stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اختلال شخصیت مرزی
ملاک‌های تشخیصی DSM-IV-TR در مورد اختلال شخصیت مرزی

بی‌ثباتی در روابط بین فردی، خودانگاره، و حالت عاطفی، و نیز آشکارا تکانشی بودن، به صورت الگویی نافذ و فراگیر که از اوایل بزرگسالی شروع شده باشد و در زمینه‌های مختلف به چشم آید، که علامتش وجود حداقل پنج عدد از موارد زیر است:
انجام تلاش‌های مضطربانه توأم با سراسیمگی برای اجتناب از ترک شدن واقعی یا تصوری. نکته: شامل رفتارهایی نظیر خودکشی یا خودزنی نمی‌شود، این‌ها را جزء ملاک ۵ باید برشمرد.
بی‌ثبات و شدید بودن روابط فردی به صورت الگویی که مشخصه‌اش تناوب میان دو قطب افراطی است: آرمانی‌نمایی و بی‌ارزش‌نمایی.
اختلال و اشکال در هویت؛ بی‌ثبات بودن واضح و دائم خودانگاره یا احساس فرد در مورد خودش.
تکانشی بودن لااقل در دو حوزه از حوزه‌هایی که بالقوه به فرد صدمه می‌زنند. (مثلاً خرج کردن پول، روابط جنسی، سوء مصرف مواد، بی‌ملاحظه رانندگی کردن، شکم بارگی). نکته: شامل رفتارهایی نظیر خودکشی یا خودزنی نمی‌شود؛ اینها را جزء ملاک ۵ باید برشمرد.
رفتار، ژست، یا تهدید به خودکشی به صورت مکرر، یا خود زنی‌های مکرر.
بی‌ثباتی در حالت عاطفی به صورت واکنش‌پذیری آشکار خلق (مثل ملال، تحریک‌پذیری، یا اضطراب شدید و حمله‌ای [اپیزودیک] که چند ساعتی طول بکشد و خیلی به ندرت هم بیش از چند روزی).
احساس پوچی مزمن.
نامتناسب و شدید بودن خشم یا دشواری در تسلط بر خشم (مثلاً تندخو شدن‌های پیاپی، خشمگین بودن دائمی، نزاع کردن‌های مکرر).
بروز افکار بدگمانانه (پارانوئید) یا علایم شدید تجزیه‌ای به صورت گذرا و در مواقع فشار روانی (استرس).
خصایص بالینی

بیماران دچار اختلال شخصیت مرزی تقریباً همیشه به‌نظر می‌رسد که در بحران به سر می‌برند. چرخش‌های سریع خلق در این‌ها شایع است: یک لحظه ممکن است نزاع‌طلب باشند، لحظهٔ بعد افسرده و لحظه‌ای دیگر شاکی از این که هیچ احساسی ندارند. این‌گونه بیماران ممکن است حملات روان‌پریشی با عمر کوتاه داشته باشند که اصطلاحاً حملات میکرو سایکوتیک خوانده می‌شود، اما حملات شدید و تمام‌عیار روان‌پریشی در این‌ها دیده نمی‌شود؛ در واقع علایم روان‌پریشی که بیماران دچار اختلال شخصیت مرزی پیدا می‌کنند، تقریباً همیشه محدود، گذرا، و مشکوک است. رفتار این‌گونه بیماران بسیار غیرقابل پیش‌بینی است و از همین رو آن‌ها تقریباً هیچ‌وقت به آن مقدار کارایی که در توانشان هست، دست نمی‌یابند. دردناک بودن ذاتی زندگی آن‌ها در خودزنی‌های مکرر آن‌ها مشهود است. این‌گونه بیماران برای جلب کمک دیگران، ابراز خشم، یا برای کرخت کردن خود در برابر حالت عاطفی فلج‌کننده‌ای که دارند، ممکن است رگ دست خود را بزنند یا به اشکال دیگری خودزنی کنند.
اختلال شخصیت مرزی از نگاه نظریهٔ روانکاوی

