stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
چهارمضراب
ساختار

ضرب‌آهنگ چهارمضراب‌ها متفاوت است. برخی منابع وزن‌ها دوضربی و گاهی سه‌ضربی را رایج شمرده‌اند اما وزن‌های 6
8 و 6
16 رایج‌ترین فرم چهارمضراب هستند. سایر وزن‌هایی که برای چهارمضراب متداولند عبارتند از 9
16 و 12
16؛ چهارمضراب‌های با وزن 2
4 و 3
4 نیز ساخته شده‌اند. مدت چهارمضراب‌ها را به‌طور معمول بین ۱۰ ثانیه تا یک دقیقه است. چهارمضراب‌ها معمولاً ساختاری ساده از تکرار نت‌ها دارند اما گاهی بسیار پیچیده و مرکب از نت‌های زینت فراوان هستند؛ چهارمضراب ماهور برای سه‌تار، اثر درویش‌خان، مثالی از چهارمضراب‌های پیچیده‌است. در اجرای چهارمضراب، یک الگوی ریتمیک مشخص بارها تکرار می‌شود. یک یا چند نت در این الگو ثابت می‌مانند و نت‌های دیگری که از میزانی به میزان دیگر تغییر می‌کنند معمولاً از یک الگوی بالارونده یا پایین‌رونده تبعیت می‌کنند (در هر میزان نسبت به میزان قبل یک درجه بالا می‌روند و پس از چند میزان در جهت عکس شروع به پایین رفتن می‌کنند تا به جای اول بازگردند).
به گفتهٔ داریوش صفوت، «مطلوب‌ترین» شکل اجرای چهارمضراب آن است که در آن یک ساز زخمه‌ای توسط یک ساز کوبه‌ای همراهی شود، مثل همراهی سنتور با تنبک. تنبک در این بین می‌تواند نقش نگاه داشتن پایه را نیز ایفا کند.
ساختار > مقایسه با دیگر فرم‌های موسیقی

برونو نتل چهارمضراب را یک انتهای طیف ضربی موسیقی ایرانی می‌داند. انتهای دیگر این طیف آواز است که معمولاً غیر ضربی است. فرم‌های «نغمه» و «کرشمه» کمابیش ضرب مشخصی دارند. آنچه «ضربی» نامیده می‌شود، کاملاً ضرب‌آهنگ بارزی دارد و در نهایت درآمد و چهارمضراب قرار دارند که اولی ضرب‌آهنگی آهسته دارد و دومی ضرب‌آهنگی سریع. در مقابل برخی منابع، ردیف موسیقی ایرانی را به دو بخش کلی «آواز» و «ضربی» تقسیم می‌کنند، و انواع اصلی موسیقی ضربی را شامل چهارمضراب (شش یا دوازده ضربی و سریع)، رِنگ (شش ضربی و با سرعت متوسط و معمولاً همراه با رقص)، تصنیف (معمولاً شش ضربی و آهسته) و پیش‌درآمد (آهسته) بر می‌شمارند. رو هم رفته، چهارمضراب پرشتاب‌ترین ضرب را در فرم‌های موسیقی ایرانی دارد.
نتل ساختار پیش‌درآمد و چهارمضراب در موسیقی ایرانی را با ساختار روندو در موسیقی غربی مقایسه می‌کند که در آن یک تم اصلی تکرار می‌شود و ملودی‌های کوتاه و مرتبطی بین این تکرارها نواخته می‌شوند. تم اصلی معمولاً بر اساس درآمد دستگاهی که چهارمضراب (یا پیش‌درآمد) در آن نواخته می‌شوند، شکل می‌گیرد؛ در حالی که ملودی‌های لابه‌لا، معمولاً بر اساس دیگر گوشه‌های آن دستگاه هستند.
فرهاد فخرالدینی، با مقایسهٔ چهارمضراب و پیش‌درآمد نتیجه می‌گیرد که در چهارمضراب هم روند ملودی از گوشه‌های دستگاه یا آواز مربوط پیروی می‌کند اما میزان‌های به کار رفته در چهارمضراب متنوع‌تر هستند و سرعت اجرای ضرب‌ها نیز تندتر است.
کاربرد

