stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
تاریخچه لباس باشگاه آ.ث. میلان
کتاب‌شناسی

*
Saporiti, Marco (2009).  Cerebro (ed.). La storia di Canale 5 (به ایتالیایی). Vol. 1. Saporiti. ISBN 978-88-96782-13-2.
Welter, Giorgio (2011),  Codice Atlantico (ed.), Le maglie dei campioni, Milano, pp. 122–125, ISBN 978-88-905512-2-2
Welter, Giorgio (2013),  Codice Atlantico (ed.), Le maglie della Serie A, Milano, pp. 114–117, ISBN 978-88-905512-9-1
Pierangelo Brivio; Luigi La Rocca (2013).  Kiver Digital Srl (ed.). Seconda pelle. ISBN 978-88-908612-0-8.
| ن ب وآ> ث. میلان | ن ب وآ> ث. میلان |
| --- | --- |
 بازیکنان  مربیان  آمار و رکوردها  افتخارات  بخش جوانان  فصل جاری :  بازیکنان  مربیان  آمار و رکوردها  افتخارات  بخش جوانان  فصل جاری 
تاریخچه:  تاریخچه  فصل‌ها  اروپا  همکاری با تیم‌های ملی ایتالیا  گره-نو-لی  تاریخچه لباس 
ورزشگاه خانگی:  سن سیرو (۱۹۲۶–تاکنون) 
زمین تمرین:  میلانلو 
رقبا:  شهرآورد میلان  هماوردی با یوونتوس 
هواداران:  فوسا دی لئونی 
رسانه‌ها:  میلان چنل  فورتزا میلان! 
سایر تیم‌ها:  زنان میلان 
آندری شوچنکو در لیگ قهرمانان اروپا با لباس دوم باشگاه، کاملاً سفید. این لباس همچنین به عنوان لباس خوش شانسی شناخته می‌شود، زیرا بیشتر قهرمانی‌های میلان در رقابت‌های بین‌المللی با این لباس بوده‌است.
کلارنس سیدورف در سال ۲۰۱۰ با لباس سوم میلان، کاملاً سیاه.
فابیو کودیچینی با لباس یکدست مشکی در سال ۱۹۷۰
اعدام‌های ایران پس از انقلاب ۱۳۵۷

اعدام افراد در ایران پس از انقلاب ۱۳۵۷ به موج گستردهٔ اعدام‌ها به اتهام‌ها و بهانه‌های مختلف، عمدتاً با رأی دادگاه انقلاب اسلامی ایران صورت پذیرفت. این دادگاه‌ها به دستور سید روح‌الله خمینی تشکیل شد.
در ۸ اردیبهشت ۱۴۰۱ دو سازمان حقوق بشری ایرانی و فرانسوی از افزایش صد درصدی اجرای حکم اعدام در ایران پس از روی کار آمدن ابراهیم رئیسی به‌عنوان رئیس‌جمهور جمهوری اسلامی خبر دادند که حاکی از اعدام ۳۳۳ تن در سال ۲۰۲۱ و افزایش ۲۵ درصدی نسبت به سال قبل می‌باشد.
سه‌شنبه ۳۱ خرداد ۱۴۰۱ معاون حقوق بشر دبیرکل سازمان ملل در پنجاهمین جلسه شورای حقوق بشر سازمان ملل، موارد بسیاری از نقض حقوق بشر توسط سوی جمهوری اسلامی را گزارش کرد و اعلام کرد که حکومت ایران در سه‌ماهه اول سال ۲۰۲۲ میلادی دست‌کم ۱۰۵ نفر را اعدام کرده‌است.
عکس «جوخه آتش در ایران» که جهانگیر رزمی را برنده جایزه پولیتزر نمود.
اعدام سران حکومت پهلوی

مقالهٔ اصلی: فهرست اعدامیان سرشناس به فرمان صادق خلخالی
با رأی دادگاه انقلاب اسلامی در ایران و به دستور سید روح‌الله خمینی و به ریاست صادق خلخالی، پس از انقلاب ۵۷، موجی از اعدام سران و وابستگان حکومت پیشین به‌راه افتاد که هدف اولیهٔ آن، رسیدگی به جرایم سران حکومت پهلوی خوانده می‌شد. این اعدام‌ها عموماً واکنش شدید جوامع جهانی و به‌ویژه سازمان عفو بین‌الملل را برانگیخت.[نیازمند منبع] صادق خلخالی در صدور حکم اعدام‌ها نقش پررنگی داشت که در سال ۱۳۵۹ به دست بهشتی برکنار شد.[نیازمند منبع]
در ۲۷ بهمن ۱۳۵۷ نخستین گروه از سران حکومت شاهنشاهی که شامل ۴ امیر نیروهای مسلح شاهنشاهی ایران بود با حکم دادگاه انقلاب به ریاست صادق خلخالی به اعدام محکوم شدند. بنا به گزارش سازمان عفو بین‌الملل از پیروزی انقلاب تا اسفند ۱۳۵۸ تعداد ۴۳۸ نفر توسط دادگاه انقلاب اعدام گردیده‌اند.
محل خدمت برخی از امرای اعدام شده پس از انقلاب تا سال ۶۱ به این شرح بود:
رؤسای ساواک و اداره دوم ۱۰ نفر
فرماندهان حکومت نظامی ۱۵ نفر
فرماندهن نیروهای سه‌گانه ۱ نفر
دادرسی ارتش ۳ نفر، شهربانی ۱۱ نفر
ژاندارمری ۳ نفر
معاونین ستادها ۶ نفر
فرماندهان یگان‌های عمده نیز ۷ نفر
اعدام بهائیان

