stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آواز (موسیقی ایرانی)
طبقه‌بندی > بیات ترک

مقالهٔ اصلی: بیات ترک
بیات ترک (یا بیات زند) از متعلقات دستگاه شور دانسته می‌شود. واژهٔ ترک در نام این آواز به ترک قشقایی اشاره می‌کند و نه به ترک‌های ترکمنستان، آذربایجان یا ترکیه؛ گمان می‌رود که بسیاری از ترانه‌های محلی قوم قشقایی در این آواز باشد. از همین رو برخی آن را با نام بیات زند نیز می‌شناسند، اگر چه این نام به اندازهٔ «بیات ترک» رایج نیست. همچنین، پیشوند «بیات» (که در نام آوازهای دیگری همچون بیات کرد و بیات اصفهان نیز به کار می‌رود) ممکن است مخفف «ابیات» باشد.
در آواز بیات ترک، نت شاهد و نت خاتمه هر دو بر درجهٔ سوم شور قرار دارد. نت آغاز و نت ایست بیات ترک نیز بر نت زیرپایهٔ شور (یک درجه پایین‌تر از نت پایهٔ شور و یک چهارم درست پایین‌تر از نت شاهد بیات ترک) قرار دارد. از آنجا که نت آغاز و نت شاهد بیات ترک یکی هستند (درجهٔ سوم شور)، روح‌الله خالقی معتقد است که بیات ترک را می‌توان حاصل «تغییر نت‌پایه» در دستگاه شور دانست. همچنین در بیات ترک ممکن است که فرود نهایی نیز به نت خاتمه (نت پایهٔ شور) برگشت نکند و در همان نت شاهد پایان یابد؛ در مقایسه، آواز ابوعطا همیشه به نت پایهٔ شور فرود می‌کند و حتی در خلال اجرای آواز نیز بارها به نت پایهٔ شور اشاره می‌کند.
مهم‌ترین گوشه‌های آواز بیات ترک، درآمدها، دوگاه، روحُ الارواح، مهدی ضَرّابی، قطار، و قرائی هستند. بیات ترک گاه دارای احساس حزن و اندوه توصیف شده و از این جهت برای اجرای تعزیه مناسب دانسته شده‌است. گوشه‌هایی نظیر دوگاه و روح الارواح برای به آواز خواندن اشعار مذهبی به کار گرفته می‌شوند؛ اما روح‌الله خالقی بیات ترک را نمونه‌ای از آوازهای «بازاری» می‌داند که بین عموم مردم رایج هستند اما نزد موسیقی‌دانان محبوب نبوده‌اند. او دلیل این امر را تأکید فراوان بیات ترک به نت شاهدش می‌داند که آن را کسل‌کننده می‌کند. اجرای بیات ترک، در طول زمان به سمت احساس سبک‌تری متمایل شده‌است. تفاوت نت شاهد بیات ترک با شور، باعث می‌شود که بیات ترک چندان احساس حزن‌انگیز شور را نداشته باشد و نزدیکی‌اش به ماهور باعث می‌شود که تا حدی نشاط‌آور نیز باشد؛ چنان‌که بسیاری از آهنگ‌های پیش‌پردهٔ طنزآمیز در بیات ترک اجرا شده‌اند.
آلبوم آستان جانان از محمدرضا شجریان با آهنگسازی پرویز مشکاتیان، آلبوم گل صدبرگ از شهرام ناظری با آهنگسازی جلال ذوالفنون، و آلبوم شیدایی از صدیق تعریف نمونه‌هایی از آواز بیات ترک هستند. همچنین قطعه‌های اندک اندک و «الا یا ایها الساقی» ساختهٔ جلال ذوالفنون و با آواز شهرام ناظری، در بیات ترک خوانده شده‌اند. شکرالله خان قهرمانی (معروف به شکری) نیز در نکوداشت قمرالملوک وزیری، تصنیفی در بیات ترک ساخت که با بیت «به دل جز غم آن قمر ندارم / خوشم که غم دگر ندارم» آغاز می‌گردد؛ شعر این تصنیف از محمدتقی بهار (ملک‌الشعرا) است و آواز آن را ناهید نیک‌بخت با همراهی تار (به اجرای یحیی زرین‌پنجه) و ویولن خوانده بود. تصنیف «نگار من» از مرتضی نی‌داوود نیز در بیات ترک ساخته شده‌است.
از بیات ترک برای اجرای اذان یا مناجات نیز استفاده می‌شود، و در تعزیه‌خوانی نیز در کنار آواز دشتی و دستگاه شور بیشترین کاربرد را دارد. اذان رحیم مؤذن‌زاده اردبیلی نمونه‌ای شاخص از آواز بیات ترک (در گوشهٔ روح الارواح) است. بیات ترک در موسیقی درویشان نیز متداول است؛ چنان‌که درویشان سلسلهٔ قادریه در منطقهٔ کردستان نیز اشعاری را با دف در گوشهٔ مهربانی اجرا می‌کنند، و گوشهٔ قطار نیز گاه «چهار درویش» نامیده می‌شود.
طبقه‌بندی > دشتی

