stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
محمدعلی محمدیان (کرمانشاه)
زندگی

محمدعلی محمدیان در سال ۱۲۹۵ در کوچهٔ معین‌الکتاب در محلهٔ چنانی شهر کرمانشاه به دنیا آمد. در سال ۱۳۰۳ به مکتبخانه رفت و تحصیلات عمومی خود را در شهر کرمانشاه تا مقطع دیپلم در دبیرستان شاهپور به پایان برد. محمدیان در سال ۱۳۱۵ به تهران رفت و در رشتهٔ مهندسی معدن در دانشکدهٔ فنی دانشگاه تهران به تحصیل پرداخت و در سال ۱۳۱۹ از آن دانشگاه فارغ‌التحصیل شد. در آن دوران معادن ایران به کلی تعطیل بودند و محمدیان امکان اشتغال در زمینهٔ تخصصی خود را نداشت. او پس از اتمام تحصیلاتش به زادگاه خود کرمانشاه بازگشت و در آنجا ساکن شد؛ و چند سال بعد در سال ۱۳۲۵ روزنامهٔ آریا را در این شهر تأسیس کرد.
زندگی > فعالیت روزنامه‌نگاری

نخستین شمارهٔ روزنامهٔ آریا به مدیر مسئولی محمدعلی محمدیان در تاریخ چهارشنبه ۹ بهمن ۱۳۲۵ در کرمانشاه منتشر شد. این روزنامه مشی خود را علمی-اجتماعی-اقتصادی معرفی کرده‌بود و به پیگیری مطالبات مردم شهر کرمانشاه به ویژه در رابطه با توسعه و خدمات اجتماعی و رفاهی می‌پرداخت. روزنامهٔ آریا مرام خود را نشان دادن بهترین روش برای بالا بردن سطح ثروت عمومی، توسعهٔ بهداشت و فرهنگ، و آبادی شهرستان‌های غرب [ایران] اعلام می‌کرد. با پیگیری‌های محمدعلی محمدیان و روزنامهٔ آریا بود که بسیاری از نهادهای خدماتی در شهر کرمانشاه تأسیس و خدمات رفاهی به مردم این شهر ارائه شد. این روزنامه روابط نزدیکی با سیاستمدارانی مانند احمد ابراهیمی زنگنه داشت و در انتخابات مجلس پانزدهم از ابراهیمی زنگنه، کریم سنجابی و غلامرضا رشیدیاسمی حمایت می‌کرد.
پس از تعطیلی روزنامهٔ آریا در سال ۱۳۲۷ که به دلیل تصویب لایحه‌ای صورت گرفت که کارمندان دولت را از انتشار روزنامه منع می‌کرد، محمدعلی محمدیان صرفاً به فعالیت‌های فرهنگی پرداخت و پس از مدتی در روزنامهٔ دیگری به نام مهرداد در کرمانشاه فعالیت روزنامه‌نگاری خود را ادامه داد.
زندگی > خدمات رفاهی

سیستم لوله‌کشی آب کرمانشاه (که قبل از تهران تکمیل شد)
هنرستان صنعتی کرمانشاه در کرمانشاه
راه‌اندازی اتوبوسرانی شهری در کرمانشاه
لوله‌کشی آب کرمانشاه

محمدعلی محمدیان در روزنامهٔ آریا شهر کرمانشاه را در سال ۱۳۲۶ شهری کثیف، خرابه، با آب آشامیدنی مخلوط با فاضلاب توصیف کرده‌است. او ضمن مطرح کردن ضرورت لوله‌کشی آب در کرمانشاه در زمانی که در تمام ایران تنها شهر شیراز بود که با تلاش محمد نمازی از لوله‌کشی آب برخوردار بود و حتی پایتخت نیز فاقد آب لوله‌کشی بود، برای پیگیری این مسئله نزد احمد ابراهیمی زنگنه می‌رود که در آن زمان مدیریت سازمان برنامه و بودجهٔ کل کشور را بر عهده داشت. ابراهیمی زنگنه به محمدیان می‌گوید چنین چیزی دور از انتظار است، چرا که تنها شیراز آب لوله‌کشی دارد و «اگر چنین چیزی بگویم چشمم را درمی‌آورند». با این حال زنگنه از محمدیان می‌خواهد که مسئله را از طریق نمایندگان کرمانشاه در مجلس پیگیری کند. متعاقباً عباس قبادیان کلهر نمایندهٔ کرمانشاه نیز که عضو فراکسیون نظام در مجلس بود از این اقدام حمایت می‌کند و نهایتاً با پیگیری و تلاش محمدعلی محمدیان، و حمایت ابراهیمی زنگنه و عباس قبادیان کلهر کرمانشاه به عنوان دومین شهر ایران -پس از شیراز- و قبل از آنکه حتی پایتخت به آب آشامیدنی لوله‌کشی دسترسی داشته‌باشد، در سال ۱۳۳۳ از لوله‌کشی آب بهره‌مند می‌شود.
تأسیس اتوبوسرانی کرمانشاه

