stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مارتین ون بیورن

| مارتین ون بیورن | مارتین ون بیورن |
| --- | --- |
ون بیورن در ۱۸۵۵: ون بیورن در ۱۸۵۵
هشتمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا: هشتمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا
دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۳۷ – ۴ مارس ۱۸۴۱: دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۳۷ – ۴ مارس ۱۸۴۱
معاون رئیس‌جمهور: ریچارد ام. جانسون
پس از: اندرو جکسون
پیش از: ویلیام هنری هریسون
8th معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا: 8th معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا
دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۳۳ – ۴ مارس ۱۸۳۷: دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۳۳ – ۴ مارس ۱۸۳۷
رئیس‌جمهور: اندرو جکسون
پس از: جان سی. کلهون
پیش از: ریچارد ام. جانسون
سفیر ایالات متحده آمریکا در بریتانیا: سفیر ایالات متحده آمریکا در بریتانیا
دوره مسئولیت ۸ اوت ۱۸۳۱ – ۴ آوریل ۱۸۳۲: دوره مسئولیت ۸ اوت ۱۸۳۱ – ۴ آوریل ۱۸۳۲
رئیس‌جمهور: اندرو جکسون
پس از: لویی مک‌لین
پیش از: Aaron Vail (Acting)
10th وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا: 10th وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا
دوره مسئولیت ۲۸ مارس ۱۸۲۹ – ۲۳ مه ۱۸۳۱: دوره مسئولیت ۲۸ مارس ۱۸۲۹ – ۲۳ مه ۱۸۳۱
رئیس‌جمهور: اندرو جکسون
پس از: هنری کلی
پیش از: ادوارد لیوینگستون
9th فرماندار نیویورک: 9th فرماندار نیویورک
دوره مسئولیت ۱ ژانویه ۱۸۲۹ – ۱۲ مارس ۱۸۲۹: دوره مسئولیت ۱ ژانویه ۱۸۲۹ – ۱۲ مارس ۱۸۲۹
معاون: Enos T. Throop
پس از: Nathaniel Pitcher
پیش از: Enos T. Throop
United States Senator   از نیویورک (ایالت): United States Senator   از نیویورک (ایالت)
دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۲۱ – ۲۰ دسامبر ۱۸۲۸: دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۸۲۱ – ۲۰ دسامبر ۱۸۲۸
پس از: ناتان سنفورد
پیش از: چارلز ئی. دادلی
۱۴مین Attorney General of New York: ۱۴مین Attorney General of New York
دوره مسئولیت ۱۷ فوریه ۱۸۱۵ – ۸ ژوئیه ۱۸۱۹: دوره مسئولیت ۱۷ فوریه ۱۸۱۵ – ۸ ژوئیه ۱۸۱۹
فرماندار: دانیل تامپکینز John Tayler (Acting) دوایت کلینتون
پس از: Abraham Van Vechten
پیش از: Thomas J. Oakley
عضو New York Senate: عضو New York Senate
دوره مسئولیت ۱۸۱۳ – ۱۸۲۰: دوره مسئولیت ۱۸۱۳ – ۱۸۲۰
پس از: Edward Philip Livingston
پیش از: John Miller
Surrogate of شهرستان کلمبیا، نیویورک: Surrogate of شهرستان کلمبیا، نیویورک
دوره مسئولیت ۱۸۰۸ – ۱۸۱۳: دوره مسئولیت ۱۸۰۸ – ۱۸۱۳
پس از: James I. Van Alen
پیش از: James Vanderpoel
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: Maarten Van Buren ۵ دسامبر ۱۷۸۲ کیندرهوک، نیویورک، ایالات متحده آمریکا
درگذشته: ۲۴ ژوئیهٔ ۱۸۶۲ (۷۹ سال) کیندرهوک، نیویورک، ایالات متحده آمریکا
علت مرگ: آسم برونش و نارسایی قلبی
آرامگاه: Kinderhook Reformed Church Cemetery
حزب سیاسی: حزب دموکرات-جمهوری‌خواه (۱۷۹۹–۱۸۲۵) خاک آزاد (۱۸۴۸–۱۸۵۲) حزب دموکرات (۱۸۲۵–۱۸۴۸, ۱۸۵۲–۱۸۶۲)
همسر(ان): Hannah Hoes (ا. ۱۸۰۷–۱۸۱۹)
فرزندان: ۵, شامل Abraham, John
والدین: Abraham Van Buren Maria Hoes "Goes" Van Alen
امضا: 
لقب(ها): Old Kinderhook, The Little Magician, The Red Fox of Kinderhook, Martin van Ruin, The Mistletoe Politician
مارتین ون بیورن (به انگلیسی: Martin Van Buren) (۵ دسامبر ۱۷۸۲ – ۲۴ ژوئیه ۱۸۶۲) هشتمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا (۱۸۴۱–۱۸۳۷) از حزب دموکرات بود. این دوران همزمان با ۱۲۱۵ تا ۱۲۱۹ خورشیدی و زمان سلطنت محمد شاه قاجار بر ایران است.
