stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مهندسی پلیمر
دروس تخصصی مهندسی پلیمر- صنایع پلیمر

از دروس اصلی مهندسی پلیمر می‌توان از موازنه انرژی و مواد، مکانیک سیالات، انتقال جرم و حرارت، شیمی و سینتیک پلیمریزاسیون، فرایندهای پلیمریزاسیون، مهندسی پلاستیک، تکنولوژی الیاف مصنوعی و تکنولوژی کامپوزیت‌ها نام برد.
رئولوژی پلیمرها: سیالات از جهت خواص و عکس‌العمل در برابر نیروی وارد به آن‌ها به گروه تقسیم می‌شوند گروه اول سیالات نیوتنی نامیده می‌شوند و گروه دوم سیالات غیر نیوتنی نام دارند. درس مکانیک سیالات، روابط خواص سیالات نیوتنی را بررسی می‌کند. از آن رو که پلیمرها جز سیالات غیر نیوتنی هستند در درس رئولوژی روابط خواص سیالات غیر نیوتنی از جمله پلیمرها مورد بررسی قرار می‌گیرد.
مهندسی الاستومر: برخی از مواد در اثر نیروی وارد به آن‌ها تغییر شکل داده پس از برداشتن نیرو مجدداً به حالت اولیه خود بر می‌گردند به این مواد الاستومر یا لاستیک می‌گوییم بخش عمده‌ای از مواد پلیمری دارای خاصیت الاستومری هستند که از جمله آن‌ها می‌توان به تایرهای اتومبیل واشرهای لاستیکی و لرزه گیرهای اتومبیل اشاره کرد مهندسان پلیمر با گذراندن این درس ضمن آشنا شدن با این‌گونه مواد با نحوه طراحی فرمولاسیون و ترکیب صحیح لاستیک‌ها همچنین با فرایندهای ساخت، پخت و شکل‌دهی الاستومرها آشنا می‌شوند.
مهندسی پلاستیک: در مقابل لاستیک‌ها گونه دیگری از مواد پلیمری وجود دارند که بر اثر اعمال نیرو تغییر شکل می‌دهند و اگر میزان نیروی وارد شده بیش از حد مقاومت آن‌ها باشد دیگر با حذف نیرو به حالت اولیه خود بازنمی‌گردند. به این مواد پلاستیک می‌گویند. انواع مواد پلاستیکی را می‌توانیم در اطراف خود مشاهده کنیم. در این درس دانشجویان ضمن آشنایی با این مواد و خواص آن‌ها با نحوه تهیه پخت پلاستیکها آشنا می‌شوند.
تکنولوژی کامپوزیت‌ها: گاهی پلیمرها به تنهایی خواص مطلوب را برای هدف مورد نظر ندارند. در این‌گونه مواقع با اضافه کردن مواد خاصی شرایط مطلوب حاصل می‌شود کامپوزیت‌ها موادی هستند که از ترکیب فیزیکی یک یا چند ماده به پلیمرها حاصل می‌گردند. از این‌گونه مواد می‌توان به فایبر گلاس‌ها اشاره کرد در این درس دانشجویان با انواع کامپوزیت‌ها روش‌های ساخت و خواص فیزیکی و مکانیکی آن‌ها آشنا می‌شوند.
تکنولوژی و خواص فیزیکی الیاف: الیاف که عمدتاً به صورت مصنوعی ساخته می‌شوند گاهی دارای منابع طبیعی بوده از الیاف طبیعی ساخته می‌شوند و گاهی از مواد شیمیایی به دست می‌آیند. در این درس دانشجویان ضمن آشنایی با انواع الیاف پلیمری خواص و نحوه ساخت آن‌ها را نیز فرا می‌گیرند.
لازم است ذکر شود رشته مهندسی شیمی تا حدودی واحدهای مشترک با این رشته دارد.
گفتنی است نباید رشته مهندسی پلیمر- صنایع پلیمر را که در دفترچه راهنمای آزمون ورودی تحصیلات تکمیلی با کد ۱۲۸۶ مشخص گردیده‌است، با مهندسی پلیمر- صنایع رنگ کد۱۲۵۵ که آن هم جزو رشته‌های شناور است یک رشته با دو گرایش مختلف دانست.
مواد امتحانی و ضرایب دروس در رشته مهندسی پلیمر- صنایع پلیمر:
۱) زبان عمومی و تخصصی با ضریب۳
۲) شیمی پلیمر (شیمی پلیمر، اصول مهندسی پلیمریزاسیون) با ضریب۲
۳) ریاضیات مهندسی با ضریب ۳
۴) تکنولوژی پلیمر (الاستومر، پلاستیک، کامپوزیت) با ضریب۲
۵) شیمی فیزیک پلیمرها خواص فیزیکی و مکانیکی پلیمرها با ضریب۳
۶) پدیده‌های انتقال (رئولوژی، انتقال حرارت، انتقال جرم) با ضریب۳
۷) کنترل فرایندهای پلیمری با ضریب۳
۸) مکانیک سیالات با ضریب ۳
پلاستیک‌ها، الاستومرها و ترموپلاستیک الاستومرها > پلاستیک‌ها