پیشنهاد تأسیس خطوط اتوبوسرانی در کرمانشاه در شمارهٔ مؤرخهٔ ۴ مرداد ۱۳۲۶ روزنامهٔ آریا مطرح شد. تا آن زمان از درشکه برای حمل و نقل عمومی در کرمانشاه استفاده می‌شد. محمدیان در مطلبی درشکه را وسیله‌ای منسوخ دانسته و ضمن تقاضا برای تشکیل سازمان اتوبوسرانی در کرمانشاه، پیشنهاد کرده‌بود که به منظور جلوگیری از ضرر و زیان رانندگان درشکه‌ها، شرکتی با سهام کوچک تأسیس شده و اولویت خرید را نیز به درشکه‌چی‌ها اختصاص بدهد. در همین شماره به برگزاری جشن برقراری خطوط اتوبوسرانی نیز اشاره شده و درخواست شده که متناسب با حمل و نقل جدید، خیابان‌های شهر نیز آسفالت شود.
تأسیس هنرستان

محمدعلی محمدیان در دههٔ ۱۳۳۰ مدیریت دبیرستان شاهپور کرمانشاه را بر عهده داشت. در سال ۱۳۳۹ پیشنهاد ساخت یک هنرستان صنعتی در غرب کشور مطرح شده و به تصویب رسیده‌بود. مقامات آموزش و پرورش پایتخت اجازهٔ ساخت این هنرستان را در شهر کرمانشاه نمی‌داده و قصد داشتند آن را در همدان راه‌اندازی کنند. با این حال محمدعلی محمدیان بر تأسیس هنرستان صنعتی در کرمانشاه اصرار می‌ورزد و پس از آنکه مدام با مخالفت‌های مقامات دولتی در تهران مواجه می‌شود، به جلب حمایت مردم کرمانشاه و دانش‌آموزان با خود پرداخته و وقف ملک شخصی خود و به همراه ۲۳ نفر از فرزندان کارگران شرکت نفت کرمانشاه، هنرستان را به راه می‌اندازد. به دلیل عدم حمایت دولت، محمدیان به کمک فرزندان کارگران شرکت نفت از آهن‌پاره‌های شرکت نفت وسایلی برای مدرسه می‌سازند تا امکان فعالیت هنرستان فراهم بیاید.
این هنرستان در نهایت در سال ۱۳۳۹ با نام هنرستان صنعتی کرمانشاه فعالیت خود را آغاز می‌کند و مدیریت آن را نیز خود محمدعلی محمدیان خود برعهده می‌گیرد. در دهه‌های بعد، به‌تدریج بخش‌هایی از محوطهٔ هنرستان با عنوان دبیرستان فاطمی و منازل سازمانی از آن جدا گردیدند. پس از انقلاب و در سال ۱۳۶۸ هنرستان صنعتی به دو هنرستان مجزا تقسیم شد، که یکی از این دو هنرستان، هنرستان فنی شهید بهشتی نام گرفت و دیگری به یاد محمدیان مجتمع فنی و حرفه‌ای پسران کرمانشاه (زنده‌یاد مهندس محمدعلی محمدیان) نامیده شد.و همچنین بخشهایی از زمین های هنرستان اختصاص به بخش اداری مرکز اموزش و پرورش ناحیه سه، تالار شهیدبهشتی، دانشگاه تربیت معلم، و کتابخانه مجزا گردید.
بزرگداشت

در اسفند ۱۳۴۹ وزارت آموزش و پرورش به محمدعلی محمدیان نشان درجه دو فرهنگ اهدا کرد.
به منظور بزرگداشت محمدعلی محمدیان، یکی از دو هنرستانی که پس از تقسیم هنرستان صنعتی کرمانشاه شکل گرفت به نام او مجتمع فنی و حرفه‌ای پسران کرمانشاه (زنده‌یاد مهندس محمدعلی محمدیان) نام‌گذاری شده‌است. همچنین در مهر ۱۳۸۴ مجسمهٔ نیم‌تنه‌ای از او در محوطهٔ این هنرستان با حضور دختر ایشان برپا شده‌است.که طبق نقل قول دختر ایشان زنده یاد مهندس محمدیان چنان به رشد و یادگیری دانش اموزان اهمیت میداد که در روز های برفی که امکان عبور و مرور نبوده با کامیون متعلق به هنرستان خود ایشان شخصا دانش اموزان را از روستا های اطراف و مرکز شهر به هنرستان منتقل میکرده است
کتاب‌شناسی

سلطانی، محمدعلی (۱۳۸۱)، جغرافیای تاریخی و تاریخ مفصل کرمانشاهان، جلد اول، تهران: مؤسسهٔ فرهنگی نشر سها، چاپ سوم.
شیریان، محمدحسین (۱۳۹۲)، تاریخ مطبوعات استان کرمانشاه (از سال ۱۳۲۴ ه.ق/۱۲۸۵ تا ۱۳۹۱ ه.ش)، کرمانشاه: مؤلف، چاپ اول.
سانت مارتی د آلبارس

