stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فهرست متون فلسفی جهان
اخلاق

جرج ادوارد مور، «اصول اخلاقی»، ۱۹۰۳
جان دیویی و جیمز هیدن تافتز، «اخلاق»، ۱۹۰۸/۱۹۳۲
دیوید راس، «خیر و شر»، ۱۹۳۰
الیزابت انسکوم، «فلسفه اخلاق مدرن»، ۱۹۵۸
کنراد هل ودینگتون، «حیوان اخلاقی»، ۱۹۶۰
پیتر سینگر، «قحطی، فراوانی و اخلاق»، ۱۹۷۲
جی. ال. مکی، «اخلاق: اختراع درست و نادرست»، ۱۹۷۷
سیسلا بوک، «دروغ: انتخاب اخلاقی در زندگی عمومی و خصوصی»، ۱۹۷۸
فیلیپا فوت، «فضایل و رذایل: و مقالات دیگر در فلسفه اخلاق»، ۱۹۷۸
آلن گویورت، «عقل و اخلاق»، ۱۹۷۸
پیتر سینگر، «اخلاق عملی»، ۱۹۷۹/۲۰۱۱
السدیر مک‌اینتایر، «در پی فضیلت»، ۱۹۸۱/۲۰۰۷
ساموئل شفلر، «رد نتیجه‌گرایی», ۱۹۸۲/۱۹۹۴
درک پارفیت، «دلایل و اشخاص»، ۱۹۸۴
برنارد ویلیامز، «اخلاق و حدود فلسفه»، ۱۹۸۵
دیوید گوتیه، «اخلاق بر اساس توافق»، ۱۹۸۶
پیتر ریلتون، «رئالیسم اخلاقی»، ۱۹۸۶
مارتا نوسبوم، «شکنندگی نیکی»، ۱۹۸۶
پل تیلور، «احترام به طبیعت: نظریه‌ای از اخلاق محیطی»، ۱۹۸۶
هلمز رولستون سوم، «اخلاق محیطی: وظایف و ارزش‌ها در دنیای طبیعی»، ۱۹۸۸
سوزان هارلی، «دلایل طبیعی: شخصیت و سیاست»، ۱۹۸۹
شلی کیگن، «محدودیت‌های اخلاق»، ۱۹۸۹
آلن گیبارد، «انتخاب‌های خردمندانه، احساسات مناسب: نظریه قضاوت هنجاری»، ۱۹۹۰
جوان ترونتو، «مرزهای اخلاقی: استدلال سیاسی برای اخلاق مراقبت»، ۱۹۹۳
آنت بایر، «تعصبات اخلاقی: مقالاتی دربارهٔ اخلاق»، ۱۹۹۴
مایکل ای. اسمیت، «مسئله اخلاقی»، ۱۹۹۴
کریستین کورسگارد، «منابع هنجاری»، ۱۹۹۶
پیتر آنگر، «عمر طولانی و موافقت با مرگ: توهم معصومیت ما»، ۱۹۹۶
توماس ام. اسکنلن، «آنچه به یکدیگر مدیونیم»، ۱۹۹۸
روزالیند هرست‌هاوس، «دربارهٔ اخلاق فضیلت»، ۱۹۹۹
فیلیپا فوت، «نیکی طبیعی»، ۲۰۰۱
آلن گیبارد، «فکر کردن به چگونگی زندگی»، ۲۰۰۳
جاناتان دنسی، «اخلاق بدون اصول»، ۲۰۰۴
مایکل هیمر، «شهودگرایی اخلاقی»، ۲۰۰۵
ویرجینیا هلد، «اخلاق مراقبت: شخصی، سیاسی و جهانی»، ۲۰۰۶
درک پارفیت، «درباره آنچه مهم است»، ۲۰۱۱/۲۰۱۷
اخلاق > فرا اخلاق

پیتر استراوسن، «آزادی و رنجش»، ۱۹۶۲
جان مکداول، «فضیلت و عقل»، ۱۹۷۲
جان مکداول، «غیرشناخت‌گرایی و پیروی از قوانین»، ۱۹۸۱
یورگن هابرماس، «توجیه و کاربرد: اظهاراتی در مورد اخلاق گفتمانی»، ۱۹۹۳
اخلاق > اخلاق زیستی

پل رمزی، «انسان ساختگی: اخلاق کنترل ژنتیکی»، ۱۹۷۰
پل رمزی، «بیمار به‌مثابه شخص: کاوش در اخلاق پزشکی»، ۱۹۷۰
جودیت جارویس تامسون، «دفاعی از سقط»، ۱۹۷۱
دان مارکیز، «چرا سقط جنین غیراخلاقی است»، ۱۹۸۹
زیبایی‌شناسی

