stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
نمایش جنسی
مکان‌ها

در دهه ۱۹۵۰ در هاوانا، کوبا، در دوران ریاست جمهوری دوم فولخنسیو باتیستا، نمایش‌های جنسی نیمه قانونی و تئاترهای پورنوگرافی زنده مانند تئاتر شانگهای و کاباره توکیو وجود داشت. گراهام گرین، رمان‌نویس انگلیسی، در کتاب زندگی‌نامه‌اش راه‌های فرار می‌نویسد: «تئاتر شانگهای که در آن با یک دلار و بیست و پنج سنت می‌توانستید یک کاباره برهنه با فحاشی شدید با فیلم‌های پورنوگرافی آبی را در فواصل زمانی دید».
در طول دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ ، وینتیان پایتخت لائوس به دلیل نمایش‌های جنسی در بارهای نمایش پینگ پنگ در طول جنگ ویتنام مشهور بود. سفرنامه نویس پل تروکس در سال ۱۹۷۳ یک بار در وینتیان را به این شکل توصیف کرده‌است: «"چشمان شما به تاریکی عادت می‌کند و می‌بینید که پیشخدمت برهنه است. بدون هشداری او روی صندلی پرش می‌کند، سیگار را در واژن خود می‌گذارد و آن را روشن می‌کند و با انقباض ریه‌های رحمی، آن را پف می‌کند.»
روزنامه‌نگار بریتانیایی کریستوفر رابینز نوشت که رز سفید (The White Rose)، یک بار معروف وینتیان در طول جنگ، نمایش‌های زمینی داشت که زنان از واژن خود برای سیگار کشیدن و پرتاب توپ پینگ پونگ استفاده می‌کردند.
در ریپربان، منطقه سرخ هامبورگ، چندین تئاتر جنسی (سالامبو، رجینا، کولیبری، سافاری) در خیابان گروسه فرایت ("آزادی بزرگ") قرار داشتند. آنها نمایش‌های جنسی زنده را روی صحنه اجرا می‌کردند، اما تا سال ۲۰۰۷ سافاری تنها تئاتر جنسی زنده در آلمان باقی مانده بود و در سال ۲۰۱۳ بسته شد.
در منطقه سرخ دو والن در آمستردام، سه مکان اصلی برای نمایش‌های جنسی وجود دارد: یک بار میزبان به نام بار بانان، و تئاترهای مولن روژ و کازا روسو که شامل کنش‌های جنسی روی صحنه و نمایش‌های مختلفی است. کازا روسو، نمایش‌های جنسی ۹۰ دقیقه‌ای را برگزار می‌کند که از ۹ عملکرد متفاوت تشکیل شده‌است. این عملکردها شامل زنی است که با استفاده از واژن خود سیگار می‌کشد، یک زن سلطه‌گر که یک داوطلب از میان تماشاچیان را تحقیر می‌کند و یک زوجی است که در یک صحنه چرخشی رابطه جنسی دارند.
در تایلند، مکان‌هایی مانند پاتپونگ در بانکوک، واکینگ استریت، پاتایا، جاده بنگلا در پوکت و دروازه تا پائه در چیانگ مای دارای تعداد زیادی مکان برگزاری نمایش‌های پینگ پونگ هستند. عبارت «رفتن به بانکوک» گاهی به عنوان یک اصطلاح در غرب برای «رفتن به یک نمایش جنسی زنده» استفاده می‌شود.
قانونی بودن

نمایش‌های جنسی تابع قوانین مختلفی مانند الزامات مجوزدهی هستند و مکان‌ها تابع مقررات منطقه‌بندی محلی هستند. برخی از حوزه‌های قضایی، نمایش جنسی را تن‌فروشی می‌دانند. محتوای یک نمایش جنسی همچنین ممکن است تحت قوانین ملی و محلی فحشا و قوانین دیگر قرار گیرد. برخی مناطق اجازه دارند که استریپ‌تیز صورت بگیرد، اما فعالیت جنسی نباشد، برخی دیگر ممکن است فقط فعالیت جنسی شبیه‌سازی شده یا فعالیت خودارضایی را بپذیرند، در حالی که برخی دیگر اجازه می‌دهند هر چیزی که در فیلم‌های پورنو قانونی است به صورت زنده اجرا شود. به‌طور کلی، تا سال ۲۰۱۰، فعالیت خودارضایی رایج‌ترین فعالیت جنسی زنده قابل دسترس بوده‌است. در برخی از شهرها و کشورها در سراسر جهان، فعالیت جنسی زنده بین چند اجراکننده قانونی است. نمایش‌های جنسی وب‌کم عمدتاً بدون هیچ نظارتی هستند.
جنجال‌ها و انتقادات

