stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
گیرنده گلوتامات
سایر بیماری‌های مشکوک به پیوند گیرنده گلوتامات > بیماری‌های تخریب‌کننده عصبی با پیوند مشکوک به سمیت تحریک‌پذیری

بیماری‌های تخریب‌کننده عصبی مشکوک به داشتن پیوندی (حداقل تا حدی) از طریق تحریک گیرنده‌های گلوتامات:
مجتمع زوال عقل ایدز
بیماری آلزایمر
اسکلروز جانبی آمیوتروفیک
بیماری دستگاه ترکیبی (کمبود ویتامین B12)
افسردگی / اضطراب
اعتیاد به مواد مخدر، تحمل و وابستگی
لرزش اساسی
گلوکوم
آنسفالوپاتی کبدی
آمینواسیدوری هیدروکسی بوتیریک
هیپرهموسیستئینمی و هموسیستئینوری
هیپرپرولینمی
آنسفالوپاتی سرب
بیماری لبر
سندرم MELAS
MERRF
ناهنجاری‌های میتوکندری (و سایر اختلالات بیوشیمیایی ارثی یا اکتسابی)
سندرم‌های درد نوروپاتیک (مثلاً علت‌شناسی یا نوروپاتی‌های محیطی دردناک)
هیپرگلیسینمی غیرکتوتیک
آتروفی اولیووپونتو مخچه (برخی از اشکال مغلوب)
سندرم رت
کمبود سولفیت اکسیداز
آنسفالوپاتی Wernicke
جهان‌آباد (بختگان)

| جهان‌آباد | جهان‌آباد |
| --- | --- |
روستا: روستا
جهان‌آبادموقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانجهان‌آبادجهان‌آباد (استان فارس)نمایش نقشه استان فارس: جهان‌آبادموقعیت در ایراننمایش نقشه ایرانجهان‌آبادجهان‌آباد (استان فارس)نمایش نقشه استان فارس
مختصات: ۲۹°۴۳′۱۰″شمالی ۵۳°۵۱′۴۴″شرقی﻿ / ﻿۲۹٫۷۱۹۵۱۳۳°شمالی ۵۳٫۸۶۲۳۰۳۹°شرقی﻿ / 29.7195133; 53.8623039: مختصات: ۲۹°۴۳′۱۰″شمالی ۵۳°۵۱′۴۴″شرقی﻿ / ﻿۲۹٫۷۱۹۵۱۳۳°شمالی ۵۳٫۸۶۲۳۰۳۹°شرقی﻿ / 29.7195133; 53.8623039
کشور: ایران
استان: فارس
شهرستان: بختگان
بخش: مرکزی
دهستان: بختگان
جمعیت: ۱۳۹۵ نفر (سرشماری ۹۵)
جهان‌آباد، روستایی در دهستان بختگان بخش مرکزی شهرستان بختگان در استان فارس ایران است.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱٬۳۹۵ نفر (۴۳۸ خانوار) بوده است.
کیوی (چارچوب)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
توسعه‌دهنده(ها): بنیاد کیوی
انتشار پایدار: ۱٫۸٫۰    /    ۳۰ ژانویه ۲۰۱۴؛ ۱۰ سال پیش (۲۰۱۴-30}})
 :  
مخزن: github.com/kivy/kivy  
نوشته‌شده با: پایتون، سایتون
سیستم‌عامل: کراس پلتفورم
نوع: فریم کاری
مجوز: MIT (نرم‌افزار آزاد)
وبگاه: kivy.org
کیوی یک کتابخانهٔ آزاد و متن باز از زبان برنامه‌نویسی پایتون است که برای توسعهٔ نرم‌افزارهای چند لمسی با رابط کاربری زیبا توزیع شده است. کیوی می‌تواند روی لینوکس، مک، ویندوز، اندروید، آی‌اواس و Raspberry Pi اجرا شود. کیوی تحت MIT license ارائه شده، رایگان و کد باز است.
کیوی فریمورک اصلی توسعه داده شده توسط بنیاد کیوی است، در کنار پایتون برای اندروید، کیوی آی‌اواس، و کتابخانه‌های بسیار دیگری که برای استفادهٔ کراس پلتفورم ساخته شدند. در سال ۲۰۱۲ میلادی، کیوی ۵۰۰۰ دلار از بنیاد پایتون دریافت کرد برای انتقال به نسخه ۳ پایتون. کیوی همچنین از رزبری پای (Raspberry pi) نیز پشتیبانی می‌کند.
فریم کاری شامل تمام امکانات برای ساخت این گونه نرم‌افزارها است:
پشتیبانی کامل از ورودی‌های موس، کیبورد و ورودی‌های لمسی مخصوص سیستم عامل
کتابخانهٔ گرافیک فقط شامل اوپن جی ال
ابزارک‌های گرافیکی بسیار گسترده که از تکنولوژی چند لمسی پشتیبانی می‌کنند
زبان برنامه‌نویسی اختصاصی Kv که برای راحتی در توسعهٔ محیط کاربری طراحی شده‌است
کیوی ارتقا یافتهٔ PyMT project است و برای پروژه‌های جدید پیشنهاد می‌شود.
نمونه کد

