stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
لایحه منع خشونت علیه زنان
اهداف و محورهای اصلی لایحه

لایحه منع خشونت علیه زنان با هدف حمایت از زنان در برابر انواع خشونت‌ها، از جمله خشونت جسمی، روانی، جنسی، و اقتصادی، تدوین شده است. این لایحه، محورهای اصلی زیر را شامل می‌شود:
تعریف خشونت علیه زنان: لایحه، تعریف جامعی از خشونت علیه زنان ارائه می‌دهد و انواع مختلف آن را مشخص می‌کند.
جرم‌انگاری خشونت: لایحه، برخی از رفتارهایی که مصداق خشونت علیه زنان هستند را جرم‌انگاری می‌کند و مجازات‌هایی را برای مرتکبین این جرایم تعیین می‌کند.
حمایت از قربانیان خشونت: لایحه، سازوکارهایی را برای حمایت از قربانیان خشونت، از جمله ارائه خدمات مشاوره‌ای، مددکاری، و حقوقی، و ایجاد خانه‌های امن، پیش‌بینی می‌کند.
پیشگیری از خشونت: لایحه، اقداماتی را برای پیشگیری از خشونت علیه زنان، از جمله آموزش و آگاهی‌بخشی عمومی، و توانمندسازی زنان، در نظر می‌گیرد. «خبرگزاری کار ایران (ایلنا)». ایلنا. دریافت‌شده در ۲۳ مه ۲۰۲۴.
نقاط قوت لایحه

لایحه منع خشونت علیه زنان، دارای نقاط قوت متعددی است که می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
جامعیت: لایحه، انواع مختلف خشونت علیه زنان را در بر می‌گیرد و به جنبه‌های مختلف این پدیده توجه می‌کند.
حمایت از قربانیان: لایحه، سازوکارهای مناسبی را برای حمایت از قربانیان خشونت پیش‌بینی می‌کند و به نیازهای آنان توجه می‌کند.
پیشگیری: لایحه، به اهمیت پیشگیری از خشونت توجه می‌کند و اقداماتی را برای کاهش این پدیده در نظر می‌گیرد.
نقاط ضعف و انتقادات وارد شده به لایحه

با وجود نقاط قوت، لایحه منع خشونت علیه زنان، دارای نقاط ضعفی نیز هست که مورد انتقاد برخی از فعالان حقوق زنان و کارشناسان قرار گرفته است. از جمله این نقاط ضعف می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
تعریف محدود از خشونت: برخی از منتقدان معتقدند که تعریف خشونت در لایحه، جامع و کامل نیست و برخی از مصادیق خشونت علیه زنان را در بر نمی‌گیرد.
مجازات‌های ناکافی: برخی دیگر از منتقدان معتقدند که مجازات‌های تعیین شده در لایحه برای مرتکبین خشونت، کافی و بازدارنده نیستند.
عدم توجه به ریشه‌های فرهنگی خشونت: برخی دیگر از منتقدان معتقدند که لایحه، به ریشه‌های فرهنگی خشونت علیه زنان توجه کافی ندارد و صرفاً به جنبه‌های قانونی و اجرایی این پدیده می‌پردازد. احمدی، لیلا (۱۳۹۷). «بررسی لایحه منع خشونت علیه زنان از منظر حقوق بشر» (۲): ۱۰۰-۱۲۵. از پارامتر ناشناخته |نام نشریه= صرف‌نظر شد (کمک)
چالش‌های پیش روی تصویب و اجرای لایحه

تصویب و اجرای لایحه منع خشونت علیه زنان با چالش‌های متعددی روبرو است. از جمله این چالش‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
مخالفت‌های سیاسی و مذهبی:
آنت لوئیس فینازی

| آنت لوئیس فینازی | آنت لوئیس فینازی |
| --- | --- |
پرونده:Annette Lewis Phinazee.pngدکتر فینازی در سال ۱۹۷۰: پرونده:Annette Lewis Phinazee.pngدکتر فینازی در سال ۱۹۷۰
نام هنگام تولد: آلتیا آنت لوئیس
زادهٔ: ۲۰ ژوئیهٔ ۱۹۲۰ اورنجبورگ، کارولینای جنوبی، ایالات متحده
درگذشت: ۱۷ سپتامبر ۱۹۸۳ (۶۳ سال) دورهام، کارولینای شمالی، ایالات متحده
تحصیلات: دانشگاه فیسک (لیسانس 1960) دانشگاه ایلینوی (MS 1948) دانشگاه کلمبیا (دکتری 1961)
پیشه(ها): کتابدار، مربی
کارفرما(ها): دانشگاه کلارک آتلانتا، دانشگاه مرکزی کارولینای شمالی
فرزندان: رامونا ادلین
آلتیا آنت لوئیس هوگ فینازی (زاده ۲۳ ژوئیه ۱۹۲۰ - درگذشته ۱۷ سپتامبر ۱۹۸۳ در دورهام، کارولینای شمالی) نخستین زن و نخستین زن سیاهپوست آمریکایی بود که مدرک دکترای علوم کتابداری را از دانشگاه کلمبیا دریافت کرد. او به عنوان یک پیشگام در زمینه کار کتابداری و آموزش شناخته می‌شد.
دوران اولیه زندگی و تحصیل

