stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
عشق یک اسلحه است (فیلم)

| عشق یک اسلحه است | عشق یک اسلحه است |
| --- | --- |
کارگردان: دیوید هارتول
فیلمنامه‌نویس: دیوید هارتول
بازیگران: اریک رابرتس کلی پرستون
تاریخ‌های انتشار:  ۱ ژوئن ۱۹۹۴ (۱۹۹۴-06-۰۱)  
مدت زمان: ۹۲ دقیقه
کشور: ایالات متحده
زبان: انگلیسی 
عشق یک اسلحه است یا عشق یک تفنگ است (به انگلیسی: Love Is a Gun) فیلمی محصول سال ۱۹۹۴ و به کارگردانی دیوید هارتول است. در این فیلم بازیگرانی همچون اریک رابرتس، کلی پرستون، آر. لی ارمی و مارشال بل ایفای نقش کرده‌اند.
کاهش آسیب

کاهش آسیب استفاده از همه راهکارها برای کاستن از مضرات و آسیب‌های یک بیماری مثلاً مصرف مواد مخدر با وجود حضور آن بیماری و قضاوت نکردن آن. قوانین و برنامه‌های کاهش آسیب برای مدیریت رفتارهای مانند مصرف تفریحی الکل و دیگر داروها و آمیزش جنسی به اشکال گوناگون در جامعه به کار گرفته می‌شوند. مخالفان برنامه‌های کاهش آسیب معتقند که تحمل این رفتارها به جامعه این پیام را می‌رساند که انجام این رفتارها پذیرفتنی است و در نهایت باعث کاهش آسیب نمی‌شود.
یکی از برنامهٔ رایج کاهش آسیب برنامه‌های تعویض سرنگ و سوزن است. در این برنامه‌های کسانی که از سرنگ برای تزریق دارو به خود استفاده می‌کنند، می‌تواند در برخی مراکز بهداشت سرنگ آلودهٔ خود را با یک سرنگ استریل تعویض کنند. این کار باعث می‌شود تا سرنگ‌های آلوده بیشتر از یکبار استفاده نشوند و خطر شیوع بیماری‌های خونی مانند هپاتیت سی و اچ آی وی که در واقع از مواد مخدر خطرناکتر هستند، کاهش یابد. همچنین مراکزی که تعویض سرنگ و سوزن انجام می‌دهند، خدمات بهداشتی نیز ارائه می‌کنند و به سلامت کسانی که دارو مصرف می‌کنند کمک کنند، همچنین، اگر آن اشخاص مایل و نیازمند به کمک برای درمان و ترک دارو هستند، به آنها کمک کنند.
مثال دیگر برنامه‌های کاهش آسیب، مراکز تزریق نظارت شده هستند. مراکز تزریق نظارت شده مراکز قانونی هستند که کسانی که دارو مصرف می‌کنند می‌توانند به آنجا بروند و با سرنگ و سوزن تمیز تحت نظارت مسئولین بهداشت داروی خود را تزریق کنند. به این شیوه، این اشخاص دیگر دارو را در کوچه و خیابان با سرنگ‌های آلوده تزریق نمی‌کنند و همچنین اگر دچار بیشمصرفی بشوند، مسئولین بهداشت می‌توانند جان آنها را نجات دهند. این مکانیسم امنیت و امکان تماس با سیستم بهداشتی برای کسانی که دارو مصرف می‌کنند ایجاد می‌کند. این مراکز همچنین به کسانی که مایل به درمان و ترک دارو باشند کمک می‌کنند.
جغرافیای چین

