stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دالیت

| مناطق با جمعیت چشمگیر | مناطق با جمعیت چشمگیر |
| --- | --- |
 هند: ~ ۲۰۱ میلیون نفر
   نپال: ~ ۴٫۵ میلیون نفر
 سری‌لانکا: نامشخص
 بنگلادش: نامشخص
 بریتانیا: ۵۰۰ هزار نفر
 ایالات متحده آمریکا: نامشخص
 کانادا: ۲۰۰ هزار نفر
 مالزی: نامشخص
 سنگاپور: نامشخص
 پاکستان: نامشخص
زبان‌ها: زبان‌ها
زبان‌های هندی. زبان بنگالی. زبان تلگو. زبان مرآتی. زبان تامیلی. زبان اردو. زبان گجراتی و…: زبان‌های هندی. زبان بنگالی. زبان تلگو. زبان مرآتی. زبان تامیلی. زبان اردو. زبان گجراتی و…
دین: دین
هندوئیسم. اسلام. مسیحیت. سیک. آیین بودایی: هندوئیسم. اسلام. مسیحیت. سیک. آیین بودایی
دالیت به معنای زمین‌خورده یا ستم‌دیده در جنوب آسیا، نامی است که کسانی که در نظام طبقاتی آیین هندو، غیرقابل لمس یا نجس خوانده می‌شوند برای خود برگزیده‌اند. اگرچه این نام از قرن نوزدهم وجود داشته اما آمبدکار بود که این مفهوم را متداول کرد. دالیت‌ها از نظام چهار کاستی یا طبقه‌ای هندو حذف شده‌اند و در حقیقت آن‌ها دارای ورنه نیستند. آن‌ها برای خود ورنه پنجمی را شکل دادند که پانچاما خوانده می‌شود. در حالی که نامی که نظام طبقه‌ای برای آن‌ها در نظر گرفته، نجس است. دالیت همین‌طور به صورت عام، تمام قبایل و گروه‌هایی را که در طول تاریخ به علت‌های مختلف از جامعه مستثنی شده و از حقوق برابر برخوردار نبوده‌اند، دربرمی‌گیرد.پس از مهاجرت اقوام هندو-اروپایی آریایی به هند بومیان دراویدی تبار هند توسط آریایی ها نجس خوانده شدند و بومیان هند بر اساس نژاد به چندین طبقه تقسیم شدند آریایی ها خود را در طبقه برهمن و بومیان هند را در طبقه کارگر ها و دالیت ها یا نجس ها قرار داده و زبان دالیت ها تحت تاثیر آریایی ها به هندی تبدیل شدند. همچنین ارتباط نزدیکی بین نجس ها و کولی ها از منظر ژنتیکی وجود دارد.
رام نات کوویند، چهاردهمین رئیس‌جمهور و ک.ر. نارایان، دهمین رئیس‌جمهور این کشور، از طبقه دالیت بودند که توانستند به این مقام دست یابند.
نیروگاه بادی منجیل و رودبار

| نیروگاه بادی منجیل و رودبار | نیروگاه بادی منجیل و رودبار |
| --- | --- |
کشور: ایران
مکان: منجیل
مختصات: ۳۶°۴۴′۰۴″شمالی ۴۹°۲۳′۳۹″شرقی﻿ / ﻿۳۶٫۷۳۴۴°شمالی ۴۹٫۳۹۴۲°شرقی﻿ / 36.7344; 49.3942
تاریخ راه‌اندازی: دهه ۱۳۷۰ خورشیدی
توان تولیدی: توان تولیدی
ظرفیت نامی: ۱۰۰٫۸ مگاوات
پیوندهای بیرونی: پیوندهای بیرونی
ویکی‌انبار:  پیوند به رسانه‌های موجود در ویکی‌انبار
[ویرایش در ویکی‌داده]: [ویرایش در ویکی‌داده]
نیروگاه بادی منجیل
نیروگاه بادی مَنجیل و رودبار نام نیروگاه بادی در شهرهای رودبار و منجیل استان گیلان است. این نیروگاه انرژی جنبشی باد را به انرژی الکتریکی تبدیل می‌کند. کار ساخت این نیروگاه توسط ماشین‌سازی اراک (شاسی، ژنراتور و روتور توربین)، اراک‌دیسک (گیربکس) و هپکو (برج) تحت لیسانس شرکت دانمارکی وستاس در دهه ۱۳۷۰ خورشیدی انجام گرفت.
ویژگی‌ها

