stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اس‌آپ
محصولات

عمده محصولات و خدمات شرکت SAP را می‌توان به چهار دسته تقسیم کرد: راهکارهای تجاری، راهکارهای صنعتی، راهکارهایی برای شرکت‌های کوچک و متوسط و پلت‌فرم‌ها. محصولات این شرکت هم‌اکنون حدود ۲۴ صنعت مختلف از بانکداری و بخش سلامت و بهداشت گرفته تا صنایع دفاعی و نفت و گاز را پوشش می‌دهد.
اکثر محصولات شرکت، نرم‌افزاری و تحت وب هستند و این دو ویژگی مزایایی همچون سازگاری، انعطاف‌پذیری و کارایی را برای محصولات این شرکت به ارمغان آورده‌است و موجب شده‌است که شرکت‌ها و سازمان‌های کاربر بدون نیاز به زیرساخت‌های سخت‌افزاری خاصی بتوانند از این نرم‌افزارها و برنامه‌های کاربردی به راحتی استفاده کنند.
هم‌اکنون برنامه منابع سازمانی (SAP ERP)مهم‌ترین و پرکاربردترین محصول تولیدی این شرکت محسوب می‌شود. دیگر برنامه‌های تولیدی این شرکت عبارتند از:
مدیریت برنامه‌ریزی منابع سازمانی (ERP)
مدیریت فرایندهای تجاری (BPM)
مدیریت حمل و نقل (TM)
مدیریت روابط با مشتری (CRM)
مدیریت چرخه تولید کالا (PLM)
برنامه مدیریت زنجیره تأمین (SCM)
برنامه مدیریت روابط با تأمین‌کنندگان (SRM)
برنامه بهینه‌سازی و برنامه‌ریزی پیشرفته (APO)
برنامه هوشمندی تجاری (BI)
برنامه زیرساخت‌های تبادل (XI/PI)
سیستم‌های مدیریت منابع انسانی (HRMS)
برنامه مدیریت مشوق‌ها و پاداش‌ها (ICM)
برنامه مدیریت استراتژی‌ها (SEM)
برنامه آموزش و مدیریت رویدادها (TEM)
راهکار صنعتی برای خرده‌فروشان (ISR)
راهکار صنعتی برای بخش خدمات عمومی (IS PSCD)
راهکار صنعتی برای نفت و گاز (IS Oil & Gas)
راهکار صنعتی برای ارتباطات دور (IST)
SAP علاوه بر این محصولات دستی هم در تولید برنامه‌های درگاهی و پلت‌فرم‌های منحصر به فرد دارد. برنامه SAP NetWeaver مهم‌ترین پلت‌فرم این شرکت محسوب می‌شود که توانایی پشتیبانی از تمامی برنامه‌ها و نرم‌افزارهای کاربردی این شرکت و حتی محصولات شرکت‌های دیگر را داراست. برخی دیگر از پلت‌فرم‌های ساخت این شرکت عبارت است از: Auto-ID Infrastructure, Composite Application Framework, Netweaver Development Infrastructure و SAP Business Connector
مجازی‌سازی SAP

برای تست سیستم‌های SAP بهترین راهکار این است که بتوانیم آن را مجازی‌سازی کنیم،parasoft service virtualization این امکان را به ما می‌دهد.
حوالی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
سردبیر: زیر نظر گروه سردبیری: پریسا بزاز، شیما پاکزاد، یاسمین خوشپور، حبیب دانشور، گلاره مرادی، سمیرا هاشمی
دسته‌بندی: علوم اجتماعی، شهرسازی
بسامد: فصل‌نامه
کشور: ایران
زبان: فارسی
وبگاه: https://havaalimag.com/
حوالی مجله‌ای در زمینه علوم اجتماعی و شهرسازی بود که از فروردین ۱۳۹۸ تا تابستان ۱۴۰۰ به صورت دو ماه یک‌‌بار منتشر می‌شد. در هر شمارهٔ حوالی، یک فضا محوریت داشت و تمام محتواها، حولِ همان عنصر فضایی نوشته می‌شد. در مجموع ۸ شماره از این مجله به‌علاوهٔ دو ویژه‌نامه منتشر شد.
خط مشی

«حوالی از فضای زندگی آدم‌ها می‌گوید. فضایی که زنده است و با آدم‌ها ساخته می‌شود. بر ما تأثیر می‌گذارد و از ما تأثیر می‌پذیرد. فضایی که حاصلِ دیدن، شنیدن و تجربه کردن است. ما می‌خواهیم این تجربه‌ها را به اشتراک بگذاریم و به حوالی خود نزدیک‌تر شویم. ما می‌خواهیم حوالی هر کسی جای بهتری برای زندگی باشد.»
توضیح شناسنامه حوالی درباره خط مشی این مجله
حوالی مجله‌ای دربارهٔ آدم‌ها و محیط اطرافشان است. محیط اطراف می‌تواند شهر، خانه یا مقیاس‌های کوچک‌تر و بزرگ‌تر از این‌ها باشد. در هر شمارهٔ حوالی، یک فضا محوریت دارد و تمام محتواها، حولِ همان عنصر فضایی تولید می‌شوند.
شهرسازی، معماری و جامعه‌شناسی مضامین اصلی حوالی را تشکیل می‌دهد. با این حال موضوعات دیگری مانند ادبیات، سینما و انسان‌شناسی نیز در این مجله بررسی می‌شود.
موضوعات

