stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جمشید آرین
بازخوردها > پاسخ مجری برنامه ثریا به نامه معصومه ابتکار

در تیرماه ۱۳۹۵ محسن مقصودی، مجری برنامه ثریا، در پاسخ به ماجرای تکذیب‌نامه خانم ابتکار پس از هفت ماه نوشت:
ادعای خبر اصلی، اتفاقات علم و فناوری این روزهای کشور نه اعتصاب غذای یک مخترع تولیدکننده خودروهای الکتریک است، نه ماجرای سوخت‌های فسیلی و وابستگی کشور به واردات بنزین، نه راهکار بلندمدت آلودگی هوای کلانشهرها، نه عقب ماندگی صنعت خودروی کشور و نه موضوع جعل یک نامه. اینها هیچ‌کدام خبر اصلی نیستند. یک مشت تیتر یک هستند برای ژورنالیست‌ها و خبرنگاران و رسانه‌ای‌ها. اصل ماجرا چیز دیگری است. داستان چالش‌های پیشرفت ایران پر است از امثال آرین‌ها و برخوردهای اینچنینی مسئولان. داستان اصلی که این همه حواشی آن است، نحوه برخورد مسئولان در دولت‌های مختلف با چالش‌ها و نیازهای کشور و پیشرفت‌های علمی و فناوری است.
در آذرماه ۱۳۹۵ حکم جلب جمشید آرین به جرم جعل امضای معصومه ابتکار به وسیلهٔ دادسرای ناحیه ۲ تهران صادر شد.
بازخوردها > بیانیه تشکل‌های دانشجویی

در تاریخ ۲۶ دیماه ۱۳۹۵ تعدادی از تشکل‌های دانشجویی کشور در حمایت از جمشید آرین بیانیه‌ای صادر کردند. در متن این بیانیه آمده‌است:
تصدی گری دولت در این صنعت موجب ایجاد رانت و فساد گسترده‌ای شده که بی تردید عامل اصلی وضعیت اسفبار فعلی آن است. یکی از نمودهای این فساد عمیق، عدم توجه به ظرفیت‌های نخبگان کشور در این عرصه می‌باشد، اما این روزها نام یکی از این نخبگان بر سر زبان هاست، جمشید آرین اصل. کسی که به گواه سخنانش در سال ۱۳۸۱ در گفتگوی ویژه خبری شبکه ۲ صداوسیما، زمانی که کمپانی‌های مثل تسلا اصلاً وجود نداشتند، روند حرکت صنعت خودرو در جهان را به درستی به سمت خودروهای الکتریکی پیش‌بینی کرده‌است.
البته این ایده در حد حرف باقی نماند و در سال ۱۳۸۱ اولین خودروی هوشمند الکتریکی جهان در ایران ساخته شد: آریانا ۷۹۲.
فرصتی طلایی که با خیانت مافیای خودرو از کشور گرفته شد و جمشید آرین با تهدید، تطمیع و تعطیلی کارخانه‌هایش مجبور به ترک کشور شد. اما وی همچنان ایستاده‌است، خود را تابع نظام و رهبری می‌داند، به دنبال زدودن این فساد از صنعت خودرو و ایجاد زیرساخت واقعی برای پیشرفت آن است و در سال اقتصاد مقاومتی، اقدام و عمل، مسئولین کشور را به چالش اقدام و عمل دعوت می‌کند:
من خودروی هوشمند الکتریکی با نام iEV8 را با یک تیم دانشگاهی منتخب خودم از دانشگاه‌های سراسر ایران در مدت فقط ۶ ماه می‌سازم، که رکورد سرعت جهان را بشکند، بدون نیاز به حتی یک ریال کمک مالی دولت ایران، فقط به یک شرط:
مردان سیاسی و مسئولین باغیرت کشور ایران، از هر جناحی که هستند، به جای حرف، به عمل به پنج درخواست مرا در تحقق اقتصاد مقاومتی اجابت کنند.
او مردانه پای حرف خود ایستاده و نتایج این انقلاب صنعتی را تضمین می‌کند.
اما جالب است که به جای حمایت، حکم جلب او صادر می‌شود، آن هم با شکایت مقام مسئولی که وظیفه حمایت از این دست نخبگان را دارد، رئیس سازمان محیط زیست؛ و به جرمی که اصلاً قابل باور نیست، جعل امضا! این در حالیست که خانم ابتکار امروز همچنان مطالب همان نامه‌ای را تکرار می‌کند که ادعای جعلی بودن آن را دارد.
در برهه‌ای که مسئولین کشور باید واقعیات کشور و جهان را بیش از پیش درک کرده و به چشم‌اندازهای علمی و اقتصادی نظام جمهوری اسلامی که نمود آن‌ها همواره در مطالبات رهبری پدیدار است متمرکز باشند، مشاهده می‌کنیم که چنین همتی برای اقدام و عمل در این حوزه از آن‌ها دیده نمی‌شود.
مگر نه این است که دغدغه مندی و تلاش در جهت حل معضلات اقتصادی، صنعتی، محیط زیست و همچنین ارتقاء سطح علمی و کیفی فضای علمی و نخبگانی از مصادیق انقلابی گری و مدیریت و کار جهادی است؟
در این بین مطالبهٔ ما دانشجویان این است که مسئولین برای یک بار هم که شده با حمایت و اعتماد به این نخبهٔ علمی، قدمی در راستای تحقق انقلاب صنعتی پایدار، که در واقع تجلی ای از اقتصاد مقاومتی است، بردارند.
ما با اعلام حمایت خود از تمام نخبگان مؤمن و انقلابی کشور، و به‌طور خاص جمشید آرین اصل، خواستار شفاف شدن جزئیات این ماجرای تاسف بار، و رسیدگی عادلانه پرونده این مخترع نیز هستیم. والسلام علی من التبع الهدی
بازخوردها > محکومیت جمشید آرین و تأیید جعلی بودن نامه منتشر شده در برنامه ثریا توسط دادگاه