مقالهٔ اصلی: دشتی (آواز)
آواز دشتی از متعلقات دستگاه شور دانسته می‌شود. به نظر می‌رسد که آواز دشتی ریشه در منطقهٔ دشتستان در جنوب ایران داشته باشد. ژان دورینگ، موسیقی‌دان و خاورشناس فرانسوی نیز از یوسف فروتن چنین نقل می‌کند که دشتی از منطقهٔ بوشهر به ردیف آورده شده‌است. سوای نام خود این آواز، نام برخی از گوشه‌های آن (نظیر «حاجیانی» و «بیدکانی» که نام نوعی آواز محلی در منطقهٔ بوشهر هم هستند) به عنوان سندی برای این مدعا ذکر شده‌است. با این حال، برخی از گوشه‌های آواز دشتی شباهت فراوانی با موسیقی شمال ایران (به خصوص موسیقی گیلان) دارد. این امر موجب شده که برخی شکل‌گیری آواز دشتی را نه به شمال و نه به جنوب ایران، بلکه به تهران (پایتخت ایران در دوره قاجار، که مرکز گردهمایی موسیقی‌دانان آن زمان نیز بود) نسبت دهند. با این حال، برخی از ردیف‌دانان معتقدند که گوشه‌هایی نظیر «دیلمان» و «طبری» که برگرفته از موسیقی گیلان (به ویژه منطقهٔ دیلمان) و مازندران هستند بعداً توسط ابوالحسن صبا به آواز دشتی اضافه شده و توسط دیگر ردیف‌دانان (از جمله محمود کریمی) تکرار گشته تا آن که امروزه جزئی از آواز دشتی دانسته می‌شود. همچنان که از نام گوشهٔ «چوپانی» برمی‌آید، آواز دشتی بین چوپان‌ها نیز رایج است و بسیار پیش می‌آید که آنان قطعه‌ای در دشتی را با نی بنوازند.
درجهٔ پنجم شور نت شاهد آواز دشتی تلقی می‌شود و این نت همچنین نت متغیر نیز هست (گاه ربع پرده بم‌تر می‌شود) که این تغییر باعث تمایز آن از گوشهٔ حجاز می‌شود. درجهٔ سوم شور نت ایست دشتی است و خاتمهٔ آواز دشتی به‌طور سنتی با فرود به درجهٔ اول دستگاه شور همراه است. تغییر درجهٔ پنجم شور در آواز دشتی، نشانه‌ای از اعتبار درجهٔ چهارم شور دانسته می‌شود که باعث می‌شود درجهٔ پنجم به سمت آن گرایش پیدا کرده و ربع پرده پایین آورده شود. همچنین باید توجه داشت که درجهٔ سوم شور که نت آغاز دشتی نیز هست، نقش یک نت ایست موقت را ایفا می‌کند و خاتمهٔ آواز دشتی به‌طور سنتی روی این درجه نیست بلکه روی نت پایهٔ دستگاه شور است. برخلاف دستگاه شور که در آن درجهٔ دوم (نت شاهد شور) از اهمیت زیادی برخوردار است، درجهٔ دوم شور در آواز دشتی فاقد اهمیت است و بیشتر ملودی آواز دشتی در فاصلهٔ درجات سوم تا هفتم شور رخ می‌دهد. در آواز دشتی جهش به اندازهٔ فاصله سوم کوچک یا بزرگ متداول است و جهش از درجهٔ سوم تا هفتم (فاصلهٔ چهارم درست) نیز دیده می‌شود.
گوشه‌هایی که در بیشتر روایت‌های ردیف آواز دشتی ذکر شده‌اند عبارتند از: دشتستانی، حاجیانی، بیدگلی، چوپانی، اوج، گیلکی، کوچه‌باغی، غم‌انگیز، و سَمَلی.
برخی از آثار معروف در آواز دشتی عبارتند از: سرود «ای ایران» از روح‌الله خالقی، قطعات کاروان و در قفس از ابوالحسن صبا، تصنیف «موسم گل» از موسی معروفی، قطعهٔ «کاروان» از مرتضی محجوبی با صدای غلامحسین بنان، و تصنیف «الهه ناز» اثر اکبر محسنی با آواز بنان. آلبوم شب، سکوت، کویر با آهنگسازی کیهان کلهر و خوانندگی محمدرضا شجریان نیز در آواز دشتی است. در تعزیه‌خوانی نیز آواز دشتی در کنار آوازهای بیات ترک و شور بیشترین کاربرد را دارد دلیل این امر هم حس حزن‌انگیز آواز دشتی، و هم کاربرد گستردهٔ دشتی در موسیقی محلی و در نتیجه وجود سابقهٔ ذهنی از دشتی در فرهنگ موسیقی محلی ایران دانسته شده‌است. در مرثیه‌خوانی‌های منطقه کهگیلویه (که به آن شَروه‌خوانی نیز گفته می‌شود و در منطقهٔ بوشهر و هرمزگان نیز متداول است) هم از آواز دشتی استفادهٔ بسیار می‌شود. در منطقهٔ گیلان نیز از گوشهٔ دیلمان برای اجرای تعزیه‌هایی به زبان گیلکی استفاده می‌شود.
طبقه‌بندی > اصفهان

