stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اتحادیه ارتش و نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا
تاریخچه

مبنای این سازمان از سال ۱۸۴۱ به‌وجود آمد. اتحادیه ارتش و نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا از سازمان‌های جنگی دیگر مانند انجمن عمومی جنگ ۱۸۱۲، ارتش بزرگ جمهوریت و فرمان جنگ‌های هند به این نام و نشان تغییر شکل داده‌است. تمامی این سازمان‌ها فلسفه و زمینه مشترک داشتند. در سال ۱۸۸۶ درک کردند که اگر کاری برای احیای این سازمان‌ها روی دست گرفته نشود، این سازمان‌ها به‌صورت طبیعی به دلیل مرگ سربازان سابق منقرض می‌شوند. لذا این ایده به‌وجود آمد که تمامی این سازمان‌ها باید به یک سازمان واحد و دائمی تغییر شکل دهد. لذا سازمان‌های جنگی مزبور اتحادیه ارتش و نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا را تأسیس نمودند که وارد شدن یا اخذ عضویت آن برای همه سربازان که در ارتش ایالات متحده آمریکا خدمت نمودند یا در حال خدمت کردن هستند، باز باشد.
لایحهٔ در ۱۷ ژوئیه سال ۱۹۸۵ در کنگره نود و نهم (۱۹۸۵–۱۹۸۶) ارائه شد تا اتحادیه ارتش و نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا به رسمیت شناخته شود. این لایحه از سوی رونالد ریگان، رئیس‌جمهور وقت آمریکا امضاء شد تا از تاریخ ۶ نوامبر سال ۱۹۸۶ نافذ شود. این سازمان وطن‌پرست اساساً توسط ۳۰ مرد در اوهایو تحت نام «اتحادیه سربازان منظم» در ۳۱ مارس سال ۱۸۸۸ شکل گرفت. سپس نام این سازمان در ۱۱ نوامبر سال ۱۸۹۱ به «اتحادیه ارتش و نیروی دریایی منظم ایالات متحده آمریکا» تعدیل نام کرد و در ۱۵ اکتبر سال ۱۸۹۷ یک‌بار دیگر در قانون ایالت اواهایو درج گردید و در ۱۹ اکتبر سال ۱۸۹۹ در تمام ایالات متحده آمریکا رسمی شد.
حوادث و مشارکت‌های مهم

در ماه فوریه سال ۱۸۹۷ در روزنامه سانفرانسیسکوکال منتشر شد که بنای سنگی به یاد سربازان و ملوانان کشته شده در قبرستان ملی ایالات متحده آمریکا واقع در پارک پریدیسیو (Presidio) سانفرانسیسکو، کالیفورنیا اعمار می‌گردد. این بنای تاریخی در شمال‌شرقی آفیسرز سیرکل (Officer's Circle) بنا نهاده شد و کار ساخت آن در ۳۰ ماه می به پایان رسید. بنای مزبور روز بعد آن، روز یادبود، به یاد سربازان، ملوانان و نیروهای زیرزمینی ارتش ایالات متحده آمریکا وقف شد. کتیبهٔ سنگی در مقابل این بنای تاریخی قرار دارد که در آن نوشته شده‌است بنای هذا توسط پادگان ساحل اقیانوس آرام ساخته شده‌است.
این بنای تاریخی که ۱۷٫۲ فوت (۵٫۲ متر) دارد، در قسمت بر پایهٔ قرار گرفته‌است که ارتفاع آن ۸٫۴ فوت (۲٫۶ متر) می‌باشد و مجسمه از سرباز مدافع بیرق در بالای آن قرار گرفته‌است. در این پایه نشان ایالات متحده آمریکا و انبوهی از اسلحه نشان داده شده‌است و در قسمت پایان و روبروی آن تصویری از توپ سبک مجسم شده‌است. در قسمت راست کلاه، یک سپر شعله‌ور، در روی پرچم آمریکا و جک، طبل و مرمی توپ قرار دارد. ابتکار ساخت این بنا از سوی ۱۱ پادگان کالیفورنیا مطرح شد.
بخش ویسکانسن اتحادیه ارتش و نیروی دریایی اعلام کرد که این بنا در ماه اوت ۱۹۳۰ به عنوان حامی گزینه دولت دربارهٔ لغو هجدهمین تعدیل قانون اساسی ایالات متحده آمریکا ثبت شد. این دیپارتمنت می‌خواست تا تعهد خود را نسبت به کنوانسیون ملی در بوفالو، نیویورک در ماه اکتبر انتقال دهد که آن‌ها از قوانین ایالتی خود به جای مشروبات الکولی حمایت نمایند.
