stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
متروی باکو
تاریخ

در دهه‌های پایانی امپراتوری روسیه، شهر بندری باکو به دلیل کشف نفت در دریای خزر به یک کلان‌شهر بزرگ تبدیل شد. در دهه ۱۹۳۰، پایتخت جمهوری شوروی سوسیالیستی آذربایجان و بزرگترین شهر در قفقاز شوروی بود. اولین برنامه‌ها برای سیستم حمل و نقل سریع به دهه ۱۹۳۰ برمی گردد، با تصویب یک طرح کلی جدید برای توسعه شهر. پس از جنگ جهانی دوم، جمعیت از مرز یک میلیون عبور کرد، این الزام قانون اتحاد جماهیر شوروی برای ساخت سیستم مترو بود. در سال ۱۹۴۷، کابینه وزیران شوروی در ۶ نوامبر ۱۹۶۷، متروی باکو پنجمین سیستم ترانزیت سریع اتحاد جماهیر شوروی شد، هنگامی که اولین مسیر ۶٫۵ کیلومتری و انبار به افتخار پنجاهمین سالگرد انقلاب اکتبرافتتاح شد.
با توجه به چشم‌انداز منحصر به فرد شهر، مترو باکو طرح معماری «مثلث» شوروی را نداشت و در عوض دو خط بیضوی داشت که در مرکز شهر در پایانه راه‌آهن باکو از یکدیگر عبور می‌کردند؛ بنابراین یک خط از انتهای جنوب غربی شهر شروع می‌شود و از یک محور شمال شرقی عبور می‌کند و مناطق مسکونی در لبه شمالی شهر را دنبال می‌کند و سپس در امتداد جنوب شرقی و در نهایت جنوبی دور می‌زند. شبکه در سه مرحله افتتاح شد: اولدوز (۱۹۷۰) و نفتچیلار (۱۹۷۲)، پس از آن احمدلی (۱۹۸۹) و سرانجام حاجی اصلانوف (۲۰۰۲)، خط اول را تکمیل کردند. علاوه بر این، در سال ۱۹۷۰ شعبه ای به ایستگاهی که در دپوی باکمیل ساخته شده بود، افتتاح شد.
خط دوم موازی با ساحل خزر از حاجی اصلانوف از طریق مناطق صنعتی باکو بود، خط اول را دوباره در پایانه راه‌آهن باکو متصل می‌کرد و سپس به سمت غرب ادامه می‌داد و سپس به شمال می‌پیوست تا به مناطق شمال غربی باکو بپیوندد. برای تسریع ساخت و ساز، شعبه ای از ایستگاه ۲۸ می تا خطایی در سال ۱۹۶۸ و در ۱۹۷۶ در جهت مخالف به سمت ایستگاه نظامی افتتاح شد. خط دوم و اول از یک ایستگاه استفاده می‌کردند (۲۸ مه). این امر در ابتدا هیچ مشکل جدی ایجاد نمی‌کرد، زیرا خط دو به اندازه دو ایستگاه طول داشت، اما هنگامی که مرحله دوم در سال ۱۹۸۵ افتتاح شد و خط را به ۸ ایستگاه افزایش دادند (معمار عجمی)، ساخت و ساز انتقال به شدت مورد نیاز بود.
در سال ۱۹۹۳، اولین مرحله از ایستگاه انتقال جعفر جبارلی شروع به کار کرد، اما پایان اتحاد جماهیر شوروی، ناآرامی‌های سیاسی، اولین جنگ قره باغ و فروپاشی مالی که به دنبال آن عملاً هرگونه ساخت و ساز در باکو را فلج کرد. علاوه بر این، در اواسط دهه ۱۹۹۰، سه حادثه تلفات جمعی رخ داد: در ۱۹ مارس و ۳ ژوئیه ۱۹۹۴، حملات تروریستی ۲۷ نفر را کشت و ۹۱ نفر دیگر را زخمی کرد و در ۲۸ اکتبر سال بعد آتش‌سوزی در قطار شلوغ ۲۸۹ نفر را کشت. زخمی شدن ۲۶۵ نفر دیگر، مرگبارترین فاجعه مترو در جهان.
در اواخر دهه ۱۹۹۰ ساخت و ساز دوباره آغاز شد. اولین پروژه تکمیل ایستگاه حاجی اصلانوف بود که بخشی از آن توسط اتحادیه اروپا حمایت می‌شد. در اواسط دهه ۲۰۰۰، ساخت قسمت انتهایی شمالی خط دوم، که از سال ۱۹۹۴ رها شده بود، با افتتاح ایستگاه نسیمی در ۹ اکتبر ۲۰۰۸ مجدداً آغاز شد.
نقشه شبکه مترو