مقالهٔ اصلی: بهائی‌ستیزی
همچنین ببینید: نقض حقوق اقلیت‌ها در جمهوری اسلامی ایران
از ابتدای انقلاب ۵۷ ایران تا به حال، ۲۰۲ نفر از بهائیان به خاطر اعتقاد به دین بهائی، یا ترویج و تبلیغ آن، توسط حکومت اسلامی اعدام شده‌اند.
بهائیان در جمهوری اسلامی، از حقوق شهروندی و انسانی، محروم بوده و سرکوب می‌شوند. آن‌ها معمولاً به دو شیوه، کشته می‌شوند، یا به حکم دادگاه انقلاب یا به دست مأموران حکومتی (بدون صدور حکم دادگاه).
اعدام بهائیان > آمار کشتار بهائیان

تنها از سال ۱۳۵۷ تا مرداد ۱۳۸۴ بیش از ۲۲۰ بهائی توسط نظام جمهوری اسلامی ایران کشته شده‌اند.
سال ۱۳۵۷: ۱۰ تن؛
سال ۱۳۵۸: ۸ تن؛
از بهمن ۱۳۵۸ تا خرداد ۱۳۶۰: ۳۵ تن؛
از خرداد ۱۳۶۰ تا مهر ۱۳۶۰: ۳۹ تن؛
از مهر ۱۳۶۰ تا مرداد ۱۳۶۷: ۱۲۰ تن؛
از مرداد ۱۳۶۷ تا مرداد ۱۳۶۸: ۳ تن؛
از مرداد ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۴: ۵ تن…
اعدام‌های زندانیان سیاسی-عقیدتی در سال ۱۳۶۰

اعدام‌های سال ۱۳۶۰ که پس از فتوای خمینی و تظاهرات ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ شدت گرفت؛ به گفته جاوید رحمان، گزارشگر ویژهٔ حقوق‌بشر سازمان ملل در امور ایران، گسترده‌ترین قتل‌عام انجام‌شده توسط جمهوری اسلامی‌ است.
اعدام‌های زندانیان عقیدتی-سیاسی در سال ۶۷

مقالهٔ اصلی: اعدام دسته‌جمعی زندانیان عقیدتی-سیاسی ایران در تابستان ۱۳۶۷
«بروید خدا را شکر کنید که زنده هستید. ما اگر می‌خواستیم فتوای امام [خمینی] را به‌طور کامل اجرا کنیم باید نصف مردم ایران را دستگیر و اعدام می‌کردیم». (گفتهٔ حمید نوری، یکی از عوامل قتل‌عام سال ۱۳۶۷ در خطاب به برخی از زندانیان)
اعدام زندانیان عقیدتی-سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ واقعه‌ای بود که طی آن، به‌فرمان سید روح‌الله خمینی، چندین هزار زندانیان سیاسی در زندان‌های نظام جمهوری اسلامی ایران در ماه‌های مرداد و شهریور ۱۳۶۷ خورشیدی به‌شکلی مخفیانه، اعدام و در گورهای دسته‌جمعی دفن شدند. به‌طور کلی، جُرم زندانیان را همکاری با سازمان‌های مخالف نظام جمهوری اسلامی به‌ویژه سازمان مجاهدین خلق ایران و همچنین، طیف‌های مختلفی از گروه‌های چپ، یعنی کمونیست دانستند. این امر، در پی حمله گروه مجاهدین خلق در تاریخ ۴ مرداد ۱۳۶۷ از خاک عراق به استان کرمانشاه و اشغال چندین شهر این استان، روی داد. این عملیات در ۸ مرداد با کشته شدن تعداد زیادی از اعضای این سازمان به پایان رسید (عملیات مرصاد). پس از آن حکومت تصمیم به اعدام تعدادی از اعضای زندانی مجاهدین خلق گرفت. تعداد اعدامیان این واقعه نزد مراجع مختلف متفاوت و بین ۳۰۰۰ تا ۴۴۸۲ نفر تخمین زده می‌شوند. گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل متحد تعداد زندانیان اعدام‌شده را دست‌کم ۱۸۷۹ نفر اعلام کرده‌است.
کشتار زندانیان عقیدتی و سیاسی (چه آنانی که حکمشان پایان یافته بود یا نیافته بود)، از مدت‌ها پیش (از عملیات مرصاد/فروغ جاویدان)، برنامه‌ریزی شده بود؛ افزون بر اینکه زندانیانِ قتل‌عام شده، فقط جزو سازمان مجاهدین خلق ایران نبودند؛ بلکه از گروه‌های چپ و غیر مسلمان (کمونیست...) هم بودند.
اعدام‌های زندانیان عقیدتی-سیاسی در سال ۶۷ > دادگاه‌های صحرایی و آویزان کردن اجساد

پس از عملیات مرصاد (فروغ جاویدان)، محمد سلیمی در دادگاه‌هایی صحرایی، حکم اعدام اعضای اسیر شدهٔ سازمان مجاهدین خلق ایران را صادر می‌کرد و سپس آن‌ها را از درختان، تیرهای چراغ برق و اسکلت‌های فلزی ساختمان‌های نیمه‌تمام آویزان می‌کردند.
اعدام‌های گروهی

