stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
لمی
تصویر عمومی و پیامدهای شهرت > روابط با زن‌ها

در ۲۲ آگوست ۲۰۰۵ مستندی با نام «Motorhead: Live Fast, Die Old» در تلویزیون کانال ۴ بریتانیا پخش شد که در آن ادعا شده بود لمی تا آن زمان با ۲۰۰۰ زن هم‌بستر شده‌است. مجلهٔ ماکسیم (ماهنامهٔ بین‌المللی ویژه مردان) در سال ۲۰۰۶ در رده‌بندی «۱۰ اسطورهٔ زندهٔ سکس» رتبهٔ هشتم را به لمی اختصاص داد و مدعی شد او تا به آن‌روز با ۱۲۰۰ زن هم‌بستر شده‌است. خود لمی هم در مصاحبه‌ای که همان‌سال انجام داد تعداد ۱۲۰۰ نفر را تأیید و ۲۰۰۰ نفر را تکذیب کرد.

لمی در یک مستند شرح داده‌است که در زمان کودکی او گیتار مادرش را -که لمی بلد نبوده با آن بنوازد- به مدرسه می‌برده و این باعث می‌شده مورد توجه واقع شود و دخترهای مدرسه دور او جمع شوند؛ و در ادامه گفته‌است: آن‌موقع فقط داشتن یک گیتار کافی بود.
تصویر عمومی و پیامدهای شهرت > مجموعه‌داری

لمی علاقه‌مند به جمع‌آوری آثار بازمانده از نازیها است و بر روی بدنهٔ گیتار بیس‌اش هم یک صلیب آهنی نقش بسته‌است که باعث شده تهمت حمایت از نازیسم به او زده شود؛ ولی او خودش را یک آنارشیست و آزادی‌خواه می‌داند و از گرایش‌های کمونیستی و فاشیستی به شدت دوری می‌کند. تصور او بر این است که حکومت‌های سازمان‌یافتهٔ دولتی بیشتر از این‌که برطرف کنندهٔ مشکل‌ها باشند مشکل‌زا هستند.
درگذشت

لمی در تاریخ ۲۸ دسامبر ۲۰۱۵، فقط ۴ روز بعد از تولد هفتاد سالگی اش، بر اثر ابتلا به سرطان بسیار تهاجمی در منزل‌اش در لس‌آنجلس درگذشت.
لمی چند سال مبتلا به سرطان ریه بود و تنها دو روز پس از تشخیص قطعی پزشکان درگذشت. افراط در مصرف الکل و مواد مخدر سبب تشدید این بیماری شده بود.

اعضای گروه موتورهد در صفحه رسمی فیسبوکشان از هواخواهان خود خواسته‌اند که با صدای بلند به ترانه‌های موتورهد و هاکویند گوش دهند، موسیقی لمی را با صدای بلند گوش کنند، می بنوشند و زندگی را جشن بگیرند، «همان‌طور که این مرد خوب و دوست‌داشتنی آن را با شکوه و طراوت تمام جشن می‌گرفت. این چیزیست که او می‌خواست.»
ارتش انقلابی ملی

| ارتش انقلابی ملی 國民革命軍 Guómín Gémìng Jūn | ارتش انقلابی ملی 國民革命軍 Guómín Gémìng Jūn |
| --- | --- |
پرچم ارتش انقلابی ملی after the 1947 Constitution): پرچم ارتش انقلابی ملی after the 1947 Constitution)
فعال: ۱۹۲۵–۱۹۴۷
کشور:  چین
وفاداری:  جمهوری چین (ROC)  کومینتانگ (KMT)
گونه: نیروی زمینی
نقش: Ground warfare
اندازه: 4,300,000 (total regular)
نبردها: Northern Expedition Sino-Soviet conflict (1929) راهپیمایی طولانی جنگ جهانی دوم جنگ دوم چین و ژاپن Sino-Mongolian border conflict جنگ داخلی چین 
فرماندهان: فرماندهان
فرماندهان برجسته: چیانگ کای‌شک Zhang Xueliang Sun Li-jen Yen Hsi-shan Feng Yuxiang He Yingqin Hu Kexian Cen Chunxuan and many others
ارتش انقلابی ملی که پیش از ۱۹۲۸ گاهی به صورت ارتش انقلابی خلاصه می‌شود و پس از ۱۹۲۸ به آن ارتش ملی گفته می‌شود؛ نیروی نظامی کومینتانگ یا حزب ملی چین بود که از ۱۹۲۵ تا ۱۹۴۷ در جمهوری چین حضور داشت.
این ارتش در اصل با کمک شوروی آرایش یافت تا در دوره جنگسالاران به یکپارچگی چین بپردازد. ارتش انقلابی ملی با ارتش بیانگ در شمال جنگید همچنین از ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۵ با ارتش امپراتوری ژاپن، جنگ دوم چین و ژاپن را داشت و در جنگ داخلی چین در مقابل ارتش آزادی‌بخش خلق ایستاد.
سیکورسکی اس-۳۴

