stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کامو، جمهوری آذربایجان

| کامو | کامو |
| --- | --- |
کشور:  جمهوری آذربایجان
بخش: شهرستان گوی‌گول
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (AZT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵ (AZT)
کامو یا هاچیشن (به لاتین: Hacışen یا Kamo، به ارمنی: Կամո) یک منطقه مسکونی پیشین در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان گوی‌گول واقع شده است.
تاریخ

ارمنیان ساکن در این ناحیه و پیرامون آن در میان جنگ قره‌باغ در سال ۱۹۸۹ به ناحیه ستک در ارمنستان رفتند و آذری‌ها روستای ینی زود (به‌معنی زود جدید و نو) را در نزدیکی آن بنا نهادند. مردم آذری کامو به ینی‌زود مهاجرت کردند و کامو در سال ۱۹۹۹ جایگاه خود را به‌عنوان روستا از دست داد و متروکه شد.
موسی کلانتری

| موسی کلانتری | موسی کلانتری |
| --- | --- |
وزیر راه و ترابری: وزیر راه و ترابری
دوره مسئولیت دی ۱۳۵۸ – ۷ تیر ۱۳۶۰: دوره مسئولیت دی ۱۳۵۸ – ۷ تیر ۱۳۶۰
رئیس‌جمهور: ابوالحسن بنی‌صدر
نخست‌وزیر: شورای انقلابمحمدعلی رجایی
پس از: یوسف طاهری
پیش از: احمد امری (سرپرست)
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۲۷ مرند، ایران
درگذشته: ۷ تیر ۱۳۶۰ دفتر مرکزی  حزب جمهوری اسلامی، تهران
ملیت:  ایران
پیشه: سیاستمدار
مدیر کل راه و ترابری در استان‌های خوزستان و آذربایجان غربی: مدیر کل راه و ترابری در استان‌های خوزستان و آذربایجان غربی
موسی کلانتری (۱۳۲۷، مرند – ۷ تیر۱۳۶۰، تهران) سیاست‌مدار ایرانی و دومین وزیر راه و ترابری کشور در کابینه شهید رجایی از دیماه ۱۳۵۸ تا تیرماه ۱۳۶۰ بود که در حادثه بمب‌گذاری در دفتر حزب جمهوری اسلامی به همراه سید محمد بهشتی کشته شد، وی تحصیلات خود را تا بخشی از دوران متوسطه در زادگاهش مرند به اتمام رسانید، سپس از خوارزمی تهران موفق به اخذ مدرک دیپلم گردید و در سال ۱۳۴۵ وارد دانشگاه پلی تکنیک تهران و با مدرک لیسانس راه و ساختمان دانش‌آموخته شد. وی قبل از پُست وزارت راه، به عنوان مدیرکل راه و ترابری در استان‌های خوزستان و آذربایجان غربی مشغول بوده‌است.
از مهمترین خصوصیات شخصیتی موسی کلانتری، سادگی و تواضع وی بود، حتی زمانی که در مقام وزیر دولت، در جلسه حزب جمهوری در هفت تیر سال ۱۳۶۰ حاضر بود و انفجار بمب سبب درگذشتش شد کفشهایی  پاره و مندرس به پا داشت. فیلم مستند "پرواز هدهد" که مروری بر زندگی سیاسی- اجتماعی وی به عنوان دومین وزیر راه و ترابری پس از انقلاب است، از تولد او در مرند تا ادامه تحصیل در دانشگاه پلی تکنیک تهران و سفر به آمریکا و بازگشتش به ایران را مورد بررسی قرار می‌دهد.
عیسی کلانتری، برادر کوچکتر اوست.
کارناوال

دلقک‌های اشوابی-آلیمانی در وولفاخ، جنوب آلمان.
کارناوال یا شادپیمایی، یک جشن یا به عبارتی رژه همگانی در خیابان است که همراه با آن عنصرهایی از سیرک‌بازی و رقص‌های خیابانی آمیزه شده‌است. کارنوال بیشتر متعلق به فرهنگ رومی-کاتولیک است و کمتر عنصرهای پروتستانی را در خود دارد. با این وجود، این جشن در بیشتر جهان غرب جای محکم خود را پیدا کرده‌است.
اوج جشن کارنوال در ۲ هفته قبل از زمان روزه مسیحیان است.
در بخش‌هایی از خاور و جنوب آلمان و اتریش جشن‌های کارناوال را فاشینگ (Fasching) می‌نامند.
واژه‌شناسی

