stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
علی‌اصغر احمدی (روان‌شناس)
کتاب‌ها

فطرت: بنیان روانشناسی اسلامی، علی‌اصغر احمدی، ناشر: امیرکبیر
روانشناسی شخصیت از دیدگاه اسلامی، علی اصغر احمدی، ناشر: امیرکبیر
راهنمای سنجش خلاقیت کودکان و نوجوانان، الیس پل تورنس، پاتریشیا هنسلی، علی اصغر احمدی (مترجم)، مسعود براتیان (مترجم)، ناشر: مهدی رضایی
روان‌شناسی روابط درون خانواده، علی اصغر احمدی، ناشر: مهدی رضایی
روان‌ش‍ن‍اس‍ی س‍ال اول دب‍ی‍رس‍ت‍ان آم‍وزش ب‍ازرگ‍ان‍ی و ح‍رف‍ه‌ای ب‍ه‍داش‍ت‍ی، علی‌اصغر احمدی، ناشر: وزارت آم‍وزش و پ‍رورش، ۱۳۶۸
روان‌ش‍ن‍اس‍ی س‍ال اول ه‍ن‍رس‍ت‍ان آم‍وزش ح‍رف‍ه‌ای ب‍ه‍داش‍ت‍ی، علی‌اصغر احمدی، ناشر: وزارت آم‍وزش و پ‍رورش، ۱۳۶۸
شخصیت و رفتار، علی اصغر احمدی، ناشر: مهدی رضایی
روان‍ش‍ن‍اس‍ی ت‍رب‍ی‍ت‍ی ب‍رای اس‍ت‍ف‍اده ک‍لاس‍ه‍ای ک‍ارآم‍وزی آم‍وزش ض‍م‍ن خ‍دم‍ت، علی‌اصغر احمدی، ناشر: شرکت چاپ و نشر ایران، ۱۳۶۵
روان‌شناسی تربیتی: سال اول - مراکز تربیت معلم درس مشترک کلیه رشته‌ها، علی‌اصغر احمدی، ناشر: وزارت آموزش و پرورش، ۱۳۶۵
اراده کن، می‌توانی: اعتماد به نفس، مهم‌ترین عامل رشد فردی، محمدرضا شرفی، علی اصغر احمدی، رضا علی کرمی، روح‌الله شمسا، ناشر: مؤسسه خدمات مشاوره‌ای جوانان و پژوهش‌های اجتماعی آستان قدس رضوی، قدس رضوی
پدر، مادر، معلم: من نوجوانم، علی اصغر احمدی، ناشر: پَرکاس
نوجوان و خانواده: بر اساس سوالات نوجوانان دربارهٔ خانواده، علی اصغر احمدی، ناشر: پرکاس
نوجوان و جامعه، علی اصغر احمدی، ناشر: پرکاس
مدرسه نامرئی، علی اصغر احمدی، ناشر: مدرسه
تحلیلی تربیتی بر روابط دختر و پسر در ایران، علی اصغر احمدی، ناشر: انجمن اولیاء و مربیان
اختلال در خواندن و سایر مشکلات یادگیری، مارک سلیکوویتس، علی اصغر احمدی (مترجم)، مسعود براتیان (مترجم)، ناشر: انجمن اولیاء و مربیان
پرسش‌های امروز جوانان، هدف زندگی، پرخاشگری، گفتگوی تمدن‌ها، محمدرضا شرفی، علی اصغر احمدی، حسین امینی، ناشر: سازمان پژوهش و برنامه‌ریزی آموزشی، کمک آموزشی - ۱۳۸۲
روان‌شناسی روابط درون خانواده، علی اصغر احمدی، ناشر: پرکاس
نوجوان و خودشناسی، علی اصغر احمدی، ناشر: مهدی رضایی
شخصیت و رفتار، علی اصغر احمدی، ناشر: پرکاس
نوجوان و مهارت‌های زندگی، علی اصغر احمدی، ناشر: مهدی رضایی
داستان زندگی سالم، علی اصغر احمدی، ناشر: پرکاس
جرائم و فرزندان ما، چگونه فرزندای دور از جرائم و رفتارهای ضد اجتماعی داشته باشیم؟، احمد اختیاری، فاطمه دهقانی آرانی، علی اصغر احمدی (زیرنظر)، ناشر: مهر و ماه نو
کندوکاو: پاسخ به سوال‌های نوجوانان: ویژه دانش آموزان راهنمایی و دبیرستان، علی اصغر احمدی، ناشر: انجمن اولیاء و مربیان
اصول تربیت، پدیدآورنده: علی اصغر احمدی، ناشر: انجمن اولیاء و مربیان
چگونه با والدین دانش آموزان برخورد شایسته‌ای داشته باشیم؟، آیلین مکایوان، سیداحمد بیان معمار (مترجم)، علی اصغر احمدی (ویراستار)، ناشر: انجمن اولیاء و مربیان
عوامل ایجاد فشار روانی در خانواده، دان کترال، علی اصغر احمدی (مترجم)، کیومرث جهانگردی (مترجم)، ناشر: انجمن اولیاء و مربیان
تربیت فرزند، پرکاس
شخصیت موضوع تربیت، پرکاس
اشتباه می‌کردم، پرکاس
دوره 3جلدی نوجوان و مهارت های زندگی، پرکاس
جنبش سیاه‌جامگان

