stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
زنان در شاهنشاهی ساسانی
رسوم ازدواج

در جامعهٔ ساسانی، زنان جوان وقتی به سنّ پانزده یا گاهی حتی جوان‌تر می‌رسیدند برای ازدواج آماده محسوب می‌شدند. وظیفهٔ مذهبی پدر این بود که شوهر مناسبی برای دخترش پیدا کند و توصیه می‌شد که شوهر، باهوش، با تربیت و صاحب زمین زراعی می‌بود. علاوه بر این، وظیفهٔ پدر یا قیّم این بود که نمایندهٔ عروس در مذاکرات قرارداد ازدواج باشد. این قرارداد، پول و ملکی که به عروس تعلّق می‌گرفت را تعیین می‌کرد، و میزان نفوذ شوهر و محدودیت‌هایی که بر زن می‌توانست اعمال کند را مشخص می‌کرد.
متون ادبی پس از اسلام و نگاره‌های دوره ساسانی هردو بر حضور آزادانه زنان در مجالس بزم تأکید دارند. زن و شوهر هر دو از حقّ طلاق برخوردار بودند و برای آنان گواهی طلاق صادر می‌شد
رسوم ازدواج > انواع ازدواج

ممتاز
تحت انقیاد
مستقل
رسوم ازدواج > طلاق

بدون توجه به نوع ازدواج، جهیزیه و هزینهٔ عروسی همیشه برای زن است. شوهر وظیفه دارد به عروس جدید خود یه هدیه به همراه مبلغی که تعیین شده‌است اهدا کند. حین طلاق هم این هدایا و مبلغ متعلق به زن است و مرد نمی‌تواند از پرداخت آن مبلغ امتناع کند.قبول این امر در الزامات و احکام ازرواج نقش مهمی دارد. برای طلاق، هر دو طرف باید توافق داشته باشند، هرچند که مواردی استثنا نیز وجود دارد. در صورت مقصر شناخته شدن زن در انجام برخی فعالیت‌ها از جمله فحشا، جادوگری، امتناع از انجام یکی از وظایف خود، عدم تمکین، عدم برقراری رابطه جنسی هنگام قاعدگی، کتمان این وضعیت که قاعدگی وجود داشته‌است، انجام زنا یا ارتکاب گناهی عمدی که می‌توانست روح و جسم را بیازارد، شوهر می‌تواند بدون رضایت زن، خواستار طلاق شود.
رسوم ازدواج > اطّلاعات دیگر در مورد ازدواج

دین زرتشتی در جامعهٔ ساسانی، منجر به شیوع ازدواج با جگرگوشه‌ها شد. رهبران مذهبی زمانه، ازدواج درون خانواده را تشویق می‌کردند و مدعی بودند که این مسئله به تقلید از خود خلقت است. علاوه بر این، کاهنان ادعا می‌کردند که ازدواج با محارم، «پسران قدرتمندتر و دختران با تقوی‌تر و فرزندان با کیفیت و کمیت بیشتر تولید می‌کند و به خلوص نژاد و انتشار آن کمک می‌کند». این مسئله با مقاومت بسیاری روبرو شد که منجر به تغییر مذهب بسیاری به مسیحیت گردید و گفته می‌شود از علت‌های سقوط دین زرتشتی است. نکته مورد اشاره دیگر این است که چند همسری به امکانات مرد وابسته بود. در نتیجه، میزان چند همسری در قشر فرودست به اندازه قشر ثروتمند نبود، چرا که استطاعت آن وجود نداشت.
ایزدبانوان در دوره ساسانی

