stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سیاست در جمهوری اسلامی افغانستان
انتخابات > شوراهای ولایتی > شوراهای ولایتی ۱۳۸۸

انتخابات شوراهای ولایتی سال ۱۳۸۸ همزمان با انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۸ برگزار شد. در این انتخابات بیش از ۳۳۰۰ تن خود را کاندید کرده بودند. در این انتخابات در مجموع پنج میلیون و ۷۸۶ هزار و ۱۱۷ برگه رأی وارد صندوق‌ها شده بود که از این میان ۵ میلیون و ۵۷۰ هزار ۸۹۸ برگه رأی صحیح و ۲۱۵ هزار و ۲۰۱۹ برگه رأی باطل اعلام شده بود.
انتخابات > شوراهای ولایتی > شوراهای ولایتی ۱۳۹۳

همچنین ببینید: انتخابات شوراهای ولایتی افغانستان (۱۳۹۳)
همزمان با انتخابات ریاست جمهوری افغانستان در سال ۱۳۸۳، انتخابات شوراهای ولایتی نیز برگزار شد. مردم افغانستان در ۱۹٬۷۸۴ محل رأی دهی به نامزدان شوراهای ولایتی رأی دادند. در این انتخابات ۲٬۵۹۱ تن خود را نامزد کرده بودند که در این میان ۲۹۶ تن از نامزدها را زنان تشکیل می‌داد. پس از بررسی ۶ میلیون و ۹۷۹ هزار و ۹۲ رای، کمیسیون مستقل انتخابات شش میلیون و ۲۳۳ هزار و ۵۱ رأی را معتبر اعلام کرد و در نتیجه ۴۵۸ تن توانستند برای ۳۴ شورای ولایتی انتخاب شوند که در این میان ۹۷ تن از آنان را زنان تشکیل می‌داد.
سیاست خارجی

افغانستان در ابتدای تأسیس روابط محدودی با کشورهای همسایه داشت. در زمان امان‌الله خان و پس از استقلال افغانستان دیپلماسی مدرن در افغانستان شکل گرفت و وزارت خارجه تأسیس و محمود طرزی به عنوان اولین وزیر خارجه افغانستان انتخاب شد. امان‌الله خان با سفر به ایران، مصر، اتحاد جماهیر شوروی و شماری از کشورهای اروپایی نخستین گام‌ها را برای سیاست خارجی معاصر افغانستان برداشت. افغانستان در جنگ‌های جهانی اول و دوم سیاست بی‌طرفی را اتخاذ کرد. محمد نادر خان که پس از سرنگونی حکومت حبیب‌الله کلکانی در سال ۱۳۰۷ به قدرت رسید، در دوره حکومت‌داری چهار ساله خود، سیاست امان‌الله خان را ادامه داد و روابط خوبی با انگلیس و شوروی داشت. پس از نادرخان، محمدظاهر شاه در دوره چهل‌ساله‌اش به عقیده بسیاری توانست بی‌طرفی اش را در سیاست خارجی حفظ کند، هرچند شماری از قدرت‌های منطقه، ظاهرشاه را بی‌طرف نمی‌دانستند. ظاهرشاه سفرهای زیادی به کشورهای مختلف از جمله آمریکا داشت تا توجه آنان را به افغانستان جلب کند. وی در دههٔ اخیر سلطنت خود تلاش کرد در کنار گسترش روابط به روس‌ها، روابط کابل را با ایران و پاکستان هم بهتر بسازد. محمدنادر خان که در ۲۶ سرطان ۱۳۵۲ در برابر پادشاهی کودتا کرد و قدرت را در دست گرفت، تغییراتی را در سیاست خارجی افغانستان ایجاد کرد. وی در دوره پنج ساله خود، قراردادهای نظامی و تجاری با کشورهای آلمان، ایتالیا و آمریکا امضا کرد و افغانستان برای نخستین‌بار در یک ائتلاف منطقه‌ای با کشورهای منطقه مانند ایران، ترکیه و عراق شرکت کرد. در دوره داوودخان روابط افغانستان و پاکستان همچنان تیره بود و چند باری بر سفارت پاکستان در کابل حمله شد. حکومت پاکستان نیز در اقدام مشابه کنسولگری‌های کویته و پیشاور را بست. در سال ۱۳۵۷ قدرت به دست جمهوری دموکراتیک خلق افتاد، در این دور بیش از یک دهه سیاست خارجی افغانستان دنباله رو به شرق وابسته به جماهیر شوروی بود و الگوی چپی بر سیاست خارجی افغانستان حاکم بود. در دوره مجاهدین نیز سیاست خارجی تدوین نشده بود و تنها چند کشور منطقه چون هند، ایران و کشورهای آسیای میانه و ترکیه با افغانستان روابط سیاسی داشتند. در دوره طالبان نیز تنها سه کشور امارات متحده عربی، عربستان سعودی و پاکستان امارت اسلامی را به رسمیت شناختند. پس از سقوط حکومت طالبان و تصویب قانون اساسی که ماده هشتم آن دولت مکلف شده بود که سیاست خارجی بر مبنای حفظ استقلال، منافع ملی، تمامیت ارضی، حسن هم‌جواری، احترام متقابل و تساوی حقوق تنظیم کند اما از انجام این ماده قانون طفره رفته و شرایط برای اتخاذ تصمیمات شخصی مهیا شد. هرچند رنگین دادفر سپنتا وزیر خارجه دولت اول حامد کرزی تلاش‌هایی را برای تدوین اصول سیاست خارجی انجام داد اما با دادن رأی منفی پارلمان به طرح وی، کار تدوین اصول سیاست خارجی به کنار گذاشته شد. در دورهٔ ریاست جمهوری حامد کرزی، افغانستان با هم پیمان اصلی‌اش یعنی آمریکا روابط پرتنشی را سپری کرد؛ روابط نیک و نزدیک افغانستان با آمریکا در اواخر حکومت‌داری حامد کرزی به سمت تنش رفت تا آنجایی که کرزی از امضای پیمان راهبری با آمریکا امتناع کرد. در دوره اشرف غنی روابط کابل با واشینگتن و امضای پیمان امنیتی دو جانبه گسترش یافت اما امضای توافق‌نامه صلح دوحه و چگونگی گفت‌وگو با طالبان و رهایی هزاران زندانی طالب، بار دیگر روابط دو طرف را تیره ساخت. افغانستان هم‌اکنون افغانستان ۴۶ سفارتخانه در کشورهای مختلف دارد. ۳۷ کشور نیز در کابل سفارتخانه‌های خود را باز کرده‌اند.
مشارکت‌های بین‌المللی

