stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
گرم‌خانه (روستا)

| گرم‌خانه | گرم‌خانه |
| --- | --- |
گرم‌خانه: گرم‌خانه
مختصات: ۴۰°۴۳′ شمالی ۴۸°۰۹′ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۷۱۷°شمالی ۴۸٫۱۵۰°شرقی﻿ / 40.717; 48.150: مختصات: ۴۰°۴۳′ شمالی ۴۸°۰۹′ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۷۱۷°شمالی ۴۸٫۱۵۰°شرقی﻿ / 40.717; 48.150
کشور:  جمهوری آذربایجان
شهرستان: شهرستان اسماعیل‌لی
جمعیت: جمعیت
 • کل: ۰
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (AZT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵ (AZT)
گرم‌خانه (به ترکی آذربایجانی: Gərməxana) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان اسماعیل‌لی واقع شده‌است. گرم‌خانه ۰ نفر جمعیت دارد.
ویلسون لیوینگود

| ویلسون لیوینگود | ویلسون لیوینگود |
| --- | --- |
۳۵مین مامور انتظامات مجلس نمایندگان ایالات متحده: ۳۵مین مامور انتظامات مجلس نمایندگان ایالات متحده
دوره مسئولیت ۴ ژانویه ۱۹۹۵ – ۱۷ ژانویه ۲۰۱۲: دوره مسئولیت ۴ ژانویه ۱۹۹۵ – ۱۷ ژانویه ۲۰۱۲
پس از: ورنر برانت
پیش از: پل دی. ایروینگ
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱ اکتبر ۱۹۳۶ ‏(۸۷ سال) فیلادلفیا
ملیت: ایالات متحده آمریکا
حزب سیاسی: کنشگر سیاسی مستقل
محل تحصیل: دانشگاه ایالتی میشیگان
ویلسون لیوینگود (انگلیسی: Wilson Livingood؛ زادهٔ ۱ اکتبر ۱۹۳۶) سیاست‌مدار اهل ایالات متحده آمریکا است.
گروتافراتا

| گروتافراتا | گروتافراتا |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
Comune di Grottaferrata: Comune di Grottaferrata
کشور: ایتالیا
ناحیه: لاتزیو
استان / شهرستان: استان رم
حکومت: حکومت
 • شهردار: Gabriele Mori (Democratic Party)
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۸ کیلومتر مربع (۷ مایل مربع)
ارتفاع: ۳۲۹ متر (۱۰۷۹ فوت)
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • کل: ۲۱٬۰۶۶
 • تراکم: ۱۲۰۰/کیلومتر مربع (۳۰۰۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Grottaferratesi
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: 00046
پیش‌شماره تلفن: 06
قدیس پشتیبان: St. Nilus the Younger
روز قدیس: September 26
وبگاه: وبگاه رسمی
گروتافراتا (به ایتالیایی: Grottaferrata) یک کومونه در ایتالیا است که در استان رم واقع شده‌است.
خصوصیات

گروتافراتا ۱۸ کیلومترمربع مساحت و ۲۱٬۰۶۶ نفر جمعیت دارد و ۳۲۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
خواهرخوانده

شهرهای واندور لنانسی، Bisignano، براچیلیانو، Oria, Apulia، Rofrano، روسانو، Sant'Elia Fiumerapido و San Mauro la Bruca خواهرخوانده‌های گروتافراتا هستند.
وزوو

| وزوو | وزوو |
| --- | --- |
مرتفع‌ترین نقطه: مرتفع‌ترین نقطه
ارتفاع: ۱٫۲۸۱ متر
برجستگی: ۱٬۲۳۲ متر (۴٬۰۴۲ فوت) 
مختصات: ۴۰°۴۹′ شمالی ۱۴°۲۶′ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۸۱۷°شمالی ۱۴٫۴۳۳°شرقی﻿ / 40.817; 14.433‏
جغرافیا: جغرافیا
موقعیت: ایتالیا، شرق ناپل
رشته‌کوه مادر: آپنین
کوه وزوو یا وزوویوس از معروف‌ترین آتشفشان‌های فعال ایتالیاست. این آتشفشان چینه‌ای در شرق ناپل قرار دارد و تنها آتشفشان اروپای قاره‌ای است که در صد سال اخیر فعال بوده‌است. آخرین فوران آن در سال ۱۹۴۴ رخ داد.
شهرت وزوو به دلیل تخریب شهرهای پمپیی، هرکولانیوم و نوکرانیوم و اوپلونتیس و استابیا است که در سال ۷۹ میلادی در لایه‌ای از خاکستر و گل فرو رفتند و تا امروز در همان وضعیت باستانی نگاهداری شده‌اند. این آتشفشان در طول هزاره‌های پیشین بارها فوران کرده‌است و به دلیل فوران‌های انفجاری و نیز جمعیت زیادی که در این محدوده زندگی می‌کنند، جزء خطرناک‌ترین آتشفشان‌ها می‌باشد.
وزوو که سال‌ها الهام‌بخش افسانه‌ها بوده‌است، از سال ۱۹۹۵ پارک ملی محسوب می‌شود.
مشخصات جغرافیایی

