stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
قطر در المپیک تابستانی ۲۰۲۴
والیبال > ساحلی

ساحلی‌بازان قطری با توجه به رده بندی فدراسیون بین‌المللی والیبال، جواز حضور در این مسابقات را کسب کردند.  آنها از امیدهای قطر برای کسب مدال محسوب می‌شدند و در مراحل گروهی با ۳ پیروزی، مقتدرانه به مرحله حذفی صعود کردند اما با دو باخت پیاپی در مرحله نیمه‌نهایی و رده‌بندی، به مقام چهارم بسنده کردند.
| ورزشکاران | رویداد | دور مقدماتی> رقیب  امتیاز | دور مقدماتی> رقیب امتیاز | دور مقدماتی> رقیب  امتیاز | دور مقدماتی> رتبه | دور ۱۶> رقیب امتیاز | یک چهارم نهایی> رقیب امتیاز | نیمه‌نهایی> رقیب امتیاز | نهایی / برنز> رقیب  امتیاز | نهایی / برنز> رتبه |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| شریف یونس  و  احمد تیجان | مردان |  کوتافاوا / نیکولای (ITA)   پیروزی  ۲-۰   (۲۱-۱۹، ۲۱-۱۸) |  اهمن / هلویگ (SWE)   پیروزی  ۲-۱   (۱۵-۲۱، ۲۱-۱۹، ۲۰-۱۸) |  نیکولایدیس / کاراچر (AUS)   پیروزی  ۲-۰   (۲۱-۱۴، ۲۱-۱۸) | ۱ س |  گریمالت / گریمالت (CHI)   پیروزی  ۲-۰   (۲۱-۱۴، ۲۱-۱۳) |  پارتاین / بنش (USA)   پیروزی  ۲-۰   (۲۱-۱۴، ۲۱-۱۶) |  اهمن / هلویگ (SWE)   شکست  ۰–۲   (۱۳–۲۱، ۱۷–۲۱) |  مول – سوروم (NOR)   شکست  ۰–۲   (۱۳–۲۱، ۱۶–۲۱) | ۴ |
وزنه‌برداری

مقالهٔ اصلی: وزنه‌برداری در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴
فارس ابراهیم، تنها وزنه‌بردار قطری بود که در ماده ۱۰۲ ک.گ مردان مجوز حضور در المپیک را با توجه به رده‌بندی فدراسیون جهانی وزنه‌برداری کسب کرد.
| ورزشکار | رویداد | یک‌ضرب> نتیجه | یک‌ضرب> رتبه | دو ضرب> نتیجه | دو ضرب> رتبه | مجموع | رتبه |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| فارس الباخ | ۱۰۲- کیلوگرم مردان | DNF | DNF | DNF | DNF | DNF | DNF |
بارخاتنایا سوپکا

| بارخاتنایا سوپکا | بارخاتنایا سوپکا |
| --- | --- |
fa (in English: Expected satiety): fa
بارخاتنایا سوپکاLocation in سرزمین کامچاتکا، روسیه : بارخاتنایا سوپکاLocation in سرزمین کامچاتکا، روسیه 
مرتفع‌ترین نقطه: مرتفع‌ترین نقطه
ارتفاع: ۸۷۴ متر (۲٬۸۶۷ فوت)
فهرست‌بندی: آتشفشان
مختصات: ۵۲°۴۸′۰۷″شمالی ۱۵۸°۱۴′۲۴″شرقی﻿ / ﻿۵۲٫۸۰۲°شمالی ۱۵۸٫۲۴°شرقی﻿ / 52.802; 158.24
جغرافیا: جغرافیا
موقعیت: شبه‌جزیره کامچاتکا، روسیه
رشته‌کوه مادر: رشته‌کوه ووستوچنی
زمین‌شناسی: زمین‌شناسی
نوع کوه: گنبد گدازه
آخرین فوران: 3550 BCE
بارخاتنایا سوپکا (انگلیسی: Barkhatnaya Sopka) یک کوه آتشفشانی در شبه‌جزیره کامچاتکای کشور روسیه است.
کلیسای ارتدکس سریانی

