stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مایو میندا

| مایو میندا | مایو میندا |
| --- | --- |
峯田 茉優: 峯田 茉優
زادهٔ: ۲۸ نوامبر ۱۹۹۷ ‏(۲۶ سال)
ملیت: ژاپن
پیشه: [[ Voice actress  singer ]]
سال‌های فعالیت: ۲۰۱۸–اکنون
نماینده: VIMS
آثار برجسته: Kanako Mitsue in Stars Align Meguru Hachimiya in The Idolmaster Shiny Colors Millia in Peach Boy Riverside Higuruma in In the Heart of Kunoichi Tsubaki
پیشه موسیقی: پیشه موسیقی
ژانر:  جی-پاپ 
ساز(ها): آواز
سال‌های فعالیت: 2023–present
ناشر(ان): Dreamusic
وبگاه: dreamusic.co.jp/artist/minedamayu/
 :  
مایو میندا (انگلیسی: Mayu Mineda؛ زادهٔ ۲۸ نوامبر ۱۹۹۷) صداپیشه اهل ژاپن است. وی از سال ۲۰۱۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
سیارک ۶۱۷۱

سیارک ۶۱۷۱ (به انگلیسی: 6171 Uttorp، نامگذاری:1981UT)۶۱۷۱مین سیارک کشف شده‌است که در ۲۶ اکتبر ۱۹۸۱ کشف شد.
محمد بن یحیی اغریسی

| محمد بن یحیی شریف اغریسی | محمد بن یحیی شریف اغریسی |
| --- | --- |
زادهٔ: غریس، استان معسکر
پیشه(ها): فقیه، صوفی
آثار: شرح
محمّد بن یحیی اِغریسی شهرت‌یافته به شریف اِغریسی، فقیه مالکی و صوفی الجزایری در سدهٔ پانزدهم میلادی/نهم هجری بود. از بزرگان غریس، استان معسکر بود و در تلمسان درس خواند. شرح که ارجوزه‌ای در فقه است، اثر اوست و آن را در اول ربیع‌الثانی ۸۵۳ق پایان برد.
پل سزان

| پل سزان | پل سزان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۹ ژانویهٔ ۱۸۳۹ اکس-آن-پروانس، فرانسه
درگذشت: ۲۲ اکتبر ۱۹۰۶ (۶۷ سال) اکس-آن-پروانس، فرانسه
ملیت: فرانسوی 
محل تحصیل: دانشگاه اکس‌مارسی
آثار برجسته: ورق‌بازان (۱۸۹۰–۱۸۹۵) تن‌شویان بزرگ (۱۸۹۸–۱۹۰۵)
جنبش: امپرسیونیسم، پست‌امپرسیونیسم
امضاء: امضاء
پُل سِزان (به فرانسوی: Paul Cézanne)، (۱۹ ژانویه ۱۸۳۹ – ۲۲ اکتبر ۱۹۰۶)، از تأثیرگذارترین نقاشان مدرن فرانسوی و همچنین یکی از برجسته‌ترین نقاشان پست‌امپرسیونیسم محسوب می‌شود. وی آثارش را در کنار آثار نقاشان امپرسیونیسم به نمایش می‌گذاشت.
سزان را بسیاری پدر هنر مدرن می‌نامند. نوآوری‌های او چه در شیوهٔ اجرای نقاشی‌ها و چه در سبک، بعد نمایی، ترکیب‌بندی و رنگ‌آمیزی آن‌ها بر هنر سدهٔ بیستم تأثیر شگرفی گذاشت. پیکاسو ترکیب‌بندی‌های سطوح او را به شیوهٔ کوبیسم گسترش داد و ماتیس متأثر از نوع رنگ‌آمیزی وی بود. از هر دو این نقاشان آمده‌است که «سزان پدر همهٔ ما است».
وی در همهٔ زندگی هنری‌اش کم‌سخن بود و از این‌رو همواره در جمع هنرمندان بیگانه به‌شمار می‌آمد از این رو وی در کهن‌سالی به شهرت رسید و مورد توجه قرار گرفت.
زندگی هنری