تصویر ماهواره‌ای از فراز چین
جمهوری خلق چین کشوری است در قاره آسیا، واقع در کنار اقیانوس آرام، در عرض جغرافیایی ۳۵ درجه شمالی و طول جغرافیایی ۱۰۵ درجه شرقی قرار دارد.
چین جزئی از منطقه خاور دور است که در کنار ژاپن و کره اغلب بخشی از آسیای شمال شرقی نیز در نظر گرفته می‌شود. چین با کره شمالی مرز زمینی و با ژاپن مرز دریایی مشترک دارد. اما این کشور با ۱۳ کشور دیگر در آسیای مرکزی، جنوب آسیا و جنوب شرق آسیا نیز مرزهای زمینی مشترک دارد - از جمله افغانستان، بوتان، میانمار، هند، قزاقستان، قرقیزستان، لائوس، مغولستان، نپال، پاکستان، روسیه، تاجیکستان، و ویتنام.
به دلیل اینکه بخش‌های غربی چین به اندازه مناطق دیگر حاصلخیز نیستند، بیشتر جمعیت در یک سوم شرقی کشور متمرکز شده‌اند. این موضوع باعث توسعه نامتوازن شده است، به طوری که شهرهای شرقی پرجمعیت‌تر و صنعتی‌تر و تجاری‌تر هستند، در حالی که مناطق غربی کم جمعیت‌تر و دارای صنعت کمتری هستند.
چین با وجود اینکه چهارمین کشور بزرگ جهان است، اما تنها حدود ۱۵ درصد از زمین‌های آن قابل کشت است زیرا بیشتر این کشور کوهستانی، تپه‌ای و مرتفع است. این موضوع در طول تاریخ باعث چالش‌های زیادی در تأمین غذای کافی برای جمعیت عظیم چین شده است. همچنین، چین به دلیل موقعیت جغرافیایی خود، با بلایای طبیعی مانند زمین‌لرزه، خشکسالی، سیل، طوفان و طوفان شن مواجه بوده است. زلزله‌های چین به دلیل قرار گرفتن در کنار اقیانوس آرام، بسیار شدید بوده‌اند. زمین‌لرزه تانگشان در سال ۱۹۷۶ در شمال شرقی چین بیش از ۲۰۰ هزار نفر را کشت و زلزله سیچوان در سال ۲۰۰۸ باعث کشته شدن نزدیک به ۸۷ هزار نفر و بی‌خانمانی میلیون‌ها نفر شد.
علی‌رغم وسعت زیاد، چین فقط از یک منطقه زمانی به نام زمان استاندارد چین استفاده می‌کند که هشت ساعت جلوتر از ساعت گرینویچ است.
یک سوم مساحت چین را کوه‌ها تشکیل می‌دهند. بلندترین کوه روی زمین، کوه اورست، در مرز بین چین و نپال قرار دارد. چین هزاران رود دارد که رود یانگ‌تسه و رود زرد مهم‌ترین آنها هستند. رودخانه یانگ‌تسه با طول ۶۳۰۰ کیلومتر سومین رود بزرگ جهان است. چین دارای خط ساحلی بسیار طولانی در امتداد اقیانوس آرام است که از شمال شرقی تا جنوب شرقی این کشور امتداد دارد. این خط ساحلی دارای بندرهای مهمی مانند شانگهای، گوانگ‌ژو، و تیانجین است که نقش مهمی در تجارت و اقتصاد چین ایفا می‌کنند.
این کشور با ۱٫۴ میلیارد نفر جمعیت، بیش از هر کشور دیگری در جهان جمعیت دارد. حدود یک سوم جمعیت در شهرها زندگی می‌کنند و بقیه مردم در روستاها ساکن هستند. چین به ۲۳ استان، ۵ منطقه خودمختار، ۴ شهرداری، و ۲ منطقه اداری ویژه (هنگ کنگ و ماکائو) تقسیم می‌شود.
زیستگاه‌های متنوع چین محل زندگی صدها گونه حیوانی و گیاهی است. بیش از ۳۸۰۰ گونه ماهی و صدها گونه از دوزیستان و خزندگان در رودخانه‌ها، دریاچه‌ها و آب‌های ساحلی زندگی می‌کنند.
حیات وحش جنگلی چین توسط قطع درختان برای زمین‌های کشاورزی تهدید می‌شود. گسترش بیابان‌ها در شمال نیز زیستگاه‌های حیوانات را کوچک می‌کند. دولت چین بیش از ۱۲۰۰ منطقه حفاظت‌شده برای حفاظت از گونه‌های گیاهی و جانوری ایجاد کرده است.
پاندای غول‌پیکر در کوه‌های مه‌آلود جنوب غربی چین و هیچ جای دیگری در زمین زندگی نمی‌کند. آنها از بامبو تغذیه می‌کنند و معمولاً در نزدیکی این گیاه همیشه سبز چوبی زندگی می‌کنند. پانداها شکار شده‌اند و فقط حدود ۱۶۰۰ پاندا در طبیعت باقی مانده است.
تنوع منطقه‌ای و اقلیمی

