stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ساموئل بیگر
فرماندار > ارتقا داخلی

در سال ۱۸۴۰ بیگر از سوی حزب ویگ نامزد انتخابات فرمانداری ایالت ایندیانا شد. رقیب او در این انتخابات تیلمن هوارد، نماینده کنگره و نامزد دموکرات‌ها، بود. شرایط اقتصادی ایالت و ناکامی در اجرای امور عام‌المنفعه محور اصلی گفتگو در کمپین‌های انتخاباتی بود. بیگر مدعی شد که همواره مخالف این پروژه‌ها بوده‌است و قول داد این ایالت را از چنین وضعیت ناگواری خارج کند.
هنگامی که بیگر به دفتر فرمانداری راه یافت، سود سالیانه بدهی‌های دولت به تنهایی بیش از ۵۰۰ هزار دلار بود در حالیکه درآمد ایالت قریب به ۲۵۰ هزار دلار برآورد می‌شد. طی نخستین سالی که او در این سمت بود، رقم بدهی‌های ایالت به بالاترین میزان خود رسید و در ماه ژوئیه، دولت توان بازپرداخت بدهی‌های خود را نداشت و همین موضوع سبب شد تا رقم بدهی‌ها به سرعت افزایش یابد. در ابتدا بیگر پشنهاد کرد تا سازوکار مالیات بر دارایی اصلاح شود؛ این مالیات‌ها اصلی‌ترین منبع درآمد دولت بودند. بدین‌ترتیب به منظور «همسان‌سازی» ارزش دارایی‌هایی که شامل مالیات می‌شدند، شوراهای منطقه‌ای شکل گرفتند. در نتیجه این کار، رقم مالیات‌ها به طرز قابل ملاحظه‌ای افزایش یافت به‌طوری‌که در بعضی مناطق تا ۳۰۰ درصد نیز بیشتر شد. اعتراض مردم شدید بود و بسیاری از آنها از پرداخت مالیات امتناع کردند، از این رو سال بعد دیگر این سیستم اجرا نشد.
در واقع، دولت ابتدا امیدوار بود تا با تکمیل این پروژه‌ها راهی برای گریز از این شرایط بیابد. آنها بر این باور بودند که این طرح‌ها بلافاصله پس از راه‌اندازی به قدری سودده باشند که هزینه‌های خود را پوشش بدهند. از این رو تکمیل پروژه‌ها در اولویت قرار گرفت و مقرر شد که تمام بودجه موجود به مهم‌ترین طرح یعنی کانال «واباش و ایری» اختصاص یابد. از سوی دیگر، مذاکره‌کننده‌ای به لندن اعزام شد تا با طلبکاران گفتگو کند. در نتیجه این مذاکره، کانال وایت‌واتر و دو پروژه دیگر که مربوط به کانال‌های کوچکتر بود به همراه راه‌آهن مدیسون و ایندیاناپولیس در ازای ۵۰ درصد بدهی‌ها به طلبکاران واگذار شد. در نتیجه، مجموع بدهی‌های دولت ایالتی به حدود ۹ میلیون دلار رسید. علی‌رغم پیشرفتی که در این زمینه حاصل شد، همچنان رقم بدهی‌ها بیش از توان ایالت بود. ولی به‌هرحال این کار زمان بیشتری در اختیار دولت قرار داد تا بکوشد و این معضل را برطرف سازد.
در ادامه، کمیسیونی تحت نظارت بیگر تشکیل شد تا به بررسی علل شکست طرح توسعه امور داخلی بپردازد. به گفته این کمیسیون بسیاری از پیمان کارانی که اجرای این پروژه‌ها را عهده‌دار بودند فساد مالی داشتند. به علاوه، دولت در شمار زیادی از زمینه‌ها فریب خورده و قربانی «سوءاستفاده و تقلب» شده بود. در گزارش این کمیسیون به‌طور خلاصه اینطور آمده بود که دولت در مورد هزینه اجرای پروژه‌ها، مدت زمان اتمام آنها و توانایی خود در پرداخت بدهی‌ها برآورد بسیار نادرستی داشته‌است. عمق فاجعه زمانی بیشتر رونما گردید که معلوم شد برای بسیاری از کانال‌ها اصلاً مسیری پیش‍بینی نشده بوده‌است از این رو بعدها مشخص شد که اساساً اجرای آنها امکان‌پذیر نیست.
فرماندار > اصلاحات حقوقی

در سال ۱۸۴۱ و متعاقب درخواست مجلس قانون‌گذاری ایالت، بیگر با کمک و همراهی جورج اچ. دان که وزیر خزانه‌داری ایالت بود، اقدام به بازنویسی کلیه قوانین ایالتی نمود. با توجه به پیشینه حقوقی که او داشت، از شایستگی لازم برای این کار برخوردار بود. مجموعهٔ جدید قوانین تدوین شده توسط او در سال ۱۸۴۲ به سرعت و با اکثریت آراء به تصویب مجلس قانون‌گذاری رسید.
سال‌های واپسین زندگی

