stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
امیرالامرا
در عصر عباسیان > پیش‌زمینه

در ۹۲۸ میلادی، اولین کسی که با عنوان امیر الامرا مطرح شد، فرمانده هارون بن غریب، پسر عموی خلیفه المقتدر (حک. 908–932) بود. او خیلی زود این جایگاه را به رقیبش، خواجه مونس المظفر (۸۴۵–۹۳۳)، سپرد. خواجه مونس به عنوان فرمانده کل ارتش خلیفه و قدرت پشت‌پردهٔ تاج و تخت، در بیشتر دوران سلطنت مقتدر خدمت کرد. از سال ۹۲۸، مونس درگیر جنگ قدرت با رقبای خود در بوروکراسی غیرنظامی دربار بود که در سال ۹۳۲ با جایگزینی مقتدر با برادرش القاهر پایان یافت. مونس و ارتش زین‌پس در امور دربار عباسی مسلط بودند و دوره‌ای از مشکلات را آغاز کردند که به قول مورخ هیو کندی، «مبارزه نظامیان برای کنترل خلافت و شاید بیشتر تحت سلطه درآوردن آن بود. مهمتر از همه، درآمدهای سواد است که آنها را قادر می‌ساخت تا خواسته‌های پیروان خود را برآورده کنند."
مؤنس خود در ۹۳۳ میلادی، توسط القاهر اعدام شد، اما در ۹۳۴ یکی دیگر از کودتاچیان القاهر را برانداخت و راضی (حک. 934–940) را جایگزین او کرد. کودتاهای مکرر و نزاع خشونت‌آمیز برای کنترل خلافت، دولت مرکزی بغداد را به شدت تضعیف کرد . کنترل مؤثر بر مغرب و خراسان مدت‌ها از بین رفته بود، اما اکنون حاکمان خودمختار در استان‌های نزدیک به عراق ظهور می‌کردند: مصر و بلاد شام توسط سلسله اخشیدیان اداره می‌شد، سلسله حمدانی کنترل بر بین‌النهرین علیا را بدست گرفته بود، و بسیاری از مناطق ایران توسط دیالمه، که در میان آنها آل بویه برجسته‌ترین بود، فتح شده بودند. حتی در خود عراق نیز اقتدار حکومت خلیفه به چالش کشیده شد. کمااین‌که در جنوب، در اطراف بصره، ابوعبدالله البریدی قلمرو خود را تأسیس کرد و اغلب از ارسال درآمدهای مالیاتی به بغداد خودداری می‌کرد و با آل بویه در فارس نزدیک شد. مورخ عزالدین بن اثیر (متوفی ۱۲۳۳) اظهار داشت که پس از مرگ مؤنس، منصب امیرالامرا به دست طریف السبکاری (؟) که مسئول خزانه بود، افتاد.
در عصر عباسیان > بدل شدن به نایب‌السلطنگی

در نهایت، در نوامبر ۹۳۶، با شکست وزیر ابن مقله در کنترل والیان و مقابله با وضعیت فاجعه مالی دستگاه خلافت، فرماندار ناحیهٔ واسط، ابن رائق، به عنوان امیرالامرا منصوب شد. اختیارات اعطا شده به ابن رائق و جانشینانش گسترده بود. با توجه به عالم معاصر، مسکویه، او فرماندار بغداد و فرمانده ارشد ارتش خلافت شد، با مجموعه ای از اختیارات همچون اخذ خراج مالیات بر زمین و نظارت تمام املاک عمومی، و همچنین حفظ امنیت، به او سپرده شد. همچنین به او پرچم، لباس رسمی و امتیاز خطاب شدن با کنیه‌اش اعطا شد و از او در کنار نام خلیفه، هنگام نماز جمعه نامبرده می‌شد. مسکویه می‌نویسد که در واقع خلیفه «حکومت مملکت‌داری را به او واگذار کرد» از این پس، قدرت مؤثر در امور نظامی و مدنی از خلیفه به اداره‌های امیرالامرا و منشیان او که اداره غیرنظامی را کنترل می‌کردند، واگذار شد. ابن رائق با انحلال محافظان قدیمی کاخ خلیفه، او را از آخرین پایگاه پشتیبانیش محروم کرد و آن‌ها را به عنوان هسته اصلی ارتش خلیفه با نیروهای ترک و دیلمی تحت امر خودش جایگزین نمود.
در عصر عباسیان > دوران هرج و مرج

