آدام فون تروت زو سولز
زندگی > سفرها

تروت در سال ۱۹۳۷ به عنوان پژوهشگر موسسه روابط حوزه اقیانوس آرام با کمک هزینه تحقیقاتی وزارت خارجه به چین فرستاده شد. او از سفرهایش برای جلب حمایت خارج از آلمان برای مقاومت داخلی علیه نازی‌ها استفاده می‌کرد. در آن زمان یک اتحاد غیررسمی بین چین و آلمان وجود داشت، ماموریت نظامی آلمان در چین آموزش ارتش ملی انقلابی چین بود، که عمدتا به سلاح‌های آلمانی مجهز بودند و کسب و کارهای آلمانی مایل به سرمایه‌گذاری در چین در عوض حمایت چین در تسلیح مجدد آلمان با فروش برخی مواد خام استراتژیک به رایش با قیمت کمتر بودند. تروت با توجه به روابط نزدیک چین و آلمان، به عنوان یک شهروند آلمانی از موقعیت ممتازی در چین بهره‌مند بود. زیرا ژنرال لیسمو چیانگ کای-شک بیشتر اوقات آلمان نازی را الگویی برای چین توصیف می‌کرد.
تروت یک چین دوست بود، به چین رفته بود تا فلسفه کنفوسیوس را مطالعه کند و زبان ماندارین را بیاموزد، همانطور که خودش می‌گفت امیدوار بود در حکمت باستانی چین راه‌ حلی برای رخوت معنوی غرب بیابد. تروت اعتقاد داشت که تمدن مدرن غربی هرگونه احساس معنویتی که به باورش هنوز در چین وجود داشت، را از دست داده.است. مورخ بریتانیایی دی.سی وات نسبتا با بی‌تفاوتی نوشت که تروت یک ایده آلیست غیرعملگرا بود که بیشتر سال‌های ۱۹۳۷ و ۱۹۳۸ را در جستجوی یافتن پاسخ مسائل مربوط به زندگی مدرن در چین به مطالعه کنفوسیانیسم و تائوئیسم گذراند. حکومت آرمانی کنفوسیوسی که توسط روشنفکران و حکیمان فیلسوف چینی اداره می‌شد، نیز به عنوان یک نظام سیاسی الهام بخش مورد توجه تروت قرار گرفت. اصل کنفوسیوسی مبنی بر اینکه چینی‌ها نباید به یک امپراتور ظالم خدمت کنند و اینکه بهتر است به جای خدمت به یک ظالم رنج بکشند و بمیرند، بر تفکر سیاسی تروت تأثیر گذاشت. تروت با معلم چینی‌اش که به عنوان مترجم به او خدمت می‌کرد، چندین بار به پکن سفر کرد تا با دانشمندان کنفوسیوسی مختلف ساکن آن شهر صحبت کند، به امید اینکه معنویتی که به اعتقادش غرب فاقد آن بود و به شدت به آن نیاز داشت را بیابد. در طول جنگ چین و ژاپن که در ژوئیه ۱۹۳۷ آغاز شد، تروت کاملاً با چین همدردی می‌کرد. تروت در مدتی که در چین بود با رئیس اجرای مأموریت آلمان در چین، ژنرال الکساندر فون فالکنهاوزن آشنا شد، هر دو آنها از موضع حمایت از ژاپن و ضد چینی که وزارت امور خارجه اتخاذ کرده بود، سرخورده شدند. در فوریه ۱۹۳۸ یواخیم فون ریبنتروپ وزیر امور خارجه شد و آنها مخالفت خود را با ریبن تروپ و خط مشی سیاست خارجی ضد چینی‌اش را با هم در میان می‌گذاشتند.
در سال ۱۹۳۸ برای مأموریت نظامی آلمان در چین دستور بازگشت به رایش صادر شد و آلمان فروش تسلیحاتش به چین را متوقف کرد، زیرا ریبن تروپ قاطعانه سیاست خارجی آلمان را پشتیبان ژاپن قرار داد و باعث شد رابطه گرم برلین و نانکینگ به سرعت به سردی بگراید. تروت همزمان با فراخوان پایان مأموریت نظامی آلمان تصمیم گرفت چین را ترک کند.
