stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
کلی میلر
حرفه

میلر به دلیل محدودیت‌های مالی که داشت قادر نبود در دانشگاه جانز هاپکینز ادامه دهد. او از ۱۸۸۹ – ۱۸۹۰ میلادی در مدرسه عالی در خیابان ام (M Street) واشینگتن دی سی، ریاضی تدریس می‌کرد. او که در ۱۸۹۰ میلادی به عنوان پروفسور ریاضی در هاوارد گماشته شده بود، مضامین جامعه‌شناسی، ساختار توسعه و کارکرد جامعه انسانی را در ۱۸۹۵ میلادی وارد برنامه‌های درسی نموده و از ۱۸۹۵ تا ۱۹۳۴ میلادی به عنوان پرفیسور جامعه‌شناسی خدمت کرد. میلر در ۱۹۰۳ میلادی از مدرسه حقوق دانشگاه هاوارد فارغ‌التحصیل شد. او در ۱۹۰۷ میلادی به عنوان رئیس دانشکده علوم و هنر گماشته شد.
ریاست او برای دوازده سال ادامه داشت و در این مدت کالج به‌طور چشم‌گیری تغییر کرد. برنامه درسی کهنه و کلاسیک را مدرن ساخته و رشته‌های جدید در علوم طبیعی و علوم اجتماعی اضافه گردیده بود. میلر، حامی پُرجوش دانشگاه هاوارد بود و به‌طور فعالانه به این مدرسه شاگرد جذب می‌کرد. وی در ۱۹۱۴ میلادی یک موزه و کتابخانه آمریکایی سیاه‌پوست را برنامه‌ریزی کرد. او جیسی اِی. مورلند را قانع کرد تا کتابخانه بزرگ خصوصی‌اش که در مورد سیاه‌پوستان در آفریقا و ایالات متحده بود را به دانشگاه هاوارد ببخشد و این امر مبنای موزه و کتابخانه آمریکایی سیاه‌پوست وی را شکل داد.
وی یکی از شرکت کنندگان در جلسه ۵ مارس ۱۸۹۷ برای تجلیل از خاطرات فردریک داگلاس بود، داگلاس مؤسس آکادمی آمریکایی سیاه‌پوست بود که توسط الگساندر کرومیل رهبری می‌شد. تا زمانی که این مؤسسه در ۱۹۲۸ میلادی فعالیت خود را متوقف کرد، میلر یکی از فعال‌ترین عضو این انجمن بزرگ و پیشتاز آموزشی آفریقایی آمریکایی بود و هم‌واره به رد بورسیه‌های نژادپرستانه، ترویج دعاوی سیاه‌پوستان برای برابری فردی، اجتماعی و سیاسی و نشر تاریخ‌ها و مطالعات جامعه‌شناختی از زندگی آمریکایی-آفریقایی‌ها می‌پرداخت.
میلر شناخت ملی خود را پس از فعالیت در جبنش دیگری که توسط ویلیام ادوارد برگهارت دیو بویس رهبری می‌گردید، حاصل کرد. او هنگام نزاع میان «آشتی‌گرایی» بوکر تی. واشینگتن و «بنیادگرایی» حقوق مدنی در حال رشد، از خود رهبری فکری چشم‌گیری نشان داد. میلر از دو جهت برای مردم شناخته شده‌است.
در رابطه به سیاست آموزش و پرروش آمریکایی-آفریقایی‌ها، میلر نه طرف‌دار «بنیادگراها» بود - دیو بویس و جنبش نیاگارا – و نه طرف‌دار «محافظه کاران» – پیروان بوکر تی. واشینگتن. میلر به جست‌جوی یک روش‌میانه بود، یک نظام جامع آموزش و پرورش که با پیشکش نمودن آموزش‌های حرفه‌ای و ذهنی باعث «توسعه متوازن» شهروندان آفریقایی-آمریکایی شود.
در فوریه ۱۹۲۴، میلر به عنوان رئیس کنفرانس نیگرو سنهدرین انتخاب گردیده بود، کنفرانسی در شیکاگو که نمایندگان ۶۱ مؤسسه آفریقایی-آمریکایی را گردهم آورد تا اتحاد خود را بیشتر نموده و تلاش نمایند تا به یک برنامه مشترک برای اصلاحات اجتماعی و سیاسی دست یابند.
وی باور داشت که سیاه‌پوستان باید بازار آزاد را نسبت به قدرت دولت یا اتحادیه‌ها ترجیح دهند، او بیان داشت:
سرمایه‌دار تنها یک انگیزه غالب دارد، تولید و فروش کالاها. نژاد و رنگ تولیدکننده مهم است، اما نه چندان… سرمایه‌دار، طرف‌دار یک دکان آزاد است که برای تمامی مردان این حق را می‌دهد تا بدون هیچ مانعی بر مبنای توانایی و مهارت خود کار کنند. در این گزاره، سرمایه‌دار وسیاه‌پوست یکی هستند.
او منتقد تبعیض نژادی پلیس بود و در ۱۹۳۵ بیان داشت که خشونت پلیس به اعتماد جامعه آسیب می‌رساند: «غالباً بخش پلیس تنها ابزار قانون است که مردمان سیاه‌پوست با آن تماس برقرار می‌کنند. خشونت پلیس موجب ایجاد یک بی‌اعتمادی و دل‌خوری نسبت به تمامی مقامات دولتی و افسران اعمال قانون می‌گردد».
حرفه > آثار مکتوب

