stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آشیکاگا اوجینوهیمه

| آشیکاگا اوجینوهیمه | آشیکاگا اوجینوهیمه |
| --- | --- |
کانتو کوبو: کانتو کوبو
دوره مسئولیت ۱۵۸۳ – ۱۵۹۰: دوره مسئولیت ۱۵۸۳ – ۱۵۹۰
پس از: آشیکاگا یوشیئوجی
حاکم قلعه کاخ کونوسو (خاندان کیتسوره گاوا): حاکم قلعه کاخ کونوسو (خاندان کیتسوره گاوا)
دوره مسئولیت ۱۵۹۰ – ۱۶۲۰: دوره مسئولیت ۱۵۹۰ – ۱۶۲۰
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱ ژانویهٔ ۱۵۷۴
درگذشته: ۶ ژوئن ۱۶۲۰
ملیت: ژاپن
همسر(ان): آشیکاگا کونیتومو آشیکاگا یوریئوجی
مادر: جوکو-این
پدر: آشیکاگا یوشیئوجی
خویشاوندان: هوجو اوجی‌یاسو (مادربزرگ) هایاکاوا دونو (عمه) هوجو اوجیماسا (دایی) هوجو اوجیترو (دایی) هوجو اوجیکونی (دایی) هوجو اوجینوری (دایی)
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری:  شوگون‌سالاری آشیکاگا  خاندان تویوتومی  خاندان کیتسوره‌گاوا
یگان:  کانتو کوبو
آشیکاگا اوجینوهیمه (به ژاپنی: 足利 氏姫 Ashikaga Ujinohime); ۱ ژانویهٔ ۱۵۷۴ – ۶ ژوئن ۱۶۲۰) یک زن جنگجو اونا بوگیشا و کانتو کوبو اهل ژاپن بود.
جعفر پورهاشمی

| جعفر پورهاشمی | جعفر پورهاشمی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۴ شهریور ۱۳۰۵ تهران، ایران
درگذشت: ۳۰ تیر ۱۳۸۰ تهران، ایران
آرامگاه: قطعه ۲۲۰ گورستان بهشت زهرا
ملیت: ایرانی
پیشه(ها): آهنگساز، نوازنده و خواننده
سال‌های فعالیت: ۱۳۳۸–۱۳۵۷
دوره: فیلم‌های فارسی
والدین: سیدمحمود
جعفر پورهاشمی در منزل شخصی اش در زمستان ۱۳۷۲
جعفر پورهاشمی (زادهٔ ۴ شهریور ۱۳۰۵ – درگذشتهٔ ۳۰ تیر ۱۳۸۰) آهنگساز، نوازنده، شاعر و خواننده‌ اهل ایران بود. بیشترین فعالیت‌های او در فیلم‌های فارسی پیش از انقلاب سال ۱۳۵۷ به عنوان نوازنده، شاعر یا خواننده بوده است.
زندگی‌نامه

جعفر پورهاشمی ۴ شهریور ۱۳۰۵ در تهران متولد شد. در نوجوانی به مدرسه «نوبنیاد» راه یافت و نزد علینقی وزیری، تار و ردیف موسیقی سنتی را آموخت. همراه با افزایش تولید فیلم‌های فارسی، پورهاشمی به عنوان آهنگساز و شاعر، ترانه‌های متعددی برای آن فیلم‌ها ساخت و خوانندگی برخی از آن‌ها را نیز بر عهده گرفت. از ویژگی‌های آثار پورهاشمی، وفاداری به موسیقی سنتی ایرانی بود.
جعفر پورهاشمی در کنار همکاری با تولیدکنندگان فیلم، شعرهایی هم برای آگهی‌های بازرگانی رادیو و تلویزیون می‌ساخت که برخی از آن‌ها به شهرت رسید. او همچنین چندین ترانه طنزآمیز مثل «تاکسی» را ساخته، خوانده یا دکلمه کرده که آن‌ها نیز در زمان خود شهرت یافتند. جعفر پورهاشمی پس از انقلاب ۱۳۵۷ کار موسیقی را کنار گذاشت و تنها به تدریس پرداخت.
وی در سال‌های پس از انقلاب کاملاً گوشه انزوا گرفت و فعالیت هنری خود را ترک کرد به گونه‌ای که حتی دعوت ایرج خواجه امیری[پیوند مرده] را نیز رد کرد. او بیشتر به دلیل ساختن آهنگ فیلم جدایی (۱۳۴۸) به شهرت رسید در حالیکه بسیاری معتقدند به دلیل تشابه صدا بسیاری از آثار صوتی او از جمله آوازهایش به نام ایرج ثبت شده‌است. آواز او در گنج قارون به جای (در دهان) ظهوری و ترانه معروف آخ برم راننده را از جمله آثار مهم او به‌شمار می‌روند در حالیکه در این اثر وی به همراه حبیب‌الله بدیعی آهنگسازی گنج قارون را انجام داده‌است.
عهدیه یکی از خوانندگانی است که همواره مشتاق اجرای ترانه‌های جعفر پورهاشمی بود و در بسیاری از فیلم‌ها ترانه‌های او را اجرا کرده‌است. مهوش دیگر خواننده‌ای است که به ترانه‌ها و سروده‌های پورهاشمی علاقه داشت و همواره از ترانه‌های او و بداهه نوازی‌های پورهاشمی به نیکی یاد می‌کرد.
جعفر پورهاشمی همچنین به عنوان یکی از پیشگامان تبلیغ موزیکال در فیلم‌های فارسی شناخته می‌شود و آهنگ پپسی کولا را برای نخستین بار به فارسی اجرا کرده‌است.
او در سن ۷۴ سالگی در ۳۰ تیر ۱۳۸۰ در زادگاهش تهران درگذشت.
فیلمشناسی > نوازندگی در فیلم‌های فارسی

