stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فهرست دانشگاه‌های آفریقای جنوبی
دانشگاه‌های سنتی

دانشگاه کیپ‌تاون
University of Fort Hare
دانشگاه ایالت آزاد
دانشگاه کوازولو-ناتال
North-West University
دانشگاه پرتوریا
Rhodes University
دانشگاه کیپ غربی
University of the Witwatersrand
| مؤسسه | نام مستعار | زمان تأسیس | وضعیت دانشگاه | کارشناسی | تحصیلات تکمیلی | Total | مکان | متوسط |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| دانشگاه کیپ‌تاون | Ikeys / UCT | 1 October 1829 | 2 April 1918 | ۱۸٬۴۲۱ | ۱۰٬۶۵۳ | ۲۹٬۰۷۴ | کیپ‌تاون | Eng |
| University of Fort Hare | UFH / Blues | 1916 |  | ۹٬۰۷۴ | ۲٬۰۰۰ | ۱۱٬۰۷۴ | الیس، کیپ شرقی، لندن شرقی، کیپ شرقی، بیشو | Eng |
| دانشگاه ایالت آزاد | Kovsies / UFS | 28 January 1904 | 1950 | ۲۱٬۱۹۳ | ۵٬۰۸۲ | 26,275 | بلومفونتن، QwaQwa | Eng |
| دانشگاه کوازولو-ناتال | UKZN / Natal / Impi | 1 January 20041 | 1 January 2004 | ۳۳٬۴۵۶ | ۱۳٬۰۶۴ | 46,520 (2016) | دوربان، پیترماریتسبرگ، Pinetown, Westville | Eng |
| University of Limpopo | Turfloop | 1 January 20051 | 1 January 2005 | ۱۷٬۲۷۳ | ۳٬۳۲۷ | ۲۰٬۶۰۰ | پولوکوین، Turfloop | Eng |
| North-West University | NWU / Pukke / Eagles | 1 January 20041 | 1 January 2004 | ۴۳٬۵۹۶ | ۳٬۲۳۵ | ۴۴٬۰۰۸ | مهیکنگ، Mankwe, Potchefstroom, وندربیجلپرک | Afr (Potchefstroom campus) Eng (Mafikeng campus) Setswana (Vaaldriehoek campus) |
| دانشگاه پرتوریا | Tuks / Tukkies / UP | 4 March 1908 | 10 October 1930 | 35,9422 | 12,5412 | 48,483 | پرتوریا، ژوهانسبورگ | Eng |
| Rhodes University | Rhodes / RU | 31 May 1904 | ۱۰ مارس ۱۹۵۱ | ۵٬۴۵۶ | ۱٬۱۲۷ | ۶٬۷۰۰ | Grahamstown | Eng |
| Sefako Makgatho Health Sciences University4 | SMU (formerly MEDUNSA) | 16 May 2014 | ۱۶ مه ۲۰۱۴ |  |  | 6,410 (2018) | Ga-Rankuwa, پرتوریا | Eng |
| دانشگاه استلنبوش | Maties, Stellies | 1866 | 2 April 1918 | 17,970 | ۹٬۸۵۳ | ۲۷٬۸۲۳ | استلنبوش، Saldanha Bay, Bellville, Tygerberg | Eng |
| دانشگاه کیپ غربی | UWC / Bush / U Dubs | 1959 | 1970 | ۱۱٬۸۳۶ | ۳٬۳۹۰ | ۱۵٬۲۲۶ | Bellville (Cape Town) | Eng |
| University of the Witwatersrand | Wits, Witsies | 1896 | 1922 | 24 621 | 13 234 | 38 353 | ژوهانسبورگ | Eng |
دانشگاه‌های جامع

دانشگاه ژوهانسبورگ
دانشگاه نلسون ماندلا
دانشگاه آفریقای جنوبی
دانشگاه وندا
دانشگاه ولتر سیسولو
دانشگاه زولو لند
شهرداری سالاتسگریوا

| شهرداری سالاتسگریوا Salacgrīvas novads | شهرداری سالاتسگریوا Salacgrīvas novads |
| --- | --- |
شهرداری: شهرداری
  پرچمنشان:   پرچمنشان
کشور:  لتونی
تشکیل: ۲۰۰۹
پایتخت: سالاتسگریوا
حکومت: حکومت
 • شهردار: Dagnis Straubergs
مساحت: مساحت
 • کل: ۶۳۷٫۶ کیلومتر مربع (۲۴۶٫۲ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۰۹): جمعیت (۲۰۰۹)
 • کل: ۹۵۸۱
 • تراکم: ۱۵/کیلومتر مربع (۳۹/مایل مربع)
وبگاه: www.salacgriva.lv
شهرداری سالاتسگریوا (به لاتین: Salacgrīva Municipality) یک شهرداری در لتونی است. شهرداری سالاتسگریوا ۹٬۵۸۱ نفر جمعیت دارد.
تیما امیری