بر اساس خبری که در تیرماه ۱۳۹۶ در پایگاه اطلاع‌رسانی سازمان حفاظت محیط زیست منتشر شد، جمشید آرین اصل بنابر حکم دادگاه محکوم به جزای نقدی و شلاق شد. بر این اساس وی «به لحاظ جعل به پرداخت مبلغ هجده میلیون ریال و به لحاظ استفاده از سند مجعول به پرداخت هجده میلیون ریال هر دو به عنوان جزای نقدی به نفع صندوق دولت و از بابت نشر اکاذیب به تحمل ۳۰ ضربه شلاق محکوم گردید».
بازخوردها > خودروی جدید جمشید آرین

در تاریخ شانزدهم مرداد سال ۱۳۹۷، مجله برخط استرالیایی نیواطلس در نوشتاری با عنوان «خودروی کوچک الکتریکی منبسط می‌شود تا مسافر بیشتری سوار کند»، خودروی جدید هوشمند الکتریک جمشید آرین را معرفی کرده‌است. این خودروی کوچک برای مسافرت‌های شهری مناسب است و در کشور آلمان ساخته شده‌است. عرض این خودرو ۷۸ سانتی‌متر و طول آن ۱۶۰ سانتی‌متر در حالت تک نفره است. برای سوار کردن یک مسافر دیگر، طول خودرو به صورت الکتریکی به ۱۹۰ سانتی‌متر افزایش می‌یابد و اجازه می‌دهد که صندلی دوم در پشت سر راننده ظاهر شود. همچنین، برای حمل محموله‌های اضافی، می‌توان طول این خودرو را به ۲۲۰ سانتی‌متر افزایش داد.
مدل پایه این خودرو با یک بسته باتری ۴۸ ولت لیتیوم یونی طراحی شده و برای طی نمودن مسافت ۶۰ کیلومتر به ۳ ساعت شارژ به صورت پلاگین نیاز دارد. یک پانل خورشیدی ۴۰ وات نیز بر روی سقف این خودرو نصب شده و به شارژ شدن ماشین در هنگام پارک نمودن کمک می‌نماید. حداکثر سرعت این خودرو ۴۵ کیلومتر در ساعت است. نمونه دیگری از این خودرو نیز با ظرفیت بالاتر باتری (۷۲ ولت) برای طی مسافت ۱۲۰ کیلومتر و یک پنل خورشیدی ۶۰ وات و حداکثر سرعت ۶۰ کیلومتر در ساعت طراحی شده‌است. همچنین، این خودرو دارای سیستم شارژ خودکار رباتیک نیز می‌باشد. هردوی این مدل‌ها دارای دوربین دید عقب، صفحه نمایش لمسی ۷ اینچی، سیستم روشنایی LED و شاسی فولادی با پانل‌های آلومینیومی هستند.
iEV X + گام بعدی به سمت یک آینده انقلابی پایدار است که سیستم حمل و نقل پاک و هوشمند در آن آینده می‌تواند یک واقعیت باشد.
ایکینجی قره‌چان‌لی

| ایکینجی قره‌چان‌لی | ایکینجی قره‌چان‌لی |
| --- | --- |
کشور:  جمهوری آرتساخ  جمهوری آذربایجان
استان شهرستان: استان کاشاتاق شهرستان لاچین
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵
ایکینجی قره‌چان‌لی (ترکی آذربایجانی: İkinci Qaraçanlı یا ترکی آذربایجانی: Qaraçanlı-2) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده‌است.
نبرد کی‌یف (۱۹۴۱)

