stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کشتارهای پیاشنیتسا
پیشینه: اینتلیگنتساکتسیون در پومرانی

مقاله‌های اصلی: فولکس‌دویچه زلبست‌شوتز و دره مرگ (بیدگوشچ)
پس از حمله آلمان به لهستان، جمعیت لهستانی و کاشوبی پومرانی گدانسک بلافاصله زیر فضای ترس و وحشت سنگین قرار گرفتند. اسیران جنگی، و همچنین بسیاری از روشنفکران و رهبران جامعه لهستان، کشته شدند. بسیاری از جنایات، با تأیید رسمی، توسط گروه‌های موسوم به «فولکس‌دویچه زلبست‌شوتز» صورت گرفتند که سازمان‌های شبه‌نظامی متشکل از آلمانی‌تبارهای بومی منطقه با تابعیت پیشتر لهستانی بودند. آنها، به نوبه خود، برای شرکت در خشونت و کشتار توسط گاولایتر دانتسیگ-پروس غربی، آلبرت فورستر، تحریک شدند. او در یک سخنرانی در هتل پروزینسکی در ویهرووو آلمانی‌تبارهای بومی را تحریک کرد تا به لهستانی‌ها حمله کنند و گفت «ما باید لهستانی‌های شپش زده، و نخست با کسانی آغاز کنیم که در گهواره هستند … من سرنوشت لهستانی‌ها را به دستان شما می‌سپارم، شما می‌توانید با آن‌ها هر آنچه می‌خواهید انجام دهید». جمعیت گردآمده در جلوی هتل شعار «سگ‌های لهستانی را بکشید!» و «مرگ بر لهستانی‌ها» سر می‌دادند. زلبست‌شوتز در کشتارهای اولیه در پیاشنیتسا شرکت داشت، و بسیاری از اعضای آنها بعدها به تشکیلات پلیس و اس‌اس پیوستند و کشتارها را تا پاییز ۱۹۴۰ ادامه دادند.
اقدامات سازمان‌یافته با هدف از میان بردن جمعیت لهستانی منطقه، با این حال، تنها پس از پایان عملیات در سپتامبر، با اینتلیگنتساکتسیون پومرانی که بخشی از اینتلیگنتساکتسیون کلی آلمان نازی با هدف نابودی نخبگان لهستان بود، آغاز شدند. اهداف اصلی آن عملیات روشنفکران لهستانی بود که توسط نازی‌ها مقصر اعمال سیاست‌های هوادار لهستان در کریدور لهستان در جمهوری دوم آن کشور شناخته شده بودند. لهستانی‌های تحصیل کرده نیز در چشم نازی‌ها به عنوان مانع اصلی آلمانی‌سازی کامل از پیش برنامه‌ریزی شدهٔ منطقه دیده می‌شدند.
در نتیجه، حتی پیش از حمله نازی‌ها به لهستان، پلیس آلمان و گشتاپو فهرست‌های ویژه ای از لهستانی‌هایی را تهیه کردند که در نظرشان نماینده فرهنگ و زندگی لهستانی‌ها در منطقه به‌شمار می‌رفتند، و می‌بایست اعدام می‌شدند. طبق معیارهای رسمی، «روشنفکران» لهستانی شامل کسانی می‌شدند که دارای تحصیلات متوسطه یا تحصیلات عالیه بوده باشند، کشیش‌ها، آموزگاران، پزشکان، دندان‌پزشکان، دامپزشکان، افسران نظامی، دیوان‌سالاران، بازرگانان و بازرگانان متوسط و بزرگ، زمین‌داران متوسط و بزرگ، نویسندگان، روزنامه‌نگاران و سردبیران روزنامه‌ها. همچنین، کلیه افرادی که در دوره میان دو جنگ به سازمان‌های فرهنگی و میهنی لهستانی تعلق داشتند.
در نتیجه، میان پاییز ۱۹۳۹ و بهار ۱۹۴۰، در جریان اینتلیگنتساکتسیون پومرانی و اقدامات دیگر، آلمانی‌ها حدود ۶۵٬۰۰۰ روشنفکر لهستانی و دیگران را کشتند. مکان اصلی این کشتارها جنگل‌های اطراف ویلکا پیاشنیتسا بود.
اعدام‌ها