حق و ناحق (۱۳۵۷)
پیش‌کسوت (۱۳۵۵)
فراشباشی (۱۳۵۴)
ماشین مشتی ممدلی (۱۳۵۳)
آقای جاهل (۱۳۵۲)
جنوبی (۱۳۵۲)
مغربی (۱۳۵۲)
نواب (۱۳۵۱)
بده در راه خدا (۱۳۵۰)
پهلوان در قرن اتم (۱۳۵۰)
رضا چلچله (۱۳۵۰)
عزیز قرقی (۱۳۵۰)
مبارزه با شیطان (۱۳۵۰)
عشق قارون (۱۳۴۷)
آقا موچول (۱۳۴۵)
امیرارسلان نامدار (۱۳۴۵)
بیست سال انتظار (۱۳۴۵)
پروفسور نخاله (۱۳۴۵)
جهان پهلوان (۱۳۴۵)
حاتم طائی (۱۳۴۵)
حسین کرد (۱۳۴۵)
داماد فراری (۱۳۴۵)
دو انسان (۱۳۴۵)
رانندگان جهنم (۱۳۴۵)
سه ناقلا در ژاپن (۱۳۴۵)
شارلاتان (۱۳۴۵)
]0فیل و فنجان (۱۳۴۵)
کابوس (۱۳۴۵)
کلاه نمدی (۱۳۴۵)
میلیونر فراری (۱۳۴۵)
یک قدم تا بهشت (۱۳۴۵)
ببر کوهستان (۱۳۴۴)
پاسداران دریا (۱۳۴۴)
جلاد (۱۳۴۴)
خوشگل خوشگلا (۱۳۴۴)
دزد بانک (۱۳۴۴)
سه تا بزن‌بهادر (۱۳۴۴)
سه تا نخاله (۱۳۴۴)
شانس بزرگ (۱۳۴۴)
شیرمرد (۱۳۴۴)
شیطون بلا (۱۳۴۴)
قهرمان قهرمانان (۱۳۴۴)
مراد و لاله (۱۳۴۴)
مرخصی اجباری (۱۳۴۴)
مرد ده میلیون تومانی (۱۳۴۴)
من مادرم (۱۳۴۴)
مو طلایی شهر ما (۱۳۴۴)
ولگرد قهرمان (۱۳۴۴)
یکپارچه آقا (۱۳۴۴)
آقای قرن بیستم (۱۳۴۳)
افسانه دهکده (۱۳۴۳)
جاهل محل (۱۳۴۳)
جاهل‌ها و ژیگول‌ها (۱۳۴۳)
جهنم زیر پای من (۱۳۴۳)
چهار تا شیطون (۱۳۴۳)
دختر ولگرد (۱۳۴۳)
دختران با معرفت (۱۳۴۳)
شکوفه‌های امید (۱۳۴۳)
گردن کلفت (۱۳۴۳)
وسوسه (۱۳۴۳)
آقای هفت رنگ (۱۳۴۲)
پرتگاه مخوف (۱۳۴۲)
مادر فداکار (۱۳۴۲)
محکوم (۱۳۴۲)
مرد میدان (۱۳۴۲)
خداداد (۱۳۴۱)
گل گمشده (۱۳۴۱)
نصیب و قسمت (۱۳۴۱)
دوقلوها (۱۳۳۸)
فیلمشناسی > شعر

حق و ناحق (۱۳۵۷)
حلقه‌های ازدواج (۱۳۵۶)
پیش‌کسوت (۱۳۵۵)
ماشین مشتی ممدلی (۱۳۵۳)
آقای جاهل (۱۳۵۲)
نواب (۱۳۵۱)
خوشگل محله (۱۳۵۰)
امیرارسلان نامدار (۱۳۴۵)
پروفسور نخاله (۱۳۴۵)
حسین کرد (۱۳۴۵)
دو انسان (۱۳۴۵)
رانندگان جهنم (۱۳۴۵)
سه ناقلا در ژاپن (۱۳۴۵)
کابوس (۱۳۴۵)
کلاه نمدی (۱۳۴۵)
ول‌معطلی (۱۳۴۵)
ببر کوهستان (۱۳۴۴)
پاسداران دریا (۱۳۴۴)
جلاد (۱۳۴۴)
زشت و زیبا (۱۳۴۴)
سه تا بزن‌بهادر (۱۳۴۴)
شانس بزرگ (۱۳۴۴)
شیرمرد (۱۳۴۴)
قهرمان قهرمانان (۱۳۴۴)
گنج قارون (۱۳۴۴)
مراد و لاله (۱۳۴۴)
من مادرم (۱۳۴۴)
ولگرد قهرمان (۱۳۴۴)
یکپارچه آقا (۱۳۴۴)
افسانه دهکده (۱۳۴۳)
جاهل محل (۱۳۴۳)
جاهل‌ها و ژیگول‌ها (۱۳۴۳)
جهنم زیر پای من (۱۳۴۳)
چهار تا شیطون (۱۳۴۳)
دختر ولگرد (۱۳۴۳)
دختران با معرفت (۱۳۴۳)
گردن کلفت (۱۳۴۳)
آقای هفت رنگ (۱۳۴۲)
پرتگاه مخوف (۱۳۴۲)
طلاق (۱۳۴۲)
مادر فداکار (۱۳۴۲)
مرد میدان (۱۳۴۲)
خداداد (۱۳۴۱)
گل گمشده (۱۳۴۱)
دوقلوها (۱۳۳۸)
فیلمشناسی > خواننده