نخستین نبرد کی‌یِف به نبردی در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم گفته می‌شود که در اثر اقدام نیروهای ورماخت در ماه‌های اوت و سپتامبر سال ۱۹۴۱ ، در جریان عملیات بارباروسا، برای به محاصره درآوردن نیروهای ارتش سرخ در ناحیه کی‌یف به وقوع پیوست. از این نبرد در تاریخ نظامی شوروی تحت عنوان عملیات دفاع راهبردی کی‌یف یاد می‌شود. طی این نبرد، پس از توقف حرکت گروه ارتش مرکز ورماخت به سمت مسکو، بخشی از نیروهای زرهی آن در قالب گروه زرهی ۲ تحت امر هاینتس گودریان رو به جنوب چرخش کردند. با حرکت نیروهای گروه ارتش جنوب ورماخت از گذرهای رود دنیپر رو به شمال و اتصال آن‌ها نیروهای گودریان در شرق کی‌یف، بیشتر یگان‌های جبهه جنوب غربی ارتش سرخ به محاصره درآمدند و در نهایت به کمک پیاده‌نظام منهدم شدند. نبرد کی‌یف بزرگ‌ترین محاصره نیروهای نظامی در طول تاریخ بوده است که طی آن ۶۶۵ هزار نیروی نظامی شوروی به اسارت نیروهای آلمانی درآمدند. با وجود گذاشتن نام: «نبرد کی‌یف» بر این نبرد، خود شهر کی‌یف نقشی کوچک و جانبی در درگیری‌ها داشت و نبرد در منطقه وسیعی در شرق اوکراین به وقوع پیوست.
آدولف هیتلر، پیشوای رایش سوم نبرد کی‌یف را «بزرگ‌ترین نبرد در تاریخ جهان» توصیف کرده است.
حرکت ورماخت به سمت کی‌یف

روز ۹ ژوئیه فرماندهی گروه ارتش جنوب و فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان مجدداً بر محاصره و انهدام نیروهای دشمن در غرب رود دنیپر به عنوان هدف اصلی عملیات تأکید کردند. به هر صورت با مشاهده فروپاشی قریب‌الوقوع جبهه جنوب غربی شوروی، سلطه بر کی‌یف نیز در ظاهر به عنوان هدف ثانویه مطرح گردید. هیتلر در این زمان تمایلی به تهاجم به کی‌یف نداشت و دستیابی به گذرگاهی بر رود دنیپر را نیز تابع انهدام آرایش‌های بزرگی از نیروهای دشمن در غرب این رود می‌دید. با این حال، فرماندهان نیروی زمینی همچنان علاقه‌مند به تصرف کی‌یف بودند. حملات مکرر نیروهای ارتش پنجم شوروی از منطقه پریپیات، اجازه به‌کارگیری ارتش ششم ورماخت در صورت دادن به این تهاجم را نمی‌داد. فون روندشتت اطمینان داشت کی‌یف هنگام پیشروی سریع، توسط سپاه ۳ موتوریزه به تصرف درخواهد آمد اما هیتلر پس از مشورت با فون براوخیچ تصور می‌کرد چنین کاری نیروهای زرهی را «به شکل غیرلازمی فدا خواهد کرد». در نهایت هالدر ساعت یک بامداد ۱۰ ژوئیه با تماس با قرارگاه گروه ارتش جنوب استفاده از نیروهای زرهی در جهت کی‌یف را جز برای امور شناسایی و امنیتی منع کرد. هیتلر نیز با تأیید این فرمان، سپاه ۳ موتوریزه را تنها مسئول حفاظت در مقابل حملات از جانب کی‌یف دانست و دستور به اجتناب از تهاجم به این شهر توسط این سپاه داد. او در ادامه خاطر نشان کرد اگر محاصره نیروهای دشمن تا رود بوگ جنوبی محقق نشود، کلیت گروه زرهی ۱ به سمت کی‌یف و رود دنیپر در جنوب شرقی پیشروی خواهد کرد.
در همین حال، فون روندشتت عقیده داشت با عقب‌نشینی بسیاری از یگان‌های ارتش سرخ به سمت شرق، دیگر محاصره آن‌ها تا رود بوگ جنوبی عملی نیست و با همراهی هالدر خواهان به محاصره درآوردن آن‌ها در حوالی بیلا تسرکفا در غرب رود دنیپر شد که با رضایت هیتلر به شرط مراقبت از جناح شمالی گروه زرهی ۱ همراه شد. با ابهام در شرط هیتلر، فون براوخیچ نتیجه گرفت که تصرف کی‌یف جناح شمالی را تأمین خواهد کرد. به هر حال همانند رویکرد گذشته، او تصمیم‌گیری نهایی را بر عهده فرماندهی گروه ارتش جنوب گذاشت. در همین حال فون روندشتت و والتر فون رایشناو، فرمانده ارتش ششم ورماخت که پیش از این هوادار تهاجم به کی‌یف بودند، اینک در آن تشکیک کردند. در نهایت به ارتشبد ایوالت فون کلایست، فرمانده گروه زرهی ۱ توصیه شد در صورتی که تهاجم او در هماهنگی با ارتش ششم ورماخت، امکان مناسبی برای تصرف این شهر بدون خطر عقب رانده شدن مهیا کرد، فرمانده محلی مختار است دست به چنین کاری بزند. بدین ترتیب پس از نگرانی‌ها فراوان در سطوح بالا، تصمیم نهایی بر عهده یک فرمانده پایین رده نهاده شد. در نهایت نیروهای شناسایی ورماخت ۱۳ ژوئیه مشخص کردند که استحکامات و تمرکز قوای شوروی در کی‌یف، هیچ شانسی برای یک حمله غافلگیرانه باقی نگذاشته است.
تغییر راهبرد ورماخت