بندیتو کروچه، «زیبایی‌شناسی: به‌مثابه علم بیان و زبان‌شناسی عمومی»، ۱۹۰۲
ژاک ماریتن، «هنر و مکتب»، ۱۹۲۰
جان دیویی، «هنر به منزله تجربه»، ۱۹۳۴
ر. ج. کالینگوود، «اصول هنر»، ۱۹۳۸
سوزان لنگر، «مسائل هنر: ده سخنرانی فلسفی»، ۱۹۵۷
مونرو بیردزلی، «زیبایی‌شناسی: مسائلی در فلسفه نقد»، ۱۹۵۸
جورج کوبلر، «شکل زمان: اظهاراتی در مورد تاریخ اشیا»، ۱۹۶۲
ویرجیل آلدریچ، «فلسفه هنر»، ۱۹۶۳
نلسون گودمن، «زبان‌های هنر: رویکردی به نظریه نمادها», ۱۹۶۸/۱۹۷۶
ریچارد ولهایم، «هنر و اشیاء آن»، ۱۹۶۸
رودلف آرنهایم، «تفکر بصری»، ۱۹۶۹
تئودور آدورنو، «نظریه زیبایی‌شناسی»، ۱۹۷۰
ریچارد شچنر، «مقالاتی در مورد تئوری عملکرد», ۱۹۷۶/۲۰۰۴
آرتور دانتو، «تغییر شکل عمومی: فلسفه هنر»، ۱۹۸۱
نوئل کرول، «فلسفه وحشت، یا پارادوکس‌های قلب»، ۱۹۹۰
کندال والتون، «میمسیس به‌مثابه باور: در مبانی هنرهای بازنمایی»، ۱۹۹۰
ریچارد شوسترمن، «زیبایی‌شناسی پراگماتیست: زیبایی زنده، بازاندیشی هنر»، ۱۹۹۲/۲۰۰۰
آرتور دانتو، «پس از پایان هنر: هنر معاصر و رنگ‌پریده تاریخ»، ۱۹۹۷
بریس گوت، «هنر، احساسات و اخلاق»، ۲۰۰۷
فلسفه اجتماعی > هویت

ادوارد سعید، «شرق‌شناسی»، ۱۹۷۸
جودیت باتلر، «اعمال اجرایی و قانون اساسی جنسیت»، ۱۹۸۸
جودیت باتلر، «آشفتگی جنسیتی»، ۱۹۹۰
قوام آنتونی آپیا، «اخلاق هویت»، ۲۰۰۵
سارا احمد، «پیرامون شمولیت: نژادپرستی و تنوع در زندگی نهادی»، ۲۰۱۲
سالی هاسلنگر، «مقاومت در برابر واقعیت: ساخت اجتماعی و نقد اجتماعی»، ۲۰۱۲
فلسفه اجتماعی > فلسفه تعلیم و تربیت

جان دیویی، «دموکراسی و آموزش»، ۱۹۱۶
بی اف اسکینر، «والدن دو»، ۱۹۴۸
پائولو فریره، «آموزش ستم‌دیدگان»، ۱۹۶۸
فلسفه اجتماعی > فلسفه تاریخ

موریس ماندلبام، «مسئله دانش تاریخی: پاسخی به نسبی‌گرایی»، ۱۹۳۸
ر. ج. کالینگوود، «ایده تاریخ»، ۱۹۴۶
کارل لویت، «معنا در تاریخ: پیامدهای الهیاتی فلسفه تاریخ»، ۱۹۴۹
پاتریک گاردینر، «ماهیت تبیین تاریخی»، ۱۹۵۲
محسن مهدی، «فلسفه تاریخ ابن‌خلدون: پژوهشی در بنیاد فلسفی علم فرهنگ»، ۱۹۵۷م.
ادوارد هالت کار، «تاریخ چیست؟»، ۱۹۶۱
آرتور دانتو، «فلسفه تحلیلی تاریخ»، ۱۹۶۵
فلسفه اجتماعی > فلسفه حقوق

روسکو پوند، «درآمدی بر فلسفه حقوق»، ۱۹۵۴
هربرت لیونل آدولفوس هارت، «مفهوم قانون»، ۱۹۶۱
لئون ال. فولر، «اخلاق قانون»، ۱۹۶۴/۱۹۶۹
رونالد دوورکین، «جدی گرفتن حقوق»، ۱۹۷۷
جان فینیس، «قانون طبیعی و حقوق طبیعی»، ۱۹۸۰/۲۰۱۱
دیوید لیونز، «اخلاق و حاکمیت قانون»، ۱۹۸۴
رونالد دوورکین، «امپراتوری قانون»، ۱۹۸۶
فلسفه سیاسی

ژاک ماریتن، «اومانیسم یکپارچه: مشکلات زمانی و معنوی جهان مسیحی جدید»، ۱۹۳۶
جان دیویی، «آزادی و فرهنگ»، ۱۹۳۹
ژاک ماریتن، «حقوق انسان و قانون طبیعی»، ۱۹۴۲
فریدریش آوگوست فون هایک، «راه بردگی»، ۱۹۴۴
کارل پوپر، «جامعه باز و دشمنان آن»، ۱۹۴۵
هانا آرنت، «ریشه‌های توتالیتاریسم»، ۱۹۵۱
آیزایا برلین، «دو مفهوم آزادی»، ۱۹۵۸
برونو لئونی، «آزادی و قانون»، ۱۹۶۱
جان رالز، «نظریه عدالت»، ۱۹۷۱
رابرت نوزیک، «آنارشی، دولت و اتوپیا»، ۱۹۷۴
مایکل جی. سندل، «لیبرالیسم و حدود عدالت»، ۱۹۸۲/۱۹۹۸
مایکل والزر، «حوزه‌های عدالت: دفاع از کثرت‌گرایی و برابری»، ۱۹۸۳
جوزف راز، «اخلاق آزادی»، ۱۹۸۶
پل ریکور، «سخنرانی‌هایی دربارهٔ ایدئولوژی و اتوپیا»، ۱۹۸۶
یورگن هابرماس، «بین واقعیت‌ها و هنجارها»، ۱۹۹۲
اکسل هونت، «مبارزه برای شناخت: گرامر اخلاقی تعارضات اجتماعی»، ۱۹۹۲
جان رالز، «لیبرالیسم سیاسی»، ۱۹۹۳
ویل کیملیکا، «شهروندی چندگانگی فرهنگی: نظریه لیبرال حقوق اقلیت‌ها»، ۱۹۹۵
نانسی فریزر، «عدالت وقفهی: تأملات انتقادی در مورد شرایط پساسوسیالیستی»، ۱۹۹۷
روبرتو مانگابیرا آنگر، «دموکراسی تحقق‌یافته: یک جایگزین مترقی»، ۱۹۹۸
آمارتیا سن، «ایده عدالت»، ۲۰۰۹
آلن توماس، «جمهوری برابرها: پیش‌توزیع و دموکراسی مالکیت دارایی»، ۲۰۱۷
فلسفه قاره‌ای > پدیدارشناسی و اگزیستانسیالیسم

