stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
قلعه چهارگوش مردکان
ویژگی‌های معماری

قلعهٔ مردکان به شکل چهارگوش ساخته شده‌است. داخل قلعه به پنج قسمت تقسیم می‌شود. بنا ۶ اتاق را دارا ست.
حیاط داخلی‌اش به بعد ۲۵ متر در ۲۵ متر است. ارتفاع برج به ۲۲ متر می‌رسد. ضخامت آن در سمت پایین ۲٫۱۰ متر و در قسمت بالا ۱٫۶۰ متر است. قلعه واجد ۷۶ راه‌پله می‌باشد.
در حیاط قلعه ۱۰۸ چاه خالی وجود دارد، که روزگاری جهت ذخیرهٔ مواد غذایی مورد استفاده واقع می‌شده‌است. دم در ورودی قلعه یک چاه ۲۵ متری نیز وجود دارد.
نگارخانه

نمایی از قلعه بر روی تمبر چاپ ۱۹۹۹
اتوبوس سرگردان

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نویسنده(ها): جان استاین‌بک
زبان: انگلیسی
موضوع(ها): ادبیات
اتوبوس سرگردان (به انگلیسی: The Wayward Bus) نام یک کتاب ادبی است که توسط جان استاین‌بک، نویسندهٔ اهل آمریکا در سال ۱۹۴۷ نوشته شده است.
اتوبوس سرگردان به‌دست سعید ایمانی به فارسی ترجمه شده است.
ترجمه به فارسی

این رمان به زبان فارسی ترجمه شده و با مشخصات زیر به چاپ رسیده است:
اتوبوس سرگردان، ترجمۀ سعید ایمانی.
اتوبوس سرگردان، ویرایش غلامحسین سالمی، ت‍ه‍ران‌: بی‌نا‏‫، ۱۳۴۴؛ تهران: انتشارات نگاه‏‫، ۱۳۹۸.‬
محمدعلی نیکبخت

| محمدعلی نیکبخت | محمدعلی نیکبخت |
| --- | --- |
ششمین وزیر جهاد کشاورزی: ششمین وزیر جهاد کشاورزی
دوره مسئولیت ۳۰ خرداد ۱۴۰۲ – ۳۱ مرداد ۱۴۰۳: دوره مسئولیت ۳۰ خرداد ۱۴۰۲ – ۳۱ مرداد ۱۴۰۳
رئیس‌جمهور: سید ابراهیم رئیسی   محمد مخبر (سرپرست)
پس از: سید محمد آقامیری (سرپرست)
پیش از: غلامرضا نوری قزلجه
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۴۳ ‏(۵۹–۶۰ سال) استان سیستان و بلوچستان، ایران
تحصیلات: در حال اخذ دکتری ترویج و آموزش کشاورزی پایدار   اقتصاد کشاورزی (کارشناسی ارشد) مدیریت (کارشناسی)
محمدعلی نیکبخت (زاده ۱۳۴۳) سیاستمدار ایرانی است که در دولت سیزدهم از سال ۱۴۰۲ تا ۱۴۰۳ سمت وزیر جهاد کشاورزی را برعهده داشت.
او پیشتر معاون برنامه‌ریزی و امور اقتصادی وزارت جهاد کشاورزی، ریاست جهاد کشاورزی سیستان و بلوچستان و رئیس هیئت مدیره و مدیرعامل سازمان مرکزی تعاون روستایی ایران بوده‌است. نیکبخت بعد از سید جواد ساداتی‌نژاد دومین وزیر جهاد کشاورزی در دولت رئیسی است. نمایندگان مجلس شورای اسلامی در ۳۰ خرداد ۱۴۰۲ با ۱۹۸ رأی موافق، ۴۰ رأی مخالف و ۱۰ رأی ممتنع از مجموع ۲۴۸ رأی، او را به عنوان وزیر جهاد کشاورزی انتخاب کردند.
نیروی شناسایی سپاه تفنگداران دریایی

| نیروی شناسایی سپاه تفنگداران دریایی | نیروی شناسایی سپاه تفنگداران دریایی |
| --- | --- |
فعال: ۱۹۵۹-اکنون
کشور:  ایالات متحده آمریکا
وفاداری: ایالات متحده آمریکا
رسته: سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا
گونه: هوابرد
نقش: عملیات شناسایی
اندازه: گروهان
نام(های) مستعار: Force Recon, FORECON
نبردها: جنگ ویتنام تهاجم آمریکا به گرانادا حمله ایالات متحده آمریکا به پاناما جنگ خلیج فارس عملیات آزادی بلندمدت جنگ عراق
فرماندهان: فرماندهان
نیروی شناسایی سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا (به انگلیسی: United States Marine Corps Force Reconnaissance) یکی از زیر مجموعه‌های یگان ویژه سپاه تفنگداران دریایی است که وظیفه آن، جمع آوری اطلاعات مهم نظامی مورد نیاز برای فرماندهی کار گروه زمینی-هوایی سپاه تفنگداران به وسیله پشتیبانی فرماندهان این کار گروه‌ها و واحدهای عملیاتی زیر مجموعه آنهاست.
وظایف

