stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ادوارد کارینگتون

| ادوارد کرینگتون | ادوارد کرینگتون |
| --- | --- |
قلمزنی ادوارد کرینگتون اثر مکس روزنتال: قلمزنی ادوارد کرینگتون اثر مکس روزنتال
زاده: ۱۱ فوریهٔ ۱۷۴۸ کشتزار بوستون هیل، شهرستان گوچلند (شهرستان کامبرلند، ویرجینیا کنونی)
درگذشته: ۲۸ اکتبر ۱۸۱۰ (۶۲ سال) ریچموند، ویرجینیا
وفاداری:  ایالات متحده آمریکا
شاخه نظامی: ارتش قاره‌ای
سال‌های خدمت: ۱۷۷۶–۱۷۸۳
درجه: سرهنگ دوم
جنگ‌ها و عملیات‌ها:  جنگ انقلاب آمریکا Battle of Monmouth (1778)  Battle of Cowpens (1781)  Battle of Guilford Court House (1781)  Battle of Hobkirk's Hill (1781)  محاصره یورک‌تاون (۱۷۸۱) (۱۷۸۱) 
همسر(ان): الیزابت جاکولین امبلر برنت کارینگتون (۱۷۶۵–۱۸۴۲)
کارهای دیگر: سومین کنگره قاره‌ای، 1786–1788 سرویس مارشال‌های ایالات متحده اهل ویرجینیا، 1789–1791 جامعه سیسیناتی، 1783
امضاء: 
ادوارد کارینگتون (Edward Carrington) (زادهٔ ۱۱ فوریه ۱۷۴۸ – درگذشتهٔ ۲۸ اکتبر ۱۸۱۰)، سرباز و دولت‌مرد آمریکایی از ویرجینیا بود. او در جریان جنگ انقلاب آمریکا، سرهنگ دوم توپخانه در ارتش قاره‌ای شد. وی به عنوان مسئول عمومی تدارکات، در نبرد جنوبی ژنرال ناتانیل گرین نقش خود را برجسته ساخت. او در نبرد مونماوت و محاصره یورک‌تاون مسئولیت فرماندهی توپخانه را بر عهده داشت. او در نبردهای کووپنس، گیلفرد کورت هاوس و هابکیرکز هیل نیز حضور داشت. در دوران جنگ، او دوست نزدیک جرج واشینگتن شد. کارینگتون در سومین کنگره قاره‌ای خدمت نموده و نخستین مارشال ایالات متحده بود که در ایالت خودش گماشته شده بود. او یکی از اعضای اولیه انجمن سین‌سیناتی بود.
خانواده

ادوارد کارینگتون در ۱۱ فوریه ۱۷۴۸ در بوستون هیل پلنتیشن در نزدیکی شهر کارترسویل در شهرستان گوچلند، ویرجینیا که بعداً به شهرستان کمبرلند، ویرجینیا تقسیم شد، به‌دنیا آمد. او هشتمین فرزند از ۱۱ فرزند جرج کارینگتون و اِن مایو بود. پدر وی جرج در ۱۷۲۷ میلادی از باربادوس به ویرجینیا آمد و در حدود ۱۷۳۲ میلادی با اِن ازدواج کرد، در آن زمان پدر وی ۲۱ سال و مادرش ۲۰ سال داشت. برادر بزرگ ادوارد، پاول کارینگتون یک قاضی بسیار مشهور شد.
ادوارد با الیزابت جاکولین امبلر برنت کارینگتون (۱۷۶۵ – ۱۸۴۲ میلادی) ازدواج نموده و این زوج هیچ فرزندی نداشتند. ادوارد دومین همسر الیزابت بود؛ همسر اولی وی ویلیام برنت درگذشت. او به‌طور مشترک انجمن بشردوستانه زنان را در حدود ۱۸۰۵ میلادی جهت کمک به دختران و زنان جوان بی‌خانمان تأسیس نمود، این انجمن امروزه بنیاد یادبود برای کودکان یاد می‌شود.
جنگ انقلاب آمریکا > ۱۷۷۵ – ۱۷۷۷ میلادی

کارینگتون در رشته حقوق تحصیل نموده و دفتر وکالت باز کرد. او همچنین یک کشت کلان را در مناطق جنوبی ویرجینیا مدیریت می‌کرد. در ۱۷۷۵ تا ۱۷۷۶میلادی، او عضو کمیته انقلابی شهرستان گوچلند شد. ایالت ویرجینیا در ۱ دسامبر ۱۷۷۵ یک گروهان توپخانه ایجاد کرد. در ۱۳ فوریه ۱۷۷۶، مقامات این ایالت کاپیتان جیمز اینز و چارلز هریسون، ساموئل دینی و کارینگتون را به عنوان ستوان گماشتند. کنگره قاره‌ای واحد توپخانه که در ویرجینیا ساخته شده بود را در ۱۹ مارس در ارتش قاره‌ای پذیرفته و درخواست نمودند تا یک واحد توپخانه دومی نیز در ویرجینیا تشکیل شود. اینز پس از مدت کوتاهی به پیاده‌نظام ملحق شد.
در اواخر ۱۷۷۶ میلادی، جرج واشینگتن به رئیس توپخانه خود هنری ناکس دستور داد تا کار روی تأسیس سه هنگ توپخانه را برای حمایت از ارتش قاره‌ای آغاز نماید. مجوز هنگ توپخانه هریسون در ۲۶ نوامبر ۱۷۷۶ صادر شده و در مناطق جنوبی توظیف گردید. قرار شد تا ساختار این هنگ از دو گروهان موجود به ۱۰ گروهان افزایش یابد. هریسون به عنوان سرهنگ این هنگ توپخانه گماشته شده و کارینگتون سرهنگ دوم و دومین نفر در فرماندهی شد. هر گروهان متشکل از چهار افسر، یک گروهبان، چهار سرجوخه، چهار زنبورک چی، هشت توپچی (تیرانداز) و ۴۸ سرباز توپخانه (matross) بود. این هنگ در جریان سال ۱۷۷۷ میلادی از ویرجینیا حراست می‌نمودند.
جنگ انقلاب آمریکا > ۱۷۷۸ – ۱۷۸۰ میلادی