«سیاه‌جامگان» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای دیگر کاربردها، سیاه‌جامگان (ابهام‌زدایی) را ببینید.
جنبش سیاه‌جامگان، دعوت عباسی یا انقلاب عباسی اشاره به سرنگونی بنی امیه، دومین خلافت از چهار خلافت بزرگ اسلامی دارد که به دست عباسیان انجام شد. امویان که سه دهه پس از مرگ محمد بن عبدالله و بلافاصله پس از خلافت راشدین روی کار آمده بودند که امپراتوری فئودال عرب بودند که بر روی مردمی عمدتاً غیرعرب و غیرمسلمان حکومت می‌کردند. غیرعرب‌ها، چه مسلمان و چه غیرمسلمان، شهروند دست‌دوم شمرده می‌شدند و این تبعیض در برابر غیراعراب در نهایت به سرنگونی امویان منجر شد. خاندان بنی عباس ادعا می‌کردند از نسب عباس، عموی محمد هستند.
انقلاب عباسی اساساً پایان حکومت عرب و آغاز یک دوره چندقومیتی با مشارکت همه مسلمانان در خاورمیانه بود. این انقلاب که یکی از خوش‌سازمان‌ترین انقلاب‌ها در دوران خودش بود، تمرکز در دنیای اسلام را به سوی شرق منتقل کرد.
چون عامل این انتقال در اصل ابومسلم بود، بدین دلیل دستگاه خلافت به‌وحشت افتاد که او روزی حتماً سر خلیفه را نیز زیر آب خواهد کرد. در نتیجه منصور خلیفه عباسی بنای دشمنی با ابومسلم و بهانه‌جویی از او نهاد. خلیفه عباسی توانست، او را که در خراسان و سراسر ایران محبوبیت یافته بود، با حیله و نیرنگ به بغداد فراخواند و با دسیسه‌ای به قتل رساند.
وضعیت امویان

در دهه ۷۴۰ میلادی، امویان خودشان را در شرایطی بحرانی می‌دیدند. اختلاف بر سر جانشینی در سال ۷۴۴ منجر به سومین جنگ داخلی در بین مسلمانان شد که مدت دو سال سراسر خاورمیانه را مشغول ساخته بود. در سال بعد، ضحاک بن قیس الشیبانی شورش خوارج را آغاز کرد که تا ۷۴۶ ادامه داشت. همزمان با این شورش، شورشی دیگر در واکنش به تصمیم مروان دوم برای انتقال پایتخت از دمشق به حران انجام شد که به تخریب حمص در ۷۴۶ انجامید. مروان دوم در ۷۴۷ توانست استان‌های خلافت اموی را آرام کند، ولی چند ماه بعد انقلاب عباسیان روی داد.
در ۷۳۸ نصر بن سیار بدست هشام بن عبدالمالک به سمت والی خراسان منصوب شد. او در تمام دوران جنگ داخلی این سمت را بر عهده داشت و پس از جنگ داخلی به دست مروان دوم تمدید شد.
بزرگی خراسان و چگالی جمعیتی اندک آن به این معنی بود که نواندیشمندهای عرب آن، چه مسلح و چه غیرمسلح، به گستردگی در خارج از استحکاماتی زندگی می‌کردند که در دوران گسترش اسلام ساخته شده بودند. این برخلاف دیگر استان‌های شاهنشاهی امویان بود که عرب‌ها عادت داشتند در دژها و استحکامات زندگی کنند و از تعامل با مردم بومی بپرهیزند. ساکنین عرب خراسان روش زندگی سنتی خود را کنار گذاشته و در کنار مردم بومی ایرانی زندگی کردند. با اینکه ازدواج بین قومیتی بین اعراب و دیگر مردم در دیگر نقاط شاهنشاهی امویان ممنوع شده بود، در خراسان شرقی به یک عادت تبدیل شد، که این منجر به پذیرش آداب و رسوم و فرهنگ ایرانی از جمله لباس‌های ایرانی از سوی اعراب و برهم‌تاثیرگذاشتن فارسی و عربی شد به گونه ای که راهبند قومیتی به تدریج از میان برداشته شد.
دلایل انقلاب

مردمانی از دسته‌ها و نژادهای گوناگون از انقلاب عباسی پشتیبانی می‌کردند که این انقلاب تقریباً در همه سطوح جامعه از پشتیبانی مسلحانه در برابر امویان برخوردار بود. نقش مسلمانان غیرعرب بویژه در این جنبش پررنگ بود، هر چند که اعراب مسلمان هم از فرمانرانی امویان و مرجعیت مرکزی بر روی سبک زندگی بیابان‌گردی‌شان رنجیده بودند. هم شیعیان و هم سنیان در کنار غیرمسلمانان تلاش در برانداختن امویان می‌کردند که گروه آخر برای نجات از تبعیض دینی دست به این کار می‌زندند.
دلایل انقلاب > ناخشنودی شیعیان

