stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ناباتخارس

| ناباتخارس nickname= | ناباتخارس nickname= |
| --- | --- |
دهستان‌های اسپانیا: دهستان‌های اسپانیا
  پرچممهر:   پرچممهر
کشور: اسپانیا
بخش خودمختار: کاستیا و لئون
استان: استان آبیلا
فهرست شهرستان‌های استان آویلا: Navatejares
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۱ کیلومتر مربع (۴ مایل مربع)
جمعیت (2006): جمعیت (2006)
 • کل: ۷۳
 • تراکم: ۶٫۶/کیلومتر مربع (۱۷/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانی اروپای مرکزی)
ناباتخارس دهستانی در استان آبیلای اسپانیا است.
در این دهستان ۸۸ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۱۱٫۱۶ کیلومتر مربع است.
مورتن ترکیلدسن

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- |
ملیت: دانمارک
زاده: ۲۴ سپتامبر ۱۹۸۳
ورزشی: ورزشی
ورزش: دوچرخه‌سواری
رویداد(ها): دوچرخه‌سواری بی‌ام‌اکس
مورتن ترکیلدسن (انگلیسی: Morten Therkildsen؛ زادهٔ ۲۴ سپتامبر ۱۹۸۳) ورزشکار Cycling اهل دانمارک است.
سیارک ۹۱۷۲

| کشف | کشف |
| --- | --- |
تاریخ کشف: ژوئیه ۲۹, ۱۹۸۹
ویژگی‌های مداری: ویژگی‌های مداری
مبدأ مه ۱۴, ۲۰۰۸: مبدأ مه ۱۴, ۲۰۰۸
اوج: ۴.۲۰۶۷۳۹۰۱۹۶۶۳۲۶۱
حضیض: ۱.۲۰۹۵۰۷۴۵۹۱۴۶۳۹۷
خروج از مرکز مداری: .۵۵۳۳۷۷۹۸۴۵۹۵۶۲۹۵
تناوب مداری: ۱۶۲۷.۸۰۰۰۷۰۳۸۸۵۹۱
آنومالی متوسط: ۷۰.۵۳۶۲۴۸۰۵۲۱۱۰۶۸
انحراف: ۷.۸۴۶۹۱۷۷۱۵۸۶۵۱۵۷
 :  
سیارک ۹۱۷۲ (به انگلیسی: 9172 Abhramu، نامگذاری:1989OB) نه هزار و صد و هفتاد و دومین سیارک کشف شده‌است که در ۲۹ ژوئیه ۱۹۸۹ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۶٫۵۰ است.
موسیقی مدرن

| دوره‌ها، اعصار و جنبش‌های موسیقی کلاسیک غرب> دوران اولیه | دوره‌ها، اعصار و جنبش‌های موسیقی کلاسیک غرب> دوران اولیه |
| --- | --- |
قرون وسطی: ۵۰۰–۱۴۰۰
* آرس کهن: ۱۱۷۰–۱۳۱۰
رنسانس: ۱۴۰۰–۱۶۰۰
دوران قواعد مشترک: دوران قواعد مشترک
باروک: ۱۶۰۰–۱۷۵۰
گالانت: ۱۷۲۰–۱۷۸۰
کلاسیک: ۱۷۳۰–۱۸۲۰
* مکتب مانهایم: ۱۷۴۰–۱۷۷۰
رمانتیک: ۱۷۸۰–۱۹۱۰
قرن بیستم و اوایل دوره قرن بیست‌و‌یکم: قرن بیستم و اوایل دوره قرن بیست‌و‌یکم
عصر مدرن: ۱۸۹۰–۱۹۵۰
جنبش امپرسیونیستی: ۱۸۹۰–۱۹۲۵
جنبش اکسپرسیونیستی: ۱۹۰۸–۱۹۲۵
* دومین مکتب وین: ۱۹۰۰–۱۹۶۰
عصر پست‌مدرن/معاصر: ۱۹۳۰– اکنون
* جنبش مینیمالیستی: ۱۹۶۵– اکنون
ن ب و: ن ب و
موسیقی مدرن یا نوگرایی در موسیقی، به دیدگاهی فلسفی و زیبایی‌شناسانه اشاره دارد که برگرفته از تغییر در زبان موسیقایی و توسعه آن در سال‌های پایانی سده ۱۹ میلادی و ابتدای سده ۲۰، است. در این دوره، واکنش‌های مختلفی برای به چالش کشیدن و تفسیر دسته‌بندی‌های قدیمی‌تر موسیقی رخ داد به شکلی که نوآوری‌هایی برای گشودن راهی تازه در سازماندهی و رسیدن به دیدگاه‌های ملودیک، هارمونیک و صدایی تازه در موسیقی پدید آمدند و نگاه جهانی زیبایی‌شناسانه را در ارتباطی نزدیک با دوره‌ای بزرگ‌تر، قابل‌شناسایی و هویت دار از نوگرایی در هنر آن زمان، تغییر دادند. نوآوری، بهترین و عملگرایانه‌ترین کلمه‌ای است که برای این اتفاق می‌توان ذکر کرد. از ویژگی‌های برجسته این دوره، کثرت در زبان موسیقی است که نشان می‌دهد هیچ سبک موسیقایی تاکنون، در موضع غالب نبوده است.
حقیقت ذاتی این تفکر، این اعتقاد است که موسیقی به هیچ‌وجه پدیده‌ای ایستا نیست که توسط حقایق همیشگی و اصول کلاسیک تعریف شود. بلکه پدیده‌ای است ذاتاً تاریخی و تکاملی. در حالی‌که اعتقاد به پیشرفت موسیقایی یا اصل نوآوری در مدرنیسم، تازه و یکتا نیستند بلکه مانند ارزش‌هایی هستند که به‌طور ویژه در مواضع زیبایی‌شناختی نوگرایی اهمیت دارند.
برای مثال می‌توان به ارزشمند بودن کار آرنولد شونبرگ در رد تونالیته در آثار پساتونال کروماتیک و موسیقی دوازده‌نغمه‌ای او و حرکت ایگور استراوینسکی به سمت دوری کردن از ضرب‌آهنگ اشاره کرد.
روشنک داریوش

