فعالیت‌های سیا در عراق
۱۹۶۳

در حالی که هنوز زود است، به نظر می‌رسد که انقلاب عراق موفق شده‌است. تقریباً مطمئناً این یک سود خالص برای طرف ما است… به محض اینکه بتوانیم بفهمیم با چه کسی صحبت کنیم، صداهای دوستانه غیررسمی ایجاد خواهیم کرد و به محض اینکه مطمئن شدیم این افراد محکم روی زین هستند، باید تشخیص دهیم. سیا گزارش‌های بسیار خوبی در مورد این توطئه داشت، اما من شک دارم که آنها یا انگلیس اعتبار زیادی برای آن ادعا کنند.

- رابرت کومر به رئیس‌جمهور جان اف کندی، ۸ فوریه 1963.
در ۷ فوریه ۱۹۶۳، دبیر اجرایی وزارت امور خارجه، ویلیام بروبک نوشت که عراق به "یکی از مفیدترین نقاط برای کسب اطلاعات فنی در مورد تجهیزات نظامی و صنعتی شوروی و روشهای عملیات شوروی در مناطق غیر متعهد تبدیل شده‌است." مقامات ایالات متحده دستور داده شد که به ادعاهای دروغین قاسم مبنی بر حمایت ایالات متحده از شورشیان کرد به دلیل تمایل به حفظ حضور ایالات متحده در عراق، پاسخ ندهند. با دستیابی به "سرمایه اطلاعاتی" که در کف دست بود، مقامات ایالات متحده "اکراه زیادی در مورد تشدید قاسم" نشان دادند.
حزب بعث عراق در یک کودتای خشونت‌آمیز در ۸ فوریه ۱۹۶۳ قاسم را سرنگون و اعدام کرد. مهدوی همراه با قاسم اعدام شد: "سپس اجساد آنها در یک فیلم وحشتناک پنج دقیقه ای به نام "پایان جنایتکاران" که بلافاصله بعد از نماز و یک کارتون فلیکس گربه پخش شد، در تلویزیون دولتی به نمایش گذاشته شد. در حالی که شایعات مداوم مبنی بر سازماندهی کودتا توسط سیا وجود دارد، اسناد از طبقه بندی خارج شده و شهادت افسران سابق سیا نشان می‌دهد که هیچ دخالت مستقیم آمریکا در آن وجود نداشته‌است، اگرچه ایالات متحده از دو طرح کودتای خنثی شده بعثی مطلع شده بود. در ژوئیه و دسامبر۱۹۶۲ و اقدامات پس از کودتا نشان داد که «در بهترین حالت آن را چشم پوشی کرد و در بدترین حالت به خشونت‌های بعدی کمک کرد.» علیرغم شواهدی مبنی بر اینکه سیا از «حداقل سال ۱۹۶۱» از نزدیک برنامه‌ریزی کودتای حزب بعث را دنبال می‌کرده‌است، این مقام سیا با روزولت برای تحریک یک کودتای نظامی علیه قاسم همکاری می‌کرد. که بعداً رئیس عملیات سیا در عراق و سوریه شد، هرگونه دخالت در اقدامات حزب بعث را تکذیب کرده و در عوض اظهار داشت که تلاش‌های سیا علیه قاسم در آن زمان هنوز در مراحل برنامه‌ریزی بود: «هنوز بودم. درگیر تماس با افرادی که می‌توانند در کودتا علیه [او] نقش داشته باشند." در مقابل، براندون ولف هانیکات بیان می‌کند که "دانشمندان در تفسیرهای خود از سیاست خارجی آمریکا نسبت به کودتای فوریه ۱۹۶۳ در عراق اختلاف نظر دارند"، اما به "شواهد قانع کننده ای از نقش آمریکا در کودتاً اشاره می‌کند.