اوایل ماه ژوئیه فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان قصد داشت پس از پایان نبرد اسمولنسک، در ادامه عملیات بارباروسا، پس از انجام آماده‌سازی‌های لازم، از آغاز ماه سپتامبر با گروه ارتش مرکز از سه محور تهاجم به سمت مسکو را آغاز کند. با این وجود، ارتش پنجم شوروی تا میانه ماه ژوئیه همچنان مواضع پیشین خود در مرداب‌های پریپیات را حفظ کرده و این مسئله موجب ایجاد یک خط مقدم بیش از ۲۵۰ کیلومتری اضافه در جناحین باز جنوبی و شمالی دو گروه ارتش مرکز و جنوب ورماخت گشته بود. با وجود این که در ظاهر به نظر می‌رسید این منطقه محدب یکپارچه است اما در حقیقت تکه‌هایی از یگان‌های شکست خورده ارتش سرخ بدون تجهیزات، سوخت و مهمات در آن پراکنده بودند. با توجه به این شرایط و در پی مقاومت شدید نیروهای شوروی در اطراف اسمولنسک، فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان از اواسط ماه ژوئیه راهبرد خود برای ادامه عملیات را تغییر داد. فرمان شماره ۳۳ پیشوا روز ۱۹ ژوئیه ضمن انتقاد از عملکرد جناح شمالی گروه ارتش جنوب در مقابل ارتش پنجم شوروی، به منظور بازیابی تمرکز و تبیین دقیق اولویت اهداف، نیروهای آلمانی را موظف ساخت «از گریز مقادیر زیادی از قوای دشمن با گذر از رود دنیپر به عمق خاک روسیه جلوگیری کنند و آن‌ها را منهدم نمایند». بر این مبنا جناح چپ گروه ارتش جنوب با همکاری جناح راست گروه ارتش مرکز ارتش پنجم شوروی را منهدم می‌نمود. بدین ترتیب گروه ارتش مرکز صرفاً با پیاده‌نظام خود حرکت به سوی مسکو را ادامه می‌داد. به هر صورت، هیچ فرماندهی مشترکی برای بخش‌هایی از هر دو گروه ارتش که قرار بود در عملیات جدید با یکدیگر همکاری کنند، ایجاد نشد.
فون براوخیچ توصیه کرد گروه زرهی ۱ بلافاصله به سمت جنوب چرخش کند تا ضمن محاصره نیروهای دشمن در منطقه‌ای کوچک، یک دیوار دفاعی در غرب کی‌یف ایجاد گردد. با این حال هیتلر در این زمان ترجیح می‌داد ابتدا کی‌یف تصرف شود و سپس به کمک گروه ارتش مرکز تهاجمی برای محاصره دشمن در ناحیه‌ای بزرگ‌تر تا رود دنیپر آغاز گردد.
طرح مقابله استاوکا

در مقابل چنین اقداماتی، استاوکا روز ۲۳ ژوئیه جبهه مرکزی شوروی را به فرماندهی ارتشبد فیودور کوزنتسوف، مشتکل از ارتش‌های به شدت تضعیف‌شده سیزدهم و بیست و یکم جهت محافظت از ناحیه گومل و رود سوژ در جناح جنوبی گروه ارتش مرکز ورماخت، شکل داد. با این وجود این نیرو به زحمت می‌توانست قادر به چنین کاری باشد.
ارتشبد گئورگی ژوکوف، رئیس ستاد کل ارتش سرخ، با دریافت اطلاعات از خط مقدم به این نتیجه رسید که حرکت گروه ارتش مرکز به سمت شرق متوقف شده است و هم‌اکنون بزرگ‌ترین تهدید راهبردی برای نیروهای شوروی در قسمت جبهه مرکزی آن است؛ جایی که حرکت نیروهای مکانیزه آلمان به سمت جنوب می‌تواند باعث قرار گرفتن جبهه جنوب غربی شوروی در خطر افتادن در محاصره گردد. ژوکوف روز ۲۹ ژوئیه به استالین گفت موفقیت هر گونه حرکت آلمانی‌ها به سمت لنینگراد و مسکو غیر محتمل به نظر می‌رسد اما ناحیه گومل نقطه‌ضعف کلیدی راهبردی ارتش سرخ است. از این رو، ژوکوف توصیه کرد سه ارتش شامل یک ارتش از ذخیره راهبردی و دو ارتش از جبهه‌های غربی و جنوب غربی شوروی و مقادیر بیشتری توپخانه به جبهه مرکزی شوروی اختصاص یابد و سپهبد نیکولای واتوتین به فرماندهی آن منصوب گردد. استالین با بدبینی ابراز داشت چنین عملی با انتقال نیروها، محور حیاتی مسکو را تضعیف خواهد نمود. در پاسخ ژوکوف با رد این مسئله، اعلام کرد امکان انتقال ۹ لشکر کاملاً مجهز از خاور دور در عرض دو هفته جهت تقویت این محور وجود دارد. استالین مجدداً این بار از افتادن خاور دور به دست ژاپنی‌ها ابراز تردید کرد. ژوکوف با نادیده گرفتن این سخن، پیشنهاد کرد جبهه جنوب غربی شوروی به پشت رود دنیپر عقب کشیده شود. با پرسش استالین از سرنوشت کی‌یف در این صورت، ژوکوف با ذکر دلایل نظامی تشریح کرد که این شهر می‌تواند رها گردد. در مواجهه با این سخن، استالین برآشفته شد و با مؤاخذه ژوکوف با لحنی تند و با «بی‌ارزش» خواندن حرف‌های او، اعلام کرد قصد دارد کی‌یف را همانند لنینگراد به هر قیمت که شده حفظ کند. در طرف مقابل ژوکوف نیز با پرخاش به استالین گفت که اگر تصور می‌کند رئیس ستاد کل «مزخرف» می‌گوید، درخواست می‌کند او را عزل کرده و به خط مقدم بفرستد. استالین که قصد عقب‌نشینی نداشت با این درخواست موافق کرد و مارشال بوریس شاپوشنیکوف را جایگزین ژوکوف در ریاست ستاد کل و او را به فرماندهی جبهه ذخیره شوروی منصوب ساخت.
ادامه حرکت گروه ارتش جنوب