افغانستان عضو سازمان‌های زیر است:
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|  سازمان همکاری شانگهای (عضو ناظر)  اتحادیه همکاری‌های منطقه‌ای جنوب آسیا (SAARC)  طرح کلمبو  سازمان همکاری اسلامی (OIC)  سازمان همکاری اقتصادی (ECO)  گروه ۷۷  بانک جهانی  بانک توسعه آسیایی (ADB)  صندوق بین‌المللی پول (IMF)  کمیسیون اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد برای آسیا و اقیانوسیه  بانک توسعه اسلامی (IDB)  فائو  صندوق بین‌المللی توسعه کشاورزی  آژانس بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA)  سازمان بین‌المللی هوانوردی غیرنظامی  دیوان بین‌المللی کیفری (ICC)  نهضت بین‌المللی صلیب سرخ و هلال احمر  فدراسیون بین‌المللی صلیب سرخ و هلال احمر  مرکز بین‌المللی حل و فصل اختلافات سرمایه‌گذاری |  |  مؤسسه مالی بین‌المللی  سازمان بین‌المللی کار  اتحادیه بین‌المللی راه‌آهن‌ها  پلیس بین‌الملل  کمیته بین‌المللی المپیک  سازمان بین‌المللی مهاجرت  اتحادیه بین‌المللی مخابرات  جنبش عدم تعهد  سازمان منع سلاح‌های شیمیایی  سازمان ملل متحد (UN)  آنکتاد  برنامه عمران ملل متحد (UNDP)  یونیدو  اتحادیه جهانی پست  فدراسیون جهانی سندیکاها  سازمان جهانی بهداشت  سازمان جهانی هواشناسی  سازمان جهانی گردشگری  سازمان تجارت جهانی (WTO) (ابتدا عضو ناظر، از سال ۲۰۱۵ عضو) |         |
حامد کرزی در کنار فضل هادی شینواری و دیگران، پس از پیروزی در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۸۳. آخرین شاه افغانستان، محمد ظاهرشاه در گوشه راست تصویر نشسته‌است.
شورای ملی افغانستان در ۱۳۸۵.
ارگ در کابل محل زندگی و کار رئیس‌جمهور افغانستان
رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا جرج دابلیو بوش همراه حامد کرزی در کابل در ۱۰ حوت/اسفند ۱۳۸۴. روابط افغانستان با آمریکا پس از سال ۲۰۰۱ و در دولت حامد کرزی بهبود یافته‌است.
فوزیه گیلانی، یکی از چندین نماینده زن در پارلمان افغانستان.
جان کری وزیر امور خارجه آمریکا در تاریخ ۲۱ سرطان/تیر ۱۳۹۳ با کاندیداهای پیشتاز انتخابات ۱۳۹۳، عبدالله عبدالله در سمت چپ و محمداشرف غنی در سمت راست در سفارت آمریکا در کابل. در حال حل و فصل و توافق بر سر انتخابات.
باراک اوباما رئیس‌جمهور آمریکا و حامد کرزی رئیس‌جمهور افغانستان، پس از امضای توافق‌نامه شراکت استراتژیک در ۲ مه ۲۰۱۲ در حال تبادل اسناد هستند.
گرنج‌ویل، کالیفرنیا