نیروی شناسایی سپاه تفنگداران دریایی مسئول پشتیبانی مستقل از عملیات هایی در پشت خطوط دشمن است که عملیات ویژه غیر متعارف را برای پشتیبانی از جنگ متعارف انجام می‌دهد. این یگان نظامی از تاکتیک‌های مختلفی همچون روش‌های هوابرد، هلیبورن، آب برد و زیردریایی به مانند واحدهای مشابهی از جمله یگان ویژه نیروی دریایی، کلاه سبزهای ارتش و یگان هدایت نبرد نیروی هوایی استفاده می‌نماید، با این تفاوت که تمرکز آنها بر پشتیبانی سیار واحدهای سپاه تفنگداران دریایی و اجرای عملیات‌های آبی-خاکی است.
ساختار سازمانی

| نشان | نام واحد |
| --- | --- |
: گروهان اصلی نیروی شناسایی
: گروهان سوم نیروی شناسایی
: گروهان چهارم نیروی شناسایی
| نشان | نام واحد |
| --- | --- |
: گروهان یکم نیروی شناسایی
: گروهان دوم نیروی شناسایی
: گروهان پنجم نیروی شناسایی
عبدالقیس

عبدالقَیس از قبیله‌های عرب بحرانی ساکن در تهامه و بحرین که در تمام نقاطی که عربها زندگی می‌کردند نیز شاخه‌هایی از این قبیله وجود داشت. پیش از ظهور اسلام نقش برجسته ای در جنگ‌های صورت گرفته با شاهان ساسانی داشته‌است و به کرات به سپاهیان ایران که قصد گسترش قلمرو حکومت خود را داشته‌اند حمله می‌کرد. شاپور دوم ساسانی اقدام به سرکوب عبدالقیس کرد و با حمله به بخش‌هایی از بصره افراد زیادی از این قبیله را کشت و بعدها بخشی از آن‌ها را به استان کرمان کوچ داد. شاپور دوم بعد از جنگ با رومیان با اعراب آشتی کرد و بعضی از قبایل تَغلِب و عبدالقیس و بکر بن وائل را در تَوَّج و شهرهای دیگر سکونت داد اکنون بسیاری از شیعیان بحرین و شیعیان قطیف عربستان نسبشان به قبیله بنو عبدالقیس می‌رسد.
پیشینه

طایفه و قبیله عبدالقیس یا عبدقیس از قبایل قدیم عرب در تهامه در عربستان شرقی که شاخه‌ای از قبیله «ربیعه» است. این طایفه از ذریه «عبدالقیس بن افصی بن… ربیعة بن نزار بن معد بن عدنان» است. عبدالقیس قبیله ای عدنانی بوده و نسب آن‌ها به عبد القیس بن أفصی بن دعمی بن جدیلة بن أسد بن ربیعة بن نزار بن معد بن عدنان برمی گردد. وطن اصلی آن‌ها در زمان جاهلیت «تهامه» بود. در سال‌های بعد به علت اینکه این طایفه جمعیت زیادی پیدا کردند عده‌ای به عمان و بعضی دیگر به سواحل ایران کوچ کردند. عبدالقیس در سال ۹ هجری مسلمان شدند.
در زمان عمر، خلیفه دوم، حَکَم بن ابی العاص با سپاهی بزرگ از قبایل عبدالقیس، اَزْد، تمیم، بَنوناجیه و دیگران، از بحرین از راه دریایی به ایران یورش آورد و پس از گرفتن جزیره  بَرکاوان (قشم) در سال ۱۸ یا ۱۹ تَوَّج را فتح کرد.
همراه با کشورگشایی‌های مسلمانان، عبدالقیس مهاجرت تازه‌ای به کوفه کردند و در زمان عمر بن  خطاب، محله‌ای را به خود اختصاص دادند و مسجدی بنا کردند و با قبیله «بنی جمراء» هم پیمان شدند. بنی عبدالقیس، از قبائل شیعه بودند و با علی بیعت کردند و در جنگ جمل شرکت کردند. در جنگ صفین، همراهی علی کرده و او «صعصعة بن صوحان» را فرمانده سپاه آن‌ها کرد و نیز جنگ‌های خونینی با خوارج نمودند. عبدالقیس در لشکرکشی مسلمانان به موصل و خراسان، شرکت داشتند، جنگجویان آن‌ها در خراسان در سال ۹۶ هجری قمری، چهار هزار نفر بودند. این طایفه در سیاست و حکومت منطقه‌های فتح شده نقش عمده‌ای نداشتند و عموماً در هر محل به آداب محیط مأنوس می‌شدند.
هم‌اکنون تعداد قابل توجهی از این قبیله  در شهرهایی از خوزستان به ویژه اهواز، آبادان، خرمشهر (محمره)، شادگان (فلاحیه)، حمیدیه (به ویژه در دهستان گمبوعه)، هویزه، ماهشهر و برخی دیگر از مناطق خوزستان ساکن هستند که نام خانوادگی آن‌ها «عبودی» است زندگی می‌کنند. در عراق نیز در بخش‌های مختلف از جمله در کربلا، نجف، شطرة، بصره، زبیر، عماره، موصل و بغداد زندگی می‌کنند و در در آنجا نیز به همین نام خانوادگی مشهورند. البته در عراق و ایران از این قبیله تحت عنوان «اعبوده» یا «العبودة» یاد می‌شود. «السناجرة» نیز نام دیگری است که در عراق و ایران به این قبیله گفته می‌شود. سناجرة از انتساب به منطقه سنجار در موصل گرفته شده‌است که روزگاری بزرگانی از این قبیله  در آنجا سکونت داشتند. در حال حاضر «آل خیون» بزرگان این قبیله در شهر شطره عراق زندگی می‌کنند. شاخه‌هایی از این قبیله بزرگ نیزدر بخش‌های شرقی از ساحل خلیج فارس ایران نیز از جمله شهرهای گناوه، دیلم، بوشهر، عسلویه، کنگان، بندر لنگه (لنجه)، قشم (نام اصلی آن قواسم بوده‌است که بخشی از امارت القواسم یا امارت لنجه بود که از قرنها پیش در این جزیره حکومت می‌کردند و از نسب امام جعفر صادق بوده‌اند) و جزیره کیش یا همان جزیره قیس (که به دلیل سکونت مردمانی از قبیله  عبدالقیس در آنجا به این نام مشهور شده‌است) زندگی می‌کنند. از تیره شاخه قدیمی عبدالقیس می‌توان به بنی کاوان اشاره کرده که در جزیره قشم یا همان برکاوان ساکن بودند
فرهاد مجدم

