stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دبیر اول حزب کمونیست تاجیکستان
تاریخچه

پس از تشکیل اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۲۲، در هر جمهوری از اتحاد جماهیر شوروی سمت دبیر اول حزب کمونیست برای رهبری احزاب کمونیست در این جمهوری‌ها تشکیل شد.
جمهوری سوسیالیستی خودمختار تاجیکستان شوروی در سال ۱۹۲۴ به عنوان بخشی از ازبکستان تشکیل شد و اولین دبیر موقت حزب کمونیست تاجیکستان در همان سال منصوب شد. در سال ۱۹۲۹ جمهوری سوسیالیستی خودمختار تاجیکستان شوروی تبدیل به جمهوری شوروی سوسیالیستی تاجیکستان شده و به‌صورت رسمی سمت دبیر اول حزب کمونیست تاجیکستان ایجاد شد.
این سمت در طول دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ به دلیل ترس استالین از نگه داشتن رهبران در قدرت برای مدت طولانی بارها دست به دست شد. تعدادی از رهبران سابق حزب کمونیست تاجیکستان در پاکسازی بزرگ دهه ۱۹۳۰ جان خود را از دست دادند. رهبران تاجیکستان معمولاً تاجیک تبار بودند اما در این مورد استثناهایی مانند میرزا داوود حسینوف، دیمیتری پروتوپوپوف و گریگوری برویدو
پس از پایان جنگ جهانی دوم تمامی دبیران اول منصوب شده از منطقه خجند یا لنین آباد بود. برخی بر این امر هستند که این انحصار بر قدرت یک عامل کلیدی در شعله‌ور شدن ناآرامی‌هایی بود که پس از استقلال تاجیکستان در سال ۱۹۹۱ رخ داد و منجر به جنگ داخلی تاجیکستان شد.
طولانی‌ترین دبیر اولی مربوط به جبار رسولف بود که در سال ۱۹۶۱ به قدرت رسید و در سال ۱۹۸۲ در سمت خود درگذشت. جانشین او رحمان نبیف بود که در سال ۱۹۸۵ در یک رسوایی فساد برکنار شد. پس از او قهار محکموف به عنوان دبیر اول حزب کمونیست انتخاب شد. این سمت دبیر اول در نوامبر ۱۹۹۱ با سمت اجرایی تازه ایجاد شده رئیس‌جمهور جمهوری سوسیالیستی شوروی تاجیکستان در هم آمیخته شد. محکاموف آخرین دبیر اول حزب کمونیست تاجیکستان بود که به عنوان رئیس دولت تاجیکستان نیز خدمت کرد و در ۳۱ اوت ۱۹۹۱ پس از حمایت از کودتای اوت در مسکو از سمت خود استعفا داد. یکی از مشهورترین دبیران اول غفورف بود، دانشمند مشهوری که آثار متعددی در مورد تاریخ تاجیکستان نوشت. او تنها دبیر اولی بود که خارج از منطقه خود و حتی به عنوان یک شخصیت علمی بین المللی در امور فرهنگی و دانشگاهی شهرت یافت.
بیشتر رهبران حزب کمونیست تاجیکستان از منطقه لنین آباد (سغد) بودند و با تاجیکان جنوبی در نزاع قرار داشتند.
فهرست رهبران حزب کمونیست تاجیکستان

چینور اموموف (۱۹۲۴–۱۹۲۷) سرپرست سمت دبیر اول
مؤمن خوجایف (۱۹۲۷–۱۹۲۸) سرپرست سمت دبیر اول
علی شروانی (۱۹۲۸–۱۹۲۹) سرپرست سمت دبیر اول
شیرین‌شاه شاه‌تیمور (۱۹۲۹–۱۹۳۰); سرپرست سمت دبیر اول
میرزا داوود حسینوف (۱۹۳۰–۱۹۳۳) دبیر اول.
گریگوری برویدو (۱۹۳۳–۱۹۳۴) دبیر اول
سورن شادونتس (۱۹۳۴–۱۹۳۶) دبیر اول
ارونبای عاشورف (۱۹۳۶–۱۹۳۷) دبیر اول
دیمیتری پروتوپوپوف (۱۹۳۷–۱۹۴۶) دبیر اول
باباجان غفورف (۱۹۴۶–۱۹۵۶) دبیر اول
تورسون اولجابایف (۱۹۵۶–۱۹۶۱) دبیر اول
جبار رسولف (۱۹۶۱–۱۹۸۲) دبیر اول
رحمان نبی‌اف (۱۹۸۲–۱۹۸۵) دبیر اول، بعداً رئیس‌جمهور تاجیکستان (۱۹۹۱–۱۹۹۲).
قهار محکموف (۱۹۸۵ – ۳۱ اوت ۱۹۹۱) دبیر اول و بعداً رئیس‌جمهور تاجیکستان (نوامبر ۱۹۹۰–۳۱ اوت ۱۹۹۱).
باشگاه فوتبال دپورتیوو اورو

