stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مسعود بختیاری
ویژگی آثار > نوآوری و بازآوری‌ها

رویکرد آگاهانهٔ وی به احیای آوازهای بومی با اشعاری جدید بود. چه این که برخی از آوازهای کهن، یا اشعار مناسب روز نداشتند یا این که تنها برای مناسبت خاصی به وجود آمده بودند. مانند بهره‌گیری از آواز «برزگری» یا «صیادی» که اولی آواز کشاورزان و دومی آواز شکارچیان بوده است. او حتی از آوازهای سوگ موسوم به «گاگریو» نیز با اشعار دیگر بهره می‌برد و همچنین قادر بود تلفیقی از این آوازها را ارائه دهد. به عبارت دیگر می‌توانست بخشی از جمله آوازی‌اش با بخشی دیگر از آن، ریشه‌ای متفاوت داشته باشد. نمونه‌اش، آواز «آستاره» در آلبومی به همین نام است. علاءالدین در این لحن برگرفته از آوازهای سوگ و همچنین یکی از آوازهای کار، روایتی عاشقانه و لطیف‌تری از نمونهٔ اصلی ارائه می‌کند که همانند آوازهای سوگ خشن و اندوه‌بار نیست.
دقت نظر وی یکی از عوامل توفیق او در جذب مخاطبانش بود. به جای این‌که در فرهنگ‌های دیگر به دنبال ملودی بگردد یا خود به ساختن ملودی‌های ضعیف بپردازد، از آبشخور نغمات بومی نهفته در صدای ساز توشمال‌های بختیاری بهره می‌برد. خود می‌گفت:
«اگر در کار کُرنانوازان دقیق شویم نغمه‌های بسیار بسیار زیبایی پیدا می‌کنیم که در نگاه اول ممکن است به چشم نیایند.»[نیازمند منبع]
چیرگی بر ادبیات فارسی و بختیاری و همین‌طور برخورداری از ذوق شعری به او امکان داده بود تا کلام بسیاری از ترانه‌هایش را خود بسراید. وی از آن‌جا که از زمان کودکی با عشایر بختیاری زندگی کرده بود بر وزن‌ها و عادات شعر اصیل بختیاری نیز چیرگی داشت. ترانهٔ «تنک بلور» که در سال ۱۳۵۱ با همراهی ارکستر رادیو اهواز به سرپرستی منصور قنادپور خواند به خوبی این ویژگی او را نمایان ساخته است.
ویژگی آثار > طبیعت‌گرایی

طبیعت‌گرایی در آثار بهمن علاءالدین موج می‌زند. او پیش از آن که با مظاهر زندگی نوین ماشینی روبرو شود، شب و روزش در واژگانی چون مَه (ماه)، اَفتَو (آفتاب)، آستارَه (ستاره)، کَوْگ (کبک)، اَوْر (ابر)، بارون، تَش (آتش)، کُهْ (کوه) و … خلاصه می‌شد. به همین دلیل در غالب آوازهایش –که بیشتر اشعارش را خود می‌سرود و طرح آوازی‌اش را به انجام می‌رساند– چنین واژگانی بسیارند.
درگذشت

بهمن علاءالدین در سال ۱۳۷۹ برای زندگی به شهرستان کرج رفت و سرانجام پس از طی یک دورهٔ بیماری کلیوی و عمل جراحی مثانه در صبحگاه جمعه، دوازده آبان ۱۳۸۵ و پس از ۶۶ سال زندگی، به علت نارسایی قلبی در این شهر درگذشت. وقتی خبر درگذشتش منتشر شد، بختیاری‌های داخل و خارج از کشور، سیلی از پیام و اظهار همدردی به راه انداختند.
پیکر بهمن علاءالدین در جوار آرامگاه برخی از هنرمندان برجستهٔ ایران مانند غلامحسین بنان، حبیب‌الله بدیعی، مرتضی حنانه، نعمت‌الله آغاسی، دلکش و هوشنگ گلشیری در بقعهٔ امامزاده طاهر کرج به‌خاک سپرده شد.
زندگی شخصی

مسعود بختیاری در طول عمر خود هیچ‌گاه ازدواج نکرد و پس از بازنشستگی نیز در جمع خانوادهٔ خواهرش در کرج می‌زیست. وی همچنین از حضور در تجمعات و مجالس چندان لذت نمی‌برد.[نیازمند منبع]
ترانه‌شناسی > آلبوم‌ها

۱۳۶۵ – مال‌کَنون
۱۳۷۱ – هِی‌جار
۱۳۷۳ − تاراز
۱۳۷۵ − بَراَفتَو
۱۳۷۷ − آستارَه
۱۳۸۴ – بَهیگ
۱۳۹۴ – ویر
ترانه‌شناسی > تک آهنگ‌ها

