stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
تاداتوشی آکیبا
فعالیت‌های صلح

او در زمره شهرداران صلح بود. درحالی که در امور شهرداری فعال بود در سازمان‌های صلح‌طلب فعالیت می‌کرد و به عنوان رئیس هیئت در کنفرانس‌های جهانی شرکت داشت. هدف کمیته بین‌المللی ۲۰۲۰ که در سال ۲۰۰۳ برگزار گردید، از بین بردن جنگ‌افزار هسته‌ای بود، تاداتوشی در این کنفراس به عنوان «شهردار صلح» شناخته شد و جایزه جهانی شهروندی را از «بنیاد صلح» هسته‌ای در سال ۲۰۰۴، دریافت کرد «جایزه‌شان مکبراید» را از دفتر بین‌المللی صلح در سال ۲۰۰۶ به وی داده شد و برنده جایزه آینده هسته‌ای از بنیاد فرانتس مول در سال ۲۰۰۷ شد. او همچنین طرفدار لغو جنگ‌افزار هسته‌ای بود و از منتقدان جرج دابلیو. بوش به‌شمار می‌رفت. وی همچنین از ماه مه سال ۲۰۰۷ به عنوان مشاور در شورای آینده جهان انتخاب شد.
در سال ۲۰۰۷ او جایزهٔ آینده هسته‌ای را در خصوص راه حل‌ها دریافت کرد.
او در سال ۲۰۰۸ جایزه شهردار جهانی را برای مدت طولانی به خود اختصاص داد، اما موفق نشد رکورد مشابه شهردار کیپ تاون، هلن زیل در آفریقای جنوبی را به دست آورد
در ۲۱ ژانویه ۲۰۱۰، او در جلسه هفتمین کنفرانس شهرداری‌های ایالات متحده به عنوان سخنران مهمان ویژه شرکت کرد و در این جلسه که در کاخ سفید برگزار شد با باراک اوباما رئیس‌جمهور ایالات متحده دیدار کرد. او تا کنون تنها ۴ بار شهردار هیروشیما است که رسماً به اندازه یک رئیس‌جمهور خدمت کرده‌است.
تاداتاشی در ماه اوت ۲۰۱۰ جایزه رامون ماگسای سای را برای حمایت از خلع سلاح هسته‌ای دریافت کرد و در آوریل ۲۰۱۳، مدال صلح اتو هان از انجمن سازمان ملل متحد آلمان (DGVN) را از شهردار و فرمانداری برلین دریافت نمود.
فعالیت‌ها > ترجمه

Linear algebra / Ichiro Satake ; translated by Sebastian Koh, Tadatoshi Akiba, Shin-ichiro Ihara
اخطار مرگ

| اعلامیه مرگ | اعلامیه مرگ |
| --- | --- |
پوستر اصلی: پوستر اصلی
سنتی: 暗殺風暴
ساده‌شده: 暗杀风暴
ماندارین: Àn Shā Fēng Bào
کانتونی: Ngam3 Saat3 Fung1 Bou6
 :  
کارگردان: هرمان یائو
تهیه‌کننده: آلن چان یانگ شیانگهوا لی یانسانگ
نویسنده: تونی شوم
موسیقی: ماک چون هونگ
فیلم‌بردار: مندی نگای
تدوین‌گر: عزرائیل چانگ
تاریخ‌های انتشار: ۱۸ اوت ۲۰۲۳
مدت زمان: ۱۰۰ دقیقه
کشور: هنگ کنگ
زبان: کانتونی 
هزینهٔ فیلم: ۱۶ میلیون دلار آمریکا
اخطار مرگ یا اعلامیه مرگ (انگلیسی: Death Notice) یک فیلم جنایی، معمایی و دلهره‌آور هنگ کنگی به کارگردانی هرمان یائو با بازی لوئیس کو، جولیان چیانگ، فرانسیس نگ و سیمون یام که در سال ۲۰۲۳ منتشر شد. فیلمنامه بر اساس رمان چینی با همین عنوان نوشته ژو هائوهویی نوشته شده‌است.
فیلمبرداری این فیلم در آوریل ۲۰۱۸ آغاز شد. این فیلم در ابتدا برای اکران در ۹ دسامبر ۲۰۲۱ در هنگ کنگ تنظیم شده بود، اما بعداً بازگردانده شد و دلیل آن «اصلاح بازاریابی» ذکر شد. و سرانجام در ۱۸ اوت ۲۰۲۳ منشر شد.
داستان

