نظریه‌های توطئه فرود بر ماه
ادعاهای جعلی > محیط

۱. به دلیل قرار گرفتن فضانوردان در معرض امواج کمربند ون آلن و امواج کهکشانی، امکان نداشت که جان سالم به در ببرند(مسمویت پرتویی و درمان سلامتی با پرتوهای کیهانی را ببینید). تئوری پردازان توطئه بیان می‌کنند که عملیات استارفیش پرایم (آزمایش انفجار هسته‌ای در ارتفاع بلند) هم برای مختل کردن کمربند ون آلن ناکام ماند.
دو کمربند ون آلن اصلی، یکی داخلی یکی بیرونی، و یک حالت گذرا سوم وجود دارند. کمربند داخلی که شامل پروتون‌های پرانرژیست، خطرناک‌ترین است. کمربند خارجی هم که شامل الکترون‌های کم انرژی می‌باشد، کم خطرترین است(ذرات بتا). فضاپیمای آپولو طی چند دقیقه از کمربند داخلی و طی ۱٫۵ ساعت از کمربند بیرونی گذشت. فضانوردان به‌وسیله پوسته آلومینیومی فضاپیما از امواج یونیزه محافظت می‌شدند. علاوه بر آن، مسیر زمین تا ماه طوری انتخاب شده بود که کمترین تماس را با کمربند داشته باشد. حتی دکتر جیمز وان آلن احتمال کشنده بودن امواج برای آپولو را رد کرد. پلیت دز میانگین کمتر از ۱ رم را بیان کرد، که معادل تشعشع محیطی دریافتی در موجودات زنده سطح دریا برای سه سال می‌باشد. همه امواج دریافت شده در طول مسیر هم اندازه با مقدار مجاز برای کارکنان هسته‌ای در طول یک سال است که خیلی بیشتر از مقداری که فضانوردان شاتل فضایی دریافت کردند نیست.
۲. فیلم دوربین‌ها باید در اثر این تشعشعات بخار شده باشد.
فیلم‌ها در یک نگه دارنده فلزی قرار داشتند که از آن‌ها محافظت می‌کرد. افزون بر آن، فیلم توسط ماشین‌هایی از قبیل لونا ۳ و برنامه چرخندهٔ ماه حمل می‌شدند که آن‌ها را از بخار شدن حفاظت می‌کرد.
۳. سطح ماه در طول روز طوری گرم است که فیلم دوربین را ذوب می‌کند.
هیچ جوی در ماه وجود ندارد که گرمای سطح را به لوازم از جمله دوربین منتقل کند و آن‌ها در تماس مستقیم نیستند. در یک مکان خلأ تنها تابش می‌تواند گرما را انتقال دهد، نوع عملکرد تابش به‌طور کامل درک شده‌است، و بهترین راه جلوگیری از ورود نور است که آن هم به رنگ کردن محفظه صورت می‌گیرد. با رنگ طلایی که به ماه نورد زده شده بود، دمای آن کنترل می‌شد. همچنین، با اینکه سطح ماه در ظهر خیلی داغ می‌شد ولی بعد از غروب آفتاب هر جایی برای فرود مناسب می‌گشت. وقتی که مدت اقامت زیاد می‌شد، فضا نوردان، حتی با بیشتر شدن گرمای خورشید، متوجه بیشتر شدن سردکننده در لباس خود می‌شدند اما، اثر گرما با فعال و غیرفعال کردن سیستم‌های کنترلی رفع می‌گشت. فیلم از تابش مستقیم خورشید در امان بود، پس خیلی گرم نمی‌شد. روز در ماه تقریباً ۲۹٫۵ برابر روز در زمین است؛ و این یعنی، طول روز در ماه برابر ۱۵ شبانه روز در زمین است.
۴. خدمه آپولو ۱۶ در مسیر خود نمی‌توانستند از شراره خورشیدی جان سالم به در ببرند.
هیچ شرارهٔ بزرگی هنگام پرواز آپولو ۱۶ رخ نداد. یک شراره بزرگ در اوت ۱۹۷۲ بعد از برگشت آپولو ۱۶ و قبل ازآپولو ۱۷ رخ داد.
