stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مامی یاماگوچی

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  مامی یاماگوچی
زادروز:  ۱۳ اوت ۱۹۸۶ ‏(۳۸ سال)
زادگاه:  نیشی‌توکیو، توکیو، ژاپن
پست:  مهاجم
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۲–۲۰۰۴ |  Nippon TV Beleza |   |   |
| ۲۰۰۸–۲۰۰۹ |  Umeå IK |   |   |
| ۲۰۱۰ |  Atlanta Beat |   |   |
| ۲۰۱۰ |  Nippon TV Beleza |   |   |
| ۲۰۱۱ |  Hammarby |   |   |
| ۲۰۱۲–۲۰۱۳ |  Okayama Yunogo Belle |   |   |
| ۲۰۱۴ |  Nippon TV Beleza |   |   |
تیم ملی: تیم ملی
| ۲۰۰۷–۲۰۱۱ |  ژاپن |  ۱۸ |  (۸) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
مامی یاماگوچی (ژاپنی: 山口 麻美؛ زادهٔ ۱۳ اوت ۱۹۸۶) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان ژاپن بازی کرده‌است.
وانگ هونگبین

| وانگ هونگبین | وانگ هونگبین |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۶ فوریهٔ ۱۹۱۵
ملیت: چین
وانگ هونگبین (انگلیسی: Wang Hongbin؛ زادهٔ ۱۶ فوریهٔ ۱۹۱۵ - درگذشته نامشخص) بازیکن بسکتبال اهل چین بود. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۳۶ شرکت کرده‌است.
انتخابات سراسری نیوزیلند (۲۰۲۰)

انتخابات سراسری نیوزیلند (انگلیسی: 2020 New Zealand general election) روز شنبه ۱۷ اکتبر ۲۰۲۰ برگزار شد، این پنجاه و سومین دور انتخابات مجلس نمایندگان نیوزیلند بود تا سرنوشت ۱۲۰ کرسی اعضای مجلس نمایندگان را تعیین کند. از این تعداد ۷۲ کرسی از حوزه‌های انتخابیه و ۴۸ کرسی باقیمانده از طریق لیست احزاب به روش تناسبی انتخاب شدند. جاسیندا آردرن نخست‌وزیر نیوزیلند از حزب کارگر که رهبری این حزب را برعهده دارد نیز در این انتخابات با ۴۹ درصد آرا با پیروزی چشمگیری برنده شد؛ و حزب کارگر ۶۴ کرسی از ۱۲۰ کرسی پارلمان را به‌دست‌آورد.
از آغاز نظام پارلمانی در نیوزیلند در ۱۹۹۶، هیچ حزبی نتوانسته بود اکثریت مطلق پارلمان را به دست بیاورد.
حزب حاکم کارگر، به رهبری نخست‌وزیر فعلی، جاسیندا آردرن، در یک پیروزی چشمگیر علیه حزب ملی به رهبری جودیت کالینز در انتخابات پیروز شد. این اولین بار بود که یک حزب سیاسی نیوزیلند دولت اکثریت را تحت سیستم نمایندگی متناسب با اعضای مختلط (MMP) که در سال ۱۹۹۶ معرفی شد، تأمین کرد. آردرن همچنین با کسب «تقریباً هر یک از رای‌دهندگان» بالاترین درصد حزب کارگر (۴۹٫۱٪) از ۵۰ سال گذشته را به دست آورد. به همین ترتیب، این انتخابات دومین نتیجه بد برای حزب ملی بود که فقط در انتخابات عمومی ۲۰۰۲ عملکرد ضعیف‌تری داشت.
در یک پیروزی غافلگیرانه، Chlöe Swarbrick از سبزها کرسی مرکزی اوکلند را که توسط نیکی کای بازنشسته ملی تخلیه شده بود با کسب ۴۹۲ رأی نسبت به هلن وایت کارگر به دست آورد. حزب راست‌گرای آزادیخواه ACT و سبزها هر دو کرسی‌های انتخابات را بدست آوردند، در حالی که حزب مائوری با بدست آوردن کرسی وایاریکی دوباره وارد پارلمان شد. حزب ناسیونالیست پوپولیست نیوزیلند اول، به رهبری وینستون پیترز معاون نخست‌وزیر در ائتلاف با حزب کارگر، با از دست دادن هر کرسی که داشته بودند، بدترین نتیجه را تجربه کرد.
در حالی که نتایج نظرسنجیها در اوایل سال به ویژه برای هیچ‌یک از احزاب بزرگ قوی نبود، آردرن و دولت کارگر به دلیل پاسخ آنها به بیماری همه‌گیر COVID-19 در نیوزیلند مورد ستایش قرار گرفتند. نظرسنجی‌ها نشان داد که حزب کارگر می‌تواند به یک دولت اکثریت دست یابد یا می‌تواند با اعتماد و اطمینان از سبزها حکومت کند. در مقابل، رهبری حزب ملی در کمتر از سه ماه دو بار تغییر کرد و نتوانست نتایج ضعیف نظرسنجی خود را بهبود بخشد. اعتقاد بر این است که حزب کارگر از رای‌دهندگان میانه‌رو حمایت کرده‌است، بسیاری از آنها قبلاً با حمایت جان کی به حزب ملی رای داده بودند.
پیش‌زمینه

