stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
طائف

مکان در 23x15px|border |alt=|link= عربستان سعودی
| طائف الطائف | طائف الطائف |
| --- | --- |
شهر: شهر
Ta'if: Ta'if
جاده طائف، کوه‌های طائف در پشت سر: جاده طائف، کوه‌های طائف در پشت سر
  پرچممهر:   پرچممهر
نام مستعار: Tigrarna: نام مستعار: Tigrarna
استان: مکه
تأسیس: از قرن ششم پیش از میلاد
الحاق به عربستان سعودی: ۱۹۲۴
حکومت: حکومت
 • نوع: شهر
 • شهردار: Mohammed Almokharrij
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۰۳۶ کیلومتر مربع (۴۰۰ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۸۷۹ متر (۶۱۶۵ فوت)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۱۰۱۱۶۱۳
 • تراکم: ۹۸۰/کیلومتر مربع (۲۵۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۳+ (EAT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۳+ (EAT)
کد پستی: (۵ رقمی)
پیش‌شماره تلفن: ۲ ۹۶۶+
طائف (عربی: اَلطَّائِفُ به معنی جایی که گِرد آن چرخیده شده، محل محصور) یک شهر و شهرستان در استان مکه در عربستان سعودی است. واقع در ارتفاع ۱٬۸۷۹ متر (۶٬۱۶۵ فوت) در دامنه‌های کوه‌های حجاز، که خود بخشی از کوه‌های سروات هستند، این شهر دارای جمعیت تخمینی ۶۸۸۶۹۳ نفر در سال ۲۰۲۰ است که آن را به ششمین شهر پرجمعیت عربستان سعودی تبدیل می‌کند.
این شهر در عربستان پیش از اسلام مقر لات خدای اعراب بت‌پرست بود و امروزه به واسطه قرار داشتن آرامگاه عبدالله بن عباس و دو فرزند محمد بن عبدالله در آن مکانی مورد احترام برای مسلمانان است. معاهده طائف در سال ۱۹۳۴ که به جنگ عربستان و یمن پایان داد، در این شهر به امضاء رسید. این شهر اصلی‌ترین تفریح‌گاه تابستانی کشور است و خانواده سلطنتی سعودی به‌طور سنتی در گرم‌ترین ماه‌های سال به آن کوچ می‌کنند. طائف در مرکز یک ناحیه کشاورزی قرار گرفته که انگور و عسل آن معروف است. این عقیده وجود دارد که در قرآن ۴۳:۳۱ به طائف به‌طور غیرمستقیم اشاره شده‌است. این شهر در اوایل قرن هفتم مورد بازدید پیامبر اسلام، محمد، قرار گرفت و قبیله بنی ثقیف در آن سکونت داشتند و تا به امروز نیز فرزندان آنها در این محل ساکن هستند. این شهر به عنوان بخشی از حجاز، در طول تاریخ خود شاهد انتقال قدرت بسیاری بوده‌است که آخرین آن در زمان فتح حجاز توسط عربستان در سال ۱۹۲۵ بوده‌است.
این شهر پایتخت تابستانی غیررسمی عربستان سعودی نامیده می‌شود و همچنین به عنوان بهترین مقصد تابستانی در عربستان سعودی نامیده می‌شود زیرا برخلاف اکثر مناطق شبه‌جزیره عربستان از آب و هوای معتدلی در تابستان برخوردار است. این شهر محبوبیت خود را در بین گردشگران مدیون استراحتگاه‌های کوهستانی زیاد و آب و هوای معتدل، حتی در تابستان‌های سخت عربستان است. این شهر از طریق بزرگراه ۱۵ (جاده طائف- الهدا) به شهر تفریحی الهدا در نزدیکی آن متصل است. طائف از بقیه مناطق حجاز متمایز است زیرا شهری است که نقش فعالی در تولیدات کشاورزی عربستان دارد و مرکز یک منطقه کشاورزی است که به دلیل کشت انگور، انار، انجیر، گل سرخ و عسل شناخته شده‌است. طائف همچنین در تولید عطر سنتی بسیار فعال است و در محلی به شهر گل سرخ معروف است (عربی: مدینة الورود به زبان). طائف همچنین میزبان بازار عکاظ تاریخی است
شهرستان طائف به ۱۵ بخش تقسیم شده‌است که مرکز آن طائف است. اداره خود شهر توسط ۵ شهرداری به نام‌های طائف شمالی، طائف غربی، طائف شرقی، طائف جنوبی و طائف جدید انجام می‌شود. طائف توسط فرودگاه منطقه ای طائف خدمات رسانی می‌شود و یک فرودگاه بین‌المللی جدید برنامه‌ریزی شده‌است تا در سال ۲۰۲۰ افتتاح شود.
نام

شهر طائف نیز مانند بسیاری از شهرهای منطقه حجاز نامی قدیمی داشت. نام کهن این شهر وَجّ بود. این نام دره وج نیز بوده‌است که دره‌ای مهم در تاریخ عربی و اسلامی است.
ریشه‌شناسی نام فعلی شهر طائف (عربی: اَلطَّائِفُ)) از ریشه عربی ط و ف می‌آید که می‌تواند به گردنده، سرگردان، یا دورزننده ترجمه شود. که مورد اخیر اساس کلمه طواف است (عربی: طواف) که در لغت به گردش یا طواف ترجمه می‌شود و در زمینه طواف کعبه به کار می‌رود.
این نام را طائف به دلیل دیواری که قبیله بنی ثقیف در شهر ساخته بودند، نامگذاری کردند. به‌طور خلاصه، شهر طائف در لغت به معنای شهر دورگرفته یا محصور است.
تاریخ

