stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
گادفلش

| گادفلش | گادفلش |
| --- | --- |
اجرای گادفلش در ۲۲ آوریل ۲۰۱۴: از چپ به راست بی. سی. گرین و جاستین برودریک: اجرای گادفلش در ۲۲ آوریل ۲۰۱۴: از چپ به راست بی. سی. گرین و جاستین برودریک
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام(های) دیگر: O.P.D. (۱۹۸۲–۱۹۸۳) Fall of Because (۱۹۸۳–۱۹۸۷)
خاستگاه: بیرمنگام، انگلیس
ژانر:  اینداستریال متال  پست-متال  آوانگارد متال 
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۲–۱۹۸۸، ۲۰۰۹–اکنون
ناشر(ان):  Swordfish  ایریک رکوردز  کلمبیا رکوردز  آوالانچ رکوردینگز  میوزیک فور نیشنز  انترتینمنت وان میوزیک  ریلپس رکوردز 
اعضا:  جاسنین برودریک  بی. سی. گرین 
اعضای پیشین:  پل نویل  رابرت همپسون  براین  تد پارسونز  پل ریون 
 :  
گادفلش (به انگلیسی: Godflesh) یک گروه اینداستریال متال انگلیسی از بیرمنگام است. این گروه در سال ۱۹۸۲ با عنوان اصلی OPD (بعدها Fall of Because) تشکیل شد اما هیچ موسیقی کاملی منتشر نکرد تا اینکه در سال ۱۹۸۸ جاستین برودریک (گیتار، خواننده، برنامه‌نویسی) و بی. سی. گرین (بیس، برنامه‌نویسی) نام گروه را تغییر دادند و تصمیم گرفتند از ماشین درام برای پرکاشن آن استفاده کنند. با ادغام هوی متال با موسیقی اینداستریال و بعداً با موسیقی الکترونیک و داب، صدای گادفلش به‌طور گسترده‌ای به عنوان تأثیری اساسی بر سایر اینداستریال متال‌ها و آثار پست متال در نظر گرفته می‌شود و برای اکستریم متال و آوانگارد متال نیز قابل توجه است.
گروه در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ با ایریک رکوردز قرارداد امضا کرد و اولین آلبوم خود را استریت‌کلینر (۱۹۸۹) منتشر کرد که مورد تحسین معاصر و ماندگار قرار گرفت. پس از انتشار آلبوم دوم خود، خالص (۱۹۹۲) و اولین آلبوم اصلی خود، بی‌خود (۱۹۹۴)، آنها شروع به آزمایش با درامرهای اجرای زنده و همچنین صداهای هیپ هاپ و بریک‌بیت کردند. آلبوم‌های حاصل، آهنگ‌های عشق و نفرت (۱۹۹۶) و ما و آنها (۱۹۹۹) و سرودها (۲۰۰۱) دنبال شدند که سبک گروه را ساده‌تر کرد. مدت کوتاهی پس از خروج گرین در سال ۲۰۰۲، برودریک به گادفلش پایان داد و پروژه‌های مختلف دیگری مانند گروه جسو را دنبال کرد. برودریک و گرین در سال ۲۰۰۹ گادفلش را اصلاح کردند و آلبوم‌های دنیایی که فقط با آتش روشن می‌شود (۲۰۱۴) و ارسال خود (۲۰۱۷) را منتشر کردند که مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. نهمین آلبوم آنها، پاکسازی، در ژوئن ۲۰۲۳ منتشر شد.
به عنوان پیشگامان اینداستریال متال، صدای اولیه گادفلش با ضربات خشن ماشینی، بیس با تأکید بر تولید، گیتار تحریف شده و آوازهای پراکنده به شیوه‌ای پایین و از ته حلق تعریف شد. گروه در بیشتر دوران حرفه‌ای خود به‌عنوان دو نفره با برودریک و گرین اجرا می‌کردند که روی سازهای کوبه‌ای از پیش برنامه‌ریزی‌شده، معمولاً در پس‌زمینه‌ای از مناظر آخرالزمانی و شمایل‌نگاری مسیحی می‌نواختند. موسیقی گادفلش به ویژه سنگین و تلخ در نظر گرفته شده است، به طوری که استریت‌کلینر توسط چندین نشریه به عنوان یکی از سنگین‌ترین و بهترین آلبوم‌های متال نامگذاری شده است.
تاریخچه گروه > شکل‌گیری و سال‌های اولیه (۱۹۸۸–۱۹۸۲)