نظریهٔ روانکاوی جامع‌ترین تبیین‌ها را برای اختلال شخصیت مرزی به دست داده‌است. بنا به این نظریه این‌گونه مردمان جای پایی در دنیای واقعی استوار می‌کنند اما هنگام مواجهه با تعارض، به جای دفاع‌های پیشرفته از دفاع‌های ابتدایی تری از قبیل «انکار» سود می‌جویند (کرنبرگ، ۱۹۷۹). شخصیت‌های مرزی به علت نارسایی در ارتباط با سرپرستان خود در دوران اولیه کودکی، نگرشی نارسا و نابسنده از خویشتن و دیگران دارند. سرپرستان آنان از وابسته بودن کودک به خویش بیشتر خرسند می‌شوند، و بنابراین نه تنها او را برای رسیدن به احساس تفرد و استقلال تشویق و ترغیب نمی‌کنند بلکه حتی ممکن است این قبیل تلاش و کوشش کودک را با تنبیه روبرو سازند. به این ترتیب است که این‌گونه مردمان هرگز یادنمی‌گیرند که نگرش به خود را به صورت تمام و کمال متمایز از نظر دیگران سازند. همین امر موجب حساسیت افراطی آنان به نگرش دیگران دربارهٔ خودشان، و امکان وادادن و تسلیم به مردمان دیگر می‌شود. بر این اساس، وقتی احساس کنند دیگران طردشان کرده‌اند، خودشان هم خود را طرد کرده و دست به تنبیه و جرح خویشتن می‌زنند.
کسانی که اختلال شخصیت مرزی دارند علاوه بر نارسایی یاد شده، هرگز نتوانسته‌اند جنبه‌های مثبت و منفی خودپنداره‌ی خویش یا برداشت از دیگران را یکپارچه کنند. علت این امر در رفتار سرپرستان آن‌ها در دوران کودکی آنان است که هرگاه کودک وابسته به آنان و تسلیم آنان باشد او را با پاداش مواجه می‌سازند اما تلاش‌های کودک را برای استقلال و جداشدن از سرپرست با خصومت و طرد روبرو می‌کنند. به این ترتیب است که شخصیت‌های مرزی خودشان و دیگران را به صورت «یکپارچه خوب» یا «سراسر بد» می‌بینند و بین این دو در تردید می‌مانند. این فرایند را «دوپارگی» نامیده‌اند. تغییرپذیری و نوسان هیجان‌ها و نگرش به روابط‌شان برخاسته از همین دوپارگی است.
پژوهش‌های دیگری دربارهٔ مردمانِ گرفتار این اختلال نشان از پیشینه بهره‌کشی جسمانی و جنسی از آنان در کودکی دارد (پری؛ ۱۹۹۳). این قبیل بهره‌کشی منجر به اختلال‌هایی در تشکیل خودانگاره شخص شده و همین اختلال‌ها به زعم غالب نظریه پردازان، هسته مرکزی در اختلال شخصیت مرزی را می‌سازد. علاوه بر این، وقتی والدین یا سرپرستان کودک، گاهی بهره‌کش و گاهی پر از محبت و عطوفت باشند این نوسان، خود می‌تواند موجب بی‌اعتمادی عمیق کودک به دیگران و گرایش به یکپارچه خوب یا سراسر بد دانستن دیگران گردد.
تشخیص افتراقی

افتراق بیماران مرزی از اسکیزوفرن بر این اساس ممکن است که در بیماران مرزی، حملات روان‌پریشی، اختلال فکر، یا سایر علایم کلاسیک اسکیزوفرنی، هیچ‌وقت به مدت طولانی وجود ندارد. بیماران دچار اختلال شخصیت اسکیزوتایپی نیز نحوه تفکری بسیار منحصر به فرد، افکاری عجیب، و افکار مکرر انتساب به خود دارند. مشخصه بیماران مبتلا به اختلال شخصیت پارانوئید، وجود شکاکیت مفرط است. بیماران دچار اختلال شخصیت مرزی عموماً احساس مزمن پوچی و حمله‌های کم دوام روان‌پریشی دارند؛ تکانشی عمل می‌کنند و توقع روابطی غیر متعارف دارند؛ ممکن است خودزنی کنند و دست به خودکشی‌هایی فریبکارانه بزنند.
سیر و پیش آگاهی

این اختلال کم و بیش با ثبات است، به‌طوری‌که بیماران در طول زمان تغییر چندانی نمی‌کنند. در مطالعات طولی دیده نشده که به اسکیزوفرنی تبدیل شود، اما میزان بروز حملات افسردگی اساسی در این بیماران زیاد است. این تشخیص معمولاً پیش از چهل سالگی مطرح می‌شود، چون در این دوره است که بیمار باید برای شغل، ازدواج، و سایر مسائل مهم خود تصمیم بگیرد و به انتخاب دست بزند، ولی نمی‌تواند با این مراحل که در چرخه زندگی به‌طور طبیعی پیش می‌آید، درست برخورد کند.
پی‌نوشت

