غارهای بارابار
غارهای تپه بارابار

تپه بارابار دربرگیرنده چهار غار به نام‌های کاران چاوپار، لوماس ریشی، سوداما و ویسواکارما (Visvakarma) است. سوداما و لوماس ریشی از قدیمی‌ترین نمونه‌های معماری سنگ‌تراشی صخره‌ای در هند هستند، وفق اینکه جزئیات امور معماری در دوره مائوریا انجام گرفته است. نمونه‌های مشابه شامل چایتیا بزرگ بودایی در مهاراشترا یافت شده است که از جمله در غارهای آجانتا و غارهای کارلا می‌باشد. غارهای بارابار بر دیرمان معماری سنگ‌تراشی صخره‌ای در شبه‌قاره هند تأثیر فراوانی گذاشت.
غار لوماس ریشی دارای سر در قوسی شکل است که از معماری چوبی هم دوره خود نسخه برداری کرده است. روی درگاه ردیفی از فیل نقش بسته است که به نظر می‌رسد در مسیر نماد استوپا، در امتداد فرسب منحنی، از دو سمت به سوی بالا و راس طاق در حال پیشروی هستند.[کدام صفحه؟]
غار سوداما در سال ۲۶۱ قبل از میلاد، توسط آشوکا در دوران امپراتوری مائوریا پیشکش گردید. طاق غار سوداما کمانی شکل است. این غار شامل یک اتاقک با طاق دایره‌ای شکل و به همراه یک مانداپا مستطیلی است.
کاران چاوپار (کارنا چاوپار) دارای تک اتاق مستطیلی شکل با سطوح صیقلی است و کتیبه‌ای در خود دارد که قدمت آن ممکن است به ۲۴۵ سال قبل از میلاد بازگردد.
غار ویسوا کارما از طریق پلکان آشوکا که از روش کنده‌کاری روی صخره ایجاد شده، در دسترس بوده و شامل دو اتاق مستطیلی شکل است.
غار لوماس ریشی
غار لوماس ریشی
تصویر و نمایش اندازه غار لوماس ریشی. کنده‌کاری طاق هیچگاه تکمیل نشد.
مقالهٔ اصلی: غار لوماس ریشی
غار لوماس ریشی به خاطر اینکه درگاه ورودی آن به‌طور زیبا حکاکی شده است، شاید مشهورترین غار از مجموعه غارهای بارابار باشد. این غار در ضلع جنوبی تپه گرانیتی بارابار قرار دارد و همجوار با غار سوداما است که در سمت چپ واقع شده است. غار لوماس ریشی از دو اتاق تشکیل شده است: یک اتاق مستطیلی شکل به ابعاد ۹٫۸۶x۵٫۱۸ متر و یک اتاق مدور نیمکره‌ای به قطر ۵ متر، که از اتاق مستطیلی شکل از طریق یک راه‌گذر باریک مستطیلی می‌توان به آن دسترسی پیدا کرد.
این غار دارای نمای قوسی شکل است که احتمال دارد از معماری چوبی هم دوران خود نسخه برداری کرده باشد. روی درگاه ردیفی از فیل نقش بسته است که به نظر می‌رسد در مسیر نماد استوپا، در امتداد فرسب منحنی، از دو سمت به سوی بالا و راس طاق در حال پیشروی هستند.  این از مشخصه فرم «طاق چایتیا» یا چاندراشالا است که برای قرن‌ها یک ویژگی با اهمیت در معماری و تندیس‌سازی صخره‌ای بوده است. آن به‌طور واضح بازتولید سنگی از بناهای چوبی و دیگر مواد گیاهی است. بنا بر اظهارات سواراج پراکاش گوپتا، غارهای کوندیویت و گونتوپالی (Guntupalli) وارث بلافصل غارهای لوماس ریشی هستند.
غار لوماس ریشی هیچ گونه کتیبه‌ای از آشوکا در خود ندارد، شاید به خاطر این بوده که غار به علت مخاطرات لغزش ساختار صخره هیچگاه تکمیل نشده است. هر چند به‌طور کلی نظر بر این است که به دلیل شباهت ساختار داخلی و میزان صیقل‌کاری سطوح سنگی، همچون دیگر غارها در حدود سال ۲۶۰ قبل از میلاد ایجاد شده باشد، دیوارها به جز طاق که در کنده‌کاری آن وقفه ایجاد شد، به‌طور کامل صیقل‌کاری شده‌اند. کتیبه‌ای از آنانتاوارمان که مربوط به قرن پنجم بعد از میلاد است در بالای درگاه ورودی قرار دارد.