گروهی که در نهایت تبدیل به گادفلش شد، OPD (Officially Pronounced Dead)، در سال ۱۹۸۲ تشکیل شد، زمانی که بی. سی. گرین و پل نویل، دو نوازندهٔ جوان ساکن در مسکن ارزان املاک شورایی (به انگلیسی: council estate) در شرق بیرمنگام، شروع به آزمایش موسیقی در کنار یک ماشین درام کردند. به زودی در سال ۱۹۸۳ گروه به Fall of Because تغییر نام داد که نام آن برگرفته از آهنگ گروه کیلینگ جوک و فصلی از کتاب آلیستر کراولی بود. بعداً گروه یک درامر اجرای زنده، جاستین برودریک را پیدا کرد که در همان محل اقامت در املاک شورایی با گرین و نویل زندگی می‌کرد و در سال ۱۹۸۴ پس از سازماندهی کنسرتی در میخانۀ پری دریایی در بیرمنگام به گروه پیوست. در آن نمایش Fall of Because، فینال (اولین اثر موسیقایی برودریک) و تجسم اولیهٔ گروه نیپالم دث در حضور جمعی، حدود بیست و پنج نفر اجرا شدند. در ماه‌های بعد از آن کنسرت، برودریک به عنوان نوازندهٔ گیتار به نیپالم دث و در Fall of Because به عنوان یک درامر پیوست و با معرفی آلبوم‌هایی از گروه‌های سوانز، سانیک یوث و دیسچارج به گرین و نویل، صدای دومی را تغییر داد. در آن زمان تنها پانزده ساله، برودریک گفت که او گروه آنها را «غصب» کرده است.
گروه Fall of Because در سال ۱۹۸۶ دمویی با عنوان از بین بردن ضبط کرد که شامل چندین آهنگ بود که تبدیل به آهنگ گادفلش می‌شد. با توجه به اینکه این ضبط‌ها تا سال ۱۹۹۹ به‌طور گسترده در دسترس نبودند، به‌طور گذشته‌نگر توسط ناشر Exclaim!‎ به‌عنوان «وهم‌آور» پیش‌تر از زمان خود شناخته شدند. بعداً در سال ۱۹۸۶، برودریک برای نواختن درام برای گروه Head of David دعوت شد، که منجر به خروج او از نیپالم دث و بلافاصله پس از آن از Fall of Because در سال ۱۹۸۷ شد. سپس، در مارس ۱۹۸۸، او Head of David را به دلیل اینکه به گفتهٔ برودریک، «بیش از حد نویزیک درامر» بود، ترک کرد و با گرین تماس گرفت تا Fall of Because را به عنوان یک گروه دوتایی اصلاح کند. در آن اصلاح، برودریک گیتار را بر عهده گرفت و گروه دوباره به استفاده از یک دستگاه درام برای سازهای کوبه‌ای بازگشت. پس از آن بود که این گروه به گادفلش تغییر نام داد. برودریک نام جدید را با گفتن این جمله توضیح داد: «یک بار شنیدم که یکی می‌گوید موسیقی صدای خداست. کلمهٔ (خدا) چیزی عظیم و غیرقابل تصور را تداعی می‌کند. موسیقی ما بلند و مخرب است.»
تاریخچه گروه > بی‌خود، آهنگ‌های عشق و نفرت و ما و آنها (۲۰۰۰–۱۹۹۴)