(۱۹) فیلم با مآخذ (بیش از ۳۵ فیلم به همراه ایرج یا صدای دوم)
عنتر و منتر (۱۳۵۵)
ماشین مشتی ممدلی (۱۳۵۳)
بده در راه خدا (۱۳۵۰)
پهلوان در قرن اتم (۱۳۵۰)
خوشگل محله (۱۳۵۰)
گنج قارون (۱۳۴۷)
دو انسان (۱۳۴۵)
رانندگان جهنم (۱۳۴۵)
جلاد (۱۳۴۴)
سه تا بزن‌بهادر (۱۳۴۴)
شیرمرد (۱۳۴۴)
مرخصی اجباری (۱۳۴۴)
مرد ده میلیون تومانی (۱۳۴۴)
جاهل‌ها و ژیگول‌ها (۱۳۴۳)
دختران با معرفت (۱۳۴۳)
آقای هفت رنگ (۱۳۴۲)
مسافری از بهشت (۱۳۴۲)
خداداد (۱۳۴۱)
گل گمشده (۱۳۴۱)
فیلم مردی از اصفهان (۱۳۴۶)
پرویز هودبهائی

| پرویز هودبهائی | پرویز هودبهائی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۱ ژوئیهٔ ۱۹۵۰ ‏(۷۴ سال)
ملیت: Pakistani
شهروندی: Pakistan
محل تحصیل: مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT)
شناخته‌شده برای: His work on the Parton distribution functions, Field Theory, پدیدارشناسی فیزیک ذره‌ای، ابرتقارن and جبر مجرد
جوایز: UNESCO Kalinga Prize (2003) برنامه فولبرایت (۱۹۹۸–۹۹) فیض احمد فیض (۱۹۹۰) Abdus Salam Award (1984) Baker Award for Electronics (۱۹۶۸)
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): فیزیک هسته‌ای
محل کار: Quaid-e-Azam University National Centre for Physics
تأثیر گرفته از: عبدالسلام، جرج برنارد شاو، برتراند راسل
 :  
پرویز هودبهائی (انگلیسی: Pervez Hoodbhoy؛ زاده ۱۱ ژوئیهٔ ۱۹۵۰) یک دانشمند فیزیکدان هسته‌ای و فعال اجتماعی اهل پاکستان است.
ژان مارتن

| ژان مارتین | ژان مارتین |
| --- | --- |
زادهٔ: ۶ مارس ۱۹۲۲
درگذشت: ۲ فوریهٔ ۲۰۰۹ (۸۶ سال)
ژان مارتن (فرانسوی: Jean Martin‎; ۶ مارس ۱۹۲۲ – ۲ فوریهٔ ۲۰۰۹) یک هنرپیشه اهل فرانسه بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به ترس روی شهر، نبرد الجزیره، به من میگن هیچ‌کس، یک نابغه، دو شریک و یک ساده‌دل اشاره کرد.
راتلام

شهر راتلام (به انگلیسی: Ratlam) با جمعیت ۲۵۳٫۵۰۷ نفر در ایالت مادایا پرادش در کشور هند واقع شده‌است.
ملکه این‌هیون

| 0 | 1 |
| --- | --- |
Korean name: Korean name
هانگول: 인현왕후
هانجا: 仁顯王后
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده: Inhyeon Wanghu
مک‌کیون–ریشاور: Inhyŏn Wanghu
ملکه مین این‌هیون (کره‌ای: 인현왕후 민씨; هانجا: 仁顯王后 閔氏; ۱۵ مه ۱۶۶۷ – ۱۶ سپتامبر ۱۷۰۱) از قبیلهٔ یوهونگ مین، دومین ملکه همسر پادشاه سوک‌جونگ، نوزدهمین پادشاه چوسان بود. او از سال ۱۶۸۱ تا زمان برکناری‌اش در سال ۱۶۸۸ و از زمان بازگشتش در سال ۱۶۹۴ تا زمان مرگش در سال ۱۷۰۱ ملکه چوسان بود. وی یکی از شناخته‌شده‌ترین ملکه‌ها در تاریخ کره است و زندگی او در بسیاری از درام‌های تاریخی کره‌ای به تصویر کشیده شده است.
زندگی > زندگی اولیه و خانواده

ملکه آینده در طول هشتمین سال سلطنت پادشاه هیون‌جونگ در ۱۵ مه سال ۱۶۶۷، در قبیلهٔ یوهونگ مین متولد شد، او دومین دختر وزیر دفاع، مین یو-جونگ و همسر دوم او، بانو سونگ از قبیلهٔ یون‌جین سونگ بود.