۱۳۵۳ – گل‌های کاغذی
کاخابر کاکاشویلی

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  کاخابر کاکاشویلی
زادروز:  ۲۶ ژوئن ۱۹۹۳ ‏(۳۱ سال)
زادگاه:  سوخومی، گرجستان
پست:  هافبک
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  FC Merani Tbilisi
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۴ |  تسخینوالی |  ۳۴ |  (۳) |
| ۲۰۱۴–۲۰۱۵ |  متالورگی روستاوی |  ۲۶ |  (۱) |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۶ |  اینتر میلان |  ۱۷ |  (۰) |
| ۲۰۱۶–۲۰۱۷ |  ماشین‌سازی |  ۲۶ |  (۰) |
| ۲۰۱۷–۲۰۱۸ |  گسترش فولاد |  ۳ |  (۰) |
| ۲۰۱۸-۲۰۱۹ |  Merani Tbilisi |   |   |
| ۲۰۱۹ |  WIT Georgia |   |   |
| ۲۰۱۹-۲۰۲۰ |  پارس جنوبی جم |  ۸ |  (۰) |
| ۲۰۱۹-۲۰۲۰ |  FC Merani Tbilisi |  ۴ |  (۰) |
| ۲۰۲۱-۲۰۲۰ |  FC Bahia |  ۳۲ |  (۱۰) |
| -۲۰۲۲ |  FC Merani Tbilisi |  ۴ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۳۰ اوت ۲۰۱۶. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۳۰ اوت ۲۰۱۶. 
کاخابر کاکاشویلی (انگلیسی: Kakhaber Kakashvili) بازیکن فوتبال اهل گرجستان است. وی سابقه بازی در تیم‌هایی همچون ماشین‌سازی تبریز، گسترش فولاد و پارس جنوبی جم را در کارنامه دارد.
ابراهیم فخار

| ابراهیم فخار کاشانی | ابراهیم فخار کاشانی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۰۴ کاشان
درگذشت: ۱ اسفند ۱۳۷۲ (۶۷–۶۸ سال) تهران
علت مرگ: سکته قلبی
مدفن: قطعه ۶۶، ردیف ۷۶، شماره ۳۰ بهشت زهرا
ملیت: ایرانی
پیشه: بازیگر
همسر: مریم
فرزندان: زری، آذر، حمید، زهره
والدین: علی‌اکبر، فرخنده
ابراهیم فخار کاشانی (۱۳۰۴ – ۱ اسفند ۱۳۷۲) بازیگر سینمای ایران بود.
فیلم‌شناسی

حرفه‌ای (۱۳۵۵)
فراشباشی (۱۳۵۴)
کوثر (۱۳۵۳)
صخره سیاه (۱۳۵۲)
هفت دلاور (۱۳۵۲)
خردجال (۱۳۵۱)
ضعیفه (۱۳۵۱)
عزیز قرقی (۱۳۵۰)
بارگاه شیطان (۱۳۴۹)
جعفر و گلنار (۱۳۴۹)
دختر ظالم بلا (۱۳۴۹)
شهر هرت (۱۳۴۹)
عروس بیانکا (۱۳۴۹)
ستاره فروزان (۱۳۴۸)
قصه دلها (۱۳۴۸)
قهوه‌خانه قنبر (۱۳۴۸)
مردان روزگار (۱۳۴۸)
بیگناهی در شهر (۱۳۴۷)
چاکر شما کوچولو (۱۳۴۷)
دختر شاه پریون (۱۳۴۷)
داش احمد (۱۳۴۶)
یکپارچه آقا (۱۳۴۴)
سه تفنگدار (۱۳۴۳)
منبع

قدیمی‌ها
ابراهیم فخار در IMDb
ابراهیم فخار در بانک جامع اطلاعات سينماى ايران
خرگوشک دورف هلندی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کشور پیدایش:  هلند
توزیع جغرافیایی: جهانی
ویژگی‌ها: ویژگی‌ها
پوشش/مو: کوتاه
طول عمر: ۸–۱۵ سال
خرگوشک دورف هلندی گوش‌های کوتاهی دارد.
دورف هلندی جوان با چشم‌های آبی و سفید در حال خوردن یونجه تیموتی.
یک خرگوشک هلندی ۷ ساله
یک خرگوشک هلندی خاکستری ۲ ساله
یک خرگوشک دورف هلندی در حال تاب خوردن
خرگوشک دورف هلندی با سن ۴ هفته.
یک ماده بالغ دورف هلندی سیاه
یک دورف هلندی شاه بلوطی (آگوتی) یک ساله
خرگوشک دورف هلندی (به انگلیسی: The Netherland Dwarf) یک نژاد دامی از خرگوش اهلی با منشأ هلندی است که بین ۰٫۵۰ تا ۱٫۱۳ کیلوگرم وزن دارد. دورف هلندی یکی از کوچک‌ترین نژادهای خرگوش دورف است. بخاطر ظاهری که دارد، معمولاً به عنوان حیوان خانگی یا نمایشی انتخاب می‌شود. دورف هلندی توسط انجمن پرورش‌دهندگان خرگوش آمریکا (ARBA) و شورای خرگوش بریتانیا (BRC) به رسمیت شناخته شده است. معمولا دورف هلندی با نژاد لهستانی خرگوش اشتباه گرفته می‌شود. خرگوشک لهستانی گوش‌های بلندتری نسبت به نژاد هلندی دارد.
افخم مهاجر

