stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
استرایک
فهرست قسمت‌ها > فصل ۲ (۲۰۱۷)

ستون اول جدول مربوط به تعداد قسمت‌های کل مجموعه است.
ستون دوم مربوط به تعداد قسمت‌های این فصل به تنهایی است.
| № | # | عنوان | کارگردان | فیلم‌نامه‌نویس | تاریخ پخش |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۴ | ۱ | «کرم ابریشم (قسمت ۱)» | کیرون هاکس | تام اج | ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۷ (۲۰۱۷-0۹-۱۰) |
| ۵ | ۲ | «کرم ابریشم (قسمت ۲)» | کیرون هاکس | تام اج | ۱۷ سپتامبر ۲۰۱۷ (۲۰۱۷-0۹-۱۷) |
فصل ۳ (۲۰۱۸)
ستون اول جدول مربوط به تعداد قسمت‌های کل مجموعه است.
ستون دوم مربوط به تعداد قسمت‌های این فصل به تنهایی است.
| № | # | عنوان | کارگردان | فیلم‌نامه‌نویس | تاریخ پخش |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۶ | ۱ | «رد پای شیطان (قسمت ۱)» | چارلز استریج | تام اج | الگو:تاریخ آغاز ۲۰۱۸ |
| ۷ | ۲ | «رد پای شیطان (قسمت ۲)» | چارلز استریج | تام اج | ۴ مارس ۲۰۱۸ (۲۰۱۸-0۳-۰۴) |
فصل ۴ (۲۰۲۰)
ستون اول جدول مربوط به تعداد قسمت‌های کل مجموعه است.
ستون دوم مربوط به تعداد قسمت‌های این فصل به تنهایی است.
| № | # | عنوان | کارگردان | فیلم‌نامه‌نویس | تاریخ پخش |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۸ | ۱ | «سفیدی مرگبار (قسمت ۱)» | سو تالی | تام اج | ۳۰ اوت ۲۰۲۰ (۲۰۲۰-0۸-۳۰) |
| ۹ | ۲ | «سفیدی مرگبار (قسمت ۲)» | سو تالی | تام اج | ۳۱ اوت ۲۰۲۰ (۲۰۲۰-0۸-۳۱) |
| ۱۰ | ۳ | «سفیدی مرگبار (قسمت ۳)» | سو تالی | تام اج | ۶ سپتامبر ۲۰۲۰ (۲۰۲۰-0۹-۰۶) |
پخش

حق پخش این مجموعه را در ایالات متحده و کانادا، شبکه اچ‌بی‌او برعهد گرفته‌است.
اونا مارسون

| اونا مارسون  Una Marson | اونا مارسون  Una Marson |
| --- | --- |
مارسون در حال خواندن نسخه ای از روزنامهٔ رادیویی غرب هند، در طول جنگ جهانی دوم: مارسون در حال خواندن نسخه ای از روزنامهٔ رادیویی غرب هند، در طول جنگ جهانی دوم
نام هنگام تولد: اونا ماد ویکتوریا مارسون   Una Maud Victoria Marson
زادهٔ: ۶ فوریهٔ ۱۹۰۵ سانتا کروز، جامائیکا
درگذشت: ۶ مهٔ ۱۹۶۵ (۶۰ سال) کینگستون، جامائیکا
ملیت:  جامائیکا
پیشه(ها): کنشگر و نویسنده
شناخته‌شده برای: تهیه‌کننده برنامهٔ صداهای کارائیب در سرویس جهانی بی‌بی‌سی
اونا ماد ویکتوریا مارسون (انگلیسی: Una Maud Victoria Marson؛ زاده ۶ فوریه ۱۹۰۵ – درگذشته ۶ مه ۱۹۶۵) فمینیست، کنشگر و نویسنده اهل جامائیکا بود که اشعار، نمایشنامه‌ها و برنامه‌های رادیویی تولید می‌کرد.
او در سال ۱۹۳۲ به لندن سفر کرد و اولین زن سیاه‌پوستی بود که در طول جنگ جهانی دوم توسط بی‌بی‌سی استخدام شد. در سال ۱۹۴۲، او تهیه‌کننده برنامه «تماس با هند غربی» (Calling the West Indies) شد و آن را به «صداهای کارائیب» تغییر نام داد که به انجمن مهمی برای آثار ادبی کارائیب تبدیل شد. او چندین مصاحبه مهم از جمله مصاحبه با کن «سنیکشیپس» جانسون، را در سال ۱۹۴۰ انجام داد.
زندگی