ویلکا پیاشنیتسا یک دهکده کوچک کشوبی است که در حدود ۱۰ کیلومتری ویهووروو واقع شده‌است. جنگل‌های اطراف این دهکده از آن روی توسط آلمانی‌ها به عنوان محل کشتار انتخاب شدند که از راه اتوبوس و کامیون به راحتی قابل دسترسی بودند، خط آهنی در نزدیکی آن وجود داشت، و در عین حال، به اندازه کافی از سایر روستاها و مراکز جمعیتی دور بودند.
جدول زمانی پذیرفته شده توسط تاریخ‌دانان، آغاز اعدام‌ها را در اواخر اکتبر ۱۹۳۹ قرار می‌دهد. با این حال، تاریخ نخستین اعدام در میان تاریخ‌دانان نامشخص و مورد اختلاف است. به گفته زیگمونت میلچفسکی، این اتفاق در ۲۱ اکتبر رخ داد. آندری گسیوروفسکی می‌گوید که نخستین کشیشی که کشته شد، پدر ایگنسی بلاژیفسکی، در ۲۴ اکتبر بود. باربارا بویارسکا تاریخ را ۲۹ اکتبر ذکر می‌کند. زندانیان و شاهدان سابق نیز تاریخ‌های مختلفی را در پایان ماه اکتبر و حتی چند روز نخست ماه نوامبر ذکر می‌کنند.
قربانیان با ماشین و کامیون به محل اعدام فرستاده می‌شدند. معمولاً آنها را ناچار می‌کردند که لباس خود را درآورده و در مواردی گورهای خویش را بکنند. سپس آنها را در لبه گودال‌هایی که حفر کرده بودند قرار داده و با سلاح‌های خودکار بهشان شلیک می‌کردند، گرچه گاه از تفنگ و تپانچه معمولی نیز استفاده می‌شد. برخی از مجروحان زنده‌مانده با شلیک اسلحه به پایان می‌رسیدند، و این در جمجمه‌های شکسته که از گورها بیرون کشیده شده‌اند، مستند شده‌است. تخمین‌ها و سوابق نشان می‌دهد که یک دسته از هنگ ۳۶ اس‌اس، که در این کشتارها دست داشت، قادر به کشتن روزانه ۱۵۰ نفر بود. شاهدان گزارش می‌دهند که در موارد متعددی، پیش از اعدام، قربانیان شکنجه می‌شدند و با کودکان، به ویژه، با نهایت ظلم رفتار می‌شد، و سربازان اس‌اس آلمانی اغلب سر آن‌ها را با کوباندن به درختان می‌شکستند.
مفصل‌ترین شرح یکی از اعدام‌ها از روایات شاهدان مربوط به ۱۱ نوامبر (روز استقلال لهستان) است. در آن روز، آلمانی‌ها حدود ۳۱۴ گروگان لهستانی و یهودی را در پیاشنیتسا به قتل رساندند. طبق شهادت هانس کسنر، افسر پیشین گشتاپو و بعدها اسمرش، در سال ۱۹۵۲، اعدام‌ها در آن روز از صبح زود تا سه بعد از ظهر ادامه داشتند. مردان و زنان، پنج نفره به گورهایی که پیشتر کنده شده بودند هدایت و سپس تیرباران می‌شدند. برخی از قربانیان زنده به گور می‌شدند. یکی از کشته‌شدگان خواهر آلیزیا کوتوفسکا، رئیس صومعهٔ ویهروو بود. شاهدان گزارش می‌دهند که کوتوفسکا هنگام انتقال از زندان به محل اعدام، کودکان یهودی را، که خود برای اعدام به پیاشنیتسا برده می‌شدند، در آغوش گرفته و به آنها آرامش می‌داد. در جریان نبش قبر پس از جنگ، جسد آلیزیا شناسایی نشد اما گوری پیدا شد که حاوی رزاری از همان نوع خواهران صومعه وی بود. هم‌اکنون یادمانی بر سر گور محل رزاریِ پیدا شده قرار دارد. در ۱۹۹۹، آلیزیا کوتوفسکا به همراه ۱۰۷ شهید دیگر توسط پاپ ژان پل دوم بئاتیفیه شد.
جنگل‌های اطراف مکانی که در آن اعدام‌ها اتفاق می‌افتادند توسط نیروهای پلیس و شبه‌نظامیان احاطه شده بود تا هم از فرار قربانیان و هم از دسترسی شاهدان احتمالی از بیرون جلوگیری شود. علی‌رغم این تمهیدات، مردم محلی لهستانی و کاشوبی‌ها قادر به مشاهده انتقال‌های بیشماری بودند که به جنگل‌های اطراف می‌رفتند و سپس از آنجا صدای تیراندازی برمی‌خواست.
آخرین انتقال به آن مکان در بهار ۱۹۴۰ دیده شد و بیشتر شامل بیمارانی از بیمارستان‌های روانی از درون خاک رایش سوم، به ویژه از شچچین و لمبورک بود.
تعداد کل قربانیان کشته شده در منطقه ای در حدود ۲۵۰ کیلومتر مربع در اطراف پیاشنیتسا میان دوازده تا شانزده هزار تن، از جمله زنان، کودکان و نوزادان، تخمین زده می‌شود.
مجازات عاملان و مسئولیت

