الماس‌های فرازمینی
شهاب سنگ‌ها

در سال ۱۹۸۷ الماس‌هایی با قطر حدود ۲٫۵ میلیمتر توسط گروهی خاص از دانشمندان پیدا شد. نشانه ای که معلوم بود آنها از جای دیگری آمدند، گازهای نفوذی در داخل آنها بود. سابقه پیدایش آنها علیرغم یک تاریخ طولانی و خشونت‌آمیز حفظ شد که از زمانی شروع شد که آنها از یک ستاره به محیط بین ستاره ای پرتاب شدند، از طریق تشکیل منظومه شمسی گذشتند، در یک جسم سیاره ای گنجانده شدند که بعداً به شهاب سنگ‌ها تقسیم شد. و در نهایت روی سطح زمین سقوط کرد
نانو الماس‌ها حدود ۳ درصد کربن و حدود ۴۰۰ قسمت از یک میلیون جرم را در شهاب سنگ‌های آسمان تشکیل می‌دهند. الگوهای ایزوتوپی غیرعادی در دانه‌های کاربید سیلیکون و گرافیت نیز یافت می‌شود. در مجموع آنها به عنوان دانه‌های ماقبل خورشیدی یا دود ستاره ای شناخته می‌شوند و خواص آنها مدل‌های سنتز هسته را در ستارگان غول پیکر و ابرنواخترها محدود می‌کند.
تعداد این نانو الماس‌ها در منظومه مشخص نیست. اما تنها بخش بسیار کوچکی از آنها حاوی گازهای نجیب با منشأ پیش از خورشید هستند. مطالعه جداگانه و مجزایی در این باره تا به حال وجود نداشته است. به‌طور متوسط، نسبت کربن ۱۲ به کربن ۱۳ با جو زمین مطابقت دارد در حالی که نسبت نیتروژن ۱۴ به نیتروژن ۱۵ با خورشید مطابقت دارد. تکنیک‌هایی مانند توموگرافی کاوشگر اتمی امکان بررسی تک‌دانه‌ها را فراهم می‌کند. کم بودن تعداد اتم‌ها، پیدا کردن منشأ ایزوتوپ‌ها کمی ناممکن است.
کمی ممکن است عجیب باشد که چگونه نانو الماس‌ها همگی در منظومه شمسی تشکیل شده‌اند. در سطح زمین، گرافیت ماده معدنی کربنی پایدار است، در گوشته زمین و در شرایط مهیا با دما و فشار خاص، تنها الماس‌های خیلی بزرگ تشکیل می‌شوند. با این حال، نانو الماس‌ها به اندازه مولکولی نزدیک هستند: یکی با قطر ۲٫۸ نانومتر، اندازه متوسط، حاوی حدود ۱۸۰۰ اتم کربن است. در موادی که معدنی هستند و کوچک هستند، انرژی سطحی حائز اهمیت است و الماس از گرافیت پایدارتر است، زیرا ساختار الماس فشرده تر است. کراس اوور در پایداری بین ۱ تا ۵ است نانومتر حتی در اندازه‌های کوچکتر، انواع دیگری از کربن مانند فولرن‌ها و همچنین هسته‌های الماس پیچیده شده در فولرن‌ها یافت می‌شود.
اوریلیت‌ها غنی‌ترین شهاب‌سنگ‌های کربن در اطراف زمین هستند و فراوانی وزنی تا ۷ قسمت در هزار دارند.این شهاب‌سنگ‌ها بدن والدین مشخصی ندارند و منشأ آنها بحث‌برانگیز است. الماس‌ها در اوریلیت‌های بسیار شوکه شده رایج هستند و تصور می‌شود که اکثر آنها یا در اثر ضربه برخورد با زمین یا سایر اجسام در فضا به وجود آمده‌اند.با این حال، الماس‌های بسیار بزرگ‌تری در قطعات شهاب سنگی به نام آلماهاتا سیتا یافت شد که در صحرای نوبی سودان یافت شد. این پیش سیاره باید حاوی مواد معدنی حاوی آهن و گوگرد باشد. در سال ۲۰۱۸، با استفاده از تکنولوژی بهینه‌سازی و تحلیل شهاب‌سنگ‌های فرازمینی، نویسندگان به این نتیجه رسیدند که بزرگ‌ترین الماس‌های تشکیل شده در فضا باید از یک پیش سیاره دیگر دست نخورده با اندازه ای بین ماه و مریخ آمده باشند. این پیش سیاره باید حاوی مواد معدنی حاوی آهن و گوگرد باشد و قدمت آن بر روی بلورهای ۴٫۵ میلیارد ساله باشد. با این حال، تاکنون هیچ اثر از این پیش سیاره در فضا یافت نشده است.
جالب است که به تازگی اثبات شده است که مولکول‌های حاوی کربن در همه جای دنیا می‌تواند وجود داشته باشد. انتشارات فروسرخ از فضا و رصدخانه فضایی فروسرخ و تلسکوپ فضایی اسپیتزر بر این موضوع صحه گذاشته‌اند. اینها عبارتند از هیدروکربن‌های آروماتیک چند حلقه ای (PAHs)، فولرن‌ها و الماسوئیدها (هیدروکربن‌هایی که ساختار کریستالی مشابهی با الماس دارند). ۱۰ کوادریلون قابلیت حمل یک گرم از آن در فضا می‌باشد، این عددی بسیار اعجاب‌انگیز است نکته مهم آن است که به شدت تشخیص آنها از الماس کاری صعب و دشوار و طاقت فرسا است. hors مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۴ به رهبری جیمز کنت در دانشگاه کالیفرنیا سانتا باربارا، پخش بودن لایه نازکی از الماس را در سه قاره جهان تأیید کرد. همچنین نویسندگان گفتند که این فرضیه بحث‌برانگیز آنها را تأیید می‌کند که اصابت دنباله داری عظیم با سیاره ما در حدود ۱۳۰۰۰ سال پیش باعث انقراض مگافون‌ها در آمریکای شمالی و پایان دادن به فرهنگ کلوویس در دوره جوانتر دریاس شد. داده‌های نانو الماس گزارش‌شده توسط برخی به عنوان قوی‌ترین شواهد فیزیکی برای فرضیه تأثیر درایاس جوان در نظر گرفته می‌شود. شک برانگیز بودن و بی‌اعتمادی نسبی به این مطالعه نیز از ابتدا مشخص بود. علاوه بر این، بیشتر «نانو الماس» گزارش شده در مرزی به همین اسم اصلاً الماس نیستند، بلکه به عنوان «n-الماس» بحث‌برانگیز گزارش شده‌اند. استفاده از «n-الماس» به عنوان نشانگر ضربه، به دلیل وجود نانوبلورهای مس در رسوبات ایراد بزرگی است که به راحتی می‌توان آن را با «n-الماس» اشتباه گرفت، حتی اگر آن فاز کربن مشکل ساز آن وجود داشته باشد. همه شواهد تأیید کننده این نظریه کاملاً رد شده و مورد قبول نیست.