مکان در 23x15px|border |alt=|link= کاتالونیا, 23x15px|border |alt=|link= اسپانیا
| Sant Martí d'Albars | Sant Martí d'Albars |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
بخش خودمختار:  کاتالونیا
استان: بارسلون
Comarca: Osona
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (زمان)
سانت مارتی د آلبارس (به اسپانیایی: Sant Martí d'Albars) یک شهرستان در اسپانیا است که در بارسلون واقع شده‌است.
سیدلی

village در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| سیدلی سیدلی | سیدلی سیدلی |
| --- | --- |
village: village
استان‌های ایران: استان آذربایجان شرقی
شهرستان‌های ایران: شهرستان اهر
بخش (تقسیمات کشوری): بخش مرکزی شهرستان اهر
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان قشلاق (اهر)
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۱۴۴
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
سیدلی یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان قشلاق بخش مرکزی شهرستان اهر واقع شده‌است.این روستا ۱۴۴ نفر جمعیت دارد.
الوین (اتحادیه)

Unincorporated community
| Alvin, Wisconsin | Alvin, Wisconsin |
| --- | --- |
Unincorporated community: Unincorporated community
Alvin, Wisconsin: Alvin, Wisconsin
مختصات: ۴۵°۵۹′۰۶″ شمالی ۸۸°۴۹′۴۵″ غربی﻿ / ﻿۴۵٫۹۸۵۰۰°شمالی ۸۸٫۸۲۹۱۷°غربی﻿ / 45.98500; -88.82917: مختصات: ۴۵°۵۹′۰۶″ شمالی ۸۸°۴۹′۴۵″ غربی﻿ / ﻿۴۵٫۹۸۵۰۰°شمالی ۸۸٫۸۲۹۱۷°غربی﻿ / 45.98500; -88.82917
ایالت: ویسکانسین
شهرستان: فارست
ارتفاع: ۱۶۸۰ فوت (۵۱۰ متر)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
کد(های) منطقه: 715 & 534
GNIS feature ID: 1578647
الوین (اتحادییه)، ویسکانسین (به انگلیسی: Alvin (community), Wisconsin) یک محدوده ثبت‌نشده در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان فارست، ویسکانسین واقع شده‌است.
خصوصیات

الوین ۵۱۲٫۰۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
امیریه اصفهان

| امیریه اصفهان | امیریه اصفهان |
| --- | --- |
[[پرونده:|250px]]: [[پرونده:|250px]]
کشور:  ایران
استان: اصفهان
شهرستان: اصفهان
بخش: مرکزی
مردم: مردم
جمعیت: ۲۰۰۰۰ هزار
جغرافیای طبیعی: جغرافیای طبیعی
مساحت: ۲۰۰هزار جریب
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
شهردار: علی قاسم زاده
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۷۸۱
وبگاه: https://mun13.isfahan.ir
 :  
امیریه محله‌ای منظم و نوساز در دامنه غربی کوه صفه و از توابع منطقه ۱۳ شهرداری اصفهان است. این محله حدفاصل میدان گلها اصفهان تا کوی گلزار است. بزرگاني همچون برادران صادق زاده الماسي كه از بزرگان صنف ساختمان سازي و طلا و جواهرات اصفهان هستند نيز در اين محله ساكنند و شوكت و جلال فراواني به آن منطقه بخشيده اند.(از طرف یک خا یه مال)
ارتفاع بالاي اين منطقه نسبت به ساير نقاط اصفهان باعث برخورداري ويو زيباي شهر و فضاي سبز در شب و روز اين شهرك شده است
تاریخچه

زمین های کوی امیریه میدان تیر مرکز توپخانه ارتش شاهنشاهی اصفهان بوده است که پیش از این به دلیل عدم وجود منازل مسکونی در این منطقه استفاده نظامی می‌شده است. امیریه از شمال به اتوبان ذوب‌آهن و از جنوب به گذرگاه جنوبی اصفهان، از شرق به کوی ولیعصر و از غرب به شهر ابریشم محدود است.
ساکنان امیریه به دلیل جدیدالاحداث بودن آن غیربومی و اغلب کارمندان دولتی و نظامی هستند که پس از انقلاب از سهمیه واگذاری زمین بهره‌مند شدند.
موقعیت جغرافیایی

محله امیریه در شهرداری منطقه ۱۳ اصفهان و در محدوده‌ی جنوبغربی شهر اصفهان واقع شده‌است. این محله از شمال با خیابان گلها، خیابان سالم پور و خیابان دکتر حسابی، از شرق با بزرگراه خرازی(میثمی)، از جنوب با بزرگراه اقارب پرست و از غرب با شهر ابریشم و آزادراه ذوب آهن محدود شده است و با محله‌های ‌شفق، شهرک ولیعصر، کشاورزی، کوی گلزار، محمودیه مجاورت دارد.
این محله در محدوده‌ی طرح ترافیک و زوج و فرد نیست و از اماکن مهم این محله می‌توان به پارک امیریه، استخر سرپوشیده آزادی، پارک محله امیریه، پارک مجتمع مسکونی لاله، پارک محله امیریه، موزه کشاورزی، رستوران کلبه سبز و مجتمع تجاری امیریه اشاره کرد.
خیابان‌ها

