نیکولای لفوف
معماری

فهرستی از آثار معماری لفوف که توسط تاتارینوف گردآوری شده، شامل ۸۷ ساختمان و املاک روستایی است، برخی از آنها به‌طور قطعی با مدارک آرشیوی اثبات شده‌اند و برخی دیگر با درجه‌های مختلفی از اطمینان نسبت داده شده‌اند. اولین اثر در این فهرست، طراحی داخلی خانه‌ای برای ماریا فیودوروونا (سوفی دوروتی ووتمبرگ), عروس پال اول بود که توسط کاترین در تابستان ۱۷۷۶ سفارش داده شد. با این حال، اکثریت مطلق آثار لفوف برای مشتریان خصوصی ساخته شده‌اند: بیزبورودکو، گاوریلا درژاوین، اولنین (داتچه اوتکینا), ویکتور کوچوبی، خانواده‌های ورونتسوف و پیوتر ویازمسکی در دهه 1780.
در سال ۱۷۸۰، اندکی پس از دیدار کاترین و یوزف دوم، امپراتور مقدس روم در موگیلف، بیزبورودکو لفوف را به امپراتریس معرفی کرد. کاترین از لفوف خواست که کلیسای سنت جوزف در موگیلف را برای یادبود این رویداد طراحی کند، این پروژه باعث شد که او عضویت افتخاری در آکادمی امپریال هنر (۱۷۸۶) دریافت کند. کلیسای نئوکلاسیک روند تحت نظارت او تا سال ۱۷۹۸ ساخته شد. این کلیسا در سال ۱۸۰۲ به کلیسای جامع تبدیل شد، در سال ۱۹۳۴ به موزه تبدیل گردید و در سال ۱۹۳۷ تخریب شد. همچنین در سال ۱۷۸۰، لفوف پیشنهاد redesign دروازه نوا از قلعه پیتر و پاول در سنت پترزبورگ را داد؛ پروژه در سال‌های ۱۷۸۴–۱۷۸۷ به مرحله اجرا درآمد و شامل تعمیر کامل دیوارهای فرسوده قلعه با پوشش گرانیت و ساخت پایهٔ گرانیتی به جای پایهٔ چوبی قدیمی بود. شیوه توسکانی سردر دروازه نوا از بهترین آثار معماری او به‌شمار می‌آید، اگر نه بهترین.
در سال ۱۷۸۳، لفوف ساختمان جدیدی را برای کارفرمای جدید خود، اداره پست‌ها طراحی کرد؛ این مجموعه که به اندازه یک بلوک شهری بود، در سال ۱۷۸۹ تکمیل شد و بزرگ‌ترین پروژهٔ او در سنت پترزبورگ و همچنین خانهٔ شخصی‌اش شد: پس از تکمیل پروژه، لفوف و خانواده‌اش به آپارتمانی در طرف شمالی بلوک نقل مکان کردند. این ساختمان که در قرن ۱۹ توسط یِگور سوکولوف و در دهه ۱۸۵۰ توسط آلبرتو کاووس بازسازی شد، هنوز پابرجاست. بیزبورودکو، رئیس اداره، همچنان حامی لفوف باقی ماند و به او سفارش‌های خصوصی و عمومی داد (از جمله داتچه بیزبورودکو در سنت پترزبورگ) تا زمان مرگش در سال 1799.
یکی دیگر از مشتریان برجسته، پرنس ویازمسکی، مدیر کارخانه‌های دولتی پرسلان، از لفوف خواسته بود که یک ملک حومه‌ای (که اکنون در محدوده‌های سنت پترزبورگ قرار دارد) طراحی کند که شامل یکی از آثار غیرمعمول لفوف، کلیسای تثلیث در الکساندروفسکوی معروف به کولیچ و پاسکا (۱۷۸۵–۱۷۸۷) باشد. بخش اصلی گنبدی این کلیسا احتمالاً تحت تأثیر معبد وستا قرار داشت؛ برج ناقوس هرگز مشابهی در معماری روسی نداشت و پیش‌درآمدی بود برای احیای معماری مصر باستان که به سبک امپراتوری دوره الکساندر یکم، امپراتور روسیه مرتبط است.
