فناوری شناساگریزی
تاریخچه

استتار برای شکار کردن یا شکار نشدن، به پیش از بشریت بازمی‌گردد و شکارچیان حتی انسان‌ها، برای شکار به‌کمک پوشش گیاهی پنهان می‌شدند. تاریخ نخستین کاربرد استتار در جنگ مشخص نیست. سون تزو در کتاب هنر رزم (سده پنجم پیش از میلاد) و فرونتینوس در اثر «استراتژماتا» (سده یکم میلادی) برخی روش‌های پنهان‌سازی بصری در جنگ را نگاشته‌اند.
در طول جنگ جهانی اول، آلمانی‌ها برای افزایش استتار هواپیمای نظامی؛ به‌کمک سلون (سلولز استات) یک ماده پوششی شفاف را آزمایش کردند. هواپیمای تک‌باله جنگنده فوکر ای.۳، هواپیمای دوباله شناسایی آلباتروس سی۱ و نمونه اولیه بمب‌افکن سنگین لینک‌هافمن آر.آی، مجموعاً ۳ فروند، با سلون پوشانده شدند. اما ثابت شد که این روش ناکارامد است و حتی نتیجه معکوس داشت؛ زیرا بازتاب نور خورشید از پوشش باعث می‌شد، هواپیما حتی بیشتر دیده شود. همچنین مشخص شد که مواد (سلون) به‌سرعت در اثر نور خورشید و تغییرات دمایی حین پرواز تجزیه می‌شوند، بنابراین تلاش برای ساخت هواپیمای شفاف ادامه پیدا نکرد.
در سال ۱۹۱۶، انگلیسی‌ها یک کشتی هوایی کوچک کلاس اس‌اس را برای شناسایی هوایی شبانه بر فراز خطوط آلمان در جبهه غربی تغییر دادند. این هواگرد با موتور خاموش و کیسه هوای سیاه، از روی زمین اصلاً دیده نمی‌شد، اما از چندین پرواز شبانه، اطلاعات مفید کمی به‌دست آمد و این طرح کنار گذاشته شد.
استتار نور پراکنده، شکلی از استتار ضد نور در کشتی بود که در سال‌های ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۳ توسط نیروی دریایی سلطنتی کانادا آزمایش شد. آمریکایی‌ها و انگلیسی‌ها این مفهوم را برای هواگرد دنبال کردند: در سال ۱۹۴۵ یک گرومن تی‌بی‌اف اونجر با چراغ‌های یهودی بدون دیده شدن تا ۳٬۰۰۰ یارد (۲٬۷۰۰ متر) به یک کشتی نزدیک شد. با ظهور رادار این طرح منسوخ شد.
خاشه در اوایل جنگ جهانی دوم در بریتانیا و آلمان، به‌عنوان وسیله‌ای برای پنهان کردن هواگرد از رادار اختراع شد. در واقع، کاربرد خاشه مقابل امواج رادیویی مانند صفحه دود در برابر نور مرئی است.
زیردریایی یو-۴۸۰ آلمانی احتمالاً اولین زیردریایی پنهان‌کار بوده‌است. این زیردریایی یک پوشش صوت‌گیر لاستیکی داشت که شامل یک لایه با حفره‌های دایره‌ای هوا برای مقابله با سونار ASDIC بود. در جنگ جهانی دوم کریگس‌مارینه در زیردریایی‌ها از رنگ‌ها و مواد جاذب رادار استفاده کرد. آزمایش‌ها نشان داد که آنها در کاهش امضای راداری در هر دو طول موج کوتاه (سانتی‌متری) و بلند (۱/۵ متر) مؤثر بودند.
در سال ۱۹۵۶، سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا تلاش‌هایی را برای کاهش سطح مقطع راداری هواپیمای جاسوسی یو-۲ آغاز کرد. سه زوش توسعه داده شد؛ ۱. Trapeze، مجموعه‌ای شامل سیم و دانه‌های فریت پیرامون بدنه هواپیما، ۲. یک ماده پوششی به‌همراه مدار برد الکترونیکی تعبیه‌شده در آن، ۳. رنگ جاذب رادار. هر سه روش روی هواگردها اجرا شدند، اما نتایج ناامیدکننده بود، افزایش وزن و مقاومت هوا در برابر کاهش نرخ تشخیص، اصلاً چشمگیر نبود. استفاده از رنگ استتار روی هواپیمای فلزی اولیه، موفقیت‌آمیزتر بود؛ به‌گونه‌ای که رنگ آبی تیره موثرترین بود.
در سال ۱۹۵۸، سازمان سیا برای یک هواپیمای شناسایی درخواست بودجه کرد که جایگزین هواپیماهای جاسوسی یو-۲ موجود شود که لاکهید حقوق قراردادی برای تولید آن را تضمین کرد. کلی جانسون و گروهش در اسکانک ورکسِ لاکهید برای تولید ای-۱۲ (یا OXCART) مأمور شدند که در ارتفاع بالای ۷۰۰۰۰ تا ۸۰۰۰۰ پایی و سرعت ۳٫۲ ماخ پرواز می‌کرد تا رادار آن را تشخیص ندهد. شکل‌های مختلف هواپیما برای کاهش تشخیص رادار در نمونه‌های اولیه، با نام‌های ای-۱ تا ای-۱۱ توسعه داده شد. ای-۱۲ شامل چند ویژگی پنهان‌کاری از جمله سوخت ویژه برای کاهش امضای راداری بخش اگزوز، تثبیت‌کننده‌های عمودی متحرک، به‌کارگیری مواد کامپوزیت در بخش‌های کلیدی و پوشش کلی رنگ جاذب رادار بود.