به معاون سابق عارف قاسم (که بعثی نبود) عنوان عمدتاً تشریفاتی رئیس‌جمهور داده شد، در حالی که ژنرال برجسته بعثی احمد حسن البکر به عنوان نخست‌وزیر معرفی شد. قدرتمندترین رهبر دولت جدید، دبیر حزب بعث عراق، علی صالح الساعدی، که شبه نظامیان گارد ملی را کنترل می‌کرد و قتل‌عام صدها اگر نگوییم هزاران مظنون به کمونیست و سایر ناراضیان را در روزهای پس از کودتا سازماندهی کرد. دولت کندی به چشم‌انداز تغییر عراق در جنگ سرد با خوش‌بینی محتاطانه نگاه کرد و در نهایت یک معامله تسلیحاتی ۵۵ میلیون دلاری برای عراق را تصویب کرد. باور عمومی بر این است که سیا لیست‌هایی از کمونیست‌ها و سایر چپ‌ها را در اختیار گارد ملی الساعدی قرار داد که سپس دستگیر یا کشته شدند. این ادعا از مصاحبه الاهرام در ۲۷ سپتامبر۱۹۶۳ با ملک حسین پادشاه اردن سرچشمه گرفت که به دنبال رد گزارش‌ها مبنی بر اینکه او در لیست حقوق و دستمزد سیا قرار دارد اعلام کرد:
شما به من می‌گویید که اطلاعات آمریکا پشت حوادث ۱۹۵۷ اردن بود. اجازه دهید به شما بگویم که من به‌طور قطع می‌دانم که آنچه در ۸ فوریه در عراق رخ داد از حمایت اطلاعات آمریکا برخوردار بود. برخی از کسانی که اکنون در بغداد حکومت می‌کنند از این موضوع اطلاعی ندارند، اما من از حقیقت آگاهم. جلسات متعددی بین حزب بعث و اطلاعات آمریکا برگزار شد که مهمتر از آن در کویت بود. آیا می‌دانید که… در ۸ فوریه یک رادیو مخفی که به عراق ارسال شد، نام و نشانی کمونیست‌ها را برای افرادی که کودتا کردند را در اختیار آنها قرار می‌داد تا آنها را دستگیر و اعدام کنند؟... اما من متهم به عامل آمریکا و امپریالیسم هستم!
در سرداب‌های کاخ النهایه، که دفتر [تحقیقات ویژه] [گارد ملی] از آن به عنوان مقر اصلی خود استفاده می‌کرد، انواع ابزارهای منفور شکنجه، از جمله سیم‌های برق با انبر، چوب‌های آهنی نوک تیز که زندانیان را روی آن می‌ساختند، پیدا شد. برای نشستن، و دستگاهی که هنوز اثری از انگشتان بریده شده داشت. تپه‌های کوچکی از لباس‌های خون آلود در اطراف پراکنده بود و حوض‌هایی روی زمین و لکه‌هایی روی دیوارها وجود داشت.

هانا باتاتو، صحنه‌ای از شکنجه‌گاه بعثی را که پس از سرنگونی حزب در سال ۱۹۶۳ کشف شد، بازگو می‌کند.
به گفته هانا باتاتو، با این حال، «بعثی‌ها در سال‌های ۱۹۵۸–۱۹۵۹، زمانی که کمونیست‌ها کاملاً آشکار شدند، و قبل از آن، در طول سال‌های جبهه وحدت ملی (۱۹۵۷–۱۹۵۸) فرصت کافی برای جمع‌آوری چنین جزئیاتی داشتند. در همه سطوح با آنها مراودات مکرر داشتم." علاوه بر این، "لیست‌های مورد بحث ثابت شد که تا حدی قدیمی هستند"، که می‌تواند به عنوان مدرکی در نظر گرفته شود که آنها بسیار قبل از سال ۱۹۶۳ جمع آوری شده‌اند. توضیحات باتاتو توسط گزارش‌های اداره اطلاعات و تحقیقات پشتیبانی می‌شود که می‌گوید «اعضای حزب [کمونیست] بر اساس فهرست‌هایی که اکنون توسط حزب مسلط بعث تهیه شده‌است، جمع‌آوری می‌شوند» و ICP «تقریباً همه را افشا کرده‌است». دارایی‌های آن» که بعثی‌ها «با دقت شناسایی و فهرست کرده بودند». از سوی دیگر، سیتینو خاطرنشان می‌کند که دو مقام سفارت ایالات متحده در بغدادویلیام لیکلند و جیمز ای. آکینز از پوشش خبری کنفرانس خلع سلاح و صلح ژوئیه ۱۹۶۲ مسکو در مطبوعات چپ عراق برای تهیه فهرستی از عراقی‌ها استفاده کردند. کمونیست‌ها و حامیان آنها… کسانی که ذکر شده تجار شامل، دانشجویان، اعضای جوامع حرفه ای، و روزنامه نگاران، اگر چه اساتید دانشگاه بزرگترین گروه را تشکیل می‌دهند." لیک لند، یکی از شرکت کنندگان سابق SCI،" شخصا حفظ تماس بعد از کودتا با بازجو گارد ملی"، و ممکن است تحت تأثیر تعامل قبلی او با سرگرد حسن مصطفی النقیب، وابسته نظامی عراق در ایالات متحده که پس از «تأیید احکام اعدام مهدوی» قاسم علیه ملی گرایان دخیل در قیام ۱۹۵۹ موصل، به حزب بعث پناهنده شد، قرار گرفته باشد.  علاوه بر این، "ولدون ماتیوز اتفاق افتاد تا با دقت ثابت شده‌است که رهبران گارد ملی که در نقض حقوق بشر شرکت در ایالات متحده به عنوان بخشی از برنامه پلیس اجرا شده توسط آموزش داده شده بود اداره همکاری‌های بین المللی و آژانس توسعه بین المللی."