در اوستا، آناهیتا در تجلّیات مادّی به صورت دوشیزه‌ای زیباپیکر و خوش‌اندام بر افراد متجلّی می‌شود. در آبان‌یشت که به این الهه اختصاص دارد نام بیش‌تر پهلوانان و شاهان را می‌یابیم که بر درگاه ایزدبانوی نامدار اردویسور آناهید نماز می‌گزارند، قربانی می‌کنند و درخواست می‌کنند.
از میان شش امشاسپند یا فرشتهٔ یاور اهورامزدا، سه تای آن‌ها (سپندارمز، خرداد، امرداد) مادینه و سه تای آن‌ها (بهمن، اردیبهشت، شهریور) نر هستند. ایزدان مهمّی چون بهرام و تیشتر، نرینه و در برابر آن‌ها اردویسور آناهیتا و ایزد دین مادینه‌اند. اگر میترا را بی جنس بگیریم، باید گفت که برابری جنسی در آیین مزدیسنای متأخّر (دورهٔ ساسانی) در هیچ دین دیگری در آن زمان و پس از آن پیشینه نداشت.
در اهمّیت و نقش ایزدبانو آناهیتا که برخی آن را خدای قومیِ ساسانیان می‌شمارند، بسیار سخن گفته شده‌است. آناهیتا از حالت ایزدبانوی آب‌ها در عصر نخستین آریایی، در دوران هخامنشی به معادلی برای آفرودیت یونانی و ایشتار بابلی تبدیل می‌شود. در دورهٔ سلوکی (هلنی) نیایشگاه‌های به سبک غیرایرانی در غرب ایران ساخته می‌شود که به حضور خود تا دوران ساسانی ادامه می‌دهد. با این حال به نظر می‌رسد دست‌کم از دورهٔ ساسانی، این نیایشگاه‌ها آن کارکردهای ویژهٔ خود را زیر تأثیر محکومیت اکید و شدید این گناه در دین مَزدیَسنا، به‌کل از دست داده و آتشکده شدند؛ که مهم‌ترین آنان آتشکدهٔ رسمی خاندان اردشیر بابکان یعنی آذر آناهید استخر است. ناهیدکده‌ها در فرهنگ پس از اسلام تغییر کاربری داده و بسیاری از آنان با نام قلعه‌دختر، پل‌دختر یا آرامگاه‌هایی منسوب به زنان و دختران بزرگزاده باقی مانده‌اند.
آناهیتا نخستین بار در دوره ساسانی، در زمان نرسه به تصویر کشیده می‌شود. نرسه سنت دریافت دیهیم پادشاهی و فرّه ایزدی از اورمزد را که همیشه به گونهٔ مرد ترسیم می‌شد، ترک گفت و یک زن را جایگزین او کرد. این سنگ‌نگارهٔ شگفت‌آور و پرسش برانگیز را آرتور کریستن سن و دیگر غربیان-و به پیروی از آنان بیش‌تر ایرانیان- به دلیل زن بودن، آناهیتا دانسته‌اند. حرکتی که نه تا آن زمان معمول بود و هم پس از آن تکرار شد. می‌توان به آناهیتا بودن این نگاره شک کرد؛ ولی در یک چیز تردید نیست و آن اینکه او به هر روی «یک زن» است. حتی اگر نگارهٔ مردِ برسم به دستِ هاله به سر در طاق بستان را در پشت سر اردشیر دوّم ساسانی، میترا بگیریم (که این در تضاد کامل با میترا در مهریشت اوستاست) این تک اثر بی‌صاحب، به هیچ‌روی با بی‌شمار آثار هنری مربوط به بانوی هماورد او یعنی آناهیتا مقایسه‌پذیر نیست. و این در شرایطی است که در همان دوره در هیچ تمدّنی، ایزدبانوان از ایزدمردان پیشی نگرفته‌اند.
۳۰۰سال پس از نرسه، این بار در طاق بستان، در سنگ‌نگاره خسرو پرویز، او با اینکه تاج را باز از دستان یک مرد می‌گیرد، ولی این بار یک زن (شاید آناهیتا) در پشت سر او ایستاده و بر پشت پایش آب می‌ریزد.
دشتانستان

مقالهٔ اصلی: دشتانستان
در دوره ساسانی، زنان حایض موجب آلودگی و نجاست محیط به‌شمار می‌رفتند و دوران قاعدگی خود را به تنهایی در دخمه‌های مخصوصی می‌گذراندند و حق دست زدن به چیزی نداشتند؛ چون تصور می‌شد آن را آلوده می‌کنند
زنان مهم در ساسانیان

پوران‌دخت
آزرمی‌دخت
آپرانیک
آذرآناهید
پیروزدخت
شهربانو
شوشان‌دخت
ماهدخت
یک زن نجیب‌زادهٔ ایرانی که توسط هنرمندان رومی که شاپور اول اسیر کرده بود، مجسم شده‌است.
امپراتور انیو (ژاپن)

امپراتور انیو (به ژاپنی: 円融天皇 En'yū-tennō)؛ زاده ۲ مارس ۰۹۵۹ درگذشته ۹۹۱ در سن ۳۲ سالگی) شصت و چهارمین امپراتور ژاپن بود. همسران اصلی (چوگو) او عبارت بودند از فوجیوارا نو کوشی (مرگ ۹۷۹ میلادی، دختر فوجیوارا نو کانه‌میچی) و فوجیوارا نو جونشی (مرگ ۱۰۱۷ میلادی، دختر فوجیوارا نو یوریتادا)، همسران غیراصلی (نیوگو) فوجیوارا نو سنشی (مرگ ۱۰۰۲ میلادی، دختر فوجیوارا نو کانه‌ایه) و شیننای شینو ja:尊子内親王 (دختر امپراتور ری‌زی)
الینوار