| افخم مهاجر | افخم مهاجر |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: افخم مهاجر
نام(های) دیگر: افخم
زاده: ۱۳۲۰/ ۱۹۴۱
ژانر: موسیقی پاپ فارسی و موسیقی سنتی ایرانی
پیشه: خواننده
افخم مهاجر (۱۹۴۱م) خوانندهٔ ایرانی در دهه ۱۹۷۰ بود. از ۱۵ سالگی با تلویزیون ملی ایران فعالیت موسیقایی خود را آغاز کرد؛ با عماد رام و حسن لشگری در برنامه‌های موسیقی تلویزیون ایران همکاری داشت. اولین بار در ۴ آبان ۱۳۴۲ طی مراسمی از طریق وزارت فرهنگ و هنر رسماً از خوانندگان موسیقی اصیل ایرانی معرفی شد.
کوبا گودینگ جونیور

| کوبا گودینگ جونیور | کوبا گودینگ جونیور |
| --- | --- |
تصویر کوبا در سال ۲۰۱۲: تصویر کوبا در سال ۲۰۱۲
نام هنگام تولد: کوبا ام گودینگ جونیور
زادهٔ: ۲ ژانویهٔ ۱۹۶۸ ‏(۵۷ سال) برونکس، نیویورک، آمریکا
ملیت: آمریکایی
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۶–اکنون
همسر: سارا کپفر (۱۹۹۴–۲۰۱۴)
فرزندان: سه فرزند
جوایز: برنده اسکار بهترین نقش مکمل مرد برای فیلم جری مگوایر سال ۱۹۹۷
کوبا گودینگ جونیور (به انگلیسی: Cuba M. Gooding, Jr) (زادهٔ ۲ ژانویهٔ ۱۹۶۸) یک بازیگر اهل آمریکایی است که پس از نقش آفرینی در فیلم پسرا تو محله (۱۹۹۱) شناخته شد، و برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد در نقش یک ستاره فوتبال در فیلم جری مگوایر (۱۹۹۶) شد.
زندگی

مادرش خواننده و پدرش رهبر ارکستر است. او دو برادر و یک خواهر دارد. یکی از برادرانش نوازنده و دیگری (عمر گودینگ) بازیگر است. بخاطر شغل پدرش، همهٔ خانواده به لس آنجلس نقل مکان کردند. دو سال بعد پدرشان ترکشان کرد. کوبا در حین نمایش عنوان کرد که پدرش آن‌ها را ترک کرده. او و خانواده اش در هتل‌های سطح نیویورک زندگی می‌کردند. مادرش او را بزرگ کرد. او چهار بار مدرسه عوض کرد و سه بار به عنوان نمایندهٔ کلاس انتخاب شد.
شغل

او در المپیک تابستانی سال ۱۹۸۴ کنار خواننده، لیونل ریکی، به رقص می‌پرداخت. بعد از دبیرستان، کوبا سه سال به فراگیری علوم رزمی ژاپنی پرداخت. در ۱۹۸۱ در چند نمایش حضور داشت و در سال ۱۹۹۱ در اولین فیلم سینمایی خود ظاهر شد.
در سال ۱۹۹۶ در فیلم جری مگوایر نقش یک فوتبالیست عصبی که در لبهٔ از دست دادن شغلش قرار داشت را بازی کرد. این فیلم موفق از آب درآمد و باعث شد جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر مکمل را دریافت کند. او نقش قابل توجهی را در فیلم «از این بهتر نمی‌شه» ایفا کرد. کارهای او در سال‌های بعد موفق از آب درآمدند. البته بین آن‌ها در کارهایی هم مانند «سفر با قایق»(۲۰۰۲)، «ناربیت»(۲۰۰۷) و «اردوگاه روزانه پدر»(۲۰۰۷) بازی کرد که نه نظر مثبت منتقدان را دربرداشت و نه فروش خوبی کرد.
گودینگ همچنین در فیلم «قتل کلاغ‌ها» حضور یافت که البته اولین فیلمی بود که در کنار دوست دیرینه‌اش به تهیه‌کنندگی پرداخت. این اولین تلاش گودینگ برای تهیه‌کنندگی بود. در سال ۲۰۰۲، او به عنوان «مشاهیر هالیوود» یک ستاره دریافت کرد.
بازیگری