| پاتریارک نشین سریانی ارتدکس انطاکیه و تمام شرق | پاتریارک نشین سریانی ارتدکس انطاکیه و تمام شرق |
| --- | --- |
آرم کلیسا: آرم کلیسا
به رسمیت شناخته‌شدن: ارتدکس مشرقی
کشیش راشد: اغناطیوس دوم
مقر: دمشق، سوریه از نظر تاریخی: انطاکیه همچنین: بیروت
قلمرو: خاورمیانه، هند، با جوامع دور از وطن قابل توجه در سوئد، آلمان و آمریکای شمالی
متصرفات: شام، سوئد، آلمان، بریتانیا، ایالات متحده آمریکا، کانادا، گواتمالا، استرالیا، و هند
زبان: متنی عبادی: زبان سریانی زبان‌های بومی: زبان مالایالم، گویش طوریه-زبان آرامی، زبان عربی، زبان ترکی، زبان سوئدی، زبان آلمانی، زبان فرانسوی، زبان عبری، زبان انگلیسی، زبان هلندی، زبان اسپانیایی، زبان پرتغالی، زبان هندی و زبان تامیلی
اعضا: ۵ میلیون
کلیسای ارتدکس سریانی (سریانی کلاسیک: ܥܺܕܬܳܐ ܣܽܘ̣ܪܝܳܝܬܳܐ ܬܪܺܝܨܰܬ ܫܽܘ̣ܒ̥ܚܳܐ) یا کلیسای ارتدکس سریانی انطاکیه یک کلیسای اتوسفالی ارتدوکس مشرقی مستقر در مدیترانه شرقی با جوامع دور از وطن گسترش یافته در سراسر جهان به ویژه در سوئد، هند، آلمان و بریتانیا است. این کلیسا از مناجات سنت جیمز رسول سریانی که از قدیمی‌ترین مناجات بازمانده در مسیحیت است استفاده می‌کند و سریانی به عنوان زبان رسمی علم العبادات آن است.
هلاکو رامبد

| هلاکو رامبد | هلاکو رامبد |
| --- | --- |
نماینده دوره‌های ۱۹ الی ۲۴ مجلس شورای ملی: نماینده دوره‌های ۱۹ الی ۲۴ مجلس شورای ملی
حوزه انتخاباتی: طوالش
وزیر مشاور و معاون سیاسی پارلمانی و سخنگوی دولت: وزیر مشاور و معاون سیاسی پارلمانی و سخنگوی دولت
دوره مسئولیت ۱۳۵۶ – ۱۳۵۷: دوره مسئولیت ۱۳۵۶ – ۱۳۵۷
نخست‌وزیر: آموزگار
پس از: محمود کاشفی
پیش از: تغییر نظام سیاسی
سخنگوی حزب مردم در مجلس: سخنگوی حزب مردم در مجلس
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۸ آبان ۱۲۹۸ تالش گیلان، ایران
درگذشته: ۲ اردیبهشت ۱۳۸۶ (۸۷ سال) نانسی، فرانسه
آرامگاه: فرانسه
ملیت: ایرانی
حزب سیاسی: جبهه ملی (تا ۱۳۲۹)
فرزندان: ۴ پسر ۵ دختر
والدین: محمد حسین سالار اسعدی تالش
پیشه: سیاستمدار
هلاکو رامبد (زاده ۱۸ آبان ۱۲۹۸ خورشیدی در تهران – درگذشته ۲ اردیبهشت ۱۳۸۶ در نانسی فرانسه) نماینده دوره‌های ۱۹ الی ۲۴ مجلس شورای ملی ایران بود.
عکسی از کارت پستال قدیمی به امضای هلاکو رامبد
خانواده

هلاکو فرزند آخر محمدحسین‌خان کرگانرودی ملقب به سالار اسعد فرزند نصرت‌الله خان سردارامجد حاکم خمسه طوالش در دوران قاجار بود. مادرش شوکت‌الدوله دختر میرزامحمود خان علامیر ملقب به احتشام السلطنه بود که دومین رئیس مجلس در اولین دوره مجلس شورای ملی بود.
تحصیلات

از کلاس ششم ابتدایی وارد دبستان نظام شد و با درجه ستوان دومی از دانشکده افسری در رشته توپخانه فارغ‌التحصیل شد. وی پس از اتمام دوره دانشکده افسری، از ۱۳۱۸تا ۱۳۲۱ فرمانده هنگ توپخانه شد. سپس از ارتش کناره‌گیری کرد. در ۱۳۳۰ش به آمریکا رفت و دوره مدیریت تجارت را در آنجا سپری کرد.
فعالیت‌های تجاری

در سالهای ۱۳۲۹ تا ۱۳۳۶ مدیر شرکتهای سهامی پرس اکسپرس و سهامی ایتان اکسپرس بود؛ و پس از تشکیل سندیکای هواپیمایی کشور، دبیر این سندیکا گردید، و در تهران به مدت ۷ سال مأمور آلیتالیا شد.
فعالیتهای سیاسی و نمایندگی مجلس شورای ملی