پل سزان در نوزدهم ژانویه ۱۸۳۹ در شهر اکس‌آن‌پروانس در شمال باختری فرانسه زاده‌شد. پدرش لوئیس اگوستوس سزان بانک‌داری توان‌گر بود که هزینه‌های زندگی پسر هنرمندش را می‌پرداخت و پس از مرگ مرده‌ریگی به‌سزا (400000 فرانک) برای او به جای گذارد. مادرش آن الیزابت اونورین اوبرت زنی بود دل‌زنده و بسیار نازک‌دل و رنجور. نشان دید و انگاشت زندگی پل از او نشأت گرفت. پل و دو خواهر کوچک‌ترش مری و رز روزگار کودکی آرامی داشتند. در ده سالگی به دبستان شبانه‌روزی سنت جوزف در آیکس رفت و تحت تأثیر یک راهب اسپانیایی به‌نام جوزف گیلبرت قرار گرفت. در ۱۸۵۲ به دبیرستان بوریون به تحصیل ادامه داد.
پل سزان که در نوجوانی درشت‌اندام و نیرومند بود از دوست کوچک و تکیدهٔ خود امیل زولا، در کشمکش‌هایش با بچه‌محل‌ها که او را به ریش‌خند می‌زدند پشتیبانی می‌کرد. زولا سال‌ها پس از آن چنین از سزان یاد می‌کرد «ما که از دید روانی در دو سوی رویاروی هم بودیم برای همیشه باهم یکی شدیم و برای هم پیوندی‌هایی رازگون، که همان آشفته‌سری ناآشکار هردوی ما بود برای رسیدن به فرازمندی، به هم گراییدیم. هشیاری برتر ما در تراز با آن ناکسان کودن بی‌سروپا که با دیوخویی کتکمان می‌زدند بیدار می‌شد».
در سال‌های ۱۸۶۱–۱۸۵۹ سزان با سرنهادن به خواست پدر در دانشکده حقوق دانشگاه اکس‌مارسی به تحصیل پرداخت و در همان هنگام آموختن طراحی را دنبال کرد. در ۱۸۶۱ پس از گفتگویی ناخوشایند با پدرش که بر آن بود تا او را از رفتن به پاریس برای آموختن نگارگری بازدارد رهسپار پاریس شد اما آشنایی با کارهای نوآورانی چون اوژن دولاکروا، گوستاو کوربه او را دلسرد کرد.
زندگی هنری > چرخهٔ تاریک یا دل‌وایانه ۱۸۷۰–۱۸۶۲

هنر سزان، که او خود آن را «گستاخانه» می‌خواند، به‌کار تجربه‌های آثارش نخستینش آمد. تجربه‌هایی از کشتار و دریده‌گری و پتیارگی. به گفتهٔ تاریخ‌دان هنری فرانسوی ژان- کلود لبنستین «سزان جوان می‌خواست که مخاطبانش را به جیغ کشیدن وادارد. او ددمنشانه همهٔ دوست‌داشتنی‌ها را در هم می‌شکست» و از این رو بود که از نهادهای نقاشی‌هایی چون هنر اروتیک تیسین و گویا پیروی می‌کرد.
کارهای نخست سزان در این چرخه، کارهایی تیره و با چیدگی‌هایی از رنگ‌هایی سنگین، نشان از نگرانی و ناآرامی نگارگری جوان را می‌دهند. بیشتر این کارها که گاه با کاردک کار شده‌اند چهره‌نگاری و اندام‌نگاری پنداری و هر از گاه طبیعت بی‌جان بودند. چهره‌نگاری او از میان بستگانش یا خودنگاره بودند. کارهای اندام نگاری پنداری او بیشتر اروتیک و تندخویانه با رنگ آمیزیی بی پروایند و نماد از دلبستگی او به دلاکروا می‌دهند؛ و این پیداتر ست در باز نگاره‌های او از کارهای دلاکروا. هرچند این کارها پختگی شیوهٔ دلاکروا را ندارند. به هر روی سزان آسیمه‌سر و آشفته بسیاری از پرده‌های خویش در این چرخه را پاره و نابود کرد و دیگر آنکه نتوانست بیش از شش ماه در پاریس تاب آورد و افسرده دل به خانهٔ پدر بازگشت. هر چند پس از یکسال زندگی با پدر دوباره هوای نگارگری براو چیره آمد و این بار برای همیشه با او ماندگار ماند.
سزان به پاریس بازگشت و چون در آزمایش برای درایی به دانشکدهٔ هنرهای زیبای پاریس درمانده ماند دگرباره بس آزرده‌دل گردید و از همه سختتر آنکه نگاره‌هایش برای نمایش در نمایشگاه پذیرفته نشدند. در این هنگام بود که با پیسارو آشنا شد. پیسارو برای سزان نه تنها یک استاد که بل یک دوست و همچون پدری دیگر بود. سزان دربارهٔ او همیشه به ستایش سخن می‌گفت و سی سال از آن پس از او به آوند «پیساروی فروتن و سترگ» یاد می‌کرد.>
زندگی هنری > چرخهٔ تنهایی و آفرینش روشنایی: کارهای ۱۸۹۰–۱۸۸۰