در نظام جمهوری اسلامی ایران، اعدام‌های گروهی، از جمله، بر ضد زندانیان عقیدتی و سیاسی…، انجام می‌شود.
اعدام‌های پنهانی

در نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد، از اعدام‌های پنهانی در حکومت جمهوری اسلامی، به شدت، ابراز نگرانی شد.
اعدام‌های سال ۱۳۹۴

بنا بر گزارش عفو بین‌الملل، ۶۹۴ تن در نیمهٔ اول سال ۱۳۹۴ خورشیدی در جمهوری اسلامی ایران، اعدام شدند و در کل سال ۱۳۹۴، ۱۴۷۱ تن، اعدام گشتند.
اعدام برخی معترضان خیزش دی ۱۳۹۶

مقالهٔ اصلی: اعتراضات دی ۱۳۹۶ ایران
در پی اعتراضات دی ۱۳۹۶، دست‌کم، چندین تن، توسط نظام جمهوری اسلامی ایران، اعدام شدند.
اعدام برخی معترضان خیزش آبان ۱۳۹۸

مقالهٔ اصلی: اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران
در پی اعتراضات آبان ۱۳۹۸ نیز (دست‌کم)، چندین تن، توسط نظام جمهوری اسلامی ایران در زندان، اعدام شدند.
چهارشنبه ۱ آذر ۱۴۰۲ غلام‌رسول حیدری زندانی بلوچ، اهل جاسک از بازداشت‌شدگان اعتراضات آبان ۹۸ پس از ۴ سال زندان در زندان عادل‌آباد شیراز اعدام شد. وی به اتهام سردادن شعارهای اعتراضی و همراه داشتن کتب سیاسی در هنگام برگشت از ترکیه بازداشت شده بود.
سه‌شنبه ۷ آذر ۱۴۰۲ هانی آلبوشهبازی اهل فلاحیه (شادگان) در زندان سپیدار اهواز به اتهام محاربه و قتل یک نیروی انتظامی و یک بسیجی اعدام شد. حکم این زندانی سیاسی پس از ۴ سال که در زمان خیزش آبان ۱۳۹۸ در حین درگیری با نیروهای حکومتی در شهر فلاحیه (شادگان) دستگیر شده بود، اجرا شد.
روز پنج‌شنبه ۹ آذر ۱۴۰۲ کامران رضایی، یک زندانی سیاسی و معترض آبان ۹۸  به اتهام «قتل عمد» یک بسیجی در زندان مرکزی شیراز (عادل آباد) اعدام شد. وی که از آبان ۹۸ در زندان به‌سر می‌برد همواره بر بی‌گناهی خود تأکید داشته و امیدوار بوده است که آزاد شود.
احکام اعدام در خیزش ۱۴۰۱ ایران

مقالهٔ اصلی: احکام اعدام در خیزش ۱۴۰۱ ایران
اعدام دین‌ناباوران و نوکیشان

مقالهٔ اصلی: نقض حقوق دین‌ناباوران و نوکیشان در جمهوری اسلامی ایران
به گواهی یکی از جان‌به‌دربردگان قتل‌عام ۱۳۶۷، یکی از زندانیان (عقیدتی-سیاسی) به نام حسین طالقانی به دلیل اینکه به پرسش «آیا مسلمان هستی؟» پاسخ منفی داد اعدام شد.
اعدام ورزشکاران

مقالهٔ اصلی: نقض حقوق ورزشکاران در جمهوری اسلامی ایران
فروزان عبدی کاپیتان تیم ملی والیبال زنان ایران نیز در مرداد ۱۳۶۷، به جرم هواداری از مجاهدین خلق ایران به همراه هزاران زندانی عقیدتی و سیاسی، اعدام شد.
هوشنگ منتظرالظهور، قهرمان کشتی و عضو تیم ملی ایران در المپیک هم، یکی دیگر از اعدام شدگان دههٔ ۶۰ است.
حبیب خبیری بازیکن و کاپیتان تیم ملی فوتبال ایران بود. وی سابقه بازی در باشگاه فوتبال هما و ۱۸ بازی در تیم ملی و ۲ گل ملی نیز در کارنامه‌اش داشت.
خبیری در سال ۱۳۶۰ دستگیر و پس از مدت کوتاهی آزاد شد و در سال ۱۳۶۲ به اتهام عضویت در سازمان مجاهدین خلق ایران بار دیگر دستگیر و یک سال بعد اعدام شد.
نوید افکاری سنگری کشتی‌گیر ایرانی و از معترضان اعتراضات مرداد ۱۳۹۷ ایران بود که در صبح روز شنبه ۲۲ شهریور ۱۳۹۹ به‌طور ناگهانی و بدون اینکه آخرین دیدار را با خانواده خود داشته باشد، بر اساس گفتهٔ قوهٔ قضائیه، در زندان عادل‌آباد شیراز اعدام شد. وی در هنگام اعدام ۲۷ سال داشت و در گذشته دارای چند عنوان قهرمانی کشتی کشوری بوده‌است. نوید افکاری در نامه‌ای که منتشر کرد، نوشته بود که همهٔ اعترافات وی تحت شکنجهٔ روحی و جسمی بوده، از جمله اینکه «روی صورتش پلاستیک کشیده بودند»، او «تا مرز خفگی و مرگ پیش رفته» و در این شرایط «مجبور به اقرار به مطالب ساختگی» شده‌است.
نازنین عظیم‌زاده، قهرمان تیم ملی ژیمناستیک زنان ایران و نیز از هواداران سازمان مجاهدین خلق ایران، در سال ۱۳۶۰ در یکی از زندان‌های تهران، اعدام شد. وی زاده ۱۳۴۱ در گرگان و جوان‌ترین ژیمناست عضو تیم ملی بود که در بازی‌های آسیایی تهران ۱۹۷۴ شرکت کرد.
علاءالدین عترتی کوشالی زاده ۱۳۳۱ بازیکن فوتبال سابق تیم‌های ملوان بندر انزلی، سپیدرود رشت، دارایی و پرسپولیس تهران، با سابقه عضویت در تیم منتخب ایران در ۷ دی ۱۳۶۰ به اتهام عضویت در سازمان مجاهدین خلق ایران در لاهیجان پس از تحمل شکنجه‌های بسیار اعدام شد.
روز پنج‌شنبه ۹ بهمن ۱۳۹۹ علی مطیری، بوکسور ایرانی ۳۰ ساله در زندان شیبان اهواز، به اتهام‌های «محاربه، افساد فی‌الارض و قتل دو تن از اعضای بسیج این شهرستان» اعدام شد.
اعدام زنان