Football club
باشگاه دپورتیوو اورو یک باشگاه فوتبال است که در دسته دوم فوتبال مکزیک بازی می‌کند. این تیم در شهر گوادالاخارا قرار دارد. این باشگاه یکی از پنج باشگاهی از ایالت خالیسکو بود که در دسته اول مکزیک بازی می‌کرد. این باشگاه تنها یک عنوان قهرمانی لیگ را در سال ۱۹۶۲ کسب کرد و پنج بار در سال‌های ۱۹۴۷، ۱۹۵۳، ۱۹۵۵، ۱۹۶۰ و ۱۹۶۴ نایب قهرمان شد. پس از چهار سال غیبت، باشگاه اصلاح شد و اکنون در دسته دوم بازی می‌کند.
باشگاه فوتبال ایگلون دو لمونتن

Football club
| 0 | 1 |
| --- | --- |
نام کامل: باشگاه فوتبال ایگلون دو لمونتن
تاریخ بنیان‌گذاری: ۱۹۳۵
زمینِ بازی: ورزشگاه اومنیسپورتس, لو لمونتن, مارتینیک
گنجایش: ۸,۵۰۰
مدیرعامل: لوئیسین سیبادو
سرمربی: لوئیس آرملو گارسیا
لیگ: مسابقات قهرمانی ملی مارتینیک
وبگاه: https://www.aiglondulamentinfootball.com/
باشگاه فوتبال ایگلون دو لمونتن یک باشگاه فوتبال در مارتینیک است که در شهر لو لمونتن بازی می‌کند.
افتخارات

لیگ ملی مارتینیک: ۴ قهرمانی
جام حذفی مارتینیک: ۳ قهرمانی
جام کنسول ژنرال: ۱ قهرمانی
نیکی دلانو

| نیکی دلانو | نیکی دلانو |
| --- | --- |
نیکی دلانو سال ۲۰۱۹: نیکی دلانو سال ۲۰۱۹
زادهٔ: ۱۲ آوریل ۱۹۸۶ ‏(۳۸ سال) بروکلین، نیویورک، U.S.
قد: ۵ ft ۲ in (۱٫۵۷ m)
وبگاه: nikkidelano.com
نیکی دلانو (متولد ۱۲ آوریل، ۱۹۸۶) یک بازیگر پورنوگرافی، رقاص، مدل و استریپر اهل ایالات متحده آمریکا است.
اوایل زندگی

نیکی در محله بروکلین در نیویورک به دنیا آمد و بزرگ شد. وی فرزند ارشد خانواده است. پدر وی اهل پورتوریکو و مادرش کلمبیایی، ایتالیایی است. او در یک خانواده مذهبی کاتولیک بزرگ شد و در مدرسه کاتولیک درس خواند.
دلانو در دوران تحصیل یک دانش آموز نمونه بود. در سال ۲۰۰۹ او از دانشگاه عدالت کیفری جان جی با مدرک لیسانس در رشته روانشناسی جنایی فارغ‌التحصیل شد.
نیکی قبل از ورود به صنعت پورن، به عنوان مدیر دفتر برای بانک مرکزی ایالت متحده آمریکا فعالیت داشت. او همچنین یک استریپر و ژیمناست بود.
حرفه و شغل

نیکی دلانو در تاریخ ۷ فوریه ۲۰۱۱ وارد صنعت فیلم بزرگسالان شد. او اولین صحنه خودش را برای شرکت برزرز در میامی ثبت کرد. او نام نیکی را به عنوان نام مستعار برای خود انتخاب کرد و دلیل این کار به علت شبیه بودن نام نیکی به نام اصلیش یعنی نیکول بود. همچنین وی نام دلانو را با توجه به هتل دلانو در میامی انتخاب کرد زیرا این شهر مورد علاقه وی است.
در نوامبر ۲۰۱۱، Delano وب سایت خود NikkiDelano.com بایگانی‌شده  در ۱۱ ژوئیه ۲۰۲۰ توسط Wayback Machine را راه اندازی کرد.
نیکی قصد دارد روزی شرکت استعدادیابی خود را راه اندازی کند و آرزو می‌کند مانند " جینا جیمسون " به "نماد پورنو" تبدیل شود.
زندگی شخصی

