فرنگیس (همسر سیاوش)
عزیمت فرنگیس به ایران

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| بر آن باد پایان با آفرین |  | چو این کرده شد بر نهادند زین |
| برفتند هر سه به کردار باد |  | فرنگیس ترگی به سر برنهاد |
| نهانی چنان چون بود نرم نرم |  | سران سوی ایران نهادند گرم |
| که خسرو به ایران نهادست روی |  | بشد شهر یکسر پر از گفتگوی |
| کس آمد به نزدیک پیران بگفت |  | نماند این سخن یک زمان در نهفت |
| به نزدیک بیداردل شاه نیو |  | که آمد ز ایران سرافراز گیو |
| فرنگیس و شاه و گو جنگ جوی |  | سوی شهر ایران نهادند روی |
| بلرزید بر سان برگ درخت |  | چو بشنید پیران غمی گشت سخت |
| چو نستیهن و گرد پولاد را |  | ز گردان گزین کرد گلباد را |
| برفتند تازان برآن کارزار |  | بفرمود تا ترک سیسد سوار |
| فرنگیس را خاک باید نهفت |  | سر گیو بر نیزه سازید گفت |
| بداختر پی او بر و بوم را |  | ببندید کی خسرو شوم را |
| برفتند بیدار دو پهلوان |  | سپاهی برین گونه گرد و جوان |
| به خواب اندر آورده بودند سر |  | فرنگیس با رنج دیده پسر |
| جهان جوی زا گیو بد پاسبان |  | ز پیمودن راه و رنج شبان |
| به راه سواران نهاده دو چشم |  | دو تن خفته و گیو با رنج و خشم |
| چنان چون بود ساز مردان نیو |  | به برگستوان اندرون اسپ گیو |
| دل ارغنده و تن نهاده به مرگ |  | زره در بر و بر سرش بود ترگ |
| بزد دست و تیغ از میان برکشید |  | چو از دور گرد سپه را بدید |
| که تاریک شد مغز و چشم هژبر |  | خروشی برآورد بر سان ابر |
| ز پرخاش او خاک شد لاژورد |  | میان سواران بیامد چو گرد |
| همی ریخت آهن ز بالای برز |  | زمانی به خنجر زمانی به گرز |
| سران را همی شد سر از جنگ سیر |  | ازآن زخم گوپال گیو دلیر |
| که چون چشمه بودیش دریا به چشم |  | دل گیو خندان شد از زور خشم |
| چنان لشکری همچو شیر ژیان |  | ازآن پس گرفتندش اندر میان |
| بپوشید دیدار خورشید و ماه |  | ز نیزه نیستان شد آوردگاه |
| ز خون نیستان کرد چون میستان |  | غمی شد دل شیر در نیستان |
| ستوه آمدند آن سواران ز نیو |  | ازیشان بیفگند بسیار گیو |
| که این کوه خاراست نه یال و سفت |  | به نستیهن گرد گلباد گفت |
| به نزدیک پیران گردن فراز  |  | همه خسته و بسته گشتند باز |
| ز خون خاک چون ارغوان گشته بود |  | همه غار و هامون پر از کشته بود |
| پر از خون بر و چنگ بر سان شیر |  | چو نزدیک کی خسرو آمد دلیر |
| خرد را ز اندیشه آزاد دار |  | بدو گفت کای شاه دل شاد دار |
| چو گلباد و نستیهن تیزچنگ |  | یکی لشکر آمد بر ما به جنگ |
| که بر یال و برشان بباید گریست |  | چنان بازگشتند آن کس که زیست |
| ندانم که با من کند کارزار |  | گذشته ز رستم به ایران سوار |
| ستودش فراوان و کرد آفرین |  | ازو شاد شد خسرو پاک دین |
| سوی راه بی راه بشتافتند |  | بخوردند چیزی کجا یافتند |
| چنان خسته و زار و گریان شدند |  | چو ترکان به نزدیک پیران شدند |
| که چونین شگفتی نشاید نهفت |  | برآشفت پیران به گلباد گفت |
| سخن بر چه سانست برگوی راست |  | چه کردید با گیو و خسرو کجاست |
| به پیش تو گر برگشایم زبان |  | بدو گفت گلباد کای پهلوان |
| دلت سیر گردد به دشت نبرد |  | که گیو دلاور به گردان چه کرد |
| نبرد مرا هم پسندیده ای |  | فراوان به لشکر مرا دیده ای |
| گرفتی ز دست من آن نامدار |  | همانا که گوپال بیش از هزار |
| بر و ساعدش پیل دندان شدست |  | سرش ویژه گفتی که سندان شدست |
| ز جنگ آوران نیز بشنیده ام |  | من آورد رستم بسی دیده ام |
| نه در کوشش و پیچش کارزار |  | به زخمش ندیدم چنین پایدار |
| به نوی چو پیلی خروشان بدی |  | همی هر زمان تیز و جوشان بدی |
| که ننگست ازین یاد کردن به کس |  | برآشفت پیران بدو گفت بس |
| تو آهنگ آورد مردان مکن |  | نه از یک سوارست چندین سخن |
| سپاهی به کردار شیران نر |  | تو رفتی و نستیهن نامور |
| میان یلان گشت نام تو پست |  | کنون گیو را ساختی پیل مست |
| بیندازد آن تاج شاهنشهی |  | چو زین یابد افراسیاب آگهی |
| چنین لشکری از در کارزار |  | که دو پهلوان دلیر و سوار |
| بسی از دلیران ترکان بکشت |  | ز پیش سواری نمودید پشت |