پس از جنگ کربلا که منجر به کشتار حسین بن علی نوه محمد پیامبر اسلام، و خویشاوندان و یارانش بدست ارتش اموی در ۶۸۰ میلادی شد، شیعیان با خاندان اموی درافتادند. عباسیان به گستردگی از واقعه کربلا برای جلب پشتیبانی عامه در برابر امویان سود جستند.
جنبش هاشمیه تا حد زیادی دلیل آغاز آخرین تلاش‌ها بر ضد سلسله اموی بود که در ابتدا هدف آن جایگزین کردن امویان با یک خانواده علوی بود. تا اندازه‌ای، شورش بر ضد امویان پیوندی ابتدایی با ایده‌های شیعی داشت. شماری از شورش‌های شیعی بر ضد امویان صورت گرفت که آنها علناً خواستار حکمرانی یک خانواده از علویان بودند. زید بن علی با امویان در عراق جنگ کرد، و عبدالله بن معاویه حتی یک حکمرانی موقت در ایران برپا کرد. کشتار آنها نه تنها احساسات ضد اموی در میان شیعیان را برانگیخت، بلکه شیعیان ایران و عراق را به هم نزدیک کرد. در همین موقع، دستگیری و کشتار چهره‌های عمدتاً شیعه، عباسیان را تنها حریف واقع‌گرایانه برای پر کردن خلئی که امویان ساخته بودند، کرد.
عباسیان دربارهٔ هویت خود چیزی نمی‌گفتند، و اظهار می‌داشتند که یک حکمران از نوادگان محمد می‌خواهند که جامعه مسلمانان با آن موافق باشد. بسیاری از شیعیان طبیعتاً فرض کردند که این به معنی آن است که یک حکمران علوی به جای امویان خواهد نشست، باوری که عباسیان به آن آگاهانه دامن می‌زدند تا پشتیبانی شیعیان را بدست آورند. هرچند که عباسیان از خاندان بنو هاشم بودند، که دشمن امویان بود، واژه «هاشمی» به نظر می‌رسد که ویژه عبدالله بن محمد بن حنفی، نوه علی و پسر محمد حنفیه بوده باشد.
بر پایه برخی روایات، عبدالله در ۷۱۷ در حمیمه در خانه محمد ابن علی عباسی، رئیس خاندان عباسی درگذشت و پیش از مردم نام محمد بن علی را به عنوان جانشین بر سر زبان آورده بود. هرچند که این قصه به نظر ساختگی است، در آن هنگام به عباسیان فرصت داد تا پشتیبانان شورش ناموفق مختار ثقفی را که خودشان را پشتیبانان محمد بن حنفیه می‌دانستند، سامان‌دهی کنند. در آن دوره انقلاب در اوج خود بود، بیشتر شیعیان کیسانی یا با خاندان عباسی بیعت کرده بودند یا اینکه به دیگر شاخه‌های شیعی گرویده بودند و فرقه کیسانی دیگر وجود نداشت.
دلایل انقلاب > ناخشنودی مسلمانان سنی که غیرعرب بودند

