stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فروشگاه گاوینا

| فروشگاه گاوینا | فروشگاه گاوینا |
| --- | --- |
عکس پائولو مونتی از نمای فروشگاه  (۱۹۶۳-۱۹۶۱ میلادی): عکس پائولو مونتی از نمای فروشگاه  (۱۹۶۳-۱۹۶۱ میلادی)
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
وضعیت: در حال استفاده
دسته‌بندی: فروشگاه
آدرس: شمارۀ ۲۳، خیابان آلتابلا، بولونیا.
شهر یا شهرک: بولونیا
کشور:  ایتالیا
مختصات:  ۴۴°۲۹′۴۲٫۵۱″ شمالی ۱۱°۲۰′۴۳٫۳۴″ شرقی﻿ / ﻿۴۴٫۴۹۵۱۴۱۷°شمالی ۱۱٫۳۴۵۳۷۲۲°شرقی﻿ / 44.4951417; 11.3453722
گشایش: ۱۹۶۱ میلادی
مشتری: دینو گاوینا
طراحی و ساخت: طراحی و ساخت
معمار: کارلو اسکارپا
فروشگاه سابق گاوینا (به ایتالیایی: Ex Negozio Gavina) یک ساختمان تجاری است که توسط کارلو اسکارپا در مرکز بولونیا طراحی شده است.
تاریخچه

این فروشگاه واقع در طبقهٔ همکف یک ساختمان باستانی در مرکز تاریخی شهر بولونیا، در خیابان آلتابلا است، و توسط کارلو اسکارپا در سال ۱۹۶۱ میلادی به سفارش دینو گاوینا طراحی شد که می‌خواست یک نمایشگاه برای مبلمان خود در مرکز تاریخی شهر داشته باشد. این ایده‌ای بود که به دنبال مشاهدۀ نمونۀ فروشگاه آدریانو اولیوتی که فروشگاهی با مفهومی مشابه توسط کارلو اسکارپا در میدان سن مارکو در ونیز ساخته بود، ایجاد شد.
این ساختمان جنجال برانگیخت، درست همان‌ طور که ادغام (برنامه‌ریزی شهری) میان چیدمان قرون وسطایی و مدرن مورد نظر آلفونسو روبیانی در آغاز سدۀ بیستم میلادی قبلاً در شهر بولونیا جنجال برانگیخته بود. ساخت فروشگاه به لطف مداخلهٔ قاطع شورای برنامه‌ریزی شهری وقت جوزپه کامپوس ونوتی امکان‌پذیر شد.
توضیحات

مداخلهٔ اسکارپا نمونه قابل توجهی از ادغام ساختمان‌های باستانی مرکز تاریخی بولونیا و عناصر مدرنیتۀ معماری است. نمای مغازه با نمای بتنی مشخص می‌شود که نمای بیرونی ساختمان با منشأ قرون وسطایی را می‌پوشاند و همچنین سه سطح شیشه‌ای نامنظم را باز می‌کند: یک ویترین حلقه‌ای دوتایی، یک چشمک بزرگ و ورودی مرکزی که توسط یک دروازه پوشانده شده است. با توجه به مفهوم معماری اسکارپا، اهمیت زیادی به مصالح به کار رفته داده می‌شود: در واقع سیمان به صورت نوارهایی با نوک‌های اسکنه‌ای مختلف کار می‌شود و با نوارهای برگ طلایی تقسیم می‌شود، در حالی که کریستال‌های ویترین مغازه‌ها هم تراز با نما با گل میخ‌های برنزی و چدنی نگه داشته می‌شوند.
در داخل، اسکارپا به لطف چیدمان عناصر عمودی متعدد، از تکه‌تکه شدن اصلی فضاها می‌کاهد و به اتاق‌ها عمق می‌دهد: ستون‌هایی با سطوح کار شده در بتن کوبیده، کبالت و گچ براق سفید، برجسته شده با ورق نقره.
نمای خارجی
نمای داخلی
در داخل، ستون‌های عمودی قابل مشاهده است
ادبیات فرانسه در قرن بیستم