فینازی در ۲۳ ژوئیه ۱۹۲۰ در اورنجبورگ، کارولینای جنوبی به دنیا آمد. والدین او، ویلیام چارلز و آلثیا لایتنر لوئیس، معلم بودند. او با نام آلتی‌ها آننت لوئیس به دنیا آمد و نام‌های خانوادگی شوهر اولش (جرج لافایت هوگ، ازدواج ۱۹۴۴، فوت ۱۹۴۵) و شوهر دومش (جوزف فینازی، ازدواج ۱۹۶۲) را به خود گرفت.
فینازی به مدارس دولتی اورنجبرگ رفت و در سال ۱۹۳۹ با مدرک لیسانس هنر در زبان‌های خارجی مدرن از دانشگاه فیسک فارغ‌التحصیل شد. او مدرک کارشناسی علم کتابداری را در سال ۱۹۴۱ و مدرک کارشناسی ارشد علم کتابداری را در سال ۱۹۴۸ از دانشگاه ایلینوی اربانا-شمپین دریافت کرد.
در سال ۱۹۶۱، او نخستین زن و نخستین زن سیاه‌پوست آمریکایی بود که مدرک دکتری در علم کتابداری را از دانشگاه کلمبیا کسب کرد. پایان‌نامه او با عنوان "طبقه‌بندی کتابخانه کنگره در ایالات متحده: یک بررسی از نظرات و شیوه‌ها با توجه به مشکلات ساختاری و کاربرد" به عنوان یک اثر بنیادی در علم کتابداری توصیف شده است. تحقیقات او که به بررسی نحوه استفاده از طبقه‌بندی کتابخانه کنگره توسط کارکنان و مراجعه‌کنندگان کتابخانه می‌پرداخت، یکی از نخستین مواردی بود که استفاده مراجعه‌کنندگان از این سیستم مورد توجه قرار گرفت.
شغلی

فینازی فعالیت تدریس خود را در کارولینای شمالی در مدرسه تعلیمات شهرستان کازول از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۰ به عنوان معلم-کتابدار آغاز کرد. او از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۲ کاتالوگ‌نویس در کتابخانه کالج تالادگا در آلاباما بود. از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۴، سمت کتابدار روزنامه‌نگاری را در دانشگاه لینکلن میسوری بر عهده داشت. او در دانشگاه آتلانتا دوره‌های کاتالوگ‌نویسی و طبقه‌بندی را از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۷ تدریس کرد. پس از خدمت به عنوان کاتالوگ‌نویس در دانشگاه ایلی‌نوی جنوبی (۱۹۵۷–۱۹۶۲)، به دانشگاه آتلانتا برگشت و به عنوان رئیس خدمات ویژه فعالیت کرد که شامل مدیریت مجموعه سیاه‌پوستان کتابخانه ترور آرنت بود – یک مرکز مشهور جهانی برای آفرینش‌های آمریکایی (۱۹۶۲–۱۹۶۷) – و دوباره به استادی در مدرسه خدمات کتابداری (۱۹۶۳–۱۹۶۹) بازگشت. در سال ۱۹۶۹، او به عنوان معاون مدیر مرکز کتابخانه‌های کالج‌های مشترک در آتلانتا منصوب شد. این مرکز یک خدمت وابسته به کتابخانه با هدف توسعه کتابخانه‌های کالج‌ها و دانشگاه‌های تاریخی سیاه‌پوست بود.
فینازی در سال ۱۹۷۰ به عنوان دکترای مدرسه علم کتابداری دانشگاه مرکزی کارولینای شمالی منصوب شد. او در سال ۱۹۷۵ به عنوان نخستین زن سیاه‌پوست رئیس انجمن کتابخانه‌های کارولینای شمالی انتخاب شد. او به عنوان یک educator و مشاور به نسل‌های کتابداران سیاه‌پوست آمریکایی شناخته می‌شد و در سال ۱۹۷۸ از سوی کنگره سیاه‌پوستان انجمن کتابخانه‌های آمریکا افتخاراتی دریافت کرد.
میراث

