stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
یعقوب امدادیان

| یعقوب امدادیان | یعقوب امدادیان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۱ دی ۱۳۲۷ ‏(۷۶ سال) تبریز
ملیت: ایرانی
تحصیلات: فارغ‌التحصیل از هنرستان هنرهای زیبای تهران ۱۳۴۸ کارشناسی نقاشی از دانشکده هنرهای تزیینی تهران ۱۳۵۲ کارشناسی ارشد گرافیک از دانشکده هنرهای تزیینی تهران ۱۳۵۵
محل تحصیل: دانشکده هنرهای تزئینی تهران ۱۳۵۲–۱۳۵۵
پیشه: نقاش و نمایشگاه‌گردان
سبک: انتزاعی
فرزندان: آیدین و شروین
خویشاوندان: داوود امدادیان (برادر) ایوب امدادیان (برادر) فاطمه امدادیان (خواهر)
یعقوب امدادیان (زاده ۱۱ دی ۱۳۲۷) نقاش و نمایشگاه‌گردان ایرانی است. او در سال ۱۳۴۵ هنرآموزی را از هنرستان میرک تبریز آغاز کرد و در سال ۱۳۴۵ از هنرستان هنرهای زیبای تهران دانش‌آموخته شد. امدادیان مدرک کارشناسی خود را از دانشکده هنرهای تزئینی در سال ۱۳۵۲ و کارشناسی ارشد گرافیک خود را در سال ۱۳۵۵ از همان هنرکده دریافت کرد.
او در سال‌های پیش از انقلاب از مدیران ارشد فرهنگسرای نیاوران و پس از انقلاب نقش مهمی در برگزاری نمایش‌های هنری موزه هنرهای معاصر تهران داشته است.
ویژگی مهم آثار او انتزاع طبیعت‌پردازانه است. او تجرید را تا مقطعی پیش می‌برد که اصل وفاداری به منظره را مخدوش نکند. آثار او در سال‌های آغازین توجه خانه‌های حراج‌های بین‌المللی به هنر ایران مورد توجه قرار گرفت.
او برادر داوود امدادیان، ایوب امدادیان و فاطمه امدادیان است.
نمایشگاه‌ها