درگیری‌های فیزیکی همچون گره خوردگی‌های بین زنجیری (Entanglements) باعث عدم شارش زنجیرها می‌شود و نیروهای بین زنجیری مانند پیوندهای هیدروژنی این درگیری‌ها را تشدید می‌کنند و باعث مستحکم تر شدن ساختار ماده و بهبود خواص آن می‌شوند.
یک چنین ساختاری در ترموپلاستیک‌ها سبب می‌شود که ماده، توانایی ذوب شدن را داشته باشد و در نتیجه قابل بازیافت تلقی شود. دلیل این امرنیز ضعیف تربودن نیروهای بین زنجیری نسبت به نیروی کووالانسی درون زنجیری میان مونومرهای تشکیل دهندهٔ زنجیر پلیمر است که با افزایش دما می‌توانیم بر این نیروی بین زنجیری غلبه کرده و پلیمر را ذوب کنیم که این مسئله بیانگر فرایندپذیری آسان و همچنین وجود صرفهٔ اقتصادی است. پلیمرهای مشهوری چون PC , PMMA , PS، پلی پروپیلن، پلی اتیلن و… جزﺀ این خانواده هستند.
پلاستیک‌ها، الاستومرها و ترموپلاستیک الاستومرها > الاستومرها

اما الاستومرها دارای اتصالات شیمیایی (کووالانسی) بین زنجیره‌های خود هستند:
چون نیروهای بین زنجیری همچون نیروهای درون زنجیری ازنوع کووالانسی است در نتیجه امکان ذوب شدن از ماده سلب شده و دیگرقابل بازیافت نیست.
ازطرفی فرایند کراسلینکینگ، فرایندی هزینه براست و شکل‌دهی الاستومرها سخت بوده و همواره با محدودیت‌هایی همراه می‌باشد ولی با تمام این وجود به دلیل خواص ویژه الاستومرها نیازمند کاربرد آن‌ها می‌باشیم و ترموپلاستیک‌ها نمی‌توانند این کاربردها را به خود اختصاص دهند.
رابرهای مشهوری چون NBR , SBR , BR , NR جزﺀ این خانواده می‌باشند. کاربرد الاستومرها منتج از Tg بسیارپایین آن‌ها است که درترموپلاستیک‌ها وجود ندارد و از طرفی الاستومرها بدون وجود اتصالات عرضی خواص کاربردی خود را ازدست می‌دهند و گفتیم که وجود این اتصال عرضی شیمیایی یعنی عدم توانایی درذوب کردن ماده و در نتیجه عدم توانایی در بازیافت آن.
پلاستیک‌ها، الاستومرها و ترموپلاستیک الاستومرها > ترموپلاستیک الاستومرها

با توجه به معایب و مزایای پلاستیک‌ها و الاستومرها این فکر مطرح شد که باید الاستومرها را با اتصالات قابل ذوب با یکدیگر درگیر کرد که دردمای کاربرد خاصیت الاستومری را حفظ کرده و در دماهای بالا بتوان آن‌ها را ذوب کرد که ایجاد یک چنین رفتاری یعنی به وجود آوردن شرایط فرایندی پلاستیک‌ها برای الاستومرها همراه با حفظ خواص الاستومری. این ایجاد اتصال عرضی غیرشیمیایی مبنای به وجود آمدن علم ترموپلاستیک الاستومرها شد. تنیجه‌ای که این فکر دربرداشت، به وجود آوردن سیستم‌های چند فازی (Multi Phase Systems) بود که یک فاز آن شامل ماده یا موادی است که دردمای اتاق سخت (Hard) هستند که توانایی جریان پیدا کردن با حرارت دهی را دارند و فاز دیگر شامل ماده یا موادی نرم‌تر (Softer Material) که در دمای اتاق به صورت رابری (Rubber like) است تشکیل شده‌است.
این نکته را باید مد نظر داشته باشیم که بخش‌های Soft و Hard باید از نظر ترمودینامیکی ناسازگار باشند به‌طوری‌که در داخل یکدیگر حل نشوند بلکه همچون فازهای جداگانه عمل کنند و مورفولوژی خاصی را بپذیرند.
توجه به این نکته ضروری است که خواص ترموپلاستیک الاستومرها، شدیداً تحت تأثیرمشخصات مورفولوژیکی آن‌ها است.
بسته به نوع بخش‌های سخت و نرم، انواع ترموپلاستیک الاستومرها را تولید می‌کنند. خانواده هادی همچون:
TPE-U
TPE-S
TPE-E
TPE-A
TPE-O
TPE-V
که از شماره ۱ تا ۴ عضو گروه Block-Copolymers و شماره‌های ۵ و ۶ عضو گروه Polymer Blends می‌باشند.
اخیراً دو خانوادهٔ جدید به نام‌های radiation cross linked , TPE- Silicone که اولی جزﺀ گروه Block-Copolymers و دیگری Polymer Blends است نیز مطرح شده‌اند ولی هنوز گسترده نشده‌اند و مرسوم نیستند ولی پیش‌بینی می‌شود که به زودی جایگاه خود را به دست می‌آورند.
ازلحاظ Hardness نیز دامنهٔ آن‌ها در رنج Shore A 35 - Shore D 60 می‌باشد. آلیاژسازی پلیمرها جهت ساخت ترموپلاستیک پلیمرها یکی از اقدامات نوینی است که صورت گرفته‌است. بسیاری از صنایع پایین دستی پتروشیمی نیز در دنیا مشغول تولید این دسته از آلیاژهای پلیمری (پلی بلندها) هستند و کاربردهای ویژه‌ای بخصوص در صنعت خودرو و … را توسط این مواد جدید به وجود آورده‌اند (منبع: «فصل مقدمه» از پایان‌نامه کارشناسی ارشد نوشته شده توسط عمار قاسمیان عزیزی به راهنمایی پروفسور احمد عارف آذر)
هاتساوان، سیونیک

