stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کلیسای جامع تجلی نجات‌دهنده صومعه میروژسکی
تاریخ و معماری

این کلیسا از آجر و سنگ تا سال ۱۱۵۶ ساخته شده است. این یک کلیسای صلیب‌دار با گنبد است که نوع معماری منحصر به فردی برای هنر روسی باستان دارد. حجم مرکزی بنا به شکل صلیب متساوی‌الاضلاع است (شاخه شرقی آن نیم‌دایره‌ای است، زیرا به آپسید محراب ختم می‌شود) و در چهارگوشه آن فضاهای کوچکی قرار دارند: دو مستطیل‌شکل از سمت غرب و دو آپسیس کوچک از سمت شرق؛ بنابراین، در ابتدا کلیسا از بیرون شکل صلیب مشخصی داشت. در داخل، فضای صلیبی مرکزی تنها با گذرگاه‌های کوچکی به فضاهای گوشه‌ای متصل می‌شد. اما در حین ساخت اولیه، افزوده‌هایی بر روی گوشه‌های غربی اضافه شدند. در ادامه، کلیسا بازسازی شده و شکل اولیه آن تغییر یافت. نوع معماری این کلیسا الگویی برای کلیسای میلاد حضرت مریم در صومعه اسنتوگورسکی شد. این بنا یکی از بهترین نمونه‌های معماری روسی در دوران روس‌های پیش از مغول است.
نقاشی‌های دیواری

کلیسا در دهه‌های ۱۱۳۰ و ۱۱۴۰ میلادی توسط هنرمندان ناشناس از یونان نقاشی شده است. ویژگی منحصر به فرد این نقاشی‌ها در کیفیت هنری بالا، مفهوم ایکونوگرافی دقیقی که دارند، و همچنین در این است که تقریباً تمام مجموعه نقاشی‌ها به درستی حفظ شده‌اند. از نظر سبک، این نقاشی‌ها هیچگونه مشابهت زمانی در روسیه ندارند و در برخی از کلیساهای سیسیل مشابهت‌هایی با موزاییک‌های بیزانسی همان دوران دارند.
مکان مرکزی در این ترکیب به موضوع اتصال طبیعت الهی و انسانی در پسر خدا و قربانی فدایی او اختصاص دارد، و تمامی بخش‌های دکوراسیون کلیسا به این موضوع مرتبط است. در این ترکیب، دیسوس در کنخ محراب و نقاشی عظیم صعود مسیح در گنبد از لحظات کلیدی هستند. موضوع قربانی فدایی در سقف‌ها و لوینت‌های کلیسا دیده می‌شود. در میان این گروه نقاشی‌ها، «مرثیه حضرت مسیح» (در دیوار شمالی) برجسته است. ثبت‌های سوم از بالا به معجزات حضرت مسیح اختصاص یافته است. دو ثبت پایین‌تر از نقاشی‌های فضای اصلی به تصویر شخصیت‌های مذهبی همچون پیامبران، جنگجویان، کشیشان، راهبان و غیره اختصاص یافته است. نوشته‌ها (به زبان یونانی) نادر هستند و به همین دلیل، اکثریت تصاویر شناسایی نشده‌اند. در میان شخصیت‌های شناخته شده، جنگجویان سرگئی و واک، درمانگران شهید پانتلییمن، کیر و یوحنا، و شهیدان رومول و اوودوکیا، قدیسان ایرانی آکسیم، آیفال و یوسف، و نیکون و افروسین و دیگران در میان آنها قرار دارند.
در قرن هفدهم، نقاشی‌ها سفیدکاری شده‌اند که به‌طور شگفت‌آوری موجب حفظ آنها شد. وجود نقاشی‌ها در سال ۱۸۵۶ کشف شد، زمانی که در حین بازسازی کلیسا، بخش‌هایی از نقاشی‌ها از زیر سفیدکاری‌های فروریخته نمایان شد. با تلاش‌های ولادیمیر واسیلویچ سوسلوف و شاگردانش، آنها در اواخر قرن نوزدهم از زیر گچ برداشته شدند. فرسایش لایه‌های رنگی و بخش‌های از دست رفته موجب ناراحتی روحانیون صومعه شد و بر اساس دستور سنود، سوسلوف از مرمت نقاشی‌ها کنار گذاشته شد و تأمین مالی کارها متوقف شد.
در سال ۱۸۹۶، رئیس نیکوکاران استان نیکولای نوووسلتسف از مشاور عالی سنود کنستانتین پوبیدونوستسف خواست تا از طرف وی درخواست ادامه کارها را بنماید و در ۲ اوت ۱۸۹۷، امپراتور مجوز ادامه مرمت‌ها را به هزینه‌های سنود صادر کرد. در مه ۱۸۹۸، زمانی که استاد انستیتو باستان‌شناسی سنت‌پترزبورگ، پروفسور نیکولای پوکروفسکی به پسکوف آمد، گزارشی دربارهٔ نقاشی‌های میرژ ارائه داد و جامعه باستان‌شناسی پسکوف تصمیم گرفت «درخواست حفظ نقاشی‌ها در شرایط اصلی خود» را بدهد. برای «بازسازی» نقاشی‌ها، گروهی از نقاشان ایکونوگرافیک ولادیمیر تحت هدایت ن.م. سافونوف استخدام شدند که در سال‌های ۱۹۰۰–۱۹۰۱ نقاشی‌های باستانی را شستشو داده و سپس آنها را به سبک «کهن» بازنویسی کردند و تنها ایکونوگرافی اصلی مضامین را حفظ کردند؛ در ۲۷ اوت ۱۹۰۲، کلیسا افتتاح شد.
نقاشی گنبد کلیسا: صعود مسیح
یوروکوپتر ئی‌سی۱۲۰ کالیبری