اتحادیه ارتش و نیروی دریایی آمریکا در سال ۱۹۴۵برای ویلیم راندولف هرست (William Randolph Hearst)، مدال افتخاری طلا را به دلیل خدمات قابل ملاحظه‌اش اعطاء کرد. بخش اتحادیه مزبور در ایالت کینگز در ۲۴ ماه می ۱۹۴۶ مدالِ را برای خدمات بزرگ‌اش برای ملوانان بازگشته از مأموریت توسط بیمارستان بروکلین نوال اعطاء نمود. پادگان یارد نیروی دریایی بروکلین در ۲۵ ماه می ۱۹۴۶ ستوان چارلز دبلیو. شی، دریافت کننده مدال افتخاری و سرهنگ ریچارد ای. کول را که به تازگی از مأموریت در خارج از کشور برگشته بودند، بدرقه و پذیرایی نمود. اتحادیه از طریق بخش خود در سینسنتی، اوهایو قطع‌نامهٔ را در ۱۳ ماه اوت تصویب کردند که در آن از دولت خواستند تا برای سربازان اسبق جنگ جهانی دوم تخفیف و امتیازی روی دست بگیرد.
قاضی ارشد دادگاه عالی یک ایالت در پایان سال ۱۹۰۶ تصمیم گرفت که یک سازمان عالی نمی‌تواند دارایی یکی از پادگان‌های اتحادیه را مصادره کند. اما این تصمیم، پذیرفتن کسی یا وجوه که مستحق آن‌ها بود را برای پذیرش در یک پادگان مشخص، محدود نکرد.
اتحادیه ارتش و نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۰۵ برای برخی از سربازان اتحادیه که داوطلبانه آماده اجرای وظایف بالاتر از وظیفه بودند، مدال افتخار تفویض نمود. خدمات این سربازان که در بدل آن پولی به‌دست نی‌آوردند، در جریان جنگ داخلی سال ۱۸۶۳ در ایالت مریلند و پنسلوانیا صورت گرفت.
فعالیت‌های گذشته

به‌تاریخ ۳۰ ماه می ۱۹۰۶ تئودور روزولت، رئیس‌جمهور وقت آمریکا سخنرانی یادبودی را برای هزاران نفر در پورتسموث، ویرجینیا در همایشی از سوی اتحادیه نیروی دریایی آمریکا ارائه کرد که با بیان نمودن از یک بنای یادبود در قبرستان محلی نیروی دریایی به پایان رسید. این اتحادیه، کنوانسیون هر دوساله خود را در ۱۷ ژوئیه سال ۱۹۰۷ در صالون گار(GAR) در چهارراهی پنسلوانیا در واشینگتن‌دی‌سی آغاز کرد که همین سال، نهمین سال‌یاد جنگ سانتیاگو دی کوبا (Battle of Santiago de Cuba) نیز بود. اتحادیه مزبور در همان صبح، تلگرافِ مملو از تبریکات و تهنیات دوستانه را برای روزولت فرستاد و چند ساعت بعد تلگرافی از جانب دفتر سکرتریت رئیس‌جمهور نیز دریافت کرد؛ تلگرافی که حاوی تشکری و آرزوی مؤفقیت برای اتحادیه بود.
اتحادیه ارتش و نیروی دریایی آمریکا ۸ ماه سپتمبر سال ۱۹۰۹ چهاردهمین کنوانسیون هر دو ساله خود را در ایری، پنسلوانیا و در اتاق‌های تجارت این محل برگزار نمودند. در این همایش، بیش از ۲۰۰ نماینده اشتراک نموده بودند که در میان آن‌ها سربازان سابق جنگ داخلی آمریکا نیز حضور داشتند. در آغاز برنامه، سرود «پرچم پرستاره» خوانده شد. همچنین برخی زنان نیز در این همایش اشتراک نموده بودند که اعضای کمکی اتحادیه ارتش و نیروی دریایی بودند. در همایش نام‌برده پیشنهاد شد که کنگره باید برای حرکت و ترمیم کشتی قدیمی نیاگارا پیری دادخواهی نمایند.