قبل از کودتای ۲۸ مرداد عضو  جبهه ملی بود، اما پس از آن به رژیم پهلوی تمایل پیدا کرد. آغاز فعالیت سیاسی وی حضور در انتخابات دوره‌های هفدهم و هجدهم مجلس شورای ملی بود که موفقیتی کسب نکرد، اما در دوره‌های ۱۹ مجلس شورای ملی تا دوره ۲۴ به عنوان نماینده مردم طوالش در این مجلس حضور داشت.
رامبد نه تنها سخنگوی اصلی حزب در مجلس بود، بلکه در محافل حزبی یکی از فعال‌ترین و جاه‌طلب‌ترین رهبران حزب به حساب می‌آمد. وی معتقد بود که حزب مردم با دو مسئله اصلی مواجه است: یکی داخلی و دیگری خارجی. می‌گفت: «که حزب ایران نوین از دستگاه‌های دولتی برای اعمال فشار بر حزب مردم و پرسنل آن استفاده می‌کند و حزب مردم هیچ وسیله‌ای برای مقابله و حتی حفاظت پرسنل خود ندارد، بنابراین امید کمی در داخل حزب به پیشرفت وجود دارد. همزبان با آن، تقسیم‌بندی عمیقی در داخل حزب مردم وجود دارد که مانع تمرکز انرژی پرسنل موجود آن بر مسائل کلیدی است». او سعی می‌کرد که روحیه وحدت را در حزب برقرار نماید. در سال ۱۳۳۹ احزاب ظاهراً در ایران فعالیت سیاسی داشتند: حزب ملیون به دبیرکلی دکتر منوچهر اقبال نخست‌وزیر، و حزب مردم به دبیرکلی اسدالله علم. هلاکو رامبد از دوستان علم و لیدر حزب مردم در مجلس شورای ملی بود و در حوزه انتخابیه اش طوالش با لیدر حزب ایران نوین سلیمان پاشا خان بابکان ساسانی فرزند نصرت الله خان سردارمقتدر در رقابتی تنگاتنگ.
حضور در هیئت دولت

هلاکو رامبد در سال ۱۳۵۶ در کابینه جمشید آموزگار از نمایندگی مردم استعفا داد و به سمت سخنگوی دولت، وزیر مشاور و معاون سیاسی و پارلمانی منصوب گردید. رامبد در این مقام، رفتار اهانت‌آمیزی با نمایندگان مخالف دولت داشت.
پس از انقلاب ۵۷ ایران

رامبد پس از انقلاب ۵۷ ایران در دادگاه انقلاب اسلامی به اعدام محکوم و اموال وی مصادره شد.
حبیب لاجوردی در ضمن پروژه تاریخ شفاهی ایران در سال ۱۹۸۳ در نیس فرانسه با او مصاحبه کرده‌است.
خدمات

ایجاد کارخانه چوب‌بری اسالم و کارخانه چوکا (چوب و کاغذ گیلان) در شهرستان هشتپر طوالش و در پونل یکی از خدمات او می‌باشد. کارخانه‌های مذکور را برادران شاه اصرار داشتند به مازندران ببرند و او در مقابل اعمال نفوذ آنها ایستادگی نمود و مبارزه کرد تا سرانجام موفق شد کارخانه‌های مذکور را در تالش مستقر گرداند.
درگذشت

رامبد در روز دوم اردیبهشت ۱۳۸۶ در شهر نانسی، فرانسه درگذشت، از وی چهار فرزند پسر و پنج دختر باقی است.
فعالیت سیاسی

عضو جبهه ملی تا سال ۱۳۲۹
در سال‌های ۱۳۲۹ تا ۱۳۳۶ مدیر شرکتهای سهامی پرس اکسپرس و سهامی ایتان اکسپرس
در سال‌های ۱۳۳۶ تا۱۴۴۳ به مدت ۷ سال نماینده شرکت هواپیمایی آلیتالیا ایتالیا در ایران شد
نماینده مردم طوالش در دوره‌های ۱۹ الی ۲۴ مجلس شورای ملی
سخنگوی حزب مردم در مجلس
در سال ۱۳۵۶ سخنگوی دولت
وزیر مشاور و معاون سیاسی پارلمانی دولت آموزگار
هلاکو رامبد
دختر روستایی زیبا

| دختر روستایی زیبا | دختر روستایی زیبا |
| --- | --- |
فرانکا گونلا در صحنه‌ای از فیلم: فرانکا گونلا در صحنه‌ای از فیلم
کارگردان: ماریو سیچیلیانو
فیلمنامه‌نویس: پی‌یرو رنیولی  ماریو سیچیلیانو
داستان: ماریو سیچیلیانو
موسیقی: کارلو ساوینا
تدوین‌گر: اتللو کولانجلی
تاریخ‌های انتشار:  ۶ ژوئن ۱۹۷۶ (۱۹۷۶-06-۰۶) (ایتالیا)  
مدت زمان: ۹۵ دقیقه
کشور: ایتالیا
زبان: ایتالیایی 
دختر روستایی زیبا (ایتالیایی: Campagnola bella) یک فیلم کمدی سکسی سبک ایتالیایی به کارگردانی ماریو سیچیلیانو است که در سال ۱۹۷۶ منتشر شد.
گزیدهٔ بازیگران

