تئودور هرتسل
ارتباط دیپملماتیک با عثمانیان

هرتسل شروع به فعالیت مداوم برای ترویج ایده‌های خود کرد و همواره حامیان، یهودی و غیر یهودی، را جذب می‌کرد. به گفتهٔ نرمن رز، هرتسل "برای خودش نقش شهید را برنامه‌ریزی کرده بود… همچون پارنل یهودیان." هرتسل فرصتی در کشتارهای ضدارمنی میانه دههٔ ۱۸۹۰ دید که نقش عمده‌ای در زشت شدن تصویر عمومی سلطان در اروپا داشت. او پیشنهاد داد که به مقابله با این داشته‌های یهودی در فلسطین، جنبش صهیونیستی می‌تواند به بهبود معروفیت عبدالحمید دوم و بهبود مالیات امپراتوری کمک کند. برنار لازار این موقعیت را بسیاریانه مورد انتقاد قرار داد و ادعای کرد که هرتسل و سایر نمایندگان کنگره صهیونیستی به بدترین قاتلان نیکوکاری فرستاده‌اند."
بعد از بازگشت از استانبول، هرتسل در نوامبر ۱۸۹۵، به لندن سفر کرد تا به مکابیان‌ها گزارش بدهد، این یک گروه یهودیان انگلیسی طرفدار صهیونیسم که به ریاست ستوان آلبرت گلدزمید رهبری می‌شدند، او را با کنجکاوی، بی‌تفاوتی و سردی پذیرفتند. اسرائیل زنگویل به شدت علیه هرتسل مخالفت کرد، اما پس از سفر به استانبول، گلدزمید به حمایت از هرتسل موافقت کرد. هرتسل در تاریخ ۱۲ ژوئیه ۱۸۹۶، در مراسم جمعیتی بزرگ در منطقهٔ شرقی لندن، جامعه‌ای از یهودیان اقلیتی که اغلب به زبان یدیش صحبت می‌کردند و از اروپای شرقی مهاجرت کرده بودند، به سخنرانی پرداخت و به استقبال گرفته شد. آنها وظیفه رهبری صهیونیسم را به هرتسل سپردند. طی شش ماه بعد، این وظیفه در تمامی جامعه یهودی صهیونیستی گسترش یافت و جنبش صهیونیستی به سرعت رشد کرد.
در ۱۰ مارس ۱۸۹۶، رورند ویلیام هچلر، کشیش انگلیکان در سفارت بریتانیا در وین، به دیدار هرتسل آمد. هچلر کتاب «دولت یهود» اثر هرتسل را خوانده بود و این ملاقات به تدریج به مشروعیت بخشیدن به هرتسل و صهیونیسم منجر شد. هرتسل بعدها در دفترچه خاطراتش نوشت: «سپس به اصل مطلب رسیدیم. به او گفتم: (تئودور هرتسل به رورند ویلیام هچلر) باید خودم را به‌طور مستقیم و علنی با یک حاکم مسئول یا غیرمسئول ارتباط دهم - یعنی با یک وزیر دولت یا یک شاهزاده. آنگاه یهودیان به من ایمان خواهند آورد و از من پیروی خواهند کرد. مناسب‌ترین شخص امپراتور آلمان خواهد بود.» هچلر یک ملاقات طولانی با فردریک اول، دوک بزرگ بادن را در آوریل ۱۸۹۶ ترتیب داد. دوک بزرگ، عموی امپراتور آلمان ویلهلم دوم بود. از طریق تلاش‌های هچلر و دوک بزرگ، هرتسل در سال ۱۸۹۸ علناً با ویلهلم دوم ملاقات کرد. این دیدار مشروعیت هرتسل و صهیونیسم را در نظر افکار عمومی یهودی و جهانی به‌طور قابل توجهی ارتقا بخشید.
در ماه مه ۱۸۹۶، ترجمه انگلیسی "Der Judenstaat " در لندن با عنوان " یهودستان" منتشر شد. هرتسل قبلاً به دوست خود مکس بودنهایمر اعتراف کرده بود که "من آنچه را باید می‌نوشتم بدون آشنایی با پیشینیان نوشتم، و می‌توان فرض کرد که اگر با ادبیات آشنا بودم، [Der Judenstaat] را نمی‌نوشتم."
