stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
انگلوود، اوهایو

مکان
| انگلوود، اوهایو | انگلوود، اوهایو |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location in اوهایو: Location in اوهایو
ایالت: اوهایو
County: شهرستان مونتگومری، اوهایو
تاسیس‌شده: May 6, 1841 (as Harrisburg)
Named: "Iamton" February 8, 1870 "Englewood" ۱۱ ژوئیه ۱۸۹۹
حکومت: حکومت
 • شهردار: Patricia Burnside
مساحت: مساحت
 • کل: ۶٫۵۹ مایل مربع (۱۷٫۰۷ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۶٫۵۵ مایل مربع (۱۶٫۹۶ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰۴ مایل مربع (۰٫۱۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۹۱۵ فوت (۲۷۹ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۱۳۴۶۵
 • برآورد (۲۰۱۲): ۱۳۴۶۳
 • تراکم: ۲۰۵۵٫۷/مایل مربع (۷۹۳٫۷/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کدs: ۴۵۳۱۵, ۴۵۳۲۲
کد منطقه: ۹۳۷
FIPS code: ۳۹–۲۵۳۹۶
GNIS feature ID: ۱۰۶۴۶۲۴
وبگاه: www.englewood.oh.us
انگلوود(به انگلیسی: Englewood) شهری در ایالت اوهایو کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱۳٬۴۶۵ نفر بوده‌است.
موقعیت جغرافیایی

موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
Localidades na vizinhança
الستربو

مکان
| Alsterbro | Alsterbro |
| --- | --- |
سوئد: اسملاند
استان: استان کالمار
شهرداری: Nybro Municipality
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۸۸ کیلومتر مربع (۰٫۳۴ مایل مربع)
جمعیت (31 December 2010): جمعیت (31 December 2010)
 • کل: ۴۲۲
 • تراکم: ۴۸۰/کیلومتر مربع (۱۲۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (زمان)
الستربو (به سوئدی: Alsterbro) یک سکونتگاه مسکونی در سوئد است که در استان کالمار واقع شده‌است.
خصوصیات

الستربو ۰٫۸۸ کیلومترمربع مساحت و ۴۲۲ نفر جمعیت دارد.
سوزن‌دوزی

لباس سوزن دوزی شده فرح پهلوی کار مهتاب نوروزی
جلد کتاب گلدوزی شده توسط الیزابت اول در ۱۱ سالگی تقدیم به کاترین پار
سوزن‌دوزی (انگلیسی: Needlework) نوعی از صنایع دستی در دوزندگی تزئینی و هنر پارچه است. هر چیزی که از سوزن برای ساخت و ساز استفاده می‌کند را می‌توان سوزن‌کاری نامید. سوزن‌کاری ممکن است شامل صنایع دستی نساجی مرتبط مانند قلاب بافی، سوزن‌دوزی، پته‌دوزی، یا مانند آن‌ها باشد.
در انواع مختلف سوزن‌کاری، اغلب توانایی‌های مشابهی مانند مهارت حرکتی ظریف و دانش الیاف پارچه، به خوبی دیده می‌شود. در انواع مختلف سوزن‌کاری ممکن است از برخی ابزارهای مشابه استفاده شود.
به گزارش مجله پنی سوزن کاری بانوان:
بسیاری از زنان هستند که خود را متقاعد می‌کنند که مشاغل اختصاص بافته به جنسیت آنها بسیار بیهوده است. اما یکی از اشتباهات رایج، ذوق فاسد شده‌ای است که سادگی را با بیهودگی در هم می‌آمیزد. استفاده از سوزن ساده است، اما بیهوده نیست.
چکمه‌های گلدوزی شده، ۱۸۸۵
انواع

توری سوزنی / توری سازی
لحاف کاری
اپلیکیشن
گلدوزی
قلاب بافی
بافندگی
خیاطی
تات کردن
لوست
مکرامه
قیطان و منگوله سازی
ملیله کاری
سوزن سوزن
منجوق بافی: بافندگی و بافندگی
هنر سوزن‌دوزی در ایران

سوزن دوزی یکی از صنایع دستی و هنرهای ایران است که با نخ و سوزن روی پارچه و دیگر بافت‌ها انجام می‌گیرد. این هنر در ایران در بیشتر مناطق کشور همچون آذربایجان
، بلوچستان، بختیاری‌ها، سیستان، اصفهان، یزد، خراسان و گیلان و مازندران انجام می‌شود.
سوزن‌دوزی‌های این مناطق از لحاظ طرح، رنگ و نوع دوخت با هم تفاوت‌هایی دارد. هنر سوزن دوزی در ایران در بیشتر مناطق کشور رایج است.
هنر سوزن‌دوزی در ایران > تاریخچه