میلر یک نویسندهٔ پُربار مقالات و جستارها بود که در روزنامه‌ها، مجله‌ها و کتاب به چاپ می‌رسید، وی همچنین چندین کتاب از جمله خارج از خانه اسارت را نوشته‌است. میلر به ویلیام ادوارد برگهارت دیو بویس در راستای ویراستاری بحران (The Crisis) که ژورنال رسمی انجمن ملی پیشرفت مردمان رنگین‌پوست بود، کمک کرد. میلر نشر مقالات خود را بدون ذکر نامش در روزنامه بوستون ترانسکریپت آغاز کرد. میلر همچنین نظریات خود را از طریق بررسی آموزشی، دایل، آموزش و پرورش و ژورنال علوم اجتماعی شریک ساخت. مقاله‌های بی‌نام وی بعداً به موضوع جستار اصلی وی در کتاب‌ش تعدیل نژاد که در ۱۹۰۸ به چاپ رسید، مبدل شد. میلر پیشنهاد نمود که آفریقایی-آمریکایی‌ها این حق را دارند تا بر علیه شرایط غیرعادلانه که با ظهور برتری سفیدپوستان در جنوب ایجاد شده‌است، اعتراض کنند. میلر از سازگاری نژادی، رشد و نهاد سازی حمایت کرد.
در ۱۹۱۷ میلادی، میلر طی یک نامه سرگشاده به رئیس‌جمهور وودرو ویلسون که در هفته‌نامه بالتیمور افرو-امریکن منتشر کرد از لنینچ‌کردن انتقاد کرد و گفت «محدود و وسعت آن ملی است» و ناتوانی حکومت در متوقف‌کردن این پدیده را «رسوایی دموکراسی» خواند. «وقتی مردمان سیاه‌پوست در تمامی اکناف کشور مورد ضرب و شتم قرار می‌گیرد و برای پناه‌جستن به حکومت مرکزی فرار می‌نماید تا بر اساس قضاوت‌های مشکوک آزادی وی رد گردد، این چیزی نیست جز یک تمسخر توخالی به این مردم».
این نامه سرگشاده، همانند یک مقاله در کتابخانه‌های نیروهای نظامی ایالات متحده در جریان بود تا این‌که «اداره سانسور نظامی آمریکا» دستور داد تا این نامه از کتابخانه‌ها برداشته شود، چون «خواندن این نامه، روحیه سربازانی که علیه آلمان می‌جنگند را تضعیف می‌کند». میلر کتاب تاریخ کلی میر از جنگ جهانی برای حقوق بشر را در ۱۹۱۹ میلادی منتشر کرد که حاوی «مجموعه‌ای از تصاویر شگفت‌انگیز بود که از تصاویر رسمی اخیر ساخته شده بود و وسایل جدید و وحشتناک که در روش‌های ترسناک جنگی مدرن مورد استفاده قرار می‌گرفت را تشریح می‌کرد و به تصویر می‌کشید، در این مجموعه همچنین تصاویری از مردان سیاه‌پوست که در حال جنگ در ارتش و نیروهای دریایی بودند موجود بود».
مرگ و میراث

زندگی میلر پس از جنگ جهانی اول، مشکل شد. پس از این‌که جی. ستانلی دورکی در ۱۹۱۸ میلادی به عنوان رئیس دانشگاه هاوارد مقرر شد و یک اداره مرکزی جدید ساخت، میلر در ۱۹۱۹ میلادی تنزل درجه داده شده و به عنوان رئیس یک کالج کوچک تازه تأسیس گماشته شد. میلر به نشر مقالات و ستون‌های هفته‌وار در رسانه‌های منتسب به سیاه‌پوستان ادامه داد. نظریات وی در بیش از ۱۰۰ روزنامه چاپ می‌شد.
میلر در ۱۹۳۹ میلادی در محوطه دانشگاه هاوارد وفات کرد. زمان مرگ میلر، خانم‌ش انی می بوتلر و چهار فرزندش به‌نام‌های کلی سوم، می، ایرن و پاول در قید حیات بودند. پسرش، آیزاک نیوتن در زمان حیات او وفات کرده بود.
شهرک ۱۶۰ خانه‌ای که در منطقه لی‌درویت پارک در ۱۹۴۱ ساخته شد و همچنین مدرسه کلی میلر در واشینگتن دی‌سی، به افتخار او نام‌گذاری شدند.
برای مطالعه بیشتر