ولادیمیر دورمسون دیپلمات و نویسنده فرانسوی،
ادبیات قرن بیستم فرانسه یکسره با بحران‌های تاریخی، سیاسی، اخلاقی و هنری آمیخته‌است. جریان ادبی غالب در این قرن فراواقع‌گرایی یا سوررئالیسم است که به‌خصوص در شعر و نوسازی آن (شاعرانی نظیر آندره برتون، روبر دسنو و...) جلوه‌ای خاص دارد. جریان دیگر ادبی قرن بیست اگزیستانسیالیسم نام دارد که مهم‌ترین پیروان آن ژان پل سارتر و آلبر کامو بوده‌اند. ضمن این که اگزیستانسیالیسم سویه‌ای فلسفی نیز داشته‌است (اگریستانسیالیسم و اومانیسم ترجمه فارسی از ابوالحسن نجفی و مصطفی رحیمی). مهم‌ترین سرچشمه هنرورزی این قرن برای هنرمندان مختلف نزاع‌های سیاسی بوده‌است. جنگ هم در شعر و هم در رمان‌ها حضوری مشخص دارد.
در فرانسه، جریان رمان نو یا بنا به اصطلاح فرانسوی رایج در فارسی نو رمان با نظریات آلن رب‌گریه در کتابی با همین عنوان رمان نو آغاز شد و در ابتدا معدودی نویسنده به وی پیوستند، اما کمی بعد نسلی از نویسندگانی که امروز در انتشارات مینوی فرانسه کتاب منتشر می‌کنند، وی را دنبال کردند. از میان این کسان می‌توان به ژان اشنوز، ژان فیلیپ توسن، تانگی ویل، کریستیان اوستر، و کریستیان گایی اشاره کرد. این جریان را می‌توان مهم‌ترین جریانی که تا این حد گسترده شده‌است، نام نهاد.
پایان قرن

با این همه از سال ۱۹۹۸ با انتشار کتابی از میشل ولبک، برخی نویسندگان جوان فرانسوی گرد او جمع شدند. از این قرار شاید بتوان ولبک را مؤسس مکتبی ادبی نام نهاد. نانسی اوستون در مقاله‌ای ولبک را سرزنش می‌کند که به نیهیلیسم دهه‌های ۵۰ و ۶۰ میلادی (آثار بکت بازگشته‌است. وی در کتاب دیگری با عنوان استادان ناامیدی رمان‌های ولبک را با تندی به باد انتقاد می‌گیرد.
جریان‌های ادبی

فراواقع‌گرایی
اگزیستانسیالیسم
رمان نو
رکوردهای جهانی گینس

این مقاله دربارهٔ کتاب رکوردهای جهان است. برای تله فیلم، گینس (فیلم) را ببینید.
| 0 | 1 |
| --- | --- |
روی جلد ویرایش ۲۰۲۲ کتاب: روی جلد ویرایش ۲۰۲۲ کتاب
طراح جلد: ایان بول، ترودی وب
کشور: جهانی
زبان: آلمانی، اسپانیایی، اسلواکیایی، انگلیسی، ایتالیایی، ایسلندی، پرتغالی، پرتغالی برزیلی، ترکی، چکی، چینی، دانمارکی، روسی، ژاپنی، سوئدی، عبری، عربی، فرانسوی، فنلاندی، کرواتی، مجاری، نروژی، هلندی، یونانی، فارسی، آمریکایی
مجموعه: رکوردهای جهانی گینس
موضوع(ها): رکوردهای جهانی
ناشر: هیت انترتینمنت
تاریخ نشر: ۲۷ اوت هر سال
شمار صفحات: ۲۸۹ صفحه (۲۰۰۸) ۲۸۷ صفحه (۲۰۰۷) ۲۸۸ صفحه (۲۰۰۶)
شابک: شابک ‎۹۷۸۱۹۰۴۹۹۴۱۸۳
رکوردهای جهانی گینس (به انگلیسی: Guinness World Records) یا کتاب رکوردهای جهانی کتابی مرجع و دارای مجموعه‌ای از رکوردهای بین‌المللی است. این رکوردها شامل دستاوردهای انسان و  پدیده‌های طبیعی هستند. کتاب رکوردهای جهانی گینس، چاپ کشور امریکا است و از ۱۹۵۵ تاکنون، هر سال با داده‌های به‌روز تجدید چاپ می‌شود.
دانشگاه ایالتی سان فرانسیسکو

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پرونده:San Francisco State University seal.svg: پرونده:San Francisco State University seal.svg
پرونده:San Francisco State University logo.svg: پرونده:San Francisco State University logo.svg
شعار: Experience Teaches تجربه درس می‌دهد
نوع: دانشگاه تحقیقاتی دولتی
بنیانگذاری شده: ۱۸۹۹؛ ۱۲۶ سال پیش (۱۸۹۹-خطا: زمان نامعتبر}})
وابستگی آکادمیک: دانشگاه ایالتی کالیفرنیا
موقوفه مالی: ۱۶۱٫۴ میلیون دلار (۲۰۲۲-۲۰۲۳)
بودجه: ۳۵۴٫۶ میلیون دلار (۲۰۲۳)
اعضای هیئت علمی: ۱۸۲۲ نفر (۲۰۲۳)
کارمندان مدیریتی: ۲۰۷۴ نفر (۲۰۲۳)
دانشجویان: ۲۳۷۰۰ نفر (۲۰۲۳)
کارشناسی: ۲۰۶۷۳ نفر (۲۰۲۳)
تحصیلات تکمیلی: ۲۷۴۶ نفر (۲۰۲۳)
موقعیت: سان فرانسیسکو، کالیفرنیا، ایالات متحده
پردیس: شهر بزرگ، ۱۴۱٫۱ جریب فرنگی (۵۷٫۱ هکتار)
رنگ آموزشگاه: بنفش و طلایی    
وبگاه: www.sfsu.edu
دانشگاه ایالتی سان فرانسیسکو (به انگلیسی: San Francisco State University) یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی در شهر سان فرانسیسکو واقع در ایالت کالیفرنیا آمریکا است که در سال ۱۸۹۹ میلادی بنیان‌گذاری شده‌است.
زنبورهای نوارآبی