۱.خیابان آزادی
۲. خیابان پیروزی
۳.خیابان گلها
۴.خیابان آپادانا
۵.خیابان حسابی
۶.خیابان پردیس
۷.خیابان مریم
۸.خیابان نرگس
بوستان‌ها

امیریه اصفهان باتوجه به نوساز بودن و رعایت اصول ساخت و ساز دارای فضای سبز مناسب و مهندسی شده با تعداد زیاد است:
۱.بوستان آزادی
۲.بوستان نگارستان
۳.بوستان مهدیس
۴.بوستان پروتئین
۵.بوستان مهسا
۶.بوستان لاله
امکانات شهری > مدارس امیریه

دبیرستان آزادگان
دبستان آزادگان
دبستان کوشش
دبستان کوثر
هنرستان خواجه نصیرالدین طوسی
پیش دبستانی نور
امکانات شهری > ورزش

بوستان اصلی و بزرگ امیریه دومین ایستگاه ورزشی صبحگاهی اصفهان بعد از ناژوان است که مقصد ورزشکاران اصفهان است و طبق خط بندی شهرداری اصفهان مقصد دوم است.
امکانات شهری > استخر

امیریه دارای دو استخر بود که از ۸۷ به بعد یکی از آنها تخریب شود. حال استخر آزادی از استخر های معروف و جذاب با نما و سبک مدرن ساخته شده است.
امکانات شهری > تالار

در درب دوم استخر امیریه شعب تالار امیریه مشغول به کار می باشد. این تالار یکی از زیباترین تالارهاست که جشن‌های عروسی، تولد و مناسبت های شاد سفارشی در این تالار نیز قابل اجراست.
سانت هیپلیت د بلترگا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= کاتالونیا, 23x15px|border |alt=|link= اسپانیا
| Sant Hipòlit de Voltregà | Sant Hipòlit de Voltregà |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
  نشان:   نشان
بخش خودمختار:  کاتالونیا
استان: بارسلون
Comarca: Osona
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (زمان)
سانت هیپلیت د بلترگا (به اسپانیایی: Sant Hipòlit de Voltregà) یک شهرستان در اسپانیا است که در بارسلون واقع شده‌است.
زشت‌ترین زن جهان

| زشت‌ترین زن جهان | زشت‌ترین زن جهان |
| --- | --- |
پوستر فیلم: پوستر فیلم
کارگردان: میگل باردم
فیلمنامه‌نویس: ناچو فائرنا
بازیگران:  الیا گالرا  روبرتو آلوارز  اکتور آلتریو  گیرمو تولدو  انریکه بی‌ین  آلبرتو سان خوان 
موسیقی: خوان باردم
فیلم‌بردار: نستور کالبو
تدوین‌گر: ایوان آلدو
تاریخ‌های انتشار:  ۱۱ اکتبر ۱۹۹۹ (۱۹۹۹-10-۱۱) (جشنواره فیلم سیتخس)  ۵ نوامبر ۱۹۹۹ (۱۹۹۹-۱۱-۰۵) (اسپانیا)  
کشور: اسپانیا
زبان: اسپانیایی 
زشت‌ترین زن جهان (اسپانیایی: La mujer más fea del mundo‎) یک فیلم علمی-تخیلی کمدی به کارگردانی میگل باردم است که در سال ۱۹۹۹ منتشر شد.
گزیدهٔ بازیگران

الیا گالرا
اکتور آلتریو
آلبرتو سان خوان
انریکه بی‌ین
گیرمو تولدو
لوئیس سیخس
ماریا ایسبرت
آنابل آلونسو
دوپامین
ساختار

یک مولکول دوپامین شامل یک واحد کاتکول است که توسط یک زنجیره اتیل به واحد آمینی متصل شده‌است. دوپامین یکی از ساده‌ترین مولکول‌های خانواده کاتکول آمین است.
همانند اکثر آمین‌ها دوپامین نیز یک باز آلی است و با محیط اسیدی واکنش اسید-باز می‌دهد. دوپامین جهت مصارف پزشکی و آزمایشگاهی به صورت نمک هیدروکلرید عرضه می‌شود.
ساختار یک ملکول دوپامین
ساختار یک ملکول فنتیل‌آمین
ساختار کاتکول
زیست‌شیمی > سنتز

دوپامین در سلول‌های مختلفی از جمله نورون‌ها و بعضی از سلول‌های غدد فوق کلیوی سنتز می‌شود. مسیر اولیه و مسیرهای ثانویه سنتز دوپامین:
مسیر اولیه
L-Phenylalanine → L-Tyrosine → L-DOPA → Dopamine
مسیر ثانویه:
L-Phenylalanine → L-Tyrosine → p-Tyramine → Dopamine
مسیر ثانویه:
L-Phenylalanine → m-Tyrosine → m-Tyramine → Dopamine
اختلالات، داروشناسی و بیماری‌ها

