جیمز ناکس پولک
ریاست جمهوری (1845–1849) > سیاست خارجی > جنگ مکزیک و آمریکا > دوره جنگ

پس از درگیری های اولیه، تیلور و بسیاری از ارتشش از رودخانه دور شدند تا خط تدارکات را ایمن کنند و یک پایگاه موقت، فورت تگزاس را ترک کردند.در راه بازگشت به ریو گرانده، نیروهای مکزیکی تحت فرماندهی ژنرال ماریانو آریستا تلاش کردند تا راه تیلور را مسدود کنند، زیرا سایر سربازان فورت تگزاس را محاصره کردند و ژنرال ارتش ایالات متحده را مجبور به حمله کردند، اگر او امیدوار بود که قلعه را تسکین دهد.در نبرد پالو آلتو، اولین درگیری مهم جنگ، سربازان تیلور آریستا را مجبور به ترک میدان کردند و مکزیکی‌ها تنها از چهار تا صدها کشته متحمل شدند.روز بعد، تیلور ارتش را به پیروزی در نبرد رساکا د لا پالما هدایت کرد و ارتش مکزیک را شکست داد.موفقیت‌های اولیه، حمایت از جنگ را افزایش داد، جنگی که علی‌رغم رأی‌های بی‌طرف در کنگره، ملت را عمیقاً از هم جدا کرده بود.بسیاری از ویگ‌های شمالی مانند دیگران با جنگ مخالف بودند.آنها احساس می کردند که پولک از میهن پرستی استفاده کرده است تا ملت را برای جنگیدن درگیر کند، هدف آن این بود که به بردگی فضایی برای گسترش داده شود.
پولک به دو افسر ارشد، سرلشکر وینفیلد اسکات و تیلور، بی اعتماد بود، زیرا هر دو ویگ بودند، و دموکرات ها را جایگزین آنها می کرد، اما احساس می کرد کنگره آن را تایید نخواهد کرد.او به اسکات سمت فرماندهی ارشد در جنگ را پیشنهاد کرد که ژنرال پذیرفت.پولک و اسکات قبلاً همدیگر را می‌شناختند و دوست نداشتند: رئیس‌جمهور علی‌رغم این واقعیت که اسکات به دنبال نامزدی ریاست‌جمهوری حزبش برای انتخابات 1840 بود، این انتصاب را انجام داد.پولک به این باور رسید که اسکات در دور کردن خود و ارتشش از واشینگتن و به ریو گرانده بسیار کند عمل می کند و از اینکه اسکات از نفوذ خود در کنگره برای شکست دادن طرح دولت برای افزایش تعداد ژنرال ها استفاده می کند، خشمگین شد.در آن زمان خبر پیروزی تیلور در رساکا د لا پالما رسید و پولک تصمیم گرفت که تیلور فرماندهی میدان را به عهده بگیرد و اسکات در واشینگتن بماند.پولک همچنین به کمودور کانر دستور داد تا به آنتونیو لوپز دو سانتا آنا اجازه دهد که از تبعید خود در هاوانا به مکزیک بازگردد، با این فکر که او در مورد معاهده واگذاری قلمرو به ایالات متحده در ازای بهایی مذاکره خواهد کرد.پولک نمایندگانی را برای مذاکره با سانتا آنا به کوبا فرستاد.
پولک یک اکسپدیشن ارتش به رهبری استفن دبلیو کرنی را به سمت سانتافه به قلمروی فراتر از ادعاهای اصلی در تگزاس فرستاد.در سال 1845، پولک، از ترس مداخله فرانسه یا بریتانیا، ستوان آرچیبالد اچ. گیلسپی را با دستوری به کالیفرنیا فرستاد تا یک شورش طرفدار آمریکا را تحریک کند که می تواند برای توجیه الحاق قلمرو مورد استفاده قرار گیرد.پس از ملاقات با گیلسپی، کاپیتان ارتش جان سی. فریمونت مهاجران در شمال کالیفرنیا را رهبری کرد تا پادگان مکزیکی را در سونوما سرنگون کنند تا به شورش پرچم خرس ها معروف شود.در اوت 1846، نیروهای آمریکایی تحت فرمان کرنی، سانتافه، مرکز استان نیومکزیکو را بدون شلیک گلوله تصرف کردند.تقریباً همزمان، کمدور رابرت اف. استاکتون به لس آنجلس آمد و تصرف کالیفرنیا را اعلام کرد.پس از سرکوب شورش توسط نیروهای آمریکایی، ایالات متحده کنترل مؤثری بر نیومکزیکو و کالیفرنیا داشت.با این وجود، تئاتر غربی جنگ برای پولک یک سردرد سیاسی خواهد بود، زیرا اختلاف بین فریمونت و کرنی منجر به گسست بین پولک و سناتور قدرتمند میزوری (و پدرزن فریمونت)، توماس هارت بنتون شد.