| زنبورهای نوارآبی | زنبورهای نوارآبی |
| --- | --- |
A. cingulata: A. cingulata
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
فرمانرو:: جانوران
کلاد:: بندپایان
رده:: حشرات
راسته:: پرده‌بالان
تیره:: زنبوران عسل
تبار:: Anthophorini
سرده:: Amegilla Friese, 1897
Species: Species
 See text.:  See text.
Diversity: Diversity
c. 260 species: c. 260 species
زنبورهای نوارآبی (نام علمی: Amegilla) یک سرده بزرگ از زنبورهای تبار Anthophorini است. این سرده در سراسر جهان وجود دارد، اما تعداد بسیار کمی از آن در بالای ۴۵ درجه شمالی زندگی می‌کنند. آمگیلا با بیوم‌های خشک و زیرخشک، ماتورال‌ها، استپ‌ها، بیابان‌های فرعی و بیابان‌ها همراه است.
زنبورهای نوارآبی به‌طور کلی زنبورهای با اندازه متوسط تا بسیار بزرگ با شکل ستبر هستند. بدن و پاها مودار و زبان و خرطوم بلند است. همه گونه‌های زنبورهای نوارآبی برای ساختن لانه گودی می‌سازند، از این رو معمولاً به آنها «زنبورهای حفار» می‌گویند. چندین گونه دارای نوارهای فلزی آبی روی شکم هستند و به آنها زنبورهای نوارآبی می‌گویند.
همه زنبورهای نوارآبی گونه‌های منفرد هستند. آنها پروازهای بسیار سریع و چابکی دارند و به همین دلیل، گرفتن برخی از گونه‌ها تقریباً ناممکن است. ماده‌ها در گرده‌افشانی ارتعاشی ماهر هستند و برخی از گونه‌ها ارزش ثابت یا بالقوه‌ای به عنوان گرده‌افشان گوجه‌فرنگی‌های گلخانه‌ای دارند.
سنگ صبور

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نویسنده(ها): صادق چوبک
طراح جلد: صادق چوبک، خط از مرتضی عبدالرسولی
کشور: ایران
زبان: فارسی
گونه(های) ادبی: ناتورالیسم
ناشر: انتشارات جاویدان
تاریخ نشر: ۱۳۴۵ خورشیدی
گونه رسانه: کتاب
شمار صفحات: ۴۰۰ صفحه
کتابخانه ملی ایران: ‭۱۲۳۶۰۸
پس از: چراغ آخر 
سنگ صبور رمانی از صادق چوبک است که در سال ۱۳۴۵ منتشر شده است.
اصطلاح سنگ صبور در فرهنگ عامهٔ ایرانی برای کسی یا چیزی به کار می‌رود که شنونده همه دردها و رنجهای آدمی است و معنای شکیبایی را دارد. سنگ صبور درد دل‌ها را می‌شنود و غم‌خواری می‌ورزد.
ساختار این رمان بر اساس تک گویی یا مونولوگ است. تمام شخصیت‌ها در فصولی جداگانه به شیوهٔ راوی اول شخص و به زبان گفتاری حرف می‌زنند. فن یا صناعت رمان، شیوهٔ جریان سیال ذهن است که جیمز جویس پیش‌تر در رمان معروف خود اولیس اجرا کرده بود.
احمدآقا شخصیت اصلی این رمان است، که با نگاهی تیزبین، خرافه، جهل و تهیدستی مردم شیراز یا مردم ایران را به تصویر می‌کشد.
تمام رمان و تمام تک گویی‌ها، بازتاب جهان تاریک و خون‌آلودی است که نویسنده از ایران در سال‌های نخستین قرن بیستم تصویر می‌کند. جنایتکاری بی‌رحم به نام سیف القلم در شیراز زن‌های صیغه‌رو را به دام انداخته و می‌کشد. احمدآقا در نقش معلم و نویسنده گویی ناخودآگاه روایت‌گر همه این فجایع از زبان شخصیت‌های این رمان است.
سنگ صبور یکی از آثار معروف چوبک، تصویری سیاه از زندگی آمیخته با فقر مردم شیراز است. محوریت رمان سنگ صبور توصیف‌ها و گرایش‌های سودازدهٔ جنسی از منظر شخصیت‌های داستان است. در بسیاری از بخش‌های رمان جهان‌بینی و نگرش اجتماعی شخصیت‌ها ارائه‌گر نوعی ابهام دهشتناک از جامعه است، طوری‌که فضای رمان را به کابوس هراس‌آوری بدل می‌کند که در آن همه‌چیز در ناامیدی ابدی ساکن مانده و امکان عبور و گذار از آن وجود ندارد. با توجه به ویژگی‌های برشمردهٔ این کتاب، می‌توان تأثیر مشهود آثار صادق هدایت در آن را مشاهده نمود.
زیماس جوکنا