در سال‌های ۱۸۹۰–۱۸۸۰ سزان به اوج آفرینندگی خویش نزدیک شده بود. مرده ریگ پدر او را از نگرانی بینوایی رهایی داده بودو او روزگار خویش را به نگاره‌گری می‌گذراند. در این چرخه او با برنارد و گوگن و ونگوگ در پیوند بود و روزگار زندگی را به تنهایی با خانواده اش در آیکس سر می‌کرد و به دل نگرانی از بیماری و تنگ‌چشمی و ناخن‌خشکی نامی شده بود. اگرچه در نیمهٔ دوم این دهه او بیشتر از گاهان خویش را در پاریس سپری می‌کرد و شاهکارهای خویش همچون نو جوانی با جلیقه سرخ، گلدان آبی رنگ، و ماردی گرا، و بسیار از چیدگی‌های پرده‌های بزرگ تن شویان را آفرید. ارتهٔ او از ریشه دگرگون شد و ریخت‌ها و رنگ‌ها در چیدمانهایی پرده آنچنان سامان گرفتند تاکه بهترین هماهنگی را در بستگیی باستانه فراآورند. در پردهٔ زنی با قوری قهوه او رنگ‌هایش را در لایه‌هایی نازک بر روی هم می‌گذارد تا سنگینی و ناسازگاری همچون پرده‌های آبرنگ بیافریند.
فراتر از همه، پرده‌های زیستهای-خاموش سزان هستند که بنیانی‌ترین بهره‌گیری‌های او را از پژو هش‌هایش در وست‌ها ی میان رویه و ژرفا را نمایان می‌دارند. برای نمون در پرده‌های سیبهاش در روی ظرف چیدمانهایی نگاره هستی سیب‌ها را در پیوند با همهٔ اتاق و نه تنها با میز چوبی زیر ظرف نمایان می‌کند. تماشاگران می‌پنداشتند که او طراحی یادنگرفته ولی کژگاری‌های او همه از سر آگاهی ست. او گلدان آبی رنگش را کج می‌داردو یا دستهٔ یک کوزه را درازتر می‌کشد ویا یک ظرف یا کاسه را سربه پایین می‌کشد آنچنان که گویی به ترازا روی میز گذاشته نشده تا به تماشاگر ارجمندی و برازایی ریخت‌ها رادر ترازی هوشمند نشان دهد.
در سال‌های فرجامین دههٔ ۱۸۸۰ سزان روشنایی ویژه‌ای را آفرید که در نپیتر (طبیعت) هرگز پدیدار نیست. او با این آفرینش به سر انجام راه خویشتن را از در انگاشت گران برای همیشه جدا نمود. از این پس تنها برایش او آن بود که این روشنایی را با ارته ساختایی خویش به هماهنگی آمیخته دارد. او شیوهٔ سازندگی رویه‌های رنگین خویش را در لایه‌های گوناگون برای پدیدآوردن سنگینی به همراه روشنایی ویژهٔ هر پرده در چشم‌اندازهای سال‌های پایانی این دهه آزمون نمود؛ و این تلاش به برازایی در پرده‌های پشت سرهم او از کوه سنت ویکتوار به کامیابی رسید. او این کوه را بیش از شصت بار در پرده‌های رنگ و روغن و آبرنگ نگاره کرد و در هر آزمون نمایش کوه را ساده‌تر نمود و روش پذیرفته شدهٔ نشان دادن ژرفا با خط‌هایی که در چشم‌انداز به هم می‌رسند را به دور ریخت. سزان خط افق را پایین آورد و رویه‌های افقی و عمودی را با یکدگر آمیخت و آن‌ها را با گام‌های گوناگون رنگی به هم پیوست تا روشنایی ویژه اش را فرا آورد و با این شیوه همهٔ پیمان‌های پیشینهٔ نزدیکی و دوری و ژرفا را که از گاهان رنسانس بر نگاره‌گری فرمانروا بودند به زیر پا نهاد.
سزان و زولا: داستان دو قمار باز > چرخهٔ استادی و فرزانگی ۱۹۰۰–۱۸۹۰

در دههٔ ۱۸۹۰ سزان کارهایی چون لاله‌ها و سیبها، ورق بازان، زیست خاموش با سبد سیب، پسری با جلیقه سرخ، چهره‌نگار گوستاو جفروی، زیست خاموش با فلفلدان، زیست خاموش با کیوپید گچی، زیست خاموش با سیب و پرتقال، دختر جوان ایتالیایی، خانه با دیوار ترک خورده، کاج بزرگ، خم جاده در مونت گرو و بسی دیگر از شاهکارهای خویش را آفرید. با این همه او در گمنامی به‌سر می‌برد. اما به ناوابستگی خویش خو کرده بود و تنها آنچه را که دوست داشت و به شیوه‌ای که دوست داشت نگاره می‌کرد و اگر کسی را ناخوشایند می‌یافت از دیدن او سرباز می‌زد چنان‌که از پایان دادن به چهره‌نگار گوستاو جفروی خودداری نمود و آن را نیمه کاره رها کرد زیرا که هنگامی که جفروی در برابر او می‌نشست از کلمانسو سخن می‌زد و سزان از او بیزار بود.
در سال ۱۸۹۱ میلادی، سزان به بیماری قند مبتلا شد و بناچار برای درمان به سوئیس، ویشی و سپس به تالوار رفت که درآنجا دریاچه آنسی در اوت سووآ را به پرده کشید. به فرجام امبروز ولارد یک نمایشگاه تک-تنه از کارهای او را در سال ۱۸۹۵ در نمایشگاه خود سامان داد. سزان پرده‌هایش را از چار چوبشان جدا کرده و آن‌ها را لوله شده به نمایشگاه ولارد فرستاد. اگرچه این نمایشگاه صدایی نکرد اما بسی از نگارگران جوان را بسوی سزان درکشید؛ و چون سزان به هر از گاه دیده می‌شد باششی افسانه‌ای از خود برانگیخت. در پایان این دهه بسیار از نگار گاران پیشرو او را به آوند «فرزانه» ارجمند می‌داشتند.
در ۱۸۹۷ مادرش درگذشت و لو جاس دو بو فان را به او گذاشت؛ ولی او را تاب بردن بار یادهای آن خانه نبود.
سالهای پایانی

