stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
زمین‌لرزه مه ۱۹۴۱ چین

| 0 | 1 |
| --- | --- |
 مکان رومرکز زمین‌لرزه بر روی نقشهٔ چین:  مکان رومرکز زمین‌لرزه بر روی نقشهٔ چین
زمان (یوتی‌سی): ؟؟ 
رویداد ISC: 
USGS-ANSS: 
تاریخ محلی: 
زمان محلی: 
بزرگی: ۶ در مقیاس ریشتر
مناطق تحت تأثیر: چین
تلفات: کشته‌های لرزش نزدیک به ۱۳۲ نفر
زمین‌لرزه چین  در تاریخ ۰۱۹۴۱−۰۵−۰۵ ۵ مه ۱۹۴۱ میلادی، برابر با ‎۱۵ اردیبهشت ۱۳۲۰، ساعت ۱۵:۱۸:۲۷ به زمان یوتی‌سی در چین رخ داد. بزرگی آن ۶ در مقیاس ریشتر اعلام شده‌است. زمین‌لرزه به وقت محلی در روز دوشنبه، ساعت ۲۳ روی داده و منطقه زمانی آن یوتی‌سی +۸ بوده‌است .
سازمان زمین‌شناسی آمریکا نیز جای این زمین‌لرزه را در مختصات ۴۷°۰۰′شمالی ۱۲۷°۱۲′شرقی﻿ / ﻿۴۷°شمالی ۱۲۷٫۲°شرقی﻿ / 47; 127.2 و بزرگی آنرا برابر با ۶ در مقیاس ریشتر اعلام کرده‌است.
شمار کشتگان زلزله حدود ۱۳۲ نفر بوده‌است.تعداد زخمیان ۲۰۳ نفر برآورده شده‌است.
کس سانستاین

| کس سانستاین | کس سانستاین |
| --- | --- |
مسئول دفتر امور اطلاعات و رگولاتوری: مسئول دفتر امور اطلاعات و رگولاتوری
دوره مسئولیت ۱۰ سپتامبر ۲۰۰۹ – ۲۱ اوت ۲۰۱۲: دوره مسئولیت ۱۰ سپتامبر ۲۰۰۹ – ۲۱ اوت ۲۰۱۲
رئیس‌جمهور: باراک اوباما
پس از: Kevin Neyland (Acting)
پیش از: Boris Bershteyn (Acting)
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: Cass Robert Sunstein ۲۱ سپتامبر ۱۹۵۴ ‏(۷۰ سال) کنکورد، ماساچوست
ملیت: ایالات متحده آمریکا
حزب سیاسی: حزب دموکرات
همسر(ان): Lisa Ruddick (divorced) سامانتا پاور (2008–present)
فرزندان: ۳
محل تحصیل: دانشگاه هاروارد (بی‌ای، جی دی)
کَس سانستاین (انگلیسی: Cass Sunstein؛ زادهٔ ۲۱ سپتامبر ۱۹۵۴) یک سیاست‌مدار اهل ایالات متحده آمریکا است. او از جمله به سبب کتاب Nudge  بسیار مشهور است که در آن با ریچارد تالر همکاری کرده است. همچنین او نویسنده همکار دنیل کانمن و الیویه سیبونی در کتاب نویز: نقصی در قضاوت انسان (۲۰۲۱) است.
زندگی

سانستاین متولد ۲۱ سپتامبر ۱۹۵۴، در کنکورد در ایالت ماساچوست است. مادرش marian یک معلم بود، و پدرش cass Richard sunstein یک آپارتمان ساز بود، که هر دو یهودی بودند. سانستاین یک پژوهشگر حقوق است، به ویژه در زمینه‌های حقوق اساسی، حقوق اداری، حقوق محیط زیست و حقوق اقتصادی رفتاری تخصصی دارد. او دو بار ازدواج کرده‌است، همسر اول او Lisa Ruddick بود که از هم جدا شدند. سانستاین زمانی که در دانشگاه هاروارد تحصیل می‌کرد با همسر اولش آشنا شد.Lisa دانشیار زبان انگلیسی در دانشگاه شیکاگو و متخصص در امور مدرنیسم بریتانیا است. پس از آن با Martha Nussbaum که نویسندهٔ همکار او و فیلسوف و استاد حقوق در دانشگاه شیکاگو بود آشنا شد. سانستاین در سال ۲۰۰۸ با Samantha Power ازدواج کرد. خانم Power یک نویسنده و دیپلمات ایرلندی آمریکایی است که به عنوان سفیر ایالات متحده در سازمان ملل متحد از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۷ فعالیت داشت، و نیز استاد سیاست عمومی در دانشگاه هاروارد است. آشنایی آن‌ها با همدیگر به زمانی بر می‌گردد که به عنوان مشاوران کمپین باراک اوباما فعالیت می‌کردند. سانستاین ۳ فرزند دارد که دو نفر از آن‌ها حاصل ازدواج دوم اوست. یک پسر به نام Declan و یک دختر به نام Rian حاصل ازدواج دوم اوست.