نتایج نهایی انتخابات سال ۲۰۱۷ ملی ۵۶ کرسی به دست آورد، در حالی که حزب کارگر و سبزها ۵۴ کرسی داشتند. نیوزیلند ابتدا ۹ کرسی به دست آورد که باعث شد آنها بتوانند ۶۱ کرسی مورد نیاز برای تشکیل دولت را به ملی یا کارگران بدهند. در ۱۹ اکتبر ۲۰۱۷، وینستون پیترز، رهبر نیوزیلند اول، اعلام کرد که یک دولت ائتلافی با کارگران تشکیل خواهد داد. در همان روز، جیمز شاو، رهبر حزب سبز، اعلام کرد که حزب او به دولت اول حزب کارگر نیوزیلند اعتماد و تأمین خواهد داد. نتیجه انتخابات باعث شد که حزب کارگر پس از ۹ سال مخالفت و همچنین پایان دولت پنجم ملی که برای سه دوره قدرت (۲۰۰۸–۲۰۱۷) قدرت را در اختیار داشت، قدرت را بدست آورد. در انتخابات سال ۲۰۱۷ همچنین اولین حزب تحت ریاست MMP در نیوزیلند به رهبری یک دولت بدون فرماندهی اکثر آرای حزب پرداخت.
در ۲۲ مه ۲۰۲۰، یک انتخابات رهبری به دنبال دو نظرسنجی پایین برای حزب ملی نیوزلند رخ داد، که در آن تاد مولر جایگزین سیمون بریجز به عنوان رهبر و رهبر مخالف شد و نیکی کی جایگزین پائولا بنت به عنوان معاون رهبر حزب شد. خود مولر سپس به استناد دلایل بهداشتی در ۱۴ ژوئیه سال ۲۰۲۰ استعفا داد، و بعداً همان روز منجر به انتخابات رهبری دیگری شد که در آن کالینز به سمت رهبری حزب ملی نیوزلند انتخاب شد.
سیستم انتخاباتی

نیوزیلند برای انتخاب مجلس نمایندگان از سیستم رای‌گیری متناسب با اعضای مختلط (MMP) استفاده می‌کند. هر رأی دهنده دو رأی می‌دهد، یک رأی به یک حزب سیاسی (رأی حزب) و یک رأی به یک نامزد محلی (رأی دهندگان رای). احزاب سیاسی که آستانه را داشته باشند (۵٪ از آرای حزب یا یک کرسی انتخابی) متناسب با درصد آرای حزبی که در مجلس کسب می‌کنند، کرسی‌هایی را در مجلس دریافت می‌کنند. ۷۲ کرسی از ۱۲۰ کرسی توسط نمایندگان منتخب از رأی دهندگان پر می‌شوند، در حالی که برنده در هر رأی دهنده با روش پست گذشته تعیین می‌شود (یعنی بیشتر آرا برنده می‌شود). ۴۸ کرسی باقیمانده توسط نامزدهای لیست بسته حزب هر حزب پر می‌شود. اگر یک حزب تعداد بیشتری از رای‌دهندگان را نسبت به کرسی‌هایی که تحت آرای حزب به آن تعلق می‌گیرد، به دست آورد، یک پیش آمد نتیجه حاصل می‌شود. در این صورت، مجلس کرسی‌های اضافی را برای پوشش پیش آمد اضافه خواهد کرد.
احزاب و نامزدها