شیلا گرنت دوف یکی از نزدیکترین دوستان تروت، روزنامه‌نگار بریتانیایی بود که شدیدا با او بر سر مسئله چکسلواکی، کشوری که درست به اندازه‌ای که آدام از آن متنفر بود، به آن عشق می‌ورزید و می‌ستودش، اختلاف داشت. تروت ناسیونالیست بیزاری خود را از چکسلواکی که به صورت یک دولت ساختگی توسط معاهده ورسای ایجاد شده بود را پنهان نمی‌کرد و معتقد بود که آلمان حق دارد منطقه سودتلند را ضمیمه خود کند، این بدان معناست که تروت از سیاست خارجی هیتلر در رابطه با چکسلواکی در سال ۱۹۳۸ حمایت کرد. مورخ چینی لیانگ هسوی-هوی نوشته است که دوگانگی خاصی در تفکر تروت بین بیزاری او از نازی‌ها و پشتیبانی‌اش از جاه طلبی های قدرت طلبانه بزرگ آلمان وجود داشت که باعث ایجاد یک نگرش دوسویه در او نسبت به سیاست خارجی نازی‌ها شد. لیانگ که پدرش لیانگ لون از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۹ وزیر چین در پراک بود، نوشت که افرادی مانند تروت، که از ملی‌گرایان محافظه‌کار مخالف هیتلر بودند، با چین در مبارزه با ژاپن همدردی می‌کردند و در پذیرش نظریه مبنی بر حق موجودیت کشورهایی مانند چکسلواکی، مشکل داشتند. لیانگ نوشت که تضاد قابل توجهی بین دیدگاه‌های تروت نسبت به چین، چینی که به اعتقادش حق تعیین آینده‌اش را داشت و نباید تحت سلطه ژاپن درمیامد، با نظریاتش در مورد چکسلواکی که آن را یک دولت ساختگی برای اشغال سرزمینی که به حق به آلمان متعلق بود، وجود داشت. مورخ بریتانیایی سر جان ویلر بنت، که بیشتر افراد درگیر توطئه‌های انجام شده بین سال‌های ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۴ علیه هیتلر را شخصاً می‌شناخت، نوشته‌است که همه این افراد ملی‌گرایانی بودند که دیدگاه‌هایشان در مود چکسلواکی و لهستان اساساً مشابه دیدگاه هیتلر بود -از نظر آنها شرق اروپا حوزه نفوذ بر حق آلمان بود و رایش حق داشت هر آنچه می‌خواست را از آن منطقه بگیرد.- تروت پس از توافق مونیخ در نامه‌ای به یکی از دوستانش لرد لوتیان، پیشگیری شجاعانه آقای چمبرلین را در تضمین الحاق سودتنلند بدون جنگ به آلمان ستایش کرد و وینستون چرچیل را به عنوان یک جنگ افروز تحقیر کرد.
