stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
علی‌بابا اورنگ
نمایشگاه‌های هنر خوشنویسی و نقاشی‌خط

علی‌بابا اورنگ افزون بر فعالیت‌های هنری خودش نمایشگاه‌های فردی و گروهی نیز برگزار کرده‌است که به قرار زیر است:
نمایشگاه‌های هنر خوشنویسی و نقاشی‌خط > نمایشگاه انفرادی

نمایشگاه خط و نقاشی‌خط «نگاه شرق» آرت کافی، شهر نو کابل افغانستان بهار ۱۳۹۸
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط «کلک خیال» مقبره تیمورشاهی ۱۳۹۷ کابل افغانستان
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط «کلک خیال» کتابخانه فردوسی، مزار شریف 1397
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط «کلک خیال» پارک ولایت بامیان، بامیان 1397
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط «کلک خیال» تالارعلامه سلجوقی هرات ۱۳۹۷
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط «کلک خیال» سالون نمایشگاه ریاست اطلاعات و فرهنگ ولایت غزنی ۱۳۹۷
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط «چوگندی گالری» پاییز ۱۳۹۵
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط «آب زنید راه را» انجمن خوشنویسان افغانستان، کابل ۱۳۹۰
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط بزرگ‌ترین تابلوهای خط «نیستان ۷» آکادمی هنر و علوم سینمایی، کابل ۱۳۹۲
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط «تماشای جان ۱» مرکز فرهنگی و هنری افغان، آیینه، کابل ۱۳۸۰
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط «تماشای جان ۲» مرکز فرهنگی هنری افغان آیینه، کابل ۱۳۸۱
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط «تماشای جان ۳» مرکز فرهنگی هنری افغان آیینه، غزنی ۱۳۸۱
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط «بهار» دفتر هفته‌نامه صدای مردم، کابل ۱۳۸۳
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط «به پیشگاه وطن» حوزه هنری سازمان تبلیغات قم، ایران ۱۳۷۸
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط «به پیشگاه وطن ۲» نگارخانه وصال، شیراز، ایران ۱۳۷۳
نمایشگاه‌های هنر خوشنویسی و نقاشی‌خط > نمایشگاه گروهی

نمایشگاه خط و نقاشی‌خط «صلح» نشنل گالری اسلام‌آباد، پاکستان 1397
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط «نگاره‌های ماندگار» پاییز، ۱۳۹۵ هرات
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط «نگاره‌های ماندگار» تابستان ۱۳۹۵ دایکندی
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط «نگاره‌های ماندگار» تابستان ۱۳۹۵ بامیان
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط، لیسمورگالری، سیدنی، استرالیا
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط، RMIT گالری، ملبورن، استرالیا
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط «سماع قلم» مقبره تیمورشاهی، کابل ۱۳۹۲
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط «فصل برای همدلی»، انجمن خوشنویسان افغانستان، کابل 1393
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط، ارگ ریاست جمهوری ۱۳۹۴
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط «قلمرو مشق»، مسجد جامع الزهرا کابل ۱۳۹۱
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط انجمن خوشنویسان افغانستان، کابل
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط «شب با بودا»، بامیان
نمایشگاه اولین جشنواره خوشنویسی ایکو، آثار خانه بهزاد، دوشنبه، تاجیکستان 1391
نمایشگاه دومین جشنواره خوشنویسی ایکو، باغ بابر، کابل ۱۳۹۱
نمایشگاه سومین جشنواره خوشنویسی ایکو، لاهور، پاکستان ۱۳۹۲
نمایشگاه چهارمین جشنواره خوشنویسی ایکو، استانبول، ترکیه ۱۳۸۹۲
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط «از دیار دوست» گالری صبا، فرهنگستان هنر، تهران ایران 1380
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط «رسوم زنده» نشنل گالری، اسلام‌آباد، پاکستان 1387
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط «رسوم زنده» باغ بابر، کابل 1387
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط به مناسبت سال مولانا، دانشگاه کاتب ۱۳۸۶ کابل
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط هالند ۱۳۸۶
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط «حبرمن رماد» بحرین ۱۳۸۵
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط «میله نوروز» تاجیکستان ۱۳۸۵
نمایشگاه خط و نقاشیخط «ده بهترین» مؤسسه فیروزکوه، کابل
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط به مناسبت هشتادوهشتمین سالروز استقلال افغانستان، کابل ۱۳۸۵
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط لیسه مسلکی هنرها ۱۳۸۴
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط «در جستجوی هویت» لیسه عالی استقلال، کابل ۱۳۸۴
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط «جشن گل سرخ» دفتر اتحادیه ملی دانشگاهیان افغانستان، مزار شریف 1383
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط «جشن گل سرخ» دفتر جوانان جنبش شهر میمنه ۱۳۸۳
نمایشگاه خط و نقاشی‌خط «جشن احیای هویت» بامیان 1376
طراحی لوگو، نشان و آرم

