stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مربی فصل لیگ برتر انگلستان

Award
| مربی فصل لیگ برتر انگلستان | مربی فصل لیگ برتر انگلستان |
| --- | --- |
سر الکس فرگوسن بیشترین برنده جایزه مربی فصل لیگ برتر انگلستان است. (یازده بار): سر الکس فرگوسن بیشترین برنده جایزه مربی فصل لیگ برتر انگلستان است. (یازده بار)
توصیف: مربی برجسته در هر فصل لیگ برتر
پشتیبان مالی: بارکلیز
کشور: انگلستان
برگزارکننده: لیگ برتر فوتبال انگلستان
نخستین دوره: ۱۹۹۴
آخرین دوره: ۲۰۲۴
مربی فصل: پپ گواردیولا
نکات مهم: نکات مهم
بیشترین دفعات برد: الکس فرگوسن (۱۱)
بیشترین پیروزی متوالی: ۳ (الکس فرگوسن)
وبگاه: https://www.premierleague.com/awards?at=2&aw=21&se=-1 
مربی فصل لیگ برتر انگلستان (انگلیسی: Premier League Manager of the Season) یک جایزهٔ سالانهٔ انجمن فوتبال است که به بهترین مربی منتخب لیگ برتر فوتبال انگلستان اهدا می‌شود. برنده با ترکیبی از آراء انتخاب و جایزه از طرف حامی مالی لیگ برتر انگلستان، در هفتهٔ دوم یا سوم ماه مه میلادی داده‌می‌شود. این جایزه در فصل ۹۴–۱۹۹۳ توسط کارلینگ، حامی مالی لیگ ایجاد شد. برای اهداف حمایت مالی، از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۱، این جایزه، مربی فصل کارلینگ، از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۴، مربی فصل بارکلی کارد نام داشت و از سال ۲۰۰۴، مربی فصل بارکلیز نام دارد.
اولین مربی که توانست این جایزه را در سال ۱۹۹۴ کسب کند الکس فرگوسن، مربی منچستر یونایتد بود که توانست منچستر یونایتد را برای دومین فصل متوالی، قهرمان لیگ برتر انگلیس کند. آخرین دریافت‌کنندهٔ این جایزه پپ گواردیولا، مربی منچستر سیتی است که در سال ۲۰۲۱ این جایزه را دریافت کرد.
بیشترین تعداد عنوان را الکس فرگوسن به دست آورده‌است. او توانست در سال‌های ۱۹۹۴ تا ۲۰۱۳ که بازنشستگی خود از دنیای مربیگری را اعلام کرد، یازده بار این جایزه را کسب کند. آرسن ونگر اولین مربی غیر بریتانیایی بود که در سال ۱۹۹۸ برندهٔ این جایزه شد. وی توانست دو بار دیگر نیز این جایزه را به عنوان مربی آرسنال بگیرد. ژوزه مورینیو و پپ گواردیولا از مربیانی هستند که توانسته‌اند در کنار فرگوسن و ونگر، برای بیش از یک بار این عنوان را دریافت کنند. همچنین این دو مربی به همراه فرگوسن، از مربیانی هستند که این جایزه را در فصل‌های متوالی کسب کرده‌اند.
چهار مربی نیز بدون قهرمانی در آن فصل، عنوان بهترین مربی فصل را به دست آورده‌اند. جورج بارلی در فصل ۰۱–۲۰۰۰ هدایت تیم ایپسویچ تاون که از لیگ پایین‌تر به لیگ برتر صعود کرده‌بود را بر عهده داشت، توانست در پایان رقابت‌های فصل در رتبهٔ پنجم لیگ قرار بگیرد. هری ردنپ نیز که در فصل ۱۰–۲۰۰۹، مربی تاتنهام هاتسپر بود توانست این تیم را پس از بیست سال به جمع چهار تیم بالای جدول برساند. آلن پاردیو در فصل ۱۲–۲۰۱۱ هدایت تیم نیوکاسل یونایتد را بر عهده داشت. در پایان آن فصل، نیوکاسل در مقایسه با نه فصل پیش از آن، توانست لیگ را در بهترین رتبه به پایان برساند. تونی پولیس که فصل ۱۴–۲۰۱۳ مربی کریستال پالاس بود، توانست در پایان رقابت‌ها این تیم را از قعر جدول به رتبهٔ یازدهم برساند.
برندگان