| روشنک داریوش | روشنک داریوش |
| --- | --- |
زاده: ۱۳۳۰
درگذشته: ۱۰ آبان ۱۳۸۲   ۱ نوامبر ۲۰۰۳ مونیخ
زمینه کاری: مترجم و فعال سیاسی
ملیت:  ایران
همسر(ها): خلیل رستم‌خانی ۱۳۸۲-۱۳۶۲
فرزند(ان): کاوه رستم‌خانی (زاده ۱۳۶۸)
پدر و مادر: پرویز داریوش
روشنک داریوش مترجم و فعال سیاسی ایرانی بود.
زندگی

روشنک داریوش به مدت ۱۷ سال (از ۱۱ سالگی تا ۲۸ سالگی) در آلمان تحصیل کرد و در جامعه‌شناسی و علوم سیاسی با نمرهٔ عالی در سطح فوق لیسانس (کارشناسی ارشد) فارغ التحصیل شد.
از سن ۱۶ سالگی در فعالیت‌های سیاسی از طریق کنفدراسیون دانشجویان ایرانی (اتحادیهٔ ملی) فعالانه شرکت و از جمله سالیانی چند در انتشار نشریات کنفدراسیون به زبان آلمانی همکاری کرد. بلافاصله پس از انقلاب به تهران برگشت و در فعالیت‌های مربوط به آزادی زن و دمکراسی از طریق جبههٔ دمکراتیک ملی ایران شرکت فعال داشت. قاطعانه اعتقاد داشت که باید در ایران بماند و به فعالیت و زندگی ادامه بدهد. در ۱۳۶۲ با خلیل رستم‌خانی ازدواج کرد و پسرشان کاوه رستم‌خانی به دنیا آمد.
در اوایل انقلاب پیش از تعطیلی انستیتو گوته در تهران مدتی با آن همکاری می‌کرد و از ۱۳۶۰ به بعد به ترجمهٔ کتاب از زبان آلمانی پرداخت و همواره کتاب‌هایی را برای این کار انتخاب می‌کرد که با مشکلات جنبش روشنفکری و سیاسی ایران ارتباط مستقیم داشت.
اولین کتاب او ترجمه "قطره اشکی در اقیانوس"، رمانی از مانس اشپربر در بیش از ۱۰۰۰ صفحه بود که به فعالیت و زندگی روشنفکران چپ اروپایی می‌پرداخت که از احزاب کمونیست طرفدار شوروی جدا یا اخراج شده بودند و می‌کوشیدند در عین حفظ اعتقاد به سوسیالیزم به فعالیت مستقل ادامه بدهند. تمام کتاب‌های دیگر او هم که در زیر آمده‌اند نیز با توجه به همین مسئله انتخاب شده‌اند که با مسایل روشنفکران و اجتماعی ارتباط مشخص داشته باشند. با برخی از نویسندگان از جمله با لوئیزه رینزه، مانس اشپربر و کته رشایس تماس و نامه نگاری داشت. به مانس اشپربر علاقهٔ خاصی داشت و مانس اشپربر هم به او علاقمند بود. ینکا اشپربر، همسر مانس اشپربر در مقاله‌ای که در کتاب یک زندگی سیاسی هم ترجمه شده‌است نوشت: "بیش از هر چیز مکاتباتش با دختر دانشجوی جوانی او را تکان می‌داد که از آلمان به وطنش بازگشت و هزار صفحه "قطره اشک" را ترجمه کرد. کته رشایس هم برای نشر فارسی "لنا" مقدمه نوشت.
کتاب "چرخ دنده" نمایشی است در بارهٔ کشوری نفت خیز که در آن انقلاب شده‌است. "در تبعید" به زندگی روشنفکران آلمانی در تبعید و فراری از آلمان هیتلری می‌پردازد. "یک زندگی سیاسی" گفتگوهایی است با مانس اشپربر در بارهٔ نظریات او در بارهٔ برخورد به فعالیت و دگی سیاسی. " انسان دوستی و خشونت" مسئلهٔ خشونت پس از انقلاب را مورد بحث قرار می‌دهد. "لنا" روایت دختر بچه‌ای است از ده محل سکونتش و زندگی مردم در زمان جنگ. "قرن من" صد داستان در بارهٔ هر یک از سال‌های قرن بیستم است.
او در دههٔ شصت شمسی به ایدهٔ چندین سالهٔ خود تحقق بخشید و برای انتشار کتاب‌های مورد نظرش یک موسسهٔ انتشاراتی در ایران پایه‌گذاری کرد اما بعد از نشر چند کتاب به علت تفاوت نظرها ناگزیر به کناره‌گیری از آن شد. در دههٔ هفتاد شمسی در فعالیت‌های کانون نویسندگان ایران شرکت داشت و عضو جمع مشورتی کانون بود که اساسنامهٔ پیشنهادی کانون را تدوین می‌کرد. در این سال‌ها یک بار در میهمانی رایزن فرهنگی سفارت آلمان به همراه چند تن از نویسندگان دستگیر شد و چندین ساعت مورد بازجویی قرار گرفت. یک بار هم در سال ۱۳۷۵ بلافاصله پس از تدوین پیش‌نویس منشور کانون نویسندگان و امضای آن به همراه ۱۲ نفر دیگر بازداشت شد.
روشنک از ابتدای سال ۲۰۰۰ با بورس انجمن قلم آلمان (PEN) ساکن مونیخ شد و به فعالیت‌های فرهنگی ادامه داد. پس از کنفرانس برلین در سال ۲۰۰۰ که حکم جلب او هم صادر شد ناگزیر در آلمان ماند و برای آزادی شوهرش (خلیل رستم خانی) از زندان فعالیت زیادی کرد. سرانجام در ساعت ۱۱:۳۰ شنبه شب اول نوامبر ۲۰۰۳ در اثر تومور مغزی درگذشت.
کتاب‌شناسی

