قرون وسطی جدید
نظریهٔ سیاسی

طرح و ایدئولوژی نو-قرون وسطایی در تئوری سیاسی اولین بار در سال ۱۹۷۷ توسط نظریه‌پرداز هدلی بول در انجمن آنارشیک مورد بحث قرار گرفت : مطالعه نظم در سیاست‌های جهانی برای توصیف فرسایش حاکمیت دولت در جهان جهانی معاصر:
همچنین قابل درک است که حاکمیت‌های مستقل از بین بروند آن هم نه توسط دولت جهانی بلکه به وسیله یک معادل مدرن و سکولار یعنی نوعی از سازمان سیاسی جهانی که در قرون‌وسطی در دنیای مسیحیت غربی وجود داشته باشد، جایگزین شوند. در آن سیستم هیچ حاکم یا ایالت مستقلی در یک قلمرو و بخش معین جامعه مسیحی برتری نداشته‌است. هرکدام مجبور بودند با عوامل دست نشانده و با پاپ (در آلمان و ایتالیا) و امپراتور مقدس روم، اختیارات خود را تقسیم کنند. نظام سیاسی جهانی مسیحیت غربی نشان از یک جابجایی سیستم ایالتی دارد که هنوز در دولت‌های جهانی مجسم نشده‌است.
بنابراین آقای Bull پیشنهاد داد که جامعه ممکن است به سمت "یک نظام قرون وسطایی جدید" یا "شکلی از قرون وسطای دارای نظام سیاسی جهانی" حرکت کند، که در آن مفاهیم فردی حقوق و حسی رو به رشد از "جهان مشترک المنافع" که حاکمیت ملی را تضعیف می‌کند. او پیشنهاد کرد که چنین سیستمی ممکن است " از تهدیدات کلاسیک سیستم دولت‌های مستقل توسط یک ساختار از ساختارهای همپوشانی شده و وفاداری متقابل که همه مردم را در یک جامعه جهانی نگه دارند، اجتناب کند، در حالی که از تمرکز ذاتی در یک دولت جهانی اجتناب می‌کند. اگر چه " اگر آن چیزی شبیه به سابقه کشورهای مسیحی غربی باشد، بیشتر در همه جا حاضر خواهد بود و خشونت و ناامنی بیشتری نسبت به سیستم مدرن کشورهای مدرن خواهد داشت ."
در این مطالعه، جهانی شدن منجر به یک نظام بین‌المللی شده‌است که شبیه به قرون‌وسطی است، که در آن قدرت سیاسی توسط طیف وسیعی از عوامل غیر ارضی و هم پوشانی، به جای یک قدرت سیاسی واحد در کشوری که حاکمیت کامل بر قلمرو خود دارد، به کار گرفته می‌شود. مانند: نهادهای مذهبی، شاهزاده نشین، امپراطوری‌ها، و شهرها. فرآیندهای قابل مقایسه ای که نظریه «قرون وسطی جدید» آقای بول را توصیف می‌کنند عبارتند از افزایش قدرت توسط سازمان‌های منطقه‌ای مانند اتحادیه اروپا، همچنین گسترش دولت‌های ملی و واگذار شده مانند اسکاتلند و کاتالونیا. اینها اقتدار انحصاری دولت را به چالش می‌کشند. شرکت‌های نظامی خصوصی، شرکت‌های چند ملیتی و خیزش دوباره جنبش‌های مذهبی جهانی (به عنوان مثال اسلام سیاسی) نیز کاهش نقش دولت و غیر متمرکزسازی قدرت را نشان می‌دهند.
استیون جی کوبرین در سال ۱۹۹۸ نیروهای اقتصاد جهانی دیجیتال را به تصویر نو-قرون وسطایی افزود. وی در مقاله ای تحت عنوان «بازگشت به آینده: نو-قرون وسطایی و اقتصاد جهانی دیجیتال پسا مدرن» در مجله امور بین‌الملل، وی استدلال کرد که دولت مستقل همان‌طور که ما آن را می‌شناسیم – در مرزهای خاص سرزمینی تعریف شده‌است - به دلیل بخشی از اقتصاد دنیای دیجیتال ایجاد شده توسط اینترنت، پیشنهاد می‌دهد که فضای مجازی یک حوزه فرا منطقه ای است که خارج از حوزه قضایی قانون ملی عمل می‌کند.
آنتونی کلارک آرند نیز در سال ۱۹۹۹ در کتاب قانون‌های حقوقی و جامعه بین‌الملل استدلال کرد که سیستم بین‌المللی به سمت یک سیستم «نو-قرون وسطایی» در حرکت است. او ادعا کرد که نظریاتی که آقای Bull در سال ۱۹۷۷ بیان کرد در پایان قرن بیست آشکارتر می‌شود. آرند استدلال می‌کند که ظهور یک سیستم «جدید قرون وسطایی» پیامدهای عمیقی در ایجاد و عملکرد حقوق بین‌الملل خواهد داشت.
گرچه آقای Bull در ابتدا نو-قرون وسطا گرایی را به عنوان یک فرایند مثبت تصور می‌کرد، با این وجود، این روند منتقدان خودش را دارد. بروس هولسینگر در نظریه نو-قرون وسطا گرایی، نو-محافظه کار گرایان و مخالفان ترور استدلال می‌کند که نو-محافظه کاران از مفهوم اشتباه نو-قرون وسطا گرایی برای اهداف تاکتیکی خود سوءاستفاده کرده‌اند. به همین ترتیب، نو-قرون وسطا گرایی، "جنگ داخلی و معضل امنیتی جدید (۱۹۹۸)" ساخته فیلیپ جی سرنی نیز نئودیمالی گرایی را تحولی منفی می‌داند و ادعا می‌کند که قدرت‌های جهانی سازی به‌طور فزاینده ای دولت‌های ملی و دولت‌های ایالتی را از طریق پیوندهای عرضی بین بخش‌های مختلف اقتصادی و پیوندهای اجتماعی تحت الشعاع قرار می‌دهند، که در نهایت منجر به بروز مشکلات امنیتی جدیدی می‌شود که در قرون‌وسطی قیاس داشته‌است. آقای Cerny، شش ویژگی جهانی را شناسایی می‌کند که به این اختلال در سطوح ملی و بین‌المللی کمک می‌کنند؛ فقدان فشار خارجی بیرونی هم در سطح ملی و هم در سطح بین‌المللی؛ تثبیت نابرابر فضاهای جدید، شکاف‌های، درگیری‌ها و نابرابری؛ سنگرهای گسترده در خارج از قانون و نیز اقتصاد سیاه.