stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ستون نور
نگارخانه

ستون‌های نور ناشی از نورهای مصنوعی، بر فراز خلیج شمالی انتاریو، کانادا
ستون‌هایی از چراغ‌های کاری بدون پوشش در بالای دانشگاه آلاسکا فیربنکس
غروب خورشید با ستون برجسته خورشید در نزدیکی توسان، آریزونا.
ستون خورشید در سانفرانسیسکو، کالیفرنیا.
ستون‌های نور در یک شب زمستانی در لارامی، وایومینگ.
ستون‌های نور در یک شب سرد زمستانی ژانویه ۲۰۱۶ در استکهلم، سوئد.
ستون خورشیدی پایینی که در قطب جنوب دیده می‌شود.
یک ستون خورشیدی در اوهایو در ژانویه ۲۰۱۵ دیده شد.
ستون نور در روچستر، نیویورک در ساعات اولیه صبح ۲۷ دسامبر ۱۹۹۳.
ستون نور درست بعد از غروب خورشید از هلند در ۴ آوریل ۲۰۱۹.
ستون نور در کوه‌های واساچ یوتا
ستون‌های نور در رابیچی (Raubichi)، بلاروس در یک شب سرد در ژانویه.
ستون نور در لیپتسک، روسیه.
ستون‌های نور شبانه ناشی از نور منعکس شده از طریق مه‌یخ در خلیج کمبریج، نوناووت، کانادا
طرح تشکیل ستون‌های نور
آنا بارتلس

آنا بارتلس (به انگلیسی: Anna Bartels) (زاده ۱۸ آذر ۱۲۴۸– درگذشته ۲۸ بهمن ۱۳۲۸) خواننده سوپرانو اپرای اهل سوئد بود. او اولین حضور خود را در اپرای سلطنتی سوئد در سال ۱۲۷۶ در نقش اول اپرای مارتا تجربه کرد. آنا در طول ۲۰ سال همکاری‌اش با اپرای سلطنتی سوئد، به‌عنوان سوپرانوی کولوراتور به محبوبیت رسید اما بعدها بیشتر به نقش‌های متزوسوپرانو روی آورد. آنا بارتلس در سال ۱۳۰۲ برنده مدال سلطنتی ادبیات و هنر سوئد (Litteris et Artibus) شد.
| آنا بارتلس | آنا بارتلس |
| --- | --- |
تولد: ۱۸ آذر ۱۲۴۸ 
مرگ: ۲۸ بهمن ۱۳۲۸ 
پیشه: خواننده سوپرانو اپرا
قداره

قداره
قداره یا قدّاره یک نوع شمشیر کوتاه است که از قرن ۱۵ میلادی در ایران و به‌خصوص در بین اقوام و طایفه‌های ترک بسیار رایج شد. این سلاح، کوتاه‌شدهٔ شمشیر ترکی قلیچ است. همانند شمشیر قلیچ، در قسمت نوک این سلاح دو لب بوده ولی قسمت میانی و قسمت نزدیک به دستهٔ این سلاح، تک‌لب است. این سلاح در طول‌های مختلف ۶۰، ۷۰ و ۸۰ سانتی‌متری ساخته می‌شد.
تاریخچه

از دیرباز شمشیرهای کوتاه از اهمیت و محبوبیت بالایی برخوردار بودند و جنگجویان همواره در جنگ‌ها دو شمشیر همراه داشتند که شامل یک شمشیر بلند و یک شمشیر کوتاه می‌شد و از شمشیرهای کوتاه به عنوان سلاح دوم استفاده می‌کردند و همچنین در زمان صلح نیز، این شمشیرهای کوتاه از اهمیت بالایی برخوردار بودند و وسیلهٔ اصلی مسافران، تجار، بزرگان و حتی شهروندان برای دفاع شخصی در برابر دشمنان، راهزنان و حیوانات وحشی بودند.
به‌طور سنتی، شمشیر کوتاهی که ترک‌ها استفاده می‌کردند، شمشیر یاتاغان نام داشت که همواره توسط ترک‌ها به عنوان شمشیر دوم یا شمشیر روزمره و مسافرتی استفاده می‌شد. در قرن ۱۵ میلادی، مهاجرت گستردهٔ ترک‌ها از آناتولی به ایران رخ داد که این مهاجرت به درخواست شاه اسماعیل صفوی بود و این گروه‌های مهاجر نقش کلیدی در قیام و شروع سلطنت صفویان در ایران داشتند. شمشیر اصلی ترک‌های مهاجر به ایران، شمشیر قلیچ بوده و سلاح محبوب آنان بود. این ترک‌های مهاجر تصمیم گفتند تا شمشیرهای دوم و کوتاه خود که یاتاغان نام داشت را با نوع جدیدی از شمشیرها که کوتاه‌شدهٔ شمشیرهای قلیچ بود، جایگزین کنند و این شمشیرهای کوتاه جدید را قداره نامیدند. گروه‌های مهاجر از قفقاز یک شمشیر کوتاه دیگر نیز با خود آوردند که خنجلی می‌نامیدند و پس از مدتی با تغییرات بسیار اندکی در دستهٔ آنان، این سلاح را قمه نامیدند. برای سلاح قداره نیز دقیقاً دسته‌ای مشابه قمه استفاده کردند و از این رو، قمه و قداره تبدیل به سلاح‌های دوقلو اما غیر همسان شدند. سلاح قمه دو لبه بوده ولی سلاح قداره فقط در قسمت نوک آن دولبه بوده و سایر قسمت‌های تیغهٔ آن، تک‌لبه است ولی دسته‌های قمه و قداره یکسان است.
با شروع دورهٔ صفوی، شمشیرهای کوتاه قداره و قمه ابتدا در بین جنگجویان و ایل‌های ترک و سپس در بین تمامی گروه‌ها و اقشار رایج شده و تبدیل به شمشیرهای کوتاه رسمی کشور شدند. بیشتر جنگجویان و پادشاهان صفوی در کنار شمشیر اصلی، اقدام به حمل قمه یا قداره به عنوان سلاح دوم می‌کردند. قداره و قمه، همچنان تا پایان دورهٔ صفوی مورد کاربرد بوده و در دورهٔ افشاریان، زندیان و قاجاریان نیز مورد استفادهٔ تمامی اقشار مردم و نظامیان بود.
فرهنگ

