stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فرورفتگی کارای جنوبی

| فرورفتگی کارای جنوبی | فرورفتگی کارای جنوبی |
| --- | --- |
خطای لوآ در پودمان:Location_map در خط 553: ناتوان در یافتن تعریف‌های واردشده برای نقشهٔ مکان‌نما: «پودمان:Location map/data/Russia Nennets Autonomous Okrug» موجود نیست.: خطای لوآ در پودمان:Location_map در خط 553: ناتوان در یافتن تعریف‌های واردشده برای نقشهٔ مکان‌نما: «پودمان:Location map/data/Russia Nennets Autonomous Okrug» موجود نیست.
موقعیت: ناحیه خودگردان ننتس، روسیه
زمین‌شناسی: فرورفتگی
فرورفتگی کارای جنوبی (انگلیسی: South Kara Depression) یک پهنه و فرورفتگی در ناحیه خودگردان ننتس کشور روسیه است.
خانه آقای حقدوست

| خانه آقای حقدوست | خانه آقای حقدوست |
| --- | --- |
کارگردان: محمود سمیعی
تهیه‌کننده: حسین پاک طینت
نویسنده: محمود سمیعی
بازیگران: محمود سمیعی پوران درخشنده اسکندر عامری پور نصرت دستمزدی امیرحسین قهرایی
موسیقی: محمد شمس
تدوین‌گر: شیرین وحیدی
تاریخ‌های انتشار: ۱۳۵۹
مدت زمان: ۷۸ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی
خانه آقای حقدوست فیلمی به کارگردانی و نویسندگی محمود سمیعی ساختهٔ سال ۱۳۵۹ است.
بازیگران

محمود سمیعی
پوران درخشنده
اسکندر عامری‌پور
نصرت دستمزدی
امیرحسین قهرایی
هوشنگ سلیمانی
مهدی محمدی‌پور
حسین نیک‌آمیز
جواد میرمیران
مهدی مصطفوی
غلامرضا جنت‌خواه دوست
کمال قادری
حسین قادری
حسین زارع
حمید سلیمانی
محمود مقدم
حسن کاری
خط ۱ متروی ریو دو ژانیرو

خط ۱ با رنگ نارنجی
خط ۱ متروی ریو دو ژانیرو (انگلیسی: Line 1) یکی از خط‌های متروی ریو دو ژانیرو است که در منطقه جنوبی و توریستی این شهر واقع شده است.
این خط از ژوئن ۱۹۷۰ تا مارس ۱۹۷۹ ساخته شده و که در هنگام افتتاح دارای پنج ایستگاه بوده، خط ۱ هم‌اکنون شامل ۱۹ خط و ۱۶ کیلومتر طول می‌باشد.
وی (مجموعه تلویزیونی)

| وی | وی |
| --- | --- |
پوستر سریال وی: پوستر سریال وی
ژانر: علمی تخیلی
توسعه‌دهنده: اسکات پیترز
بازیگران: الیزابت میچل موریس چستنت جوئل گرچ لوگان هافمن لوردز بندیکتو لورا وندرورت مورینا بکرین اسکات ولف
کشور سازنده:  ایالات متحده آمریکا
شمار فصل‌ها: ۲
شمار قسمت‌ها: ۲۲
تولید: تولید
تهیه‌کنندهٔ اجرایی: اسکات روزنباوم
تهیه‌کننده‌ها: اسکات پیترز جیس هال جفری بل
مکان تولید: ونکوور (کانادا)
مدت: ۴۲ دقیقه
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: ای‌بی‌سی
فرمت تصویر: اس‌دی تی‌وی ۱۰۸۰i
انتشار اولیه: ۳ نوامبر ۲۰۰۹
پیوندهای بیرونی: پیوندهای بیرونی
[abc.go.com/shows/v وبگاه]: [abc.go.com/shows/v وبگاه]
وی (به انگلیسی: V که نخستین حرف واژهٔ Visitors به معنای بازدیدکننده‌هاست)، سریال تلویزیونی علمی تخیلی آمریکایی است که اولین پخش آن مربوط به ۳ نوامبر ۲۰۰۹ از شبکه ای بی سی است. بازسازی شده از مجموعه تلویزیونی کوتاه وی در سال ۱۹۸۳ است. مجموعه جدید شرح ورود زمین به تکنولوژی پیشرفته گونه‌های بیگانه‌ای را دارد که به ظاهر برای صلح آمده‌اند ولی اهدافی شیطانی دارند.
خلاصه

سفینه‌های فضایی بزرگ در آسمان ۲۹ شهر بزرگ جهان ظاهر می‌شوند و آنا (مورینا بکرین)، رهبر خوش‌چهره و بانفوذ «بازدیدکننده‌ها» (به انگلیسی: Visiters) فرازمینی، ادعا می‌کند که برای صلح آمده‌اند. زمانی‌که تعدادی از انسان‌ها به صداقت ظاهری بازدیدکننده‌ها شک می‌کنند، مامو ضد تروریست اف‌بی‌آی، اریکا اوانس (الیزابت میچل) متوجه می‌شود که بیگانه‌ها برای دهه‌ها در دستگاه‌های حکومتی، مشاغل و مراکز مذهبی نفوذ کرده‌اند و اکنون در آخرین مرحله از نقشه‌شان برای تصاحب زمین، هستند.
بازیگران و شخصیت‌ها

