stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
الما موروس
پیشه

موروس از ۱۴ سالگی به صورت رقابتی در دو و میدانی شرکت کرد. در آن زمان، مقامات محلی که به دنبال ورزشکاران بالقوه برای نشست ورزشی انجمن دو و میدانی منطقه‌ای تاگالوگ جنوبی بودند و او را شناسایی کردند.
موروس در مجموع ۱۵ مدال طلا در بازی‌های آسیای جنوب شرقی به دست آورد؛ یک رکورد در مسابقات دو و میدانی که او به‌طور مشترک با جنیفر تین لی از میانمار دارند.
موروس هشت عنوان قهرمانی بازی‌های جنوب شرق آسیا را در پرش طول به دست آورد، اولین بار در سن ۱۶ سالگی در سال ۱۹۸۳. در یک مقطع، او همچنین در دوی سرعت ۱۰۰ و ۲۰۰ متر در بازی‌های آسیای جنوب شرقی ۱۹۹۵ برتری داشت.
او همچنین یکی از مسابقه‌دهندگان فیلیپین در مادهٔ پرش طول در بازی‌های المپیک در سال‌های ۱۹۸۴ و ۱۹۹۶ بود. او به عنوان نمایندهٔ کشورش در مسابقات جهانی دو و میدانی در چهار مورد شرکت کرد: در دوی ۴۰۰ متر با مانع در سال ۱۹۹۱، پرش طول در سال‌های ۱۹۹۳ و ۱۹۹۵ و ۱۰۰ متر در سال ۱۹۹۷. او همچنین پنج بار در مسابقات دو و میدانی داخل سالن جهان شرکت کرد و در سال‌های ۱۹۸۵، ۱۹۸۹، ۱۹۹۳، ۱۹۹۵ و ۱۹۹۷ در دوی سرعت و پرش طول مسابقه داد.
او دو بار در بازی‌های آسیایی مدال‌آور شد و مدال برنز پرش طول بازی‌های ۱۹۹۴ و همچنین مدال برنز ۴۰۰ متر با مانع در سال ۱۹۹۰ را گرفت.او در طول دوران حرفه‌ای خود در مسابقات دو و میدانی قهرمانی آسیا چهار مدال در پرش طول کسب کرد و در سال‌های ۱۹۸۳ و ۱۹۸۹ مدال‌های نقره و سپس در سال‌های ۱۹۹۳ و ۱۹۹۵ مدال برنز گرفت.
او دارای چندین رکورد فیلیپینی است: ۵۷٫۵۷ ثانیه برای ۴۰۰ متر با مانع، ۵۳۴۶ امتیاز برای هفت‌گانه (در بازی‌های آسیایی ۱۹۹۸)، ۳:۴۰٫۹ دقیقه برای دو ۴ در ۴۰۰ متر امدادی، ۲۵٫۰۵ ثانیه برای ۲۰۰ متر داخل سالن و ۶٫۱۱ متر برای پرش طول داخل سالن.
او دو بار برترین ورزشکار سال پی‌اس‌اِی انتخاب گشت و در سال‌های ۱۹۹۳ و ۱۹۹۵ برندهٔ این جایزه شد. او در دانشگاه خاور دور در مانیل تحصیل کرد. از زمان بازنشستگی او در سال ۲۰۰۱،موروس-پوساداس چندین بار در برنامهٔ تلویزیونی واقع‌نمای Survivor Philippines ظاهر شد. در سال ۲۰۱۱، الما در فیلم مستقل زندگی‌نامه‌ای و مستقل خود به کارگردانی پل سوریانو، تلما، ایفای نقش کرد که این فیلم، برندهٔ بهترین کارگردانی در سی‌امین جوایز لونا شد. زندگی الما و ترکیبی از بسیاری از ورزشکاران استانی و زندگی و مبارزات آنها توسط ماجا سالوادور به تصویر کشیده شد که برندهٔ بهترین بازیگر زن در سی‌امین دوره جوایز لونا شد. این فیلم در همین جوایز، برندهٔ بهترین فیلمنامه و بهترین فیلمبرداری شد.
در ۲۳ آوریل ۲۰۱۷، الما در مراسم افتتاحیهٔ بازی‌های ملی، اولین جایزهٔ یک عمر دستاورد پالارونگ پامبانسا را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۶ گزارش شد که موروس در مدرسهٔ بین‌المللی برنت در بینان، لاگونا، دانشگاه خاور دور و دانشگاه خوزه ریزال کار می‌کرد، جایی که او به همراه همسرش به آموزش جوانان در ورزش می‌پردازند. در اوایل سال ۲۰۱۷، موروس به همراه بوکسور سابق اونیوک ولاسکو از سوی کمیسیون ورزش فیلیپین مأموریت یافتند تا به برنامهٔ مردمی این کشور کمک کنند.
حسین‌آباد (ابرکوه، غرب)

