stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
شهرستان اوپوله

مکان در 23x15px|border |alt=|link= لهستان
| شهرستان اوپوله Powiat opolski | شهرستان اوپوله Powiat opolski |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
  پرچمنشان:   پرچمنشان
موقعیت شهرستان اوپوله در نقشه: موقعیت شهرستان اوپوله در نقشه
مختصات: ۵۰°۴۰′ شمالی ۱۷°۵۶′ شرقی﻿ / ﻿۵۰٫۶۶۷°شمالی ۱۷٫۹۳۳°شرقی﻿ / 50.667; 17.933: مختصات: ۵۰°۴۰′ شمالی ۱۷°۵۶′ شرقی﻿ / ﻿۵۰٫۶۶۷°شمالی ۱۷٫۹۳۳°شرقی﻿ / 50.667; 17.933
استان: استان اوپوله
کرسی: اوپوله
گمیناها:  مجموعاً ۱۳ Gmina Chrząstowice Gmina Dąbrowa Gmina Dobrzeń Wielki Gmina Komprachcice Gmina Łubniany Gmina Murów Gmina Niemodlin Gmina Ozimek Gmina Popielów Gmina Prószków Gmina Tarnów Opolski Gmina Tułowice Gmina Turawa 
مساحت: مساحت
 • مجموع: ۱۵۸۶٫۸۲ کیلومتر مربع (۶۱۲٫۶۷ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • مجموع: ۱۳۴٬۸۷۴
 • تراکم: ۸۵/کیلومتر مربع (۲۲۰/مایل مربع)
 • شهری: ۱۹۵۰۶
 • روستایی: ۱۱۵۳۶۸
پلاک وسایل نقلیه: OPO
وبگاه: http://www.powiatopolski.pl
شهرستان اوپوله (به لهستانی: Powiat Opole) یک شهرستان در لهستان است که در استان اوپوله واقع شده‌است. شهرستان اوپوله ۱٬۵۸۶٫۸۲ کیلومتر مربع مساحت و ۱۳۴٬۸۷۴ نفر جمعیت دارد.
کاخ ورسای

| میراث جهانی یونسکو | میراث جهانی یونسکو |
| --- | --- |
مکان: فرانسه
معیار ثبت: فرهنگی: i, ii, vi
شمارهٔ ثبت: ۸۳
تاریخ ثبت: ۱۹۷۹
کاخ ورسای (به فرانسوی: Château de Versailles)، مجموعه کاخ‌هایی در شهر ورسای در نزدیکی پاریس است که به‌عنوان بزرگ‌ترین کاخ‌های سلطنتی جهان شناخته می‌شود. تحت نظارت شارل لوبرن قرار داشت.
این کاخ سابقاً در دهکده‌ای به همین نام در نزدیکی پاریس قرار داشت اما امروزه این دهکده و کاخ جزو حومهٔ پاریس به‌شمار می‌روند. از سال ۱۶۸۲ تا سال ۱۷۸۹، که به‌ اجبار انقلابیون خانوادهٔ سلطنتی به پاریس منتقل شدند، این کاخ محل زندگی و دربار حکومتیِ شاهان فرانسه بود.
این کاخ به‌عنوان یکی از میراث‌های جهانی توسط یونسکو انتخاب شده‌است. معاهده ورسای، که به جنگ جهانی اول پایان داد، در این کاخ منعقد شده‌است.
تاریخچه

براساس مدارک تاریخی آثار وجود کاخ در دهکدهٔ ورسای به حدود سال ۱۰۳۸ میلادی برمی‌گردد. اما این کاخ جایگاه رسمی و سلطنتی نداشته‌است. بعدها از دهکدهٔ ورسای به‌عنوان شکارگاه استفاده می‌شد. به همین منظور، لویی سیزدهم در سال ۱۶۲۴ دستور ساخت بنایی را در این شکارگاه داد. این شکارگاه به‌وسیلهٔ «فیلیبرت لروی» طراحی و به‌وسیلهٔ سنگ و آجر سرخ ساخته شد.
ساخت کاخ سلطنتی در ورسای