نمایش‌های جنسی به دلایل مختلفی مورد بحث و انتقاد قرار گرفته‌اند. برخی این نمایش‌ها را نوعی استثمار جنسی می‌دانند، به‌ویژه زمانی که شامل کارگران جنسی است که مجبور یا اجبار شده‌اند در آن‌ها شرکت کنند. برخی دیگر نگران تأثیرات بالقوه آن بر سلامت روحی و جسمی شرکت کنندگان هستند وهمچنین نگران این هستند که چگونه این نمایش‌ها می‌توانند به شیوع بیماری‌های آمیزش جنسی کمک کنند. فمینیست‌ها همچنین تأکید می‌کنند که بسیاری از نمایش‌های جنسی کلیشه‌های جنسیتی را تقویت می‌کنند و زنان را به عنوان اشیاء جنسی می‌بینند. با این حال، برخی از حامیان جنبش جنسیت مثبت معتقدند که نمایش‌های جنسی می‌توانند شکلی از هنر و آزادی جنسی باشند، هم برای هنرمندان و هم برای تماشاگران، و می‌توانند به شکستن تابوها و تبعیضات اطراف جنسیت کمک کنند.
نمایش زنده جنسی (دامیناتریکس) در Eros Pyramide، اتریش، ۲۰۰۹
کِرِم مالی، نمایش لزبین‌ها در گرانادا اسپانیا.
نمایش زنده جنسی (دختر روی دختر) در Eros Pyramide، اتریش، ۲۰۰۹
استانداری بوشهر

| 0 | 1 |
| --- | --- |
 ساختمان استانداری:  ساختمان استانداری
استانداری سازمان: استانداری سازمان
بنیان‌گذاری: ۱۳۵۲
حوزهٔ قدرت: استان بوشهر
ستاد: بوشهر
بودجه سالانه: ۲٬۶۳۰٬۰۰۰ میلیارد تومان (۱۳۹۹)
استاندار: ارسلان زارع
وزارت بالادست: وزارت کشور
وبگاه: http://ostb.ir/
استانداری بوشهر یک نهاد مرتبط سازمان امور اداری کشور و نماینده دولت جمهوری اسلامی ایران در استان بوشهر است که در شهر بوشهر واقع شده است.
پیشینه

این استانداری از سال ۱۳۵۲ یعنی زمان تشکیل این استان، به وجود آمده است.
مدیریت

استان بوشهر هفدهمین استان ایران از لحاظ جمعیت است. ستان بوشهر یکی از جنوبی‌ترین استانهای کشور است که در جنوب غربی ایران واقع گردیده است.
استان بوشهر با ۵/۲۳۱۶۷ کیلومتر مربع وسعت حدود ۴/۱ درصد از مساحت کل کشور را به خود اختصاص داده و از این لحاظ هفدهمین استان کشور محسوب می‌گردد.
استاندار کنونی بوشهر از ۳۱ شهریور ۱۴۰۰ احمد محمدی‌زاده می‌باشد.
مدیریت > فرمانداری‌ها

فرمانداری بوشهر
فرمانداری دشتستان
فرمانداری گناوه
فرمانداری تنگستان
فرمانداری دشتی
فرمانداری دیلم
فرمانداری دیر
فرمانداری کنگان
فرمانداری عسلویه
فرمانداری جم
مدیریت > استانداران بوشهر

مقالهٔ اصلی: فهرست استانداران بوشهر
بودجه

درآمد عمومی استان بوشهر در سال ۱۳۹۹، ۵۱۳۷ میلیارد تومان و هزینه‌های استانی ۲۶۳۰ میلیارد تومان بوده است. همچنین استان بوشهر ۱٫۷ درصد بودجه کشور را به خود اختصاص داده است.
استانداران

مقالهٔ اصلی: فهرست استانداران بوشهر
علی فلاحیان

| علی فلاحیان | علی فلاحیان |
| --- | --- |
وزیر اطلاعات: وزیر اطلاعات
دوره مسئولیت ۷ شهریور ۱۳۶۸ – ۲۹ مرداد ۱۳۷۶: دوره مسئولیت ۷ شهریور ۱۳۶۸ – ۲۹ مرداد ۱۳۷۶
رئیس‌جمهور: اکبر هاشمی رفسنجانی
پس از: محمد محمدی ری‌شهری
پیش از: قربانعلی دری نجف‌آبادی
عضو مجلس خبرگان رهبری: عضو مجلس خبرگان رهبری
دوره مسئولیت ۴ اسفند ۱۳۷۷ – ۴ خرداد ۱۳۹۵: دوره مسئولیت ۴ اسفند ۱۳۷۷ – ۴ خرداد ۱۳۹۵
حوزه انتخاباتی: استان خوزستان
اکثریت: ۳۸۶/۷۶۷
دادستان دادسرای ویژه روحانیت: دادستان دادسرای ویژه روحانیت
دوره مسئولیت ۲۵ خرداد ۱۳۶۶ – ۱۳ دی ۱۳۶۸: دوره مسئولیت ۲۵ خرداد ۱۳۶۶ – ۱۳ دی ۱۳۶۸
پیش از: محمد محمدی ری‌شهری
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱ آبان ۱۳۲۸ ‏(۷۵ سال) نجف‌آباد، اصفهان، ایران
حزب سیاسی: حزب جمهوری اسلامی (۱۳۵۸–۱۳۶۶)
محل تحصیل: مدرسه حقانی
علی فلاحیان (زاده ۱ آبان ۱۳۲۸ در روستای جلال‌آباد از توابع شهرستان نجف‌آباد) و عضو سابق مجلس خبرگان رهبری است. وی در دوره اول و دوم ریاست‌جمهوری‌ هاشمی رفسنجانی و از سال ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۶، وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی ایران را برعهده داشت.
وی به دلیل طراحی ترور میکونوس تحت تعقیب اینترپل (پلیس بین‌الملل) قرار داشت. ۷ نوامبر ۲۰۰۷ اینترپل حکم جلب وی را به دلیل دست داشتن در انفجار مرکز همیاری یهودیان صادر کرده‌است.
عباس پالیزدار در ۱۴ اردیبهشت ۱۳۸۷ وی را به «فساد اقتصادی»، «رانت خواری» و در برخی موارد به «فساد اخلاقی» متهم کرد.
نامزدی ریاست‌جمهوری

