stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آلیس آیرس
آتشسوزی خیابان یونیون > یادبود

اندکی پس از آتش‌سوزی، تصمیم گرفته شد که یک یادبود برای آیرس ساخته شود که هزینه‌های آن از طریق کمک‌های عمومی تأمین شود. تا اوت ۱۸۸۵ بیش از ۱۰۰ پوند (حدود ۱۴۰۰۰ پوند در سال ۲۰۲۵) جمع‌آوری شد. در ۱۵ اوت ۱۸۸۵ کار بر روی یادبود آغاز شد. این بنای یادبود در بالای قبر او در گورستان ایل‌ورث ساخته شد و طراحی آن الهام‌گرفته از سوزن کلئوپاترا بود که در سال ۱۸۷۸ در مرکز لندن نصب شده بود. این بنا به شکل یک ابلیسک گرانیتی قرمز به ارتفاع ۱۴ فوت (۴.۳ متر) بود و هنوز هم بلندترین نشانگر قبر در گورستان است. بر روی جلوی ابلیسک این جمله نوشته شده است:
به یادبود آلیس آیرس، ۲۶ ساله، که در آتش‌سوزی خیابان یونیون، بورو، در ۲۴ آوریل ۱۸۸۵ میلادی جان خود را از دست داد. در میان وحشت ناگهانی آتش، با شجاعت و قضاوت درست، او با قهرمانی کودکان تحت مراقبتش را نجات داد. برای نجات آن‌ها، او سه بار با شعله‌ها روبرو شد؛ در نهایت، با پریدن از ساختمان در حال سوختن، دچار آسیب‌هایی شد که منجر به مرگش در ۲۶ آوریل ۱۸۸۵ شد. این یادبود با کمک‌های عمومی به منظور بزرگداشت یک عمل شجاعانه و فداکارانه ساخته شد. 'وفادار باش به مرگ، و من تاج زندگی را به تو خواهم داد.'
"
در سمت راست بنای یادبود، نام ده عضو کمیته یادبود آلیس آیرس، به ریاست کشیش اچ. دبلیو. پی. ریچاردز، نوشته شده است. آتش‌سوزی خیابان یونیون و نجات کودکان توسط آیرس از همان ابتدا توجه عمومی زیادی را به خود جلب کرد و آتش‌سوزی، مرگ و تشییع جنازه آیرس، و جمع‌آوری کمک‌های مالی برای ساخت یادبود به‌طور مفصل در مطبوعات محلی و ملی و در سراسر بریتانیا گزارش شد.
نماد سکولار

دولت بریتانیا به‌طور سنتی توجه کمی به فقرا نشان می‌داد، اما پس از انقلاب صنعتی، نگرش‌ها نسبت به دستاوردهای طبقات پایین‌تر جامعه در حال تغییر بود. رشد راه‌آهن، مکانیزه‌سازی کشاورزی و نیاز به نیروی کار در کارخانه‌های جدید درون شهری، اقتصاد فئودالی سنتی را از بین برده و باعث رشد سریع شهرها شده بود. افزایش نرخ سواد باعث شد کارگران عادی توجه بیشتری به رسانه‌ها و مسائل روز نشان دهند. در سال ۱۸۵۶، اولین نشان نظامی برای شجاعت که به همه رده‌ها تعلق می‌گرفت، یعنی صلیب ویکتوریا، تأسیس شد، و در سال ۱۸۶۶، مدال آلبرت، اولین نشان رسمی برای غیرنظامیان از همه طبقات، معرفی شد. علاوه بر این، تعدادی از سازمان‌های خصوصی و خیریه که به نجات جان انسان‌ها اختصاص داشتند، به‌طور برجسته‌ای انجمن سلطنتی انسان‌دوستانه (۱۷۷۶) و مؤسسه سلطنتی قایق‌های نجات (۱۸۲۴)، فعالیت‌های خود را افزایش دادند و جوایز و مدال‌هایی را به عنوان راهی برای تبلیغ فعالیت‌های خود و ارائه توصیه‌های نجات‌بخش اهدا می‌کردند.
نقاش و مجسمه‌ساز جورج فردریک واتس و همسر دومش، طراح و هنرمند مری فریزر تایلر، مدتها بود که از ایده هنر به عنوان نیرویی برای تغییر اجتماعی حمایت می‌کردند و بر این اصل تأکید داشتند که روایت‌ کارهای بزرگ می‌توانند راهنمایی برای حل مشکلات اجتماعی جدی شهرهای بریتانیا باشند. واتس اخیراً مجموعه‌ای از پرتره‌های شخصیت‌های برجسته‌ای که به نظر او تأثیر مثبت اجتماعی داشتند، به نام "تالار مشاهیر" را نقاشی کرده بود که به گالری ملی پرتره اهدا شد. از سال ۱۸۶۶، او پیشنهاد داده بود که یک بنای یادبود به عنوان مکمل این مجموعه ساخته شود تا شجاعت افراد عادی را جشن بگیرد.
تصویر در ادبیات و هنر

