نخستین جنگ یهود-روم
لشکرکشی وسپاسیان در یهودی ها

در ژانویه ۶۸، رهبران گادارا در پریا هیئتی را به وسپاسیان فرستادند و پیشنهاد تسلیم شهر را دادند. با پیشروی وسپاسیان، مخالفان کاپیتولاسیون، شهروند برجسته ای را کشتند که آنها را مسئول تسلیم می دانستند، سپس فرار کردند، در حالی که شهروندان باقی مانده دیوارهای شهر را برچیدند و به رومی ها اجازه ورود و ایجاد پادگانی را دادند.  سپس وسپاسیان به قیصریه بازگشتن. در همین حال، فراریان تلاش کردند تا در نزدیکی بتن‌نابریس حمایت کنند، اما توسط نیروهای رومی شکست خوردند. بازماندگانی که به دنبال پناهندگی در اریحا بودند، در نزدیکی رودخانه اردن قتل عام شدند، جایی که طبق گزارش ها بیش از ۱۵۰۰۰ نفر کشته شدند و بسیاری غرق شدند یا اسیر شدند.
در بهار سال ۶۸، وسپاسیان کارزاری روشمند را برای تسخیر شهرها و روستاهای منتهی به اورشلیم به راه انداخت.  او تصمیم گرفت تا محاصره شهر را به تعویق بیندازد و به گروه های یهودی داخل اجازه دهد تا در حالی که منتظر برداشت محصول بهار بودند تا تدارکات لازم را جمع آوری باید بکنند ، یکدیگر را بیشتر تضعیف کنند.  پس از تصرف آنتی پاتریس،  وسپاسیان و ارتشش پیشروی کردند و شهرهای مجاور را سوزاندند و ویران کردند. آنها ناحیه ثمنه را کاهش دادند و سپس به لیدا و یاونه (جمنیه) رفتند که توسط جمعیت های تسلیم شده ساکن شدند.  سپس وسپاسیان به Emmaus لشکری کرد و  کشید، جایی که اردوگاهی ایجاد کرد و لژیون پنجم را تا آوریل ۶۸ مستقر کرد.  از آنجا، او به Bethleptepha پیشروی کرد، منطقه و بخش هایی از Idumaea را سوزاند، قبل از اینکه Betabris و Caphartoba را تصرف کرد، طبق گزارش ها بیش از ۱۰۰۰۰ نفر را کشت و ۱۰۰۰ اسیر را گرفت.  سپس وسپاسیان به امائوس بازگشت، از مابارتا در ساماریا (بعداً فلاویا نئاپولیس ) گذشت و در ماه مه تا ژوئن ۶۸ در کره اردو زد  پس از آن، او به سوی جریکو پیشروی کرد و در آنجا با نیروی رومی که پره آ را تصرف کرد، با او روبرو شد. بازماندگان لشکرکشی Peraean ابتدا به اریحا گریختند، اما با نزدیک شدن رومیان ترک کردند و شهر را خالی گذاشتند. یک پادگان رومی در جریکو و آدید در شرق لیدا تأسیس شد.
وسپاسیان از دریای مرده بازدید کرد و در آنجا آزمایشی را برای آزمایش شناوری آب های شور آن با پرتاب افرادی که نمی توانستند با دست های بسته به داخل دریاچه شنا کنند، انجام داد.  اعتقاد بر این است که در همین زمان، جامعه فرقه‌ای در قمران ، که معمولاً با اسن‌ها مرتبط بود،  ویران شد،   و متعاقباً این مکان توسط نیروهای رومی پادگان شد.  برخی از اعضای جامعه قمران و امکانش هست که   به شورشیان در مساده پیوسته باشند.  به دنبال آن، لوسیوس آنیوس به گراسا فرستاده شد (احتمالاً یک اشتباه متنی برای Gezer )، جایی که پس از تصرف شهر، بسیاری از مردان جوان را اعدام کرد، زنان و کودکان را به بردگی گرفت، خانه‌ها را غارت و سوزاند، و روستاهای اطراف را ویران کرد و کسانی را که می‌توانستند سلاخی کرد.
در خارج از اورشلیم، سیمون بار گیورا قدرت یافت و نفوذ خود را بر یهودی ها و ادومیه گسترش داد. او بردگان ثروتمند و آزاد را غارت کرد و به پیروان خود وعده هدایایی داد.  حملات او در شمال یهودی ها  باعث شد تا نیروهایش را به سمت جنوب بچرخاند، جایی که او یک ارتش غیرتمند را شکست داد.  او سپس با یک نیروی ادومایی یک تساوی خونین انجام داد.  شمعون سپس به نائین عقب نشینی کرد و برای حمله به ادومیه آماده شد.  او در Teqoa اردو زد و تلاش نافرجامی برای تصرف هرودیوم انجام داد.  در اردوگاه خود در آلوروس ، ایدوماییان افسری را برای ارزیابی ارتش سایمون فرستادند، اما او با اغراق در قدرت سیمون و متقاعد کردن آنها به تسلیم بدون جنگ، به آنها خیانت کرد. هنگامی که سیمون نزدیک شد، نیروهای ایدومی قبل از وقوع هر جنگی پراکنده شدند.  موفقیت‌های بعدی شمعون در ایدومیا، از جمله فتح الخلیل ،  ترسی را در زیلوت‌ها ایجاد کرد که به او کمین کردند. هنگامی که آنها همسر شمعون را گرفتند، او با شکنجه مردم پاسخ داد و تهدید کرد که دیوارهای اورشلیم را ویران خواهد کرد مگر اینکه او بازگردانده شود.  متعصبان اطاعت کردند و سیمون پس از تامین امنیت همسرش، مهلت کوتاهی از مبارزات خود گرفت.