stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
خالد عزیزی
فعالیت‌های سیاسی

خالد عزیزی از دوران جوانی و همگام با شروع انقلاب ۱۳۵۷ به صفوف مبارزان کرد پیوست و تاکنون در در پستهای مختلفی در حزب دمکرات کردستان فعالیت داشته. قبل از انتخاب وی به عنوان دبیرکل حزب دمکرات کردستان، تا سال ۲۰۰۶ وی مسئول روابط خارجی حزب دمکرات بود. بعد از اتمام دوره دبیر کلی عبدالله حسن‌زاده و شروع اختلافات درون حزبی بعد از کنگره ۱۳ که در سال ۲۰۰۶ به تقسیم حزب دمکرات انجامید، وی در کنگره ۱۴ این حزب توانست رأی اعتماد اکثریت کنگره را جلب کند و ابتدا تا ۲ سال به عنوان سخنگو و بعد از آن به عنوان دبیرکل این حزب شناخته شود. همچنین در کنگره‌های ۱۵ و ۱۶ نیز مورد اعتماد اعضا قرار گرفت و در پست دبیر کلی باقی ماند. وی در بین طرفداران خود و همچنین اکثر اعضای حزب دمکرات به شخصیتی نوگرا ملقب است. وی ۳ ماه بعد از کنگره ۱۶ از سمت دبیر کلی حزب دمکرات کردستان استعفا داد. کمیته مرکزی حزب دمکرات کردستان در تاریخ ۱۵ ژانویه ۲۰۱۷ استعفای وی را قبول کرد و مصطفی مولودی را جایگزین وی کرد. در کنگره ۱۷ حزب دموکرات کردستان روز ۱۱ نوامبر ۲۰۱۹ (۲۰ آبان ۱۳۹۸)، وی دوباره به عنوان دبیرکل انتخاب شد.
مصاحبه خالد عزیزی در سال ۲۰۱۵
رحمان مقدم

| رحمان مقدم | رحمان مقدم |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: رحمان رحمتی مقدم
زادهٔ: ۱۷ مرداد ۱۳۱۴ ‏(۸۹ سال) قائم‌شهر
ملیت:  ایران
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۳۶۲–تاکنون
رحمان مقدم (زاده ۱۷ مرداد ۱۳۱۴ در قائم‌شهر) بازیگر اهل ایران است.
بازیگر

اشک نرگس (۱۳۹۴)
انتخاب موفق (۱۳۹۳)
۵۷۸ روز انتظار (۱۳۹۰)
دردسر بزرگ (۱۳۸۹)
کلاغ پر (۱۳۸۶)
ساقی (۱۳۸۰)
بازیگر (۱۳۷۸)
معصوم (۱۳۷۷)
تابلویی برای عشق (۱۳۷۶)
زخمی (۱۳۷۶)
کلید ازدواج (۱۳۷۶)
جوانمرد (۱۳۷۵)
اعاده امنیت (۱۳۷۴)
فاتح (۱۳۷۴)
تحفه هند (۱۳۷۳)
خلع سلاح (۱۳۷۳)
در کمال خونسردی (۱۳۷۳)
رؤیای نیمه‌شب تابستان (۱۳۷۳)
کاکادو (۱۳۷۳)
کیمیا (۱۳۷۳)
می‌خواهم زنده بمانم (۱۳۷۳)
آن‌ها هیچ‌کس را دوست ندارند (۱۳۷۲)
آبادانی‌ها (۱۳۷۱)
دو روی سکه (۱۳۷۱)
رابطه پنهانی (۱۳۷۱)
عیالوار (۱۳۷۱)
مجسمه (۱۳۷۱)
جیب‌برها به بهشت نمی‌روند (۱۳۷۰)
دو نفر و نصفی (۱۳۷۰)
دو نیمه سیب (۱۳۷۰)
دیدار در استانبول (۱۳۷۰)
مسافران (۱۳۷۰)
دو فیلم با یک بلیت (۱۳۶۹)
بچه‌های طلاق (۱۳۶۸)
دستمزد (۱۳۶۸)
دلار (۱۳۶۷)
سازمان ۴ (۱۳۶۶)
شاید وقتی دیگر (۱۳۶۶)
غریبه (۱۳۶۶)
اجاره‌نشین‌ها (۱۳۶۵)
گال (۱۳۶۵)
تیغ و ابریشم (۱۳۶۴)
جستجو در شهر (۱۳۶۴)
سامان (۱۳۶۴)
شب‌شکن (۱۳۶۳)
مزدوران (۱۳۶۳)
یک روز گرم (۱۳۶۳)
کمال الملک (۱۳۶۲)
بازیگر > تلویزیونی

