تاریخچه باشگاه فوتبال اینتر میلان
دهه چهل و پنجاه (۱۹۶۰–۱۹۴۰)

اینتر بین سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۵۰ همیشه یکی از مدعیان قهرمانی سری آ بود اما معمولاً در رتبه‌های دوم و سوم قرار می‌گرفت و نمی‌توانست به قهرمانی برسد.
در فصل ۴۱-۱۹۴۰، اینتر با مربیگری زوج پروکتی-زامبرلتی، پس از بولونیا در جایگاه دوم جدول رده‌بندی قرار گرفت و به مقام نایب قهرمانی سری آ دست یافت. در کوپا ایتالیا نیز، نراتزوری در مرحله یک‌هشتم نهایی با شکست ۲-۰ مقابل یوونتوس از گردونه رقابت‌ها کنار رفت.
آمبروزیانا-اینتر، فصل ۴۲-۱۹۴۱ را با هدایت مربی جدید خود یعنی ایوو فیورنتینی آغاز کرد. نراتزوری در ۱۲ اکتبر ۱۹۴۱ و در مرحله یک شانزدهم نهایی جام حذفی فوتبال ایتالیا مقابل مودنا با نتیجه ۴-۱ شکست خورد و خیلی زود از دور رقابت‌ها کنار رفت. در ۳ آوریل ۱۹۴۲ و در پی کسب نتایج ضعیف، فیورنتینی از هدایت باشگاه برکنار و فرنس مولنار جایگزین او شد. در ۲۶ آوریل ۱۹۴۲، مولنار اولین حضور خود بر روی نیمکت مربیگری اینتر را با پیروزی ۱-۰ برابر  مودنا پشت سر گذاشت. (در این بازی، مدیر ورزشی آلدو مولیناری بود) در نهایت، اینتر که فصل بسیار بدی را سپری کرده بود، لیگ را با فاصله ای ۳ امتیازی از منطقه سقوط و یک امتیاز کمتر از میلان، فیورنتینا و لیگوریا در جایگاه دوازدهم به پایان رساند.
در سال ۱۹۴۲، در حالی که جنگ جهانی دوم هنوز در جریان بود و با توجه به نتایج دو سال گذشته، فردیناندو پوتزانی، ریاست باشگاه را به کارلو ماسرونی که یک صنعتگر لاستیک و از علاقه مندان به دوچرخه سواری نیز بود واگذار کرد. ماسرونی در اولین اقدام خود، جووانی فراری را به عنوان سرمربی باشگاه برگزید؛ کسی که به تازگی فوتبال را کنار گذاشته و وارد عرصه مربیگری شده بود. در پایان فصل ۴۳-۱۹۴۲، آمبروزیانا-اینتر با هدایت فراری در جایگاه چهارم رقابت‌های سری آ قرار گرفت.
در سال ۱۹۴۳، کشور ایتالیا نیز وارد درگیری‌های جنگ جهانی دوم که از سال ۱۹۳۹ آغاز شده بود شد؛ در نتیجه تمامی مسابقات فوتبال در این کشور به حالت تعلیق درآمد. پس از پایان جنگ جهانی دوم و سقوط رژیم فاشیستی، در ۲۷ اکتبر ۱۹۴۵ ماسرونی اعلام کرد که باشگاه یک بار دیگر خود را منحصرا «اینترناتزیوناله» (Internazionale) می‌نامد.
جوزپه مئاتزای افسانه ای پس از اینکه بازی در چند تیم دیگر ایتالیا را تجربه کرد، در سال آخر دوران بازی خود به عنوان بازیکن-مربی به اینتر بازگشت تا با پیراهن این تیم از دنیای فوتبال خداحافظی کند. او در فصل ۴۷-۱۹۴۶، ۱۷ بازی برای اینتر انجام داد و دو گل آخر دوران حرفه ای خود را برای کمک به تیم که در خطر سقوط به دسته پایین‌تر قرار داشت به ثمر رساند. مئاتزا در ۴۰۸ بازی، ۲۸۴ گل برای اینتر به ثمر رساند و بعد از گذشت چند دهه هنوز بهترین گلزن اینتر و چهارمین گلزن برتر تاریخ لیگ ایتالیاست.