خالقی کاربرد اصلی چهارمضراب را تمرین نوازنده می‌دانسته و از این جهت آن را با اتود در موسیقی غربی مقایسه کرده‌است. محمدعلی بهارلو نیز در کتابی که راجع به فرم‌های موسیقی ایرانی در دههٔ ۱۳۲۰ ه‍.ش منتشر کرد، می‌نویسد که عده‌ای از نویسندگان کتب و مقالات در آن زمان، فرم چهارمضراب را مردود دانسته‌اند و آن را فرمی یکنواخت و خسته‌کننده قلمداد کرده‌اند که یک نوع تمرین برای نوازندگان است.
اما ساسان سپنتا هدف از اجرای چهارمضراب را ایجاد تنوع، پرهیز از یکنواختی و نشان دادن مهارت نوازنده می‌داند. بهارلو نیز اشاره می‌کند که از آنجا که فرم چهارمضراب قدمت کمتری دارد، تنها در آثار جدیدتر به‌ویژه آثار ابوالحسن صبا است که به کمال رسیده‌است. با این حال او تأکید می‌کند که در صفحه‌هایی که از موسیقی‌دانان قدیمی‌تر به جای مانده نیز چهارمضراب‌هایی وجود دارد که نشان توجه آنان به این فرم بوده‌است و از این میان، چهارمضراب آقا حسینقلی را بیشتر از بقیه قابل توجه دانسته‌است.  فرهاد فخرالدینی هم این دیدگاه را تأیید می‌کند و اشاره می‌کند که بسیاری از آهنگسازان موسیقی ایرانی همچون ابوالحسن صبا، علی تجویدی و فرامرز پایور که متوجه کسالت شنوندگان پس از شنیدن موسیقی آوازی شده بودند، برای بسیاری از گوشه‌های ردیف چهارمضراب ساخته‌اند.
هرمز فرهت چهارمضراب را با فرم‌های پیش‌درآمد، رنگ و تصنیف که بر گروه‌نوازی متمرکز هستند، مقایسه می‌کند و هدف از اجرای چهارمضراب را نمایش دادن مهارت یک نوازندهٔ خاص ذکر می‌کند. به عقیدهٔ او در طول زمان با پررنگ‌تر شدن نقش نوازندگان در موسیقی ایران (تحت تأثیر موسیقی غربی) اجرای چهارمضراب‌ها هم افزایش یافته‌است. فخرالدینی هم یکی از کاربردهای چهارمضراب را استراحت دادن به خواننده، و دادن فرصتی به نوازنده برای به نمایش کشیدن توانمندی‌های خود می‌داند. وی اشاره می‌کند که در موسیقی ایرانی، خواننده همیشه بیشتر از دیگران هنرمندان مورد توجه بوده و این که آهنگسازان به ساختن قطعات بدون کلام همچون چهارمضراب روی می‌آوردند نیز، در واکنش به همین موضوع بوده‌است.
نمونه‌ها

از حبیب سماعی، عبدالحسین شهنازی، مرتضی محجوبی و برادرش رضا محجوبی، حسین یاحقی، ابوالحسن صبا به عنوان موسیقی‌دانانی یاد می‌شود که در تکمیل فرم چهارمضراب نقش مهمی داشته‌اند. حسین علیزاده و پرویز مشکاتیان در دههٔ ۱۳۵۰ ه‍.ش چهارمضراب‌هایی با فرم قدیمی و پایهٔ ثابت ساختند که لطفی از آنان به عنوان احیاکنندگان فرم اصیل‌تر چهارمضراب در دورهٔ معاصر نام می‌برد.
درویش‌خان چهارمضراب معروفی در ماهور ساخته که بعداً توسط ابوالحسن صبا ملودی آن کامل شد و برای ویولن تنظیم و اجرا شد. این چهارمضراب به نام «چهارمضراب صبا و درویش‌خان» یا «چهارمضراب درویش‌خان و صبا» نیز شناخته می‌شود. محمدرضا لطفی نیز بعداً همین چهارمضراب را در آلبوم به یاد درویش‌خان اجرا و منتشر کرد.
چهارمضراب جلیل شهناز و پرویز یاحقی نمونه‌ای از چهارمضراب‌هایی است که به شکل امروزی این فرم نزدیک‌تر است و در آن پایهٔ چهارمضراب در طول اجرای قطعه تغییر می‌کند. در این قطعه از سه ساز تار، تنبک و ویولن استفاده شده‌است.
یادداشت

↑  اسپیکاتو (به ایتالیایی: spiccato) تکنیکی شبیه به استاکاتو در نواختن سازهای آرشه‌ای مثل ویولن است. در استاکاتو نت به صورت منقطع (جدا از نت‌های قبلی و بعدی) اجرا می‌شود ولی آرشه روی سیم ساز می‌ماند. در اسپیکاتو، نت منقطع اجرا می‌شود و در انتهای اجرای نت، آرشه از سیم جدا می‌شود.
قدما در پایهٔ چهارمضراب، دو ضربه بر سیم سفید، یک ضربه بر سیم زرد و یک ضربه بر سیم بم می‌زدند که ممکن است ریشهٔ نام چهارمضراب همین باشد.
چهارمضراب با تار
چهارمضراب ماهور برگرفته از ردیف موسی معروفی، در این روایت، چهارمضراب از «ماهور دو» به «شور سل» که درجهٔ ششم (می بکار) آن تغییر کرده‌است، پرده‌گردانی شده و پس از گوشه دلکش اجرا می‌شود.
چهارمضراب از ردیف موسی معروفی
شهر قصه