با این وجود، ابن رائق علی‌رغم اقتدار فوق‌العاده‌اش نتوانست وضعیت را تثبیت کند و یک دهه جنگ پیچیده قدرت بین رهبران منطقه‌ای مختلف برای کسب منصب امیرالامرا ادامه داشت. در ۹ سپتامبر ۹۳۸ ابن رائق توسط غلام تُرک سابق خود، بجکم، سرنگون شد و بجکم تا تاریخ ۲۱ آوریل ۹۴۱ امیرالامرا بود. خلیفه المتقی (حک. 940–944)، به خواست بجکم، پس از مرگ راضی جانشین او شد. المتقی سعی کرد که حکومت غیر نظامیان را برگرداند و با انتصاب بن میمون و سپس ابو عبدالله بریدی به عنوان وزرا، اقداماتی انجام داد ولی کورانکیج، نظامی دیلمی، در ۱ ژوئیه خود را به مقام امیرالامرایی رسانید.
کورانکیج در ۱۶ سپتامبر توسط ابن رائق خلع شد و در عرض چند روز، ابن رائق مجدداً منصب قبلی خود را به دست گرفت. با این حال، بازگشت ابن رائق واکنش البریدی را برانگیخت و نیروهای او بغداد را اشغال کردند و ابن رائق و متقی را وادار به فرار نزد حسن حمدانی، حاکم موصل، کردند. در تاریخ ۱۳ فوریه ۹۴۲، ابن رائق به قتل رسید و حسن حمدانی به کمک خلیفه شتافت تا او را به تختگاهش در بغداد بازگرداند و اینچنین موقعیت امیرالامرایی را در تاریخ ۱۸ فوریه بدست آورد و از خلیفه لقب «ناصرالدوله» گرفت. حمدانیان نیز در مواجهه با مشکلات مالی نتوانستند کنترل خود را تثبیت کنند و شورش نظامی به فرماندهی ژنرال ترک توزون، نصیرالدوله را مجبور کرد که شهر را ترک کند (۱۱ مه ۹۴۳) و به پایگاه خود در موصل عقب‌نشینی کند. توزون در ۱ ژوئن امیرالامرا شد.
المتقی مجدداً سعی کرد استقلال خود را بازیابد و شهر رقه را به جای بغداد، پایتخت خود خواند و با اخشیدیان که او را تشویق به پناه بردن به مصر می‌کردند، تماس برقرار کرد. در پایان، المتقی از این طرح خودداری کرد و به بغداد بازگشت اما توزون خلیفه المتقی را عزل و او را کور کرده و مستکفی (حک. 944–946) را به تاج و تخت رسانید. سلطنت توزون تا زمان مرگش در اوت/سپتامبر ۹۴۵ ادامه داشت، اما تحت‌الشعاع قدرت رو به رشد آل بویه قرار گرفت. در سال ۹۴۴ معزالدوله دیلمی تلاش کرد بغداد را تصرف کند، اما شکست خورد. پس از مرگ توزون، منشی و جانشین او، محمد بن شیرزاد، سعی کرد به کمک همپیمانی با ناصرالدوله حمدانی، تهدید آل بویه را دفع کند. تلاش او بی‌نتیجه ماند و در ۱۷ ژانویه ۹۴۶ آل بویه به رهبری معزالدوله وارد بغداد شدند. زین‌پس تا اواسط قرن یازدهم میلادی، که دودمان سلجوق توانستند به بغداد راه یابند، آل بویه بر خلافت عباسی تسلط داشتند.
در عصر عباسیان > در دوران بوییان

داشتن لقب امیرالامره به آل بویه مرجعیت و مشروعیت می‌داد و چارچوب نهادی را در بغداد پی ریخت که دیگر خلیفه را صرفاً به یکی از مقامات دولتی تبدیل کرده و حقوق سالانه‌ای به او می‌داد. اگرچه احمد بن بویه (معزالدوله) بغداد را تصرف کرد، اما روابط خانوادگی باعث شد برادر بزرگ‌تر او که در فارس بود، به نام علی و ملقب به عمادالدوله دیلمی، منصب امیرالامرایی بستاند. پس از مرگ او در سال ۹۴۹، رکن‌الدوله حسن دیلمی، حاکم ری، دومین برادر بود که تا سال ۹۷۶ امیرالامرا لقب داشت. اما به نظر می‌رسد که احمد (معزالدوله) به حکومت خود ادامه داد. این لقب در عراق برای جانشینان احمد حفظ شد و آن را برای پسرش، عزالدوله، به ارث نهاد. در پاسخ، پسر و وارث رکن‌الدوله عضدالدوله (حک. 976–983) عناوین حاکمیتی به سبک ایرانی، مانند شاهنشاه، پادشاه، یا مالک الملوک ("پادشاه شاهان")، را برای خود باب کرد تا بر برتری خود تأکید کند؛ بنابراین، در زمان حاکمان بعدی، القاب فارسی برجسته‌تر بود و آل بویه امیرالامرا را کنار نهادند. به‌طور کلی، به نظر می‌رسد که استفاده بوییان از عنوان امیرالامرا متناقض بوده و بیشتر به صورت یک عنوان افتخاری به کار گرفته می‌شد تا یک مقام.
در دیگر ممالک اسلامی > ایران و خراسان