| یوروکوپتر ئی‌سی۱۲۰ کالیبری | یوروکوپتر ئی‌سی۱۲۰ کالیبری |
| --- | --- |
EC120B: EC120B
کاربری: Light utility helicopter
تولیدکننده: ایرباس هلیکوپترز مؤسسه تولید هواپیمای هاربین
نخستین پرواز: 9 June 1995
معرفی‌شده در: 1998
ساخته‌شده: 1995-present
تعداد ساخته‌شده: over 550
هزینه هر فروند: US$795,000 (June 1999)
یوروکوپتر ئی‌سی۱۲۰ کالیبری (به انگلیسی: Eurocopter EC120 Colibri) یک بالگرد ساختِ کارخانهٔ ایرباس هلیکوپترز است که در سال ۱۹۹۵ ساخته شد.
داستان روان‌شناختی

بر کشف ویژگی‌های معنوی، عاطفی و ذهنی شخصیت‌ها تأکید دارد.با جریان سیال ذهن و فلش‌بک، سعی می‌کند تا حالات روانی شخصیت را کشف و توضیح دهد
در ادبیات، داستان روان‌شناختی یا داستان روان‌شناسی (به انگلیسی: psychological fiction) که با نام واقع‌گرایی روان‌شناختی (به انگلیسی: psychological realism) هم شناخته می‌شود، یک ژانر (سبک) داستان گویی است که بر کشف ویژگی‌های معنوی، عاطفی و ذهنی شخصیت‌ها تأکید دارد. این نوع شیوه روایت، دلایل رفتارهای شخصیت‌ها را بررسی می‌کند و با استفاده از آن، پی‌رنگ را پیش می‌برد و داستان را توضیح می‌دهد. در داستان روان‌شناختی معمولاً با استفاده از شیوه‌های روایت مانند جریان سیال ذهن و فلش‌بک، سعی می‌کند تا حالات روانی شخصیت را کشف و توضیح دهد.
آثار اولیه

خورخه لوئیس بورخس، داستان گنجی نوشته موراساکی شیکیبو در قرن ۱۱ در ژاپن را یک رمان روان‌شناختی در نظر می‌گیرد. در غرب، ریشه‌های رمان روان شناختی را می‌توان در کتاب Elegia di Madonna Fiammetta نوشته جووانی بوکاچو در سال ۱۳۴۴ میلادی جستجو کرد که قبل از به کار بردن اصطلاح روان‌شناسی بود.
گفته می‌شود که اولین ظهور رمان روان شناختی به عنوان یک ژانر با رمان احساسی آغاز شد که کتاب پاملا، یا پاداش پاکدامنی نوشته ساموئل ریچاردسون نمونه بارز آن است.
در ادبیات فرانسوی، کتاب سرخ و سیاه نوشته استاندال و کتاب شاهزاده خانم کِلِو (La Princesse de Clèves) نوشته مادام دو لا فایت، پیش‌درآمد اولیه رمان روان شناختی محسوب می‌شوند. بر اساس منبع دانشنامه رمان، آغاز رمان روان‌شناختی مدرن، عمدتاً در آثار برنده جایزه نوبل کنوت هامسون - به ویژه آثار گرسنگی (۱۸۹۰)، رازها (۱۸۹۲)، پان (۱۸۹۴) و ویکتوریا (۱۸۹۸) سرچشمه گرفت.
آثار قابل توجه

یکی از بزرگترین نویسندگان این ژانر فیودور داستایفسکی بود. رمان‌های او شدیداً نحوه عملکرد شخصیت‌ها در شرایط واقعی و ارزش آنها را روانکاری می‌کرد که در مهم‌ترین آثار او برادران کارامازوف و جنایت و مکافات وجود دارند.
در ادبیات ایالات متحده، هنری جیمز، پاتریک مک‌گرات، آرتور میلر و ایدیت وارتون به عنوان اصلی‌ترین نویسندگان ژانر روان شناختی شناخته می‌شوند.
زیر ژانرها > تریلر روان‌شناختی

مقالهٔ اصلی: تریلر روان‌شناختی
زیرمجموعه ای از ژانرهای دلهره‌آور و رمان روانشناختی که بر ذهنیت درونی شخصیت‌ها تأکید دارد. به دلیل پیچیدگی، این ژانر اغلب با عناصری از رمز و راز، درام، اکشن، ضرب و شتم و وحشت شامل می‌شود.
زیر ژانرها > وحشت روان‌شناختی