دولت اموی یک دولت عرب‌محور بود و بدست اعراب و برای بهره‌مندی اعراب اداره می‌شد، هرچند که امویان مسلمان بودند. مسلمانان غیرعرب از جایگاه اجتماعی حاشیه‌ای خود ناراضی بودند و به آسانی به عباسیان در مخالفت با امویان پیوستند اعراب دیوان‌سالاری و ارتش را قبضه کرده بودند و در استحکامات، جدا از مردم بومی خارج از عربستان نشیمن داشتند. غیراعراب یا موالی حتی بعد از گرویدن به اسلام نمی‌توانستند در آن شهرهای نظامی ساکن شوند. غیراعراب مجاز به کار در دولت نبودند و نمی‌توانستند منصبی در ارتش اموی داشته باشند و تازه ناچار بودند جزیه‌ای که برای غیرمسلمانان بود را هم بپردازند. غیرمسلمانان تحت لوای حکومت امویان هم همین تبعیض‌ها را داشتند. ازدواج بین قومیتی میان اعراب و غیراعراب نادر بود. هنگامی هم که اتفاق می‌افتاد، تنها بین یک مرد عرب و زن غیر عرب روی می‌داد و مردان غیرعرب نمی‌توانستند زن عرب بگیرند.
گرویدن به اسلام رفته‌رفته روی می‌داد. اگر یک غیرعرب می‌خواست به اسلام بگرود، نه تنها باید نام خودشان را رها می‌کردند، بلکه باید شهروند درجه دوم هم باقی می‌ماندند. قبیله‌ای عرب «حزانت» یک غیرعرب را می‌پذیرفت، هرچند که غیرعرب نمی‌توانست نام آن قبیله را بگیرد چرا که این کار آلوده کردن خون عرب دانسته می‌شد. در عوض، غیرعرب نام خانوادگی «آزادشده به دست [نام قبیله]» را می‌گرفت، حتی اگر آن غیرعرب پیش از مسلمان شدن برده نبود. این اساساً به آن معنی بود که غیرعرب نوکر قبیله‌ای بود که گرویدن او به اسلام را ضامن شده بودند.
هرچند که گرویدگان به اسلام تنها ۱۰ درصد جمعت مردم بومی را شامل می‌شد و بسیاری از کسانی که در زیر حکومت بنی امیه زندگی می‌کردند مسلمان نبودند، این رقم رقم بسیار بالایی بود چرا که جمعیت اعراب بسیار اندک بود. به تدریج، مسلمانان غیرعرب از عرب‌های مسلمان شمارشان فزونی‌تر یافت که زنگ خطری برای اشرافیت عربی بود. از نظر جامعه‌شناسانه، مشکلی که این کار درست می‌کرد این بود که امویان اسلام را به چشم مایملک خانواده‌های اشراف عرب می‌نگریستند. همچنین یک مشکل مالی بزرگ نیز سیستم اداری امویان را تهدید می‌کرد. اگر تازه‌گرویده به اسلام از مردم غیرعرب از دادن جزیه که در قرآن قید شده و بر غیرمسلمان واجب بود، سر باز می‌زد، شاهنشاهی عرب ورشکسته می‌شد. فقدان حقوق مدنی و سیاسی موجب شد تا مسلمانان غیرعرب از عباسیان در برابر امویان حمایت کنند، هرچند که عباسیان خود نیز عرب بودند.
حتی پس از آنکه حکمرانان عرب روش‌های پیشرفته ایرانی برای اداره دولت را در پیش گرفتند، غیراعراب هنوز از داشتن منصب محروم بودند. غیراعراب مجاز به پوشیدن لباس عربی نبودند و احساسات نژادپرستانه امویان که اعراب را نژاد برتر می‌دانست، به شدت تأثیرگذار بود. این روند موجب آغاز جنبش شعوبیه شد که به دنبال برابری فرهنگی و نژادی میان اعراب و غیراعراب بود. این جنبش در میان مصریان، آرامیان و بربرها محبوبیت یافت، هرچند که طرفداران اصلی آن ایرانیان بودند.
دلایل انقلاب > سرکوب فرهنگ ایرانی

حمله اعراب به ایران و به دنبال آن سیاست عرب‌کردن که ضدایرانی بود، باعث ناخشنودی بسیاری شد. حجاج بن یوسف، حکمران اموی، از اینکه از زبان فارسی در بخش‌های شرقی برای دربار استفاده می‌شد ناراضی بود و دستور داده بود که هم صحبت کردن و هم نوشتن به فارسی چه در دولت و چه در فضاهای همگانی ممنوع باشد، حتی اگر لازم باشد از زور نیز استفاده شود. تاریخدانان آن دوره نوشته‌اند که حجاج به مرگ زبان خوارزمی که خویشاوند نزدیک زبان فارسی بود کمک کرد. همینکه امویان دستشان به خوارزم باز شد، که پایگاه تمدن ایرانی شرقی بود، حجاج دستور داد تا هر کسی که می‌توانست این زبان را بخواند و بنویسند را اعدام کنند، تا جایی که تنها مردم بی‌سواد باقی ماندند.
دلایل انقلاب > ناخشنودی غیرمسلمانان

پشتیبانی از انقلاب عباسی یکی از اولین نمونه‌هایی است که در آن مردمی با دین‌های گوناگون با هدفی مشترک با یکدیگر متحد می‌شوند. یکی از دلایل این اتحاد و انقلاب، سیاست تبعیض گرایانه امویان بود که هر کس دینی غیر از اسلام داشت مورد تبعیض قرار می‌گرفت. در سال ۷۴۱ میلادی، امویان فرمان دادند که غیرمسلمین نمی‌توانند در دولت صاحب منصبی باشند. عباسیان از این ناخشنودی آگاه بودند، و تلاش کردند تا بین ماهیت اسلامی و غیراسلامی تعادل برقرار کنند.
آزار و اذیت زرتشتیان از سیاست‌های دولتی در دوره بنی امیه بود. گفته شده است که حجاج بن یوسف همه موبدان زرتشتی را به محض تسخیر سرزمین‌های ایران شرقی می‌کشته است، کتاب‌های زرتشتی را می‌سوزانده و بناهای مذهبی را ویران می‌کرده است. اشراف غیرمسلمان در پیرامون مرو از عباسیان پشتیبانی می‌کردند و در نتیجه جایگاه خود به عنوان طبقه حکمران برخوردار از امتیاز بدون داشتن رنگ و بوی دینی را برای خود حفظ کردند.
جنبش‌های همراستا

