آسایش گرمایی
تفاوت‌های جنسی

تهویه مطبوع درون ساختمان‌ها بر اساس مدل‌های تجربی احساس آسایش حرارتی که در دهه ۱۹۶۰ به دست آمده‌اند، بنیان نهاده شده است. مقادیر استاندارد برای یکی از اساسی‌ترین متغیرها، نرخ متابولیسم (میزان سوخت و ساز بدن و گرمای تولیدی هر انسان)، بر پایه متابولیسم یک مرد متوسط پایه‌گذاری شده است. این مقدار ۳۵٪ بیش از پیش‌بینی متابولیسم پایه‌ای یک زن متوسط است. براساس نتایجی که جدیداً به دست آمده، نرخ متابولیسم خانم‌ها در حالی که کار سبک اداری انجام می‌دهند، در حدود ۴۸ وات بر متر مربع است. همین امر باعث خواهد شد که ساختمان‌ها به‌طور ذاتی از دیدگاه انرژی در تأمین آسایش حرارتی زنان کارآمد نباشند.
از آن جایی که در اغلب ساختمان‌ها سعی بر این است که مصرف انرژی بهینه باشد، باید میزان حرارت مورد نیاز برای همهٔ ساکنان با دقت مورد بررسی قرار گیرد. براساس نتایج به دست آمده، دمای آسایش خانم‌ها و آقایان می‌تواند تا ۳ درجه سلسیوس متفاوت باشد، به‌طوری که دمای آسایش آقایان در بسیاری از شرایط حدود ۲۲ درجه سلسیوس و دمای آسایش خانم‌ها در همان شرایط، ۲۵ درجه سلسیوس است. این اختلاف به‌خاطر نرخ متابولیسم پایه‌ای زن‌ها و مردها است. جالب اینجاست که دمای متوسط پوست آقایان و خانم‌ها چندان متفاوت نیست. مردها بین ۳۲٫۸ تا ۳۳٫۸ درجه سلسیوس و زن‌ها بین ۳۲٫۴ تا ۳۳٫۶ درجه سلسیوس، است. این تفاوت دمای آسایش باعث می‌شود که در منازل مسکونی یا ساختمان‌های اداری، خانم‌ها احساس سرمای بیشتری بکنند و همین موضوع می‌تواند باعث چالش بین این دو جنس شود! ضمن اینکه مصرف انرژی سیستم تهویه مطبوع نیز بیش از میزان مورد نیاز خواهد شد، به‌خصوص اگر تعداد خانم‌ها قابل توجه باشد.
نتایج تحقیقات میدانی انجام شده بین سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ در سه ساختمان اداری در جنوب برزیل را گزارش می‌دهد. بیش از ۷۵۰۰ رای در مورد ادراک محیطی ساکنان جمع‌آوری شد که شامل ۳۴۰۶ رای زن (۴۵٪) و ۴۱۵۸ رای مرد (۵۵٪) بود.
زنان در تمام انواع ساختمان‌ها نسبت به مردان احساس سردی بیشتری می‌کردند.
وقتی تهویه مطبوع روشن می‌شد، زنان تمایل داشتند هوا را کمی خشک‌تر از مردان احساس کنند.
هنگامی که اتاق‌ها به‌طور طبیعی تهویه می‌شدند، رطوبت قابل قبول برای زنان بیشتر از مردان بود.
برای تمام انواع ساختمان‌ها در نظر گرفته شده، درصد آرای مردان با در نظر گرفتن کیفیت هوای رضایت بخش بیشتر از درصد زنان بود. این یافته نشان می‌دهد که تمام ساختمان‌ها با توجه به نیاز مردان طراحی شده‌اند.
بین مردان و زنان از دیدگاه فیزیولوژی غدد درون ریز و ویژگی‌های بدنی تفاوت کمی وجود دارد. برای مثال مردان به‌طور متوسط اندازه بدن بزرگ‌تر، وزن و قدرت بیش تری دارند. به‌طور کلی، در عین حال با تفاوت‌های زیاد فردی، زنان نسبت سطح به جرم بزرگ‌تری دارند که نشان می‌دهد زنان بیش تر مستعد ابتلا به از دست دادن حرارت هستند. از سوی دیگر، زنان محتوای چربی کل و چربی زیر پوستی بیش تری از مردان دارند که به نوبه خود باعث افزایش عایق می‌گردد.
و درجه حرارت پوستی خانم‌ها اندکی کمتر از آقایان است و از طرف دیگر شدت متابولیزم خانم‌ها اندکی کمتر از آقایان است.
هم چنین مشخص شده است که زنان در دماهای بالاتر، میزان تعریق کم تری دارند، در نتیجه آب بدن آنان حفظ شده و تحمل حرارت مرطوب بهتری دارند.
مردان دارای میزان حداکثر تعریق بوده که ممکن است تحمل محیط‌های بسیار گرم و خشک را بالا ببرد. زنان نسبت به مردان میزان عرق کم تری دارند که در محیط‌های گرم و خشک نامطلوب است، اما در محیط‌های گرم و مرطوب مطلوب است.
عوامل فرهنگی و اجتماعی: عوامل فرهنگی و اجتماعی نیز می‌توانند بر تجربه آسایش حرارتی تأثیر بگذارند. به عنوان مثال، در برخی فرهنگ‌ها، زنان ممکن است مجبور باشند لباس‌هایی را بپوشند که میزان تعرق و تبخیر را کاهش دهند و در نتیجه باعث احساس گرمای بیشتر و کاهش آسایش حرارتی شود.
راهکار:
با توجه به احتمال وجود تأثیر جنسیتی بر درک حرارتی و کیفیت هوای کاربران در اتاق‌های اداری، مهندسان و معماران باید به دنبال طراحی ساختمان‌هایی باشند که این اثر را کاهش دهد. برای ساختمان‌های حالت مختلط که تحت تهویه طبیعی کار می‌کنند، تفاوت بین دمای آسایش حرارتی برای هر جنسیت کمتر از تفاوت دما در موارد دیگر بود. استفاده از تهویه طبیعی ممکن است یک استراتژی برای کاهش تفاوت بین دمای آسایش حرارتی زنان و مردان و همچنین مصرف انرژی ساختمان باشد. یکی دیگر از استراتژی‌های جالب برای افزایش راحتی فردی کاربران، اعم از زن و مرد، استفاده از سیستم‌های کنترل محیطی شخصی (PECS) است که امکان کنترل فردی محیط اطراف افراد را فراهم می‌کند، به عنوان مثال، استفاده از فن‌های کوچک قابل حمل یا بخاری، و استفاده از پرده یا کرکره روی پنجره‌ها برای تنظیم جریان هوای محلی محقق می‌سازد.