کارآگاه علوی(۱۳۷۴، حسن هدایت، شبکه ۲)
دبیرستان خضراء (۱۳۷۵-۱۳۷۴ اکبر خواجویی) شبکه ۲
تعطیلات نوروزی (مجموعه تلویزیونی) (۱۳۷۰ خسرو ملکان) نوروز ۱۳۷۱ از شبکه ۱
بازگشت به خانه (مجموعه تلویزیونی) (۱۳۷۶-۱۳۷۵ مسعود نوابی) شبکه ۱
در چشم باد (۱۳۸۸، مسعود جعفری جوزانی) شبکه ۱
خانه در آتش (مجموعه تلویزیونی) (۱۳۷۳ علی نقی‌لو) شبکه ۱
هدف گم‌شده (مجموعه تلویزیونی) (۱۳۷۳ یوسف سیدمهدوی) شبکه ۱
محاکمه (مجموعه تلویزیونی) (۱۳۷۷ حسن هدایت) شبکه ۱
گم‌شده (۱۳۷۷ مسعود نوابی) شبکه ۱
این گروه پلیس (۱۳۷۹–۱۳۷۸ علی قوی‌تن) شبکه تهران
خبرنامه (مجموعه تلویزیونی (۱۳۶۵  منصور تهرانی)
بازی با مرگ (۷۷-۱۳۷۴ حمید تمجیدی) شبکه ۲
پدرسالار (۱۳۷۴ اکبر خواجویی)
سوءظن (مجموعه تلویزیویی) (۱۳۷۴ عبدالرضا اکبری) شبکه ۱
درد پنهان (۱۳۷۴) شبکه یک
روزهای برفی (مجموعه تلویزیونی) (۱۳۷۰ مجید جوانمرد) شبکه 2
همراهان (مجموعه تلویزیونی) (۱۳۶۹  جهانگیر جهانگیری)
جستجو (مجموعه تلویزیونی) (۱۳۶۷ محمدرضا ممجّد)
مهر سکوت (۱۳۷۴ شهریار بدیعی)
شیطان در خانه (۱۳۷۲ محمدرضا زهتابی) شبکه 1
لاکهید ان‌اف-۱۰۴ای

| لاکهید ان‌اف-۱۰۴ای | لاکهید ان‌اف-۱۰۴ای |
| --- | --- |
Lockheed NF-104A, 56-0756, climbing with راکت power: Lockheed NF-104A, 56-0756, climbing with راکت power
کاربری: فناوری هوافضا هواپیمای آموزشی
تولیدکننده: لاکهید کورپوریشن
طراح: Clarence "Kelly" Johnson
نخستین پرواز: 9 July ۱۹۶۳
معرفی: ۱ اکتبر ۱۹۶۳
بازنشستگی: June 1971
کاربر اصلی: نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا
تعداد ساخته‌شده: ۳
هزینه هر فروند: $5,363,322 (modification cost for all three aircraft)
توسعه‌یافته از: لاکهید اف-۱۰۴ استارفایتر
لاکهید ان‌اف-۱۰۴ای (به انگلیسی: Lockheed NF-104A) یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ لاکهید کورپوریشن در کشور ایالات متحده آمریکا است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در ۰۱۹۶۳−۰۷−۰۹ ۹ ژوئیه ۱۹۶۳ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
حزب انقلاب ملی

| حزب انقلاب ملی National Revolutionary Party | حزب انقلاب ملی National Revolutionary Party |
| --- | --- |
رهبر: محمد داوود خان
بنیان‌گذاری: ۱۹۷۶ (۱۹۷۶)
انحلال و برچینش: ۱۹۷۸ (۱۹۷۸)
ستاد: کابل
مرام سیاسی: ملی‌گرایی پشتون پشتون‌سازی اقتدارگرایی جمهوری‌خواهی ترقی‌خواهی سکولاریسم
طیف سیاسی: خیمه بزرگ
حزب انقلاب ملی یک حزب سیاسی در جمهوری افغانستان بود. این حزب در سال ۱۹۷۴ توسط رئیس‌جمهور محمد داوود خان، که کنترل افغانستان را از بچهٔ کاکایش (پسرعمویش) و در دههٔ ۱۹۷۰ میلادی تصمیم به سرنگونی شاه گرفت. پادشاه محمد ظاهرشاه در کودتایی بی‌خون در سال ۱۹۷۳ به‌دست گرفته بود، تأسیس شد.
تاریخچه

این حزب در تلاشی توسط داوود برای جلب حمایت مردمی از رژیم جمهوری‌خواهش تشکیل شد. داوود همچنین قصد داشت این حزب حمایت از حزب دموکراتیک خلق افغانستان را در افغانستان تضعیف کند، حزبی که در واقع به او در رسیدن به قدرت در سال ۱۹۷۳ کمک کرده بود. برای این منظور، حزب در پی آن بود که یک سازمان چتر برای همه جناح‌های ترقی‌خواهی در افغانستان باشد. به منظور کمک به حزب در تلاش برای جلب حمایت، سایر احزاب سیاسی ممنوع شدند.
این حزب توسط کمیته مرکزی متشکل از سرلشکر غلام حیدر رسولی، وزیر دفاع سید عبدالله، وزیر دارایی عبدالمجید و پروفسور عبدالقیوم اداره می‌شد.
این حزب از انقلاب ثور در آوریل ۱۹۷۸ جان سالم به در نبرد که شاهد سرنگونی و مرگ داوود و خانواده‌اش و به قدرت رسیدن حزب کمونیست دموکراتیک خلق افغانستان بود.
وی‌ای‌اف آی-۱۶