در سده ششم پس از میلاد، شهر طائف تحت سلطه قبیله ثقیف بود که امروزه نیز در شهر طائف و اطراف آن زندگی می‌کنند. گفته شده‌است که قبایل یهودی که توسط مسیحیان اتیوپیایی در جنگ‌های پادشاهی حمیر آواره شده بودند در نزدیکی طائف ساکن شدند. شهر محصور، یک مرکز مذهبی بود زیرا بت الهه لات را در خود جای داده بود که در آن زمان به عنوان «بانوی طائف» شناخته می‌شد. آب و هوای آن شهر را از همسایگان خشک و بایر خود که به دریای سرخ نزدیک تر بودند، جدا می‌ساخت. در پیرامون طائف گندم، انگور و میوه می‌روید و این گونه بود که شهر لقب «باغ حجاز» را به خود اختصاص داد. طائف و مکه هر دو زیارتگاه بودند. موقعیت طائف از خود مکه خوش‌تر بود و مردم طائف با مردم مکه دادوستدهای نزدیک داشتند. مردم طائف در کنار بازرگانی به کشاورزی و تولید میوه نیز می‌پرداختند.
در اوایل سده هفتم میلادی، محمد که در مکه به دنیا آمد، اسلام را برای ساکنان مکه و حجاز تبلیغ کرد و با مقاومت بسیاری از مردم آنجا و حتی در طائف مواجه شد. در سال ۶۳۰، نبرد حنین در حنین، نزدیک به شهر رخ داد. اندکی پس از آن، محاصره ناموفق طائف رخ داد. شهر توسط منجنیق‌های بنو داوس مورد حمله قرار گرفت، اما این حملات را دفع کرد. جنگ تبوک در سال ۶۳۱ طائف را کاملاً منزوی کرد، بنابراین افراد ثقیف برای مذاکره در مورد اسلام آوردن شهر مکه وارد مکه شدند. بت لات همراه با سایر نشانه‌های گذشته بت‌پرستی شهر ویران شد.
سپس شهر طائف بارها دست به دست گشت، اما بیشتر تحولات این درگیری‌ها بین مکه و مدینه صورت گرفت و طائف بر خلاف دو شهر مقدس اهمیت خود را از دست داد.
تاریخ > تحت سلطه عثمانی

در ۱۷ ژوئیه ۱۵۱۷، شریف مکه به سلطان سلیم اول عثمانی تسلیم شد. به نشانه این امر، کلید شهرهای اسلامی مکه و مدینه را به او تسلیم کرد. به عنوان بخشی از حجاز، طائف نیز به عثمانی‌ها واگذار شد و این شهر برای سه سده دیگر در قلمرو عثمانی باقی ماند تا اینکه در سال ۱۸۰۲ توسط شورشیان متحد آل سعود بازپس گرفته شد. این نیروها سپس اقدام به تصرف مکه و مدینه کردند. امپراتوری عثمانی که خود را حافظ شهرهای مقدس می‌دانست، به شدت این فقدان را احساس کرد. سلطان عثمانی، محمود دوم، والی مصر، محمدعلی پاشا را فراخواند و او حمله به حجاز را آغاز و طائف را در سال ۱۸۱۳ دوباره فتح کرد.
در سال ۱۸۱۳، یوهان لودویگ بورکهارت، جهانگرد و خاورشناس سوئیسی از طائف بازدید کرد و گزارشی از شاهدان عینی از شهر را درست پس از بازپس‌گیری آن توسط محمد علی به جا گذاشت، که در حین حضور در آنجا چندین مصاحبه با وی انجام داد. بورکهارت گزارش داد که دیوار و خندق اطراف شهر توسط عثمان المدحیفه ساخته شده‌است. روی دیوارهای شهر سه دروازه و چندین برج وجود داشت که البته سست بودند و در بعضی جاها فقط ۴۵ سانتیمتر (۱۸ اینچ) پنها داشتند. بورکهارت اظهار داشت که این قلعه توسط شریف غالب بن مسعید ساخته شده‌است. وی به ویرانی شهر ناشی از فتح سال ۱۸۰۲ اشاره کرد. در زمان حضور او بیشتر ساختمان‌ها ویران بود و گور عبدالله بن عباس - پسر عموی محمد و جد عباسیان - به‌شدت آسیب دیده بود. وی همچنین نوشته‌است که جمعیت شهر همچنان اکثراً ثقیفی بودند. از نظر تجارت، این شهر یک جایگاه مهم برای دادوستد قهوه بود.
قلعه و پادگان نظامی در طائف توسط عثمانی‌ها در سال hükûmet konağı تعمیر شد. - عمارت برای تجارت دولتی - در سال ۱۸۶۹ ساخته شد و مدتی بعد یک اداره پست تأسیس شد.
تاریخ > شورش اعراب