| فرهاد مجدم | فرهاد مجدم |
| --- | --- |
زادهٔ: ۵ مرداد ۱۳۶۱ شیراز
درگذشت: ۲۶ آبان ۱۳۹۸ (۳۷ سال) سرآسیاب ملارد
علت مرگ: اصابت گلوله به جمجمه
پیدا شدن جسد: ۳۰ آبان ۱۳۹۸
آرامگاه: بهشت رضوان شهریار
ملیت: ایرانی
شناخته‌شده برای: کشته شدن در اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران
فرهاد مجدم (زادهٔ ۵ مرداد ۱۳۶۱ در شیراز – درگذشتهٔ ۲۶ آبان ۱۳۹۸ در ملارد) یکی از کشته‌شدگان اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران بود.
زندگی

فرهاد مجدم، ۵ مرداد سال ۱۳۶۱ در خانواده‌ای اهل آبادان، در شیراز متولد شد. او دارای ۲ برادر و ۲ خواهر و مجرد بود. وی مدت‌ها به همراه برادرانش به دست‌فروشی مشغول بود تا توانست با کمک آنان، مغازه‌ای تهیه کرده و به مانتو فروشی مشغول شود. او ساکنِ مارلیک (سرآسیاب) ملارد بود.
کشته شدن

فرهاد مجدم، شب ۲۶ آبان ۱۳۹۸ هنگامی که تازه از کار روزانه به منزل بازگشته بود و قصد خوردن شام داشت، به دلیل قطع برق محله و به منظور آوردنِ خواهر و خواهرزاده‌اش که خانه‌شان در نزدیکی آنان بود، با لباس‌های راحتی از منزل خارج می‌شود. در ابتدای کوچه زنی را می‌بیند که تیر خورده‌است، ناگاه فریاد می‌کشد: «این را کشتید این را کشتید». در همین حال خود او هم مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرد.
فرهاد مجدم ساعت ۲۲:۳۰ دقیقهٔ یکشنبه ۲۶ آبان ۱۳۹۸ در نزدیکی منزلش، نبش جادهٔ ملارد و خیابان بهاره غربی در محلهٔ سرآسیاب ملارد، از ناحیهٔ سر مورد اصابت مستقیم گلوله قرار گرفت و جان‌باخت.
پیکر او روز شنبه ۲ آذر ۱۳۹۸ در بهشت رضوان شهریار به خاک سپرده شد.
حواشی