طراحی لوگو، نشان و آرم برای مراکز دانشگاهی، فرهنگی، رسانه‌ای و سیاسی: انجمن فرهنگیان افغانستان ایران، ماهنامه پیام دانش، هفته‌نامه رای شاداب، هفته‌نامه مهر، ماهنامه همدلی، بنیاد ملی جوانان افغانستان، کپراتیف‌های زراعتی هرات، جامعه مدنی هرات، بنیاد اجتماعی و فرهنگی حکمت، مؤسسهٔ روز، جامعه فرهنگیان افغانستان کابل، بنیاد اجتماعی مبین کابل، مؤسسه آریا، کابل، مدرسه نی قول بامیان، وفاق ملی، هفته‌نامه گلبانگ، مکتب دوستی علودال، مکتب دوستی سبزچوب، حزب اتحاد ملی افغانستان، انجمن همبستگی خوشی، لیسه عالی فیض‌محمد کاتب، سیما فیلم، دانشکده فارابی، مکتب دوستی جاله، مکتب دوستی شهرک صفا، دانشگاه کاتب، دانشگاه ابن‌سینا کابل، خانه فرهنگ افغانستان، مرکز مطالعات استراتژیک کابل، حزب انسجام ملی افغانستان، انجمن خوشنویسان افغانستان، آموزشگاه خطاطی و نقاشی، نگارخانه رنگ ۱۳۸۱ سرک شورا، کارته۳، کابل، افغانستان، نگارخانه رنگ ۱۳۷۹ غزنی، نگارخانه رنگ ۱۳۷۸ جاغوری، نگارخانه رنگ ۱۳۹۶–۱۳۹۷ کابل چهارراهی پل‌سرخ.
چاپ و گردآوری کتاب

آموزش خوشنویسی در انجمن خوشنویسان افغانستان؛
جزوهٔ آموزشی با عنوان سرمشق؛
اپ کتاب از آثار هنرمندان خوشنویس معاصر افغانستان با همکاری بنیاد فرهنگی آقاخان زیر نام «بوی بهار»؛
همکاری مؤثر در چاپ کتاب ملک دل از آثار خوشنویسان قدیم افغانستان کار مشترک انجمن خوشنویسان افغانستان، آرشیف ملی و بنیاد فرهنگی آقاخان؛
چاپ کتاب «کلک خیال» در قالب کتاب نفیس و زیبا شامل ۱۲۹ تابلوی خط و نقاشی‌خط از کارهای خود وی در ۱۰۰۰ شماره عضو انجمن خوشنویسان ایران؛
جمع‌آوری، تدوین و چاپ آثار خوشنویسان معاصر افغانستان زیر نام «تماشای جان» در سال که به نام مولانا نام‌گذاری شده بود.
عمارت بهارستان

«ساختمان بهارستان» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای ساختمان جدید مجلس، ساختمان مجلس شورای اسلامی را ببینید.
| کاخ بهارستان | کاخ بهارستان |
| --- | --- |
نمای روبرویی عمارت (کاخ) بهارستان: نمای روبرویی عمارت (کاخ) بهارستان
نام: کاخ بهارستان
کشور: ایران
استان: تهران
شهرستان: تهران
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
نام محلی: ساختمان مجلس شورای ملی (تا سال ۱۳۵۷)
نام‌های دیگر: کاخ بهارستان
نام‌های قدیمی: ساختمان مجلس شورای ملی
کاربری: اداری
دیرینگی: دوره قاجار
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۶۰۵
تاریخ ثبت ملی: ۳ خرداد ۱۳۵۷
  کاخ بهارستان  روی نقشه تهران ۳۵°۴۱′۲۵″شمالی ۵۱°۲۶′۰۰″شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۶۹۰۲۸۷°شمالی ۵۱٫۴۳۳۴۵۴°شرقی﻿ / 35.690287; 51.433454   :   کاخ بهارستان  روی نقشه تهران ۳۵°۴۱′۲۵″شمالی ۵۱°۲۶′۰۰″شرقی﻿ / ﻿۳۵٫۶۹۰۲۸۷°شمالی ۵۱٫۴۳۳۴۵۴°شرقی﻿ / 35.690287; 51.433454   
عمارت بهارستان، کاخ بهارستان یا دارالشورای ملی ایران نام ساختمانی تاریخی در مجموعه بهارستان تهران و مربوط به سده ۱۳ خورشیدی است. از این ساختمان برای برگزاری نشست‌های مجلس شورای ملی استفاده می‌شد. این ساختمان در سال‌های ۱۳۸۳ و ۱۳۸۴ بخشی از کتابخانه مجلس شورای اسلامی بود. این اثر با نام بنای مجلس شورای ملی و ساختمان‌های ملحق در تاریخ ۳ خرداد ۱۳۵۷ با شمارهٔ ثبت ۱۶۰۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
باغ بهارستان