قداره خیلی زود به سلاحی تأثیرگذار حتی در بُعد فرهنگی نیز تبدیل شد. بسیاری از شاهان از قمه یا قداره به عنوان سلاح روزمرهٔ خود استفاده کرده و این سلاح را هر روزه به کمر می‌بستند و قمه و قدارهٔ خود را با انواع جواهرات تزئین و طلاکوب می‌کردند. امروزه قدارهٔ جواهرنشان نادرشاه افشار در موزهٔ جواهرات ملی ایران بوده و این قداره مزین به انواع جواهرات ارزشمند و قیمتی است. این قداره توسط محمدشاه قاجار نیز مورد استفاده قرار می‌گرفت.
سایر اقشار جامعه مانند نظامیان، فرماندهان، تجار، دولتمردان و به‌خصوص بزرگان ایل‌ها نیز قداره و قمه حمل کرده و این سلاح‌ها را طلاکوب می‌کردند. خطرات مختلفی مانند راهزنان و سارقان و حیوانات وحشی در سفرها تهدیدکنندهٔ جان مسافران بود و به همین دلیل، قداره و قمه تقریباً سلاح تمامی مسافران نیز بوده‌است.
قداره و قمه در بین ایل‌های ترک مانند ایل قشقایی از اهمیت بسیار بالاتری برخوردار بود. در بعضی طایفه‌های قشقایی، مردان روزانه قداره یا قمه را به کمر بسته و همواره با خود حمل می‌کردند و چنین رسم داشتند که در حدود ۹ سالگی به دختران خود قمه هدیه داده که این هدیه نشان‌دهندهٔ بلوغ دختر بوده و نمادی بود از این‌که، این دختران با این قمه بتوانند از عفت و فرزندان خود در آینده محافظت کنند و همچنین در ۱۵ سالگی به پسران قمه یا قداره هدیه می‌دادند که نشانگر بلوغ پسر بود. سران و بزرگان ایل قشقایی نیز از قمه‌ها و قداره‌های طلاکوب و گران‌بها استفاده می‌کردند.
پس از دوران صفوی و با رسمی شدن مذهب شیعه در ایران، مراسم و عزاداری‌های گسترده‌ای در ایران برقرار شد که از قمه و قداره برای این مراسمات استفاده شد و حتی نام برخی از این مراسمات از این سلاح‌ها گرفته شده و مراسم قمه‌زنی شکل گرفت که سلاح اصلی در این مراسم، قمه و قداره بوده‌است و برای چندین قرن نیز ادامه داشته‌است.
تا دوران قاجاریه، پهلوانان قمه و قداره به کمر خود بسته و این سلاح‌ها نمادی از پهلوانی بود ولی در دوران قاجار و با افول تدریجی ایران و گسترش سرقت و راهزنی، این سلاح‌ها به نمادی از درگیری، نزاع و زورگیری تبدیل شد که تا دوران پهلوی و جمهوری اسلامی نیز ادامه داشت و گاهی کسی را که با زور و خشونت به دنبال دستیابی به اهدافش بود، «قداره‌بند» می‌نامیدند. امروزه به هر نوع چاقوی بزرگ به اشتباه قمه یا قداره گفته شده و به هر نوع استفاده از چاقوهای بلند، در جامعه به اشتباه قمه‌کشی گفته می‌شود.
ویژگی‌ها