الینوار یک آلیاژ نیکل- آهن- کروم است که به دلیل داشتن مدول الاستیسیته که با تغییرات دما تغییر چندانی نمی‌کند، قابل توجه است. تمام فلزاتی که تاکنون شناسایی شده‌اند، در برابر گرما خاصیت سفتی خود را از دست می‌دهند. هرچه دما افزایش یابد، فلز نیز نرم‌تر می‌شود. اما این فلز برخلاف حالت معمول عمل می‌کند. هرچه دما افزایش یابد، خاصیت سفتی این فلز تشدید می‌شود. آزمایشات نشان داده‌است که با افزایش دما تا حد ۷۲۷ درجه سانتی‌گراد، این فلز سفت‌تر می‌شود. سفت‌تر شدن فلز همراه با افزایش خاصیت فنری آن است که سبب می‌شود کارایی آن در صنعت افزایش یابد. تاکنون هیچ فلز دیگری با رفتار مشابه در صنعت شناخته نشده بود.
الینوار در اصل از ۵۲٪ آهن، ۳۶٪ نیکل و ۱۲٪ کروم تشکیل شده‌است. تقریباً غیر مغناطیسی است و در برابر خوردگی مقاوم است.
انواع دیگر آلیاژ الینوار عبارتند از
آلیاژ فرومغناطیسی الینوار بر پایه آهن و کبالت
آلیاژ الینوار ضد فرومغناطیسی مبتنی بر منگنز و کروم
آلیاژ غیر مغناطیسی الینوار بر پایه پالادیوم
آلیاژ با رفتار متفاوت

کمیت‌های متفاوتی در تعیین رفتار فلزات در شرایط مختلف نقش دارند. به عنوان مثال، الاستیسیته یک ماده میزان مقاومت آن در برابر تغییر شکل الاستیک – غیردائمی – را تحت تنش مشخص می‌کند. هرچه الاستیسیته یک ماده بیشتر باشد، میزان سفتی ماده نیز بیشتر است. پس می‌توان نتیجه گرفت که تغییر شکل آن دشوارتر است. دانشمندان تاکنون تصور می‌کردند که تمام فلزات با افزایش دما نرم می‌شوند و انبساط در اثر حرارت فرآیندی مشترک میان آن‌ها است، اما فلزی که به تازگی کشف شده‌است از این قانون پیروی نمی‌کند.
ساختار شیمیایی این فلز بسیار پیچیده و منحصربه‌فرد است. برخلاف سایر فلزات، الاستیسیته این فلز با افزایش دما، افزایش می‌یابد و آن را تبدیل به فلزی می‌کند که در دماهای بالا سخت‌تر تغییر شکل می‌دهد. نام علمی این آلیاژ «Co25Ni2550» یا آلیاژ «الینوار» است.
خواص تجربی

وقتی این آلیاژ تا دمای حدودی ۷۲۶ درجه سانتی‌گراد گرم می‌شود، میزان سفتی آن هیچ تغییری نسبت به دمای معمول نمی‌کند. همچنین این فلز انبساط را در دمای مذکور تجربه می‌کند که رفتاری عجیب است. ما پیش از این انبساط فلزها در دمای بالا را در شرایطی مشاهده کرده بودیم که فلز به صورت کامل نرم شده بود.
از دیگر ویژگی‌های خاص این فلز می‌توان به مقاومت در برابر تغییر شکل اشاره کرد. میزان انرژی لازم برای تغییر شکل این فلز نسبت به سایر فلزات حدود دو برابر است. خاصیت الاستیسیته بالای این فلز سبب می‌شود تا خاصیت فنری آن افزایش یابد و تغییر شکل‌دادن به آن نیز دشوار شود.
خاصیت ارتجاعی آلیاژها سبب می‌شود تا بتوانند میزان انرژی بیشتری درون خود حفظ کنند. پس گرما تولید نمی‌کنند و میزان خرابی دستگاه‌ها را کاهش می‌دهند. بدین ترتیب استفاده از چنین آلیاژهایی در ساخت دستگاه‌های با دقت بالا مانند ساعت‌ها و زمان‌سنج‌ها بسیار مفید است. از سوی دیگر می‌دانیم که دما در سطح کره ما از ۱۲۲ تا ۲۳۲- درجه سانتی‌گراد متغیر است. پس می‌توان این فلز را به عنوان یکی از بهترین کاندیدهای ساخت قطعات در ارسال به ماه در نظر گرفت.
کاربردها

بیشترین استفاده از الینوار در فنرهای تعادلی برای ساعت‌های مکانیکی و کرنومترها می‌باشد. دلیل اصلی عدم دقت در ساعت‌ها این است که فولادهای معمولی مورد استفاده در فنرها با افزایش دما کمی خاصیت ارتجاعی خود را از دست می‌دهند، بنابراین چرخ تعادل کندتر به جلو و عقب نوسان می‌کند و ساعت زمان را از دست می‌داد. کرنومترها و ساعت‌های دقیق به چرخ‌های تعادلی پیچیده‌ای نیاز داشتند که دما را جبران می‌کردند تا زمان‌سنجی دقیقی داشته باشند. فنرهای ساخته شده از الینوار و سایر آلیاژهای با ضریب دمای پایین کمتر تحت تأثیر دما قرار گرفتند، بنابراین چرخ تعادل جبران شده با دما را منسوخ کردند.
صدای موسیقی