پس از اتمام دوره تصدی منصب فرمانداری، بیگر به فورت‌وین نقل مکان کرد و به همراه جوزف کی. ادگرتون دوباره به امور مشغول شد. حزب ویگ در تلاش بود تا بار دیگر در سال ۱۸۴۶ او را برای رقابت انتخابات فرمانداری نامزد کند ولی بیگر بدون هیچ توضیحی پیشنهاد آنها را رد کرد. ساموئل بیگر ناگهان بیمار شد و در ۹ سپتامبر ۱۸۴۶ در سن ۴۳ سالگی در منزل شخصیش واقع در فورت‌وین از دنیا رفت و در پارک مک‌کالوچ همین شهر به خاک سپرده شد.
به پیشنهاد میچل هارپر، نماینده مجلس و با رأی مجمع شورای ایالتی؛ نام پل ۲۷ ایالات متحده (خیابان لافایت) که بر روی رودخانه سنت‌ماری در مرکز شهر فورت‌وین قرار داشت به «پل یادبود فرماندار ساموئل بیگر» تغییر کرد. به گفته گیل تورنبرو، مورخ، بیگر از جمله آن فرماندارانی بود که عمدتاً به سبب شرایط مالی ایالت، کمترین تأثیر را بر وقایع دوران خود داشت.
قبر ساموئل بیگر، فورت وین، ایندیانا، پارک مک کالوچ
جمارد

مکان
| جمارد Ջոմարդ | جمارد Ջոմարդ |
| --- | --- |
جمارد: جمارد
مختصات: ۴۰°۰۸′۱۷″ شمالی ۴۶°۱۳′۲۰″ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۱۳۸۰۶°شمالی ۴۶٫۲۲۲۲۲°شرقی﻿ / 40.13806; 46.22222: مختصات: ۴۰°۰۸′۱۷″ شمالی ۴۶°۱۳′۲۰″ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۱۳۸۰۶°شمالی ۴۶٫۲۲۲۲۲°شرقی﻿ / 40.13806; 46.22222
استان شهرستان: استان شاهومیان شهرستان کلبجر
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵
جمارد (به ارمنی: Ջոմարդ) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان شاهومیان واقع شده‌است.
جنگ رزها (بازی ویدئویی)

| جنگ رزها | جنگ رزها |
| --- | --- |
توسعه‌دهنده(ها): فتشارک
ناشر(ها): پارادوکس اینتراکتیو
کارگردان(ـان): آندرس د جیر
تهیه‌کننده(ها): میکائیل یازبک
طراح(ـان): مارتین استورمدال حواکیم استربرگ
هنرمند(ان): میکائیل هانسون
نویسنده(ها): مگنوس لیلیدال
آهنگساز(ان): لینوس سودرلوند
موتور: Bitsquid
سکو(ها): ویندوز
تاریخ(های) انتشار: ۲ اکتبر ۲۰۱۲
ژانر(ها): اکشن, هک اند اسلش
حالت(ها): تک‌نفره, چندنفره
جنگ رزها  یک بازی اکشن و هک اند اسلش محصول فتشارک است. این بازی توسط  پارادوکس اینتراکتیو منتشر شده است. همانطور که از نامش مشخص است، این بازی در دوران جنگ رزها در انگلستان در قرن ۱۵ام میلادی قرار دارد.  این بازی در ۲ اکتبر ۲۰۱۲ منتشر شده است.
ادامه این بازی، یعنی جنگ وایکینگ‌ها ، در سال ۲۰۱۴ عرضه شد.
بولتون و پارک
اوایل زندگی > توماس ارنست بولتون