تروت در سال ۱۹۳۹ در طی سه بازدید از لندن، با لرد لوتیان و لرد هالیفاکس گفتگو کرد تا دولت بریتانیا را تحت فشار قرار دهند تا سیاست محدودیت مستقیم علیه هیتلر را با ضمانت لهستان در ۳۱ مارس ۱۹۳۹ اتخاذ شده بود را کنار بگذرارد. تروت از دوستان نزدیک ارنست فون وایتسکر، منشی وزیر امور خارجه بود و به عنوان یک دیپلمات غیررسمی به نمایندگی از وایزاکر، در حرکتی که منعکس کننده این بود که در سیاست‌های آشفته آلمان نازی، سیاست وزارت امور خارجه به موازات سیاست‌های وزیر امور خارجه ریبن تروپ پیش می‌رفت، از لندن بازدید کرد. وایتسکر می‌دانست که تهاجم برنامه‌ریزی شده آلمان به لهستان که برای اوت ۱۹۳۹ برنامه ریزی شده بود ( بعدها تا اول سپتامبر عقب افتاد) احتمالاً منجر به جنگ انگلیس و آلمان می‌شود، او سیاستی اتخاذ کرده بود که بر مبنی آن بدون سودتنلند، استقلال بدون چکسلواکی بازگردانده می‌شد و در عوض بریتانیا به ضمانت لهستان پایان می‌بخشید و اجازه می‌داد تا ایالت آزاد دانتسیش، گذرگاه لهستان و بخش‌هایی از سیلزی علیا را که پس از جنگ جهانی اول به لهستان باخته بودند، دوباره به آلمان ملحق شود. وایتسکر مردی با تعصبات شدید ضدلهستانی بود که به گرمی از ایده جنگ برای نابودی لهستان استقبال کرد ولی تمایل چندانی به ایده جنگ با بریتانیا نداشت، از این رو تلاش زیادی برای جدا کردن بریتانیا از لهستان در سال ۱۹۳۹ کرد. تروت نیز مانند وایتسکر تمایلی به بازگرداندن سودتنلند نداشت ولی آماده بود در ازای باز‌پس‌گیری تمام سرزمین‌هایی که آلمان به لهستان واگذار کرده بود، استقلال چک را به رسمیت بشناسد. وایتسکر و تروت طرحی تهیه کردند که طی آن از بریتانیا خواسته بودند به ضمانت لهستان پایان دهد تا لهستان را برای پس دادن نواحی مورد مناقشه تحت فشار بگذراد. هر چند که تروت اظهار داشت که معتقد است که لهستانی‌ها پس از حذف ضمانت در برابر فشار دیپلماتیک آلمان تسلیم خواهند شد، چنین وضعیتی به آلمان اجازه می‌داد بدون ترس از جنگ با بریتانیا به لهستان حمله کند، اگر چه تروت هم ادعا می‌کرد که معتقد است اگر چنین شرایطی به وجود میامد، ژنرال‌های ورماخت هیتلر را سرنگون می‌کردند. راوز سفر تروت به بریتانیا در ژوئن ۱۹۳۹ را یک ماموریت دوگانه، رسمی و غیررسمی توصیف کرد. تا به تشکیلات بریتانیا در مورد جایگاه بریتانیا در رابطه با بحران دانزیگ اطلاعاتی بدهد و گزارش این جریان را به هیتلر بدهد و همچنین از طرف گروه مقاومت با بریتانیا تماس برقرار کند. تروت تعطیلات آخر هفته در دوم و سوم ژوئن ۱۹۳۹ را در کلیودن گذراند و در ۷ ژوئن ۱۹۳۹ با چمبرلین در چکرز ملاقات کرد.
لرد لوتیان به تروت گفت که بریتانیا تمایلی به لغو معاهده مونیخ ندارد و سودتنلند را به عنوان بخشی از رایش می‌پذیرد ولی نمی تواند بوهیما-موراویا تحت‌الحمایه رایش را بپذیرد، زیرا بازیابی استقلال چک ضروری است. امکان بهبود روابط انگلیس و آلمان در صورت عدم وقوع این اتفاق وجود نداشت. تروت به عنوان یک محقق رودز توانست از دوست دوران تحصیل در آکسفوردش برای ملاقات با نخست وزیر نویل چمبرلین و وزیر امور خارجه لرد هالیفاکس در ژوئن ۱۹۳۹ استفاده کند. تروت در طی ملاقاتش با چمبرلین در چکرز مطلع شد که پایان بخشیدن به ضمانت لهستان برای بریتانیا غیرممکن است و اگر آلمان خواهان روابط بهتری است، آقای هیتلر مسئول جبران شرارتی است که انجام داده بود. چمبرلین از این مطلب شکایت کرد که افکار عمومی بریتانیا به دلیل اشغال ایالت آشوب زده چکسلواکی توسط آلمان در مارس ۱۹۳۹ به شدت تحریک شده و بریتانیا به جای اینکه شاهد ویرانی ملت دیگری باشد، به جنگ با آلمان خواهد رفت.