اوایل کار سیاسی

پس از بازگشت به کیندرهوک در سال 1803، ون بیورن با برادر ناتنی خود، جیمز ون آلن، یک شراکت حقوقی تشکیل داد و از نظر مالی به اندازه کافی امنیت داشت که تمرکز خود را بر سیاست افزایش داد.در سال 1801، او در یک گردهمایی حزب دموکرات-جمهوری خواه در تروی، نیویورک شرکت کرد، جایی که با موفقیت برای جان پیتر ون نس نامزدی حزب در انتخابات ویژه برای کرسی ناحیه ششم کنگره را تضمین کرد.پس از بازگشت به کیندرهوک، ون بیورن از جناح بر جدا شد و به متحد دوایت کلینتون و دانیل تامپکینز تبدیل شد.پس از تسلط جناحی به رهبری کلینتون و تامپکینز در انتخابات 1807، ون بیورن به عنوان جانشین شهرستان کلمبیا، نیویورک منصوب شد.در جستجوی پایگاهی بهتر برای حرفه سیاسی و حقوقی خود، ون بیورن و خانواده اش در سال 1808 به شهر هادسن، مقر شهرستان کلمبیا نقل مکان کردند.رویه حقوقی ون بیورن به شکوفایی خود ادامه داد و او در سراسر ایالت به نمایندگی از مشتریان مختلف سفر کرد.
در سال 1812، ون بیورن نامزد حزبش برای یک کرسی در مجلس سنای ایالت نیویورک شد.اگرچه چندین جمهوری خواه دموکرات، از جمله جان پیتر ون نس، برای مخالفت با نامزدی او به فدرالیست ها پیوستند، ون بیورن در اواسط سال 1812 در انتخابات مجلس سنای ایالت پیروز شد.در اواخر سال، ایالات متحده وارد جنگ 1812 علیه بریتانیای کبیر شد، در حالی که کلینتون تلاش ناموفقی را برای شکست رئیس جمهور جیمز مدیسون در انتخابات ریاست جمهوری سال 1812 آغاز کرد.پس از انتخابات، ون بیورن نسبت به همکاری کلینتون با حزب فدرالیست مشکوک شد و از متحد سیاسی سابق خود جدا شد.
در طول جنگ 1812، ون بیورن با کلینتون، فرماندار تامپکینز و امبروز اسپنسر برای حمایت از پیگرد قانونی جنگ توسط دولت مدیسون کار کرد.علاوه بر این، او یک وکیل قاضی ویژه بود که به عنوان دادستان ویلیام هال در طول دادگاه نظامی هال پس از تسلیم دیترویت منصوب شد.با پیش‌بینی لشکرکشی دیگری، او با وینفیلد اسکات در مورد راه‌هایی برای سازماندهی مجدد شبه‌نظامیان نیویورک در زمستان 1814-1815 همکاری کرد، اما پایان جنگ کار آنها را در اوایل سال 1815 متوقف کرد.ون بیورن چنان تحت تأثیر اسکات قرار گرفت که پسر چهارم خود را به نام او نامگذاری کرد.حمایت قوی ون بیورن از جنگ جایگاه او را تقویت کرد و در سال 1815 به سمت دادستان کل نیویورک انتخاب شد.ون بیورن از هادسن به پایتخت ایالت آلبانی نقل مکان کرد، جایی که با بنیامین باتلر شراکت قانونی برقرار کرد، و با متحد سیاسی راجر اسکینر خانه مشترکی داشت.در سال 1816، ون بورن مجدداً به مجلس سنای ایالت انتخاب شد و به طور همزمان به عنوان سناتور ایالتی و دادستان کل ایالت ادامه داد.در سال 1819، او نقش فعالی در محاکمه قاتلان متهم ریچارد جنینگز، اولین پرونده قتل در ازای اجاره در ایالت نیویورک، ایفا کرد.
اوایل کار سیاسی > سلطنت آلبانی

پس از اینکه تامپکینز در انتخابات ریاست جمهوری سال 1816 به عنوان معاون رئیس جمهور انتخاب شد، کلینتون نامزد مورد نظر ون بیورن، پیتر بیول پورتر، را در انتخابات فرمانداری نیویورک در سال 1817 شکست داد.کلینتون نفوذ خود را پشت ساخت راه‌آب ایری، یک پروژه جاه طلبانه که برای اتصال دریاچه ایری به اقیانوس اطلس طراحی شده بود، گذاشت.اگرچه بسیاری از متحدان ون بیورن از او خواستند که لایحه کلینتون را برای راه‌آب ایری مسدود کند، ون بورن معتقد بود که این راه‌آب به نفع ایالت خواهد بود.حمایت او از این لایحه به آن کمک کرد تا تصویب مجلس نیویورک را جلب کند.ون بیورن علی‌رغم حمایتش از راه‌آب ایری، رهبر یک جناح ضد کلینتونی در نیویورک شد که به "Bucktails" معروف است.