fa (in English: Expected satiety)
شبکه حمل ونقل متروی باکو > خطوط

| نام | خط | بخش | تاریخ افتتاح | طول | ایستگاه |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| خط۱ | ۱ | ایچَری‌شهر↔حاجی آصلان‌اف | ۱۹۶۷ | ۲۰٫۱ km | ۱۳ |
| خط۲ | ۲ | شاه اسماعیل خطایی ↔ درنه‌گۆل | ۱۹۶۷ | ۱۴٫۵ km | ۱۰ |
| خط۲ | ۳ | معمار عجمی-۲ ↔ اوتوگزل | ۲۰۱۶ | ۲٫۱ km | ۲ |
شبکه حمل ونقل متروی باکو > جدول زمانی

| بخش | تاریخ افتتاح | طول |
| --- | --- | --- |
| ایچَری‌شهر-نریمان نریمان‌اف | ۶نوامبر۱۹۶۷ | ۶٫۵ km |
| ۲۸ مای -شاه اسماعیل خطایی | ۲۲ فوریه ۱۹۶۸ | ۲٫۳ km |
| نریمان نریمان‌اف-اۇلدوز | ۵ می ۱۹۷۰ | ۲٫۱ km |
| نرمیان نریمان‌اف-باکیملی | ۲۵ سپتامبر ۱۹۷۰ (بازسازی۷۹–۱۹۷۸) | ۰٫۵ km |
| اۇلدوز-نفتچی‌لر | ۷ نوامبر ۱۹۷۲ | ۵٫۳ km |
| ۲۸ مای-نظامی گنجوی | ۳۱ دسامبر ۱۹۷۶ | ۲٫۲ km |
| نظامی گنجوی-معمار عجمی | ۳۱ دسامبر ۱۹۸۵ | ۶٫۵ km |
| نفتچی‌لر-احمدلی | ۲۸ آوریل ۱۹۸۹ | ۳٫۳ km |
| جعفرجبارلی | ۲۷ دسامبر ۱۹۹۳ | ۰٫۱۵ km |
| احمدلی-هزی آسلان‌اف | ۱۰ دسامبر ۲۰۰۲ | ۱٫۴ km |
| معمار عجمی-نسیمی | ۹ اکتبر ۲۰۰۸ | ۲٫۱ km |
| نسیمی-آزادلیق پروسپئکتی | ۳۰ دسامبر ۲۰۰۹ | ۱٫۳ km |
| آزادلیق پروسپئکتی-درنه‌گۆل | ۲۹ ژوئن ۲۰۱۱ | ۱٫۵ km |
| معمار عجمی-۲-اوتوگزل | ۱۹ آوریل ۲۰۱۶ | ۲٫۱ km |
| کل: | ۲۵ ایستگاه | ۳۶٫۷ km |
شبکه حمل ونقل متروی باکو > تغییر نام ایستگاه‌ها

| قدیم | جدید  |
| --- | --- |
شاومیان: خطایی 
قیزیل اوْردو مئیدانی: ۲۰یانوار 
۲۸ آپرئل: ۲۸مای 
اروپا: قارا قارایئو 
الکتروزاوود: باکمیل 
۲۶ باکی کومیساری: ساحیل 
باکی سووئتی: ایچَری‌شهر 
مشهدی عزیزبای‌اف: کوْراوغلو
طرح توسعه

در حال حاضر چندین پروژه توسعه برنامه‌ریزی شده‌است که دو مورد از آنها در دست ساخت است. در سال ۲۰۱۱، تقی احمد اف، مدیر اجرایی مترو باکو، برنامه‌های خود برای ساخت حداکثر ۵۳ ایستگاه جدید تا سال ۲۰۳۰ را اعلام کرد. در حال حاضر، هشت ایستگاه و دو انبار قطار در حال ساخت است.
آب‌سنگ حلقوی فایو