یک نمونه کد برنامه «سلام دنیا» فقط با یک دکمه:
from kivy.app import App
from kivy.uix.button import Button

class TestApp(App):
    def build(self):
        return Button(text='Hello World')

TestApp().run()
زبان Kv

زبان کی‌وی (Kv) یک زبان مرتبط با محیط کاربری است. مانند کیو-ام-ال، به راحتی می‌توان تمام رابط کاربری را در آن ایجاد کرد. برای مثال برای ساختن یک پنجره که شامل یک مرورگر فایل و کلید لغو/تایید باشد، می‌توان ابزارک اصلی را در پایتون ساخت و محیط کاربری را در Kv برنامه‌نویسی کرد.
در فایل main.py:
class LoadDialog(FloatLayout):
    def load(self, filename): pass
    def cancel(self): pass
و در فایل Kv که همنام با کلاس اصلی فایل main.py و با پسوند *.kv نوشته می‌شود:
#: kivy 1.4.0
<LoadDialog>:
    BoxLayout:
        size: root.size
        pos: root.pos
        orientation: "vertical"
        FileChooserListView:
            id: filechooser

        BoxLayout:
            size_hint_y: None
            height: 30
            Button:
                text: "Cancel"
                on_release: root.cancel()

            Button:
                text: "Load"
                on_release: root.load(filechooser.path, filechooser.selection)
نمونه کد «سلام دنیا» نوشته شده در پایتون، به وسیلهٔ کتابخانهٔ کیوی.
دانمارک در المپیک تابستانی ۲۰۱۶

دانمارک از ۵ تا ۲۱ اوت ۲۰۱۶ در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ در ریو دو ژانیرو در برزیل به رقابت پرداختند. آنها موفق به کسب ۱۵ مدال از آن دو طلا بود. این بزرگترین شمارش مدال پس از سال ۱۹۴۸ است.
گرفتن پلهام یک دو سه (فیلم ۱۹۹۸)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
کارگردان: فلیکس انریکز آلکالا
تهیه‌کننده: Edgar Scherick
فیلمنامه‌نویس: پیتر استون April Smith
بر پایه: The Taking of Pelham One Two Three اثر John Godey
بازیگران: ادوارد جیمز آلموس وینسنت دن آفریو دانی والبرگ ریچارد شیف لورین براکو لیسا ویدال کنت ولش بن کوک Ingrid Veninger Louis Del Grande Gary Reineke Philip Akin Judah Katz
موسیقی: استوارت کاپلند
فیلم‌بردار: فلیکس انریکز آلکالا
تدوین‌گر: Robert A. Ferretti
شرکت تولید: Trilogy Entertainment Group ام‌جی‌ام تله‌ویژن
توزیع‌کننده: ام‌جی‌ام تله‌ویژن
تاریخ‌های انتشار:  ۱ فوریه ۱۹۹۸ (۱۹۹۸-۰۲-۰۱)  
مدت زمان: ۹۰ دقیقه
کشور: آمریکا
زبان: انگلیسی 
گرفتن پلهام یک دو سه (انگلیسی: The Taking of Pelham One Two Three) یک فیلم در ژانر سرقت به کارگردانی فلیکس انریکز آلکالا است که در سال ۱۹۹۸ منتشر شد.
بازیگران

ادوارد جیمز آلموس
وینسنت دن آفریو
دانی والبرگ
ریچارد شیف
لورین براکو
لیسا ویدال
کنت ولش
بن کوک
گری راینکی
احمد سمیعی (ا. شنوا)

| احمد سمیعی | احمد سمیعی |
| --- | --- |
زادهٔ: مهر ۱۳۰۹ بروجرد
درگذشت: بهمن ۱۳۹۸ تهران
آرامگاه: قطعه نام آوران بهشت زهرا تهران
ملیت: ایرانی
دیگر نام‌ها: ا. شنوا
آثار: سی و هفت سال، برکشیده به ناسزا، طلوع و غروب دولت موقت، صد مقاله انتقادی، معماران تمدن بزرگ و...
دوره: معاصر
والدین: میرزا علی خان
احمد سمیعی ( زاده مهر ۱۳۰۹ در بروجرد - درگذشته بهمن ۱۳۹۸ در تهران ) نویسنده و مورخ معاصر ایرانی است.
زندگی

احمد سمیعی فرزند میرزا علی خان در مهر ماه ۱۳۰۹ در بروجرد متولد شد. تحصیلات ابتدایی را در بروجرد و دوره متوسطه را در تهران در دارالفنون به پایان برد و سپس از دانشکده ادبیات تهران فارغ‌التحصیل شد.[نیازمند منبع]
فعالیت روزنامه‌نگاری را در سال ۱۳۲۴ آغاز کرد. در سال ۱۳۶۵ کتاب ۳۷ سال را نوشت که شرح مختصری از وقایع دوران سی و هفت ساله سلطنت محمدرضا پهلوی است، و از همان ابتدای انتشار به صورت مرجع قابل اتکایی در مورد تاریخ معاصر ایران درآمد.[نیازمند منبع]
مقالات متعددی از او طی بیش از پنجاه سال در مجلاتی چون سخن، آینده، کلک، آدینه، اطلاعات سیاسی و اقتصادی و چندین نشریه دیگر منتشر شده‌است.[نیازمند منبع]
دکتر عبدالمجید یعقوب‌پور، پدر علم زمین‌شناسی اقتصادی ایران، خواهرزاده ی اوست.
آقای احمد سمیعی در بهمن ۱۳۹۸ درگذشت و در قطعه ۲۵۵ (قطعه نام آوران) بهشت زهرا در تهران به خاک سپرده شد. [۲]
یادآوری: آقای احمد سمیعی (ا.شنوا) (۱۳۰۹ - ۱۳۹۸) را با آقای احمد سمیعی (گیلانی) متولد ۱۲۹۹ اشتباه نکنید.
کتاب‌شناسی