یونا مارسون در ۶ فوریه ۱۹۰۵ در سانتاکروز، جامائیکا به دنیا آمد. مارسون با راه‌اندازی مجله «جهان وطن» در سال ۱۹۲۸ اولین ناشر و سردبیر مجلهٔ زن جامائیکا شد - نشریه‌ای که بر مسائل جنسیتی و بی‌عدالتی اجتماعی متمرکز بود. الهاماتی که او از فضای سیاسی و ادبی لندن گرفت، باعث شد در سال ۱۹۳۳ به این شهر نقل مکان کند. او که از نژادپرستی که با آن مواجه شد شوکه شده بود، در کنار همکار مهاجر کارائیبی خود، دکتر هارولد مودی، بنیانگذار گروه حقوق مدنی لیگ (The League)، شروع به مبارزه برای حقوق برابر برای رنگین پوستان کرد.
مارسون در سال ۱۹۳۶ به وطن خود بازگشت تا نسل جدیدی از نویسندگان جامائیکایی را پرورش دهد. او در حین نوشتن شعر و نمایشنامه‌های خود - که اغلب خود تأمین مالی آن‌ها را عهده‌دار بود - صندوق نجات کودکان جامائیکا را تأسیس کرد.
در سال ۱۹۳۸ پس از نقل مکان مجدد به انگلستان، او در بی‌بی‌سی سمتی گرفت و در آنجا با جرج اورول کار کرد و شعرهای او را در کنار تی. اس. الیوت خواند، و برنامه هفتگی محبوب «تماس با هند غربی» (Calling the West Indies) را تولید کرد که برای اولین بار در سال ۱۹۴۳ پخش شد. او اشعار و داستان‌های کوتاه از نویسندگان کارائیب را به نمایش گذاشت و به نویسندگانی مانند ساموئل سلوون جایگاه و صدای بین‌المللی داد. همچنین دیدگاه یک زن را نسبت به جنبش جهانی سیاه‌پوستان که عمدتاً تحت سلطه مردان است و نیز صدایی مرتبط فرهنگی را برای جامعهٔ رو به رشد کارائیبی بریتانیا منتشر کرد.
بزرگداشت و میراث

شعر مارسون بیش از مشارکت‌های ادبی او شناخته شده‌است. نوشته‌ها و اشعار او بود که بر پخش برنامه‌ای که او بیشتر شهرتش را مدیون آن است، اثر گذاشت و میراث او را برای کشف نسل‌های آینده گسترش داد.
دلیا جارت-ماکولی، زندگی‌نامه‌نویس او (در زندگی یونا مارسون، ۱۹۰۵–۱۹۶۵)، او را به‌عنوان اولین «فمینیست سیاه‌پوست بریتانیایی که علیه نژادپرستی و تبعیض جنسی در بریتانیا سخن گفت» توصیف کرده‌است.
در سال ۲۰۰۹، از دستاوردهای او با نصب یک پلاک آبی در خانهٔ پیشین او در پارک برانزویک لندن تجلیل شد.
در ۱۰ اکتبر ۲۰۲۱، جستجوگر گوگل با تغییر دودل در بریتانیا و جامائیکا از او تقدیر کرد.
اسکات ریتر

اسکات ریتر (به انگلیسی: Scott Ritter)‏ (زاده ۱۹۶۱) نماینده و بازرس سازمان ملل در بخش سلاح‌های کشتار جمعی از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۸ بود.
پیشینه

ریتر در سال ۱۹۶۱م متولد شد. وی قبل از حمله ۲۰۰۳ آمریکا به عراق تصریح کرد عراق سلاح شیمیایی ندارد. او از منتقدان سیاست خارجی آمریکا در رابطه با خاورمیانه و از جمله ایران و عراق است.
کتاب

کتاب معروف ریتر دربارهٔ عراق است که چند بار به فارسی ترجمه شده است. داستان ناگفته عراق، مترجم علیرضا عیاری، ناشر: اطلاعات و جنگ علیه عراق‌؛ اسکات ریتر، ویلیام ریورز پیت؛ ترجمه نوید هاشمی‌طبا.
اظهارات و دیدگاه‌ها

ائتلاف ناتو فاقد توان نظامی است و اصل دفاع جمعی در این پیمان چیزی بیشتر از یک خیالبافی نیست.
من فکر می‌کنم چین جرأتمند شده است. دلیل آن فقط پیروزی نظامی قریب‌الوقوع روسیه نیست بلکه به ناتوانی غرب هم برمی‌گردد. غرب سگی است که با صدای بلند واق واق می‌کند اما گاز نمی‌گیرد. ناتو هیچ توانمندی نظامی‌ای ندارد، اصلاً.
نجات بابانوئل

| نجات بابانوئل | نجات بابانوئل |
| --- | --- |
پرونده:Saving Santa poster.jpgپوستر فیلم: پرونده:Saving Santa poster.jpgپوستر فیلم
کارگردان: لئون جوسن آرون سیلمن
تهیه‌کننده: تری استون نیک سیمونک کارولین بنت
فیلمنامه‌نویس: ریکی راکسبر
داستان: تونی نوتیج
بازیگران: مارتین فریمن تیم کوری نول کلارک تیم کانوی پم فریس اشلی تیزدیل جوآن کالینز
موسیقی: گرانت الدینگ مارک ییگر
شرکت تولید: واینستین کمپانی گیت‌وی فیلمز پرانا استودیوز
توزیع‌کننده: واینستین کمپانی (ایالات متحده و بریتانیا) سینما منیجمنت گروپ (بین‌المللی)
تاریخ‌های انتشار:  ۱ نوامبر ۲۰۱۳ (۲۰۱۳-11-۰۱)  
مدت زمان: ۸۳ دقیقه
کشور: بریتانیا ایالات متحده هند
زبان: انگلیسی 
فروش گیشه: ۹,۲۷۸,۸۲۱ دلار آمریکا
نجات بابانوئل (انگلیسی: Saving Santa) یک فیلم انیمیشنی محصول سال ۲۰۱۳ به کارکردانی لئون جوسن است. این فیلم به صورت فیلم ویدئویی منتشر شد.
صداپیشگان