در ۲۹ آذر ۱۴۰۲ سمیرا سبزیان یکی از قربانیان کودک همسری در جمهوری اسلامی به اتهام قتل همسرش در ۱۳۹۳ به دارآویخته شد. وی در زمان بازداشت ۱۹ سال داشت و در سن ۳۰ سالگی اعدام شد.
اعدام کودکان و نوجوانان

مقالهٔ اصلی: اعدام کودکان در جمهوری اسلامی ایران
همچنین ببینید: نقض حقوق کودکان توسط جمهوری اسلامی ایران
در نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد، اعدام کودکان، از جمله، دختران ۹ ساله، تکان دهنده، دانسته شد.
روز پنجشنبه ۲۳ دی ۱۴۰۰ شماری از گزارشگران سازمان ملل از جمله جاوید رحمان، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر ایران در ژنو اعلام کردند که حکم اعدام علیه حسین شهبازی باید بر اساس موازین حقوق بشر بین‌المللی لغو شود، زیرا او در زمان ارتکاب جرم ۱۷ ساله و زیر سن قانونی بوده‌است. آنان از مقامات قضایی جمهوری اسلامی خواسته‌اند احکام اعدام علیه کودک-مجرمان را متوقف کنند.
جمعه ۳ آذر ۱۴۰۲ حمیدرضا آذری نوجوان در سن ۱۷ سالگی، به اتهام قتل یک بسیجی به نام حمیدرضا الداغی در زندان مرکزی سبزوار اعدام شد.
اعدام همجنس‌گرایان

برای آشنایی با این بخش، نقض حقوق دگرباشان جنسی در جمهوری اسلامی ایران و نقض حقوق اقلیت‌ها در جمهوری اسلامی ایران را ببینید.
همچنین ببینید: حقوق دگرباشان در ایران، همجنس‌گرایی، دین و همجنس‌گرایی، و همجنس‌گرایی و روان‌شناسی
اعدام‌های کیفری

سازمان عفو بین‌الملل در گزارشی اعلام کرد که در سال ۲۰۰۷ (۸۶–۱۳۸۵ خورشیدی) حداقل ۲۴ نفر در هر هفته اعدام و بیش از ۶۴ نفر محکوم به مرگ شده‌اند، و ایران با ۳۱۷ اعدام در این سال، رتبه دوم را در این زمینه دارد.
در سال ۱۳۸۷ در جمهوری اسلامی ایران، ۷۰ تا ۸۰ مجرم در انتظار اعدام به سر می‌بردند. در سال ۲۰۰۵ (۸۴–۱۳۸۳) یک دختر شانزده ساله به جرم آنچه «روابط جنسی نامشروع» خوانده شد، در ملأ عام در شهرستان نکا اعدام شد.
بر اساس قوانین اسلام که در ایران اجرا می‌شود، همجنسگرایان در صورت اثبات همجنس‌گرایی با مجازات اعدام مواجه می‌شوند و قاضی می‌تواند از میان پنج روش ازجمله پرتاب مجرم از بلندی یا خراب کردن دیوار بر سر وی، نحوه اعدام مجرم را انتخاب کند. استفاده از این‌گونه روش‌ها پس از انقلاب ۱۳۵۷ گزارش نشده‌است، اما یک مرد در استان قزوین به جرم زنا سنگسار شد.
چهارشنبه ۱۷ مرداد ۱۴۰۳ در اعدام جمعی ۲۲ نفر را در زندان قزل‌حصار کرج اعدام کرد. در میان این ۲۲ نفر ۷ زندانی سنی مذهب اعدام شدند.
چهارشنبه ۱۸ مهر ۱۴۰۳ جمهوری اسلامی دست‌کم ۱۰ مرد و یک زن را در زندان قزل‌حصار کرج اعدام کرد.
طی روزهای ۲۵ و ۲۶ مهر ۱۴۰۳ شش زندانی به نام‌های محمدعلی نجفی، عباس کریمی، محسن مختاری، نور مراد گراوند، سنجری و محمود بامری در در زندان‌های دستگرد اصفهان، عادل‌آباد شیراز، قزوین، کهنوج اعدام شدند.
اعدام‌های کیفری > اعدام به دلیل نوشیدن مشروبات الکلی