دلانو به عنوان یک دوجنسگرا شناخته می‌شود.
جوایز کسب شده

| سال | مراسم | نتیجه | دسته | کار |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۱۲ | جایزه NightMoves | نامزدشده | بهترین ویژگی رقصنده | — |
| ۲۰۱۲ | جایزه NightMoves | برنده | بهترین لاتینا، مجری (انتخاب سردبیر) | — |
| ۲۰۱۲ | جایزه NightMoves | نامزدشده | بهترین کون، | — |
| ۲۰۱۲ | جایزه XBIZ | نامزدشده | جدید Starlet از سال | — |
| ۲۰۱۳ | AVN جایزه | نامزدشده | بهترین اسباب بازی صحنه (B/B/G) (با Chris Strokes & Jordan Ash) | Flesh Hunter 11 |
| ۲۰۱۳ | جایزه NightMoves | نامزدشده | بهترین‌های قومی مجری | — |
| ۲۰۱۳ | جایزه NightMoves | نامزدشده | Best Social Media Star | — |
| ۲۰۱۳ | جایزه NightMoves | برنده | بهترین کون، (انتخاب سردبیر) | — |
| ۲۰۱۳ | جایزه XBIZ | نامزدشده | مجری سایت از سال | NikkiDelano.com |
| ۲۰۱۴ | AVN جایزه | نامزدشده | گمنام Starlet از سال | — |
| ۲۰۱۴ | جایزه NightMoves | برنده | بهترین کون، (انتخاب سردبیر) | — |
| ۲۰۱۵ | AVN جایزه | نامزدشده | بهترین جوانان، ستاره سایت | NikkiDelano.com |
| ۲۰۱۵ | جایزه NightMoves | برنده | بهترین بالغ ستاره فیلم ویژگی رقصنده (Fan Choice) | — |
| ۲۰۱۵ | جایزه NightMoves | نامزدشده | بهترین کون، | — |
| ۲۰۱۵ | جایزه XBIZ | نامزدشده | بهترین بازیگر نقش مکمل زن | ۹ هفته: یک تقلید مسخره آمیز |
| ۲۰۱۶ | AVN جایزه | نامزدشده | بهترین جوانان، ستاره سایت | NikkiDelano.com |
باشگاه فوتبال اولد اتونیانس

Football club
باشگاه فوتبال اولد اتونیانس یک باشگاه فوتبال انگلیسی است که بازیکنان آن فارغ‌التحصیلان کالج ایتن در اتون، بارکشر هستند.
پس از عضویت در اتحادیه فوتبال و بازی در چندین دوره از جام حذفی، اولد اتونیانس در حال حاضر در لیگ برتر، بالاترین سطح لیگ آرتورین بازی می‌کند.
تاریخچه

آنها که توسط لرد کیننیرد تأسیس شدند، آخرین باشگاه آماتور یا "آبی واقعی" بودند که در ۲۵ مارس ۱۸۸۲ با شکست ۱–۰ بلکبرن روورز در اووال با گل ویلیام اندرسون جام حذفی را بردند. آنها سال بعد پس از وقت اضافه به باشگاه بلکبرنی دیگر، المپیک بلکبرن، ۲–۱ شکست خوردند.
در مجموع، آنها شش بار در نه سال بین سال‌های ۱۸۷۵ تا ۱۸۸۳ به فینال رسیدند و دو بار پیروز شدند. آنها همچنین تعدادی بازیکن برای تیم ملی انگلیس تهیه کردند، از جمله سه بازیکن در یک بازی مقابل ولز در سال ۱۸۷۹.
آخرین حضور اولد اتونیانس در جام حذفی، دوره ۸۸–۱۸۸۷ بود.
در دوران مدرن، اولد اتونیانس جزو اعضای لیگ آرتورین (وابسته به اتحادیه فوتبال آماتور) هستند و دو تیم را در آنجا به میدان می‌برند.
تصویری از مسابقه بین اولد اتونیانس و بلکبرن روورز
باشگاه فوتبال پارادایس (باربادوس)

Football club
| 0 | 1 |
| --- | --- |
نام کامل: باشگاه فوتبال پارادایس
زمینِ بازی: کرایست چرچ
گنجایش: ۲۰۰۰
مدیرعامل: آدریان دونووان
لیگ: لیگ برتر باربادوس
باشگاه فوتبال پارادایس یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای باربادوس است که در دوور، در ناحیه جنوبی کرایست چرچ مستقر است.‌ آنها در لیگ برتر باربادوس بازی می‌کنند.
افتخارات

لیگ برتر باربادوس: ۴ قهرمانی
جام حذفی باربادوس: ۶ قهرمانی
سید محمود کاشانی

| سید محمود کاشانی | سید محمود کاشانی |
| --- | --- |
عضو مؤسس شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی: عضو مؤسس شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: سید محمود مصطفوی کاشانی ۱۳۲۱ (۸۱ سال) تهران، ایران
حزب سیاسی: حزب جمهوری اسلامی
پدر: ابوالقاسم کاشانی
خویشاوندان: سید احمد کاشانی (برادر)
تحصیلات: دکتری حقوق خصوصی
جایزه‌ها: چکش زرین عدالت-اسفندماه ۱۳۹۵
سید محمود مصطفوی کاشانی (زاده ۱۳۲۱ در تهران)، فرزند سید ابوالقاسم کاشانی و برادر بزرگتر سید احمد کاشانی، فعال سیاسی و حقوق‌دان ایرانی است.
تحصیلات و تدریس

وی در سال ۱۳۵۰ از دانشکده حقوق دانشگاه تهران دکتری حقوق خصوصی گرفت و از سال ۱۳۵۱ تاکنون عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی است.
نظرات محمود کاشانی در خصوص نهضت ملی شدن نفت و کودتای ۲۸ مرداد

