stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فلک‌الافلاک
پیشینه > در سفرنامه‌ها

معین‌السلطنه که در سال ۱۳۳۴ قمری به نگارش جغرافیای لرستان پرداخته در خصوص قلعهٔ فلک‌الافلاک نوشته است:
این قلعه از بناهای خیلی قدیم است ولی در هر عصر و زمانی تغییری در او پیدا شده و تصرفاتی در او شده، قلعهٔ مزبور در روی تپه‌ای که طبیعی است ساخته شده و تپهٔ مزبور، مخلوط به سنگ و خاک است و تقریباً سی ذرع ارتفاع دارد. بنایی که ساخته شده یک طرف او هم به بیرون بنا راه ندارد زیرا که سنگ است؛ ولی سه طرف دیگر به بیرون بنا چون خاک است راه دارد. برج‌های بلند خیلی محکم داشته از جمله برجی که از تمام بروجات ارتفاع او زیادتر است مشهور به فلک‌الافلاک است. روی آن برج، اتاقی بوده که سه در داشته و منظرهٔ باصفایی بوده. رودخانه و باغات در پایین برج مزبور واقع، بلوک شهر از طرف شمال و جنوب پیدا، سایر بروجات هم اتاق‌های متعدد در روی آن‌ها ساخته بوده، اندرونی و بیرونی و حمام و طویله و محبوسخانه در میان محوطهٔ قلعه مهیا بوده.
سر هنری راولینسون که در سال‌های ۱۲۴۹ تا ۱۲۵۵ قمری در ایران به‌سر می‌برده و لرستان را به‌صورت کامل دیده است؛ ضمن عبور از خرم‌آباد، قلعهٔ فلک‌الافلاک را چنین وصف کرده است:
«صخرهٔ بزرگ و منفردی با محیط تقریبی ۹۰۰ متر قرار دارد. این صخره دارای شیب تندی است و در نزدیکی قلعهٔ آن چشمه آبی جریان دارد. این قلعهٔ خرم‌آباد است که در قسمت پایین، دور تا دور آن دیوار دو لایه‌ای کشیده شده و قصری که بر بالای آن ساخته شده از استحکامات نیرومند برخوردار است. این کاخ که بانی آن «محمدعلی میرزای دولتشاه» است، ساختمان بسیار زیبایی است که در داخل آن استخر (حوض) بزرگی به طول ۶۰ متر و عرض ۴۰ متر قرار دارد که از چشمه آب می‌گیرد. کاخ و ساختمان‌های مجاور آن همگی در داخل قلعه قرار دارند و ضمناً باغی نیز وجود دارد. خرم‌آباد که سردر پای قلعه و در سمت شمال غربی آن قرار دارد شهر جدید و کوچکی است که جمعیت آن تقریباً ۱۰۰۰ خانوار می‌باشد. رودخانه کم‌عمق و عریضی در جنوب شرقی شهر و قلعه که پایتخت اتابکان لر کوچک بوده در جریان است.»
در سال ۱۲۵۷ هجری قمری زمانی که بارون دوبد جهانگرد روس از خرم‌آباد دیدن کرد قلعه را این‌گونه توصیف کرد که با شش قبضه توپ از قلعه دفاع می‌شده است، به‌گفتهٔ وی پس از آن‌که محمدشاه قاجار به سلطنت می‌رسد بلافاصله دستور می‌دهد تا بخش اعظم توپ‌های ولایات مختلف ایران را در پایتخت متمرکز کنند، اما به توپ‌های قلعهٔ فلک‌الافلاک که از دورهٔ محمدعلی میرزا در این‌جا نصب شده‌اند دست نمی‌زند. ادموندز در ۷ سپتامبر ۱۹۱۷ در یادداشت‌های سفر خود در مورد قلعهٔ فلک‌الافلاک نوشته است:
کاخ و آنچه مربوط به آن است به‌صورت تأسف‌آوری رو به زوال است. طویله، سربازخانه و توپخانهٔ آن ویران شده است. حیاط کاخ که یک استخر مربع‌شکل در آن قرار دارد به آن خرابی نیست ولی وضع خوبی هم ندارد. یک ردیف اتاق که در شرق حیاط قرار دارند قبلاً دیوانخانه بوده است یعنی جایی که حکمران می‌نشست.
پیشینه > در دورهٔ پهلوی