مقالهٔ اصلی: بیات اصفهان
بیشتر موسیقی‌دانان آواز اصفهان (یا بیات اصفهان) را از متعلقات همایون دانسته‌اند اما برخی این آواز را جزء دستگاه شور می‌دانند. نام «اصفهان» اشارهٔ مستقیمی است به شهر اصفهان و اقوام ساکن در آن. در موسیقی قدیم ایران مقامی به نام اصفهان وجود داشته‌است اما فواصل آن با بیات اصفهان مطابقت ندارد. به عقیدهٔ فرهاد فخرالدینی این نوع نامگذاری گوشه‌ها و آوازها در ردیف (یعنی استفاده از یک نام قدیمی برای یک گوشه یا آواز که به آن مرتبط نیست) در ردیف موسیقی ایرانی نادر نیست و وی آن را نوعی «تحریف» در طبقه‌بندی موسیقی ایرانی می‌داند. فواصل مقام اصفهان در موسیقی ردیفی ایران مرسوم نیستند، اما استفاده از این مقام در موسیقی عربی و ترکی معمول است.
درجهٔ چهارم همایون نت پایهٔ اصفهان و همچنین نت شاهد آن است. این نت در مرکزیت دو دانگ قرار دارد که اولی از نت پایهٔ همایون تا نت شاهد اصفهان و دومی بالاتر از نت شاهد اصفهان است. ملودی آواز اصفهان معمولاً با تأکید بر دانگ اول آغاز می‌شود و بعد به سمت دانگ دوم گسترش می‌یابد. نت پایهٔ همایون در این حین نقش تکیه‌گاهِ بم (یا حضیض) را برای آواز اصفهان ایفا می‌کند و ملودی حداکثر تا این نت پایین می‌آید. در مورد نت ایست برای بیات اصفهان دو گزینه وجود دارد: ملودی می‌تواند به نت پایهٔ اصفهان (درجهٔ چهارم همایون) برگردد یا آن که پایین‌تر رفته و روی درجهٔ سومِ پایین (که همان درجهٔ دوم همایون و نت شاهد همایون است) توقف کند. در گروه کوچکتری از اجراها نیز نت خاتمه، درجهٔ چهارم یا پنجم پایین است (یعنی یک یا دو درجه بم‌تر از شاهد همایون).
بیات اصفهان از نظر فواصل با گام کوچک هماهنگ (مینور هارمونیک) در موسیقی کلاسیک  غربی نزدیکی بسیاری دارد؛ تفاوت گام مینور هارمونیک و گام بیات اصفهان در آن است که درجهٔ ششم در بیات اصفهان یک ربع پرده زیرتر است. این درجه در بیات اصفهان نقش نت ایست را ایفا می‌کند و تأکید بر آن باعث تمایز آن از گام کوچک هماهنگ می‌گردد. مهم‌ترین گوشه‌های بیات اصفهان عبارتند از جامه‌دران، بیات راجه، عشاق، شاه‌ختائی، و سوزوگداز.
موسیقی‌دانان آواز اصفهان را دارای احساسی بین شادی و غم عمیق توصیف کرده‌اند. بیات اصفهان به دلیل نزدیکی‌اش به گام کوچک هماهنگ در موسیقی غربی، کاربرد فراوانی در موسیقی معاصر داشته و از آن با کوک غربی (یعنی با تغییر درجهٔ ششم به شکلی که ریزپرده نداشته باشد) بسیار استفاده می‌شود. از جمله، مرتضی نی‌داوود یک قطعهٔ پیش‌درآمد در بیات اصفهان ساخته که از آثار شناخته شده در این آواز به‌شمار می‌رود. این قطعه در اصل یک تصنیف بود که نی‌داوود آهنگ آن را ساخت و حسین پژمان بختیاری شعر آن را سرود و با نام «شاه من، ماه من» شناخته می‌شود. اولین اجرای این اثر با آواز قمرالملوک وزیری (قمر) انجام شد که بعداً روی صفحه گرامافون نیز ضبط شد؛ در این اجرا مرتضی نی‌داوود نوازندهٔ تار است و موسی معروفی هم ویولن نواخته‌است. بعدها مرتضی حنانه با اقتباس از ملودی این اثر، موسیقی عنوان‌بندی مجموعهٔ تلویزیونی هزاردستان را ساخت. با این حال، این اقتباس به‌طور صریح اعلام نشده بود و حتی در عنوان‌بندی پایانی هزاردستان هم اشاره به نام نی‌داوود یا قمر نشده بود. از دیگرانی که این تصنیف را خوانده‌اند می‌توان به شهلا سرشار، اکی بنایی و داوود آزاد اشاره کرد. علیرضا افتخاری هم قطعهٔ «شور عاشقانه» (در آلبوم شور عشق، منتشر شده در سال ۱۳۷۴) را که اقتباسی از همین تصنیف است، با شعر فریدون مشیری و تنظیم فریدون شهبازیان اجرا کرده‌است.
تفاوت با دستگاه