قطره اشکی در اقیانوس - مانس اشپربر
چرخ دنده - ژان پل سارتر
مانس اشپربر یک زندگی سیاسی، هفت گفتگو و سه مقاله
در تبعید - لیون فویشت وانگر
انسان دوستی و خشونت - موریس مرلو پونتی
لنا، ماجرای جنگ و داستان ده ما - کته رشایس
قرن من - گونتر گراس
منبع

روشنک داریوش ۵۸ شمع فروزان برافروخت: قطره اشکی در اقیانوس...، سهیل آصفی
روشنک داریوش ما را وداع گفت
منوچهر بهزادی

| منوچهر بهزادی | منوچهر بهزادی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۵ آذر ۱۳۰۶
درگذشت: اعدام شهریور ۱۳۶۷ زندان اوین
ملیت: ایرانی
مکتب: مارکسیست-لنینیست
همسر: بریگیتِ اشتارک
فرزندان: لاله و آزیتا
منوچهر بهزادی (۱۵ آذر ۱۳۰۶ در تهران – شهریور ۱۳۶۷ در تهران) فعال سیاسی چپ‌گرای ایرانی و از اعضای کمیته مرکزی حزب توده ایران بود.
زندگی

بهزادی در زمان شاه با ممنوعیت فعالیت حزب توده از ایران خارج شد و خودش را به جمهوری دموکراتیک آلمان رساند. در آنجا با همسر آلمانی اش بریگیتِ اشتارک  آشنا شد. حاصل ازدواج آن ها دو دختر به نام های لاله و آزیتاست. منوچهر بهزادی تحصیلاتش را تا دریافت  مدرک دکتری در رشته اقتصاد در دانشگاه برلین ادامه داد.
در سال ۱۳۵۷ بعد از سقوط شاه به همراه خانواده اش راهی ایران شد. ولی با وخیم تر شدن اوضاع سیاسی همسر و دو دخترش تصمیم به بازگشت به آلمان گرفتند؛ ولی او تصمیم به ماندن در ایران برای ادامه ی فعالیت های سیاسی اش گرفت.
تحصیلات و زمینه فعالیت