همین‌گونه، اتحادیه ارتش و نیروی دریایی در ۱۷ ژانویه سال ۱۹۱۱ نیز تجلیل از پانزدهمین کنوانسیون هر دو ساله خود را در روچستر، نیویورک و در اتاق‌های تجارت محلی و مدتی بعد در ماه اوت همین سال اعلام کرد. زمان برگزاری همایش به دلیل پیشنهاد کنوانسیون کمیته از ماه تعیین شده به ماه سپتمبر تغییر نمود. دو کنوانسیون دیگر؛ ارتش بزرگ جمهوریت و بانوان حمایوی اتحادیه ارتش و نیروی دریایی در همان زمان در ماه اوت برگزاری برنامه را تعیین نموده بودند. در پانزدهمین کنوانسیون دو ساله این اتحادیه که در هفته سوم ماه اوت برگزار شده بود، ده هزار عضو از اتحادیه توپچی‌های دریایی نیز به جمع آنان پیوسته بودند. موضوعی که در این کنوانسیون مورد بحث قرار گرفت این بود که آیا هر زن صادق از بخش زنان حمایوی می‌تواند عضویت اتحادیه را کسب کند.
در ۸ سپتامبر سال ۱۹۱۳، اتحادیه ارتش و نیروی دریایی شانزدهمین کنوانسیون هر دو ساله خود را در فیلادلفیا، پنسلوانیا دایر نمود. بعضی نمایندگان از طریق کشتی سفر نمودند و از راه دریای دلاور از سمت محل بارگیری جاده آرچ به بندر ریچموند رسیدند. سپس برای آن‌ها اسکله‌های مختلف و محل‌های کشتی سازی نشان داده شد و در جزیره لیگ توقف نمودند. سرهنگ اچ. اوگدن لیک (H. Ogden Lake) پس از آن به عنوان فرمانده سازمان ملی معرفی گردید که فرمانده داونز (Commander Downs) از سمت خود باز نشسته شد. در حدود هزار نماینده در این کنوانسیون اشتراک نمودند.
ارجاعات

1 2  "The Army and Navy Union USA". Military National. Together We Served. 2003–2011. Retrieved October 10, 2016.
↑  99th Congress (1985) (July 17, 1985). "S. 1456 (99th)". Legislation. GovTrack.usaccess-date=October 12, 2016. Retrieved October 12, 2016.
↑  "Patriotic Organization". Denton Journal. Denton, Maryland. January 31, 1925 – via Newspapers.com .
↑  "New Garrison To Embract Many". Wilkes-Barre News. Wilkes-Barre, Pennsylvania. January 9, 1906 – via Newspapers.com .
↑  "United States Code, 1994 Edition, Title 36 - PATRIOTIC SOCIETIES AND OBSERVANCES; CHAPTER 71 - ARMY AND NAVY UNION OF THE UNITED STATES OF AMERICA". U. S. Code. United States Government. 2016. Retrieved October 14, 2016. The Army and Navy Union of the United States of America, organized and incorporated under the laws of the State of Ohio, is hereby recognized as such and is granted a charter. (Pub. L. 99–604, §1, Nov. 6, 1986, 100 Stat. 3446.)
↑  "H.R. 897 (99th): A bill to recognize the Army and Navy Union of the United States of America". GovTrack. Civic Impulse LLC. 2016. Retrieved October 14, 2016.
1 2  "New Monument to Dead Heroes". San Francisco Call. San Francisco, California. February 7, 1897 – via Newspapers.com .
↑  "Favors State Option in Matter of Prohibition". Manitowoc Herald-Times. Manitowoc, Wisconsin. August 15, 1930 – via Newspapers.com .
↑  "Of This … And That". The Decatur Herald. Decatur, Illinois. June 19, 1945 – via Newspapers.com .
↑  "Vet Group Honored For Service to Hospitalized Tars". The Brooklyn Daily Eagle. Brooklyn, New York. May 25, 1946 – via Newspapers.com .
↑  "Brooklyn Navy Yard Garrison". The Brooklyn Daily Eagle. Brooklyn, New York. May 23, 1946 – via Newspapers.com .
↑  "Ask Bonus". The Evening Independent. Massillon, Ohio. August 14, 1948 – via Newspapers.com .
↑  "Barry Garrison Upheld". The Washington Post. Washington, D.C. December 23, 1906 – via Newspapers.com .
↑  "Senate and House". The Culver Citizen. Culver, Indiana. March 2, 1905 – via Newspapers.com .
↑  "Right Thing or Nothing". The Semi-weekly Times-Democrat. New Orleans, Louisiana. February 28, 1905 – via Newspapers.com .
↑  "President in Memoriam". The Charlotta Observer. Charlotta, North Carolina. May 31, 1906 – via Newspapers.com .