در هنگ کنگ، یک قاتل زنجیره‌ای هوشیار به نام دارکر، اعلامیه‌های مرگ را در مورد زمان و نحوه قتل یک قربانی منتشر می‌کند. حتی اگر قربانی آن را به پلیس گزارش دهد و محافظت دریافت کند داکر به راحتی می‌تواند آنها را شکسته و هدفش را بکشد.
چیس آلیور

| چیس آلیور | چیس آلیور |
| --- | --- |
آلیور در ۲۰۲۴: آلیور در ۲۰۲۴
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: Chase Russell Oliver ۱۶ اوت ۱۹۸۵ ‏(۳۹ سال) نشویل، تنسی، آمریکا
حزب سیاسی: حزب لیبرترین (۲۰۱۰–اکنون)
دیگر عضویت‌های سیاسی: حزب دموکرات (۲۰۰۳–۲۰۰۹) مستقل (۲۰۰۹–۲۰۱۰)
وبگاه: Campaign website
چِیْس راسل آلیوِر ((به انگلیسی: Chase Russell Oliver)متولد ۱۶ اوت ۱۹۸۵) فعال سیاسی و سیاستمدار آمریکایی است که نامزد حزب لیبرترین برای انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۴ ایالات متحده است. آلیور کاندیدای لیبرترین برای انتخابات سنای ایالات متحده در سال ۲۰۲۲ در جورجیا و انتخابات ویژه حوزه انتخابیه پنجم جرجیا در کنگره در سال ۲۰۲۰ بود. روزنامه گزت او را به عنوان یک " لیبرترین طرفدار اسلحه، طرفدار اصلاحات در پلیس، طرفدار انتخاب " توصیف کرده بود که "مسلح و همجنسگرا " است.
در انتخابات سنای جورجیا در سال ۲۰۲۲، الیور بیش از ۲ درصد از آرای مردم را به دست آورد و طرفداران هر دو حزب اصلی او را متهم کردند که به عنوان یک نامزد رای شکن عمل می‌کند که رافائل وارناک را مجبور به رقابت در دور دوم انتخابات در برابر هرشل واکر کرد.
حرفه سیاسی

آلیور در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا در سال ۲۰۰۸ از باراک اوباما حمایت کرد اما پس از ادامه جنگ عراق توسط اوباما به حمایت خود از او پایان داد. الیور در سال ۲۰۱۰ پس از ملاقات با تعدادی از اعضای حزب در جشنواره افتخار آتلانتا به حزب لیبرترین پیوست.
مواضع سیاسی

آلیور بخشی از جناح سنتی حزب لیبرترین در نظر گرفته می‌شود و عضوی از جناح چپ گراتر کاکس لیبرال کلاسیک است.
مواضع سیاسی > سقط جنین

آلیور طرفدار انتخاب است، اگرچه با تأمین مالی سقط جنین توسط مالیات دهندگان مخالف است و از اصلاحیه هاید حمایت می‌کند. او معتقد است که سقط جنین باید در سراسر کشور قانونی باشد، و او گفته است که از قانونی که چنین کند حمایت خواهد کرد.
مواضع سیاسی > تغییر اقلیم

آلیور از اجازه دادن به بازار آزاد برای یافتن راه حل برای تغییرات آب و هوایی حمایت می‌کند. او معتقد است که اگر کسب‌وکارها به حال خود رها شوند، آنها برای توسعه فناوری‌هایی که در نهایت جایگزین سوخت‌های مبتنی بر کربن فعلی می‌شوند، تشویق می‌شوند.
مواضع سیاسی > امور خارجه

آلیور از پایان دادن به کمک نظامی آمریکا به اسرائیل و اوکراین حمایت می‌کند. او حمله اسرائیل به غزه را نسل‌کشی نامیده است. آلیور همچنین از بسته شدن پایگاه‌های نظامی آمریکا در خارج از کشور حمایت می‌کند. جان استاسل الیور را "... ضد جنگ‌ترین نامزد انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۴" نامید.
مواضع سیاسی > حقوق اسلحه

در طی مناظره ای در سال ۲۰۲۲ با وارناک، آلیور حمایت خود را از حقوق اسلحه ابراز کرد و اظهار داشت: «سرکوب همجنس گرایان مسلح سخت‌تر است و سرکوب آنها سخت‌تر است.» الیور با ممنوعیت ادواتی که تفنگ‌های شبه خودکار را به تمام خودکار تبدیل می‌کند مخالف است. جان استاسل همچنین تأکید کرده است که «الیور از حقوق اسلحه حمایت می‌کند.»
مواضع سیاسی > بی خانمانی

آلیور از حذف موانع نظارتی که مردم و سازمان‌ها را از تغذیه افراد بی خانمان بازمی‌دارد، حمایت می‌کند.
مواضع سیاسی > مهاجرت

آلیور از نظام «مهاجرتی به سبک جزیره الیس» حمایت می‌کند و می‌گوید: «اگر برای این به اینجا می‌آیید که کار کنید و صلح آمیز باشید، ربطی به من ندارد.» او از مسیری برای شهروندی برای مهاجران غیرقانونی حمایت می‌کند.
مواضع سیاسی > مسائل دگرباشان جنسی

الیور با دخالت دولت در تصمیمات مراقبت‌های بهداشتی تراجنسیتی که توسط والدین، کودک و پزشک گرفته می‌شود مخالف است. با این حال، او مخالفت خود را با جراحی تأیید جنسیت برای افراد زیر ۱۸ سال اعلام کرده است
مواضع سیاسی > تأمین اجتماعی