این سلاح دارای ویژگی‌های منحصر به فردی بوده که باعث شد تا برای بیش از چهار قرن به عنوان یک سلاح کاربردی تولید و استفاده گردد و به عنوان یکی از مطمئن‌ترین و بهترین سلاح‌ها برای میدان‌های جنگ و شرایط بقا شناخته می‌شد و حتی امروزه نیز توسط آهنگران در بسیاری از نقاط ایران ساخته می‌گردد. اصلی‌ترین ویژگی‌های این سلاح عبارت‌اند از:
قدرت بالای ضربات، قداره به دلیل ساختاری که دارد مانند تبر عمل کرده و ضربات محکمی را وارد می‌کند و این ضربات در جنگ‌ها باعث شکافته شدن زره و کلاه‌خود دشمنان و حتی قطع عضو آنان می‌شد و حتی این امکان وجود داشت تا مانند تبر برای قطع کردن چوب در مواقع ضروری مورد استفاده قرار گیرد.
تیغهٔ دو لبه در نوک قداره، این سلاح در قسمت نوک دولبه بوده و نوکی تیز دارد که این ساختار باعث می‌شود تا به راحتی در زره دشمنان یا پوست ضخیم حیوانات وحشی نفوذ کند.
تیغهٔ تک‌لبه در قسمت میانی و قسمت نزدیک دسته، اگر چه نوک قداره تیغهٔ دو لبه دارد اما قسمت میانی و نزدیک به دستهٔ این سلاح، تیغهٔ تک‌لبه داشته و قسمت پشتی آن فلز ضخیم بوده که به‌عنوان ضربه‌زن استفاده می‌شده‌است. در واقع برای قطع کردن چوب یا استخوان حیوانات در زمان شکار، قسمت میانی تیغه قداره را بر روی استخوان گذاشته و با چوب بر پشت قداره ضربه زده تا این استخوان شکافته شود.
تیغهٔ پهن، سلاح قداره دارای تیغه‌ای پهن و عریض است و این پهن و عریض بودن تیغه باعث می‌گردد تا در صورت ورود به بدن هر جانداری و به‌خصوص حیوانات وحشی مانند خرس یا گراز، باعث آسیب جدی به آنان گردد. همچنین از این قسمت‌های پهن برای له کردن دانه‌ها یا میوه‌ها در زمان لزوم استفاده می‌شده‌است.
دستهٔ بسیار خوش‌دست، سلاح قداره و قمه دارای دستهٔ دقیقاً مشابه هستند و این دسته به نحوی است که دست شخص به‌طور کامل در داخل دستهٔ سلاح قرار گرفته و دست به سمت جلو و عقب سر نمی‌خورد و تحت هر شرایطی قداره از دست خارج نمی‌شود. حتی اگر دست خیس بوده یا آغشته به خون و گل و لای نیز باشد یا دست شخص به دلیل سرما بی‌حس شده باشد باز هم این سلاح در ضربات پیاپی از دست خارج نشده و لیز نمی‌خورد.
قداره و قمه با دسته‌های کاملاً مشابه
قداره نادرشاه افشار در موزهٔ جواهرات ملی ایران که به نام شمشیر نادرشاه شناخته می‌شود.
قداره با حکاکی‌های طلا
کاشی‌های مربوط به مراسم قمه‌زنی با سلاح‌های قمه و قداره در دست در تکیهٔ معاون‌الملک در کرمانشاه
قداره‌های عتیقه در موزهٔ الکفیل
قشلاق کهل

village در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| قشلاق کهل قشلاق کهل | قشلاق کهل قشلاق کهل |
| --- | --- |
village: village
قشلاق کهل: قشلاق کهل
مختصات: ۳۸°۳۵′۲۸″ شمالی ۴۷°۲۹′۱۷″ شرقی﻿ / ﻿۳۸٫۵۹۱۱۱°شمالی ۴۷٫۴۸۸۰۶°شرقی﻿ / 38.59111; 47.48806: مختصات: ۳۸°۳۵′۲۸″ شمالی ۴۷°۲۹′۱۷″ شرقی﻿ / ﻿۳۸٫۵۹۱۱۱°شمالی ۴۷٫۴۸۸۰۶°شرقی﻿ / 38.59111; 47.48806
استان‌های ایران: استان آذربایجان شرقی
شهرستان‌های ایران: شهرستان اهر
بخش (تقسیمات کشوری): بخش مرکزی شهرستان اهر
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان ورگهان
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۵۷
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
قشلاق کهل یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان ورگهان بخش مرکزی شهرستان اهر واقع شده‌است.این روستا ۵۷ نفر جمعیت دارد.
دسته (یگان نظامی)

| یگان‌های نظامی | یگان‌های نظامی | یگان‌های نظامی |
| --- | --- | --- |
| یگان‌ها | شمار افراد | فرمانده |
| تیم آتش | ۲–۴ | سرباز یکم |
| جوخه | ۵–۱۵ | سرجوخه |
| گروه | ۱۵–۲۵ | گروهبان/استوار |
| دسته | ۸۰–۴۰ | ستوان |
| گروهان | ۸۰–۲۵۰ | سروان |
| گردان | ۳۰۰–۱٬۰۰۰ | سرگرد |
| هنگ | ۱٬۰۰۰–۵٬۵۰۰ | سرهنگ |
| تیپ | ۶،۰۰۰–۱۰،۰۰۰ | سرتیپ |
| لشکر | ۱۰٬۰۰۰–۲۵٬۰۰۰ | سرلشکر |
| سپاه | ۳۰٬۰۰۰–۵۰٬۰۰۰ | سپهبد |
| ارتش | ۱۰۰٬۰۰۰–۳۰۰٬۰۰۰ | ارتشبد |
| گروه ارتش | بیش از دو ارتش | فیلد مارشال |
| جبهه | بیش از چهار گروه ارتش | ژنرال نیروی زمینی |
پاگان یگانی نظامی و زیرمجموعهٔ گروهان که معمولاً از دو یا چند گروه یا رسد تشکیل می‌شود.
معمولاً ۴ گروه با هم یک پاگان و ۴ پاگان با هم یک گروهان را تشکیل می‌دهند. فرماندهِ یک دسته معمولاً درجهٔ ستوانی دارد.
پیشینه

