stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
زن‌کشی در ترکیه
زن‌کشی‌هایی که به صورت خودکشی جلوه داده می‌شوند

در سال ۱۹۹۹، برخلاف روند عمومی در جهان، میزان خودکشی زنان در ترکیه بیشتر از مردان بود و این موضوع باعث شد که پدیده خودکشی در این کشور بیش از پیش مورد توجه قرار گیرد. در سال ۱۹۹۹، در شهر بتمن و مناطق مرکزی آن، میانگین نرخ خودکشی طی هشت ماه نخست سال ۲۰۰۰ دو برابر شد و ۸۰.۸ درصد از افرادی که خودکشی کردند، زن بودند. در نتیجه، بسیاری از نهادهای دولتی و سازمان‌های غیردولتی نیاز به انجام پژوهش‌هایی را درباره خودکشی زنان در این منطقه احساس کردند. بیشتر خودکشی‌های زنان ناشی از فشارهای ناموسی بوده است؛ برخی از رخدادهایی که در رسانه‌ها به‌عنوان خودکشی گزارش شدند، در واقع قتل‌های ناموسی‌ای بودند که به شکل خودکشی جلوه داده شده بودند؛ همچنین ادعا شده که برخی از این موارد، خودکشی‌هایی بوده‌اند که تحت فشار رسوم و سنت‌ها رخ داده‌اند.
مناطق شرق آناتولی، جنوب شرق آناتولی و دریای سیاه، که بیشترین تعداد قتل‌های ناموسی در ترکیه در آنها رخ می‌دهد، مناطقی هستند که خودکشی‌ها به دلیل فشارهای ناموسی و همچنین حوادثی که به‌عنوان خودکشی نشان داده می‌شوند اما در واقع قتل هستند، در آنها متمرکز است.
گروه‌های مبارزه با زن‌کشی

برخی از سازمان‌هایی که برای پایان دادن به زن‌کشی در ترکیه مبارزه می‌کنند، عبارتند از:
پلتفرم ما زن‌کشی را متوقف خواهیم کرد (به ترکی: Kadın Cinayetlerini Durduracağız Platformu): این پلتفرم در سال ۲۰۱۰ با پیش‌بینی اینکه زن‌کشی ممکن است به یک معضل اجتماعی در ترکیه تبدیل شود، تأسیس شد. این اقدام پس از افزایش زن‌کشی‌ها در سال ۲۰۱۰ و جلب توجه عمومی به پرونده قتل مونور کارابولوت انجام گرفت.
پلتفرم زن‌کشی: این پلتفرم که به اختصار KCP نامیده می‌شود، در سال ۲۰۲۰ توسط زنانی که خواستار پایان دادن به افزایش زن‌کشی‌ها بودند، تأسیس شد.
گروه اقدام اضطراری علیه زن‌کشی: این پلتفرم در ژوئیه ۲۰۱۴ برای درخواست اقدامات فوری علیه زن‌کشی‌ها تأسیس شد.
گروه شفقات: این انجمن مستقر در قونیه است و بنیان‌گذار و رئیس آن مرد هستند، اما اعضای آن زنان داوطلب‌اند. این انجمن یک خیریه مذهبی است که در زمینه کمک‌های اجتماعی فعالیت می‌کند و کمپین‌های قابل‌توجه و بعضاً جنجالی در مبارزه با زن‌کشی و خشونت علیه زنان برگزار کرده است.
بازتاب > ادبیات

افزایش مسئله زن‌کشی در ترکیه در گونه‌های مختلف ادبی  بازتاب یافته است. تومریس اویار، یکی از داستان‌نویسان برجسته زن در دهه ۱۹۵۰، نویسنده‌ای است که در داستان‌هایش به‌طور مکرر به موضوع خشونت علیه زنان پرداخته است. داستان «حفر عمیق» که درباره قتل یک روسپی به نام اقبال است، نمونه‌ای از داستان‌هایی است که زن‌کشی را موضوع خود قرار داده‌اند. نویسنده با استفاده از تکنیک‌های روایی پسامدرن، قتل اقبال را در قالب اخبار روزنامه در داستان گنجانده و بر عبارات جنسیت‌زده در پوشش اخبار قتل یک زن روسپی در رسانه‌ها تأکید کرده است.
پس از دهه ۱۹۵۰، شاعران با تمرکز بر زن‌کشی و خشونت علیه زنان، رویکرد جدیدی در شعر ایجاد کردند. آنها در اشعارشان بیان کردند که نادیده گرفتن یک زن و ناراحت کردن او نیز به نوعی معادل مرگ است. در شعر «آبیاری گل‌ها» از ادیپ جانسور، زن‌کشی در این سطرها بازتاب یافته است:
زنی در بازار ازمیر
زنی در روشنایی روز
که شبش را کسی نمی‌داند، زیرپوشش را کسی نمی‌شناسد
لب‌هایش را کسی می‌داند، اما بوسیدنش را کسی بلد نیست
کودکانی دارد اما فرزندی ندارد
زنی در روشنایی روز
که با تپانچه از سه جا هدف گلوله قرار گرفت.
در سال ۲۰۱۹، حاتیجه مریم در کتاب خود با عنوان «از کجا شروع به کشتن یک زن کنیم؟» با در نظر گرفتن پایه‌های اجتماعی-فرهنگی و سیاسی، به زمینه اجتماعی زن‌کشی‌ها پرداخته است. عُنور توم در نقدی در مجله بیرکیم، این کتاب را «متنی بسیار اندیشیده‌شده و شاید اولین متن درباره زن‌کشی در ادبیات ترکی» توصیف کرده است.
الچین پویرازلار در رمان «زن مانتودار» (۲۰۱۸)، داستان زنی را روایت می‌کند که در سن بسیار کم به ازدواج اجباری تن داده است و از سوی شوهرش مورد خشونت خانگی قرار می‌گیرد. او همچنین در رمان «گل‌های مرگ» (۲۰۲۱)، با روایت داستان یک کمیسر زن که قتل‌های زنان را بررسی می‌کند، به موضوع زن‌کشی پرداخته است.
شخصیت اصلی رمان «تنها» نوشته زینب کاچار، که در سال ۲۰۲۱ منتشر شد، به شخصیتی تبدیل می‌شود که با دستور شیخ طریقت، به بهانه خودکشی، انتقام زنان کشته‌شده را می‌گیرد و در این رمان، نام زنانی که در سال‌های گذشته قربانی زن‌کشی‌هایی شدند که خشم عمومی را برانگیخت، ذکر شده است.
بازتاب > هنر معاصر

