stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
میکی ۱۷
بازخورد > نظر منتقدان

در وبگاه جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز، ٪۷۷ از ۲۶۱ بررسی منتقدان مثبت است و میانگینِ امتیاز آن ۷٫۱/۱۰ است. اجماع این وبگاه چنین می‌نویسد: «میکی ۱۷ شاهد بازگشت بونگ جون هو به حوزهٔ تخصصی‌اش در ژانر علمی تخیلی دیوانه‌وار با یک انتقاد اجتماعی مخرب در هسته آن است و در طول مسیر ثابت می‌کند که هرگز نمی‌توان تعداد زیادی رابرت پتینسون داشت.» این فیلم در متاکریتیک که از میانگین وزنی استفاده می‌کند، بر اساس نظر ۵۹ منتقدین امتیاز ۷۲ از ۱۰۰ را کسب کرده که نشان‌گر «نقدهای عموماً مطلوب» است. تماشاگران شرکت‌کننده در نظرسنجی سینماسکور به فیلم نمره متوسط "B" را در مقیاس A+ تا F دادند، در حالی که آنهایی که توسط پست‌ترک مورد بررسی قرار گرفتند، امتیاز ۴ از ۵ ستاره را به فیلم دادند و ۶۳٪ گفتند که قطعاً فیلم را توصیه می‌کنند.
رابی کولین از دیلی تلگراف به این فیلم ۴ ستاره از ۵ ستاره اهدا کرد و خاطرنشان کرد: «همانند بسیاری از آثار دیگر بونگ، نگرش ریز و درشت فیلم به ژانر باعث می‌شود مخاطبان را سرپا نگه دارد. این فیلم اغلب تنها در یک سکانس از پوچ‌گرایی به کمدی بزن‌بکوب، و سپس به ترسناک، و دوباره برعکس برمی‌گردد، مثل تصویر کلون جدید پتینسون در پرینتر گوشتی.» جیکوب اولر از ای.وی. کلاب فیلم را «یک نقد علمی-تخیلی پیچیده، طولانی و پرانرژی از حال و هوای غیرانسانیِ امروزمان» نامید.
ریچارد لاسون از ونتی فر در نقدی کمتر مشتاقانه فیلم را «یک پیگیری ناامیدکننده از انگل» دانست و در ادامه گفت: «شاید اگر بونگ روی ایده شبیه‌سازی تمرکز می‌کرد و به‌طور پیچیده‌تر رفتار نابودکننده شرکت‌ها با کارگران را بررسی می‌کرد، می‌توانست به چیزی بسیار غم‌انگیز، حتی بسیار حیرت‌آور برسد. متأسفانه، او در نهایت بیش از حد به موجودات حیوانی پیچیده‌اش علاقه‌مند است و به شوخی‌های گسترده‌ای دربارهٔ دیکتاتورهای حقیر و وسواس‌دار به دوربین‌های تلویزیونی توجه می‌کند. در حین کوتاه‌شدن میزان توجه، میکی ۱۷ کمتر شبیه یک اعلامیه جدید از یک استاد بزرگ است، و بیشتر شبیه یک اسکرول پر از وحشت و بی‌نتیجه در تیک‌تاک به نظر می‌رسد.» جوسلین نوک از آسوشیتد پرس به فیلم امتیاز ۲ از ۴ ستاره را داد و گفت که اگرچه مردن مکرر شخصیت پتینسون یک طرح داستانی جالب، و نکته برجسته فیلم است، [اما] «قسمت زیادی از فیلم به هرج و مرج روایی، نفخ و افراط تبدیل می‌شود.»
سودگائورا، چیبا

City
| Sodegaura 袖ヶ浦市 | Sodegaura 袖ヶ浦市 |
| --- | --- |
City: City
  پرچممهر:   پرچممهر
Location of Sodegaura in استان چیبا: Location of Sodegaura in استان چیبا
Sodegaura : Sodegaura 
مختصات: ۳۵°۲۶′ شمالی ۱۳۹°۵۷′ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۴۳۳°شمالی ۱۳۹٫۹۵۰°شرقی﻿ / 35.433; 139.950: مختصات: ۳۵°۲۶′ شمالی ۱۳۹°۵۷′ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۴۳۳°شمالی ۱۳۹٫۹۵۰°شرقی﻿ / 35.433; 139.950
Region: کانتو
استان‌های ژاپن: استان چیبا
حکومت: حکومت
 • - Mayor: Kiyoshi Deguchi (since November 2007)
مساحت: مساحت
 • کل: ۹۴٫۹۲ کیلومتر مربع (۳۶٫۶۵ مایل مربع)
جمعیت (April 2012): جمعیت (April 2012)
 • کل: ۶۰۳۹۱
 • تراکم: ۶۳۶/کیلومتر مربع (۱۶۵۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۹ (زمان استاندارد ژاپن)
- Tree: Castanopsis
- Flower: سوسن کوهی
- Bird: سسک بیشه ژاپنی
Phone number: ۰۴۳۸-۶۲-۲۱۱۱
Address: ۱-۱ Sakato Ichiba, Sodegaura-shi, Chiba-ken ۲۹۹-۰۲۹۲
وبگاه: www.city.sodegaura.chiba.jp
سودگائورا، چیبا از شهرهای استان چیبا ژاپن است که جمعیت آن در ۱ ژانویه ۲۰۰۸۵۹٬۴۴۳نفر بوده‌است.
پارکر، آریزونا