در دوران رضاشاه ساختمان‌هایی جهت اصطبل و سربازخانه و ستاد لشکر ۵ ارتش شاهنشاهی ایران در محدودهٔ حصار ۱۲برجی احداث گردید که دو ساختمان از مجموعه ساختمان‌های مذکور در حال حاضر در محوطهٔ سپاه پاسداران باقی مانده است و ساختمان دیگر که معروف به ساختمان اصطبل بود در سال ۱۳۷۸ توسط سپاه، تخریب گردید. مجموعهٔ حصار ۱۲برجی و قلعه به پادگان نظامی تبدیل گردید و قلعهٔ فلک‌الافلاک تا سال ۱۳۳۰ به محل نگهداری مهمات لشکر ۵ مخصوصاً مین و مواد منفجره تبدیل گردید که در همان سال، مهمات ذخیره‌شده را خارج کردند و قلعه را برای استقرار تبعیدی‌ها آماده ساختند. قلعهٔ فلک‌الافلاک در این زمان به محل نگهداری زندانیان سیاسی تبدیل گردید، فضای داخلی تالارهای قلعه به همین منظور دستکاری شد. معروف است که در وسط تالارها کانالی کنده شده بود و زندانیان از دو طرف کانال در یوغ‌های خود پای در کانال داشتند. مهم‌ترین اتفاقی که در سال ۱۳۳۸ خورشیدی اتفاق افتاد تخریب برج جدیدساز (برج شمال غربی) بر اثر زمین‌لرزه بود. استفاده از قلعه به‌عنوان زندان تا سال ۱۳۴۷ ادامه یافته و در سال ۱۳۴۸ به‌مدت کوتاهی به بایگانی راکد ارتش تبدیل شد. در همین سال به‌عنوان یک بنای تاریخی به ادارهٔ فرهنگ و هنر لرستان واگذار گردید و با شمارهٔ ۸۸۳ در فهرست آثار ملی ایران قرار گرفت. در سال ۱۳۵۴ نمایشگاه منطقه‌ای مردم‌شناسی لرستان در این محل گشایش یافت و در سال ۱۳۵۶ با گشایش موزهٔ مفرغ‌های لرستان به‌کار خود ادامه داد.
پیشینه > در دورهٔ پهلوی > موزه

مقالهٔ اصلی: موزه فلک‌الافلاک
موزه فلک‌الافلاک درون ساختمان قرار دارد و در دورهٔ پهلوی با قرار دادن برخی مدارک فرهنگی، فعالیت خود را آغاز کرد اما پس از انقلاب ۱۳۵۷ فعالیت آن متوقف شد. این موزه پس از جنگ ایران و عراق و در سال ۱۳۶۷ فعالیت خود را از سر گرفت. موزهٔ قلعه بین سال‌های ۱۳۸۵ تا ۱۳۸۷ به‌علت نبود امکانات نگهداری استاندارد، تعطیل بود. این موزه ۱۲ ویترین دارد که هر ویترین ۵۰ اثر تاریخی را به نمایش می‌گذارد.
پیشینه > پس از انقلاب ۱۳۵۷

در سال ۱۳۶۳ پس از شروع جنگ ایران و عراق و به‌منظور امنیت، اشیای موزه جمع‌آوری گردید و پس از جنگ با مرمت بخشی از بنا، نمایشگاه عکس، سنگ و سفال افتتاح گردید، در سال ۱۳۷۶ موزهٔ باستان‌شناسی افتتاح گردید ولی به‌علت ضعف در شرایط و امکانات مورد نیاز تا سال ۱۳۷۸ راه‌اندازی نشد. در همین سال، بخش شمالی حیاط اول به چای‌خانه تبدیل گردید و در سال ۱۳۷۹ آزمایشگاه مرمت آن تجهیز و به بخش جنوبی حیاط اول به برج نوساز منتقل گردید، هم‌اکنون موزهٔ مردم‌شناسی آن در بخش جنوبی حیاط دوم راه‌اندازی شده است.
دو ساختمان از مجموعه ساختمان‌های قلعه در محدودهٔ فعلی دانشگاه لرستان باقی مانده است که یکی از آن‌ها محل برگزاری کلاس‌های درس در دو طبقه است و در فهرست آثار ملی ایران با شمارهٔ ۳۷۶۵ به‌ثبت رسیده است. قرینهٔ همین ساختمان در سال ۱۳۷۳ توسط دانشگاه لرستان تخریب و به‌جای آن، دپارتمان شیمی احداث شده است و ساختمان دوم، یک‌طبقه است که به‌عنوان محل بانک از آن استفاده می‌شود. ساختمان‌ها در جهت شرقی–غربی ساخته شده‌اند و علاوه بر این‌ها بنای دیگری از دورهٔ پهلوی در محل کنونی باشگاه افسران باقی مانده است که به‌شکل نامطلوبی با آستری از سیمان سفید روی آن را پوشانده‌اند. ویژگی قابل توجه بناهای مذکور، یک‌دست بودن با بافت تاریخی اطراف قلعه و نموداری از تاریخ یک دوره از معماری ایران است که آن را می‌توان معماری ایرانی–فرنگی نامید. با این‌حال ساختمان‌های مذکور از ویژگی‌های قابل توجه زمان خود برخوردارند که به‌طور کلی می‌توان به کاربرد پلان متقارن، استفاده از درز انبساط، آجرکاری به‌صورت برجسته در ساختمان دانشگاه و همچنین سقف‌های شیروانی نام برد.
پیشینه > پس از انقلاب ۱۳۵۷ > حضور سپاه پاسداران

پس از انقلاب ۱۳۵۷، سپاه پاسداران با ایجاد یک پادگان نظامی در جنوب قلعهٔ فلاک‌الافلاک ضمن اشغال اطراف این بنای ملی در روند آزادسازی حریم قلعه و ثبت جهانی آن اخلال ایجاد کرده است. طبق برنامهٔ دفتر منطقه‌ای اسکان بشر سازمان ملل متحد، خرم‌آباد به‌عنوان یک شهر نمونهٔ گردشگری انتخاب شده است. این انتخاب، به‌منظور اجرای طرح توسعهٔ پایدار شهری بر مبنای گردشگری است. محور اجرای این طرح، قلعهٔ فلک‌الافلاک است و ساماندهی فضای اطراف این قلعه و همچنین طرح مرمت و حفاظت از سایر آثار باستانی سطح شهر خرم‌آباد نیز جزء این طرح محسوب می‌شود.
ویژگی‌ها