در مجموع ۸ شماره از این مجله طی دو سال و نیم فعالیت (از فروردین ۱۳۹۸ تا تابستان ۱۴۰۰) منتشر شد که موضوعات آن‌ها به شرح زیر بود:
ترمینال
قبرستان
باشگاه و ورزشگاه
پُل
خوابگاه
بیمارستان
متروکه
تره‌بار
همچنین دو ویژه‌نامه با عنوان «ما و فضای اطرافمان» توسط این مجله منتشر شد که به حوادث ۱۳۹۸ و کرونا می‌پرداخت.
نکات

گردانندگان حوالی جمعی از فارغ‌التحصیلان رشتۀ شهرسازی هستند که فعالیت مطبوعاتی خود را با مجله‌ای به نام شَهرت از زمان دانشجویی آغاز کردند.
این مجله برای انتشار شماره‌ی نخست در اسفند ۱۳۹۷، بخشی از هزینه‌های چاپ و انتشار را از طریق جمع‌سپاری مالی تامین کرد. همچنین حوالی در شمارۀ دوم و شمارۀ پنجم، از جمع‌سپاری بهره برد. در مجموع حدود ۷۰۰ نفر در کمپین‌های پیش‌فروش حوالی شرکت کرده‌اند.
هر شمارهٔ حوالی در قالب رویدادی با نام کِنار رونمایی می‌شد. در این رویداد مخاطبان حوالی و افراد درگیر با حوزهٔ شهر و معماری گرد هم جمع می‌شدند.
گردانندگان حوالی، برای انتشار مطلب کمتر به سراغ افراد شناخته شده می‌روند. در سرمقالۀ شمارۀ چهارم  این مجله نوشته شده که «برای آن‌ها نزدیکی نویسنده به موضوع از اولویت بالاتری از قدرت قلمشان دارد. به همین خاطر نباید در حوالی در جستجوی چهره‌های سرشناس بود.»
آزار مسلمانان در میانمار

با آزار روهینگیا در میانمار (۲۰۱۶ تا کنون) اشتباه نشود.
مردم روهینیگا
آزار و اذیت مسلمانان در میانمار، اشاره به درگیری گسترده و قتل‌عام مسلمانان توسط بوداییان در کشور میانمار دارد. سازمان ملل متحد مسلمانان میانمار را که از طرف دولت این کشور از حقوق شهروندی محروم شده‌اند را به عنوان «اقلیت دینی که در معرض بیشترین ظلم‌های انسانی در جهان قرار دارند» معرفی کرده‌است. در حال حاضر دولت این کشور تابعیت مسلمانان را انکار می‌کند و آن‌ها را مهاجران غیرقانونی از بنگلادش می‌خواند.
تاریخچه

از قرن اول هجری اسلام در میانمار گسترش یافت. بازرگانان مسلمان از مسیرهای زمینی که از منطقه غربی میانمار و ایالت آراکان در این کشور می‌گذشت به مناطق غربی چین سفر می‌کردند. بسیاری از این افراد در منطقه ساحلی آراکان، اقامت گزیدند و نخستین مناطق تجمع مسلمانان را ایجاد کردند. سیاحان چینی در نوشته‌های خود از مناطق ایرانی‌نشین در مرزهای بین میانمار و یونن (ایالتی در جنوب غربی چین) در قرن سوم میلادی یاد کرده‌اند.
تقریباً تا سال ۱۷۷۴ میلادی مسلمانان در آنجا مشکل نداشتند، در آن مقطع یک بودایی به نام بوداپایا در آن منطقه به قدرت می‌رسد و با مسلمانان بنای ناسازگاری می‌گذارد و اجرای قوانین اسلامی را ملغی می‌کند. از آن زمان به بعد اختلافات مسلمانان میانمار با دولت شروع می‌شود، حقوق مسلمانان نادیده گرفته می‌شود، تبعیض‌ها تشدید می‌شود و مسئله مسلمانان به تدریج به عنوان یک معضل مطرح و کشورهای منطقه متوجه این موضوع می‌شوند و حتی به سطح بین‌المللی نیز می‌رود و تا امروز نیز از موضوعات حقوق بشری در سطح بین‌الملل است. در این مدت تعدادی از مسلمانان گروه‌های چریکی تشکیل دادند و مبارزاتی هم داشتند و برخی برای اینکه از این وضعیت رها بشوند، به کشورهای هند و بنگلادش مهاجرت کردند و در آنجا زندگی می‌کنند.
آزار و اذیت مسلمانان > سال‌های ۱۹۳۰–۱۹۳۸

