stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
عشق + ترس
فهرست آهنگ‌ها

دیسک یک (بخش عشق)
| شماره | نام | مدت |
| --- | --- | --- |
| ۱. | «بهشت دست‌ساز» | ۳:۲۹ |
| ۲. | «سوپراستار» | nil |
| ۳. | «درختان پرتقال» | nil |
| ۴. | «عزیزم (با کلین بندیت)» | ۴:۲۵ |
| ۵. | «از زندگیت لذت ببر» | nil |
| ۶. | «درست» | nil |
| ۷. | «انسان بودن» | nil |
| ۸. | «پایان دنیا» | nil |
دیسک دو (بخش ترس)
| شماره | نام | مدت |
| --- | --- | --- |
| ۹. | «به عشق باور داشته باش» | nil |
| ۱۰. | «عشق عجیب است» | nil |
| ۱۱. | «تو» | nil |
| ۱۲. | «کارما» | nil |
| ۱۳. | «ماشین احساسی» | nil |
| ۱۴. | «خیلی ترسیده» | nil |
| ۱۵. | «دیگه هیچ خرابکاری نیست» | nil |
| ۱۶. | «قوی بودن آرام است» | nil |
فهرست فرمانروایان آراگون

نشان تاج آراگون
این فهرستی از پادشاهان و ملکه‌های آراگون است. پادشاهی آراگون بین سال‌های ۹۵۰ و ۱۰۳۵ زمانی که کنت‌نشین آراگون، که توسط پادشاهی ناوارا در قرن دهم تصرف شده بود، بر اساس وصیت پادشاه سانچو سوم (۱۰۰۴–۱۰۳۵) از ناوارا جدا شد، ایجاد شد. در سال ۱۱۶۴، ازدواج شاهزاده خانم آراگونی پترونیلا (پادشاهی آراگون) و کنت کاتالان رامون برنگوئر چهارم (کنت‌نشین بارسلون) یک اتحادیه خاندانی ایجاد کرد که از آن چیزی که مورخان مدرن تاج آراگون می‌نامند، متولد شد. در قرن سیزدهم پادشاهی‌های والنسیا، مایورکا و سیسیل و در قرن چهاردهم پادشاهی ساردینیا و کورس به تاج پادشاهی اضافه شدند. تاج آراگون تا سال ۱۷۱۳ به حیات خود ادامه داد تا زمانی که سیستم‌های قانونی جداگانه آن (قانون اساسی کاتالان، آراگون فوئروس و خزهای والنسیا) در احکام نووا پلانتا در پایان جنگ جانشینی اسپانیا از بین رفتند.
دودمان خیمنا، ۱۰۳۵–۱۱۶۴

با مرگ سانچو سوم از پامپلونا، آراگون به پسرش رامیروی یکم به عنوان یک ایالت خودمختار به ارث رسید.
| نام | تولد | ازدواج‌ها | مرگ |
| --- | --- | --- | --- |
| رامیروی یکم فوریه ۱۰۳۵–۸ مه ۱۰۶۳ |  پسر سانچو سوم از پامپلونا و سانچا دی آیبار | ارمسیندا بیگور ۲۲ اوت ۱۰۳۶ ۵ فرزند | ۸ مه ۱۰۶۳ گروس |
| سانچو رامیرس (همچنین پادشاه پامپلونا از ۱۰۷۶) ۸ مه ۱۰۶۳–۴ ژوئن ۱۰۹۴ | ۱۰۴۲ پسر رامیرو یکم، پادشاه آراگون و ارمسیندا از بیگور | ایزابلا اورجل ۱۰۶۵ ۱ فرزند فلیسیا روسی ۱۰۷۶ ۳ فرزند | ۴ ژوئن ۱۰۹۴ هوئسکا ۴۸ ساله |
| پدروی یکم (همچنین پادشاه پامپلونا) ۴ ژوئن ۱۰۹۴–۲۸ سپتامبر ۱۱۰۴ | ۱۰۶۸ پسر سانچو رامیرس و ایزابلا از اورگل | اگنس آکیتن، ملکه آراگون و ناوارا ۱۰۸۶ ۲ فرزند برتا از آراگون ۱۰۹۷ بدون فرزند | ۲۸ سپتامبر ۱۱۰۴ دره آران ۳۶ ساله |
| آلفونسوی یکم (همچنین پادشاه پامپلونا) ۲۸ سپتامبر ۱۱۰۴–۸ سپتامبر ۱۱۳۴ | ۱۰۷۳ پسر سانچو رامیرس، پادشاه آراگون و ناوار و فلیسیا از روسی | اوراکای لئون ۱۱۰۹ بدون فرزند | ۸ سپتامبر ۱۱۳۴ هوئسکا ۶۱ ساله |
| رامیرو دوم راهب ۸ سپتامبر ۱۱۳۴–۱۳ نوامبر ۱۱۳۷ | ۲۴ آوریل ۱۰۸۶ پسر سانچو رامیرس، پادشاه آراگون و ناوار و فلیسیا از روسی | اگنس آکیتن ۱ فرزند | ۱۶ اوت ۱۱۵۷ هوئسکا ۷۱ ساله |
| پترونیلا ۱۳ نوامبر ۱۱۳۷–۱۸ ژوئیه ۱۱۶۴ | ۲۹ تیر ۱۱۳۶ هوئسکا دختر رامیرو دوم آراگون و اگنس آکیتن | رامون برنگر چهارم از بارسلونا ۱۱ اوت ۱۱۳۷ ۵ فرزند | ۱۶ اکتبر ۱۱۷۴ بارسلون ۳۸ ساله |
:
دودمان بارسلونا، ۱۱۶۴–۱۴۱۰