| گرنج‌ویل، کالیفرنیا | گرنج‌ویل، کالیفرنیا |
| --- | --- |
مکان مختص سرشماری: مکان مختص سرشماری
موقعیت گرنج‌ویل، کالیفرنیا در نقشه: موقعیت گرنج‌ویل، کالیفرنیا در نقشه
کشور:  ایالات متحده آمریکا
ایالت:  کالیفرنیا
شهرستان: کینگز
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۶۴۰ مایل مربع (۱٫۶۵۷ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۶۴۰ مایل مربع (۱٫۶۵۷ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)  ۰٪
ارتفاع: ۲۴۹ فوت (۷۶ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۴۶۹
 • تراکم: ۷۳۰/مایل مربع (۲۸۰/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۸ (PST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۷ (PDT)
شماره GNISs: ۱۶۶۰۶۹۴; ۲۶۲۸۷۳۴
سامانه اطلاعات نام‌های جغرافیایی ایالات متحده آمریکا: گرنج‌ویل، کالیفرنیا; سامانه اطلاعات نام‌های جغرافیایی ایالات متحده آمریکا: گرنج‌ویل، کالیفرنیا: سامانه اطلاعات نام‌های جغرافیایی ایالات متحده آمریکا: گرنج‌ویل، کالیفرنیا; سامانه اطلاعات نام‌های جغرافیایی ایالات متحده آمریکا: گرنج‌ویل، کالیفرنیا
گرنج‌ویل (به انگلیسی: Grangeville) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کینگز، کالیفرنیا واقع شده‌است. گرنج‌ویل ۱٫۶۵۷ کیلومتر مربع مساحت و ۴۶۹نفر جمعیت دارد و ۷۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
لیگ اروپا ۱۹–۲۰۱۸

| 0 | 1 |
| --- | --- |
ورزشگاه المپیک در باکو میزبان فینال مسابقات: ورزشگاه المپیک در باکو میزبان فینال مسابقات
جزئیات مسابقات: جزئیات مسابقات
تاریخ برگزاری: انتخابی: ۲۹ ژوئن – ۳۰ اوت ۲۰۱۸ مسابقات اصلی: ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۸ – ۲۹ مه ۲۰۱۹
شمار تیم‌ها: مسابقات اصلی: ۴۸+۸ مجموع: ۱۵۸+۵۵ (از ۵۵ فدراسیون)
رده‌بندی نهایی: رده‌بندی نهایی
 چلسی (دومین عنوان):  چلسی (دومین عنوان)
نایب‌قهرمان:  آرسنال
آمار مسابقات: آمار مسابقات
بازی‌های برگزار شده: ۲۰۵
گل‌های زده شده: ۵۶۵ (۲٫۷۶ گل به‌ازای هر بازی)
تماشاگران: ۵۱۴۵۴۷۴ (۲۵٬۱۰۰ نفر به‌ازای هر بازی)
بیشترین گلزن(ـان):  الیویه ژیرو (۱۱ گل)
→ ۲۰–۲۰۱۹ ۱۸–۲۰۱۷ ← : → ۲۰–۲۰۱۹ ۱۸–۲۰۱۷ ← 
لیگ اروپا ۱۹–۲۰۱۸ (انگلیسی: 2018–19 UEFA Europa League) چهل و هشتمین دورهٔ رقابت‌های سطح دوم باشگاه‌های اروپایی است که توسط یوفا برگزار می‌شود و دهمین دورهٔ آن بعد از تغییر نام این جام از جام یوفا به لیگ اروپا می‌باشد.
فینال لیگ اروپا ۲۰۱۹ در ورزشگاه المپیک در باکو آذربایجان برگزار شد
قهرمان لیگ اروپا ۱۹–۲۰۱۸ به صورت خودکار به مرحلهٔ گروهی مسابقات لیگ قهرمانان اروپا ۲۰–۲۰۱۹ صعود خواهد کرد و همچنین در بازی سوپر جام اروپا ۲۰۱۹ مقابل قهرمان لیگ قهرمانان اروپا ۱۹–۲۰۱۸ به میدان خواهد رفت.
برای نخستین بار قرار است در مسابقه فینال این تورنمنت از سیستم کمک داور ویدئویی استفاده شود.
اتلتیکو مادرید با صعود به دور حذفی لیگ قهرمانان اروپا ۱۹–۲۰۱۸ قادر نخواهد بود از عنوان قهرمانی‌اش در این رقابت‌ها دفاع کند.
سهمیه‌بندی اتحادیه‌ها

مجموع ۲۱۳ تیم از ۵۵ اتحادیه عضو یوفا در لیگ اروپا ۱۹–۲۰۱۸ شرکت کردند. تعداد تیم‌های شرکت‌کننده از هر اتحادیه بر اساس ضریب یوفا تعیین شده‌است که جزئیات آن به شرخ زیر است:
اتحادیه‌های ۱ تا ۵۱ (به جز لیختن‌اشتاین) هر کدام ۳ تیم برای راهیابی دارند.
اتحادیه‌های ۵۲ تا ۵۴ هر کدام ۲ تیم برای راهیابی دارند.
لیختن‌اشتاین و کوزوو (اتحادیه ۵۵) تنها یک تیم برای شرکت در مسابقات دارند (لیختن‌اشتاین تنها جام حذفی برگزار می‌کند و لیگ ندارد؛ کوزوو هم به تصمیم کمیته اجرایی یوفا).
علاوه بر این، ۵۵ تیم حذف شده از لیگ قهرمانان اروپا ۱۸–۲۰۱۷ به لیگ اروپا منتقل می‌شوند. (در واقع ۵۷ تیم، اما دو تیم کمتر در لیگ قهرمانان اروپا ۱۹–۲۰۱۸ رقابت می‌کنند)
مرحله پلی–آف

