مری و مکس
داستان

مری دیزی دینکل (بتانی ویتمور)، دختری هشت ساله در سال ۱۹۷۶ در کوه ویورلی، ویکتوریا در استرالیا تک و تنها زندگی می‌کند. همکلاسی‌هایش به خاطر ماه‌گرفتگی مادرزادی روی پیشانی‌اش او را دست می‌اندازند. پدرش، نوئل، که از او دور است و مادر الکلی و دچار جنون دزدی‌اش، ورا، کم او را زیر پر و بال خودشان می‌گیرند. خروس خانگی‌اش، اتل، غذای مورد علاقه‌اش، شیرعسلی و برنامه کودکی شبیه اسمورف‌ها به نام نابلتس تنها مایهٔ تسلی او است. مری وقتی با مادرش در ادارهٔ پست است، دفتر تلفن نیویورک را می‌بیند و تصمیم می‌گیرد نامه‌ای به یک آمریکایی بنویسد. او اتفاقی مکس جری هاروویتز را از دفتر تلفن انتخاب می‌کند و برایش نامه‌ای نوشته و از خودش به او می‌گوید.
مکس جری هاروویتز (فیلیپ سیمور هافمن) چهل و چهار ساله، خداناباور یهودی و دچار چاقی بیمارگونه است که به دلیل مشکلات گوناگون روحی و اجتماعی در شکل‌دادن روابط مشکل دارد. در ابتدا بابت نامهٔ مری دچار وحشت‌زدگی می‌شود اما پاسخ نامه‌اش را می‌دهد و این دو با هم دوست می‌شوند. (بخشی از دوستی‌شان به دلیل علاقهٔ مشترکشان به شکلات و نابلت‌هاست) ورا از مکس خوشش نمی‌آید و بدین ترتیب مری به مکس می‌گوید که نامه‌هایش را به همسایه‌اش، لن هیسلوپ که دچار فضای باز هراسی (برزن‌هراسی) است بفرستد. مری از مکس دربارهٔ عشق می‌پرسد که باعت می‌شود مکس دچار وحشت‌زدگی شده و هشت ماه به آسایشگاه سپرده شود. او برندهٔ لاتاری نیویورک می‌شود و موجودی مادام العمر شکلات و تمام مجموعه مجسمه‌های نابلت را می‌گیرد. مکس پول باقی‌مانده را به همسایهٔ مسن‌اش که نامش ایوی است می‌دهد. او هم پیش از آن که در حادثه‌ای بمیرد، با آن پول دستی به سر و گوش خود می‌کشد. مری که فکر می‌کند مکس او را ول کرده، محزون می‌شود.
مکس آخرش به مری نامه‌ای می‌نویسد و شرح می‌دهد که به نشانگان آسپرگر مبتلاست. این دو در چند سال آتی نامه‌نگاری‌شان را ادامه می‌دهند. نوئل که بازنشسته می‌شود، به فلزیابی مشغول می‌شود و کنار ساحلی، بلند آبخیزی او را از به کلی از میان می‌برد. مری که بزرگ شد (تونی کولت) می‌رود به دانشگاه ملبورن. ماه‌گرفتگی‌اش را برمی‌دارد، خاطرخواه دیمین پوپودوپولوس (اریک بانا) که همسایه‌اش است می‌شود. ورا تصادفاً به جای بطری مشروب از بطری مواد شیمیایی می‌خورد و می‌میرد. مری و دیمین بعدها با هم ازدواج می‌کنند.
مری به تحصیل رشتهٔ روان‌شناسی می‌پردازد و پایان‌نامهٔ دکتری خود را با موضوع نشانگان آسپرگر با مطالعهٔ موردی مکس می‌نویسد. مری یک نسخه برای مکس می‌فرستد و مکس برآشفته شده و فکر می‌کند که مری از او سوء استفاده کرده است. او با حذف کردن حرف «M» از ماشین تحریرش ارتباط خود را با مری قطع می‌کند. مری تمام کتاب‌هایش را از بین برده و به حرفه‌اش پایان می‌دهد. افسرده شده و شروع به مشروب‌خواری می‌کند. او یک بطری شیرعسلی فراهم می‌آورد و بابت عذرخواهی برای مکس می‌فرستد. مری نامه‌ای از دیمین می‌یابد که دیمین در آن نوشته است او را به خاطر دوست مکاتبه‌ای‌اش، دزموند، رها می‌کند.
مکس پس از آنکه تقریباً مردی بی‌خانمان (ایان «مالی» ملدروم) را از عصبانیت خفه می‌کند، می‌فهمد همه همچون او ناکامل‌اند. او به نشانهٔ گذشت مجموعه مجسمه‌های نابلت خودش را برای مری می‌فرستد. مری چندین روز ناتوان از این است که بسته را از جلوی پلهٔ در خانه بردارد. او بی‌آنکه بداند باردار است، تصمیم می‌گیرد خودکشی کند. لن که بالاخره بر فضای باز هراسی (برزن‌هراسی) غلبه کرده، به او از جعبه‌ای که مکس فرستاد خبر می‌دهد. نامهٔ مکس به او این فهم را می‌رساند که آن‌ها ناکامل اند. او همچنین ابراز می‌کند چقدر دوستی‌شان برایش ارزشمند است و امید دارد آن‌ها روزی هم را ببینند.
مری با کودک نوزادش می‌رود به نیویورک تا مکس را ببیند. مکس روی مبل مرده، به بالا خیرد است و لبخند دارد. مری می‌بیند همهٔ نامه‌هایی که در تمام این سال‌ها برای مکس فرستاده بوده به سقف چسبانده شده است. مری که می‌فهمد دوستی‌شان چقدر برای مکس ارزشمند بوده، کنار مکس روی مبل می‌نشیند و اشک شوق می‌ریزد.