نمایشگاه انفرادی در داخل و خارج از ایران:
۱۳۵۰ گالری خانه آفتاب، تهران
۱۳۵۵ گالری سیحون، تهران
۱۳۶۴ گالری سیحون، تهران
۱۳۶۵ نمایشگاه آبرنگ، گالری سیحون، تهران
۱۳۶۷ گالری کلاسیک، تهران
۱۳۶۸ گالری سبز، تهران
۱۳۶۹ گالری نگاران، تهران
۱۳۷۰ استودیو شخصی، تهران
۱۳۷۱ نمایشگاه نقاشی، لاهور، پاکستان
۱۳۷۱ نمایشگاه نقاشی، اسلام‌آباد، پاکستان
۱۳۷۲ گالری آریا، تهران
۱۳۷۹ گالری برگ، تهران
۱۳۸۰ گالری سرو، شیراز
۱۳۸۱ گالری کویر، کرمان
۱۳۸۲ گالری اثر، تهران
۱۳۸۳ گالری اثر، تهران
۱۳۸۷ گالری هور، تهران
۱۳۸۷ گالری زیرکسز، لندن، انگلستان
۱۳۹۰ گالری هور، تهران
۱۳۹۵ گالری هور، تهران
۱۳۹۷ گالری هور، تهران
۱۳۹۸ گالری هور، تهران
۱۴۰۲ گالری هور، تهران
نمایشگاه‌های گروهی: (منتخب)
۱۳۴۷ نمایشگاه گروهی هنرستان هنرهای زیبا، تهران
۱۳۵۱ نمایشگاه گروهی دانشکده هنرهای تزیینی، تهران
۱۳۵۲ نمایشگاه گروهی (داوود، یعقوب و ایوب امدادیان، گالری سیحون، تهران
۱۳۵۲ نمایشگاه هنرمندان معاصر ایران، اصفهان
۱۳۵۵ نمایشگاه گروهی گالری ایران (قندریز)
۱۳۵۵ بازار بین‌المللی هنر بازل، سویس
۱۳۵۷ بازار بین‌المللی هنر بازل، سویس
۱۳۵۸ نمایشگاه گروهی، فرهنگسرای نیاوران، تهران
۱۳۶۶ نمایشگاه گروهی در موزه هنرهای معاصر، تهران
۱۳۶۷ نمایشگاه گروهی آبرنگ، گالری سیحون، تهران
۱۳۶۸ نمایشگاه گالری نقش نقره
۱۳۷۰ اولین بینال نقاشی تهران، موزه هنرهای معاصر تهران
۱۳۷۱ نمایشگاه گروهی در حمایت از زنان و کودکان بوسنی و هرزگوین، فرهنگسرای نیاوران، تهران
۱۳۷۲ بینال دوم نقاشی، موزه هنرهای معاصر تهران
۱۳۷۲ گالری سیحون، تهران
۱۳۷۳ گالری گلستان، تهران
۱۳۷۳ نمایشگاه هنرمندان آذربایجانی، تبریز
۱۳۷۴ گالری آریا، تهران
۱۳۷۴ بینال سوم نقاشی، موزه هنرهای معاصر تهران
۱۳۷۶ بینال چهارم نقاشی، موزه هنرهای معاصر تهران
۱۳۷۶ نمایشگاه گروهی در خانه ایران در پاریس، فرانسه
۱۳۷۶ گالری انجمن هنرمندان عمان، مسقط، عمان
۱۳۷۹ (نمایشگاه نقاشی معاصر ایران) موزه رینا سوفیا، کاراکاس، ونزوئلا
۱۳۷۹ اولین بینال جهان اسلام، موزه هنرهای معاصر تهران
۱۳۷۹ نمایشگاه طراحی معاصر ایران، موزه هنرهای معاصر تهران
۱۳۸۰ نمایشگاه نگاهی تازه به ایران، مرکز هنری ایست وست، لیدن، هلند۱۳۷۸ نمایشگاه نگاهی دیگر به طبیعت، موزه هنرهای معاصر تهران
۱۳۷۸ آرت اکسپو پکن، چین
۱۳۷۹ نمایشگاه یک قرن هنر معاصر ایران (هنر۲۰) موزه هنرهای معاصر تهران
۱۳۸۱ نمایشگاه گروهی هنرمندان ایران، ونکور، کانادا
۱۳۸۲ نمایشگاه (هنر جدید ایران) در مرکز بین‌المللی مردین، واشینگتن، آمریکا
۱۳۸۳ نمایشگاه با عنوان باغ‌های ایرانی، موزه هنرهای معاصر تهران
۱۳۸۵ نمایشگاه هنرمندان مدرن ایران، موزه هنرهای معاصر تهران
۱۳۸۶ نمایشگاه هنرمندان معاصر ایران (عهدهای شکسته و آرزوهای ممنوع) در مرکز فرهنگی ایران هریتیج، لندن
۱۳۸۶ نمایشگاه چاپ‌های هنری موزه هنرهای معاصر تهران
۱۳۸۶ بینال نقاشی ایران، مرکز هنری صبا، تهران
۱۳۸۶ نمایشگاه مجیک اف پرشیا به نفع فرهنگنامه ایرانیکا، دبی، امارات متحده عربی
۱۳۸۷ بازار بین‌المللی شانگهای، چین
۱۳۸۷ بازار بین‌المللی تورنتو، کانادا
۱۳۸۷ بازار هنر معاصر آسیا، نیویورک
۱۳۹۳ نمایشگاه گروهی چشم‌انداز، نگارخانه هور، تهران
۱۳۹۵ نمایشگاه گروهی پیشکسوتان هنر معاصر، گالری ایوان، تهران
۱۳۹۸ نمایشگاه با عنوان تأثیر رنگ، موزه Situation Kunst شهر بوخوم آلمان
نقض حقوق بشر در جنگ داخلی سوریه

فیلم اعتراضات صدها هزار نفر از مردم حمات علیه بشار اسد در ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۱ با شعار الشعب یرید اسقاط النظام که منجر به محاصره ۲۰۱۱ حمات شد
دیدار سید علی خامنه‌ای و بشار اسد.
مرگ کودکان بر اثر حملات نیروهای بشار اسد
قربانیان حمله با سلاح‌های شیمیایی در غوطه
انتقال مصدومین به بیمارستان آلپو اکتبر ۲۰۱۲
اعتراضات مردم حوله به کشتار حوله
نقض حقوق بشر در جنگ داخلی سوریه (انگلیسی: Human rights violations during the Syrian Civil War) ابعاد زیادی به خود گرفته و جدی است. گزارش‌های سازمان ملل می‌گوید که این جنگ توسط گروه‌های جنگجو «بدون هرگونه وفاداری به نرم‌های قانون بین‌الملل» توسط طرف‌های ذی‌ربط درصحنه اجرا می‌شود «که آثار زیان‌بار زیادی برای شهروندان به ارمغان آورده است.»
آمار قربانیان

قربانیان جنگ داخلی سوریه تعداد زیادی غیرنظامی را در برمی‌گیرد؛ فرستاده سازمان ملل در امور سوریه استفان دی میستورا در آوریل ۲۰۱۶ آمار زیر را در این مورد منتشر کرد:۴۰۰٫۰۰۰ نفر از مردم در درگیری‌های دوطرفه بین مردم و دولت سوریه کشته شده‌اند.
در دسامبر ۲۰۱۶ این عدد به ۴۵۰٫۰۰۰ نفر بالغ شد.
۴٫۸۰۰٫۰۰۰ نفر بی‌خانمان شده بودند.
۶٫۳۰۰٫۰۰۰ نفر در داخل سوریه آواره شده‌اند و این تعداد اضافه بر آمار تعداد پناهندگان به سایر کشورها بوده است و تعداد ۱۳٫۵۰۰٫۰۰۰ نفر از مردم سوریه نیاز به کمک دارند.
بر طبق آخرین آمارها، روی هم رفته، در جنگ داخلی سوریه بیش از ۵۱۱٬۰۰۰ (پانصد و یازده هزار) نفر (فقط) کشته‌اند و نیز میلیون‌ها تن زخمی و زندانی و بیش از ۱۲ (دوازده) میلیون نفر هم، آواره شده‌اند.
موارد نقض حقوق‌بشر