وزوو در کامپانیا، در جنوب رشته‌کوه آپنین و در شرق ناپل قرار دارد. این آتشفشان که ارتفاع آن ۱٬۲۸۱ متر است تنها آتشفشان اروپای قاره‌ای است که در صد سال اخیر فوران داشته‌است. دو آتشفشان فعال دیگر ایتالیا (اتنا و استرومبولی) در جزیرهٔ سیسیل واقع هستند.
وزوو آتشفشانی از گونهٔ چینه‌ای و و فوران‌های آن از نوع پلینیایی هستند. دهانهٔ عظیم این آتشفشان ۴۰۰ متر قطر و ۳۰۰ متر عمق دارد. این راه هم‌اکنون بسته است ولی تفتال تنها حدود ۱۰ کیلومتر با دهانهٔ آن فاصله دارد. با این که این آتشفشان مدتی است که فوران نمی‌کند، هنوز فعال است: سالانه حدود ۷۰۰ زمین‌لرزه در این ناحیه رخ می‌دهد و گازهایی از دهانهٔ آن خارج می‌شود. دانشمندان حفره تفتالی وزوو را حدود ۴۰۰ کیلومترمربع تخمین می‌زنند. به همین دلیل و با توجه به جمعیت زیاد شهرهای اطراف، این منطقه به‌طور دائم تحت نظر است.
دامنهٔ این کوه از گدازه‌های فوران‌های گذشته تشکیل شده‌است. گدازه‌های فوران سال ۱۹۴۴ هنوز به خوبی قابل رؤیت هستند و با گیاهان پوشیده نشده‌اند. در بخش‌های کم‌ارتفاع این دامنه‌ها، پوشش گیاهی به صورت تاکستان است.
فوران سال ۷۹ میلادی

این آتشفشان حدود ۲۵٬۰۰۰ سال سن دارد، و در طول تاریخ بارها به شدت‌های متفاوت فوران داشته‌است. فوران سال ۷۹ معروف‌ترین فوران وزوو است، که موجب تخریب شهرهای پمپیی، هرکولانیوم، اوپلونتیس و استابیا شد. پیش از این فوران، فعالیت‌های این آتشفشان برای چند صد سال، به زمین‌لرزه و خروج گاز محدود بود. ساکنان اطراف وزوو نیز به زمین‌لرزه‌های مکرر این مناطق عادت کرده بودند. به همین دلیل، هنگامی که این فعالیت‌های آتشفشان افزایش یافت، توجهی به آن‌ها نشد. همچنین، خشک شدن چاه‌ها و چشمه‌ها در اوایل ماه اوت ۷۹ نیز هشدار محسوب نشد. سرانجام، وزوو در ۲۴ اوت این سال فوران کرد.
این فوران در دو مرحله انجام شد و دو روز به طول انجامید. ابتدا، فورانی پلینیایی به مدت ۱۸ تا ۲۰ ساعت موجب بارش سنگ و خاکستر بر روی دامنهٔ جنوبی کوه کرد و شهر پمپیی را به زیر ۲٫۸ متر خاکستر فرو برد. آنگاه، فورانی دیگر از نوع پله‌ای رخ داد و بهمنی از توده‌های داغ گاز و خاکستر جوشان زمین‌های اطراف را در بر گرفت. این بهمن‌ها موجب خفگی و سوختگی افرادی شد که در شهرهای اطراف آتشفشان باقی‌مانده بودند، و این شهرها را به زیر لایه‌ای از خاکستر دفن کرد. شهرهای هرکولانوم و اوپلونتیس بیش‌ترین مقدار این بهمن‌ها را دریافت کردند.
فوران سال ۷۹ میلادی > مشاهدات پلینی کوچک (پلینی کهتر)

پلینی پسر تنها شاهدی بود که این حادثه را در نامه‌ای به تاسیتوس در سال ۱۰۴ شرح می‌دهد. وی که به هنگام این انفجار ۱۷ سال داشت، یکی از بازماندگانی بود که فوران را از شهر میسنوم (به لاتین: Misenum) (در ۳۵ کیلومتری آتشفشان) مشاهده کرد. بنا به مشاهدات او، ستون دود و خاکستر این انفجار ۳۲ کیلومتر ارتفاع داشته‌است. او در مشاهدات خود نوشته است که این ابر غبار و خاکستر پس از مدتی از دامنهٔ کوه به سمت پایین سرازیر شده و همه چیز را در خود فرو برد. امروزه می‌دانیم که این ابر بهمنی بوده‌است از توده‌های داغ گاز و خاکستر جوشان؛ به همان گونه که در فوران‌های پلینیایی شایع است. با توجه به مشاهدات انجام‌شده، زمین‌شناسان بر این باورند که دمای این بهمن هنگامی که شهرهای اطراف آتشفشان را دربر گرفت بین ۲۴۰ تا ۳۶۰ درجهٔ سلسیوس بوده‌است. به این ترتیب، دمای ابر خاکستر پس از انفجار حدود ۸۵۰ درجهٔ سلسیوس تخمین زده می‌شود.
علاوه بر این، پلینی پسر زمین‌لرزه‌های شدیدی را در حین فوران توصیف می‌کند. او همچنین ذکر می‌کند که بارش خاکستر در شهر میسنوم به قدری بوده‌است که مردم ناگزیر به ترک فوری آن شده‌اند. خورشید نیز کاملاً توسط ابر خاکستر پوشیده شد، به‌طوری‌که هوا در وسط روز به تاریکی شب بود. او همچنین عقب‌نشینی آب دریا و وقوع یک سونامی را شرح می‌دهد.
فوران سال ۷۹ میلادی > مرگ پلینی بزرگ (پلینی ارشد)

