زنان در جنوبگان
موانع تاریخی برای ورود زنان

بیشتر سیاست‌ها و اقدامات اولیه، از جمله تأسیس سازمان‌های جنوبگان، در ابتدا توسط مردان شکل گرفت. زنان در ابتدا به دلیل این باور که قادر به تحمل دماهای شدید یا شرایط بحرانی نیستند، از کاوش‌های جنوبگان کنار گذاشته شدند. ویویان فوکس، رئیس British Antarctic Survey در دهه ۱۹۶۰، معتقد بود که زنان توانایی حمل تجهیزات سنگین را ندارند و تأسیسات جنوبگان برای حضور آنان مناسب نیست. ایالات متحده نیز برای سال‌ها معتقد بود که اقلیم جنوبگان برای زنان بسیار سخت است.
جنوبگان برای بسیاری از مردان مکانی بود که در آن می‌توانستند خود را فاتحانی قهرمان تصور کنند. در فرهنگ غربی، سرزمین‌های مرزی اغلب با نرینگی پیوند خورده‌اند. بسیاری از کاوشگران مرد، جنوبگان را به عنوان «زنی دوشیزه» یا «بدنی زنانه و هیولاوار» می‌دیدند که باید آن را تسخیر کنند. زنان اغلب در نام‌گذاری مکان‌ها و تصرف سرزمینی مورد اشاره قرار می‌گرفتند و بعدها حتی تشویق می‌شدند که در جنوبگان زایمان کنند. این سیاست به‌طور مشخص در اقدام آرژانتین دیده می‌شود که زنان باردار را به جنوبگان می‌برد تا در آنجا زایمان کنند و از این طریق ادعای مالکیت بر این سرزمین را مطرح نماید.
سیلویا مورلا د پالما نخستین زنی بود که در جنوبگان زایمان کرد و در ۷ ژانویه ۱۹۷۸ در پایگاه اسپرانزا آرژانتین، امیلیو پالما را با وزن ۳٫۴ کیلوگرم (۷ پوند ۸ اونس) به دنیا آورد.
مردان از داشتن فضایی که خالی از حضور زنان باشد، لذت می‌بردند؛ فضایی که در اواخر دهه ۱۹۴۰ «به آن‌ها اجازه می‌داد نوعی از رفاقت مردانه و ماجراجویی را که در دوران جنگ جهانی دوم تجربه کرده بودند، ادامه دهند.» در یکی از مقالات خبری دربارهٔ جنوبگان که در سال ۱۹۵۸ نوشته شده بود، نویسنده به استفاده از درخشش اشاره می‌کند: «در قاره‌ای بدون زن، هدف از درخشش جلب توجه یک بلوند عشوه‌گر نیست، بلکه جذب دید دیده‌بان‌ها در صورت گم شدن کاوشگران در یخبندان بی‌پایان است.» فضای مردانه جنوبگان در برابر تغییر مقاومت می‌کرد. در دهه ۱۹۸۰، تلاشی از سوی مردان صورت گرفت تا «سقف سیستین» کلبه وِدل در جنوبگان را به عنوان یک میراث ملی استرالیا با «اهمیت بالا» ثبت کنند. «سقف سیستین» پوشیده از ۹۲ تصویر پین‌آپ زنان از دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ بود. این فضا نمایانگر «باشگاهی کاملاً مردانه» بود که اعضای آن معتقد بودند حضور زنان «خلوص یک محیط کار و سرگرمی همجنس‌گرا-اجتماعی را از بین می‌برد.» در سال ۱۹۸۳، روزنامه سان برناردینو کانتی سان در مقاله‌ای دربارهٔ جنوبگان نوشت که این قاره «همچنان یکی از آخرین سنگرهای شاه نر است، جایی که مردان، مرد هستند و زنان زائد.» یکی از دانشمندان، لایل مک‌گینیس، که از سال ۱۹۵۷ به جنوبگان می‌رفت، از حضور زنان در این عرصه ابراز نارضایتی کرد و گفت که «مردان هیچ‌وقت گله نمی‌کنند.» او باور داشت که زنان شکایت می‌کنند و به «راحتی» نیاز دارند. البته، همه مردان چنین نظری نداشتند. برخی معتقد بودند که حضور زنان زندگی در جنوبگان را بهتر کرده و یک مهندس مرد اظهار داشت که بدون زنان، «مردان خوک هستند.» جامعه‌شناس چارلز موسکوس نیز اشاره کرد که با ورود زنان به یک گروه، میزان پرخاشگری کاهش یافته و «فرهنگی متمدن‌تر شکل می‌گیرد.»
بسیاری از مشاغل در جنوبگان در حوزه علوم بودند و زنان در این مسیر نیز با موانعی مواجه شدند. هنگام تلاش زنان برای فعالیت در علوم، استدلال‌هایی مبتنی بر جبرگرایی زیستی، روان‌شناسی فرگشتی و باورهای رایج دربارهٔ علوم اعصاب به‌عنوان بهانه‌هایی برای توضیح حضور کمتر زنان در این حوزه‌ها مطرح می‌شد. این استدلال‌ها بر این اساس بودند که «زنان از نظر تکاملی برای علم و محیط رقابتی آزمایشگاه مناسب نیستند.» برخی زنان احساس می‌کردند که حضورشان در جنوبگان «یک شوخی» است و مردان آن‌ها را ناتوان می‌دانند.
کاوش‌های جنوبگان و تحقیقات علمی معمولاً توسط نیروی دریایی ملی کشورها پشتیبانی می‌شد که اغلب تمایلی به حضور زنان در کشتی‌های خود نداشتند. نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا این بهانه را مطرح می‌کرد که «امکانات بهداشتی در جنوبگان بیش از حد ابتدایی است» و همین را دلیل منع ورود زنان قرار می‌داد. نیروی دریایی ایالات متحده همچنین جنوبگان را «یک پایگاه اختصاصی مردانه» می‌دانست. دریاسالار جورج جِی. دوفِک در سال ۱۹۵۶ اظهار داشت که «زنان تنها بر فراز جسد او به تیم‌های آمریکایی در جنوبگان خواهند پیوست.» او همچنین باور داشت که حضور زنان در جنوبگان «توهم مردان از قهرمان بودن و مرزنشینی را نابود می‌کند.» گروه‌های نظامی همچنین نگران مسئله «سوء رفتار جنسی» بودند.
تغییرات به‌آرامی صورت گرفت، زیرا زنان تلاش کردند که بخشی از کاوش‌ها و تحقیقات در جنوبگان شوند. مقاله‌ای که در سال ۱۹۷۴ در روزنامه دیلی هرالد شیکاگو منتشر شد، ورود زنان به جنوبگان را به عنوان ادغام این سرزمین با «لمسی کاملاً زنانه» توصیف کرد. این مقاله به بوهای معطر زنان، روش‌های پذیرایی از مهمانان در جنوبگان و «پاهای ظریف» کارولین میکلسن اشاره کرده بود. در نهایت، «حضور و تأثیر محققان زن در جنوبگان به سرعت افزایش یافت.»