stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
زاهدان
مسائل اجتماعی > جمعه خونین زاهدان

مقالهٔ اصلی: جمعه خونین زاهدان
جمعه خونین زاهدان یا جمعه سیاه زاهدان به درگیری‌های ۸ مهر ۱۴۰۱ بین مردم معترض زاهدان و نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران و به‌دنبال تجاوز فرماندهٔ انتظامی به دختری بلوچ، گفته می‌شود. بین روایت جمهوری اسلامی و روایت منابع محلی، دربارهٔ وقایع این روز تفاوت‌های کلیدی وجود دارد. در این درگیری بر پایه آمار شورای تأمین سیستان و بلوچستان ۳۵ نفر کشته شدند، اما فعالان بلوچ حدود ۱۰۰ نفر از قربانیان را شناسایی کرده‌اند.
ایستگاه راه‌آهن زاهدان
نقشهٔ آب و هوایی ایران.
بریانی
بازار زاهدان
زیورآلات سنتی بلوچی
نمایی از محوطهٔ دانشگاه سیستان و بلوچستان
نمایی از دانشگاه علوم پزشکی زاهدان
نمایی از شهرداری زاهدان
یکی از خیابان‌های شهر زاهدان
یک پارک جنگلی در شهر زاهدان
نمایی از مناره‌های مسجد مکی
سردر بیمارستان علی ابن ابی طالب زاهدان
دانکن رولو

| دانکن رولو | دانکن رولو |
| --- | --- |
ملیت: آمریکایی 
فعالیت: نویسنده, قلم‌زن, جوهرزن
آثار مهم: The Nightmarist
دانکن رولو
دانکن رولو (به انگلیسی:Duncan Rouleau) نویسنده انیمیشن و کتاب کمیک و هنرمند اهل آمریکا است. و عضو گروه Man of Action Studios است که با ان آثاری مثل بن تن را خلق کردند. و در سال ۲۰۲۲ انیمیشن سونیک پرایم را خواهند ساخت.
شهرستان دلفان

| شهرستان دلفان | شهرستان دلفان |
| --- | --- |
موقعیت در استان: موقعیت در استان
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
کشور:  ایران
استان: لرستان
مرکز شهرستان: نورآباد
سایر شهرها: هفت‌چشمه، برخوردار
بخش‌ها: مرکزی، خاوه، میربگ، کاکاوند و ایتیوند 
سال تأسیس: ۱۳۶۷ خورشیدی
نام‌های پیشین: نیشا، دم آیزه
اداره: اداره
فرماندار: آقای اصغر قهرمانی
مردم: مردم
جمعیت: ۱۴۳٬۹ُ۷۳ نفر (۱۳۹۵)
تراکم جمعیت: ۵۴ نفر بر کیلومتر مربع
مذهب: شیعه 
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
مساحت: ۲٬۶۵۵ کیلومتر مربع
ارتفاع از سطح دریا: ۲٬۱۸۰ متر
آب‌وهوا: آب‌وهوا
بارش سالانه: ۵۸۰ میلی‌متر
روزهای یخبندان سالانه: ۱۰۹ روز
داده‌های دیگر: داده‌های دیگر
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۶۶
وبگاه: فرمانداری دلفان
شهرستان دِلفان  یکی از شهرستان‌های استان لرستان به مرکزیت شهر نورآباد است‌.
این شهرستان در تاریخ ۱ بهمن ۱۳۶۷ در استان لرستان تشکیل گردید.
موقعیت جغرافیایی

در میان رشته کوه‌های زاگرس و در شمال غربی استان لرستان، هم جوار با استان‌های همدان، کرمانشاه و ایلام واقع شده‌است. این شهرستان از شمال به شهرستان نهاوند، از غرب به صحنه و هرسین، از جنوب غرب به شهرستان هلیلان و از جنوب به کوهدشت و چگنی و از شرق به شهرستان سلسله محدود می‌شود. نورآباد شهری است در شرق شهرستان واقع شده‌است که در سال ۱۳۶۸ خورشیدی از بخشداری به فرمانداری تغییر وضعیت داد.
پیشینهٔ تاریخی

شهرستان باستانی دلفان با ۱۴۳٬۹۷۳ هزار نفر جمعیت در شمال غربی استان لرستان قرار دارد و یکی از مناطق استان لرستان است که قدمت آن به نیمه نخست هزاره پیش از میلاد می‌رسد سرزمینی که در دوره‌های مختلف از اهمیت مهمی برخوردار بوده به‌طوری‌که همواره موردتوجه بسیاری از باستان شناسان جهان بوده است.
مردم‌شناسی > زبان

مردم شهرستان  دلفان از قوم لک به زبان لکی تکلم می‌کنند.
جمعیت

بنا بر سرشماری نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵ مرکز آمار ایران، جمعیت شهرستان دلفان ۱۴۳٬۹۷۳ نفر و جمعیت شهر نورآباد (مرکز شهرستان دلفان) ۶۵٬۵۴۷ نفر بوده‌است.
جمعیت > طوایف

