ایچییو هیگوچی
سال‌های آغازین

او فرزند چهارم و دومین دختر هیگوچی نوریوشی و آیامه تاکی بود. هرچند که نام اصلی‌اش هیگوچی ناتسوکو بود او اغلب از خودش به عنوان هیگوچی ناتسو یاد می‌کرد و لقب هیگوچی ایچی‌یو را برای خود برگزید. خانوادهٔ او از قشر ضعیف مردم به حساب می‌آمدند و به کار کشاورزی مشغول بودند. پدرش در سال ۱۸۶۲ به مقام یک سامورایی ارتقا یافت و اوضاع اقتصادی خانواده‌اش کمی بهتر شد اما تنها پس از مدت کوتاهی که پدرش از این مقام بهره‌مند بود، با اصلاحات میجی طبقه سامورایی منسوخ شد. با این وجود بزرگ شدن در یک خانواده سامورایی برای او تجربه‌ای تأثیرگذار بود.
او از دوران کودکی باهوش و بااستعداد بود و زود زبان باز کرد و حافظه خوبی داشت. در سال ۱۸۷۷ (میجی، سال ۱۰)، در ۴ سال و ۱۰ ماهگی به مدرسه دولتی هونگو وارد شد اما به دلیل سن کم به زودی انصراف داد و شش ماه بعد به مدرسه خصوصی یوشیکاوا که توسط توشی‌کی یوشیکاوا تأسیس شده بود رفت. با استناد به دفترچه یادداشتش، او در دوران کودکی به بازی‌های هم‌سن‌وسال‌هایش مانند توپ‌دستی علاقه‌ای نداشت و به خواندن کتاب علاقه‌مند بود و وقت خود را با خواندن کتاب‌های مصور پر می‌کرد. گفته می‌شود که او خواندن "نانسو ساتومی هاکن دن انسوری‌می هاهاکی‌دن" اثر کیوکوتی باکین" را در سه روز به پایان رسانده است. در سال ۱۸۸۱ (میجی، سال ۱۴)، برادر بزرگ‌ترش توری‌نوکه به دلیل رفتار بد و مشکلات مالی از خانواده جدا شد و به عنوان شاگرد سفالگری مشغول به کار شد. در همان سال به منطقه اوکاجی در توکیو منتقل شدند و در نوامبر به مدرسه خصوصی آوکی در منطقه اوئنورفت. در آن‌جا برای اولین بار شعرهای ژاپنی را یاد گرفت. در دسامبر ۱۸۸۳ (میجی، سال ۱۶)، او با رتبه اول از کلاس چهارم دبیرستان فارغ‌التحصیل شد اما تحصیلش را ادامه نداد؛ گفته می‌شود که مادرش، تاکی، معتقد بود که تحصیل برای زنان ضروری نیست.
از سوی دیگر، پدرش نوریوشی دختر مشتاق علمش را تحت آموزش وادا شیگه‌ئو قرار داد تا شعرهای ژاپنی را یاد بگیرد. در سال ۱۸۸۶ (میجی، سال ۱۹)، با معرفی پزشک آشنای پدرش، تواودا چوآن، به مدرسه شعر اوتاکو ناکاجیما به نام «هاگی نو یاشا» (هاگی نو یا) وارد شد. در آن‌جا علاوه بر شعر، خط چینی شین‌کای و مطالعه ادبیات دوران سلطنت را نیز فرا گرفت. او تحصیل در شعر واکا را در هاگی‌نویا، تحت نظارت اوتاکو ناکاجیما آغاز کرد و همچنین شعر و ادبیات کلاسیک ژاپنی را آموخت و از توسویی ناکارایداستان‌نویسی را یادگرفت. هاگی نو یا در آن زمان محلی برای رفت و آمد اشراف و خانواده‌های قدیمی، همسران و دختران سیاستمداران و نظامیان دولت میجی بود و تعداد شاگردان آن به بیش از هزار نفر می‌رسید. هیگوچی که دختر یک کارمند پایین‌رتبه دولتی بود، با دو دختر دیگر از طبقه متوسط دوست شد و آن‌ها را «سه دختر از طبقه متوسط» نامیدند. سال بعد از ورودش، با نزدیک شدن به مراسم سال نو که در فوریه برگزار می‌شد، موضوعاتی مانند لباس‌های مجلسی دختران اشرافی مطرح شد که برای دختر یک کارمند پایین رتبه قابل رقابت نبود. هیگوچی با احساس خجالت با لباس‌های دست دومی که خانواده اش برایش تهیه کرده بودند در این مراسم حاضر شد. او در میان سایر دانش‌آموزان، که اکثریت آنها از طبقه بالا بودند، احساس حقارت می‌کرد و این خودکم‌بینی او را آزار می‌داد.
ساساکی نوبوتسونادر خاطراتش به نام «مردم میجی، تای‌شو و شووا» در مورد جلسه شعر «هاگی نو یا» که در آن شرکت کرده بود، نوشت که ایچی‌یو در اتاق کناری روی صندلی نشسته بود و مشغول نوشتن اشعار رقابتی و تصحیح اشعار مربوط به مسابقه بود و از زمان شروع خواندن اشعار در صندلی خود حاضر شد و هیگوچی در این مراسم شعر بالاترین امتیاز را کسب کرد. این مسابقات شعر به صورت ماهانه برگزار می‌شد که در آن همه دانش‌آموزان، دعوت به شرکت می‌شدند. شعرهای تدریس شده در این مدرسه، شعرهای شاعران محافظه‌کار در دوره هی آن بودند.
تمایل او به نوشتن از سال ۱۸۹۱ آشکار شد، زمانی که او خاطراتش را به صورت جدی در یک دفترچه ثبت کرد. این دفترچه به صدها صفحه رسید و پنج سال باقی‌مانده از زندگی‌اش را پوشش می‌داد. با احساس حقارت اجتماعی، خجالت و فقر روزافزون خانواده‌اش، دفترچه یادداشت او مکانی بود که می‌توانست احساسات خود را به تصویر بکشد. دفترچه‌های او همچنین مکانی برای ابراز وجود او بودند و شامل نظرات او دربارهٔ هنر ادبی و همچنین نظرات دیگران دربارهٔ کارهایش بودند.