هشت هزار سال پیش مردمی که در غار کمربند در نزدیکی شهر بهشهر و در کنارهٔ جنوبی دریای خزر می‌زیستند به کشت غله و پرورش بز و گوسفند روزگار می‌گذراندند. آنان پشم گوسفندان را می‌چیدند و ظاهراً پارچه می‌بافتند و کار دوختن را نیز با سوزن‌های شاخک‌داری که به جا نهاده‌اند انجام می‌دادند.
در هما واقع در ترکیهٔ امروزی فن بافندگی رواج پیدا کرد و در حفاری‌هایی که در آن منطقه انجام شد نحوهٔ تکامل آن کاملاً روشن شده است. در آن حفاری‌ها تکه‌هایی از چند دست‌بافت پیدا شد که به صورت سنگواره‌های زغال شده بر جای مانده بود و نمونه‌هایی مختلفی که به احتمال زیاد از کتان بافته شده بود اما بیشتر شبیه به پارچه‌های پشمی بود و نیز قطعات زری‌دوزی‌شده همانند قالب‌هایی که امروزه هم در این نواحی بافته شده است.
کمی بعد باز هم مدارکی دال بر فن بافندگی در ایران امروزی در تپه سیلک نزدیک کاشان به دست آمده است که مربوط به دو یا سه قرن پیش از آن است. غیر از این، مدارک بسیاری از جمله دوک‌های نخ‌ریسی یا لنگرهای ریسندگی بی‌شمار در حفاری‌های سراسر ایران به دست آمد که مؤید رواج بافندگی و سوزن‌دوزی در ایران در طول زمان‌های مختلف است.
سوزن‌دوزی‌های سنتی ایران یکی از روش‌های دیرینهٔ تزیین جامه و بسیاری از منسوجات است که به‌نوعی در زندگی بشر کاربرد داشته و دارد. دست‌دوخت‌ها به‌جز جنبهٔ تزیینی و شناسنامه‌ای که دربرگیرندهٔ اقلیم و جامعهٔ پدیدآورنده‌اش است در بعضی از اوقات به دلیل عقاید مذهبی روی البسه جلوه‌گری می‌کرد. پیش از اسلام به جز جنبهٔ تزیینی، جنبهٔ طلسم‌گونهٔ آن نیز مطرح بوده است.
پس از ظهور اسلام در ایران رودوزی‌های سنتی ایران به حیات تأثیرپذیر خود همچنان ادامه می‌دهند و اگرچه تحولی شگرف در نقش‌های ایرانی پدید می‌آید اما خصوصیات ایرانی خویش را از دست نمی‌دهند. اعتقادات مذهبی هنرمندان در بعضی نقاط و پرهیز از شبیه‌سازی و همانند پردازی سبک جدید از نقش‌مایه‌های باستانی را به ارمغان می‌آورد و این نگرش در مناطق مختلف به گونه‌ای کاملاً متفاوت از یکدیگر جلوه‌گری می‌کند. دوختن کلمات قرآنی به خط کوفی برای حفاظت از شر شیطان و حوادث بد، یکی از تأثیرات آشکار در این هنر دیرینه است.
ایلخانیان و تیموریان برخلاف دورهٔ قبل که همگی از شیوه‌های عمدهٔ ساسانی پیروی می‌کردند در صنعت نساجی دگرگونی کاملی پدیدآوردند و ابریشم‌دوزی، زری‌دوزی، پولک‌دوزی، ملیله‌دوزی، گلابتون‌دوزی و… بیش از گذشته مورد توجه قرار گرفت.
با ورود فرهنگ و هنر چینی به‌وسیلهٔ مغول، نقش‌هایی از گیاهان و گل‌های متأثر از هنر چینی در آثار این دوره تبلور می‌یابد. اگرچه از آن دوره اثری باقی نمانده است اما «فیلیس اگرمان» از روی مینیاتورهای آن دوره سوزن‌دوزی‌ها و گلدوزی‌های آن زمان به‌خوبی توصیف کرده است. در این زمان هنرمندان از طرح‌های محرابی، لچک ترنجی، هندسی برای تزیین پرده‌ها، لباس‌ها، چادرها و… استفاده می‌کردند.
در عصر صفویه همچون بسیاری از هنرها، انواع رودوزی‌ها نیز به اوج خود رسید و پیشرفت زیادی کرد تا حدی که باعث قطع نفوذ هنر چینی شد. از نقوش رایج این دوره می‌توان انواع بته‌جقه (قهر و آشتی، گل بادامی، مادر و بچه، بته ترمه، سه‌قلو، سه‌سر، درخت زندگی دوقلو، بته‌جقه شاخ گوزنی، انواع گل‌های اسلیمی و ختایی، شاه عباسی پیچکی، گل اناری، برگی و…) را نام برد.
در عصر شاه عباس از تمام هنرمندان از جمله هنرمندانی که به امر رودوزی‌های سنتی مشغولند برای راه‌اندازی هنرهای سنتی و قدیمی به اصفهان دعوت می‌شود و صاحبان این مشاغل دارای اعتبار و شهرت اجتماعی بودند و حتی در آن زمان محله‌ای به نام مطرکاران یعنی قلابدوزها معروف بوده است.
هنر سوزن‌دوزی در ایران > برخی سوزن دوزی‌ها > سوزن دوزی سیستانی