سی و هفت سال‌، (تألیف)، ۱۳۶۵
برکشیده به ناسزا، (تألیف)، ۱۳۶۹
آیینه دق، (مجموعه مقالات)، ۱۳۶۹
طلوع و غروب دولت موقت، (تألیف)، ۱۳۷۱
معماران تمدن بزرگ، ۱۳۷۲
خاطرات سیاسی مورخ الدوله سپهر (اهتمام)، ۱۳۷۴
آزادی مشروط (فیلم)

| آزادی مشروط | آزادی مشروط |
| --- | --- |
کارگردان: حسین مهکام
تهیه‌کننده: مقصود جباری
نویسنده: حسین مهکام
بازیگران: رامبد جوان   هنگامه قاضیانی  شاهرخ فروتنیان  حسین پاکدل  علیرضا مظفری علیرضا آقاخانی محمد کارت محمدعلی کیانی لادن مستوفى 
موسیقی: امید رئیس دانا
فیلم‌بردار: مسعود سلامی
تدوین‌گر: مصطفی خرقه‌پوش
توزیع‌کننده: نیمروز فیلم
تاریخ‌های انتشار: ۲۸ بهمن ۱۳۹۴
مدت زمان: ۹۱ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
آزادی مشروط فیلمی با ژانر اجتماعی به کارگردانی و نویسندگی حسین مهکام محصول سال ۱۳۹۲ است.
این فیلم در تاریخ ۲۸ بهمن ۱۳۹۴ در سینماهای ایران اکران شد.
بازیگران

| بازیگر | نقش |
| --- | --- |
رامبد جوان: خسرو
هنگامه قاضیانی: مژده
شاهرخ فروتنیان: بخشدار
علیرضا آقاخانی: مجید مسعود (وکیل)
علیرضا مظفری: سعید
محمد علی کیانی: یعقوب
حسین پاکدل: بازپرس آگاهی
محمد کارت: آصف
بهاران بنی‌احمدی: منشی وکیل
آلاباما

آلاباما (به انگلیسی: Alabama) (تلفظ انگلیسی: اَلِبَما) (‎i‎/æl.əˈbæm.ə/‎ AL-æl. ə-ˈbæm. ə) یکی از ایالت‌های جنوبی آمریکا و بیست‌ودومین ایالتی است که به ایالات متحدهٔ آمریکا پیوست. این ایالت از شمال با تنسی، از شرق با جورجیا، از جنوب با فلوریدا و خلیج مکزیک، و از غرب با میسیسیپی هم‌مرز است. آلاباما ۳۰اُمین ایالت بزرگ کشور آمریکا بر پایهٔ مساحت و ۲۳اُمین ایالت آمریکا بر پایهٔ جمعیت است. این ایالت ۲۱۰۰ کیلومتر راه آبیِ داخل کشورِ قابل کشتیرانی دارد و از این نظر نمونه است.
مرکز ایالت آلاباما شهر مانتگامری (مونتگومری) است، اما برمینگم (برمینگهام) مرکز اقتصادی و شهری ایالت محسوب می‌شود. بزرگ‌ترین شهر این ایالت، هانتسویل و قدیمی‌ترین شهر آن موبیل است.
هفتاد درصد از آلاباما پوشیده از جنگل است و رودخانه‌های زیادی در آن جریان دارند. دو مورد از این رودخانه‌ها به خلیج موبایل می‌ریزند، جایی که قدیمی‌ترین شهر آلاباما در آن قرار دارد. بلندترین نقطه آلاباما ۲۴۰۰ فوت ارتفاع دارد و هرچه به ساحل نزدیک‌تر می‌شویم، ارتفاع کاهش می‌یابد.
در سال ۲۰۱۹، بزرگترین صادرات آلاباما خودرو بود که ۳۲ درصد از کل تجارت را تشکیل می‌داد و کانادا بزرگترین مقصد صادرات آلاباما بود. در گذشته، پنبه مهم‌ترین محصول اقتصادی آلاباما بود، اما امروزه اهمیت سابق را ندارد.
مردم از خیلی قبل‌تر از سال ۱۰۰۰ میلادی در این منطقه ساکن بوده‌اند. تا سال ۱۰۰۰، این منطقه محل سکونت جوامع بومی شکارچی-گردآورنده بود. این جوامع تا زمان ورود اسپانیایی‌ها در سال ۱۵۴۰ به جوامع بزرگتری به نام مردم میسیسیپی تکامل یافتند. فرانسوی‌ها اولین اروپایی‌هایی بودند که در اوایل دهه ۱۷۰۰ به آلاباما آمدند و حدود نیم قرن بر بخشی از آن حکومت کردند تا اینکه بریتانیایی‌ها کنترل را به دست گرفتند. کنترل بریتانیا چند سال طول کشید تا اینکه ۱۳ مستعمره استقلال خود را اعلام کردند. سپس آلاباما بخشی از قلمرو میسیسیپی شد. در سال ۱۸۱۳، ایالات متحده این سرزمین را از فرانسه به دست آورد و دو سال بعد، آلاباما به بیست و دومین ایالت ایالات متحده تبدیل شد. در سال ۱۸۶۱، آلاباما به همراه سایر ایالت‌های کنفدراسیون، جدایی خود از اتحادیه را اعلام کرد. کنفدراسیون جنگ داخلی را از دست داد و از آن زمان آلاباما بخشی از ایالات متحده بوده است.
آلاباما، همانند بسیاری از ایالت‌های جنوبی، بین جنگ داخلی آمریکا و جنگ جهانی دوم از مشکلات اقتصادیِ بسیاری رنج برد. با وجود گسترش صنایع بزرگ و مراکز شهری، روستاییان سفیدپوست تا دههٔ ۱۹۶۰ میلادی مجلس قانون‌گذاری ایالتی را تحت سلطه داشتند، درحالی‌که شهرنشینان و سیاه‌پوستان در حاشیه قرار داشتند.
پس از جنگ جهانی دوم آلاباما شاهد رشد اقتصادی بود که در نتیجه گذر اقتصاد ایالت از اقتصاد وابسته به کشاورزی به اقتصاد مبتنی بر زمینه‌های گوناگون اتفاق افتاد. تأسیس و گسترش تأسیسات مربوط به نیروهای نظامی ایالات متحده آمریکا به آلاباما کمک کرد تا در میانهٔ قرن بیستم فاصله بین اقتصاد وابسته به کشاورزی و اقتصاد صنعتی را پشت سر بگذارد. اقتصاد آلاباما در قرن بیست و یکم به مدیریت، امور مالی، تولیدات کارخانه‌ها، صنایع هوافضا، معادن، بهداشت و درمان، آموزش، خرده‌فروشی و فناوری وابسته است.
«ایالت یلوهمر» به معنای سهره اروپایی لقب ایالت آلاباما است. همچنین این ایالت به نام «قلب دیکسی» نیز شناخته می‌شود. درخت کاج لانگلیف درخت رسمی و کاملیا گل رسمیِ ایالت آلاباماست.
تاریخ > ریشه‌شناسی

