شورش نیلوفر سفید
سرکوب

امپراتور چیان‌لونگ (حکومت ۹۶–۱۷۳۵) هِلین (和琳، برادرِ هِشِن) و فوکانگان را برای سرکوب شورش فرستاد. به‌طور شگفت‌انگیزی، شورشیان بدون سازمان‌دهی توانستند نیروهای ناکارآمد و ناکافی امپراتوری چینگ را شکست دهند. پس از مرگ هلین و فوکانگان در جنگ در سال ۱۷۹۶، دولت چینگ مقامات جدیدی فرستاد، اما هیچ‌کدام موفق نبودند. تنها پس از سال ۱۸۰۰ بود که دولت چینگ تاکتیک‌های جدیدی بکار گرفت که شامل تأسیس شبه نظامیان محلی (توآن) برای کمک به محاصره و نابودی نیلوفر سفید بود. امپراتور چیان‌لونگ دستور داد که ارتش پرچم‌های هشتگانه، چه پرچم‌های منچو و چه پرچم‌های هان، نباید برای سرکوب شورش‌های داخلی استفاده شوند؛ بنابراین، حکومت چینگ عمدتاً به ارتش استاندارد سبز هان چینی و شبه نظامیانِ هان متکی بود تا شورش‌هایی مانند نیلوفر سفید را سرکوب کند.
فرماندهان چینگ که برای سرکوب شورش نیلوفر سفید فرستاده شده بودند، با مشکلات زیادی در محاصره و پایان دادن به این جنبش مواجه بودند. گروه‌های نیلوفر سفید عمدتاً از تاکتیک‌های چریکی استفاده می‌کردند و پس از متفرق شدن، تقریباً غیرقابل تشخیص از جمعیت محلی بودند. همان‌طور که یکی از مقامات چینگ شکایت کرد:
شورشیان همگی از مردمان خود ما هستند. آن‌ها مانند یک قبیله خارجی نیستند … که بتوان آن‌ها را با مرزهای جغرافیایی جدا کرد و با لباس و زبان متمایزشان شناسایی کرد … هنگامی که گرد هم می‌آیند و علیه دولت قیام می‌کنند، شورشی هستند؛ اما وقتی متفرق می‌شوند و می‌روند، دوباره به شهروندان عادی تبدیل می‌شوند.
بدون دشمنی مشخص برای مبارزه، خشونت علیه غیرنظامیان رایج‌تر شد. به دلیل خشونت‌هایشان، نیروهای چینگ به زودی با نام مستعار انجمن «نیلوفر قرمز» شناخته شدند.
یک برنامه سیستماتیک برای آرام‌سازی اجرا شد: جمعیت محلی در صدها روستای محصور اسکان داده شده و به گروه‌های شبه‌نظامی سازماندهی شدند. در مرحله نهایی، سیاست سرکوب چینگ ترکیبی از تعقیب و نابودی گروه‌های چریکی شورشی با برنامه‌ای برای عفو فراری‌ها بود. در سال ۱۸۰۵، مقامات امپراتوری توانستند شورش نیلوفر سفید را با به‌کارگیری ترکیبی از سیاست‌های نظامی و اجتماعی سرکوب کنند. حدود ۷٬۰۰۰ سرباز با پرچم‌های نظامی منچو از منچوری اعزام شدند که با سربازان ارتش استاندارد سبز از گوئیژو و یون‌نان و همچنین ده‌ها هزار مزدور محلی همراه شدند.
در بخشی از فرمانی که از سوی امپراتور دائوگوانگ صادر شد این اعتراف موجود است: «اخاذی مأموران محلی بود که مردم را به شورش واداشت…» با تهدید به دستگیری افرادی که در فعالیت‌های فرقه‌ای مشارکت داشتند، مأموران محلی و پلیس از مردم اخاذی می‌کردند. در نتیجه، مشارکت واقعی یک فرد در فعالیت‌های فرقه‌ای تأثیری بر دستگیری او نداشت؛ آنچه واقعاً اهمیت داشت این بود که آیا خواسته‌های مالی برآورده شده بود یا نه.
همچنین، مدیران دولتی متون مذهبی که توسط گروه‌های مذهبی استفاده می‌شدند را مصادره و نابود می‌کردند. یکی از این مقامات، هوانگ یوپیان (黃育楩) بود که در کتابی با عنوان «رد مفصل بدعت‌ها» (驳邪详辩) که در سال ۱۸۳۸ نوشته شده بود، ایده‌های منعکس‌شده در این متون دینی را که شامل آموزه‌های ارتدکس کنفوسیوسی و بودایی بودند، رد کرد. از آن زمان، این کتاب به منبعی ارزشمند تبدیل شده است، زیرا به محققان امکان داده است تا باورهای این گروه‌ها را بهتر درک کنند.
پایان شورش نیلوفر سفید در سال ۱۸۰۴، پایان افسانه توانایی نظامی و شکست‌ناپذیری منچوها را نیز به همراه داشت که به افزایش تعداد شورش‌ها در طول قرن نوزدهم کمک کرد. نیلوفر سفید همچنان فعال باقی ماند و ممکن است بر شورش داخلی بزرگ بعدی، یعنی شورش هشت‌ضلعی (Eight Trigrams Uprising) در سال ۱۸۱۳، تأثیر گذاشته باشد.
در طی دهه‌های ۱۸۲۰ و ۱۸۳۰، منطقه مرزی بین هنان و آنهوی به‌طور مداوم با شورش‌های نیلوفر سفید روبرو بود. شورشیان نیلوفر سفید اغلب با راهزنان و قاچاقچیان نمک این منطقه همکاری می‌کردند. سایر شاخه‌های جداشده از نیلوفر سفید شامل گروه‌های هشت‌ضلعی، تازیانه‌های ببر و ییهه‌چوان (مبارزان مشت‌های عدالت و هماهنگی) می‌شدند.