برای روستای دیگری به همین نام در این بخش، حسین‌آباد (ابرکوه، شرق) را ببینید.
| حسین‌آباد (ابرکوه) | حسین‌آباد (ابرکوه) |
| --- | --- |
روستا: روستا
حسین‌آباد (ابرکوه)موقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانحسین‌آباد (ابرکوه)حسین‌آباد (ابرکوه) (استان یزد)نمایش نقشه استان یزد: حسین‌آباد (ابرکوه)موقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانحسین‌آباد (ابرکوه)حسین‌آباد (ابرکوه) (استان یزد)نمایش نقشه استان یزد
مختصات: ۳۱°۳′ شمالی ۵۳°۱۸′ شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۰۵۰°شمالی ۵۳٫۳۰۰°شرقی﻿ / 31.050; 53.300: مختصات: ۳۱°۳′ شمالی ۵۳°۱۸′ شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۰۵۰°شمالی ۵۳٫۳۰۰°شرقی﻿ / 31.050; 53.300
کشور: ایران
استان: یزد
شهرستان: ابرکوه
بخش: بخش بهمن
دهستان: مهرآباد
جمعیت: 
حسین‌آباد (ابرکوه)، روستایی از توابع بخش بهمن شهرستان ابرکوه در استان یزد ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان مهرآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۵۶خانوار بوده‌است به تعداد ۱۶۵۰نفر.
جان سیمپسون (مقامات پلیس)

| جان سیمپسون (مقامات پلیس) | جان سیمپسون (مقامات پلیس) |
| --- | --- |
۱۶مین سرویس مخفی ایالات متحده آمریکا: ۱۶مین سرویس مخفی ایالات متحده آمریکا
دوره مسئولیت ۱۹۸۱ – ۱۹۹۲: دوره مسئولیت ۱۹۸۱ – ۱۹۹۲
رئیس‌جمهور: رونالد ریگان جرج اچ. دابلیو بوش
پس از: اچ استیوارت نایت
پیش از: جان مگو
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳ فوریه ۱۹۳۲
درگذشته: ۱۰ فوریه ۲۰۱۷
ملیت: ایالات متحده آمریکا
پیشه: عضو کمیسیون هیئت منصفه ایالات متحده
جان سیمپسون (انگلیسی: John Simpson؛ ۱۳ فوریه ۱۹۳۲ – ۱۰ فوریه ۲۰۱۷) پلیس، و وکیل اهل ایالات متحده آمریکا بود. او اولین دبیرکل آمریکایی پلیس بین‌الملل بود که در سال ۱۹۸۴ به این سمت منصوب شد و تا سال ۱۹۸۸ رئیس اینترپل بود. سیمپسون شانزدهمین مدیر سرویس مخفی ایالات متحده آمریکا بود که از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۹۲ خدمت کرد. او از سال۱۹۶۲ به سرویس مخفی ایالات متحده آمریکا پیوست.
جان فلود (بازیکن فوتبال، زاده ۱۹۳۲)

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  John Ernest Flood
زادروز:  ۲۱ اکتبر ۱۹۳۲ ‏(۹۲ سال)
زادگاه:  ساوت‌همپتون
قد:  ۵ فوت ۶ اینچ (۱٫۶۸ متر)
پست:  هافبک
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  Pennington St. Marks
۱۹۴۹–۱۹۵۲:  باشگاه فوتبال ساوت‌همپتون
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۵۲–۱۹۵۸ |  باشگاه فوتبال ساوت‌همپتون |  ۱۲۲ |  (۲۸) |
| ۱۹۵۸–۱۹۵۹ |  باشگاه فوتبال ای‌اف‌سی بورنموث |  ۱۷ |  (۳) |
| ۱۹۵۹ |  باشگاه فوتبال آکسفورد یونایتد |  ۱ |  (۰) |
|  |  باشگاه فوتبال کاوز اسپورتز |   |   |
| مجموع |   |  ۱۳۹ |  (۳۱) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
جان فلود (انگلیسی: John Flood؛ زادهٔ ۲۱ اکتبر ۱۹۳۲) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آکسفورد یونایتد، باشگاه فوتبال کاوز اسپورتز، باشگاه فوتبال ساوت‌همپتون، و باشگاه فوتبال ای‌اف‌سی بورنموث اشاره کرد.
جان دبلیو. بویل

| جان دبلیو>  بویل | جان دبلیو>  بویل |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱ سپتامبر ۱۸۹۱ ممفیس، تنسی
درگذشت: ۲۸ سپتامبر ۱۹۵۹ (۶۸ سال) هالیوود، لس‌آنجلس
ملیت: ایالات متحده آمریکا
سال‌های فعالیت: ۱۹۱۵–۵۷
جان دبلیو. بویل (انگلیسی: John W. Boyle; ۱ سپتامبر ۱۸۹۱ – ۲۸ سپتامبر ۱۹۵۹) یک فیلم‌بردار اهل ایالات متحده آمریکا بود
فیلم‌شناسی

کلئوپاترا (۱۹۱۷)
ملکه سبا (۱۹۲۱)
آسمان‌خراش (۱۹۲۸)
خیانت (۱۹۳۳)
اریحا (۱۹۳۷)
جک لندن (۱۹۴۳)
پل سن لوئیس ری (۱۹۴۴)
کارسون‌سیتی (۱۹۵۲)
درگذشت

