stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اندرو جانسون
ریاست جمهوری (1865–1869) > بازسازی > بازسازی رادیکال

حتی با پیروزی جمهوری خواهان در نوامبر 1866، جانسون خود را در موقعیت قوی می دانست.متمم چهاردهم هنوز توسط ایالت های کافی برای اجرایی شدن تصویب نشده بود و تنسی به تنهایی در میان ایالت های جنوبی یا مرزی به آن رأی داد.از آنجایی که اصلاحیه نیاز به تصویب سه چهارم ایالت ها برای تبدیل شدن به قانون اساسی داشت، او معتقد بود که بن بست به نفع او شکسته می شود و منجر به انتخاب او در سال 1868 می شود. پس از تشکیل مجدد آن در دسامبر 1866، کنگره پر انرژی شروع به تصویب قوانین کرد.این شامل لایحه رای گیری ناحیه کلمبیا می شد.کنگره نبراسکا را به دلیل حق وتو به اتحادیه پذیرفت و جمهوری خواهان دو سناتور و ایالتی را به دست آوردند که به سرعت این اصلاحیه را تصویب کرد.وتوی جانسون در مورد لایحه ایالتی برای کلرادو حفظ شد.سناتورهای زیادی موافقت کردند که ناحیه ای با 30,000 نفر جمعیت هنوز شایسته ایالتی شدن برای پیروزی در آن روز نیست.
در ژانویه 1867، استیونز، نماینده کنگره، قانونی را برای انحلال دولت های ایالت جنوبی و تشکیل مجدد آنها به پنج منطقه نظامی، تحت حکومت نظامی، ارائه کرد.ایالت ها دوباره با برگزاری کنوانسیون های قانون اساسی شروع خواهند کرد.آمریکایی های آفریقایی تبار می توانند به آنها رأی دهند یا نماینده شوند.کنفدراسیون های سابق نتوانستند.در روند قانونگذاری، کنگره به این لایحه اضافه کرد که بازگرداندن به اتحادیه پس از تصویب اصلاحیه چهاردهم توسط ایالت و تکمیل فرآیند الحاق آن به قانون اساسی انجام می شود.جانسون و جنوبی‌ها به مصالحه‌ای دست زدند که به موجب آن جنوب با نسخه اصلاح‌شده اصلاحیه بدون رد صلاحیت کنفدراسیون‌های سابق و برای حق رأی محدود سیاه‌پوستان موافقت می‌کرد.جمهوری خواهان بر زبان کامل اصلاحیه پافشاری کردند و این معامله از بین رفت.اگرچه جانسون می‌توانست اولین قانون بازسازی را که کمتر از ده روز قبل از پایان کنگره سی و نهم به او ارائه شده بود، وتو کند، او تصمیم گرفت مستقیماً آن را در 2 مارس 1867 وتو کند.کنگره در همان روز او را رد کرد.همچنین در 2 مارس، کنگره قانون تصدی مسئولیت را بر وتوی رئیس جمهور، در پاسخ به اظهاراتی که در جریان چرخش دور دایره گفته بود که وی قصد دارد دبیران کابینه را که با او موافق نبودند، اخراج کند، تصویب کرد.این لایحه که نیاز به تصویب سنا برای اخراج اعضای کابینه در دوران تصدی رئیس جمهور منصوب کننده آنها و یک ماه پس از آن داشت، بلافاصله بحث برانگیز شد و برخی از سناتورها تردید داشتند که این قانون اساسی است یا شرایط آن در مورد جانسون، کابینه کلیدی وی اعمال می شود.
ریاست جمهوری (1865–1869) > سیاست خارجی