برای فیلمی با این نام، شهر قصه (فیلم) را ببینید.
| شهر قصه | شهر قصه |
| --- | --- |
جلد نمایشنامه شهر قصه، طراحی از مرتضی ممیز: جلد نمایشنامه شهر قصه، طراحی از مرتضی ممیز
نویسنده: بیژن مفید
شخصیت‌ها:  روباه ملّا  خرس رمال  خاله سوسکه  فیل  موش  خر خراط  شتر  قاطر  سگ  بز بزاز  طوطی شاعر  میمون 
زبان اصلی: فارسی
شهر قصه نمایشنامه‌ای پرآوازه کار بیژن مفید و مشهورترین نمایشنامه تئاتر مدرن ایران است.
اجرا > رادیو تهران

اولین بار شهر قصه در سال ۱۳۴۵ با نقش آفرینی بیژن مفید، هومن مفید، بهمن مفید، مریم مدنی و جمیله ندایی به صورت یک نسخه ۴ ساعته با گروه نمایش برنامه دوم رادیو تهران ضبط و اجرا شد. البته نسخه‌های بعدی اجرای نمایش کوتاه‌تر بودند.
اجرا > خانه پیش‌آهنگی

این نخستین نمایش ایرانی بود که از پخش صدای ضبط شده (Playback) برای اجرای تئاتر استفاده می‌شد. این نمایش با همان صداهای رادیویی، یک سال در خانه پیش‌آهنگی اجرا شد. اما پس از یک سال به پیشنهاد خود بازیگران، هر یک از آن‌ها به جای کارکتر خود حرف زدند.
با جا افتادن کار در خانه پیش‌آهنگی ناحیه پنج تهران، خیابان شهباز که آتلیه تئاتر نامیده شده بود، حدود یک سال هر هفته با تماشاچیان دعوتی اجرا می‌شد.[نیازمند منبع]
اجرا > جشن هنر شیراز

شهر قصه در سال ۱۳۴۷ در نخستین جشن هنر شیراز اجرایی بسیار موفق داشت. گروه بازیگری این نمایش محمود استادمحمد، عباس جاویدان، جمیله ندایی، حسین والامنش، اردوان مفید، هومن مفید، فرخ صوفی، تهمینه مدنی، سهیل سوزنی، فرهاد صوفی، رشید کنعانی بودند. این نمایش به همراه نمایشنامه «پژوهشی ژرف و سترگ و نوین در سنگواره‌های دوره بیست و پنجم زمین‌شناسی…» نوشته عباس نعلبندیان مقام نخست نمایشنامه‌نویسی این جشنواره را از آن خود کرد.
اجرا > اجرا در تهران

پس از جشن هنر شیراز مسئولان وقت تصمیم به قرار دادن کارگاه نمایش تهران در اختیار گروه بیژن مفید گرفتند. با اینکه تالار رودکی (تالار وحدت) برای اجرای عمومی این نمایش در نظر گرفته شده بود اما خود مفید تماشاخانه سنگلج را برای اجرای نمایش انتخاب کرد. زیرا ورود زنان با چادر و ورود آقایان بدون کراوات به تالار رودکی ممنوع بود. از سوی دیگر بیننده، تماشاگر معماری تالار و نورپردازی آن شده و خود تئاتر برای او معنا پیدا نمی‌کرد. این نمایش سه ماه در تماشاخانه سنگلج اجرا شد.
نمایش شهر قصه پس از آن به مدت نه ماه نیز در سالن انجمن دوشیزگان و بانوان اجرا شد. این نمایش در ۱۳۴۶ در استودیو یازده توسط منوچهر انور ضبط تلویزیونی شد.
اجرا > اجرا در دیگر شهرها

اردیبهشت ۱۳۴۷ فرخ غفاری، خجسته کیا و رضا قطبی شهر قصه را به جشن هنر دوم دعوت کردند. شهر قصه چهار شب در جشن هنر شیراز، «دانشگاه پهلوی» (دانشگاه شیراز)، شش ماه در انجمن اطلاعات بانوان و چند شب در شهرهای جنوب ایران (آبادان، مسجدسلیمان، آغاجاری) اجرا شد.
نگاه نویسنده