تروت گزارشی از بازدیدهایش از بریتانیا به والتر هیول ارائه کرد که او هم به نوبه خود آن را به هیتلر ارائه کرد. وقتی تروت به آلمان بازگشت، وایزکر سعی کرد جلسه‌ای برای تروت ترتیب دهد تا برای هیتلر و ریبن تروپ در مورد بازدیدش از بریتانیا توضیحاتی ارائه دهد ولی هیچ کدام آنها نمی‌خواستند با او ملاقات کنند. تروت برای سومین دیدار خود به بریتانیا بازگشت تا پیشنهاد دانزیگ برای پراگش را دوباره مطرح کند و این بار اظهار داشت که از طرف دولت آلمان نیامده بلکه نماینده یک گروه مقاومت است، که این مسئله مقامات بریتانیا را در مورد وفاداری حقیقی‌اش سردرگم کرد. مورخ آلمانی کلمنس فون کلمپرر چنین استدلال کرده است که هدف تروت از طرح پیشنهاد دانزیگ برای پراگ بی‌اعتبار کردن هیتلر بود، زیرا انتظار داشت که در صورت توافق بریتانیا هیتلر این پیشنهاد را رد می‌کند، که این امر باعث می‌شد ژنرال‌های ورماخت به هیتلر پشت کنند. کلمپرر نوشته است که پشت طرح پیشنهادی دانزیگ برای پراگ یک استراتژی واضح وجود داشت، زیرا خود تروت هرگز به طور کامل روشن نساخت که چگونه این طرح تضمین می‌کند که الحاق شهر آزاد دانزیگ بدون جنگ به آلمان باعث سرنگونی هیتلر می‌شود.
ویلر بنت که بین سال‌های ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۴ در برلین زندگی می‌کرد و با تروت در حین سفرش به لندن در سال ۱۹۳۹ ملاقات کرده بود نوشته است که او عرفان سیاسی گیج‌کننده‌ای داشت، یک نوع هگل‌گرایی مبهم که یقیناً اصل پرستش پیشوا را به او القا نمی‌کرد ولی احترامی عمیق برای سنت‌های نظامی و فرهنگی آلمان و آنچه که به اعتقادش تمامیت ذاتی روح آلمانی بود، قائل بود. همچنین ویلر بنت نوشته است که تروت و دوستش هلموت جیمز فون مولتکه، که با او به لندن رفت، هر دو آلمانی‌های ملی‌گرای پرشوری بودند که اگر چه از روح معاهده مونیخ ابراز تأسف کردند ولی مخالفت شدیدی با تجزیه چکسلواکی داشتند و احساسات ضد چسلواکی خود را ابراز می‌کردند در هیچ کدام از بیانات آنها هیچ نشانه‌ای وجود نداشت که آلمان نازی زدایی شده آمادگی چشم‌پوشی از الحاق اتریش و سودتنلند هیتلر به آلمان را دارد. در واقع به نظر می‌رسید که ممکن بود بریتانیا و فرانسه در صورت موفقیت توطئه‌گران با بازگرداندن دارایی‌های استعمار شده سابق آلمان پاداش خوبی به آنها دهند. راوز که برای آخرین بار تروت را در طول سفرش به بریتانیا در سال ۱۹۳۹ دید، نوشته است که هگلیسم تروت عمیقاً بر ذهنش تأثیر گذاشته بود، زیرا از نظر او سیاه هرگز سیاه و سفید و سفید نبود. سیاهی همیشه در روند سفید شدن بود و سفیدی در روند سیاه شدن. راوز نوشته‌است که آدام بدون اینکه یک نازی باشد، وارد یک رابطه دوسویه و عمیق با نازی­‌ها شد، در‌حالی‌که در واقع به جنبش مقاومت تعلق داشت.