جستجوی خانواده برای پیدا کردن فرهاد مجدم، از همان هنگام که او از خانه خارج می‌شود و بازنمی‌گردد، آغاز می‌شود. خالهٔ فرهاد مجدم در این‌باره می‌گوید:
«ما نمی‌دانستیم چه بر سرش آمده. ابتدا فکر می‌کردیم زخمی شده. همان شب وقتی به بیمارستان رفتیم دنبال فرهاد می‌گشتیم، اصلاً کسی به ما جواب نمی‌داد، اصلاً هیچ‌کس محل نمی‌ذاشت. بیمارستان‌ها به قدری شلوغ بود و تند تند زخمی و کشته می‌بردند که به کسی جواب نمی‌دادند و نمی‌شد با کسی حرف زد. همه سرشان گرم زخمی‌ها و شهیدها بود، کسی نبود که جواب بده. ما آن شب نتواستیم فرهاد را پیدا کنیم. فردای آن روز دوباره به پاسگاه و بیمارستان رفتیم، اما هرجایی که می‌رفتیم جواب ما را نمی‌دادند.»
به گفتهٔ خالهٔ فرهاد مجدم، مأموران با یک ماشین جنازهٔ فرهاد را به کوچهٔ پشتی منتقل کرده و تا چند ساعت آنجا رها کرده بودند. او توضیح می‌دهد که پس از ۳ روز بی‌خبری، فردی که شاهد کشته شدن فرهاد بوده به منزل آنان مراجعه می‌کند و عکس جنازهٔ او را به خانواده نشان می‌دهد. آن فرد به خانواده می‌گوید: «همان شب که تیر خورد، مأموران جنازه‌اش را گذاشتند توی یک ماشین و بردند انداختند در کوچه پشتی. سه ساعت جنازه توی کوچه بوده و مردم هم سعی می‌کردند به کسی خبر بدهند که بیاید و جنازه را ببرد و هرچی به هر کجا زنگ می‌زدند کسی نمی‌آمد جنازه را ببرد. بعد از ۳ ساعت بالاخره یک آمبولانس آمد و جنازه را برد.»
پس از چهار روز پیکر فرهاد مجدم، در سردخانهٔ «بهشت زهرا» توسط خانواده پیدا می‌شود. از خانوادهٔ مجدم خواسته می‌شود که جنازه را در محل تولدش، شیراز به خاک بسپارند که با اصرار برادران فرهاد مبنی بر پیری و ناتوانی مادر و سختی دسترسی به شیراز، اجازهٔ دفن در کنار آرامگاه پدرش در شهریار صادر می‌شود.
از خانوادهٔ مجدم خواسته شده تا سکوت کنند.
خانوادهٔ مجدم، اجازهٔ برگزاری مراسم نخستین سالگرد جان‌باختنِ فرهاد مجدم را نیافتند و هنگام مراجعه به بهشت رضوان شهریار، با در بسته مواجه شدند.
قطعنامه S35/L1 شورای حقوق بشر

قطعنامه S35/L1 شورای حقوق بشر، قطعنامه شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد دربارهٔ سرکوب خیزش ۱۴۰۱ ایران است که پنج‌شنبه ۳ آذر ۱۴۰۱ تصویب شد. پیش‌نویس این قطعنامه که پیشنهاد آلمان و ایسلند بود با ۲۵ رأی موافق، ۶ رأی مخالف و ۱۶ رأی ممتنع تصویب شد. این نخستین بار در تاریخ شورای حقوق بشر سازمان ملل بود که این نهاد نشستی ویژه دربارهٔ وضعیت حقوق بشر در ایران برگزار کرد.
بر اساس این قطعنامه شورای حقوق بشر موظف است یک کمیسیون مستقل حقیقت‌یاب به منظور رسیدگی به موارد نقض حقوق بشر توسط جمهوری اسلامی ایران در جریان اعتراضات سراسری ایران تشکیل دهد.
پیش‌زمینه

به گفته سازمان‌های مدافع حقوق بشر، در ده هفته ابتدایی اعتراضات و تا قبل از تصویب این قطعنامه، بیش از ۴۰۰ نفر، از جمله بیش از ۵۰ کودک، کشته شدند. تعداد دقیق بازداشت‌شدگان نیز روشن نیست و برخی تخمین‌ها حاکی از بازداشت بیش از ۱۸ هزار نفر در این مدت است. اما جمهوری اسلامی در سطح بین‌المللی، کمابیش همه این گزارش‌ها را تکذیب کرده و مسئولیت کشتن معترضان را بر عهده نمی‌گیرد.
به گفته مقام‌های جمهوری اسلامی، حقوقی مانند آزادی بیان و عقیده یا آزادی تجمعات در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران آمده و حکومت نیز به آن احترام می‌گذارد. حتی حسین امیرعبداللهیان، وزیر خارجه ایران، در مصاحبه‌ای با المانیتور گفته‌است «به ایران سفر کنید تا ببینید در خیابان‌های تهران چه می‌گذرد؛ آزادی بیان، آزادی عمل مردم و همچنین [آزادی] حجاب»
رسانه‌های معتبر بین‌المللی نمی‌توانند به شکل آزادانه در ایران گزارشگر داشته باشند و اخبار اعتراضات را پوشش دهند، علاوه بر این حکومت ایران نیز اجازه ارسال اخبار اعتراضات به رسانه‌های خارجی توسط شهروندان عادی را نیز نمی‌دهد. حکومت ایران علاوه بر اختلال گسترده در اینترنت، حتی به سوی شهروندانی که در حال فیلمبرداری از اعتراضات هستند شلیک می‌کند.
نشست شورا