اجرای زندهٔ گادفلش در سال ۱۹۹۶
پس از یک سال فعالیت حداقلی در سال ۱۹۹۳، گادفلش توسط چندین شرکت موسیقی مورد توجه قرار گرفت. به گفته برودریک، دنی گلدبرگ از آتلانتیک رکوردز آنها را به لندن دعوت کرد و تمایل خود را برای خرید گروه ابراز کرد. برودریک در مورد این دوره گفت: «آنها واقعاً فکر می‌کردند که گادفلش می‌تواند ناین اینچ نیلزهای بعدی باشد و ما استادیوم‌های لعنتی را می‌فروشیم. سر و صدا در آن زمان مضحک بود. واضح است که فروش بیشتر از آن بود. همه چیز تبلیغاتی بود.» در نهایت، گروه برای انتشار آلبوم چندآهنگه بی‌رحم در سال ۱۹۹۴، که آهنگ اصلی آن یک آهنگ از Fall of Because بود، به کمپانی بزرگ ضبط کلمبیا رسید. آلبوم چندآهنگه دیگری به نام مسیحا در این جلسات ضبط شد، اما تا سال ۲۰۰۳ از طریق ریلپس رکوردز در مقیاس وسیع منتشر نشد. بعداً در سال ۱۹۹۴، گروه سومین آلبوم خود را به نام بی‌خود منتشر کرد که نشان دهندهٔ تغییر گروه به سمت یک رویکرد تولیدی پیشرفته‌تر و تمرکز بیشتر بر ریف‌های هوی متال سنتی بود. علیرغم اینکه بی‌خود پرفروش‌ترین ضبط گروه با حدود ۱۸۰۰۰۰ نسخهٔ ارسال شده بود، بی‌خود یک ناامیدی تجاری در نظر گرفته شد. این همراه با ممنوعیت له‌کردن روح من اولین موزیک ویدیوی بزرگ گادفلش منجر به پایان همکاری آنها با کلمبیا شد.
گادفلش که پس از کنار گذاشته‌شدن ناگهانی توسط کلمبیا احساس رها شدن می‌کرد، در سال ۱۹۹۵ برای مدت کوتاهی بدون جهت بود. در سال ۱۹۹۶، گروه به ناشر ایریک بازگشت و چهارمین آلبوم استودیویی خود را به نام آهنگ‌های عشق و نفرت ساخت که اولین موسیقی گادفلش بود که با یک درامر انسانی از اوایل کار گروه Fall of Because ساخته شد. براین مانتیا از گروه Praxis طبل تهاجمی و غیر مکانیکی را ارائه کرد. در نگاهی به گذشته، برودریک معتقد بود که آهنگ‌های عشق و نفرت نقطه‌ای است که گادفلش هدف اصلی خود را از دست داد و شروع به ساخت موسیقی «خودآگاه» کرد. زمانی که نوبت به تور آلبوم در سال ۱۹۹۶ رسید، مانتیا برای پیوستن به گروه پرایمس حرکت کرد و گادفلش تد پارسونز از گروه‌های پرانگ و سوانز را برای اجرای تور به جای او استخدام کرد. همراه با انتشار ریمیکس بعدی آلبوم، عشق و نفرت در دوبله (۱۹۹۷)، آهنگ‌های عشق و نفرت از ریشه‌های اینداستریال گادفلش دور شد و با فرمت‌های آواز-کُر معمولی، هیپ هاپ، داب و درام اند بیس آزمایش شد. آلبوم ریمیکس توسط یک کنسرت در ۴ اکتبر ۱۹۹۷ در باشگاه The Garage لندن پشتیبانی شد که در آن برودریک یک دستگاه صداآمیزی را اداره می‌کرد، استیو هاگ گیتار می‌نواخت، گرین، بیس نواخت و دیارموید دالتون از یک سینث‌سایزر موگ پشتیبانی می‌کرد.
این آزمایش با آلبوم بعدی گادفلش، ما و آنها (۱۹۹۹) ادامه و افزایش یافت. در حالی که نواختن درام اجرای زنده دوباره به نفع دستگاه‌های کوبه‌ای کنار گذاشته شد، ما و آنها گروه را دیدیم که بیشتر از قبل با الکترونیک و صدای درام و بیس گرا پیش می‌رود. برودریک به سرعت اعتراف کرد که از آلبوم «نفرت» دارد و این یک «بحران هویت» است. با این حال، با گذشت زمان، او در افکار خود تجدید نظر کرد و گفت که با وجود اینکه هنوز مشکلاتی با آلبوم دارد، نفرتش اغراق شده است. مدت کوتاهی پس از انتشار ما و آنها در سال ۱۹۹۹، گادفلش کار بر روی یک آلبوم ریمیکس پیشنهادی به نام ما و آنها در دوبله را آغاز کرد. در حالی که این آلبوم هرگز منتشر نشد، دو قطعه از آن در مجموعه‌ای در سال ۲۰۰۱ با عنوان به همه زبان‌ها ظاهر شد. همچنین در سال ۱۹۹۹، زندگی آسان است، آلبومی که ضبط‌های گادفلش را با نام Fall of Because گردآوری می‌کرد، در ناشر Alleysweeper منتشر شد و از طریق لیبل Invisible Records مارتین اتکینز توزیع شد.
تاریخچه گروه > اصلاحات (۲۰۱۳–۲۰۰۹)