در ۱۸ تیر ۱۳۹۹ فردی به نام مرتضی جمالی به جرم نوشیدن الکل در زندان وکیل‌آباد مشهد اعدام شد، وی دارای دو فرزند و ۵۵ ساله بوده‌است. اداره کل دادگستری استان خراسان رضوی روز جمعه ۲۰ تیر از این اعدام تحت عنوان اینکه این فرد حدفاصل سال‌های ۸۶ تا ۹۷، بارها به اتهام نوشیدن و نگهداری مشروب بازداشت شده، دفاع کرد.
از طرفی دیگر روز جمعه ۲۰ تیر ۱۳۹۹ سازمان عفو بین‌الملل اعدام این فرد را به اتهام نوشیدن الکل نمونه‌ای از «بی رحمی و غیرانسانی بودن» نظام قضایی جمهوری اسلامی دانسته‌است. در بیانیه‌ای دایانا الطحاوی، مدیر بخش خاورمیانه و آفریقای شمالی در سازمان عفو بین‌المل گفت: «مقام‌های ایران بار دیگر با اعدام مردی به سادگی به خاطر نوشیدن الکل، بیرحمی مطلق و عریان و غیرانسانی بودن نظام قضایی خود را به نمایش گذاشتند.» همچنین عفو بین‌الملل از استمرار اعدام در ایران ابراز تاسف کرده و تأکید کرد که هیچ توجیهی برای این مجازات بی‌رحمانه و غیرانسانی وجود ندارد و خواهان لغو تمامی اعدام‌ها در ایران شد.
اعدام به شیوهٔ سوزاندن

«یک بهائی، پر از اضطراب، دارد زندگی می‌کند. هیچ بهائی نمی‌تواند فکر کند که حتی برای متوفیانش سنگ قبرِ درست و حسابی بگذارد؛ تمام اماکن مقدسی که برای بهائیان وجود داشته، با خاک، یکسان شده. اموال بهائیان، غصب می‌شود به‌عنوان بیت‌المال؛ در سال‌های اولیهٔ انقلاب، ۲۰۰ نفر بهائی، تنها به خاطر بهائی بودن، کشته شدند. در سال[های] اخیر، دوباره، بهائی‌ها را زندانی می‌کنند».
 شبنم طلوعی
در راستای بهائی‌ستیزی، برخی از بهائیان شهمیرزاد سمنان، در اوایل انقلاب ۱۳۵۷، سوزانده شدند.
آمار اعدام‌ها و کشتارها در جمهوری اسلامی