فینازی در ۱۷ سپتامبر ۱۹۸۳ در دورهام، کارولینای شمالی درگذشت. دختر او، رمونا هوگ ادلین (متولد ۱۹۴۵)، به یک دانشگاهی و فعال تبدیل شد که به ترویج استفاده از اصطلاح "آفریقایی-آمریکایی" کمک کرد.
در سال ۱۹۸۴، جایزه آننت لوئیس فینازی در مدرسه علم کتابداری و اطلاعات دانشگاه مرکزی کارولینای شمالی تأسیس شد. این جایزه به عنوان یادبودی برای تلاش‌های او در بهبود دسترسی مردم کارولینای شمالی به ادبیات کودکان آفریقایی-آمریکایی طراحی شده و هر سال به فرد یا سازمانی که در این زمینه کار مشابهی انجام می‌دهد، اعطا می‌شود. او به طور پس از مرگ در سال ۱۹۸۹ جایزه خدمات برجسته انجمن کتابخانه‌های کارولینای شمالی را دریافت کرد.
رنگارنگ

| رنگارنگ | رنگارنگ |
| --- | --- |
ژانر: موسیقی پاپ
سازنده: اسماعیل احمدی داوود جم
مجری: فرزانه تائیدی گوگوش هایده
کشور سازنده:  ایران
زبان اصلی: فارسی
تولید: تولید
مکان تولید: تهران
مدت: ۳۰–۶۰ دقیقه
پخش: پخش
شبکهٔ اصلی: شبکه ۲ رادیو تلویزیون ملی ایران
انتشار اولیه: ۱۶ مهر ۱۳۵۵ – ۱۸ آبان ۱۳۵۷
انتشار: انتشار
نمایش‌های مشابه: شو پنجره‌ها شو چشمک
رنگارنگ یک نمایش تلویزیونی به تهیه‌کنندگی و کارگردانی اسماعیل احمدی و داوود جم و با اجرای خوانندگان مطرح ایران بود که از سال ۱۳۵۵ هر پنجشنبه و پس از مدتی هر جمعه بعد از ظهر تا چند هفته پیش از وقوع انقلاب ۵۷ از شبکه دو تلویزیون ملی ایران پخش می‌شد.
اولین قسمت این برنامه در ۱۶ مهر سال ۱۳۵۵ همزمان با جشن مهرگان و رنگی شدن شبکه دوم تلویزیون ملی ایران آغاز شد و ۳۰ دقیقه مدت داشت. فرزانه تأییدی به عنوان مجری در اولین قسمت این برنامه حضور داشت ولی وقتی قسمت دوم برنامه پس از یک وقفه یکماهه پخش شد، کارگردانان برنامه تصمیم گرفتند تا از مجری استفاده نکنند. بعدها گوگوش و هایده نیز در قسمتهایی از این برنامه در کنار اجرای ترانه‌های خود به عنوان مجری هم ظاهر شدند. تهیه‌کنندگان این برنامه پیشتر از نورپردازان رادیو تلویزیون ایران بودند و این واریته اولین تولید مشترک تلویزیونی آن دو بود. این برنامه به قدری مورد توجه قرار گرفت که قسمتهایی از آن بعدها به کشورهای همسایه از جمله کویت، بحرین، افغانستان و مصر نیز فروخته شد.
دست‌اندرکاران > مجریان

| مجری | حضور |
| --- | --- |
فرزانه تاییدی: قسمت اول
گوگوش: تعداد محدودی از قسمت‌ها
هایده: تعداد محدودی از قسمت‌ها
:
دست‌اندرکاران > خوانندگان

