لاندیولول
کاربرد

لاندیولول به عنوان یک عامل ضد آریتمی در اروپا نشان داده شده‌است.
تاکی‌کاردی فوق بطنی و برای کنترل سریع ضربان بطنی در بیماران مبتلا به فیبریلاسیون دهلیزی یا فلوتر دهلیزی در حین عمل، پس از عمل یا سایر شرایطی که کنترل کوتاه مدت ضربان بطنی با یک عامل کوتاه اثر مطلوب است.
تاکی‌کاردی سینوسی غیر جبرانی، جایی که به تشخیص پزشک ضربان قلب سریع نیاز به مداخله خاصی دارد.
افزون بر این، لاندیولول برای درمان فیبریلاسیون بطنی یا تاکی‌کاردی بطنی در ژاپن تأیید شده‌است.
لاندیولول را می‌توان به عنوان خط اول درمان برای کنترل ضربان بطنی حاد در بیماران مبتلا به فیبریلاسیون دهلیزی استفاده کرد (توصیه سطح I - دستورالعمل ۲۰۲۰ انجمن قلب و عروق اروپا)
اثرات مفید لاندیولول در بیش از شصت کارآزمایی بالینی (جستجوی pubmed - اوت ۲۰۱۸) نشان داده شده‌است. لاندیولول به‌طور کلی به خوبی تحمل می‌شد، با خطر نسبتاً پایین افت فشار خون و برادی‌کاردی. اکثر کارآزمایی‌های بالینی با لاندیولول در محیط‌های بعد از عمل برای درمان یا پیشگیری از تاکی کاردی فوق بطنی یا تاکی آریتمی قبل یا بعد از جراحی‌های قلبی و غیرقلبی انجام شده‌اند. کارآزمایی‌های بالینی تصادفی‌سازی شده برای مقایسه لاندیولول با پلاسبو< دیلتیازم و آمیودارون در بیماران با یا بدون نارسایی قلبی منتشر شده‌است.
گزارش‌های موردی در مورد استفاده از لاندیولول پس از آنفارکتوس میوکارد، طوفان الکتریکی مقاوم منتشر شده‌است. گردش سریع لاندیولول به دلیل تجویز خود محدود شونده، بیشتر عوارض جانبی را کاهش می‌دهد. لندیولول ممکن است با عادی سازی میکروسیرکولاسیون کرونر از طریق انسداد کاهش بیان سیستم سیگنالینگ VEGF ناشی از سپسیس، اما مستقل از سایتوکاین‌های التهابی، در موش‌های سپتیک محافظ قلبی باشد.
اثربخشی و ایمنی لاندیولول در شوک سپتیک در یک کارآزمایی تصادفی‌سازی و کنترل‌شده چند مرکزی مورد بررسی قرار گرفته‌است و نتایج این مطالعه در مجله معروف Lancet Respiratory در سال ۲۰۲۰ منتشر شده‌است که تأثیر بالینی لاندیولول را در بیماران سپسیس از طریق قابل توجه نشان می‌دهد. کاهش آریتمی جدید و نگه داشتن بیماران در محدوده ضربان قلب هدف. افزون بر این، لاندیولول تأثیر بالینی مثبتی در مورد روزهای بدون تهویه، روزهای بدون ICU و روزهای بدون بیمارستان نشان داد. نرخ بقای بیماران در گروه لندیولول ۸۸٪ تا روز ۲۸ بود، در مقایسه با نرخ مرگ و میر ۲۰٪ در گروه شاهد در روز ۲۸. این یافته‌های بسیار مهمی است که ممکن است لاندیولول را در مراقبت استاندارد برای بیماران سپسیس شامل شود. از آنجایی که تاکی‌کاردی و فیبریلاسیون دهلیزی از عوامل کلیدی پیش آگهی برای سپسیس هستند. افزون بر این، تاکی‌کاردی بیش از ۱۰۰ ضربه در دقیقه (bpm) در هنگام پذیرش در بخش مراقبت‌های ویژه (ICU) یک عامل خطر برای بدتر شدن پیش آگهی است.
انتشار اخیر در مجله قلب و عروق در یک محیط واقعی آینده‌نگر، ایمنی و اثربخشی لندیولول را برای درمان فیبریلاسیون دهلیزی یا فلوتر دهلیزی در نارسایی مزمن قلب (بیش از یک هزار بیمار در ۲۰۹ مؤسسه پزشکی در سراسر ژاپن) نشان داد. در این بررسی، که یکی از بزرگترین مطالعاتی است که تاکنون در بیماران مبتلا به نارسایی مزمن قلبی که نیاز به کنترل ضربان داخل وریدی دارند، انجام شده‌است، گزارش افت فشار خون جدی در کمتر از ۱٪ از بیماران بود که انتخاب قلبی لاندیولول با اثر محدود بر خون را برجسته می‌کند. فشار. شایان ذکر است، بیش از ۷۰٪ از بیماران در کلاس III یا IV NYHA بودند (۳۵٪ NYHA IV)، و نزدیک به ۵۰٪ دارای LVEF زیر ۴۰٪ بودند. میانگین زمان برای نخستین بار بازگشت به ریتم سینوسی پس از تجویز لاندیولول ۱۴ ساعت و متوسط بالاترین سرعت انفوزیون ۳ میکروگرم بر کیلوگرم در دقیقه بود.
لاندیولول یک داروی امیدوارکننده برای مدیریت فیبریلاسیون دهلیزی پس از عمل در جراحی‌های غیر قلبی با مشخصاتی است که امکان کنترل ضربان قلب را با کمینه تأثیر بر فشار خون فراهم می‌کند. لاندیولول اثر اینوتروپیک منفی محدودی دارد و توسط سیستم تنفسی به خوبی تحمل می‌شود. مزایای اضافی مربوط به تنظیم پاسخ التهابی و کند شدن مسیر آدرنرژیک احتمالاً به کاهش بروز POAF کمک می‌کند. استفاده از دوز پایین (۵–۱۰ میکروگرم/کیلوگرم در دقیقه) معمولاً برای کنترل سریع ضربان قلب کافی است که با نرخ زودتر و بالاتر تبدیل به ریتم سینوسی در مقایسه با گروه کنترل همراه است.
تحمل عالی لاندیولول در دوزهای پایین (۳ تا ۵ میکروگرم/کیلوگرم در دقیقه) امکان شروع استفاده پیشگیرانه در حین جراحی و پس از عمل را فراهم می‌کند. پروفیلاکسی لاندیولول با کاهش بروز فیبریلاسیون دهلیزی پس از عمل بدون ایجاد عوارض جانبی مرتبط با بلوک بتا همراه است. به نظر می‌رسد طرح انفوزیون بهینه با ادامه انفوزیون لاندیولول در دوره بعد از عمل با پاسخ بهتر همراه است، در حالی که انفوزیون محدود به دوره حین عمل ممکن است کافی نباشد.