دلفان نام سرزمین و مردمانی متشکل از روستاییان و عشایر مردم لک، تخته قاپو شده (یک جان‌نشین شده و خلع سلاح) است ایشان همچنین نسبت نزدیک خویشاوندی با عشایر کوهدشت لرستان دارند. نورعلی، میربگ، کاکاوند، خاوه، کرمعلی، ایتیوند، اولادقباد، سنجابی، آزادبخت و چواری  از جمله طوایف ساکن شهرستان دلفان هستند.
در سال ۱۸۹۴ میلادی (۱۲۷۳ خورشیدی) محمدحسین میرزا حشمت‌الدوله فرزند محمدعلی‌میرزا دولتشاه که حاکم لرستان و خوزستان بود، شروع به اسکان عشایر منطقهٔ لرستان کرد. در همین راستا همزمان با یکجانشین کردن طوایف سلسله در دشت الشتر در قالب ۱۲۰ روستا، طوایف دلفان هم که پیشتر به صورت کوچ‌نشینی زندکی می‌کردند، در ۴۰ روستا در جلگهٔ خاوه اسکان داده شدند.
نام‌های پیشین

نیشا (با استناد به کتیبه بیستون در مورد جنگ داریوش با گئومات در دژ سیکوند در دشت نیشا. دژ سیکوند در منطقه چواری دلفان قرار دارد).
دم آیزه (به معنای نهایت سرما و یخبندان). دلفان (به معنای مکان دلنشین و دلگشا)
موقعیت جغرافیایی > ناهمواری

چین خوردگی‌های شهرستان دلفان جزئی از سلسله جبال زاگرس می‌باشد که در دوران سوم زمین‌شناسی به وجود آمده‌است و با جهتی شمال غربی – جنوب شرقی از مریوان امتداد دارد. واقع شدن این شهرستان در میان رشته کوه‌های مرکزی زاگرس با ارتفاع متوسط ۱۷۰۰ تا ۲۱۰۰ متر باعث گردیده‌است که این منطقه در زمره مناطق مرتفع و بلند کشور به‌شمار آید. به‌طور کلی این شهرستان، منطقه‌ای کوهستانی است که مرکز و اطراف آن را کوه فرا گرفته و بجز چند درهٔ آبرفتی و چند دشت محدود، سرزمین هموار دیگری در آن به چشم نمی‌خورد.
رشته کوه‌های دلفان عبارتند از: رشته کوه گرین در شمال شهرستان که است و همچون سدی بزرگ، شهرستان دلفان را از نهاوند و صحنه جدا کرده‌است. رشته کوه مهم دیگر دلفان رشته کوه مانگه نی است که در حقیقت بخشی از رشته کوه بزرگ سفید کوه است و از تنگه گاوشمار در جنوب دلفان تا تنگه گیزه رود در غرب این شهرستان ادامه دارد و مناطق جنوبی دلفان را از شهرهای کرمانشاه، کوهدشت و شهرستان دوره چگنی جدا می‌سازد. سرکشتی نیز دیگر رشته کوه زیبا و دیدنی دلفان است که به موازات سفید کوه در جنوب دلفان کشیده شده‌است، اما طول و ارتفاع آن از سفید کوه کمتر است. مهراب کوه، کوه پری، منگا ول، چال غلام، بزکن و سلاسل و گل عناوو از دیگر کوه‌های دلفان هستند.
بر اساس نقشه توپوگرافی دلفان، حداکثر ارتفاع در شمال شهرستان متعلق است به قله زیبا و دیدنی چهارشاخ در رشته کوه گرین با ارتفاع ۳۱۸۸ متر و حداقل آن در غرب شهرستان، در محل خروجی رودخانه زیبا و خروشان گیزه رود در دهستان کاکاوند غربی با ارتفاعی معادل ۱۱۹۰ متر است؛ شهر نورآباد نیز دارای ارتفاعی معادل ۱۸۷۰ متر از سطح دریا است.
موقعیت جغرافیایی > آب و هوا

دلفان دارای اقلیمی سرد و مرطوب با زمستان‌هایی سرد و یخبندان و تابستان‌هایی معتدل و بهار گونه و به ویژه در نیمه شمالی می‌توان به بارش سنگین برف، دمای پایین همراه با یخبندان‌های طولانی و وزش بادهای شدید اشاره کرد. متوسط بارندگی سالانه دلفان حدود ۴۵۰ میلی‌متر است. بر اساس سیستم اقلیمی «دومارتن»، دلفان دارای اقلیم مدیترانه‌ای و بر اساس تقسیم‌بندی «آمبرژه» این خطه از خاک زیبای کشورمان دارای اقلیم ارتفاعات (سرد کوهستانی) است. این شهرستان در بهمن ماه سال ۹۵ حدود ۱ متر برف را تجربه کرده‌است که موجب قطع راه‌های ارتباط شده‌است.
موقعیت جغرافیایی > آب‌های روان

شهرستان دلفان به دلیل بهره‌مندی از ریزش فراوان نزولات جوی و وجود ارتفاعات برفگیر که نقش مهمی در ذخیره آب بر عهده دارند، دارای رودهای فصلی و دائمی فراوانی است که از سرشاخه‌های اصلی کشکان و سیمره (کرخه) به‌شمار می‌روند، همچنین در این شهرستان بیش از صد سراب بزرگ و چشمهٔ دائمی وجود دارد. همچنین در زبان لکی به رود (چه‌م، ڕوو) می‌گویند.
موقعیت جغرافیایی > آب‌های روان > حوزه‌های آبریز دلفان