امیلی آیلمر بلیک احتمالاً اولین شعر درباره آیرس را نوشت، که در یک گردهمایی اجتماعی در ژوئن ۱۸۸۵ آن را خواند. سر فرانسیس هستینگز دویل نیز شعری در تقدیر از آیرس سرود که با استقبال خوبی روبرو شد، و همچنین لورا اورمیستون چانت، یک اصلاح‌طلب اجتماعی پیشرو و فعال حقوق زنان، شعری در بزرگداشت او نوشت. تا اواخر دهه ۱۸۸۰، آیرس به عنوان نمادی از فداکاری بریتانیایی‌ها شناخته می‌شد و داستان او در مجموعه‌هایی از داستان‌های قهرمانی و الهام‌بخش برای کودکان نقل می‌شد، از جمله به عنوان اولین داستان در کتاب زیر پرچم اثر اف. جی. کراس، که در آن کراس اظهار داشت: "او همیشه سعی کرده بود بهترین کار را انجام دهد. مهربانی و محبت او به کودکان تحت مراقبتش و زندگی پاک و آرام او پیش از این که به مرگ قهرمانانه‌اش فکر شود، توسط اطرافیانش مورد توجه قرار گرفته بود. بنابراین، وقتی آزمایش بزرگ فرا رسید، او آماده بود؛ و آنچه به نظر ما فداکاری الهی می‌رسید، برای او تنها یک وظیفه ساده بود."
در سال ۱۸۹۰، مجموعه‌ای از پانل‌های نقاشی‌شده توسط والتر کرین در تالار صلیب سرخ اوکتاویا هیل، در فاصله ۵۰۰ متری از محل آتش‌سوزی خیابان یونیون، رونمایی شد. این پانل‌ها که الهام‌گرفته از پیشنهادات جورج فردریک واتس بودند، نمونه‌هایی از قهرمانی در زندگی روزمره را به تصویر می‌کشیدند. واتس خودش از مشارکت در این پروژه خودداری کرد، زیرا بنای یادبود پیشنهادی او قرار بود منبعی برای الهام و تأمل باشد، نه صرفاً یک یادبود، و او احساس می‌کرد که یک اثر هنری ممکن است توجه بینندگان را از مهم‌ترین عنصر این موارد، یعنی فداکاری‌های قهرمانانه افراد، منحرف کند.
اولین پانل کرین، آتش‌سوزی خیابان یونیون را به تصویر کشیده بود. این تصویر آرمان‌گرایانه، آیرس را به‌جای نجات‌دهنده، به عنوان نجات‌یافته نشان می‌داد و تصاویر مذهبی را با نمادهای سنتی قهرمانی بریتانیایی در قرن نوزدهم ترکیب می‌کرد و هیچ ارتباطی با وقایع واقعی نداشت. آیرس، با یک لباس بلند و سفید، در پنجره طبقه اول ایستاده بود و در میان شعله‌ها یک کودک کوچک را در آغوش داشت. یک آتش‌نشان روی نردبان ایستاده بود و به سمت آیرس و کودک دست دراز کرده بود؛ در همین حال، یک ملوان با لباس کامل نیروی دریایی سلطنتی کودک دوم را در آغوش داشت. اگرچه در واقعیت آیرس در طبقه بالاتری از ساختمان قرار داشت و گرمای ناشی از سوختن روغن و باروت باعث شده بود که آتش‌نشان‌ها نتوانند به ساختمان نزدیک شوند، اما با به تصویر کشیدن آیرس در کنار آتش‌نشان و ملوان، که به‌عنوان نمادهای قهرمانی و قدرت بریتانیایی شناخته می‌شدند، باعث افزایش شهرت او به عنوان یک شخصیت قهرمانی شد.
لوح‌های یادبود قهرمانان فداکار به‌صورت دستی ساخته شده بودند و تولید آن‌ها هزینه‌بر بود. در زمان رونمایی از یادبود تنها چهار لوح در جای خود قرار داشتند. در سال ۱۹۰۲، ۹ لوح دیگر رونمایی شدند، از جمله لوح یادبود آلیس آیرس که واتس مدت‌ها برای آن لابی کرده بود. این لوح که توسط ویلیام د مورگان ساخته شده بود، به رنگ سبز و سفید بود و روی آن نوشته شده بود: "آلیس آیرس، دختر یک کارگر ساختمانی، که با شجاعت خود سه کودک را از یک خانه در حال سوختن در خیابان یونیون، بورو، نجات داد و در ۲۴ آوریل ۱۸۸۵ جان خود را از دست داد."
تصویر در ادبیات و هنر > تغییر نگرش‌ها و برداشت‌های متفاوت