همچنین ببینید: اعدام در ایران
«آیا می‌دانید که جنایاتی در زندان‌های جمهوری اسلامی به نام اسلام در حال وقوعند که شبیه آن در رژیم منحوس شاه، هرگز دیده نشد؟! آیا می‌دانید که تعداد زیادی از زندانی‌ها تحت شکنجه توسط بازجویانشان کشته شده‌اند؟! آیا می‌دانید که در زندان [شهر] مشهد، حدود ۲۵ دختر به خاطر آنچه بر آن‌ها رفته بود، مجبور به درآوردن تخمدان یا رحم شدند؟! آیا می‌دانید که در برخی زندان‌های جمهوری اسلامی، دختران جوان به زور، مورد تجاوز قرار می‌گیرند!»
نامه منتظری به خمینی پس از اطلاع از اعدام دسته‌جمعی زندانیان عقیدتی-سیاسی ایران در تابستان ۱۳۶۷.
«بزرگ‌ترین جنایتی که در جمهوری اسلامی شده و در تاریخ، ما را محکوم می‌کند، به دست شما انجام شده و [نام] شما را در آینده، جزو جنایت‌کاران در تاریخ می‌نویسند!»
حسینعلی منتظری، در آغاز جلسهٔ خصوصی با مسئولان «هیئت مرگ» یعنی حسین‌علی نیری، مصطفی پورمحمدی، سید ابراهیم رئیسی و مرتضی اشراقی در تاریخ ۲۴ مرداد ۱۳۶۷.
«خمینی را در آینده، خون‌ریز، سفاک و فتاک، لقب خواهند داد».
حسینعلی منتظری، در جلسهٔ خصوصی با حسین‌علی نیری، مصطفی پورمحمدی، سید ابراهیم رئیسی و مرتضی اشراقی در تاریخ ۲۴ مرداد ۱۳۶۷.
از سال ۱۳۵۷ تا ۱۳۹۹ خورشیدی بیش از ۴۴۶۰۰ (چهل و چهار هزار و ششصد) انسان در نظام جمهوری اسلامی ایران، با شیوه‌های همچون: حلق‌آویز شدن، ترور شدن، کشته شدن در اعتراضات خیابانی و شکنجه در زندان…، کشته شده‌اند:
از بهمن ۱۳۵۷ تا اسفند ۱۳۵۸: ۴۳۸ اعدام؛
در سال ۱۳۵۹: ۶۲۴ تن؛
از سال ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۴: ۱۴۷۹۴ اعدام؛
در سال‌های ۱۳۶۵ و ۱۳۶۶: از ۱۴۵۶ تا ۱۶۷۱ اعدام؛
کودکان و زنان اعدام شده از سال ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۷: ۳۲۰۰ تن؛
در سال ۱۳۶۷: ۴۴۸۴ اعدام (اعم از: دین‌باور و دین‌ناباور)؛
در جریان قتل‌های زنجیره‌ای ایران: بیش از ۸۰ نویسنده، مترجم، شاعر، فعال سیاسی و شهروند عادی…؛
از سال ۱۳۶۷ تا ۱۳۷۷: ۶۷۸۳ اعدام؛
در حمله به کوی دانشگاه تهران (۱۸–۲۳ تیر ۱۳۷۸): ۷ کشته؛
از سال ۱۳۷۸ تا ۱۳۸۷: ۵۲۲۰ اعدام؛
از خرداد ۱۳۸۸ تا تیر ۱۳۸۹: ۱۵۲ اعدام؛
در سال‌های ۱۳۹۱ و ۱۳۹۲: ۸۱۴ اعدام (۱۶ تن کودک، ۱۹ تن زن، ۶۹۷ تن نیز اعدام به گونهٔ گروهی)؛
در سال ۱۳۹۳: ۹۶۶ اعدام؛
در سال ۱۳۹۴: ۱۴۷۱ اعدام؛
در سال ۱۳۹۵: ۹۶۹ اعدام؛
اعدام بهائیان: ۲۰۲ تن؛
کشتگان فقط اعتراضات دی ۱۳۹۶: ۵۰ تن (در خیابان و زندان)؛
در سال ۱۳۹۶ (۲۰۱۸–۲۰۱۷): ۴۴۶ اعدام؛
در سال ۱۳۹۷ (۲۰۱۹–۲۰۱۸): ۲۳۶ اعدام؛
در سال ۱۳۹۸ (۲۰۲۰–۲۰۱۹): ۲۴۸ اعدام؛
کشتگان فقط اعتراضات آبان ۱۳۹۸: ۱۵۰۰ تن (در خیابان و زندان) و بر پایه برخی بررسی‌ها (ی تخمینی): بیش از ۵۰۰۰ تا ۷۵۰۰؛
در سال ۱۳۹۹ (۲۰۲۱–۲۰۲۰): ۲۷۶ اعدام؛
در سال ۱۴۰۰ (۲۰۲۲–۲۰۲۱): ۲۵۴ اعدام (از جمله، کودکان)؛
آمار اعدام‌ها و کشتارها در جمهوری اسلامی > آمار دگراندیشان ترورشده

مقالهٔ اصلی: قتل‌های زنجیره‌ای ایران
برخی از منابع رسمی، آمار کشته‌شدگان دگراندیشان عقیدتی و سیاسی در پروژه قتل‌های زنجیره‌ای ایران را از ۳۰۰ (سیصد) تا بیش از ۱۰۰۰ (هزار) تن دانسته‌اند که ۱۸۰ تن از آن‌ها فقط از سال ۱۳۶۹ تا ۱۳۷۷ ترور و کشته شده‌اند.
آمار اعدام‌ها و کشتارها در جمهوری اسلامی > آمار سنگسار

برای آگاهی از این بخش، سنگسار در ایران را ببینید.
بر پایه گزارش روزنامه فرانسوی فیگارو، در تاریخ جمهوری اسلامی، ۱۵۰ (صد و پنجاه) حکم سنگسار، اجرا شده‌است.
آمار اعدام‌ها و کشتارها در جمهوری اسلامی > اعدام به جای سنگسار

یک مرد به نام میثم و یک زن به نام ساره به اتهام رابطه پنهانی غیر دینی (زنای محصنه) به اعدام محکوم شدند.
آمار اعدام‌ها و کشتارها در جمهوری اسلامی > آمار کشتار دگرباشان جنسی

آمار دقیقی از شمار اعدام‌شدگان انسان‌های همجنس‌گرا در دورهٔ نظام جمهوری اسلامی ایران، در دست نیست؛ ولی کنشگران حقوق بشر باورمندند که بیش از ۴٫۰۰۰ (چهار هزار) مرد و زن همجنس‌گرا، در این دوره، در ایران، اعدام شده‌اند.
آمار اعدام‌ها و کشتارها در جمهوری اسلامی > آمار کشتگان، ناپدیدشدگان و زخمیان جنگی

آمار کشتگان و ناپدیدشدگان در جنگ ۸ سالهٔ ایران و عراق (از شهریور ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۷ و بر پایهٔ آمار جمهوری اسلامی): ۱۹۰۰۰۰ (صد و نود هزار) کشته و ۶۷۲۰۰۰ (ششصد و هفتاد و دو هزار) زخمی.
آمار اعدام‌ها و کشتارها در جمهوری اسلامی > آمار کشته‌شدگان در زندان