سیاه دوزی سیستان نوعی سوزن دوزی اصیل است که توسط زنان سیستانی انجام می‌شود. سیاه دوزی سیستان نوع دیگر سوزن دوزی در سیستان، است که در آن از نخ سیاه ابریشم استفاده می‌شود و روی لباس مورد استفاده قرار می‌گیرد.
خامه دوزی سیستان یکی از صنایع دستی سیستان است که به آن خامک دوزی یا خمک دوزی هم می‌گویند و به نوعی می‌توان گفت خامه دوزی واژه دگرگون شده این دو اسم است.
دلیل خواندن خامه دوزی به این نام استفاده از خامه (ابریشم نتابیده) به صورت خام و بدون پرداخت و رنگرزی یا پخت است.
خامه دوزی یا سفید دوزی روی الیاف و پارچه‌های مخصوص به همت دستان زنان با ذوق سیستانی به نقش در می‌آید. این هنر هنری از خانواده سوزن دوزی است که از نقوش خاص و اصیل بومی شکل گرفته و به وسیله ابریشم نتابیده به شکل‌های برجسته هندسی و به صورت گل‌های هشت پر، مربع، مثلث و… روی پارچه‌هایی از جنس کتان می‌نشیند.
شهر ادیمی در منطقه سیستان به عنوان شهر ملی خامه دوزی درفهرست شهرهای ملی صنایع دستی ثبت شد.
هنر سوزن‌دوزی در ایران > برخی سوزن دوزی‌ها > سوزن دوری ترکمنی

سوزن‌دوزی ترکمنی هنری کاربردی تزئینی است که در لباس مردم از هر جنسیت و سنی در ایران و ترکمنستان استفاده می‌شود. سوزن‌دوزی در هر دو کشور با تهیه نخ‌های نازک ابریشمی آغاز می‌شود. این تکنیک منحصر به فرد به نخ درخشندگی می‌بخشد. دختران به‌طور سنتی سوزن‌دوزی را از مادر و مادربزرگ خود فرا می‌گیرند. در مناطق روستایی، الگوهای مورد استفاده هویت سرزمینی زنان سوزن‌دوز را آشکار می‌کند. که برای نماد عشق، دوستی، طبیعت و قدرت استفاده می‌شوند. سوزن‌دوزی در لباس عروسی، در لباس مراسم عزا و مراسم‌های فرهنگی و به عنوان قسمت‌های تزئینی لباس‌های معمولی مانند روسری، مانتو، شلوار، شال و لوازم جانبی استفاده می‌شود.
هنر سوزن‌دوزی در ایران > برخی سوزن دوزی‌ها > سوزن دوزی بلوچی

سوزن دوزی بلوچی یا بلوچی دوزی انواع خاصی از سوزن دوزی است که توسط زنان بلوچ انجام می‌شود این طرح‌های سوزن‌دوزی بیشتر از رویاهای زنان بلوچ الهام می‌گیرد تا از طبیعتی که در آن زندگی می‌کنند.
بسیاری از طرح‌های زیبای سوزن دوزی بلوچستان از ایرندگان وقاسم آباد بمپور برروی لباس‌های فرح دیبا در دروه پهلوی دوم توسط زنان این منطقه انجام می‌شده است
و درهمان زمان هنر سوزن دوزی بلوچی مهر اصالت از سازمان یونسکو را دریافت کرد.
اسلام کاظمیه در کتاب «جای پای اسکندر» چاپ ۱۳۵۰ که حاصل سفر او به سیستان و بلوچستان است، دربارهٔ سوزن‌دوزی بلوچ چنین نوشته است:
گل‌دوزی زن بلوچ به تازگی در تهران سخت باب شده است. زنان شیک‌پوش به تقلیدی سر و دست می‌شکنند برای یک پیراهن یا سفره دست‌دوزی که اسمش را گذاشته‌اند «بلوچی‌دوزی» و قیمت گرانی در راه این کار می‌دهند. باسلیقه‌ترین دست‌دوزها ساکن دهکده‌های قاسم‌آباد، گوپچ و اسپکه هستند. از تهران سفارش پشت سفارش می‌رسد برای درخواست این هنر بومی با رنگ و طرح اعجاب انگیزش.
مهتاب نوروزی مشهورترین سوزن‌دوز بلوچستان ایران بود. تعدادی از آثار مهتاب نوروزی در مجموعهٔ سعدآباد تهران نگهداری می‌شود. لباس‌های درباری که او به همراه دیگر سوزن‌دوزان بلوچ به سفارش فرح دیبا، ملکهٔ سابق ایران در دههٔ پنجاه خورشیدی دوخته‌بود، از جمله این آثار است. مهتاب نوروزی، زن فقید هنرمند بلوچ خیاط و سوزندوز و طراح لباس‌های زیبای دست دوز فرح بود.
شهرستان ایرانشهر واقع در بلوچستان در سال ۱۳۹۷ به عنوان شهر ملی سوزن دوزی ثبت شد.
هنر سوزن‌دوزی در ایران > برخی سوزن دوزی‌ها > مواد و ابزار اولیه برای دوخت