تا زمان سلطنت لویی چهاردهم کاخ رسمی و سلطنتی فرانسه کاخ لوور بود اما پس از روی کار آمدن، او تصمیم گرفت کاخ شکوهمندی برای خود بسازد که در جهان نمونه‌ای از زیبایی، شکوه، بزرگی و پهناوری باشد. به همین منظور وی دستور داد دهکده زیبای ورسای به‌عنوان مکان ساخت این کاخ انتخاب شود. بعدها به همین علت کاخ هم ورسای نامیده شد.
شروع ساخت و طراحی کاخ به سال ۱۶۶۹ برمی‌گردد. طراحی این کاخ به‌وسیلهٔ معماران چیره‌دستی به نام‌های «لویی لووا»، طراح فضای سبز آندره لونوتر و «شارل لُبران» نقاش و آذینگر زبردست که قبل از آن قصر وو لو ویکومت را ساخته بودند انجام گرفت. اما طراحی اصلی کاخ به‌منظور استفاده به‌عنوان کاخ سلطنتی به سال ۱۶۷۸ بازمی‌گردد. در کل مجموعه کاخ‌های ورسای در چهار مرحله ساخته و تکمیل شد. اولین بنا شامل باغ و قسمت ورودی افتخار آشنایی نام گرفت که گنجایش ۶۰۰ مهمان را در خود داشت. دومین بنا پیمان آخن که پایان آن همزمان شد با پایان جنگ اسپانیا و فرانسه و امضای معاهدهٔ صلح میان آنها در منطقهٔ آخن. بنای سوم پس از پایان جنگ با آلمان و امضای معاهدهٔ نیمیخن که شامل بال شمالی و غربی قصر همچنین باغ پرتقال بود. تالار معروف آینه در این قسمت قرار دارد؛ و سرانجام آخرین قسمت با پایان جنگ نه‌ساله، تمام اثاثیهٔ قصر کار دست صنعتگران ایتالیایی دعوت‌شده به فرانسه بود. مبلمان‌ها و سرویس‌های خواب از نقره و دیگر اشیای آن از طلای خالص. بعد از این مراحل در دور پادشاهان بعدی نیز عمارت‌هایی به این مجموعه افزوده شد. کاخ ورسای در تاریخ ۶ مه ۱۶۸۲ گشایش یافت.
لویی چهاردهم با ساخت این کاخ در نظر داشت هم از شلوغی پاریس دور شود و هم با یک‌جا جمع کردن دستگاه‌های دولتی و دربار در ورسای کنترل بیشتری را بر آنها داشته باشد. علاوه بر کاخ سلطنتی و اماکن دولتی نظیر دیوان‌ها و دادگاه‌ها، منازل هزاران نفر از درباریان، فرمانداران، قضات، وزرا و شخصیت‌های حکومتی در ورسای قرار داشت. لویی چهاردهم درباریان را وادار ساخت که در ورسای زندگی کنند و از افزایش حضور، قدرت و املاکشان در دیگر مکان‌ها بپرهیزند. با این کار لویی قدرت کنترل زیادی بر تمام درباریان پیدا کرد.
ویژگی‌های کاخ

لویی لووا به منظور اقامت شاه و ملکه آپارتمانی را طراحی کرد که «شتو نف» (در فرانسه به معنی کاخ نو) نامیده می‌شد. علاوه بر این دو آپارتمان که کاملاً شبیه هم هستند و از هفت سالن با نام‌های الهه‌های رومی تشکیل شده‌اند قسمت‌های خصوصی و خوابگاه‌های دیگری هم در این کاخ برای شاه و ملکه فراهم شد.
عمارت پادشاه

وی برای طراحی این بخش از اصول معماری ایتالیایی رایج در قرن شانزدهم و هفدهم استفاده کرد. او نقشه‌ای کشید که از هفت تالار تشکیل شده‌بود. این ۷ سالن از منظومه خورشیدی و ایزدهای رومی الهام گرفته شده بودند. همه تالارها دور تا دور سالن مرکزی به نام تالار آپولون که خوابگاه لویی چهاردهم بود قرار داشتند. به این نوع طراحی، طراحی «خورشیدمرکزی» می‌گویند. این سالن‌ها به نام‌های زیر نامیده می‌شدند:
تالار دایان (برگرفته از ایزد شکار روم و سیاره ماه)
تالار مارس (برگرفته از ایزد جنگ روم و سیاره مریخ)
تالار مرکوری (برگرفته از ایزد بازرگانی و هنرهای آزاد رومی و سیاره تیر)
تالار آپولون (برگرفته از ایزد هنرهای زیبا رومی و خورشید)
تالار ژوپیتر (برگرفته از ایزد حقوق و قانون رومی و سیاره مشتری)
تالار ساترن (برگرفته از ایزد کشاورزی رومی و سیاره کیوان)
تالار ونوس (برگرفته از ایزد عشق رومی و سیاره ناهید)
در سال‌های بعد دو تالار فراوانی مخصوص خزانه و هرکول به این تالارها افزوده شد.
این تالارها به وسیله شارل لبران بر اساس طراحی ایتالیایی مزین شد. (وی دوست و همکار پیترو دو کورتونا معمار ایتالیایی و طراح کاخ پیتی در فلورانس بود) برای طراحی سقف تالارها از نقاشی‌های زیبایی استفاده شد. به نظر آندره فلبین طرح‌هایی انتخاب شد که به اعمال قهرمانانه لویی چهاردهم همخوانی داشته باشد. در این نقاشی‌ها از شخصیت‌هایی همچون آگوست و اسکندر بهره گرفته شد؛ مثلاً در تالار آپولون طرحی از آگوست بود که در آن وی در حال ساخت دروازه مزنوس بود این نقاشی اشاره به ساخت دروازه لاروش به دستور لویی چهاردهم داشت یا در تالار مرکور تصویری از اسکندر در حال ساخت کتابخانه عظیم اسکندریه نقش بسته بود که اشاره به ساخت کتابخانه سلطنتی توسط لویی چهاردهم داشت.
تالارها به وسیله مبلمان نقره آراسته شدند ولی این مبلمان طی جنگ آگزبورگ در سال ۱۶۸۹ به دستور لویی چهاردهم برای تأمین بخشی از هزینه جنگ ذوب و به سکه تبدیل شدند.
اما این طراحی صورت گرفته توسط لویی لووا دیری نپایید. به این شکل که طبقه‌ای بر کاخ افزوده شد و تراسی برای آن ساخته شد که آپارتمان‌های شاه و ملکه را به هم متصل می‌کرد. با این تغییرات سالن‌های ژوپیتر، ساترن و ونوس تغییر شکل یافتند. تالارهای ونوس، ساترن و ژوپیتر به سالن آیینه‌ها تبدیل شد. سالنی نیز در قسمت پشت تراس طراحی شد که ونوس نام گرفت. از وسایل و دکورهای تالار اولیه برای تزیین تالار ونوس ثانویه استفاده شد.
از سال افتتاح تا پایان سلطنت لویی چهاردهم از تالارها به شکل اختصاصی استفاده می‌شد:
تالار ونوس به‌عنوان سالن غذاخوری میهمانان شاه و بار
تالار دایان به‌عنوان سالن بیلیارد
تالار مارس به‌عنوان محل رقص و برقراری مجالس بال
تالار مِرکور به‌عنوان سالن ورق بازی و پوکر
تالار آپولون به‌عنوان سالن موسیقی و کنسرت
آپارتمان ملکه