در ۱۳ مارس ۱۷۷۸، هنگ هریسون به ارتش اصلی منتقل شد. کارینگتون در نبرد مونماوت در ۲۸ ژوئن، عملکرد شگرفی از خود نشان داد. نبرد که در اوایل بعد از ظهر آغاز شده و برای دو ساعت ادامه داشت، ۱۰ تا ۱۴ توپ صحرایی آمریکای به مصاف هشت توپ سنگین و دو توپ هاویتزر بریتانیایی‌ها رفتند. جنگ‌افزارهای کارینگتون در جناح چپ نیروهای آمریکایی تحت فرماندهی ویلیام الکساندر، لرد استرلینگ قرار داده شده بود. در ۱۰ اوت ۱۷۷۹، هنگ هریسون به هنگ توپخانه اول قاره‌ای تغییر نام داده شد. در مارس ۱۷۸۰، کارینگتون همراه با آرتور سنت کلیر و الکساندر همیلتون به عنوان عضو کمیسیون معاوضه زندانیان، خدمت کردند.
در ۱۷ آوریل ۱۷۸۰، هنگ اول توپخانه در مناطق جنوبی توظیف گردید. کارینگتون به عنوان فرمانده سه گروهان توپخانه، با نیروهای جوهان دی کالب به سمت جنوب اعزام شد. هریسون به‌طور غیرمنتظره به دی کالب ملحق شده و هنگام رسیدن نیروها به کارولینای شمالی، فرماندهی تیراندازهای توپچی را در دست گرفت و کارینگتون بیکار شد. در ۲۵ ژوئیه، هوراتیو گیتس به‌جای دی کالب فرماندهی نیروها را در دست گرفته و یک مأموریت جدید به کارینگتون داد. گیتس به وی دستور داد تا روی بهترین گذرگاه‌های رودخانه روآنوک برای تأمین تدارکات نیروهای آمریکا تحقیق نموده و بهترین مسیرهای عقب‌نشینی را دریابد. نیروهای آمریکایی تحت رهبری گیتس در ۱۶ اوت ۱۷۸۰ در جریان نبرد کمدن به‌طور کامل درهم شکسته شد.
ناتانیل گرین فرماندهی ارتش آمریکایی در جنوب را در ۳ دسامبر در دست گرفت. رهبر جدید نیز به کارینگتون دستور داد تا به بررسی و اکتشاف مسیرهای ممکن عقب‌نشینی ادامه دهد، کاری که بنا بر یادداشت تاریخ‌نویس مارک ام. بواتنر سوم، «سرنوشت ساز ثابت شد». گرین ارتش خود را به سه بخش تقسیم کرد: ۶۰۰ مرد تحت فرماندهی دانیل مورگان، ۱۱۰۰ مرد تحت رهبری ایزاک هوگر در چراو، کارولینای جنوبی و نیروهای سبک تحت رهبری «اسب چابک» هری لی. گرین، کارینگتون را به عنوان مسئول عمومی تدارکات نظامی گماشت. در آن زمان هیچ پولی در صندوق نظامی نبود، با این وجود تأمینات ارتش به‌طور منظم فراهم می‌گردید. یکی از وظایف جدید وی بررسی رودخانه دان بود، رودخانه‌ای که شاخابه جنوبی رود روآنوک را تشکیل می‌داد. لی بعدها یک گزارش درخشان از انجام موفقیت‌آمیز این وظیفه توسط کارینگتون نوشت.
ارجاعات