Bernard Eisenberg, "Kelly Miller: The Negro Leader as a Marginal Man," Journal of Negro History, vol. 45, no. 3 (ژوئیه ۱۹۶۰), pp. 182–197. In JSTOR
C. Alvin Hughes, "The Negro Sanhedrin Movement," Journal of Negro History, vol. 69, no. 1 (Winter 1984), pp. 1–13. In JSTOR
Samuel K. Roberts, "Kelly Miller and Thomas Dixon, Jr. on Blacks in American Civilization", Phylon, Vol. 41, No. 2 (2nd Quarter 1980), pp. 202–209.
Rhondda R. Thomas and Susanna Ashton (eds.) The South Carolina Roots of African American Thought. Columbia, SC: University of South Carolina Press, 2014.
W.D. Wright, "The Thought and Leadership of Kelly Miller," Phylon, vol. 39, no. 2 (2nd Quarter 1978), pp. 180–192. In JSTOR
کریستین گراهام

| کریستین گراهام MSP | کریستین گراهام MSP |
| --- | --- |
پرتره رسمی، ۲۰۲۱: پرتره رسمی، ۲۰۲۱
افسر رئیس نمایندگان پارلمان اسکاتلند: افسر رئیس نمایندگان پارلمان اسکاتلند
دوره مسئولیت ۱۲ مه ۲۰۱۶ – ۱۴ مه ۲۰۲۱ همکار Linda Fabiani و Lewis Macdonald: دوره مسئولیت ۱۲ مه ۲۰۱۶ – ۱۴ مه ۲۰۲۱ همکار Linda Fabiani و Lewis Macdonald
افسر پرزیدنتی: Ken Macintosh
پس از: جان اسکات و الین اسکات
پیش از: Annabelle Ewing and Liam McArthur
تشکیل کمیته عدالت: تشکیل کمیته عدالت
دوره مسئولیت ۱۴ ژوئن ۲۰۱۱ – ۲۳ مارس ۲۰۱۶: دوره مسئولیت ۱۴ ژوئن ۲۰۱۱ – ۲۳ مارس ۲۰۱۶
پس از: John Lamont
پیش از: Margaret Mitchell
دوره مسئولیت ۶ سپتامبر ۲۰۰۱ – ۳۱ مارس ۲۰۰۳: دوره مسئولیت ۶ سپتامبر ۲۰۰۱ – ۳۱ مارس ۲۰۰۳
پس از: Alasdair Morgan
پیش از: Pauline McNeill
عضو پارلمان اسکاتلند از میدلوتیان جنوبی، توییدیل و لاودردیل: عضو پارلمان اسکاتلند از میدلوتیان جنوبی، توییدیل و لاودردیل
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۶ مه ۲۰۱۱: آغاز به کار  ۶ مه ۲۰۱۱
پس از: Jeremy Purvis
اکثریت: ۵٬۸۶۸
عضو پارلمان اسکاتلند از جنوب اسکاتلند (۱ از ۷ MSPهای منطقه‌ای): عضو پارلمان اسکاتلند از جنوب اسکاتلند (۱ از ۷ MSPهای منطقه‌ای)
دوره مسئولیت ۶ مه ۱۹۹۹ – ۵ مه ۲۰۱۱: دوره مسئولیت ۶ مه ۱۹۹۹ – ۵ مه ۲۰۱۱
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: Christine Grahame ۹ سپتامبر ۱۹۴۴ ‏(۸۰ سال) Burton-on-Trent, Staffordshire, England
حزب سیاسی: Scottish National Party
محل تحصیل: University of Edinburgh
پیشه: Solicitor
وبگاه: www.christinegrahame.com
کریستین گراهام (Christine Grahame) (قبلاً، کریک؛ زادهٔ ۹ سپتامبر ۱۹۴۴)، یک سیاست‌مدار اهل اسکاتلند است که از ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۱ میلادی به عنوان نائب‌رئیس پارلمان اسکاتلند خدمت نمود. وی عضویت حزب ملی اسکاتلند (SNP) را داشته و از سال ۲۰۱۱ میلادی به بعد از حوزه انتخابیه میدلوتیان جنوبی، تویدیل و لاودردیل در پارلمان اسکاتلند نمایندگی نموده و قبلاً آز ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۱ میلادی از منطقه جنوب اسکاتلند نمایندگی می‌کرد.
کریستین در استافوردشر در انگلستان متولد شده و در ادینبرا در اسکاتلند بزرگ شد، وی آموزش خود را در دانشگاه ادینبرو و کالج آموزشی مورای هَوز به اتمام رساند. پس از اتمام دانشگاه، گراهام به عنوان معلم زبان انگلیسی در مدارس متوسطه کار کرد. در ۱۹۸۴ میلادی وی دوباره از دانشگاه ادینبرا فارغ‌التحصیل شد، اما این بار با مدرک لیسانس در رشته حقوق. وی پس از این‌که فوق لیسانس خود را در رشته تخصصی حقوق به‌دست‌آورد، به عنوان سلیسیتر کار نمود. گراهام در انتخابات سراسری ۱۹۹۲ انگلستان، نام‌زد حزب ملی اسکاتلند از حوزه انتخابیه تویدیل، اتریک و لاودردیل بود، اما نتوانست برنده کرسی نمایندگی مجلس شود. در ۱۹۹۹ میلادی، وی از همان حوزه انتخابیه، خود را در پارلمان جدید اسکاتلند نام‌زد کرد. هرچند نتوانست موفق شود، اما وی به عنوان عضو اضافی از منطقه جنوبی اسکاتلند انتخاب گردید.
گراهام در انتخابات ۲۰۰۴ رهبری حزب ملی اسکاتلند، برای به‌دست آوردن پست معاون رهبر وارد مبارزات انتخاباتی شد، اما توسط نیکولا استورجن مغلوب گردید. در انتخابات پارلمانی ۲۰۱۱ اسکاتلند، وی به عنوان نماینده حوزه انتخابیه میدلوتیان جنوبی، تویدیل و لاودردیل در پارلمان اسکاتلند انتخاب گردید. پس از انتخابات پارلمانی ۲۰۱۶، گراهام در پنجمین دوره پارلمان اسکاتلند به عنوان معاون رئیس پارلمان اسکاتلند انتخاب گردید. وی از ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۱ همراه با لیندا فابیانی این سمت را پیش می‌بردند. وی از ماه می ۲۰۲۱ در کمیته تنظیم امور پارلمانی اسکاتلند خدمت کرده‌است.
دوران کودکی و تحصیلات