بعد از تسلط انگلیس بر سراسر میانمار در ۱۸۸۶ میلادی، پای هندی‌ها و نیز مسلمانان بنگالی به این کشور گشوده شد و در ۱۹۲۱ تقریباً بیش از نیم میلیون نفر مسلمان هندی در میانمار ساکن شده بودند. مهاجرت مسلمانان هند به برمه و به دست گرفتن مشاغل عمده تجاری باعث نارضایتی مردم این کشور شد. در سال‌های ۱۹۳۰–۱۹۳۸ اغتشاشات گسترده‌ای علیه مهاجران هندی صورت گرفت و در جنگ جهانی دوم در خلال خروج نیروهای انگلیسی و ورود سربازان ژاپنی به میانمار، افراد قوم ماگ (بودایی مذهب)، به محله‌های مسلمان‌نشین در آراکان حمله‌ور شدند و هزاران نفر از مسلمانان را کشتند.
آزار و اذیت مسلمانان > سال ۱۹۳۸

در سال ۱۹۳۸ به دنبال افزایش خشونت علیه مسلمانان ۲۰۴ نفر کشته حدود ۱۰۰۰ نفر زخمی و ۱۱۳ مسجد تخریب شد.
آزار و اذیت مسلمانان > سال ۱۹۴۸

با حضور ژاپنی‌ها در آراکان، مسلمانان آن منطقه علیه ژاپنی‌ها وارد عمل گردیدند و با انگلیسی‌ها همکاری کردند. پس از تسلط مجدد نیروهای انگلیس بر آراکان در ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۸ که میانمار به استقلال رسید اداره امور منطقه عمدتاً به مسلمانان سپرده شده بود، مسلمانان آراکان از محمدعلی جناح رهبر مسلمانان هند، خواسته بودند که آراکان را نیز به عنوان قسمتی از پاکستان بپذیرد. این پیشینه سبب شد که دولت مستقل میانمار، پس از آنکه در ۱۹۴۸ به قدرت رسید به آزار و اذیت مسلمانان به‌ویژه مسلمانان ناحیه آراکان بپردازد.
آزار و اذیت مسلمانان > سال ۱۹۶۲

دولت در سال ۱۹۶۲ میلادی حج را ممنوع کرد. به دنبال فشار حکومت، بیش از نیم میلیون از مسلمانان برمه‌ای به کشورهای بنگلادش، هند، پاکستان، مالزی، تایلند، سنگاپور، امارات، عربستان و ممالک دیگر مهاجرت نموده‌اند. دولت برمه کنترل شدیدی بر فعالیت‌های مساجد اعمال می‌کند، آمار ازدواج و تمایل مردم جهت انجام قربانی در مراسم عید قربان و نیز آمار افرادی که در مساجد به آموختن قرآن کریم مشغول می‌شوند، به دولت گزارش داده می‌شود.
در گزارش نشریه انگلیسی ساندی تایمز آمده‌است که نظامیان قصد دارند، بودایی‌ها را به ایالت آراکان، در غرب میانمار که در گذشته مسلمان‌نشین بوده‌است، گسیل دارند. از ۱۴۳۰ میلادی تا ۱۷۸۴ در این منطقه قوانین اسلامی اجرا می‌شده‌است.
آزار و اذیت مسلمانان > سال ۲۰۰۱

در ۱۵ می این سال حملات جدیدی علیه مسلمانان شکل گرفت. ۲۰۰ مسلمان کشته شدند ۱۱ مسجد تخریب شد و حدود ۴۰۰ خانه آتش گرفت. در همین روز ۲۰ مسلمان که در مسجدی در حال اقامه نماز بودند، کشته شدند.
آزار و اذیت مسلمانان > سال ۲۰۱۲

خشونت‌ها علیه مسلمانان این منطقه در سال ۲۰۱۲ بعد از کشته شدن ۱۱ مسلمان توسط ارتش میانمار و حمله یک گروه بودائیان به اتوبوس حامل مسلمانان و کشته شدن یک بودائی در پاسخ به این حمله آغاز شد. در چنین شرایطی بودایی‌ها با حمله به مناطق مسلمان‌نشین بیش از ۲۰۰۰ منزل مسکونی متعلق به مسلمانان را به آتش کشیدند و بیش از یک صد هزار نفر را آواره و بی خانمان کردند.
آزار و اذیت مسلمانان > سال ۲۰۱۶

در این سال چندین مسجد در شهرهای مختلف تخریب شد. همچنین در اواخر این سال بوداییان افراطی به همراه ارتش این کشور حملاتی را علیه مسلمانان آغاز کردند.
آزار و اذیت مسلمانان > سال ۲۰۱۷