↑  Aarkrog T (1990). Edvard Munch: The Life of a Person with Borderline Personality as Seen Through His Art [Edvard Munch, et livsløb af en grænsepersonlighed forstået gennem hans billeder]. Danmark: Lundbeck Pharma A/S. ISBN 978-8798352419.
↑  Wylie, Harold W. Jr. (1980). "Edvard Munch". The American Imago; A Psychoanalytic Journal for the Arts and Sciences. Baltimore, Maryland: Johns Hopkins University Press. 37 (4): 413–443. JSTOR 26303797. PMID 7008567.
↑  کتاب راهنمای جامع DSM-5
1 2 3 4 5 6 7 8 9  هارولد کاپلان و بنیامین سادوک، چکیده روان‌پزشکی بالینی، دو:‎ ۴۲۱.
↑  گنجی، مهدی (۱۳۹۲). [۱۳ «اختلالات شخصیت»] مقدار |نشانی فصل= را بررسی کنید (کمک).  در گنجی، حمزه. آسیب‌شناسی روانی بر اساس DSM-5. ج. دوم. تهران: ساوالان. ص. ۲۴۳. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۷۶۰۹-۸۰-۷.
↑  هارولد کاپلان و بنیامین سادوک، چکیده روان‌پزشکی بالینی، دو:‎ ۴۲۱.
1 2  «The prevalence of deliberate self-harm and its relationships to trauma and dissociation among Iranian young adults (2017(». Journal of Trauma & Dissociation. Taylor & Francis. doi:10.1080/15299732.2016.1246397.
1 2 3  اتکینسون، ریتا ال (۱۳۸۵). زمینه روان‌شناسی هیلگارد. ترجمهٔ محمد نقی براهنی. تهران: رشد. ص. ۵۵۱. شابک ۹۷۸-۹۶۴۷۵۳۷۸۹۶.
1 2 3  کرینگ، آن ام (۱۳۸۸). آسیب‌شناسی روانی. ترجمهٔ حمید شمسی پور. تهران: ارجمند. ص. ۴۹۷. شابک ۹۷۸۶۰۰۹۰۹۳۱۶۸.
↑  فاطمه مرادی (۲۰۲۲-۰۴-۱۰). «اختلال شخصیت مرزی در نوجوانی چیست؛ دلایل و درمان». دریافت‌شده در ۲۰۲۳-۰۳-۳۰.
↑  . به کوشش کلارکین و همکاران. کلارکین و کرنبرگ، ۱۹۹۳. ۲۰۰۶. پارامتر |عنوان= یا |title= ناموجود یا خالی (کمک)
1 2 3 4 5 6 7 8  هارولد کاپلان و بنیامین سادوک، چکیده روان‌پزشکی بالینی، دو:‎ ۴۲۲.
مدل پیشنهادی نوبخت و داله (2017) برای تبیین ارتباط بین سابقهٔ تروما و سوءاستفادهٔ کودکی، علایم گسستگی (تجزیه‌ای) و خودزنی. احساس بی‌حسی، پوچی و تهی‌بودگی، که از نشانه‌های اختلال شخصیت مرزی است، می‌تواند فرد را به سمت خودزنی سوق دهد.
دماب (نجف‌آباد)

مکان
| دماب «دُمبو Dombow» | دماب «دُمبو Dombow» |
| --- | --- |
روستا: روستا
محل : محل 
دماب: دماب
مختصات: مختصات: ناتوان در تجزیه عرض جغرافیایی به عنوان یک رقم:33 درجه و6 دقیقه شمالی {{#coordinates:}}: عرض جغرافیایی نامعتبر: مختصات: مختصات: ناتوان در تجزیه عرض جغرافیایی به عنوان یک رقم:33 درجه و6 دقیقه شمالی {{#coordinates:}}: عرض جغرافیایی نامعتبر
استان: اصفهان
شهرستان: نجف‌آباد
بخش: بخش مهردشت
دهستان: اشن
بنیان‌گذاری: با توجه به بنای «قلعه سنگ» از بناهای «دوره اشکانی»؛ بیش از چهارده سده
جمعیت: ۹۱۹ نفر
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۳۳۲۴۳۴۲.
وبگاه: damab.ir
تقسیمات کشوری به تفکیک استان، شهرستان، بخش
دماب ، روستایی است در بخش مهردشت، از توابع منطقه مهردشت شهرستان نجف‌آباد در استان اصفهان ایران.
دماب یکی از دهکده‌های باستانی ایران است، که درمیان رشته کوه‌های زاگرس میانی، و درست درمیانه شهرستان‌های نجف آباد، گلپایگان، خوانسار و فریدن جای گرفته، و از دیدگاه جغرافیایی، روستایی است از بخش مهردشت، شهرستان نجف‌آباد، استان اصفهان. این روستا توسط (محب) ساخته شده که اکنون نسل ایشان شامل طایفه‌های (محبی-زینلی-مختاری و آفرین) می‌باشد.
شهرهای بسیارکهنی چون «گلپایگان و خوانسار» در باختر، و تیران و کرون درخاور، و برخوارو میمه در شمال مهردشت قرار گرفته، و نام‌های بسیارکهن روستاهایی چون اشن، دماب، (دمبو)، شهر علویجه (دهک)، هسنیجه (هسنیچه)، هسنی، خونداب، که ریشه در زبان کهن پهلوی دارد، گویای باستانی بودن روستاهای این سامان است. و باید افزود بناهای باستانی برجای مانده در روستای دماب، پیشینه این دهکده را به بیش از ۱۴ سده بیان می‌کند.
جغرافیا

