آتلانتیک‌گرایی
تاریخچه

پیش از جنگ‌های جهانی، کشورهای اروپای غربی به‌طور کلی به جای روابط با آمریکای شمالی، دغدغه‌های قاره‌ای و ایجاد امپراتوری‌های استعماری در آفریقا و آسیا داشتند. به همین ترتیب نیز، آمریکا به مسائل داخلی و مداخلات در آمریکای لاتین مشغول بود، اما علاقه چندانی به امور اروپا نداشت و کانادا، علی‌رغم اینکه در سال ۱۸۶۷، از طریق کنفدراسیون، عنوان حاکمیت خودمختار را به دست آورد، هنوز استقلال کامل سیاست خارجی را به عنوان بخشی از امپراتوری بریتانیا اعمال نکرده بود.
پس از جنگ جهانی اول، یک وکیل نیویورکی، پل دی. کراوات، رهبر برجسته‌ای در ایجاد آتلانتیک‌گرایی در آمریکا بود. کراوات، در طول جنگ، به امور بین‌الملل مشغول بود و بعداً یکی از بنیانگذاران و مدیر شورای روابط خارجی شد. پس از جنگ جهانی اول، در حالی که مجلس سنای ایالات متحده آمریکا، در حال بحث در مورد تصویب یا عدم تصویب پیمان ورسای بود (در نهایت چنین نشد)، برخی از جمهوری‌خواهان کنگره، حمایت خود را از اتحاد الزام‌آور قانونی آمریکا با بریتانیا و فرانسه به عنوان جایگزینی برای تعهدات بی‌پایان جامعه ملل و به ویژه ماده ۱۰ اعلام کردند. با این حال، رئیس‌جمهور آمریکا، وودرو ویلسون، هرگز پیشنهاد آنها را به‌طور جدی بررسی نکرد، در عوض ترجیح داد بر مبارزه (در نهایت ناموفق) خود برای تضمین ورود آمریکا به جامعه ملل تمرکز کند.
تجربه جنگیدن نیروهای آمریکایی و کانادایی با بریتانیایی‌ها، فرانسوی‌ها و سایر اروپایی‌ها در اروپا در طول جنگ‌های جهانی، اساساً این وضعیت را تغییر داد. اگرچه آمریکا (و تا حدودی کانادا) در بین جنگ‌ها موضع انزواگرایانهتری اتخاذ کردند، در زمان پیاده‌سازی در نرماندی، متفقین، به خوبی در همه سیاست‌ها یکسان شده بودند. منشور آتلانتیک در سال ۱۹۴۱ که توسط رئیس‌جمهور آمریکا، فرانکلین دلانو روزولت و نخست‌وزیر بریتانیا، وینستون چرچیل اعلام شد، اهداف متفقین را برای جهان پس از جنگ تعیین کرد و بعداً توسط همه متحدان غربی به تصویب رسید. پس از جنگ جهانی دوم، کشورهای اروپای غربی مشتاق بودند که آمریکا را متقاعد کنند که درگیر امور اروپا بماند تا از هرگونه تجاوز احتمالی اتحاد جماهیر شوروی جلوگیری کند. این منجر به پیمان آتلانتیک شمالی در سال ۱۹۴۹ شد که سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) را تأسیس کرد؛ پیامد نهادی اصلی آتلانتیک‌گرایی که همه اعضا را ملزم به دفاع از دیگران می‌کند و منجر به وجود پادگان‌های نیروهای آمریکایی و کانادایی به مدت طولانی در اروپای غربی شد.
رئیس‌جمهور آمریکا، رونالد ریگان (راست) و نخست‌وزیر بریتانیا، مارگارت تاچر در سال ۱۹۸۶
رئیس‌جمهور آمریکا، بیل کلینتون (سمت چپ) از نخست‌وزیر بریتانیا، تونی بلر، در سال ۱۹۹۹ استقبال کرد.
پس از پایان جنگ سرد، روابط بین آمریکا و اروپا به‌طور اساسی تغییر کرد و باعث شد طرفین کمتر به یکدیگر علاقه‌مند شوند. بدون خطر تسلط اتحاد جماهیر شوروی بر اروپا، این قاره به یک اولویت نظامی بسیار کمتر برای آمریکا تبدیل شد و به همین ترتیب، اروپا دیگر نیازی به حمایت نظامی از آمریکا احساس نمی‌کرد؛ در نتیجه، این رابطه بخش زیادی از اهمیت استراتژیک خود را از دست داد.