ساکنان آلاباما اعضای یک قبیلهٔ موسکوگی زبان بودند که در نزدیکی محل تلاقی دو رودخانهٔ کوسا و تالاپوسا واقع در اول رودخانه آلاباما زندگی می‌کردند. در زبان آلاباما به شخص آلابامایی «آلابامو» گفته می‌شود. اعتقاد بر این است که واژهٔ آلاباما از زبان چوکتاو نشات گرفته‌است و بعدها توسط قبیلهٔ آلاباما به‌عنوان نام قبیله به کار برده شد. تلفظ کلمه آلاباما به میزان قابل توجهی در بین منابع گوناگون متفاوت است. هرناندو د سوتو اکتشاف گر اسپانیایی آن را به صورت «آلیبامو» تلفظ کرده‌است و رودریگو رانخل آن را «آلیبامو» و «لیمامو» خوانده‌است. در اوایل سال ۱۷۰۲ فرانسوی‌ها آن را «آلیبامون» نامیدند و در نقشه‌های خود رودخانهٔ آلاباما را «رودخانهٔ آلیبامون» ذکر کردند.
گرچه منشأ نام آلاباما قابل تشخیص بوده، اما منابع گوناگون دربارهٔ معنای آن توافق نظر ندارند. در سال ۱۸۴۲ مقاله‌ای در روزنامهٔ جکسونویل ریپابلیکَن منتشر شد که ادعا می‌کرد معنای نام آلاباما «اینجا ما استراحت می‌کنیم» است. این تصور در سال ۱۸۵۰ پس از انتشار در نوشته‌های آلکساندر بیوفورت میک همگانی شد. زبان‌شناسان متخصص در زبان موسکوگی در پیدا کردن مدرکی برای پشتیبانی از این معنی ناتوان بوده‌اند. پژوهشگران بر این باورند که این کلمه از دو واژه در زبان کوچتاو، شامل آلبا (یعنی "گیاهان" یا "درختان و چوب‌ها") و آمو (یعنی "بریدن"، "پیراستن"، یا "جمع کردن") گرفته شده‌است. معنای آلاباما شاید «تمیزکنندگان بیشه‌زار» یا «جمع‌کنندگان بوته» باشد که به تمیز کردن زمین برای کشاورزی یا جمع‌آوری گیاهان دارویی اشاره دارد. آلاباما یکی از چندین نام مکانی است که در ایالت‌های با ریشه‌ای از بومیان آمریکا وجود دارد.
تاریخ > ساکنان بومی پیش از ورود اروپاییان