این بخش در طول تاریخ خود منزلگاه سه ملکه فرانسه بوده‌است: ماری ترز همسر لوئی چهاردهم، ماری لسزِسزیسکا، همسر لوئی پانزدهم و ماری آنتوانت همسر لوئی شانزدهم، پس از طراحی این آپارتمان توسط لویی لووا این آپارتمان شامل هفت سالن بود که متقارن با آپارتمان شاه بود:
شاپل متقارن با سالن دیان در آپارتمان شاه
تالار گارد متقارن با تالار مارس در آپارتمان شاه
آنتی‌شامبر متقارن با تالار مرکور در آپارتمان شاه
شامبر متقارن با تالار آپولون در آپارتمان شاه
گراند کابینت متقارن با تالار ژوپیتر در آپارتمان شاه
اوراتوری متقارن با تالار ساترن در آپارتمان شاه
پتیت کابینت متقارن با تالار ونوس در آپارتمان شاه
همان‌طور که طراحی سقف تالارهای آپارتمان شاه از اعمال قهرمانانه لویی چهاردهم الهام گرفته و از شخصیت‌های تاریخی استفاده شده بود در آپارتمان ملکه نیز از این قبیل تصاویر متناسب با دکوراسیون اتاق بهره گرفته شد.
بعدها برای ساخت تالار آینه بخشی از آپارتمان ملکه تغییر یافت. با این تغییرات تالارها به شکل زیر درآمدند:
تالار گارد دولارن
آنتی‌شامبر
گراند کابینت
شامبر دولارن
این تالارها تقریباً تا زمان ماری آنتوانت همین شکل را داشت تا اینکه وی دستور تغییر شکل آن را داد و این سالن‌ها به شکلی که امروز می‌بینیم درآمدند:
تالار گارد دولارن بدون تغییر باقی‌ماند.
تالار آنتی‌شامبر به آنتی شامبر دو گرند کوورت تبدیل شد. اینجا به محل اجتماعات عمومی شاه، ملکه و درباریان و تئاتر تبدیل شد.
گراند کابینت به تالار دنوبل تبدیل شد. اینجا به محل عنوان سالن انتظار خوابگاه ملکه تبدیل شد.
شامبر دولارن به‌عنوان خوابگاه ملکه مورد استفاده قرار گرفت.
دیگر اختصاصات و جزئیات

علاوه بر آپارتمان‌های سلطنتی ۵ کاخ یا چپل در ورسای ساخته شد.
تالار اپرای زیبایی نیز در ورسای جهت استفاده شاه و درباریان ساخته شد
چند سکانس آخر فیلم پروفشنال ژان پل بلموندو، در ساختمان و محوطه باغ این کاخ فیلمبرداری شده‌است
باغ‌ها و فضای سبز

ورسای دارای بزرگ‌ترین مجموعه باغ‌ها و فضای سبزی است که تا کنون در جهان ساخته شده‌است. در میان این باغ‌ها، آبراه‌ها، حوض‌ها، فواره‌ها و مجسمه‌های زیبایی طراحی شده‌اند. طراحی تمام این قسمت‌ها توسط آندره لونتر صورت گرفته‌است. طراحی فضای سبز به شکلی است که نمای بسیار وسیع و بی‌انتهایی را به ذهن می‌آورد. باغ‌ها نیز در قسمت جنوبی کاخ قرار گرفته‌اند که نمای فوق‌العاده‌ای را از ایوان کاخ سلطنتی فراهم می‌کند. تمامی این فضا بر دو سوی کانال محوری ورسای قرار گرفته‌اند. در چهار سوی این کانال نیز فواره‌ها و استخرهای عظیمی پدید آمده‌اند که بعضی از آنها نظیر استخر آپولون یا استخر لاتونا شهرت جهانی دارند.
کاخ‌های جانبی

علاوه بر کاخ سلطنتی کاخ‌ها و عمارت‌های دیگری نیز در محوطه ورسای ساخته شده‌اند که از معروفترین آن‌ها می‌توان از گراند تریانون و پتیت تریانون نام برد.
هزینه ساخت