مقالهٔ اصلی: وحشت روان‌شناختی
زیرمجموعه ای از ژانرهای ترسناک و روانشناختی که برای ایجاد وحشت بر حالت‌های روانی، احساسی و روحی شخصیت‌ها متکی است.
زیر ژانرها > درام روان‌شناختی

زیرمجموعه ای از فیلم‌های درام با عناصر روانی که بر رشد احساسی، ذهنی و روانی شخصیت‌ها تمرکز می‌کند. فیلم‌های دیوانه از قفس پرید (۱۹۷۵) و مرثیه‌ای بر یک رؤیا (۲۰۰۰) که هر دو بر اساس رمان‌های تراژدی روانشناختی ساخته شدند، بهترین نمونه‌های این زیرژانر هستند.
زیر ژانرها > علمی تخیلی روان‌شناختی

ژانری که درام یا هیجان انگیز را در یک محیط علمی تخیلی در همراه می‌کند. این زیر ژانر غالباً بر مبارزه درونی شخصیت با نیروهای سیاسی، تکنولوژیکی یا با هر فرد تمرکز می‌کند. پرتقال کوکی (۱۹۷۱)، پایان انجیلیون (۱۹۹۷)، دانی دارکو (۲۰۰۱)، یک پوینده تاریک (۲۰۰۶) و تلقین (۲۰۱۰) نمونه‌های قابل توجهی از این ژانر فیلم هستند.
برای مطالعه بیشتر

George M. Johnson. Dynamic Psychology in Modernist British Fiction. Palgrave Macmillan, U.K. , 2006.
| ن ب وروایت | ن ب وروایت |
| --- | --- |
شخصیت:  هماورد  قهرمان ضدقهرمان  بایرونی  تراژیک  قهرمان دروغین  پروتاگونیست  Archenemy  قوس شخصیتی  نقص شخصیت  شخصیت‌پردازی  رازدار  هامارتیا  شخصیت مکمل  شخصیت کانونی  Foil  Gothic double  شیوه روایت  شخصیت قراردادی  Straight man  Supporting character  شخصیت عنوان  Tragic hero  Tritagonist  ویلن 
پی‌رنگ:  اکشن  پیشینه داستان  تفنگ چخوف  کلیشه  پایان نفس‌گیر  اوج  کشمکش  امداد غیبی  Dialogue  Dramatic structure  Dreamworld  Eucatastrophe  توصیف  آینه‌داری  گذشته‌نمایی  آینده‌نمایی  داستان قاب  از میانه رویدادها  Kishōtenketsu  مک‌گافین  تیغ اوکام  Pace  Plot device  پیچش داستانی  Poetic justice  نکته انحرافی  کشف  پیش‌گویی خودمحقق‌کننده  Shaggy dog story  پیرنگ فرعی  تعلیق  مجاز 
صحنه:  تاریخ جایگزین  پیشینه داستان  ویران‌شهر  Fictional location city  country  دنیای خیالی  آرمان‌شهر 
درون‌مایه:  آیرونی  نغمه معرف  استعاره  پیام اخلاقی  بن‌مایه معامله با شیطان  خیر و شر  پرورش اخلاقی  پیشگویی خودکام‌بخش  سفر در زمان 
سبک:  تمثیل  Bathos  Diction  Figure of speech  Imagery  فنون روایت  Mode  فضا  شیوه روایت  آرایه‌های ادبی  تعلیق ناباوری  نمادگرایی  Tone 
ساختار:  روایت خطی  روایت غیرخطی films  television series  Types of fiction with multiple endings 
فرم:  Cantastoria  کمیک  Epic  حکایت  Fabliau  متل  داستانک  فولکلور  Kamishibai  Gamebook  افسانه  رمان  رمان کوتاه  Parable  نمایشنامه  شعر  فیلمنامه  داستان کوتاه 
گونه (فهرست):  اکشن  ماجراجویی  رمان طنز  جنایی  Docufiction  رمان نامه‌نگارانه  ادبیات شهوانی  خیال‌پردازی  ادبیات داستانی  Gothic  تاریخی  ترسناک  List of writing genres  واقع‌گرایی جادویی  معمایی  Nautical  Non-Fiction  Paranoid  فلسفی  رندنامه  Political  روان‌شناختی  Religious  رمان عاشقانه  سرگذشت‌نامه  طنز  علمی–تخیلی  ادبیات گمانه‌زن  ابرقهرمانی  Theological  دلهره‌آور  ادبیات شهری  وسترن  برخوانی 
شیوه روایت:  روایت اول‌شخص  روایت دوم‌شخص  روایت سوم‌شخص  Multiple narrators  جریان سیال ذهن  Stream of unconsciousness  راوی غیرقابل اعتماد  نقل  Self-insertion 
زمان:  زمان گذشته  زمان حال  زمان آینده 
مرتبط:  مخاطب  پدیدآور  غیرداستانی خلاق  Fiction writing  نقد ادبی  نظریه ادبی  سفر قهرمان  روایت‌شناسی  بلاغت  فیلم‌نامه‌نویسی  قصه‌گویی  Tellability 
| 0 | 1 |
| --- | --- |
داده‌های کتابخانه‌ای: کتابخانه‌های ملی :  اسرائیل  ایالات متحده آمریکا  جمهوری چک
قهوه موج سوم