احزاب باید حداقل ۵۰۰ عضو مالی، یک حسابرس و نام حزبی مناسبی داشته باشند. حزبی که ثبت نام کرده‌است می‌تواند لیست احزاب را برای اعتراض به رأی می‌تواند به حزب ارسال کند و علاوه بر محدودیتی که در مبارزات انتخاباتی نامزدها وجود دارد، می‌تواند در هزینه‌های مبارزات حزبی دچار محدودیت شود. احزاب ثبت نشده و افراد مستقل فقط می‌توانند در رأی‌گیری شرکت کنند.
از هجده حزب ثبت شده شرکت کننده در انتخابات سراسری، هفده حزب لیست‌های خود را ارائه دادند. «جنبش مانا»
ضمن عدم ارسال لیست خود، درخواستی هم برای درج و انعکاس آن نداد و در عوض حزب مائوری را مورد حمایت قرار داده و تأیید کرد.
| حزب | حزب | (رهبر) | بنیانگذار | ایدئولوژی | نتیجه ۲۰۱۷ | کرسی فعلی |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | حزب ملی نیوزیلند | جودیت کالینز | ۱۹۳۶ | محافظه‌کاری لیبرال | ۴۴٫۴۵٪ | ۵۴ |
|  | حزب نخست، نیوزیلند | جاسیندا آردرن | ۱۹۱۶ | سوسیال دموکراسی | ۳۶٫۸۹٪ | ۴۶ |
|  | حزب نخست، نیوزیلند | وینستون پیترز | ۱۹۹۳ | ملی‌گرا، عوام‌گرایی | ۷٫۲۰٪ | ۹ |
|  | حزب سبز نیوزیلند | جیمز شاو سیاستمدار نیوزیلند / مارما داویدسون | ۱۹۹۰ | سیاست‌های سبز، سوسیال دموکراسی | ۶٫۲۷٪ | ۸ |
|  | ACTنیوزیلند | دیوید سیمور سیاستمدار نیوزیلند | ۱۹۹۴ | لیبرالیسم کلاسیک، آزادیخواه راست | ۰٫۵۰٪ | ۱ |
|  | نیوزیلند پیشرفته | / بیلی ت کاهیکا | ۲۰۲۰ | تئوری توطئه | — | ۰ |
|  | حزب فرصت ها | جف سیمونز | ۲۰۱۶ | مرکزگرایی رادیکال، محیط زیست‌گرایی | ۲٫۴۴٪ | ۰ |
|  | حزب مائوری | جان تامی‌هیر / دبی نگاروا -پکر | ۲۰۰۴ | حقوق مائوری | ۱٫۱۸٪ | ۰ |
|  | قانونی‌بودن ماری‌جوانا | ماکی هربرت / مایکل اپل‌بی سیاستمدار | ۱۹۹۶ | قانونی‌بودن ماری‌جوانا | ۰٫۳۱٪ | ۰ |
|  | حزب محافظه‌کار) | لیتون بیکر | ۲۰۱۱ | محافظه‌کاری، پوپولیسم دست راستی | ۰٫۲۴٪ | ۰ |
|  | حزب فضای باز نیوزیلند | سو گری / آلن سیمونز | ۲۰۱۵ | محیط زیست‌گرایی، تئوری توطئه | ۰٫۰۶٪ | ۰ |
|  | حزب اعتبار اجتماعی | کریس لیتچ | ۱۹۵۳ | اعتبار اجتماعی، دموکراسی اقتصادی | ۰٫۰۳٪ | ۰ |
|  | حزب مساوات در تقسیم اراضی | مارک بال | ۲۰۲۰ | تقسیم اراضی به تساوی | — | ۰ |
|  | حزب یک | ادوارد شانلی / استفانی هاریورا | ۲۰۲۰ | بنیادگرایی مسیحی | — | ۰ |
|  | حزب پایدار نیوزلند | ورنون تاوا | ۲۰۱۹ | محیط زیست‌گرایی، میانه‌گرایی | — | ۰ |
|  | تی پارتی نیوزیلند | جان هانگ / سوزانا کروگر | ۲۰۲۰ | ضد نژادپرستی، محافظه‌کاری مالی | — | ۰ |
|  | چشم‌انداز نیوزیلند | هنا تاماکی | ۲۰۱۹ | ملی‌گرایی مسیحی | — | ۰ |
↑  جامی-لی راس، رهبر پیشرو، یک عضو پارلمان بود، قبل از ترک حزب در سال ۲۰۱۷ به عنوان نماینده ملی انتخاب شد. با این حال، او رسماً یک نماینده مستقل بود و به یک حزب وابسته نبود.
نظرسنجی

سازمان‌های مختلفی نظرسنجی انتخابات سراسری بعدی را در برنامه دارند. در حال حاضر دو سازمان اصلی نظرسنجی به‌طور منظم در حال بررسی آرای رای‌دهندگان هستند: مرکز تحقیقات رید (به نمایندگی از رسانه‌های نیوزیلند) و مرکز تحقیقات کولما (از طرف تلویزیون نیوزیلند).
مرکز تحقیقات روی مورگان یک سری نظرسنجی‌ها را در ژوئن سال ۲۰۲۰ ارائه کرد که پنج ماه اول سال را پوشش می‌داد و متعاقباً نظرسنجی‌های ماهانه منتشر می‌شوند. این اولین نظرسنجی آنها در نیوزلند از نوامبر ۲۰۱۷است.
دیاگرام مختصری از نظر سنجی‌هایی که اخیراً درانتخابات سراسری نیوزیلند (۲۰۲۰) انجام شده‌است.
نتیجه لیست احزاب