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ارمنستان
| هاتساوان Հացավան | هاتساوان Հացավան |
| --- | --- |
روستا: روستا
هاتساواننمایش نقشه ارمنستانهاتساواننمایش نقشه استان سیونیک: هاتساواننمایش نقشه ارمنستانهاتساواننمایش نقشه استان سیونیک
مختصات: ۳۹°۲۷′۴۶″ شمالی ۴۵°۵۸′۲۳″ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۴۶۲۷۸°شمالی ۴۵٫۹۷۳۰۶°شرقی﻿ / 39.46278; 45.97306: مختصات: ۳۹°۲۷′۴۶″ شمالی ۴۵°۵۸′۲۳″ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۴۶۲۷۸°شمالی ۴۵٫۹۷۳۰۶°شرقی﻿ / 39.46278; 45.97306
شهرداری: سیسیان
حکومت: حکومت
 • دهدار: شوشان مارگاریان
مساحت: مساحت
 • کل: ۸٫۰۳ کیلومتر مربع (۳٫۱۰ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۷۷۵ متر (۵۸۲۳ فوت)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۲۵۳
 • تراکم: ۳۲/کیلومتر مربع (۸۲/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (AMT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵ (AMST)
کد منطقه: ؟؟؟ (۳۷۴)
هاتساوان، سیونیک در سرور تحت شبکه نام‌های جغرافیایی: هاتساوان، سیونیک در سرور تحت شبکه نام‌های جغرافیایی
هاتساوان (به ارمنی: Հացավան) یک سکونتگاه مسکونی در ارمنستان است که در استان سیونیک واقع شده‌است. هاتساوان در ۱۱۲ کیلومتری شمال غرب کاپان، مرکز استان سیونیک واقع شده‌است.
خصوصیات

هاتساوان ۸٫۰۳ کیلومترمربع مساحت و ۲۵۳ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع ۱۷۷۵ متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته‌است.
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| سال   | ۱۸۳۱   | ۱۸۹۷   | ۱۹۲۶   | ۱۹۳۹   | ۱۹۵۹   | ۱۹۷۰   | ۱۹۷۹   | ۲۰۰۱   | ۲۰۰۴   |
| جمعیت   | ۳۴   | ۷۹۵   | ۲۰۱   | ۳۳۶   | ۳۴۱   | ۳۶۸   | ۲۶۲   | ۲۶۲   | ۲۵۵   |
:
تصادف (مجموعه تلویزیونی کره جنوبی)

| تصادف | تصادف |
| --- | --- |
پوستر تبلیغاتی: پوستر تبلیغاتی
هانگول: 크래시
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Keuraesi
مک‌کیون–ریشاور: K'ŭraeshi
 :  
ژانر:  کمدی درام  جنایی  تحقیقاتی 
توسعه‌دهنده: کی‌تی استودیو جینی (برنامه‌ریزی)
نویسنده: اوه سو جین
کارگردان: پارک جون وو
بازیگران:  لی مین کی  کواک سون یونگ  هو سونگ ته  لی هو چول  مون هی 
کشور سازنده: کره جنوبی
زبان اصلی: کره‌ای
شمار قسمت‌ها: ۱۲
تولید: تولید
تولیدکننده: ای‌استوری
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: ئی‌ان‌ای
انتشار اولیه: ۱۳ مه ۲۰۲۴ (۲۰۲۴-05-۱۳) – ۱۸ ژوئن ۲۰۲۴ (۲۰۲۴-06-۱۸)
وبگاه: وبگاه
تصادف (کره‌ای: 크래시؛ انگلیسی: Crash) یک مجموعه تلویزیونی کره جنوبی به نویسندگی اوه سو جین، به کارگردانی پارک جون وو و با بازی لی مین کی، کواک سون یونگ، هو سونگ ته، لی هو چول و مون هی است. این مجموعه از ۱۳ مه تا ۱۸ ژوئن ۲۰۲۴، روزهای دوشنبه و سه‌شنبه ساعت ۲۲:۰۰ (کی‌اس‌تی) از ئی‌ان‌ای برای ۱۲ قسمت پخش شد.
بازیگران > اصلی

لی مین کی در نقش چا یون هو
کواک سون یونگ در نقش مین سو هی
هو سونگ ته در نقش جونگ چه مان
لی هو چول در نقش وو دونگ گی
مون هی در نقش اوه هیون گیونگ
بازیگران > حضور ویژه