بویل در ۲۸ سپتامبر ۱۹۵۹ در هالیوود کالیفرنیا درگذشت.
تیفانی جکسون

| Texas Longhorns | Texas Longhorns |
| --- | --- |
پست: مربی
لیگ: همایش ۱۲تای بزرگ
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زادهٔ: ۲۶ آوریل ۱۹۸۵ ‏(۳۹ سال) لانگویو، تگزاس
درگذشتهٔ: ۳ اکتبر ۲۰۲۲ (۳۷ سال)
ملیت: ایالات متحده آمریکا
قد: ۶ فوت ۳ اینچ (۱٫۹۱ متر)
وزن: ۱۸۵ پوند (۸۴ کیلوگرم)
اطلاعات حرفه: اطلاعات حرفه
دبیرستان: Duncanville (دانکنویل، تگزاس)
کالج: Texas (2003–2007)
درفت WNBA: ۲۰۰۷: راند یکم، پنجم پیک کلی
انتخاب‌شده توسط New York Liberty: انتخاب‌شده توسط New York Liberty
پیشه بازیکنی: ۲۰۰۷–۲۰۱۷
پیشه مربی‌گری: ۲۰۱۸–اکنون
تاریخچه فعالیت: تاریخچه فعالیت
به‌عنوان بازیکن:: به‌عنوان بازیکن:
۲۰۰۷–۲۰۱۰: New York Liberty
۲۰۱۰–۲۰۱۱, ۲۰۱۳–۲۰۱۵: Tulsa Shock
۲۰۱۷: Los Angeles Sparks
به‌عنوان مربی:: به‌عنوان مربی:
۲۰۱۸–present: Texas (assistant)
 :  
آمار در WNBA.com: آمار در WNBA.com
تیفانی جکسون (انگلیسی: Tiffany Jackson؛ زادهٔ ۲۶ آوریل ۱۹۸۵- درگذشته ۳ اکتبر ۲۰۲۲) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا بود.
مرگ

جکسون در ۳ اکتبر ۲۰۲۲بر اثر سرطان سینه درگذشت. او ۳۷ سال داشت.
۲ اسلحه

| ۲ اسلحه | ۲ اسلحه |
| --- | --- |
کارگردان: بالتاسار کورماکور
تهیه‌کننده: برانت اندرسن مارک پلت نورتون هریک استیون سکستون
نویسنده: بلیک مسترز
بازیگران: دنزل واشینگتن مارک والبرگ پائولا پاتون بیل پکستون فرد وارد جیمز مارسدن امبر چایلدرز
فیلم‌بردار: الیور وود
تدوین‌گر: مایکل ترونیک
شرکت تولید: مارک دیمون
توزیع‌کننده: یونیورسال پیکچرز ترای‌استار پیکچرز
تاریخ‌های انتشار:  ۲ اوت ۲۰۱۳ (۲۰۱۳-0۸-۰۲) (ایالات متحده)  
مدت زمان: ۱۰۹ دقیقه
کشور: ایالات متحده
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۶۱ میلیون دلار
فروش گیشه: ۱۳۲ میلیون دلار
۲ اسلحه (به انگلیسی: 2Guns) فیلمی اکشن کمدی، محصول سال ۲۰۱۳ آمریکا به کارگردانی بالتاسار کورماکور و نویسندگی بلیک مسترز است که ستارگانی همچون دنزل واشینگتن و مارک والبرگ در آن ایفای نقش کرده‌اند. این فیلم در ۲ اوت ۲۰۱۳ توسط یونیورسال پیکچرز در ایالات متحده اکران شد.
داستان

رابرت ترنچ (دنزل واشینگتن) و مایکل استیگمن (مارک والبرگ) ۲ خلافکاری هستند که بعد از ملاقات با یک قاچاقچی بزرگ مواد مخدر به نام پاپی گرکو در مکزیک توسط پلیس دستگیر می‌شوند. استیگمن از این مسئله که دوستش رابرت ترنج یک مأمور مخفی دی‌ایی‌ای است و گزارش عدم موفقیت در دریافت کوکائین از پاپی گرکو را به رئیسش داده خبر نداشت. قرار بود او از این کوکایین به عنوان شاهدی برای دستگیری پاپی گرکو استفاده کند. برخلاف دستور رئیس، رابرت ترنج اصرار بر ادامه دادن عملیات به شکل مخفی و ادامه همکاری با استیگمن برای سرقت ۳ میلیون از پول‌های گرکو داشت (تا به این دلیل گرکو را به جرم پول‌شویی تحت تعقیب قرار دهند)

از طرف دیگر مایکل استیگمن نیز یک مأمور اطلاعاتی نیروی دریایی ارتش آمریکاست که از فرمانده خود دستور می‌گیرد دوستش، رابرت ترنچ را بکشد؛ بنابراین بعد از مرگ وی، آنها می‌توانند تمام این پول را صرف هزینه عملیات‌های مخفی نیروی دریایی کنند و …
بازیگران

دنزل واشینگتن در نقش رابرت ترنچ
مارک والبرگ در نقش استیگمن
پائولا پاتون در نقش دبی
بیل پکستون در نقش ارل
فرد وارد در نقش دریادار
جیمز مارسدن در نقش فرمانده کویینز
امبر چایلدرز
ادوارد جیمز آلمس
رابرت جان بروک
فروش