زیماس جوکنا (انگلیسی: Zigmas Jukna; ۱۳ ژوئیهٔ ۱۹۳۵ – ۷ اکتبر ۱۹۸۰) ورزشکار روئینگ اهل لیتوانی بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۶ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
ژان ماری استفانوپولی

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادروز:  ۲۷ اوت ۱۹۷۲ ‏(۵۲ سال)
زادگاه:  مونتروی، سن-سن-دنی
قد:  1.83 m
پست:  مدافع
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۹۰–۱۹۹۴ |  باشگاه فوتبال پاری سن ژرمن |  ۰ |  (۰) |
| ۱۹۹۴–۱۹۹۵ |  باشگاه فوتبال ستاره سرخ |  ۱ |  (۰) |
| ۱۹۹۶–۱۹۹۷ |  باشگاه فوتبال لیل |  ۱ |  (۰) |
| ۱۹۹۷–۲۰۰۱ |   لاوال |  ۱۲۹ |  (۳) |
| ۲۰۰۱–۲۰۰۴ |  باشگاه ورزشی آمیان |  ۸۵ |  (۰) |
| ۲۰۰۴–۲۰۰۶ |  باشگاه فوتبال استاد رنس |  ۳۰ |  (۱) |
| مجموع |   |  ۲۴۶ |  (۴) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
ژان ماری استفانوپولی (انگلیسی: Jean-Marie Stéphanopoli؛ زادهٔ ۲۷ اوت ۱۹۷۲) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لیل، باشگاه ورزشی آمیان، باشگاه فوتبال ستاره سرخ، و باشگاه فوتبال استاد رنس اشاره کرد.
ژان ایو موتو

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Jean-Yves Mvoto Owono
زادروز:  ۶ سپتامبر ۱۹۸۸ ‏(۳۶ سال)
زادگاه:  پاریس
قد:  1.94 m
پست:  مدافع
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۹۹–۲۰۰۳:  USM Carrières sur Seine
۲۰۰۳–۲۰۰۵:  باشگاه فوتبال پاری سن ژرمن
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۵–۲۰۰۸ |  باشگاه فوتبال پاری سن ژرمن |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۰۸–۲۰۱۱ |  باشگاه فوتبال ساندرلند |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۰ |  ← باشگاه فوتبال ساوتند یونایتد (قرضی) |  ۱۷ |  (۱) |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۱ |  ← باشگاه فوتبال اولدهام اتلتیک (قرضی) |  ۲۷ |  (۲) |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۳ |  باشگاه فوتبال اولدهام اتلتیک |  ۷۸ |  (۵) |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۵ |  باشگاه فوتبال بارنزلی |  ۵۶ |  (۲) |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۶ |  باشگاه فوتبال لیتون اورینت |  ۸ |  (۰) |
| ۲۰۱۶ |  باشگاه فوتبال زاویشا بیدگوشچ |  ۶ |  (۰) |
| ۲۰۱۶–۲۰۱۷ |  ریث روورز |  ۳۴ |  (۲) |
| ۲۰۱۷–۲۰۱۸ |  دانفرملاین اتلتیک |  ۱۳ |  (۰) |
| ۲۰۱۹– |  نیبرگسوند |  ۷ |  (۱) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۱:۵۱, ۱۳ ژوئن ۲۰۱۹ (UTC). :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۱:۵۱, ۱۳ ژوئن ۲۰۱۹ (UTC). 
ژان ایو موتو (انگلیسی: Jean-Yves Mvoto؛ زادهٔ ۶ سپتامبر ۱۹۸۸) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اولدهام اتلتیک، باشگاه فوتبال زاویشا بیدگوشچ، باشگاه فوتبال بارنزلی، باشگاه فوتبال ساوتند یونایتد، باشگاه فوتبال پاری سن ژرمن، باشگاه فوتبال ساندرلند، و باشگاه فوتبال لیتون اورینت اشاره کرد.
ژورویا

| ژورویا More Information - http://www> juruaia.com.br | ژورویا More Information - http://www> juruaia.com.br |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
نام مستعار: Capital Mineira da Lingerie: نام مستعار: Capital Mineira da Lingerie
کشور:  برزیل
منطقه‌های برزیل: منطقه جنوب شرقی برزیل
ایالت: میناز ژرایس
میان‌منطقه: Sul/Sudoeste de Minas
جمعیت (۲۰۲۰): جمعیت (۲۰۲۰)
 • کل: ۱۰۶۸۱
منطقهٔ زمانی: UTC -3
ژورویا (به پرتغالی: Juruaia) یک منطقهٔ مسکونی در برزیل است که در میناز ژرایس واقع شده‌است. ژورویا ۱۰٬۶۸۱ نفر جمعیت دارد.
زنان در امپراتوری و چین باستان