آب‌سنگ حلقوی فایو که فایوی خاوری نیز خوانده می‌شود یک آب‌سنگ حلقوی بدون سکنه در ایالت چوک، ایالات فدرال میکرونزی است. آب‌سنگ حلقوی فایو در ۳۶ کیلومتر (۲۲ مایل) باختر آب‌سنگ حلقوی نوم‌وین و ۱۰۴ کیلومتر (۶۵ مایل) شمال تالاب چوک قرار دارد.
فایو
موقعیت آب‌سنگ حلقوی فایو در اقیانوس آرام
برای جداسازی آب‌سنگ حلقوی پیاگیلو در ایالت یاپ از آب‌سنگ حلقوی فایو که در فاصله ۵۰۰ کیلومتر (۳۱۰ مایل) از یکدیگر قرار دارند، پیاگیلو به «فایوی باختری» و فایو به «فایوی خاوری» شناخته می‌شود.
درازای آب‌سنگ حلقوی فایو ۲٫۷ کیلومتر (۱٫۷ مایل) و پهن‌ترین بخش آن ۱٫۴ کیلومتر (۰٫۸۷ مایل) و مساحت خشکی آن ۲٫۵ کیلومتر مربع (۰٫۹۷ مایل مربع) است. آب‌سنگ حلقوی فایو از یک آب‌سنگ مرجانی و یک تالاب داخلی کم فرازا بر روی آن پدید آمده است. در میانه تالاب داخلی، دو آبخوست قرار دارند که مساحت کل آنها ۴۰ هکتار (۹۹ جریب فرنگی) است.
آب‌سنگ حلقوی فایو از دید ماهواره اداره کل ملی هوانوردی و فضا (ناسا)
اگرچه، آب‌سنگ حلقوی فایو هم‌اکنون بدون خالی از سکنه است اما در سال ۱۸۵۰، ۵۰ نفر در این کشور زندگی می‌کردند. وجود آب آشامیدنی در آب‌سنگ حلقوی فایو در افسانه‌های مردم میکرونزی، به "آب‌های شیرین فایوی خاوری" خوانده شده است.
با وجود اینکه آب‌سنگ حلقوی فایو از دیدگاه جغرافیایی، بخشی از جزایر هال نیست، اما مدیریت آب‌سنگ حلقوی فایو بر عهده شهرداری نوم‌وین در بخش شمال باختری (اکسوریتود) در ایالت چوک است.
سیمرغ بلورین بهترین فیلم‌نامه اقتباسی جشنواره فیلم فجر

Award
| سیمرغ بلورین بهترین فیلمنامه اقتباسی جشنوارهٔ فیلم فجر | سیمرغ بلورین بهترین فیلمنامه اقتباسی جشنوارهٔ فیلم فجر |
| --- | --- |
کشور: ایران
برگزارکننده: جشنواره فیلم فجر
دریافت‌کننده کنونی: محسن قرائی و محمد داوودی
وبگاه: fajrfilmfestival.com
سیمرغ بلورین بهترین فیلمنامه اقتباسی یکی از جوایزی است که در جشنوارهٔ فیلم فجر به فیلمنامه‌های اقتباسی اهدا می‌شود. در برخی سال‌ها، این سیمرغ به هیچ فیلمی اهدا نشده‌است.
برندگان

سی و نهمین جشنواره فیلم فجر: محمد داوودی و محسن قرائی برای فیلم بی‌همه‌چیز
سی‌امین دورهٔ جشنوارهٔ جهانی فیلم فجر: علی مصفا برای فیلمنامه فیلم پله آخر (۱۳۹۰)
مصطفی رستگاری سیمرغ بلورین فیلمنامه اقتباسی برای چهل‌سالگی (۱۳۸۸)
آبنوس‌وار

معنای  را در ویکی‌واژه، واژه‌نامهٔ آزاد، ببینید.
آبنوس‌وار (به انگلیسی: Ebonising) فرآیندی برای تیره‌کردن چوب است که به آن ظاهری شبیه آبنوس می‌دهد، از این رو نام این تکنیک را آبنوس‌وار گذارده‌اند.
این تکنیک به ویژه برای پیانو و مبلمان خوب استفاده می‌شود.
تاریخچه

در حالی که سوابق کمی از اختراع آبنوس‌وار وجود دارد، اما در طول دورۀ مدرن اولیه در میان طبقات بالا محبوبیت داشت، به خصوص زمانی که چوب آبنوس کمیاب بود. در قرن نوزدهم، آبنوس‌وار رایج شد زیرا آبنوس دیگر به اندازۀ کافی برای تأمین تقاضای بازار انبوه برای مبلمان جدید نبود.
فرآیندها

این تکنیک از فرآیندی از آهن حل شده در سرکه به عنوان عامل تیره‌کننده استفاده می‌کند. استات آهن که در نتیجۀ واکنش تشکیل می‌شود با تانن (جوهر مازو) موجود در چوب واکنش می‌دهد و مادۀ سیاه رنگی را تشکیل می‌دهد که در بالای چوب پوسته می‌کند. از آنجایی که چوب‌های سخت دارای محتوای تانن بالاتری هستند، چوب‌های راحت‌تری برای آبنوس‌وار کردن هستند. با این حال، چوب‌های نرم را می‌توان با خیساندن آن‌ها با چای (که دارای محتوای تانن بالایی است) و سپس استفاده از محلول، آبنوس‌وار کرد.
بن هور (فیلم ۱۹۵۹)