در ۱۹۴۶ دادگاهی ملی در گدانسک، لهستان، آلبرت فورستر، گاولایتر منطقه گدانسک و فرماندار نازی پومرانی و پروس غربی، را مسئول کشتارهای پیاشنیتسا و همچنین دیگر جنایات جنگی دانست. وی به اعدام محکوم و این حکم در ۲۸ فوریه ۱۹۵۲، در ورشو اجرا شد.
دادگاهی در آلمان در هامبورگ در سال ۱۹۶۸ رهبر اس‌اس، کورت آیمان، را به اتهام شرکت در کشتار بیماران روانی آلمانی در پیاشنیتسا به چهار سال زندان محکوم کرد.
دادگاهی در لهستان در بیدگوشچ به دلیل نقش ریشارد هیلدبرانت)، رهبر اس‌اس و پلیس در پومرانی، در سازماندهی کشتارها، وی را به اعدام محکوم کرد. دادگاه نظامی انگلیس در هامبورگ در سال ۱۹۴۶، ماکس پائولی، فرمانده سابق اردوگاه کار اجباری اشتوتهوف و همچنین فرمانده اردوگاه کار اجباری نوینگامه را به جرم جنایات جنگی به اعدام محکوم کرد. در طول دادرسی، پائولی فاش نکرد که او در اعدام‌های پیاشنیتسا، اشتوتهوف و دیگر مکان‌های پومرانی تحت اشغال آلمان نیز شرکت داشته‌است. این حکم در زندان هاملن در سال ۱۹۴۶ توسط آلبرت پیرپوینت اجرا شد. شهردار شهر پاک در هنگام اشغال، اف. فرایمان، نیز توسط دادگاهی در گدینیا به اعدام محکوم شد.
کندن گورها
قربانیان پیش از اعدام
کشتار جمعی در پیاشنیتسا
لحظاتی پیش از تیرباران
اجساد قربانیان
کریس لبنزون

| کریس لبنزون | کریس لبنزون |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۹ اکتبر ۱۹۵۳ ‏(۷۰ سال) ردوود سیتی، کالیفرنیا
ملیت: ایالات متحده آمریکا
کریس لبنزون (انگلیسی: Chris Lebenzon؛ زادهٔ ۲۹ اکتبر ۱۹۵۳) یک تدوین‌گر اهل ایالات متحده آمریکا است.
فیلم‌شناسی

| سال | فیلم | کارگردان | توضیحات |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۷۹ | The Secret Life of Plants | والون گرین |  |
| ۱۹۸۱ | Wolfen | مایکل ودلی |  |
| ۱۹۸۴ | A Breed Apart | Philippe Mora |  |
| ۱۹۸۵ | Weird Science | جان هیوز |  |
| ۱۹۸۶ | Death of an Angel | Petru Popescu |  |
| ۱۹۸۶ | تاپ گان | تونی اسکات | نامزد—جایزه اسکار برای جایزه اسکار بهترین تدوین |
| ۱۹۸۷ | پلیس بورلی هیلز ۲ | تونی اسکات |  |
| ۱۹۸۷ | Weeds | جان دی هنکاک |  |
| ۱۹۸۸ | گریز نیمه‌شب | مارتن برست |  |
| ۱۹۹۰ | Revenge | تونی اسکات |  |
| ۱۹۹۰ | روزهای تندر | تونی اسکات |  |
| ۱۹۹۱ | هادسون هاوک | مایکل لمان |  |
| ۱۹۹۲ | بازگشت بتمن | تیم برتون |  |
| ۱۹۹۳ | Josh and S.A.M. | بیلی وبر |  |
| ۱۹۹۴ | اد وود | تیم برتون |  |
| ۱۹۹۵ | Crimson Tide | تونی اسکات | نامزد—جایزه اسکار برای جایزه اسکار بهترین تدوین |
| ۱۹۹۶ | مریخ حمله می‌کند! | تیم برتون |  |
| ۱۹۹۷ | هواپیمای محکومین | سایمون وست |  |
| ۱۹۹۸ | آرماگدون | مایکل بی |  |
| ۱۹۹۸ | دشمن کشور | تونی اسکات |  |
| ۱۹۹۹ | اسلیپی هالو | تیم برتون | نامزد—جایزه ستلایت برای Best Editing |
| ۲۰۰۰ | سرقت در ۶۰ ثانیه | دامینیک سینا |  |
| ۲۰۰۱ | پرل هاربر (فیلم) | مایکل بی |  |
| ۲۰۰۱ | سیاره میمون‌ها | تیم برتون |  |
| ۲۰۰۲ | تریپل اکس | راب کوهن |  |
| ۲۰۰۳ | ماهی بزرگ | تیم برتون |  |
| ۲۰۰۵ | چارلی و کارخانه شکلات‌سازی | تیم برتون |  |
| ۲۰۰۵ | عروس مرده | تیم برتون |  |
| ۲۰۰۵ | Man of the House | استیون هرک |  |
| ۲۰۰۶ | دژا وو | تونی اسکات |  |
| ۲۰۰۶ | اراگون | Stefen Fangmeier |  |
| ۲۰۰۷ |  آرایشگر شیطانی خیابان فلیت | تیم برتون | ACE Eddie |
| ۲۰۰۹ | گرفتن پلهام ۱۲۳ | تونی اسکات |  |
| ۲۰۱۰ | توقف‌ناپذیر | تونی اسکات | نامزد—جایزه ستلایت برای Best Editing |
| ۲۰۱۰ | آلیس در سرزمین عجایب | تیم برتون | Also executive producer ACE Eddie |
| ۲۰۱۲ | سایه‌های سیاه | تیم برتون | Also executive producer |
| ۲۰۱۲ | فرنکن‌وینی | تیم برتون | Nominated—ACE Eddie |
| ۲۰۱۴ | پلید | رابرت اشترمبرگ |  |
| ۲۰۱۵ | آخرین شکارچی جادوگر | Breck Eisner |  |
| ۲۰۱۶ | خانه دوشیزه پرگرین برای بچه‌های عجیب | تیم برتون |  |
کنستانتین پوزنیاک