وی در کنار تدریس در دانشکده حقوق و انتشار کتب حقوقی بخش عمده ای از تلاش‌های خود را در راستای تدوین تاریخ نهضت ملی ایران و آشکار کردن مداخله بیگانگان در شکست نهضت ملی ایران به کار برد. او در مقاله ای در کنفرانسی که در دانشگاه آکسفورد در تاریخ ۸ تا ۱۰ جون سال ۲۰۰۲ میلادی برابر ۱۸ تا ۲۰ خرداد ۱۳۸۱، این ادعا را مطرح ساخت که علیه دولت مصدق را در مرداد ماه ۱۳۳۲ کودتا نشده و این ماجرا برنامه‌ریزی پیچیده انگلستان برای انتقال قدرت نخست‌وزیری از سوی مصدق به زاهدی بوده است. مقاله او در این کنفرانس با تفصیل بیشتری در فصل نامه «سیاست» مجله دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران در شماره بهار ۱۳۸۶ در ۶۴ صفحه به چاپ رسید.
حزب جمهوری اسلامی

سید محمود کاشانی عضو مؤسس شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی از سال ۱۳۵۷ تا ۱۳۵۹ بوده است. پس از پیروزی انقلاب اسلامی، در ۲۹ اسفند ۱۳۵۷ حزب جمهوری اسلامی اعلام موجودیت کرد. بنیان‌گذاران آن روحانیونی چون محمد حسینی بهشتی، عبدالکریم موسوی اردبیلی، اکبر هاشمی رفسنجانی، سید علی خامنه‌ای و محمد جواد باهنر بودند. پنج تن یادشده به همراه سید محمود کاشانی و سید حسن آیت از اعضای شورای مرکزی اولیهٔ حزب جمهوری اسلامی بودند. حادثهٔ انفجار در دفتر حزب جمهوری اسلامی در ۷ تیر ۱۳۶۰، منجر به کشته شدن تعداد زیادی از اعضای اصلی این حزب شد. دبیرکل حزب جمهوری اسلامی، محمد بهشتی بود که در این حادثه به همراه ده‌ها تن از اعضای این حزب ترور شد.
دیوان داوری دعاوی ایران و آمریکا

محمود کاشانی داور ارشد جمهوری اسلامی ایران در دیوان داوری ایران و ایالات متحده آمریکا، برای حل و فصل دعاوی میان دو دولت و اتباع آمریکا علیه ایران در سال‌های ۱۳۵۹ تا پایان ۱۳۶۳ در لاهه- هلند بوده است.
انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۶۴

وی نامزد مستقل انتخابات ریاست جمهوری در سال ۱۳۶۴ بود که در رقابت با سید علی خامنه‌ای و حبیب‌الله عسگر اولادی با کسب یک میلیون و ۳۹۷ هزار و ۵۴۸ رای، در رده دوم قرار گرفت.
انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۰

محمود کاشانی یک بار دیگر و این بار در سال ۱۳۸۰ برای نامزدی انتخابات ریاست جمهوری اقدام نمود و در نهایت با کسب حدود دویست و پنجاه هزار رأی در رتبه پنجم قرار گرفت.
کانون وکلای دادگستری مرکز

او چهار دوره عضویت در هیئت مدیره کانون وکلای دادگستری مرکزی از سال‌های ۱۳۷۸ تا ۱۳۸۲ و از سال ۱۳۸۶ تا ۱۳۹۰ را بر عهده داشته است و از آنجایی که افراد نمی‌توانند سه دوره پشت سر هم عضو هیئت رئیسه باشند، وی بین سال‌های ۸۲ تا ۸۶ و ۹۰ به بعد این مسئولیت را نداشته است.
محمود کاشانی در دوران عضویت خود در کانون وکلا، پیشگام اعتراضات وکلای دادگستری نسبت به اجرای ماده ۱۸۷ قانون برنامه پنج ساله سوم توسعه و دادن اختیار صدور پروانه مشاور حقوقی از سوی رئیس قوه قضاییه بود. در سال ۱۳۷۸ خورشیدی دولت سید محمد خاتمی با گنجاندن ماده ۱۸۷ در لایحه برنامه توسعه تقدیمی به مجلس استقلال کانون وکلای دادگستری را در معرض خطر قرار داد. با تصویب این ماده قوه قضاییه صلاحیت صدور پروانه وکالت و مشاوره را برای یک دوره پنج ساله به دست آورد.
نگارش نامه‌ها و مقالات بسیار توسط محمود کاشانی منجر به شکایت معاون قضاییه از وی و پیگرد قضایی به اتهام توهین و نشر اکاذیب شد. محمود کاشانی در دفاع از خود اظهار داشت: «یک دعوای واهی، علیه من طرح شده است. مجدداً اعلام می‌کنم کسانی که می‌خواهند پروانه وکالت بگیرند باید تخصص لازم را داشته باشند. این اشخاصی که به دنبال اجرای ماده ۱۸۷ پذیرش می‌شوند، شروط علمی مورد نظر حرفه وکالت را ندارند. من به عنوان یک استاد دانشگاه حق دارم که نسبت به این موضوع که با جان و مال و ناموس مردم در ارتباط مستقیم است انتقاد کرده و نظر دهم.» وکیل مدافع کاشانی، آقای دکتر رضا نوربها، استاد حقوق کیفری دانشکده حقوق دانشگاه بهشتی نیز در دفاع از موکل خود اظهار داشت: «توهین و نشر اکاذیب شرایطی دارد، مگر اذهان عمومی حوض آب است که با افتادن یک شن در آن، مشوش شود؟ مگر جامعه با هر چیزی مشوش می‌شود تا بتوان با هر بهانه‌ای آزادی قلم را محدود کرد.»
با وجود رای به محکومیت محمود کاشانی در مرحله بدوی، دادگاه تجدید نظر او را از اتهامات وارده تبرئه کرد. لوایح حقوقی و احکام صادر شده در این پرونده در شماره‌های سالهای ۱۳۸۳ و ۱۳۸۴ مجله کانون وکلای دادگستری انتشار یافتند.
دروس دانشگاهی

