stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
شعر بندتنبانی

شعرِ بندِتُنبانی به اشعاری که از نظر انسجام معنایی، قافیه و غیره اشکالات بزرگ داشته‌باشند و فاقد ارزش ادبی باشند گفته می‌شود.
وجه تسمیه

اشعار سست و بی‌مایه را به این دلیل «بندتنبانی» می‌خوانند که بافندگان بندِ تنبان، که در افغانستان به آن ایزاربند نیز می‌گویند، برعکسِ جولاهان پارچه‌باف، آن را سخت و یک‌تکه نمی‌بافند، بلکه تارهای بافت را به‌فاصلهٔ پنجاه میلی‌متر دور از هم از لای تنسته (تار) عبور می‌دهند و به این ترتیب بند تنبان در پایانِ بافت به‌صورت تور یا جالی معلوم می‌شود. دو دیگر این‌که تاری که برای بافتن بند تنبان انتخاب می‌کنند، تار خام است. تاری که مانند مواد پارچه‌بافان تاب داده نشده و نخستین مرحلهٔ تبدیل پنبه به تار است. سه این که بندتنبان به دلیل سستی تارو پود زود پاره می‌شده و از محل پارگی، آن را گره می‌زدند و دوباره استفاده می‌کرده‌اند. ازاین‌رو، اشعار سست و بی‌مایه را به علت مضمون بی‌مایه یا به‌علت این‌که شاعر وزن و ردیف و قافیه را به هرقیمتی کنار هم گذاشته تا چیزی شبیه شعر ساخته شود، به بافتِ سستِ بند تنبان تشبیه کرده، آن را شعر بندتنبانی بخوانند.
مثال:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| کلنگ از آسمان افتاد و نشکست |  |  وگرنه من کجا و بی‌وفایی؟! |
استاد زد: میراث ایپ من

| استاد زد: میراث ایپ من | استاد زد: میراث ایپ من |
| --- | --- |
کارگردان: یوئن وو-پینگ
تهیه‌کننده: ریموند وانگ پاک-مینگ دانی ین
نویسنده: ادموند وانگ
بازیگران: جین ژانگ میشل یئو تونی جا کریسی چائو شینگ یو دانی ین
موسیقی: دِی تای
تاریخ‌های انتشار:  ۲۰ دسامبر ۲۰۱۸ (۲۰۱۸-۱۲-۲۰) (هنگ کنگ)  ۲۱ دسامبر ۲۰۱۸ (۲۰۱۸-۱۲-۲۱) (چین)  
کشور: هنگ کنگ چین
زبان: کانتونی انگلیسی
هزینهٔ فیلم: $۲۸ میلیون
فروش گیشه: $۱۹٫۷ میلیون
استاد زد: میراث ایپ من (چینی: 葉問外傳：張天志) یک فیلم رزمی و ماجراجویی به کارگردانی یوئن وو-پینگ است که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد.
بازیگران

جین ژانگ
دیوید باتیستا
لیو یان
شینگ یو
میشل یئو
تونی جا
کوین چنگ
کریسی چائو
پاتریک تام
برایان بورل
یوئن وا
اسپرینگفیلد غربی، ماساچوست

اسپرینگفیلد غربی، ماساچوست
مکان
| West Springfield, Massachusetts | West Springfield, Massachusetts |
| --- | --- |
شهر: شهر
Storrowton Green at the Eastern States Exposition: Storrowton Green at the Eastern States Exposition
نام مستعار: West Side: نام مستعار: West Side
Location in Hampden County in Massachusetts: Location in Hampden County in Massachusetts
ایالت: ماساچوست
بخش: Hampden
سال بنیان‌گذاری: ۱۶۶۰
سال شهر شدن: ۱۷۷۴
حکومت: حکومت
 • نوع: Mayor-council city
 • شهردار: Edward Gibson
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۷٫۵ مایل مربع (۴۵٫۴ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱۶٫۸ مایل مربع (۴۳٫۴ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۸ مایل مربع (۲٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۶۵ فوت (۲۰ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۲۸۳۹۱
 • تراکم: ۱۶۴۷٫۰/مایل مربع (۶۴۳٫۱/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (Eastern)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (Eastern)
کد پستی: ۰۱۰۸۹
کد منطقه: ۴۱۳
FIPS code: ۲۵-۷۷۸۵۰
GNIS feature ID: ۰۶۱۸۱۹۴
وبگاه: http://www.west-springfield.ma.us/
اسپرینگفیلد غربی(به انگلیسی: West Springfield) شهری در شهرستان همپدن ایالت ماساچوست می‌باشد که در سال ۱۷۷۴ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۲۸٬۳۹۱ نفر جمعیت داشته‌است.
ائوروس