گفته شده که مادرش در دورانی که او را باردار بود خواب عجیبی دید.
بانو مین از طریق مادرش نوه وزیر ارشد دولت، سونگ چون-گیل (یکی از اعضای جناح سواین) بود. وی همچنین به فاصله پنج نسل نوه فرزندخوانده یی اون-جوک، به دلیل خون مشترک از سمت مادری و در نهایت به دلیل ازدواج دو برادر بزرگترش، او یکی از اقوام دور ملکه میونگ‌سونگ (مادر پادشاه سوک‌جونگ) و ملکه این‌گیونگ (اولین همسر پادشاه سوک‌جونگ) بود.
از نظر خویشاوندی، ملکه این‌گیونگ و ملکه این‌هیون خویشاوندان درجه یازده یکدیگر بودند. ملکه این‌هیون یکی از بستگان درجه دهم پدر ملکه این‌گیونگ، کیم مان-گی و عمویش کیم مان-جونگ بود. پدربزرگ ملکه این‌گیونگ، کیم گی-هوی، عموی مادربزرگ مادری ملکه
این‌هیون، بانو کیم از قبیلهٔ گوانگ‌سان کیم (مادر سونگ چون-گیل) بود. و همچنین پدربزرگ مادری سونگ چون-گیل، کیم یون-هوی، برادر کوچکتر کیم گی-هوی بود.
علاوه بر این، دومین همسر مین چونگ-جونگ (عموی ملکه این‌هیون و محقق مشهور دوره چوسان) بانو هونگ از قبیلهٔ نام‌یانگ هونگ و مادربزرگ پدری ملکه این‌گیونگ، بانو یون از قبیلهٔ
هاپ‌یونگ یون (مادر کیم مان-گی و کیم مان-جونگ) خویشاوند مادری یکدیگر بودند. همچنین مادربزرگ مادری کیم مان-گی و کیم مان-جونگ، بانو هونگ (دختر هونگ میونگ-وون) خواهر کوچکتر هونگ چو-یون (پدرزن مین چونگ-جونگ) و هونگ چو-هو (پدرزن هان سونگ-وو) بود.
مادربزرگ ملکه این‌گیونگ، بانو یون، دخترعموی هونگ سو-هون (پسر هونگ چو-هو و برادرزن هان سونگ-وو) بود که با دختر هونگ یی-سوک، که دختر خواهرش بود، ازدواج کرد. همسر برادر ملکه این‌هیون، یی مان-چونگ (همسر مین جین-هو) با همسر کیم مان-جونگ دخترعموی درجه ششم یکدیگر بودند. پدرزن مین جین-هو، یی دان-سانگ و پدرزن کیم مان-جونگ، یی یون-سانگ نیز پسرعموی یکدیگر بودند. در حوالی زمان مرگ ملکه این‌هیون، کیم گوانگ-تاک، برادرزاده درجه پنجم ملکه این‌گیونگ و نوه کیم مان-جونگ، با دختر مین جین-هو ازدواج کرد و به این ترتیب او همسر برادرزاده ملکه این‌هیون شد.
بانو مین از طریق مادربزرگ پدری‌اش، بانو یی از قبیلهٔ یون‌نان یی، چهارمین نوهٔ پادشاه سونگ‌جونگ، نبیره شاهدخت گیونگ‌سوک و پسرعمویش هیو جوک، که دو بار از او جدا شده، بود.
ملکه از طریق مادربزرگ اعظم خود بانو مین از قبیلهٔ یوهونگ مین (مادربزرگ مادری بانو یی) یکی از اقوام درجه سوم مین جونگ-بین (صیغه سلطنتی پادشاه پادشاه سون‌جو) بود.
در سال ۱۶۷۲، بانو سونگ، مادر بانو مین پس از به دنیا آوردن خواهران دوقلوی کوچکترش درگذشت و پدرش چندی پس از سوگواری درگذشت مادرش با بانو جو از قبیلهٔ پونگ‌یانگ جو ازدواج کرد.
شخصیت بانو مین بسیار نجیب، با فضیلت، خیرخواه و مهربان با اطرافیانش توصیف شده.
زندگی > بازگشت به قصر

پس از عزل و برکناری ملکه مین، جانگ هی-بین به عنوان ملکه دربار منصوب شد و پسرش با عنوان سلطنتی شاهزاده هوی‌سو، به عنوان جانشین پادشاه معرفی شد.
جناح سواین به دو جناح "نورون" (آموزش‌های قدیمی) و "سورون" (آموزش‌های جدید) تقسیم شد. در همین حال، کیم چون-تاک از جناح نورون و هان جونگ-هیوک از سورون، ستادی را برای بازگرداندن ملکه مخلوع مین ترتیب دادند. در سال ۱۶۹۳ پادشاه سوک‌جونگ علاقه خود را نسبت به بانو جانگ از دست داد و به یک خدمتکار قصر به‌نام بانو چوی، از قبیله هائه‌جو چوی علاقه‌مند شد و رسماً او را با رتبهٔ چهارم "سوک-وون" به عنوان صیغه سلطنتی خود پذیرفت. چوی سوک-وون (بعداً همسر نجیب‌زادهٔ سلطنتی "چوی سوک-بین") حامی آشکار ملکه خلع‌شده مین بود و پیوسته پادشاه را تشویق می‌کرد تا او را به موقیعت اصلی‌اش به عنوان ملکه بازگرداند.
در این زمان، پادشاه سوک‌جونگ از اقدامات خُلقی خود در دوران «گیسا هوان‌گوک» احساس پشیمانی می‌کرد. از طرفی طمع قدرت طلبی جناح نامین و خانوادهٔ قدرتمند این‌دونگ جانگ، روز به روز بیشتر می‌شد. و این موضوع باعث تنفر بیشتر پادشاه از بانو جانگ و حامیناش شد.

جناح نامین تلاش کردند تا جناح سواین را به اتهام توطئه برای بازگرداندن ملکه مخلوع مین، نابود کنند. اما این عمل آن‌ها نتیجه معکوس داشت.