احداث بنا بر فراز صخره‌ها و اشراف کامل آن بر درهٔ تاریخی خرم‌آباد و نیز جاری شدن چشمهٔ گلستان از دامنهٔ شمالی تپه از ویژگی‌های اصلی بنا به‌شمار می‌آیند. از سوی دیگر، نزدیکی بنا با غارهای پیش از تاریخ دره گرم خرم‌آباد و دیگر آثار تاریخی مانند سنگ‌نوشته خرم‌آباد، مناره آجری، آسیاب گبری، پل شاپوری و گرداب سنگی بیانگر پیوستگی تاریخی قلعه با آثار یادشده است.
معماری

معماری کنونی بنا، بیانگر الحاقات فراوانی است که در دوران‌های گوناگون بدان افزوده شده، بیشترین این تحولات مربوط به دوره صفویه تا قاجار است. بر اساس مدارک تصویری تا حدود یک‌صد سال پیش، بارویی ۱۲برجی در پیرامون بنای فعلی وجود داشته، که اکنون آثار این برج از آن در محوطهٔ شمال غربی قلعه، قابل مشاهده است. وسعت تقریبی بنا ۵٬۳۰۰ متر مربع، شامل ۸ برج، دو صحن و ۳۰۰ جان‌پناه است. ارتفاع بلندترین دیوار تا سطح تپه ۲۳ متر و مصالح آن از سنگ، آجر، خشت و ملات گچ و آهک است. ورودی بنا به سمت شمال و در بدنهٔ برج جنوب غربی تعبیه شده که پس از گذر از راهروی ورودی به حیاط اول وصل می‌گردد. ورودی قلعهٔ فلک‌الافلاک در بخش شمالی و در برج جنوب غربی به عرض ۱۰ متر و ۲۰ سانتی‌متر و ارتفاع سه متر ساخته شده و در ساخت این بنا از مصالحی چون خشت، آجر (قرمز و بزرگ)، سنگ و ملات استفاده شده است. پلان بنای این قلعهٔ تاریخی به‌صورت هشت‌ضلعی نامنظم است.
معماری > حیاط اول

ابعاد این حیاط که در جهت شمالی–جنوبی طراحی شده ۲۲/۵×۳۱ متر است. پیرامون آن از چهار برج تشکیل شده که دو برج آن در شمال و شمال غربی و دو برج دیگر در جنوب و جنوب غربی قرار دارد.
معماری > حمام قدیمی

حمام قلعه در ضلع شمالی حیاط اول و در نزدیکی چاه قلعه قرار داشته است. این حمام تا اواخر دورهٔ قاجار، قابل استفاده بوده و اکنون آثاری از آن مانند تنبوشه‌های سفالی، نقش‌های آهکی و کانال‌های زیرزمینی، قابل مشاهده است.
معماری > چاه قلعه

در شمال شرقی حیاط اول و در پشت یک طاق‌نمای بلند، چاه آب قلعه قرار دارد. عمق این چاه که بیشتر آن با برش صخره به سرچشمهٔ آب گلستان راه یافته نزدیک به ۴۰ متر است. در گذشته آب مورد نیاز ساکنین دژ از همین چاه تأمین می‌شده و اکنون نیز قابل بهره‌برداری است.
معماری > حیاط دوم

ابعاد این حیاط در جهت شرقی–غربی، ۲۱×۲۹ متر است و همانند حیاط اول از چهار برج تشکیل می‌گردد. در چهار جهت این حیاط، تالارهای بزرگی قرار دارد که به یکدیگر راه دارند و اکنون به موزه تغییر کاربری یافته‌اند. از نکات قابل تأمل در معماری بنا، وجود گریزگاهی مخفی در ضلع جنوبی و فضاهای زیرزمینی در ضلع شمالی و شرقی آن است.
معماری > رطوبت‌گیر

به‌نظر می‌رسد که قلعهٔ فلک‌الافلاک با یک سیستم از کانال‌های رطوبت‌گیر ساخته شده است. پیش از این، کارشناسان معتقد بودند این کانال‌های رطوبت‌گیر با ارتفاع بیش از ۱ متر که تمام محوطهٔ زیر قلعه را پوشانده است، مخفیگاهی برای ساکنان است. اما در واقع مهندسان ساسانی به‌دلیل آگاهی از تغییر اقلیم منطقه و وضعیت آب‌های زیرزمینی، قلعه را به سیستمی رطوبت‌گیر مجهز کرده‌اند. قلعهٔ فلک‌الافلاک با مصالح مختلفی مانند سنگ و چوب که در مقابل رطوبت، آسیب‌پذیر هستند، ساخته شده است. به‌همین دلیل، این قلعه در بلندترین نقطهٔ شهر خرم‌آباد ساخته شد تا باد به داخل بنا نفوذ کند و پایه‌های آن را خشک کند.
مرمت