پیش از ورود اروپاییان مردمان بومی با فرهنگ‌های گوناگون در این منطقه زندگی می‌کردند. بازرگانی با شمالشرق در دورهٔ «بوریال موند» (از ۱۰۰۰ سال پیش از میلاد تا ۷۰۰ میلادی) از طریق رودخانه اوهایو آغاز شد و تا برخورد با اروپاییان ادامه یافت.
محدودهٔ تمدن میسیسیپی بیشتر این ایالت را بین سال‌های ۱۰۰۰ تا ۱۶۰۰ میلادی پوشانده بود. یکی از این بزرگترین مراکز تمدنی در پایگاه باستان‌شناسی ماوندویل در ماوندویل، آلاباما وجود دارد.
قبایل بومی آمریکا که در محدودهٔ آلابامای کنونی زندگی می‌کردند در زمان برخورد با اروپاییان شامل «ایروکویی‌ها»، «چروکی‌ها»، «موسکوگی‌ها»، «چیکاساوها»، «چوکتاوها»، «کریک‌ها» و «کواساتی‌ها» بودند.
تاریخ > استقرار اروپایی‌ها

فرانسوی‌ها نخستین شهر اروپایی را در «منطقهٔ اُلد موبیل» در سال ۱۷۰۲ بنیان گذاشتند. این شهر در سال ۱۷۱۱ (۱۰۸۹ خورشیدی) به مکان کنونی شهر موبیل منتقل شد. این منطقه بین سال‌های ۱۷۰۲ تا ۱۷۶۳ (۱۰۸۰ تا ۱۱۴۲) فرانسوی بود و بین سال‌های ۱۷۶۳ تا ۱۷۸۳ (۱۱۴۲ تا ۱۱۶۲) جز "فلوریدای غربی بریتانیاً بود. بین سال‌های ۱۸۷۳ تا ۱۸۲۱ (۱۱۶۲ تا ۱۲۰۰) میان اسپانیا و ایالات متحده تقسیم شد و پس از آن به ایالات متحده پیوست. توماس باست (از وفاداران به سلطنت بریتانیا) از نخستین ساکنان سفیدپوست آلاباما در خارج از "موبیل" بود. او در دهه ۱۷۷۰ در قلمروی تامبیگبی، جایی که اکنون شهرستان واشینگتن نامیده می‌شود، سکونت داشت. آنچه که امروزه شهرستان‌های موبیل و بالدوین نامیده می‌شوند در سال ۱۷۸۳ قسمتی از فلوریدای غربی اسپانیا شد و در سال ۱۸۱۰ (۱۱۸۹) بخشی از جمهوری مستقل فلوریدای غربی شد و در نهایت در سال ۱۸۱۲ به قلمروی میسیسیپی پیوست. منطقه‌ای که امروزه شمال و مرکز آلاباما و میسیسیپی را تشکیل می‌دهد، بعد از سال ۱۷۶۷ توسط استان جورجیا مورد ادعا بود و پس از جنگ انقلاب آمریکا قسمتی از جورجیا باقی‌ماند گرچه به شدت مورد مناقشه بود.
تاریخ > اوایل تشکیل ایالت

آلاباما در سال ۱۸۱۹ به‌عنوان بیست‌ودومین ایالت به ایالات متحده پیوست. کاهابا که اکنون شهری متروکه است بین سال‌های ۱۸۲۰ تا ۱۸۲۵ نخستین پایتخت ایالت بود. در زمان پذیرفته شدن آلاباما در ایالات متحده، تب آلاباما با هجوم ساکنان و سوداگران زمین برای بهره‌مندی از زمین‌های حاصلخیز مناسب برای کشت پنبه در جریان بود. کشاورزان اهل جنوب‌شرق و بازرگانان برده‌ها را به خاطر گسترش کشتزارهای پنبه همراه خود آوردند. اقتصاد مناطق مرکزی آلاباما بر پایهٔ کشتزارهای پنبه بنیان گذاشته شد و مالکان زمین‌های کشاورزی با نیروی کار برده ثروتمند شدند. این منطقه بسیاری از تهی‌دستان و افراد محروم از حق رأی (غیر سفیدپوستان) و کشاورزان سنتی را به سوی خود کشاند. در سال ۱۸۱۰ (۱۱۸۹) آلاباما جمعیت تقریباً برابر با ۱۰۰۰۰ داشت اما تا سال ۱۸۳۰ جمعیت آلاباما به ۳۰۰۰۰۰ رسید. بیشتر قبایل بومی در ظرف چند سال پس از تصویب قانون جابه‌جایی سرخ‌پوستان توسط کنگره آمریکا در سال ۱۸۳۰ (۱۲۰۹) از منطقه محو شدند.
بین سال‌های ۱۸۲۶ تا ۱۸۴۶، تاسکالوسا پایتخت آلاباما بود. مجلس قانون‌گذاری ایالتی آلاباما در ۳۰ ژانویه ۱۸۴۶ پایتخت را از تاسکالوسا به مونتگمری انتقال داد. نخستین نشست مجلس در پایتخت جدید در دسامبر ۱۸۴۷ برگزار شد. ساختمان پارلمان ایالتی جدید تحت هدایت معمار، استیفن دکاتور بوتون بر پا شد. ساختمان اولیه در سال ۱۸۴۹ (۱۲۲۸) در اثر آتش‌سوزی سوخت، اما در سال ۱۸۵۱ در همان مکان با طراحی باراچیوس هولت اهل اکستر، مین تجدید ساخت شد. این ساختمان تاکنون پا بر جا مانده‌است.
تاریخ > جنگ داخلی و بازسازی