کاشانی به تدریس در رشته‌های حقوق مدنی، حقوق مدنی تطبیقی و داوری بین‌المللی مشغول است.
تالیفات

وی هشت جلد کتب حقوقی و تاریخ معاصر ایران را به تألیف درآورده است که عبارتند از:
۱- نظریه تقلب نسبت به قانون
۲- عقد بیع
۳–۲۴ نظر حقوقی به زبان انگلیسی، گزارش‌های دیوان داوری ایران – ایالات متحد
۴- اندیشه‌هایی درحقوق امروز
۵- ضمانت نامه بانکی
۶- استانداردهای جهانی دادگستری، نقد قانون دادگاه‌های عمومی و انقلاب
۷- آیت‌الله سید ابوالقاسم کاشانی به روایت اسناد و خاطرات
۸- حقوق مدنی، قراردادهای ویژه
۹- تاریخ مختصر نهضت ملی ایران.
مقالات

تاکنون ۳۶ مقاله از او به چاپ رسیده که از جمله آن‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
انحلال مجلس هفدهم، محور توطئه مرداد ۱۳۳۲
مبانی حقوقی و مقررات بهره و زیان دیرکرد
اصل تفکیک قوا، بررسی لایحه حدود اختیارات رئیس‌جمهور
نارسایی‌های حقوقی بانکداری در ایران
بررسی حقوقی قطعنامه ۴ فوریه ۲۰۰۶ شورای حکام آژانس جهانی انرژی هسته‌ای و بیانیه شورای امنیت در پرونده هسته‌ای ایران
بررسی حقوقی لایحه شورای حل اختلاف و نهاد قاضی تحکیم
مداخله انگلستان و آمریکا برای براندازی نهضت ملی ایران
خصوصی‌سازی و حکومت قانون در نقد سیاست‌های کلی اصل ۴۴ که از سوی مجمع تشخصی مصلحت تدوین و در مجلس تصویب گردید
پانویس و منابع

↑  «کودتا بود یا نبود!». روزنامه دنیای اقتصاد. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۹-۱۷.
1 2  «دادگاه رسیدگی به انتقاد از ماده ۱۸۷ برنامه سوم توسعه تشکیل شد». روزنامه همشهری، ۴ خرداد ۱۳۸۳.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16  «مقالات علمی و کتب منتشر شده». انتشارات دانشگاه ملی‌ایران ١٣٥٢ – ١٣٥٤. بایگانی‌شده از اصلی در ۶ ژوئن ۲۰۱۴. دریافت‌شده در ۴ آوریل ۲۰۱۲.
کاشانی در انتخابات سال ۱۳۶۴
کاشانی در حین رای دادن در انتخابات سال ۱۳۸۰
شمع‌لوستر

شمعدان کریستالی از فرانسه
شمع‌لوستر (به انگلیسی: Candelabra)، یک نگه‌دارنده شمع با چند بازو است.
اگرچه برق باعث شده‌است که شمع‌گیرها به استفاده تزئینی منتقل شوند، اما طراحان داخلی همچنان از چراغ‌ها و لوازم روشنایی پس از شمعدان و شمع‌لوستر مدل‌سازی می‌کنند. بر این اساس، اصطلاح شمع‌لوستر برای توصیف لامپ‌های کوچک که در لوسترها و سایر وسایل روشنایی ساخته شده برای تزئین و همچنین روشنایی استفاده می‌شود رایج شده‌است.
در یهودیت و در مذهب فیلیپین (Iglesia ni Cristo)، منورا نوع خاصی از شمعدان است.
مفرد و جمع

این کلمه در اصل از لاتین آمده‌است که در آن «candelabrum» به صورت مفرد و «candelabra» به صورت جمع است. با گذشت زمان در استفاده از زبان انگلیسی تغییر کرد، به‌طوری که «candelabra» به‌عنوان مفرد و «candelabras» به‌عنوان جمع در حال حاضر بیشتر استفاده می‌شود.
تاریخچه

