stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جوان دیدیون
زندگی‌نامه > دوران جوانی و تحصیلات

دیدیون در ۵ دسامبر سال ۱۹۳۴در ساکرامنتو، کالیفرنیا متولد شد، پدرش فرانک ریس دیدیون و ادوئنه (نی جرت) بودند. دیدیون خاطراتش در زمینه علاقه به نویسندگی را از اوایل ۵ سالگی به یاد می‌آورد، گرچه می‌گوید تا قبل از انتشار اولین اثرش هرگز خودش را به عنوان نویسنده نمی‌دانست. وی در طفولیت به عنوان «کودکی خجالتی و کتابخوان» شناخته می‌شد اما موفق شد ضمن سخت‌گیری به خود با بازیگری و سخنرانی بر مشکلات روانی‌اش مانند اضطراب اجتماعی غلبه کند. او هرآنچه از دستش برای مطالعه برمی‌آمد را خواند. وی دوران نوجوانی خود را با خواندن آثار ارنست همینگوی گذراند تا بتواند دربارهٔ چگونگی کارکرد ساختار جمله بیشتر بیاموزد.
آموزش اولیه دیدیون به شکل سنتی نبود. او در کودکستان و سپس کلاس اول تحصیل کرد، اما از آنجا که پدرش در طول جنگ جهانی دوم در یکان سپاه هوایی ارتش خدمت می‌کرد، خانواده اش به‌طور دائم جابه‌جا می‌شدند، دیدیون به همین منظور به‌طور منظم به مدرسه نمی‌رفت. در سال ۱۹۴۳ یا اوایل ۱۹۴۴، خانواده اش به ساکرامنتو بازگشتند و پدرش برای مذاکره در مورد قراردادهای دفاعی جنگ جهانی دوم به دیترویت رفت. دیدون در خاطرات خود در سال ۲۰۰۳ تحت عنوان من از کجا بودم نوشت که این سیر زندگی باعث شد تا او اغلب احساس بیگانگی همیشگی پیدا کند.
در ۱۹۵۶، دیدیون از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی موفق به کسب لیسانس هنر شد. وی در سالهای پایانی دانشگاه با نوشتن داستانی در مورد ویلیام ویلسون ووستر معمار سان فرانسیسکو موفق به کسب مقام اول در مسابقه مقاله شد، و با حمایت مالی مجله وگ جایزه پاریس به وی اهدا شد. وی پس از آن به عنوان دستیار تحقیق در مجله به کار مشغول شد.
زندگی‌نامه > وگ (مجله)

دیدیون از ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۴ در طول هفت سال کارش در مجله وگ راه خود را از آگهی نویسی تبلیغاتی به ویرایشگر ویژه تبدیل کرد. مجله مادموازل مقاله دیدیون را در ژانویه ۱۹۶۰ با عنوان «غول برکلی: دانشگاه کالیفرنیا»  منتشر کرد. زمانی که در وگ بود در دلتنگی دوری از کالیفرنیا اولین رمان خود را با نام دویدن و رود (۱۹۶۳) در مورد خانواده ساکرامنتو نوشت. نویسنده و دوست او جان گرگوری دان به او در ویرایش این کتاب کمک کرد.
دان برای مجله تایم می‌نوشت و برادر کوچکتر او یک نویسنده و تاجر بود و میزبان یک برنامه نمایش تلویزیونی که معمایی بود تحت عنوان دومینیک دان را برعهده داشت. دیدیون و دان در سال ۱۹۶۴ با یکدیگر ازدواج کردند و به لس آنجلس نقل مکان کردند و قصد داشتند به‌طور موقت در آنجا بمانند، اما ۲۰ سال دیگر در کالیفرنیا ماندند. آنها در مارس ۱۹۶۶ دختری را به فرزندی پذیرفتند و نام او را کوئینتانا رو دونه گذاشتند. این زن و شوهر تکالیف زیادی با با یکدیگر انجام دادند، «نرخ‌های پست [شب‌شنبه] این امکان را برایشان فراهم کرد که یک عمارت روبه‌پایین هالیوود اجاره کنند، یک کوروت استینگری موزی رنگ بخرند و یک بچه بزرگ کنند و خورد و خوراک خوبی داشته باشند».
دیدیون از ۱۹۶۳ تا ۱۹۷۱ در لس فلیز لس آنجلس زندگی کرد. پس از هشت سال زندگی در ملیبو، او و دان در پارک برنت‌وود، محله‌ای آرام، مرفه و مسکونی در لس آنجلس زندگی کردند.
زندگی‌نامه > مرگ

دیدیون بر اثر عوارض بیماری پارکینسون در خانه خود در منهتن در ۲۳ دسامبر ۲۰۲۱ در ۸۷ سالگی درگذشت.
سبک و مضامین نوشتاری