پلینی پدر که فرماندهٔ کشتی‌های رومی و همچنین عمو و پدرخواندهٔ پلینی پسر بود، پس از انفجار، به منظور مطالعهٔ فوران از نزدیک و همچنین تلاش برای نجات بازماندگان، به سمت استابیا حرکت می‌کند. او پس از گذراندن اجباری شب در این شهر، با همراهانش تصمیم به بازگشت به سوی ساحل می‌گیرد، و به دشواری راه خود را از میان باران خاکستر و غبار به ساحل می‌یابد. با این وجود، تلاطم شدید آب دریا در اثر زمین‌لرزه‌های پی‌درپی، مانع از گریز آن‌ها می‌گردد؛ و پلینی پدر سرانجام جان می‌سپارد. بدن او، در ۲۶ اوت که ستون دود و خاکستر اندکی پراکنده شده و پرتوهای نور را از خود عبور می‌دهند، بدون هیچ جراحت خاصی کشف شد.
پلینی پسر در نخستین نامهٔ خویش به تاسیتوس، مرگ عموی خود را بر اثر استنشاق گازهای سمی دانسته است. با این وجود، استابیا در ۱۶ کیلومتری کوه وزوو قرار داشت. به علاوه، همراهان او جان سالم به در بردند. به همین علت، امروزه گمان می‌رود که او در اثر سکتهٔ قلبی یا مغزی جان باخته باشد.
فوران سال ۷۹ میلادی > تخریب شهرهای اطراف

فوران روز ۲۴ و ۲۵ اوت سال ۷۹ پس از میلاد موجب مدفون شدن شهرهای پمپیی، هرکولانوم، اوپلونتیس و استابیا زیر لایه‌ای از خاکستر شد. این حادثه حدود ۳۰٬۰۰۰ کشته به همراه داشت.
در کند و کاوهایی که در شهر پمپیی انجام گرفته شده است، حدود ۱٫۱۵۰ جنازه، و در هرکولانوم ۳۵۰ جنازه کشف شده‌است. گمان می‌رود که جمعیت این دو شهر به ترتیب قبل از وقوع این حادثه بین ۱۰٬۰۰۰ تا ۲۵٬۰۰۰ و حدود ۵٬۰۰۰ بوده باشد.
۳۸٪ قربانیان این فوران در پمپیی توسط خاکستر پوشانده شده، که بیش‌تر آن‌ها در خانه‌های خود کشف شده‌اند. گمان می‌رود که آن‌ها در اثر فروریزش سقف‌ها کشته شده‌اند. ۶۲٪ آنان نیز در اثر بهمن‌های داغ غبار و گاز، استنشاق خاکستر و ریزش تکه‌های ریز و درشت سنگ از آسمان جان باختند. برخلاف جنازه‌هایی که در هرکولانوم کشف شده‌اند، معاینهٔ اسکلت‌ها و لباس‌ها نشان می‌دهند که احتمال این که ساکنین شهر پمپئی در اثر دماهای بالا مرده باشند بسیار کم است.
در مقابل، با وجود این که هرکولانوم فاصلهٔ کمتری نسبت به دهانهٔ آتشفشان داشت، به علت وزش باد از ریزش تکه‌های سنگ و خاکستر در امان ماند. لیکن بهمنی بسیار داغ و با ارتفاع ۲۳ متر این شهر را در بر گرفت. اسکلت‌های زیادی که در زیر دروازه‌ها یافته شده‌اند، و همچنین کشف چوب‌های کربنیزه شده در ساختمان‌ها این احتمال را نشان می‌دهند که اغلب مردم این شهر بر اثر دماهای بسیار بالا جان باخته باشند.
پس از فوران سال ۷۹، شهرهای پمپئی و هرکولانوم بازسازی نشدند، هرچند بازماندگان و همچنین دزدان برای نجات زخمیان و بردن برخی اشیاء تلاش کردند. سپس این شهرها به فراموشی سپرده شدند، تا این که در قرن هجدهم به‌طور کاملاً اتفاقی دوباره کشف شدند.
سایر فوران‌ها