الیور تأمین اجتماعی را یک «طرح پانزی» نامیده است. او می‌خواهد تأمین اجتماعی را برای جوانان آمریکایی حذف کند.
زندگی شخصی

الیور مجرد است و در حومه آتلانتا زندگی می‌کند. او گفته که "ایمان عمیقی به انجیل " دارد. او آشکارا همجنسگرا است.
پلیس‌های جن-ایکس

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کارگردان: بنی چان
تهیه‌کننده: جان چونگ جکی چان ویلی چان توماس چانگ
نویسنده: بنی چان چیت کا-کی کوان هوئی آنا لی
بازیگران: نیکلاس تسه استیون فانگ سم لی دانیل وو اریک تسانگ تورو ناکامورا جکی چان کن لو برد الن گوردون لام موزس چان
موسیقی: نِـیتان وانگ
فیلم‌بردار: آرتور وانگ
تدوین‌گر: چئونگ کا-فای
شرکت تولید: میدیا ایژیا فیلمز
توزیع‌کننده: میدیا ایژیا دیستربیوشن
تاریخ‌های انتشار:  ۱۸ ژوئن ۱۹۹۹ (۱۹۹۹-0۶-۱۸)  
مدت زمان: ۱۱۴ دقیقه
کشور: هنگ کنگ
زبان: کانتونی انگلیسی ژاپنی
فروش گیشه: HK$۱۵٬۶۳۱٬۹۸۹
پلیس‌های جن-ایکس (انگلیسی: Gen-X Cops) یک فیلم در ژانر اکشن، رزمی، و جنایی به کارگردانی بنی چان است که در سال ۱۹۹۹ منتشر شد.
بازیگران

نیکلاس تسه
استیون فانگ
سم لی
دانیل وو
اریک تسانگ
جکی چان
کن لو
برد الن
گوردون لام
فرانسیس نگ
ابوالفضل مهرگان‌فر

| امیر ابوالفضل مهرگان‌فر | امیر ابوالفضل مهرگان‌فر |
| --- | --- |
ابوالفضل مهرگان‌فر در ۱۹۷۹: ابوالفضل مهرگان‌فر در ۱۹۷۹
زاده: ۱۳۲۹ ‏(۷۳–۷۴ سال) تهران
وفاداری: ایران
شاخه نظامی: نیروی هوایی شاهنشاهی ایراننیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران
درجه: سرتیپ دوم
جنگ‌ها و عملیات‌ها: جنگ ایران و عراق
ابوالفضل مهرگان‌فر (زاده ۱۳۲۹ در تهران) سرتیپ دوم خلبان جنگنده گرومن اف-۱۴ تام‌کت نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران است.
خلبان تک‌خال

مورخ نظامی فرانسوی پیر رازو ۶ پیروزی هوایی را به او نسبت داده‌است،
ریچارد ای. فالک

| ریچارد فالک | ریچارد فالک |
| --- | --- |
گزارشگران ویژه سازمان ملل متحد در مورد وضعیت حقوق بشر در سرزمین‌های فلسطینی اشغال شده از سال ۱۹۶۷: گزارشگران ویژه سازمان ملل متحد در مورد وضعیت حقوق بشر در سرزمین‌های فلسطینی اشغال شده از سال ۱۹۶۷
دوره مسئولیت ۲۶ مارس ۲۰۰۸ – ۸ مه ۲۰۱۴: دوره مسئولیت ۲۶ مارس ۲۰۰۸ – ۸ مه ۲۰۱۴
پس از: جان دوگارد
پیش از: مکارم ویبیسونو
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ریچارد اندرسون فالک ۱۳ نوامبر ۱۹۳۰ ‏(۹۴ سال) نیویورک، نیویورک، ایالات متحده
همسر(ان): هلال الور
تخصص: بازنشستگی افتخاری در حقوق بین‌الملل از دانشگاه پرینستون
ریچارد اندرسون فالک (به انگلیسی: Richard A. Falk) (زاده ۱۳ نوامبر ۱۹۳۰) استاد بازنشسته آمریکایی حقوق بین‌الملل در دانشگاه پرینستون، و رئیس هیئت امنای ناظر حقوق بشر اروپا-مدیترانه است. در سال ۲۰۰۴، او به عنوان نویسنده یا مؤلف ۲۰کتاب و ویراستار یا ویراستار ۲۰جلد کتاب دیگر فهرست شد. فالک به‌طور گسترده‌ای تاکنون چندین کتاب نوشته شده در مورد حقوق بین‌الملل و سازمان ملل متحد را منتشر کرده است.
در سال ۲۰۰۸، شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد (UNHRC) فالک را از سال ۱۹۶۷ برای یک دوره شش ساله به عنوان گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در مورد وضعیت حقوق بشر در سرزمین‌های فلسطینی اشغالی منصوب کرد.
سنین جوانی و تحصیل