دیدیون ساختار جمله را برای نویسندگی ضروری می‌دانست. در مقاله نیویورک تایمز «چرا می‌نویسم» (۱۹۷۶)، دیدیون خاطرنشان کرد: «تغییر ساختار یک جمله، معنای آن جمله را تغییر می‌دهد، همان‌طور که موقعیت دوربین معنای آن را تغییر می‌دهد. سوژه عکس گرفته شده مهم است بنابر این چیدمانی که می‌خواهید مثلاً عکس بگیرید، می‌توانید آن را در تصویر ذهنتان پیدا کنید… تصویر به شما می‌گوید که چگونه کلمات را مرتب کنید و چینش کلمات به شما می‌گوید که در تصویر چه خبر است.»
دیدیون به شدت تحت تأثیر ارنست همینگوی قرار گرفت، سبک نگارش همینگوی به او اهمیت نحوه عملکرد جمله‌ها در متن را آموخت. کسانی دیگری که روی او تأثیر داشتند شامل هنری جیمز، که «جمله‌ها کامل، غیر مستقیم، پیچیده» را نوشت و جرج الیوت بودند.
دیدیون، ناظر روزنامه‌نگاران بود و معتقد بود که تفاوت بین روند داستانی و غیرداستانی کشف عنصری است که در داستان‌های غیرداستانی در حین تحقیق اتفاق می‌افتد و نه در حین نگارش.
تشریفات بخشی از فرایند خلاقانه دیدیون بود. در پایان روز، او برای اینکه خود را از «صفحات» حذف کند از نوشتن فاصله می‌گرفت، و می‌گفت که بدون فاصله گرفتن نمی‌توانست ویرایش‌های درستی انجام دهد. سپس روز را با حذف و ویرایش نثر و مرور کار در روز بعد به پایان می‌رساند. او در همان اتاقی که کتابش بود می‌خوابید و می‌گفت: «این یکی از دلایلی است که من برای تمام کردن کارهایم به خانه‌ام در ساکرامنتو می‌روم، زیرا تا وقتی دقیقاً در کنار آن هستید، کتاب شما را رها نمی‌کند.»
باربارا گریزوتی هریسون در مقاله‌ای بدنام در سال ۱۹۸۰، «جوان دیدیون: فقط قطع ارتباط»، دیدیون را یک «فرد زود رنج و عصبی» نامید که سبکش «کیفی از حقه‌ها» بود و «موضوعی که همیشه به خودش مرتبط بود». در ۲۰۱۱، مجله نیویورک گزارش داد که این انتقاد «هنوز باعث می‌شود که او را (دیدیون) چندین دهه بعد از درگذشت هک کنند».
جوایز و افتخارات

در ۱۹۸۱، جوان دیدیون برای آکادمی هنر و ادبیات آمریکا انتخاب شد.
در ۱۹۹۶، مدال ادوارد مک داول به او اعطا شد.
در ۲۰۰۲، وی جایزه ادبی سنت لوئیس را از همکاران کتابخانه دانشگاه سنت لوئیس دریافت کرد.
دیدیون بخاطر نگارش تفکر جادویی در ۲۰۰۵ جایزه ملی کتاب غیر داستانی را دریافت کرد، کتابی که به‌طور گسترده‌ای شناخته شده است. مستند غم و اندوهی که او پس از مرگ ناگهانی شوهرش تجربه کرد، این کتاب را «شاهکار دو ژانر: روزنامه‌نگاری خاطره انگیز و تحقیقی» نامیدند.
در ۲۰۰۶، وی جایزه صفحه طلایی آکادمی دستاورد آمریکایی را که توسط عضو شورای جوایز دادگستری آنتونی ام کندی ارائه شد دریافت کرد.
در ۲۰۰۷، دیدیون مدال سالانه بنیاد ملی کتاب را برای کمک‌های برجسته به نامه‌های آمریکایی دریافت کرد. دربارهٔ نثر ادبی وی گفته‌شده: «بیش از چهل و پنج سال ناظر متبحر سیاست و فرهنگ آمریکا بوده است، ترکیبی متمایز از نثر اضافی، نثر زیبا و هوش سرشار او باعث شده است تا کتاب‌های دیدیون جایگاه خود را در ادبیات آمریکا و همچنین تحسین نسل‌های نویسندگان و روزنامه نگاران را دربرداشته باشد.» در ۲۰۰۷ دیدون همچنین برنده جایزه بارکی اولین از انجمن نویسندگان آمریکا را کسب کرد.
در ۲۰۰۹، به دیدیون از دانشگاه هاروارد درجه دکترای افتخاری اعطا شد. دانشگاه ییل در ۲۰۱۱ دکترای افتخاری دیگری به وی اعطا کرد. در تاریخ ۳ ژوئیه ۲۰۱۳، کاخ سفید نیز وی را به عنوان یکی از دریافت کنندگان مدال ملی هنر معرفی کرد که توسط رئیس‌جمهور باراک اوباما به وی اهدا شد.
آثار منتشر شده > داستان

دویدن، رود (۱۹۶۳)
بازی روزگار (۱۹۷۰)
کتاب دعای مشترک (۱۹۷۷)
دموکراسی (۱۹۸۴)
آخرین چیزی که او می‌خواست (۱۹۹۶)
آثار منتشر شده > غیرداستانی

