stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فهرست جنایتکاران جنگی محکوم‌شده
جنگ داخلی سیرالئون

آگوستین گبائو (متولد ۱۹۴۸)، فرمانده شبه‌نظامی جبهه متحد انقلابی، به جرم جنایات جنگی ارتکابی در طول جنگ داخلی سیرالئون به ۲۵ سال زندان محکوم شد.
بریما باززی کامارا (متولد ۱۹۶۸)، فرمانده شورای انقلابی نیروهای مسلح، به اتهام جنایات جنگی متعدد در طول جنگ داخلی سیرالئون به ۴۵ سال زندان محکوم شد.
سانتیگی بوبور کانو (متولد ۱۹۶۵)، فرمانده ارشد شورای انقلابی نیروهای مسلح، به جرم جنایات جنگی مرتکب شده در طول جنگ داخلی سیرالئون به ۵۱ سال زندان محکوم شد.
عیسی سسی (متولد ۱۹۷۰)، افسر ارشد جبهه متحد انقلابی، به جرم جنایات جنگی مرتکب شده در طول جنگ داخلی سیرالئون به ۵۲ سال زندان محکوم شد.
چارلز تیلور (متولد ۱۹۴۸)، بیست و دومین رئیس‌جمهور لیبریا، مجرم در ۱۱ فقره جنایت جنگی و جنایت علیه بشریت در طول جنگ داخلی سیرالئون و جنگ داخلی دوم لیبریا.
جنگ‌های یوگسلاوی

پس از جنگ‌های یوگسلاوی، دادگاه بین‌المللی کیفری یوگسلاوی سابق (ICTY) تشکیل شد. با این حال، ICTY فقط تعدادی منتخب از افراد عالی‌رتبه (در مجموع ۱۶۱ نفر) را محاکمه کرد و دادگاه‌های محلی (در بوسنی، کرواسی و صربستان) محاکمه‌هایی را عمدتاً علیه افراد یا سربازانی آغاز کردند که دستورهای آن افسران عالی‌رتبه را اجرا می‌کردند. بسیاری از آن‌ها محکوم شده‌اند.
کرواسی اتهامات علیه ۳۶۶۶ نفر را به دلیل جنایات جنگی مطرح کرد که از این تعداد، محکومیت ۱۳۸۱ نفر به دلیل کمبود شواهد لغو شد.
جنگ‌های یوگسلاوی > جنگ استقلال کرواسی

