بوریس کوراکین
تولد و زندگی

بوریس با نام کامل بوریس ایوانوویچ کوراکین (به روسی: Борис Иванович Куракин) به تاریخ ۳۰ ژوئیهٔ [سبک قدیمی: ۲۰ ژوئیهٔ] ۱۶۷۶ در خاندان کوراکین، یکی از بزرگ‌ترین خاندان‌های گدیمینیان در مسکووی به دنیا آمد که اعضای آن مستقیماً به درجه اکولنیچی ارتقا یافتند و از رده‌های پایین‌تر مانند استولنیک عبور کردند. در سال ۱۶۸۲، پدرش ایوان به شهر اسمولنسک فرستاده شد و در آنجا بر اثر بیماری کلیه درگذشت. بعد از آن، بوریس و برادرش میخائیل توسط نامادری خود ماریا (همسر دوم پدرشان که او نیز دو سال بعد درگذشت)، بزرگ شدند. به دلیل تحولات دوران حکومت تزار فیودور سوم، او به عنوان همکار تزار پیتر یکم، برادر فئودور منصوب شد. از سال ۱۶۸۳، بوریس بخشی از حلقه نزدیکان پتر یکم بود و در تفریحات نظامی وی در نزدیکی شهر سمیونوفسکایا و در هنگ‌های بازی او شرکت داشت. هنگی که بعدها «سمنوفسکی» نام گرفت که از آن در هر دو لشکرکشی‌های آزوف استفاده شد و بوریس در آن نخست ستوان و از سال ۱۶۹۶، کاپیتان بود. ارتباطاتی که او در طول زندگی درباری برقرار کرد، او را به ازدواج با کسینیا لوپوخینا، خواهر اودوکسیا لوپوخینا که همسر پتر بود، سوق داد. وی در سال ۱۶۹۷ در لشکرکشی‌های آزوف (۱۶۹۵–۱۶۹۶) شرکت کرد.
بوریس در همان سال، برای تحصیل در امور دریایی، استحکامات و ریاضیات به ایتالیا فرستاده شد. پس از بازگشت از دومین لشکرکشی آزوف در راه ورونژ، تزار پتر یکم به بوریس زمینی را در سمت رودخانه بلایا اعطا کرد. در سال ۱۷۰۰، بوریس زمینی را «آن سوی رودخانه سورویو، روی رودخانه یولوفکا و حومه» خریداری کرد؛ جایی که در آن روستای پاولو-کوراکینو (بخش گورودیشچنسکی، استان پنزا کنونی) را تأسیس کرد. با شروع جنگ بزرگ شمالی، او در نبرد ناروا (۱۷۰۰)، محاصره نوتبورگ (۱۷۰۲) و محاصره نینسکانس (۱۷۰۳) شرکت جست و در این سال، رتبه سرگرد هنگ گارد سمنووسکی را دریافت کرد. او در نبرد ناروا (۱۷۰۴) نیز حضور داشت. در بین سال‌های ۱۷۰۵ تا ۱۷۰۶، بوریس برای معالجه بیماری خود در خارج از روسیه بود و از آلمان، هلند و انگلیس دیدن کرد.
پس از بازگشت در ۱۹ ژانویه ۱۷۰۷ در ژولکوا، او به درجه سرهنگ دوم هنگ گارد سمنوفسکی ارتقا یافت و در همان سال دوران طولانی و افتخارآمیز دیپلماتیک بوریس آغاز شد؛ زمانی که او به رم فرستاده شد تا پاپ را وادار کند که استانیسلاو لیزینسکی، شخص منتخب کارل دوازدهم را به عنوان پادشاه لهستان به رسمیت نشناسد. با ازسرگیری مبارزات کارل دوازدهم، در سال ۱۷۰۸، بوریس به ارتش بازگشت و فرماندهی هنگ‌های «سمنوفسکی» و «آستاراخان» را در لشکر الکساندر دانیلوویچ منشیکوف بر عهده گرفت. او هنگ سمنوفسکی را در سال ۱۷۰۹ در نبرد پولتاوا فرماندهی کرد؛ اما پاداش خاصی به او داده نشد. از سال ۱۷۰۹ تا ۱۷۱۲، او به‌طور متوالی در لندن، هانوفر و لاهه، نماینده دولت روسیه بود و در سال ۱۷۱۳ با دریافت رتبه «مشاور خصوصی» به عنوان نماینده تام‌الاختیار روسیه در کنگره صلح اوترخت شرکت کرد. در سال ۱۷۱۵ او معاهده گریفسوالد را با دودمان هانوفر امضا کرد. از سال ۱۷۱۶ تا ۱۷۲۲، او منصب سفارت روسیه را در پاریس داشت و هنگامی که در سال ۱۷۲۲، پتر لشکرکشی به ایران صفوی را آغاز کرد، کوراکین به سرپرستی تمام سفرای روسیه که در دادگاه‌های مختلف اروپایی اشتغال داشتند، منصوب شد. در سال ۱۷۲۳، او تلاش کرد تا ازدواج الیزابت، دختر پتر با لویی پانزدهم پادشاه فرانسه را ترتیب دهد. پس از بازگشت پتر از جنگ با ایران در سال ۱۷۲۴، کوراکین دوباره به عنوان سفیر به فرانسه بازگشت تا اینکه سرانجام در ۲۸ اکتبر [سبک قدیمی: ۱۸ اکتبر] ۱۷۲۷ در آنجا درگذشت.
بوریس کوراکین در طول دوران خدمت پرثمر خود پاداش‌ها و نشان‌های بسیاری دریافت کرد. او در ۱۴ سپتامبر ۱۷۱۴، از درجه سرهنگی گارد به درجه سرلشکری ​​که بالاترین درجه بود ارتقا یافت. در سال ۱۷۱۷ به او نشان «سنت اندرو یکم» و در ۳۰ اوت ۱۷۲۵ نیز نشان «سنت الکساندر نوسکی» اهدا شد. وی در ۱۴ نوامبر ۱۷۲۵ نیز به عضویت «شورای خصوصی فعال» ارتقاء یافت. بوریس وصیت کرد تا یک آسایشگاه (بیمارستان) در مسکو برای نگهداری از ۱۲ افسر کم‌بضاعت با درجه نجیب ایجاد کنند و مقررات آن را تنظیم کنند. الکساندر کوراکین پسر او در تحقق وصیت پدرش، در دهه ۱۷۳۰ «آسایشگاه کوراکینو» را راه‌اندازی کرد.