سانستاین همچنین یک بازیکن مشتاق اسکواش است که به صورت حرفه‌ای بازی می‌کند و در سال ۲۰۱۷ انجمن اسکواش حرفه‌ای، او را در رتبهٔ ۴۴۹ جهان قرار داد.
تحصیلات

در سال ۱۹۷۵ لیسانس خود را از دانشگاه هاروارد گرفت؛ جایی که او عضو تیم اسکواش بود، همچنین در این دوره عضو هیئت ویراستاران هاروارد بود. در سال ۱۹۷۸ از دانشکدهٔ حقوق دانشگاه هاروارد دکترای حقوق خود را با درجه عالی کسب کرد. در این دوره سردبیر اجرایی حقوق مدنی بود. همچنین در این دوره عضو تیم برندهٔ رقابت دادگاه Ames moot بود. مسابقهٔ Ames moot Court یک مسابقهٔ سالیانه است که سطح بالاتری از مسابقهٔ Moot court دارد، که در دانشکدهٔ حقوق دانشگاه هاروارد برگزار می‌شود.
حرفه و پیشه

Sunstein در دفترمشاورهٔ حقوقی در وزارت دادگستری از سال ۱۹۸۰ به عنوان وکیل و مشاور حقوقی کار می‌کرد. پس از آن به عنوان استادیار حقوق در دانشکدهٔ حقوق دانشگاه شیکاگو، بین سال‌های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۳ به فعالیت پرداخت، همچنین در این دانشگاه استادیار دانشکدهٔ علوم سیاسی نیز شد. در سال ۱۹۸۵ او استاد تمام حقوق و علوم سیاسی شده بود. در سال ۱۹۹۳ دانشگاه شیکاگو به خاطر خدمات برجسته اش از او تقدیر کرد و مفتخر به دریافت جایزه شد.
در پاییز سال ۲۰۰۸ سانستاین به دانشکدهٔ حقوق دانشگاه هاروارد پیوست و شروع به خدمت به عنوان مدیر برنامه بر روی مقررات ریسک و مخاطرات کرد. این برنامه، بر روی ارتباط بین حقوق و سیاست بر خطرات اصلی قرن ۲۱، متمرکز بود. محدودهٔ پیش‌بینی شده از این مطالعه شامل خر تغییرات آب و هوا، امنیت شغلی، بیماری‌های عفونی، بلاهای طبیعی و دیگر حوادث با احتمال کمتر بود. او قصد داشت که در این برنامه به مشارکت قابل توجه دانشجویان تکیه کند.
سانستاین از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۳ کرسی Felix Frankfurter را در دانشگاه هاروارد با مرتبهٔ استاد تمامی داشت و از سال ۲۰۱۳ تاکنون کرسی Robert Walmsley را در دانشگاه هاروارد با مرتبهٔ استاد تمامی دارد.
در تایخ ۷ ژانویه ۲۰۰۹ روزنامهٔ وال استریت گزارش داد که از سانستاین می‌توان به عنوان مدیر دفتر اطلاعات و امور نظارتی کاخ سفید نام برد. این خبر باعث ایجاد جنجال در بین حقوقدانان مترقی و دانشمندان محیط زیست شد. تاییدیهٔ سانستاین به دلیل اختلاف برسر اتهامات وارد بر او در مورد دیدگاه‌های سیاسی و علمی اش، مدت زیادی به تعویق افتاد. در نهایت در تاریخ ۹ سپتامبر ۲۰۰۹ مجلس سنا رأی به کفایت مذاکرات در مورد نامزدی سانستاین به عنوان مدیر دفتر اطلاعات و امور نظارتی کاخ سفید داد، و در تاریخ ۱۰ سپتامبر ۲۰۰۹ صلاحیت او را تأیید کرد. سانستاین از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۲ در دولت اوباما مدیر اطلاعات و امور نظارتی کاخ سفید بود.
خلاصهٔ برخی نظریات

سانستاین در کتاب Infotopia به بررسی روش‌های جمع‌آوری اطلاعات می‌پردازد. در آن روش‌ها بحث از بازار پیش‌بینی، نرم‌افزارهای منابع باز، منبع ویکی (Wikisource)، صورت می‌گیرد.
کتاب دومین قانون اساسی (The second bill of rights)، به انقلاب ناتمام فدرال و اینکه چرا بیشتر از همیشه به آن نیاز داریم می‌پردازد، و در این کتاب به طرفداری از دومین قانون اساسی آمریکا که توسط فرانکلین روزولت تهیه شده بود می‌پردازد.