در سال‌های پایانی زندگی زناشویی سزان با همسرش ارتنس بی آرام و پرتنش بود. بسا هنگام که از هم جدا می‌زیستند. پس از مرگ مادر شوهر ارتنس چندگاهی با پسرش پل به پیش سزان بازگشت اما پرخاش‌ها و ناخرسندی‌ها از سرگرفته شد. ارتنس یادداشت‌های مادر شوهر خودرا پس از مرگش سوزاند و سزان در خواستارهٔ مرگ خویش همه دارایی خود را به پسر بخشید و ارتنس راهیچ نگذاشت. سزان در جهان نگاره‌های خویش آرامش می‌یافت و از این روی بود که در ۱۹۰۲ خانه‌ای به همراه یک کارگاه نگارگری برای خود بر فراز تپه‌های آیکس ساخت. هنگامی که برای نگارگری به هوای آزاد می‌رفت همچون کشتگران جامه بر تن می‌نمود و با گاری اسبی که با مخمل سرخ آراسته شده بود به جایگه نگاره‌گری می‌شد.
در سال‌های ۱۸۹۹ و ۱۹۰۱ از او درخواست شد که در نمایشگاه ناوابستگان پرده‌هایش را به نمایش بگذارد و این نشان از نام‌آوری او بود و موریس دنی که از دوستداران کارهای او بود پردهٔ در ستایش سزان را کشید نه در نمایشگاه بروکسل در ۱۹۰۱ به تماشا گذاشته شد؛ و دنیس بود که او را به نمایش در سالون پاییز Salon d' Automne پاریس زیر آوند درخواند و این نمایشگاهی بس کامیاب بود و بسیار از تماشاگران که می‌پنداشتند سزان درگذشته‌است از این که او را هنوز در میان خویش می‌دیدند به شادی می‌آمدند و برای سزان این مایهٔ خرسندیی دیر رسیده بود و این شناسایی با نمایشگاهی که ولارد برای او زیر آوند نمایشگاه یادمان سزان در ۱۹۰۷ برآورده شد به اوج رسید.
و او همچنان آزمون‌های نگارگری خویش را پافشارانه دنبال می‌کرد ومی گفت که آرزو دارد تا «منحنی‌های اندام رنان را با شانه‌های تپه‌ها به پیوند آرد» و می‌نوشت که «هنگامی که رنگ در توانگرترین خویش است ریخت به برترین برازایی می‌رسد». تا آنکه در یک روز بارانی هنگامی که با افزار نگارگری بر پشت خودرا در جاده‌ای گل آلود به پیش می‌کشید به سکته دچار آمد و در کنار جاده بر زمین غلتید. یک گاری لباس‌شویی کالبد نیمه جانش را از زمین برگرفت اما او یک هفته از آن پس به سینه پهلو در شصت و هفت سالکی درگذشت.
سالهای پایانی > داوری: هنری که آفرینندهٔ هنر ست