کریستین گراهام در ۹ سپتامبر ۱۹۴۴ در منطقه بورتون-آن-ترنت، استافوردشر در انگلستان از یک پدر اسکاتلندی و مادر انگلیسی زاده شد. پدربزرگ مادری وی اهل ویلز بود. گراهام در ادینبرا بزرگ شده و در دبیرستان بوروگمویر درس خواند.
وی فوق لیسانس هنرهای اسکاتلندی (MA) خود را در ۱۹۶۵ میلادی از دانشگاه ادینبرا کسب نموده و دیپلم آموزش خود را در ۱۹۶۶ میلادی از کالج آموزشی مورای هَوز به‌دست‌آورد. پس از به‌دست آوردن دیپلم آموزش، وی به عنوان معلم زبان انگلیسی در چندین مدرسه متوسطه در فایف و دامفریس و گالووی کار کرد.
پس از گذراندن یک دوره به عنوان خانم خانه‌دار، وی دوباره به عنوان یک دانش آموز بزرگ‌سال به دانشگاه ادینبرا برگشت، لیسانس خود در رشته حقوق را در ۱۹۸۴ میلادی و فوق لیسانس خود در رشته حقوق تخصصی را در ۱۹۸۵ میلادی به‌دست‌آورد و متعاقب آن در یک تعداد بنگاه‌های حقوقی به عنوان سلیسیتر تا قبل از این‌که در ۱۹۹۹ میلادی به عنوان عضو پارلمان اسکاتلند انتخاب گردد، مشغول کار شد.
حرفه سیاسی

گراهام در ۱۹۷۰ میلادی به حزب ملی اسکاتلند پیوست. وی با استفاده از نام خانوادگی شوهرش کریک، در انتخابات سراسری ۱۹۹۲ به نمایندگی از حوزه انتخابیه تویدیل، اتریک و لاودردیل از طرف حزب ملی اسکاتلند خود را نام‌زد کرد. در ۱۹۹۴ میلادی، وی در انتخابات پارلمانی اروپا نیز نام‌زد شد، اما این بار هم ناموفق بود. وی در انتخابات پارلمانی ۱۹۹۹ اسکاتلند از حوزه انتخابیه تویدیل، اتریک و لاودردیل شرکت نمود.
حرفه سیاسی > عضو پارلمان اسکاتلند

هرچند وی در این مبارزات انتخاباتی در رده دوم قرار گرفت، اما موقعیت وی در فهرست منقطه‌ای حزب ملی اسکاتلند او را به هالی‌رود برد، پس از آن وی از شوهرش طلاق گرفته و مجدداً با نام خانوادگی خودش شناخته شد. وی در انتخابات سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۷ میلادی از حوزه انتخابیه تویدیل، اتریک و لاودردیل به رقابت پرداخت و با دریافت ۱٬۰۰۰ رأی هر دو بار موفق گردید، متعاقب آن از حوزه انتخابیه منطقه‌ای جنوب اسکاتلند انتخاب گردید. وی از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳ میلادی به عنوان رئیس کمیته عدالت کار کرد.
در ۲۰۰۴ میلادی، پس از این‌که معاون رهبری حزب ملی اسکاتلند، روسیانا کنینگهام برای به‌دست آوردن کرسی رهبری این حزب به‌جای جان سوینی به رقابت پرداخت، گراهام برای پست معاون رهبری حزب ملی اسکاتلند خود را نام‌زد کرد. وی توسط نیکولا استورجین مغلوب گردید. پس از انتخابات، وی از ریاست کمیته پارلمانی بهداشت برکنار شده و به عنوان وزیر سایه عدالت اجتماعی گماشته شد که به‌طور عموم توسط مفسرین رسانه‌ای به عنوان یک ترفیع گزارش گردید. در ژوئن ۲۰۰۵، وی به عنوان رئیس افتخاری فدراسیون دانشجویان ملی‌گرا انتخاب گردید.
در انتخابات پارلمانی ۲۰۱۱ اسکاتلند، گراهام توانست با شکستن دادن نام‌زد لیبرال دموکرات و سخن‌گوی پیشین این حزب در امور مالی به‌نام جرمی پورویس، از حوزه دوباره ترسیم شده میدلوتیان جنوبی، تویدیل و لاودردیل برنده این انتخابات شود. پس از انتخاب به عنوان نماینده پارلمان اسکاتلند، وی دوباره به عنوان رئیس کمیته عدالت مجلس انتخاب گردید.
حرفه سیاسی > عضو پارلمان اسکاتلند > رئیس نمایندگان