سرخوشی اولیه عمومی در مورد پیروزی ها در آغاز جنگ به آرامی از بین رفت.در آگوست 1846، پولک از کنگره خواست تا 2 میلیون دلار (حدود 60.7 میلیون دلار در سال 2023) به عنوان پیش پرداخت برای خرید احتمالی زمین های مکزیکی اختصاص دهد.درخواست پولک مخالفت‌ها را برانگیخت، زیرا او هرگز تمایل خود را برای ضمیمه کردن بخش‌هایی از مکزیک (به غیر از زمین‌های مورد ادعای تگزاس) علنی نکرده بود.مشخص نبود که آیا چنین زمین‌هایی که به تازگی به دست آمده‌اند برده یا آزاد خواهند بود، و بحث‌های شدید و تندی وجود داشت.دیوید ویلموت از پنسیلوانیا، یکی از اعضای دموکرات کنگره، که قبلاً از حامیان جدی دولت پولک بود، اصلاحیه‌ای را در لایحه ویلموت ارائه کرد که بردگی را در هر سرزمینی که با استفاده از پول به دست می‌آید ممنوع می‌کند.لایحه تخصیص، با شرط ویلموت پیوست، به تصویب مجلس رسید، اما در سنا رد شد.این اختلاف به ضرر حزب پولک تمام شد و دموکرات ها کنترل مجلس را در انتخابات 1846 از دست دادند.با این حال، در اوایل سال 1847، پولک در تصویب لایحه‌ای برای افزایش هنگ‌های بیشتر موفق بود، و او نیز در نهایت تاییدیه را برای تخصیص به دست آورد.
برای تلاش برای پایان دادن سریع به جنگ، در ژوئیه 1846، پولک حمایت از کودتای احتمالی به رهبری رئیس جمهور سابق مکزیکی، ژنرال آنتونیو لوپز دو سانتا آنا را در نظر گرفت، با این امید که سانتا آنا بخش هایی از کالیفرنیا را بفروشد.سانتا آنا در تبعید در کوبا بود که هنوز مستعمره اسپانیا بود.پولک نامه ای فرستاد تا با سانتا آنا گفتگوهای محرمانه داشته باشد.کنسول ایالات متحده در هاوانا، آر.بی. کمپبل، شروع به جستجوی راهی برای تعامل با سانتا آنا کرد.سرهنگ آلخاندرو خوزه آتوچا، یک شهروند آمریکایی و اصالتا اسپانیایی، سانتا آنا را می شناخت و در ابتدا به عنوان یک واسطه عمل می کرد.پولک به تماس‌های خود با آتوچا در دفتر خاطرات خود اشاره کرد و گفت که سانتا آنا علاقه‌مند به انعقاد معاهده با ایالات متحده برای به دست آوردن قلمرو است در حالی که مکزیک مبلغی را دریافت می‌کند که شامل تسویه بدهی‌هایش می‌شود.پولک تصمیم گرفت که آتوچا غیرقابل اعتماد است و نماینده خود، الکساندر اسلیدل مکنزی، (از خویشاوندان جان اسلیدل) را برای ملاقات با سانتا آنا فرستاد.مکنزی به سانتا آنا گفت که پولک مایل است او را در قدرت ببیند و اگر به توافق برسند که محاصره دریایی ایالات متحده برای مدت کوتاهی برداشته شود تا سانتا آنا به مکزیک بازگردد.پولک 2 میلیون دلار از کنگره درخواست کرد تا قبل از امضای معاهده برای مذاکره با مکزیک یا پرداخت به مکزیک استفاده شود.محاصره در واقع برای مدت کوتاهی برداشته شد و سانتا آنا به مکزیک بازگشت، نه برای رهبری دولتی که با ایالات متحده بر سر یک معاهده مذاکره می کند، بلکه برای سازماندهی دفاع نظامی از میهن خود.سانتا آنا از ساده لوحی پولک خوشحال شد؛ ​​پولک توسط سانتا آنا "اسنوکر" شده بود.سانتا آنا به جای رسیدن به توافقی با ایالات متحده، از مکزیک دفاع کرد و تا پایان جنگید."اقدامات او حداقل یک سال جنگ را طولانی کرد و بیش از هر فرد مجرد دیگری، این سانتا آنا بود که رویای جنگ کوتاه پولک را انکار کرد."