گادفلش در حال اجرای کنسرت‌های اتحاد مجدد
پس از انحلال گادفلش، برودریک و گرین به ندرت صحبت کردند. اگرچه هیچ اختلافی بین دو عضو وجود نداشت، برودریک پروژه را برای همیشه مرده فرض کرد و معتقد بود که علاقهٔ گرین به آن از بین رفته است. صرف نظر از این، برودریک در سال ۲۰۰۹ تصمیم گرفت با پیشنهاد اصلاحات به گرین نزدیک شود، چیزی که مروجین سال‌ها بر آن تأکید داشتند. گرین ظرف چند ساعت به تماس برودریک پاسخ داد و گفت که دوست دارد این کار را انجام دهد. هر دو عضو به سرعت به توافق رسیدند که مهم‌ترین چیز برای یکپارچگی مجدد این است که آنها به یک دستگاه درام برای سازهای کوبه‌ای بازگردند. در نوامبر ۲۰۰۹، زمانی که گادفلش اعلام کرد که در سال ۲۰۱۰ در جشنوارهٔ تابستانی آزاد Hellfest در کلیسون، فرانسه اجرا خواهند کرد، این دیدار عمومی شد. در مصاحبه‌ای در فوریه ۲۰۱۰ در مورد آینده گادفلش، برودریک پاسخ داد: «گادفلش در حال حاضر به هیچ چیز جز Hellfest متعهد نخواهد شد. من مطمئن نیستم که از آنجا به کجا خواهیم رفت، اگر اصلاً به جایی برویم.» او همچنین نشان داد که احتمال مطالب جدید «نسبتاً حداقل» است، اما این احتمال همچنان وجود دارد. اگرچه بعداً، در سال ۲۰۱۴، او اصرار داشت که «در نهایت، کل چیز اصلاحات اساساً در مورد تمایل به ساخت موسیقی جدید بود». در ۱۸ ژوئن ۲۰۱۰، گادفلش برای اولین بار از سال ۲۰۰۱ در Hellfest اجرا کرد. این نمایش مملو از مشکلات فنی بود و به جای شصت دقیقهٔ در نظر گرفته شده به صورت یک مجموعهٔ چهل دقیقه‌ای به پایان رسید. علی‌رغم ناامیدی از اجرای بازگشت، گادفلش در طول سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ به اجرای فستیوال‌ها ادامه داد، از جمله نسخهٔ ۲۰۱۱ جشنواره رودبرن در تیلبورخ، هلند، جایی که آنها اولین آلبوم خود را با نام استریت‌کلینر به‌طور کامل اجرا کردند. این اجرا بعدها به عنوان اولین آلبوم زندهٔ گروه استریت‌کلینر: زنده در رودبرن ۲۰۱۱ در سال ۲۰۱۳ منتشر شد.
در دسامبر ۲۰۱۰، برودریک به مجلهٔ دسیبل فاش کرد که گادفلش به تدریج در حال جمع‌آوری ایده‌های جدید برای یک آلبوم استودیویی است. او توضیح داد: «این چیزی است که ما دائماً در مورد آن بحث می‌کنیم، و من تکه‌هایی از مطالب را دارم. اما این چیزی است که ما واقعاً دوست داریم توسعه دهیم. حذف ۸ تا ۱۰ شخصیت بسیار آسان است. آهنگ‌ها را منتشر کنید و آن را در سریع‌ترین زمان ممکن منتشر کنید تا از محبوبیت گروه استفاده کنید، اما کاملاً اشتباه است.» در سال ۲۰۱۱، گادفلش (همراه با گروه‌های بلک سبث، نیپالم دث، جوداس پریست و لد زپلین) توسط پروژهٔ آرشیوی Home of Metal مستقر در بریتانیا به عنوان مشارکت کنندگان مهم ژانر هوی متال شناخته شدند. با جذب این افتخار، برودریک به تأیید وجود آلبوم جدید گادفلش در سال ۲۰۱۲ ادامه داد و گفت که به احتمال زیاد در سال ۲۰۱۳ پس از یک آلبوم چندآهنگه جدید منتشر خواهد شد. در سال ۲۰۱۳، گادفلش اولین ضبط جدید خود را در بیش از دوازده سال، جلدی از گروه Slaughter (لعنت به مرگ) از طریق سری دیسک فلکسی مجلهٔ دسیبل منتشر کرد. دیسک فلکسی در شمارهٔ نوامبر ۲۰۱۳ دسیبل گنجانده شد. بعداً در سال ۲۰۱۳، گادفلش آلبوم خالص را به‌طور کامل در فستیوال رودبرن اجرا کرد و در بخشی از مجموعه، همپسون گیتار را اجرا کرد. در سال ۲۰۱۴، برودریک گفت که انحلال گادفلش بهترین کاری است که آنها تا به حال انجام داده‌اند و اظهار داشت که آلبوم آیندهٔ مورد علاقهٔ او از سال ۱۹۹۴ بی‌خود بوده است.
تاریخچه گروه > دنیایی که فقط با آتش روشن می‌شود (۲۰۲۱–۲۰۱۴)

گادفلش از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ در استودیوی خصوصی برودریک بود و بر روی هفتمین آلبوم خود کار می‌کرد. این روند به دلیل تعهد برودریک به ساخت یک آلبوم گادفلش مناسب به جای بهره‌برداری توخالی از توجه رسانه‌ای اصلاحات کند بود. پس از یک فرایند طولانی بازبینی، آلبوم چندآهنگه افول و سقوط ۲۰۱۴ و آلبوم دنیایی که فقط با آتش روشن می‌شود در سال ۲۰۱۴ از آن جلسات بیرون آمدند، که در هر دوی آنها برودریک با یک گیتار هشت سیم حضور داشت. این آلبوم اولین آلبوم گروه بود که در ایالات متحده نمودار شد، و با تحسین منتقدان مواجه شد، به دلیل وزن بسیار زیادش مورد تحسین قرار گرفت و به عنوان بازگشت ایده‌آل برای گادفلش مورد تحسین قرار گرفت. از نظر موزیکال، برودریک بیان کرد که دنیایی که فقط با آتش روشن می‌شود بیشتر شبیه به استریت‌کلینر و خالص است و گرین اضافه کرد که از نظر روحی به آن چند نسخهٔ اول نزدیک است. برودریک در مورد صدای آلبوم گفت: «این بسیار مینیمال و بسیار بسیار وحشیانه است - یک ضبط نسبتاً نابخشودنی، واقعاً، من فکر می‌کنم.» افول و سقوط و دنیایی که فقط با آتش روشن می‌شود نسخه‌های اینداستریال سنگین، تحریف‌شده و مبتنی بر ریف بودند که برودریک آن را بازگشتی به سادگی مستقیم شکل اصلی گادفلش می‌دید. تمام ضبط، مهندسی، آثار هنری و بسته‌بندی توسط گادفلش از طریق ناشر خود برودریک، آوالانچ رکوردینگز انجام شد.
پس از تعدادی تور در حمایت از آلبوم دنیایی که فقط با آتش روشن می‌شود و تلاش ناموفق برای انتشار ریمیکس در دوبله با ارائهٔ درامز اضافی توسط پارسونز، گادفلش در سال ۲۰۱۶ برای آلبوم جدید به استودیو بازگشت. ارسال خود، هشتمین آلبوم استودیویی گروه، در ۱۷ نوامبر ۲۰۱۷، اندکی پس از اجرای کامل آلبوم استریت‌کلینر منتشر شد. ارسال خود برخلاف دنیایی که فقط با آتش روشن می‌شود تمرکزش بر بازگشتی عظیم، درونگراتر و بدخلق‌تر بود. بیشتر ریف‌های متال سنتی به نفع فضای، نویز و آزمایش حذف شدند. ارسال خود همانند نسخهٔ قبلی خود، تحسین بالایی دریافت کرد و هر دو در فهرست پایان سال چندین نشریه ظاهر شدند. پس از انتشار ارسال خود، برودریک از مصاحبه اجتناب کرد، به این امید که به شنوندگان زمان بدهد تا نظرات خود را در مورد موسیقی شکل دهند و بخشی از «عرفان» آلبوم را حفظ کنند. گادفلش چند تور کوتاه را آغاز کرد و جشنواره‌های پراکنده‌ای را اجرا کرد، از جمله نسخۀ جشنوارۀ رودبرن ۲۰۱۸ که در آن برای اولین بار تمام آلبوم بی‌خود را به صورت زنده اجرا کردند. برودریک یک ماه را صرف برنامه‌ریزی مجدد سازهای کوبه‌ای آلبوم از ابتدا کرد زیرا قطعات اصلی درام دیگر وجود نداشت. برودریک در مصاحبه‌ای با مجلهٔ فرانسوی نیو نویز گفت که بی‌خود آخرین آلبوم گادفلش بود که او می‌خواست به‌طور کامل آن را اجرا کند.
آلبوم تلفیقی زنده باد جسم جدید، در ژوئیه ۲۰۲۱ منتشر شد. این آلبوم تقریباً تمام مطالب استودیویی گروه را که از زمان اصلاحات در سال ۲۰۱۰ منتشر شده بود، نشان می‌داد. یک نسخهٔ دیجیتال کوتاه شده، جسم جدید در دوبله جلد ۱، که شامل اکثر ریمیکس‌های دوران اصلاحات گادفلش به همراه دو آهنگ منتشر نشده از جلسات آلبوم ارسال خود است، قبل از جمع‌آوری کامل منتشر شد.
تاریخچه گروه > آلبوم پاکسازی (۲۰۲۲–اکنون)