↑  "Veterans in Reunion". The Washington Post. Washington, D.C. July 18, 1907 – via Newspapers.com .
↑  "Army and Navy Union begins its fourteenth biennial convention". The National Tribune. Washington, D.C. September 16, 1909 – via Newspapers.com .
1 2  "Will Install Local Garrison Officers". Democrat and Chronicle. Rochester, New York. January 17, 1911 – via Newspapers.com .
↑  "Army and Navy Union Expands". Democrat and Chronicle. Rochester, New York. August 22, 1911 – via Newspapers.com .
↑  "Army-Navy Union faces Hot Fight". The Philadelphia Inquirer. Philadelphia, Pennsylvania. September 10, 1913 – via Newspapers.com .
علی مؤیدی

| علی مؤیدی | علی مؤیدی |
| --- | --- |
عضو ادوار اول و دوم شورای اسلامی شهر شیراز: عضو ادوار اول و دوم شورای اسلامی شهر شیراز
نماینده دوره هفتم مجلس شورای اسلامی: نماینده دوره هفتم مجلس شورای اسلامی
دوره مسئولیت ۷ خرداد ۱۳۸۳ – ۶ خرداد ۱۳۸۷: دوره مسئولیت ۷ خرداد ۱۳۸۳ – ۶ خرداد ۱۳۸۷
حوزه انتخاباتی: سپیدان و بیضا
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۳۸ بیضا فارس
ملیت: ایرانی
محل تحصیل: دانشگاه تربیت معلم
پیشه: سیاستمدار
تخصص: کارشناس ارشد مدیریت
علی مویدی  (زادهٔ ۱۳۳۸ در بیضا فارس) عضو ادوار اول و دوم شورای اسلامی شهر شیراز بوده‌است. او نماینده حوزه انتخابیه  سپیدان و بیضا در دوره هفتم مجلس شورای اسلامی نیز بوده‌است. وی نایب رئیس و سخنگوی کمیسیون عمران مجلس هفتم بود.
سوابق

نماینده مجلس دور هفتم نایب رئیس و سخنگو کمیسیون عمران
عضو ادوار اول و دوم شورای اسلامی شهر شیراز
مشاور پارلمانی شهرداری تهران
دانشگاه ویتائوتاس مگنوس

| 0 | 1 |
| --- | --- |
دانشگاه ویتائوتاس مگنوس: دانشگاه ویتائوتاس مگنوس
لاتین: Vytautas Magnus University: لاتین: Vytautas Magnus University
نوع: عمومی
بنیانگذاری شده: ۱۹۲۲
اعضای هیئت علمی: ۴۸۱ (۱٬۰۴۳ کل کارکنان)
دانشجویان: ۷٬۷۰۹
موقعیت: کاوناس، لیتوانی
تعلق ورزشی به: انجمن اروپایی برای آموزش بین‌المللی انجمن دانشگاهی اروپایی، بنیاد دانشگاه اروپا،
وبگاه: www.vdu.lt
دانشگاه وتائوتاس مگنوس (VMU) (به زبان لیتوانیایی: Vytauto Didžiojo Universitetas (VDU)) یک دانشگاه عمومی در شهر کاوناس، لیتوانی است. این دانشگاه در سال ۱۹۲۲ میلادی در دوران جنگ لهستان و لیتوانی ساخته شد. پیش از آن، به عنوان دانشگاه لیتوانی شناخته شده بود اما در سال ۱۹۳۰ میلادی نام آن به مناسبت سالگرد ۵۰۰ سالگی درگذشت ویتائوتاس بزرگ به ویتائوتاس مگنوس تغییر کرد. این دانشگاه یکی از معتبرترین دانشگاه‌ها در لیتوانی است و حدود ۸٬۸۰۰ دانشجو و حدود ۱۰۰۰ کارمند و ۹۰ استاد دارد.
باشگاه فوتبال اینتر میلان

Football club
باشگاه فوتبال اینترناتزیوناله میلانو (به ایتالیایی: Football Club Internazionale Milano; تلفظ ایتالیایی: [ˌinternattsjoˈna:le]) که معمولاً با عنوان اینتر یا اینتر میلان شناخته می‌شود، یک باشگاه حرفه‌ای فوتبال در شهر میلان، ایتالیا است. اینتر تنها تیم ایتالیایی می‌باشد که هرگز به سری بی سقوط نکرده است.
