سرطان پستان
مدیریت > درمان دارویی

شیمی‌درمانی
در این روش از داروهایی که سلول‌های سرطانی را با تأثیر بر یکی از مراحل چرخه رشد و تکثیر آنها از بین می‌برد. این داروها بر سلول‌های با سرعت رشد زیاد مانند سلول‌های سرطانی تأثیر می‌گذارد. شیمی درمانی پس از جراحی برای جلوگیری از پیشروی سلول‌های سرطانی و انتشار آنها به دیگر بخش‌های بدن استفاده می‌شود. گاهی از شیمی درمانی پیش از جراحی برای بیماران با تومورهای پستانی بزرگتر استفاده می‌شود تا اندازه آن کاهش یابد. این داروها می‌توانند باعث عوارض جانبی شوند، چراکه بر سلول‌های خود بدن با سرعت تکثیر زیاد اثر می‌گذارند. این عوارض جانبی به داروی درحال مصرف بستگی دارند و شامل مثال‌هایی چون ریزش مو، تهوع و استفراغ و خستگی می‌شود.
پادتن‌های تک‌تیره
پادتن‌های تک‌تیره (monoclonal antibody) با رویکرد ایمنی‌درمانی و با هدف گرفتن یک عامل خاص پروتئینی از دستگاه ایمنی خود فرد برای ازبین بردن سلول‌های سرطانی استفاده می‌کند. این داروها با واکنش دادن در برابر آنتی‌ژن‌های مشخصی بر سطح سلول‌های سرطانی پاسخ ایمنی بیمار به سلول سرطانی بهبود می‌دهند و از رشد سرطان جلوگیری می‌کند. مهم‌ترین داروهای پادتن تک تیره مورد استفاده در درمان سرطان پستان با هدف گرفتن HER2 عمل می‌کنند، مانند داروهای تراستوزومب و پرتوزوماب (Pertuzumab) این داروها البته در انواع خاصی از سرطان پستان در کنار داروهای دیگر شیمی درمانی یا به‌صورت ترکیب دو داروی ایمنی درمانی با همدیگر استفاده می‌شوند که میزان بیان HER2 بر سطح سلول‌ها بیشتر است. دسته دیگری از داروها با عملکرد مشابه و هدفمند وجود دارند که آن‌ها هم از ظرفیت پادتن‌ها استفاده می‌کنند و کونژوگه آنتی‌بادی و داروی شیمیایی (Antibody-drug conjugate) نامیده می‌شوند. این داروها از اتصال شیمیایی بین داروی شیمی‌درمانی و پادتن تک‌تیره ساخته می‌شوند. داروهایی از این دسته برای سرطان پستان تأیید شده‌اند مانند: تراستوزومب-امتانسین (Trastuzumab-emtansin)، تراتستوزومب-دروکستکان (Trastuzumab-deruxtecan) و تراستوزومب-هیالورونیداز (Trastuzumab-hyaluronidase).
برخی دیگر از بیماران نیاز دارند تا از راه‌های دیگری با سلول‌های سرطانی مقابله کنند زیرا عواملی مثل HER2 یا گیرنده هورمون‌ها یا سرطان پستان سه‌گانه-منفی برای درمان کارایی ندارند. دسته دیگری از داروهای پادتن تک‌تیره از طریق تنظیم دستگاه ایمنی با تأثیر بر PD-L1 بر سطح سلول‌های ایمنی T فعال‌شده عمل می‌کنند. این داروها می‌توانند با جلوگیری از مهار سلول‌های ایمنی توسط سلول‌های سرطانی کشته شدن سلول سرطانی توسط دستگاه ایمنی را تسهیل می‌کنند. آتزولیزومب (Atezolizumab) برای درمان سرطان پستان پیشرفته یا متاستازشده که PD-L1 در سلول‌های‌شان بیان شده باشد، توسط غذا و داروی آمریکا تأیید شده‌اند.
دارودرمانی مؤثر بر هورمون
دو دسته از داروها در این گروه یکی داروهای مسدودکننده گیرنده هورمون و دیگری داروهای مؤثر بر میزان ساخت هورمون هستند:
این نوع از درمان برای آن گروه از تومورها استفاده می‌شود که به هورمون‌ها حساس هستند یعنی سلول‌های این تومورها گیرندهٔ هورمون‌های استروژن (ER positive) و پروژسترون (PR positive) را دارند که به رشد و گسترش سلول‌های سرطانی کمک می‌کند. از هر سه سرطان پستان، دو مورد از آن دارای گیرندهٔ هورمون هستند. مانند شیمی‌درمانی این داروها نیز می‌تواند برای کمک به عدم بازگشت سرطان پس از جراحی یا پیش از جراحی استفاده شود. داروهایی مانند تاموکسیفن (Tamoxifen) و فلووسترانت (Fluvestrant) با تأثیر بر گیرنده این هورمون‌ها به درمان این بیماری کمک می‌کند. باتوجه به مکانیسم عمل این داروها احتمال دیدن عوارض جانبی مرتبط مانند گرگرفتگی و خشکی واژن (برای تاموکسیفن) و گرگرفتگی و / یا تعریق شبانه (برای لوواسترانت) ممکن است.
دسته دیگری از داروهای مؤثر بر هورمون‌ها داروهایی هستند که باعث کاهش سطح هورمون با جلوگیری از ساخت آن می‌شوند مانند مهارکننده‌های آروماتاز که می‌توانند در زنان یائسه مفید باشند. لتروزول (Letrozole) و اگزمستان (Exemestane) از داروهای این دسته‌اند.