وی تا بهمن ۱۳۲۶‏عضو یکی از حوزه‌های حزب توده ایران بود، در سال ۱۳۲۷ دبیر حوزه خویش و در عین حال عضو شعبه تعلیمات و تبلیغات ایالتی تهران و عضو کمیته محلی منطقه سه تهران شد. وی بعدها به عضویت شعبه تعلیمات کل و شعبه مطبوعات کل ارتقاء یافت و از همین زمان نگارش مقالات سیاسی و اجتماعی را در مجله «رزم» و روزنامه «مردم» آغاز کرد. برخی از مسئولیت‌های بعدی او تا سال ۱۳۳۲ ‏از این قرارند: عضو کمیته حزبی دانشگاه، عضو شعبه تشکیلات کل، مسئول پخش دانشگاه، نماینده تشکیلات کل در فارس، عضو کمیته محلی آبادان و عضو کمیته ایالتی خوزستان. از مهر ماه ۱۳۳۲ ‏به عنوان مسئول دبیرخانه کمیته ایالتی تهران و مسئول پخش شهر تهران برگزیده شد. در سال ۱۳۳۴ ‏به دستور حزب از کشور خارج شد و از مهرماه ۱۳۳۶ ‏به جمع کارکنان رادیوی نو بنیاد «پیک ایران» پیوست. اندکی دیرتر، به گونه‌ای هم‌زمان، عضو هیئت تحریریه «صبح امید» (ارگان موقت مرکزی حزب)، «مردم» و دنیا شد و در کنار این به عنوان یکی از اعضای دایره اروپای غربی و عضو شعبه بین‌المللی به فعالیت پرداخت.
بهزادی، در پلنوم پانزدهم به عضویت کمیته مرکزی و در پلنوم شانزدهم به عضویت هیئت سیاسی و هیئت دبیران کمیته مرکزی حزب برگزیده شد. در این سال‌ها بود که او با هدایت هسته‌های حزبی درکشورهای اروپای غربی و آمریکا، نقش ارزنده‌ای در سازماندهی مبارزات ضد رژیم پهلوی در اروپا ایفا کرد. تمام نشریاتی که حزب توده در اروپای غربی و آمریکا منتشر می‌کرد، زیر نظر او بود.
دستگیری و اعدام

بهزادی در سال ۱۳۶۲ در تهران دستگیر و در زندان اوین زندانی شد. به گفته یکی از همبندان او در زندان، ۱۶ روز متوالی مانع خوابیدن او شدند و بر اثر آن برای مدتی دچار اختلالات روانی شد. او مدت پنج سال تا زمان اعدامش در زندان بود. بهزادی در شهریور سال ۱۳۶۷ در زندان اوین به اتهام ارتداد، پندار یا گفتار ضد انقلابی اعدام شد.
میدان سلطان احمد

هیپودروم قسطنطنیه در سال ۲۰۰۵.
موقعیت هیپودروم در شهر قسطنطنیه.
رژهٔ صنوف در برابر سلطان عثمانی در هیپودروم
میدان سلطان احمد (ترکی استانبولی: Sultanahmet Meydanı) یا هیپودروم قسطنطنیه (یونانی: Ἱππόδρομος τῆς Κωνσταντινουπόλεως) یک میدان در شهر استانبول در ترکیه است.
پیشینه

هیپودروم قسطنطنیه یک میدان روباز بود که مرکز ورزش و فعالیت‌های اجتماعی شهر قسطنطنیه، پایتخت امپراتوری روم شرقی به‌شمار می‌رفت. امروزه این هیپودروم بخشی از میدان سلطان احمد شهر استانبول در ترکیه است و تنها بخش‌هایی از سازهٔ اولیه باقی مانده‌است.
نام هیپودروم از کلمات یونانی هیپوس (ἵππος، اسب) و دروموس (δρόμος، میدان) مشتق شده‌است. به همین دلیل گاهی در ترکی به آن آت‌میدانی (میدان اسب) گفته می‌شود. مسابقات اسب‌دوانی و ارابه‌رانی در عصر هلنیستی، دوران روم باستان، و بیزانتین مسابقات اسب‌دوانی و ارابه‌رانی تفریح محبوب یونانی‌ها بودند و هیپودروم‌ها از ویژگی‌های مشترک شهرهای یونانی به‌شمار می‌رفتند.
آگوستوس

گایوس یولیوس سِزار آگوستوس(به لاتین:Gaius Julius Caesar Augustus ، زاده‌شده: گایوس اُکتاویوس تورینوس (به لاتین: Gaius Octavius Thurinus) که با نام اُکتاویان(لاتین:Octavianus) هم شناخته‌ می‌شود، بنیان‌گذار پرینکیپاته و نخستین امپراتور روم بود. آگوستوس زمام امور امپراتوری روم را از ۲۷ پیش از میلاد تا لحظهٔ مرگ در ۱۴ پس از میلاد بر عهده داشت. وی از نوادگان برادری ژولیوس سزار که وارث و جانشین او بود (ژولیوس سزار دایی مادر گایوس اکتاویوس بود) و در هنگام مرگ سزار در یونان مستقر بود. اوکتاویوس پس از مرگ سزار و هنگامی که مارکوس آنتونیوس زمام امور رم را به‌دست گرفت، به رم آمد و به جنگ با او پرداخت. سیسرون سخن‌سرای سرشناس رومی در این زمان چهارده خطابه، ضد آنتونیوس و به پشتیبانی از اکتاویوس (موسوم به فیلیپیکائه) ایراد کرد که بعداً باعث قتل او توسط آنتونیوس (با سکوت اکتاویوس) شد. در نبردی که در شهر مودنا میان طرفداران جمهوری به رهبری پانسا و هیرتیوس دو کنسول روم و اکتاویوس علیه آنتونیوس جانشین خودخوانده سزار رخ داد، ارتش جمهوری پیروز شد. پانسا و هیرتیوس کشته شدند و اکتاویوس پیروزی را تصاحب کرد. بعدها آنتونیوس ابتدا با لپیدوس سپس با اکتاویوس متحد شد تا علیه آخرین بقایای جمهوری در فیلیپی بجنگند.
آغاز زندگی

