نبرد نوریانگ
نبرد

در پانزدهم دسامبر، ناوگان ژاپنی عظیمی در خلیج ساچون، در کرانه شرقی تنگه نوریانگ جمع شدند. شیمازو مطمئن نبود که آیا ناوگان متحد محاصره واجو کونیشی را استمرار می‌بخشد، در راهش برای حمله به یک واجو رها شده در ناحیه شرقی تر می‌باشد یا مسیر آنها را در کرانه غربی تنگه نوریانگ خواهد بست. با اینحال یی بعد از دریافت گزارش‌هایی از دیده‌بان‌ها و ماهیگیران محلی از محل دقیق شیمازو اطلاع داشت.
ناوگان چوسان از ۸۲ پانوکسون یا کشتی‌های چند عرشه ای پارودار تشکیل می‌شد. ناوگان مینگ نیز شامل شش جانک جنگی بزرگ (کشتی‌های جنگی واقعی که محتملا به عنوان کشتی دریادار استفاده می‌شدند) که با بادبان‌ها و پاروها حرکت می‌کرد، ۵۷ کشتی جنگی سبکتر (احتمالا کشتی‌های جنگی در پوشش حمل و نقل) که تنها با پاروها هدایت می‌شدند، و دو پانوکسون که توسط یی فراهم شده بود می‌شد. در مورد قوای انسانی، ناوگان متحد هشت هزار دریادار و ملوان تحت رهبری یی، ۵۰۰۰ سرباز مینگی از دسته گوانگ دونگ و ۲۶۰۰ دریادار مینگی داشت که بر روی کشتی‌های کره ای می‌جنگیدند، به این ترتیب در کل تعداد کل قوا به شانزده هزار ملوان و مرد جنگاور می‌رسید. ناوگان مینگ به دو دسته تقسیم شدند، دسته بزرگتر توسط چن و دسته کوچکتر توسط دنگ زیلونگ فرماندهی می‌گشتند. ناوگان متحد به خوبی با توپ، خمپاره اندازها، کمان داران و تفنگداران مجهز شده بود. ژاپنی‌ها ۵۰۰ کشتی داشتند، اما بخش اعظمی از ناوگان آنها شامل کشتی‌های ترابری کوچک می‌شد. کشتی‌های ژاپنی به خوبی با چمخال‌ها و همچنین چند توپ به غنیمت گرفته شده از چوسان مجهز گشته بود. ناوگان متحد تعداد کمتری داشت، اما از کشتی‌هایی تشکیل یافته بود که به صورت میانگین از لحاظ قدرت آتش و سنگینی برتری و استحکام ساختاری بیشتری داشتند.
ناوگان متحد در کرانه غربی تنگه نوریانگ منتظر شیمازو ماندند. نبرد در ساعت دو بامداد روز شانزدهم دسامبر شروع شد. از همان آغاز نبرد، حالت بسیار سختی برای ژاپنی‌هایی که مصمم بودند تا برای رهایی از محاصره ناوگان متحد بجنگند و متحدینی که به‌طور مشابه برای ممانعت از نفوذ و پیشروی آنها قاطعیت داشتند وجود داشت.
به مانند نبردهای پیشین یی، ژاپنی‌ها نتوانستند به صورت مؤثری پاسخ دهند زیرا توپ‌های چینی‌ها و کره‌ای‌ها از پیشروی آنان ممانعت به عمل می‌آورد. همچنین باریک بودن تنگه نوریانگ از هرگونه مانور پذیری جلوگیری می‌کرد.
زمانی که ناوگان ژاپن به صورت جدی آسیب دید، لین به ناوگانش دستور داد تا در یک نبرد تن به تن درگیر شوند. اما این رویه به ژاپنی‌ها امکان استفاده از شمخال‌های خویش و پیکار با استفاده از سبک نبردی سنتی سوار شدن بر کشتی‌های دشمن را داد. زمانی که کشتی فرماندهی چن مورد حمله قرار گرفت، یی مجبور شد به ناوگانش دستور دهد تا آنها نیز در یک نبرد تن به تن وارد شوند.
سونگ هوی ریپ کاپیتان کشتی فرماندهی یی، توسط یک گلوله شمخال بر روی کلاه خود خویش مورد هدف قرار گرفت و برای مدتی ناخودآگاه بر روی زمین افتاد. کشتی‌ها به قدری به همدیگر نزدیک شده بودند که کشتی‌های چوسان توانستند چوب‌های شعله‌ور را بر روی عرشه‌های کشتی‌های ژاپنی پرتاب کنند.
آتش سنگین شمخال‌های ژاپنی ملوانان چینی را مجبور می‌کرد تا سرهای خود را پائین نگه دارند، در حالی که ژاپنی‌ها نزدیک می‌شدند. چندین گروه بر کشتی فرماندهی لین سوار شدند و در نبرد تن به تنی که درگرفت، پسر چن در حال دفع شمشیری که مستقیم به سمت پدرش پرتاب شده بود زخمی شد. با دیدن گرفتاری که برای کشتی چن پیش آمده‌است، دنگ زیلونگ فرمانده جناح چپ مینگ و دویست نفر از محافظین شخصی وی به یک پانوکسون ساخت چوسان (یکی از آن دو توسط یی سون شین به ناوگان مینگ اهدا شده بود) نقل مکان کرده و به کمک او شتافتند. چندین کشتی مینگ آن پانوکسون را با یک کشتی ژاپنی اشتباه گرفتند، بر رویش آتش گشوده و آن را از کار انداختند. پانوکسون هدف قرار گرفته، به سمت ژاپنی‌ها رانده شد و آنها با سوار شدن بر روی کشتی همه کارکنان آن از جمله دنگ زیلونگ را کشتند.
در اواسط جنگ و در حالیکه سپیده‌دم در حال آغاز بود، ناوگان متحد دست بالا را داشت و نیمی از ناوگان شیمازو غرق یا به غنیمت گرفته شده بودند. گفته می‌شود که ناو سرفرماندهی شیمازو یوشی‌هیرو غرق شد و او در آب یخی به یک قطعه چوب چسبید. کشتی‌های ژاپنی به کمک وی شتافتند و او را از آب خارج کردند. در طی نبرد کشتی‌هایی که از انتهای غربی تنگه می‌جنگیدند، به هر طریقی خود را به انتهای شرقی که تقریباً آب‌های آزاد بود رساندند. ژاپنی‌ها متحمل خسارات سنگینی شدند و به موازات ساحل جنوبی جزیره جزیره نامهائه به سمت بوسان شروع به عقب‌نشینی کردند.