| بن هور | بن هور |
| --- | --- |
تصویر روی جعبه نسخه ویدئویی فیلم: تصویر روی جعبه نسخه ویدئویی فیلم
کارگردان: ویلیام وایلر
تهیه‌کننده: سام زیمبالیست ویلیام وایلر
نویسنده: لو والاس کارل تانبرگ
بازیگران: چارلتون هستون جک هاوکینز هایا هاراریت استیون بوید هیو گریفیث کتی اودانل خوزه گرچی فوریو منیکونی فرانکو فانتازیا جان هورسلی
موسیقی: میکلوش روژا
فیلم‌بردار: رابرت ال. سرتیس
تدوین‌گر: رالف ای. وینترز جان دانینگ
توزیع‌کننده: مترو گلدوین مایر برادران وارنر
تاریخ‌های انتشار: ۱۸ نوامبر ۱۹۵۹
مدت زمان: ۲۱۲ دقیقه
کشور: ایالات متحده
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۱۵ میلیون دلار
فروش گیشه: ۹۰ میلیون دلار
بِن-حور یا بن-هور (به انگلیسی: Ben-Hur) فیلمی حماسه‌ای-درام به کارگردانی ویلیام وایلر محصول سال ۱۹۵۹ است. بن حور، یکی از پر آوازه‌ترین و با شکوه‌ترین فیلم‌های تاریخ سینما به‌شمار می‌رود. این فیلم نامزد دریافت ۱۲ جایزه اسکار بود و در نهایت موفق به کسب ۱۱ جایزه اسکار از جمله بهترین فیلم شد که این یک رکورد در دریافت جوایز اسکار تا سال ۱۹۹۷ برای این فیلم بود. بن هور اقتباسی از رمانی به همین نام نوشتهٔ لو والاس است. بن هور از جانب بنیاد فیلم آمریکا به عنوان دومین فیلم برتر ژانر حماسی تاریخ سینما معرفی شد.
نام فیلم در اصل «بن حور» و برگرفته از نامهای تاریخی عبری است. موقع اکران فیلم در ایران برای استفاده از شباهت گرافیکی ه دو چشم با B در پوستر فیلم، به بن هور تغییر داده شددر زمان فیلمبرداری صحنه مسابقه اسب دوانی تعدادی از سیاهی لشکر فوت کردند.
خلاصه داستان

این فیلم داستان شاهزاده‌ای یهودی به نام جودا بن‌هور است که ناجوانمردانه به جرم سوءقصد به جان فرستاده سزار، توسط دوست رومی‌اش دستگیر و به بردگی و بندگی فرستاده می‌شود و دیگر اعضای خانواده‌اش هم به سیاهچال فرستاده می‌شوند. او پس از عبور از ماجراهای بسیار به وطن خویش بازمی‌گردد تا انتقام گیرد و خواهر و مادرش را رهایی بخشد…
بازیگران

چارلتون هستون (بن هور)
جک هاوکینز (کینتوس آریوس)
هایا هاراریت (اشتر)
استیون بوید (مسالا)
هیو گریفیث (شیخ ایلدریم)
مارتا اسکات میریام
کتی اودانل (تیرزا)
سام جافی (سیمونیدس)
فینالی کوری (بالتازار)
فرانگ ثرینگ (پنطیوس پیلاطس)
ترنس لنگدون (دروسوس)
جورج رالف (تیبریوس سزار)
آندره مورل (سکستوس)
لیانا دل بالتسو (یکی از میهمانان مجلس مهمانی)
فوریو منیکونی
رایموندو وان ریل
دیه‌گو پوتسوتو
ساخت

تهیه این فیلم دو سال به‌طول انجامید. ابتدا می‌بایست قسمت‌هایی از شهر اورشلیم بازسازی شود. تهیه‌کننده این فیلم، سام زیمبالیست، استودیوی چینه‌چیتای رُم را انتخاب کرد و تمام فیلم را در حوالی این استودیو تهیه کرد که ۱۵ هزار طرح مختلف در مساحتی بیش از ۳۴۰ جریب اجرا شد. برای این طرح‌ها ۳۰۰ دکور عظیم در جاهای مختلف استودیوی چینه چیتا در رم ساخته شد. وقتی باستان‌شناسی را برای دیدن از دکورها به رُم بردند، وی با ناباوری گفت: خدایا، این همان شهری است که عیسای ناصری در آن قدم زد!. میدان ارابه‌رانی به‌طور کامل ساخته شد و از هیچ شگرد کامپیوتری بهره نگرفتند. در اواسط سال ۱۹۵۹، ویلیام وایلر، کارگردان پرکار و سختگیر هالیوود برای کارگردانی این فیلم دعوت شد. نخستین کار این بود که هنرپیشه‌ای را برای بازی در نقش بن‌هور بیابند. تمام بازیگران مشهور آن زمان در فهرست قرار داشتند. چارلتون هستون نیز برای بازی در نقش مسالا (رقیب رومی بن‌هور) در نظر گرفته شده بود. سرانجام وایلر بر آن شد تا هستون را برای ایفای نقش اصلی انتخاب کند، زیرا یک سال پیش از آن، با او همکاری خوبی در فیلم سرزمین بزرگ داشت. بازیگران دیگر یکی پس از دیگری انتخاب شدند. پیش از او مارلون براندو، برت لنکستر و راک هادسن بازی در نقش جودا بن هور را رد کرده بودند
ویلیام وایلر به کارگردانی پرهزینه معروف بود. کمتر پیش می‌آمد که او صحنه‌ای را فقط یک بار فیلم بگیرد. بارزترین خصوصیت کار وایلر، کلوزآپ‌های متعددی در بن هور بود. یکی از عجایب این فیلم که در موفقیت آن نقشی به‌سزا داشته‌است، موسیقی قوی این فیلم است که میکلوش روژا، آهنگساز مجارستانی‌الاصل آن را به عهده گرفت. برای ساخت فیلم بن هور در سال ۱۹۵۹ حدود ۱۵ میلیون دلار خرج شد. تدارکات اولیه آن یکسال و ساختنش هم یکسال به طول انجامید. ۴۹۶ نقش مهم با دیالوگ و صد هزار سیاهی لشکر و ۸ هکتار دکور و به طول یک دور کره زمین نگاتیو در این فیلم به کار گرفته شد. مجسمه‌های به کار رفته در این لوکیشن از بیش از ۲۰۰ تندیس بزرگ بودند که برای ساخت آن‌ها از هزاران تجهیزات موجود در انبار استودیوی چینه‌چیتا استفاده شده بود. بیش از هزار کارگر از آغاز ژانویه سال ۱۹۵۸ میلادی ساخت این لوکیشن را آغاز کردند و لوکیشنی به طول ۲ هزار فوت و عرض ۶۵ فوت که نامش به عنوان بزرگ‌ترین تک لوکیشن فیلم در تاریخ سینما به ثبت رسید.
جوایز