خم شدن به سوی بیت‌لحم (۱۹۶۸)
آلبوم سفید (۱۹۷۹)
سالوادور (۱۹۸۳)
میامی (۱۹۸۷)
پس از هنری (۱۹۹۲)
داستان‌های سیاسی (۲۰۰۱)
از کجا بودم (۲۰۰۳)
ایده‌های ثابت: آمریکا از ۹٫۱۱ (۲۰۰۳؛ پیشگفتار فرانک ریچ)
ونتیج دیدیون (۲۰۰۴؛ گزیده‌هایی از آثار قبلی)
سال تفکر جادویی (۲۰۰۵)
ما به خودمان داستان‌هایی برای زندگی می‌گوییم: مجموعه ای غیرداستانی (۲۰۰۶؛ شامل هفت جلد اول غیرداستانی او)
شب‌های آبی(۲۰۱۱) ISBN 978-0-307-26767-2
جنوب و غرب: از یک یادداشت (۲۰۱۷) ISBN 978-1-5247-3279-0
بگذارید به شما بگویم منظورم چیست (۲۰۲۱)
آثار منتشر شده > فیلمنامه و نمایشنامه

وحشت در نیدل پارک (۱۹۷۱) (با جان گریگوری دان و بر اساس رمان جیمز میلز)
همان‌طور که هست، آن را پخش کنید (۱۹۷۲) (با جان گریگوری دان و بر اساس رمان او)
ستاره‌ای متولد شده است (۱۹۷۶) (با جان گریگوری دان)
اعترافات واقعی (۱۹۸۱) (با جان گریگوری دان و بر اساس رمان او)
از نزدیک و شخصی (۱۹۹۶) (با جان گریگوری دان)
همان‌طور که اتفاق می‌افتد (۲۰۱۲) (با تاد فیلد)
سال تفکر جادویی (۲۰۰۷) (نمایش صحنه ای بر اساس کتاب او)
زنان آمریکایی در جنگ جهانی دوم

زنان آمریکایی در جنگ جهانی دوم درگیر بسیاری از وظایفی شدند که قبلاً به ندرت انجام می‌دادند. از آنجایی که جنگ در مقیاسی بی‌سابقه در کل جهان بود، بسیج فوری کل جمعیت، گسترش نقش زنان را اجتناب‌ناپذیر کرد. خدمات آن‌ها از طریق روش‌های مختلف، از جمله پوسترها و سایر تبلیغات چاپی، و همچنین آهنگ‌های پرطرفدار به‌کار گرفته شد. در میان نمادین‌ترین تصاویر، تصاویری بود که " رزی پرچ کن " را به تصویر می‌کشید، یک کارگر زن کارخانه که کارهایی را انجام می‌داد که قبلاً کار مردانه محسوب می‌شد.
حضور زنان در نیروی کار آمریکا نسبت به آنچه در طول جنگ جهانی اول رخ داده بود، گسترش یافت. آن‌ها تسلیحات حمل می‌کردند، یا برخی دیگر کامیون می‌راندند یا پشتیبانی لجستیکی برای سربازان فراهم می‌کردند. با این حال، بسیاری هم در مزارع کار می‌کردند. زنان همچنین به میزان قابل توجهی در ارتش و به عنوان پرستار در خط مقدم خدمت می‌کردند.
در طول جنگ جهانی دوم، تقریباً ۳۵۰۰۰۰ زن آمریکایی در نیروهای مسلح خدمت کردند. ۵۴۳ نفر در حوادث مربوط به جنگ جان خود را از دست دادند، از جمله ۱۶ نفر در اثر آتش دشمن. این اتفاق در حالی رخ داد که رهبران سیاسی و نظامی ایالات متحده تصمیم گرفته بودند از زنان در جنگ استفاده نکنند زیرا از افکار عمومی می‌ترسیدند. با این حال، تا سال ۱۹۴۸، سرانجام با تصویب قانون ادغام خدمات مسلحانه زنان در سال ۱۹۴۸، زنان به عنوان بخشی دائمی از نیروهای مسلح ایالات متحده شناخته شدند.
زنان در ارتش

گارد ساحلی اولین گروه از زنان غیرنظامی خود را برای خدمت در منشی و منشی در سال ۱۹۴۱ استخدام کرد. سپس در سال ۱۹۴۲ یک سازمان به نام زنان ذخیره گارد ساحلی ایالات متحده (SPARs) (با شعار همیشه آماده) تأسیس کرد. دوروتی استراتون به عنوان اولین سرباز این گروه، از نیروی دریایی به آنجا منتقل شد تا به عنوان مدیر زنان ذخیره گارد ساحلی ایالات متحده (SPARs) خدمت کند. اولین پنج زن آفریقایی-آمریکایی در سال ۱۹۴۵ وارد این گروه شدند: اولیویا هوکر، دی وینیفرد برد، جولیا موزلی، ایوان کامبربچ و آیلین کوک. این گروه در تمامی ایالت‌های بندری ایجاد شدند و در طول جنگ جهانی دوم به عنوان انباردار، منشی، عکاس، همکار داروساز، آشپز و در بسیاری از مشاغل دیگر خدمت می‌کردند. بیش از ۱۱۰۰۰زن در طول جنگ جهانی دوم در این گروه خدمت کردند.
زنان خلبان خدمات نیروی هوایی، با هواپیماهای جنگی از کارخانه‌ها به پایگاه‌های ایالات متحده می‌رفتند.
جوشکاران زن در پاسکاگولا، می‌سی‌سی‌پی، ۱۹۴۳
چندتا از پزشکان زن آمریکایی در پشت جبهه
نقاره (گرمی)