همچنین ببینید: متهمان نقض حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران
جنگ در سوریه وضعیت وحشتناکی برای شهروندان به وجود آورده است [۴] گروه‌های کمک‌رسانی بین‌المللی گزارش‌های زیادی از ابعاد وحشی‌گری علیه شهروندان عادی در جنگ داخلی، گزارش کرده‌اند.
در مارس ۲۰۱۷ گروه سوری‌ها برای حقوق‌بشر گزارش کرد که تعداد ۴۶۵٫۰۰۰ نفر در طی درگیری‌های داخلی سوریه به قتل رسیده‌اند که از این تعداد، ۹۶٫۰۰۰ شهروندان عادی می‌باشند و هم‌زمان نیز تعداد ۱۴۵٫۰۰۰ نفر مفقودالاثر شده‌اند.
گروه سوری‌ها برای حقوق‌بشر گزارش می‌دهد که در اثر حملات نیروهای بشار اسد و شبه‌نظامیان وابسته به آن و دولت روسیه تعداد ۸۳٫۰۰۰ نفر از مردم عادی به قتل رسیده‌اند؛ علاوه بر این این‌ها، تعداد ۷٫۰۰۰ نفر از مقاومت مردمی علیه دولت به قتل رسیده‌اند؛ تعداد قربانیان حملات داعش به ۳٫۷۰۰ نفر و تعداد قربانیان حملات ائتلاف آمریکا به ۹۲۰ و تعداد قربانیان ناشی از حملات ترکیه به ۵۰۰ نفر می‌رسد.
بر اساس گزارش گروه‌های حقوق بشری و سازمان ملل، نقض حقوق‌بشر توسط دو طرف، دولت سوریه و مخالفان، در ابعاد بزرگ، صورت می‌گیرد.
کشتارهای جمعی

کمیساریای عالی حقوق بشر در سازمان ملل متحد تأیید می‌کند که تعداد ۹ کشتارجمعی در فاصله زمانی ۲۰۱۲ تا نیمه ژوئیه ۲۰۱۳ که توسط دولت سوریه و شبه‌نظامیان وابسته به آن که در ۸ رخداد مجزا انجام‌شده
است، مورد شناسایی قرارگرفته است و در مقابل، یک گزارش نیز از موارد مشابه از گروه‌های مخالف، گزارش‌شده است.
به‌کارگیری گازهای کشنده و بمباران‌های هوایی علیه شهروندان

رژیم اسد متهم به استفاده از گاز کلرین و شکنجه و قتل‌های بدون محاکمه و بدون قانون شده است، همچنین دولت اسد متهم است که اقدام به جنایات وحشتناک و بمباران‌های وسیع و بدون هدف که قربانیانش عمدتاً شهروندان عادی بوده است می‌باشد. همچنین این رژیم متهم است که دست به کشتارهای جمعی نسبت به شهروندان عادی با استفاده از نیروهای شبه‌نظامی و نیروهای ارتش سوریه زده است، ازجمله اقداماتی که مصداق جنایت علیه بشریت تلقی می‌شوند: سربازگیری از میان کودکان، حمله علیه مناطق مسکونی و شهروندان که ربطی به گروه‌های مخالف ندارد، گروگان‌گیری و قتل اقلیت‌های مذهبی و استفاده از گازهای سمی کشنده علیه شهروندان و گروه‌های مخالف هست.
عفو بین‌الملل و نقض حقوق‌بشر در سوریه

در بهار ۲۰۱۲ عفو بین‌الملل بدون اینکه تأیید دولت این کشور را به همراه داشته باشد به‌منظور ارزیابی از نقض حقوق‌بشر وارد این کشور شود و «انبوه نقض حقوق‌بشر در ابعاد کلان» توسط ارتش سوریه و نیروهای موسوم به «شبیحه» را مستندسازی کرد. «بسیاری از همین مستندات جنایت علیه بشریت و جنایت جنگی به‌حساب می‌آید.» این نقض‌های فاحش توسط دولت سوریه یا نیروهای وفادار به دولت بنام شبیحه علیه گروه‌های مخالف مسلح و تک‌به‌تک شهروندان صورت می‌گیرد یا حتی برای اینکه نیروهای مردمی را وادار به تسلیم و عقب‌نشینی بکنند اقدام به انجام این قبیل عملیات می‌کنند این جنایات حتی شهروندانی که در این درگیری‌ها دخالتی نداشتند را نیز در برمی‌گیرد. یکی از نقض‌های فاحش حقوق‌بشر علیه شهروندان و گروه‌های مخالف دولت، زنده سوزاندن نیروهای مقاومت و مردم توسط دولت بود.
علاوه بر آن دولت به اقدام به انهدام و حمله به داروخانه‌ها و بیمارستان‌های صحرایی می‌کند، شکنجه و آزار نیروهای مردمی و شهروندان همچنین شامل شکنجه‌های مرگبار («شکستگی استخوان، کشیدن دندان، زخم‌های عمیق و زخم‌های باز از شوک‌های الکتریکی و ناشی از ضربه‌های جدی و شلاق با کابل برق و دیگر تجهیزات») به شکل هولناکی علیه مردان و پسران است.
حمله به اقلیت مسیحی