گفته شده در سال ۱۶۹۴ بانو جانگ که تغییرات قلبی را در پادشاه احساس می‌کرد با برادرش جانگ هی-جائه توطئه چیدند و قصد کشتن ملکه مین با استفاده از سم را داشتند. اما نقشه آن‌ها با شکست مواجه شد.
پس از این تلاش‌ها، نخست‌وزیر و رهبر جناح سورون، نام گو-مان (남구만، 南九萬؛ ۱۶۲۹—۱۷۱۱)، در ۱۷ آوریل ۱۶۹۴ در بیانیه‌ای اعلام کرد:
«بازگرداندن بانو مین قبلاً تصمیم گرفته شده است، بنابراین بحث بر سر آن، مانند پسری است که با مادرش در مورد موضوعی که به پادشاه مربوط است بحث می‌کند، که با اصول دنیا هم‌خوانی ندارد. هی-بین به دلیل یک جنایت از موقیعت‌اش بیرون رانده نشد. اما این امر اجتناب ناپذیر بود زیرا تا زمانی که بانو مین بازگردانده می‌شد، نمی‌توانست دو ملکه در یک حکومت وجود داشته باشد.» 것은 아들이 어머니에 대해 논하고 신하가 임금에 대해 의논하는 것이니 천하의 도리에 맞지 않으며, 읬는 서 폐출된 것이 아니라 민씨가 복위함에 있어 왕비가 둘이 있을 수없으)
در سال ۱۶۹۴، جانگ اوک-جونگ رسماً به عنوان سابقش هی-بین، تنزل درجه یافت و ملکه خلع‌شده در ۱ ژوئن دوباره مقام خود را به‌دست‌آورد و به عنوان ملکه دربار به قصر بازگردانده شد. از این واقعه در تاریخ با نام «گپسول هوان‌گوک» (갑술환국) یاد می‌شود.

نام گو-مان توانست دو حامی نورون، یونگ سو (영수) و مین آم (민암، 閔黯؛ ۱۶۳۶—۱۶۹۴) را به دلیل دخالت در این امر اعدام کند، اما جانگ هی-جائه، برادر بزرگتر جانگ اوک-جونگ توانست از مرگ بگریزد و به دستور پادشاه به جزیره ججو تبعید شد. جناح نامین هرگز تنوانست از این پاکسازی به لحاظ سیاسی بهبودی یابد.
زندگی > پس از مرگ

گفته شده بعدها شاهزاده یونینگ (پادشاه یونگ‌جو، بیست و یکمین فرمانروای چوسان) پسر پادشاه سوک‌جونگ و همسر نجیب‌زادهٔ سلطنتی چوی سوک-بین که در زمان مرگ ملکه ۶ ساله بود، هرگز محبتی را که در کودکی از ملکه این‌هیون دریافت کرده بود، فراموش نکرد، خاطرهٔ او دائماً در ذهنش وجود داشت. وی اندکی پس از تاج‌گذاری، از عمارت انگوک-دونگ، جایی که ملکه این‌هیون پنج سال تبعید را در آن‌جا به سختی تحمل کرده بود، دیدن کرد و با صدای بلند گریست. در همان زمان، پلاکی را با خط خود به نام «کام‌گو-دانگ» یا «تالار خاطره» در آن‌جا نصب کرد که نام جدید ساختمان شد. او همچنین از خانهٔ عموی ملکه در سورکول، جایی که پدر ملکه، مین یو-جونگ در آن متولد شده بود، بازدید کرد و خانوادهٔ مین را با عنایات استثنایی تجلیل نمود. خانوادهٔ مین تا امروز این خانه را نفروخته و ستون دولت بوده‌اند.
نام کامل پس از مرگ

هیوگیونگ سوک‌سونگ جانگ‌سون وون‌هوا یی‌یول جونگ‌موک این‌هیون وانگ‌هو
کره‌ای: 효경숙성장순원화의열정목인현왕후
هانجا: 孝敬淑聖莊純元化懿烈貞穆仁顯王后
خویشاوندان

پدر: مین یو-جونگ، شاهزاده داخلی یویانگ از قبیلهٔ یوهونگ مین (هانگول: 민유중, 여양부원군، هانجا: 閔維重؛ ۱۶۳۰—۲۹ ژوئن ۱۶۸۷)
مادر:
مادرخوانده: بانو یی، شاهزاده‌خانم داخلی هاپونگ از قبیلهٔ دوک‌سو یی (هانگول: 이효아 해풍부부인 덕수 이씨، هانجا: 李孝兒 海豊府夫人 德水 李氏؛ ۱۶۳۴—۱۲ فوریه ۱۷۱۲)
مادر: بانو سونگ، شاهزاده‌خانم داخلی یون‌سونگ از قبیلهٔ یون‌جین سونگ (هانگول: 은성부부인 은진 송씨، هانجا: 恩城府夫人 恩津 宋氏؛ ۲۷ ژوئیه ۱۶۳۷—۲۸ نوامبر ۱۶۷۲)، همسر دوم مین یو-جونگ.
مادرخوانده: بانو جو، شاهزاده‌خانم داخلی پونگ‌چانگ از قبیلهٔ پونگ‌یانگ جو (هانگول: 풍창부부인 풍양 조씨، هانجا: 豊昌府夫人 豐壤 趙氏؛ ۲۵ فوریه ۱۶۵۹—۲۲ مارس ۱۷۴۱)
خواهران و برادران:
خواهرناتنی بزرگتر، بانو مین (هانگول: 여흥 민씨، هانجا: 驪興 閔氏؛ ۱۶۵۰—؟)
خواهر بزرگتر، بانو مین (هانگول: 여흥 민씨، هانجا: 驪興 閔氏؛۱۶۵۶—۱۷۲۸)
برادر بزرگتر، مین جین-هو (هانگول: 민진후؛ ۱۰ ژانویه ۱۶۵۹—۱۷۲۰)؛ پدر پدر پدر پدربزرگ امپراتریس میونگ‌سونگ.
برادر بزرگتر، مین جین-وون (هانگول: 민진원؛ ۱۶۶۴—۱۷۳۶)
خواهر کوچکتر، بانو مین (هانگول: 여흥 민씨، هانجا: 驪興 閔氏؛ ۱۶۶۹—؟)
خواهرناتنی کوچکتر، بانو مین (هانگول: 여흥 민씨، هانجا: 驪興 閔氏؛ ۱۶۷۱—؟)
خواهر کوچکتر، بانو مین جونگ-سونگ (هانگول: 민정성 여흥 민씨؛ ۱۶۷۲—۱۶۷۲)
خواهر کوچکتر، بانو مین جونگ-جه (هانگول: 민정제 여흥 민씨؛ ۱۶۷۲—؟)
خواهرناتنی کوچکتر، بانو مین (هانگول: 여흥 민씨، هانجا: 驪興 閔氏؛ ۱۶۷۸—۱۷۴۱)
برادرناتنی کوچکتر، مین جین-یونگ (هانگول: 민진영، هانجا: 閔鎭永؛ ۱۶۸۲—۱۷۲۴)
برادرناتنی کوچکتر، مین جین-چانگ (هانگول: 민진창، هانجا: 閔鎭昌؛ ۱۶۸۲—۱۷۲۷)
برادرناتنی کوچکتر، مین جین-اوه (هانگول: 여흥 민씨، هانجا: 閔鎭五؛ ۱۶۸۴—۱۷۵۳)
خواهرناتنی کوچکتر، بانو مین (هانگول: 여흥 민씨، هانجا: 驪興 閔氏؛ ۱۶۸۶—؟)
همسر:
یی سون، پادشاه سوک‌جونگ، نوزدهمین فرمانروای چوسان (هانگول: 숙종، هانجا: 肅宗؛ ۷ اکتبر ۱۶۶۱—۱۲ ژوئیه ۱۷۲۰) - بدون فرزند .
پدرشوهر: پادشاه هیون‌جونگ از قبیلهٔ جون‌جو یی (هانگول: 현종، هانجا: 顯宗؛ ۱۴ مارس ۱۶۴۱—۱۷ سپتامبر ۱۶۷۴)
مادرشوهر: ملکه میونگ‌سونگ از قبیلهٔ چونگ‌پونگ کیم (هانگول: 명성왕후 김씨؛ ۱۳ ژوئن ۱۶۴۲—۲۱ ژانویه ۱۶۸۴)
در فرهنگ عامه > فیلم و سریال