حوزه‌های آبریز دلفان را می‌توان به سه بخش تقسیم کرد که عبارتند از: حوزهٔ آبریز گاماسیاب که کم وسعت‌ترین حوزه آبریز در دلفان بوده و تنها بخش بسیار کوچکی از دهستان خاوه جنوبی را شامل می‌شود. دیگر حوزهٔ آبریز دلفان حوزهٔ آبریز کشکان است که علاوه بر دهستان میربگ جنوبی، بخش‌هایی از دهستان میریگ شمالی و خاوه جنوبی را شامل می‌شود، اما وسیع‌ترین حوزه آبریز در این شهرستان متعلق به آبریز سیمره می‌باشد که به دلیل توپوگرافی خاص منطقه که عمدهٔ شیب زمین شمال شرقی – جنوب غربی است، موجب شده‌است که بیشتر رودها و روان آب‌های دلفان به سمت غرب جریان داشته و به رودخانه سیمره بریزند. این حوزهٔ آبریز شامل شهر نورآّباد، بخش کاکاوند و دهستان‌های نورعلی، خاوه شمالی و بخش وسیعی از دهستان‌های میربگ شمالی و خاوه جنوبی را شامل می‌شود.
از مهم‌ترین رودهای دلفان می‌توان به رودهای خاوه و گچنه که پس از عبور از شهر نورآباد، رودخانهٔ بادآور را به وجود می‌آورند و در نهایت به گیزه رود در غرب دلفان می‌ریزد؛ همچنین رودخانه‌های حسن گاویار (چم زکریا)، تیزآب و رود سرخگون زوُوَر و کنگاوری از دیگر رودهای دلفان هستند؛ از مهم‌ترین سراب‌های دلفان می‌توان به سراب قمش، عبدالحسینی، حسین‌آباد، مرادآباد، گلامبحری، نیاز، آب دوغ، دولیسکان، غسلگه، سربیشه، مورینه، دم قلمه و … اشاره کرد. ناگفته نماند که در دهستان کاکاوند غربی چشمهٔ آب گرمی به نام گرمابه (لکی: گه‌رماووا) وجود دارد که به دلیل وجود گوگرد و املاح معدنی در آن در درمان بیماری‌های پوستی و مفصلی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
تقسیمات کشوری

شهرستان دلفان دارای ۵ بخش، ۱۰ دهستان و ۳ شهر به شرح زیر است:
مرکزی
بخش میربگ
بخش خاوه
بخش کاکاوند
بخش ایتیوند
{{{text}}}
تقسیمات کشوری > شهرستان دلفان

| بخش | مرکز بخش | جمعیت بخش ۱۳۹۵ | نام دهستان | مرکز دهستان | جمعیت دهستان ۱۳۹۵ | شهر | جمعیت شهر ۱۳۹۵ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| مرکزی | نورآباد | ۸۶٬۱۰۸ نفر | نورآباد | ظفرآباد | ۱۳٬۴۴۰ نفر | نورآباد | ۶۵٬۵۴۷ نفر |
| مرکزی | نورآباد | ۸۶٬۱۰۸ نفر | نورعلی | فروزوند وسطی | ۷٬۱۱۹ نفر | نورآباد | ۶۵٬۵۴۷ نفر |
| خاوه | برخوردار | ۲۰٬۳۱۳ نفر | خاوه جنوبی | برخوردار | ۱۱٬۰۴۶ نفر | برخوردار | ۱٬۸۸۳ نفر |
| خاوه | برخوردار | ۲۰٬۳۱۳ نفر | خاوه شمالی | کفراج | ۷٬۳۸۴ نفر | برخوردار | ۱٬۸۸۳ نفر |
| میربگ | میربگ | ۱۸٬۴۲۷ نفر | میربگ شمالی | شهن آباد  | ۱۲٬۶۰۸ نفر | ******************* | ******************* |
| میربگ | میربگ | ۱۸٬۴۲۷ نفر | میربگ جنوبی | دم باغ | ۵٬۸۱۹ نفر | ******************* | ******************* |
| کاکاوند | هفت‌چشمه | ۱۰٬۱۸۹ نفر | کاکاوند شرقی | هفت‌چشمه | ۵٬۵۷۸ نفر | هفت‌چشمه | ۸۷۰ نفر |
| کاکاوند | هفت‌چشمه | ۱۰٬۱۸۹ نفر | کاکاوند غربی | چشمه کوزان علیا | ۴٬۶۱۱ نفر | هفت‌چشمه | ۸۷۰ نفر |
| ایتیوند | کهریزوردشت علیا | ۸٬۰۶۸ نفر | ایتیوند جنوبی | قمش | ۵٬۱۵۰ نفر | ******************* | ******************* |
| ایتیوند | کهریزوردشت علیا | ۸٬۰۶۸ نفر | ایتیوند شمالی | تقی‌آباد | ۲٬۹۱۸ نفر | ******************* | ******************* |
مراکز دانشگاهی

