حسن شماعی‌زاده
سبک کار > آهنگسازی

حسن شماعی‌زاده به‌عنوان یک آهنگساز عقیده دارد:
هرگاه آهنگی را می‌نویسم، تلاش می‌کنم آهنگی بسازم که بر روی نسل جوان‌تر اثرگذار باشد. موسیقی باید جوان، شادی‌آفرین و امیدبخش باشد.
شماعی‌زاده پیش از ۱۳۵۷ بیشتر آهنگ‌هایی را ساخته است که بسته به روحیات و روزگار آن زمان بیشتر غمگین و از لحاظ موسیقایی گاهی بسیار شکوهمند و حماسی هستند. ترانه‌های جاده و مرداب نمونه‌هایی از این ترانه‌ها هستند. این غم پنهان در موسیقی‌های آن زمان شماعی‌زاده به تدریج با وقوع انقلاب ۱۳۵۷ و مهاجرت به آمریکا و جنگ ایران و عراق جای خود را به ترانه‌های شاد و ریتمیک مناسب برای مجالس رقص داد. خود شماعی‌زاده معتقد است زمان‌های مختلف چیزهای مختلفی ایجاب می‌کند. وقتی جامعه به ناراحتی می‌رود (مثل زمان جنگ) مردم به شادی بیشتری نیاز پیدا می‌کنند و نیاز دارند تا ناراحتی خود را با شادی‌های لحظه‌ای از بین ببرند.
او کم شدن ترانه‌های شاد و ریتمیک را در آثار اخیر خود را ناشی از بالا رفتن سن و در اختیار نداشتن ترانهٔ مناسب عنوان کرده است:
برای ساخت آهنگ شاد، شعر باید روشن‌تر و واضح‌تر و صریح‌تر باشد. من در این سن نمی‌توانم به سراغ یک سری اشعار عاشقانهٔ باز بروم.
از سوی دیگر در برخی ساخته‌های شماعی‌زاده، مانند چند ترانه که برای معین ساخته است می‌توان رد موسیقی سنتی و دستگاهی ایرانی را نیز دید. به ویژه برخی کارهایی که خودش خوانده، مانند غم غربت از آلبوم فریاد رنگ یا مرگ عشق از آلبوم گلای خیس که این دو تنظیم‌هایی با سازهای سنتی موسیقی ایران دارند و به شکل آواز سنتی اجرا شدند. در همین حال شماعی‌زاده گوشهٔ چشمی به موسیقی نواحی ایران هم داشته است. مثل آهنگ عروسی با تم و فضای موسیقی جنوبی یا آهنگ کردستان که تمی کُردی دارد. شماعی‌زاده در میان آهنگ‌های خود حتی به آهنگ‌های موسوم به خراباتی و لاله‌زاری هم توجه داشته و می‌توان نمونه‌هایی از این ترانه‌ها را در آلبوم گلای خیس شنید.
علاوه بر انواع موسیقی ایرانی، در بعضی آهنگ‌های شماعی‌زاده می‌توان تم‌هایی از موسیقی اسپانیولی یا عربی را هم شنید. مانند ترانه پرستش از آلبوم پرستش یا گیتار از آلبوم آوازه‌خوان نه آواز از تم‌های اسپانیولی استفاده کرده است. شماعی‌زاده از دیگر سبک‌های موسیقی از جمله تکنو و ترنس هم مناسب با زمان ساخت آهنگ‌های خود و جو موسیقایی زمان بهره برده است، که آهنگ‌های دنیا از آلبوم پرستش، همسرم از آلبوم دوشیزه‌خانم، و گل از آلبوم آوازه‌خوان نه آواز نمونه‌هایی از این دست به‌شمار می‌روند.
شماعی‌زاده به هر دو شکل آهنگسازی روی ترانه و ساخت ملودی و سپس گذاشتن ترانه روی آن کار کرده است. او گفته اگر ترانه‌هایی که به دستش می‌رسند مناسب باشند، رویشان آهنگ می‌سازد، در غیر این صورت ابتدا ملودی می‌سازد و سپس رویش ترانه ساخته می‌شود. او معتقد است بیشتر کارهای موفق خود را ابتدا آهنگسازی کرده و سپس ترانه‌سرا روی آن‌ها ترانه ساخته است. او همچنین برای آهنگسازی روی شعرِ سروده شده ارزش چندانی قائل نیست. زیرا معتقد است که ۵۰ درصد آن آهنگ را شاعر ساخته است. شماعی‌زاده معتقد است که در موسیقی ایران همه عوامل در خدمت ارائه کلام‌اند، ولی او در ساخته‌هایش تلاش داشته است که این توجه به کلام باعث نشود تا موسیقی در درجهٔ دوم اهمیت قرار بگیرد.
شماعی‌زاده از میان آهنگ‌هایی که ساخته، آهنگ خونه را به دلیل شکل ملودی و حرکت‌های آن بیش از بقیه دوست دارد. او از بین خواننده‌هایی که تاکنون با آن‌ها کار کرده، بیش از همه با گوگوش راحت بوده و در کارهایی که در لس آنجلس منتشر شده از معین راضی بوده است. از بین ترانه‌سراها همواره از اردلان سرفراز تعریف کرده و از بیژن سمندر با احترام یاد کرده است. در میان دیگر آهنگسازان کارهای سیاوش قمیشی و پرویز مقصدی را می‌پسندد. او معتقد است که از زمان قمرالملوک وزیری تاکنون، در مجموع خوانندگان زن سطح توانایی بالاتری نسبت به مردها داشته‌اند و استعداد خودشان را بیشتر نشان داده‌اند. او حمیرا را جزو خوانندگانی می‌داند که از نظر تسلط بر حنجره و توانایی خواندن و زیبا خواندن در خاورمیانه بی‌نظیر است.