ارنست بولتون، که با نام استلا نیز شناخته می‌شد
بولتون در نقش استلا
بولتون با لباس مردانه در ۱۸۷۵
توماس ارنست بولتون —معمولاً با نام ارنست شناخته می‌شود— ۱۸ دسامبر ۱۸۴۷ در کینگز رود، تاتنهام، میدلسکس (لندن کنونی) زاده شد. او و دوتا از برادران کوچک‌ترش، تنها فرزندان خانواده بودند که در نوزادی نمردند. پدرش توماس آلفرد بولتون تاجر شراب بود و مادرش مری آن (با زادنام لویک) نام داشت. خانوادهٔ بولتون، سه پسر دیگر داشتند که به علت سل در نوزادی درگذشتند؛ ارنست بچه‌ای بیمار بود و والدینش فکر می‌کردند او نیز همان بیماری را دارد. او همچنین در کودکی دچار فیستول در راست‌رودهٔ خود شد، که نیاز به جراحی داشت.
نیل مک‌کنا که زندگی‌نامه‌ای از بولتون و پارک نوشته است، بولتون را اینطور توصیف می‌کند: «[او] با چشمان آبی مایل به بنفش و درشتش در صورت رنگ‌پریدهٔ خود و حلقه‌های ریز موهای تیره‌اش، زیبا [بود]»؛ مک‌کنا ذکر می‌کند که بولتون در کودکی اغلب با دختربچه‌ها اشتباه گرفته می‌شد. بولتون از شش سالگی پوشیدن لباس زنانه و ایفای نقش‌های زنانه را، اغلب به‌عنوان کلفت، آغاز کرد. او یک بار با چنین لباس‌هایی، سر میز شام از مادربزرگش پذیرایی کرد. مادربزرگ که بولتون را نشناخته بود، هنگامی که او اتاق را ترک کرد به مادرش گفت: «تو یه دختر خیلی گستاخ برای خودت داری».
بولتون بزرگ شد و به مبدل‌پوشی ادامه داد و والدینش هم به او سخت نمی‌گرفتند. هنگامی که بولتون حدوداً هجده ساله بود، پدرش دربارهٔ انتخاب شغل، سر صحبت را با او باز کرد، اما او گفت که می‌خواهد در تئاتر کار کند. پدر از نظر خود دست نکشید و در ۱۸۶۶، بولتون کار در شعبهٔ ایزلینگتون از بانک لندن و شهرستان را به‌عنوان منشی آغاز کرد. او این کار را دوست نداشت و خیلی وقت‌ها غیبت می‌کرد؛ او به‌زودی پس از این‌که کارفرمایانش به پدرش نامه نوشتند تا دربارهٔ سازگاری پسرش با بانک بپرسند، از شغل خود استعفا داد. بولتون همجنس‌گرا بود و دوستانش او را با نام استلا می‌شناختند، اگرچه گاهی او را دوشیزه ارنستین ادواردز نیز صدا می‌زدند. در ۱۸۶۷، او و دوستش مارتین کامینگ، هنگامی که در هیمارکت —محلی شناخته‌شده برای روسپی‌گری— لباس زنانه پوشیدند و دنبال مرد برای سکس گشتند، دستگیر شدند اما هیچ اتهامی به آن‌ها زده نشد. او چند هفتهٔ دیگر دوباره به همان جرم دستگیر شد، این بار با مردی به نام کمبل، یک روسپی دگرجنس‌پوش که او را لیدی جین گری صدا می‌زدند. این دو در دادگاه صلح خیابان مارلبرو حاضر و به جریمه محکوم شدند.
اوایل زندگی > فردریک ویلیام پارک

فردریک پارک، که با نام فنی نیز شناخته می‌شد
پارک، در نقش فنی
پارک با لباس مردانه در ۱۸۶۸
فردریک ویلیام پارک، سومین پسر و دوازدهمین فرزند الکساندر آترتون پارک، استاد در دادگاه عرایض عامه —یکی از دادگاه‌های تمیز در وست‌مینستر— و مری پارک بود. او ۵ ژانویهٔ ۱۸۴۷ در کلیسای سنت مری، ویمبلدون غسل تعمید داده شد. مادر پارک، پیش از سومین سالگرد تولد پسرش درگذشت. او در خانهٔ خانوادگی در خیابان ویمپُـل در مرکز لندن بزرگ شد، جایی که خواهرانش و یک زن معلم سرخانه، او را آموزش دادند.
برادر بزرگ‌تر پارک که آترتون نام داشت، در حالی که پارک هنوز جوان بود، هنگام خدمت در پیاده‌نظام بومیان بومبای گردان ۲۴ در جانسی، هند کشته شد. برادر دیگر پارک، هری، در حدود ۱۶ سالگی —هنگامی که پارک ۱۱ یا ۱۲ ساله بود— برای فعالیت‌های همجنس‌گرایانه دستگیر شد. دوست‌پسر ایتالیایی هری تلاش کرده بود برای رابطه‌شان، از او باج بگیرد و چون هری پولی پرداخت نکرد، او را به پلیس گزارش داد. او به‌شدت این اتهامات را در یک دادگاه صلح رد کرد و پرونده بسته شد. هری با برادر کوچک‌ترش دربارهٔ همجنس‌گرایی خود صحبت می‌کرد و به عقیدهٔ مک‌کنا، هری احتمالاً حدس زده بود که برادر کوچک‌ترش نیز همجنس‌گرا است. هری از جوانی برادرش را «فن» یا «فنی» صدا می‌زد. در ۱ آوریل ۱۸۶۲، دو یا سه سال پس از حضور در دادگاه، هری برای تعرض شدید به یک افسر پلیس در ویماث میوز (خارج از خیابان ویماث) دستگیر شد. در دادگاه دوباره، وثیقه‌ای به مبلغ ۶۰۰ پوند تعیین شد. هری به یک سال کار سخت محکوم شد و سپس پدرش، او را به منظور پیشگیری از رسوایی بیشتر به اسکاتلند فرستاد. پدر پارک، تصمیم گرفت که بهترین حرفه برای فردریک در چارچوب قانون باشد و ترتیبی برایش داد که با یک سلیسیتر در چلمزفورد، اسکس دورهٔ کارآموزی را بگذراند.
پارک یک مبدل‌پوش همیشگی بود و هنگام زنانه‌پوشی، از چندین نام استفاده کرد: از جمله فنی وینیفرد پارک، میبل فاستر، جین، میبل فولی و فنی گراهام.
فنی و استلا