در میان این حقوق اساسی، حق آموزش، حق مسکن، حق بهداشت و درمان، حق محافظت در برابر انحصارات وجود دارد. سانستاین استدلال می‌کند که این دومین قانون اساسی آمریکا تأثیر بین‌المللی شدیدی دارد و باید در ایالات متحدهٔ آمریکا احیا شود.
در کتاب Republic.com سانستاین استدلال می‌کند که اینترنت ممکن است دموکراسی را تضعیف کند، و دلیل آن را این می‌داند که اینترنت به شهروندان اجازه می‌دهدکه خودشان را در گروه‌هایی که نظرات و تجربیات خود را به اشتراک می‌گذارند، منزوی و محدود کنند، و به این ترتیب خود را از هرگونه اطلاعاتی که ممکن است باعث شود تا باورهای خود را به چالش بکشند مصون می‌دارند. پدیده‌ای که او آن را Cyberbalkanization نامید.
او بسیاری از دیدگاه‌های خود در این کتاب را، قبل از تأیید شدنش برای مدیردفتر اطلاعات و امور نظارتی کاخ سفید، رسماً پس گرفت و گفته‌های خود را تکذیب کرد، برای اینکه تأیید مجلس سنا را به دست بیاورد.
Rudy Takala سؤال کرد که آیاسانستاین باوجود نظریاتش همچنان در دولت اوباما پایدار می‌ماند؟
Michael o`rielly عضو کمیتهٔ ارتباطات ایالات متحدهٔ آمریکا با طفره رفتن از این سؤال اینگونه پاسخ داد: «همهٔ افراد نیاز به یک تلنگر (اسم یکی از کتب سانستاین) و اشاره دارند، درسته؟».
سانستاین به همراه Richard Thaler اقتصاددان و استاد دانشگاه شیکاگو کتاب Nudge (تلنگر)، را تألیف کردند. این کتاب در مورد بهبود تصمیم‌گیری در مورد سلامت، ثروت و شادی است و در آن بحث می‌شود که چگونه سازمان‌های دولتی و خصوصی می‌توانند به مردم کمک کنند تا انتخاب‌های بهتری در زندگی روزمرهٔ خود داشته باشند. این دو نویسنده استدلال می‌کنند که مردم اغلب انتخاب‌های ضعیفی می‌کنند و زود با دستپاچگی از آن‌ها سرخورده می‌شوند، ما این کار را به این دلیل انجام می‌دهیم که انسان هستیم. همهٔ ما مستعد دچار شدن به یکسری تعصبات معمول هستیم که می‌تواند به همان اندازه به اشتباهات شرم آوری در تحصیلات، امور مالی شخصی، مراقبت‌های بهداشتی و شادی منجر شود.
ایده‌های موجود در این کتاب مورد استقبال و محبوبیت سیاستمداران از قبیل رئیس‌جمهور ایالات متحدهٔ آمریکا باراک اوباما، نخست‌وزیر بریتانیا دیوید کامرون، و حزب محافظه کار بریتانیا، قرار گرفت. با این حال ایدهٔ کتاب Nudge مورد انتقاد قرار گرفت، دکتر Tammy Boyce از بنیاد سلامت عمومی گفته‌است: «ما نیاز داریم که از حرکات کوتاه مدت دوری کنیم، طرح‌های با انگیزه‌های سیاسی مانند: ایدهٔ تلنگر زدن به مردم که مبتنی بر شواهد و مدارک خوبی نیستند، در ایجاد تغییرات رفتاری بلندمدت، به مردم کمکی نمی‌کنند.»
فلسفهٔ حقوقی

سانستاین طرفدار مینیمالیسم قضایی است. مینیمالیسم یا ساده گرایی یک مکتب هنری است که اساس آثار و بیان خود را بر پایهٔ سادگی بیان و روش‌های ساده و خالی از پیچیدگی‌های معمول فلسفی یا شبه فلسفی بنیان گذاشته‌است. استدلال سانستاین این است که قضات باید در درجهٔ اول در مورد تصمیم‌گیری در پرونده‌ای که تحت رسیدگی آنان قرار دارد، متمرکز شوند و از ایجاد تغییرات گسترده درقانون یا تصمیم‌گیری که دارای اثرات گسترده‌ای است، خودداری کنند.
برخی او را به عنوان لیبرال می‌شناسند. به‌طور کلی لیبرالیسم بر حقوق افراد و برابری فرصت تأکید دارد و لیبرال‌ها آزادی شخصی را مهم‌ترین هدف سیاسی خود می‌دانند. با این وجود سانستاین پشتیبانی نظری شدیدی از مجازات اعدام ارائه می‌دهد.