| وی‌ای‌اف آی-۱۶ | وی‌ای‌اف آی-۱۶ |
| --- | --- |
کاربری: هواپیمای جنگنده
تولیدکننده: وی‌ای‌اف
طراح: Kārlis Irbītis
نخستین پرواز: ۱۹۴۰
بازنشستگی: ۱۹۴۲
تعداد ساخته‌شده: ۱ فروند (در برخی منابع ۳ فروند)
هزینه هر فروند: ۱۳۰٬۵۶۸ لاتس (حدود ۲۷٬۰۰۰ دلار آمریکا)
وی‌ای‌اف آی-۱۶ (به انگلیسی: VEF I-16) یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ وی‌ای‌اف در کشور لتونی است. این هواپیما برای نخستین بار در ۱۹۴۰ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
اشتفان وینکلمان

| اشتفان وینکلمان | اشتفان وینکلمان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۸ اکتبر ۱۹۶۴ برلین، آلمان
پیشه(ها): مدیر عامل اجرایی  لامبورگینی
اشتفان وینکلمان (به آلمانی: Stephan Winkelmann) (زاده ۱۸ اکتبر ۱۹۶۴) کارآفرین و مدیر ارشد اجرایی آلمانی است، که اکنون به‌عنوان مدیر عامل اجرایی شرکت لامبورگینی فعالیت می‌نماید.
وی پیشینه مدیریت در شرکت‌های خودروسازی مرسدس بنز، آلفا رومئو، فیات و فیات اتومبیلز را نیز در کارنامه خود دارا می‌باشد. وینکلمان از ۱ ژانویه ۲۰۰۵ تاکنون مدیرعامل لامبورگینی است.
موسیقی هاوس

| موسیقی هاوس | موسیقی هاوس |
| --- | --- |
ریشه‌های سبکی: دیسکو، سول، موسیقی فانک، پست دیسکو، الکتروپاپ، سینث‌پاپ
ریشه‌های فرهنگی: سال‌های آغازین دههٔ ۸۰ میلادی در شیکاگو، ایالات متحده
سازهای معمول: سَمپلِر، درامز الکترونیک، سینث‌سایزر، تِرن‌تیبل، سیکوئنسر
فرم‌های مشتق‌شده: ریو، گاراژ هاوس
زیرژانرها: زیرژانرها
اسید هاوس، بریک بیت، دارک هاوس، دیوا هاوس، یورو هاوس، مایکروهاوس، پراگرسیو هاوس، الکترو هاوس، دریم هاوس، دیسکو هاوس، وکال هاوس، هاردبگ: اسید هاوس، بریک بیت، دارک هاوس، دیوا هاوس، یورو هاوس، مایکروهاوس، پراگرسیو هاوس، الکترو هاوس، دریم هاوس، دیسکو هاوس، وکال هاوس، هاردبگ
ژانرهای درهم‌آمیخته: ژانرهای درهم‌آمیخته
آلترنتیو دنس، امبینت هاوس، دیپ هاوس، تمپو پائین، فانکی‌هاوس، الکترونیک راک، هاوس-پاپ، هیپ هاوس، لاتین هاوس، مَدچِستِر، نئو سول، تِک هاوس، لیکوئید فانک: آلترنتیو دنس، امبینت هاوس، دیپ هاوس، تمپو پائین، فانکی‌هاوس، الکترونیک راک، هاوس-پاپ، هیپ هاوس، لاتین هاوس، مَدچِستِر، نئو سول، تِک هاوس، لیکوئید فانک
حلقه‌های منطقه‌ای: حلقه‌های منطقه‌ای
شیکاگو، فرانسه، سن فرانسیسکو، ایتالیا، بریتانیا، کره جنوبی، نیویورک، نیوجرسی، میامی، دیترویت: شیکاگو، فرانسه، سن فرانسیسکو، ایتالیا، بریتانیا، کره جنوبی، نیویورک، نیوجرسی، میامی، دیترویت
موسیقی هاوس (به انگلیسی: House music) یک ژانر از موسیقی رقص الکترونیک است که با ضرب آهنگ تکراری چهار روی زمین و سرعت  ۱۲۰ تا ۱۳۰ ضربه در دقیقه، به عنوان ظهوری جدید از موسیقی دیسکو دهه ۷۰ میلادی شناخته می‌شود. این سبک از جامعه همجنسگرایان سیاهپوست شهر شیکاگو برخاسته است.
سبک هاوس از دی‌جی ها و تهیه‌کنندگان موسیقی زیرزمینی اهل شیکاگو برخاست و در اواسط دهه ۱۹۸۰ وقتی دی‌جی ها شروع به ساخت موسیقی دیسکو با ضرب‌آهنگ هایی مکانیکی کردند، به آرامی پیشرفت کرد. در اواخر دهه ۸۰ و ابتدای دهه ۹۰ میلادی، موسیقی هاوس بیشتر مورد توجه عامه قرار گرفت و بیت هایی که به بیت های دهه ۸۰ میلادی معروف شدند، ساخته شدند.
ها
هاوس عموماً از سازهای ضربی سبک دیسکو و جاز استفاده می‌کند، مخصوصاً هنگام استفاده از باس بر روی هر ضرب، می‌تواند شامل یک سینث‌سایزر نمایان برای خط باس، درام الکترونیک، افکت‌های الکترونیکی و نمونه‌های فانک باشد.
وجه تسمیه