در دولت سامانی و غزنویان ظاهراً کسی به جز ابوعلی سیمجوری که در سال ۹۹۱ کنترل خراسان را به دست گرفته بود، خود را امیرالامرا معرفی نکرد. سلسله‌های مسلمان بعدی، چه ایرانی و چه ترک، این عنوان را بیشتر در زمینه نظامی به کار بردند، اگرچه همیشه با فرماندهی کل ارتش مرتبط نبود. بنابرین ترکان سلجوقی که در اواخر قرن یازدهم بر سرزمین‌های پیشین خلافت حاکمیت یافتند، عنوان مذکور را به صورت یکی از نام‌های بسیاری که برای فرماندهان ارشد نظامی خود می‌گزیدند (همچون اسپهسالار، امیر سالار، مقدم العسکر و غیره) به کار بردند. تنها دو مورد شناخته شده‌است که شاهزادگان این سلسله این عنوان را به شکلی متمایز استفاده کردند: عثمان، پسر چغری بیگ، که در سال ۱۰۷۳ به عنوان والی شمال افغانستان معرفی شد، و محمد، نوه چغری بیگ، که در ۱۰۹۷ در خراسان علیه برادرزاده خود، برکیارق (حک. 1094–1105)، قیام کرد.
در دودمان صفویان، این عنوان در ابتدا از اهمیت قابل توجهی برخوردار بود، زیرا در اختیار فرمانده کل قوای قزلباش بود که ستون اصلی رژیم صفوی را تشکیل می‌دادند. در زمانی که حسین بیگ شاملو در سال‌های ۱۵۰۱–۱۵۱۰ میلادی، این جایگاه را در اختیار داشت، امیرالامرا بالاترین جایگاه نظامی کشور بود و از قدرت زیادی برخوردار بود اما با برافتادن قدرت شاملو، قورچی‌باشی، فرمانده ترکمن‌های سوارکار، جایگاه بالاتری یافت. امیرالامرا در زمان شاه تهماسب یکم، برای مدتی احیا شد ولی پس از آن تا اواخر دوران صفوی برچیده شد.
در دیگر ممالک اسلامی > مملوکان مصر و عثمانی

این عنوان همچنین، هرچند به ندرت، توسط سلطنت مملوک به مرکزیت قاهره، به کار برده می‌شد و ظاهراً با فرمانده ارتش (اتابک العساکر) مرتبط بود. اما به نظر می‌رسد که به دیگر امیران نیز چنین لقب داده باشند.  در امپراتوری عثمانی، امیرالامرا با لقب فارسی میر درهم آمیخت و به عنوان ترجمه‌ای بر بیگلربیگی ("بیگ ِبیگ‌ها") از آن استفاده کردند.
در سیسیل

در نتیجهٔ استمرار امارت سیسیل بر جزیره سیسیل، حکومت ایتالیایی-نورمنی پادشاهی سیسیل از برخی واژه‌های عربی همچنان بهره می‌برد و امیر (am[m]iratus در لاتین، ἀμηρᾶς در زبان یونانی، که هر دو زبان رسمی بودند), لقب کسی بود که قدرت نظامی و اداری زیادی داشت. برای مثال جورج انطاکیه، یک مسیحی یونانی‌تبار، در زمان راجر دوم (حک. 1130–1154) امیر او بود و به او لقب امیر بزرگ (magnus amiratus, μέγας ἀμηρᾶς) و 'امیر امیران' (amiratus amiratorum, ἀμηρᾶς τῶν ἀμηράδων) داده‌بودند. با مرگ او ح. ۱۱۵۲, این لقب تا سال ۱۱۵۴ ناپدید شد و در این هنگام ویلیام اول سیسیلی (حک. 1154–1166) به مایو القاب مشابهی داد. آخرین فرد با لقب ammiratus ammiratorum مارگاریتوس بود که تا زمان قدرتگیری خاندان هووتویل در ۱۱۹۴ امیر الامرا بود. استفاده از این لفظ همچنین برای «دریابدها»، تا قرن سیزدهم در غرب مدیترانه ادامه داشت.
درهم دوران خلافت متقی که نام بجکم به عنوان امیرالامرا، در کنار نام خلیفه آمده‌است.
امور داخلی (فیلم)

| امور داخلی | امور داخلی |
| --- | --- |
کارگردان: مایک فیگیس
بازیگران: ریچارد گی‌یر اندی گارسیا
فیلم‌بردار: جان ای. آلونزو
تاریخ‌های انتشار:  ۱۲ ژانویه ۱۹۹۰ (۱۹۹۰-01-۱۲)  
مدت زمان: ۱۳۴ دقیقه
کشور: ایالات متحده
زبان: انگلیسی 
فروش گیشه: ۲۷٬۷۳۴٬۳۹۱ دلار
امور داخلی (به انگلیسی: Internal Affairs) فیلمی محصول سال ۱۹۹۰ و به کارگردانی مایک فیگیس است. در این فیلم بازیگرانی همچون ریچارد گی‌یر، اندی گارسیا، ویلیام بالدوین، نانسی تراویس، لاری میت کالف، ریچارد برادفورد، الیجا وود، آنابلا شورا، مایکل بیچ، فی گرانت، زاندر برکلی، جان کیپلاس ایفای نقش کرده‌اند.
او-۲۳ (کریگس‌مارینه)

| پیشینه> مالک | پیشینه>  |
| --- | --- |
سفارش ساخت::  ۲ فوریه ۱۹۳۵
آب‌اندازی::  ۱۱ آوریل ۱۹۳۶
آغاز کار::  ۲۸ اوت ۱۹۳۶
اعزام::  ۲۴ سپتامبر ۱۹۳۶
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
وزن::  ۲۷۹ تن (۲۷۵ تن بزرگ)
درازا::  ۴۲٫۷۰ متر (۱۴۰ فوت ۱ اینچ)
پهنا::  ۴٫۰۸ متر (۱۳ فوت ۵ اینچ)
آبخور::  ۳٫۹۰ متر (۱۲ فوت ۱۰ اینچ)
سرعت::  ۱۳ گره (۲۴ کیلومتر بر ساعت؛ ۱۵ مایل بر ساعت)
زیردریایی یو-۲۳ (۱۹۳۶) (به انگلیسی: German submarine U-23 (1936)) یک زیردریایی است که طول آن ۴۲٫۷۰ متر (۱۴۰ فوت ۱ اینچ) می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۳۶ ساخته شد.
جروسکیپو