سزان بی‌گمان از نگارگران بس هشیار و اندیشمند است. او برآن بود که به گونه‌ای نمایانه‌ای از ریختار بیافریند و تماشاگر را وادار کند تا باور کند که او به ریختارهایی که به راستی در جایی بوده‌اند می‌نگرد اما او همچنین می‌خواست که تماشاگر فراموش نکند که آنچه در برابر اوست نمایانه‌ای بیش نیست. پیش از سران نگاره گران پس از رنسانس می‌خواستند که تا آنجا که شدایی داشت ریختارهایی همتا و همگون با آنچه می‌دیدند را در پرده‌های خویش بازسازی کنند. برای سزان این هنری بود که می‌خواست خود هنر را در یک پرده از تماشاگر پنهان دارد ولی سزان را برایش آن بود که هنر را در پرده‌های خویش آشکاری دهد و این به دریافت هنر شناسانی چون کیث رابرتز «هنری ست که هنر می‌آفریند.»
پژوهش دیداری سزان پژوهشی بسیار پیچیده و بنیانی است زیرا او بر این باور ست که دچارش‌های بسیاری را در نگاره‌گری می‌بایست چاره کرد. هر زدش رنگ سزان به پرده می‌باید که با خود بار همهٔ باورهای او را برساند. او به قلم‌گیری و راستاپردازی پیرامونهٔ در کارهای نگار گران پیشین ناباور بود. به گفتهٔ او «راستا پردازی ناب، گونه‌ای هم‌پاشیدگی است» راستاپردازی پیرامونهٔ و قلم‌گیری کناره‌ها در نپی تر و طبیعت دیده نمی‌شود زیرا به باور او همه چیز در نپیتر رنگ دارد. در گفتگویش با امیل برنار گفت:
" در همانگاه که نگاره می‌کنیم داریم راستا ی پیرامون را پرداخت می‌کنیم. هرچه رنگ هم آهنگتر شود پیرامونه پردازی هم درستتر و نزدیکتر می‌گردد. هنگامی که رنگ توانگر است، ریختار به والا یی رسیده‌است.
زدایی و پیوند سنگینی‌ها راز راستاپردازی و ریختار ست."
نیرومندی هسته‌ها ی انگاشت در هنر سزان، اینکه می‌توان هر بخش آن را زیر پژوهش و کاوش آورد و در هر زدش قلم موی او برایش و بایشی هوشمندانه و اندیشمند یافت کارهای او را در تراز شاهکارهای جاودانه می‌نهد. کارهای راهنمای آموزشی بسیار از نگاره گران گردید که تنها شماره‌ای اندک از آنان همچون پیکاسو، براک و ماتیس در پیروی از او به سرفرازی و کامیابی رسیدند و آن بسیار از دیگران سر خورده و فراموش شده ماندند زیرا هرگز در نیافتند که کارهای سزان آمیزه ایست شگرف و پر شگفت از اندیشاری و کنجکاوی و شور و دل‌نگرانی و کاوش و نگرش‌ها و خیره ماندن هاو آزمون‌ها و از خودگذشتگی‌ها؛ و در پایان دستاوردهای سترگش آنچنان آشکار بود که به جواکیم گاسکه گفت: «من خیلی پیر هستم، خیلی زود آمدم ولی من گذرگاه را نشانه گذاشتم و دیگران آن را دنبال خواهند نمود.»
نگارخانه

مرد نشسته
بین ۱۸۹۸ الی ۱۹۰۰ م.
گالری ملی نروژ
بعدازظهری در ناپل
حوالی ۱۸۷۵ م.
نگارخانه ملی استرالیا
جاده‌ای در شان‌تی‌یی، ۱۸۸۸
چهره‌نگار عمو دومینیگ ۱۸۶۷–۱۸۶۵
همسر سزان ارتنس فیکه Hortense Fiquet در گلخانه ۱۸۹۲–۱۸۹۱.
استخر در جاس دو بوفان، سال ۱۸۷۶
ورق‌بازان(۱۸۹۰ تا ۱۸۹۲ میلادی) رنگ روغن روی بوم، 60 در 73 سانتی متر، مؤسسه هنر کورتول، لندن
زیست خاموش با پرده (۱۸۹۵) در این پرده روند فزایندهٔ سزان به سوی فشردگی فرم‌ها و تنش پویا میان اشکال هندسی او نمایان است.
از تن‌شویان بزرگ، به‌عنوان یکی از شاه‌کارهای هنر مدرن یاد می‌شود.
ماردی گرا، ۱۸۸۸ م.
موزه پوشکین
جاده‌ای روبروی کوه سن ویکتوار، روشنایی ویژهٔ سزان را هرگز نمی‌توان در چشم‌اندازی یافت. ۱۹۰۲–۱۸۹۸.
مدل‌سازی سلسله‌مراتبی بیزی

مدل‌سازی سلسله‌مراتبی بیزی (به انگلیسی: Bayesian hierarchical modeling) یک مدل آماری است که در چندین سطح (فرم سلسله مراتبی) نوشته شده‌است و پارامترهای احتمال پسین را با استفاده از روش بیزی تخمین می‌زند. در این روش زیرمدل‌هایی برای شکل‌گیری مدل سلسله مراتبی ترکیب می‌شوند و از قضیه بیز برای ادغام آن‌ها با داده‌های مشاهده شده استفاده می‌گردد به طوری که عدم قطعیت موجود در داده را تا حد امکان به حساب آورد. نتیجه این در نظر گرفتن عدم قطعیت، به دست آوردن احتمال پسین است، که به عنوان تخمین احتمال به‌روزشده نیز شناخته می‌شود، زیرا شواهد اضافی در مورد توزیع پیشین به دست می‌دهد.
آمارهای فراوانی‌گرایانه ممکن است نتیجه‌گیری به ظاهر ناسازگاری با نتایج ارائه شده توسط آمار بیزی داشته باشند. این قضیه ناشی از رویکرد بیزی با پارامترهاست که آن‌ها را به عنوان متغیرهای تصادفی در نظر می‌گیرد و از اطلاعات ذهنی در ایجاد فرضیات در مورد این پارامترها استفاده می‌کند. از آن‌جا که این دو رویکرد (فراوانی‌گرایانه و بیزی) به سؤالات مختلفی پاسخ می‌دهند، نتایج رسمی آن‌ها از نظر فنی متناقض نیستند، اما از این نظر که یک پاسخ آماری برای چه کارکردی مناسب است با هم اختلاف جدی دارند. طرفداران آمار بیزی معتقدند که اطلاعات مربوط به تصمیم‌گیری و به روز کردن باورها را نمی‌توان نادیده گرفت و مدل سازی سلسله مراتبی در مواردی که داده‌های مشاهده‌شده زیادی وجود دارند بر روش‌های کلاسیک برتری دارند. علاوه بر این، ثابت شده‌است که مدل سلسله مراتبی بیزی، با داشتن احتمال پسینی که حساسیت کمتری به شروط پیشین منعطف سلسله مراتبی دارد، آمار با ثبات‌تری به دست می‌دهد.
از مدل سازی سلسله مراتبی زمانی استفاده می‌شود که اطلاعات در چندین سطح مختلف از واحدهای مشاهده ای در دسترس باشد. فرم سلسله مراتبی این نوع تحلیل و ساختار آن در درک مشکلات چند پارامتری کمک می‌کند و همچنین نقش مهمی در توسعه استراتژی‌های محاسباتی ایفا می‌نماید.
فلسفه