گایوس اکتاویوس در سال ۶۳ (پیش از میلاد) زاده شد. جمهوری روم و در زمان نوجوانی گایوس اکتاویوس، درگیر جنگ داخلی خونینی بود که با پیروزی ژولیوس سزار در سال ۴۴ (پیش از میلاد) پایان یافت.
رابطه ژولیوس سزار با نوه خواهرش نزدیک نبود. اما تصمیم گرفت گایوس اکتاویوس را وارث خود کند و این را در وصیت‌نامه‌اش قید کرد. با قتل ژولیوس سزار، گایوس اکتاویوس در ۱۸ سالگی پول و عنوان ژولیوس سزار را به ارث برد. او نام تازه «گایوس ژولیوس سزار» را برگزید. با اینکه گایوس اکتاویوس جوانی جاه‌طلب و با بلوغ سیاسی بالا بود اما همه موفقیت خود را مدیون نام و نسبتش با سزار بود. کمی بعد، آگوستوس، ژولیوس سزار را «خدا» خواند و به نام خود، عبارت «پسر خدا» (divi filius) را افزود.
آگوستوس پس از مرگش به جایگاه خدایی ارتقا یافت. اما در دوران زندگی، اجازه نداد کسی او را بپرستد. اما اجازه داد که قرین کردن نامش با رم مجاز باشد به شرط آنکه مراسم نیایش در رم نباشد.
حکومت سه نفره

مقالهٔ اصلی: حکومت سه نفره
با وساطت لیپیدوس حکمران اسپانیا، اکتاویوس با آنتونیوس مصالحه کرد و این سه تن دومین حکومت سه نفری را تشکیل دادند.
آنان خزانه‌های خویش را سامان دادند و حقوق سپاهیان را پرداخت کردند و اسامی ۳۰۰ سناتور و ۲۰۰۰ بازرگان را برای کشتن اعلام کردند و برای هریک ۲۵۰۰۰ درهم[نیازمند منبع] پاداش قرار دادند و خونبارترین حکومت هراس را در تاریخ روم برقرار کردند. نام سیسرون در صدر فهرست محکومان توسط آنتونیوس قرار داده شد. اکتاویوس واکنشی نشان نداد و سربازان آنتونیوس او را با وضع دردناکی کشتند و سرش را به دار کشیدند.
در سال ۴۲ (پیش از میلاد)، اکتاویوس و آنتونیوس در تعقیب کاسیوس و بروتوس از کشندگان سزار به مقدونیه رفتند. آنان پس از مدتی مقاومت خودکشی کردند. اکتاویوس به رم بازگشت اما آنتونیوس از آسیا به مصر رفت و در آنجا به همراه کلئوپاترا به خوش‌گذرانی پرداخت. تا جاییکه حتی از پذیرفتن همسرش (خواهر اکتاویوس) نیز خودداری کرد. اکتاویوس در ایتالیا مشغول تحکیم استحکامات شد و چون میانه او و لیپیدوس بر سر سیسیل به هم خورد و لیپیدوس خود را آماده مقاومت در برابر اکتاویوس نمی‌دید، از کار کناره گرفت و امور را به اکتاویوس سپرد.
نبرد با مارکوس آنتونیوس

در این زمان چون مارکوس آنتونیوس در جنگ برابر اشکانیان شکست خورده بود و عده بسیاری از سپاهیان خود را از دست داده بود و به علت نپذیرفتن خواهر اکتاویوس توسط او، روابط او و اکتاویوس به تیرگی گرایید.
در سال ۳۲ (پیش از میلاد) اکتاویوس با سمت کنسولی فرماندهی کشتی‌های جنگی و سپاهیان رومی را به عهده گرفته و به سوی یونان حرکت کرد تا کار را با آنتونیوس که در یونان به‌سر می‌برد یکسره کند. در سال ۳۱ (پیش از میلاد) در ناحیه آکتیوم (به لاتین: Actium)، ساحل غربی یونان، در یکی از قاطع‌ترین نبردهای تاریخ، نیروی دریایی آنتونیوس و ملکه مصر مرکب از ۵۰۰ کشتی جنگی که ۱۰۰٬۰۰۰ پیاده و ۱۲۰۰۰ سوار آن را پشتیبانی می‌کردند، شکست داد. آنتوان و کلئوپاترا به مصر گریختند و اکتاویوس در تعقیب آنان وارد مصر شد. آنتونیوس چون سستی ملکه و نیروهای خود را دید، خودکشی کرد و ملکه هم پس از دستگیری و اسارت این کار را کرد. مصر به فرمان اکتاویوس یکی از ایالات روم شد.
امپراتوری