جروسکیپو
| Yeroskipou Γεροσκήπου | Yeroskipou Γεροσκήπου |
| --- | --- |
کشور: قبرس
District: ناحیه پافوس
حکومت: حکومت
 • شهردار: Tasos Kouzoupos
جمعیت (2001): جمعیت (2001)
 • کل: ۵۵۰۹
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (EET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (EEST)
Postal code: ۸۲۰۰, ۸۲۰۱
وبگاه: http://www.geroskipou.com/
شهر جروسکیپو (به روسی: Γεροσκήπου) در ناحیه پافوس در کشور قبرس واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۵٫۷۶۹ نفر است.
کارلوس فرنک

| کارلوس فرنک | کارلوس فرنک |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۷ اکتبر ۱۹۵۱
کارلوس فرنک (انگلیسی: Carlos Frenk؛ زاده ۲۷ اکتبر ۱۹۵۱) یک فیزیک‌دان اهل بریتانیا است.
تکنیپ

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: شرکت سهامی عام
ISIN: FR0000131708 
صنعت: مهندسی نفت و گاز
بنا نهاده: ۱۹۵۸
دفتر مرکزی:  پاریس، فرانسه
محدودهٔ فعالیت: جهانی
افراد کلیدی: تیری پلنکو (مدیر عامل اجرایی)
محصولات: نفت خام گاز طبیعی مدیریت پروژه خدمات نفتی حفاری ساخت‌وساز فراساحلی سکوهای نیمه‌شناور حفاری
درآمد:  ۸٫۲ $ میلیارد یورو (۲۰۱۲)
سود خالص:  ۵۴۰ € میلیون یورو (۲۰۱۲)
مجموع دارایی:  ۱۱٫۴ € میلیارد یورو (۲۰۱۲)
تعداد کارکنان: ۳۶٫۵۰۰ نفر (۲۰۱۲)
وبگاه: www.Technip.com
تکنیپ (به انگلیسی: Technip) شرکت خدمات مهندسی نفت و گاز فرانسوی است. این شرکت یکی از بزرگترین ارائه‌دهندگان خدمات کنترل پروژه، مهندسی نفت و گاز، خدمات حفاری ساحلی-خشکی-فراساحلی و ساخت سازه‌ها، در صنایع مرتبط با انرژی می‌باشد. این شرکت همچنین در زمینه مدیریت پروژه، خدمات مهندسی و ساخت‌وساز نیز فعالیت می‌نماید.
در شرکت تکنیپ بیش از ۴۰ هزار نفر به‌طور مداوم در حال ارائه خدمات در عمیق‌ترین مخازن نفت و گاز در بستر دریا، تا احداث بزرگترین و پیچیده‌ترین سازه‌های دریایی، زیرساخت‌های ساحلی و راه‌اندازی خطوط لوله در مناطق مختلف جهان می‌باشند.
در حال حاضر این شرکت در ۴۸ کشور جهان فعالیت می‌کند. بخشی از سهام شرکت تکنیپ، در بازار بورس یورونکست پاریس دادوستد می‌شود.
تاریخچه > تاسیس شرکت

شرکت تکنیپ، در سال ۱۹۵۸ توسط آی‌اف‌پی، یا انستیتوی نفت فرانسه، در شهر پاریس، تأسیس شد. اولین فعالیت‌های تکنیپ، در زمینه ساخت‌وساز بود. با شروع دهه ۱۹۶۰، این شرکت وارد صنایع نفت و گاز شد.
تاریخچه > دهه ۱۹۶۰

کمپانی تکنیپ، اولین سری موفقیت‌های بین‌المللی خود را، در اواسط دهه ۱۹۶۰، با تکمیل پروژه‌هایی در آفریقا و آسیا آغاز کرد.
تاریخچه > دهه ۱۹۷۰

گروه بین‌المللی تکنیپ، با ثبت یک دفتر در شهر رم و ایجاد شرکت جئوپروداکشن تکنیپ Geoproduction Technip اولین شرکت تابعه خود را تأسیس کرد. این شرکت، به صورت تخصصی در زمینه تجهیزات هیدروکربن فعالیت خود را آغاز نمود.
در طول این دوره، شرکت تابعه دیگری نیز بنام کافلکسیپ Coflexip توسط انیستوی نفت فرانسه، ثبت شد. این شرکت، به صورت تخصصی در زمینه طراحی، تولید و عرضه کارخانه قطعات و دستگاه‌های حفاری زیر دریا فعالیت می‌نمود.
در این دوره همچنین دفاتری در هیوستون، آبردین و ریو دو ژانیرو ثبت گردید.
تاریخچه > دهه ۱۹۸۰