این باشگاه در ۹ مارس سال ۱۹۰۸ میلادی به‌ وسیله گروهی ایتالیایی و سوئیسی از جمله جورجو موجانی، بوسارد، لانا، برتولونی، دِٱلما، برادران هینترمن (انریکو، آرتورو و کارلو)، پیترو دِلورو، هوگو و هانس ریتمن، وُئلکل، مانر، وایپف و کارلو آردوسی که اعتقاد به برابری و برادری و استفاده یکسان از بازیکنان خارجی و بومی داشتند، تأسیس شده‌است.
باشگاه اینتر میلان دارای افتخارات متعددی همچون ۳ قهرمانی در جام باشگاه‌های اروپا/لیگ قهرمانان اروپا (دوبار به‌صورت متوالی در سال‌های ۱۹۶۴ و ۱۹۶۵ و دیگری در سال ۲۰۱۰)، ۳ قهرمانی در جام یوفا، ۲۰ قهرمانی در سری آ ایتالیا، ۹ قهرمانی در کوپا ایتالیا، ۸ قهرمانی در سوپر جام فوتبال ایتالیا، ۲ قهرمانی جام بین قاره‌ای و ۱ قهرمانی در جام باشگاه‌های فوتبال جهان را در کارنامه دارد و با کسب ۴۶ جام، هشتمین تیم پرافتخار در پنج لیگ معتبر اروپایی است. این باشگاه از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰ توانست پنج عنوان قهرمانی لیگ به‌صورت متوالی را به دست بیاورد. در فصل ۱۰–۲۰۰۹ اینتر با قهرمانی در سری آ، کوپا ایتالیا و لیگ قهرمانان اروپا اولین تیم ایتالیایی نام گرفت که فاتح سه‌گانه شده‌است.
ورزشگاه خانگی تیم اینتر میلان سن سیرو نام دارد که با گنجایش ۸۰٬۰۱۸ نفری یکی از بزرگ‌ترین ورزشگاه‌های ایتالیا و اروپا است. در سال ۱۹۷۹، جوزپه مئاتزا برترین گلزن تاریخ باشگاه درگذشت. از آن پس شهرداری میلان نام این ورزشگاه را به جوزپه مه آتزا تغییر داد. اینتر و آ.ث. میلان از این استادیوم به صورت مشترک استفاده می‌کنند. آ.ث. میلان بزرگ‌ترین رقیب اینتر است و رقابت این دو تیم شهرآورد دلا مادونینا نام دارد که یکی از مهم‌ترین شهرآوردهای فوتبالی در جهان است. باشگاه اینتر از اعضای بنیان‌گذار گروه ۱۴ است که پس از فروپاشی توسط اتحادیه باشگاه‌های فوتبال اروپا جایگزین شد. از سال ۲۰۱۹، اینتر از نظر حضور تماشاگر در بازی‌های خانگی، اولین تیم در ایتالیا و ششمین تیم در اروپا می‌باشد. همچنین یکی از ارزشمندترین باشگاه‌های فوتبال در ایتالیا و جهان است.
تاریخچه

مقالهٔ اصلی: تاریخچه باشگاه فوتبال اینتر میلان
تاریخچه > چگونگی تأسیس باشگاه

| 0 | 1 |
| --- | --- |
 "Questa notte splendida darà i colori al nostro stemma: il nero e l'azzurro sullo sfondo d'oro delle stelle. Si chiamerà Internazionale, perché noi siamo fratelli del mondo."— 9 March 1908, Milan:  "این شب باشکوه به ما رنگ‌هایی برای طرحمان می‌دهد: آبی و مشکی در برابر زمینه‌ای از ستارگان طلایی. این تیم را اینترناتزیوناله می‌نامیم، زیرا ما برادرانی از جهان هستیم."— ۹ مارس ۱۹۰۸, میلان
سال ۱۸۹۹ در شهر میلان، باشگاه کریکت و فوتبال میلان تأسیس شد. این تیم تا سال ۱۹۰۸ توانست سه بار قهرمانی فوتبال ایتالیا را جشن بگیرد. در این سال، بین سران اصلی باشگاه بر سر استفاده از بازیکنان خارجی اختلاف افتاد تا اینکه طی یک جلسه رسمی، گروهی متشکل از  چهل و چهار نفر که اغلب ایتالیایی و سوئیسی بودند از جمله جورجو موجانی، بوسارد، لانا، برتولونی، دِٱلما، برادران هینترمن (انریکو، آرتورو و کارلو)، پیترو دِلورو، هوگو و هانس ریتمن، وُئلکل، مانر، وایپف، کارلو آردوسی و ... که اعتقاد به استفاده از بازیکنان خارجی داشتند، از این باشگاه جدا شده و نام اینترناتزیوناله به معنای بین‌المللی را برای باشگاه خود انتخاب کردند. فلسفه وجودی و سیاست اصلی باشگاه از همان ابتدا مبارزه با نژادپرستی بوده که در نوع خود و در میان تمامی باشگاه‌های فوتبال دنیا موضوعی جالب و بی‌سابقه می‌باشد.