الیزابت میچل در نقش اریکا اوانس - یک مأمور ضدتروریست اف‌بی‌آی که اتفاقاً به ماهیت حقیقی «بازدید کننده ها» و انگیزه‌های پنهان آنها، برخورد می‌کند.
موریس چستنت در نقش رایان نیکولز - یک بازدیدکننده که وضعیت انسانی دارد و تلاش می‌کند تا نقشه‌های موذیانه بازدیدکننده‌ها را برملا کند.
جوئل گرچ در نقش پدر جک لندری - کشیشی که از بازدید کننده‌ها رنج می‌برد، به زودی توسط اریکا برای کشف راز بازدید کننده‌ها، تأیید می‌شود.
لوگان هافمن در نقش تایلر اوانس - پسر جوان اریکا که عضوی از برنامه توسعه بازدید کننده‌ها می‌شود.
لوردز بندیکتو در نقش والری استیونز - نامزد رایان که بی‌خبر از ذات بیگانه رایان است.
لورا وندرورت در نقش لیسا - یک بازدیدکننده زیبا و مورد علاقه تایلر. او دختر سردسته بازدیدکننده‌ها، آنا، است.
مورینا بکرین در نقش آنا - سردسته بازدیدکننده‌ها و مادر لیسا
اسکات ولف در نقش چاد دکر - یک مجری اخبار که بین اخلاقیات روزنامه‌نگاری و جاه طلبی اش زمانیکه دسترسی انحصاری به آنا با بهایی پیدا می‌کند، گرفتار شده‌است.
در تاریخ اوت ۲۰۰۹، مدیر تهیه پیترس اشاره کرد که امکان دارد بازیگرانی که در نقش اصلی بازی می‌کنند، در آینده در نقش میهمان به عنوان شخصیت‌های جدیدی معرفی شوند.
ملی‌گرایی فلسطینی

فلسطین ۱۹۳۰
ملی‌گرایی فلسطینی یا ناسیونالیسم فلسطینی جنبش ملی مردم فلسطین برای تعیین سرنوشت خود و حاکمیت بر فلسطین  توسط مردم فلسطین است.
فاطمه روحانی

فاطمه روحانی (زاده ۲۰ فروردین ۱۳۷۲ - شاهرود) تکواندوکار اهل کشور ایران است.
از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال نقره وزن ۶۳ کیلوگرم در مسابقات نوجوانان غرب آسیا ۲۰۰۹، مدال طلا ۶۳ کیلوگرم در مسابقات نوجوانان تکواندو آسیا ۲۰۰۹، مدال برنز ۷۳ کیلوگرم در مسابقات تکواندو آسیا ۲۰۱۲ ویتنام و مدال طلای وزن ۷۳ کیلوگرم در بازی‌های همبستگی کشورهای اسلامی ۲۰۱۳ اندونزی اشاره کرد.
روحانی بعد از فوت مهسا امینی و اتفاقات سیاسی رخ داده در ایران، تصمیم به مهاجرت گرفت و سرانجام به کشور آلمان پناهنده شد.
فاطمه شاهسوند

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- |
تیم ملی: تیم ملی هاکی روی یخ بانوان ایران
زاده: زاده ۹ آبان ۱۳۷۲
ورزشی: ورزشی
فاطمه شاهسوند (زاده ۹ آبان ۱۳۷۲) بازیکن چپ دست هاکی روی یخ اهل ایران است.
شاهسوند عضو تیم هاکی فرمانیه و فوروارد تیم ملی هاکی روی یخ بانوان ایران است. وی در مسابقات هاکی روی یخ بانوان قهرمانی آسیا و اقیانوسیه ۲۰۲۳ به مدال تیمی نقره دست یافت.
شاهسوند در این بازی‌ها در هر ۶ مسابقه به میدان رفت.
سوسیالیسم بازار

انواع مالکیت در بازار / سوسیالیسم بازار پایین سمت چپ قرار دارد
سوسیالیسم بازار (به انگلیسی: Market socialism) یک نظام اقتصادی فرضی‌ست که مضمون فکری آن اساساً، رهایی از مناسبات حاکم در نظام سرمایه‌داری است. به باور طرفداران سوسیالیسم بازار، در نظام سرمایه‌داری بین سرمایه‌دار و کارگر، مبادله‌ای ظاهراً داوطلبانه، اما در واقع ناگزیر و نابرابر وجود دارد که دلیلش این است که کارگر چارهٔ دیگری جز کار کردن برای سرمایه‌دار ندارد. طرفداران سوسیالیسم بازار به دنبال برهم زدن این مناسبات هستند، اما با حفظ نهاد و مناسباتِ بازار. اینان معتقدند که مثلاً موسسات اقتصادی می‌توانند به وسیلهٔ تعاونی‌های کارگرانی که برای فروش فراورده‌های خود در بازار با یکدیگر رقابت می‌کنند، اداره شوند.
انتقادها به سوسیالیسم بازار