طبق اظهارات گوپتا، این فرضیه که غار لوماس ریشی به دلیل وضعیت عدم اتمام کار ساخت غار موفق به دریافت کتیبه آشوکا نگردیده است با در نظر گرفتن این واقعیت که غار ویسواکارما هر چند هنوز تکمیل نشده بود ولی توسط آشوکا تقدیس سازی (وقف کردن) برای آن صورت گرفته بود، باعث تضعیف این فرضیه می‌شود.بنابراین تقدیس سازی (وقف کردن) یک غار می‌تواند در طی ساخت آن صورت پذیرد. این می‌تواند بر این امر دلالت کند که غار لوماس ریشی به همراه نقوش برجسته‌اش، در واقع به دوران بعد از حکمرانی آشوکا بازمی‌گردد.
در واقع گوپتا اعتقاد دارد که قدمت غار لوماس ریشی به بعد از دوران حکمرانی آشوکا و نوه‌اش داشاراتا بازمی‌گردد و در انتهای دوره امپراطوری مائوریا، آخرین حکمران این امپراطوری، امپراتور بریهادراتا ساخته شد و در پی قتل بریهادراتا طی کودتای پوشیامیترا، بنیانگذار سلسله شونگا، در سال ۱۸۵ قبل از میلاد ادامه ساخت غار به‌طور غیرمنتظره متوقف گردید. همچنین پوشیامیترا شونگا به آزار و اذیت بودایی‌ها و آجیویکاها معروف است که همین امر بر توقف فوری و عدم ادامه ساخت غار دلالت دارد.
پرسمانی پیرامون تاریخ و وابستگی مذهبی
آشوکا در دوازدهمین سال سلطنت خود، هنگامی که هنوز سیر تکاملی مذهب خود به سمت بودایی را به اتمام نرسانده بود، غارهای سوداما و ویسواکارما را به زاهدانی به نام آجیواکا اختصاص داد. هویت دقیق آجیواکاها هنوز به خوبی شناخته نشده است، و حتی مشخص نیست که آنها انشعابی از بودیست یا جین بوده باشند.
همان‌طور که از احکام آشوکا مشخص است، آشوکا غارهای لوماس ریشی و کارنا چوپار را در زمانی که هوادار راسخ بودیسم شده بود، ساخته است. در ابتدا، بر اساس خواندن متنی از کتیبه‌ای در درگاه غار که پیش از این انجام شده بود، تصور بر این بود که غار کارنا چوپار ممکن است به بودایی‌ها اختصاص داده شده باشد ولی این مطلب توسط هری فالک در سال ۲۰۰۷ تصحیح گردید: مطالب خوانده شده جدید نشان می‌دهد که غار کارنا چوپار هم به آجیویکاها اختصاص داده شده بود. از آنجایی که به غار لوماس ریشی هیچ کتیبه‌ای وقف نگردیده است می‌توان این تصور را در پیش گرفت که شاید این غار به بودایی‌ها اختصاص داده شده باشد. وابستگی غار لوماس ریشی به بودیسم هر چند به اثبات نرسیده است، ولی با توجه به این واقعیت که معماری درگاه ورودی غار لوماس ریشی به مرجعی برای گسترش قوس طاق چایتیا در معماری غار بودایی در چند قرن بعد گردید، دارای نتیجه منطقی است، با توجه با این نکته که غارهای مربوط به آیین جین یا هندوها، در اصل از این مدل معماری دنباله‌روی نمی‌کنند. این امر هم چنین بدین مفهوم است که تزئینات درگاه غار لوماس ریشی یک نوآفرینی بودایی بود که طی قرن‌های بعد در معماری بودایی سرمشق قرار گرفت. بعد از غارهای بارابار، قدمت قدیمی‌ترین رهبانگاه سنگ‌تراشیده بودایی به قرن اول قبل از میلاد در گهات غربی در غرب هند، همچون غارهای کوندیویت در گهات شرقی و غارهای گوندوپالی، بازمی‌گردد.