قهوه موج سوم حرکتی در بازاریابی قهوه است که بر کیفیت بالا تأکید دارد. دانه‌ها معمولاً از مزارع منفرد تهیه می‌شوند و به آرامی برشته می‌شوند تا طعم متمایز خود را نشان دهند. اگرچه این اصطلاح در سال ۱۹۹۹ ابداع شد، اما این رویکرد در دهه ۱۹۷۰ با برشت‌کارهایی چون جورج هاول آغاز شد.
تاریخچه

اصطلاح «قهوه موج سوم» به‌طور کلی به متخصص قهوه به نام تریش روتگب نسبت داده می‌شود که در مقاله ای در سال ۲۰۰۳ با اشاره به سه موج فمینیسم، از این اصطلاح استفاده کرد، با این حال، کارگزار و نویسنده تخصصی قهوه، تیموتی جی. کسل، قبلاً از این اصطلاح در مقاله ای با عنوان «موج سوم قهوه» استفاده کرده بود که آن را برای شماره دسامبر ۱۹۹۹ / ژانویه ۲۰۰۰ مجله چای و قهوه آسیا نوشته بود. اولین اشاره به این اصطلاح در رسانه‌های اصلی، در سال ۲۰۰۵ و در رادیوی عمومی ملی اتفاق افتاد که به برنامه ای دربارهٔ مسابقات باریستا می‌پرداخت.
در موج اول قهوه، به‌طور کلی مصرف‌کنندگان قهوه بر اساس منشأ یا نوع نوشیدنی تفاوتی نداشتند. قهوه فوری، قهوه‌های کنسرو شده در فروشگاه‌های مواد غذایی و قهوهٔ داینر، همه از ویژگی‌های قهوه موج اول بودند. قهوه موج اول بر قیمت پایین و طعم ثابت تمرکز دارد.
موج دوم قهوه با عرضه‌کنندگانی مانند قهوه و چای پیت در برکلی، کالیفرنیا آغاز شد، که در اواخر دهه ۱۹۶۰ شروع به تأمین منابع خود از تولیدکنندگان حرفه‌ای کرد و برشته‌سازی و ترکیب را با تمرکز بر برجسته‌سازی و تأکید بر کشورهای مبدأ و همچنین تأکید بر مشخصات برشت تیره قهوه آن منابع، آغاز کرد. قهوه پیت الهام بخش بنیانگذاران استارباکس در سیاتل، واشینگتن بود. موج دوم قهوه مفهوم تفاوت کشورهای مبدأ را فراتر از یک فنجان قهوه بی‌نام و نشان به مصرف‌کنندگان قهوه معرفی کرد. برشت‌کارهای قهوه تفاوت بین ویژگی‌های طعمی قهوه را بسته به کشورهایی که محصول از آنها می‌آمد، برجسته کردند که تا حد زیادی به رقابت بازار بین تولیدکنندگان قهوه کلمبیایی و تولیدکنندگان قهوه برزیلی در دهه ۱۹۶۰ دامن زد. در حالی که برخی از کشورهای مبدأ در میان علاقه مندان و متخصصان قهوه مورد توجه قرار گرفتند، تولید جهانی قهوه عربیکا که در ارتفاعات بالای کشورهای مناطق گرمسیری رشد می‌کرد، مورد توجه قرار گرفت زیرا هر کشور دارای مشخصات طعم خاصی بود که جالب و مطلوب تلقی می‌شد. علاوه بر کشور مبدأ، موج دوم نوشیدنی‌های مبتنی بر قهوه را به دنیای مصرف‌کننده بزرگ‌تری معرفی کرد که به‌ویژه شامل نوشیدنی‌های سنتی ایتالیایی بود که با اسپرسو تهیه می‌شدند.
موج اول و دوم قهوه با مصرف خانگی راحت مشخص می‌شد. اولین موج شامل بازار انبوه قوطی‌های قهوه از پیش آسیاب شده و بسته‌بندی شده با خلاء، از برندهایی مانند فولجرز و ماکسول هاوس بود. موج دوم به مصرف‌کنندگان، خریداری قهوه ای تازه برشت و بسته‌بندی شده در کافی شاپی مانند استارباکس یا پیت را ارائه داد.
قهوه موج سوم با مفهوم قهوه تخصصی مرتبط است، که به درجه‌های تخصصی دانه‌های (خام و برشت نشده) قهوه سبز (متمایز از قهوه درجه تجاری) یا نوشیدنی‌های قهوه تخصصی با کیفیت بالا اشاره دارد.
دانشگاه پژوهشی