| فصل | مربی | ملیت | باشگاه | منبع |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۹۴–۱۹۹۳ | الکس فرگوسن |  اسکاتلند | منچستر یونایتد |  |
| ۹۵–۱۹۹۴ | کنی دالگلیش |  اسکاتلند | بلکبرن روورز |  |
| ۹۶–۱۹۹۵ | الکس فرگوسن (۲) |  اسکاتلند | منچستر یونایتد |  |
| ۹۷–۱۹۹۶ | الکس فرگوسن (۳) |  اسکاتلند | منچستر یونایتد |  |
| ۹۸–۱۹۹۷ | آرسن ونگر |  فرانسه | آرسنال |  |
| ۹۹–۱۹۹۸ | الکس فرگوسن (۴) |  اسکاتلند | منچستر یونایتد |  |
| ۲۰۰۰–۱۹۹۹ | الکس فرگوسن (۵) |  اسکاتلند | منچستر یونایتد |  |
| ۰۱–۲۰۰۰ | جورج بارلی |  اسکاتلند | ایپسویچ تاون |  |
| ۰۲–۲۰۰۱ | آرسن ونگر (۲) |  فرانسه | آرسنال |  |
| ۰۳–۲۰۰۲ | الکس فرگوسن (۶) |  اسکاتلند | منچستر یونایتد |  |
| ۰۴–۲۰۰۳ | آرسن ونگر (۳) |  فرانسه | آرسنال |  |
| ۰۵–۲۰۰۴ | ژوزه مورینیو |  پرتغال | چلسی |  |
| ۰۶–۲۰۰۵ | ژوزه مورینیو (۲) |  پرتغال | چلسی |  |
| ۰۷–۲۰۰۶ | الکس فرگوسن (۷) |  اسکاتلند | منچستر یونایتد |  |
| ۰۸–۲۰۰۷ | الکس فرگوسن (۸) |  اسکاتلند | منچستر یونایتد |  |
| ۰۹–۲۰۰۸ | الکس فرگوسن (۹) |  اسکاتلند | منچستر یونایتد |  |
| ۱۰–۲۰۰۹ | هری ردنپ |  انگلستان | تاتنهام هاتسپر |  |
| ۱۱–۲۰۱۰ | الکس فرگوسن (۱۰) |  اسکاتلند | منچستر یونایتد |  |
| ۱۲–۲۰۱۱ | آلن پاردیو |  انگلستان | نیوکاسل یونایتد |  |
| ۱۳–۲۰۱۲ | الکس فرگوسن (۱۱) |  اسکاتلند | منچستر یونایتد |  |
| ۱۴–۲۰۱۳ | تونی پولیس |  ولز | کریستال پالاس |  |
| ۱۵–۲۰۱۴ | ژوزه مورینیو (۳) |  پرتغال | چلسی |  |
| ۱۶–۲۰۱۵ | کلودیو رانیری |  ایتالیا | لستر سیتی |  |
| ۱۷–۲۰۱۶ | آنتونیو کونته |  ایتالیا | چلسی |  |
| ۱۸–۲۰۱۷ | پپ گواردیولا |  اسپانیا | منچستر سیتی |  |
| ۱۹–۲۰۱۸ | پپ گواردیولا |  اسپانیا | منچستر سیتی |  |
| ۲۰–۲۰۱۹ | یورگن کلوپ |  آلمان | لیورپول |  |
| ۲۱–۲۰۲۰ | پپ گواردیولا (۳) |  اسپانیا | منچستر سیتی |  |
| ۲۲–۲۰۲۱ | یورگن کلوپ (۲) |  آلمان | لیورپول |  |
| ۲۳–۲۰۲۲ | پپ گواردیولا (۴) |  اسپانیا | منچستر سیتی |  |
| ۲۴–۲۰۲۳ | پپ گواردیولا (۵) |  اسپانیا | منچستر سیتی |  |
جوایز برنده‌شده بر پایه ملیت

| کشور | تعداد عنوان‌ها |
| --- | --- |
 اسکاتلند: ۱۳
 اسپانیا: ۵
 فرانسه: ۳
 پرتغال: ۳
 انگلستان: ۲
 ایتالیا: ۲
 آلمان: ۲
 ولز: ۱
جوایز برنده‌شده بر پایه باشگاه

| باشگاه | تعداد عنوان‌ها |
| --- | --- |
منچستر یونایتد: ۱۱
منچستر سیتی: ۵
چلسی: ۴
آرسنال: ۳
لیورپول: ۲
بلکبرن روورز: ۱
کریستال پالاس: ۱
ایپسویچ تاون: ۱
لستر سیتی: ۱
نیوکاسل یونایتد: ۱
تاتنهام هاتسپر: ۱
آرسن ونگر این جایزه را در سال‌های ۱۹۹۸، ۲۰۰۲ و ۲۰۰۴ به عنوان مربی آرسنال دریافت کرد.
ژوزه مورینیو با چلسی، توانست برای سه بار این جایزه را دریافت کند.
هری ردنپ اولین مربی انگلیسی بود که این جایزه را دریافت کرد.
ان‌جی‌سی ۷۸۱۴