مکان
| Parker, Arizona | Parker, Arizona |
| --- | --- |
شهرک: شهرک
Location in La Paz County and the state of آریزونا: Location in La Paz County and the state of آریزونا
مختصات: ۳۴°۸′۴۱″ شمالی ۱۱۴°۱۷′۲۳″ غربی﻿ / ﻿۳۴٫۱۴۴۷۲°شمالی ۱۱۴٫۲۸۹۷۲°غربی﻿ / 34.14472; -114.28972: مختصات: ۳۴°۸′۴۱″ شمالی ۱۱۴°۱۷′۲۳″ غربی﻿ / ﻿۳۴٫۱۴۴۷۲°شمالی ۱۱۴٫۲۸۹۷۲°غربی﻿ / 34.14472; -114.28972
ایالت: آریزونا
شهرستان: La Paz
حکومت: حکومت
 • شهردار: Karen Bonds
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۲٫۰ مایل مربع (۵۷٫۰ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۲۱٫۹۶ مایل مربع (۵۶٫۹ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰۴ مایل مربع (۰٫۱ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۴۲۳ فوت (۱۲۹ متر)
جمعیت (2007): جمعیت (2007)
 • کل: ۳٬۱۸۱
 • تراکم: ۱۴۲٫۷/مایل مربع (۵۵٫۱/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۷ (MST (no تغییر ساعت تابستانی))
زیپ‌کد: 85344
کد منطقه: 928
کد FIPS: 04-53070
وبگاه: http://www.ci.parker.az.us/
پارکر (به انگلیسی: Parker) شهری در شهرستان لا پاز ایالت آریزونا است که در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۳٬۰۸۳ نفر جمعیت داشته است. پارکر، به‌طور رسمی در تاریخ ۱۹۴۸ میلادی به‌عنوان یک شهر شناخته شد.
ادا، کرویتا

Village در 23x15px|border |alt=|link= کرواسی
| Ada | Ada |
| --- | --- |
Village: Village
شهرستان‌های کرواسی: اوسییک-بارانجا
Municipality: Šodolovci
جمعیت (2011): جمعیت (2011)
 • کل: ۱۹۳
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
ادا، کرویتا (به لاتین: Ada, Croatia) در کرواسی است که در osijek-baranja county واقع شده‌است.
خصوصیات

ادا ۱۹۳ نفر جمعیت دارد.
مدرسه کوکلداش

برای مدرسه‌ای به همین نام در تاشکند، مدرسه کوکلداش (تاشکند) را ببینید.
| مدرسه کوکلداش | مدرسه کوکلداش |
| --- | --- |
دین: دین
وابستگی: اسلام
مکان: مکان
موقعیت در ازبکستان: موقعیت در ازبکستان
مختصات: ۳۹°۴۶′۲۳″ شمالی ۶۴°۲۵′۱۲″ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۷۷۳۰۶°شمالی ۶۴٫۴۲۰۰۰°شرقی﻿ / 39.77306; 64.42000
معماری: معماری
گونه: مدرسه
سبک: معماری اسلامی معماری ایرانی
پایان ساخت: ۱۵۶۹
مدرسه کوکلداش یک مدرسهٔ دو طبقه در فرارود است که در سال ۱۵۶۹ در پایتخت خانات بخارا یعنی شهر بخارا (اکنون مرکز استان بخارای ازبکستان) ساخته‌شد.
این مدرسه هنگام فرمانروایی عبدالله‌خان دوم (۱۵۵۷–۱۵۹۸) با هزینهٔ برادر شيری و همکار نزدیکش قُـل بابا کوکلداش ساخته‌شد. پس از روی کار آمدن شوروی، دفتر M.V. Frunze در آن قرار داشت، سپس در دوره‌های گوناگون، مدیریتش در دست «Bukhkomstaris»، «موزهٔ بخارا» و «بایگانی منطقه‌ای» بود.
به این مدرسه به طور سنتی در جایگاه بخشی از مجموعهٔ معماری لب حوض و نخستین سازه‌ای که در آن بنیاد شده، نگاه می‌شود. این مدرسه امروزه در «فهرست ملی اشیاء املاک و مستغلات میراث فرهنگی مادی ازبکستان» و در فهرست پایگاه‌های میراث جهانی یونسکو (به عنوان بخشی از «میانهٔ تاریخی شهر بخارا») گنجانده شده‌است.
همچنین یک سرویس گردشگری و نمایش است که در آن «موزهٔ تاریخ ادبیات بخارا» کارگاه‌های صنایع دستی، فروشگاه‌های کالاهای هنر عامیانه و سالن زیبایی زنان کار می‌کنند.
ویژگیها