غار سوداما
غار سوداما
عکس و طرح سه بعدی غار سوداما (۹٫۹۸x۵٫۹۴متر). غار شامل یک اتاق بزرگ و یک خلوتگاه نیم‌کره‌ای است که تمام سطوح گرانیتی صیقل‌کاری شده‌اند. ترک‌های ایجاد شده مربوط به لغزش صخره است که ممکن است بعد از ایجاد غار به وجود آمده باشد.
غار سوداما در ضلع جنوبی تپه گرانیتی بارابار قرار دارد. این غار نزدیک غار لوماس ریشی و سمت چپ آن قرار دارد. این غار شامل دو اتاق است که یک اتاق مستطیلی شکل به ابعاد ۹٫۹۸x۵٫۹۴متر بوده و دیگری اتاق نیم‌کره‌ای به قطر ۶ متر است که از طریق یک راه گذر باریک مستطیلی از اتاق مستطیلی شکل در دسترس قرار می‌گیرد. ممکن است این غار اولین غار از این مجموعه باشد که حفر گردیده است. همانگونه که از کتیبه یافت شده در درگاه ورودی غار، به خط براهمی و با به‌کارگیری رویه نام او (پریادارسین، «کسی که با خود شادمانی می‌آورد») مشهود است، این غار توسط امپراتور آشوکا در سال ۲۵۷ قبل از میلاد (دوازدهمین شال حکمرانی او) اهداء گردیده است در حالی که به غار لوماس ریشی از سوی امپراتور هیچ کتیبه‌ای اختصاص داده نشده بود:
"By King Priyadarsin, in the 12th year of his reign, this cave of Banyans was offered to the Ajivikas."
سقف غار قوسی شکل است. غار از یک اتاقک مدور طاقدار و یک اتاق طاقدار مستطیلی به فرم مانداپا تشکیل شده است. دیواره‌های درونی غار نمایانگر شاهکار حرفه‌ای است: سطوح گرانیتی کاملاً صاف و صیقل کاری شده که بازتاب آئینه‌ای به وجود می‌آورند.از سوی دیگر، سطوح تخت و صاف، صدا را منعکس کرده، پدیده پژواک خیلی چشمگیر ایجاد می‌کند. این ویژگی در همه غارهای بارابار مشترک است و با تقویت ارتعاش و هارمونی، به نظر می‌رسد برای آواز و وردهای راهبان مطلوب است. تمام غارهای بارابار، کم و بیش از این نمود داخلی صیقل‌کاری شده برخوردار هستند، به جز غار لوماس ریشی که بر همان اصول طراحی گردیده بود ولی تکمیل فضای داخلی آن نیمه کاره باقی مانده است.
غار کاران چاوپار
غار کاران چاوپار
تصویر و طرح سه بعدی غار کاران چاوپار (۱۰٫۲x۴٫۲۷متر).
کاران چاوپار که نیز با نام کارنا چاوپار هم معروف است در ضلع شمالی تپه گرانیتی بارابار قرار دارد. این غار تک اتاق مستطیلی شکل به ابعاد ۱۰٫۲x۴٫۲۷متر و با سطوح صیقل‌کاری شده است. این غار دارای یک کتیبه از آشوکا مربوط به نوزدهمین سال حکمرانی او، حدود ۲۵۰ سال قبل از میلاد است که در سمت بیرون غار و سمت راست درگاه ورودی قرار دارد.
در ابتدا با استناد به ترجمه سال ۱۹۲۵ یی. هولچ (E. Hultzsch) گمان بر این بود که کتیبه آشوکا در غار کارنا چاوپار اشاره‌ای به آجیویکا ندارد و بیشتر به خلوت‌گزینی ممارست بودایی در فصل باران مربوط باشد. اضافه بر این، نشان صلیب شکسته وارونه و فلش رو به بالا در انتهای نوشته‌های کتیبه ( ) بیشتر مربوط به کارکتر بودایی است. تمام این موارد نمایانگر این است که غار برای راهبان بودایی طراحی شده بود. هرچند، هری فالک در سالیان اخیر با برداشت جدیدی نشان داد که در واقع غار به آجیویکاها تخصیص داده شده بود.