Bucktails موفق شد بر وفاداری حزب تاکید کند و از آن برای تصرف و کنترل بسیاری از پست های حمایتی در سراسر نیویورک استفاده کند.ون بورن از طریق استفاده از حمایت، روزنامه‌های وفادار، و ارتباط با مقامات و رهبران حزب محلی، چیزی را تأسیس کرد که به نام «سلطنت آلبانی» شناخته شد، یک ماشین سیاسی که به عنوان یک عامل مهم در سیاست نیویورک ظاهر شد.سلطنت به ائتلافی از کشاورزان کوچک متکی بود، اما از حمایت دستگاه تامانی هال در شهر نیویورک نیز برخوردار بود.در این دوران، ون بورن تا حد زیادی سیاست تامانی هال را برای جمهوریخواهان دموکرات نیویورک تعیین کرد.
رفراندوم ایالت نیویورک که در سال 1821 حق رای دادن به همه مردان سفیدپوست را گسترش داد و قدرت تامانی هال را بیشتر کرد، توسط ون بیورن هدایت شد.اگرچه فرماندار کلینتون تا اواخر سال 1822 در سمت خود باقی ماند، ون بیورن پس از انتخابات 1820 به عنوان رهبر دموکرات-جمهوری خواهان ایالت ظاهر شد.ون بیورن یکی از اعضای کنوانسیون قانون اساسی ایالتی 1820 بود که در آن از گسترش حقوق رای حمایت می کرد، اما با حق رای همگانی مخالف بود و سعی می کرد الزامات مالکیت را برای رای حفظ کند.
دولت جکسون (1829-1837) > وزیر امور خارجه

در فوریه 1829، جکسون به ون بیورن نامه نوشت تا از او بخواهد وزیر امور خارجه شود.ون بیورن به سرعت موافقت کرد و در ماه بعد از سمت فرمانداری استعفا داد.دوره تصدی او به مدت چهل و سه روز کوتاهترین فرماندار نیویورک است.هیچ بحران دیپلماتیک جدی در دوران تصدی ون بیورن به عنوان وزیر امور خارجه به وجود نیامد، اما او به چندین موفقیت چشمگیر دست یافت، مانند حل و فصل دعاوی طولانی مدت علیه فرانسه و دریافت غرامت برای اموالی که در طول جنگ های ناپلئون مصادره شده بود.او با بریتانیا برای باز کردن تجارت با مستعمرات هند غربی بریتانیا به توافق رسید و با امپراتوری عثمانی معاهده ای منعقد کرد که بازرگانان آمریکایی را به دریای سیاه دسترسی داد.مواردی که او در مورد آنها به موفقیت نرسید شامل حل و فصل اختلافات مرزی مین-نیوبرانزویک با بریتانیای کبیر، به دست آوردن حل و فصل ادعای ایالات متحده در مورد کشور اورگان، انعقاد یک معاهده تجاری با روسیه، و متقاعد کردن مکزیک برای فروش تگزاس بود.
علاوه بر وظایف سیاست خارجی خود، ون بیورن به سرعت به عنوان مشاور مهم جکسون در مورد مسائل اصلی داخلی مانند تعرفه ها و بهبودهای داخلی ظاهر شد.وزیر امور خارجه در متقاعد کردن جکسون برای صدور وتوی جاده میسویل، که هم بر اصول محدود دولت تاکید می‌کرد و هم به جلوگیری از ساخت پروژه‌های زیربنایی که به طور بالقوه می‌توانند با راه‌آب ایری نیویورک رقابت کنند، کمک کرد، نقش مهمی داشت.او همچنین درگیر جنگ قدرت با کلهون بر سر انتصابات و مسائل دیگر، از جمله ماجرای پتیکوات شد.ماجرای پتیکوات به این دلیل به وجود آمد که پگی ایتون، همسر وزیر جنگ جان ایتون، توسط سایر همسران کابینه به دلیل شرایط ازدواجش طرد شد.