با وجود مقاومت سرسختانه نیروهای ارتش سرخ و بارندگی شدید غیرمنتظره، ارتش هفدهم ورماخت موفق به رخنه در ناحیه وینیتسا گشت و ارتش یازدهم آن تا رود دنیستر پیش رفت. شرایط میدان‌های نبرد، سبب گشت گروه زرهی ۱ موظف به رساندن خود به رود دنیپر و ایجاد گذرگاهی بر آن در جنوب کی‌یف شود. روز ۲۸ ژوئیه استاوکا به جبهه‌های جنوب غربی و جنوبی شوروی فرمان داد در یک عملیات مشترک اقدامات تهاجمی دشمن را با اختلال مواجه سازند و اجازه رسیدن آن به رود دنیپر را ندهند. جبهه جنوب غربی شوروی می‌بایست نیروهای خود را سازمان‌دهی مجدد می‌نمود و آماده تهاجم به سمت رادومیشل و ژیتومیر می‌شد تا به جبهه جنوبی شوروی متصل گردد. با تکمیل محاصره اومان توسط آلمانی‌ها در ۴ اوت و گرفتار شدن ارتش‌های ششم و دوازدهم شوروی در آن، فرمان پیشین استاوکا زائد به نظر می‌رسید تا ارتش پنجم جبهه جنوب غربی شوروی با دریافت سپاه ۱ هوابرد، سپاه‌های ۱۵ و ۳۱ تفنگ‌دار و سپاه‌های ۹ و ۲۲ مکانیزه از همان روز به تنهایی دست به تهاجم بزند. ضد حمله ارتش پنجم شوروی با دست‌آوردهای ناچیز و تحمل تلفات سنگین روز ۸ اوت متوقف شد. همان روز کوروستن در ۱۵۰ کیلومتری شمال غربی کی‌یف، به تصرف سپاه ۱۷ ارتش ششم ورماخت درآمد تا ارتش پنجم شوروی به سمت کی‌یف عقب بنشیند.
استاوکا برای پوشش دادن به شکاف ایجاد شده در نتیجه از دست رفتن ارتش‌های ناحیه اومان، روز ۴ اوت ارتش سی و هشتم شوروی را بر پایه سپاه ۸ مکانیزه به فرماندهی سپهبد دمیتری ریابیشف و با تمامی یگان‌های در دسترس در ناحیه چرکاسی، تشکیل داد. این ارتش با مجموعاً ۴۰ هزار نفر نیرو در قالب پنج لشکر تفنگ‌دار و چهار لشکر سواره‌نظام که غالباً به تازگی به منطقه رسیده بودند، موظف به دفاع از خط مقدمی به طول ۲۰۰ کیلومتر شد. استاوکا همچنین شش روز بعد، پس از انحلال رسمی ارتش‌های ششم و دوازدهم شوروی، ارتش سی و هفتم شوروی را تحت فرمان سرلشکر ولاسوف ایجاد و در خط رود دنیپر، بین کی‌یف و کرمنچوک مستقر کرد.
در همین شرایط نیروهای جلودار ارتش ششم ورماخت ۶ اوت خود را به حومه کی‌یف رساندند اما توسط ارتش سی و هفتم شوروی متوقف گشتند. دو روز بعد ارتش ششم ورماخت وادار به گرفتن حالت تدافعی و با ضد حمله ارتش سی و هفتم شوروی از روز ۱۲ اوت از برخی مواضع پیشین عقب رانده شد. همان روز هیتلر به فون روندشتت فرمان داد تهاجم به کی‌یف را متوقف کند.
فون روندشتت روز ۱۰ اوت با صدور فرمان شماره ۵ خود، در میان موارد دیگر، نیروهایش را موظف به تسخیر کرانه غربی رود دنیپر کرد. طبق این فرمان، نیکولایف روز ۱۶ اوت به تصرف ورماخت درآمد و لشکر زرهی لایب‌اشتاندارته آدولف هیتلر اس‌اس روز ۱۹ اوت بر خرسون دست یافت. در همین حال لشکر بیست و دوم پیاده‌نظام از سپاه ۳۰ ورماخت، پلی ۶۵۰ متری بر دنیپر در بریسلاف برای ارتش یازدهم ورماخت تصاحب نمود. همان روز لشکر نهم زرهی ورماخت گذرگاهی بر دنیپر در زاپوروژیه حاصل کرد. در نهایت، لشکر سیزدهم زرهی ورماخت نیز روز ۲۵ اوت موفق به دستیابی به پلی ۹۰۰ متری در دنیپروپتروفسک شد. لشکر شصتم پیاده‌نظام موتوریزه ورماخت روز بعد و لشکرهای صد و نود و هشتم پیاده‌نظام ورماخت و وایکینگ اس‌اس در عرض یک هفته به این موقعیت رسیدند و این گذرگاه را تحکیم کردند. ضد حملات شدید ارتش سرخ در این موضع آلمانی‌ها را از سه طرف مورد هدف قرار داد اما نیروهای ورماخت با پشتیبانی هواگردهای لوفت‌وافه از جمله گروه ۲۲ جنگنده ایتالیا، آن‌ها را دفع نمودند. فون روندشتت اقدام به ایجاد گذرگاه دیگری در چرکاسی کرد تا از فشار بر گذرگاه‌های پیشین کاسته شود. با مؤثر واقع افتادن این تدبیر، بودیونی ضد حملات نیروهای خود را متوجه چرکاسی ساخت.
ورود گودریان به اوکراین