مقالهٔ اصلی: کشتار ۲۰۱۷ میانمار
در ۲۸ اوت، خبرگزاری آناتولی اعلام کرد در حملات صورت گرفته از ۲۵ اوت توسط ارتش میانمار در ایالت آراکان ۲ الی ۳ هزار مسلمان کشته شده‌اند. آنیتا شاگ، سخنگوی شورای روهینگیای اروپا(ERC)، در این خصوص گفت: این قتل‌عام مسلمانان میانمار نسبت به سال ۲۰۱۲ و اکتبر گذشته صد برابر شده و اوضاع هیچ‌گاه به این اندازه وخیم نبوده‌است.
خبرگزاری رویتر ۳۱ اوت گزارش کرد که منابع سازمان ملل گفتند در حدود ۲۷۴۰۰ نفر از مسلمانان روهینگیا در طی هفته گذشته به دلیل خشونت‌های میانمار به بنگلادش فرار کردند و ۲۰ هزار نفر نیز در منطقه‌ای که بین دو کشور که خارج از حاکمیت دو کشور است، تجمع کرده‌اند.
ارتش و پلیس میانمار حمایت آشکار و نهان از بودائیان تندرو طی سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۷ داشته‌اند. بر اثر حملات ارتش میانمار به روستاهای محل استقرار مسلمانان روهینگیا طی ماه سپتامبر ۲۰۱۷ و به آتش کشیدن خانه‌های مسلمانان و با اعمال فشار از طریق کشتار مردان و به اسارت بردن و حتی تجاوز جنسی به زنان و دختران، در صدد «کوچ اجباری» آنان به بنگلادش هستند.
آزار و اذیت مسلمانان > سال ۲۰۱۷ > واکنش‌ها

مجمع عمومی ملل متحد از دولت میانمار خواسته‌است تا به کارزار نظامی علیه اقلیت مسلمان در آن کشور پایان دهد. ۱۲۲ عضو سازمان ملل به قطعنامه ارائه‌شده در این زمینه رای مثبت داده‌اند و چند کشور، از جمله روسیه، چین و سوریه نیز با آن مخالفت کرده‌اند.
در تاریخ اول سپتامبر ۲۰۱۷ آنتونیو گوترش دبیرکل سازمان ملل در رابطه با گزارش‌های خشونت‌ها در شمال غرب میانمار اظهار نگرانی کرد و خواهان خویشتنداری برای ممانعت از «فاجعه انسانی» در ایالت راخین میانمار شد گوترش در بیانیه‌ای گفت: «دبیرکل در رابطه با گزارش‌هایی مبنی بر زیاده روی‌ها توسط نیروهای امنیتی میانمار در استان راخین عمیقاً نگران است و مصرانه خواهان خویشتنداری و آرامش برای ممانعت از فاجعه انسانی می‌باشد».
براساس گزارش‌های منتشر شده در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۷ سازمان عفو بین‌الملل با انتشار تصاویر ماهواره ای از به آتش کشیدن روستاهای مسلمانان روهینگیا در ایالت راخین (غرب میانمار) توسط دولت میانمار خبر داد. عفو بین‌الملل گفت این تصاویر از تلاش سازمان یافته برای بیرون راندن مسلمانان به خارج از میانمار حکایت دارد.
در همین تاریخ وزیر خارجه آمریکا، رکس تیلرسون در واکنش به ادامه خشونت‌ها در این کشور گفت: «دموکراسی در میانمار در معرض آزمون بنیادی قرار گرفته‌است.»
در ۸ سپتامبر ۲۰۱۷ ملاله یوسف‌زی، برنده جایزه صلح نوبل، خواستار حمایت جامعه جهانی از اقلیت مسلمان روهینگیا شد و از آنگ سان سوچی خواست که در این باره اقدام کند.
در ۲۷ اکتبر ۲۰۱۷ گروه حقیقت‌یاب حقوق بشر سازمان ملل متحد اعلام کرد که آوارگان روهینگیا قربانی کشتار، شکنجه، تجاوز و آتش‌افروزی عمدی، روشمند و مداوم بوده‌اند.
واکنش ایران

سید علی خامنه‌ای در یکی از سخنرانی‌هایش با انتقاد از اکتفا کردن دبیرکل سازمان ملل به محکوم کردن جنایات در میانمار گفت: مدعیان حقوق بشر که گاهی برای مجازات یک مجرم در یک کشور، جنجال و هیاهو می‌کنند، در مقابل کشتار و آواره شدن ده‌ها هزار نفر از مردم میانمار، هیچ عکس‌العملی نشان نمی‌دهند.
آزادی رسانه

آزادی رسانه و مطبوعات همانند یک ضمانت‌نامه از جانب دولت‌ها به رسانه‌های عمومی، در مقابل مواجهه با روندهای محدودکنندهٔ ابراز نظر در جوامع، می‌باشد که حقوق قانونی رسانه‌ها و همچنین مراجع رفع اختلاف بین رسانه‌ها و شاکیان را مشخص می‌کند. این حقوق در بسیاری از کشورها به صورت قانونی و در چهارچوب قوانین اساسی آن کشور تعبیه شده است تا از آزادی مطبوعات حمایت به عمل بیاید.
در رابطه با اطلاعات دولتی، هر کدام از دولت‌ها خود تصمیم می‌گیرند کدام منابع و مواد اطلاعاتی در دسترس عموم قرار گرفته یا حفاظت شده باشند، مواد دولتی به دو دلیل محافظت می‌شوند، طبقه‌بندی اطلاعات به‌دلیل حساسیت، یا به‌دلیل منافع ملی.
بسیاری از دولت‌ها سعی در تسلط یافتن بر قوانین مهم یا آزادی تبادل اطلاعات قانونی که برای تعریف حدود و ثغور علاقهٔ بین‌المللی کاربرد دارند، هستند تا از این طریق دید جهانی را منحرف کنند.
اصول و معیارهای اساسی