چین با مساحتی در حدود ۹٫۶ میلیون کیلومتر مربع، سومین یا چهارمین کشور بزرگ جهان از نظر مساحت است. چین با طول ۵۰۰۰ کیلومتر از شرق به غرب و ۵۵۰۰ کیلومتر از شمال به جنوب، کشوری وسیع با مناظر متنوع است. چین به دلیل وسعت زیاد و تنوع توپوگرافی، دارای تنوع آب و هوایی قابل توجهی است. در شمال، آب و هوا سرد و خشک است، در حالی که جنوب دارای آب و هوای گرم و مرطوب است. مناطق غربی چین نیز به دلیل ارتفاع زیاد، دارای آب و هوای سرد کوهستانی هستند. این سرزمین شامل کوه‌ها، فلات‌‌های بلند، بیابان‌های شنی و جنگل‌های انبوه و خطوط ساحلی طولانی است. استان هاینان، جنوبی‌ترین منطقه چین در مناطق استوایی قرار دارد، در حالی که استان هیلونگ جیانگ که با روسیه هم‌مرز است، می‌تواند دمای آن به زیر صفر درجه برسد.
همچنین مناطق بیابانی و فلات غربی سین‌کیانگ و تبت وجود دارد و در شمال، علفزارهای وسیع مغولستان داخلی قرار دارد. تقریباً می‌توان هر منظره فیزیکی را در چین یافت.
چین دارای رشته‌کوه‌های متعددی است که برخی از بلندترین قله‌های جهان را در خود جای داده‌اند. از جمله مهم‌ترین این رشته‌کوه‌ها می‌توان به هیمالیا (که مرز جنوبی چین با نپال و هند را تشکیل می‌دهد و قله کوه اورست را در خود جای داده است)، کونلون، تیان شان، آلتای، و هینگدوان اشاره کرد. این کوهستان‌ها تأثیر بسزایی در آب و هوای چین دارند و به عنوان منبع آب برای بسیاری از رودخانه‌های مهم این کشور عمل می‌کنند.
فلات تبت، که به عنوان «سقف جهان» شناخته می‌شود، وسیع‌ترین و بلندترین فلات جهان است و بخش بزرگی از جنوب غربی چین را در بر می‌گیرد. فلات‌های دیگری مانند فلات مغولستان داخلی و فلات یون‌گوی نیز در چین وجود دارند.
دشت‌های وسیع شمال شرقی چین، دشت شمال چین، و دشت یانگ‌تسه از جمله مهم‌ترین مناطق کشاورزی چین هستند و جمعیت زیادی را در خود جای داده‌اند. این دشت‌ها توسط رودخانه‌های بزرگی مانند رود زرد (هوانگ‌هو)، رودخانه یانگ‌تسه، و رودخانه مروارید (جو جیانگ) آبیاری می‌شوند.
بیابان‌های وسیعی مانند بیابان تکله‌مکان و بیابان گبی در شمال غربی چین قرار دارند. این بیابان‌ها به دلیل شرایط آب و هوایی سخت و کمبود آب، جمعیت کمی دارند.
جغرافیای فیزیکی

این کشور با کشورهای متعددی هم جوار است. چین با کشورهای کره شمالی، مغولستان، روسیه، قزاقستان، قرقیزستان، تاجیکستان، افغانستان، پاکستان، هند، نپال، برمه، بوتان، لائوس، ویتنام دارای مرز مشترک خاکی و با کره جنوبی، ژاپن، فیلیپین، برونئی، مالزی و اندونزی دارای مرز آبی است.
چین از نظر جغرافیایی به سه بخش اصلی تقسیم می‌شود: شرقی، شمال غربی و جنوب غربی. بخش شرقی دارای دشت‌ها و تپه‌های کم ارتفاع است که توسط رودخانه‌ها شکل گرفته و تحت تأثیر بادهای باران‌زای موسمی قرار دارد. در این منطقه، زمین‌های کشاورزی حاصلخیز و جمعیت زیادی وجود دارد.
بخش شمال غربی شامل مناطق مرتفع و خشک است که تحت تأثیر فرسایش بادی قرار دارند. این منطقه حوضه‌های آبریز داخلی را تشکیل می‌دهد. فلات تبت، بلندترین فلات جهان، و بیابان‌های گبی و تکله‌مکان در این بخش قرار دارند.
بخش جنوب غربی چین، منطقه‌ای سردسیر، مرتفع و کوهستانی است که شامل فلات‌های بین کوهستانی و دریاچه‌های داخلی می‌شود. این منطقه تحت تأثیر کوه‌های هیمالیا و فعالیت‌های زمین‌ساختی قرار دارد.
به‌طور کلی، چین از غرب به شرق شیب دارد و کوه‌های بلند در غرب و دشت‌های پست در شرق آن قرار دارند. این تنوع جغرافیایی بر توسعه سیاسی، اقتصادی و فرهنگی چین تأثیرگذار بوده است. برای مثال، تمدن هان در جنوب فلات لس شکل گرفت و به دلیل موانع طبیعی مانند فلات تبت و بیابان گبی، در امتداد دالان گانسو گسترش یافت.
این تنوع جغرافیایی همچنین باعث شده است که دولت مرکزی در طول تاریخ، به جز در دوره‌های سلسله‌های قدرتمند، کنترل کاملی بر تمام کشور نداشته باشد. مناطق دورافتاده مانند حوضه سیچوان و حوضه تاریم اغلب به دلیل موانع جغرافیایی و خودکفایی اقتصادی، به پادشاهی‌های مستقل تبدیل می‌شدند.
کوه‌ها

رشته‌کوه‌های اصلی چین شامل هیمالیا در امتداد مرز هند و نپال، کوه‌های کونلون در منطقه مرکز غربی، کوه‌های تیان شان در منطقه خودمختار سین‌کیانگ در شمال غربی، کوه‌های کینلینگ که شمال و جنوب چین را از هم جدا می‌کند، کوه‌های هینگگان بزرگ در شمال شرقی، کوه‌های تایهانگ در شمال مرکزی چین، و کوه‌های هِنگدوان در جنوب شرقی که تبت، سیچوان و یون‌نان به هم می‌رسند.
زمین‌شناسی و منابع طبیعی