فرانکا گونلا
فمی بنوسی
جانی دئی
اتسیو مارانو
کارلا کالو
ریکاردو گارونه
ماگدا کونوپکا
پائولا کوراتسی
انتسو آندرونیکو
رامون مرکادر

| رامون مرکادر | رامون مرکادر |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: جِیمی رامون مرکادر دل ریو
زادهٔ: ۷ فوریهٔ ۱۹۱۳ بارسلون, اسپانیا
درگذشت: ۱۸ اکتبر ۱۹۷۸ (۶۵ سال) هاوانا, کوبا
علت مرگ: سرطان ریه
ملیت: اسپانیایی
دیگر نام‌ها: Jacques Mornard, Frank Jacson
پیشه: مامور ان کا وه ده (پلیس سیاسی شوروی)
همسر: Roquelia Mendoza
اتهام جنایی: قتل
مجازات: بیست سال زندان
 :  
جِیمی رامون مرکادر دل ریو (به اسپانیایی: Jaime Ramón Mercader del Río؛ ۷ فوریه ۱۹۱۳ - ۱۸ اکتبر ۱۹۷۸) فعال سیاسی و کمونیست اسپانیایی، مامور پلیس سیاسی شوروی ان.کا.وِ.دِ و قاتل لئون تروتسکی بود.
زندگی‌نامه

پدر و مادرش از هم جدا شده بودند بنابراین بیشتر دوران کودکی را همراه مادرش در فرانسه گذراند. مادرش ماریو دل ریو هرناندز، یک نجیب‌زاده اسپانیایی بود که اصلیت کوبایی داشت. از طرف پدر، پسر عموی ماریا مرکادر همسر دوم ویتوریو دسیکا کارگردان ایتالیایی است.
از سال ۱۹۳۰ به کمونیسم گرایش پیدا کرد و با سازمان‌های چپ اسپانیایی همکاری می‌کرد. برای مدت کوتاهی هم زندانی شد ولی با روی کار آمدن دولت جبهه ملی از زندان آزاد شد.
همچون مادرش به عضویت حزب کمونیست در آمد و به عنوان تک تیرانداز برای ان.کا.وِ.دِ خدمت می‌کرد تا تروتسکیست‌های اسپانیایی را ترور کنند (او به شخصه ۲۰ نفر را به قتل رساند). از سال ۱۹۳۷ به شوروی رفت تا برای ترور و خرابکاری آموزش ببیند.
تروتسکی، رقیب اصلی ژوزف استالین بود. پس از به قدرت رسیدن استالین، تروتسکی اقدام به تشکیل یک اپوزیسیون علیه استالین کرده‌بود. اکثر اعضای این اپوزیسیون، زندان، اخراج یا تبعید شدند. تروتسکی نیز که هدایت این اپوزیسیون را بر عهده داشت سرانجام در سال ۱۹۲۹ به همراه همسرش از شوروی اخراج شد. بریا از سال ۱۹۳۶ طرح قتل تروتسکی را ریخته و اجرای آن را به معشوقه‌اش یعنی مادر رامون مرکادر سپرده بود. پسر بزرگ ماریا مرکادر در اسپانیا کشته شده بود بنابراین انجام این عملیات به رامون مرکادر سپرده شد.
قتل تروتسکی

اولین اقدام به ترور تروتسکی، توسط رامون مرکادر و دیگر مأموران ان‌کاوه‌ده در ۲۴ مه ۱۹۴۰ شکست خورد. بار دوم رامون مرکادر با منشی تروتسکی (سیلویا آگلف) طرح دوستی ریخت تا از طریق او بتواند به عنوان یک تحسین کننده کانادایی عقاید تروتسکی، با او ملاقات خصوصی داشته باشد.
مرکادر در ۲۰ اوت ۱۹۴۰، با نام مستعار «آقای جکسون» در مکزیک به دیدار لئون تروتسکی رفت که آخرین مهمان او بود. او به نظر مردی متشخص می‌آمد و برای همین کسی به او شک نکرد و او را بازرسی نکردند. او با تروتسکی مشغول گپ زدن بود که ناگهان صدای فریاد تروتسکی بلند شد. وقتی محافظان به اتاق رفتند دیدند یخ‌شکنی یا به روایتی کلنگی در گردن تروتسکی بود و در دست جکسون چاقویی دیده می‌شد. تروتسکی در اثر شدت جراحات وارده کشته شد.
تروتسکی پیش از مرگ گفت: «او را نکشید، باید همه چیز را اعتراف کند.» معلوم شد که جکسون می‌خواسته بعد از ترور تروتسکی خودکشی کند.
محافظان تروتسکی، رامون را به مقامات مکزیکی تحویل دادند.
رامون هویت واقعی‌اش را بر ملا نکرد و قتل تروتسکی را نتیجه‌ی یک اختلاف شخصی با او توصیف کرد، چون می‌خواست با منشی تروتسکی ازدواج کند. سرانجام رامون مرکادر به بیست سال زندان محکوم شد.
ژوزف استالین گفته بود: «من در ترور تروتسکی هیچ نقشی ندارم.» اما بعد از ۲۰ سال مرکادر به شوروی رفت و نشان لنین که بالاترین نشان شوروی بود را دریافت کرد.
آزادی از زندان