تا تاریخ ۱۶ نوامبر ۲۰۱۳، فیلم دو اسلحه موفق به کسب درآمد ۷٬۶۱ دلاری در آمریکای شمالی و ۵۶٬۳۲ دلاری در سایر کشورها شد. با این حساب این فیلم که با بودجه‌ای معادل ۶۱ میلیون دلار ساخته شده بود موفق به کسب درآمد کلی ۱۳۱٬۹۴۰٬۴۱۱ دلاری شد.
پیوندها

۲ اسلحه در بانک اطلاعات اینترنتی فیلم‌ها (IMDb)
۲ اسلحه در راتن تومیتوز
| ن ب وفیلم‌های کارگردانی‌شده توسط بالتاسار کورماکور | ن ب وفیلم‌های کارگردانی‌شده توسط بالتاسار کورماکور |
| --- | --- |
 ۱۰۱ ریکیاویک (۲۰۰۰)  دریا (۲۰۰۲)  سفری کوتاه به بهشت (۲۰۰۵)  شهر شیشه‌ای (۲۰۰۶)  عروسی شب سپید (۲۰۰۸)  تنفس (۲۰۱۰)  قاچاق (۲۰۱۲)  عمیق (۲۰۱۲)  ۲ اسلحه (۲۰۱۳)  اورست (۲۰۱۵)  سوگند (۲۰۱۶)  شناور (۲۰۱۸)  هیولا (۲۰۲۲) :  ۱۰۱ ریکیاویک (۲۰۰۰)  دریا (۲۰۰۲)  سفری کوتاه به بهشت (۲۰۰۵)  شهر شیشه‌ای (۲۰۰۶)  عروسی شب سپید (۲۰۰۸)  تنفس (۲۰۱۰)  قاچاق (۲۰۱۲)  عمیق (۲۰۱۲)  ۲ اسلحه (۲۰۱۳)  اورست (۲۰۱۵)  سوگند (۲۰۱۶)  شناور (۲۰۱۸)  هیولا (۲۰۲۲)
جان لوندرن

| مشخصات فردی | مشخصات فردی |
| --- | --- |
زاده: ۳۰ ژوئیهٔ ۱۹۴۰ ‏(۸۴ سال) آرهوس، دانمارک
اطلاعات تیم: اطلاعات تیم
جان لوندرن (انگلیسی: John Lundgren؛ زادهٔ ۳۰ ژوئیهٔ ۱۹۴۰) دوچرخه‌سوار اهل دانمارک است.
پل هیندمیت

| پل هیندمیت | پل هیندمیت |
| --- | --- |
پل هیندمیت در ۲۸ سالگی: پل هیندمیت در ۲۸ سالگی
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۱۶ نوامبر ۱۸۹۵ هاناو
درگذشته: ۲۸ دسامبر ۱۹۶۳ (۶۸ سال) فرانکفورت
پیشه: آهنگساز، رهبر ارکستر و نوازنده
ساز(ها): ویولا، ویولن
پل هیندمیت (به آلمانی: Paul Hindemith) (زاده ۱۶ نوامبر ۱۸۹۵ – درگذشته ۲۸ دسامبر ۱۹۶۳) آهنگساز، رهبر ارکستر و نوازنده ویولن اهل کشور آلمان بود.
زندگی

در کودکی به فراگیری ساز ویلن پرداخت سپس وارد هنرستان موسیقی (کنسرواتوار) فرانکفورت شد و به آموختن ویلن، رهبری ارکستر و آهنگسازی ادامه داد. همزمان با نوازندگی در گروه‌های کمدی موزیکال و گروه‌های رقص هزینهٔ خود را تأمین می‌کرد. از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۲۳ در اپرای فرانکفورت به عنوان نوازندهٔ ویلن به کار مشغول شد همچنین از سال ۱۹۱۴ در گروه چهار نوازی ربنر در آغاز به عنوان ویلن دوم سپس به عنوان نوازنده آلتو نوازندگی می‌کرد. در سال ۱۹۲۱ هیندمیت گروه چهار نوازی آمار را بنیان نهاد که خود در آن آلتو می‌نواخت و با این گروه اجراهایی را در سراسر اروپا برگزار نمود. در ۱۹۲۲ برخی از آثار هیندمیت در جشنوارهٔ سالزبورگ به اجرا درآمد که مورد توجه شنوندگانش قرار گرفت، سال پس از آن هیندمیت خود به عنوان مدیر جشنوارهٔ دیگری برگزیده شد که در آن آثاری از آنتون وبرن و آرنولد شونبرگ را در برنامه‌های جشنواره قرار داد. او از ۱۹۲۷ در هنرستان عالی موسیقی برلین به آموزش پرداخت. هیندمیت در سال ۱۹۳۰ سفرهایی به قاهره و آنکارا کرد که در آنجا به درخواست مصطفی کمال آتاتورک کمک‌هایی برای آموزش موسیقی در ترکیه و ایجاد اپرا و باله صورت داد همچنین در پایان همین سال، چند سفر هنری برای اجرا در آمریکا به عنوان تکنواز آلتو به انجام رسانید.
در حزب نازی نظرهای گوناگونی راجع به هیندمیت وجود داشت. یوزف گوبلز وزیر تبلیغات آلمان نازی در ۶ دسامبر ۱۹۳۴ در ورزشگاه شهر برلین او را یک «آتونال سر و صدا درست‌کن» نامید، اما ویلهلم فورتوانگلر رهبر ارکستر نامدار این دوره که مورد تأیید و توجه نازی‌ها بود به دفاع از او پرداخت. با وجود این شرایط، آلمان نازی به هیچ روی برای هیندمیت مناسب نبود به ویژه که همسرش یهودی بود. اگرچه او در سال ۱۹۳۸ به سوئیس کوچ نمود با این وجود هم‌زمان هیندمیت سفارش‌هایی را از حزب نازی پذیرفت، کنسرت‌های حزب نازی را رهبری کرد و همچنین در ارکستر مجلسی رایش سمت نوازندگی را پذیرفت. تمامی این شواهد، هنوز تاریخ‌نگاران را از تردید در مورد همدلی هیندمیت نسبت به حزب نازی خارج نکرده است.
در سال ۱۹۴۰ هیندمیت به آمریکا کوچ نمود و در دانشگاه ییل به آموزش مبادرت ورزید. در سال ۱۹۴۶ وی شهروند آمریکا شناخته شد ولی در سال ۱۹۵۳ به اروپا بازگشت و در دانشگاه شهر زوریخ به آموزش مشغول شد. هیندمیت در سالهای پایانی عمرش بسیاری از آثار خویش را رهبری و ضبط کرد. وی در ۱۹۶۲ وی برنده جایزه بالزان گردید. هیندمیت در فرانکفورت در سن ۶۸ سالگی درگذشت.
موسیقی هیندمیت