المپیاکوس ۳–۱ برنلی انگلیس
مرحله گروهی > گروه B

بازی ب ب م ش گ. ز گ. خ ت. ف
سالزبورگ ۶ ۶ ۰ ۰ ۱۷ ۶ ۱۱
سلتیک ۶ ۳ ۰ ۳ ۶ ۸ ۲_
لایپزیش ۶ ۲ ۱ ۳ ۹ ۸ ۱
روزنبرگ ۶ ۰ ۱ ۵ ۴ ۱۴ ۱۰_
مرحله گروهی > گروه D

=== گروه E === مسی رونالدو
مرحله حذفی > یک‌شانزدهم نهایی

| تیم ۱ | نتیجه‌نهایی | تیم ۲ |   بازی رفت   |   بازی برگشت   |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| باشگاه فوتبال ویکتوریا پلزن  | ۲–۴ |  باشگاه فوتبال دینامو زاگرب | ۲–۱ | ۰–۳ |
| باشگاه فوتبال کلوب بروخه  | ۲–۵ |  باشگاه فوتبال ردبول زالتسبورگ | ۲–۱ | ۰–۴ |
| باشگاه فوتبال راپید وین  | ۰–۵ |  باشگاه فوتبال اینتر میلان | ۰–۱ | ۰–۴ |
| باشگاه فوتبال اسلاویا پراگ  | ۴–۱ |  باشگاه فوتبال خنک | ۰–۰ | ۴–۱ |
| باشگاه فوتبال کراسنودار  | ۱–۱ (گل در خانه حریف) |  باشگاه فوتبال بایر ۰۴ لورکوزن | ۰–۰ | ۱–۱ |
| باشگاه فوتبال زوریخ  | ۱–۵ |  باشگاه فوتبال ناپولی | ۱–۳ | ۰–۲ |
| باشگاه فوتبال مالمو  | ۱–۵ |  باشگاه فوتبال چلسی | ۱–۲ | ۰–۳ |
| باشگاه فوتبال شاختار دونتسک  | ۳–۶ |  باشگاه فوتبال آینتراخت فرانکفورت | ۲–۲ | ۱–۴ |
| باشگاه فوتبال سلتیک  | ۰–۳ |  باشگاه فوتبال والنسیا | ۰–۲ | ۰–۱ |
| باشگاه فوتبال رن  | ۶–۴ |  باشگاه فوتبال رئال بتیس | ۳–۳ | ۳–۱ |
| باشگاه فوتبال المپیاکوس  | ۲–۳ |  باشگاه فوتبال دینامو کیف | ۲–۲ | ۰–۱ |
| باشگاه فوتبال لاتزیو  | ۰–۳ |  باشگاه فوتبال سویا | ۰–۱ | ۰–۲ |
| باشگاه فوتبال فنرباغچه  | ۲–۳ |  باشگاه فوتبال زنیت سن پترزبورگ | ۱–۰ | ۱–۳ |
| باشگاه فوتبال اسپورتینگ پرتغال  | ۱–۲ |  باشگاه فوتبال ویارئال | ۰–۱ | ۱–۱ |
| باشگاه فوتبال باته بوریسف  | ۱–۳ |  باشگاه فوتبال آرسنال | ۱–۰ | ۰–۳ |
| باشگاه فوتبال گالاتاسرای  | ۱–۲ |  باشگاه فوتبال بنفیکا | ۱–۲ | ۰–۰ |
مرحله حذفی > یک‌هشتم نهایی

| تیم ۱ | نتیجه‌نهایی | تیم ۲ |   بازی رفت   |   بازی برگشت   |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| چلسی  | ۸–۰ |  دینامو کیف | ۳–۰ | ۵–۰ |
| فرانکفورت  | ۱–۰ |  اینتر میلان | ۰–۰ | ۱–۰ |
| دینامو زاگرب  | ۱–۳ |  بنفیکا | ۱–۰ | ۰–۳ (و.ا.) |
| ناپولی  | ۴–۳ |  ردبول زالتسبورگ | ۳–۰ | ۱–۳ |
| والنسیا  | ۳–۲ |  کراسنودار | ۲–۱ | ۱–۱ |
| سویا  | ۵–۶ |  اسلاویا پراگ | ۲–۲ | ۳–۴ (و.ا.) |
| رن  | ۳–۴ |  آرسنال | ۳–۱ | ۰–۳ |
| زنیت سن پترزبورگ  | ۲–۵ |  ویارئال | ۱–۳ | ۱–۲ |
یادداشت
↑  Order of legs reversed after original draw, in order to avoid a scheduling conflict with the Chelsea v Dynamo Kyiv match in the same city.
مرحله حذفی > یک‌چهارم نهایی