| سیکورسکی اس-۳۴ | سیکورسکی اس-۳۴ |
| --- | --- |
کاربری: Amphibian sesquiplane
کشور سازنده: United States
تولیدکننده: سیکورسکی
نخستین پرواز: 1926 or 1927
تعداد ساخته‌شده: 1
توسعه‌یافته به: سیکورسکی اس-۳۶
سیکورسکی اس-۳۴ (به انگلیسی: Sikorsky S-34) یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ سیکورسکی در کشور ایالات متحده آمریکا است. این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۲۶ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
جزایر پاراسل

| جزیره مورد مناقشهs Other names: Xisha Islands, Hoang Sa Archipelago | جزیره مورد مناقشهs Other names: Xisha Islands, Hoang Sa Archipelago |
| --- | --- |
Paracel Islands: Paracel Islands
جغرافیا: جغرافیا
موقعیت: دریای جنوبی چین
مختصات: ۱۶°۴۰′ شمالی ۱۱۲°۲۰′ شرقی﻿ / ﻿۱۶٫۶۶۷°شمالی ۱۱۲٫۳۳۳°شرقی﻿ / 16.667; 112.333
کل جزیره‌ها: بیش‌از ۳۰
جزیره‌های بزرگ: Woody Island, Rocky Island, Tree Island, Money Island
مساحت: ۱۵٬۰۰۰ km2 اقیانوس (۷٫۷۵ km2 زمین)
خط ساحلی: ۵۱۸ کیلومتر (۳۲۲ مایل)
بلندترین نقطه: جزیره سنگی ۱۴ متر (۴۶ فوت)
مدیریت: مدیریت
چین: چین
شهر مرکزی استان: سانشا  هاینان
 :  
مدعی(ـان): مدعی(ـان)
تایوان: تایوان
شهر: کاوهسیونگ
 :  
ویتنام: ویتنام
استان‌های ویتنام: دانانگ
 :  
جمعیت‌شناسی: جمعیت‌شناسی
جمعیت: بیش‌از ۱٬۰۰۰ (تا تاریخ ۲۰۱۴)
گروه‌های قومی: چینی
جزایر پاراسل (به لاتین: Paracel Islands) یک مجمع الجزایر که مورد ادعا چین، ویتنام و تایوان بوده و در دریای جنوبی چین واقع شده‌است.
خصوصیات

جزایر پاراسل بیش از هزار نفر جمعیت دارد.
بل یواچ-۱وای ونوم

| بل یواچ-۱وای ونوم | بل یواچ-۱وای ونوم |
| --- | --- |
Bell UH-1Y during sea trials aboard USS Bataan: Bell UH-1Y during sea trials aboard USS Bataan
کاربری: بالگرد چندمنظوره
تولیدکننده: بل هلیکوپتر
نخستین پرواز: 20 December 2001
معرفی‌شده در: 2008
وضعیت: در حال خدمت
کاربر اصلی: نیروی تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا
ساخته‌شده: 2001-اکنون
تعداد ساخته‌شده: 92
هزینه هر فروند: US$26.2 million (flyaway cost، FY2014)
توسعه‌یافته از: بل یواچ-۱ان توین هوی
بل یواچ-۱وای ونوم (به انگلیسی: Bell UH-1Y Venom) یک بالگرد ساختِ کارخانهٔ بل هلیکوپتر در کشور ایالات متحده آمریکا و کانادا است که در سال ۲۰۰۱ ساخته شد. نخستین استفاده‌کنندهٔ این بالگرد نیروی تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا بوده‌است. این بالگرد برای نخستین بار در ۰۲۰۰۱−۱۲−۲۰ ۲۰ دسامبر ۲۰۰۱ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
ناله‌هایی از زندان ریدینگ

ناله‌هایی از زندان ردینگ (۱۹۰۴)
ناله‌هایی از زندان ردینگ (The Ballad of Reading Gaol) شعری از اسکار وایلد است. این شعر را هوشنگ ایرانی به فارسی ترجمه کرد.
تصویر کنونی از سلول اسکار وایلد در زندان ردینگ
آروناچال پرادش

| آروناچال अरुणाचल प्रदेश | آروناچال अरुणाचल प्रदेश |
| --- | --- |
ایالت: ایالت
ایالت آروناچال هند: ایالت آروناچال هند
کشور:  هند
مرکز: ایتاناگار
بزرگترین شهر: ایتاناگار
تأسیس: ۲۰ فوریه ۱۹۸۷
مساحت: مساحت
 • کل: ۸۳۷۴۳ کیلومتر مربع (۳۲۳۳۳ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۱۳۸۲۶۱۱
 • تراکم: ۱۷/کیلومتر مربع (۴۳/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۰۵:۳۰+ (IST)
کد ایزو ۳۱۶۶: IN-AR
وبگاه: arunachalpradesh.nic.in
آروناچال پرادش (به زبان هندی: अरुणाचल प्रदेश) یکی از ایالات کشور هند است. مرکز آن شهر ایتاناگار است.
این ایالت در خاوری‌ترین بخش هندوستان واقع شده و معنی نام آروناچال پرادش هم «سرزمین کوه‌های روشن‌شده در پگاه» است. پرادش به معنی سرزمین است.
نام گذاری