به ترتیب حروف الفبا اسم کوچک
| خواننده | سبک |
| --- | --- |
آغاسی: کوچه بازاری
آلیس الوندی: پاپ
ابی: پاپ
اشکان: پاپ (خواننده تازه نفس)
اکی بنایی: محلی
الهه: سنتی
امیر رسایی: پاپ
ایرج: سنتی
بتی: پاپ
بهی: پاپ (خواننده تازه نفس)
بیتا: پاپ
پری زنگنه: اپرا
پوران: پاپ و سنتی
پونه: پاپ
حبیب: پاپ
حبیب نیاورانی: پاپ (خواننده تازه نفس)
حسن خیاط باشی: پاپ
حسن شماعی زاده: پاپ
حمیرا: پاپ و سنتی
داریوش: پاپ
رامش: پاپ
زیبا: پاپ
سارا بفخم: محلی آذری
ستار: پاپ
سلی: پاپ
سوسن: کوچه بازاری
سیمین غانم: پاپ و سنتی
سیمین قدیری: پاپ (خواننده تازه نفس)
شاهرخ: پاپ
شهرام شب‌پره: پاپ
شهره: پاپ
ضیاء: پاپ و محلی
طوفان: پاپ
عارف: پاپ
علی معددیان: پاپ (خواننده تازه نفس)
عماد رام: سنتی (خواننده وزارت فرهنگ و هنر)
عهدیه: پاپ و سنتی
فتانه: پاپ (خواننده تازه نفس)
فرامرز پارسی: پاپ
فرزین: پاپ
فرشته: پاپ
فرهاد: راک و پاپ
فرهاد سوادکوهی: پاپ (خواننده تازه نفس)
فریدون فرخزاد: پاپ
فریدون فروغی: راک و پاپ
فیروزه: کوچه بازاری
کوروش یغمایی: راک و پاپ
گلپا: سنتی
گوگوش: پاپ
گیتی: پاپ و سنتی
لیلا فروهر: پاپ
مارتیک: پاپ
مازیار: پاپ
مانیا طاهری: سنتی (خواننده وزارت فرهنگ و هنر)
ماه‌منیر اشتیاق: پاپ (خواننده تازه نفس)
محمود عزلتی: پاپ (خواننده تازه نفس)
مرتضی: پاپ
مرجان: پاپ
مرسده: پاپ (خواننده تازه نفس)
مریم: پاپ (خواننده تازه نفس)
مولود زهتاب: پاپ
مهستی: پاپ و سنتی
نادیا رام: سنتی (خواننده وزارت فرهنگ و هنر)
نسرین: پاپ
نلی: پاپ
نوش آفرین: پاپ
هایده: پاپ و سنتی
هوشمند عقیلی: سنتی
یلدا: پاپ (خواننده تازه نفس)
:
دست‌اندرکاران > خوانندگان خارجی

| خواننده | کشور |
| --- | --- |
ایوا زانیکی: ایتالیا
امل ساین: ترکیه
آژدا پکان: ترکیه
نعیم پوپل: افغانستان
استاد مهوش: افغانستان
جلیل زلاند: افغانستان
مانوئل: لبنان
آندره دانیک: ارمنستان
آرمینه مارتیروسیان: ارمنستان
:
دست‌اندرکاران > رقصندگان

قسمت‌هایی از برنامه نیز به آتراکسیون‌های مختلف از جمله شعبده‌بازی، رقصهای فولکوریک ایرانی و بین‌المللی، عروسک‌بازی و مصاحبه با مردم اختصاص داده شده بود.
مگس‌گیر سینه‌گندمی

| Tawny-chested flycatcher | Tawny-chested flycatcher |
| --- | --- |
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 آسیب‌پذیر  (IUCN 3.1):  آسیب‌پذیر  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: گنجشک‌سانان
تیره:: ژیان‌مرغان
سرده:: مگس‌گیر نوک‌سیاه
گونه:: A. capitalis
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Aphanotriccus capitalis (Salvin, 1865): Aphanotriccus capitalis (Salvin, 1865)
مگس‌گیر سینه‌گندمی ( Aphanotriccus capitalis ) یا مگس گیر سالوین ، یک پرنده گنجشک‌سان کوچک از تیرۀ ژیان‌مرغان است. در مناطق پست کارائیب و کوهپایه‌ها تا ارتفاع 1000 متری از شرق نیکاراگوئه تا شمال کاستاریکا زادآوری می‌کند، اگرچه همۀ رکوردهای نیکاراگوئه نمونه‌های تاریخی جمع‌آوری‌شده در نزدیکی دریاچه نیکاراگوئه یا خروجی آن هستند.
فهرست میراث جهانی در نیوزیلند

| میراث جهانی در زلاند نو | میراث جهانی در زلاند نو |
| --- | --- |
 :  
اطلاعات: اطلاعات
کشور: زلاند نو
تاریخ ثبت: 22 نوامبر 1984
آثار ثبت شده: ۳
فهرست آزمایشی: 8
وبگاه: nz
میراث جهانی در زلاند نو تا تاریخ ۲۰۲۵ شامل سه اثر ثبت شده در کشور زلاند نو (نیوزلند) است که توسط میراث جهانی ثبت شده است.
سایت‌های سازمان میراث جهانی آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد، یونسکو، مکان‌هایی هستند که دارای اهمیت فرهنگی یا طبیعی هستند، همان‌طور که در پیمان‌نامه میراث جهانی، که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده، شرح داده شده است.  زلاند نو این پیمان‌نامه را در 22 نوامبر 1984 پذیرفت و از آن هنگام، مکان‌های طبیعی و فرهنگی زلاند نو واجد شرایط برای گنجانده شدن در فهرست میراث جهانی هستند. زلاند نو سه میراث ثبت شده و 8 نامزد ثبت جهانی در فهرست آزمایشی دارد.
میراث جهانی