فالک در یک خانواده یهودی در نیویورک به دنیا آمد. او با تعریف خود به عنوان «یهودی آمریکایی»، می‌گوید که داشتن موقعیت خارجی، با احساس عدم تعلق، ممکن است بر نقش بعدی او به عنوان منتقد سیاست خارجی آمریکا تأثیر گذاشته باشد. یهودی بودن او بیش از هر چیز برای فالک بیانگر این است که «دل مشغولی او با غلبه بر بی عدالتی و تشنگی به عدالت در جهان است، و این به معنای احترام گذاشتن به مردم دیگر صرف نظر از ملیت یا مذهب آنها، و همدلی در مواجهه با درد و رنج بشری در هر کجا و هر کسی است که قربانی شده است می‌باشد.»
فالک در سال ۱۹۵۲ لیسانس علوم اقتصاد را از مدرسه وارتون دانشگاه پنسیلوانیا دریافت کرد و سپس مدرک لیسانس حقوق را در دانشکده حقوق ییل به پایان رساند. او دکترای خود را در رشته حقوق (SJD) از دانشگاه هاروارد در سال ۱۹۶۲ اخذ کرد. تفکر اولیه او تحت تأثیر مطالعاتش در مورد کارل مارکس، هربرت مارکوزه و سی رایت میلز قرار گرفت، و او به پروژه‌هایی برای لغو جنگ و تجاوز به عنوان نهادهای اجتماعی توجه جدی داشت.
سنین جوانی و تحصیل > شغل حرفه‌ای

فالک کار تدریس خود را در دانشگاه ایالتی اوهایو و هاروارد در اواخر دهه ۱۹۵۰ آغاز کرد. در سال ۱۹۶۱ به دانشگاه پرینستون نقل مکان کرد، و طی ۳۰ سال در امور آکادمیک خدمت نمود. او در سال ۱۹۶۵ به عنوان پروفسور جایگزین آلبرت جی. میلبانک با عنوان استاد حقوق و عمل بین‌الملل منصوب گردید و این سمت را به عنوان استاد بازنشسته حفظ نمود. در سال ۱۹۸۵، او به عنوان یکی از همکاران کمک‌هزینه گوگنهایم انتخاب شد. او در سال ۲۰۰۱ از تدریس بازنشسته شد
از سال ۲۰۰۲، او استاد پژوهشی در مرکز اورفلی برای مطالعات جهانی و بین‌المللی در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا بوده است. از سال ۲۰۱۳، او مدیر پروژه تغییرات آب و هوایی جهانی، امنیت انسانی و دموکراسی بوده است.
فالک منتقد حاکمیت وستفالی یعنی عدم مداخله در امور داخلی کشور دیگر است، که به عقیده او باید توسط یک نهاد بین‌المللی‌تر برای کنترل توسل به زور توسط دولت‌ها فراتر برود، این درحالی است که جهان به سمت یک اخلاق جهانی پیش می‌رود که در آن دولت‌ها مرزهای خود را کنار می‌گذارند. سرزمین‌گرایی وسواس‌آمیز در ازای رژیمی با اهداف مورد مذاکره، که در آن رهبران ملی باید در معرض پاسخگویی قرار گیرند. با توجه به موقعیت‌های ژئوپلیتیکی خاص، او کتاب‌ها و مقالاتی را در تحلیل جنبه‌های ایدئولوژی و دستگاه‌های ایدئولوژیک دولت، بحث حقوق بشر آمریکایی، قانونی بودن جنگ ویتنام و سایر عملیات‌های نظامی منتشر کرده است. وی در رابطه با تهاجم سال ۳۰۰۲ به عراق نوشت که «غیرقابل اجتناب است که یک ناظر عینی به این نتیجه برسد که جنگ عراق یک جنگ تجاوزکارانه بود» و به این ترتیب، جنایتی علیه صلح به‌شمار می‌رود. رهبران آلمانی بازمانده در دادگاه نورنبرگ که اندکی پس از جنگ جهانی دوم برگزار شد، متهم، محاکمه و مجازات شدند.
سنین جوانی و تحصیل > فعالیت سیاسی

تعامل فالک با سیاست در دانشگاه ایالتی اوهایو آغاز شد، جایی که در دهه ۱۹۶۰ به عنوان یکی از اعضای دانشکده حقوق شاهد نژادپرستی بود که دانشجویان سیاه‌پوست را هدف قرار می‌داد. نقل مکان او به دانشگاه پرینستون، جایی که تدریس حقوق با سیاست، روابط بین‌الملل و سایر علوم اجتماعی مرتبط بود، به فالک اجازه داد تا تخصص حرفه‌ای خود در حقوق بین‌الملل را با ارزش‌های اخلاقی و سیاسی خود ادغام نماید و فالک قصد داشت کار آکادمیک خود را با فعالیت سیاسی در نقشی که به عنوان یک شهروند زائر توصیف می‌کرد ترکیب کند.
تحقیق اساسی یک شهروند زائر این است که کشف کند چگونه جنبش‌های اجتماعی مطلوب و در عین حال بعید را به موفقیت برساند. جنبش‌هایی علیه برده‌داری، استعمار، تبعیض نژادی، و پدرسالاری از نمونه‌هایی هستند که نگرانی اصلی من است که یک جنبش علیه جنگ و تجاوز را به عنوان نهادهای اجتماعی تقویت کنم، تا متضمن ساخت تدریجی نظم نوین جهانی شوند و نیازهای اساسی بشری را تضمین نمایند، جایی که از محیط زیست و از حقوق اساسی بشری همه افراد محافظت کند. و گروه‌ها بدون تجاوز به منابع مخاطره آمیز تنوع فرهنگی‌شان در جهت حل غیر خشونت‌آمیز درگیری‌های بین اجتماعی فعالیت کنند..
رائول کاسادئی