اصطلاح موسیقی هاوس از اسم کلوپ شبانه‌ای به نام The Warehouse مشتق می‌شود که در سال‌های ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۳ در شیکاگو وجود داشت. این کلوپ عمدتاً توسط آمریکایی آفریقایی‌تبارهای همجنسگرا و آمریکایی‌های لاتین‌تبار اداره می‌شد که برای رقص با موسیقی اجرا شده توسط دی جی ساکن در همان‌جا (فرانسیس نیکولاس) می‌آمدند.
مک‌دانل ۱۱۹

| مک‌دانل ۱۱۹ | مک‌دانل ۱۱۹ |
| --- | --- |
کاربری: Transport aircraft
کشور سازنده: United States
تولیدکننده: مک‌دانل
نخستین پرواز: February 11, 1959
تعداد ساخته‌شده: 1
مک‌دانل ۱۱۹ (به انگلیسی: McDonnell 119) یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مک‌دانل در کشور ایالات متحده آمریکا است . این هواگرد برای نخستین بار در ۰۱۹۵۹−۰۲−۱۱ ۱۱ فوریه ۱۹۵۹ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
ساتنیک آدامیان

| ساتنیک آدامیان | ساتنیک آدامیان |
| --- | --- |
 :  
تولد: ۱۷ سپتامبر ۱۸۷۵  تفلیس، امپراتوری روسیه
والدین: ۱۷ ژوئیهٔ ۱۹۱۵ (۳۹ سال)
مرگ: باکو، امپراتوری روسیه 
پیشه: بازیگر و مترجم
ساتنیک آرتمی آدامیان (ارمنی: Սաթենիկ Արտեմի Ադամյան؛ زاده ۱۷ سپتامبر ۱۸۷۵ - درگذشته ۱۷ ژوئیهٔ ۱۹۱۵) بازیگر و مترجم اهل ارمنستان بود. وی خواهر تامار آدامیان بود.
زندگی‌نامه

وی در ۱۷ سپتامبر ۱۸۷۵ در تفلیس به دنیا آمد . وی در ۱۷ ژوئیهٔ ۱۹۱۵ در سن ۳۹ سالگی در باکو درگذشت.
در راه من (ترانه آلن واکر، سابرینا کارپنتر و فاروکو)

«در راه من» (انگلیسی: On My Way) ترانه‌ای از دی‌جی نروژی آلن واکر، خواننده آمریکایی سابرینا کارپنتر و خواننده پورتوریکویی فاروکو است که در ۲۱ مارس ۲۰۱۹ از طریق ام‌ئی‌آر و سونی میوزیک منتشر شد. فارکو همچنین یک ورس به زبان اسپانیایی اضافه کرد.
آموزش عشایری در ایران
تاریخچه > بنیان و سابقه تاریخی آموزش عشایر

طبق اسناد معتبر تاریخی، بنیان‌گذار و پدر آموزش عشایری حداقل از هفتصد سال پیش، سلطان محمد خدابنده الجایتو بوده‌است. به دستور وی مدرسه سیار عشایری ایجاد شد که همراه با اردوی سلطان در ییلاق و قشلاق در حرکت بوده و هیئت تعلیم و محصلان و اطرافیان آن می‌بایستی همراه سلطان خدابنده در حرکت باشند؛ بنابراین مدرسه متحرکی به وجود آمد که وصاف شیرازی، صاحب کتاب تاریخ وصاف، آن را «مدرسه سیار سلطانی» خوانده است ولی سیستک آموزش نوین عشایر ایران توسط رضاشاه ایجاد شد.
تاریخچه > چادر سفید مدارس عشایری در دوران قاجار

وجود مدرسه عشایری (مکتب خانه) در ایلات و عشایر سابقه طولانی دارد. در کتاب «یادمانده‌ها» نوشته محمدحسین قشقایی به سابقه طولانی وجود مدارس عشایری در دوران ایلخانی صولت‌الدوله قشقایی و برپایی چادر سفید به عنوان چادر مدرسه، در کنار سیاه چادرهای عشایر اشاره شده‌است. وی می‌نویسد:
«در ایل قشقایی [در دوران صولت‌الدوله] هر بُنکو (شامل سی چهل خانوار که با هم نسبت خویشاوندی داشتند) یک معلم داشت که حقوق او به صورت مشترک پرداخت می‌شد. مطمئناً در آن‌زمان باسوادانِ ایلِ در حالِ کوچ، بسیار زیادتر از اهالی دهات بودند. صولت‌الدّوله سعی داشت که بچه‌ها و جوانان قشقایی باسواد شوند. او همواره کلانتران و رؤسای بنکوها را به گرفتن معلم و باسواد کردن فرزندانشان تشویق می‌کرد.»
تا قبل از سال ۱۳۰۷ که مدارس عشایری مدرن دولتی در قالب دارالتربیه عشایری احداث شود، سواد آموزی مدرن در بین کوچ نشینان رواج نداشت بلکه سواد آموزی به شکل سنتی بود. بدین صورت که افراد ثروتمند از یک ملا یا میرزا دعوت می‌کردند که به فرزندان آنان سواد بیاموزد. حقوق وی را با هم اولیای فرزندان تأمین می‌کردند.
تاریخچه > تدریس در مدارس عشایری