این مقاله دربارهٔ تئاتر موزیکال است. برای فیلم اقتباسی سال ۱۹۶۵، اشک‌ها و لبخندها (فیلم) را ببینید.
| صدای موسیقی | صدای موسیقی |
| --- | --- |
موسیقی: ریچارد راجرز
ترانه‌ها: اسکار همرستاین دوم
کتاب: هاوارد لیندسی راسل کراوس
براساس: خودزندگی‌نامه ماریا فون تراپ
تهیه‌کنندگان:  ۱۹۵۹ برادوی  ۱۹۶۱ وست اند  تولیدات بین‌المللی  ۱۹۸۱ وست اند ریوایول  ۱۹۹۸ برادوی ریوایول  ۲۰۰۶ وست اند ریوایول  ۲۰۰۹–۱۱ تور بریتانیا  ۲۰۱۵–۱۶ تور ایالات متحده  ۲۰۱۵–۱۶ تور بریتانیا    
جوایز: جایزه تونی برای بهترین موزیکال
صدای موسیقی (انگلیسی: The Sound of Music) یک تئاتر موزیکال اثر ریچارد راجرز، به ترانه‌سرایی اسکار همرستاین دوم و بر اساس کتابی از هاوارد لیندسی و راسل کراوس است.
برای مطالعهٔ بیشتر

Bell, Bethany, "Austria discovers The Sound of Music", BBC, Saturday, March 19, 2005.
Block, Geoffrey. The Richard Rodgers Reader. New York: Oxford University Press, 2002.
Ewen, David. With a Song in His Heart (Richard Rodgers). New York: Holt, Rinehart and Winston, 1963.
Fordin, Hugh. Getting To Know Him: The Biography of Oscar Hammerstein II. New York: Random House, 1977; Decapo Press, 1995.
Green, Stanley. The Rodgers and Hammerstein Fact Book. Milwaukee: Hal Leonard, 1980.
Hirsch, Julia Antopol. The Sound Of Music—The Making Of America's Favorite Movie. McGraw-Hill Publishing, 1993
Mordden, Ethan. Rodgers & Hammerstein. New York: Harry N. Abrams, Inc. , 1992.
Papamichael, Stella. The Sound of Music: 40th Anniversary Collector's Edition DVD (1965), BBC, review and history, ۲۳ نوامبر ۲۰۰۵
Wilk, Max. The Making of The Sound of Music (2007), Routledge شابک ‎۰−۴۱۵−۹۷۹۳۴-X
جنگ دوم تریاک

جنگ دوم تریاک که همچنین با نام های جنگ چین دوم، جنگ پیکان یا اردوکشی آنگلو-فرانسوی‌ها به چین شناخته میشود، جنگی بود که امپراتوری بریتانیا و امپراتوری دوم فرانسه علیه دودمان چینگ در چین به راه انداختند و از ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۰ ادامه داشت. این جنگ با دلایل مشابه جنگ نخست تریاک رخ داد و یکی از نتایج آن در پی شکست چین، قانونی کردن تجارت تریاک بود.
شروع جنگ

اهداف مشترک قدرت های غربی، گسترش بازارهای خارج از کشور و ایجاد بندرهای صادراتی جدید بود. پیمان هوامپوآ (Whampoa) بین فرانسه و چین و پیمان وانگشیای آمریکا هر دو حاوی بندهایی بودند که پس از ۱۲ سال از اجرای آن، مذاکره مجدد در مورد معاهدات را مجاز می‌دانستند. بریتانیا در تلاش برای گسترش امتیازات خود در چین، خواستار مذاکره مجدد در مورد معاهده نانجینگ (امضا شده در سال ۱۸۴۲) شد. خواسته‌های بریتانیا شامل گشودن تمام چین به روی شرکت‌های بازرگانی بریتانیایی، قانونی کردن تجارت تریاک، معافیت واردات خارجی از عوارض حمل و نقل داخلی، سرکوب دزدی دریایی، اجازه اقامت یک سفیر بریتانیا در پکن و اولویت نسخه انگلیسی بر همه معاهدات به زبان چینی بود.
در اکتبر ۱۸۵۶، تفنگداران چینی در شهر کانتون یک کشتی باری به نام پیکان را به اتهام دزدی دریایی توقیف کردند و چهارده نفر از جمله دوازده خدمه چینی آن را دستگیر کردند. کشتی پیکان قبل از استفاده توسط دزدان دریایی پرچم بریتانیا داشت و این موجب اعتراض دولت بریتانیا و شروع جنگ دوم تریاک شد.
ساپورو