سوسیالیسم بازار، همه منابع بی‌عدالتی را از میان نمی‌برد؛ زیرا افراد باز هم مثل گذشته، در نتیجهٔ عملکرد عواملی که نمی‌توان خود آن‌ها را مسئول آن عوامل دانست، یا سود خواهند برد یا زیان خواهد کرد. مثلاً چگونگی توزیع استعدادهای طبیعی به برخی از کنشگران اقتصادی، قدرت رقابت بیشتری در بازار خواهد بخشید.
در یک روند رقابتی، کنشگران اقتصادی در صدد این هستند که بر رقبای خود برتری و مزیت بدست آورند، مثلاً از طریق نوآوری‌هایی که موجب کاهش هزینه می‌شوند و به آن‌ها امکان می‌دهد سودی بیش از سود میانگین به دست آورند. این مزیت‌ها غالباً رشد یابنده‌اند؛ یعنی سود اضافی به نوآور این امکان را می‌دهد که سرمایه‌گذاری در نوآوری‌ها را به‌طور پیوسته ادامه دهد و این امر فاصلهٔ میان او و رقبایش را بیشتر خواهد کرد. رقابت، به این ترتیب می‌تواند نابرابری‌ها را در سرتاسر اقتصاد جامعه افزایش دهد، حال آنکه تعدیل این نابرابری‌ها مورد نظر است. در همان حال فشار رقابت می‌تواند در درون هر مؤسسهٔ فردی هم نابرابری‌هایی را به وجود آورد. به این ترتیب که تلاش برای افزایش قابلیت تولیدی و کاهش هزینه‌ها می‌تواند رشد سلسله مراتب‌های مدیریتی را تشویق کند و استفاده از آنان که خدمات خود را به بهای کمتر از رقبا ارائه می‌کنند خصلت تعاونی فرضی تولید را، به بهانه کاهش هزینه، از بین ببرد. به عبارت دیگر، سوسیالیسم بازار دائماً در حال فروپاشی و برگشت به سوی سرمایه‌داری بازار است.
فهرست فراری‌های شوروی و بلوک شرق

بی‌درنگ پس از تشکیل اتحاد جماهیر شوروی محدودیت‌های مهاجرتی اعمال شد تا از خروج شهروندان از جمهوری‌های مختلف شوروی جلوگیری شود، اگرچه برخی از فرارها همچنان رخ می‌داد. محدودیت‌های مشابهی در طول و پس از جنگ جهانی دوم در کشورهای غیرشوروی بلوک شرق نیز اعمال شد، که شامل کشورهای کمونیستی اروپای مرکزی و شرقی (به‌جز یوگسلاوی غیرمتعهد) می‌شد.
با این حال مرز درونی آلمان بین آلمان شرقی و غربی تا سال ۱۹۵۲ در اکثر نقاط به راحتی قابل عبور بود. بنابراین، قبل از سال ۱۹۶۱، بیشتر جریان رفت و آمد شرق به غرب از طریق آلمان شرقی و غربی انجام می‌شد، به طوری که بیش از ۳٫۵ میلیون آلمانی شرقی قبل از سال ۱۹۶۱ به آلمان غربی مهاجرت کردند. در ۱۳ اوت ۱۹۶۱، یک مانع سیم‌خاردار که به دیوار برلین تبدیل شد و برلین شرقی و غربی را از هم جدا کرد، توسط آلمان شرقی برپا شد.
اگرچه حرکت بین‌المللی عمدتاً به شدت کنترل می‌شد، اما همچنان فرارهای پیوسته‌ای وجود داشت که افراد با استفاده از روش‌های مبتکرانه توانستند از امنیت مرزی عبور کنند. افراد برجسته متعددی از شهروندان بلوک شرق به کشورهای غیر بلوک شرق فرار کردند.
فهرست زیر شامل افرادی است که از کشورهای بلوک شرق مانند آلمان شرقی، اتحاد جماهیر شوروی، لهستان، بلغارستان، رومانی، چکسلواکی، مجارستان و آلبانی قبل از تبدیل این کشورها از نظام کمونیستی در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ فرار کرده‌اند.
فهرست فراری‌ها