در اوایل دهه ۱۹۸۰ میلادی تکنیپ حضور جهانی خود را گسترش داده و مراکز فعال خود را در شهرهای کوالالامپور و ابوظبی تأسیس نمود.
در طول این دهه، کافلکسیپ، کارخانه تولیدی خود را در کشور برزیل راه اندازی کرد. در اواخر دهه ۱۹۸۰ میلادی شعبه دیگری از این کارخانه نیز، در شهر نیوکاسل، انگلستان ثبت گردید.
تاریخچه > دهه ۱۹۹۰

در اوایل دهه ۱۹۹۰ میلادی تکنیپ وارد بازار بورس اوراق بهادار پاریس و کافلکسیپ، نیز در بازار بورس نیویورک ذکر گردید.
در طول این دهه، کافلکسیپ، شرکت نروژی استنا را خریداری کرد و توانست خود را وارد بازار استرالیا نماید. در حالی که تکنیپ از طریق خرید شرکت‌های تخصصی توانست خود را در بسیاری از کشورها مطرح نماید. این شرکت‌ها عبارت بودند از: اسپیچیم، کربس و کی‌تی‌آی. تکنیپ، از طریق شرکت کی‌تی‌آی توانست وارد بازار نفت و گاز آمریکای شمالی شود.
تاریخچه > دهه ۲۰۰۰

در این دهه دو شرکت تکنیپ و کافلکسیپ با هم ادغام شدند، و در اواخر دهه ۲۰۰۰ میلادی نیز شرکت آکر را خریداری کرد. این شرکت، سرپرست بخش دریایی آب‌های عمیق است.
کمپانی تکنیپ، در حال حاضر یکی از پنج شرکت برتر در زمینه فنی و مهندسی، فناوری و ارائه خدمات در صنایع انرژی می‌باشد.
بسیاری از قراردادهای مهم این کمپانی، به ویژه در خاورمیانه و در زمینه گاز مایع، اتیلن و بخش پالایش در این دهه، به امضا رسید.
تاریخچه > دهه ۲۰۱۰

ناوگان تکنیپ گسترش یافت و تعداد آن‌ها به ۱۷ کشتی رسید، علاوه بر این، کشتی آپاچی II، به این ناوگان اضافه شد. این کشتی، یکی از پیشرفته‌ترین کشتی‌ها در صنعت پایپینگ می‌باشد.
در اواخر دهه ۲۰۱۰ میلادی، خط تولید محصولات آسیافلکس که یک کارخانه تولید لوله‌های انعطاف‌پذیر می‌باشد، در کشور مالزی افتتاح شد.
آمار ۲۰۱۱

فعالیت‌های کمپانی تکنیپ، در سه بخش گسترده می‌باشد: بخش زیر دریا، بخش دریایی، بخش خشکی.
کارکنان: بیش از ۳۲،۰۰۰ نفر در ۵۰ کشور جهان
گستردگی دارایی‌های صنعتی: در پنج قاره جهان
ناوگان: بیش از ۲۹ کشتی (+۵ کشتی در دست ساخت)
درآمد خالص در سال ۲۰۱۱: ۷۰۹ € میلیون یورو
درآمد در سال ۲۰۱۱: بیش از ۶،۸ € میلیارد یورو
بازار بورس: در بازار بورس یورونکست پاریس ذکر شده‌است.
سازمان

تیری پیلنکو رییس هیئت مدیره شرکت تکنیپ، در ماه آوریل سال ۲۰۰۷ به عنوان مدیرعامل این کمپانی، انتخاب شد.
اعضای کمیته اجرایی عبارتند از:
فردریک دلورمه: معاون اجرایی مدیرعامل و مدیر پروژه‌های فراساحلی
فیلیپ باریل: معاون اجرایی مدیرعامل و مدیر پروژه‌های بخش خشکی
جان هریسون: مشاوره عمومی
تیری پارمنتیر: مدیر منابع انسانی
جولیان والدرون: رئیس امور مالی
اطلاعات بازار مالی و سهام

| سال | ۲۰۰۶ | ۲۰۰۷ | ۲۰۰۸ | ۲۰۰۹ | ۲۰۱۰ | ۲۰۱۱ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| درآمد | ۶٬۹۲۶٫۵ | ۷٬۸۸۶٫۵ | ۷٬۴۸۱٫۴ | ۶٬۴۵۶٫۰ | ۶٬۰۸۱٫۹ | ۶٬۸۱۳٫۰ |
| درآمد حاصل از فعالیت در محدوده زمانی معین | ۳۳۳٫۲ | ۲۴۷٫۰ | ۶۵۶٫۹ | ۶۷۶٫۷ | ۶۲۰٫۳ | ۷۰۹٫۵ |
| درآمد خالص | ۲۰۱٫۹ | ۱۲۸٫۰ | ۴۵۴٫۳ | ۱۷۰٫۴ | ۴۱۷٫۶ | ۵۰۷٫۳ |
| سال (در ۰۱/۰۱ => ماه/روز) | ۲۰۰۶ | ۲۰۰۷ | ۲۰۰۸ | ۲۰۰۹ | ۲۰۱۰ | ۲۰۱۱ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| تعداد سهام (بر حسب میلیون) | ۱۰۶ | ۱۰۶ | ۱۰۷ | ۱۰۹ | ۱۰۹ | ۱۱۷ |
| ارزش بازار (میلیون € یورو) | ۶٬۰۷۱ | ۵٬۵۱۸ | ۵٬۸۱۲ | ۲٬۴۹۰ | ۵٬۴۵۵ | ۸٬۰۴۰ |
دفاتر بین‌المللی