| رائول کاسادئی | رائول کاسادئی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۵ اوت ۱۹۳۷&#۱۶۰;(۱۹۳۷-۰۸-۱۵) جاتو، ایتالیا
درگذشت: ۱۳ مارس ۲۰۲۱&#۱۶۰;(۲۰۲۱-۰۳-۱۴) (۸۳ ساله) چزنا، ایتالیا
علت مرگ: کووید ۱۹
ملیت: ایتالیایی
پیشه(ها): رهبر ارکستر و گروه موسیقی
پیشه موسیقی: پیشه موسیقی
ژانر: لیشو
 :  
رائول کاسادئی (ایتالیایی: Raoul Casadei؛ ‏ ۱۵ اوت ۱۹۳۷ –  ۱۳ مارس ۲۰۲۱) آهنگساز، موسیقی‌دان و خواننده اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به شب بزرگ اشاره نمود.
شهرستان آیماتوف

| شهرستان آیماتوف Айтматов району ايتماتوۋ وودانى | شهرستان آیماتوف Айтматов району ايتماتوۋ وودانى |
| --- | --- |
Raion: Raion
Кара-Буура району: Кара-Буура району
موقعیت شهرستان آیماتوف در نقشه: موقعیت شهرستان آیماتوف در نقشه
کشور: قرقیزستان
استان‌های قرقیزستان: استان تلاس
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۶۲۸ مایل مربع (۴۲۱۶ کیلومتر مربع)
جمعیت (۲۰۰۹): جمعیت (۲۰۰۹)
 • کل: ۵۸۰۵۶
 • تراکم: ۳۶/مایل مربع (۱۴/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵ (GMT +5)
شهرستان آیماتوف (به روسی: Айтматовский район به قرقیزی:Айтматов району، ايتماتوۋ وودانى) یک شهرستان از استان تلاس است که در شمال غربی قرقیزستان واقع شده‌است. این شهرستان دارای مساحت ۴۲۱۶ کیلومترمربع (۱۶۲۸ مایل مربع) می‌باشد. مرکز این شهرستان شهر مناس است.
تا پیش از سال ۲۰۲۳ میلادی، نام این شهرستان، شهرستان قره‌بوره (به روسی: Кара-Бууринский район به قرقیزی:Кара-Буура району، قارا بۇۇرا وودانى) بود.
خصوصیات

شهرستان آیماتوف بر اساس آمار سال ۲۰۰۹، مشتمل بر ۲۳ منطقه مسکونی، و دارای ۵۸،۰۵۶ نفر جمعیت است.
اردشیر محصص

| اردشیر محصص | اردشیر محصص |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۸ شهریور ۱۳۱۷ رشت
درگذشت: ۱۸ مهر ۱۳۸۷ نیویورک (۷۰ سال)
ملیت: ایرانی آمریکایی
والدین: عباسقلی محصص (پدر) سرور مه‌کامه محصص لاهیجانی (مادر)
خویشاوندان: بهمن محصص (پسرعمو)
اردشیر محصص (زاده ۱۸ شهریور ۱۳۱۷ در گیلان – درگذشته ۱۸ مهر ۱۳۸۷ در نیویورک)، طراح، کاریکاتوریست و نقاش ایرانی بود.
زندگی > اوایل زندگی