جهت انجام سوزن دوزی بلوچی باید این سه موارد دردسترس باشند:
۱-نخ
۲-سوزن
۳-پارچه مناسب با تاروپود مشخص
نخهای مورد استفاده از جنس ابریشم و پنبه ویا نخ کاموا است که بیشترین نخ مورد استفاده نخ پنبه ای است که به راحتی می‌توان آن را در بازار از واسطه‌ها دریافت کرد. نخ پنبه ای انواع مختلف دارد که به علت همجواری با پاکستان بیشترین استفاده از نخهای پنبه ای وارداتی پاکستان می‌باشد؛ و علاوه بر آن از نخهای مرغوب دمسه نیز استفاده می‌شود. از نخ ابریشم بیشتر در گذشته استفاده می‌شد که امروزه به علت کمیابی آن و گرانقیمت بودنش کمتر مورد استفاده قرار می‌گیرد. نخهای به کار رفته در سوزندوزی به صورت مختلف و متنوع انتخاب می‌شوند که بیشتر از نخهای به رنگ تیره استفاده می‌شود.
پارچه مناسب برای سوزن دوزی می‌توان را برچند نوع تقسیم کرد:
گونی یا تارشمار. گونی و تارشمار به صورت افقی و عمودی تاروپود مشخص وبرجسته دارند که زنان بلوچ به راحتی سوزن دوزی بلوچی را روی ان انجام می‌دهند. تارشمار درجه‌بندی دارد و هرچه درجه ان بالاتر می‌رود فاصله تاروپودها بیشتر و بزرگتر می‌شود در نتیجه دوخت نهایی بزرگتر و درشت تر دیده می‌شود.
پارچه. این پارچه می‌تواند نخی باشد که به‌طور جداگانه نوارهای استین‌ها - بدن -پاچه شلوار-جیب را روی ان دوخت و بعد به لباس و پوشاک متصل کرد. اما این پارچه می‌تواند خود لباسی باشد که پوشیده می‌شود و مستقیم استین‌ها و جیب و پاچه‌های شلوار یا یقه را سوزندوزی کرد.
هنر سوزن‌دوزی در ایران > شیوهٔ دوخت

در سوزن‌دوزی روی سطح پارچه‌های ساده طرح‌هایی را با نخهای رنگی ترسیم می‌کنند. این کار با کمک سوزن و قلاب انجام می‌شود و بخیه‌های ظریفی روی پارچه می‌دوزند.
در روش‌های اجرای سوزن‌دوزی تنوع زیادی وجود دارد. معمولاً برای سوزن‌دوزی از کارگاه گلدوزی (قابی به شکل مستطیل یا دایره برای صاف نگه داشتن پارچه) استفاده می‌شود. روی پارچه‌های کتان، زربافت، ابریشمی، پشمی و پنبه‌ای روش‌های مختلف سوزن‌دوزی اجرا می‌شود و در آن از نخ‌های ابریشمی، پشمی، الیاف مصنوعی، نخ گلابتون، نخ نقده، نخ ملیله و نخ سرمه استفاده می‌شود.
هنر سوزن‌دوزی در ایران > استفاده از سوزن‌دوزی در لباس‌های درباری ایران

فرح پهلوی، از علاقه‌مندان به هنر سوزن‌دوزی بود. به سفارش وی، برخی لباس‌های درباری در دهه ۵۰ خورشیدی در منطقه ایرندگان بلوچستان دوخته‌شده و آراسته به سوزن‌دوزی بودند.
سیاه دوزی سیستانی روی لباس
خامه‌دوزی سیستان
استین سوزن دوزی بلوچی.
گونی (تارشمار):نوع خاصی از پارچه با تاروپود برجسته و مشخص
الیبیا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= کاتالونیا, 23x15px|border |alt=|link= اسپانیا
| Olivella | Olivella |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
View of Olivella, April 2006: View of Olivella, April 2006
  نشان:   نشان
بخش خودمختار:  کاتالونیا
استان: استان بارسلون
Comarca: Garraf
حکومت: حکومت
 • شهردار: Joaquim Mas Rius
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۸٫۷۵ کیلومتر مربع (۱۴٫۹۶ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۱۱ متر (۶۹۲ فوت)
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • کل: ۳٬۴۰۵
 • تراکم: ۸۸/کیلومتر مربع (۲۳۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (زمان)
کد پستی: 08818
وبگاه: وبگاه رسمی
الیبیا (به اسپانیایی: Olivella) یک شهرستان در کشور اسپانیا است که در Garraf واقع شده‌است.
خصوصیات