با این حال، دموکراسی‌های جدید پیمان ورشو سابق، و بخش‌هایی از یوگسلاوی تجزیه شده، دیدگاه متفاوتی داشتند و مشتاقانه آتلانتیک‌گرایی را به عنوان سنگری در برابر ترس مداوم خود از قدرت بزرگ کلیدی اتحاد جماهیر شوروی، یعنی روسیه پذیرفتند.
آتلانتیک‌گرایی در قرن بیست و یکم، با توجه به تروریسم و جنگ عراق، دستخوش تغییرات قابل‌توجهی شده است، که اثر خالص آن یک پرسش مجدد از خود این ایده و بینش جدیدی است که امنیت کشورهای مربوط ممکن است به اقدام متحد در خارج از قلمروی آتلانتیک شمالی نیاز داشته باشد. پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، ناتو، برای اولین بار، ماده ۵ را مورد استناد قرار داد که می‌گوید هر گونه حمله به یک کشور عضو، حمله به همه اعضا تلقی می‌شود. از همین رو، هواپیماهای واحد آواکس چندملیتی ناتو در آسمان آمریکا گشت‌زنی کردند. و کشورهای اروپایی پرسنل و تجهیزات را مستقر کردند. با این حال، جنگ عراق، باعث ایجاد شکاف‌هایی در داخل ناتو شد و اختلاف نظر شدید بین حامیان حمله، به رهبری آمریکا و مخالفان، ائتلاف را تحت فشار قرار داد. برخی از مفسران مانند رابرت کاگان و ایوو دالدر این سؤال را مطرح کردند که آیا اروپا و آمریکا به حدی از هم جدا شده‌اند که اتحاد آنها دیگر مرتبط نباشد. بعدها، در سال ۲۰۱۸، کاگان گفت که «ما در واقع به ایالات متحده نیاز داریم که فعالانه برای حمایت و تقویت اروپا کار کند».
اهمیت ناتو در دوران ریاست‌جمهوری باراک اوباما مورد تأکید قرار گرفت، اگرچه برخی او را نسبت به پیشینیان نسبتاً غیر آتلانتیک‌گرا می‌نامیدند. به عنوان بخشی از دکترین اوباما، واشینگتن، از چندجانبه‌گرایی با متحدان خود در اروپا حمایت کرد. اوباما همچنین پس از نخستین حمله روسیه به اوکراین در کریمه، با متحدان اروپایی (و اقیانوس آرام) تحریم‌هایی را علیه روسیه اعمال کردند. پس از دوران ریاست‌جمهوری خود، اوباما نیز بر اهمیت اتحاد آتلانتیک در دوران ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ تأکید کرد و به‌طور غیرمستقیم با ترامپ در این مورد، مخالفت کرد.
در طول دوران ترامپ، در نتیجه عقب‌نشینی دموکراتیک در مجارستان و ترکیه و اظهارات ترامپ علیه اعضای ناتو و ائتلاف، تنش‌ها در ناتو بالا گرفت. رابرت کاگان، انتقادهای رایج مبنی بر تضعیف ائتلاف توسط ترامپ را تکرار کرد. با وجود این، ناتو در آن زمان دو کشور عضو جدید (مونته‌نگرو و مقدونیه شمالی) را به دست آورد. اهمیت ناتو در اروپا به دلیل تداوم تهدید دستگاه‌های نظامی و اطلاعاتی روسیه و عدم قطعیت اقدامات روسیه در کشورهای اتحاد جماهیر شوروی سابق، و تهدیدهای مختلف در خاورمیانه، افزایش یافت. روابط اقتصادی آلمان و روسیه به دلیل نورد استریم ۲، در میان سایر اختلافات مانند اختلافات تجاری بین آمریکا و اتحادیه اروپا، به موضوعی در روابط کشورهای آتلانتیک تبدیل شد.
همزمان با آغاز ریاست‌جمهوری جو بایدن، مقامات ارشد اتحادیه اروپا، نسبت به روابط کشورهای آتلانتیک، ابراز خوش‌بینی کردند. پس از حمله روسیه به اوکراین در فوریه ۲۰۲۲، روزنامه‌نگاران خاطرنشان کردند که تجاوز روسیه منجر به یک واکنش سیاسی واحد از اتحادیه اروپا شد که الحاق کشورهایی مانند سوئد و فنلاند، ارتباط دفاعی اتحاد کشورهای آتلانتیک بیشتر شناخته شد و محبوبیت ناتو را افزایش داد. فنلاند، در ۴ آوریل ۲۰۲۳ و سوئد، در ۷ مارس ۲۰۲۴، به ناتو پیوستند.