stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
شهرستان تویسرکان
طبیعت بسیار زیبای کمر بسته سرکان/ کهنسال‌ترین درختان چنار

پارک جنگلی کمر بسته یکی از جاذبه‌های طبیعی شهر سرکان شهرستان تویسرکان در استان همدان است که انسان را به شگفتی وامی‌دارد. در این پارک شش اصله درخت چنار وجود دارد که گفته می‌شود کهنسال‌ترین درختان چنار جهان می‌باشند.
شش اصله درخت چنار کمر بسته پیرامون دایره ای به شعاع حدود سه متر کنار هم روییده‌اند و طول محیط تنهٔ هر یک از پنج اصله، حدود هفت متر و دیگری که کوچکتر به نظر می‌رسد، حدود پنج متر می‌باشد؛ که با ساقه ای صاف و مستقیم در حدود ۳۰ متر سر به فلک کشیده‌اند.
بن درختان با انجام عملیات عمرانی با خاک پوشیده شده‌اند. با توجه به نحوهٔ استقرار و رویش این چنارها، برخی از صاحب نظران بر این باورند، که درختان چنار موجود در واقع شاخه‌هایی می‌باشند که در اطراف بن یک چنار کهنسال که چندین قرن پیش قطع شده روییده‌اند.
اگر این نظریه درست باشد، چنار اصلی بسیار کهنسال بوده و شاید قدمتی معادل سرو ابرقو که بیش از ۳۵۰۰ سال قدمت دارد و کهنسال‌ترین درخت جهان است، داشته باشد و در آن صورت کهنسال‌ترین درخت چنار موجود خواهد بود. بدیهی است صحت و سقم این نظر منوط به بررسیهای بیشتر و دقیق علمی توسط کارشناسان مربوطه می‌باشد. متأسفانه یکی از درختان چنار به دلایلی قطع شده است و اکنون در حقیقت پنج اصله درخت چنار در کنار یکدیگر قد علم کرده‌اند.
بر اساس کتاب معروف مرآت البلدان نوشته اعتماد السلطنه و گنج دانش اثر محمد تقی حکیم ابوالمحجن ثقفی یکی از سرداران سپاه اسلام بوده که ابتدا در جبهه کفار علیه سپاهییان اسلام می‌جنگیده ولی در سال نهم هجری خود و قبیله اش به اسلام گرویده‌اند.
وی در جریان آخرین جنگ اعراب با ایران معروف به جنگ نهاوند به عنوان یکی از سرداران سپاه اسلام حضور داشته که پس از مجروح شدن در حاشیه رود سرکان در کنار دره سر سبز و با صفا دفن می‌شود که درحال حاضر این محل به پیر کمر بسته شهرت دارد. این مکان در میان انبوهی از درختان چنار تبریزی، نارون، گردو و سروقرار گرفته و از لحاظ لطافت هوا و چشم‌اندازهای طبیعی بسیار جالب توجه است.
کاروانسرای شاه عباسی فرسفج