زن‌کشی به‌ویژه از سوی هنرمندان زن در ترکیه مورد توجه قرار گرفته و موضوع خلق آثار هنری معاصر بوده است. در زیر نمونه‌هایی از این هنرمندان و آثارشان آورده شده است:
در نمایشگاه «رؤیا و حقیقت» که بین سپتامبر ۲۰۱۱ و ژانویه ۲۰۱۲ در موزه هنر مدرن استانبول برگزار شد و آثار ۷۴ هنرمند زن را گرد هم آورد، اپیک دوبن با اثر «کتاب عشق» حضور داشت. اثر او یک صفحه فولادی است که روی آن اخبار زن‌کشی چاپ شده است و بیننده را وادار به مواجهه با خشونت علیه زنان می‌کند.
نریمان پولات آثاری تولید کرده که خود آنها را «راهی برای بزرگداشت زنان کشته‌شده و مقاومت در برابر بی‌عدالتی» توصیف می‌کند. او در اثر «نگهبان خانه» (۲۰۱۳) مجسمه‌ای خلق کرده از قهرمانی که می‌خواهد انتقام زن‌کشی‌ها را بگیرد. پولات اثر خود را با ترکیب مواد گوناگون خلق کرده و این کار یکی از آثاری است که از خشم او نسبت به زن‌کشی‌ها سرچشمه گرفته است. اثر دیگر پولات با عنوان «قهوه تلخ»، شامل نوشتن نام زنان کشته‌شده توسط مردان در سال ۲۰۱۲ بر شیشه یک قهوه‌خانه در شیب کومباراجی در استانبول است.
در سال ۲۰۱۸، ۴۴۰ زن در ترکیه در اثر خشونت مردان کشته شدند و زنان در همه حوزه‌های زندگی با خشونت و ستم مواجه شدند. در نمایشگاه «بگذار زنان زندگی کنند» که با همکاری «پلتفرم ما زن‌کشی را متوقف خواهیم کرد» در استانبول برگزار شد، ۲۰ هنرمند زن داستان زنان مورد آزار و ستم را روایت کردند. آویزان کردن ۴۴۰ جفت کفش زنانه بر دیوار یک ساختمان در کاباتاش، به نمایندگی از ۴۴۰ زنی که در سال ۲۰۱۸ کشته شدند، پروژه‌ای است که توسط طراح گرافیک وحید تونا طراحی شد.
پ
شکران اوستون در سال ۲۰۲۰ نمایشگاهی در ترابزون با پرتره ۳۱۵۰ زن برگزار کرد تا یاد زنانی که در ۱۱ سال گذشته کشته شده‌اند را گرامی بدارد؛ او یکی از هنرمندانی است که تلاش می‌کند زن‌کشی را به نمایش بگذارد. نمایشگاه «هزار و چهارصد درصد: زنان، خشونت و رسانه» که در سال ۲۰۲۰ افتتاح شد، در خصوص افزایش تعداد زنانی است که طی هفت سال گذشته در اثر خشونت مردان جان خود را از دست داده‌اند و توجیه این خشونت از سوی نظام قضایی و رسانه‌ها  را مورد انتقاد قرار داد.
بازتاب > موسیقی