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| حزب کارگر نیوزیلند | حزب ملی نیوزیلند |  نیوزیلندACT | حزب سبز نیوزیلند |
|  اندرو لیتل (۰۷)  دیوید پارکر (۰۹)  ترور مالارد (۱۱)  کریس فافوی (۱۵)  عایشه ورال (۱۷)  ویلی جکسون (۱۹)  لوئیزا وال (۲۷)  کامیلا بلیچ (۳۰)  پریانکا رادحا کریشنان (۳۱)  جان تینتی (۳۲)  مارجا لوبک (۳۴)  آنجی وارن کلارک (۳۵)  ویلو جین پراین (۳۶)  تاماتی کوفی (۳۷)  نایسی چن (۳۸)  لیز کریگ (۴۱)  ابراهیم عمر (۴۲)  آناهیلا کانونگاتا-سویی سویکی (۴۴)  راشل بروکینگ (۴۶)  هلن وایت (۴۸)  آنجلا روبرتس (۵۰) |  گری براونلی (۰۲)  پل گلداسمیت (۰۳)  کریس بیشاپ (۰۷)  دیوید بنت (۱۱)  مایکل وودهاوس (۱۲)  نیکولا ویلیس(۱۳)  ملیسا لی (۱۶)  نیک اسمیت (۱۸)  مارین پاگ (۱۹) |  بروک وان ولدن (۰۲)  نیکول مک نی (۰۳)  کریس بایلی (۰۴)  سیمون کورت (۰۵)  جیمز مک‌دوال (۰۶)  کارن چآور (۰۷)  مارک کامرون (۰۸)  تنی سورین (۰۹)  دامین اسمیت (۱۰) |  مارما داویدسون (۰۱)  جیمز شاو (۰۲)  جولی آن سنتر (۰۴)  جان لوگی (۰۵)  یوجین ساگ (۰۶)  گلریز قهرمان (۰۷)  تینا توییونو (۰۸)  الیزابت کره کره (۰۹)  ریکاردو منندز مارک (۱۰) |
مارک الیویه دو

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادروز:  ۱۱ اکتبر ۲۰۰۰ ‏(۲۳ سال)
زادگاه:  بوردو
قد:  1.85 m
پست:  مدافع
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  Virton
شمارهٔ پیراهن:  ۴
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۰۰۰۰–۲۰۱۸:  باشگاه فوتبال بوردو
۲۰۱۸–۲۰۲۰:  باشگاه فوتبال پک زووله
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۹–۲۰۲۱ |  باشگاه فوتبال پک زووله |  ۷ |  (۰) |
| ۲۰۲۱– |  Virton |  ۶ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۱. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۱. 
مارک الیویه دو (انگلیسی: Marc-Olivier Doué؛ زادهٔ ۱۱ اکتبر ۲۰۰۰) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پک زووله اشاره کرد.
لودویگسبورگ (ناحیه)

| لودویگسبورگ | لودویگسبورگ |
| --- | --- |
ناحیه: ناحیه
کشور:  آلمان
ایالت: بادن-وورتمبرگ
منطقهٔ اداری: اشتوتگارت
مرکز: لودویگسبورگ
مساحت: مساحت
 • کل: ۶۸۷٫۱۷ کیلومتر مربع (۲۶۵٫۳۲ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۰۲): جمعیت (۲۰۰۲)
 • کل: ۵۰۶۲۶۷ 
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (CSET)
پلاک خودرو: LB and VAI
وبگاه: http://www.landkreis-ludwigsburg.de
لودویگسبورگ (به آلمانی: Ludwigsburg (distric) یک ناحیه در ایالت بادن-وورتمبرگ آلمان است که در منطقه اشتوتگارت واقع شده‌است.
خصوصیات

لودویگسبورگ ۵۰۶٬۲۶۷ نفر جمعیت دارد.
شهرک‌ها و شهرداری‌ها

| شهرک‌ها | Municipal federations | شهرداری‌ها |
| --- | --- | --- |
|  آسپرگ  بسیگهایم  بیتیگهایم-بیسینگن  بونیگهایم  دیتزینگن  فرایبرگ آم نکار  گرلینگن  گرسبوتوار  کزنتال-مونشینگن  کرونوستهایم  لودویگزوبورگ  مارباخ آم نکا  مارک‌گرونینگن  اوبرریکسینگن  رمزک آم نکا  زاکسنهایم  اشتاینهایم آن در مور  فایهینگن آن در انتس (Enz) |  Besigheim  Bietigheim-Bissingen  Bönnigheim  Freiberg  Marbach am Neckar  Steinheim-Murr  Vaihingen |  آفالترباخ  بنینگن ام نکار  ابردینگن  اردمانهاوزن  ارلیگهایم  فرودنتال  گمریگهایم  همینگن، بادن-وورتمبرگ  هسیگهایم  اینگرسهایم  کیرشهایم آم نکار  لوکسگاو  موگلینگن  موندلشایم  مور، بادن-وورتمبرگ  اوبرشتنفلد  پلایدلسهایم  شویبردینگن  سرسهایم  تام  والهایم |
مارول، کلرادو

