ایچییو هیگوچی
نویسندگی

در سال ۱۸۸۹، دو سال پس از مرگ بزرگ‌ترین برادرش، پدرش درگذشت. پس از یک سرمایه‌گذاری ناموفق تجاری توسط پدرش، وضعیت مالی خانواده بسیار دشوار شد. نامزد او، سابورو شیبویا(که بعداً عنوان دادستان، قاضی و فرماندار استان آکیتا را به‌دست آورد) پس از مرگ پدر ایچی یو هیگوچی رابطه خود را با او تمام کرد. به پیشنهاد معلمش، او به عنوان کارآموز به هاگی‌نویا منتقل شد اما پس از چند ماه به دلیل نارضایتی از حجم زیاد کارهای خانه، آنجا را ترک کرد. او به همراه مادر و خواهر کوچکش، کونیکو، به منطقه هونگو نقل مکان کردند، جایی که زنان از طریق خیاطی و کار در لباسشویی، درآمد کسب می‌کردند. با دیدن موفقیت همکلاسی‌اش، کاهو میاکه، که رمانی به نام «یابو نو اوگوایسو» (به معنای «پرنده جنگلی در میان درختان»، ۱۸۸۸) نوشته و حق‌الزحمه زیادی دریافت کرده بود، هیگوچی تصمیم گرفت نویسنده شود تا بتواند از خانواده‌اش حمایت کند.
تلاش‌های اولیه او در نوشتن داستان‌های تخیلی، به صورت یک داستان کوتاه بود. در سال ۱۸۹۱، توسط خواهرش با ناکارای توسوئی (یکی از نویسندگان روزنامه توکیو آساهی) آشنا شد که او تصور می‌کرد به او در ارتباط با ویراستاران کمک خواهد کرد و شاگرد او شد. ناکارای مجله ادبی «موساشینو» را ایجاد کرد که هیگوچی ایچی‌یو با انتشار داستان «یامی زاکورا»(گل‌های ساکورا در غروب) که در شماره اول این مجله تحت نام مستعارش هیگوچی ایچی‌یو، نخستین بار استعداد ادبی خود را آشکار کرد. ناکارای او را به رئیس انتشارات روزنامه توکیو آساهی معرفی کرد ولی آثار او برای چاپ تأیید نشد و ناتوانی در به‌دست آوردن پول از طریق داستان‌هایش، هیگوچی را ناراحت و درمانده کرد.
هیگوچی ایچی‌یو عاشق ناکارای، مردی 31 ساله شد که به هوس‌بازی معروف بود و به او دل بست. این مرد، جواب عشق هیگوچی را نداد و همچنین هیگوچی نمی‌دانست که او ادبیات عامه‌پسند می‌نویسد که هدفش جلب رضایت عموم مردم است و هیچ تمایلی به انجام کار در رابطه با ادبیات جدی ندارد. این شکست عشقی تأثیر زیادی بر هیگوچی گذاشت که این موضوع در آثار او قابل مشاهده است. متأسفانه ارتباط غیراخلاقی او با ناکارای تبدیل به رسوایی بزرگی شد و وی به ناچار برای مدتی از دنیای ادبیات فاصله گرفت و هم چنین ارتباط خود را با ناکارای قطع کرد و این موضوع او را به فقر و تنگدستی شدیدی سوق داد اگرچه گفته می‌شود که او نویسندگی را در سن ۲۲ سالگی در حالی که برای گذران زندگی از دیگران پول قرض می‌گرفت ادامه داد.
پس از آن او به کتابخانهٔ اوئنو می‌رفت تا مستقلانه به مطالعاتش بپردازد و رمان واقع گرایانه "اومورگی " که مشابه با سبک کودا روهانبود را نوشت و آن را در مجله «می‌یاکو نو هانا» منتشر کرد. اولین حقوق او ۱۱ ین و ۵۰ سن بود که از این پول ۶ ین را برای پرداخت بدهی‌هایش صرف کرد. داستان «اومورگی» آغاز ورود او به دنیای نویسندگی حرفه ای بود و تنها نه ماه پس از اینکه او نوشتن را به‌طور جدی آغاز کرد، کار او مورد توجه قرار گرفت و به عنوان یک نویسنده جدید و امیدوارکننده شناخته شد. کارهای او همچنین توسط موری اوگایو روهان کودا تحسین شدند.
داستان‌های این دوره اولیه (۱۸۹۲–۱۸۹۴) تحت تأثیر زیاد شعرهای دوره هی آن بودند. هیگوچی احساس می‌کرد که باید آموزش‌های ادبی کلاسیک خود را نشان دهد. داستان‌ها ضعیف بودند، توسعه شخصیت کمی داشتند و به شدت تحت تأثیر احساسات قرار داشتند، به ویژه در مقایسه با آنچه او به‌طور همزمان در دفترچه‌اش می‌نوشت. با این حال، سبک او به سرعت توسعه یافت. سبک نوشتاری او بدین گونه بود: به عنوان مثال، رابطه مثلثی میان یک زن جوان، زیبا و تنها که والدینش را از دست داده، یک مرد خوش‌چهره که او را ترک کرده (و در پس‌زمینه باقی مانده) و یک مرد بی‌خانمان و ناامید که عاشق او می‌شود. تم دیگری که هیگوچی تکرار می‌کرد، جاه‌طلبی و بی‌رحمی طبقه متوسط در دوره میجی بود.