تیما امیری بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون و کارگردان ایرانی است.
| تیما امیری | تیما امیری |
| --- | --- |
زمینه فعالیت: بازیگر و کارگردان
تولد: ۹ اسفند ۱۳۵۹ 
ملیت: ایرانی
سال‌های فعالیت: از ۱۳۷۵ تاکنون
مدرک تحصیلی: کارشناسی کارگردانی سینما
فیلم‌شناسی > سینمایی

| سال | عنوان | کارگردان | منابع |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۳۸۰ | سفر سرخ | حمید فرخ‌نژاد |  |
| ۱۳۸۳ | مزرعه پدری | رسول ملاقلی‌پور |  |
| ۱۳۸۹ | ماندوو | ابراهیم سعیدی |  |
| ۱۳۹۱ | تاج محل | دانش اقباشاوی |  |
فیلم‌شناسی > تله‌فیلم و مجموعه تلویزیونی

| سال | عنوان | کارگردان | منابع |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۳۸۵ | گریه نکن سرزمین من | امیر قویدل |  |
| ۱۳۸۶ | روی خط صفر | آرش قادری |  |
جوایز

تقدیر بازیگری برای بازی در فیلم ماندوو در جشنواره فیلم بیروت
برنده جایزه جشنواره ۱۱۰ ثانیه برای کارگردانی فیلم من نمیخوام هیتلر باشم[نیازمند منبع]
تیمبوکتو (خواننده)

| تیمبوکتو | تیمبوکتو |
| --- | --- |
نام تولد: جیسون دیاکایت
زاده: ۱۱ ژانویه ۱۹۷۵
ژانر: رپ و رگی
جیسون دیاکایت (زاده ۱۱ ژانویه ۱۹۷۵) که با نام هنری تیمبوکتو شناخته می‌شود، خواننده سبک های رپ و رگی از کشور سوئد است.
زندگی‌نامه

وی فرزند مادوبو دیاکایت، وکیل و فعال حقوق بشر است.
آثار هنری

1999: Bright Lights, Big City
| سال | آلبوم | Chart position> نروژ  | Chart position> سوئد  |
| --- | --- | --- | --- |
| 2000 | T2: Kontrakultur | — | 56 |
| 2002 | W.D.M.D. (Watt's dö madderfakking diil?) | — | 8 |
| 2003 | The botten is nådd! | — | 5 |
| 2005 | Alla vill till himmelen men ingen vill dö | 7 | 3 |
| 2007 | Oberoendeframkallande | 7 | 1 |
| 2008 | En high 5 & 1 falafel | — | 5 |
| 2011 | Sagolandet | 12 | 2 |
| 2012 | Pusselbitar | 37 | 5 |
| سال | آلبوم | Chart position> سوئد |
| --- | --- | --- |
| 2004 | Live! (Timbuktu feat. Damn!) | 56 |
وی در سال ۲۰۱۰ ویدئوی دستا بالا را با همراهی آرش، آیلار و وای.ای.جی اجرا کرد.
اینترنت در افغانستان

هم اکنون طبق آخرین آمار افغانستان دارای بیش از دو میلیون کاربر اینترنت می‌باشد. برای اولین بار افغانستان دامینaf. را در سال ۲۰۰۳ گرفت. مرکز شبکه اطلاعات افغانستان به انگلیسی ((Afghanistan Network Information Center (AFGNIC) مدیریت سراسری اینترنت را به عهده دارد. دولت کنونی اینترنت را عنوان یک منبع مهم رشد و توسعه برای کشور به رسمیت می‌شناسد، و اعتقاد دارد که فناوری اطلاعات و ارتباطات می‌تواند فرصت‌هایی خوبی را برای تمام قشرهای جامعه ایجاد کند. در نوامبر سال ۲۰۰۶، وزارت ارتباطات قراردادی را با یک شرکت‌های چینی برای ایجاد یک شبکه کابل فیبر نوری در سراسر کشور امضا کرد.
تعداد کاربران اینترنت در افغانستان

| سال | کابران | جمعیت    |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۷۸ | ۲۰۰،۰۰۰ | ۲۲ میلیون    |
| ۱۳۸۲ | ۳۰۰۰۰۰ | ۲۷ میلیون    |
| ۱۳۸۸ | ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ | ۲۹ میلیون    |
| ۱۳۹۰ | ۱٬۲۵۷٬۰۰۰ | ۳۰ میلیون  |
دسترسی

تا سال ۲۰۱۲، ادارات دولتی در افغانستان به اینترنت متصل شده بودند و برنامهٔ «حکومت الکترونیک» نیز با هدف تأمین امنیت شبکه در این ادارات شروع به کار کرده بود.
در سال ۲۰۱۰ دولت افغانستان اقدام به بستن کافه‌های اینترنتی کرد که محتوای غیراخلاقی در دسترس کاربران قرار می‌دادند.
دولت افغانستان در زمان‌های مختلف اقدام به فیلترینگ اینترنت کرده‌است. از جمله، وب‌گاه یوتیوب در افغانستان در پاسخ به منتشر شدن یک فیلم توهین‌آمیز به پیامبر اسلام فیلتر شد که بعداً در سال ۲۰۱۳ از فیلتر خارج شد.
اکثر کاربران اینترنتی در افغانستان از اینترنت سیم کارت استفاده می کنند. هر چند شرکت هایی به منظور تهیه و توزیع اینترنت در کلان شهرهای افغانستان وجود دارند ولی اکثر کاربران اینترنت در افغانستان از اینترنت سیم کارتهای روشن، سلام، ام تی ان، اتصالات و افغان بی سیم استفاده می کنند.
قیمت اینترنت در افغانستان