| مارول، کلرادو | مارول، کلرادو |
| --- | --- |
محدوده ثبت‌نشده: محدوده ثبت‌نشده
Location in شهرستان لا پلاتا، کلرادو and the state of کلرادونمایش نقشه کلرادومارول، کلرادو (ایالات متحده آمریکا)نمایش نقشه ایالات متحده آمریکا: Location in شهرستان لا پلاتا، کلرادو and the state of کلرادونمایش نقشه کلرادومارول، کلرادو (ایالات متحده آمریکا)نمایش نقشه ایالات متحده آمریکا
مختصات: ۳۷°۰۶′۴۵″ شمالی ۱۰۸°۰۷′۳۳″ غربی﻿ / ﻿۳۷٫۱۱۲۵۰°شمالی ۱۰۸٫۱۲۵۸۳°غربی﻿ / 37.11250; -108.12583: مختصات: ۳۷°۰۶′۴۵″ شمالی ۱۰۸°۰۷′۳۳″ غربی﻿ / ﻿۳۷٫۱۱۲۵۰°شمالی ۱۰۸٫۱۲۵۸۳°غربی﻿ / 37.11250; -108.12583
کشور:  ایالات متحده آمریکا
ایالت:  کلرادو
شهرستان: شهرستان لا پلاتا، کلرادو
ارتفاع: ۶۷۳۵ فوت (۲۰۵۳ متر)
 • تراکم شهری: ۶۶۶/مایل مربع (۶۶۶/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۷ (MST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۶ (MDT)
زیپ‌کد: ۸۱۳۲۹
کد منطقه: 970
شماره GNIS: ۰۲۰۲۶۵۶
مارول (به انگلیسی: Marvel) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان لا پلاتا، کلرادو واقع شده‌است. مارول ۲٬۰۵۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ماریو زانین (دوچرخه‌سوار)

ماریو زانین (ایتالیایی: Mario Zanin؛ زادهٔ ۳ ژوئیهٔ ۱۹۴۰) دوچرخه‌سوار اهل ایتالیا است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده‌است.
هوارد باسکرویل

| هوارد باسکرویل | هوارد باسکرویل |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: هُوارد کانْکْلین بَسْکِرْویل
زادهٔ: ۱۰ آوریل ۱۸۸۵   ۲۱ فروردین ۱۲۶۴ پلت شمالی، نبراسکا، ایالات متحدهٔ آمریکا
درگذشت: ۱۹ آوریل ۱۹۰۹   ۳۰ فروردین ۱۲۸۸ (۲۴ سال) تبریز، ایران
علت مرگ: در جریان محاصرهٔ شهر تبریز به هنگام استبداد صغیر
مدفن: گورستان آشوری‌های تبریز
ملیت: آمریکایی
محل تحصیل: دانشگاه پرینستون
پیشه: معلم
شناخته‌شده برای: شرکت در جنبش مشروطهٔ ایران
آثار برجسته: معلم مدرسهٔ مموریال در تبریز رهبری گروه فوج نجات
والدین: هنری اِمبری کولمَن باسْکِرْویل اِما آر. باسْکِرْویل
وبگاه: baskervilleinstitute.org
هُوارد کانْکْلین بَسْکِرْویل (انگلیسی: Howard Conklin Baskerville؛ ۱۰ آوریل ۱۸۸۵ – ۱۹ آوریل ۱۹۰۹) معلم آمریکاییِ مدرسهٔ مموریال در تبریز بود که در جریان جنبش مشروطه و تلاش برای شکستن محاصرهٔ تبریز در این شهر کشته شد. از او اغلب به عنوان «لافایتِ آمریکاییِ ایران» و «شهیدِ آمریکاییِ جنبشِ مشروطهٔ ایران» یاد می‌شود.
باسکرویل در پاییز ۱۹۰۷ جهت تدریس تاریخ به تبریز آمد. ورود او به ایران مقارن با دوره‌ای بود که محمدعلی‌شاه در تهران مجلس را به توپ بسته و اساس مشروطه را برچیده و دورهٔ استبداد صغیر را در ایران حاکم کرد. در همان دوران، مردم تبریز به رهبری ستارخان و باقرخان برای اعادهٔ مشروطیت به پا خاسته و به دنبال آن، نیروهای طرفدار شاه، اقدام به محاصرهٔ تبریز کردند. پس از ۱۱ ماه محاصره و بر اثر کمبود دارو و غذا، دسته‌ای در تبریز به نام فوج نجات به رهبری باسکرویل، برای شکستن محاصره تشکیل شد. باسکرویل، که دورهٔ سربازی را در آمریکا دیده بود، به قول خودش به‌جای نقالیِ تاریخِ مُردگان، تصمیم گرفت مشق نظامی به جوانان بیاموزد. در همین ایام، مرگ سیدحسن شریف‌زاده، دوست و یار نزدیک باسکرویل، چنان او را منقلب کرد که در جواب همسر کنسول آمریکا در تبریز، که از او خواسته بود از صف مشروطه‌خواهان جدا شود، ضمن پس‌دادن پاسپورتش گفت: «تنها فرق من با این مردم، زادگاهم است، و این فرق بزرگی نیست.»
در جریان نبردی که در شام غازانِ تبریز بین گروه فوج نجات به رهبری باسکرویل و محاصره کنندگان به وقوع پیوست، باسکرویل بر اثر گلوله‌ای که به سینه‌اش اصابت کرد، کشته شد. پس از مرگ وی، مراسم تشییع جنازه‌ای با حضور گستردهٔ مردم در گورستان آمریکایی تبریز برگزار شد که به گفتهٔ «آلبرت چارلز راتیسلاو»، کنسول وقتِ انگلیس در تبریز، مراسمی بسیار تأثیرگذار بود. چندی بعد، ستارخان، تفنگ باسکرویل را که در هنگام کشته‌شدن در دست داشت، با حک کردن نام و تاریخ کشته‌شدنش در پرچم ایران پیچیده و برای خانواده‌اش در آمریکا فرستاد.
در حال حاضر، مجسمهٔ نیم‌تنه‌ای از او در خانهٔ مشروطهٔ تبریز نصب شده‌است. عده‌ای در آمریکا پیشنهاد کرده‌اند، ۱۹ آوریل، سالروز کشته‌شدن باسکرویل را به‌عنوان «روز دوستی ایرانیان و آمریکایی‌ها» بنامند. در حال حاضر، برخی از علاقه‌مندان ناشناس به‌طور متناوب سنگ مزار وی را در «گورستان آشوری‌های تبریز» با گل‌های زرد و تازه تزیین می‌کنند.
زندگی شخصی