بیژن مفید در کالانمای شهر قصه نوشته‌است:
«شهر قصه حکایت انسان‌های ساخته ذهن یک قصه‌گوست؛ انسان‌هایی که ماسک حیوانات را به چهره دارند و به دنیای پر از ریا و دروغ کوچکشان خو گرفته‌اند. یک روز یک انسان جدید به شهر وارد می‌شود و به رنگ آنها درمی‌آید و هویت خود را از دست می‌دهد.»
بیژن مفید در مورد شهر قصه در مصاحبه‌ای با بصیر نصیبی در مجله نگین، شماره ۴۳، آذرماه ۱۳۴۷ در جواب سؤالی می‌گوید:
سؤال: «پرسوناژهای شما در طول نمایش به بهره‌کشی و سودجویی از هم می‌پردازند. چه نیرویی این روابط را برپا نگه داشته‌است؟»
جواب: «بحث تلخی‌ست. در حقیقت، شهر قصه، قصه گرگ‌هاست. روایت است در شب‌های سرد زمستان، دو گرگ گرسنه به هم می‌رسند. از ترس روبروی هم می‌نشینند و مواظب یکدیگرند که یکی آن دیگری را از شدت گرسنگی پاره نکند. کم‌کم گرگان دیگر می‌رسند و همه دور هم می‌نشینند و مواظب یکدیگر پلک نمی‌زنند. هر بار یکی خسته می‌شود و پلک می‌زند، بقیه بر سرش می‌ریزند و پاره‌پاره‌اش می‌کنند و متوجه نیستند که زمان پاییدن یکدیگر، شاید شکارهایی رد شده‌اند و آنها ندیده‌اند. شهر قصه، حکایت حلقه گرگ‌هاست و تراژدی نکبت‌بار آدمیزاد. شاید اگر هرکدام از آنها حرکتی می‌کردند، وضعشان این‌همه دردناک نبود.»
و چند خط بعد می‌گوید: «نکته اینکه این کار کمک زیادی به پُر شدن فاصله فکری بین روشن‌فکر و مردم عادی می‌کند. این دو دسته در عصر ما روزبه‌روز از هم فاصله می‌گیرند. این فاصله باید روزی از بین برود. کار من کوششی است برای پُر کردن این خندق ذهنی بین روشن‌فکر و مردم.»
صدا پیشگان نمایش

قصه‌گو: جمیله ندایی
روباه - ملا - معلم: بیژن مفید
خرس - رمال - کارمند ثبت احوال: بهمن مفید
خر - خراط - کارگر: محمود استادمحمد
میمون - مطرب - روشن‌فکر: آرش استادمحمد
فیل - غریبه: حسین والامنش
سگ - عطار: فرهاد صوفی
بز - بزاز: بیژن مفید
موش - جوان عاشق: هومن مفید
خاله سوسکه - دختر جوان: تهمینه مدنی
شتر - نقال - نمد مال: بیژن مفید
اسب: سهیل سوزنی
طوطی - شاعر: سهیل سوزنی
قاطر - نعلبند: بهمن مفید
بازیگران تئاتر و تلویزیون

قصه گو: جمیله ندایی
خرس: فرخ صوفی
سگ: فرهاد صوفی
روباه: عباس جاویدان
خر، :محمود استادمحمد
میمون: آرش استادمحمد
فیل: حسین والامنش
بز: رشید کنعانی
قاطر: مهدی ایل‌بیگی
شتر: اردوان مفید. بهزاد ندایی
اسب: سهیل سوزنی
موش و طوطی: هومن مفید
خاله سوسکه: تهمینه مدنی
فیلم

با وجود تلاش بسیار بیژن مفید برای ساخت فیلم شهر قصه به کارگردانی منوچهر انور این فیلم با شکست تجاری روبرو شد.[نیازمند منبع]
شهر قصه در اوین

در زمستان ۱۳۹۱ نمایش «شهر قصه در اوین» را یاشار دارالشفاء با همراهی جمعی از زندانیان در بند ۳۵۰ زندان اوین اجرا کرد. دارالشفاء بعدها با انتشار متنی توضیحی، حکایت و ماجرای اجرای نمایش را از ایدهٔ اولیه‌اش تا اجرای نهایی شرح داد.
باز اجرا

این نمایشنامه بارها در سراسر کشور به گونه‌های مختلف به نمایش درآمده‌است.[نیازمند منبع] آخرین اجرای این نمایشنامه سال ۱۳۹۴ در شهرستان خرم‌بید به کارگردانی آرش حسنلی انجام شد. بازیگران این کار: احمدرضا کنعانی، مهرداد بهرامی، محسن حمیدی، حسین زارع، علی رنجبر، محمدحسن زارع، فاطمه اکبری، زهرا رنجبر، زینب نظری و فاطمه طاهری بوده‌اند.[نیازمند منبع]
پویانمایی

تلویزیون من‌وتو برای نخستین بار، اقدام به پخش پویا نمایی شهر قصه کرد که در نوروز سال ۱۳۹۱ از این شبکه پخش شد.

صحنه‌ای از تئاتر شهر قصه
گروه صداپیشگان و بازیگران نمایش شهر قصه
تصویر جلد صفحه گرامافون شهر قصه
جوآن ام. بیگوود