از آنجا که باغ بهارستان از مکان‌های تاریخی تهران است که عمارت‌های مهمی چون مسجد و مدرسهٔ سپهسالار، عمارت بهارستان، عمارت عزیزیه و ... در این باغ قرار دارد جا دارد که به‌طور مختصر توضیحاتی در خصوص این باغ داده شود. 
در دههٔ ۱۲۸۰ هجری قمری (۱۸۶۰ میلادی) باروی قدیم تهران معروف به باروی شاه تهماسبی تخریب و ساخت استحکامات و دروازه‌ها و برج و باروی جدید آغاز شد. به این باروی جدید، باروی ناصری می‌گفتند و تهران نیز به دارالخلافهٔ ناصری مشهور شد و زمین و باغ بهارستان در حاشیهٔ شمال شرقی شهر قرار گرفت. این بارو در زمان رضاشاه به علت افزایش جمعیت و گسترش شهر تخریب شد و بهارستان کاملاً در محدودهٔ شهر قرار گرفت.[نیازمند منبع]
زمینی که مشهور به سپهسالار و بهارستان است در اوائل دورهٔ قاجاریه نام مشخصی نداشت و بخش غربی این محدوده معمولاً در دورهٔ فتحعلی شاه، «جلوخان باغ نگارستان» (میدان بهارستان کنونی) خوانده می‌شد.
در سال ۱۲۸۵ قمری یعنی ۳۸ سال قبل از انقلاب مشروطیت، میرزا حسین خان سپهسالار قزوینی-صدراعظم معروف ناصرالدین شاه- بخشی از زمین‌ها و باغ محمدحسن خان سردار ایروانی معروف به باغ سردار را که متعلق به ورثهٔ پاشاخان امین‌الملک بود، خرید و از آن پس به نام او، «باغ سپهسالار» خوانده شد. در خصوص وجه تسمیه این باغ به بهارستان، دو نظر وجود دارد. اول اینکه که سپهسالار اولادی نداشت و ناصرالدین شاه برای فراموش شدن نام و یاد سپهسالار، نام این باغ و عمارت را بهارستان گذاشت. نظر دوم این است که باغ و عمارت مذکور از همان زمان که به‌دست سپهسالار ساخته شد، هم‌وزن نگارستان به نام بهارستان خوانده شده‌است. مجموعهٔ بهارستان شامل مسجد، مدرسه، آب‌انبار، قنات، باغ و خانه است و علاوه بر اینکه با مجموعه‌های سنتی برابری می‌کند در برخی موارد شاهکار هنری و بی‌نظیر به‌شمار می‌آید.[نیازمند منبع]
سر در مجلس شورای ملی

مقالهٔ اصلی: شیر و خورشید
مقالهٔ اصلی: لوح عدل مظفر
پس از استقرار و آغاز به کار مجلس شورای ملی و هم‌زمان با انتقال ساختمان مجلس به عمارت بهارستان، دو تندیس برنزی «شیر و خورشید» به همراه لوح فلزی عدل مظفر بر روی سر در مجلس نصب شد و به عنوان یکی از نمادهای پارلمان ایران در آمد.
لوح عدل مظفر در تاریخ در ۲۳ شوال ۱۳۲۴ (برابر با ۱۸ آذر ۱۲۸۵) بر سر در مجلسی با نام دارالشورای ملی ایران بر جای خود نهاده شد. براساس اسناد موجود این لوحه فلزی را سید عبدالرزاق از شهدای مشروطه با خط محمدرضا کلهر ساخت. این لوح در درگیری‌های پس از مشروطه و جریان به توپ بستن مجلس آسیبی ندید و به تدریج مهم‌ترین عامل مشخصهٔ مجلس شناخته شد. در دوره پهلوی اول به دلیل تضادی که رضاخان با قاجاریه داشت، عدل مظفر را از سر در مجلس به زیر آوردند. اما در ۱۹ آبان ۱۳۲۰ به جای نخست خود بازگشت، تا شاهد زنده حوادثی باشد که تا سال ۱۳۵۷ بر مجلس رفت.
پس از انقلاب ۱۳۵۷ لوح مظفر را همراه دو شیر از سر در مجلس پایین آورده شد و پشت مجلس رها شد. در هنگام یک آتش‌سوزی در ساختمان قدیمی مجلس شورای ملی این دو تندیس شیر و خورشید موقتاً به پایین منتقل شدند، با این حال پس از بازسازی و مرمت ساختمان، بار دیگر بر روی سر در بازنگشتند. عبدالحسین حایری نخستین رئیس کتابخانه پس از انقلاب دربارهٔ پیدا شدن این پلاک گفت:
اوایل سال ۱۳۵۸ خبردار شدیم مجسمه شیرها به همراه این پلاک پشت ساختمان مجلس رها شده‌اند. عدل مظفر شکسته شده بود. من و همکارانم تکه‌های آن را جمع‌آوری کردیم و آن‌ها را به مخزن کتابخانه مجلس انتقال دادیم.
پس از راه‌اندازی موزه مجلس این پلاک به عنوان یکی از یادگارهای مشروطه بازسازی شد و تکه‌های آن پس از ترمیم در یک قاب کنار هم جای گرفتند.
نگارخانه