| یورگن اسپارواسر | بازیکن فوتبال | آلمان شرقی | ۱۹۸۸ | در حین شرکت در یک تورنمنت بازیکنان بازنشسته در زاربروکن به آلمان غربی پناهنده شد. |
| میهای سوبا | شطرنج‌باز | رومانی | ۱۹۸۸ | در طول مسابقات شطرنج لویدز بانک ۱۹۸۸ در لندن به بریتانیا پناهنده شد. |
| میودراگ بلوددیچ | بازیکن فوتبال | رومانی | ۱۹۸۸ | به بلگراد، یوگسلاوی پناهنده شد. |
| لوبوش کوبیک | بازیکن فوتبال | چکسلواکی | ۱۹۸۸ | از یک اردوی تمرینی تیم ملی فوتبال چکسلواکی در آلمان غربی به بلژیک پناهنده شد، همراه با ایوو کنوفلیچک؛ در نهایت پس از امضای قرارداد با باشگاه فوتبال فیورنتینا در ایتالیا مستقر شد. |
| ایوو کنوفلیچک | بازیکن فوتبال | چکسلواکی | ۱۹۸۸ | از یک اردوی تمرینی تیم ملی فوتبال چکسلواکی در آلمان غربی به بلژیک پناهنده شد، همراه با لوبوش کوبیک؛ در نهایت پس از امضای قرارداد با سنت پاولی در آلمان غربی مستقر شد. |
| الکساندر زویف | خلبان | روسیه | ۱۹۸۹ | یک میگ-۲۹ را به طرابزون، ترکیه پرواز داد. |
| الکساندر موگیلنی | بازیکن هاکی | روسیه | ۱۹۸۹ | پس از مسابقات جهانی در سوئد پناهنده شد. |
| کالینیکوس کرینگا | بازیکن تنیس روی میز | رومانی | ۱۹۸۹ | در جریان یک مسابقه قهرمانی جوانان تنیس روی میز در لوکزامبورگ پناهنده شد. |
| میهای آپوستول | قهرمان قایقرانی سرعت | رومانی | ۱۹۸۹ | - |
| نادیا کومانچی | ژیمناست | رومانی | ۱۹۸۹ | چند هفته پیش از انقلاب رومانی به اتریش پناهنده شد. |
| کریستین رادوکانو | بازیگر راگبی | رومانی | ۱۹۸۹ | - |
| پیتر ندود | بازیکن هاکی | چکسلواکی | ۱۹۸۹ | در طول یک تورنمنت هاکی مینیاتوری در کلگری، کانادا پناهنده شد. |
| ولادیمیر پاشنیک | مهندس جنگ بیولوژیک | روسیه | ۱۹۸۹ | به پاریس، فرانسه پناهنده شد تا به غرب دربارهٔ برنامه سلاح‌های بیولوژیکی شوروی هشدار دهد. |
| زوو شیوکای (Zuo Xiukai) | افسر نظامی | چین | ۱۹۸۹ | از سمت خود در منطقه امنیت مشترک به کره جنوبی پناهنده شد. |
| ریچارد کروسپه | موسیقی‌دان | آلمان شرقی | ۱۹۸۹ | پس از زندانی شدن سیاسی به آلمان غربی پناهنده شد. |
| مارکو کولر | بازیکن فوتبال | آلمان شرقی | ۱۹۸۹ | بازیکن فوتبال تیم BFC Dynamo؛ مدت کوتاهی پیش از فروپاشی دیوار برلین به آلمان غربی رفت. |
| گورشا سور | رقاص روی یخ | روسیه | ۱۹۹۰ | در حین تور با یک گروه شوروی به ایالات متحده پناهنده شد. |
| سرگی فدوروف | بازیکن هاکی | روسیه | ۱۹۹۰ | در جریان بازی‌های گودویل در سیاتل، واشینگتن پناهنده شد. |
| ویتالیس ویتالیف | نویسنده | اوکراین | ۱۹۹۰ | به یک شخصیت ثابت در تلویزیون بی‌بی‌سی در بریتانیا تبدیل شد. |
ان‌جی‌سی ۳۷۱

| ان‌جی‌سی ۳۷۱ | ان‌جی‌سی ۳۷۱ |
| --- | --- |
کاتالوگ عمومی جدید 371 image using the FORS1 instrument on رصدخانه جنوبی اروپا’s تلسکوپ بسیار بزرگ: کاتالوگ عمومی جدید 371 image using the FORS1 instrument on رصدخانه جنوبی اروپا’s تلسکوپ بسیار بزرگ
اطلاعات رصدی (مبدأ مبدا): اطلاعات رصدی (مبدأ مبدا)
صورت فلکی: توکان
بُعد: 01h 03m 25s
مِیل: ‏ 00″ 04.4′ ‎−72°
فاصله: ۲۰۰۰۰۰ سال نوری (۶۱۳۲۰ پارسک)
نام‌های دیگر: نام‌های دیگر
Cl Kron 48, ESO 51-14, Cl Lindsay 71, Cl Melotte 5: Cl Kron 48, ESO 51-14, Cl Lindsay 71, Cl Melotte 5
ان‌جی‌سی ۳۷۱ (انگلیسی: NGC 371) یک خوشه باز در فاصله ۲۰۰۰۰۰ سال نوری از زمین واقع در ابر ماژلانی کوچک و در صورت فلکی توکان است. این خوشه در ۱ اوت ۱۸۲۶ توسط ستاره شناس اسکاتلندی جیمز دانلوپ کشف شد.
خرلوگین چویبالسان

