فهرست میراث جهانی در چین
فهرست آزمایشی

| ۲۸ |  | کوه‌های مقدس چین | شانشی، شاآنشی | ۲۰۰۸ | ۵۳۵۳(i)(ii)(iii)(iv)(vi)(vii)(viii) | پرونده‌ی «چهار کوه مقدس به عنوان گسترشی از کوه تای‌شان» در واقع درخواست الحاق این کوه‌ها به میراث فرهنگی و طبیعی جهانی کوه تای‌شان است که در سال ۱۹۸۷ ثبت شد. این کوه‌ها شامل کوه هنگ‌شان جنوبی (استان هونان)، کوه هواشان غربی (استان شاآنشی)، کوه سونگ‌شان مرکزی (استان هنان) و کوه هنگ‌شان شمالی (استان شانشی) هستند. مساحت منطقه‌ی اصلی این چهار کوه ۵۴٬۷۶۹ هکتار و منطقه‌ی حائل آن ۴۴٬۶۵۸ هکتار است.  پنج کوه مقدس چین بیش از سه هزار سال مورد پرستش بوده‌اند و موقعیت جغرافیایی ویژه و ارتفاع چشمگیر آن‌ها از سطح زمین، موجب اهمیت آن‌ها در فرهنگ چین شده است. در سال ۲۱۹ پیش از میلاد، امپراتور چین شی‌هوانگ مراسم قربانی در کوه تای‌شان برگزار کرد که منجر به ایجاد آیین‌های ملی ویژه‌ای شد و پس از آن، امپراتوران بعدی نیز برای مشروعیت‌بخشی به حکومت خود، این سنت را ادامه دادند. این کوه‌ها به عنوان نماد وحدت سیاسی و سرزمینی در دوره‌ی تمدن کشاورزی چین شناخته می‌شوند. پنج کوه مقدس از نظر فرهنگی نیز جایگاه مهمی دارند و پنج نوع فرهنگ برجسته در ارتباط با آن‌ها شکل گرفته است: نخست، فرهنگ «پنج عنصر» (آب، آتش، چوب، فلز و خاک) که در شکل‌گیری این کوه‌ها نقش داشته‌اند. دوم، فرهنگ «وحدت جهانی» که ریشه در دوره‌ی بهار و پاییز و دوران دولت‌های متخاصم دارد و بر وحدت سیاسی و فرهنگی تأکید دارد. سوم، فرهنگ قربانی که در دوران فئودالی چین گسترش یافت و مراسم فنگ‌شان (قربانی برای خدایان) به مهم‌ترین آیین ملی تبدیل شد. چهارم، فرهنگ دینی که با توسعه‌ی بودیسم در کوه‌های هنگ‌شان جنوبی و سونگ‌شان مرکزی پیوند دارد و بر فرهنگ آسیا تأثیر گذاشته است. پنجم، فرهنگ منظره که در قالب سنگ‌نوشته‌ها و آثار ادبی بازتاب یافته و میراثی ارزشمند برای هنر و ادبیات چین و جهان محسوب می‌شود. این عناصر فرهنگی در تعامل با یکدیگر، شکل‌گیری، توسعه و تداوم پنج کوه مقدس را رقم زده‌اند. |  |
| ۲۹ |  | جنگل‌های تکله‌مکان–پده | سین‌کیانگ | ۲۰۱۰ | ۵۵۳۲(viii)(ix)(x) | بیابان تکله‌مکان یکی از شاخص‌ترین بیابان‌های گرم معتدل در جهان است و در بزرگ‌ترین حوضه‌ی درون‌قاره‌ای چین، یعنی حوضه تاریم، قرار دارد. این بیابان با مساحت ۳۳۷٬۶۰۰ کیلومتر مربع، بزرگ‌ترین بیابان چین و دومین بیابان بزرگ جهان است. تکله‌مکان در میان کوه‌های تیان‌شان، کالاکون‌لون و کونلون محصور شده و دارای آب‌وهوای قاره‌ای خشک است. تغییرات دمایی شدید، بارش سالانه‌ی کمتر از ۱۰۰ میلی‌متر و تبخیر بالا (۲۵۰۰ تا ۳۴۰۰ میلی‌متر) از ویژگی‌های آن هستند. دمای تابستان به ۴۵٫۶ درجه‌ی سانتی‌گراد (۱۹۹۷) می‌رسد و در زمستان تا کمتر از منفی ۲۰ درجه کاهش می‌یابد، در حالی که اختلاف دمای شبانه‌روزی بیش از ۴۰ درجه است. وزش شن‌های روان در این بیابان بسیار شدید بوده و طوفان‌های شن حدود یک‌سوم سال را در بر می‌گیرند. سرعت باد در برخی موارد به ۳۰۰ متر بر ثانیه می‌رسد.  