نمای روبرویی عمارت بهارستان
عمارت بهارستان روی اسکناس ده هزار ریالی در سال ۱۳۶۰
سردر مجلس و نمای بیرونی عمارت بهارستان
نمایی از نخستین سردر عمارت بهارستان
نشان شیر و خورشید و لوح عدل مظفر در سردر مجلس شورای ملی
جایگاه نمایندگان مجلس شورای ملی
نمای داخلی صحن مجلس
نمای داخلی صحن مجلس
نمای داخلی صحن مجلس
صحن مجلس در دوره‌های نخست
نمای پشت عمارت بهارستان
تندیسهای شیر و خورشید به همراه لوح عدل مظفر در سر در مجلس شورای ملی در دهه پنجاه خورشیدی
نشان شیر و خورشید به همراه لوح عدل مظفر در سر در مجلس شورای ملی در اوایل دوران پهلوی
بانوی شکسته

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نویسنده(ها): سیمون دو بووار
عنوان اصلی: La Femme rompue
موضوع(ها): ادبیات
بانوی شکسته (به فرانسوی: La femme rompue) اثری از سیمون دوبووار نویسنده و فیلسوف فرانسوی است.
این کتاب در سال ۱۹۶۷ توسط نویسنده فرانسوی منتشر می‌شود. به گفتهٔ خود نویسنده «من هرگز چیزی اندوهناک تر از این سرگذشت ننوشته بودم: سراسر بخش دوم جز فریاد اضطراب آلود نیست و انحطاط نهایی قهرمان داستان، تلخ‌تر از مرگ است.»
شخصیت اصلی داستان

بانویی ساده و معمولی؛ اگرچه با کنجکاوی می‌توان دریافت که دو بووار گوشه‌های پراکنده‌ای از زندگی خودش را نیز در سرگذشت زن داستان جای داده‌است. نگرانی‌های ذهنی و سرگردانی‌های عملی قهرمان، آن‌چنان وصف شده که گویی خود نویسنده آن را تجربه کرده‌است؛ اما شخصیت کلی این زن یعنی نقش اول داستان وانهاده به سیمون دوبووار روشنفکر هیچ شباهتی ندارد.
سیر داستان

این داستان یک داستان اول شخص است. در واقع روند و سیر داستان از دید شخصیت اصلی رمان و به‌صورت یادداشت‌های روزانه بیان شده‌است. نویسنده با نوشتن داستان زنی میان‌سال که همسرش به او خیانت می‌کند و عکس‌العمل‌های وی، خواننده را با زوایای عمیق درون شخصیت اصلی داستان روبه‌رو می‌کند.
جشن‌های ایرانی

جشن‌های ایرانی به جشن‌هایی ملی و مردمی گفته می‌شود که دارای ریشه تاریخی ایرانی هستند و از دوران باستان تا به امروز رسیده‌اند. برخی از این جشن‌ها کم‌وبیش زنده هستند.
جشن‌های زنده به جشن‌هایی گفته می‌شوند که بنا به سنت تاریخی در میان مردم رایج است (مانند جشن نوروز). جشن‌های فراموش‌شده به جشن‌هایی گفته می‌شوند که بنا به سنت تاریخی برگزار نمی‌شوند (مانند جشن بهاربد)، اما ممکن است کوشش‌هایی برای احیای برخی از آن‌ها رواج داشته باشد (مانند جشن اسفندگان).
شکل تاریخی برگزاری جشن‌ها (چنان‌که در متون و منابع آمده‌است) با شکل فعلی و رایج برگزاری هر جشن، دو موضوع متفاوت است که همواره شبیه یکدیگر نیستند.
چکیده