ادموند هوسرل، «پژوهش‌های منطقی»، ۱۹۰۰/۱۹۰۱
ادموند هوسرل، «ایده‌های مربوط به پدیدارشناسی ناب و فلسفه پدیدارشناختی»، ۱۹۱۳
ماکس شلر، «فرمالیسم در اخلاق و اخلاق غیررسمی ارزش‌ها»، ۱۹۱۳/۱۹۱۶
مارتین بوبر، «من و تو»، ۱۹۲۳
مارتین هایدگر، «هستی و زمان»، ۱۹۲۷
ادموند هوسرل، «تأملات دکارتی»، ۱۹۳۱
آلفرد شوتس، «پدیدارشناسی جهان اجتماعی»، ۱۹۳۲
آلبر کامو، «افسانه سیزیف»، ۱۹۴۲
ژان-پل سارتر، «هستی و نیستی»، ۱۹۴۳
موریس مرلو-پونتی، «پدیدارشناسی ادراک»، ۱۹۴۵
ژاک ماریتن، «هستی و موجود»، ۱۹۴۷
سیمون دو بووار، «جنس دوم»، ۱۹۴۹
امانوئل لویناس، «کلیت و بی‌نهایت»، ۱۹۶۱
امانوئل لویناس، «غیر از وجود، یا فراتر از ذات»، ۱۹۷۴
ژان-لوک ماریون، «داده شدن»، ۱۹۹۷
فلسفه قاره‌ای > هرمنوتیک و ساختارشکنی

هانس-گئورگ گادامر، «حقیقت و روش»، ۱۹۶۰
پل ریکور، «فروید و فلسفه: مقاله‌ای در مورد تفسیر», ۱۹۶۵
ژاک دریدا، «گراماتولوژی»، ۱۹۶۷
هانس-گئورگ گادامر، «هرمنوتیک فلسفی»، ۱۹۷۶
پل ریکور، «نظریه تفسیر: گفتمان و مازاد معنا»، ۱۹۷۶
پل ریکور، «هرمنوتیک و علوم انسانی: مقالاتی در مورد زبان، کنش، و تفسیر»، ۱۹۸۱
جان مکداول، «گادامر و دیویدسون در مورد درک و نسبیت»، ۲۰۰۲
فلسفه قاره‌ای > ساختارگرایی و پساساختارگرایی

ژرژ باتای، «سهم نفرین‌شده: مقاله‌ای در اقتصاد عمومی»، ۱۹۴۹
میشل فوکو، «الفاظ و اشیاء»، ۱۹۶۶
ژیل دلوز، «تفاوت و تکرار»، ۱۹۶۸
ژیل دلوز، «منطق حس»، ۱۹۶۹
ژیل دلوز و فلیکس گوتاری، «سرمایه‌داری و اسکیزوفرنی»، ۱۹۷۲–۱۹۸۰
ژان بودریار، «آینه تولید»، ۱۹۷۳
لوس ایریگاره، «گمانه‌زنی دیگر»، ۱۹۷۴
میشل فوکو، «مراقبت و تنبیه»، ۱۹۷۵
ژان بودریار، «وانموده‌ها و وانمود»، ۱۹۸۱
فلسفه قاره‌ای > نظریه انتقادی و مارکسیسم

گئورگ لوکاچ، «تاریخ و آگاهی طبقاتی: مطالعاتی در دیالکتیک مارکسیستی», ۱۹۲۳
کارل کرش، «مارکسیسم و فلسفه»، ۱۹۲۳
هربرت مارکوزه، «خرد و انقلاب: هگل و ظهور نظریه اجتماعی»، ۱۹۴۱
ماکس هورکهایمر و تئودور آدورنو، «دیالکتیک روشن‌گری»، ۱۹۴۴
هربرت مارکوزه، «اروس و تمدن»، ۱۹۴۵
آنری لوفور، «نقد زندگی روزمره»، ۱۹۴۷، ۱۹۶۱، ۱۹۸۱
ژان-پل سارتر، «نقد خرد دیالکتیکی»، ۱۹۶۰
هربرت مارکوزه، «انسان تک‌ساحتی'»، ۱۹۶۴
لوئی آلتوسر، «خوانش سرمایه'»، ۱۹۶۵
تئودور آدورنو، «دیالکتیک منفی»، ۱۹۶۶
کورنلیوس کاستوریادیس، «نهاد خیالی جامعه»، ۱۹۷۵
جرالد کوهن، «نظریه کارل مارکس در مورد تاریخ: دفاع»، ۱۹۷۸
یورگن هابرماس، «نظریه کنش ارتباطی»، ۱۹۸۱
مارشال برمن، «هر آنچه سخت و استوار است دود می‌شود و به هوا می‌رود: تجربه مدرنیته»، ۱۹۸۲
آلن بدیو، «هستی و رویداد»، ۱۹۸۸
فلسفه شرق