در اسطوره‌شناسی و دین یونان باستان، "ائوروس" (به معنای تحت‌اللفظی "باد شرق") (به انگلیسی: eurus) خدای باد شرق و تجسم آن است، هرچند گاهی اوقات گفته می‌شود که او به‌طور خاص باد جنوب شرقی است. او یکی از چهار خدای اصلی باد، "آنموی" (Anemoi)، در کنار "بورئاس" (باد شمال)، "زفوروس" (باد غرب) و "نوتوس" (باد جنوب) است.
ائوروس به ندرت در ادبیات باستانی دیده می‌شود و اگر هم ظاهر شود، معمولاً همراه با سه برادرش به عنوان بخشی از یک کل است و عملاً اسطوره‌شناسی فردی برای خود ندارد. اغلب او به‌طور کامل حذف می‌شود و بورئاس، زفوروس و نوتوس به نمایندگی از آنموی باقی می‌مانند. معادل رومی او خدای «وولتورنوس» است.
ریشه‌شناسی

اسم یونانی "εὖρος" به بادی که از شرق می‌وزد اشاره دارد. ریشه‌شناسی نهایی آن مشخص نیست، اگرچه با کلمات یونانی برای سپیده‌دم (به یونانی باستان: ἠώς) و هاله (به یونانی باستان: αὔρα) مرتبط دانسته شده است.
گواه اولیه از ائوروس و پرستش مربوط به باد در کلمات یونانی میسنی "a-ne-mo-i-je-re-ja" (به خط ب: 𐀀𐀚𐀗𐀂𐀋𐀩𐀊) و "a-ne-mo i-je-re-ja" (به خط ب: 𐀀𐀚𐀗𐄀𐀂𐀋𐀩𐀊) یافت می‌شود که به معنای "کاهنه بادهاً است و در لوح‌های KN Fp 1 و KN Fp 13 در کنوسوس یافت شده‌اند. در دوران پس از اعصار تاریک یونان، آثاری از پرستش ائوروس به عنوان بخشی از چهار باد در تیتانه در کورینت، جایی که یک معبد برای بادها وجود داشت، اسپارت، جایی که ائوروس به عنوان "نجات‌دهنده اسپارت" توصیف می‌شد، کورونئا، جایی که آنها یک محراب داشتند، و آتیک یافت می‌شود.
اسطوره‌شناسی

ائوروس به‌طور سنتی خدای باد شرق یا جنوب شرقی است. او هم به عنوان آورنده باران و هم به عنوان نوعی باد خشک توصیف شده است.
ائوروس، برخلاف سه خدای اصلی دیگر باد، اغلب توسط نویسندگان باستان نادیده گرفته می‌شود. او تنها کسی است که هزیود اصلاً به او اشاره نمی‌کند. هزیود سه باد مفید را فرزندان ائوس (الهه سپیده‌دم) و آسترائوس می‌داند و می‌گوید که همه بادهای دیگر که برای بشریت مفید نیستند، پسران تایفون هستند. هزیود به جای ائوروس، فقط از «آرگستس» برای چهارمین باد نام می‌برد که گاهی اوقات می‌تواند به آپلیوتس (خدای باد جنوب شرقی) نیز اشاره داشته باشد. به‌طور مشابه، او تنها کسی از میان چهار باد است که سرود اورفئوس به افتخار او خوانده نمی‌شود. در عوض، نونوس، نویسنده قرن پنجم میلادی از پانپولیس، ائوروس را یکی از خدایان باد متولد شده از ائوس در اثر خود، دیونیسیاکا، قرار می‌دهد.
ائوروس در معدود حضورهایش در اسطوره‌شناسی، معمولاً با نوتوس، باد جنوب، جفت می‌شود، همان‌طور که زفوروس با بورئاس جفت می‌شود. ائوروس مانند نوتوس و برخلاف زفوروس/بورئاس، اسطوره‌شناسی کمی برای خود دارد یا اصلاً ندارد و فقط زمانی که آنموی در برخی داستان‌ها حضور دارند، به عنوان بخشی از یک کل ظاهر می‌شود. ائوروس هیچ عاشق یا فرزندی ندارد.
در ادیسه، به نظر می‌رسد که بادها در جزیره آیولیا ساکن هستند، زیرا زئوس، آیولوس را نگهبان بادها قرار داده است. آیولوس، اودیسئوس و خدمه‌اش را می‌پذیرد و آنها را به مدت یک ماه به عنوان مهمان نگه می‌دارد. هنگامی که آنها از هم جدا می‌شوند، آیولوس به اودیسئوس کیسه‌ای حاوی همه بادها، به جز زفوروس، می‌دهد. اگرچه به آنها هشدار داده شده بود که کیسه را باز نکنند، اما خدمه اودیسئوس احمقانه کیسه را باز می‌کنند، زیرا فکر می‌کنند حاوی گنجی است، و ائوروس را به همراه همه بادهای دیگر آزاد می‌کنند که سپس کشتی‌ها را به آیولیا بازمی‌گردانند. مدتی بعد، او و نوتوس اودیسئوس را در تریناکیا، جزیره خدای خورشید، هلیوس، به مدت یک ماه کامل، پس از خروج آنها از جزیره کیرکه، سرگردان می‌کنند. پس از اینکه اودیسئوس کالیپسو را ترک کرد، پوزئیدون، خدای دریا، از خشم هر چهار باد، از جمله ائوروس، را رها کرد تا طوفانی ایجاد کند و امواج بزرگی را برای غرق کردن او ایجاد کند.
در دیونیسیاکا، او و برادرانش با پدرشان آسترائوس زندگی می‌کنند. ائوروس در جام‌ها شهد می‌ریزد وقتی دمتر به دیدار آنها می‌آید.
در محراب پرگامون، که نبرد خدایان علیه غول‌ها را به تصویر می‌کشد، ائوروس و سه خدای دیگر باد به شکل اسب‌هایی نشان داده شده‌اند که ارابه هرا را می‌کشند. ردپایی از شکل اسب آنها در آثار کوینتوس اسمیرنائوس نیز یافت می‌شود، جایی که آنها به جای آن ارابه زئوس را می‌کشند.
وولتورنوس