برانیمیر گلاواش، ژنرال سابق کرواسی به اتهام پاکسازی قومی و شکنجه اسرا
میودراگ یوکیچ (متولد ۱۹۳۵)، فرمانده نیروی دریایی یوگسلاوی، به دلیل جنایات جنگی ارتکابی در جریان محاصره دوبروونیک به ۷ سال زندان محکوم شد.
رایکو کریکویچ، سرباز سابق کروات که به کشتن یک خانواده غیرنظامی در جنگ‌های یوگسلاوی محکوم شد
میلان مارتیچ (متولد ۱۹۵۴)، رئیس‌جمهور و وزیر دفاع صرب‌های کرواسی در طول جنگ استقلال کرواسی، به ۳۵ سال زندان محکوم شد
بورو میلوژیکا، سرباز سابق صرب بوسنی برای کشتن غیرنظامیان
دارکو مردجا، پلیس صرب بوسنی که بوسنیایی‌ها را تحت آزار و اذیت قرار داد.
میله مرکشیچ (۱۹۴۷–۲۰۱۵)، ژنرال صرب که به خاطر کشتار ووکوار به ۲۰ سال زندان محکوم شد.
Zdravko Mucić، کروات بوسنیایی به ۹ سال زندان برای اردوگاه Čelebići محکوم شد.
میرکو نوراچ (متولد ۱۹۶۷)، ژنرال ارتش کرواسی که به دلیل جنایات جنگی مختلف در طول جنگ استقلال کرواسی به ۱۲ سال زندان محکوم شد.
اسلوبودان پرالیاک (۱۹۴۵–۲۰۱۷)، ژنرال کروات بوسنیایی که توسط دیوان کیفری بین‌المللی به دلیل جنایات جنگی مرتکب شده علیه مردم بوسنیایی به ۲۰ سال زندان محکوم شد. او با شنیدن حکم، خودکشی کرد.
ملادو رادیچ صرب بوسنیایی، به خاطر نقش در اردوگاه اومارسکا به ۲۰ سال زندان محکوم شد
ایویکا راجیچ (متولد ۱۹۵۸)، کروات بوسنیایی محکوم به ۱۲ سال زندان
تونکو راجیچ، عضو سابق نیروهای دفاعی کرواسی که با اسرای جنگی در اردوگاه درتلج بدرفتاری کرد.
میرصاد سابیچ، محکوم به بازداشت غیرقانونی غیرنظامیان صرب و کروات در اردوگاه سیلو
Duško Sikirica (متولد ۱۹۶۴)، صرب بوسنیایی، به ۱۵ سال زندان برای نقش در اردوگاه کراترم محکوم شد.
فرانکو سیماتوویچ (متولد ۱۹۵۰)، محکوم به جنایات در جنگ‌های یوگسلاو
بلاگوجه سیمیچ (متولد ۱۹۶۰)، صرب بوسنیایی به اتهام بوسانسکی شاماچ به ۱۷ سال زندان محکوم شد.
میلان شیمیچ (متولد ۱۹۶۰)، صرب بوسنیایی محکوم به ۵ سال زندان
Veselin Šljivančanin، سرهنگ صرب به دلیل کشتار ووکوار به ۵ سال زندان محکوم شد.
میلومیر استاکیچ (متولد ۱۹۶۲)، صرب بوسنیایی محکوم به حبس ابد به دلیل جنایات جنگی در پرییدور و اردوگاه‌های کار اجباری مجاور
یوویکا استانیشیچ (متولد ۱۹۵۰)، محکوم به جنایت در جنگ‌های یوگسلاو
پاوله استروگار (متولد ۱۹۳۳)، ژنرال صرب در محاصره دوبروونیک. محکوم به ۸ سال حبس
دوشکو تادیچ، صرب بوسنیایی به ۲۵ سال زندان محکوم شد.
میروسلاو تادیچ (متولد ۱۹۳۷)، صرب بوسنیایی محکوم به ۸ سال زندان برای Bosanski Šamac
استوان تودوروویچ، صرب بوسنیایی به اتهام بوسانسکی شاماک به ۱۰ سال زندان محکوم شد.
زدراوکو تولیمیر (۱۹۴۸–۲۰۱۶)، سرباز صرب بوسنیایی در ارتش جمهوری صربسکا، به دلیل دست داشتن در کشتار سربرنیتسا به حبس ابد محکوم شد.
میتار واسیلیویچ، صرب بوسنیایی که به جرم جنایات جنگی در ویشه‌گراد به ۲۰ سال زندان محکوم شد، سپس به ۱۵ سال کاهش یافت.
گوران ویسکوویچ، عضو سابق ارتش صرب‌های بوسنی که به دلیل شرکت در یک حمله گسترده و سیستماتیک علیه جمعیت غیر صرب در جنگ‌های یوگسلاو محکوم شد.
زوران ووکوویچ (متولد ۱۹۵۵)، صرب بوسنیایی محکوم به ۱۲ سال حبس
سیمو زاریچ (متولد ۱۹۴۸)، صرب بوسنیایی به اتهام Bosanski Šamac به ۶ سال زندان محکوم شد.
زوران ژیگیچ، صرب بوسنی، به خاطر اردوگاه اومارسکا به ۲۵ سال زندان محکوم شد.
جنگ‌های یوگسلاوی > جنگ کروات‌ها و بوسنیایی‌ها

ماریو سرکز (متولد ۱۹۵۹)، کروات بوسنیایی محکوم به ۶ سال زندان
ادین ژکو، بوسنیایی که در جریان کشتار تروسینا در طول جنگ یوگسلاوی مرتکب جنایات شد، در سال ۲۰۱۴ مسترد و محکوم شد.
دراگو یوسیپوویچ (متولد ۱۹۵۵)، کروات بوسنیایی محکوم به ۱۵ سال زندان، پس از تجدید نظر به ۱۲ سال تغییر کرد.
داریو کوردیچ (متولد ۱۹۶۰)، کروات بوسنیایی، به ۲۵ سال زندان محکوم شد.
وینکو مارتینوویچ (متولد ۱۹۶۳)، کروات بوسنیایی محکوم به ۱۸ سال زندان
ولادیمیر شانتیچ (متولد ۱۹۵۸)، کروات بوسنیایی محکوم به ۲۵ سال، پس از تجدید نظر به ۱۸ سال تغییر کرد.
ملادن نالتیلیچ توتا (متولد ۱۹۴۶)، کروات بوسنیایی محکوم به ۲۰ سال زندان
جنگ‌های یوگسلاوی > جنگ کوزوو

هارادین بالا (۱۹۵۷–۲۰۱۸)، سرباز آلبانیایی کوزوو، به دلیل جنایات جنگی ارتکابی در اردوگاه زندان لاپوشنیک به ۱۳ سال زندان محکوم شد.
ولادیمیر لازارویچ، ژنرال سرهنگ صرب، به اتهام کمک و مشارکت در جنایات علیه بشریت، در سال ۲۰۱۵ آزاد شد
سرتن لوکیچ (متولد ۱۹۵۵)، رئیس سابق پلیس صربستان، به دلیل جنایات جنگی ارتکابی در طول جنگ کوزوو به ۲۲ سال زندان محکوم شد.
دراگولیوب اویدانیچ (۱۹۴۱–۲۰۲۰)، رئیس سابق ستاد کل نیروهای مسلح یوگسلاوی، به دلیل ارتکاب اعمال آوارگی اجباری در طول جنگ کوزوو به ۱۵ سال زندان محکوم شد.
نبوشا پاوکوویچ (متولد ۱۹۴۶)، ژنرال صرب محکوم به جنایت علیه بشریت
نیکولا شاینوویچ، نخست‌وزیر سابق صربستان، به جرم جنایت علیه بشریت محکوم و در سال ۲۰۱۵ آزاد شد.
هاشم تاچی (متولد ۱۹۶۸)، رئیس‌جمهور کوزوو
درگیری ایتوری