شادپیمایی در فارسی در معنی پیمودن مسافتی توسط دسته و گروهی به حالت شاد است.
این معنی در زبان‌های اروپایی کارناوال نامیده می‌شود که واژه‌ای ترکیبی متشکل از دو واژهٔ لاتینی «کارنیس» (به معنای گوشت) و «له‌واره» (به معنای چیزی را از کسی گرفتن) است. در نتیجه این واژه به معنی «حذف گوشت» یا به نوعی وارد شدن به فصل روزه است. در قرون وسطی، زمانی که مقررات پرهیز چهله روزه (دوره‌ای چهل روزه پیش از عید رستاخیز مسیح که در پرهیز و روزه به سر برده می‌شد) سخت‌تر از امروز بوده و به‌طور دقیق رعایت می‌شدند، مردم در چند روز منتهی به چهارشنبه خاکستر، همه غذاهایی که به زودی خوردنشان غیرمجاز می‌شد را می‌خوردند: گوشت، غذاهای چرب، تخم مرغ و … این روزها را در فرهنگ مسیحی غربی به اصطلاح «روزهای چرب» می‌نامیدند که در آنها جشن‌های مردمی همراه با رژه‌های بزرگ و مسابقات سنتی و … برگزار می‌شدند و همگان به پایکوبی می‌پرداختند. اوج این جشن در روز پایانی آن بود که سه شنبه چرب نامیده می‌شد. این جشنها ریشه در فرهنگ پیشامسیحی داشتند و مشابه جشن‌هایی هستند که برای پایان زمستان برگزار می‌شدند.
مکان‌های بزرگ جشن کارناوال در جهان

در اینجا بعضی از شهرهایی که، کارنوال آنها شهرت جهانی دارد، نامیده شده‌اند.
سیدنی در استرالیا
ریودوژانیرو و سائوپائولو در کارناوال برزیل
سان‌دیه‌گو در کوبا
نیس در فرانسه
کلن، دوسلدورف و ماینز در آلمان
ونیز در ایتالیا
الست در بلژیک
لندن، بریتانیا
گلاسگو، بریتانیا
پاتراس در یونان
برابانت در هلند
کادیس در اسپانیا
کربلایی صفی‌خان قره‌باغی

| کربلایی صفی‌خان قره‌باغی | کربلایی صفی‌خان قره‌باغی |
| --- | --- |
تمبر اختصاصی جمهوری آذربایجان به مناسبت ۱۰۰-امین سالروز کربلایی صفی‌خان قره‌باغی: تمبر اختصاصی جمهوری آذربایجان به مناسبت ۱۰۰-امین سالروز کربلایی صفی‌خان قره‌باغی
زادهٔ: ۱۸۱۷ میلادی اهر، «استان آذربایجان شرقی»، ایران
درگذشت: ۲۵ ژوئن ۱۹۱۰ (۹۳ سال) شوشی، «استان الیزابت پال»، امپراتوری روسیه
پیشه: معمار
ساختمان‌ها: مسجد جامع گوهریه مسجد جامع گوهریه یوخاری مسجد جامع آق‌دام
 :  
کربلایی صفی‌خان قره‌باغی (ترکی آذربایجانی: Kərbəlayı Səfixan Sultanhüseyn oğlu Qarabaği) یک معمار برجسته آذربایجانی و نمایندهٔ مکتب معماری قره‌باغ است، که در سال ۱۸۱۷ در شهرستان اهر به دنیا آمد.
بناهای ساخته شده از سوی وی، حاوی عناصر سنتی و رومانتیک می‌باشند. تمام طرح‌های قره‌باغی همچون مساجد جامع آق‌دام و برده، به عناصر و سبک و سیاق‌های ساده منتسب به سبک معماری آذربایجانی در خود جای می‌دهند. وی در سال ۱۹۱۰ زندگی را بدرود گفت.
آثار

به‌کارگیری منطقی و ماهرانه صفی‌خان قره‌باغی از سبک‌های معماری سنتی محلی جلوه دهندهٔ خلاقیت ویژه وی می‌باشد.
کتیبه‌ای به خط عربی موجود روی قرنیز مسجد جامع گوهریه یوخاری که از سوی وی به سال ۱۸۸۳ ساخته شده‌است، حکایت از آن دارد که «مسجد توسط صفی‌خان قره‌باغی به سال ۱۳۰۱ (هجری قمری) بنا گردید».
از جمله عمارت‌های ساخته شده توسط قره‌باغی می‌توان مسجد برده، مسجد جامع آق‌دام، مسجد «تاتار» در اودسا، مسجد «قره‌باغلار» در عشق‌آباد و سایر بناهای اجتماعی را نام برد.
همدم‌السلطنه پهلوی

| فاطمه پهلوی | فاطمه پهلوی |
| --- | --- |
همدم‌السلطنه : همدم‌السلطنه 
زاده: ۳ اسفند ۱۲۸۱ تهران، ایران
درگذشته: ۱۶ فروردین ۱۳۷۱ (۸۹ سال) تهران، ایران
آرامگاه: امامزاده طاهر
همسر: هادی آتابای
فرزند(ان): امیررضا، سیروس، سیمین
دودمان: خاندان پهلوی
پدر: رضاشاه
مادر: مریم سوادکوهی
فاطمه پهلوی (۳ اسفند ۱۲۸۱ – ۱۶ فروردین ۱۳۷۱) ملقب به همدم‌السلطنه فرزند بزرگ رضاشاه بود. در زمان سلطنت پدرش در مجالس و محافل مطرح نبود و بیش‌تر اوقات را با نامادری‌اش ملکه تاج‌الملوک می‌گذراند و همدم و مصاحب او بود. او با هادی آتابای ازدواج کرد. ثمره این ازدواج دو پسر به نام‌های امیررضا و سیروس و یک دختر به نام سیمین بود.
به گفته برخی منابع او فرزند مریم سوادکوهی بود و مادرش که اولین و تنها همسر رضاشاه تا زمان درگذشتش بود در جوانی درگذشت. او چندین بار توسط پلیس جمهوری اسلامی دستگیر شد، اما آزاد شد. وی در سال ۱۳۷۱ درگذشت و در امامزاده طاهر (کرج) به خاک سپرده شد.
شهرستان فومن