لی نا اون در نقش یک قربانی
ویویس

مکان در 23x15px|border |alt=|link= لیتوانی
| Vievis | Vievis |
| --- | --- |
شهر: شهر
Trakų st.: Trakų st.
  نشان:   نشان
VievisLocation of Vievis: VievisLocation of Vievis
مختصات: ۵۴°۴۶′۳۰″ شمالی ۲۴°۴۸′۳۰″ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۷۷۵۰۰°شمالی ۲۴٫۸۰۸۳۳°شرقی﻿ / 54.77500; 24.80833: مختصات: ۵۴°۴۶′۳۰″ شمالی ۲۴°۴۸′۳۰″ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۷۷۵۰۰°شمالی ۲۴٫۸۰۸۳۳°شرقی﻿ / 54.77500; 24.80833
منطقه قوم‌نگاری: زوکیا
شهرستان: ویلنیوس
شهرداری: Elektrėnai municipality
Eldership: Vievis eldership
پایتخت: Vievis eldership
اولین معرفی: 1539
Granted city rights: 1950
جمعیت (2005): جمعیت (2005)
 • کل: ۵٬۲۴۶
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (EET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (EEST)
ویویس (به لاتین: Vievis) یک شهرک در لیتوانی با جمعیت ۵٬۲۴۶ نفر است که در Elektrėnai municipality واقع شده‌است.
هات اسپرینگز، مونتانا

مکان
| Hot Springs, Montana | Hot Springs, Montana |
| --- | --- |
شهرک: شهرک
شعار(ها): "Limp in, Leap out": شعار(ها): "Limp in, Leap out"
Location of Hot Springs, Montana: Location of Hot Springs, Montana
مختصات: ۴۷°۳۶′۳۲″ شمالی ۱۱۴°۴۰′۱۹″ غربی﻿ / ﻿۴۷٫۶۰۸۸۹°شمالی ۱۱۴٫۶۷۱۹۴°غربی﻿ / 47.60889; -114.67194: مختصات: ۴۷°۳۶′۳۲″ شمالی ۱۱۴°۴۰′۱۹″ غربی﻿ / ﻿۴۷٫۶۰۸۸۹°شمالی ۱۱۴٫۶۷۱۹۴°غربی﻿ / 47.60889; -114.67194
ایالت: مونتانا
شهرستان: شهرستان ساندرز، مونتانا
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۳۸ مایل مربع (۰٫۹۸ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۳۸ مایل مربع (۰٫۹۸ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۲۸۴۱ فوت (۸۶۶ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۵۴۴
 • برآورد (2012): ۵۵۳
 • تراکم: ۱۴۳۱٫۶/مایل مربع (۵۵۲٫۷/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۷ (MST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۶ (MDT)
زیپ‌کد: 59845
کد منطقه: 406
FIPS code: 30-37825
GNIS feature ID: 0772580
هات اسپرینگز (به انگلیسی: Hot Springs) شهری در ایالت مونتانا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۵۴۴ نفر بوده‌است.
موقعیت جغرافیایی

موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
Localidades na vizinhança
آژانس فدرال انرژی اتمی روسیه

نهاد اجرایی فدرال سابق روسیه در سال‌های ۱۹۹۲–۲۰۰۸
ساختمان وزارت انرژی اتمی فدراسیون روسیه واقع در مسکو
وزارت انرژی اتمی فدراسیون روسیه، آژانس فدرال انرژی اتمی روسیه (یا روس‌اتم) (به انگلیسی: Federal Agency on Atomic Energy (Russia))، یک نهاد اجرایی فدرال روسیه از ۱۹۹۲–۲۰۰۸ (به عنوان وزارت فدرال در ۱۹۹۲ – ۲۰۰۴ و به عنوان آژانس فدرال در ۲۰۰۴ – ۲۰۰۸) بودند.
وزارت انرژی اتمی فدراسیون روسیه (روسی: Министерство по атомной энергии Российской Федерации)، یا (MinAtom МинАтом) در ۲۹ ژانویه ۱۹۹۲ به عنوان جانشین وزارت مهندسی و صنایع هسته ای اتحاد جماهیر شوروی تأسیس شد.
در ۹ مارس ۲۰۰۴، به عنوان آژانس فدرال انرژی اتمی سازماندهی مجدد شد.
بر اساس قانون تصویب شده توسط پارلمان روسیه در نوامبر ۲۰۰۷ و امضای رئیس‌جمهور پوتین در اوایل دسامبر، آژانس به یک شرکت دولتی روسیه (سازمان غیرانتفاعی) به نام شرکت دولتی انرژی هسته‌ای روس‌اتم تبدیل شد.
سران