| ان‌جی‌سی ۷۸۱۴ | ان‌جی‌سی ۷۸۱۴ |
| --- | --- |
NGC 7814 by the Mount Lemmon Observatory: NGC 7814 by the Mount Lemmon Observatory
اطلاعات رصدی (مبدأ مبدا): اطلاعات رصدی (مبدأ مبدا)
صورت فلکی: اسب بزرگ
بُعد: 00h 03m 14.9s
مِیل: ‏ 44″ 08′ ‎+16°
سرعت شعاعی: ۱۰۵۰ ± 4 km/ثانیه
فاصله: مرتبه بزرگی سال نوری (۱۲٫۲ ± ۰٫۸ پارسک)
قدر ظاهری (V): 11.6
ویژگی‌ها: ویژگی‌ها
گونه: SA(S)ab
اندازه ظاهری (V): 5.5′ × 2.3′
نام‌های دیگر: نام‌های دیگر
فهرست اجرام کالدول 43، UGC 8، PGC 218: فهرست اجرام کالدول 43، UGC 8، PGC 218
ان‌جی‌سی ۷۸۱۴ (انگلیسی: NGC 7814) یک کهکشان مارپیچی است که در فاصله حدوداً ۴۰۰ میلیون سال نوری از ما در صورت فلکی اسب بزرگ جای دارد. کهکشان به صورت لبه‌ای از زمین دیده می‌شود. میدان ستاره‌ای پشت ان‌جی‌سی ۷۸۱۴ به دلیل چگالی کهکشان‌های کم‌نور و دوردست‌اش شناخته می‌شود.
TRIP10

پروتئین شمارهٔ ۴ واکنش‌دهنده با Cdc42 (انگلیسی: Cdc42-interacting protein 4) یک آنزیم است که در انسان توسط ژن «TRIP10» کُدگذاری می‌شود.
این پروتئین با هانتینگتین، تعامل پروتئین-پروتئین دارد.
۳۰ دی

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| <<  | دی | دی | دی | دی | دی |  >> |
| ش | ی | د | س | چ | پ | ج |
| ۱ | ۲ | ۳ | ۴ | ۵ | ۶ | ۷ |
| ۸ | ۹ | ۱۰ | ۱۱ | ۱۲ | ۱۳ | ۱۴ |
| ۱۵ | ۱۶ | ۱۷ | ۱۸ | ۱۹ | ۲۰ | ۲۱ |
| ۲۲ | ۲۳ | ۲۴ | ۲۵ | ۲۶ | ۲۷ | ۲۸ |
| ۲۹ | ۳۰ |  |  |  |  |  |
۱۴۰۳ خورشیدی: ۱۴۰۳ خورشیدی
۳۰ دی سیصد و ششمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۵۹ روز (۶۰ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
رویدادها

۱۳۵۹ - پایان گروگان‌گیری در سفارت ایالات متحده آمریکا
۱۳۷۳ - بازی رفت شهرآورد سی و نهم تهران
۱۳۹۵ - آتش‌سوزی و ریزش ساختمان پلاسکو
۱۳۹۵ - سیل ۱۳۹۵ سیستان و بلوچستان
۱۳۹۹ - آغاز جام حذفی فوتبال ایران ۱۴۰۰–۱۳۹۹
زادروزها

۱۳۴۵ - پیمان قاسم‌خانی، فیلمنامه‌نویس
۱۳۶۳ - میلاد میداوودی، بازیکن فوتبال
۱۳۶۳ - احسان حدادی، پرتاب‌گر دیسک
۱۳۷۲ - محمد دانشگر، بازیکن فوتبال
۱۳۷۵ - شهاب عادلی، بازیکن فوتبال
درگذشتگان

۱۰۰۷ - شاه عباس بزرگ، پنجمین شاه صفوی
۱۳۵۵ - نورعلی خان برومند، موسیقی‌دان
۱۳۶۳ - سید احمد خوانساری، مرجع‌ تقلید
۱۳۶۸ - هایده، خواننده
۱۳۶۸ - محمود نامجوی، وزنه‌بردار
۱۳۷۳ - مهدی بازرگان، نخستین نخست‌وزیر ایران پس از انقلاب ۱۳۵۷
۱۳۷۷ - شکرالله رفیعی، کارگردان
۱۳۸۶ - قربان سلیمانی، نوازنده
۱۳۹۰ - مصطفی جنگی‌زهی، از فرماندهان بسیج
۱۴۰۲ - صادق امیدزاده، رئیس اطلاعات نیروی قدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی
۱۴۰۲ - زین‌العابدین رضوی خرم، پانزدهمین استاندار آذربایجان شرقی
میزگرد

میزگرد تخصصی مدیریت ساخت و پروژه در دومین کنفرانس ملی مدیریت ساخت و پروژه اداره راه استان تهران
میزگرد تخصصی یا پانل بحث یا به صورت ساده میزگرد رویدادی است که در آن افرادی متخصص پیرامون یک موضوع علمی، اقتصادی یا اجتماعی در برابر بیننده‌ها و شنونده‌ها مباحثه می‌کنند. میزگرد تخصصی به صورت سنتی در یک سالن همایش و بر روی سن در برابر ناظرین برگزار می‌شود اما همچنین می‌تواند در یک برنامه تلویزیونی یا در فضای مجازی اجرا شود.
دست‌اندرکاران فیلم فلش در میزگرد پالی فِست
SNRPN

پلی‌پپتید اِن وابسته به ریبونوکلئوپروتئین هسته‌ای کوچک (انگلیسی: Small nuclear ribonucleoprotein-associated polypeptide N) یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «SNRPN» کُدگذاری می‌شود. این پروتئین متعلق به خانوادهٔ اس‌ان‌آران‌پی «SMB/SMN» است که در پردازش‌های پیش از mRNA و به‌ویژه پیرایش دگرسان اختصاصی بافت‌ها نقش دارد.
اهمیت بالینی