در سال ۲۰۰۸، ۱۳ هنرمند زن برای حمایت از زنان تحت خشونت خانگی گرد هم آمدند و آلبوم «ترانه‌های گول‌دونیا» را منتشر کردند. نام این آلبوم از قتل ناموسی گول‌دونیا گرفته شده که قربانی آن توسط برادرش کشته شد. در این آلبوم، ترانه «گول‌دونیا» که توسط آیلین آسلیم نوشته و ساخته شده و توسط سزن آکسو اجرا شد، برای گول‌دونیا ضبط شد و در روز جهانی پایان خشونت علیه زنان منتشر گردید. ترانه «زنان وجود دارند» در این آلبوم توسط هنرمندان زنی چون نازان اونجل، آیلین آسلیم، آینور دوغان، نیلوفر، زوهال اولجای، سزن آکسو و روژین به‌صورت گروهی خوانده شد.
در سال ۲۰۱۹، ترانه «سوسامام» شامل دو بخش درباره حقوق زنان بود. در سال ۲۰۲۱، موزیک‌ویدیوی ترانه «ایمدات» از نازان اونجل در روز جهانی زن در کانال یوتیوب این هنرمند منتشر شد. هنرمندانی چون نوخِت دورو، گایه سو آکیول، دمت اوگار و سونگول اودن در این کلیپ حضور داشتند. در سال ۲۰۲۱، شرکت سونی موزیک ترکیه یک موزیک‌ویدیو درباره خشونت علیه زنان و زن‌کشی تولید کرد.
بر اساس گزارش‌های «پلتفرم زنان‌کشی را متوقف خواهیم کرد»، بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۰ در مجموع ۲۹۹۶ زن‌کشی در ترکیه رخ داده است.
اعتراض به خروج ترکیه از کنوانسیون استانبول
رالی مونت کارلو ۲۰۲۱

رالی مونت کارلو ۲۰۲۱ (همچنین به عنوان 89 e Rallye Automobile Monte-Carlo شناخته می شود) یک رویداد اتومبیل رانی برای خودروهای رالی بود که طی چهار روز بین 21 و 24 ژانویه 2021 برگزار شد.  این رالی هشتاد و نهمین دوره رالی مونت کارلو بود این رویداد همچنین اولین دور از مسابقات رالی قهرمانی جهان 2021 ، رالی قهرمانی جهان ۲ و رالی قهرمانی جهان ۳ بود. این رویداد در شهر گپ در بخش Hautes-Alpes فرانسه برگزار شد. این رالی شامل 14 مرحله ویژه بود که مسافت رقابتی ۲۵۷٫۶۴ کیلومتر (۱۶۰٫۰۹ مایل) را پوشش میداد.
ایرما استرن

| ایرما استرن | ایرما استرن |
| --- | --- |
پرونده:Photo of Irma Stern.jpg: پرونده:Photo of Irma Stern.jpg
نام هنگام تولد: Irma Analize Stern
زادهٔ: ۲ اکتبر ۱۸۹۴
درگذشت: ۲۳ اوت ۱۹۶۶ (۷۱ سال) کیپ‌تاون
ملیت: آفریقای جنوبی
شناخته‌شده برای: نقاشی
همسر: Johannes Prinz (ا. ۱۹۲۶–۱۹۳۴)
ایرما استرن (انگلیسی: Irma Stern; ۲ اکتبر ۱۸۹۴ – ۲۳ اوت ۱۹۶۶) نقاش اهل آفریقای جنوبی بود.
رایا وردپرس

رایا وردپرس یک سایت آموزشی تخصصی در زمینه سیستم مدیریت محتوای وردپرس است که در سال ۱۴۰۳ هجری شمسی در ایران راه‌اندازی شد. این مجموعه با هدف ارتقای سطح دانش فنی و مهارت‌های عملی کاربران فارسی‌ زبان در حوزه طراحی و توسعه وب‌سایت‌ های مبتنی بر وردپرس فعالیت می‌کند. رایا وردپرس به عنوان یک مرجع آموزشی، در زمینه‌های آموزش وردپرس، صفحه‌ساز المنتور و ارائه خدمات متنوع وب به کاربران فارسی‌زبان خدمات ارائه می‌دهد و با ارائه محتوای کاربردی و به‌روز، نقش مؤثری در توسعه جامعه وردپرس ایران ایفا می‌کند.
| 0 | 1 |
| --- | --- |
لوگوی رایا وردپرس: لوگوی رایا وردپرس
صنعت: اینترنت خدمات وب نرم‌افزار طراحی وب
بنا نهاده: 8 مهرماه 1403
وبگاه: RayaWp.ir
↑  تبلیغات، واحد (۲۰۲۴-۰۹-۱۱). «دانلود رایگان افزونه وردپرس فقط با یک کلیک از رایا وردپرس». آی تی جو. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۰۳-۱۹.
مارکوس آئورلیوس