مارتین فریمن
تیم کوری
نول کلارک
تیم کانوی
پم فریس
اشلی تیزدیل
جوآن کالینز
کریس باری
ریچارد استیون هورویتز
کریگ فایربراس
انتشار

این فیلم در بریتانیا در ۱ نوامبر ۲۰۱۳ و در ایالات متحده در ۵ نوامبر ۲۰۱۳ در فرمت دیسک بلوری و دی‌وی‌دی توسط واینستین کمپانی و انکر بی انترتینمنت منتشر شد.
اسکار نیمایر

| اسکار نیمایر | اسکار نیمایر |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: اسکار ریبیرو دو آلمیدا نیمایر سوارس فیلهو
زادهٔ: ۱۵ دسامبر ۱۹۰۷ ریو دو ژانیرو
درگذشت: ۵ دسامبر ۲۰۱۲ (۱۰۴ سال)
ملیت: برزیلی
پیشه: معمار
جوایز: جایزه معماری پریتزکر (۱۹۸۸)
اسکار نیمایر (به پرتغالی: Oscar Niemeyer) ‏ (۱۵ دسامبر ۱۹۰۷ - ۵ دسامبر ۲۰۱۲) معمار برزیلی و یکی از طراحان بنای مرکز سازمان ملل در نیویورک است.
زندگی

نیمایر که نام کامل او اسکار ریبرو آلمئیدا سوارس فیلو بود، سال ۱۹۰۷ میلادی در شهر ریو دو ژانیرو برزیل زاده شد. در همان شهر در سال ۱۹۳۴ از مدرسه هنرهای زیبا درجه مهندسی معماری دریافت کرد. در سال ۱۹۴۵ عضو حزب کمونیست برزیل شد. عضویت در این حزب بارها برایش دردسر آفرین بود. در دوره کودتای نظامی برزیل به دفترش حمله کردند و ناچار از زندگی در اروپا شد.نیمایر در نیمه دهه ۱۹۴۰ از شاگردان لوکوربوزیه طراح و معمار بزرگ سوئیسی بود. نیمایر انسانی مبارز و متعهد بود و در سراسر عمر کمونیستی معتقد باقی‌ماند. او یک بار در مصاحبه‌ای گفت : "همه انسانهای خوبی که در زندگی دیدم، کمونیست بودند". نیمایر از دوستان صمیمی فیدل کاسترو رهبر کمونیست کوبا بود. فیدل کاسترو گفته بود «من و اسکار نیمایر آخرین کمونیست‌های کره زمین هستیم.» او در اوایل دهه ۱۹۸۰ به میهن خود برگشت و در دفتری در مرکز شهر ریودوژانیرو مشغول کار شد. معروف است که بالای میز کار او این جمله نقش بسته بود:"جهان را باید تغییر داد."
نیمایر در فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی برای یاری به محرومان تلاش می‌کرد. او گفته بود که همیشه در تلاش است که معماری را به خدمت مردم زحمتکش در آورد و به زندگی آن‌ها اندکی نشاط و شادی وارد کند.
یکی از کارهای مشترک او با لوکوربوزیه معمار سوئیسی، طراحی ساختمان ماندگار سازمان ملل متحد در نیویورک است که با این طرح شهرتی جهانی یافت.
نیمایر به لطف عمر طولانی موفق شد بیش از ۶۰۰ بنای معماری خلق کند. او تا آخرین روزهای عمر خلاق و نوجو بود. همه کارهای او از مهر و نشانی خاص بر خود دارند.
او از شاگردان و مریدان لوکوربوزیه معمار نوگرای سوئیسی به‌شمار می رفت اما بسیاری او را به عنوان "پدر مدرنیسم در معماری" می شناسند.
برازیلیا

از اوایل دهه ۱۹۵۰ که دولت برزیل قصد داشت شهر برازیلیا را به عنوان پایتخت کشور معرفی کند، طراحی این پروژه بزرگ به نیمایر و دو تن از همکارانش سپرده شد. آن‌ها در طول چهار سال روی زمین شهری افسانه‌ای آفریدند که تجسم حرکت و رنگ و نور بود و بسیاری آن را زیباترین شهر جهان می دانند. شهر به سان پرنده‌های در حال پرواز طراحی شده‌است. یونسکو تمام شهر برازیلیا را بخشی از میراث بشری دانسته است. برازیلیا بزرگ‌ترین طرح معماری او بود و نیمایر در آن بسیاری از اندیشه‌های نوی خود را بکار برد.نقشه‌های زیبای او برای ساختمان‌های اصلی این شهر همچون دو کاخ ریاست جمهوری پلاناتو و آلورادا و ساختمان‌های مجلس سنا و نمایندگان کنگره او را در سطح بین‌المللی به همگان شناساند.
سبک