توماس لوبانگا دیلو (متولد ۱۹۶۰)، رهبر اتحادیه میهن‌پرستان کنگو در جریان درگیری‌های ایتوری، به جرم اجباری کردن سربازی کودکان به ۱۴ سال زندان محکوم شد.
ژرمن کاتانگا (متولد ۱۹۷۸)، رهبر سابق جبهه مقاومت میهنی ایتوری، به دلیل نقشش در کشتار بوگورو به ۱۲ سال زندان محکوم شد.
جنگ در افغانستان

رابرت بیلز (متولد ۱۹۷۳)، سرباز ارتش ایالات متحده، به دلیل انجام کشتار قندهار در طول جنگ در افغانستان به حبس ابد بدون امکان آزادی مشروط محکوم شد.
عمر خضر، کانادایی به جرم قتل و حمایت از تروریسم محکوم شد.
گلندیل ولز، متخصص؛ او اعتراف کرد که در مرگ زندانی معروف به دلاور نقش داشته‌است.
جنگ عراق

سانتوس کاردونا (۲۰۰۹–۱۹۷۴)، محکوم به شکنجه و آزار زندانیان ابوغریب.
لیندی اینگلند (متولد ۱۹۸۲)، عضو ذخیره ارتش ایالات متحده، به دلیل نقش داشتن در رسوایی ابوغریب به ۳ سال زندان محکوم شد، پس از گذراندن ۲ سال با آزادی مشروط آزاد شد.
ایوان فردریک (متولد ۱۹۶۶)، محکوم به شکنجه زندانیان در زندان ابوغریب.
چارلز گارنر (متولد ۱۹۶۸)، عضو ذخیره ارتش ایالات متحده، به دلیل نقش داشتن در رسوایی ابوغریب به ۱۰ سال زندان محکوم شد، پس از تحمل ۶ سال به‌طور مشروط آزاد شد.
استیون دیل گرین، سرباز ارتش ایالات متحده، به دلیل نقشش در تجاوز و قتل در محمودیه در طول جنگ عراق به حبس ابد بدون امکان آزادی مشروط محکوم شد.
دونالد پین (متولد ۱۹۷۰) اولین عضو نیروهای مسلح بریتانیا که به اتهام جنایت جنگی به خاطر قتل بها موسی محکوم شد. او یک سال زندانی و از ارتش اخراج شد.
جنگ عراق > رژیم صدام حسین

علی دائم علی (متولد ۱۹۴۰)، از مقامات دولت بعث عراق که به ۱۵ سال زندان محکوم شد.
فرانس فان آنرات (متولد ۱۹۴۲)، دلال اسلحه هلندی که مواد خام برای تولید سلاح شیمیایی به صدام حسین می‌فروخت و به ۱۵ سال زندان محکوم شد.
طارق عزیز (۲۰۱۵–۱۹۳۶)، وزیر خارجه عراق در زمان صدام حسین، بعداً حکم اعدام به حبس ابد تبدیل شد و در حبس درگذشت.
عواد حامد البندر (۲۰۰۷–۱۹۴۵)، قاضی ارشد عراقی که به اعدام محکوم شد.
صدام حسین (۲۰۰۶–۱۹۳۷)، رئیس‌جمهور عراق از سال ۱۹۷۹ تا ۲۰۰۳ که در سال ۲۰۰۶ به دار آویخته شد.
سبعاوی ابراهیم تکریتی (متوفی ۲۰۰۹)، مأمور اداره امنیت عمومی عراق
عبدالحمید محمود التکریتی (متوفی ۲۰۱۰)، افسر ارتش عراق
علی حسن المجید (۲۰۱۰–۱۹۴۱)، وزیر دفاع بعثی عراق، به اتهام جنایت جنگی، جنایت علیه بشریت و نسل‌کشی اعدام شد.
عزیز صالح النومان، فرماندار عراقی کویت در دوران اشغال
طاها یاسین رمضان (۲۰۰۷–۱۹۳۸)، معاون رئیس‌جمهور عراق از ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۳، محکوم به حبس ابد و سپس محکوم به اعدام شد.
عبدالله کاظم روید (؟) از مقامات بعثی عراق که به ۱۵ سال زندان محکوم شد.
مظهر عبدالله روعید (۱۹۴۹–اکنون)، از مقامات بعثی عراق، به ۱۵ سال زندان محکوم شد.
برزان ابراهیم التکریتی (۲۰۰۷–۱۹۵۱)، رئیس استخبارات عراق در زمان صدام بود که به اعدام محکوم شد.
وطبان ابراهیم التکریتی (متوفی ۲۰۰۹)، وزیر کشور سابق عراق
جنگ داخلی سوریه