چین دارای ذخایر معدنی قابل توجهی است و بزرگترین تولیدکننده آنتیموان، گرافیت طبیعی، تنگستن و روی در جهان است. سایر مواد معدنی اصلی عبارتند از آلومینیوم، بوکسیت، زغال سنگ، نفت خام، الماس، طلا، سنگ آهن، سرب، مگنتیت، منگنز، جیوه، مولیبدن، گاز طبیعی، سنگ فسفات، قلع، اورانیوم و وانادیوم. پتانسیل نیروی برق‌آبی چین بزرگترین پتانسیل در جهان است.
حیات وحش

چین در دو منطقه بوم‌شناختی بزرگ جهان قرار دارد: اقلیم دیرین‌شمالی و هندومالایی. در منطقه دیرین‌شمالی، پستاندارانی مانند اسب، شتر و جربیل یافت می‌شوند. از جمله گونه‌هایی که در منطقه هندومالایی یافت می‌شوند می‌توان به گربه پلنگی، موش بامبو، درخت‌بید و گونه‌های مختلف دیگر از میمون‌ها و بوزینه‌ها اشاره کرد. به دلیل پراکندگی طبیعی و مهاجرت، برخی از همپوشانی‌ها بین این دو منطقه وجود دارد و گوزن یا آهو، خرس، گرگ، خوک و جوندگان در تمام محیط‌های متنوع آب و هوایی و زمین‌شناسی یافت می‌شوند. پاندا بزرگ معروف تنها در یک منطقه محدود در امتداد رود یانگ‌تسه یافت می‌شود. با وجود اینکه اکنون قوانینی برای ممنوعیت چنین فعالیت‌هایی وجود دارد، تجارت گونه‌های در معرض خطر همچنان یک مشکل ادامه‌دار است.
جغرافیای انسانی

تاریخ چین اغلب بر اساس چندین منطقه راهبردی که توسط محدودیت‌های توپوگرافی خاص تعریف شده‌اند، توضیح داده می‌شود. مردم هان با شروع از دشت مرکزی چین، قلب سابق جمعیت‌های هان، از نظر نظامی و سپس جمعیتی به سمت فلات لس، حوضه سیچوان و تپه‌های جنوبی (همان‌طور که در نقشه سمت چپ مشخص شده است) گسترش یافتند، نه بدون مقاومت از سوی مردم محلی. مردم هان که با رشد جمعیتی نسبتاً بالاتر خود تحت فشار قرار گرفته بودند، به گسترش خود با امواج نظامی و جمعیتی ادامه دادند. جنوب دور چین امروزی، بخش‌های شمالی ویتنام امروزی و حوضه تاریم برای اولین بار توسط ارتش‌های سلسله هان تسخیر و به‌طور پایدار تحت سلطه قرار گرفتند. استپ‌های شمالی همیشه منبع تهاجم به چین بودند که در قرن سیزدهم با فتح کل چین توسط مغول‌ها و ایجاد سلسله یوان مغول به اوج خود رسید. منچوری، بیشتر شمال شرقی چین امروزی و شبه جزیره کره معمولاً تحت کنترل چین نبودند، به استثنای برخی دوره‌های محدود اشغال. منچوری در اواخر سلسله چینگ به شدت در امپراتوری چین ادغام شد، در حالی که ضلع غربی کوه‌های چانگبای که قبلاً محل سکونت قبایل کره‌ای بود، وارد چین شد.
جغرافیای جمعیتی

تراکم جمعیت از توپوگرافی و در دسترس بودن زمین‌های زراعی سابق پیروی می‌کند. خط هایهه-تنگچونگ که از هایهه، هیلونگجیانگ تا شهرستان تنگچونگ، یون‌نان می‌گذرد، چین را به دو بخش تقریباً مساوی از نظر مساحت جغرافیایی تقسیم می‌کند، به‌طور کلی مناطق غربی این خط کم جمعیت و مناطق شرقی آن پرجمعیت هستند. امروزه ۵ دین اصلی وجود دارد که توسط دولت به رسمیت شناخته شده‌اند: بودیسم، تائوئیسم، پروتستانتیسم، کاتولیک و اسلام. بودیسم و مذاهب عامیانه تقریباً ۲۱ درصد از جمعیت را تشکیل می‌دهند، در حالی که پروتستان‌ها ۵ درصد و اسلام ۱٫۶ درصد از جمعیت را تشکیل می‌دهند. تعداد قابل توجهی از بودایی‌ها در منطقه تبت در جنوب غربی این کشور که با نپال، بنگلادش و بوتان و مهم‌تر از همه هند، زادگاه بودیسم، هم‌مرز است، زندگی می‌کنند. جمعیت اسلامی که عمدتاً از مسلمانان هوئی و اویغور تشکیل شده است، در منطقه سین کیانگ در شمال غربی این کشور متمرکز شده است که با مغولستان، قزاقستان، قرقیزستان، تاجیکستان، افغانستان، پاکستان، هند و روسیه مرز مشترک دارد.
جغرافیای اداری