آروناچال پرادش به معنای سرزمین کوه‌های سپیده‌دم است که در زبان سانسکریت به معنی رهبر ایالت می باشد. مردمان قسمت شرقی آروناچال پرادش و بعضی از ناحیه های تبت در متون باستانی تبتی، مردم لوبها این مکان را با نام لویو و آروناچال پرادش غربی در متن تبتی مونیل نام برده می شد.
مناقشه سرزمینی

چین و هند که بیش از چهار هزار کیلومتر مرز مشترک دارند در برخی مناطق از جمله در ایالت سیکیم، آروناچال پرادش، تبت و کشمیر با هم اختلاف ارضی دارند. چین ادعای مالکیت بر ۹۰ هزار کیلومتر در منطقه‌ای را دارد که هند آن را ایالت «آروناچال پرادش» می‌نامد.
چین بر این ایالت ادعای حاکمیت دارد و آن را جزو تبت و به عنوان تبت جنوبی می‌داند و آن را بخشی از خاک خود اعلام کرده‌است. خط مرزی فعلی بین چین و هند همان خط پیشنهادی مک‌ماهون می‌باشد.
اختلافات مرزی چین و هند که به درگیری نظامی هر چند کوچک در ۱۹۶۲ در این منطقه انجامید در اصل حاصل اختلافات شدیدتر مرزی این در در اقصی چین بود البته سیاست به پیش هند نیز شدیداً بر آن دامن زد.
هند منطقه «توانگ» در ایالت آروناچال پرادش را بخش جدایی‌ناپذیر این ایالت و در نتیجه بخشی از خاک خود می‌داند.
خط مرزی این منطقه، زمانی مشخص شد که هند هنوز مستعمرهٔ انگلیس بود. در سال ۱۹۶۲ بر سر همین ایالت، جنگ کوتاه مدت اما بسیار خشنی میان دو کشور درگرفت. از آن زمان به بعد، هند تسلط خود را بر این ایالت مرزی محکم‌تر کرد اما درگیری‌های پراکنده و تنش هر چند گاه پیرامون خط مرزی رخ می‌دهد.
باسم درویش

باسم درویش (عربی: باسم درویش) (زاده آوریل ۱۹۶۶ در بنی مزار مصر) آهنگساز، تهیه‌کننده و هنرپیشه عود مصری- آلمانی است. او بنیانگذار گروه گام‌های قاهره (انگلیسی: Cairo Steps) و اولین نوازنده در خاورمیانه است که نشان طلایی جایزه جاز آلمان را در سال‌های ۲۰۱۸ و ۲۰۲۱ دریافت کرد.
تحصیلات

درویش زبان‌شناسی آلمانی را در دانشگاه عین شمس و موسیقی کلاسیک را در آکادمی موسیقی عربی در قاهره خواند. او در سال‌های ۱۹۸۵ و ۱۹۸۶ برنده جوایز بهترین نوازنده عود شد. در پایان سال ۱۹۸۶ او به اتریش و سپس آلمان نقل مکان کرد و در دانشگاه هایدلبرگ مصرشناسی و قوم‌شناسی خواند.
زندگی کاری

درویش فعالیت حرفه‌ای خود را در سال ۱۹۸۶ در تئاتر الطلیعه در قاهره با آهنگساز مصری واقیه عزیز آغاز کرد. در سال ۱۹۹۴ به گروه فولکلور سلامات در آلمان با نوازندگان سودانی و مصری پیوست. او سال‌ها در فرانسه، اسپانیا، انگلیس و آلمان یکی از نوازندگان گروه سلامات بود. درویش در سال‌های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۷ با بسیاری از گروه‌های کاری آفریقایی مصری و عربی در اروپا اجرا کرد. سپس در سال ۱۹۹۷ در برلین به همراه حسام شاکر فرم جدیدی از گروه مصری را با نام رحالة پایه‌گذاری کردند و در اسپانیا، آلمان و مصر به برگزاری کنسرت و کارگاه‌های مختلف پرداختند.
در سال ۱۹۹۹، او به گروه شرقیات متعلق به فتحی سلامه، برنده جایزه گرمی ۲۰۰۵ پیوست و در کنسرت‌هایی در خانه اپرای قاهره، جشنواره القلعه و اسکندریه در مصر حضور یافت. در سال ۲۰۰۰ درویش به گروه محمد منیر پیوست و با کنسرت‌های منیر در مراکش، برلین و دیگر شهرهای اروپایی نوازندگی کرد.
در سال ۲۰۰۰، درویش به همراه ماتیاس فری، پیانیست آلمانی و بودی سیبرت، ساکسیفونیست سابق BAP، یک تریو جاز شرقی با کنسرت‌هایی در آلمان و مصر تشکیل داد.
کنسرت‌نگاری

