سند سوم بازل
اصول اساسی > الزامات نقدینگی > الزامات نسبت پوشش نقدینگی بازل، نسخه ایالات متحده

در سال ۲۰۱۳، شورای حکام فدرال رزرو یک پیشنهاد بین سازمانی را در جهت نسخه ایالات متحده از نسبت پوشش نقدینگی کمیته بازل تصویب کرد. این نسبت برای برخی از سازمان‌های بانکی ایالات متحده و سایر مؤسسات مالی مهم سیستمی اعمال می‌شود.
نسبت پوشش نقدینگی پیشنهادی ایالات متحده به به خصوص برای شرکت‌های بزرگتر مادرتخصصی بانکی به‌طور قابل توجهی از نسخه کمیته نظارت بر بانکداری بازل سخت‌تر بود. این پیشنهاد، مؤسسات مالی و شرکت‌های مالی غیربانکی تعیین‌شده از شورای نظارت بر ثبات مالی را ملزم می‌کند که دارای ذخایر کافی از دارایی‌های نقد با کیفیت بالا باشند که می‌تواند به سرعت برای رفع نیازهای نقدینگی در مدت زمان کوتاهی تسویه شود.
نسبت پوشش نقدینگی از دو بخش تشکیل شده‌است یکی در صورت کسر مقدار دارایی‌های نقد با کیفیت بالا قرار گرفته و مخرج کسر شامل کل جریان‌های نقدی خالص در یک دوره تنش مشخص است که برابر کل جریان‌های نقدی مورد انتظار خروجی منهای کل جریان‌های نقدی مورد انتظار ورودی است.
نسبت پوشش نقدینگی برای عملکرد بانکی ایالات متحده با موجودی بیش از ۱۰ میلیارد دلار اعمال می‌شود. این پیشنهاد مستلزم موارد زیر است:
شرکت‌های مادرتخصصی بانکی بزرگ که دارایی‌های تلفیقی بیش از ۲۵۰ میلیارد دلار دارند یا در معرض خارجی در یک ترازنامه قرار دارند، مؤسسات مالی غیربانکی مؤسسات مالی مهم سیستمی باید توان نگهداری دارایی‌های نقد با کیفیت بالای کافی برای پوشش ۳۰ روز فعالیت خالص خروجی وجه نقد را داشته باشند. این مقدار بر اساس میزان اوج مقدار تجمعی در دوره ۳۰ روزه تعیین می‌شود.
شرکت‌های منطقه‌ای که دارایی آن‌ها بین ۵۰ تا ۲۵۰ میلیارد دلار است. فقط در سطح شرکت‌های مادرتخصصی بانکی تحت نسبت پوشش نقدینگی تغییر یافته خواهند بود. پوشش نقدینگی اصلاح‌شده، شرکت‌های منطقه‌ای را ملزم می‌کند که دارایی‌های نقد با کیفیت کافی برای پوشش ۲۱ روز فعالیت خالص خروجی وجه نقد را داشته باشند. پارامترهای خالص خروجی وجه نقد ۷۰ درصد از پارامترهایی است که برای مؤسسات بزرگتر اعمال می‌شود و الزامی برای محاسبه حداکثر جریان خروجی تجمعی وجود ندارد.
موسسات بانکی کوچکتر از ۵۰ میلیارد دلار، مشمول چارچوب نظارت کیفی غالب باقی خواهند ماند.
نسخه پیشنهادی ایالات متحده دارایی‌های نقد با کیفیت واجد شرایط را به سه دسته سطح ۱، سطح A ۲ و سطح B ۲ تقسیم می‌کند. در بین دسته‌ها، ترکیب دارایی‌های سطح A ۲ و B ۲ نمی‌تواند بیشتر از۴۰ درصد دارایی‌های نقد با کیفیت بشود. و دارایی‌های B ۲ محدود به حداکثر ۱۵ درصد از دارایی‌های نقد با کیفیت می‌باشند.
سطح ۱ نمایانگر دارایی‌هایی است که نقدشوندگی بالایی دارند که معمولاً دارایی‌هایی را شامل می‌شود که بر اساس رویکرد استاندارد سند سوم بازل برای سرمایه، ریسک صفر درصد دارند و دچار کاهش ارزش نمی‌شوند. قابل ذکر است که فدرال رزرو تصمیم گرفت اوراق بهادار منتشر شده توسط شرکت‌های تحت حمایت دولت را با وجود لابی‌های صنعتی، در سطح ۱ قرار ندهد، زیرا این اوراق با اعتماد و اعتبار کامل توسط دولت ایالات متحده تضمین نمی‌شود.
دارایی‌های سطح اA ۱ عموماً شامل دارایی‌هایی می‌شوند که با توجه به سند سوم بازل، تحت ریسک ۲۰ درصد قرار می‌گیرند و شامل دارایی‌هایی مانند اوراق بهادار منتشر شده توسط شرکت‌های تحت حمایت دولت و تضمین‌شده هستند. این دارایی‌ها مشمول کاهش ارزش ۱۵ درصدی می‌شوند که تا حدودی با آن‌ها مشابه با اوراق بهادار تحت نظر کمیته نظارت بر بانکداری بازل رفتار می‌شود.
دارایی‌های سطح B 2 شامل  اوراق مشارکت و اوراق بهادار سهام است و مشمول کاهش ارزش ۵۰ درصدی هستند. نسخه کمیته نظارت بر بانکداری بازل و ایالات متحده با سهام به روشی مشابه برخورد می‌کند، اما اوراق مشارکت تحت نسخه کمیته نظارت بر بانکداری بازل بر خلاف پیشنهاد ایالات متحده، بر اساس رتبه‌بندی اعتباری عمومی بین A ۲ و B ۲ تقسیم می‌شود. این نحوه برخورد با اوراق مشارکت تأثیر مستقیم بخش ۹۳۹ قانون داد–فرانک است که ارجاعات به رتبه‌بندی اعتباری را حذف می‌کند و نشان‌دهنده رویکرد محافظه‌کارانه‌تر قانون‌گذاران ایالات متحده به پوشش نقدینگی است.
این طرح پیشنهادی مستلزم آن است که نسبت پوشش نقدینگی حداقل برابر یا بیشتر از ۱٫۰ باشد که شامل یک دوره انتقال چندین ساله است که به این شکل خواهد که ۱ ژانویه ۲۰۱۵، هشتاد درصد انطباق رخ خواهد داد، از ۱ ژانویه ۲۰۱۶، نود درصد انطباق رخ خواهد داد و نهایتاً از ۱ ژانویه ۲۰۱۷، صددرصد انطباق رخ خواهد داد.