پیش از شورش اعراب، احمد بیگ فرمانده نیروهای عثمانی در طائف بود. او نیرویی متشکل از ۳۰۰۰ سرباز و ۱۰ عراده توپخانه کوهستانی را در اختیار خود داشت. غالب پاشا والی حجاز نیز در این شهر حضور داشت. در سال ۱۹۱۶، هاشمیان شورش خود را علیه امپراتوری عثمانی در مکه در ماه ژوئن آغاز کردند. آن شهر سقوط کرده بود و سپس در ماه ژوئیه عبدالله، پسر بزرگ رهبر هاشمی و شریف مکه حسین بن علی، با هفتاد نفر به طائف آمد. در حالی که فعالیت‌های او در این منطقه سوء ظن احمد بیگ را برانگیخت، غالب پاشا نیروی آنها را بسیار اندک دانسته و به آن بی‌توجه بود. عبدالله مخفیانه ارتش خود را به ۵۰۰۰ نفر رساند. سپس سیم‌های تلگراف شهر را قطع کرد و حمله کرد. تمامی حملات هاشمی به شهر توسط توپخانه‌های کوهستانی دفع شد و هر دو طرف در محاصره ای ناآرام قرار گرفتند. با این حال، اسلحه‌های هاشمی رفته رفته به طائف آورده شد و سپس شهر مدت کوتاه دیگری نیزی مقاومت کرد تا اینکه سرانجام در ۲۲ سپتامبر تسلیم شد؛ بنابراین این شهر بعداً بخشی از پادشاهی خودخوانده هاشمی حجاز شد.
تاریخ > فتح از سوی عربستان و تاریخ معاصر

طائف مدت زیادی در دست هاشمی نماند. تنش بین پادشاه حجاز، حسین بن علی، و عبدالعزیز آل سعود، امیر نجد و حسا، به زودی به خشونت کشیده شد. اگرچه در سال ۱۹۱۹ خصومت‌ها فروکش کرد، اما تا سپتامبر ۱۹۲۴، شبه نظامیان اخوان تحت حمایت عربستان سعودی، تحت رهبری سلطان بن بجاد العتیبی و خالد بن لوایع، آماده حمله به طائف بودند. قرار بود علی بن حسین، پسر شاه، از شهر دفاع کند، اما او وحشت‌زده با سپاهیانش فرار کرد. سیصد نفر از مردان علی توسط اخوان کشته شدند که به قتل‌عام طائف معروف شد. در سال ۱۹۲۶، عبدالعزیز آل سعود رسماً به عنوان پادشاه جدید حجاز شناخته شد. طائف بخشی از پادشاهی حجاز باقی ماند تا اینکه عبدالعزیز آل سعود دو پادشاهی خود را متحد کرد و آنها را در پادشاهی عربستان سعودی در سال ۱۹۳۲ تحکیم کرد. در سال ۱۹۳۴ قراردادی در اینجا امضا شد که خطوط مرزی بین یمن و پادشاهی سعودی را تعیین کرد. خود پادشاه نیز بعداً در تاریخ ۹ نوامبر ۱۹۵۳ در طائف مرد.
طائف زمانی که سعودی‌ها کنترل آن را در دست گرفتند، هنوز کمی بیشتر از یک شهر قرون وسطایی نبود. با این حال، آنها بعداً پروژه نوسازی شهر را آغاز کردند. اولین ژنراتور برق عمومی عربستان سعودی در اواخر دهه ۱۹۴۰ در طائف راه اندازی شد. برای درآوردن شهر از انزوا، ساخت جاده به آن آغاز شد و در سال ۱۹۶۵ ملک فیصل ۵۴ مایل (۸۷ کیلومتر) و بزرگراه کوهستانی بین مکه و طائف، که اکنون بخشی از بزرگراه ۱۵ است و به جاده طائف الهدا معروف است. در سال ۱۹۷۴، بزرگراه طائف - آبها – جیزان به طول تقریبی ۶۵۰ کیلومتر، بخشی از بزرگراه ۱۵ به بهره‌برداری. در جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱، طائف از نظر ارتباطات چنان شهری مدرن بود که به عنوان محل شبکه تلویزیونی و رادیویی گروه رندون انتخاب شد که در زمان اشغال عراق برای ارتباط با کویت استفاده می‌شد.[نیازمند منبع]
جغرافیا

کل استان طائف بر روی دره ای مرتفع واقع شده‌است که از باختر و جنوب توسط کوه‌های حجاز (بخشی از کوه‌های صراوات) احاطه شده‌است. این شهر در ارتفاع ۱۸۷۹ واقع شده‌است متر (6165 ft) بالاتر از سطح متوسط دریا. برای مقایسه، کوه‌های اطراف که طائف را از روستاهای مجاور مانند الهدا و الشفا جدا می‌کند، ارتفاعی بین ۲۰۰۰ تا ۳۵۰۰ متر دارند (۶۵۶۰–۱۱۴۸۵). فوت). معروف است که طائف قبلاً وادی‌های زیادی با آب روان داشته‌است که وجود سدهایی در کنار بسیاری از آنها نشان می‌دهد.[نیازمند منبع]
جغرافیا > آب و هوا