جلسه اضطراری شورای حقوق بشر سازمان ملل با پیشنهاد آلمان و ایسلند و به منظور ایجاد کمیته حقیقت‌یاب برای بررسی وضعیت حقوق بشر در ایران روز پنج‌شنبه ۲۴ نوامبر ۲۰۲۲ در ژنو تشکیل شد. اکثریت کشورها در بخش اول این جلسه با تشکیل این کمیته موافقت کردند و رأی‌گیری بعدازظهر انجام شد.
در ابتدای این جلسه فولکر تورک، کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد، طی سخنان مفصلی استفاده از خشونت علیه معترضان در ایران را «مستبدانه» توصیف کرد و اعلام کرد اکنون «یک بحران حقوق بشری تمام عیار» در ایران وجود دارد و از جمهوری اسلامی خواست به استفاده غیرضروری زور علیه معترضان پایان دهد. پس از تورک، جاوید رحمان، گزارشگر ویژه حقوق بشر در ایران سخنرانی کرد و از مقام‌های جمهوری اسلامی انتقاد کرد که در هیچ موردی حاضر به گفت‌وگو با معترضان نشده‌اند.
آنالنا بربوک، وزیر امور خارجه آلمان، نشست ویژه شورای حقوق بشر را که خود یکی از پیشنهاددهندگان آن بوده، فرصتی برای «بلند کردن صدای حق‌خواهی مردم ایران» دانست.
خدیجه کریمی، مدیرکل امور بین‌الملل معاونت امور زنان و خانواده و نماینده دولت سید ابراهیم رئیسی در این نشست، طرح این قطعنامه در شورای حقوق بشر را «شرم‌آور و وحشتناک» خواند و به شدت به آلمان حمله کرد و گفت «آلمان به همراه سایر کشورها از طریق تحریم‌ها حقوق بشر ایرانی‌ها را نقض کرده‌است». او همچنین گفت «موقعیت زنان در ایران بهترین است و آنها در همه جا شانس برابر شغلی دارند.» همچنین برخی نیز که به عنوان «نماینده جامعه مدنی ایران» معرفی شدند، سخنانی در نقد قطعنامه بیان کردند.
در بخش مربوط به سازمان‌های مردم‌نهاد و نهادهای غیردولتی، محمود امیری مقدم، مدیر سازمان حقوق بشر ایران، با اعلام اینکه ایران یکی از بزرگ‌ترین کشورهای اعدام‌کننده در جهان است، این خطر را گوشزد کرد که «شاهد اعدام دسته جمعی معترضان باشیم». رها بحرینی، نماینده عفو بین‌الملل، نیز گفت «جمهوری اسلامی از واکنش «خویشتن‌دارانه» صحبت می‌کند. کشتن کودکان خویشتن داری نیست. ما حرف‌های کمیسر ویژه را تأیید می‌کنیم. ما خواستار مکانیسم پاسخگویی هستیم که باید مدتها پیش ایجاد می‌شد.» همچنین نمایندگان فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران و مرکز اسناد حقوق بشر ایران نیز در حمایت از قطعنامه سخنرانی کردند.
کشورهایی که در مخالفت با این نشست و مخالفت با قطعنامه علیه ایران صحبت کردند، همه چند جمله یکسان و عبارات مشابه را در صحبت‌هایشان به کار گرفتند. نمایندگان چین، روسیه، ونزوئلا، کوبا و سوریه از جمله کسانی بودند که به شدت با تصویب قطعنامه و بررسی کشتار معترضان در ایران مخالفت کردند و این اقدام را «سیاسی» توصیف کردند.
نمایندگان کشورهای کره جنوبی، آرژانتین، مونته‌نگرو، اوکراین، اسرائیل، پرو، ایرلند، اوروگوئه، پرتغال و کلمبیا، از جمله کشورهایی بودند که در کنار آمریکا و متحدان اروپایی‌اش در نقد رفتار جمهوری اسلامی صحبت کردند و بسیاری‌شان از حکومت خواستند تا سرکوب خشونت‌بار معترضان را متوقف کند. در مقابل، علاوه بر چین و روسیه، نمایندگان کشورهای مصر، ونزوئلا، زیمبابوه، بلاروس، کره شمالی، پاکستان در کنار سوریه، ونزوئلا و کوبا از جمله کشورهایی بودند که با قطعنامه پیشنهادی یا هرگونه اقدام شورای حقوق بشر سازمان ملل در ارتباط با اعتراض‌های ایران، مخالفت کردند.
تصویب

ابتدا نماینده چین اصلاحیه‌ای را پیشنهاد کرد تا بر اساس آن پاراگراف هفتم قطعنامه که برای تشکیل کمیسیون حقیقت‌یاب است، حذف شود. نمایندگان آلمان، ایالات متحده آمریکا و بریتانیا با پیشنهاد چین مخالفت کردند و تنها ۶ کشور به پیشنهاد چین رأی مثبت دادند، ۲۶ کشور رأی مخالف و ۱۵ کشور رأی ممتنع دادند. نهایتاً پیش‌نویس این قطعنامه با ۲۵ رأی موافق، ۶ رأی مخالف و ۱۶ رأی ممتنع تصویب شد. چین، ونزوئلا، اریتره، ارمنستان و پاکستان از جمله کشورهایی بودند که به طرح تشکیل کمیته حقیقت‌یاب در مورد نقض حقوق بشر در ایران رأی منفی دادند.
متن