برای رومیان، نوتوس با خدای وولتورنوس ("او از وولتور"، کوهی در آپولیا، شاید مربوط به کلمه "کرکس") یکی دانسته می‌شد که با هوای خشک و گرم ارتباط نزدیکی داشت. او گاهی اوقات به دلیل نوع خشک باد شرقی که پیشینیان می‌شناختند، آفریکانوس (به معنای "او از آفریقا") نیز نامیده می‌شد.
آل حمید

نسبنامهٔ آل حمید در کتاب سبائک الذهب فی معرفة انساب قبائل العرب که آن را تیره‌ای از قبیلهٔ هوازنی غزیّه ذکر می‌کند.
آل حمید یا الحمید تیره‌ای از قبیلهٔ غزیه از قبیلهٔ هوازن که خود شاخه‌ای از قبیله مشهور مضر است می‌باشد.
نسبنامه آن‌ها همان‌طور که ذکر شده به جدشان
حمید بن حارث بن سلمه بن درید بن الصمه بن حارث بن بکر بن علقمه بن جداعه بن غزیه بن جُشَم بن معاویه بن بکر بن هوازن بن منصور بن عکرمه بن خصفه بن قیس عیلان بن الناس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان می‌رسد این قبیله قرابت نسبی نزدیکی با  بنی لام  عبدالخان دارد.
حکومت آل حمید

قسمتی از این قبیله در شرق عربستان و منطقه احساء و قطیف سکونت داشته و با تشکیل حکومت خود در احساء
به همراهی قبیلهٔ بنی خالد که ریاست آن را بعهده داشتند نقش چشمگیری در تاریخ عربستان ایفا کردند.
از نخستین حکام آل حمید می‌توان به شیخ برّاک بن غریر اشاره کرد که او را مؤسس حکومت آل حمید برمی‌شمارند. طبق نظر مؤرخینی چون حمد الجاسر و ابن بشر در سال ۱۰۸۰ هجری آل حمید و بنی خالد توانستند به رهبری براک بن غریر نیروهای عثمانی موجود در احساء رابیرون کرده و بدین ترتیب حکومت خود را تأسیس نمایند.

یکی از شعرای بلاد الخط (نام قدیم منطقهٔ قطیف)که در اوایل حکومت آل حمید زندگی می‌کرده ضمن اعلام نارضایتی خود، زمان رسیدن آل حمید به حکم را طبق حساب حروف ابجدی در شعر خود اینچنین ذکر کرده‌است:
رأیت البدو آل حمید لمـّا **** تولّـوا أحدثوا فی الخط ظلما
أتی تاریخهم لمّـا تولّوا **** وقانا الله شرّهم طغی آلما
که بدین معنی می‌باشد:
بادیه نشینان آل حمید را دیدم که هنگام تولی حکومت سرزمین الخط (قطیف) ظلم و ستم کردند.
تاریخ حکومت آنان که خداوند مارا از شرّ آنان نگاه دارد در سال طغی آلما بود؛ که طبق حساب علم حروف ابجدی حروف کلمه ((طغی آلما)) برابر با ۱۰۸۰ می‌شود که همان سال به حکومت رسیدن آنان می‌باشد.