خمیره اصلی کارهای نیمایر آهن و پولاد و بتن است. اما او این مواد سخت و زمخت را در قالبی نرم و ظریف عرضه کرد. نیمایر بارها گفته بود که فرم‌های سخت و زوایای حاد و تیز را دوست ندارد. در طرح‌های او سطوح سخت آهن و بتن با هارمونی نرم و مواج به رقص در می‌آید. او گفته بود که خمیدگی‌ها و انحناهای آثارش را از کوه‌های برزیل، امواج رودها و دریاهای میهن و همچنین پیکر موزون زنان کشورش الهام گرفته‌است. در معماری نیمایر خلاقیت و تخیلی جسورانه دیده می‌شود. او معماری را به گردش آزاد رنگ و نور و فضا نزدیک کرد و حتی بناهای سنتی را با نگاهی تازه و بدیع بازساخت. به‌طور مثال در کلیسای جامع برازیلیا، درون کلیسا به جای فضای گرفته و تیره و تار قدیم، فضایی پر روح، زنده و جاندار است که در آن رنگ و نور به پرواز در آمده‌است. او معتقد بود که در سطوح صاف و تیز حس و نشانی غیر انسانی وجود دارد. به نظر او سطوح ملایم، خمیده و ظریف به طبع و ذوق انسان نزدیک تر است. وی در مقاله‌ای می گوید که پیکر انسان برای ما آشناترین و طبیعی‌ترین فرم خارجی است. در بدن آدم هیچ زاویه‌ای نیست، همه اندام‌ها با نرمی و پیچ و خم‌های ظریف به هم گره خورده‌اند.
آثار

نیمایر آثار معروفی را در سطح جهانی با الهام از منحنی‌ها طراحی کرد که از جمله آن‌ها می‌توان به مقر حزب کمونیست فرانسه در پاریس، مسجد، مرکز مدنی و دانشگاه الجزیره در الجزایر، خانه فرهنگ هاوره فرانسه، دانشگاه قسطنطنیه الجزایر، ساختمان انتشارات موندادوری میلان ایتالیا، مجلس امریکای لاتین در شهر سائوپائولوی برزیل، مرکز توسعه جهانی زبان پرتغالی در لیسبون پرتغال و مرکز فرهنگی بین‌المللی آولیس اسپانیا اشاره کرد.
ساختمان موزه هنرهای مدرن نیتروی از شاهکارهای نیمایر شناخته می‌شود. او این بنای مدرن را در سال ۱۹۸۹ طراحی کرد، یعنی زمانی که ۸۲ ساله بود. او تمام موزه را به سان گلی شکوفا مجسم ساخت که هنر دوستان را از همه طرف به اندرون خود دعوت می‌کند. از آخرین کارهای او مجسمه‌ای به یادبود محاصره اقتصادی کوبا از سوی آمریکا است.
از دیگر آثار او می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
کاخ کاپانما در ریو دو ژانیرو
غرفه برزیل در نمایشگاه جهانی نیویورک، ۱۹۳۹
مجتمع ساختمانی پامپولا در بلو هوریزونته
پارک ایبیراپوئرا در سائو پائولو
بنای سازمان ملل متحد در نیویورک
برازیلیا
مسجد دولتی پنانگ در مالزی
دانشگاه حیفا در اسرائیل
ساختمان کنگره ملی برزیل، یکی از کارهای معروف نیمایر
کلیسای کتدرال
سالن کنفرانس سرپوشیده در جنوب ایتالیا
موزه هنری وولکانو
جوایز

نیمایر به دلیل خلق آثاری بی بدیل، جوایز متعددی همچون جایزه معماری پریتزکر از مؤسسه هنر شیکاگوی امریکا در سال ۱۹۸۸ ، جایزه لنین در سال ۱۹۶۳، جایزه بنیتو خوارز در سال ۱۹۶۴، جایزه ژولیت کوری در سال ۱۹۶۵، مدال طلای سلطنتی مؤسسه معماری انگلیس در سال ۱۹۹۸ و جایزه ولیعهد اسپانیا موسوم به پرینسیپه استوریاس در رشته هنر در سال ۱۹۸۹ میلادی را دریافت کرد.
مرگ