در این قطعنامه از جمهوری اسلامی خواسته شده‌است به تبعیض مستمر علیه زنان و دختران در زندگی عمومی و خصوصی و در چارچوب قانون و به صورت عملی پایان دهد و از حقوق بشر از جمله حق آزادی بیان و عقیده و آزادی مذهب یا باور محافظت کند. همچنین از خشونت‌های نیروهای حکومتی علیه معترضان که به مرگ صدها نفر از آنان منجر شده ابراز تاسف کرده‌است. این پیش‌نویس به کشته شدن ۳۰۴ نفر از جمله ۴۱ کودک در جریان اعتراضات اشاره کرده‌است.
همچنین از ایران درخواست شده‌است با ناظران و کارشناسان مستقل سازمان ملل همکاری کند و زمینه دسترسی آنها را به گزارش‌ها، اشخاص و اماکن مورد نیاز فراهم کند.
کمیته حقیقت‌یاب

مقالهٔ اصلی: کمیته حقیقت‌یاب سازمان ملل در مورد سرکوب معترضان در ایران
بر اساس این قطعنامه کمیته حقیقت‌یابی برای بررسی موارد نقض حقوق بشر در سرکوب معترضان ایرانی تشکیل شد و مأموریت دارد تا موضوعاتی از جمله موارد نقض حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران در ارتباط با اعتراضاتی که از روز ۲۵ شهریور ۱۴۰۱ آغاز شده‌است را پیگیری کند. تحقیقات باید شامل «ابعاد جنسیتی تخلفات» باشد و از بازرسان می‌خواهد تا شواهد مربوط به چنین تخلفاتی را جمع‌آوری، تجمیع، تجزیه و تحلیل و حفظ کنند تا متخلفان در آینده مورد پیگرد قانونی قرار بگیرند.
شورای حقوق بشر سازمان ملل سه‌شنبه ۲۹ آذر ۱۴۰۱ سه حقوقدان زن را به عنوان اعضای کمیته حقیقت‌یاب در مورد کشتار و سرکوب معترضان در ایران تعیین کرد. این سه حقوقدان، سارا حسین وکیل دیوان عالی بنگلادش، شهین سردار علی استاد پاکستانی رشته حقوق و ویویانا کرستیسویک، فعال حقوق بشر آرژانتینی، هستند.
جمهوری اسلامی ایران تشکیل این کمیته را «استفاده عجولانه از سازوکارهای حقوق بشری» خوانده و وزارت خارجه ایران دولت‌های غربی و به ویژه آمریکا را به تهییج «اغتشاشات» متهم کرده‌است. شورای حقوق بشر می‌گوید همکاری نکردن جمهوری اسلامی ایران با هیئت حقیقت یاب، فعالیت این هیئت را متوقف نخواهد کرد.
مجله‌های رشد

دفتر انتشارات کمک آموزشی، که پس از دفتر تألیف کتب درسی، مهم‌ترین بخش سازمان پژوهش و برنامه‌ریزی وزارت آموزش و پرورش ایران است، مهم‌ترین متولی تولیدات کمک آموزشی در ایران است. این دفتر اکنون بالغ بر ۳۱ ماهنامه، فصلنامه و سالنامه با شمارگانی برابر ۲۸ میلیون نسخه در سال منتشر می‌کند. سه چهارم این شمارگان چشم‌گیر، سهم پنج مجلهٔ این دفتر در حوزهٔ کودکان و نوجوانان است که عبارتند از رشد کودک، رشد نوآموز، رشد دانش‌آموز، رشد نوجوان و رشد جوان.
دفتر نامبرده به جز این، دو نشریهٔ تخصصی ریاضی نیز برای نوجوانان منتشر می‌کند که عبارت است از:
رشد برهان ریاضی - ویژهٔ دانش آموزان راهنمایی
رشد برهان ریاضی - ویژهٔ دانش آموزان دبیرستان
بقیهٔ مجلات، ویژهٔ معلمان، دانشجویان تربیت معلم و مدیران مدرسه‌ها و در یک مورد ناشران کتاب‌های کمک آموزشی ایران است. عنوان این مجلات برای اطلاع در پی می‌آید. ناگفته نماند که عنوان عمومی این نشریات، رشد است و قبل از اسم هر مجله آورده می‌شود. ابتدا ماهنامه‌ها:
ماهنامه رشد مدیریت مدرسه
ماهنامه رشد معلم
ماهنامه رشد تکنولوژی آموزشی
ماهنامه رشد آموزش ابتدایی
ماهنامه رشد آموزش راهنمایی
ماهنامه رشد مدرسه فردا
ماهنامه رشد کودک
[ماهنامه رشد نوآموز]]
ماهنامه رشد دانش آموز
ماهنامه رشد نوجوان
ماهنامه رشد جوان
عناوین فصلنامه‌های این دفتر نیز از این قرار است:
فصلنامه رشد آموزش زبان و ادب فارسی
فصلنامه رشد آموزش ریاضی
فصلنامه رشد آموزش زبان انگلیسی
فصلنامه رشد آموزش قرآن
فصلنامه رشد آموزش معارف اسلامی
فصلنامه رشد آموزش هنر
فصلنامه رشد آموزش علوم اجتماعی
فصلنامه رشد آموزش تاریخ
فصلنامه رشد آموزش جغرافیا
فصلنامه رشد آموزش فنی و حرفه ای
فصل‌نامه رشد آموزش زیست‌شناسی
مجسمه سوارکاری مارشال مانرهیم