کیتارو نیشیدا، «پژوهشی در باب خیر»، ۱۹۱۱
کیتارو نیشیدا، «از بازیگری تا دیدن»، ۱۹۲۳–۱۹۲۷
سوزوکی دایستسو تیتارو، «مقدمه‌ای بر ذن بودیسم»، ۱۹۳۴
فنگ یولان، «تاریخ فلسفه چینی»، ۱۹۳۴
فنگ یولان، «فلسفه عقلی جدید»، ۱۹۳۹
«مانیفستی برای ارزیابی مجدد سنت‌شناسی و بازسازی فرهنگ چینی»، ۱۹۵۸
کیجی نیشیتانی، «دین و نیستی»، ۱۹۶۱
صفحه عنوان ترویج دانش اثر فرانسیس بیکن
آریا (بازیگر)

| آریا | آریا |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۱ دسامبر ۱۹۸۰ ‏(۴۳ سال)
ملیت: هند
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۵–اکنون
آریا (انگلیسی: Arya) جمشاد چتیراکات (متولد ۱۱ دسامبر ۱۹۸۰) که با نام هنری خود آریا شناخته می‌شود، بازیگر و تهیه‌کننده هندی است که عمدتاً در سینمای تامیل و در چند فیلم مالایالام و تلوگو زبان نیز دیده شده است. آریا برنده جایزه فیلم فار برای بهترین اولین فیلم مرد - جنوب شده است و هر کدام دو نامزدی برای جوایز فیلم فار را دریافت کرده است. او در نسخه ۲۰۱۵ فهرست ۱۰۰ سلبریتی فوربز هند، فهرستی بر اساس پردرآمدترین مشاهیر هندی قرار گرفت.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در هدف دوگانه، ارومی، من خدا هستم، اسکن، سایز صفر، محافظ، آغاز، شهر مدرس، جهان دوم، کاخ ۳، دشمن، قبیله سارپاتا، کنار رفتن، روزهای بنگلور، کاپیتان، واسو و سراوانان، آن مرد، این مرد و حکیم بزرگ اشاره کرد.
زندگی شخصی

آریا در سال ۱۹۸۰ در تریکاریپور، کرالا به دنیا آمد. او تحصیلات خود را در SBOA Matriculation و دبیرستان عالی، چنای گذراند و سپس با مدرک مهندسی از کالج مهندسی کرسنت در واندالور، چنای فارغ‌التحصیل شد. برادر کوچکتر او ساتیا نیز در فیلم‌های تامیل ظاهر شده است.
در ۱۴ فوریه ۲۰۱۹، آریا نامزدی خود را با بازیگر سایشا سایگال اعلام کرد، و این دو در ۱۰ مارس ۲۰۱۹ ازدواج کردند. این زوج یک دختر دارند که در ژوئیه ۲۰۲۱ به دنیا آمد.
پارک ملی کودار

| پارک ملی کودار | پارک ملی کودار |
| --- | --- |
(Russian: национальный парк Кодар): (Russian: национальный парк Кодар)
رده‌بندی آی‌یوسی‌ان: II (پارک ملی): رده‌بندی آی‌یوسی‌ان: II (پارک ملی)
Kodar National Park: Kodar National Park
Location of Park: Location of Park
fa (in English: Expected satiety): fa
مکان: شهرستان کالارسکی، سرزمین زابایکالسکی
نزدیک‌ترین شهر: نووایا چارا
مختصات: ۵۶°۵۴′شمالی ۱۱۸°۱۶′شرقی﻿ / ﻿۵۶٫۹°شمالی ۱۱۸٫۲۷°شرقی﻿ / 56.9; 118.27
مساحت: ۴۹۱٬۷۱۰ هکتار (۱٬۲۱۵٬۰۴۲ جریب فرنگی؛ ۴٬۹۱۷ کیلومتر مربع؛ ۱٬۸۹۹ مایل مربع)
تاسیس‌شده: دسامبر ۲۰۱۸ (۲۰۱۸-2/8)
هیئت حاکمه: FGBU "Kodar"
وبگاه: https://npkodar.ru/
پارک ملی کودار (انگلیسی: Kodar National Park) یک پارک ملی در سرزمین زابایکالسکی کشور روسیه است.
کرگدن سیاه غربی

| کرگدن سیاه غربی | کرگدن سیاه غربی |
| --- | --- |
کرگدن سیاه غربی، Diceros bicornis longipes: کرگدن سیاه غربی، Diceros bicornis longipes
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 منقرض‌شده  (IUCN 3.1):  منقرض‌شده  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پستانداران
راسته:: تک‌سم‌سانان
تیره:: کرگدن
سرده:: کرگدن سیاه
گونه:: کرگدن سیاه
کرگدن سیاه غربی (نام علمی: Diceros bicornis longipes) نام یک زیرگونه از گونه کرگدن سیاه است. که منقرض شده‌است.
صدای سکوت (فیلم ۱۹۵۳)

| صدای سکوت | صدای سکوت |
| --- | --- |
کارگردان: گئورگ ویلهلم پابست
تهیه‌کننده: سیلویو رافائل دامیکو
فیلمنامه‌نویس: جوسپه برتو آکوش تولنایی
بازیگران: آلدو فابریتسی ادواردو چانلی پائولو پانلی فرناندو فرنان گومز پائولو استوپا روسانا پودستا انریکو لوزی کِـکو دورانته پینا پیووانی فرانکو اسکاندورا انریکو لوتسی
موسیقی: انزو ماستی
تاریخ‌های انتشار:  ۲۹ آوریل ۱۹۵۳ (۱۹۵۳-0۴-۲۹) (فرانسه)  
مدت زمان: ۱۱۰ دقیقه
کشور: ایتالیا، فرانسه
زبان: ایتالیایی 
صدای سکوت (ایتالیایی: La voce del silenzio) فیلمی به کارگردانی گئورگ ویلهلم پابست است که در سال ۱۹۵۳ منتشر شد.
بازیگران