| نام | تصویر | تولد | ازدواج‌ها | مرگ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| آلفونسوی دوم ۱۸ ژوئیه ۱۱۶۴ – ۲۵ آوریل ۱۱۹۶ |  | ۱۱۵۷ اوئسکا پسر رامون برنگر چهارم، کنت بارسلون و پترونیلا، ملکه آراگون | سانچا کاستیا ۷ فرزند | ۲۵ آوریل ۱۱۹۶ پرپینیان ۴۴ سال |
| پدروی دوم ۲۵ آوریل ۱۱۹۶ – ۱۳ سپتامبر ۱۲۱۳ |  | ۱۱۷۸ اوئسکا پسر آلفونسوی دوم و سانچا کاستیا | ماریا از مون‌پلیه ۱۵ ژوئن ۱۲۱۳ ۲ فرزند | ۱۳ سپتامبر ۱۲۱۳ نبرد موره  تقریباً ۳۵ سال |
| خایمه یکم ۱۳ سپتامبر ۱۲۱۳ – ۲۷ ژوئیه ۱۲۷۶ |  | ۲ فوریه ۱۲۰۸ مون‌پلیه پسر پدروی دوم و ماریا مون‌پلیه | الینور کاستیا ۱۲۲۱ ۱ فرزند فیولانتی مجار ۱۲۳۵ ۱۰ فرزند ترزا گیل دی ویدار ۲ فرزند | ۲۷ ژوئیه ۱۲۷۶ والنسیا ۶۸ سال |
| پدروی سوم ۲۷ ژوئیه ۱۲۷۶ – ۲ نوامبر ۱۲۸۵ |  | ۱۲۴۰ والنسیا پسر خایمه یکم و فیولانتی مجار | کنستانس سیسیلی ۱۳ ژوئن ۱۲۶۲ ۶ فرزند | ۲ نوامبر ۱۲۸۵ بیلافرانکا دل پندس ۴۵ سال |
| آلفونسوی سوم ۲ نوامبر ۱۲۸۵ – ۱۸ ژوئن ۱۲۹۱ |  | ۱۲۶۵ والنسیا پسر پدروی سوم و کنستانس سیسیلی | الینور انگلستان، دوشس بار ۱۵ اوت ۱۲۹۰ بدون فرزند | ۱۸ ژوئن ۱۲۹۱ بارسلون ۲۷ سال |
| خایمه دوم ۱۸ ژوئن ۱۲۹۱ – ۲ نوامبر ۱۳۲۶ |  |  ۱۰ اوت ۱۲۶۷ والنسیا پسر پدروی سوم و کنستانس سیسیلی | ایزابل کاستیا ۱ دسامبر ۱۲۹۱ بدون فرزند بلانش آنجو ۲۹ اکتبر ۱۲۹۵ ۱۰ فرزند ماری لوزینیان ۱۵ ژوئن ۱۳۱۵ بدون فرزند الیزندا د مونتکادا ۲۵ دسامبر ۱۳۲۲ بدون فرزند | ۵ نوامبر ۱۳۲۷ بارسلون ۶۰ سال |
| آلفونسوی چهارم ۲ نوامبر ۱۳۲۷ – ۲۴ ژانویه ۱۳۳۶ |  | ۱۲۹۹ ناپولی پسر خایمه دوم و بلانش آنجو | ترزای انتزا ۱۳۱۴ ۷ فرزند الینور کاستیا ۲ فرزند | ۲۷ ژانویه ۱۳۳۶ بارسلون ۳۷ سال |
| پدروی چهارم ۲۴ ژانویه ۱۳۳۶ – ۵ ژانویه ۱۳۸۷ |  | ۵ اکتبر ۱۳۱۹ بالاگوئر پسر آلفونسوی چهارم و ترزا انتنسا | ماریا ناوار ۱۳۳۸ ۲ فرزند الینور پرتغال ۱۳۴۷ بدون فرزند الینور سیسیلی ۴ فرزند | ۵ ژانویه ۱۳۸۷ بارسلون ۶۸ سال |
| خوآن یکم ۵ ژانویه ۱۳۸۷ – ۱۹ مه ۱۳۹۶ |  | ۲۷ دسامبر ۱۳۵۰ پرپینیان پسر پدروی چهارم و الینور سیسیلی |  مارتا آرمینیاک ۱ فرزند یولاند بار ۳ فرزند | ۱۹ مه ۱۳۹۶ فویکسا ۴۶ سال |
| مارتین ۱۹ مه ۱۳۹۶ – ۳۱ مه ۱۴۱۰ |  | ۱۳۵۶ خیرونا پسر پدروی چهارم و الینور سیسیلی | ماریا د لونا ۱۳ ژوئن ۱۳۷۲ ۴ فرزند مارگارت د پرادس ۱۴۰۹ بدون فرزند | ۳۱ مه ۱۴۱۰ بارسلون ۵۴ سال |
:
دودمان تراستامارا، ۱۴۱۲–۱۵۵۵