در کشورهای توسعه‌یافته آزادی مطبوعات و رسانه‌ها بر این امر تأکید می‌کند که تمام مردم حق ابراز نظر، گفتن و نوشتن در رسانه‌ها را دارا می‌باشند. اعلامیه جهانی حقوق بشر بر این امر تأکید می‌کند که  هر کسی از نظر قانونی حق ابراز نظر دارد، این قانون مشتمل بر حق ابراز نظر بدون هیچ گونه مداخله از جانب دولت‌ها یا ذی نفعان می‌باشد .
این دیدگاه به‌طور معمول با وسائل اطمینان دهندهٔ قانونی از تمام رده‌های مختلف آزادی برای تحقیقات علمی، انتشار، رسانه‌ها همراه می‌شود و در به تصویر کشیدن عمق قوانین مخل سیستم قضایی یک کشور که سعی در برهم زدن آزادی قانونی رسانه‌ها دارد، می‌باشد. مفهوم آزادی بیان گاهی با وضع قوانین معالجاتی فردی و رسانه‌ای دروغین به عنوان آزادی مطبوعات، پوشانده می‌شوند.
سوای تعریف‌های قانونی کشورها، بسیاری از موسسه‌های غیردولتی معیارها و اصول متفاوتی را برای قضاوت دربارهٔ میزان آزادی مطبوعات در سرتاسر جهان رعایت می‌کنند که شامل:
گزارشگران بدون مرز تعداد روزنامه‌نگارانی که کشته شده، مورد آزار قرارگرفته یا حبس و زندانی شده‌اند را مورد بررسی قرار می‌دهد. این بررسی شامل میزان انحصار طلبی تلویزیون‌ها و رادیوها به‌علاوهٔ سانسور و خودسانسوری رسانه‌ها و استقلال کلی رسانه‌های داخلی یا برون مرزی در مواجهه با مشکلات ایجاد شده، نیز می‌باشد.
کمیته حفاظت از روزنامه‌نگاران (CPJ) از ابزارهای روزنامه‌نگاری برای کمک به خبرنگاران استفاده می‌برد. این روند شامل دنبال کردن آزادی مطبوعات از طریق موضوعاتی مانند تحقیقات مستقل، مأموریت‌های حقیقت یابی و تماس مستقیم با موضوعات که شامل محل کار روزنامه‌نگاران سرتا سر جهان می‌باشد. کمیته اطلاعاتش در رابطه با نقض پرونده‌های مربوط به روزنامه‌نگاران را با رسانه‌ها و مطبوعات آزاد سرتاسر جهان به اشتراک می‌گذارد تا از این طریق به مبارزه با بی عدالتی بپردازد. این کمیته همچنین پرونده‌های مرگ و زندانی شدن روزنامه‌نگاران را نیز دنبال می‌کند و کارکنان این کمیته با وضع معیارهای استوار برای هر کدام از پرونده‌ها مانند تحقیقات مستقل، تحقیق و حقیقت یابی به بررسی امور پشت پردهٔ هر کدام از قتل‌ها یا زندانی شدن روزنامه‌نگاران می‌پردازند.
خانه آزادی نیز به تحقیق در رابطه با محیط‌های اقتصادی و سیاسی هر کدام از کشورها می‌پردازد تا بر اساس آن تعیین کند که آیا ارتباطات وابستهٔ موجود عملاً به محدود کردن آزادی رسانه‌ها منجر خواهد شد یا نه؛ بنابراین مفهوم استقلال مطبوعات با مفهوم آزادی مطبوعات رابطهٔ تنگاتنگی دارد.
وضعیت آزادی رسانه در جهان

هر ساله، سازمان گزارشگران بدون مرز فهرستی را انتشار می‌دهند که کشورها را بر اساس میزان آزادی مطبوعات و رسانه‌ها رده‌بندی می‌کند، این رده‌بندی‌ها بر مبنای پاسخ‌های تحقیقاتی دریافتی از روزنامه‌نگاران عضو سازمان، متخصصان هر کدام از رشته‌های مربوط، حقوق‌دانان و فعالان حقوق بشر می‌باشند.
این تحقیقات به پرسشگری در مورد حمله مستقیم به روزنامه‌نگاران و رسانه‌ها به‌علاوهٔ دیگر منابع غیرمستقیم برای فشار وارد کردن و محدود کردن رسانه‌ای آزاد برای افشای خبرها و نشر اطلاعات می‌باشد، می‌پردازند.
البته سازمان باید مراقب این باشد که فهرست‌های تهیه شده به میزان آزادی مطبوعات و رسانه‌ها بپردازد، نه به کیفیت کارهای خبرنگاری در کشورها و مناطق مختلف.
کشورهایی که حداکثر آزادی مطبوعات را رعایت می‌کنند در سال ۲۰۰۳ شامل فنلاند، ایسلند، هلند و نروژ می‌باشند. صرف نظر از کشورهای اشاره شده در بالا، در سال ۲۰۰۴ نیز کشورهای دانمارک، ایرلند، اسلواکی، سوئیس در صدر جدول قرار گرفتند که به‌دنبال آن‌ها نیوزیلند و لتونی قرار گرفتند.

