تنها در خانه
تولید > فیلم‌برداری

تصویربرداری اصلی از ۱۴ فوریه ۱۹۹۰ تا ۸ مه ۱۹۹۰، در مدت ۸۳ روز با بودجه ۱۸٫۳ میلیون دلار انجام شد. صحنه‌های خارجی خانه در محل یک خانه تک خانواده سه طبقه واقع در ۶۷۱ خیابان لینکلن در روستای نورث شور وینتکا، ایلینوی فیلم‌برداری شد، جایی که بسیاری از فیلم‌های قبلی هیوز نیز در خانه‌های مختلف فیلم‌برداری شده بود، تنها بخش‌های داخلی خانه که برای فیلم‌برداری استفاده شد و به فیلم نهایی راه یافت، پله‌های اصلی، زیرزمین، اتاق زیر شیروانی و بیشتر طبقه اول بود، در حالی که تمام بخش‌های داخلی دیگر خانه (از جمله اتاق‌های ذکر شده) در یک استودیو صدا تکثیر شدند تا فضای بیشتری برای تجهیزات و خدمه فراهم شود. این مجموعه‌ها در سالن ورزشی آن زمان متروک دانشگاه غربی نیو ترایر ساخته شدند، که قبلاً توسط هیوز برای عمو باک و مرخصی فریس بولر استفاده شده بود، جایی که شرکت تولید قبلاً دفاتر خود را راه‌اندازی کرده بود. خیابان لینکلن ۶۷۱ بعداً به یک جاذبه گردشگری تبدیل شد. خانه درختی در حیاط خلوت به طور خاص برای فیلم ساخته شد و پس از پایان فیلم‌برداری برچیده شد.
کوین پس از سومین برخورد با مارلی در پارک هابرد وودز در وینتکا فرار می‌کند. علاوه بر این، صحنه‌ای که کوین در زیرزمین پر از آب همسایه‌اش قدم می‌زند، در استخر خالی دانشگاه مذکور نیو ترایر فیلم‌برداری شد، ، با فضای داخلی کابین درجه یک هواپیمای آمریکایی ایرلاینز DC-10 در زمین‌های بسکتبال انجام شد. صحنه‌های خارجی کلیسا در کلیسای متحد متودیست ترینیتی در ویلمت، ایلینوی فیلم‌برداری شد، در حالی که صحنه‌های داخلی در کلیسای اپیسکوپال گریس در اوک پارک، ایلینوی فیلم‌برداری شد. فیلم‌برداری همچنین در طول چهار روز شانزده ساعته در فرودگاه بین‌المللی اوهر، که هم برای خود و هم برای فرودگاه اورلی در پاریس خدمت می‌کرد، انجام شد. جان کندی ظاهر کامئوی خود را برای فیلم در طول یک روز در میدان میگز فیلم‌برداری کرد.
برای فیلم درون فیلم، فرشتگانی با روح‌های کثیف (عنوانی که پارودی فیلم جنایی ۱۹۳۸ فرشتگانی با چهره‌های کثیف است)، فیلم‌برداری فقط یک روز، در آخرین «روز تست» قبل از شروع رسمی فیلم‌برداری اصلی انجام شد. برای ایجاد توهم اینکه این فیلم یک فیلم گانگستری واقعی دهه ۱۹۴۰ است، صحنه با فیلم منفی سیاه و سفید فیلم‌برداری شد و دفتر جانی دارای وسایل آن دوره بود. مانند بسیاری از فیلم، بیشتر دنباله با زاویه‌های پایین و گسترده فیلم‌برداری شد که به گفته روزنامه‌نگار دارین کینگ، «اقدام را به گونه‌ای نشان می‌دهد که انگار یک کودک آن را درک می‌کند». در ابتدا، رالف فودی قرار بود نقش اسنیکس را بازی کند و مایکل گیدو قرار بود نقش جانی را بازی کند، اما از آنجایی که فودی به تازگی جراحی تعویض زانو انجام داده بود، نتوانست صحنه مرگ را بازی کند که در آن اسنیکس به زانو می‌افتند، که منجر به تعویض نقش‌ها شد.