بنای تاریخی فرهنگی کاروانسرای شاه عباسی فرسفج در ۱۵ کیلومتری مسیر تویسرکان - اسدآباد و کرمانشاه و در کنار شهر فرسفج احداث شده است. این کاروانسرا در سالهای ۱۰۳۸ تا ۱۰۶۵ به سبک معماری دوره صفویه با پلانی تقریباً مستطیل شکل و مساحت ۴۰۰۰ متر مربع ساخته شده است. این بنا با کوشش میراث فرهنگی از سال ۱۳۷۰ در حال مرمت و احیا است و به شماره ۱۹۷۰ در سال ۱۳۷۶ به ثبت آثار ملی رسیده است.
ایرانیان همان اقوامی بودند که از مسافران با رغبت تمام و به‌طور رایگان پذیرایی می‌کردند. در عصر صفویان یکباره کاروانسرا سازی همراه با نوآوری و تزئینات داخلی و کتبیه‌ها، رشد فراوان پیدا کرد که البته در این امر، فزون بر نقش اقتصادی، ایجاد تسهیلات در امر زیارت شیعیان از اماکن مقدس مذهبی هم نقش عمده داشته است.
مشهور است که شاه عباس اول نزدیک به هزار کاروانسرا ساخته است. به‌طوری که امروز در هر منقطه از ایران کارونسرای شاه عباسی به چشم می‌خورد که بیشترشان در مسیر حرم رضا به سوی مشهد یا در مسیر عتبات عالیات به سوی کربلا و نجف قرار دارند. کم‌کم کاروانسراها با جا به جایی حکومت‌ها و تغییر مسیرهای اصلی و همچنین جایگزین شدن مهمان خانه‌ها، مسافرخانه‌ها و هتل‌ها به دور از هر معنویت تاریخی و فرهنگی، یکی پس از دیگری به صورت ویرانه درآمدند.
اما در دوران حکومت شاه عباس صفوی به منظور ایجاد امنیت و تسهیلات سفر و توسعه تجارت در بیشتر نقاط کشور جاده‌هایی ساخته شده و در مسیر آن‌ها کارونسراهایی احداث شد؛ که یکی از این کاروانسراها، کارونسرای شاه عباسی فرسفج است که در ۲۰ کیلومتری مسیر تویسرکان به کنگاور در حاشیه این جاده و در مجاورت شهر فعلی فرسفج احداث شده است.
این کاروانسرا عمدتاً محل استراحت مسافران و کاروان‌هایی بوده که به قصد تجارت، زیارت به غرب کشور و عتبات عالیات عراق سفر می‌کردند. در این کاروانسرا امکاناتی برای چهارپایان و بارهایشان و قسمت‌هایی نیز برای استراحت و خواب کاروانیان اختصاص داده شده بود که پس از گذارنیدن شب به صبح روز بعد مجدداً به حرکت خود ادامه می‌دادند. ساختمان این کاروانسرا در فاصله سال‌های ۱۰۰۶ تا ۱۰۳۸ هجری قمری و به سبک معماری دوره صفویه ساخته شده است و مساحت آن حدود چهار هزار متر مربع است.
در کتاب «نگینی بر جاده عتبات» در خصوص نقش کارونسرای فرسفج در مسیر عتبات آمده است: این کاروانسرا در جاده عتبات تویسرکان با قدمتی بسیار طولانی در حدود دو هزار و ۶۰۰ سال و در همسایگی پایتخت مادها و هخامنشیان از موقعیت ویژه ای برخوردار بوده است. قرار گرفتن آن در جوار راه شاهی یعنی همان راهی که پایتخت تابستانی را به پاسارگارد در جنوب ایران متصل می‌کرده است، اهمیت این منطقه را دوچندان می‌کند زیرا منطقه ای خوش آب و هوا بوده و معطر و دلپذیر که دل‌های مشتاقان به معرفت و عرفان را به این سو می‌کشانیده است. بعد از ورود اسلام به ایران تویسرکان اهمیت ویژه خود را حفظ کرده است، مأمنی بوده آرام و آسوده و مکانی برای استراحت و آسایش و مقتضای چنین طبیعتی وجود اندیشمندان و خوش فکران و سخنوران و شعرا و ادبیان است که راهیان کوی حسینی را بدین سوی می‌خوانده است و برای رفتن به عتبات ترجیح می‌دادند که از تویسرکان بگذرند و چند روزی را در جوار عالمان و فهیمان به تفرج در بوستان‌های معرفت و عرفان بگذرانند.
آنچه طبق شواهد و اسناد مشهود است اینکه کارونسرای فرسفج نگینی بوده بر جاده عتبات که راهیان کوی حسینی در این‌جا اقامت گزیده و از آن جا راهی دیار عرب می‌شدند. این کاروانسرا به‌طور قطع در مسیر راه اصلی بوده است چون همان‌طور که «راجر سیوری» در کتاب ایران عصر صفوی عنوان کرده، کاروانسراها در مسیر راه اصلی ساخته می‌شدند.
خانه اقتداری

خانه رضا محمودی (اقتداری) در صد و پنجاه سال پیش در دوران قاجار در بافت قدیمی شهر تویسرکان احداث گردیده است. سبک بنا از نوع حیات مرکزی است یعنی بنا از چهار حیات مرکزی تشکیل شده که هرکدام حکم واحد را دارندنوع مصالح مصرفی بدین شکل است که در نماها ار آجر در دیوارها از خشت و در پایه‌ها از سنگ و در سقف‌ها از چوب استفاده شده است.
این بنا مشتمل بر دو طبقه فوقانی و تهتانی است که سقف طبقه همکف با طاقنماهای ضربی مزین شده است که در حقیقت جز تزئینات اصلی بناست در سقف طبقه فوقانی از تیر چوبی استفاده شده در داخل سقف اتاقها با لمبه کوبی با تقسیم بندیهای هندسی و متناسب استفاده شده راه دست رسی به این مجموعه تاریخی فرهنگی از دالانی سر پوشیده که بنا را به دو قسمت تقسیم می‌کند امکان‌پذیر است این دالان به عرض چهار متر و ارتفاع سه از معبر اصلی یعنی شهید یعقوبی امکان‌پذیر است در طبقه فوقانی در بقشاهی از سقف دالان برای احداث ساختمان استفاده شده است مالک بنا شخصی به اسم آقا رضا محمودی بوده که جهت اسکان چهار فرزند خود این بنا را ساخته و سپس به دیگران واگذار نموده.
این مجموعه دارای قناتی اختصاصی بوده که روش کانال سر پوشیده به کلیه حیاط مرکزیها انتقال و حوض آنها را پر می‌کرده و در لطافت محیط و فضای سبز خانه‌ها تأثیر بسزایی داشته است.
قلعه اشتران