برای اینترنت در کشور افغانستان نرخ مشخصی وجود ندارد و شرکت‌های ارائه‌دهنده نظر به بسته‌ها و کیفیت آن‌ها نرخ‌هایی را وضع می‌کنند.
افغانستان از جمله کشورهایی است که نرخ اینترنت در آن خیلی بالا است و کیفیت آن کم که بارها کاربران اینترنت در شبکه‌های مجازی با هشتک‌هایی همچون #اترا_کجاست و #قیمت_اینترنت_را_کاهش_دهید به این موضوع واکنش جمعی نشان داده‌اند.
نام دامنه

افغانستان دارای دامین af. می‌باشد.
فهرست فرودگاه‌های بونیر

این مقاله شامل فهرست فرودگاه‌های بونیر است.
فرودگاه‌ها

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| مکان | ایکائو | یاتا | نام فرودگاه | مختصات |
| کرالن‌دیک | TNCB | BON | فرودگاه بین‌المللی فلامینگو | ۱۲°۰۷′۵۱″ شمالی ۰۶۸°۱۶′۰۶″ غربی﻿ / ﻿۱۲٫۱۳۰۸۳°شمالی ۶۸٫۲۶۸۳۳°غربی﻿ / 12.13083; -68.26833﻿ (Flamingo Airport (Bonaire)) |
فلسطین

این مقاله دربارهٔ تاریخ منطقهٔ فلسطین است. برای فلسطین کنونی، دولت فلسطین و سرزمین‌های فلسطینی را ببینید. برای کاربردهای دیگر، فلسطین (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| فلسطین Παλαιστίνη Palaestina فِلَسْطِینَ‎‎ פלשתינה‎ | فلسطین Παλαιστίνη Palaestina فِلَسْطِینَ‎‎ פלשתינה‎ |
| --- | --- |
  مرز از سوریه فلسطین  مرز میان فلسطین اول (بعدتر جند فلسطین) و فلسطین دوم (بعدتر جند اردن)  مرز قیمومت بریتانیا بر فلسطین میان سال‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۴۸  مرز میان اسرائیل و کشور فلسطین (i.e. کرانه باختری و نوار غزه):   مرز از سوریه فلسطین  مرز میان فلسطین اول (بعدتر جند فلسطین) و فلسطین دوم (بعدتر جند اردن)  مرز قیمومت بریتانیا بر فلسطین میان سال‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۴۸  مرز میان اسرائیل و کشور فلسطین (i.e. کرانه باختری و نوار غزه)
زبان‌ها: عربی، عبری
گروه‌های قومی : عرب‌ها
کشورها:  اسرائیل  دولت فلسطین  اردن (تاریخی)
فلسطین (به عربی: فلسطین؛ به عبری: פלסטינה) به‌صورت تاریخی و از دوران روم باستان به ناحیه‌ای گفته می‌شده که بین دریای مدیترانه و کرانه‌های رود اردن واقع شده‌است.
عکس ماهواره‌ای از نواحی فلسطین، سال ۲۰۰۳
نمایی از قبةالصخره، اورشلیم
یک سکهٔ فلسطینی در زمان قیومیت بریتانیا
تمبر ۱۰ میل فلسطینی
پاسپورت فلسطینی در زمان قیومیت بریتانیا
فلسطین در دوران‌های حتی قدیمی‌تر به ناحیه‌ای محدودتر در کنار مرز دریای مدیترانه گفته می‌شد. در معنی جغرافیایی گسترده‌تر آن فلسطین می‌تواند به منطقه‌ای اشاره کند که شامل مناطق اسرائیلی و فلسطینی، بخش‌هایی از اردن، لبنان و سوریه باشد. فلسطین همچنین می‌تواند به ناحیه‌ای که در ابتدای قرن بیستم تحت قیومیت بریتانیا پس از شکست امپراتوری عثمانی در جنگ جهانی اول درآمد باشد. فلسطین همچنین ممکن است به کشور فلسطین که توسط السلطة الوطنیة الفلسطینیة (تشکیلات خودگردان فلسطین) اعلام شده و توسط بیش از صد کشور به رسمیت شناخته می‌شود گفته شود. سایر نام‌های استفاده شده جهت اشاره به این کشور عبارتند از: سرزمین مقدس (به عربی: الأرض المقدسة؛ به عبری: ארץ הקדש؛ به لاتین: ترا سانکتا)،
مرزها و نام‌های منطقه