سفر به آمریکا (۱۹۸۸) - حضور کوتاه
آواز (۱۹۸۹) - حضور کوتاه
پسرای محله (۱۹۹۱) - اولین نقش اول
چند مرد خوب (۱۹۹۲) - حضور کوتاه
شب داوری (۱۹۹۳)
جک برق‌آسا (۱۹۹۴)
منفجر شده (۱۹۹۴)
شیوع (۱۹۹۵)
گم شدن اشعیا (۱۹۹۵)
جری مگوایر (۱۹۹۶)
بهتر از این نمی‌شه (۱۹۹۷)
چه رؤیاهایی که می‌آیند (۱۹۹۸)
قتل کلاغ‌ها (۱۹۹۸)
غریزه (۱۹۹۹)
عامل خنک‌کننده (۱۹۹۹)
مردان افتخار (۲۰۰۰)
پرل هاربر (۲۰۰۱)
سگ‌دو (۲۰۰۱)
زولندر (۲۰۰۱) حضور کوتاه
سگ‌های برفی (۲۰۰۲)
سفری با قایق (۲۰۰۲)
وسوسه‌های مبارزه (۲۰۰۳)
رادیو (۲۰۰۳)
خانه‌ای در مزرعه (۲۰۰۴) - صدا پیشه
مشت بازی (۲۰۰۵)
کثیف (۲۰۰۵)
پایان بازی (۲۰۰۶)
نوربیت (۲۰۰۷) حضور کوتاه
روز اردو با پدر (۲۰۰۷)
سرزمین قبل از تاریخ: دوستان خردمند (۲۰۰۷) صداپیشه
عشق چیست؟ (۲۰۰۷)
قهرمان تحت تعقیب (۲۰۰۸)
هارولد (۲۰۰۸)
مرزبان (۲۰۰۸)
روش جنگ (۲۰۰۹)
مقبره شیطان (۲۰۰۹)
وهم‌ها و دروغ‌ها (۲۰۰۹)
سر سخت (۲۰۰۹)
چرخش اشتباه به تاهو (۲۰۰۹)
لحظه انتقام (۲۰۱۱)
قربانی (۲۰۱۱)
فهرست مرگ (۲۰۱۱)
دم‌قرمزها (۲۰۱۲)
یکی در اتاق (۲۰۱۲)
دان جان (۲۰۱۳) - حضور کوتاه
فریب مطلق (۲۰۱۳)
دوران زندگی یک شاه (۲۰۱۴)
سرخدمتکار (۲۰۱۳) - حضور کوتاه
ماچته می‌کشد (۲۰۱۳) - حضور کوتاه
آزادی (۲۰۱۴)
سلما (۲۰۱۴)
بایو خاویار (۲۰۱۸) - همچنین کارگردان
زندگی در یک سال (۲۰۲۰)
اسلحه (۲۰۲۳)
اسکلت در گنجه (۲۰۲۴)
جوخه تیراندازی (۲۰۲۴)
سقوط فرشتگان: جنگجویان صلح (۲۰۲۵)
آتنا کریسمس را نجات می‌دهد (۲۰۲۵)
رود کومای

| رود کومای> مکان | رود کومای> مکان |
| --- | --- |
کشور: روسیه
ویژگی‌های ظاهری: ویژگی‌های ظاهری
دهانه: رود گلوا
 • مختصات: ۶۱°۲۳′۲۴″شمالی ۵۷°۵۴′۵۵″شرقی﻿ / ﻿۶۱٫۳۹۰۱°شمالی ۵۷٫۹۱۵۳°شرقی﻿ / 61.3901; 57.9153
طول: ۲۳ کیلومتر (۱۴ مایل)
ویژگی‌های حوضه: ویژگی‌های حوضه
توالی: الگو:RKolva
رود کومای (انگلیسی: Kumay) یک رودخانه در سرزمین پرم کشور روسیه است.
رنارد دوم از دمپیر آستنیوس

رنارد دوم از دمپیر آستنیوس (Renard II of Dampierre-en-Astenois) (1170 تا ۱۲۳۴) کنت دمپیر لشاتو در ناحیه آستنیوس بود و به نیابت از کنت شامپانی حکم می‌راند. او در جنگ صلیبی چهارم شرکت کرد اما از سپاه اصلی جدا شد به جای لشکرکشی به زادار و قسطنطنیه، در سال ۱۲۰۳ مستقیماً از ایتالیا عازم عکا، پایتخت پادشاهی اورشلیم شد.
الکساندر فلمینگ

| الکساندر فلمینگ | الکساندر فلمینگ |
| --- | --- |
زادهٔ: ۶ اوت ۱۸۸۱ دارول، ایرشر شرقی، اسکاتلند
درگذشت: ۱۱ مارس ۱۹۵۵ (۷۳ سال) لندن، انگلستان
ملیت: بریتانیایی
محل تحصیل: کالج سلطنتی لندن
شناخته‌شده برای: کاشف پنی‌سیلین و لیزوزیم
جوایز: همکار انجمن سلطنتی (۱۹۴۳) نشان شوالیه (۱۹۴۴)  جایزه کامرون برای درمان دانشگاه ادینبورگ (۱۹۴۵) جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی (۱۹۴۵)
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): باکتری‌شناسی، ایمنی‌شناسی
محل کار: موسسه رویال پلی تکنیک مدرسه پزشکی بیمارستان سنت مری امپریال کالج لندن
 :  
امضاء: امضاء
سِر الکساندر فلمینگ (انگلیسی: Sir Alexander Fleming؛ ۶ اوت ۱۸۸۱ – ۱۱ مارس ۱۹۵۵) پزشک و میکروبیولوژیست اسکاتلندی بود. او بیشتر بخاطر کشف آنزیم لیزوزیم در ۱۹۲۳ و اولین آنتی‌بیوتیک مؤثر جهان یعنی بنزیل پنی‌سیلین از کپک پنسیلیون روبنس در ۱۹۲۸ شناخته شده‌است. او در سال ۱۹۴۵ به همراه هاوارد فلری و ارنست چین موفق به دریافت جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی شد. فلمینگ مقالات بسیاری در زمینه باکتری‌شناسی، ایمنی‌شناسی و شیمی‌درمانی نوشته‌است.
فلمینگ به پاس موفقیت‌های علمیش در سال ۱۹۴۴ به نشان شوالیه مفتخر شد. در ۱۹۹۹ به عنوان یکی از ۱۰۰ شخصیت برجسته قرن بیستم در مجله تایمز و در نظر سنجی تلویزیونی بی‌بی‌سی به عنوان یکی از ۱۰۰ بریتانیایی کبیر انتخاب شد. او همچنین در نظرسنجی که توسط کانال تلویزیونی اس‌تی‌وی برگزار شد به عنوان سومین اسکاتلندی بزرگ پشت سر ویلیام والاس و رابرت برنز قرار گرفت.
سال‌های آغازین