هیچ اطلاعاتی از هنگامی که بولتون و پارک برای نخستین بار همدیگر را دیدند در دست نیست، اما این دو با علاقهٔ مشترک به صحنه و مبدل‌پوشی، دوستانی صمیمی برای هم شدند. آن‌ها با پوشیدن لباس‌های مردانه یا زنانه —گاهی هم هردو— به بیرون و ملأ عام می‌رفتند. به عقیدهٔ مک‌کنا، این احتمال وجود دارد که هردوی آنان گاهی تن‌فروشی می‌کردند، اما ریچارد دَوِنپورت-هاینس برای فرهنگ زندگی‌نامه ملی نوشته است: «آنان تن‌فروش نبودند، اما گاهی از هواداران خود پول می‌خواستند».
هنگامی که این دو با لباس زنانه در ملأ عام ظاهر شدند، خیلی از افرادی که آنان را دیدند، باور کرده بودند که آن‌ها زن هستند. با لباس زنانه، آنان مسابقه قایقرانی آکسفورد و کمبریج ۱۸۶۹ را دیدند، در وست اند لندن خرید کردند، در رستوران‌ها غذا خوردند و به سالن‌های تئاتر و موسیقی رفتند. به گفتهٔ مورخ تئاتر لارنس سنلیک، «خنده‌ها و حرکات پُر اَدا و اطوار بولتون و پارک، [در هنگام اجرای نمایش‌هایشان زبانزد بود] و باعث شد از تالار موسیقی الحمرا (با لباس‌های زنانه) و برلینگتون آرکید (با لباس‌های مردانه) اخراج شوند». هنگامی که بولتون و پارک با لباس مردانه بیرون می‌رفتند، شلوارهای تنگ و پیراهن‌های یقه‌باز می‌پوشیدند و آرایش می‌کردند؛ بنا به اظهار سنلیک، این کارشان «برای رهگذران آزاردهنده و زشت‌تر از لباس‌های زنانهٔ آنان» بود. آن دو برای نگهداری از لباس‌ها، لوازم آرایشی و دیگر وسایل خود، یک آپارتمان کوچک در خیابان ویکفیلد، پلاک ۱۳، خارج از ریجنت اسکوئر اجاره کردند.
در اواخر دههٔ ۱۸۶۰، بولتون و پارک بخشی از یک گروه تئاتری بودند که در بریتانیا، تور و تئاتر خصوصی اجرا می‌کرد. به علاوهٔ خانه‌های شخصی، آنان در اجپشن هل، چلمزفورد؛ برنت‌وود و ساوتند، اسکس و اتاق‌های اسپا در اسکاربرو، یورک‌شر شمالی به روی صحنه رفتند. آنان همیشه نقش‌های زنانه را می‌گرفتند و متناسب با آن نقش، لباس می‌پوشیدند؛ در برنامه‌های تئاتر، نام آنان را بولتون و پارک فهرست می‌کردند و مخاطبان، می‌دانستند که این نقش‌ها را دو مرد بازی می‌کنند. در ۱۸۶۸، آنان به یک تور از لرد آرتور کلینتون —عضو مجلس بریتانیا که از حزب لیبرال و برای حوزهٔ نیوآرک بود— پیوستند، که در صنعت سرگرمی نقش‌های مردانه را اجرا می‌کرد. بولتون و پارک روی صحنه نقش زن و شوهر را بازی کردند و یکدیگر را بوسیدند؛ این باعث هیچ شکایتی از طرف هیچ‌کدام از مخاطبان یا نشریات محلی نشد.
کلینتون برای حدود یک سال در رابطه با بولتون بود؛ اگرچه هیچ سند و مدرکی گواه بر جنسی بودن رابطهٔ آنان وجود ندارد، این خیلی محتمل انگاشته می‌شود و چند مورخ، از جمله چارلز آپچرچ، شان بریدی و مک‌کنا همچنین دیدگاهی دارند. بولتون خودش را همسر کلینتون نامید و سپس نام او روی کارت‌ها به‌صورت لیدی آرتور کلینتون ذکر می‌شد.
بولتون و پارک آشکارا از خودشان رفتارهای همجنس‌گرایانه نشان می‌دادند و همین، باعث شد که توجه پلیس به آنان جلب شود و هردویشان برای دوره‌ای یک‌ساله، تحت نظارت پلیس بودند تا این‌که دستگیر شدند.
زندگی پس از جلسه دادرسی