1 2  Pecquet du Bellet 1976, p. 47.
↑  Goode 1887, p. 129.
↑  Kerrison, Catherine (2017). "Elizabeth Jaquelin Ambler Brent Carrington Biography". Dictionary of Virginia Biography, Library of Virginia. Retrieved 2021-10-08.
1 2 3  Tucker 2018, p. 242.
↑  Wright 1989, p. 70.
↑  Wright 1989, p. 102.
1 2 3 4  Wright 1989, pp. 335–336.
↑  Wright 1989, p. 103.
↑  Morrissey 2008, p. 71.
1 2 3  Boatner 1994, p. 184.
↑  Boatner 1994, pp. 165–169.
↑  Boatner 1994, pp. 1018–1019.
1 2  Boatner 1994, p. 185.
↑  Boatner 1994, pp. 291–301.
↑  Boatner 1994, p. 1021.
↑  Boatner 1994, p. 1023.
↑  Boatner 1994, p. 1025.
↑  Boatner 1994, pp. 1025–1026.
کوبورگ، آیووا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= آیووا, 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| Coburg, Iowa | Coburg, Iowa |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location of Coburg, Iowa: Location of Coburg, Iowa
مختصات: ۴۰°۵۵′۰″ شمالی ۹۵°۱۵′۵۷″ غربی﻿ / ﻿۴۰٫۹۱۶۶۷°شمالی ۹۵٫۲۶۵۸۳°غربی﻿ / 40.91667; -95.26583: مختصات: ۴۰°۵۵′۰″ شمالی ۹۵°۱۵′۵۷″ غربی﻿ / ﻿۴۰٫۹۱۶۶۷°شمالی ۹۵٫۲۶۵۸۳°غربی﻿ / 40.91667; -95.26583
ایالت:  آیووا
شهرستان: شهرستان مونتگومری، آیووا
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۲۹ مایل مربع (۰٫۷۵ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۲۹ مایل مربع (۰٫۷۵ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰ مایل مربع (۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۰۰۷ فوت (۳۰۷ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۴۲
 • برآورد (2012): ۴۱
 • تراکم: ۱۴۴٫۸/مایل مربع (۵۵٫۹/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
FIPS code: 19-14880
GNIS feature ID: 0455506
کوبورگ (به انگلیسی: Coburg) شهری در ایالت آیووا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۴۲ نفر بوده‌است.
ادیسون براون

| ادیسون براون | ادیسون براون |
| --- | --- |
قاضی دادگاه ناحیه‌ای ایالات متحده آمریکا برای ناحیه جنوبی نیویورک: قاضی دادگاه ناحیه‌ای ایالات متحده آمریکا برای ناحیه جنوبی نیویورک
دوره مسئولیت ۲ ژوئن ۱۸۸۱ – ۳۰ اوت ۱۹۰۱: دوره مسئولیت ۲ ژوئن ۱۸۸۱ – ۳۰ اوت ۱۹۰۱
گمارنده: جیمز ای. گارفیلد (کناره‌گیری) چستر ای. آرتور (کمیسیون)
پس از: ویلیام گاردنر چوت
پیش از: جورج بی. آدامز
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ادیسون سی. براون ۲۱ فوریهٔ ۱۸۳۰ نیوباری غربی، ماساچوست،  U.S.
درگذشته: ۹ آوریل ۱۹۱۳ (۸۳ سال) شهر نیویورک، U.S.
آرامگاه: گورستان وودلاون برانکس، شهر نیویورک
حزب سیاسی: جمهوری‌خواه
همسر(ان): مری چادویک بارت (ا. ۱۸۵۴–۱۸۸۷) هلن کارپنتر گسکین (ا. ۱۸۹۳)
فرزندان: ۴
خویشاوندان: هنری بی.آر. براون (نوه پسری)
تحصیلات: دانشگاه هاروارد (A.B.) مدرسه حقوق هاروارد (LL.B.)
ادیسون سی. براون (Addison C. Brown) (زادهٔ ۲۱ فوریهٔ ۱۸۳۰- درگذشتهٔ ۹ آوریل ۱۹۱۳)، قاضی فدرال دادگاه ناحیهٔ جنوبی نیویورک، گیاه‌شناس و اخترشناس آماتور آمریکایی بود.
اوایل زندگی، تحصیلات و حرفه