جوآن ام. بیگوود (به انگلیسی: Joan M. Bigwood)، جوآن ام بیگوود که در سال ۱۹۳۷ در استون هاون (آبردین شایر)، اسکاتلند به دنیا آمد، سومین فرزند از چهار فرزند یک وزیر پروتستان بود. او مدرک کارشناسی ارشد خود را در زبان لاتین و یونانی در سال ۱۹۵۸ از دانشگاه سنت اندروز دریافت کرد. پس از یک سال در کالج آموزشی مورای هاوس در ادینبورگ (۱۹۵۸–۱۹۵۹)، او با بورسیه تحصیلی کامل از کالج رادکلیف به کمبریج، رفت تا در دانشگاه هاروارد در رشته کلاسیک (لاتین و یونانی) تحصیلات دکترا را دنبال کند. او در سال ۱۹۶۴ دکترای خود را در آنجا به پایان رساند. در همان سال، او توسط دانشگاه ویکتوریا (کانادا) به عنوان مدرس (۱۹۶۴–۱۹۶۶)  استخدام شد. او در سال ۱۹۶۶ دستیار استاد دانشگاه شد و در سال ۱۹۷۵ دانشیار شد. او در سال ۲۰۰۱ از گروه کلاسیک بازنشسته شد.
حوزه تخصصی تحقیقاتی بیگوود تاریخ یونان قرن پنجم و چهارم قبل از میلاد بود که تاریخ و آثار باستانی ایران هخامنشی علاقه‌مند شد. کار او عمدتاً بر نحوه کار نویسندگان باستان، چگونگی درک یونانیان از مردمان و فرهنگ‌های غیریونانی و مسائل مربوط به تجارت و تبادل فرهنگی متمرکز بود او در سال ۲۰۰۱ توجه خود را به بررسی بازنمایی زنان ایرانی در تاریخ‌نگاری یونانی با مقالاتی در مورد ازدواج با محارم  ایران هخامنشی، ملکه اشکانی موزا، ملکه مادر سی‌سی‌گامبیس و زنان در روایت‌های باستانی اسکندر معطوف کرد. در طول دوران طولانی خود در دانشگاه ویکتوریا (کانادا)، در بخش‌های گوناگون خدمت کرد. جوآن ام بیگوود در ۱۶ فوریه ۲۰۱۷ در سن ۸۰ سالگی درگذشت.
آثار

او در مقاله ازدواج با محارم در ایران هخامنشی: اسطوره‌ها و واقعیت‌ها می‌نویسد: نویسندگان یونانی و رومی اغلب می‌گویند که ازدواج ایرانیان با مادران، دختران و سایر خویشاوندان بسیار نزدیک مجاز بود، ادعاهایی که بسیاری از محققان مدرن آن را برای هخامنشیان و همچنین برای سال‌های بعد معتبر می‌پذیرند. این مقاله منابع باستانی چنین ازدواج‌هایی را در عصر هخامنشی، هم گفته‌های کلی و هم داستان‌های پیوندهای خاص، مجدداً بررسی می‌کند و استدلال می‌کند که شواهد برای پیوندهای زناشویی بین والدین و فرزند، و بین خواهر و برادر تنی، بسیار ضعیف است. ما از نویسندگان یونانی و رومی در مورد تعدادی از جنبه‌های ازدواج و خانواده در ایران هخامنشی، هر چند آنچه می‌گویند فقط در مورد طبقات بالا اجتماعی صدق می‌کند؛ ما هیچ مدرکی دال بر ازدواج ایرانیان معمولی نداریم.
او همچنین می‌نویسد: الگوی ازدواج‌های خویشاوندی در خاندان سلطنتی هخامنشی با آنچه که بعداً در میان فرمانروایان مصر بطلمیوسی یافت شد کاملاً متمایز است. در سلسله اخیر، اغلب اعتقاد بر این است که هشت نفر از دوازده پادشاه از بطلمیوس دوم فیلادلفوس تا بطلمیوس چهاردهم با خواهر و برادرهایی ازدواج کردند که در بسیاری از موارد خواهران تنی بودند اما در ایران، به گمان من، تنها برای سه نفر از دوازده پادشاه از کمبوجیه تا داریوش سوم، یا بهتر است بگوییم فقط برای سه نفر از هشت نفری که منابع نشان دهنده شرکای ازدواجشان از محارم هستند، شواهد موثقی دال بر ازدواج با خویشاوندان نزدیک داریم. در همه موارد نیز احتمالاً آنها خواهر و برادر ناتنی هستند. بسیاری از موارد دیگر از تعصب صرف نویسندگان یونانی و رومی نشأت می‌گیرد و ما نباید از این بابت گمراه شویم. اگر ازدواج‌های سلطنتی در واقع شامل خویشاوندان نزدیک‌تر از خواهر و برادر ناتنی نمی‌شد، باید اذعان داشت که اساساً نوع ازدواج با آنچه در جهان یونان و مقدونیه در قرن‌های پنجم و چهارم قبل از میلاد یافت می‌شد، تفاوتی نداشت.
گریس

برای دیگر کاربردها، گریس (ابهام‌زدایی) را ببینید.
گریس با فرمول شیمیایی C18H38 از مشتقات نفتی دارای گران‌روی زیاد
گریس با فرمول شیمیایی C18H38 از مشتقات نفتی دارای گران‌روی زیاد است. گریس حالت جامد و نیمه‌ جامد دارد.
تعریف گریس