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادروز:  ۱۳ نوامبر ۱۹۷۷ ‏(۴۶ سال)
زادگاه:  چرنیهیف، جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین، اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی
قد:  ۱٫۸۴ متر (۶ فوت ۱⁄۲ اینچ)
پست:  مدافع
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۹۹:  Desna Chernihiv
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۹۸–۲۰۰۵ |  Desna Chernihiv |  ۱۴۴ |  (۱) |
| ۲۰۰۵–۲۰۰۶ |  Hirnyk Kryvyi Rih |  ۸ |  (۰) |
| ۲۰۰۶ |  Avanhard Koryukivka |  ۱ |  (۰) |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۳ |  Niva Chernihiv |  ۱۳ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۳۰ ژانویه ۲۰۲۲. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۳۰ ژانویه ۲۰۲۲. 
کنستانتین پوزنیاک (اوکراینی: Селиванов Александр Анатольевич؛ زادهٔ ۱۳ نوامبر ۱۹۷۷) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
کن کن (فیلم)

| کن کن | کن کن |
| --- | --- |
کارگردان: والتر لنگ
تهیه‌کننده: جک کامینگز سال چاپلین
نویسنده: Dorothy Kingsley چارلز لدرر
بر پایه: ایب باروز (stage musical)
بازیگران: فرانک سیناترا شرلی مک‌لین موریس شوالیه لوئی ژوردان جولیت پراوس مارسل دالیو یوجین بوردن ژان دل وال لئون بلاسکو Maurice Marsac نستور پایوا
موسیقی: کول پورتر
فیلم‌بردار: ویلیام اچ. دانیلز
تدوین‌گر: رابرت ال. سیمپسون
توزیع‌کننده: فاکس قرن بیستم
تاریخ‌های انتشار:  ۹ مارس ۱۹۶۰ (۱۹۶۰-03-۰۹) (ایالات متحده)  
مدت زمان: ۱۳۱ دقیقه
کشور: آمریکا
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: ۴٬۹۹۵٬۰۰۰ دلار
فروش گیشه: ۴٫۲ میلیون دلار (کرایه در ایالات متحده/ کانادا)
کن کن (انگلیسی: Can-Can) فیلمی در ژانر موزیکال به کارگردانی والتر لنگ است که در سال ۱۹۶۰ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به فرانک سیناترا، شرلی مک‌لین، موریس شوالیه، لوئی ژوردان و مارسل دالیو اشاره کرد.
گلادیس هورتون

| گلادیس هورتون | گلادیس هورتون |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۳۰ مهٔ ۱۹۴۵ گینس‌ویل، فلوریدا، United States
درگذشته: ۲۶ ژانویهٔ ۲۰۱۱ (۶۵ سال)
ژانر: ریتم اند بلوز، راک اند رول، پاپ
سال‌های فعالیت: ۱۹۶۱–۲۰۰۹
ناشر(ان): موتاون، موتاون
همکاری‌های مرتبط: The Marvelettes، The Casinyets, The Marvels, The Darnells
گلادیس هورتون (انگلیسی: Gladys Horton؛ ۳۰ مهٔ ۱۹۴۵
گینس‌ویل، فلوریدا، united states – ۲۶ ژانویهٔ ۲۰۱۱) یک موسیقی‌دان اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۶۱ تا ۲۰۰۹ میلادی فعالیت می‌کرد.
کلاژن ۶

کلاژن ۶ (انگلیسی: Collagen VI) نوعی کلاژن است که با ماتریکس برون‌یاخته‌ای در ماهیچه اسکلتی مرتبط است و از سه زنجیرهٔ آلفا تشکیل شده‌است.
این کلاژن با ژن‌های  COL6A1 ،  COL6A2 ،  COL6A3  و  COL6A5  در ارتباط است.
نقص در این نوع کلاژن را، با بروز بیماری‌های میوپاتی بث‌لم و دیستروفی عضلانی مادرزادی اولریش مرتبط دانسته‌اند.
هنرستان موسیقی ملی

هنرستان عالی موسیقی ملی (با نام اولیهٔ هنرستان موسیقی ملی) در مهر ۱۳۲۸ توسط انجمنی به نام «انجمن دوستداران موسیقی ملی» و به کوشش روح‌الله خالقی در تهران تأسیس شد. این هنرستان در رشت نیز شعبه داشت.
تاریخچه