پیرایش دگرسان یا حذف ژنی در اثر جابه‌جایی کروموزومی در این ناحیه ژنی که از پدر به ارث می‌رسد، می‌تواند باعث بروز سندرم پرادر–ویلی گردد. از متیلاسیون این ژن در تشخیص دیزومی تک‌والدی در کروموزوم ۱۵ استفاده می‌شود.
واسیلیه میتسیچ

واسیلیه میتسیچ (سیریلیک صربی: Василије Мицић؛ زادهٔ ۱۳ ژانویهٔ ۱۹۹۴) بازیکن بسکتبال اهل صربستان است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
جبهه آزادی‌بخش جانوران

| 0 | 1 |
| --- | --- |
تأسیس: ۱۹۷۶
بنیان‌گذار: ناشناس
تمرکز: حقوق جانوران
مکان: فعال در بیش از ۴۰ کشور
خاستگاه: بریتانیا
شیوه: اقدام عملی
شعار تبلیغاتی: Any act that furthers the cause of حقوق جانوران، where all reasonable precautions are taken not to harm human or non-human life, may be claimed as an ALF action.
وبگاه: animalliberationfront.com
جبههٔ آزادی‌بخش جانوران یا جبههٔ آزادی‌بخش حیوانات (به انگلیسی: Animal Liberation Front) که به اختصار ALF گفته می‌شود، شبکهٔ زیرزمینی بین‌المللی و بدون رهبری است که برای آزادی جانوران، دست به اقدامات غیرقانونی می‌زند. فعالان این جبهه خود را همانند نجات دهنده‌های فراری‌های شبکه قطار زیرزمینی (قبل از جنگ داخلی آمریکا) می‌دانند. آن‌ها جانوران را از آزمایشگاه‌ها و پرورشگاههای حیوانات اهلی دور کرده و این محل‌ها را ویران می‌کنند، خانه‌های امن و مراقبت‌های دامپزشکی برایشان فراهم می‌کنند و مکان‌های بی‌خطر پیدا می‌کنند تا در آنجا زندگی کنند. اعضای این جبهه که در چهل کشور دنیا به‌طور مخفیانه فعالیت می‌کنند، گاهی شامل گروهی از دوستان و گاهی فقط یک نفر می‌شوند؛ بنابراین قدرتمندان به سختی می‌توانند بر این گروه‌ها نظارت داشته باشند. رابین وب از دفتر مطبوعات بریتانیایی آزادی حیوانات می‌گوید: «جبههٔ آزادی‌بخش جانوران هرگز شکست نمی‌خورد، چرا که هیچ‌گاه نمی‌توان در آن به‌طور مؤثر نفوذ کرد؛ این جبهه را نمی‌توان متوقف کرد. هر یک از شما عضوی از این جبهه هستید.» فعالان، این جبهه را جبههٔ مدنی و ضد خشونت می‌دانند. بر اساس قوانین این جبهه هرگونه عملکرد محتاطانه که به انسان و موجودات زنده صدمه نزند و به آزادی جانوران کمک کند، بخشی از فعالیت‌های جبههٔ آزادی‌بخش جانوران محسوب می‌شود. فعال آمریکایی، راد کرونادو، در سال ۲۰۰۶ گفت: «چیزی که ما را از تروریست‌ها و مجرمان بی‌رحم متمایز می‌کند، این است که ما تاکنون به کسی صدمه نزده‌ایم.» انتقادات زیادی از سخنگوها و فعالان این جبهه صورت گرفته و آن‌ها را به ناتوانی در محکوم کردن عملکردهای وحشیانه و خشونت‌آمیز یا حتی مشارکت در این فعالیت‌ها متهم کرده‌است. این انتقادات با اختلاف نظر بین فعالان این جبهه بر سر استفاده از خشونت و افزایش پیگیری پلیس و سازمان‌های جاسوسی همراه بوده‌است. در سال ۲۰۰۲ مرکز مدافع حقوق شهروندی در آمریکا (سازمان مدافع حقوق شهروندان آسیب‌پذیر جامعه و مبارزه با تبعیض نژادی و گروه‌های افراطی) که بر فعالیت گروه‌های افراطی در ایالات متحده نظارت دارد، به مشارکت جبههٔ آزادی‌بخش حیوانات در مبارزه برای جلوگیری از آزار حیوانات در آزمایشگاه علمی هانتینگدان اشاره کرد. مرکز مدافع حقوق شهروندی در آمریکا (SPLC) این مبارزات را اقدامات تروریستی تلقی کرد، اما بعدها این مرکز اظهار کرد: «با اینکه اصلاح طلبان افراطی مانند اعضای جبههٔ آزادی‌بخش جانوران در آسیب به اموال و دارایی افراد دخالت داشته‌اند، تاکنون کسی را به قتل نرسانده‌اند.» در سال ۲۰۰۵، جبههٔ آزادی‌بخش جانوران در فهرست برنامه‌ریزی شدهٔ سازمان فدرال امنیت کشور قرار گرفت. در این فهرست به‌شماری از تهدیدهای تروریستی داخلی که دولت ایالات متحده خواستار یافتن منبع آن بود اشاره می‌شد. در بریتانیا فعالیت جبههٔ آزادی‌بخش جانوران نوعی افراطی‌گری تلقی می‌شود و توسط واحد همکاری برای برخورد تاکتیکی با گروه‌های افراطی کنترل می‌شود. در سال ۲۰۰۴، این واحد برای نظارت بر جبههٔ آزادی‌بخش جانوران و سایر جبهه‌های غیرقانونی مدافع حقوق جانوران تشکیل شد.
تأسیس > گروه شفقت