جغرافیای اداری چین عمدتاً در طول سازماندهی مجدد اداری ۱۹۴۹ و ۱۹۵۴ ترسیم شد. این سازماندهی مجدد منبع بحث‌های زیادی در داخل چین بوده است. علاوه بر این، یک قطعه زمین از گوانگ‌دونگ به گوانگشی واگذار شد تا به دومی دسترسی مستقیم به خلیج تونکین بدهد، در حالی که هاینان در سال ۱۹۸۸ از گوانگ‌دونگ و چونگ‌کینگ از سیچوان در سال ۱۹۹۷ جدا شدند.
آب و هوا و محیط زیست > آب و هوا

با توجه به تفاوت‌های عظیم در عرض جغرافیایی، طول جغرافیایی و ارتفاع، آب و هوای چین بسیار متنوع است و از آب و هوای گرمسیری در جنوب دور تا آب و هوای زیرشمالگانی در شمال دور و آب و هوای آلپی در ارتفاعات بالاتر فلات تبت متغیر است. بادهای موسمی که ناشی از تفاوت در ظرفیت جذب گرما در قاره و اقیانوس است، بر آب و هوا غالب هستند. در طول تابستان، موسمی شرق آسیا هوای گرم و مرطوب را از جنوب حمل می‌کند و اکثریت قریب به اتفاق بارش سالانه را در بیشتر نقاط کشور به ارمغان می‌آورد. برعکس، آنتی‌سیکلون سیبری در طول زمستان غالب است و شرایط سرد و نسبتاً خشک را به همراه دارد. پیشروی و عقب‌نشینی موسمی‌ها تا حد زیادی زمان‌بندی فصل بارندگی را در سراسر کشور تعیین می‌کند. اگرچه بیشتر کشور در منطقه معتدل قرار دارد، الگوهای آب و هوایی آن پیچیده است.
بخش‌های شمالی هیلونگجیانگ و مغولستان داخلی دارای آب و هوای زیرشمالگانی هستند. در مقابل، بیشتر جزیره هاینان و بخش‌هایی از حاشیه‌های جنوبی یون‌نان دارای آب و هوای گرمسیری هستند. اختلاف دما در زمستان قابل توجه است، اما در تابستان این اختلاف بسیار کمتر است. به عنوان مثال، میانگین دمای ۲۴ ساعته شهرستان موهه، هیلونگجیانگ در ژانویه به -۳۰ درجه سانتیگراد (-۲۲ درجه فارنهایت) نزدیک می‌شود، در حالی که این رقم در ژوئیه از ۱۸ درجه سانتیگراد (۶۴ درجه فارنهایت) فراتر می‌رود. در مقابل، بیشتر هاینان میانگین ژانویه بیش از ۱۷ درجه سانتیگراد (۶۳ درجه فارنهایت) دارد، در حالی که میانگین ژوئیه معمولاً بالای ۲۸ درجه سانتیگراد (۸۲ درجه فارنهایت) است.
بارش تقریباً همیشه در ماه‌های گرم‌تر متمرکز است، اگرچه مجموع سالانه از کمتر از ۲۰ میلی‌متر (۰٫۸ اینچ) در شمال غربی چینگ‌های و تورپان در سین‌کیانگ تا بیش از ۲۰۰۰ میلی‌متر (۷۹ اینچ) در گوانگ‌دونگ، گوانگشی و هاینان متغیر است. تنها در برخی از بخش‌های زونگاریا در سین کیانگ، تغییرات فصلی قابل توجه در بارش که آب و هوای چین (و تا حد زیادی شرق آسیا) را مشخص می‌کند، وجود ندارد.
میزان تابش سالانه خورشید از کمتر از ۱۱۰۰ ساعت در بخش‌هایی از سیچوآن و چونگ‌کینگ تا بیش از ۳۴۰۰ ساعت در شمال غربی چینگ‌های متغیر است. الگوهای فصلی در آفتاب بر حسب منطقه بسیار متفاوت است، اما به‌طور کلی، شمال و فلات تبت نسبت به جنوب کشور آفتابی‌تر هستند.
محیط زیست