اگرچه عموم مردم با مفهوم یک شخصیت قهرمانی ملی زن پس از پوشش گسترده و تحسین عمومی آشنا بودند، اما پوشش مداوم آیرس و ارتقای او به عنوان یک قهرمان ملی برای آن دوره غیرمعمول بود. آیرس یک زن کارگر و بی‌سواد بود که پس از مرگش به نوعی "تقدیس سکولار" دست یافت، در حالی که در آن زمان، با وجود به رسمیت شناختن تدریجی مشارکت‌های طبقات پایین‌تر، قهرمانان ملی معمولاً مردانی بودند که در زمینه‌های اکتشاف، نظامی، مذهبی یا علمی و مهندسی فعالیت می‌کردند.
این دوره‌ای بود که فشارهای سیاسی برای اصلاحات اجتماعی در حال افزایش بود. نسخه‌ای از آیرس که به عنوان زنی کاملاً فداکار به وظایفش به عموم ارائه شد، شخصیت آرمان‌گرایانه بریتانیایی آن زمان را تجسم می‌کرد. تصویر یک زن سخت‌کوش اما بی‌توقع که رفاه دیگران را بالاتر از خودش قرار می‌داد، دیدگاه آرمان‌گرایانه اصلاح‌طلبان اجتماعی از طبقه کارگر و دیدگاه زنان فداکار و متعهد که توسط فعالان حقوق زنان ارائه می‌شد، را تجسم می‌کرد. در مراسم رونمایی از یادبود قهرمانان فداکار، آلفرد نیوتن، اظهار داشت که این یادبود "برای جاودانه کردن اعمال قهرمانانه‌ای است که به طبقه کارگر تعلق دارد"، در حالی که جورج فردریک واتس، اگرچه در اصل با تبعیض بر اساس طبقه مخالف بود و این یادبود را به‌طور نظری برای همه طبقات باز می‌دانست، اظهار داشت که "طبقات بالاتر نیازی به یادآوری یا انگیزه‌هایی از این دست ندارند یا نباید داشته باشند." واتس هدف از ساخت این یادبود را نه به عنوان یک یادبود برای اعمال، بلکه به عنوان ابزاری برای آموزش طبقات پایین‌تر می‌دانست.
دیدگاه واتس توسط دیگرانی که به دنبال ارائه مطالب الهام‌بخش درباره قهرمانان بریتانیایی بودند، به اشتراک گذاشته شد، و نویسندگانی که درباره آیرس می‌نوشتند به‌طور سیستماتیک این واقعیت را تغییر می‌دادند که کودکان نجات‌یافته اعضای خانواده او بودند و به جای آن، آن‌ها را به عنوان کودکان کارفرمای او توصیف می‌کردند. گزارش‌های مطبوعاتی در زمان آتش‌سوزی آیرس را به‌طور مختلف به عنوان "یک پرستار کوچک"، "یک خدمتکار سخت‌کوش، صادق و فداکار"، و "یک خدمتکار کوچک فقیر" توصیف می‌کردند. علاوه بر توصیف واتس در سال ۱۸۸۷ از آیرس به عنوان "خدمتکار همه‌کاره یک مغازه روغن‌فروشی"، فصل کراس درباره آیرس در کتاب زیر پرچم با عنوان "فقط یک پرستار بچه!" نام‌گذاری شده بود، در حالی که راونزلی او را "پرستار بچه در خانواده" نامید. بارینگتون، که پنج سال پس از آتش‌سوزی در مراسم رونمایی از پانل پرایس نوشت، در یک پاورقی تأیید می‌کند که آیرس با چندلرها نسبت خانوادگی داشت، اما با این حال او را به عنوان تجسم "فضایل معمول انگلیسی — شجاعت، استقامت، و متعهد" توصیف می‌کند.
در حالی که جورج و مری واتس و هم‌فکران اصلاح‌طلب پدرسالارانه‌شان، همراه با مطبوعات جریان اصلی بریتانیا که به‌طور کلی همدل بودند، آیرس را به عنوان یک خدمتکار فداکار و الهام‌بخش برای کارفرمایش به تصویر می‌کشیدند، دیگران دیدگاه متفاوتی داشتند. روزنامه چپ‌گرای رینولدز ویکلی نیوزپپر از کمبود حمایت دولت از خانواده آیرس به عنوان نمادی از رفتار بد با کارگران به طور کلی شکایت کرد. مجله فمینیستی پیشرو ریویو انگلیسی‌زنان از حس مادری غریزی آیرس نوشت؛ از سوی دیگر، یانگ انگلند، یک مجله داستانی کودکان با ایده‌های امپریالیستی، اظهار داشت که "در فداکاری جنسیت وجود ندارد" و آیرس را به عنوان الگویی از فداکاری به وظیفه ستود.
سال‌های اخیر