محمد عبدالله، سرباز سوری، که به دلیل ظاهر شدن در عکس‌ها که بالای انبوهی از اجساد ایستاده بود، محکوم شد.
ایاد الغریب، افسر اطلاعاتی سوریه که به جنایات علیه بشریت کمک کرد.
احمد الخضر به جرم کشتن یک سرباز اسیر رژیم سوریه محکوم شد.
احمد آل ی، مرد سوری که برای سازمان تروریستی احرار الشام جنگید.
دولت اسلامی در سوریه و عراق

اسامه اشرف اخلاف، شبه‌نظامی دولت اسلامی، به هفت سال و نیم زندان محکوم شد.
لینا اسحاق، زن سوری که به پسر نوجوانش اجازه داد تا به داعش بپیوندد و منجر به مرگ او شد، در دادگاه سوئد به شش سال محکوم شد.
Nurten J.، هویت زن آلمانی که برای پیوستن به داعش به سوریه سفر کرده و مرتکب جنایات جنگی علیه اموال شده‌است.
سایر > آفریقا

ژان-پیر بمبا (متولد ۱۹۶۲)، سیاستمدار اهل کنگو و رهبر سابق شورشیان، به دلیل جنایات جنگی مرتکب شده در جمهوری آفریقای مرکزی به ۱۸ سال زندان محکوم شد، اما پس از گذراندن ۱۰ سال از محکومیت اصلی خود، این محکومیت لغو شد.
حسین حبری، رئیس‌جمهور سابق چاد که به تجاوز جنسی و دستور کشتن و شکنجه هزاران مخالف سیاسی محکوم شد.
علیو کوسیاه، فرمانده سابق جنبش متحد آزادی‌بخش لیبریا برای دموکراسی به اتهام تجاوز جنسی و قتل محکوم شد.
گوس کوونهوون (متولد ۱۹۴۲)، محکوم به قاچاق غیرقانونی اسلحه مرتبط با جنایات جنگی در لیبریا
احمد الفقی المهدی (متولد ۱۹۷۵)، عضو انصار دین، به اتهام جنایت جنگی حمله به ساختمان‌های مذهبی مختلف در جریان درگیری‌های شمال مالی به ۹ سال زندان محکوم شد.
منگیستو هایله ماریم (متولد ۱۹۳۷)، رئیس حکومت نظامی درگ، به دلیل نقشش در قی شیبیر غیاباً به اعدام محکوم شد.
بوسکو انتاگاندا (متولد ۱۹۷۳)، رئیس سابق ستاد کنگره ملی دفاع از مردم به ۳۰ سال زندان برای جنایات جنگی محکوم شد.
دومینیک آونگون، فرمانده گروه شورشی اوگاندایی ارتش مقاومت خداوند که به جنایت علیه زنان، از جمله بارداری اجباری محکوم شد.
سایر > آسیا

یوری بودانوف (۱۹۶۳–۲۰۱۱)، افسر نیروهای مسلح روسیه، به دلیل جنایات جنگی مرتکب در هر دو جنگ اول و دوم چچن به ده سال زندان محکوم شد، سپس پس از گذراندن چهار سال با آزادی مشروط آزاد شد.
انور پاشا (۱۸۸۱–۱۹۲۲)، تریومویر امپراتوری عثمانی، به دلیل نقشش در نسل‌کشی ارمنی‌ها، غیابی به اعدام محکوم شد.
سایر > اروپا

بریکر مورانت (۱۸۶۴–۱۹۰۲)، به دلیل اعدام‌های غیرقانونی بوئر و سایر زندانیان در طول جنگ دوم بوئر محکوم و اعدام شد.
ادیت کاول (۱۸۶۵–۱۹۱۵)، از حمایت ناشی از وضعیت پزشکی با کمک به فرار اسرا و محکوم به اعدام سوءاستفاده کرد.
سایر > آمریکای شمالی

ویلیام کالی (متولد ۱۹۴۳)، سرباز ارتش ایالات متحده که یکی از عاملان اصلی کشتار می لای در طول جنگ ویتنام بود، ابتدا به حبس ابد محکوم شد، اما بعداً به حبس خانگی تغییر کرد و تنها سه سال بعد، از آزادی مشروط برخوردار شد.
ادوین فوربس گلن (۱۹۲۶–۱۸۵۷)، سرلشکر ارتش ایالات متحده که در جریان جنگ اسپانیا و آمریکا مردی را در فیلیپین با القای حس غرق‌شدن شکنجه کرد. وی جریمه‌ای از این بابت پرداخت و به مدت ۱ ماه از فرماندهی محروم شد.
اینوسنته اورلاندو مونتانو، سرهنگ ارتش سالوادور که به جرم قتل یسوعی‌ها در سال ۱۹۸۹ در السالوادور محکوم شد.
سایر > آمریکای جنوبی

