stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
گائوجو

| *Tegreg? (敕勒)> مناطق با جمعیت چشمگیر | *Tegreg? (敕勒)> مناطق با جمعیت چشمگیر |
| --- | --- |
شمال چین، رشته‌کوه آلتای، سین‌کیانگ (جونغارستان) و سبزدشت پونتی‌خزری (در قرن ششم میلادی): شمال چین، رشته‌کوه آلتای، سین‌کیانگ (جونغارستان) و سبزدشت پونتی‌خزری (در قرن ششم میلادی)
زبان‌ها: زبان‌ها
زبان‌های ترکی: زبان‌های ترکی
دین: دین
تنگری‌باوری، شمن‌باوری، بودیسم: تنگری‌باوری، شمن‌باوری، بودیسم
قومیت‌های وابسته: قومیت‌های وابسته
Dingling، شیونگ‌نو، و بعدها مردم ترک : Dingling، شیونگ‌نو، و بعدها مردم ترک 
گائوجو (انگلیسی: Tiele people), (چینی: 特勒 همچنین با نام Gaoche یا Gaoju,کنفدراسیون قبیله‌ای با منشأ قومی مردم ترک بودند که در شمال چین واقعی و در آسیای مرکزی، ظهور پس از فروپاشی کنفدراسیون شیونگ‌نو زندگی می‌کردند.
هه‌چو راهب کره ای به این مردم در کتاب سفر به پنج پادشاهی هند با عنوان چینی Hu 胡 اشاره کرده است.
یادداشت

↑  چینی: 高車, "High Carts"
حمام زنانه گنجعلی خان

| حمام زنانه گنجعلی خان | حمام زنانه گنجعلی خان |
| --- | --- |
نام: حمام زنانه گنجعلی خان
کشور: ایران
استان: استان کرمان
شهرستان: کرمان
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری کنونی: توریستی
دورهٔ ساخت اثر: صفویه
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۸۲۹
تاریخ ثبت ملی: ۲۵٫۹۰۳۸۴۶۱۵۳۸۴۶
حمام زنانه گنجعلی‌خان که اکنون موزه مردم‌شناسی است، در جنوب میدان گنجعلی‌خان و حمام مردانه گنجعلی‌خان واقع شده است. این حمام توسط «گنجعلی‌خان» حاکم وقت شهر کرمان در مجموعه‌ای در عصر صفویه ساخته شده است. این حمام نیز مانند حمام مردانه گنجعلی‌خان دارای رختکن، گرمخانه و… است. این حمام به واسطه تناسبات، ابعاد زیبا و همجواری با حمام مردانه اهمیت بسیار زیادی داشته است. به شکلی که در ساخت و ساز بخش‌هایی از این بنا از ستون‌های سنگی یکپارچه استفاده شده است. ورودی این حمام با چند پله به سمت پایین به فضای رختکن متصل می‌شود و پوشش طاق و گنبدی بودن حمام که روی ستون‌های سنگی قرار گرفته است. گرمخانه حمام فضایی تقریباً مستطیل شکلی دارد که روی چند ستون و دیواره‌های جانبی قرار گرفته و کف گرمخانه با سنگ‌های مرغوب پوشیده شده است. این حمام هم‌اکنون با مدل‌هایی از لباس‌های عروس قوم‌های مختلف ایرانی مزین شده است. این مدل‌ها مجسمه‌های زنانی هستند و هدف معرفی پوشش قوم‌های مختلف ایرانی است. این حمام با مساحت ۳۵۰ مترمربع تا دهه ۴۰ فعال بوده است.
جیمز منینگ

| د رورند جیمز منینگ | د رورند جیمز منینگ |
| --- | --- |
اولین رئیس دانشگاه براون: اولین رئیس دانشگاه براون
دوره مسئولیت ۱۷۶۵ – ۱۷۹۱: دوره مسئولیت ۱۷۶۵ – ۱۷۹۱
پیش از: جوناتان ماکسی
نماینده در کنگره قاره‌ای برای کشتزارهای رودآیلند و پراویدنس: نماینده در کنگره قاره‌ای برای کشتزارهای رودآیلند و پراویدنس
دوره مسئولیت ۱۷۸۶ – ۱۷۸۶: دوره مسئولیت ۱۷۸۶ – ۱۷۸۶
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲۲ اکتبر ۱۷۳۸ الیزابت، استان نیوجرسی، آمریکای بریتانیا
درگذشته: ۲۹ ژوئیهٔ ۱۷۹۱ (۵۲ سال) پراویدنس، رود آیلند، U.S.
آرامگاه: زمین خاکسپاری شمالی پراویدنس، رود آیلند، U.S.
ملیت: آمریکایی
همسر(ان): مارگارت استایتس
محل تحصیل: کالج نیوجرسی
تخصص: رئیس دانشگاه کاهن سیاستمدار
امضا: 
جیمز منینگ (James Manning) (زادهٔ ۲۲ اکتبر ۱۷۳۸ – درگذشتهٔ ۲۹ ژوئیه ۱۷۹۱) کاهن باپتیست، معلم و قانون‌گذار آمریکایی اهل پراویدنس، رودآیلند (ایالتی در نیوانگلند منطقه شمال شرقی ایالات متحده) بود. او اولین رئیس دانشگاه براون و یکی از مهم‌ترین بنیان‌گذاران آن بود و به عنوان کشیش اولین کلیسای باپتیست در آمریکا خدمت کرد.
اوایل زندگی و تحصیلات