جانسون بلافاصله پس از روی کار آمدن به عنوان رئیس جمهور، با وزیر امور خارجه ویلیام اچ سیوارد به توافق رسید که تغییری در سیاست خارجی ایجاد نخواهد شد.در عمل، این بدان معنا بود که سیوارد به اداره امور مانند دوره لینکلن ادامه خواهد داد.سیوارد و لینکلن برای نامزدی در سال 1860 رقیب بودند.در زمان الحاق جانسون، فرانسوی ها در مکزیک مداخله کرده و نیروها را به آنجا فرستاده بودند.در حالی که بسیاری از سیاستمداران در مورد موضوع مکزیک غوغا کرده بودند، سیوارد دیپلماسی آرام را ترجیح داد و از طریق کانال های دیپلماتیک به فرانسوی ها هشدار داد که حضور آنها در مکزیک غیرقابل قبول است.اگرچه رئیس جمهور رویکرد تهاجمی تر را ترجیح می داد، سیوارد او را متقاعد کرد که از او پیروی کند.در آوریل 1866، دولت فرانسه به سیوارد اطلاع داد که نیروهایش در مرحله به خانه بازگردانده خواهند شد تا در نوامبر 1867 به پایان برسد.در 14 اوت 1866، جانسون و کابینه‌اش از ملکه اما هاوایی که پس از سفرش به بریتانیا و اروپا به هاوایی بازمی‌گشت پذیرایی کردند.
سیوارد یک توسعه طلب بود و به دنبال فرصت هایی برای به دست آوردن قلمرو ایالات متحده بود.پس از از دست دادن جنگ کریمه در دهه 1850، دولت روسیه مستعمره آمریکای شمالی خود (آلاسکا امروز) را به عنوان یک بدهی مالی می دید و می ترسید کنترل خود را به بریتانیا از دست بدهد که نیروهایش به راحتی وارد خاک همسایه کانادا می شوند و در آینده این سرزمین را الحاق می کنند.درگیری مذاکرات بین روسیه و ایالات متحده بر سر فروش آلاسکا به دلیل وقوع جنگ داخلی متوقف شد، اما پس از پیروزی ایالات متحده در جنگ، مذاکرات از سر گرفته شد.روسیه به وزیر خود در واشینگتن، بارون ادوارد د استوکل، دستور داد تا در مورد فروش مذاکره کند.د استوکل این کار را ماهرانه انجام داد، و باعث شد که سیوارد پیشنهاد خود را از 5 میلیون دلار (به طور تصادفی، حداقلی که روسیه به استوکل دستور داده بود بپذیرد) به 7 میلیون دلار افزایش دهد و سپس با طرح مخالفت های مختلف، 200,000 دلار اضافه کرد.این مبلغ 7.2 میلیون دلار در شرایط امروزی معادل 157 میلیون دلار است.در 30 مارس 1867، دو استوکل و سیوارد این معاهده را امضا کردند و به سرعت کار کردند زیرا سنا در شرف تعلیق بود.جانسون و سیوارد سند امضا شده را به اتاق رئیس جمهور در کاپیتول بردند، اما به آنها گفته شد که قبل از تعویق زمانی برای رسیدگی به این موضوع وجود ندارد.رئیس جمهور مجلس سنا را برای تشکیل جلسه در اول آوریل فراخواند.سیوارد که از موفقیت خود در آلاسکا جسارت یافته بود، به دنبال خرید در جاهای دیگر بود.تنها موفقیت او این بود که ادعای آمریکایی ها مبنی بر جزیره خالی از سکنه ویک در اقیانوس آرام را مطرح کند که در سال 1898 به طور رسمی توسط ایالات متحده ادعا می شد. او با هند غربی دانمارک نزدیک شد زیرا دانمارک با فروش آن موافقت کرد و مردم محلی این انتقال را در یک همه پرسی تایید کردند.اما سنا هرگز به این معاهده رأی نداد و منقضی شد.
معاهده دیگری که نتیجه بدی داشت، کنوانسیون جانسون-کلارندون بود که برای حل و فصل دعاوی آلاباما برای خسارات وارده به کشتی های آمریکایی از سوی مهاجمان کنفدراسیون بریتانیایی مورد مذاکره قرار گرفت.در اواخر سال 1868 توسط سفیر ایالات متحده در بریتانیا، سناتور سابق مریلند، روردی جانسون، مذاکره شد، و در طول باقیمانده دوره ریاست جمهوری توسط سنا نادیده گرفته شد.این معاهده پس از ترک سمت وی ​​رد شد، و دولت گرانت بعداً در مورد شرایط بسیار بهتری از بریتانیا مذاکره کرد.
ریاست جمهوری (1865–1869) > مدیریت و کابینه > انتصابات قضایی

جانسون در دوران ریاست جمهوری خود نه قاضی فدرال ماده سوم را منصوب کرد که همگی در دادگاه های ناحیه ای ایالات متحده بودند.او قاضی را برای خدمت در دیوان عالی منصوب نکرد.در آوریل 1866، او هنری استنبری را برای پر کردن جای خالی باقی مانده با مرگ جان کاترون نامزد کرد، اما کنگره برای جلوگیری از این انتصاب، کرسی را حذف کرد و برای اطمینان از عدم انجام هیچ انتصابی، جای خالی بعدی را نیز حذف کرد.که دادگاه پس از کناره گیری یکی دیگر از قاضی، به اندازه یک قاضی کوچک می شود.جانسون دوست خود در گرینویل، ساموئل میلیگان، را به دادگاه دعاوی ایالات متحده منصوب کرد، جایی که او از سال 1868 تا زمان مرگش در سال 1874 در آنجا خدمت کرد.
ریاست جمهوری (1865–1869) > آغاز اصلاحات