در تابستان سال ۱۹۴۹، کارلو ماسرونی رئیس باشگاه، بازیکنانی چون جووانی جاکوماتسی جوان را از لوپارنزه، رناتو میلیولی را از آتالانتا و وینگر هلندی، فاس ویلکس  را به اینتر آورد. فصل ۵۰-۱۹۴۹، بیشتر با پیروزی ۶-۵ اینتر در دربی دلامادونینا به یاد آورده می‌شود. در این بازی که در ۶ نوامبر ۱۹۴۹ برگذار شد، اینتر در ابتدا با نتیجه ۴-۱ از میلان عقب افتاد، اما با هتریک آمادئو آمادی، اینتر به طرز شگفت‌انگیزی به بازی برگشت، در نتیجه، پر گل‌ترین بازی تاریخ بین دو تیم اینتر و میلان رقم خورد. در پایان فصل ۵۰-۱۹۴۹، اینتر پس از یوونتوس قهرمان و میلان، در جایگاه سوم سری آ قرار گرفت.
اینتر، فصل ۵۱-۱۹۵۰ را با مربیگری جولیو کاپلی آغاز کرد اما پس از گذشت هشت هفته از رقابت‌های سری آ، جای خود را به آلدو اولیویری داد. ریاست باشگاه ماسرونی، برای تقویت خط دفاعی بازیکنانی چون ایوانو بلاسون را از تریستینا و برونو پادولاتزی را از لوکسه به خدمت گرفت. برای تقویت خط حمله هم، با مهاجم سوئدی یعنی لنارت اسکاگلاند قرارداد امضا کرد. با ورود اسکاگلاند و حضور بازیکنانی چون نیرش، لورنزی و فاس ویلکس بهترین گلزن تیم، فرصت چندانی برای دیگر مهاجم تیم یعنی آمادئو آمادی برای بازی کردن وجود نداشت، به همین علت، آمادی راهی باشگاه ناپولی شد. اینتر با به ثمر رساندن ۱۰۷ گل در طول فصل یک آمار شگفت‌انگیز در زمینه گل زنی از خود برجای گذاشت، با این حال، دو شکست خارج از خانه برابر تیم‌های لوکسه و تورینو در انتهای فصل، باعث شد اینتر جام قهرمانی را با اختلاف تنها یک امتیاز به رقیب همشری یعنی میلان واگذار کند و به مقام نایب قهرمانی بسنده کرد.
در تابستان سال ۱۹۵۱، اینتر در فصل نقل و انتقالات تابستانی به شاکله اصلی تیم دست نزد و تنها یک دروازه‌بان به نام جورجو گتسی خریداری شد. در نتیجه، اینتر با مربیگری اولیویری، در طول فصل به دلیل عملکرد ضعیف کل تیم به ویژه دو مهاجم خود یعنی اسکاگلاند و ویلکس، نتایج خوبی کسب نکرد و در پایان فصل ۵۲-۱۹۵۱، در جایگاه سوم سری آ قرار گرفت.