دانشکده دولتی دلفان (زیر شاخه‌ای از دانشگاه لرستان)
دانشگاه آزاد اسلامی مرکز دلفان
دانشگاه پیام نور نورآباد
مرکز آموزش علمی کاربردی نورآباد
همچنین اولین مرکز رشد دانشگاه‌های پیام نور کل کشور در شهر نورآباد تأسیس شد.
اماکن و جاذبه‌های گردشگری شهرستان > تپه‌های باستانی دلفان

تپّهٔ مقبره نوح نبی
تپه باباجان (دلفان)
تپه سیکوند
تپه کفراج
تپّهٔ مردآویز
تپّهٔ شهن آباد
تپّهٔ حسن گاویار
تپّهٔ ورشونه گلباغی
تپّهٔ چقا بزرگ حسین نورعلی
تپّهٔ چقا کوچک حسین‌آباد نورعلی
تپّهٔ گلباغی
تپّهٔ چغاعلی آباد
تپّهٔ دوشه جا
تپّهٔ نعمت الهی
تپّهٔ گوهرگوش
تپّهٔ عبدالحسینی
تپّهٔ خرم چیا
تپّهٔ زلیوا
تپّهٔ چغاسیفل
تپّهٔ چغا کبود
تپّه ولی آباد کوله مرز
تپّهٔ نام چیا
تپّهٔ مرادآباد نورعلی
تپّهٔ توبره زیر تنگ پری
تپّهٔ غار اسب
تپّهٔ چیا غلامعلی
تپّهٔ شرف ده کبود
تپّهٔ شهبازآباد
تپّهٔ گنبد میران بیگ (گمه می‌رومبگ)
تپّهٔ گندم بان (حبیب وند)
تپّهٔ مراد ویسی
تپّهٔ مرد آویز
تپّهٔ نام چیا
تپّهٔ نورآباد- آنا پارک
تپّهٔ ورشون (گلباغ)
تپّهٔ هزار منی
تپه شریف
اماکن و جاذبه‌های گردشگری شهرستان > سوغات دلفان

عسل
روغن حیوانی ممتاز (روین دان)
برساق
گرده
داروهای گیاهی کمیاب
گردکان (گردو)
ته ر خئنه (ترخینه)
کولئره (نوعی نان)
شل کئنه (نوعی نان که به صورت خمیر آبکی روی ساج (تنور دایره‌ای سیاه رنگ نان پزی محلی) می‌ریزند و شکل می‌گیرد)
تشنه داری (نوعی گیاه دارویی کمیاب وبا ارزش که از دل صخره‌ها و دامنه‌ها می‌روید برگهای سبز رنگ و سوزنی شکل، که برای بدست آوردن ریشه باید زحمت فراوان کشید. کاربرد تشنه داری، ترمیم زخم و سوختگی و جلوگیری از عفونت بسیار مؤثر می‌باشد.
گالری تصاویر

دانشگاه پیام نور دلفان
میا گرگرسون

| میا گرگرسون | میا گرگرسون |
| --- | --- |
گرگرسون در سال ۲۰۱۴: گرگرسون در سال ۲۰۱۴
عضو  مجلس نمایندگان واشینگتن از حوزهٔ سی و سه: عضو  مجلس نمایندگان واشینگتن از حوزهٔ سی و سه
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۱۶ دسامبر ۲۰۱۳ (۲۰۱۳-12-۱۶) همکار با تینا اوروال: آغاز به کار  ۱۶ دسامبر ۲۰۱۳ (۲۰۱۳-12-۱۶) همکار با تینا اوروال
پس از: دیو آپتگروو
عضو شورای شهر سی تک موقعیت۷: عضو شورای شهر سی تک موقعیت۷
دوره مسئولیت ۱ ژانویه ۲۰۰۸ – ۱ ژانویه ۲۰۱۶: دوره مسئولیت ۱ ژانویه ۲۰۰۸ – ۱ ژانویه ۲۰۱۶
پس از: دون دیهان
پیش از: ارین سیترلی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۹ دسامبر ۱۹۷۲ ‏(۵۲ سال) تایپه، تایوان
حزب سیاسی: دمکراتیک
همسر(ان): اسکات دال
اقامتگاه: سی تک، واشینگتن، ایالات متحده
تحصیلات: کالج اجتماعی هایلاین (دانشیار هنر) دانشگاه واشینگتن (لیسانس هنر)
وبگاه: Official
میا سو-لینگ گرگرسون-داله (زاده ۱۹ دسامبر ۱۹۷۲) یک سیاستمدار آمریکایی است. گرگرسون که یک دموکرات است، از سال ۲۰۱۳ به عنوان یکی از اعضای مجلس نمایندگان واشینگتن از ناحیه ۳۳ قانونگذاری خدمت کرده است. قبل از این، او از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۶ در شورای شهر سی تک، واشینگتن خدمت می‌کرد.
گرگرسون در تایوان به دنیا آمد. او توسط یک زوج نیروی هوایی ایالات متحده به فرزندی پذیرفته شد و به ایالات متحده نقل مکان کرد. او در کالج اجتماعی هایلاین و دانشگاه واشینگتن تحصیل کرد و مدرک تاریخ گرفت. گرگرسون به‌طور حرفه ای به عنوان دستیار جراحی و مدیر بازرگانی در صنعت دندانپزشکی کار کرده است.
ماکوتو شینکای