علی فلاحیان در سال ۱۳۸۰ در هشتمین دورهٔ انتخابات ریاست‌جمهوری اسلامی ایران نامزد شد و با کسب ۰/۱۹۶ درصد آراء نهمین رتبه در بین ده نامزد را به دست آورد.

فلاحیان در در سال ۱۳۹۲ در یازدهمین دورهٔ انتخابات ریاست‌جمهوری اسلامی ایران نیز برای نامزدی ثبت نام کرد و پس از اعلام نتایج صلاحیت‌ها گفت: من رد صلاحیت نشدم. نام من را جزو انصرافی‌ها گذاشتند. به من گفتند که شما انصراف داده‌اید.
مرگ فرزند

امیرحسین فلاحیان، فرزند آخر علی فلاحیان، متولد ۱۳۷۰ در تاریخ ۱۳۹۳/۱۲/۴ درگذشت. دفتر علی فلاحیان در اطلاعیه‌ای گفت： فرزندش از ۱ سالگی با عارضه عروقی مواجه بود که با تشدید بیماری در سال ۱۳۸۹ تحت عمل جراحی وریدی پای چپ قرار گرفت، لیکن به دنبال احساس ناراحتی در روز جمعه مورخه ۱۳۹۳/۱۲/۰۱ به توصیه پزشکان معالج در بیمارستان خاتم‌الانبیا بستری شد که پس از سه روز پیگیری و درمان دچار آمبولی گردید و فوت کرد.
محاکمهٔ فرزندش به جرم قتل

محسن فلاحیان، دیگر پسر وی، به جرم قتل و استفاده از اسلحه محاکمه شده‌است. پسر فلاحیان ضمن درگیری، با اسلحهٔ خود یک مأمور نیروی انتظامی را به قتل رسانده بود.
اتهامات

اینترپل (پلیس بین‌الملل) در تاریخ ۷ نوامبر ۲۰۰۷ به درخواست دادگستری آرژانتین مبنی بر دخالت داشتن وی در انفجار مرکز همیاری یهودیان و در مقام رئیس وقت وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی، حکم جلب بین‌المللی وی را صادر کرده‌است.
وی همچنین به دلیل طراحی ترور میکونوس و محکومیت غیابی در دادگاه کشور آلمان، از قبل تحت تعقیب اینترپل (پلیس بین‌الملل) قرار داشت. نام وی به عنوان متهم فراری به جرم جنایت علیه جان و سلامت انسان‌ها، اوباشگری و خرابکاری با درج عکس و مشخصات ظاهری، وزن ۹۲/۵ کیلوگرم و چشم‌ها و موهای قهوه‌ای، در وبگاه اینترپل اعلان شده‌است. وی در مصاحبه‌ای با حسین دهباشی در مجموعه تاریخ شفاهی ایران، تأکید کرد که هیچ نقش و اطلاعی از موضوع رستوران میکونوس و بمب‌گذاری در مرکز هم‌یاری یهودیان در آمیا نداشته‌است.
دوره ریاست فلاحیان بر وزارت اطلاعات در کابینه اکبر هاشمی رفسنجانی، یکی از پرتنش‌ترین و پرانتقادترین دوران فعالیت این وزارت‌خانه از سوی جریان‌های روشنفکری ارزیابی می‌شود. بسیاری از روزنامه‌نگاران و روشنفکران ایرانی همچون؛ اکبر گنجی معتقدند در این دوران و به دستور شخص او بسیاری از نویسندگان و روشنفکران به قتل رسیده‌اند. فلاحیان در خصوص ماجرای اتوبوس حامل نویسندگان که عازم ارمنستان بود، این را ساخته و پرداخته اذهان این نویسندگان دانسته و آن را برگرفته از یک رمان می‌داند.
خبرگزاری فارس می‌گوید: علی‌رغم اظهار نظرهایی که پیرامون فلاحیان در قضایایی چون قتل‌های زنجیره‌ای ایران، حذف مخالفان و فعالیت‌های اقتصادی وزارت اطلاعات به گوش می‌رسد ولی همچنان به نظر بعضی او یکی از قوی‌ترین وزیران اطلاعات بوده‌است. وی در مصاحبه با همین خبرگزاری سعید امامی (متهم اول قتل‌های زنجیره‌ای) را یک نخبه امنیتی دانست و گفت: او بسیار آدم قوی‌ای بود و خیلی خدمت کرد. وی معتقد است سعید امامی خودش را نکشته‌است.
اتهامات > اتهام فساد مالی