هم‌زمان با جنبش ابومسلم و پس از قتل او جنبش‌های دیگری از جمله خروج به‌آفریدیان (۱۳۲ هجری)، جنبش مهریان (۱۳۳ هجری) و شورش سنبادیان، که این آخری، به گفته مطهر بن طاهر مقدسی، بخونخواهی ابومسلم در نیشابور آغاز شد و شورش اسحاقیان و استادسیسیان نیز به خون‌خواهی ابومسلم آغاز شدند، همه با پیروی از روش مزدک هویت ضد طبقاتی و توده‌ای داشتند و ضدیت با اسلام عرب[نیازمند منبع] و انتقام از خلیفه در برنامه مبارزه آن‌ها بود.
این جنبش‌ها به دلیل نداشتن اتحاد و دورنگری، یکی پس از دیگری از سپاهیان خلیفه شکست خوردند. در میان جنبش‌های پس از قتل ابومسلم تنها جنبش سپیدجامگان بود که توانست تا مدت زمان طولانی‌تری برای خلیفه دردسرساز شود.
نبرد دمشق (۱۹۴۱)

نبرد دمشق (انگلیسی: Battle of Damascus) نخستین جنگی است که در تاریخ ۲۱ ژوئن ۱۹۴۱ ضمن کارزار سوری لبنانی، نیروهای متفقین خلال جنگ جهانی دوم برای تسلط بر سوریه و بیرون‌راندن نیروهای فرانسه ویشی وفادار به آلمان نازی انجام دادند.
علیرضا شیرمحمدعلی

| علیرضا شیرمحمدعلی | علیرضا شیرمحمدعلی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۷۷ تهران
درگذشت: ۲۰ خرداد ۱۳۹۸ (۲۱ سال) زندان فشافویه
علت مرگ: قتل با ضربات چاقو
آرامگاه: قطعه ۳۲۴ بهشت زهرا
ملیت: ایرانی
شناخته‌شده برای: زندانی عقیدتی سیاسی
اتهام(های) جزایی: «توهین به مقدسات»، «اهانت به رهبری» و «تبلیغ علیه نظام»
مجازات‌های جزایی: ۸ سال حبس تعزیری
علیرضا شیرمحمدعلی، (زاده ۱۳۷۷ – درگذشتهٔ ۲۰ خرداد ۱۳۹۸)، زندانی عقیدتی سیاسی ایرانی بود که شامگاه دوشنبه ۲۰ خرداد ۱۳۹۸ در زندان تهران بزرگ (فشافویه)، هدف حمله دو تن از زندانیان بزهکار قرار گرفته و پس از مجروح شدن با ضربات چاقو جان خود را از دست داد. او به اتهام «توهین به مقدسات»، «توهین به بنیانگذار جمهوری اسلامی»، «توهین به رهبری» و «تبلیغ علیه نظام»، به ۸ سال حبس تعزیری محکوم شده بود.
بازداشت

شیرمحمدعلی در ۲۴ تیر ۱۳۹۷ بازداشت شد. این بازداشت در ارتباط با فعالیت‌های او در فضای مجازی تلگرام و اینستاگرام، انجام شده بود. به گفته وکیل وی دادگاه تجدیدنظر علیرضا قرار بود در ۱۸ تیر برگزار شود. به گفتهٔ مادرش، قاضی برای او قرار وثیقهٔ ۸۰ میلیون تومانی تعیین کرده بود اما آن‌ها از عهدهٔ تأمین این وثیقه برنیامدند.
اعتصاب غذا

شیرمحمدعلی و برزان محمدی، دیگر زندانی بازداشت‌شده در اعتراضات مرداد ۱۳۹۶، به دلیل «فقدان امنیت جانی» در زندان فشافویه و مخالفت با طرح درخواست انتقال به زندان اوین، دست به اعتصاب غذا زده بودند. وی در اسفند ۹۷ در نامه‌ای مشترک با برزان محمدی برای اعتصاب غذایش نوشته بود؛ «زندگی در لجنزار زندان تهران بزرگ در شأن ما نیست».
شیرمحمدعلی از زندانیان فعال به‌شمار می‌رفت و در اعتراض به رعایت نشدن قانون اصل تفکیک جرایم و برای انتقال به زندان اوین دست به اعتصاب غذا زد و اعتصاب خود را پس از قول پی‌گیری مسئولان شکست. سازمان عفو بین‌الملل نسبت به وضعیت دو زندانی «علیرضا شیرمحمدعلی» و «برزان محمدی» در زندان فشافویه ابراز نگرانی کرده بود.
قتل در زندان

همچنین ببینید: نقض حقوق دین‌ناباوران و نوکیشان در جمهوری اسلامی ایران
شیرمحمدعلی در ۲۰ خرداد ۱۳۹۸ در زندان فشافویه، به دست دو نفر از زندانیان عمومی، با بیش از ۳۰ ضربه چاقو سلاخی شد. او یک روز پس از قتل در چهارشنبه ۲۲ خرداد به خاک سپرده شد.
دادستان تهران با صدور کیفرخواست برای متهمان پرونده قتل عمدی علیرضا شیرمحمدعلی، رسیدگی به این پرونده را آغاز کرد.
در نهایت در تاریخ ۲۷ آذر ۱۳۹۸ حکم قصاص قاتل در زندان رجایی شهر کرج اجرا شد
واکنش‌ها