بسیاری از آثار او تداعی‌کنندهٔ اقتصاد رفتاری برای رعایت قانون هستند که این امر نشان دهندهٔ این است که مدل بازیگر عقلانی، گاهی اوقات منجر به آگاهی ناقص مردم در پاسخ به مداخلهٔ قانونی، خواهد شد.
سانستاین با دانشگاهیانی که در اقتصاد رفتاری آموزش دیده‌اند نیز همکاری می‌کند، که برجسته‌ترین ایشان Richard Thaler, Daniel Kahneman و Christine M Jolls هستند. این همکاری به این دلیل است که نشان دهد چگونه مفروضات نظری حقوقی و اقتصادی باید توسط یافته‌های تجربی جدید در مورد چگونگی رفتار واقعی مردم، تعدیل شوند.
او بر این عقیده است که تفسیر قانون فدرال نباید به وسیلهٔ قضات انجام شود، اما باورها و عقاید رئیس‌جمهور ایالات متحدهٔ آمریکا و کسانی که در اطراف او هستند برخلاف این است. مطابق نظر سانستاین هیچ دلیل وجود ندارد که در عالم واقع، در مواجهه با ابهامات قانونی، معنای قوانین فدرال باید توسط تمایلات و گرایش‌های قضات فدرال حل و فصل شود. در نتیجه باید به جای عقاید و باورهای رئیس‌جمهور ایالات متحدهٔ آمریکا و همکاران او، موافق نظر سانستاین استدلال کرد.
سانستاین به همراه نویسندهٔ همکار خود یعنی Richar Thaler نظریهٔ پدرسالاری آزادی‌خواهی را به تفصیل شرح داده‌است.
او در بحث از این نظریه با متفکران، دانشگاهیان، سیاستمداران مشورت کرده‌است تا یافته‌های اقتصاددانان رفتاری را در اعمال قانون بپذیرد. برای حفظ آزادی انتخاب درحالیکه حلقهٔ فولادی تصمیمات مردم، آن‌ها را هدایت می‌کند که زندگی شان را بهتر کنند، او با همکاری Thaler اصطلاح «معمار انتخاب» را ابداع کرده‌است.
کمیسیون نظامی

در سال ۲۰۰۲ در اوج جنجال برسر ایجاد کمیسیون‌های نظامی بدون تصویب کنگره توسط جورج بوش، سانستاین برای اصرار بر اینکه، «بر اساس قوانین موجود رئیس‌جمهور جورج بوش از اختیار قانونی خود برای تشکیل کمیسیون هاس نظامی استفاده کرده‌است و این انتخاب رئیس‌جمهور بوش در حیطهٔ اختیارات قانونی او قرار دارد»، قدمی رو به جلو برداشت.
سانستاین در این مورد با عنوان مضحک مورد تمسخر قرار گرفت، با این استدلال که استاد حقوق Georg P Fletcher، بر این باور بود که دیوان عالی آمریکا، تشکیل کمیسیون‌های نظامی توسط جورج بوش را فاقد مبنای قانونی می‌دانست.
سانستاین در کتاب Democracy and the problem of free speech، بیان می‌کند که نیاز به اصلاح متمم اول قانون اساسی وجود دارد.
او عقیده دارد که فرمول فعلی، که براساس مفهوم عدالت از دیدگاه Holmes در مورد آزادی بیان، استوار است، مانند یک بازار است که آرمان‌های کسانی را که سند تأسیس آمریکا را نوشته‌اند آزار می‌دهد و به آن‌ها لطمه می‌زند.
هدف از این فرمول این است که نیرویی تازه به فرایند اندیشه‌های دموکراتیک با به دست آوردن توجه بیشتر به مسایل عمومی و تنوع دیدگاه‌ها، داده شود.
او از وضعیت موجود که از گفته‌ها و شنیده‌های افراد همفکر با یکدیگر برمی آید، نگران است، و معتقد است که در پرتو تغییرات حیرت‌انگیز اقتصادی و تکنولوژی، باید شک کنیم که آیا به عنوان تفسیر، تضمین آزادی بیان در قانون اساسی به اندازهٔ کافی در خدمت اهداف دموکراتیک است یا نه.
حقوق حیوانات

سانستاین در برخی از آثارش به موضوع حقوق حیوانات پرداخته‌است، به عنوان نمونه در کتابی با همکاری نویسندهٔ دیگری در ارتباط با این موضوع تألیف کرده‌است، صفحاتی را در این باره نوشته‌است. عنوان این کتاب از این قرار است:
Animal rights: current debates and new directions
او این کتاب را به همراهی Martha Nussbaum تألیف کرده‌است، و مقالات متعددی از روی این کتاب نوشته شده‌است. در یک رویداد در دانشگاه هاروارد یک سخنرانی در مورد مواجهه با حیوانات برگزار شد که با عنوان یک پانل پیشگامانه در مورد حیوانات در اخلاق و در قانون شناخته شده‌است.