در سال ۱۹۶۰ از زندان آزاد شد و به هاوانا رفت و از طرف فیدل کاسترو از او استقبال شد. یک سال بعد به شوروی رفت و به عنوان یک قهرمان در اتحاد جماهیر شوروی از او تقدیر شد و نشان لنین را دریافت کرد. باقی عمر را بین شوروی و کوبا گذراند و برای کا گ ب کار می‌کرد و مشاور فیدل کاسترو بود.
مرگ

مرکادر در سال ۱۹۷۸ میلادی در هاوانا درگذشت ولی پیکر او با نام رامون ایوانویچ لوپز در مسکو به خاک سپرده شد. او در موزه کا گ ب شهر مسکو جایگاه افتخاری دارد.
استیو مک‌کوئین

| استیو مک‌کوئین | استیو مک‌کوئین |
| --- | --- |
مک‌کوئین در حادثه توماس کراون (۱۹۶۸): مک‌کوئین در حادثه توماس کراون (۱۹۶۸)
نام هنگام تولد: ترنس استیون مک‌کوئین
زادهٔ: ۲۴ مارس ۱۹۳۰ بیچ گرو، ایندیانا، ایالات متحده
درگذشت: ۷ نوامبر ۱۹۸۰ (۵۰ سال) سیوداد خوارس، چیئوائوا، مکزیک
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۵۲–۱۹۸۰
همسر(ها): Neile Adams (ا. ۱۹۵۶–ج. ۱۹۷۲) الی مک‌گرو (ا. ۱۹۷۳–ج. ۱۹۷۸) Barbara Minty (ا. ۱۹۸۰)
فرزندان: ۲, از جمله چاد مک‌کوئین
خویشاوندان: استیون آر. مک‌کوئین (نوه پسر)
پیشینه نظامی: پیشینه نظامی
وفاداری:  ایالات متحده آمریکا
شاخه نظامی:  سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا  United States Merchant Marine
سال‌های خدمت: 1946 (Merchant Marine) 1947–1950 (USMC)
درجه:  Private first class
 :  
ترنس استیون "استیو" مک‌کوئین (به انگلیسی: Terrence Stephen "Steve" McQueen) (۲۴ مارس ۱۹۳۰ – ۷ نوامبر ۱۹۸۰) بازیگر آمریکایی بود. وی ملقب به «سلطان خونسردی و بی‌خیالی» و یکی از مظاهر فرهنگ ملی آمریکا است. شخصیت جنایتکار، ضد قهرمان، خشن، خلافکار و دشمن‌گونه وی در فیلم‌ها باعث شد نامش در بیشتر فیلم‌های پرفروش دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ دیده شود. استیو مک کوئین به‌دلیل بازی در فیلم دانه‌های شن (۱۹۶۶) نامزد دریافت جایزه اسکار شد. از دیگر فیلم‌های مشهور وی می‌توان به پاپیون، گریز، فرار بزرگ، بچه سینسیناتی، نوادا اسمیت، سرقت بزرگ بانک سنت لوئیس و هفت دلاور اشاره نمود. در سال ۱۹۷۴ استیو مک کویین به عنوان گران‌ترین بازیگر جهان معرفی شد، و مبلغی حدود سه میلیون دلار دستمزد دریافت می‌کرد؛ ولی تا ۴ سال بعد از کسب این عنوان در هیچ فیلمی بازی نکرد.
کودکی

