آنفلوانزا
پیش‌آگهی

در افراد سالم، عفونت آنفلوآنزا معمولاً خود محدود شونده و به ندرت کشنده است. علائم معمولاً ۲ تا ۸ روز طول می‌کشد. آنفلوآنزا می‌تواند باعث غیبت افراد از محل کار یا مدرسه شود و با کاهش عملکرد شغلی و در بزرگسالان با کاهش استقلال همراه است. خستگی و کسالت ممکن است چند هفته پس از بهبودی ادامه داشته باشد و بزرگسالان سالم ممکن است ناهنجاری‌های ریوی را تجربه کنند که رفع آن ممکن است چند هفته طول بکشد. عوارض و مرگ‌ومیر در درجه اول در جمعیت‌های پرخطر و کسانی که در بیمارستان بستری هستند رخ می‌دهد. بیماری شدید و مرگ‌ومیر معمولاً به پنومونی ناشی از عفونت ویروسی اولیه یا عفونت باکتریایی ثانویه نسبت داده می‌شود، که می‌تواند به ARDS پیشرفت کند.
سایر عوارض تنفسی که ممکن است رخ دهد عبارتند از سینوزیت، برونشیت، برونشیولیت، تجمع مایع اضافی در ریه‌ها و تشدید برونشیت مزمن و آسم. عفونت گوش میانی و کروپ ممکن است رخ دهد که بیشتر در کودکان است. مشاهده شده است که عفونت ثانویه با استافیلوکوکوس اورئوس، عمدتاً در کودکان، باعث ایجاد سندرم شوک توکسیک (toxic shock syndrome) پس از آنفلوآنزا، همراه با افت فشار خون، تب و قرمزی و لایه برداری پوست است. عوارضی که بر سیستم قلبی عروقی تأثیر می‌گذارد نادر است و شامل پریکاردیت، میوکاردیت برق آسا با ضربان قلب سریع، آهسته یا نامنظم و تشدید بیماری قلبی عروقی از قبل موجود است. التهاب یا تورم عضلات همراه با تجزیه بافت عضلانی به ندرت رخ می‌دهد، و معمولاً در کودکان است که به صورت حساسیت شدید و درد عضلانی در پاها و بی میلی به راه رفتن به مدت ۲ تا ۳ روز ظاهر می‌شود.
آنفلوآنزا می‌تواند بر بارداری تأثیر بگذارد، از جمله باعث کوچک‌تر شدن اندازه نوزاد، افزایش خطر زایمان زودرس و افزایش خطر مرگ کودک در مدت کوتاهی قبل یا بعد از تولد شود. عوارض عصبی در موارد نادر با آنفلوآنزا همراه بوده است، از جمله مننژیت آسپتیک، آنسفالیت، آنسفالومیلیت منتشر، میلیت عرضی و سندرم گیلن باره. علاوه بر این، تشنج ناشی از تب و سندرم ری می‌تواند رخ دهد، که بیشتر در کودکان رخ می‌دهد. انسفالوپاتی مرتبط با آنفلوآنزا می‌تواند مستقیماً از عفونت سیستم عصبی مرکزی ناشی از حضور ویروس در خون رخ دهد و به صورت شروع ناگهانی تب همراه با تشنج و به دنبال آن پیشرفت سریع به کما نشان داده شود. شکل غیر معمول آنسفالیت به نام انسفالیت بی‌حالی که با سردرد، خواب آلودگی و کما مشخص می‌شود، به ندرت ممکن است زمانی پس از عفونت رخ دهد. در بازماندگان انسفالوپاتی مرتبط با آنفلوآنزا، نقایص عصبی ممکن است رخ دهد. در درجه اول در کودکان، در موارد شدید، سیستم ایمنی به ندرت ممکن است به‌طور چشمگیری گلبول‌های سفید خونی را که سیتوکین‌ها را آزاد می‌کنند، بیش از حد تولید کند و باعث التهاب شدید شود.
افرادی که حداقل ۶۵ سال سن دارند، به دلیل ضعف سیستم ایمنی ناشی از افزایش سن یا یک بیماری مزمن، مانند کودکان زیر یک سال و کودکانی که این بیماری را ندارند و قبلاً چندین بار در معرض ویروس آنفلوآنزا قرار گرفته‌اند، گروهی پرخطر برای ایجاد عوارض هستند. زنان باردار در معرض خطر بالایی هستند، که در سه‌ماهه افزایش یافته و تا دو هفته پس از زایمان ادامه می‌یابد. چاقی، به ویژه شاخص توده بدنی بیشتر از ۳۵–۴۰، با مقادیر بیشتری از تکثیر ویروسی، افزایش شدت عفونت باکتریایی ثانویه و کاهش اثربخشی واکسیناسیون همراه است. افرادی که دارای بیماری‌های زمینه‌ای هستند نیز در معرض خطر در نظر گرفته می‌شوند، از جمله افرادی که دارای مشکلات قلبی مادرزادی یا مزمن یا ریوی (مانند آسم)، کلیه، کبد، اختلالات خونی، عصبی یا متابولیک (مثلا دیابت) هستند، مانند افرادی که به دلیل شیمی درمانی، نداشتن طحال، درمان طولانی مدت استروئیدی، اختلال عملکرد طحال، یا عفونت HIV دچار نقص ایمنی شده‌اند. استفاده از تنباکو، از جمله مصرف گذشته، فرد را در معرض خطر قرار می‌دهد. نقش ژنتیک در آنفلوآنزا به خوبی بررسی نشده است، اما ممکن است عاملی در مرگ‌ومیر آنفلوآنزا باشد.