دماب درپهنای جغرافیایی ۳۳ درجه و ۶ دقیقه شمالی، و درازای۵۰ درجه و۴۳ دقیقه خاوری، و بلندی۲۱۴۰ متری از روی (سطح) دریا، و در۱۱۰ کیلومتری شمال باختری اصفهان، ۱۰۰ کیلومتری نجف آباد، ۶۰ کلیومتری گلپایگان و ۴۰ کیلومتری خوانسار، و در میانه شهرستان‌های نجف آباد، گلپایگان، خوانسار، فریدن و ۵ کیلومتری شمال خاوری روستای اشن، مرکز دهستان جای دارد. در شمال باختری وشمال خاوری آن، روستاها ی رحمت آباد (کهنه ده) دربیش از دو فرسنگ ونیمی (۱۶ هزار گزی یا ۱۶ کیلومتری) باختر دماب، وخونداب در بیش ازدو فرسنگی (۱۳ هزارگزی یا ۱۳ کیلومتری) شمال دماب، وشهرک دهک (دهق) نیز دربیش ازسه فرسنگی (۲۰ هزارگزی یا ۲۰ کیلومتری) دماب جای گرفته‌اند. همچنین روستاهای خیرآباد، کلفت، علی‌آباد و گلدره (گرگدر) دیگرروستاهای پیرامون این آبادی هستند. جاده آسفالته دهق – خونداب – دماب در روستا دوشاخه می‌گردد. یک شاخه به سوی اشن و از آنجا به سوی گلدره وجاده اصفهان داران، و دیگری به سوی رحمت آباد و از آنجای به سوی باختر یا شهرهای گلپایگان و خونسار می‌رود.
کوه‌های ماورسِوز، (ماهورسبز)، کوه سفید، و کوه چاغگدار در شمال باختری تا جنوب روستا، میان ۲۵۰۰ تا ۳۱۲۵ گز بلندی دارند. از دیدگاه زمین‌شناسی و کشاورزی، زمین‌های دماب را تپه‌ها و آبرفت یا فلات تشکیل می‌دهد. تپه‌ها با شیب ۱۲ تا ۲۵ درسد درجهات گوناگون و بیشترسنگی وبی پوشش گیاهی، و سنگ‌های تشکیل دهنده آن‌ها آذرین وشنی است. این زمین‌ها به سبب داشتن سنگریزه فراوان، شیب، پستی و بلندی و نیزفرسایش، بایرمی‌باشند.
زمین‌های خاوری دماب را آبرفتهای قدیمی وخاک‌های کم عمق با بافت سنگ وسنگریزه تشکیل می‌دهد. شیب کلی وجانبی این زمین‌ها بیشتر تا ۸ درسد و اختلاف بلندی آن‌ها کمتر از ۵۰ گز می‌باشد. این زمین‌ها برای کشاورزی آبی مناسب نبوده و به عنوان مرتع و چراگاه نیز دارای قابلیت زیاد نیست.
جغرافیا > راه‌ها و جاده‌های روستا

در روزگارقاجار، مرکز حکومت، در دهق و اصفهان بوده، و وسیله رفت وشد مردم بیشتربا الاغ و قاطرانجام می‌شده است. امروزه جاده آسفالت از چهارسو ازدماب می‌گذرد: یکی ازسوی دهق، دیگری ازسوی گلپایگان و رحمت آباد، و سومی از سوی فریدن و اشن، وچهارمی از سوی جاده اصفهان داران و گنهران وگلدره.
از دماب تا شهرک دهک (دهق) ۱۸ کیلومتر
از دماب تا علویجه ۳۰ کیلومتر
از دماب تا دامنه، از راه کوه خاکسری (خاکستری اشن) ۱۸ کیلومتر
از دماب تا خونسار ۴۲ کیلومتر
از دماب تا اصفهان ۱۱۰ کیلومتر (تقریبی)
جمعیت، فرهنگ، پیشه