| مدیر | دورهٔ مدیریت |
| --- | --- |
روح‌الله خالقی: ‎۱۳۲۸-۱۳۳۸
مهدی  مفتاح: ‎۱۳۳۸-۱۳۴۱
حسین دهلوی: ‎۱۳۴۱-۱۳۵۰
مصطفی کمال پورتراب: ‎۱۳۵۰-۱۳۵۲
علی رهبری: ‎۱۳۵۲-۱۳۵۵
حسین فرشاد: ‎۱۳۵۵-۱۳۵۷
هنرستان موسیقی ملی، به کوشش روح‌الله خالقی و در واکنش به آن ایجاد شد که دیده بود در زمان ریاست علینقی وزیری بر هنرستان عالی موسیقی ایران، موسیقی ملی توسط طرفداران موسیقی غربی مرتباً نفی می‌شد. خالقی تنها راه نجات موسیقی ملی را «ایجاد هنرستان با استقلال کامل» می‌دانست.
خالقی ابتدا در اسفند ۱۳۲۲ بیش از بیست نفر از علاقه‌مندان موسیقی ملی را دور هم گرد آورد تا برای طرح خود حامی پیدا کند. او پیشنهاد تشکیل ارکستر ملی ایران را داد که مورد قبول قرار گرفت؛ نوازندگان ارکستر عبارت بودند از: ابوالحسن صبا، حبیب سماعی، موسی معروفی، علی‌محمد خادم میثاق، عبدالعلی وزیری، جواد بدیع‌زاده، احمد فروتن راد، مهدی برکشلی، مهدی خالدی، مهدی مفتاح، نصرالله زرین‌پنجه، اکبر محسنی، لطف‌الله مجد، بهاءالدین بامشاد، لطف‌الله مبشری، حسین تهرانی، علی زاهدی، محمود تاجبخش، حسینعلی ملاح، منوچهر محمودی، قاسم نیک‌پور، ابراهیم منصوری، احمد عاشورپور، یحیی معتمد وزیری، جواد معروفی، محمد جمالی‌فروز، حسینعلی وزیری‌تبار، هادی نراقی، سلیمان روح‌افزا. اولین کنسرت ارکستر ملی در ۲۴ اردیبهشت ۱۳۲۳ در دبستان نظامی اجرا شد.
پس از رفتن علینقی وزیری از هنرستان موسیقی ملی، موضوع تعلیمات موسیقی ملی بی‌تکلیف مانده بود. خالقی به این نتیجه رسید که موسیقی ایرانی و موسیقی غربی، دو شاخهٔ متمایز هستند و ادامهٔ تدریسشان در یک مؤسسه تنها به اختلافات بین موسیقی‌دان‌های این دو گروه دامن می‌زند. در نتیجه پیشنهاد داد که انجمن موسیقی ملی باید هنرستانی مستقل تشکیل بدهد. وزارت فرهنگ با این پیشنهاد مخالفت کرد، اما خالقی انتظار حمایت از این وزارت را نداشت (همین وزارت چندی پیشتر علینقی وزیری را از سمتش در وزارت فرهنگ خلع کرده بود). لذا خالقی با کوشش خود اساسنامهٔ هنرستان را تدوین کرد. در این اساسنامه منظور هنرستان «حفظ خصائص موسیقی ملی ایران و پیشرفت این هنر و قرار دادن آن بر پایهٔ صحیح علمی» ذکر شد. دورهٔ هنرستان هفت ساله بود و شرط وارد داشتن کارنامهٔ قبلی سال چهارم ابتدایی؛ بعدها این شرایط تغییر کرد و دورهٔ هنرستان شش‌ساله شد و شرط ورود هم داشتن گواهینامهٔ ششم ابتدایی تعیین شد.
راه‌اندازی هنرستان موسیقی ملی با کارشکنی ادارهٔ موسیقی (یکی از ادارات وزارت فرهنگ) همراه بود و نهایتاً خالقی توانست با دور زدن این اداره، امضای ابلاغیهٔ هنرستان را از وزیر فرهنگ بگیرد. با این حال، مخالفت‌های ادارهٔ موسیقی ادامه داشت و نهایتاً خالقی توانست با جلب اعتماد روسای آن اداره از این که هنرستان موسیقی ملی دخالتی در کار هنرستان عالی موسیقی نخواهد کرد (و بالعکس) این اختلاف‌ها را از میان بردارد.
اولین دبیران هنرستان موسیقی ملی عبارت بودن از موسی معروفی و نصرالله زرین‌پنجه (آموزش تار و سه‌تار)، ابوالحسن صبا و محمود ذوالفنون (آموزش ویولن، و مدتی هم آموزش سنتور تا آن که بعداً حسین صبا آن را به عهده گرفت)، جواد معروفی (آموزش سرایش و دیکته موسیقی، و نیز پیانو)، حسینعلی وزیری‌تبار (آموزش سرود)، و حسین تهرانی (آموزش تنبک).
تاریخچه > پس از خالقی