توسط جو می ریونگ در فیلم سال ۱۹۶۱، جانگ هی‌بین، به تصویر کشیده شد.
توسط ته هیون شیل در فیلم سال ۱۹۶۸، زن افسونگر، جانگ هی‌بین، به تصویر کشیده شد.
توسط کیم مین جونگ در فیلم سال ۱۹۷۱، جانگ هی‌بین، به تصویر کشیده شد.
توسط لی هه سوک در مجموعه تلویزیونی سال ۱۹۸۱ ام‌بی‌سی، زنان تاریخ: جانگ هی‌بین، به تصویر کشیده شد.
توسط پارک سون ئه در مجموعه تلویزیونی سال ۱۹۸۸ ام‌بی‌سی، ۵۰۰ سال سلسله چوسان: ملکه این‌هیون (اپیزود هشتم)، به تصویر کشیده شد.
توسط کیم وون هی در مجموعه تلویزیونی سال ۱۹۹۵ اس‌بی‌اس، جانگ هی‌بین، به تصویر کشیده شد.
توسط پارک سون یونگ در مجموعه تلویزیونی سال ۲۰۰۲ کی‌بی‌اس۲، داستان سلطنتی: جانگ هی‌بین، به تصویر کشیده شد.
توسط گو سو هی در فیلم سال ۲۰۰۷، سایه‌ها در قصر، به تصویر کشیده شد.
توسط پارک ها سان در مجموعه تلویزیونی سال ۲۰۱۰ ام‌بی‌سی، افسانه دونگ‌یی، به تصویر کشیده شد.
توسط کیم هه این در مجموعه تلویزیونی سال ۲۰۱۲ تی‌وی‌ان، ملکه و من، به تصویر کشیده شد.
توسط هونگ سو هیون در مجموعه تلویزیونی سال ۲۰۱۳ اس‌بی‌اس، جانگ اوک‌جونگ، زندگی برای عشق، به تصویر کشیده شد.
توسط لی هیون جی در مجموعه تلویزیونی سال ۲۰۱۵ ام‌بی‌سی اوری۱، وب‌تون هیرو توندارو شو، به تصویر کشیده شد.
در فرهنگ عامه > رمان‌ها

داستان ملکه این‌هیون، به ترجمه: کیم جونگ-آن
زن افسونگر، جانگ هی‌بین، محصول سال ۱۹۹۴، به نویسندگی: لی جون-بیوم و مین یه-سا
دونگ‌یی، محصول سال ۲۰۱۰، به نویسندگی: لی جون-هیوک
ملکه‌های مرتبط

ملکه وون‌گیونگ (همسر پادشاه ته‌جونگ): یکی از اجداد پدری ملکه این‌هیون.
امپراتریس میونگ‌سونگ (همسر پادشاه گوجونگ): نبیره مین جین-هو، اولین برادربزرگتر ملکه این‌هیون.
ملکه سونگ‌میونگ (اولین همسر پادشاه سون‌جونگ): نوهٔ نبیره مین جین-وون، دومین برادربزرگتر ملکه این‌هیون.
جارو علفی

| جارو علفی | جارو علفی |
| --- | --- |
Bromus pubescens: Bromus pubescens
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: گیاهان
راسته:: گندم‌سانان
تیره:: گندمیان
سرده:: Sorghum
جارو علفی، علف پشمکی یا جوی پیغمبری (Bromus) گیاهی است با برگ‌های باریک و آویزان، که دارای ریشهٔ نسبتاً عمیقی است و در مقابل خشکی و گرما مقاوم می‌باشد و به همین جهت نیز قادر است در تابستان گرم به رشد و نمو خود ادامه دهد. گیاهان این جنس را در اوایل رشد می‌توان به وسیله برگ‌های بلند و باریک و کرکدار آن که به‌طور محسوسی در جهت عقربه‌های ساعت پیچ خورده‌است شناخت و چنانچه نشاءهای جوان را به آرامی و با دقت از خاک خارج نمائیم معمولاً دانه به قاعده ساقه چسبیده‌است. کشت مخلوط آن با یونجه به علت خوش‌خوراکی ویژه ای که دارد بسیار مناسب است.
شترها از انواع مختلف این گیاه تغذیه می‌کنند.
منبع مورد استفاده