الکساندر فلمینگ در ۶ اوت ۱۸۸۱ در مزرعه لوکفیلد در نزدیکی دارول، در ایرشایر اسکاتلند متولد شد، سومین فرزند از چهار فرزند کشاورز هیو فلمینگ (۱۸۱۶–۱۸۸۸) و گریس استرلینگ مورتون (۱۸۴۸–۱۹۲۸)، دختر کشاورز همسایه بود. هیو فلمینگ از ازدواج اول خود چهار فرزند زنده مانده داشت. او هنگام ازدواج دوم با گریس ۵۹ ساله بود و در سن هفت سالگی الکساندر درگذشت.
فلمینگ به مدرسه لودون مور و مدرسه دارول رفت و پیش از انتقال به لندن، بورسیه دو ساله آکادمی کیلمارنوک را دریافت کرد و در آنجا در مؤسسه پلی تکنیک سلطنتی شرکت کرد. الکساندر فلمینگ بیست ساله پس از چهار سال کار در یک دفتر حمل و نقل، مقداری پول از عموی خود، جان فلمینگ به ارث برد. برادر بزرگتر او، تام، قبلاً پزشک بود و به او پیشنهاد کرد که باید همان کار را دنبال کند، و بنابراین در سال ۱۹۰۳، الکساندر کوچکتر در مدرسه پزشکی بیمارستان سنت مری در پدینگتون ثبت نام کرد. وی در سال ۱۹۰۶ با مدرک لیسانس پزشکی از مدرسه با با رتبه ممتاز فارغ‌التحصیل شد.
فلمینگ، که از سال ۱۹۰۰ تا ۱۹۱۴ در هنگ داوطلب اسکاتلندی لندن بود، که عضوی از باشگاه تفنگداران در دانشکده پزشکی بوده‌است. کاپیتان باشگاه، که مایل به حفظ فلمینگ در تیم بود، به او پیشنهاد کرد که به بخش تحقیقات در سنت ماری بپیوندد، جایی که او به عنوان دستیار متخصص باکتری سر آلمروت رایت، پیشگام در واکسن درمانی و ایمونولوژی شد. در سال ۱۹۰۸، وی مدرک لیسانس را با مدال طلا در باکتری‌شناسی به دست آورد و تا سال ۱۹۱۴ در سنت ماری مدرس شد. ستوان در سال ۱۹۱۴ به عنوان فرمانده و در سال ۱۹۱۷ به درجه کاپیتانی ارتقا یافت، فلمینگ در طول جنگ جهانی اول در سپاه پزشکی ارتش سلطنتی خدمت می‌کرد، و در اعزام‌ها شرکت کرد. او و بسیاری از همکارانش در بیمارستان‌های نبرد در جبهه غربی فرانسه کار می‌کردند. در سال ۱۹۱۸ به بیمارستان سنت ماری بازگشت و در آنجا در سال ۱۹۲۸ به عنوان استاد باکتری‌شناسی دانشگاه لندن انتخاب شد. در سال ۱۹۵۱ به مدت سه سال به عنوان رئیس دانشگاه ادینبورگ انتخاب شد.
تحقیقات

در طول جنگ جهانی اول، فلمینگ شاهد کشته شدن بسیاری از سربازان بر اثر سپتیسمی ناشی از زخم‌های آلوده بود. ضد عفونی کننده‌ها، که در آن زمان برای درمان زخم‌های آلوده استفاده می‌شد، اغلب آسیب‌ها را بدتر می‌کند. فلمینگ در مقاله ای که برای مجله پزشکی The Lancet در طول جنگ جهانی اول ارسال کرد، یک آزمایش مبتکرانه را توصیف کرد، که در نتیجه مهارت خود در دمیدن شیشه، قادر به انجام آن بود، و در آن توضیح داد که چرا داروهای ضد عفونی کننده بیش از عفونت سربازان را می‌کشند. ضد عفونی کننده‌ها به خوبی روی سطح کار می‌کردند، اما زخم‌های عمیق تمایل به پناه دادن باکتری‌های بی هوازی از ماده ضدعفونی کننده داشتند، و به نظر می‌رسد ضد عفونی کننده‌ها مواد مفید تولید شده را که از بیماران محافظت می‌کند، حداقل از بین می‌برد و همچنین باکتری‌ها را از بین می‌برد، و هیچ کاری برای از بین بردن باکتریهایی که از دسترس خارج شده‌اند انجام نداد. سر آلمروت رایت از یافته‌های فلمینگ به شدت حمایت کرد، اما با وجود این، بیشتر پزشکان ارتش در طول جنگ به استفاده از داروهای ضد عفونی کننده حتی در مواردی که این وضعیت بیماران را بدتر می‌کرد، ادامه دادند.
در بیمارستان سنت مری، فلمینگ تحقیقات خود را در مورد مواد ضد باکتری ادامه داد. وی با آزمایش ترشحات بینی از یک بیمار مبتلا به سرماخوردگی شدید، در سال ۱۹۲۲ دریافت که مخاط بینی اثر مهاری بر رشد باکتری دارد. این اولین کشف ثبت شده لیزوزیم بود، آنزیمی که در بسیاری از ترشحات از جمله اشک، بزاق، پوست، مو و ناخن و همچنین مخاط وجود دارد. اگرچه وی توانست مقدار بیشتری لیزوزیم از سفیده تخم مرغ به‌دست آورد، آنزیم فقط در برابر تعداد کمی از باکتریهای بی‌ضرر مؤثر بود و بنابراین پتانسیل درمانی کمی داشت.
کشف اتفاقی