عباس پالیزدار طی سخنرانی‌هایی در ۱۴ اردیبهشت ۱۳۸۷ در دانشگاه بوعلی همدان و ۷ خرداد همان سال در دانشکده حقوق دانشگاه شیراز، علی فلاحیان و دستکم ۵۰ تن از مقامات ارشد و روحانیان با نفوذ جمهوری اسلامی را با ذکر نام به «فساد اقتصادی»، «رانت خواری» و در برخی موارد به «فساد اخلاقی» متهم کرد.
اتهامات > ویلای پل رومی

بنا بر گفته اکبر گنجی، علی فلاحیان در ویلایی مصادره شده از دوران پهلوی در منطقه پل رومی تهران زندگی می‌کند. وی ادعا کرده که این ویلا غنیمت جنگی است.
اتهامات > زندانی کردن برادران تحریریان

در دوره وزارت علی فلاحیان، برادران تحریریان (رفوگران) -موسسین کارخانه خودکار بیک- به اتهام سو استفاده از ارز دولتی زندانی شدند. ماموران آنها را تهدید به شلاق زدن جلوی کارگران نمودند که در اثر این تهدید، دو برادر بخاطر فشار روحی اقدام به خودکشی (ناموفق) نمودند. پس از تظلم خواهی برادران تحریریان به دفتر رهبری، وظیفه بازرسی این پرونده به احمد ناطق نوری سپرده شد. پس از ورود ناطق نوری به این موضوع، نه تنها این دو برادر از اتهام مبرا شدند، بلکه این مساله به مجازات و اخراج تعدادی از ماموران وزارت اطلاعات انجامید. فلاحیان در این باره به ناطق نوری گفته بود: ((کار شما بزرگ‌ترین ضربه را به ما زد.)) ناطق پاسخ داد که ((رفاقت سرجایش؛ اما من وظیفه و تکلیف خودم را انجام می‌دهم)). بعد از این پرونده، حکم بازرسی دفتر رهبری به ناطق نوری داده شد.
مسئولیت‌ها

مسئول بنیاد مسکن انقلاب اسلامی در استان خوزستان
حاکم شرع آبادان
حاکم شرع کرمانشاه
حاکم شرع مشهد
قائم مقام دادستان کل انقلاب؛ همزمان با همکاری در حفاظت اطلاعات سپاه در زندان اوین
فرمانده کمیته انقلاب اسلامی از سال‌های ۱۳۶۱ تا ۱۳۶۴
معاون امنیتی نخستین وزیر اطلاعات (در زمان وزارت ری‌شهری)
دومین وزیر اطلاعات جمهوری اسلامی ایران
نمایندهٔ استان خوزستان در دوره سوم و چهارم مجلس خبرگان رهبری
رئیس سازمان بازرسی نیروهای مسلح
گفتگوی علی فلاحیان در برنامهٔ خشت خام
جلمبادان

چشم انداز روستای جلمبادان در فصل زمستان
| جلمبادان | جلمبادان |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: خراسان رضوی
شهرستان: جوین
بخش: بخش مرکزی
دهستان: پیراکوه
جمعیت: ۵۴۷ نفر (سرشماری ۹۵)
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۵۷۲۵۴۲
جلمبادان، روستایی است از توابع بخش مرکزی و در شهرستان جوین استان خراسان رضوی ایران. مردم روستای جلمبادان به زبان فارسی خراسانی با گویش سبزواری صحبت می‌کنند.
جمعیت

این روستا در دهستان پیراکوه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۶۷۲ نفر (۲۲۵ خانوار)
بوده است.
چوی سوک‌بین

این مقاله دربارهٔ سوک‌بین چوی، همسر پادشاه سوک‌جونگ است. برای دیدن سریالی در رابطه با او، دونگ یی را ببینید.
همسر نجیب‌زادهٔ سلطنتی سوک از قبیلهٔ هائه‌جو چوی (کره‌ای: 숙빈 최씨؛ هانجا: 淑嬪 崔氏؛ ۱۷ دسامبر ۱۶۷۰–۹ آوریل ۱۷۱۸) با نام شخصی چوی دونگ‌یی، یکی از شناخته شده‌ترین همسران پادشاه سوک‌جونگ و مادر پادشاه یونگ‌جو بود.
زندگی‌نامه > زندگی اولیه