۵. پرچمی که که فضانوردان بر روی سطح ماه قرار دادند، طوری است که نشان می‌دهد بادی می‌وزد و این خلاف گفته فضانوردان است که بادی نبوده‌است. این نشان می‌دهد که آن عکس روی زمین گرفته شده، وقتی که نسیمی در حال وزش بوده‌است. سیبرل گفت احتمالاً آن بخاطر سردکننده داخلی بوده که برای سرد کردن فضانوردان استفاده می‌شده‌است، درحالی‌که سردکننده داخل لباس آن‌ها روی زمین خیلی سنگین بوده‌است.
پرچم به یک میله L (برعکس) شکل وصل شده، پس ثابت نبوده‌است. به نظر می‌رسد پرچم فقط وقتی که فضانوردان آن را به مکانش حمل می‌کردند، لرزیده‌است. بدون جریان هوا، این حرکت باعث می‌شده که گوشه آزاد پرچم، برای مدتی مثل یک آونگ نوسان کند. پرچم توسط نیرو چین خورده شده‌است، فیلمی که از عکس‌ها ساخته شده نشان می‌دهد که پرچم بعد از رها شدن توسط فضانوردان، بعد از مدتی همچنان به همان شکل باقی می‌ماند.
این تئوری در قسمت میسباسترز از برنامه (فرود بر ماه ناسا) افشا گردید.
عکس گرفته شده از باز آلدرین هنگام سلام نظامی‌کردن به پرچم (انگشتان دست راست وی از پشت کلاه فضانوردی اش دیده می‌شود).
عکس گرفته شده از آلدرین که دست خود را پایین انداخته و کمی به سمت دوربین برگشته است، در حالی که پرچم ثابت است.
انیمیشن درست شده از دو عکس نشان می‌دهد که دوربین آرمسترانگ حرکت کرده‌است، ولی پرچم خیر.
۶. با وجود نبودن رطوبت، جای پا روی ما به‌طور شگفتی حفظ می‌شود.
خاک ماه مانند زمین دارای رطوبت نیست، و لبه‌های تیزی دارد. این اجازه می‌دهد که ذرات خاک به هم بچسبند و شکل خود را حفظ کنند. فضانوردان آن را به «پودر تالک و شن خیس» تشبیه کردند.
این تئوری در قسمت میسباسترز از برنامه فرود بر ماه ناسا افشا گردید.
۷. در اتهام فرود روی ماه، حتی از تولید صدا نیز استفاده شده‌است، یا در صحرا با وجود فضانوردان، از فیلم‌برداری راه دور، یا کنترل کردن یا فیلم‌برداری اسلوموشن استفاده شده‌است تا آن را به ماه شبیه کند.
در سریال (از زمین تا ماه) از شبکه اچ‌بی‌او در یک قسمت از فیلم که مربوط به آپولو ۱۳ بود، در آن از مرحله صدا و تنظیمات مهار استفاده شده بود. در آن فیلم کاملاً آشکار بود که گرد و خاک بالا رفته، سریع روی زمین نمی‌نشیند (مانند ابر می‌شوند). در فیلم گرفته شده از قدم‌های آرمسترانگ و چرخ‌های ماه نورد معلوم است که خاک بالا رفته، بر اثر جاذبه ماه به صورت خط سهموی، خیلی زود می‌نشیند (چون هیچ هوایی برای نگه داشتن گردها وجود ندارد). حتی اگر از تولید صدا نیز استفاده می‌شد، پمپی که برای آن کار می‌کند هوا را بالا می‌برد و در مسیرهایی می‌فرستد که می‌بایست در فیلم دیده می‌شدند.
در طول مأموریت آپولو ۱۵، دیوید اسکات آزمایش انداختن یک چکش و پر را به‌طور هم‌زمان انجام داد، هردو در یک زمان سقوط کردند و با زمین برخورد نمودند، که بودن خلأ را ثابت می‌کند.
این تئوری در قسمت میسباسترز از برنامه (فرود بر ماه ناسا) افشا گردید.
دیوید اسکات یک چکش و پر را روی سطح ماه انداخت.