| نقاره (گرمی) | نقاره (گرمی) |
| --- | --- |
روستا: روستا
نقاره (گرمی): نقاره (گرمی)
مختصات: ۳۹°۰۷′۲۲″ شمالی ۴۸°۰۷′۴۷″ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۱۲۲۷۸°شمالی ۴۸٫۱۲۹۷۲°شرقی﻿ / 39.12278; 48.12972: مختصات: ۳۹°۰۷′۲۲″ شمالی ۴۸°۰۷′۴۷″ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۱۲۲۷۸°شمالی ۴۸٫۱۲۹۷۲°شرقی﻿ / 39.12278; 48.12972
کشور:  ایران
استان: استان اردبیل
شهرستان: شهرستان گرمی
بخش: بخش مرکزی شهرستان گرمی
دهستان: دهستان اجارود شمالی
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۱۵۸
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
نقاره یک روستا در ایران است که اردبیل شهرستان گرمی بخش مرکزی در دهستان اجارود شمالی واقع شده‌است. نقاره 108نفر جمعیت دارد.این روستا دارای سه تپه باستانی به نام های نقاره تپسی هاچا تپسی دارد که به ثبت ملی هم رسیده است .شغل اصلی اهالی غالباً کشاورزی و دامداری می باشد .در سال های اخیر به دلیل نبود کار اکثر مردم این روستا به شهر های بزرگ مهاجرت کرده اند
چماق

چماق سر میخ‌دار، سلاح مورد استفادهٔ اهالی شمال آمریکا در قرن ۱۸
چماق یک سلاح سرد به شکل چوب صافی است که یک سر آن دارای برآمدگی باشد.چماق (همچنین به عنوان باتوم، چوب شب، یا سلاح ضربه ای نیز شناخته می شود) عصا یا چوب کوتاهی است که معمولاً از چوب ساخته می‌شود و از دوران ماقبل تاریخ به عنوان سلاح استفاده می‌شود. نمونه‌های متعددی از ضربه‌های شدید ناشی از چماق‌ها در گذشته وجود دارد، از جمله در محل Nataruk در تورکانا، کنیا، که به عنوان صحنه درگیری ماقبل تاریخ بین گروه‌های شکارچی-گردآورنده در 10000 سال پیش توصیف شده است. بیشتر چماق‌ها به اندازه‌ای کوچک هستند که بتوان آن‌ها را با یک دست تاب داد، اگرچه برای مؤثر بودن، ممکن است برای چماق‌های بزرگ‌تر نیاز به استفاده از دو دست باشد. از باشگاه‌های تخصصی مختلف در هنرهای رزمی و سایر رشته‌ها از جمله باتوم نیروی انتظامی استفاده می شود. گرز نظامی یکی از نوادگان پیچیده‌تر چماق است که معمولاً از فلز ساخته می‌شود و دارای سر میخ‌دار، دستگیره‌دار یا فلنجی است که به یک محور متصل است. نمونه‌هایی از تصویرهای فرهنگی باشگاه‌ها را می‌توان در اساطیر یافت، جایی که آن‌ها با شخصیت‌های قوی مانند هرکول یا آنی ژاپنی مرتبط هستند، یا در فرهنگ عامه که با فرهنگ‌های بدوی، به‌ویژه غارنشینان مرتبط هستند. گرزهای تشریفاتی نیز ممکن است به عنوان نماد اقتدار دولتی نمایش داده شوند. زخم‌هایی که توسط چماق ایجاد می‌شود به طور کلی به عنوان ترومای ضربه‌ای یا آسیب‌های ترومایی با نیروی بلانت شناخته می‌شوند.
اجراي قانون

نیروهای پلیس و پیشینیان آن‌ها به طور سنتی استفاده از سلاح‌های کم کشنده را نسبت به اسلحه یا تیغه، در صورت امکان، ترجیح می‌دهند. تا زمان‌های اخیر، زمانی که جایگزین‌هایی مانند تیزر و اسپری فلفل دلمه‌ای در دسترس قرار گرفت، این دسته از سلاح‌های پلیسی عموماً توسط نوعی چماق چوبی به نام‌های چوبی، باتوم، چوب شب یا لثه پر می‌شد. چماق‌های کوتاه و منعطف نیز اغلب مورد استفاده قرار می‌گیرند، به ویژه توسط افسران لباس شخصی که باید از اطلاع خود اجتناب کنند. این‌ها در عامیانه به عنوان بلک جک، شیره یا کوش شناخته می‌شوند. برعکس، مجرمان شناخته شده‌اند که خود را به مجموعه‌ای از چماق‌های دست‌ساز یا بداهه مسلح می‌کنند، که عموماً اندازه‌های آن‌ها به راحتی قابل پنهان است، یا می‌توان آن‌ها را به عنوان حمل‌شده برای اهداف قانونی (مانند چوب‌های بیسبال) توضیح داد. علاوه بر این، راهبان شائولین و اعضای دیگر فرقه‌های مذهبی در سرتاسر جهان هر از چند گاهی از نوک به عنوان سلاح دفاعی استفاده می‌کنند.
انواع