یک زن در امپراتوری و چین باستان
زنان در چین باستان و امپراتوری چین در مشارکت در حوزه‌های مختلف زندگی اجتماعی محدود بودند، با شرط‌های اجتماعی مبنی بر ماندن در خانه، در حالی که تجارت در خارج از خانه باید توسط مردان انجام شود. تقسیم دقیق افراد در سیاست «مردها شخم می‌زنند، زنان می‌بافند» (چینی: 男 耕 女 织)، تاریخ زنان و مردان را از اوایل سلسله ژو تقسیم شد.
زنان در دوران سلسله تانگ از آزادی بیشتری برخوردار بودند، با این حال، وضعیت زنان از سلسله سونگ به بعد، که علت آن ظهور نئو کنفوسیونیسم است، کاهش یافت و محدودیت‌های زنان بیشتر شد.
مطالعه تاریخ زنان در زمینه چین شاهنشاهی سالهاست که دنبال می‌شود. وضعیت اجتماعی زنان و مردان در چین باستان با سیستم خویشاوندی چین ارتباط نزدیک داشت.
سالار عبده

| سالار عبده | سالار عبده |
| --- | --- |
زاده: تهران
محل زندگی: تهران و نیویورک 
زمینه کاری: نویسندگی خلاق
کار(های) برجسته: Out of Mesopotamia
سالار عبدُه (متولد ۱۹۶۵ در تهران) نویسنده ایرانی‌ و استاد نویسندگی خلاق در سیتی کالج نیویورک است.
کودکی

او تا ۱۳ سالگی در ایران زندگی می‌کرد، خانواده‌اش سال ۱۹۷۸ او را برای تحصیل در مدرسه شبانه‌روزی ولینگتون رهسپار انگلستان کردند. هنگام انقلاب ۱۳۵۷او و برادرش رضا عبده در انگلستان بودند. با وقوع انقلاب در ایران پدرش علی عبده که صاحب باشگاه ورزشی پرسپولیس و از افراد بانفوذ در دربار محمدرضا پهلوی بود، مجبور به ترک ایران شد و با فرزندان دیگرش به آمریکا رفت. سالار و رضا نیز از انگلستان به پدرشان پیوستند، اما علی عبده یک سال بعد بر اثر سکته قلبی جانش را از دست داد.
آثار

۲۰۰۰: بازی شاعر (رمان)
۲۰۰۴: تریاک (رمان)
گفتاوردهایی از شهری ویران (با رضا عبده)
تهران نوآر (ویراستار)
۲۰۱۴: تهران در گرگ و میش (رمان)
واله‌مکس

واله‌مکس (انگلیسی: Valemax) به گروهی از کشتی‌های فله‌بر بزرگ (VLOC) گفته می‌شود که متعلق به شرکت معدنی برزیلی واله بوده یا توسط آن اجاره شده‌اند. این کشتی‌ها برای حمل سنگ آهن از برزیل به بنادر اروپا و آسیا طراحی شده‌اند. واله‌مکس با ظرفیت ۳۸۰٬۰۰۰ تا ۴۰۰٬۰۰۰ تن تناژ وزن مرده، با استانداردهای چاینامکس برای محدودیت‌های آبخور و تیر مطابقت دارد. این کشتی‌ها بزرگ‌ترین فله‌برهایی هستند که تاکنون از نظر ظرفیت وزن مرده یا طول کلی ساخته شده‌اند و جزو طولانی‌ترین کشتی‌های دنیا به‌شمار می‌روند.
اولین کشتی واله‌مکس، واله برزیل، در سال ۲۰۱۱ تحویل داده شد. انتظار می‌رفت که تمام ۳۵ کشتی سری اول تا سال ۲۰۱۳ به خدمت گرفته شوند، اما آخرین کشتی در سپتامبر ۲۰۱۶ تحویل داده شد. در اواخر ۲۰۱۵ و اوایل ۲۰۱۶، شرکت‌های کشتیرانی چینی ۳۰ کشتی دیگر برای تحویل در سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰ سفارش دادند. سه کشتی اضافی نیز توسط یک شرکت ژاپنی سفارش داده شد که تعداد کل کشتی‌های واله‌مکس را تا سال ۲۰۲۰ به ۶۸ فروند رساند.
نام‌گذاری