در ۱۵ ژوئن ۱۸۹۶، در استانبول، با هرتسل فرصت را برای دیدار با امپراتور عثمانی مثبت دید. با کمک کنت فیلیپ میشائیل فون نولینسکی، یک مهاجر لهستانی با روابط سیاسی در دربار عثمانی، هرتسل تلاش کرد تا با سلطان عبدالحمید دوم ملاقات کند تا راه حل یک کشور یهودی را مستقیماً به سلطان ارائه دهد. او موفق به گرفتن ملاقات نشد اما توانست با تعدادی از افراد صاحب نفوذ از جمله صدراعظم که او را به عنوان یک روزنامه‌نگار نمایندگی زایتونگ نویه فرایه پرسه پذیرفت با اوملاقات کند. هرتسل پیشنهاد خود را به صدراعظم ارائه داد: یهودیان آماده بودند که بدهی خارجی ترکیه را پرداخت بکنند و به ترکیه در بازیابی ثبات مالی کمک بکنند در ازای فلسطین به عنوان میهن یهودی. قبل از ترک استانبول در ۲۹ ژوئن ۱۸۹۶، هرتسل مدال افتخاری نمادین دریافت کرد. این مدال، «صلیب فرماندهی نشان مجیدیه»، یک تأیید روابط عمومی برای هرتسل و جهان یهود در مورد جدی بودن مذاکرات بود.
در ۱ مارس ۱۸۹۹، یوسف الخالدی، شهردار اورشلیم، نامه‌ای به زادوک کان، ربای اعظم فرانسه ارسال کرد تا به هرتسل برسد و از صهیونیست‌ها بخواهد که به صلح منطقه فلسطین را ترک کنند. الخالدی با اندیشه صهیونیستی و محیط ضد یهودی در اروپا که از آن سربرآورده بود، آشنایی کامل داشت. او همچنین خطر احتمالی که صهیونیسم می‌توانست برای یهودیان در سراسر امپراتوری عثمانی ایجاد کند را درک می‌کرد. بر اساس نظر پژوهشگرانی همچون رشید خالدی، الکساندر شولک و دومینیک پرین، الخالدی پیش‌بینی درستی داشت که صرف نظر از حقوق تاریخی یهودیان، با توجه به بافت ژئوپلیتیکی، صهیونیسم می‌تواند موجب بیداری ناسیونالیسم عرب و اتحاد مسیحیان و مسلمانان شود.
کان این نامه را به تئودور هرتسل نشان داد و در ۱۹ مارس ۱۸۹۹ هرتسل در پاسخ به الخالدی استدلال کرد که هم امپراتوری عثمانی و هم جمعیت غیریهودی فلسطین از مهاجرت یهودیان سود خواهند برد. در پاسخ به نگرانی الخالدی دربارهٔ اکثریت جمعیت غیریهودی فلسطین، هرتسل به‌طور استعاری پرسید: "چه کسی فکر می‌کند آنها را بیرون کند؟" و به‌طور مبهم نتیجه گرفت که "اگر (سلطان عثمانی) آن را نپذیرد، ما جستجو خواهیم کرد و باور کنید، آنچه را که نیاز داریم، جای دیگری پیدا خواهیم کرد."رشید خالدی اشاره می‌کند که این احساس ۴ سال پس از آن نوشته شده است که هرتسل در دفترچه خاطراتش ایده جابجایی جمعیت عرب را برای باز کردن راه برای یهودیان نوشته بود:
«ما باید به آرامی اموال خصوصی در امالک اختصاص داده شده به ما را ضبط کنیم. ما تلاش خواهیم کرد جمعیت تهیدست را از مرز خارج کنیم در حالی که در کشورهای عبوری برای آنها شغل تهیه می‌کنیم، اما در کشور خودمان به آنها شغلی نمی‌دهیم. مالکان املاک به سمت ما خواهند آمد. هم فرایند ضبط اموال و هم اخراج فقرا باید به شکلی محرمانه و محتاطانه انجام شود.»
در ۱۷ مه ۱۹۰۱، هرتسل با سلطان عبدالحمید دوم دیدار کرد، و او پیشنهاد هرتسزل مبنی بر تثبیت بدهی عثمانی در ازای اعطای امتیازی برای دسترسی صهیونیست‌ها به فلسطین را رد کرد.