وکیل علیرضا می‌گوید: «... بر اساس اطلاعات موثق در بندی که مرحوم شیرمحمدعلی حضور داشت یک سلول بوده که دو قاتل داخل آن بودند و همیشه در آن بسته بوده‌است، اما آن شب آن دو نفر آقای شیرمحمدعلی را به داخل سلول کشیدند و ایشان را به قتل رساندند.»
۱۲ ژوئن ۲۰۱۹ سازمان دیدبان حقوق بشر از حکومت ایران خواست تا دربارهٔ قتل زندانی سیاسی علیرضا شیر محمدعلی تحقیق فوری در بالاترین سطح مقامات قضائی صورت گیرد تا سهل‌انگاری و غفلت در نظارت در زندان فشافویه مشخص شود.
۱۳ ژوئن ۲۰۱۹ سازمان عفو بین‌الملل در حساب تویتری خود قتل این زندانی سیاسی را شوکه کننده نامید و از مقامات جمهوری اسلامی ایران خواست که تحقیقات مستقل در این رابطه با انجام بدهند.
علی مطهری، نماینده مجلس شورای اسلامی، گفت مجلس ایران و کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی باید برای بررسی مرگ علی‌رضا شیرمحمدعلی هیئتی را اعزام و گزارش تهیه کند.
نرگس محمدی، فعال حقوق بشر، در بیانیه ای مسئولیت کشته شدن علیرضا شیرمحمدی‌علی را بر عهده سازمان زندانها و قوه قضائیه دانست.
صدای آمریکا خبر داد که مأموران امنیتی مادرش را تهدید کرده‌اند در صورت گفتگو با رسانه‌ها، پیکر علیرضا را برای خاکسپاری تحویل نخواهند داد.
روایت دوست و پدر علیرضا شیرمحمدعلی در سالگرد قتل وی.
کنت‌نشین سالونا

کنت‌نشین سالونا (انگلیسی: Lordship of Salona)، یکی از قلمروهای صلیبی پس از جنگ صلیبی چهارم با فرمان امپراتوری لاتین از سال ۱۲۰۷ تحت خاندان ونیزی ناویگایاسو (به لاتین: Navigajoso) با لقب مگادوک (به لاتین: megadux) تشکیل شد و تا زمان فتح مجدد آن توسط بیزانسی‌ها در سال ۱۲۷۸ پایدار ماند.
آرامش قبل از طوفان

| آرامش قبل از طوفان | آرامش قبل از طوفان |
| --- | --- |
کارگردان: خسرو پرویزی
تهیه‌کننده: بابکن آویدیسیان
نویسنده: خسرو پرویزی
بازیگران: ناصر ملک مطیعی فرانک میرقهاری گریگوری مارک سهیلا اکبر هاشمی عزیزه غلامعلی نبی‌پور غلام
فیلم‌بردار: قدرت‌الله احسانی صابر رهبر
تدوین‌گر: خسرو پرویزی
شرکت تولید: تهران شهرستان فیلم
تاریخ‌های انتشار: ۲۷ آذر ۱۳۳۹
مدت زمان: ۹۱ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
آرامش قبل از طوفان فیلمی به کارگردانی و نویسندگی خسرو پرویزی محصول سال ۱۳۳۹ است.
بازیگران

ناصر ملک مطیعی
فرانک میرقهاری
گریگوری مارک
سهیلا
اکبر هاشمی
عزیزه
غلامعلی نبی‌پور
غلام
ناصر
ویگن
فرانسیسکا اوردگا

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  Francisca Ordega
زادروز:  ۱۹ اکتبر ۱۹۹۳ ‏(۳۱ سال)
قد:  ۵ فوت ۳ اینچ (۱٫۶۰ متر)
پست:  مهاجم
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  CSKA Moscow
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۸–۲۰۱۱ |  Bayelsa Queens |   |   |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۲ |  Rivers Angels |   |   |
| ۲۰۱۲–۲۰۱۳ |  Rossiyanka |   |   |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۴ |  Piteå IF |  ۳۴ |  (۴) |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۸ |  واشینگتن اسپیریت |  ۴۱ |  (۹) |
| ۲۰۱۶–۲۰۱۷ |  ← Sydney FC (قرضی) |  ۶ |  (۱) |
| ۲۰۱۷–۲۰۱۸ |  ← باشگاه فوتبال زنان اتلتیکو مادرید (قرضی) |  ۸ |  (۰) |
| ۲۰۱۹–۲۰۲۱ |  Shanghai Shengli |  ۰ |  (۵) |
| ۲۰۲۱ |  Levante |  ۳ |  (۰) |
| ۲۰۲۱- |  CSKA Moscow |  ۴ |  (۰) |
تیم ملی‡: تیم ملی‡
| ۲۰۱۰ |  Nigeria U17 |   |   |
| ۲۰۱۲ |  Nigeria U20 |   |   |
| ۲۰۱۰– |  تیم ملی فوتبال زنان نیجریه |  ۲۶ |  (۷) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱ دسامبر ۲۰۱۹.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۷ ژوئن ۲۰۱۹:  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱ دسامبر ۲۰۱۹.   ‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۷ ژوئن ۲۰۱۹
فرانسیسکا اوردگا (انگلیسی: Francisca Ordega؛ زادهٔ ۱۹ اکتبر ۱۹۹۳) بازیکن فوتبال اهل نیجریه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زنان اتلتیکو مادرید و واشینگتن اسپیریت اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر 17 سال زنان نیجریه, تیم ملی فوتبال زیر 20 سال زنان نیجریه، و تیم ملی فوتبال زنان نیجریه بازی کرده‌است.
قوم تپوری