در متون مصر باستان تمامی منطقهٔ ساحلی خاورنزدیک که در امتداد ساحل مدیترانه بین مصر جدید و ترکیه بوده‌است رتنیو (R-t-n-u) نامیده شده‌است.
این منطقه به سه ناحیه تقسیم می‌شد. ناحیهٔ جنوبی رتنیو (که Djahy نامیده می‌شد) شامل اسرائیل جدید و اراضی فلسطینی، ناحیهٔ مرکزی شامل لبنان و ناحیهٔ شمالی (که Amurru نامیده می‌شد) شامل ساحل سوریه تا شمال رودخانهٔ اورنتس در نزدیکی ترکیه بود.
در عصر آهن، پادشاهی اسرائیل بر منطقه‌ای شامل اورشلیم تا منطقه‌ای در نزدیکی اسرائیل جدید و قلمروی فلسطینی حاکمیت داشت و در غرب و شمال بخش عمده‌ای و نه تمام سرزمین اسرائیل را شامل می‌شد. پس از تقسیم شدن این حکومت، بخش جنوبی به پادشاهی یهود و بخش شمالی به پادشاهی اسرائیل تبدیل شد.
کلمهٔ فلسطین از فلسطینی‌های باستان که نام یک گروه غیریهودی ساکن در منطقه‌ای کوچک از ساحل جنوبی به نام فیلیستا است، گرفته شده‌است. مرزهای 'فیلیستا' در نزدیکی نوار غزه قرار دارد و پنج شهر غزه، اشکلون، اشداد، اکرون، و جت را در بر می‌گیرد. در آثار مصری آمده‌است که افرادی که پلست (P-r-s-t) نامیده می‌شدند، از جمله کسانی بودند که در زمان حکومت رامسس سوم به مصر حمله کردند. این قضیه احتمالاً به فلسطینی‌ها اشاره دارد. کلمهٔ پلشت (درزبان عبری: Pəléshseth) معمولاً در انگلیسی به فیلیستیا ترجمه می‌شود و در کتاب مقدس برای اشاره به ناحیهٔ ساحلی جنوبی به کار رفته‌است. در سالنامه‌های پادشاه آشوری، سارگن دوم، کلمهٔ پلشتو برای این معنی آورده شده‌است. چنین به نظر می‌رسد که در زمان آشوری‌ها، قبیلهٔ فیلیستا از بین رفته‌است، ولی نام آن سرزمین همچنان مورد استفاده بوده‌است. در دورهٔ پارس، صورت یونانی این نام برای اولین بار در قرن پنجم قبل از میلاد به وسیلهٔ هرودتوس در اشاره به ناحیه‌ای از سوریه به نام Palaistinêi به کار رفت. (به لاتین: پلستینا، به انگلیسی: پلستاین). مرزهای ناحیهٔ مورد اشارهٔ هرودتوس دقیقاً عنوان نشده بودند، اما جوزفوس از این نام تنها برای اشاره به ناحیهٔ ساحلی کوچک فیلیستیا استفاده می‌کرد. تولمی نیز از این کلمه استفاده کرده‌است. در لاتین، پلینی نیز برای ناحیه‌ای از سوریه به کار رفته که پیشتر پلستینا نامیده شده‌است.
در دورهٔ رومی، ناحیهٔ یهود (شامل سامره) دربرگیرندهٔ بیشتر اسرائیل و قلمروی فلسطین بوده‌است. اما پس از شورش بار کخبا، رومی‌ها این مرزها را به ناحیهٔ سوریه فلسطین (به لاتین: سوریه پلستینا شامل یهود) و سامره گسترش دادند.
در دورهٔ بیزانس، کل این منطقه (شامل سوریه، فلسطین، سامره و ایالت جلیل) دوباره پلستینا نام گرفت و بین دیوسس اول و دوم تقسیم شد. بیزانسی‌ها همچنین سرزمینی شامل نگو، سینا و ساحل غربی شبه جزیره عرب را پلستینا سالوتریس نامیدند که گاهی پلستینای سوم نامیده می‌شد. از دورهٔ بیزانس، مرزهای بیزانسی پلستینا (اول و دوم) برای اشاره به منطقهٔ جغرافیایی بین رودخانهٔ اردن و دریای مدیترانه به کار رفته‌است.
متون مقدس

در کتب مقدس یهودی در دورهٔ پیش از اسرائیل برای اشاره به این ناحیه کنعان به کار رفته و پس از آن از اسرائیل (ییسرائیل) استفاده شده‌است. نام سرزمین یهود نیز به همراه چندین عنوان شاعرانه مورد استفاده قرار گرفته‌است. سرزمین شیر و عسل، سرزمینی که خداوند در آن برای تعیین شما برای پدرهایتان سوگند یاد کرده‌است، سرزمین مقدس، سرزمین خداوند و سرزمین موعود. در مورد سرزمین کنعان آمده‌است که شامل کل سرزمین لبنان می‌باشد. چنین به نظر می‌رسد که در این سرزمین پهناور قبیله‌های یهودی البته به همراه سایر گروه‌های قومی سکونت داشته‌اند.
وقایع چهار انجیل از کتاب مقدس مسیحی تماماً در سرزمین فلسطین اتفاق افتاده‌اند.
دورهٔ بابل و هخامنشیان