آلدو فابریتسی
ژان ماره
ادواردو چانلی
فرناندو فرنان گومز
پائولو استوپا
روسانا پودستا
ماریو جیروتی
ماریا گراتسیا فرانچا
کِـکو دورانته
پینا پیووانی
فرانکو اسکاندورا
انریکو لوتسی
شهر خلاق

شهر خلاق مفهومی است که در آن خلاقیت به‌عنوان یک عامل استراتژیک در توسعۀ شهری تلقی می‌شود. در این پارادایم، شهرها علاوه بر این‌که باید کارآمد و عادلانه باشند، مکان‌ها، تجربیات و فرصت‌هایی را برای پرورش خلاقیت در بین شهروندان خود فراهم می‌کنند.
نخستین توسعه‌ها

توسعۀ اولیۀ ایدۀ شهر خلاق برای نخستین بار توسط مؤسسۀ "شرکا برای مکان‌های قابل زندگی" (Partners for Livable Places) یا به‌سادگی "شرکا" که در سال ۱۹۷۷ تأسیس شد، انجام شد. Partners در ابتدا بر طراحی و فرهنگ به‌عنوان منابعی برای زیست‌پذیری تمرکز کردند. در اوایل دهۀ ۱۹۸۰، "شرکا" برنامه‌ای را برای مستندسازی ارزش اقتصادی طراحی و امکانات فرهنگی راه‌اندازی کرد. این برنامه موسوم به «اقتصاد رفاه» بررسی کرد که چگونه امکانات فرهنگی و کیفیت زندگی در یک جامعه با توسعۀ اقتصادی و ایجاد شغل مرتبط است. این اثر آغازگر مجموعه‌ای از مطالعات در خصوص تأثیر اقتصادی هنر در سراسر جهان بود.
مفاهیم اصلی مورد استفادۀ مؤسسۀ "شرکا" برنامه‌ریزی فرهنگی و منابع فرهنگی بودند که آن‌ها را در قالب برنامه‌ریزی منابع شهری شامل طراحی باکیفیت، معماری، پارک‌ها، محیط طبیعی، انیمیشن و به‌ویژه فعالیت‌های هنری و گردشگری می‌دیدند.
از اواخر دهۀ ۱۹۷۰ به بعد یونسکو و شورای اروپا شروع به بررسی صنایع فرهنگی کردند. از منظر توسعۀ این مفهوم در شهرها، نخستین بار نیک گارنهام بود که در سال ۱۹۸۳ در شورای لندن بزرگ، واحد صنایع فرهنگی را راه‌اندازی کرد تا صنایع فرهنگی را در دستور کار قرار دهد. وی با طراحی، بازخوانی و اقتباس از اثر اصلی تئودور آدورنو و والتر بنیامین در دهۀ ۱۹۳۰ که "صنعت فرهنگ" را نوعی هیولا می‌نگریست و همچنین تحت تأثیر هانس مگنوس انزنسبرگر، "صنایع فرهنگی" را به‌عنوان یک نیروی بالقوه رهایی‌بخش دید. این بررسی در صنایع فرهنگی آن زمان نشان داد که شهر و ملتی که بر توسعۀ صنایع فرهنگی، ارزش افزوده، صادرات و مشاغل جدید تاکید می‌کند، ضمن حمایت از رقابت‌پذیری، به گسترش رشد در اقتصاد جهانی ادامه می‌دهد.
اولین اشاره به عبارت "شهر خلاق" به‌عنوان یک مفهوم در سمیناری بود که توسط شورای شهر ملبورن استرالیا، وزارت برنامه‌ریزی و محیط زیست (ویکتوریا) و وزارت هنر (ویکتوریا) در سپتامبر ۱۹۸۸ برگزار شد. تمرکز سمینار بر این بود که چگونه دغدغه‌های هنری و فرهنگی می‌توانند بهتر در فرآیند برنامه‌ریزی برای توسعۀ شهر ادغام شوند. سخنران اصلی دیوید ینکن، وزیر سابق برنامه‌ریزی و محیط زیست ویکتوریا، دستور کار گسترده‌تری را بیان کرد و گفت در عین حال که کارایی شهرها مهم است، اما علاوه برآن موارد بسیار بیشتری مورد نیاز است: «[شهر] باید از نظر احساسی رضایت‌بخش باشد و خلاقیت را در بین شهروندانش برانگیزد".
یکی دیگر از بازیگران مهم اولیه، انجمنی موسوم به کمدیا بود که در سال ۱۹۷۸ توسط چارلز لندری تأسیس شد. مطالعات سال ۱۹۹۱ این انجمن با عنوان "گلاسکو: شهر خلاق و اقتصاد فرهنگی آن"، در سال ۱۹۹۴ توسط مطالعۀ دیگری در مورد خلاقیت شهری به نام "شهر خلاق در بریتانیا و آلمان" دنبال شد.
آناتومی

