قرار داشت، به محل کنونی «خلیل‌شهر» کوچ نمودند. به گفتهٔ نیاکان بومی این شهر، در ابتدا طایفهٔ خلیل از سمت خراسان به مازندران آمده‌اند و در روستای استاجنان ساکن شدند. طایفه‌های ایل خلیل در خلیل‌شهر عبارت اند از:


۱- طایفهٔ خلیل خلیلی


۲- طایفهٔ عموزاد خلیلی


۳- طایفهٔ باقری خلیلی


البته ایل خلیل به طایفه‌های مذکور محدود نمی‌شود و پس از مدتی طایفه‌های دیگری نیز گسترش یافتند. آنگاه روستای خلیل محله که شامل چندین ده در یک راستا و با فاصله بودند پدید آمد که در ابتدا شامل پنج ده: «۱- کشیرخیل -۲- عموزاد محله -۳- ملامحله -۴- مالیکلا -۵- گت زمین» می‌شده‌است. اولین مدرسه در خلیل محله در سال ۱۳۱۴ خورشیدی تأسیس شده‌است.
روستای خلیل محله یک روستای طولی بوده‌است؛ یعنی در امتداد یک رود تشکیل شده‌است؛ قبل از آن که این روستا تبدیل به شهر شود به آن خلیل محله گفته می‌شد. روستای خلیل محله در امتداد رودی به نام اسپی رود که از سمت جنوب به شمال کشیده شده‌است پدید آمده‌است. ده‌های خلیل محله به مرور زمان گسترش یافتند و به یک دیگر متصل شدند و یک جادهٔ اصلی آن‌ها را به یک دیگر مرتبط می‌ساخت. بزرگراه اصلی (بلوار امام رضا) از شمال این روستا گذر می‌کرده‌است که البته محله‌های کلاک و رکاوند نیز در شمال این بزرگراه گسترش یافتند. بعد از مدتی این روستا ممتد و حالت روستای طولی را به خود گرفت. آنگاه روستای خلیل محله به شهر خلیل شهر تبدیل شد. کنون شهرداری مختص خود را دارد.
عده ای از طوایف ایل خلیلی در اطراف کیاسرشت و سوادکوه و فیروزکوه سکونت دارند. گروه دیگر از این ایل در ارجمند و قزنچاه سکونت دارند و به خلیلی ارجمندی و خلیلی قزنچاهی معروف هستند.
امکانات و دیدنی‌ها

کشت و کار در پیرامون خلیل‌شهر شامل درختان انار و هلو و انواع نارنگی، درختان صنعتی مانند صنوبر و اوکالیپتوس، و کشتزارهای توت فرنگی و تمشک می‌شود.
یک چشمه بنام سید علی چشمه در ۶ کیلومتر جنوب شرقی داخل جنگل لوله‌کشی شده و ۹ روستا (عموزادمحله، گته‌زمین، مالیکلا، ملامحله، رباط، کرمانی محله) از این لوله‌کشی استفاده می‌کنند و کشیرخیل از چشمه دیگری استفاده می‌کند.
از اماکن تفریحی شهر می‌توان به پارک جنگلی سرخ‌اُو دریای خلیل شهر و امامزاده یوسف و امام زاده حسن رضا و از اماکن ورزشی آن می‌توان به باشگاه کشتی کشیرخیل، باشگاه کوثر (فوتسال، کونگ‌فو، ووشو، کیوکوشین) رباط، باشگاه مالیکلا و باشگاه رکاوند و باشگاه پوریای ولی اشاره کرد. مراکز آموزشی آن دانشگاه پیام نور یک دبیرستان پسرانه و یک دبیرستان دخترانه، چهار مدرسه راهنمایی و چهار مدرسه ابتدایی هستند.
مراکز تولیدی:
۴ واحد کارخانه شالیکوبی
شرکت تولیدی آجر سفالی مروارید
شرکت تولیدی نئوپان ۲۲ بهمن
شرکت تولیدی پنیر
کارخانه تولید آرد گندم
کارخانه ریسندگی و بافندگی اکریلتاب
کارخانه صنایع پلاستیک فدک تولیدکننده انواع سبدهای پلاستیکی ودوک‌های کارخانجات نخریسی واقع درخیابان آیت‌الله رحمانی
مجتمع تجاری بهار در محور بهشهر - گلوگاه - گرگان (محدوده مصوب خلیل‌شهر) در کیلومتر هشت خلیل‌شهر از نقاط تجاری آن است.
کارگاه تولیدی قدرت امیدی که از بزرگترین مراکز صنعتی تولیدکننده ادوات کشاورزی اعم از تریلی تراکتور، دیسک، گاوآهن، مخازن آب و … در منطقه می‌باشد.
اعضای شورای شهر (دوره ششم)