| نام | تصویر | تولد | ازدواج‌ها | مرگ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| فرناندوی یکم ۲۴ ژوئن ۱۴۱۲ – ۲ آوریل ۱۴۱۶ |  | ۲۷ نوامبر ۱۳۸۰ مدینا دل کامپو پسر خوآن یکم، پادشاه کاستیا و الینور آراگون | الینور آلبوکرکی ۱۳۹۴ ۸ فرزند | ۲ آوریل ۱۴۱۶ ایگوالادا ۳۶ سال |
| آلفونسوی پنجم ۲ آوریل ۱۴۱۶ – ۲۷ ژوئن ۱۴۵۸ |  | ۱۳۹۶ مدینا دل کامپو پسر فرناندوی یکم و الینور آلبوکرکی | ماری کاستیا ۱۴۱۵ بدون فرزند | ۲۷ ژوئن ۱۴۵۸ ناپل ۵۲ سال |
| خوآن دوم بزرگ ۲۷ ژوئن ۱۴۵۸ – ۱۹ ژانویه ۱۴۷۹ |  | ۲۹ ژوئن ۱۳۹۸ مدینا دل کامپو پسر فرناندوی یکم و الینور آلبوکرکی | بلانش یکم ناوار ۶ نوامبر ۱۴۱۹ ۴ فرزند خوآنا انریکه ۲ فرزند | ۱۹ ژانویه ۱۴۷۹ بارسلون ۸۱ سال |
| فرناندوی دوم کاتولیک ۱۹ ژانویه ۱۴۷۹ – ۲۳ ژانویه ۱۵۱۶ |  | ۱۰ مارس ۱۴۵۲ پسر خوآن دوم و خوآنا انریکه | ایزابل یکم، ملکه کاستیا ۱۹ اکتبر ۱۴۶۹ ۵ فرزند ژرمن از فوکس ۱۵۰۵ بدون فرزند | ۲۳ ژانویه ۱۵۱۶ مادریگالیخو ۶۳ سال |
| خوآنای یکم، ملکه کاستیا ۲۳ ژانویه ۱۵۱۶ – ۱۲ آوریل ۱۵۵۵ |  | ۶۶ نوامبر ۱۴۷۹ دختر فرناندوی دوم و ایزابل یکم | فیلیپ هابسبورگ ۲۰ اکتبر ۱۴۹۶ ۶ فرزند | ۱۲ آوریل ۱۵۵۵ تردسییاس ۷۵ سال |
پادشاهی خوآنا به‌طور ظاهری بود در صورتی که پسرش کارلوس یکم رسماً حکومت می‌کرد. وی به اتهام جنون در تمام دوران سلطنت خود محبوس شد.
دودمان هابسبورگ-شاخه اسپانیا، ۱۵۱۶–۱۷۰۰

مقالهٔ اصلی: پادشاهان کاستیا
| نام | تصویر | تولد | ازدواج‌ها | مرگ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| امپراتور کارلوس یکم ۲۳ ژانویه ۱۵۱۶ – ۱۶ ژانویه ۱۵۵۶ |  | ۲۴ فوریه ۱۵۰۰ خنت پسر فلیپه یکم و خوآنای یکم، ملکه کاستیا | ایزابلای پرتغال ۱۰ مارس ۱۵۲۶ ۳ فرزند | ۲۱ سپتامبر ۱۵۵۸ صومعه یوسته ۵۸ سال |
| فلیپه یکم ۱۶ ژانویه ۱۵۵۶ – ۱۳ سپتامبر ۱۵۹۸ |  | ۲۱ مه ۱۵۲۷ والادولید پسر کارلوس یکم و ایزابلای پرتغال | ماریای پرتغال ۱۵۴۳ ۱ فرزند ماری یکم، ملکه انگلستان ۱۵۵۴ بدون فرزند الیزابت والوا ۱۵۵۹ ۲ فرزند آنای اتریش ۴ مه ۱۵۷۰ ۵ فرزند | ۱۳ سپتامبر ۱۵۹۸ مادرید ۷۱ سال |
| فلیپه دوم ۱۳ سپتامبر ۱۵۹۸ – ۳۱ مارس ۱۶۲۱ |  | ۱۴ آوریل ۱۵۷۸ مادرید پسر فلیپه یکم و آنای اتریش | مارگارت اتریش ۱۸ آوریل ۱۵۹۹ ۵ فرزند | ۳۱ مارس ۱۶۲۱ مادرید ۴۲ سال |
| فلیپه سوم ۳۱ مارس ۱۶۲۱ – ۱۷ سپتامبر ۱۶۶۵ |  | ۸ آوریل ۱۶۰۵ والادولید پسر فلیپه دوم و مارگارت اتریش | الیزابت بوربون ۱۶۱۵ ۷ فرزند ماریانا اتریش ۱۶۴۹ ۵ فرزند  | ۱۷ سپتامبر ۱۶۶۵ مادرید ۶۰ سال |
| کارلوس دوم ۱۷ سپتامبر ۱۶۶۵ – ۱ نوامبر ۱۷۰۰ |  | ۶ نوامبر ۱۶۶۱ مادرید پسر فلیپه سوم و ماریانا اتریش | ماری لوئیز اورلئان ۱۹ نوامبر ۱۶۷۹ بدون فرزند ماریا آنا از نوبرگ ۱۴ مه ۱۶۹۰ بدون فرزند  | ۱ نوامبر ۱۷۰۰ مادرید ۳۸ سال |
خود آراگون در طول جنگ دروها به فلیپه چهارم وفادار ماند در حالی که کاتالونیا به لوئی سیزدهم و لوئی چهاردهم "پادشاه خورشید" تغییر وفاداری داد. پرتغال در سال ۱۶۴۰ از اتحادیه ایبری جدا شد. کارلوس دوم بدون وارث درگذشت.
دودمان بوربون-شاخه اسپانیا، ۱۷۰۰–۱۷۰۵