الیبیا ۳۸٫۷۵ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۴۰۵ نفر جمعیت دارد و ۲۱۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اتحادیه همبستگی سولیدارنوشچ

| 0 | 1 |
| --- | --- |
اتحادیه مستقل خودگردان اتحادیه‌های کارگری: اتحادیه مستقل خودگردان اتحادیه‌های کارگری
Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność”: Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność”
تأسیس: ۱۷ سپتامبر ۱۹۸۰
اعضا: تقریباً ۱۰ میلیون نفر در انتهای سال اول- ۴۰۰هزار نفر در سال ۲۰۰۱ (۶۸۰٬۰۰۰ در ۲۰۱۰)
وبگاه: www.solidarnosc.org.pl (انگلیسی)
اتحادیه همبستگی سولیدارنوشچ (لهستانی: Solidarność) (نام کامل: اتحادیه مستقل خودگردان اتحادیه‌های کارگری)، اتحادیه‌ای سراسری و دربرگیرنده همه اتحادیه‌های صنفی و کارگری لهستان بود که در سال ۱۹۸۰ میلادی برابر با ۱۳۵۹ خورشیدی برای دفاع از حقوق کارگران و کارمندان تشکیل و سپس (تا سال ۱۹۸۹ میلادی) به هسته اصلی مقاومت عمومی در برابر حکومت لهستان تبدیل شد. مردم لهستان با حلقه زدن بر گرد این تشکیلات آن را به نماد مبارزه خویش در راه آزادی تبدیل نمودند. با تغییر حکومت از جمهوری خلق لهستان به نظامی مردم‌سالار رفته‌رفته قدرت اتحادیه کاهش یافت و گرچه امروزه هنوز بخش‌ها و گروه‌هایی از آن به فعالیت خود ادامه می‌دهند، اما در عمل در صحنه سیاست لهستان نقشی ایفا نمی‌کند.
هسته‌های اولیه اتحادیه همبستگی بر پایه فعالیت کمیته‌ها و شوراهای اعتصاب (به خصوص کمیته اعتصاب در کارخانه کشتی‌سازی گدانسک) شکل گرفت. این کمیته‌ها سپس گردهم آمده و به دلیل داشتن اهداف مشترک پایه‌گذار اتحادیه همبستگی شدند. اتحادیه همبستگی در روز ۱۹ آبان ۱۳۵۹ در ورشو به ثبت رسمی رسید. در ادبیات سیاسی، نام اتحادیه همبستگی و جنبش همبستگی هر دو به یک معنا به کار می‌رود.
تاریخچه

اکثریت جامعه لهستان نسبت به حکومتی که پایه‌های آن بر ویرانه‌های جنگ جهانی دوم و به سال ۱۹۴۴ میلادی گذاشته شد به دلیل وابستگی به اتحاد جماهیر شوروی داشت نظر مساعدی نداشتند. نارضایتی از زمانی که در سال ۱۹۴۴ میلادی ارتش سرخ با شکست دادن نیروهای آلمان هیتلری در جبهه شرقی وارد خاک لهستان شد، خاطرات تلخ دوران استالینی، سرکوب شدید نیروهای پارتیزانی موسوم به «مبارزان زیرزمینی راه استقلال»، فشار روزافزون نیروهای امنیتی و اطلاعاتی (UB) و موارد دیگر دست به دست هم دادند تا لهستانی‌ها رفته رفته به حکومت جدید بی‌اعتمادتر شده و حکومت مشروعیت خویش را از دست بدهد. اصلاحات ظاهری و سطحی سیاسی و اقتصادی نیز نتوانستند جو ارعاب و وحشت موجود را به سود حکومت تغییر دهند. در این دوران حزب متحد کارگران لهستان (PPR و بعداً حزب کارگران متحد لهستان) به عنوان تنها تشکیلات رسمی کشور قوت گرفت و احزاب و سازمان‌های سیاسی دیگر عملاً از صحنه سیاست حذف شدند.
پس از مرگ استالین در سال ۱۹۵۳ میلادی یخ‌های استبداد در اتحاد جاهیر شوروی و کشورهای اقماری آن به آرامی رو به آب شدن گذاشتند. از سال ۱۹۵۵ کم‌کم زندانیان لهستانی که در شوروی محبوس بوده و شامل محکومین بی‌گناه، رانده‌شدگان اجباری زندانی شده، سربازان ارتش میهنی لهستان که به دلیل گرایش‌های ناسیونالیستی مغضوب حکومت جدید بودند و برخی دیگر آزاد شده و به لهستان بازگشتند. بازگشت ناراضیان سیاسی به تقویت مخالفان انجامید. از سوی دیگر محدودیت‌هایی که حکومت نسبت به کلیسای کاتولیک روا می‌داشت عامل دیگری بود تا جامعه به خصوص در روستاها و شهرهای کوچک واکنشی منفی از خود نشان دهد و نارضایتی در لایه‌های پایین اجتماع گسترش یابد. در کنار این عوامل، از آنجا که یکی از پایه‌های اصلی اقتصاد لهستان کشاورزی بود و در حالی که زمین‌ها همچنان در مالکیت خصوصی باقی‌مانده بودند و سیاست اقتصادی دولت بیشتر بر اساس تشکیل تعاونی‌های کشاورزی بود، دهقانان و کشاورزان دخالت‌های دولت را عاملی مزاحم در پیشبرد اهداف مالی خویش می‌یافتند. در شهرهای بزرگ نیز روشنفکران میهن‌دوست، دگراندیشان، نویسندگان و هنرمندانی که به نظریه‌ها و روش‌های استالینیستی معترض بودند موتور حرکت مخالفان را تشکیل می‌دادند.