«سواد آموزی مدرن در بین کوچ نشینان رواج نداشت بلکه سواد آموزی به شکل سنتی و در قالب «مکتب خانه» بوده‌است. معمولاً افراد ثروتمند از یک «ملا» یا «میرزا» دعوت می‌کردند که به فرزندان آنان سواد بیاموزد. حقوق وی را با هم اولیاء فرزندان تأمین می‌کردند. مواد درسی شامل قرائت قرآن کریم، شاهنامه فردوسی، گلستان سعدی، دیوان حافظ، داستان فلک ناز و حیدربک و مثل این‌ها بود. حساب سیاق هم جزئی از برنامهٔ درسی آنان بود. امتحان و نمره در این نظام وجود نداشت. سوادآموزی به شکل مدرن در سال ۱۳۰۸ با عنوان دارالتربیه عشایری توسط رضاشاه پهلوی تأسیس شد».
تاریخچه > روش‌های تدریس و برنامه‌ریزی  عشایری

پس از شکل‌گیری مدارس مدرن دولتی، ابتدا نحوه و روش‌های تدریس در مدارس عشایری بر اساس اصول و چارچوب رایج در سایر مدارس دولتی شکل گرفت و تا جنگ دوم جهانی ادامه یافت. بعد از جنگ جهانی دوم، با تثبیت وضعیت کشور، برنامه آموزش عشایر توسعه یافت و در زمان وزارت دکتر حسابی چارچوب روش‌های تدریس پایه‌ریزی شد.
سپس با شکل‌گیری برنامه اصل چهار ترومن و قرارداد همکاری با ایران در سال ۱۹۵۰ (سال ۱۳۲۹شمسی) آقای گلن گیگن به عنوان مسئول آموزش عشایری به ایران فرستاده شد و مطالعات صحرایی لازم از سوی کارشناسان آمریکایی صورت گرفت و برنامه‌های بعدی آموزش عشایر بر این پایه استوار شد.
بر اساس نتایج مطالعه صحرایی (نظرسنجی) که از ورود کارشناسان آموزشی در سال ۱۹۵۱ تا سال ۱۹۵۳ صورت گرفت، آقای گیگن دریافت که مردان باسواد شهری، معلمین مناسبی برای عشایر نیستند. آقای گیگن در سال ۱۹۵۳ (۱۳۳۲ شمسی) می‌نویسد: «معلم عشایری باید با خانواده‌هایی که برای تدریس به آن‌ها می‌رود آشنا و شناخته شده باشد، توسط خان پذیرفته شده باشند و تمایل داشته باشند که در ایل بمانند و در فعالیت‌های روزمره عشایری مشارکت نمایند؛ بنابراین یک پسر شهری هر چند هم که معلم خوبی باشد برای اینکار مناسب نیست. همچنین مسیر کوچ برخی طوایف عشایر قشقایی بسیار طولانی است. مثلاً طایفه شش بلوکی در هر مسیر کوچ (ییلاق تا قشلاق) حدود ۴۰۰ مایل طی می‌کند؛ بنابراین مدرسه عشایری باید سبک و قابل حمل باشد. یک چادر کوچک برای نشستن ۲۰ کودک، یک فرش، یک تخته سیاه، یک میز برای معلم و کتاب برای این مدرسه سیار کافی است. چنین مدرسه‌ای در مدت ده دقیقه قادر به بارگیری و حمل بر پشت اسب خواهد بود.
آموزش عشایری در دوران معاصر > شروع کار اولین مدارس دولتی در کشور و شواهدی از احداث مدارس عشایری - ۱۳۰۱

اگرچه در سطح شهرهای بزرگ کشور، مراکز علمی نظیر دارالفنون و مدرسه‌های «میرزا حسن تبریزی» معروف به «رشدیه» (سال ۱۲۶۰ شمسی) تأسیس شده بود که به خاطر برپایی آن‌ها از سوی افراد خیر و نیکوکار و تأمین مخارج از محل هدایا و موقوفات و ماهیانه دانش آموزان، «مدارس ملی» نامیده می‌شده‌است، اما در مقابل این مدارس، در سال‌های بعد، به خصوص بعد از تصویب قانون فرهنگ در ۱۲۹۰ شمسی، به تدریج «مدارس دولتی» نیز در کشور شکل گرفتند.
بعد از کودتای ۱۲۹۹ شمسی، توسعه مدارس دولتی توسط رضا شاه شدت گرفت و جهت تأسیس مدارس دولتی به خصوص در نواحی مرزی از سوی دولت نظامی پهلوی دستور ویژه‌ای صادر می‌شود. در اجرای این دستور فرمانده‌هان مناطق سرحدی مغان هم در این خطه اقدام به تأسیس مدرسه دولتی می‌نمایند.
در این دوران در ارتباط با مدارس عشایری نیز اقداماتی آغاز شد. برای مثال، در سال‌های ۱۳۰۱ تا ۱۳۰۷ نمایندگی فرهنگ (آموزش و پرورش) کازرون به عهده آقای میرزا عباس سعادت کارمند رسمی وزارت آموزش و پرورش (معارف آن روز) واگذار شد. در زمان او یک مدرسه عشایری در ایل قشقایی (در طایفه کشکولی) و یک دبستان دخترانه در کازرون افتتاح شد و مدارس موجود با افتتاح کلاس‌های جدید وسعت یافتند.
سید حسن مدرس در سال ۱۳۰۳ در مخالفت با سیاست تخته قاپو و اسکان عشایر در پیامی که به دست رحیم‌زاده صفوی، مدیر روزنامه آسیای وسطی، برای احمدشاه فرستاد، نوشت: «آیا تربیت ایلات غیر از تخته قاپو راهی ندارد؟ آیا نمی‌توان برای ایلات مدارس سیار عشایری و برنامهٔ متناسب درست کرد که اصول وطن‌پرستی و مسایل صحی و بهداری و وسایل ضروری فلاحتی به آن‌ها آموخته شود.»[نیازمند منبع] -->
آموزش عشایری در دوران معاصر > ایجاد سیستم آموزش عشایری و تأسیس اولین مدارس شبانه‌روزی عشایری به وسیله دولت ایران- سال ۱۳۰۷