در سال ۱۳۳۸ نام هنرستان موسیقی به هنرستان عالی موسیقی ملی تغییر یافت. در شهریور همان سال، خالقی به طور خودخواسته از ریاست هنرستان بازنشسته شد و مهدی مفتاح به ریاست هنرستان برگزیده شد. در دوران مفتاح، کتاب «ردیف موسیقی ایرانی» به تألیف موسی معروفی مبنای تعلیمات هنرستان شد. در سال ۱۳۳۹، دورهٔ عالی هنرستان افتتاح شد که هدف آن تربیت متخصص در رشته‌های علمی و عملی موسیقی بود. در سال ۱۳۴۱ حسین دهلوی رئیس هنرستان شد و تحولی عمیق در آموزش و ادارهٔ هنرستان، به ویژه در گزینش هنرجویان ایجاد کرد، از جمله آن که آشنایی با پیانو برای هنرجویان دروهٔ دوم متوسطه الزامی شد. دهلوی همچنین کنسرت‌های هنرجویان را گسترش داد چنان که از سال ۱۳۴۱ ماهی سه کنسرت توسط دانشجویان هنرستان برگزار می‌شد. از مهم‌ترین فارغ‌التحصیلان هنرستان در دورهٔ دهلوی می‌توان اردشیر روحانی، مهربانو توفیق، داریوش دولتشاهی، اسماعیل واثقی، کامبیز روشن‌روان، اسماعیل تهرانی، سوسن اصلانی، ملیحه سعیدی، مینا افتاده، علی رهبری، علی رئیس فرشید، محسن تویسرکانی، شهداد روحانی، داریوش طلایی، حسین علیزاده، و آذر هاشمی را نام برد.
در آغاز سال تحصیلی ۱۳۵۰، دهلوی از ریاست هنرستان کناره‌گیری کرد و مصطفی کمال پورتراب به ریاست هنرستان انتخاب شد. این اتفاق مصادف بود با تغییر نظام آموزش عمومی. در برنامهٔ جدید، هنرجویان به جای سال پنجم ابتدایی، از سال چهارم ابتدایی پذیرفته می‌شدند.
تاریخچه > پس از انقلاب اسلامی ایران

| هنرستان پسران> مدیر | هنرستان پسران> دورهٔ مدیریت |
| --- | --- |
شریف لطفی، عبدالرحیم اخیانی، غلامحسین فتحی: ‎۱۳۵۷-۱۳۵۸ ۱۳۵۸-۱۳۶۴ ۱۳۶۵-۱۳۷۴
حسین علیزاده: ‎۱۳۷۴-۱۳۷۵
حمیدرضا نوربخش: ‎۱۳۷۵-۱۳۷۷
علی‌محمد رشیدی: ‎۱۳۷۷-۱۳۷۹
هنرستان دختران: هنرستان دختران
مدیر: دورهٔ مدیریت
مرگینه خضری: ‎۱۳۶۱-۱۳۶۳
پروین اشتهاردی: ‎۱۳۶۳-۱۳۷۳
زهره فشارکی: ‎۱۳۷۳-۱۳۷۵
مهناز سلیمی: ‎۱۳۷۵-۱۳۷۵
آذرنوش صدر سالک: ‎۱۳۷۵-۱۳۷۶
شهناز محموداقدم: ‎۱۳۷۶-۱۳۷۷
ملیحه سعیدی: ‎۱۳۷۷-۱۳۷۹
در سال ۱۳۵۹، دو سال پس از انقلاب اسلامی ایران، هنرستان موسیقی ملی دیگر هنرجو نپذیرفت. در سال ۱۳۶۳ هنرستان عالی موسیقی ملی و هنرستان عالی موسیقی در هم ادغام شدند و سپس به دو هنرستان پسرانه و دخترانه تفکیک شدند که با نام‌های «هنرستان سرود و آهنگ‌های انقلابی پسران» و «دبیرستان سرود و آهنگ‌های انقلابی دختران» شناخته می‌شدند. برنامهٔ این هنرستان‌های جدید را حسین علیزاده، کامبیز روشن‌روان، پرویز منصوری، ثمین باغچه‌بان، حسین دهلوی، فرهاد فخرالدینی، و مصطفی کمال پورتراب تدوین کردند.
از سال تحصیلی ‎۱۳۷۶-۷۷ برنامهٔ آموزشی هنرستان مطابق نظام جدید تغییر کرد و هر سال به دو ترم تقسیم شد. همچنین هنرستان‌ها دارای دو گرایش «ساز ایرانی» و «ساز جهانی» شدند. از سال تحصیلی ‎۱۳۷۹-۸۰ برنامه‌ای جدید برای هنرستان‌ها توسط حسین دهلوی، کامبیز روشن‌روان، فریدون ناصری، و علی‌محمد رشیدی تدوین شد که در آن درس‌های شیمی و ریاضی از برنامهٔ هنرستان حذف شد. همچنین گرایش جدیدی به نام «مبانی آهنگسازی» افزوده شد.
احیای سازهای از یاد رفته

یکی از اهداف هنرستان موسیقی ملی، احیای سازهای از یاد رفته بود. منظور خالقی در اینجا سازهایی بود که در موسیقی ایران از رواج افتاده بودند و «به غلط به سازهای عربی مرسوم شده بودند»، نظیر عود و قانون. به همین منظور، نصرالله زرین‌پنجه و مهدی مفتاح خود به فراگیری عود پرداختند و برای آموزش آن متدی نیز تهیه کردند. مهدی مفتاح همچنین نوازندگی قانون را هم فرا گرفت و به بغداد سفر کرد تا روش نوازندگی عرب‌ها را هم فرا بگیرد، و متدی هم برای آموزش این ساز تهیه کرد.
گودنانوا علیا

| گودنانوا علیا | گودنانوا علیا |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: : مختصات: 
کشور: ایران
استان: کرمان
شهرستان: شهربابک
بخش: مرکزی
دهستان: مدوارات
جمعیت: ۰ نفر (سرشماری ۹۵)
گودنانوا علیا، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
جمعیت