فرانسه
آنگولا
استرالیا
بحرین
برزیل
برونئی
بلژیک
هلند
کانادا
چین
جمهوری آذربایجان
ترکمنستان
کلمبیا
مصر
فنلاند
آلمان
یونان
هند
اندونزی
ایتالیا
مالزی
نیجریه
نروژ
نیوزیلند
پرتغال
قطر
روسیه
عربستان سعودی
سنگاپور
اسپانیا
تایلند
امارات متحده عربی
ایالات متحده آمریکا
انگلستان
ونزوئلا
ویتنام
اوبروارت

| اوبروارت Felsőőr | اوبروارت Felsőőr |
| --- | --- |
  نشان:   نشان
کشور: اتریش
ایالت: بورگن‌لاند
ناحیه: Oberwart
حکومت: حکومت
 • شهردار: Georg Rosner
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۶٫۵ کیلومتر مربع (۱۴٫۱ مایل مربع)
ارتفاع: ۳۱۵ متر (۱۰۳۳ فوت)
جمعیت (خطای عبارت: نویسه نقطه‌گذاری شناخته نشده «۱»)خطای عبارت: نویسه نقطه‌گذاری شناخته نشده «۱»: جمعیت (خطای عبارت: نویسه نقطه‌گذاری شناخته نشده «۱»)خطای عبارت: نویسه نقطه‌گذاری شناخته نشده «۱»
 • کل: ۷٬۴۲۵
 • تراکم: ۲۰۰/کیلومتر مربع (۵۳۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (CEST)
کدهای پستی: ۷۴۰۰
وبگاه: www.oberwart.at
اوبروارت {{آلمانی|Oberwart) شهری در بورگن‌لاند واقع در جنوب شرقی اتریش است که در ناحیه اوبروارت واقع شده‌است.
خصوصیات

اوبروارت ۶٬۸۹۳ نفر جمعیت دارد.
جرمی لو دوارون

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Jérémy Le Douaron
زادروز:  ۲۱ آوریل ۱۹۹۸ ‏(۲۶ سال)
قد:  1.89m
پست:  مهاجم
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  باشگاه فوتبال استاد برستوا ۲۹
شمارهٔ پیراهن:  ۲۶
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۲۰۱۱–۲۰۱۲:  CO Briochin
۲۰۱۲–۲۰۱۶:  باشگاه فوتبال گنگام
۲۰۱۶–۲۰۱۸:  Briochin
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۸–۲۰۲۰ |  Briochin |  ۴۶ |  (۱۶) |
| ۲۰۲۰– |  باشگاه فوتبال استاد برستوا ۲۹ |  ۳۶ |  (۳) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۱. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۱. 
جرمی لو دوارون (انگلیسی: Jérémy Le Douaron؛ زادهٔ ۲۱ آوریل ۱۹۹۸) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
بنتلی کانتیننتال جی‌تی

Motor vehicle
| بنتلی کانتیننتال جی‌تی | بنتلی کانتیننتال جی‌تی |
| --- | --- |
دید کلی: دید کلی
شرکت: بنتلی
تولید: ۲۰۰۳–اکنون
مونتاژ: کرو، چشر، انگلستان
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
کلاس: گرند تورر (اس)
شکل بدنه: ۲ در ۲+۲ فست‌بک ۲ در ۲+۲ کروکی
گاه‌شمار: گاه‌شمار
پیشین: بنتلی کانتیننتال آر بنتلی کانتیننتال تی
بنتلی کانتیننتال جی‌تی اسپید
بنتلی کانتیننتال جی‌تی‌سی نسل دوم
بنتلی کانتیننتال جی‌تی (به انگلیسی: Bentley Continental GT) خودرویی است که از سال ۲۰۰۳ تاکنون توسط شرکت بنتلی در انگلستان تولید شده است. طراحی آن موتور جلو-چهار چرخ محرک بوده است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۶ دنده به صورت خودکار است. این خودرو ۲٬۲۵ تن وزن و قدرتی معادل ۶۶۰ اسب بخار دارد.
امور خانوادگی