طائف دارای آب و هوای گرم بیابانی (طبقه‌بندی آب و هوای کوپن BWh) با تابستان‌های گرم و زمستان‌های معتدل است. دما در تابستان به اندازه مناطق کم‌ارتفاع عربستان سعودی شدید نیست. هوا در طائف در طول تابستان بسیار خنک تر از سایر مناطق عربستان سعودی، به ویژه ریاض است. بارندگی کم است، اما در همه ماه‌ها مقداری باران می‌بارد و در بهار و اواخر پاییز باران بیشتر از ماه‌های دیگر است.
| داده‌های اقلیم {{{location}}}> ماه | داده‌های اقلیم {{{location}}}> ژانویه | داده‌های اقلیم {{{location}}}> فوریه | داده‌های اقلیم {{{location}}}> مارس | داده‌های اقلیم {{{location}}}> آوریل | داده‌های اقلیم {{{location}}}> مه | داده‌های اقلیم {{{location}}}> ژوئن | داده‌های اقلیم {{{location}}}> ژوئیه | داده‌های اقلیم {{{location}}}> اوت | داده‌های اقلیم {{{location}}}> سپتامبر | داده‌های اقلیم {{{location}}}> اکتبر | داده‌های اقلیم {{{location}}}> نوامبر | داده‌های اقلیم {{{location}}}> دسامبر | داده‌های اقلیم {{{location}}}> سال |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
[نیازمند منبع]: [نیازمند منبع]
از نظر تاریخی، اقتصاد طائف به کشاورزی و کشت گل رز وابسته بود که در سراسر آسیای مرکزی و ماوراءالنهر تجارت می‌شد.
اقتصاد امروزی طائف هنوز هم بیشتر به کشاورزی و عطرسازی وابسته است، اما یک پروژه متنوع سازی فزاینده برای مبارزه با وابستگی شدید شهر به این دو صنعت در حال انجام است. به دلیل کشت غلاتی مانند گندم و باغات میوه در این شهر، آن را «باغ حجاز» نامیده‌اند. روغن گل‌سرخ مقطر از گیاه رزا × دمشق به‌طور سنتی در خاورمیانه به عنوان عطر و معمولاً به عنوان عطر مردانه استفاده می‌شده‌است و به دلیل کشت آن در طائف، نام «رز طائف» را به خود گرفته‌است. "[نیازمند منبع]
در ۱ اکتبر ۲۰۱۷، ملک سلمان پادشاه عربستان سعودی پروژه «طائف جدید» را افتتاح کرد، پروژه ای ۳٫۹ میلیارد دلاری با هدف ایجاد یک فرودگاه بین‌المللی جدید در شهر، به نام فرودگاه بین‌المللی طائف، نوسازی و بازسازی. نوسازی سوق عکاظ تاریخی، ایجاد واحه فناوری، که انتظار می‌رود شامل کارخانه تولید و مونتاژ هواپیمای آنتونوف، فرودگاه صنعتی با باند ۳٫۵ کیلومتری، مزرعه خورشیدی به مساحت ۲۵۰۰۰ مربع باشد. متر (۲۶۹٬۱۰۰ فوت مربع) انتظار می‌رود ۳۰ تولید کند مگاوات برق تولید کند، حومه مسکونی، که انتظار می‌رود شامل ۱۰۰۰۰ واحد مسکونی باشد، شهر صنعتی، یک شهر صنعتی به مساحت ۱۱ کیلومتر مربع (۴٫۲۵ مایل مربع) با مجتمعی برای سنگین، صنایع متوسط و سبک همراه با یک مرکز آموزش حرفه ای، و دانشگاه شهر، ۱۶ کیلومتر مربع (۶٫۲ مایل مربع) دانشگاه پیش‌بینی شده‌است که در پارک ملی سعید ساخته شود.
فرهنگ

قوم مشهور تاریخی ثقیف هنوز در شهر طائف و اطراف آن زندگی می‌کنند. عتیبه یکی دیگر از قبیله‌های عدنانی است که هنوز در طائف زندگی می‌کنند. بنی حارث یکی از قبایل عرب قحطانی است که در اطراف طائف در عربستان سعودی زندگی می‌کنند. این قبیله مدعی منطقه بسیار وسیعی در اطراف شهر در منطقه بین طائف و قنفذه در عربستان سعودی است. ثو الاسباء العدوانی شاعری عرب و خردمند از قبیله بنی عدوانی بود که از نظر تاریخی در نواحی شمالی طائف زندگی می‌کردند. علاوه بر این، بنی ثابت افرادی هستند که از تبار ثابت هستند و این قبیله در اصل جزئی از قبیله هوازین هستند.
دیگر شخصیت‌های مهم اسلامی
عثمان بن عفان (۵۷۹–۶۵۶) - سومین خلیفه راشدین و داماد محمد
مختار ثقفی (۶۲۲-۶۸۷)- حاکم کوفه و مؤسس قیام علیه حکومت اموی
الحجاج بن یوسف (۶۶۱–۷۱۴) - فرماندار و ژنرال عصر اموی عراق
محمد بن قاسم (۶۹۵–۷۱۵) - ژنرال اموی که مناطق سند و پنجاب را در کنار رود سند فتح کرد.
الحر بن عبدالرحمن چهارمین فرمانروای اندلس در زمان حکومت امویان
منظره ای از جنوب طائف
جاده طائف در پیش زمینه، با کوه‌های حجاز در پس زمینه
سد تاریخی در طائف
گل محمدی دمشقی (R. damascena trigintipetala) گل در طائف
جبل دکه نزدیک الشفا
انرژی در ایتالیا