باسم درویش تیم خود گام‌های قاهره را رهبری می‌کند و ۵ آلبوم و تعداد زیادی تک آهنگ تولید کرده است:
| انتشار | آلبوم | محتوا | یادداشت |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۱۲ | Oud Lounge |  گام‌های قاهره (Cairo Steps)*  Memories  Triomania  Samai Darwisch  Sun Rise  Taqsim Oud  Alpha Omega  Desert Road  Min Awel Lamsa |  نسخهٔ دیگری از گام‌های قاهره نیز در قالب همین آلبوم منتشر شده است. |
| ۲۰۱۶ | Arabiskan |  Sultan  Nubian Groove  Shams  Amber  Siwa**  Bokra  Alif  La Sua Bucca  Arabiskan* | * با نوازندگی علی الحلباوی  ** با نوازندگی مروه ناجی و سیوا میوزیک |
| ۲۰۱۶ | Silk Road |  Voyage Oriental  Jaipur Express  Constantinople Dance Palace  Floating On Syr Darya  Riders Of Tashkent  Feathers and flames  Samarkand 1001  The Prince Of Turfan  Taklan Makan  Moon Over Issyk kul  Market Of Kashgar |  |
| ۲۰۱۷ | فرش پرنده (Flying Carpet) |  Sansibar  Khaliji Steps  Shams  Dance Du Nil  Arabiskan |  |
|  | Electronic Music (With: Sam Shure) |  Iboto  Mirage  Sultan  Arabiskan |  |
|  | Soundtrack | Seven to One |  |
|  | Inspirational Music | Oud Mood of the day |  |
|  | Inspirational Music | Duduk and Oud dialog mood | با همکاری رغید ویلیام |
| ۲۰۱۴ | Singles | Gnossienne No.1 | ریمیکس با با شیخ ایهاب یونس |
| ۲۰۱۴–۲۰۱۵ | Singles | Je nai nan | با شیخ ایهاب یونس، علی الحلباوی، مونیکا جورج و پیتر غطاس |
| ۲۰۱۴ | Singles | I can Say | با ماهر فایز |
| ۲۰۱۵ | Singles | Aripsalin | با مونیکا جورج و پیتر غطاس |
| ۲۰۱۵ | Singles | مریم (Mariam) | با مونیکا جورج و پیتر غطاس |
| ۲۰۱۵ | Singles | برضاک (Beredak) | ریمیکس با مروه ناجی |
| ۲۰۱۵ | Singles | Al Mokhtar | ریمیکس با مروه ناجی |
| ۲۰۱۵ | Singles | Gnossienne | ریمیکس جدید |
| ۲۰۱۷ | Singles | Palladio | ریمیکس جدید |
| ۲۰۱۷ | Singles | Adagio | ریمیکس با شیخ ایهاب یونس |
| ۲۰۲۰ | Singles | مالک الملک (Malek ElMolk) | با شیخ ایهاب یونس |
| ۲۰۲۳ | Singles | بگذار روزگار هر چه می‌خواهد بکند (دع الأیام تفعل ما تشاء) | با هانی عادل |
جوایز

در ۱۹ آوریل ۲۰۱۸، باسم درویش، بنیانگذار گام‌های قاهره، جایزه موسیقی جاز آلمان را در مراسمی در برلین با اعضای گروه از جمله ایناس عبدالدائم و با حضور وزیر فرهنگ مصر، دریافت کرد. این گروه جایزه را برای آلبوم خود فرش پرنده، که با گروه آلمانی کوادرو نوو ساخته بود، دریافت کرد.
در ۱۲ اکتبر ۲۰۲۱، باسم درویش به همراه کوادرو نوو جایزه موسیقی جاز آلمان را برای آهنگ Cafe Groppi در آلبوم "MARE" دریافت کرد.
جایزه جاز آلمان ۲۰۲۱ به درویش با Quadro Nuevo اهدا شد
گلف‌استریم جی۲۰۰

| گلف‌استریم جی۲۰۰ | گلف‌استریم جی۲۰۰ |
| --- | --- |
Gulfstream G200: Gulfstream G200
کاربری: جت تجاری
تولیدکننده: گلف‌استریم اروسپیس
نخستین پرواز: December 25, 1997
معرفی‌شده در: 1999
وضعیت: In service
ساخته‌شده: 1997–2011
تعداد ساخته‌شده: 250
توسعه‌یافته از: آی‌ای‌آی آسترا
گونه‌ها: گلف‌استریم جی۲۸۰
گلف‌استریم جی۲۰۰ (به انگلیسی: Gulfstream G200) یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ گلف‌استریم اروسپیس در کشور ایالات متحده آمریکا است که در سال ۱۹۹۷–۲۰۱۱ ساخته شد. این هواگرد برای نخستین بار در ۰۱۹۹۷−۱۲−۲۵ ۲۵ دسامبر ۱۹۹۷ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
فانوس قرمز را برافراز

| فانوس قرمز را برافراز | فانوس قرمز را برافراز |
| --- | --- |
Front of DVD release: Front of DVD release
کارگردان: ژانگ ییمو
تهیه‌کننده: هو شیائو-شین
نویسنده: Zhen Ni
بر پایه: Wives and Concubines اثر Su Tong
بازیگران: گونگ لی
موسیقی: Zhao Jiping
فیلم‌بردار: Zhao Fei
تدوین‌گر: Du Yuan
توزیع‌کننده: MGM
مدت زمان: ۱۲۵ دقیقه
فانوس قرمز را برافراز (به انگلیسی: Raise the Red Lantern) فیلمی ۱۲۵ دقیقه‌ای به کارگردانی ژانگ ییمو با بازی گونگ لی است.
کریستین مک‌فارلین