بانو چوی در ششمین روز از یازدهمین ماه قمری در یازدهمین سال سلطنت پادشاه هیون‌جونگ متولد شد که در تقویم میلادی به ۱۷ دسامبر ۱۶۷۰ ترجمه می‌شود. او دختر کوچکتر چوی هیو-وون و بانو هونگ، از قبیله نامیانگ هونگ بود. او یک برادر بزرگتر به نام چوی دونگ‌هو و یک خواهر بزرگتر به نام بانو چوی داشت.
زندگی‌نامه > ورود به قصر و ملاقات با پادشاه

بانو چوی در سن ۷ سالگی وارد قصر شد. او به طبقه چئون‌مین تعلق داشت که پایین‌ترین طبقه در دوره چوسان بود. معلوم نیست اولین برخورد او با پادشاه چگونه اتفاق افتاد. پذیرفته‌شده‌ترین روایت این است که او در زمانی که ملکه این‌هیون تبعید شده بود و جانگ هی-بین موقعیت ملکه را به دست آورده بود، یک موسوری (خدمتکار بخش آب) در قصر بود. یک شب، بانو چوی برای سلامتی ملکه مخلوع (این‌هیون) دعا می‌کرد که پادشاه سوک‌جونگ که از سفر به کاخ بازمی‌گشت، صدای او را شنید و از سخنانش متأثر شد. کتاب "سومونروک (صخره و آب)" (수문록، 隨聞錄) نوشته: یی مون-جونگ (۱۶۵۶–۱۷۲۶) وقایعی را که منجر به اعدام جانگ هی-بین شد، توصیف می‌کند. نویسنده ای که در زمان پادشاهی سوک‌جونگ زندگی می‌کرد، این برخورد را به شرح زیر ثبت کرد:
یک شب، پادشاه (سوک‌جونگ) نمی‌توانست بخوابد و از بی خوابی رنج می‌برد، تصمیم گرفت به بیرون برود. هنگام بازگشت به قصر و عبور از اتاق خدمتکاران، ناگهان صدای گریه ای را از یک اتاق کوچک شنید. پادشاه از روی کنجکاوی، نگاهی به اتاق انداخت، سپس در کمال تعجب دید که در این اتاق تمیز و مرتب، بساطی کوچک برای یک ضیافت وجود دارد. سپس موسوری (خدمتکار آب) جوانی را دید که لباس رسمی خود را پوشیده بود و به شدت گریه می‌کرد.
میزی برای مراسم یادبود چیده شده بود. لوح یادبودی که آنجا قرار داشت برای ملکه سابق این‌هیون تنظیم شده بود. پادشاه تعجب کرد، زیرا ملکه این‌هیون برکنار شده بود. موسوری لوح یادبودی گذاشته بود زیرا ملکه این‌هیون خود را فدای شاه کرد. اما از ترس نفوذ ملکه جانگ، هیچ‌کس جرأت نمی‌کرد که ملکه مخلوع این‌هیون را گرامی بدارد، زیرا هیچ‌کس نمی‌خواست متهم و اعدام شود.
پادشاه تعجب کرد که حتی در این شرایط خطرناک، کسی جرأت کرده و جان خود را به خطر انداخته تا برای سلامتی ملکه این‌هیون دعا کند. پادشاه دختر جوان را صدا زد؛ موسوری صدای او را شنید و برگشت و با دیدن پادشاه مات و مبهوت شد و وقتی او را شناخت در مقابلش زانو زد. پادشاه از او توضیح خواست. موسوری با صدایی لرزان پاسخ داد: «اعلیحضرت، زمانی که ملکه این‌هیون در قصر حضور داشتند، من در خدمت ایشان بودم. امروز روز تولد ایشان است و من نمی‌توانم محبت‌هایی را که ملکه این‌هیون آن زمان در حق من کردند را فراموش کنم؛ بنابراین به صورت خصوصی برای ایشان مراسم یادبودی گرفتم. لطفاً مرا با مرگ مجازات کنید».

پادشاه با شنیدن این سخن موسوری شدیداً متحیر شد.
اگر کسی دیگر در موقعیت این دختر بود جان خودش را به خطر نمی‌انداخت اما این موسوری برای احترام به ملکه سابقش خطر مرگ را به جان خرید. در واقع او ستودنی و با فضیلت بود و پادشاه که خود شاهد این اتفاق بود، بسیار متأثر شد.
سپس پادشاه، موسوری جوان را به خود نزدیک کرد و احساسات او به تدریج از همدردی به علاقه و سپس به عشق تبدیل شد. با گذشت زمان، این موسوری به چوی سوک-بین معروف شد.
زندگی‌نامه > زندگی بعدی

در سال ۱۷۰۳، ملکه این‌وون، شاهزاده یونینگ را به فرزندی پذیرفت، و او را مانند پسر خود می‌دانست. در سال ۱۷۰۴، سالنامه سلسله چوسان بیان می‌کند که برای ازدواج یونینگ، پادشاه سوک‌جونگ دستور یک مراسم بسیار باشکوه و تجملاتی را داد. وزرا و اشراف نسبت به این ولخرجی‌ها اعتراض کردند و به شاهزاده یونینگ شکایت کردند؛ زیرا او حتی ولیعهد هم نبود، بلکه پسر یک صیغه سلطنتی بود.