در نیمهٔ ابتدایی سال ۱۳۸۹ نخستین مرحله از مرمت این اثر باستانی از طرف سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان لرستان به اتمام رسید. در این طرح، مرمت آب‌روهای کف حیاط با سنگ تراشیده‌شده به ضخامت ۶ سانتی‌متر، بندکشی و تعویض آجرها، دوباره‌چینی کنگره‌های تخریب‌شده و قوس طاق‌های قلعه و همچنین مرمت در و پنجرههای ورودی قلعه به اتمام رسید.
بر اثر زمین‌لرزه‌ای ۵٫۱ ریشتری در لرستان خساراتی به چند کنگره وارد شده و برخی از آن‌ها ریزش کردند.
پویش حامیان فلک‌الافلاک

پس از زمین‌لرزه ۱۳۹۶ ازگله که تکان‌های آن در خرم‌آباد نیز احساس شد، کمپینی با عنوان «پویش ملی حامیان فلک‌الافلاک» راه‌اندازی شد و چهره‌های سرشناس زیادی همچون باران کوثری، تهمینه میلانی و پرستو گلستانی به آن پیوستند و با انتشار متن و پوسترهایی، خواستار توجه بیشتر به این دژ شدند و بابت آسیب‌پذیری این سازه، اعلام نگرانی کردند.
مهرداد دهقانی (روزنامه‌نگار) از گردانندگان پویش به خبرنگار جام جم گفته است: «مسئولان هم مثل مردم لرستان می‌اندیشند که قلعه آن‌قدر باشکوه و باصلابت است که با هیچ نم و شکاف و زمین‌لرزه‌ای فرو نریزد و ویران نشود، حال آن‌که مروری در تاریخ بنا نشان می‌دهد که طی صد سال اخیر، دو برج از برج‌های آن فروریخته است؛ در سال‌های ۱۳۲۸ برج شمال غربی و در سال ۱۳۶۲ برج و دیوارهای جنوب غربی که البته هر دو بازسازی می‌شوند، هرچند با اسکلت‌بندی فلزی!»
رسانه‌های داخلی و خارجی همچون روزنامه قانون، رادیو جوان، روزنامه جام جم، خبرگزاری ایسنا و خبرگزاری صدا و سیما، اخبار این پویش را پوشش دادند.
غلامرضا سلیمانی، مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری لرستان هرگونه خطری برای قلعه را تکذیب کرد و در رابطه با این پویش گفت: «متأسفانه برخی با بزرگ‌نمایی مشکلات قلعهٔ فلک‌الافلاک و سوءاستفاده از این بنای ارزشمند، با ارسال گزارشی کذب از تخریب قلعه به شبکه‌های معاند و انتشار آن در فضاهای مجازی، قصد برهم‌زدن آرامش مردم و تخریب مسئولان را دارند که در این خصوص، قطعاً از طریق مراجع قضایی با آن‌ها برخورد قانونی خواهد شد.»
نگارخانه

فلک‌الافلاک
فلک‌الافلاک (موزه مردم‌شناسی داخل قلعه)
فلک‌الافلاک یا دژ شاپوری
قلعه فلک‌الافلاک در شب
فلک‌الافلاک نماد شهر خرم‌آباد
راه دسترسی به قلعه
در ورودی
دور نمای خرم‌آباد بر فراز قلعه
خرم‌آباد از درون پنجره قلعه
نمایی از قلعه فلک‌الافلاک
نمایی از قلعه فلک‌الافلاک
نمایی از قلعه فلک‌الافلاک
نمایی از قلعه فلک‌الافلاک
یکی از برج‌های شمالی قلعه
برج معروف به برج سلجوقی
پنجره‌های بیرونی قلعه
فلک‌الافلاک
درب ورودی سپاه حضرت ابالفضل استان لرستان. حضور سپاه پاسداران در حریم قلعهٔ فلک‌الافلاک مهم‌ترین علت اخلال در ثبت جهانی این بنا است
برج جنوب غربی
حیاط اول قلعه
محمد مکری

| محمد مکری | محمد مکری |
| --- | --- |
استاد محمد مکری زمستان ۱۳۸۴، دانشگاه سوربن پاریس: استاد محمد مکری زمستان ۱۳۸۴، دانشگاه سوربن پاریس
سفیر ایران در اتحاد جماهیر شوروی: سفیر ایران در اتحاد جماهیر شوروی
دوره مسئولیت فروردین ۱۳۵۸ – ۱۳۶۲: دوره مسئولیت فروردین ۱۳۵۸ – ۱۳۶۲
رئیس‌جمهور: ابوالحسن بنی‌صدرمحمدعلی رجاییسیدعلی خامنه‌ای
نخست‌وزیر: مهدی بازرگانمحمدعلی رجاییمحمدجواد باهنرمیرحسین موسوی
پس از: کامبیز آهی
پیش از: کیا طباطبایی
سفیر ایران در مغولستان: سفیر ایران در مغولستان
دوره مسئولیت ۱۳۵۸ – ۱۳۶۲: دوره مسئولیت ۱۳۵۸ – ۱۳۶۲
مشاور عالی وزارت نفت در امور بین‌الملل: مشاور عالی وزارت نفت در امور بین‌الملل
دوره مسئولیت ۱۳۶۴ – ۱۳۶۵: دوره مسئولیت ۱۳۶۴ – ۱۳۶۵
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۲۹۸ کرمانشاه، ایران
درگذشته: تیر ۱۳۸۶ پاریس، فرانسه
ملیت: ایرانی
پیشه: نویسنده، شاعر، محقق، زبان‌شناس و دیپلمات
محمد مُکری (زاده ۱۲۹۸ خورشیدی در کرمانشاه – درگذشته تیر ۱۳۸۶ در پاریس) نویسنده، شاعر، محقق و زبان‌شناس معاصر ایران بود.
محمد مکری در زمان مشاورت در شرکت نفت به اتهام جاسوسی در سال ۱۳۶۶ دستگیر و روانه زندان اوین گردید و پس از مدت کوتاهی کمتر از ۱ سال بدون محاکمه قطعی از زندان ازاد شد و به فاصله کوتاهی پس از آزادی برای همیشه از ایران خارج شد.
زندگی