شانزدهمین امپراتور امپراتوری روم
مارکوس آئورلیوس آنتونیوس یا مارک اورل (به لاتین: Marcus Aurelius Antoninus، به فرانسه: Marc Aurel) از امپراتوران بزرگ روم است. او یکی از «پنج امپراتور خوب»، از دودمان آنتونی نروایی و یک فیلسوف رواقی بود. وی در ۲۶ آوریل سال ۱۲۱ میلادی زاده‌شد. مارک اورل در ۱۷ مارس ۱۸۰ میلادی به علت بیماری تیفوس درگذشت.
مارکوس آئورلیوس پسر پرایتور مارکوس آنیوس وروس و همسرش دومیتیا کالویلا بود. او از طریق ازدواج با امپراتوران تراجان و هادریان نسبت داشت. مارکوس در سه‌ سالگی پدرش را از دست داد و توسط مادرش و پدربزرگ پدری‌اش بزرگ شد.
پس از مرگ پسرخواندهٔ هادریان، لوسیوس آلیوس سزار، در سال ۱۳۸، هادریان عموی مارکوس آنتونینوس پیوس را به‌عنوان وارث جدید خود انتخاب کرد. به‌نوبهٔ خود، آنتونینوس مارکوس و لوسیوس (پسر آلیوس) را به فرزندی پذیرفت. در همان سال، هادریان درگذشت و آنتونینوس امپراتور شد. مارکوس که اکنون وارث تاج‌وتخت بود، زیر نظر آموزگارانی چون هردس آتیکوس و مارکوس کورنلیوس فرونتو به تحصیل زبان‌های یونانی و لاتین پرداخت. او در سال ۱۴۵ با دختر آنتونینوس، فوستینا، ازدواج کرد.
پس از مرگ آنتونینوس در سال ۱۶۱، مارکوس همراه با برادرخوانده‌اش، که نام سلطنتی لوسیوس آئورلیوس وروس را برگزید و بعد به تاج‌وتخت رسید. در دوران سلطنت مارکوس آئورلیوس، امپراتوری روم با چالش‌های نظامی فراوانی مواجه شد. در شرق، رومیان درگیر جنگ اشکانیان در زمان لوسیوس وروس با شاهنشاهی اشکانی که دوباره قدرت یافته بود و پادشاهی شورشی ارمنستان شدند. مارکوس در جنگ‌های مارکومانی موفق به شکست دادن مارکومانی‌ها، کوادی‌ها و سارمات‌ها، از جمله یازیگ‌ها، شد. این اقوام و دیگر ژرمن‌ها به تهدیدی جدی برای امپراتوری تبدیل شدند. مارکوس آئورلیوس نقش برجسته‌ای در آخرین دوره جنگ‌های رم علیه اشکانیان داشت.
او خلوص نقره را در سکه های روم، (یعنی دناریوس) کاهش داد. در دوران حکومت او، آزار و اذیت مسیحیان امپراتوری روم شدت گرفت، هرچند که مشارکت مستقیم او در این مسئله بعید به نظر می‌رسد؛ زیرا هیچ منبع مسیحی او را مقصر ندانسته و حتی از سوی ژوستین شهید و ترتولیانوس مورد ستایش قرار گرفته‌است.
طاعون آنتونین در سال‌های ۱۶۵ یا ۱۶۶ شیوع یافت و جمعیت امپراتوری روم را به شدت کاهش داد و باعث مرگ ۵ تا ۱۰ میلیون نفر شد. احتمالاً لوسیوس وروس نیز در سال ۱۶۹ بر اثر این طاعون درگذشت. پس از مرگ مارکوس در سال ۱۸۰، پسرش کومودوس جانشین او شد.
جانشینی کومودوس پس از مارکوس آئورلیوس موضوعی بحث‌برانگیز در میان تاریخ‌نگاران معاصر و مدرن بوده‌است. ستون مارکوس آئورلیوس و مجسمه سوارکار مارکوس آئورلیوس هنوز در رم پابرجا هستند و به‌منظور گرامی‌داشت پیروزی‌های نظامی او برپا شده‌اند.
به‌عنوان یک فیلسوف، اثر او به نام تأملات (یونانی کوینه: Τὰ εἰς ἑαυτόν، آوانگاری: Ta eis he'auton، ت. «به خود») را در میان سال‌های ۱۷۰ تا ۱۸۰ در حالی که روم در حال جنگ بود، تألیف کرد. این اثر یکی از مهم‌ترین منابع برای درک مدرن فلسفه رواقی باستان به‌شمار می‌رود. این نوشته‌ها قرن‌ها پس از مرگ او از سوی نویسندگان، فیلسوفان، پادشاهان و سیاست‌مداران مورد ستایش قرار گرفته‌اند.
زندگی