اشخاص گاهی اوقات آنچه را که به دنبال آن نیستند می‌یابند. وقتی درست بعد از طلوع در ۲۸ سپتامبر ۱۹۲۸ از خواب بیدار شدم، مطمئناً قصد نداشتم با کشف اولین آنتی‌بیوتیک یا قاتل باکتری در جهان، انقلابی در همه داروها ایجاد کنم. اما فکر می‌کنم این دقیقاً همان کاری بود که من انجام دادم.
تا سال ۱۹۲۷، فلمینگ در حال بررسی خصوصیات استافیلوکوک بود. او قبلاً از کارهای قبلی خود کاملاً شناخته شده بود و به عنوان یک محقق درخشان شهرت پیدا کرده بود. در سال ۱۹۲۸، وی پس از کار جوزف وارویک بیگر، کشف کرد که استافیلوکوکوس اورئوس تحت شرایط طبیعی رشد می‌کند، که کشف کرد این باکتری می‌تواند به انواع مختلف (سویه‌ها) رشد کند. در ۳ سپتامبر ۱۹۲۸، فلمینگ به آزمایشگاه خود بازگشت و تعطیلات را با خانواده اش در سافولک گذراند. وی قبل از عزیمت برای تعطیلات، استافیلوکوک‌ها را در بشقابهای کشت تلقیح کرد و آنها را روی نیمکت گوشه ای از آزمایشگاه خود رها کرد. در بازگشت، فلمینگ متوجه شد که یک ظرف کشت به یک قارچ آلوده شده‌است و کلنی‌های استافیلوکوک که بلافاصله قارچ را احاطه کرده‌اند از بین رفته‌اند، در حالی که کلنی‌های استافیلوکوک دورتر نیز طبیعی بودند، که معروف است «این خنده دار است». فلمینگ ظرف کشت آلوده را به دستیار سابق خود مرلین پرایس نشان داد، که به او یادآوری کرد، «لیزوزیم را اینگونه کشف کردی.» او گمان کرد که این ماده P. chrysogenum است، اما یکی از همکارانش چارلز جی لا توش آن را به عنوان P. rubrum تشخیص داد. (بعداً به عنوان P. notatum اصلاح شد و سپس رسماً به عنوان P. chrysogenum پذیرفته شد؛ اما سرانجام در سال ۲۰۱۱ به عنوان P. rubens حل شد) آزمایشگاهی که فلمینگ در آن پنی سیلین را کشف و آزمایش کرده‌است، موزه آزمایشگاه الکساندر فلمینگ در بیمارستان سنت مری، پدینگتون.
افسانه‌ها و شایعات

داستان مشهور از پرداخت پدر وینستون چرچیل برای تحصیلات فلمینگ پس از اینکه پدر فلمینگ وینستون جوان را از مرگ نجات داد، نادرست است. طبق بیوگرافیِ پنی سیلین من: الکساندر فلمینگ و انقلاب آنتی‌بیوتیکی توسط کوین براون، الکساندر فلمینگ، در نامه ای به دوست و همکارش آندره گراتیا، این را به عنوان «یک افسانه شگفت‌انگیز» توصیف کرد. وی همچنین در جریان جنگ جهانی دوم خود وینستون چرچیل را نجات نداد. وقتی چرچیل در کارتاژ در تونس در سال ۱۹۴۳ بیمار شد، چرچیل توسط لرد موران با استفاده از سولفونامید نجات یافت، زیرا دیلی تلگراف و مورینگ پست در ۲۱ دسامبر ۱۹۴۳ نوشتند که توسط پنی سیلین نجات یافته‌است. وی با داروی جدید سولفونامید Sulphapyridine، که در آن زمان تحت کد تحقیق M&B 693 شناخته می‌شد، نجات یافت و توسط May & Baker Ltd , Dagenham , Essex - یکی از شرکت‌های تابعه گروه فرانسوی Rhône-Poulenc کشف و تولید شد. در پخش رادیویی بعدی، چرچیل از داروی جدید با عنوان «تحسین‌برانگیز» یاد کرد. بسیار محتمل است که اطلاعات صحیح در مورد سولفونامید به روزنامه‌ها نرسیده باشد، زیرا از آنجا که ماده ضد باکتری اصلی سولفونامید، Prontosil، توسط آزمایشگاه بایر آلمان کشف شده بود، و چون انگلیس در آن زمان در جنگ با آلمان بود، فکر می‌کردم با پیوند دادن درمان چرچیل با کشف انگلیسی، پنی سیلین، می‌خواستند روحیه انگلیس را بالا ببرند.
هنگام دریافت جایزه نوبل از گوستاو پنجم سوئد
فلمینگ در سال ۱۹۴۳
فلمینگ بر روی یک تمبر فاروئی
ردپای فناوری