شهرهای خلاق علاوه بر این‌که مرکز اقتصاد خلاق می‌باشند و پذیرای مقادیر قابل توجهی از خلاقیت هستند، برای تجسم ساختاری خاص نیز تئوریزه شده‌اند. این ساختار همۀ افراد، فضاها، سازمان‌ها و نهادها را در سه دسته ظبقه‌بندی می‌کند: طبقات فوقانی، میانی و زیرین.
ظبقۀ سطح بالا متشکل از شرکت‌ها و مشاغلی است که در صنایع خلاق فعالیت می‌کنند. این‌ها سازمان‌هایی هستند که با برداشتن محصول خلاقانۀ ساکنان شهر و تبدیل آن به کالا یا خدمات قابل فروش، رشد اقتصادی را در شهر خلاق ایجاد می‌کنند.
طبقۀ زیرین متشکل از افراد خلاق منفرد -برای مثال هنرمندان، نویسندگان یا مبتکران- است که این محصول خلاق را تولید می‌کنند. طبقۀ میانی به‌عنوان فضایی برای تماس سطح بالا و سطح پایینی با یکدیگر عمل می‌کند. سطح میانی می‌تواند شامل مناطق فیزیکی باشد، برای مثال محله‌هایی با جمعیت بالایی از افراد خلاق، یا مناطقی با گالری‌ها و بارهایی که این افراد در آن جمع می‌شوند. همچنین می‌تواند متشکل از سازمان‌هایی باشد، مانند گروه‌های هنری، که در خدمت گرد هم آوردن افراد خلاق هستند. سطح میانی به محصولات خلاق طبقۀ زیرزمینی اجازه می‌دهد تا با ترکیب خروجی‌های خلاقانۀ متفاوت در محصولات مجزا، شکل ملموس‌تری به خود بگیرند. همچنبن به‌عنوان فضا، به افراد از سطح بالا و افراد از سطح زیرین اجازۀ ملاقات می‌دهد و انتقال ایده‌ها و افراد از یک سطح به سطح دیگر را تسهیل می‌کند.
پیامدهای سیاستی این چارچوب نظری این است که حکمروایی شهری  به‌منظور تأمین رشد اقتصادی که صنایع خلاق با خود به ارمغان می‌آورند، باید زمینۀ رشد کلیۀ سطوح میانی و زیرین و فوقانی را تقویت کند. این  کار را می‌توان از طریق طرح‌های پیشرانۀ برنامه‌ریزی شهری انجام داد که فضاهایی را ایجاد می‌کنند که می‌تواند به‌عنوان طبقۀ میانی مورد استفاده قرار گیرد و سیاست‌هایی که "طبقۀ خلاق" را که همان طبقۀ زیرین است را تشویق می‌کند.
البته این بعد سیاستی مفهوم شهر خلاق مورد انتقاد قرار گرفته است، چرا که به‌عنوان ابزاری نه برای احیای شهرها، بلکه برای ایجاد صنعتی مختص به ارائۀ وعده‌های نوسازی شهری به کار می‌رود. در تحقیق ریچارد فلوریدا در مورد شهرهای خلاق و طبقۀ خلاق، او معیارهای مختلفی از «پتانسیل خلاقیت» یک شهر را کمیت‌بندی می‌کند و سپس شهرها را بر اساس «شاخص خلاقیت» خود رتبه‌بندی می‌کند. این کار به نوبۀ خود، شهرها را تشویق می‌کند تا برای کسب رتبه‌های بالاتر و منافع اقتصادی ناشی از آن‌ها با یکدیگر رقابت کنند. برای انجام این کار، حکمروایی‌های شهری شرکت‌های مشاوره را استخدام خواهند کرد تا به آن‌ها در مورد چگونگی تقویت پتانسیل خلاق خود مشاوره دهند، بنابراین صنعت و طبقه‌ای از تخصص را در شهرهای خلاق ایجاد می‌کنند.
تأثیر جهانی

در سال ۲۰۰۴، یونسکو شبکۀ شهرهای خلاق (UCCN) را تأسیس کرد. شبکۀ شهرهای خلاق با هدف به اشتراک گذاشتن بهترین شیوه‌ها و مشارکت‌هایی که می‌تواند به حفظ و بهبود خلاقیت یک شهر کمک نماید، تأسیس شد. همۀ شهرهای عضو شبکۀ شهرهای خلاق موافق این اصل هستند که خلاقیت به‌عنوان یک عامل استراتژیک توسعۀ پایدار عمل می‌کند.
شبکۀ شهرهای خلاق دارای هفت حوزۀ خلاق است: صنایع دستی و هنر فولکلور، طراحی، فیلم، خوراک، ادبیات، هنرهای رسانه‌ای و موسیقی.
شبکه شهرهای خلاق در ایران