جیمز منینگ در الیزابت تاون نیوجرسی به‌دنیا آمد. در ۱۸ سالگی، در آکادمی هپ‌ول در هپ‌ول، نیوجرسی زیر نظر کشیش، ایزاک ایتان برای آماده شدن برای مطالعات مذهبی خود شرکت کرد. در ۱۷۶۲ از کالج نیوجرسی که بعدها به دانشگاه پرینستون تبدیل شد، فارغ‌التحصیل گشت. در پرینستون، منینگ زیر نظر رئیس، ساموئل فینلی تحصیل کرد، کسی که زیر نظر هیئت امنایی خدمت می‌کرد، آن‌ها اعلام کرده بودند: «ایده ما این است که دانشمندان خوب و اعضای مفید جامعه را به جهان بفرستیم». یکی از ۱۳۰ فارغ‌التحصیلی که فینلی در طول پنج سال ریاست خود فرستاد، کشیش جیمز منینگ بود. او در سال فارغ‌التحصیلی از پرینستون با مارگارت استایتز ازدواج کرد و چند هفته پس از ازدواج، به‌طور عمومی توسط کلیسای باپتیست اسکاچ پلین، نیوجرسی منصوب شد.
ریاست دانشگاه براون

در ۱۷۶۴، منینگ توسط انجمن باپتیست فیلادلفیا برای تأسیس یک کالج در رودآیلند، به مهد باپتیست‌های آمریکایی، فرستاده شد. منینگ با همراهی اهالی برجسته رودآیلند، یکی از بنیان‌گذاران کالج در مستعمره انگلیسی رودآیلند و مزرعه پراویدنس (دانشگاه براون امروزی) در دوران استعمار بریتانیا بود. منینگ به عنوان اولین رئیس دانشگاه براون از ۱۷۶۵ تا ۱۷۹۱ خدمت کرد. او ابتدا دانشگاه را در محل قلمروی کشیشی خود و خانه ملاقات باپتیست در وارن، رودآیلند به راه انداخت. دانشگاه در ۱۷۷۰ به پراویدنس نقل مکان کرد و در دوران تصدی او اولین ساختمان‌های خود را در تپه کالج با کمک خانواده براون ساخت. کشیش جیمز منینگ در حالی به عنوان اولین رئیس براون خدمت می‌کرد که «به همراه یک برده شخصی وارد رود آیلند شد».
کشیش منینگ اولین کتاب خود را به کتابخانه کالج داد، فرهنگ لغت والنتین شیندلر پنتاگلتون عبری، کلدانی، سیراکوم، تلمودی‌خاخامی و عربی (در این کتاب واژگان عبری و چهار زبان سامی دیگر به لاتین ترجمه شده‌است) که در ۱۶۱۲ در هانوفر آلمان چاپ شد.
در فوریه ۱۷۸۶، رابرت کارتر سوم، ویرجینیایی برجسته در مزرعه نومانی هال در ویرجینیا، به رئیس منینگ در مورد دو پسرش جورج و جان تسکر کارتر که قرار بود در دانشگاه ثبت نام کنند و با منینگ همراه شوند، نوشت: «آن‌ها بلافاصله از بوستون برای ورود به دانشگاه شما در پراویدنس فرستاده می‌شوند. من از شما خواهش می‌کنم که شما را به عنوان پدر رضاعی منصوب کنم، با بیان اینکه آرزوی من این است که هر دو پسر باید شخصیت‌های فعال در زندگی شوند».
منینگ در ۱۷۶۹ اولین ریاست براون را بر عهده گرفت که در آن زمان هفت دانشجو مدرک لیسانس هنر و ۲۱ نفر درجهٔ افتخاری دریافت کردند. در دوران تصدی وی، ۱۶۵ مرد؛ شامل ۴۳ روحانی، ۲۹ وکیل، ۱۹ پزشک، ۱۹ دبیر، ۱۲ قاضی، ۱۲ بازرگان، ۶ استاد، ۶ نماینده کنگره، ۲ رئیس دانشکده، ۲ وزیر ایالات متحده، ۱ کنسول ایالات متحده آمریکا، ۱ فرماندار و ۱ کتابدار، مدرک دریافت کردند.
دورهٔ انقلابی آمریکا