| تیم ۱ | نتیجه‌نهایی | تیم ۲ |   بازی رفت   |   بازی برگشت   |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| آرسنال  | ۳–۰ |  ناپولی | ۲–۰ | ۱–۰ |
| ویارئال  | ۱–۵ |  والنسیا | ۱–۳ | ۰–۲ |
| بنفیکا  | ۴–۴ (گل در خانه حریف) |  فرانکفورت | ۴–۲ | ۰–۲ |
| اسلاویا پراگ  | ۳–۵ |  چلسی | ۰–۱ | ۳–۴ |
یادداشت
↑  Order of legs reversed after original draw, in order to avoid a scheduling conflict with the Chelsea v Slavia Prague match in the same city.
مرحله حذفی > نیمه نهایی

| تیم ۱ | نتیجه‌نهایی | تیم ۲ |   بازی رفت   |   بازی برگشت   |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| آرسنال  | ۷–۳ |  والنسیا | ۳–۱ | ۴–۲ |
| فرانکفورت  | ۲–۲ (۳–۴ پ) |  چلسی | ۱–۱ | ۱–۱ (و.ا.) |
مرحله حذفی > فینال

مقالهٔ اصلی: فینال لیگ اروپا ۲۰۱۹
۲۳:۰۰ ساعت تابستانی اروپای مرکزی
| چلسی  | ۴–۱ |  آرسنال |
| --- | --- | --- |
| الیویه ژیرو  ۴۹' پدرو رودریگز  ۶۰' ادن آزار  ۶۵' (پنالتی)، ۷۲' |  | الکس آیوبی  ۶۹' |
تماشاگران: ۵۱٬۳۷۰
داور:  جانلوکا روکی
پرونده نشریه‌های جعلی دانشگاه امیرکبیر

اندکی پس از اعتراض دانشجویان به حضور و سخنرانی محمود احمدی‌نژاد در دانشگاه امیر کبیر و سپس اعلام انحلال انجمن اسلامی دانشگاه صنعتی امیر کبیر، توسط رئیس این دانشگاه و تخریب ساختمان آن، دهم اردیبهشت ۱۳۸۶ نشریات دانشجویی سر خط به مدیر مسئولی مجید شیخ‌پور، سحر به مدیر مسئولی احمد قصابان، ریوار به مدیر مسئولی پویان محمودیان و آتیه به مدیر مسئولی مقداد خلیل‌پور در سطح دانشگاه پخش شد که در آن کاریکاتور علی خامنه‌ای چاپ و از وی انتقاد شده بود.
واکنش‌ها و پی‌آمدها

در پی این حادثه دانشجویان بسیجی دانشگاه صنعتی امیرکبیر و همچنین بسیجیانی که از سایر دانشگاه‌ها حضور یافته بودند، در اعتراض به چاپ آنچه «مطالب توهین‌آمیز» در چند نشریه دانشجویی خواندند، با اعلام عزای عمومی دست به تحصن زدند. به ادعای بسیجیان دانشجویان از خارج دانشگاه برای انتشار مطالب دستور گرفته بودند. بسیج دانشگاه امیر کبیر همچنین به شکایت از دانشجویان پرداخت.
در پی آن اعضای انجمن اسلامی نیز در مقابل بسیجیان و به مخالفت با ایشان دست به تحصن می‌زنند. انجمن اسلامی دانشگاه و گردانندگان نشریات دانشجویی، نشریاتی که حاوی این مقالات و کاریکاتورها بوده را جعلی خواندند. آن‌ها انتشار نشریات «جعلی» را اقدامی برای جلوگیری از انتشار نشریات دانشجویی و ابزار تازه‌ای در سرکوب آزادی بیان خواندند. مطالب و کاریکاتورهایی که مورد اعتراض قرار گرفت روی برگه‌هایی با نشان چهار نشریه دانشجویی سحر، ریوار، آتیه و سرخط چاپ شد، اما مدیریت امور فرهنگی دانشگاه امیرکبیر دستور لغو مجوز همه نشریات داخلی این دانشگاه را صادر کرد. درگیری و اعتراض در دانشگاه امیر کبیر از سوی دانشجویان بسیجی و اعضای انجمن اسلامی طی روزهای بعد نیز ادامه یافت.
رهایی رئیس دانشگاه امیر کبیر ضمن متهم کردن دانشجویان پیرامون انتشار نشریات جعلی، برخی از اعضای عضو انجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیر را ممنوع الورود کرد و انتشار تمام نشریات در دانشگاه را ممنوع کرد. دانشجویان با تجمعات مختلف در دانشگاه به این اقدام اعتراض کرده و کلاسهای درس وی را تعطیل کردند.
مقامات وزارت علوم و مدیران دانشگاه امیر کبیر معتقد به دست داشتن دانشجویان در انتشار نشریات بودند.
برخوردها با دانشجویان