تصویری از انواع مختلف رد پاهای فناوری (technosignatures).
مبحث ردپای فناوری (انگلیسی: Technosignature) یا نشانه‌های فناورانه (technomarker) به بررسی نشانه‌هایی می‌پردازد که می‌توانند وجود فناوری‌های پیشرفته، چه در گذشته و چه در حال، را در جهان هستی نشان دهند. این نشانه‌ها شامل اثرات قابل اندازه‌گیری فناوری‌هایی هستند که می‌توانند نشانه‌ای از حیات هوشمند باشند، مانند سیگنال‌های رادیویی، نور مصنوعی، یا آثار مهندسی کیهانی مانند کره دایسون.
ردپاهای فناوری مشابه رد پای زیستی هستند که حضور حیات را نشان می‌دهند. انواع مختلف این نشانه‌ها، مانند نشت‌های رادیویی، استفاده از انرژی ستارگان یا تغییرات مداری سیارات می‌تواند نمایانگر وجود زیست فرازمینی باشد.
برخی نویسندگان ترجیح می‌دهند ارسال‌های رادیویی را از تعریف ردپاهای فناوری خارج کنند، اما چنین استفاده محدود چندان رایج نیست. جیل تارتر پیشنهاد کرده است که جستجو برای هوش فرازمینی (SETI) به «جستجوی ردپاهای فناوری» تغییر نام داده شود. انواع مختلفی از رد پاهای فناوری، مانند نشت پرتو از تأسیسات مهندسی نجومی مانند کره دایسون، نور یک جهان‌شهر فرازمینی، یا موتور ستاره‌ای که می‌تواند مدار ستارگان را در اطراف مرکز کهکشانی تغییر دهد، ممکن است با تلسکوپ‌های ویژه قابل شناسایی باشند. برخی نمونه‌های رد پاهای فناوری در کتاب The Eerie Silence نوشته پل دیویس در سال ۲۰۱۰ شرح داده شده‌اند، اگرچه اصطلاحات "technosignature" و "technomarker" در کتاب ظاهر نمی‌شوند.
در فوریه ۲۰۲۳، ستاره‌شناسان پس از بررسی ۸۲۰ ستاره، ۸ مورد احتمالی از ردپاهای فناوری را برای مطالعات بعدی شناسایی کردند.
پروژه‌های مهندسی کیهانی

یک کره دایسون که توسط موجودات زنده نزدیک یک خورشیدسان ساخته شده باشد، باعث افزایش مقدار پرتوهای فروسرخ در طیف انتشار سامانهٔ ستاره‌ای می‌شود. از این رو، فریمن دایسون در مقاله خود در سال ۱۹۶۰ عنوان «جستجوی منابع ستاره‌ای مصنوعی پرتوهای فروسرخ» را برگزید. SETI این فرضیات را در جستجوی خود پذیرفته و به دنبال طیف‌های «سنگین فروسرخ» از خورشیدسان‌ها می‌گردد. از سال ۲۰۰۵، آزمایشگاه فرمی بررسی‌هایی را برای چنین طیف‌هایی انجام داده و داده‌های ایراس را تحلیل کرده است.
شناسایی یکی از منابع متعدد فروسرخ به عنوان یک کره دایسون نیازمند تکنیک‌های پیشرفته‌تری برای تفکیک بین کره دایسون و منابع طبیعی است. آزمایشگاه فرمی ۱۷ کاندیدای «مبهم» شناسایی کرده که از میان آنها چهار مورد به عنوان «جالب اما همچنان قابل بحث» نام‌گذاری شده‌اند. جستجوهای دیگر نیز به شناسایی چندین کاندیدا منجر شده که همچنان تأیید نشده‌اند. در اکتبر ۲۰۱۲، ستاره‌شناس جفری مارسی، یکی از پیشگامان جستجوی سیاره فراخورشیدی، کمک‌هزینه‌ای برای تحقیق در داده‌های تلسکوپ کپلر دریافت کرد تا نشانه‌های احتمالی کره دایسون را شناسایی کند.
پروژه‌های مهندسی کیهانی > مسیرهای مداری، نشانه‌های گذر، فعالیت ستاره‌ای و ترکیب منظومه‌های ستاره‌ای