طبق گزارش‌ها، در ۱۷۷۴،  منینگ در یک سخنرانی در تالار کارپنتر (تالار گردهمایی نجاران) فیلادلفیا که شخصیت‌های برجسته‌ای از ماساچوست، نیوجرسی، پنسیلوانیا و مستعمرات دیگر، حضور داشتند، استدلالی به نفع آزادی مذهبی ارائه کرد:
نویسندهٔ مشهوری در سیاست گفته که دو چیز ارزش بحث کردن را دارد: دین و آزادی. برای دومی، در حال حاضر شرافت‌مندانه خودمان در تمام این قارهٔ گسترده تلاش می‌کنیم، مطمئناً هیچ‌کس نیست که در سینه‌اش گرمای میهن‌پرستی را به نمایندگی از آزادی مدنی احساس کند و بتواند در برابر شعلهٔ نجیب‌تر آزادی مذهبی، بی‌تفاوت بماند.
در جریان انقلاب آمریکا، منینگ به عنوان رئیس براون در ۱۷۸۰ در زمانی خدمت می‌کرد که نیروهای فرانسوی به فرماندهی کنت دو روکامبو که نیروهای اعزامی توسط پادشاه لویی شانزدهم فرانسه را رهبری می‌کرد، در نیوپورت، رودآیلند برای کمک به نیروهای آمریکایی در جنگ انقلابی آمریکا به فرماندهی ژنرال جورج واشینگتن، وارد شدند. این نیروهای متحد به مدت یک سال در رودآیلند مستقر بودند تا قبل از اینکه در ۱۷۸۱ یک لشکرکشی (مسیر انقلابی واشینگتن) ۶۰۰ مایلی (۹۷۰ کیلومتری) از رودآیلند تا ویرجینیا را آغاز کنند، جاییکه آن‌ها با نیروهای بریتانیایی فرستاده شده توسط پادشاه جورج سوم از یونایتد کینگدم در یورک تاون، شبه جزیره ویرجینیا، در نبرد چساپیک جنگیدند و آن‌ها را شکست دادند. در طول سال آماده‌سازی در رود آیلند، زمین کالج براون به محل اردوگاه سربازان تبدیل شد و عمارت کالج در براون (که بعدها به تالار دانشگاه تغییر نام داد) به یک بیمارستان نظامی تبدیل شد.
رهبری مدنی برای رودآیلند در کنگره

در ۱۷۸۶، مجمع عمومی رود آیلند با اکثریت آرا، جیمز منینگ را به عنوان نمایندهٔ خود در هفتمین کنگرهٔ کنفدراسیون انتخاب کرد. در آن سمت، او در کمیتهٔ بزرگ که اصلاحات اساسی برای اصول کنفدراسیون پیشنهاد می‌کرد، خدمت نمود. منینگ همراه با رئیس‌جمهور آینده؛ جیمز مونرو و سناتور آینده ایالات متحده و فرماندار کارولینای جنوبی؛ چارلز پینکنی، در کنگره خدمت کرد.
در تاریخ باپتیست‌ها، گزارش شده که رئیس منینگ، نقش الهام‌بخشی در متقاعد کردن مجمع تصویب‌کنندهٔ ماساچوست، برای تصویب قانون اساسی ایالات متحده داشته‌است:
وقتی قانون اساسی ایالات متحده برای تصویب به استان‌ها ارائه شد، در مورد تصویب آن تردید وجود داشت. ماساچوست و ویرجینیا استان‌های محوری بودند. ماساچوست به‌طور مساوی تقسیم شد و تنها با تلاش منینگ، استیلمن و بکوس بود که قانون اساسی توسط آن استان تصویب شد. اکثریت نوزده رأی بود. در آخرین روز جلسه، ۱۸۷ موافق و ۱۶۸ مخالف وجود داشت و «قبل از طرح سؤال نهایی، فرماندار هنکوک، رئیس، از  منینگ دعوت کرد تا دعوت رسمی را با دعا ببندد. دعای میهن‌پرستی رفیع بود و هر دلی پر از حرمت شد».
کاهن باپتیست

زمانی که منینگ به عنوان رئیس براون خدمت می‌کرد، ابتدا کشیش کلیسای باپتیست در وارن بود و سپس برای دورهٔ ژوئیه ۱۷۷۱ تا آوریل ۱۷۹۱ به خدمت اولین کلیسای باپتیست در آمریکا در پراویدنس درآمد. مانند دانشگاه، در ۱۷۷۴–۱۷۷۵، منینگ کلیسا را در ساختمان رهبری کرد. ساختمان کنونی آن به «عبادت عمومی» و برای «برگزاری مراسم» اختصاص یافته‌است. استفان گانو برادرزاده منینگ در ۱۷۹۲ کشیش شد.
مدال رئیس جیمز منینگ