قلعه اشتران در دویست سال پیش توسط مراد خان اردلان جد بزرگ خاندان اردلان در روستای اشتران احداث گردیده است این بنا یکی از قلعه‌های به‌جای مانده از دوران قاجاریه در شهرستان تویسرکان است قلعه به لحاظ موقعیت جغرافیایی و وسعت یکی از قلعه‌های نادر در استان همدان می‌باشد.
این قلعه در گذشته یکی از مکانهای زیبا و مهم بوده زیرا یک هکتار زیر بنا دارد که شامل ساختمان حیاط بیرونی و ازطرف شمال حیاط بیرونی و از سمت جنوب ورودی هشتی با راهروی باریک می‌باشد ساختمانهای اندرونی و بیرونی شامل دو طبقه مسکونی و یک طبقه زیرزمین است که جزء طبقه اول محسوب می‌شود در هر طبقه ۱۳ اتاق تزئینی وجود دارد سر در ورودی قلعه دارای یک هشتی بسیار زیبا است که بالای آن ساختمانی شامل چند اتاق به‌عنوان محل نگهبانی وجود دارد که از طریق راهرو به داخل حصار طویله راه پیدا می‌کند در حیاط اندرونی قناتی وجود دارد که در حال حاضر خشک است اما نشان می‌دهد که در گذشته آب شرب قعاه را تأمین می‌نموده است در چهار کنج این قلعه چهار برج مدور وجود دارد که هنگام جنگ دفاع از قلعه را آسان می‌نموده است اثاث بنا بدین شکل است که در دیوارها از چینه و خشت استفاده شده و در نماها از آجر، که آجر کاریها بیشتر حالت تزئینی دارد در سمت شمال این بنا حوض سنگی که در گذشته آب داشته است این بنا در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده است و می‌توان از آن به‌عنوان موزه محلی برای جذب توریست استفاده کرد.
مدرسه شیخ علی خان زنگنه

به دست علی خان زنگنه به دستور شاه سلیمان صفوی در سال ۱۰۹۰ هجری در تویسرکان ساخته شده است. این مدرسه دارای حیاط مستطیل شکل و پلانی چهار ایوانی و یک طبقه است که گرداگرد آن تعداد ۳۶ باب حجره متصل به هم ساخته شده و در گذشته و حال محل تحصیل طلاب علوم دینی بوده و در مرکز شهر تویسرکان کنار بازار سرپوشیده ساخته شده است. در بالای درب ورودی این حوزه ملاحظه می‌شود نام خداوند تبارک و تعالی و اسامی پنج تن (ع) به طرز جالب توجهی با استفاده از کاشیکاری‌های سفید درج شده است کلیه قسمت‌های بنا از آجر و تمامی سقف‌ها با طاق ضربی ساخته شده که از استحکام فوق‌العاده ای برخوردار است.
این مدرسه دارای مسجدی است که در وسط جبهه جنوبی واقع شده است و قرینه همین مسجد در ضلع شمالی احداث گردیده که در حال حاضر از آن به عنوان کتابخانه استفاده می‌شود. در دو قسمت فوقانی نمای بیرونی ایوان مسجد سه ردیف کاشیکاری جلب نظر می‌کند که در بالای آن نوشته شده است: ” قال الله تعالی انما یعمرو مساجد الله من آمن باالله و الیوم الآخر ” و ذیل آن یک بیت شعر به خط نستعلیق دیده می‌شود که تاریخ تعمیر و مرمت مدرسه را با حروف جمل بیان می‌کند که اثر طبع ابوالقاسم نوری است که از شعرای به نام این خطه می‌باشد:
ناطق و صامت پی تاریخ تعمیرش بگوید
نوری از زندان برون آورد الحق یوسفی را
که با احتساب حروف ابجد سال ۱۳۶۱ هجری قمری را مقارن با ۱۳۱۹ شمسی سال تعمیر بنا را نشان می‌دهد. این اثر مهم به شماره ۱۸۶۶ مورخ ۲۱/۲/۷۶ در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده است.
خانه مسعودی