برای آگاهی بیشتر، زندانیان کشته‌شده در زندان‌های ایران را ببینید.
شمار قابل توجهی از زندانیان در زندان‌های حکومت جمهوری اسلامی ایران، زیر شکنجه، کشته شده‌اند.
نام‌های برخی از آنان عبارت است از: کاووس سیدامامی (۱۳۹۶)، وحید حیدری (۱۳۹۶)، سینا قنبری (۱۳۹۶)، سارو قهرمانی (۱۳۹۶)، زهرا بنی‌یعقوب (۱۳۸۶)، ابراهیم لطف‌اللهی (۱۳۸۶) و زهرا کاظمی (۱۳۸۲)...
تعداد اعدام‌های در ایران از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۳ طبق گزارش احمد شهید
کردستان؛ فرودگاه سنندج؛ تیرباران پیشمرگان کرد. جهانگیر رزمی با گرفتن این عکس از «جوخه آتش در ایران» برنده جایزه پولیتزر ۱۹۸۰ میلادی شد
باشگاه والیبال پاس تهران، تیم والیبال زنان پاس تهران، پیش از انقلاب ۱۳۵۷، فروزان عبدی، از سمت چپ، نفر سوم
مونا محمودنژاد یکی از بهائیانی بود که پس از انقلاب ۱۳۵۷، در هفده سالگی در ایران، اعدام شد. ده‌ها زن بهائی نیز با او اعدام شدند.
فرانسوا تروفو

| فرانسوا تروفو | فرانسوا تروفو |
| --- | --- |
زادهٔ: ۶ فوریه ۱۹۳۲ پاریس
درگذشت: ۲۱ اکتبر ۱۹۸۴ (۵۲ سال) نوی-سور-سن، او-دو-سن
ملیت: فرانسوی
پیشه: فیلمساز، نظریه‌پرداز و منتقد سینمایی
سال‌های فعالیت: ۱۹۵۵ تا ۱۹۸۴
آثار برجسته: از پیشروان موج نو در سینمای فرانسه
همسر: مادلن مورگنشترن (۱۹۵۷ تا ۱۹۶۵)-طلاق
فرزندان: دو دختر: لورا (۱۹۵۹) و اِوا (۱۹۶۱)
فرانسوا رولاند تروفو (به فرانسوی: François Truffaut) ‏ (زاده ۶ فوریه ۱۹۳۲ در پاریس – مرگ ۲۱ اکتبر ۱۹۸۴) فیلمساز، نظریه‌پرداز و منتقد سینمایی برجسته فرانسوی بود. وی از پیشروان جریان موج نوی فرانسه محسوب می‌شد. اولین اثر سینمایی وی فیلم چهارصد ضربه، در زمرهٔ سه فیلم بلند آغازین موج نو قرار می‌گیرد.
شاخص ترین کتابی که درباره او در ایران ترجمه شده است، کتاب گفت وگو با تروفو با ترجمه‌ آرمان صالحی است. در این کتاب شخصیت واقعی فرانسوا تروفو، اندیشه‌ها و اعتقادات او آمده است.
تروفو نویسنده یا همکار نویسنده فیلمنامه تمام فیلمهایی بود که خودش کارگردانی کرد. آثار او ترکیبی از کمدی، غم، تردید و عشق بود. یکی از مضامین اصلی فیلم‌های تروفو زندگی خودش بود. از این جهت پاره‌ای از فیلم‌هایش فیلم‌های زندگی‌نامه‌ای محسوب می‌شوند. چهارصد ضربه نیز یکی از آن فیلم‌هاست و تصویر پاره‌ای از وقایع دوران کودکی فیلمساز است.
دیدگاه و روابط هنری

تروفو پیش از آنکه فیلمساز شود نویسنده و منتقد نشریهٔ کایه دو سینما بود. یکی از مشهورترین نوشته‌های او نظریه مؤلف است که به همراه اندرو ساریس نوشت و عملاً به یک مانیفیست برای فیلمسازان موج نو تبدیل شد. طبق این رساله، باید فیلمسازان مؤلف را از فیلمسازان مقلد جدا کرد. تروفو بسیاری از فیلمسازان زمان خودش را مقلد، دنباله‌رو و بسیار محافظه‌کار خواند. سینمای آن‌ها را کهنه و پوسیده خواند و نوید پیدایش یک سینمای نو را داد که در آثار موج نو تبلور یافت.
تروفو در فیلم‌های خود داستانی جذاب و زیبا را روایت می‌کند که اعتماد و باور تماشاگر را جلب می‌کند و فیلم‌هایش پیچیدگی و ابهام خاصی ندارند. او در فیلمنامه‌های خود بی‌گمان از انوره دو بالزاک بسیار گرفته‌است. پیوندهای عاطفی، از رابطه‌های زودگذر سبکسرانه تا عشق‌های سودایی و جنون‌آمیز، خمیرمایه اصلی سینمای تروفو است.
سینمای او از موضوعات اجتماعی و سیاسی دور است و تنها در جریان ناآرامی‌های مه ۱۹۶۸ فرانسه از خود چهره‌ای سیاسی نشان داد. از این نظر، نگاه او رو در تقابل با بزرگ‌ترین رقیب‌اش ژان-لوک گدار قرار می‌گیرد که فیلم‌هایش سرشار از نگره‌ها و پیام‌های سیاسی است. این دو فیلمساز جوان پس از دوره‌ای از دوستی و همکاری در کادر تحریری نشریه کایه دو سینما و اولین مرحله شکل‌گیری موج نو، در کنار هم بودند. اما در اوایل دهه ۱۹۷۰ دشمنی تلخی میان آنها پیش آمد که تا پایان عمر تروفو ادامه یافت.
تروفو شیفته فیلم‌های آلفرد هیچکاک بود و بافت دقیق و سنجیده فیلمنامه‌ها، مهارت در ایجاد تعلیق و هیجان، ذوق بی‌نظیر در پیشبرد داستان با ریتم و ضرب‌آهنگ مناسب و لحن طنزآمیز و فیلم‌های او را می‌ستود. او در سال ۱۹۶۲ به آمریکا سفر کرد و در گفتگویی پنجاه ساعته با هیچکاک از جزئیات طرز کار او اطلاع یافت و شرح آنرا به صورت کتاب منتشر کرد. این کتاب به اثری کلاسیک در شناخت سینما تبدیل شد و به زبان‌های بسیاری از جمله به زبان فارسی با ترجمه پرویز دوایی برگشت.
او می‌گوید:
برای من سینما قبل از هر چیز سرگرمی است، یعنی تعریف یک داستان جمع و جور و معرفی آدم‌هایی که کارها و احساساتی را تجربه می‌کنند. سینما برای من به جریان «هنر برای هنر» ربطی ندارد، بلکه نمایش جنبه‌هایی از زندگی است که ابعاد گوناگونی به خود می‌گیرد. سینمای دلخواه من به برداشت هیچکاک نزدیک است: سرگرمی همراه با طنز و فروتنی
آثار

