پوریا سوری
نقد و بررسی آثار

کتاب‌های پوریا سوری مورد توجه رسانه‌ها و منتقدان قرار گرفته و نقد و بررسی شده‌است.
سیدمهدی موسوی در نقدی منتشر شده در روزنامه اعتماد دربارهٔ کتاب تناسخ به درخت نوشته‌است.
نکته قوت اشعار این مجموعه آنجایی است که حتی در کلاسیک‌ترین اشعار به جای توصیف چشم و لب و… معشوق، با شاعری متفکر و دغدغه‌هایی اجتماعی و فرهنگی روبه رو هستیم که با تعاملی سازنده با جامعه پیرامون، شعری از لحاظ محتوا بسیار فراتر از آنچه ذائقه عام و جشنواره‌های دولتی می‌خواهند رقم می‌زند. تنها نگاهی گذرا به تقدیمنامه‌های هر شعر و پانوشت‌ها کافی است تا متوجه شویم با شاعری حساس روبه رو هستیم که شعر برایش تنها وسیله یی برای خلق زیبایی و جذب دخترکان جوان و سکه‌های جشنواره‌ها نیست. اما مطمئناً هرچه در شعرها بیشتر غور کنیم نکات بیشتری را درخواهیم یافت مخصوصاً جاهایی که هنرمند به یک دغدغه اجتماعی یا سیاسی بسنده نکرده و آن را به شکل جهانشمول و فلسفی عرضه می‌کند مثل «این دود، سرفه‌های مرا از سینه ام به شهر کشانده» هرچند گاهی این دغدغه‌ها از شاعرانگی شان کاسته می‌شود و به سمت شعار می‌روند نظیر «دنیا دوباره پر شده از زشتی، جنگ است در وجب وجب دنیا…»

این نگاه متفاوت حتی در اشعار عاشقانه نیز دیده می‌شود به گونه یی که غزلی که با شانه کردن گیسو آغاز می‌شود با آزادی و پرواز به اتمام می‌رسد. یا در آنجا هم که می‌گوید «من فکر می‌کنم که زنی باید از عشق پر کند ریه‌هایم را» به جای نگاه توصیفی به تصویرسازی‌هایی نمادین دست می‌زند که شعر را از درددلی عاشقانه و ادامه شعر نئوکلاسیک فراتر می‌برد: «در طول شب قدم زدن آسان نیست، وقتی چراغ پشت سرت باشد…» یا غزلی مثل «برای اینکه ندانی چقدر… یا که چه چیز…» که در طول تاریخ و افسانه‌ها، از جک و لوبیای سحرآمیز تا اسکندر و چنگیز و مارکوپولو را به شعر می‌کشاند تا با خلق فضاهایی تازه مسیری تازه را در غزل عاشقانه جست وجو کند.
مهدی وزیربانی دربارهٔ کتاب تناسخ به درخت نوشته‌است:
پوریا سوری در نخستین دفتر شعرش «تناسخ به درخت» شاعری اجتماعی با زبانی ریسک پذیر نشان داده که عقیده دارد غزل مدرن هنوز سرفصل‌های باز نشده بسیاری دارد که باید گشوده شود و پس از آن به فکر تدفین این شیوه شعری افتاد.
آیناز محمدی در نقد و بررسی دربارهٔ کتاب دیکته اقلیت در روزنامه ایران عنوان کرده‌است.
«دیکته اقلیت» سروده پوریا سوری توسط انتشارات نگاه منتشر شد. این مجموعه شامل دو دفتر است. دفتر اول به نام دردهای موسمی شامل شعرهایی است غالباً خطابی، خطاب به سوم شخص غایب، دفتر دوم، خواب سنجاقک مرده، شعرهای کوتاه‌تر شاعر را دربرمی‌گیرد. سوری بیشتر به شعر اندیشه گرایش دارد و نگاهی فلسفی به انسان و پدیده‌های اطرافش.
پوریا سوری شاعر مجموعه تناسخ به درخت مصاحبه با روزنامه اعتماد عنوان کرده بود
سعی ام بر این بوده که نگاهی متفاوت تر به غزل داشته باشم. مسئله آشنایی زدایی هم در روزگار آشنازدایی شده ما کار چندان ساده یی نیست.
همچنین ترانه‌های این شاعر و ترانه‌سرا مورد نقد و بررسی قرار گرفته‌است.
حسن علی‌شیری پژوهشگر ادبی دربارهٔ ترانه ایران من در روزنامه ایران نوشته‌است.
ترانه «ایران من» با این سطر آغاز می‌شود: «آوازخوانی در شبم، سرچشمه خورشید تو» همچون «ای ایران» و بسیاری دیگر از اشعار ملی میهنی، پوریا سوری زاویه دید اول شخص مفرد را برای گفتن از میهن برگزیده. با این تفاوت که به جای منی عام و نوعی، این آوازخوان ماست که از ابتدا خود را معرفی می‌کند و راوی ترانه است. بر خلاف بسیاری از اشعاری این چنین که با این زاویه دید، میهن را در جایگاه معشوق قرار داده‌اند، «ایران من» خطاب به مام میهن و از زبان فرزندی رو به مادرش نوشته شده.
همچنین علی‌رضا بدیع در روزنامه شهرآراء در نقد و بررسی ترانه سووشون عنوان کرده‌است
همایون شجریان با تلفیق دو حادثه کار پسندیده‌ای کرده که نشان از دغدغه اجتماعی او دارد و این عالی است. اما از نظر ملودی قطعاً این کار پایین‌تر از کارهای مشترک دیگر همایون و پورناظری قرار می‌گیرد. کاری که در آن حرکت و تنوع ملودی نیست و هیجانی در شنونده ایجاد نمی‌کند از طرفی شعر این قطعه سست است، زبانی کهنه خسته‌کننده دارد.