در سال ۱۹۳۶، دولت جدید **حزب کارگر** در **شورای شهر لندن** نام خیابان **وایت کراس**، نزدیک به محل تالار صلیب سرخ و محل آتش‌سوزی خیابان یونیون، را به **خیابان آیرس** تغییر داد تا به آلیس آیرس ادای احترام کند، نامی که تا امروز حفظ شده است. خانه چندلرها در شماره ۱۹۴ خیابان یونیون دیگر وجود ندارد و این محل اکنون بخشی از مجتمع اداری **یونیون هاوس** است؛ درست در مقابل محل آتش‌سوزی، مقر فعلی **سازمان آتش‌نشانی لندن** قرار دارد.
==دد فرهنگ عامه==آلیس آیرس با انتشار نمایشنامه **کلوستر** اثر **پاتریک ماربر** در سال ۱۹۹۷ و فیلم **کلوستر** بر اساس آن در سال ۲۰۰۴ که برنده **جایزه بفتا** و **گلدن گلوب** شد و بازیگرانی مانند **ناتالی پورتمن**، **جولیا رابرتز**، **جود لا** و **کلایو اوون** در آن بازی کردند، دوباره مورد توجه عموم قرار گرفت. یک عنصر کلیدی داستان حول محور شخصیت اصلی می‌چرخد که هویت خود را بر اساس توصیف آیرس روی لوح یادبود در **یادبود قهرمانان فداکار** در **پارک پستمن** جعل می‌کند، و برخی از صحنه‌های فیلم در اطراف این یادبود فیلمبرداری شده‌اند.
کونر، مونتانا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| Conner, Montana | Conner, Montana |
| --- | --- |
مکان مختص سرشماری: مکان مختص سرشماری
Conner: Conner
مختصات: ۴۵°۵۵′۵۰″ شمالی ۱۱۴°۷′۲۸″ غربی﻿ / ﻿۴۵٫۹۳۰۵۶°شمالی ۱۱۴٫۱۲۴۴۴°غربی﻿ / 45.93056; -114.12444: مختصات: ۴۵°۵۵′۵۰″ شمالی ۱۱۴°۷′۲۸″ غربی﻿ / ﻿۴۵٫۹۳۰۵۶°شمالی ۱۱۴٫۱۲۴۴۴°غربی﻿ / 45.93056; -114.12444
ایالت: مونتانا
شهرستان: شهرستان راوالی، مونتانا
مساحت: مساحت
 • کل: ۱٫۸ مایل مربع (۴٫۷ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱٫۸ مایل مربع (۴٫۶ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۱ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۴۰۳۰ فوت (۱۲۳۰ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۲۱۶
 • تراکم: ۱۲۱/مایل مربع (۴۶٫۹/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۷ (MST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۶ (MDT)
زیپ‌کد: ۵۹۸۲۷
کد منطقه: 406
FIPS code: ۳۰–۱۷۲۰۰
کونر (به انگلیسی: Conner) شهری در ایالت مونتانا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۲۱۶ نفر بوده‌است.
گویم (شیراز)

مکان
| شهرک گویم (شیراز) | شهرک گویم (شیراز) |
| --- | --- |
روستا: روستا
محل : محل 
شهرک گویم (شیراز): شهرک گویم (شیراز)
مختصات: ۲۹°۴۹′ شمالی ۵۲°۲۴′ شرقی﻿ / ﻿۲۹٫۸۱۷°شمالی ۵۲٫۴۰۰°شرقی﻿ / 29.817; 52.400: مختصات: ۲۹°۴۹′ شمالی ۵۲°۲۴′ شرقی﻿ / ﻿۲۹٫۸۱۷°شمالی ۵۲٫۴۰۰°شرقی﻿ / 29.817; 52.400
استان: فارس
شهرستان: شیراز
جمعیت: ۳۵٫۰۰۰ نفر
گویُم (شیراز)، یکی از شهرک های کلانشهر شیراز است.
نام‌های‌قدیمی