این مدرسه با پهناوری ۶۰ در ۸۰ متر بزرگ‌ترین مدرسهٔ شهر است و در هنگام ساختش بزرگ‌ترین مدرسهٔ کل فرارود بود. این مدرسه بیش از ۱۳۰ سراچه دارد که بیش از ۳۲۰ طلبه در آن زندگی می‌کرده و دانش می‌اندوخته‌اند.
این یک ساختمان دو طبقه با یک درگاه بزرگ موزاییک در ورودی است که با طاق‌های ژرف آذین شده‌است و در گوشه‌ها با ستون‌های زیبا از عقیق سبز درخشان، آراسته شده‌است.
بدین‌سان این مدرسه نماد دولت نیرومندِ زیرِ رهبری عبدالله‌خان دوم شد.
بن مایه

«مدرسه «کوکل‌داش» جلوه‌ای از معماری قرن شانزدهم در «بخارا»+تصاویر». فارس نیوز. دریافت‌شده در ۲ اسفند ۱۴۰۰.
«Kukeldash Madrassah, Bukhara». advantour. دریافت‌شده در ۲ اسفند ۱۴۰۰.
«Kukeldash Medressa». lonely planet. دریافت‌شده در ۲ اسفند ۱۴۰۰.
فلسفه

سُقراط یا (Σόκρατες/سوکراتِس)، که با نام بنیادگذار فلسفه غرب و به‌طور گسترده به عنوان بزرگ‌ترین فیلسوف تمدن یونان باستان و یکی از بزرگ‌ترین تمام ادوار یاد می شود، او شاگردان بسیاری پرورش داد و نقش بسزایی در پیش زمینه‌سازی فلسفه افلاطونی و فلسفه ارسطویی داشته است.
مدرسه آتن (۱۵۰۹–۱۵۱۱) اثر رافائل، فیلسوفان مشهور کلاسیک یونان را در فضایی ایدئال با الهام از معماری یونان باستان به تصویر می‌کشد.
فَلسَفِه (یونانی باستان: φιλοσοφία philosophia) و (به پارسی میانه: خردْدوستی، آوانگاری: xraddōstih) مطالعهٔ پرسش‌های عمومی و اساسی با رویکردی کلی‌نگر و عموماً غایت‌اندیش است، مانند پرسش‌های مربوط به عقل، وجودیت، دانش، ارزش‌ها، ذهن و زبان. چنین سوالاتی اغلب به عنوان مشکلاتی مطرح می‌شوند که باید مورد مطالعه قرار گیرند یا حل شوند. این اصطلاح احتمالاً توسط فیثاغورس (حدود ۵۷۰–۴۹۵ قبل از میلاد) ابداع شده است. روش‌های فلسفی شامل پرسش، بحث انتقادی، استدلال عقلی و ارائهٔ منظم است.
این کلمه در زبان عربی مصدر است از کلمهٔ یونانی φιλοσοφία (فیلوسوفیا). فیلو به معنی «دوستداری» و «سوفیا» به معنی دانش است. پس کلمه فلسفه در لغت به معنی دوستداری دانش بوده‌ است.
موضوع علم فلسفه اولیٰ (متافیزیک یا الهیات) در اصل (وجود) صرف و عوارض و حالات مختلف آن است و به جهان از منظر وجودی واحد و پیوسته می‌نگرد. فلسفهٔ اولیٰ از این جهت که عام‌ترین و کامل‌ترین موضوع را دارد از علوم دیگر جامع‌تر است و به‌دلیل بهره‌گیری از روش استدلال و برهان از علوم دیگر یقینی‌تر می‌باشد. در علم فلسفه به پرسش‌های کلی مربوط به عقل، مبدأ پیدایش دنیا، نظام خلقت، ماهیت‌ها، وجودیت، دانش، ارزش‌ها، ذهن و زبان پاسخ داده می‌شود. چنین سؤالاتی اغلب به‌عنوان مشکلاتی مطرح می‌شوند که باید مورد مطالعه قرار گیرند یا حل شوند.
هرچند قبل از سقراط متفکرانی دیگر وجود داشته‌اند اما واژهٔ فلسفه نخستین بار توسط سقراط مورد استفاده قرار گرفت. در زمان او عده‌ای که خود را سوفیست (به معنای دانشمند) می‌نامیدند ادراک انسان را ملاک حقیقت و واقعیت می‌دانستند و مغالطه به کار می‌بردند. سقراط برای امتناع از هم‌ردیف شدن با سوفیست‌ها نام (فیلوسوفوس) به معنای فیلسوف امروزی را برای خود برگزید که بعدها کم‌کم فلسفه به معنای علم به کار رفت و سفسطه (مصدر به معنای سوفیست‌گری) بر مغالطه‌کاری گفته شد.
از نظر تاریخی، فلسفه همهٔ دانش را در بر می‌گرفت و یک پزشک به‌عنوان یک فیلسوف شناخته می‌شد. از زمان فیلسوف یونان باستان ارسطو تا قرن نوزدهم، ”فلسفهٔ طبیعی“ نجوم، پزشکی و فیزیک را هم دربر گرفت.  به عنوان مثال، اصول ریاضیات فلسفه طبیعی نیوتن در سال ۱۶۸۷ که بعداً به‌عنوان یک کتاب فیزیک طبقه‌بندی شد.
در قرن نوزدهم، رشد دانشگاه‌های تحقیقاتی مدرن، فلسفه دانشگاهی و سایر رشته‌ها را به سمت حرفه‌ای‌سازی و تخصص در فلسفهٔ معاصر سوق داد. از آن زمان، حوزه‌های مختلف تحقیق که به‌طور سنتی بخشی از فلسفه بودند، مانند روان‌شناسی، جامعه‌شناسی، زبان‌شناسی و اقتصاد، به رشته‌های دانشگاهی جداگانه‌ای تبدیل می‌شوند.
امروزه، زیرشاخه‌های اصلی فلسفه دانشگاهی شامل متافیزیک است که مربوط به ماهیت اساسی هستی و واقعیت است. معرفت‌شناسی، که ماهیت دانش و باور را بررسی می‌کند؛ فلسفهٔ اخلاق، که مربوط به ارزش اخلاقی است؛ و منطق، که قواعد استنتاج را مطالعه می‌کند که به فرد اجازه می‌دهد از مقدمات واقعی نتیجه‌گیری کند. زیرشاخه‌های برجستهٔ دیگر شامل فلسفهٔ علم، فلسفهٔ سیاسی، زیبایی‌شناسی، فلسفهٔ زبان و فلسفهٔ ذهن هستند.
منشأ و تکامل