پس از جلسهٔ دادرسی، بولتون به اجرا برگشت و سپتامبر ۱۸۷۱ در ایست‌بورن حضور پیدا کرد؛ در اکتبر همان سال، او روی صحنه در بورسلم و هنلی، استافوردشر حاضر شد و سپس در بولتون، لانکاشر اجرا کرد. از ۱۸۷۴، او مدتی را در نیویورک سپری کرد و با نام ارنست برن به اجرا پرداخت و احتمالش هست که آنجا با کلینتون دیدار کرده باشد. بولتون در ۱۸۷۷ به بریتانیا بازگشت و دوباره تور برگزار کرد. او ۳۰ سپتامبر ۱۹۰۴ در بیمارستان ملی عصب‌شناسی و جراحی مغز و اعصاب، لندن به علت تومور مغزی درگذشت.
پارک نیز به نیویورک سفر کرد و روی صحنه با نام فرد فنتون حاضر شد، جایی که او در نقش‌آفرینی شخصیت‌ها موفقیتی محدود داشت و برای مدتی، اجراکننده‌ای مقیم در تئاتر خیابان پنجم بود. او سال ۱۸۸۱ در سن ۳۳ یا ۳۴ سالگی، به دیدگاه مک‌کنا احتمالاً بر اثر سیفلیس درگذشت.
پوشش روزنامه‌ها

جلسات تفهیم اتهام و محاکمه، به‌طور گسترده در نشریات ملی و محلی بریتانیا گزارش شدند و بیشتر روزنامه‌های لندن، فضایی مفصل برای پوشش خبر فراهم کردند. زندگی خصوصی بولتون و پارک —و برخی از دوستان و همکاران شناخته‌شدهٔ آنان— در جراید زیر ذره‌بین رفت و با تیترهای هیجان‌انگیز منتشر شد، از جمله: «مردانی در زیردامنی»، «آقایانی که خود را زن جا می‌زنند»، «پروندهٔ آقایان-زنان» و «زن‌مردان در خیابان بو».
خیلی از روزنامه‌ها، شامل سرمقاله‌هایی می‌شدند که از همجنس‌گرایی در انگلستان —که رفتاری بیگانه دانسته می‌شد— خشمگین بودند. پس از تبرئه، برخی نویسندگان سرمقاله موضع‌شان را تغییر دادند و تایمز نوشت: «از اینکه امروز صبح، شکست یک کیفرخواست را خبر دادیم، احساس آرامش خاطر به‌خصوصی [داریم]»؛ نویسندهٔ سرمقاله ادامه داد: «[حکم گناهکاری،] بازتابی از اخلاقیات ملی ما در میهن و خارج از کشور محسوب می‌شد».
در گزارش‌های پس از نخستین حضور آنان در دادگاه صلح، بیشتر روزنامه‌های مهم شامل توصیفات جامعی از لباس و سبک موی بولتون و پارک می‌شدند. این موضوع، مورد پوشش مطبوعات معتبر از جمله تایمز نیز بود، که نوشت:
هنگامی که بولتون در جایگاه متهم [در دادگاه] قرار گرفت، یک لباس شب ابریشمی به‌رنگ گیلاسی تن داشت که با توری سفید تزئین شده بود. بازوهایش برهنه بود و دستبندهایی به دست داشت. وی همچنین کلاه‌گیسی با شینیون رنگی بر سر گذاشته بود. پوشش پارک شامل یک لباسِ ساتنِ سبزِ تیره با یقه‌ای کوتاه و یک توریِ مشکیِ تزئین‌شده بود، که با همان جنس پارچه، شالی هم روی شانه‌هایش انداخته بود. موهایش بور و فر بود و یک جفت دستکش سفید بچگانه در دست داشت.
علاوه بر پوشش گستردهٔ روزنامه‌ها، چندین رسالهٔ چاپی پنی با عناوینی همچون «مردانی در زیردامنی»، «تاریخچهٔ غیرطبیعی و راز زیردامنی بولتون و پارک»، «استلا، ستارهٔ استرند»، «زندگی بولتون و پارک: حقیقت‌های افشاشدهٔ فوق‌العاده»، «زندگی و بازرسی بانوان بالقوه» و «زندگی و بازرسی بولتون و پارک، مردانی در لباس زنان» تهیه و تصاویر زیادی از بولتون و پارک در لباس‌های مردانه و زنانه نمایش داده شدند. میشل لیو کرایگر، در بررسی خود از رسالهٔ پنی، تغییری در رویکرد تصویرگران را بیان می‌کند: در مطالب نخستین، بولتون و پارک را بانوانی جذاب به تصویر کشیده‌اند، اما پس از گذشتن چهار هفته از آغاز جلسات قاضی، آنان به شکلی «مشخصاً مردانه و مضحک» نشان داده شده‌اند. این به ویژه در تصاویر یکی از نشریات زرد آن هنگام به نام اخبار مصور پلیس مشهود بود. کاپلان بیان می‌کند که خیلی از رساله‌های چاپی پنی، از «محکومیت تشریفاتی» مردان متهم حمایت می‌کردند، که با طبیعت مهیج تصاویر و جزئیات موجود در این نشریات سازگاری نداشت.
تاریخ‌نگاری