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Christian Hector McFarlane
زادروز:  ۲۵ ژانویهٔ ۲۰۰۷ ‏(۱۸ سال)
زادگاه:  بزیلدون
پست:  مدافع
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال منچستر سیتی
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۱۴–۲۰۱۸:  آکادمی فوتبال جیگز
۲۰۱۸–۲۰۲۲:  باشگاه فوتبال نیویورک سیتی
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۲۱–۲۰۲۵ |  باشگاه فوتبال نیویورک سیتی ۲ |  ۲۹ |  (۰) |
| ۲۰۲۱–۲۰۲۵ |  باشگاه فوتبال نیویورک سیتی |  ۸ |  (۰) |
| ۲۰۲۵– |  باشگاه فوتبال منچستر سیتی |  ۰ |  (۰) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۲۲ |  تیم ملی فوتبال زیر ۱۶ سال انگلستان |  ۵ |  (۰) |
| ۲۰۲۳ |  تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال ایالات متحده آمریکا |  ۳ |  (۰) |
| ۲۰۲۳– |  تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال انگلستان |  ۱۳ |  (۱) |
| ۲۰۲۴– |  تیم ملی فوتبال زیر ۱۸ سال انگلستان |  ۲ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۶:۳۰, ۹ اکتبر ۲۰۲۴ (UTC).   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۵:۱۶, ۱۵ نوامبر ۲۰۲۴ (UTC):  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۶:۳۰, ۹ اکتبر ۲۰۲۴ (UTC).   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۵:۱۶, ۱۵ نوامبر ۲۰۲۴ (UTC)
کریستین مک‌فارلین (انگلیسی: Christian McFarlane؛ زادهٔ ۲۵ ژانویهٔ ۲۰۰۷) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال منچستر سیتی بازی می‌کند.
دوران باشگاهی

مک‌فارلین محصول آکادمی جوانان جیگز ساکر است، وی در سال ۲۰۱۸ به آکادمی جوانان نیویورک سیتی منتقل شد و به تدریج در رده‌های جوانان آن‌ها پیشرفت کرد. در ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۱، در سن ۱۴ سال و هفت ماهگی، اولین قرارداد حرفه‌ای خود را با باشگاه فوتبال نیویورک سیتی امضا کرد. بدین ترتیب او سومین بازیکن جوان بود که قراردادی با یک باشگاه تحت نظر MLS امضا کرد. او به باشگاه فوتبال نیویورک سیتی ۲ ارتقا یافت و اولین بازی حرفه‌ای و بزرگسالان خود را به عنوان بازیکن تعویضی در نیمه اول در پیروزی ۲–۱ بر باشگاه فوتبال اینتر میامی ۲ در ۲۹ مه ۲۰۲۲ انجام داد.
در ۲۷ ژانویه ۲۰۲۵، مک‌فارلین توسط نیویورک سیتی به باشگاه هم‌خانواده گروه سیتی فوتبال، منچستر سیتی فروخته شد.
دوران ملی

وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال انگلستان، زیر ۱۷ سال ایالات متحده آمریکا، زیر ۱۷ سال انگلستان و زیر ۱۸ سال انگلستان بازی کرده است.
لوگهد اس-۱ اسپرت

| لوگهد اس-۱ اسپرت | لوگهد اس-۱ اسپرت |
| --- | --- |
کاربری: Sport هواپیمای دوباله
کشور سازنده: ایالات متحده آمریکا
تولیدکننده: لاکهید کورپوریشن
طراح: Loughead brothers, جک نورثروپ
نخستین پرواز: 11 April 1920
معرفی‌شده در: 1920 San Francisco Aeronautical Exposition
ساخته‌شده: 1
هزینه هر فروند: $30,000 for prototype in 1919 $2500 list price in 1920.
لوگهد اس-۱ اسپرت (به انگلیسی: Loughead S-1 Sport) یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ لاکهید کورپوریشن در کشور ایالات متحده آمریکا است. این هواگرد برای نخستین بار در ۰۱۹۲۰−۰۴−۱۱ ۱۱ آوریل ۱۹۲۰ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
هیث لجر