دیگر همسران کابینه به رهبری فلورید کلهون، همسر معاون رئیس جمهور جان کلهون، از دادن تماس های ادبی با ایتون ها، پذیرایی از آنها به عنوان بازدیدکننده یا دعوت آنها به رویدادهای اجتماعی خودداری کردند.به عنوان یک بیوه، ون بیورن تحت تأثیر موقعیت همسران کابینه قرار نگرفت.ون بیورن در ابتدا به دنبال اصلاح شکاف در کابینه بود، اما بیشتر شهروندان برجسته در واشنگتن همچنان از ایتون ها چشم پوشی می کردند.جکسون به ایتون نزدیک بود و به این نتیجه رسید که اتهامات علیه ایتون ناشی از توطئه ای علیه دولت او به رهبری هنری کلی است.ماجرای پتیکوات، همراه با یک بحث بحث برانگیز در مورد تعرفه و انتقادات ده ساله کلهون از اقدامات جکسون در اولین جنگ سمینول، به شکاف بین جکسون و کلهون کمک کرد.از آنجایی که بحث بر سر تعرفه و توانایی پیشنهادی کارولینای جنوبی برای لغو قوانین فدرال، واشنگتن را درگیر کرد، ون بیورن، نه کلهون، به طور فزاینده ای به عنوان جانشین احتمالی جکسون ظاهر شد.
ماجرای پتیکوات سرانجام زمانی حل شد که ون بیورن پیشنهاد استعفا داد.در آوریل 1831، جکسون با درخواست استعفای اعضای کابینه ضد ایتون، کابینه خود را پذیرفت و سازماندهی مجدد کرد.رئیس پست ژنرال ویلیام تی. باری، که در ماجرای پتیکوات با ایتون ها طرف شده بود، تنها عضو کابینه بود که در سمت خود باقی ماند.سازماندهی مجدد کابینه متحدان کلهون را از دولت جکسون حذف کرد و ون بیورن نقش مهمی در شکل دادن کابینه جدید داشت.پس از ترک پست، ون بیورن به ایفای نقش در حلقه خواص، حلقه غیررسمی مشاوران جکسون ادامه داد.
دولت جکسون (1829-1837) > سفیر در بریتانیا و معاون رئیس جمهور

در اوت 1831، جکسون به ون بیورن وقت استراحت به عنوان سفیر در بریتانیا داد و ون بیورن در سپتامبر وارد لندن شد.او صمیمانه مورد استقبال قرار گرفت، اما در فوریه 1832، اندکی پس از تولد 49 سالگی او، متوجه شد که سنا نامزدی او را رد کرده است.رد ون بیورن اساسا کار کلهون بود.هنگامی که رای گیری در مورد نامزدی ون بیورن انجام شد، به اندازه کافی از طرفداران کلهون جکسون ها از رای دادن برای ایجاد یک تساوی خودداری کردند، که به کلهون اجازه داد تا رای تعیین کننده علیه ون بیورن بدهد.
کلهون خوشحال بود و متقاعد شده بود که کار ون بیورن را به پایان رسانده است.کلهون به یکی از دوستانش گفت: "این او را می کشد، آقا، او را مرده می کشد. او هرگز لگد نمی زند، آقا، هرگز لگد نمی زند."حرکت کلهون نتیجه معکوس داشت.کلهون با نشان دادن ون بیورن قربانی سیاست های کوچک، ون بیورن را هم از نظر جکسون و هم از احترام دیگران در حزب دموکرات بزرگ کرد.عمل کلهون به دور از پایان دادن به حرفه ون بیورن، انگیزه بیشتری به نامزدی ون بیورن برای معاونت رئیس جمهور داد.
جکسون به دنبال اطمینان از اینکه ون بیورن جایگزین کلهون به عنوان معاون او خواهد شد، یک گردهمایی ملی از طرفدارانش ترتیب داده بود.کنوانسیون ملی دموکرات ها در ماه مه 1832 متعاقباً ون بیورن را به عنوان معاون نامزد ریاست جمهوری نامزد کرد.ون بیورن به دلیل حمایت جکسون و قدرت سلطنت آلبانی نامزدی را بر فیلیپ پی باربور (نامزد مورد علاقه کالهون) و ریچارد ام. جانسون به دست آورد.پس از بازگشت ون بیورن از اروپا در ژوئیه 1832، او درگیر جنگ بانک شد، مبارزه بر سر تجدید اساسنامه بانک دوم ایالات متحده.
ون بیورن مدت‌ها به بانک‌ها بی‌اعتماد بود، و به بانک به‌عنوان توسعه‌ای از برنامه اقتصادی همیلتونی می‌نگرید، بنابراین از وتوی جکسون در مورد منشور مجدد بانک حمایت کرد.هنری کلی، نامزد ریاست جمهوری جمهوری خواهان ملی، مبارزه بر سر بانک را به موضوع کلیدی انتخابات ریاست جمهوری سال 1832 تبدیل کرد.بلیت جکسون–ون بیورن در انتخابات 1832 با قاطعیت برنده شد، و ون بیورن به عنوان هشتمین معاون رئیس جمهور ایالات متحده در 4 مارس 1833 در سن 50 سالگی کار خود را آغاز کرد.در طول بحران لغو، ون بیورن به جکسون توصیه کرد که سیاست آشتی با رهبران کارولینای جنوبی را دنبال کند.او نقش مستقیم کمی در تصویب تعرفه 1833 ایفا کرد، اما بی سر و صدا امیدوار بود که این تعرفه به پایان دادن به بحران ابطال کمک کند، که چنین شد.