برگردان قدیمی متن کتیبه به انگلیسی
"In my 19th year of reign, I, King Priyadarsin,
offered this cave of the very pleasant mountain of
Khalatika, to serve as shelter during the rainy
season."
برگردان تصحیح شده متن کتیبه به انگلیسی توسط هری فالک در سال ۲۰۰۷ که بعد از تمیز کردن سنگ و بازبینی آن انجام گرفت.
"When King Priyadarsin had been annointed 19 years,
he went to Jalūṭha and then this cave (called) Supriyekṣā,
was given to the Ajivikas."
به ویژه، فالک خط آخر متن کتیبه را به این نحو معادل سازی کرد، 𑀲𑀼𑀧𑀺𑀬𑁂𑀔𑀆𑀚𑀺𑀯𑀺𑀓𑁂𑀳𑀺𑀤𑀺𑀦𑀸 (Su[p]i[y]ekha (Ajivikehi) dinā) که ترجمه آن به انگلیسی معادل "Supriyekṣā was given to the Ājivikas" است.
در انتهای یک طرف غار، نیمکت سنگ‌تراشی شده وجود دارد که ممکن است برای نشستن یا خوابیدن باشد.
در راهرو ورودی یک کتیبه مربوط به دوره گوپتا وجود دارد که به واژه «Daridra Kantara» (غار تهیدستان) اشاره کرده است.یک خرپشته که با تندیس‌هایی از بودا زینت آرایی شده در نزدیکی درگاه ورودی قرار دارد، این خرپشته مولفه دیگری است که نمایانگر تعلق این غار به بودایی‌ها می‌باشد.
غار ویسواکارما
غار ویسواکارما
تصویر و طرح سه بعدی غار ویسواکارما (۴٫۲۷x۲٫۵۴متر)
غار ویسواکارما که به نام ویسوا میترا هم معروف است از طریق «راه‌پله آشوکا» که بر روی صخره کنده‌کاری شده، در دسترس است.
این غار شامل یک اتاق مستطیلی شکل است که از یک سمت در حد وسیعی به سمت بیرون روباز بوده و به نوعی ایوان دراز تلقی می‌شود، و یک اتاق نیم کره تکمیل نشده است: ابعاد اتاق مستطیلی شکل ۴٫۲۷x۲٫۵۴متر و قطر اتاق مدور ۲٫۸ متر است. اتاق مستطیلی شکل از طریق راه‌گذر باریک ذوزنقه‌ای شکل به اتاق مدور مرتبط می‌شود.
آشوکا این غار را در دوازدهمین سال حکمرانی خود، حدود سال ۲۶۱ قبل از میلاد به فرقه آجیویکا تخصیص داد:
"By King Priyadarsin, in the 12th year of his reign, this cave of Khalatika Mountain was offered to the Ajivikas. "
غار ویسواکارما، بادر نظر گرفتن این واقعیت که ساخت آن تکمیل نشده بود، با این وجود توسط آشوکا به فرقه آجیویکا تخصیص داده شد. این امر، این نظریه را که غار لوماس ریشی به خاطر عدم تکمیل، هیچ کتیبه‌ای توسط آشوکا به آن اختصاص داده نشده است، تا حدودی با چالش مواجه می‌سازد. این نظریه مبنی بر اینکه غار لوماس ریشی همراه با نقوش برجسته‌اش، در واقع بعد از آشوکا و در سال ۱۸۵ قبل از میلاد ساخته شده است، توجیه‌پذیر می‌باشد. هر چند این ابهام را مرتفع نمی‌کند که به چه دلیل به خاطر عدم وجود مشکل مشخصی، ساخت غار ویسواکارما که دچار وقفه شده بود در سال ۲۶۰ قبل از میلاد تخصیص داده شد، نظر به اینکه ۷ سال بعد، آشوکا غار کاران چاوپار را که ساخت آن به پایان رسیده بود به فاصله زمانی کمی از آنجا وقف کرد. ویسواکارما تنها غار از این مجموعه است که هیچ گونه کتیبه «تاریخی»، بعد از دوره آشوکا در خود ندارد.