غرق شدن آرام‌اس لوسیتانیا
آخرین سفر آرام‌اس لوسیتانیا

کشتی ۳۰۳۹۵ تنی آرام‌اس لوسیتانیا یکی از مجلل‌ترین، بزرگ‌ترین و سریع‌ترین کشتی‌های اقیانوس‌پیما در زمان خود بود. این کشتی با ۲۴۰ متر طول و قابلیت حمل ۳۰۰۰ مسافر و خدمه، هفت سال پیش از آغاز جنگ جهانی اول ساخته شده بود. فرماندهی نیروی دریایی بریتانیا به شرط امکان استفاده نظامی از لوسیتانیا به عنوان کشتی تجاری مسلح پرسرعت، به ساخت آن کمک مالی کرده بود. صاحبان آن مدعی بودند این کشتی «غرق‌ناپذیر» است. آغاز جنگ جهانی اول موجب توقف سفرهای لوسیتانیا نشد. فرماندهی نیروی دریایی بریتانیا استفاده از آن به عنوان کشتی تجاری مسلح را از نظر گذراند اما مصرف بالای زغال‌سنگ سبب صرف نظر از آن گردید. با این حال لوسیتانیا ملزم گشت فضای باری در خود جهت حمل اقلام جنگی آمریکایی اختصاص دهد.
لوسیتانیا در صد و یکمین سفر خود روز ۱۷ آوریل سال ۱۹۱۵ لیورپول را به مقصد نیویورک ترک کرد و روز ۲۴ آوریل در آن پهلو گرفت. یک هفته بعد آماده سفر بازگشت به بریتانیا شد. در همین حال عده‌ای از آلمانی-آمریکایی‌ها در همکاری با سفارت‌خانه آلمان در ایالات متحده، در تلاش بودند از به چالش کشیدن محاصره دریایی متقابل آلمان علیه بریتانیا توسط آمریکایی‌ها با چنین سفرهایی جلوگیری کنند. این افراد صبح روز ۱ مه، روز حرکت لوسیتانیا، در برخی صفحات روزنامه‌های نیویورک آگهی با امضای سفارت‌خانه به چاپ رساندند که خطر متوجه به کشتی‌های بریتانیایی در ناحیه جنگی اعلام شده توسط آلمان در حول بریتانیا را به مسافران گوشزد می‌کرد. این افراد مدعی بودند شواهد قدرتمندی موجود است که نشان می‌دهد لوسیتانیا قصد دارد هنگام بازگشت به بریتانیا اقلام غیرقانونی نظامی و مهمات حمل کند.
متن چاپ‌شده به قرار زیر بود:
به مسافرانی که قصد سفر در اقیانوس اطلس را دارند یادآوری می‌شود که شرایط جنگی بین آلمان و متحدانش و بریتانیای کبیر و متحدانش در جریان است؛ این که منطقه جنگی شامل آب‌های مجاور جزایر بریتانیا می‌شود؛ این که بر اساس اعلام رسمی دولت امپراتوری آلمان شناورهایی که پرچم بریتانیایی کبیر یا هر کدام از متحدان آن را به اهتزار درآورده‌اند ممکن است در این آب‌ها منهدم شوند و این که مسافرانی که از منطقه جنگی در کشتی‌های بربتانیای کبیر یا متحدانش عبور می‌کنند، خطر این عمل بر عهده خود آن‌هاست.
سفارت امپراتوری آلمان، واشینگتن، دی.سی.
این آگهی دقیقاً کنار تبلیغ سفر لوسیتانیا چاپ شده بود.
چنین نوشته‌ای موجب گرد آمدن عده زیادی از خبرنگاران و گزارش‌گران رسانه‌ها در لنگرگاه لوسیتانیا شد که نگرانی مسافران را برانگیخت. ناخدای کشتی در تلاش برای اطمینان‌بخشی به مسافران امنیت کشتی را در دستان نیروی دریایی بریتانیا تضمین‌شده دانست. همچنین به آن‌ها گفته شد لوسیتانیا با سرعت بالا به راحتی خواهد توانست از دست او-بوت‌ها بگریزد. به هر صورت قرار برافراشته شدن پرچم ایالات متحده در صورت مواجهه با او-بوت‌ها شد. علاوه بر این تعداد قایق‌های نجات لوسیتانیا از ۲۲ عدد به ۴۸ عدد افزایش یافت. بدین شکل آگهی سبب نشد هیچ‌یک از مسافران از این سفر منصرف شود. در این زمان لوسیتانیا که پس از آغاز جنگ او-بوت‌های آلمان علیه کشتی‌های تجاری چهار بار به صورت رفت‌وبرگشت مسیر اقیانوس اطلس را طی کرده بود، تنها کشتی بزرگ مسافربری بود که همچنان در این مسیر مسافر جابه‌جا می‌کرد.
لوسیتانیا در نهایت اندکی پس از ظهر، با دو ساعت تأخیر، راهی اقیانوس شد. در این سفر مجموعاً ۱۲۵۷ مسافر از جمله ۱۹۷ آمریکایی درون آن بودند. علاوه بر این، طبق سند محموله، کشتی حامل بار اقلام متفرقه‌ای همچون ورقه‌های برنجی، گوشت گاو، قطعات خودرو و همچنین ۴۲۰۰ جعبه مهمات تسلیحات سبک، ۱۲۴۸ جعبه گلوله توپ و ۱۸ جعبه فیوز ماده منفجره نیز بود.
مدت کوتاهی پس از حرکت سه آلمانی که در آبدارخانه مخفی شده بودند، یافت شدند و جهت بازجویی در مقصد، تحت بازداشت قرار گرفتند. این که این افراد مأموران دولت آلمان بودند یا نه هیچگاه مشخص نشد.