ساختار جغرافیایی تپه‌های شنی این بیابان متنوع و پیچیده است و انواعی همچون تپه‌های هلالی، گنبدی، لانه‌زنبوری، پرتو‌مانند، شاخه‌ای، شانه‌ماهی و هرمی را شامل می‌شود. ارتفاع متوسط تپه‌های شنی بین ۱۰۰ تا ۲۰۰ متر بوده و در برخی نقاط به ۳۰۰ متر نیز می‌رسد. بیش از ۸۰٪ از مساحت بیابان را شن‌های روان پوشانده و بررسی‌ها نشان می‌دهد که تپه‌های شنی کوچک سالانه حدود ۲۰ متر جابه‌جا می‌شوند. همچنین، در هزار سال گذشته این بیابان حدود ۱۰۰ کیلومتر به سمت جنوب گسترش یافته است. محصور بودن این منطقه توسط رشته‌کوه‌های بلند، شرایط فوق‌العاده خشک و محیط بیابانی گرم‌معتدل آن را شکل داده است. |  |
| ۳۰ |  | رشته‌کوه آلتای | سین‌کیانگ | ۲۰۱۰ | ۵۵۳۳(vii)(viii)(ix) | کوه‌های آلتای در جهت شمال غربی-جنوب شرقی از چین، قزاقستان، مغولستان و روسیه کشیده شده‌اند. طول کل آن ۱۶۵۰ کیلومتر و عرض آن ۱۳۰-۲۰۰ کیلومتر است و ارتفاع آن بین ۱۰۰۰ تا ۳۰۰۰ متر متغیر است. بلندترین قله، قله یویی با ارتفاع ۴۳۷۴ متر در مرز چین، روسیه و مغولستان قرار دارد. بخش چین آلتای در دامنه جنوبی قسمت میانه کوه‌ها قرار دارد و حدود ۵۰۰ کیلومتر طول دارد که یک‌سوم طول کل کوه‌های آلتای را تشکیل می‌دهد. دو رودخانه بزرگ از آلتای چین سرچشمه می‌گیرند: رود ارگیس که سرچشمه رودخانه بین‌المللی اربی است که به اقیانوس منجمد شمالی می‌ریزد و رود اولونگور که دومین رودخانه بزرگ محصور در خشکی سین‌کیانگ است و به دریاچه اولونگور می‌ریزد.  در طول دوران کواترنری، چندین یخ‌بندان در آلتای چین رخ داده و ویژگی‌های فرسایش یخچالی و زمین‌ساخت انباشتگی ایجاد کرده‌اند. منطقه کاناس که در دامنه جنوبی قله یویی قرار دارد، بزرگ‌ترین مرکز یخ‌بندان در کوه‌های آلتای است و شواهد کاملی از جغرافیای یخچالی از میانه دوران پلیستوسن تا به امروز ثبت کرده است. ویژگی‌های برجسته زمین‌شناسی یخچالی در این منطقه شامل یخچال‌های عظیم، ۲۱۰ یخچال به مساحت ۴۰۰ کیلومتر مربع و انواع مختلف یخچال‌ها از جمله یخچال‌های دره‌ای همگرا، یخچال‌های دره‌ای منشعب و کلاهک‌های یخی است. در این منطقه، سه گروه برجسته از دایره‌های یخچالی، دایره‌های یخچالی پوشیده از گیاهان، دایره‌های یخچالی توخالی و یخچال‌های مدرن دیده می‌شود که مراحل و ویژگی‌های انقباض یخچالی و گسترش پوشش گیاهی را نشان می‌دهند. آثار یخچالی همچون نوناتاک‌ها، لبه‌های تیز و شیارهای یخچالی به طور گسترده‌ای توسعه یافته‌اند. دریاچه‌های یخچالی به شکل رشته‌هایی از مروارید پراکنده شده‌اند، از جمله دریاچه‌های کاناس، سفید، سیاه و دوتایی که مراحل و دامنه انقباض یخچالی را نشان می‌دهند. رسوبات یخچالی نیز به طور گسترده‌ای در این منطقه پراکنده شده‌اند و شامل تپه‌های مورن و سنگ‌های غول‌پیکر یخچالی هستند. |  |
| ۳۱ |  | قره‌قروم–پامیر | سین‌کیانگ | ۲۰۱۰ | ۵۵۳۵(viii)(x) | کوه‌های پامیر منطقه‌ای معروف برای همگرایی کوه‌ها در جهان هستند. این منطقه بزرگ‌ترین منطقه همگرایی کوه‌ها است که از تلاقی کوه‌های تیان‌شان، کلاکون‌لان، هیمالیا، هندوکش و جبال جیرتر-سلیمان شکل گرفته است. کوه‌های پامیر در قلب اوراسیا واقع شده و در چین، تاجیکستان و افغانستان گسترده‌اند. این کوه‌ها به دلیل برخورد صفحه‌های قاره‌ای هند و اوراسیا حدود ۶۰ تا ۲۰ میلیون سال پیش شکل گرفته‌اند. پامیرها به عنوان «بام جهان» شناخته می‌شوند. منطقه نامزد شده شامل بلندترین قله‌های کوه‌های قراقرم و پامیر است. قله‌های قراقرم، که در جنوب شرقی پامیرها قرار دارند، دومین قله بلند جهان به نام K2 (با ارتفاع ۸۶۱۱ متر) را در خود دارند. منطقه قله‌های پامیر در لبه شرقی پامیرها واقع شده و شامل قله‌های بلندتری مانند کونگور تاخ، کوه‌های جیوبیه و کوه موزتاق آتا است که به عنوان قله‌های مشهور جهان شناخته می‌شوند. |  |