| شهرستان فومن | شهرستان فومن |
| --- | --- |
http://www.foumanma.ir/: http://www.foumanma.ir/
موقعیت در استان: موقعیت در استان
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
کشور:  ایران
استان: گیلان
سایر شهرها: فومن ،ماسوله ،ماکلوان
بخش‌ها: مرکزی، سردار جنگل
سال تأسیس: ۱۳۲۳
نام‌های پیشین: پومن، فومنات
اداره: اداره
فرماندار: موسی فکور
مردم: مردم
جمعیت: ۱۰۳٬۱۹۰ نفر (۲۰۰۴م)
مذهب: مسلمان (شیعه)
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
مساحت: ۱۰۰۲ کیلومتر مربع کیلومتر مربع
داده‌های دیگر: داده‌های دیگر
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۱۳
شهرستان فومَن (به گیلکی: فؤمَن /foman/ یا فۊمَن /fuman/) از شهرستان‌های استان گیلان در شمال ایران است که از شمال به شهرستان صومعه‌سرا و شهرستان ماسال، از جنوب و جنوب غربی به خط‌الرأس رشته‌کوه‌های البرز (استان‌های زنجان و اردبیل) که مرز حوزه‌های آبخیز کوهستان مزبور حد طبیعی فومن و طارم است و از شرق به شهرستان شفت محدود می‌شود. شهرستان فومن یکی از چهار شهرستان اولیهٔ استان گیلان در کنار رشت، طالش و انزلی بوده‌است.
جمعیت این شهرستان ۱۰۳٬۱۹۰ نفر (سال ۱۳۸۳ خورشیدی) و مرکز آن شهر فومن است. این شهرستان دارای ۲ بخش و ۶ دهستان است.
مردم

در فومن مردم گیلک و تالش در کنار هم زندگی می‌کنند و زبان‌های گیلکی با گویش بیه‌پس و لهجهٔ فومنی و تالشی با گویش جنوبی رایج است.
جاذبه‌های دیدنی

شهرستان فومن یکی از قطب‌های گردشگری ایران است. از جاذبه‌های دیدنی این شهرستان می‌توان به شهرک تاریخی ماسوله، دژ قلعه رودخان و همچنین شهر تاریخی فومن اشاره کرد. همچنین چشم‌اندازها، دشت‌ها، رودخانه‌ها و کوهستان‌های بسیار زیبایی نیز در این شهرستان قرار دارند.
جاذبه‌های دیدنی > سوغات

از سوغاتی‌های معروف این شهرستان می‌توان به کلوچهٔ فومن، برنج، چای، توتون، مرکبات، صیفی‌جات، حصیر ،گَمَج (نوعی ظرف گلی پخت‌وپز غذا) و عروسک‌های سنتی ماسوله اشاره کرد.
جاذبه‌های دیدنی > فومنات

فومنات یا بیه‌پس منطقه‌ای باستانی در گیلان است که اقوام مختلفی همچون گیل‌ها و تالش‌ها در آن زندگی می‌کردند. فومنات امروزه بخشی از رشت، فومن، شفت، ماسال و صومعه‌سرا است که در ابتدا با بیه‌پیش (قسمت شرقی گیلک‌نشین) و طالش (قسمت غربی تالش‌نشین) ۳ قسمت ولایت گیلان را تشکیل می‌داده‌اند. در سال ۹۸۰ ه‍.ق به دستور شاه تهماسب صفوی مرکزیت گیلان از فومن به رشت که در آن زمان قریه‌ای در فومنات بود واگذار شد و به تدریج دیگر مناطق فومنات اهمیت خود را از دست دادند. در دوران قاجاریه منطقهٔ فومنات به شهرستان رشت ملحق شد و تا سال ۱۳۲۳ جزئی از شهرستان رشت به حساب می‌آمد که پس از آن به شهرستان فومنات تبدیل شد که شهرستان‌های امروزی صومعه‌سرا، شفت و فومن را شامل می‌شد و به مرکزیت شهر فومن بود. در ۱۶ آبان ۱۳۳۸ صومعه‌سرا و دهات توابع آن تحت نام شهرستان صومعه‌سرا از شهرستان فومنات جدا شده و نام شهرستان فومنات نیز به شهرستان فومن تغییر کرد. همچنین شفت نیز در سال ۱۳۷۴ از شهرستان فومن جدا شد.
بخش‌ها