اردشیر محصص در ۱۸ شهریور ۱۳۱۷ از مادری شاعر و پدری قاضی در رشت به دنیا آمد. پدر و مادر او هر دو از متمولان لاهیجان بودند و او نیز بزرگ شدهٔ این شهر بود. محصص پس از تحصیل حقوق در تهران و مدتی کار در دولت، کار طراحی را برگزید و آثار خود را در نشریات و کتاب‌ها منتشر کرد. پس از انقلاب اسلامی ایران، به نیویورک مهاجرت کرد. اردشیر ۳ ساله بود که به همراه برادر بزرگ‌ترش به تماشای سریال مشهور «بلای جان نازی‌ها» رفته بود، زمانی که از سینما برگشت در منزل از او دربارهٔ داستان فیلم سوالاتی کردند و چون او نمی‌توانست ماجرای فیلم را شرح دهد آنچه را دیده بود روی کاغذ طراحی کرد. این اولین طراحی محصص بود و آغاز راهی که بعدها او را به مشهورترین طراحان ایران و جهان مبدل ساخت.
حسین محجوبی، که خود از نسل نقاشان قدیمی ایران است، در این باره در در گفتگویی با شهروز نظری درمجله تندیس، به بازگویی بخشی از خاطرات خود با محصص‌ها پرداخت:
«خاندان محصص از خانواده‌های معروف و مرفه لاهیجان بودند و در تجارت برنج و ابریشم شهرت داشتند. گمان می‌کنم در حدود پانزده خانواده بودند که در محله پردسر لاهیجان سکونت داشتند. از میان آن‌ها سه برادر بودند که یکی از آن‌ها پدر اردشیر و ایراندخت بود و دیگری پدر بهمن و یکی دیگر از برادرها پسری داشت که همکلاس من بود و او هم آدم غریبی بود و در جوانی خودکشی کرد. همه محصص‌ها کاراکتر غریبی داشتند.»
سرور مهکامه محصص لاهیجانی، مادر اردشیر بود که دوستی نزدیکی با پروین اعتصامی داشت و خود او نیز از شاعران آن دوران بود. عباسقلی محصص، پدر او نیز از قضات سال‌های ابتدایی سده اخیر شمسی بود که در دوران کودکی اردشیر در اثر عارضه قلبی مُرد. اردشیر از دانشگاه تهران در رشته حقوق فارغ‌التحصیل شد اما حقوق را رها کرد و به سراغ همان چیزی رفت که از کودکی گریبانش را گرفته بود. خواهر او، ایراندخت محصص نیز استاد کاریکاتور و نظریه‌پرداز هنری است. او پسرعموی بهمن محصص، مجسمه‌ساز و نقاش است.
زندگی > تحصیل و کار

محصص بعد از مرگ پدرش در دوازده سالگی به تهران رفت و در رشته ادبی دیپلم گرفت و در دانشگاه حقوق خواند. علاقه اش به رشته حقوق آنطور که خود گفته به کلاه قضاوتی برمی‌گشت که پدرش بر سر می‌گذاشت و او نیز در کودکی آرزو داشت که از آن استفاده کند.
به‌طور هم‌زمان در دو دانشکده حقوق و هنرهای زیبا پذیرفته شد و حقوق را برگزید، بعد از اتمام تحصیلات در رشته حقوق (به سال ۱۳۴۱) در کتابخانه یکی از وزارتخانه‌ها شغلی به دست آورد و مشغول به کار شد و در عرض یکسال تمام کتاب‌های آنجا را خواند و سپس استعفاء داد و برای همیشه خود را وقف طراحی کرد.
محصص مدتی در کتاب جمعه به فعالیت مشغول بود. زمانی که احمد شاملو سردبیری کتاب هفته را برعهده گرفت، طرح‌های اردشیر را برای چاپ پذیرفت و نامش به عنوان طراحی صاحب سبک ثبت شد. بعد از تعطیلی کتاب هفته، محصص به روزنامه کیهان رفت و مدتی طرحهایش به رغم تلخ بودن مضامین آن‌ها در این روزنامه چاپ می‌شد. بسیاری از آثار محصص دارای تم سیاسی و اجتماعی است، در همکاری با نشریات تنها با روزنامه کیهان به‌طور منظم کار کرد و سال‌ها برای صفحه هنر و اندیشه این روزنامه قلم زد.
طرحهایش بعدها در قالب کتاب منتشر شد و در گالری‌ها به نمایش درآمد. سیروس طاهباز در سال ۱۳۵۰ نخستین مجموعه طرح‌های محصص را با عنوان کاکتوس در دفترهای زمانه چاپ کرد.
وی کتاب‌های زیادی منتشر کرد که می‌توان به با اردشیر و صورتک‌هایش (۱۳۵۰)، اردشیر و هوای توفانی (۱۳۵۱)، تشریفات (۱۳۵۱)، شناسنامه (۱۳۵۱)، لحظه‌ها (۱۳۵۱)، وقایع‌اتفاقیه (۱۳۵۲)، طرح‌های‌آزاد (۱۳۵۳)، کافرنامه (۱۳۵۴)، دیباچه (۱۳۵۴) و تبریکات (۱۳۵۴) اشاره کرد.
از آثار محصص کتاب‌های «اردشیر محصص، تاریخی کوتاه» و «زندگی در ایران» در ۱۹۹۴ توسط انتشارات میج (MAGE) در آمریکا انتشار یافته‌است.
محصص به‌آثار استاینبرگ علاقه خاصی داشت و طنز در آثار بوش، بروگل، گویا، دومیه، انسور، پیکاسو، شاگال، یونسکو، بکت و فلینی را می‌ستود.
وی تعدادی طرح برای روزنامه نیویورک تایمز کشید و هم‌اکنون مجموعه‌ای از ۸۰ تا ۱۰۰ اثر از وی در کتابخانه ملی آمریکا نگهداری می‌شوند. در سال ۲۰۰۶ میلادی، مجموعه آثار اردشیر محصص در موزه هنرهای مدرن نیویورک به نمایش گذاشته شد.
تا دو سال پیش از درگذشتش ایران خبری از محصص نبود و کسی خبر از او نداشت. همه چیز در خاطرات نسلی خلاصه می‌شد که سی سال پیش را روایت می‌کرد تا آنکه تعدادی از آثار وی برای اولین بار بعد از انقلاب در تهران به نمایش گذاشته شد. بازگشت هنرمند به ایران با طرحهایش، یک بار دیگر فضای هنری کشور را تحت تأثیر قرار داد و خاطرات گذشته زنده شد. آخرین نمایش آثار او در ایران به پیشنهاد امیر فرهاد در سال‌های ۱۳۸۵ و ۱۳۸۶ با عناوین اردشیر پس از سی سال و اردشیرستان در گالری هما در تهران برگزار شد که با واکنش تند روزنامه کیهان مواجه گردید. آخرین نمایشگاه آثار وی در خرداد ماه سال ۱۳۸۷ در نیویورک به مناسبت بزرگداشت این هنرمند کاریکاتوریست ایرانی از سوی «انجمن آسیا» برپا شد. در این نمایشگاه که به مناسبت یک عمر فعالیت هنری محصص برپا شده بود، خودش به دلیل بیماری حضور نداشت. پس از مرگ او رخدادهای مختلفی در گرامیداشت او برگزار شد که از آن جمله می‌شود به بزرگداشت او در بخش مدرن آرت دبی ۲۰۱۴ به نمایش اشاره کرد.
او سال‌های پس از انقلاب را در نیویورک سپری کرد و بر اثر بیماری پارکینسون، توانایی‌های حرکتی و تکلمی‌اش به شدت کاهش یافت. محصص تا انتها با وجود بیماری به خلق آثار کاریکاتور و طراحی پرداخت. سرانجام اردشیر محصص در سن هفتاد سالگی در ۱۸ مهر ۱۳۸۷ و در غربت، پس از گذراندن دوران طولانی کسالت، درگذشت. به گفتهٔ خواهرش ایراندخت، او هرگز تقاضای گذرنامهٔ آمریکایی نکرد.
برداشت‌ها