نخستین نام این محل که ریشه در زبان پارسی باستان دارد بصورت "گَوَنیش" "Gawanish" در لوح های گِلی تخت جمشید با شماره‌های (PT64)؛ (PF1228) و (PF1959) یافت شده است (جان تاورنیه، سال ۲۰۰۷: صفحه ۳۸۱). بر اساس ریشه شناسی کلمات پارسی باستان، این کلمه از دوقسمت "گَوَن" و "ایش" تشکیل شده است که پیشوند "ایش" اسم مکان ساز میباشد. در اینصورت "گَوَنیش" بمعنی "مکان گَوَن" میباشد، حال آنکه یافتن دقیق معنی "گَوَن" در زبان پارسی باستان نیاز به تحقیق از کسانی دارد که در حوزه ریشه شناسی در زبان پارسی باستان فعالیت میکنند. ابن خردادبه نویسنده کتاب "مَسالِک و مَمالِک" (قرن سوم هجری قمری، حدود ۱۲۰۰ سال پیش) از نام "گَوین" برای "گویُم" کنونی استفاده کرده است (خاکرند، سال ۱۳۷۱:  صفحه ۳۷)، و ابو اسحاق ابراهیم اصطخری نویسنده "کتاب مسالک و ممالک" (قرن چهارم قمری، حدود ۱۱۰۰ سال پیش) از نام "گَویم" برای "گویُم" کنونی استفاده کرده است. در همین کتاب، ابواسحاق ابراهیم اصطخری از "گَویم" بعنوان یکی از دوازده طَسوج (ناحیه) شیراز نام برده است ( ایرج افشار، سال ۱۳۴۰: صفحه ۹۹). شمس الدین المقدسی نویسنده کتاب "احسن التقاسیم فی معرفه الاقالیم" (اواخر قرن چهارم هجری قمری) سبک‌ترین آب شیراز را آب قنات "گَویم" می‌داند (افسر، سال ۱۳۵۳: صفحه ۸۷)، یاقوت حَمَوی جغرافی دان قرن هفتم هجری قمری نویسنده کتاب "معجم البلدان" (در جلد سوم صفحه ۳۸۱) میگوید که بهترین آب شیراز از قناتی که از "جویُم" می‌آید تأمین می‌شود.در کتاب فارسنامه ابن بلخی (قرن ششم هجری قمری) از وجود مرغزاری به اسم "بَهمَن" در بالای "جویُم" (گویُم کنونی) در شمال غرب شیراز نام برده شده است که طول آن یک فرسنگ و عرض آن نیز یک فرسنگ میباشد (لیسترانج و نیکلسون، سال ۱۳۸۴: صفحه ۱۵۵). در کتاب "تاریخ گیتی گشا زندیه" نوشته  "محمد صادق نامی اصفهانی" (سال ۱۲۰۴ هجری قمری: صفحه ۳۵۴) ذکر شده است که لطفعلی خان زند و قشونش پس از فرار از کازرون وارد قریه "جویُم" شده و بمدت ۱۰ روز در آنجا اتراق کردند و سپس وارد مسجد بَردی (قصرالدشت کنونی) شدند. در فارسنامه ناصری از 'گویُم' با نام «جویُم» در چهارفرسخی شمالغرب شیراز یاد شده است(حسینی‌فسایی،  سال ۱۳۸۸:  صفحه ۱۲۹۲). 'گویُم' از قریه های مهم شمالغرب شیراز در زمان ساسانی بوده است و در کتب تاریخی تحت اسم های "گَوین، گَویم، جویُم و گُویُم" از آن نامبرده شده است. از آثار باستانی "گویُم" میتوان به نقش برجسته بهرام دوم، پنجمین پادشاه ساسانی، در سرچشمه "گویُم" (واندنبرگ، سال 1379:  صفحه 57)، همچنین، آرامگاه "شیخ قطب الدین یوسف جویمی"، متوفی سال ۷۸۰ هجری قمری (این آرامگاه در تاریخ ۳۰ تیر ۱۳۵۲ با شمارهٔ ثبت ۹۴۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است، در کتاب "تذکره هزار مزار" نوشته "شیخ معین الدین جُنِید شیرازی" در سال ۷۹۱ هجری قمری در صفحه ۱۳۰ در مورد شرح حال این عارف توضیح داده شده است)، علاوه بر آن، آسیاب کَلی، و همچنین، خانه گبری ها (زرتشتی ها) در بالای تُلی معروف به "تُل عامو نَظَری" نام برد. "گویُم" به دلیل آب و هوای نسبتا مناسب باغ های زیادی دارد که باغ های "گودِ گویُمی" نمونه ای از این باغ ها میباشند.این محل جزء شهرداری منطقه 10 شیراز محسوب میشود.
وجود نام گویم تحت اسم "گَوَنیش" در لوح های گلی تخت جمشید با شماره‌های (PT64)؛ (PF1228) و (PF1959)، نقش برجسته بهرام دوم  پنجمین پادشاه ساسانی، گورهای زرتشتیان، خانه گبری ها  (زرتشتی ها)، و همچنین ذکر نام این محل در نقشه استان پارس در دوره ساسانی نشان دهنده این است که این منطقه از سلسله هخامنشی محل سکونت بوده است.
جمعیت

این محله در منطقه دراک قرار داشته است و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۷٬۲۹۷ نفر ۴۱۰۰خانوار) بوده‌است.
مالجسو

مکان
| مالجسو | مالجسو |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
مالجسو: مالجسو
ناحیه: لمباردی
استان / شهرستان: استان وارزه (VA)
مساحت: مساحت
 • کل: ۲٫۸ کیلومتر مربع (۱٫۱ مایل مربع)
جمعیت (Dec. 2004): جمعیت (Dec. 2004)
 • کل: ۱٬۲۵۳
 • تراکم: ۴۵۰/کیلومتر مربع (۱۲۰۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Malgessesi
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: 21023
پیش‌شماره تلفن: 0332
مالجسو (به ایتالیایی: Malgesso) یک کومونه در ایتالیا است که در استان وارزه واقع شده‌است.
خصوصیات

مالجسو ۲٫۸ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۲۵۳ نفر جمعیت دارد.
رافیک چاخویان