شهرهای خلاق یونسکو در ایران شامل رشت، سنندج و کرمانشاه هستند که هر یک به دلیل ویژگی‌های خاص فرهنگی و هنری خود در این شبکه ثبت شده‌اند.
رشت
رشت در سال ۱۳۹۴ به عنوان شهر خلاق خوراک‌شناسی (Gastronomy) به ثبت رسید. این شهر به خاطر تنوع غذایی و استفاده از مواد محلی و فصلی شناخته شده است. رشت با بیش از ۲۵۰ نوع غذا، از جمله غذاهای معروفی مانند میرزا قاسمی و باقلا قاتق، به عنوان یک مقصد گردشگری جذاب برای علاقه‌مندان به غذاهای محلی محسوب می‌شود.
سنندج
سنندج در سال ۱۳۹۷ به عنوان شهر خلاق موسیقی ثبت شد. این شهر به خاطر غنای فرهنگی و موسیقی کردی خود، از جمله ساز «دف» که به عنوان نماد موسیقی ملی شناخته می‌شود، مورد توجه قرار گرفته است. سنندج با برگزاری جشنواره‌ها و کارگاه‌های موسیقی، تلاش می‌کند تا این هنر را حفظ و توسعه دهد.
کرمانشاه
کرمانشاه در سال ۱۴۰۰ به عنوان شهر خلاق خوراک معرفی شد. این شهر با حدود ۸۰ نوع غذا و خوراک خاص خود، شامل نان‌های محلی و شیرینی‌های منحصر به فرد، ظرفیت بالایی در زمینه گردشگری خوراک دارد. انتخاب کرمانشاه به عنوان یک شهر خلاق می‌تواند باعث رونق گردشگری و معرفی فرهنگ غنی این منطقه شود.
این سه شهر با ویژگی‌های منحصر به فرد خود، نه تنها نمایانگر تنوع فرهنگی ایران هستند بلکه به عنوان مقاصد جدید گردشگری خلاق در سطح بین‌المللی شناخته می‌شوند.شهرهای خلاق با استفاده از ظرفیت‌های محلی خود می‌توانند به عنوان محرک‌های کلیدی برای تاب‌آوری اقتصادی عمل کنند. این رویکرد نه تنها به رشد اقتصادی کمک می‌کند بلکه باعث افزایش کیفیت زندگی ساکنان و حفظ محیط زیست نیز خواهد شد.
شهرهای خلاق خوراک نه تنها به حفظ فرهنگ محلی کمک می‌کنند بلکه با تقویت هویت فرهنگی و افزایش حس تعلق اجتماعی در میان ساکنان، نقش مهمی در توسعه پایدار جوامع ایفا می‌نمایند.هم اکنون شهر اصفهان و بندرعباس در حوزه صنایع دستی، شهر کرمانشاه و رشت در حوزه خوراکی و شهر سنندج در حوزه موسیقی خلاق هستند.
لینک های خارجی

www.creativeclass.com
www.creativeeconomy.com
www.urbanumbrella.net (غیر انتفاعی)
www.livable.org
www.meshcities.com
فهرست شهرهای خلاق یونسکو
نینو کریسمن

| نینو کریسمن | نینو کریسمن |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۷ اکتبر ۱۹۱۱ تریسته
درگذشت: ۱۵ نوامبر ۱۹۸۳ رم
ملیت: ایتالیا
دیگر نام‌ها: اتوره کریسمان
پیشه(ها): بازیگر تهیه‌کننده
سال‌های فعالیت: ۱۹۳۹–۱۹۷۴
نینو کریسمن (ایتالیایی: Nino Crisman؛ ۲۷ اکتبر ۱۹۱۱ – ۱۵ نوامبر ۱۹۸۳) هنرپیشه و تهیه‌کننده فیلم اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به زندگی دشوار، بازی کثیف، کاراواجو، ال گرکو، دورا نلسون و من کاپاتاز هستم اشاره کرد.
دماغه بوئور-خایا

| دماغه بوئور-خایا | دماغه بوئور-خایا |
| --- | --- |
Мыс Буор-Хая: Мыс Буор-Хая
Location of Cape Buor-Khaya: Location of Cape Buor-Khaya
موقعیت: یاقوتستان  روسیه
دستگاه مختصات جغرافیایی: ۷۱°۵۶′۳۸″ شمالی ۱۳۲°۴۷′۳۸″ شرقی﻿ / ﻿۷۱٫۹۴۳۸۹°شمالی ۱۳۲٫۷۹۳۸۹°شرقی﻿ / 71.94389; 132.79389
Offshore water bodies: دریای لاپتف
Area: خاور دور روسیه
زمین‌شناسی: دماغه
دماغه بوئور-خایا (انگلیسی: Cape Buor-Khaya) یک دماغه در یاقوتستان کشور روسیه است.
روز پزشک

| روز ملی پزشکان | روز ملی پزشکان |
| --- | --- |
روز پزشک: روز پزشک
برپایی توسط: کشورهای مختلف
اهمیت: به رسمیت شناختن سهم پزشک در زندگی فردی و اجتماعی انسان‌ها.
تاریخ: با کشور متفاوت است
تناوب: سالانه
روز پزشک یا روز ملی پزشکان (به انگلیسی: National Doctors' Day) روزی است به منظور قدردانی از سهم و خدمات پزشکان به زندگی افراد و جوامع جشن گرفته می‌شود. بسته به رویداد بزرگداشتی که برای نشان دادن این روز استفاده می‌شود، از کشوری به کشور دیگر متفاوت است.
در برخی کشورها این روز به عنوان تعطیلات مشخص می‌شود. اگرچه قرار است توسط بیماران و خیرین صنعت مراقبت‌های بهداشتی جشن گرفته شود، اما معمولاً توسط سازمان‌های مراقبت‌های بهداشتی جشن گرفته می‌شود. کارکنان ممکن است یک ناهار برای پزشکان ترتیب دهند تا به پزشکان نشانه‌های تجلیل را ارائه دهند. از نظر تاریخی، ممکن است یک کارت یا میخک قرمز برای پزشکان و همسران آنها ارسال شود، همراه با گلی که روی قبر پزشکان فوت شده قرار می‌گیرد.
تجلیل توسط ملتها > ایران