برای فصل ۵۳-۱۹۵۲، کارلو ماسرونی، هدایت باشگاه را به آلفردو فونی سرمربی سابق تیم ملی فوتبال ایتالیا بین سال‌های ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۲ سپرد.آلفردو فونی با متحول کردن نحوه بازی تیم و به خصوص در شیوه دفاع کردن، انقلابی عظیم  به پا کرد و توانست اینتر را به قدرت اول فوتبال ایتالیا تبدیل کند. در این سیستمی که فونی از آن استفاده می‌کرد، در جلوی سنگربان اینتر که جورجو گتسی نام داشت، پنج مدافع به نام‌های ایوانو بلاسون، جووانی جاکوماتسی، نستی، جووانینی و نری  قرار می‌گرفتند، که بعدها این نوع سیستم دفاعی پنج نفره به کاتناچیو  معروف شد. در این سیستم بازی و در خط حمله، آرمانو به عنوان اولین بازیکن به عنوان وینگر در فوتبال ایتالیا بازی کرد. همچنین لنارت اسکاگلاند سوئدی به عنوان بازیساز پشت سر دو مهاجم تیم یعنی لورنزی و نیرش قرار می‌گرفت. فونی با اتکا به همین شیوه بازی، توانست در نیم فصل گل‌های کمی دریافت کند و پس از ۱۷ بازی موفق به کسب ۳۰ امتیاز شود. اینتر نیز ۱۹ هفته متوالی هیچ باختی را متحمل نشد. علیرغم اینکه گاهی اوقات به این نوع شیوه دفاع کردن انتقاد وارد می‌شد، فونی توانست با همین شیوه بازی دفاعی و سه هفته مانده به پایان مسابقات، اینتر را به مقام قهرمانی سری آ و اسکودتوی ششم برساند. اینتر در پایان فصل، ۴۷ امتیاز کسب کرد و با دریافت تنها ۲۴ گل، صاحب بهترین خط دفاعی مسابقات شد. این قهرمانی با مربیگری فونی در حالی به دست آمد که آخرین قهرمانی باشگاه به ۱۳ سال پیش یعنی سال ۱۹۴۰ برمی‌گشت.
فصل ۵۴-۱۹۵۳ با جدایی ایشتوان نیرش آغاز شد. این بازیکن پس از اینکه بر سر دستمزد دریافتی خود با کارلو ماسرونی به توافق نرسید، باشگاه را ترک کرد. با این حال، جدایی این بازیکن برای باشگاه زیاد مشکل ساز نشد و حتی اینتر توانست عملکردی بهتر نسبت به فصل گذشته داشته باشد. اما نیرش درست قبل از دربی دلا مادونینا در تاریخ ۱ نوامبر ۱۹۵۳ به تیم بازگشت و با هتریک خود در این بازی، پیروزی ۳-۰ را برای اینتر به ارمغان آورد. در ادامه و شش ماه بعد و در تاریخ ۴ آوریل ۱۹۵۴، در دیداری حساس که نقش بسزایی در رسیدن به قهرمانی داشت، اینتر با نتیجه ۶-۰ در برابر یوونتوس به برتری رسید. در نتیجه، همین پیروزی باعث شد اینتر در انتهای فصل با اختلاف تنها یک امتیاز نسبت به این تیم، قهرمان سری آ شود و به این طریق، اسکودتوی هفتم اینتر به دست آمد. فتح هفتمین اسکودتو، فونی را به اولین مربی تاریخ اینتر تبدیل کرد که برای دو فصل متوالی قهرمان لیگ ایتالیا شده است؛ رکوردی که هررا، مانچینی و مورینیو نیز در سال‌های بعد به آن دست پیدا کردند.
فصل ۵۵-۱۹۵۴ برای اینتر به عنوان مدافع عنوان قهرمانی اصلاً خوب پیش نرفت. اینتر که در دو فصل گذشته با هدایت فونی توانسته بود فاتح اسکودتو شود، در پایان فصل با کسب ۳۶ امتیاز در جایگاه هشتم جدول سری آ قرار گرفت. دوران سه ساله فونی در اینتر با موفقیت‌های چشمگیری همراه بود و تیم در بسیاری از مسابقات با اختلاف گل فراوان پیروز می‌شد. در سال ۱۹۵۵، دوران ریاست کارلو ماسرونی در باشگاه اینتر که با دو قهرمانی و دو نایب قهرمانی در سری آ همراه بود به پایان رسید و آنجلو موراتی که از افراد سرشناس ایتالیا بود، اینتر را خریداری کرد و ریاست باشگاه را بر عهده گرفت. حضور موراتی با پایان دوران مربیگری آلفردو فونی در اینتر همراه بود.
پس از کسب آخرین اسکودتو باشگاه در سال ۱۹۵۴، روزی‌های تیره بر آسمان آبی شهر میلان چیره شد. حالا شش سال است که تقدیر روی خوش به نراتزوری‌ها نشان نداده است. در این بین تیم‌های یوونتوس و میلان عمده جام‌ها را با هم تقسیم می‌کنند. حتی لاجوردی پوشان شهر فلورانس، فیورنتینا هم در این امر بی نصیب نمی‌ماند.