اکتاویوس مایل نبود با عنوان پادشاهی حکومت کند و با پیشنهاد سنا لقب آگوستوس (به لاتین: Augustus) را که ویژه خدایان بود، پذیرفت. او عنوان امپراتور را به عنوان خود افزود.
گایوس اکتاویوس یکی از مهم‌ترین گسترانندگان امپراتوری روم بود. او از هنگام مرگ ژولیوس سزار تا شکست مارک آنتونی، برای ۱۳ سال تقریباً بی‌وقفه در جنگ بود. آگوستوس برای توسعه و حفظ قلمروی روم لژیون‌های ثابتی را به استخدام روم درآورد و تعدادی زیادی لژیون جدید را تأسیس کرد. وی الگوی نظامی مهمی را بر مبنای تقسیم ارتش روم در بریتانیا، حوزه راین، حوزه دانوب، ارتش فرآت، ارتش مصر و ارتش آفریقا پدیدآورد.
آگوستوس جنگ‌سالاری بی‌رحم و خون‌ریز بود. نام آگوستوس، ترس به دل‌ها می‌انداخت. او دستور قتل مخالفان سیاسی خود را صادر می‌کرد. گفته می‌شود او با دست خود، چشم کسی را از کاسه درآورده است.
پروپاگاندا

آگوستوس یکی از مهم‌ترین و موفق‌ترین کاربران پروپاگاندا در دوران خود بود. آگوستوس در توجیه حکم‌رانی بی‌رحمانه خود می‌گفت که فقط او است که می‌تواند پس از این همه جنگ، صلح را به ارمغان بیاورد. پیش از آگوستوس، روم پانصد سال جمهوری بود، این جمهوری مردم‌سالار نبود، اُلیگارشی بود، یعنی حکومت در دست عده اندکی بود اما طوری طراحی شده بود که هیچ مردی نتواند به تنهایی قدرت را قبضه کند. پیش از جمهوری، پوشیده در غبار زمان، پادشاهانی در روم حکومت می‌کردند که تا قرن‌ها بعد به خودکامه‌گانی بی‌رحم معروف بودند. آگوستوس همیشه محتاط بود از عنوانی استفاده نکند که نشان دهد او فقط اسمش شاه نیست. او عنوانی متواضعانه برگزید: «شهروند اول». سزار در میان شهروندان عادی رم محبوب بود، شاید تا حدی برای اینکه آن‌ها را با نان و سیرک راضی نگه می‌داشت. زمانی که در اجرای وصیت‌نامه و انتقال دارایی‌های جولیوس سزار وقفه افتاد، آگوستوس قرض کرد تا به هر شهروند پولی بدهد و با نمایش‌های پر زرق و برق جنگ گلادیاتورها و جانوران وحشی آنها را سرگرم کند، همان سیاست نان و سیرک. وسط شهر رم را به ستاره‌ای مزین کرد. آن دنباله‌دار هنوز هم به دنباله‌دار جولیوس معروف است. آگوستوس در تمام دوران حکومتش از هیچ خرجی برای برگزاری جشن و نمایش برای توده‌های رمی فروگذار نکرد؛ پروپاگاندایی مؤثر در تمام دوران حکم‌رانی‌اش. کمی بعد، آگوستوس جولیوس سزار را خدا خواند و به نام خودش که در آن زمان گایوس جولیوس سزار بود این عبارت را افزود،divi filius، پسر خدا. آگوستوس در ۴۵ سال حکومتش از شیوه‌های مختلف پروپاگاندا استفاده کرد و در متقاعد کردن مردم عجیب موفق بود. او چند امتیاز داشت، پول، انحصار ابزار پروپاگاندا و زمان کافی برای فراگیر کردن پیامش.
پروپاگاندا > روایت‌های در ارتباط با تولد

سوئتونیوس (حدود ۶۹ پس از میلاد - حدود ۱۲۲ از میلاد) نوشت: «در همان روز تولد و پس از آن، که از آن می‌توان عظمت آینده و خوشبختی بی وقفه آگوستوس را پیش‌بینی و درک کرد. در زمان‌های قدیم، زمانی که بخشی از دیوار ولتری (بخشی از رم) مورد اصابت صاعقه قرار گرفته بود، پیش‌بینی می‌شد که یک شهروند آن شهر روزی بر جهان حکومت خواهد کرد. مردم ولتری از طریق اعتمادی که به وقوع این پیش‌بینی داشتند، بلافاصله با مردم روم جنگ کردند و پس از آن بارها با آنها تقریباً تا نابودی کامل آنها جنگیدند. اما سرانجام مدت‌ها بعد این واقعه ثابت کرد که آن فال حکمرانی آگوستوس را پیشگویی کرده بود.» به گفته یولیوس ماراتوس (ح. ۲۷ پیش از میلاد - ۱۴ پس از میلاد)، «چند ماه قبل از تولد آگوستوس، نشانه ای در روم مشاهده شد که هشدار می‌داد که طبیعت برای مردم روم حامل یک پادشاه است. پس از آن، مجلس سنا با تعجب حکم داد که هیچ فرزند پسر متولد شده در آن سال نباید تربیت شود.»
مشروعیت