| امور خانوادگی (خانوادهٔ دیویس) | امور خانوادگی (خانوادهٔ دیویس) |
| --- | --- |
ژانر: کمدی موقعیت
سازنده: ادموند هارتمن دان فدرسن
کارگردان: چارلز بارتون ویلیام دی. راسل
بازیگران: برایان کیت سباستین کبت کتی گارور جانی ویتاکر آنیسا جونز سوزان نیهر
سازنده موسیقی متن: فرنک د وال
آهنگسازان: جف الکساندر نیتان اسکات
کشور سازنده:  ایالات متحده آمریکا
زبان اصلی: انگلیسی
شمار فصل‌ها: ۵
شمار قسمت‌ها: ۱۳۸
تولید: تولید
تهیه‌کنندهٔ اجرایی: دان فدرسن
تهیه‌کننده‌ها: ادموند بلوین هنری گارسون ادموند ال. هارتمن
فیلم‌برداری: استنلی کورتز پال آیوانو مایکل پی. جویس فیلیپ تانورا
تدوین‌گران: جیمز اچ. کینگ چارلز ون انگر ریچارد ال. وان سم ویتیل
دوربین: تک دوربینه
مدت: ۲۵ دقیقه
تولیدکننده‌ها: دان فدرسون پروداکشنز فَمیلی افیر کامپنی پریا فیلمز (نسخهٔ ۲۰۰۲–۲۰۰۳)
توزیع‌کننده: پخش تلویزیونی سی‌بی‌اس (داخل آمریکا) پخش تلویزیونی ان‌بی‌سی یونیورسال (جهانی) وارنر برادرز تله‌ویژن/ترنر تله‌ویژن (نسخهٔ ۲۰۰۲–۲۰۰۳)
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: سی‌بی‌اس
فرمت تصویر: رنگ
فرمت صدا: مونو
انتشار اولیه: ۱۲ سپتامبر ۱۹۶۶ (۱۹۶۶-09-۱۲)
امور خانوادگی (انگلیسی: Family Affair) نام یک مجموعهٔ تلویزیونی آمریکایی در سبک کمدی موقعیت است که از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۱ میلادی، در ۵ فصل و ۱۳۸ قسمت از شبکهٔ «سی‌بی‌اس» پخش شد.
داستان سریال دربارهٔ ماجراهای یک مهندس مجرد و ثروتمند به نام «بیل دیویس» (عمو بیل) است که تلاش دارد برادرزاده‌های یتیم خود را در آپارتمان مجلل خود در نیویورک سرپرستی و بزرگ کند. در این کار، مُلازم و پیشخدمت مخصوص او «آقای فرنچ» هم او را یاری می‌رساند.
این مجموعه تلویزیونی، با عنوان «خانوادهٔ دیویس» در سال‌های ۱۳۵۲ تا ۱۳۵۳ خورشیدی، با دوبلهٔ فارسی از تلویزیون ملی ایران پخش شد.
بمب‌گذاری ۲۰۲۳ مسجد پیشاور

| بمب‌گذاری مسجد پیشاور در سال ۲۰۲۳ | بمب‌گذاری مسجد پیشاور در سال ۲۰۲۳ |
| --- | --- |
نمای داخلی مسجد پس از حمله: نمای داخلی مسجد پس از حمله
موقعیت: Police Lines area, پیشاور، ایالت خیبر پختونخوا، پاکستان
مختصات: ۳۴°۰۰′۴۷″ شمالی ۷۱°۳۳′۳۴″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۰۱۳۰۶°شمالی ۷۱٫۵۵۹۴۴°شرقی﻿ / 34.01306; 71.55944
تاریخ: ۳۰ ژانویه ۲۰۲۳ (۲۰۲۳-01-۳۰)  ۱۳:۴۰ (ساعت رسمی پاکستان)
هدف: پرسنل پلیس
گونه حمله: حمله انتحاری
مرتکبان: جماعت الاحرار (منشعب از طالبان پاکستان در ۲۰۱۴)  تحریک طالبان پاکستان
بمب‌گذاری مسجد پیشاور در سال ۲۰۲۳ در ۳۰ ژانویه ۲۰۲۳ رخ داد. در این بمب‌گذاری انتحاری مهاجم درون مسجدی در منطقهٔ خطوط پلیس پیشاور، خیبر پختونخوا، پاکستان، بمب را در حین نماز ظهر منفجر کرد و دست کم ۱۰۰ نفر را کشت و بیش از ۲۲۰ نفر را مجروح کرد.
پیشینه

از سال ۲۰۰۴، حملات اسلام‌گرایان، به جنگ بین شورشیان اسلام‌گرا و دولت پاکستان در شمال غرب پاکستان تبدیل شد. جنگ در سال ۲۰۱۷ به یک درگیری سطح پایین کاهش یافت. حملات بسیاری از شورشیان در پیشاور، که پایتخت و بزرگ‌ترین شهر خیبر پختونخوا در شمال غربی پاکستان است، انجام شده‌است. از جمله مواردی که در مساجد در سال‌های ۲۰۱۳، ۲۰۱۵ و ۲۰۲۲ انجام شده‌است.
عوامل

در پی این بمب‌گذاری، عمر مکرم خراسانی، امیر فعلی جناح «جماعت الاحرار» و یکی از اعضای شورای رهبری تحریک طالبان پاکستان (TTP) مسئولیت این بمب‌گذاری را بر عهده گرفت. او گفت که این بمب‌گذاری برای انتقام مرگ عمر خالد خراسانی، برادر، بنیانگذار و رهبر سابق جناح انجام شد. سربکف مهمند از شعبه تحریک طالبان پاکستان تأیید کرد که بمب افکن حذیفه نام داشت و ۲۵ سال سن داشت و به زودی عکسی از بمب‌گذار با جزئیات بیشتر منتشر خواهند کرد.
متعاقباً، گروه اصلی TTP، از طریق سخنگوی خود، دخالت خود را رد کرد.
اوشن ویکتوری

| پیشینه> مالک.اطلاعات کلی کلاس | پیشینه> .اطلاعات کلی کلاس |
| --- | --- |
تکمیل شده:: ۵۷
از دست رفته:: ۱۸ (to enemy action)
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
گنجایش::  ۷٬۱۷۴ GRT
درازا::  ۴۱۶ فوت (۱۲۷ متر)
پهنا::  ۵۷ فوت (۱۷ متر)
سرعت::  ۱۱ گره (۲۰ کیلومتر بر ساعت)
اوشن ویکتوری (به انگلیسی: Ocean ship) یک کشتی است که طول آن ۴۱۶ فوت (۱۲۷ متر) می‌باشد.
جک دوورست