در بخش نخست این مقاله که با مطابقت با نظر استادان ایران‌شناس و تقویم گوگل برای جشن‌های ایرانی نوشته شده به ویژگی‌های عمومی جشن‌های ایرانی اشاره می‌شود.
در بخش دوم، نام و زمان جشن‌ها و گردهمایی‌ها بر اساس گاهشماری ملی ایران آورده می‌شود. نگاهی گذرا به این بخش نشان می‌دهد که شمار جشن‌های ایرانی بسیار بیشتر از تعداد متداولِ شناخته شده فعلی آن است. کوشش شده تا در این بخش به بیشتر جشن‌های شناخته شده یا فراموش‌شده‌ای که در متون و منابع ایرانی به آن‌ها اشاره رفته و همچنین پاره‌ای جشن‌های قومی یا محلی پرداخته شود.
برای برگزاری جشن‌های قومی در بسیاری از نواحی از تقویم‌های محلی و بومی استفاده می‌شود. به این روش تا جایی که منحصراً میان اقوام و اقلیت‌ها تداول داشته باشد، ایرادی وارد نیست، اما استفاده از تقویم‌های محلی و قومی برای برگزاری جشن‌ها در سطح ملی به نظر استادان ایران‌شناس نادرست است. و آنان تأکید دارند که زمان درست جشن‌های ملی می‌باید بر اساس گاهشماری ملی باشد (بنگرید به تقویم گوگل برای جشن‌های ایرانی). مؤبد کورش نیکنام نیز برگزاری جشن‌ها با استفاده از گاهشماری‌های سنتی با ماه‌های ۳۰ روزه را بی‌توجهی به دانش نجوم و دستاوردهای خیام و موجب ناهماهنگی در جشن‌ها دانسته و لزوم توجه به گاهشماری ملی و رسمی با ماه‌های ۳۱ روزه را یادآور شده‌است.
جشن‌ها و فاصله‌های میان آن‌ها در متون کهن ایرانی دارای تعریف و اندازه‌های مشخصی است که به مانند دانه‌های یک زنجیر در پیوستگی کامل با یکدیگر هستند. تغییر جای یکی از آنها، موجب گسست کل این رشته خواهد شد. چنان‌که در منابع ایرانی آمده‌است، جشن سده پس از ۴۰ روز از شب یلدا یا چله، و پس از ۱۰۰ روز از اول آبان قرار دارد. همچنین جشن سده، پیش از ۲۵ روز از جشن اسفندگان است. این اندازه‌ها و فاصله‌های تعریف شده در متون و منابع کهن ایرانی، تنها با گاهشماری ایرانی با ماه‌های سی و یک روزه (مبدأ هجری خورشیدی فعلی) که بزرگترین دستاورد دانش گاهشماری در جهان است، مطابق است. و
در بخش سوم به جشن‌هایی پرداخته می‌شود که در سرشت خود هیچگاه در روز خاصی تثبیت نمی‌شوند و با توجه به روزِ هفته، رویدادهای کیهانی و طبیعی، یا رخدادهایی در زندگی زراعی، نظم و قاعده ویژه خود را دارند.
ویژگی‌های عمومی جشن‌های ایرانی

بررسی جشن‌های ایرانی و زمان برگزاری آن‌ها نشاندهنده ویژگی‌هایی مشترک در میان همه آنهاست. نخست اینکه تقریباً همگی در پیوند با پدیده‌های طبیعی و کیهانی و اقلیمی هستند [نیازمند منبع] و به همین دلیل کوشش شده‌است تا زمان برگزاری آن‌ها هر چه بیشتر با تقویم طبیعی منطبق باشد.
دوم اینکه تقریباً هیچ‌کدام برگرفته از دستورهای دینی نیستند [نیازمند منبع]. با اینکه همواره پیروان ادیان گوناگون تلاش کرده‌اند که برخی از آن‌ها را مراسم دینی خود معرفی کنند؛ اما نمی‌توان آن‌ها را متعلق به هیچ دینی دانست. اما برخی کسان تلاش می‌کنند تا این جشن‌ها را در پیوند مستقیم با ادیان بدانند.
سومین ویژگی گردهمایی‌ها و مراسم ایرانی در این است که با سرور و شادی همراه هستند و غم و اشک و گریه در آن‌ها جایی ندارد. حتی مراسم عید «بمو»[نیازمند منبع] در میان مانویان که اتفاقاً هم‌زمان با روز جانباختن مانی بوده، همراه با سرود و شادی برگزار می‌شده است.
چهارمین ویژگی جشن‌ها و مراسم ایرانی در احترام و پاسداشت همه مظاهر طبیعت است. در هیچ‌کدام آیین‌های ایرانی اثری از خشونت و بدرفتاری نسبت به گیاهان و حیوانات دیده نمی‌شود. بلکه حتی با آیین‌هایی همراه است که به انگیزه پاکیزگی و پاسداری از محیط زیست برگزار می‌شود.
ویژگی پنجم، پیوند ناگسستنی جشن‌های ایرانی با آتش است. حتی اگر آن جشن پیوند چندانی با آتش نداشته باشد، اما عموماً اخگری کوچک به آن رسمیت و تقدسی بیشتر می‌بخشد.
ششمین ویژگی عمومی جشن‌ها و مراسم ایرانی چنین است که با زادروز یا سالمرگ کسی در پیوند نیست و آنگونه که از متون کهن همچون شاهنامه بر می‌آید، برای ایرانیان زادروز کسی اهمیتی فراوان نداشته و به ندرت آن را ثبت می‌کرده‌اند [نیازمند منبع]؛ چرا که هر کسی در روزی زایش یافته و در روزی درمی‌گذرد. آنچه برای ایرانیان با ارزش بوده و آن را ثبت کرده و گاه جشن می‌گرفته‌اند، «انجام کاری بزرگ» بوده‌است که نمونه‌های آن را در شاهنامه فردوسی می‌بینیم. می‌دانیم که فردوسی نیز تنها به ثبت زمانِ پایانِ کار بزرگ خود که همانا «سرایش شاهنامه» باشد، بسنده کرده و از یادآوری صریح زادروز خود خودداری کرده‌است.
هفتمین ویژگی‌های عمومی در گستردگی مراسم است. ایرانیان جشن‌ها و آیین‌های میهنی خود را به گونه‌ای یکپارچه و با همبستگی و همزیستی شگفت‌انگیزی برگزار کرده و تفاوت‌های قومی و دینی و زبانی را عامل بازدارنده این یگانگی نمی‌دانسته‌اند. آیین‌های ایرانی متعلق به همه ایرانیان است و همه برای نگاهبانی از آن کوشیده‌اند. کسانی که با تعصب‌های نابجای دینی یا قومی نقش خود در پاسداری فرهنگ ایران بیشتر از دیگران می‌دانند، به این همبستگی باشکوه مردمان ایرانی آسیب می‌زنند.
جشن نوروز و سفره هفت سین ایرانی
سفره هفت سین در میدان نقش جهان اصفهان
نورثروپ بتا