سالنامه بیان می‌کند که اواخر همان سال، سوک‌جونگ کاخ زمستانی خود، کاخ ای‌هیون (که روزهای جوانی خود را در آن گذرانده بود) را به چوی سوک-بین هدیه داد. گفته می‌شود که این ساختمان بزرگ و وسیع بوده و در هان‌سونگ (سئول کنونی) قرار داشت. در سال ۱۷۱۱، هنگامی که ملکه این‌وون مبتلا به آبله شد، و بانو چوی به خدمتکاران دستور داد تا از قصر بیرون بروند و در میان مردم عادی برای نجات ملکه که در نهایت جان سالم به در برد، به دنبال چاره بگردند. در سال ۱۷۱۶، چوی سوک-بین بیمار شد و در حالی که بیمار بود از قصر خارج شد و به کاخ ای‌هیون نقل مکان کرد تا بلکه بیماری اش درمان شود. بعداً در همان سال، سوک‌جونگ پیامی از پسرش یونینگ دریافت کرد که به او اطلاع داد که وضعیت سلامتی مادرش بدتر شده است و درخواست کمک پزشکی بیشتری کرد. در سال ۱۷۱۷، سوک‌جونگ از سیاست بازنشسته شد و به پسرش، ولیعهد یی یون (پادشاه گیونگ‌جونگ) اجازه داد تا امور دولت را در دست بگیرد.
زندگی‌نامه > مرگ و آرامگاه

در سال ۱۷۱۸، بانو چوی در سن ۴۷ سالگی در کاخ ای‌هیون درگذشت. در لوح یادبود او در وصف شخصیتش چنین آمده است:
" منش و جایگاه او انکارنشدنی بود. او با مردم بدخلقی نمی‌کرد. بسیار محترم بود و همیشه در خدمت ملکه این‌هیون و بعدها ملکه این‌وون بود. خردمندی و هوش او در ارتباطش با دیگران آشکار بود و همواره مطابق وظیفه عمل می‌کرد. او هرگز وارد درگیری‌های سیاسی کاخ نمی‌شد و روزگار خود را در صلح و آرامش می‌گذراند"
آرامگاه او در شهر پاجو، استان گیونگ‌گی، کره جنوبی قرار دارد. این مکان، باغ "سوریونگ‌وون" نام دارد و به عنوان مکان تاریخی شماره ۳۵۸ تعیین شده است. پادشاه سوک‌جونگ در سال ۱۷۲۰ (دو سال بعد از مرگ بانو چوی) درگذشت، ظاهراً پس از اینکه به یی یی-میونگ گفت که شاهزاده یونینگ باید به عنوان ولیعهد برادرش گیونگ‌جونگ، معرفی شود. وقتی شاهزاده یونینگ به عنوان "پادشاه یونگ‌جو" تاجگذاری کرد و پادشاه چوسان شد، قربانگاهی (제실) در نزدیکی مقبره مادرش (بانو چوی) برپا کرد، تا نشانی از محبت عمیق فرزندی او باشد. او برای سوگواری خود در کنار قبر مادرش یک جسیل ساخت و سنگ قبری برای او ساخت که در چهار نقطه آن مطالبی دربارهٔ او نوشته شده است. 

لوح یادبود بانو چوی در چیل‌گونگ (محل تاریخی شماره ۱۴۹)، مکانی که لوح‌های اجدادی هفت صیغه سلطنتی دیگر را در خود جای داده است، ثبت شده است. به چوی سوک-بین لقب پس از مرگ هواگیونگ (화경، 和瓊) داده شد که به معنای ("هماهنگ") است. او بعداً به هوی‌دوک ("فضیلت باشکوه") و به آن‌سون ("پاکی آرام") ارتقا یافت.
زندگی‌نامه > بحث رتبه‌بندی