نخستین آفریده‌های هیندمیت در سبک پسا رمانتیک هستند. پیش از آنکه در سال ۱۹۲۰ سبک پیچیده کنتر پوانی خود را گسترش دهد، به سبک اکسپرسیونیزم روی آورد، سبکی که بیشتر به روش آرنولد شونبرگ نزدیک بود. برخی او را یک آهنگساز نئو کلاسیک دانسته‌اند که با موسیقی نئوکلاسیک ایگور استراوینسکی تفاوت بسیار دار. در واقع موسیقی هیندمیت بیشتر وامدار موسیقی کنتر پوآنی باخ است تا موسیقی کلاسیک موتسارت.

از ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۷ هیندمیت به نوشتن آثار موسیقی مجلسی پرداخت ولی از حدود سال ۱۹۳۰ به نوشتن برای ارکستر بزرگ گرایش نشان داد. در ۱۹۳۳–۱۹۳۵ اپرای ماتیس نقاش را نوشت و سپس از میان قطعه‌های آن یک سمفونی خلق کرد که به همین عنوان نامیده می‌شود و در میان آثار او یکی از آثاری است که بسیار اجرا می‌گردد.

هیندمیت همچون کورت وایل و ارنست کره‌نک یکی از آهنگسازانی است که به نظریه موسیقی سودمند باور داشت. موسیقی که بنا داشت پیام‌های اجتماعی و سیاسی داشته باشد و بیشتر قطعه‌های ساده‌ای بود که برای نوازندگان تازه‌کار نوشته می‌شد. این نظریه از برتولت برشت الهام گرفته بود. نمونه‌ای از این موسیقی، اثر او به نام موسیقی خاکسپاری می‌باشد که در سال ۱۹۳۶ نگاشته شد. نامدارترین اثر هیندمیت دگرگونی‌های سمفونیک نام دارد که بر روی تمی ازکارل ماریا فون وبر نوشته شده است و بیش از هر اثر دیگری از او در دنیا اجرا می‌گردد.
برخی از آثار

دگرگونیهای سمفونیک
اپرای ماتیس نقاش
کنسرتو برای ویلنسل و ارکستر
کنسرتو برای ارکستر
سونات برای پیانو و کنترباس
سونات برای ویلن تنها
سونات برای آلتوی تنها
سونات برای ویلنسل تنها
۱۰ سونات برای سازهای گوناگون بادی و پیانو (فلوت، ابوا، کلارینت، توبا…)
اولین نوارهای اولین آهنگ از "Marienleben" اثر پل هیندمیت (1923) بازسازی و ارائه شده تحت نرم افزار ENCORE
جرج آی. فوجیموتو

| جرج آی>  فوجیموتو | جرج آی>  فوجیموتو |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱ ژوئیهٔ ۱۹۲۰ ‏(۱۰۴ سال)
ملیت: ایالات متحده آمریکا
محل تحصیل: دانشگاه هاروارد، دانشگاه میشیگان
شناخته‌شده برای: واکنش فوجیموتو–بلو
پیشینه علمی: پیشینه علمی
محل کار: دانشگاه هاروارد، University of Utah School of Medicine، دانشکده پزشکی آلبرت اینشتین، مؤسسه فناوری کالیفرنیا
استاد راهنما: Werner E. Bachmann
 :  
جرج آی. فوجیموتو (انگلیسی: George I. Fujimoto؛ زادهٔ ۱ ژوئیهٔ ۱۹۲۰) یک شیمیدان ژاپنی الاصل اهل ایالات متحده آمریکا است. شهرت وی بیشتر به دلیل کشف و معرفی واکنش واکنش فوجیموتو–بلو در شیمی آلی است.
جاکلین اسکات

| جاکلین اسکات | جاکلین اسکات |
| --- | --- |
Jacqueline Scott in Bat Masterson with ژن بری (۱۹۵۹).: Jacqueline Scott in Bat Masterson with ژن بری (۱۹۵۹).
زادهٔ: ۱ ژانویهٔ ۱۹۳۲ ‏(۹۲ سال) نیویورک
ملیت: ایالات متحده آمریکا
پیشه: هنرپیشه
سال‌های فعالیت: ۱۹۵۶–۲۰۱۲
همسر: Gene Lesser (ا. ۱۹۵۸)
فرزندان: ۲
جاکلین اسکات (انگلیسی: Jacqueline Scott؛ زادهٔ ۱ ژانویهٔ ۱۹۳۲) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به دوئل، چارلی وریک، امپراتوری مورچه‌ها اشاره کرد.
نبرد برلین