یونسکو سایت‌ها را با ده معیار فهرست می‌کند. هر ورودی باید حداقل یکی از معیارها را داشته باشد.
میراث فرهنگی
میراث طبیعی
میراث طبیعی و فرهنگی
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| # | نگاره | نام | موقعیت | سال ثبت | ش ثبتمعیارها | شرح | منبع |
| ۱ | پارک ملی تونگاریرو |  | Manawatū-Whanganui | 1990 | 421bis; vi, vii, viii | Located at the terminus of the حلقه آتش, the park has active and extinct volcanoes, craters, vents, lava fields, and lakes. There are signs of یخچال طبیعی, with the remaining glaciers being limited to the slopes of کوه روپهو. There are diverse habitat types, including lowland broadleaf rainforests, راش جنوبی forests, and ice fields at high elevations. In 1990, the site was listed due to its natural significance, however, following the revised criteria, in 1993 it became the first site to be listed under the criteria for a چشم‌انداز فرهنگی. The mountains are sacred to the مائوری as they signify the spiritual link between the people and nature. |  |
| 2 | Te Wahipounamu – South West New_Zealand |  | اوتاگو, منطقه ساوتلند, وست کوست، نیوزیلند | 1990 | 551; vii, viii, ix, x | This large national park covers 10% of New_Zealand's landmass. It is located on the coast of the south-west part of the جزیره جنوبی and contains parts of the آلپ جنوبی mountain range. The landscape has been shaped by یخچال طبیعیs and there are آبدرهs, gorges, and a rugged coastline. The flora and fauna are representative of the ancient گوندوانا زیست‌بوم that has survived here longer than elsewhere due to the isolation of the islands. There are راش جنوبی and بوداکاجیان forests, جنگل بارانی معتدلهs, grasslands, and wetlands. The absence of mammalian predators resulted in the evolution of particular fauna that includes the کیوی قهوه‌ای جنوبی, تاکاهه, and کیا (پرنده). The کاکاپو parrot lived on the mainland until the early 1980s, but now survives only on some offshore islands. |  |
| 3 | New_Zealand Sub-Antarctic Islands |  | New_Zealand Subantarctic Islands | 1998 | 877; ix, x | This site comprises five groups of islands in the اقیانوس منجمد جنوبی: جزایر آنتیپودیز, جزایر اوکلند, Bounty, the Snares, and Campbell Islands. Located in a highly productive ocean, they are home to large and diverse communities of seabirds and پنگوئنs, including some species that live only here. There are ten species of آلباتروس, the rare باکلان جزیره بانتی, and large numbers of کبوتردریایی دودیs. The islands are home to the majority of شیر دریایی نیوزیلندیs (a group on the جزیره اندربی pictured) and the waters are breeding areas for the نهنگ صاف جنوبی. The typical flora on the islands are the بزرگ‌علفs, plants that have evolved to large sizes as an adaptation to the harsh environment. |  |
موقعیت جغرافیایی

Tongariro National Park
Te Wahipounamu
موقعیت میراث‌های جهانی در زلاند نو:
: فرهنگی
: طبیعی
الیزا (خواننده ایتالیایی)

| الیزا | الیزا |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: الیزا توفولی
زادهٔ: ۱۹ دسامبر ۱۹۷۷ ‏(۴۷ سال) تریسته، ایتالیا
ملیت: ایتالیا
پیشه‌ها:  خواننده  ترانه‌سرا  تهیه‌کننده موسیقی  عکاس 
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۶–اکنون
پیشه موسیقی: پیشه موسیقی
خاستگاه: مونفالکونه، ایتالیا
ژانر: موسیقی پاپ آلترناتیو راک پاپ راک
ساز(ها): صدا پیانو گیتار گیتار بیس پرکاشن ارگ فلوت
ناشر(ان): شوگر گروه موسیقی یونیورسال
 :  
الیزا در جشنواره بین‌المللی فیلم میامی در سال ۲۰۱۲
عکسی از الیزا اثر آدریانا تدسکی
الیزا توفولی (ایتالیایی: Elisa Toffoli؛ زادهٔ ۱۹ دسامبر ۱۹۷۷) که با تک‌نام هنری الیزا شناخته می‌شود، خواننده، موسیقی‌دان، آهنگساز و ترانه‌سرا اهل ایتالیا است. آثار وی مُلهم از موسیقی پاپ، آلترناتیو راک، الکترونیکا و تریپ هاپ است. در اروپا او را شاید بیشتر برای تک آهنگ «بیا باهام حرف بزن» می‌شناسند، در حالی که مخاطبان آمریکایی بیشتر آهنگ «پای‌کوبی» را در هر دو فصل ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ برنامهٔ پس فکر می‌کنی می تونی برقصی می‌شناسند. در ۱۸ دسامبر ۲۰۱۲، حاصل همکاری او با انیو موریکونه که ترانه‌ای به نام «هنوز در اینجا» است، در فیلم جنگوی زنجیرگسسته اثر کوئنتین تارانتینو و در آلبوم موسیقی متن آن، که نامزد جایزه گرمی بهترین موسیقی متن فیلم برای رسانه‌های تصویری شد، منتشر شد.
او نه آلبوم استودیویی، پنج آلبوم گردآوری‌شده، دو آلبوم زنده، هشت نماهنگ و ۵۱ تک‌آهنگ با فروش بیش از ۵٫۵ میلیون نسخه در ایتالیا منتشر کرده است که توسط شرکت‌های موزیکا ئی دیسکی و فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا با یک دیسک الماس، یک دیسک مولتی پلاتین، ۲۵ گواهی‌نامه پلاتین و چهار گواهی‌نامه طلا تأیید شده است.
او برنده شش جایزه در جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۲۰۰۱، یک جایزه تارگا تنکو، دو جایزه لونتسیا، ۱۳ جایزه باد و نوا، یک جایزه در رقابت‌های آوازخوانی فستیوالبار، یک روبان نقره‌ای، یک جایزهٔ دیوید دی دوناتلو و چندین جایزه دیگر، از جمله یک جایزهٔ موسیقی ام‌تی‌وی اروپا شده است.
زنان در موریس