در ژوئن 1866، جانسون قانون خانه‌داری جنوبی را امضا کرد و معتقد بود که این قانون به سفیدپوستان فقیر کمک می‌کند.حدود 28000 ادعای زمین با موفقیت به ثبت رسید، اگرچه بردگان سابق کمی از این قانون سود می بردند، کلاهبرداری بیداد می کرد و بسیاری از بهترین زمین ها ممنوع بود و برای کمک های بلاعوض به کهنه سربازان یا راه آهن اختصاص داشت.در ژوئن 1868، جانسون قانون هشت ساعته ای را امضا کرد که توسط کنگره تصویب شد که یک روز کاری هشت ساعته را برای کارگران و مکانیک های استخدام شده توسط دولت فدرال تعیین کرد.اگرچه جانسون به اعضای هیأت حزب کارگران در بالتیمور گفت که نمی‌تواند مستقیماً خود را به یک روز هشت ساعته متعهد کند، با این وجود به همان هیئت گفت که به شدت طرفدار «کوتاه‌ترین ساعات مطابق با منافع همه» است.به گفته ریچارد اف سلسر، با این حال، نیت خیر پشت قانون "فوراً ناامید شد" زیرا دستمزدها 20٪ کاهش یافت.
ریاست جمهوری (1865–1869) > اتمام دوره

جانسون در ژوئیه 1868 در کنوانسیون ملی دموکرات ها در نیویورک در سال 1868 به دنبال نامزدی شد.او در بین سفیدپوستان جنوبی بسیار محبوب ماند و این محبوبیت را با صدور یک عفو، درست قبل از کنوانسیون، افزایش داد که به احتمال دادرسی کیفری علیه هر کنفدراسیونی که قبلاً متهم نشده بود، پایان داد.به این معنی که فقط دیویس و چند نفر دیگر ممکن است هنوز محاکمه شوند.در اولین رای گیری، جانسون پس از جورج اچ. پندلتن، نماینده سابق اوهایو، که رقیب دموکرات او برای معاونت رئیس جمهور در سال 1864 بود، دوم شد. حمایت جانسون بیشتر از جنوب بود، و با رد شدن آرا از بین رفت.در رأی گیری بیست و دوم، فرماندار سابق نیویورک، هوراتیو سیمور، نامزد شد و رئیس جمهور تنها چهار رأی، همه از تنسی، به دست آورد.
درگیری با کنگره ادامه یافت.جانسون پیشنهادهای کنگره را برای اصلاحاتی برای محدود کردن رئیس جمهور به یک دوره شش ساله و انتخاب مستقیم رئیس جمهور و سنا و محدودیت دوره برای قضات ارسال کرد.کنگره هیچ اقدامی در مورد آنها انجام نداد.هنگامی که رئیس جمهور در گزارش رسمی تایید اصلاحیه چهاردهم توسط مجالس جدید جنوبی جنوبی تاخیر داشت، کنگره لایحه ای را تصویب کرد، که مجدداً بر سر وتوی خود بود و از او می خواست این کار را ظرف ده روز پس از دریافت انجام دهد.او همچنان تا آنجا که می‌توانست به تأخیر افتاد، اما در ژوئیه 1868 ملزم شد تا تصویب‌هایی را که اصلاحیه را بخشی از قانون اساسی می‌کرد، گزارش کند.
عوامل سیمور به دنبال حمایت جانسون بودند، اما او مدت ها در مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری سکوت کرد.تا ماه اکتبر، با رأی گیری در برخی ایالت ها، او اصلاً از سیمور نام نبرد و هرگز او را تأیید نکرد.با این وجود، جانسون از پیروزی گرانت پشیمان شد، تا حدی به دلیل دشمنی آنها از ماجرای استانتون.جانسون در پیام سالانه خود در دسامبر به کنگره خواستار لغو قانون تصدی پست شد و به قانونگذاران گفت که اگر همکاران جنوبی خود را در سال 1865 پذیرفته بودند، همه چیز خوب بود.او شصتمین سالگرد تولد خود را در اواخر دسامبر با یک مهمانی برای چند صد کودک جشن گرفت، هرچند جشن رئیس جمهور منتخب گرانت که اجازه رفتن به او را نداد.
در روز کریسمس 1868، جانسون عفو ​​نهایی را صادر کرد، این عفو ​​همه را شامل می‌شد، از جمله دیویس.او همچنین در ماه‌های آخر ریاست‌جمهوری‌اش، عفو برای جنایاتی صادر کرد، از جمله یکی برای دکتر ساموئل ماد، که به‌طور بحث‌انگیز به دلیل دست داشتن در ترور لینکلن محکوم شد (او پای شکسته بوث را گذاشته بود) و در فورت جفرسون در فلوریدا درای تورتوگز زندانی شد.
در 3 مارس، رئیس جمهور میزبان یک پذیرایی عمومی بزرگ در آخرین روز کامل ریاست جمهوری خود در کاخ سفید بود.گرانت اعلام کرده بود که تمایلی به سوار شدن بر کالسکه جانسون طبق معمول ندارد و جانسون از رفتن به مراسم تحلیف امتناع کرد.علی‌رغم تلاش‌های سیوارد برای تغییر عقیده، او صبح روز 4 مارس را صرف انجام کارهای لحظه آخری کرد و کمی بعد از ظهر از کاخ سفید به خانه یکی از دوستانش رفت.
پس از ریاست جمهوری (1869-1875)