تاکنون تعاریف متعددی برای گریس داده شده که عمده‌ترین آن‌ها عبارت‌اند از:
گریس ماده‌ای است جامد یا نیمه‌ جامد که از مشتقات نفتی و صابون (یا ترکیب چند صابون) با یک پرکننده یا بدون پرکننده (Fillers)، تشکیل یافته و دارای کاربرد برای مصارف خاص است.
گریس ماده‌ای است جامد یا نیمه‌ جامد که از ترکیب یک پرکننده (Thickener) در داخل روغن ساخته شده‌است. البته ممکن است سایر موادی که بتوانند بر خاصیت آن بیفزایند نیز به‌کار گرفته شوند.
گریس مادهٔ روان‌کاری است که در ساختار آن از پرکننده استفاده شده تا بتواند به قطعات متحرک چسبیده و تحت نیروی جاذبه یا فشار کارکرد از قطعه جدا نشود.
خواص فیزیکی

گریس در دمای محیط جامد یا نیمه‌جامد است. گریس‌ها بر اساس میزان گران‌روی به ۹ گرید گوناگون تقسیم‌بندی می‌شوند. نام‌گذاری گریس‌ها ۶ گروه اطلاعاتی را در بر می‌گیرد که با حروف و اعداد مشخص می‌شوند.
نوع کاربرد گریس
مواد افزودنی به‌کار رفته (در صورت استفاده)
نوع روغن‌های پایه سنتتیک (در صورت استفاده)
گرید گریس
حداکثر دمای مجاز عملیاتی
حداقل دمای مجاز عملیاتی
خواص شیمیایی

گریس از مخلوط یک غلیظ‌کننده (صابون فلزی) با یک روان‌ساز (روغن) ساخته می‌شود. غلیظ‌کننده‌ها هیدروکربن‌هایی هستند که ۵۰ تا ۶۰ (حتی گاهی بیش از ۸۰) اتم کربن دارند. در عوض هیدروکربن سازندهٔ روغن‌ها معمولاً بیش از ۳۰ اتم کربن ندارند.
روش تولید

برای تهیهٔ گریس ابتدا صابون فلزی مورد نیاز از ترکیب آمینو اسید و قلیای فلزی (لیتیم، سدیم یا کلسیم) تهیه شده و سپس در دستگاه مخصوصی، روان‌ساز به آن افزوده می‌شود. برخی از انواع خاص گریس فاقد صابون فلزی بوده و از خاک معدنی بنتونیت برای تغلیظ استفاده می‌شود.
گریس چندمنظوره

گریس چندمنظوره به گریسی گفته می‌شود که خصوصیات بهتری نسبت به سایر گریس‌ها دارد. این مزیت باعث کارایی بهتر و عملکرد خوب آن در شرایط مختلف کاری می‌شود. گریس‌های لیتیوم به دلیل پایداری در برابر آب و چسبندگی بالا و قابلیت ترکیب با سایر گریس‌ها می‌تواند در انواع بلبرینگ، رولبرینگ و شاسی‌ها مورد استفاده قرار گیرد. به‌طور مثال گریس‌های کلسیم در بازهٔ دمایی بالا نمی‌توانند عملکرد خوبی داشته باشند یا گریس‌های سدیم در برابر آب مقاومت مناسبی ندارند. از این رو گریس‌های چندمنظورهٔ لیتیم با دارا بودن هر دو قابلیت، کارایی گسترده‌تری دارد.
کاربرد و اهمیت استفاده از گریس