دفتر روحانیون و زندگی مذهبی دانشگاه براون هر ساله بر اساس توضیحات جایزه که در فرم نامزدی توضیح داده شده‌است، به افتخار منینگ به یکی از اعضای فارغ‌التحصیل کلاس، مدالی اعطا می‌کند:
مدال رئیس جیمز منینگ به یک [فارغ‌التحصیل ارشد] اعطا می‌شود که در مطالعه و عمل به دین نمونه و متعالی است. این جایزه به افتخار اولین رئیس براون که نمونه‌ای از ترکیب دقت فکری و مشارکت معنوی بود، اعطا می‌شود. مطالعه آکادمیک دین، به دانشجویان این توانایی را می‌دهد تا متفکرانی انتقادی شوند و فراتر از تقوای شخصی، به سمت رهبری مسئولانه حرکت کنند و به تعادلی میان ویژگی‌های سنت‌های مذهبی مربوطه و احساس مسئولیت اجتماعی و جهانی دست یابند.
منطقه هوانگ‌پو

مکان در 23x15px|border |alt=چین|link=چین چین
| منطقه هوانگ‌پو 黄浦区 | منطقه هوانگ‌پو 黄浦区 |
| --- | --- |
منطقه: منطقه
نمایی شبانه از میدان مردم واقع در منطقه هوانگ‌پو.: نمایی شبانه از میدان مردم واقع در منطقه هوانگ‌پو.
موقعیت منطقه هوانگ‌پو در نقشه: موقعیت منطقه هوانگ‌پو در نقشه
منطقه هوانگ‌پو: منطقه هوانگ‌پو
مختصات: ۳۱°۱۳′۵۹″شمالی ۱۲۱°۲۹′۰۶″شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۲۳۳۱°شمالی ۱۲۱٫۴۸۵°شرقی﻿ / 31.2331; 121.485: مختصات: ۳۱°۱۳′۵۹″شمالی ۱۲۱°۲۹′۰۶″شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۲۳۳۱°شمالی ۱۲۱٫۴۸۵°شرقی﻿ / 31.2331; 121.485
استان: شانگهای (شهر در سطح استان)
واحدهای تقسیماتی تابعه: ۱۰ ناحیه
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۸:۰۰+ (استاندارد چین)
منطقه هوانگ‌پو (به چینی: 黄浦区، به پین‌یین: Huángpǔ Qū، تلفظ شانگهایی: waon1 phu2 chiu1) یک منطقهٔ شهرداری تابع شهر شانگهای، پرجمعیت‌ترین شهر جمهوری خلق چین است.
این منطقه، منطقهٔ اصلی و مرکزی شهر شانگهای در قلب تاریخی این شهر می باشد.
خواهرخوانده

شهر نه‌یاگاوا، اوساکا خواهرخواندهٔ منطقه هوانگ‌پواست.
منطقه ووزرا-گاوی

مکان در 23x15px|border |alt=|link= پاپوآ گینه نو
| منطقه ووزرا-گاوی | منطقه ووزرا-گاوی |
| --- | --- |
منطقه: منطقه
مختصات: مختصات: طول جغرافیایی وارد نشده‌است {{#coordinates:}}: عرض جغرافیایی نامعتبر: مختصات: مختصات: طول جغرافیایی وارد نشده‌است {{#coordinates:}}: عرض جغرافیایی نامعتبر
استان: استان سپیک شرقی
مرکز: ووزرا
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱۰ (AEST)
منطقه ووزرا-گاوی یکی از منطقه های استان سپیک شرقی واقع در کشور پاپوآ گینه نو می باشد. مرکز این منطقه ووزرا است. این منطقه خود از ۴ فرمانداری محلی تشکیل می گردد که هر فرمانداری به منظور سهولت در امر آمارگیری خود به چند بخش تقسیم می شود.
تقسیمات

این منطقه دارای ۴ فرمانداری محلی است که اسامی آن ها به شرح زیر است:
فرمانداری محلی روستایی بوروئی-کونائی
فرمانداری محلی روستایی گاوی
فرمانداری محلی روستایی وزرا شمالی
فرمانداری محلی روستایی ووزرا جنوبی
خازیمان

Village
| Khaziman Хазиман | Khaziman Хазиман |
| --- | --- |
Village: Village
Khazimanموقعیت روی نقشه باشقیرستانKhazimanموقعیت روی نقشه روسیه: Khazimanموقعیت روی نقشه باشقیرستانKhazimanموقعیت روی نقشه روسیه
مختصات: ۵۴°۵۳′ شمالی ۵۴°۲۴′ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۸۸۳°شمالی ۵۴٫۴۰۰°شرقی﻿ / 54.883; 54.400: مختصات: ۵۴°۵۳′ شمالی ۵۴°۲۴′ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۸۸۳°شمالی ۵۴٫۴۰۰°شرقی﻿ / 54.883; 54.400
ناحیه‌های فدرال روسیه: باشقیرستان
شهر: شهرستان بوزدیاکسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۰۰
خازیمان (انگلیسی: Khaziman) یک شهرک در شهرستان بوزدیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
اورشلیم تلمود