تاریخچه > گرنده اینتر (۱۹۶۸–۱۹۵۵)

در سال ۱۹۵۵، آنجلو موراتی که از افراد سرشناس ایتالیا بود اینتر را خریداری کرد و ریاست این تیم را بر عهده گرفت. حضور موراتی در باشگاه با پایان دوران آلفردو فونی همراه بود. موراتی در ابتدای حضور خود چند مربی عوض کرد تا سرانجام تصمیم گرفت هدایت باشگاه را به یک تئوریسین آرژانتینی به نام هلنیو هررا بسپارد. در سال ۱۹۶۰، هررا از بارسلونا به اینتر پیوست، به همراه او لوئیز سوارز ستاره خط میانی بارسلونا هم به اینتر آمد، کسی که به دلیل قهرمانی با بارسلونا در رقابت‌های لا لیگا و اینتر-سیتیز فیرز کاپ در همان سال برنده جایزه بهترین بازیکن سال اروپا شده بود. هررا اینتر را به یکی از بزرگ‌ترین تیم‌های اروپا تبدیل کرد. او سیستم ۲-۵-۳ را که به "Verrou" معروف بود اصلاح کرد که باعث انعطاف‌پذیری بیشتر هنگام ضدحمله می‌شد. سیستم کاتناچیو (catenaccio) را یک مربی اتریشی به نام کارل راپان به وجود آورد. سیستم اصلی راپان با چهار مدافع ثابت اجرا می‌شد. این سیستم به صورت یارگیری نفر به نفر (man-to-man) به علاوه یک بازی‌ساز در میانه میدان که توپ را با دو هافبک کناری به گردش درمی‌آورد اجرا می‌شد. هررا این سیستم را با اضافه کردن دفاع پنجم در نقش سوئیپر در پشت دو مدافع میانی اصلاح کرد. وظیفه اصلی سوئیپر، دور کردن ضربات و پاس‌های مهاجمان حریف است. تیم او سال اول در رتبه سوم ایتالیا ایستاد و در سال دوم نایب قهرمان شد. هررا در سومین سال حضور خود در فصل ۶۳–۱۹۶۲، هشتمین اسکودتو را برای اینتر به ارمغان آورد. پس از آن، نراتزوری در سال‌های ۱۹۶۴ و ۱۹۶۵ دوبار به صورت متوالی قهرمان جام باشگاه‌های اروپا شد، به همین دلیل به هررا لقب «جادوگر» (Il Mago) داده شد. هسته اصلی تیم هررا از بازیکنانی نظیر بورنیک و فاکتی در نقش مدافع کناری، آرماندو پیکی در نقش سوئیپر، لوئیز سوارز و ساندرو ماتزولا در نقش بازیساز، جایر و کورسو در نقش بال‌های کناری تشکیل شده بود.
در سال ۱۹۶۴، نراتزوری با شکست پارتیزان در مرحله یک چهارم نهایی و دورتموند در نیمه نهایی به فینال جام باشگاه‌های اروپا رسید. در فینال اینتر باید در برابر رئال مادرید قرار می‌گرفت، تیمی که تا آن زمان از ۹ فینال به ۷ فینال راه پیدا کرده بود. اینتر با دو گل ماتزولا و با نتیجه ۳-۱، بر رئال مادرید غلبه کرد، سپس تیم با غلبه بر ایندپندینته قهرمان جام بین قاره‌ای فوتبال شد. یک سال بعد نیز اینتر در فینال جام باشگاه‌های اروپا با تک گل جایر بر بنفیکا غلبه کرد و برای دومین بار به صورت متوالی قهرمان این رقابت‌ها شد. در فصل ۶۵–۱۹۶۴، اینتر نهمین اسکودتو خود را به دست آورد همچنین به مقام نایب قهرمانی کوپا ایتالیا نیز رسید. در سال ۱۹۶۶، اینتر با هررا به دهمین اسکودتو خود رسید. در کشور ایتالیا هر تیمی ۱۰ بار قهرمان لیگ داخلی کشور شود یک ستاره به پیراهن خود اضافه می‌کند. در سال ۱۹۶۷، زمانی که جایر از باشگاه جدا شده بود و سوارز مصدوم بود، اینتر در فینال جام باشگاه‌های اروپا با نتیجه ۲-۱ برابر سلتیک شکست خورد. اینتر در دهه شصت میلادی بر بام فوتبال ایتالیا و اروپا قرار گرفت و این دهه به عنوان بهترین دوران این باشگاه ثبت شد. نراتزوری در آن سال‌ها ۳ اسکودتو و ۴ جام بین‌المللی را به‌دست‌آورد و به اینتر هررا لقب «گرنده اینتر» (Grande Inter) به معنی   «اینتر کبیر» داده شد. دوران طلایی هرارا دو سال بعد یعنی در سال ۱۹۶۸ با جدایی آنجلو موراتی پایان پذیرفت.