مورخ هری کاکس بیان می‌کند که برداشت از تاریخ دستگیری و جلسهٔ دادرسی بولتون و پارک، «مراحل مشخصی را پشت سر گذاشته است»؛ استاد انگلیسی سایمون جویس، معتقد است تفسیرها از برخورد با بولتون و پارک به‌عنوان افراد مذکر، تناقضی با هم ندارند. کاکس متوجه این موضوعات شد: وکیل ویلیام راف‌هد فکر می‌کرد رابطهٔ بولتون و پارک، خیلی بی‌گناهانه بوده و از رمانتیسم که در عصر ویکتوریا مورد پسند بود ناشی می‌شده است؛ وکیل‌مدافع اچ. مونتگومری هاید می‌نویسد که بولتون و پارک، همجنس‌گرایانی بودند که به دلیل عدم وجود شواهدی کافی برای ارائه در دادگاه، به زندان انداخته نشدند. ویکس و آلن سینفیلد، استاد مطالعات جنسیت، استدلال می‌کنند که دادگاه احتمال همجنس‌گرایی را نادیده گرفته و این به معنای عدم امکان محکومیت بود. کاکس در بررسی‌هایش، این نکته را از آپچرچ و بارتلت آورده است که دادگاه‌ها، «نادیده‌گیری عمدی» را پیش گرفتند و امکان وجود رکن همجنس‌گرایی در جامعه را رد کردند. سنلیک، بولتون و پارک را از منظر نقش‌ آن‌ها روی صحنه‌ نمایش و دِرَگ مورد مطالعه قرار داده است.
جویس متوجه این نکته شده است که بولتون و پارک را در آن هنگام و در مطالعات بعدی، دو مرد زنانه‌پوش نامیده‌اند. او داستان بولتون و پارک را از دیدگاه تاریخ ترنسجندر مورد بررسی قرار می‌دهد. او مشاهده می‌کند که یکی از روزنامه‌های مهم بریتانیایی و برخی از جلسات محاکمه در دادگاه‌های صلح، از ضمایر مؤنث برای توصیف متهمان استفاده و از شهادت مری بولتون، که پسرش «از شش سالگی به‌صورت زنانه ظاهر می‌شود» یاد کردند. جویس استدلال می‌کند که:
ماجرای فنی و استلا، پر از لحظات ادراک و شناخت است و جنبه‌هایی دارد که امروزه به‌سختی قابل درک هستند و من مایلم ادعا کنم چنین نکاتی، که آشکارا با تفکرات کنونی ما غیرقابل سنجش و قیاس هستند، برای درک بهتر ما از وضعیت افراد ترنسجندر ارزشمند است، تا دریابیم که این افراد نیز برای خود تاریخچه و سرگذشتی دارند؛ هرچند که گاهی گسیخته و غیرخطی [نامنظم] باشد.
میراث

کاکس جلسهٔ دادرسی بولتون و پارک را «یکی از بخش‌های مرکزی هر تاریخی از همجنس‌گرایی مردانه» می‌داند؛ جیسون بوید، در فهرست افراد نامور تاریخ گی و لزبین جلسهٔ دادرسی را این‌گونه توصیف می‌کند:
«لحظه‌ای مهم در تاریخ ظهور محتاطانه [و تدریجی] گفتمانی عمومی [برای شناختن] همجنس‌گرایی به‌عنوان یک هویت. شاید مهم‌تر از آن [پرونده]، این واقعه به‌طور چشمگیری خرده‌فرهنگ «پیشاهمجنس‌گرا» را آشکار ساخت که به وضوح گسترده، متنوع و رایج بود و مردانی از همه قشرهای جامعه را با نقش‌ها و درجات مختلف، درگیر می‌کرد»
شکست دولت در مجازات بولتون و پارک، نشان داد که دشواری‌هایی در بازجویی از فعالیت‌های شخصی و به ویژه جرایم وابسته به فعالیت‌های همجنس‌گرایانه وجود دارد. شکست در محکومیت این مردان، یکی از عوامل معرفی متمم لابوشر در سال ۱۸۸۵ بود. این متمم —رسماً بخش ۱۱ مصوبه اصلاح حقوق کیفری ۱۸۸۵، بعدها نام اسپانسرش هنری لابوشر را رویش گذاشتند— منجر به تشدید مجازات اعمال همجنس‌گرایانهٔ مردان تا دو سال کار سخت شد. به دیدگاه مورخ ویلیام ای. کوهن، در روزگار پروندهٔ بولتون و پارک، همجنس‌گرایی «در یک آرایه‌شناسیِ جنسیِ اجتماعی-پزشکی قابل شناسایی [بود]، اما هنوز موضوعی حقوقی دانسته نمی‌شد». معرفی متعاقب متمم لابوشر، «خودش عملاً همجنس‌گرایی مردان را جرم‌انگاری [کرد]».
در طول جلسات محاکمه در مهٔ ۱۸۷۰، رینولدز نیوز گزارش کرد که یک شاهد گفته است: «'ما با درگ می‌آییم'، که به معنای پوشیدن لباس‌های زنانه است»؛ قاضی گفت که: «این نخستین باری است که معنای واژهٔ 'درگ' در مدارک ذکر شده است؟» فرهنگ انگلیسی آکسفورد نخستین استفادهٔ شناخته‌شده از اصطلاح «درگ» به معنای مبدل‌پوشی را در این گفتگو می‌داند.
بازنمودها