دانشگاه جانز هاپکینز نخستین دانشگاه پژوهشی در ایالات متحده آمریکا است.
دانشگاه پژوهشی یا دانشگاه تحقیقاتی، دانشگاهی است که پژوهش در مرکز مأموریت‌های آن است. این دانشگاه‌ها می‌توانند دولتی یا خصوصی باشند. دوره‌های کارشناسی در بسیاری از دانشگاه‌های پژوهشی غالباً آکادمیک هستند نه حرفه‌ای و ممکن است دانشجویان را برای مشاغل خاصی آماده نکنند، اما بسیاری از کارفرمایان به مدارک دانشگاه‌های پژوهشی اهمیت می‌دهند زیرا مهارت‌های اساسی زندگی مانند تفکر انتقادی را آموزش می‌دهند. دانشگاه‌های پژوهشی در سطح جهانی عمدتاً دولتی هستند، با استثناهای قابل‌توجهی در ایالات متحده و ژاپن.
تاریخچه > قرن نوزدهم

مفهوم دانشگاه تحقیقاتی برای نخستین بار در آغاز قرن نوزدهم در پروس در آلمان کنونی مطرح شد، جایی که ویلهلم فون هومبولت از دیدگاه خود در مورد Einheit von Lehre und Forschung (وحدت آموزش و تحقیق) به‌عنوان ابزاری برای تولید آموزشی که بر حوزه‌های اصلی دانش، از جمله علوم طبیعی، علوم اجتماعی، و علوم انسانی، به جای اهداف پیشین آموزش دانشگاه که توسعه درک حقیقت بود، با تمرکز بر زیبایی و نیک‌زیستی دفاع نمود.
راجر ال. گایگر، "مورخ برجسته دانشگاه تحقیقاتی آمریکا" استدلال کرده است که "الگوی دانشگاه تحقیقاتی آمریکا توسط پنج کالج از ۹ کالج مستعمراتی که پیش از انقلاب آمریکا، منشور سلطنتی گرفته بودند (هاروارد، ییل، پنسیلوانیا، پرینستون و کلمبیا)؛ پنج دانشگاه دولتی (میشیگان، ویسکانسین، مینه‌سوتا، ایلینوی و کالیفرنیا) و دانشگاه‌هایی که از نخست به‌عنوان دانشگاه‌های تحقیقاتی آغاز به‌کار کرده بودند (ام‌آی‌تی، کرنل، جانز هاپکینز، استنفورد و شیکاگو) بنیان‌نهاده شد. دانشگاه تحقیقاتی آمریکایی برای نخستین بار در پایان قرن نوزدهم ظهور کرد، زمانی که این پانزده مؤسسه آغاز به پیوند برنامه‌های تحصیلات تکمیلی برگرفته از مدل آلمانی با برنامه‌های کارشناسی برگرفته از مدل بریتانیا کردند. در جانز هاپکینز، رئیس دانشگاه دانیل کویت گیلمن، توسعه دانشگاه تحقیقاتی آمریکایی را با تعیین استانداردهای بالا برای جذب هیئت علمی و پذیرش دانشجو، و اصرار بر اینکه اعضای هیئت علمی باید هم به تدریس و هم به تحقیق متعهد باشند، رهبری کرد.
تاریخچه > قرن بیستم

دانشگاه‌های تحقیقاتی برای استقرار هژمونی آمریکا در پایان قرن بیستم ضروری بودند. مهم‌تر از همه، برکلی، شیکاگو، کلمبیا، و پرینستون (به همراه بیرمنگام و کمبریج در بریتانیا) به‌طور مستقیم در ایجاد نخستین سلاح‌های هسته‌ای (پروژه منهتن) شرکت کردند. علاوه‌بر این، کلمبیا و هاروارد در توسعه اولیه صنعت فیلم آمریکا (هالیوود) نقش داشتند، ام‌آی‌تی و استنفورد در ساخت مجتمع نظامی-صنعتی آمریکایی و توسعه هوش مصنوعی رهبر بودند؛ برکلی و استنفورد نقش اصلی را در توسعه سیلیکون ولی ایفا کردند. «معتبرترین گروه دانشگاه‌های تحقیقاتی» در ایالات متحده، انجمن دانشگاه‌های آمریکایی است.
از دهه ۱۹۶۰، دانشگاه‌های تحقیقاتی آمریکا، به‌ویژه سامانه دانشگاهی تحقیقاتی دولتی آمریکا، دانشگاه کالیفرنیا،  به‌عنوان مدلی برای دانشگاه‌های تحقیقاتی در سراسر جهان عمل کرده‌اند. داشتن یک یا چند دانشگاه بر اساس مدل آمریکایی (ازجمله به‌کارگیری زبان انگلیسی به‌عنوان زبان میانجی) نشانی از «پیشرفت اجتماعی و مدرنیته» برای دولت-ملت معاصر است. تداوم سلطه آمریکایی‌ها در اوایل قرن بیست‌ویکم، همتایان اروپایی را وادار کرده‌است که به‌دلیل نیاز فوری با اصلاحاتی، با این موضوع مقابله کنند تا از "تقلیل‌یافتن به شکل پیشرفته‌ای از کالج‌های تغذیه‌کننده دانشگاه‌های برتر آمریکا" جلوگیری شود.
ویژگی‌ها