آلودگی هوا (دی‌اکسید گوگرد و ذرات معلق) ناشی از وابستگی به زغال سنگ یک مشکل اساسی است، همراه با آلودگی آب از زباله‌های تصفیه نشده و استفاده از استانداردهای مورد بحث غلظت آلاینده‌ها به جای بارگذاری کل حداکثر روزانه. کمبود آب به ویژه در شمال وجود دارد. بخش شرقی چین اغلب به دلیل آلودگی صنعتی دود و مه غلیظ را در جو تجربه می‌کند. جنگل‌زدایی شدید با از دست دادن تقریباً یک پنجم زمین‌های کشاورزی از سال ۱۹۴۹ به دلیل فرسایش خاک و توسعه اقتصادی با بیابان‌زایی ناشی از آن در حال وقوع است.
چین عضو پروتکل محیط‌زیست جنوبگان، پیمان جنوبگان، کنوانسیون تنوع زیستی، پیمان تغییر اقلیم، کنوانسیون مقابله با بیابان‌زایی سازمان ملل متحد، پیمان گونه‌های در خطر انقراض، پیمان زباله‌های خطرناک، کنوانسیون ملل متحد در مورد حقوق دریاها، توافق‌نامه‌های بین‌المللی الوارهای گرمسیری ۱۹۸۳ و ۱۹۹۴، کنوانسیون بین‌المللی تنظیم صید نهنگ و توافق‌نامه‌هایی در مورد تخلیه زباله در دریا، حفاظت از لایه اوزون، آلودگی کشتی و حفاظت از تالاب‌ها است. چین پیمان کیوتو (اما هنوز موظف به کاهش انتشار کربن خود تحت این توافق‌نامه نیست، همان‌طور که هند) و پیمان منع آزمایش هسته‌ای را امضا کرده، اما تصویب نکرده است.
مناطق جغرافیایی > دشت شمال چین

دشت شمال چین، واقع در شرق این کشور پهناور، منطقه‌ای وسیع و کم ارتفاع است که به دلیل شرایط خاص جغرافیایی و آب و هوایی خود، ویژگی‌های منحصر به فردی دارد. این دشت که به عنوان یکی از مهدهای تمدن چین شناخته می‌شود، در طول تاریخ شاهد شکل‌گیری اولین جوامع کشاورزی و سلسله‌های پادشاهی این کشور بوده است.
آب و هوای این منطقه به شدت متغیر است و طوفان‌های گرد و غبار، به ویژه در فصل‌های خشک، امری رایج است. این شرایط آب و هوایی چالش‌های زیادی را برای کشاورزان ایجاد می‌کند و باعث می‌شود که تنها در سه سال از هر پنج سال، بتوانند برداشت محصول خوبی داشته باشند. با این حال، به دلیل فراوانی آب و غذا در گذشته، مردم این منطقه به‌طور سنتی در جوامع پراکنده و نه در سکونتگاه‌های متمرکز زندگی می‌کردند. این الگوی سکونت تا حدی به دلیل نیاز به دفاع در برابر مهاجمان و غارتگران تغییر کرد و اولین شهرهای باستانی در دامنه کوه‌های تایهانگ شکل گرفتند، جایی که منابع آب و مواد معدنی در دسترس بودند.
امروزه نیز دشت شمال چین همچنان یک منطقه کشاورزی است و زندگی در آن عمدتاً بر پایه خودکفایی استوار است. کشاورزان این منطقه با کاشت محصولات متنوعی مانند گندم، پنبه، تنباکو، بادام زمینی، خرمالو و سایر میوه‌ها و سبزیجات فصلی، معیشت خود را تأمین می‌کنند. با این حال، به دلیل کمبود منابع طبیعی و زیرساخت‌های صنعتی، این منطقه پیش از این از نظر اقتصادی توسعه چندانی نداشت و بیشتر صنایع دستی بومی در آن رواج داشت.
یکی دیگر از چالش‌های پیش روی ساکنان دشت شمال چین، کمبود آب شیرین است. به دلیل زهکشی ضعیف، آب‌های زیرزمینی اغلب شور هستند و مردم مجبورند برای تأمین آب شیرین از چاه‌ها استفاده کنند. همچنین، نبود عوارض طبیعی مانند تپه‌ها و کوه‌ها باعث می‌شود که بادهای فصلی در این منطقه قوی و مخرب باشند. برای مقابله با این مشکل، کشاورزان در بسیاری از مناطق بادشکن‌هایی را کاشته‌اند تا از خاک مزارع در برابر فرسایش محافظت کنند.
در مجموع، دشت شمال چین منطقه‌ای با تاریخ و فرهنگ غنی است که با وجود چالش‌های فراوان، همچنان به عنوان یکی از مهم‌ترین مناطق کشاورزی چین شناخته می‌شود.
مناطق جغرافیایی > فلات لس