استیو در بیچ گروو، ایندیانا به دنیا آمد. پدرش ویلیام، خلبان هواپیماهای نمایشی بود و ۶ ماه بعد از آشنایی با مادر استیو، او را ترک کرد. مادر استیو، جولیا، معتاد الکلی بود.
از آنجا که مادرش توانایی مراقبت کردن از کودک را نداشت، استیو را در سال ۱۹۳۳ نزد والدین خود گذاشت و رفت. کمی بعد استیو به همراه پدربزرگ و مادربزرگش به اسلاتر، جایی که دایی بزرگش مزرعه‌ای داشت رفته و در آنجا بزرگ شد. استیو مک‌کوئین مسیحی کاتولیک بود.
در ۳ سالگی دایی بزرگش برای وی یک سه‌چرخه خرید که بعدها مک‌کوئین اظهار داشت که علاقه‌اش به موتورسواری از آن موقع در وی پدیدار شد. در ۸ سالگی مادرش مجدداً او را تحویل گرفت و به ایندیاناپولیس برد تا در آنجا در کنار شوهر جدیدش با هم زندگی کنند. استیو روزی را که در حال ترک مزرعه بود به خوبی به یادداشت. او در این مورد می‌گوید: موقع ترک مزرعه، دایی‌ام هدیه‌ای به من داد… یک ساعت جیبی طلایی که درونش جمله‌ای نوشته شده بود: برای استیو… که برایم همچون پسرم بود.
استیو مک‌کوئین دچار دسلکسیا بوده و به‌دلیل التهاب گوشش در کودکی، از قدرت شنوایی وی نیز کاسته شده بود. در خانه جدید و زندگی به همراه ناپدری‌اش برای وی خوشایند نبود. ناپدری‌اش استیو را به شدت کتک می‌زد به‌طوری‌که در ۹ سالگی استیو از خانه فرار می‌کند تا در خیابان زندگی کند. در عرض چند سال و معاشرت وی با باندهای خلاف‌کار باعث شد وی رو به بزهکاری آورد. از آنجا که دیگر مادرش قادر به کنترل او نبود، استیو را مجدداً به اسلاتر فرستاد. اما در ۱۲ سالگی مادرش مجدداً طی نامه‌ای خواستار برگشت پسرش نزد خود شد تا با هم در خانه جدیدشان در لس‌آنجلس زندگی کنند. ازدواج دوم مادر استیو به طلاق انجامیده بود و وی برای بار سوم ازدواج کرده بود.
در خانه جدید نیز ناپدری با او رفتار خوبی نداشته و استیو مجدداً شروع به پرخاشگری کرد و در نتیجه مجدداً وی را به اسلاتر نزد پدربزرگ و مادر بزرگش فرستادند. این آخرین باری بود که وی به آنجا رفت. استیو در ۱۴ سالگی بدون حتی خداحافظی کردن مزرعه را ترک کرده و به یک سیرک پیوست و دوباره ولی این‌بار خودش مجدداً به نزد مادر و ناپدری‌اش برگشت و زندگی خلافکارانه‌اش را مجدداً دنبال کرد. استیو را یک‌بار در حین سرقت قالپاق اتومبیل دستگیر کردند و او را تحویل ناپدری‌اش دادند که باعث شد کتک شدیدی از او بخورد و درگیری به وجود آمده باعث شد تا استیو را از بالای پله‌ها به پایین پرت کند؛ در پایین پله‌ها استیو بلند شده و رو به ناپدری‌اش گفت: اگه دست کثیفت رو یک‌بار دیگه به من بزنی، قسم می‌خورم که می‌کشمت.
در طی حادثه‌ای، ناپدری استیو مادرش را متقاعد کرد که با امضای برگه‌ای در دادگاه اعلام کند که استیو اصلاح‌ناپذیر است. به موجب این حکم، وی را به مرکزی پسرانه در چینو، کالیفرنیا منتقل کردند. در آنجا بود که استیو شروع به تغییر کرد. وی در آنجا شخصیت محبوبی میان پسران دیگر محسوب نمی‌شد.
شانزده ساله بود که مرکز را ترک کرده و نزد مادرش بازمی‌گردد که این‌بار در روستای گرینویچ ساکن بود ولی مجدداً فرار کرد. در این دوره بود که او با دو ملوان آشنا شده و تصمیم می‌گیرد داوطلبانه در یک کشتی متعلق به جمهوری دومینیکن کار کند. در آنجا یک‌بار از محل کارش فرار کرده ولی در نهایت، جایی دیگر کاری پیدا می‌کند. سپس به ایالت تگزاس رفته در آنجا نیز مدام شغل‌هایش را تغییر می‌داد.
کودکی > خدمت نظامی

در سال ۱۹۴۷ به خدمت سپاه تفنگداران دریایی آمریکا درآمده و درجه‌اش به سرباز یکم ارتقاء می‌یابد. در دوران خدمت مجدداً رفتار پرخاشگرانه خود را انجام می‌دهد که به‌دلیل این رفتار درجه وی ۷ بار مختلف، کاهش پیدا کرد. وی همچنین به‌دلیل فرار از خدمت و اینکه نتوانست خود را به موقع معرفی کند، در هنگام گشت‌وگذار با نامزدش توسط پلیس ساحلی دستگیر و ۴۱ روز را در زندان نظامی سپری می‌کند. سپس تصمیم می‌گیرد که خودش را اصلاح کند و نظم نیروی دریایی را بپذیرد. وی در طول یک مانور نظامی، جان ۵ ملوان نظامی همکارش را نجات داد. وی را به درجه نگهبان افتخاری نائل کرده و کارش نگهبانی از قایق رئیس‌جمهور وقت آمریکا، هری ترومن شد. خدمت وی در سال ۱۹۵۰ به پایان رسید. استیو مک‌کوئین بعدها اظهار داشت که خدمت در نیروی دریایی برایش لذت بخش بود.
نمایش > دهه ۱۹۵۰