بولتون و پارک در گناهان شهرهای دشت (۱۸۸۱) نمود یافتند؛ اثری ادبی در ژانر اروتیک همجنس‌گرایانه به قلم مردی تن‌فروش به نام جان سال. در این اثر، بولتون «لورا» و پارک «سلینا» نام‌گذاری شده بودند. در این داستان، راوی مبدل‌پوش بازگو می‌کند که چگونه با بولتون و پارک ملاقات کرده است و در هتل هکسل واقع در استرند، او و کلینتون لباس‌های زنانه پوشیده بودند. بعداً، راوی شب را در اتاق‌های بولتون و پارک در ایتن اسکوئر می‌گذراند و روز بعد، با آنان که «همگی لباس‌های زنانه بر تن داشتند» صبحانه می‌خورد. به گفتهٔ کوهن، این اثر «متممی تند و تلخ برای روایت‌های دیگر از زندگی آن‌هاست، که هم به سبب ایجاد تغییرات بنیادین در دیدگاه‌ها و هم به‌دلیل تأکید بر سوگیری هر گزارشی دربارهٔ 'لواط'، ارزشمند است.»
بولتون و پارک در نمایشنامه‌های تختخواب لرد آرتور (۲۰۰۸) اثر نمایشنامه‌نویس مارتین لوتن، فنی و استلا: داستان واقعی شوکه‌کننده (۲۰۱۵) اثر گلن چندلر و استلا اثر نیل بارتلت حضور داشتند؛ نمایشنامهٔ آخری، مشترکاً توسط جشنوارهٔ بین‌المللی تئاتر لندن، جشنوارهٔ هلند و جشنوارهٔ برایتون در ۲۰۱۶ سفارش داده شده بود. بولتون و پارک همچنین سوژه‌های یک لیمریک ویکتوریایی هستند، که در روزگار پرونده محبوب بود. کوهن معتقد است که این لیمریک، «آمیزه‌ای نابهنگام از لواط و حیوان‌خواهی» را به نوشتن درآورده است. مورخ انگس مک‌لارن استدلال می‌کند که این لیمریک نشان می‌دهد در آن هنگام، «باور رایج [این بود] که همجنس‌گرایی و دگرجنس‌پوشی جدانشدنی بودند». به دیدگاه مورخ کاترین آرنولد، این لیمریک نشان داد که پروندهٔ بولتون و پارک «در فرهنگ مردمی زندگی می‌کرد».
پیرمردی بود اهل سارک

که با خوکی در تاریکی لواط کرد؛

 خوک که غافل‌گیر شده بود

زیر لب شِکوه کرد:

«الهی کور شوی، مگر من بولتون یا پارک هستم؟»
یادداشت‌ها و پانویس

برلینگتون آرکید، لندن، که در دههٔ ۱۸۷۰ برای روسپی‌گری مردانه و زنانه شناخته شده بود.
استلا و فنی (پشت سمت راست، کوبه‌به‌دست)، آن‌ها برای سرگرمی‌های اتاق پذیرایی، لباس شخصی به تن می‌کردند و به خانه‌های روستایی کوچک و اتاق‌های گردهمایی بازار شهر می‌رفتند.
ماندل، بولتون و پارک در دادگاه صلح
بولتون و پارک در حال ترک دادگاه صلح خیابان بو
نمونه‌هایی از داستان بولتون و پارک در «شماره‌های ویژه»
بولتون در نقش یک زن چوپان
هنری لابوشر، پدیدآورندهٔ متمم لابوشر، که بی‌عفتی فاحش را در بریتانیا جرم‌انگاری کرد
خانهٔ بولتون و پارک که با پلاک آبی مشخص شده است، خیابان ویکفیلد، بلومزبری
جستجوگر یاندکس

| 0 | 1 |
| --- | --- |
گونه وبگاه: جستجوگر وب
مالک: یاندکس
وبگاه: Yandex.com
نیاز به ثبت نام: اختیاری
وضعیت کنونی: فعال
جستجوگر یاندکس، یک موتور جستجوی وب متعلق به شرکت یاندکس واقع در روسیه است که بزرگترین موتور جستجوی وب روسیه و هشتمین موتور جستجوی وب جهان محسوب می‌شود.
دسترسی در ایران