در ایران روز اول شهریور ماه، هم‌زمان با زادروز بوعلی سینا، به پاس خدمات وی به علوم پزشکی، تألیفات و فعالیت وی در این رشته و برای بزرگداشت پزشکان، روز پزشک نام‌گذاری شده است. ابوعلی سینا، پزشک و فیلسوف معروف متولد شهر بخارا است و مدفن او در همدان، یکی از شهرهای تاریخی ایران است و از مشهورترین و تاثیرگذارترینِ فیلسوفان و دانشمندان ایران است که آثارش در زمینه فلسفه ارسطویی و پزشکی اهمیت بسیار دارد. وی ۴۵۰ کتاب در زمینه‌های گوناگون نوشته است که یکی از معروف‌ترین کتاب‌هایش کتاب شفا، دانشنامه علمی و فلسفی جامع و کتاب قانون یکی از کتابهای معروف ابن سینا در زمینه علم پزشکی می‌باشد. وی از کودکی به طبیعت، گیاهان و حیوانات علاقه خاصی داشت و اوقات فراغت خود را در دشت و صحرا به جستجو و کسب تجربه می‌پرداخت بدین صورت از دوران کودکی به خواص گیاهان دارویی و طبابت علاقه‌مند شد. ابن سینا از حیث نیروی جسمانی، مردی نیرومند بود و به همین خاطر از کار کردن احساس خستگی نمی‌کرد، وی همچنین از لحاظ نیروی ذهنی و تفکر نیز بسیار نیرومند بود، به گونه ای که در سن هجده سالگی توانست تمامی دانش‌های زمان خود را فرا گیرد.
تجلیل توسط ملتها > ایالات متحده آمریکا

روز ۳۰ ماه مارس در ایالات متحده آمریکا روز ملی پزشکان است و به بزرگداشت پزشکان و تقدیر از خدمات ارزنده آنها اختصاص داده شده است، به گونه ای که در این تاریخ و سال ۱۸۴۲ دکتر کرافورد لانگ برای نخستین بار داروی بیهوشی «اتر» را در عمل جراحی به عنوان بیهوش کننده استفاده کرد. در آن روز دکتر لانگ، اتر را برای یک بیمار تجویز کرد و سپس وی را تحت عمل جراحی قرار داد. این در حالی است که بیمار پس از به هوش آمدن اقرار کرد که طی جراحی هیچ دردی احساس نکرده است. این در حالی است که در ۳۰ مارس سال ۱۹۵۸ مصوبه «بزرگداشت روز پزشکان» توسط مجلس نمایندگان ایالات متحده به تصویب رسید و در سال ۱۹۹۰ این قانون در مجلس نمایندگان و مجلس سنا نیز معرفی شد. از آن زمان تا کنون ۳۰ مارس در تقویم رسمی این کشور به عنوان روز پزشک نامگذاری شده است.
تجلیل توسط ملتها > استرالیا

در استرالیا تاریخ‌های مختلفی وجود دارد که ممکن است روز ملی پزشک در آنها به رسمیت شناخته شود، که رایجترین آن ۳۰ مارس است.
تجلیل توسط ملتها > ترکیه

روز ۱۴ مارس در ترکیه مصادف است با روز پزشک.
تجلیل توسط ملتها > کوبا

در کشور کوبا روز ۳ دسامبر که یادآور تولد دکتر کارلوس جوان فینلی می‌باشد به روز پزشک اختصاص داده شده است. وی که یک پزشک و دانشمند کوبایی‌تبار بود به عنوان پیشگام تب زرد در جهان معروف است. وی برای نخستین بار در سال ۱۸۸۱ تئوری پشه ناقل تب زرد را عنوان کرد. در بیماری تب زرد پشه ناقل بدن فرد را نیش زده و پس از آن با نیش زدن فرد سالم بیماری را به وی انتقال می‌دهد. این در حالی است که فینلی پشه Aedes را مسئول انتقال ارگانیسم انتقال مولد تب زرد شناسایی کرد و تئوری وی منجر به ارائه پیشنهادهایی برای کنترل جمعیت پشه‌ها به منظور شیوه کنترل و جلوگیری از گسترش بیماری شد.
تجلیل توسط ملتها > هند

در کشور هند روز پزشک مصادف با اول ژوئیه است که به دلیل تجلیل از دکتر بیدهان چاندرا روی، پزشک افسانه ای و دومین وزیر ایالت بنگال غربی نامگذاری شده است. وی در تاریخ اول ژوئیه سال ۱۸۸۲ متولد شد و در سال ۱۹۶۲ در سن ۸۰ سالگی جان خود را از دست داد. چاندرا روی در تاریخ ۴ فوریه ۱۹۶۱ به دریافت بالاترین مدال غیرنظامی این کشور مفتخر شد. این در حالی است که هر سال روز اول ماه ژوئیه به مناسبت روز پزشک در هند تعطیل است. وی پزشک برجسته و یکی از مهم‌ترین مبارزان آزادی هند است که در زندگی بسیار پرمخاطره آمیز خود سرآمد و در حرفه اش بسیار ماهر بود. دکتر روی پس از فارغ‌التحصیلی از کالج پزشکی کلکته به عنوان معاون آن دانشگاه انتخاب شد و پس از آن به سیاست روی آورد، کمی بعد به عنوان وزیر ارشد بنگال غربی انتخاب شد و تا زمان مرگ خود این حرفه را حفظ کرد؛ بنابراین به همین مناسبت روز تولد وی به عنوان روز پزشک در هند جشن گرفته می‌شود.
تجلیل توسط ملتها > برزیل

روز ملی پزشکان به عنوان یک تعطیلات در ۱۸ اکتبر جشن گرفته می‌شود، روزی که کلیسای کاتولیک روز تولد سنت لوک را جشن می‌گیرد. طبق سنت کلیسا، لوقا قدیس رسول و انجیل پزشک بود، همان‌طور که در عهد جدید نوشته شده است.