| ۳۲ |  | پاگودای معبد فوگنگ و صومعه فنگگو | شانشی، لیائونینگ | ۲۰۱۳ | ۵۸۰۳(i)(iii)(iv) | پاگودای چوبی یینگشیان در استان شانشی و تالار اصلی صومعه فِنگ‌گُو در استان لیائونینگ از مهم‌ترین سازه‌های چوبی منفرد مربوط به دودمان لیائو در چین هستند. پاگودای یینگشیان، ساخته‌شده در ۱۰۵۶ میلادی، قدیمی‌ترین و بلندترین سازه چندطبقه چوبی جهان با ارتفاع ۶۷.۳۱ متر و ۹ طبقه است. تالار اصلی صومعه فنگ‌گو، که در ۱۰۲۰ میلادی بنا شد، با عرض ۴۷.۶ متر، عمق ۲۵.۱۳ متر و ارتفاع ۲۴ متر، بزرگ‌ترین و مهم‌ترین سازه چوبی بودایی چین محسوب می‌شود. این دو بنا از برجسته‌ترین نمونه‌های طراحی و ساخت معماری چوبی در چین باستان هستند.  پاگودای چوبی یینگشیان، که به پاگودای شاکیامونی معبد فوگونگ نیز معروف است، در شهر شوُژو، استان شانشی قرار دارد. این بنا که در دوران دودمان لیائو ساخته شد، در دوره‌های مینگ و چینگ به‌عنوان «نخستین پاگودا» شهرت داشت. این سازه بدون استفاده از میخ، با تکنیک اتصالات کام و زبانه ساخته شده و ساختار هشت‌ضلعی آن شامل پنج طبقه، شش بام و دو ردیف ستون پیرامونی است. با وجود زلزله‌های متعدد در ۹۰۰ سال گذشته، همچنان استوار باقی مانده و در ۱۹۶۱ به‌عنوان یکی از میراث ملی چین ثبت شد. |  |
| ۳۳ |  | مکان‌های فرهنگی هونگشان: نیوهلیانگ، هونگشانهو و ویجیائووپو | لیائونینگ، مغولستان داخلی | ۲۰۱۳ | ۵۸۰۴(i)(iii)(iv) | محوطه‌های باستان‌شناسی نیوهلیانگ، هونگشانهو و ویجیاوُپو (۶۰۰۰-۵۰۰۰ سال پیش) از مهم‌ترین مراکز فرهنگ هونگشان هستند. نیوهلیانگ (۵۵۰۰-۵۰۰۰ سال پیش) بزرگ‌ترین و غنی‌ترین محوطه آیینی و تدفینی این دوره بوده است، درحالی‌که هونگشانهو و ویجیاوُپو سکونتگاه‌های انسانی محسوب می‌شوند. این سه محوطه با وجود کارکردهای متفاوت، تصویری روشن از زندگی، تولید، آیین‌ها و تدفین در فرهنگ هونگشان ارائه می‌دهند.  نیوهلیانگ در استان لیائونینگ، میان فلات مغولستان و دشت شمال چین، در ارتفاع ۵۵۰ تا ۶۸۰ متری قرار دارد. از ۱۹۸۱ تاکنون، ۱۶ محوطه باستانی در این منطقه شناسایی و کاوش شده‌اند که شامل معبد الهه، محراب قربانی و تپه‌های سنگی است. نبود آثار سکونت نشان می‌دهد که این محوطه، مرکز آیینی جدا از مناطق مسکونی بوده و به‌عنوان «سرزمین مقدس» فرهنگ هونگشان شناخته می‌شود. |  |
| ۳۴ |  | کوره‌های شانگلین لیک یوئه و کوره لانگ‌چوان | ژجیانگ | ۲۰۱۳ | ۵۸۰۶ (ii)(iii)(iv) | این مجموعه مکان‌ها شامل است کوره‌های تولید کننده سبز بیدی در چین باستان است که از قرن اول تا هفدهم میلادی، در آنجا فعالیت می‌شد.  مقیاس عظیم و بقایای تاریخی پراکنده این مجموعه، ابتکار چینی‌ها و اصل و ریشۀ این صنعت که مربوط به سنت آنان است را اثبات می‌کند. |  |