از سال ۷۹ میلادی تا کنون، وزوو بیش از ۳۰ فوران داشته‌است. این آتشفشان در اواخر قرن سیزدهم به مدت چند صد سال غیرفعال بود، تا این که دوباره در سال ۱۶۳۱ بیدار شده و وارد یک مرحلهٔ جدید همراه با انفجارهایی بسیار شدید و مخرب گشت. فوران سال ۱۹۰۶ موجب مرگ بیش از ۱۰۰ نفر گشت، و بیش‌ترین مقدار گدازه‌ای که تاکنون برای وزوو ثبت شده بود به بیرون فرستاد. آخرین فوران این آتشفشان در سال ۱۹۴۴ بوده‌است، که موجب تخریب ۴ دهکده و ۸۸ هواپیمای جنگی شد.
موقعیت کوه وزوو در نقشه ایتالیا
چگونگی پخش شدن ابرهای غبار و خاکستر پس از انفجار و مدفون شدن شهرها به زیر خاکستر.
قالب‌های گچی از بدن ساکنان شهر پمپئی که در روز حادثه با بارانی از خاکستر آتشفشان پوشانده شده بود.
بدن قالب‌گیری شده یکی از قربانیان شهر پمپئی.
محل نگاهداری قایق‌ها در شهر هرکولانوم. تعداد زیادی اسکلت انسان در این قسمت شهر کشف شده‌اند.
فوران وزوو در آوریل سال ۱۸۷۲.
یواس‌ان‌اس پویرتو ریکو (اچ‌اس‌تی-۲)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پیشینه: پیشینه
مالک: 
هزینه::  ۸۸ دلار آمریکا
آب‌اندازی::  ۳ ژوئن ۲۰۰۴
آغاز کار::  ۱۸ ژانویه ۲۰۰۷
تعمید::  ۱۴ آوریل ۲۰۰۷
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
وزن::  1646 Tons
درازا::  ۳۴۹ فوت (۱۰۶ متر)
پهنا::  ۷۸ فوت (۲۴ متر)
آبخور::  ۱۲ فوت (۳٫۷ متر)
سرعت::  ۳۵ گره (۶۵ کیلومتر بر ساعت؛ ۴۰ مایل بر ساعت)
یواس‌ان‌اس پویرتو ریکو (اچ‌اس‌تی-۲) (به انگلیسی: USNS Puerto Rico (HST-2)) یک کشتی است که طول آن ۳۴۹ فوت (۱۰۶ متر) می‌باشد. این کشتی  در سال ۲۰۰۷ ساخته شد.
رابرت ساوتول

سنت رابرت ساوثول
سنت رابرت سَاوثوِل (به انگلیسی: Saint Robert Southwell) (زاده ۱۵۶۱ - درگذشته ۲۱ فوریه ۱۵۹۵) کشیش فرقه ژزوئیت و شاعر انگلیسی بود.
مرسدس دی.۳

| مرسدس دی> ۳ | مرسدس دی> ۳ |
| --- | --- |
Mercedes D.IIIa mounted in a Fokker D.VII: Mercedes D.IIIa mounted in a Fokker D.VII
نوع: موتور رفت و برگشتی
کارخانهٔ سازنده: مرسدس بنز
نخستین استفاده: 1914
توسعه‌یافته از: مرسدس دی.۲
مرسدس دی. ۳ (به انگلیسی: Mercedes D.III) یک موتور هواگرد ساختِ کارخانهٔ مرسدس بنز در کشور آلمان است.
وورپسوده

| وورپسوده  | وورپسوده  |
| --- | --- |
کشور: آلمان
ایالت: نیدرزاکسن
ناحیه: Osterholz
تقسیمات: 8 districts
حکومت: حکومت
 • شهردار: Stefan Schwenke (خودمختار)
مساحت: مساحت
 • کل: ۷۶٫۱۳ کیلومتر مربع (۲۹٫۳۹ مایل مربع)
ارتفاع: ۵۴ متر (۱۷۷ فوت)
جمعیت (2013-12-31): جمعیت (2013-12-31)
 • کل: ۹٬۱۵۷
 • تراکم: ۱۲۰/کیلومتر مربع (۳۱۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: 27726
کدهای شماره‌گیری: 04792 - 04794
پلاک خودرو: OHZ
وبگاه: www.worpswede.de
وورپسوده (به آلمانی: Worpswede) یک شهر در آلمان است که در استرهلتس واقع شده‌است. وورپسوده ۹٬۴۶۹ نفر جمعیت دارد.
گروه اف‌تی‌اس‌ای

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: شرکت تابعه
صنعت: کارگزار بورس
بنا نهاده: ۱۹۹۵
بنیانگذاران: پیرسون
دفتر مرکزی:  لندن، بریتانیا
مدیر عامل اجرایی: مارک میکپیس
درآمد:  ۱۷۸ £ میلیون پوند (۲۰۱۴)
سود خالص:  ۳٫۸ £ میلیون پوند (۲۰۱۴)
مالک: گروه بورس اوراق بهادار لندن
وبگاه: www.ftse.com
گروه اف‌تی‌اس‌ای (به انگلیسی: FTSE Group) یا گروه فوتسی شرکت کارگزار بورس بریتانیایی است، که به‌عنوان اپراتور و برگزارکننده بازار بورس لندن فعالیت می‌کند و در عمل مجری شاخص بازار سهام و اطلاعات مرتبط با شاخص‌ها است.
گروه اف‌تی‌اس‌ای در سال ۱۹۹۵ توسط شرکت پیرسون (مالک فایننشیال تایمز) تأسیس شد و در سال ۲۰۱۱ کلیه سهام آن توسط گروه بورس اوراق بهادار لندن خریداری گردید. دفتر مرکزی این شرکت در شهر لندن، بریتانیا قرار دارد.
گروه اعزامی کن-تیکی