گادفلش کار روی یک آلبوم جدید را تا ژانویه ۲۰۲۲ آغاز کرده بود و آلبوم زندهٔ مستند اجرای خالص در جشنواره رودبرن ۲۰۱۳ با عنوان خالص: زنده، در نوامبر همان سال منتشر شد. نهمین آلبوم استودیویی گروه، پاکسازی، در ژوئن ۲۰۲۳، قبل از تک‌آهنگ «نرو» (به انگلیسی: Nero) منتشر شد.
سبک و تأثیر > سبک بصری

سه نمونه از تصاویری که معمولاً در طول اجرای زندهٔ گادفلش در پس‌زمینه نمایش داده می‌شوند
برودریک و گرین که به سینمای ترسناک و خانه هنری علاقه داشتند، ارجاعات زیادی به این گونه فیلم‌ها در گادفلش وارد کردند. تصویری که در قسمت جلوی آلبوم چندآهنگه گادفلش در سال ۱۹۸۸ قرار دارد، عکسی از فیلم دومی‌های جان فرانکن‌هایمر محصول ۱۹۶۶ است. جلد آلبوم استریت‌کلینر تصویری از فیلم احوال دگرگون‌شده، یک فیلم ترسناک محصول ۱۹۸۰ توسط کارگردان کن راسل است، و نت‌های لاین آلبوم دارای فریم‌هایی از کله‌پاک‌کن دیوید لینچ (۱۹۷۷) است. جلد بی‌رحم از فیلم تجربی سایه‌های نیمروز محصول ۱۹۴۳ توسط مایا درن گرفته شده است. برودریک بارها از فیلم دیگری از راسل به نام شیاطین (۱۹۷۱) به عنوان تأثیری از صدای گادفلش یاد کرد. علاوه بر این، گادفلش در سال ۱۹۹۵ در فیلم مخفیگاه ظاهر شد. در یکی از صحنه‌های باشگاهی فیلم، برودریک و گرین را می‌توان در حال اجرا روی صحنه در پس‌زمینه و اجرای آهنگ «نیهیل» از آلبوم دنیای سرد مشاهده کرد.
جدا از سینما، شمایل نگاری مسیحی به اطلاع‌رسانی سبک بصری گادفلش کمک کرد. برودریک که در اصل ضد مذهبی بود، کلیساها و تصاویر مربوط به آنها را ترسناک می‌دانست. برودریک در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۰۶ گفت: «تصورات دین، احساسی مانند وقتی وارد کلیسای جامع می‌شوید، احساس ارعاب عظیمی که از دین مسیحی به شما دست می‌دهد - به نظر من همه چیز مربوط به مذهب کاملاً وسواسی است.» برودریک این مکان عبادت را «خفه‌کننده» و «تنگناهراسی» توصیف کرد و گفت که نقش زیادی در شکل‌گیری سبک گادفلش داشت. جلدهای استریت‌کلینر، آهنگ‌های عشق و نفرت، عشق و نفرت در دوبله و دنیایی که فقط با آتش روشن می‌شود چنین تصاویر مسیحی را به نمایش می‌گذارند، مانند اجراهای زندهٔ گادفلش.
سبک و تأثیر > سبک آوازی و تم‌های غزلی