به عنوان معاون رئیس جمهور، ون بیورن همچنان یکی از مشاوران و معتمدان اصلی جکسون بود و جکسون را در تور شمال شرقی ایالات متحده در سال 1833 همراهی کرد.مبارزه جکسون با بانک دوم ایالات متحده ادامه یافت، زیرا رئیس جمهور به دنبال حذف وجوه فدرال از بانک بود.اگرچه ون بیورن در ابتدا از حذف به دلیل حمایت کنگره از بانک نگران بود، اما سرانجام ون بیورن از سیاست جکسون حمایت کرد.او همچنین به تضعیف اتحاد تازه بین جکسون و دنیل وبستر، سناتوری از ماساچوست که می‌توانست پروژه ون بیورن برای ایجاد دو حزب را که به جای شخصیت‌ها از هم جدا می‌شوند، تهدید کند، کمک کرد.در دوره دوم جکسون، حامیان رئیس جمهور شروع به معرفی خود به عنوان اعضای حزب دموکرات کردند.در همین حال، مخالفان جکسون، از جمله جمهوری خواهان ملی کلی، پیروان کلهون و وبستر، و بسیاری از اعضای حزب ضد ماسونی، در حزب ویگ متحد شدند.
ریاست جمهوری (1837–1841) > کابینه

مارتین ون بیورن در 4 مارس 1837 به عنوان هشتمین رئیس جمهور ایالات متحده سوگند یاد کرد. او بسیاری از کابینه جکسون و منصوبان سطوح پایین تر را حفظ کرد، زیرا امیدوار بود که حفظ منصوبان جکسون باعث توقف حرکت ویگ در جنوب و احیای آن شود.اعضای کابینه نماینده مناطق مختلف کشور بودند: لوی وودبری وزیر خزانه داری از نیوانگلند، دادستان کل بنیامین فرانکلین باتلر و ماهلون دیکرسون وزیر نیروی دریایی به ترتیب از نیویورک و نیوجرسی، وزیر امور خارجه جان فورسایت از نیویورک آمدند.جورجیا نماینده جنوب و رئیس پست ژنرال آموس کندال از کنتاکی نماینده غرب بود.
برای سمت آزاد تنها وزیر جنگ، ون بیورن ابتدا به ویلیام سی. ریوس نزدیک شد، که در سال 1836 به دنبال معاونت ریاست جمهوری بود. پس از اینکه ریوس از پیوستن به کابینه خودداری کرد، ون بیورن جوئل رابرتز پوینست، یک اهل کارولینای جنوبی را منصوب کرد که با جدایی مخالفت کرده بود.بحران ابطال انتخاب‌های کابینه ون بیورن توسط پنسیلوانیایی‌هایی مانند جیمز بیوکنن مورد انتقاد قرار گرفت که استدلال می‌کرد که ایالت آنها مستحق پست کابینه است و همچنین برخی دموکرات‌ها که استدلال می‌کردند ون بیورن باید از قدرت حمایتی خود برای افزایش قدرت خود استفاده می‌کرد.با این حال، ون بیورن ارزش خود را در اجتناب از نبردهای حمایتی جنجالی می دانست و تصمیم او برای حفظ کابینه جکسون به وضوح نشان داد که او قصد دارد به سیاست های سلف خود ادامه دهد.علاوه بر این، ون بیورن به انتخاب منصوبان کابینه جکسون کمک کرده بود و از روابط کاری قوی با آنها لذت می برد.
ون بیورن به طور منظم جلسات رسمی کابینه برگزار کرد و گردهمایی غیررسمی مشاوران را که در دوران ریاست جمهوری جکسون توجه زیادی را به خود جلب کرده بود، متوقف کرد.او از روسای بخش‌ها مشاوره می‌خواست، مبادلات آشکار و حتی صریح بین اعضای کابینه را تحمل می‌کرد و خود را یک میانجی و تا حدی داور بین نظرات متضاد مشاورانش می‌دانست.چنین جدایی به رئیس جمهور این امکان را می داد که قضاوت خود را حفظ کند و از امتیاز خود برای تصمیم گیری نهایی محافظت کند.این بحث‌های آزاد به اعضای کابینه احساس مشارکت می‌داد و باعث می‌شد که به جای عوامل اجرایی منزوی، احساس کنند که بخشی از یک نهاد فعال هستند.ون بیورن از نزدیک درگیر امور خارجی و امور مربوط به وزارت خزانه داری بود.اما اداره پست، وزارت جنگ، و وزارت نیروی دریایی از خودمختاری قابل توجهی زیر نظر دبیران کابینه مربوطه برخوردار بودند.