پس از هجوم امپراتوری بابل نو به پادشاهی یهودا، در سال ۵۸۷ پیش از میلاد، معبد اول به دست نبوکدنصر دوم نابود شد و یهودیان از سرزمین خود به نواحی دیگری تبعید گشتند. پس از گذشت ۴۸ سال از ویرانی این معبد، در سال ۵۳۹ پیش از میلاد کوروش بزرگ هخامنشی، با دور زدن سرزمین پادشاهی بابل، از شمال به این پادشاهی هجوم برد و به دروازه‌های پایتخت آن بابل رسید. شهر نبوکدنصر بدون جنگ تسلیم شد و قوانین او به دست کوروش برچیده شدند. کوروش دستور داد که پیروان تمام ادیان آزاد هستند و باید در امنیت کامل به پرستش خدای خود مشغول باشند. یکی از این اقوام، قوم یهود بودند و کوروش به ایشان پول و مال داد تا به اورشلیم برگشته و معبد خود را از نو بسازند. ۹ سال پس از این ماجرا، کوروش هخامنشی درگذشت و کار ساخت معبد به مدت ۱۴ سال دیگر هم ادامه پیدا کرد تا پس از گذشت ۲۳ سال، به سال ۵۱۶ پیش از میلاد در زمان فرمانروایی داریوش بزرگ، کار ساخت معبد به پایان رسید. معبد دوم اورشلیم به مدت ۵۸۶ سال پابرجا بود تا اینکه در سال ۷۰ میلادی به دست امپراتوری روم ویران شد.
دورهٔ رومی

در نتیجهٔ اولین جنگ یهودیان-رومیان (۶۶–۷۳)، اورشلیم غارت شد؛ معبد دوم نابود شد؛ و تنها، دیوار غربی باقی‌ماند. در سال ۱۳۵، پس از سقوط شورش شورش یهود به رهبری بار کخبا در ۱۳۲، پادشاه روم هادریان اکثر یهودی‌ها را از سرزمین یهود بیرون راند و بنابراین بسیاری از یهودی‌ها در سامره و ایالت جلیل به سر می‌بردند. وی همچنین نام ناحیهٔ رومی یهود (اسرائیل) را به سوریه فلسطین تغییر داد. رومی‌ها همچنین برای ایجاد جنگ روانی سعی بر تغییر نام اورشلیم به آلیا کپیتولینا کردند که این نام جدید دوام نیافت. با گذشت زمان از نام سوریه فلسطین تنها فلسطین باقی‌ماند و در طول این مدت فلسطین به بخشی سیاسی و اجرایی در داخل قلمروی امپراتوری روم تبدیل شده بود.
دوره بیزانس (امپراتوری روم شرقی)

در حدود سال ۳۹۰، فلسطین به سه ناحیه تقسیم شد: پلستینا پریما، سکوندا و تریتا (فلسطین اول، دوم و سوم). فلسطین اول شامل یهود، سامره، ساحل و پری بود که حاکم آن در کاساری زندگی می‌کرد. فلسطین دوم شامل ایالت جلیل، در جزریل پایینی، نواحی شرق ایالت جلیل و بخش غربی دکاپلیس سابق بود و حکومت آن در سایتوپلیس قرار داشت. فلسطین سوم شامل نگو، اردن جنوبی که زمانی بخشی از ناحیه عرب بود و پیشتر ناحیهٔ سینا بود و پترا مقر حکومت آن بود. نام دیگر فلسطین سوم پلستینا سالوتاریس بود. این تقسیم‌بندی ناحیهٔ عرب را بخشی از اردن شمالی در شرق پری قرار داد. حکومت بیزانس بر فلسطین در زمان تصرف پارس‌ها در سال ۶۱۴ موقتاً خاتمه یافت و سپس بعد از ظهور اسلام در شبه جزیره عرب و فتح منطقه توسط نیروهای اسلام که در سال ۶۳۵ آغاز شد، حکومت آن‌ها بر این منطقه برای همیشه به پایان رسید.
دورهٔ خلافت

حاکمان مسلمان ناحیهٔ الشام (عربی سوریه) را به پنج بخش تقسیم کردند. جند فلسطین (در عربی: به معنای ناحیهٔ نظامی فلسطین) شامل منطقه‌ای از سینا تا جنوب دشت آکر (عکا) بود. با گذشت زمان این منطقه کوچکتر شده و به سینا محدود شد. رفح، کاسارا (قیصریه)، غزه، جافا (یافا)، نابلوس، اریحا، رمله (شهر) و اورشلیم شهرهای اصلی بودند. در ابتدا شهر لده مرکز بود، اما در سال ۷۱۷ به شهر رمله (شهر) تغییر یافت. (پس از زمانی طولانی و مدت‌ها بعد از پایان تقسیم‌بندی جندها، اورشلیم مرکز شد). اردن شامل ناحیهٔ شمال و شرق فلسطین بود. تیبریاس، لجیو، ایکر، بیسان، و تایر شهرهای اصلی آن بودند و تیبریاس مرکز منطقه بود. چندین شورش سیاسی مختلف مجدداً این مرزها را بارها تغییر داد. پس از قرن ۱۰، تقسیم مناطق به جندها کم‌کم روبه زوال گذاشت و حملات ترک‌ها در دههٔ ۱۰۷۰ و سپس جنگ صلیبی اول این فرایند زوال را تکمیل کرد.
دورهٔ مبارزان صلیبی