ایجاد مدرسه شبانه‌روزی عشایری (دارالتربیه عشایری) از اقداماتی است که در دوران رضاشاه انجام شده‌است. احداث مدارس عشایری از سال ۱۳۰۵ خورشیدی مطرح شد و از طرف تیمسار سپهبد امیراحمدی به وزارت معارف پیشنهاد گردید که یک باب دارالتربیه عشایری شبانه‌روزی برای اطفال عشایر در شهر خرم‌آباد تأسیس گردد که این پیشنهاد فوراً مورد تصویب وزارت فرهنگ واقع شد. دارالتربیه دولتی عشایر لرستان در بهمن ماه ۱۳۰۷ رسماً شروع به کار کرد.
به دستور رضاشاه و توسط سپهبد امیراحمدی در سال ۱۳۰۷ مدرسه شبانه‌روزی عشایری (دارالتربیه) در خرم‌آباد تأسیس شد. در این دارالتربیه تعدادی از فرزندان سران عشایر کهگیلویه و بویراحمد نیز حضور داشتند. اولین گروه از دانش آموزان دارالتربیه عشایری خرم‌آباد ۴۰ نفر بودند. سرانجام پس از حدود یک دهه فعالیت، در شهریورماه سال ۱۳۱۶ دستور انحلال آن از مرکز صادر شد و به کار خود پایان داد.
همچنین به دنبال احداث سه باب مدرسه عشایری در قسمت جعفر بای ترکمن صحرا، دولت به فکر تأسیس دارالتربیه عشایر در تهران و بعضی از استان‌های عشایرنشین افتاد تا اولاد عشایر را بهتر بتواند در مدرسه شبانه‌روزی تحت تعلیم و تربیت خاص خود قرار دهد. در بودجه سال ۱۳۰۷ خورشیدی کل کشور مبلغ ۳۰۰۰۰ تومان برای تربیت اولاد عشایر منظور شده و جهت هزینه در اختیار وزارت معارف و اوقاف وصنایع مستظرفه قرار گرفت. حکومت پهلوی به دنبال احداث مدارس پسرانه در مناطق جعفر بای ترکمن صحرا و دارالتربیه عشایر در تهران، تصمیم به تأسیس مدارس دخترانه در «گمش تپه» گرفت. در پی اعتراض و مخالفت علمای گمش تپه با تأسیس مدارس اناثیه، دفتر مخصوص شاهنشاهی که ریاست آن با «حسین شکوه» (شکوه الملک) بود طی نامه محرمانه‌ای در تاریخ چهارم مهر ۱۳۰۸ خورشیدی به وزارت معارف و اوقاف درخواست نمود که از تأسیس مدرسه اناثیه (دخترانه) در صحرای ترکمن جلوگیری شود. بر اساس مدارک موجود در مرکز اسناد ملی، عده محصلین دارالتربیه عشایری تهران در فروردین ۱۳۱۳ خورشیدی ۳۱ نفر بوده‌اند که پنج نفر آن‌ها از الوار، پنج نفر کرد، یک نفر شاهسون و بقیه ترکمن (۲۰نفر) بوده‌اند. نهایتاً در تاریخ مرداد ۱۳۱۵ خورشیدی دارالتربیه عشایری از اداره تعلیمات مرکز و امتحانات منتزع و به اداره تعلیمات ولایات تحویل می‌گردد.
بنابراین در این دوران، مدرسه عشایری در منطقه ترکمن صحرا، خرم‌آباد، و همچنین دارالتربیه عشایری تهران راه‌اندازی شد. برخی منابع، تأسیس مدرسه عشایری (دارالتربیه عشایری) را به علی اصغر حکمت (از وزرای معارف دوران رضاشاه) نسبت می‌دهند. از آنجا که علی اصغر حکمت در سال ۱۳۱۲ به وزارت فرهنگ رسید، به نظر می‌رسد قبل از ایشان هم آموزش عشایری و مدارس عشایری در سیستم دولتی ایران وجود داشته‌است.
با توجه به مشکلات موجود و کافی نبودن فعالیت مدارس عشایری شبانه‌روزی (دارالتربیه‌ها) برای پوشش دادن به تمامی نیازهای جامعه کوچرو عشایری، دولت ایران در کنار مدارس شبانه‌روزی، ایده ایجاد مدارس به صورت سیار و کوچرو همراه با خانوارهای عشایری را مد نظر قرار داد. البته با توجه به بحران‌های سیاسی و تحولات جنگ جهانی دوم و همچنین شرایط نامناسب اقتصادی کشور، این برنامه‌ها برای مدتی راکد ماند و حتی مدارس شبانه‌روزی (دارالتربیه‌ها) نیز تعطیل شد. سازمان‌های مسئول ایرانی از مدت‌های طولانی به ضرورت آموزش مدرن و مجانی برای عشایر پی برده بودند اما کمبود بودجه مانع این کار شده بود.
آموزش عشایری در دوران معاصر > تأسیس مدارس عشایری در دشت مغان به وسیله دولت ایران- سال ۱۳۲۷