مورخ آلمانی هانس مومسن نوشته است که اکثریت محافظه‌کاران مخالف هیتلر به هیچ وجه خواهان بازگشت به جمهوری دموکراتیک وایمار که ردش کرده بودند، نبودند؛ بلکه به جای آن به اصلاح طلبانی که پروس را در طول جنگ‌های ناپلئونی بازسازی کرده بودند، به عنوان الگو و ایده‌آل خود نگاه می‌کردند. محافظه‌کاران ضد نازی بر اصلاح سیستم به جای انقلاب برای نابودی آن تأکید داشتند، زیرا اکثریت محافظه‌کاران به آرمان جامعه ملی معتقد بودند که مردم آلمان را به صورت یک جامعه واحد متحد می‌کرد و تنها خواهان یک جامعه ملی واقعی به جای آنچه که در برداشت درهم پیچیده نازی از آن می‌دیدند، بودند. محافظه‌کاران بر اجرای ایده‌های درست ناسیونال سوسیالیسم تأکید داشتند که از نظر آنها نازی­‌ها در اجرای آن‌ها با شکست مواجه شده بودند. محافظه‌کاران ضدنازی در رابطه با سیاست خارجی معتقد بودند که هدف سیاست خارجی هیتلر برای تبدیل آلمان به قدرت شماره یک اروپا درست است. فقط اعتراض آنها به سیاست خارجی نازی­‌ها این بود که هیتلر این سیاست خارجی را به شیوه‌ه­ای بی‌پروا و ماجراجویانه اجرا می­‌کرد، که این امر تهدید به ایجاد ائتلافی برای شکست آلمان می‌کرد؛ آنها تنها با ابزارهای هیتلر برای اینکار مخالف بودند و مشکلی با سیاست‌های خارجی او نداشتند. مامسن در مورد آنچه که دوسوگرایی تروت می‌نامد، کسی که در جهت دستیابی به برخی از اهداف سیاست خارجی نازی­‌ها تلاش می کرد ولی در عین حال برای سرنگونی رژیم نازی کار می­‌کرد، بحثی را مطرح کرده است. اگر کسی این نظریه را بپذیرد، که تروت و افرادی از قبیل او قصد داشتند که جامعه ملی آلمان را از آنچه که آن‌ها آن را انحراف نازی از آن می‌دیدند، اصلاح کنند به جای اینکه بخواهند آن را نابود سازند، منطقی است.
اغلب دوستان بریتانیایی تروت، تمایزی که او بین سیاست برحق آلمان در تلاش برای لغو معاهده ورسای و مخالفتش با رژیم نازی قائل می‌شد را تشخیص نمی‌دادند، زیرا از نظر بسیاری از آنها او هم همان سیاست‌های خارجی هیتلر را دنبال می‌کرد. تروت نحوه تغییر افکار عمومی بریتانیا را درک نمی‌کرد، زیرا زمان زیادی را در بریتانیا برای حمله به معاهده ورسای با چنان زبان خشونت‌آمیزی کرده بود که بسیاری از دوستان بریتانیایی‌اش معتقد بودند که تفاوتی با نازی‌ها ندارد. راوز در جلسه‌ای که در املاک کلادیون برگزار شد، شرکت داشت، در آنجا فون تروت با لرد لوتیان، لرد آستور، لرد هالیفاکس و سر توماس اینسکیپ در مورد روابط آلمان و انگلیس صحبت کرد، و باز هم پیشنهاد دانزیگ برای پراگ خود را تکرار کرد و عظمت پیشوای ما را ستود. با این حال راوز گفت که وقتی با تروت تنها شده بود، تروت گفته بود که: اگر مرا بکشند، هرگز آنها را نخواهی بخشید، می‌بخشی؟
عقاید تروت به عنوان یک نظام سیاسی منجر به رد کامل دموکراسی می­‌شد، که از لحاظ اخلاقی تفاوت چندانی با ناسیونال سوسیالیسم نداشت. در ۱۹۳۸ تروت به یکی از دوستان بریتانیایی‌اش نوشت که آنچه در آلمان در حال وقوع است، یک پدیده اروپایی است و معتقد بود که جامعه اروپایی با انقلاب صنعتی غیر انسانی شده و هسته معنوی خود را از دست داده‌است. تروت نوشت که این مسئله در کشورهای دموکراتیک به همان اندازه کشورهای توتالیتر مشکل دارد: به نظر من این هجوم به جنبه‌ی غریزی آگاهی انسان، که در دموکراسی و توتالیتاریسم یکسان است، منجر به شکست‌گرایی عقیم و بدبینانه می‌شود، که ریشه آن در هرج و مرج فکری اروپا نهفته‌است. تروت معتقد بود که جامعه توده‌ای که زاده انقلاب صنعتی بود، به عوام فریبی اجازه استثمار توده‌ها را داده‌است و استدلال می‌کرد که سیستم آزادی فردی آنگلوساکسون که حول دموکراسی ساخته شده، اساسا با ناسیونال سوسیالیسم تفاوتی ندارد، زیرا به توده‌­ها اجازه می‌دهد، استثمار شوند. تروت در نامه‌ای به گرانت داف نوشت: "شما به استدلال من پاسخ رضایت­‌بخشی نداده­‌اید، این که امکان‌پذیر است دموکراسی سرمایه‌­داری و کاپیتالیستی از آزادی صرفا به عنوان ردایی برای سیاستی استفاده کند که بسیار متکی بر اجبار است، در حالی که برخی از جنبه­‌های نظام­‌های استبدادی ممکن است اساساً تضمین واقعی­‌تری برای حقوق بشر در جامعه صنعتی مدرن ارائه کند." تروت در سال ۱۹۳۹ نوشت که "ده سال گذشته نشان داده‌است که اعتماد بی­رویه به قضاوت توده­‌ها فایده‌­ای ندارد... به هر طریقی، جنبش‌­های مردمی به استبداد منجر شده‌­اند."