احتمال می‌رود که «دسته» همچون یگان نظامی نخستین بار در سپاه اشکانیان (۲۵۰ تا میلاد — ۲۲۴ میلادی) پدید آمده‌است. چنانچه، در سفال‌نوشته‌های اشکانی از دهه ۴۰ پیش از میلاد، که از بایگانی شهر باستانی نسا بازیافت شده‌اند، اصطلاح «تَهم‌دار» (پارتی: tgmdr) [tagm(a)dār] بازخوانی شده که پژوهشگران آن‌را روبردار از اصطلاح یونانی باستان: τάγματάρχης در سپاه روم باستان دانسته‌اند:
پارتی: tagmadār > لاتین: tagma لژیون (> یونانی باستان: τάγμα رده؛ بخشی از سپاه، هنگ) + پارتی: -dār دارنده؛ فرمانده = یونانی باستان: τάγματάρχης یا τάγματάρχος فرمانده تاگما.
«تاگما» یونانی باستان: τάγμα) در سپاه پادشاهی روم شرقی یگانی نامیده می‌شد که ۱۰۰ تا ۵۰۰ سرباز را در بر می‌گرفت. احتمال می‌رود که این اصطلاح در پی جنگ‌های ایران و بیزانس در زمان اشکانیان از رومیان وام گرفته شده و دیرتر با واژۀ پارتی: taxm نیرومند، دلاور، دلیر، چابک یا پارسی میانه: taḥmīh نیرو، توان (هر دو از -taxma* در زبان نیاایرانی و ریشۀ -tak√ تاختن، دویدن’ در زبان نیاهندوایرانی روییده‌اند) اینهمان و مترادف شده‌است.
در زمان ساسانیان نیز سپاه (پارسی میانه: spāh) بر پایه سیستم شمارش دهدهی گروهبندی می‌شد، فرمانده آن سپاهبد (پارسی میانه: spāhbed) خوانده می‌شد. جوخه در این زمان «رده» (پارسی میانه: radag) و گروهان «تَهم» (پارسی میانه: tahm) نامیده و فرمانده آن «تهم‌دار» (پارسی میانه: tahmdār) خوانده می‌شدند. گردان در آن زمان «وَشت» (پارسی میانه: wašt) و سرگرد «وشت‌سالار» (پارسی میانه: wašt-sālār) نام داشته‌اند. هنگ نیز «درفش» (پارسی میانه: drafš) و سرهنگ «درفش‌سالار» (پارسی میانه: drafš-sālār) خوانده می‌شدند. لشکر در سپاه ساسانیان «گند» (پارسی میانه: gund) نامیده می‌شد و سرلشکر را «گُندسالار» (پارسی میانه: gund-sālār) می‌خواندند.
| سپاه ساسانیان | سپاه ساسانیان | سپاه ساسانیان |
| --- | --- | --- |
| یگان‌ها | شمار نیروها | فرمانده |
| radag | ۱۰ سرباز | radagbān* |
| tahm | ۱۰۰ سرباز | tahmdār |
| wašt | ۵۰۰ سرباز | wašt-sālār |
| drafš | ۱۰۰۰ سرباز | drafš-sālār |
| gund | ۵۰۰۰ سرباز | gund-sālār |
| spāh | ۱۰۰۰۰ سرباز | spāhbed |
| artēštārān |  | artēštārān-sālār |
کد باینری گلی

در ریاضیات و مهندسی الکترونیک کد باینری گلی (به انگلیسی: Binary Golay Code) نوعی از کد تصحیح خطای خطی است که در ارتباطات دیجیتال استفاده می‌شود. کد باینری گلی به همراه کد گلی سه‌تایی ارتباط عمیق و جالبی با نظریه گروه های پراکنده محدود در ریاضیات دارد . این نوع از کدها به افتخار مارسل. جی. ای. گلی نامگذاری شد که مقاله 1949 او  در معرفی این نوع کدها توسط الوین برلیکمپ "بهترین صفحه منتشر شده واحد" در نظریه کدنویسی نامیده شده است.
دو نوع کد باینری گلی مرتبط به هم وجود دارد. کد باینری گلی تعمیم یافته یا G24 (گاهی اوقات در نظریه گروه محدود "کد گلی" نامیده می‌شود) 12 بیت از داده رو به یک کلمه‌ی 24 بیتی رمز گذاری می‌کند به گونه‌ای که هر خطای 3 بیتی را می توان تصحیح کرد یا هر خطای 7 بیتی را می توان تشخیص داد. نوع دیگر کد،‌ کد باینری باینری گلی کامل است، به مختصر :‌ G23، طول کلمات کد آن 23 و محتوای آن از کد گلی تعمیم یافته، با پاک کردن یک موقعیت مختصات به دست می‌آید (متقابلا، کد باینری گلی تعمیم یافته از کد گلی کامل، با اضافه کردن بیت توازن به دست می‌آید). در نشانه گذاری استاندارد کدنویسی،‌ کدها دارای مولفه های [8, 12, 24] و [7, 12, 23] هستند که به ترتیب مربوط به طول کلمات کد ، بعد کد و حداقل فاصله‌ی همینگ بین دو کلمه‌ی کد هستند.
تعریف ریاضی