یک مثال قدیمی، شمع‌لوستر برنزی است که توسط کالیماخوس (Callimachus) برای معبد باستانی اِرِختیون در آتن ساخته شده‌است تا چراغ مقدس را برای مینروا حمل کند. در این حالت ممکن است لامپ معلق باشد، مانند مثال پمپئی. این شامل یک ساقه یا نی بود، قسمت فوقانی با ویژگی برجسته چراغ‌ها و پایه‌ای که روی سه پای شیر یا شیردال قرار گرفته بود. گاهی یک دیسک در بالا برای حمل چراغ وجود داشت و گاهی یک جام توخالی وجود داشت که در آن چوب‌های صمغی سوزانده می‌شد. اصل اصطلاح نشان می‌دهد که در بالای دیسک میخ طویله‌ای برای حمل شمع موم یا پیه وجود داشت.
علاوه بر این شمع‌لوستر برنزی که انواع مختلفی در موزه‌ها دارد، رومی‌ها بیشتر از سنگ یا مرمر برای تکیه‌گاه‌های بسیارسنگین استفاده می‌کردند که نمونه‌های زیادی از آنها در حمام رومی یافت شد. این شامل یک پایه، اغلب مثلثی، و با طراحی مشابه با قربانگاه‌های کوچک و یک شافت یا به شکل غنی قالب‌بندی شده یا با گیاه پای خرس تراشیده شده و با یک فنجان یا حوض بزرگ تاج‌گذاری شده‌است. نمونه خوبی از این مورد در موزه‌های واتیکان وجود دارد. به نظر می‌رسد نمونه‌های رومی به‌عنوان الگوی بسیاری از شمع‌لوسترها در کلیساهای ایتالیا عمل کرده‌اند.
آنتن‌های شمع‌لوستر

در ایالات متحده و کانادا، کلمه شمع‌لوستر برای اشاره به دکل مخابراتی با چندین آنتن انتقال استفاده می‌شود. برج سوترو در سانفرانسیسکو و مرکز جان هنکاک در شیکاگو نمونه‌هایی از این سازه‌ها هستند. ایستگاه‌های تلویزیونی بالتیمور، WMAR-TV، WBAL-TV و WJZ-TV در سال ۱۹۵۹ اولین برج شمع‌لوستر سه آنتن جهان را به ارتفاع ۷۳۰ فوت ساختند. نمونه‌های دیگر عبارتند از Mount Royal Candelabra در مونترال، برج KXTV/KOVR/KCRA ، برج شمع‌لوستر KSMO، برج شمع‌لوست رKMBC/KCWE، برج شمع‌لوستر ارتباطی مدیسون در مدیسن، ویسکانسین.
شمع‌لوستر برای مناسبت‌های دولتی در دربار بلژیک استفاده می‌شود (۱۹۶۰).
باشگاه فوتبال پی‌اچ‌سی زیبراس

Football club
باشگاه پمبروک هامیلتون زیبراس یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای برمودایی مستقر در همیلتون است که در لیگ برتر برمودا شرکت می‌کند.
افتخارات

لیگ برتر برمودا: ۱۳ قهرمانی
جام حذفی فرمودا: ۱۱ قهرمانی
جام دوستی: ۱۳ قهرمانی
باشگاه فوتبال پیمونته

Football club
باشگاه فوتبال پیمونته یک تیم فوتبال ایتالیایی مستقر در تورین بود که به مدت پنج فصل در پریما کاتگوریا، معادل سری آ امروزی، رقابت کرد. تیم در سال ۱۲–۱۹۱۱ شامل آنجلو ماتئا که بعداً یک بازیکن بین‌المللی ایتالیایی شد می‌شد. چهار بازیکن پیمونته درحالی که در این باشگاه درحال انجام به کار بودند به تیم ملی فوتبال ایتالیا دعوت شدند. با این حال، باشگاه موفقیت خاصی نداشت و در سال ۱۹۱۵ زمانی که مسابقات قهرمانی پس از شروع جنگ جهانی اول به حالت تعلیق درآمد، سقوط کرد.
نام و لباس باشگاه در سری بازی‌های ویدئویی فیفا به عنوان نماینده یوونتوس تا فیفا ۲۳ که مجوز یوونتوس تمدید شد استفاده می‌شد.
رتبه در جدول

۱۱–۱۹۱۰: مقام هفتم
۱۲–۱۹۱۱: مقام دهم
۱۳–۱۹۱۲: مقام چهارم
۱۴–۱۹۱۳: مقام هشتم
۱۵–۱۹۱۴: مقام پنجم
ایوا آلتمن

ایوا آلتمن (Eva Altmann) (نام هنگام تولد، ایوا پفنگست: زادهٔ ۱۷ دسامبر ۱۹۰۳ – درگذشته ۱ مارس ۱۹۹۱)، یک اقتصاددان اهل آلمان بود که در ۱۹۵۰ میلادی نخستین رئیس آکادمی جدید برنامه‌ریزی اقتصادی ("Hochschule für Planökonomie") شد، نهادی که قبل از ۱۹۵۶ به این نام معروف بود.
زندگی > زادگاه و سال‌های اولیه