پس از ترک ریاست جمهوری، جانسون چند هفته در واشینگتن ماند و سپس برای اولین بار در هشت سال گذشته به گرینویل بازگشت.او با جشن های عمومی بزرگ در طول مسیر، به ویژه در تنسی، جایی که شهرهایی که در طول جنگ با او دشمنی داشتند، بنرهای خوشامدگویی را آویزان کردند، مورد تجلیل قرار گرفت.او ترتیب داده بود که مزرعه ای بزرگ در نزدیکی گرینویل بخرد تا پس از ریاست جمهوری خود در آن زندگی کند.
برخی انتظار داشتند که جانسون دوباره برای فرمانداری تنسی یا مجلس سنا نامزد شود، در حالی که برخی دیگر فکر می کردند که او یک مدیر اجرایی راه آهن خواهد شد.جانسون گرینویل را کسل کننده می دانست و زندگی خصوصی او با خودکشی پسرش رابرت در سال 1869 تلخ شد.او به دنبال احقاق حق خود و انتقام گرفتن از دشمنان سیاسی خود، بلافاصله پس از بازگشت به خانه، یک مناقصه سنا را آغاز کرد.تنسی جمهوری خواه شده بود، اما احکام دادگاه برای بازگرداندن رای به برخی سفیدپوستان و سرکوب آرای آفریقایی-آمریکایی توسط کو کلاکس کلن منجر به پیروزی دموکرات ها در انتخابات قانونگذاری در اوت 1869 شد. جانسون به عنوان یک پیروز احتمالی در سنا دیده می شد.انتخابات، اگرچه مورد نفرت جمهوری خواهان رادیکال و برخی دموکرات ها به دلیل فعالیت های دوران جنگ او بود.اگر چه او در یک نقطه در یک رای پیروزی در رای گیری مجلس قانونگذاری بود، جمهوری خواهان در نهایت هنری کوپر را بر جانسون، 54–51 انتخاب کردند.در سال 1872، یک انتخابات ویژه برای یک کرسی بزرگ کنگره برای تنسی برگزار شد.جانسون در ابتدا به دنبال نامزدی دموکرات ها بود، اما وقتی دید که این نامزدی به ژنرال سابق کنفدراسیون، بنجامین اف چیتهام خواهد رسید، تصمیم گرفت به عنوان یک نامزد مستقل نامزد شود.رئیس جمهور سابق شکست خورد و سوم شد، اما انشعاب در حزب دموکرات چیتهام را به نفع یک متحد قدیمی اتحادیه جانسون، هوراس مینارد شکست داد.
در سال 1873، جانسون طی یک اپیدمی به وبا مبتلا شد اما بهبود یافت.در آن سال او حدود 73,000 دلار (~ 1.69 میلیون دلار در سال 2023) را از دست داد که اولین بانک ملی واشینگتن از کار افتاد، اگرچه در نهایت مقدار زیادی از مبلغ به او بازپرداخت شد.
پس از ریاست جمهوری (1869-1875) > بازگشت به سنا

او شروع کرد به انتخابات بعدی سنا که در اوایل سال 1875 در مجلس قانونگذاری برگزار شود. جانسون شروع به جذب جنبش گرانج کشاورزان کرد.او با گرایشات جفرسونی خود به راحتی حمایت آنها را به دست آورد.او در آخرین تور تبلیغاتی خود در سراسر ایالت سخنرانی کرد.تعداد کمی از آمریکایی های آفریقایی تبار در خارج از شهرهای بزرگ اکنون قادر به رای دادن بودند، زیرا بازسازی در تنسی کم رنگ شد و الگویی را ایجاد کرد که در دیگر ایالت های جنوبی نیز تکرار می شد.تسلط سفیدها تقریباً یک قرن طول خواهد کشید.در انتخابات قانونگذاری تنسی در ماه اوت، دموکرات‌ها 92 قانونگذار را به هشت قانونگذار جمهوری‌خواه انتخاب کردند و جانسون برای جلسه قانونگذاری به نشویل رفت.هنگامی که رای گیری برای کرسی سنا در 20 ژانویه 1875 آغاز شد، او با 30 رای رهبری کرد، اما اکثریت لازم را نداشت زیرا سه ژنرال سابق کنفدراسیون، یک سرهنگ سابق و یک نماینده سابق دموکرات رای را با او تقسیم کردند.مخالفان جانسون سعی کردند بر سر یک نامزد واحد به توافق برسند که ممکن است حمایت اکثریت را به دست آورد و او را شکست دهد، اما موفق نشدند و او در 54 رای گیری در 26 ژانویه با اختلاف یک رای انتخاب شد.نشویل از خوشحالی فوران کرد؛ جانسون گفت: "خدا را برای اثبات حقانیت سپاسگزارم."
بازگشت جانسون توجه ملی را به خود جلب کرد و جمهوری خواه سنت لوئیس آن را "با شکوه ترین پیروزی شخصی که تاریخ سیاست آمریکا می تواند نشان دهد" نامید.در مراسم سوگند خود در سنا در 5 مارس 1875، از او با گل استقبال شد و در کنار هملین (سلفش به عنوان معاون رئیس جمهور) توسط معاون رئیس جمهور فعلی هنری ویلسون (که به عنوان سناتور به برکناری جانسون رای داده بود) سوگند یاد کرد.بسیاری از جمهوری خواهان سناتور جانسون را نادیده گرفتند، اگرچه برخی مانند جان شرمن از اوهایو (که به محکومیت رای داده بود)، با او دست دادند.جانسون تنها رئیس جمهور سابق است که در سنا خدمت کرده است.او تنها یک بار در این جلسه کوتاه صحبت کرد، در 22 مارس از رئیس جمهور گرانت به دلیل استفاده او از نیروهای فدرال در حمایت از دولت بازسازی لوئیزیانا انتقاد کرد.رئیس جمهور سابق پرسید: "استبداد نظامی چقدر دور است؟"و سخنان خود را خاتمه داد: «خداوند این قوم را رحمت کند و قانون اساسی را حفظ کند».
پس از ریاست جمهوری (1869-1875) > مرگ