اقلیت مسیحی محلی نیز از نقض فاحش حقوق‌بشر رنج برده‌اند و متحمل آزار و اذیت بسیار شده‌اند. در روز ۲۲ آوریل ۲۰۱۳ دو اسقف مسیحی توسط یک نیروی مسلح ناشناس در هنگام بازگشت به ترکیه ربوده‌شده و راننده آن‌ها نیز به قتل رسید و بعد از آن نیز از این دو نفر خبری در دست نیست. اسقف ارتدکس یونانی در حلب بنام بولس یازیجی(Boulos Yazij) و اسقف ارتدکس سوری یوحنا ابراهیم (Yohanna Ibrahim) آن‌ها در حال برگشت از یک مأموریت انسانی به ترکیه بودند.
جنایات جنگی جمهوری اسلامی ایران در سوریه

مقالهٔ اصلی: مداخله ایران در جنگ داخلی سوریه
نظام جمهوری اسلامی ایران از حکومت سوریه پشتیبانی نظامی و غیرنظامی، انجام می‌دهد. پشتیبانی از دولت بشار اسد در سرکوب معترضان سوری، جزو نقض‌های حقوق بشر نظام جمهوری اسلامی ایران است.
پژوهشگر بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها بر این باور است که حضور سپاه در سوریه اولین حضور این نهاد نظامی در بیرون از خاک ایران نیست؛ هر چند حمایت از اسد و جنایات جنگی که علیه مردم کشورش مرتکب می‌شود، شاید بارزترین سندی است که ثابت می‌کند سپاه پاسداران بزرگ‌ترین تشکل دولتی حامی تروریسم در جهان است.
قاسم سلیمانی به عنوان فرمانده سپاه قدس در امور برخی از کشورهای خاورمیانه، زیر عنوان‌هایی مانند دفاع از جان مسلمانان، مداخله می‌کرد؛ ولی از دیدگاه برخی از تحلیل‌گران، این ادعای وی نیز همانند برخی از ادعاهای دیگرش دروغ بوده و بلکه با دفاع از برخی از حاکمان منطقه، باعث کشتار صدها هزار مسلمان (و غیر مسلمان) شده است. دستگاه تبلیغاتی حکومت جمهوری اسلامی مانند دستگاه تبلیغاتی رژیم سوریه (بشار اسد) با تمرکز بر جنایات داعش تلاش می‌کند تا مخاطبان، جنایات بشار اسد و همپیمانانش (جمهوری اسلامی ایران و نیز روسیه) را فراموش کنند.
جنایات جنگی جمهوری اسلامی ایران در سوریه > اعتراف سپاه به سرکوب اعتراضات سوریه

دو رسانه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی با انتشار گزارشی دربارهٔ فعالیت‌های نیروی قدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، پس از سال‌ها تأیید کردند که نیروی قدس به فرماندهی قاسم سلیمانی از زمان آغاز اعتراضات مردم سوریه در اوایل سال ۲۰۱۱، در سرکوب این اعتراضات، نقش داشته است و به پلیس این کشور، دربارهٔ چگونگی سرکوب اعتراضات و اقدامات اطلاعاتی و امنیتی بر ضد معترضان، آموزش داده و به آن‌ها جنگ‌افزار و تجهیزات سرکوب داده است.
قاسم سلیمانی در پی اعتراضات سراسری مردم سوریه، بشار اسد را متقاعد کرد که تسلیم خواسته‌های مردم سوریه نشود.
بمباران آلپو طی جنگ داخلی سوریه اکنتر۲۰۱۲
یادگیری تلفیقی