به نقل از مقاله گیاهان مرتعی مورد استفاده شتر تألیف دکتر احسان مقدس، از انتشارات معاونت امور دام وزارت جهاد کشاورزی، سال ۱۳۷۴ تهران
کاروانسرای آیراندیبی

| کاروانسرای آیراندیبی | کاروانسرای آیراندیبی |
| --- | --- |
نام: کاروانسرای آیراندیبی
کشور: ایران
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
کاربری: کاروان‌سرا، سرای
دیرینگی: دوره صفوی
دورهٔ ساخت اثر: دوره صفوی
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۲۴۴۵
تاریخ ثبت ملی: ۱۱ مرداد ۱۳۸۴
بقایای کاروانسرای آیراندیبی مربوط به دوره صفوی است و در جاده مرند جلفا، سه راهی روستای میابهرزند واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۱ مرداد ۱۳۸۴ با شمارهٔ ثبت ۱۲۴۴۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
رژو شرش

| رژو شرش | رژو شرش |
| --- | --- |
زادهٔ: ۳ نوامبر ۱۸۹۹ بوداپست، اتریش-مجارستان
درگذشت: ۱۱ ژانویهٔ ۱۹۶۸ (۶۸ سال) بوداپست، مجارستان
پیشه(ها): آهنگساز، نوازندهٔ پیانو
سال‌های فعالیت: ۱۹۲۵ تا ۱۹۶۸
رِژو شِرِش (مجاری: Seress Rezső؛ ‏ تلفظ مجاری: [ˈrɛʒøːˈʃɛrɛʃː]) با نام اصلی رژو اسپیتزر (زادهٔ ۱۸۹۹ – درگذشتهٔ ۱۹۶۸ در بوداپست) نوازندهٔ پیانو و آهنگساز اهل مجارستان بود.
زندگی‌نامه

شِرِش بیشتر عمر خود را در فقر در بوداپست زندگی کرد. وی به‌علت یهودی بودن در اردوگاه کار توسط نازی‌ها در جنگ جهانی دوم زندانی شده بود اما از اردوگاه جان سالم به‌در برد و بعد از استخدام در تئاتر و سیرک به عنوان بندباز، بر روی آهنگ‌نویسی و خوانندگی بعد از جراحتی که دیده بود تمرکز کرد. او، بر اثر تمرینِ زیاد، موفق شد با یک دست پیانو بنوازد.
پس از موفقیتش برای آهنگ یکشنبهٔ غم‌انگیز، او می‌دانست دیگر نمی‌تواند موفقیتی مانند آن کسب کند و برای موج خودکشی‌ای که ایجاد کرده بود مورد نکوهش قرار می‌گرفت. او زمانی که شهرت و وفاداری‌اش به مجالس کمونیست کم شد، دچار افسردگی شد و سپس خودکشی کرد.
آثار

او آهنگ‌های بسیاری، ازجمله: گارسون، صورت‌حسابم را بیاور و شیفتهٔ مست بودنم ساخته‌است. معروف‌ترین اثر او ولی یکشنبهٔ غم‌انگیز است که برایش بدنامی آورد و در سراسر دنیا موجب خودکشی صدها تن شد. این آهنگ بیش از هفتاد بار توسط خوانندگان مختلف به زبان‌هایی غیر از مجاری بازخوانی شده‌است.
درگذشت

شِرِش در ژانویهٔ ۱۹۶۸، در بوداپست در ۶۸ سالگی اقدام به خودکشی کرد؛ او از پنجرهٔ اتاقش به بیرون پرید، اما زنده ماند. سپس در بیمارستان خود را با سیم خفه کرد. نیویورک تایمز در آگهی فوتِ او از واقعهٔ خودکشیِ او به «یکشنبهٔ غم‌انگیز» تعبیر کرده‌است.
یادداشت

↑  Fizetek főúr
↑  Én úgy szeretek részeg lenni
رشیدی (ازنا)

| رشیدی | رشیدی |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۳°۳۴′۱۵″ شمالی ۴۹°۳۷′۳۰″ شرقی﻿ / ﻿۳۳٫۵۷۰۸۳°شمالی ۴۹٫۶۲۵۰۰°شرقی﻿ / 33.57083; 49.62500: مختصات: ۳۳°۳۴′۱۵″ شمالی ۴۹°۳۷′۳۰″ شرقی﻿ / ﻿۳۳٫۵۷۰۸۳°شمالی ۴۹٫۶۲۵۰۰°شرقی﻿ / 33.57083; 49.62500
کشور: ایران
استان: لرستان
شهرستان: ازنا
بخش: بخش جاپلق
دهستان: جاپلق شرقی
جمعیت: ۱۲۱ نفر (سرشماری ۹۵)
رشیدی، روستایی از توابع بخش جاپلق شهرستان ازنا در استان لرستان ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان جاپلق شرقی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۲۶ نفر (۳۱ خانوار) بوده‌است.
شرور (فیلم ۲۰۲۰)