از حاکمان معروف پس از براک بن غریر، شیخ سعدون بن محمّد آل حمید است که به مدت ۳۲ سال (از ۱۱۰۳ تا ۱۱۳۵ هجری) حکومت کرد و در زمان او وسعت منطقهٔ تحت حاکمیت آنان گسترده گشت؛ و علاوه بر نجد تا نزدیکی مرزهای سرزمین شام پیش رفت. یکی از شاعران به نام شبه جزیرهٔ عرب در زمان خود به نام منیع بن محمّد الدوسری که به لقب «راعی البیر» معروف است در حوالی سال ۱۱۳۵ هجری در قصیدهٔ ذیل که مشتمل بر بیش از ۷۰ بیت می‌باشد، علاوه بر مدح سعدون بن محمّد، محدودهٔ حکومت او را از منطقهٔ هَجر (نام قدیم سرزمین احساء) و تا نزدیکی سرزمین دار آل عمرو در شام و تمامی نجد و…
ذکر کرده‌است.
مراقی العلا صعب شدید سنودها// مکادٍ علی عزم الدنایا صعودها
فمن رامها بالهون ما نال وصلها // ولا رَدّ غیظات العدا فی کبودها
شْراها بغالی الروح والمال والشقا // وصبرٍ علی مر اللیالی وکودها
فلولا غَلاها سامها کل مفلس // ولولا عَناها کان کلٍّ یرودها
فلا غیر سعدونٍ ملاذی اذا غدت // علینا اللیالی صایلاتٍ جنودها
مدحته ولا یلحق مدیحی فضایله // فلا عاش کتّام‌الحسانی جحودها
فهو لی علی الشدّات عونٍ ومقصد // ویانعم مقصودٍ لنا من ضهودها
بوجهٍ طلیقٍ بالبشاشات مشرق // وعینٍ عن العانی قلیلٍ صدودها
بْکَفٍ حمیدی کریمٍ بنانه // وکم ذا جلا فقر المقلّین جودها
حریب الردی مسقی العدا شربة الکدی // من الغیظ غصّات البلا فی کبودها
حمی من ربی هجر إلی ضاحی اللوی // إلی الشام من دار آل عمرو حدودها
إلی خشم رمّانٍ إلی النیر مجنب // إلی الشعری وطمانها مع نجودها
إلی العرض والوادی الحنیفی مشرق // وما عن جنوبٍ کل هذا یسودها
الی طاب منها مرتعٍ جاده الحیا // رعاه علی‌رغم العدا فی حدودها
از دیگر حاکمان به نام آل حمید، شیخ عُریعر بن دجین است که بسبب شهرت او تمامی حاکمان خاندان آل حمید بعد از او و حتی پیش از او به لقب آل عریعر یا ابن عریعر معروف گشتند.
سرانجام حکومتشان در سال ۱۲۰۴هجری در عهد برّاک بن عبدالمحسن السرداح
آخرین حکام آل حمید توسط خاندان آل سعود سرنگون شده و برگ جدیدی از تاریخ شبه جزیره رقم می‌خورد.
آل حمید و مخالفت با محمد بن عبدالوهاب

محمد بن عبدالوهاب، از اولین ایام شروع به فعالیّت خود در دعوت مردم به مذهب وهابیت با مخالفت شدید حاکمان آل حمید مواجه شد.
بطوری‌که ابن بشر در کتاب خود «عنوان المجد فی تاریخ نجد» ذکر می‌کند: در سال ۱۱۵۷ هجری هنگامی که محمّد بن عبدالوهاب در دعوت به مذهب خود شهره گشت مورد غضب امیر احساء و شیخ قبیلهٔ بنی خالد، سلیمان بن محمّد آل حمید قرار گرفت و از این رو سلیمان نامه‌ای تهدید آمیز به حاکم منطقهٔ «عینیه»، عثمان بن معمّر نوشت که در صورتی که محمد بن عبدالوهاب را به قتل نرساند یا او را از «عینیه» اخراج نکند اموال و دارایی او را در احساء مصادره خواهد کرد. از این رو عثمان بن معمّر، محمّد بن عبدالوهاب را از عینیه طرد کرد و او بسوی منطقهٔ درعیه (حوالی شهر ریاض امروزی) که در تحت نفوذ محمد بن سعود آل سعود بود راهی گشت.
محمد بن سعود پس از سکونت محمد بن عبدالوهاب در درعیه با او بیعت کرد که او را در نشر و گسترش افکارش یاری دهد و پس از تشکیل نیروی نظامی مخصوص، درعیه به نخستین پایگاه حکومتی دولت آل سعود تبدیل گشت.
از این رو همواره آل سعود و محمد بن عبدالوهّاب مورد دشمنی حکام آل حمید و شیوخ بنی خالد که بر سرزمین احساء و شرق عربستان امروزی سیطره داشتند واقع بودند.
تا اینکه در سال ۱۱۷۸ هجری شیخ عریعر بن دجین آل حمید مصمّم گشت با بستن پیمانی نظامی بین خود و دهّام بن دوّاس امیر منطقهٔ ریاض و حسن بن هبة الله مکرمی حاکم سرزمین نجران و شیخ قبائل یام، به منطقهٔ درعیه هجوم برده مانع از گسترش نفوذ آل سعود و ابن عبدالوهّاب بشود. از این رو با لشکری از قبائل بنی خالد و عجمان به سوی درعیه رهسپار شد. اما نیروهای حسن بن هبة الله قبل از رسیدن نیروهای عریعر بن دجین و دهّام بن دوّاس به درعیه رسیدند و با نیروهای آل سعود درگیر شدند که توانستند شکست سختی به نیروهای محمد بن سعود وارد کنند. پس به پیشنهاد محمّد بن عبدالوهاب، محمّد بن سعود از حسن بن هبة الله با دفع مقداری از اموال تقاضای صلح کرد و این پیشنهاد مورد توافق حسن بن هبة الله قرار گرفت و از تسخیر درعیه دست برداشت و به سوی نجران عقب‌نشینی کرد.
هنگامی نیروهای کمکی شیخ عریعر بن دجین آل حمید و دهّام بن دوّاس به درعیه رسیدند که پیمان صلح منعقد شده بود و حسن بن هبة الله یکی از بزرگترین همپیمانان آنان عقب‌نشینی کرده بود. از این رو پس از محاصرهٔ چند روزهٔ شهر و به توپ بستن آن عقب‌نشینی کردند و بدین ترتیب نخستین تصمیم نظامی بزرگ برای شکست دولت آل سعود یکم و مذهب وهابیت با شکست مواجه شد.
آل حمید و تأسیس کویت