یکی از خانه‌های به جای مانده از محله شاهزادگان خانه مسعودی است. تاریخ ایجاد این اثر ارزشمند بر کتیبه ای که در کنار ورودی شاه نشین طبقه همکف نصب شده سال ۱۲۹۲ هجری قمری را نشان می‌دهد که مبین قدمتی بیش از ۱۳۰ سال است. خانه مسعودی با مساحت ۱۳۲۳ متر مربع در دو طبقه ساخته شده است، در هر طبقه یک اتاق اصلی وجود دارد و در طرفین آن چند اتاق فرعی قرار گرفته که در انتهای هر کدام از این اتاقها، یک اتاقک (انباری، پستو) ساخته شده است.
مهم‌ترین قسمت این اثر تاریخی اتاق شاه نشین طبقه طبقه همکف می‌باشد، تمامی تمامی سقف و دیواره‌های این اتاق پوشیده از گچبری‌ها، آئینه کاری‌ها و نقاشیهایی با روش رنگ و روغن شامل: نقوش گیاهی و انسانی می‌باشد. همچنین تصاویری از پادشاهان ایران باستان (برگرفته از شاهنامه فردوسی) تا دوره قاجاریه که با شیوه گراور ایجاد شده‌اند، در حاشیه فوقانی دیوارهای این اتاق و در میان نقوش گچبری شده به صورت قابهای کوچک قرار گرفته‌اند.
یکی از این تصاویر، تصویری است از شاهزاده قاجاری که کاغذی در دست دارد که بر روی آن نوشته شده است: نامه خسروان؛ و در بالای تصویر، جملهٔ ” گردآورندهٔ این داستان جلال پور فتحعلی شاه قاجار ” به خط نستعلیق نوشته شده است. از دیگر مشخصات این اثر می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: سقف تمامی اتاقها به جز اتاق شاه نشین طبقه همکف لمه کوبی شده‌اند، پنجره‌های ارسی این بنا در گذشته‌ای نه چندان دور توسط مالکان بنا تعویض و جای خود را به پنجره‌های ساده داده‌اند، آجر کاری‌های سر در ورودی شاه نشین طبقه همکف و اول از دیگر عوامل تزئینی این بنا محسوب می‌گردد و دیواره‌های حیاط با طاقنماهای متععد مزین شده است.
این بنا نمونه بارزی است از دوره ای که فرهنگ و معماری ایران تحت تأثیر ” فرنگ رفتگان ” قرار می‌گیرد و عناصر فرهنگ و معماری غرب در معماری ایران و البته در سطحی‌ترین لایه آن (تزئینات معماری) جلوه گر می‌شود. این اثر ارزشمند در تاریخ ۲۷/۱۰/۷۷ و به شماره ۲۲۴۶ در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده است.
کوه خان گرمز

کوه و منطقه خانگرمز در میان ۱۶ روستای احاطه شده و از شمال به روستاهای قلقل، گنبله، بهارآب، ترمیانک، هوش و از شرق به روستاهای حاجی‌آباد، سوتلق، قلی لاله بالا و از طرف غرب به روستاهای مین آباد، تقی‌آباد، سازیان، کنجوران سفلی و از طرف جنوب به روستاهای کنجوران علیا و وسطی، قلی لاله پایین و لاشجرد محدود می‌شود.
این منطقه دارای صخره‌ها و پرتگاه‌های مرتفع و صعب العبور است که در معرض فرسایش شدید ناشی از بارندگی و یخبندان قرار دارند و در ضلع جنوبی نیز وجود صخره‌های سنگی و غارهای متعددی چون غار بهرامی، غار مر لرستانی، غار عبدالله خان بر زیبایی آن افزوده است. همچنین در این منطقه دره‌های عمیق و طولانی چون دره تقی‌آباد، دره کفتاران و دره وزم در وجود دارد که آب ناشی از بارندگی و ذوب برفهای منطقه را به پایین دست منطقه هدایت می‌کند.
پوشش گیاهی خان گرمز نیز از گونه‌های متنوع گیاهی تشکیل شده است که به خصوص پس از حفاظتهای چندین ساله محیط زیست از انواع گونه‌های دارای ارزش غذایی بالا و خوش‌خوراک جهت تغذیه دام‌ها مانند بروموس، فستوکا و … گیاهان درختچه ای مانند نسترن وحشی بادامک، زرشک و … نیز در آنجا رویش دارد.
بازار سر پوشیده تویسرکان

بازار سر پوشیده تویسرکان از آثار به جای مانده از دوران صفویه در شهرستان تویسرکان است که حدود ۳۷۰ سال پیش ساخته شده و در زمان قاجاریه توسط میرزارضاخان کلانتر و ابدال خان مرمت شده است. این بازار مشتمل بر یک راسته اصلی و چهار راسته فرعی که انتهای هرکدام از این راسته‌ها به یک بنای تاریخی دیگر مانند حمام خان، مدرسه شیخ علیخان زنگنه، مسجد باغوار و مسجد جامع ختم می‌شود. این بازارها هر کدام در گذشته مختص صنف خاص بوده و به همان نام معروف و شهرت داشته‌اند.
ساختمان بازار یک طبقه و به صورت یکسان است که با آجر به صورت گنبدی شکل منظم و تقریباً به فاصله چهار متر احداث شده است.
مسجد جامع تویسرکان بنایی تاریخی در دل بازار