موتور جستجو یاندکس از سال ۱۳۹۴ شمسی به مدت هفت سال در ایران فیلتر بود و سرانجام در تاریخ ۲ مرداد ۱۴۰۱ شمسی بعد از گذشت چهار روز از سفر ولادیمیر پوتین به ایران این موتور جستجو رفع فیلتر شد. قابل ذکر است که وبگاه رفع فیلتر شده تنها مربوط به دامنه Yandex.ru بوده و دامنه Yandex.com پیش‌تر نیز قابل دسترس بوده است.
جزیره چیگیل

مکان
| جزیره چیگیل اوبلیونوی | جزیره چیگیل اوبلیونوی |
| --- | --- |
یک جزیره در مجمع‌الجزایر باکو: یک جزیره در مجمع‌الجزایر باکو
جایگاه جزیره در نقشه: جایگاه جزیره در نقشه
شهرستان: شهرستان آب‌شوران
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۴ کیلومتر مربع (۰٫۲ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۵ متر (۸۲ فوت)
جزیره چیگیل (به ترکی آذربایجانی: Çigil adasi) یا اوبلیونوی یک جزیره خالی از سکنه در نزدیکی باکو، پایتخت جمهوری آذربایجان است. این جزیره بخشی از مجمع‌الجزایر باکو است.
بوم‌شناسی

آب‌های پیرامون جزیره بسیار کم‌عمق هستند. به دلیل آلودگی روغنی و نفتی و همچنین عوامل دیگر، پوشش گیاهی بسیار کمی در این جزیره وجود دارد.
گونه‌های فراوانی از جمله فک کاسپی، ماهیان خاویاری و انواع گوناگونی از پرندگان مانند اردک‌های سبز دودی، ماهی‌های دریایی و کشیم‌ها در این جزیره و پیرامون آن وجود دارند.
جسی کولتر

| جسی کولتر | جسی کولتر |
| --- | --- |
کولتر در حال اجرا در جشنواره موسیقی South by Southwest در سال ۲۰۰۶: کولتر در حال اجرا در جشنواره موسیقی South by Southwest در سال ۲۰۰۶
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: میریام جانسون
زاده: ۲۵ مهٔ ۱۹۴۳ ‏(۸۱ سال) فینیکس، آریزونا، ایالات متحده
ژانر: موسیقی کانتری
پیشه(ها): خواننده ترانه‌سرا
ساز(ها):  آواز  صفحه کلید 
سال‌های فعالیت: ۱۹۷۰–تاکنون
ناشر(ان):  رسانه راک کانتری سیاه  RCA  کاپیتول رکوردز  سه‌گانه  پیتر پن  فریاد زدن! کارخانه 
همسر(ها):  دوان ادی (ا. ۱۹۶۱–۱۹۶۸)  ویلون جنینگز (ا. ۱۹۶۹–۲۰۰۲)  آرلین بروور (ا. ۲۰۲۳) 
وبگاه: officialjessicolter.com
میریام جانسون (زاده ۲۵ مه ۱۹۴۳)، که به‌طور حرفه‌ای با نام جسی کولتر شناخته می‌شود، یک خواننده کانتری آمریکایی است که بیشتر به خاطر همکاری‌هایش با همسرش، نوازنده کانتری ، ویلون جنینگز، و برای موفقیت کراس اوور «من لیزا نیستم» در سال ۱۹۷۵ شناخته می‌شود.
میریام جانسون در ۲۵ مه 1943 در فینیکس، آریزونا متولد شد، و در یک خانه پنطیکاستی بزرگ شد. مادرش واعظ پنطیکاستی و پدرش راننده اتومبیل‌های مسابقه ای بود. کولتر در ۱۱ سالگی پیانیست کلیسای خود شد.
کولتر یکی از معدود هنرمندان زنی بود که از جنبش " کشور قانون شکن " در اواسط دهه ۱۹۷۰ بیرون آمد.
کولتر پس از قرارداد با کاپیتول رکوردز آهنگ "I'm Not Lisa" را منتشر کرد که در صدر جدول کانتری قرار گرفت و به پنج رتبه برتر جدول پاپ رسید.
آهنگ‌شناسی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
 آلبوم‌های استودیویی 1970: یک ستاره کشور متولد شد  1975: من جسی کولتر هستم  1976: جسی  1976: Diamond in the Rough  1977: میریام  1978: این روشی است که یک کابوی راک اند رول می‌کند  1981: Ridin' Shotgun  1984: راک اند رول لالایی  1996: جسی کولتر فقط برای بچه‌ها می‌خواند: آهنگ‌هایی از سراسر جهان  2006: بیرون از خاکستر  ۲۰۱۷: مزامیر  2023: Edge of Forever:  آلبوم‌های همکاری 1976: تحت تعقیب! قانون شکنان (با ویلون جنینگز، ویلی نلسون و تامپال گلیزر)  1981: چرم و توری (با ویلون جنینگز)  1978: عمارت سفید (با ویلون جنینگز، جان دیلون، استیو کش و اریک کلاپتون) آلبوم‌های تألیفی ۱۹۹۵: مجموعه جسی کولتر  2003: بهترین‌های جسی کولتر: یاغی… یک بانو