از دیگر کارهای مهم حاکمان آل حمید می‌توان به تأسیس کویت اشاره کرد که بعدها طی قراردادی بین شیخ سعدون بن محمد آل حمید به آل صباح از قبیلهٔ عتوب واگذار می‌گردد.
لازم است ذکر شود که نام کویت از قلعه‌ای به نام «کوت» گرفته شده‌است که توسط شیخ برّاک بن غریر آل حمید برای ذخیره اسلحه و آذوقه استفاده می‌شد.
حاکمان آل حمید

حاکمان آل حمید بر حسب ترتیب عبارتند از:
برّاک بن غریر آل حمید (حکومت از سال ۱۰۸۰ الی ۱۰۹۳ هـ)
محمّد بن غریر (حکومت از سال۱۰۹۳ الی ۱۱۰۳ هـ)
سعدون بن محمّد (حکومت از سال ۱۱۰۳الی۱۱۳۵ هـ)
علی بن محمّد (حکومت از سال۱۱۳۵الی۱۱۴۳ هـ)
سلیمان بن محمّد (حکومت از سال۱۱۴۳ الی۱۱۶۶ هـ)
عریعر بن دجین بن سعدون بن محمّد (حکومت از سال ۱۱۶۶الی ۱۱۸۸ هـ)
بطین بن عریعر (حکومت از سال۱۱۸۸ الی ۱۱۸۹ هـ)
دجین بن عریعر (حکومت از سال ۱۱۸۹ الی ۱۱۸۹ هـ)
سعدون بن عریعر (حکومت از سال ۱۱۸۹الی ۱۲۰۰ هـ)
دویحس بن عریعر (حکومت از سال ۱۲۰۰الی ۱۲۰۷ هـ)
زید بن عریعر (حکومت از سال ۱۲۰۷الی ۱۲۰۸ هـ)
برّاک بن عبدالمحسن السرداح (حکومت از سال۱۲۰۸ الی ۱۲۱۱ هـ)
حاکمان آل حمید در ایران

بخش بزرگی از این قبیله هم‌اکنون در خوزستان و در منطقه‌ای که امروز به شهر ملاثانی معروف است سکونت
داشته که نام خود شهر از شیخ ملاثانی بن خلف بن عمار از شیوخ سابق آل حمید گرفته شده‌است.

شهر ملاثانی در حدود ۱۵۳سال پیش ابتدا به عنوان کوت یا کوت الحمید در منطقه فعلی ندافیه در کنار ساحل شرقی رودخانه کارون بوجود آمد. نخستین ساکنان آن بخشی از طایفه بزرگ حمیدی‌ها (آل حمید) بودند که به ریاست ملاثانی (بعنوان شیخ طایفه و فردی روحانی که در حوزه نجف اشرف تلمذ کرده بود) در این خطه سکنی گزیدند. پس از در گذشت ملاثانی به دلیل شخصیت روحانی ایشان و همچنین بزرگ خاندان بودنش این منطقه به ملاثانی نامگذاری شد.
این قبیله هم‌اکنون در ایران یکی از قبائل هم پیمان اتحاد قبائل باوی بحساب می‌آید.
همچنین آل حمید به جز ملاثانی در شهرهای ندافیه (العوامر) خلف آباد(رامشیر) و رامهرمز و ماهشهر و در نزدیکی شوشترو اهواز
و همچنین در استان ایلام و منطقه موسیان نیز سکونت دارند.همچنین این قبیله با قبیله آل شبل در منطقه ندافیه هم پیمان است.
آل حمید در عراق

آل حمید در عراق در شهرهای مختلفی چون بصره، ناصریه، العماره و بغداد سکونت دارند و شامل تیره‌ها و فروعی چون المرادسه و العوامر و المواجد و البوعلوان و غیره هستند. از دیگر عشایر آل حمید که در منطقهٔ شامیّه در عراق سکونت داشته عشیرهٔ الحمیدات است که در تاریخ سیاسی عراق و انقلاب دههٔ بیست (موسوم به ثورة العشرین) به رهبری شیخ رایح العطیّه نقش فعّالی در مبارزات مردم عراق علیه نیروهای انگلیسی ایفا کرد. هرچند عشیرهٔ الحمیدات در مجاورت قبیلهٔ بنی مالک سکونت کرد و همپیمان آن گشت اما در کتاب عشائر العراق به نقل از شیخ ودّای العطیه آنان در نسب خود از آل حمید هستند و نام آنان الحمیدات نیز از نام این قبیله مشتق گشته‌است. همچنین از دیگر خاندان‌های معروف آل حمید در عراق، آل الشبیبی از تیرهٔ المواجد می‌باشند که به دلیل مجاورت قدیم خود با قبیلهٔ بنی اسد در کربلا و همپیمان گشتن با آن امروزه آنان را از بنی اسد ذکر می‌کنند اما نسبنامهٔ آنان با نسبنامهٔ تیرهٔ المواجد آل حمید مطابقت دارد. از چهره‌های معروف آل شبیبی، شیخ جواد شبیبی و شیخ محمد رضا شبیبی و برادرش محمد باقر شبیبی می‌باشند که در پیروزی مبارزات ثورة العشرین در عراق نقش بسیار فعالی داشتند.
تیره‌ها و نامهای خانوادگی رایج