تلمود اورشلیم (رده:تلمودعبری: תַּלְמוּד יְרוּשַׁלְמִי‎، ت. «Talmud Yerushalmi»، اغلب به اختصار Yerushalmi) یا تلمود فلسطینی، همچنین به عنوان تلمود سرزمین اسرائیل شناخته می‌شود، مجموعه ای از یادداشت‌های خاخام در مورد سنت شفاهی یهودیان قرن دوم است که به عنوان میشنا. نامگذاری این نسخه از تلمود به نام فلسطین یا سرزمین اسرائیل — به جای اورشلیم — دقیق‌تر تلقی می‌شود، زیرا متن عمدتاً از گالیله در Palaestina Secunda بیزانسی سرچشمه گرفته است تا از اورشلیم، جایی که در آن زمان هیچ یهودی در آن زندگی نمی‌کرد.
تلمود اورشلیم حدود یک قرن پیش از همتای خود، تلمود بابلی (در زبان عبری به نام Talmud Bavli شناخته می‌شود)، که عمدتاً به زبان آرامی فلسطینی یهودی نوشته شده است. بین اواخر قرن چهارم تا نیمه اول قرن پنجم گردآوری شده است. هر دو نسخه تلمود دارای دو بخش هستند، میشنا (که تنها یک نسخه از آن وجود دارد) که توسط یهودا ناسی در حدود سال ۲۰۰ پس از میلاد نهایی شد، یا جمارای بابلی یا اورشلیم. جمارا چیزی است که تلمود اورشلیم را از همتای بابلی آن متمایز می‌کند. جمارای اورشلیم شامل بحث‌های مکتوب نسل‌های خاخام آکادمی‌های تلمودی در سوریه پالستین در طبریه و قیصریه است.
نام

این نسخه از تلمود اغلب و تلمود اورشلیم یا تلمود فلسطین نامیده می‌شود. نام اخیر از پس از منطقه فلسطین - یا سرزمین اسرائیل - دقیق‌تر در نظر گرفته می‌شود، زیرا این متن عمدتاً از گالیله در Palaestina Secunda بیزانسی به جای اورشلیم، جایی که هیچ یهودی در آن زمان زندگی نمی‌کرد، سرچشمه گرفته است. استفاده از اصطلاحات موازی به دوره geonim (قرن ۶ تا ۱۱ میلادی) در کنار اصطلاحات دیگری مانند "تلمود سرزمین اسرائیل"، "تلمود غرب" و "تلمود سرزمین‌های عربی " مربوط می‌شود. "
خاستگاه و بافت تاریخی

تلمود اورشلیم احتمالاً در طبریه در مدرسه یوهانان بار نپاها به عنوان مجموعه‌ای از آموزه‌های مکاتب طبریه، قیصریه، و سفوریس سرچشمه گرفته است. این زبان عمدتاً به آرامی فلسطینی یهودی نوشته شده است، یک زبان آرامی عربی که با همتای بابلی خود متفاوت است.
این تلمود خلاصه ای از تجزیه و تحلیل میشنا است که برای نزدیک به۲۰۰ سال توسط آکادمی‌های تلمودی در سوریه Palaestina (عمدتاً آکادمی‌های طبریه و قیصریه) ایجاد شده است. به دلیل موقعیت مکانی آنها، حکیمان این آکادمی‌ها توجه قابل توجهی را به تجزیه و تحلیل قوانین کشاورزی سرزمین اسرائیل اختصاص که بهش دادند.
نسخه‌های خطی