مجسمه سوارکاری مارشال مانرهیم، یک مجسمه سوارکاری برنزی از مارشال فنلاند کارل گوستاف امیل مانرهیم، ساخته آیمو توکیاینن است که در مرکز هلسینکی در خیابان مانرهایم قرار دارد. این سازه هنری در سال ۱۹۶۰ ساخته شد.
طول این مجسمه برنزی ۵٫۴ متر بوده روی یک سنگ گرانیت به مقیاس ۶٫۳ در ۶٫۳ در ۲٫۷۴ متر برافراشته شده‌است.
پیشینه

مانرهیم از زمان جنگ داخلی فنلاند در سال ۱۹۱۸ چهره‌ای نمادین در این کشور بود و این موقعیت در طی دهه ۱۹۳۰ و جنگ جهانی دوم بیشتر شد. اولین برنامه‌ها و جمع‌آوری کمک‌های مالی برای ساخت یک مجسمه سوارکاری از وی به سال ۱۹۳۷ بر می‌گردد. پس از مرگ وی در سال ۱۹۵۱، با ابتکار اتحادیه دانشجویان دانشگاه هلسینکی این برنامه‌ها دوباره سروشکل گرفت. در طول کمپین جمع‌آوری کمک مالی، ۷۳۷۵۰۳ نفر از مردم فنلاند بیش از ۷۸ میلیون مارک در سال ۱۹۵۲ اهدا کردند. این رقم بودجه نه تنها برای ریختن مجسمه بلکه برای خرید عمارت، محل تولد مانرهیم، برای تغییرکاربری به موزه کافی بود.
توکیاینن یک مجسمه واقع‌گرایانه و دقیق از مانرهایم اسب سوار ساخت. منتقدان و کارشناسان دنیای هنر هنگام رونمایی از آن در دهه ۱۹۶۰ آن را قدیمی دانستند. چرا که توکیاینن در آثار معاصر خود قبلاً از رئالیسم پیشی گرفته بود.
اسب مجسمه مانرهایم

در مورد ویژگی‌های اسب، راه رفتن آن و اینکه واقعاً کدام یک از اسب‌های مارشال مانرهایم را نشان می‌دهد، بسیار بحث شده‌است. مانرهیم خود صاحب چندین اسب بود؛ و توکیاینن هنگام کار بر روی مجسمه، ویژگی‌های کاتی (Käthy) آخرین اسب مانرهیم را مطالعه کرد، اما به‌طور کلی اسب مجسمه، پرتره‌ای از کاتی نیست.
کیاسما

در سال ۱۹۹۰ موزه هنرهای معاصر هلسینکی موسوم به کیاسما در نزدیکی این مجسمه در خیابان مانرهیم افتتاح شد.
ووت اواس۲یو کینگفیشر

| ووت اواس۲یو کینگفیشر | ووت اواس۲یو کینگفیشر |
| --- | --- |
کاربری: Observation floatplane
تولیدکننده: ووت
نخستین پرواز: 1938
بازنشستگی: 1959 (Cuba)
کاربر اصلی: نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا Fleet Air Arm نیروی هوایی سلطنتی استرالیا Soviet Naval Aviation
تعداد ساخته‌شده: 1519
ووت اواس۲یو کینگفیشر (به انگلیسی: Vought OS2U Kingfisher) یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ ووت در کشور ایالات متحده آمریکا است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بوده‌است. این هواپیما برای نخستین بار در ۱۹۳۸ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
نوع‌دوستی (زیست‌شناسی)