اگرچه شاید ساده‌ترین اسلحه‌ها باشد، اما چماق‌ها انواع مختلفی دارند، از جمله: آکلیس – چوبی با یک بند چرمی یکپارچه که پس از ضربه زدن به حریف آن را به دست باز می‌گرداند. مورد استفاده لژیون‌های امپراتوری روم. باشگاه توپ - این باشگاه توسط بومیان آمریکایی استفاده می‌شد. دو نوع وجود دارد؛ چماق‌های توپ سنگی که بیشتر توسط دشت‌های اولیه، فلات و سرخپوستان بومی جنوب غربی استفاده می‌شد و چماق‌های توپ چوبی که قبایل هورون و ایروکوئی استفاده می‌کردند. این شامل یک سر نسبتاً آزاد از سنگ گرد یا چوب بود که به یک دسته چوبی متصل شده بود. بنگ - نوع سلاح نظامی چینی که در قرون وسطی استفاده می‌شد. همچنین در ویترین ووشو مدرن و تمرین هنرهای رزمی استفاده می شود. چوب بیس بال، کریکت و تی بال - چوب بیسبال اغلب به عنوان یک سلاح بداهه استفاده می شود، مانند دسته‌ی کلنگ. در کشورهایی که معمولاً بیسبال بازی نمی شود، چوب های بیسبال اغلب به عنوان سلاح در نظر گرفته می‌شوند. از چوب‌های تی بال نیز در این روش استفاده می‌شود. اندازه کوچک‌تر و وزن سبک‌تر آن‌ها باعث می‌شود که خفاش‌ها در یک دست راحت‌تر از چوب بیسبال نگهداری شوند. چوب‌های کریکت سنگین‌تر هستند و شکل صاف و دسته‌ی کوتاه آن‌ها را به عنوان سلاح غیرقابل تحمل می‌کند، اما در برخی کشورها نسبت به چوب‌های بیسبال در دسترس‌تر هستند. باتوم یا چماق - فرم‌هایی که توسط مجریان قانون استفاده می‌شود. بلک جک یا کوش - یک باشگاه وزن دار که برای مبهوت کردن سوژه طراحی شده است. Bian - یک باشگاه لوله‌ای شکل که توسط پیاده نظام و ژنرال‌های چینی قرون وسطایی استفاده می‌شد. کلاوا (نام کامل کلاوا صرفا اوکوا) - یک باشگاه دستی سنگی سنتی که توسط سرخپوستان ماپوچه در شیلی استفاده می شد و دارای بدنی صاف و بلند است. در زبان اسپانیایی به عنوان کلاوا سفالومورفا شناخته می‌شود. به عنوان نشانه خاصی از تمایز توسط رئیس قبیله، اهمیت آیینی دارد. Cudgel - چوب تنومندی که در قرون وسطی توسط دهقانان حمل می‌شد. این به عنوان یک عصای پیاده روی و یک سلاح برای دفاع شخصی و زمان جنگ عمل می‌کرد. مردان باشگاه در چندین محل علیه افراط سربازان از هر دو طرف در طول جنگ داخلی انگلیس شورش کردند.[نیازمند منبع] در طول قرن هجدهم مبارزه با تک چوب (یک ورزش تمرینی برای استفاده از شمشیر پشتی یک دست) تک استیکینگ یا بازی با دست نامیده می‌شد. Crowbar – ابزاری است که معمولاً به عنوان یک سلاح بداهه استفاده می‌شود، اگرچه برخی از نمونه‌ها آنقدر بزرگ هستند که نمی‌توان آن‌ها را با یک دست استفاده کرد و بنابراین باید به عنوان چوب دستی طبقه‌بندی شوند.
خلت‌آباد (فراهان)

۳۴°۳۳′۲۴″ شمالی ۴۹°۴۰′۲۶″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۵۵۶۶۷°شمالی ۴۹٫۶۷۳۸۹°شرقی﻿ / 34.55667; 49.67389
| خلت آباد | خلت آباد |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۳۴°۳۳′۱۵″ شمالی ۴۹°۴۰′۱۳″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۵۵۴۱۷°شمالی ۴۹٫۶۷۰۲۸°شرقی﻿ / 34.55417; 49.67028: مختصات: ۳۴°۳۳′۱۵″ شمالی ۴۹°۴۰′۱۳″ شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۵۵۴۱۷°شمالی ۴۹٫۶۷۰۲۸°شرقی﻿ / 34.55417; 49.67028
کشور: ایران
استان: مرکزی
شهرستان: فراهان
بخش: فراهان
جمعیت: ۶۰۰ نفر
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۸۶۳۸۶۲
روستای خلت‌آباد در ۵ کیلومتری فرمهین و ۵۰ کیلومتری اراک واقع شده‌است. زبان اهالی قدیمی روستا زبان خلجی بوده‌است که در حال حاضر گویش جوانان و اهالی جدید روستا فارسی می‌باشد. خلت‌آباد با روستاهای برز(برزو)آباد، جلال‌آباد، علی آبادو مجد(مجید)آباد کهنه همجوار می‌باشد. شغل اهالی روستا عمدتاً کشاورزی و دامداری می‌باشد. جوانان روستا نیز بیشتر در شرکت گونی بافی فرمهین مشغول کار می‌باشند. روستا از دو محله تشکیل شده‌است محله بالا و محله پایین. محله پایین قدمت زیادی دارد. در زمان قدیم که مسجد فعلی ساخته نشده بود مراسم عزاداری در میدان کوچک که در محله پایین برگزار می‌گردیده‌ است. کوچه‌های باریک و بن‌بست از ویژگی‌های محله پایین است. قنات روستا هم‌چنان جاری است و به کشت و کار آبادی رونق داده‌است. مردم روستا به کمک جهاد سازندگی فراهان کار لایروبی قنات را انجام می‌دهند.
مکان‌های مذهبی و عمومی