| نورثروپ بتا | نورثروپ بتا |
| --- | --- |
کاربری: تک باله ورزشی
تولیدکننده: Northrop
طراح: Don R. Berlin
نخستین پرواز: ۰۳ مارس ۱۹۳۱
تعداد ساخته‌شده: 2 (1 Beta 3 and 1 Beta 3D)
هواگرد نورثروپ بتا
نورثروپ بتا (به انگلیسی: Northrop_Beta) یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع تک باله ورزشی ساخت شرکت Northrop است. هواگرد نورثروپ بتا نخستین پروازش را در ۰۳ مارس ۱۹۳۱ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۲ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
طراح این هواگرد، Don R. Berlin بود.
کاربندی

تصویری از یک کاربندی در خانه بروجردی‌ها
قسمت حد فاصل بین طرح چهار ضلعی تا جایی که ساقه گنبد از آنجا شروع می‌شود، در صورتی که از تقاطع قوس‌های فرعی به وجود آید، کاربندی گویند.
به عبارت دیگر کاربندی سازی، نوعی پوشش است متشکل از لنگه طاق‌هایی با قوس معین که تحت قواعدی هندسی همدیگر را قطع می‌کنند و قواره اصلی پوشش را به وجود می‌آورند. کاربندی‌ها، متشکل از باریکه‌ها یا لنگه طاق‌هایی هستند که از تقاطعشان، استخوان بندی پوشش برای سقف به وجود می‌آید و اکثر مواقع به صورت اسکلت پوشش دوم و کوتاه‌تر نسبت به سقف اصلی هستند و گاهی به عنوان سقف اصلی نیز مورد استفاده قرار می‌گیرند.
پیشینه تاریخی

نمونه کامل کاربندی را در قرن چهارم هجری در گنبد مقصوره مسجد جامع نایین می‌بینیم. در سده سوم هجری در مسجد جامع شیراز به نمونه‌ای بر می‌خوریم که اگرچه کاربندی نیست ولی شباهت کاملی به کاربندی دارد و مقدمه‌ای است برای آغاز کاربندی.
فرم پتکانه (طاق بندی) را هم که پیش درآمدی بر آغاز کاربندی است در سده سوم هجری در مقبره امیر اسماعیل سامانی در بخارا می‌بینیم. از نمونه‌های کاربندی در سده پنجم می‌توان کاربندی شبستان شرقی گنبد خواجه نظام الملک در مسجد جامع اصفهان را نام برد.
آغاز سده هفتم مصادف است با یورش مغول به ایران و ویرانی‌های بسیار و به دنبال آن نیاز شدید برای ساختن در حد رفع نیازهای ضروری و فوری ازینرو برای استادکار نه حوصله‌ای است و نه فرصتی که به ظرافت‌های هنری در سازه‌ها بپردازد. در نتیجه باید طرحی یکنواخت را رواج داد که مانند یک قالب در شمار زیادی از سازه‌ها بی هیچ نقص و اشکالی اجرا شود. در اینجا کاربندی چاره ساز و گره گشا است و در پاسخ به این ضرورت و فوریت به میدان می‌آید.کاربندی‌ها هم به خاطر شکست‌های متنوعی که در پوشش داده‌اند به‌عنوان جاذب طنین محسوب می شوند.به تدریج استفاده از کاربندی یزدی چنان فراوان شد که هر زمان و هر جا گنبدی می‌ساختند اکثراً شکنج آن را به همین گونه اجرا می‌کردند. 
به نظر می‌رسد کاربندی ابتدا در جنوب و مرکز ایران آغاز شد و رفته رفته در دوران تیموری توسط معمارانی نظیر قوام الدین شیرازی و پسرش غیاث الدین به سمرقند و بخارا و خراسان رفت و کم‌کم در تمام ایران گسترش یافت.
یکی از دلایل رواج کاربندی در مرکز و جنوب ایران وجود ساختمایه‌های اصلی چون خاک مناسب برای تولید خشت خام و هچنین سنگ لاشه بود که به اندازه بسنده و به فراوانی در آن نواحی یافت می‌شد.
کاربندی چون  پوشش دومی برای طاق اصلی ایجاد می‌کند ازینرو پنام (عایق) حرارتی خوبی محسوب می‌شود. همچنین کاربندی یک راه‌‌چاره اکوستیکی جهت جلوگیری از پژواک ناخوشایند و پیچیدن صدا در فضا است. بهره‌گیری از گره سازی‌های آجری برجسته و فرورفته در بنا (که به آن هشت و گیر شیرازی گویند) و نیز پیاده کرده شکست‌های پی در پی در چینش آجرها در نهایت ساختاری را پدید می‌آورد که به بهترین شکلی از پژواک‌های نامطلوب صدا جلوگیری کرده و فضا را آرام و خوشایند می‌کند. ایجاد انواع سقف‌های آمودی (کاذب) که  خوانچه پوش نامیده شده‌اند در کنار این کاربندی‌ها در بهبود عملکرد صوتی نقش عمده‌ای ایفا می‌کنند.
از مدارک موجود بر می‌آید که شکل کاربندی از یزد توسط معمارانی که برای جهان شاه قراقویونلو کار می‌کردند به کاشان می‌آید و رایج می‌گردد. دالان و در کاروانسرائی جنب مسجد میر عماد کاشان که از تناسبی بسی زیبا برخوردار است نمونه کاربندی یزدی در کاشان است و مسجد کبود تبریز را باید نمایانگر رواج و کمال این شکل در تبریز دانست و نیز نمونه خوب آن در مسجد شیخ لطف‌الله نمایانگر آن است که به تدریج استفاده از کاربندی یزدی چنان فراوان شد که هر زمان و هر جا گنبدی می‌ساختند اکثراً شکنج آن را به همین گونه اجرا می‌کردند.
کاربندی‌ها در بیشتر بناها به شکل مؤثری عمل کرده‌اند. همچنین در بناهایی که استفاده از پنجره و دیوارها ممکن نیست مثل بازارها و سایر بناهای عمومی، معماران در قسمت خورشیدی کاربندی (دایره مرکزی) روزن‌هایی ایجاد کرده‌اند که عبور نور مناسب و تهویه را به بهترین نحو ساخته است و به آن در اصطلاح روشندان گویند.
اجزاء و ساخت کاربندی