تلمو هورتادو، سرگرد ارتش پرو که در کشتار آکومارکا شرکت کرد.
افراین ریوس مونت (۱۹۲۶–۲۰۱۸)، رئیس‌جمهور گواتمالا از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۳، به دلیل جنایات جنگی و اقدامات نسل‌کشی انجام شده در طول جنگ داخلی گواتمالا به ۸۰ سال زندان محکوم شد.
خوان ریورا رودون، ستوان ارتش پرو که در کشتار آکومارکا شرکت داشت.
فهرست فرودگاه‌های کالدونیای جدید

این مقاله شامل فهرست فرودگاه‌های کالدونیای جدید است که بر پایهٔ مکان قرارگیری آن‌ها مرتب شده است.
فرودگاه‌ها

| مکان | ایکائو | یاتا | نام فرودگاه | کاربری | جمع مسافران در سال ۲۰۱۱ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Île Art / Waala | NWWC | BMY | Île Art - Waala Airport (Belep Islands Airport) | Restricted |  |
| Bourail / Poé | NWWB |  | Bourail - Poé Airport | همگانی |  |
| Canala | NWWX |  | فرودگاه کنالا | همگانی |  |
| Houaïlou | NWWH | HLU | Nesson Airport |  |  |
| Île des Pins /  Moue | NWWE | ILP | Île des Pins Airport | همگانی | ۸۰٬۵۵۴ |
| Île Ouen | NWWO | IOU | Île Ouen/Edmond Cane Airport |  |  |
| Koné | NWWD | KNQ | فرودگاه کونه | همگانی |  |
| Koumac | NWWK | KOC | Koumac Airport | همگانی |  |
| La Foa / Oua Tom | NWWT |  | La Foa - Oua Tom Airport | همگانی |  |
| جزیره لیفو / Ouanaham | NWWL | LIF | Lifou Airport | همگانی | ۱۳۵٬۱۳۲ |
| جزیره ماره / La Roche | NWWR | MEE | Maré Airport | همگانی | ۶۰٬۶۷۸ |
| Mueo | NWWQ | PDC | Mueo/Nickel Airport |  |  |
| نومئا / فرودگاه بین‌المللی لا تنتوتا | NWWW | NOU | فرودگاه بین‌المللی لا تنتوتا | همگانی | ۴۹۲٬۸۳۰ |
| نومئا / سرخابی | NWWM | GEA | فرودگاه نومئا مجنتا | همگانی | ۳۴۴٬۱۴۱ |
| اوویا / Ouloup | NWWV | UVE | Ouvéa Airport | همگانی | ۶۶٬۸۱۹ |
| Poum / Malabou | NWWP | PUV | Poum - Malabou Airport | همگانی |  |
| Tiga | NWWA | TGJ | Tiga Airport | همگانی |  |
| Touho | NWWU | TOU | Touho Airport | همگانی |  |
رینینگ

| 0 | 1 |
| --- | --- |
یک سوارکار رینینگ در حال اجرای حرکت توقف کشویی (sliding stop) یکی از حرکتهای شناخته شدهٔ سبک رینینگ.: یک سوارکار رینینگ در حال اجرای حرکت توقف کشویی (sliding stop) یکی از حرکتهای شناخته شدهٔ سبک رینینگ.
بالاترین نهاد ورزشی: فدراسیون جهانی سوارکاری (FEI)
نخستین مسابقه: ایالات متحده آمریکا
ویژگی‌ها: ویژگی‌ها
برخورد: ندارد
اعضاء تیم: افراد و تیم در رده بین المللی
جداسازی جنسیتی: ندارد
رده‌بندی: داخل یا خارج
تجهیزات: اسب، زین غربی وافسار مربوطه
محل برگزاری: ورزشگاه سرپوشیده  و یا روباز با زمین خاکی یا کفی مشابه آن که برای اسب مناسب باشد.
برگزاری: برگزاری
کشور یا منطقه: جهانی
رینینگ (به انگلیسی: Reining، به معنای افسار زدن یا لجام زدن) یک سبک سوارکاری غربی است که متأثر از سبک رنچینگ و سنت جنگاوری است که توسط کنکیستادورهای اسپانیایی به آمریکا آورده شده‌است. در این نوع سوارکاری، اسب را به صورت چهارنعل از مسیرهای مشخصی که شامل دوایر، پیچ‌ها و توقف‌های مختلف است عبور می‌دهند.
ابزار و سبک این نوع سوارکاری جهت استفاده برای کابوی‌های غرب ایالات متحده آمریکا تغییر و توسعه یافته‌است. از آنجایی که کابوی‌های غرب آمریکا نیاز داشتند تا در مناطق سنگی و زمین‌های سخت برای ساعت‌های طولانی بر روی زین باشند یا گاهی اوقات احتیاج به استفاده از کمند برای بستن گاوها بوده‌است، این سبک گسترش پیدا کرده‌است.به دلیل ضرورت استفاده از یکدست برای سواری در زمان استفاده از کمند، اسب‌های رینینگ به طناب‌های دور گردن عادت دارند.
رینینگ آزاد