تاریخچه > پاتزا اینتر (۱۹۹۰–۱۹۶۸)

در سال ۱۹۶۸، ایوانوئه فرایتزولی به عنوان رئیس جدید باشگاه برگزیده شد. در همان سال آلفردو فونی برای بار دوم هدایت باشگاه را برعهده گرفت؛ کسی که دو قهرمانی سری آ را در دهه پنجاه برای اینتر به ارمغان آورده بود. در پایان فصل ۶۹–۱۹۶۸، نراتزوری با کسب سی و شش امتیاز از سی بازی در جایگاه نه چندان خوب چهارم قرار گرفت. دوره دوم حضور فونی در اینتر که تنها یک فصل به طول انجامید، با جایگزینی هریبرتو هررا پایان پذیرفت. اینتر در فصل ۷۰–۱۹۶۹ با هدایت هریبرتو هررا به مقام نایب قهرمانی سری آ دست یافت. فصل ۷۱–۱۹۷۰ برای باشگاه وحشتناک آغاز شد. شکست‌های پیاپی ابتدای فصل و بازی‌های کابوس وار باعث شد هوادارن نگران سقوط تیم به دسته پایین‌تر باشند، به همین دلیل در ۱۴ نوامبر ۱۹۷۰، هریبرتو هررا از هدایت اینتر برکنار و جووانی اینورنیتزی جانشین او شد. با انتخاب اینورنیتزی ورق برگشت و نراتزوری بردهای خود را آغاز کرد. در پایان فصل، اینتر یازدهمین اسکودتو خود را به دست آورد و لقب پاتزا اینتر (Pazza Inter) به معنای اینتر دیوانه به این تیم داده شد. در فصل ۷۲–۱۹۷۱، اینورنیتزی به همراه اینتر به فینال جام باشگاه‌های اروپا راه یافت اما با شکست ۲-۰ برابر آژاکس به مقام نایب قهرمانی رسید. پس از آن سال بار دیگر باشگاه دوران بسیار پر فراز و نشیبی را پشت سر گذاشت. در سال ۱۹۷۷، ائوجنیو برسلینی به عنوان سرمربی اینتر انتخاب شد. برسلینی در اولین فصل حضور خود، قهرمانی کوپا ایتالیا را برای باشگاه به دست آورد. در فصل ۸۰–۱۹۷۹، اینتر با هدایت برسلینی به دوازدهمین اسکودتو خود دست یافت. فصل ۸۲–۱۹۸۱ که آخرین فصل حضور برسلینی بر روی نیمکت اینتر بود با قهرمانی در کوپا ایتالیا به پایان رسید. در ۱ ژوئیه ۱۹۸۶، جووانی تراپاتونی هدایت اینتر را بر عهده گرفت. تراپاتونی در اولین فصل حضور خود، اینتر را به جایگاه سوم رساند؛ فصل بعد نیز به جایگاهی بهتر از پنجمی دست نیافت. در فصل ۸۹–۱۹۸۸، تراپاتونی با داشتن بازیکنانی همچون لوتار ماتئوس، جوزپه برگومی، آندریاس برمه، والتر زنگا و نیکولا برتی توانست با ۵۸ امتیاز (در آن دوران هر پیروزی ۲ امتیاز داشت) اسکودتوی سیزدهم را برای اینتر به ارمغان بیاورد، قهرمانی که تا سال ۲۰۰۷، بهترین قهرمانی ادوار سری آ محسوب می‌شد. فصل ۹۰–۱۹۸۹ با جایگاه سومی در سری آ و کسب اولین قهرمانی باشگاه در سوپر جام فوتبال ایتالیا به پایان رسید. در همان سال تیم ملی فوتبال آلمان با بازیکنان اینتری خود یعنی لوتار ماتئوس، یورگن کلینزمن و آندریاس برمه توانست یاران دیگو مارادونا را فینال جام جهانی شکست دهد و قهرمان جهان شود. در آن بازی‌ها لوتار ماتئوس کاپیتان و مؤثرترین بازیکن تیم ملی فوتبال آلمان در جام جهانی بود. همان سال فیفا تصمیم گرفت هر سال بازیکن سال فوتبال جهان را انتخاب کند. لوتار ماتئوس اولین کسی بود که جایزه بهترین بازیکن سال جهان را از آن خود کرد.