کشورهایی که حداقل آزادی مطبوعات را رعایت نمی‌کنند شامل کره شمالی، برمه، چین، ویتنام، نپال و ایران می‌باشند.
رتبه‌بندی کشورها > رتبه‌بندی کشورها ۲۰۱۵

سازمان گزارشگران بدون مرز (RSF) روز پنجشنبه ۱۲ فوریه ۲۰۱۵ گزارش سالانه خود را منتشر کرد، در این گزارش ۱۸۰ کشور جهان از جمله ایران مورد بررسی قرار گرفته‌اند و این کشورها بر حسب وضعیت آزادی مطبوعات، رسانه‌های مستقل و همچنین وضعیت خبرنگاران و روزنامه‌نگاران رده‌بندی شده‌اند. ایران در جایگاه ۱۷۳ قرار دارد که نشان می‌دهد که وضعیت آزادی مطبوعات و روزنامه‌نگاران به‌رغم وعده‌های دولت روحانی بهبود نیافته و نگرانی‌های سازمان مزبور از وضعیت روزنامه‌نگاران در ایران همچنان ادامه دارد. براساس این گزارش ایران رتبه سوم جهان در زندانی کردن روزنامه‌نگاران را دارد.
رتبه‌بندی کشورها > رتبه‌بندی کشورها ۲۰۱۶

سازمان گزارشگران بدون مرز روز ۱۳ دسامبر ۲۰۱۶ گزارش سالانه خود را منتشر کرد، در این گزارش آمده است که در سال ۲۰۱۶ تعداد ۳۴۸ روزنامه‌نگار زندانی و ۵۲ روزنامه‌نگار گروگان هستند. پس از ترکیه کشورهای چین، سوریه، مصر و ایران نزدیک به دو سوم روزنامه‌نگاران زندانی را در خود جای داده‌اند.
رتبه‌بندی کشورها > رتبه‌بندی کشورها ۲۰۱۷

بر اساس گزارش سالانه ۲۰۱۷ سازمان گزارشگران بدون مرز، ایران و کشورهای چین، ترکیه، ویتنام و سوریه را بزرگ‌ترین زندان برای خبرنگاران و فعالان رسانه‌ای معرفی کرده است. در این گزارش گفته شده که طی سال ۲۰۱۷ تعداد ۶۵ روزنامه‌نگار از جمله ۵۰ روزنامه‌نگار حرفه‌ای کشته، ۳۲۶ نفر زندانی و ۵۴ خبرنگار به گروگان گرفته شده‌اند.
رتبه‌بندی کشورها > رتبه‌بندی کشورها ۲۰۱۸

سازمان گزارشگران بدون مرز در گزارش سالانه ۲۰۱۸ از خشونت مرگبار و بدرفتاری با خبرنگاران گزارش داده و اعلام کرد که طی یکسال ۸۰ خبرنگار کشته و ۳۴۸ خبرنگار هم‌اکنون در زندان به‌سر می‌برند و ۶۰ نفر دیگر گروگان هستند که نشاندهنده سطح خصومت بی‌سابقه با کادرهای مطبوعاتی است. این سازمان نام ایران را همچنان به‌عنوان ۵ کشوری که زندان خبرنگاران است در کنار چین، عربستان، مصر و ترکیه اعلام کرد. براساس این گزارش ایران در رده‌بندی صد و چهل و چهارم قرار داشته و همچنان یکی از زندان‌های بزرگ جهان برای روزنامه‌نگاران محسوب می‌شود.
رتبه‌بندی کشورها > رتبه‌بندی کشورها ۲۰۱۹

روز پنج‌شنبه ۱۸ آوریل گزارش سالانه «شاخص آزادی رسانه‌ها در جهان» توسط سازمان گزارشگران بدون مرز منتشر شد. در این گزارش نروژ از میان ۱۸۰ کشور به عنوان آزادترین و امن‌ترین کشور برای رسانه‌ها انتخاب شد. فنلاند در رده دوم و سوئد در مقام سوم بهترین جایگاه را دارند. جایگاه ایران نسبت به سال ۲۰۱۸ افت داشت و با ۶ رده تنزل جز ۱۱ کشوری است که آزادی رسانه‌ها را سرکوب می‌کنند. به این ترتیب جایگاه ایران در قعر جدول شاخص آزادی، یعنی ۱۷۰مین کشور قرار گرفت.
رتبه‌بندی کشورها > رتبه‌بندی کشورها ۲۰۲۰