با توجه به عظمت، شکوه و وسعت کاخ ورسای هزینه نگهداری این کاخ بسیار بالا بود هرگز رقم دقیق آن توسط کوبرگ، خزانه‌دار لویی چهاردهم، فاش نشد، اما به‌طوری‌که طی یک برآورد گفته می‌شود که حدود ۲۵٪ درآمد ملی فرانسه در آن زمان صرف فراهم‌کردن هزینهٔ زندگی شاه در این کاخ می‌شد.
در طی تحقیقات امروزی، هزینهٔ ساخت ساختمان‌های این کاخ بالغ بر ۲ میلیارد دلار و قیمت طلا و نقرهٔ به‌کاررفته در این کاخ بر اساس قیمت طلا و نقره در سال ۲۰۰۶، به حدود ۶۰۰ میلیارد دلار می‌رسد. به همین خاطر تعدادی از تاریخ‌نگاران زندگی در ورسای را زندگی طلایی نامیده‌اند. پس از انقلاب کبیر فرانسه این کاخ توسط انقلابیون اشغال شد و تمامی اثاثیهٔ آن به نفع انقلاب مصادره و در حراجی‌های اروپا و آمریکا به فروش رسید.
کاخ‌های الهام گرفته از ورسای

بناها و کاخ‌های زیادی در جهان از ورسای الهام گرفته‌اند. شاید کمتر بنایی در جهان در طول تاریخ به این حد مورد تقلید و الهام قرار گرفته‌باشد از جمله این مکان‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
کاخ سلطنتی روسیه به نام کاخ پتروف ساخته‌شده به دستور پطر کبیر
کاخ سفید در ایالات متحده
کاخ سلطنتی هرنشیمزی در آلمان ساخته شده به دستور لودویگ دوم پادشاه باواریا
کاخ همپتون کورت در انگلیس
کاخ چت وورث در انگلیس
کاخ بلن هیم در انگلیس ساخته شده به دستور دوک مارلبورو
کاخ شلوس ویلهمشوس در آلمان
کاخ شلوس آگوستوسبورگ در آلمان
کاخ لودویگزبورگ در آلمان
کاخ شلوس شلیسهلم در آلمان
کاخ وورزبورگر در آلمان
کاخ دروتهیلنگم در سوئد
کاخ شونبرون در اتریش
کاخ استرازا در مجارستان
کاخ کاسرتا در ایتالیا
کاخ دوکال در ایتالیا
کاخ استیپینیجی در ایتالیا
کاخ لا گرانجا در نزدیکی مادرید اسپانیا
کاخ کوئلوز در اسپانیا
کاخ جاگاتجیت در پنجاب هند
کاخ لازینکی در لهستان
کاخ برانیسکی در لهستان
کاخ پاورکورت هووس در ایرلند
کاخ ورسای در سال ۱۶۶۸
تمثال لویی چهاردم ساخته‌شده از سنگ مرمر توسط آنتوان کُوس‌وو، تندیس‌ساز برجستهٔ فرانسوی
شاتو پتی تریانو در محوطهٔ کاخ ورسای به دستور لویی پانزدهم، جهت اقامت معشوقه‌اش، توسط آنژ ژاک گابریل ساخته شد
خوابگاه ملکه
خوابگاه ملکه
نمای داخلی یکی از چپل‌ها

نمایی از سالن آینه
نمایی از سالن آینه
تکواندو در المپیک تابستانی ۲۰۲۴ – ۸۰ کیلوگرم مردان

| تکواندو در المپیک تابستانی ۲۰۲۴ | تکواندو در المپیک تابستانی ۲۰۲۴ | تکواندو در المپیک تابستانی ۲۰۲۴ |
| --- | --- | --- |
دور انتخابی: دور انتخابی
|  | مردان | زنان |
|  | ۵۸ کیلوگرم | ۴۹ کیلوگرم |
|  | ۶۸ کیلوگرم | ۵۷ کیلوگرم |
|  | ۸۰ کیلوگرم | ۶۷ کیلوگرم |
|  | +۸۰ کیلوگرم | +۶۷ کیلوگرم |
ن ب و: ن ب و
۸۰ کیلوگرم مردان یکی از رویدادهای تکواندو در المپیک تابستانی ۲۰۲۴ است که در ۹ اوت ۲۰۲۴ در پاریس برگزار شده است.
کاناریکا

Village
| Kanareyka Канарейка | Kanareyka Канарейка |
| --- | --- |
Village: Village
Kanareykaموقعیت روی نقشه باشقیرستانKanareykaموقعیت روی نقشه روسیه: Kanareykaموقعیت روی نقشه باشقیرستانKanareykaموقعیت روی نقشه روسیه
مختصات: ۵۳°۴۹′ شمالی ۵۴°۰۴′ شرقی﻿ / ﻿۵۳٫۸۱۷°شمالی ۵۴٫۰۶۷°شرقی﻿ / 53.817; 54.067: مختصات: ۵۳°۴۹′ شمالی ۵۴°۰۴′ شرقی﻿ / ﻿۵۳٫۸۱۷°شمالی ۵۴٫۰۶۷°شرقی﻿ / 53.817; 54.067
ناحیه‌های فدرال روسیه: باشقیرستان
شهر: شهرستان بیژبولیاکسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۰۰
کاناریکا (انگلیسی: Kanareyka) یک شهرک در شهرستان بیژبولیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
شهرستان اوتووتسک