در انتخابات پارلمانی ۲۰۱۶ اسکاتلند، گراهام کرسی خود را حفظ نموده و سهم آرای خود را به ۴۵٫۱ درصد افزایش داد. متعاقب انتخابات ۲۰۱۶، وی به عنوان نائب‌رئیس پارلمان اسکاتلند انتخاب گردیده و همراه با عضو پارلمان اسکاتلند، لیندا فابیانی این سمت را پیش برد. گراهام همچنین یک بار دیگر به عنوان رئیس کمیته میان-حزبی پارلمانی رفاه حیوانات انتخاب گردید. در جریان همه‌گیری کووید-۱۹، وی به عنوان کسی که بیش از ۷۰ سال عمر دارد و از این‌رو می‌تواند علائم بسیار شدید کووید-۱۹ را از خود بروز دهد، خود را به تجرید سوق داد. در آوریل ۲۰۲۰، عضو مجلس لیویس مک‌دونالد از حزب کارگر، در جریان غیبت وی به عنوان سرپرست نائب‌رئیس پارلمان انتخاب گردید.
حرفه سیاسی > عضو پارلمان اسکاتلند > بازگشت به کرسی‌های عقب

گراهام در انتخابات پارلمانی ۲۰۲۱ میلادی مجدداً به عنوان عضو مجلس انتخاب گردید. وی از ماه می ۲۰۲۱، در کمیته تنظیم امور پارلمانی اسکاتلند خدمت می‌کند.
علل

پس از ورود به پارلمان اسکاتلند در ۱۹۹۹ میلادی، گراهام برخی آرمان‌ها را انتخاب کرده‌است که برجسته‌ترین آن‌ها:
یکی از نخستین اقدامات گراهام پس از انتخاب شدن به عنوان نماینده مجلس اسکاتلند در ۱۹۹۹ میلادی، ایجاد یک گروه میان-حزبی برای حمایت از دادخواست‌های عمومی برای بازگشایی راه‌آهن مرزی بود که در ۱۹۶۹ میلادی در جریان برنامه بحث برانگیز قطع درختان راش (بلیچینگ کتس) بسته شده بود. او چندین سال به مبارزه برای این آرمان ادامه داد و در نهایت این خطوط آهن میان ادینبرا و تویدبانک در ۲۰۱۵ میلادی بازگشایی شد.
گراهام این حمایت مستمر خود از راه‌آهن را به عنوان بزرگ‌ترین دستاورد خود عنوان نموده و هنگام گشایش آن گفت، «به عنوان کسی که از ۱۹۹۹ میلادی تا کنون برای بازگشایی خطوط ویورلی مبارزه کرده‌است، در نهایت سفر کردن این راه از طریق ریل و نگاه کردن به دشت و صحرای کشور از یک بعد دیگر، برای من واقعاً جای افتخار بود. تا این دم، این پروژه بیش از اندازه موفق بوده‌است… اگر قرار باشد بنا بر تجربه خودم صحبت کنم، این پروژه بدون شک تعداد بسیاری از بازدیدکنندگان را به میدلوتیان و مناطق مرزی خواهد آورد و همچنین مردم را تشویق خواهد کرد تا در این مناطق بمانند و زندگی کنند».
گراهام در اواخر ۲۰۱۵ میلادی در بحث عمومی پیرامون مکانِ گذاشتن فرشینه بزرگ اسکاتلند در یک حوزه انتخابیه با شورای مرزهای اسکاتلند وارد بحث شد. اعضای این شورا مبلغ ۶ میلیون پوند را برای ساختن یک مرکز بازدیدکنندگان در ایستگاه راه‌آهن تویدبانک تأیید کرده بودند، اما گراهام استدلال کرد که این برنامه تجارتی دارای نقص است و وزیران حکومت اسکاتلند را بازنشسته نمود تا قبل از آزاد سازی وجه مورد نیاز برای ساختن این ساختمان، مسئله را بیشتر تحقیق نمایند. گراهام طرف‌دار گذاشتن فرشینه در یک ساختمان خالی در گلشیلز بود و استدلال می‌کرد که این گزینه برای رونق مجدد این شهر و تشویق سیاحان تا از خطوط حمل و نقل گلشیلز برای رفتن به منطقه بزرگ‌تر این کشور استفاده کنند، پتانسیل بیشتر داشت.
در ژوئن ۲۰۱۶، یکی از اعضای شورای مرزی بنابر مداخله گراهام، از حزب ملی اسکاتلند استعفا داده و ادعا نمود که این حزب نمایان‌گر «عدم حمایت» از اعضای منتسب به حزب ملی اسکاتلند بوده و این‌که وی در انتخابات پارلمانی ۲۰۱۶ اسکاتلند، به گراهام رأی نداده بود.
با این همه، موضع گراهام در نهایت مورد تأیید قرار گرفت و شورا در دسامبر ۲۰۱۶ میلادی، گلشیلز را به عنوان مکان ترجیح داده شده توصیه نموده و اظهار داشت که «گلشیلز بزرگ‌ترین امکان بالقوه برای جذب توجه جهانی را پیشکش نموده و این امر کمک مهمی به اقتصاد مناطق مرزی می‌نماید».
گراهام با صراحت نظر خود را بیان نمود که محکومیت عبدالباسط المقرحی در رابطه به بمب‌گذاری ۱۹۸۸، غیرمصئون بوده و نارسایی عدالت است. در ماه می ۲۰۰۹، گراهام از مقرحی در زندان گریناک دیدن نمود. پس از دیدارش، او به رسانه‌ها گفت: «من این کار را بسیار ناراحت‌کننده یافتم. این مرد به‌طور آشکار بسیار بیمار است و شدیداً تمایل دارد تا خانواده خود را ببینید – کاملاً بی‌تاب دیدار خانواده خود است – از این‌رو، به هر قیمتی که باشد، این کار در اولویت قرار دارد. او برای من چیزهای گفت که من نمی‌توانم با شما شریک سازم. اما، من بیش از هر وقت دیگر مطمئن هستم که عدالت نارسایی داشته‌است». گراهام یک ماه بعد، ملاقات دومی را با زندانی، مقرحی تنظیم کرد.
المپیک زمستانی ۲۰۱۸