ویکتور میخائیلوف (۱۹۹۲–۱۹۹۸)
یوگنی آداموف (۱۹۹۸–۲۰۰۱)
الکساندر رومیانتسف (۲۰۰۱–۲۰۰۵)
سرگئی کرینکو (۲۰۰۵–۲۰۰۷)
صد سال تنهایی (مجموعه تلویزیونی)

| صد سال تنهایی | صد سال تنهایی |
| --- | --- |
پوستر مجموعه: پوستر مجموعه
کارگردان:  الکس گارسیا لوپز  لورا مورا 
تهیه‌کننده: جوزپ آموروس
نویسنده:  خوزه ریورا  ناتالیا سانتا  کامیلا بروژ  آلباتروس گونزالس  ماریا کامیلا آریاس 
بر پایه: صد سال تنهایی اثر گابریل گارسیا مارکز
بازیگران:  کلودیو کاتانیو  دیگو واسکز  مارلیدا سوتو  وینا ماچادو  لورن سوفیا  ژانر ویارئال  آکیما  مورنو بورخا  روجرو پاسکوارلی 
موسیقی:  کامیلو سانابریا  خوانچو والنسیا 
فیلم‌بردار:  پائولو پرز  ماریا ساراسواتی 
تاریخ‌های انتشار: ۱۱ دسامبر ۲۰۲۴
مدت زمان: ۵۶–۵۸
کشور: کلمبیا
زبان: اسپانیایی 
صد سال تنهایی (به اسپانیایی: Cien años de soledad، مجموعه تلویزیونی رئالیسم جادویی کلمبیایی است که بر اساس رمانی با همین نام اثر گابریل گارسیا مارکز ساخته شده است. فصل اول این مجموعه در ۸ قسمت در ۱۱ دسامبر ۲۰۲۴ منتشر شد. فصل دوم نیز ۸ قسمت دارد که تاکنون تاریخ دقیق پخش آن مشخص نشده است. این سریال از پلتفرم نتفلیکس پخش می‌شود.
بازیگران

دیگو واسکز در نقش خوزه آرکادیو بوئندیا
مارکو آنتونیو گونزالس اوسپینا در نقش خوزه آرکادیو بوئندیا جوان
مارلیدا سوتو در نقش اورسولا ایگوآران
سوزانا مورالس کاناس در نقش اورسولا جوان
کلودیو کاتانو در نقش سرهنگ اورلیانو بوئندیا
خرمه اچوریا مونسالوه در کودکی اورلیانو
جرونیمو بارون لینتسووا در نقش اورلیانو نوجوان
سانتی واسکز در نقش آئورلیانو نوجوان
لورن سوفیا در نقش آمارانتا
لونا رویز جیمنز در نقش آمارانتا جوان
ژانر ویارئال در نقش آرکادیو
خوان ادواردو فلوریدو در نقش آرکادیو جوان
آکیما در نقش ربکا
نیکول مونته‌نگرو سانچز در نقش ربکا جوان
تولید

نتفلیکس در مارس ۲۰۱۹ حقوق صد سال تنهایی را خریداری کرد. قبل از مرگ نویسنده رمان گابریل گارسیا مارکز در سال ۲۰۱۴، او از فروش حقوق رمان خودداری کرده بود زیرا معتقد بود محدودیت‌های زمانی یک فیلم برای اقتباس مناسب کافی نیست. این سریال با حمایت خانواده گارسیا مارکز فیلمبرداری شد که درخواست کردند در کلمبیا، با بازیگران کلمبیایی و به زبان اسپانیایی فیلمبرداری شود. تهیه‌کنندگان چندین مکان در کلمبیا از جمله کالی، ویلاویسینسیو، گیراردوت، پالومینو، سانتا مارتا و بارانکیلا را بررسی کردند.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| « | به عنوان یک فیلمساز و به عنوان یک کلمبیایی، کار بر روی پروژه‌ای با پیچیدگی و مسئولیت صد سال تنهایی یک افتخار و چالش عظیم بوده است. همیشه تلاش کرده‌ایم تا تفاوت بین زبان ادبی و زبان سمعی و بصری را درک کنیم، تا بتوانیم تصاویری خلق کنیم که حاوی چیزی از زیبایی، شعر و عمق اثری باشد که بر کل جهان تأثیر گذاشته است. ما این کار را با عشق و احترام به رمان، با کمک یک تیم فنی و انسانی استثنایی انجام داده‌ایم. |  » |
—لورا مورا: —لورا مورا
تولید > بازیگران

بازیگران از طریق فراخوان عمومی بازیگری در اواسط سال ۲۰۲۲ انتخاب شدند. تیم انتخاب بازیگر بیش از ۱۰۰۰۰ کاندید برای ۲۵ نقش اصلی دید. تنها ۳۰٪ از بازیگران را بازیگران حرفه‌ای تشکیل می‌دهند. علاوه بر بازیگران اصلی، ۲۰۰۰۰ بازیگر فرعی نیز برای فیلمبرداری انتخاب شدند. بخشی از فهرست بازیگران در ۲۶ آوریل ۲۰۲۳ لو رفت.
بازتاب‌ها