روش‌ها و مدل‌های آماری معمولاً شامل چندین پارامتر هستند که می‌توانند به هم مرتبط یا متصل در نظر گرفته شوند به گونه ای که مسئله در واقع به پیدا کردن وابستگی مدل احتمال مشترک برای این پارامترها تبدیل می‌شود. درجات اعتقادی فردی، که در قالب احتمالات بیان می‌شود، با عدم اطمینان همراه هستند. قلب این قضیه تغییر میزان اعتقاد در طول زمان است.
چاد مارشال

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زادروز:  ۲۲ اوت ۱۹۸۴ ‏(۴۰ سال)
قد:  ۶ فوت ۳ اینچ (۱٫۹۱ متر)
پست:  مدافع
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  سیتل ساوندرز اف‌سی
شمارهٔ پیراهن:  ۱۴
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۹۹–۲۰۰۲:  Irvine Strikers
۲۰۰۲–۲۰۰۳:  Stanford Cardinal
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۴–۲۰۱۳ |  کلمبوس کرو |  ۲۵۳ |  (۱۶) |
| ۲۰۱۴– |  سیتل ساوندرز اف‌سی |  ۱۴ |  (۱) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۰۰–۲۰۰۱ |  United States U17 |  ۱۲ |  (۴) |
| ۲۰۰۲–۲۰۰۳ |  United States U20 |  ۳۰ |  (۰) |
| ۲۰۰۴ |  United States U23 |  ۴ |  (۰) |
| ۲۰۰۵–۲۰۱۰ |  تیم ملی فوتبال ایالات متحده آمریکا |  ۱۱ |  (۱) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ژوئن ۲۷ ۲۰۱۴.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ژوئن ۲۷ ۲۰۱۴:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ژوئن ۲۷ ۲۰۱۴.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ژوئن ۲۷ ۲۰۱۴
چاد مارشال (انگلیسی: Chad Marshall؛ زادهٔ ۲۲ اوت ۱۹۸۴) یک بازیکن فوتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال ایالات متحده آمریکا بازی کرده است.
متالوژی استخراجی غیر آهنی

استخراج الکتریکی مس
متالورژی استخراجی غیر آهنی یکی از دو شاخه متالورژی استخراجی است که مربوط به فرایندهای کاهش فلزات ارزشمند و غیر آهنی از سنگ معدن یا مواد اولیه است. فلزاتی مانند روی، مس، سرب، آلومینیوم و همچنین فلزات نادر و نجیب از اهمیت ویژه ای در این زمینه برخوردار هستند، در حالی که فلز رایج تر، آهن، ناخالصی اصلی محسوب می‌شود. مانند استخراج آهنی، استخراج غیر آهنی در درجه اول بر بهینه‌سازی اقتصادی فرایندهای استخراج در جداسازی کیفی و کمی فلزات قابل فروش از ناخالصی‌های آن (کلوخه سنگ) تمرکز دارد.
در یک سیستم اقتصادی کارآمد هر فرایند استخراج شامل دنباله ای از مراحل یا فرایندهای واحد برای جداسازی فلزات بسیار خالص از موادی که مد نظر نیستند می‌باشد. فرایندهای واحد معمولاً به سه دسته تقسیم می‌شوند: پیرومتالورژی، هیدرومتالورژی و الکترومتالورژی. در پیرومتالورژی، سنگ معدن فلز ابتدا از طریق کباب شدن یا گداخته شدن اکسایش می‌شود. در مراحل بعدی فلز مورد نظر در دماهای بالا تصفیه شده و به شکل خالص آن تبدیل می‌شود. در هیدرومتالورژی، فلز مد نظر ابتدا با استفاده از یک واکنش شیمیایی از سایر مواد جدا می‌شود که سپس با استفاده از الکترولیز یا رسوب به صورت خالص استخراج می‌شود. سرانجام، الکترومتالورژی به‌طور کلی شامل پردازش الکترولیتی یا الکترو گرمایی است. سنگ معدن فلزی یا در یک محلول الکترولیت یا اسید تقطیر می‌شود، سپس به صورت مغناطیسی بر روی صفحه کاتدی (استخراج الکتریکی) قرار می‌گیرد. یا گداخته می‌شود و سپس با استفاده از یک قوس الکتریکی یا کوره قوس پلاسما (راکتور الکترووترمیک) ذوب می‌شود.
تفاوت عمده دیگر در استخراج غیر آهنی، تأکید بیشتر بر به حداقل رساندن تلفات فلز در سرباره است. این به دلیل کمیابی و ارزش اقتصادی استثنایی برخی از فلزات غیر آهنی است که ناگزیر در طی فرایند استخراج تا حدی دور ریخته می‌شوند. بنابراین، کمیابی منابع مواد و کمبودها نگرانی زیادی برای صنعت غیر آهنی دارند. تحولات اخیر در متالورژی استخراج غیر آهنی اکنون بر پردازش مجدد و بازیافت فلزات نادر و غیر آهنی از مواد اولیه ثانویه (قراضه) موجود در گورستان ضایعات تأکید دارد.
تاریخ > سابقه متالورژی استخراجی غیر آهنی