ادیسون براون، در ۲۱ فوریهٔ سال ۱۸۳۰ میلادی در نیوباری غربی ماساچوست به دنیا آمد. پدری وی، ادیسون براون پدر- که شغل کفاشی داشت- و مادرش بابسون گریفین، صاحب پنج فرزند بودند. ادیسون براون بزرگترین فرزند خانواده بود. پدر و مادر وی هر دو از نسل نخستین مهاجرانی بودند که به ماساچوست آمده بودند. او در کودکی وارد مدرسه تک‌کلاسهٔ نیوبوری غربی شد و در سن ۱۲ سالگی به آموزش خود در آنجا پایان داد، همچنین براون در سال ۱۸۴۳ تحصیلات خود را در زمینه‌هایی چون زبان لاتین، فیزیک، جبر و فلسفه آغاز کرد.
براون در سال ۱۸۴۸ وارد کالج آمهرست شد و از همان ابتدا تلاش کرد تا در سال دوم تحصیلش، به دانشگاه هاروارد راه یابد. وی در زمان تحصیلاتش در دانشگاه هاروارد، از طریق نوازندگی ارگ درآمد کسب کرد و با دلی ناخواسته چند ماه تابستان را به عنوان معلم روستا تدریس نمود. او با هوراتیو الجر-هم‌کلاسی‌اش در هاروارد- آشنا شد و افرایم ویتمن گرونی (که بعدها استاد فلسفه، تاریخ و رئیس دانشکدهٔ هاروارد شد) را به عنوان نزدیک‌ترین دوست دانشگاهی خود برشمرد.
براون در سال ۱۸۴۲ مدرک لیسانس خود را در رشته هنر از دانشگاه هاروارد به دست آورد و به عنوان دانشجو به درجه دوم فارغ شد. جوزف هاجس چوات- همکلاسی براون که بعدها وکیل و دیپلمات شد- در رتبه سوم قرار گرفت. ویلیام گاردنر چوات، برادر جوزف که قبل از براون به دادگاه محلی ناحیهٔ غربی نیویورک پیوسته بود، به عنوان دانشجو درجه اول فارغ شد. همچنین جورج بی آدامز- بعدها جانشین براون در سمت قاضی دادگاه- نیز عضو کلاس در سال ۱۸۵۲ بود. براون پس از سال‌ها مطالعه، برای بازگرداندن سلامت جسمی خود، تابستان سال ۱۸۵۲ را صرف کار در یک قایق ماهی‌گیری نمود و از شهر گلوکستر ایالت ماساچوست به جزیرهٔ پرنس ادوارد رفت.
براون در یادداشت‌های شخصی خود نوشته‌است که در آن زمان فارغ‌التحصیلان دانشگاهی، در سه زمینه انتخاب شغلی داشتند: وزارت، پزشکی یا هم قانون. او «شخصاً هیچ چیزی از قانون و وکالت نمی‌دانست… و از طبابت بیزار بود». براون پس از یک ارزیابی به این نتیجه رسید که برای احراز کرسی وزارت نیز شخص مناسب نیست: «تنها گزینهٔ قانون باقی ماند». او به محض این‌که متوجه شد می‌تواند با یک سال کار و تحصیل در یک دفتر وکالت، تقریباً نیمی از هزینهٔ تحصیل رشتهٔ حقوق در هاروارد را پس‌انداز کند، به مجتمع حقوقی جان جیمز مارش مراجعه نموده و در سال ۱۸۵۳ وارد دانشکده حقوق هاروارد شد و در پایان سال ۱۸۵۴ مدرک لیسانس خود را در این بخش به دست آورد.
اوایل زندگی، تحصیلات و حرفه > فعالیت حقوقی

براون در سال ۱۸۵۴ با رهنمایی یک استاد دانشگاه هاروارد، وارد نیویورک شد، (جاییکه برای وی به دلیل فرصت‌های تجاری رو به رشد آن نسبت به شهرک کوچک زادگاهش امیدوارکننده بود) او به عنوان منشی کارش را با شرکت براون (غیرمرتبط با اسم ادیسون براون)، حال (شهردار وقت نیویورک) و وندرپول آغاز کرد. او در نیویورک با وکلای دیگر نیز آشنا شد، در مورد وکالت چیزهای بیشتر آموخت، برای آزمون وکالت نیویورک آمادگی گرفت و در فوریهٔ سال ۱۸۵۵ در آزمون کامیاب شد. در همان سال اقدام به تشکیل مجموعه کوچکی از مشتریان خودش کرد و به درآمد خود به عنوان نوازندهٔ ارگ و کارگردان ارکستر در کلیسای اسقفی نیوتون جزیرهٔ لانگ افزود.
براون با اتکا به توانایی خودش به موفقیت رسید و سپس در سال ۱۸۵۶ به نلسون اسمیت پیوست. در سال ۱۸۵۷ او با ادوین. ای. بوگاردوس که یک سازمان و فعالیت حقوقی متنوع داشت به منظور ایجاد شرکت بوگاردوس و براون شریک شد. این شرکت تا زمان انحلالش در مه ۱۸۶۴ رونق داشت تا این که براون با دوستان قدیمی‌اش شرکت استنلی، لانگدل و براون را تأسیس نمود. او در این شرکت تا زمان آغاز کار وکالت در سال ۱۸۸۱ باقی ماند (شرکت پس از تقرر لانگدل در سمت ریاست دانشکدهٔ حقوق هاروارد، به استنلی، براون و کلارک تغییر نام داده شد).
اوایل زندگی، تحصیلات و حرفه > فعالیت سرمایه‌گذاری

براون بیان کرده‌است که پس از پایان تحصیلات در صدد یافتن مسیر جدید برای کسب و کار بوده‌است. او شغلی تجاری پیدا نمود که مطابق میل‌اش نبود، زیرا هیچ علاقه‌ای به ثروت‌اندوزی و زندگی پُردرآمد نداشت؛ هرچند وی در فعالیت‌های تجاری شرکت کرد و ثروت قابل توجهی به دست آورد. اما در اواخر سال ۱۸۵۰، او آغاز به سرمایه‌گذاری و انجام کارهای حقوقی روی معاملات املاک کرد که در پی آن مناطق وسیعی از زمین‌ها در حاشیهٔ رو به توسعهٔ نیویورک تقسیم‌بندی و با سود قابل توجهی فروخته شد.
موفقیت براون در فعالیت‌های تجاری به حدی بود که افراد ثروت‌مند در زادگاهش نیوبوری غربی و اطراف آن اعتماد کردند تا سرمایه‌های شان را در برابر ۷ درصد بازدهی و بیش از آن به وی بسپارند تا سرمایه‌گذاری نماید. این کار به او فرصت داد تا بیش از پیش در معاملات املاک فعالیت کند. براون در یادداشت‌هایش اظهار داشته‌است: «استفاده از بودجه قابل توجه در بخش املاک برای سال‌های طولانی، نه‌تنها دستاورد قابل توجهی در کسب و کار حقوقی‌ام داشت، بلکه برایم به عنوان یک فرد مسئول اعتبار بیشتر بخشید، مشتریان را در فعالیت ساختمانی جذب کرد و به این ترتیب سهم شخصی‌ام در فعالیت‌های حقوقی را افزایش داد».
خدمات قضایی در دادگاه فدرال