نیروگاه ترموالکتریک در چیویتاوکیا، لاتزیو
انرژی در ایتالیا بیشتر از سوخت‌های فسیلی تأمین می‌شود. از جمله بیشترین منابع مورد استفاده، مشتقات نفت خام (بیشتر برای بخش حمل و نقل استفاده می‌شود)، گاز طبیعی (برای تولید انرژی الکتریکی و گرمایش استفاده می‌شود)، زغال‌سنگ و انرژی تجدیدپذیر هستند. ایتالیا منابع انرژی کمی دارد و بیشتر انرژی مورد نیاز وارداتی است.
بخش مهمی از برق، عمدتاً از سوئیس و فرانسه وارد می‌شود. سهم انرژی اولیه اختصاص یافته به تولید برق بالای ۳۵ درصد است و از دهه ۱۹۷۰ به‌طور پیوسته رشد کرده است.
برق عمدتاً از گاز طبیعی تولید می‌شود که منبع بیش از نیمی از مجموع انرژی الکتریکی نهایی تولید شده را تشکیل می‌دهد. منبع مهم دیگر برق آبی است که تا سال ۱۹۶۰ عملاً تنها منبع برق بود. انرژی بادی و خورشیدی بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۳ به لطف انگیزه‌های بالا به سرعت رشد کرد. ایتالیا یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان انرژی تجدیدپذیر در جهان است.
نمای کلی

انرژی در ایتالیا بیشتر از سوخت‌های فسیلی تأمین می‌شود. از جمله منابعی که بیشتر مورد استفاده قرار می‌گیرد می‌توان به مشتقات نفت (بیشتر برای بخش حمل و نقل استفاده می‌شود)، گاز طبیعی (برای تولید انرژی الکتریکی و گرمایش استفاده می‌شود)، زغال‌سنگ و انرژی تجدیدپذیر اشاره کرد. الکتریسیته عمدتاً از گاز طبیعی تولید می‌شود که منبع بیش از نیمی از مجموع انرژی الکتریکی نهایی تولید شده را تشکیل می‌دهد. منبع مهم دیگر برق آبی است که تا سال ۱۹۶۰ عملاً تنها منبع تولید برق بود. اولین نیروگاه در اروپای قاره‌ای در سال ۱۸۸۳ در میلان افتتاح شد
شرکت انی با فعالیت در ۷۹ کشور، یکی از هفت شرکت «غول نفتی» در جهان و یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های صنعتی جهان محسوب می‌شود. بزرگ‌ترین مخزن نفتی خشکی در اروپا در ناحیه مخزن نفتی والدآگری (Val d'Agri)، باسیلیکاتا قرار دارد. ذخایر معمولی گاز طبیعی، عمدتاً در دره پو و نزدیک سواحل دریای آدریاتیک، در سال‌های اخیر کشف شده‌اند و یک منبع معدنی مهم را تشکیل می‌دهند.
در دهه گذشته، ایتالیا به یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان انرژی تجدیدپذیر در جهان تبدیل شده است و در رتبه دوم تولیدکننده بزرگ در اتحادیه اروپا قرار گرفته و رتبه نهم در جهان را در اختیار دارد. همچنین انرژی بادی، برق آبی و انرژی زمین‌گرمایی از منابع مهم تولید برق در کشور هستند. ایتالیا اولین کشور در جهان بود که از انرژی زمین‌گرمایی برای تولید برق بهره‌برداری کرد. اولین نیروگاه زمین‌گرمایی ایتالیا در توسکانی ساخته شد، که تمام نیروگاه‌های زمین‌گرمایی فعال فعلی در ایتالیا در آنجا قرار دارد. در سال ۲۰۱۴ تولید زمین‌گرمایی ۵٫۹۲ تراوات ساعت بود.
تولید انرژی خورشیدی به تنهایی حدود ۹ درصد از مجموع تولید برق در کشور را در سال ۲۰۱۴ به خود اختصاص داد و ایتالیا را به کشوری با بیشترین سهم از انرژی خورشیدی در جهان تبدیل کرده است. نیروگاه فتوولتائیک مونتالتو دی کاسترو که در سال ۲۰۱۰ تکمیل شد، بزرگ‌ترین نیروگاه فتوولتائیک ایتالیا با ظرفیت نامی ۸۵ مگاوات است. نمونه‌های دیگر از نیروگاه فتوولتائیک بزرگ در ایتالیا، سن بلینو (۷۰٫۶ مگاوات)، چلینو سان مارکو (۴۲٫۷ مگاوات) و سنت آلبرتو (۳۴٫۶ مگاوات) هستند.
منابع تجدیدپذیر ۲۷٫۵ درصد از کل برق تولید شده در ایتالیا را تشکیل می‌دهند که برق آبی به تنهایی ۱۲٫۶ درصد آن را دربر گرفته است، پس از آن خورشیدی با ۵٫۷ درصد، باد با ۴٫۱ درصد، زیست‌انرژی با ۳٫۵ درصد و زمین‌گرمایی با ۱٫۶ درصد قرار دارند. مابقی نیاز ملی از طریق سوخت‌های فسیلی (۳۸٫۲ درصد گاز طبیعی، ۱۳ درصد زغال‌سنگ، ۸٫۴ درصد نفت) و واردات تأمین می‌شود.
ایتالیا تا دهه ۱۹۸۰ چهار رآکتور هسته ای را مدیریت کرده بود، اما در سال ۱۹۸۷، پس از فاجعه چرنوبیل، اکثریت زیادی از ایتالیایی‌ها در یک همه‌پرسی تصمیم گرفتند که انرژی هسته‌ای را در ایتالیا حذف کنند. دولت با بستن نیروگاه‌های هسته‌ای موجود و توقف کار روی پروژه‌های در دست اقدام، به این خواسته ایتالیایی‌ها پاسخ داد و به جای آن به برنامه انرژی هسته‌ای در خارج از کشور ادامه داد. شرکت ملی انرژی انل هفت راکتور هسته‌ای را در اسپانیا (به واسطه شرکت اندسا) و چهار راکتور در اسلواکی (به واسطه اسلونسکی الکتران) اداره می‌کند، و در سال ۲۰۰۵ با شرکت الکتریسیته دو فرانس توافق‌نامه‌ای برای یک راکتور هسته‌ای در فرانسه منعقد کرد. با این توافقات، ایتالیا موفق به دسترسی به انرژی هسته‌ای و مشارکت مستقیم در طراحی، ساخت و بهره‌برداری از نیروگاه‌ها شده است بدون اینکه راکتور در خاک ایتالیا قرار داشته باشد.
آمار کلی