هُوارد کانْکْلین باسْکِرْویل در ۱۰ آوریل ۱۸۸۵ در پلت شمالی، نبراسکا، ایالات متحدهٔ آمریکا متولد شد. اعضای خانوادهٔ بَسکرویل دارای اعتقادات مذهبیِ پرسبیتری بودند. پدر، پدربزرگ و چهار برادر او کشیش بودند و برادر کوچکترش به نام «رابرت» نیز در سال ۱۹۱۲ از پرینستون فارغ‌التحصیل شد. هوارد متولد شهر پلَت شمالی در ایالت نبراسکا بود و خانواده‌اش قبل از اینکه وی وارد دانشگاه پرینستون شود، به بلَک هیلز در ایالت داکوتای جنوبی مهاجرت کردند. بَسکرویل در سال ۱۹۰۳ وارد دانشگاه پرینستون شد. او در سال ۱۹۰۷ از این دانشگاه فارغ‌التحصیل شد و به مشت‌زنی و اسب‌سواری علاقه داشت. ریاست دانشگاه پرینستون در آن زمان، بر عهدهٔ توماس وودرو ویلسون بود که بعدها به ریاست‌جمهوری آمریکا رسید. مادهٔ درسی اصلی او مذهب بود؛ اما با این حال دو موضوع دیگرِ رویّهٔ قضایی و دولت متکی بر قانون اساسی را برگزید.
حضور در تبریز