بخش مرکزی شهرستان فومن
دهستان رودپیش
دهستان گشت
دهستان گوراب‌پس
دهستان لولمان
شهر: فومن
بخش سردار جنگل
دهستان آلیان
دهستان سردار جنگل
شهر: ماسوله، ماکلوان
غذاها

از غذاهای این شهرستان می‌توان به میرزا قاسمی، فسنجان، باقالا قاتوق و سیرابیج اشاره کرد.
مرتبط
سرمائی

| سرمائی | سرمائی |
| --- | --- |
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: گیاه
(طبقه‌بندی‌نشده):: گیاهان گلدار
(طبقه‌بندی‌نشده):: دولپه‌ای‌های نو
(طبقه‌بندی‌نشده):: آستریدها
راسته:: میناسانان
تیره:: کاسنیان
تبار:: Astereae
سرده:: Psychrogeton Boiss.
مترادف: مترادف
 سرمائی Tzvelev:  سرمائی Tzvelev
سرمائی یا همسایهٔ سرما (Psychrogeton Boiss) گیاهی است علفی از تیره گل‌ستاره‌ای‌ها.

این گیاه بنیان چوبی و خشبی صخره‌روی دارد و بومی ایران، آسیای میانه و آناتولی است.
۱۰ گونه از آن در ایران می‌روید.
حواصیل نوک‌بزرگ

| حواصیل نوک‌بزرگ | حواصیل نوک‌بزرگ |
| --- | --- |
حواصیل نوک‌بزرگ، Ardea sumatrana: حواصیل نوک‌بزرگ، Ardea sumatrana
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرنده
راسته:: پلیکان‌سانان
تیره:: حواصیلان
سرده:: حواصیل‌های نمادین
گونه:: A. sumatrana
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Ardea sumatrana : Ardea sumatrana 
حواصیل نوک‌بزرگ (نام علمی: Ardea sumatrana) پرنده‌ای بزرگ از خانوادهٔ حواصیلان است که در مناطق گرمسیری جنوب شرق آسیا و اقیانوسیه یافت می‌شود.
ویژگی‌های ظاهری

حواصیل نوک‌بزرگ با طول حدود ۱۱۵ سانتی‌متر و وزنی بین ۲ تا ۲.۶ کیلوگرم، یکی از بزرگ‌ترین گونه‌های حواصیل است. این پرنده دارای منقاری بلند و قوی به رنگ خاکستری تیره است که برای شکار ماهی‌ها و دیگر موجودات آبزی مناسب می‌باشد. پرهای بدن به رنگ خاکستری تیره و پاها بلند و خاکستری‌رنگ هستند.
زیستگاه و پراکندگی

این گونه در مناطق ساحلی، جنگل‌های حرا، تالاب‌ها و رودخانه‌های مناطق گرمسیری جنوب شرق آسیا، از جمله مالزی، اندونزی، فیلیپین و بخش‌هایی از استرالیا زندگی می‌کند. حواصیل نوک‌بزرگ ترجیح می‌دهد در نزدیکی آب‌های کم‌عمق به جستجوی غذا بپردازد.
رفتار و تغذیه

حواصیل نوک‌بزرگ عمدتاً از ماهی‌ها، سخت‌پوستان و دوزیستان تغذیه می‌کند. این پرنده به‌صورت انفرادی یا در گروه‌های کوچک به شکار می‌پردازد و با استفاده از منقار قوی خود، طعمه را از آب می‌گیرد.
وضعیت حفاظتی

بر اساس ارزیابی‌های اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت (IUCN)، حواصیل نوک‌بزرگ در دستهٔ گونه‌های با کمترین نگرانی (Least Concern) قرار دارد. با این حال، تخریب زیستگاه‌های طبیعی و آلودگی محیط‌زیست می‌تواند تهدیدی برای جمعیت این پرنده باشد.
شورای عالی استان‌ها

| شورای عالی استان‌ها  Supreme Council of Provinces | شورای عالی استان‌ها  Supreme Council of Provinces |
| --- | --- |
شورای ششم: شورای ششم
تاریخچه: تاریخچه
بنیادگذاری: ۱۳۷۸
رهبری: رهبری
رئیس: موسی‌الرضا حاجی‌بگلو
ساختار: ساختار
کرسی‌ها: فهرست نمایندگان دوره ششم شورای عالی استان‌ها
مدت دوره: ۴ سال
انتخابات: انتخابات
نظام رأی‌گیری: دومرحله‌ای
آخرین انتخابات۱: ۱۴۰۴–۱۴۰۰
انتخابات آینده: ۱۴۰۷–۱۴۰۴
محل نشست‌ها: محل نشست‌ها
تهران: تهران
وبگاه: وبگاه
https://www.shoraha.org.ir: https://www.shoraha.org.ir
قانون اساسی: قانون اساسی
قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران: قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران
شورای عالی استان‌ها، بزرگترین نهاد شورایی در ساختار سیاسی جمهوری اسلامی ایران است. اعضای این شورا متشکل از نماینده شورای هر استان است که از بین نمایندگان شوراهای شهر و روستا انتخاب شده‌اند.
ریاست شورای عالی استان‌ها