شتاب‌دهنده‌های اشکادوف، که به‌طور فرضی قادر به تغییر مسیر مداری ستارگان برای جلوگیری از خطرات مختلف برای حیات، مانند ابرهای مولکولی سرد یا برخوردهای دنباله‌دار هستند، می‌توانند به شیوه‌ای مشابه با روش گذر برای شناسایی سیارات فراخورشیدی که توسط تلسکوپ کپلر جستجو می‌شوند، شناسایی شوند. با این حال، بر خلاف سیارات، این شتاب‌دهنده‌ها به‌طور ناگهانی روی سطح یک ستاره متوقف می‌شوند و از آن عبور نمی‌کنند، که منشأ فناوری آنها را آشکار می‌سازد.
همچنین، شواهدی از استخراج معدن از سیارک‌های فراخورشیدی می‌تواند به وجود هوش فرازمینی (ETI) اشاره کند.
افزون بر این، پیشنهاد شده است که اطلاعات می‌توانند در نشانه‌های گذر سایر سیارات پنهان شوند. تمدن‌های پیشرفته می‌توانند «حضور خود را پنهان کنند یا به‌طور عمدی با انتشار لیزر کنترل‌شده آن را پخش کنند».
سایر ویژگی‌های پیشنهادی به‌عنوان نشانه‌های فناوری احتمالی (یا نقطه شروع برای تشخیص نشانه‌های واضح‌تر) شامل دوره‌های مداری خاص مانند تنظیم سیارات در الگوهای عدد اول است.
فعالیت‌های تاج خورشیدی و فام‌سپهری در ستارگان ممکن است تغییر کند.
تمدن‌های فرازمینی ممکن است از سیارات آزاد (سیاره سرگردان) برای حمل‌ونقل بین‌ستاره‌ای استفاده کنند که با نشانه‌های فناوری متعدد پیشنهاد شده است.
پروژه‌های مهندسی کیهانی > شبکه‌های ارتباطی

یک مطالعه پیشنهاد می‌کند که اگر موجودات فرازمینی (ETs) وجود داشته باشند، ممکن است شبکه‌های ارتباطی ایجاد کرده و حتی کاوشگرهایی در منظومه شمسی مستقر کرده باشند که ارتباطات آن‌ها قابل شناسایی باشد.
تحقیقات جان گرتز نشان می‌دهد که کاوشگرهای پروازی (پیشاهنگ) ممکن است به‌صورت متناوب منظومه‌های خورشیدی جدید را تحت نظر بگیرند و کاوشگرهای دائمی با یک پایگاه اصلی ارتباط برقرار کنند. این ارتباطات احتمالاً بر اساس محرک‌ها و شرایطی مانند شناسایی نشت‌های الکترومغناطیسی یا نشانه‌های زیستی انجام می‌شود.
این تحقیقات همچنین رابردهایی برای شناسایی کاوشگرهای فرازمینی در منظومه خورشیدی ما پیشنهاد می‌کند. این استراتژی‌ها شامل شناسایی پیام‌های نوری ارسالی است.
گرتز همچنین پیشنهاد می‌دهد که به دلیل وجود شبکه‌های بین‌ستاره‌ای گره‌های ارتباطی، جستجو برای سیگنال‌های عمدی بین‌ستاره‌ای – همان‌طور که در SETI رایج است – ممکن است بی‌فایده باشد. معماری این شبکه‌ها ممکن است شامل گره‌هایی با فاصله‌های زیر یک سال نوری باشد که بین ستاره‌های همسایه قرار گرفته‌اند.
این شبکه‌ها ممکن است شامل تپ‌اخترها به‌عنوان چراغ دریایی باشند یا گره‌هایی که پرتوهای آن‌ها با سازوکارهایی که قابلیت جستجو دارند، تعدیل شوند.
علاوه بر این، یک مطالعه پیشنهاد می‌کند که جستجوهای پیشین قادر به شناسایی چراغ‌های الکترومغناطیسی مقرون‌به‌صرفه نبوده‌اند.
تحلیل سیارات > گرما و نور مصنوعی

چندین ستاره‌شناس، از جمله آوی لوب از مرکز اخترفیزیک هاروارد-اسمیتسونین و ادوین ال. ترنر از دانشگاه پرینستون، پیشنهاد کرده‌اند که نور مصنوعی از سیارات فرازمینی، مانند نوری که از شهرها، صنایع و شبکه‌های حمل‌ونقل منتشر می‌شود، می‌تواند شناسایی شود و نشان‌دهنده وجود یک تمدن پیشرفته باشد. این روش‌ها بر این فرض استوارند که انرژی تابشی تولید شده توسط تمدن‌ها نسبتاً متمرکز بوده و بنابراین به‌راحتی قابل شناسایی است.
نور و گرمای شناسایی شده از سیارات باید از منابع طبیعی متمایز شود تا بتوان به‌طور قطعی وجود حیات هوشمند روی یک سیاره را اثبات کرد. برای مثال، آزمایش Black Marble ناسا در سال ۲۰۱۲ نشان داد که منابع ثابت نور و گرمای قابل توجه روی زمین، مانند آتش‌سوزی‌های دائمی در استرالیای غربی خشک، از مناطق غیرمسکونی نشأت می‌گیرند و منشأ طبیعی دارند.
ابزار LUVOIR A ممکن است بتواند نورهای شهری ۱۲ برابر روشن‌تر از زمین را روی پروکسیما قنطورس بی در ۳۰۰ ساعت شناسایی کند.