بانو با سگ ملوس
خلاصه

بانوی جوانی همراه با سگش در یالتا حضور دارد. مردی به نام گوروف که در اصل در شهر مسکو با همسر و فرزندانشان زندگی می‌کنند، نیز به یالتا آمده است. همسر گوروف خود را «زنی که فکر می‌کند» می‌نامد؛ شوهرش او را کودن، ‌کسل‌کننده و خالی از ظرافت می‌داند. گوروف دائما به همسرش بی‌وفایی می‌کند، رویکرد عمومی او به زنان آن است که «آن نژاد پست» خطابشان کند اما بدون همین نژاد قادر به زندگی نیست. همهٔ نشانه‌های بانو و سگش حاکی از کسل بودن او است. حضور حیوان منجر به آشنایی آن دو می‌شود. گوروف و بانو به صحبت مشغول می‌شوند. پس از بازگشت مرد به هتل خود، او با رویای زن به خواب می‌رود. زن بسیار جوان است و کمی پیش همانند دختر گوروف به تحصیل مشغول بوده است.
پس از گذشت یک هفته، در یک روز داغ و پرباد نیمروز و عصر را با هم می‌گذرانند. سپس در اتاق دختر در هتل همخوابگی می‌کنند؛ دختر احساس گناه می‌کند و مرد به خوردن هندوانه مشغول می‌شود. دختر همراه با اشک از همسر آلمانی خود می‌گوید. صبحگاه مه‌آلودِ روز بعد یکدیگر را ملاقات می‌کنند، چند روز بعد آنا باید به شهر خود بازگردد.
زندگی در مسکو با همهٔ جنب‌وجوشش نمی‌تواند بانو و سگ را از ذهن گوروف خارج کند. با هیچ‌کس نمی‌تواند دربارهٔ تجربه جدیدش صحبت کند و هرگاه تلاشی برای اینکار انجام می‌دهد به دیوار برمی‌خورد. در یک شب دیرهنگام گوروف ناگهان به یکی از دوستانش می‌گوید نمی‌دانی چه زن دلپذیری را در یالتا دیدم! دوستش که کارمند دولت است واکنش نشان می‌دهد حق داشتی، ماهی بد بو بود.
گوروف تمامی زندگانی خود (از کار در بانک تا خانواده‌اش) را کسل‌کننده می‌یابد، مسکو را به قصد شهر بانو ترک می‌کند. در آنجا، اتاقی در بهترین هتل اجاره می‌کند؛ فرش خاکستری توجهش را جلب می‌کند که از قماش نظامی ساخته شده است، مرکبدان نیز خاکستری از غبار و به شکل اسب‌سواری است که کلاهش را با دست تکان می‌دهد و سر ندارد. خانهٔ بانو را نیز حصاری دراز و خاکستری محاصره کرده که چنگالهایش بیرون زده است.
گوروف به تئاتر محلی می‌رود که برای اولین بار اپرایی را به نام گیشا را اجرا می‌کند. بانو را همراه با شوهرش می‌بیند؛ درمی‌یابد در میان خیل جمعیت، عزیزترین و نزدیکترین شخص به او است. او راهی برای صحبت با بانو پیدا می‌کند: از کریدورها و راه‌پله‌های تئاتر و از میان حضار بالا و پایین می‌روند. برای دیدنت به مسکو خواهم آمد. هیچگاه شاد نبوده‌ام؛ حالا هم ناشادم و هرگز و هرگز شاد نخواهم بود، هرگز! گوروف پس از مکثی، تئاتر را ترک می‌کند.
دیدارهای گوروف و آنا مخفیانه در مسکو صورت می‌گیرد. چیزی که او را آشفته کرده است این است که همهٔ بخش‌های تصنعی زندگی‌اش (بانک، کلوب، مکالمات با اشخاص، اجبارهای اجتماعی) به صورت آشکار روی می‌دهند اما بخش واقعی و هیجان‌برانگیز زندگی او در خفا است. او دو زندگانی دارد: یکی پر از حقیقت‌های متعارف و دروغ‌های متعارف دقیقا شبیه به زندگی دوستان و همراهانش؛ و دیگری مخفیانه. هر چیزی که برای او ضروری است، هر چیزی که او نسبت به آن احساس صادقانه‌ای دارد و خودش را فریب نمی‌دهد، هر چیزی که هستهٔ اصلی زندگانی او است، از دیگران مخفی است؛ در همان حال هر چیزی که نادرست و پوسته‌ای است که او خود را در آن مخفی می‌کند (از جمله نژاد پست)، آشکار است. با قضاوت دیگران با زندگی خودش، آنچه را می‌دید باور نداشت. زندگی شخصی هر فرد مخفیانه است و شاید به همین خاطر است که انسان متمدن با نگرانی بر احترام حریم خصوصی تاکید می‌کند.
در ملاقات آخر، احساس می‌کنند نزدیکترین دوست یکدیگر هستند. به نظر می‌رسد برای گریز ار مخفی‌کاری به راه‌حلی  رسیده‌اند و زندگی جدید و شکوهمندی را آغاز خواهند کرد؛ نتیجه در دور دست قرار دارد و هر دو می‌دانند هر آنچه که برایشان پیچیده و سخت است تازه شروع شده است.