این مسجد، در ضلع غربی بازار سرپوشیده و در حاشیه خیابان شهید باهنر واقع شده و بیش از ۱۰۰۰ متر مربع وسعت دارد.
بنای اصلی آن همزمان با مدرسه شیخ علیخان زنگنه، در عصر صفویه ساخته شده و در سال ۱۲۷۱ هجری توسط همایون امامی، امام جمعه وقت تویسرکان تجدید بنا شده است.
آرامگاه وی نیز در مقابل درب غربی مسجد قرار دارد.
گذشته از بناهای نام برده شده در این گزارش بناهایی زیبا در جای جای این خطه وجود دارد که بازدید از آنها سرگرمی جالبی برای مسافران این دیار خواهد بود. (همان‌طور که مشاهده می‌کنید عکس مربوط به مسجد جامع تویسرکان است که متأسفانه آن طور که یاد از این بنای مذهبی تاریخی حفاظت و نگهداری نمی‌شود)
مسجد زرهان مسجد زرهان با ستونهای آجری و طاقنماهای ضربی و سقفهای گنبدی در کنار حمام زرهان و در محله ای به همین نام جنب امام زاده اسمائیل احداث گردیده بانی این مجموعه با شکوه حاج عنایت جد خاندان باقری و ناظمی می‌باشد که در حدود ۲۰۰ سال پیش مقارن با حکومت قاجاریه احداث گردیده است در حدود نیم قرن پیش استاد کریم رهبر قسمتی در ضلع شرقی این بنا متناسب با بافت معماری این بنا احداث نموده است که به نوع خود ذهن هر گردشگری را به خود معطوف می‌دارد این مجموعه دارای قناتی اختصاصی از گذشته‌های دور بوده و در حال حاضر جاری می‌باشد این بنا به کوشش میراث فرهنگی در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده و در سال ۱۳۸۶ توسط اداره میراث فرهنگی مرمت و احیا گردیده است.
قلعه شاهزادگان (محله شاهزادگان)

دقیقاً در ۱۴۰ سال پیش گروهی از نوادگان عباس میرزا (نایب السلطنه ناکام فتحعلی شاه قاجار) در محله ای به نام قلعه (محله شاهزادگان) در شهر تویسرکان زندگی می‌کردند، قلعه محوطه ای بود تغریبا مستطیل شکل که طول آن از ۴۰۰ متر و عرض آن از ۳۰۰ متر تجاوز نمی‌کرد. اطراف این محوطه با دیوارهای قطور و بلند و تعدادی برج محصور شده بود. بانی این قلعه شیخعلی میرزا معروف به شیخ الملوک فرزند فتحعلی شاه بوده است. این قلعه در ابتدا درب ورودی بزرگی داشته که اول غروب آن را می‌بستند و صبح‌ها اول وقت آن را باز می‌کردند، ولی تدریجاً بر اثر مرور زمان که دیوارها رو به خرابی گذاشت درب بزرگ قلعه را نیز برداشتند بطوریکه از حدود نیم قرن پیش این مکان از حالت قلعه خارج شده بود و به صورت محله ای با چند کوچه باریک درآمده بود که مانند سایر محلات مردم از آنها رفت و آمد می‌کردند.
آثاری از و برجهای قلعه تا حدود ۴۰ سال پیش نیز باقی بود ولی با احداث خیابانهای جدید در اطراف آن فعلاً هیچ‌گونه از آن باقی نیست. داخل قلعه خانه‌های متعددی با محوطه‌های مشجر و ابنیه مجلل وجود داشته که بیشتر آنها به مرور زمان خراب شده‌اند و اکنون معدودی از آنها باقی است.
رضی الدین آرتیمانی
نمایی از قلعه اشتران
شیرآباد (همدان)

مکان
| شیرآباد (همدان) | شیرآباد (همدان) |
| --- | --- |
روستا: روستا
محل : محل 
شیرآباد (همدان): شیرآباد (همدان)
مختصات: ۳۴°۵۰′۳۲″ شمالی ۴۸°۴۴′۱۴″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۸۴۲۲۲°شمالی ۴۸٫۷۳۷۲۲°شرقی﻿ / 34.84222; 48.73722: مختصات: ۳۴°۵۰′۳۲″ شمالی ۴۸°۴۴′۱۴″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۸۴۲۲۲°شمالی ۴۸٫۷۳۷۲۲°شرقی﻿ / 34.84222; 48.73722
استان: همدان
شهرستان: همدان
بخش: بخش مرکزی
دهستان: سنگستان
جمعیت: ۹۴ نفر (سرشماری ۹۵)
شیرآباد (همدان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان همدان در استان همدان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان سنگستان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۹۴ نفر (۲۵خانوار) بوده‌است.
داربست (معماری)

مجموعه‌ای از داربست‌ها دیوار یک اتاق باغ را تشکیل می‌دهند.
یک داربست از یک رز بالا رونده در یک جعبه باغ بلند حمایت می‌کند.
داربست در حیاط صومعه ورنبرگ (Wernberg)، کرنتن، اتریش
داربست (انگلیسی: Trellis)، (چفته‌مو) یک سازه معماری است که معمولاً از چارچوب یا شبکه‌ای (Latticework) باز از قطعات چوبی، بامبو یا فلزی در هم تنیده یا متقاطع ساخته می‌شود که معمولاً برای حمایت و نمایش گیاهان بالارونده، به‌ویژه درختچه‌ها ساخته می‌شود.
انواع