جان تیلور، استاد مدیریت آموزش عالی در دانشگاه لیورپول، ویژگی‌های کلیدی دانشگاه‌های پژوهشی را این‌گونه توصیف می‌کند:
"حضور پژوهش‌های ناب و کاربردی"
"ارائه آموزش پژوهش محور"
"گستردگی رشته‌های دانشگاهی"
"نسبت بالای برنامه‌های پژوهشی تحصیلات تکمیلی"
"سطوح بالای درآمد خارجی"
"دیدگاه بین‌المللی"
فیلیپ آلتباخ مجموعه‌ای متفاوت، هرچند مشابه، از ویژگی‌های کلیدی را برای آنچه دانشگاه‌های پژوهشی برای موفقیت نیاز دارند، توصیف می‌کند:
در رأس سلسله مراتب دانشگاهی در نظام آموزش عالی متمایز و دریافت حمایت مناسب
به‌طور قاطع مؤسساتی عمومی
رقابت کمی از سوی مؤسسات پژوهشی غیردانشگاهی، مگر اینکه این مؤسسات ارتباط قوی با دانشگاه‌ها داشته باشند
بودجه بیشتر نسبت به دیگر دانشگاه‌ها برای جذب بهترین کارکنان و دانشجویان و حمایت از زیرساخت‌های پژوهشی
بودجه کافی و پایدار
پتانسیل برای درآمدزایی از شهریه دانشجویی و مالکیت معنوی
امکانات مناسب
خودمختاری
آزادی تحصیلی
گزارش آکادمی ملی علوم، مهندسی و پزشکی در سال ۲۰۱۲، در چارچوب آمریکا دانشگاه‌های پژوهشی را دارای ارزش‌های آزادی فکری، ابتکار و خلاقیت، برتری و گشودگی با ویژگی‌های جانبی مانند:
بزرگ و جامع بودن - "چندنوعه بودن" کلارک کر
با تاکید بر تجربه اقامتی در مقطع کارشناسی (که به‌طور خاص به‌عنوان متمایزکنندۀ دانشگاه‌های تحقیقاتی آمریکا از دانشگاه‌های تحقیقاتی اروپا مشخص شده‌است)
ادغام تحصیلات تکمیلی با پژوهش
داشتن هیئت علمی متعهد در پژوهش و اعطای بورسیه
انجام پژوهش‌ها در سطوح بالا
داشتن رهبری روشنگر و جسور
پژوهش هسته‌ای در دانشگاه ویسکانسین-مدیسن، یک دانشگاه تحقیقاتی در مدیسن، ویسکانسین
کی‌دی‌ئی ۴

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نویسنده(های)اصلی: کی‌دی‌ای
سیستم‌عامل: تمام میزکارهای شبه-یونیکس با سیستم پنجره اکس، ویندوز اکس‌پی و ۷
کی‌دی‌ای ۴ (به انگلیسی: KDE Software Compilation 4؛ به‌صورت مخفف KDE SC 4) جدیدترین محصول از سری میز کار کی‌دی‌ای است. اولین نسخه این محصول در ۱۱ ژانویه سال ۲۰۰۸ منتشر شده‌است.
در این نسخه بسیاری از اجزای کی‌دی‌ای بهبود خواهند یافت، مانند به‌کارگیری کیوت ۴ (به انگلیسی: Qt 4). گفته می‌شود که این مسئله به افزایش بین ۲۰ تا ۳۰ درصدی بازدهی (نسبت به کی‌دی‌ای ۳.۵) منجر خواهد شد.
یک مجموعه API چندرسانه‌ای جدید به نام Phonon، یک  device integration framework به نام Solid و یک مجموعه آیکون پیشفرض به نام پروژه اکسیژن از اجزای این نسخه هستند. دسکتاپ و پنل نیز نو شده‌اند و پلاسما نامیده می‌شوند. پلاسما توان استفاده از ویجت‌ها را دارد، یعنی چیزی شبیه به سوپرکارامبا یا داشپورت در اپل. پورت به Qt 4 باعث خواهد شد تا پشتیبانی از پلتفرم‌های غیر X11 همچون ویندوز و مک اواس ده ساده‌تر شود. همچنین سادگی پورت شدن به سیستم‌عامل‌های دیگر، یکی از اهداف اولیه کی‌دی‌ای ۴ بوده‌است.
به‌روزرسانی‌های عمده