| هیث لجر | هیث لجر |
| --- | --- |
لجر در سال ۲۰۰۶: لجر در سال ۲۰۰۶
نام هنگام تولد: هیث اَندرو لِجِر
زادهٔ: ۴ آوریل ۱۹۷۹ پرت، استرالیای غربی، استرالیا
درگذشت: ۲۲ ژانویهٔ ۲۰۰۸ (۲۸ سال) نیویورک سیتی، ایالات متحده
علت مرگ: مسمومیت بر اثر مصرف داروهای ترکیبی
آرامگاه: گورستان کاراکاتا
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۲–۲۰۰۸
شریک زندگی: میشل ویلیامز (۲۰۰۴–۲۰۰۷)
فرزندان: ۱
هیث اَندرو لِجِر (انگلیسی: Heath Andrew Ledger؛ ۴ آوریل ۱۹۷۹ – ۲۲ ژانویهٔ ۲۰۰۸) بازیگر استرالیایی بود. او پس از ایفای نقش در چندین محصول تلویزیونی و سینمایی استرالیا در دههٔ ۱۹۹۰، در سال ۱۹۹۸ برای توسعهٔ حرفهٔ سینمایی خود به ایالات متحده رفت. فعالیت کاری او شامل ۲۰ فیلم بود؛ از جملهٔ ۱۰ چیز درباره تو که ازشان متنفرم (۱۹۹۹)، میهن‌پرست (۲۰۰۰)، داستان یک شوالیه (۲۰۰۱)، مهمانی هیولا (۲۰۰۱)، لردهای داگ‌تاون (۲۰۰۵)، کوهستان بروکبک (۲۰۰۵)، کندی (۲۰۰۶)، من آنجا نیستم (۲۰۰۷)، شوالیهٔ تاریکی (۲۰۰۸) و دکتر پارناسوس، مردی که به شیطان رودست زد (۲۰۰۹) که دو مورد آخر پس از مرگش منتشر شده‌اند. او تهیه‌کنندگی و کارگردانی موزیک ویدئوها را نیز بر عهده داشت و اشتیاق داشت که کارگردان فیلم باشد.
لجر برای به تصویر کشیدن انیس دل مار در کوهستان بروکبک (۲۰۰۵) برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر مرد از حلقه منتقدان فیلم نیویورک و جایزهٔ بهترین بازیگر جهانی از مؤسسه فیلم استرالیا شد؛ او نخستین بازیگری بود که جایزه دوم را پس از مرگ دریافت کرد. او نامزد دریافت جایزهٔ بفتا، جایزهٔ انجمن بازیگران فیلم، جایزهٔ گلدن گلوب و اسکار بهترین بازیگر مرد شد که در آن زمان، هشتمین فرد جوان نامزد این جوایز شد. او در سال ۲۰۰۸ پس از مرگ، جایزهٔ رابرت آلتمن را با سایر گروه بازیگران، کارگردان و مدیر بازیگری برای فیلم من آنجا نیستم دریافت کرد.
لجر در ۲۲ ژانویه ۲۰۰۸ بر اثر مصرف بیش از حد دارو درگذشت. لجر چند ماه پیش از مرگ، فیلم‌برداری نقش جوکر در شوالیه تاریکی را به پایان رسانده بود. شوالیه تاریکی در زمان مرگش در مرحله پس‌تولید بود و دکتر پارناسوس، مردی که به شیطان رودست زد، که در آن آخرین نقش خود را ایفا می‌کرد، در حال فیلم‌برداری بود. مرگ او بر تبلیغات پس‌آیندی شوالیهٔ تاریکی تأثیر گذاشت. نقش‌آفرینی او به‌عنوان جوکر در شوالیه تاریکی باعث تحسین و محبوبیت جهانی از سوی طرفداران و منتقدان شد. لجر پس از مرگش برای ایفای نقش در شوالیهٔ تاریکی جوایز متعددی نظیر جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد، جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل مرد و جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را دریافت کرد.
زندگی شخصی

هیث لجر در پرث، غرب استرالیا، متولد شد. او فرزند سالی لجر (رامشو)، معلمی فرانسوی و کیم لجر رانندهٔ ماشین‌های مسابقه‌ای و مهندس معدن بود. لجر تحصیلات ابتدایی را در مدرسهٔ مریز ماونت (Mary’s mount) و پس از آن در مدرسهٔ گیلد فورد (Guild ford) گذراند. اولین تجربهٔ بازیگری او در سن ۱۰ سالگی و به عنوان ستارهٔ نمایش نامهٔ پیتر پن در مدرسه رخ داد. پدر و مادر لجر زمانی که او تنها ۱۱ سال داشت، از یکدیگر طلاق گرفتند. هیث و خواهرش کیت لجر، دو خواهر ناتنی دیگر نیز داشتند. اشلی بل - متولد ۱۹۸۹ - فرزند مادر آن‌ها و پدر ناتنی شان روجر بل و همچنین اولیویا لجر - متولد ۱۹۹۷ - فرزند پدر آن‌ها و مادر ناتنی آنها، اما برون بود. لجر به بازی شطرنج علاقهٔ بسیار داشت و در ۱۰ سالگی برندهٔ مسابقات قهرمانی شطرنج شرق استرالیا شد.
نام هیث و خواهرش کیت، از روی نام شخصیت‌های اصلی کتاب بلندی‌های بادگیر -هیث کلیف و کاترین- اثر امیلی برونته برداشته شده است.
زندگی حرفه‌ای > ابتدای کار