هر فرد معقول و منطقی به آنچه که او در مورد حقوق حیوانات می‌گوید اعتقاد دارد. از جله گفته‌های او در این زمینه این است که ممکن است ما نتیجه بگیریم که شیوه‌های معین و شناخته شده قادر به دفاع از حقوق حیوانات نیستند و نباید اجازه بدهیم که ادامه پیدا کنند؛ اگر در عمل به ناچار صرف وجود مقررات کافی باشد و همچنین اگر در عمل مقررات صرف بخواهند حقوق حیوانات را تضمین کنند؛ سطح آزار حیوانات بسیار بالا باقی خواهد ماند. نظرات سانستاین در مورد حقوق حیوانات باعث تولید اختلاف شد، در زمانی که سناتور Saxby Chambliss مانع انتصاب دوبارهٔ او به عنوان مدیر دفتر اطلاعات و امور نظارتی توسط اوباما شد. Chambliss مقدمهٔ حقوق حیوانات را توسط سانستاین مورد اعتراض قرار داد؛ بحث‌های جاری و دستورالعمل‌های جدید و کتابی که توسط سانستاین و نویسندهٔ همکارش یعنی Martha Nussbaum تألیف شده بود، مورد اعتراض قرار گرفت. در صفحهٔ ۱۱ کتاب که مقدمهٔ آن است، در طول یک بحث فلسفی در مورد اینکه آیا حیوانات باید به عنوان چیزهایی باشند که توسط انسان‌ها مورد تملک قرار می‌گیرند؟
سانستاین اشاره می‌کند که شخص نیاز ندارد در مورد حمایت‌های قانونی مختلف در برابر سوء استفاده و ظلم و ستم به حیوانات مشاوره بگیرد. به عنوان مثال بر اساس قوانین فعلی اگر کسی ببیند که همسایه اش در حال ضرب و شتم سگش است، نمی‌تواند همسایه اش را به خاطر رفتار ظالمانه با حیوانات تعقیب کند، چرا که آن‌ها جایگاه قانونی برای انجام چنین امری را ندارند. سانستاین معتقد است که اعطای اعتبار به حیوانات که توسط افراد دیگر قابل اجرا است می‌تواند میزان ظلم و ستم به حیوانات را با افزایش احتمال اینکه سوء استفاده از حیوانات مجازات خواهد داشت، کاهش دهد.
تئوری توطئه و نفوذ دولت

سانستاین در سال ۲۰۰۸ به همراهی Adrian Vermeule مقاله‌ای با عنوان تئوری توطئه نوشتند که در ارتباط با خطرات و پاسخ‌های احتمالی دولت به تئوری توطئه است، که ناشی از انبوه اطلاعات معیوب در گروه‌هایی است که ممکن است در نهایت به خشونت منجر شود. در این مقاله آن‌ها نوشتند که وجود هر دو تئوری توطئهٔ داخلی و خارجی که به آن‌ها اشاره کردیم، موضوع کم‌اهمیتی است، خطرات واقعی نسبت به سیاست‌های ضد تروریستی دولت آن چیزهایی است که بعدها ممکن است اتفاق بیفتد. آن‌ها در ادامه پیشنهاد می‌دهند که بهترین پاسخ در این باره مشتمل بر نفوذ شناختی گروه‌های افراطی است. در جایی همچنین آن‌ها اشاره می‌کنند به شیوه‌های دیگری از جمله؛ اینکه مأموران دولت و متحدان آنان ممکن است وارد چت روم‌ها (اتاق‌های گفتگو)، شبکه‌های اجتماعی آنلاین یا حتی گروه‌های در فضای واقعی، شوند و برای تضعیف نفوذ تئوری توطئه در آن‌ها، با بالا بردن شک و تردید در مورد محل واقعی خود و منطق علت و معلولی، تلاش کنند. آن‌ها چندین بار از گروه‌هایی که این دیدگاه را ترویج می‌دادند که دولت آمریکا در حملات ۱۱ سپتامبر مسئول و همدست بوده، به عنوان گروه‌های افراطی یاد کردند. نویسندگان این مقاله اعلام می‌کنند که پنج پاسخ فرضی برای اینکه یک دولت می‌تواند به سمت تئوری توطئه برود وجود دارد، و ما به آسانی می‌توانیم یک سری پاسخ‌های ممکن را برای آن تصور کنیم:
دولت ممکن است نظریه‌پردازی توطئه را ممنوع اعلان کند.
دولت ممکن است نوعی مالیات مالی یا غیر آن را در مورد کسانی که چنین نظریه‌ای را منتشر می‌کند، اعمال کند.