برای آگوستوس مهم بود که مردم، مشروعیت حکومت او را بپذیرند و استدلال می‌کرد که قدرت او مطلق است چون مردم این را خواسته‌اند و پادشاهی او برخلاف میل باطنی و به اصرار مردم است. برای این کار، در سال ۲۷ (پیش از میلاد) در سنای روم نطقی کرد و گفت: «خود البته می‌بینید که در توان من هست بر شما حکومت کنم اما دیگر نباید شما را رهبری کنم، خیر، من کاملاً ترک مقام می‌کنم و همه چیز را به شما وامی‌گذارم». با برنامه از پیش‌تایین‌شده، سناتورها فریاد زدند و برای دولت پادشاهی التماس کردند. در نتیجه، آگوستوس نیز مجبور شد که قدرت خود را مطلقه کند. در همین مراسم، با تصویب سنا، به آگوستوس لقب «پادشاه» داده شد. ۲۵ سال پس از آن نیز به آگوستوس، لقب پدر ملت دادند.
مشروعیت > هنر

در زمان حکومت آگوستوس، رم از شهری خشتی به شهری مرمرین تبدیل شد و خیلی زود سراسر امپراتوری، از آن شهر تقلید کرد. بناهای‌های باشکوه از جمله آرام‌گاه زیبای او، دیگران را به تحسین و شگفتی وامی‌داشت.
شاعران هم در وصف شکوه و بزرگی امپراتور، شعر می‌سرودند. ویرژیل حماسه ملی انه‌اید را به افتخار او نوشت. در سراسر امپراتوری روم، مجسمه‌ها و نقاشی‌های اسطوره‌ای شبیه به آگوستوس، ساخته می‌شدند.
جواهرات، ظروف غذا و هر وسیله خانگی که تولید انبوه می‌شد، و سکه تصویر آگوستوس را داشتند. مردم او را همه‌جا و همه‌وقت می‌دیدند.
مشروعیت > خشنودسازی مردم

آگوستوس در همه دوران حکومت خود از هیچ خرجی برای برگزاری سیرک، جشن و نمایش برای توده‌های رمی فروگذار نکرد. او می‌دانست که با نان و سیرک می‌تواند دهان مردم را ببندد. تا جایی که پس از مرگ ژولیوس سزار و وقفه در کار حکومت، از ثروتمندان پول قرض کرد تا به هر شهروند پولی بدهد و با نمایش‌های پر زرق‌وبرق جنگ گلادیاتورها و جانوران وحشی آنها را سرگرم کند. آگوستوس تلاش می‌کرد از بریز و بپاش متظاهرانه در زندگی شخصی خود، خودداری کند.
مشروعیت > ژولیوس سزار

در روم باستان، دنباله‌دارها را بدشگون می‌پنداشتند. اما یک‌بار در هنگام برگزاری مسابقاتی که به افتخار ژولیوس سزار برپا می‌شد دنباله‌داری در آسمان پدیدار شد. آگوستوس گفت که این ژولیوس سزار است که به آسمان‌ها عروج می‌کند. سپس ستاره‌ای را به مجسمه ژولیوس سزار در وسط شهر رم افزود. آن دنباله‌دار هنوز هم به دنباله‌دار سزار شناخته می‌شود.
مشروعیت > ماه‌های ژوئیه و اوت

آگوستوس در دوران پادشاهی خود، نام ژولیوس سزارِ مقدس (خدا) را بر یکی از ماه‌های سال یعنی ژوئیه گذاشت. چند دهه بعد، وقتی آگوستوس هنوز زنده بود نام خود او را بر روی یکی دیگر از ماه‌های سال یعنی اوت یا اوت گذاشتند.
مشروعیت > زنا

آگوستوس با تصویب یک قانون، زنا را جرم اعلام کرد که باعث دردسر بزرگی برای خودش شد؛ زیرا آشکار شد که دخترش جولیا و ده سال بعد نوه‌اش به همین نام، زنا کرده‌اند. هر دوی آنها تبعید شدند.
صلح با ایران

روابط ایران و روم نخستین بار در سال ۹۶ پیش از میلاد و در جریان جنگ‌های مهردادی مربوط به دودمان پنتوس در آناتولی شکل گرفت و از همان زمان در وضعیت حساس و شکننده‌ای بود. با این حال تا سال ۵۳ پیش از میلاد و نبرد حران کار به درگیری نظامی نکشید. پس از شکست تحقیرآمیز رومیان در حران که علاوه بر شکست، منجر به از دست رفتن شمار زیادی از درفش‌های عقاب‌نشان رومی نیز شده بود، مارکوس آنتونیوس به بهانه گرفتن انتقام کراسوس و پس گرفتن درفش‌ها به ایران لشکر کشید. با این حال او نیز به سختی شکست خورد. پس از دو شکست پیاپی رومیان در حمله به ایران به دست مارک آنتونی و کراسوس، آگوستوس تصمیم گرفت تا از طریق دیپلماسی با شاهنشاهی اشکانی صلح کند. سرانجام در سال ۲۰ (پیش از میلاد) گفتگوها میان ایران و روم به نتیجه رسید و فرهاد چهارم صلح را پذیرفت. فرهاد همچنین درفش رومیان را که در نبرد حران میان کراسوس و سورنا به دست ایرانیان افتاده بود را به امپراتوری روم بازگرداند. این صلح پایانی بر نخستین دور از جنگ‌های ایران و روم بود؛ جنگ‌هایی که مقدر بود تا هفت سده پس از آن ادامه پیدا کند.
این دستاورد بزرگی برای روم و احتمالاً بزرگ‌ترین دستاورد دیپلماتیک دوران آگوستوس در طول زندگی او بود. درفش‌های شاهی در دوران باستان از اهمیت بسیار بالایی برخوردار بودند و افتادن درفش روم به دست دولت تیسفون یک تحقیر تاریخی برای روم به‌شمار می‌رفت. در واقع رومیان از اینکه انتقام کراسوس را از طریق جنگ بگیرند ناامید شده بودند و در همین راستا اکتاویوس پس گرفتن درفش کراسوس را به عنوان یک پیروزی در برابر ایران جلوه داد. او حتی صحنه بازپس‌گیری درفش امپراتوری از ایران را بر روی زره خود حک کرد.
مرگ