محمد مکری در سال ۱۳۰۵ خورشیدی در شهر کرمانشاه چشم بجهان گشود.
وی استاد تحقیقات در مرکز تتبعات وزارت فرهنگ و علوم و استاد دانشگاه سوربن پاریس، نویسنده، شاعر، محقق، زبان‌شناس و متخصص زبانهای باستان و لهجه‌های قدیم و فعلی ایرانی، مردم شناس، مورخ تاریخ افکار و مذاهب، تالف حدود صد جلد کتاب و پژوهش علمی و بیش از صدها مقاله.
وی عضو اغلب مجامع علمی اروپایی بوده‌اند.
محمد مکری در سال ۱۳۴۴ موفق به اخذ جایزه و نشان علمی از فرهنگستان آثار ملی و ادب فرانسه به پاس چندین دهه خدمات علمی شد.
او بخاطر گرایش‌های سیاسی به جبهه ملی و نهضت آزادی دو بار مجبور به ترک ایران شد. بار اول از سال ۱۳۳۳ و بعد از فروپاشی دولت مصدق تا سال ۱۳۵۸ که با پیروزی انقلاب به ایران برگشت.
محمد مکری از حامیان و نزدیکان آیت الّله خمینی در سال‌های اوّل انقلاب بود. در مصاحبه‌ای با روزنامه کیهان در ۸ فوریه ۱۹۷۹ ضمن پشتیبانی از انقلاب ایران گفته بود:
در ایران "کسی صاحب ثروتهای افسانه‌ای نخواهد شد" و "زمینها ملّی می‌شوند و به کار سود تعلق خواهد گرفت".
دربارهٔ دیدگاه وی نسب به انقلاب در سال‌های اولیه انقلاب او معتقد بود که:
"جمهوری اسلامی با حکومت مذهبی تفاوت دارد".
محمد مُکری نخستین سفیر کبیر تام‌الاختیار ایران پس از انقلاب در مسکو؛ شوروی سابق و مغولستان در بین سال‌های ۱۳۵۸ تا ۱۳۶۲ بود. بعد از یک دهه فعالیت در مقامات اداری و اجرایی و باز نشستگی در سمت مشاور وزیرنفت، مجدداً ساکن فرانسه شد و به تحقیقات و مطالعات علمی پرداخت و تا پایان عمر در شهر آوری در حومه پاریس زندگی کرد.
او در تیر ماه ۱۳۸۶ در منزل خود در شهر إوری در حومهٔ پاریس درگذشت.
مشاغل قبل از خروج از ایران

مشاغل وی قبل از خروج از ایران به فرانسه در سال ۱۳۳۳ «اولین مهاجرت اجباری».
رئیس فرهنگ مهاباد؛ ۱۳۲۲ تا ۱۳۲۳
پایه‌گذار و نخستین رئیس اداره تعلیمات ایلات و عشائر ایران ۱۳۲۴ تا ۱۳۲۸
تهیه‌کننده طرح‌های تعلیمات و آموزش اجباری و عمومی در کشور ۱۳۲۵
مدیر کل وزارت فرهنگ ۱۳۳۰
مأمور علمی اداره کل نگارش وزارت فرهنگ در تهیه لغت نامه دهخدا ۱۳۱۹ تا ۱۳۲۴
استاد زبان و ادبیات فارسی و زبان پهلوی ساسانی در دانشگاه تهران ۱۳۳۰ تا ۱۳۳۳
استاد علم الاساطیر و مبتکر دروس زیبایی‌های اندیشه و اخلاق در افسانه‌ها و جهان نگاری‌ها ی قدیم ایران در دانشکده هنرهای زیبا ۱۳۳۰ تا ۱۳۳۳
استاد تاریخ و علوم ادبی در دانشکده افسری ۱۳۲۹ تا ۱۳۳۳
مدیر مسئول مجله ماد و بغستان ۱۳۳۱
مشاغل بعد از ورود به ایران