برای استفاده‌های دیگر، کن تیکی (ابهام‌زدایی) را ببینید.
گروه اعزامی کون-تیکی
گروه اعزامی کن-تیکی (انگلیسی: Kon-Tiki expedition) یک مسافرتِ دریایی اکتشافی - ماجرایی به کمک یک کلک بود که در سال ۱۹۴۷ میلادی از آمریکای جنوبی آغاز و در نهایت به جزایر پولینزی ختم گردید. به تعبیری، این سفر در سراسر اقیانوس آرام امتداد داشت. رهبری این گروه بر عهدهٔ کاوشگر و نویسندهٔ نروژی، تور هایردال بود.
یوناس پترسون (دوچرخه‌سوار)

| مشخصات فردی | مشخصات فردی |
| --- | --- |
زاده: ۲۴ مهٔ ۱۹۱۳ اوپسالا، سوئد
درگذشت: ۷ مهٔ ۱۹۸۶ (۷۲ سال) استکهلم
اطلاعات تیم: اطلاعات تیم
Infobox last updated on ۱۳ ژوئیه ۲۰۱۴: Infobox last updated on ۱۳ ژوئیه ۲۰۱۴
یوناس پترسون (انگلیسی: Jonas Persson; ۲۴ مهٔ ۱۹۱۳ – ۷ مهٔ ۱۹۸۶) دوچرخه‌سوار اهل سوئد بود.
ویلسون ماتیاس

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Wilson Tiago Matías
زادروز:  ۱۴ سپتامبر ۱۹۸۳ ‏(۴۱ سال)
زادگاه:  Limeira، برزیل
قد:  ۱٫۸۷ متر (۶ فوت ۲ اینچ)*
پست:  هافبک
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال کرتارو
شمارهٔ پیراهن:  29
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۰۱–۲۰۰۲:  Velo Clube
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۳ |  União São João |  ۶۵ |  (2) |
| ۲۰۰۳–۲۰۰۵ |  Ituano |  ۷ |  (۱) |
| ۲۰۰۵–۲۰۰۹ |  Morelia |  ۱۵۶ |  (۹) |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۲ |  باشگاه ورزشی اینترناسیونال |  ۲۹ |  (۱) |
| ۲۰۱۲ |  ← Portuguesa (قرضی) |  ۱ |  (۰) |
| ۲۰۱۲–۲۰۱۴ |  Toluca |  ۷۳ |  (۸) |
| ۲۰۱۴ |  Veracruz |  ۱۷ |  (۰) |
| ۲۰۱۵ |  ← Chiapas (قرضی) |  ۹ |  (۰) |
| ۲۰۱۵– |  ← باشگاه فوتبال کرتارو (قرضی) |  ۶ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ 23 August 2015. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ 23 August 2015. 
ویلسون ماتیاس (به پرتغالی: Wilson Tiago Mathías) هافبک اهل برزیل است که در شهر Limeira و در تاریخ ۱۴ سپتامبر ۱۹۸۳ به دنیا آمده‌است.
ویلسون ماتیاس در تیم‌های فوتبال União São João سابقهٔ حضور دارد.
دوستت دارم… من هم نه

| «دوستت دارم… من هم نه» | «دوستت دارم… من هم نه» |
| --- | --- |
نسخهٔ منتشر شده توسط شرکت فونتانا با استفاده از نسخهٔ اصلی فرانسوی که جلدش در نسخه‌های گوناگون منتشر شده در کشورهای اروپایی دیگر هم به‌کار رفته بود.: نسخهٔ منتشر شده توسط شرکت فونتانا با استفاده از نسخهٔ اصلی فرانسوی که جلدش در نسخه‌های گوناگون منتشر شده در کشورهای اروپایی دیگر هم به‌کار رفته بود.
تک‌آهنگ  سرژ گنزبور، جین برکین: تک‌آهنگ  سرژ گنزبور، جین برکین
از آلبوم  جین برکین/سرژ گنزبور: از آلبوم  جین برکین/سرژ گنزبور
بی-ساید: «جین بی. ۶۹ سال اروتیک (فقط در بلژیک)»
تاریخ پخش: فوریه ۱۹۶۹
تاریخ ضبط: ۱۹۶۸
ژانر: پاپ عاشقانه سایکدلیک پاپ پاپ ارکسترال باروک پاپ
زمان: ۴:۲۲
ناشر: بریتانیا: فونتانا، میجر ماینر، آنتیک ایالات متحده آمریکا: فونتانا
ترانه‌نویس(ها): سرژ گنزبور
تهیه‌کننده(ها): جک بیوِراِستاک
«دوستت دارم… من هم نه» (فرانسوی: Je t'aime... moi non plus‎) تک‌آهنگی است که سرژ گنزبور برای بریژیت باردو نوشته بود. او در سال ۱۹۶۹ میلادی، بهترین نسخهٔ شناخته شده از این ترانه را که اجرایی دوصدایی با جین برکین بود، منتشر کرد. این ترانه دو صدایی در بریتانیا به رتبهٔ نخست جدول موسیقی و در ایرلند به رتبه دوم دست یافت، اما در برخی کشورها به سبب محتوای آشکار جنسی آن ممنوع شد.
در سال ۱۹۷۶، گنزبور فیلمی به همین نام با بازی جین برکین کارگردانی نمود.
تاریخچه