| جایزه اسکار | جایزه اسکار |
| --- | --- |
۱. جایزه اسکار بهترین فیلم, سام زیمبالیست (فهرست نامزدان و برندگان جایزه اسکار پس از مرگ): 
۲. جایزه اسکار بهترین کارگردانی, ویلیام وایلر: 
۳. جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد, چارلتون هستون: 
۴. جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد, هیو گریفیث: 
۵. جایزه اسکار بهترین طراحی لباس, ادوارد کارفاگنو و ویلیام ای هورنینگ (فهرست نامزدان و برندگان جایزه اسکار پس از مرگ) (دکوراسیون هنری). هیو هانت (مجموعه دکوراسیون): 
۶. جایزه اسکار بهترین فیلمبرداری, رابرت ال. سرتیس: 
۷. جایزه اسکار بهترین طراحی لباس, الیزابت هفندن: 
۸. جایزه اسکار بهترین جلوه‌های تصویری, آرنولد گیسپی، رابرت مک‌دونالد و میلو لوری: 
۹. جایزه اسکار بهترین تدوین, جان دی دانینگ و رالف ای. وینترز: 
۱۰. جایزه اسکار بهترین موسیقی فیلم, میکلوش روژا: 
۱۱. جایزه اسکار بهترین صدابرداری, فرانکلین میلتون، استودیوی بخش صداام جی ام: 
جایزه گلدن گلوب: جایزه گلدن گلوب
بفتا: بفتا
۱. جایزه گلدن گلوب بهترین فیلم درام: 
۲. جایزه گلدن گلوب بهترین کارگردانی, ویلیام وایلر: 
۳. جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل مرد, استیون بوید: 
برندهٔ اسکار بهترین فیلم
برندهٔ اسکار کارگردانی برای ویلیام وایلر
برندهٔ اسکار نقش اول مرد برای چارلتون هستون
برندهٔ اسکار نقش مکمل مرد برای هیو گریفیث
برندهٔ اسکار فیلم‌برداری برای رابرت ال. سرتیس
برندهٔ اسکار طراحی صحنه الیزابت هافندن
برندهٔ اسکار طراحی لباس برای ویلیام. ای هورنینگ، ادوارد کارفاگنو و هیو هانت
برندهٔ اسکار جلوه‌های ویژه برای آرنولد گیسپی، رابرت مک‌دونالد و میلو لوری
برندهٔ اسکار تدوین برای رالف ای. وینترز، جان دی دانینگ
برندهٔ اسکار موسیقی متن برای میکلوش روژا
برندهٔ اسکار صدابرداری برای فرانکلین میلتون
نامزد اسکار فیلم‌نامهٔ اقتباسی برای کارل تونبرگ
نام بن حور