دانیل فاینبرگ از نشریه هالیوود ریپورتر، این سریال را «اقتباسی زیبا و بلندپروازانه» از رمان خواند که «محترم و زیبا است، اگرچه بدون نقص نیست.» او اشاره کرد که بخش زیادی از محتوای سریال به‌طور مستقیم از رمان گرفته شده است که «هنگام بازیگری روی پرده همیشه جواب نمی‌دهد» و «همه چیز زمانی بهتر عمل می‌کند که نمایش در سطح تصویری و کمتر تحت اللفظی باشد.» او از کارگردانی گارسیا لوپز و مورا تمجید کرد و سریال را «در برخی مواقع نفس‌گیرانه زیبا، غنایی و زنده و سرشار از ایده‌های بصری و فکری» خواند. او در نهایت نتیجه گرفت که «صد سال تنهایی ممکن است به خوبی راه‌آهن زیرزمینی یا حتی ایستگاه یازده نباشد، اما پایان شایسته و تحسین‌برانگیزی برای سالی است که اغلب شاهد اقتباس‌های معتبر استثنایی بوده است.»
آرامیده تینوب از مجله ورایتی، این سریال را «با جزئیات ظریف و لایه‌های نمادین پیچیده» و «یکی از وفادارترین اقتباس‌های صفحه به صفحه در سال‌های اخیر» خواند. او از اجرای بازیگران به عنوان «استثنایی» تمجید کرد، اما اشاره کرد که برخی از سکانس‌ها متراکم به نظر می‌رسند. اگرچه او احساس می‌کرد که سرعت سریال «در برخی مواقع بیش از حد کند» است، اما اشاره کرد که «زیبایی صد سال تنهایی به بیننده اجازه می‌دهد تا هر فریم و لحظه با دقت انتخاب شده را جذب کند.»
کارلی لین از وبگاه کلایدر، این سریال را «شاهکاری در نوع خود» خواند و نوشت: «این سریال به زبان اسپانیایی نه تنها جان تازه‌ای به رمان ظاهراً غیرقابل فیلمبرداری مارکز می‌بخشد، بلکه به لطف فیلمبرداری خیره کننده و داستانی حماسی که در طول چندین نسل از خانواده بدشانس بوئندیا گسترش می‌یابد، به عنوان یک پیروزی در فیلمسازی نیز موفق است.» او از جلوه‌های بصری پائولو پرز و ماریا ساراسواتی، طراحی تولید اوگنیو کابایرو و باربارا انریکز و اجرای گروه بازیگران تمجید کرد.
ویولا، دلاور

مکان
| Viola, Delaware | Viola, Delaware |
| --- | --- |
شهرک: شهرک
Location of Viola, Delaware: Location of Viola, Delaware
مختصات: ۳۹°۲′۳۲″ شمالی ۷۵°۳۴′۱۸″ غربی﻿ / ﻿۳۹٫۰۴۲۲۲°شمالی ۷۵٫۵۷۱۶۷°غربی﻿ / 39.04222; -75.57167: مختصات: ۳۹°۲′۳۲″ شمالی ۷۵°۳۴′۱۸″ غربی﻿ / ﻿۳۹٫۰۴۲۲۲°شمالی ۷۵٫۵۷۱۶۷°غربی﻿ / 39.04222; -75.57167
ایالت: دلاویر
County: Kent
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۲ مایل مربع (۰٫۵ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۲ مایل مربع (۰٫۵ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۵۹ فوت (۱۸ متر)
جمعیت (2010): جمعیت (2010)
 • کل: ۱۵۷
 • تراکم: ۸۷۸٫۴/مایل مربع (۳۳۹٫۲/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (Eastern (EST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: 19979
کد منطقه: 302
FIPS code: 10-74330
GNIS feature ID: 0214796
ویولا، دلاور (به انگلیسی: Viola, Delaware) یک سکونتگاه مسکونی در ایالات متحده آمریکا با جمعیت ۱۵۷ نفر است که در دلاویر واقع شده‌است.
هواگرد شناساگریز