یادگیری تلفیقی (انگلیسی: Blended learning) که به عنوان یادگیری ترکیبی نیز شناخته می‌شود، یک رویکرد آموزشی است که در آن شیوه‌های نوین آموزش بر خط؛ و امکانات آموزش سنتی، با هم تلفیق شده و در خدمت یک هدف مشترک آموزشی قرار می‌گیرند.
در این نوع آموزش، حضور جسمی آموزگار و دانش‌آموز هر دو لازم است. در عین حال عواملی مانند مکان و زمان و مسیر و آهنگ آموزش، تا حدودی در اختیار دانش‌آموز است.
روش شناسی یادگیری تلفیقی
دانش آموز ضمن حضور در ساختمان آجری مدرسه و ارتباط مستقیم با آموزگار، از محتوای آموزشی که توسط رایانه از مکانی دیگر منتقل‌می‌شود، بهره برده و از دیگر خدمات آموزشی رایانه برخوردار می‌گردد. از این نوع خدمات در آموزش و تمرین و افزایش مهارتهای شغلی و حرفه ای نیز استفاده می‌شود.
از آنجایی که یادگیری تلفیقی، در هر موردی تا حد زیادی وابسته به زمینه و ارتباطات خاص آن مورد است، ارائه یک تعریف قاطع جهانی که همه موارد را پوشش دهد، مشکل است. به ادعای پاره ای از گزارش‌ها، فقدان وجود یک تعریف قاطع و مورد اجماع جهانی، به نوبه خود، موانعی در راه تحقیق میزان اثربخشی یادگیری تلفیقی به وجود آورده‌است.
طبق یک مطالعه سال ۲۰۱۳م، که بارها مورد نقل قول قرار گرفته‌است،
یادگیری تلفیقی، به عنوان ترکیبی از آموزش حضوری و غیرحضوری از طریق انتقال و تحویل معلومات توسط شبکه ارتباطی رایانه ای تعریف شده که در آن نقش سهم رایانه، نه تنها تکمیلی، بلکه بیشتر جایگزینی حضور جسمی معلم است.
علاوه بر این، یک گزارش مطالعاتی جامع و مستند
فراتحلیلی که در سال ۲۰۱۵م، با نگاهی به پیشینه یادگیری تلفیقی و با تأکید بر جدایی آموزگار و دانش آموز در شیوه آموزش غیرحضوری، تنظیم شده به مقایسه یادگیری تلفیقی و آموزش سنتی و آموزش غیرحضوری استوار به فناوری‌های نوین، پرداخته و  نتیجه می‌گیرد که تمام یافته‌های مطالعاتی موجود، حاکی بر بازدهی بیشتر یادگیری تلفیقی از هر دو نوع دیگر است.
یادگیری تلفیقی، در پاره ای از موارد هم ارز با آموزش خصوصی و آموزش ویژه تلقی‌می‌شود.
اصطلاح‌شناسی

اصطلاحاتی نظیر یادگیری تلفیقی، آموزش ترکیبی، آموزش به واسطه فناوری، آموزش تقویت شده و یا پیشرفتهٔ شبکهٔ ارتباطی، یا آموزش در حالت گزینهٔ مخلوط و غیره، همگی در ادبیات پژوهشی استفاده شده و معنی کم و بیش واحدی را می‌پوشانند.
هر چند مفهومی که در پس اصطلاح یادگیری تلفیقی وجود دارد اولین بار در سالهای دهه ۱۹۶۰م، متولد شد و رشد کرد، اما تا اواخر دهه ۱۹۹۰م، هیچ تعریف رسمی از آن شکل نگرفت. یکی از اولین تعاریف کاربردی از این مفهوم، در سال ۱۹۹۹م، در یک آگهی تجارتی در ارتباط با تغییر نام یک مؤسسه آموزشی مستقر در آتلانتا در مطبوعات ظاهر شد. در این آگهی قید شده بود که شرکت مزبور در حال حاضر ۲۲۰ دوره آموزشی آنلاین را برگزار می‌کند، اما در نظر دارد به زودی از تجهیزات شبکه ارتباطی برای برگزاری دوره‌های آموزشی تلفیقی، طبق اسلوب شرکت، بهره‌برداری کند.
اصطلاح یادگیری تلفیقی یا ترکیبی، در بدو امر مبهم بود؛ و طیف گسترده‌ای از فناوری‌ها و انواع روشهای آموزشی و ترکیبهای مختلف بین آنها را در بر می کرفت و در نمونه‌هایی اصولاً از فناوری، اثر چندانی وجود نداشت. تا آنکه در سال ۲۰۰۶م، با انتشار نخستین کتاب راهنمای یادگیری تلفیقی توسط بونک و گراهام، این اصطلاح تبلور بیشتری یافت. گراهام، گستردگی این اصطلاح را مورد بحث قرار داد و ابهام در مفاهیم آن را به چالش کشید. وی نظام آموزشی تلفیقی را نظامی تعریف کرد که در آن، آموزش حضوری و آموزش به واسطه رایانه، در کنار هم به کار گرفته می‌شوند.در گزارشی که پژوهشگر نورم فریسن، تحت عنوان «تعریف یادگیری تلفیقی» منتشر کرد، خاطر نشان نمود که در حال حاضر یادگیری تلفیقی، شامل طیفی مرکب از امکانات شبکهٔ ارتباطی و آموزش سنتی است که پیوسته، به حضور جسمی معلم نیازدارد.
باید توجه داشت که در یادگیری ترکیبی شاهد ترکیب پویای دوره حضوری و مجازی و ترکیب همزمان قابلیت های آموزش آنلاین و آفلاین هستیم . در کنار این اصطلاحات یادگیری هیبریدی نیز مطرح می شود که تفاوت آن با یادگیری ترکیبی این است که در آن ابتدا یکی از دوره ها اعم از حضوری یا مجازی آغاز و سپس به اتمام می رسد و پس از آن دوره بعدی شروع می‌شود.
تاریخچه