مکان در 23x15px|border |alt=|link= لهستان
| شهرستان اوتووتسک Powiat otwocki | شهرستان اوتووتسک Powiat otwocki |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
  نشان:   نشان
موقعیت شهرستان اوتووتسک در نقشه: موقعیت شهرستان اوتووتسک در نقشه
Division into gminas: Division into gminas
مختصات: ۵۲°۷′ شمالی ۲۱°۱۶′ شرقی﻿ / ﻿۵۲٫۱۱۷°شمالی ۲۱٫۲۶۷°شرقی﻿ / 52.117; 21.267: مختصات: ۵۲°۷′ شمالی ۲۱°۱۶′ شرقی﻿ / ﻿۵۲٫۱۱۷°شمالی ۲۱٫۲۶۷°شرقی﻿ / 52.117; 21.267
استان: استان ماسوویان
کرسی: Otwock
گمیناها:  مجموعاً ۸ (شامل ۲ شهری) Józefów Otwock Gmina Celestynów Gmina Karczew Gmina Kołbiel Gmina Osieck Gmina Sobienie-Jeziory Gmina Wiązowna 
مساحت: مساحت
 • مجموع: ۶۱۵٫۰۹ کیلومتر مربع (۲۳۷٫۴۹ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • مجموع: ۱۱۶٬۰۸۶
 • تراکم: ۱۹۰/کیلومتر مربع (۴۹۰/مایل مربع)
 • شهری: ۷۱۹۹۶
 • روستایی: ۴۴۰۹۰
پلاک وسایل نقلیه: WOT
وبگاه: http://www.powiat-otwocki.pl
شهرستان اوتووتسک (به لهستانی: Powiat Otwock) یک شهرستان در لهستان است که در استان ماسوویان واقع شده‌است. شهرستان اوتووتسک ۶۱۵٫۰۹ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱۶٬۰۸۶ نفر جمعیت دارد.
کش-یلگا

Selo
| Kosh-Yelga Кош-Елга | Kosh-Yelga Кош-Елга |
| --- | --- |
Selo: Selo
Kosh-Yelgaموقعیت روی نقشه باشقیرستانKosh-Yelgaموقعیت روی نقشه روسیه: Kosh-Yelgaموقعیت روی نقشه باشقیرستانKosh-Yelgaموقعیت روی نقشه روسیه
مختصات: ۵۳°۵۴′ شمالی ۵۴°۱۳′ شرقی﻿ / ﻿۵۳٫۹۰۰°شمالی ۵۴٫۲۱۷°شرقی﻿ / 53.900; 54.217: مختصات: ۵۳°۵۴′ شمالی ۵۴°۱۳′ شرقی﻿ / ﻿۵۳٫۹۰۰°شمالی ۵۴٫۲۱۷°شرقی﻿ / 53.900; 54.217
ناحیه‌های فدرال روسیه: باشقیرستان
شهر: شهرستان بیژبولیاکسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۰۰
کش-یلگا (انگلیسی: Kosh-Yelga) یک شهرک در شهرستان بیژبولیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
۱۵۰۴ (میلادی)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
سده:: سده ۱۵ - سده ۱۶ - سده ۱۷
دهه:: ۱۴۷۰  ۱۴۸۰  ۱۴۹۰  ۱۵۰۰  ۱۵۱۰  ۱۵۲۰  ۱۵۳۰ 
سال:: ۱۵۰۱ ۱۵۰۲ ۱۵۰۳ - ۱۵۰۴ - ۱۵۰۵ ۱۵۰۶ ۱۵۰۷
| 0 | 1 |
| --- | --- |
گاه‌شماری ایرانی: ۸۸۲–۸۸۳
گاه‌شماری میلادی: ۱۵۰۴ MDIV
گاه‌شماری اتیوپیایی: ۱۴۹۶–۱۴۹۷
گاه‌شماری ارمنی: ۹۵۳ ԹՎ ՋԾԳ
گاه‌شماری اسلامی: ۹۰۹–۹۱۰
گاه‌شماری ایگبو: ۵۰۴–۵۰۵
گاه‌شماری آشوری: ۶۲۵۴
گاه‌شماری بربری: ۲۴۵۴
گاه‌شماری بنگالی: ۹۱۱
گاه‌شماری بهائی: −۳۴۰ – −۳۳۹
گاه‌شماری بودایی: ۲۰۴۸
گاه‌شماری بیزانسی: ۷۰۱۲–۷۰۱۳
گاه‌شماری جوچه: نامعلوم
گاه‌شماری چینی: 癸亥年 (آب خوک) ۴۲۰۰ یا ۴۱۴۰     — تا — 甲子年 (چوب موش) ۴۲۰۱ یا ۴۱۴۱
گاه‌شماری خورشیدی تایلندی: ۲۰۴۷
گاه‌شماری دیسکوردیان: ۲۶۷۰
گاه‌شماری ژاپنی: Bunki ۴ / Eishō ۱ (永正元年)
گاه‌شماری ژولینی: ۱۵۰۴ MDIV
گاه‌شماری سنتی برمه‌ای: ۸۶۶
گاه‌شماری عبری: ۵۲۶۴–۵۲۶۵
گاه‌شماری قبطی: ۱۲۲۰–۱۲۲۱
گاه‌شماری کره‌ای: ۳۸۳۷
گاه‌شماری مینگو: ۴۰۸ پیش از گاه‌شماری جمهوری چین 民前۴۰۸年
گاه‌شماری هولوسن: ۱۱۵۰۴
گاه‌شماری‌های هندو: 
 - ویکرم سموت: ۱۵۶۰–۱۵۶۱
 - شاکا ساموات: ۱۴۲۶–۱۴۲۷
 - کالی یوگا: ۴۶۰۵–۴۶۰۶
از تاریخ پیدایش رم: ۲۲۵۷
سال سلطنت انگلیس: ۱۹ هنری ۷ – ۲۰ هنری ۷
این جعبه:  نمایش بحث ویرایش: این جعبه:  نمایش بحث ویرایش
۱۵۰۴ (میلادی) هزار و پانصد  و چهارمین سال تقویم میلادی است.
رویدادها