جانسون پس از پایان جلسه ویژه به خانه بازگشت.در اواخر ژوئیه 1875، چون متقاعد شده بود که برخی از مخالفانش در انتخابات فرمانداری اوهایو بدنام می‌کنند، تصمیم گرفت برای سخنرانی به آنجا سفر کند.او سفر را در 28 جولای آغاز کرد و سفر را در مزرعه دخترش مری در نزدیکی ایلیزابت‌تون، جایی که دخترش مارتا نیز در آنجا اقامت داشت، شکست.عصر همان روز او سکته کرد، اما از درمان پزشکی خودداری کرد تا روز بعد، زمانی که بهبود نیافت و دو پزشک از الیزابت‌تون فرستاده شدند.به نظر می‌رسید که او به دستورات آنها پاسخ می‌دهد، اما در غروب 30 ژوئیه دوباره دچار سکته مغزی شد و صبح زود در سن 66 سالگی درگذشت.روزنامه های شمالی، در آگهی های ترحیم خود، تمایل داشتند بر وفاداری جانسون در طول جنگ تمرکز کنند، در حالی که روزنامه های جنوبی به اقدامات او به عنوان رئیس جمهور ادای احترام می کردند.مراسم تشییع جنازه جانسون در 3 آگوست در گرینویل برگزار شد.او در حالی که جسدش در پرچم آمریکا پیچیده شده بود و طبق میلش یک نسخه از قانون اساسی ایالات متحده زیر سرش گذاشته شده بود، به خاک سپرده شد.محل دفن به عنوان گورستان ملی اندرو جانسون در سال 1906 وقف شد و با خانه و مغازه خیاطی او، بخشی از سایت تاریخی ملی اندرو جانسون است.
خانه اندرو جانسون که در سال 1851 در گرینویل، تنسی ساخته شد
پرتره جانسون، 1856، منسوب به ویلیام براون کوپر
سناتور جانسون، 1859
جانسون در سال 1860
جانسون به عنوان فرماندار نظامی
پوستر بلیط لینکلن و جانسون توسط کریر و ایوز
کارتون 1865 که لینکلن و جانسون را نشان می‌دهد که از استعداد خود به‌عنوان شکافنده و خیاط برای تعمیر اتحادیه استفاده می‌کنند.
حکاکی چوبی معاصر جانسون که توسط رئیس قاضی چیس سوگند یاد می کند در حالی که اعضای کابینه نگاه می کنند، 15 آوریل 1865
پرتره رسمی رئیس جمهور جانسون، 1880
کارتون توماس نست از جانسون در حال خلاص شدن از اداره فریدمن در حالی که آمریکایی های آفریقایی تبار در حال پرواز هستند
تصویری از محاکمه استیضاح جانسون در سنای ایالات متحده، توسط تئودور آر دیویس، منتشر شده در هفته نامه هارپر
تصویر گروهبان در اسلحه سنای ایالات متحده جورج تی براون در حال تحویل احضاریه برای محاکمه استیضاح جانسون در کاخ سفید در 7 مارس 1868
تصویری از مشورت جانسون با وکیل خود برای محاکمه
"خداحافظی، یک خداحافظی طولانی، با تمام عظمت من!": کارتون هفتگی هارپر در حال تمسخر جانسون در هنگام ترک دفتر
سناتور اندرو جانسون در سال 1875 (66 ساله)
توماس نست به طور گسترده به جانسون پرداخت.در اینجا نست شخصاً از جانسون برای بازگشت به زندگی عمومی استقبال می کند، جایی که ممکن است دوباره هدف کار نست قرار گیرد - گرداب زمان "اینجا ما دوباره هستیم!" (هفته نامه هارپر، 20 فوریه 1875)
خانه مزرعه استوور، جایی که جانسون در آن درگذشت، همانطور که در سال 1935 عکس گرفته شده است
هیئت دولت‌های جمهوری اسلامی ایران