در فیلم سرقت بزرگ خیابان سنت لوییس
به همراه Neile Adams
به همراه ویرجینیا گرگ
به موجب یک قانون در آمریکا، استیو شامل افرادی می‌شد که می‌توانستند کمک هزینه تحصیلی دریافت کنند. استیو مک‌کوئین با کمک این هزینه شروع به تحصیل در رشته بازیگری کرد. سلطان خونسردی، اولین نقش خود را در سال ۱۹۵۰ و در یک نمایش اجرا کرد و شخصیت وی فقط یک جملهٔ ساده را گفت! در این حین بود که استیو برای کسب درآمد شروع به مسابقه دادن با موتور کرد و با پول‌هایی که برنده می‌شد موفق شد اولین موتور هارلی دیویدسن خود را بخرد. وی که در عرصه موتورسواری در حال حرفه‌ای شدن بود، در تمام مسابقات آخر هفته‌ها حدود ۱۰۰ دلار برنده می‌شد (۱۰۰ دلار آن موقع تقریباً معادل ۸۰۰ دلار در سال ۲۰۰۹ است). استیو در این دوره در سریالی که محصول شبکه ای‌بی‌سی بود و در میان سال‌های ۱۹۵۴–۱۹۵۳ پخش می‌شد حضور یافت.
در سال ۱۹۵۵ و زمانی که ۲۵ ساله بود تصمیم به ترک نیویورک گرفت و به سمت کالیفرنیا رفت. در آنجا وی به دنبال کار می‌گشت. بعد از حضور استیو در برنامه‌ای به نام مدافعان که برنامه‌ای تلویزیونی بود، هیلارد الکینز که از کارگردانان ان موقع بود، استیو جوان را مناسب فیلم‌های درجه ب دید. اولین نقش استیو نیز در فیلم کسی آن بالا ما را دوست داد بود که به کارگردانی رابرت وایز ساخته شده بود. استیو در این فیلم با پل نیومن هم‌بازی بود. سپس در فیلم‌های دیگری همچون هیچ‌وقت یک غریبه را دوست نداشته باش، حباب (اولین نقش اصلی استیو) و سرقت بزرگ خیابان سنت لویس بازی کرد.
اولین نقشی که استیو را به شهرت نزدیک‌تر کرد، نقش پی در فیلم وسترنی به نام سرنوشت ولز فارگو بود. بازی وی در این فیلم باعث شد مدیر برنامه‌های وی با متقاعد کردن کارگردان دیگری، باعث شود استیو در سریالی وسترن نیز ظاهر شود.
نمایش > دهه ۱۹۶۰

در ۲۹ سالگی بود که نقشی را در فیلم هیچ‌وقت کم نرو به او دادند. فرانک سیناترا که در آن فیلم حضور داشت، در استیو جوان موفقیت‌های آینده‌اش را دیده بود. نقش استیو در این فیلم بسیار مورد تحسین قرار گرفت. جان استرجز که کارگردانی این فیلم را بر عهده داشت تصمیم گرفت در فیلم دیگرش نیز از استیو استفاده کند و «کلاً دوربین را به او بدهد». این فیلم با نام هفت دلاور تولید شد. این فیلم یکی از اولین فیلم‌های بزرگ استیو مک‌کوئین است که در آن با بازیگران مشهوری همچون یول برینر، چارلز برانسون و جیمز کابرن هم‌بازی بود.
استیو سپس در فیلم بزرگ دیگرش که باز هم به کارگردانی جان استرجز بود بازی کرد. نام این فیلم، فرار بزرگ بود که داستان واقعی فرار از زندان آلمانی‌ها در جنگ دوم جهانی را روایت می‌کرد. به‌دلیل مسائل بیمه‌ای، استیو خود قادر به اجرای صحنه‌های موتورسواری این فیلم نبود و این صحنه‌ها توسط دوستش اجرا شد. فروش بالای این فیلم استیو را به یک ستاره در دنیای بازیگری بدل کرد.
در سال ۱۹۶۳ استیو به همراه ناتالی وود در فیلم عشق با غریبه مطلوب ایفای نقش کرد. سپس در فیلم نوادا اسمیث نقش‌آفرینی کرد. سپس فیلم دانه‌های شن را بازی کرد و برای بازی در این فیلم نامزد دریافت جایزه اسکار شد.
نامزدی وی برای اسکار با بازی در فیلم بولیت ادامه می‌یابد. صحنه‌های ماشین سواری این فیلم فقط حدود ۱۰٪ آن توسط خود استیو انجام شد و مابقی آن را بدلکاران انجام دادند. از آنجا که هزینه‌های این فیلم به شدت بالا رفت، برادران وارنر ادامه قراردادهای خود را با این فیلم قطع کردند. البته بعد از فروش بالای این فیلم، برادران وارنر مجدداً به سمت استیو رفتند ولی او کار مجدد با آن‌ها را دیگر نپذیرفت و فیلم بعدیش را با کمپانی یونایتد آرتیستز قبول کرد. در فیلم جدید که رابطه توماس کراون (به انگلیسی: The Thomas Crown Affair) نام داشت، استیو با فی داناوی هم‌بازی بود. در همان سال بود که فیلم رودخانه‌ها را نیز بازی کرد.
نمایش > دهه ۱۹۷۰