| خرلوگین چویبالسان | خرلوگین چویبالسان |
| --- | --- |
۴مین Chairman of the Presidium of the State Little Hural: ۴مین Chairman of the Presidium of the State Little Hural
دوره مسئولیت ۲۴ ژانویه ۱۹۲۹ – ۲۷ آوریل ۱۹۳۰: دوره مسئولیت ۲۴ ژانویه ۱۹۲۹ – ۲۷ آوریل ۱۹۳۰
General Secretary: Ölziin Badrakh Bat-Ochiryn Eldev-Ochir Peljidiin Genden
پس از: Jamtsangiin Damdinsüren
پیش از: Losolyn Laagan
Prime Minister of Mongolia: Prime Minister of Mongolia
دوره مسئولیت ۲۴ مارس ۱۹۳۹ – ۲۶ ژانویه ۱۹۵۲: دوره مسئولیت ۲۴ مارس ۱۹۳۹ – ۲۶ ژانویه ۱۹۵۲
General Secretary: Banzarjavyn Baasanjav Dashiin Damba Yumjaagiin Tsedenbal
پس از: Anandyn Amar
پیش از: Yumjaagiin Tsedenbal
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۸ فوریهٔ ۱۸۹۵ مغولستان
درگذشته: ۲۶ ژانویهٔ ۱۹۵۲ (۵۶ سال) اولان‌باتور
آرامگاه: Altan Ulgii National Cemetery, اولان‌باتور، مغولستان
ملیت: مغولستان
حزب سیاسی: Mongolian People's Revolutionary Party
همسر(ان): Borotologai (1921–1935) B. Gündegmaa (1935–1952)
جایزه‌ها:                Foreign:           
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری:  Mongolian People's Republic
خدمت/شاخه: Mongolian People's Army
سال‌های خدمت: ۱۹۲۱–۱۹۵۲
درجه: Marshal of the Mongolian People's Republic (1936–1952)
فرمانده: All (supreme commander)
جنگ‌ها/عملیات‌: World War II
خُرلوگین چویبالسان (مغولی: Хорлоогийн Чойбалсан؛ ۸ فوریه ۱۸۹۵–۲۶ ژانویه ۱۹۵۲) رهبر کمونیست جمهوری خلق مغولستان و مارشال (فرمانده کل) نیروهای مسلح مغولستان از دهه ۱۹۳۰ تا زمان مرگش بود. این اولین و آخرین بار در تاریخ مدرن مغولستان بود که یک فرد به تنهایی قدرت سیاسی کامل را جمع‌آوری کرد. چویبالسان که اغلب به عنوان «استالین مغولستان» شناخته می‌شود، بر پاکسازی‌های خشونت‌آمیز به دستور شوروی در اواخر دهه ۱۹۳۰ نظارت داشت که منجر به کشته شدن ۳۰۰۰۰ تا ۳۵۰۰۰ مغولی شد. بیشتر قربانیان روحانیون بودایی، روشنفکران، ناراضیان سیاسی، قومیان بوریات و قزاق و دیگر «دشمنان انقلاب» بودند. آزار و شکنجه شدید او علیه بوداییان مغولستان باعث انقراض تقریباً کامل آنها در این کشور شد. اگرچه وفاداری چویبالسان به ژوزف استالین به حفظ استقلال نوپای کشورش در سال‌های اولیه جمهوری خلق مغولستان (MPR) کمک کرد، اما مغولستان را نیز از نزدیک به اتحاد جماهیر شوروی متصل کرد. در طول حکومت او، روابط اقتصادی، سیاسی و نظامی مغولستان با اتحاد جماهیر شوروی عمیق‌تر شد، زیرساخت‌ها و نرخ باسوادی بهبود یافت و به رسمیت شناختن استقلال مغولستان به ویژه پس از جنگ جهانی دوم گسترش یافت.
اوایل زندگی

چویبالسان در ۸ فوریه ۱۸۹۵ در آچیت بیسیین، نزدیک چویبالسان کنونی، استان دورنود به دنیا آمد. او کوچک‌ترین فرزند از چهار فرزند گله‌دار مجرد فقیر به نام خورلو بود. پدرش احتمالاً یک مغول داگور از مغولستان داخلی به نام جامسو بود، اما چویبالسان ادعا کرد که از هویت او بی اطلاع است. او که در بدو تولد دوگار نام داشت، در ۱۳ سالگی پس از ورود به صومعه بودایی محلی سن بیسین خوری، نام مذهبی چویبالسان را به خود گرفت و در آنجا آموزش دید تا یک راهب لامائیست باشد. پنج سال بعد او با یک تازه‌کار دیگر به نام خوری (همچنین به عنوان اورگا شناخته می‌شود) به اولان باتور امروزی فرار کرد و در آنجا کارهای عجیب و غریب انجام داد. تا حدی که برای جلوگیری از بازگرداندن او به صومعه، یک معلم دلسوز بوریات به نام نیکولای دانچینوف از او خواست تا در مدرسه مترجمان روسی-مغولی کنسولگری روسیه ثبت نام کند. یک سال بعد او با هزینه عمومی برای تحصیل در یک سالن ورزشی در ایرکوتسک، روسیه از ۱۹۱۴–۱۹۱۷ فرستاده شد.
انقلاب ۱۹۲۱ مغولستان > تشکیل حزب خلق مغولستان