در منجیل ۸۷ درصد روزهای سال، باد وجود دارد که در کل ۸۷ مگاوات ساعت برای یک توربین می‌تواند به‌دست‌آورد.
این نیروگاه دارای ۱۷۱ توربین است. توربین‌ها از سه پره به طول تقریبی ۱۷ الی ۲۳ متر (قطر روتور ۳۵الی ۴۷ متر) ساخته شده‌اند و انرژی جنبشی باد را توسط ژنراتورهایی که در پشت پره‌ها قرار دارد، به انرژی الکتریکی تبدیل می‌کند.
ویژگی‌ها > قطعات اصلی توربین بادی

چرخانه: سه عدد پره - توپی - محور اصلی
اتاقک مولد: جعبه‌دنده - مولد - سامانه هیدرولیک - شاسی
برج
پی
هارلو

| Harlow | Harlow |
| --- | --- |
Harlow Water Gardens, (The recently renovated part of the town centre): Harlow Water Gardens, (The recently renovated part of the town centre)
Shown within اسکس: Shown within اسکس
کشور: بریتانیا
Const Country: انگلستان
ناحیه: شرق انگلستان
شهرستان‌های تشریفاتی انگلستان: اسکس
حکومت: حکومت
 • Leadership: Alternative – Sec.31
 • Control: Labour
 • MP: Labour
مساحت: مساحت
 • District: ۱۱٫۷۹ مایل مربع (۳۰٫۵۴ کیلومتر مربع)
جمعیت: جمعیت
 • District: Ranked ۲۷۹th ۸۷٬۰۶۷
 • تراکم: ۷۳۵۰/مایل مربع (۲,۸۳۶/کیلومتر مربع)
 • Ethnicity: ۹۲٫۵% White ۲٫۵% Asian ۱٫۸% Black ۱٫۶% Chinese or Other ۱٫۵% Mixed
ONS code: 22UJ
وبگاه: http://www.harlow.gov.uk/
هارلو (به انگلیسی: Harlow) شهری در کشور انگلستان است که این کشور خود بخشی از بریتانیا محسوب می‌شود. این شهر در سال ۱۹۹۱ میلادی ۷۴٫۶۲۹ نفر جمعیت داشته و در سرشماری سال ۲۰۰۱ جمعیت آن به ۸۸٫۲۹۶ نفر رسیده‌است. میزان رشد سالانهٔ جمعیت هارلو ‎-۰٫۹۱ درصد می‌باشد و جمعیت این شهر در سال ۲۰۱۲ به ۷۹٫۸۴۹ نفر تغییر یافت.
آی‌ای‌آر-۸۲۴

| آی‌ای‌آر-۸۲۴ | آی‌ای‌آر-۸۲۴ |
| --- | --- |
The prototype IAR-824 fitted with tricycle undercarriage when displayed at the 1973 نمایشگاه هوایی پاریس: The prototype IAR-824 fitted with tricycle undercarriage when displayed at the 1973 نمایشگاه هوایی پاریس
کاربری: Civil utility aircraft
کشور سازنده: رومانی
تولیدکننده: ایندوستریا آئروناتیکا رومانا
طراح: Iosif Silimon
نخستین پرواز: 23 May 1971
معرفی‌شده در: 1973
تعداد ساخته‌شده: 10
آی‌ای‌آر-۸۲۴ (به انگلیسی: IAR-824) یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ ایندوستریا آئروناتیکا رومانا در کشور رومانی است. این هواپیما در ۰۱۹۷۱−۰۵−۲۳ ۲۳ مه ۱۹۷۱ میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
فهرست برندگان جایزه نوبل ادبیات