انواع مختلفی از داربست برای مکان‌های مختلف و برای گیاهان مختلف وجود دارد، از انواع کشاورزی، به‌ویژه صنعت موکاری که در سیستم‌های آموزشی تاک (Vine training) پوشش داده می‌شود، تا مصارف باغی برای بالارونده‌ها مانند انگور، کلماتیس، عشقه و رزهای بالارونده یا سایر پایه‌های حمایتی گیاهان در حال رشد.
داربست رز مخصوصاً در اروپا و سایر مناطق گل رز رایج است و بسیاری از گونه‌های رز بالارونده برای رسیدن به پتانسیل خود به‌عنوان گیاهان باغی نیاز به داربست دارند. برخی از گیاهان بدون نیاز به کمک مصنوعی زیادی بالا می‌روند و خود را دور یک داربست می‌پیچند، در حالی که برخی دیگر با عبور دادن شاخه‌های در حال رشد از داخل داربست و یا بستن آنها به چارچوب نیاز به آموزش دارند.[نیازمند منبع]
کاربردها

داربست‌ها را می‌توان به‌عنوان پانل‌هایی نیز نامید که معمولاً از قطعات چوبی در هم تنیده ساخته می‌شوند که به نرده‌ها یا سقف یا دیوارهای بیرونی ساختمان متصل می‌شوند. آلاچیق معمولاً به پرگولا (Pergola) گفته می‌شود که به‌صورت افقی بالاتر از ارتفاع سر گذاشته می‌شود تا یک "سقف" جزئی در باغ ایجاد کند (آلاچیق‌ها در محیط‌های کشاورزی نیز استفاده می‌شوند).
تاریخچه

این داربست در ابتدا برای حمایت از درخت انگور در نظر گرفته شده بود که نام آن را می‌دهد: lat Trichila (باغچه سبز). اگرچه مشخص نیست که داربست کجا اختراع شده است، در ادبیات و آثار گیاه‌شناسی در طول تاریخ از آن نام برده شده است. پلینی جوان، در قرن اول و دوم، در برخی از نامه‌های خود در مورد باغ‌ها، در مورد داربست‌ها نوشت. در قرن نوزدهم، همچنین والت ویتمن به داربست در شعر خود: به من خورشید پر زرق و برق و خاموش را به من بده، اشاره نموده است.
از داربست برای حمایت از درختچه‌ها در گلدان استفاده می‌شد، همچنین برای جدا کردن جاده‌ها از بیشه‌ها و بخش‌های متنوع باغ‌های سبزیجات. این نوع نرده‌ها توسط باغبانان ساخته شده است. هنگامی که هنر باغبانی توسط آندره لونوتر و ژول هاردوئن مانسار به کمال رسید، داربست به یک وسیله تزئینی تبدیل شد و به کارگران خاصی به نام چفته‌موبندها سپرده شد. آنها تا سال ۱۷۶۹ که به شرکت نجاران پیوستند، به‌صورت جداگانه کار کردند. چفته‌موبند باید حداقل مفاهیم اولیه و اصول معماری و هنر دو ویژگی را داشته باشد.
یک داربست می‌تواند به‌عنوان یک گالری، رواق، اتاق یا عناصر مختلف معماری طراحی شود و بنابراین به معماری باغ مرتبط با محوطه‌سازی تبدیل شود. در قرن بیستم، معماران منظر مانند ادوارد فرانسوا، لوئیس دانکن، و ژیل کلمان (Gilles Clment)، از داربست استفاده می‌کردند و همچنین هنرمندانی مانند نیلز اودو (Nils Udo) یا ژان مکس آلبرت (Jean Max Albert) که خلاقیت‌های فضایی آنها به هنر خاکی، هنر مکان‌ویژه یا مجسمه‌سازی محیطی (Environmental sculpture) تعلق دارد. . ژان مکس آلبرت به احتمالات داربست در هنرهای تجسمی اشاره می‌کند: "داربست امکان تماس بصری عناصر بیرونی و درونی را فراهم می‌کند. به ما اجازه می‌دهد تا درون و بیرون یک سازه را با هم مشاهده کنیم. نیمه‌شفافیت طرح‌ها امکان خوانش همزمان حجم‌های تلفیق‌شده را فراهم می‌کند.
نگارخانه