فلات لس (loess) منطقه‌ای وسیع در چین است که ویژگی بارز آن خاک رسوبی بادی است که در برخی نقاط تا عمق بیش از ۱۰۰۰ متر انباشته شده است. این خاک که لس نامیده می‌شود، با وجود سرشار بودن از کلسیم و حاصلخیزی، به دلیل خشکی منطقه و عدم توانایی در نگهداری آب، برای کشاورزی سنتی مناسب نیست. بارندگی در این منطقه بسیار متغیر است و کشاورزان معمولاً انتظار برداشت بیش از دو محصول در هر سه سال را ندارند.
محیط خشن و دورافتاده فلات لس باعث ایجاد دو الگوی فرهنگی شده است: جوامع فقیر و منزوی، و وابستگی به تجارت با مردمان کوچ‌نشین و امپراتوری‌های آن سوی دیوار بزرگ. از نظر اقتصادی، شهرهای تجاری که تجارت و حمل و نقل را به شرق چین و دشت شمال چین تسهیل می‌کردند، در این منطقه رونق یافته و از بین رفته‌اند. فلات لس هرگز یک منطقه قوی تولیدکننده مواد غذایی نبوده است.
امروزه نیز شهرهای کلیدی این منطقه مانند شی‌آن و لانژو، مراکز تجاری هستند که به اقتصاد احیا شده سین‌کیانگ و کشورهای شوروی سابق آسیای مرکزی متصل‌اند. با این حال، امروزه نفت جایگزین ابریشم به عنوان کالای اصلی اقتصادی شده است. نفت یک منبع عمده در گانسو، سین کیانگ و کشور همسایه قزاقستان است.
در مناطق روستایی فلات لس، مردم در غارهایی که در صخره‌های لس حفر شده‌اند یا خانه‌های خشتی گلی زندگی می‌کنند، در حالی که در مناطق شهری آپارتمان‌نشینی رایج است. خانواده‌ها معمولاً هسته‌ای هستند و حمل و نقل در مناطق روستایی با پیاده‌روی، قاطر و اسب و در مناطق شهری با خودرو، اتوبوس و دوچرخه انجام می‌شود. غذاهای اصلی مردم این منطقه شامل رشته فرنگی گندم و کلم ترش است.
مناطق جغرافیایی > مغولستان داخلی

مغولستان داخلی، یک منطقه خودمختار در شمال چین، سرزمینی پهناور است که به شکل هلال در سراسر شمال چین امتداد دارد. این منطقه از غرب به فلات گبی و از شرق به رشته‌کوه‌های داهینگان محدود می‌شود.
رودخانه زرد (هوانگ‌هو) از میان مغولستان داخلی عبور کرده و فلات اردوس را آبیاری می‌کند. خاک‌های این منطقه از خاک‌های بیابانی شنی در غرب تا خاک‌های سیاه غنی در شرق متفاوت است. آب و هوای این منطقه قاره‌ای و خشک است و زمستان‌های بسیار سرد و تابستان‌های گرم و خشک را تجربه می‌کند. بارندگی در این منطقه کم و نامنظم است.
پوشش گیاهی در غرب این منطقه بسیار پراکنده است و بیشتر شامل شن‌های روان و گیاهان بیابانی می‌شود. در مناطق مرکزی، علفزارهای غنی وجود دارد که برای چرای گوسفند، بز، گاو و اسب‌های معروف مغولی و شترهای دوکوهانه مناسب است. جنگل‌های بکر نیز بخش وسیعی از رشته‌کوه‌های داهینگان را پوشش می‌دهند.
اکثر جمعیت مغولستان داخلی را قوم هان تشکیل می‌دهند و مغول‌ها بزرگ‌ترین اقلیت قومی این منطقه هستند. این منطقه در دهه‌های اخیر به شدت شهرنشین شده است و سه منطقه شهری اصلی آن شامل هوهوت (مرکز سیاسی و فرهنگی)، بائوتو (مرکز صنعتی و حمل و نقل) و جینینگ (مرکز تجاری و حمل و نقل) هستند. در حال حاضر حدود نیمی از جمعیت مغولستان داخلی شهرنشین هستند.
زبان چینی رایج‌ترین زبان مورد استفاده در این منطقه است، اما گویش‌های مغولی نیز رواج دارند. در سال ۱۹۵۵، یک سیستم نوشتاری برای زبان مغولی با استفاده از الفبای سیریلیک معرفی شد، اما بعدها الفبای سنتی مغولی دوباره معرفی شد. ادیان اصلی این منطقه شامل بودیسم تبتی، اسلام، و ترکیبی از کنفوسیوس‌گرایی، بودیسم و دائوئیسم است.
مغولستان داخلی از نظر منابع طبیعی بسیار غنی است. موقعیت جغرافیایی مغولستان داخلی، که در مرز چین با مغولستان و روسیه قرار دارد، آن را به یک دروازه اقتصادی کلیدی برای اتصال شمال و غرب چین تبدیل کرده است. این منطقه دارای ۱۶ گذرگاه برای تجارت با روسیه و مغولستان است.
برای مقابله با علل اصلی طوفان‌های شن در پکن و تیانجین، در سال‌های اخیر، در مغولستان داخلی افزایش جنگل‌کاری، تسهیل ساخت ذخایر طبیعی برای حفاظت از حیات وحش و ترویج کاشت درختان زودرشد و پربازده انجام شده است. این اقدامات باعث افزایش سطح و حجم جنگل‌ها و کاهش زمین‌های تخریب‌شده شده است. همچنین، تعداد طوفان‌های شن در این منطقه کاهش یافته و کیفیت هوا در شهرهای مغولستان داخلی بهبود یافته است.
مناطق جغرافیایی > سواحل جنوب شرق و شانگهای