| ۳۵ |  | سانفانگ چی‌شیانگ | فوجیان | ۲۰۱۳ | ۵۸۰۸(iii)(iv) | منطقه تاریخی سه خط و هفت کوچه در فوجو، پایتخت استان فوجیان چین، واقع شده است. این محله در میان زیچنگ (طیف وسیعی از دیوارهای شهری) سلسله جین (قرن ۳ تا ۴ میلادی) و لوچنگ (طیف وسیعی از دیوارهای شهری) ساخته شده در سلسله تانگ (قرن هفتم تا ۱۰ میلادی) قرار گرفته. این موقعیت جغرافیایی محل مناسبی برای گسترش ادبیات و حضور خاندان‌های ثروتمند در عصر سلسله‌های جین و تانگ بوده است. بیش از ۲۰۰ ساختمان تاریخی از عصر مینگ (قرن ۱۴ تا ۱۷ میلادی) و سلسله‌های چینگ (قرن هفدهم تا ۲۰ میلادی) به خوبی در این منطقه حفظ شده است. |  |
| ۳۶ |  | آرامگاه‌های سلطنتی شیای غربی | نینگ‌شیا | ۲۰۱۳ | ۵۸۱۱(iii) | مقبره‌های امپراتوری شیا غربی، یک مجموعه آرامگاه‌های سلطنتی امپراطوران در دودمان شیای غربی (۱۰۳۸–۱۲۲۷) است. مقبره‌ها بهترین میراث فرهنگی تاریخی هستند که نمایانگر تمدن تانگوت در بزرگ‌ترین مقیاس و در بالاترین رتبه هستند. این مقبره‌ها که بین قرن یازدهم و سیزدهم میلادی ساخته شده است، به کوه‌های هلان در غرب و دشت یینچان و رودخانه زرد در شرق محدود می‌شوند و در مساحت حدود ۵۰ کیلومتر مربع شامل ۹ مقبره سلطنتی، ۲۵۴ مقبره فرعی، ۱ سایت مجتمع معماری بزرگ و بیش از ۱۰ محل کشف آجر و کاشی است. |  |
| ۳۷ |  | روستاهای مردم دونگ | هونان، گوانگشی | ۲۰۱۳ | ۵۸۱۳(iii)(iv)(v) | روستاهای دونگ در جنوب غربی چین و پراکنده در چند استان کشور هستند. ساکن شدن نزدیک به آب مهمترین الگوی شهرک‌ها و روستاهای دونگ است. خانه‌ها در دامنه‌های کوه در امتداد رودخانه‌ها توزیع می‌شوند. |  |
| ۳۸ |  | کانال لینگچو | گوانگشی | ۲۰۱۳ | ۵۸۱۴(i)(iv)(vi) | کانال لینگچو، که به عنوان کانال دانال یا کانال شینگان نیز شناخته می‌شود، در شهرستان شینگان، منطقه خودمختار گوانگشی واقع شده است. این یک کانال باستانی رودخانه شیانگ و رودخانه لی را به هم وصل می‌کند و به حوضه‌های آبریز رودخانه یانگ تسه و مروارید می‌پیوندد و به منطقه مرکزی چین و منطقه لینگنان می‌ریزد. طول کلی آن ۳۶٫۴ کیلومتر است. در زمان امپراتوری شین که توانستند چین را یکپارچه و متحد نمایند، امپراتور چن شی هوانگ دستور به ساخت کانال داد. این پروژه در سال ۲۱۴ پیش از میلاد به پایان رسید. این کانال مستقیماً امنیت نظامی چین جنوبی را تضمین کرده است. این کانال تا پیش از ایجاد راه‌آهن، بیش از ۲۰۰۰ سال به عنوان مسیر اصلی حمل و نقل آبی بین لینگنان و چین مرکزی قابل استفاده بود. |  |
| ۳۹ |  | ساختمان‌های دیائولو و روستاهای مردم تبتی و چیانگ | سیچوان | ۲۰۱۳ | ۵۸۱۵(i)(ii)(iii)(iv)(v) | در دره‌های آلپی شرق فلات چینگ‌های - تبت، ۲۲۵ ساختمان دیائولو و ۱۵ روستا هستند که گروه‌های قومی تبت و کیانگ در آن قرار دارند و ارتفاع منطقه ای که روستاها در آن واقع شده، بیشتر بین ۱۵۰۰ تا ۵۰۰۰ متر از دریا است. از غرب به شرق، کوه‌های بزرگ برفی، رودخانه دادو، کوه‌های چیونگل و رودخانه مین قرار دارند. با داشتن چندین دره موازی در جهت شمال و جنوب، گذرگاه‌هایی را به عنوان بخشی از راهرو تبت-یی برای مهاجرت گروه‌های قومی فراهم می‌کند، این منطقه در مبادلات بین گروه‌های قومی در غرب چین مهم است. با توجه به کتیبه‌های موجود در استخوان‌ها یا پوسته‌های لاک پشت (اوراکل)، در زمان دودمان شانگ (۱۶۰۰ پ‌م - ۱۰۴۶ پ‌م)، مردم چیانگ یکی از باستانی‌ترین گروه‌های قومی در چین بودند و مدت زمان طولانی در این منطقه زندگی کرده‌اند. مردم تبت پس از قرن هفتم به منطقه مهاجرت کردند و به شاخه ای متفاوت از آنچه در تبت بودند بدل شدند که از طریق همجوشی قومی با مردم محلی، با آنان خو گرفتند. پرستش عامیانه خدایان بهشت و کوهستان، و مذاهب بودیسم بونپو و تبتی در این منطقه غالب است. شیوه دامپروری و کشاورزی به خصوصی نیز در این ناحیه حاکم است. |  |
| ۴۰ |  | سایت باستانی جینشا و آرامگاه‌های سان‌شینگ‌دویی | سیچوان | ۲۰۱۳ | ۵۸۱۶(i)(ii)(iii)(v) | طبق افسانه‌ها و سوابق تاریخی، روزگاری یک کشور باستانی به نام «شو» در حوضه سیچوان محصور در جنوب غربی چین واقع شده بود. در سال ۳۱۶ پ‌م، دولت باستانی شو توسط دولت شین فتح شد و فرهنگ باستانی شو در فرهنگ اصلی دشت مرکزی (ژونگویان) تحلیل رفت و فقط چند عنوان سلطنتی ذکر شده در افسانه‌ها از آن باقی مانده است؛ بنابراین، بازسازی تاریخ و فرهنگ شو باستان به شدت به مواد باستان‌شناسی و منابع متکی است. به لطف یافته‌های مهم باستان‌شناسی در سایت‌های شو باستان، یک تمدن منحصر به فرد و جذاب، که کاملاً متفاوت از تمدن برنز دره رودخانه زرد بود، به تدریج آشکار شد. مکانهای باستان‌شناسی کشور باستانی شو، نماینده برجسته تمدن عصر برنز در چین، آسیای شرقی و حتی جهان است. در مجموع مساحت تحت پوشش این سایت‌ها بالغ بر ۶۱۱٫۳ هکتار است. |  |
| ۴۱ |  | یاردانگ‌های سین‌کیانگ | سین‌کیانگ | ۲۰۱۵ | ۵۹۸۹(vii)(viii) | اصطلاح ژئومورفیک «یاردانگ» که به شکل بین‌المللی شناخته شده، از زبان اویغور سرچشمه گرفته است و به معنای تپه کوچک با رویهٔ شیب‌دار است. کاوشگر سوئدی، سون هدین، هنگام کاوش در منطقه و منطقه‌های شمال غربی چین در اوایل قرن بیستم، یاردانگ را به عنوان یک تعریف فنی و رسمی پیشنهاد کرد. چین مساحتی به بزرگی ۲۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع زمین‌های یاردانگ در خود دارد. معمولی‌ترین یاردانگ‌ها به ویژه در حوضه‌های سین کیانگ و قیدام متمرکز شده‌اند. اقلیم سین‌کیانگ (ترکستان شرقی) در مناطق داخلی قاره اوراسیا، با بارش پراکنده و باد فراوان تا بیش از ۶۰۰۰ کیلومتر مربع یاردانگ را در خود توسعه داده. |  |
| ۴۲ |  | یاردانگ‌های دون‌هوانگ | گانسو | ۲۰۱۵ | (vii)(viii)۵۹۹۰ | اصطلاح ژئومورفیک «یاردانگ» که به شکل بین‌المللی شناخته شده، از زبان اویغور سرچشمه گرفته است و به معنای تپه کوچک با رویهٔ شیب‌دار است. کاوشگر سوئدی، سون هدین، هنگام کاوش در منطقه و منطقه‌های شمال غربی چین در اوایل قرن بیستم، یاردانگ را به عنوان یک تعریف فنی و رسمی پیشنهاد کرد. ژئوپارک دون‌هوانگ با مساحتی بالغ بر ۲۵۱ کیلومتر مربع، با توزیع متراکم و تشکیل پیچیده منشورهای یاردانگ از نواحی مهم برای شناخت این گونه زمین‌شناختی است. یاردانگ‌های اینجا توسط خاک رس لکچین فلوویو با لایه لایه نازک پلیستوسن میانی ساخته شده و به‌طور متناوب توسط باد و سیل در مدت زمان طولانی مجسمه می‌شوند. در همین حال، یاردانگ‌ها در اینجا بهترین ارزش بصری را نسبت به هر مکان دیگر دارند. |  |