جمعیت: براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، سرشماری سال ۱۳۴۵، جمعیت روستای دماب را ۹۵۱ تن، و ۲۰۴ خانوار ۴ نفره بیان می‌کند که بعد خانواری برابر ۷/۴ نفری را نشان می‌دهد. در سال ۱۳۵۵ جمعیت روستا به ۱۰۶۷ تن و ۲۳۰ خانه وار افزایش پیدا کرده و روند افزایش جمعیت در دهه ۶۵–۵۵ هم ادامه یافته و در سال ۱۳۶۵ به ۱۱۶۸ تن و ۲۳۴ خانه وار رسیده که گویای میانگین خانوار نزدیک به ۵ تن می‌باشد. اما در دهه ۷۵–۱۳۶۵ شاهد کاهش جمعیت می‌باشیم؛ آنچنان که برابر سرشماری سال ۷۵ جمعیت روستا به ۹۸۹ تن کاهش و شمار خانوارها به ۲۴۳ خانوار افزایش می‌یابد. بدین گونه میانگین خانوار به ۴ تن کاهش پیدا کرده است.
جمعیت روستای دماب در سال ۱۳۷۵ برابر ۱۱۲۶ تن بوده، که در سال ۸۰ به ۹۹۵ و در سال ۸۳ به ۹۱۹ تن کاهش می‌یابد. گرچه در سال‌های ۱۳۸۳–۱۳۷۵ شمار خانوار، از ۲۴۳ به ۲۶۳، خانوار افزایش می‌یابد. اما میانگین خانوار نیز از۴ تن در سال ۷۵ به ۴/۳ تن در سال ۸۳ کاهش یافته است؛ و روند کاهش همچنان ادامه می‌یابد، به گونه‌ای که برابر آخرین آمارخانه بهداشت، جمعیت روستای دماب در سال ۸۴ به ۸۹۱ تن کاهش یافته است.
آمارهای یادشده نشان می‌دهد که میانگین خانوار تا سال ۱۳۶۵ روند افزایش داشته، اما پس از این سال و به ویژه از آغاز دهه ۱۳۷۰، و در دنباله آن کاهش میانگین خانوار به چشم می‌خورد.
گروه سنی جمعیت:
برابرآمارخانه بهداشت در سال ۱۳۷۵، ازجمعیت ۱۱۲۶ تنی روستای دماب، ۶۶۹ تن برابر ۴/۵۹٪ زیر۲۵ سال، و گروه سنی ۱۰–۱۴ سال، ۸/۱۵٪ جمعیت زیر ۲۵ سال را دربرداشته‌اند. گروه سنی ۱۵–۱۹ سال به ۱/۱۲٪، و گروه سنی ۲۰–۲۴ سال به ۲/۱۱٪ کاهش می‌یابد. سهم نسبی گروه سنی ۲۵ تا ۶۴ ساله ۰۴/۳۲٪، و گروه سنی بالای ۶۴ سال ۲/۸٪ است، که بیانگر بالا بودن ضریب پیری جمعیت روستا است.
در سال ۸۴ از جمعیت ۸۹۱ تنی روستا، گروه سنی زیر۲۵ سال ۶/۴۶٪، گروه سنی ۲۵–۶۴ سال برابر ۵/۳۷٪، و جمعیت بالای ۶۴ سال بیشتراز ۹/۱۵٪ جمعیت می‌باشند.
برابر سرشماری سال ۱۳۷۵، از جمعیت ۹۸۹ تنی روستا، ۸۸۲ تن بالای ۶ سال سن داشته، که از این گروه ۶۱۶ تن خواندن می‌دانستند (باسواد بوده‌اند)، و این نشان دهنده نسبت باسوادی ۸/۶۹٪ می‌باشد. بررسی آمار وضعیت سواد به تفکیک جنس در سال ۷۵ نشان می‌دهد که از جمعیت ۴۳۶ تنی مردان، بیش از۶ سال، ۳۲۸ تن، برابر ۵/۷۳٪ و از جمعیت ۴۴۶ تنی زنان، ۲۲۸ تن، برابر ۱/۵۱٪ باسواد بوده‌اند. برابر آماری دیگر، در سال‌های ۷۵–۸۴، نسبت باسوادی مردان از ۵/۷۳٪ به ۹/۷۶٪، و نسبت باسوادی زنان از ۱/۵۱٪ به ۴/۷۱٪ افزایش یافته است.
تا پایان سال تحصیلی ۸۰–۸۱ از ۹۲۱ تن جمعیت ۶ ساله و بالاتر روستا، ۳۹۷ تن مرد و۲۷۰ تن زن، برابر۴ /۷۲٪ برآورد گردیده است. از این شمار۸۲ تن دردبستان، ۵۴ تن در راهنمایی و۵۰ تن متوسطه در حال تحصیل بوده‌اند.
پیشینه و تاریخ

تاریخ مشخصی رابرای بنای روستا نمی‌توان بیان نمود اما شخصی به نام محب روستا را بنا نهاده و اولین خشت روستا توسط ایشان گذاشته شده است. اما صرف نظر ازوجود قلعه سنگ ازبناهای دوره اشکانی، در سندهای خرید و فروش و عقد و ازدواج برجای مانده از گذشته، نشان از وجود این آبادی در پیش از روزگار صفویه دارد. این گفته را کاروانسرای شاه عباسی «جلوگیر» و وجود «مزرعه میرزاخون» (میرزاخان) از املاک خالصه صفوی در نزدیکی روستا تأیید می‌کند.
بناهای باستانی دماب