برای دیگر کاربردها، ایثار و نوع‌دوستی را ببینید.
شکار همیارانه توسط گرگ‌ها به آنها اجازه می‌دهد تا با طعمه‌های بسیار بزرگ‌تر و نیرومندتر از هر گرگ منفرد مقابله کنند. با این حال، چنین همکاری می‌تواند به‌طور بالقوه توسط افراد خودخواه که خود را در معرض خطر شکار قرار نمی‌دهند، اما با این وجود در غنایم سهیم هستند، مورد سوء استفاده قرار گیرد.
نوع‌دوستی یا دگرخواهی (به انگلیسی: Altruism) در معنای واقعی و اصطلاح روزمره، طیفی از رفتارهای انجام شده توسط جانوران را توصیف می‌کند که ممکن است به زیان خود جاندار اما به سود دیگران باشد. نوع‌دوستی زیست‌شناختی در زیست‌شناسی فرگشتی به رفتاری گفته می‌شود که سبب افزایش سازگاری یا توانایی زیستی جانداری دیگر و در عین حال کاهش توانایی زیستی عامل می‌شود. این مفهوم زیست‌شناختی از نوع‌دوستی با مفهوم روزمره یکسان نیست. در اصطلاح روزمره، یک عمل تنها در صورتی «نوع‌دوستانه» نامیده می‌شود که با قصد آگاهانه کمک به دیگری انجام شود. اما در مفهوم زیست‌شناختی چنین الزامی وجود ندارد.
پیشنهاد چارلز داروین این است که رفتار نوع‌دوستانه مورد بحث ممکن است با فرایند انتخاب گروهی تکامل یافته باشد. رفتارهای نوع‌دوستانه به وضوح در انتخاب خویشاوندی، مانند فرزندپروری، ظاهر می‌شود، اما ممکن است در میان گروه‌های اجتماعی گسترده‌تر، مانند حشرات اجتماعی نیز مشهود باشد. چنین رفتارهایی به فرد اجازه می‌دهند با کمک به بستگانی که آن ژن‌ها را به اشتراک می‌گذارند، موفقیت ژن‌های خود را افزایش دهد. فرضیه دیگر دگرخواهی دوسویه به‌طور ساده به این صورت است که هزینه رفتار نوع‌دوستانه برای جانور با احتمال برگشت منفعت در آینده جبران می‌شود و اجازه می‌دهد رفتار توسط انتخاب طبیعی تکامل یابد.
تئوری انتخاب خویشاوندان رفتار نوع‌دوستانه را به عنوان یک استراتژی هوشمندانه توسط ژن‌های خودخواه به عنوان راهی برای افزایش آنها در مخزن ژنی را توضیح می‌دهد. این بدان معناست که رفتارهای مورد بحث فقط «به ظاهر» نوع‌دوستانه هستند، زیرا در نهایت نتیجه نفع شخصی و ژنتیکی هستند. به نظر می‌رسد نظریه دگرخواهی دوسویه نیز «نوع دوستی زیستی را از نوع دوستی واقعی خارج می‌کند». رفتار خوب با کسی به منظور به‌دست آوردن منافع بازگشتی از آنها در آینده، به نوعی در تضاد با نوع دوستی «واقعی» به نظر می‌رسد — این فقط به تعویق افتادن منافع شخصی است. چیزی که انسان را منحصر به فرد می‌کند، تمایل انسان به کمک به افراد غریبه حتی به هزینه به خطر انداختن جان خود است.
واژه‌شناسی و تعریف

اصطلاح «دگرخواهی» (Altruism) توسط فیلسوف فرانسوی اگوست کنت در زبان فرانسه به عنوان altruisme، برای معنای وارونه خودگرایی ابداع شد. او آن را از altrui ایتالیایی گرفته‌است، که به نوبه خود این واژه نیز از لاتین alteri به معنای «دیگران» یا «کس دیگری» گرفته شده‌است.
نوع‌دوستی نوعی رفتار در جانوران است که برای خودش مفید نیست یا حتی ممکن است برای خودش مضر باشد اما برای سایر افراد گونه‌اش مفید است.
در زیست‌شناسی فرگشتی نوع‌دوستی بیولوژیکی به رفتاری گفته می‌شود که باعث افزایش سازگاری یا توانایی زیستی جانداری دیگر و در عین حال کاهش توانایی زیستی عامل می‌شود؛ بنابراین با رفتار نوع‌دوستانه، یک موجود زنده تعداد فرزندانی را که احتمالاً خودش تولید می‌کند کاهش می‌دهد، اما تعداد فرزندانی را که موجودات دیگر احتمالاً تولید می‌کنند، افزایش پیدا می‌کند.
بررسی اجمالی

فرگشت‌گرایان نوع‌دوستی را این گونه تعریف می‌کنند: «رفتاری از جانب جانوران که ممکن است به ضرر خودش باشد اما به سود همنوعانش است.» مثال‌های متعددی از این دست وجود دارد: جهش‌های غزال‌های آفریقایی برای این که حضور گلهٔ شیرها را هشدار بدهند، کلاغ‌های نگهبان که رفیق‌های هم‌گله‌شان را که روی زمین در حال غذا خوردند هستند صدا می‌زنند، مورچه‌هایی که به هم دیگر می‌چسبند و پلی می‌سازند و بدین ترتیب مورچه‌های دیگر از روی آن‌ها می‌خزند تا شکاف را ببندند و با تن خود از بین ببرند. هرکدام از این افراد با این رفتارها خودشان را به خطر می‌اندازند. موارد افراطی این رفتارها را در مورچه‌ها و زنبورهای عسل می‌بینیم که افراد توانایی تولید مثل خود را فدا می‌کنند و تا حد مرگ برای خیر کلونی یا گروه کار می‌کنند. چنین افرادی قادر نیستند، ژن‌های خود را منتقل کنند.