| ۴۳ |  | کوه تیانژو | آنهویی | ۲۰۱۵ | ii, iii, v, vi, vii, viii۵۹۹۲ | تیانژوشان در استان آنهویی منظره کوهستانی بزرگی است که دارای قله‌های گرانیتی و غارها، آبشارها و چشمه‌ها است که زیباترین گرانیت در امتداد منطقه گسل تان‌لو است. تیانژوشان دارای قدمت تاریخی بالایی نیز هست. این کوهستان گهواره فرهنگ هوئی است. تنها بقایای مانده از عصر نوسنگی در استان آنهویی، کتیبه‌ای به قدمت ۱۲۰۰ سال، معبد سانزو و تأثیر مهم کوهستان در فرهنگ مذهبی از میراث فرهنگی آن هستند. |  |
| ۴۴ |  | جینگ‌گانگ | جیانگشی، هونان | ۲۰۱۵ | iii, vi, vii, x۵۹۹۳ | این گزینه برای بسط میراث ثبت‌شدهٔ کوه وویی است. وویی یک محدوده ساحلی است که در منطقه آب و هوایی موسمی شرقی قاره آسیا قرار گرفته. مساحت سایت میراث ۶۳۵٫۷۵ کیلومتر مربع است، در حالی که منطقه حائل آن ۳۶۴ کیلومتر مربع را پوشش می‌دهد. قله اصلی کوه هوئانگ‌گانگ با ارتفاع ۲۱۵۸ متر، در مرز استان فوجیان قرار می‌گیرد، که بالاترین قله مناطق نیمه گرمسیری قاره اوراسیا است و پوشش گیاهی و جانوری متنوعی را خلق کرده. میراث فرهنگی آن نیز در ارتباط با تاریخچهٔ اقوام گومی، مین یوو و نئو کنفوسیسم است و بقایا و گورستان‌های ارزشمندی در خود دارد. |  |
| ۴۵ |  | شودائو | سیچوان | ۲۰۱۵ | ii, iii, iv, vi, vii, x۵۹۹۴ | شودائو یک سیستم جاده‌ای باستانی است که بیش از ۲۳۰۰ سال قدمت دارد و با مسیرهای شگفت‌انگیز از میان کوه‌های رسوبی شمال سیچوان عبور می‌کند. در این مسیر انواع شهرهای تاریخی همبسته، معابد تائوئیسم و بودیسم و سایر یادگارهای فرهنگی در پس‌زمینهٔ مناظر باشکوه پیرامون قابل مشاهده هستند. همچنین دارای تنوع زیستی فوق‌العاده ای است؛ از جمله پاندای غول‌پیکر، تاکین و مونال چینی، پاندای سرخ، سمندر غول‌پیکر. این سرزمین بازتابی از هماهنگی فرهنگ‌های چینی با محیط کوهستانی سخت و سابقه ای از سازگاری مردم و تعاملشان با سیستم‌های طبیعی متنوع در طول هزاران سال گذشته است. |  |
| ۴۶ |  | تولین و گوگه | تبت | ۲۰۱۵ | ii, iii, v, vi, vii, viii۵۹۹۵ | از دیدگاه طبیعی، یک نوع ژئومورفولوژی خاص به نام «خاک جنگلی» در این محل وجود دارد که از نظر زیبایی‌شناسی و زمین‌شناسی ارزش جهانی برجسته ای دارد. همچنین رنگهای مختلف خاک، بستر و ترکیب فیزیکی آن را نشان می‌دهد و در میان آن مقدار زیادی فسیل وجود دارد و اثبات مستقیم یا غیرمستقیم تکامل محیطی باستانی فلات چینگه-تبت را نشان می‌دهد. از دیدگاه فرهنگی، منطقه اطراف تولین گوگه، تمدن ویژه گوگه را با کاخ‌ها و بقایای غارها در خود جای داده. پادشاهی گوگه تأثیرگذارترین پادشاهی در بین دولت‌های محلی تبت پس از پایان دودمان توبو بود. همچون تمدن‌های پومپی و مایا، پادشاهی گوگه نیز ناگهان در دوران اوج و شکوفایی خود به پایان رسید. این پادشاهی در تاریخ آیین بودایی نیز حائز اهمیت است. |  |
| ۴۷ |  | کوه گوانسن و کوه لویا | شانشی | ۲۰۱۷ | vii, ix۶۱۸۴ | کوه گوانسن یک کوهستان در ضلع شمالی رشته‌کوه لو لیانگ در شانشی است که دارای ارتفاع متوسط بین ۱۸۰۰ متر تا ۲۰۰۰ متر و مساحت ۴۴۰۰۰ کیلومتر مربع است. منطقه کوه گوانسن دارای توپوگرافی و ژئومورفولوژی پیچیده‌ای از جمله منطقه کوهستانی راکی، منطقه تپه‌ای لس و مورفولوژی رودخانه‌ای است. کوه لویا در شهرستان نینگوو، شهر شینژو، استان شانشی واقع شده است. این کوه منبع رودخانه و آبریز سنگان و همچنین قله اصلی کوه گوانسن است. بالاترین قله کوه لویا ارتفاعی بالغ بر ۲٬۷۸۲ متر دارد. |  |