از گریس برای روان‌کاری جاهایی استفاده می‌شود که امکان روان‌کاری مکرر توسط روانساز مایع وجود نداشته یا مقرون به صرفه نباشد. (مانند قطعات متحرک جلوبندی خودرو) گریس‌ها برخلاف روغن‌ها وظیفهٔ خنک‌کنندگی و پاک‌کنندگی را نمی‌توانند انجام دهند.
بسیاری از نیروهای محرکه بدون استفاده از گریس قابل استفاده نیستند. هر چند گریس در مقابل سایر روان‌کارها از مقدار مصرف کمتری برخوردار است ولی جایگاه آن دارای اهمیت بالایی است و قابل جایگزینی با مواد دیگر نیست. مهم‌ترین موارد مصرف گریس به شرح زیر است:
تعداد دفعات روان‌کاری با گریس در مقایسه با روغن کمتر بوده و این امر باعث کاهش هزینه و تعمیرات می‌شود. این مسئله در شرایطی که دسترسی به ماشین‌آلات سخت باشد یک مزیت محسوب می‌شود مانند موتورهای نصب شده بر روی سقف‌ها، خطوط محرکه، بلبرینگ‌های غیرقابل دسترس و نظایر آن.
گریس به عنوان یک مانع برای ورود گرد و خاک یا خروج برخی مواد از ماشین‌آلات عمل می‌کند.
روان‌کاری با گریس در آب‌بندی قطعات و کاربرد کاسه‌نمدها و نظایر آن با هزینهٔ کمتری انجام می‌شود. کاسه‌نمدهای آب‌بندی شده به‌وسیلهٔ روغن به‌دلیل تولید اصطکاک بیشتر با قطعات، نیروی بیشتری را به هدر می‌دهند.
در مقایسه با روغن، گریس برای مدت بیشتری روان‌کاری را ادامه می‌دهد. برخی گریس‌ها طوری ساخته شده‌اند که به‌صورت آب‌بندی در قطعه باقی مانده و طول عمر آن با قطعه یکی است.
زمانی که از قطعه‌ای استفاده نشود و روان‌کار آن خارج شود، برای پیشگیری از زنگ‌زدگی قطعه، از گریس استفاده می‌شود.
برخی از گریس‌ها مشکل روان‌کاری در مجاورت با آب را حل کرده‌اند.
تعدادی از گریس‌ها اصطکاک کمتری را در زمان شروع دستگاه ایجاد می‌کنند.
گریس مانند یک لایهٔ نرم بین قطعات قرار گرفته و باعث کاهش صدا و ارتعاش و کارکرد روان در برخی دستگاه‌ها مانند چرخ‌دنده‌های بزرگ می‌شود.
گریس در دستگاه‌هایی که در فشار زیاد، دمای بالا، شرایط سخت عملیات، سرعت پایین و شوک‌های مداوم کار می‌کنند و یاتاقان‌هایی که گردش محوری آن‌ها به‌طور مرتب معکوس می‌شود بهتر عمل می‌کند.
در جایی که ماشین‌آلات به شدت خوردگی و سایش داشته باشند، گریس در بیشتر موارد کاربرد بهتری دارد.
بیشتر گریس‌ها در دماهای متغیر کاربرد وسیعی دارند ولی بیشتر روغن‌ها دارای دمای کارکرد معینی هستند.
در طراحی بوش‌ها و یاتاقان‌های ماشین‌آلات، گریس نسبت به روغن نقش مؤثرتری داشته و عناصر تشکیل دهنده آن را ساده می‌کند. به‌طور کلی استفاده از روغن برای این منظور هزینهٔ بالایی را به خود اختصاص می‌دهد.
نقاط ضعف گریس نسبت به روغن

گریس‌ها دستگاه‌ها را در زمان کارکرد خنک نمی‌کنند.
روغن‌ها به سهولت در مجاری دستگاه‌ها نفوذ پیدا می‌کنند ولی این مسئله برای گریس‌ها یک نقطه ضعف است.
روغن‌ها از نظر نگهداری در انبارها مزایای بهتری دارند.
لوک اسمیت

لوک اسمیت (متولد ۳۰ اوت ۱۹۹۰ در جاکارتا، اندونزی) یک بازیکن والیبال اهل استرالیا است.
فتح بغداد (۱۶۲۳)

فتح بغداد (۲۵ ژانویه ۱۶۲۳ میلادی برابر با ۵ بهمن ۱۰۰۱ خورشیدی) نبردی بود که بین قرچغای خان سردار سپاه شاه عباس یکم و نیروهای عثمانی حاکم بر شهر بغداد روی داد. این شهر مدت ۹۰ سال و از تاریخ شاه طهماسب در اختیار امپراطوری عثمانی بود. لشکر عثمانی در جبهه‌های مختلف و در دروازه شهر بغداد از قوای ایرانی شکست خورده و بغداد به دست شاه عباس می‌افتد.
پیش زمینه

شاه عباس یکم از مدت‌ها پیش در اندیشه باز پس گیری شهر بغداد بود. بغداد از سال ۱۵۳۳ میلادی (۹۱۲ خورشیدی) و در دهمین سال پادشاهی شاه طهماسب یکم به تصرف امپراطوری عثمانی درآمده بود، با توجه به شرایط ضعیف دربار عثمانی، شاه عباس یکم هنگامه حمله به بغداد را مناسب دید.
نامه شاه عباس به حاکم عثمانی بغداد