آموزش مبتنی بر فناوری، به عنوان جایگزینی برای آموزش رایانه‌های بزرگ مؤسسات و رایانه‌های کوچک شخصی، توسط مربی، در دهه ۱۹۶۰م، پدیدار شد. مزیت عمده یادگیری تلفیقی گستردگی ابعاد است. چرا که در این روش یک مربی با استفاده از ابزار فنی، قادر است، تعداد زیادی دانش آموز را همزمان، آموزش‌دهد.
یک مثال در این مورد، سامانه «منطق طراحی شده تدریس خودکار» است که توسط دانشگاه ایلینوی و یک شرکت آماری، تکامل یافته‌است. این سامانه، به خصوص دارای یک سابقه دیرین در نوآوری بود و یکسری دوره‌های آموزشی از مبتدی تا عالی را عرضه می‌کرد. آموزش
مبتنی بر بزرگ‌رایانه، دارای یکسری محدودیتهای ارتباطی بود و از اینرو در سال ۱۹۷۰م، توسط فیلم‌های ویدئوی زنده، جایگزین شد. مزیت این جایگزینی، ایجاد خدمات آموزشی برای افرادی بود که مهارت استفاده از رایانه‌های پیچیده را نداشتند و اما عیب آن هزینه بالایش بود.
در اوایل دهه ۱۹۹۰م، سی‌دی-رام، شکل غالب آموزش مبتنی بر فناوری، شد، زیرا پهنای باند توسط مودم‌های ۵۶k برای حمایت از کیفیت بالای تصویر و صدا کافی نبود. محدودیت سی‌دی-رام، در پیگیری تکمیل دوره آموزشی و تحلیل میزان بازدهی، آشکار شد؛ بنابراین شیوه‌های مختلف مدیریت آموزش به منظور تکمیل دوره‌های آموزش پیشرفته، و تحلیل میزان بازدهی، به کار گرفته شدند.
صنایع هوانوردی به خصوص تا درجه زیادی از این شیوه‌ها برای کشف
آمار و ردیابی علل میزان موفقیت، شکست و طول زمان صرف شده، بهره بردند. کمیته آموزش هوانوردی با استفاده از رایانه، در سال ۱۹۸۸م، تشکیل شد و شرکتهایی مانند بوئینگ، از سی‌دی-رام برای آموزش کادر حرفه ای خود، بهره‌برداری کردند.
آموزش و یادگیری تلفیقی نوین، از طریق شبکه ارتباطی جهانی به صورت بر خط عرضه می‌شود. با این حال درصورت نیاز و تشخیص مدیریت آموزشی و تناسب استانداردهای یک مؤسسه آموزشی، سی‌دی-رام، نیز هنوز قابل استفاده است. نمونه ای از خدمات آموزشی تلفیقی، وبکست و ویدیوهای آموزشی زنده یا ضبط شده‌ای است که در کلاس‌های درس به نمایش گذاشته می‌شوند.
تاریخچه > یادداشت

↑   Bonk, C.J. & Graham, C.R. (2006). The handbook of blended learning environments: Global perspectives, local designs. San Francisco: Jossey‐Bass/Pfeiffer. p. 5.
تصویری از یک برنامه قدیمی واژگان انگلیسی بر صفحه رایانه
بوئینگ ورتول سی‌اچ-۴۶ سی‌نایت