| ۴۸ |  | خولون‌بویر | مغولستان داخلی | ۲۰۱۷ | ۶۱۸۵(iii)(vii)(ix)(x) | بخش خولون‌بویر در منطقه خودمختار مغولستان است. بخش طبیعی این ملک از شش ذخیره‌گاه طبیعی نسبتاً مستقل تشکیل شده است که سه اکوسیستم مختلف جنگلی، تالابی و چمنزار دارند. |  |
| ۴۹ |  | دریاچه چینگ‌های | چینگ‌های | ۲۰۱۷ | ۶۱۸۶(vii)(ix)(x) | دریاچه چینگ‌های یک تالاب شور داخلی با اهمیت بین‌المللی است. این بزرگ‌ترین حوضه آبریز دریاچه شور داخل کشور است و سامانه آبی اطراف آن اکوسیستم وسیع و منحصر به فرد فلات داخلی را به وجود آورده است و زیستگاه ایده‌آلی را برای بسیاری از حیوانات وحشی فراهم می‌کند. دریاچه همچنین بخش مهم آبی در امنیت اکولوژیکی فلات شمال شرقی چینگ‌های-تبت است و یک مانع طبیعی برای جلوگیری از گسترش بیابان زایی به سمت شرق محسوب می‌شود. تنوع زیستی در فلات، کاملاً وابسته به آب این دریاچه بوده و تنها زیستگاه حیوان در معرض خطر آهوی پرژوالسکی است. همچنین یک سایت گرانبها برای مطالعه الگوی مهاجرت پرندگان و زنجیره غذایی فلات و… است و یک استخر ژن مهم برای ارگانیسم‌های فلات با ارزش بسیار زیادی برای تحقیقات علمی فراهم می‌کند. |  |
| ۵۰ |  | کوه کایلاش، گورلا مانداتا، دریاچه ماناساروار و لهانگ-تسو | تبت | ۲۰۱۷ | ۶۱۸۷(iii)(v)(vi)(vii)(viii)(x) | این منطقه در شهرستان بورانگ در منطقه خودمختار تبت بوده و در ارتفاع بیش از ۴۵۰۰ متری واقع شده است و به مرز هند و نپال نزدیک است. «دو قله که به شمال و جنوب می‌رسند و دو دریاچه که در شرق و غرب یکدیگر را منعکس می‌کنند» ویژگی‌های اساسی چشم‌انداز طبیعی این محل را توصیف می‌کند. چشم‌انداز منحصر به فرد متشکل از یخچال‌های طبیعی، دریاچه‌ها، تالابها و چمنزارها است. «دو کوه» به کوه مقدس گانگ رینپوچه (۶٬۶۳۸ متر) و قله الهه نایمونائنی (۷٬۶۹۴ متر) و «دو دریاچه» به دریاچه مقدس ماناساروار و دریاچه ارواح لهاناگ تسو اشاره دارند. وجود این محیط طبیعی منحصر به فرد، ادیان و فرهنگ‌های خاص و غنی را در خود پرورش داده است. |  |
| ۵۱ |  | کوه تای‌هانگ | هبئی، شانشی، هنان | ۲۰۱۷ | ۶۱۸۸(iii)(vii)(viii)(x) | یادگارهای ویژه زمین‌شناسی، فسیل‌ها و آب‌شناسی باستانی که اکنون منقرض شده است، در کوهستان تای‌هانگ قابل ردیابی است. این ناحیه سرشار از تنوع زیستی و یکی از مناطق اصلی زیست پرندگان بومی در جهان و همچنین دالانی مهم برای بقای گونه‌های نادر در شمال چین است. این کوهستان دارای شکلی بی نظیر از زمین، قله‌های برجسته، دره‌های عمیق، آبشارهای مداوم و غارهای عجیب و غریب است که همراه با چشم‌انداز زیست‌محیطی منحصر به فرد، پدیده‌های نجومی در چهار فصل و رنگ‌های زیبا، نوع خاصی از مناظر کوه و رودخانه‌ها را پدیدمی‌آورد. |  |
| ۵۲ |  | رشته‌کوه چانگ‌بای | جیلین | ۲۰۱۷ | ۶۱۹۰(vii)(viii)(ix)(x) | چانگ‌بای یک آتشفشان معمولی و خفیف با گروه آتشفشانی آشکار مانند شکل گدازه‌های آتشفشانی، شکل زمین آب، کارست زمین و شکل زمین یخبندان و پریگلاسی است. در همین حال، کوه چانگ‌بای یک موزه طبیعی و یک استخر ژن غول‌پیکر است که انواع مختلفی از اقلیم و انواع جامعه بیولوژیکی مانند منطقه معتدل و منطقه معتدل سرد، منطقه زیر قطبی و دایره قطب شمال و غیره را گرد می‌آورد. منظره نادر پوشش گیاهی عمودی و منظره آتشفشانی در آنجا از نظر بوم‌شناسی، علم و زیبایی‌شناسی از ارزش غیرقابل ارزش‌گذاری برخوردار است. |  |