مشاغل وی بعد از ورود به کشور در سال ۱۳۵۸ تا قبل از خروج از ایران برای دومین و همیشگی به فرانسه در سال ۱۳۶۷
نخستین سفیر کبیر تام‌الاختیار ایران پس از انقلاب در مسکو؛ شوروی سابق و مغولستان ۱۳۵۸ تا ۱۳۶۲
مشاور عالی وزارت نفت در امور بین‌الملل ۱۳۶۴ تا ۱۳۶۵
شعر و بخشی از آثار  قلمی

مُحمّد مُکری شعر نیز می سرود و دیوان شعر او در سال ۱۳۷۰ منتشر گشته ‌است. از معروف ‌ترین اشعار وی «هنوزنامه» ای است بسیار مفصل، که در زمینهٔ ذکر مفاخر ایران زمین و رَد نظریه افول فرهنگ و هنر و اندیشه و دیانت در ایران اسلامی سروده شده‌ است و ندای غربت او و دوری از وطن را به گوش شنونده وارد می‌کند.  باید اضافه کنم که دکتر الله وردی آذری نجف آباد، زبانشناس، نویسنده و محقق، کتابی را پیرامون احوال استاد محمد مُکری نوشته است و این هنوزنامه با عنوان «هزار لؤلؤ غلطان هنوز از مژگان/ نثار مرقد پاک شه خراسان است» در سال ۱۳۹۳ چاپ شده ‌است و این نوشته را به ایشان تقدیم کرده است. در کتاب قهوه نامه رباعی های قهوه ای هم مفصل از این  ادیب و استاد بزرگ خطۀ ایران زمین صحبت می کند  و  می گوید که هفت سال با ایشان بوده همراه است: اما در این دوران هفت ساله که واقعاً برایم  هفت خوان تمام بود، همواره، من پای صحبت های حکیمانه و عارفانهٔ استاد دکتر محمّد مُکری، دو گوش داشتم، دو گوش دیگر هم قرض می کردم و عاشقانه به پند و اندرزها و خاطرات شیرین وی با جان و دل گوش فرامی دادم. مهربانی ها و خاطرهٔ نیک ایشان را هرگز  تا زنده ام فراموش نخواهم کرد زیرا به مصداق دقیق این رباعی که شایسته علمی این دانشمند بلند اندیش فرهیخته و بلند همت است، می گویم و می نویسم که هرگز نرود خاطره اش از دل من، از دل من، از دل این کم ترین بندگان خدا که مدت مدیدی در پاریس پای صحبت های گرم و شیرین او نشستم و این است احساس درونی ام از این استاد، از این شاعر، از این زبانشناس بزرگ زبان های ایران زمین و این جامعه شناس دینی و فرهنگی اقوام مختلف، این حکیم بزرگ ایران و فرهنگ ایران بزرگ و ایران سُتُرکْ:
ای مُوجِ بُلَندٍ بحَرِ بی سٰاحِلِ مَن/
ای حاصل بوستان بی حاصلِ مَن /
استادِ بُزرگِ نازنین ای مُکْری/
هرگز نَرَوَد خاطِره اَت اَز دلِ مَن!/
آثار

مُکری، محمد (۱۳۵۳). بهلول دانا و یاران حقیقت، بحث جامعه ‫شناسی مذهبی و تاریخی، تحقیق دربارۀ مقصد های الحادی و اساطیری ایرانی در نزد گروهی از متصوفان و فرقه‫ های غالی به انضمام متن گورانی دورۀ  بهلول با تصحیحات، ترجمه، تفسیر و یادداشت‫ ها.
مُکری، محمد (۱۳۷۰). دیوان استاد دکتر محمّد مُکری، مجموعۀ غزلّیات، قصاید، قطعات ...، با مقدّمه و فهرست تألیفات. زندگینامه و کارنامۀ فرهنگی. با یادداشت‫ های کوتاه به زبان فرانسه. پاریس، لوون بلژیک: پترز بلژیک.
مُکری، محمد (۱۳۷۲). ویژگی‌های عروضی در فرهنگ عامه. پاریس، لوون بلژیک.
مُکری، محمد (۱۳۷۴). کردیّات ایرانی، مقالات مُکری. پترز بلژیک.
مُکری، محمد (۱۳۸۴). پنج گفتار. کلن.
مُکری، محمد (۱۳۸۵). نگاهی نو به تاریخ و زبان فارسی، خط و زبان فارسی کامل‫ ترین خط و زبان جهان. کلن، پاریس.
Mokri، Mohammad (۲۰۰۳). Grammaire et lexique comparés des dialectes kurdes. Kkarthala, Paris.
شهر جدید رامشار

| شهر جدید رامشار | شهر جدید رامشار |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: سیستان و بلوچستان
شهرستان: هامون
بخش: مرکزی
مردم: مردم
جمعیت: ۳،۲۴۵ نفر (۱۳۹۸)
وبگاه: :http://ramshar.ntdc.ir
  شهر جدید رامشار  روی نقشه ایران ۳۰°۴۲′۲۴″شمالی ۶۱°۲۳′۲۵″شرقی﻿ / ﻿۳۰٫۷۰۶۵۶۷°شمالی ۶۱٫۳۹۰۳۳۱°شرقی﻿ / 30.706567; 61.390331   :   شهر جدید رامشار  روی نقشه ایران ۳۰°۴۲′۲۴″شمالی ۶۱°۲۳′۲۵″شرقی﻿ / ﻿۳۰٫۷۰۶۵۶۷°شمالی ۶۱٫۳۹۰۳۳۱°شرقی﻿ / 30.706567; 61.390331   
 :  
شهر جدید رامشار شهری در بخش مرکزی شهرستان هامون و در ۲۰ کیلومتری شهر محمدآباد و در مسیر جاده محمدآباد به زاهدان واقع شده است.
تاریخچه