املای صحیح این نام «بن حور» است: بن حور از اسامی مشهور عبری در میان یهودیان سراسر جهان است و در کتب فارسی و عربی هم تا پیش از اکران فیلم ویلیام وایلر در ایران، آن را به همین صورت می‌نوشته‌اند. بن حور به لحاظ تاریخی نام یکی از دوستان موسی بوده و به لحاظ لغوی به معنای «سفید رنگ» است که کنایه و اشارتی است به پاکی. حور، حوری، حورا و اسم‌های عربی- عبری (سامی) از این دست همه با هم هم‌خانواده‌اند… بنابراین پیداست که نام فیلم ویلیام وایلر «بن حور» است و نه آن‌طور که مشهور است «بن هور» …
در پوستر اصلی فیلم بن حور یا بن هور، نام فیلم به صورت دو کلمه ای که تشکیل دهنده دو دیوار هستند روی هم سوار شده‌است و حرف “B” انگلیسی در ابتدای نام فیلم خودنمائی می‌کند. پوستر ایرانی فیلم هم درست از روی پوستر انگلیسی آن بازسازی شده‌است و به همین دلیل و برای یافتن یک اِلِمان مشترک تصویری در هر دو پوستر، گرافیست حرف ح را به ه تبدیل کرده‌است تا دو چشم ه یادآور دو چشم “B” انگلیسی باشد.
چارلتون هستون در نقش بن هور
ریموند کردر

| 0 | 1 |
| --- | --- |
Kreder at the 2015 Grand Prix de Denain.: Kreder at the 2015 Grand Prix de Denain.
مشخصات فردی: مشخصات فردی
نام کامل: Raymond Kreder
نام مستعار: Rayray
زاده: ۲۶ نوامبر ۱۹۸۹ ‏(۳۵ سال) ، هلند
قد: ۱٫۷۷ متر (۵ فوت ۹ ۱⁄۲ اینچ)
وزن: ۷۰ کیلوگرم (۱۵۴ پوند)
اطلاعات تیم: اطلاعات تیم
تیم فعلی: UKYO
نوع مسابقات: Road and track
نقش: Rider
نوع راندن: All-rounder
تیم(های) آماتور: تیم(های) آماتور
۲۰۰۶: DCM Vorselaar
۲۰۰۹–۲۰۱۱: Felt-Holowesko Partners-Garmin
۲۰۱۰: → گارمین–ترانزشنز
 :  
تیم(های) حرفه‌ای: تیم(های) حرفه‌ای
۲۰۱۲–۲۰۱۴: گارمین–باراکودا
۲۰۱۵–۲۰۱۷: تیم رومپوت
۲۰۱۸–: UKYO
 :  
Infobox last updated on ۸ آوریل ۲۰۱۸: Infobox last updated on ۸ آوریل ۲۰۱۸
ریموند کردر (هلندی: Raymond Kreder؛ زادهٔ ۲۶ نوامبر ۱۹۸۹) دوچرخه‌سوار اهل هلند است.
از باشگاه‌هایی که در آن رکاب زده‌است می‌توان به تیم دوچرخه‌سواری رومپوت–ندرلانسه لوتری و کنندیل–دراپاک اشاره کرد.
عملیات کشاورزی سودمند

عملیات کشاورزی سودمند (به انگلیسی: Good agricultural practice) یک سامانه (سیستم) صادرکننده گواهینامه کشاورزی است که رویه‌هایی (و مدارک برای اثبات استفاده از این رویه‌ها) را که باید برای تولید غذا یا فرآوری بیشتر از منابع تولید غذا به صورت ایمن و سالم برای مصرف مصرف‌کنندگان با استفاده از روش‌های پایدار اجرایی می‌باشند، را مشخص می‌کند. با این حال که دیدگاه متعدد و ناکاملی (از جهت اینکه کدام بهتر و درست‌تر است) در مورد اینکه چه روش‌هایی تکنیک کشاورزی سودمند را تشکیل می‌دهد وجود دارد، چندین دیدگاه به‌طور گسترده‌ای پذیرفته شده است که تولیدکنندگان مواد غذایی نیز می‌توانند از آنها پیروی کنند.
انگیزه انجام روش

راه انداختن تکنیک کشاورزی سودمند (GAP) به ویژه زمانی ارزنده و شایان ستایش می‌شود که مواردی از استفاده مفرط و معتادگونه یا سوء استفاده از سموم کشاورزی وجود داشته باشد. دولت‌ها به دنبال راه‌هایی برای کاهش استفاده از آفت‌کش‌ها و سموم کشاورزی (به صورت پایدار) با معرفی روش‌های جایگزین همچون روش‌های متعدد مدیریت آفات هستند. همچنین در عین حال کاهش استفاده از سموم، ویژگی مهم و مدنظر دولت‌ها برای استفاده از این روش‌ها باید تضمین تولید پایدار مواد غذایی ایمن و سالم باشد.
پنتون