در اصطلاح ریاضی کد باینری گلی افزوده (به انگلیسی: G24) از یک زیرفضای خطی 12 بعدی به نام W از فضای  F_{2}^{24}=V از کلمات 24 بیتی تشکیل می‌شود به گونه ای که هر دو عنصر متمایزی از W در حداقل 8 مختصات تفاوت دارند. W کدی خطی نامیده می‌شود زیرا یک فضای برداری است. در کل W شامل  4096= 2^{12} عنصر می‌باشد.
عناصر W به نام کدواژه ها خوانده می‌شوند. آنها همچنین می‌توانند به عنوان زیرمجموعه هایی از یک مجموعه‌ی 24 عنصری ای تعریف بشوند،‌ که جمع به عنوان گرفتن اختلاف متقارن زیر مجموعه ها تعریف می شود.
در کد باینری گلی افزوده همه‌ی کدواژه ها وزن همینگی از اعداد 0، 8، 12، 16 یا 24 دارند. کدواژه های وزن 8 اکتاد نامیده می‌شوند و کدواژه های وزن 12 دودکاد نامیده می‌شوند.
اکتادهای کد G24 عناصری از S(5, 8, 24) یا سیستم استینر هستند. 759 = 3 × 11 × 23 اکتاد و 759 مکمل آن وجود دارد. نتیجه می شود که 2576 = 24 × 7 × 23 دوازدهه وجود دارد.
دو اکتاد (که 1 مشترک دارند) در 0، 2 یا 4 مختصات در نمایش برداری باینری همدیگر را قطع می کنند (اندازه های تقاطع ممکنی در نمایش زیرمجموعه ها هستند). یک اکتاد و یک دودکاد در مختصات 2، 4 یا 6 همدیگر را قطع می کنند.
تا زمان دوباره برچسب زدن مختصات W منحصر به فرد است.
گاندزاکار

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ارمنستان
| گاندزاکار Գանձաքար | گاندزاکار Գանձաքար |
| --- | --- |
روستا: روستا
استان: تاووش
تأسیس: ۱۷۶۲
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۳۴۳۴
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (AMT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵ (AMST)
کد پستی: ۴۰۰۷
کد منطقه: ۳۷۴
گاندزاکار (به ارمنی: Գանձաքար) یک روستا در ارمنستان است که در استان تاووش واقع شده‌است. گاندزاکار در ۵ کیلومتری جنوب شرق ایجوان، مرکز استان تاووش واقع شده‌است.
این روستا تا ۲۵ مه ۱۹۶۷ ورین آغدان و سپس از ۲۵ فوریه ۱۹۷۸ آغدان نامیده می‌شد։.
خصوصیات

گاندزاکار ۳٬۴۳۴ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع ۸۵۰ متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته‌است.
آنا پائولا رنو

| آنا پائولا رنو | آنا پائولا رنو |
| --- | --- |
تولد: آنا پائولا ماچادو رنو22 نوامبر 1981 (سن 41)22 نوامبر 1981 (سن 41)بلو هوریزونته، میناس گرایس، برزیل
ملیت: برزیلی
شغل: روزنامه‌نگار
سالهای فعالت: ۲۰۱۶– تاکنون
والدین: جراردو رنو (پدر) ماریا دا کونسیسائو ماچادو رنو (مادر)
وبسایت: anapaularenault.com.br
آنا پائولا ماچادو رنو (پرتغالی:[ˈɐnɐ ˈpawlɐ ʁeˈno] ; فرانسوی: [ʁəno] ; متولد ۲۲ نوامبر ۱۹۸۱) روزنامه‌نگار، ستون نویس و شخصیت تلویزیونی برزیلی است.
در اوایل سال ۲۰۲۰، او تصمیم گرفت یک کانال YouTube ایجاد کند تا در مورد فصل بیستم Big Brother Brasil صحبت کند و چند روز از زندگی خود را مستند کند. در ماه مه ۲۰۲۰، او توسط کانال تلویزیونی SBT دعوت شد تا به عنوان داور ثابت برنامه سرگرمی Triturando باشد.
فیلم‌شناسی