دستگاه اطلاعاتی و نیروی انتظامی بلافاصله چند تن از دانشجویان را بازداشت کردند. وزارت علوم نیز به احضار و صدور محکومیت‌های تحصیلی برای نزدیک به یکصد نفر از دانشجویان پرداخت. تماس با خانواده دانشجویان و تهدید آنان به جلوگیری از فعالیت سیاسی فرزندانشان از دیگر اقدامات وزارت علوم بود. همچنین حراست دانشگاه همکاری کامل را با دادگاه انقلاب جهت دستگیری دانشجویان انجام می‌دهد. حراست دانشگاه برای دانشجویان احضاریه صادر کرده، و پس از خروج دانشجویان از خوابگاه جهت مراجعه به حراست توسط نیروهای دادگاه انقلاب و حراست مورد ضرب و شتم قرار گرفته و بازداشت می‌شوند. همچنین منزل اقوام دانشجویان نیز برای دستگیری آنان مورد جستجو قرار می‌گیرد.
انتظامات دانشگاه، ضمن ممانعت از ورود برخی دانشجویان (بدستور رهایی رئیس دانشگاه) اقدام به برخورد فیزیکی با آنان در داخل و خارج از دانشگاه کرد و هم‌زمان طی هماهنگی انجام شده کلانتری ۱۰۷ فلسطین، دانشجویان را از شکایت منع می‌کند.
عباس حکیم‌زاده، آرمان صداقتی، علی صابری از اولین دستگیرشدگان بودند. عباس حکیم‌زاده که پیشتر، تحت عمل جراحی ستون فقرات قرار گرفته بود، طی نامه‌ای پیش از بازداشت خود با اشاره به فشارهای وارده از سوی نیروهای امنیتی و حراست دانشگاه، پیشاپیش هرگونه اعترافی که توسط مقامات پس از بازداشت وی منتشر شود را فاقد اعتبار دانست.
در اعتراض به این وضعیت در دانشگاه امیر کبیر اعتصاب غذا و اعتراضات متعددی صورت گرفت. به گفته دانشجویان رئیس دانشگاه قصد ایجاد جو رعب و حشت در دانشگاه را داشته است.
قوه قضائیه نیز از بازداشت چند نفر در این ارتباط خبر داد. سخنگوی قوه قضائیه تعداد بازداشت‌شدگان را چهار یا پنج نفر اعلام کرد و گفت که هیچ‌یک از آن‌ها دانشجو نیستند.
علی‌رغم اظهار قوه قضائیه مبنی بر دانشجو نبودن بازداشت‌شدگان، روابط عمومی وزارت اطلاعات اعلام کرد که متهمان از دست‌اندرکاران و تهیه‌کنندگان مطالب این نشریات بوده و به اقدام خود اعتراف کرده‌اند. در نهایت در ۲۰ مه ۲۰۰۷ قاضی حداد معاون امنیت دادسرای عمومی و انقلاب تهران بازداشت آن‌ها را تأیید کرد و گفت مدیران مسئول این نشریات در بند ۲۰۹ زندان اوین به سر می‌برند.
قاضی حداد احسان منصوری را حلقه مفقوده پرونده نامید و گفت که با دستگیری وی بسیاری مسایل در این باره روشن خواهد شد. وی گفت: «این افراد با رد اتهامات خود مدعی هستند که کسان دیگری به نام این مدیران مسئول نشریات دانشجویی اقدام به انتشار مطالب در نشریات کرده‌اند ولی ما اعتقاد داریم که این کار قطعاً توسط مدیران مسئول نشریات صورت گرفته است.» وی برای چندمین بار وعده داد که عامل اصلی انتشار نشریات را طی یک هفته آتی اعلام خواهد کرد. اظهارات و وعده‌های چند باره وی از سوی دانشجویان نشانی از شکنجه دانشجویان برای گرفتن اعتراف تعبیر شد.
دانشجویان بسیجی با حمایت رئیس دانشگاه طی روزهای بعد نیز به تجمعات اعتراضی خود ادامه دادند.
بازداشت دانشجویان با اعتراض نهادهای حقوق بشر و فعالان سیاسی داخلی و خارجی و دانشجویان روبرو شد. سازمان دیده‌بان حقوق بشر طی بیانیه‌ای خواهان آزادی مقداد خلیل‌پور، مجید توکلی، احسان منصوری، پویان محمودیان، مجید شیخ‌پور، احمد قصابان، علی صابری، بابک زمانیان و عباس حکیم‌زاده، ۹ دانشجوی دانشگاه امیرکبیر تهران شد.
چهار نفر از دانشجویان ۲۰ مرداد آزاد شدند و چگونگی فشار و شکنجه در بند ۲۰۹ اوین را افشا کردند، اما احسان منصوری، احمد قصابان و مجید توکلی محاکمه شدند و تا حدود یکسال بعد در زندان ماندند.
محمد علی دادخواه وکالت دانشجویان دستگیر شده را بر عهده داشت.
دانشجویان نیز متقابلاً از عوامل بسیج به اتهام جعل نشریات دانشجویی شکایت کردند.
محاکمه دانشجویان