شهر جدید رامشار در استان سیستان و بلوچستان و به پیشنهاد مطالعات طرح منطقه ای سیستان (مصوب سال ۱۳۶۹ شورای عالی شهرسازی و معماری ایران) شکل گرفته‌است. این شهر جدید در ۲۰ کیلومتری محمدآباد (هامون) و در جاده شهرستان هامون به زاهدان و در جاده زابل به زاهدان (۳۰ کیلومتری شهر زابل) قرار گرفته‌است. طرح جامع شهر جدید رامشار در سال ۱۳۷۹ به تصویب شورای عالی شهرسازی و معماری ایران رسیده‌ که شرکت مهندسان مشاور شهرسازی شهروخانه آن را تهیه کرده است. در انتخاب نام شهر جدید رامشار، آنچه که هویت این سرزمین را منعکس می‌سازد مد نظر قرار گرفته‌است. رامرود که در فاصله نه چندان دور از اراضی شهر جدید قرار داشته، دیر زمانی شهرهای با شکوهی همچون رامشارستان را در کنار خود شکل می‌دهد. با تغییر مسیر رودخانه هیرمند و خشک شدن رامرود، طومار زندگی ساکنین شهر در هم می‌پیچد تا آنجایی که این شهر در قرن چهارم هجری در زیر شن‌های روان مدفون می‌گردد. به یادمان رامشارستان، نام رامشار برای جدید برگزیده شده‌است.
منطقه آزاد تجاری صنعتی سیستان

منطقه آزاد تجاری، صنعتی سیستان یکی از مناطق آزاد ایران است که اداره و دفتر اجرایی آن در سال ۱۴۰۱ در شهر جدید رامشار از توابع شهرستان هامون در استان سیستان و بلوچستان بنیان گذاشته شده‌است.
مناره گودک

| مناره گودک | مناره گودک |
| --- | --- |
ترکی آذربایجانی: Gödək minarə: ترکی آذربایجانی: Gödək minarə
دین: دین
وابستگی: اسلام
مکان: مکان
مکان:  شکی
کشور: جمهوری آذربایجان
معماری: معماری
سبک: معماری اسلامی
پایان ساخت: سده ۱۹ میلادی
مصالح ساختمانی: آجر
مناره گودک (ترکی آذربایجانی: Gödək minarə) یک مسجد چهارگوش با مناره است که در منطقه تاریخی یوخاری باش، در خیابان ساری‌تورپاق شماره ۱۸ محله ساری تورپاقی شهر شکی جمهوری آذربایجان واقع شده است. بنا به دستور کابینه جمهوری آذربایجان در مورد بناهای تاریخی و فرهنگی، این مسجد به عنوان یکی از «آثار تاریخی و فرهنگی با اهمیت محلی» اعلام شد.
مسجد و مناره در سده نوزدهم میلادی ساخته شدند. تا همین اواخر مهدکودکی در ساختمان مسجد فعالیت می‌کرد. پس از آن، مهد کودک به ساختمان دیگری منتقل شد و مناره گودک بازسازی شد.
اسکانیا سری ۳ (اتوبوس)

Motor vehicle
| اسکانیا سری ۳ (اتوبوس) | اسکانیا سری ۳ (اتوبوس) |
| --- | --- |
Carrus Fifty bodied Scania K113TLB in Sweden.: Carrus Fifty bodied Scania K113TLB in Sweden.
دید کلی: دید کلی
شرکت: اسکانیا
تولید: 1988-1999
مونتاژ: Sweden: سودتلیا، کاترینهولم Brazil: سائو برناردو دو کامپو Argentina: ایالت توکومان
پیشرانه: پیشرانه
موتور: 8.5 L DS9/DSC9 I6 (diesel) 11.0 L DS11/DSC11 I6 (diesel)
گاه‌شمار: گاه‌شمار
پیشین: Scania 2-series
پسین: Scania 4-series
اسکانیا سری ۳ (به انگلیسی: Scania 3-series) یک مدل از اتوبوس‌های تولید شده شرکت اسکانیا است. این مدل در سال ۱۹۸۸ از رده خارج و سری چهارم اتوبوس‌های اسکانیا جایگزین آن شد.
لودویگ چهارم، دوک بزرگ هسن