این باعث شد که پولک موقعیت خود را در مکزیک سخت تر کند، و او دستور فرود آمریکایی در وراکروس، مهم ترین بندر مکزیک در خلیج مکزیک را صادر کرد.از آنجا، سربازان باید از طریق قلب مکزیک به مکزیکو سیتی راهپیمایی کنند، که امید می رفت به جنگ پایان دهد.تیلور با ادامه پیشروی در شمال شرقی مکزیک، ارتش مکزیکی به رهبری آمپودیا را در نبرد مونتری در سپتامبر 1846 شکست داد، اما به نیروهای آمپودیا اجازه داد تا از شهر عقب نشینی کنند، و این باعث تعجب پولک شد.پولک معتقد بود که تیلور به شدت دشمن را تعقیب نکرده بود و فرماندهی اکسپدیشن وراکروس را به اسکات پیشنهاد کرد.
عدم اعتماد پولک به تیلور توسط ژنرال ویگ که می ترسید رئیس جمهور پارتیزان قصد نابودی او را داشته باشد، بازگردانده شد.بر این اساس، تیلور از دستورات برای ماندن در نزدیکی مونتری سرپیچی کرد.در مارس 1847، پولک متوجه شد که تیلور به راهپیمایی به سمت جنوب ادامه داده و شهر سالتییو در شمال مکزیک را تصرف کرده است.ارتش تیلور فراتر از سالتییلو ادامه داد، ارتش تیلور با نیروی بزرگتر مکزیکی به رهبری سانتا آنا در نبرد بوئنا ویستا جنگید.گزارش های اولیه با شادی فراوان به مکزیک پیروز شد، اما سانتا آنا عقب نشینی کرد.تلفات مکزیکی ها پنج برابر آمریکایی ها بود، و این پیروزی تیلور را حتی بیشتر به یک قهرمان نظامی در چشم مردم آمریکا تبدیل کرد، اگرچه پولک ترجیح داد به جای ژنرال ویگ، شجاعت سربازان را مد نظر قرار دهد.
ایالات متحده با تهاجم خود به قلب مکزیک از طریق وراکروس و در نهایت تصرف مکزیکو سیتی، در پی نبردهای سخت، مسیر جنگ را تغییر داد.در مارس 1847، اسکات به وراکروس رسید و به سرعت کنترل شهر را به دست آورد.مکزیکی ها انتظار داشتند که تب زرد و سایر بیماری های گرمسیری نیروهای ایالات متحده را تضعیف کند.با تسخیر وراکروس، پولک نیکلاس تریست، منشی ارشد بیوکنن را برای همراهی با ارتش اسکات و مذاکره درباره پیمان صلح با رهبران مکزیکی فرستاد.به تریست دستور داده شد که به دنبال واگذاری آلتا کالیفرنیا، نیومکزیکو، و باخا کالیفرنیا، به رسمیت شناختن ریو گرانده به عنوان مرز جنوبی تگزاس، و دسترسی ایالات متحده به سراسر تنگه تهیونتپک باشد.تریست مجاز به پرداخت 30 میلیون دلار در ازای این امتیازات بود.
در آگوست 1847، زمانی که اسکات به سمت مکزیکوسیتی پیش رفت، سانتا آنا را در نبرد کنترراس و نبرد چوروبوسکو شکست داد.با آمریکایی‌ها در دروازه‌های مکزیکوسیتی، تریست با کمیسران مذاکره کرد، اما مکزیکی‌ها مایل بودند کمی تسلیم شوند.اسکات آماده شد تا مکزیکوسیتی را بگیرد، که در اواسط سپتامبر انجام داد.در ایالات متحده، بحث سیاسی داغی در مورد اینکه ایالات متحده باید به دنبال الحاق مکزیک باشد، مطرح شد، ویگ هایی مانند هنری کلی استدلال می کردند که ایالات متحده فقط باید به دنبال حل مسئله مرز تگزاس باشد، و برخی توسعه طلبان برای الحاق استدلال می کردند.نماینده ویگ، آبراهام لینکلن از ایلینوی، قطعنامه‌های «نقطه دقیق» را معرفی کرد و از پولک خواست که دقیقاً محل ریخته شدن خون آمریکایی‌ها در خاک آمریکا برای شروع جنگ را اعلام کند، اما مجلس از بررسی آنها خودداری کرد.