ریاست جمهوری (1837–1841) > وحشت 1837

وقتی ون بیورن وارد قدرت شد، سلامت اقتصادی کشور رو به وخامت گذاشته بود و رونق اوایل دهه 1830 به پایان رسیده بود.دو ماه پس از ریاست جمهوری او، در 10 مه 1837، برخی از بانک های دولتی مهم نیویورک که ذخایر ارزی خود را تمام می کردند، از تبدیل پول کاغذی به طلا یا نقره خودداری کردند و سایر مؤسسات مالی در سراسر کشور به سرعت از این کار پیروی کردند.این بحران مالی به وحشت 1837 معروف شد.هراس با یک رکود پنج ساله همراه شد که در آن بانک ها شکست خوردند و بیکاری به بالاترین حد خود رسید.
ون بیورن علت فروپاشی اقتصادی را موسسات تجاری و مالی حریص آمریکایی و خارجی و همچنین افزایش بیش از حد اعتبار توسط بانک های ایالات متحده می داند.رهبران ویگ در کنگره، دموکرات ها را به همراه سیاست های اقتصادی اندرو جکسون، به ویژه بخشنامه ویژه او در سال 1836، مقصر دانستند.فریادهای "لغو بخشنامه!" بالا رفت و جکسون، رئیس جمهور سابق، پیامی را به ون بیورن فرستاد و از او خواست که این دستور را لغو نکند، زیرا معتقد بود که باید به آن زمان کافی برای کار داده شود.دیگران، مانند نیکولاس بیدل، معتقد بودند که برچیدن بانک ایالات متحده توسط جکسون به طور مستقیم مسئول ایجاد غیرمسئولانه پول کاغذی توسط بانک های دولتی بود که این وحشت را تشدید کرده بود.وحشت 1837 در چرخه انتخابات 1838 گسترده شد، زیرا اثرات انتقالی رکود اقتصادی منجر به دستاوردهای ویگ در مجلس نمایندگان و سنای ایالات متحده شد.انتخابات ایالتی در 1837 و 1838 نیز برای دموکرات‌ها فاجعه‌بار بود، و بهبود نسبی اقتصادی در سال 1838 با دومین بحران تجاری در اواخر همان سال جبران شد.
برای مقابله با این بحران، ویگ ها پیشنهاد اجاره مجدد بانک ملی را دادند.رئیس‌جمهور با پیشنهاد ایجاد خزانه‌داری مستقل ایالات متحده مخالفت کرد، که به عقیده او سیاست را از عرضه پول این کشور خارج می‌کند.بر اساس این طرح، دولت پول خود را در طلا یا نقره نگه می دارد و از چاپ پول کاغذی به میل خود محدود می شود.هر دو اقدام برای جلوگیری از تورم طراحی شده بودند.این طرح برای همیشه دولت را از بانک های خصوصی با ذخیره وجوه دولتی در صندوق های دولتی به جای بانک های خصوصی جدا می کند.ون بیورن پیشنهاد خود را در سپتامبر 1837 اعلام کرد، اما اتحاد دموکرات های محافظه کار و ویگ ها تا سال 1840 از تبدیل شدن آن به قانون جلوگیری کرد.همانطور که بحث ادامه یافت، دموکرات های محافظه کار مانند ریوس به حزب ویگ فرار کردند، حزبی که خود در مخالفت با ون بیورن متحدتر شد.ویگ ها سیستم مستقل خزانه داری را در سال 1841 لغو کردند، اما در سال 1846 احیا شد و تا تصویب لایحه فدرال رزرو در سال 1913 بر جای ماند.برای آینده نزدیک ون بیورن از اهمیت بیشتری برخوردار است.
ریاست جمهوری (1837–1841) > حذف سرخپوستان

سیاست فدرال تحت فرمان جکسون به دنبال انتقال قبایل سرخپوست به سرزمین‌های غرب رود می‌سی‌سی‌پی از طریق قانون حذف سرخپوستان در سال 1830 بود، و دولت فدرال در طول ریاست‌جمهوری ون بیورن، 19 معاهده با قبایل سرخپوست مذاکره کرد.معاهده 1835 نیو اچوتا که توسط مقامات دولتی و نمایندگان قبیله چروکی امضا شد، شرایطی را تعیین کرد که بر اساس آن چروکی‌ها قلمرو خود را در جنوب شرقی واگذار کردند و موافقت کردند که به سمت غرب به اکلاهما حرکت کنند.در سال 1838، ون بیورن به ژنرال وینفیلد اسکات دستور داد تا همه کسانی را که هنوز از این معاهده پیروی نکرده بودند به زور منتقل کند.