سرژ گنزبور این ترانه را، نخستین بار در سال ۱۹۶۷ میلادی، برای دوست‌دختر خود بریژیت باردو نوشت. بریژیت باردو از گنزبور خواسته بود زیباترین ترانهٔ عاشقانه‌ای را که به ذهنش می‌رسد، بنویسد و گنزبور همان شب، این ترانه و ترانهٔ «بانی و کلاید» را ساخت. باردو و گنزبور، تنظیمی از این آهنگ را با میشل کولومبی و در یک جلسهٔ ۲ ساعته در یک اتاقک شیشه‌ای، در استودیویی در پاریس اجرا کردند. مهندس صدا «ویلیام فلاژوله» گفت که نتیجهٔ نهایی «صدای ناله‌های سنگین عشق‌بازی» بود. به هر حال، خبر این اجرا به مطبوعات راه یافت و به گوش شوهر بریژیت باردو، «گونتر زاکس» رسید که او را به‌شدت عصبانی کرد و درخواست نمود که این ترانه هرچه زودتر جمع‌آوری شود. باردو از گنزبور خواهش کرد که این اجرا را منتشر نکند. گنزبور پذیرفت اما اظهار داشت: «این موسیقی بسیار ناب است. برای اولین بار در زندگی‌ام، یک ترانهٔ عاشقانه نوشتم و چنین برخورد بدی با آن شد.»
در سال ۱۹۶۸، گنزبور و بازیگر بریتانیایی جین برکین، سرِ صحنهٔ فیلم «شعار» با هم آشنا شدند که به رابطهٔ عاشقانه‌ای منجر شد. پس از پایان فیلم‌برداری، گنزبور از برکین خواست که این ترانه را با او اجرا و ضبط کنند. برکین نسخهٔ اولیه با بریژیت باردو را شنیده بود و معتقد بود که ترانه‌ای «بسیار داغ و شهوانی» است. او گفت: «فقط به این دلیل آن را می‌خوانم، چون نمی‌خواهم کس دیگری آن را بخواند»، که به‌خاطر حسادت زنانه نسبت به اجرای گنزبور با شخص دیگری بود. گنزبور از برکین خواست ترانه را یک اُکتاو بالاتر از آن چیزی که بریژیت باردو اجرا کرده بود، بخواند؛ «جوری که صدایت شبیه یک پسربچه شود.» این ترانه در ماربل آرچ با تنظیمی از آرتور گرینسلید، اجرا شد. برکین گفت که «کمی کنترلم را روی نفس‌های سنگین از دست دادم، تا حدی که، در واقع به من گفتند که آرام باش و من در جایی از ترانه، نفسم را به‌کلی در سینه حبس کردم. اگر شما به ترانه دقت کنید، آن توقف کوتاه را متوجه خواهید شد.» رسانه‌های خبری همچون نسخهٔ اولیه با باردو، کنجکاو بودند که بدانند آیا هنگام ضبط این ترانه، نزدیکی جنسی هم صورت گرفته یا نه. گنزبور به برکین گفت که «خدا رو شکر چنین چیزی نبود، وگرنه آهنگ خیلی طولانی می‌شد». نسخهٔ جدید ترانه سرانجام در فوریه ۱۹۶۰ منتشر شد. این تک‌آهنگ یک جلد ساده داشت که روی آن نوشته شد بود: «برای زیر ۲۱ سال، ممنوع». شرکت ضبط‌کننده موسیقی نیز برچسب را از «فیلیپس»، به «فونتانا» (که شرکت زیرمجموعه‌اش بود) تغییر داد.
گنزبور از مرین فیث‌فول هم خواست ترانه را با او بخواند. مرین گفت: «دِکی! [مثل اینکه] داره به همه رو می‌زنه». آن چند نفر دیگر که پیشنهادِ اجرا دریافت کردند و قبول نکردند، عبارت بودند از والری لاگرانژ و میری دارک. بریژیت باردو بعدها پشیمان شد که نسخهٔ اولیه خودشان را منتشر نکردند و یکی از دوستانش به نام «ژان-لویی رِمیلو» به او پیشنهاد کرد که مجدداً با گنزبور تماس بگیرد. نسخهٔ آنها سرانجام در سال ۱۹۸۶ میلادی منتشر شد.
موسیقی و شعر متن

نامِ ترانه، طعنه‌آمیز است. نفر اول با طعنه می‌گوید: «دوستت دارم» (و در واقع منظورش این است که «دوستت ندارم») و نفر دوم که متوجهٔ منظورِ او شده‌است، پاسخ می‌دهد: «من هم نه!» (من هم دوستت ندارم). عنوانِ ترانه از عبارتِ مشهوری از سالوادور دالی الهام گرفته شده‌است که گفته بود: «پیکاسو اسپانیایی است. من هم همین‌طور. پیکاسو نابغه است. من هم همین‌طور. پیکاسو کمونیست است. من هم نه». گنزبور در مصاحبه‌ای اظهار داشت که این ترانه در واقع «ضد آمیزش جنسی» و دربارهٔ لاعلاجی، درماندگی و عدم امکانِ عشقِ جسمانی است. اشعار ترانه، گفتگویی است مابین یک عاشق و معشوق در حینِ عشق‌بازی. بخشی از این گفتگو چنین است:
"Je vais et je viens, entre tes reins" ("می‌روم و می‌آیم، در میان کمر و پاهای تو")