روز ۲۱ اوت هیلتر فرمان به چرخش تمامی یگان‌های ارتش دوم و گروه زرهی ۲ به سمت جنوب در عمق اوکراین داد. با این حال، فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان در برنامه‌ریزی برای پیگیری همزمان تهاجم به سمت جنوب و مسکو، روز ۲۳ اوت فرمان به تقسیم شدن گروه زرهی ۲ و باقی ماندن سپاه ۴۶ موتوریزه در ناحیه اسمولنسک به عنوان نیروی ذخیره متحرک داد. همان روز گودریان بدون اطلاع از چنین فرمانی، در دیدار خود در وولفس‌شانتسه با هیتلر وعده یکپارچه ماندن گروه زرهی خود را از پیشوا گرفت. گودریان روز بعد با آگاهی از این موضوع، بلافاصله خواهان بازگردانده شدن این سپاه که مقرر شده بود به ارتش چهارم ورماخت بپیوندد، شد که فون بک با آن مخالفت کرد. گروه زرهی ۲ حرکت خود را ۲۵ اوت آغاز کرد و با تهاجم از طریق گومل و استارودوب به جبهه مرکزی شوروی، آن را با آشفتگی به سمت رود دسنا عقب راند.
رودخانه دسنا یک مانع طبیعی عمده در مقابل نیروهای گودریان در راه ورود به اوکراین به حساب می‌آمد. لشکر سوم زرهی ورماخت روز ۲۵ اوت خود را به نووگورود-سورسکی در کرانه این رود رساند. گروه زرهی ۲ در ابتدا گزارش‌هایی مبنی بر انهدام پل بزرگ این رود دریافت کرد. با این حال بعداً مشخص شد این پل ۸۰۰ متری، در اثر بی‌کفایتی نیروهای ارتش سرخ و اقدام سریع آلمانی‌ها، صبح روز ۲۶ اوت، به عنوان گذرگاهی بر رود دسنا، به شکل سالم به تصرف لشکر سوم زرهی ورماخت درآمده است. گودریان این خبر را «شگفت‌انگیز و خوش‌حال‌کننده‌ترین» خواند. پس از این موفقیت، لشکر سوم زرهی ورماخت برای محافظت از این سر پل، اقدام به گسترش آن تا عمق ۸ کیلومتری نمود. روز بعد نیروهای شوروی تلاش شدیدی برای پس گرفتن کرانه شرقی رود و انهدام پل آن صورت دادند. اندازه سر پل آلمانی‌ها تحت فشار کوچک شد اما خط دفاعی آن در نهایت حملات را دفع کرد. همزمان لشکر دهم پیاده‌نظام موتوریزه ورماخت نیز گذرگاه دیگری بر رود دسنا در نزدیکی کوروپ در ۵۰ کیلومتری جنوب غربی نووگورود-سورسکی، تصاحب نمود. این لشکر روز ۳۰ اوت تلاش کرد به تنهایی به پیشروی به سمت جنوب ادامه دهد اما مستقیماً با پیکان تهاجمی یریومنکو برخورد کرد و پس زده شد. به نقل از یادداشت‌های فون بک و گودریان، این لشکر زیر حمله چهار لشکر دشمن، حتی قادر به حفظ سر پل خود در جنوب رود دسنا نگردید. فرسایش و درگیری‌ها لشکرهای سوم زرهی و دهم پیاده‌نظام موتوریزه سپاه ۲۴ موتوریزه ورماخت را به اندازه‌ای تضعیف ساخت که این دو لشکر برای مدتی حالت تدافعی گرفتند.
یاسواکی اوشیما