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | جمعیت | ' 'مصرف انرژی اولیه | تولید | واردات | ' 'مصرف برق | CO2-انتشار |
| سال | میلیون | پتاژول | پتاژول | پتاژول | تراوات‌ساعت | تن متریک |
| ۱۹۹۰ | ۵۶٫۷ | ۶٬۱۳۶ | ۱٬۰۶۰ | ۵٬۳۲۹ | ۲۳۵ | ۳۸۹ |
| ۲۰۰۰ | ۵۶٫۹ | ۷٬۱۸۲ | ۱٬۱۸۰ | ۶٬۳۸۲ | ۳۰۲ | ۴۲۰ |
| ۲۰۱۰ | ۵۹٫۸ | ۷٬۲۷۴ | ۱٬۳۸۲ | ۶٬۲۱۷ | ۳۲۶ | ۳۹۲ |
| ۲۰۱۱ | ۶۰٫۱ | ۷٬۰۳۳ | ۱٬۳۳۷ | ۵٬۹۱۶ | ۳۲۷ | ۳۸۴ |
| ۲۰۱۲ | ۶۰٫۳ | ۶٬۷۵۵ | ۱٬۴۶۴ | ۵٬۵۲۸ | ۳۲۱ | ۳۶۷ |
| ۲۰۱۳ | ۶۰٫۶ | ۶٬۵۰۶ | ۱٬۵۳۹ | ۵٬۱۵۹ | ۳۱۱ | ۳۳۸ |
| ۲۰۱۴ | ۶۰٫۸ | ۶٬۱۴۵ | ۱٬۵۳۶ | ۴٬۸۱۷ | ۳۰۴ | ۳۱۹ |
| ۲۰۱۵ | ۶۰٫۷ | ۶٬۳۸۸ | ۱٬۵۱۱ | ۵٬۰۸۴ | ۳۱۰ | ۳۳۰ |
| ۲۰۱۶ | ۶۰٫۶ | ۶٬۳۲۱ | ۱٬۴۰۳ | ۵٬۰۸۸ | ۳۰۸ | ۳۲۶ |
| ۲۰۱۷ | ۶۰٫۵ | ۶٬۴۲۴ | ۱٬۴۲۴ | ۵٬۲۱۵ | ۳۱۵ | ۳۲۲ |
| ۲۰۱۸ | ۶۰٫۵ | ۶٬۳۰۴ | ۱٬۴۵۵ | ۵٬۱۰۵ | ۳۱۶ | ۳۱۷ |
| ۲۰۱۹ | ۶۰٫۳ | ۶٬۲۳۷ | ۱٬۴۴۱ | ۵٬۱۲۸ | ۳۱۴ | ۳۰۹ |
| Variation ۱۹۹۰–۲۰۱۹ | +۶ درصد | ۲+ درصد | ۳۶+ درصد | ۴- درصد | ۳۴+ درصد | ۲۱- درصد |
مقایسه بین‌المللی