رانی لی گروه شفقت را در سال ۱۹۷۱ تأسیس کرد. این گروه در سال ۱۹۷۶ به «جبههٔ آزادی‌بخش جانوران» تغییر نام داد. جرقه‌های نخستین برای پیدایش این جبهه در دسامبر سال ۱۹۶۳ زده شد، زمانی که روزنامه‌نگار بریتانیایی جان پرستیژ مأمور شد مسابقات سگ‌های شکاری در شهرهای دوون و سامرست انگلستان را تحت پوشش خبری قرار دهد. او در این مسابقات شاهد تعقیب و کشته شدن گوزن حامله‌ای توسط شکارچیان بود. جان برای نشان دادن مخالفت خود با این کار انجمن مبارزه با شکار را تشکیل داد. این انجمن شامل گروه‌های داوطلب بود که برای سردرگم ساختن سگ‌های شکاری و فرار شکار آموزش می‌دیدند.
نویسندهٔ مدافع حقوق جانوران، نوئل مولند می‌نویسد: «یکی از گروه‌های مبارزه با شکار در سال ۱۹۷۱ توسط یک دانشجوی رشتهٔ حقوق از لوتن، به نام رانی لی، تشکیل شد.» در سال ۱۹۷۲ لی و یکی از همکارانش، به نام کلیف گودمن، تصمیم گرفتند از تاکتیک‌های ستیزه‌جویانه بیشتر استفاده کنند. آن‌ها همچنین نام جامعهٔ سلطنتی مخالف با آزار جانوران را احیا کردند. گروه شفقت به همراه افرادی که به تشکیل این گروه کمک کردند وسایل نقلیهٔ شکارچیان را از طریق شکافتن تایرها و شکستن پنجره‌ها متلاشی می‌کردند. هدف از این کارها ریشه‌کن کردن شکار بود، نه خنثی کردن عملیات شکار.
در سال ۱۹۷۳ این گروه از ساخته شدن یک آزمایشگاه تحقیقاتی توسط شرکت هووست در نزدیکی میلتون کینز با خبر شد. در ده نوامبر سال ۱۹۷۳ دو نفر از فعالان این ساختمان را آتش زدند و ۲۶ هزار پوند به این شرکت خسارت وارد کردند. شش روز بعد از آتش‌سوزی این گروه به محل قبلی بازگشت و هر آنچه را که از ساختمان باقی‌مانده بود به آتش کشید. این اولین اقدام برای ایجاد آتش‌سوزی در راستای اهداف جنبش آزادی‌بخش حیوانات بود. در ژوئن سال ۱۹۷۴، دو نفر از فعالان گروه، کشتی‌ای را که در جمع‌آوری خوک آبی در ساحل نورفوک از آن استفاده می‌شد به آتش کشیدند. مولند می‌نویسد: «این آخرین باری بود که در آن محل خوک آبی جمع‌آوری کردند.» بین ماه‌های ژوئن و آگوست سال ۱۹۷۴، اعضای گروه شفقت هشت بار به محل‌های آزمایش حیوانات یورش بردند و اعضای گروه‌های دیگر به کارخانه‌های جوجه‌کشی و فروشگاه‌های اسلحه حمله کردند. اولین اقدام برای آزادسازی حیوانات زمانی صورت گرفت که فعالان تعدادی از خوکچه‌های هندی را از محل نگهداری آن‌ها در ویلت شایر آزاد کردند. صاحب این محل از ترس بازگشت این گروه شغل خود را رها کرد. بعدها استفاده از خشونت باعث ایجاد دوگانگی بین اعضای این جنبش نو پا شد. در ژولای سال ۱۹۷۴، سازمان مبارزه با شکار مبلغ ۲۵۰ پوند را به عنوان جایزه برای شناسایی اعضای گروه شفقت پیشنهاد کرد. این سازمان به رسانه‌ها گفت: «ما اهداف گروه شفقت را می‌پذیریم، ولی با روش‌های آن‌ها مخالفیم.»
تشکیل جبههٔ آزادی‌بخش جانوران