در ۱۱ ژانویه ۱۸۶۱ آلاباما جدایی خود را از ایالت‌های شمالی اعلام کرد و به ایالات مؤتلفه آمریکا پیوست. با وجود این که نبردهای کمی در این ایالت به وقوع پیوست اما آلاباما حدود ۱۲۰۰۰۰ سرباز را به جنگ داخلی آمریکا فرستاد. بردگان در آلاباما با تصویب متمم ۱۳اُم قانون اساسی در سال ۱۸۶۵ آزاد شدند. گروهی از سربازان سواره‌نظام از هانتسویل به نیروهای سرلشکر فارست در کنتاکی پیوستند. این گروه از سربازان لباس زرد رنگ پوشیده بودند. این پوشش باعث شد آن‌ها را «یلوهمر» به معنای «سهره» بنامند. بعداً تمامی سربازان آلاباما در ارتش موتلفه به «یلوهمر» مشهور شدند.
آلاباما پس از پایان جنگ تا بازگشت دوباره به اتحادیه در سال ۱۸۶۸ تحت حکومت نظامی بود. بین سال‌های ۱۸۶۷ تا ۱۸۷۴ رهبران سیاسی بسیاری میان سیاه‌پوستان در ایالت پدیدار شدند. در این دوره سه نماینده سیاه‌پوست با نام‌های ژرمیا هارالسون، بنجامین استرلینگ ترنر و جیمز توماس راپیر از آلاباما در کنگره حاضر شدند.
پس از جنگ اقتصاد آلاباما هنوز به‌طور عمده کشاورزی و وابسته به پنبه بود. در طول دوره بازسازی قانونگذاران ایالتی قانون اساسی جدید را تصویب کردند که برای نخستین بار سامانه مدارس همگانی را ایجاد کرد و حقوق زنان را گسترش داد. قانونگذاران بودجه ساخت چندین جاده و طرح‌های خط آهن را تأمین کردند، هر چند که این اقدامات با مسایلی مانند اختلاس و کلاه‌برداری همراه شد. در این دوره گروه‌های مقاومت سازمان یافته برای آزار برده‌های آزاد شده و سرکوب جمهوری‌خواهان وارد عمل شدند. اگر چه در میان این گروه‌ها کو کلاکس کلان از همه شناخته شده تر بود اما گروه‌های شوالیه‌های کاملیای سفید، پیراهن قرمزها و پیمان سفید نیز فعال بودند.
دورهٔ بازسازی در آلاباما در سال ۱۸۷۴ پایان یافت، دوره‌ای که مجلس قانون‌گذاری و اداره‌های دولتی در دست دموکرات‌ها بود. دموکرات‌ها در سال ۱۸۷۵ یک قانون اساسی جدید نوشتند. همچنین در این سال مجلس قانون‌گذاری قانون ممنوعیت استفاده بودجه همگانی برای تأمین مالی مدارس مذهبی را تصویب کرد. در همان سال قانون جدایی نژادی در مدارس نیز تصویب شد. جدایی نژادی در خودروهای مسافری خط آهنی هم در سال ۱۸۹۱ (۱۲۷۰) اجرا شد. تا پایان قرن نوزدهم سایر موارد مربوط به جدایی نژادی در قوانین جیم کرو به تصویب رسید.
تاریخ > ۱۹۰۰ تا ۱۹۴۹ (۱۲۷۹ تا ۱۳۲۸)