مقالهٔ اصلی: جنگ جانشینی اسپانیا
| نام | تصویر | تولد | ازدواج‌ها | مرگ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| فلیپه پنجم نجیب ۱ نوامبر ۱۷۰۰- – ۱۷۰۵ |  | ۱۹ دسامبر ۱۶۸۳ ورسای پسر لوئی، گراند دوفن و ماریا آنا ویکتوریا از بایرن | ماریا لوئیزا گابریلا از ساوی ۲ نوامبر ۱۷۰۱ ۴ فرزند الیزابت فارنسی ۲۴ دسامبر ۱۷۱۴ ۷ فرزند  | ۹ ژوئیه ۱۷۴۶ مادرید ۶۲ سال |
:
دودمان هابسبورگ، ۱۷۰۵–۱۷۱۴

| نام | تصویر | تولد | ازدواج‌ها | مرگ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| کارلوس سوم آرشیدوک ۱۷۰۵–۱۷۱۴ |  | ۱ اکتبر ۱۶۸۵ وین پسر لئوپولد یکم، امپراتور مقدس روم و الینور ماگدالین نئوبورگ | الیزابت کریستین ۱ اوت ۱۷۰۸ ۴ فرزند | ۲۰ اکتبر ۱۷۴۰ وین ۵۵ سال |
در طول جنگ جانشینی اسپانیا (رسما در سال ۱۷۰۷) فلیپه پنجم، پادشاه اسپانیا، اولین پادشاه سلسله بوربون در اسپانیا، با صدور احکام نووا پلانتا، رسماً تاج آراگون را منحل کرد. پس از این زمان، دیگر پادشاهان آراگون وجود ندارند. با این وجود، پادشاهان اسپانیایی تا ایزابل دوم، در حالی که خود را به عنوان پادشاه/ملکه اسپانیا بر روی سکه‌ها می‌نمودند، همچنان از برخی از نام‌گذاری سنتی تاج منقرض شده آراگون در اسناد رسمی خود استفاده می‌کردند: پادشاه/ملکه کاستیا، لئون، آراگون، دو سیسیل. اورشلیم، ناوارا، گرانادا، تولدو، والنسیا، گالیسیا، مایورکا، سویا، ساردینیا، کوردوبا، کورس، مورسیا، جائن، آلگاروه، الخسیرا، جبل الطارق، جزایر قناری، شرق و غرب هند، جزایر و سرزمین اصلی دریای اقیانوس؛ آرشیدوک اتریش؛ دوک بورگوندی، برابانت، میلان؛ کنت هابسبورگ، فلاندر، تیرول، بارسلون ارباب بیسکای، مولینا.
عباس شهریاری

| عباسعلی شهریاری نژاد | عباسعلی شهریاری نژاد |
| --- | --- |
عباس شهریاری: عباس شهریاری
زادهٔ: ۱۳۰۷ دوان از توابع کازرون
درگذشت: ۱۴ اسفند ۱۳۵۳ خیابان روشندلان تهران
ملیت: ایرانی
دیگر نام‌ها: عباس‌علی اسلامی‌نیا
آثار برجسته: همکاری با ساواک
والدین: پدر: اسماعیل
عباسعلی شهریاری نژاد معروف به عباس شهریاری تا قبل از کودتای ۲۸ مرداد سال ۳۲، از کارگران شرکت نفت ایران و انگلیس و از فعالان امور سندیکائی در خوزستان و مسؤلان کارگری در امور سندیکایی بود و در سال ۱۳۳۰ نمایندگی کارگران نفت جنوب در امور سندیکایی را بعهده داشت. بعد از کودتای ۲۸ مرداد و سقوط مصدق، پس از یک اعتصاب بزرگ و سرتاسری در این شرکت، اخراج شد. مدتی در مازندران به فعالیت پرداخت. شهریاری در جریان دستگیری‌های پس از کودتا به خارج از کشور گریخت. ابتدا به کویت رفت و در آن‌جا یک حوزه حزب توده ایران را با کمک کارگران اخراج شده شرکت نفت تشکیل داد. سرانجام به علت فشار خویشاوندانش (پدر زنش) که از بختیاری‌های خوزستان و از همکاران تیمور بختیار رئیس سازمان جدیدالتأسیس ساواک بود، به خدمت ساواک درآمد و مورد عفو و بخشودگی قرار گرفت. شهریاری را عامل لو رفتن بسیاری از گروه‌های سیاسی در دهه چهل خورشیدی می‌دانند.
حزب توده ایران با انتشار عکس عباسعلی شهریاری در سال ۱۳۴۸، در «نامه مردم» ارگان حزب، به همراه متن یک هشدار به مبارزان در ایران، که از رادیو پیک ایران خوانده شد، موجب شناسایی عمومی شهریاری گردید. (البته رجوع به آرشیو نامه مردم نشان می‌دهد که این هشدار نه در سال ۱۳۴۸ آنطور که در گفتگو با درویشیان نقل شده، که در شماره ۱۰۳ آذرماه ۱۳۵۲ نامه مردم درج شده‌است). عباسعلی شهریاری در ۱۴ اسفند ۱۳۵۳ (دو روز بعد از تشکیل حزب رستاخیز)، توسط سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران در تهران کشته شد.
مسئله عباس شهریاری در پلنوم ۱۳ حزب از ۶ تا ۱۱ آذر ۱۳۴۸ رسماً مطرح شد. در بخشی از اسناد منتشر شده از پلنوم سیزدهم چنین آمده‌است: «در پلنوم موضوع تسلط ساواک بر سازمان حزب در ایران توسط عباس شهریاری و باند او که تشکیلات تهران را به وجود آورده و توانسته بودند اعتماد کامل رادمنش را به خود جلب کنند از سوی کیانوری مطرح گردید… جریان رسیدگی در کمیسیون‌ها روشن ساخت که عباس شهریاری سازمان حزب را مجموعاً در دست ساواک نگاه داشته‌است و هیئت اجرائیه پس از آشنایی با نتایج رسیدگی، رفیق رادمنش را که علی‌رغم دلایل روشن حاضر به قبول واقعیت نبود، از مقام دبیر اولی حزب معلق ساخت و پلنوم چهاردهم را برای حل مسئله تدارک دید.»
مسئله شهریاری و (جاسوسی حسین یزدی پسر مرتضی یزدی) و موضوعاتی دیگر، از جمله نارضایتی مقامات شوروی که جاسوسی شهریاری و رابط دستگیر شده وی را قبلاً به رادمنش اطلاع داده بودند، رادمنش را که حاضر به قبول واقعیت نبود زیر سؤال برد.
سالهای نخست زندگی