اختلال کمبود توجه و بیش فعالی (ADHD)
نقش سیستم‌های دوپامینرژیک بشدت در بیماری اختلال کمبود توجه و بیش فعالی(ADHD) تأثیر گذار است. داروهایی که برای درمان این بیماری مورد استفاده قرار می‌گیرند (متیل فنیدات، آمفتامین‌ها و آتوموکستین) با افزایش دوپامین و نوراپینفرین علائم این بیماری را کاهش می‌دهند. ریتالین برای مثال با مهار کردن بازجذب دوپامین و نوراپی‌نفرین در محل‌های پس سیناپسی کارآمدی این ناقل‌های عصبی را افزایش می‌دهد.
نواحی فرونتال و استریتال مغز بشدت توسط دوپامین پیام‌رسانی می‌شود و دلیل تفاوت ساختار مغز افراد مبتلا به بیش فعالی نسبت به افراد غیر مبتلا را تا حد زیادی توجیه می‌کند.
البته بیش فعالی ساختار ژنتیکی قوی داشته، و ژن‌هایی که در این بیماری تأثیر می‌گذارند معمولاً فرایند سوخت‌وساز دوپامین را مختل می‌کنند، در نتیجه موجب اختلالات رفتاری مانند مشکل در تمرکز و تمرکز پایدار، مهار کردن رفتار (مهار کنترل) و فراموش کردن اشیا و به یاد نداشتن جزئیات(حافظه کاری). ژن‌های دخیل در علل بیش فعالی و کمبود توجه، ژن دوپا دکربولیکساز که برای متابولیسم دوپامین حیاتی ست و ژن‌های DRD1، DRD4 و ژن COMT می‌باشند.
عصب‌شناسی

ارتباط بین اجتماعی بودن و دوپامین بسیار شناخته شده‌است. سوء مصرف مواد دوپامینرژیک مثل کوکائین، زانتین‌ها و آمفتامین‌ها جهت بهبود عملکرد اجتماعی، افزایش اطمینان و اعتماد به نفس بسیار رایج است. در یک مطالعه جدید ارتباط مستقیمی بین موقعیت اجتماعی افراد و میزان چسبندگی گیرنده‌های دوپامین نوع دوم و سوم (D2/3 binding affinity) در استریاتوم(striatum) یافت شده‌است.
برخی از مطالعات نیز دقیقاً کاهش میزان چسبندگی گیرنده‌های نوع دوم دوپامین را در استریاتوم افراد مبتلا به اضطراب اجتماعی نشان می‌دهد.
برخی مطالعات دیگر به غیرطبیعی بودن میزان ترانسپورترهای دوپامین(dopamine transporter) در استریاتوم افراد مبتلا اشاره کرده‌اند.
هر چند برخی از محققین نیز نتایج متفاوتی به دست آورده‌اند.
ولی شواهد بسیاری بر نوعی ناهنجاری در سیستم دوپامینرژیک مبتلایان تأکید می‌کند. به عنوان مثال نقص در تمرکز، خستگی، بی علاقگی به امور روزمره و روابط اجتماعی، کاهش اعتماد به نفس و … در مبتلایان دیده می‌شود. مبتلایان نیز داروهای دوپامینرژیک را مؤثرترین داروها در برخورد کوتاه مدت با این اختلال می‌پندارند.
برخی تحقیقات نیز میزان بالای شیوع اضطراب اجتماعی در بین بیماران مبتلا به پارکینسون و شیزوفرنی را نشان می‌دهد. در یک مطالعه اضطراب اجتماعی در ۵۰ درصد از مبتلایان به پارکینسون تشخیص داده شده‌است. مطالعات دیگری نیز نشان داده‌اند برخی آنتاگونیستهای دوپامین(dopamine antagonists) مثل هالوپریدول ممکن است در افراد غیرمبتلا علائم اضطراب اجتماعی ایجاد کند. که نقش دوپامین در اضطراب اجتماعی را پررنگ تر می‌کند.
دیگر کارکردها

دوپامین در هیپوفیز موجب توقف تراوش پرولاکتین می‌شود، بنابراین در تراوش شیر وقفه ایجاد می‌کند و آگونیست‌های گیرنده دوپامین مانند کابرگولین در درمان هایپرپرولاکتینمی و تراوش شیر نابجا استفاده می‌شوند. داروهای آنتاگونیست دوپامین موجب کاهش تهوع می‌شوند؛ مانند متوکلوپرامید آنتاگونیست گیرنده D2. داروهای آنتاگونیست دوپامین هم‌چنین در درمان اسکیزوفرنی کاربرد دارند مانند تری فلوپرازین و هالوپریدول.
باقرامیان، واغارشاپات