تاریخچه > سالهای سیاه (۲۰۰۴–۱۹۹۰)

دهه ۹۰ دوره ناامید کننده ای در تاریخ باشگاه بود. در حالی که رقبای اصلی اینتر یعنی یوونتوس و میلان به افتخاراتی در فوتبال ایتالیا و اروپا دست پیدا کرده بودند، نراتزوری با نتایج متوسط خود از آن‌ها عقب افتاده بود. هرچند باشگاه در سال‌های ۱۹۹۱، ۱۹۹۴ و ۱۹۹۸ موفق شد سه بار جام یوفا را بدست آورد، ولی کسب این جام نمی‌توانست هواداران را راضی نگه دارد.
در  فصل ۹۱-۱۹۹۰، نراتزوری با هدایت تراپاتونی به مقام قهرمانی جام یوفا دست یافت. تراپاتونی در پایان فصل از باشگاه جدا شد. افعی‌ها فصل ۹۲-۱۹۹۱ سری آ را در جایگاه هشتم به پایان رساندند. در فصل ۹۳-۱۹۹۲ و با هدایت اوسوالدو بانیولی، اینتر پس از رقیب همشهری خود یعنی آث میلان در جایگاه دوم قرار گرفت و به مقام نایب قهرمانی دست یافت. یکی از بدترین دوران تاریخ باشگاه طی این سال‌ها رقم خورد به طوری که آبی و مشکی پوشان در فصل ۹۴-۱۹۹۳ با کسب عنوان سیزدهم در سری آ، بدترین رتبه تاریخ خود را بدست آورد و فقط ۱ امتیاز تا سقوط به دسته پایین‌تر فاصله داشت.
در سال ۱۹۹۵، ماسیمو موراتی با پایان دادن به دوران یازده ساله ارنستو پلگرینی، ریاست باشگاه را به دست گرفت. اینتر در این دوره دو بار رکورد نقل و انتقالات فوتبال جهان را شکست. (۱۹٫۵ میلیون پوند برای رونالدو از بارسلونا در سال ۱۹۹۷ و ۳۱ میلیون پوند برای کریستین ویری از لاتزیو در سال ۱۹۹۹) با این حال، دهه ۹۰ یادآور تنها دوره در تاریخ باشگاه اینتر است که حتی یک قهرمانی هم در سری آ به دست نیامد. برای هواداران اینتر دشوار بود که بفهمند چه کسی مقصر این اوضاع است، همین موضوع باعث سرد شدن رابطه هواداران با ریاست، مربیان و حتی بعضی از بازیکنان نیز شد.
موراتی بعدها هدف هواداران قرار گرفت، به خصوص زمانی که سرمربی محبوب، لوئیجی سیمونی را پس از گذشت تنها چند بازی از فصل ۹۹–۱۹۹۸ اخراج کرد، کسی که به عنوان بهترین مربی ایتالیایی در سال ۱۹۹۸ انتخاب شده بود. در آن فصل اینتر سهمیه هیچ‌یک از رقابت‌های اروپایی را کسب نکرد و لیگ را در جایگاه هشتم به پایان رساند.
فصل بعد، موراتی هدایت باشگاه اینتر را به مارچلو لیپی سرمربی سابق یوونتوس سپرد و بازیکنانی همچون آنجلو پروتزی، لوران بلان، ویری و ولادیمیر جوگوویچ را به خدمت گرفت. تیم اینتر با رسیدن به فینال کوپا ایتالیا در فصل ۲۰۰۰–۱۹۹۹ به اولین جام داخلی خود از سال ۱۹۸۹ نزدیک شده بود اما با شکست در برابر لاتزیو، به مقام نایب قهرمانی رسید. اینتر در پایان فصل در جایگاه چهارم سری آ قرار گرفت.