"Tu es la vague, moi l'île nue" ("تو چونان موجی و من، چون جزیره‌ای متروک، عریان و بی‌درخت")

"L'amour physique est sans issue" ("عشق جسمانی، ناتوان و بیهوده و بی‌روح است")
این ترانه در گام «دو ماژور» و بر روی زمینه‌ای از نوایِ ارگِ باروک و گیتار، زمزمه، دکلمه و خوانده می‌شود و «ملودیِ آهسته و بسیار زیبا و شیرینی» دارد.
در نسخه‌ای که گروه پت شاپ بویز اجرا کرده، نام ترانه را به «دوستت دارم… من دیگر نه» تغییر دادند.
بازخورد

تن‌کامگیِ ترانه، ناخوشایند و زننده تلقی شد. عقیدهٔ عمومی بر آن است که اشعارِ این ترانه، به تابویِ «سکسِ بدون عشق» اشاره دارد و با شیوه‌ای عشوه‌گرانه و وسوسه‌انگیز اجرا شده است. ماهنامهٔ «آبزروِر مانثلی میوزیک» نوشت: «این ترانه، ورژن موسیقایی فیلم امانوئل است.» هنگامی که نسخهٔ اولیه با باردو ضبط شد، مطبوعات فرانسه نوشتند که این صداها واقعی و تدوین‌نشده‌است. مجلهٔ «فرانس دیمانش» دربارهٔ آن نوشت: «آه و ناله‌های باردو در حین اجرای ترانه، به شنونده این احساس را می‌دهد که گویی مشغول شنیدنِ عشق‌بازی دو نفر است.» نخستین باری که گنزبور آن را در یک مکان عمومی منتشر کرد، در رستورانی در پاریس، بلافاصله پس از پایان ضبط موسیقی بود. برکین اظهار داشت: «به محض آنکه ترانه پخش شد، می‌شد بشنوی که ملت کارد و چنگال‌هایشان را روی میز گذاشتند و گنزبور گفت: به‌نظرم یک ترانه بسیار موفق ساختیم.»
نقطهٔ اوج ترانه آنجایی است که صدا و اجرای جین برکین به گونه‌ای است که برای شنونده «اوج لذت جنسی» تداعی می‌شود. دقیقاً بخاطرِ همین بخش بود که پخشِ ترانه، از رادیوهای اسپانیا، سوئد، برزیل، بریتانیا، ایتالیا و پرتغال قدغن شد. در فرانسه هم پخش رادیویی آن قبل از ساعت ۱۱ شب ممنوع بود. در ایالات متحده آمریکا هم بسیاری از ایستگاه‌های رادیویی آن را بخاطر پرمخاطره بودنش پخش نکردند. کلیسای مرکزی واتیکان و روزنامهٔ رسمی آن «لوسِرواتوره رومانو»، آن را تقبیح کرد و حتی بنا بر گزارشی، کلیسای واتیکان، مدیرِ اجرایی انتشار ترانه در ایتالیا را تکفیر کرد. جین برکین بخاطر دارد که سرژ گنزبور اظهار داشت «پاپ، بهترین مدیر روابط عمومی و مبلغ ترانه ما بود.»
جین برکین در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۰۴ اظهار داشت که «این ترانه به‌هیچ‌وجه گستاخانه نبود. من نمی‌فهمم این همه هیاهو برای چه بود. انگلیسی‌زبان‌ها، معنای آن را نفهمیدند و هنوز هم مطمئن نیستم که مفهوم آن را درک کرده باشند.» زمانی که گنزبور به جامائیکا رفت تا با گروه دونفری «اسلای و رابی» برنامه اجرا کند، در آغاز روابط صمیمانه‌ای با هم نداشتند. این دو به گنزبور گفته بودند که «ما فقط یک آهنگ فرانسوی شنیدیم که اسمش "دوستت دارم… من هم نه" است و یه دختره توش آخ و اوخ می‌کنه». گنزبور جواب داد «اون [که توی آهنگ می‌خونه] منم!» و از این لحظه حس و حال‌شان به‌سرعت تغییر کرد.
موفقیت تجاری