مسجد برزگ روستا که در میان آبادی قرار دارد و به نام صاحب الزمان نام‌گذاری شده‌است که در منطقه فراهان کم‌نظیر است. مسجد برای ماه رمضان، ماه محرم و مراسم‌های مختلف مذهبی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
امام زاده که به تازگی مرمت شده در محله بالا قرار دارد و زیارتگاه اهالی روستا می‌باشد. در روستا بعضی مکان‌ها تقریباً در ذهن مردم جای گرفته جهت شناسایی روستا، مثلاً خندک، شنِ‌کوچّه، اربابی، دشت کنار، چالّه‌میدی، خرابات، پشت آبادی، جلوی مسجد، زاغه، قوچه‌چاه و…[نیازمند منبع]
ساختمان‌های قدیم

مسجد قدیم که دیگر از آن اثری به جای نمانده‌است.
قلعه اربابی که در محله بالا قرار دارد و مورد استفاده یکی از ساکنان می‌باشد.[نیازمند منبع]
ارباب‌های فراهان

کریم صمدی از بزرگان روستای خلت آباد در زمان قاجار و پهلوی بود که به سمت تهران عزیمت کرده و در دستگاه دولت صاحب رتبه شده بود. حاج آقا مصطفی محسنی از ارباب‌های روستا بوده‌است که در آبادی روستا کوشش فراوان کرد. قنات روستا را لایروبی و توسعه داد.
آخرین ارباب روستا مجتبی محسنی پسر حاج آقا مصطفی محسنی بوده‌است که پس از اصلاحات ارضی از این سمت کناره‌گیری کرد. وی همچنان یکی از زمین داران بزرگ روستا است.[نیازمند منبع]و هم اکنون در لس آنجلس آمریکا زندگی می کند.
امکانات روستایی

روستای خلت‌آباد دارای آب لوله‌کشی، برق شهری، گاز و تلفن و پوشش تلفن همراه می‌باشد. پیش تر در کنار روستا یک دستگاه حمام عمومی وجود داشته‌است که در حال حاضر متروک گشته و از آن استفاده نمی‌شود. از دیگر اماکن روستا گورستان قدیمی است که بهشت معصومه نامیده می‌شود. هم چنین یک مدرسه ابتدایی هم در روستا وجود دارد که هم اکنون تغییر کاربری یافته است.[نیازمند منبع]
فراورده‌های کشاورزی

از محصولات اصلی گندم، جو، سیب‌زمینی، دانه‌های روغنی و کشت یونجه می‌توان نام برد. انگور، سیب، گلابی، سنجد، سبزیجات، به، آلوچه‌های مختلف، زردآلو و ... به صورت مصرفی کشت و برداشت می‌شود.[نیازمند منبع]
قنات روستا

روستا دارای یک دهنه قنات می‌باشد که از آب دهی مناسبی برخوردار است. آب قنات پس از عبور از میانه روستا به سمت باغ‌ها و زمین‌های کشاورزی که در جنوب غربی روستا می‌باشد حرکت می‌کند. اهالی روستا هر چند سال یکبار برای حفظ آب‌دهی قنات اقدام به لابروبی مسیر قنات می‌کنند.[نیازمند منبع]
↑  «خلت آباد – فراهان – مركزي – سایت روستاهای ایران». دریافت‌شده در ۲۰۲۲-۰۳-۱۳.
لنگر (طرقبه شاندیز)

| لنگر | لنگر |
| --- | --- |
روستا: روستا
باغمزار ویرانی: باغمزار ویرانی
مختصات: : مختصات: 
کشور: ایران
استان: خراسان رضوی
شهرستان: طرقبه شاندیز
بخش: شاندیز
دهستان: شاندیز
جمعیت: ۴۳۶ نفر
لنگر نام روستایی از توابع بخش شاندیز شهرستان طرقبه شاندیز در استان خراسان رضوی است.
جمعیت

این روستا در دهستان شاندیز قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۳۶ نفر (۹۹خانوار) بوده است.
خیوکا

| خیوکا | خیوکا |
| --- | --- |
کارگردان: ووکاش پالکوفسکی   مارک وروبل
آهنگساز: بارتوش خایدتسکی
کشور سازنده: لهستان
زبان اصلی: لهستانی
شمار فصل‌ها: ۵
شمار قسمت‌ها: ۳۲
تولید: تولید
تهیه‌کننده: دوروتا خامچیک
فیلم‌برداری: ماتئوش میخواچ
مدت: ۴۴ دقیقه
پخش: پخش
فرمت تصویر: نسبت تصویر ۱۶:۹ با وضوح ۴کی
فرمت صدا: استریو
انتشار اولیه: ۲۶ دسامبر ۲۰۱۸ (۲۰۱۸-12-۲۶)
خیوکا (لهستانی: Chyłka) یک مجموعهٔ تلویزیونی درامِ جنایی لهستانی است که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد. این سریال در کشورهای انگلیسی‌زبان با نام ناپدیدی (انگلیسی: The Disappearance) به نمایش درآمد.
خلاصه داستان