مارکوس آئورلیوس فرمانروایی بود که فرمانروایی را دوست نداشت. او از کودکی علاقه‌مند بود که فیلسوف شود و همچنین او با مطالعه زندگی سقراط به وجد می‌آمد.
راستی و شرف برای او از قدرت و ثروت مهم‌تر بودند. او همچون روستایی‌ها لباس‌های ساده می‌پوشید و بر تخت‌های سخت و خشن می‌خوابید تا اینکه در هجده سالگی از عمرش عموی وی امپراتور آنتونیوس پیوس او را به ولیعهدی خود برگزید؛ و این شاهزادهٔ از دنیا بریده را وارد دنیایی کرد که آن را دوست نمی‌داشت.
مارکوس آئورلیوس تأملات خود را مثل بسیاری از فیلسوفان در پشت میز تحریر اتاق خویش ننوشته‌است؛ بلکه ثبت آن‌ها مربوط به سال‌های ۱۶۵–۱۷۵ در کارزار جنگ است. نبردی که به گفته مورخان با متجاوزگران قبایل سارماتی‌ها و … بوده‌است.
مطابق نوشتهٔ ویل دورانت می‌توان او را دید که پس از نبردی سخت در روز؛ شب هنگام در اردوگاه سربازان در نزدیکی یکی از آبریزهای فرعی دانوب در حالی که مقابل چادر خود آتش بزرگی برپا کرده‌است؛ دربارهٔ عمل و تصورات خود در آن روز می‌اندیشد:
«هنگام روز سرمتها (یا سارماتی‌ها، آلمانی‌های بربر در آن ایام) را تعقیب می‌کرد، و شب هنگام می‌توانست دربارهٔ ایشان با همدردی بنویسد.»
در نهاد او نیرویی بود که می‌بایست همواره کشش و کوشش از سرگیرد. همین که بیدار می‌شد خود را در تنگنا می‌یافت. افکاری به وی روی می‌آورد که آشفته اش می‌ساخت؛ دیگران به سبب آنچه آئورلیوس آن را نیکو می‌شمرد بر او ملامت روا می‌داشتند. از دربار خود رنج می‌برد؛ جامعه او را می‌آزرد؛ احساس خلاء می‌نمود؛ همه چیز را یک‌نواخت و ناچیز می‌شمرد. از هوس جسم پرهیز داشت؛ شدت خشم را نکوهش می‌کرد؛ می‌دانست که آنچه به مردم تعلیم می‌شود نمایش بیهوده‌ای‌ست و می‌گفت که سرزنش مردم که با خشونت همراه است روش نیکویی نیست، تأثیر نمی‌بخشد.
نظر اصلی او همیشه و در همه‌جا پیوستگی فرد به کل عالم است؛ تنها همین یک امر است که به زندگی آدمی که چنین بی‌قرار و ناپایدار است معنی می‌دهد. آئورلیوس با این که فرمانروای روم بود اما خود را شهروند عالم تلقی می‌کرد و خود را دارای دو وطن می‌دانست:
«از آن حیث که انسانم جهان را وطن خود می‌شمارم؛ می‌دانم که موجودی عاقلم، می‌دانم که دو وطن دارم؛ از آن حیث که نام من مارکوس آئورلیوس است وطنم روم هم هست و از آن حیث جهان را وطن خود می‌شمارم؛ می‌دانم تنها چیزی نیکوست که به این هر دو وطن سود رساند.»
دوران امپراتوری > جنگ با قبایل ژرمن (۱۶۶–۱۸۰)

صحنه‌هایی از جنگ‌های مارکومانی، ۱۷۶–۱۸۰ (نقش برجسته‌هایی از طاق مارکوس آئورلیوس، اکنون در موزه‌های کاپیتولین)
در اوایل دههٔ ۱۶۰، ویکتورینوس، داماد فرونتو، به‌عنوان یک لگاتوس در آلمان مستقر بود. او به همراه همسر و فرزندانش (یکی از فرزندان نزد فرونتو و همسرش در رم باقی مانده بود) در آنجا حضور داشت. وضعیت در مرز شمالی وخیم به نظر می‌رسید. یکی از پست‌های مرزی نابود شده بود و به نظر می‌رسید که تمام اقوام اروپای مرکزی و شمالی در آشوب بودند. میان افسران نیز فساد وجود داشت: ویکتورینوس مجبور شد استعفای یک لگاتوس لژیونری را که رشوه می‌گرفت، درخواست کند.
فرمانداران با تجربه با دوستان و اقوام خانوادهٔ امپراتوری جایگزین شده بودند. لوسیوس داسومیوس تولیوس توسکوس، یکی از خویشاوندان دور هادریان، در پانونیای علیا جایگزین فرماندار با تجربه مارکوس نونیوس مک‌رینوس شده بود. پانونیای سفلی تحت فرماندهی تیبریوس هاتریوس ساتورنیوس ناشناخته قرار داشت. مارکوس سرویلیوس فابیانوس ماکسیموس از موئسیای سفلی به موئسیای علیا منتقل شده بود، هنگامی که مارکوس یالیوس باسوس به لوسیوس در انطاکیه پیوست. موئسیای سفلی به دست پسر پونتیوس لائلیانوس اداره می‌شد. داکیه‌ها همچنان به سه بخش تقسیم شده بودند که توسط یک سناتور پرتورین و دو پروکوراتور اداره می‌شدند. این صلح نمی‌توانست طولانی‌مدت باقی بماند؛ پانونیای سفلی حتی یک لژیونر هم نداشت.
از دههٔ ۱۶۰، قبایل ژرمن و سایر اقوام کوچ‌نشین حملاتی را در طول مرز شمالی، به‌ویژه به گول و فراتر از دانوب، آغاز کردند. این حرکت جدید به سمت غرب احتمالاً به دلیل حملات قبایل دیگر از شرق بود. اولین تهاجم توسط چتی‌ها در استان ژرمانیای بزرگ در سال ۱۶۲ دفع شد.
تهاجم سال ۱۶۶ بسیار خطرناک‌تر بود، زمانی که مارکومان‌ها از بوهم، که از سال ۱۹ میلادی به‌عنوان دولت‌های وابستهٔ امپراتوری روم محسوب می‌شدند، به همراه لومباردها و دیگر قبایل ژرمن از دانوب عبور کردند. به زودی پس از آن، سارمات‌های ایرانی، به‌ویژه یازیگ‌ها، بین رودخانه‌های دانوب و تیسا حمله کردند.
کوستوبوکی‌ها، که از منطقهٔ کارپات‌ها آمده بودند، به موئسیا، مقدونیه و یونان حمله کردند. پس از یک مبارزهٔ طولانی، مارکوس توانست مهاجمان را عقب براند. اعضای متعددی از قبایل ژرمن در مناطق مرزی مانند داکیه، پانونیا، آلمان، و حتی خود ایتالیا مستقر شدند. این امر چیز جدیدی نبود، اما این بار تعداد مهاجران چنان زیاد بود که نیاز به ایجاد دو استان مرزی جدید در ساحل چپ دانوب، یعنی سارماتیا و مارکومانیا، احساس شد. این مناطق شامل بخش‌هایی از جمهوری چک، اسلواکی و مجارستان امروزی می‌شد.
برخی از قبایل ژرمن که در راونا مستقر شده بودند، شورش کرده و توانستند کنترل شهر را به دست گیرند. به همین دلیل، مارکوس تصمیم گرفت نه‌تنها از آوردن بربرهای بیشتر به ایتالیا خودداری کند، بلکه حتی آن‌هایی که قبلاً به آنجا آورده شده بودند را تبعید کند.
در سال ۱۶۸، دو امپراتور یک کارزار نظامی جدید را آغاز کردند و مارکومان‌ها و کوادی‌های مهاجم را از آکویلیا بیرون راندند. لوسیوس وروس در راه بازگشت به رم بیمار شد و احتمالاً به دلیل طاعون، در ژانویه یا فوریه ۱۶۹ درگذشت.
دوران امپراتوری > کارهای قانونی و اداری