در آگوست سال ۱۹۷۴، لی و گودمن به جرم حمله به آزمایشگاه رده‌بندی جانوران، متعلق به دانشگاه آکسفورد، دستگیر شدند. مردم هر روز بیرون از دادگاه تجمع می‌کردند. نمایندهٔ مجلس آیور کلمیتسن نیز یکی از حامیان آن دو بود. آن‌ها به سه سال حبس محکوم شدند. طی این سال‌ها لی اعتصاب غذا کرد و غذا و پوشاک وگن درخواست نمود. آن دو پس از دوازده ماه با حکم عفو مشروط آزاد شدند. در بهار سال ۱۹۷۶ لی سرسخت‌تر و ستیزه‌جویانه‌تر از گذشته ظاهر شد. او توانست تعدادی از اعضای سابق گروه شفقت را به همراه چند عضو جدید دور هم جمع کند، که جمعاً ۳۰ نفر شدند. مولند می‌نویسد: «از نظر لی نام گروه شفقت برای یک جنبش انقلابی مناسب نیست. لی به دنبال نامی بود که افراد سود جو را نیز تحت تأثیر قرار دهد. سپس نام جبههٔ آزادی‌بخش حیوانات به وجود آمد.»
ساختار و اهداف > سازمان‌های قانونی و غیرقانونی

گروه مدافع جبههٔ آزادی‌بخش حیوانات از سازمان‌های قانونی است و از اعضای جبههٔ آزادی‌بخش جانوران دفاع می‌کند. این جنبش دارای تشکیلات قانونی و غیرقانونی است که هیچ طبقه‌بندی مشخصی ندارد؛ این موضوع به اعضای این جبهه کمک می‌کند تا از زیر مسئولیت‌های قانونی شانه خالی کنند و هیچ اتهامی را نپذیرند. داوطلبان باید از تمام قوانین این جبهه پیروی کنند.
ساختار و اهداف > قوانین جبههٔ آزادی‌بخش جانوران

خسارت وارد کردن به افرادی که از جانوران سوءاستفاده می‌کنند.
نجات حیوانات از محل‌های سوءاستفاده از آن‌ها مانند آزمایشگاه‌ها، مزرعه‌ها و کارخانه‌های تولید خز و اسکان آن‌ها در طبیعت و جایی دور از درد و آزار.
آشکارسازی رفتار بی رحمانه‌ای که پشت درهای بسته و به‌طور پنهانی بر جانوران روا داشته می‌شود.
به‌کارگیری اقدام‌های لازم جهت جلوگیری از آسیب‌رسانی به جانوران و انسان‌ها.
تمام افراد گیاه‌خوار یا وگن (افراد گیاه‌خواری که از هیچ‌یک از محصولات حیوانی استفاده نمی‌کنند) که از قوانین جبههٔ آزادی‌بخش حیوانات پیروی می‌کنند، می‌توانند خود را از اعضای این جنبش به حساب بیاورند.
تعدادی از سازمان‌های قانونی موجودند که از داوطلبان حمایت می‌کنند. گروه مدافع جبههٔ آزادی‌بخش حیوانات افراد زندانی هم‌عقیده را به عنوان اعضای خود می‌پذیرد؛ هر فرد با پرداخت ماهیانه ۲ پوند می‌تواند در این جبهه عضو شود. در سال ۱۹۹۴ پس از زندانی شدن فعال بریتانیایی کیث مان، گروه مدافع زندانیان وگن تشکیل شد. این گروه با افراد قدرتمند در ارتباط بوده و از دسترسی زندانیان وگن به مواد غذایی و لباس وگن اطمینان حاصل می‌کردند. دفتر مطبوعاتی جبههٔ آزادی‌بخش حیوانات اطلاعیه‌ها و خبرهایی را از نویسنده‌های بی‌نام دریافت می‌کند و در اختیار مردم قرار می‌دهد. این دفتر مطبوعاتی به عنوان یک سازمان مستقل فعالیت می‌کند و با کمک‌های مردمی تأسیس شده‌است. به حکم دیوان عالی لندن در سال ۲۰۰۶ سر دبیر این دفتر، رابین وب، به عنوان یکی از شخصیت‌های محوری جبههٔ آزادی‌بخش حیوانات شناخته شد.
تاکنون سه نشریه در ارتباط با جبههٔ آزادی‌بخش حیوانات تأسیس شده‌است. آرک اِینجل مجله‌ای بریتانیایی است که هر شش ماه چاپ می‌شود و رانی لی آن را تأسیس کرده‌است. بایت بک وب سایتی است که فعالان در آن مسئولیت کارهایی را که کرده‌اند بر عهده می‌گیرند. این وب سایت در سال ۲۰۰۵ در مقاله‌ای با عنوان گزارش فعالیت‌های مستقیم می‌نویسد: «در سال ۲۰۰۴ فعالان جبههٔ آزادی‌بخش حیوانات توانستند ۱۷۲۶۲ حیوان را از تأسیسات نجات دهند.» فعالان در این وب سایت مسئولیت ۵۵۴ بار اقدام به تخریب و آتش‌سوزی تأسیسات را بر عهده گرفتند. وب سایت سازش ممنوع متعلق به سان فرانسیسکو نیز فعالیت‌های جبههٔ آزادی‌بخش حیوانات را گزارش می‌کند.
تاکتیک‌ها و ایدئولوژی‌های اولیه > خط زمانی فعالیت‌های جبههٔ آزادی‌بخش حیوانات (۱۹۷۶–۱۹۹۹)