اعضای اصلی:
ابوالقاسم محمدیان
محمد رضا باقری خلیلی
سید حسن حسینی رکاوندی
رضا عموزاد خلیلی
عبدالله مسلمی
اعضای علی‌البدل:
موسی محمدپور خلیلی
قاسم نصیری خلیلی
۳- مهدی عموزاد خلیلی
آتشکده کاووس که در دورهٔ ساسانی به دست کاووس ساخته شد.
کاخ چهل‌ستون بهشهر اثر ژول لورانس (پیش از ۱۸۹۴م)، کاخی که شاه عباس بزرگ در آن درگذشت.
کاخ صفی‌آباد اثر ژان شاردن، کاخی که به دستور شاه عباس بزرگ بنا شد و در دوران شاه صفی یکم گسترش پیدا کرد.
تندیس شاه عباس بزرگ در بهشهر
نقشه قدیم مازندران ۱۸۱۴ میلادی
جنیفر اونیل

| جنیفر اونیل | جنیفر اونیل |
| --- | --- |
جنیفر اونیل در بانوی یخ (۱۹۷۳): جنیفر اونیل در بانوی یخ (۱۹۷۳)
زادهٔ: ۲۰ فوریهٔ ۱۹۴۸ ‏(۷۶ سال) ریو دو ژانیرو، برزیل
ملیت: آمریکایی
پیشه(ها): هنرپیشه، مانکن، نویسنده، گوینده، مربی اسب
سال‌های فعالیت: ۱۹۶۸–اکنون
همسر(ها): نه بار ازدواج با هشت مرد، آخرین با ماروین سیدنی لوک (۱۹۹۶–اکنون)
فرزندان: ایمی، ریس، کوپر
وبگاه: www.jenniferoneill.com
جنیفر اونیل (انگلیسی: Jennifer O'Neill؛ زادهٔ ۲۰ فوریهٔ ۱۹۴۸) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۶۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به ریو لوبو، کاروان‌ها و شاهزاده و سرپرست اشاره کرد.
گزیده فیلمشناسی

ریو لوبو (۱۹۷۰)
تابستان ۴۲ (۱۹۷۱)
بی‌گناه (۱۹۷۶)
کاروان‌ها (۱۹۷۸)
نیروی تک‌نفره (۱۹۷۹)
استیل (۱۹۷۹)
اسکنرها (۱۹۸۱)
شاهزاده و سرپرست (۱۹۹۹)
تویوتا آکوا

با تویوتا آیگو اشتباه نشود.
برای مدل صادراتی آکوا، تویوتا پریوس سی را ببینید.
Motor vehicle
| تویوتا آکوا | تویوتا آکوا |
| --- | --- |
تویوتا آکوا ۲۰۱۷–۲۰۲۱ (ان‌اچ‌پی۱۰، ژاپن): تویوتا آکوا ۲۰۱۷–۲۰۲۱ (ان‌اچ‌پی۱۰، ژاپن)
دید کلی: دید کلی
شرکت: تویوتا
نام‌های دیگر: تویوتا پریوس سی (۲۰۱۱–۲۰۲۱)
تولید: دسامبر ۲۰۱۱ – اکنون
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
کلاس: کامپکت کوچک/سوپرمینی (بی)
شکل بدنه: ۵ در هاچ‌بک
تویوتا آکوا (به انگلیسی: Toyota Aqua) و (ژاپنی: トヨタ・アクア, هپبورن: Toyota Akua؟) یک خودروی تمام هیبرید برقی کامپکت کوچک/سوپرمینی هاچ‌بک (سگمنت بی) است که از سال ۲۰۱۱ توسط تویوتا تولید و به بازار عرضه شده است. پلاک خودروی هیبریدی بازار داخلی ژاپن، به عنوان جایگزین کوچکتر برای لیفت بک پریوس سی، پریوس به بازار عرضه شده است.
‏آکوا به عنوان موفق‌ترین مدل خودرو در ژاپن در ۲۰ سال گذشته شناخته می‌شود. تا تاریخ ژانویه ۲۰۱۷, ‏آکوا/پریوس سی با فروش ۱٫۳۸۰٫۱۰۰ دستگاه خودرو در سراسر جهان، دومین مدل پرفروش تویوتا هیبریدی پس از پریوس معمولی است. ژاپن به عنوان رهبر بازار آکوا ۱٫۱۵۴٫۵۰۰ دستگاه خودرو از این مدل را تا ژانویه ۲۰۱۷ فروخته است. آکوا برای ۳ سال متوالی، از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵، پرفروش‌ترین خودروی (غیر-کی) در ژاپن بود.
نام آکوا در لاتین به معنای 'آب' است. این نام به این معنی بود که خودرو را با «تصویر شفافیت تمیز» و «چیزی که در سطح جهانی گرامی داشته می‌شود» مرتبط کند.
نسل اول (ان‌اچ‌پی ۱۰ (NHP 10)؛ ۲۰۱۱)

‏
نسخه تولیدی نسل اول آکوا نمایشگاه خودروی توکیو ۲۰۱۱ رونمایی شد. طراحی آن قبلاً توسط خودروی مفهومی پریوس سی که در ژانویه ۲۰۱۱ در نمایشگاه بین‌المللی خودروی آمریکای شمالی رونمایی شد، پیش نمایش داده شده بود. اولین فیس‌لیفت در دسامبر ۲۰۱۴ همراه با یک نسخه الهام گرفته از ‏کراس‌اوور به نام X-URBAN معرفی شد. دومین فیس‌لیفت در ژوئن ۲۰۱۷ معرفی شد که نوع الهام گرفته از کراس‌اوور باز طراحی شد و به آکوا کراس‌اوور تغییر نام داد.
‏
آکوا ۲۰۱۱ (قبل از-فیس‌لیفت)
آکوا ۲۰۱۵ (اولین فیس‌لیفت)
آکوا ۲۰۱۷ (دومین فیس‌لیفت)
آکوا کراس‌اوور ۲۰۱۸