ریاست این شورا از ۲۰ شهریور ۱۴۰۳ بر عهده موسی‌الرضا حاجی‌بگلو است. پیش از این شهرام دبیری در سال سوم در دوره ششم به مدت کمتر از یک‌سال، پرویز سروری در سال اول و دوم در دوره ششم به مدت ۲ سال، علیرضا احمدی با شکست مرتضی الویری در سال سوم و چهارم دوره پنجم شوراهای اسلامی شهر و روستا ریاست شورای عالی استان‌ها را به مدت ۲ سال بر عهده گرفت و مهدی چمران نیز در دوره‌های دوم، سوم و چهارم شوراهای اسلامی شهر و روستا به مدت ۱۲ سال ریاست این شورا را عهده‌دار بود.
رؤسای شورای عالی استان‌ها از آغاز تا به امروز به ترتیب، منصور روشناسی، مهدی چمران، غلامرضا بصیری‌پور، مرتضی الویری، علیرضا احمدی، پرویز سروری، شهرام دبیری اسکویی و موسی‌الرضا حاجی‌بگلو هستند.
پیش‌زمینۀ قانونی

فصل هفتم قانون اساسی ایران به شوراها اختصاص دارد. این فصل شامل اصول صدم تا صد و ششم قانون اساسی هستند:
اصل ۱۰۰: برای پیشبرد سریع برنامه‌های اجتماعی، اقتصادی، عمرانی، بهداشتی، فرهنگی، آموزشی و سایر امور رفاهی از طریق همکاری مردم با توجه به مقتضیات محلی، اداره امور هر روستا، بخش، شهر، شهرستان یا استان با نظارت شورایی به نام شورای ده، بخش، شهر، شهرستان یا استان صورت می‌گیرد که اعضای آن را مردم همان محل انتخاب می‌کنند. شرایط انتخاب‌کنندگان و انتخاب‌شوندگان و حدود وظایف و اختیارات و نحوه انتخاب و نظارت شوراهای مذکور و سلسله مراتب آنها را که باید با رعایت اصول وحدت ملی و تمامیت ارضی و نظام جمهوری اسلامی و تابعیت حکومت مرکزی باشد قانون معین می‌کند.
اصل ۱۰۱: به منظور جلوگیری از تبعیض و جلب همکاری در تهیه برنامه‌های عمرانی و رفاهی استان‌ها و نظارت بر اجرای هماهنگ آنها، شورای‌عالی استان‌ها مرکب از نمایندگان شوراهای استان‌ها تشکیل می‌شود. نحوه تشکیل و وظایف این شورا را قانون معین می‌کند.
اصل ۱۰۲: شورای عالی استان‌ها حق دارد در حدود وظایف خود طرح‌هایی تهیه و مستقیماً یا از طریق دولت به مجلس شورای اسلامی پیشنهاد کند. این طرح‌ها باید در مجلس مورد بررسی قرار گیرد.
اصل ۱۰۳: استانداران، فرمانداران، بخشداران و سایر مقامات کشوری که از طرف دولت تعیین می‌شوند در حدود اختیارات شوراها ملزم به رعایت تصمیمات آنها هستند.
اصل ۱۰۴: به منظور تأمین قسط اسلامی و همکاری در تهیه برنامه‌ها و ایجاد هماهنگی در پیشرفت امور در واحدهای تولیدی، صنعتی و کشاورزی، شوراهایی مرکب از نمایندگان کارگران و دهقانان و دیگر کارکنان و مدیران، و در واحدهای آموزشی، اداری، خدماتی و مانند اینها شوراهایی مرکب از نمایندگان اعضا این واحدها تشکیل می‌شود. چگونگی تشکیل این شوراها و حدود وظایف و اختیارات آنها را قانون معین می‌کند.
اصل ۱۰۵: تصمیمات شوراها نباید مخالف موازین اسلام و قوانین کشور باشد.
اصل ۱۰۶: انحلال شوراها جز در صورت انحراف از وظایف قانونی ممکن نیست. مرجع تشخیص انحراف و ترتیب انحلال شوراها و طرز تشکیل مجدد آنها را قانون معین می‌کند. شورا در صورت اعتراض به انحلال حق دارد به دادگاه صالح شکایت کند و دادگاه موظف است خارج از نوبت به آن رسیدگی کند.
دوره‌ها

از سال ۱۳۷۸ تاکنون (۱۴۰۰) شش دوره انتخابات شهر و روستا برگزار شده و دوره‌های زیر تشکیل یافته‌است:
دورهٔ اول: ۱۳۷۸–۱۳۸۲
دورهٔ دوم: ۱۳۸۲–۱۳۸۶
دورهٔ سوم: ۱۳۸۶–۱۳۹۲
دورهٔ چهارم: ۱۳۹۲–۱۳۹۶
دورهٔ پنجم: ۱۳۹۶–۱۴۰۰
دورهٔ ششم: ۱۴۰۰–۱۴۰۴
کاجاران