دولت ممکن است خود را متعهد به سخنرانی ضد این تئوری کند و برای بی‌اعتباری تئوری توطئه استدلال کند.
دولت ممکن است به‌طور رسمی اشخاص خصوصی مورد اعتمادی را برای شرکت در این سخنرانی ضد این تئوری استخدام کند.
دولت ممکن است در ارتباطات رسمی با چنین افرادی، متعهد شود که آن‌ها را به کمک گرفتن تشویق کند.
با این حال نویسندگان دفاع می‌کنند که هر دستگاه دارای یک مجموعهٔ مشخص از آثار بالقوه یا هزینه‌ها و منافع است و هر یک در شرایط خاصی قابل تصور است، با این حال ایدهٔ اصلی سیاست ما این است که دولت باید در نفوذ شناختی از گروه‌هایی که تئوری توطئه را تولید می‌کنند دست به کار شود، که این کار شامل ترکیبی از پاسخ‌های ۳ و ۴ و ۵ است.
سانستاین و Vermeule همچنین عمل استخدام مقامات غیردولتی را تجزیه و تحلیل می‌کنند؛ آن‌ها اشاره می‌کنند که دولت می‌تواند کارشناسان مستقل و با اطلاعات را تأمین کند و شاید انگیزه دادن به آن‌ها را به وسیلهٔ اعمال پشت صحنه انجام دهد. به علاوه هشدار دادند که یک وابستگی بسیار نزدیک وجود دارد که اگر افشاء شود منجر به نتایج متناقضی می‌شود.
سانستاین و Vermeule استدلال می‌کنند که این عمل استخدام مقامات غیردولتی ممکن است منجر به رد پیشنهاد کارشناسان مستقل معتبر به جای مقامات دولتی شود. یک معاوضه بین اعتبار و کنترل وجود دارد. قیمت اعتبار این است که دولت نمی‌تواند روی کارشناسان غیر وابسته کنترلی داشته باشد، که این موقعیت توسط برخی از مفسران مورد انتقاد قرار گرفته‌است و آن‌ها استدلال می‌کنند که این موقعیت ممکن است ممنوعیت تبلیغات علیه دولت توسط شهروندان داخلی را نقض کند. این نویسندگان همچنین پیشنهاد می‌کنند که این تراوشات باید به دید نقد قابل تأمل علمی دیده شوند.
کتاب Nudge و نظریات مطرح در آن

در این قسمت به بررسی یکی از کتاب‌های سانستاین و عقایدی که او در این کتاب ارائه می‌دهد می‌پردازیم. این کتاب در مورد بهبود تصمیم‌گیری در مورد سلامتی، ثروت و شادی است که توسط Cass Sunstein و Richard Thaler اقتصاد دان دانشگاه شیکاگو در سال ۲۰۰۸ به وسیلهٔ انتشارات دانشگاه ییل به چاپ رسیده‌است.
بر اساس تحقیقات علم روانشناسی و علم اقتصاد رفتاری این کتاب برای دفاع از آزادی‌خواهی پدرسالارانه و مهندسی فعال انتخاب در زندگی، تألیف شده‌است. این کتاب نقدهای مثبتی را دریافت کرده‌است.
روزنامهٔ گاردین این کتاب را با این کلمات توصیف کرده‌است: «تهدید هرگز»، «همیشه سرگرم‌کننده و روشن»، «جولان اقتصادی با نشاط، اما با درس‌های جدی». این کتاب به عنوان یکی از بهترین کتاب‌های سال ۲۰۰۸ توسط اقتصاد دانان انتخاب شده‌است.