این قبیله در ایران به عشیره‌ها و تیره‌های مختلفی از جمله العوامر، آلبودویریج، البوعلوان، المرادسه، الخرامزه، الحوالات، آلبوخلیل، المواجد، البومحیسن و ... تقسیم می‌گردد.
از جمله نام‌های خانوادگی رایج افراد آن اشاره می‌شود به: حمیداوی، حمیدی، حمید،حمیداویان حمیدی مجد و ... که از نام اصلی آن مشتق گشته‌اند؛ و نام‌های خانوادگی دیگری چون عامری، علوانی، مرداسی، محسنی، خلیلی، خلیلاوی، خرمیزی، فیاضی، و حتی مزرعه بیت راشد و حدادی و غیره که از نام تیره‌ها و بیوت زیرمجموعهٔ آن اخذ شده‌اند.
برخی از چهره‌های معروف قبیله در ایران

از چهره‌های برجسته و معروف خاندان آل حمید در ایران می‌توان به رضا فیاضی بازیگر و کارگردان صداوسیما و حامد حدادی بازیکن تیم ملی بسکتبال ایران، محسن حمیدی بازیکن فوتبال، نجمه حمید عضو هیئت علمی دانشگاه شهید چمران اهواز و عضو سابق شورای شهر اهواز، پروفسور حسین حمیدی نجات رئیس دانشکده دامپزشکی اهواز و عبدالزهرا فیاضی مشاور عالی استاندار خوزستان، دکتر فیصل مرداسی مشاور اولین وزیر صمت در دولت دهم و رئیس سابق مرکز ملی فرش ایران و از شاعراني معروف به حمد العطیوی و غلامعلی الحمیداوی اشاره کرد.
همچین صفحه رسمی قبیله آل حمید در ایران به آدرس @Ashayer_Alhamid در اینستاگرام در دسترس می باشد .
فیلمی از قصر صاهود در شهر المبرز در احساء که بنای آن را به شیخ براک بن غریر آل‌حمید منتسب می‌کنند.
تصویر شیخ رایح العطیّه، شیخ عشیرهٔ الحمیدات و از رهبران ثورة العشرین در عراق از جلد کتاب الملکیة فی العراق نوشتهٔ عبدالکریم حسان
تصویری از محمد باقر شبیبی از رهبران مبارزات مردمی عراق از کتاب الشاعر الثائر الشیخ محمد باقر الشبیبی
باشگاه فوتبال یوونتوس