براون در ۲ ژوئن سال ۱۸۸۱ از جانب رئیس‌جمهور جیمز آ. گارفیلد برای انتصاب در سمت قاضی دادگاه محلی نیویورک غربی یک قرار ملاقات دریافت کرد و در ۱۲ اکتبر سال ۱۸۸۱ توسط رئیس‌جمهور چستر آ. آرتور برای احراز این سمت معرفی شد. مجلس سنای ایالات متحدهٔ آمریکا در ۱۴ اکتبر سال ۱۸۸۱ نامزدی براون در این سمت را تأیید کرد و در همان روز حکم تقرر خود را دریافت نمود. براون در اواخر ۱۸۵۰ به عضویت باشگاه محلی حزب جمهوری‌خواه درآمد و به فعالیت خود در سیاست‌های حزب جمهوری‌خواه را ادامه داد؛ در حالی که قبل از آغاز کار وکالت، نه به دنبال منصب سیاسی بود و نه هم آنرا به دست آورده بود.
فعالیت حقوقی بیست‌سالهٔ براون پربار و برجسته توصیف شده‌است. او افتخار صدور ۱۶۰۰ تا ۲۰۰۰ تصمیم قضایی را داشته‌است. اکثر این تصمیمات قضایی در مورد نیروی دریایی/دریا سالاری، ورشکستگی و استرداد متهمان بوده‌است. مشهورترین پروندهٔ وی در مورد اتهام افترا علیه یک روزنامه‌نگار به‌نام چارلز اندرسون دانا بود که از سوی دولت اولیس اس. گرانت متهم شده بود. براون موضوع استرداد اندرسون دانا از نیویورک به واشینگتن دی‌سی را رد کرد؛ به این دلیل که قبل از استرداد متهم، باید تخطی وی از قانون به اثبات برسد تا روال قانونی را طی نماید.
براون در سال ۱۹۰۱ به دلیل ناتوانی جسمی از سمتش در دادگاه استعفا داد. روزنامهٔ نیویورک‌تایمز پس از بازنشستگی وی نوشت که براون «یکی از سختکوش‌ترین و پُرتلاش‌ترین قاضیای کرسی دادگاه بود».
شهرستان لاوال

مکان در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| شهرستان لاوال | شهرستان لاوال |
| --- | --- |
شهرستان: شهرستان
شهرستان لاوال: شهرستان لاوال
مختصات: ۴۵°۳۵′ شمالی ۷۳°۴۵′ غربی﻿ / ﻿۴۵٫۵۸۳°شمالی ۷۳٫۷۵۰°غربی﻿ / 45.583; -73.750: مختصات: ۴۵°۳۵′ شمالی ۷۳°۴۵′ غربی﻿ / ﻿۴۵٫۵۸۳°شمالی ۷۳٫۷۵۰°غربی﻿ / 45.583; -73.750
استان:  استان کبک
ناحیه: لاوال، کبک
Effective: 1979
Dissolved: ۲۰۰۱
County seat: لاوال، کبک
حکومت: حکومت
 • نوع: Prefecture
مساحت: مساحت
 • کل: ۲۴۵ کیلومتر مربع (۹۵ مایل مربع)
 • خشکی: ۲۴۷٫۰۷ کیلومتر مربع (۹۵٫۳۹ مایل مربع)
 : There is an apparent contradiction between two authoritative sources
جمعیت (۲۰۰۱): جمعیت (۲۰۰۱)
 • کل: ۳۴۳۰۰۵
 • تراکم: ۱۳۸۸٫۳/کیلومتر مربع (۳۵۹۶/مایل مربع)
 • Change (1996–2001): افزایش۳٫۸%
 • Dwellings: ۱۳۵۶۶۱
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۴ (EDT)
کد منطقه: 450
شهرستان لاوال (به انگلیسی: Laval Regional County Municipality) یک شهرداری در کانادا است که در استان کبک واقع شده‌است. شهرستان لاوال ۲۴۵ کیلومتر مربع مساحت و ۳۴۳٬۰۰۵ نفر جمعیت دارد.
پاپ! اواس