رینینگ آزاد به اسب و سوارکار هر تیم اجازه میدهد تا یک سری حرکات رینینگ را در اجرای خود به همراه یک قطعه موسیقی بگنجانند.رینینگ مشابه  رقابتهای درساژ آزاد است اما با عناصر انسانی مشابه اسکیت نمایشی است.مطابق با قوانین فدراسیون ملی رینینگ آمریکا (مخفف:ان آر اچ) راندن اسب با دو دست و هم با یک دست  و حتی بدون دست مجاز است.
فهرست فرودگاه‌های مکزیک

این مقاله شامل فهرست فرودگاه‌های مکزیک است که بر پایهٔ مکان قرارگیری آن‌ها مرتب شده است.
باشگاه بسکتبال نانجینگ کینگز

| باشگاه بسکتبال نانجینگ کینگز | باشگاه بسکتبال نانجینگ کینگز |
| --- | --- |
لیگ: CBA
سالن سرپوشیده: پارک ورزشی المپیک جوانان نانجینگ
گنجایش: ۲۱.۰۰۰
مکان: نانجینگ, جیانگسو, چین
رنگ‌های تیم: طلایی, سفید, قرمز      
مدیر تیم: هو ویدونگ
سرمربی: گینتاراس کراپیکاس
باشگاه بسکتبال نانجینگ کینگز یک تیم بسکتبال حرفه ای چینی مستقر در نانجینگ ، جیانگسو است که در بخش جنوبی انجمن بسکتبال چین حضور دارد.
جام بین قاره‌ای ۱۹۷۳

Football match
جام بین قاره‌ای ۱۹۷۳ چهاردهمین دوره از جام بین قاره‌ای فوتبال بود که بین باشگاه یوونتوس، نایب قهرمان جام باشگاه‌های اروپا ۷۳–۱۹۷۲، و تیم آرژانتینی ایندپندینته، قهرمان جام لیبرتادورس ۱۹۷۳ برگزار شد.
تیم‌ها

| تیم | نحوه صعود | حضور قبلی |
| --- | --- | --- |
|  یوونتوس | نایب قهرمان جام باشگاه‌های اروپا ۷۳–۱۹۷۲ | اولین بار |
|  ایندپندینته | قهرمان جام لیبرتادورس ۱۹۷۳ | ۱۹۶۴، ۱۹۶۵، ۱۹۷۲ |
مسیر تا قهرمانی > اروپا

|  یوونتوس> مرحله |  یوونتوس> حریف |  یوونتوس> دور رفت |  یوونتوس> دور برگشت |  یوونتوس> م.ر. ب |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| یک‌شانزدهم نهایی |  مارسی | ۰–۱ | ۳–۰ | ۳–۱ |
| یک‌هشتم نهایی |  ماگدبورگ | ۱–۰ | ۱–۰ | ۲–۰ |
| یک‌چهارم نهایی |  اویپشت | ۰–۰ | ۲–۲ | ۲–۲ |
| نیمه نهایی |  دربی کانتی | ۳–۱ | ۰–۰ | ۳–۱ |
| فینال |  آژاکس | ۰–۱ | ۰–۱ | ۰–۱ |
مسیر تا قهرمانی > آمریکای جنوبی

|  ایندپندینته> مرحله |  ایندپندینته> حریف |  ایندپندینته> دور رفت |  ایندپندینته> دور برگشت |  ایندپندینته> پلی‌آف |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| مرحله دوم |  میلوناریوس | ۰–۱ | ۲–۰ |  |
| مرحله دوم |  سن لورنسو | ۲–۲ | ۱–۰ |  |
| فینال |  کولو-کولو | ۱–۱ | ۰–۰ | ۲–۱ |
پیش زمینه

ایندپندینته در سال ۱۹۷۳ پس از شکست باشگاه شیلیایی کولو-کولو با یک گل در وقت اضافه، قهرمان جام لیبرتادورس ۱۹۷۳ بود. جام بین قاره‌ای آرزوی طولانی برای این باشگاه بود، زیرا آنها در فینال قبلی مقابل تیم هلندی آژاکس، به رهبری یوهان کرایف، شکست خوردند، اکثر بازیکنان آن بخشی از تیم ملی هلند بودند که تئوری تاکتیکی انقلابی را در جام جهانی فوتبال ۱۹۷۴ نشان می‌داد (به نام "توتال فوتبال"). این دوره، دقیقا تکرار بازی قبلی بود بنابراین ایندپندینته این فرصت را داشت تا انتقام فصل قبل را بگیرد. با این وجود، باشگاه هلندی از بازی سال ۱۹۷۳ خودداری کرد و مدعی شد که نمی‌خواهد دوباره از "بازی خشن" تیم آرژانتین رنج ببرد. بنابراین، یوونتوس، نایب قهرمان جام باشگاه‌های اروپا ۷۳–۱۹۷۲، جای آژاکس را برای شرکت در این رقابت‌ها گرفت. باشگاه ایتالیایی از آمدن به بوئنوس آیرس امتناع کرد و شرط بازی کردن را انجام یک تک‌بازی در رم دانست. مدیران ایندپندینته آن را پذیرفتند و مسابقه را برای ۲۸ نوامبر ۱۹۷۳ برنامه ریزی کردند.
خوزه پاستوریزا، که کاپیتان و رهبر تیم برنده جام لیبرتادورس بود، در این مسابقه شرکت نکرد زیرا کمی قبل از فینال در رم به آاس موناکو منتقل شد.
بازی > خلاصه