نیمایر در حالی که خود را برای برگزاری جشن ۱۰۵ سالگی تولد خود در ۱۵ دسامبر آماده می‌کرد، روز ۲ نوامبر به دلیل سرماخوردگی و عفونت دستگاه تنفسی در بیمارستان "ساماریتانو" بستری شد. او در شرایطی که ورا لوسیا همسرش، فرزندان، نوه‌ها و بستگانش در بیمارستان کنار او بودند، روز چهارشنبه ۵ دسامبر ۲۰۱۲ در آخرین نبردش با بیماری و کهولت سن تسلیم شد و در شهر ریودوژانیرو چشم از جهان فروبست. پیکر او با هواپیما به شهر برازیلیا منتقل شد تا در آنجا برای همیشه آرام بگیرد. دیلما روسف رئیس جمهوری برزیل درپیامی با ابراز تاسف از مرگ نیمایر تصریح کرد : "برزیل امروز یکی از بزرگترین نوابغ خود را از دست داد. او یک انقلابی بود که سبک جدیدی از معماری مبتنی بر زیبایی و منطق را ابداع کرد."
نگارخانه

Niterói Contemporary Art Museum، برزیل
Oscar Niemeyer Museum (NovoMuseu), کوریتیبا، برزیل
Brazilian National Museum, برازیلیا، برزیل
Estação Cabo Branco, ژواو پسوا، برزیل
مرکز فرهنگی اسکار نیمایر، آستوریاس، اسپانیا
Natal City Park Tower، ناتال، برزیل
سر الختم الخلیفه

| سر الختم الخلیفه | سر الختم الخلیفه |
| --- | --- |
نخست‌وزیر سودان: نخست‌وزیر سودان
دوره مسئولیت ۳۰ اکتبر ۱۹۶۴ – ۲ ژوئن ۱۹۶۵: دوره مسئولیت ۳۰ اکتبر ۱۹۶۴ – ۲ ژوئن ۱۹۶۵
رئیس‌جمهور: خودش First Committee of Sovereignty
پس از: ابراهیم عبود
پیش از: محمد احمد محجوب
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱ ژانویهٔ ۱۹۱۹ سودان
درگذشته: ۱۸ فوریهٔ ۲۰۰۶ (۸۷ سال)
ملیت: سودان
سر الختم الخلیفه (عربی: سرالختم الخليفة الحسن؛ زاده ۱ ژانویهٔ ۱۹۱۹ – درگذشته ۱۸ فوریهٔ ۲۰۰۶) دیپلمات، استاد، و سیاستمدار اهل سودان بود. وی از ۳۰ اکتبر ۱۹۶۴ تا ۲ ژوئن ۱۹۶۵ نخست‌وزیر سودان بود.
سر الختم الخلیفه در ۱۸ فوریه ۲۰۰۶، در سن ۸۷ سالگی درگذشت.
خرگوش یارکند

| خرگوش یارکند | خرگوش یارکند |
| --- | --- |
ترسیم حدود circa 1879: ترسیم حدود circa 1879
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 نزدیک تهدید  (IUCN 3.1):  نزدیک تهدید  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پستانداران
راسته:: خرگوش‌سانان
تیره:: خرگوشان
سرده:: Lepus
گونه:: L. yarkandensis
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Lepus yarkandensis Günther, 1875: Lepus yarkandensis Günther, 1875
Yarkand hare range: Yarkand hare range
خرگوش یارکند (نام علمی: Lepus yarkandensis) یک گونه پستاندار از تیرهٔ خرگوشان (Leporidae) است.  دارای خز پشتی نرم، صاف و قهوه‌ای شنی است که دارای نوارهای سیاه مایل به خاکستری و شکمی کاملاً سفید است. خرگوش یارکند که بومی چین است، محدود به حوضه تاریم در جنوب سین کیانگ، چین است. عمدتاً شبگرد است و روی علف و محصولات علوفه می‌جوید. ماده سالانه دو یا سه دسته‌توله تولید می‌کند که هر کدام از دو تا پنج بچه تشکیل می‌شود. در فهرست سرخ اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت از گونه‌های در حال انقراض و در فهرست سرخ مهره‌داران چین به عنوان نزدیک به تهدید رتبه‌بندی شده است. با این حال، متخصصان ژنتیک چینی اعلام کرده‌اند که این گونه به دلیل زیستگاه محدود و گسسته شدن آن، و شکار بی‌رویه و شکار غیرقانونی «در خطر انقراض» است.
تانک