قلعه سنگ: بنایی سنگی در نزدیکی روستا که پلان و مصالح ساخت آن دیرینه اش را به اواخرروزگار اشکانیان و اوایل دوره ساسانی می‌رساند دژی سنگی چهار گوش، با ۱۰ برج گرد تو پر، که ۸ برج آن خوب برجای مانده و۲ برج نیز روی به ویرانگی نهاده.
قلعه ساسانی: در کنار قلعه سنگ، ویرانه‌هایی قلعه‌ای خشتی بر جای مانده، که هنوز بلندای دیوارهای آن ۵ متر بر جای مانده است. چینش دیوارها به مانند همه قلعه‌های خشت و گلی از چینه‌های یک گزی است که روی هر چینه از خشت خام پر شده. هنوز در بقایای بر جای مانده این بنا، بازمانده یک برج دیده می‌شود. اندازه خشت‌های به کار رفته در بنا ۴۰ در۴۰، و پهنای بیش از۱۰ سانت، و به اندازه خشت‌هایی است که در ساخت آتشگاه اصفهان در بلندی کوه آتشگاه، و نیز بیشتر آثار برجای مانده از روزگار ساسانی است.
قلعه دروش بگ: یکی دیگر از بناهای باستانی دماب، قلعه دروش‌بگ است، که یکی ازکهن‌ترین قلعه‌های دماب به‌شمار می‌رود. این قلعه در شمال خاوری روستا ساخته شده، و ساختمان آن برابر با ا لگوی معمار ی در روستا بوده است. دروش بگ ۴ برج داشته که درگذر روزگار، تنها سه برج ازبر ج‌ها و دیوار شمالی و باروهای آن برجای مانده است. براساس اسناد برجای مانده بنای دروش بگ مربوط به دوره صفوی است.
قلعه نو دماب: در میانه روستای یکی از مهم‌ترین وبزرگترین و سالم‌ترین قلعه‌های روستا به نام «قلعه نو» خودنمایی می‌کند که از دیدگاه نقشه و انگاره (پلان) و سالم بودن بنا، در بلوک مهردشت تا ارگ گوگد، مانند آن پیدا نمی‌شود. «قلعه نو» در سال ۱۲۱۸ق (در روزگارشاهی فتحعلی شاه) در زمینی چهارگوش ودرپهنه‌ای (۶۰ در۶۰ متر) نزدیک ۳۶۰۰ متر ساخته شده که زمین زیر قلعه یکپارچه سنگ سخت است. ساختمان بنا دارای پنج برج دفاعی مخروطی است، چهار برج درچهار گوشه، و یک برج در میانه ضلع خاوری بنا. پنج برج بلند و پایدار، که دورتا دور سرآنها، تزیینات هندسی، ونقش‌های چلیپا مانند و چهار گوش دیده می‌شود. برج‌ها به سه بخش زیر برج، میان برج و سر برج بخش می‌شوند. این برج‌ها برای دیده‌بانی بکار می‌رفته‌اند و بلندی آن‌ها به ۱۳ گز، و قوس بیرونی پایین هر برج به ۲۲ گز می‌رسد.
این بنا توسط حاج حسن محبی ساخته شده که مردم روستا با ایشان همکاری کرده و این شاهکار را پدید اورده‌اند. دیوار حصار دور قلعه را، ازدوازده چینه ساخته‌اند. چینش خشت‌ها در رویه بیرونی دیوارها به گونه‌ای ویژه و نقش دار است، به گفته دیگر، سازنده بنا با چینش خشت‌ها، بنا را نما داده است. کلفتی پی‌های دیوارها به ۴ گزمی رسد. بنیان‌گذار این قلعه زیبا که به شماره ۹۰۴۶ درجرگه آثار باستانی و ملی کشور، به ثبت رسیده، حاج حسن دمابی بوده که به کمک مردم دماب وسهامداران آنرابرای دفاع مردم دربرابر یورش یاغیان و دزدان درمیانه روستا ساخته‌اند. این قلعه زنده ودارای سکنه است و در آن چند خانه هست و گروهی از مردم روستا در آن زندگی می‌کنند. شایان ذکر است اولین شخصی که روستا را بنا نهاده تأثیر بسزایی در آبادانیه آنجا داشته و این راه توسط نسل‌های بعذیه ایشان نیز ادامه پیدا کرده است.
تاریخ مالت