لاکهید اف-۱۱۷ نایت‌هاوک؛ نخستین هواگرد پنهان‌کار که برای تهاجم ضربتی به اهداف زمینی ساخته شد
هواپیمای شناساگریز یا هواپیمای پنهان‌کار هواگردی است که برای جلوگیری از کشف و ردگیری از فناوری‌های پیشرفته‌ای بهره می‌گیرد تا بازتاب راداری، فروسرخ (حرارتی)، نور مرئی، دامنه بسامد رادیویی و امواج صوتی خود را کم کند. این فناوری‌ها زیرمجموعه فناوری شناساگریزی هستند. اف-۱۱۷ نایت‌هاوک اولین هواپیمای عملیاتی بود که سازندگان، آن را براساس فناوری پنهان‌کار طراحی کردند. از هواپیماهای شناساگریز می‌توان به بی-۲ اسپیریت، اف-۲۲ رپتور، اف-۳۵ لایتنینگ۲، چنگدو جی-۲۰ و سوخو-۵۷ اشاره کرد.
گاهی از واژه رادارگریز به‌جای شناساگریز استفاده می‌شود؛ باید توجه داشت که رادارگریزی (کاهش انتشار و بازتاب امواج راداری) یکی از ویژگی‌های هواگرد پنهان‌کار است، اما برای کاهش احتمال کشف هواپیما، کاهش بازتاب حرارتی، صوتی و بصری هم لازم است. تاکنون هیچ هواگردی برای رادار کاملاً نامرئی نشده‌است، ولی تشخیص یا ردگیری مؤثر هواپیماهای شناساگریز برای رادارهای معمولی دشوارتر است و احتمال اینکه هواپیما با موفقیت در رادار آشکار شود و/یا با تسلیحات هدایت‌شونده راداری به‌طور موفق هدف قرار بگیرد، کمتر شده‌است.
شناساگریزی آمیخته‌ای از ویژگی‌های غیرفعال پنهان‌کاری بصری و تابشگرهای فعال مانند رادارها با-احتمال-رهگیری-کم، رادیوها و هدف‌یاب‌های لیزری است. اینها معمولاً باید با کنش‌های فعالی مانند طراحی دقیق همه مانورهای مأموریت برای به‌حداقل رساندن سطح مقطع راداری هواپیما ترکیب شوند؛ زیرا اقدامات رایج مانند چرخش‌های سخت یا گشودن محفظه بمب می‌تواند امکان کشف راداری هواپیمای پنهان‌کار را بیش از دو برابر کند. این کار با استفاده از یک مجموعه طراحی پیچیده برای کاهش توانایی حسگرهای دشمن برای شناسایی، ردیابی یا حمله به هواپیمای شناساگریز انجام می‌شود. این طراحی همچنین گرما، صدا و دیگر انتشارهای هواگرد را که می‌تواند مکان آن را آشکار کند، در نظر می‌گیرد. حسگرهایی برای کاهش تأثیر فناوری‌های پنهان‌کاری کنونی ساخته یا پیشنهاد شده‌اند مانند سامانه‌های جستجو و ردیابی فروسرخ برای تشخیص انتشار گرما (حتی کاهش‌یافته)، رادارهای با طول موج بلند برای مقابله با «بدنه مخفی‌کار و مواد جاذب رادار که متمرکز بر رادار با طول موج کوتاه‌تر هستند» و راه‌اندازی راداری با تابش‌های متعدد برای مقابله با بدنه مخفی‌کار. البته این رادارها در مقایسه با رادارهای رایج در برابر هواگردهای نظامی معمولی مشکلاتی دارند.
نمونه‌های اولیه جنگنده شناساگریز در ایالات متحده (۱۹۷۷)، روسیه (۲۰۰۰) و چین (۲۰۱۱) به پرواز درآمده‌اند. تا سال ۲۰۲۰، تنها هواگردهای پنهان‌کار در خدمت؛ نورثروپ گرومن بی-۲ اسپیریت (۱۹۹۷)، لاکهید مارتین ف-۲۲ رپتور (۲۰۰۵)، لاکهید مارتین اف-۳۵ لایتنینگ ۲ (۲۰۱۵)؛ چنگدو جی-۲۰ (۲۰۱۷) و سوخو-۵۷ (۲۰۲۰) هستند. بعضی کشورهای دیگر طرح‌های خود را توسعه می‌دهند. همچنین هواگردهای مختلفی با قابلیت شناسایی کمتر (ناخواسته یا به‌عنوان ویژگی ثانویه) وجود دارند.
تاریخچه > جنگ‌های جهانی

در طول جنگ جهانی اول، آلمانی‌ها برای افزایش استتار هواپیمای نظامی؛ سلون (سلولز استات)، یک ماده پوششی شفاف را آزمایش کردند. هواپیمای تک‌باله جنگنده فوکر ای.۳، هواپیمای دوباله شناسایی آلباتروس سی۱ و نمونه اولیه بمب‌افکن سنگین Linke-Hofmann R.I، مجموعاً ۳ فروند، با سلون پوشانده شدند. اما ثابت شد که این روش ناکارامد است و حتی نتیجه معکوس داشت، زیرا بازتاب نور خورشید از پوشش باعث می‌شد، هواپیما حتی بیشتر دیده شود. همچنین مشخص شد که مواد به‌سرعت در اثر نور خورشید و تغییرات دمایی حین پرواز تجزیه می‌شوند، بنابراین تلاش برای ساخت هواپیمای شفاف ادامه پیدا نکرد.
در سال ۱۹۱۶، انگلیسی‌ها یک کشتی هوایی کوچک کلاس SS را برای شناسایی هوایی شبانه بر فراز خطوط آلمان در جبهه غربی تغییر دادند. این هواگرد با موتور خاموش و کیسه هوای سیاه، از روی زمین اصلاً دیده نمی‌شد، اما از چندین پرواز شبانه، اطلاعات مفید کمی به‌دست آمد و این طرح کنار گذاشته شد.
حدود سی سال بعد، جنگنده-بمب‌افکن بال‌دیس هورتن هو ۲۲۹ که در سال‌های آخر جنگ جهانی دوم در آلمان نازی توسعه یافت، به دلیل نداشتن سطوح عمودی (ویژگی مهم در هواگردهای شناساگریز و ویژگی ذاتی همه هواپیماهای بال‌دیس)، برخی ویژگی‌های پنهان‌کاری را نشان داد. آزمایشی که شرکت نورثروپ گرامن در سال ۲۰۰۸ انجام داد، ثابت کرد که شکل هواگرد، هو ۲۲۹ را عملاً برای سیگنال‌های اولیه HF باند بالا، ۲۰ تا ۳۰ مگاهرتز رادار هشدار زودهنگام زنجیره‌ای بریتانیا، نامرئی می‌کند، به‌شرطی که هواپیما با سرعت بالا (تقریباً ۸۹۰ کیلومتر بر ساعت) در ارتفاع بسیار کم(۱۵ تا ۳۰ متر) حرکت کند. بااین وجود، هو ۲۲۹ هرگز قرار نبود یک هواگرد پنهان‌کار باشد.
تاریخچه > نیمه دوم سده بیستم