تلمود لیدن اورشلیم (Or.۴۷۲۰) امروزه تنها نسخه خطی کامل موجود از تلمود اورشلیم است که در کتابخانه‌های دانشگاه لیدن موجود است. این در سال۱۲۸۹ توسط Jehiel be Jekuthiel Anav کپی شد و عناصری از بازخوانی بعدی را نشان می‌دهد. اضافاتی که در لغات کتاب مقدس نسخه خطی لیدن اضافه شده است، در قطعات باقی مانده از همان رساله‌های تلمودی موجود در یمن، اضافاتی که اکنون در هر نسخه چاپی تلمود اورشلیم گنجانده شده است، دیده نمی‌شود. این قطعات یمنی، نتیجه انزوای جامعه یمن، به عنوان منبع منبع مهم هستند (همان‌طور که در زیر نشان داده می‌شود).
نسخه خطی لیدن از این جهت حائز اهمیت است که برخی از انواع پیشین خوانش‌های متنی را حفظ می‌کند، مانند تراکتات بساخیم۱۰: ۳ (۷۰a)، که کلمه قدیمی عبری را برای charoset (طعم شیرینی که در عید پسح خورده می‌شود) پایین آورده است. دوکه (عبری: דוכה‎ و به جای rūbeh/rabah (عبری: רובה‎) با بازی با کلمات می‌گفت: «افراد اهل بیت ایسه به نام ایسی می‌گفتند: چرا به آن دوکه می‌گویند؟ به این دلیل است که [مواد ادویه دار] را با او می‌کوبید». کلمه عبری برای «پوند» داخ (דך) که املای رباح را رد می‌کند (רבה) همان‌طور که در نسخه‌های چاپی یافت می‌شود. یهودیان یمن هنوز آن را دوکه می‌نامند.
کتابخانه‌های دانشگاه لیدن هر دو جلد نسخه خطی را دیجیتالی کرده و در مجموعه‌های دیجیتالی خود در دسترس قرار داده است که بتوانند یاد بگیرن.
از جمله نسخه‌های خطی عبری که در کتابخانه واتیکان نگهداری می‌شود، نسخه‌ای از اواخر قرن سیزدهم - اوایل قرن چهاردهم از رساله سوتا و زرایم کامل برای تلمود اورشلیم (: Berakhot , Peah , Demai , Kilayim , Sheviit تروموت، مازروت، ماسر شنی، الله و اورله (بدون میشنا برای تراکتات، به جز میشنا تا باب دوم براخوت). ال. گینزبرگ خوانش‌های متفاوتی از این دست نوشته را در صفحات ۳۴۷–۳۷۲ در پایان بخش‌هایی از یروشالمی (نیویورک ۱۹۰۹) چاپ کرد. سائول لیبرمن در پایان مقاله خود، Al ha-Yerushalmi (عبری)، اورشلیم۱۹۲۹، انواع مختلفی را چاپ کرد. هر دو ویراستار خاطرنشان کردند که این نسخه خطی مملو از اشتباهات فاحش است اما برخی از قرائت‌های ارزشمند را نیز در خود حفظ کرده است.
دوستیابی > برآوردهای پیشامدرن

به‌طور سنتی، تصور می‌شد که تصحیح این تلمود در حدود سال ۴۲۵، زمانی که تئودوسیوس دوم ناسی سنهدرین را سرکوب کرد و به عمل نیم‌خواه (تصویب رسمی علمی) پایان داد، به پایان رسید. تصحیح تلمود اورشلیم برای تدوین قوانین سنهدرین انجام شد، همان‌طور که ویرایش میشنا به‌طور مشابه در زمان یهودا ها-ناسی انجام شده بود. تصور می‌شد که گردآورندگان تلمود اورشلیم برای جمع‌آوری احکام سنهدرین تلاش می‌کردند و وقت کافی برای تولید اثری با کیفیتی که مد نظر داشتند نداشتند و این دلیلی است که گمارا در مورد کل میشنا اظهار نظر نمی‌کنند. که بخش‌های خاصی از بین رفته است.
دوستیابی > برآوردهای مدرن

دیدگاه‌های کنونی دربارهٔ تاریخگذاری بسته شدن متن تلمود فلسطینی بر درک فعالیت‌های علم خاخام و تولیدات ادبی، شناسایی نقاط داده تاریخی قابل داده‌ای که در متن ذکر شده است، و تکیه و استناد آن توسط سایر داده‌ها (یا تقریباً قابل داده‌ها) متکی است) متون به‌طور کلی، قدمت تلمود فلسطینی از نیمه دوم قرن چهارم تا نیمه اول قرن پنجم است.
کریستین هیز استدلال کرده است که فقدان شواهدی برای فعالیت Amoraim در سوریه Palaestina پس از ۳۷۰حاکی از آن است که متن در حدود ۳۷۰بسته شده است با این حال، ارجاع به وقایع تاریخی از اطراف یا حتی اندکی پس از ۳۷۰ممکن است اولین تاریخ ممکن را به اواخر قرن چهارم برساند. برای مثال، ژنرال رومی اورسیسینوس، که بین سال‌های ۳۵۱و ۳۵۹ نقشی عمومی داشت، چندین بار در زمینه‌ای افسانه‌ای ذکر شده است که نشان می‌دهد این ارجاعات تا حدودی دیرتر از کار عمومی او هستند. همچنین اشاره ای به لشکرکشی ایرانیان امپراتور روم جولیان در سال ۳۶۳نیز وجود دارد. اگرچه واضح نیست، اما اطمینان وجود دارد که مقام رومی «پروکلوس» به نام تلمود فلسطینی با یک مقام رومی به نام پروکلوس مطابقت دارد که در حدود سال ۳۸۰فرماندار فلسطین شد و در نهایت به سمت preefectus urbi Constantinopolis (بخشدار قسطنطنیه) صعود کرد. قسطنطنیه) که او بین سالهای ۳۸۸–۳۹۲ در دست داشت. آخرین نسل خاخام‌ها که نظرات آنها در متن آمده است متعلق به نیمه دوم قرن چهارم است. زمان ویرایش و گردآوری این نظرات احتمالاً در نسل شاگردان آنها رخ داده است، و دوباره به تاریخ متن در اواخر قرن چهارم یا اوایل قرن پنجم منجر شده است.
تاریخ گذاری تلمود فلسطینی به‌طور قطع مقدم بر تاریخ تلمود بابلی است که به شدت بر آن تکیه دارد. تلمود بابلی در زمانی بین اواسط قرن ششم تا اوایل قرن هفتم، اما قبل از شروع فتوحات اعراب سروده شد. این یک مرز مطلق بالا را در مورد اینکه تلمود فلسطینی چه زمانی می‌توانست تدوین شود، ارائه می‌کند. برای پایین آوردن بیشتر مرز فوقانی، برخی از خطوط (Demai 2:1; Shevi'it ۶:۱) از تلمود فلسطینی نیز در کتیبه Tel Rehov که به قرن ششم یا هفتم بازمی‌گردد، موجود است.
مطالب و صفحه بندی

