نیکلاس جرجسکو-روگن
حرفه > کارهای بعد از اثر بزرگ > انتقاد از اقتصاد پایدار دالی

همچنین ببینید: ترمودینامیک و مرگ گرمای کیهان
هرمان دالی، اقتصاددان برجسته زیست‌محیطی و نظریه‌پرداز وضعیت پایدار، شاگرد سابق و مورد حمایت جرجسکو-روگن است. در دهه ۱۹۷۰، دالی مفهوم اقتصاد حالت پایدار را توسعه داد، که به موجب آن، اقتصاد متشکل از یک انبار ثابت ثروت فیزیکی (سرمایه ساخت بشر) و یک انبار ثابت از مردم (جمعیت) را تشکیل می‌دهد. توسط یک جریان حداقلی از منابع طبیعی (یا به قول او «خروجی») حفظ می‌شود. دالی استدلال می‌کند که این اقتصاد پایدار برای حفظ تأثیرات زیست‌محیطی انسانی در محدوده‌های بیوفیزیکی و ایجاد انصاف تخصیصی بیشتر بین نسل‌های کنونی و آینده با توجه به استفاده از منابع معدنی ضروری و مطلوب است. جرجسکو-روگن در چندین مقاله از مفهوم اقتصاد ثابت شاگردش انتقاد کرد.
جرجسکو-روگن استدلال می‌کند که اقتصاد پایدار دالی هیچ رستگاری زیست‌محیطی برای نوع بشر فراهم نخواهد کرد، به‌ویژه در درازمدت. با توجه به این واقعیت زمین‌شناسی که کانه‌های معدنی به‌طور بسیار ناهمواری در پوسته زمین انباشته و متمرکز شده‌اند، اکتشاف و استخراج منابع معدنی دیر یا زود با اصل کاهش بازدهی مواجه خواهد شد، که به موجب آن فعالیت‌های استخراج به سمتی سوق داده می‌شود که سایت‌ها و عیارهای پایین‌تری از سنگ معدن در دسترس خواهد بود؛ بنابراین در طول زمان هزینه‌های استخراج و قیمت بازار برای مقدار فزاینده منابع افزایش خواهد یافت. در نهایت، تمام مواد معدنی تمام می‌شوند، اما فرسودگی اقتصادی مدت‌ها قبل از این‌که فرسودگی فیزیکی پشتوانه نهایی را برای فعالیت‌های بیشتر فراهم کند، خود را نشان می‌دهد: هنوز ذخایری از منابع در پوسته باقی خواهند ماند، اما غلظت زمین‌شناسی این ذخایر کم خواهد بود. از این رو، ادامه استخراج بی‌نتیجه خواهد بود و بازار این منابع از بین خواهد رفت. این پویایی بلندمدت خود را از طریق هر سیستم اقتصادی، صرف نظر از موقعیت جغرافیایی سیستم، اندازه و وضعیت توسعه آن (اعم از یک حالت مترقی، ثابت یا رو به زوال) به‌کار خواهد گرفت. جرجسکو-روگن خاطرنشان می‌کند که در واقع، استدلال‌هایی که دالی در حمایت از اقتصاد وضعیت پایدار خود ارائه می‌کند، با قدرت بیشتری در حمایت از اقتصاد در حال نزول به‌کار می‌رود. تا جایی که ممکن است در آینده، «رشد اقتصادی صفر مطلوب‌تر از رشد منفی است» درست به‌نظر برسد. جرجسکو-روگن همچنین از دالی انتقاد می‌کند که مشخص نکرده‌است سرمایه‌های ساخته‌شده توسط انسان و جمعیت انسانی در چه سطوحی باید در حالت ثابت نگه داشته شوند.
جرجسکو-روگن به‌جای اقتصاد ثابت دالی، به اصطلاح «برنامه زیست‌اقتصادی حداقلی» خود را پیشنهاد کرد، که شامل محدودیت‌های کمی حتی کم‌تر از آن‌هایی بود که دالی پیشنهاد کرد.
هرمان دالی قضاوت معلم خود را در این زمینه پذیرفته‌است: برای جبران اصل بازده نزولی در استخراج منابع معدنی، به تدریج باید سهم بیش‌تری از سرمایه و نیروی کار به اقتصاد منتقل شود. در نتیجه ساختار اولیه هر سیستم حالت پایدار را منحرف می‌کند. مهم‌تر از آن این است که اقتصاد پایدار تنها در به تعویق انداختن و نه جلوگیری از فرسودگی منابع معدنی اجتناب‌ناپذیر، عمل می‌کند. دالی در پاسخ به انتقاد جرجسکو-روگن می‌گوید: «یک اقتصاد با وضعیت ثابت نمی‌تواند برای همیشه دوام بیاورد، اما نه یک اقتصاد در حال رشد، نه یک اقتصاد رو به زوال». دالی استدلال کلی جرجسکو-روگن را تأیید می‌کند که گنجایش برد زمین در حال کاهش است، زیرا بشر در حال استخراج ذخایر معدنی است.
به همین ترتیب، علاوه بر جرجسکو-روگن و دالی، چندین اقتصاددان دیگر در این زمینه توافق کرده‌اند که اقتصاد با وضعیت ثابت به خودی خود راه‌حل بلندمدتی برای «مشکل آنتروپی» پیش روی بشر نیست.