منطقهٔ جنوب شرق چین
نقشهٔ ناهمواری‌های منطقهٔ جنوب شرق چین
این منطقه که تحت تأثیر اقیانوس آرام است، دارای آب و هوای معتدل با بارندگی فراوان است که به کشاورزان این امکان را می‌دهد که در سال چندین بار محصول برداشت کنند. در این ناحیه، غذا، چه از زمین (برنج) و چه از دریا (ماهی و میگو)، همواره به وفور یافت می‌شود. این منطقه اولین منطقه‌ای بود که تحت تأثیر غرب قرار گرفت و دارای بیشترین تعداد مسیحیان و کلیساهای مسیحی در چین است. شانگهای، شهر اصلی این منطقه، یک بندر پررونق و مرکز صنایع مهمی مانند فولاد، مخابرات، خودرو، تجهیزات تولید برق، پتروشیمی و لوازم الکتریکی است. این شهر همچنین به عنوان یک مرکز مالی، بیمه، تجارت، املاک و مستغلات، گردشگری و اطلاعات شناخته می‌شود. در مناطق ساحلی، ماهیگیری و کشتیرانی از صنایع مهم هستند، در حالی که در مناطق داخلی برنج یک محصول نقدی مهم است. مناطق کوهستانی این ناحیه نیز به ماهیگیری و جنگلداری اختصاص دارند.
در سال ۲۰۰۰، شهر شانگای که با سرعت در حال رشد است، ۱۶٫۴ میلیون نفر جمعیت داشت. جمعیت شانگهای در سال ۲۰۲۳ از ۲۴ میلیون نفر فراتر رفت. این شهر دومین شهر بزرگ چین و هفتمین شهر بزرگ جهان است.
شانگهای در دلتای رودخانه یانگ تسه در ساحل شرقی چین واقع شده است. این دلتا بین نوک جنوبی ژاپن و شمال تایوان به دریای چین شرقی می‌ریزد. این شهر تقریباً در فاصله مساوی بین پکن و هنگ کنگ قرار دارد و در همان عرض جغرافیایی سن دیگو، نیواورلئان، برمودا، قاهره، اورشلیم و لاهور قرار دارد.
این شهر در ابتدا در اطراف رودخانه هوانگ پو، یکی از شاخه‌های یانگ تسه متمرکز بود، اما اکنون در همه جهات بسیار گسترش یافته است. حومه‌ها و شهرهای اقماری اکنون به سمت شرق تا دریای چین شرقی، شمال و غرب تا استان جیانگ سو و جنوب تا استان چجیانگ امتداد دارند. شانگهای تقریباً در فاصله مساوی از پکن و هنگ کنگ قرار دارد و در ۳۱°۱۲' شمالی ۱۲۱°۳۰' شرقی، در همان عرض جغرافیایی سن دیگو، نیواورلئان، برمودا، مراکش و قاهره قرار دارد.
بخش عمده‌ای از مساحت ۶۳۴۰ کیلومتر مربعی شانگهای، به جز چند تپه و کوه کوچک در ناحیه‌های چینگ پو و سونگ جیانگ در جنوب غربی، مسطح است. این به دلیل موقعیت آن در دشت آبرفتی دلتای رودخانه یانگ تسه است. شانگهای دارای جزایر دور از ساحلی مانند جزیره داجینشان، جزیره شیائوجینشان و جزیره فوشان است. بیشتر مناطق اطراف شهر در حال توسعه هستند که برای اکثر افراد، ترکیبی از ویرانی صنعتی و کشاورزی ابتدایی به نظر می‌رسد.
مناطق جغرافیایی > دره یانگ‌تسه

این منطقه توسط کوه‌ها و تالاب‌های وسیع از سایر مناطق جدا شده و زندگی و اقتصاد آن به رودخانه یانگ تسه (چانگ جیانگ به معنی "رودخانه طولانی")، شاخه‌ها و دریاچه‌های آن وابسته است. تابستان‌های این منطقه معمولاً گرم، مرطوب و بارانی است، در حالی که زمستان‌ها کوتاه اما سرد هستند. در طول قرن بیستم، ساخت سدهای متعدد بر روی رودخانه یانگ تسه، تغییرات قابل توجهی در چشم‌انداز، اقتصاد و زندگی مردم ساکن در این منطقه ایجاد کرده است. بسیاری از مردم به دلیل این تغییرات مجبور به جابجایی شده‌اند.
ماهیگیری و تجارت قایق، زندگی و فرهنگ غالب این منطقه را تشکیل می‌دهند. شهرهای مهمی مانند چونگ‌کینگ، ووهان و نانجیانگ اقتصاد خود را به حمل و نقل و تجارت آبی گره زده‌اند و کشاورزی یا حتی صنایع غذایی در آن‌ها نقش کمتری دارد. مراکز تولیدی بزرگ در امتداد رودخانه وجود دارند زیرا حمل و نقل از طریق رودخانه ارزان و مقرون به صرفه است. بسیاری از مردم در این منطقه تمام عمر خود را در قایق‌های کوچک یا متوسط می‌گذرانند و با جابجایی کالا و مسافر از طریق دریاچه‌ها، کانال‌ها و رودخانه‌های متعدد دره یانگ تسه، امرار معاش می‌کنند.