آوازهای اولیهٔ گادفلش به صورت جیغ‌زدن و دث گرول، و اشعار کمیاب بود. با گذشت زمان، تحول برودریک گسترش یافت و شامل آواز خواندن، نرم‌تر و لحظات ملودی شد، همه چیزهایی که او با جسو بیشتر به بررسی آنها می‌پردازد. آهنگ‌های عشق و نفرت و سرودها بیشترین وفور آواز گادفلش را دیدند، در حالی که دنیایی که فقط با آتش روشن می‌شود و ارسال خود به سبک عمدتاً مختصر برودریک بازگشتند. صدای برودریک با جاز کلمن خوانندهٔ کیلینگ جوک مقایسه شده است، که علاوه بر کلوین موریس از دیسچارج و کارهای اولیه مایکل گیرا با سوانز، تأثیر آوازی خودخوانده‌ای دارد. اشعار گادفلش مرموز، تاریک و به‌طور کلی پراکنده هستند. بسیاری از مضامین گادفلش با درگیری درونی، خشونت، تخریب، فساد، مذهب، از دست دادن، افراط‌های عاطفی و ترس سروکار دارند. در سال ۲۰۱۲، برودریک اظهار داشت که آواز خواندن برای او «یک شر ضروری» است و او هرگز احساس نمی‌کند که می‌تواند آن را به درستی انجام دهد. نقش آوازخوان صرفاً به این دلیل بود که به اندازه کافی جسور بود که به میکروفون نزدیک شود.
سایمون رینولدز از مجلهٔ Melody Maker در یک بررسی در سال ۱۹۹۰ از آلبوم چندآهنگه خود گروه اشاره کرد که موسیقی گادفلش علیه مردانگی آشکاری که در اکثر متال‌ها وجود دارد، شورش کرد. او نوشت: «به جای اینکه خود را زنانه کنند، ترجیح می‌دهند مردانگی‌شان شکست بخورد، بدن قوی‌شان خرد و پودر شود». برودریک این احساس را در همان سال تکرار کرد و به «جشن ایگوی مردانه که بیشتر متال را به همراه دارد» توهین کرد و گادفلش را از بیان مردانه دور کرد. او در سال ۲۰۱۲ موضع خود را تقویت کرد و گفت: «گادفلش آن مرد همه چیز فاتح نیست، روی صحنه با شمشیر لعنتی و گفت که آنها (تجاوز و غارت) خواهند کرد. کمدی ناب.» در طول کار گروه، برودریک به تأکید بر کیفیت دفاعی موسیقی بر کیفیت تهاجمی آن ادامه داد و از پرخاشگری به عنوان سپری در برابر آسیب‌های روانی جهان یاد کرد.
برودریک از غزلیات و مضمون‌های لئونارد کوهن الهام گرفته است. هر دو هنرمند آلبومی با عنوان ترانه‌های عشق و نفرت دارند و قطعهٔ گادفلش «آهنگ استاد اولانج» ترکیبی از دو عنوان آهنگ کوهن است. گادفلش در آهنگ موترا (از خالص) شعر «درد تو اینجا اعتبار نیست / فقط سایه زخم من است» از آهنگ «اولانج» در آلبوم یادشده کوهن به عاریت گرفته است.
اجراهای زنده

گادفلش معمولاً به صورت دو نفره اجرا می‌کند، با گرین بیس می‌نوازد و برودریک هم گیتار و هم آواز را ارائه می‌کند در حالی که ضربات کوبه‌ای روی بلندگوها پخش می‌شود، اغلب با صدای بسیار بالا. با این حال، این ترکیب در طول زندگی حرفه‌ای گروه ثابت نبوده است. در کنسرت‌های حمایت از آلبوم استریت‌کلینر، نویل گه گاه روی صحنه می‌آمد و گیتار دوم می‌نواخت، و همپسون همین کار را برای آلبوم خالص انجام داد. برای تورهای حمایت از آلبوم‌های بی‌خود، آوازهای عشق و نفرت و سرودها، گروه با یک درامر اجرای زنده نوازندگی می‌کرد، اگرچه برودریک معتقد بود که این ادغام یک گام اشتباه است. در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۱۴، او توضیح داد که اضافه شدن ضربی مانتیا و پارسونز «چیزی شگفت‌انگیز» را برای گادفلش به ارمغان آورد، اما نام گروه باید تغییر می‌کرد تا تمرکز اصلی بر درام‌های ماشینی کمرنگ نشود. تعداد انگشت شماری از نوازندگان دیگر به‌طور خلاصه با گادفلش اجرا کرده‌اند: میک هریس در سال ۱۹۹۱؛ دیارموید دالتون در سالهای ۱۹۹۷، ۱۹۹۹ و ۲۰۰۱؛ استیو هاف در ۱۹۹۷ و ۱۹۹۹ و پل ریون و جاز کلمن از کیلینگ جوک در سال ۲۰۰۲.
نمایش صحنه‌ای گروه، مانند موسیقی آنها، مینیمال و متمرکز است. گادفلش فقط گهگاه از ماشین دود استفاده می‌کند و چراغ‌ها عموماً ساکن هستند. توبی کوک از مجلهٔ آنلاین The Quietus این رویکرد غیرمعمول را در بررسی یک کنسرت در سال ۲۰۱۴ برجسته کرد و نوشت: «بیش از حد روشن و بدون یخ خشک در دید، آنها به طرز نگران کننده‌ای در معرض دید به نظر می‌رسند». تصاویری از پراکندگی شهری صنعتی، شمایل نگاری مسیحی و مناظر آخرالزمانی در پروژکتور می‌چرخند. خود موسیقی به‌عنوان پر سر و صدا و طاقت‌فرسا ارائه می‌شود، به طوری که برخی از منتقدان صدا را حتی از کارهای استودیویی گروه نیز ناهنجارتر و ناهماهنگ‌تر می‌دانند. وقفه بین آهنگ‌ها معمولاً با بازخورد صوتی پر می‌شود و گروه به ندرت با جمعیت صحبت می‌کند. برودریک در پاسخ به سؤالی در مورد حضور کم‌حرف گادفلش در صحنه گفت: «من با مردم ارتباط برقرار نمی‌کنم. ما فقط موسیقی می‌سازیم. ما روی صحنه می‌آییم و به هیچ‌کس چیزی نمی‌گویم. و این به تنهایی مردم را واقعاً دیوانه کرد. به نظر من واقعاً عجیب است، نمی‌توانم باور کنم که مردم یک گروه را انکار کنند، زیرا من به آنها نمی‌گویم که امشب چقدر به آنها اردنگی (به انگلیسی: kick their asses) می‌زنم.
در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۱۱، برودریک اجرای زنده را «یک شر ضروری» خواند که «به ندرت درست است و اغلب اشتباه است»، اما در عین حال گفت که گادفلش «حتی احتمالاً بیشتر یک گروه زنده است تا یک گروه ضبط شده.» زیرا این نقص‌ها فقط برای برجسته‌کردن هرج و مرج ساینده موسیقی کار می‌کنند (که این چیزی است که منتقدان نیز متوجه شده‌اند). برودریک ادامه داد که این «خشم» گادفلش بود که باعث شد آن را در یک محیط زنده اجرا کند.
اعضا > اعضای فعلی