پس از انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ روسیه، دولت بوگد خان، چویبالسان و دیگر دانشجویان مغولی در روسیه را به خوره فراخواند. چویبالسان که در معرض بلشویسم بود در حالی که در میان جمعیت دانشجویی رادیکال شده ایرکوتسک زندگی می‌کرد، به گروه انقلابی کنسولی هیل یا کنسولین دنژ (Консулын дэнж) که به شدت تحت تأثیر فلسفه بلشویستی قرار گرفت و برای مقاومت در برابر اشغال چینی‌ها از مغولستان بیرونی که پس از ۱۹۱۹ تأسیس شد پیوست. این گروه همچنین شامل دامبین چاگدارجاو و دریزاوین لوسول بود. داگسومین بودو، رهبر این گروه، معلم سابق و مربی چویبالسان در مدرسه روسی-مغولی برای مترجمان بود. چویبالسان با زبان روسی مفید خود به عنوان مترجم گروه با مخاطبین در کنسولگری روسیه خدمت می‌کرد. این تماس‌ها بعداً کنسولین دنژ را تشویق کرد تا با گروه مقاومت ملی‌گرایانه‌تر «Züün Khüree» (خوریه شرقی) بپیوندد که سولین دانزان، دانسرابیلگیین دوگسوم و دامدین سوخباتور را از جمله اعضای آن می‌شمرد. در ۲۵ ژوئن ۱۹۲۰، نهاد جدید نام حزب مردم مغولستان (MPP) را برگزید. در سال ۱۹۲۴ این حزب پس از مرگ بوگد خان و اعلام رسمی جمهوری خلق مغولستان (MPR) نام خود را به حزب انقلابی خلق مغولستان یا MPRP تغییر داد.
انقلاب ۱۹۲۱ مغولستان > تماس با شوروی و اولین کنگره MPP

در اواخر ژوئن ۱۹۲۰، چویبالسان و دانزان عازم ایرکوتسک شدند (بعداً لوسول، چاگدارجاو، دوگسوم، ال. دندف، و سوخباتور - معروف "هفت اول") به آنها پیوستند تا با شوروی ارتباط برقرار کنند و در مبارزه آنها برای کمک به آنها کمک کنند. استقلال. چویبالسان و سوخباتور برای چند ماه با هم در ایرکوتسک ماندند و آگاهی را در مورد مصیبت مغولستان افزایش دادند و آموزش نظامی دریافت کردند. در این دوره سوخباتور به تدریج به مربی دوم چویبالسان تبدیل شد. در حالی که گروه هفت نفره به تلاش‌های لابی‌گری خود در روسیه شوروی ادامه می‌داد، نیروهای تحت فرماندهی رومان فون اونگرن-اشترنبرگ، فرمانده روسی ضد بلشویک، از شرق به مغولستان حمله کردند و در اکتبر ۱۹۲۰ پادگان‌های چینی اشغالگر را از خوره بیرون کردند. چینی‌ها در مغولستان، شوروی سرانجام از انقلابیون مغولستان حمایت کرد. چویبالسان و سوخباتور برای هماهنگ‌کردن فعالیت‌های انقلابی و استخدام مبارزان مغولی به ترویتسکوساوسک (کیاختای امروزی در مرز روسیه و مغولستان) نقل مکان کردند. چویبالسان مخفیانه تا Khüree رفت تا با حامیان MPP، مبارزان و اعضای روح خانواده Sükhbaatar به ترویتسکوساوسک مشورت کند. در یک کنفرانس MPP که توسط شوروی سازماندهی شده بود، مخفیانه در ترویتسکوساوسک از ۱ تا ۳ مارس ۱۹۲۱ (که متعاقباً به عنوان اولین کنگره حزب انقلابی خلق مغولستان شناخته شد) برگزار شد، چویبالسان به عضویت دولت موقت انقلابی انتخاب شد. او همچنین به عنوان کمیسر سیاسی (معاون رئیس و رئیس تبلیغات) ارتش مغول «Ardyn Huv’sgalt Tsereg» (مغولی: Монгол Ардын Хувьсгалт Цэрэг) یا ارتش خلق مغولستان به فرماندهی سوخباتور منصوب شد.
انقلاب ۱۹۲۱ مغولستان > شکست اونگرن-اشترنبرگ

در عرض چند روز، ارتش پارتیزان مغولستان سوخباتور (که اکنون تعداد آنها به ۴۰۰ نفر می‌رسد) پادگان چینی بزرگتر اما بی روحیه را که به کیاختا مایمائیچنگ (آلتانبولاگ امروزی) فرار کرده بود، شکست داد. نیروهای مشترک مغول و ارتش سرخ مستقیماً در یک سری از نبردها در نزدیکی «ترویتسکوساوسک» از اواخر ماه مه تا اواسط ژوئن با نیروهای اونگرن مقابله کردند. چویبالسان فرماندهی یک گروه مغولستانی مستقر در تاریات، در استان آرخانگای امروزی را برعهده گرفت و همراه با نیروهای روسی به فرماندهی پتر افیموویچ شچتینکین، در حمایت از پیشروی اصلی روسیه و مغولستان در غرب مغولستان با اقدامات گارد راست در غرب مغولستان جنگیدند. استان‌های سلنگ و تووا امروزی. پس از درگیری‌های کوچک با واحدهای گارد باقی‌مانده اونگرن، نیروهای مشترک روسیه و مغول بدون هیچ چالشی در ۶ ژوئیه ۱۹۲۱ وارد خوریه شدند. چویبالسان بقایای ارتش آنگرن را تعقیب کرد و احتمالاً در دستگیری آنگرن توسط شچتینکین در ۲۲ اوت ۱۹۲ آماده بود.
به قدرت رسیدن