رجوع کنید به مقالات جنگ صلیبی و پادشاهی اورشلیم.
دورهٔ مملوک

پس از کنترل دوبارهٔ مسلمانان بر فلسطین در قرن ۱۲ و ۱۳، تقسیم‌بندی نواحی دوباره انجام گرفت و در این مدت مرزها به سرعت تغییر می‌کردند. در ۱۲۶۳/۱۲۹۱ این کشور بخشی از قلمروی سلطان مملوک در مصر بود.
در اواخر قرن ۱۳، فلسطین در واقع شامل قسمت‌های بسیاری از نواحی شیخ‌نشین سوریه یعنی پادشاهی غزه (شامل آسکالن (عسقلان) و هبران (حیرون))، کراک (شامل جافا و لجیو)، سفاد (شامل سفاد، ایکر، سیدون و تایر (صور)) و بخش‌هایی از پادشاهی دمشق (در برخی دوره‌ها از جنوب تا اورشلیم) بود.
در اواسط قرن ۱۴، سوریه دوباره به پنج ناحیه تقسیم شد که از بین آن‌ها فلسطین شامل اورشلیم (مرکز آن)، رمله (شهر)، آسکالن، الخلیل و نابلس بود، در حالی که حوران شامل تیبریاس (مرکز) بود.
دوره عثمانی

پس از پیروزی عثمانی، این نام به عنوان نامی رسمی دیگر مورد استفاده نبود و دلیل این بود که ترک‌ها اغلب نواحی فرعی را با نام مرکز مشخص می‌کردند. این منطقه در سال ۱۵۱۶ جزئی از امپراتوری عثمانی شد و تا سال ۱۶۶۰ در واقع بخشی از ویلایت (بخش) دمشق-سوریه محسوب می‌شد تا اینکه از ۷ مارس ۱۷۹۹ تا ژوئیه ۱۷۹۹ با اشغال جفا، حیفا و سکارا ارتباطش با دیگر نقاط قطع شد. در ۱۰ می۱۸۳۲ این منطقه یکی از نواحی ترکی بود که توسط محمد علی تصرف شده بود، اما در نوامبر ۱۸۴۰ دوباره تحت فرمانروایی مستقیم عثمانی قرار گرفت.
نام کهن همچنان توسط عموم و در موارد نیمه رسمی مورد استفاده قرار می‌گرفت. موارد بسیاری از استفاده از آن در طول سده‌های شانزدهم و هفدهم بر جای مانده‌است. در طول قرن نوزدهم، «دولت عثمانی در مکاتبات رسمی خود، از عبارت ارض فلسطین (سرزمین فلسطین) برای اشاره به ناحیه واقع در غرب رود اردن که در سال ۱۹۲۲ تحت فرمانروایی انگلستان فلسطین نامیده شد استفاده می‌کرد». عرب‌های تحصیل‌کرده، از عبارت فلسطین، برای اشاره به کل فلسطین یا بیت‌المقدس سنجاق یا تنها برای اشاره به منطقهٔ اطراف رمله (شهر) استفاده می‌کردند.
سلطان عثمانی در سال ۱۸۷۶ در پاسخ به درخواست خاخام ژوزف نانتونک برای صدور اجازه اسکان یهودیان ضمن منع مهاجرت گسترده به فلسطین گفت «تقریباً تمام سرزمین‌های فلسطین اشغال شده، و استقلالی که نانتونک به دنبال آن است با اصول اجرایی کشور در تعارض است» و پس از آن نیز دولت عثمانی در سال‌های ۱۸۸۴، ۱۸۸۷، و ۱۸۸۸ احکامی علیه اسکان انبوه یهودیان صادر کرد. در سال ۱۸۸۲ شمار چشمگیری از یهودیان شروع به هجرت به سرزمین مقدس کردند و مزارع جمعی (کیبوتس) ایجاد کرده و سرانجام حومهٔ تل آویو را در سال ۱۹۰۹ به وجود آوردند، که بعدها در سال ۱۹۲۱ تبدیل به یک شهر شد. شمار یهودیان فلسطین که در سال ۱۷۰۰ تنها ۷٬۰۰۰ نفر بود تا سال ۱۹۰۰ به ۶۰٬۰۰۰ نفر رسید (جمعیت کل فلسطین در این سال ۵۰۰٬۰۰۰ نفر بود) که این امر به عقیده کارپات حاکی از آن است که «سیاست عثمانی مبنی بر اجازه به افراد برای مهاجرت و اسکان، و هم‌زمان ممانعت از مهاجرت گروه‌های انبوه، با موفقیت همراه بوده‌است». نسبت جمعیتی اعراب و یهود در سرزمین فلسطین در این دوره مورد اختلاف است، یوناتان مِندِل، عضو هیئت علمی دانشگاه بن گوریون و پژوهشگر کالج مطالعات خاورمیانه دانشگاه کمبریج بر این باور است که نمی‌توان درصد دقیق جمعیت یهودیان تا پیش از سر برآوردن جنبش صهیونیسم را بیان کرد، با این وجود، این عدد احتمالاً بین ۲ تا ۵٪ کل جمعیت این سرزمین را شامل می‌شده‌است. به این ترتیب که جمعیت کل، (تا پیش از ۱۸۷۸ و مهاجرت یهودیان به سرزمین مقدس) ۴۶۲٫۴۶۵ نفر، مسلمانان ۴۰۳٬۷۹۲ نفر(۸۷ درصد)، مسیحیان ۴۳٫۶۵۹ نفر(۱۰ درصد) و یهودیان ۱۵٫۰۱۱ نفر(۳ درصد).
حکمرانی عثمانی بر منطقه تا زمان جنگ عظیم (جنگ جهانی اول) یعنی زمانی که عثمانی از آلمان و متحدانش جانبداری کرد ادامه یافت. در طول جنگ جهانی اول، هم‌زمان با فروپاشی امپراتوری عثمانی، بریتانیا عثمانی را از بیشتر این مناطق به عقب راند. با پایان امپراتوری عثمانی، شمار یهودیان فلسطین به ۵۵٬۰۰۰ نفر کاهش یافت.
قرن نوزدهم و قرن بیستم