حمله به آزادی مردم توسط اعضای خونخوار گارد ملی، نقض مقدسات، بی اعتنایی آنها به قانون، صدماتی که به دولت و مردم وارد کرده‌اند، و در نهایت شورش مسلحانه آنها در ۱۳ نوامبر۱۹۶۳ به وضعیت غیرقابل تحملی منجر شد که مملو از خطرات جدی برای آینده این مردم است که بخشی جدایی ناپذیر از ملت عرب است. ما تمام توان خود را تحمل کرده‌ایم… ارتش به ندای مردم برای رهایی از این وحشت پاسخ داده‌است.

رئیس‌جمهور عبدالسلام عارف، 1963.
دولت بعث در نوامبر ۱۹۶۳ بر سر مسئله اتحاد با سوریه (جایی که شاخه رقیب حزب بعث در ماه مارس قدرت را به دست گرفته بود) و رفتار افراطی و غیرقابل کنترل گارد ملی الساعدی فروپاشید. رئیس‌جمهور عارف، با حمایت گسترده ارتش عراق، بعثی‌ها را از دولت پاکسازی کرد و به گارد ملی دستور داد که از قدرت خارج شوند. اگرچه البکر با عارف برای برکناری الساعدی توطئه کرده بود، اما در ۵ ژانویه ۱۹۶۴، عارف البکر را از سمت جدید خود به عنوان معاون رئیس‌جمهور برکنار کرد، زیرا از اینکه حزب بعث بتواند جای پای خود را در دولت خود حفظ کند… در طول مدت کوتاهی که حزب در قدرت بود، مقامات بریتانیایی و اسرائیلی و همچنین نمایندگان شرکت‌های نفتی غربی به‌طور کلی نسبت به بعث بدبین بودند، اما مقامات ایالات متحده از جمله سفیر رابرت سی استرانگ آنچه را ولف هانیکات توصیف می‌کند، داشتند. برداشت «عاشقانه» از توانایی بعثی‌ها برای مدرن کردن عراق، و گزارش‌های مربوط به ظلم و تعصب گارد ملی را به آنچه که لیکلند «گرایش معروف اعراب به اغراق» نامید، نسبت داد. با این حال، پس از کودتای نوامبر، شواهد فزاینده ای از جنایات بعث ظاهر شد و لیکلند "یک پس از مرگ ویرانگر رژیم بعثی" را نوشت که در آن نتیجه گرفت: "انزجار مردمی علیه بعث به این دلیل خاص تا حد زیادی است. قابل توجیه است و بنابراین تأثیر کم و بیش دائمی بر تحولات سیاسی کشور به ویژه بر چشم انداز احیای بعثی خواهد داشت. به همین ترتیب، اسلاگلت‌ها بعثی‌ها را به‌عنوان «تصویر عمیقاً ناپسند» از طریق «اقدامات وحشیانه بی‌مورد» در مقیاسی بدون سابقه قبلی در عراق، از جمله «بعضی از وحشتناک‌ترین صحنه‌های خشونت که تاکنون در میانه پس از جنگ تجربه کرده‌اند» توصیف می‌کنند. شرق": "از آنجایی که تقریباً همه خانواده‌ها در بغداد تحت تأثیر قرار گرفتند و زن و مرد به طور یکسان مورد بدرفتاری قرار گرفتند فعالیت‌های بعثی‌ها درجه ای از نفرت شدید را نسبت به آنها برانگیخت که تا به امروز در بین بسیاری از عراقی‌های آن نسل ادامه یافته‌است."