این آبادی در دهستان مدوارات قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
کریم‌آباد (گاریزات)

| کریم‌آباد | کریم‌آباد |
| --- | --- |
روستا: روستا
کریم‌آبادموقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانکریم‌آبادکریم‌آباد (استان یزد)نمایش نقشه استان یزد: کریم‌آبادموقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانکریم‌آبادکریم‌آباد (استان یزد)نمایش نقشه استان یزد
مختصات: ۳۱°۱۷′۳۶″شمالی ۵۴°۰۵′۰۶″شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۲۹۳۳۳۳°شمالی ۵۴٫۰۸۵°شرقی﻿ / 31.293333; 54.085: مختصات: ۳۱°۱۷′۳۶″شمالی ۵۴°۰۵′۰۶″شرقی﻿ / ﻿۳۱٫۲۹۳۳۳۳°شمالی ۵۴٫۰۸۵°شرقی﻿ / 31.293333; 54.085
کشور: ایران
استان: یزد
شهرستان: تفت
بخش: گاریزات
دهستان: گاریزات
جمعیت: کمتر از ۳ خانوار (سرشماری ۹۵)
کریم‌آباد روستایی در دهستان گاریزات بخش گاریزات شهرستان تفت استان یزد ایران است.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا کمتر از ۳ خانوار بوده‌است.
| جمعیت تاریخی> سال | جمعیت تاریخی> جمعیت | جمعیت تاریخی> ±% |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۸۵ | ۳۳ | —     |
| ۱۳۹۰ | ۴۲ | ۲۷٫۳٪+ |
| ۱۳۹۵ | * | —     |
کنستانتین چلایدزه

| کنستانتین چلایدزه | کنستانتین چلایدزه |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: کنستانتین چلایدزه
زادهٔ: ۳۱ ژانویهٔ ۱۹۷۳ تفلیس
ملیت: گرجستان
پیشه(ها): کارگردان فیلم، فیلم‌بردار
سال‌های فعالیت: ۲۰۰۳ – اکنون
آثار برجسته: تولد میرزا (۲۰۱۱)
کنستانتین چلایدزه (گرجی: კონსტანტინე ჩლაიძე؛ زادهٔ ۳۱ ژانویهٔ ۱۹۷۳) کارگردان فیلم اهل کشور گرجستان است.
کندلان (اصفهان)

| کندلان (اصفهان) | کندلان (اصفهان) |
| --- | --- |
روستا: روستا
کندلان (اصفهان)موقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانکندلان (اصفهان)کندلان (اصفهان) (اصفهان)نمایش نقشه اصفهان: کندلان (اصفهان)موقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانکندلان (اصفهان)کندلان (اصفهان) (اصفهان)نمایش نقشه اصفهان
مختصات: ۳۲°۳۰′ شمالی ۵۱°۵۳′ شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۵۰۰°شمالی ۵۱٫۸۸۳°شرقی﻿ / 32.500; 51.883: مختصات: ۳۲°۳۰′ شمالی ۵۱°۵۳′ شرقی﻿ / ﻿۳۲٫۵۰۰°شمالی ۵۱٫۸۸۳°شرقی﻿ / 32.500; 51.883
کشور: ایران
استان: اصفهان
شهرستان: اصفهان
بخش: بخش مرکزی
دهستان: براآن شمالی
جمعیت: ۹۲۴ نفر (سرشماری ۹۵)
کندلان (اصفهان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان اصفهان در استان اصفهان ایران است.این روستا در مسیر جاده ورزنه واقع شده است.
جمعیت

این روستا در دهستان براآن شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۸۱ نفر (۲۳۱خانوار) بوده‌است.
گورستان دو کنارون زیر دو

| گورستان دو کنارون زیر دو | گورستان دو کنارون زیر دو |
| --- | --- |
نام: گورستان دو کنارون زیر دو
کشور: ایران
استان: استان فارس
شهرستان: شهرستان ممسنی
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: گورستان
دیرینگی: دوره قاجار
دورهٔ ساخت اثر: دوره قاجار، دوره پهلوی
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۲۱۸۷۴
تاریخ ثبت ملی: ۲۶ اسفند ۱۳۸۶
قبرستان دو کنارون زیر دو مربوط به دوره قاجار - دوره پهلوی است و در شهرستان ممسنی، بخش رستم، دهستان رستم ۲، روستای دو کنارون زیر دو واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۶ اسفند ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۲۱۸۷۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
میروسلاو باومروک

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- |
ملیت: چکسلواکی
زاده: ۱۲ ژوئیهٔ ۱۹۲۶ پراگ
ورزشی: ورزشی
ورزش: بسکتبال
میروسلاو باومروک (چکی: Miroslav Baumruk؛ زادهٔ ۱۲ ژوئیهٔ ۱۹۲۶) بازیکن بسکتبال اهل چکسلواکی بود. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۵۲ شرکت کرده‌است.
میه‌تا

