هایپرپلازی خوش‌خیم پروستات
علل > هورمون‌ها

بسیاری از متخصصان بر این باورند که آندروژن‌ها (تستوسترون و هورمون‌های مرتبط) نقش مهمی در ایجاد BPH دارند. این بدان معنی است که برای ایجاد BPH باید آندروژن‌ها وجود داشته باشند، اما لزوماً به‌طور مستقیم باعث ایجاد این بیماری نمی‌شوند. این موضوع با شواهدی تأیید می‌شود که نشان می‌دهد پسران اخته شده درسنین بالا دچار BPH نمی‌شوند. در یک مطالعه غیرمعمول روی ۲۶ خواجه از کاخ سلسله چینگ که در سال ۱۹۶۰ هنوز در پکن زندگی می‌کردند، در ۸۱ درصد از خواجه‌های مورد مطالعه، پروستات قابل لمس نبود. میانگین زمان سپری شده از موقع اخته شدن ۵۴ سال (بین ۴۱ تا ۶۵ سال) بود. از سوی دیگر، برخی مطالعات نشان می‌دهند که تجویز تستوسترون اگزوژن با افزایش قابل توجه خطر علائم BPH همراه نیست، بنابراین نقش تستوسترون در سرطان پروستات و BPH همچنان نامشخص است. برای تعیین کمیت هرگونه خطر ناشی از تجویز تستوسترون اگزوژن، انجام کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده بیشتری با تعداد شرکت‌کننده بیشتر مورد نیاز است.
دی هیدروتستوسترون، متابولیت تستوسترون، یک واسطه کلیدی برای رشد پروستات است. DHT در پروستات از طریق عمل آنزیم ۵α-ردوکتاز نوع ۲ بر روی تستوسترون جریان خون ساخته می‌شود. DHT می‌تواند به صورت اتوکرین روی سلول‌های استرومایی یا به صورت پاراکرین با انتشار به سلول‌های اپیتلیال مجاور، عمل کند. در هر دو نوع سلول هدف، DHT به گیرنده‌های آندروژن هسته‌ای متصل می‌شود و رونویسی از فاکتورهای رشد را که برای سلول‌های اپیتلیال و استرومایی میتوژنیک هستند، سیگنال می‌دهد. DHT ده برابر قوی‌تر از تستوسترون است زیرا کندتر از گیرنده آندروژن جدا می‌شود. اهمیت DHT در ایجاد هیپرپلازی ندولار توسط مشاهدات بالینی که در آن مهار کننده ۵α-ردوکتاز مانند فیناستراید به مردان مبتلا به این بیماری داده می‌شود، تأیید می‌گردد. درمان با مهارکننده ۵α-ردوکتاز به‌طور قابل توجهی میزان DHT پروستات را کاهش می‌دهد و در نتیجه، حجم پروستات و علائم BPH را کاهش می‌دهد
تستوسترون باعث افزایش تکثیر سلولی پروستات می‌شود، اما در بیماران مبتلا به BPH سطح سرمی نسبتاً پایینی از تستوسترون یافت می‌شود. یک مطالعه کوچک نشان داده است که اخته‌سازی پزشکی، سطح هورمون در سرم و پروستات را به‌طور ناموزون کاهش می‌دهد و تأثیر کمتری بر سطح تستوسترون و DHT در پروستات دارد.
علاوه بر تستوسترون و DHT، سایر آندروژن‌ها نیز نقش مهمی در ایجاد BPH دارند. Cاستروئیدهای ۲۱ کربنه ۱۱-اکسیژنه (پرگنان) که به عنوان پیش‌سازهای آندروژن‌های ۱۱-اکسیژنه شناخته شده‌اند، نیز آگونیست‌های قوی برای گیرنده آندروژن هستند. به‌طور خاص، استروئیدهایی مانند ۱۱β-هیدروکسی پروژسترون و ۱۱-کتوپروژسترون می‌توانند به ۱۱-کتو دی‌هیدروتستوسترون، شکلی از DHT با ۱۱-اکسو و با همان قدرت، تبدیل شوند. این پیش سازها همچنین در نمونه‌های بیوپسی بافتی از بیماران مبتلا به BPH و همچنین در سطح سرم آنها شناسایی شده‌اند علاوه بر آن، آندروژن‌های بیوسنتز شده از طریق مسیر در پشتی می‌توانند در ایجاد BPH نقش داشته باشند.
در حالی که شواهدی وجود دارد مبنی بر اینکه استروژن ممکن است در ایجاد BPH نقش داشته باشد، به نظر می‌رسد این اثر عمدتاً از طریق تبدیل موضعی آندروژن‌ها به استروژن در بافت پروستات به جای اثر مستقیم خود استروژن ایجاد می‌شود در مطالعات درون‌تنی (in vivo) روی سگ، اخته سازی که منجر به کاهش قابل توجه سطح آندروژن اما بدون تغییر در سطح استروژن شد، آتروفی قابل توجهی در پروستات ایجاد کرد. مطالعاتی که به دنبال همبستگی میان هیپرپلازی پروستات و سطح استروژن سرم در انسان هستند، عموماً هیچ ارتباطی را نشان نداده‌اند.
در سال ۲۰۰۸، گات و همکاران (.Gat et al)، شواهدی منتشر کردند مبنی بر اینکه BPH ناشی از نارسایی در سیستم درناژ وریدی اسپرماتیک است که منجر به افزایش فشار هیدرواستاتیک و افزایش سطح تستوسترون موضعی بیش از ۱۰۰ برابر بالاتر از سطح سرم می‌شود. در صورت تأیید، این مکانیسم توضیح می‌دهد که چرا به نظر نمی‌رسد سطح آندروژن سرم با BPH ارتباط داشته باشد و چرا دادن تستوسترون اگزوژن تفاوت زیادی ایجاد نمی‌کند.