سازمان گزارشگران بدون مرز در گزارش سالانه ۲۰۲۰ خود که روز سه شنبه ۲ اردیبهشت منتشر شد، در تازه‌ترین رتبه‌بندی آزادی رسانه‌ها در ۱۸۰ کشور جهان، جمهوری اسلامی ایران را در رتبه ۱۷۳ قرار داده است که نسبت به سال ۲۰۱۹ سه رتبه تنزل کرده است. سه کشور متحد جمهوری اسلامی یعنی سوریه، چین و کره شمالی نیز به ترتیب در رتبه‌های ۱۷۴، ۱۷۷ و ۱۸۰ قرار دارند. این سازمان چین و ایران را متهم به سانسور شیوع بزرگ ویروس کرونا کرد.
رتبه‌بندی کشورها > رتبه‌بندی کشورها ۲۰۲۱

اندکس آزادی مطبوعات جهان ۲۰۲۱ که توسط خبرنگاران بدون مرز جمع‌آوری شده نشان می‌دهد که روزنامه‌نگاری در ۷۳ کشور به‌طور کامل مسدود یا به‌طور جدی با مانع مواجه است و در ۵۹ کشور دیگر با محدودیت مواجه است. بر پایه این گزارش، در میان ۱۸۰ کشور نروژ برای پنجمین سال رتبهٔ نخست دارد. فنلاند دوم و سوئد سوم است. در این اندکس ایران با یک درجه نزول در رده ۱۷۴ قرار گرفته است. همچنین روسیه در رده ۱۵۰، چین رده ۱۷۷، عربستان رده ۱۷۰، مصر رده ۱۶۶ و سوریه در رده ۱۷۳ قرار دارند.
رتبه‌بندی کشورها > رتبه‌بندی کشورها ۲۰۲۲

سازمان گزارشگران بدون مرز در گزارش سالانه ۲۰۲۲ در گزارشی مفصل به وضعیت آزادی بیان در کشورهای مختلف پرداخته و در میان ۱۸۰ کشور ایران را در جایگاه ۱۷۸ معرفی کرده و ایران را سومین زندان بزرگ خبرنگاران نامیده است. طبق آمار سازمان گزارشگران بدون مرز ۴۷ روزنامه‌نگار در ایران زندانی هستند و پس از اعتراضاتی که به دنبال مرگ مهسا امینی در ایران شکل گرفت، ۳۴ خبرنگار به ۱۳ خبرنگار دیگری پیوستند که پیش از آغاز اعتراضات سراسری در ایران زندانی بودند.
رتبه‌بندی کشورها > رتبه‌بندی کشورها ۲۰۲۳

سازمان گزارشگران بدون مرز در گزارش سال ۲۰۲۳ خود که روز ۳ مه (۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۲) منتشر شد، وضعیت آزادی رسانه‌های ۱۸۰ کشور جهان را مورد ارزیابی قرار داد، بر پایه این گزارش حکومت جمهوری اسلامی ایران در رتبه ۱۷۷ از ۱۸۰ کشور پس از کره‌شمالی، چین و ویتنام قرار گرفته است، و همچنین به‌عنوان یکی از مخوف‌ترین کشورها برای روزنامه‌نگاران نامیده شده است. بر پایه این گزارش برخی کشورهای خاورمیانه از جمله مصر، عراق، یمن، عربستان سعودی، بحرین و سوریه در مقایسه با جمهوری اسلامی، وضعیت نسبتاً بهتری دارند.
رتبه‌بندی کشورها > رتبه‌بندی کشورها ۲۰۲۴

سازمان گزارشگران بدون مرز در گزارش سال ۲۰۲۴ خود که روز ۳ مه (۱۴ اردیبهشت ۱۴۰۳) منتشر شد، ایران از نظر شاخص‌های روزنامه‌نگاری در رتبه ۱۷۶ قرار دارد که همراه با کره شمالی، افغانستان، سوریه و اریتره در قعر جدول هستند. بر اساس این گزارش جایگاه ایران به عنوان یکی از «سرکوب‌گرترین کشورهای جهان از نظر آزادی مطبوعات»، از زمان موج عظیم اعتراضات در واکنش به قتل مهسا امینی در بازداشت گشت ارشاد در شهریور سال ۱۴۰۱، بدتر شده است. این گزارش همچنین می‌افزاید ایران با حبس دست‌کم ۲۳ روزنامه‌نگار، یکی از بزرگ‌ترین زندان‌های جهان برای روزنامه‌نگاران است.
تأثیر بحران کووید-۱۹ بر آزادی رسانه‌ها