عباسعلی (عباس) شهریاری فرزند اسماعیل در سال ۱۳۰۷ در دوان در حدود ۱۵ کیلومتری شمال شرق شهرستان کازرون متولد شد. او در سال ۱۳۲۲ از کازرون به آبادان رفت و به عنوان کارگر به استخدام شرکت ملی نفت درآمد. این سال‌ها مقارن بود با فعالیت حزب توده، بنابراین شهریاری نیز عضو آن حزب شد.
عباس شهریاری یکی از گردانندگان اعتصاب کارگران در سال ۱۳۲۵ بود. در اعتصاب پالایشگاه آبادان در سال ۱۳۳۰ به همراه ۶۹ نفر دیگر، از کار اخراج گردید. سپس در کارخانه چیت‌سازی مشغول کار شده و آنجا در رابطه با حزب توده به پخش اعلامیه و توزیع روزنامه نوای ظفر پرداخت. پس از کودتای ۲۸ مرداد سال ۱۳۳۲ به زندان افتاد و پس از آزادی، به کارخانه قند فسا رفته و به علت فعالیت سیاسی مجدد به مدت ۶ ماه زندانی شد. او بعد از آزادی از زندان (با کمک و ارتباطات پدر زنش) در سال ۱۳۳۴ به کویت رفت و شبکه حزبی را در میان کارگران مهاجر ایرانی به وجود آورد. در اواخر سال ۱۳۴۲ بیش از پیش به خدمت ساواک درآمد و با شماره رمز ۶۴۶ و نام‌های مستعار مسعود، اسلامی، جوادی، آقای مهندس، شاهین، سهیل طاهری مشغول کار شد. او در اوان جوانی در اعتصابات کارگری دستگیر شد و به خدمت رئیس شهربانی وقت آبادان سرهنگ عزیزالله کمال (سپهبد کمال بعد از سال ۱۳۳۲ و رئیس رکن ۲ یا هان سارزکان اطلاعات ارتش) درآمد. گفته می‌شود دختر سرهنگ کمال از هواداران حزب توده بوده‌است. به همین علت کسانی که او را از جوانی در آبادان در جریان اعتصابات کارگری می‌شناختند مدعی بودند در همان دوران کار پلیسی می‌کرده و به «نوچه سرتیپ کمال» معروف بوده‌است. در زمان باصطلاح دستگیری مرد هزار چهره روزنامه‌ها عکس او را را از نیمرخ و پشت سر منتشر کردند اما جند نفر از سابقون حزب در آبادان بلافاصله او را شناسائی کرده بودند.
تشکیلات تهران

رهبری حزب توده، چهار نفر از اعضای سابق (اپرویز حکمت جو، علی خاوری، عباس شهریاری و علی حکیمی) را برای فعالیت به داخل کشور فرستادند و رادیو پیک (که متعلق به حزب توده بود) اقدامات این ۴ نفر را تأیید نمود و آنان سازمانی (وابسته به حزب توده) به نام تشکیلات تهران به وجود آوردند و نشریه‌ای نیز به نام «ضمیمه مردم» منتشر نمودند.
شهریاری با هدایت ساواک رژیم شاه که یکی از کارهایش نفوذ و رخنه به جمع مخالفان بود، تعدادی از بازجویان و افراد امنیتی را وارد تشکیلات تهران کرد و کم‌کم صاحب اختیار و همه‌کاره تشکیلات فوق شد. او نه تنها افراد جدیدی را به دام انداخت، بلکه به وسیلهٔ افراد وابسته به خود از گوشه و کنار، اطلاعاتی راجع به گروه‌های دیگر نیز جمع کرد و برایشان تله گذاشت.
همکاری عباس شهریاری با ساواک، از اسرار تشکیلات تهران پرده برداشت.
تشکیلات جنوب و آذربایجان