تنها پسر بازمانده بانو چوی، شاهزاده یونینگ (یی گئوم، بعدها پادشاه یونگ‌جو) بود که به عنوان یک کودک نابغه شناخته می‌شد و یکی از بزرگ‌ترین پادشاهان تاریخ چوسان بود. اما از آنجایی که مادرش، یک صیغه از طبقه اشرافی نبود، مقاماتی که در خانه‌های اشرافی به دنیا آمده بودند و همسرانی نجیب‌زاده داشتند، نسبت به او و مادرش نگاهی تحقیرآمیز داشتند.
اگرچه یونگ‌جو در بزرگسالی نسبت به ریشه مادرش بسیار حساس بود، اما نمی‌توان عشق عمیقی را که او به مادر خود داشت انکار کرد. احترام او به حد و مرزی نداشت. او اشعار زیادی سروده و در یکی از آنها می‌گوید:
پدرم مرا به وجود آورد، مادرم مرا سیر کرد، مرا هدایت کرد، پرورش داد، مرا تربیت کرد، مرا نگاه داشت، مراقب من بود و هر لحظه مرا یاری می‌کرد.
یونگ‌جو با درباریان بحث می‌کرد تا چوی سوک-بین را به عنوان یک مادر عمومی به رسمیت بشناسند. اما مقامات کاملاً با این موضوع مخالف بودند و فقط این حق را به پادشاه می‌دادند که اغلب اوقات به عنوان بخشی از مراسم سلطنتی اش، از مقبره مادرش بازدید کند. در طول مدتی که او با این موضوع مبارزه می‌کرد، دو روایت جالب از احساسات او در مورد این وضعیت وجود دارد. در سال ۱۷۳۹، یک روز قبل از بازدید برنامه‌ریزی شده از مقبره بانو چوی، پادشاه یونگ‌جو با نارضایتی از پروتکل‌هایی که هیئت تشریفات تنظیم کرده بود، دو مقام را که مستقیماً مسئول آنها بودند، محکوم کرد.
سالنامه سلسله چوسان این اندازه‌گیری را توضیح می‌دهد: «پادشاه با احترام به مادر خصوصی خود چوی سوک-بین خدمت می‌کرد، اما او مشکوک بود که مقامات و درباریان حاضر به انجام خواسته‌های او نیستند؛ بنابراین، هر بار درگیری‌های ناگهانی شروع می‌شد که به ناچار با یک اعلامیه ناراحت‌کننده سلطنتی دنبال می‌شد.» در فرصتی دیگر، پادشاه آرامگاه او را به مقصد کاخ ترک می‌کرد. او هنگام سوار شدن بر کجاوه، وزیر امور نظامی، کیم سون-گونگ را احضار کرد. و در حالی که گریه می‌کرد گفت:
از سال ۱۷۳۷، این اولین باری بود که برای ادای احترام به مقبره مادرم آمدم. برای آن سال‌ها، قلب من پر از غم بود. وقتی بچه‌ها زمین می‌افتند، به‌طور معمول مادرشان را صدا می‌کنند. این طبیعت انسان است. در زمان کشاورزی، اگر کسی زمینی نداشته باشد، چگونه می‌تواند کشاورزی کند؟ آیا کسی اجازه ندارد دغدغه خصوصی داشته باشد، اما از دست دادن اعتماد (به مقاماتش) اشتباه است، علمای نخبه امروزی بیش از حد خونسرد هستند، آن علمای نخبه باید پدر و مادری هم داشته باشند، نمی‌توانستند از بهشت سقوط کرده باشند یا ظهور کنند.
در نهایت او به آنچه می‌خواست رسید و بانو چوی به عنوان مادر عمومی او به رسمیت شناخته شد.
خانواده > اجداد

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
 :  
 :  
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   | چوی ائوک‌جی | چوی ائوک‌جی | چوی ائوک‌جی | چوی ائوک‌جی |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   | چوی ائوک‌جی | چوی ائوک‌جی | چوی ائوک‌جی | چوی ائوک‌جی |
 :  
 :  
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   | چوی مال‌جئونگ | چوی مال‌جئونگ | چوی مال‌جئونگ | چوی مال‌جئونگ |   |   |   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   | چوی مال‌جئونگ | چوی مال‌جئونگ | چوی مال‌جئونگ | چوی مال‌جئونگ |   |   |   |
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
|   |   |   |   |   |   |   | چوی تائه‌ایل | چوی تائه‌ایل | چوی تائه‌ایل | چوی تائه‌ایل |   |   |   |   |   |   |
|   |   |   |   |   |   |   | چوی تائه‌ایل | چوی تائه‌ایل | چوی تائه‌ایل | چوی تائه‌ایل |   |   |   |   |   |   |
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
|   |   |   |   | چوی هیووُن | چوی هیووُن | چوی هیووُن | چوی هیووُن |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|   |   |   |   | چوی هیووُن | چوی هیووُن | چوی هیووُن | چوی هیووُن |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
|   |   |   |   |   |   |   | بانو جانگ از قبیلهٔ پیئونگ‌گانگ جانگ | بانو جانگ از قبیلهٔ پیئونگ‌گانگ جانگ | بانو جانگ از قبیلهٔ پیئونگ‌گانگ جانگ | بانو جانگ از قبیلهٔ پیئونگ‌گانگ جانگ |   |   |   |   |   |   |
|   |   |   |   |   |   |   | بانو جانگ از قبیلهٔ پیئونگ‌گانگ جانگ | بانو جانگ از قبیلهٔ پیئونگ‌گانگ جانگ | بانو جانگ از قبیلهٔ پیئونگ‌گانگ جانگ | بانو جانگ از قبیلهٔ پیئونگ‌گانگ جانگ |   |   |   |   |   |   |
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
|   | سوک‌بین چوی | سوک‌بین چوی | سوک‌بین چوی | سوک‌بین چوی |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|   | سوک‌بین چوی | سوک‌بین چوی | سوک‌بین چوی | سوک‌بین چوی |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
|   |   |   |   |   |   |   | هونگ گیه‌نام | هونگ گیه‌نام | هونگ گیه‌نام | هونگ گیه‌نام |   |   |   |   |   |   |
|   |   |   |   |   |   |   | هونگ گیه‌نام | هونگ گیه‌نام | هونگ گیه‌نام | هونگ گیه‌نام |   |   |   |   |   |   |
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
|   |   |   |   | بانو هونگ از قبیلهٔ نامیانگ هونگ | بانو هونگ از قبیلهٔ نامیانگ هونگ | بانو هونگ از قبیلهٔ نامیانگ هونگ | بانو هونگ از قبیلهٔ نامیانگ هونگ |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|   |   |   |   | بانو هونگ از قبیلهٔ نامیانگ هونگ | بانو هونگ از قبیلهٔ نامیانگ هونگ | بانو هونگ از قبیلهٔ نامیانگ هونگ | بانو هونگ از قبیلهٔ نامیانگ هونگ |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
|   |   |   |   |   |   |   | بانو کیم | بانو کیم | بانو کیم | بانو کیم |   |   |   |   |   |   |
|   |   |   |   |   |   |   | بانو کیم | بانو کیم | بانو کیم | بانو کیم |   |   |   |   |   |   |
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :  
 :
خانواده > فرزندان