اما بیش و پیش از هرچیز این کارگران صنایع و به خصوص صنایع بزرگ و سنگین بودند که بدنه مخالفان و ناراضیان را شکل دادند. شرایط سخت کاری، عدم حمایت‌های لازم اجتماعی، درآمدهای پایین، تبعیض‌های موجود بین عوامل و موافقان حکومت و دیگران در محیط‌های کاری و بالاخره ایجاد گروه‌های فشار و باندهای حکومتی در کارخانه‌ها در این عکس‌العمل کارگران نقش اصلی را ایفا نمودند. [نیازمند منبع]. اعتراضات بارها با خشونت سرکوب شدند و چندین بار رژیم وابسته از نیروهای نظامی و پلیس برای خاموش کردن اعتراضات کارگران صنایع و معادن استفاده نمود. از جمله در دسامبر سال ۱۹۷۰ قیام کارگران شهرهای ساحلی لهستان با به‌کارگیری نیروهای ارتش شدیداً سرکوب شد و حداقل ۴۵ نفر از کارگران کشته و ۱۰۶۰ نفر زخمی شدند.
همبستگی بزرگ

روز ۱۶ دسامبر۱۹۸۰ از بنای یادبود کشته شدگان کارخانه‌های کشتی‌سازی پرده‌برداری شد. در ۱۹ مارس ۱۹۸۱ سه تن از اعضای اتحادیه همبستگی در شهر |بیدگوشْچْ توسط واحدهای میلیشیای خلقی(ZOMO) مورد حمله قرار گرفته و شدیداً مضروب شدند. ۸ روز بعد اتحادیه همبستگی در اعتراض به این یورش اعلام ۴ ساعت اعتصاب عمومی نمود. حزب حاکم و دولت مصرانه اعلام کردند که عاملین حمله را دستگیر و به مجازات خواهند رساند. هم‌زمان چندین گردهمایی بزرگ فعالان اتحادیه همبستگی از سراسر کشور برگزار شد و اتحادیه سازمان و قوام لازم را پیدا کرد. یکی از ۲۱ درخواست اعتصاب‌کنندگان برقراری سیستم توزیع عادلانه کالا از طریق توزیع کوپن بود که عملی شد و کم‌کم بیشتر مواد غذایی و خوراکی را دربرگرفت.
از اوت ۱۹۸۰ تا پایان سال ۱۹۸۱ اتحادیه همبستگی از یک کمیته صنفی به سازمانی گسترده و مردمی که همه قشرها و طبقات جامعه را دربرمی‌گرفت تبدیل شد و علی‌رغم سیستم پلیسی و خفقان حاکم رسماً بیش از ۱۰ میلیون لهستانی نام خود را به عنوان عضو آن ثبت کردند. بخش‌های اقماری متعددی گرداگرد اتحادیه همبستگی شکل گرفتند و از جمله می‌توان از اتحادیه کشاورزان یا اتحادیه دانشجویان نام برد. همزمان، تلاش‌های کنش‌گران اتحادیه و فعالان سیاسی برای انجام مذاکرات در جهت توافق برسر اصلاحات اقتصادی-اجتماعی با واکنش‌های منفی حکومت مواجه می‌شد و رژیم سعی در خرید وقت داشت تا خود را برای سرکوب خونین اعتراضات و عملیات نظامی-پلیسی در زمانی که امواج اعتصابات رو به آرامی بگذارند آماده نماید.
حکومت نظامی

خیزش مردمی سران حزب حاکم را وادار کرد تا برای سرکوب اعتراض‌ها به دولت فشاری روافزون بیاورند. به دنبال آن ویچخ یارزلسکی به رهبری حزب و بلافاصله با حفظ سمت به عنوان نخست وزیربرگزیده شد. اندکی بعد، در شب ۱۳ دسامبر ۱۹۸۱ وی در سراسر لهستان اعلام حکومت نظامی نمود و فردای آن روز شورای نظامی نجات ملی را تشکیل داد. اتحادیه همبستگی غیرقانونی اعلام شد و رهبران آن در سراسر کشور توسط نیروهای امنیتی دستگیر و در مراکزی محافظت‌شده و محصور گردآورده شدند. نیروهای میلیشیای خلقی که افرادی با لباس‌های شخصی بودند به مراکز اعتصابات حمله‌ور شده و به سرکوب مخالفین پرداختند. وزارت کشور مجوز کاربرد سلاح گرم برای سرکوب معترضان را صادر نمود. در روز ۱۶ دسامبر نیروهای پلیس و لباس شخصی میلیشیای خلقی به روی معدنچیان معدن وویک آتش گشودند که در نتیجه ۹ معدنچی کشته و ۲۱ نفر زخمی شدند. روز بعد نیز همین برخورد با کارگران کشتی‌سازی گدانسک صورت گرفت که به مرگ یک تن و زخمی شدن ۲ نفر انجامید. تا روز ۲۸ دسامبر همه مراکز اعتصاب به شدت سرکوب شده و فعالان همه دستگیر یا فراری شده بودند.
در فضای سرکوب حکومت نظامی تنها شکل اعتراضی که دولت نمی‌توانست با آن برخورد کند، مراسم مذهبی بود و کلیسا به عنوان تنها محلی که در آن می‌توان آزادانه‌تر سخن گفت مرجع مخالفان شد. از جمله یکی از کشیشان ورشو به نام یـِژی پُپیـِوشکوک از مرتبطین با اتحادیه همبستگی بود در یک سخنرانی تند و مشهور حکومت کمونیستی را به زیر شلاق انتقادهایی سخت گرفت. وی ۲ سال بعد توسط نیروهای امنیتی‌ای که بعداً «خودسر» خوانده شدند ربوده شد و پس از چند روزی جنازه‌اش را در رودخانه‌ای یافتند. بعدها، وی به نماد شهیدان راه آزادی و اتحادیه همبستگی مبدل شد.
پیریسترویکا و مذاکرات موسوم به میزگرد