| میه‌تا | میه‌تا |
| --- | --- |
میه‌تا: میه‌تا
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: دانیلا میگلیتا
زاده: ۱۲ نوامبر ۱۹۶۹ ‏(۵۴ سال) تارانتو، ایتالیا
خاستگاه: تارانتو، ایتالیا
ژانر: موسیقی سول، ریتم اند بلوز، جاز، پاپ راک
پیشه(ها): خوانندگی، هنرپیشه، رمان‌نویس
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۸–اکنون
ناشر(ان): سونی بی‌ام‌جی/اپیک رکوردز
میه‌تا (ایتالیایی: Mietta؛ زادهٔ ۱۲ نوامبر ۱۹۶۹) خواننده، هنرپیشه، رمان‌نویس اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۸۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به «هشت‌پا» اشاره نمود.
اویدی مونیور

| اویدی مونیور | اویدی مونیور |
| --- | --- |
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۴ فوریهٔ ۱۹۴۲ آلکوی، بخش خودمختار والنسیا، اسپانیا
خاستگاه:  اسپانیایی
درگذشته: ۱۰ مارس ۱۹۹۵ (۵۳ سال) بارسلون، کاتالونیا، اسپانیا
ژانر: موسیقی نو
پیشه(ها): خواننده، ترانه‌سرا، بازیگر
ساز(ها): صدا، گیتار
سال‌های فعالیت: ۱۹۶۸–۱۹۹۵
ناشر(ان): دیسکوفُن، ادیگسا، آریولا
اُویدی مونیور (کاتالونیایی: Ovidi Montllor؛ ‏ تلفظ کاتالان: [oˈviði moɲˈʎoɾ]؛ ۴ فوریهٔ ۱۹۴۲ – ۱۰ مارس ۱۹۹۵) خواننده، ترانه‌سرا و بازیگر اهل اسپانیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۶۸ تا ۱۹۹۵ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به بیش‌مصرفی، شهر سوخته و لانه اشاره کرد.
اچ‌ام‌اس نورث‌همپتون (۱۸۷۶)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پیشینه: پیشینه
مالک: 
آب‌اندازی::  ۲۶ اکتبر ۱۸۷۴
آغاز کار::  ۱۸ نوامبر ۱۸۷۶
اعزام::  ۲۹ نوامبر ۱۸۸۱
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
وزن::  7,473 tons
درازا::  ۲۸۰ فوت (۸۵ متر)
پهنا::  ۶۰ فوت (۱۸ متر)
آبخور::  ۲۴ فوت ۱۰ اینچ (۷٫۵۷ متر)
سرعت::  13kts
اچ‌ام‌اس نورث‌همپتون (۱۸۷۶) (به انگلیسی: HMS Northampton (1876)) یک کشتی بود که طول آن ۲۸۰ فوت (۸۵ متر) بود. این کشتی در سال ۱۸۷۶ ساخته شد.
هیده‌آکی آنو

| هیدئاکی آنو | هیدئاکی آنو |
| --- | --- |
庵野秀明: 庵野秀明
در اولین نمایش بازخیز گودزیلا در ۲۰۱۶: در اولین نمایش بازخیز گودزیلا در ۲۰۱۶
زادهٔ: ۲۲ مهٔ ۱۹۶۰ ‏(۶۴ سال) اوبه، یاماگوچی، ژاپن
ملیت: ژاپنی
پیشه(ها): هنرمند، انیماتور، خالق انیمیشن، کارگردان، فیلمنامه‌نویس، بازیگر، تهیه‌کننده، طراح و بازرگان
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۲-اکنون
شناخته‌شده برای: نئون جنسیس اونگلیون بازخیز گودزیلا
همسر: مویوکو آنو (ا. ۲۰۰۲)
وبگاه: khara.co.jp/hideakianno/
هیدئاکی آنو (انگلیسی: Hideaki Anno؛ زاده ۲۲ مهٔ ۱۹۶۰) انیماتور، فیلمساز و بازیگر اهل ژاپن است. او بیشتر بخاطر خلق مجموعه انیمه نئون جنسیس اونگلیون (۱۹۹۵) شناخته شده‌است. سبک او با رویکرد پست‌مدرنیسم و به تصویر کشیدن افکار و احساسات شخصیت‌ها، اغلب از طریق صحنه‌های غیر متعارف است. سری اونگلیون تأثیر بسزایی در صنعت تلویزیون انیمه و فرهنگ عمومی ژاپن داشته به طوری که بسیاری او را به عنوان یکی از اولین نظریه مؤلف رسانه انیمه می‌دانند.
کوه لوزن

| کوه لوزن | کوه لوزن |
| --- | --- |
fa (in English: Expected satiety): fa
کوه لوزنموقعیت کوه لوزن در نقشه : کوه لوزنموقعیت کوه لوزن در نقشه 
مرتفع‌ترین نقطه: مرتفع‌ترین نقطه
ارتفاع: ۱٬۱۹۰٫۲ متر (۳٬۹۰۵ فوت)
مختصات: ۴۲°۳۳′۴۰″شمالی ۲۳°۳۵′۴۹″شرقی﻿ / ﻿۴۲٫۵۶۱°شمالی ۲۳٫۵۹۷°شرقی﻿ / 42.561; 23.597
جغرافیا: جغرافیا
موقعیت: بلغارستان
رشته‌کوه مادر: Sredna Gora
کوه لوزن (به لاتین: Lozen Mountain) یک کوه در بلغارستان است که در بلغارستان واقع شده‌است. کوه لوزن ۱٬۱۹۰٫۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.