پس از فارغ‌التحصیلی زود هنگام وی در سن ۱۶ سالگی، او مدرسه را به قصد پیگیری فعالیت‌های بازیگری اش ترک کرد و به همراه بهترین دوستش تروور دی کارلو (Trevor Dicarlo) از شهر پرث به سیدنی آمد؛ ولی او پس از مدتی برای بازی در نقش کوچکی در بخش اول سریال تلویزیونی Clowning Around و همچنین کار در سریال عرق‌کردن به پرث بازگشت. در سریال Sweat لجر نقش یک دوچرخه سوار همجنسگرا را بر عهده داشت. همچنین از سال ۹۳ تا ۹۷ لجر در چند قسمت از سریال تلویزیونی Ship to shore ایفای نقش کرد. همچنین او در برنامهٔ کوتاه زندهٔ شبکه رسانه‌ای فاکس، فیلم درام – تخیلیRoar، فیلم تلویزیونی خانه و دوری که یکی از موفق‌ترین نمایش‌های تلویزیونی استرالیایی بود و فیلم Black Rock ایفای نقش کرد و توانست چهرهٔ بازیگری خود را به‌طور رسمی به نمایش بگذارد. سپس در آخرین سال دههٔ نود، او با بازی در فیلم کمدی ۱۰ چیز درباره تو که ازشان متنفرم و همچنین فیلم استرالیایی
Two hands به کارگردانی گرگور جوردن، مورد استقبال فراوان قرار گرفت و به ستاره تبدیل شد.
زندگی حرفه‌ای > سال‌های ۲۰۰۰

از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵ لجر به علت بازی در نقش گبریل مارتین فرزند ارشد بنجامین مارتین (با بازی مل گیبسون) در فیلم میهن‌پرست و بازی نقش سونی گروتسکی پسر هانک گروتسکی (با بازی بیلی باب تورنتون) در فیلم مهمانی هیولا و بازی‌های برجسته اش در فیلم هایThe Order , چهار پر، داستان یک شوالیه، ند کلی، کازانووا ،برادران گریم و Lords of Dogtown به ستاره‌ای مشهور تبدیل شد. در سال ۲۰۰۵ لجر برای بازی در فیلم کوهستان بروکبک جایزهٔ بهترین بازیگر مرد را از حلقه منتقدان فیلم نیویورک و حلقه منتقدان فیلم سان‌فرانسیسکو دریافت کرد. در آن فیلم او نقش" انیس دل مار"، یک کارگر مزرعه را بر عهده داشت که عاشق گاوچرانی به نام جیک توئیست (با بازی جیک جیلنهال)می‌شود. او همچنین برای ایفای نقش در این فیلم نامزد جایزهٔ بهترین بازیگر مرد در ژانر درام گلدن گلوب و جایزهٔ بهترین بازیگر مرد آکادمی اسکار شد. فیلم کوهستان بروکبک باعث شد لجر در رتبهٔ نهم جوان‌ترین نامزدان جایزهٔ اسکار قرار بگیرد. در بخش نقد فیلم روزنامهٔ نیویورک تایمز، منتقدی به نام استیون هولدن دربارهٔ این فیلم چنین نوشت: " آقای لجر و آقای جیلنهال هر دو داستان این عشق دردآلود را به طرز ملموسی نمایش دادند. این نمایش یک ایفای نقش فوق العاده به خوبی مارلون برندو و سین پن است. " در نقد دیگری نیز پیتر تراورز چنین اظهار کرد: " ایفای نقش خیره‌کنندهٔ لجر معجزه‌ای در بازیگری است. به نظر می‌رسد او واقعاً از اعماق وجودش اشک می‌ریزد. لجر با انیس تنها حرکت نمی‌کند، سخن نمی‌گوید و نمی‌شنود او با انیس نفس می‌کشد. دیدن استنشاق کردن بوی لباس‌های آویزان در کمد معیاری است برای سنجش درد عشق گم شدهٔ او. "بعد از فیلم کوهستان بروکبک لجر به همراه هم وطنش آبیه کرنیش در فیلمی استرالیایی به نام آب‌نبات مشغول به بازی شد. فیلم نامهٔ آب‌نبات بر اساس رمانی نوشته شده در سال ۱۹۹۸ به نام: "آبنبات: روایتی از عشق و اعتیاد" بود. لجر و کرنیش در این فیلم نقش جوانانی عاشق و معتاد به هروئین را برعهده داشتند که به خاطر عشق شان سعی در ترک اعتیاد داشتند. جفری راش نیز در این فیلم نقش مشاور درمانی آن‌ها را بازی می‌کرد. لجر برای بازی در این فیلم نامزد سه جایزهٔ بهترین بازیگر مرد شد که یکی از آن‌ها جایزهٔ انجمن منتقدان استرالیا بود که کرنیش و راش پیش از او برنده این جایزه شده بودند. مدت کوتاهی پس از اکران فیلم آب‌نبات لجر به "آکادمی علوم و هنرهای سینمایی" دعوت به عضویت شد. لجر به عنوان یکی از شش بازیگری که جنبه‌های مختلف زندگی باب دیلن را در فیلم من آنجا نیستم به کارگردانی تاد هینز به نمایش گذاشته بودند، برندهٔ جایزه‌ای برای بازی در نقش Robbie، که مسئول به ترسیم کشیدن زندگی عاشقانهٔ دیلن بود، شد
در سال ۲۰۰۸، لجر نقش هیولای معروف داستان‌های کمیک، «جوکر» در فیلم شوالیه تاریکی (دنباله‌ای بر فیلم بتمن آغاز می‌کند) را بازی کرد. در این فیلم او در مقابل کریستین بیل، هم‌بازی‌اش در فیلم من آنجا نیستم نقش‌آفرینی کرده است.
او قرار بود در فیلم دکتر پارناسوس، مردی که به شیطان رو دست زد در نقش تونی در مقابل تام ویتس و کریستوفر پلامر بازی کند. این فیلم در زمان مرگ لجر در مرحلهٔ پیش‌تولید بود. قد هیث لجر ۱۸۷سانتی‌متر بوده است.
از دیدگاه منتقدان