تانک آمریکایی آبرامز در حال شلیک
تانک گونه‌ای از خودروی رزمی زره‌پوش و معمولاً دارای شنی است که توانایی شلیک گلوله توپ در یک درگیری مستقیم را دارا می‌باشد. از نظر عملیاتی تانک‌ها دارای تحرک بالا و قابلیت‌های هجومی و دفاعی هستند. تانک دارای یک توپ اصلی با کالیبر بزرگ است که معمولاً در یک برجک گردان نصب می‌شود و به چند سلاح دیگر از جمله مسلسل هم مجهز است. زره تانک از آن در برابر دامنه گسترده‌ای از گلوله‌های و ادوات دشمن محافظت کرده و شنی امکان حرکت آن در سطوح مختلف را فراهم می‌سازد.
تانک‌ها برای نخستین بار در سده بیستم میلادی و در جنگ جهانی اول در جبهه‌های نبرد مورد استفاده قرار گرفتند و به مرور به یکی از اجزای کلیدی نیروهای مسلح عمده کشورهای جهان تبدیل شدند. امروزه با افزایش اهمیت جنگ‌های نامتقارن، پایان جنگ سرد و افزایش توجه به سلاح‌های ارزان‌قیمت ضدتانک روسی، اهمیت تانک‌ها کمتر شده‌است. به همین دلیل تانک‌ها به ندرت به‌طور انفرادی وارد عملیات شده و معمولاً در واحدهای زرهی با حمایت پیاده‌نظام و گاهی خودروهای جنگی پیاده‌نظام سازمان‌دهی می‌شوند و گاهی از حمایت هواگردها و بالگردهای شناسایی و رزمی نیز بهره می‌برند.
در گذشته تانک‌ها به انواع مختلفی از جمله تانک‌های سبک، متوسط، سنگین، فوق سنگین، تانک پیاده‌نظام و … تقسیم می‌شدند که هر یک برای مأموریت‌های ویژه‌ای طراحی شده بودند. پس از جنگ جهانی دوم گرایشی عمومی به استفاده از یک نوع تانک تحت عنوان تانک اصلی میدان نبرد ایجاد شد که قدرت انجام همه مأموریت‌ها را داراست. البته در بعضی از ارتش‌ها هنوز از تانک‌های سبک با زره کمتر و تحرک بیشتری برای مقاصد شناسایی و دیده‌بانی استفاده می‌شود.
تاریخچه > دوره میان‌دوجنگ

نقش تانک‌ها در جنگ‌های آینده محل بحث‌های فراوانی در دوره میان‌دوجنگ بود. عده‌ای حامی حفظ نقش تانک‌ها به عنوان تسلیحات پشتیبانی پیاده‌نظام بودند؛ درحالیکه عده دیگری راه بدل ساختن آن به هسته آرایش‌های متحرک جدید با قابلیت حصول پیروزی‌های تعیین‌کننده را دنبال کردند. هنگامی که متفقین غربی تصمیم به برگزیدن رویکردی تلفیقی گرفتند، آلمان و شوروی با تولید مقادیر زیادی تانک، نیروهای زرهی مستقلی پدیدآوردند. در فاصله بین دو جنگ جهانی هم تانک‌ها و هم تاکتیک‌های کاربرد آن‌ها پیشرفت قابل توجهی کرد.[نیازمند منبع] با وجود این که تانک‌ها نقش بزرگی در شکست آلمان در جنگ جهانی اول نداشتند، این کشور که خود در آن جنگ هدف نخستین عملیات تهاجمی این سلاح قرار گرفته بود، به نظر می‌رسد بیش از بقیه کشورها به توانمندی تانک‌ها در میدان‌های نبرد پی برد. آلمان بر خلاف محدودیت‌های پیمان ورسای، دست به گسترش نیروهای زرهی خود زد و تانک‌ها را به بخش ضروری آماده‌سازی خود برای جنگ آینده بدل کرد.
تاریخچه > جنگ جهانی دوم

نبردهای آغازین جنگ جهانی دوم نشان‌گر وفوق نظریه دوم در چگونگی کاربرد تانک‌ها بود. در این زمان، لشکرهای زرهی آلمان در قالب تاکتیک بلیتس‌کریگ (رزم برق‌آسا) خطوط مقدم دشمنان را در جبهه‌های شرقی، غربی و شمال آفریقا، شکافتند و بر آن‌ها فائق آمدند. در طول این جنگ با افزایش ضخامت زره و قدرتمندتر گشتن توپ آن‌ها، تانک‌ها بزرگ و بهتر شدند. تانک‌ها حاکمان میدان‌های نبرد و مظهر قدرت نظامی گردیدند. معمولاً پیروزی در آن‌ها با طرفی بود که به طرز موثرتری از یگان‌های زرهی خود استفاده می‌کرد. تانک‌های مخصوصی برای عملیات‌های آبی خاکی و پیاده‌سازی در ساحل و همچنین مین‌روبی نیز در این جنگ به کار آمدند و پیشرفت‌هایی در زمینه سلاح‌های ضدتانک همچون راکت‌اندازهای دوش‌پرتاب، گلوله‌های زره‌شکاف، موشک‌های ضدتانک نیز صورت گرفت.
تاریخچه > جنگ سرد و عصر حاضر