جاستین برودریک – گیتار، آواز، برنامه‌نویسی (۲۰۰۲–۱۹۸۸، ۲۰۰۹–اکنون)، درام (۱۹۸۷–۱۹۸۴)
بی. سی. گرین – بیس، برنامه‌نویسی (۱۹۸۷–۱۹۸۲، ۲۰۰۱–۱۹۸۸، ۲۰۰۹–اکنون)
اعضا > اعضای پیشین

پل نویل – گیتار (۱۹۸۷–۱۹۸۲، ۱۹۹۱–۱۹۸۹)
رابرت همپسون – گیتار (۱۹۹۲–۱۹۹۱)
براین مانتیا – درامز (۱۹۹۶–۱۹۹۴)
تد پارسونز – درامز (۲۰۰۲–۱۹۹۶)
پل ریون – بیس (۲۰۰۲)
اعضا > اعضای پیشین تور

میک هریس – درامز (۱۹۹۱)
استیو هاف – گیتار (۱۹۹۷، ۱۹۹۹)
دیارموید دالتون – نوازندهٔ کیبورد (۱۹۹۷، ۱۹۹۹، ۲۰۰۱)
ترانه‌شناسی

استریت‌کلینر (۱۹۸۹) Streetcleaner
خالص (۱۹۹۲) Pure
بی‌خود (۱۹۹۴) Selfless
آهنگ‌های عشق و نفرت (۱۹۹۶) Songs of Love and Hate
ما و آنها (۱۹۹۹) Us and Them
سرودها (۲۰۰۱) Hymns
دنیایی که فقط با آتش روشن می‌شود (۲۰۱۴) A World Lit Only by Fire
ارسال خود (۲۰۱۷) Post Self
پاکسازی (۲۰۲۳) Purge
میخانۀ پری دریایی، محل اولین کنسرت Fall of Because با برودریک
اجرای گادفلش در ۱۰ اکتبر ۱۹۹۱ در باشگاه زیرزمینی در کمدن تاون. از چپ به راست: بی. سی. گرین، جاستین برودریک، رابرت همپسون و میک هریس
اجرای زندهٔ برودریک با یک گیتار هشت سیم در ۱۷ سپتامبر ۲۰۱۵
اجرای گادفلش در ورهوس در داربی، ۲۵ مارس ۱۹۹۲
استان دارخن-یول

مکان
| استان دارخن-یول Дархан-Уул аймаг ᠳᠠᠷᠬᠠᠨᠠᠭᠤᠯᠠᠠᠶᠢᠮᠠᠭ | استان دارخن-یول Дархан-Уул аймаг ᠳᠠᠷᠬᠠᠨᠠᠭᠤᠯᠠᠠᠶᠢᠮᠠᠭ |
| --- | --- |
استان‌های مغولستان: استان‌های مغولستان
  پرچمنشان:   پرچمنشان
موقعیت استان دارخن-یول در نقشه: موقعیت استان دارخن-یول در نقشه
مختصات: ۴۹°۳۰′ شمالی ۱۰۶°۱۵′ شرقی﻿ / ﻿۴۹٫۵۰۰°شمالی ۱۰۶٫۲۵۰°شرقی﻿ / 49.500; 106.250: مختصات: ۴۹°۳۰′ شمالی ۱۰۶°۱۵′ شرقی﻿ / ﻿۴۹٫۵۰۰°شمالی ۱۰۶٫۲۵۰°شرقی﻿ / 49.500; 106.250
پایتخت: دارخن
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۲۷۵ کیلومتر مربع (۱۲۶۴ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۹۴۶۲۵
 • تراکم: ۲۹/کیلومتر مربع (۷۵/مایل مربع)
 : 
منطقهٔ زمانی: UTC+8
کد منطقه: +۹۷6 (0)۱۳۷
کد ایزو ۳۱۶۶: MN-037
پلاک خودرو: ДА_
وبگاه: gate1.pmis.gov.mn/darkhan-uul
استان دارخن-یول (به لاتین: Darkhan-Uul Province) یک استان در کشور مغولستان است.
خصوصیات