اگر چه برخی از منابع، آوازها را در کنار دستگاه‌ها در ردیف آورده‌اند و گاه تعداد دستگاه‌ها را ۱۲ یا ۱۳ عدد ذکر کرده‌آند، اما طبقه‌بندی رایج ردیف شامل هفت دستگاه و پنج آواز است. این که چه چیزی موجب می‌شود که برخی مجموعه‌های گوشه‌ها آواز تلقی شوند و دستگاه دانسته نشوند، به‌طور مبسوط مورد بحث نبوده‌است اما موارد زیر جزو تفاوت‌های آواز و دستگاه دانسته می‌شوند:
آوازها معمولاً فقط دارای یک مد هستند، یعنی تمام گوشه‌های آن در یک مد قرار دارند و پرده‌گردانی در اجرای آوازها محدود است و یک جزء اصلی از اجرای آواز دانسته نمی‌شود؛ اما دستگاه‌ها معمولاً چند مد دارند و پرده‌گردانی یکی از اجزای اصلی اجرای یک دستگاه است.
آوازها در موسیقی فولکلور رواج بیشتری داشته‌اند و دستگاه‌ها در موسیقی رسمی. به همین واسطه است که آوازها خاستگاه جغرافیایی یا قومیتی مشخصی داشته‌اند (بیات ترک مربوط به مناطق قشقایی‌نشین بوده، بیات اصفهان از اصفهان برآمده، نام دشتی به منطقهٔ دشتستان اشاره دارد، افشاری مربوط به قوم افشار بوده‌است که در ناحیهٔ آذربایجان متمرکز بودند) و با موسیقی فولکلور آن منطقه رشد و گسترش یافته‌اند. در مقابل، توجه موسیقی‌دانان رسمی به آوازها بسیار محدود است (مثلاً کل ردیف دشتی در ردیف میرزا حسینقلی کمتر از ۳ دقیقه است).
قطعات سازی (بدون خواننده) در آوازها محدود و نادر هستند اما در اجرای دستگاه‌ها رواج دارند و مفصل هستند.
گسترهٔ صوتی آوازها معمولاً کمتر از یک اکتاو است در حالی که گسترهٔ صوتی دستگاه‌ها معمولاً بیش از یک اکتاو است.
دانگ اول دستگاه‌ها (به جز دستگاه سه‌گاه) بر پایهٔ یک نت دستْ باز در سازهایی مثل تار و سه‌تار بنا شده‌است، اما درجهٔ اول دانگ نخست آوازها، بر پایهٔ نت دستْ باز نیست و باید یکی از پرده‌های ساز برای اجرایش فشرده شود.
برخی آوازها که استقلال محسوسی از دستگاه مربوط دارند گاه «در مسیر دستگاه شدن» دانسته می‌شوند. برای نمونه، هرمز فرهت یکی از ویژگی‌های دستگاه‌ها را داشتن فرود مخصوص به خودشان می‌داند (فرود به ملودی کوتاهی گفته می‌شود که با آن اجرای دستگاه به نت پایه آن دستگاه بازگشت می‌کند). از همین رو، به نظر او آوازهایی نظیر افشاری و بیات ترک چون فرود مخصوص به خود دارند استقلال بیشتری از دستگاه شور دارند تا آواز دشتی و ابوعطا (که از فرود شور استفاده می‌کنند). عبدالله دوامی هم به شکل مشابهی آواز بیات کرد را در راه دستگاه شدن توصیف می‌کند.
یکی از عواملی که باعث استقلال یک یا چند گوشه از دستگاهی که به آن متعلق هستند و در نتیجه منجر به شکل‌گیری یک آواز می‌شود، وجود گوشهٔ درآمد برای آن آواز است؛ برای مثال در ردیف‌های مختلف گوشه‌ای به اسم «درآمد شوشتری» یا «درآمد ابوعطا» می‌توان یافت. با این حال، گوشه‌ای به نام «درآمد زابل» نیز در برخی ردیف‌ها موجود است؛ اگر چه زابل هرگز به عنوان یک آواز مستقل مطرح نشده‌است.
برای مطالعهٔ بیشتر