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Yasuaki Oshima
زادروز:  ۱ سپتامبر ۱۹۸۱ ‏(۴۳ سال)
زادگاه:  کوبه
قد:  ۱٫۷۷ متر (۵ فوت ۹ ۱⁄۲ اینچ)
پست:  مهاجم
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۹۷–۱۹۹۹:  باشگاه فوتبال ویسل کوبه
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۰–۲۰۰۱ |  باشگاه فوتبال ویسل کوبه |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۰۱–۲۰۰۹ |  Tokushima Vortis |  ۱۸۵ |  (۶۹) |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۲ |  Giravanz Kitakyushu |  ۶۵ |  (۱۶) |
| مجموع |   |  ۲۵۰ |  (۸۵) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
یاسواکی اوشیما (انگلیسی: Yasuaki Oshima؛ زادهٔ ۱ سپتامبر ۱۹۸۱) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ویسل کوبه اشاره کرد.
شهرستان قراول‌بازار

| ناحیهٔ قراول‌بازار Qorovulbozor tumani قاراول‌بازار تومنی Караулбазарский район | ناحیهٔ قراول‌بازار Qorovulbozor tumani قاراول‌بازار تومنی Караулбазарский район |
| --- | --- |
ناحیه: ناحیه
موقعیت ناحیهٔ قراول‌بازار در نقشه: موقعیت ناحیهٔ قراول‌بازار در نقشه
کشور:  ازبکستان
ولایت: ولایت بخارا
مرکز: قراول‌بازار
مساحت: مساحت
 • کل: ۲٬۲۰۰ کیلومتر مربع (۸۰۰ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۲۴): جمعیت (۲۰۲۴)
 • کل: ۱۹٬۹۰۰
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵ (زمان ازبکستان)
ناحیهٔ قراول‌بازار (به ازبکی: Qorovulbozor tumani، قاراول‌بازار تومنی) یک ناحیه در ازبکستان است که در ولایت بخارا واقع شده‌است. ناحیه قراول‌بازار ۱۹٬۹۰۰نفر جمعیت دارد.
یاکشا: عملیات بی‌رحمانه

| یاکشا: عملیات بی‌رحمانه | یاکشا: عملیات بی‌رحمانه |
| --- | --- |
پوستر تبلیغاتی: پوستر تبلیغاتی
هانگول: 야차
هانجا: 夜叉
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Yacha
 :  
کارگردان: نا هیون
بازیگران:  سول کیونگ گو  پارک هه سو  یانگ دونگ گون  لی ال  سونگ جه ریم  پارک جین یونگ 
شرکت تولید: شوباکس سانگ‌سانگ فیلمز
توزیع‌کننده: نتفلیکس
تاریخ‌های انتشار:  ۸ آوریل ۲۰۲۲ (۲۰۲۲-04-۰۸)  
مدت زمان: ۱۲۵ دقیقه
کشور: کره جنوبی
زبان: کره‌ای چینی ژاپنی
یاکشا: عملیات بی‌رحمانه (انگلیسی: Yaksha: Ruthless Operations؛‏ کره‌ای: 야차) یک فیلم اکشن جاسوسی محصول سال ۲۰۲۲ کره جنوبی به کارگردانی نا هیون و با بازی سول کیونگ گو و پارک هه سو است. این فیلم در شنیانگ، چین واقع شده است و داستان آن حول محور لیدر تیم عملیات پنهانی یک آژانس جاسوسی و دادستانی که به این آژانس جاسوسی تنزل رتبه داده شده است، می‌چرخد. این فیلم در ۸ آوریل ۲۰۲۲ در نتفلیکس منتشر شد.
بازیگران > اصلی

سول کیونگ گو در نقش جی کانگ این
پارک هه سو در نقش هان جی هون
اتحادیه گمرکی عرب

اتحادیه گمرکی عرب (به عربی: الاتحاد الجمركي العربي) یک اتحادیهٔ گمرکی است که در سال ۲۰۰۹ در جریان اجلاس توسعه اقتصادی و اجتماعی سران اتحادیه عرب در کویت معرفی شد. قرار بود این اتحادیه تا سال ۲۰۱۵ عملیاتی شود و یک بازار مشترک عربی هم تا سال ۲۰۲۰ ایجاد گردد تا تجارت و اختلاط بازارهای عربی در اتحادیه عرب سرعت گیرد.
قطعنامه اتحادیه گمرکی عرب شامل ۱۷ فصل و ۱۷۹ اصل است و روابط تجاری میان جهان عرب را تنظیم می‌کند. یکی از اهداف این اتحادیه افزایش تجارت و سرمایه‌گذاری متقابل میان کشورهای عربی است.
جان، پادشاه انگلستان