در نسخه اولیه ونیز، تلمود اورشلیم در چهار جلد، مطابق با سداریم جداگانه میشنا منتشر شد. شماره صفحات بر حسب حجم به شرح زیر است:
زرایم: براخوت (۲a–14d); Peah (15a–۲۱b); Demai (21c–۲۶c)؛ کیلایم (۲۶d–32d); Sheviit (33a–۳۹d)؛ تروموت (۴۰a–48b)؛ Maasrot (48c–۵۲a); Maaser Sheni (52b–۵۸d); هاله (۵۷a–60b)؛ اورلا (۶۰c–63b)؛ Bikkurim (63c–۶۵d).
Moed: Shabbat (2a–۱۸a); ارووین (۱۸a–26d)؛ پساکیم (۲۷a–37d)؛ یوما (۳۸a–45c)؛ شکالیم (۴۵c–51b); سکه (۵۱c-55d)؛ روش‌ها شانه (۵۶a–59d)؛ بح (۵۹d–63b)، طعانیت (۶۳c–69c)؛ Megillah (69d–۷۵d); حقیگاه (۷۵d–79d); موئد حطان (۸۰a-83d).
نشیم: یباموت (۲a–15a); سوتا (۱۵a–24c)؛ Ketuvot (24c–۳۶b)؛ نداریم (۳۶c–42d); گیتین (۴۳a-50d)؛ نذیر (۵۱a–58a); کیدوشین (۵۸a–66d).
نزیکین (و توهوروت): باوا کمما (۲a–7c); باوا متزیا (۷c–12c); باوا باترا (۱۲d-17d); سنهدرین (۱۷d-30c)؛ مکوت (۳۰d–32b)؛ Shevuot (32c–۳۸d)؛ آوودا زراح (۳۹a–45b)؛ هورایوت (۴۵c-48c)؛ ندا (۴۸d-51b).
هر صفحه به صورت برگه چاپ شده است، بنابراین شامل چهار صفحه فرعی است (یعنی۷a, 7b، ۷c, 7d)، برخلاف تلمود بابلی که فقط دو صفحه فرعی دارد (۷a, 7b).
علاوه بر این، هر فصل از تلمود اورشلیم (به موازات یک فصل از میشنا) به «هالاچوت» تقسیم می‌شود. هر «هالاچا» شرح یک قطعه کوتاه از میشنا است. قطعات تلمود اورشلیم معمولاً با ترکیبی از فصل و هالاچا (یعنی یروشالمی سوتا ۱: ۱)، توسط یک صفحه در نسخه ونیز (یعنی یروشالمی سوتا a۱۵) یا هر دو (یروشالمی سوتا ۱: ۱) ارجاع می‌شود. .
بخش‌های از دست رفته

علاوه بر سداریم توهوروت (به جز بخشی از ندا) و کوداشیم، چندین تراکت و بخش‌هایی از تراکت‌ها از تلمود اورشلیم مفقود شده است. چهار باب آخر شبات و آخرین باب مکوت مفقود است. ندا پس از سطرهای اول فصل ۴ به‌طور ناگهانی به پایان می‌رسد تراکتات آووت و ادویوت در تلمودهای اورشلیم و بابلی وجود ندارد. تراکتات شکالیم از تلمود اورشلیم در چاپ‌های اورشلیم و تلمود بابلی چاپ شده است.
معابر گم شده