Massoudeih, M. T. (1997). Radīf-i āvāzī-i mūsīqī-i sunnatī-i Īrān. Persian Music Association, Tehran.
Miller, Lloyd (1999). Music and Song in Persia: the Art of Avaz. Curzon Press, London.
| ن ب وموسیقی سنتی ایرانی | ن ب وموسیقی سنتی ایرانی |
| --- | --- |
دستگاه‌ها: شور •  همایون •  سه‌گاه •  چهارگاه •  راست‌پنج‌گاه •  نوا •  ماهور
آوازها: آواز ابوعطا •  آواز دشتی •  آواز افشاری •  آواز بیات ترک (بیات زند) •  آواز بیات اصفهان •  آواز بیات کرد •  آواز شوشتری (در برخی منابع)
مقام‌ها: عشاق •  نوا •  بوسلیک •  راست •  عراق •  اصفهان •  زیرافکند •  بزرگ •  زنگوله •  رهاوی •  حسینی •  حجاز
ردیف‌ها: ردیف میرزا عبدالله •  ردیف آقا حسینقلی  •  ردیف موسی معروفی
 گوشه‌ها: بسته‌نگار •  حجاز •  حزین •  داد •  دلکش •  شکسته •  دیلمان •  کرشمه •  دوگاه •  حصار
تئوری موسیقی: نت آغاز •  نت شاهد •  نت ایست •  نت متغیر •  فرود •  فواصل •  تکیه •  تحریر  •  ترنم
فرم‌ها: پیش‌درآمد •  درآمد •  رنگ •  تصنیف •  چهارمضراب •  آوازی •  مرکب‌نوازی
مقالات مرتبط: ادوار •  تحول مقام به دستگاه •  سیر انتقال ردیف •  راست‌کوک و چپ‌کوک
 رده:موسیقی سنتی ایرانی:  رده:موسیقی سنتی ایرانی
ابرزنت

| ابرزنت   | ابرزنت   |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
کشور: آلمان
ایالت: هسن
منطقه اداری: Darmstadt
ناحیه: Odenwaldkreis
تقسیمات: 19 Stadtteile
حکومت: حکومت
 • شهردار: Christian Kehrer
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۶۵٫۵۹ کیلومتر مربع (۶۳٫۹۳ مایل مربع)
ارتفاع: ۴۱۵ متر (۱۳۶۲ فوت)
جمعیت (۲۰۱۶-۱۲-۳۱): جمعیت (۲۰۱۶-۱۲-۳۱)
 • کل: ۱۰۲۲۲
 • تراکم: ۶۲/کیلومتر مربع (۱۶۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی: ۶۴۷۶۰
کدهای شماره‌گیری: ۰۶۰۶۸, ۰۶۲۷۶, ۰۶۲۷۵
پلاک خودرو: ERB
وبگاه: www.oberzent.info
ابرزنت (به آلمانی: Oberzent) یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در اودنوالدکرایس واقع شده‌است. ابرزنت ۱۰٬۲۲۲ نفر جمعیت دارد.
سالواتوره ماترکانو

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادروز:  ۵ اکتبر ۱۹۷۰ ‏(۵۳ سال)
زادگاه:  ناپل
قد:  1.87 m
پست:  مدافع
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  Atletico Sirio
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۸۷–۱۹۸۸ |  Ercolano |  ۱ |  (۰) |
| ۱۹۸۹–۱۹۹۰ |  Vigor Lamezia |  ۴ |  (۰) |
| ۱۹۸۹–۱۹۹۰ |  Audax Ravagnese |  ۲۰ |  (۲) |
| ۱۹۹۰–۱۹۹۱ |  Turris |  ۳۳ |  (۰) |
| ۱۹۹۱–۱۹۹۲ |  باشگاه فوتبال فوجا |  ۲۸ |  (۰) |
| ۱۹۹۲–۱۹۹۴ |  باشگاه فوتبال پارما |  ۴۰ |  (۱) |
| ۱۹۹۴–۱۹۹۵ |  باشگاه فوتبال ناپولی |  ۲۰ |  (۰) |
| ۱۹۹۵–۱۹۹۶ |  باشگاه فوتبال اودینزه |  ۲۰ |  (۰) |
| ۱۹۹۶–۱۹۹۹ |  باشگاه فوتبال پروجا |  ۸۸ |  (۳) |
| ۱۹۹۹–۲۰۰۱ |  باشگاه فوتبال ناتینگهام فارست |  ۱۱ |  (۰) |
| ۲۰۰۱–۲۰۰۲ |  باشگاه فوتبال بنونتو |  ۲۳ |  (۱) |
| ۲۰۰۲–۲۰۰۳ |  Casertana |  ۲ |  (۰) |
| مجموع |   |  ۲۹۰ |  (۷) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۹۱–۱۹۹۲ |  تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال ایتالیا |  ۷ |  (۰) |
| ۱۹۹۳ |  تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال ایتالیا |  ۵ |  (۰) |
| ۱۹۹۳ |  تیم ملی فوتبال ایتالیا |  ۳ |  (۰) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۲۰۰۸:  باشگاه فوتبال پروجا (interim)
۲۰۰۹:  Pontevecchio
۲۰۱۰:  Foligno
۲۰۱۷:  Paganese
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۷ فوریه ۲۰۲۰. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۷ فوریه ۲۰۲۰. 
سالواتوره ماترکانو (انگلیسی: Salvatore Matrecano؛ زادهٔ ۵ اکتبر ۱۹۷۰) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ناتینگهام فارست، باشگاه فوتبال پروجا، باشگاه فوتبال پارما، باشگاه فوتبال فوجا، باشگاه فوتبال اودینزه، باشگاه فوتبال بنونتو، و باشگاه فوتبال ناپولی اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال ایتالیا، و زیر ۲۱ سال ایتالیا، و ایتالیا بازی کرده‌است.
زبورووی