«یوآنا خیوکا» (با هنرنمایی ماگدالنا چلتسکا) وکیلی مجرب و سازش‌ناپذیر است. پس از ناپدید شدن دختربچهٔ سه ساله‌ای به نام «نیکولا شلزینگر»، پلیس نمی‌تواند شواهدی روشن مبنی بر وقوعِ یک آدم‌ربایی پیدا کند و به پدر و مادر کودک مظنون می‌شود. اینجاست که «یوآنا خیوکا» به همراه دستیارِ کارآموزِ خود «کوردیان اورینسکی» (با بازی فیلیپ پوآویاک) دفاع از والدین دخترک (با بازی کاتاژینا وارنکه و میخاو ژورافسکی) را بر عهده می‌گیرد که مظنونان اصلی این پرونده هستند.
گزیدهٔ بازیگران

ماگدالنا چلتسکا
فیلیپ پوآویاک
یاکوب گیرشائو
پیوتر ژورافسکی
شیمون بوبروفسکی
یاتسک کومان
الگا بووانچ
کارول پوخچ
ایرنئوش چوپ
سزاری پازورا
پیوتر استراموفسکی
کاژیمیش مازور
کاتاژینا وارنکه
میخاو ژورافسکی
پیوتر گوئوواتسکی
هالینا بِدناش
میروسواف باکا
نیکودم رزبیتسکی
میروسواف هانیشفسکی
شیمون پیوتر وارشافسکی
آرتور ژمیفسکی
یژی شیبال
ماچئی میکووایچیک
آگنیشکا چکاینسکا
اولگیرد ووکاشویچ
مارچین بوساک
توماش شوخارت
سزاری ووکاشویچ
میلنا سوشینسکا
وویچیخ ژیلینسکی
آنتونی پاولیتسکی
ماریوش بوناشفسکی
لخ دیبلیک
مارتا شچیسوویچ
مونیکا پیکووا
کاتاژینا کووِچک
یاتسک پونیه‌جاویک
سزاری کوشینسکی
مارتا مالیکوفسکا
زبیگنیف سوشنسکی
آدام فرنتسی
ویتولد دنبیتسکی
یان انگلرت
اِوا وِنتسل
ماوگوژاتا پوتوتسکا
هانا کوناروفسکا
اِما گیگژنو
متیو بریدی

| متیو بریدی | متیو بریدی |
| --- | --- |
زاده: ۱۸ مهٔ ۱۸۲۲ شهرستان وارن، نیویورک, آمریکا
درگذشته: ۱۵ ژانویهٔ ۱۸۹۶ نیویورک سیتی
پیشه: عکاس, عکاس خبری
ملیت: ایالات متحده آمریکا
همسر(ها): Juliette Handy Brady
پدر و مادر: Andrew Brady and Julia Brady
امضا: 
متیو بریدی (انگلیسی: Mathew Brady؛ زاده ۱۸ مهٔ ۱۸۲۲ درگذشته ۱۵ ژانویهٔ ۱۸۹۶) یک عکاس اهل ایالات متحده آمریکا بود. شهرت وی بیشتر بخاطر پرتره‌هایش از افراد تاثیرگذار در کمپ اتحادیه در جنگ داخلی آمریکا است.
بریدی در سال ۱۸۴۴ استودیوی خود را در شهر نیویورک افتتاح کرد و از اندرو جکسون، جان کوئینسی آدامز و آبراهام لینکلن و دیگر شخصیت‌های معروف عکس گرفت.
هنگامی که جنگ داخلی شروع شد، استفاده او از یک استودیوی سیار و تاریکخانه، عکس‌های واضحی از میدان جنگ را فراهم کرد که واقعیت جنگ را برای عموم به نمایش گذاشت. هزاران صحنه جنگ و همچنین پرتره‌هایی از ژنرال‌ها و سیاستمداران در هر دو طرف درگیری گرفت، اگرچه بیشتر این تصاویر توسط دستیاران او، نه خود بریدی گرفته شد.
پس از جنگ، این عکس‌ها از مد افتاد و دولت آن‌طور که او پیش‌بینی کرده بود، نسخه‌های اصلی را خریداری نکرد. ثروت بریدی به شدت کاهش یافت و او با بدهی درگذشت.
اوایل زندگی

بریدی از گذشته خود قبل از عکاسی سابقه کمی به جا گذاشت. در آخرین سال‌های زندگی خود با مطبوعات صحبت می‌کرد، او در آن مصاحبه‌ها گفته است که بین سال های ۱۸۲۲ و ۱۸۲۴ در شهرستان وارن، نیویورک، نزدیک دریاچه جورج به دنیا آمد. او کوچکترین فرزند از سه فرزند والدین مهاجر ایرلندی، اندرو و سامانتا جولیا بریدی بود. با این حال، در اسناد رسمی قبل و در طول جنگ به ثبت رسیده که او ادعا می‌کرد که در ایرلند به دنیا آمده است.
نگارخانه