مانند بسیاری از امپراتورها، مارکوس بیشتر زمان خود را صرف رسیدگی به مسائل قانونی مانند درخواست‌ها و حل اختلافات کرد، اما برخلاف بسیاری از پیشینیان خود، او هنگام به‌دست‌گیری قدرت، در مدیریت امپراتوری تجربه و مهارت داشت. او به نظریه و عمل قانون‌گذاری توجه زیادی داشت. حقوقدانان حرفه‌ای او را "امپراتوری بسیار ماهر در قانون" و "امپراتوری بسیار محتاط و به‌شدت عادل" می‌نامیدند. او علاقهٔ ویژه‌ای به سه حوزهٔ قانون نشان داد: آزادی بردگان، قیمومیت یتیمان و کودکان، و انتخاب اعضای شوراهای شهری (دکوریون‌ها).
مارکوس احترام زیادی برای سنای روم قائل بود و به‌طور منظم از آن‌ها برای هزینه‌کردن پول اجازه می‌گرفت، حتی اگر به‌عنوان فرمانروای مطلق امپراتوری نیازی به این کار نداشت. در یکی از سخنرانی‌هایش، مارکوس خود به سنای روم یادآوری کرد که کاخ امپراتوری که در آن زندگی می‌کند، در حقیقت متعلق به او نیست، بلکه به سنای روم تعلق دارد.
در سال ۱۶۸، او دناریوس را باز‌ارزش‌گذاری کرد و خلوص نقرهٔ آن را از ۷۹٪ به ۸۲٪ افزایش داد – که وزن واقعی نقره از ۲٫۵۷–۲٫۶۷ گرم (۰٫۰۹۱–۰٫۰۹۴ اونس) افزایش یافت. با این حال، دو سال بعد به دلیل بحران‌های نظامی که امپراتوری با آن مواجه بود، او به مقادیر قبلی بازگشت.
دوران امپراتوری > تجارت با دودمان هان چین و شیوع طاعون