در به دام افتادن اعضای حزب توده در اصفهان در سال ۱۳۳۷، و نیز شبکه کوچکی که در سال ۴۲ می‌خواست عده‌ای را از طریق مرز شمالی به شوروی بفرستد، عباس شهریاری نقش بارزی داشت. او سال بعد برای علی خاوری، اپرویز حکمت جو، تقی معتمدیان و عمارلو در شهر هشتپر آستارا دام گذاشت و همه به اسارت درآمدند. عامل لو دادن آن‌ها عباس شهریاری بود اما به تقی معتمدیان (که حکم ابد گرفت) مشکوک شدند. از این عده پرویز حکمت جو در سال ۵۳ جان داد.
وقتی بدین ترتیب حکمت جو و خاوری به زندان افتادند، عباس شهریاری زمام امور را به دست گرفت و تشکیلات جنوب و آذربایجان حزب توده (و نیز تشکیلات نیم‌بندی در کرمانشاه) را، راه‌اندازی کرد.. آن‌ها آگاهانه گاه‌وبیگاه به یکی از تشکیلات سه‌گانه ضربه می‌زدند و عده‌ای را دستگیر می‌نمودند. بعد از بازداشت‌های‌های ساواک که با هدایت شهریاری صورت می‌گرفت، او به بهانه رسیدگی به تشکیلات خوزستان یا اصفهان که ضربه دیده بود راهی آن جا می‌شد، همه امور را قبضه می‌کرد و سازمانی را که می‌بایست غیرمتمرکز باشد، در چنگ خود می‌گرفت.
دستگیری آصف رزم دیده و صابر محمدزاده

رهبری حزب توده تصور می‌کرد که توانسته در سایه پنهان‌کاری، یک تشکیلات حزبی در حال گسترش به وجود آورد اما تشکیلات تهران عملاً در دست ساواک بود. ساواک آگاهانه با تشکیلات تهران برخورد نمی‌کرد.
تشکیلات مزبور (که هدایتش در دست عناصر ساواک بود) برای این که عناصر درون خود را خلع شعار کند، گاه‌وبیگاه به اعتراضات ظاهراً تندی هم دست می‌زد مثلاً به دولت رومانی اعتراض می‌کرد که چرا با دولت ایران می‌خواهد رابطه اقتصادی داشته باشد یا نامه سرگشاده‌ای می‌داد و به فروش اسلحه توسط شوروی به ایران اعتراض و گله می‌کرد.
در اواخر سال ۴۵ با یک صحنه سازی، چاپخانه‌ای که ضمیمه مردم در آن آماده می‌شد، کشف شد و اعضای حزب آصف رزم دیده و صابر محمدزاده دستگیر شدند. صابر کارگر تراشکار بود (او روز ۱۳ خرداد سال ۴۲ در مدرسه فیضیه قم و سخنرانی خمینی را ضبط کرده بود که در سرتاسر ایران پخش شد.
بعد از کشف چاپخانه تشکیلات، شهریاری مدعی شد از زیر زمین هم که باشد چاپخانه پیدا می‌کنیم! بعد ساواک اعلامیه‌ها را در چاپخانه‌های خودش چاپ کرد. هدف ساواک این بود که با کمک شهریاری، سرنخ‌های تازه‌ای به‌دست‌آورد.
گروه فلسطین

از کارهای دیگر عباس شهریاری، شرکت در شناسایی گروه فلسطین (گروه شکرالله پاک‌نژاد) و فراهم آوردن شرایط دستگیری آنان است. با هوشمندی شهریاری ۳۰ نفر از این گروه در دام ساواک افتادند که ۱۸ نفر آنان در دی ۴۹ دادگاهی شدند. ساواک پس از پی بردن به فعالیت دامنه‌دار گروه فلسطین به کمک امثال عباس شهریاری آن‌ها را دنبال کرد و تا حدود زیادی سرنخ این جریان را به دست گرفت تا جایی که رابط جنوب حسین تاجمیر ریاحی را قانع نمود که برای خروج مبارزان به جای مسیر پر خطر و دور و درازی که به کمک عشایر در گذشته‌استفاده می‌شد، راه خروج از مرز شلمچه را که هم کوتاه‌تر و هم ماشین رو است، برگزیند و به قول مأمور ساواک که به ریاحی گفته بود: «لقمه را دور سر نچرخانند»، و چنین شد، غافل از این که «کوتاه‌ترین راه، راه مستقیم است» تنها در هندسه اقلیدسی جواب دارد. رابطین گروه که غالباً خود ساواکی‌ها بودند، افرادی را که می‌خواستند از جنوب به عراق و از آن جا به فلسطین بروند، تحویل می‌گرفتند و سپس از مرز به زندان اوین و زندان قزل‌قلعه می‌فرستادند و از قول همه با رمز اطلاع می‌دادند که ما سالم رسیده‌ایم خیالتان جمع باشد، نفرات بعدی بیایند. ساواک عمداً رابطین تهران و جنوب، یعنی حسین تاجمیر ریاحی و بهروز ستوده را دستگیر نکرد تا به کار خود ادامه دهند. وقتی نوبت شکرالله پاک نژاد رسید وی یک رمز جداگانه نیز با حسین ریاحی گذاشت و آن اینکه اگر سالم به آنسوی مرز رسید، خودکارش را هم به قاچاقچی می‌دهد تا به او (ریاحی) بدهد. اگر قاچاقچی خودکار مخصوص شکری را نداد معلوم می‌شود همه در دام ساواک افتاده و دستگیر شده‌اند. با ابتکار شکرالله پاک نژاد، نقشه شهریاری تا حدودی خنثی می‌شود و بهروز ستوده و حسین تاجمیر ریاحی از تور ساواک گریخته، راهی فلسطین می‌شوند.
گروه آرمان خلق