در این نام ژاپنی، «شینکای» نام خانوادگی است.
| ماکوتو شینکای | ماکوتو شینکای |
| --- | --- |
شینکای در مسکو ۲۰۱۳: شینکای در مسکو ۲۰۱۳
نام هنگام تولد: ماکوتو نیتسو
زادهٔ: ۹ فوریهٔ ۱۹۷۳ ‏(۵۲ سال) کومی، ناگانو، ژاپن
پیشه(ها): کارگردان، تهیه‌کننده، نویسنده، انیماتور، صداپیشه، مانگاکا
شناخته‌شده برای: آواهایی از ستاره دوردست محل قرار روزهای اول آشنایی ۵ سانتی‌متر در ثانیه کودکانی در جستجوی صداهای گمشده باغ کلمات نام تو فرزند آب‌وهوا سوزومه
همسر: میکا شینوهارا
وبگاه: شینکای در توییتر
امضاء: امضاء
ماکوتو شینکای (به ژاپنی: 新海 誠، Shinkai Makoto) با نام اصلی ماکوتو نیتسو (به ژاپنی: 新津 誠، Niitsu Makoto) زادهٔ ۹ فوریه ۱۹۷۳، کارگردان انیمهٔ ژاپنی است که پیشتر به طراحی گرافیک مشغول بود. او از اهالی استان ناگانو است و در دانشگاه چو در رشتهٔ ادبیات ژاپنی تحصیل کرده است. او از دوران مدرسه به ساخت و طراحی مانگا، انیمه و رمان علاقه‌مند بوده و امروزه در چندین نقد از او با عنوان «میازاکی جدید» نام برده شده است. شینکای بعد از ساخت انیمه نام تو شهرتی جهانی پیدا کرد.
زندگی‌نامه و حرفه

ماکوتو شینکای در ۹ فوریه سال ۱۹۷۳ در شهر ناگانو در ژاپن به دنیا آمد، شهری کوچک و قدیمی که دورتادور آن با رشته کوه‌هایی محصور شده است. او در دورهٔ دبیرستان، برای اولین بار به دیدن فیلم لاپوتا قلعه‌ای در آسمان اثر هایائو میازاکی می‌رود و به شدت تحت تأثیر آن قرار می‌گیرد. همان‌طور که خودش می‌گوید:
فوق‌العاده بود! هیچ‌چیزی مثل آن ندیده بودم. البته آن‌طور نبود که بخواهم انیمه‌هایی شبیه به این اثر میازاکی بسازم، اما می‌خواستم روزی به آن بار احساسی‌ای که میازاکی به مخاطبانش از جمله من توانسته بود نشان دهد، دست پیدا کنم.
از آن روز به بعد، شینکای در کشیدن مانگا و نوشتن رمان، شور و اشتیاقی از خود نشان می‌دهد و پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان این فرصت را به‌دست می‌آورد تا به توکیو برود و در دانشگاه Chuo به مطالعهٔ ادبیات ژاپن بپردازد. او در دانشگاه وارد کلوپ ادبیات نوجوانان شده و به صورت جدی شروع به کشیدن مانگا می‌کند. او پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه، در سال ۱۹۹۶ به شرکت بازی‌های ویدئویی نیهون فالکام می‌پیوندد و در آنجا به مدت ۵ سال به طراحی گرافیک ویدئو کلیپ‌های بازی‌های ژاپنی مشغول می‌شود. او در سال ۱۹۹۸، اولین تجربه ساخت انیمیشن خود را با دو انیمیشن کوتاه به نام‌های The World be Enclosed و Other Worlds شروع می‌کند و در نهایت در سال ۲۰۰۱ به استودیوی کومیکس ویو فیلمز (CoMix Wave Films) می‌پیوندد.
شینکای با شروع همکاری طولانی مدت خود با کومیکس ویو فیلمز، در سال ۲۰۰۲ فیلم کوتاه علمی تخیلی صداهای ستاره‌ای دوردست را منتشر کرد و به دنبال آن اولین فیلم بلند خود را به نام محل قرار روزهای اول آشنایی در سال ۲۰۰۴ به نمایش گذاشت.
دومین فیلم بلند شینکای، درام رمانتیک ۵ سانتی‌متر در ثانیه (۲۰۰۷) می‌باشد و همچنین فیلم‌های بعدی او، بچه‌هایی که آواهای گمشده را دنبال می‌کنند (۲۰۱۱) و باغی از کلمات (۲۰۱۳) که تحسین منتقدان را برانگیخت. فیلم عاشقانه فانتزی شینکای در سال ۲۰۱۶ با نام نام تو یک موفقیت بزرگ تجاری بود که مورد توجه طرفداران و منتقدان قرار گرفت و به سومین فیلم پرفروش انیمه تمام دوران تبدیل شد هم چنین این فیلم توانست در سایت IMDB در بین ۱۰۰ فیلم برتر سینما قرار بگیرد. فیلم سال ۲۰۱۹ او، فرزند آب‌وهوا نیز موفقیت‌های مشابهی در زمینه انتقادی و تجاری به دست آورد.
آثار > فیلم‌شناسی