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نشانی المپیک زمستانی ۲۰۱۸: نشانی المپیک زمستانی ۲۰۱۸
مکان: پیونگ‌چانگ، کره جنوبی
شعار: اشتیاق. متصل. (کره‌ای: 하나된 열정; Hanadoen Yeoljeong)
کشورها: ۹۳ شامل تیم هاکی روی یخ زنان کره متحد (COR)
ورزشکاران: ۲٬۹۲۲ (۱٬۶۸۰ مرد، ۱٬۲۴۲ زن)
رویدادها: ۱۰۲ در ۷ ورزش (۱۵ رشته)
افتتاحیه: ۹ فوریهٔ ۲۰۱۸
اختتامیه: ۲۵ فوریهٔ ۲۰۱۸
افتتاح‌کننده: مون جه-این رئیس‌جمهور کره جنوبی
پایان‌دهنده: توماس باخ رئیس کمیته بین‌المللی المپیک
مشعل: یونا کیم-آ
ورزشگاه: ورزشگاه المپیک پیونگ‌چانگ
زمستانی→ ۲۰۱۴ سوچی۲۰۲۲ پکن ←  تابستانی→ ۲۰۱۶ ریو۲۰۲۰ توکیو ←  پارالمپیک زمستانی ۲۰۱۸: زمستانی→ ۲۰۱۴ سوچی۲۰۲۲ پکن ←  تابستانی→ ۲۰۱۶ ریو۲۰۲۰ توکیو ←  پارالمپیک زمستانی ۲۰۱۸
بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۱۸، با نام رسمی XXIII Olympic Winter Games، (به کره‌ای: 평창 동계 올림픽) یک رویداد چندورزشی برای ورزش‌های زمستانی که از ۹ فوریه تا ۲۵ فوریه ۲۰۱۸ در شهر پیونگ‌چانگ کره جنوبی برگزار شده‌است. این شهر پس از نامزدی در ۶ ژوئیه ۲۰۱۱ در دوربان بر شهرهای انوسی (فرانسه) و مونیخ (آلمان) پیروز شد.
گروه موسیقی اکسو در اختتامیه این المپیک اجرا کرده است.
این اولین المپیک زمستانی است که در کره جنوبی برگزار می‌شود و سومین دوره که در آسیا برگزار می‌شود. دو دوره قبلی در ژاپن بوده‌است. (سال ۱۹۷۲ در ساپورو و ۱۹۹۸ ناگانو). شهر پیونگ‌چانگ در سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۴ نیز نامزد شده‌بود که بار اول به ونکوور و بار دوم به سوچی باخت.
انتخاب میزبان

در صدوبیست‌وسومین اجلاس کمیته بین‌المللی المپیک در شهر دوربان میزبان بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۱۸ انتخاب شده‌است.
| شهر | کشور | آرا |
| --- | --- | --- |
| پیونگ‌چانگ |  کره جنوبی | ۶۳ |
| مونیخ |  آلمان | ۲۵ |
| انسی |  فرانسه | ۷ |
ورزش‌ها

اسکی آلپاین (۱۱) (جزئیات)
ورزش دوگانه (۱۱) (جزئیات)
بابسلد (۳) (جزئیات)
اسکی صحرانوردی (۱۲) (جزئیات)
کرلینگ (۳) (جزئیات)
اسکیت نمایشی (۵) (جزئیات)
اسکی نمایشی (۱۰) (جزئیات)
هاکی روی یخ (۲) (جزئیات)
لژسواری (۴) (جزئیات)
نوردیک ترکیبی (۳) (جزئیات)
اسکیت سرعت مسیر کوتاه (۸) (جزئیات)
اسکلتون (۲) (جزئیات)
اسکی پرش (۴) (جزئیات)
اسنوبردسواری (۱۰) (جزئیات)
اسکیت سرعت (۱۴) (جزئیات)
کشورهای شرکت‌کننده > تعداد ورزشکاران کشورها (از بیشترین تا کمترین)

