اورلند کی. آرمسترانگ
سیاست

اورلند آرمسترانگ در سال ۱۹۲۹ به میسوری بازگشت و یک سال بعد برای نخستین بار با حضور در رقابت‌های انتخاباتی مجلس سنا وارد سیاست شد ولی از دستیابی به کرسی مجلس بازماند. در سال ۱۹۳۲ او بار دیگر عزم خود را جزم کرد و درست زمانی که از کاخ سفید تا مجلس نمایندگان به‌طور کامل در اختیار دموکرات‌ها بود؛ توانست به عنوان یکی از ده نماینده جمهوریخواه به مجلس نمایندگان میسوری راه یابد. او تا سال ۱۹۳۶ در خدمت مجلس بود و بعدها نیز یک بار دیگر در فاصله سال‌های ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۴ امکان حضور در این مجلس را پیدا کرد. آرمسترانگ حتی زمانی که در مجلس قانون‌گذاری ایالتی بود، روزنامه‌نگاری را رها نکرد تا جاییکه حتی برخی گزارش‌های او پیامدهایی را در سطح ملی به دنبال داشت. یکی از این گزارش‌ها، مجموعه مقالاتی بود که در سال ۱۹۳۴ دربارهٔ فساد در نظام سیاسی کانزاس‌سیتی و قماربازی رئیس یکی از احزاب سیاسی آنجا به نام تام پندرگاست منتشر کرد. در آن هنگام، پندرگاست از حامیان اصلی هری اس. ترومن بود که در سال ۱۹۴۵ به ریاست‌جمهوری آمریکا رسید. آرمسترانگ به واسطه این نوشته از سوی فرماندار میسوری، لوید استارک، در سال ۱۹۳۸به عنوان بازرس ویژه منصوب شد و یک سال بعد نیز در برابر هیئت‌منصفه عالی جکسون‌کانتی که به فعالیت‌های دستگاه تحت نظر پندرکاست رسیدگی می‌کرد، شهادت داد.
با آغاز جنگ جهانی دوم، آرمسترانگ دیدگاه‌های انزواطلبانه خود را عیان کرد و به همراه دوستش چارلز لیندبرگ، در زمره نخستین کسانی بودند که به کمیته اول آمریکا پیوستند. با این حال، پس از حمله ژاپن به پرل‌هاربر، او با تمام وجود از تلاش‌های دولت آمریکا برای پیروزی در جنگ حمایت کرد. وی بار دیگر در سال ۱۹۴۲ به مجلس نمایندگان میسوری راه یافت ولی از شرکت در رقابت‌های انتخاباتی ۱۹۴۴ انصراف داد و به جای آن در انتخابات معاونت فرمانداری میسوری حاضر شد که البته به ناکامی انجامید. اورلند آرمسترانگ از سال ۱۹۴۴ تا ۱۹۵۰ مناصب دولتی مختلفی را برعهده داشت که از آن جمله می‌توان به عضویت در کمیته اداره پست و خدمات شهری مجلس سنا اشاره کرد.
آرمسترانگ تنها یک دوره به کنگره راه یافت و آن هم در سال ۱۹۵۰ بود. با اینکه در قانونگذاری تازه‌کار بود ولی توانست رویدادی بین‌المللی را رقم بزند. در سال ۱۹۵۱ و طی سفری که در سال ۱۹۵۱ در قالب یک کمیته حقیقت‌یاب به خاور دور و تایوان داشت با چیانگ کای-شک، رهبر ناسیونالیست‌های چینی، ملاقات کرد تا نیروهای ناسیونالیست را برای ورود به جنگ کره ترغیب کند، طرحی که با مخالفت شدید دولت ترومن مواجه شد. در خلال کنفرانس صلح متحدان ژاپن، در ملأعام صحبت‌های تندی میان آرمسترانگ و آندری گرومکیو، فرستاده ارشد اتحاد جماهیر شوروی، در مورد اردوگاه‌های کار اجباری سرگرفت. اگر چه گرومکیو تمام اتهامات وارده را رد کرد ولی این گفتگو سبب تشدید جنگ سرد شد و تمامی تلاش‌های دیپلماتیک آمریکا برای بهره‌گیری از نفوذ شوروی در کره‌شمالی و رهبر کمونیست چین به منظور دستیابی به معاهده صلح در کره، نقش بر آب شد.
در پی سرشماری سال ۱۹۵۰ و تغییر حوزه‌های انتخابیه کنگره، آرمسترانگ ناگزیر شد در انتخابات ۱۹۵۲ در مقابل دوست و همکار جمهوریخواه خود یعنی دووی جکسون شورت قرار گیرد. از این رو، به جای رقابت با جکسون تصمیم گرفت که در انتخابات شرکت نکند.
وی به واسطه جان فاستر دولس که از دوستان قدیمیش بود به عنوان مدیر رسانه‌ای وزارت امور خارجه ایالات متحده انتخاب شد. با این حال پیش از اینکه آرمسترانگ تصدی این سمت را عهده‌دار شود معلوم شد که قرار است او از سوی سرویس درآمد داخلی تحت بازجویی قرار بگیرد. سرانجام رونالد آرمسترانگ به سه فقره فرار مالیاتی محکوم شد و مبلغ هنگفتی را بابت مالیات معوق و جریمه پرداخت کرد ولی به زندان محکوم نشد. در سال ۱۹۵۶، سرویس درآمد داخلی اعلام کرد که آرمسترانگ تعمداً دولت را فریب نداده‌است. در نتیجه رقمی در حدود ۱۲ هزار دلار بابت اضافه پرداخت مالیاتی، جرایم و بهره پول به او عودت داد. وی دو حضور ناموفق دیگر نیز در رقابت‌های انتخاباتی دوره‌های ۱۹۶۶ و ۱۹۸۲ داشت و در تلاش برای حضور دوباره در مجلس نمایندگان میسوری ناکام ماند.