پس از انقلاب، چویبالسان معاون رئیس ارتش خلق مغولستان باقی ماند و همچنین به عنوان رئیس اتحادیه جوانان انقلابی مغولستان (MRYL) انتخاب شد. با وجود اعتبار خود به عنوان یکی از اعضای مؤسس MPP، او در طول دهه ۱۹۲۰ نتوانست فراتر از پست‌های دولتی ردیف دوم پیشرفت کند. مشروب خواری زیاد، شهوت و خلق و خوی خشونت‌آمیز او را از رهبران حزب دور کرد و در اوایل دهه ۱۹۳۰ به‌طور موقت از سمت وزیر امور خارجه به سمت مدیر ساده موزه تنزل یافت. در حالی که او اغلب به سمت جناح چپ حزب گرایش پیدا می‌کرد، مظنون به راست‌گرا بودن او بود که در گزارش‌های شوروی و مغولی در آن دوره کمی از او نام برده شده‌است. خود چویبالسان بسیاری از سخنان خود از این دوره را در مجموعه آثار خود نیاورده است که نشان می‌دهد نقش وی در این دوره برجسته نبوده‌است. در اواخر دهه ۱۹۲۰ و اوایل دهه ۱۹۳۰ اعضای دستگاه امنیتی شوروی مانند کمیسر دفاع شوروی، کلیمنت وروشیلوف، به سودمندی سیاسی چویبالسان توجه کردند که آینده شغلی او شروع به بهبود کرد.
به قدرت رسیدن > پاکسازی بودو

در اواخر سال ۱۹۲۱، سربازان پیاده چویبالسان، کمپین مدرنیزاسیون نخست‌وزیر بودو را برای بریدن اجباری زیور آلات «فئودالی» از لباس مغولی (آستین‌های بزرگ، جواهرات زنانه، موهای بلند و غیره) انجام دادند. واکنش خشمگین عمومی منجر به پاکسازی بودو و در نهایت اعدام او در اوت ۱۹۲۲ شد، در حالی که چویبالسان هم از عضویت کامل حزب و هم از سمت معاونت فرماندهی ارتش مغولستان محروم شد. فقط مداخله سوخباتور او را از سرنوشت بودو نجات داد. چویبالسان پس از مرگ سوخباتور در سال ۱۹۲۳ به آکادمی نظامی روسیه مسکو فرستاده شد و زمانی که یک سال بعد به اولان‌باتور بازگشت به او سمت سابق مربی قدیمی‌اش به عنوان فرمانده کل نیروهای انقلابی خلق پیشنهاد شد. او همچنین از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۸ به عنوان عضو هیئت رئیسه ایالت خورال بزرگ و عضو کمیته مرکزی MPRP بود.
به قدرت رسیدن > اپورتونیسم راست ۱۹۲۵–۱۹۲۸

در کنگره سوم حزب در سال ۱۹۲۴، چویبالسان در کنار رهبر چپ رینچینگین البگدورج قرار گرفت، زیرا جناح‌های چپ و راست MPRP خواستار دستگیری و اعدام رهبر حزب میانه رو دانزان شدند که متهم به حمایت از منافع بورژوازی و تجارت با شرکت‌های چینی بود. پس از مرگ دانزان، نفوذ سیاسی چویبالسان و رینچینو کاهش یافت زیرا جناح راست حزب به رهبری تسرن-اوچیرین دامبادورج کنترل را به دست گرفت و طی دوره‌ای که بعداً از آن به عنوان «اپورتونیسم راست» (۱۹۲۵–۱۹۲۸) یاد شد، راست‌گرایان را ترویج کرد. سیاست‌های منعکس کننده سیاست اقتصادی جدید لنین در اتحاد جماهیر شوروی.
به قدرت رسیدن > دوره چپ ۱۹۲۸–۱۹۳۲