گهگاه، ریشونیم قسمت‌هایی از «یروشالمی» را نقل می‌کند که در نسخه‌های باقی مانده از تلمود اورشلیم یافت نمی‌شود. توضیحات پیشنهادی برای این امر شامل موارد زیر است:
تلمود فعلی اورشلیم توسط کاتبانی که آن را کپی کرده‌اند از نسخه اصلی آن کوتاه شده است. از سرزمین اسرائیل بود، و لزوماً اشاره ای به تلم
برای این ریشونیم، «یروشالمی» یک اصطلاح جمعی بود که شامل هر اثر میدراشود اورشلیم نیست.
متن جداگانه‌ای، خلاصه‌ای از تلمود اورشلیم، در مرحله‌ای نوشته شد و ریشونیم این اثر را به جای تلمود اورشلیم نقل می‌کند.
مقایسه با تلمود بابلی

بین دو تألیف تلمود تفاوت‌های چشمگیری وجود دارد. زبان تلمود اورشلیم، آرامی یهودی، یک گویشآرامی در عربی است که با زبان بابلی متفاوت است
تلمود اورشلیم اغلب تکه‌تکه است و خواندن آن دشوار است، حتی برای تلمودیست‌های با تجربه. از سوی دیگر، ویرایش تلمود بابلی دقیق تر و دقیق تر است. توضیح سنتی برای این تفاوت این ایده بود که ویرایشگران تلمود اورشلیم باید کار خود را به‌طور ناگهانی به پایان می‌رساندند. توضیح محتمل‌تر این واقعیت است که تلمود بابلی حداقل برای ۲۰۰سال دیگر ویرایش نشده است، که در آن یک چارچوب گفتمانی گسترده ایجاد شده است. در دیدگاهی بدیع، بخش‌های گفتمانی طولانی‌تر در تلمود بابلی را به عنوان لایه ویرایش «استامایی» توصیف می‌کند و معتقد است که دیرتر از بقیه اضافه شده است: اگر بخواهیم بخش‌های «استامائیتی» را حذف کنیم، بخش‌های باقی مانده را حذف کنیم. متن کاملاً شبیه به تلمود اورشلیم است.
این دو تألیف در بررسی میشنا بر اساس سنت ربانی مشابه هستند، اما تفاوت‌های زیادی در جزئیات در تفاسیر آنها وجود دارد. چنین تفاوت‌هایی در آثار مدرن امری بیماراوا و دارخی هاتالمودیم فهرست شده و به‌طور عمیق مورد بررسی قرار گرفته است.
نه اورشلیم و نه تلمود بابلی کل میشنا را پوشش نمی‌دهند: برای مثال، جمارای بابلی فقط برای۳۷ مورد از ۶۳ رساله میشنا وجود دارد. به‌طور خاص:
تلمود اورشلیم تمام رساله‌های زرایم را پوشش می‌دهد، در حالی که تلمود بابلی فقط رساله براخوت را پوشش می‌دهد. دلیل ممکن است این باشد که بیشتر قوانین مربوط به Orders Zeraim (قوانین کشاورزی محدود به سرزمین اسرائیل) در بابل ارتباط عملی کمی داشتند و بنابراین شامل نمی‌شدند. تلمود اورشلیم تمرکز بیشتری بر سرزمین اسرائیل و قوانین کشاورزی تورات مربوط به این سرزمین دارد، زیرا در سرزمین اسرائیل نوشته شده است که در آن قوانین اعمال می‌شود.
تلمود اورشلیم دستور میشنائیک کداشیم را که به آیین‌های قربانی و قوانین مربوط به معبد می‌پردازد را پوشش نمی‌دهد، در حالی که تلمود بابلی آن را پوشش می‌دهد. دلیل این امر مشخص نیست، زیرا قوانین به‌طور مستقیم در هیچ کشوری پس از تخریب معبد در سال ۷۰ پس از میلاد قابل اجرا نبودند.
در هر دو تلمود، تنها یک رساله (نیده) از راسته توهوروت مورد بررسی قرار گرفته است، زیرا رساله‌های دیگر منحصراً به قوانین پاکی آیینی مربوط به معبد می‌پردازند.
تلمود بابلی عقاید خاخام‌های اسرائیل و همچنین بابلی‌ها را ثبت می‌کند، در حالی که تلمود اورشلیم به ندرت از خاخام‌های بابلی استناد می‌کند. نسخه بابلی حاوی نظرات نسل‌های بیشتری به دلیل تاریخ تکمیل آن است. به هر دو دلیل، به عنوان مجموعه ای جامع تر از نظرات موجود در نظر گرفته می‌شود. از سوی دیگر، به دلیل قرن‌ها ویرایش بین ترکیب اورشلیم و تلمود بابلی، ممکن است نظرات آمورایم‌های اولیه به شکل اصلی خود در تلمود اورشلیم نزدیک‌تر باشد.