{{Infobox sportsperson
| honorific_prefix =
| name             = رافیک چاخویان
| honorific_suffix =
| image            =
| image_size       =
| alt              =
| caption          =
| headercolor      =
| textcolor        =

| native_name      =
| native_name_lang =
| birth_name       = Rafik Chakhoyan
| full_name        =
| nickname         =
| nationality      = ارمنستان
| national_team    =
| citizenship      =
| birth_date       = ۱۱ فوریهٔ ۱۹۷۹ ‏(۴۶ سال)
| birth_place      = گیومری، ارمنستان
| death_date       =
| death_place      =
| resting_place    =
| resting_place_coordinates =
| monuments        =
| hometown         =
| education        =
| alma_mater       =
| occupation       =
| years_active     =
| employer         =
| agent            =
| height           = 
| weight           = 
| spouse           =
| life_partner     =
| other_interests  =
| website          = 
| module           =

| country          =  ارمنستان
| sport            = وزنه‌برداری
| position         =
| disability       =
| disability_class =
| weight_class     = ۱۰۵ ک‌گ
| weight_class_type =
| rank             =
| event            =
| event_type       =
| universityteam   =
| collegeteam      =
| league           =
| league_type      =
| club             =
| team             =
| turnedpro        =
| turnedpro_type   =
| partner          =
| former_partner   =
| coach            =
| retired          =
| coaching         =
| module2          =

| worlds           =
| regionals        =
| nationals        =
| olympics         =
| paralympics      =
| commonwealth     =
| highestranking   =
| pb               =

| show-medals      =
| medaltemplates   = 
|-
|
| رویداد | اول | دوم | سوم |
| --- | --- | --- | --- |
مجموع: ۰
|-
!  وزنه‌برداری مردان

|-
! به نمایندگی از   ارمنستان

|-
! 
{{|| ک‌گ}}
| medaltemplates-title =
| module3          =
}}
رافیک چاخویان (ارمنی: Ռաֆիկ Չախոյան؛ زاده ۱۱ فوریهٔ ۱۹۷۹) یک وزنه‌بردار مرد اهل ارمنستان است که در مسابقات قهرمانی وزنه‌برداری اروپا و مسابقات قهرمانی وزنه‌برداری جهان در ترکیب تیم ملی وزنه‌برداری بزرگسالان ارمنستان به رقابت پرداخت..
نتایج مهم

| سال> سال.قهرمانی وزنه‌برداری جهان | مکان> مکان.قهرمانی وزنه‌برداری جهان | وزن> وزن.قهرمانی وزنه‌برداری جهان | یک ضرب (ک‌گ)> ۱.قهرمانی وزنه‌برداری جهان | یک ضرب (ک‌گ)> ۲.قهرمانی وزنه‌برداری جهان | یک ضرب (ک‌گ)> ۳.قهرمانی وزنه‌برداری جهان | یک ضرب (ک‌گ)> نتیجه.قهرمانی وزنه‌برداری جهان | یک ضرب (ک‌گ)> رتبه.قهرمانی وزنه‌برداری جهان | دوضرب (ک‌گ)> ۱.قهرمانی وزنه‌برداری جهان | دوضرب (ک‌گ)> ۲.قهرمانی وزنه‌برداری جهان | دوضرب (ک‌گ)> ۳.قهرمانی وزنه‌برداری جهان | دوضرب (ک‌گ)> نتیجه.قهرمانی وزنه‌برداری جهان | دوضرب (ک‌گ)> رتبه.قهرمانی وزنه‌برداری جهان | مجموع> مجموع.قهرمانی وزنه‌برداری جهان | رتبه> رتبه.قهرمانی وزنه‌برداری جهان |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۰۳ |  ونکوور، کانادا | ۱۰۵ ک‌گ | ۱۷۲٫۵ | ۱۷۷٫۵ | ۱۷۷٫۵ | ۱۷۲٫۵ | ۲۱ | ۲۰۷٫۵ | ۲۰۷٫۵ | ۲۰۷٫۵ | - | - | '  | ' |
| ۲۰۰۱ |  آنتالیا، ترکیه | ۱۰۵ ک‌گ | ۱۷۵ | ۱۷۵ | ۱۸۰ | ۱۸۰ | - | ۲۱۰ | ۲۱۵ | ۲۲۰ | ۲۱۵ | - | '  | سلب صلاحیت |
مسابقات قهرمانی وزنه‌برداری اروپا: مسابقات قهرمانی وزنه‌برداری اروپا
| ۲۰۰۷ |  استراسبورگ، فرانسه | ۱۰۵ ک‌گ | ۱۷۰ | ۱۷۵ | ۱۷۶ | ۱۷۵ | ۸ | ۲۰۰ | ۲۰۰ | ۲۱۰ | ۲۰۰ | ۸ | ۳۷۵ | ۸ |
سن-موییز، کبک