سال‌شمار جنگ‌های شاه عباس بزرگ
→ جنگ‌های شاه محمد خدابنده
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|   | ۱۵۷۸ | جنگ ایران و عثمانی (۱۵۹۰–۱۵۷۸) (نتیجه: عهدنامه فرهاد پاشا) |
|   | ۱۵۸۰ | جنگ‌های خراسان |
|   | ۱۵۸۱ | محاصره قلعه نیشابور (تاجگذاری شاه عباس توسط قزلباش‌ها) |
|   | ۱۵۸۲ | محاصره قلعه تربت |
|   | ۱۵۸۳ | نبرد تیرپل |
|   | ۱۵۸۵ | جنگ سوسفید (جنگ داخلی قزلباش) |
|   | ۱۵۸۵ | اشغال تبریز |
|   | ۱۵۸۷-۱۵۸۸ | حمله ازبک‌ها به خراسان |
|   | ۱۵۸۸ | ↓↓↓ آغاز پادشاهی شاه عباس یکم ↓↓↓ |
|   | ۱۵۸۸-۱۵۸۹ | سقوط قلعه هرات |
|   | ۱۵۹۰-۱۵۹۱ | حمله ازبک‌ها به سیستان |
|   | ۱۵۹۲ | جنگ ایران با ازبک‌ها |
|   | ۱۵۹۵ | جنگ ایران با ازبک‌ها |
|   | ۱۵۹۸ | جنگ ایران با ازبک‌ها |
|   | ۱۶۰۳-۱۶۱۸ | جنگ ایران و عثمانی (۱۶۱۸–۱۶۰۳) (نتیجه: عهدنامه سراب) |
|   | ۱۶۰۳ | فتح تبریز |
|   | ۱۶۰۴ | نبرد ایروان |
|   | ۱۶۰۴ | نبرد ارومیه |
|   | ۱۶۰۵ | محاصره قندهار |
|   | ۱۶۰۶-۱۶۰۷ | بازپسگیری شروان |
|   | ۱۶۰۹ | نبرد قلعه دم‌دم |
|   | ۱۶۱۵ | نبرد تسیتساموری |
|   | ۱۶۱۶ | فتح تفلیس |
|   | ۱۶۱۶ | نبرد گوگجه |
|   | ۱۶۱۸ | نبرد تبریز |
|   | ۱۶۲۲ | فتح هرمز |
|   | ۱۶۲۲ | جنگ صفویه با گورکانیان |
|   | ۱۶۲۳-۱۶۳۹ | جنگ ایران و عثمانی (۱۶۳۹–۱۶۲۳) (نتیجه: عهدنامه زهاب) |
|   | ۱۶۲۳ | فتح بغداد |
|   | ۱۶۲۵ | نبرد بغداد |
|   | ۱۶۲۵ | نبرد آقایانی |
|   | ۱۶۲۵ | نبرد مارتقوپی |
|   | ۱۶۲۵ | نبرد مارابدا |
|   |  | راهنمای الگو |
|   | جنگ داخلی |  |
|   | با کردها |  |
|   | با گرجی‌ها |  |
|   | با ازبک‌ها |  |
|   | با پرتغال |  |
|   | با گورکانیان |  |
|   | با عثمانی |  |
•  ب  •  ن


جنگ‌های شاه صفی ←
وی نامه‌ای برای بکرسو باشی نوشت و او را به منصب استانداری و عنوان خان مفتخر نمود. اما بکرسو باشی، که به قدرت و حکومت مستقل خویش امیدوار بود، با فرستاده شاه عباس از در نیرنگ درآمد و حتی در اندیشه کشتن فرستاده شاه عباس برآمد.
سرانجام، به قلعه‌داری پرداخت و مقاومت در برابر سپاه ایران را برگزید.
سقوط بغداد

در همان حال ندا رسید که سپاه حسن پاشا حکمران موصل برای مقابله با ارتش صفوی عازم بغداد است. شاه عباس یکم فرمان یورش داد و سپاهیان ایران از هر جهت به دژ بغداد تاختند و در زمانی کوتاه آن را به تصرف خویش درآوردند و حاکم بغداد و دستیاران او را کشتند. حسن پاشا هم در جبهه‌ای دیگر و در یکی از قلعه‌های نزدیک بغداد، از سپاه ایران شکست خورد و خود به همراه شماری از سپاهیانش نابود شدند.
عقب نشینی به آسیای صغیر

سقوط بغداد پادگان شهرهای موصل، کرکوک و زور را متزلزل کرد و بسیاری از ارتشیان عثمانی از این دژها به آسیای صغیر عقب نشینی کردند و این شهرها به تصرف ایران در آمد.
مثل (سیک)

منظور از مِثْل سیک (به انگلیسی: Sikh Misl) دوازده دولت دارای حاکمیت در کنفدراسیون سیک استکه در قرن هیجدهم در پنجاب ظهور کردند. این دولت‌ها مشترک‌المنافعی تشکیل دادند که «جمهوری آریستوکراتیک» توصیف شده است.
شهرداری اولاین

| شهرداری اولاین Olaines novads | شهرداری اولاین Olaines novads |
| --- | --- |
شهرداری: شهرداری
  پرچمنشان:   پرچمنشان
کشور:  لتونی
تشکیل: ۲۰۰۹
پایتخت: اولاین
حکومت: حکومت
 • شهردار: Andris Bergs
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۹۶٫۳ کیلومتر مربع (۱۱۴٫۴ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۰۹): جمعیت (۲۰۰۹)
 • کل: ۲۰۰۸۵
 • تراکم: ۶۸/کیلومتر مربع (۱۸۰/مایل مربع)
وبگاه: www.olaine.lv
شهرداری اولاین (به لاتین: Olaine Municipality) یک شهرداری در لتونی است. شهرداری اولاین ۲۰٬۰۸۵ نفر جمعیت دارد.