ایوا پفنگست در برلین زاده شد. پدر وی مشغول کارهای بازرگانی بود. وی در فرانکفورت، کیل و برلین در رشته اقتصاد درس خواند. در این هنگام، او در سال ۱۹۲۱ میلادی به کمونیست‌های جوان پیوست و دو سال بعد عضویت حزب کمونیست را به‌دست‌آورد. منابع تأکید دارند که عقاید کمونیستی وی زاده یک محکومیت عمیق بود که در طول زندگی بزرگ‌سالی وی با او همراه بود.
او ازدواج کرد و زوج جوان صاحب پسری به‌نام فرانز آلتمن شدند. با این حال، در اوایل دهه ۱۹۳۰ میلادی، شوهر وی با یک خانم دیگر آشنا شد و همراه با همسر جدید خود به اتحاد جماهیر شوروی مهاجرت کرد. با در نظرداشت تغییرات سیاسی بعدی در آلمان، این مهاجرت آلتمن، هرچند به‌طور غیرعمدی، اما ممکن است برای وی که یک یهودی بود باعث نجات زندگی‌اش تمام شده باشد، اما این امر باعث شد تا خانم وی پسرش را به تنهایی بزرگ کند.
زندگی > سال‌های نازی

تغییر رژیم در آلمان در ژانویه ۱۹۳۳ میلادی اتفاق افتاد و حکومت جدید هیچ زمانی را برای تحمیل دیکتاتوری تک-حزبی از دست نداد. ایوا که هم یک کمونیست و هم مادر یک پسر جوان بود که پدر یهودی داشت، با حکومت دچار مشکلات متعدد گردید. فعالیت‌های سیاسی وی باعث شد تا وی محکوم به نُه و نیم ماه زندان در سال‌های پایانی دوره «وایمار» در ۱۹۳۱/۱۹۳۲ میلادی گردد و پس از ۱۹۳۳ میلادی نیز، وی چندین مرتبه در زمان‌های مختلف در جریان دوازده سال حکومت نازی، به زندان افکنده شد. در جریان ۱۹۳۴ میلادی، علی‌رغم این‌که فعالیت سیاسی غیرقانونی اعلام شده بود، اما وی برای مدت کوتاهی در حزب کمونیست در آیسبلین که در فاصله کوتاهی در غرب شهر هاله واقع شده‌است، کار می‌کرد.
پس از آن، وی به عنوان منشی و دستیار شخصی در یک شرکت صنعتی مشغول کار شد. وی در برلین یکی از دو متهم در دادگاهی بود که در نهایت حکم مرگ هانس اوتو (بازیگر) را صادر نمود، اما ایوا به دلیل ناکافی بودن مدارک، رها شد. در جریان دوره‌ای که در ۱۹۴۵ میلادی پایان یافت، زمان‌های که وی در زندان نمی‌بود، به‌طور مکرر تحت نظارت پلیس قرار داشت و برخی اوقات نظارت‌ها بسیار شدید می‌بود.
زندگی > منطقه تحت اشغال شوروی

جنگ جهانی دوم به‌طور رسمی در ماه می ۱۹۴۵ میلادی پایان یافت، اما یک قسمت بزرگ آلمان مرکزی به عنوان منطقه تحت اشغال شوروی باقی ماند. این منطقه تحت اشغال در اکتبر ۱۹۴۹ میلادی مجدداً با نام رسمی جمهوری دموکراتیک آلمان (GDR/ آلمان شرقی) معرفی گردیده و یک دولت بدیل آلمانیِ مستقل و تحت حمایت شوروی بود که ساختار سیاسی و اجتماعی آن عمداً مطابق با مدلی بود که اتحاد جماهیر شوروری در جریان دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ برای خودش ایجاد نموده بود. تراژدی شخصی زمانی آغاز شد که فرانز آلتمن در ۱۹۴۷ میلادی به دلیل زندگی عشقی‌اش، خود را کشت. با این همه، به لحاظ مسلکی، ایوا آلتمن توانست به عنوان یک معتقد واقعی در راستای ظهور یک دولت کمونیستی کار کند. در میان سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۷ میلادی، وی در بست‌های که در نظام آموزشی خالی شده بود، گماشته شد. در ۱۹۴۷ میلادی، وی یک دوره‌ای آموزشی فشرده معلمی را در آکادمی کارل مارکس که مربوط به حزب حاکم بوده و جدیداً در کلاینماخنوو در کناره برلین تأسیس شده بود، به اتمام رسانید. حالا که او به عنوان یک بلند پرواز آکادمیک شناخته شده بود، در ۱۹۴۸ میلادی در پستی به عنوان استاد در رشته «اقتصاد دو ساله» در دانشگاه هومبولت برلین گماشته شد.
زندگی > آکادمی برنامه‌ریزی اقتصادی