| 0 | 1 |
| --- | --- |
بنیانگذاران: لارنس هربرت
دفتر مرکزی: کارلاستادت، نیوجرسی
مالک: داناهر
مادر: ایکس-رایت
پَنتون (به انگلیسی: Pantone) یک شرکت با مسئولیت محدود است که دفتر مرکزی آن در کارلاستادت، نیوجرسی است. این شرکت بیشتر به دلیل سیستم تطبیق پنتون (PMS) شناخته شده‌است، یک فضای رنگی اختصاصی که در صنایع مختلف، به ویژه طراحی گرافیک، طراحی مد، طراحی محصول، چاپ و تولید و پشتیبانی از سیستم‌های مدیریت رنگ از طراحی تا تولید استفاده می‌شود. فرمت‌های فیزیکی و دیجیتالی، در میان مواد روکش دار و بدون پوشش، پنبه ای، پلی استر، نایلون و پلاستیک تولید شده‌اند.
شرکت ایکس-رایت، تامین‌کننده ابزار و نرم‌افزار اندازه‌گیری رنگ، پنتون را به مبلغ ۱۸۰ میلیون دلار در اکتبر ۲۰۰۷خریداری کرد، و خود توسط شرکت داناهر در سال ۲۰۱۲ خریداری شده‌است.
پنتون در دهه ۱۹۵۰ در نیوجرسی به عنوان شرکت چاپ تجاری برادران مروین و جسی لوین، تبلیغات ام اند جی لوین شروع به کار کرد. در سال ۱۹۵۶، بنیانگذاران آن که هر دو از مدیران تبلیغات بودند، لارنس هربرت، فارغ‌التحصیل اخیر دانشگاه هافسترا را به عنوان کارمند پاره وقت استخدام کردند. هربرت از دانش شیمی خود برای سیستم‌بندی و ساده‌سازی موجودی رنگدانه‌های شرکت و تولید جوهرهای رنگی استفاده کرد و در سال ۱۹۶۲، هربرت بخش مرکب و چاپ را با سود حاصل از فعالیت اداره کرد، در حالی که بخش نمایش تجاری ۵۰۰۰۰ دلار آمریکا بدهی داشت. او متعاقباً دارایی‌های فن‌آوری شرکت را از برادران لوین به قیمت ۵۰۰۰۰ دلار آمریکا (معادل ۴۳۰۰۰۰ دلار در سال ۲۰۲۰) خریداری کرد و نام آن‌ها را به «پنتون» تغییر داد.
محصولات اولیه این شرکت شامل پنتون گایدز (راهنماهای پنتون) است که از تعداد زیادی ورق مقوایی نازک کوچک (تقریباً ۶×۲ اینچ یا ۱۵×۵ سانتی‌متر) تشکیل شده‌است که در یک طرف با یک سری نمونه‌های رنگی مرتبط چاپ شده و سپس در یک صفحه کوچک چسبانده می‌شود. «عرشه فن». به عنوان مثال، یک «صفحه» خاص ممکن است حاوی تعدادی رنگ زرد با رنگ‌های مختلف باشد.
ایدهٔ پشت پی‌ام‌اس (PMS) این است که به طراحان اجازه می‌دهد تا رنگ‌های خاص را زمانی که طرح وارد مرحله تولید می‌شود، بدون توجه به تجهیزات مورد استفاده برای تولید رنگ، «تطابق رنگ» داشته باشند. این سیستم به‌طور گسترده توسط طراحان گرافیک و تکثیر و چاپخانه‌ها پذیرفته شده‌است. پنتون توصیه می‌کند که راهنمای رنگ پی‌ام‌اس سالانه خریداری شود، زیرا جوهر آن‌ها در طول زمان مایل به زرد می‌شود. تغییر در ذخیره کاغذ خاص مورد استفاده.
تأسیس شرکت پنتون

لورنس هربرت، فارغ‌التحصیل رشته شیمی دانشگاه هوفسترا، در سال ۱۹۶۳ شرکت ام اند جی لوین را از برادران لوین خریداری و به نام مؤسسه پنتون ثبت کرد. پنتون به معنی «همه رنگ‌ها» است.
سامانه تطبیق رنگ پنتون