Parish municipality در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| سَن-مُییز Saint-Moïse | سَن-مُییز Saint-Moïse |
| --- | --- |
Parish municipality: Parish municipality
استان:  استان کبک
ناحیه: با-سن-لوران
منطقه شهری: La Matapédia
Settled: c. 1870
Constituted: January 1, 1878
حکومت: حکومت
 • Mayor: Paul Lepage
 • Federal riding: Haute-Gaspésie—La Mitis—Matane—Matapédia
 • Prov. riding: Haute-Gaspésie—La Mitis—Matane—Matapédia
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۱۰٫۴۰ کیلومتر مربع (۴۲٫۶۳ مایل مربع)
 • خشکی: ۱۱۰٫۶۷ کیلومتر مربع (۴۲٫۷۳ مایل مربع)
 : There is an apparent contradiction between two authoritative sources
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۵۷۷
 • تراکم: ۵٫۲/کیلومتر مربع (۱۳/مایل مربع)
 • Change (۲۰۰۶–۱۱): کاهش۷٫۷%
 • Dwellings: ۳۱۳
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۴ (EDT)
Postal code(s): G0J 2Z0
کد(های) منطقه: 418 and 581
سَن-مُییز (به فرانسوی: Saint-Moïse) قصبه‌ای در منطقه شهری لا ماتاپدیا ناحیه با-سن-لوران در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این قصبه ۶۶۱ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۱۰۶٫۸۳ کیلومتر مربع است.
نسترن حکمی

نسترن حَکَمی (زادهٔ ۱۳۳۰ در کرمانشاه – درگذشتهٔ ۱۴ آذر ۱۴۰۳ در تهران) فرهنگ‌نویس، مترجم و محقق ایرانی بود. او خواهر نسرین حکمی بود.
مشخصات و سرگذشت

نسترن حکمی متولد ۱۳۳۰ خورشیدی بود. وی در کرمانشاه و در خانواده‌ای فرهنگی دیده به جهان گشود. به گفته خود او، خانۀ آن‌ها از همان ابتدا آکنده از کتاب و مجله بود و پدرشان که او پدرش را نخستین استاد خود می‌داند، در تربیت خانواده نقش اساسی داشت. وی به توصیۀ پدرش، در حین گذراندن دوران دبستان تا دبیرستان، به یادگیری زبان نیز اهتمام داشت. وی در سال ۱۳۵۴ کرمانشاه را برای شرکت در مدرسه عالی ترجمه در تهران ترک کرد تا مدرک کارشناسی ترجمهٔ انگلیسی را اخذ کند. نسترن در این مؤسسه که بعد از انقلاب مصادره و به دانشکدهٔ ادبیات فارسی و زبان‌های خارجیِ دانشگاه علامه طباطبایی تغییر نام یافت، شروع به تحصیل کرد. او بیشتر استادان خود در این دوره را اساتیدی از ایرلند و انگلیس معرفی می‌کند. او از میان استادان فارسی‌زبان خود به دکتر منوچهر آریان‌پور کاشانی اشاره کرده‌است. حکمی پس از پایان تحصیلات دانشگاهی برای تکمیل زبان انگلیسی راهی انگلستان شد. وی پس از فارغ‌التحصیلی، به آموزش زبان در آموزشگاه‌ها و مدارس تهران پرداخت. با این وجود پس از انقلاب فرهنگی در سال ۱۳۵۹ و تغییرات در وزارت آموزش و پرورش بیکار شد. او چندی بعد و در سال ۱۳۶۷ توانست در دانشگاه شهید بهشتی به عنوان استاد زبان انگلیسی پذیرش شود و به مدت هشت سال در گروه علوم پزشکی این دانشگاه به تدریس زبان انگلیسی بپزدازد. او همزمان از سال ۵۹ با همکاری غلامحسین صدری افشار و نسرین حکمی به کار فرهنگ‌نویسی، مترجمی و ویراستاری مشغول شد.
نسترن حکمی در ۱۴ آذر ۱۴۰۳ در تهران درگذشت.
تحصیلات

از تحصیلات او می‌توان به موارد ذیل اشاره کرد:
کاردانی زبان انگلیسی، دانشسرای راهنمایی، کارشناسی مترجمی زبان انگلیسی، دانشگاه علامه طباطبایی، دانشکده ادبیات و زبان‌های خارجی
تحصیلات تکمیلی: زبان انگلیسی، کالج دیویس لندن
شماری از سمت‌های شغلی

سمت‌های شغلی او عبارتند از:
دبیر دبیرستانهای تهران
مدرس زبان انگلیسی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی
نویسنده - مترجم - ویراستار
آثار > تألیف

آثار تألیفی او عبارتند از:
فرهنگ مترجم (با همکاری غلامحسین صدری‌افشار و نسرین حکمی)
واژه‌نامهٔ فنی-مهندسی (انگلیسی – فارسی) (با همکاری غلامحسین صدری‌افشار و نسرین حکمی)
فرهنگنامه فارسی (۳جلدی)، فرهنگ معاصر (با همکاری غلامحسین صدری‌افشار و نسرین حکمی)
فرهنگ فارسی دوجلدی، فرهنگ معاصر (با همکاری غلامحسین صدری‌افشار و نسرین حکمی)
فرهنگ معاصر اعلام، فرهنگ معاصر (با همکاری غلامحسین صدری‌افشار و نسرین حکمی)
فرهنگ معاصر فارسی، فرهنگ معاصر (با همکاری غلامحسین صدری‌افشار و نسرین حکمی)
فرهنگ معاصر کوچک فارسی، فرهنگ معاصر (با همکاری غلامحسین صدری‌افشار و نسرین حکمی)
مقدمه بر تاریخ علم، جلد ششم (نمایه)
آثار > ترجمه