با قوم تپولی یا قوم تپورئی اشتباه نشود.
تپوری (tapuri) یا تپیری (tapyri) (اوستایی: 𐬙𐬞𐬡𐬭𐬯𐬙𐬁𐬧؛ به پارسی پهلوی: 𐭨𐭯𐭥𐭦𐭰𐭨𐭠𐭭؛ به یونانی: Τάπυροι) قومی باستانی و از اقوام ایرانی‌تبار ساکن در سرزمین ماد و سرزمین طبرستان در جنوب دریای مازندران بودند و تیره‌هایی از این قوم در نواحی همچون هیرکانیا، ماد کوچک، پارت و البرز سکونت داشتند. نام این قوم در کتیبه‌های ایلامی به‌صورت تپیر (tepir) ذکر شده است. به گفته یوزف مارکوارت، تپوری‌ها قومی گسترده پیش از آریایی‌ها بوده‌اند که به وسیلهٔ اقوام مهاجر ایرانی به نواحی کوهستانی البرز عقب رانده شدند. حسن پیرنیا ، تپوری‌ها را از بومی‌های استان مازندران و نواحی آن از زمان پیش از آمدن آریان‌ها به ایران می‌داند.
نقشه دولت یونانی بلخ همزمان با شاهنشاهی اشکانیان و پس از اخراج قوم آمارد از حاشیه جنوبی کاسپین. نام سرزمین Tapuria در جنوب دریای تپورستان دیده می‌شود.
ویلیام اسمیت در فرهنگ لغت جغرافیای یونان و روم می‌نویسد: تپورها قومی بودند که محل سکونت آنها در دوره‌های مختلف تاریخ به نظر می‌رسد در امتداد فضای وسیعی از کشور از ارمنستان به سمت شرق تا آمودریا گسترش یافته بود. استرابون آنها را در کنار دروازه‌های کاسپین و ری، در پارت و بین دربیک و هیرکانی و همراه با آماردی‌ها و سایر مردم در امتداد سواحل جنوبی دریای مازندران قرار می‌دهد که آخرین دیدگاه یعنی سکونت در امتداد سواحل جنوبی دریای مازندران مطابق نظر کوینت کورس و دیونیسوس و پلینی هم می‌باشد. بطلمیوس در جایی آنها را در زمره اقوام سرزمین ماد به حساب می‌آورد و در جایی دیگر آنها را به مارگیانا نسبت می‌دهد. تپوری‌هایی که در پلینی و کوینت کورس به آنها اشاره می‌کند شکی در آن نیست که ناحیه کنونی طبرستان نام خود را از آنها گرفته است. آلیان توصیف عجیبی از تپوری‌هایی که در ماد زندگی می‌کردند ارائه می‌دهد.
بطلمیوس به دو قوم متفاوت با نام‌های شبیه به یکدیگر در دو منطقه متفاوت اشاره کرده است. بطلمیوس قوم اول را تپوری نامیده است که در سرزمین ماد و در جنوب دریای مازندران سکونت داشتند و قوم دوم را تپورئی نامیده است که در سرزمین سکستان سکونت داشتند. طبق نظر دانشنامه ایرانیکا منشأ تپورئی‌ها به کوه‌های سرزمین هیرکانی می‌رسید و تپوری‌های جنوب دریای مازندران اجداد تپورئی‌ها بودند و مهاجرت تپورئی‌ها از کوه‌های هیرکانی به سمت سرزمین سکستان بود.
به گفته کتزیاس قوم تپوری مطیع نینوس حاکم آشور بودند. به گفته آریان گروهی از قوم تپوری در عصر هخامنشی و اسکندر در میان هیرکانیا و آمارد سکونت داشتند و اسکندر سرزمین آمارد را به قلمرو فرادات حاکم تپوری ضمیمه کرد. دانشنامه ایرانیکا نیز در مقاله مردمان باستانی ایران، در ارتباط با قوم تپور به گزارش‌های بطلمیوس و استرابون و آریان (مورخ) یونانی و کوینت کورس مورخ رومی استناد کرده است.
استرابون اقوام کادوسی، آماردی، تپوری و کرتی را به عنوان اقوام کوچنده و غارتگر نام برده است که در شمال سرزمین ماد زندگی می‌کردند. کتزیاس اشاره می‌کند که سرزمین‌های تپوری، کادوسی و دربیک توسط آشوریان فتح شد.
اخیراً نام قوم تپوری توسط «وتر هنکلمن» (Wouter Henkelman) به همراه دپوراپ قومی ایلامی در دو متن از متون و الواح بایگانی‌های اداری تخت جمشید مربوط به دوره هخامنشی ذکر شده بود شناسایی شده‌اند. در یک مورد (pf0856) در هفت ماه اول سال ۲۴ حکومت داریوش (۴۹۸ قبل از میلاد) به جیره‌هایی به کارگران نوجوان تپوری داده شد اشاره شده است در حالی که در مورد دیگر (fn-nn-2458) مربوط به سال ۲۷ حکومت داریوش (۴۹۵ قبل از میلاد) نام قوم تپوری ثبت شد.
تاریخ > تپورها در عصر آشوریان