| کاجاران Քաջարան | کاجاران Քաջարան |
| --- | --- |
نمایی از کاجاران: نمایی از کاجاران
  مهر:   مهر
کشور:  ارمنستان
استان: سیونیک
شهرداری: کاجاران
بنیانگذاری: ۱۹۴۷
وضعیت شهر: ۱۹۵۸
حکومت: حکومت
 • شهردار: مانوئل پارامازیان
مساحت: مساحت
 • کل: ۲٫۸ کیلومتر مربع (۱٫۱ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۹۵۰ متر (۶۴۰۰ فوت)
جمعیت (سرشماری ۲۰۱۱): جمعیت (سرشماری ۲۰۱۱)
 • کل: ۷۱۶۳
 • تراکم: ۲۶۰۰/کیلومتر مربع (۶۶۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (AMT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵ (AMST)
کد پستی: ۳۳۰۹
کد منطقه: ۲۸۵ (۳۷۴)+
وبگاه: kajaran.am
منابع: جمیعت: منابع: جمیعت
کاجاران (به ارمنی: Քաջարան) یک شهر در ارمنستان است که در استان سیونیک واقع شده‌است. کاجاران در ۲۶ کیلومتری جنوب غربی کاپان، مرکز استان سیونیک واقع شده‌است.
خصوصیات

کاجاران ۲٫۸ کیلومتر مربع مساحت و ۷٬۱۶۳ نفر جمعیت دارد و ۱٬۹۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. در کیلومتری جنوب کاپان، مرکز استان سیونیک واقع شده‌است. در کیلومتری شمال آرتاشات، مرکز استان آرارات واقع شده‌است.
اقتصاد

کاجاران به‌خاطر معدن مس-مولیبدن خود معروف است. این معدن که معدن مس و مولیبدن زانگزور نام دارد باعث آلودگی رود ووغجی شده‌است.
در سال ۱۳۸۷ خورشیدی، با اتصال خط لوله انتقال گاز ایران به خط لوله سراسری ارمنستان در منطقه کاجاران، آخرین مرحله احداث این طرح پایان یافت. گاز ایران از طریق کاجاران به مناطق مرکزی ارمنستان منتقل خواهد شد.
احداث بخش ارمنی خط لوله مغری کاجاران در ۳۰ نوامبر ۲۰۰۴ میلادی آغاز شده بود. بخش دوم کاجاران-سیسیان-جرموک-آرارات را نیز یک شرکت ایرانی به نام «سانیر» احداث می‌کند.
نگارخانه

محل کاجاران در ارمنستان
شهر کاجاران و معدن مس آن
سراب زارم

سرابِ زارِم روستایی است در شهرستان بروجرد در استان لرستان. این روستا در دهستان همت اباد در بخش مرکزی این شهرستان قرار دارد.
جمعیت

بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت این روستا در سال ۱۳۹۵، برابر با۶۹۸ نفر بوده‌است که از این میان ۳۹۰ نفر مرد و بقیه زن بوده‌اند. سراب زارم ۲۰۹ خانوار جمعیت دارد.
سرحمام

| سرحمام | سرحمام |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: مازندران
شهرستان: بابلسر
بخش: رودبست
دهستان: پازوار
جمعیت: ۱۵۸۰ نفر (سرشماری ۹۵)
سرحمام، روستایی است از توابع بخش رودبست شهرستان بابلسر در استان مازندران ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان پازوار قرار داشته و یکی از بزرگترین روستاهای دهستان پازوار میباشد
براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۴۵۳نفر (۳۸۵خانوار) بوده‌است.
ارمک (سرده)

| ریش بز | ریش بز |
| --- | --- |
Ephedra distachya در فرانسه: Ephedra distachya در فرانسه
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: گیاهان
دسته:: گنتوم‌تباران
رده:: Gnetopsida
راسته:: ارمک‌سانان
تیره:: ارمکیان
سرده:: ریش بز لینه
گونه‌ها: گونه‌ها
 متن را ببینید:  متن را ببینید
ریش بز یا اُرمک، علی جونک سرده‌ای (جنسی) از بوته‌های بازدانه است. این گیاه تنها سرده (جنس) هم در تیره ارمکیان و هم در راستهٔ ارمک‌سانان است.
اُرمکیان (Ephedraceae) تیره‌ای از بازدانگان است که ظاهری جارومانند و برگ‌های تحلیل‌رفته و برچه‌های نیمه‌بسته دارند.
زیستگاه این گیاهان که اقلیم‌های خشک است، فراخنایی بزرگ، بیشتر در نیم‌کرهٔ شمالی زمین از جنوب اروپا، شمال آفریقا، مرکز و جنوب غرب آسیا تا جنوب غربی آمریکای شمالی، و در نیم‌کرهٔ جنوبی، در آمریکای جنوبی، از پاتاگونیا به جنوب را در بر می‌گیرد. «ریش بز» کاربردهای دارویی و درمانی دارد.

ارمک در تاریخ چین ۲۵۰۰ ساله است و در طب سنتی چینی به کار می‌رود. در زبان چینی با 麻黄، «ماهوآنگ»، به معنی «کنف زرد» از آن نام می‌برند.