پس از فراغت از تحصیل، او طی نامه‌ای به هیئت میسیونرهای پرسبیتری اعزامی به خارج از کشور، درخواست اعزام به خارج از آمریکا به‌منظور کسب تجربه در یک زبان و فرهنگ جدید را کرد که در نهایت این هیئت، او را برای دو سال تدریس در تبریز انتخاب کرد. تبریز در آن زمان، میزبان بزرگ‌ترین جامعهٔ آمریکاییان مقیم ایران بود. مسیحیان آمریکایی از جمله پرسبیترین‌ها، یکی از شاخه‌های پروتستان‌های فرقهٔ «مشایخی»، که سال‌ها پیش از آن در ارومیه و سلماس مستقر شده بودند، بعد از تأسیس بیمارستان و دبیرستان آمریکایی در تبریز به این شهر کوچ کرده بودند.
بسکرویل در پاییز سال ۱۹۰۷، براساس قراردادی دوساله، برای تدریس تاریخ در مدرسهٔ مموریال آمریکا، که توسط کشیش‌های هیئت پرسبیتری اداره می‌شد، راهی تبریز شد. او ابتدا با کشتی از آمریکا به انگلستان رفته و از آنجا راهی ایران شد. سپس از همدان تا تبریز را با اسب طی کرد. در ابتدا، باسکرویل در منزل ساموئل ویلسون (مدیر مدرسه) مستقر شد. ویلسون با همسرش، آنی، و دو دختر نوجوانشان زندگی می‌کردند که باسکرویل، پس از چندی با دختر بزرگترِ ویلسون نامزد کرد. او سپس  در  بخشی از مدرسهٔ مموریال، که اختصاص به سکونت معلمان آمریکایی داشت، منزل گزید.
باسکرویل در مدرسهٔ مموریال به تدریس تاریخ اروپا، خصوصاً تاریخ انقلاب فرانسه پرداخت. «دبلیو اِی شِد» (W. A. Shedd)، یکی از همکاران بَسکرویل، پس از مرگ وی چنین به خاطر می‌آورد: «او معلمی موفق بود و با شخصیت جدی، روراست و مردانه‌اش، احترام همه را به خود جلب کرده بود.» در این مدرسه، بَسکرویل به دانش‌آموزانِ دختر و پسر با هم درس داده و به آموزش اسب‌سواری و تنیس و اجرای تاجر ونیزی می‌پرداخت. او همچنین پس از اتمام کلاس‌های درس، به دانش آموزانش، مشت زنی می‌آموخت. به همین دلیل گفته می‌شود، باسکرویل نخستین کسی بود که ورزش بوکس را به ایران آورد.
او با آن‌که با زبان‌های فارسی یا ترکی آذربایجانی آشنایی نداشت، با این حال، با شاگردانش رابطهٔ شخصی برقرار کرده، با آن‌ها در منزل دیدار می‌کرد. صادق رضازاده شفق، یکی از شاگردان بَسکرویل، که با او صمیمی شده و نقش مترجم وی را بر عهده داشت، در مورد روزی که باسکرویل به‌همراه ساموئل گراهام ویلسون برای عید نوروز به منزل آن‌ها رفته بود، چنین نوشته‌است: «با اینکه ویلسون به‌خوبی ترکی آذربایجانی صحبت می‌کرد، بَسکرویل در تمام این مدت ناآرام به نظر می‌رسید. به‌هنگام ترک منزل، او توانست جمله‌ای را که به آذری حفظ کرده بود، بگوید: «سال نو را به همهٔ شما تبریک می‌گویم».» شفق در بخش دیگری چنین نوشته‌است: «او بسیار خوشنام بود و عدهٔ زیادی می‌خواستند در کلاس‌های تاریخ او شرکت کنند. تعدادی از شاگردان قدیمی و معلمان مدرسه، مانند سید حسن شریف‌زاده، از دکتر ویلسون خواستند که کلاس درس حقوق بین‌الملل نیز دایر کند؛ او نیز پذیرفت و کلاس را به عهدهٔ بَسکرویل گذاشت.»
شرکت در جنبش مشروطه

همچنین ببینید: استبداد صغیر و محاصره تبریز
حضور باسکرویل در تبریز، مصادف با روزهایی بود که محمدعلی‌شاه، مجلس را به توپ بسته و مشروطه‌طلبان شهرهای مختلف را سرکوب کرده بود. از طرفی، مشروطه‌خواهان تبریز، در مقابل درخواست شاه برای تسلیم شدن، مقاومت کرده، شاه نیز در مقابل، دستور محاصره تبریز را داد.
باسکرویل از همان ابتدای ورودش به تبریز، از جنبش مشروطه ایران حمایت می‌کرد. او پس از اتمام ساعات تدریس در مدرسه، برای مشروطه‌خواهان در خطوط نبرد غذا می‌رساند و نزد شاگردانش از قرارداد سن پترزبورگ انتقاد می‌کرد. باسکرویل با حسن شریف‌زاده که در همان مدرسه، معلم ادبیات بوده و از رهبران بانفوذ نهضت مشروطه در تبریز به‌شمار می‌رفت، نزدیک شده بود. به قتل رسیدن شریف‌زاده در سال ۱۹۰۸ وی را به شدت متأثر و منقلب کرد. این اتفاق تأثیر بسیاری در پیوستن وی به صف مبارزان مشروطه داشت.
شرکت در جنبش مشروطه > آموزش نظامی مشروطه‌خواهان

باسکرویل، اندکی قبل از اعزام به ایران در آمریکا دورهٔ خدمت سربازی را به پایان رسانده بود. از این رو پس از پیوستن به صف مبارزان، وی مسئولیت ارایهٔ تعلیمات نظامی را به جمعی از مشروطه‌خواهان، به ویژه شماری از دانش‌آموزان مموریال اسکول بر عهده گرفت. در ماه مارس ۱۹۰۹، بسکرویل تصمیم گرفت که ۱۵۰ نفر از دانش‌آموزانش را برای کمک به ستارخان در شکستن محاصره تبریز سازماندهی کند. شفق در اینباره چنین نوشته‌است: «او همواره تکرار می‌کرد که نمی‌تواند آرام بنشیند و از پنجره کلاس مردم گرسنه شهر را تماشا کند که برای حقوق خود می‌جنگند.» باسکرویل از سربازانش پیمان گرفته بود که «در هر جنگی که رخ دهد، پیشرو باشند و چون به دشمن نزدیک شوند در بند سنگر نبوده، فدایی‌وار به دشمن یورش ببرند.»
شرکت در جنبش مشروطه > مخالفت دولت آمریکا با اقدامات باسکرویل

