لاکهید مارتین اس‌آر-۷۲
طراحی و توسعه > سابقه و طراحی اولیه

لاکهید اس‌آر-۷۱ بلک‌برد توسط نیروی هوایی ایالات متحده در سال ۱۹۹۸ بازنشسته شد، که باعث کمبود قابلیت نظارتی و شناسایی (ISR) شد. اگرچه اکثر جنگنده‌های نسل پنجم جت و پهپادهای پیش‌بینی‌شده برای عملیات در حریم هوایی دشمن از فناوری‌های رادارگریز استفاده می‌کردند، برخی معتقد بودند که رشد تاکتیک‌های منع دسترسی/منطقه و فناوری‌های ضد رادارگریز به این معناست که سرعت بیشتر شود نه پنهان‌کاری.
اولین گزارش‌های تأیید نشده در مورد SR-72 در سال ۲۰۰۷ ظاهر شد، زمانی که منابع مختلف فاش کردند که لاکهید مارتین در حال توسعه هواپیمایی است که می‌تواند شش برابر سرعت صوت یا ۶ ماخ (۴۰۰۰ مایل در ساعت، ۶۴۰۰ کیلومتر در ساعت، 3500 kn) پرواز کند. نیروی هوایی. کار توسعه لاکهید مارتین اسکانک ورکس بر روی SR-72 اولین بار توسط Aviation Week & Space Technology در ۱ نوامبر ۲۰۱۳ منتشر شد. توجه عمومی به این اخبار به اندازه ای بزرگ بود که سرورهای وبسایت هفته هوانوردی را تحت تأثیر قرار داد.
برای دستیابی به سرعت مورد نظر، لاکهید مارتین از سال ۲۰۰۶ با اروجت راکت‌داین بر روی یک موتور مناسب همکاری می‌کرد. این شرکت در حال توسعه سیستمی مشابه با موتور اسکرم جت HTV-3X بوده است که در سال ۲۰۰۸ لغو شد. SR-72 با یک سیستم پیشرانه مافوق صوت تنفس هوا در طراحی شده شده است که توانایی شتاب‌گیری از حالت سکون تا ۶ ماخ را با استفاده از همان سیستم دارد که آن را حدود دو برابر سریعتر از SR-71 می‌کند. بزرگ‌ترین چالش طراحی موتوری برای کنترل رژیم‌های پروازی با سرعت‌های فرو صوت، فراصوت، مافوق صوت و فرا مافوق صوت بود. با استفاده از تراکم توربین، موتورهای توربوجت می‌توانند با سرعت صفر کار کنند و معمولاً تا ۲٫۲ ماخ بهترین عملکرد را دارند. رم جت‌ها، با استفاده از تراکم آیرودینامیکی با احتراق فرو صوت، عملکرد ضعیفی در زیر ۰٫۵ ماخ دارند، در حدود ۳ ماخ بیشترین کارایی را دارند و می‌توانند تا حدود ۶ ماخ بالا بروند. موتورهای طراحی شده ویژه SR-71 با تغییر جهت جریان هوا در اطراف به رام جت‌های کم سرعت تبدیل می‌شوند و پس از افزایش سرعت هسته و به کمک پس سوز به سرعت‌های بیشتر از ۲٫۵ ماخ می‌رسند. در نهایت، اسکرام جت با احتراق مافوق صوت محدوده سرعت‌های مافوق صوت تا فرا صوت را پوشش می‌دهد.SR-72 قرار بود از سیستم سیکل ترکیبی مبتنی بر توربین (TBCC) برای استفاده از موتور توربین در سرعت‌های پایین و موتور اسکرام جت در سرعت‌های بالا استفاده کند. موتورهای توربین و رم جت ورودی و نازل مشترک دارند، اما دارای مسیرهای جریان هوا مجزا هستند.