در ابتدا این اصطلاح به هر مجموعهٔ دانش گفته می‌شد. از این نظر، فلسفه با دین، ریاضیات، علوم طبیعی، آموزش و سیاست ارتباط نزدیک داشت. اگرچه آن زمان به عنوان کتاب فیزیک طبقه‌بندی شده است، اما اصول ریاضیات نیوتن (۱۶۸۷) از اصطلاح فلسفه طبیعی همان‌طور که در آن زمان فهمیده می‌شد، استفاده می‌کند، شامل رشته‌هایی مانند نجوم، پزشکی و فیزیک است که بعداً با علم مرتبط شدند.
در بخش سیزده از زندگی و نظرات فلاسفه برجسته، قدیمی‌ترین تاریخ فلسفه برجای مانده متعلق به سده ۳ میلادی، دیوژن لائرتی تقسیم‌بندی سه بخشی از تحقیق فلسفی یونان باستان را ارائه می‌دهد:
فلسفه طبیعی (از یونانی: ta physika) که مطالعه قانون اساسی و فرایندهای تحول در جهان فیزیکی بود.
فلسفه اخلاق (از یونانی: êthika) که مطالعه خوبی، درست و غلط، عدالت و فضیلت بود.
فلسفه متافیزیکی (از یونانی: logikós) که مطالعه وجود، علیت، خدا، منطق، اشکال و سایر اشیاء انتزاعی بود.
واژه‌شناسی

واژهٔ فلسفه شکل عربی‌شده واژهٔ یونانی فیلوسوفیا (به یونانی: φιλοσοφία، philosophia) به معنای «دانشْ‌دوستی» است. که سپس به عربی و فارسی راه یافته است. برخی منابع عنوان داشته‌اند که واژه فلسفه را نخستین بار فیثاغورس به کار برده است. هرچند این موضوع اثبات شده نیست
تعریفِ فیلسوفان

تعریف‌های گوناگونی از فیلسوفان برای فلسفه وجود دارد از جمله آن‌ها می‌توان به:
افلاطون: فلسفه، لذتی گرامی است. خاستگاه فلسفه، شگفتی در برابر جهان است.
ارسطو: فلسفه، علم به موجودات است از آن رو که وجود دارند.
ویتگنشتاین: فلسفه، نبردی است علیه ذهن افسون زده شده، توسط زبان.
کانت: فلسفه، شناسایی عقلانی است که از راه مفاهیم حاصل شده باشد.
فیشته: فلسفه، علمِ علم یا علم معرفت است.
یوهان فریدریش هربارت: فلسفه، تحلیلِ معانی عقلی است.
ابن سینا: فلسفه، آگاهی بر حقایق تمام اشیا است؛ به‌قدری که برای انسان ممکن است بر آن‌ها آگاهی یابد.
سیسرون: فلسفه، عبارت است از علم پیدا کردن، به شریف‌ترین امور و توانایی استفاده از آن به هر وسیله‌ای که ممکن شود.
ملاصدرا: فلسفه، استکمال نفس انسان، از طریق معرفت یافتن به حقایق موجودات است؛ همان‌گونه که در خارج هستند و نیز، حکم حقیقی به وجود آن‌ها با برهان و نه با ظن و گمان و تقلید، به قدر توانایی انسانی است.
هگل: فلسفه، بحث در امر مطلق است.
توماس هابز: فلسفه، علم به روابط علت و معلولی میان اشیاء است.
وونت: کار اساسی فلسفه متحد ساختن تمام معرفت‌هایی است که از راه علوم مختلف به‌دست می‌آیند تا به این ترتیب مجموعه‌ای واحد و پیوسته ایجاد شود.
کریستیان وولف: فلسفه، علم به موجودات ممکن است؛ یعنی بر هر چه ممکن است، بالفعل حالت تحقق پیدا کند.
ویل دورانت:تحقیق در تجربیات انسانی به صورت یک کل یا تحقیق در بخشی از تجربیات انسانی بشرط ارتباط آن با کل.
تاریخ فلسفه

مقالهٔ اصلی: تاریخ فلسفه
فلسفه به ۵ دوره جزئی و ۳ دوره کلی تقسیم می‌شود. ۳ دوره اصلی شامل:
تاریخ فلسفه > ۱- فلسفه باستان