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
نام کامل:  John Dewhurst
زادروز:  15 December 1876
زادگاه:  پادیهام
تاریخ مرگ:  ۱۹۲۴ (۴۷−۴۸ سال)
محل مرگ:  بولتون
قد:  5ft 9in
پست:  هافبک، مهاجم
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۸۹۵–۱۸۹۸ |  باشگاه فوتبال پادیام |   |   |
| ۱۸۹۶ |  باشگاه فوتبال نلسون |   |   |
| ۱۸۹۸ |  Darwen |  ۸ |  (۳) |
| ۱۸۹۸–۱۹۰۵ |  باشگاه فوتبال بلکبرن روورز |  ۱۶۹ |  (۴۳) |
| ۱۹۰۵ |  باشگاه فوتبال برنتفورد |  ۴ |  (۰) |
| ۱۹۰۵–۱۹۱۲ |  باشگاه فوتبال بری |  ۱۸۶ |  (۶) |
| ۱۹۱۲–۱۹۱۳ |  Accrington Stanley |   |   |
|  |  باشگاه فوتبال مورکم |   |   |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
جک دوورست (انگلیسی: Jack Dewhurst؛ 15 December 1876 – ۱۹۲۴ (۴۷−۴۸ سال)) بازیکن فوتبال بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بلکبرن روورز اشاره کرد.
کارلوس فینلای

| کارلوس فینلای | کارلوس فینلای |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: Juan Carlos Finlay y de Barrés
زادهٔ: ۳ دسامبر ۱۸۳۳ کاماگوی، کوبا
درگذشت: ۲۰ اوت ۱۹۱۵ (۸۱ سال) هاوانا، کوبا
ملیت: کوبایی
محل تحصیل: دانشگاه توماس جفرسون
شناخته‌شده برای: پژوهش در مورد ارتباط پشه و تب زرد
کارلوس فینلای(۳ دسامبر، ۱۸۳۳– ۲۰اوت، ۱۹۱۵) متخصص اپیدمولوژی اهل کوبا بود که به خاطر پیشگامی در پژوهش در مورد تب زرد شناخته شده است، او تشخیص داد که این بیماری از طریق پشه منتقل می‌شود.
سالارآباد (دهگلان)

| سالارآباد | سالارآباد |
| --- | --- |
روستا: روستا
سالارآبادموقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانسالارآبادسالارآباد (Iran Kurdistan)نمایش نقشه Iran Kurdistan: سالارآبادموقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانسالارآبادسالارآباد (Iran Kurdistan)نمایش نقشه Iran Kurdistan
مختصات: ۳۵°۳۲′ شمالی ۴۷°۲۷′ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۵۳۳°شمالی ۴۷٫۴۵۰°شرقی﻿ / 35.533; 47.450: مختصات: ۳۵°۳۲′ شمالی ۴۷°۲۷′ شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۵۳۳°شمالی ۴۷٫۴۵۰°شرقی﻿ / 35.533; 47.450
کشور: ایران
استان: کردستان
شهرستان: دهگلان
بخش: بخش مرکزی شهرستان دهگلان
دهستان: ئیلاق شمالی
جمعیت: ۸۵ نفر
سالارآباد ، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان دهگلان در استان کردستان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان ئیلاق شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۵ نفر (۲۱خانوار) بوده‌است.
الوین مورسالیف

الوین مورسالیف (ترکی آذربایجانی: Elvin Mürsəliyev) ورزشکار مرد رشتهٔ کشتی فرنگی متولد ۱۷ اوت ۱۹۸۸ در کشور آذربایجان است. از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال برنز وزن ۷۵ کیلوگرم فرنگی مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۴ و کسب مدال طلا وزن ۷۵ کیلوگرم فرنگی باکو ۲۰۱۵ اشاره کرد.
المپیک ۲۰۱۶ ریو

مورسالیف در سال ۲۰۱۶ میلادی در المپیک ریو در وزن ۷۵ کیلو حاضر بود که در دور اول و دوم، محمد فاوزی کشتی‌گیر مصری و دوسژان کارتیکوف کشتی‌گیر قزاقستانی شکست داد اما در دور سوم از پیتر باکسی کشتی‌گیر مجارستانی شکست خورد و از دور رقابت‌ها کنار رفت.
مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۷

مورسالیف در وزن ۸۰ کیلو مسابقات قهرمانی کشتی فرنگی جهان ۲۰۱۷ پاریس حاضر بود که در دورهای اول تا سوم رومن ولاسوف قهرمان المپیک لندن و ریو از روسیه، ادگار بابایان از لهستان و زید آیت اکرام از مراکش را شکست داد اما در نیمه نهایی به رادیک کولیف از بلاروس شکست خورد و به دیدار رده‌بندی رفت. وی در دیدار رده‌بندی دانیل الکساندروف کشتی‌گیر بلغاری را شکست داد و مدال برنز وزن ۸۰ کیلوگرم را بدست آورد.