پُرترهٔ رادرفورد بیرچارد هیز، نوزدهمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا
پُرترهٔ پدروی دوم، دومین امپراتور برزیل
پرترهٔ ژنرال گرانت
پرترهٔ ژنرال شرمن
پرترهٔ ادمیرال وُردِن
پرترهٔ ژنرال بوریگارد
پرترهٔ ادمیرال پورتر
Photograph of آبراهام لینکلن taken by Brady on the day of Lincoln's Cooper Union speech.
تمبر پستی آمریکا، بر اساس پرتره‌ای از لینکلن که متیو بریدی عکاسش بود.
ویلیام مک‌کینلی - توسط بریدی ۱۸۶۵
جان کویینسی آدامز- توسط بریدی بین ۱۸۴۳ تا ۱۸۴۸
اندرو جکسون-توسط بریدی ۱۸۴۵
بریدی در سال ۱۸۸۹
کورنلیوس آر اگنیو از اعضای کمیسیون بهداشت ایالات متحده
نگارخانه > جنگ داخلی آمریکا

تصویری از مجموعه ادعایی «مردگان کنفدراسیون در متیوس هیل، بول ران»
سرباز نگهبان زرادخانه، واشنگتن، دی سی، ۱۸۶۲
بردی (در مرکز) با ژنرال امبروز برنزاید که در حال خواندن روزنامه است، در مه ۱۸۶۴ گرفته شد.
دانشگاه کاتولیک در اربیل

| 0 | 1 |
| --- | --- |
زانکۆی کاسۆلیکی له هه‌ولێر (سورانی) الجامعة الکاثولیکیة فی أربیل (زبان عربی): زانکۆی کاسۆلیکی له هه‌ولێر (سورانی) الجامعة الکاثولیکیة فی أربیل (زبان عربی)
نام دیگر: CUE
شعار: Learners Today … Leaders Tomorrow
نوع: دانشگاه خصوصی
بنیانگذاری شده: ۸ دسامبر ۲۰۱۵
بنیان گذار: Archbishop Bashar Warda
وابستگی مذهبی: کلیسای کاتولیک کلدانی
رئیس دانشگاه: Bashar Warda
معاون رئیس دانشگاه: Dankha Joola
نشانی: 189 District، عنکاوا, Iraqi Kurdistan، ۴۴۰۰۳ ۳۶°۱۳′۴۶٫۳″ شمالی ۴۴°۰۰′۴۳″ شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۲۲۹۵۲۸°شمالی ۴۴٫۰۱۱۹۴°شرقی﻿ / 36.229528; 44.01194
پردیس: Urban
زبان: English
وبگاه: www.cue.edu.krd
دانشگاه کاتولیک در اربیل یک موسسه غیرانتفاعی خصوصی آموزش عالی و تحقیقاتی است که در حومه اربیل در آنکاوا، منطقه کردستان واقع شده‌است.
این دانشگاه در دسامبر ۲۰۱۵ توسط اسقف اعظم حکومت منطقه ای کردستان بشار واردا از کلیسای کاتولیک کلدانی تأسیس شد و مدرک‌هایی در زمینه هنر و علوم به رسمیت شناخته شده توسط دولت منطقه کردستان ارائه می‌کند.
سنگ بنای آن در ۲۰ اکتبر ۲۰۱۲ گذاشته شد. ۳۰۰۰۰ متر مربع زمین برای پردیس در دسترس قرار گرفت. کنفرانس اسقف نشین ایتالیا ۲٫۳ میلیون یورو برای این پروژه اختصاص داد، و با دانشگاه روح القدس کاسلیک در لبنان برای کمک و راهنمایی تماس گرفته شد.
دانشگاه کاتولیک در اربیل یک جامعه آکادمیک باز است که بر اساس بهترین سنت آموزش عالی استوار است و وقف تشکیل نسل بعدی رهبران برای خدمت با برتری حرفه ای در کردستان، عراق و در سطح بین‌المللی برای خیر عمومی و منزلت انسان است. به عنوان عضوی از جامعه جهانی دانشگاه کاتولیک، دانشگاه کاتولیک در اربیل می‌تواند دانشجویان خود را به برخی از بهترین دانشمندان جهان که به‌عنوان استاد و معلم در اینجا در پردیس دانشگاه کاتولیک در اربیل حضور دارند، معرفی کند. دانشجویان CUE همچنین توانایی برقراری ارتباط و مشارکت مجازی با دانشگاه‌های شریک ما در استرالیا، ایالات متحده آمریکا و اروپا را خواهند داشت.
برنامه‌های دانشگاهی

روابط بین‌المللی
زبان انگلیسی
فناوری اطلاعات
علوم کامپیوتر
حسابداری
معماری
مهندسی عمران
علوم آزمایشگاهی پزشکی
داروخانه
پرستاری
رسانه دیجیتال
مدیریت کسب و کار
اقتصاد
شرق‌شناسی