طرح هواگردهای شناساگریز نوین، اولین بار زمانی ممکن شد که دنیس اورهولسر، ریاضیدانی که در دهه ۱۹۷۰ برای شرکت لاکهید کار می‌کرد، یک مدل ریاضی ایجاد شده توسط پتر اوفیمتسف، دانشمند شوروی را برای توسعه برنامه‌ای رایانه‌ای به نام اکو-۱ به‌کار گرفت. اکو امکان پیش‌بینی امضای راداری یک هواپیمای ساخته شده با پنل‌های مسطح به نام وجه‌ها(facets) را فراهم کرد. در سال ۱۹۷۵، مهندسان لاکهید اسکانک ورکس دریافتند که هواپیمای ساخته شده با سطوح وجهی می‌تواند دارای امضای راداری بسیار کم باشد؛ زیرا سطوح، تقریباً تمام انرژی رادار را برمی‌گردانند. لاکهید یک هواپیمای اثبات‌کننده مفهومی به نام لاکهید هو بلو با نام مستعار «الماس بی‌امید» ساخت که اشاره‌ای به الماس امید معروف و شکل طراحی و بی‌ثباتی عمدی آن است. از آنجا که رایانه‌های پیشرفته می‌توانستند به کنترل پرواز هواگردهای طراحی شده برای شناساگریزی و از نظر آیرودینامیکی ناپایدار، مانند هو بلو، کمک کنند، برای اولین بار طراحان متوجه شدند که می‌توان هواپیمایی ساخت که عملاً برای رادار نامرئی باشد.
اولین کاربرد جنگی از هواگرد طراحی شده برای شناساگریزی در دسامبر ۱۹۸۹ در جریان تهاجم آمریکا به پاناما رخ داد. در ۲۰ دسامبر ۱۹۸۹، دو فروند اف-۱۱۷ نیروی هوایی ایالات متحده یک پادگان نیروی دفاعی پاناما را در ریو هاتو، پاناما بمباران کردند. در سال ۱۹۹۱، هواپیماهای اف-۱۱۷ در مرحله آغازین جنگ اول خلیج فارس وظیفه حمله به قوی‌ترین اهداف در عراق را داشتند و تنها جت‌هایی بودند که اجازه داشتند در داخل محدوده شهر بغداد فعالیت کنند.
در بمباران یوگسلاوی توسط ناتو در سال ۱۹۹۹، ایالات متحده از دو هواپیمای شناساگریز استفاده کرد. اف-۱۱۷ و بمب‌افکن راهبردی بی-۲ اسپیریت که به تازگی معرفی شده بود. اف-۱۱۷ نقش معمول خود را برای ضربه زدن به اهداف مهم انجام داد و عملکرد خوبی داشت، اگرچه یک اف-۱۱۷ توسط یک تیپ موشکی صرب با موشک سام-۳ سرنگون شد.
تاریخچه > سده بیست‌ویکم

آمریکا، بریتانیا، اسرائیل و روسیه تنها کشورهایی هستند که از هواپیماهای شناساگریز در میدان نبرد استفاده کرده‌اند. این هواگردها از جمله در جنگ در افغانستان، جنگ عراق، مداخله نظامی در لیبی و تهاجم روسیه به اوکراین به‌کار رفته‌اند.
بی-۲ اسپیریت در مداخله نظامی سال ۲۰۱۱ در لیبی، ۴۰ بمب را بر روی یک فرودگاه لیبی با دفاع هوایی متمرکز برای پشتیبانی از منطقه پرواز ممنوع رها کرد. اف-۲۲ اولین نبرد خود را بر فراز سوریه در سپتامبر ۲۰۱۴ به عنوان بخشی از عملیات عزم راسخ در سوریه علیه داعش انجام داد. در ماه مه ۲۰۱۸، آمیکام نورکین فرمانده وقت نیروی هوایی اسرائیل بیان کرد که جنگنده‌های اف-۳۵ نیروی هوایی اسرائیل اولین حضور اف-۳۵ را در نبرد، بر فراز سوریه انجام دادند.
در سالهای ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹ چند هواپیمای سوخو-۵۷ در سوریه مشاهده شدند. تصور این است که جنگنده‌ها در سوریه مستقر هستند و احتمالاً در جنگ به موشک‌های کروز مسلح شده‌اند. جمهوری خلق چین آزمایش پرواز جنگنده جی-۲۰ خود را در سال ۲۰۱۱ آغاز کرد و اولین بار در نمایشگاه هوایی چین ۲۰۱۶ نمایش داده شد. این هواپیما در مارس ۲۰۱۷ وارد خدمت نیروی هوایی ارتش آزادیبخش خلق شد. دیگر جنگنده شناساگریز چین، اف‌سی-۳۱ نیز در حال آزمایش پرواز است.