استان دارخن-یول ۳٬۲۷۵ کیلومترمربع مساحت و ۹۴٬۶۲۵ نفر جمعیت دارد.
محمد امین الحسینی

| محمد امین الحسینی | محمد امین الحسینی |
| --- | --- |
محمد امین الحسینی: محمد امین الحسینی
مفتی اعظم بیت‌المقدس: مفتی اعظم بیت‌المقدس
دوره مسئولیت ۱۹۲۲ – ۱۹۳۷: دوره مسئولیت ۱۹۲۲ – ۱۹۳۷
پس از: -
پیش از: -
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ژانویهٔ ۱۸۹۷ قدس، امپراتوری عثمانی
درگذشته: ۷ ژوئیهٔ ۱۹۷۴ (۷۷ سال) بیروت، لبنان
ملیت:  امپراتوری عثمانی (تا ۱۹۱۸) و سپس  فلسطین
حزب سیاسی: کمیتهٔ اعلای عرب
پیشه: سیاستمدار
تخصص: مفتی شاخص در شورش عرب‌ها در زمان قیومیت بریتانیا بر فلسطین و از چهره‌های مشهور ملت‌گرایی عربی و ضدیهودی
محمدامین حسینی (به عربی: محمد أمين الحسيني) (۱۸۹۷–۱۹۷۴ م) مفتی اعظم بیت‌المقدس و ملی‌گرای عربِ فلسطین تحت قیومیت بریتانیا بود. او از دشمنان جنبش صهیونیسم و از اعضای حزب نازی بود و در تشکیل لشکر کوهستانی سیزدهم وافن اس‌اس حنضر نقش کلیدی داشت و به دلیل اعمالش در بوسنی و هرزگووین و صربستان، به عامل مهم نفرت بین بوسنیایی‌ها و صرب‌ها تبدیل شد.
الحسینی در پایان جنگ جهانی اول به حمایت از پادشاهی عربی سوریه در دمشق مستقر شد. پس از شکست فیصل اول، ناسیونالیسم او به فلسطین متمایل شد و به بیت‌المقدس بازگشت. او از ۱۹۲۰، در حین تلاش برای استقلال فلسطین به عنوان کشوری عربی با صهیونیسم مخالفت می‌ورزید و رهبری علیه تأسیس اسرائیل بود. او از ۱۹۲۱ تا ۱۹۳۷ مفتی اعظم بیت‌المقدس بود و از این جایگاه برای ترویج اسلام و در عینحال پیشبرد یک ناسیونالیسم عربی غیر اقراری علیه صهیونیسم استفاده می‌کرد.
وی پس از شکست شورش عرب‌ها در زمان قیومیت بریتانیا بر فلسطین در سال ۱۹۳۹ به عراق فرار کرد و پس از سقوط دولت ملی مخالف انگلیس در عراق (که خودش در شکل‌گیری آن نقش فعالی داشت)، از آنجا به ایران، سپس ترکیه رفت و در نوامبر ۱۹۴۱ به آلمان نازی گریخت. فرار او در میان فلسطینیان شادی بسیاری همراه داشت. او با شخص هیتلر، گورینگ و دیگر مقامات بلندپایهٔ حزب نازی دیدار کرد. در آن جا به عضوگیری مسلمانان، به‌ویژه مسلمانان اهل بوسنی و هرزگوین برای عضویت در یگان ویژه و لشکر کوهستانی سیزدهم وافن اس‌اس حنضر پرداخت.
حسینی شخصیتی بسیار بحث برانگیز بوده و هست. مورخان اختلاف دارند که آیا مخالفت شدید او با صهیونیسم بر پایه ناسیونالیسم عرب یا یهودستیزی یا ترکیبی از هر دو بوده است. مخالفان فلسطین به اقامت حسینی در زمان جنگ دوم در آلمان و فعالیت های تبلیغاتی او در آلمان نازی اشاره کرده اند تا جنبش ملی فلسطین را با یهودی ستیزی در اروپا مرتبط کنند.ولی مورخان خاطرنشان می‌کنند که حسینی تنها رهبر ملی‌گرای غیراروپایی نبود که با آلمان نازی علیه بریتانیا همکاری کرد و به نمونه‌هایی از همکاری هند، لبنان و حتی گروه شبه‌نظامی یهودی لحی اشاره کردند.
روابط با نیروهای محور در جنگ جهانی دوم

همچنین ببینید: روابط بین آلمان نازی و جهان عرب