به‌طور کلی، سابقه استخراج فلزات، به ویژه مس، دو مرحله اساسی را شامل می‌شود: اول، گداختن سنگ مس در دماهای بالاتر از ۷۰۰ درجه سانتیگراد برای جدا کردن کلوخه سنگ از مس، لازم است. دوم، ذوب مس، که به دمای بالاتر از نقطه ذوب آن ۱۰۸۰ درجه سانتیگراد نیاز دارد. با توجه به فناوری موجود در آن زمان، دستیابی به این دمای شدید یک چالش مهم را ایجاد کرد. گدازکارهای اولیه روشهایی را برای افزایش مؤثر دمای گداختن با تغذیه آتش با جریان اجباری اکسیژن ایجاد کرد.
به‌طور ویژه، استخراج مس از منافع بزرگ در مطالعات متالوژی کهن است از زمانی که مس بر دیگر فلزات در بین‌النهرین از اوایل عصر مسی تا اواسط و اواخر قرن ششم قبل از میلاد چیره شد. فقدان توافق عام در میان باستان شناسان متالوژی در مورد منشأ متالورژی استخراجی غیر آهنی وجود دارد. برخی از محققان معتقدند که ممکن است متالورژی استخراجی در چندین نقطه از جهان به‌طور همزمان یا مستقل کشف شده باشد. اولین استفاده شناخته شده از استخراج پیرومتالورژی از مس در بلوود، شرق صربستان، از اواخر هزاره ششم تا اوایل هزاره پنجم قبل از میلاد اتفاق افتاد. با این وجود شواهدی از گداختن مس در طال ابلیس، جنوب شرقی ایران نیز وجود دارد که مربوط به همین دوره است. در این دوره، گدازکارهای مس برای استخراج مس از چاله‌های بزرگ از داخل رشدکنندهٔ پر شده از زغال‌سنگ یا بوته چینی استفاده می‌کردند، اما تا هزاره چهارم قبل از میلاد این عمل به نفع کوره ذوب، که ظرفیت تولیدی بیشتری داشت، به تدریج کنار گذاشته شد. از هزاره سوم به بعد، اختراع کوره ذوب قابل استفاده مجدد برای موفقیت تولید انبوه مس و گسترش نیرومند تجارت مس در عصر برنز حیاتی بود.
اولین اشیاء ساخته شده از نقره در اواخر هزاره چهارم قبل از میلاد در آناتولی، ترکیه شروع به ظاهر شدن کرد. استخراج نقره ماقبل تاریخ به شدت با استخراج فلز با ارزش کمترسرب مرتبط است. اگرچه تاریخ شواهد فناوری استخراج سرب حداقل به ۳ هزاره قبل از زمان شروع استخراج نقره بر می‌گردد. استخراج‌های نقره و سرب نیز به این دلیل مرتبط هستند که سنگ معدن نقره دار (بلبرینگ مسی) که در این فرایند استفاده می‌شود اغلب حاوی هر دو عنصر است.
به‌طور کلی، بازیابی نقره کهن به سه مرحله تقسیم می‌شود: اول، سنگ معدن سرب-نقره برای جدا کردن نقره و سرب از کلوخه سنگ، سوزانده می‌شود. فلزات سپس در دمای بالا (بیشتر از ۱۱۰۰ درجه سانتیگراد) در بوته آهنگری ذوب می‌شوند در حالی که هوا بر روی فلز مذاب (قالگری) دمیده می‌شود. سرانجام، سرب به منظور ایجاد مونوکسید سرب (PbO) اکسیده می‌شود یا به دیواره‌های بوته آهنگری جذب می‌شود و نقره تصفیه شده را به جا می‌گذارد.
روش قالگری سرب-نقره برای اولین بار در بین‌النهرین بین ۴۰۰۰ تا ۳۵۰۰ سال قبل از میلاد استفاده شد. آثار باستانی نقره، با قدمت حدود ۳۶۰۰ سال قبل از میلاد مسیح، در نقده مصر کشف شد. برخی از این مصنوعات نقره ای حاوی کمتر از ۰/۵ درصد سرب بودند که این امر به شدت بیانگر قالگری است.
تاریخ > قالگری آنگلوساکسونی از اوایل تا اواخر