وی ترجمه مقاله‌هایی از Scientific American, Britannica, Soviet Literature Popular Science و چاپ مقاله‌هایی در مجله‌های هُدهُد، چیستا و دانش و مردم را در کارنامه خود دارد.
آثار > ویرایش

ویرایش‌های او عبارتند از:
خُرده اوستا
هنر سریع فکر کردن
راه حل عملی مشکلات کروماتوگرافی مایع با کارایی بالا
مبانی شیمی آلی
روش‌های طیف‌سنجی در شیمی آلی
فرهنگ فشردهٔ پزشکی آکسفورد
واژه‌نامهٔ نجوم و احکام نجوم
هدیه
مدیر یک دقیقه‌ای
چخوف در زندگی من
زندگی خود را تغییر دهید
شیمی آلی (۳ جلد)
جوایز

وی در بیست‌ویکمین دورهٔ جایزهٔ ترویج علم؛ طی یک بیانیهٔ هیئت مدیره انجمن ترویج علم، مورد تقدیر قرار گرفت و حکمی به پاس فعالیت در عرصۀ دانش زبان‌شناسی و علوم اجتماعی دریافت کرد که به «جایزۀ ترویج علم» شهره است. کتاب فرهنگ فارسی امروز او که به کوشش و تلاش غلامحسین صدری‌افشار و خواهرش نگارش یافته‌است، توانست در هفدهمین دوره از کتاب سال جمهوری اسلامی ایران، برندۀ جایزۀ کتاب سال بشود.
نوپسرها براچیتریتا

| نوپسرها براچیتریتا | نوپسرها براچیتریتا |
| --- | --- |
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: بندپایان
رده:: حشرات
راسته:: قاب‌بالان
زیرراسته:: سوسک‌های همه‌چیزخوار
تیره:: سوسک‌های شاخک‌دراز
سرده:: نوپسرها
گونه:: N. brachytrita
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Nupserha brachytrita پر اولوف کریستوفر آوریویلیوس, 1914: Nupserha brachytrita پر اولوف کریستوفر آوریویلیوس, 1914
نوپسرها براچیتریتا یک گونه سوسک از خانوادهٔ سوسک‌های شاخک‌دراز است. این گونه توسط پروفسور پر اولوف کریستوفر آوریویلیوس در سال ۱۹۱۴ بررسی و توصیف شد.
انواع

Nupserha brachytrita var. vitticeps Breuning, 1950
Nupserha brachytrita var. fuscoreducta Breuning, 1953
جوزیا چایلد

| سر جوزیا چایلد | سر جوزیا چایلد |
| --- | --- |
پرتره، نقاشی روغن بر روی پرده، اهدا شده به جان رایلی (۱۶۴۶–۱۶۹۱)، کلکسیون‌های نگارخانه ملی.: پرتره، نقاشی روغن بر روی پرده، اهدا شده به جان رایلی (۱۶۴۶–۱۶۹۱)، کلکسیون‌های نگارخانه ملی.
سر جوزیا چایلد (Sir Josiah Child)، بارونت اول، MP (حدود ۱۶۳۰/۳۱ – ۲۲ ژوئن ۱۶۹۹) یک اقتصاددان، تاجر و سیاست‌مدار انگلیسی و اقتصاددان طرف‌دار مرکانتیلیسم و فرماندار کمپانی هند شرقی بود. او در جنگ انگلیس-مغلول شرکت نام‌برده را رهبری می‌کرد.
زندگی ابتدائی

چایلد در حدود ۱۶۳۰–۳۱ متولد شده و در ۲۷ فوریه ۱۶۳۰–۳۱ در St Bartholomew-by-the-Exchange تعمید داده شد، او دومین پسر ریچارد چایلد، تجار فلیت استریت (دفن شده سال ۱۶۳۹ در هاکنی) و الیزابت رویکرافت وستون ویک، شروکشایر بود. بعد از انجام کارآموزی در تجارت خانوادگی، پس از تلاش‌های زیاد او موفق شد. در حدود ۲۵ سالگی، او با حساب خود در پورتسمورت به عنوان خوارباررسان نیروی دریایی تحت حاکمیت مشترک‌المنافع کار کرد. او همچنین به عنوان «عامل در خزانه‌داری نیروی دریایی» توصیف شده‌است. او بخت خوش‌اقبال داشت و سهم قابل ملاحظه‌ای در شرکت هند شرقی به‌دست‌آورد. در سال ۱۶۵۹ میلادی او به عنوان عضو پارلمان برای پترسفیلد در سومین پارلمان حفاظت انتخاب شد. او در سال ۱۶۷۳ به عنوان عضو پارلمان از دارتمورت برای پارلمان کاوالیر انتخاب شد.