دبلیو. هیدون برنز
شهردار جکسون‌ویل

برنس که طرفدار جداسازی نژادی (طرفدار جدایی نژاد سفید و سیاه) بود، در ۱۹۴۹ برای سمت شهرداری جکسون‌ویل در برابر سی. فرانک وایتهد، شهردار آن زمان، نامزدی خود را اعلام کرد. در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات، وایتهد را شکست داد و در انتخابات عمومی با ویلیام آشلی، بازرگان جکسون‌ویل و نامزد مستقل دموکرات مقابل شد ــ این رقابت یک اتفاق نادر بود، زیرا دموکرات‌ها برای دهه‌ها سیاست شهر را در تسلط خود داشتند. برنس در ۲۱ ماه ژوئن سال ۱۹۴۹ آشلی را شکست داد و شهردار جکسون‌ویل شد.
نخستین دور خدمت برنس به عنوان شهردار، یک دوره کوتاه مدت دوساله بود؛ برنس پس از این دور، چهار مرتبه دیگر به عنوان شهردار انتخاب شد که طولانی‌ترین دوره متوالی شهردار در بین شهرداران در تاریخ شهر بود. در جریان دورهٔ شهرداریش، از جریان رشد بزرگ شهر جکسون‌ویل نظارت کرد. برنس در تلاش برای جلب سرمایه‌گذاری‌های بین‌المللی و وادار سازی شرکت‌ها برای انتقال دفاتر شان به این شهر، شهر جکسون‌ویل را در سراسر دنیا معرفی کرد. برنس دستور ساخت یک نمایش اسلاید را بنام (داستان جکسون‌ویل) صادر کرد. صدها بیننده در سراسر جهان این نمایش اسلاید را تماشا کردند. نمایشگاه ملی آمریکا یک نسخهٔ ای از این فیلم را در اتحاد جماهیر شوروی به نمایش گذاشت. برنس خود شخصاً در شهر لاهه و اسرائیل سخنرانی کرد. برنس «داستان جکسون‌ویل» را از اتلانتیک تا اقیانوس آرام به معرفی گرفت و به همین‌گونه شهردار جکسون‌ویل.
برنس رئیس کنفرانس شهرداران ایالات متحده، رئیس اتحادیهٔ شهرداری‌های ایالت فلوریدا و نمایندهٔ کنگرهٔ بین‌المللی شهرداری‌ها انتخاب شد. هنگامی که در سمت شهرداری بود، برای شرکت‌های بیمه و شرکت بیمه پرودنشال که از نیوجرسی در یک ساختمان آسمان خراش در جکسون‌ویل منتقل شده بودند، معافیت مالیاتی داد. به دنبال آن سایر شرکت‌های بیمه به جکسون‌ویل منتقل شدند و شهر جکسون‌ویل به مرکز بیمهٔ ایالت‌های جنوب مشهور شد.
یک کاخ دادگستری جدید و یک ساختمان شهرداری در محل تجمع مواد فاسد و گندیده ساخته شد و یک تالار اجتماعات مدنی که سال‌ها قبل وعدهٔ آن داده شده بود در اطراف رودخانهٔ سنت. جان ساخته شد. ساخت استادیوم ورزشی یادبود جکسون‌ویل و سالن ورزشی پارک بیس بال ساموئل دبلیو ولفسون، شهر را کاملاً مدرن ساختند. خط آهن ساحل آتلانتیک راه‌آهن CSX امروزی، از شهر ویلمینگتن کارولینای شمالی به سمت رودخانهٔ جکسون‌ویل در حرکت است. بزرگترین فروشگاه خرده فروشی سیرز در جهان محلی افتتاح شد که قبلاً محلهٔ می‌خوران و ولگردان بود. یک سیستم شاهراه مخصوص وسایط سریع مدرن شکل گرفت و این شهر امتیاز نمایندگی تیم بیس بال میگوی جامبو جکسون‌ویل و تیم هاکی را بدست آورد.
در جریان دورهٔ شهرداری برنس، این شهر با مشکلات عدیدهٔ مواجه شد. برنس طرفدار جدایی نژادی بود و از توانایی خود برای کنترل منازعات نژادی در جکسون‌ویل استفاده کرد و حتی آتش‌نشان‌ها را برای تقویت نیروهای پلیس شهر به هدف مقاومت در برابر ادغام نژادی، تعیین کرد. خشونت نژادی در ۲۷ ماه اوت سال ۱۹۶۰ در جریان اعتراض به ادغام {رستوران‌های} پیشخوان ناهار مرکز شهر در منطقهٔ فروشگاه هیمینگ پارک، مشتعل شد. طرفداران جدایی نژادی با حمله با چوب بیس بال و دستهٔ تبر در برابر معترضان واکنش نشان دادند؛ از این روز بنام شنبه دسته تبر یا شورش ۱۹۶۰ جکسون‌ویل یادآوری می‌شود. برنس تلاش کرد بازدید کنندگان را مقصر این حادثهٔ شرم‌آور بداند اما رئیس پلیس این حمله را به مردمان محل نسبت داد. ادارهٔ پلیس شهر غرق در رسوایی شد و چندین کیفرخواست از طرف هیت قضائی علیه تمامی مقامات دولتی آن شهر اقامه شد.
یکی از آخرین اقدامات برنس به عنوان شهردار، مدیریت آتش‌سوزی هتل روزولت در مرکز شهر بود. هرچند ۲۳ نفر در اثر این آتش‌سوزی جان باختند اما تعداد زیادی از مهمانان هتل نجات داده شدند. برنس در سال ۱۹۶۴ استعفای خود را از سمت شهرداری اعلام کرد و کاندید فرمانداری ایالت فلوریدا شد. لو ریتر، عالی‌رتبه شهر، در عوض وی در سمت شهرداری منصوب شد.