یک تماس احتمالی با دودمان هان چین (۲۰۲ پیش از میلاد–۲۲۰ میلادی) در سال ۱۶۶ رخ داد، زمانی که یک مسافر رومی به دربار هان سفر کرد و ادعا کرد که سفیری است که نمایندگی «آندون» (چینی: 安敦)، فرمانروای داقین را دارد، که می‌توان آن را با مارکوس یا پیشینی او آنتونینوس شناسایی کرد. علاوه بر اشیای شیشه‌ای دورهٔ جمهوری روم که در گوانگژو در کنار دریای چین جنوبی پیدا شده است، مدال‌های طلایی رومی که در دوران حکومت آنتونینوس و شاید حتی مارکوس ساخته شده‌اند، در اوک اِئو، ویتنام، که در آن زمان بخشی از پادشاهی فونان نزدیک استان جیاوجی چین (در شمال ویتنام) بود، کشف شده‌اند. این ممکن است همان شهر بندری کاتیگارا باشد که بطلمیوس (حدود ۱۵۰ میلادی) توصیف کرده و گفته بود که توسط یک ملوان یونانی به نام الکساندر بازدید شده و در ورای شبه‌جزیره طلایی (یعنی شبه‌جزیره مالایا) قرار داشته است.
سکه‌های رومی مربوط به دوران حکومت تیبریوس تا اورلیان در شی‌آن، محل پایتخت دودمان هان، چانگ‌آن، یافت شده است، هرچند تعداد بسیار بیشتری از سکه‌های رومی در هند نشان می‌دهد که تجارت دریایی رومی‌ها برای خرید ابریشم چینی بیشتر در هند متمرکز بوده است، نه در چین یا حتی مسیر زمینی جاده ابریشم که از ایران می‌گذشت.
طاعون آنتونینی در سال ۱۶۵ یا ۱۶۶ در میان‌رودان و در پایان نبردهای لوسیوس علیه اشکانیان آغاز شد. این طاعون ممکن است تا دوران حکومت کومودوس ادامه یافته باشد. گالن، که در سال ۱۶۶ و در زمان شیوع طاعون در رم حضور داشت، اشاره کرده است که «تب، اسهال، و التهاب حلق، همراه با جوش‌های خشک یا چرکی روی پوست پس از نه روز» از جمله علائم این بیماری بودند. اعتقاد بر این است که این طاعون آبله بوده است.
از دیدگاه مورخ راف دی کرسپینی، طاعون‌هایی که امپراتوری هان شرقی چین را در دوران حکومت امپراتور هوان هان (حکومت: ۱۴۶–۱۶۸) و امپراتور لینگ هان (حکومت: ۱۶۸–۱۸۹) گرفتار کردند و در سال‌های ۱۵۱، ۱۶۱، ۱۷۱، ۱۷۳، ۱۷۹، ۱۸۲ و ۱۸۵ شیوع یافتند، احتمالاً با طاعون رم مرتبط بوده‌اند.
رائول مک‌لاکلین می‌نویسد که سفر اتباع رومی به دربار هان در سال ۱۶۶ ممکن است آغازگر دوران جدیدی از تجارت روم با خاور دور بوده باشد. با این حال، این اتفاق همچنین «نشانه‌ای از چیزی بسیار شوم‌تر» بود. به گفتهٔ مک‌لاکلین، این بیماری خسارات جبران‌ناپذیری به تجارت دریایی روم در اقیانوس هند وارد کرد، که شواهد آن در مدارک باستان‌شناسی از مصر تا هند مشهود است و همچنین فعالیت‌های تجاری روم در آسیای جنوب شرقی را به‌طور چشمگیری کاهش داد.
دوران امپراتوری > مرگ و جانشینی (۱۸۰ میلادی)

مارکوس اورلیوس در سن ۵۸ سالگی در ۱۷ مارس ۱۸۰ میلادی بر اثر علتی نامعلوم در اقامتگاه نظامی خود در شهر ویندوبونا (استان پانونیا سوپریور، امروزه وین) یا در نزدیکی سیرمیوم (استان پانونیای سفلی، امروزه سرمسکا میتروویتسا) درگذشت.
او بلافاصله به مقام خدایی رسانده شد و خاکستر او به رم بازگردانده شد، جایی که تا زمان غارت رم (۴۱۰ میلادی) توسط ویزیگوت‌ها در مقبره هادریان (امروزه قلعه سنت آنجلو) نگهداری می‌شد. کارزارهای او علیه ژرمن‌ها و سارمات‌ها نیز با ستونی و معبدی که در رم ساخته شد، گرامی داشته شدند. برخی از پژوهشگران مرگ او را پایان دوره پاکس رومانا می‌دانند.
جانشین مارکوس پسرش کومودوس شد، کسی که او را در سال ۱۶۶ میلادی به عنوان سزار منصوب کرده بود و از سال ۱۷۷ میلادی با او به‌طور مشترک حکومت می‌کرد. پسران بیولوژیکی امپراتور، در صورت وجود، به عنوان وارث در نظر گرفته می‌شدند؛ با این حال، این تنها دومین باری بود که یک پسر "غیرخوانده" جانشین پدر خود شد. تنها مورد دیگر، حدود یک قرن پیش رخ داده بود، زمانی که وسپاسیان توسط پسرش تیتوس جانشین شد.
تاریخ‌نگاران جانشینی کومودوس را مورد انتقاد قرار داده‌اند و به رفتار نامتعادل او و فقدان مهارت‌های سیاسی و نظامی اشاره کرده‌اند. در پایان تاریخ خود از دوران حکومت مارکوس، کاسیوس دیو یک مدیحه‌سرایی برای امپراتور نوشت و با اندوه از گذار به دوران کومودوس یاد کرد:
مارکوس به آن بخت و اقبالی که سزاوارش بود، دست نیافت، زیرا از نظر جسمانی نیرومند نبود و در طول تقریباً تمام دوران حکومتش، با مشکلات بی‌شماری روبه‌رو شد. اما من به نوبه خود، او را به همین دلیل بیشتر تحسین می‌کنم، زیرا در میان سختی‌های غیرمعمول و فوق‌العاده، هم خود زنده ماند و هم امپراتوری را حفظ کرد. تنها یک چیز مانع از آن شد که او کاملاً خوشبخت باشد، و آن این بود که پس از پرورش و آموزش پسرش به بهترین شکل ممکن، به شدت از او ناامید شد. این موضوع باید بحث بعدی ما باشد؛ چرا که تاریخ ما اکنون از یک پادشاهی طلایی به پادشاهی آهن و زنگار سقوط می‌کند، همان‌گونه که اوضاع برای رومیان آن روزگار چنین شد.
دیون کاسیوس اضافه می‌کند که از نخستین روزهای مارکوس به‌عنوان مشاور آنتونینوس تا واپسین روزهای او به‌عنوان امپراتور روم، «او همان شخص باقی ماند و ذره‌ای تغییر نکرد.»
مایکل گرنت، در کتاب اوج روم، دربارهٔ کومودوس می‌نویسد:
این جوان بسیار ناپایدار از آب درآمد، یا دست‌کم چنان ضدسنتی بود که فاجعه اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسید. اما اینکه آیا مارکوس می‌بایست این موضوع را پیش‌بینی می‌کرد یا نه، رد کردن ادعاهای پسرش و حمایت از فردی دیگر تقریباً به‌طور قطع یکی از جنگ‌های داخلی را به همراه می‌آورد که در جانشینی‌های بعدی به‌شدت افزایش یافت و فاجعه‌آمیز شد.
نوشته‌ها و میراث > کتاب تأملات