کابینهٔ ایران دارای نوزده وزارتخانه می‌باشد که از طریق معرفی رئیس‌جمهور به مجلس شورای اسلامی و رای اعتماد وزیر مورد نظر توسط نمایندگان مجلس، تشکیل می‌شود.
از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ تا کنون کابینه‌های زیر تشکیل شده‌اند:
دولت موقت به ریاست مهدی بازرگان (۱۵ بهمن ۱۳۵۷ – ۱۵ آبان ۱۳۵۸)
دولت موقت شورای انقلاب به ریاست سید محمد بهشتی (۱۵ آبان ۱۳۵۸ – ۱۸ بهمن ۱۳۵۸) و ابوالحسن بنی‌صدر (۱۸ بهمن ۱۳۵۸ – ۲۰ مرداد ۱۳۵۹)
دولت نخست به ریاست ابوالحسن بنی‌صدر و نخست‌وزیری محمدعلی رجایی (۲۰ مرداد ۱۳۵۹ –۱۴  مرداد ۱۳۶۰)
دولت دوم به ریاست محمدعلی رجایی و نخست‌وزیری محمدجواد باهنر (۱۴ مرداد ۱۳۶۰ – ۱۱ شهریور ۱۳۶۰)
دولت موقت به ریاست محمدرضا مهدوی کنی (۱۱ شهریور ۱۳۶۰ – ۷ آبان ۱۳۶۰)
دولت سوم به ریاست سید علی خامنه‌ای و نخست‌وزیری میرحسین موسوی (۷ آبان ۱۳۶۰ – 	۲۱ مهر ۱۳۶۴)
دولت چهارم به ریاست سید علی خامنه‌ای و نخست‌وزیری میرحسین موسوی (	۲۱ مهر ۱۳۶۴ – ۲۵ مرداد ۱۳۶۸)
دولت پنجم به ریاست اکبر هاشمی رفسنجانی (۲۵ مرداد ۱۳۶۸ – ۱۲ مرداد ۱۳۷۲)
دولت ششم به ریاست اکبر هاشمی رفسنجانی (۱۲ مرداد ۱۳۷۲ – ۱۲ مرداد ۱۳۷۶)
دولت هفتم به ریاست سید محمد خاتمی (۱۲ مرداد ۱۳۷۶ – ۱۲ مرداد ۱۳۸۰)
دولت هشتم به ریاست سید محمد خاتمی (۱۲ مرداد ۱۳۸۰ – ۱۲ مرداد ۱۳۸۴)
دولت نهم به ریاست محمود احمدی‌نژاد (۱۲ مرداد ۱۳۸۴ – ۱۲ مرداد ۱۳۸۸)
دولت دهم به ریاست محمود احمدی‌نژاد (۱۲ مرداد ۱۳۸۸ – ۱۲ مرداد ۱۳۹۲)
دولت یازدهم به ریاست حسن روحانی (۱۲ مرداد ۱۳۹۲ – ۱۲ مرداد ۱۳۹۶)
دولت دوازدهم به ریاست حسن روحانی (۱۲ مرداد ۱۳۹۶ – ۱۲ مرداد ۱۴۰۰)
دولت سیزدهم به ریاست سید ابراهیم رئیسی (۱۲ مرداد ۱۴۰۰ – ۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۳) و محمد مخبر (سرپرست) (۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۳ – ۷ مرداد ۱۴۰۳)
دولت چهاردهم به ریاست مسعود پزشکیان (۷ مرداد ۱۴۰۳ – اکنون)
دولت موقت بازرگان و شورای انقلاب

کابینه دولت موقت مهدی بازرگان با پیشنهاد نامبرده و تأیید روح‌الله خمینی تشکیل شد. پس از استعفای مهدی بازرگان، کابینه شورای انقلاب به ریاست سید محمد بهشتی، از آبان ۱۳۵۸ تا بهمن ۱۳۵۸ و سپس به ریاست ابوالحسن بنی‌صدر، از بهمن ۱۳۵۸ تا مرداد ۱۳۵۹ تشکیل شد.
دولت رجایی و باهنر

با آغاز ریاست جمهوری ابوالحسن بنی صدر، وی محمد علی رجایی را به عنوان نخست‌وزیر منصوب کرد. کابینه رجایی اولین کابینه رسمی ریاست جمهوری در جمهوری اسلامی ایران بود. پس از برکناری ابوالحسن بنی صدر، و پیروزی محمد علی رجایی در انتخابات وی محمد جواد باهنر را به عنوان نخست‌وزیر منصوب نمود. کابینه باهنر که ۲۸ روز بیشتر دوام نیاورد، دومین و کوتاه‌ترین کابینه رسمی ریاست جمهوری در جمهوری اسلامی ایران بود.
دولت موقت مهدوی کنی