این ترانه در سرتاسر اروپا به موفقیت تجاری دست یافت. تا سال ۱۹۸۶ میلادی، چهار میلیون نسخه از آن به فروش رفته بود. در بریتانیا که ترانه با برچسب شرکت فونتانا عرضه شد، تا رتبه دوم بالا رفت، اما بعد از بازار جمع شد. گنزبور این بار با شرکت ایرلندی «میجر ماینور رکوردز» به توافق رسید و ترانه مجدداً منتشر شد که به رتبه اول بریتانیا رسید؛ که نخستین ترانه ممنوع‌شده‌ای بود که به صدر جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا دست یافت و همچنین اولین ترانه خارجی بود که به این رتبه رسید. این ترانه به مدت ۳۱ هفته در جدول موسیقی بریتانیا باقی ماند و حتی در ایالات متحده آمریکا جزء ۱۰۰ آهنگ برتر بود و به رتبهٔ ۵۸ در ۱۰۰ تک‌آهنگ داغ بیلبورد رسید. مرکوری رکوردز که پخش‌کننده موسیقی در آمریکا بود با انتقادهایی مواجه شد که این ترانه «قبیح» است و بدین ترتیب، پخش آن محدود شد و تنها در حدود ۱۵۰٬۰۰۰ نسخه از آن در آمریکا فروش رفت. این ترانه بار دیگر در سال ۱۹۷۴ در بریتانیا توسط «آنتیک رکوردز» (از زیرمجموعه‌های آتلانتیک رکوردز) منتشر شد و این بار به رتبه ۳۱ رسید و ۹ هفته در جدول باقی ماند.
| جدول موسیقی (۱۹۶۹) | بالاترین رتبه |
| --- | --- |
استرالیا (گزارش موسیقی کنت): ۹۱
او۳ تاپ ۴۰ اتریش: ۱
جدول کنترل رسانه آلمان: ۳
۱۰۰ تک‌آهنگ برتر هلند: ۲
جدول تک‌آهنگ‌های ایرلند: ۲
مکزیک (رادیو هزار): ۵
جدول وی‌جی-لیستا نروژ: ۱
جدول ۱۰۰ تک‌آهنگ برتر سوئیس: ۱
جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا: ۱
۱۰۰ تک‌آهنگ داغ بیلبورد ایالات متحده آمریکا: ۵۸
اجراهای دیگر

این ترانه بارها و بارها توسط هنرمندان دیگر بازخوانی شده که برخی جدی و برخی طنزآمیز بوده‌است. در سال ۱۹۶۹ میلادی، «ارکستر ۱۰۱ ساز زهی هالیوود» یک صفحهٔ گرامافون ۷ دور منتشر کرد که دو نسخه داشت: روی اول (A) یک نسخهٔ بی‌کلام و روی دوم (B) آن، صداسازی سکسی و وسوسه‌آمیزی با اجرای «ببه باردون» بود. به‌طور کلی، نسخه‌های اولیه‌ای که از این ترانه بازاجرا شد، بیشتر بی‌کلام بودند. نسخه‌ای به نام «عشق در نگاه اول» که به‌دنبال ممنوعیت نسخهٔ اصلی به بازار آمد، اجرایی توسط گروه بریتانیایی «ساوندز نایس» بود که «تیم مایکرافت» را به عنوان نوازندهٔ کیبوردز در اختیار داشت و جزء ۲۰ آهنگ برتر شد. نام این گروه موسیقی که در لغت به معنای «به‌نظر خوب میاد» است، در واقع اظهار نظر پل مک‌کارتنی پس از شنیدن نسخهٔ بی کلام یادشده است که به آنها گفته بود: «sounds nice» (به‌نظر خوب میاد). نخستین تقلید طنزگونه اتفاقاً توسط خودِ گنزبور و «مارسل می‌توآ» با نام «نهاد» نوشته شده و توسط بورویل و ژاکلین مایان اجرا شد. این ترانه، آخرین اجرای بورویل پیش از مرگش بود. نسخه‌های طنزآمیز دیگر توسط فرانکی هاوارد و جون وایتفیلد؛ جاج درید و همچنین گوردن کی و ویکی میشل که از ستارگان برنامهٔ طنز «الو! الو!» در بی‌بی‌سی بودند، اجرا شد.
این ترانه، الهام‌بخش ترانهٔ کلاسیک دیسکوی «عاشق اینم که عاشقت باشم عزیزم» در سال ۱۹۷۵ بود که توسط جورجو مورودر تهیه شد و دانا سامر آن را اجرا کرد. ماجرا از این قرار بود که «ای.جی. سروانتس» که کارمند «کازابلانکا رکوردز» بود، طی یادداشتی به نیل بوگارت ایدهٔ خام و اولیه‌ای از دانا سامر را بیان کرد که در آغاز به مذاق بوگارت خوش نیامد و آن را رد. کمپانی سروانتس که «باترفلای رکوردز» نام داشت، نسخهٔ دیسکویی از این ترانه را با اجرای گروه موسیقی دخترانهٔ «سن تروپه» و در آلبومی به نام «دوستت دارم» در اوت ۱۹۷۷ منتشر کرد که نخستین نسخهٔ دیسکوی این ترانه محسوب می‌شد. به‌دنبال موفقیت مختصر آن و حدود یک‌سال بعد، «کازابلانکا رکوردز» نسخهٔ دوصدایی جورجو مورودر و دانا سامر را که ۱۵ دقیقه بود، در فیلم «خدا رو شکر جمعه است» منتشر کرد. این نسخه توسط جورجو مورودر و پیت بلات تهیه شده بود.
به تکه‌هایی از این ترانه توسط هنرمندان دیگری در ترانه‌هایشان اشاره شده یا در آنها به‌کار رفته است که از آن میان، می‌توان به «میستی اولدلند»، «تگزاس» و کایلی مینوگ در اجرای زنده‌اش در همرسمیت آپولوی لندن اشاره کرد. اِوا پولنا خواننده روس هم ترانه‌ای دارد به عنوان «من هم (دوست ندارم) تو رو».
سرژ گنزبور
دانا سامار (در تصویری از سال ۱۹۷۷ میلادی) این ترانه را با عنوان "دوستت‌دارم" به صورت دوصدایی با جورجو مورودر برای فیلم سینمایی خدا رو شکر جمعه است اجرا کردند.