چهارصد ضربه (۱۹۵۹)
به پیانیست شلیک کن(۱۹۶۰) مخلوطی از خنده و تردید
ژول و ژیم(۱۹۶۲)
پوست لطیف(۱۹۶۴) داستانی از یک مثلث عشقی
فارنهایت ۴۵۱(۱۹۶۶) اولین گرایش وی به داستان‌های علمی و تخیلی
بوسه‌های دزدکی (۱۹۶۸) بوسه‌های ربوده شده؛ داستان عشق شاعرانهٔ یک مرد جوان به کریستین ویولونیست.
عروس سیاه‌پوش (۱۹۶۸)
پری دریایی می‌سی‌سی‌پی (۱۹۶۹)
کودک وحشی(۱۹۷۰) بر اساس یک داستان واقعی در قرن ۱۹، تلاش دکتری در متمدن کردن یک کودک وحشی
کانون زناشویی (۱۹۷۰)
دو دختر انگلیسی و مرد اروپایی(۱۹۷۱) داستان مردی که عاشق دو خواهر می‌شود.
دختری زیبا مثل من (۱۹۷۲)
روز به جای شب (۱۹۷۳) بیعتی با فیلمسازان که برنده اسکار فیلم خارجی زبان می‌شود.
داستان آدل ه(۱۹۷۵) داستان از یک عشق عقده شده
تغییر کوچک (۱۹۷۶)
مردی که زنها را دوست داشت (۱۹۷۷)
اتاق سبز (۱۹۷۸)
آخرین مترو (۱۹۸۰)
عشق در گریز (۱۹۷۹)
فیلمنامه دزد کوچک با همکاری کلود دو ژیوره
زنی در همسایگی (۱۹۸۱)
بالاخره یکشنبه (۱۹۸۳)
آثار > کتاب

سینما به روایت هیچکاک. فرانسوا تروفو، ترجمه پرویز دوایی
توپولف آی-۴

| توپولف آی-۴ | توپولف آی-۴ |
| --- | --- |
کاربری: Fighter
کشور سازنده: اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی
تولیدکننده: توپولف
طراح: پاول سوخو
نخستین پرواز: 1927
بازنشستگی: 1933
کاربر اصلی: نیروی هوایی شوروی
تعداد ساخته‌شده: 369
توپولف آی-۴ (به انگلیسی: Tupolev I-4) یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ توپولف در کشور اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی شوروی بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۲۷ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
فدراسیون فوتبال افغانستان

| ای اف سی | ای اف سی |
| --- | --- |
تاسیس شده: ۱۹۲۲؛ ۱۰۳ سال پیش (۱۹۲۲-خطا: زمان نامعتبر}})
مقر: کابل، افغانستان
 عضویت در فیفا: ۱۹۴۸ (۷۳ سال پیش)
عضویت در ای اف سی: ۱۹۵۴ (۶۷ سال پیش)
کافا عضویت در: ۲۰۱۵ (۶ سال پیش)
ریاست: محمد یوسف کارگر
وبگاه: http://aff.org.af/
فدراسیون فوتبال افغانستان نهاد اداره‌کننده فوتبال در افغانستان است. این نهاد در سال ۱۹۲۲ پایه‌گذاری شده و اکنون عضو کنفدراسیون فوتبال آسیا است.
از دست‌آوردهای قابل ملاحظه فدراسیون فوتبال افغانستان، یکی کسب قهرمانی در مسابقات جنوب آسیا مسابقات قهرمانی فوتبال جنوب آسیا ۲۰۱۳ در سال ۲۰۱۳ است. و نیز در ژانویه ۲۰۱۴ فدراسیون فوتبال افغانستان برنده جایزه بازی جوانمردانه فیفا شد و رئیس فدراسیون آن وقت، در اجلاس فیفا به زبان فارسی نو به سخنرانی پرداخت. فدراسیون فوتبال افغانستان در سال ۱۹۳۳ تأسیس شد و در سال ۱۹۴۸ به عضویت فیفا درآمد.