در اروپا تا پیش از جنگ جهانی اول، فلسطین به منطقه‌ای که در مسیر شمال به جنوب از رافیا (جنوب شرقی غزه) تا رودخانه لیتانی (واقع در لبنان) امتداد می‌یافت گفته می‌شد. این منطقه از غرب به دریا و از شرق به منطقه‌ای که حدود آن به خوبی مشخص نشده بود و صحرای سوریه از آنجا آغاز می‌شد ختم می‌شد. در منابع مختلف در اروپا، مرز شرقی در اطراف رود اردن تا شرق امان تعیین می‌شد. صحرای نگو در این منطقه واقع نمی‌شد.
بر اساس موافقت‌نامه سایکس-پیکو در ۱۹۱۶ پیش‌بینی شده بود که بیشتر فلسطین، پس از رهایی از کنترل عثمانی، تبدیل به منطقه‌ای بین‌المللی خواهد شد که تحت کنترل مستقیم فرانسه یا انگلیس قرار نخواهد داشت. بلافاصله پس از آن، آرتور بالفور وزیر امور خارجه انگلیس با صدور بیانیه بالفور در سال ۱۹۱۷، سرانجام طرح تأسیس وطن یهودیان در فلسطین را مطرح کرد.
نیروی اعزامی مصر به رهبری انگلیس که تحت فرماندهی ادموند آلن بای، وایکانت اول آلن بای، در تاریخ ۹ دسامبر، ۱۹۱۷ بیت‌المقدس را تصرف کرده و به دنبال شکست نیروهای ترکیه در فلسطین در نبرد مگیدو در سپتامبر ۱۹۱۸ تمامی مشرق را اشغال کرد.
طرح سازمان ملل برای تقسیم فلسطین

مقالهٔ اصلی: قطعنامه ۱۸۱ مجمع عمومی سازمان ملل متحد
در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۷، مجمع عمومی سازمان ملل متحد، با دو سوم رأی اکثریت بین‌المللی، طرح سازمان ملل برای تقسیم فلسطین را به تصویب رساند (قطعنامه ۱۸۱ مجمع عمومی سازمان ملل متحد)، این طرح که برای پایان دادن به مناقشه عرب‌ها و اسرائیل در نظر گرفته شده بود سرزمین فلسطین را به دو کشور یهودی‌نشین و عرب‌نشین تقسیم می‌کرد، و بخش اعظم بیت‌المقدس را که شامل بیت‌اللحم می‌شد تحت کنترل نیروهای بین‌المللی قرار می‌داد. رهبران یهودیان (و از آن جمله آژانس یهودیان)، این طرح را پذیرفتند، اما رهبران عرب فلسطین آن را نپذیرفته و از مذاکره در مورد آن امتناع کردند. کشورهای عرب و مسلمان همسایه فلسطین نیز با طرح تقسیم مخالفت کردند. پس از آنکه کمیته عالی عرب در سال ۱۹۴۷ اعلام شورش در بیت‌المقدس کرد جامعه عرب واکنش خشونت‌آمیزی نشان داده و دست به درگیری زدند که در نتیجه آن بسیاری از ساختمان‌ها و مغازه‌ها در آتش سوختند. با ادامه کشمکش‌های نظامی بین شبه‌نظامیان فلسطینی و یهودی در فلسطین، حق سرپرستی انگلیس بر فلسطین در تاریخ ۱۵ می۱۹۴۸ به پایان رسید درحالی‌که یک روز پیش از آن تأسیس کشور اسرائیل اعلام شده بود. همسایگان عرب و ارتش‌های آنان (لبنان، سوریه، عراق، مصر، اردن، ارتش جهاد اسلامی فلسطین، ارتش آزادی‌بخش عرب و عرب‌های محلی) بلافاصله پس از اعلام استقلال اسرائیل به این کشور حمله کردند، و متعاقب آن جنگ عرب‌ها و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ درگرفت. در نتیجه، طرح تقسیم فلسطین هیچگاه عملی نشد.
وضعیت کنونی