ظهور ژوزف استالین و پایان دادن به سیاست اقتصادی جدید لنین بر تحولات سیاسی در MPR تأثیر گذاشت و کنگره هفتم حزب MPRP در سال ۱۹۲۸ «دوره چپ‌گرا» را آغاز کرد. مشاوران شوروی ترتیبی دادند که چویبالسان به عنوان رئیس لیتل هورال (یعنی رئیس دولت عنوانی) شروع به کار کند زیرا در سالهای ۱۹۲۹ و ۱۹۳۰ از اجرای سیاستهای چپگرای تحت حمایت شوروی مبنی بر جمع‌آوری سریعتر زمین حمایت کرد، (مصادره املاک. سلب مالکیت و آزار و اذیت کلیسای بودایی). در کنگره هشت حزب در سال ۱۹۳۰، چویبالسان به تشدید اصلاحات سوسیالیستی چپ کمک کرد، زمانی که مجدداً توسط عوامل شوروی تشویق شد، احکامی را که شخصاً تدوین شده بود ارائه کرد که مصادره املاک و اقدامات جمع‌آوری اجباری را تشدید کرد. انتصاب او در سال ۱۹۳۱ به عنوان وزیر دام و کشاورزی (مقام او تا سال ۱۹۳۵) به او اختیارات بیشتری برای اجرای سیاست‌ها داد. دامداران سنتی به زور از استپ خارج شدند و وارد مزارع جمعی بد مدیریت شدند و یک سوم دام‌های مغولی را از بین بردند. بیش از ۸۰۰ اموال متعلق به اشراف و کلیسای بودایی مصادره شد و بیش از ۷۰۰ سرپرست خانوار عمدتاً اشراف اعدام شدند. اقدامات تهاجمی دولت در نهایت منجر به قیام‌های مسلحانه وحشیانه در استان‌های خووسگل، آرخانگای، اوورخانگای و زاوخان در سال ۱۹۳۲ شد. مسکو در واکنش، دستور توقف موقت تلاش‌های تمرکز اقتصادی را صادر کرد. هنگامی که در پلنوم فوق‌العاده کمیته مرکزی MPRP در ژوئن ۱۹۳۲ معرفی شد، عوامل کمینترن بر روی چویبالسان حساب می‌کردند که مدافعی قوی برای سیاست چرخش جدید آن برای تصحیح "افراط" "انحراف چپ" است. با این که اولین کسی بود که دوره چپ را نقد کرد و اصلاحات را پیشنهاد کرد، اما اینها صرفاً ساختگی برای ایجاد کیش شخصیتی چویبالسان بود.
ماجرای لخومبه
در تابستان ۱۹۳۴، نام چویبالسان در جریان بازجویی از اعضای حزب که به عنوان بخشی از «امور لخومبه» دستگیر شده بودند، ظاهر شد، یک توطئه ساخته شده که در آن، جامبین لخومبه، دبیرکل MPRP و سایر عناصر MPRP، به ویژه بوریات-مغول‌ها، به دروغ متهم به توطئه با جاسوسان ژاپنی و متهاجمان ژاپنی به منچوری همسایه شرقی مغولستان در سال ۱۹۳۱ نگرانی‌هایی را در اولان‌باتور و مسکو از گسترش احتمالی نظامی ژاپن به مغولستان و خاور دور شوروی ایجاد کرده بود. بیش از ۱۵۰۰ نفر در این پاکسازی نقش داشتند و ۵۶ نفر اعدام شدند. چویبالسان به مسکو فراخوانده شد و در آنجا دستگیر شد و در مورد احتمال دخالتش بازجویی شد. با این حال، در عرض چند روز، او با NKVD در بازجویی و شکنجه هموطنان مغولستان همکاری کرد. استالین که از وفاداری او از خود راضی بود، به پلژیدین جندن، نخست‌وزیر مغولستان دستور داد تا چویبالسان را به عنوان معاون نخست‌وزیر منصوب کند. جندن به شدت مخالفت کرد، اما فایده ای نداشت. با تیره شدن روابط بین جندن و استالین، نفوذ چویبالسان بر مسکو افزایش یافت. در سال ۱۹۳۵، استالین به عنوان نشانه ای عمومی از لطف خود، به چویبالسان ۲۰ اتوموبیل GAS هدیه داد که او برای افزایش اعتبار خود، آنها را بین زمامداران قدرتمند مغول توزیع کرد.
وحشت بزرگ > پاکسازی جندن

در سال ۱۹۳۶ چویبالسان و گلگدورجین دمید به عنوان مارشال نیروهای مسلح منصوب شدند، در حالی که چویبالسان همچنین رئیس وزارت امور داخله که ۲۶ درصد از کارکنان آن را مأموران NKVD تشکیل می‌دادند. پس از آن چویبالسان، طبق دستور مسکو، جندن را در مارس ۱۹۳۶ به دلیل خرابکاری در روابط مغولستان و شوروی با رد درخواست استالین مبنی بر حذف روحانیون بودایی کشور، پاکسازی کرد. جندن از دفتر نخست‌وزیری و وزیر خارجه خود برکنار شد، دستگیر شد و به مسکو فرستاده شد و یک سال بعد در آنجا اعدام شد. آناندین آمار به جای او نخست‌وزیر شد. در طول سه سال بعد، مربیان شوروی در وزارت امور داخلی، چویبالسان را در برنامه‌ریزی و اجرای «ترور بزرگ» راهنمایی کردند. چویبالسان که احتمالاً توسط یک مقام شوروی به نام چوپیاک توصیه شده بود، قوانین کمیته امور داخلی را در ماه مه ۱۹۳۶ اصلاح کرد تا بازداشت سیاستمداران عالی‌رتبه بدون مشورت با مافوق سیاسی تسهیل شود. بلافاصله پس از آن، ۲۳ لاماهای عالی‌رتبه به دلیل شرکت در یک «مرکز ضد انقلابی» دستگیر شدند. پس از یک محاکمه یک ساله، آنها در اوایل اکتبر ۱۹۳۷ در ملاء عام اعدام شدند. هنگامی که دادستان کل مغولستان به پیگرد قانونی لاماها اعتراض کرد، او نیز دستگیر شد و سپس تیرباران شد.