مقالهٔ اصلی: تأملات
در خلال لشکرکشی‌های بین سال‌های ۱۷۰ تا ۱۸۰، مارکوس آئورلیوس کتاب تأملات را به زبان یونانی به‌عنوان راهنمایی برای رشد شخصی و بهبود خویشتن نوشت. عنوان اصلی این اثر، در صورتی که وجود داشته باشد، مشخص نیست. عنوان تأملات – و همچنین عناوینی چون به خود – بعدها به آن اختصاص داده شد. نوشته‌های او بازتابی از فلسفه و معنویت رواقی بودند. تأملات همچنان به‌عنوان یادبودی ادبی از حکومتی مبتنی بر خدمت و وظیفه مورد احترام است. ترجمهٔ انگلیسی تأملات توسط جورج لانگ در جلد دوم کلاسیک‌های هاروارد گنجانده شد. به گفتهٔ هیز، این کتاب از آثار مورد علاقهٔ فردریک کبیر، جان استوارت میل، متیو آرنولد و گوته بود. بسیاری از مفسران آن را یکی از برترین آثار فلسفی می‌دانند. تأملات در سال ۲۰۱۲ تعداد ۱۶٬۰۰۰ نسخه فروخت و در سال ۲۰۱۹ این تعداد به ۱۰۰٬۰۰۰ نسخه رسید.
مشخص نیست که نوشته‌های مارکوس پس از مرگش تا چه اندازه گسترش یافتند. در متون کهن، اشارات پراکنده‌ای به محبوبیت تعالیم او وجود دارد، و ژولیان مرتد کاملاً از شهرت او به‌عنوان فیلسوف آگاه بود، هرچند که به‌طور مشخص از تأملات نام نمی‌برد. این اثر در سنت‌های علمی کلیسای شرقی حفظ شد و نخستین نقل‌قول‌های شناخته‌شده از کتاب، به همراه اولین اشارهٔ ثبت‌شده به نام آن ('نوشته‌های مارکوس برای خودش')، متعلق به آرتاس قیصریه‌ای در قرن دهم و همچنین در اثر بیزانسی سودا است (که احتمالاً توسط خود آرتاس درج شده است). این کتاب برای نخستین بار در سال ۱۵۵۸ در زوریخ توسط ویلهلم زیلاندر (هولزمن) منتشر شد که گفته می‌شود نسخهٔ خطی آن مدت کوتاهی پس از انتشار از بین رفت. قدیمی‌ترین نسخهٔ کامل باقی‌مانده از این اثر در کتابخانه واتیکان نگهداری می‌شود و متعلق به قرن چهاردهم است.
مارکوس در دوران زندگی خود به‌عنوان یک پادشاه فیلسوف شهرت یافت و این لقب پس از مرگش نیز باقی ماند؛ هم دیو و هم زندگی‌نامه‌نویسان او را "فیلسوف" نامیده‌اند. مسیحیانی چون ژوستین شهید، آتناگوراس آتنی و یوسبیوس نیز این لقب را به او داده‌اند. یوسبیوس حتی او را «بشردوست‌تر و فیلسوف‌تر» از آنتونینوس و هادریان خواند و او را در تقابل با امپراتوران سرکوبگر مانند دومیتیان و نرون قرار داد تا تضاد میان آنها را برجسته‌تر کند.
مورخ هرودیان دربارهٔ او نوشت:
تنها در میان امپراتوران، او نه با کلمات یا دانش نظری فلسفه، بلکه با شخصیت بی‌عیب و روش زندگی متعادل خود، دانشش را به اثبات رساند.
آین کینگ میراث مارکوس را تراژیک توصیف می‌کند:
امپراتور فلسفهٔ رواقی خود – که بر خویشتن‌داری، وظیفه و احترام به دیگران تأکید داشت – را به‌گونه‌ای تأسف‌بار توسط دودمانی که در لحظهٔ مرگش به سلطنت منصوب کرد، کاملاً رها شده یافت.