تندیس داوود به وسیله میکل‌آنژ، نقاش و مجسمه‌ساز برجسته ایتالیائی ساخته شد. تندیس داوود، ۵٫۱۷ متر ارتفاع دارد و از سنگ مرمر ساخته شده‌است. تندیس داوود از شاهکارهای عصر رنسانس محسوب می‌شود.
زادگان

۳۱ مارس – گورو انگد، نویسنده هندی (د. ۱۵۵۲)
درگذشتگان

۲۶ نوامبر، ایزابلای یکم، شهبانوی کاستیا و آراگون (ت. ۱۴۵۱)
بابره سفلی

village در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| بابره سفلی بابره سفلی | بابره سفلی بابره سفلی |
| --- | --- |
village: village
بابره سفلی: بابره سفلی
مختصات: ۳۸°۴۰′۲۷″ شمالی ۴۵°۴۳′۵۹″ شرقی﻿ / ﻿۳۸٫۶۷۴۱۷°شمالی ۴۵٫۷۳۳۰۶°شرقی﻿ / 38.67417; 45.73306: مختصات: ۳۸°۴۰′۲۷″ شمالی ۴۵°۴۳′۵۹″ شرقی﻿ / ﻿۳۸٫۶۷۴۱۷°شمالی ۴۵٫۷۳۳۰۶°شرقی﻿ / 38.67417; 45.73306
استان‌های ایران: استان آذربایجان شرقی
شهرستان‌های ایران: شهرستان مرند
بخش (تقسیمات کشوری): بخش مرکزی شهرستان مرند
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان هرزندات شرقی
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۵۰۵
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
بابره سفلی یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان هرزندات شرقی بخش مرکزی شهرستان مرند واقع شده‌است.
زبان اهالی این روستا، ترکی آذربایجانی است و با لهجه منحصر به فرد خود سخن می گویند.
شغل اکثر ساکنان این روستا با خشک شدن چشمه‌ها و قنات‌های این روستا از کشاورزی و دامداری به شغل‌های صنعتی از جمله جوشکاری صنعتی تغییر کرده‌است.
باشگاه فوتبال سانتیاگو د کوبا

Football club
| 0 | 1 |
| --- | --- |
پرونده:FC Santiago de Cuba.png: پرونده:FC Santiago de Cuba.png
نام کامل: باشگاه فوتبال سانتیاگو د کوبا
لقب‌(ها): شیاطین سرخ
زمینِ بازی: پیستا ده اتلتیسمو ده رکورتان, سانتیاگو د کوبا, کوبا
گنجایش: ۵,۰۰۰
لیگ: مسابقات ناسیونال
باشگاه فوتبال سانتیاگو د کوبا یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای کوبایی مستقر در شهر سانتیاگو د کوبا است.
افتخارات

مسابقات ناسیونال: ۳ قهرمانی
بائو (انیمیشن کوتاه)

| بائو | بائو |
| --- | --- |
کارگردان: دومی شی
تهیه‌کننده: بکی نیمن کوب
نویسنده: دومی شی
موسیقی: توبی چو
فیلم‌بردار: پاتریک لین یان مگیبن
تدوین‌گر: کاترین رینگولد
شرکت تولید:  والت دیزنی پیکچرز  پیکسار 
توزیع‌کننده: استودیو سینمایی والت دیزنی
تاریخ‌های انتشار:  ۲۱ آوریل ۲۰۱۸ (۲۰۱۸-0۴-۲۱) (جشنواره فیلم ترایبکا)  ۱۵ ژوئن ۲۰۱۸ (۲۰۱۸-0۶-۱۵) ( به همراه  )  شگفت‌انگیزان ۲ (شگفت‌انگیزان ۲)  
مدت زمان: ۸ دقیقه
کشور: کانادا آمریکا
بائو (انگلیسی: Bao) یک انیمیشن کوتاه کانادایی-آمریکایی محصول سال ۲۰۱۸ به نویسندگی و کارگردانی دومی شی است که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد. این اولین فیلم کوتاه پیکسار است که توسط یک کارگردان زن کارگردانی شده است.
این فیلم قبل از اکران با شگفت‌انگیزان ۲ در ۱۵ ژوئن ۲۰۱۸ در جشنواره فیلم ترایبکا به نمایش درآمد. این فیلم در مورد مادری چینی-کانادایی است که از سندرم آشیانه خالی رنج می‌برد اما شانس دوباره‌ای برای تجربه مادر بودن پیدا می‌کند. این پویانمایی در نود و یکمین دوره جوایز اسکار برنده جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه شده‌است.
داستان