| زبورووی | زبورووی |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
زبورووی: زبورووی
مختصات: ۴۹°۲۲′۴۲″ شمالی ۱۳°۳۱′۸″ شرقی﻿ / ﻿۴۹٫۳۷۸۳۳°شمالی ۱۳٫۵۱۸۸۹°شرقی﻿ / 49.37833; 13.51889: مختصات: ۴۹°۲۲′۴۲″ شمالی ۱۳°۳۱′۸″ شرقی﻿ / ﻿۴۹٫۳۷۸۳۳°شمالی ۱۳٫۵۱۸۸۹°شرقی﻿ / 49.37833; 13.51889
کشور:  جمهوری چک
استان‌های جمهوری چک: استان پلزن
شهرستان‌های جمهوری چک: شهرستان کلاتووی
مساحت: مساحت
 • کل: ۶٫۷۷ کیلومتر مربع (۲٫۶۱ مایل مربع)
ارتفاع: ۵۷۷ متر (۱۸۹۳ فوت)
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۱۲۶
 • تراکم: ۱۹/کیلومتر مربع (۴۸/مایل مربع)
Postal code: ۳۴۰ ۳۴
وبگاه: http://www.cbox.cz/zborovy
زبورووی (به لاتین: Zborovy) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در شهرستان کلاتووی واقع شده‌است. زبورووی ۶٫۷۷ کیلومتر مربع مساحت و ۱۲۶ نفر جمعیت دارد و ۵۷۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
زبوخ

| زبوخ | زبوخ |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
  پرچمنشان:   پرچمنشان
زبوخ: زبوخ
مختصات: ۴۹°۴۰′۴۵″ شمالی ۱۳°۱۳′۱۴″ شرقی﻿ / ﻿۴۹٫۶۷۹۱۷°شمالی ۱۳٫۲۲۰۵۶°شرقی﻿ / 49.67917; 13.22056: مختصات: ۴۹°۴۰′۴۵″ شمالی ۱۳°۱۳′۱۴″ شرقی﻿ / ﻿۴۹٫۶۷۹۱۷°شمالی ۱۳٫۲۲۰۵۶°شرقی﻿ / 49.67917; 13.22056
کشور:  جمهوری چک
منطقه: استان پلزن
شهرستان‌های جمهوری چک: ناحیه پلزن-شمالی
مساحت: مساحت
 • کل: ۸٫۵۷ کیلومتر مربع (۳٫۳۱ مایل مربع)
ارتفاع: ۳۳۸ متر (۱۱۰۹ فوت)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۲٬۱۶۷
 • تراکم: ۲۵۰/کیلومتر مربع (۶۵۰/مایل مربع)
کد پستی: ۳۳۰ ۲۲
وبگاه: http://www.zbuch.cz
زبوخ (به چکی: Zbůch) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در ناحیه پلزن-شمالی واقع شده‌است. زبوخ ۸٫۵۷ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۱۶۷ نفر جمعیت دارد و ۳۳۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سازند سورگاه

|  سن: کنیاسین |  سن: کنیاسین |
| --- | --- |
گونه: سازند
بخشی از: گروه بنگستان
ضخامت: ۱۷۵ متر در برش الگو
سنگ‌شناسی: سنگ‌شناسی
سنگ اصلی: شیل‌
دیگر سنگ‌ها: سنگ‌آهک
موقعیت: موقعیت
منطقه: زاگرس
کشور: ایران
مقطع نمونه: مقطع نمونه
دلیل نام‌گذاری‌: تنگ گراب در کبیرکوه
سازند سورگاه یکی از سازندهای زمین‌شناسی زاگرس با سن کنیاسین است که بُرش الگوی آن در تنگ گراب، در پایانه شمال باختری کبیرکوه ایلام اندازه‌گیری شده است. در این محل، سازند سورگاه شامل ۱۷۵ متر شیل‌ خاکستری روشن یا تیره پیریت‌دار نرم‌فرسا در تناوب با آهک است که در میانه آن، سنگ‌آهکی به ضخامت ۳۰ متر وجود دارد. در منطقه لرستان، سازند سورگاه، سنگ پوش سنگ مخزن سَروَک را تشکیل می‌دهد.
سامپورنا