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پاپ! اواس ۲۱٫۱۰ با میزکار گنوم COSMIC: پاپ! اواس ۲۱٫۱۰ با میزکار گنوم COSMIC
توسعه‌دهنده: سیستم ۷۶
خانواده: لینوکس
وضعیت توسعه: فعال
مدل منبع: نرم‌افزار آزاد و متن‌باز
انتشار پایدار: ۲۲٫۰۴ ال‌تی‌اس   ۲۵ آوریل ۲۰۲۲؛ ۲ سال پیش (۲۰۲۲-25}})
مخزن: github.com/pop-os
روش روزآمدسازی: مدیربسته APT
مدیر بسته: مدیربسته APT (رابط خط‌فرمان)، دی‌پی‌کی‌جی (پسانه)، فروشگاه پاپ‌اواس (گرافیکی)، فلت پک
بن‌سازه رایانش: X86-64
گونه هسته: هسته یکپارچه (هسته لینوکس)
پیش فرض واسط کاربر: گنوم COSMIC
وبگاه رسمی: pop.system76.com
پاپ! اواس (به انگلیسی: Pop!OS) یک توزیع لینوکس آزاد و متن‌باز برپایه اوبونتو است که اولین نسخهٔ آن در سال ۲۰۱۷ میلادی منتشر شد. این توزیع لینوکس به‌طور پیش‌فرض از یک میزکار گنوم شخصی‌سازی شده به‌نام «گنوم COSMIC» استفاده می‌کند و یکی از محبوب‌ترین توزیع‌ها بر اساس وبگاه دیستروواچ می‌باشد.
پاپ‌اواس در اصل برای رایانه‌های ساخته شده توسط «سیستم ۷۶» ارائه‌شد. همچنین پاپ‌اواس پشتیبانی کاملی برای واحد پردازش گرافیکی‌های ای‌ام‌دی و انویدیا فراهم کرده و برای کاربرانی که تازه‌وارد دنیای لینوکس شدند، بسیار راحت و کاربر دوستانه است.
ادموند بیلینگز

ادموند بیلینگز (Edmund Billings) (زادهٔ ۱۴ ژانویه ۱۸۶۸ – درگذشتهٔ ۷ فوریه ۱۹۲۹)، سرمایه‌گذار، بانکدار، جامعه‌شناس، نوع‌دوست و مقام دولتی آمریکایی متولد کانادا بود که در چندین کمیتهٔ امداد فعالیت کرد و در جنگ جهانی اول، مأمور وصول گمرکات بندر بوستون بود.
اوایل زندگی

بیلینگز در ۱۴ ژانویه ۱۸۶۸ در سینت جورج، نیوبرانزویک چشم به جهان گشود. پدرش ادموند و مادرش الیزابت (ساترلند) بیلینگز بود. بیلینگز پنج‌ساله بود که خانواده‌اش به بوستون نقل‌مکان کردند. او در مدرسهٔ بریمر و دبیرستان شبانه تحصیل کرد و در کلاس‌های شبانه در دانشگاه هاروارد حاضر شد. بیلینگز پیش از شروع فعالیت در امور خیریه در نقش پیام‌رسان برای وسترن یونیون و منشی در فروشگاه هنری کار می‌کرد. او در اول اکتبر ۱۸۹۶ با الیزابت چایلد از استمفورد، کنتیکت ازدواج کرد. آن‌ها دو فرزند به نام‌های ادموند جونیور و کاترین داشتند.
امور خیریه

بیلینگز در بیست‌ویک سالگی به‌عنوان سرپرست مؤسسهٔ بزرگداشت ولز برگزیده شد. او بعدها در سمت خزانه‌دار در آن مؤسسه فعالیت کرد. پس از مرگ بنیان‌گذار آن، رابرت تریت پین در سال ۱۹۱۰، بیلینگز به ریاست این مؤسسه رسید. او این سمت را تا زمان ترک این مؤسسه در سال ۱۹۲۲ عهده‌دار بود. بیلینگز همچنین به‌عنوان سرپرست مؤسسهٔ مردم فعالیت کرد.
بیلینگز یکی از اعضای کمیتهٔ امداد بود که به قربانیان زلزلهٔ ۱۹۰۶ سان‌فرانسیسکو، آتش‌سوزی بزرگ چلسی در سال ۱۹۰۸، آتش‌سوزی بزرگ سالم در سال ۱۹۱۴، زلزلهٔ سال ۱۹۰۸ مسینا و انفجار هالیفاکس یاری رساند. بیلینگز در جنگ جهانی اول، در جایگاه یکی از اعضای کمیتهٔ بحران بخش بوستون صلیب سرخ آمریکا فعالیت کرد. او به پاس خدماتش پس از زلزلهٔ مسینا، به حضور پادشاه ویکتور امانوئل سوم شرفیاب شد، مدالی از سوی دولت ایتالیا به وی اعطا شد و به افتخارش، اولین خیابانی را که پس از زلزله در مسینا ساختند به نام او مزیّن شد. پس از بازگشت بیلینگز، آمریکایی‌های ایتالیایی‌تبار در بوستون مدالی به او اهدا کردند.
در سال ۱۹۱۱، بیلینگز به پایه‌گذاری دانشگاه بوستون کمک کرد که یک باشگاه اجتماعی با تمرکز بر «شهر بوستون و مشکلات رشد آن» بود. او از سخنرانان افتتاحیهٔ کمیتهٔ اجرایی باشگاه بود. بیلینگز همچنین پایه‌گذار انجمن دولت خوب بوستون و انجمن مدارس دولتی بود. بیلینگز همچنین مدیر انجمن کمک به کودکان، از متولیان اتحادیهٔ آموزشی و صنعتی زنان و از اعضای انجمن ورزشی بوستون، باشگاه تبادل ملی، لیگ ملی شهری و آکادمی علوم سیاسی و اجتماعی آمریکا بود.
حرفه تجاری