روسا و اعضای گروه‌های دوستان امنیت و حفاظت از روزنامه نگاران با امضاء بیانیه‌ای مشترک، از همه کشورها خواستند تا با توجه به پاندمی کوویدـ۱۹، از ایمنی، آزادی و استقلال روزنامه‌نگاران و اصحاب رسانه، محافظت کنند و از دسترسی بدون مانع به اطلاعات، به صورت آنلاین و آفلاین اطمینان حاصل کنند، آنها گفتند، ما با نگرانی بسیار می‌بینیم که اقدامات محدودکننده ای که توسط دولتها اعمال شده است به‌طور نامتناسبی حق آزادی بیان را محدود کرده و روزنامه نگاران و اصحاب رسانه‌ها را از گزارش بحران کوویدـ۱۹ بازداشته است. دستگیری، تعقیب و آزار و اذیت روزنامه نگاران و اصحاب رسانه، به ویژه زنان، و همچنین کارزارهای بدنام‌سازی برای بی‌اعتبار کردن کار آنها و اخراج روزنامه نگاران خارجی به دلیل پوشش خبری دادن به کوویدـ۱۹، یا اعلام جرم با ادعای اطلاعات گمراه کننده، به صورت آنلاین و آفلاین، ممکن است نقض حقوق بشر را نهادینه کند. در جوامع دموکراتیک نباید جایی برای مصونیت از مجازات وجود داشته باشد.
گزارشگران بدون مرز مستقر در پاریس (RSF) اعلام کردند که پاندمی ویروس کرونا، "بسیاری از بحرانها را برجسته و تقویت " کرده و همچنین بر روی آزادی مطبوعات، سایه انداخته است.
نماینده عالی جوزپ بورل به نمایندگی از اتحادیه اروپا بیانیه‌ای با صدور بیانیه‌ای با اشاره به تأثیر پاندمی کروناویروس در همه کشورها یادآور شد که پاندمی ویروس کرونا نباید به‌عنوان توجیهی برای محدود کردن فضای دمکراتیک و مدنی، احترام به حاکمیت قانون و تعهدات بین‌المللی استفاده شود و همچنین نباید آزادی بیان، آزادی مطبوعات و دسترسی به اطلاعات چه آنلاین چه آفلاین را محدود کند. این تدابیر نباید برای محدود کردن کار مدافعان حقوق بشر، خبرنگاران، کارکنان رسانه‌ها و سازمانهای جامعه مدنی استفاده شود.
وضعیت آزادی مطبوعات در سایر کشورها

مایک پومپئو، وزیر خارجه آمریکا، نسبت به اینکه روسیه با فرمان حکومتی فعالیت صدای آمریکا و رادیو اروپای آزاد/رادیو آزادی را در روسیه محدود می‌کند، انتقاد کرده و خواستار تجدیدنظر مسکو در این فرمان شد.
روز ۸ اکتبر ۲–۲۱ آنتونیو گوترش طی یک سخنرانی گفت: من به ماریا رسا و دمیتری موراتوف به‌خاطر این‌که برنده جایزه صلح نوبل ۲۰۲۱ شدند، تبریک می‌گویم. مطبوعات آزاد در سراسر جهان برای صلح، عدالت، توسعه پایدار و حقوق‌بشر ضروری است - و سنگ‌بنای ایجاد نهادهای عادلانه و بی‌طرفانه است. هیچ جامعه‌ای نمی‌تواند آزاد و عادلانه باشد بدون این‌که روزنامه‌نگاران بتوانند در مورد تخلفات تحقیق کنند، اطلاعات را برای شهروندان ارائه دهند، رهبران را مورد حسابرسی قرار دهند و در برابر هر قدرتی حقیقت را بیان کنند.
کشورهایی که به رنگ قرمز نشان داده شده‌اند، خطرناکترین مناطق برای خبرنگاری می‌باشند
سردبیر سابق جمهوریت در فستیوال کن جایزه گزارشگران بدون مرز سال ۲۰۱۵ را دریافت کرد، اندکی پس از آن دستگیر شد.
آزادی رسانه
اوبلاست کریمه

اوبلاست کریمه (به لاتین: Crimean Oblast) یک اوبلاست (استان) در اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی بود. و مرکزش سیمفروپول بود. روسیه در الحاق کریمه به فدراسیون روسیه به این منطقه حمله کرد و اکنون آن را یک اوبلاست روسیه می‌داند.
جاشوا فوئر

| جاشوا فوئر | جاشوا فوئر |
| --- | --- |
فوئر در سال ۲۰۱۳: فوئر در سال ۲۰۱۳
زاده: ۲۳ سپتامبر ۱۹۸۲ ‏(۴۲ سال) واشینگتن، دی.سی.، ایالات متحده
زمینه کاری: روزنامه‌نگار نویسنده
تحصیلات: کارشناسی دانشگاه ییل
کتاب‌ها: قدم زدن روی ماه با انیشتین، اطلس آبسکورا: راهنمای کاوشگر برای شگفتی‌های پنهان جهان
جاشوا فوئر (انگلیسی: Joshua Foer؛ زادهٔ ۲۳ سپتامبر ۱۹۸۲) یک روزنامه‌نگار و نویسنده مستقل یهودی است که در بروکلین، ماساچوست زندگی می‌کند و تمرکز کاری اش بر مسائل علمی است. او در سال ۲۰۰۶ قهرمان حافظه ایالات متحده شد و در کتابش که در سال ۲۰۱۱ نگاشت، قدم زدن روی ماه با اینشتین: هنر و علم به یاد آوردن همه چیز، چگونگی قهرمانی خود را توضیح داده‌است. او همچنین در کنفرانس تد در فوریه ۲۰۱۲ صحبت کرد.