| 0 | 1 |
| --- | --- |
دو رقصنده زن موسیقی سگا (وسط و راست) از موریس.: دو رقصنده زن موسیقی سگا (وسط و راست) از موریس.
شاخص نابرابری جنسیتی: شاخص نابرابری جنسیتی
ارزش: 0.347 (۲۰۲۱)
رُتبه: ۸۲ از ۱۹۱
مرگ مادر (در هر ۱۰۰٬۰۰۰): ۵۳ (۲۰۲۰)
سهم زنان در دولت‌ها: ۲۰٪ (۲۰۲۰)
زنان بالای ۲۵ سال با آموزش متوسطه: ۴۵.۲٪ (۲۰۱۰)
زنان کارمند و شاغل: ۵۰٪ (۲۰۱۸)
گزارش جهانی فاصله جنسیتی: گزارش جهانی فاصله جنسیتی
ارزش: 0.679 (۲۰۲۲)
رُتبه: ۱۰۵ از ۱۴۶ از مجموعِ ۱۴۴
زنان در موریس به وضعیت اجتماعی-جمعیتی زنان در موریس اشاره دارد. نقش زنان در جامعه موریس در طول قرن بیستم تغییر کرد. به‌طور تاریخی، فرهنگ موریس ساختارهای قدرت مردسالارانه را در حوزه‌هایی همچون خانواده و زندگی کاری حفظ کرده‌است. مشارکت زنان در نیروی کار به دلیل ایجاد منطقه پردازش صادرات توسط دولت موریس افزایش یافت. این تغییر منجر به افزایش خانواده‌های دو درآمدی و خانوارهایی شده است که زنان سرپرست خانوار هستند.
علاوه بر این، در سال ۲۰۰۸، موریس قانون حقوق استخدام را تصویب کرد. این قانون تبعیض در محیط کار را ممنوع کرده و پرداخت برابر برای کارهای با ارزش برابر را الزام می‌کند. بر اساس قانون مدنی و این قانون، زنان و مردان، بدون در نظر گرفتن وضعیت تأهل، از نظر قانونی حق انتخاب حرفه خود را دارند.
پارلمان

در دوران پس از استعمار، زنان در موریس تحت تأثیرات استعمار قرار گرفتند. در قرن ۱۹، قوانین موریس زنان را به‌عنوان اموال غیرقابل انتقال همسرانشان در نظر می‌گرفت. پس از مدتی دولت قوانینی را که مربوط به ارث و مهاجرت بود، لغو کرد. در سال ۱۹۸۹، دولت مسئولانی را در وزارتخانه‌های اصلی برای رسیدگی به مسائل مربوط به زنان منصوب کرد. گزارش‌های وزارت حقوق زنان و رفاه خانواده نشان‌دهنده برخی پیشرفت‌ها در مسائل مربوط به تبعیض است.
برخی از تحولات در پارلمان شامل انتصاب آمینه غریب‌فقیم به مقام ریاست‌جمهوری (۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸) و همچنین انتخاب مایا هانومانجی به‌عنوان اولین رئیس زن پارلمان در سال ۲۰۱۴ است.
رویدادها

در سال ۲۰۱۶، وزارت برابری جنسیتی درخواست کرد که یک تبلیغ از شرکت کوکاکولا به دلیل دریافت شکایت از یک مشاور جنسیت که آن را «جنسیت‌زده» تلقی کرده بود، حذف شود. در مارس ۲۰۱۸، قانونی جدید برای ایجاد شورای ملی زنان به‌عنوان بستری برای بیان نیازها و آرمان‌های زنان تصویب شد. برای رسیدگی به مسائلی مانند خشونت علیه زنان، قاچاق زنان و ترویج و حفاظت از حقوق جنسی و سلامت جنسی و باروری، در مه ۲۰۱۸، توافق‌نامه‌ای مشترک برای نظارت بر برنامه اقدام جنسیتی با اتحادیه اروپا امضا شد.
شاخص‌های توسعه > اقتصادی