در رتبه‌بندی که توسط آژانس بین‌المللی انرژی منتشر شد، ایتالیا در چند شاخص در بین ده کشور برتر جهان قرار گرفت.
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| منبع انرژی | شاخص | رتبه | سال | مقدار | واحد | % دنیا |
| نفت خام | واردات خالص | هشتم | ۲۰۱۹ | ۶۵ | تن متریک | ۳٫۱ درصد |
| گاز طبیعی | واردات خالص | چهارم | ۲۰۲۰ | ۶۶ | Mds m³ | ۶٫۸ درصد |
| برق | واردات خالص | دوم | ۲۰۱۹ | ۳۸ | تراوات‌ساعت | ۱۱٫۴ درصد |
| تولید برق توسط منابع | گاز طبیعی | دهم | ۲۰۱۹ | ۱۴۲ | تراوات‌ساعت | ۲٫۲ درصد |
| انرژی بادی | تولید برق | چهاردهم | ۲۰۲۰ | ۱۸٫۷ | تراوات‌ساعت | ۱٫۲ درصد |
| انرژی بادی | انرژی نصب شده | دهم | ۲۰۱۹ | ۱۰٫۷ | گیگاوات | ۱٫۷ درصد |
| انرژی فتوولتائیک خورشیدی | تولید برق | ششم | ۲۰۱۹ | ۲۴ | تراوات‌ساعت | ۳٫۵ درصد |
| انرژی فتوولتائیک خورشیدی | انرژی نصب شده | ششم | ۲۰۱۹ | ۲۰٫۹ | گیگاوات | ۳٫۵ درصد |
| انرژی فتوولتائیک خورشیدی | % PV/elec. | اول | ۲۰۱۹ | ۸٫۱ |  % |  |
| زیست‌توده | تولید برق | هشتم | ۲۰۱۹ | ۱۷٫۲ | تراوات‌ساعت | ۳٫۲ درصد |
| زمین‌گرمایی | تولید برق | ششم | ۲۰۱۹ | ۶٫۰۷ | تراوات‌ساعت | ۶٫۷ درصد |
:
برق

تولید برق در ایتالیا بر حسب منبع (نمودار بالا) 
 تولید برق تجدیدپذیر در ایتالیا بر حسب منبع (نمودار پایین)
در سال ۲۰۱۴، مصرف برق در ایتالیا ۲۹۱٫۰۸۳ تراوات‌ساعت (۴٬۷۹۰ کیلووات‌ساعت به ازاء هر نفر) بود، مصرف در بخش خانوار ۱٬۰۵۷ کیلووات‌ساعت به ازاء هر نفر بود. ایتالیا وارد کننده عمده برق است. این کشور در سال ۲۰۱۴، در قبال ۳٬۰۳۱٫۱ گیگاوات‌ساعت صادرات برق، ۴۶٬۷۴۷٫۵ گیگاوات‌ساعت برق وارد کرد. منابع اصلی تولید انرژی گاز طبیعی و برق‌آبی هستند.
به خاطر همه‌پرسی انجام شده در سال ۱۹۸۷، هیچگونه انرژی هسته‌ای در ایتالیا وجود ندارد. ایتالیا اولین کشوری بود که از انرژی زمین‌گرمایی برای تولید برق استفاده کرد. اولین نیروگاه زمین‌گرمایی ایتالیا در توسکانی ایجاد شد که تمام نیروگاه‌هایی زمین گرمایی در حال فعالیت کنونی در آن منطقه واقع شده‌اند. در سال ۲۰۱۴، مقدار تولید زمین‌گرمایی ۵٫۹۲ تراوات‌ساعت بود.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| برق‌آبی | ۶۰٫۲۵۶ | ۲۱٫۵٪ |
| حرارتی | ۱۷۶٫۱۷۱ | - |
| که توسط زمین‌گرمایی | ۵٫۹۱۹ | ۲٫۱٪ |
| که توسط گاز طبیعی | ۹۳٫۶۳۷ | ۳۳٫۵٪ |
| که توسط زغال‌سنگ | ۴۳٫۴۵۵ | ۱۵٫۵٪ |
| که توسط نفت خام | ۴٫۷۶۴ | ۱٫۷٪ |
| که توسط زیست‌توده | ۱۸٫۷۳۲ | ۶٫۷٪ |
| باد | ۱۵٫۱۷۸ | ۵٫۴٪ |
| خورشید | ۲۲٫۳۰۶ | ۸٫۰٪ |
:
انتشار

در سال ۲۰۱۹، سرانه انتشار گاز دی‌اکسید کربن در ایتالیا به ۵٫۱۳ تن رسید که ۱۷ درصد بیش از میانگین جهانی (۴٫۳۹) بود.
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   | ۱۹۷۱  | ۱۹۹۰  | ۲۰۱۸  | var. ۲۰۱۸/۱۹۷۱  | var. ۲۰۱۸/۱۹۹۰ |
| انتشار (Mt CO2) | ۲۸۹٫۴ | ۳۸۹٫۴ | ۳۱۷٫۱ | +۹٫۶٪ | -۱۸٫۶٪ |
| انتشار/سرانه (t CO2) | ۵٫۳۵ | ۶٫۸۷ | ۵٫۲۵ | -۱٫۹٪ | -۲۳٫۶٪ |
منبع: آژانس بین‌المللی انرژی: منبع: آژانس بین‌المللی انرژی
شرکت انی یکی از " غول‌های نفتی " جهان محسوب می‌شود.
پانل‌های خورشیدی در پیومبینو، توسکانی. ایتالیا یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان انرژی تجدیدپذیر در جهان است.
خط لوله پان یوروپین (قرمز) و اتصال آن به خط لوله ترنس‌آلپاین (آبی)
نیروگاه زمین‌گرمایی در لاردریلو، توسکانی
پالایشگاه در سارروک، ساردینیا
خط لوله ترانس آدریاتیک
مصرف انرژی بر حسب منبع، ایتالیا
نیروگاه برق‌آبی در کارونا، لمباردی
تولید ناخالص برق در ایتالیا در سال ۲۰۱۴ بر حسب منابع.
گسترش  انتشار دی‌اکسیدکربن در ایتالیا
گروه‌های قومی زبانی فیلیپین