نبرد برلین آخرین نبرد عمده در جبهه اروپایی جنگ جهانی دوم بود. در روز ۱۶ ژانویه ۱۹۴۵ ارتش سرخ در نتیجه عملیات ویستولا-اودر به جبهه آلمان هجوم برد و در جبهه‌های پروس شرقی، سیلیزیای شمالی و جنوبی، پومرانیای شرقی با سرعت زیاد ۳۰–۴۰ کیلومتر در روز به سوی غرب پیش می‌رفت که به فاصله ۶۰ کیلومتر از شرق برلین در امتداد رودخانه اودر موقتاً توقف کرد. در طول نبرد، دو جبهه شوروی از جنوب و شرق به برلین حمله کردند در حالیکه بخش سوم ارتش شوروی در حال قلع و قمع نیروهای آلمانی در شرق برلین بود. نبرد در برلین از اواخر روز ۲۰ آوریل ۱۹۴۵ تا صبح ۲ می ادامه داشت که یکی از خونبارترین نبردهای تاریخ به‌شمار می‌رود.
اولین تدارکات دفاعی در دامنه‌های برلین در ۲۰ مارس شروع شد، هنگامی که فرمانده تازه منصوب ارتش ویستولا ژنرال گوتهارد هاینریکی به‌درستی حدس زد که فشار اصلی ارتش شوروی در اطراف رودخانه اودر خواهد بود. قبل از شروع نبرد در برلین، ارتش شوروی موفق شد با پیروزی در نبردهای کوچکتر رخ داده در ارتفاعات زیلو و هالب، برلین را محاصره کند. در ۲۰ آوریل ۱۹۴۵ در حالیکه ارتش اول اوکراین به فرماندهی ایوان کونف از سمت شمال به آخرین بازمانده‌های لشکر مرکزی آلمان فشار می‌آورد، ارتش اول بلاروس هم به فرماندهی مارشال گئورگی ژوکوف شروع به گلوله‌باران مرکز برلین کرد. نیروهای دفاعی آلمان که اکثراً توسط هلموت وایدلینگ فرماندهی می‌شدند متشکل از چند لشکر تضعیف شده، بدون تجهیزات کافی و بی نظم ورماخت و وافن اس‌اس و همچنین تعدادی از نیروهای مردمی و جوانان هیتلری بود. در طی چند روز بعد، نیروهای شوروی با سرعت به سمت مرکز شهر پیشروی می‌کردند و در نهایت در ۳۰ آوریل بعد از درگیری شدید، ساختمان رایشستاگ را تسخیر کردند.
قبل از پایان جنگ، آدولف هیتلر پیشوای آلمان و تعداد زیادی از پیروانش دست به خودکشی زدند. مدافعان شهر نهایتاً روز ۲ مه تسلیم شدند. هر چند در حالی نبرد در شمال غربی، غرب و جنوب غرب شهر تا روز ۸ مه یعنی روز پایانی جنگ در اروپا ادامه داشت که یگان‌های آلمانی سعی می‌کردند با پیشروی به سمت غرب به جای تسلیم شدن به نیروهای شوروی، تسلیم متفقین غربی شوند.
پیش زمینه