در تورنتو، انتاریو، کانادا، یک زن چینی-کانادایی یک غذای بائوزی برای خود و همسرش می پزد. یکی از نان‌هایش زنده می‌شود و او را بسیار شوکه می‌کند. او نان بخار پز را در کودکی بزرگ می کند و از آن مراقبت می کند، زیرا از وقت گذراندن با او لذت می برد. در نهایت، نان می‌خواهد با بچه‌های دیگر بازی کند، اما مادر اجازه نمی‌دهد و این خشم کودک را برانگیزد. همانطور که نان بزرگ می شود، او آرزوی افزایش استقلال دارد، که باعث ایجاد تنش بین مادر و فرزند می شود که به تدریج آنها را از یکدیگر دور می کند. وقتی نان، مادر را به نامزدش معرفی می کند، مادر اعتراض می کند. او سعی می کند نان بخار پز را از رفتن باز دارد...
جوایز

در نود و یکمین دوره جوایز اسکار، بائو برنده جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه شد.
والدمار هافکین

| والدمار هافکین | والدمار هافکین |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۵ مارس ۱۸۶۰ اودسا، امپراطوری روسیه
درگذشت: ۲۶ اکتبر ۱۹۳۰ (۷۰ سال) لوزان
ملیت: اوکراین، فرانسه
شهروندی: فرانسوی
محل تحصیل: دانشگاه اودسا
شناخته‌شده برای: واکسن وبا و طاعون خیارکی
جوایز: جایزه کامرون برای درمان از دانشگاه ادینبورگ (سال ۱۹۰۰)
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): باکتری‌شناسی، آرایه‌شناسی
محل کار: دانشگاه اودسا، دانشگاه ژنو، انستیتو پاستور
کوته‌نوشت مؤلف (گیاه‌شناسی): Khawkine
 :  
والدمار مُردخای ولف هافکین (به اوکراینی: Володимир Мордехай-Вольф Хавкін)؛ (زادهٔ ۱۵ مارس ۱۸۶۰ در اودسا – درگذشتهٔ ۲۶ اکتبر ۱۹۳۰ در لوزان) دانشمند در زمینه میکروبیولوژی اهل اوکراین بود.
واکسن وبا

والدمار هافکین در سال ۱۸۷۹ هنگامی که عضو نیروی مقاومت محلی بود، در میانهٔ عملیات تخریب یک خانه یهودی، با سربازان امپراتوری روسیه درگیر شد. او کتک خورد و دستگیر شد؛ ولی بعد آزاد شد.
والدمار هافکین در سال ۱۸۸۴ در رشتهٔ جانورشناسی از دانشگاه اودسا فارغ‌التحصیل شد. اما به دلیل یهودی بودن، نتوانست استاد دانشگاه شود. در سال ۱۸۸۸ امپراتوری روسیه را ترک کرد و برای مدت کوتاهی در ژنو مشغول تدریس شد. سپس به پاریس رفت و به عنوان دستیار کتابدار در انستیتو پاستور آغاز به کار کرد. هافکین ساعات پس از کار خود را به نواختن ویولن یا کار در آزمایشگاه میکروب‌شناسی می‌گذراند. او با دنبال کردن کارهای لویی پاستور و جنر دریافت که با ۳۹ بار گذراندن باسیل وبا از حفرهٔ صفاقی خوکچه هندی می‌تواند یک محیط کشت تقویت شده درست کند و بعد باسیل‌های وبا را با گرما ضعیف کند. او دریافت که تزریق باکتری ضعیف و سپس باکتری قوی، خوکچه‌های هندی را نسبت به وبا مصون می‌کند. این کاربرد ویروس ضعیف شده، پایهٔ ساخت واکسن بود. او با آزمایش باکتری ضعیف شده روی خوکچهٔ هندی، خرگوش، و کبوتر به همان نتیجه رسید که. والدمار هافکین در ۱۸ ژوئیه ۱۸۹۲ باکتری ضعیف شده را به خود تزریق کرد. او چند روز تب کرد، ولی کاملاً بهبود پیدا کرد. پس از آن اینکار را روی سه نفر از دوستان روس خود انجام داد و همگی علائم همانندی نشان دادند.
هنگامیکه در سال ۱۸۹۳ سفیر آن هنگام بریتانیا در پاریس و نایب السلطنه پیشین هند از کار هافکین آگاه شد و به او پیشنهاد کرد به بنگال برود. هافکین نخستین‌بار در ۱۸۹۳ به هند رفت. اما آزمایش واکسن وبا به مشکل خورد؛ زیرا نخستین واکسن وبای او نیاز به دو نوبت تزریق با فاصله یک هفته‌ای داشت و پیدا کردن افراد برای تزریق دوم، دشوار بود. همچنین پیدا کردن کانون عفون کار سختی بود. اما مبتلا نشدن کسانی که کامل واکسن زده بودند نشان از کارامدی واکسن داشت.
والدمار هافکین در بهار ۱۸۹۴ برای بار دوم به هند و شهر کلکته در ایالت بنگال رفت و چون فصل بهار بود وبا در این شهر بیداد می‌کرد. اما از همان آغاز ورود، مردم هند و برخی نهادهای پزشکی به او سوءظن داشتند. زیر هافکین نه پزشک بلکه جانورشناس روس یهودی بود و در آن هنگام، میکروب‌شناسی مبحثی پرمناقشه در جهان بود. از سوی دیگر، برنامه‌های پزشکی دستوری دولت بریتانیا مردم هند را بی‌اعتماد کرده و برای بسیاری، واکسیناسیون چیزی ناشناخته بود. حل هافکین برای جلب اعتماد، با پزشکان و دستیاران هندی کار کرد و برای اثبات بی‌خطر بودن واکسن، در برابر همگان به خودش واکسن زد. اینکار مؤثر بود و مردم برای واکسن زدن، صف کشیدند. صاحبان مزارع چای در آسام از او دعوت کردند برای واکسینه کردن کارگرانشان به آنجا برود. هافکین کارآزمایی‌های گسترده‌ای را روی کارگران مزرعه انجام داد؛ ولی در پاییز ۱۸۹۵ به مالاریا مبتلا شد و مجبور شد برای بهبود به بریتانیا برود. او تا آن پیش از ترک هند، به نزدیک به ۴۲ هزار نفر واکسن وبا زده بود.
هنگامیکه هافکین در سال ۱۸۹۶ به هند بازگشت تلاش کرد که علاوه بر مصونیت در برابر ابتلا به وبا از مرگ بیماران نیز بکاهد، تصمیم داشت یک فرمول دووجهی را که برای رفع این نقص آماده کرده بود آزمایش کند؛ ولی در بمبئی مشکل فوری‌تری به‌وجود آمد که هافکین را برای همیشه از وبا دور کرد.
طاعون