مقالهٔ اصلی: فلسفه دوران باستان
اَشکال ابتداییِ تفکر فلسفی باستان، بیشتر براساس کیهان‌شناسی اساطیری شمرده می‌شود.
تاریخ فلسفه > ۱- فلسفه باستان > مصر و بابل

مقالهٔ اصلی: فلسفه آفریقایی
همچنین ببینید: فلسفه مصر باستان و فلسفه بابل
به‌طور کلی فلسفه به‌وجود آمده شرایط و اتفاقات و حوادث زمانه است.
تاریخ فلسفه > ۱- فلسفه باستان > ایران باستان

مقالهٔ اصلی: فلسفه در ایران
همچنین ببینید: مانی و مزدک
فلسفه در ایران باستان هم‌پای فلسفه یونان و روم پیش رفته و با آن‌ها برهم‌کنش بسیار داشته است. اکثر کتاب‌های ایران توسط اعراب مسلمان سوزانده شده و امروزه مطالب زیادی از حکمت آن دوران به جای نمانده است.
تاریخ فلسفه > ۱- فلسفه باستان > چین

مقالهٔ اصلی: فلسفه چینی
تاریخ فلسفه > ۱- فلسفه باستان > یونان و روم

مقاله‌های اصلی: فلسفه یونان باستان و فلسفه هلنیستی
تاریخ فلسفه > ۱- فلسفه باستان > هندوستان

مقالهٔ اصلی: فلسفه هندی
همچنین ببینید: اوپانیشاد، فلسفه بودایی، فلسفه هندو، و فلسفه جین
تاریخ فلسفه > ۲- فلسفه قرون وسطی (قرن ۵ تا ۱۶ میلادی) > اروپا > قرون وسطی

مقالهٔ اصلی: فلسفه قرون وسطی
تاریخ فلسفه > ۲- فلسفه قرون وسطی (قرن ۵ تا ۱۶ میلادی) > اروپا > رنسانس

مقالهٔ اصلی: فلسفه عصر نوزائی
تاریخ فلسفه > ۲- فلسفه قرون وسطی (قرن ۵ تا ۱۶ میلادی) > شرق آسیا

مقاله‌های اصلی: فلسفه ژاپن، فلسفه کره‌ای، و نئو کنفوسیانیسم
تاریخ فلسفه > ۲- فلسفه قرون وسطی (قرن ۵ تا ۱۶ میلادی) > هند

مقاله‌های اصلی: فلسفه هندی و هندوئیسم
تاریخ فلسفه > ۲- فلسفه قرون وسطی (قرن ۵ تا ۱۶ میلادی) > خاورمیانه

مقالهٔ اصلی: فلسفه اسلامی
تاریخ فلسفه > ۳- فلسفه قرون جدید (قرن ۱۷ تا ۲۰ میلادی)

مقالهٔ اصلی: فلسفه جدید
تاریخ فلسفه > ۳- فلسفه قرون جدید (قرن ۱۷ تا ۲۰ میلادی) > فلسفه مدرن اولیه

مقاله‌های اصلی: عصر روشن‌گری و فلسفه قرن هفدهم
تاریخ فلسفه > ۳- فلسفه قرون جدید (قرن ۱۷ تا ۲۰ میلادی) > فلسفه قرن ۱۹

مقالهٔ اصلی: فلسفه قرن نوزدهم
تاریخ فلسفه > ۳- فلسفه قرون جدید (قرن ۱۷ تا ۲۰ میلادی) > فلسفه قرن ۲۰

مقالهٔ اصلی: فلسفه معاصر
دسته‌بندی‌ها

فلسفه در سطوح جهانی به ۶ قسمت تقسیم می‌شود: هستی‌شناسی، معرفت‌شناسی، منطق، فلسفه سیاست (سیاسی)، زیبایی‌شناسی و فلسفه اخلاق؛ اما در چند دههٔ اخیر در ایران معرفت‌شناسی و هستی‌شناسی با عنوان شاخه‌های اصلی فلسفه و منطق به‌عنوان کمک‌کننده و همهٔ شاخه‌های دیگر که ترکیبی از فلسفه و علم دیگری هستند مضاف گفته می‌شود.
دسته‌بندی‌ها > مابعدالطبیعه

مقالهٔ اصلی: متافیزیک
مابعدالطبیعه (متافیزیک)، مطالعهٔ ویژگی‌های عمومی واقعیت همانند وجود، زمان، رابطهٔ بین ذهن و بدن، اشیاء و خواص آن‌ها، کل و اجزای آن، وقایع، فرایندها و علت و معلول است.
دسته‌بندی‌ها > معرفت‌شناسی

مقالهٔ اصلی: معرفت‌شناسی
معرفت‌شناسی در پیوند با چیستی، اعتبار و دامنه دانش است، همانند روابط بین حقیقت، باور و نظریه‌های توجیه. معرفت‌شناسی، به بررسی روش‌های کسب دانش، بررسی نظریه‌های کسب دانش در طول تاریخ و سنجش اعتبار هر کدام از طرق کسب دانش می‌پردازد.
دسته‌بندی‌ها > منطق