قابلیت‌هایی همچون زره‌های واکنشی، سامانه‌های شناسایی فروسرخ، تجهیزات موقعیت‌یاب، ابزارهای قفل بر هدف، مسافت‌یاب‌های لیزری، گلوله‌گذارهای اتوماتیک، سیستم‌های کامپیوتری کنترل آتش و ناوبری پس از جنگ جهانی دوم برای تانک‌ها طراحی شده‌اند.[نیازمند منبع] با وجود نیرومندتر شدن تانک‌ها در دهه‌های بعدی سده بیستم، برتری آن‌ها با ظهور گسترده تسلیحات ضد تانک جدید، نسبتاً ارزان و مؤثر، به چالش کشیده شد. سلاح‌های ضد تانک پیشرفت زیادی را به خود دیدند؛ سلاح‌های نیرومندی برای پیاده‌نظام ساخته شده و مهمات ویژه‌ای تولید گردید که با شلیک از توپخانه یا هواپیما قدرت تخریب هم‌زمان چندین تانک را داشت. علاوه بر این، تغییر ماهیت جنگ موجب تضعیف هر چه بیشتر اهمیت و برتری تانک‌ها شد. با جایگزینی درگیری‌های گسترده نیروهای مسلح در رزم متعارف با رزم‌های نامنظم‌تر در مقیاس کوچک‌تر، تانک‌ها نقش محوری خود را از دست دادند.
با وجود این که برخی تحلیلگران نظامی برای دهه‌ها افول کلی تانک‌ها به عنوان تسلیحات جنگی را پیش‌بینی می‌کردند، آرایش‌های تانک همچنان بخش مهمی از نیروهای مسلح ملی و به عقیده عده‌ای هنوز مظهر توانمندی نظامی به حساب می‌آیند. از این رو، ارتقا هر چه بیشتر در زره، تسلیحات، تجهیزات الکترونیکی و قابلیت‌های عمومی تانک‌ها ادامه یافته‌است و خودروهای بدون سرنشین هدایت‌شونده از راه دور در دستورکار قرار گرفته‌اند.
عملکرد

تانک سلاحی برای حملهٔ برق آساست و می‌تواند از گودال‌ها و رودخانه‌ها بگذرد. بعضی از تانک‌ها حتی می‌توانند فاصله‌های کوتاهی را زیر آب حرکت کنند. از بعضی دیگر برای بازکردن مسیرهایی از میان میدان‌های مین استفاده می‌شود. هر تانک یک توپ اصلی داشته که بر روی برجک سوار شده و با قابلیت چرخش دایره وار، توان آتش در تمام جهات را داراست.
زره تانک از ورق فولادی است. این زره ممکن است در جلو تانک بیش از ۱۲ سانتی‌متر ضخامت داشته باشد که تشکیل دهنده نیمی از وزن تانک می‌باشد. برای کم کردن وزن، زره را در پهلوها و پشت تانک نازک‌تر می‌سازند. زرهی با این اندازه، تانک را در مقابل گلوله‌های کوچک محافظت می‌کند، ولی حتی زره ضخیم هم ممکن است با گلولهٔ توپ‌های جدید سوراخ شود.
مارک پنج-ستاره. نمونه تانک انگلیسی در جنگ اول جهانی
تانک اف-تی در سال ۱۹۱۸
پ‌ت۷۶ تانک سبک آبی‌خاکی روس تانک اصلی شناسایی اعضای پیمان ورشو
چلنجر۲ تانک اصلی ارتش بریتانیا از سال ۱۹۹۸ تاکنون
پارک آبی سوزو

| پارک آبی سوزو | پارک آبی سوزو |
| --- | --- |
دستگاه مختصات جغرافیایی: ۳۱°۳۵′۳۹″شمالی ۷۴°۲۹′۱۱″شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۵۹۴۱۶۷°شمالی ۷۴٫۴۸۶۳۸۹°شرقی﻿ / 31.594167; 74.486389
باز شده: ۲۸ مه ۱۹۸۷ (۱۹۸۷-05-۲۸)
وضعیت: باز است
پارک آبی سوزو یک پارک آبی واقع در لاهور، پنجاب، پاکستان است که در سال ۱۹۸۷ افتتاح شد. این بزرگ‌ترین پارک آبی پاکستان است
تاریخ

این پارک آبی برای اولین بار در ۲۸ می ۱۹۸۷ در تعطیلات مسلمانان عید فطر افتتاح شد. نام این پارک از کلمه یونانی سوزو به معنای «نجات» گرفته شده‌است. مشاور سفر (وبگاه) می‌گوید که این بهترین پارک آبی در لاهور است که «برای غلبه بر گرمای سوزان» مفید است.
پارک آبی سوزو بزرگ‌ترین پارک آبی پاکستان است. دارای پارکینگ برای ۱۰۰۰ وسیله نقلیه و میزبانی رویدادها برای حداکثر ۱۰۰۰۰ نفر است. این پارک آبی در لاهور، پنجاب، پاکستان واقع شده‌است و یکی از معدود پارک‌های تفریحی با تم آبی در شهر لاهور است. دارای بخش مجزا برای بانوان می‌باشد.
عجایب علاءالدین