سیستم تطبیق رنگ پنتون عمدتاً یک سیستم بازتولید رنگ استاندارد است که از سال ۲۰۱۹ دارای ۲۱۶۱ رنگ پیش فرض داشته‌است. با استانداردسازی رنگ‌ها، تولیدکنندگان مختلف در مکان‌های مختلف می‌توانند به سیستم پنتون مراجعه کنند تا مطمئن شوند که رنگ‌ها بدون اختلاف رنگ و تماس مستقیم با یکدیگر تطابق کامل دارند.
یکی از این موارد، استانداردسازی رنگ‌ها در فرایند سی‌ام‌وای‌کی (CMYK) است. فرایند سی‌ام‌وای‌کی روشی برای چاپ رنگ با استفاده از چهار جوهر فیروزه‌ای، سرخابی، زرد و سیاه است. اکثر مواد چاپی جهان با استفاده از فرایند سی‌ام‌وای‌کی تولید می‌شوند و زیر مجموعه خاصی از رنگ‌های پنتون وجود دارد که می‌توان با استفاده از سی‌ام‌وای‌کی تکثیر کرد. مواردی که امکان شبیه‌سازی از طریق فرایند سی‌ام‌وای‌کی وجود دارد، در راهنمای شرکت به‌عنوان چنین برچسب‌گذاری شده‌اند.
با این حال، حدود ۳۰ درصد از ۱۱۱۴ رنگ نقطه ای سیستم پنتون (تا سال ۲۰۰۰) را نمی‌توان با سی‌ام‌وای‌کی شبیه‌سازی کرد، اما با ۱۳ رنگدانه پایه (۱۴ رنگ سیاه) در مقادیر مشخصی که رنگ‌های پایه نامیده می‌شوند مخلوط شده‌اند. آن ۱۱۱۴ رنگ شامل ۳۸۷ رنگ با اعداد ۱۰۰ تا ۴۸۷ از سال ۱۹۷۵ و برخی رنگ‌های روشن‌تر از ۶۰۰ تا ۷۳۲ در سال ۱۹۹۱ بود. رنگ‌های ۴ رقمی اصلی که در سال ۱۹۸۷ معرفی شدند به ۳ رقم تغییر داده شدند.
سیستم پنتون همچنین بعدها اجازه تولید بسیاری از رنگ‌های خاص مانند رنگ‌های متالیک، فلورسنت (نئون) و پاستل را داد. ۵۶ فلورسنت از ۸۰۱ تا ۸۱۴ (هفت مورد اول در اینجا رنگ‌های پایه هستند، به اصطلاح درخشش‌روز «Dayglow» هستند) و از ۹۰۱ تا ۹۴۲ وجود دارد. متالیک‌های بسته‌بندی (که قبلاً فلزات ممتاز بودند) از ۱۰۱۰۱ تا ۱۰۴۵۴ (۵۴ مورد از آن‌هایی که بعداً اضافه شدند، ۳۵۲ تا دیگر) قرار داده شده‌اند. رنگ‌های پایه نقره‌ای ۱۰۰۷۷ و رزگلد ۱۰۴۱۲)، در حالی که متالیک‌های معمولی از ۸۷۱ تا ۸۷۷ (۷ اول اینجا رنگ‌های پایه هستند) و از ۸۰۰۱ تا ۸۹۶۵ قرار می‌گیرند. پاستیل‌ها از ۹۱۴۰ تا ۹۱۶۳ با رنگ‌های پایه ۰۱۳۱، ۰۳۲۳۱، ۰۳۱، ۰۵. ، ۰۸۲۱، ۰۹۲۱ و ۰۹۶۱. در حالی که بیشتر رنگ‌های سیستم پنتون فراتر از وسعت چاپ سی‌ام‌وای‌کی هستند، تنها در سال ۲۰۰۱ بود که پنتون شروع به ارائه ترجمه سیستم موجود خود با رنگ‌های مبتنی بر صفحه کرد. رنگ‌های مبتنی بر صفحه‌نمایش از سیستم رنگی آرجی‌بی (RGB) – قرمز، سبز، آبی – برای ایجاد رنگ‌های مختلف استفاده می‌کنند، بسیاری از رنگ‌ها خارج از sRGB هستند. سیستم Goe (منقضی شده) دارای مقادیر RGB و LAB برای هر رنگ است و دارای ۱۰ رنگ پایه است در حالی که فقط ۴ رنگ جدید دارد: قرمز روشن، صورتی، بنفش متوسط و آبی تیره. ۶ مورد دیگر قبلاً در سیستم بودند: زرد ۰۱۲، نارنجی ۰۲۱، قرمز روبینه، سبز، آبی فرآیندی و مشکی که در گو به نام‌های زرد متوسط، نارنجی روشن، قرمز قوی، سبز روشن، آبی متوسط و سیاه خنثی نام‌گذاری شدند.
رنگ‌های پنتون با تعداد اختصاص داده شده آن‌ها توصیف می‌شوند (معمولاً به عنوان مثال «پی‌ام‌اس ۱۳۰» نامیده می‌شود). رنگ‌های پی‌ام‌اس تقریباً همیشه در برندسازی استفاده می‌شوند و حتی به قوانین دولتی و استانداردهای نظامی (برای توصیف رنگ پرچم‌ها و مهرها) راه پیدا کرده‌اند. در ژانویه ۲۰۰۳، پارلمان اسکاتلند در مورد طوماری (مرجع PE512) بحث کرد تا به رنگ آبی در پرچم اسکاتلند به عنوان «پنتون ۳۰۰» اشاره شود. کشورهایی مانند کانادا و کره جنوبی و سازمان‌هایی مانند اف‌آی‌ای (FIA) نیز انتخاب کرده‌اند که به رنگ‌های خاص پنتون در هنگام تولید پرچم‌ها استفاده کنند. ایالت‌های ایالات متحده از جمله تگزاس رنگ‌های پی‌ام‌اس پرچم‌های خود را قانونی تعیین کرده‌اند.