گروه‌های قومی اصلی فیلیپین به تفکیک استان.
جزایر کشور فیلیپین سکونتگاه گروه‌های قومی زبانی مختلفی هستند که عمدتاً از گویشوران زبانهای خانواده آسترونزیایی می‌باشند. بسیاری از این گروه‌ها به مسیحیت گرویده‌اند که به ویژه ساکنان مناطق ساحلی و کم ارتفاع فیلیپین از این جمله‌اند. عناصری از فرهنگهای غیر بومی در ساکنان این مناطق توسعه یافته است.
گروه‌های قومی زبانی فیلیپین شامل این موارد می‌شود:
ایواتان ها Ivatans
ایلوکانوها Ilocanos
Pangasinenses
Kapampangans
تاگالوگ ها
بیکولانوها Bicolanos
ویسایایی‌ها
Warays
در غرب میندانائو و مجمع الجزایر سولو گروه‌های بومی پیرو اسلام ساکن هستند. اسپانیایی‌ها آنها را با توجه به نام قوم مور (علیرغم اختلافات فاحش فرهنگی به جز دین مشترک) مورو Moros نامیدند. در مناطق مرتفع میندانائول مردمان لوماد Lumad ساکن هستند که باورهای دینی خود را دارند.
مردم نگریتو گروه قومی پیش از آسترونیزیایی‌ها هستند که از سرزمین‌های اصلی آسیا و یکی از قدیمیترین انسانهای شناخته شده ساکن در فیلیپین با قدمت حدود ۹۰۰۰۰ سال هستند. جمعیت آنها در سال ۲۰۰۴ در حدود ۳۱٬۰۰۰ نفر بوده است. [نیازمند منبع]
اکثر فیلیپینی‌ها را مردم مالایو-پلینزی تشکیل می‌دهند که یکی از شاخه‌های مهم از خانواده زبانی آسترونزیایی محسوب می‌شود. سایر گروه‌های قومی در فیلیپین در اقلیت قرار دارند. مردمانی از قوم چینی هان، هندی‌ها، اسپانیایی‌ها، اروپایی‌ها و دیگر گروه‌های قومی از کشورهای دیگر هم در فیلیپین ساکن هستند. است.
هویت ژنتیکی

مطالعه ژنتیکی نشان داده است که مهاجرت چشمگیری از تایوان به فیلیپین صورت نگرفته است. تحقیقات دانشگاه لیدز نشان داد که DNA میتوکندریایی مردمان جنوب شرق آسیا از حدود ۵۰۰۰۰ سال پیش در حال تغییر بوده است.
دانشگاه شیلی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
Universidad de Chile: Universidad de Chile
نوع: دولتی president=Ennio Vivaldi Véjar
بنیانگذاری شده: ۱۹ نوامبر، ۱۸۴۲
اعضای هیئت علمی: ۳٬۶۷۵
کارشناسی: ۳۱٬۴۵۷
تحصیلات تکمیلی: ۹٬۰۳۷
موقعیت: سانتیاگو، منطقه مادرشهری سانتیاگو، شیلی
پردیس: Campus Andrés Bello Campus Beauchef Campus Juan Gómez Millas Campus Norte Campus Sur
شگون‌نما: Chuncho (Austral pygmy owl)
وبگاه: uchile.cl
دانشگاه شیلی (به اسپانیایی: Universidad de Chile) یک دانشگاه ملی معتبر و دولتی است که در شهر سانتیاگو پایتخت شیلی قرار دارد. این دانشگاه در ۱۹ نوامبر ۱۸۴۲ تأسیس شد (قدیمی‌ترین دانشگاه این کشور) و در ۱۷ سپتامبر سال ۱۸۴۳ افتتاح گردید. این دانشگاه دارای تاریخچه غنی علمی و دانشگاهی می‌باشد. این دانشگاه در رده‌بندی جهانی جایگاه ششم در آمریکای جنوبی و جایگاه دویست و هشتم را در جهان داراست. دانشگاه پنج پردیس با مساحت بیش از ۳٫۱ کیلومتر مربع حاوی ساختمانهای تحقیقاتی، مراکز درمانی، موزه، تئاتر، رصدخانه و فضاهای ورزشی دارد. دانشگاه بیش از ۴۰۰۰۰ دانشجو دارد که در بیش از ۶۰ رشته تحصیلی مختلف کارشناسی، ۱۱۶ گرایش کارشناسی ارشد و ۳۸ گرایش دکترا مشغول به تحصیل هستند.
از دانش آموختگان معروف این دانشگاه می‌توان به پابلو نرودا و گابریلا میسترال برندگان جایزه نوبل ادبیات و بیست رئیس جمهور شیلی نام برد.
اعتبار

کمیسیون ملی اعتباربخشی (به اسپانیایی: Comisión Nacional de Acreditación) که اعتبار موسسات آموزش عالی کشور شیلی را ارزیابی می‌کند، اعتبار دانشگاه شیلی را اخیراً به مدت ۷ سال تأیید کرده‌است.
دانشگاه در رتبه دوم کشوری پس از دانشگاه کاتولیکا شیلی و ۲۰۸ جهانی در لیست QS World University Rankings قرار دارد.