فعالیت‌های اقتصادی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران
پس‌زمینه: دیکتاتوری‌ها و کنترل بر اقتصاد

به گفته خانه آزادی ، ایران کشوری «غیرآزاد» تلقی می‌شود که در آن قدرت نهایی در دستان رهبر معظم کشور، آیت‌الله علی خامنه‌ای ، و نهادهای غیرانتخابی تحت کنترل وی است.  وزارت امور خارجه ایالات متحده ایران را به عنوان حکومت دینی تحت حاکمیت یک رژیم خودکامه تعریف می کند.
یک خودکامه از طریق ارتش، پلیس و سرویس های مخفی بر مردم کنترل می کند، اما نمی تواند همان سطح نفوذ را بر خود این نیروها اعمال کند. برای حفظ جان و رژیم خود، یک دیکتاتور باید وفاداری نیروهای نظامی و امنیتی را تضمین کند، زیرا اکثر کودتاهای موفق نتیجه خیزش های مردمی خودجوش نیستند، بلکه توسط افسران عالی رتبه رهبری می شوند.  دیکتاتورها برای جلوگیری از کودتایی که می تواند به قیمت جان او و خانواده اش تمام شود، مخالفان را سرکوب می کنند، رقابت سیاسی را غیرقانونی می دانند، آزادی بیان را به شدت محدود می کنند و هرگونه انتقاد از دولت را ممنوع می کنند. با این حال، سرکوب می تواند به عنوان یک شمشیر دو لبه عمل کند. از یک طرف، ترس را در مردم ایجاد می کند و سازماندهی جنبش های خرابکارانه را چالش برانگیزتر می کند. از سوی دیگر، حقیقت حمایت واقعی دیکتاتور را در میان مردم پنهان می کند. حتی نزدیکترین مشاوران دیکتاتور اغلب در انتقال حقایق ناخوشایند تردید دارند و حاکم را در یک حباب عایق رها می کنند.
با توجه به این مشکل سیگنال دهی متقابل بین دیکتاتور و اتباعش، دیکتاتور با اعطای مزایای سخاوتمندانه به مراکز قدرت دولت، به ویژه ارتش و پلیس، حمایت و وفاداری را به دست می آورد. در یک دیکتاتوری، کسانی که این مراکز قدرت را کنترل می کنند، معمولاً مزایایی دریافت می کنند که بسیار بیشتر از سهم اقتصادی آنهاست، در حالی که دیگران کمتر از سهم خود دریافت می کنند.  به عنوان مثال، مقامات ارشد در اتحاد جماهیر شوروی از خانه های بزرگ و سبک زندگی خارج از دسترس شهروندان عادی لذت می بردند. در آلمان نازی ، هیتلر - که به عنوان یک ولگرد فقیر از اتریش وارد آلمان شد - ثروت شخصی قابل توجهی جمع کرد و از بودجه دولتی به گونه ای استفاده کرد که گویی مال خودش بود.  او همچنین به پرسنل نظامی و مقامات عالی رتبه در ساختار قدرت آلمان املاک و املاک اعطا کرد.  علاوه بر این، هیتلر با کنترل قراردادهای دولتی وفاداری صنعتگران آلمانی را تضمین کرد. بین ژانویه و مارس 1933، شرکت‌هایی که ارتباط قوی با حزب نازی داشتند، شاهد افزایش ۵ تا ۸ درصدی سود بیشتر از شرکت‌های مشابهی بودند که چنین ارتباطاتی نداشتند.
در مصر ، سیستم مشابهی وجود دارد، جایی که ارتش نه تنها به عنوان یک نیروی مسلح، بلکه به عنوان یک امپراتوری اقتصادی، دارای کارخانه ها، مدارس، ساختمان های مسکونی و غیره عمل می کند.  الگوهای مشابهی در سایر کشورهای آفریقایی مشاهده می شود.هودلر و راشکی (۲۰۱۴) خاطرنشان کردند که در چنین رژیم‌هایی، سرمایه‌گذاری در آموزش و مراقبت‌های بهداشتی اغلب به سمت مناطق ساکن قبیله حاکم یا جمعیت‌های نزدیک به قومیت هدایت می‌شود.  به طور مشابه، فرانک و راینر (۲۰۱۲) دریافتند که رهبران آفریقایی در کشورهای جنوب صحرا تمایل دارند تا نتایج بهداشت و آموزش را در درجه اول در گروه‌های قومی خود بهبود بخشند.
همانطور که ماکیاولی در کتاب شاهزاده مشاهده کرد، یک حاکم دانا نه تنها وفاداری مراکز قدرت را تضمین می کند، بلکه به دنبال جلب حمایت مردم نیز می باشد.  یکی از راهبردهای رایج در بین دیکتاتورها برای دستیابی به این هدف از طریق کیش شخصیت است. به عنوان مثال، دانیل گلداگن در کتاب خود با نام جلادهای مایل هیتلر: آلمانی‌های معمولی و هولوکاست می‌نویسد که هیتلر علیرغم داشتن نیروی پلیس مخفی نسبتاً کوچک با حقوق، توانست مخالفان داخلی را خنثی کند، و در عوض به خبرچین‌های غیررسمی که مخالفان را به دلیل تحسین از او در سال‌های اولیه زندگی خود گزارش می‌دادند، تکیه می‌کرد.  علاوه بر این، دیکتاتورها اغلب هر چه بیشتر در قدرت بمانند محبوبیت پیدا می کنند.