در همان دوره، لفوف کلیسای جامع صومعه بوریسوگلِبِسکی در تورژوک را طراحی کرد که یک بنای پنج‌گنبدی نئوکلاسیک بود که در آن هم اشاره‌هایی به معماری روسی-بیزانسی نیز دیده می‌شد، سبکی که چندین دهه پس از مرگ لفوف شکل گرفت. برج ناقوس همان صومعه طراحی آخرین اثر شناخته‌شده لفوف بود؛ این برج پس از مرگ وی توسط فئودور آنانین آغاز شد و در سال ۱۸۱۱ تکمیل گردید.
در سال ۱۷۹۸، لفوف اولین جلد از کتاب Russky Pallady را منتشر کرد، ترجمه‌ای تطبیق‌شده از اثر آندره‌آ پالادیو تحت عنوان چهار کتاب معماری با نظرات طولانی خود لفوف. این دومین تلاش برای انتشار پالادیو به زبان روسی بود، پس از خلاصه‌ای از پرنس دولگوروکوف در ۱۶۹۹ که فقط در نسخه‌های دستی در گردش بود؛ اولین نسخه کامل و بدون تلخیص پالادیو تا سال ۱۹۳۸ منتشر نشد. این پروژه هشت سال طول کشید: لفوف شخصاً بیش از ۲۰۰ نسخه از حکاکی‌های اصلی از نسخه ۱۶۱۶ ونیز را که اولین نسخه‌ای بود که توانست به‌دست آورد، حکاکی کرد. لفوف آرزو داشت «طعم پالادیو در کشورم رونق یابد؛ پیچیدگی‌های فرانسوی و ظرافت‌های انگلیسی بدون ما طرفداران زیادی دارند» و به‌ویژه انتقاداتی از تطبیق‌های فرانسوی پالادیونیسم داشت.
پال اول، که در نوامبر ۱۷۹۶ به تخت سلطنت رسید، اکثر مقامات مادرش را عزل کرد اما بیزبورودکو را در راس امور خارجه نگه داشت. پال این لطف را به لفوف نیز کرده و به او حمایت دولتی و سفارش‌های جدید داد، هرچند هیچ‌یک به‌اندازه سفارش‌هایی که به وینچنزو برنا داده شد، مهم یا پر سود نبودند (خود خُداسِویچ: «حتی تحت حکومت جدید، لفوف مانند ماهی در آب شنا می‌کرد»). در یک پیچ و تاب غم‌انگیز از سرنوشت، در آوریل ۱۷۹۷، پال اول، لفوف را به مسکو فرستاد تا فرانچسکو بارتولومئو راسترلی's کاخ بزرگ کرملین را دوباره طراحی کند، یک پروژه که پیش از این توسط واسیلی بازهنوف تلاش شده بود. لفوف یک طرح وسیع تهیه کرد که شامل هسته‌ای نئوکلاسیک از یک کاخ سه‌بخشی در درون یک دژ معماری نوگوتیک بازطراحی‌شده بود، «یک ویلای سلطنتی صمیمی در محیطی پارک‌گونه.» طراحی او رادیکال‌تر از پیش‌نویس ۱۷۶۷ بازهنوف نبود که توسط کاترین در مراحل ابتدایی لغو شد، اما همان سرنوشت را داشت. پس از یک سال کار مقدماتی، پروژه لغو شد؛ تمامی تغییرات به‌عمل آمده بر ساختمان‌های موجود کرملین که توسط لفوف انجام شد، بعدها در کاخ کرملین بزرگ که توسط کنستانتین تون طراحی شد، گنجانده شدند.