تمامی کشتی‌های Valemax، به‌جز کشتی‌هایی که توسط Berge Bulk مالکیت و اداره می‌شوند، در ابتدا نام‌هایی شامل واژه Vale و یک نام مکان داشتند. این مکان‌ها معمولاً با عملیات معدنی واله در برزیل یا مقصدهای احتمالی این کشتی‌ها مرتبط بودند. با این حال، هیچ‌کدام از ۳۵ کشتی اصلی Valemax نام اصلی خود را حفظ نکرده‌اند.
زمانی که واله قراردادی به ارزش ۵۰۰ میلیون دلار با شرکت کشتیرانی چینی Shandong Shipping برای بهره‌برداری از چهار کشتی Valemax امضا کرد، کشتی‌ها نام‌های جدیدی با پیشوند Shandong دریافت کردند. به‌طور مشابه، زمانی که چهار کشتی Valemax به China Ore Shipping فروخته شدند، نام‌هایی با پیشوند Yuan و پسوند Hai به آن‌ها داده شد. همچنین، چهار کشتی Valemax دیگر پس از فروش به China Merchants Energy Shipping نام‌هایی با پیشوند Pacific دریافت کردند.
علاوه بر این، تعدادی از کشتی‌های Valemax با جایگزینی واژه Vale با Ore یا Sea نام‌گذاری مجدد شدند، اما بخش دوم نام خود را حفظ کردند. کشتی‌های Vale Sohar, Vale Saham, Vale Liwa و Vale Shinas نیز به ترتیب به Sohar Max, Saham Max, Liwa Max و Shinas Max تغییر نام دادند.
ساخت > سری اول

در سال ۲۰۰۸، وله سفارش ساخت ۱۲ کشتی واله‌مکس با ظرفیت ۴۰۰٬۰۰۰ تن را به شرکت چینی Jiangsu Rongsheng Heavy Industries (RSHI) داد و در سال ۲۰۰۹، ۷ کشتی دیگر را از شرکت کشتی‌سازی و مهندسی دریایی دوو (DSME) در کره جنوبی سفارش داد. همچنین ۱۶ کشتی دیگر با اندازه مشابه از کشتی‌سازی‌های چینی و کره‌ای برای شرکت‌های دیگر سفارش داده شد که تحت قراردادهای بلندمدت به وله اجاره داده شدند. اولین کشتی در سال ۲۰۱۱ تحویل داده شد و آخرین کشتی در سال ۲۰۱۶.
ساخت > سری اول > صنایع سنگین جیانگ‌سو رونگشنگ

اولین کشتی‌های واله‌مکس در ۳ اوت ۲۰۰۸ سفارش داده شدند، زمانی که وله قراردادی با شرکت کشتی‌سازی چینی Jiangsu Rongsheng Heavy Industries (RSHI) برای ساخت ۱۲ کشتی فله‌بر ۴۰۰٬۰۰۰ تنی امضا کرد. توسعه این پروژه ظاهراً از سال ۲۰۰۷ آغاز شده بود. این قرارداد به ارزش ۱٫۶ میلیارد دلار، بزرگ‌ترین قرارداد کشتی‌سازی از نظر ظرفیت تناژ بود.
اولین کشتی ساخته‌شده توسط RSHI به نام واله چاینا، در ۹ ژوئیه ۲۰۱۱ در نانتانگ به آب انداخته شد و در ۲۵ نوامبر ۲۰۱۱ تحویل داده شد.
واله‌مکس: سری دوم ساخت توسط RSHI

دومین کشتی واله‌مکس ساخته‌شده توسط RSHI برای وله، '''Vale Dongjiakou, در تاریخ ۹ آوریل ۲۰۱۲ تحویل داده شد. سومین کشتی، واله دالیان، در ۲۰ مه ۲۰۱۲، چهارمین کشتی، Vale Hebei, در ۲۸ سپتامبر، پنجمین کشتی، Vale Shandong, در ۷ دسامبر ۲۰۱۲، ششمین کشتی، Vale Jiangsu, در ۲۳ مارس ۲۰۱۳، هفتمین کشتی، Vale Caofeidian, در ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۳، هشتمین کشتی، Vale Lianyungang, در ۲۲ نوامبر ۲۰۱۳، نهمین کشتی، Ore Majishan (که قبل از تحویل نامش تغییر یافت) در ۱۱ ژوئیه ۲۰۱۴، دهمین کشتی، Ore Tianjin (که قبل از تحویل نامش تغییر یافت) در ۱۸ اکتبر ۲۰۱۴، و یازدهمین کشتی، Ore Rizhao (که قبل از تحویل نامش تغییر یافت) در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۴ تحویل داده شدند. دوازدهمین و آخرین کشتی واله‌مکس از سفارش اصلی وله، Ore Ningbo (که قبل از تحویل نامش تغییر یافت)، در ۲۳ ژانویه ۲۰۱۵ تحویل داده شد.
قرارداد عمان برای کشتی‌های واله‌مکس

در ۲ نوامبر ۲۰۰۸، '''شرکت کشتیرانی عمان توافق‌نامه‌ای با RSHI برای ساخت چهار کشتی ۴۰۰٬۰۰۰ تنی به‌منظور حمل سنگ آهن از برزیل به بندر صُحار در عمان امضا کرد، جایی که وله قصد داشت یک کارخانه فولاد احداث کند. قرارداد ساخت این کشتی‌ها به ارزش ۴۸۳ میلیون دلار در ژوئیه ۲۰۰۹ امضا شد. نام این کشتی‌ها در ابتدا قرار بود Jazer, Yanqul, Al Kamil و Wafi باشد، اما در نهایت به Vale Liwa, Vale Sohar, Vale Shinas و Vale Saham تغییر یافت. مراسم برش فولاد برای دو کشتی اول در ۸ ژوئیه ۲۰۱۰ برگزار شد و آن‌ها در ۱۹ مارس ۲۰۱۲ به آب انداخته شدند.
Vale Liwa در اوت ۲۰۱۲، Vale Sohar در سپتامبر ۲۰۱۲، Vale Saham در ژانویه ۲۰۱۳، و Vale Shinas در مارس ۲۰۱۳ به بهره‌برداری رسیدند. گزارش‌ها حاکی از آن است که این کشتی‌ها پس از حادثه Vale Beijing تقویت‌های اضافی دریافت کرده‌اند.
مشکلات تحویل کشتی‌ها توسط RSHI

