توروس روسلین
زندگی‌نامه هنری

توروس در مینیاتورهای خود به شیوهای متفاوت و پیشرفته در پیکرنگاری دست یافته و آثار او در این زمینه سرشار از عناصر جدایی ناپذیر فرهنگ ارمنی در دورهٔ مذکور است و در عین حال نشانه‌هایی از فرهنگ ساکنان حاشیهٔ دریای مدیترانه را نیز شامل می‌شود که بیانگر ارتباط‌های فرهنگی دولت کیلیکیه با اقوام همسایهٔ خود است. از روسلین هفت نسخهٔ خطی موجود است که با بهره جویی از هنر نقاشی مینیاتور و تذهیب آن‌ها را تزیین کرده‌است.
قدیمیترین اثر بر جای مانده از روسلین انجیلی تحت عنوان «زیتون» متعلق به ۱۲۵۶ میلادی است. او در این اثر نام خود را با عنوان «توروس»، ملقب به «روسلین»، آورده است. در این اثر روسلین درکشیدن تک چهره‌ها به سادگی روی آورده و چهره‌هایی که ترسیم کرده فارغ از هرگونه روش پیشرفته‌ای است و از سبک خاصی پیروی نمی‌کند. دست نوشته‌های این اثر با حاشیه‌ای از عناصر طبیعت و گیاهان تزیین شده‌اند و چهرهٔ نویسندگان انجیل‌های چهارگانه در صفحات آغازین مربوط به هر یک از آنها، موجود است. نگارگری با استفاده از خطوط قوی و به هم پیوستهٔ قلم مو که در نقطه‌ای خاص به پایان می‌رسند، از ویژگی‌های این اثر و از نخستین ابتکارات روسلین به شمار می‌رود.
اثر دیگر روسلین می‌توان به انجیلی با عنوان «سباستیا»، متعلق به ۱۲۶۲ میلادی، اشاره کرد. در این اثر با بهره‌گیری از ترکیب رنگ‌هایی خاص خود و سایه روشن‌های منحصر به فرد موفق به خلق شیوه‌ای نوین درکشیدن تک چهره و پیکرنگاری شده‌است. در این انجیل هم موضوع تولد مسیح، که ویژگیهای فراوانی را در خود جای داده، از جمله موارد قابل توجه است.
در انجیلی متعلق به ۱۲۶۲ میلادی، که نام «روسلین» در آن به عنوان پدید آورنده به ثبت رسیده، هنرمند در این اثر تمام سعی و تلاش خود را برای رهایی از محدودیت‌های موجود در فرهنگ سده وسطی به کار برده است. استفاده از رنگهای متنوع و شاد، ایجاد تغییراتی درکشیدن تک چهره‌ها با استفاده از سایه روشنهای خاص و بهره‌گیری از شیوهای متفاوت در طراحی، همگی از جمله عواملی هستند که سبب ایجاد تغییراتی اساسی در مینیاتورهای موجود در این اثر شده‌اند. در این اثر نیز روسلین، در پاره‌ای موارد، تحت تأثیر هنرمندان مکاتب مختلف سده وسطی بوده اما به مانند آثار پیشینش نمادهای سنتی ارمنی جایگاهی خاص در مینیاتورهای او دارند و توروس با در کنار هم قرار دادن آن‌ها موفق به خلق شیوهای نوین شده‌است.
روسلین این تصویر را به صورت نمادی از مراسم ازدواج ارائه کرده. در بالای سر این زوج، چهرهٔ مسیح است در حالیکه دستهایش را به نشانهٔ تقدس قرار داده و در دو طرف او فرشتگانی به تصویر کشیده شده‌اند. روسلین در این اثر سعی داشته ذات مقدس خاندان پادشاهی را، به شیوه‌ای که در آثار بسیاری از هنرمندان سده وسطی مرسوم بوده، به تصویر کشد. طرح لباس شاهزاده خانم کران از لباس‌های ابریشمی ارمنی گرفته شده و دارای قسمت‌های رنگین کمان گونه‌ای به شیوهٔ کار بافندگان ارمنی در سده‌های وسطی است. در تصویر، شاهزاده خانم کران پوششی برسر دارد که برگرفته از سنت‌های ارمنی است و رسمی معمول در مراسم ازدواج آن دوره بوده و بیشتر عروسان با چنین پوششی در مراسم ازدواج و کلیسا حضور می‌یافتند.
معجزهٔ زنده شدن لازاروس به دست مسیح از موضوعات مورد توجه روسلین بوده که با استفاده از تصویر به بیان آن پرداخته و در عین سادگی، بیان واضحی از آن ارائه داده. این نقاشی تفاوت چندانی از لحاظ سبک و شیوه با آثار پیشین هنرمند ندارد و از جزئیات کمتری نیز برخوردار است اما استفادهٔ او از مختصات ویژه‌ای در تفسیر سادهٔ این واقعه سبب شده که این اثر اهمیتی خاص در عرصهٔ هنر مینیاتور ارمنی کیلیکیه داشته باشد.
روسلین در ۱۲۶۶ میلادی به کتابت، تزیین و نقاشی مجموعه‌ای از دعاهای روزانه و آداب مراسم مذهبی کلیسای سنتی ارمنستان، با عنوان «ماشتوتس» پرداخته. او در این اثر در جایگاهی فراتر از یک استاد مینیاتور قرار گرفته و با تأثر از حوادث زمان خویش با تکیه بر مبانی دینی و عرفانی اقدام به خلق آثاری کرده که در درون خود بسیاری از رنجها و دردهای ملت ارمنی را، در این برهه از تاریخ ارمنستان جای داده‌اند.
اثر دیگر روسلین، انجیلی است معروف به «مالاتیا» که بین ۱۲۶۷ تا ۱۲۶۸ میلادی، خلق شده‌است. انجیل مالاتیا شامل بهترین آثار مینیاتور روسلین است. ویژگیهایی که وی در خلق روحیات شخصیت‌های اثر به کار برده، نشان دهندهٔ مهارت و تسلط او در به تصویر کشیدن وقایع انجیل و درک وی از حوادث نقل شده در آن است. خروج روسلین از قید و بندهای هنری مرسوم در سده‌های وسطی، با استفاده از ترکیبی خاص، نوعی نوزایی را در اندیشهٔ وی نشان می‌دهد.