قانون اساسی جدید آلاباما در سال ۱۹۰۱ (۱۲۸۰) تصویب شد و شامل قوانین انتخاباتی‌ای بود که به‌طور مؤثری سیاه‌پوستان و تهیدستان سفیدپوست را با شرط‌های مربوط به سواد و میزان مالیات پرداختی از حق رأی محروم می‌کرد. در سال ۱۹۰۰ (۱۲۷۹) در آلاباما بیش از ۱۸۱۰۰۰ سیاه‌پوست واجد شرایط رأی دادن بودند اما در سال ۱۹۰۳، پس تصویب قانون انتخاباتی جدید ۲۹۸۰ نفر حق ثبت نام برای رأی دادن داشتند، گرچه دست کم ۷۴۰۰۰ سیاه‌پوست باسواد بودند.
پرونده:Hookworm Examination.jpg|معاینهٔ پزشکی کودکان برای انگل، در مدرسه‌ای در سال ۱۹۳۹.
قانون اساسی ۱۹۰۱ جدایی نژادی در مدرسه‌ها را تصریح کرد. همچنین ازدواج بین نژادی غیرقانونی شد. جداسازی‌های نژادی بیشتر نیز تا دههٔ ۵۰ اعمال شد: جداسازی در زندان‌ها در سال ۱۹۱۱، در بیمارستان‌ها ۱۹۱۵، در دستشویی، هتل و رستورانها ۱۹۲۸ و ایستگاه‌های اتوبوس ۱۹۴۵ (۱۳۲۴).
مجلس قانون‌گذار ی تحت تسلط زمینداران به‌طور مداوم از بودجهٔ مدرس و خدمات سیاه‌پوستان محروم از حق رأی می‌کاست اما آن‌ها را از دادن مالیات معاف نمی‌کرد. برای جبران بخشی از مکبود بودجهٔ آموزشی برای سیاه‌پوستان در ایالتهای جنوبی، شخصی سفیدپوست به نام «جولیوس روزنوالد» ساخت تعداد مدرسه را تأمین مالی کرد. تا سال ۱۹۱۳ ۸۰ مدرسهٔ روزنوالد در آلاباما ساخته شد و تا پایان ۱۹۳۷ (۱۳۱۶) در مجموع ۳۸۷ مدرسه، ۷ تربیت معلم و چندین ساختمان آموزشی فنی و حرفه‌ای در آلاباما تکمیل شد. شماری از این ساختمان‌های روزنوالد هم‌اکنون در فهرست ثبت ملی مکان‌های تاریخی ثبت شده‌است.
ادامه تبعیض نژادی و رکود کشاورزی و عدم به عمل آمدن محصول پنبه به دلیل آفت حشرهٔ «بال ویویل» منجر به مهاجرت ده‌ها هزار نفر از سیاه‌پوستان به شهرهای شمالی شد. آن‌ها آلاباما را در اوایل قرن بیستم به‌عنوان بخشی از «مهاجرت بزرگ» ترک کردند و برای یافتن شغل و آینده‌ای بهتر به شهرهای صنعتی شمال رفتند. نرخ رشد جمعیت در آلاباما (جدول «جمعیت‌ها در دوره‌های مختلف» را ببنید) در اثر «مهاجرت بزرگ» از سال ۱۹۱۰ تا ۱۹۲۰ تا نزدیک به نصف کاهش یافت.
در همین زمان بسیاری از سفیدپوستان و سیاه‌پوستان روستایی برای کار در مشاغل جدید صنعتی به شهر برمینگهم مهاجرت کردند. این شهر به دلیل این چنین رشد سریعی به «شهر جادویی» ملقب شد. در دههٔ ۱۹۲۰ برمینگهم ۱۹اُمین شهر بزرگ ایالات متحده بود که ۳۰ درصد از جمعیت ایالت را در خود جای داده بود. صنایع سنگین و معدن اساس اقتصاد بود. رشد صنعتی مربوط به تولید احتیاجات جنگ جهانی دوم سطحی از رفاه را در آلاباما به ارمغان آورد که از پیش از جنگ داخلی دیده نشده بود. کارگران روستایی برای یافتن شغل‌های بهتر و کیفیت زندگی بالاتر به شهرهای بزرگ هجوم آوردند. یکی از نمونه‌های این هجوم کارگران در موبیل اتفاق افتاد. بین سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۳ (۱۳۱۹ تا ۱۳۲۲ ه‍.خ) بیش ۸۹۰۰۰ نفر به موبیل آمدند تا در صنایع جنگی کار کنند. با رشد صنعت و خدمات در ایالت، پنبه و دیگر محصولات اهمیت خود از دست دادند.
تاریخ > ۱۹۵۰ تا ۲۰۰۰ (۱۳۲۹ تا ۱۳۷۹)

با وجود تغییرات بزرگ جمعیتی در ایالت بین سال‌های ۱۹۰۱ تا ۱۹۶۱ مجلس قانون‌گذاری که تحت تسلط زمینداران کشاورز بود، از ارزیابی دوباره برای تقسیم کرسی‌های مجلس بر اساس جمعیت خودداری می‌کرد. آن‌ها بر سیاست دیرینهٔ خود در نگهداشتن قدرت سیاسی و اقتصادی در مناطق کشاورزی ادامه دادند. علاوه بر این مجلس ایالتی برای اطمینان از شرکت مردم خارج از برمینگهم در انتخابات کرسی‌های بین حوزه‌های گزینشی برمینگهم را به‌طور ناعادلانه تقسیم کرد.
یکی از نتایج این سیاست در جفرسون کانتی محل نیروگاه‌های صنعتی شهر بیرمنگهام بروز کرد. در آنجا مالیات بسیار زیادی دریافت می‌شد اما به مقدار متناسب خدمات دریافت نمی‌کرد. شهرنشینان در مجلس ایالتی زیر سلطه بودند. یک پژوهش در مورد سلطهٔ زمینداران روستایی در مجلس قانون‌گذاری در سال ۱۹۶۰ نشان داد که «اقلیتی در حدود ۲۵ درصد از جمعیت ایالت، کنترل مجلس را در دست دارند.»
سیاه‌پوستان به دلایل تاریخی طرفدار جمهوری‌خواهان بودند اما بیشتر آن‌ها حق رأی نداشتند. سفیدپوستان آلابامایی پس از جنگ داخلی و دورهٔ بازسازی احساس خوبی نسبت به حزب جمهوری‌خواه نداشتند. این عوامل سنت ماندگاری را ایجاد کرد که هر نامزدی که می‌خواهد ماندگار بماند باید بدون در نظر گرفتن باورهای سیاسی دموکرات باشد.
در دو دههٔ ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ سیاه‌پوستان تلاش‌های فعالانه‌ای را برای پایان دادن به محرومیت از حق رأی و جدایی نژادی در جنبش حقوق مدنی آغاز کردند، گرچه اقداماتی از دهه‌های پیش آغاز شده‌بود. این تلاش‌ها به‌طور مستقیم به تصویب قانون حقوق مدنی ۱۹۶۴ و قانون رأی‌گیری ۱۹۶۵ توسط کنگره ایالات متحده آمریکا منجر شد. در طول دههٔ ۱۹۶۰، دورهٔ فرمانداری جورج والاس، تلاش‌هایی نیز برای مقاومت در برابر قوانین جدید انجام شد که شکست خورد.
در نتیجهٔ این جنبش‌ها سیاه‌پوستان به حقوق انتخاباتی و سایر حقوق مدنی خود دست یافتند. جدایی نژادی قانونی پایان یافت و قوانین جیم کرو لغو شد.
بر اساس قانون رای‌گیری ۱۹۶۵ دادگاه فدرال آلاباما را مجبور کردند تا کرسی‌های مجالس سنا و نمایندگان را بر اساس جمعیت مناطق مختلف تقسیم کند. در سال ۱۹۷۲ برای نخستین بار مجلس قانون‌گذاری مفاد قانون اساسی آلاباما را برای بررسی متناوب تقسیم کرسی‌ها بر اساس جمعیت تغییر داد. این امر به سود مناطق شهری بود که گسترش پیدا کرده بودند.
جغرافیا