اصلی‌ترین تغییراتی کی‌دی‌ای ۴:
برای بالا بردن سرعت و راندمان قرار است از Qt 4.x استفاده شود.
به منظور استانداردتر کردن رابط‌های کاربری، از توصیه‌های  سازمان human interface guidelines پیروی شده‌است.
اکسیژن مجموعه آیکون پیشفرض و راهنماهای بصری هستند و از نوع گرافیک‌های برداری هستند. کی‌دی‌ای۴ همچنین بهره بیشتری از گرافیک‌های طراحی شده توسط جامعه‌اش خواهد برد. تیم اکسیژن مسابقه‌ای برای طراحی بهترین پس زمینه‌ها ترتیب دادند و طرح‌های برنده بخشی از پس‌زمینه‌های پیشفرض کی‌دی‌ای خواهند بود. در کنار اکسیژن، مجموعه آیکون‌های دیگری هم قرار خواهند داشت.
پلاسما محیط رومیزی جدیدی است که کیکر، کی‌دسکتاپ و سوپرکارامبا را ترکیب خواهد کرد. با اینکار محیط کار کی‌دی‌ای بیش از پیش تنظیم‌پذیر خواهد بود.
رابط چندرسانه‌ای Phonon ساخته شده تا کی‌دی‌ای را از چارچوب‌های خاص چندرسانه‌ای رها کند و به توسعه دهندگان اجازه دهد تا به راحتی‌ها از صدا و تصویر در برنامه خود استفاده کنند و حق انتخاب یک چارچوب خاص چندرسانه‌ای را به کاربر واگذار کنند.
Solid یک API برای شبکه و ابزارهای قابل جدا کردن است.
Decibel یک چارچوب ارتباطی است که هدفش راحت کردن ارتباطات گوناگون کاربر حتی در صورت استفاده ار پروتکل‌های ارتباطی متنوع است.
Kross یک ساختار اسکریپت‌نویسی است که به برنامه اجازه خواهد داد به سادگی از اسکریپت‌نویسی پشتیبانی کنند. این بخش همچنین به افراد اجازه خواهد داد تا ساده‌تر برای برنامه‌های پلاگین تهیه کنند.
مدیرفایل جدید دولفین به عنوان مدیرفایل پیشفرض استفاده خواهد شد و هر دو مدیر فایل به شکل مجزا توسعه خواهند یافت.
Sonnet که یک غلط گیر املایی با قابلیت تشخیص خودکار زبان است.
نگارخانه

نماگرفت از کی‌دی‌ای ۴ نسخه ۱ آلفا
نماگرفت از کی‌دی‌ای۴ بتا ۲
گردا تارو

| گردا تارو | گردا تارو |
| --- | --- |
گردا تارو، ژوئیه ۱۹۳۷، عکاس ناشناس: گردا تارو، ژوئیه ۱۹۳۷، عکاس ناشناس
نام هنگام تولد: گرتا پوهریل
زادهٔ: ۱ آگوست ۱۹۱۰ اشتوتگارت، سوئیس
درگذشت: ۲۶ ژوئیه ۱۹۳۷ اسپانیا
ملیت: آلمانی
پیشه: عکاسی خبری
گردا تارو (به انگلیسی: Gerda Taro) (با نام واقعی گرتا پوهریل، متولد اول اوت ۱۹۱۰ -درگذشته در ۲۶ ژوئیه ۱۹۳۷) از نخستین زنان فعال در عکاسی جنگی است. تارو نخستین زنی است که در خطوط مقدم جبهه عکاسی کرد و در خط مقدم نیز کشته شد.
شهرت حرفه‌ای تارو به سبب عکاسی از جنگهای داخلی اسپانیا است. علاوه بر این او به سبب همراهی با رابرت کاپا در زندگی شخصی و حرفه‌ای نیز شناخته شده‌است.
سالهای آغازین

«گرتا پوهریل»، در سال ۱۹۱۰در اشتوتگارت آلمان در خانواده‌ای از طبقه متوسط از یهودیان گالیشیا به دنیا آمد. او تحصیلات خود را در یک مدرسه شبانه‌روزی سوئیسی آغاز کرد. در سال ۱۹۲۹کمی پیش از شکل گرفتن آلمان نازی خانواده پوهریل به لایپزیگ مهاجرت کردند. تارو که با حزب نازی مخالف بود به احزاب دست چپی پیوست.
در سال ۱۹۳۳، گرتا پوهریل به سبب تبلیغات ضد نازی دستگیر و بازداشت شد. در نهایت کل خانواده پوهریل مجبور به ترک آلمان نازی شد. اعضای خانواده پراکنده شدند و تارو دیگر هرگز آنها را ندید.
فرانسه

در سال ۱۹۳۴ یهود ستیزی روزافزون در آلمان تحت حاکمیت هیتلر، گرتا پوهریل را به فرانسه و شهر پاریس کشاند. او در پاریس با اِندره فریدمن یک عکاس خبری یهودی اهل مجارستان آشنا شد. پوهریل به عنوان دستیار او آغاز به کار کرد و به این ترتیب عکاسی را آموخت. رابطه این دو به زودی شخصی و عاشقانه شد.
اندکی بعد پوهریل به عنوان ویرایشگر تصویر در آژانس الیانس فوتو مشغول به کار شد.
در سال ۱۹۳۶، پوهریل برای اولین بار گواهی نامه عکاسی خبری خود را دریافت کرد. پوهریل و فریدمن برای ادامه زندگی حرفه‌ای خود برنامه‌ای ریختند. آنها هر دو عکس‌های خبری می‌گرفتند اما عکس‌های خود را تحت نام واحد رابرت کاپا می‌فروختند. پوهریل و فریدمن برای فرار از بازی‌های سیاسی فراگیر در اروپا نامی آمریکایی برای شخصیت حرفه‌ای خود انتخاب کردند که آنها را به بازار پررونق آمریکا متصل می‌کرد. نام فرانک کاپرا بازیگر آمریکایی الهام بخش آنها برای انتخاب این نام مستعار بود. این اسم خیلی زود لو رفت. پس از آن فریدمن از نام رابرت کاپا به تنهایی استفاده کرد و پوهریل نام جدیدی برگزید. او با وام گرفتن از نام‌های تارو اوکاموتو هنرمند ژاپنی و گرتا گاربو بازیگر سوئدی نام گردا تارو را برای خود برگزید.
در دهه ۱۹۳۰ عکس‌های این دو فعالیت‌های انتخاباتی جناح چپ فرانسه را پوشش دادند.
جنگ داخلی اسپانیا