پس از ترور محمد علی رجایی و محمد جواد باهنر، با حکم روح‌الله خمینی، محمدرضا مهدوی کنی به عنوان نخست‌وزیر دولت موقت با مشورت عباس لطفیان سرگزی (از مشاوران رجایی و باهنر) مسئول تشکیل کابینه شد.
دولت اول و دوم خامنه‌ای

سومین رئیس‌جمهور ایران، سید علی خامنه‌ای بود که میرحسین موسوی را به عنوان نخست‌وزیر به مجلس معرفی کرد. موسوی نیز به سرعت کابینه دولت سوم جمهوری اسلامی را تشکیل داد. در انتخابات دولت چهارم نیز سید علی خامنه‌ای پیروز شد و بار دیگر، میرحسین موسوی را به عنوان نخست‌وزیر به مجلس معرفی نمود و موسوی نیز کابینه دولت چهارم را تشکیل داد.
دولت اول و دوم هاشمی رفسنجانی

چهارمین رئیس‌جمهور ایران اکبر هاشمی رفسنجانی بود. وقتی هاشمی به ریاست جمهوری رسید به دنبال بازنگری قانون اساسی، پست نخست‌وزیر حذف شده و رئیس‌جمهور مسئول تشکیل کابینه شد.
دولت اول و دوم خاتمی

پنجمین رئیس‌جمهور ایران سید محمد خاتمی بود، به دلیل گرایش سیاسی خاتمی و گفتمان پیروز در انتخابات، دولت هفتم و هشتم، دولت اصلاحات نام گرفت.
دولت اول و دوم احمدی‌نژاد

ششمین رئیس‌جمهور ایران محمود احمدی‌نژاد بود. کابینه اول و دوم احمدی‌نژاد بیشترین عزل و نصب‌ها را در تاریخ دولت‌های ایران به خود دید. با آغاز کار دولت دهم، محمود احمدی‌نژاد برای نخستین بار در تاریخ جمهوری اسلامی ایران ۳ زن را برای تصدی مقام وزارت به مجلس معرفی کرد که فقط یکی از آن‌ها (وزیر بهداشت) موفق به اخذ رای اعتماد شد. بررسی رأی اعتماد وزیران پیشنهادی کابینهٔ دوم وی، از روز یک‌شنبه ۸ شهریور ۱۳۸۸ در مجلس آغاز شد. مجلس با دادن رای اعتماد به ۱۵ وزیر و عدم رای اعتماد به ۳ وزیر رسماً کار خود را آغاز کرد.
دولت اول و دوم روحانی

هفتمین رئیس‌جمهور ایران حسن روحانی بود. با آغاز کار دولت یازدهم، روحانی بلافاصله در مراسم تحلیف وزیران پیشنهادی را به مجلس معرفی کرد و مجلس به ۱۵ وزیر رأی اعتماد و به ۳ وزیر رأی عدم اعتماد داد. روحانی سپس سرپرست وزارتخانه‌های بی وزیر را مشخص کرد و سایر اعضای کابینه را نیز منصوب نمود.
دولت رئیسی

هشتمین رئیس‌جمهور ایران سید ابراهیم رئیسی بود. با آغاز کار دولت سیزدهم، رئیسی، یک هفته پس از مراسم تحلیف، وزیران پیشنهادی را به مجلس معرفی کرد و مجلس، به ۱۸ وزیر رأی اعتماد داد و تنها حسین باغگلی، وزیر پیشنهادی آموزش و پرورش، نتوانست رأی اعتماد بگیرد. پس از سانحه به‌وجود آمده برای ابراهیم رئیسی، تا پایان دولت سیزدهم محمد مخبر سرپرست ریاست جمهوری بود.
دولت پزشکیان

نهمین رئیس‌جمهور ایران مسعود پزشکیان است. با آغاز کار دولت چهاردهم، پزشکیان ظرف دو هفته پس از مراسم تحلیف، باید وزیران پیشنهادی را به مجلس معرفی کند.
آنا لواندوفسکی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
تیم ملی:  لهستان
زاده: ۷ سپتامبر ۱۹۸۸ ‏(۳۶ سال) ووچ
آلما ماتر: Academy of Physical Education in Warsaw
پیشه: ]]، personal trainer، رژیم‌شناس، کارآفرینی، مجری تلویزیون
همسر(ها): روبرت لواندوفسکی (ا. ۲۰۱۳)
ورزشی: ورزشی
کشور: Polish
ورزش: کاراته
به‌روزرسانی در ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۶.: به‌روزرسانی در ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۶.
آنا لواندوفسکی (انگلیسی: Anna Lewandowska؛ زادهٔ ۷ سپتامبر ۱۹۸۸) کاراته‌کار، مربی شخصی، رژیم‌شناس، کارآفرینی، مجری تلویزیون اهل لهستان است.
آنا لواندوفسکی کاراته‌کار، مربی شخصی و کارآفرین لهستانی است. او چند مدال در مسابقات جهانی، اروپا و کشوری دارد. او همسر فوتبالیست روبرت لواندوفسکی است.
زندگی و شغل