| 0 | 1 |
| --- | --- |
ساختمان مرکزی: ساختمان مرکزی
نوع: شرکت سهامی عام
نماد سهام شرکت: بورس اندونزی: HMSP
صنعت: صنعت تنباکو
بنا نهاده: ۲۷ مارس ۱۹۱۳؛ ۱۱۱ سال پیش (۱۹۱۳-27}})
دفتر مرکزی: سورابایا، اندونزی
محصولات: سیگار
مالک: فیلیپ موریس
تعداد کارکنان: ۲۹٬۲۲۵ نفر (۲۰۱۶)
وبگاه: sampoerna.com
سامپورنا (انگلیسی: Sampoerna) شرکت دخانیات اندونزیایی است، که در سال ۱۹۱۳ تأسیس شد.
آینتا پلییل

| آینتا پلییل | آینتا پلییل |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۶ فوریهٔ ۱۹۴۰ استکهلم
ملیت: سوئد
آینتا پلییل (سوئدی: Agneta Pleijel؛ زادهٔ ۲۶ فوریهٔ ۱۹۴۰) نویسنده، روزنامه‌نگار، شاعر، و منتقد ادبی اهل سوئد است. در میان نمایشنامه‌های او قانون اورنینگ (Ornning) را در برلین در سال ۱۹۷۹ به روی اکران برد؛ و در خصوص رمان‌نویسی از کارهای او منجمله می‌توان به پیشاهنگی باد در ۱۹۸۷ و جراح ملکه در سال ۲۰۰۶ اشاره کرد. او از سال ۱۹۹۲ استاد مؤسسه نمایش است. جایزه (Dobloug) در سال ۱۹۹۱ به او اهدا شد.
دانشگاه پلی‌تکنیک کوانتلن

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: دانشگاه دولتی
بنیانگذاری شده: ۱۹۸۱؛ ۴۳ سال پیش (۱۹۸۱-خطا: زمان نامعتبر}})
اعضای هیئت علمی: ۱٬۴۰۰
وبگاه: kpu.ca
دانشگاه پلی‌تکنیک کوانتلن (انگلیسی: Kwantlen Polytechnic University) دانشگاه دولتی آمریکایی است، که در سال ۱۹۸۱ تأسیس شد.
آنسیکلوپدی

همچنین ببینید: دانشنامه
تصویرِ صفحه عنوان چاپ نخست از جلد اولِ آنسیکلوپدی، چاپ ۱۷۵۱
آنسیکلوپدی (به فرانسوی: Encyclopédie ou dictionnaire raisonné des sciences des arts et des métiers) (فارسی: دانشنامه یا فرهنگ سامان‌مند دانش، هنر و پیشه‌ها) نام دانشنامه‌ای عمومی است که در فرانسه میان سال‌های ۱۷۵۱ و ۱۷۷۲ منتشر شد. در سال‌های ۱۷۷۲، ۱۷۷۷ و ۱۷۸۰ نیز پیوست‌ها و ویرایش‌هایی از آن منتشر شد.
سردبیران اصلی آن دنی دیدرو و ژان لو رون دالامبر بودند و چند تن از بزرگان دانش و فلسفهٔ آن زمان، مانند ژان-ژاک روسو و فرانسوا ولتر، با آن همکاری داشتند. دیباچهٔ آن، که به قلم دالامبر نوشته شد، یکی از متن‌های مهم دورهٔ معروف به عصر روشنگری است.
این اثر ۲۸ جلد، ۱۸٬۰۰۰ صفحه متن، ۷۵٬۰۰۰ مقاله (مدخل)، و ۳٬۱۲۹ تصویر دارد.
تپه چشمه حاجگه جعفری

| تپه چشمه حاجگه | تپه چشمه حاجگه |
| --- | --- |
نام: تپه چشمه حاجگه
کشور: ایران
استان: استان کرمانشاه
شهرستان: شهرستان گیلانغرب
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: تپه، چشمه
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۲۱۸۱۴
تاریخ ثبت ملی: ۲۶ اسفند ۱۳۸۶
تپه چشمه حاجگه  مربوط به مس وسنگ - عصر برنز - عصر آهن است و در شهرستان گیلانغرب، بخش گواور، دهستان گواور، چسبیده به غرب و شمال غربی روستای چشمه حاجگه واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۶ اسفند ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۲۱۸۱۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تشنگی‌زا

تشنگی‌زا (به انگلیسی: Dipsogen) به ماده‌ای گفته می‌شود که موجب تشنگی گردد. ریشهٔ این اصطلاح زیست‌شناسی از واژهٔ یونانی dypsa به‌معنای تشنگی و پسوند gen به‌معنای زائیدن یا ایجاد کردن است.
آنژیوتانسین ۲ که یکی از محصولات سیستم رنین-آنژیوتانسین است، یک مادهٔ تشنگی‌زای قوی محسوب می‌شود و در هم‌ایستایی آب و الکترولیت‌ها نقش دارد.
سامانه سه‌حوزه‌ای