| سال | عنوان | نقش |
| --- | --- | --- |
| ۲۰۱۶ | برادر بزرگ برزیل ۱۶ | هم‌خانه (اخراج شده) |
| ۲۰۱۶ | نمایش ویدیویی | خبرنگار |
| ۲۰۱۶ | هاجا کوراسائو | خودش |
| ۲۰۱۶ | Procurando Casseta & Planeta | خودش |
| ۲۰۱۷ | اوس حومه | خودش |
| ۲۰۱۷ | فوفوکالیزاندو | خبرنگار |
| ۲۰۱۸ | درا. دارسی | ماریستلا |
| ۲۰۱۸ | یک Fazenda 10 | شرکت کننده (12th place) |
| ۲۰۲۰–۲۰۲۱ | تریتوراندو | مفسر |
| ۲۰۲۱ | فوفوکالیزاندو | ارائه کننده |
| سال | عنوان | نقش | توجه داشته باشید |
| --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۱۷–۲۰۱۹ | یونیورسو آنلاین | خبرنگار |  |
| ۲۰۱۹ | CarnaUOL | خبرنگار | یوتیوب |
| ۲۰۱۸–۲۰۱۹ | دختران در خانه | شانا تنر | دوبله |
| ۲۰۲۰ | آنا پائولا رنو | ارائه کننده | یوتیوب |
| ۲۰۲۱ | Fofoca Retro | ارائه کننده | واقعیت نشان می‌دهد |
| ۲۰۲۲ | 4TalkCast! | ارائه کننده | پادکست |
| ۲۰۲۳-اکنون | Splash Uol | ارائه کننده | یوتیوب |
شهرام کاشانی

| شهرام کاشانی | شهرام کاشانی |
| --- | --- |
شهرام کاشانی: شهرام کاشانی
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: شهرام شهبال
نام(های) دیگر: شهرام کِی (K)
زاده: ۱۶ تیر ۱۳۵۰  تهران، ایران
درگذشته: ۶ مرداد ۱۴۰۰ (۵۰ سال)  استانبول، ترکیه
ژانر: موسیقی پاپموسیقی پاپ ایرانی
ساز(ها): پیانو، کیبورد
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۱–۲۰۲۱
ناشر(ان): پارس ویدیو کلتکس رکوردز شرکت ترانه آونگ موزیک رادیو جوان
همکاری‌های مرتبط: لیلا فروهر،  سپیده، عارف، شهیاد، اندی، کوروس، و…
وبگاه: وبگاه رسمی
شهرام شهبال (۱۶ تیر ۱۳۵۰ – ۶ مرداد ۱۴۰۰) که با نام‌ شهرام کاشانی و نام هنری شهرام کِی (K) شناخته می‌شد، خواننده و آهنگساز پاپ ایرانی بود. او در تهران متولد شد اما در نوجوانی از ایران رفت و سالها در ایالات متحده آمریکا به خوانندگی مشغول بود.
زندگی‌نامه

شهرام شهبال معروف به شهرام کاشانی در ۱۶ تیر ۱۳۵۰ در تهران به دنیا آمد. وی در دوران نوجوانی ایران را ترک کرد. چند سال را در کشور ترکیه زندگی کرد که به گفته خودش به زبان ترکی استانبولی مسلط بود. وی در ۱۸ سالگی، فعالیت خوانندگی را در ایالات متحده آمریکا آغاز نمود؛ همچنین مدت سه سال را در دُبی سپری کرده و پس از آن در شهر لس آنجلس سکونت یافت.
شهرام کاشانی در مصاحبه‌ای اعلام کرد که اردبیلی است و در جواب شایعات پاسخ داد که شوهر سابق گوگوش (محمود قربانی) در برهه‌ای با مادر وی ازدواج کرده‌است، ولی پدر بیولوژیک او نیست. نام پدر اصلی وی، فرخ شهبال می‌باشد که هم‌اکنون با دو فرزند دیگر خود در کانادا زندگی می‌کند.
بیماری و درگذشت

شهرام کاشانی مدت‌ها به بیماری کبد مبتلا شده بود. این بیماری ناشی از زیاده‌روی وی در مصرف مشروبات الکلی بوده‌است. شهرام کاشانی در این مورد به مجله جوانان گفته بود:
قصه دردسرهای من شاید از ده سال پیش شروع شد که به هر مجلسی می‌رفتم، بساط مشروب برپا بود، من به‌مرور به کبدم صدمه زدم، سه سال و نیم پیش که من به دبی نقل مکان کردم، افراط در مشروبخواری به من صدمه زد.
شهرام کاشانی در اواخر تیر ۱۴۰۰ به دلیل ورم کبد در بیمارستان آجی بادام در ترکیه بستری شد. در طی این دوره، او به ویروس کرونا مبتلا شد و کرونا قلب کاشانی را هم درگیر کرد و مدتی را هم در کما به سر برد. سرانجام او در ۶ مرداد ۱۴۰۰ در اثر عوارض ناشی از بیماری کبدی و ابتلا به ویروس کرونا در سن ۵۰ سالگی در بیمارستان آجی بادام واقع در استانبول ترکیه درگذشت. پیکر او پس از هفت روز به سفارت ایالات متحده آمریکا تحویل داده شد و سر انجام در قبرستان ولی اوکس در نزدیکی مزار جهان قشقایی و ویگن و طوفان به خاک سپرده شد. در مراسم خاکسپاری وی افرادی همچون شهبال شب‌پره حضور داشتند و همچنین وارطان آوانسیان از بنیان گزاران شرکت ترانه و علیرضا امیرقاسمی به سخنرانی درمورد شهرام پرداختند. مراسم خاکسپاری با ترانهٔ «خجالت نکش» ساختهٔ اشکان آزاد و ترانهٔ شیوا راد شروع شد که از کارهای مورد علاقهٔ او بود و ۲ قطعهٔ دیگر به‌نام‌ های «داری میری» و «گریه‌ام میگیره» با آهنگسازی و تنظیم اشکان آزاد و ترانه شیوا راد هم بود که با فوت ایشان برای همیشه نیمه تمام ماند. همچنین قطعه «صحنه‌سازی» از آخرین آهنگ‌های او در مراسم خاکسپاری اجرا شدعلی حسین‌زاده، آهنگساز و ترانه‌سرای این قطعه در گفتگو با رادیوی لس آنجلس در مورد این اثر گفته بود:
این اثر از روی حقایق زندگی شهرام نوشته شده‌است و کار جدیدی نیست شهرام برای ضبط این قطعه ۲ بار به استودیو رفت چون به من می‌گفت فکر می‌کنم حسم واقعی نیست.
ترانه‌شناسی > آلبوم‌ها