داود شهیدی در مورد تندروی‌های محصص در کارهایش از جواد مجابی نقل قول می‌کند که در مورد محصص می‌گفت: محصص معنی ترس را نمی‌فهمد حتی اگر برایش توضیح داده شود.
احمد شاملو دربارهٔ هنر محصص می‌نویسد: «اگر قلم عبید چاقوی جراحی است، قلم اردشیر نیز چنین است- برای من این هر دو، ثباتان کاراکترهای جامعه‌اند. نشان دهندگان حماقت‌ها، طمع‌ها، یالانچی پهلوانی‌ها، خودپسندی‌ها… آدم‌های او آدم‌های آشنای جامعه‌اند مائیم و همسایگانمان.»
جواد مجابی، روزنامه‌نگار و شاعر، اهمیت اردشیر محصص را در حد «بنیان‌گذار کاریکاتور نوین» در ایران می‌داند. او می‌گوید: «اردشیر نخستین کسی در ایران بود که کاریکاتور نوین ایرانی را که پیش از او سابقه نداشت و در ارتباط با کاریکاتورهای جهانی پدیدآورد. قبل از او، کارهایی انجام می‌شد که بیشتر شبیه آثار کاریکاتوریست‌های ترکیه یا قفقاز بود. اردشیر به کاریکاتور، به معنای امروزی که در ایران رایج است، شکل داد و با سماجت و پشتکار غریبی که داشت و آگاهی فراوان و گسترده‌ای که از هنر جهان داشت، توانست پایه‌های کاریکاتور جدید ایران را بریزد، که از دنیای امروزی ما، خبر می‌داد.»
نیکزاد نجومی، هنرمند طراح و نقاش ایرانی ساکن نیویورک و از معدود نزدیکان محصص، در سال‌های آخر با ارجاع به حرف‌های خود محصص می‌گوید: «برمی گردم به زمانی که اردشیر محصص با اسماعیل خوئی، شاعر، گفتگویی داشت، در اوایل سال‌های دهه هفتاد میلادی، پنجاه خورشیدی، و در جواب پرسشی که شبیه به این سؤال بود که: محصص با خلق این فضاهای مالیخولیا وار در آثارش می‌خواهد چه بگوید؟ آیا در پی در نشان دادن مدرنیته وارداتی و تضادها و شکاف‌های آن با سنت پا در جای ایران در دهه پنجاه خورشیدی است؟ اردشیر به خوئی می‌گوید: من فقط دوست دارم یک گزارشگر باشم.»
به گفته نیکزاد نجومی، به عبارت دیگر، «اردشیر محصص نگاهی رئالیستی نسبت به جهان داشت که این نگاه واقع بینانه، همان‌طور که از اول هم گفتید، تضادها را روبروی هم قرار می‌دهد. مسئلهٔ اصلی آثار او هم مبارزه با قدرت است؛ ولی این بریدن پاها، دست‌ها سر و غیره، مقدار زیادی تحت تأثیر نقاشی‌های قهوه‌خانه‌است و نقاشی‌های مذهبی.»
ویژگی کاری