قالگری همچنین در اواخر قرن نهم تا دهم میلادی در مناطقی از اروپا برای استخراج طلا، نقره، روی و قلع استفاده می‌شد. در اینجا، یکی از اولین نمونه‌های فرایند واحد یکپارچه برای استخراج بیش از یک فلز گرانبها برای اولین بار توسط تئوفیلوس در حدود قرن دوازدهم معرفی شد. ابتدا سنگ معدن طلا و نقره در درون بوته آهنگری ذوب می‌شود، اما مقدار زیادی سرب وجود دارد. گرمای شدید سپس سرب را اکسیده می‌کند که به سرعت واکنش نشان می‌دهد و با ناخالصی‌های موجود در سنگ معدن طلا و نقره پیوند شیمیایی برقرار می‌کند. از آنجا که هم طلا و هم نقره دارای واکنش پذیری کمی نسبت به ناخالصی‌ها دارند، پس از برداشته شدن سرباره (کلوخه سنگ)، بر جای باقی می‌مانند. مرحله آخر شامل جدایی است که در آن نقره از طلا جدا می‌شود. ابتدا آلیاژ نقره-طلا با چکش به شکل ورق‌های نازک در می‌آید و درون یک ظرف قرار می‌گیرد. سپس این ورق‌ها در ادرار پوشانده می‌شود، که حاوی کلرید سدیم (NaCl) است. پس از آن در ظرف بسته می‌شود و برای چند ساعت حرارت داده می‌شود تا کلریدها به نقره متصل شوند تا ایجاد کلرید نقره (AgCl) کنند. سرانجام برای بازیابی نقره، پودر کلرید نقره برداشته شده و گداخته می‌شود، در حالی که طلای خالص دست نخورده باقی می‌ماند.
تاریخ > هیدرومتالورژی در چین باستان

در خلال سلسله سونگ، تولید مس چین از معادن داخلی رو به کاهش بود و کمبودهای حاصل از آن باعث شد که معدنچی‌ها به دنبال روش‌های جایگزین برای استخراج مس باشند. کشف یک «فرایند مرطوب» جدید برای استخراج مس از آب معدن بین قرن یازدهم و دوازدهم آغاز شد، که به معضل کمبود منابع آن‌ها کمک کرد.
مشابه روش آنگلوساکسون برای قالگری، چینی‌ها از یک فلز پایه برای استخراج فلز مورد نظر از ناخالصی‌ها استفاده کردند. ابتدا، فلز پایه، آهن، با چکش به شکل ورق‌های نازک در می‌آید. سپس این ورق‌ها درون سنگابی مملو از «آب زاج»، یعنی آب معدنی مس که برای چند روز در آن باقی مانده‌است، قرار می‌گیرد. آب معدن حاوی نمک مس به شکل سولفات مس CuSO
4 است. آهن سپس با مس واکنش نشان می‌دهد، که طی آن مس را از یون‌های سولفات جدا می‌کند و باعث رسوب مس بر روی ورق‌های آهن می‌شود و یک پودر «مرطوب» تشکیل می‌دهد. سرانجام، مس رسوب شده از طریق فرایند گداختن سنتی جمع‌آوری و بیشتر خالص سازی می‌شود. این اولین استفاده مقیاس بزرگ از یک فرایند هیدرومتالورژی است.
کارخانه گداخت قرون وسطایی
مدار ۷۸ درجه شمالی

مدار ۷۸ درجه شمالی، دایره‌ای از عرض جغرافیایی است که در ۷۸ درجهٔ شمالی خط استوا  قرار دارد.
مجید بهبودف

| مجید بهبودف | مجید بهبودف |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام بومی: Məcid Behbudov
نام تولد: Behbudov Məcid Behbudalı oğlu
زاده: ۱۸ آوریل ۱۸۷۳ شوشی
خاستگاه: جمهوری آذربایجان
درگذشته: ۶ سپتامبر ۱۹۴۵ (۷۲ سال) قزاق
ژانر: موسیقی مقامی آذربایجانی
پیشه(ها): خواننده موسیقی مقامی آذربایجانی
سال‌های فعالیت: ۱۹۰۴–۱۹۴۵
مجید بهبودف (ترکی آذربایجانی: Behbudov Məcid Behbudalı oğlu; ۱۸ آوریل ۱۸۷۳ – ۶ سپتامبر ۱۹۴۵) خواننده موسیقی‌های مقامی آذربایجانی بود.