بیلینگز در شرکت لی هیگینسون، یک بانک سرمایه‌گذاری در بوستون، کار کرد. در سال ۱۹۱۱، او به ریاست شرکت پول ریور تراست انتخاب شد. بیلینگز همچنین به‌عنوان مدیر شرکت دولتی استریت تراست، بانک پس‌انداز خانگی، انجمن ساختمان کارگران و رئیس و مدیر انجمن وام کارگران فعالیت کرد.
خدمات دولتی و فعالیت سیاسی

در جنگ اسپانیا و آمریکا، بیلینگز به‌عنوان ستوان دوم در هنگ ۵ موقت ماساچوست خدمت کرد.
بیلینگز در چند کارزار سیاسی شهرداری در بوستون مشارکت داشت. در سال ۱۹۰۹، او به‌عنوان مدیر کارزار انتخاباتی ناموفق جیمز جی. استرو برای تصدی منصب شهرداری بوستون فعالیت کرد.
خدمات دولتی و فعالیت سیاسی > مأمور وصول گمرک

در ۸ اکتبر ۱۹۱۳، رئیس‌جمهور وودرو ویلسون، بیلینگز را به‌عنوان مأمور وصول عوارض گمرک بندر بوستون گماشت.
در ۲۳ ژانویه ۱۹۱۵، بیلینگز و سایر مقامات گمرک به برج جدید گمرک نقل‌مکان کردند که پس از چهار سال و نیم و با صَرف هزینه‌ای بالغ بر ۱٫۸ میلیون دلار تکمیل شده بود. در سپتامبر ۱۹۱۵، پس از این‌که مردی با پریدن از عرشهٔ دیدبانی برج گمرک خودکشی کرد، بیلینگز دستور داد تا زمان نصب حفاظ، بالکن در معرض دید عموم قرار بگیرد. در ظهر ۶ آوریل ۱۹۱۶، بیلینگز ساعت برج گمرک را نصب کرد.
قبل از مشارکت ایالات متحده در جنگ جهانی اول، بیلینگز تلاش می‌کرد که بی‌طرفی این کشور را حفظ کند. در مارس ۱۹۱۵، او یک سیگنال رمز برای کشتی‌های خارجی که بندر بوستون را به مقصد اروپا ترک می‌کردند، ایجاد کرد. در ۵ فوریه ۱۹۱۷، بنا به دستور ارسالی از واشینگتن، بیلینگز محافظانی را برای ممانعت از خروج خدمهٔ یک کشتی اتریشی و پنج کشتی آلمانی در بندر مستقر کرد. روز بعد، او کنفرانسی با ناخداهای کشتی‌ها داشت که به‌موجب آن توافق شد تا ناخداها و افسران اول پنج کشتی از شش کشتی اجازه داشته باشند آزادانه حرکت کنند، اما به‌طور منظم به کشتی‌های خود گزارش دهند. خدمه در صورت دریافت مجوز از افسر مهاجرت، اجازهٔ خروج داشتند. ساعت ۱۱ شب نیز برای خدمهٔ کشتی مقررات منع رفت و آمد برقرار شد. در ۶ آوریل ۱۹۱۷، بیلینگز با پیش‌بینی اعلام جنگ از سوی کنگره علیه آلمان، دستور توقیف پنج کشتی آلمانی (آمریکا، سینسیناتی، ویتکیند، کلن و اوکنفلز) را صادر کرد.
در سال ۱۹۱۸، بیلینگز حقوق کارکنان بندر را که کمترین دستمزد دریافت می‌کردند، افزایش داد. در همان سال، ویلسون دوباره او را به همان سمت منصوب کرد. در سال ۱۹۲۱، بیلینگز از مقام خود به‌عنوان مأمور وصول گمرک استعفا داد تا به کسب‌وکار بیمه بپردازد.
خدمات دولتی و فعالیت سیاسی > فعالیت در کمیته

قبل از اعتصاب پلیس بوستون در سال ۱۹۱۹، شهردار اندرو جیمز پیترز، بیلینگز را برای فعالیت در کمیتهٔ شهروندان منصوب کرد تا مراقب باشد که در صورت اعتصاب از مردم محافظت می‌شود. در سال ۱۹۲۱، پیترز او را به ریاست کمیسیون حمل‌ونقل بوستون گماشت. در سال ۱۹۲۷، شهردار بوستون مالکوم نیکولز، بیلینگز و همسرش را برای فعالیت در کمیته‌ای برای کمک به او در جشن روز لیندبرگ برگزید. در همان سال، چارلز اچ. مک گلو، رئیس دموکرات ایالتی، بیلینگز را برای خدمت در کمیته‌ای منصوب کرد که بر اقداماتی مذبوهانه برای آوردن کنوانسیون ملی دموکرات‌های ۱۹۲۸ به بوستون فعالیت می‌کرد.
اواخر زندگی و درگذشت