| کد IOC | کشور | ورزشکار |
| --- | --- | --- |
| USA |  ایالات متحده آمریکا | ۲۴۲ |
| CAN |  کانادا | ۲۲۶ |
| SUI |  سوئیس | ۱۶۹ |
| OAR |  ورزشکاران المپیک روسیه | ۱۶۸ |
| GER |  آلمان | ۱۵۶ |
| JPN |  ژاپن | ۱۲۴ |
| ITA |  ایتالیا | ۱۲۲ |
| KOR |  کره جنوبی | ۱۲۲ |
| SWE |  سوئد | ۱۱۸ |
| NOR |  نروژ | ۱۰۹ |
| FRA |  فرانسه | ۱۰۸ |
| FIN |  فنلاند | ۱۰۶ |
| AUT |  اتریش | ۱۰۵ |
| CZE |  جمهوری چک | ۹۵ |
| CHN |  چین | ۸۱ |
| SLO |  اسلوونی | ۷۱ |
| POL |  لهستان | ۶۲ |
| GBR |  بریتانیای کبیر | ۵۸ |
| SVK |  اسلواکی | ۵۶ |
| AUS |  استرالیا | ۵۱ |
| KAZ |  قزاقستان | ۴۶ |
| COR |  کره | ۳۵ |
| LAT |  لتونی | ۳۴ |
| NED |  هلند | ۳۳ |
| BLR |  بلاروس | ۳۳ |
| UKR |  اوکراین | ۳۳ |
| ROU |  رومانی | ۲۷ |
| EST |  استونی | ۲۲ |
| BEL |  بلژیک | ۲۲ |
| BUL |  بلغارستان | ۲۱ |
| NZL |  نیوزیلند | ۲۱ |
| CRO |  کرواسی | ۱۹ |
| HUN |  مجارستان | ۱۹ |
| DEN |  دانمارک | ۱۷ |
| ESP |  اسپانیا | ۱۳ |
| ISR |  اسرائیل | ۱۰ |
| PRK |  کره شمالی | ۱۰ |
| BRA |  برزیل | ۹ |
| LTU |  لیتوانی | ۹ |
| TUR |  ترکیه | ۸ |
| CHI |  شیلی | ۷ |
| ARG |  آرژانتین | ۷ |
| AND |  آندورا | ۵ |
| ISL |  ایسلند | ۵ |
| IRL |  ایرلند | ۵ |
| BIH |   بوسنی و هرزگوین | ۴ |
| COL |  کلمبیا | ۴ |
| GEO |  گرجستان | ۴ |
| GRE |  یونان | ۴ |
| IRI |  ایران | ۴ |
| MEX |  مکزیک | ۴ |
| MON |  موناکو | ۴ |
| SRB |  صربستان | ۴ |
| TPE |  چین تایپه | ۴ |
| THA |  تایلند | ۴ |
| ARM |  ارمنستان | ۳ |
| JAM |  جامائیکا | ۳ |
| LBN |  لبنان | ۳ |
| LIE |  لیختن‌اشتاین | ۳ |
| MKD |  مقدونیه | ۳ |
| MNE |  مونته‌نگرو | ۳ |
| NGR |  نیجریه | ۳ |
| ALB |  آلبانی | ۲ |
| BOL |  بولیوی | ۲ |
| IND |  هند | ۲ |
| KGZ |  قرقیزستان | ۲ |
| MAS |  مالزی | ۲ |
| MDA |  مولداوی | ۲ |
| MGL |  مغولستان | ۲ |
| MAR |  مراکش | ۲ |
| PAK |  پاکستان | ۲ |
| PHI |  فیلیپین | ۲ |
| POR |  پرتغال | ۲ |
| UZB |  ازبکستان | ۲ |
| AZE |  جمهوری آذربایجان | ۱ |
| BER |  برمودا | ۱ |
| CYP |  قبرس | ۱ |
| ECU |  اکوادور | ۱ |
| ERI |  اریتره | ۱ |
| GHA |  غنا | ۱ |
| HKG |  هنگ کنگ | ۱ |
| KEN |  کنیا | ۱ |
| KOS |  کوزوو | ۱ |
| LUX |  لوکزامبورگ | ۱ |
| MAD |  ماداگاسکار | ۱ |
| MLT |  مالت | ۱ |
| PUR |  پورتوریکو | ۱ |
| SMR |  سان مارینو | ۱ |
| SGP |  سنگاپور | ۱ |
| RSA |  آفریقای جنوبی | ۱ |
| TLS |  تیمور شرقی | ۱ |
| TGA |  تونگا | ۱ |
| TOG |  توگو | ۱ |
a A unified Korean team consisting of players from both کره شمالی and کره جنوبی is competing in the women's ice hockey tournament following talks in پانمونجوم on 17 January 2018. Of the 35 players on the team, 12 are from North Korea and 23 are from South Korea.
b Russia participated in the بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۱۴, but following the doping controversy the Russian Olympic Committee was suspended with an option for Russian athletes to participate as Olympic Athletes from Russia (OAR) if cleared by the IOC commission.
جدول مدال‌ها