۱. تعصبات و اشتباهات

در فصل ابتدایی این کتاب با نام: تعصبات و اشتباهات، تالر مثالی برای سانستاین بیان می‌کند که در ضمن این مثال می‌خواهد خواننده را با تعصبات موجود و مؤثر در تفکر آشنا کند. تالر این گونه مثال خود را بیان می‌کند:
به این دو میز که در تصویر موجود است نگاه کنید؛ فرض کنید که کدام یک از این دو میز به عنوان میز چای خوری در اتاق نشیمن شما کارایی بهتری دارد؟ و به نظر شما ابعاد این میزها چگونه است؟ نسبت طول به عرض هرکدام از این میزها را فقط با دیدن حدس بزنید. اگر شما مثل اغلب مردم باشید، فکر می‌کنید که میز سمت چپ باریک و طویل است. حدس معمول این است که نسبت طول به عرض میز سمت چپ۱/۳ و میز سمت راست ۱/۱٫۵ است. اکنون یک خط‌کش کنار هر کدام از میزها قرار دهید و خواهید دید که سطح هر دو میز کاملاً برابر هستند. اندازه بگیرید تا متقاعد شوید، چون این موردی است که با دیدن صرف باور نمی‌کنید. زمانی که تالر این مثال را برای سانستاین بیان می‌کند آن‌ها در محل همیشگی خوردن ناهارشان بودند، و سانستاین با استفاده از قاشق چنگالش میزها را اندازه‌گیری کرد. چه نتیجه‌ای از این مثال می‌گیریم؟ اگر شما میز سمت چپ را باریک و بلندتر از میز سمت راست دانستید، شما یک انسان قابل تأیید هستید. شما مرتکب اشتباهی نشده‌اید؛ حداقل در آنچه که ما از این تست می‌توانیم نتیجه بگیریم اینگونه است. قضاوت شما در این تست متعصبانه و قابل پیش‌بینی است. هیچ‌کس فکر نمی‌کند که میز سمت راست باریک‌تر باشد. شما نه تنها اشتباه کردید بلکه احتمالاً تصور کردید که درست می‌گویید. اگر بخواهید می‌توانید این مورد را به افراد متعارف دیگری نشان بدهید و حتی بر روی آن شرط ببندید.
اکنون به شکل بعدی نگاه کنید و بگویید که آیا این دو شکل با هم یکسان اند یا متفاوت اند؟ باز هم؛ اگر شما انسانی با دید متعارف باشید، ممکن است که این دو شکل را یکسان بپندارید، همان‌طور که هستند. اما این دو شکل همان میزهایی هستند که در تصویر قبلی وجود داشتند فقط پایهٔ آن‌ها حذف شده‌است. پایه‌های میزها و جهت آن‌ها ما را فریب می‌دهد، به‌طوری‌که فکر می‌کنیم در تصویر اول، سطح این میزها متفاوت است.
این دو عکس کلید بینش اقتصاد دانان رفتاری است، که آن را از روان شناسان قرض گرفته‌اند. ذهن انسان‌های معمولی به‌طور قابل ملاحظه‌ای خوب کار می‌کند. ما می‌توانیم کسانی را که مدت هاست ندیده‌ایم تشخیص دهیم، پیچیدگی‌های زبان ملی مان را درک کنیم، از پله‌ها به سمت پایین بپریم بدون این که زمین بخوریم. بعضی از ما می‌توانند به دوازده زبان مختلف صحبت کنند، نظریهٔ نسبیت را خلق کنند. در هر حال ممکن است انشتین هم به وسیلهٔ تصویر آن میزها گول بخورد؛ اما این به این معنا نیست که بعضی چیزها در مورد ما به عنوان انسان اشتباه است، بلکه به این معناست که شناخت ما از رفتار انسان‌ها می‌تواند بهتر شود، با درک این نکته که انسان‌ها به صورت سیستماتیک ممکن است دچار اشتباه شوند. برای به دست آوردن این شناخت ما نیاز داریم که برخی جنبه‌های تفکر انسانی را کشف کنیم. دانستن برخی چیزها در مورد سیستم شناختی، به دیگران اجازه می‌دهد که تعصبات سیستماتیکی که ما به آن‌ها اعتقاد داریم را کشف کنند. همان‌طور که دانستن برخی چیزها در مورد سیستم بصری انسان، به Roger Shepaerd که یک روان‌شناس و هنرمند بود، اجازه داد که تصویر آن میزهای فریب دهنده را طراحی کند.
الف) رفتار انسان

یکی از توجیهات اصلی برای تأیید نظریهٔ پدر سالاری لیبرال تالر و سانستاین در کتاب تلنگر، ترسیم حقایق طبیعت انسان و روان‌شناسی است. این کتاب چالشی برای انسان اقتصاد محور است که هر یک از ما نیز راجع به آن فکر کرده و آن را با کمال میل انتخاب می‌کنیم و همچنین متناسب با تصویری که در کتاب‌های درسی از انسان ارائه شده‌است، توسط اقتصاد دانان پیشنهاد می‌شود. آن‌ها در این کتاب نمونه‌های بسیاری از تحقیقاتی را که مربوط است به سوالات جدی دربارهٔ عقلانی بودن قضاوت‌ها و تصمیماتی را که انسان‌ها می‌گیرند، مطرح می‌کنند. آن‌ها بیان می‌کنند که برخلاف انسان‌های اقتصادی، یک گروه دیگر از انسان‌ها اشتباهات قابل پیش‌بینی ای مرتکب می‌شوند، به دلیل استفادهٔ آن‌ها از فناوری هوشمند، مغالطه، و نیز چون راهی که آن‌ها انتخاب کرده‌اند به وسیلهٔ تعاملات اجتماعی آن‌ها تحت تأثیر قرار می‌گیرد.