Football club
باشگاه فوتبال یوونتوس (انگلیسی: Juventus Football Club / لاتین: iuventūs به معنی جوانان / تلفظ ایتالیایی: [juˈvɛntus]) که با نام‌های یوونتوس یا یووه نیز شناخته می‌شود، نام یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای است که در شهر تورین، در کشور ایتالیا قرار دارد. یوونتوس سومین باشگاه قدیمی فوتبال ایتالیا بعد از جنوا و اودینزه محسوب می‌شود، به همین علت یوونتوس در کشور ایتالیا به لقب بانوی پیر معروف است. این باشگاه به‌جز فصل ۰۷–۲۰۰۶ که به‌خاطر مسائل کالچو پولی به سری بی تبعید شد، همواره در تاریخ خود در سری آ که بالاترین سطح فوتبال ایتالیا به‌شمار می‌رود، حضور داشته‌است.
این باشگاه در سال ۱۸۹۷ توسط چند دانشجوی تورینی و با نام باشگاه ورزشی یوونتوس بنیان‌گذاری شد. یوونتوس از سال ۱۹۲۳ توسط خانواده آنیلی اداره می‌شود و یکی از پرافتخارترین باشگاه‌های فوتبال در ایتالیا و جهان است.
باشگاه یوونتوس در ایتالیا موفق شده ۳۶ مرتبه سری آ را بالای سر ببرد، ۱۵ بار فاتح جام حذفی ایتالیا و ۹ بار فاتح سوپر جام ایتالیا شود. باشگاه یوونتوس در رقابت‌های اروپایی تاکنون ۹ مرتبه فینالیست لیگ قهرمانان اروپا شده‌است که تنها توانسته‌است ۲ مرتبه در فینال به پیروز برسد، اولین قهرمانی آن‌ها مربوط است به فصل ۱۹۸۴–۸۵ که با مربیگری جووانی تراپاتونی توانستند با نتیجه ۱ بر ۰ از سد لیورپول بگذرند و دومی آن نیز فصل ۱۹۹۵–۹۶ است که تحت هدایت مارچلو لیپی توانستند در فینال لیگ قهرمانان اروپا در ضربات پنالتی آژاکس آمستردام را شکست دهند، یوونتوس با کسب ۱۱ جام اروپایی-بین‌المللی و در مجموع با کسب ۷۱ جام معتبر جزء پرافتخارترین باشگاه‌های جهان محسوب می‌شود. باشگاه یوونتوس اولین باشگاه تاریخ فوتبال اروپا است که توانسته هر سه جام معتبر اروپایی را فتح کند، یوونتوس به انتخاب فدراسیون بین‌المللی تاریخ و آمار فوتبال به عنوان دومین تیم برتر قرن ۲۰ اروپا شناخته شده‌است. این باشگاه همچنین به عنوان هفتمین باشگاه برتر جهان در سال ۲۰۱۷ از سوی فدراسیون بین‌المللی تاریخ و آمار فوتبال معرفی شد.
یوونتوس از اعضای بنیان‌گذار گروه ۱۴ است که پس از فروپاشی توسط اتحادیه باشگاه‌های فوتبال اروپا جایگزین شد. یوونتوس همواره خود را باشگاهی ایتالیایی و نماینده فوتبال ایتالیا معرفی کرده‌است و در تمام تاریخ خود بیشترین بازیکنان ایتالیایی را در ترکیب خود داشته‌است، تعداد بازیکنان یوونتوس در تیم‌های ملی ایتالیا، در جام جهانی گواه این موضوع است: جام جهانی فوتبال ۱۹۳۴ (۹ بازیکن)، جام جهانی فوتبال ۱۹۳۸ (۲ بازیکن)، جام جهانی فوتبال ۱۹۸۲ (۶ بازیکن)، جام جهانی فوتبال ۲۰۰۶ (۵ بازیکن).
باشگاه یوونتوس در سال ۲۰۱۱ از ورزشگاه جدید و اختصاصی خود به نام ورزشگاه یوونتوس رونمایی کرد، این ورزشگاه در حال حاضر یکی از مجهزترین ورزشگاه‌های جهان با ظرفیت ۴۱٬۵۰۷ نفر است.ورزشگاه یوونتوس طبق قراردادی که با بیمه آلیانتس آلمان امضا شده از سال ۲۰۱۷ تا سال ۲۰۲۳ به نام «آلیانتس استادیوم» شناخته می‌شود.
در لیست شرکت دیلویت از ثروتمندترین باشگاه‌های فوتبال جهان که در سال ۲۰۲۰ منتشر شد، یوونتوس دهمین باشگاه فوتبال در کسب درآمد با درآمد تخمینی ۴۵۹٬۷ میلیون یورو است، که از این حیث در صدر باشگاه‌های فوتبال ایتالیا قرار دارد. یوونتوس همچنین در لیست مجله فوربز از ارزشمندترین باشگاه‌های فوتبال جهان در سال ۲۰۱۹، رتبهٔ دهم را به‌دست آورد، با ارزش تخمینی ۱٬۵۱۲ میلیون دلار.
تاریخچه

مقالهٔ اصلی: تاریخچه باشگاه فوتبال یوونتوس
تاریخچه > تأسیس باشگاه (۱۸۹۷/۱۸۹۸)

تأسیس باشگاه یوونتوس در اولین روز ماه نوامبر بر روی نیمکتی در خیابان ره اومبرتو توسط گروهی جوان که در دبیرستان ماسیمو لسیوم تحصیل می‌کردند که رؤیای تأسیس یک تیم فوتبال داشتند آغاز شد و به این ترتیب یوونتوس در تاریخ ۱ نوامبر ۱۸۹۷ در تورین متولد شد. باشگاهی که در آینده بخش مهمی از تاریخ فوتبال را رقم می‌زند.
اولین دیدار این تیم تازه تأسیس با حضور جوانان و دوستداران در تئاتر ساختمان دارما برگزار شد. انریکو کنفاری در نخستین سخنان خود از خواسته‌های بزرگ باشگاه صحبت می‌کند، وی تأکید دارد با شروع فصل پاییز خواسته و آرزویی که از مدت‌ها پیش داشته‌اند به وقوع پیوست.
سرانجام برادران کنفاری در دفتر کوچک خود در خیابان ده اومبرتو ۴۲ تشکیل جلسه می‌دهند، جلسه‌ای که با حضور مسئولان ابتدایی و بازیکنان و جوانان عاشق فوتبال برگزار می‌شود و آخرین اندیشه این جوانان که رؤیای داشتن مقر و محلی برای باشگاه‌است مطرح می‌شود، برادران کنفاری می‌دانند که برای داشتن یک تیم بزرگ می‌بایست محلی مناسب تهیه نمایند، این دو جوان خیلی زود ساختمانی با چهار اتاق و یک حیاط پیدا می‌کنند که می‌توانست محلی مناسب برای یک تیم جوان و تازه تأسیس باشد.
با تشکیل یک تیم جوان و مشخص شدن محل استقرار تیم، وظیفه‌ای دیگری نیز بر شانه‌های تأسیس کنندگان سنگینی می‌کرد، این باشگاه می‌بایست نامی برای خود داشته باشد، بار دیگر براداران کنفاری جلسه‌ای تشکیل دادند و با توجه به جوانی باشگاه و جوانانی که با عشق فراوان در این تیم بازی می‌کردند، گروه تصمیم گرفت نام باشگاه ورزشی یوونتوس را انتخاب نماید و به این ترتیب و با تأیید گروه، باشگاه ورزشی یوونتوس نام‌گذاری شد. گفتنی است که کلمه یوونتوس ریشه‌ای لاتین دارد و به معنای جوان یا جوانان است. اوگنیو کنفاری نخستین مدیر یوونتوس خیلی زود پست ریاست را رها کرد و برادراش انریکو از سال ۱۸۹۸ به ریاست باشگاه رسید.
تاریخچه > ورود خانوادهٔ آنیلی (۱۹۰۶/۱۹۲۶)