چهار سبک داربست
داربست گذرگاه طاق‌دار که از درخت انگور در هند فرانسه حمایت می‌کند.
دروازه شرقی در کارتائوس وددن، نوردراین-وستفالن، آلمان
داربست در دوبلهافپارک با رزگاه در بادن بی وین، نیدراسترایش اتریش
پیرگیاه آنگولا (Senecio angulatus) در حال رشد روی یک داربست چوبی در ایتالیا
دانشگاه آرائولو

| 0 | 1 |
| --- | --- |
Pamantasang Araullo: Pamantasang Araullo
پرونده:Araullo University logo.webp: پرونده:Araullo University logo.webp
نام‌های پیشین: دانشکده حقوق آرائولو (۱۹۵۰–۱۹۶۹) لیسه آرائولو (۱۹۶۹–۱۹۸۳)
شعار: "بهتر کردن زندگی از طریق آموزش"
نوع: خصوصی، غیر فرقه ای مؤسسه آموزش متوسطه و عالی
بنیانگذاری شده: ۱۹۵۰؛ ۷۵ سال پیش (۱۹۵۰-خطا: زمان نامعتبر}})
بنیان گذار: خانواده‌های استبان و کاستلو
مدیر: رامون آر دل روزاریو جونیور
رئیس: ملیتون بی سالازار، Ph.D.
معاون رئیس:  فهرست Eng. Paquito R. Domingo, LPT, Ed.D. (Faculty and Academic Affairs, Graduate School) Engr. Roberto S. Ayroso (College of Arts & Sciences)  Edwin L. Mirano, LPT, M.Phil. (Basic Education) Bayani H. Salamanca, RC, MS Crim, Ph.D. (College of Criminal Justice Education) Miraflor D. Roxas, LPT (College of Education and Liberal Arts) Engr. Roy B. Pablo (College of Information Technology and Engineering) Emerita J. Modesto, CPA, CIA, MBA (College of Management and Accountancy)  Nicomedes O. Palafox Jr. MAN, RN (College of Allied Health and Science) 
موقعیت: بزرگراه ماهارلیکا، بیتاس، کاباناتوان، Nueva Ecija، فیلیپین ۱۵°۲۹′۴۳″شمالی ۱۲۰°۵۸′۲۸″شرقی﻿ / ﻿۱۵٫۴۹۵۳۷°شمالی ۱۲۰٫۹۷۴۵۰°شرقی﻿ / 15.49537; 120.97450
پردیس: شهری ۵ هکتار (۵۰٬۰۰۰ متر مربع)
رنگ آموزشگاه: آبی   و   طلایی
تعلق ورزشی به: PHINMA Education Network
وبگاه: www.au.phinma.edu.ph
Location in Nueva Ecijaموقعیت روی نقشه Nueva Ecijaدانشگاه آرائولو (لوزون)موقعیت روی نقشه لوزوندانشگاه آرائولو (فیلیپین)موقعیت روی نقشه فیلیپین: Location in Nueva Ecijaموقعیت روی نقشه Nueva Ecijaدانشگاه آرائولو (لوزون)موقعیت روی نقشه لوزوندانشگاه آرائولو (فیلیپین)موقعیت روی نقشه فیلیپین
دانشگاه آرائولو (فیلیپینی: Pamantasang Araullo) که با نام اختصاری آن " AU " یا به سادگی " Araullo " نیز نامیده می‌شود، یک مؤسسه آموزش عالی خصوصی و غیر فرقه ای در کاباناتان، نوئه‌وا اکیجا، فیلیپین است. این دانشگاه در سال ۱۹۵۰ تأسیس شد و طیف گسترده‌ای از برنامه‌های متوسطه، کارشناسی و کارشناسی ارشد را در دو پردیس خود ارائه می‌دهد.
شرکت فیلیپینی PHINMA با خریداری دانشگاه در سال ۲۰۰۴، شبکه آموزشی PHINMA را تأسیس کرد. همراه با کالج کاگایان د اورو (کاگایان د اورو)، دانشگاه ایلویلو (شهر ایلویلو)، دانشگاه پانگاسینان (داگوپان)، دانشگاه جنوب غربی (سیتی سبو)، کالج سنت جود (مانیل) و کالج جمهوری‌خواه (شهر کوزون)، دانشگاه آرائولو بخشی از جامعه دانشجویی بیش از ۷۴۰۰۰ نفری را تشکیل می‌دهد.
دانشگاه‌های خواهرخوانده

کالج کاگایان د اورو، کاگایان د اورو، فیلیپین
دانشگاه ایلویلو، شهر ایلویلو، فیلیپین
دانشگاه پانگاسینان، داگوپان، فیلیپین
دانشگاه جنوب غربی، شهر سبو، فیلیپین
سنت لوئیس