آلاباما با ۱۳۵۷۶۰ کیلومتر مربع مساحت سی‌اُمین ایالت بزرگ ایالات متحده آمریکا است. ۳/۲٪ از مساحت ایالت را آب‌های سطحی فراگرفته‌است که از این نظر ۲۳اُمین ایالت در آمریکا محسوب می‌شود. آلاباما همچنین دومین راه آبی بزرگ درون خشکی را در کشور داراست. حدود سه پنجم از مساحت این ایالت را دشتی هموار تشکیل داده که با شیبی کلی به سمت رودخانه میسیسیپی و خلیج مکزیک ختم می‌شود. شمال آلاباما عمدتاً کوهستانی است. رودخانه تنسی در شمال آلاباما قرار دارد و با برش دره‌ای بزرگ نهرها، رودخانه‌ها، کوه‌ها و دریاچه‌های زیادی را ایجاد کرده‌است.
این ایالت از شمال با ایالت تنسی، از شرق با ایالت جورجیا، در جنوب با ایالت فلوریدا و خلیج مکزیک، و در غرب با ایالت میسیسیپی همسایه است. خط ساحلی آلاباما در لبهٔ جنوبی ایالت قرار دارد. ارتفاع آلاباما از سطح دریا از ۰ در "موبیل بِی" تا بیش از ۵۵۰ متر در بلندی‌های آپالیشین در شمال شرق متغیر است. بلندترین نقطهٔ آلاباما، قلهٔ "چیهاً با ۷۳۵ متر ارتفاع است. آلاباما دارای ۲۲ میلیون هکتار جنگل معادل ۸۹۰۰۰ کیلومتر مربع است که ۶۷٪ از مساحت ایالت را تشکیل می‌دهد. شهرستان بالدوین در امتداد خلیج مکزیک بزرگترین شهرستان آلاباما است.
مناطقی که در آلاباما تحت نظارت سازمان پارک‌های ملی هستند عبارتند از، «پارک ملی نظامی هورسشو بِند» نزدیک آلکساندر سیتی، «شکارگاه ملی لیتل ریور کانیون» نزدیک فورت پین، «یادبود ملی غار روسل» در بریجپورت، «محل تاریخی ملی تاسکیگی ایرمن» در تاسکیگی و «محل تاریخی ملی بنیاد تاسکیگی» در نزدیکی تاسکیگی. علاوه بر اینها آلاباما دارای چهار جنگل ملی به نام‌های، «کانه‌کوه»، «تالادگا»، «تاسکیگی» و «ویلیام بی بانکهد» است. شگفتی طبیعی قابل ذکر آلاباما کمان طبیعیی است که در نچرال بریج قرار دارد. این کمان طبیعی طولانی‌ترین کمان طبیعی شرق رشته‌کوه راکی است.
در شمال مونتگمری در شهرستان المور گودالی به طول ۸ کیلومتر وجود دارد که از برخورد شهاب‌سنگ به وجود آمده‌است. این گودال که گودال وتومپکا نامیده می‌شود، یادگار بزرگترین فاجعه طبیعی تاریخ آلاباما است. یک شهاب سنگ ۳۰۰ متری ۸۰ میلیون سال پیش به این محل برخورد کرد. در سال ۲۰۰۲ «کریستین کوبرل» با کمک انجمن زمین‌شیمی دانشگاه وین با انتشار شواهد و مدارکی این گودال را به‌عنوان ۱۵۷اُمین گودال شناخته‌شدهٔ روی زمین ثبت کرد.
شمالی‌ترین نقطهٔ ایالت آلاباما در نه و نیم کیلومتری شمال‌غرب شهر واترلو در شهرستان لودردیل در شمال‌غربی‌ترین نقطهٔ ایالت قرار دارد. جنوبی‌ترین نقطهٔ آلاباما «فانوس دریایی سند آیلند» است که در شهرستان موبیل نزدیک دافین آیلند قرار دارد. شرقی‌ترین نقطهٔ آلاباما در ۱۱ کیلومتری جنوب‌شرق «فورت میچل» در مرز جورجیا و غربی‌ترین نقطهٔ آن در مرز میسیسیپی نزدیک شهر ملوین در شهرستان چوکتاو قرار دارد.