یوونتوس نزدیک به دو دهه زیر سایه تیم‌های میلانی قرار داشت و نتوانست قهرمانی نخست خود را تکرار کند. طی این سال‌ها مدیران و بازیکنان به این نتیجه رسیدن که برای نگهداری وقایع باشگاه، مجله‌ای نیاز است، بنابراین در ۱۰ ژوئن ۱۹۱۵ مجله هورا یوونتوس که امروزه ماهنامه معروف این باشگاه به حساب می‌آید متولد شد. کارادو کورادینی که در فصل ۱۹۲۰–۱۹۱۹ رئیس باشگاه بود سرود یوونتوس را تصنیف کرده‌است. روال ناکامی‌ها ادامه داشت تا سال ۱۹۲۳ که خانواده مطرح آنیلی وارد عرصه حیات باشگاه شدند. در ۲۴ ژوئیه سال ۱۹۲۳ ریاست باشگاه را ادواردو آنیلی (پدر جووانی و اومبرتو آنیلی) به عهده گرفت. او پسر مالک و بنیان‌گذار کمپانی فیات بود. همراه با مدیریت قدرتمند این مرد بزرگ افتخارات و پیروزی‌های بانوی پیر نیز آغاز شد. بیانکونری‌ها با او در سال ۱۹۲۶ دومین اسکودتوی خود را نیز فتح کردند تا ادواردو نخستین قهرمانی مدیریت خود را تجربه کند. این قهرمانی با مربیگری جینو کارولی به دست آمد و بازیکنانی نظیر جانپیرو کامبی، ویرجینیو روستا ،کارلو بیجاتو، فرنک هیرزر ،لویجی آلماندی، جوزف ویولا و جوزپه توریانی در این تیم قهرمان حضور داشتند.
تاریخچه > دوران مربیگری کارلو کارکانو (۱۹۳۰/۱۹۳۵)

طی سال‌های ۱۹۳۵–۱۹۳۰ یوونتوس دوباره به عنوان یکی از قدرت‌های فوتبال ایتالیا خود را معرفی می‌کند. ادواردو آنیلی که تا سال ۱۹۳۵ مدیریت باشگاه یوونتوس را به عهده داشت در کنار جووانی ماتزونیس نایب رئیس باشگاه توانست در دهه ۳۰ یوونتوس را تبدیل به قدرت بلامنازع ایتالیا نماید. یوونتوس طی سال‌های ۳۱ تا ۳۵ توانستند پنج اسکودتوی دیگر را برای باشگاه به ارمغان بیاورند و با کسب پنج عنوان قهرمانی متوالی رکورد جاودانه‌ای را به نام خود به ثبت برسانند (رکوردی که در دههٔ دوم قرن ۲۱ توسط خود یوونتوس شکسته می‌شود). بازیکنان بزرگ آن زمان یوونتوس نمایشی را ارائه کردند که هرگز فراموش‌شدنی نیست. فلیچه بورل مهاجم بیانکونری‌ها در فصل ۱۹۳۲ باورنکردنی ظاهر شد وی در ۲۸ بازی ۲۹ گل به ثمر رساند و رکوردی فوق‌العاده به نام خود ثبت کرد. در این دوران آنیلی در کنار همکارانش تصمیم گرفت ورزشگاهی اختصاصی برای یووه تهیه نماید و سرانجام در فوریه ۱۹۳۴ یووه در ورزشگاه جدیدش به نام کوموناله (المپیک فعلی) به میدان رفت، ورزشگاهی که بعدها خاطرات بسیار دیدنی و زیبایی از اسطوره‌هایی مانند جیامپیرو بونیپرتی، روبرتو بتگا و میشل پلاتینی در خود زنده نگاه داشته‌است. در مسابقات جام جهانی ۱۹۳۴ و ۱۹۳۸ بازیکنان یوونتوس اسکلت اصلی تیم ملی ایتالیا را تشکیل می‌دادند، اتفاقی که در جام جهانی ۱۹۸۲ نیز تکرار شد. در زمان مربیگری کارلو کارکانو یوونتوس هفت بازیکن ملی پوش به نام‌های جانپیرو کامبی، ویرجینیو روستا، لویس مونتی، جووانی فراری، لوئیجی برتولینی، فلیچه بورل و رایموندو اورسی را در تیم ملی ایتالیا داشت که توانستند قهرمان جام جهانی ۱۹۳۴ شوند، در ژوئیهٔ ۱۹۳۴ ادواردو آنیلی مدیر موفق یوونتوس در سانحهٔ هوایی مشهور جنوا درگذشت. پس از آن اتفاق سیاه و تلخ، یووه به مدت ۱۲ سال که یک آنیلی دیگر در رأس مدیریت باشگاه آمد به حاشیه رفت.