مالت از سال ۵۹۰۰ پیش از میلاد مسکونی بوده است. اولین ساکنان آن کشاورزان بودند که روش‌های کشاورزی آن‌ها باعث تخریب خاک شد تا جایی که جزایر غیرقابل سکونت شدند. این جزایر در حدود ۳۸۵۰ پیش از میلاد توسط تمدنی دوباره آباد شدند که در اوج خود معابد مگالیتیک را ساختند، که امروزه جزو قدیمی‌ترین ساختمان‌های باقی‌مانده در جهان هستند. تمدن آن‌ها در حدود ۲۳۵۰ پیش از میلاد فروپاشید و پس از آن جنگجویان عصر برنز این جزایر را دوباره آباد کردند.
پیش‌تاریخ مالت در حدود ۷۰۰ پیش از میلاد به پایان می‌رسد، زمانی که این جزایر توسط فنیقی‌ها مستعمره شدند. آن‌ها بر این جزایر حکومت کردند تا اینکه در سال ۲۱۸ پیش از میلاد به جمهوری روم واگذار شدند. در قرن ششم میلادی، این جزیره به روم شرقی یا بیزانسی‌ها تعلق گرفت، اما پس از محاصره‌ای در سال ۸۷۰ میلادی توسط اغلبیان تصرف شد. ممکن است مالت برای چند قرن کم‌جمعیت بوده باشد تا اینکه در قرن یازدهم توسط عرب‌ها دوباره آباد شد. در سال ۱۰۹۱، جزایر توسط کنت‌نشین سیسیل نورمن‌ها مورد حمله قرار گرفت و به تدریج مسیحی‌سازی جزایر آغاز شد. در این زمان، این جزایر بخشی از پادشاهی سیسیل شدند و تحت سلطه حکام فئودالی مختلف، از جمله شواوین‌ها، آراگونی‌ها و در نهایت اسپانیایی‌ها بودند. جزایر در سال ۱۵۳۰ به شوالیه‌های مهمان‌نواز واگذار شدند که آن‌ها را به عنوان یک ایالت واسال سیسیل اداره می‌کردند. در سال ۱۵۶۵، امپراتوری عثمانی تلاش کرد تا در محاصره بزرگ مالت جزایر را تصرف کند، اما این حمله دفع شد. این دستور برای بیش از دو قرن بر مالت حکومت کرد و این دوره با رونق هنر و معماری و بهبود کلی نظم اجتماعی همراه بود. در سال ۱۷۹۸، پس از حمله جمهوری اول فرانسه به جزایر، این دستور اخراج شد و دوره اشغال فرانسه بر مالت آغاز شد.
پس از چند ماه حکومت فرانسوی‌ها، مردم مالت شورش کردند و در سال ۱۸۰۰ فرانسوی‌ها را اخراج کردند. مالت به یک منطقه محافظت‌شده بریتانیا تبدیل شد و در سال ۱۸۱۳ عملاً به یک مستعمره تبدیل شد. این جزایر به یک پایگاه دریایی مهم برای بریتانیا تبدیل شدند و به عنوان مقر ناوگان مدیترانه‌ای خدمت می‌کردند. در ربع پایانی قرن نوزدهم، پیشرفت‌هایی در فناوری و امور مالی به وجود آمد. در سال‌های بعد، بانک آنگلو-مصری در سال ۱۸۸۲ تأسیس شد و راه‌آهن مالت در سال ۱۸۸۳ شروع به فعالیت کرد. در سال ۱۹۲۱ لندن به مالت خودمختاری اعطا کرد. این امر به تشکیل یک پارلمان دو مجلسی انجامید که شامل یک مجلس سنا (که در سال ۱۹۴۹ حذف شد) و یک مجلس قانونگذاری منتخب بود. مستعمره تاج مالت در دوره‌های ۱۹۲۱–۱۹۳۳، ۱۹۴۷–۱۹۵۸ و ۱۹۶۲–۱۹۶۴ خودمختاری داشت.
نیروهای بریتانیایی در طول جنگ جهانی دوم در مالت به شدت توسط نیروهای هوایی ایتالیا و آلمان مورد حمله قرار گرفتند، اما بریتانیایی‌ها مقاومت کردند. در سال ۱۹۴۲، این جزیره نشان جرج کراس را دریافت کرد که امروز بر روی پرچم و نشان ملی مالت دیده می‌شود.
مالت در سال ۱۹۶۴ به یک قلمرو مستقل در چارچوب کشورهای مشترک‌المنافع تبدیل شد که به عنوان «دولت مالت» شناخته می‌شد، و در سال ۱۹۷۴ به یک جمهوری تبدیل شد در حالی که همچنان عضو کشورهای مشترک‌المنافع باقی ماند. از سال ۲۰۰۴، این کشور عضو اتحادیه اروپا شده است.
زمین‌شناسی

مالت بر روی یک رشته‌کوه زیرآبی قرار دارد که از شمال آفریقا تا سیسیل امتداد یافته است. در زمانی در گذشته‌های دور مالت زیر آب بوده است، همان‌طور که فسیل‌های دریایی جاسازی‌شده در سنگ‌های بلندترین نقاط مالت نشان می‌دهند. با بالا آمدن این رشته و بسته شدن تنگه جبل‌الطارق به دلیل فعالیت‌های زمین‌ساختی، سطح دریا پایین‌تر بود و مالت بر روی پلی از خشکی قرار داشت که بین دو قاره امتداد داشت و با دریاچه‌های بزرگ احاطه شده بود. برخی غارهای مالت بقایای فیل‌ها، اسب‌های آبی و دیگر حیوانات بزرگ که امروزه در آفریقا یافت می‌شوند را آشکار کرده‌اند، در حالی که دیگر غارها حیواناتی بومی اروپا را نشان داده‌اند.
نوسنگی (۵۹۰۰ قبل از میلاد - ۳۸۵۰ قبل از میلاد)

