سوء رفتار جنسی
در میان مربیان

بررسی ادبیات سوء رفتار جنسی معلمان منتشر شده توسط وزارت آموزش ایالات متحده نشان داد که ۹٫۶٪ از دانش آموزان دبیرستانی نوعی سوء رفتار جنسی را تجربه کرده‌اند. کودکان سیاه‌پوست، اسپانیایی‌تبار، و سرخپوستان بومی آمریکا در معرض بیشترین خطر آزار جنسی قرار دارند. همچنین کودکان دارای معلولیت در معرض خطر بیشتری قرار دارند. دلیل این امر ممکن است نیاز بیشتر آنها به توجه فردی و مشکلات احتمالی آنها در برقراری ارتباط باشد.
کودکانی که قربانی سوءرفتار جنسی مربیان شده‌اند، معمولاً اعتماد به نفس پایینی دارند و احتمالاً به افکار خودکشی و افسردگی مبتلا می‌شوند. از آنجایی که آزارگر فردی بود که کودک تشویق شده بود به او اعتماد کند، ممکن است احساس خیانت را تجربه کند.
در نظرسنجی سال ۲۰۰۲، انجمن ملی زنان دانشگاهی (AAUW) گزارش داد که از بین دانش‌آموزانی که مورد آزار قرار گرفته بودند، ۳۸٪ توسط معلمان یا دیگر کارکنان مدرسه مورد آزار قرار گرفته‌اند. یک نظرسنجی که با دانشجویان روان‌شناسی انجام شده، گزارش می‌دهد که ۱۰٪ از آن‌ها با مربیان خود تعاملات جنسی داشته‌اند؛ در عوض، ۱۳٪ از معلمان گزارش داده‌اند که با دانش‌آموزان خود تعاملات جنسی داشته‌اند.
در نظرسنجی ملی که برای بنیاد آموزشی انجمن ملی زنان دانشگاهی در سال ۲۰۰۰ انجام شد، مشخص شد که در حدود ۲۹۰٬۰۰۰ دانش‌آموز بین سال‌های ۱۹۹۱ و ۲۰۰۰ مورد سوء استفاده جسمی جنسی توسط کارکنان مدارس دولتی قرار گرفته‌اند. یک مطالعه بزرگ در سال ۲۰۰۴ که توسط وزارت آموزش و پرورش ایالات متحده انجام شد، نشان داد که نزدیک به ۱۰ درصد از دانش‌آموزان مدارس دولتی ایالات متحده گزارش داده‌اند که مورد توجه جنسی از سوی کارکنان مدرسه قرار گرفته‌اند. شارول شیکشاف، محقق در این حوزه، ادعا کرد که سوء استفاده جنسی در مدارس دولتی «احتمالاً بیش از ۱۰۰ برابر سوء استفاده توسط کشیش‌ها است.»
در سال ۱۹۹۵، مرکز کنترل و پیشگیری بیماری‌ها (CDC) بخشی از این مطالعه را با ۸٬۸۱۰ دانش‌آموز در ۱۳۸ دانشگاه تکرار کرد. این مطالعه تنها به بررسی تجاوز جنسی پرداخت و به تجاوز جنسی ناموفق نپرداخت. نتایج نشان داد که ۲۰٪ از زنان و ۴٪ از مردان در طول زندگی خود تجربه تجاوز جنسی داشته‌اند.
در دانشگاه‌ها، مشخص شده است که الکل مسئله‌ای رایج در رابطه با تجاوز جنسی است. تخمین زده شده که از هر ۵ زن، یک نفر تجربه تجاوز جنسی دارد و از میان این زنان، ۵۰–۷۵٪ یا مهاجم، یا زن، یا هر دو، قبل از تجاوز الکل مصرف کرده‌اند. الکل تنها به عنوان یک عامل در نرخ‌های تجاوز جنسی در دانشگاه‌ها مطرح نیست، بلکه به دلیل شیوع آن، تجاوزات به‌طور خاص تحت تأثیر عدم توانایی در دادن رضایت هنگام مستی و ندانستن زمان مداخله از سوی شاهدان به دلیل مستی خود یا مستی قربانی قرار می‌گیرند.
یک نظرسنجی در سال ۲۰۰۷ که توسط مؤسسه ملی عدالت انجام شد، نشان داد که ۱۹٫۰٪ از زنان دانشگاهی و ۶٫۱٪ از مردان دانشگاهی از زمان ورود به دانشگاه، تجربه تجاوز جنسی یا تلاش برای تجاوز جنسی را داشته‌اند.
در مرور ادبیات مربوط به اتهامات تجاوز جنسی که در مجله حقوق دانشگاه پنسیلوانیا در سال ۲۰۱۷ منتشر شد، دی. تورکهیمر به مشکلات مربوط به اعتبار قربانیان تجاوز و ارتباط آن با ادعاهای نادرست تجاوز پرداخت. او به داده‌های نظرسنجی ملی از مراکز کنترل و پیشگیری بیماری‌ها اشاره کرد که نشان می‌دهد ۱ نفر از هر ۵ زن (و ۱ نفر از هر ۷۱ مرد) در طول زندگی خود در مقطعی مورد تجاوز قرار می‌گیرند. با وجود شیوع تجاوز و این واقعیت که ادعاهای نادرست تجاوز نادر است، تورکهیمر گزارش داد که افسران اجرای قانون غالباً به ادعاهای تجاوز باور ندارند. این پیش داوری مستند منجر به کاهش نتایج تحقیقات و عدالت کیفری در مقایسه با سایر جرایم می‌شود. تورکهایمر می‌گوید که زنان در تمام مراحل سیستم قضایی، از جمله پلیس، هیئت منصفه، قضات و دادستان با «تخفیف اعتبار» مواجه هستند. این کاهش اعتبار به‌ویژه هنگامی که قربانی با متهم آشنا است، بسیار بارز است و اکثریت قریب به اتفاق تجاوزات در این دسته قرار می‌گیرند.
وزارت دادگستری ایالات متحده تخمین زد که از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷، حدود ۲٪ از قربانیان تجاوز جنسی که در حالت ناتوانی (از جمله به دلیل مصرف مواد مخدر، الکل یا دلایل دیگر) مورد تجاوز قرار گرفته بودند، این تجاوز را به پلیس گزارش کرده‌اند، در مقایسه با ۱۳٪ از قربانیانی که تجربه تجاوز جنسی فیزیکی اجباری داشتند.