ریچل ماناهان از دانشگاه آلستر می‌نویسد: «جبههٔ آزادی‌بخش حیوانات تنها در اولین سال فعالیت خود ۲۵۰ هزار پوند به قصابی‌ها، کشتی‌های حمل بار، سیرک‌ها، سلاخ خانه‌ها، گاوداری‌ها و رستوران‌های فست فود خسارت وارد کرد.» او می‌نویسد: «فلسفهٔ جبههٔ آزادی‌بخش حیوانات این است که خشونت فقط زمانی در معنی خود به کار می‌رود که بر موجودات زنده روا داشته شود و صدمه به اموال و آزاد کردن حیوانات از آزمایشگاه‌ها و مزارع، با وجود خسارات زیادی که به بار می‌آورد، خشونت محسوب نمی‌شود.» در سال ۱۹۷۴ رانی لی می‌نویسد: «ما باید در کنار اقدامات مستقیم به زندگی تمام موجودات احترام بگذاریم و تا جایی که امکان دارد از خشونت دوری کنیم.» به نقل از او در سال ۱۹۷۹، بسیاری از حملات جبههٔ آزادی‌بخش حیوانات به دلیل به خطر افتادنِ زندگی افراد متوقف شده‌است.
کیم استالوود، مدیر برنامه‌ریزی اتحادیهٔ مخالفان تشریح جانوری در انگلستان، در دههٔ ۱۹۸۰ می‌نویسد: «عکس العمل مردم در برابر هجوم جبههٔ آزادی‌بخش حیوانات و جابجا کردن حیوانات مثبت بود و این مثبت گرایی ریشه در سیاست‌های ضد خشونت این جبهه در ابتدای فعالیت داشت. زمانی که مایک هاسکیسون سه سگ شکاری پا کوتاه را در سال ۱۹۷۵ از محل آزمایش تنباکو در آی.سی. آی آزاد کرد، رسانه‌ها او را قهرمان نامیدند. رابین وب می‌نویسد:» اعضای جبههٔ آزادی‌بخش حیوانات مانند رابین هودهای سازمان‌های مدافع حقوق حیوانات می‌باشند." استالوود می‌نویسد: «این جنبش توجه نسل جدیدی از فعالان را به خود جلب کرد. آن‌ها جوان تر، بدون شغل و بیشتر شیفتهٔ آنارشیسم بودند تا آزادی حیوانات. آن‌ها هدف فعالیت‌های جبههٔ آزادی‌بخش حیوانات را مخالفت در برابر ایالت می‌دانستند، نه هدف واقعی این جبهه. آن‌ها همچنین قصد دوری از اعمال خشونت‌آمیز را نداشتند.» در اوایل دههٔ هشتاد، اتحادیهٔ مخالفان تشریح جانوری در انگلستان که توسط فرانسس پاور کُب در سال ۱۸۹۸ تأسیس شد، جزو مهم‌ترین مدافعان جبههٔ آزادی‌بخش حیوانات شناخته شد. استالوود می‌نویسد: «این اتحادیه تعدادی از دفاتر خود را به صورت رایگان در اختیار گروه مدافع جبههٔ آزادی‌بخش حیوانات قرار داد و در روزنامهٔ خود، دِ لیبِرِیتِر، از این جبهه حمایت می‌کرد. در سال ۱۹۸۲ گروهی از فعالان جبههٔ آزادی‌بخش حیوانات از جمله راجِر یِتس، استاد جامعه‌شناسی در دانشگاه دوبلین و دِیو مَک کول، مدیر سازمان حفاظت از جانداران دریایی، به اتحادیهٔ مخالفان تشریح جانوری در انگلستان پیوستند و از سِمَت خود برای اصلاح این اتحادیه استفاده کردند. استالوود می‌نویسد:» هیئت مدیرهٔ جدید این اتحادیه کلیهٔ اقدامات سیاسی را اتلاف وقت می‌دانست و تنها خواستار انجام فعالیت‌های مستقیم بود. در حالی که فعالان پیشینِ این گروه اقدام به آزاد کردن حیوانات و تخریب اموال می‌کردند و این امر فقط در ابتدا کارساز بود. از نظر استالوود در اواسط دههٔ هشتاد جبههٔ آزادی‌بخش حیوانات بنیان اخلاقی خود را از دست داد و این فرصتی شد برای اراذل و افراد مردم گریزی که به دنبال انتقام جویی برای خصومت‌های شخصی بودند. او می‌نویسد: «چطور بحث‌های کارشناسی در مورد تاکتیک‌ها و استراتژی‌های نجات بخش به حرافی غیر معقول و نخبه سالاری غیرعادلانه تبدیل شد و چرا فعالیت‌های مستقیم انفرادی انجام شد؟ به‌طور خلاصه چه بر سر منافع حیوانات آمد؟» در سال ۱۹۸۴ اتحادیهٔ مخالفان تشریح جانوری با اکراه با بیرون کردن گروه مدافع جبههٔ آزادی‌بخش حیوانات از املاک خود موافقت کرد و دیگر از این گروه حمایت نکرد. همچنین استالوود می‌نویسد: «بعد از این واقعه جبههٔ آزادی‌بخش حیوانات تنها شد.»
تاکتیک‌ها و ایدئولوژی‌های اولیه > پرچم‌های دروغین و انکار حقایق