یکی دیگر از کارهای شهریاری گرفتن ارتباط با گروه کوچکی به نام «آرمان خلق» بود که در نتیجه همه در تور ساواک افتادند و کشته شدند. هوشنگ تره گل، بهرام طاهر زاده، همایون کتیرایی، ناصر کریمی و احتمالاً غلامرضا اُشترانی متعلق به آرمان خلق بودند.
شهریاری تلاش کرد که جواد معینی، مرتضی زربخت و افراد دیگر را هم دوباره به تور ساواک بکشاند. به جز آصف رزم دیده و صابر محمدزاده، دستگیری گاگیک آوانسیان، مرتضی باباخانی، هدایت‌الله معلم، سلیمان دانشیان، همت‌زاده، نجاریان، رزم آرا (شوهر خواهر پرویز حکمت جو) و یک راننده (؟)، برادر خودش حسین و به ویژه پرویز حکمت جو و علی خاوری، سرگرد حسن رزمی (فرمانده گردان همدان) و مهندس معصوم‌زاده، هم به دست شهریاری است.
گویا سال ۱۳۴۵ دو نفر از مسئولان تشکیلات تهران (سرگرد حسن رزمی فرمانده گردان همدان و مهندس معصوم‌زاده) به پلیس بودن شهریاری گمان می‌برند و بدون آگاهی شهریاری، پیکی از طریق مرز شوروی به خارج از کشور می‌فرستند و در نامه‌ای به رادمنش ماجرای بدگمانی خود را بیان می‌کنند. شهریاری اما ارتباطات این دو نفر را هم آلوده کرده بود و شخصی را که این دو به عنوان پیک انتخاب می‌کنند، یکی از همکاران پلیس به نام ملایری بود. ملایری نامه را به شهریاری (ساواک) می‌دهد. شهریاری نامه را عوض کرده و با همان علایم رمز به خارج می‌فرستد.
شهریاری از نگاه صفر قهرمانی

صفر قهرمانی درگفتگو با علی درویشیان می‌گوید: خاوری و حکمت جو حتی پس از دستگیری شان هم باور نمی‌کردند که شهریاری جاسوس است. علاوه بر صفر قهرمانی، عزیز یوسفی و بیژن جزنی هم به آن‌ها گوشزد کردند که شهریاری جاسوس است. "به حکمت جو می‌گفتیم تو که با زنت در آلمان شرقی مکاتبه داری خب بابا جون یه جوری به آن‌ها بنویس که حواسشون جمع باشد، اما آن دو قبول نمی‌کردند تا این که رادیو پیک گفت… آن وقت باور کردند!." البته نمی‌توان قبول کرد که صفر قهرمانی شهریاری را می‌شناخته چون صفر از بازماندگان فرقه بود و شهریاری از کارگران آبادان که تا قبل از سال ۱۳۳۲ هیچ گونه مراوده‌ای با تهران هم نداشت چه رسد به آذربایجان و فرقه اما به درستی بیژن جزنی بر اساس تجزیه و تحلیل روز دستگیری خود به شهریاری مظنون بود. کارگران پالایشگاه آبادان و به ویژه هم ولایتی‌های شهریاری نخستین کسانی بودند که او را مشکوک می‌دانستند. شهریاری می‌کوشید دبیرکل حرب توده رضا رادمنش را تحت این عنوان که «در ایران وضع انقلابی حاکم است» به داخل بکشاند.
نورالدین کیانوری در صفحه ۴۵۱ کتاب خاطراتش می‌نویسد «... یکی از افراد ساواک از طریق شوروی به دیدار دکتر رادمنش آمد و از قول عباس شهریاری این مسئله را مطرح کرد که در ایران وضع انقلابی حکمفرما است ولی رهبری حزب در داخل کشور پس از دستگیری خاوری و حکمت جو… بسیار ناتوان شده و لازم است که هرچه زودتر چند تن از رفقا به ایران بیایند. پیشنهاد ما این است که کیانوری، منوچهر بهزادی و آشوت شهبازیان به داخل بیایند. در این زمان ساواک طرح ربودن رضا رادمنش به ایران را هم می‌چید. می‌خواستند رادمنش را به مرز قصر شیرین بکشانند و سپس وی را بیهوش کنند و به ایران ببرند اما اجرای طرح درست با روز کودتا در عراق هم‌زمان شد که حزب کمونیست عراق مخفی شد و دکتر رادمنش نیز در خانه یک هوادار حزب کمونیست عراق پنهان شد.»
پلنوم سیزدهم حزب توده