*   کره جنوبی
| رتبه | NOC | طلا | نقره | برنز | مجموع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ |  نروژ | ۱۴ | ۱۴ | ۱۱ | ۳۹ |
| ۲ |  آلمان | ۱۴ | ۱۰ | ۷ | ۳۱ |
| ۳ |  کانادا | ۱۱ | ۸ | ۱۰ | ۲۹ |
| ۴ |  ایالات متحده آمریکا | ۹ | ۸ | ۶ | ۲۳ |
| ۵ |  هلند | ۸ | ۶ | ۶ | ۲۰ |
| ۶ |  سوئد | ۷ | ۶ | ۱ | ۱۴ |
| ۷ |  کره جنوبی* | ۵ | ۸ | ۴ | ۱۷ |
| ۸ |  سوئیس | ۵ | ۶ | ۴ | ۱۵ |
| ۹ |  فرانسه | ۵ | ۴ | ۶ | ۱۵ |
| ۱۰ |  اتریش | ۵ | ۳ | ۶ | ۱۴ |
| ۱۱ |  ژاپن | ۴ | ۵ | ۴ | ۱۳ |
| ۱۲ |  ایتالیا | ۳ | ۲ | ۵ | ۱۰ |
| ۱۳ |  ورزشکاران المپیک روسیه | ۲ | ۶ | ۹ | ۱۷ |
| ۱۴ |  جمهوری چک | ۲ | ۲ | ۳ | ۷ |
| ۱۵ |  بلاروس | ۲ | ۱ | ۰ | ۳ |
| ۱۶ |  چین | ۱ | ۶ | ۲ | ۹ |
| ۱۷ |  اسلواکی | ۱ | ۲ | ۰ | ۳ |
| ۱۸ |  فنلاند | ۱ | ۱ | ۴ | ۶ |
| ۱۹ |  بریتانیای کبیر | ۱ | ۰ | ۴ | ۵ |
| ۲۰ |  لهستان | ۱ | ۰ | ۱ | ۲ |
| ۲۱ |  اوکراین | ۱ | ۰ | ۰ | ۱ |
| ۲۱ |  مجارستان | ۱ | ۰ | ۰ | ۱ |
| ۲۳ |  استرالیا | ۰ | ۲ | ۱ | ۳ |
| ۲۴ |  اسلوونی | ۰ | ۱ | ۱ | ۲ |
| ۲۵ |  بلژیک | ۰ | ۱ | ۰ | ۱ |
| ۲۶ |  اسپانیا | ۰ | ۰ | ۲ | ۲ |
| ۲۶ |  نیوزیلند | ۰ | ۰ | ۲ | ۲ |
| ۲۸ |  قزاقستان | ۰ | ۰ | ۱ | ۱ |
| ۲۸ |  لتونی | ۰ | ۰ | ۱ | ۱ |
| ۲۸ |  لیختن‌اشتاین | ۰ | ۰ | ۱ | ۱ |
| مجموع (۳۰ NOC) | مجموع (۳۰ NOC) | ۱۰۳ | ۱۰۲ | ۱۰۲ | ۳۰۷ |
کوبارید

مکان در 23x15px|border |alt=|link= اسلوونی
| کوبارید Kobarid | کوبارید Kobarid |
| --- | --- |
کوباریدLocation in Slovenia: کوباریدLocation in Slovenia
مختصات: ۴۶°۱۴′۴۷٫۱۷″ شمالی ۱۳°۳۴′۴۰٫۸۲″ شرقی﻿ / ﻿۴۶٫۲۴۶۴۳۶۱°شمالی ۱۳٫۵۷۸۰۰۵۶°شرقی﻿ / 46.2464361; 13.5780056: مختصات: ۴۶°۱۴′۴۷٫۱۷″ شمالی ۱۳°۳۴′۴۰٫۸۲″ شرقی﻿ / ﻿۴۶٫۲۴۶۴۳۶۱°شمالی ۱۳٫۵۷۸۰۰۵۶°شرقی﻿ / 46.2464361; 13.5780056
منطقه تاریخی: لیتورال اسلوونی
منطقه آماری: گوریزیا
شهرداری: Kobarid
مساحت: مساحت
 • کل: ۴٫۶ کیلومتر مربع (۱٫۸ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۳۵٫۳ متر (۷۷۲٫۰ فوت)
جمعیت (2012): جمعیت (2012)
 • کل: ۱٬۱۲۱
کوبارید (به ایتالیایی: Caporetto)  در اسلوونی با جمعیت ۱٬۱۲۱ نفر است که در slovenian littoral واقع شده‌است.
راچستر، کنتاکی

مکان
| Rochester, Kentucky | Rochester, Kentucky |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location of Rochester within کنتاکی: Location of Rochester within کنتاکی
مختصات: ۳۷°۱۲′۳۹″ شمالی ۸۶°۵۳′۳۳″ غربی﻿ / ﻿۳۷٫۲۱۰۸۳°شمالی ۸۶٫۸۹۲۵۰°غربی﻿ / 37.21083; -86.89250: مختصات: ۳۷°۱۲′۳۹″ شمالی ۸۶°۵۳′۳۳″ غربی﻿ / ﻿۳۷٫۲۱۰۸۳°شمالی ۸۶٫۸۹۲۵۰°غربی﻿ / 37.21083; -86.89250
ایالت: کنتاکی
شهرستان: Butler
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۴ مایل مربع (۱٫۲ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۴ مایل مربع (۱٫۱ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۱ کیلومتر مربع)  ۲٫۲۲٪
ارتفاع: ۴۱۰ فوت (۱۲۵ متر)
جمعیت (2000): جمعیت (2000)
 • کل: ۱۸۶
 • تراکم: ۴۲۳٫۶/مایل مربع (۱۶۳٫۲/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
ZIP code: 42273
کد منطقه: 270
FIPS code: 21-65982
GNIS feature ID: 0502100
راچستر (به انگلیسی: Rochester) شهری در ایالت کنتاکی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱۵۲ نفر بوده‌است.