در ابتدا، سه دانشجوی دانشگاه امیرکبیر به اتهام تبلیغ علیه نظام و توهین به رهبری در دادگاه انقلاب به صورت غیر علنی محاکمه شده و احکام آن‌ها در تاریخ سه شنبه ۱۶ اکتبر ۲۰۰۷ به شرح ذیل به ایشان ابلاغ می‌گردد:
مجید توکلی به اتهام تبلیغ علیه نظام به یک سال و به اتهام توهین به رهبری به ۲ سال حبس تعزیری،
احمد قصابان به اتهام تبلیغ علیه نظام به یک سال و به اتهام توهین به رهبری به یک سال و نیم حبس تعزیری و
احسان منصوری به اتهام تبلیغ علیه نظام به شش ماه و به اتهام توهین به رهبری به یک سال و نیم حبس تعزیری
همچنین دادگاه انقلاب در خصوص اتهامات توهین به مقدسات و توهین به مراجع تقلید از خود سلب صلاحیت کرد و پرونده این سه دانشجو را در این خصوص به دادگاه عمومی ارجاع داد.
صدور این احکام در حالی صورت گرفت که خانواده این سه دانشجو در نامه‌ای سرگشاده‌ای خطاب به هاشمی شاهرودی، رئیس قوه قضائیه ایران، از شکنجه فرزندانشان خبر دادند و به گفته محمدعلی دادخواه، وکیل دانشجویان، قاضی دادگاه حکم خود را بر اساس اعترافات این سه دانشجو در دوره بازداشتشان (در زمانی که به زعم خانواده ایشان تحت شکنجه قرار داشتند) صادر کرد. مدتی بعد دادخواه از آسیب‌دیدگی فک مجید توکلی در زندان در اثر ضرب و شتم خبر داد.
در ادامه دادگاه تجدیدنظر نیز احکام این سه دانشجو را با کاهشی جزئی، تأیید کرد. علیرضا جمشیدی سخنگوی قوه قضائیه احکام مجید توکلی، احمد قصابان، و احسان منصوری را به ترتیب ۳۰ ماه حبس، ۲۶ ماه حبس و ۲۲ ماه حبس اعلام کرد.
اما چندی بعد در ۱۹ دسامبر همان سال دادگاه عمومی این سه دانشجو را از اتهام توهین به مقدسات، توهین به حرم اهل بیت، توهین به مراجع، توهین به مردم شهرستان قم و شهر قم تبرئه کرد. اما دادگاه از آن جا که این دانشجویان در زمان دستگیری نیروهای بسیج دانشگاه را مسئول انتشار این نشریات دانستند، هر کدام از ایشان را به اتهام نشر اکاذیب به ۴ ماه حبس محکوم کرد.
در نهایت در ۱۴ اوت ۲۰۰۸ این سه دانشجو به صورت مشروط آزاد شدند.
اغلب مستندات مورد ادعای وزارت اطلاعات و دادستان تهران (قاضی مرتضوی) توسط دادگاه رد شد.
همچنین حکم زندان مورد اعتراض انجمن‌های اسلامی ۳۰ دانشگاه و آیت‌الله حسینعلی منتظری قرار گرفت.
دانشجویان همچنین به دلیل متهم کردن بسیج به طراحی نشریات جعلی و توزیع آن محاکمه و به زندان محکوم شدند، علیرغم آنکه پس از تبرئه آنان هیچ‌یک از افراد و مقاماتیکه نشریات جعلی را به ایشان نسبت داده بودند تحت پیگرد قرار نگرفتند.
رئیس شاخه دانشجویی حزب مشارکت نیز خواستار شناسایی و دستگیری عوامل طراحی نشریات جعلی شد.
خط سیاه

وزارت اطلاعات اندکی پیش از آزادی دانشجویان پس از طی مدت زندان فیلمی با عنوان «خط سیاه» منتشر ساخت. در این فیلم صحنه‌هایی از اعتراضات دانشجویی در دانشگاه امیر کبیر با اعترافات دانشجویان میکس و منتشر گردید. دادستانی و وزارت اطلاعات قصد انتشار این فیلم را از روزهای اول دستگیری دانشجویان داشتند، اما ظاهر بسیار آشفته دانشجویان که حاکی از شکنجه‌های مدام بوده و اعتبار فیلم را زیر سؤال می‌برد، آنان را منصرف ساخته بود.
برخی از نیروهای اصولگرا خواستار کنترل بیشتر بر نشریات دانشجویی شدند.
رسانه‌ها

رسانه‌هایی که به انعکاس اخبار برخورد با دانشجویان پرداختند در مقاطع مختلف با برخوردهای دولت و دستگاه قضایی مواجه شدند. از جمله شکایت رهایی از روزنامه اعتماد و فشار وزارت علوم و دستگاه قضایی علیه خبرگزاری کار ایران (ایلنا) که نهایتاً موجب توقیف آن برای یکسال شد. همچنین سعید مرتضوی پس از انتشار اخبار شکنجه دانشجویان، رسانه‌ها را از انعکاس هرگونه خبری پیرامون این پرونده منع کرد.
بازتاب جهانی