کاربندی مجموعه باریکه طاق‌های موربی است که هم دیگر را قطع کرده و از تقاطع آن‌ها (ضلع‌ها) جهت زدن طاق به منظور ایجاد پوشش استفاده می‌کنند قالب این باریکه طاق‌ها با استفاده از نی و گچ به دست می‌آید (این باریکه‌ها را تویزه می‌گویند و در بعضی نقاط ایران لنگه هم نامیده می‌شود) طرز عمل به این ترتیب است که ابتدا دو یا چهار طاق کامل به عنوان تونیزه اصلی و باربر با مصالح بنائی اجرا کرده و بقیه باریکه طاق‌ها را به آن متصل می‌کنند سپس درون آن‌ها طاق می‌زنند.
یک کاربندی معمولی از بخش‌های زیر تشکیل شده‌است:
یک سری سمبوسه (مثلث منحنی‌الاضلاعی که بالاترین قسمت کاربندی را تشکیل می‌دهند .)
یک یا چند ردیف شاپرک (چهار ضلعی منحنی‌الاضلاع) که قسمت‌های میانی را درست می‌کنند.
ک سری پا باریک (چهار ضلعی‌های انتهایی که به پا طاق منتهی می‌شوند .)
کاربندی‌ها به دو بخش عمده تقسیم می‌شوند:
کاربندی قالب شاغولی  این کاربندی‌های در فضا نسبت به صفحه زمین به‌طور عمودی واداشته می‌شوند بنابراین اکثراً قابلیت حمل بار را دارند و در حالتی که کاربندی‌ها خود پوشش اصلی باشند مثل چهارسوق‌ها و بازارها حتماً از قالب شاغولی استفاده می‌شود.
کاربندی قالب سرسفت کاربندی‌هایی هستند که قالبشان در فضا نسبت به صفحه زمین به‌طور مایل است در کاربندی‌های قالب شاغولی در هر سطح که بخواهیم کاربندی کنیم بزرگترین دهانه مبنای کار خواهد بود به این ترتیب از نقاط مختلف سطح طاق هادی می‌زنیم که همه به اندازه طاق بزرگترین دهانه باشد به این ترتیب تیزه همه طاق‌ها در یک طراز قرار می‌گیرد.
این تیزه‌ها پاکار طاقی خواهد شد که کوتاه‌تر از سقف اصلی است و به آن شمسه می‌گویند. به باریکه طاق کامل کاربندی زیر هفتی گویند، به پاره‌ای که بین طاق‌ها دهانه عرضی سطحی و زیرین کاربندی می‌خورد سینه باز می‌گویند همچنین طاق روی کاربندی    نامیده می‌شود.
کاربندی قالب شاغولی بر دو نوع است:
۱- کاربندی رسمی
۲- کاربندی اختری
۱- کاربندی رسمی همانطور که از اسمش پیداست نوع کلاسیک و معمول است که خطوط کاربندی به موازات اضلاع رسم می‌شود. در این کاربندی پس از تقسیم‌بندی دایره محیطی مستطیل با در نظر گرفتن اینکه طول مستطیل چند تا از تقسیمات دایره را در بر می‌گیرد، نقاط تقسیم دایره را به همان تعداد به هم وصل می‌کنیم.
۲- در کاربندی اختری نقاط تقسیم دایره محیطی را به‌طور دلخواه سه به سه یا چهار به چهار یا ... به هم وصل می‌کنیم
شکل به دست آمده کاربندی اختری است. در کاربندی اختری اگر شکل از تقاطع اضلاع تعداد کثیر اضلاع (بیشتر مربع) به دست می‌آید اختری گسیخته است. ولی اگر این کثیرالاضلاع‌ها از یک نقطه در محیط دایره شروع و بعد از تکرار به همان نقطه برسد، اختری پیوسته یا متصل است.
انتخاب تعداد اضلاع کاربندی با طولa  و عرضb با تقریبی نزدیک واقعیت با فرمول زیر محاسبه می‌شود :
تعداد اضلاع کاربندی = ۲(2-a+b)
به‌طور کلی رسمی بندی و کار بندی دارای اصولی کلی هستند، در رسمی بندی فضاها، از استقرار بین کمانهای قوسی که در نتیجه استقرار لنگه قالبها به وجود می‌آید و سطوح منحنی پیروی می‌کنند، با حجمهایی به نام‌های زیر هفتی – سوس - نیم سوس - گوش فیل- ترنجی و شمسه.
در کاربندی قطعات کمان قوسهای بزرگ از فضاهای ذکرشده در رسمی بندی، بسته به نوع کاربندی می‌باشد که به نسبت مشخص خرد شده و فضاهایی که اصطلاحا سینه باز - پا باریک – شاپرک - پرک – سمبوسه – عرقچین - نیم شمسه و سروی خوانده می‌شوند به وجود می‌آیند که در واقع تفاوت چندانی با یکدیگر ندارند.
شیون فومنی

