روابط عراق و روسیه
تاریخچه > روابط عراق و اتحاد جماهیر شوروی

اتحاد جماهیر شوروی در ۹ سپتامبر ۱۹۴۴ به طور رسمی روابط دیپلماسی با پادشاهی عراق برقرار کرد .  رژیم شاه فیصل دوم ضد کمونیستی بود و به دلیل وابستگی به انگلستان و پیمان آنگلو-اتحاد جماهیر شوروی ۱۹۴۲ ، پیوندهایی با مسکو برقرار کرد. در ژوئیه سال ۱۹۵۵، دولت اتحاد جماهیر شوروی از تصمیم دولت عراق برای پیوستن به پیمان بغداد انتقاد کرد ، که منجر به قطع روابط دیپلماتیک عراق با سرمایه دارهای عراق شد. پس از سرنگونی فیصل دوم در کودتای نظامی در ۱۴ ژوئیه ۱۹۵۸ ، جمهوری تازه اعلام شده عراق به رهبری فرمانده عبدالکریم قاسم روابط خود را با اتحاد جماهیر شوروی در مارس ۱۹۵۹ دوباره برقرار کرد و اتحاد جماهیر شوروی شروع به فروش اسلحه به بغداد کرد .  اتحاد جماهیر شوروی سخت افزارهای نظامی قابل توجهی را در اختیار عراق قرار داد ، مانند هواپیماهای نظامی (از جمله هواپیماهای جنگنده میگ ) ، تانک ها ، و سیستم موشکی زمین به هوا )
رژیم بعث "به اتحاد جماهیر شوروی نزدیکتر شد و روابط آنها از ۱۹۷۳ تا ۱۹۶۹ به اوج خود رسید."  "پیمان دوستی و همکاری" پانزده ساله عراق و شوروی در آوریل ۱۹۷۲ به امضا رسید.  اتحاد جماهیر شوروی در توسعه میدان نفتی رمیله به عراقی ها کمک کرد و آلکسی کاسیگین نخست وزیر اتحاد جماهیر شوروی در مراسم برش نوار شرکت کرد.  عراقی ها از سلاح های شوروی برای شکست دادن قیام کردها به رهبری مصطفی بارزانی نیز استفاده می کردند .  پلیس مخفی عراق آموزش را از مأمورین آلمانی اتحاد جماهیر شوروی و شرق فرا گرفت.  روابط بین دو کشور "در اواسط دهه ۱۹۷۰ تضعیف شد زیرا بغداد سعی داشت روابط خود را با همسایگان خلیج فارس خود بهبود بخشد و به فناوری غربی دسترسی پیدا کند."  فدراسیون روسیه در مورد حمله احتمالی ایالات متحده تا همین اواخر اطلاعاتی در اختیار عراق قرار داد.
حدود چهل سال تا پرسترویکای گورباچف در اواخر دهه ۱۹۸۰، همکاری اتحاد جماهیر شوروی و عراق هر دو نزدیک و چند وجهی بود و برای بیشتر دوره حتی رسماً آن را "مشارکت استراتژیک" نامید. در سال ۱۹۶۷، عراق با اتحاد جماهیر شوروی توافق نامه ای را برای تأمین نفت به این کشور در ازای دسترسی گسترده به تسلیحات بلوک شرقی امضا کرد.  در سال ۱۹۷۲ ، مصر به پرسنل ارتش شوروی در این کشور دستور داد که خارج شوند و عراق به زودی به یکی از نزدیکترین متحدین اتحاد جماهیر شوروی در خاورمیانه تبدیل شد.  در این مدت ، اتحاد جماهیر شوروی و اتحادیه اروپا پیمان دوستی و همکاری را امضا کرده بودند که در آن هر دو کشور تعهد می دادند که در معرض تهدید به یکدیگر کمک کنند و از ورود به اتحاد خصمانه علیه یکدیگر جلوگیری کنند
با این حال ، این بدان معنا نیست که در تمام این مدت روابط متقابل آنها همیشه به همان اندازه دوستانه و بدون اختلافات جدی سیاسی بوده است. آندره کرتز ، دانشمند کانادایی ، به دلیل حمایت از جنبش های آزادسازی ملی ، توضیح داد که شماری از کشورهای مهم جهان سوم از جمله عراق "دوستی خود را برای بهبود روابط با اتحاد جماهیر شوروی اعلام کردند و با آن درمورد تعدادی از مشکلات بین‌المللی همکاری داشتند". با این وجود ، به هیچ وجه ، رهبران آنها "منافع ملی خود را به خطر نمی‌انداختند یا مأمور شوروی می شدند." علاقه بغداد به همکاری با مسکو "بر اساس نیاز به یک حامی قدرتمند در تلاش هایش برای ریختن تمام بقایای استعمار غربی و تأسیس عراق به عنوان یک عضو مستقل در نظم جهانی کشورهای عضو بود." اما در همان زمان ، عراق در برابر هر چیزی مقاومت می کند که می تواند به عنوان یک نفوذ به امور داخلی کشور یا به عنوان نقض حاکمیت عراق بر سیاست های بین‌المللی خود تلقی شود.
از دهه ۱۹۷۰به منظور حفظ سیاست خارجی مستقل ، دولت عراق شروع به متنوع سازی روابط خود با تأمین کنندگان تسلیحات نظامی کرد. عراق با خرید اسلحه از فرانسه ، چین ، برزیل ، آفریقای جنوبی و ایالات متحده سعی در تأمین نیازهای نظامی خود در عین جلوگیری از اعتماد به نفس بیش از حد به اتحاد جماهیر شوروی داشت. با این وجود ، دولت اتحاد جماهیر شوروی همچنان تأمین کننده اصلی تسلیحات ارتش عراق بود.