در سال ۱۹۷۱ بود که استیو مک‌کوئین در فیلم لو مان و سپس در فیلم گریز به ایفای نقش پرداخت. در فیلم گریز بود که وی همسر آینده‌اش، آلی مک‌گرا را می‌بیند و با او آشنا می‌شود. سپس فیلم بانر کوچک را بازی می‌کند و سپس مجدداً یک نقش زندانی را به او پیشنهاد می‌کنند. نقش این زندانی در فیلم پاپیون بسیار عالی توسط استیو اجرا می‌شود. در این فیلم داستین هافمن نیز در کنار استیو به ایفای نقش پرداخته‌است.
وی از زمان ایفای نقش در فیلم گریز تبدیل به گران‌ترین بازیگر جهان شد اما بعد از بازی در فیلم آسمان‌خراش جهنمی در سال ۱۹۷۴، ناگهان از حضور در فیلم‌ها خودداری کرد تا فقط به شکل کامل روی موتورسواری‌اش تمرکز کند و شروع به مسافرت به تمام نقاط آمریکا کرد. استیو با بازی در فیلم دشمن مردم در سال ۱۹۷۸ مجدداً به دنیای بازیگری برگشت. این فیلم به شکل مختصر در سینما عرضه شد.
دو فیلم آخر استیو مک‌کوئین بر اساس داستان واقعی ساخته شده بودند. نام آن‌ها تام هورن (فیلمی وسترن) و شکارچی (محصول ۱۹۸۰) می‌باشد.
نمایش > نقش‌های از دست رفته

نقش اصلی فیلم صبحانه در تیفانی به استیو پیشنهاد شده بود که وی به‌دلیل بازی کردن در فیلم دیگر قادر به پذیرفتن آن نبود. فیلم‌های دیگری نیز که به وی پیشنهاد شدند ولی استیو در آن‌ها ظاهر نشد عبارتند از: ۱۱ یار اوشن، بوچ کسیدی و ساندنس کید، راننده، اینک آخرالزمان، هری خبیث، پلی در دوردست و ارتباط فرانسوی.
رانندگی

استیو مک‌کوئین به شدت شیفته موتورسواری و ماشین سواری بود. شاید آثاری از این علاقه را بتوان در فیلم‌های او نیز دید. به عنوان مثال صحنه‌های ماشین‌رانی در فیلم بولیت یا صحنه‌های هرچند کم موتورسواری وی در فیلم فرار بزرگ.
استیو و کارگردان چند فیلمش، جان استرجز قرار بود فیلمی با عنوان روز یک قهرمان را که در مورد مسابقات فرمول یک بود بسازند که استیو به‌دلیل مشغله زیاد در هنگام فیلم‌برداری فیلم دانه‌های شن قادر به بازی در این فیلم نشد و در نهایت پروژه متوقف شد.
وی همچنین سابقه شرکت در مسابقات اتومبیل‌رانی و موتورسواری خارج از جاده را نیز دارد. اولین مسابقه استیو در مسابقات موتورسواری خارج از جاده با موتوری به نام Triumph ۵۰۰ سی‌سی انجام شد.
مک‌کوئین کلکسیونی از موتور نیز داشت. در زمان مرگش، بیش از ۱۰۰ موتور در کلکسیونش بود که میلیون‌ها دلار ارزش داشتند.
استیو همچنین چندین ماشین مسابقه‌ای حرفه‌ای نیز دارد که شامل:
پورشه ۹۱۷، پورشه ۹۰۸، فراری ۵۱۲
فراری ۲۵۰ (۱۹۶۳)
جگوار دی‌تایپ (مدل دی)
پورشه ۳۵۶
کبرا ۱۹۶۲
فورد موستانگ جی تی ۱۹۶۸