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ارمنستان
| باغرامیان Բաղրամյանի | باغرامیان Բաղրամյանի |
| --- | --- |
باغرامیانموقعیت روی نقشه ارمنستانباغرامیان در استان آرماویر واقع شدهباغرامیانموقعیت روی نقشه استان آرماویر: باغرامیانموقعیت روی نقشه ارمنستانباغرامیان در استان آرماویر واقع شدهباغرامیانموقعیت روی نقشه استان آرماویر
مختصات: ۴۰°۱۱′۳۶″ شمالی ۴۴°۲۲′۰۷″ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۱۹۳۳۳°شمالی ۴۴٫۳۶۸۶۱°شرقی﻿ / 40.19333; 44.36861: مختصات: ۴۰°۱۱′۳۶″ شمالی ۴۴°۲۲′۰۷″ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۱۹۳۳۳°شمالی ۴۴٫۳۶۸۶۱°شرقی﻿ / 40.19333; 44.36861
استان: آرماویر
تأسیس‌شده: ۱۹۴۷
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۲۷۳۱
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (AMT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵ (AMST)
کد منطقه: ؟؟؟ (۳۷۴)
باغرامیان، واغارشاپات (به ارمنی: Բաղրամյան) یک روستا در ارمنستان است که در استان آرماویر واقع شده‌است.  در  کیلومتری شمال آرماویر، مرکز استان آرماویر واقع شده است.
خصوصیات

باغرامیان ۲٬۷۳۱ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع  متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
انتشار سیاه‌زخم در سوردلوفسک

در ۲ آوریل ۱۹۷۹، اسپورهای باسیلوس آنتراسیس (عامل بیماری سیاه‌زخم) به‌طور تصادفی از یک مرکز تحقیقات نظامی شوروی در شهر سوردلوفسک، (یکاترینبورگ کنونی) منتشر شدند. شیوع بیماری متعاقب آن، منجر به مرگ دست‌کم ۶۶ نفر شد. تعداد دقیق قربانیان اعلام نشد و نامعلوم است. مقامات اتحاد جماهیر شوروی سال‌ها علت شیوع بیماری را تکذیب کردند و مرگ و میر را ناشی از مصرف گوشت آلوده و تماس قصاب‌ها با بافت زیرپوستی گوشت‌های آلوده اعلام کردند. تمام پرونده‌های پزشکی قربانیان برای پنهان کردن نقض جدی کنوانسیون جنگ‌افزارهای میکروبی که از سال ۱۹۷۵ به اجرا درآمده بود، حذف شد. گاهی از این حادثه با عنوان «چرنوبیل بیولوژیکی» یاد می‌شود.
زمینه‌ها

شهر بسته سوردلوفسک از زمان جنگ جهانی دوم، مجتمع اصلی نظامی-صنعتی شوروی بوده‌است و این حکومت در آن‌جا تانک، موشک‌های بالستیک، راکت و سایر جنگ‌افزارها را تولید می‌کرد. یک حادثهٔ هسته‌ای بزرگ در سال ۱۹۵۷ در این منطقه رخ داد که در آن، یک مرکز ضایعات هسته‌ای (معروف به فاجعهٔ کیشتیم) منفجر شد و منجر به انتشار گرد و غبار رادیواکتیو در هزار کیلومتر مربع شد. تأسیسات جنگ‌افزار میکروبی در سوردلوفسک پس از جنگ جهانی دوم با استفاده از اسنادی که در منچوری از برنامه جنگ میکروبی ژاپن به‌دست آمده بود ساخته شد.
سویهٔ سیاه‌زخم تولید شده در "مجتمع نظامی ۱۹" در جنوب سوردلوفسک قدرتمندترین سویه در زرادخانهٔ شوروی، موسوم به "سیاه‌زخم ۸۳۶" بود. این سویه در نتیجهٔ یک حادثهٔ دیگر انتشار سیاه‌زخم که در سال ۱۹۵۳ در شهر کیروف رخ داد، یافت شده بود. در آن حادثه، نشت از تأسیسات باکتری‌شناسی، سیستم فاضلاب شهری را آلوده کرده بود. در سال ۱۹۵۶، ولادیمیر سیزوف، زیست‌شناس، سویهٔ سیاه‌زخم خطرناک‌تری را در جوندگان صیدشده در این منطقه یافته بود. این گونه، برای تسلیح کلاهک‌های موشک‌های بالستیک قاره‌پیمای اس‌اس-۱۸، برنامه‌ریزی شده بود.
حادثه

