روابط ایتالیا و عراق
تاریخچه > دخالت ایتالیا در حمله سال ۲۰۰۳ به عراق

در ژانویه ۲۰۰۳، فعالان حزب رادیکال ایتالیا سعی در میانجی‌گری توافقی (کمپین عراق آزاد) داشتند که منجر به تبعید صدام حسین و انتقال مسالمت‌آمیز در عراق می‌شد و بنابراین تهاجم را متوقف کرد. پارلمان ایتالیا دولت را که پذیرفته بود موظف کرده بود که به عنوان جایگزینی برای جنگ، هدف عراق آزاد را دنبال کند. این اقدام به دلیل عدم تمایل دولت‌های آمریکا و بریتانیا برای دستیابی به آن متوقف شد، اگرچه ایتالیا از طریق تماس با معمر قذافی، پذیرش صدام را تضمین کرده بود. رادیکال‌ها بعداً به شدت با اعدام صدام حسین و طارق عزیز مخالفت کردند.
سپس دولت برلوسکونی به‌طور کامل از ایالات متحده در تلاش آنها برای دریافت مجوز سازمان ملل برای حمله به عراق در سال ۲۰۰۳ حمایت کرد. در فوریه ۲۰۰۳، کالین پاول، وزیر امور خارجه ایالات متحده، در مجمع عمومی سازمان ملل سخنرانی کرد و به تلاش‌های ایالات متحده برای کسب مجوز سازمان ملل برای تهاجم ادامه داد. پاول شواهدی ارائه کرد که مدعی بود عراق به‌طور فعال سلاح‌های شیمیایی و بیولوژیکی تولید می‌کرد و با القاعده ارتباط داشت. در ادامه ارائه پاول، ایالات متحده، بریتانیا، لهستان، ایتالیا، استرالیا، دانمارک، ژاپن و اسپانیا قطعنامه ای را پیشنهاد کردند که اجازه استفاده از ابزار تهاجمی در عراق را می‌دهد، اما اعضای ناتو مانند کانادا، فرانسه و آلمان، همراه با روسیه، به شدت بر ادامه دیپلماسی تأکید کردند. ایالات متحده، بریتانیا، اسپانیا، لهستان، دانمارک، ایتالیا، ژاپن و استرالیا در مواجهه با رای باخت و همچنین احتمال وتوی فرانسه و روسیه، سرانجام قطعنامه خود را پس گرفتند.
در مارس ۲۰۰۳، ایالات متحده، بریتانیا، اسپانیا، استرالیا، لهستان، دانمارک و ایتالیا با انبوهی از روابط عمومی و تحرکات نظامی، آماده شدن برای حمله به عراق را آغاز کردند. بوش در سخنرانی خود در ۱۷ مارس ۲۰۰۳ خطاب به ملت، از حسین و دو پسرش عدی و قصی خواست که تسلیم شوند و عراق را ترک کنند و به آنها مهلتی ۴۸ ساعته داد. اما آمریکا بمباران عراق را یک روز قبل از پایان مهلت مقرر آغاز کرد. در ۱۸ مارس ۲۰۰۳ بمباران عراق توسط ایالات متحده، انگلستان، اسپانیا، لهستان، استرالیا و دانمارک آغاز شد. برخلاف جنگ اول خلیج فارس یا جنگ در افغانستان، این جنگ مجوز صریح سازمان ملل را نداشت.
به دلیل جنگ عراق در سال ۲۰۰۳ بسیاری از آثار تاریخی یا به سرقت رفته یا آسیب دیده‌اند. با این حال، بیش از ۴۰ قطعه عاج در رم، در کارگاه‌های مؤسسه مرکزی مرمت بازسازی شد. موزه ملی عراق دارای بزرگ‌ترین مجموعه عاج آشوری در جهان است. در طول پانزده سال گذشته، این مجموعه، چه آثاری که در خزانه‌های بانک مرکزی عراق نگهداری می‌شود و چه آنهایی که هنوز در موزه نگهداری می‌شوند، هم در نتیجه جنگ و هم از شرایط بد حفاظتی آسیب دیده‌اند. برخی از گرانبهاترین اشیاء توسط تیم مرمت در سال ۲۰۰۴، بلافاصله پس از نصب یک کارگاه مرمت جدید توسط وزارت فرهنگ ایتالیا، بازسازی شدند.
بمب‌گذاری سال ۲۰۰۳ ناصریه یک حمله انتحاری به ستاد پلیس نظامی ایتالیا در ناصریه، جنوب بغداد در ۱۲ نوامبر ۲۰۰۳ بود. حداقل ۲۸ نفر از جمله ۱۷ کارابینیر ایتالیایی، دو غیرنظامی ایتالیایی و ۹ غیرنظامی عراقی کشته شدند. بیش از ۱۰۰ نفر از جمله ۱۹ سرباز ایتالیایی زخمی شدند. این حمله بدترین حادثه مربوط به سربازان ایتالیایی از زمان عملیات بازگرداندن امید در سومالی و بیشترین تلفات سربازان ایتالیایی از زمان جنگ جهانی دوم بود.
نجات جولیانا اسگرنا یک عملیات مخفیانه توسط سرویس مخفی ارتش ایتالیا، SISMI, برای نجات روزنامه‌نگار ایتالیایی جولیانا اسگرنا از دست آدم ربایان در عراق بود. پس از بازیابی موفقیت‌آمیز خانم اسگرنا، در ۴ مارس ۲۰۰۵، خودرو با او و دو مأمور مخفی در امتداد جاده فرودگاه بغداد مورد آتش خودی نیروهای ارتش ایالات متحده قرار گرفت. مأمور مخفی نیکولا کالیپاری توسط ماریو لوزانو، متخصص ارتش ایالات متحده کشته شد. این حادثه باعث ایجاد تنش بین دو کشور شد و احتمالاً باعث افزایش خصومت عمومی در مردم ایتالیا نسبت به ایالات متحده آمریکا شد.
نیروهای ایتالیایی در سال ۲۰۰۶ پس از استقرار دولت پرودی در ایتالیا از عراق خارج شدند.