| ردیف | نام آلبوم | تعداد آهنگ‌ها | تاریخ انتشار | ناشر |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | کیوان (K One) | ۶ | ۱۹۹۱ | پارس ویدئو (کاست) کلتکس رکوردز (سی‌دی) |
| ۲ | عطش | ۸ | ۱۹۹۴ | کلتکس رکوردز |
| ۳ | هوس | ۷ | ۱۹۹۶ | کلتکس رکوردز |
| ۴ | دوستان (Friends) | ۸ | ۱۹۹۸ | کلتکس رکوردز |
| ۵ | رنگ عشق (The Color Of Love) | ۸ | ۲۰۰۰ | ترانه |
| ۶ | نگو (Don't Tell) | ۸ | ۲۰۰۳ | ترانه |
| ۷ | خوشحالم | ۸ | ۲۰۰۵ | ترانه |
| ۸ | بازی تمومه (Game Over) | ۸ | ۲۰۰۶ | ترانه |
ترانه‌شناسی > آلبوم‌ها > کی‌وان (۱۹۹۱/۱۳۷۰)

| نام ترانه | ترانه‌سرا | آهنگ‌ساز | تنظیم‌کننده |
| --- | --- | --- | --- |
| نگاه تو | فریدون علیخانی | شهرام کاشانی | آندرانیک |
| همنفس | فریدون علیخانی | شهرام کاشانی | باب پار |
| دختر شهر قصه | همایون هوشیارنژاد | شهبال | شهبال |
| نکنه | فریدون علیخانی | شهرام کاشانی و فریدون علیخانی | منوچهر چشم‌آذر |
| از تو چه پنهون | ژاکلین | ژاکلین | آرمن آهارونیان |
| بازی عشق | ژاکلین | ژاکلین | آرمن آهارونیان |
ترانه‌شناسی > آلبوم‌ها > عطش (۱۹۹۴/۱۳۷۳)

| نام ترانه | ترانه‌سرا | آهنگ‌ساز | تنظیم‌کننده |
| --- | --- | --- | --- |
| بگو تو بگو | میلاد صالح‌پور | میلاد صالح‌پور | شوبرت آواکیان |
نامه: مهداد زند کریمی
| بی‌وفا | میلاد صالح‌پور | میلاد صالح‌پور | شوبرت آواکیان |
| حسود | جهانبخش پازوکی | جهانبخش پازوکی | دیوید بتسامو |
| خاطرخواه (بازخوانی) | شهرزاد | انوشیروان روحانی | شوبرت آواکیان |
| نپرس | ژاکلین | فرزین فرهادی | فرزین فرهادی |
| پرسون پرسون (بازخوانی) | اصغر واقدی | ناصر زرآبادی | مهداد زند کریمی |
| تو می‌مونی | ژاکلین | شهرام کاشانی | فرزین فرهادی |
ترانه‌شناسی > آلبوم‌ها > هوس (۱۹۹۶/۱۳۷۵)

| نام ترانه | ترانه‌سرا | آهنگ‌ساز | تنظیم‌کننده |
| --- | --- | --- | --- |
| هوس | کامران دلان | کامران دلان | شوبرت آواکیان |
| مگه من | میلاد صالح‌پور | میلاد صالح‌پور | کاوه حقیقی |
| من با تو | پاکسیما زکی‌پور | شهرام کاشانی و فرهاد مرفه | فرهاد مرفه |
| دل بوالهوس (بازخوانی) | ایرج جنتی عطایی | بابک بیات | آرا هایراپتیان |
| دختر پسر ایرونی | پاکسیما زکی‌پور | شهرام کاشانی و فرهاد مرفه | فرهاد مرفه |
| نرو | پاکسیما زکی‌پور | شهرام کاشانی و فرهاد مرفه | فرهاد مرفه |
| نامه | کامران دلان | کامران دلان | شوبرت آواکیان |
ترانه‌شناسی > آلبوم‌ها > دوستان (۱۹۹۸/۱۳۷۷)