طرحهای محصص زوایایی از جامعه را نشان می‌دهد، ورای ظاهر آن با خطوط لرزان، صاف و گاه هندسی.
محصص خود دربارهٔ کارهایش می‌گوید: «من آنچه را می‌بینم می‌کشم؛ به نظر من کاریکاتورها اسناد یک عصرند؛ همچنان که مدارک رسمی، اعلامیه‌های دولتی و گزارش‌های پارلمانی نیز چنین هستند.»
شخصیت‌های آثار محصص همه در حال حرکت و تکاپو هستند و خودش گفته‌است: «اغلب کاراکترهای آثار من در حال دویدن هستند؛ من تا چند سال پیش قادر به کشیدن حالت دو و حرکت نبودم و همیشه فکر می‌کردم که اگر این توانایی در من پیدا شود، قادر به هر کاری هستم. این مشکل سرانجام حل شد و حالا فکر می‌کنم این من هستم که دارم به سوی آنچه می‌خواهم، می‌دوم. فکر می‌کنم که ناخودآگاه تمام حرکات و سکنات، لباس و کفش‌های پرسوناژهایم را از روی خودم می‌کشم. چاقی و لاغری این شیطانک‌ها هم کاملاً وابستگی به رژیم غذایی ام دارد.»
آثار او، بیش از آنکه طنز گونه باشند، تلخ گونه هستند. خطوط و طرح‌های او، بیش از هر چیز، نمایانگر تعلیق و موقعیت‌های لرزان و ناپایدار آدم‌ها و جهان پیرامون او است.
شهروز نظری، منتقد تجسمی، دربارهٔ اردشیر محصص می‌گوید:
«اردشیر محصص هنرمندی است که به لحاظ هنری همواره از چند جهت قابل توجه بوده. یکی اینکه وی در بحث هنر معاصر به طراحی توجه مخصوصی داشته‌است. در واقع او در آن سال‌ها به نوعی سرآمد طراحان معاصر آسیایی بود. دیگر اینکه با ظهور محصص، نگاه مطبوعات نسبت به کاریکاتور در ایران تغییر کرد. اگر به وی به عنوان یک هنرمند هنرهای زیبا نگاه کنیم می‌بینیم که محصص در بیشتر آثار خود دستمایه‌های اجتماعی را به تصویر می‌کشد در حالی که از سیاست به شدت دوری می‌کند».
تقلید

خسرو شاهانی، طنزپرداز، محصص را مقلدی بیش نمی‌دانست. او با چاپ برخی از کاریکاتورهای محصص به همراه آنچه وی نسخه اصلی می‌دانست، مدعی بود که کارهای محصص تقلیدی از کارهای کاریکاتوریست‌های غربی است.
بجز شاهانی حسین رحیم‌خانی کاریکاتوریست نیز مقاله‌ای در باب تقلید محصص از کاریکاتوریست‌های اروپایی دارد.
متقابلاً برخی آثار محصص توسط کاریکاتوریست‌های برجسته جهان مورد تقلید قرار گرفته‌است.
ardeshir mohassess by hadi hazavei
از آثار اردشیر محصص
در روزنامهٔ کیهان
مقایسه میان کاریکاتور محصص (چپ) با یک کاریکاتور در مجله فتوگرافی (راست) مربوط به سال ۱۹۷۰ توسط مجله خواندنیها
مقایسه میان کاریکاتور محصص (چپ) با کار یک طراح مد فرانسوی توسط مجله خواندنیها
مقایسه میان کاریکاتور محصص (راست) چاپ شده در مجله موسیقی سال ۱۳۴۱ با یک کاریکاتور از بازاراتی (چپ) مربوط به سال ۱۹۶۹
پت رید

| پت رید | پت رید |
| --- | --- |
نام(های) مستعار: پت
زاده: ۱۳ نوامبر ۱۹۱۰ رانچی
درگذشته: ۲۲ مهٔ ۱۹۹۰ (۷۹ سال)
وفاداری: بریتانیا
شاخه نظامی:  نیروی زمینی بریتانیا
سال‌های خدمت: ۱۹۳۳—۱۹۴۷
درجه: Major (United Kingdom)
شماره خدمت: ۵۸۹۷۴
یگان: سپاه ارتش سلطنتی
جنگ‌ها/عملیات‌ها: جنگ جهانی دوم نبرد فرانسه 
نشان‌ها: نشان امپراتوری بریتانیا صلیب نظامی
کارهای دیگر: دیپلمات، مدیر شرکت و نویسنده
پت رید (انگلیسی: Pat Reid؛ ۱۳ نوامبر ۱۹۱۰ – ۲۲ مهٔ ۱۹۹۰) فرد نظامی اهل بریتانیا بود.
وی از اسیران جنگ جهانی دوم بود که در قلعه کلدیتز زندانی بود.
شناخته شدگی

وی کسی است که توجه افکار عمومی را به قلعه کلدیتز با نوشتن یک کتاب پس از جنگ جلب کرد.
همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
کتاب‌شناسی

P. R. Reid (1952). The Colditz Story. Hodder & Stoughton.
P. R. Reid (1953). The Latter Days. Hodder & Stoughton.
P. R. Reid (1984). Colditz: The Full Story. Arrow Books. شابک ‎۰−۰۹−۹۴۳۱۹۰−۴.