| ۵۳ |  | آبشار هئوانگ گوژو | گوئیژو | ۲۰۱۹ | ۶۳۸۰ (v)(vii)(viii) | فلات یون‌نان–گوئیژو در جنوب چین واقع شده است. این منطقه متعلق به حوضه آبریز در فلات کارست است. ساختار زمین‌چهر فلات-دره از دو واحد ژئومورفیک بسیار متفاوت اما نزدیک به هم تشکیل شده است: منطقه فلات و منطقه تنگه. |  |
| ۵۴ |  | مناطق فسیلی تریاس گوئیژو | گوئیژو | ۲۰۱۹ | ۶۳۸۱(viii) | مکان‌های فسیلی دورهٔ تریاس در گوئیژو، در جنوب غربی چین، از چهار جزء شامل جانوران پانکسی، فون زینگی-ووشا، فون ژینگی-دینگ شیائو و گوانلینگ بیوتا تشکیل شده است که در مجموع ۸۲٫۴۳ کیلومتر مربع را پوشش می‌دهند. |  |
| ۵۵ |  | جنگل‌های بارانی استوایی هاینان و سکونتگاه سنتی مردم قوم لی | هاینان | ۲۰۲۲ | ۶۵۸۲(iii)(v)(x) | این ناحیه واقع در بخش مرکزی جنوبی جزیره هاینان است و پناهگاهی برای گونه‌های در حال انقراض و بومی هاینان است، و همچنین مکان عمده‌ای است که گروه قومی لی برای نسل‌ها در آن زندگی کرده و با شرایط طبیعت محلی سازگار شده‌اند. از منظر طبیعت، این محل دارای گونه‌های منحصر به فرد و مناظر زیستگاهی خاصی است. |  |
| ۵۶ |  | مصب رودخانه فوجیان مینجیانگ | فوجیان | ۲۰۲۲ | ۶۶۱۹(x) | رودخانه مینجیانگ به عنوان بزرگ‌ترین سیستم آبی مستقل در استان فوجیان، همچنین یک سیستم آبی مستقل نسبتاً بزرگ در امتداد سواحل جنوب شرقی چین است. بیشتر انشعابات رود در قسمت بالایی آن از کوه‌های وویی سرچشمه می‌گیرند. این رودخانه در نهایت در شمال شرقی منطقه چانگل، به دریای چین شرقی می‌ریزد. حوضه رودخانه مینجیانگ از نظر زیبایی طبیعی، شکل زمین‌شناسی، فرآیندهای بیولوژیکی و اکولوژیکی، و همچنین تنوع زیستی که در سطح بین‌المللی به رسمیت شناخته شده است، دارای ارزش جهانی برجسته ای است. تالاب‌ها و آب‌های ساحلی اطراف در مصب رودخانه مینجیانگ، زیستگاه‌های کلیدی برای انواع گونه‌های در معرض خطر جهانی، به ویژه پرندگان مهاجر فراهم می‌کند. |  |
| ۵۷ |  | مناطق دارای فسیل پستانداران در هژنگ | گانسو | ۲۰۲۴ | ۶۷۶۸(viii) | این مجموعه شامل پنج سایت است که در تقاطع سه منطقه آب و هوایی قرار دارند: منطقه موسمی شرقی، منطقه خشک غربی و منطقه کوهستانی فلات چینگ‌های - تبت. از نظر ژئومورفولوژی نیز این ناحیه جایی است که میان اولین پله زمین و پله دوم زمین در سرزمین اصلی چین قرار دارد. خودِ قلمرو در منطقه آب و هوای معتدل قاره‌ای شمالی است که متوسط ساعات آفتابی آن در سال ۲۴۵۷ ساعت، دوره بدون یخبندان ۱۳۳ روز و میانگین دمای سالانه ۵ درجه سانتی گراد است. این حوضه هنگام بالا آمدن سنوزوییک در فلات تشکیل شده است و رسوبات رخساره‌های زمینی متاخر سنوزوییک متأخر از بسترهای قرمز الیگوسن تا هولوسن (حدود ۳۰ میلیون تا ۱۰۰۰۰ سال پیش) را در خود جای داده است. این مجموعه یکی از کامل‌ترین بخش‌های زیست‌چینه‌شناسی سنوزوییک پسین در اوراسیا است که سرشار از فسیل‌های پستانداران است. |  |