| عنوان | سال | به عنوان> کارگردان | به عنوان> نویسنده | به عنوان> تهیه‌کننده | به عنوان> دیگر | به عنوان> بازیگر | نقش | یادداشت |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| جهان محصور شده (囲まれた世界 Kakomareta Sekai) | ۱۹۹۸ | آری |  |  | انیماتور |  |  | فیلم کوتاه |
| جهان‌های دیگر (遠い世界 Tōi Sekai) | ۱۹۹۸ | آری |  |  | انیماتور |  |  | فیلم کوتاه |
| او و گربه‌اش (彼女と彼女の猫 Kanojo to Kanojo no Neko) | ۱۹۹۹ | آری | آری |  | انیماتور | آری | گربه (صداپیشه) | فیلم کوتاه |
| صداهای ستاره‌ای دوردست (ほしのこえ Hoshi no Koe) | ۲۰۰۲ | آری | آری | آری | انیماتور | آری | نوبورو ترو (صدا پیشه) | فیلم کوتاه |
| مینا او توما (みんなのうた「笑顔」) | ۲۰۰۳ | آری |  |  |  |  |  | فیلم کوتاه |
| محل قرار روزهای اول آشنایی (雲のむこう、約束の場所 Kumo no Mukō, Yakusoku no Basho) | ۲۰۰۴ | آری | آری | آری |  استوری برد  هنر پس زمینه  طراحی  ترانه‌نویس آهنگ |  |  |  |
| ۵ سانتی‌متر در ثانیه (秒速۵センチメートル Byōsoku Go-Senchimētoru) | ۲۰۰۷ | آری | آری | آری |  استوری برد  طراح هنری  طراح رنگ |  |  |  |
| آنی*کوری۱۵ (アニ＊クリ15 (Ani*Kuri15 | ۲۰۰۸ | آری | آری | آری |  انیماتور |  |  |  |
| بچه‌هایی که آواهای گمشده را دنبال می‌کنند (星を追う子ども Hoshi o Ou Kodomo) | ۲۰۱۱ | آری | آری | آری |  فیلمبرداری  تدوین |  |  |  |
| نگاه مراقب (だれかのまなざし Dareka no Manazashi) | ۲۰۱۳ | آری | آری |  |  |  |  | فیلم کوتاه |
| باغی از کلمات (言の葉の庭 Kotonoha no Niwa) | ۲۰۱۳ | آری | آری |  |  عکس برداری  طراح رنگ  تدوین |  |  |  |
| نام تو (君の名は。 Kimi no Na wa) | ۲۰۱۶ | آری | آری |  |  عکس برداری  طراح رنگ  تدوین |  |  |  |
| فرزند آب‌وهوا (天気の子 Tenki no Ko) | ۲۰۱۹ | آری | آری |  |  عکس برداری  طراح رنگ  تدوین |  |  |  |
| سوزومه (すずめの戸締まり) | ۲۰۲۲ | آری | آری |  |  |  |  |  |
آثار > بازی‌های ویدئویی

Bittersweet Fools - Trailer & OP Director, 2001
Wind: A Breath of Heart - Trailer & OP Director / Computer Animator, 2002-2004
Haru no Ashioto - Trailer & OP Director, 2004
Ef: A Fairy Tale of the Two. - Trailer & OP Director, 2006
آثار > ادبیات

اسلاگ (۱۹۹۴) (کتاب تصویری)
۵ سانتی‌متر در ثانیه (۲۰۰۷) (رمان)
آثار > مانگا

فراسوی برج، ۲۰۰۲
صداهای ستاره‌ای دوردست، ۲۰۰۴
سرزمینی که در روزگاران پیشین وعده داده شد، ۲۰۰۵-اکنون
۵ سانتی‌متر در ثانیه، ۲۰۱۰–۲۰۱۱
کودکانی در جستجوی صداهای گمشده، ۲۰۱۱
آثار > تصویرسازی

I Dream to Protect You (きみを守るためにぼくは夢をみる, Kimi wo Mamoru Tame ni Boku wa Yume wo Miru) - 2003 - 2011
ماکوتو شینکای در سال 2011
مونالیسا چیندا