تا همین اواخر، باور بر این بود که اولین ساکنان مالت در سال ۵۷۰۰ پیش از میلاد به این جزایر رسیدند، اما اکنون مشخص شده است که این اتفاق حدود ۵۹۰۰ پیش از میلاد رخ داده است، همان‌طور که مطالعات بر روی خاک‌های باستانی نشان می‌دهد. به‌طور کلی فرض بر این بوده است که این اولین مردم نوسنگی از سیسیل (حدود ۸۰ کیلومتر یا ۵۰ مایل شمال) آمده‌اند،[نیازمند منبع] اما تحلیل‌های دی‌ان‌ای نشان می‌دهد که آن‌ها از نقاط مختلف مدیترانه، از جمله اروپا و آفریقا، منشأ گرفته‌اند.
این جوامع عمدتاً به کشاورزی و ماهیگیری مشغول بودند و شواهدی از فعالیت‌های شکار نیز وجود دارد. به نظر می‌رسد که آن‌ها در غارها و سکونتگاه‌های باز زندگی می‌کردند. در قرن‌های بعدی، شواهدی از تماس‌های بیشتر با فرهنگ‌های دیگر وجود دارد که تأثیر خود را بر جوامع محلی گذاشتند، همان‌طور که از طراحی‌ها و رنگ‌های سفال‌های آن‌ها مشخص است.[نیازمند منبع] روش‌های کشاورزی خاک را تخریب کردند؛ هم‌زمان خشکسالی طولانی‌مدت رخ داد و جزایر بیش از حد خشک شدند تا بتوانند کشاورزی را حمایت کنند. این وضعیت تا حدی به دلیل تغییرات اقلیمی و خشکسالی به وجود آمد و جزایر برای حدود یک هزاره خالی از سکنه باقی ماندند.
تحقیقات انجام‌شده به عنوان بخشی از پروژه FRAGSUS، شامل تحلیل نمونه‌های خاک از دره‌ها که حاوی گرده‌های باستانی و شواهد حیوانی از محیط‌های گذشته بود، نشان داد که «نوسانات تغییرات اقلیمی در برخی دوره‌های پیشاتاریخ، مالت را غیرقابل سکونت کرده است. بین اولین ساکنان و گروه بعدی که به‌طور دائمی در جزایر مالت سکونت گزیدند و در نهایت معابد مگالیتیک را ساختند، یک فاصله قابل توجه حدود ۱٬۰۰۰ سال وجود داشت.»
دوره معبد (۳۸۵۰ پیش از میلاد - ۲۳۵۰ پیش از میلاد)

موج دوم استعمار در حدود ۳۸۵۰ پیش از میلاد از سیسیل به مالت رسید. پروفسور کارولین مالون گفته است: «با توجه به فضای محدود زمین در مالت، شگفت‌انگیز است که موج دوم سکونت برای ۱٬۵۰۰ سال دوام آورد. این نوع پایداری در سکونت در اروپا بی‌سابقه است و از نظر اینکه چگونه توانستند در زمینی که به‌طور مداوم در حال تخریب بود برای چنین مدت طولانی زندگی کنند، قابل توجه است.»
یکی از برجسته‌ترین دوره‌های تاریخ مالت، دوره معابد است که از حدود ۳۶۰۰ پیش از میلاد آغاز می‌شود. معبد جگانتیا در گُزو یکی از قدیمی‌ترین ساختمان‌های مستقل جهان است. نام این مجموعه از کلمه مالتی ġgant گرفته شده است که به عظمت اندازه معبد اشاره دارد. بسیاری از معابد به شکل پنج اتاق نیم‌دایره‌ای هستند که در مرکز به هم متصل می‌شوند. پیشنهاد شده است که این طراحی ممکن است سر، بازوها و پاهای یک الهه را نمایان کند، زیرا یکی از رایج‌ترین انواع مجسمه‌هایی که در این معابد یافت شده‌اند، شامل پیکره‌های چاق انسانی است که به‌طور عامیانه «بانوان چاق» نامیده می‌شوند، هرچند که جنسیت آن‌ها مبهم است و اغلب به عنوان نمادی از باروری در نظر گرفته می‌شوند.[نیازمند منبع]
تمدنی که این معابد را ساخت حدود ۱٬۵۰۰ سال دوام آورد تا اینکه در حدود ۲۳۵۰ پیش از میلاد به نظر می‌رسد این فرهنگ ناپدید شد. گمانه‌زنی‌هایی دربارهٔ آنچه ممکن است اتفاق افتاده باشد وجود دارد، از جمله اینکه آیا این فرهنگ به‌طور کامل از بین رفته یا جذب فرهنگ دیگری شده است،[نیازمند منبع] اما گمان می‌رود که فروپاشی این تمدن به دلیل شرایط اقلیمی و خشکسالی رخ داده باشد.
پروفسور مالون اظهار داشته است: «ما می‌توانیم از اشتباهات اولین ساکنان مالت درس‌های زیادی بگیریم. کمبود آب، همراه با تخریب خاکی که قرن‌ها برای شکل‌گیری آن زمان نیاز است، می‌تواند منجر به فروپاشی یک تمدن شود. گروه دوم ساکنان مالت در ۳۸۵۰–۲۳۵۰ پیش از میلاد منابع خود را به‌طور مناسب مدیریت کردند و خاک و غذا را برای بیش از ۱٬۵۰۰ سال مهار کردند. تنها زمانی که شرایط اقلیمی و خشکسالی آنقدر شدید شد که دیگر نتوانستند با آن مقابله کنند، شکست خوردند.»
بین ۲۶۰۰ تا ۲۴۰۰ پیش از میلاد، نیمی از افرادی که فوت کردند، کودکان بودند.