در اوایل تابستان ۱۹۵۰ میلادی، به وی دستور داده شد تا یک آکادمی جدیدِ برنامه‌ریزی اقتصادی ("Hochschule für Planökonomie") را تأسیس نماید، این آکادمی از ساختمان‌های که پس از رفتن نیروهای اشغالی خالی شده بودند، استفاده نموده و آماده بود تا در ۴ اکتبر ۱۹۵۰ با ۱۸۵ دانش آموز و بیست کارمند گشایش یابد. آلتمن خود به عنوان رئیس این آکادمی گماشته شد. در جریان دهه ۱۹۵۰، وی توانست با یک گروه کوچکی از افراد آکادمیک مبنای چیزی را بنیان نهد که بعدها با ادغام چند مؤسسه دیگر، به مهم‌ترین نهاد پژوهش اقتصادی و آموزش در سطح جمهوری دموکراتیک آلمان مبدل گردید. رشته‌های آموزشی و مهم‌تر از همه «سمینارهای سرمایه» خود وی، نقش بزرگی در آموزش نظری دسته دانشجویان اولیه و رشد هیئت استادان در آکادمی جدید، ایفا کرد. وی همچنین پژوهش‌های قابل ملاحظه‌ای در مورد مشکلات نظری بازآفرینی سرمایه در آلمان غربی منتشر کرد.
علی‌رغم تعهد راسخ وی نسبت به مبنای نظام سوسیالیستی، او در آوریل ۱۹۵۳ توبیخی شدید از جانب کمیته مرکزی حزب که یک کمیته قدرت‌مند است دریافت کرد، چون یکی از استادان آکادمی در هنگام تدریس خود به مقاله‌ای اشاره کرده بود که در آن استالین مورد انتقاد قرار گرفته بود. اوضاع سیاسی در آن زمان به علت تردیدهای تعلیمی و عملی ناشی از مرگ دیکتاتور شوروی در اوایل همان ماه، به شدت نابسامان شده بود. این آکادمی به‌طور رسمی به عنوان یک «دژ فرصت‌طلبی» ("Hort des Opportunismus")که به لحاظ سیاسی پذیرفتنی نیست، محکوم گردید. هرچند وی از حملات وحشیانه که با این شیوه به وی صورت می‌گرفت خشمگین بود، اما تا سال ۱۹۵۶ میلادی در پست خود باقی ماند و کار روی ادغام این آکادمی با آکادمی مالی در پوتسدام-بابلسبرگ و آکادمی تجارت خارجی آغاز گردید. پس از واگذاری مسئولیت‌های رهبری به خلف خود، حالا او روی تعلیم دانش آموزان، به ویژه دانش آموزان خارجی، تمرکز نموده و از رساله‌های دکترای بیشتر آن‌ها نظارت نمود.
زندگی > دهه‌های آخر عمر

توبیخی که او در ۱۹۵۳ میلادی دریافت کرده بود، به‌طور رسمی در ۵ دسامبر ۱۹۷۳ پس گرفته شد. او مشغول تدریس و چاپ پژوهش‌های خود بود و در ۱۹۸۵ میلادی کتاب خود تحت عنوان مطالعه‌ای بر سرمایه مارکس را منتشر کرد. (Zum Studium von Karl Marx' Werk „Das Kapital“.)
آلتمن از رویدادهای ۱۹۸۹ میلادی که یک انکار مردمی گسترده از جمهوری دموکراتیک آلمان و باورهای اقتصادی نهفته در آن را افشا نمود، شدیداً متأثر گردید. اتحاد آلمان متعاقباً رخ داد. او در ۱۹۹۱ میلادی درگذشت.
زندگی شخصی

خبرنگار هانا مایر در یک بزرگ‌داشت پرمهر، بعدها ابعاد شخصیتی آلتمن را ثبت کرد. او عمیقاً به تدریس خود متعهد بود. او به سخنرانی عمومی در کنفرانس‌ها علاقه‌مند نبود، اما مخاطبین خود را در سخنرانی‌های علمی‌اش در آکادمی بسیار تحت تأثیر قرار می‌داد. منزلت او نشان می‌داد که او می‌توانست موتور را رانندگی کند، اما گزارش شده بود که او نمی‌دانست چگونه چراغ‌های موتور را روشن کند.
نبود محصولات تازه در مغازه‌ها یکی از ویژگی‌های معمول زندگی روزمره در آلمان شرقی بود، اما آلتمن یک خانه کوچک دومی در خارج از شهر داشت که یک زمین استیجاری نیز ضمیمه آن بود. یکی از شاگردان که با کودکان خود به دیدار آلتمن رفته بود، بعدها داستانی را بیان کرد که آلتمن مهمانان را به یک مزرعه نزدیک خانه‌اش برد تا یک مقدار سیب بخرد. دهقان گفت که اصلاً سیب ندارد. آلتمن پاسخ داد که «این حقیقت ندارد» و به تندی از دهقان گذشته و به سمت زیرزمین وی رفت، سبدی را از سیب پُر کرد و پول آن را را به دست دهقان فشرد و هنگام ترک آنجا گفت، «کودکان به سیب نیاز دارند».
باشگاه فوتبال تیتاوی

Football club
تیتاوی یک باشگاه فوتبال ساموآیی بود. در سال ۲۰۰۰ این تیم یک فصل در لیگ ملی ساموآ بازی کرد که قهرمان شد.