کشت سیاه‌زخم تولیدشده باید خشک می‌شد تا پودری ریز برای استفاده به‌صورت هواپخش تولید شود. فیلترهای بزرگ روی لوله‌های اگزوز تنها مانع بین پودر تولیدی و گرد و غبار سیاه‌زخم و محیط بیرون بودند. در روز جمعه، ۳۰ مارس ۱۹۷۹، یک تکنسین، فیلتری مسدودشده را در حالی‌که دستگاه‌های خشک‌کن، موقتاً خاموش بودند، برداشت. او یک اخطار کتبی در این رابطه گذاشت، اما سرپرستش به‌طور مناسبی این را در دفترچهٔ ایمنی یادداشت نکرد. سرپرست شیفت بعدی هیچ چیز غیرعادی در دفترچهٔ ایمنی ندید و دستگاه‌های خشک‌کن را روشن کرد. پس از چند ساعت، شخصی متوجه شد که فیلتر در جای خود نیست و دوباره آن را نصب کرد. این حادثه به فرماندهی نظامی گزارش شد، اما مقامات محلی و شهری بلافاصله در جریان قرار نگرفتند. بوریس یلتسین، یکی از مقامات محلی حزب کمونیست شوروی در آن زمان، به پنهان کردن این حادثه کمک کرد.
همهٔ کارگران یک کارخانهٔ سرامیک در آن‌سوی خیابان، طی چند روز بعد بیمار شدند. تقریباً همهٔ آن‌ها در عرض یک هفته، جان باختند. تعداد کشته‌ها، دست‌کم ۶۶ نفر گزارش شده‌است، اما تعداد دقیق آن مشخص نیست، زیرا تمام سوابق بیمارستان و بسیاری از شواهد دیگر توسط کاگ‌ب از بین رفته‌است.
در سال ۱۹۸۶، اجازهٔ سفر پروفسور متیو مسلسون از دانشگاه هاروارد توسط مقامات اتحاد جماهیر شوروی برای یک سفر چهارروزه به مسکو تأیید شد و او در آن‌جا با چندین مقام ارشد بهداشت شوروی دربارهٔ شیوع این بیماری مصاحبه کرد. او بعداً گزارشی منتشر کرد که با ارزیابی شوروی منطبق بود که شیوع بیماری، ناشی از یک کارخانهٔ فرآوری گوشت آلوده بوده‌است و توضیح رسمی شوروی را کاملاً «قابل قبول و مطابق با علم پزشکی و تجربیات ثبت‌شدهٔ بشر در مورد سیاه‌زخم» دانست.
پیتر گمبل، خبرنگار وال‌استریت جورنال، پس از اعتراف رئیس‌جمهور بوریس یلتسین رئیس حزب کمونیست سوردلوفسک در سال ۱۹۷۹، در مورد ماهیت و دلیل واقعی شیوع سیاه‌زخم، به سوردلوفسک سفر کرد و در آن‌جا با خانواده‌های آسیب‌دیده از شیوع این بیماری مصاحبه کرد و کارکنان بیمارستان و مقامات مختلف نیز، اظهارات یلتسین را تأیید کردند. بر اساس این گزارش‌ها، تیمی از بازرسان غربی به رهبری مسلسون در سال ۱۹۹۲ به منطقه دسترسی پیدا کردند. پیش از رسیدن آن‌ها فهرستی از ۶۸ قربانی حادثه توسط مقامات شوروی به آن‌ها ارائه شده بود. در بررسی‌های بازرسان، مشخص شد که همگی قربانیان در زمان رهاسازی آلودگی ذرات معلق مستقیماً در جهت باد بوده‌اند. دام‌های آن منطقه نیز تحت تأثیر قرار گرفتند. در ضمن، مشخص شد که این حادثه به‌دلیل عدم جایگزینی فیلتر روی اگزوز در تأسیسات رخ داده‌است و اگرچه مشکل به سرعت برطرف شد، اما برای جلوگیری از انتشار عامل بیماری خیلی دیر شده بود. اگر در آن هنگام، بادها در جهت شهر می‌وزیدند، می‌توانست منجر به سرایت عامل بیماری‌زا به صدها هزار نفر شود.
تاکنون بازدید از آن تأسیسات نظامی همچنان برای بازرسان ناممکن است. ادعای اولیهٔ مسلسون برای سال‌ها این بود که شیوع بیماری، طبیعی بوده، اما اطلاعات کشف‌شده در بررسی‌های بعدی، جایی برای تردید، باقی نگذاشت.
پیامدها