در موریس، نرخ بیکاری زنان در سن کار (۱۵ سال به بالا) ۱۰٪ است. درصد زنان در مناصب ارشد، از جمله: مدیر ارشد، دبیر دائمی و معاون دبیر دائمی، از ۲۳٪ در سال ۲۰۰۱ به ۴۰٪ در سال ۲۰۱۶ افزایش یافت. کنفرانس بین‌المللی در اوت ۲۰۱۸، بیانیه‌ای در مورد توانمندسازی اقتصادی زنان و همچنین برنامه کاری برای حوزه‌های اولویت‌دار اتحادیه حاشیه اقیانوس هند ارائه داد تا به طور قابل توجهی در توانمندسازی اقتصادی زنان مشارکت کند.
شاخص‌های توسعه > آموزشی

نسبت دانش‌آموزانی که از دوره ابتدایی به دوره متوسطه در سال ۲۰۱۱ ارتقا یافتند، برای پسران ۷۹٪ و برای دختران ۸۴٪ بود.
شاخص‌های توسعه > جنسیتی

در سال ۲۰۱۳، شاخص نابرابری جنسیتی در موریس ۰.۳۷۵ بود. به گفته جیووا-دوریو، موریس در مسیر درستی برای حذف تبعیض علیه زنان قرار دارد.
فاطمه الشریف

فاطمه شریف (عربی: فاطمة الشريف)(۲ آپریل ۱۹۱۱ – ۳ اکتبر ۲۰۰۹)(۱۲ فروردین ۱۲۹۰ تا ۱۱ مهر ۱۳۸۸) که پس از ازدواج با ملک ادریس سنوسی، فاطمه السنوسی شناخته شد و از ۱۹۵۱ تا ۱۹۶۹ (۱۳۳۰ تا ۱۳۴۸) ملکه لیبی بود.
کودکی

فاطمه در ۱۹۱۱ (۱۲۹۰) در سیرنایکای ایتالیایی (مستعمره اولیه ایتالیا در شمال لیبی و کنار طرابلس) به دنیا آمد. او پنجمین دختر احمد شریف السنوسی، سومین رهبر طریقت سنوسی بود. پدرش در برابر نیروهای استعمارگر مقاومت می‌کرد. مادرش خدیجه، همسر دوم احمد شریف، دختر ژنرال احمد الریفی بود که در ۳ سپتامبر ۱۹۱۱ در کُفرا درگذشت. احمد الرفی یکی از بزرگان برجسته طریقت سنوسی و آخرین بازمانده از یاران سنوسی کبیر به شمار می‌رفت.
فاطمه در ۱۹۲۹ (۱۳۰۸)، مجبور شد از دست مارشال رودولفو گرازیانی، از فرماندهان اصلی موسولینی در شمال افریقا، سوار بر شتر به مصر فرار کند.
فاطمه در ۱۹۳۱ (۱۳۰۹)، با پسر عموی خود ادریس از لیبی، امیر آن زمان سیرنایکا و جانشین پدرش در سیوه ازدواج کرد. تنها پسر آنها در ۱۹۵۳ (۱۳۳۲) یک روز پس از تولد درگذشت.
دوران ملکه بودن