لواندوفسکا در ووچ در خانواده بوگدان استاچورسکی و همسرش ماریا به دنیا آمد. او فارغ‌التحصیل آکادمی تربیت بدنی در ورشو است، از پایان‌نامه خود در سال ۲۰۱۲ دفاع کرد.
لواندوفسکا عضو باشگاه کاراته پروشکوف است. او در طول دوران حرفه‌ای خود سه مدال در مسابقات قهرمانی جهان بزرگسالان، شش مدال قهرمانی اروپا در رده‌های سنی مختلف (از جمله دو قهرمانی بزرگسالان اروپا) و ۲۹ مدال قهرمانی لهستان کسب کرد.
در سپتامبر ۲۰۱۳، لواندوفسکا متخصص تغذیه شد. او وبلاگ Healthy Plan by Ann را راه اندازی کرد که توصیه‌های تغذیه ای و برنامه‌های تمرینی را ارائه می‌دهد.
در سال ۲۰۱۴، او اولین کتاب خود را منتشر کرد Żyj zdrowo i aktywnie z Anną Lewandowską (یک زندگی سالم و فعال با آنا لواندوفسکا داشته باشید) که در آن خوانندگان را تشویق می‌کند تا عادات غذایی خود را تغییر دهند و دستور العمل‌هایی برای تعدادی غذا و همچنین تمرینات آماده شده توسط خودش.
در سال ۲۰۱۶، او به عنوان مدیر المپیادهای ویژه لهستان منصوب شد، سازمانی که از طریق ورزش از معلولان ذهنی حمایت می‌کند و همچنین آگاهی اجتماعی را در مورد چالش‌های پیش روی این گروه از افراد افزایش می‌دهد. در همان سال، او نام تجاری Foods by Ann را راه‌اندازی کرد که تنقلات سالم و مکمل‌های غذایی می‌فروشد.
در سال ۲۰۱۹، او مجری برنامه تلویزیونی Sztuki walki (هنرهای رزمی) شد که در برنامه صبحگاهی Dzień Dobry TVN پخش شد. در همان سال، او برند لوازم آرایشی خود Phlov را راه اندازی کرد.
زندگی شخصی

در ۲۲ ژوئن ۲۰۱۳، او با روبرت لواندوفسکی، فوتبالیست لهستانی، در سروک ازدواج کرد. در دسامبر ۲۰۱۶، لواندوفسکی اعلام کرد که آنا در انتظار اولین فرزند خود است و پنج‌ماهه باردار است. او دخترشان کلارا را در ۴ مه ۲۰۱۷ به دنیا آورد.
در نوامبر ۲۰۱۹، لواندوفسکی تأیید کرد که آنا برای بار دوم باردار است. دختر دوم آنها، لورا، در ۶ مه ۲۰۲۰ به دنیا آمد.
خانه شیخ الاسلام

| خانه شیخ الاسلام | خانه شیخ الاسلام |
| --- | --- |
نام: خانه شیخ الاسلام
کشور: ایران
استان: اصفهان
شهرستان: اصفهان
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: موزه
دیرینگی: دوره صفوی
دورهٔ ساخت اثر: دوره قاجار
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۹۹۷
تاریخ ثبت ملی: ۲۹ شهریور ۱۳۵۳
  خانه شیخ الاسلام  روی نقشه ایران ۳۲°۳۹′۵۳″شمالی ۵۱°۴۰′۱۹″شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۶۶۴۷۲۸°شمالی ۵۱٫۶۷۱۸۶۹°شرقی﻿ / 32.664728; 51.671869   :   خانه شیخ الاسلام  روی نقشه ایران ۳۲°۳۹′۵۳″شمالی ۵۱°۴۰′۱۹″شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۶۶۴۷۲۸°شمالی ۵۱٫۶۷۱۸۶۹°شرقی﻿ / 32.664728; 51.671869   
گواهی ثبت خانه شیخ الاسلام به عنوان آثار ملی توسط وزارت فرهنگ و هنر در سال ۱۳۵۳
تصویر ۳ بعدی خانه شیخ الاسلام
خانه شیخ الاسلام مربوط به دوره صفوی - دوره قاجار واقع در اصفهان است که محل سکونت علامه محقق سبزواری، شیخ الاسلام اصفهان و نوادگان او بوده و در تاریخ ۲۹ شهریور ۱۳۵۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.