باسکرویل به خاطر پیوستن به مشروطه‌خواهان تبریز، از طرف دو گروه تحت فشار بود. گروه اول والدین دانش‌آموزان مدرسه و گروه دوم، هیئت دیپلماتیک آمریکایی مستقر در کنسولگری این کشور در تبریز بودند که با توجه به رویهٔ بی‌طرفی اعلام شده از جانب دولت ایالات متحده آمریکا در قضایای ایران، حضور یک نفر تبعهٔ آمریکا را در بطن مبارزات تبریز به صلاح نمی‌دانستند.
از این رو برای آن که کنسول آمریکا و مسئولان مدرسه از اقدام وی آگاهی نیابند، باسکرویل حیاط ارگ تبریز را برای ارائهٔ تعلیمات نظامی به مشروطه‌طلبان تبریز در نظر گرفته و همه روزه هنگام عصر، در محوطهٔ ارگ تبریز به آموزش نظامی می‌پرداخت. باسکرویل گاهی برای انگیزه دادن به مبارزان، با آن‌ها دربارهٔ شخصیت‌های انقلاب آمریکا سخن می‌گفت.
اقدامات باسکرویل و درگیری در مسائل داخلی ایران موجب بروز نگرانی‌هایی در واشینگتن شد و «ویلیام دوتی»، کنسول آمریکا در تبریز، طیّ نامه‌ای به تاریخ اوّل محرم ۱۳۲۷ (۳ ژانویه ۱۹۰۹) و سپس، در ملاقاتی با باسکرویل در حضور ستارخان، کوشید تا او را از صف مبارزان مشروطه جدا کند. ستارخان نیز ضمن قدردانی از باسکرویل، او را به کناره‌گیری از نبرد تشویق می‌کرد. در روز ۱۳ فروردین ۱۲۸۸، هنگامی که بسکرویل و مردانش در حال تمرین نظامی بودند، ویلیام اف. دوتی (William F. Doty)، کنسول آمریکا در تبریز، به محل رژه آمده و به بسکرویل یادآوری کرد که به عنوان یک تبعه آمریکایی، حق دخالت در سیاست داخلی ایران را ندارد. باسکرویل در پاسخ، مبارزه در کنار مشروطه‌خواهان را دفاع از جان و مال آمریکاییان و مردم تبریز دانست. به گفتهٔ شفق، بسکرویل در جواب کنسول آمریکا گفت: «من نمی‌توانم بی‌اعتنا زجر کشیدن این مردم را که برای حق خود می‌جنگند، تماشا کنم. من یک شهروند آمریکایی هستم و به آن افتخار می‌کنم، ولی من یک انسانم و نمی‌توانم جلوی احساس همدردی خود را با مردم این شهر بگیرم.» دوتی از بسکرویل خواست تا گذرنامهٔ خود را پس دهد که به روایت یسلسون باسکرویل از قبول این دستور خودداری کرد؛ اما احمد کسروی می‌نویسد که وی گذرنامهٔ خود را به کنسول تسلیم کرد. «توماس ریکس» نیز این‌گونه نقل کرده‌است که «باسکرویل گفت: گذرنامه خود را پس نمی‌دهم و به عنوان یک آمریکایی از اهداف عادلانه حمایت می‌کنم و به انقلاب مشروطه می‌پیوندم.». دوتی از این خشمگین بود که بسکرویل با استفاده از کتابخانهٔ کنسولگری آمریکا در دائرةالمعارف بریتانیکا راه‌های ساخت نارنجک را جستجو می‌کرده‌است.
کنسول آمریکا بار دیگر همسر خویش را برای منصرف ساختن باسکرویل فرستاد. آن‌هم در شرایطی که در همان روزها دوست نزدیک باسکرویل، حسن شریف‌زاده کشته شده و مرگ او چنان بسکرویل را منقلب کرد که در جواب همسر کنسول آمریکا گفت:
«تنها فرق من با این مردم زادگاهم است و این فرق بزرگی نیست.»
وزارت خارجه آمریکا هیئت مرکزی مبلّغان مسیحی در نیویورک را برای فراخواندن باسکرویل از ایران، به این عنوان که فعّالیّت‌هایش منافع آمریکا و کلیسای پرسبیتری را به خطر افکنده‌است، تحت فشار قرار داد تا اینکه در ۱۶ ربیع‌الاول، (۷ آوریل)، خبر استعفای باسکرویل از آموزگاری به واشینگتن اعلام شد.
مطابق پژوهش‌های «توماس ریکس»، در آن زمان وزارت دفاع آمریکا با دخالت میسیونرها در امور داخلی ایران مخالف بود و اگر میسیونرها در امور داخل ایران مداخله می‌کردند، شغل خود را از دست می‌دادند. حدود ۵۰ مسیحی از پرسبیتری‌ها که آن موقع مقیم تبریز بودند، به علت تعهدی که به کلیسا داشتند، نمی‌توانستند به صفوف مشروطه‌خواهان بپیوندند؛ اما برای کوشش‌های باسکرویل احترام قائل بودند.