توانایی RSHI در تحویل به‌موقع کشتی‌های سفارش‌داده‌شده توسط وله از همان ابتدا با تردیدهایی همراه بود. در می ۲۰۱۱ اعلام شد که تنها دو یا سه کشتی واله‌مکس از این کشتی‌سازی در سال ۲۰۱۱ تحویل داده خواهند شد، به‌جای شش کشتی برنامه‌ریزی‌شده، به دلیل تأخیر در ساخت. در نهایت، تنها یک کشتی (Vale China) تا پایان سال تحویل داده شد.
کشتی‌سازی و مهندسی دریایی دوو (DSME)

در ۲۶ اکتبر ۲۰۰۹، شرکت وله چهار کشتی از کلاس Valemax را با هزینه ۴۶۰ میلیون دلار از کشتی‌سازی و مهندسی دریایی دوو (DSME) در کره جنوبی سفارش داد. در جولای ۲۰۱۰، سه کشتی دیگر از همین کلاس سفارش داده شد و تعداد کل سفارشات به هفت کشتی ۴۰۰٬۰۰۰ تنی رسید. با وجود دریافت سفارش دیرتر از کشتی‌سازی‌های چینی، DSME اولین کشتی از کلاس Valemax به نام Vale Brasil را در ۳۱ دسامبر ۲۰۱۰ به آب انداخت و در مارس ۲۰۱۱ تحویل داد.
Vale Brasil به دنبال آن، 'Vale Rio de Janeiro در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۱، Vale Italia در ۲۵ اکتبر ۲۰۱۱، Vale Malaysia در ۲۷ مارس ۲۰۱۲، Vale Carajas در ۲۹ می ۲۰۱۲، و Vale Minas Gerais در ۱۳ ژوئیه ۲۰۱۲ ساخته شد. آخرین کشتی Valemax ساخته DSME به نام Vale Korea در ۹ آوریل ۲۰۱۳ تحویل داده شد.
کشتی‌سازی دریایی و ساحلی اس‌تی‌ایکس

علاوه بر کشتی‌هایی که وله برای خود سفارش داده بود، کشتی‌های مشابه دیگری برای شرکت‌های کشتیرانی دیگر ساخته شد و تحت قراردادهای بلندمدت به وله اجاره داده شد. هشت کشتی بزرگ سنگ‌آهن‌بر از کشتی‌سازی اس‌تی‌ایکس در جینهه کره جنوبی (STX Jinhae) و دالیان (چین) چین (STX Dalian) سفارش داده شد. شرکت STX Pan Ocean در سال ۲۰۰۹ یک قرارداد ۲۵ ساله با وله امضا کرد. وزن ناخالص کشتی‌های ساخته‌شده توسط STX، ۳۷۴٬۴۰۰ تن، کمی کمتر از کشتی‌های مشابه ساخته‌شده توسط DSME و RSHI است.
اولین کشتی ساخته‌شده توسط STX به نام 'Vale Beijing در ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۱ توسط STX Jinhae تحویل داده شد. دومین کشتی، Vale Qingdao, در ۱۳ آوریل ۲۰۱۲، و کشتی‌های سوم و چهارم، Vale Espirito Santo و Vale Indonesia, توسط STX Dalian به ترتیب در ۱۷ سپتامبر و ۳۰ اکتبر ۲۰۱۲ تحویل داده شدند.
کشتی‌سازی سنگین بوهای

در ۳۰ آوریل ۲۰۰۷، Berge Bulk قراردادی با شرکت چینی کشتی‌سازی سنگین بوهای برای ساخت چهار کشتی بزرگ سنگ‌آهن‌بر با وزن ناخالص ۳۸۸٬۰۰۰ تن امضا کرد. اولین کشتی، Berge Everest, در ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۱ تحویل داده شد.
اگر سفارش واله برای ناوگان Valemax در سال ۲۰۰۸ داده نمی‌شد، این کشتی‌ها به بزرگ‌ترین کشتی‌های فله‌بر دنیا تبدیل می‌شدند و رکورد Berge Stahl متعلق به Berge Bulk را می‌شکستند. چهار کشتی این سری، اکنون توسط واله اجاره شده‌اند و علی‌رغم تفاوت‌های جزئی در طراحی و تاریخ قرارداد، به عنوان کشتی‌های Valemax شناخته می‌شوند.
کشتی‌سازی سنگین بوهای > سری دوم