خولیو ماکات، فیلم‌بردار، یادآوری کرد که کار با پشی سخت‌تر از کالکین بود. این بازیگر مسن‌تر معتقد بود که برخی از دیالوگ‌ها کیفیت متناسب با توانایی بازیگری او را نداشت. او همچنین از تماس‌های واحد اولیه ناراحت بود، زیرا مانع از شروع روز او با نه حفره گلف می‌شد، همانطور که ترجیح می‌داد انجام دهد. بعد از اینکه او یک روز دستیار کارگردان را از یقه گرفت تا در مورد این موضوع شکایت کند، زمان‌های تماس روزانه از ۷ به ۹ صبح تغییر داده شد تا دورهای او را در نظر بگیرد. در طرف دیگر برنامه، خدمه زمان محدودی برای فیلم‌برداری بسیاری از صحنه‌های شبانه داشتند، زیرا به دلیل سن کالکین، نمی‌توانستند بعد از ساعت ۱۰ شب کار کنند.
پشی در مصاحبه‌ای با مجله پیپل در سال ۲۰۲۲ در مورد کار با کالکین گفت، «من عمداً تعاملاتم با او را محدود کردم تا پویایی را حفظ کنم» و اطمینان داشت که «در صفحه نمایش به نظر نرسد که ما به هیچ وجه دوستانه هستیم» تا «تمامیت رابطه خصمانه را حفظ کنیم».
در صحنه، پشی و استرن هر دو مشکل داشتند از فحش دادن خودداری کنند، که برای پسی آزاردهنده شد، زیرا کالکین نیز در صحنه بود. در واقع، تنها کلمات فحش که وارد فیلم شدند، «shit» بود که به طور تصادفی توسط دنیل استرن گفته شد وقتی کفشش از در حیوانات خانگی افتاد و «hell»، که توسط پشی و استرن گفته شد پس از اینکه شخصیت‌های آنها پس از عبور از تله‌های کوین با هم روبرو شدند و توسط جانی به شخصیت اسنیکس در فرشتگانی با روح‌های کثیف گفته شد. استفاده پشی از «فحش دادن کاریکاتوری» یا هذیان تهدیدآمیز، با شخصیت یوسمیتی سم از لونی تونز مقایسه شد.
بدلکارهای فیلم نیز در حین فیلمبرداری برای گروه تنش ایجاد کردند. کلمبوس گفت: «هر بار که بدلکاران یکی از آن بدلکاری‌ها را انجام می‌دادند، خنده‌دار نبود. ما تماشا می‌کردیم و من فقط دعا می‌کردم که بچه‌ها زنده باشند.» بدلکارها در ابتدا با تسمه‌های ایمنی آماده می‌شدند، اما به دلیل دید آنها در دوربین، بدلکاری‌های نهایی فیلم بدون آنها انجام شد. تروی براون و لئون دلینی به ترتیب بدلکاران پشی و استرن بودند. در طول یکی از تمرین‌ها برای صحنه‌ای که هری سعی می‌کند انگشت کوین را گاز بگیرد، بین پشی و کالکین آسیب دیدگی رخ داده بود؛ کالکین هنوز هم جای زخم دارد. تارانتولایی که روی صورت استرن راه می‌رود، واقعی بود.
سنتا موزس، که نقش تریسی را بازی می‌کرد، در سال ۲۰۲۰ یادآوری کرد که یکی از سخت‌ترین صحنه‌ها برای فیلم‌برداری، دویدن خانواده از طریق فرودگاه بین‌المللی اوهر برای رسیدن به پروازشان بود. اگرچه مدت زیادی طول نمی‌کشد، اما فیلمبرداری آن چند روز طول کشید. او به هالیوود ریپورتر گفت: «هزاران نفر اضافی وجود داشتند که همه با مهارت هماهنگ شده بودند تا هیچ یک از ما در خطر نباشیم که با سرعت کامل از ترمینال خطوط هوایی آمریکا بدویم و ما با سرعت کامل دویدیم. گاهی اوقات به هم برخورد می‌کردیم، مثل یک تصادف چند ماشینی در بزرگراه، و فقط می‌خندیدیم... تنظیمات زیادی وجود داشت و لحظات خطر به سختی از دست رفت، اما تا جایی که من می‌دانم، کسی آسیب ندید.»