از نظر تروت، تنها حکومت نخبگان سنتی آلمان که به ارزش­‌های محافظه­‌کاران متعهد بودند و بر اساس حاکمیت قانون حکومت می‌کردند، می­‌توانست وجود یک جامعه واقعاً عادلانه را تضمین کند. تروت معتقد بود که تنها در چنین نظامی که در آن نخبگان سنتی با طرد توده‌­ها از سیاست حکومت می­‌کنند، می‌­توان یک نظام سیاسی ایجاد کرد که واقعاً بهترین منافع جامعه را در نظر داشته باشد. او به دوستش جولی براون-وگلشتاین گفت که برو و مقاله‌­ای در مورد سنت و سوسیالیسم بنویس! منظورش این بود که تنها قوانین نخبگان سنتی می­‌تواند واقعاً به سوسیالیسم دست یابد.
تروت خواهان یک نظام سیاسی بود که رهایی توده­‌ها از نیاز اقتصادی را توسط حکومت نخبگان سنتی که ارزش­‌هایشان بر مسیحیت مبنی بود، تضمین کند.
از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۳۹ پیام­‌رسان‌­های مختلفی از سوی جنبش­‌های مقاومت وارد بریتانیا شده بودند که می­‌گفتند که فقط اگر بریتانیا سیاست سازش خود را کنار بگذارد، رهبران ورماخت به جای جنگ مجدد با بریتانیا، برای سرنگونی هیتلر کودتایی ترتیب می­‌دهند. در آگوست ۱۹۳۹، دولت بریتانیا بارها به آلمان هشدار داد که حمله به لهستان باعث جنگ با بریتانیا خواهد شد. یکی از دلایل این امر امید به آن بود که ورماخت واقعاً هیتلر را سرنگون کند، نه اینکه خطر وقوع جنگ‌جهانی دیگری را بپذیرد.
اول سپتامبر ۱۹۳۹ آلمان به لهستان حمله کرد و در ۳ سپتامبر ۱۹۳۹، بریتانیا به آلمان اعلام جنگ کرد. با وجود وعده­‌های پیام­‌رسان­‌های متعدد، ورماخت به آلمان وفادار ماند و بر تسخیر لهستان ادامه داد و برای سرنگونی هیتلر تلاشی نکرد. وفاداری ورماخت به هیتلر در سال ۱۹۳۹ با وجود تمام وعده­‌های آلمانی­‌های ضدنازی مبنی بر اینکه اگر بریتانیا در برابر هیتلر موضع­‌گیری قاطعانه­‌ای داشته باشد، به هیتلر وفادار نخواهد ماند، به شدت جنبش مقاومت را از نظر بریتانیا بی­‌اعتبار کرد و بخش مهمی از مشکلات تروت برای جلب حمایت بریتانیا مربوط به این مسئله می‌­شود.