او در سال ۱۴ میلادی و در سن ۷۵ سالگی درگذشت و با جلال و شکوه در مقبره خود در شان دومارس مدفون شد. مجلس سنا برای او لقب آپوتئوز (Apotheose) را تصویب کرد و در ردیف خدایان قرار گرفت.
روابط خارجی

در سال ۳۰ پیش از میلاد فرهاد چهارم به قدرت بازگشت و تیرداد دوم که شورش کرده بود، نزد آگوستوس پناه برد.
معبد آگوستوس در پولا، کرواسی.
بنای اصلی معبد احتمالاً در سال‌های حُکم‌رانی آگوستوس بر امپراتوری روم بنا شد.
اشکانیان درفش رومیان را بازمی‌گردانند. صحنه حکاکی شده بر روی تندیس آگوستوس در پریما پورتا
موشویتس

| موشویتس   | موشویتس   |
| --- | --- |
Stadtteil  of لوتسن: Stadtteil  of لوتسن
کشور: آلمان
ایالت: زاکسن-آنهالت
ناحیه: Burgenlandkreis
شهر: لوتسن
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۲٫۲۳ کیلومتر مربع (۴٫۷۲ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۴۴ متر (۴۷۲ فوت)
جمعیت (2006-12-31): جمعیت (2006-12-31)
 • کل: ۱٬۱۳۵
 • تراکم: ۹۳/کیلومتر مربع (۲۴۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: 06679
کدهای شماره‌گیری: 034441
پلاک خودرو: BLK
وبگاه: www.luetzen-wiesengrund.de
موشویتس (به آلمانی: Muschwitz) یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در لوتسن واقع شده‌است. موشویتس ۱٬۱۳۵ نفر جمعیت دارد.
میهران مسروبیان

| میهران مسروبیان | میهران مسروبیان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۰ مه ۱۸۸۹ افیون قره‌حصار، امپراتوری عثمانی
درگذشت: ۲۱ سپتامبر ۱۹۷۵ (۸۶ سال) چوی چیس، مریلند، ایالات متحده آمریکا
پیشه: معمار
جوایز: صلیب آهنین (آلمان)  Ottoman War Medal (امپراتوری عثمانی) Liakat Medal (امپراتوری عثمانی) Iftikhar Sanayi Medal (امپراتوری عثمانی)
ساختمان‌ها: The Carlton Hotel (اکنون The St. Regis Washington, D.C.), 1926 Hay-Adams Hotel، ۱۹۲۷ Wardman Tower (اکنون Marriott Wardman Park Hotel), 1928 Calvert Manor، ۱۹۴۸
 :  
میهران مسروبیان (ارمنی: Միհրան Մեսրոպեան؛ ۱۰ مه ۱۸۸۹ – ۲۱ سپتامبر ۱۹۷۵)، یک معمار ارمنی-آمریکایی بود.
فعالیت حرفه ای مسروبیان (انگلیسی: Mihran Mesrobian)، بیش از پنجاه سال و در چندین کشور به طول انجامید، وی پس از تحصیل در آکادمی هنرهای زیبا در قسطنطنیه، کار خود را به عنوان یک معمار در اسمیرنا «ازمیر» و قسطنطنیه آغاز کرد. در زمان اقامت در قسطنطنیه، مسروبیان به عنوان معمار قصر آخرین سلطان عثمانی، محمد پنجم، خدمت کرد.
مسروبیان جزو هنرمندان شاخص در زمینه معماری است.
آثار برگزیده

The Carlton Hotel (اکنون The St. Regis Washington, D.C.), ۱۹۲۶
Hay-Adams Hotel, واشینگتن، دی.سی. , ۱۹۲۷
Wardman Tower (now a wing of the Marriott Wardman Park Hotel), ۱۹۲۸
Dupont Circle Building, واشینگتن، دی.سی. , ۱۹۳۱
Sedgwick Gardens, واشینگتن، دی.سی. , ۱۹۳۱
Glebe Center, شهرستان آرلینگتون، ویرجینیا، ۱۹۴۰
Wakefield Manor, Arlington, Virginia, 1943
Calvert Manor, Arlington, Virginia, 1948
Lee Gardens North, Arlington, Virginia, ۱۹۴۹–۱۹۵۰