در زبان پارسی ریش بز یا ارمک، به نام‌های دم روباه، دم گرگ، کلیشه و علی جونی نیز نامیده شده‌است.[نیازمند منبع] یکی از گونه‌های آن، Ephedra pachyclada، همان گیاه مخدر معروف هوم است که در اوستا از آن نام برده شده و مورد استفادهٔ موبدان است
گونه‌ها

این سردهٔ گیاهی، گونه‌های چندی را در بر می‌گیرد از جمله:
ارمک دوردیفی ‎(Ephedra distachya‎) ‏
هوم ‎(Ephedra pachyclada‎) ‏
پانویس‌ها و منابع

↑  razebaghaa، راز بقا | (۱۴۰۳/۰۹/۲۱ - ۱۲:۰۳). «هوم یا ریش بُز؛ گیاهی مقدس و توهم‌زا که ایرانیان آن را می‌پرستیدند و در افغانستان با آن شیشه تولید می‌کنند!». fa. دریافت‌شده در 2025-02-04. تاریخ وارد شده در |تاریخ= را بررسی کنید (کمک)
1 2 3  «واژه‌نامهٔ درگاه آفتاب». دریافت‌شده در ۲۱ فروردین ۱۳۸۸. از پارامتر ناشناخته |نشانی نویسنده= صرف‌نظر شد (کمک)[پیوند مرده]
ویکی‌پدیای انگلیسی. بازدید در تاریخ ۱۰ آوریل ۲۰۰۹.
سعدالله روستا طسوجی

| سعدالله روستا طسوجی | سعدالله روستا طسوجی |
| --- | --- |
نماینده دوره ششم مجلس شورای اسلامی: نماینده دوره ششم مجلس شورای اسلامی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: سعدالله روستا طسوجی ۱۳۳۶ شهرستان کوار، ایران
سعداله روستا طسوجی نماینده مردم شهرستان‌های کوار، سروستان و خرامه در ششمین دوره مجلس شورای اسلامی بوده‌است.
سعداله روستا طسوجی متواد ۱۳۳۶ شهرستان کوار، نماینده دوره ششم مجلس شورای اسلامی شهرستان های سروستان، کوار و خرامه، مشاور وزیر جهاد کشاورزی، معاون فنی و اجرایی و قائم مقام مدیرعامل سازمان تعاون روستایی ایران و عضو اصلی هیئت مدیره شرکت مادر تخصصی تولید محصولات کشاورزی، دامپروری و منابع طبیعی ایران از جمله مسئولیت های وی در دوران کاری بوده است.
طرح گاز رسانی به تمام روستاهای کشور، طرح یکسان سازی یارانه بین اقشار مختلف جامعه از جمله شهری، روستایی و عشایری، طرح اعتبار برای دهیاری های روستایی، طرح تاسیس سازمان نظام مهندسی کشاورزی ایران، طرح خرید تضمینی و پرداخت به موقع بهای محصولات کشاورزی توسط دستگاه های دولتی و وابسته به دولت، طرح تشویق سرمایه گذاری در پروژه های آبی کشور از جمله طرح های ارائه و تصویب شده  توسط وی در دوره ششم مجلس شورای اسلامی بوده است.  و همچنین پیگیری در قانونی نمودن بیمه بازنشستگی و درمانی کشاورزان و مشاغل آزاد در لایحه نظام جامع تامین اجتماعی، ردیف بودجه ایی برای جنگل های زاگرس و ردیف بودجه ایی برای طرح محوری گندم از دیگر فعالیت های وی در مجلس بوده است.
وی تحصیلات مقدماتی را در زادگاه خود گذراند و برای ادامه تحصیل به شیراز رفت و در مقطع کارشناسی کشاورزی فارغ‌التحصیل شد. همزمان با شروع مبارزات انقلاب ۱۳۵۷ ایران او نیز به همراه خانواده اش دراین مبارزات شرکت داشت. خانواده او کانون مبارزات انقلابی در منطقه بود و محل رفت و آمد انقلابیونی چون  ربانی شیرازی و   دستغیب بود. در آن سال‌ها سعدالله روستا علاوه بر فعالیت در بخش کشاورزی و حمل نقل از بانیان آجر فشاری صنعتی در استان فارس می‌باشد.او برای اولین بار در ایران اقدام به کشت و پرورش ذرت در مزرعه خود نمود و سپس به کمک همکارانش در جهاد سازندگی آن را در سراسر کشور توسعه داد.[نیازمند منبع]
پس از پیروزی انقلاب در تأسیس نهادهایی چون جهاد سازندگی، کمیته امداد امام خمینی و شورای شهر مشارکت کرد و از اعضای اصلی این نهادها می‌شود. با شروع جنگ ایران و عراق او نیز مانند سایر هموطنانش عازم جبهه شد و در عملیات‌های مختلفی شرکت کرد. پس از جنگ نیز به کار در جهاد سازندگی ادامه داد. در دوره ششم مجلس شورای اسلامی به نمایندگی مردم شهرستان‌های کوار، سروستان و خرامه انتخاب می‌شود. در مجلس  به عنوان نایب رئیس و سخنگوی کمسیون کشاورزی و آب انتخاب شد. و همچنین فراکسیون روستاییان و عشایر را با حضور بیش از  ۱۶۰ نماینده تشکیل داد و ریاست آن را بر عهده گرفت و منشا کارهای زیادی برای این دو قشر از مردم گردید. از جمله بیمه درمانی روستاییان و عشایر و همینطور گاز رسانی و برق رسانی و جاده کشی به روستاییان سرعت بسیار بیشتری گرفت. بنا به ادعای مسولان دولتی آن زمان فارس در دوره ششم مجلس بودجه رسانی و رفت و آمد مسولان کشور به حوزه انتخابی کوار، سروستان و خرامه چند برابر شده‌است.وی هم‌اکنون در دوران بازنشستگی به سر می‌برد  و عضو شورای مرکزی جامعه نمایندگان ادوار مجلس می‌باشد.
هوشنگ کاظمی

