آلخامیادو
الفبا

حروف الفبای آلخامیادو مشابه عربی است. در آلخامیادو هیچ حرف جدیدی وجود ندارد. اما مسئله مهم و مورد نظر این است که چطور الفبای عربی با تلفظ زبان اسپانیایی تطبیق داده شد، و اینکه تلفظ اسپانیایی به چه شکلی مورد فهم و برداشت نویسندگان آلخامیادو قرار گرفت،
| آلخامیادو | معادل لاتین | معادل لادینو | آوانگاری |
| --- | --- | --- | --- |
| ا ۱ | - | א | - |
| ب | B b V V | ב בﬞ‎ (ב׳) | [b]~[β]~[v] |
| بّ ۲ | P p | פ | [p] |
| ت | T t | ט | [t] |
| ث ۳ | T t | תﬞ (ת׳) | [t]~[θ] |
| ج | J j Ge ge ۴ Gi gi | גﬞ (ג׳‎) זﬞ (ז׳‎) | [d͡ʒ]~[x] [d͡ʒ]~[ʒ]۵ |
| جّ ۲ | Ch ch | גﬞ (ג׳‎) | [t͡ʃ] |
| ح ۳ | H h | ח | [h]~[ħ] |
| خ ۳ | J j | חﬞ (ח׳) | [x] |
| د ۶ | D d | ד | [d] |
| ذ ۶ | D d | דﬞ (ד׳‎) | [ð] |
| ر | R r | ר | [ɾ] |
| رّ ۲ | Rr rr | ר | [r] |
| ز | Z z | ז | [θ]~[s] |
| س | Ç ç ۴ Ce ce  Ci ci | ס | [θ]~[s] |
| ش | S s (X x)۷ | ס (ש) זג (סק) | [s] ([ks]) |
| شّ ۲ | X x۷ | שﬞ (ש׳‎) | [ʃ]~[j] |
| ص ۳ | S s | צ‎ ץ | [s]~[sˤ] |
| ض ۳ | S s | צﬞ ץﬞ (צ׳ ץ׳) | [d]~[dˤ] |
| ط ۳ | T t | ט | [t]~[tˤ] |
| ظ ۳ | D d | טﬞ (ט׳) | [ð]~[ðˤ] |
| ع ۳ | ' | ע | [ʕ] |
| غ | G g ۴ (بجز Ge ge Gi gi) | ג | [g]~[ɣ] |
| ڢ ۸ (ف) | F f | פﬞ ף (פ׳‎) | [f]~[ɸ] |
| ڧ ۳، ۸ (ق) | K k Qu qu | ק | [q] |
| ك | K k C c ۴ (بجز Ç c Ce ce Ci ci) | ק | [k] |
| ل | L l | ל | [l] |
| لّ ۲ | Ll ll | ליי | [ʎ]~[ʝ] ۹ ([ʒ]~[ʃ]) |
| ن | N n | נ ן | [n]~[m] |
| نّ ۲ | Ñ ñ | ניי | [ɲ] |
| م | M m | מ ם | [m] |
| و ۱۰ | Gua / Güe Guo/ Hu Qua / Cue  Cui / Quo | -ו | [-w] |
| هـ ه | H h | א / ה | [-] |
| ي ۱۱ | Y y -ia- / -ie- / -io- | י / יי / -י | [y] |
نکته‌ها:
حرف «الف» سه نقش ایفا می کند. نقش اول، حامل واکه در ابتدای واژه است. نقش دوم برای نوشتن صدای [e]، و نقش سوم برای نوشتن بعضی از ترکیب‌های واکهٔ پشت سر هم می باشد.
حرف مستقل نیست، بلکه «دونگاره‌ای» خاص متشکل از یک حرف و یک تشدید (به عبارت دیگر، تکرار دوبارهٔ یک حرف) برای نشان دادن صدایی خاص می باشد.
تنها در نوشتن وام‌واژگان عربی کاربرد دارد. معادل‌های لادینو برای این حروف، منطبق با سنت رسم الخط یهودی-عربی می باشد.
این حرف، بسته به این که حرف پس از آن چه باشد، تلفظ دوگانه دارد. به همین دلیل، چه در آلخامیادو و چه لادینو، از دو حرف مختلف برای نوشتن آن استفاده می شود.
در زبان لادینو، تلفظ این حرف، با تلفظ آن در زبان اسپانیایی مدرن فرق می کند.
هرگاه حرف «D» در ابتدای واژه باشد، یا پس از یک همخوان خیشومی («م» یا «ن») باشد، یا پس از همخوان کناری («ل»)، به صورت [d] تلفظ می شود و با حرف «د» نوشته می شود. در بقیه موارد، به صورت [ð] تلفظ می شود و با حرف «ذ» نوشته می شود.
در اسپانیایی قدیمی، حرف «X» مختص صدای [ʃ] بوده. اما در مواردی، در بعضی واژگان، مخصوصا آنهایی که با «ex-» شروع می شوند، تلفظ این حرف [s]~[ks] بوده است.
در نوشتن آلخامیادو، «رسم الخط مغربی» رایج بوده است، که در آن، محل و تعداد نقاط حروف «ف» و «ق» با رسم الخط عادی عربی، یا به اصطلاح «رسم الخط مشرقی» تفاوت دارد.
تلفظ «LL/لّ» در لهجه‌های مختلف اسپانیایی و بین گویش‌وران، تفاوت جزئی دارد. در لهجهٔ‌ آرژانتینی و اوروگوئه‌ای، تلفظ دونگارهٔ‌ «Ll»، با تحولی متفاوت، امروزه به صورت معادل «ژ» یا «ش» می باشد.
حرف «و» در الفبای لاتین اسپانیایی خود حرف مستقل نمی باشد. این حرف و آوای آن، [w] در دو‌نگاره‌ها و سه‌نگاره‌های خاصی ادا می شوند. به عبارت دیگر، این دو‌نگاره‌ها و سه‌نگاره‌ها، واکه‌های پشت سر هم را تولید می کنند، که در آن آوای [w] گفته شده و از حرف «و» برای نوشتن آن استفاده می شود.
حرف «ي» در الفبای لاتین اسپانیایی معادل «y» می باشد. اما این حرف برای نوشتن بعضی از واکه‌های پشت سر هم نیز کاربرد دارد، بالاخص واکه‌های پشت سر هم که در تلفظ آنان آوایی شبیه [y] موجود است.