در ۱۱ مارس ۱۹۸۵ میخائیل گورباچف در شوروی به قدرت رسید. شرایط ناهموار اقتصادی و سیاسی بلوک شرق و شوروی٬ وی را به آغاز اصلاحات سیاسی واداشت. رفرم سیاست خارجی شوروی که پریسترویکا خوانده می‌شد سبب تغییر شرایط در لهستان نیز شد. در روز ۱۱ سپتامبر ۱۹۸۶ بخش بزرگی از زندانیان سیاسی (۲۵۵ نفر) آزاد شده و در پایان همین ماه لخ والسا تجدید فعالیت علنی اتحادیه همبستگی را اعلام کرد. حکومت در مقابل فعالان سیاسی سیاست دوگانه‌ای اتخاذ کرد: به بخش متعادل‌تر جنبش اجازه فعالیت داد و هم‌زمان سرکوب علیه بخش رادیکال آن را شدت بخشید. با توجه به سابقه اختلاف در اتحادیه همبستگی که از همان سال‌های آغازین دهه ۱۹۸۰ م. آغاز شده بود٬ جنبش عملاً به دو بخش تقسیم شد. بخش بزرگ‌تر و میانه‌رو گرد لخ والسا و بخش دیگر حول آندژی گویزدا و آنا والنتینویچ گرد آمدند. بخش اول به تغییر از راه تفاهم و مصالحه با حکومت اعتقاد داشتند درحالیکه بخش دوم بیشتر بر انقلاب بنیادی علیه نظام کمونیستی تأکید می‌ورزید.
در سال ۱۹۸۸ شرایط بد اقتصادی بازهم بدتر شد. تورم شدید٬ نبود یا کمبود کالاها در بازار٬ کیفیت پائین محصولات داخلی و در نتیجه نارضایتی همگانی کاملاً مشهود بود. اصلاحات اعلام‌شده از سوی نخست وزیر وقت میچیسلاو راکوفسکی پاسخگوی نیازها نبود. دیون کشور و عدم بازپرداخت وام‌های خارجی بر مشکلات افزودند. از ۲۵ آوریل ۱۹۸۸ تا ۲۲ اوت این سال اعتصابات سراسر کشور را فراگرفته بود. سرکوب‌های انجام شده به خصوص از جانب میلیشیای خلقی دیگر برای خاموش کردن اعتراضات کافی نبود. در ۲۶ اوت فرمانده قوای مسلح برای مذاکره با اعتصاب کنندگان اعلام آمادگی نمود و ۵ روز بعد با لخ والسا دیدار کرد و روز پس از آن اعتصابات پایان یافتند. ۲ ماه بعد تلویزیون لهستان مناظره‌هایی با حضور مخالفین تشکیل داد و لخ والسا در یکی از این مناظره‌ها شرکت کرد و با موفقیت طرف دیگر را محکوم ساخت.
سرانجام در روز ۱۸ دسامبر ۱۹۸۸ کمیته‌ای شامل یکصد نفر از رهبران جنبش و با مدیریت اتحادیه همبستگی برای انجام مذاکره با سران حکومت تشکیل شد. این کمیته به بخش‌های مختلف تقسیم شد تا هر بخش در زمینه‌ای خاص درخواست‌ها و مطالبات مردمی را مدون کنند. روز ۲۷ ژانویه ۱۹۸۹ در دیدار والسا با نمایندگان دولت٬ گروهی که قرار بود در مذاکرات موسوم به «میزگرد» شرکت کنند مشخص و تعیین شدند. این گروه شامل ۲۰ نفر از اتحادیه همبستگی٬ ۲۰ نفر از سوی حکومت٬ ۱۴ نفر مستقل و ۲ روحانی بود. اولین جلسه مذاکرات در ششم فوریه تشکیل شد. این مذاکرات تا پنجم آوریل به طول انجامید. طرفین توافق کردند تا اتحادیه همبستگی مجدداً حزبی قانونی قلمداد شود و اولین انتخابات نیمه آزاد در روز ۴ ژوئن ۱۹۸۹ برگزار شود. این انتخابات با پیروزی اتحادیه همبستگی به پایان رسید و راه را برای تغییرات وسیع بعدی باز نمود.
کارخانه کشتی‌سازی گدانسک
نماد و پرچم سولیدارنوشچ
حضور تانک‌ها در زمان حکومت نظامی
سربازان در زمان حکومت نظامی - ورشو
ولیکی گابر