| مونالیسا چیندا | مونالیسا چیندا |
| --- | --- |
Chinda and Mr Ibu at the 2014 Africa Magic Viewers Choice Awards: Chinda and Mr Ibu at the 2014 Africa Magic Viewers Choice Awards
زادهٔ: ۱۳ سپتامبر ۱۹۷۴ ‏(۵۰ سال) پورت هارکورت، نیجریه
تحصیلات: هنر تئاتر، دانشگاه پورت هارکورت
پیشه(ها): بازیگر، تهیه‌کننده فیلم، شخصیت تلویزیونی و شخصیت رسانه ای
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۶– تاکنون
آثار برجسته: Pregnant Virgin
جوایز: Best Actress, Afro Hollywood Award 2009 at the Monte Carlo Television Festival
مونالیسا چیندا (متولد ۱۳ سپتامبر 1974) بازیگر نیجریه ای، تهیه‌کننده فیلم، شخصیت تلویزیونی و شخصیت رسانه ای است.
مونالیسا در پورت هارکورت، ایالت ریورز به دنیا آمد. او اولین فرزند خانواده اش از دو پسر و چهار دختر است. او مدرک تحصیلی در هنر تئاتر از دانشگاه پورت هارکورت را اخذ کرده‌است.
اولین فیلم مهم مونالیسا Pregnant Virgin در سال 1996 بود او متعاقباً، پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۲۰۰۰، فیلم Above the Law را بازی کرد و از آن زمان تاکنون کارهای دیگری انجام داده‌است.
جوایز و تقدیر

در سال ۲۰۱۱، مونالیسا به عنوان چهره پورت هارکورت - ملکه کارناوال، در زادگاهش ایالت ریورز تاجگذاری کرد.
در سال ۲۰۱۰ او نامزد بهترین بازیگر زن در یک سریال درام در جوایز تلویزیون و فیلم Terracotta شد
بهترین بازیگر زن، جایزه افرو هالیوود ۲۰۰۹ در جشنواره تلویزیونی مونت کارلو
فیلم‌شناسی

او سابقه حضور در بیش از ۸۰ فیلم را دارد.
باکره باردار (۱۹۹۶)
مادربزرگ سلطنتی (۲۰۰۷)
Sting 2 (2006)
حقیقت انتقادی (۲۰۰۸)
ببوس و بگو (۲۰۱۱)
Keeping My Man (2013)
دروغگویان مسح شده
قلب شکسته
بدون خداحافظ
فراتر از قانون (۲۰۰۰)
شهر فرشته‌ها
تعطیلات آخر هفته
پاره شده
دل پرشور
خاطرات قلب
ایتورو
لاگوس کوگارس
عشق روح
آدم‌های دیوانه
دل پرشور
اوکان لاگوس
بازی‌هایی که مردان بازی می‌کنند
نالیوود هاسلرز
ملت شایعه پراکنی
غیرقابل تصور (۲۰۱۴)
درمانگر (۲۰۱۵)
پروژه شیطانی
The Good Husband (2020)
کلاودیا بویارسکیخ

کلاودیا بویارسکیخ (به روسی: Кла́вдия Боя́рских - Klavdiya Boyarskikh) ورزشکار زن رشتهٔ اسکی صحرانوردی اهل کشور اتحاد جماهیر شوروی است. وی در بین سال‌های ‎۱۹۶۴ میلادی در مسابقات بازی‌های المپیک زمستانی در مجموع ۳ مدال طلا را کسب کرد.
امپرسیونیسم

صبحانه قایقرانان اثری از پیر اگوست رنوآر
امپرسیونیسم یا دریافتگری (به فرانسوی: Impressionnisme) جنبش هنری گروه بزرگی از نگارگران آزاداندیش و نوآور فرانسه بود که در دهه‌های۱۸۶۰ و ۱۹۰۰ به سرعت در کشورهای غربی دیگر پدید آمد و ظهور کرد و خیلی زود جهانگیر شد. در این شیوه هنرمند تلاش دارد با کمک ضربات پیاپی و شکستهٔ قلم‌مو و به کار بردن لخته‌رنگ‌های تجزیه شده و تابناک که ارتعاش تشعشعات نور خورشید را در ذهن تداعی می‌کند، دریافت و برداشت مستقیم خود را از دیده‌های زودگذر به‌شکلی رؤیاگونه به تصویر کشد. در روش دریافتگری، اصول مکتبی طراحی دقیق، سایه‌روشن‌کاری، ژرفانمایی فنی و ترکیب‌بندی متعادل و معماری‌گونه رعایت نمی‌شود.
شیوه دریافتگری به عنوان انجمنی خصوصی از سوی گروهی از هنرمندان ساکن پاریس آغاز شد و این انجمن در سال ۱۸۷۴ به نمایش همگانی آثار خود پرداخت. نام این جنبش از نام یک نقاشی از کلود مونه به نام دریافتگری، طلوع خورشید (به فرانسوی: Impression, soleil levant) گرفته شده است. نام امپرسیونیسم را نقادی به نام لویی لِروی در یک نقد هجوآمیز ساخت.
امپرسیونیسم همچنین نام نهضتی در موسیقی است.
در این سبک نقاشان از ضربات «شکسته» و کوتاه قلم‌مو آغشته به رنگ‌های خالص و نامخلوط به جای ترکیب‌های ظریف رنگ‌ها استفاده می‌کنند؛ مثلاً، به جای ترکیب رنگهای آبی و زرد برای تولید سبز آن‌ها دو رنگ آبی و زرد را مخلوط نشده بر روی بوم قرار می‌دهند تا رنگ‌ها «حس» رنگ سبز را در نظر بیننده پدیدآورند. آنها در نقاشی صحنه‌های زندگی مدرن به جای جزئیات، تأثیرات کلی واضح را نشان می‌دهند.
ادگار دگا
کامی پیسارو
پیشینه