یگور گایدار، نخست‌وزیر روسیه، در سال ۱۹۹۲ فرمان آغاز غیرنظامی‌سازی "مجموعهٔ ۱۹" را صادر کرد. با این‌حال، این مرکز به کار خود ادامه داد. از سال ۱۹۹۲ هیچ خبرنگاری اجازهٔ ورود به محل را نداشته‌است و حدود ۲۰۰ سرباز با سگ‌های روتوایلر در مجموعه، گشت می‌زنند. فعالیت‌های طبقه‌بندی‌شده به زیر زمین منتقل شدند و چندین آزمایشگاه جدید برای کار با پاتوژن‌های خطرناک، ساخته و تجهیز شدند. یکی از آزمودنی‌های کنونی آن‌ها، سویهٔ اچ-۴ باسیلوس آنتراسیس است. ویرولانس و مقاومت آنتی‌بیوتیکی آن با استفاده از مهندسی ژنتیک به‌طور قابل‌توجهی افزایش یافته‌است.
در اوت ۲۰۱۶، نشریهٔ ساینس گزارش داد که دانشمند متخصص در سیاه‌زخم، پل کیم از دانشگاه آریزونای شمالی و همکارانش تلاش کرده‌اند تا "توالی بی ژنوم آنتراسیس" از دو نمونهٔ گرفته‌شده از قربانیان سیاه‌زخم در سوردلوفسک را تعیین کنند. این نمونه‌ها توسط پاتولوژیست‌های محلی روسیه که شیوع بیماری را در زمان وقوع آن بررسی کرده بودند، حفظ شده بود و آن‌ها این مطالب را با پروفسور مسلسون در طول سفر تحقیقاتی او در سال ۱۹۹۲ در میان گذاشتند. نمونه‌ها در فرمالین تثبیت شده و در پارافین جاسازی شده بودند و در نتیجه دی‌ان‌ای نمونه‌ها، به‌شدت تخریب شده بود. با این وجود، محققان آمریکایی توانستند دی‌ان‌ای پاتوژن را جدا کرده و کل ژنوم آن را با هم مقایسه کنند و آن را با صدها سویهٔ دیگر سیاه‌زخم نیز مقایسه کنند. کیم و تیمش گزارش دادند که هیچ مدرک ژنتیکی دال بر تلاش ارتش شوروی برای رشد یک سویهٔ مقاوم به آنتی‌بیوتیک یا واکسن یا مهندسی ژنتیکی این سویه به‌هیچ‌وجه پیدا نکرده‌اند. مسلسون اظهار داشت که:
«اگرچه این سویه، یک سویهٔ کاملاً معمولی بود، اما به این معنا نیست که سویهٔ بدی نبود. این سویه، از افرادی که توسط آن کشته شده‌اند استخراج شده.»
پروفسور مسلسون، مسئول تیم بازرسی
الیسانا، تنسی

Unincorporated community
| Allisona, Tennessee | Allisona, Tennessee |
| --- | --- |
Unincorporated community: Unincorporated community
Allisona, Tennessee: Allisona, Tennessee
مختصات: ۳۵°۴۵′۱۷″ شمالی ۸۶°۴۱′۳۱″ غربی﻿ / ﻿۳۵٫۷۵۴۷۲°شمالی ۸۶٫۶۹۱۹۴°غربی﻿ / 35.75472; -86.69194: مختصات: ۳۵°۴۵′۱۷″ شمالی ۸۶°۴۱′۳۱″ غربی﻿ / ﻿۳۵٫۷۵۴۷۲°شمالی ۸۶٫۶۹۱۹۴°غربی﻿ / 35.75472; -86.69194
State: تنسی
Counties: Rutherford and Williamson
ارتفاع: ۷۵۵ فوت (۲۳۰ متر)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
کد منطقه: 615
GNIS feature ID: 1304808
الیسانا، تنسی (به انگلیسی: Allisona, Tennessee) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در تنسی واقع شده‌است.
خصوصیات

الیسانا ۲۳۰٫۱۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سیرکیوس، نبراسکا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| Syracuse, Nebraska | Syracuse, Nebraska |
| --- | --- |
شهر: شهر
Downtown Syracuse.: Downtown Syracuse.
Location of Syracuse, Nebraska: Location of Syracuse, Nebraska
مختصات: ۴۰°۳۹′۳۱″ شمالی ۹۶°۱۱′۰۰″ غربی﻿ / ﻿۴۰٫۶۵۸۶۱°شمالی ۹۶٫۱۸۳۳۳°غربی﻿ / 40.65861; -96.18333: مختصات: ۴۰°۳۹′۳۱″ شمالی ۹۶°۱۱′۰۰″ غربی﻿ / ﻿۴۰٫۶۵۸۶۱°شمالی ۹۶٫۱۸۳۳۳°غربی﻿ / 40.65861; -96.18333
ایالت: نبراسکا
شهرستان: Otoe
مساحت: مساحت
 • کل: ۱٫۲۷ مایل مربع (۳٫۲۹ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱٫۲۷ مایل مربع (۳٫۲۹ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۰۵۰ فوت (۳۲۰ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۱٬۹۴۲
 • برآورد (2013): ۱٬۹۴۹
 • تراکم: ۱۵۲۹٫۱/مایل مربع (۵۹۰٫۴/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 68446
کد منطقه: 402
کد FIPS: 31-48235
شماره GNIS: 0834012
وبگاه: http://www.syracusene.com/
سیرکیوس(به انگلیسی: Syracuse) شهری در ایالت نبراسکا، در کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۹۴۲ نفر بوده‌است.
امینه اینلوز

| امینه اینلوز | امینه اینلوز |
| --- | --- |
زادهٔ: ارواین، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا
ملیت: ایالات متحده آمریکا و ایران
شهروندی: ایران
پیشه(ها): پژوهشگر، مترجم، استاد دانشگاه و سخنران
امینه اینلوز پژوهشگر، مترجم، استاد دانشگاه و سخنران آمریکایی است که از مسیحیت به تشیع گرویده است.