به عقیدهٔ کیث مان، یکی از رهبران بریتانیایی جبههٔ آزادی‌بخش حیوانات، ماهیت جبههٔ آزادی‌بخش حیوانات آن را نسبت به پرچم‌های دروغین و گروه‌های متظاهر آسیب‌پذیر کرده‌است. استیون بست می‌گوید: «عدم قاطعیت در این جبهه باعث انکار حقایق اعضای این جبهه در مورد فعالیت‌های خود می‌شود.»
ماهیت جبههٔ آزادی‌بخش حیوانات باعث می‌شود نام و سابقهٔ این جبهه از طریق استفاده شدن توسط فعالانی که سیاست‌های ضد خشونت جبههٔ آزادی‌بخش حیوانات را نمی‌پذیرند یا رقبای متظاهری که قصد دارند فعالیت این جبهه را خشونت‌آمیز نشان دهند، به خطر بیفتد عدم قاطعیتی که فعالان واقعی جبههٔ آزادی‌بخش حیوانات را در جهت انکار حقایق در مورد فعالیت‌های این جبهه سوق می‌دهد، باعث تحریف فعالیت‌های این جبهه می‌شود. جنبش حقوق حیوانات وقایع متعددی را در سال‌های ۱۹۸۹ و ۱۹۹۰ به عنوان فعالیت گروه‌های متظاهر توصیف می‌کرد. در فوریهٔ سال ۱۹۸۹ انفجاری در دفتر مدیریت دانشگاه بریستول، این مکان را تخریب کرد؛ حمله‌ای که ادعا شده بود توسط جامعهٔ حیوانات آسیب دیده صورت گرفته‌است. در ژوئن سال ۱۹۹۰ در دو روز متفاوت دو بمب در اتومبیل‌های مارگارت بسکرویل، جراح دامپزشک آزمایشگاه شیمی وزارت دفاع در پورتون داون و پاتریک مکس هدلی، روان‌شناس دانشگاه بریستول منفجر شد. بسکرویل توانست بدون هیچ گونه آسیب جانی با بیرون پریدن از پنجرهٔ مینی جیپ خود (زمانی که بمبی جیوه‌ای در کنار مخزن سوخت اتومبیلش منفجر شد) جان خود را نجات دهد. طی انفجار بمب پلاستیکی که در اتومبیل هدلی تعبیه شده بود، کودکی سیزده‌ماهه در کالسکهٔ خود دچار سوختگی، زخم‌های حاصل از گلولهٔ انفجاری در ناحیهٔ پشت و آسیب دیدگی انگشتان شد.
هیچ نهاد مشخصی مسئولیت این حمله را که توسط جنبش حقوق حیوانات و جبههٔ آزادی‌بخش حیوانات محکوم شده بود، بر عهده نگرفت. کیث مان می‌نویسد: "بعید است فعالان سازندهٔ وسایل آتش زای خانگی (نیروی شبه نظامی مدافع حقوق حیوانات) از بمب‌های جیوه‌ای و پلاستیکی استفاده کنند. چند روز بعد از انفجارها، گروه ناشناختهٔ جامعهٔ بریتانیایی مدافع حقوق حیوانات مسئولیت انفجار بمبی در لندرور یک شکارچی در سامرست را بر عهده گرفت. شواهد قانونی که پلیس به دست آورده بود، نشان می‌داد فرد مورد نظر اتومبیل خود را برای بی‌اعتبار ساختن جبههٔ آزادی‌بخش حیوانات منفجر کرده‌است. پلیس او را دستگیر کرد و دو شکایت دیگر مورد رسیدگی قرار گرفت. او به نه ماه حبس محکوم شد. بمب‌گذاران اتومبیل‌های بسکرویل و هدلی هرگز دستگیر نشدند.
عملیات بک فایر > همکاری جبههٔ آزادی‌بخش حیوانات و جبههٔ آزادی‌بخش کرهٔ زمین

در ۲۰ ژانویهٔ سال ۲۰۰۶ طی عملیات بک فایر، قوهٔ قضاییهٔ ایالات متحده، ۹ فعال آمریکایی و ۲ فعال کانادایی را که گروه خود را خانواده می‌نامیدند، به جرم شرکت در اقدامات مستقیم تحت پوشش جبههٔ آزادی‌بخش حیوانات و جبههٔ آزادی‌بخش کرهٔ زمین محکوم کرد. قوهٔ قضاییه این اقدامات را تروریسم داخلی نامید. فعالان محیط زیست و مدافعان حقوق حیوانات این اقدامات را تهدید سبز می‌نامند. این اقدامات شامل ایجاد آتش‌سوزی در کارخانجات تولید گوشت، کارخانه‌های تولید الوار، یک کابل برق فشار قوی و یک پیست اسکی در ایالات اورگان، وایومینگ، واشینگتن، کالیفرنیا و کلرادو (بین سال‌های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱) می‌باشد.