| هوشنگ کاظمی | هوشنگ کاظمی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۵ تیر ۱۳۰۲ تهران
درگذشت: ۴ مهر ۱۳۹۴ (۹۲ سال)
ملیت:  ایرانی
محل تحصیل: بوزار پاریس
پیشه(ها): طراح گرافیک، نقاش،
شناخته‌شده برای: پدر گرافیک ایران
هوشنگ کاظمی (۱۵ تیر ۱۳۰۲ – ۴ مهر ۱۳۹۴) طراحِ گرافیک، نقاش و مؤسس دانشگاه هنر بود.
زندگی‌نامه

او پانزدهم تیر ماه ۱۳۰۲ در تهران متولد شد. تحصیلات متوسطه را در کالج آمریکایی تهران در دو رشته ادبی و ریاضی به پایان رساند و برای ادامه تحصیل وارد دانش‌سرای تهران شد و در سال ۱۳۲۳ لیسانس ادبیات خارجی گرفت. در سال ۱۳۲۴ برای تحصیل در بوزار به فرانسه رفت و سال ۱۳۳۵ فوق لیسانس در رشتهٔ خط گرافیک از این مدرسه دریافت کرد. سال ۱۳۳۷ به ایران بازگشت و طراحی اساسنامه دانشگاه هنر را برعهده گرفت و در مهر ۱۳۳۹ این دانشگاه را راه‌اندازی کرد و اولین مدیر آنجا شد. نخستین‌بار گرافیک در ایران، توسط وی در دانشگاه هنر تدریس شد. هوشنگ کاظمی، نخستین ایرانی دانش‌آموخته گرافیک است که اصول و قوانین گرافیک نوین وارد ایران کرد. وی با هم‌فکری جواد حمیدی، و پرویز تناولی، طرح و اساس‌نامه هنرکده هنرهای تزئینی (دانشگاه هنر) را تهیه و تنظیم کرد. این نخستین‌بار بود که در ایران، رشته گرافیک به‌صورت علمی و تخصصی تدریس می‌شد. هوشنگ کاظمی تا سال ۱۳۵۴ مدیر گروه گرافیک بود. در سال ۱۳۵۹ به هلند مهاجرت کرد و سال ۱۳۶۷ به استرالیا رفت و در استرالیا ماند.
فعالیت

استخدام در بخش تبلیغات شرکت هواپیمایی سلطنتی هلند ۱۳۳۵
برگزاری نمایشگاه دوسالانه تهران در کاخ گلستان ۱۳۳۸
تأسیس دانشکده هنرهای تزیینی تهران ۱۳۳۹
مدیر دانشکده هنرهای تزیینی تا ۱۳۴۲
کارشناس هنری سازمان جلب سیاحان ۴۹–۱۳۴۲
سرپرست گروه گرافیک دانشکده هنرهای تزیینی و تدریس در دوره‌های فوق‌لیسانس ۵۴–۱۳۴۹
تأسیس آتلیه و دفتر کار با نام کارگاه هنرهای تزیینی در میدان کاخ تهران ۵۴–۱۳۳۹
طراح صحنه گروه نمایشی علی نصیریان در جشنواره‌های بین‌المللی ۴۲–۱۳۳۸
طراح صنعتی سفیدرود ۴۱–۱۳۴۰
برپایی نمایشگاه‌های متعدد برای جلب توریسم ۴۹–۱۳۴۲
طراحی نشان جشن هنر شیراز ۱۳۴۷
درگذشت

وی ۴ مهر ۱۳۹۴ در استرالیا درگذشت.
سرداب‌رود (چالوس)

| سردآب‌رود | سردآب‌رود |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: مازندران
شهرستان: چالوس
بخش: مرکزی
دهستان: کلارستاق غربی
جمعیت: ۵۴۹ نفر
سرداب‌رود یا سرد آبرود یا سردآبرود، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان چالوس در استان مازندران ایران است. این منطقه در نزدیکی مرکزیت کلارستاق تقریبا دو بخش کلارستاق غربی و کلارستاق شرقی را از هم جدا می‌کند.
عنوان سرداب‌رود از نام رودی در نزدیکی این روستا به نام رود سرداب گرفته شده است. سرچشمه این رودخانه از علم کوه کلاردشت است.