به گفته کتزیاس (۴۴۱–۳۹۲ق. م) نینوس پادشاه آشور تپوریان را مطیع خویش کرد.
کتزیاس از قوم تپور در کنار هیرکانی و کادوسی به عنوان یکی از نواحی نام می‌برد که توسط نینوس پادشاه آشور فتح شدند. به گزارش کتزیاس: از سرزمین‌های واقع در دریا و دیگر سرزمین‌های هم‌مرز با آن‌ها، نینوس مصر و فنیقیه را تحت سلطه خود درآورد، سپس سیلسیرا، کیلیکیه، پامفیلیه و لیکیه، و همچنین کاریا، فریگیه و لیدیه. به‌علاوه، او ترود، فریگیه را در هلسپونت، پروپونتیس، بیتینی، کاپادوکیه و همه ملل بربر که در سواحل پنتوس تا تنائیس ساکن هستند تحت کنترل خود قرار داد. او همچنین خود را حاکم سرزمین‌های کادوسی، تپوری، هیرکانی، درانگی، دربیکی، کارمانی، کورمنایی و بورکانی و پارت کرد. او هم به پارس و هم به سوزیانا و کاسپین حمله کرد، همان‌طور که می‌گویند، گذرگاه‌های بسیار تنگی وارد آن می‌شوند، به همین دلیل به عنوان دروازه‌های کاسپین شناخته می‌شوند. بسیاری از ملل کوچکتر دیگر را نیز تحت سلطه خود درآورد، که صحبت دربارهٔ آنها کار طولانی خواهد بود. اما از آنجا که حمله به باکتریا دشوار بود و شامل بسیاری از مردان جنگجو بود، پس از زحمت و تلاش بیهوده، او جنگ با باکتریا را به زمان دیگری موکول کرد و نیروهای خود را به آشور بازگرداند و مکانی را برای تأسیس یک شهر بسیار بزرگ انتخاب کرد.
تاریخ > تپورها در عصر هخامنشیان

آریان مورخ یونانی ترکیب سپاه هخامنشی در جنگ گوگمل را چنین آورده است: باختری‌ها، سغدی‌ها و هندی‌های مجاور باختر به فرماندی بسوس والی باختر بودند. ساک‌ها که از سکاهای آسیایی و مستقلند ولی متحد داریوش می‌باشند و تحت فرماندهی ماباسس هستند. هندی‌های کوهستان تحت فرماندهی برسائت والی رخج بودند.
سوارهای پارتی، هیرکانی و تپوری تحت فرماندهی فراتافرن بودند. مادی‌ها، کادوسی‌ها و سکاها تحت فرماندهی آتروپات بودند. سکنه دریای سرخ را اُرُن‌توبات و آریوبرزن و اکسی‌نِس اداره می‌کردند. بر شوشی‌ها و اوکسیان اُگزاتر پسر آبولیتاس ریاست داشت و بر بابلی‌ها، سی‌تاکیان و بر کاریان، بوپار ریاست داشت. ارمنی‌ها به سرداری اُرونت و میثروس‌تِس بودند و کاپادوکی‌ها به سرداری آری‌آرسِس بودند و سل سوریان و بین‌النهرینی‌ها به فرماندهی مازه والی بابل بودند.
آریان در مورد آرایش جنگی چنین آورده است: در جناح چپ سواره نظام غربی و دهایی و رخجی صف بسته بودند و نزدیک آن سواره نظام و پیاده‌نظام پارسی که با هم مخلوط بودند. در جناح راست سل سوریان، اهالی میانرودان، مادی‌ها، پارتی‌ها، سکاها و پس از آن تپوری‌ها و هیرکانی‌ها ایستاده بودند. در قلب، داریوش با تمام خانواده و نجبای ایران قرار گرفته بود و هندی‌ها و کاریان و آناپاست‌ها و تیراندازان آمارد در اطراف او بودند.
بنابر گزارش کوینت کورس مورخ رومی، ۱۰۰۰ سواره نظام تپوری در جنگ گوگمل و در ارتش داریوش سوم هخامنشی حضور داشتند.