دولت در سال‌های پس از جنگ جهانی دوم، مجدداً برنامه‌ای آموزشی خود را پیگیری می‌کند و درصدد توسعه مدارس دولتی در تمام کشور، به ویژه مناطق عشایری بر می‌آید و این سیاست در مغان هم پیگری می‌شود. گسترش مدارس دولتی در مغان به صورت جدی به سال ۱۳۲۷ و بعد از آن بر می‌گردد. به دنبال این طرح، اولین مدرسه دولتی منطقه عشایری پارس‌آباد مغان در سال ۱۳۲۷ در بین طایفه حسن خانلو و در روستای محمدرضالو دایر می‌شود و آقای رستم‌زاده به عنوان اولین مدیر و معلم این مدرسه که «دبستان دولتی بوعلی حسن خانلو» نامیده می‌شد انتخاب می‌شود. در ادامه این فعالیت‌ها، برای عشایر این منطقه، مدارس دیگری نیز راه‌اندازی شد. در همین سال اولین مدرسه دولتی موران (دبستان دولتی بیرونی موران) هم در بین عشایر این منطقه و در روستای ظاهر (ظاهر آلی کندی) ایجاد می‌شود. برای افراد طایفه آلارلو هم در سال ۱۳۲۷ مدرسه‌ای بنام «رازی» در روستای «بل داشی» دایر می‌شود. برای طایفه «قوجابیلی» هم در همین سال مدرسه‌ای بنام «خیام» در روستای «قالا برزند» دایر می‌شود. در سال ۱۳۲۸ برای طایفه‌های «خلیفه لو» و «مدد لو» دو مدرسه در روستاهای «تولون» و «زینگیر» بنامهای خاقانی تولون و بیهقی زینگیر دایر می‌شود. در همین سال مدرسه دیگری در منطقه عشایری قشلاق دشت امروزی در شاه آباد مغان (جعفرآباد مغان امروزی) دایر شده‌است. در سال ۱۳۲۹ هم مدرسه عشایری دیگری در روستای «دیزده» بنام مدرسه پانزده بهمن شروع به فعالیت نموده‌است.
آموزش عشایری در دوران معاصر > طرح احداث مدارس عشایری در فارس توسط برادران قشقایی- ۱۳۲۹

بنابر اسناد موجود، با آرام گرفتن اوضاع سیاسی قشقایی‌ها، در زمان حضور خسرو خان قشقایی به عنوان نماینده فیروزآباد در دوره شانزدهم مجلس و ناصرخان قشقایی در مجلس سنا، برادران قشقایی توانستند ضمن افزایش نفوذ و اقتدار سیاسی خود، با نزدیکی به مراکز قدرت در راستای بهبود اوضاع اجتماعی و اقتصادی ایل قشقایی و مناطق همجوار اقداماتی انجام دهند. خوانین قشقایی در سال ۱۳۲۹ پیشنهادهایی مانند طرح جاده شیراز- فیروزآباد- بوشهر، طرح کارخانه قند آباده، طرح سد رودخانه قره قاج و همچنین طرح احداث سه باب دارالتربیه عشایری در شهرستان‌های شیراز، فسا و فیروزآباد را به دولت ارائه دادند؛ بنابراین با موافقت رزم آرا در آبان ماه ۱۳۲۹، دستور پرداخت اعتبار آن صادر شد و وزارت فرهنگ، طرح احداث دارالتربیه‌های عشایری فوق را به تصویب رساند. به این ترتیب، وزارت فرهنگ تصویب کرد که به منظور ارائه خدمات آموزشی به فرزندان عشایر فارس، سه دستگاه مدرسه شبانه‌روزی به نام دارالتربیه عشایری در شهرهای شیراز برای ایل بویراحمد، فیروزآباد برای برای ایل قشقایی و فسا برای ایل عرب خمسه احداث شود. از این رو ناصرخان با احداث یک قطعه زمین از املاک خود واقع در ناصرآباد فیروزآباد به مساحت یازده هزار مترمربع تلاش کرد این طرح را عملی سازد. اما به رغم احداث قسمتی از ساختمان مدتی بعد به علت کسری بودجه دولت متوقف شد و پس از حوادث سیاسی سال ۱۳۳۲ کلا به فراموشی سپرده شد. برادران قشقایی علاوه بر جلب نظر دولت به منظور اختصاص بودجه برای طرح‌های عمرانی، خود نیز با سرمایه شخصی تأسیساتی نظیر ساخت یک بیمارستان و یک باب مدرسه در شهر فیروزآباد که مقر اصلی قشقایی‌ها بود، به راه انداختند. چنین به نظر می‌رسد که سران قشقایی به دلیل ارتباطی که با جوامع مدرن داشتند دریافته بودند که شیوه زندگی کهن ایلی دیگر پاسخگوی نیازهای جهان آینده نیست.
آموزش عشایری در دوران معاصر > تأسیس اولین مدارس سیار عشایری توسط دولت ایران به وسیله دکتر حسابی- سال ۱۳۳۰