در واپسین دهه‌های سده ۱۹ میلادی (میان سال‌های ۱۸۷۰–۱۸۸۰) حرکتی در نقاشی آغاز شد که در اساس مبتنی بر نور (به عنوان مادر رنگ‌ها) شکل گرفت و به زودی هنرهای دیگر همچون موسیقی، مجسمه‌سازی و… را تحت تأثیر قرار داد.
ویژگی‌ها

بنیادگذاران این مکتب با هدف نقض هنر رسمی نیرو گرفتند. آنها از ارائه اشکال با خطوط محیطی واضح سر باز زدند و از روال رنگ آمیزی به پیروی از عرف و طبیعت سرپیچی کردند.
استفاده از رنگهای خالص و شفاف با ضرب قلم‌های مستقل و تا حدی سریع از ویژگی‌های بارز آثار نقاشی امپرسیونیسم است.
نظریه رسمی آنها بر این اصل نهاده شده بود که رنگ‌ها به جای آنکه بر روی جعبه رنگ با هم ترکیب شوند باید به‌طور خالص روی پرده نقاشی ریخته شوند.
این هنرمندان در مورد به تصویر درآوردن پیکره آدمی به نحوی پذیرفتنی و باورپذیر که از دیرباز مشکل‌ترین بخش هنر نقاشی بود بی‌توجه بودند و گویی میلی به کوشش در این خصوص نداشتند، یا نمی‌خواستند که یک فضای قابل قبول ایجاد کنند که ارزش نام هنر را داشته باشد.
سالشمار دریافتگری

۱۸۵۸ - کلود مونه که در آن زمان تنها ۱۹ سال داشت به کمک اوژن بودن تأثیر نور بر مناظر طبیعت را درک کرد. مونه بعدها به عنوان یکی از بزرگ‌ترین هنرمندان این سبک شناخته شد.
۱۸۶۳ - ردّ آثار امپرسیونیست‌های جوان و نمایش این آثار در تالار مردودین (تالار عدم پذیرش).
این برهه را می‌توان آغاز جدی امپرسیونیسم دانست.
۱۸۶۶ - تالار مردودین (تالار عدم پذیرش) در این سال میزبان آثاری از ادگار دگا، فردریک بازیل، برت موریسو و آلفرد سیسلی شد.
۱۸۷۰ - جنگ سال ۱۸۷۰ بین پروس (آلمان) و فرانسه - این جنگ موجب جدایی مؤسسان شد.
فردریک بازیل در جنگ کشته شد، رنوار مجروح شد، ادگار دگا داوطلب جنگ شد، پل سزان در پروانس پناه گرفت، کامی پیسارو، کلود مونه و آلفرد سیسلی به لندن رفتند.
۱۸۷۳ - دوراند روئل (پشتیبان مالی امپرسیونیست‌ها) خود را قادر به فروش آثار امپرسیونیسمِ آینده، ندید بنابراین در سال ۱۸۷۳ مجبور شد خریدِ خود را متوقف نماید.
۱۸۷۴ - در این سال آنها آثار خود را در نادار (جایی که آثارشان را ارائه کردند ولی با عدم پذیرشِ تالار مواجه شدند) به معرض نمایش گذاردند.
۱۸۷۶ - پل سزان حاضر نشد در نمایشگاه دوم در نادار شرکت کند، در این نمایشگاه ۷۴ اثر از ادگار دگا و همچنین آثاری از برت موریسو به نمایش درآمد.
۱۸۷۹ - حضور برت موریسو در نمایشگاه سال ۱۸۷۹ بیانگرِ از هم پاشیدگی گروه شد. رنوار ترجیح داد تا آثار خود را به تالار رسمی بفرستد.
۱۸۸۰–۸۱ -- دگا به همراه پیسارو کوشید تا اتحاد گروه را حفظ نماید، اما تلاش‌های وی با شکست مواجه شد زیرا مونه، سیسیلی و رنوار در پنجمین نمایشگاه (که درآوریل سال ۱۸۸۰ افتتاح شد) حضور پیدا نکردند. با این وجود، آثار هُنری گاگویین برای نخستین بار در این نمایشگاه به معرض نمایش گذاشته شد. در سال ۱۸۸۱ برخی از امپرسیونیست‌ها از جمله پیسارو، دگا، آرمان گیومن، و برت موریسو به نادار برگشتند.
۱۸۹۴ - در سال (۱۸۹۴) ۲۹ اثر هنری از میان ۶۵ اثر اهداء شده توسط کایبوت به موزه لوگزامبورگ با عدم پذیرش مواجه شدند.
۱۹۰۳ - کامی پیسارو، پدر امپرسیونیسم در سال ۱۹۰۳ چشم از جهان فروبست.
همه مردم بر این اعتقاد بودند که این جنبش مهم‌ترین تحوّل هنری قرن به‌شمار می‌رود و همه اعضاء گروه او، جزء بهترین نقاشان به‌شمار می‌روند. امپرسیونیست‌ها علاوه بر تأثیر عمیقی که بر فرانسه داشتند بر دیگر کشورها نیز (به ویژه آلمان، بلژیک و دیگر نقاط اروپا) تأثیر به سزایی داشتند.