| شرور | شرور |
| --- | --- |
کارگردان: فیلیپ بارانتینی
تهیه‌کننده: بارت روسپولی
نویسنده: جورج روسو
بازیگران: کریگ فایربراس جورج روسو ایزوکا هویل
موسیقی: دیوید ریدلی
فیلم‌بردار: متیو لوئیس
تدوین‌گر: الکس فانتینک
توزیع‌کننده: صبان فیلمز
تاریخ‌های انتشار:  ۲۲ مه ۲۰۲۰ (۲۰۲۰-05-۲۲) (ایالات متحده)  
مدت زمان: ۹۷ دقیقه
کشور: انگلستان
زبان: انگلیسی 
شرور (به انگلیسی: Villain) یک فیلم درام، جنایی و اکشن بریتانیایی محصول سال ۲۰۲۰ به کارگردانی فیلیپ بارانتینی با بازی کریگ فایربراس است. این فیلم به‌طور کلی نقدهای مثبتی دریافت کرد، انتخاب منتقدان در نیویورک تایمز بود و به رتبه هفتم در جدول فیلم‌های آی‌تیونز ایالات متحده رسید.
داستان

«ادی فرانکس» یک جنایتکار سابق است که می‌خواهد با برقراری ارتباط مجدد با دخترش و پرداخت بدهی برادرش، به خانواده خود کمک کند. اما با وجود تلاش‌هایش، او دوباره به زندگی جنایتکارانه با پیامدهای ویرانگر بازمی‌گردد و …
انتشار

این فیلم در سالن‌های منتخب، ویدئو به‌درخواست و پلتفرم‌های دیجیتال در بریتانیا در ۲۸ فوریه ۲۰۲۰ و در ایالات متحده در ۲۲ می ۲۰۲۰ اکران شد.
بازخوردها

امتیاز این فیلم در سایت راتن تومیتوز دارای امتیاز ۷۱ درصدی است. اجماع انتقادی این سایت چنین می‌گوید: «این فیلم نیز مانند قهرمان کم حرفش، در انجام کار به‌ویژه پر زرق و برق یا خلاق نیست، اما همچنان غیرقابل انکار مؤثر است».
دویل‌من

دویل‌من (ژاپنی: デビルマン, هپبورن: Debiruman؟) یک مجموعه مانگای ژاپنی است که توسط گو ناگای نوشته و تصویرگری شده است. این مانگا دربارهٔ دانش‌آموزی دبیرستانی به نام آکیرا فودو است که با کمک دوستش، ریو آسوکا، قدرت‌های شیطانی به نام «آمون» را جذب می‌کند تا با موجودات شیطانی که در جامعهٔ انسانی پنهان شده‌اند، مبارزه کند و خود را «دویل‌من» می‌نامد. در اصل استودیوی توئی انیمیشن، به ناگای سفارش داده بود که نسخهٔ انیمه‌ای ملایم‌تری از مانگای قبلی خود، دیمن لرد دانته، بسازد؛ با این حال، ناگای مانگایی تاریک‌تر نوشت تا به‌وسیلهٔ آن، خوانندگان را از خطرات جنگ آگاه کند. در این مانگا با هر یک از چالش‌های آکیرا، روایت تاریک‌تر می‌شود.
توئی انیمیشن مجموعه انیمه ۳۹ قسمتی دویل‌من را در سال ۱۹۷۲ ساخت. ناگای نوشتن مانگای دویل‌من را در هفته‌نامهٔ شونن کودانشا، تنها یک ماه پیش از شروع انیمه، آغاز کرده بود. این مانگا از ژوئن ۱۹۷۲ تا ژوئن ۱۹۷۳ منتشر شد. ناشران متعددی آن را به‌صورت تانکوبون منتشر می‌کردند. سون سیز انترتینمنت ترجمهٔ انگلیسی مانگای اصلی را در دو جلد در سال ۲۰۱۸ منتشر کرد. از دویل‌من تاکنون اووی‌ای‌ها، مانگاها، رمان‌ها و فیلم‌های متعددی ساخته شده است و همچنین ناگای مجموعهٔ دویل لیدی را به‌عنوان دنبالهٔ آن نوشته است. دویل‌من و دیگر شخصیت‌های این مجموعه، بارها در آثار دیگر گو ناگای حضور تک‌جلوه داشته‌اند. برای نمونه، در انیمهٔ سینمایی مازینگر زد در برابر دویل‌من که در سال ۱۹۷۳ توسط توموهارو کاتسوماتا ساخته شد، دویل‌من با رباتی به نام مازینگر زد — شخصیتی خلق‌شده توسط گو ناگای — متحد می‌شود تا با دکتر هل مبارزه کند. در سال ۲۰۱۸، بازخلقی از این مجموعه به نام دویل‌من کرای‌بیبی به کارگردانی ماساکی یواسا ساخته شد که نسخه‌ای متفاوت و مدرن‌تر از مانگا را نشان می‌دهد.
این مانگا ۵۰ میلیون نسخه در سراسر جهان فروخته و به یکی از پرفروش‌ترین مجموعه‌های مانگا تبدیل شده است. با وجود اینکه در مورد جذابیت طراحی مانگای دویل‌من اختلاف نظر وجود دارد، منتقدان عمدتاً به دلیل خشونت‌آمیز بودن این مانگا، برداشت تاریک‌تری را که ناگای از تروپ‌های ابرقهرمانی داشته است، تحسین کردند. درون‌مایه و مضامین دویل‌من و طراحی شخصیت آکیرا، الهام‌بخش بسیاری از مجموعه‌های دیگر مانند نئون جنسیس اونگلیون و اکس بوده است.
واژه‌نامه

↑  Akira Fudo
↑  Ryo Asuka
↑  Amon
↑  Mazinger Z
برای مطالعهٔ بیشتر

Silverman, Rebecca (June 23, 2018). "Devilman: The Classic Collection GN 1 - Review". Anime News Network.