با آرام گرفتن اوضاع پس از جنگ جهانی دوم و تثبیت وضعیت دولت، فعالیت‌های آموزش عشایری پس از چند سال وقفه به خاطر جنگ، مجدداً به وسیله دولت ایران از سر گرفته شد. با توجه به تجربه مدارس عشایری (طی سال‌های ۱۳۰۷ تا زمان جنگ جهانی دوم)، پس از انجام برنامه‌ریزی‌های لازم برای ایجاد مدارس سیار و توسعه مدارس شبانه‌روزی عشایری (دارالتربیه)، نهایتاً در سال ۱۳۳۰ نخستین مدارس سیار عشایری نیز در استان کهگیلویه و بویراحمد به وسیله دکتر محمود حسابی، به شکل رسمی پایه‌گذاری شد تا در کنار مدارس شبانه‌روزی عشایر (دارالتربیه‌ها) فعالیت کند؛ بنابراین بنیان‌گذار مدارس سیار عشایری در سیستم اداری ایران، دکتر محمود حسابی است. وی که در سال ۱۳۳۱ به عنوان وزیر فرهنگ در کابینه دکتر مصدق فعالیت می‌کرد، اقدام به ایجاد مدارس نوین عشایری نمود.
نشریه حافظ در شماره بهمن ماه سال ۱۳۹۰ مقاله‌ای را منتشر نموده که در آن آقای بهمن بیگی طی نامه‌ای، دکتر حسابی را مؤسس نخستین مدارس سیار عشایری معرفی نموده‌است. در این مقاله به اذعان اسناد موجود، چند سال پعد از برنامه‌ریزی و برپایی مدارس سیار عشایری توسط دکتر حسابی، تعدادی از معلمین شاغل در مدارس سیار عشایری، به دایره تعلیمات عشایر از برنامه‌های آموزش عشایری اصل چهار ترومن در ایران، می‌پیوندند.
«در سال ۱۳۳۱ آقای پروفسور حسابی، وزیر فرهنگ دکتر مصدق درحالی‌که هیچگونه راه ارتباطی شوسه و خاکی قابل استفاده در استان کهگیلویه و بویراحمد وجود نداشت (البته راه قدیمی کلنگ ساز زمان رضاشاه تخریب شده و نیاز به بازسازی داشت) با هواپیمای دو نفره آمد و ۶ نفر را با صلاحیت لازم به عنوان معلم عشایر انتخاب کرد که در واقع آن‌ها هسته آموزش عشایر را شکل دادند. هواپیمای دکتر حسابی در فرودگاه دست سازی که با بیل و کنلگ در یاسوج درست کرده بودند به زمین نشست. سپس با مشورت با بزرگان بویراحمد ۶ نفر از افراد باسوادی که از مدرسه نوین دوره رضاشاه ۲۰–۱۳۱۲ فارغ‌التحصیل شده بودند و مدرک ششم ابتدایی داشتند، فی‌المجلس از آن‌ها از حساب، هندسه، املا، معلومات عمومی، تفسیر متن و غیره شخصاً امتحان گرفت و ۶ نفر را بدون گذراندن دوره دانشسرا مستقیماً به آموزگاری برگزید. این شش نفر نه آموزش دیدند و نه به دانش‌سرا رفتند اما پروفسور حسابی از آن‌ها امتحان گرفت در امتحان قبول شدند و به عنوان معلم شروع به کار کردند. بعد از کودتای ۲۸ مرداد که اصل ۴ آمریکا در آن نقش کلیدی داشت، دکتر مصدق سرنگون و آموزش عشایر به مرحوم بهمن‌بیگی واگذار شد».
آموزش عشایری در دوران معاصر > توسعه مدارس سیار عشایری به وسیله اصل چهار ترومن- از سال ۱۳۳۲

در سال ۱۳۳۲ کمیسیون اصل چهار ترومن (رئیس جهور آمریکا) در شیراز، مبادرت به تأسیس دایره تعلیمات عشایری نمود و آقای گیگن آمریکایی به‌طور مستقیم مسئول امور برنامه‌ریزی آموزش عشایری گردید. او برای تحقق اهداف خود، از فرزندان ایل نیز استفاده نمود.
اصل چهار ترومن توسط آمریکایی‌ها برای جلوگیری از سقوط کشور ایران به دامان کمونیسم اجرا شد. فعالیت‌های اصل چهار همراه با سایر برنامه‌های تبلیغاتی آمریکا توانست مردم ایران را در برابر نفوذ کمونیسم مقاوم سازد. صدها پروژه آموزشی، بهداشتی در ایران اجرا شد. برنامه اصل چهار، منابع مالی این پروژه‌ها و ابزار کار، ماشین آلات و متخصصین مربوطه را تأمین می‌کرد. بر حسب گزارش‌هایی که بعداً انتشار یافت اصل چهار سالانه بین ۱۸ تا ۲۵ میلیون دلار برای کمک‌های فنی و حرفه‌ای در ایران هزینه می‌کرد. پس از خاتمه فعالیت اصل چهار در ایران، اسناد مربوطه تحویل نخست وزیر وقت ایران (منوچهر اقبال) شد.
بنابراین، مدارس عشایری به کمک و یاری اصل چهار آمریکا تحت نظر و ریاست آقای گیگن در ایران توسعه یافت. آقای بهمن بیگی که در استخدام این مؤسسه بوده، تحت مدیریت مسئول آموزش اصل چهار در شیراز در زمینه تعلیمات عشایری در ایل قشقایی فعالیت داشته‌است.