بانو چوی از شوهرش پادشاه سوک‌جونگ صاحب سه فرزند پسر شد:
شاهزاده یونگ‌سو (۱۶۹۳)؛ در کودکی به علت بیماری سرخک درگذشت.
شاهزاده یونینگ (۱۶۹۴—۱۷۷۶)؛ با نام شخصی یی گئوم، بعدها پادشاه یونگ‌جو، بیست و یکمین پادشاه چوسان
پسری با نام نامعلوم (۱۶۹۸)؛ در کودکی درگذشت.
در فرهنگ عامه

توسط لی می یونگ در مجموعه تلویزیونی ام‌بی‌سی، زنان تاریخ: جانگ هوی بین، در سال ۱۹۸۱ به تصویر کشیده شد.
توسط کیون می ری در مجموعه تلویزیونی ام‌بی‌سی، ۵۰۰ سال سلسله چوسان: ملکه این‌هیون (اپیزود هشتم)، در سال ۱۹۹۵ به تصویر کشیده شد.
توسط نام جو هی در مجموعه تلویزیونی اس‌بی‌اس، جانگ هوی بین، در سال ۱۹۹۵ به تصویر کشیده شد.
توسط کیم یونگ ئه در مجموعه تلویزیونی ام‌بی‌سی، جاده پادشاه بزرگ، در سال ۱۹۹۸ به تصویر کشیده شد.
توسط پارک یه جین در مجموعه تلویزیونی کی‌بی‌اس۲، داستان سلطنتی: جانگ هی بین، در سال ۲۰۰۲ به تصویر کشیده شد.
توسط هان هیو جو و کیم یو جونگ در مجموعه تلویزیونی ام‌بی‌سی، افسانه دونگ‌یی، در سال ۲۰۱۰ به تصویر کشیده شد.
توسط هان سونگ یون در مجموعه تلویزیونی اس‌بی‌اس، جانگ اوک‌جونگ، زندگی برای عشق، در سال ۲۰۱۳ به تصویر کشیده شد.
توسط یون جین سو در مجموعه تلویزیونی اس‌بی‌اس، قمارباز سلطنتی، در سال ۲۰۱۶ به تصویر کشیده شد.
علی‌اکبر حکیم شوشتری

| علی اکبر حکیم شوشتری | علی اکبر حکیم شوشتری |
| --- | --- |
نماینده دوره بیست و دوم مجلس شورای ملی: نماینده دوره بیست و دوم مجلس شورای ملی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: شوشتر، ایران
ملیت: ایران
پیشه: سیاست‌مدار
علی اکبر حکیم شوشتری سیاست‌مدار و مدیر ارشد اجرایی ایرانی بود، که در دوره بیست و دوم مجلس شورای ملی بعنوان نماینده شوشتر از استان خوزستان در مجلس شورای ملی حضور داشت.
اربه‌گله

| اربه کله | اربه کله |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: مازندران
شهرستان: رامسر
بخش: مرکزی
دهستان: چهل‌شهید
جمعیت: ۲۲۱ نفر (سرشماری ۹۵)
اربه کله، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان رامسر در استان مازندران ایران.
جمعیت

این روستا در دهستان چهل‌شهید قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۴۳ نفر (۶۷خانوار) بوده‌است.