غیر-شناخت‌گرایی
استدلال‌های له > توصیه‌گرایی جهانی

استدلال‌های توصیه‌گرایی جهانی متمرکز بر کارکرد بیانیه‌های هنجاری می‌باشد.
توصیه‌گراها استدلال می‌کنند که جملات حقیقی و جملات توصیهٔ از هم کاملاً متفاوت هستند، هم‌مانند تغییراتی که انتظار می‌رود در به هم زدن کلمات واژه و دنیا (word و world) ایجاد گردد. اگر کسی فرض می‌نماید که «سرخ یک عدد است»، پس از نظر قواعد دستور زبان انگلیسی این جملهٔ گفته شده غلط خواهد بود. چون این فرضیه بیان شده اشیای «سرخ» و «عدد» را توصیف می‌کند، هر کسی با دانش کافی از زبان انگلیسی متوجه اشتباه بودن این چنین توصیه و این جمله گفته شده می‌شود. با این حال، اگر هنجار «تو نباید قتل کنی!» گفته شود و این فرضیه (با این حقیقت که یک شخص در حال کشته شدن است) منفی گردد، در این حالت گوینده نباید این جمله خود را به «دیگران را بکش» تغییر دهد، بلکه باید روی شنیع بودن عمل کشتن مجدداً تأکید نماید. تنظیم نمودن جملات بر مبنای واقعیت عینی و تنظیم نمودن واقعیت بر مبنای کلمات کاربرد متناقض زبان نامیده می‌شود؛ یعنی، جملات توصیهٔ نوعی متفاوت از جملات هنجاری هستند. اگر حقیقت از طریق نظریه تطبیقی دانسته می‌شود، پرسش صادق بودن یا کاذب بودن جملات که مشروط به پدیدارهای خارجی است نمی‌تواند آزمایش گردد (همان‌گویی را ببینید).
برخی شناخت‌گراها استدلال می‌نمایند که بعضی اظهارات مانند «شجاع» هم دارای عناصر حقیقی و هم دارای عناصر هنجاری هستند، اما این تمایز را توسط تجزیه و تحلیل تفکیک کرد. توصیه‌گراها استدلال می‌کنند که مطابق به شرایط که جمله گفته می‌شود، عنصر حقیقی بودن یا هنجاری بودن این‌گونه اظهارات غالب می‌باشد. این جمله «قهرمان A شجاعانه رفتار کرد» غلط است، اگر A از خطر فرار کرده باشد. اما جمله «شجاع باش و برای سرافرازی کشورت مبارزه کن» هیچ ارزش درستی ندارد و در صورتی که نه پیوستن کسی به ارتش کاذب نمی‌گردد.
توصیه‌گرایی هم‌چنین با روشی واقعی صحبت کردن بستگی دارد. بیشتر بیانیه‌های اخلاقی در واقعیت به عنوان توصیه‌ها یا اوامر گفته می‌شوند، مثلاً زمانی‌که والدین یا معلمان اطفال را از انجام کارهای نادرست منع می‌کنند. مشهورترین ایده‌ها عبارت از توصیه‌ها هستند: ده فرمان، فرمان خیریه، امر مطلق، فرمان قاعده طلایی اوامری هستند برای انجام دادن یا انجام ندادن چیزی نه برای گفتن این‌که چیزی صادق است یا کاذب.
توصیه‌گرایی با نظریه اخلاقی خداباوری برای اطاعت از خداوند سازگار است. با این حال توصیه‌گرایی از فراطبیعت‌گرایی شناختی که در الهیات وجود دارد و اخلاقات را اراده ذهنی خداوند تفسیر می‌کند فرق دارد، چون توصیه‌گرایی استدلال می‌نماید که قاعده‌های اخلاقی جهان‌شمول بوده و تنها با منطق و بدون ارجاع به خدایی می‌تواند یافت گردد.
از نظر هیر، توصیه‌گرایان نمی‌توانند استدلال نمایند که غیراخلاق گراها از نظر منطقی غلط یا متناقض هستند. هر کسی می‌تواند انتخاب کند که از اوامر اخلاقی پیروی کند یا خیر. با در نظر داشت تفسیر مجدد مسیحیت از انتخاب هرکلس، این امر وضعیت انسان است. از نظر توصیه‌گرایی، اخلاقی بودن مرتبط به دانش نیست (یا حقایق اخلاقی) بلکه مرتبط به شخصیت است (برگزیدن کار درست را انجام دادن). عمل کننده گان نمی‌توانند مسئولیت و آزادی اراده خود را به‌سوی حقایق اخلاقی که در جهان است اظهار نمایند، افراد فضیلت‌مند نیازی ندارند تا منتظر یک امر شناختی باشند تا سپس آنچه درست است را بگزینند.
توصیه‌گرایی هم‌چنین توسط منطق امری، که در آن هیچ ارزش درستی برای امریه‌ها وجود ندارد و توسط نظریه مغالطه طبیعت‌گرایانه پشتیبانی می‌گردد: حتی اگر کسی بتواند موجودیت یک ویژگی اخلاقی را ثابت کند و آن را به‌طور جملات حقیقی بیان کند، او هیچ‌گاهی نمی‌تواند یک امریه از این جمله خارج کند، بنابرین تقلا/ کوشش برای یافتن ویژگی‌های اخلاقی بی-معنی است.