تروت که یکی از دوستان وایزاکر بود، در سال ۱۹۳۹ به پیشنهاد او بعد از دو سال کار به عنوان محقق برای وزارت امور خارجه در چین به طور رسمی به وزارت امور خارجه ملحق شد. در اکتبر ۱۹۳۹، تروت برای شرکت در کنفرانس موسسه روابط کشورهای حوزه اقیانوس آرام در ویرجینیا که قرار بود در ماه نوامبر برگزار شوند، به ایالات متحده رفت. تروت در مسیر خود به ایالات متحده در حوالی منطقه جبل‌­الطارق در حین توقف کشتی مسافربری به عنوان یک دشمن بیگانه بازداشت شد، ولی او توانست با استفاده از کراوات بالیول خود کارمندان بریتانیایی را متقاعد کند که یک آفریقایی اهل کشور آفریقای جنوبی است، که کراوات بالیولش اثبات می­‌کند که دانشجویی است که برای تحصیل به دانشکده بالیول می‌­رود و این بدان معناست که ممکن نیست که او یک آلمانی باشد، که اینطور نبود. او همچنین در اکتبر همان سال در تلاشی ناموفق برای جلب حمایت آمریکا، از واشنگتن دی سی بازدید کرد. در آنجا با راجر نش بالدوین، ادوارد سی.کارتر، ویلیان جی دونووان و فلیکس مورلی از واشنگتن پست دیدار کرد. در طول برگزاری کنفرانس در ویرجینیا بیچ، تروت با افراد زیادی از دنیای تجارت و دانشگاهی ایالات متحده و کانادا که به چین علاقه­‌مند بودند ملاقات کرد.
ویلر بنت که صاحب املاکی در ویرجینیا بود، و مانند آدام به مطالعه در مورد چین علاقه‌­مند بود، هم در این کنفرانس در ویرجینیا شرکت کرد و در رابطه با این کنفرانس نوشت:
در جلسات عمومی و کمیته­‌های کنفرانس، فون تروت شاهد رفتار بسیار صحیحی بود:
او علناً از اصول نازی‌ها دفاع نکرد، اما خودش را به چند بازنگری از پرونده آلمان در خط مشی مشهور مرسوم که ممکن بود یک آلمانی با هر جهت­‌گیری سیاسی­‌ای از آن استفاده کند، محدود کرد. با وجود این در یک گفتگوی خصوصی او با لحن بسیار متفاوتی صحبت کرد و به صراحت اعلام کرد که یک ضد نازی است و در عین حال تأکید کرد که آلمان باید بسیاری از چیزهایی که در لهستان به دست آورده را حفظ کند. وی بر آمادگی ارتش برای برقراری یک صلح سریع در اساس شرایط موجود کنگره لهستان تاکید کرد که مقدمات لازم برای احیای حکومت بر اساس قانون اساسی در آلمان چیده شده و از متحدان غربی خواست که صلح خود را بر مبنای سخنان جناب چمبرلین در ۴ سپتامبر و ۱۲ اکتبر ۱۹۳۹ تکرار و تجدید کنند. فون تروت به این پرسش که آیا ممکن است یک آلمانی غیرنازی برای اثبات حسن نیتش، برخی از تصرفات زمینی آدولف هیتلر را بازگرداند، پاسخ منفی قاطعانه‌­ای داد.
پیشنهادات تروت به وزارت امورخارجه ایالات متحده و کانادا و سفارت بریتانیا در واشنگتن دی سی منتقل شد، که تمام آن‌ها در مقابل، واکنش به شدت منفی­‌ای از خود نشان دادند. زیرا توافق بر این بود که آلمان باید از دستاوردهایش در لهستان و چک به عنوان بهای صلح چشم­‌پوشی کند، که تروت هیچ علاقه­‌ای به انجام این‌کار نشان نداد. با این‌حال پیشنهادات تروت برای صلح که پس از ملاقات با چند مهاجر آلمانی در ایالات متحده نوشت، به کاخ سفید منتقل شد و رئیس جمهور روزولت را وادار کرد که در فوریه ۱۹۴۰ سامر والز، معاون وزیر امور خارجه را به یک ماموریت صلح در اروپا بفرستد تا برای خاتمه بخشیدن به جنگ میانجی­‌گری کند.