درخت فیلوژنتیک بر اساس داده‌های آران‌ای ریبوزومی تقسیم باستانیان، باکتری، و یوکاریوت‌ها را نشان می‌دهد.
سامانه سه‌ حوزه‌ای (Three-domain system) یک روش آرایه‌شناسی است که توسط کارل ووز در سال ۱۹۷۷ پیشنهاد شد که یاخته‌ها را بر اساس فرمشان به سه حوزه باستانیان، باکتری‌ها، و یوکاریوت‌ها تقسیم می‌کند. سامانه سه‌حوزه‌ای تقسیم‌بندی جدید «حوزه» را بالای پنج یا شش «فرمانرو» قبلی اضافه می‌کند.
حوزه باکتری‌ها – پروکاریوت (بدون هسته واقعی) هستند.
حوزه باستانیان – پروکاریوت (بدون هسته واقعی) هستند.
حوزه یوکاریوت‌ها (یوکاریا) – هسته‌دار (یوکاریوت) هستند. یوکاریا شامل فرمانروهای زیر است:
فرمانرو قارچ‌ها
فرمانرو گیاهان
فرمانرو جانوران
فرمانرو حبابچه‌داران رنگی
| لینه ۱۷۳۵ | هکل ۱۸۶۶ | چاتون ۱۹۲۵ | کوپلند ۱۹۳۸ | ویتیکر ۱۹۶۹ | ووز و دیگران ۱۹۹۰ | کاوالیر-اسمیت ۱۹۹۸ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲ فرمانرویی | ۳ فرمانرویی | دوقلمرویی | ۴ فرمانرویی | ۵ فرمانرویی | سه‌حوزه‌ای | ۶ فرمانرویی |
| (در نظر گرفته نشده) | آغازیان | پروکاریوت‌ها | مونرا | مونرا | باکتری‌ها | باکتری‌ها |
| (در نظر گرفته نشده) | آغازیان | پروکاریوت‌ها | مونرا | مونرا | باستانیان (Archaea) | باکتری‌ها |
| (در نظر گرفته نشده) | آغازیان | یوکاریوت‌ها | آغازیان | آغازیان | یوکاریا | پروتوزوآ |
| (در نظر گرفته نشده) | آغازیان | یوکاریوت‌ها | آغازیان | آغازیان | یوکاریا | کرومیست‌ها |
| گیاهان | گیاهان | یوکاریوت‌ها | گیاهان | گیاهان | یوکاریا | گیاهان |
| گیاهان | گیاهان | یوکاریوت‌ها | گیاهان | قارچ‌ها | یوکاریا | قارچ‌ها |
| جانوران | جانوران | یوکاریوت‌ها | جانوران | جانوران | یوکاریا | جانوران |
مقالهٔ اصلی: فرمانرو
سانتا کلما د سرویو

| سانتا کلما د سرویو | سانتا کلما د سرویو |
| --- | --- |
Municipality: Municipality
Crypt of Colònia Güell: Crypt of Colònia Güell
  پرچمنشان:   پرچمنشان
سانتا کلما د سرویوLocation in Cataloniaنمایش نقشه استان بارسلونسانتا کلما د سرویوسانتا کلما د سرویو (اسپانیا)نمایش نقشه اسپانیا: سانتا کلما د سرویوLocation in Cataloniaنمایش نقشه استان بارسلونسانتا کلما د سرویوسانتا کلما د سرویو (اسپانیا)نمایش نقشه اسپانیا
مختصات: ۴۱°۲۲′۱۲″شمالی ۲°۰۱′۱۹″شرقی﻿ / ﻿۴۱٫۳۷۰°شمالی ۲٫۰۲۲°شرقی﻿ / 41.370; 2.022: مختصات: ۴۱°۲۲′۱۲″شمالی ۲°۰۱′۱۹″شرقی﻿ / ﻿۴۱٫۳۷۰°شمالی ۲٫۰۲۲°شرقی﻿ / 41.370; 2.022
کشور:  اسپانیا
بخش خودمختار:  کاتالونیا
استان:  استان بارسلون
Comarca: بایکس لوبرگات
حکومت: حکومت
 • شهردار: Anna Martinez (PROGRÉS)
مساحت: مساحت
 • کل: ۷٫۵ کیلومتر مربع (۲٫۹ مایل مربع)
ارتفاع: ۷۳ متر (۲۴۰ فوت)
جمعیت (۲۰۱۴): جمعیت (۲۰۱۴)
 • کل: ۸۰۳۸
 • تراکم: ۱۱۰۰/کیلومتر مربع (۲۸۰۰/مایل مربع)
وبگاه: www.santacolomadecervello.cat
سانتا کلما د سرویو (به اسپانیایی: Santa Coloma de Cervelló) یک منطقهٔ مسکونی در اسپانیا است که در بایکس لوبرگات واقع شده‌است. سانتا کلما د سرویو ۷٫۵ کیلومتر مربع مساحت و ۸٬۰۳۸ نفر جمعیت دارد و ۷۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.