ارتش سرخ در روز ۱۲ ژانویه ۱۹۴۵ عملیات ویستولا-اودر را از ورشو و در طول رودخانه نارف آغاز کرد که ۳ روز به درازا کشید و شامل جبهه‌ای وسیع می‌شد که ۴ ارتش روس در آن شرکت داشتند. در روز چهارم ارتش سرخ بر نیروهای آلمانی غلبه کرد و با سرعت ۳۰–۴۰ کیلومتر در روز پیشروی به سمت غرب، پروس شرقی، دانتسیش و پوزنان را تصرف کرد و در ۶۰ کیلومتری برلین در طول رودخانه اودر تشکیل یک خط داد.
ارتش تازه تشکیل ویستولا به دستور هاینریش هیملر سعی در ضد حمله داشت که این اقدام در تاریخ ۲۴ فوریه با شکست روبرو شد. بعد از آن ارتش سرخ به سمت پومرانی پیش رفت و کرانه سمت راست رودخانه اودر را پاکسازی کرد و به سایلزی رسید. در جنوب، بوداپست در محاصره بود. سه تلاش آلمان‌ها برای پایتخت محاصره شده مجارستان با شکست مواجه شد و بوداپست در ۱۳ فوریه بدست نیروهای شوروی افتاد. آدولف هیتلر اصرار داشت برای پس گرفتن مثلث درائو-دانوب باید یک ضدحمله انجام شود. هدف ضدحمله بدست آوردن ناحیه نفتی ناگیکانیتسا و بازپس‌گیری رودخانه دانوب برای عملیات‌های بعدی بود. به نیروهای فرسوده آلمانی وظیفه‌ای غیرممکن سپرده شده بود. تا ۱۶ مارس، عملیات لیک بالاتون آلمان‌ها شکست خورده بود و نیروهای ارتش سرخ ظرف ۲۴ ساعت تمام مناطقی که آلمان‌ها در مدت ۱۰ روز بدست آورده بودند را پس گرفتند. در ۳۰ مارس روس‌ها وارد اتریش شدند و طی عملیات وین موفق شدند در روز ۱۳ آوریل این شهر را تصرف کنند. بین ماه‌های ژوئن تا سپتامبر ۱۹۴۵ ورماخت بیش از ۱ میلیون نفر از نیروهایش را از دست داده بود و فاقد سوخت و مهمات لازم برای فعالیت مؤثر بود. در روز ۱۲ آوریل، آدولف هیتلر که تصمیم گرفته بود برخلاف نظر مشاورانش در شهر بماند خبر فوت فرانکلین روزولت رئیس‌جمهور آمریکا را شنید که باعث شد این امید به اشتباه در او قوت بگیرد که مرگ روزولت باعث ایجاد اختلاف بین متفقین خواهد شد و برلین در آخرین لحظه نجات پیدا خواهد کرد، همانگونه که در سال ۱۷۶۲ پیش آمده بود.
متفقین غربی طرحی برای تصرف شهر توسط یک عملیات زمینی در نظر نداشتند. ژنرال آمریکایی دوایت آیزنهاور تمایلش برای شتاب به سمت برلین را از دست داده بود و نیازی نمی‌دید برای حمله به شهری که پس از جنگ در شعاع نفوذ شوروی خواهد بود به نیروهایش تلفات وارد کند. ژنرال آیزنهاور پیش‌بینی می‌کرد که در صورت هجوم هم‌زمان هر دو ارتش شوروی و آمریکا به برلین، دو نیروی متفق در موارد خیلی زیادی به اشتباه به سمت هم شلیک خواهند کرد. سهم عمده متفقین غربی در این نبرد، بمباران راهبردی برلین در سال ۱۹۴۵ بود. در طی این سال نیروی هوایی ایالات متحده تعدادی حمله هوایی بسیار وسیع روزانه به برلین انجام داد و هواپیماهای نیروی هوایی بریتانیا هم برای ۳۶ شب متوالی پایتخت آلمان را هدف بمب‌هایشان قرار دادند، که این حمله‌ها تا شب ۲۰ آوریل ۱۹۴۵ درست قبل از ورود نیروهای شوروی به شهر ادامه داشت.
تمهیدات

حمله شوروی به مرکز آلمان دو هدف را دنبال می‌کرد. استالین که باور نداشت متفقین غربی مناطق اشغال شده توسط خود را به شوروی تحویل دهند دست به تهاجمی وسیع زد و با سرعت زیادی به سمت غرب تاخت که تا آنجا که امکان دارد فضای کمتری در اختیار متفقین غربی قرار دهد؛ ولی با این حال هدف اصلی تصرف برلین بود. این دو هدف مکمل یکدیگر بودند، زیرا تصرف مناطق در صورت تسخیر نشدن برلین نمی‌توانست با سرعت پیش برود. مورد دیگر نیز این بود که تصرف برلین خود به تنهایی شامل مزایای مهمی بود که، آدولف هیتلر و برنامه بمب هسته‌ای آلمان از آن جمله بودند. در ۶ مارس، هیتلر ژنرال هلموت ریمان را به عنوان فرمانده دفاع از برلین جایگزین ژنرال برونو ریتر فون هاونشیلد کرد.
در ۲۰ مارس ژنرال گوتهارت هاینریکی به عنوان فرمانده ارتش ویستولا جانشین هاینریش هیملر شد. هاینریکی که یکی از بهترین تاکتیک‌دانان ارتش آلمان بود بسرعت شروع به اعمال طرح‌های دفاعی کرد. هاینریکی به‌درستی تشخیص داد که بیشتر فشار شوروی در سمت مخالف رودخانه اودر و در امتداد اتوبان اصلی غرب به شرق خواهد بود. وی تصمیم گرفت با چیزی بیشتر از چند زد و خورد جزئی از کرانه رودخانه اودر دفاع نکند. به جای آن، هاینریکی دستور داد تا مهندسین، ارتفاعات سیلو که بر رودخانه او در مسلط بود را تقویت و در آنجا استحکاماتی دایر کنند. این مکان در ۱۷ کیلومتری غرب اودر و ۹۰ کیلومتری شرق برلین قرار داشت. هاینریکی فشردگی خطوط دفاعی در مکان‌های دیگر را کاهش داد تا نیروهای بیشتری برای دفاع از ارتفاعات داشته باشد. مهندسین آلمانی دشت سیلابی حاشیه رودخانه را، که همان زمان هم به دلیل آب شدن برف‌ها اشباع شده بود، با سرازیر کردن آب مخزنی در بالادست تبدیل به باتلاق کردند. ضمناً مهندسین سه سری برجک دفاعی هم ساختند که از عقب به دامنه‌های برلین می‌رسیدند که خطوط دفاعی آن (خطوط ووتان شامل خندق‌های ضدتانک، برجک‌های توپ‌های ضدتانک و شبکه‌ای وسیع از کانال‌ها و سنگرها می‌شد.
در ۹ آوریل، کونیگسبرگ در پروس شرقی، بعد از یک مقاومت طولانی بالاخره به دست ارتش سرخ افتاد. این مسئله باعث آزاد شدن ارتش دوم بلاروس به فرماندهی مارشال کنستانتین روکوسوفسکی برای حرکت به سمت غرب و رسیدن به شرق رودخانه او در شد. مارشال گئورگی ژوکوف هم ارتش اول بلاروس را که در منطقه جنوب از فرانکفورت تا دریای بالتیک گسترده شده بود در مقابل ارتفاعات سیلو مستقر کرد. ارتش دوم بلاروس در شمال ارتفاعات سیلو و در مکانی که پیش از آن محل استقرار ارتش اول بلاروس بود مستقر شد. در حین این نقل وانتقالات، باقی‌مانده نیروهای ارتش دوم آلمان به فرماندهی ژنرال دیتریش فون ساکن که در مکان کوچکی در نزدیکی دانزیگ گرفتار شده بودند، از حفره‌های ایجاد شده در خطوط روس‌ها استفاده کردند و به درون دلتای ویستولا گریختند. در جنوب، مارشال کُنِف، اکثر ارتش اول اوکراین را از سیلژای شمالی به سمت شمال شرق و رودخانه نیسه منتقل کرد.
سه ارتش شوروی که جمعاً شامل ۲/۵ میلیون سرباز (۷۸٬۵۶۶ سرباز از ارتش اول لهستان)، ۶٬۲۵۰ دستگاه تانک، ۷٬۵۰۰ فروند هواپیما، ۴۱٬۶۰۰ عراده توپ و خمپاره‌انداز، ۳٬۲۵۵ دستگاه راکت‌انداز کاتیوشا و ۹۵٬۳۸۳ دستگاه خودرو می‌شد که بسیاری از آن‌ها ساخت آمریکا بودند.
نبرد اودر-نیسه