Village در 23x15px|border |alt=|link= اسلوونی
| ولیکی گابر Veliki Gaber | ولیکی گابر Veliki Gaber |
| --- | --- |
Village: Village
Postcard of Veliki Gaber: Postcard of Veliki Gaber
منطقه تاریخی: کارنیولای سفلی
منطقه آماری: اسلوونی جنوب‌شرقی
شهرداری: Trebnje
مساحت: مساحت
 • کل: ۱٫۳۴ کیلومتر مربع (۰٫۵۲ مایل مربع)
ارتفاع: ۳۴۷٫۹ متر (۱۱۴۱٫۴ فوت)
جمعیت (2002): جمعیت (2002)
 • کل: ۳۱۵
ولیکی گابر (اسلوونیایی: Veliki Gaber) یک زیستگاه انسانی در اسلوونی است که در Lower Carniola واقع شده‌است.
خصوصیات

ولیکی گابر ۱٫۳۴ کیلومترمربع مساحت و ۳۱۵ نفر جمعیت دارد و ۳۴۷٫۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
محمدرضا غفاری

| محمدرضا غفاری | محمدرضا غفاری |
| --- | --- |
غفاری در اردیبهشت ۱۴۰۲: غفاری در اردیبهشت ۱۴۰۲
زادهٔ: ۶ مرداد ۱۳۶۴ ‏(۳۹ سال) تهران، ایران
تحصیلات: دانش‌آموخته رشته گرافیک
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۳۸۴–اکنون
محمدرضا غفاری (زادهٔ ۶ مرداد ۱۳۶۴) بازیگر اهل ایران است. او از سال ۱۳۸۴ توسط پوران درخشنده در فیلم رویای خیس وارد حرفهٔ بازیگری شد‌.
فیلم‌شناسی > سینما

| سال | نام | کارگردان |
| --- | --- | --- |
| ۱۴۰۱ | پرونده باز است | کیومرث پوراحمد |
| ۱۳۹٧ | هفت و نیم | نوید محمودی |
| ۱۳۹٧ | سونامی | میلاد صدرعاملی |
| ۱۳٩۶ | چهل و هفت | احمد اطراقچی |
| ۱۳٩۶ | جاده قدیم | منیژه حکمت |
| ۱۳٩۶ | در وجه حامل | بهمن کامیار |
| ۱۳۹۵ | آباجان | هاتف علیمردانی |
| ۱۳۹۵ | زار | نیما فراهی |
| ۱۳۹۴ | در سکوت | ژرژ هاشم‌زاده |
| ۱۳۹۴ | آخرین بار کی سحر را دیدی؟ | فرزاد موتمن |
| ۱۳۹۴ | بیست هفته | مسعود قراگزلو |
| ۱۳۹۳ | کوچه بی نام | هاتف علیمردانی |
| ۱۳۹۲ | برف | مهدی رحمانی |
| ۱۳٩١ | گس | کیارش اسدی زاده |
| ۱۳٩١ | قاعده تصادف | بهنام بهزادی |
| ۱۳٩١ | فرشتگان قصاب | سهیل سلیمی |
| ۱۳٩٠ | انتهای خیابان هشتم | علیرضا امینی |
| ۱۳٩٠ | گیرنده | مهرداد غفارزاده |
| ۱۳۸۶ | ستاره های سوخته | سیروس الوند |
| ۱۳۸۵ | تله روباه | علیرضا اسحاقی |
| ۱۳۸۴ | رویای خیس | پوران درخشنده |
فیلم‌شناسی > تلویزیون

| سال | نام | کارگردان |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۹۸ | دل‌دار | نوید محمودی |
| ۱۳۹۶ | سایه‌بان | نوید محمودی |
| ۱۳۸۸ | آشپزباشی | محمدرضا هنرمند |
| ۱۳۸۶ | یک مشت پر عقاب | اصغر هاشمی |
| ۱۳۸۳ | اگه بابام زنده بود | همایون اسعدیان |
:
فیلم‌شناسی > نمایش خانگی

| سال | نام | کارگردان |
| --- | --- | --- |
| ۱۴۰۳ | تاسیان | تینا پاکروان |
| ۱۳۹۹ | ملکه گدایان | حسین سهیلی‌زاده |
:
خوانندگی

| سال | نام | توضیحات |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۹۹ | صفر تا صد | در سریال ملکه گدایان |
| ۱۳۹۹ | اشکام آبرومه | در سریال ملکه گدایان |
| ۱۴۰۰ | شمع و نور | در سریال ملکه گدایان |
| ۱۴۰۰ | تنهام | در سریال ملکه گدایان |