| شیون فومنی | شیون فومنی |
| --- | --- |
نام اصلی: میر احمد سید فخری نژاد
زاده: ۳ دی ۱۳۲۵ فومن، استان گیلان، ایران
درگذشته: ۲۳ شهریور ۱۳۷۷ (۵۱ سال) تهران، ایران
آرامگاه: رشت، سلیمان داراب
نام(های) دیگر: شیون فومنی
زمینه کاری: شاعر، معلم
ملیت:  ایران
فرزند(ان): حامد، کاوه، دامون، آنک
وبگاه: شیون فومنی
میر احمد سید فخری نژاد، متخلص به شیون فومنی (۳ دی ۱۳۲۵، فومن – ۲۳ شهریور ۱۳۷۷، تهران) از شاعران محبوب و مشهور خطه گیلان در سال ۱۳۲۵ ه.ش در شهرستان فومن دیده به جهان گشود
زندگی‌نامه

شیون فومنی در ۳ دی ۱۳۲۵ در شهرستان فومن متولد شد. او تحصیلات ابتدایی و سه سالهٔ خود را در رشت سپری کرد و بعد از آن به کرمانشاه کوچ کرد و سه سالهٔ دوم دبیرستان را تا اخذ دیپلم طبیعی در ۱۳۴۵ در آنجا گذراند. او در کرمانشاه با محافل ادبی و شاعران این شهر ارتباط داشت و با افرادی همچون جعفر درویشیان و عباس درویشی در مراوده بود.
شیون در سال ۱۳۴۶ وارد سپاه دانش در طارم شد و یک سال بعد به استخدام ادارهٔ آموزش و پرورش استان مازندران درآمد و در سال ۱۳۴۸ وارد زندگی زناشویی شد. در کوچی عهده‌دار مدیریت و تدریس در یکی از مدارس فولاد محله ساری گشت و تا سال ۱۳۵۱ به کار تدریس مشغول بود. پس از آن نیز در دیگر نقاط گیلان به این شغل ادامه داد.
زندگی‌نامه > سال‌های پایانی عمر

او در سال ۱۳۷۲ مبتلا به بیماری نارسایی کلیه شد و یک سال بعد برای انجام تراکافت به تهران کوچ کرد و در همین سال با وجود درد شدید موفق به اخذ مدرک تحصیلی لیسانس در ادبیات فارسی، از دانشگاه تربیت معلم شد.
شیون در سال ۱۳۷۶ پس از سال‌ها تدریس، بازنشسته شد.
زندگی‌نامه > درگذشت

او در شهریور ۱۳۷۷ پس از یک دوره بیماری مزمن کلیوی و انجام پیوند کلیه در یکی از بیمارستان‌های تهران از دنیا رفت.
آرامگاهش در بقعه سلیمان داراب رشت بنا به وصیتش در کنار مقبرهٔ میرزاکوچک جنگلی و در نزدیکی مزار مادرش قرار دارد.