| عجایب علاءالدین | عجایب علاءالدین |
| --- | --- |
کارگردان: ماریو باوا هنری لوین
بازیگران: دانالد اوکانر نوئل آدام ویتوریو دسیکا آلدو فابریتسی میشل مرسیه جووانا گالتی توم فلگی  آدریانا فاکتی
موسیقی: آنجلو فرانچسکو لاوانینو
تدوین‌گر: جین روجرو
توزیع‌کننده: مترو گلدوین مایر
تاریخ‌های انتشار:  ۳۱ اکتبر ۱۹۶۱ (۱۹۶۱-10-۳۱)  (ایتالیا) ۱۳ دسامبر ۱۹۶۱ (۱۹۶۱-12-۱۳)   (آمریکا)  ۲۱ فوریه ۱۹۶۲ (۱۹۶۲-02-۲۱)  (فرانسه)
مدت زمان: ۱۰۰ دقیقه
کشور: فرانسه ایتالیا آمریکا
زبان: انگلیسی 
فروش گیشه: ۱۵۷٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار
عجایب علاءالدین (به ایتالیایی: Le meraviglie di Aladino) فیلمی محصول سال ۱۹۶۱ به کارگردانی ماریو باوا و هنری لوین است. در این فیلم بازیگرانی همچون دانالد اوکانر، نوئل آدام، ویتوریو دسیکا، آلدو فابریتسی، ترنس هیل، میشل مرسیه، میلتون رید، فائوستو توتسی، توم فلگی، آدریانا فاکتی و مارکو تولی ایفای نقش کرده‌اند.
کاخ شاهزاده طاز

کاخ شاهزاده طاز (عربی: قصر الأمير طاز) یکی از کاخ‌های تاریخی که در دوران ممالیک در مصر تأسیس شد.
محل و تاریخچه

کاخ در قاهره قدیم در منطقه خلیفه در قلعه، خیابان السیوفیه، که بخشی از خیابان صلیبه است، واقع شده‌است. این کاخ توسط امیر سیف الدین طاز بن قطغاج، یکی از شاهزادگان برجسته در دوران دولت دریایی ممالیک تأسیس شد، که نام آن در زمان سلطنت عمادالدین اسماعیل بن ناصرالدین محمد بن قلاوون (۱۳۴۵م-۱۳۴۳م) آشکار شد تا اینکه در زمان برادرش صالح زین الدین حاجی یکی از شاهزادگانی که حل و فصل امور به دست او بود افتاد.
در اکتبر سال ۱۹۹۲، پس از زلزله‌های مشهور که بسیاری از ستون‌های کاخ آسیب دید، کاخ را وارد بخش مراقبت‌های ویژه کردند. برای مدت ۱۰ سال، این وضعیت همچنان ادامه داشت تا اینکه در ۱۰ مارس ۲۰۰۲، هنگامی که بخش بزرگی از دیوار عقب کاخ سقوط کرد، مرگ بالینی آن نیز اعلام شد. این آوار مشرف بر خط باریکی بود که ده‌ها خانه کلنگی که صدها هزار شهروند ساکن هستند در آن وجود داشت که به این‌صورت زندگی تمام آنها در معرض خطر پیش‌بینی نشده از لحظه‌ای تا لحظه‌ای قرار گرفتند چرا که فروپاشی کامل کاخ در مدت چند ساعت و نه بیشتر قابل انتظار بود.
معماری

کل مساحت کاخ بیش از هشت هزار متر مربع است که یک حیاط بزرگ در مرکز است مانند یک باغ است، اطراف آن از چهار طرف به ساختمان اصلی و فرعی کاخ می‌انجامید که مهمترین آن، بال الحرملک و قسمت نشیمن یا ساختمان اصلی اختصاص داده شده به پذیرش و دنباله‌های آن و لوازم جانبی و اصطبل قرار گرفته‌است.
نمای اصلی

ورودی اصلی از یک راهرو مستطیل شکل با یک درب از پشت آن که در انتهای آن یک انبار با دو ورودی است، هر کدام به یک حیاط مستطیلی که حیاط کاخ است باز می‌شود که این ورودی کامل بر خیابان السیوفیه مشرف است.
بازسازی

این مرحله با نظارت شدید همراه با ترس از فروپاشی ناگهانی تهدید زندگی شهروندان منطقه و کارگران در این پروژه همراه بود. هنگامی که این عملیات موفقیت‌آمیز به پایان رسید و تیم کشف کرد که انحراف با ستون‌گذاری کاهش یافته و حرکت ساختمان‌ها به‌طور کلی متوقف شده‌است، کل طرح تخریب کاخ اصلاح شد، و این اصلاح تنها به قطعات خراب آن محدود شود. بزرگترین و مهم‌ترین قسمتی که خراب شد نقش علوی بود که بخش مهمی از الحرملک بود.
مهمترین عناصر باستان‌شناسی کاخ که تحت پردازش و بازسازی قرار گرفت چوبهای تزئینی و سنگ مرمر و فلزات و لایه آهکی که دیوارها را پوشش می‌دهند و همچنین آجرها و سنگ‌هایی که دیوارها ساخته شده‌اند و همچنین نوشته‌ها و نقاشی‌هایی که بالاتر از قطعه‌ها و نوارهای چوب و سنگ قرار داشته، بوده‌است.
اما سقف‌ها به شیوه بیولوژیک و با مواد شیمیایی خاصی که توسط اداره‌های تخصصی بین‌المللی و متخصص در بازسازی آثار تاریخی جهانی تأیید شده، بازسازی شد.
در حال حاضر کنسرت‌ها، جشن‌های موسیقی عربی، سمینارها و جلسات سیاسی در این کاخ برگزار می‌شود.