مقالهٔ اصلی: منطق
منطق مطالعه اصول استدلال درست است. در گذشته منطق صرفاً شاخه‌ای از فلسفه شمرده می‌شد ولی از میانهٔ سدهٔ سیزدهم در ریاضیات و در دهه‌های واپسین در علوم رایانه و از دهه ۱۳۶۰ در علوم شناختی نیز به آن می‌پردازند. منطق از نطق و به معنای گویش و گفتار است که شخص برای تفهیم مخاطب خود وی را با ادله گفتاری تحت تأثیر قرار می‌دهد و نیز خود شخص که حاضر به شنیدن گفته‌های مخاطب خود باشد او یک شخص (منطقی) می‌باشد.
دسته‌بندی‌ها > منطق > فلسفه‌های مضاف (خاص)

فلسفه‌های خاص یا فلسفه‌های مضاف به شاخه‌هایی از فلسفه گفته می‌شود که یک حوزه یا پدیده خاص را به‌طور تخصصی از دیدگاه فلسفی مورد مطالعه قرار می‌دهند. از جمله فلسفه‌های خاص می‌توان به فلسفهٔ کنش، زیست‌شناسی، شیمی، آموزش، اقتصاد، مهندسی، زیست‌بوم، فیلم، جغرافیا، اطلاعات، بهداشت، تاریخ، طبیعت انسان، شادی، زبان، حقوق، ادبیات، ریاضیات، پزشکی، ذهن، موسیقی، وجود، فرهنگ، فلسفه، فیزیک، سیاست، روان‌شناسی، دین، علم، جامعه‌شناسی، فناوری، جنگ و جنسیت اشاره کرد.
سه فلسفهٔ مضافِ اخلاق، سیاست و زیبایی‌شناسی نیز، مهم‌ترین فلسفه‌های مضاف هستند.
دسته‌بندی‌ها > منطق > فلسفه اخلاق

مقالهٔ اصلی: فلسفه اخلاق
مسائل بنیادی فلسفهٔ اخلاق شامل: درستی و نادرستی امور، شناخت امور خیر و شر و بازشناسی فضایل است.
دسته‌بندی‌ها > منطق > زیبایی‌شناسی

مقالهٔ اصلی: زیبایی‌شناسی
زیبایی‌شناسی به زیبایی، هنر، لذت، ارزش‌های حسی، عاطفی، ادراک و مسائل مربوط به ذوق و احساسات می‌پردازد.
دسته‌بندی‌ها > منطق > فلسفه سیاسی

مقالهٔ اصلی: فلسفه سیاسی
فلسفه سیاسی به مطالعه دولت و رابطه افراد (یا خانواده و قبیله) با جوامع و از جمله دولت می‌پردازد. فلسفه سیاسی به موضوعات و پرسش‌های مهمی همچون عدالت، آزادی، دموکراسی، شهروندی، قانون، حاکمیت، برابری و … می‌پردازد.
سید جواد طباطبایی دربارهٔ اصطلاح «فلسفه مضاف» می‌گوید: «در ده بیست سال گذشته رایج شده که فلسفه‌هایی را جزو فلسفه‌های مضاف می‌دانند؛ همچنین در سال‌های اخیر واژگان و ترکیب‌های زشت و نابه‌هنجار بسیاری کشف و جعل کردند و به کار می‌برند که این هم یکی از آن‌هاست. فلسفه‌های مضاف در هیچ جای دنیا معنا ندارد، جز در میان بخشی از جماعت ظاهراً فلسفی ایران. معلوم نیست که فلسفه مضاف یعنی چه؟ این را از آب مضاف قیاس گرفتند. اگر کتابی به این اسم دیدید حتماً نخرید و اگر هم این اصطلاح را تا حالا به کار می‌بردید دیگر به‌کار نبرید. فلسفه مضاف نداریم، بلکه یک فلسفه داریم، وقتی به یونان برمی‌گردیم، در سال‌های سقراطی و افلاطونی یک فلسفه بیشتر وجود ندارد و آن‌ها این تقسیم‌بندی این‌گونه‌ای را انجام ندادند.»
دسته‌بندی‌ها > منطق > فلسفه‌های مضاف دیگر