| ساپورو 札幌 | ساپورو 札幌 |
| --- | --- |
شهرهای تعیین‌شده: شهرهای تعیین‌شده
札幌市 · شهر ساپورو: 札幌市 · شهر ساپورو
  پرچم:   پرچم
موقعیت ساپورو در هوکایدو: موقعیت ساپورو در هوکایدو
موقعیت در ناحیه ایشیکاری در منطقه استان هوکایدو: موقعیت در ناحیه ایشیکاری در منطقه استان هوکایدو
کشور: ژاپن
منطقه: هوکایدو
استان: هوکایدو
حکومت: حکومت
 • شهردار: Fumio Ueda
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۱۲۱٫۱۲ کیلومتر مربع (۴۳۲٫۸۷ مایل مربع)
جمعیت (۱ اوت ۲۰۱۱): جمعیت (۱ اوت ۲۰۱۱)
 • کل: ۱۹۲۱۸۳۱
 • تراکم: ۱۶۹۹/کیلومتر مربع (۴۴۰۰/مایل مربع)
نمادها: نمادها
 • درخت: درخت یاس
 • گُل: زنبق دره
 • پرونده: کوکو معمولی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۹ (زمان)
نشانی تالار شهر: ۲-۱-۱ Kita-ichijō-nishi, Chūō-ku, Sapporo-shi, Hokkaido ۰۶۰–۸۶۱۱
وبگاه: City of Sapporo
ساپّورو (به ژاپنی: 札幌) (به انگلیسی: Sapporo) بزرگ‌ترین شهر در شمال ژاپن و در جزیره هوکایدو است. این شهر با جمعیت حدود ۱٫۹ میلیون نفر در ۳۱ ژوئیه ۲۰۲۳، پنجمین شهر پرجمعیت ژاپن محسوب می‌شود و مرکز فرهنگی، اقتصادی و سیاسی هوکایدو است. ساپورو در جنوب غربی هوکایدو، در منطقه‌ای نزدیک به رود تویویهیرا قرار دارد. نام شهر ساپورو در بیرون از کشور ژاپن بیشتر به دلیل میزبانی المپیک زمستانی ۱۹۷۲ میلادی که نخستین المپیک در آسیا بود، جام جهانی فوتبال ۲۰۰۲، و همچنین برگزاری جشنوارهٔ برف (یوکی ماتسوری) سالانه شناخته شده است. از این روی بیش از دو میلیون گردشگر از سرتاسر جهان در این جشنواره شرکت می‌کنند. کارخانهٔ معروف «آبجوسازی ساپّورو» نیز در این شهر واقع شده است.
این شهر در منطقهٔ «ایشیکاری» جزیرهٔ هوکایدو واقع شده است و یکی از شهرهای منتخب توسط حکم دولتی به‌شمار می‌آید.
متروی ساپورو در سال ۱۹۷۱ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۳ خط و ۴۹ ایستگاه می‌باشد.
جغرافیا

ساپورو شهری است که در قسمت جنوب باختری دشت ایشیکاری و مخروط افکنه رود تویویهیرا، شاخه‌ای از رود ایشی‌کاری، واقع شده است. این شهر جزئی از بخش ایشیکاری است. جاده‌های منطقه شهری به صورت شبکه‌ای ساخته شده‌اند. بخش‌های غربی و جنوبی ساپورو توسط تعدادی کوه از جمله کوه تینه، مارویاما و کوه مویوا و همچنین رودخانه‌های زیادی از جمله رودخانه ایشیکاری، تویویهیرا و سوسئی اشغال شده است. ارتفاع ساپورو ۲۹ متر (۹۵ فوت ۲ اینچ) است.
ساپورو پارک‌های زیادی دارد، از جمله پارک اودوری که در قلب شهر واقع شده است و میزبان تعدادی رویداد و جشنواره سالانه در طول سال است. پارک موئرنوما همچنین یکی از بزرگ‌ترین پارک‌های ساپورو است و طبق طرح ایسامو نوگوچی، هنرمند و معمار منظر ژاپنی-آمریکایی، ساخته شده است.
شهرهای همسایه عبارتند از ایشیکاری، ابتسو، کیتاهیروشیما، انیوا، چیتوسه، اوتارو، داته و شهرهای مجاور تبتسو، کیموبتسو و کیوگوکو هستند.
تاریخچه > قرن بیستم