چروکی‌ها با خشونت به اردوگاه‌های اسارت منتقل شدند و در آنجا برای تابستان 1838 نگهداری شدند.حمل و نقل واقعی به غرب به دلیل گرما و خشکسالی شدید به تأخیر افتاد، اما در پاییز، چروکی‌ها با اکراه موافقت کردند که خود را به غرب منتقل کنند.حدود 20000 نفر بر خلاف میل آنها در جریان حذف چروکی، بخشی از دنباله اشک، نقل مکان کردند.قابل توجه، رالف والدو امرسون، که در ادامه تبدیل به برجسته‌ترین مرد ادبی آمریکا شد، نامه‌ای نوشت ون بیورن در اعتراض به رفتارش با چروکی.
پرزیدنت جکسون از ارتش استفاده کرد تا سرخپوستان سمینول را در فلوریدا مجبور کند به سمت غرب حرکت کنند.بسیاری تسلیم شدند اما سپس از اردوگاه های بازداشت گریختند.در دسامبر 1837، در جنگ دوم سمینول، ارتش یک حمله گسترده را آغاز کرد که منجر به نبرد دریاچه اوکیچوبی و مرحله جدیدی از فرسایش شد.دولت با درک اینکه حذف سمینول‌های باقی‌مانده از فلوریدا تقریباً غیرممکن است، در مورد مصالحه‌ای مذاکره کرد که به آنها اجازه می‌دهد در جنوب غربی فلوریدا بمانند.
ریاست جمهوری (1837–1841) > تگزاس

اندرو جکسون درست قبل از ترک مقام خود در مارس 1837، جمهوری تگزاس را که در انقلاب تگزاس از مکزیک استقلال یافته بود، به رسمیت شناخت.جکسون با پیشنهاد چشم انداز الحاق سریع، خطر جنگ با مکزیک و افزایش تنش های مقطعی را در داخل کشور مطرح کرد.طرفداران لغو الغای نیوانگلند متهم کردند که "توطئه برده داری برای به دست آوردن تگزاس" وجود دارد، و دنیل وبستر رسماً الحاق را محکوم کرد.
ون بیورن جسورانه سیاست های جکسون را معکوس کرد و به دنبال صلح در خارج از کشور و هماهنگی در داخل بود.او با رد تهدید جکسون مبنی بر حل و فصل آن با زور، راه حل دیپلماتیکی را برای اختلافات مالی طولانی مدت بین شهروندان آمریکایی و دولت مکزیک پیشنهاد کرد.به همین ترتیب، زمانی که وزیر تگزاس در واشنگتن دی سی، الحاق به دولت را در آگوست 1837 پیشنهاد کرد، به او گفته شد که این پیشنهاد قابل قبول نیست.ظلم‌های قانون اساسی و ترس از جنگ با مکزیک دلایلی برای رد این درخواست بود، اما نگرانی از این که منجر به درگیری بر سر گسترش برده‌داری شود بدون شک بر ون بیورن تأثیر گذاشت و همچنان مانع اصلی الحاق بود.دموکرات‌های شمالی و جنوبی از یک قانون ناگفته پیروی کردند: شمالی‌ها به خنثی کردن پیشنهادهای ضد برده‌داری کمک کردند و جنوبی‌ها از تحریک برای الحاق تگزاس خودداری کردند.تگزاس پیشنهاد الحاق را در سال 1838 پس گرفت.
ریاست جمهوری (1837–1841) > خشونت مرزی با کانادا > قسمت کارولین

اتباع بریتانیایی در کانادای سفلی (کبک کنونی) و کانادای علیا (انتاریوی کنونی) در سال های 1837 و 1838 به شورش برخاستند و در اعتراض به عدم وجود دولت مسئول خود اعتراض کردند.در حالی که شورش اولیه در کانادا علیا به سرعت پایان یافت (پس از نبرد دسامبر 1837 میخانه مونتگومری)، بسیاری از شورشیان از طریق رود نیاگارا به نیویورک گریختند، و رهبر شورشیان کانادای علیا ویلیام لاین مکنزی شروع به استخدام داوطلبان در بافلو کرد.مکنزی تأسیس جمهوری کانادا را اعلام کرد و طرحی را به اجرا گذاشت که به موجب آن داوطلبان از جزیره نیروی دریایی در سمت کانادایی رودخانه نیاگارا به کانادا علیا حمله کنند.چند صد داوطلب در هفته های بعد به جزیره نیروی دریایی سفر کردند.آنها قایق بخار کارولین را برای رساندن تجهیزات به جزیره نیروی دریایی از فورت شلوسر تهیه کردند.به دنبال جلوگیری از تهاجم قریب‌الوقوع، نیروهای بریتانیایی در اواخر دسامبر 1837 به کرانه آمریکایی رودخانه رفتند و کارولین را سوزاندند و غرق کردند. یک آمریکایی کشته و تعدادی دیگر زخمی شدند.