از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۸، بیلینگز معاون و خزانه‌دار شرکت جان پاولدینگ مید بود؛ این شرکت در حوزهٔ بیمه فعالیت می‌کرد. او سپس به شرکت فیلد اَند کوولز پیوست که یک شرکت بیمهٔ دیگر بود.
در سال ۱۹۲۳، به آپارتمان بیلینگز دستبرد زدند و جواهراتی به ارزش ۲۰۰ دلار از آنجا به سرقت رفت.
در سال ۱۹۲۹، بیلینگز به تأسیس انجمن حوضهٔ رودخانهٔ چارلز کمک کرد و به ریاست این انجمن انتخاب شد. این انجمن برای مخالفت با ساخت جاده در امتداد سمت بوستون از حوضهٔ رودخانهٔ چارلز و نیز حمایت از بهبود امکانات تفریحی در آن حوضه ایجاد شده بود.
در ۴ فوریه ۱۹۲۹، بیلینگز در دفتر خود بیمار شد. او بعدها دچار حملهٔ قلبی و نیز به ذات‌الریه مبتلا شد. بیلینگز سه روز بعد، در اقامتگاه خود در فَنوِی در خلیج بک بوستون، چشم از جهان فروبست.
محاصره نوار غزه
پیامدهای اقتصادی محاصره

پس از ایجاد محاصره غزه، میزان بیکاری اوج گرفته، دادوستد مختل شده، و قیمت بسیاری از کالاها سه یا چهار برابر شده و تنها راه تأمین غذا و مایحتاج مردم کمک‌های بشر دوستانه سایر ملل بود. قاچاق کالاهایی همچون سیگار، لباس، شکلات، سوخت و دارو از مصر به نوار غزه سود فراوانی را نصیب قاچاقچیان کرده‌است.
پایان یافتن محاصره (۲۰۱۱)

پس از انقلاب ۲۰۱۱ مصر و سقوط حکومت حسنی مبارک که همپیمان و متحد اسرائیل به شما می‌رفت، سیاستمداران جدید مصر از لزوم پایان یافتن محاصره نوار غزه و بازگشایی گذرگاه رفح سخن گفتند.
پیامد محاصره بر زندگی مردم

در کمیته حقیقت‌یاب شورای حقوق بشر به ریاست ریچارد گلدستون در فصل پنجم گزارش خود به تأثیرات این محاصره اقتصادی بر زندگی مردم غزه پرداخته است. به نظر این کمیته، محاصره غزه موجب آسیب شدید به اقتصاد غزه به ویژه در بخش صنعت و کشاورزی شد و تأثیرات جنگ بر وضعیت معیشت ساکنان غزه را شدت بخشیده است. در این گزارش، اسرائیل مسئول تأمین امکان واردات مواد غذایی، لوازم پزشکی و دیگر کالاهای ضروری به منطقه غزه دانسته شده که به رغم این مسئولیت، از نظر کمیته، اسرائیل این تعهدات را نقض کرده است. همچنین مجازات دسته جمعی ساکنان غزه توسط اسرائیل، مصداق جنایت علیه بشریت ارزیابی شد. صندوق کودکان ملل متحد (UNICEF) در گزارشی در جولای ۲۰۲۲ به مناسبت پانزدهمین سال محاصره غزه یادآور شد که به طور عمده به دلیل محاصره، فقر، نرخ بالای بیکاری و سایر عوامل، نزدیک به ۸۰ درصد مردم غزه اکنون به کمک‌های بشردوستانه متکی هستند. بیش از نیمی از جمعیت غزه در فقر زندگی می‌کنند.
علاوه بر فقر، نزدیک به ۸۰ درصد از جوانان غزه بیکار هستند و بیش از یک و نیم میلیون نفر از جمعیت دو میلیونی این باریکه به کمک‌های بشردوستانه برای ارائه غذا، آب، بهداشت و خدمات بهداشتی نیاز دارند. آژانس امداد و کار سازمان ملل (UNRWA) اعلام کرد که برای برنامه غذایی اضطراری خود برای آوارگان فلسطینی به ۷۲ میلیون دلار اضافی نیاز دارد تا نیازهای غذایی ۱.۱ میلیون پناهنده فلسطینی را برآورده کند. برنامه جهانی غذا نیز اعلام کرد که ۳۵ میلیون دلار برای جبران افزایش قیمت کالاها نیاز دارد. این فاجعه در حالی است که قطعنامه ۱۸۶۰ شورای امنیت سازمان ملل در سال ۲۰۰۹ بر لزوم تضمین جریان مداوم و منظم کالاها و مردم از طریق گذرگاه‌های غزه تاکید کرده است. این گزارش همچنین اشاره نمود که با هدف نهایی لغو کامل بسته‌های اسرائیل، مطابق با قطعنامه ۱۸۶۰ شورای امنیت باید اقدامات بیشتری برای کاهش وضعیت انسانی انجام شود و تلاش‌ها برای تشویق همه جناح‌های سیاسی فلسطینی به سوی اجماع سیاسی و قرار دادن غزه و کرانه باختری اشغالی تحت یک مرجع مشروع و دموکراتیک فلسطین ادامه یابد.