در سال ۱۹۰۷، دانشگاه توهوکو در سندای استان میاگی تأسیس شد و کالج کشاورزی ساپورو تحت کنترل این دانشگاه قرار گرفت. بخش‌هایی از روستاهای همسایه از جمله روستای ساپورو، روستای نائبو، روستای کامی شیرویشی و مناطقی که Tonden-hei در آن ساکن شده بودند، در سال ۱۹۱۰ در Sapporo-ku ادغام شدند.
تراموای ساپورو در سال ۱۹۱۸ افتتاح شد و دانشگاه امپراتوری هوکایدو به عنوان پنجمین دانشگاه امپراتوری در ژاپن در Sapporo-ku تأسیس شد. راه‌آهن دیگری که در ساپورو فعالیت می‌کرد، راه‌آهن Jōzankei بود که در نهایت در سال ۱۹۶۹ منحل شد.
در سال ۱۹۲۲، نظام جدید شهری توسط دولت توکیو اعلام شد و Sapporo-ku رسماً به شهر ساپورو تغییر نام داد. شبکهٔ اتوبوس شهری ساپورو در سال ۱۹۳۰ آغاز به کار کرد. در سال ۱۹۳۷، ساپورو به عنوان محل برگزاری بازی‌های المپیک زمستانی ۱۹۴۰ انتخاب شد، اما به دلیل وقوع جنگ دوم چین و ژاپن، این بازی‌ها سال بعد لغو شد. شهر مارویاما در سال ۱۹۴۰ به عنوان بخشی از Chūō-ku ادغام شد و فرودگاه اوکاداما در سال ۱۹۴۲ ساخته شد. در طول جنگ جهانی دوم، این شهر در ژوئیه ۱۹۴۵ مورد حملات هوایی به ژاپن قرار گرفت.
اولین جشنواره برف ساپورو در سال ۱۹۵۰ برگزار شد. در همان سال، روستای مجاور شیرویشی به شهر ساپورو ادغام شد و به عنوان بخشی از Shiroishi-ku و Atsubetsu-ku درآمد. در سال ۱۹۵۵، شهر کوتونی، کل روستای ساپورو و روستای شینورو در ساپورو ادغام شدند و بخشی از Chūō-ku, Kita-ku, Higashi-ku, Nishi-ku و Teine-ku فعلی شدند. گسترش ساپورو با ادغام شهر تویوهیرا در سال ۱۹۶۱ و شهر تینه در سال ۱۹۶۷ ادامه یافت که هر کدام به بخشی از Toyohira-ku, Kiyota-ku و Teine-ku تبدیل شدند.
مراسم بزرگداشت صدمین سالگرد تأسیس ساپورو و هوکایدو در سال ۱۹۶۸ برگزار شد. شبکهٔ متروی ساپورو در سال ۱۹۷۱ افتتاح شد که ساپورو را به چهارمین شهر ژاپن تبدیل کرد که دارای سیستم مترو است. از ۳ تا ۱۳ فوریه ۱۹۷۲، بازی‌های المپیک زمستانی ۱۹۷۲، اولین بازی‌های المپیک زمستانی که در آسیا برگزار شد، برگزار شد. در اول آوریل همان سال، ساپورو به عنوان یکی از شهرهای تعیین شده توسط فرمان دولتی تعیین شد و هفت بخش تأسیس شد. آخرین اجرای عمومی خواننده اپرا، ماریا کالاس، در ۱۱ نوامبر ۱۹۷۴ در ساپورو در Hokkaido Koseinenkin Kaikan بود. متروی شهری ساپورو زمانی که خط Tōzai در سال ۱۹۷۶ شروع به کار کرد و خط Tōhō در سال ۱۹۸۸ افتتاح شد، گسترش یافت. در سال ۱۹۸۹، Atsubetsu-ku و Teine-ku از Shiroishi-ku و Nishi-ku جدا شدند. رویدادهای سالانه در ساپورو آغاز شد، مانند جشنواره موسیقی پاسیفیک در سال ۱۹۹۰ و جشنواره Yosakoi Sōran در سال ۱۹۹۲. یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای، باشگاه فوتبال هوکایدو کونسادول ساپورو، در سال ۱۹۹۶ تأسیس شد. در سال ۱۹۹۷، Kiyota-ku از Toyohira-ku جدا شد. در همان سال، بانک هوکایدو تاکوشوکو، یک بانک مستقر در هوکایدو با دفتر مرکزی در اودوری، ورشکست شد.
نگاره‌ها
شهر ساپورو، دوره تایشو، ۱۹۱۸
پارک اودوری در سال ۱۹۳۶
ساختمان اداری دولت سابق هوکایدو
برج تلویزیونی ساپورو در سال ۱۹۵۷ ساخته شد.
قرن بیست و یکم

در سال ۲۰۰۱ ساخت گنبد ساپورو به پایان رسید و در سال ۲۰۰۲ این گنبد میزبان سه بازی در طول جام جهانی فوتبال ۲۰۰۲ بود: آلمان در مقابل عربستان سعودی، آرژانتین در مقابل انگلیس و ایتالیا در مقابل اکوادور که همه آنها در دور اول بودند. فومیو اوئدا در سال ۲۰۰۳ برای اولین بار به عنوان شهردار ساپورو انتخاب شد. ساپورو در سال ۲۰۰۴ به خانه یک تیم بیسبال حرفه‌ای نیپون، Hokkaido Nippon-Ham Fighters تبدیل شد که سری ژاپن ۲۰۰۶ را برد و رژه پیروزی در فوریه ۲۰۰۷ در Ekimae-Dōri (خیابانی در مقابل ایستگاه ساپورو) برگزار شد.
سی و چهارمین اجلاس سران گروه هشت در سال ۲۰۰۸ در تویکاو، هوکایدو برگزار شد و تعدادی از مردم از جمله فعالان جنبش‌های ضد جهانی‌سازی در قلب شهر برای اعتراض راهپیمایی کردند. افسران پلیس از سراسر ژاپن در ساپورو جمع شده بودند،
دانشگاه