فلسفه زبان: به بررسی ماهیت، ریشه و شیوه‌های استفاده از زبان می‌پردازد.
فلسفه حقوق: به پرسش‌هایی از قبیل «چرا قواعد و قوانین وجود دارند؟ اهداف آن‌ها چیست؟ تفاوت قواعد حقوقی، اخلاقی و مذهبی چیست؟ فرق بین خوب و بد چیست؟» می‌پردازد.
فلسفه ذهن: از شاخه‌های روش فلسفه تحلیلی است که ماهیت ذهن، رویدادهای ذهنی، کارکردهای ذهنی و خودآگاهی را بررسی فلسفی می‌کند. سرشت رابطهٔ این امور با بدن فیزیکی؛ که به مسئله ذهن و بدن (نفس و بدن) معروف است نیز از مهم‌ترین مسائل فلسفه ذهن است.
فلسفه دین: شاخه‌ای از فلسفه مشتمل بر همه مباحث فلسفی است که بن‌مایهٔ آن‌ها پرسش‌هایی است که از دین سرچشمه می‌گیرد. فلسفه دین، ارزیابی مفاهیم و باورهای بنیادین سنت‌های دینی ویژهٔ جوامع مختلف است.
فلسفه علم: گرایشی از فلسفه است که به تغییر در مفاهیم و مسائل (مانند روش‌شناسی، ارزش گزاره‌ها و کارایی آن‌ها و گونه‌های پیکره‌بندی‌ها و…) علوم گوناگون می‌پردازد. در واقع، فلسفهٔ علم، علم «مطالعه علوم» است. فلسفهٔ علم، از لحاظ علمِ مورد بررسی، به زیرگرایش‌های گوناگونی از جمله فلسفه ریاضیات، فلسفه فیزیک، فلسفه علوم کامپیوتر و…
فلسفه هنر: هنر چیست؟ چه آثاری را باید هنر به حساب آورد؟ آیا هنر وجود واقعی دارد یا فقط در ذهن هنرمند است؟ این سؤالات و بسیاری دیگر، سؤالاتی هستند که در فلسفه هنر به آن‌ها پرداخته می‌شود.
ابرفلسفه: فرافلسفه یا فلسفهٔ فلسفه، مطالعهٔ ماهیت (سرشت)، اهداف، و روش‌های فلسفه است.
مکتب‌ها و سنت‌های معروف فلسفی > ایدئالیسم آلمانی

مقالهٔ اصلی: ایدئالیسم آلمانی
ایدئالیسم آلمانی، نام جنبشی در فلسفه آلمان است که در دهه هشتاد قرن هجدهم میلادی آغاز و در دهه چهل قرن نوزدهم پایان یافت. مشهورترین نمایندگان این جنبش: کانت، فیشته، فریدریش ویلهلم یوزف شلینگ و هگل هستند.
مکتب‌ها و سنت‌های معروف فلسفی > پراگماتیسم

مقاله‌های اصلی: عمل‌گرایی و ابزارانگاری
عمل‌گرایی یا پراگماتیسم (به انگلیسی: Pragmatism)، به معنی فلسفه اصالت عمل است ولی در سیاست بیشتر واقع‌گرایی و مصلحت‌گرایی معنی می‌دهد.
مکتب‌ها و سنت‌های معروف فلسفی > پدیدارشناسی

مقالهٔ اصلی: پدیدارشناسی (فلسفه)
پدیدارشناسی یا پدیده‌شناسی یا نمودشناسی فلسفه؛ مطالعهٔ ساختارِ تجربه یا آگاهی است. این جنبش فلسفی در ابتدای سدهٔ بیستم میلادی توسط ادموند هوسرل پایه‌گذاری شد و سپس توسط حلقه‌ای از متأثرینش در دانشگاه گوتینگن و دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ در آلمان گسترش یافت.
مکتب‌ها و سنت‌های معروف فلسفی > اگزیستانسیالیسم

مقالهٔ اصلی: اگزیستانسیالیسم
اگزیستانسیالیسم، یا هستی‌گرایی، یا اصالت وجود، برتر بودن وجود از ماهیت (به انگلیسی: Existentialism) مبدأ شناخت این فلسفه انسانِ خودآگاه است. براین‌اساس انسانِ خودآگاه شالودهٔ اگزیستانسیالیسم است.
مکتب‌ها و سنت‌های معروف فلسفی > ساختارگرایی و پساساختارگرایی

مقاله‌های اصلی: ساختارگرایی و پساساختارگرایی
ساختارگرایی که به وسیلهٔ زبان‌شناس سوئیسی فردینان دوسوسور بنیان‌گذاری شده، در پی روشن کردن نظام‌های نشانه‌ای از طریق تحلیل کردن گفتمان‌ها می‌باشد
و پساساختارگرایی به مجموعه‌ای از افکار روشنفکرانه فیلسوفان اروپای غربی و جامعه‌شناسانی گفته می‌شود که با گرایش فرانسوی، مطلب نوشته‌اند.
مکتب‌ها و سنت‌های معروف فلسفی > سنت تحلیلی

مقالهٔ اصلی: فلسفه تحلیلی
به‌عنوان یک مکتب فلسفی که تأکید بر وضوح و دقت در استدلال، استفادهٔ متداول از منطق صوری، تجزیهٔ مفهومی و همچنین توجه به ریاضیات و علوم طبیعی از ویژگی‌های آن هستند.
مکتب‌ها و سنت‌های معروف فلسفی > مکتب‌ها و سنت‌های فلسفی

صفحهٔ اصلی: رده:مکتب‌ها و سنت‌های فلسفی
مکتب‌ها و سنت‌های معروف فلسفی > مکتب‌های فلسفی

مقالهٔ اصلی: فهرست مکتب‌های فلسفی
تفاوت با دیگر معرفت‌ها > جدایی فلسفه و دانش‌های آزمودنی