با به تخت نشستن ادریس به‌عنوان ملک لیبی در سال ۱۹۵۱ (۱۳۳۰)، فاطمه ملکه شد. در ۱۹۵۴ (۱۳۳۳)، برادرزاده‌اش ابراهیم الشلحی، مشاور ادریس را به قتل رساند، زیرا شایعه شده بود که مشاور، پادشاه را متقاعد کرده تا از فاطمه جدا شود و با دختر خودش ازدواج کند. ادریس دستور اعدام برادرزاده فاطمه را صادر کرد. صلاح بوصیر، که بعدها وزیر خارجه لیبی شد، از الیزابت دوم خواست تا ادریس را از این اعدام منصرف کند، اما موفق نشد.
وقتی پادشاه تصمیم گرفت به‌خاطر داشتن وارث ازدواج کند، فاطمه دو زن را برای ازدواج معرفی کرد، اما ادریس هیچ‌کدام را انتخاب نکرد و در سال ۱۹۵۵ با عالیه عبدالقادر الملوم، زنی مصری که نخست‌وزیرش معرفی کرده بود، ازدواج کرد. با این حال، چون ادریس فاطمه را طلاق نداده بود، او حاضر نشد کاخ سلطنتی در طبرق را ترک کند. چند ماه بعد، او و ادریس آشتی کردند.
رابطه بین ملکه فاطمه و شاه ادریس را رابطه‌ای شاد و صمیمی توصیف کرده‌اند. آن‌ها سرپرستی چندین کودک از اقوام خود را برعهده گرفتند و همچنین سلیمه، دختری الجزایری که پدرش در جنگ استقلال الجزایر کشته شده بود، را به فرزندی پذیرفتند. فاطمه زنی شوخ‌طبع، باهوش و سیاست‌مدار توصیف شده که توانایی آرام کردن دیگران، به‌ویژه کودکان را داشت و همواره از ادریس حمایت می‌کرد.
ملکه فاطمه الگوی زنان لیبی بود. در سال ۱۹۵۴، روزنامه‌نگار نل اسلیس با او در کاخ خصوصی‌اش در بنغازی مصاحبه کرد. او فاطمه را زنی شیک‌پوش و باوقار توصیف کرد که لباس‌های مدرن کریستین دیور می‌پوشید. با این حال، چون انگلیسی کمی می‌فهمید، سلمه دجانی، ندیمه‌اش، صحبت‌های او را ترجمه می‌کرد.
در جوانی، فاطمه برخلاف بیشتر زنان لیبی، زندگی منزوی نداشت و می‌توانست با مردان معاشرت کند و حتی با لباس ورزشی کوتاه تنیس بازی کند، اما بعد از ملکه شدن، مجبور شد مانند ۹۹ درصد زنان لیبی در انزوا زندگی کند. در سفرهای خارجی، سبک زندگی او تغییر می‌کرد و مانند زنان غربی لباس می‌پوشید و از تماشای نمایش‌های مد در پاریس یا بازدید از سالن‌های نمایش مانند فولی برژر لذت می‌برد.
فاطمه باور داشت که زنان لیبی در آینده به آزادی بیشتری دست خواهند یافت. او گفت:
"دختران لیبی به‌شدت مشتاق یادگیری و کسب آزادی هستند، اما این روند، آهسته و تدریجی خواهد بود."
پس از کودتا و پایان سلطنت

هنگام کودتای معمر قذافی در ۱۹۶۹ (۱۳۴۸)، فاطمه همراه همسرش برای درمان در ترکیه بود. با کمک دولت ترکیه، از شهر بورسا به کانمنا یورا در یونان رفتند. در ۱۳ سپتامبر (۲۲ شهریور)، او به دوست خانوادگی‌شان اریک آرمور والی دو کندول نوشت:
"وقتی کودتا شد، من و همسرم تنها بودیم و هیچ پولی نداشتیم. تا زمانی که دولت ترکیه به کمک ما آمد، هزینه هتل را پرداخت کرد و سفر ما به یونان را ترتیب داد."
در ۲۶ اکتبر (۴ آبان) دوباره به او نوشت:
"اینجا هوا سرد است و به‌زودی رمضان آغاز می‌شود، اما در هیچ کشور اروپایی نمی‌توانیم روزه بگیریم. این خواست خداست و شاید به نفع همه باشد. جمعه آینده به اسکندریه سفر می‌کنیم و همان روز به قاهره می‌رسیم."
فاطمه از ۳ نوامبر ۱۹۶۹ (۱۲ آبان/عقرب ۱۳۴۸) تا زمان مرگش در قاهره زندگی کرد. در نوامبر ۱۹۷۱ (عقرب ۱۳۵۰)، دادگاه مردمی لیبی او را به‌صورت غیابی به پنج سال زندان و مصادره اموالش محکوم کرد. خانه‌اش در طرابلس در سال ۲۰۰۷ (۱۳۸۶) به او بازگردانده شد.
فاطمه شریف در ۳ اکتبر ۲۰۰۹ (۱۱ مهر/میزان ۱۳۸۸) در قاهره در ۹۸ سالگی درگذشت. پیکرش به عربستان سعودی منتقل شد تا در قبرستان بقیع در مدینه، کنار همسر و پدرش دفن شود. اما عربستان به خانواده‌اش اجازه دفن او در بقیع را نداد. سرانجام، در ۷ اکتبر ، پس از نماز جنازه در مسجدالنبی، پیکرش در قبرستان حمزه، نزدیک کوه احد در مدینه به خاک سپرده شد.
↑  John Oakes: Libya: The History of Gaddafi's Pariah State بایگانی‌شده  در ۸ آوریل ۲۰۲۳ توسط Wayback Machine, p. 94–96
↑  John Oakes: Libya: The History of Gaddafi's Pariah State بایگانی‌شده  در ۸ آوریل ۲۰۲۳ توسط Wayback Machine, p. 94–96