لودویگ چهارم، دوک بزرگ هسن (به آلمانی: Ludwig IV) (۱۲ سپتامبر ۱۸۳۷ – ۱۳ مارس ۱۸۹۲) از ۱۳ ژوئن ۱۸۷۷ تا زمان مرگ دوک بزرگ هسن بود. لودویگ که فرزند اول شاهزاده کارل هسن و راین بود، در دارمشتات پایتخت هسن به دنیا آمد. با توجه به این‌که عموی او لودویگ سوم از ازدواج اول فرزندی نداشت و ازدواج دوم او ناهم‌تراز بود، لودویگ از زمان تولد نفر دوم در نوبت جانشینی تاج و تخت هسن قرار داشت. لودویگ با شاهدخت آلیس پادشاهی متحده، دختر ملکه ویکتوریا ازدواج کرد و از این ازدواج هفت فرزند داشت. بعد از مرگ پدر لودویگ در مارس ۱۸۷۷، او تبدیل به وارث مقدر هسن شد و سه ماه بعد با مرگ لودویگ سوم، بر تخت نشست. لودویگ در ۱۳ مارس ۱۸۹۲ بر اثر حمله قلبی درگذشت و در دارمشتات دفن شد. بعد از او فرزندش ارنست لودویگ به جایش به مقام دوک بزرگ هسن رسید.
نشان طلایی کنگره آمریکا

Award
| نشان طلایی کنگره آمریکا | نشان طلایی کنگره آمریکا |
| --- | --- |
Etching of medal awarded to جان پل جونز، the only Continental Navy officer to be awarded a gold medal: Etching of medal awarded to جان پل جونز، the only Continental Navy officer to be awarded a gold medal
گونه: Civilian award
اهداء برای: "National appreciation for distinguished achievements and contributions by individuals or institutions".
کشور: United States of America
برگزارکننده: کنگره ایالات متحده آمریکا
نخستین دوره: ۱۷۷۶
کل دریافت‌کنندگان: ۱۸۴
نشان طلایی کنگره آمریکا (انگلیسی: Congressional Gold Medal) یا مدال طلای کنگره یکی از قدیمی‌ترین و بالاترین جوایز غیرنظامی در ایالات متحده است و در کنار مدال آزادی ریاست‌جمهوری به عنوان یکی از برجسته‌ترین نشانه‌های تقدیر ملی شناخته می‌شود. این مدال توسط کنگره ایالات متحده با رأی‌گیری تصویب و به قانون تبدیل شده و توسط رئیس‌جمهور امضا می‌شود. مدال طلای کنگره، بالاترین سطح قدردانی ملی از دستاوردها و مشارکت‌های برجسته افراد یا نهادها را نشان می‌دهد.
این مدال ابتدا برای تجلیل از اعضای نظامی در دوران انقلاب آمریکا اهدا شد و به تدریج به افراد از تمامی اقشار جامعه و سپس به گروه‌ها در اواخر قرن بیستم گسترش یافت. این مدال به افرادی اهدا می‌شود که دستاوردی با تأثیر عمیق بر تاریخ و فرهنگ آمریکا داشته باشند و این دستاورد در رشته مربوطه به عنوان یک موفقیت بزرگ شناخته شود. چنین دستاوردهایی باید تا مدت‌ها پس از تحقق، مورد تقدیر قرار گیرند.
هیچ قانون کلی برای ایجاد این مدال وجود ندارد و هر بار که اهدای مدال طلای کنگره مناسب تشخیص داده شود، کنگره با تصویب قانونی خاص این امر را ممکن می‌سازد. هر مدال به‌طور ویژه طراحی و از طلا ساخته می‌شود که این امر توسط ضرابخانه ایالات متحده انجام می‌شود. به همین دلیل، تعداد مدال‌های طلای کنگره بسیار کمتر از مدال‌های ریاست‌جمهوری است. دریافت این مدال نیازی به شهروندی آمریکا ندارد و تا ۲۹ نوامبر ۲۰۲۳، ۱۸۴ نفر، رویداد یا نهاد موفق به دریافت آن شده‌اند.
از زمان انقلاب آمریکا، کنگره از طریق اعطای مدال طلا، قدردانی ملی خود را از دستاوردها و مشارکت‌های برجسته نشان داده است. نخستین بار این مدال در سال ۱۷۷۶ توسط کنگره دوم قاره‌ای به ژنرال جورج واشینگتن اهدا شد. در ابتدا این مدال به شخصیت‌های نظامی که در انقلاب آمریکا، جنگ ۱۸۱۲ و جنگ مکزیک-آمریکا شرکت داشتند، تعلق می‌گرفت. اما به مرور، دامنه اهدای این مدال به نویسندگان، بازیگران، موسیقیدانان، پیشگامان هوافضا، کاوشگران، دانشمندان، ورزشکاران، بشر دوستان و خدمتگزاران عمومی گسترش یافت. در سال ۱۹۷۹، صلیب سرخ آمریکا به عنوان نخستین سازمان این مدال را دریافت کرد.
تا سال ۲۰۲۱، حداقل ۷ نفر بیش از یک بار موفق به دریافت مدال طلای کنگره شده‌اند. از جمله این افراد می‌توان به وینفیلد اسکات برای جنگ‌های ۱۸۱۲ و مکزیک-آمریکا، زکری تیلور برای جنگ مکزیک-آمریکا، و هایمن جی. ریکوور برای خدمات در نیروی دریایی هسته‌ای و دستاوردهای حرفه‌ای اشاره کرد. همچنین در سال‌های اخیر، افراد و گروه‌های بیشتری به دلیل خدمات برجسته خود در زمینه‌های متنوع از جمله جنگ جهانی دوم و کاوش‌های قطبی، این مدال را دریافت کرده‌اند.