شش قرن پیش از میلاد مسیح که فلسفه در یونان باستان آغاز گشت، به همه بررسی‌های اندیشه‌محور فلسفه می‌گفتند و فیلسوفان نخستین در زمینه‌هایی کاوش می‌کردند که اکنون باید آن‌ها را زمینه‌های دانش به‌شمار آورد؛ ولی دانش‌های گوناگون که به نتایجی رسیدند که درباره‌شان هم‌رائی پدید آمد، از فلسفه جدا شدند و به رشته‌ای جداگانه تبدیل گردیدند. نشدنی نیست که دانش‌های دیگری نیز از فلسفه جدا شوند؛ برای نمونه منطق در راهی گام برمی‌دارد که به شاخه‌ای جدا از فلسفه تبدیل گردد.
از همین رو، فلسفه را «مادر دانش‌ها» نامیده‌اند. گفتگوی فلسفی بیشتر رویکرد به اندیشه ناب است. انگیزه این گفتگو در ریشه آن است که نادرستی‌ها نابود گردد و دشواری‌ها و پیچیدگی‌ها از میان برداشته شود. آن‌گاه که از این خودکاوی نتیجه‌ای به‌دست آید، آنچه برای فلسفه به جا می‌ماند، نتیجه نیست؛ بلکه از میان رفتن چیزهایی است که پیش از آن دشوار و پرسش شمرده می‌شد.
فلسفه، بررسی حقیقت است، ولی نه آن جهت از حقیقت که دانش‌های گوناگون بدان پرداخته‌اند. برای نمونه، دانش گیتی‌شناسی (فیزیک) دربارهٔ پیکره‌های مادی از آن جهت که جنبش و ایستایی دارند و دانش زیست‌شناسی دربارهٔ هستارها از آن رو که زندگی دارند، به پژوهش و بررسی می‌پردازد؛ ولی در فلسفه فراگیرترین چیزی که بتوان با آن سر و کار داشت، یا همان هستی؛ زمینه اندیشه جای می‌گیرد؛ به گفتار دیگر، در فلسفه، بن هستی به‌گونه بیکران و دور از هر گونه بند و پیشوند و پسوندی به‌میان می‌آید. از همین رو ارسطو در شناسه فلسفه می‌گوید: «فلسفه آگاهی به موجودات است، از آن رو که موجودیت دارند».
به‌گونه چکیده فلسفه گروه نتایج نیست، که بیشتر راه و روش اندیشیدن است؛ از همین رو، فلاسفه آزمون‌گرا، کارکردهای فلسفه را در سه زمینه منطقی، زبان‌شناختی و کاربردی (فلسفه دانش، منش، کشورداری و…) دانسته‌اند.
تاریخ فلسفه به‌سان تاریخ دانش‌ها، افزونهٔ شاخه‌ایِ زمینه بنیادی نیست؛ که خود هم زمینه است. مانند این‌که دانستن تاریخ زیست‌شناسی، پایه دانستن زیست‌شناسی نوین نیست. زیست‌شناسی شاخه‌ای از دانش است، تاریخ زیست‌شناسی روشن‌گری چگونگی دست یافتن به این دانش است، و این دو زمینه‌هایی جداگانه‌اند.
ولی بررسی فلسفه بیشتر بررسی روند داد و ستد اندیشه‌ها دربارهٔ پرسش‌های فلسفی است؛ و همین داد و ستد اندیشه‌هاست که تاریخ فلسفه را ساخته است.
دانشمند از دانشش بازده‌های منشی و فرجام‌گرایانه نمی‌گیرد، داوری نمی‌کند که کار جهان درست است یا تباه. با آن که یکی از کارهای آیینی فلسفه که در آن دودلی نکرده‌اند؛ رهنمود دادن است. رهنمود در این باره که چگونه باید زیست، و این خودکاوی زمینه دانش نیست.
به دشواری می‌توان انگاشت که رشته دیگری بتواند آن دگرگونی ژرفی را که فلسفه در دیدگاه دانش‌پژوه پدیدار می‌کند پدیدآورد.
فیزیک‌دانی بزرگ شما را می‌خواند تا انگاره‌هایی را که دربارهٔ روش پیدایش کهکشانها دارید دگرگون کنید؛ ولی فیلسوفی بزرگ به‌راستی شما را فرا می‌خواند تا زندگیتان را دگرگون سازید.
دانش پیش‌انگاشته‌هایی دارد که پیشتر در فلسفه بررسی شده‌اند. گزاره‌هایی مانند این‌که: طبیعت مادی راستین است؛ جهان دارای قانون‌های پایدار علت و معلولی (انگیزه و انگیخته) است؛ جهان دریافتنی و از سرچشمه‌های شناخت مردم است؛ دانشی نیستند، که پیش‌زمینه پرداخت به دانش می‌باشند.
درست است که برای نمونه دانشمندان علوم لزوماً از دلالت‌های فلسفه علم بر کارشان آگاهی ندارند و فلسفه قادر بر تحت‌تأثیر قرار دادن نحوه کارشان نیست، اما بی‌تردید فلسفه علاوه بر آن‌که می‌تواند تفکر دانشمندان را نسبت به آنچه انجام می‌دهند تغییر دهد؛ بلکه پیش‌فرض هرگونه علم‌ورزی است.
تفاوت با دیگر معرفت‌ها > تفاوت فلسفه و دین

در دین، معرفت متکی بر وحی است و حقایق نهایی در پرتوی وحی فهمیده می‌شوند؛ اما در فلسفه، وحی نیز باید به محک منطق و استدلال آزموده شود.
البته در منابع شیعی دو حجت برای انسان مطرح شده یکی وحی و دیگری عقل.