در مارس ۲۰۱۶ گزارش شد که سه شرکت چینی کوسکو، China Merchants Energy Shipping و بانک صنعتی و بازرگانی چین (ICBC) سفارش ساخت ۱۰ کشتی Valemax به هر یک از چهار کشتی‌سازی چینی با هزینه کل ۲٫۵ میلیارد دلار را داده‌اند. کشتی‌های سفارش داده‌شده توسط China Merchants Energy Shipping در Shanghai Waigaoqiao Shipbuilding (4 کشتی)، Qingdao Beihai Shipbuilding (4 کشتی)، و China Merchants Heavy Industry (2 کشتی) ساخته خواهند شد. شرکت China COSCO Shipping Corporation تمامی ده کشتی ۴۰۰٬۰۰۰ تنی خود را به Shanghai Waigaoqiao Shipbuilding سفارش داده است.
بانک ICBC اعلام کرد که شش کشتی توسط Yangzijian Shipbuilding و چهار کشتی دیگر توسط Qingdao Beihai Shipbuilding ساخته خواهند شد. اولین کشتی از این سری، Yuan He Hai, در ۱۱ ژانویه ۲۰۱۸ تحویل داده شد و آخرین کشتی از این سری، Yuan Qian Hai, در ژانویه ۲۰۲۰ تکمیل شد.
در دسامبر ۲۰۱۶، شرکت ژاپنی NS United یک کشتی فله‌بر بسیار بزرگ ۴۰۰٬۰۰۰ تنی از Japan Marine United سفارش داد. این کشتی که اولین کشتی Valemax ساخته‌شده در ژاپن بود، در دسامبر ۲۰۱۹ با نام NSU Carajas تحویل داده شد.
پیشینه عملکرد > کارنامه اولیه و ممنوعیت

در ۲۴ می ۲۰۱۱، Vale Brasil اولین بار بارگیری خود را با ۳۹۱٬۰۰۰ تن سنگ آهن از Terminal Marítimo de Ponta da Madeira انجام داد و مقصد آن دالیان در چین بود. با این حال، کشتی پس از رسیدن به دماغه امید نیک تغییر مسیر داد و به تارانتو، ایتالیا رفت.
پیشینه عملکرد > ممنوعیت ورود به بنادر چین

در ۳۱ ژانویه ۲۰۱۲، وزارت بازرگانی جمهوری خلق چین به‌طور رسمی ورود کشتی‌های فله‌بر با ظرفیت بیش از ۳۰۰٬۰۰۰ تن را به بنادر چینی ممنوع اعلام کرد تا از صنعت حمل‌ونقل داخلی محافظت کند. پیش از این تصمیم، تنها یکی از کشتی‌های بسیار بزرگ فله‌بر چارتر شده توسط واله، یعنی Berge Everest، توانسته بود محموله سنگ آهن برزیلی را در بندر دالیان تخلیه کند که این رویداد در ۲۸ دسامبر ۲۰۱۱ اتفاق افتاد. اما تصور می‌شد که این یک اشتباه اداری بوده، زیرا هیچ بندر چینی مجوز قانونی برای پذیرش کشتی‌های فله‌بر به این اندازه نداشت.
طبق اظهارات واله، مذاکرات برای اجازه ورود کشتی‌های Valemax به بنادر چین از زمان اعمال ممنوعیت ادامه داشت. مقامات چینی نیز به‌طور موقت با ساخت اسکله‌های جدید برای پذیرش کشتی‌های ۴۰۰٬۰۰۰ تنی موافقت کرده بودند.
طبق اعلام شرکت بندر نینگبو، ساخت تأسیسات جدید بندری به ۲ تا ۳ سال زمان نیاز داشت، که باعث تأخیر بیشتر برای واله می‌شد. در این مدت، واله به دلیل ممنوعیت ورود این کشتی‌ها به بنادر چین، ۲ تا ۳ دلار به ازای هر تن سنگ آهن زیان می‌کرد.
در ۱۵ آوریل ۲۰۱۳، کشتی Vale Malaysia به عنوان اولین کشتی ۴۰۰٬۰۰۰ تنی Valemax در بندر لیانیانگانگ چین پهلو گرفت. این کشتی که بخشی از محموله‌اش بارگیری شده بود، از مرکز انتقال واله در خلیج سوبیک فیلیپین حرکت کرده بود. اما در آن زمان، مقامات چینی هنوز ممنوعیت کشتی‌های Valemax با ظرفیت کامل را لغو نکرده بودند.
اولین کشتی Valemax که با ظرفیت کامل از سال ۲۰۱۲ وارد بندر چین شد، Shandong Da Ren بود که در ۲ اکتبر ۲۰۱۴ در بندر دونگجیاکو در چینگدائو پهلو گرفت. ممنوعیت به‌طور رسمی در ژوئیه ۲۰۱۵ لغو شد.