بخشی که عمده‌ترین بخش عملیات تهاجمی در آن صورت گرفت ارتفاعات سیلو بود که آخرین خط دفاعی اصلی خارج از برلین به‌شمار می‌رفت. نبرد ارتفاعات سیلو که طی ۴ روز از ۱۶ تا ۱۹ آوریل صورت گرفت یکی از آخرین نبردهای از پیش تعیین شده جنگ جهانی دوم بود که در آن تقریباً یک میلیون سرباز و بیش از ۲۰٬۰۰۰ تانک و توپ ارتش سرخ برای عبور از «دروازه برلین» که توسط حدود ۱۰۰٬۰۰۰ سرباز آلمانی و ۱٬۲۰۰ تانک و توپ از آن دفاع می‌شد، گرد هم آورده شده بودند. نیروهای شوروی تحت فرماندهی ژوکوف در حالی برای شکستن خطوط آلمان‌ها متحمل ۳۰٬۰۰۰ تلفات شدند که نیروهای آلمانی ۱۲٬۰۰۰ نفر کشته دادند.
در روز چهارم یعنی ۱۹ آوریل، ارتش اول بلاروس آخرین خط دفاعی ارتفاعات سیلو را درهم شکست و در نتیجه چیزی بجز نیروهای از هم گسیخته آلمانی بین آن‌ها و برلین وجود نداشت. نیروهای ارتش اول اوکراین هم که در روز قبل از آن فورست را اشغال کرده بود در حال سرازیر شدن به دشت وسیع بودند. جبهه قدرتمندی از گاردهای سوم ارتش به فرماندهی گوردوف و لشکرهای گارد زرهی سوم به فرماندهی پاول ریبالکو و گارد زرهی چهارم دیمیتری للیوشنکو درحالی در جهت شمال شرق به سمت برلین حرکت می‌کردند که بقیه لشکرها به سمت غرب و بخشی از ارتش ایالات متحده واقع در جنوب غرب برلین و در حاشیه رود الب حرکت می‌کردند.
با این پیشروی‌ها، نیروهای ارتش شوروی بین ارتش ویستولا در شمال و ارتش مرکزی آلمان در جنوب شکاف ایجاد کردند. در پایان روز، جبهه شرقی آلمان واقع در شمال فرانکفورت در نزدیکی سیلو و در جنوب در نزدیکی فورست دیگر وجود خارجی نداشت. این پیروزی‌ها اجازه داد که دو جبهه روس، ارتش نهم آلمان را در منطقه‌ای وسیع در غرب فرانکفورت محاصره کنند. تلاش‌های ارتش نهم آلمان برای شکستن محاصره و گریز به سمت غرب منجر به نبرد هالب شد. تلفات وارد شده به نیروهای شوروی بسیار بالا بود. بیشتر از ۲۸۰۷ دستگاه تانک شوروی از ۱ تا ۱۹ آوریل نابود شدند که حداقل ۷۲۷ مورد از آن‌ها در ارتفاعات سیلو از بین رفتند.