استفن هولدن، منتقد سینمایی نیویورک تایمز در نقد خود در مورد کوهستان بروکبک نوشت:
«آقای لجر و جیلنهال (همبازی هیث در کوهستان بروکبک) این قصهٔ عاشقانهٔ دردناک را قابل لمس می‌کنند. آقای لجر به شکل معجزه‌آسایی در زیر پوست شخصیت سفت و سخت خود در فیلم ناپدید می‌شود. بازی او به راحتی با بهترین بازی‌های مارلون براندو و شان پن برابری می‌کند.»
در نقدی دیگر در مجلهٔ رولینگ استون، پیتر ترورز می‌نویسد:
«بازی چشم‌گیر لجر یک معجزهٔ بازیگری است، انگار که او نقش را از درون خودش کنده باشد. لجر نه تنها می‌داند کاراکترش چطور راه‌می‌رود، حرف می‌زند و گوش می‌کند، بلکه حتی می‌داند که او چطور نفس می‌کشد. دیدن او که بوی پیراهن آویزان در کمد جک را فرو می‌برد، مثل فهمیدن درد از دست دادن عشق است.»
سال ۲۰۰۵، لجر در یک نسخهٔ داستانی از شخصیت جاکومو کازانووا در مقابل سیه‌نا میلر بازی کرد. این فیلم یک کمدی رومانتیک بود که با برخوردهای متناقضی از جانب منتقدان رو به رو شد.
در ۲۰۰۶ او از سوی آکادمی هنرهای تصویری اسکار برای عضویت دعوت شد و در ۲۰۰۷ نیز یکی از شش بازیگری بود که در فیلمی که با نام «من آنجا نیستم» از زندگی باب دیلن ساخته شد، نقش دیلن را ایفا کرد و همچنین در سال ۲۰۰۸ نظر بسیاری را در نقش جوکر در فیلم شوالیه تاریکی (The Dark Knight) جلب کرد که باعث بردن بهترین بازیگر مرد مکمل در اسکار، گلدن گلوب و بفتای همان سال هم شد، اما متأسفانه این جوائز بعد از مرگ او اهدا گردید. حتی گفته می‌شد که در صورت اینکه او زنده بود بازگشتی جزئی در همان نقش را در شوالیه تاریکی برمی‌خیزد که سومین و آخرین فیلم از سه‌گانه بتمن است بازی می‌کرد که با مرگ او از فیلم‌نامه حذف شد. از لجر همچنین به عنوان بهترین جوکر تاریخ سینما یاد می‌شود.
از دیدگاه منتقدان > کارگردانی

لجر اشتیاق زیادی به کارگردانی فیلم داشت. او چند موزیک ویدئو نیز ساخته بود که پس از مرگش در ۲۳ فوریه ۲۰۰۸ برندهٔ جایزهٔ آی‌اس‌پی رابرت آلتمن (ISP Robert Altman) شد. تاد هینز کارگردان فیلم من آنجا نیستم او را به این خاطر بسیار تحسین کرده است. پس از مرگ لجر موزیک ویدئوی سگ سیاه چشم در اینترنت به نمایش گذاشته شد و از طریق یوتیوب و به عنوان کلیپ برگزیده انتخاب شد. لجر با اسکاتیش (Scottish، فیلمنامه‌نویس) و آلن اسکات (تهیه‌کننده) در فیلمی بر اساس رمان «حرکت اول ملکه» نوشتهٔ والتر تویس در سال ۱۹۸۳ مشغول به کار بود. او در این فیلم به‌طور هم‌زمان بازیگر و کارگردان بودو قرار بود این فیلم اولین کار لجر در لباس کارگردانی باشد. آخرین کارهای کارگردانی او در موزیک ویدئوهایی به نام‌های شاه خائن (King Rat) و شن روان (Quicksand) بود که هر دو اولین بار در ۴ اوت ۲۰۰۹ به نمایش گذاشته شد.