در جریان بازی که تحت سلطه تیم ایتالیایی بود، بیانکونری‌ها چندین موقعیت داشتند تا با دو شوت روی سانتر جلو بیفتند، یک ضربه پنالتی که توسط کوکوردو زده شد، از بالای دروازه به بیرون رفت و یک ضربه در دقایق پایانی مسابقه که توسط دروازه‌بان سانتورو در اقدامی جسورانه مسدود شد. ده دقیقه مانده به پایان، گل به خودی جنتیله در شوت بوچینی، تنها اقدام تهاجمی مهم ایندیپندنته در این مسابقه، برای پیروزی ایندپندینته تعیین کننده بود.
بازی > جزئیات

۲۸ نوامبر ۱۹۷۳
۱۵:۳۰ یوتی‌سی ۱:۰۰+
| یوونتوس  | ۰–۱ |  ایندپندینته |
| --- | --- | --- |
|  | Report |  بوچینی  ۸۰' |
تماشاگران: ۲۲،۴۸۹
داور: آلفرد دلکورت (بلژیک)
| 0 | 1 |
| --- | --- |
             یوونتوس :              ایندپندینته
بعد از بازی

این اولین جام بین قاره‌ای بود که ایندپندینته برنده شد (و سومین قهرمانی یک باشگاه آرژانتینی پس از موفقیت راسینگ و استودیانتس به ترتیب در سال‌های ۱۹۶۷ و ۱۹۶۸). این پیروزی به دلیل اهمیتی که به آن رقابت در آرژانتین داده شده بود تا حد زیادی توسط هواداران ایندپندینته جشن گرفته شد.
این پیروزی همچنین موفقیت ریکاردو بوچینی ۱۹ ساله به عنوان یک ستاره در حال رشد بود. بوچینی همیشه با بازی در ایندیپندنته به کار خود ادامه داد و به یکی از بزرگترین نمادهای تاریخ باشگاه تبدیل شد. از سوی دیگر، بازیکن کلیدی دیگر بازی، دنیل برتونی، اولین قهرمانی جام جهانی فوتبال با آرژانتین در سال ۱۹۷۸ را به دست آورد و در فینال نیز گل سوم مقابل هلند را به ثمر رساند.
از زبان بازیکنان

عبارات زیر از مصاحبه با ریکاردو بوچینی، دانیل برتونی و فرانچسکو سا، سه بازیکن ایندپندینته که در سال ۱۹۷۳ قهرمان جام شدند، گرفته شده است:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| « | این یک مسابقه بسیار مهم در دوران حرفه‌ای من بود. این گل به من این فرصت را داد که نه تنها برای ایندپندینته بلکه برای همه افرادی که با فوتبال در آرژانتین مرتبط هستند، مشهور شوم. به این دلیل بود که این مسابقه توسط RAI برای چندین کشور جهان پخش شد. |  » |
—ریکاردو بوچینی: —ریکاردو بوچینی
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| « | هیچ کس به ما اعتماد نداشت زیرا هیچ کس باور نداشت که بتوانیم در یک سری مسابقات جام را ببریم. زمانی که ما قهرمان شدیم، تنها افرادی که از تیم حمایت کردند خدمه فراگاتا لیبرتاد بودند که در ایتالیا بودند. آنها تنها حامیان ما در ورزشگاه بودند |  » |
—دنیل برتونی: —دنیل برتونی
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| « | بازیکنان یوونتوس بسیار سریع و قوی بودند، آنها ۳ یا ۴ بازیکن در تیم ملی ایتالیا و یک بازیکن دیگر در برزیل داشتند. علیرغم اینکه چند ماه قبل جام  لیبرتادورس را برده بودیم، در سطح خوبی نبودیم و به همین دلیل بردن این مسابقه بسیار سخت بود |  » |
—ریکاردو بوچینی: —ریکاردو بوچینی
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| « | این تیم برای کسب پیروزی در تنها یک مسابقه و بازی به عنوان میهمان امتیاز کم نداشت. از طرفی بوچینی و برتونی در سنین پایین قهرمان جهان شدند |  » |
—فرانچسکو سا: —فرانچسکو سا
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| « | اگر به جای یوونتوس با آژاکس بازی می‌کردیم، بازی خیلی پیچیده می‌شد، زیرا آژاکس بهترین تیم جهان بود |  » |
—ریکاردو بوچینی: —ریکاردو بوچینی
ویدئوی گم شده