«کینگ جان» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای فیلم ۱۸۹۹، پادشاه جان (فیلم ۱۸۹۹) را ببینید. برای نمایشنامه‌ شکسپیر، زندگی و مرگ کینگ جان را ببینید.
| جان، پادشاه انگلستان | جان، پادشاه انگلستان |
| --- | --- |
پادشاه انگلستان : پادشاه انگلستان 
سلطنت: از ۶ آوریل ۱۱۹۹ تا ۱۹ اکتبر ۱۲۱۶
تاج‌گذاری: ۲۷ می ۱۱۹۹
پیشین: ریچارد اول (شیردل)
جانشین: هنری سوم
زاده: ۲۴ دسامبر ۱۱۶۷ آکسفورد، انگلستان
درگذشته: ۱۹ اکتبر ۱۲۱۶ (۴۸ سال) نیوآرک کاسل، انگلستان
آرامگاه: کلیسای ووستر، انگلستان
همسران: ایزابل، کنتس گلوسستر (از ۱۱۸۹ تا ۱۱۹۹) ایزابلای انگولیم (از ۱۲۰۰ تا ۱۲۱۶)
فرزند(ان): هنری سوم شاه انگلستان ریچارد، نخستین ارل کورنوال ایزابلا، امپراتریس مقدس روم ژوآن انگلستان، ملکه اسکاتلند ریچارد ویتزروی جوآن، بانوی ولز
دودمان: خاندان پلانتاژنه
پدر: هنری دوم
مادر: الینور د آکیتن
جان، پادشاه انگلستان (به انگلیسی: John, King of England) که با نام جان لکلند (به انگلیسی: John Lackland) نیز شناخته می‌شود، فرزند هنری دوم و الینور د اکیتن و برادر ریچارد اول (ریچارد شیردل) از شاهان دودمان پلانتاژنه انگلستان بود که در سال ۱۱۹۹، پس از برادرش ریچارد، با حمایت مادرش الینور به پادشاهی رسید و همچون برادرش امور کمتر در دستانش بود و تمام اختیارات فرمانروایی خود را به مادرش داده بود. شهرت وی بیشتر بخاطر افسانه رابین هود و امضای ماگنا کارتا - سندی فئودالی که شاه را محدودتر کرده و به بارون‌های شاه حق مشورت در شورای کبیر انگلستان را می‌داد - می‌باشد. وی در سال ۱۲۱۶ درگذشت و سلطنتش را برای فرزندش، هنری سوم به ارث گذاشت
.
کودکی

کودکی جان دوران پرتلاطمی بود. از یک طرف برادران بزرگترش به تحریک برخی از جمله الینور د آکیتن - مادرشان - علیه شاه هنری دوم - پدرشان - شورش کرده بودند و از سوی دیگر الینور به دستور هنری در سال ۱۱۷۳، زمانی که جان ۵ سال بیشتر نداشت، زندانی شد.
غیبت ریچارد

پس از عزیمت ریچارد اول، برادر جان و پادشاه وقت انگلستان، جان کوشش زیادی برای برکناری ویلیام لانگچمپ - دادرس عالی لندن - کرد که نامبرده از گماشتگان ریچارد بوده‌است.
ریچارد در راه بازگشت به انگلستان توسط لئوپولد پنجم، دوک اتریش گروگان گرفته شد و به هاینریش ششم امپراتور مقدس روم تحویل داده شد. هاینریش درخواست غرامتی دو برابر درآمد سالانه انگلستان کرد. جان و فیلیپ اوگوست از او تقاضا کردند که تا حد ممکن در آزادی ریچارد تعلل کند، ولی او نپذیرفت و به محض دریافت غرامت از الینور آکیتن مادر ریچارد و جان (که هزینه را از طریق جواهرات سلطنتی‌اش تأمین کرده بود) ریچارد را آزاد کرد.
این ماجراها تأثیر زیادی در بدنمایی جان در داستان رابین هود گذاشته‌است.
شورش بارون‌ها

همچنین ببینید: نخستین نبرد بارون‌ها
شاه جان، به دلیل هزینه زیاد جنگ با فیلیپ دوم پادشاه فرانسه -(فیلیپ اوگوست)- و خزانه خالی به جا مانده از ریچارد اول، شروع به جمع‌آوری مالیات زیاد از واسال‌هایش کرد. بارون‌ها که از این امر ناخشنود بودند، نارضایتی خود را پس از شکست جان از فیلیپ با شورش خود نشان دادند. شاه جان سرانجام مغلوب بارون‌ها شده و فرمان کبیر یا مگنا کارتا را امضا کرد.