نظارت جهانی
ریشه‌های نظارت جهانی

ریشه‌های نظارت جهانی را می‌توان در اواخر دهه ۱۹۴۰ (میلادی) و پس از توافق بی‌آریواس‌ای یافت که بین بریتانیا و آمریکا بسته شد و در نهایت در سال ۱۹۷۱ به تشکیل شبکه نظارت جهانی به نام اشلون انجامید.
پس از رسوایی واترگیت و در پی آن تحقیقات کنگره به رهبری سناتور فرانک چرچ  مشخص شد که آژانس امنیت ملی ایالات متحده آمریکا (NSA) با همکاری ستاد ارتباطات دولت بریتانیا (GCHQ)، به‌طور گسترده، مانع از برقراری ارتباط میان سران جنبش ضد جنگ ویتنام مانند جین فوندا و دکتر بنجامین اسپوک می‌شدند. چند دهه بعد، در سال ۱۹۹۹ در یک پژوهش چند ساله توسط پارلمان اروپا، بر نقش آژانس امنیت ملی آمریکا در جاسوسی صنعتی به صورت "توسعه دهنده تکنولوژی نظارتی و ریسک سوء استفاده از اطلاعات اقتصادی" تأکید شد.
اگرچه برای عموم مردم، انتشار اسناد افشا شده از آژانس امنیت ملی آمریکا در ژوئن سال ۲۰۱۳ بود که برای نخستین بار گستردگی جاسوسی آژانس امنیت ملی آمریکا در داخل و خارج آمریکا را آشکار کرد. بسیاری از این اسناد توسط پیمانکار پیشین این سازمان ادوارد اسنودن فاش شدند. در این افشاگری‌ها هزاران سند از تعدادی از قدیمی‌ترین برنامه‌های نظارت جهانی مانند پریزم، ایکس‌کی‌اسکور، تمپورا (پروژه اطلاعاتی) افشا شدند. بسیاری از کشورهای جهان از جمله بلوک غرب و اعضای پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) هدف جاسوسی فایو آیز (اتحاد استراتژیک پنج کشور انگلیسی زبان) به منظور آگاهی کامل از اطلاعات از طریق تسلط بر اینترنت با ابزارهای تحلیلی مانند خبرچین بیکران بودند. همانطور که کیث بی آلکساندر رئیس آژانس امنیت ملی آمریکا در ۲۶ سپتامبر ۲۰۱۳ تأیید کرده، آژانس امنیت ملی آمریکا تمامی مکالمات همه شهروندان آمریکا را ضبط و نگهداری می‌کند. بسیاری از این داده‌ها در انبارهای ذخیره بزرگی چون مرکز داده یوتا (با مساحت یک میلیون فوت مربع یا ۹۳ هزار متر مربع) ذخیره می‌شوند که به نوشته وال‌استریت ژورنال یک ابر پروژه ۵/۱ میلیارد دلاری و نمادی از نظارت سلحشورانه یک آژانس جاسوسی است.
نیویورک تایمز در اوت ۲۰۱۲ نوشت:
امروزه، سیستم‌های نظارت جهانی در حال رشد هستند و خرده اطلاعات بسیاری چون ایمیل‌ها، تماس‌های تلفنی، پیام‌های متنی، داده‌های لوکیشن تلفن‌های همراه را گردآوری می‌کند و به وسیله فهرستی از ویروس‌های رایانه‌ای، سرگرم ساخت یک مرکز ذخیره و پردازش در مرکز داده یوتا هستند.
در ۶ ژوئن ۲۰۱۳ روزنامه بریتانیایی گاردین آغاز به افشاگری انتشار یک سری اسناد کرد که توسط یک افشاگر آمریکایی برملا شده بود. هویت این افشاگر در آن زمان نامعلوم بود. اما تنها چند روز بعد مشخص شد که او پیمانکار تحلیل‌گر سیستم پیشین آژانس امنیت ملی آمریکا و آژانس اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) ادوارد اسنودن است. اسنودن اسنادی را به دو روزنامه‌نگار به نام‌های گلن گرینوالد و لورا پویترس داد. گرینوالد تعداد این اسناد را ۱۵،۰۰۰ تا ۲۰،۰۰۰ سند تخمین زد. برخی از این اسناد بسیار طولانی با جزئیات دقیق و برخی دیگر تنها بسیار کوتاه بودند. در اسنادی که در بیش از ۲ ماه منتشر شدند مشخص شد که آژانس امنیت ملی آمریکا، شبکه گسترده‌ای از برنامه‌های جاسوسی ایجاد کرده که امکان رهگیری تبادلات اطلاعاتی و مکالمات تلفنی بیش از یک میلیارد نفر در چندین کشور جهان را فراهم می‌کند. بیشترین رهگیری بر چین، کشورهای عضو اتحادیه اروپا، آمریکای لاتین، ایران، پاکستان، استرالیا و نیوزیلند متمرکز بود. اگرچه اسناد منتشر شده نشان دادند که بسیاری از برنامه‌های جاسوسی، بدون توجه به محتوا، اطلاعات را به صورت فله‌ای از سرورهای مرکزی و اصلی اینترنت دریافت می‌کنند که تقریباً همواره مسئول انتقال یا تغییر مسیر اطلاعات از کشورهای دور دست هستند.
بر پایه این نظارت بر سرورهای مرکزی و اصلی اینترنت، بسیاری از برنامه‌ها با هم همپوشانی داشته و با یکدیگر مرتبط می‌شوند. اجرای چنین برنامه‌هایی که اغلب با همکاری سازمان‌های آمریکایی مانند وزارت دادگستری ایالات متحده آمریکا و اداره تحقیقات فدرال آمریکا (اف‌بی‌آی) انجام شده‌اند از سوی قانون اساسی ایالات متحده آمریکا مانند متمم‌های لایحه ۲۰۰۸ لایحه نظارت بر اطلاعات خارجی ۱۹۷۸ تصویب شده و دستورهای دادگاهی لازم برای آن‌ها توسط دستگاه سِری دادگاه نظارت بر اطلاعات خارجی ایالات متحده آمریکا امضا شده‌اند. بعضی برنامه‌های آژانس امنیت ملی آمریکا به‌طور مستقیم توسط سازمان‌های امنیتی ملی و خارجی مانند ستاد ارتباطات دولت بریتانیا، اداره سیگنال‌های استرالیا و همچنین ابرشرکت‌های خصوصی بسیار زیاد فعال در مخابرات و اینترنت مانند ورایزن کامیونیکیشنز، تلسترا ، گوگل و فیس‌بوک پشتیبانی می‌شوند.