مکان در 22px میزوری, 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| سنت لوئیس City of St>  Louis | سنت لوئیس City of St>  Louis |
| --- | --- |
شهر مستقل: شهر مستقل
  پرچم:   پرچم
نام(های) مستعار: شهر دروازه Gateway city: نام(های) مستعار: شهر دروازه Gateway city
ایالت:  میزوری
شهرستان: شهر مستقل
تاریخ تاسیس تاریخ شهر شدن: ۱۷۶۴ ۱۸۲۲
حکومت: حکومت
 • شهردار: فرانسیس سلی (د)
مساحت: مساحت
 • شهر مستقل: ۱۷۱٫۳ کیلومتر مربع (۶۶٫۱ مایل مربع)
 • خشکی: ۱۶۰٫۴ کیلومتر مربع (۶۱٫۹ مایل مربع)
 • آب: ۱۱٫۰ کیلومتر مربع (۴٫۲ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۳۷ متر (۴۴۹ فوت)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • شهر مستقل: ۳۱۹۲۹۴
 • تراکم: ۱۹۰۰/کیلومتر مربع (۴۸۰۰/مایل مربع)
 • کلان‌شهری: ۲۸۱۲۸۹۶
اهلیت‌نام: St. Louisan
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۶- (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۵- (CDT)
کد(های) منطقه: ۳۱۴ , ۶۳۶
وبگاه: stlouis.missouri.org
سنت لوئیس (به انگلیسی: St. Louis) شهر و بندری در ایالت میزوری کشور آمریکا است. این شهر پس از کانزاس سیتی دومین شهر بزرگ ایالت میزوری در ایالات متحده است. این شهر دومین شهر پرجمعیت در ایالت میزوری بوده و ۵۸اُمین شهر پرجمعیت ایالات متحده به‌شمار می‌آید. متروپل سنت لوئیس با احتساب مناطق اطراف آن جمعیتی نزدیک به سه میلیون نفر را در خود جای داده که یکی از بزرگ‌ترین متروپل‌ها در کشور آمریکا است.
پیشینه

منطقه‌ای که بعدها سنت لوئیس شد مرکز سرخ‌پوستان فرهنگ میسیسیپیایی بود، که معابد و محل‌های سکونت فراوانی در دو سوی رود می‌سی‌سی‌پی ساخته شده بود. مرکز اصلی سکونت آن‌ها تپه‌های چاکیا، از سال ۹۰۰ میلادی تا سال ۱۵۰۰ فعال بود. به دلیل کارهای فراوان مهندسی که بر روی این سرزمین در محدود سنت لوئیس انجام شده بود این شهر با نام شهر تپه‌ها شناخته می‌شد. این تپه‌ها اکثراً در زمان توسعه شهر از بین رفتند. مردمان اصل سرخ‌پوست ساکن در این منطقه اکثراً سرخپوستان بودند که به زبان سو تکلم می‌کردند و مردم آسانژ نام داشتند.
مکتشفان

مکتشفان اروپایی این منطقه را در سال ۱۶۷۳ به ثبت رسانیدند، هنگامی که لوئیس جولیت و ژاک مارکت از درون دره می‌سی‌سی‌پی مسافرت می‌کردند. پنج سال بعدتر رنه-رابرت کاولیر این منطقه را به عنوان فرانسه جدید، لا لویزیانا اعلام کرد.
اولین ساکنین

اولین ساکنان اروپایی در این منطقه در سال‌های دهه ۱۶۹۰ و دهه ۱۷۰۰ در منطقه بالادست لویزیانا در شرق رود می‌سی‌سی‌پی در کاهکیا، کاساکیا، و قلعه شارلز سکونت گزیدند. مهاجران فرانسوی بعدها در دهه ۱۷۳۰ در سمت مقابل رودخانه شروع به سکونت کردند.
پس از هفت سال جنگ

در سال ۱۷۶۴، هنگامی‌که فرانسوی‌ها در جنگ هفت ساله شکست خوردند پیر لاکلده و پدرخوانده‌اش آگوسته شاتو مکانی را که بعداً شهر سنت لوئیس شد را بنیان گذاشتند. سرزمین‌های فرانسوی شرق می‌سی‌سی‌پی به امپراتوری بریتانیا ملحق شدند و سرزمین‌های غرب رودخانه به اسپانیا واگذار شدند (هر دو فرانسه و اسپانیا در قرن ۱۸ متحد بودند و هر دو کاتولیک مذهب بودند). نخستین خانواده‌های فرانسوی ساکن، اقتصاد شهر را بر مبنای تجارت پوست خز با اسانژها و سایر سرخ‌پوستان در امتداد رود می‌سی‌سی‌پی بنیان نهادند. فرانسویان برده‌های آفریقایی را به عنوان خدمتکار و کارگر به خدمت می‌گرفتند.
کنترل اروپاییان بر غرب می‌سی‌سی‌پی

از ۱۷۶۲ تا ۱۸۰۳ کنترل اروپاییان بر غرب می‌سی‌سی‌پی تا حد شمالی حوضه آبریز رود میزوری که لویزیانا (اسپانیای جدید) نامیده می‌شده به دست اسپانیایی‌ها بود. در سال ۱۷۸۰ در حین انقلاب آمریکا سنت لوئیس توسط بریتانیایی‌ها و عمدتاً توسط متحدان سرخ‌پوست آن‌ها مورد حمله قرار گرفت.
اقتصاد

از شرکت‌های بزرگ صنعتی کشور که در این شهر قرار دارند می‌توان مونسانتو و مک‌دانل داگلاس را نام برد.