مقالهٔ اصلی: کشور فلسطین
مقالهٔ اصلی: سرزمین فلسطین
پس از وقوع جنگ عرب‌ها و اسرائیل در سال ۱۹۴۸، در موافقت‌نامه‌های آتش‌بس موقت مابین اسرائیل و کشورهای عرب همسایه آن هیچگاه از فلسطین به عنوان یک سرزمین مجزا نامی برده نشد. در این موافقت‌نامه‌ها فلسطین بین اسرائیل، مصر، سوریه و اردن تقسیم شد.
اسرائیل علاوه بر مناطقی که سازمان ملل متحد تقسیم‌بندی کرده بود ۲۶ درصد از سرزمین‌های تحت قیمومت در غرب رود اردن را نیز تصرف کرد. اردن نیز ۲۱ درصد از سرزمین‌های تحت قیمومت را تصرف و به خاک خود ضمیمه کرد. بیت‌المقدس به دو بخش تقسیم شد، و اردن بخش‌های شرقی از جمله شهر باستانی را در اختیار گرفته، و اسرائیل بخش غربی را در اختیار گرفت. مصر نیز باریکه غزه را در اختیار گرفت.
برای شرح جابجایی وسیع جمعیتی عرب و یهودیان در جریان جنگ ۱۹۴۸ و در طول دهه‌های بعدی رجوع شود به مهاجرت در فلسطین و مهاجرت یهودیان از سرزمین‌های عرب.
از دهه ۱۹۶۰ به بعد، اصطلاح «فلسطین» مرتباً در بافت‌های سیاسی به کار گرفته می‌شد. اعلامیه‌های مختلف، همچون اعلام تشکیل کشور مستقل فلسطین در سال ۱۹۸۸ توسط سازمان آزادی‌بخش فلسطین به کشوری که فلسطین نامیده می‌شد اشاره می‌کرد، و مرزهای آن را با درجات مختلف وضوح تعریف کرده، و از جمله خواستار ضمیمه شدن کل کشور اسرائیل به فلسطین شد. اخیراً، پیش‌نویس قانون اساسی فلسطین بر اساس کرانه باختری و باریکه غزه پیش از ۱۹۶۷ (جنگ شش روزه) مرزهای فلسطین را تعیین کرده‌است. این خط سبز (اسرائیل) بر اساس موافقت‌نامه خط آتش‌بس موقت۱۹۴۹ تعیین شده؛ و مذاکرات مربوط به تعیین مرزهای دائمی هنوز انجام نشده‌است. علاوه بر این، از سال ۱۹۹۴، تشکیلات خودگردان فلسطین کنترل بخش‌های مختلف فلسطین باستانی را در اختیار گرفته‌است.
خاستگاه و سیر تحول مسئله فلسطین: ۱۹۸۸–۱۹۱۷

مسئله فلسطین اندکی پس از پایان جنگ جهانی دوم در سازمان ملل متحد مطرح شد.
اما ریشه مسئله فلسطین به عنوان یک مسئله بین‌المللی، در رویدادهایی نهفته‌است که تا پایان جنگ جهانی اول رخ داد. این رویدادها منجر شد جامعه ملل فلسطین را به موجب سیستم قیمومت که به تصویب جامعه ملل رسیده بود تحت سرپرستی بریتانیا قرار دهد. در اصل، این سرپرستی قرار بود به صورت موقت و تا زمانی ادامه یابد که فلسطین به استقلال کامل دست می‌یابد، وضعیتی که در منشور جامعه ملل به رسمیت شناخته شده بود، اما در حقیقت سیر تحول تاریخی این قیمومت منجر به شکل‌گیری فلسطین به عنوان یک کشور مستقل نشد.
به رغم آنچه که در منشور جامعه ملل آمده بود و خواستار توجه به خواسته‌های عرب‌ها و یهودیان فلسطین در اعطای حکم قیمومت شده بود اما تصمیم اعطای قیمومت خواسته‌های مردم فلسطین را مدنظر قرار نداد. این امر اهمیت بسیاری یافت چرا که دولت انگلیس تقریباً پنج سال پیش از دریافت حکم قیمومت فلسطین از جامعه ملل به سازمان صهیونیست‌ها تعهد داده بود سرزمین ملی یهودیان را در فلسطین تأسیس کند، چرا که رهبران صهیونیست‌ها با ارائه شواهد تاریخی مدعی بودند اجدادشان دو هزار سال پیش از پراکندگی یهودیان در فلسطین می‌زیسته‌اند.
در طول دوره قیمومت انگلیس بر فلسطین، سازمان صهیونیست‌ها تلاش می‌کرد شرایط تأسیس سرزمین ملی یهودیان را در فلسطین فراهم کرده و مقدماتی ایجاد کند تا یهودیان و عرب‌ها بتوانند در کنار هم در این منطقه زندگی کنند. عرب‌های فلسطین احساس می‌کردند که این طرح منجر به نقض حقوق آنان خواهد شد. آنان همچنین معتقد بودند این امر منجر به نقض تضمیناتی می‌شود که متحدین در قبال حمایت عرب از آنان در جریان جنگ جهانی در مورد استقلال به رهبران عرب‌ها داده بودند. نتیجه این امر مخالفت فزاینده عرب‌ها با اعطای قیمومت فلسطین و متعاقب آن توسل عرب‌ها به خشونت علیه یهودیان شد.