در سرعت‌های ۵ ماخ و بالاتر، گرمایش آیرودینامیکی به اندازه‌ای گرما ایجاد می‌کند که بدنه‌های فلزی معمولی را ذوب کند، بنابراین مهندسان لاکهید مارتین کامپوزیت‌هایی مانند مخلوط کربن، سرامیک و فلز با کارایی بالا را برای ساخت اجزای حیاتی در نظر می‌گیرند. چنین کامپوزیت‌هایی در موشک‌های بالستیک قاره‌پیما و شاتل فضایی استفاده شده است.
از ماه مه ۲۰۱۵، SR-72 به عنوان یک ISR و وسیلهٔ ضربتی در نظر گرفته شد، اما هیچ محموله‌ای برای آن مشخص نشد، احتمالاً به این دلیل که مهمات فعلی برای هواپیماهایی که با سرعت ۶ ماخ تا ارتفاع ۸۰۰۰۰ فوت (۲۴۴۰۰ متر) پرواز می‌کنند مناسب نیستند و نیاز است حسگرها و تسلیحات جدید به‌طور خاص ساخته شوند تا در چنین محدوده سرعتی کارآمد باشند.
در نوامبر ۲۰۱۳، ساخت یک نمونه آزمایشی در مقیاس کوچکتر برای ۲۰۱۸ برنامه‌ریزی شد. طول این مدل حدود ۶۰ فوت (۱۸ متر) بود و تقریباً به اندازه یک لاکهید مارتین F-22 Raptor، و تنها یک موتور داشت. موتور مقیاس کوچک تنها برای چند دقیقه پرواز با سرعت ۶ ماخ طراحی شد. پرواز آزمایشی SR-72 همراه با پیروی از جدول زمانی سلاح‌های مافوق صوت آمریکا برنامه‌ریزی شده بود.
در ۱۳ نوامبر ۲۰۱۳، ژنرال مارک ولش، رئیس ستاد نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا، فاش کرد که این سرویس به قابلیت‌های مافوق صوت SR-72 علاقه‌مند است، اما با لاکهید مارتین دربارهٔ این هواپیما مذاکره‌ای نکرده است اما سرعت بالای این جت برای کاهش زمان واکنش به عملیات دشمن برای سرویس جذاب است. نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا به دنبال فناوری مافوق صوت بوده است، اما هنوز توانایی مادی برای ساخت یک هواپیمای سایز کامل مانند SR-72 بدون سرنشین را ندارد. SR-72 در بحبوحه کاهش بودجه ای که نیروی هوایی را ملزم می‌کرد توانایی، ظرفیت و آمادگی مأموریت را متعادل کند، رونمایی شد. اعتقاد بر این بود که تا اواسط دهه ۲۰۲۰، کشورهای خارجی فناوری‌های هوایی پیشرفته‌ای را تولید و صادر خواهند کرد که می‌توانند در نبرد علیه ایالات متحده استفاده شود و این امر نیروی هوایی را به توسعه بیشتر سیستم‌های جدید، از جمله مافوق صوت، برای جایگزینی سیستم‌های موجود سوق می‌دهد.
در سال ۲۰۱۳، گزارش شد که نیروی هوایی از تأمین مالی برنامه SR-72 خودداری کرده و به جای آن پهپاد رادارگریز نورثروپ گرومن RQ-180 را برای انجام ماموریت‌های مافوق صوت در حریم هوایی مورد توسعه داده است. انتظار می‌رفت RQ-180 ارزان‌تر، سریع‌تر و پیچیدگی کمتری برای طراحی و ساخت داشته باشد.
SR-72 از نظر اندازه مشابه SR-71 با طول بیش از ۳۰ متر (۱۰۰ فوت) و دارای بردی مشابه خواهد بود و تا سال ۲۰۳۰ وارد خدمت خواهد شد. این جت طبق برنامهٔ مافوق صوت نیروی هوایی ایالات متحده برای توسعه توانایی حمله مافوق صوت ساخته خواهد شد. در زمان رونمایی از این طرح مفهومی، لاکهید مارتین در حال مذاکره با مقامات دولتی آمریکا بود، اما بودجه ای برای یک نمونه اولیه یا طراحی موتور این حت موتور تأمین نکرده بود.