مسئله عباس شهریاری در پلنوم ۱۳ حزب از ۶ تا ۱۱ آذر ۱۳۴۸ رسماً مطرح شد و مسئله شهریاری، جاسوسی حسین یزدی پسر دکتر مرتضی یزدی و عوامل دیگر از جمله نارضایتی‌های مقامات شوروی، رادمنش را زیر سؤال برد. رادمنش از عباس شهریاری دفاع کرد و ادعا نمود که شهریاری نه تنها یک کادر حزبی درجه اول است، بلکه یک شخصیت سیاسی در مقیاس بین‌المللی است.
در بخشی از اسناد منتشر شده از پلنوم سیزدهم چنین آمده‌است: «در پلنوم موضوع تسلط ساواک بر سازمان حزب در ایران توسط عباس شهریاری و باند او که تشکیلات تهران را به وجود آورده و توانسته بودند اعتماد کامل رفیق رادمنش را به خود جلب کنند از سوی رفیق کیانوری مطرح گردید… جریان رسیدگی در کمیسیون‌ها روشن ساخت که عباس شهریاری سازمان حزب را مجموعاً در دست ساواک نگاه داشته‌است و هیئت اجرایی پس از آشنایی با نتایج رسیدگی، رفیق رادمنش را که علی‌رغم دلایل روشن حاضر به قبول واقعیت نبود، از مقام دبیر اولی حزب معلق ساخت و پلنوم چهاردهم را برای حل مسئله تدارک دید.»
تیمور بختیار

حذف تیمور بختیار که از عراق علیه شاه فعالیت می‌کرد، یکی از اهداف ساواک بود. در ترور تیمور بختیار در عراق که توسط یک نظامی بازخرید شده ارتش به نام اگلن ماطاوسیان (منصور فرهنگ ماه نشان) صورت گرفت، عباس شهریاری نیز مثل اردشیر محمودی قلخانی بی نقش نبود.
شهریاری که به زبان عربی هم آشنا بود، در کشورهای عربی و جنبش‌های جزایر و سواحل خلیج فارس و نیز محافل ایرانیان مقیم خارج، هر چه می‌دانست به ساواک داد. او حتی سازمان امنیت عراق را هم فریفت و از این راه خدمت بزرگی به ساواک و سازمان سیا نمود. ساواک برای خام کردن بختیار و سازمان امنیت عراق یک سری عملیات نظامی جعلی هم راه انداخت و وانمود کرد که «عبدالغنی الراوی» ژنرال فراری عراق را که از مخالفان دولت عراق بود و در اختیار رژیم ایران قرار داشت، ترور کرده‌است!
تیمور بختیار آنقدر خوشحال شد که چند ساعت طلا برای قاتلان عبدالغنی الراوی فرستاد. ساواک هم چندی بعد ژنرال الراوی را به تلویزیون آورد تا دولت عراق و تیمور بختیار را غافلگیر کند. ساواک همچنین در سال ۵۲ شهریاری را به کویت فرستاد و او شبکه جاسوسی رژیم شاه را در کشورهای خلیج فارس رهبری کرد. یک بار نیز مسئول بخش فارسی روزنامه مترقی الطلیعه در کویت شد تا از این طریق ایرانیانی را که با آن روزنامه ارتباط داشتند، شناسایی کند. او زمانی هم وابسته سفارت ایران در یکی از کشورهای عربی بود و یک گروه از مأموران آموزش دیده ساواک را رهبری کرد که وظیفه داشتند انقلابیون ایرانی مقیم کشورهای همجوار غربی و جزایر خلیج فارس را بدزدند و اطلاعاتی راجع به جنبش‌های منطقه از آن‌ها به‌دست آورند، مقر این گروه در سفارت ایران در کویت قرار داشت و گویا حسین‌زاده بازجوی نامدار ساواک نیز آن جا را از دور هدایت می‌کرد.
شهریاری، در سازمان‌های انقلابی کشورهای عربی نیز نفوذ کرده و آسیب‌های زیادی به جنبش‌های عرب همجوار ایران وارد نمود. او با چپ زدن و مخالف خوانی نه تنها مخالفان ایرانی را به دام ساواک انداخت، بلکه کمونیست عراقی «رفیق عادل» را هم که از رهبران حزب کمونیست عراق بود به ساواک تحویل داد.
در سال ۴۷ یک سازمان جعلی نظامی برای به اصطلاح عملیات مسلحانه به وجود آورد، اما در واقع ۳ تن از اعضای درجه اول این سازمان ساواکی بودند. شهریاری به رهبران حزب توده که مقیم خارج از کشور بودند پیشنهاد کرد با کمک تیمور بختیار، که به علت تضادهای شخصی با شاه از دستگاه دولت رانده شده و در عراق به‌سر می‌برد یک «جنبش آزادی‌بخش ایران» به وجود بیاورند؛ ولی کارشان سر نگرفت چون آن‌ها بختیار را قاتل رفقای خودشان و افسران حزبی می‌دانستند. رژیم شاه می‌خواست بدین ترتیب آبروی رهبران را ببرد. ساواک افراد شهریاری را دور و بر بختیار چیده بود و از همه برنامه‌های او آگاه بود.