بسیاری از رسانه‌های جهانی برخورد با دانشجویان و مطالب منتشره پیرامون شکنجه آنان را بازتاب دادند.
دیده‌بان حقوق بشر نیز در بیانیه‌ای اعلام کرد:
بازداشت طولانی مدت این دانشجویان، به‌خصوص در شرایط سلول انفرادی که در برخی موارد، افزون بر پنجاه روز است، شائبه به خطر افتادن سلامت روانی آن‌ها را جدی می‌سازد و همچنین نگرانی از شکنجه را افزایش می‌دهد. این دانشجویان در تمام دوران بازداشت، از حق دسترسی به خانواده‌ها و وکلای خود محروم بوده‌اند… کلیه نشریات دانشجویی دانشگاه امیرکبیر توقیف شده‌اند و شماری از دانشجویان نیز از ورود به دانشگاه منع شده‌اند. حدود ۸۰ نفر به کمیتهٔ انضباطی احضار شده و برای حدود ۱۵ نفر احکام تعلیق از تحصیل صادر شده است. درست در زمانی که بدنهٔ دانشجویی آماده برگزاری انتخابات انجمن اسلامی دانشجویان می‌شد، مأموران وزارت اطلاعات، در حد فاصل ۱۲ اردیبهشت تا ۱۴ خرداد، هشت دانشجو را بازداشت و روانه زندان کردند. مقامات ایران از سست‌ترین استدلال‌ها برای بازداشت روزنامه‌نگاران و فعالان دانشجویی استفاده کرده‌اند. سازمان دیده‌بان حقوق بشر"، بیش از ده‌ها مصاحبه با دانشجویان زندانی سابق انجام داده است که همگی شهادت داده‌اند که از همان ابتدا از سوی بازجویان مورد بدرفتاری فیزیکی قرار گرفته‌اند تا اعترافات دروغین و خلاف واقع بیان کنند.
تهدیدهای دولت علیه دانشجویان

برخی دانشجویان و تحلیلگران، پرونده نشریات دانشگاه امیر کبیر را توطئه دولت احمدی‌نژاد برای سرکوب انجمن اسلامی دانشگاه امیر کبیر و دفتر تحکیم وحدت به دلیل نقد عملکرد وی می‌دانند. با این حال، دلیل موثق و سندی دال بر تأیید این نظر از سوی آن‌ها ارائه نشد.
حضور احمدی‌نژاد و سخنرانی او در دانشگاه امیر کبیر با انتقادات گسترده انحمن اسلامی این دانشگاه مواجه شد.
دو سه روز بعد از این که احمد را دستگیر کردند، آقایی به من زنگ زد و با لحن بد و توهین‌آمیزی گفت می‌دانی بچه ات چه کار کرده؟ که من گفتم، بچه من کاری نکرده. او گفت بچه ات را در تهران رها کردی هر غلطی خواسته کرده، به آقای احمدی‌نژاد توهین کرده و…
محسنی اژه‌ای وزیر اطلاعات پس از اعتراضات دانشجویان به حضور احمدی‌نژاد در دانشگاه امیر کبیر گفته بودکه دانشجویان را به صلابه می‌کشد.
روزنامه کیهان در ابتدای دستگیری دانشجویان با انتشار مقاله‌ای عنوان داشت که بابک زمانیان (مسئول روابط عمومی انجمن اسلامی) اعتراف به ارتباط با سازمان مجاهدین خلق، مؤسسه هلندی هیفوس (که کیهان مدعی شد توسط فرزند دیک چنی اداره می‌شود) کرده است. گرچه دادستان هم مطالب ادعایی کیهان را تأیید و مطرح نکرد، اما کیهان جهت درج این مطالب تحت پیگرد قرار نگرفت.
انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده علوم قضایی وابسته به قوه قضائیه در بیانیه‌ای خواستار برخورد دادستان با دانشجویان شد و تهدید کرد در صورت عدم برخورد راساً اقدام خواهند کرد.
دیگر واکنش‌ها

سید احمد خاتمی امام جمعه موقت تهران طی سخنانی دانشجویان را عامل توهین به مقدسات نامید و آنانرا مرتبط با هاشم آقاجری و اصلاح طلبان دانست.
آلیسا کیراکوسیان

| آلیسا کیراکوسیان | آلیسا کیراکوسیان |
| --- | --- |
نام اصلی: آلیسا گورگنی کیراکوسیان
زاده: ۱۳ ژوئیهٔ ۱۹۳۶ کوردوبا، آرژانتین
درگذشته: ۲۳ مهٔ ۲۰۱۴ (۷۷ سال) لس آنجلس، کالیفرنیا، ایالات متحده
پیشه: شاعر و مترجم
ملیت:  آرژانتینی ارمنی
آلیسا گورگنی کیراکوسیان (به ارمنی: Ալիսիա Գուրգենի Կիրակոսյան) (به اسپانیایی: Alicia Ghiragossian) (زاده ۱۳ ژوئیه ۱۹۳۶ - درگذشته ۲۳ مه ۲۰۱۴) بانوی شاعر و مترجم آرژانتینی ارمنی‌تبار