اگرچه این مسابقه توسط کانال ۷ آرژانتین پخش شد، اما اعتقاد بر این است که ویدیوی حاوی تصاویر این مسابقه ممکن است در دوران دیکتاتوری نظامی که از سال ۱۹۷۶ حاکم بود، پاک یا دزدیده شده باشد. با از بین رفتن آن تصاویر، علاقه هواداران ایندپندینته و روزنامه‌نگاران در مسابقه با گذشت سال‌ها در حال افزایش بود.
بر اساس ابتکار برخی از اعضای ایندپندینته (که در آن زمان رئیس مؤسسه خاویر کانترو در میان آنها بود)، جستجو برای ویدئو آغاز شد. پس از چند تماس با RAI (شرکت پخش ایتالیایی که مسابقه را در سال ۱۹۷۳ پخش کرده بود)، آنها یک کپی از فیلم را در اختیار تهیه کننده موسیقی (و هوادار ایندپندینته) ماریانو اشچ قرار دادند، و شرط گذاشتند که پس از استفاده در آرژانتین بازگردانده شود.
در سال ۲۰۰۹، کپی طولانی ۳ دقیقه‌ای این ویدئو برای اولین بار در طی جشنی در تئاتر رم در آویاندا که برای بزرگداشت سی و پنجمین جشن برگزار شد، پخش شد. سالگرد پیروزی اسطوره ایندپندینته، ریکاردو بوچینی (که گل را در فینال در سال ۱۹۷۳ به ثمر رساند) مهمان ستاره‌ای بود که در این رویداد حضور داشت.
مهاجمان یوونتوس خوزه ژوائو آلتافینی (پیش‌زمینه) و پیترو آناستازی (پس‌زمینه) در مقابل مدافعان ایندپندینته
بازیکنان ایندپندینته (با کاپیتان میگل سانتورو که جام بین قاره‌ای را در دست دارد) هنگام بازگشت از رم به زمین بازی در آرژانتین وارد می‌شوند
علاءالدین دیزنی

| علاءالدین دیزنی | علاءالدین دیزنی |
| --- | --- |
جلد هنری نسخه سگا جنسیس: جلد هنری نسخه سگا جنسیس
توسعه‌دهنده(ها): ویرجین اینتراکتیو
ناشر(ها): سگا (جنسیس) ویرجین اینتراکتیو (داس، آمیگا، نینتندو ای‌اس، گیم بوی) تی‌اچ‌کیو (انتشار مجدد گیم بوی) یوبی‌سافت (گیم بوی کالر) استودیو دیزنی اینتراکتیو (ویندوز و لینوکس)
کارگردان(ـان): دیوید پری
تهیه‌کننده(ها): راب الوی پاتریک گیلمور
طراح(ـان): دیوید بیشاپ بیل اندرسون تام تاناکا ست مندلسون
برنامه‌نویس(ـان): دیوید پری
هنرمند(ان): نیک بروتی
آهنگساز(ان): تامی تالاریکو دونالد گریفین
سری: علاءالدین
سکو(ها): سگا مگا درایو، داس، آمیگا، نینتندو، گیم بوی، گیم بوی کالر، مایکروسافت ویندوز
تاریخ(های) انتشار:  ۱۱ نوامبر ۱۹۹۳  سگا جنسیسآمریکای شمالی/اروپا: ۱۱ نوامبر ۱۹۹۳ ژاپن: ۱۲ نوامبر ۱۹۹۳ویندوزاروپا: ۱۹۹۴ آمریکا: ۱۸ دسامبر ۲۰۱۷آمیگااروپا: ۱۹۹۴نینتندو ای‌اساروپا: ۳۱ دسامبر ۱۹۹۴ استرالیا: ۱۹۹۴گیم بویاروپا: ۸ دسامبر ۱۹۹۴ آمریکا: اکتبر ۱۹۹۵ویندوزاروپا: ۱۹۹۶گیم بوی کالرآمریکا: ۷ نوامبر ۲۰۰۰ اروپا: ۲۰ نوامبر ۲۰۰۰  
ژانر(ها): سکوبازی
حالت(ها): تک‌نفره
علاءالدین دیزنی (انگلیسی: Disney's Aladdin (Virgin Games)) یک بازی ویدئویی است که توسط سگا و ویرجین اینتراکتیو در سال ۱۹۹۳ برای پلت‌فرم‌های سگا مگا درایو، سگا گیم جیر، سیستم سرگرمی نینتندو، گیم بوی و گیم بوی کالر و براساس انیمیشنی با همین نام منتشر شده‌است. همچنین یک نسخه متفاوت از این بازی توسط شرکت کپ‌کام در سال ۱۹۹۳ برای کنسول سوپر نینتندو تولید و منتشر گردید.
این بازی با فروش حدود ۴ میلیون نسخه یکی از پرفروشترین بازی‌های کنسول سگا مگا درایو می‌باشد، ضمن اینکه دو پورت از این نسخه، برای سیستم‌های کامپیوتری آن دوران (آمیگا و سیستم‌عامل داس) نیز تولید و منتشر گردید.