هنگامی که جنگ داخلی در اسپانیا شعله گرفت تارو به همراه کاپا و دیوید سیمور (چیم) برای پوشش وقایع جنگ به بارسلون رفت. در اسپانیا تارو به بلوند کوچولو معروف شد. این گروه وقایع جنگ در شمال شرق آراگون و جنوب کوردبا را مستند کردند. تارو و کاپا به صورت مشترک کار می‌کردند و عکس‌های زیادی را با امضای مشترک 'رابرت کاپا' به نشریات اروپایی فروختند. اولین عکس‌های این دو به راحتی از هم تمیز داده می‌شود؛ تارو یک دوربین فرانسوی مارک رولی داشت و عکس‌هایی که می‌گرفت قاب مربع داشتند. اما دوربین کاپا یک لایکای آلمانی بود و عکس‌های مستطیل شکل می‌گرفت. بعد تر در سال ۱۹۳۷ این زوج هر دو به استفاده از فیلم ۱۳۵ روی آوردند. این آغاز دوره انتشار عکس‌هایی با عنوان کاپا و تارو بود.
خیلی زود تارو مستقل تر شد. او به خواستگاری کاپا پاسخ منفی داد و به زودی به حلقه‌ای از روشنفکران اروپایی وارد شد که به سبب عقاید ضد فاشیسم خود در جبهه جمهوری اسپانیا می‌جنگیدند. ارنست همینگوی و جرج اورول از اعضای این حلقه بودند. به زودی تارو یک قرارداد مستقل با سه سوا یک روزنامه دست چپی فرانسوی بست و سپس این امکان را یافت که عکس‌های خود را تحت کپی رایت فوتو تارو در نشریاتی نظیر لایف منتشر کند. تارو به تنهایی در زمان بمباران والنسیا در آن شهر حاضر بود. عکس‌های او از این واقعه در زمره بهترین آثار او قرار دارند. در ژوئیه ۱۹۳۷، عکس‌هایی که تارو به تنهایی از منطقه برونته در حوالی مادرید برای نشریه سه سوا گرفته بود، مورد توجه مطبوعات بین‌المللی قرار گرفت. در آن زمان پروپاگاندای اسپانیای تحت حاکمیت فرانکو ادعا می‌کرد که کنترل برونته را در دست دارد این در حالی بود که جمهوریخواهان منطقه مورد مناقشه را پس گرفته بودند. دوربین و عکس‌های تارو تنها شاهد حقیقی در این معرکه بودند.
مرگ

به هنگام عقب‌نشینی نیروهای جمهوری از نبرد برونِته، تارو در محل حاضر بود. او بر رکاب ماشینی ایستاده بود که مجروحین نبرد را منتقل می‌کرد. یکی از تانکهای نیروهای جمهوری چپ کرد و به ماشین برخورد. تارو به شدت مجروح شد و روز بعد درگذشت. او به هنگام مرگ در ۲۶ ژوئیه ۱۹۳۷ تنها ۲۷ سال داشت.
بعدها این روایت از مرگ تارو توسط رابین استامر روزنامه‌نگار انگلیسی در مقاله‌ای در نشریه نیو استیتس من زیر سؤال رفت. استامر به نقل از ویلی برانت دوست آن روزگار تارو و صدراعظم بعدهای آلمان غربی چنین روایت کرد که مرگ تارو در حقیقت بخشی از پاکسازی سوسیالیستهای غیر همسو با مسکو در اسپانیا توسط کمونیستهای استالینیست بود. استامر مدرک دیگری برای این ادعا منتشر نکرد.
نشریه اسپانیایی ال پائس مصاحبه‌ای با یکی از اقوام یک سرباز جمهوری ترتیب داد که در صحنه مجروح شدن تارو حاضر بود. طبق شهادت شاهدان عینی تانکی که چپ کرده بود به روی تارو افتاد و او بر اثر زخمهای ناشی از این حادثه چند ساعت بعد در بیمارستان انگلیسی ال گولوسو درگذشت.
اعتقادات سیاسی تارو او را به چهره شاخصی در میان مخالفین فاشیسم تبدیل کرد. در اول اوت ۱۹۳۷ که می‌توانست تولد ۲۷ سالگی تارو باشد، حزب کمونیست فرانسه مجلس ختم باشکوهی برای بزرگداشت تارو در پاریس برگزار کرد. حزب ترتیب دفن او را در گورستان پر-لاشز داد و طراحی یادمانی برای گور تارو را به آلبرتو جاکومتی سپرد.
نخستین نمایشگاه بزرگ عکس‌های تارو در آمریکا در ۲۶ سپتامبر ۲۰۰۷ توسط مرکز بین‌المللی عکاسی افتتاح شد.