Hokkaido University بایگانی‌شده  در ۲ آوریل ۲۰۱۴ توسط Wayback Machine, 北海道大学
Hokkaido University of Education, 北海道教育大学
Sapporo City University, 札幌市立大学
موقعیت بخش ایشیکاری در هوکایدو
راهپیمایی اعتراضی سی و چهارمین اجلاس سران گروه هشت در سال ۲۰۰۸
جیجاق بوته‌ای وودهاوس

| جیجاق بوته‌ای وودهاوس | جیجاق بوته‌ای وودهاوس |
| --- | --- |
در [نیومکزیکو]]: در [نیومکزیکو]]
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: گنجشک‌سانان
تیره:: کلاغان
سرده:: Aphelocoma
گونه:: A. woodhouseii
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Aphelocoma woodhouseii (Baird, SF, 1858): Aphelocoma woodhouseii (Baird, SF, 1858)
Subspecies: Subspecies
 See text:  See text
جیجاق بوته‌ای وودهاوس (نام علمی: Aphelocoma woodhouseii) گونه‌ای جیجاق بوته‌ای بومی غرب آمریکای شمالی است که در جنوب شرقی اورگن و جنوب آیداهو تا مرکز مکزیک یافت می‌شود. جیجاق بوته‌ای وودهاوس تا همین اواخر همان گونه جیجاق بوته‌ای کالیفرنیایی در نظر گرفته می‌شد و مجموعاً جیجاق بوته‌ای غربی نامیده می‌شد. پیش از آن، هر دوی آن‌ها نیز گونه‌های یکسان جیجاق بوته‌ای جزیره‌ای در نظر گرفته می‌شدند. سپس، این آرایه به‌سادگی جیجاق بوته‌ای نامیده شد. جیجاق بوته‌ای وودهاوس غیرمهاجر است و در مناطق شهری یافت می‌شود، جایی که رام می‌شود و به تغذیه پرندگان می‌رسد. در حالی که بسیاری از جیجاق‌ها به عنوان «جیجاق آبی» یاد می‌کنند، جیجاق آبی کاملاً گونه‌ای متفاوت از پرندگان است. جیجاق بوته‌ای وودهاوس به نام طبیعت‌شناس و کاشف آمریکایی ساموئل واشینگتن وودهاوس نام‌گذاری شده است.
آلفرد فرکو

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
نام کامل:  Alfred Ferko
زادروز:  ۱۵ اکتبر ۱۹۶۴ ‏(۶۰ سال)
زادگاه:  ولوره
قد:  ۱٫۸۲ متر (۵ فوت ۱۱ ۱⁄۲ اینچ)
پست:  هافبک
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۸۳–۱۹۸۴ |  باشگاه فوتبال پارتیزانی تیرانا |   |   |
| ۱۹۸۴–۱۹۸۹ |  Flamurtari |   |   |
| ۱۹۸۹–۱۹۹۱ |  باشگاه فوتبال دینامو تیرانا |   |   |
| ۱۹۹۱–۱۹۹۴ |  Panachaiki |  ۷۷ |  (۸) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۱۹۸۶–۱۹۹۲ |  تیم ملی فوتبال آلبانی |  ۹ |  (۰) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۲۰۰۳–۲۰۰۴:  Flamurtari
۲۰۰۴–۲۰۰۵:  Egnatia
۲۰۰۵:  Shkumbini
۲۰۰۶:  باشگاه فوتبال تئوتا
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
آلفرد فرکو (آلبانیایی: Alfred Ferko؛ زادهٔ ۱۵ اکتبر ۱۹۶۴) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل آلبانی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دینامو تیرانا اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلبانی بازی کرده‌است.
گذرگاهی به هند (فیلم)

| گذرگاهی به هند | گذرگاهی به هند |
| --- | --- |
کارگردان: دیوید لین
تهیه‌کننده: John Knatchbull, 7th Baron Brabourne
فیلمنامه‌نویس: دیوید لین ادوارد مورگان فورستر
بر پایه: گذری به هند اثر ادوارد مورگان فورستر
بازیگران: جودی دیویس ویکتور بنرجی پگی اشکرافت جیمز فاکس الک گینس نایجل هیورز ریچارد ویلسون ارت مالک جیمز فاکس سعید جعفری روشن ست آن فیربنک پیتر هیوز  پاتریک هاینس
موسیقی: موریس ژار
فیلم‌بردار: ارنست دی
تدوین‌گر: دیوبد لین
شرکت تولید: Thorn EMI اچ‌بی‌او
توزیع‌کننده: Thorn EMI Screen Entertainment (بریتانیا) کلمبیا پیکچرز (ایالات متحده)
تاریخ‌های انتشار:  ۱۴ دسامبر ۱۹۸۴ (۱۹۸۴-۱۲-۱۴)  
مدت زمان: ۱۶۳ دقیقه
کشور: بریتانیا آمریکا
زبان: انگلیسی 
هزینهٔ فیلم: £۱۷ میلیون
فروش گیشه: $۲۷٬۱۸۷٬۶۵۳ (ایالات متحده)
گذرگاهی به هند (انگلیسی: A Passage to India) فیلمی به کارگردانی دیوید لین است که در سال ۱۹۸۴ منتشر شد.
بازیگران

جودی دیویس
پگی اشکرافت
جیمز فاکس
الک گینس
ریچارد ویلسون
ارت مالک
روشن ست
نایجل هیورز
آن فیربنک
پیتر هیوز
پاتریک هاینس
اینوار