| سی‌اچ-۴۶ سی‌نایت | سی‌اچ-۴۶ سی‌نایت |
| --- | --- |
یک سی‌اچ-۴۶ سپاه دریایی آمریکا: یک سی‌اچ-۴۶ سپاه دریایی آمریکا
کاربری: بالگرد ترابری
کشور سازنده: ایالات متحده
تولیدکننده: وِرتول بوئینگ وِرتول
نخستین پرواز: ۲۲ آوریل ۱۹۵۸ (V-107)
معرفی: ۱۹۶۴
بازنشستگی: ۲۰۰۴ (نیروی دریایی آمریکا) ۲۰۱۵ (سپاه تفنگداران دریایی آمریکا)
وضعیت: در خدمت بصورت محدود
کاربر اصلی: سپاه تفنگداران دریایی آمریکا (بازنشسته) نیروی دریایی آمریکا (بازنشسته) نیروی امنیت داخلی ژاپن (بازنشسته) وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا
ساخته‌شده: ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۱
تعداد ساخته‌شده: ۵۲۴
توسعه‌یافته به: بوئینگ سی‌اچ-۴۷ شینوک
بوئینگ ورتول سی‌اچ-۴۶ سی‌نایت (به انگلیسی: Boeing Vertol CH-46 Sea Knight) ملقب به «شوالیهٔ دریا» یک بالگرد ترابری نظامی سنگین-میانه با آرایش پروانه‌های پشت سرهم با دو موتور توربوشفت است. این بالگرد توسط شرکت وِرتول طراحی و توسط شرکت سامانه‌های بالگردی بوئینگ ساخته شد.
توسعه شوالیه دریا، که در ابتدا توسط شرکت Vertol Model 107 تعیین شده بود، در سال ۱۹۵۶ آغاز شد. این به عنوان جانشین نسل اول موتور روتور، مانند H-21 "Flying Banana"، تصور می‌شد. مجهز به موتورهای پیستونی در جای خود، V-107 از موتور توربوشفت ظهور استفاده کرد.
در ۲۲ آوریل ۱۹۵۸، نمونه اولیه V-107 اولین پرواز خود را انجام داد. در طی ژوئن ۱۹۵۸، ارتش ایالات متحده قراردادی برای ساخت ده هواپیمای استاندارد تولید، که به عنوان YHC-1A تعیین شده، براساس V-107 منعقد کرد. این دستور اولیه بعداً به سه YHC-1A کاهش یافت. در طی سال ۱۹۶۱، سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده ، که در حال بررسی نیازهای خود برای یک بالگرد تهاجمی باری / نیروگاهی با توربین متوسط، دو توربین بود، مدل 107M بوئینگ ورتول را به عنوان مبنایی برای ساخت یک موتور روتاری مناسب برای پاسخگویی به آنها انتخاب کرد. نیاز دارد. که به زبان عامیانه به عنوان «قورباغه» و به‌طور رسمی به عنوان «شوالیه دریایی» شناخته می‌شود.
از زمان معرفی آن در زمان جنگ ویتنام تا زمان بازنشستگی در خط مقدم در سال ۲۰۱۴ در سراسر محیط عملیاتی سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده فعالیت می‌کرد. دریای دریایی توسط USMC برای تأمین حملات حملات هوایی، شبانه‌روزی نیروهای جنگی، تجهیزات و تجهیزات مورد استفاده قرار گرفت تا اینکه در طی سالهای ۲۰۱۰ توسط MV-22 Osprey جایگزین شد.
USMC همچنین از هلی کوپتر برای پشتیبانی جنگی، جستجو و نجات (SAR)، تخلیه تلفات و بازیابی تاکتیکی هواپیما و پرسنل (TRAP) استفاده کرد. شوالیه دریایی همچنین به عنوان هلی کوپتر استاندارد متوسط بالابر نیروی دریایی ایالات متحده قبل از اینکه سرویس آن به تدریج به سود MH-60S Knighthawk در اوایل دهه ۲۰۰۰ خارج شود، عمل می‌کرد. چندین اپراتور خارج از کشور نیز روتور کرافت را بدست آوردند. کانادا از شوالیه دریایی استفاده می‌کرد که به عنوان CH-113 تعیین شده است. این نوع عمدتاً تا سال ۲۰۰۴ در نقش جستجو و نجات (SAR) مورد استفاده قرار می‌گرفت. سایر مشتریان صادراتی برای این نوع شامل ژاپن، سوئد و عربستان سعودی بودند. نسخه تجاری روتورکرافت BV 107-II است که معمولاً "Vertol" نامیده می‌شود.
طراحی