۲. چگونگی تفکر ما: دو سیستم تفکر

کارایی مغز انسان بسیار بیشتر از میزان گیجی آن است. چگونه ما انسان‌ها در برخی کارها نابغه هستیم و در برخی دیگر گیج هستیم؟ بتهوون نهمین سمفونی باور نکردنی خودش را وقتی نوشت که ناشنوا بود؛ اما از شنیدن این که معمولاً کلید خانه‌اش را جا می‌گذاشته‌است غافلگیر نمی‌شویم. چگونه انسان‌ها در عین حال هم باهوش اند و هم کند ذهن؟
بسیاری از دانشمندان علم عصب‌شناسی و روان‌شناسی تعریفی از کارکرد مغز انسان ارائه می‌دهند که به ما کمک می‌کند که این تناقض ظاهری را حس کنیم. این نظریه شامل تفاوت بین دو نوع طرز فکر است. یکی از آن‌ها حسی و خودکار است، و دیگری انعکسی و منطقی است. سیستم اول را سیستم خودکار و سیستم دوم را سیستم انعکسی می‌نامیم. در ادبیات روان‌شناسی گاهی از این دو سیستم به عنوان سیستم اول و دوم یاد می‌کنند. ویژگی‌های کلیدی هر یک از این دو سیستم عبارتند از:
سیستم خودکار: مهار نشده - بدون تلاش- جمعی- سریع – ناهشیار – مهارتی.
سیستم انعکسی: مهار شده و تحت اختیار – با تلاش – استقرایی و با قیاس – کند – آگاهانه – قاعده مند.
سیستم خودکار سریع است و شامل کارهای غریزی می‌شود و شامل کارهایی که معمولاً وابسته به تفکر کردن هستند، نمی‌شود. زمانی که شما جاخالی می‌دهید چون یک توپ به‌طور غیرمنتظره به سمت شما پرتاب می‌شود، یا وقتی که از متلاطم شدن هوا و تکان خوردن هواپیما عصبی و مضطرب می‌شوید، یا وقتی که با دیدن یک سگ بامزه لبخند می‌زنید، شما در حال به‌کارگیری سیستم خودکار هستید. دانشمندان مغز می‌گویند که بسیاری از فعالیت‌های سیستم خودکار به وسیلهٔ پیرترین قسمت مغز انجام می‌شود.
سیستم انعکسی مثل زمانی است که از یک نفر بپرسیم که چندتا ۳۷ تا می‌شود ۴۴۴ تا؟ بسیاری از مردم دوست دارند که سیستم انعکسی را در تصمیم‌گیری‌های خود هنگامی که در مسیر یک سفر هستند یا هنگامی که می‌خواهند تصمیم بگیرند که به دانشکدهٔ حقوق بروند یا به دانشکدهٔ اقتصاد، یا زمانی که می‌خواهند ازدواج کنند (در اغلب موارد)، به کار بگیرند. زمانی که ما این کتاب را می‌نویسیم غالباً از سیستم انعکسی خود استفاده می‌کنیم، اما گاهی ایده‌ها زمانی در سر ما می‌آیند که ما در حال دوش گرفتن یا قدم زدن هستیم، و در کل مشغول تفکر راجع به نوشتن کتاب نیستیم، و این ایده‌ها احتمالاً از سیستم خودکار ما ناشی می‌شوند.
اکثر آمریکایی‌ها برای بیان درجه حرارت هوا به واحد فارنهایت یک واکنش ناشی از سیستم خودکار را از خود نشان می‌دهند، اما برای بیان درجه حرارت هوا به واحد سلسیوس، از سیستم انعکاسی خود استفاده می‌کنند؛ برای اروپایی‌ها این قضیه برعکس است. مردم برای صحبت کردن به زبان ملی خود از سیستم خودکار استفاده می‌کنند، اما در تلاش برای به کار بردن زبان بیگانه از سیستم انعکاسی خود استفاده می‌کنند؛ اما دو زبانه بودن به‌طور حقیقی و ذاتی به این معناست که شخص با استفاده از سیستم خودکار به دو زبان صحبت می‌کند.
در سیستم خودکار به وسیلهٔ تکرار و تمرین زیاد می‌توان ماهر شد، اما بعضی از مهارت‌ها در این سیستم نیاز به زمان و تلاش زیادی دارد. یکی از دلایلی که نوجوانان به صورت خطرناک رانندگی می‌کنند این است که سیستم خودکار آنان به اندازهٔ کافی تمرین نکرده‌است و در استفاده از سیستم انعکسی هم بسیار کند عمل می‌کنند.
به علت تفاوت و تعارض بین این دو سیستم، مردم اغلب دچار اشتباه می‌شوند، که این اشتباهات ناشی از تعصبات شدید، فناوری هوشمند و سفسطه است.