احساسات قابل توجهی در ایالات متحده برای اعلان جنگ به وجود آمد و یک کشتی انگلیسی برای انتقام سوزانده شد.ون بیورن، که به دنبال اجتناب از جنگ با بریتانیای کبیر بود، ژنرال وینفیلد اسکات را برای حفاظت و صلح خود به مرز کانادا-ایالات متحده با قدرت‌های اختیاری بزرگ فرستاد.اسکات بر شهروندان آمریکایی نیاز به حل مسالمت آمیز بحران را تحت تأثیر قرار داد و به صراحت اعلام کرد که دولت ایالات متحده از آمریکایی های ماجراجو که به بریتانیا حمله می کنند حمایت نخواهد کرد.در اوایل ژانویه 1838، رئیس جمهور بی طرفی را در مسئله استقلال کانادا اعلام کرد، اعلامیه ای که کنگره با تصویب قانون بی طرفی که برای جلوگیری از مشارکت شهروندان آمریکایی در درگیری های خارجی طراحی شده بود، تأیید کرد.
ریاست جمهوری (1837–1841) > خشونت مرزی با کانادا > جنگ میهنی 1837-1838

در طول شورش‌های کانادا، چارلز دانکامب و رابرت نلسون یک انجمن مخفی مسلحانه در ورمونت به نام لژ شکارچیان ایجاد کردند.بین دسامبر 1837 و دسامبر 1838 چندین حمله کوچک در کانادا علیا انجام داد که در مجموع به عنوان جنگ میهنی شناخته می شود.واشینگتن با استفاده از قانون بی طرفی پاسخ داد.این رهبران را تحت تعقیب قرار داد و فعالانه آمریکایی ها را از فعالیت های خرابکارانه در خارج از کشور باز داشت.در درازمدت، مخالفت ون بیورن با جنگ میهنی به ایجاد روابط سالم انگلیسی-آمریکایی و کانادا-ایالات متحده کمک کرد.همچنین بلافاصله منجر به واکنش شدید شهروندان در مورد تجاوز به ظاهر بیش از حد قدرت فدرال شد، که به دموکرات های کنگره در انتخابات میان دوره ای 1838 لطمه زد.
ریاست جمهوری (1837–1841) > خشونت مرزی با کانادا > شمال مین: «جنگ» آروستوک

یک بحران جدید در اواخر سال 1838، در قلمرو مورد مناقشه در مرز مین-نیوبرانزویک که دارای سکونت نازک بود، ظاهر شد.آمریکایی‌ها در زمین‌های مورد مناقشه طولانی مدت مورد ادعای ایالات متحده و بریتانیا مستقر شدند.بریتانیا در اختیار داشتن این منطقه برای دفاع از کانادا حیاتی می دانست.هر دو چوب‌بر آمریکایی و نیوبرانزویک، در زمستان 1838-1839، الوار را در قلمرو مورد مناقشه بریدند.در 29 دسامبر، چوب‌بران نیوبرانزویک در حال قطع درختان در یک ملک آمریکایی در نزدیکی رودخانه آروستوک مشاهده شدند.هنگامی که هیزم شکن های آمریکایی برای نگهبانی هجوم آوردند، نبردی با فریاد به نام نبرد کاریبو درگرفت.تنش با مقامات مین و نیوبرانزویک که شهروندان یکدیگر را دستگیر کردند، تشدید شد.نیروهای بریتانیایی شروع به تجمع در کنار رودخانه سنت جان کردند.جان فیرفیلد، فرماندار مین، شبه نظامیان ایالتی را بسیج کرد.
مطبوعات آمریکا جنگ را فریاد زدند. "مین و خاکش، یا خون!"در ماه ژوئن، کنگره مجوز 50,000 سرباز و بودجه 10 میلیون دلاری را در صورت عبور نیروهای نظامی خارجی به خاک ایالات متحده صادر کرد.
ون بیورن خواستار صلح بود و با وزیر بریتانیا در ایالات متحده ملاقات کرد.این دو نفر توافق کردند که مسئله مرز را از طریق دیپلماتیک حل کنند.ون بیورن ژنرال اسکات را برای کاهش تنش به صحنه فرستاد.اسکات با موفقیت همه طرف ها را متقاعد کرد که موضوع مرز را به داوری تحویل دهند.اختلاف مرزی چند سال بعد با امضای معاهده وبستر-اشبرتون در سال 1842 پایان یافت.