سومین همه‌گیری جهانی طاعون در سال ۱۸۹۴ از یون‌نان چین آغاز شد. این بیماری از طریق هنگ کنگ به بمبئی رسید. نخستین مورد طاعون در بمبئی در سپتامبر ۱۸۹۶ در یک اسکله این شهر پیدا شد. اما دولت بریتانیا به دلیل اهمیت تجاری این بندر، در آغاز تلاش کرد شدت همه‌گیری را کم‌اهمیت جلوه دهد. هافکین در تلاش بود که برای مبارزه با طاعون کاری کند اما نظام بهداشتی وقت نظریات اورا نپذیرفت. بیماری به سرعت در زاغه‌های پرجمعیت بمبئی پخش شد.
آقاخان و هافکین

آقاخان سوم امام اسماعیلیان جهان در آن زمان در بمبئی زندگی می‌کرد و شخصی بود آگاه از دانش مدرن. او شخصاً با هافکین صحبت کرده و متعهد شد که از برنامه‌های هافکین حمایت همه‌جانبه می‌کند. آقاخان یکی از قصرهای خود را در اختیار هافکین گذاشت و شخصاً از نخستین کسانی بود که از واکسین هافکین استفاده کرده و به برای پیروان خود ابلاغ کرد که باید از الگوی او پیروی نموده و واکسن تلقیحی هافکین را بپذیرند. این روش آقاخان و هافکین نتیجه مثبت داشت و به زودی آمار بهبود یافته‌گان در میان اسماعیلیان افزایش و شمار مبتلایان به طاعون کاهش پیدا کرد. هافکین به مدت دوسال در کاخ آقاخان به کارهای خود ادمه داد و سرانجام دولت هند متقاعد شد که برنامه‌های او مؤثر است و آن را در چوکات یک قرارداد رسمی پذیرفت.
کشف واکسن

هافکیندر بمبئی و در یک آزمایشگاه کوچک و دستیارانی آموزش‌ندیده، به ساخت واکسن پرداخت. در دسامبر ۱۸۹۶ هافکین با آزمایش واکسن خود روی خرگوش توانست واکسن طاعون را بیابد. او در ۱۰ ژانویه سال ۱۸۹۷ واکسن را به خودش تزریق کرد. در آغاز دچار تب شدید شد ولی پس از چند روز حالش خوب شد. آزمایش موفقیت‌آمیز واکسن روی زندانیان یک زندان باعث باعث تسریع تولید و آزمایش واکسن شد و هافکین از آزمایشگاه کوچک به یک خانه متعلق به دولت و سپس به یک عمارت بزرگ کاخ مربوط به آقاخان منتقل شد. گفتنی است که حمایت آقاخان سوم در پیشبرد کار هافکین نقش به سزای داشته‌است چون دولت وقت به پیشنهادهای هافکین نه تنها که بی‌توجه بود بلکه موانع و مشکلاتی را نیز ایجاد کرده بودند. در عرض یک سال صدها هزار نفر از واکسن هافکین استفاده کردند و از بیماری نجات یافتند. به دنبال این پیروزی، ملکه ویکتوریا به او لقب شوالیه داد و هافکین در دسامبر ۱۹۰۱ رئیس آزمایشگاه پژوهش‌های طاعون در خانه دولت در محله پارِل در بمبئی شد. در این خانه، او امکانات تازه و ۵۳ کارمند در اختیار داشت.