| نام ترانه | ترانه‌سرا | آهنگ‌ساز | تنظیم‌کننده |
| --- | --- | --- | --- |
| عشقه | پروانه سالم | شهرام کاشانی | شوبرت آواکیان |
| ابرو کمون | هما میرافشار | محمد مقدم | محمد مقدم |
| برگرد | پاکسیما زکی‌پور | شهرام کاشانی | شوبرت آواکیان |
پریشون: مهداد زند کریمی
روز و روزگار: مهداد زند کریمی
| لج نکن | میلاد صالح‌پور | میلاد صالح‌پور | شوبرت آواکیان |
| رفتی رفتی | پاکسیما زکی‌پور | شهرام کاشانی | دیوید بتسامو |
| تنهام | کامران دلان | کامران دلان | دیوید بتسامو |
ترانه‌شناسی > آلبوم‌ها > رنگ عشق (۲۰۰۰/۱۳۷۹)

| نام ترانه | ترانه‌سرا | آهنگ‌ساز | تنظیم‌کننده |
| --- | --- | --- | --- |
| یادم نمیره | پاکسیما زکی‌پور | شهرام کاشانی | شوبرت آواکیان |
| دختر بندری | هاتف | هاتف | شوبرت آواکیان |
| فریاد | پاکسیما زکی‌پور | فرد میرزا و شهرام کاشانی | فرد میرزا |
| ستاره | هاتف | هاتف | شوبرت آواکیان |
| فاصله | پاکسیما زکی‌پور | شهرام کاشانی | شوبرت آواکیان |
| دیگه بسه | پاکسیما زکی‌پور | شهرام کاشانی | دیوید بتسامو |
| باور ندارم | پاکسیما زکی‌پور | فرد میرزا | فرد میرزا |
| بن‌بست | سعید محمدی | سعید محمدی | شوبرت آواکیان |
ترانه‌شناسی > آلبوم‌ها > به کسی نگو (۲۰۰۳/۱۳۸۲)

| نام ترانه | ترانه‌سرا | آهنگ‌ساز | تنظیم‌کننده |
| --- | --- | --- | --- |
| نازی جون | بهبود | افغانی | شوبرت آواکیان |
| دیگه دیره | فریبرز حاجی‌نبی | فریبرز حاجی‌نبی | شوبرت آواکیان |
| نرو نرو | فریبرز حاجی‌نبی | فریبرز حاجی‌نبی | شوبرت آواکیان |
| ای یار | فریبرز حاجی‌نبی | فریبرز حاجی‌نبی | شوبرت آواکیان |
| آفتاب | فریبرز حاجی‌نبی | فریبرز حاجی‌نبی | شوبرت آواکیان |
| حرف | فریبرز حاجی‌نبی | فریبرز حاجی‌نبی | شوبرت آواکیان |
| برو دیگه | فریبرز حاجی‌نبی | فریبرز حاجی‌نبی | شوبرت آواکیان |
| Rain | خوزه فلیسیانو | خوزه فلیسیانو | شوبرت آواکیان |
ترانه‌شناسی > آلبوم‌ها > خوشحالم (۲۰۰۵/۱۳۸۴)

| نام ترانه | ترانه‌سرا | آهنگ‌ساز | تنظیم‌کننده |
| --- | --- | --- | --- |
| گریتو در میارم | شهرام فرشید | شهرام فرشید | شوبرت آواکیان |
| دروغه | ترانه مکرم | مهدی زنگنه | شوبرت آواکیان |
| همه میگن | فرشید وحدت و شهرام فرشید | فرشید وحدت و شهرام فرشید | شوبرت آواکیان |
| خوشحالم | شهرام فرشید | شهرام فرشید | شوبرت آواکیان |
| آلاله | فریبرز حاجی‌نبی | فریبرز حاجی‌نبی | شوبرت آواکیان |
| پات وایمیستم | شهرام فرشید | شهرام فرشید | شوبرت آواکیان |
| سرنوشت | فریبرز روشن‌فکر | شهرام فرشید | شوبرت آواکیان |
| قهر و آشتی | مهدیه عرب | شهرام فرشید | شوبرت آواکیان |
ترانه‌شناسی > آلبوم‌ها > بازی تمومه (۲۰۰۶/۱۳۸۵)

| نام ترانه | ترانه‌سرا | آهنگ‌ساز | تنظیم‌کننده |
| --- | --- | --- | --- |
| التماس | شهرام فرشید | شهرام فرشید | اندی جی |
| دیوونم کردی | شهرام فرشید | شهرام فرشید | اندی جی |
| گل یخ | شهرام فرشید | شهرام فرشید | اندی جی |
| تو کی هستی؟ | شهرام فرشید | شهرام فرشید | اندی جی |
| بازی تمومه | شهرام فرشید | شهرام فرشید | اندی جی |
| از تو نمیشه گذشت | شهرام فرشید | شهرام فرشید | اندی جی |
| یه ماچ بده | شهرام فرشید | شهرام فرشید | اندی جی |
| عشق به من نیومده | شهرام فرشید | شهرام فرشید | اندی جی |