نمونه‌هایی از اینوار
اینوار (به انگلیسی: invar)، که عموماً نیز به عنوان FeNi36 (64FeNi در ایالات متحده) شناخته می‌شود، آلیاژ نیکل - آهن می‌باشد که به دلیل ضریب انبساط حرارتی (CTE یا α) پایین و منحصر به فرد آن قابل توجه است. نام اینوار از کلمه ثابت (به انگلیسی: invariable) گرفته شده‌است که به عدم انبساط یا انقباض نسبی آن با تغییرات دما اشاره دارد.
کشف این آلیاژ در سال ۱۸۹۵ توسط فیزیکدان سوئیسی شارل ادوارد گیوم صورت گرفت و به‌خاطر آن در سال ۱۹۲۰ جایزه نوبل فیزیک دریافت کرد و باعث بهبود ابزارهای علمی شد.
خواص

مانند سایر ترکیبات نیکل/آهن، اینوار نیز محلول جامد است؛ یعنی یک آلیاژ تک‌فاز است. یک نسخه تجاری آن تقریباً از ۳۶٪ نیکل و ۶۴٪ آهن تشکیل شده‌است. محدوده اینوار توسط دانشمندان وستینگهاوس در سال ۱۹۶۱ به عنوان «۴۵–۳۰ اتم درصد نیکل» توصیف شد.
درجه‌های رایج و معمولی اینوار دارای ضریب انبساط حرارتی (با α نشان داده می‌شود و بین ۲۰ تا ۱۰۰ درجهٔ سانتی‌گراد اندازه‌گیری می‌شود) حدود ۱/۲ppm/°C، در حالی که فولادهای معمولی دارای مقادیری در حدود ۱۵–۱۱ قسمت‌درمیلیون بر درجهٔ سانتی‌گراد هستند. درجه‌های فوق خالص (<۰٫۱٪ Co) می‌توانند به آسانی مقادیری به کمی ۰/۶۵–۰/۶۲ قسمت‌درمیلیون بر درجهٔ سانتی‌گراد تولید کنند. برخی از فرمول‌ها ویژگی‌های انبساط حرارتی منفی (NTE) را نشان می‌دهند. اگرچه پایداری ابعادی بالایی را در طیف وسیعی از دماها نشان می‌دهد، اما تمایل به خزش دارد.
اینوار در جاهایی مورد استفاده قرار می‌گیرد که به پایداری ابعادی بالا نیاز است، مانند ابزارهای دقیق، ساعت‌ها، سنج‌های خزش‌لرزه، قاب‌های ماسک روزنه‌دار، سوپاپ‌های درون موتورها و قالب‌های بزرگ هواساز.
یکی از اولین کاربردهای آن در چرخ‌های تعادل ساعت و میله‌های آونگی برای ساعت‌های تنظیم‌کنندهٔ دقیق بود. در زمان اختراع، ساعت آونگی دقیق‌ترین زمان‌سنج جهان بود و محدودیت در دقت زمان‌سنجی به دلیل تغییرات طولی آونگ در دماهای مختلف بود. ساعت تنظیم کننده رایفلر که در سال ۱۸۹۸ توسط کلمنس ریفلر ساخته شد، اولین ساعتی بود که از آونگ اینوار استفاده کرد، دقت ۱۰ میلی ثانیه در روز داشت و تا دههٔ ۱۹۳۰ به عنوان استاندارد زمانی اولیه، در رصدخانه‌های دریایی و خدمات ساعت ملی عمل می‌کرد.
در نقشه‌برداری زمین، زمانی که قرار است تسطیح ارتفاعی مرتبه اول (با دقت بالا) انجام شود، میله تراز مورد استفاده به جای چوب، فایبرگلاس یا سایر فلزات از اینوار ساخته می‌شود. در برخی از پیستون‌ها برای محدود کردن انبساط حرارتی آن‌ها از پایه‌های اینوار در داخل سیلندرها استفاده شد. در ساخت ساختارهای مواد کامپوزیتی بزرگ برای قالب‌های چیدمان فیبر کربنی هوافضا، از اینوار برای تسهیل ساختن قطعات با تحمل بسیار کم استفاده می‌شود.
تغییرات

انواعی از مواد اولیه اینوار وجود دارد که ضریب انبساط حرارتی کمی متفاوت دارند، مانند:
Inovco که Fe-33Ni-4.5Co است و ضریب انبساط حرارتی آن ۰/۵۵ قسمت در میلیون بر درجهٔ سانتی‌گراد می‌باشد (از ۲۰ تا ۱۰۰ درجهٔ سانتی‌گراد).
FeNi42 (به عنوان مثال آلیاژ NILO ۴۲)، که حاوی ۴۲ درصد نیکل و α ≈ 5.3 ppm/°C است، به‌طور گسترده به عنوان مواد قاب سرب برای قطعات الکترونیکی، مدارهای مجتمع و غیره استفاده می‌شود.
آلیاژهای FeNiCo - به نام Kovar یا Dilver P - که رفتار انبساطی مشابهی با شیشه بوروسیلیکات دارند و به همین دلیل برای قطعات نوری در طیف وسیعی از دماها و کاربردها مانند ماهواره‌ها استفاده می‌شود.