بوئینگ ورتول سی‌اچ-۴۶ سی‌نایت یک هلیکوپتر ترابری با بالابر متوسط است که با مجموعه ای از روتورهای اصلی ضد چرخش در پیکربندی روتور پشت سر هم مجهز شده است. این موتور معمولاً توسط یک جفت موتور توربوشفت جنرال الکتریک T58 نیرو می‌گرفت که در هر طرف پایه روتور عقب نصب شده بود. نیرو به روتور جلو از موتورهای نصب شده در عقب از طریق یک شفت محرک منتقل می‌شد. برای بهینه شدن، هر دو موتور به گونه ای جفت شده‌اند که هر یک از آنها قادر به تأمین انرژی هر دو روتور اصلی در صورت خرابی یک موتور یا شرایط اضطراری مشابه باشد. هر یک از روتورها دارای سه تیغه هستند که می‌توان آنها را تا کرد تا عملیات ذخیره‌سازی و دریایی را تسهیل کند. سی‌اچ-۴۶ دارای یک ارابه فرود سه چرخه ثابت است که دارای چرخ‌های دوقلو در هر سه‌پایه ارابه فرود است. این پیکربندی منجر به بالاتر رفتن دماغه می‌شود و به تسهیل بارگیری و تخلیه محموله کمک می‌کند. دو تا از ارابه‌های فرود اصلی در درب‌های عقب بیرون زده نصب شده بودند. فضای داخلی آزاد درب‌ها نیز برای قرار دادن مخازن سوخت استفاده می‌شود که ظرفیت کل آن ۳۵۰ گالن (۱٬۴۳۸ لیتر) است.
فضای داخلی سی‌اچ-۴۶ که تا حد زیادی توسط محفظه بار آن اشغال شده بود، با یک رمپ بارگیری عقب می‌توانست در پرواز برای حمل محموله‌های طویل یا رها کردن چتر نجات برداشته شود یا باز بماند. چیدمان مختلفی به‌طور معمول برای کمک به استفاده از آن به عنوان یک روتورکرافت کاربردی ارائه می‌شد، مانند یک وینچ داخلی که در داخل کابین جلو نصب شده است و می‌تواند برای کمک به بارگیری با کشیدن محموله‌های خارجی روی پالت‌ها به داخل هواپیما از طریق سطح شیب دار و غلتک‌ها استفاده شود. همچنین یک قلاب باری نصب شده روی شکم بالگرد که معمولاً برای حمل محموله‌های خارجی در زیر سی نایت ۱۰٬۰۰۰ پوند (۴٬۵۰۰ کیلوگرم) دیده می‌شود. علی‌رغم اینکه قلاب برای حمل حداکثر ۱۰٬۰۰۰ پوند (۴٬۵۰۰ کیلوگرم) ساخته شده بود، با افزایش سن، این میزان به دلیل ایمنی بیشتر محدود به بار کمتری بود. هنگامی که سی‌اچ-۴۶ در یک پیکربندی معمولی کار می‌کرد، معمولاً توسط سه خدمه اداره می‌شد. در صورت لزوم می‌تواند خدمه بیشتری را در خود جای دهد که بستگی به جزئیات مأموریت دارد. به عنوان مثال، یک عملیات جستجو و نجات (SAR) معمولاً پنج خدمه (خلبان، کمک خلبان، رئیس خدمه، شناگر و پزشک) را برای انجام تمام جنبه‌های چنین عملیاتی حمل می‌کند. برای دفاع از خود، یک مسلسل براونینگ ۰٫۵۰ اینچی (۱۲٫۷ میلی‌متری) را می‌توان در هر طرف هلیکوپتر نصب کرد. خدمت در جنوب شرقی آسیا منجر به اضافه شدن زره همراه با مسلسل شد.
سی‌اچ-۴۶ در واقع یک هلیکوپتر نیمه آبی خاکی بود و می‌توانست مستقیماً روی آب فرود بیاید و تا آب آرام استراحت کند. درب‌های عقب می‌توانست دو واحد از سه واحد ارابه فرود و همچنین مخازن سوخت را در خود جای می‌دهند.
سی نایت حمل تدارکات، با ارابه فرود دارای سه چرخ
زاویه دید خلبان
یک توپچی درب که یک مسلسل ام۲ کالیبر ۵۰ را بر روی یک تفنگدار دریایی سی‌اچ-۴۶ سوار می‌کند، آگوست ۲۰۰۶
یاکسنی یوریکوئین گارسیا

| یاکسنی یوریکوئین گارسیا | یاکسنی یوریکوئین گارسیا |
| --- | --- |
بدن‌سازی: بدن‌سازی
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
لقب: The Yaxeneger
زاده: ۳ سپتامبر ۱۹۶۶ ‏(۵۸ سال)
قد: ۵ فوت ۸ اینچ (۱٫۷۳ متر)
وزن: (In Season): ۱۶۰–۱۷۰ پوند (۷۳–۷۷ کیلوگرم) (Off-Season): ۱۸۵–۱۹۰ پوند (۸۴–۸۶ کیلوگرم)
کار حرفه‌ای: کار حرفه‌ای
آغاز حرفه‌ای: IFBB Jan Tana Classic 1994
بهترین پیروزی: IFBB خانم المپیا Champion 2005
پس از: Iris Kyle
پیش از: Iris Kyle
فعالیت: Since 1989
یاکسنی یوریکوئین گارسیا (انگلیسی: Yaxeni Oriquen-Garcia) بدنساز اهل آمریکا است.
نظریه توسعه

نظریهٔ توسعه، آمیزه‌ای از نظریه‌ها یا نگاهی عام به آن دسته از نظریه‌هاست که به این پرسش می‌پردازند: چگونه می‌توان به بهترین شکل، تغییرات مطلوب را در جامعه ایجاد کرد؟ چنین نظریه‌هایی از انواع گوناگون رویکردها و شاخه‌های علوم اجتماعی استفاده می‌کنند. در این مقاله، نظریه‌های مختلف و آخرین تحولات این نظریه‌ها مورد بحث قرار می‌گیرد.
نظریهٔ مدرنیزاسیون

نظریهٔ مدرنیزاسیون برای تحلیل نحوهٔ وقوع فرایندهای مدرنیزاسیون در جوامع مختلف مورد استفاده قرار می‌گیرد. این نظریه در پی آن است که مشخص کند کدام ویژگی‌ها در کشورهای مختلف به توسعهٔ اقتصادی سود می‌رساند و کدام ویژگی‌ها مانعی در برابر توسعهٔ اقتصادی است. فرض بر آن است که تشخیص این ویژگی‌ها می‌تواند اقدامات «همکاری توسعه‌ای» و «کمک‌های توسعه‌ای» را هدفمندتر سازد و به مدرنیزاسیون جوامع «سنتی» یا «عقب‌مانده» کمک کند. دانشمندانی از رشته‌های پژوهشی مختلف به شکل‌گیری نظریهٔ مدرنیزاسیون کمک کرده‌اند.