جایزهٔ نوبل در ادبیات را آکادمی سلطنتی علوم سوئد هرساله برای مشارکت‌های برجسته در زمینهٔ ادبیات به نویسندگان آثار ادبی اهدا می‌کند. این جایزه، یکی از شش جایزهٔ نوبل است که از سال ۱۸۹۵، بنا به خواستهٔ آلفرد نوبل اهدا می‌شود. جایزهٔ نوبل افزون بر ادبیات، در زمینه‌های فیزیک، شیمی، اقتصاد، صلح و فیزیولوژی یا پزشکی اهدا می‌شود. این جایزه توسط بنیاد نوبل اداره می‌شود و آن را یک کمیتهٔ متشکل از پنج عضو منتخب آکادمی علوم سلطنتی سوئد به برندگان اعطا می‌کند. هر جایزه شامل یک مدال، یک دیپلم افتخار و جایزهٔ نقدی است که مبلغ آن در هر سال متفاوت است.
نخستین جایزه نوبل ادبیات در سال ۱۹۰۱ به سولی پرودوم از فرانسه اهدا شد. مقدار این جایزه ۱۵۰٬۷۸۲ کرون سوئد بود که در ژانویه ۲۰۱۸ برابر با ۸٬۸۲۳٬۶۳۷٫۷۸ کرون برآورد شد. از سال ۲۰۰۱ تا سال ۲۰۱۱ مقدار جایزه به ۱۰ میلیون کرون افزایش یافت. سال ۲۰۰۸ جایزه ۱۰٬۰۰۰٬۰۰۰ کرونی به ژان ماری گوستاو لوکلزیو رسید که ارزش آن معادل ۱٫۴ میلیون دلار آمریکا یا اندکی بیش از ۱ میلیون یورو بود. این مقدار از سال ۲۰۱۲ به هشت میلیون کرون کاهش پیدا کرده‌است. این جایزه سالانه در استکهلم در تاریخ ۱۰ دسامبر برابر با سالگرد مرگ نوبل به برندگان اهدا می‌شود.
از سال ۱۹۰۱ تا سال ۲۰۱۹ این جایزه به ۱۱۶ نفر تعلق گرفته‌است.
در سال ۱۹۵۸ بوریس پاسترناک ابتدا جایزه را پذیرفت اما سپس تحت فشار کشور خود (اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی) از پذیرفتن آن سر باز زد. ژان پل سارتر نیز در سال ۱۹۶۴ از قبول جایزه نوبل خودداری کرد زیرا هیچ‌یک از افتخارات رسمی را نپذیرفته بود.
مدال نوبل ادبیات توسط مجسمه‌ساز و قلم زن سوئدی اریک لیندبرگ طراحی شد که مرد جوانی را زیر درخت غار در حالی نشان می‌دهد که یک آهنگ از ماس، الههٔ شعر و موسیقی، مسحورانه گوش می‌دهد و می‌نویسد. زیگموند فروید عصب‌شناس اتریشی، پس از ۱۲ بار کاندیدا شدن در نوبل پزشکی و عدم موفقیت در دریافت آن، در سال ۱۹۳۶ توسط رومن رولان برنده نوبل ادبیات در سال ۱۹۱۵ کاندیدای دریافت نوبل ادبیات شد.
نگاه اجمالی

تاکنون ۱۴ زن موفق به کسب جایزه نوبل ادبیات شده‌اند که به جز در زمینهٔ صلح از سایر زمینه‌های جایزهٔ نوبل بیشتر بوده‌است. سلما لاگرلوف (برنده جایزه در سال ۱۹۰۹) اولین زنی بود که موفق به دریافت جایزه نوبل ادبیات شد.
این جایزه در سال‌های (۱۹۰۴، ۱۹۱۷، ۱۹۶۶، ۱۹۷۴) تنها به دو نفر اهدا شده‌است.
در سال‌های (۱۹۱۴، ۱۹۱۸، ۱۹۳۵، ۱۹۴۰–۱۹۴۳ و ۲۰۱۸) این جایزه به هیچ‌کس اهدا نشد. طبق اساسنامه بنیاد نوبل هرگاه هیچ‌یک از آثار مورد نظر اهمیت لازم را نداشتند، مبلغ جایزه باید برای سال آیندهٔ آن ذخیره شود. اگر در سال بعد نیز نتوانستند به اثری شایسته را بیابند مبلغ جایزه به بودجه محدود بنیاد نوبل اضافه می‌شود. در طول جنگ‌های جهانی اول و دوم کمترین جایزه نوبل اهدا شد.
جوانترین برندهٔ جایزه نوبل ادبیات رودیارد کیپلینگ (برندهٔ جایزه در سال ۱۹۰۷) است که در هنگام دریافت جایزه ۴۲ سال داشت. پیرترین دریافت‌کنندهٔ این جایزه نیز دوریس لسینگ (برندهٔ جایزه در سال ۲۰۰۷) است که در هنگام دریافت جایزه ۸۸ سال سن داشت.
تنها کسی که پس از مرگش موفق به دریافت جایزه نوبل شده‌است اریک آکسل کارلفلدت است. طبق اساسنامهٔ بنیاد نوبل هیچ‌کس نمی‌تواند جایزه نوبل را پس از مرگش دریافت کند اما کارلفلدت پس از اعلام خبر برنده شدنش درگذشت. شش نفر از هفت برندهٔ سوئدی جایزهٔ نوبل ادبیات، سابقه عضویت در آکادمی سلطنتی سوئد را داشتند.
فرانسه با دریافت ۱۶ جایزهٔ نوبل ادبیات بیشترین سهم را در نوبل ادبیات دارد. ایالات متحده آمریکا با ۱۲ و بریتانیا با ۱۱ جایزه بعد از فرانسه بیشترین برنده را دارند. ۳۰ برنده نوبل ادبیات دارای آثاری به زبان انگلیسی هستند.
رابیندرانات تاگور، ساموئل بکت و جوزف برودسکی علاوه بر زبان انگلیسی به ترتیب آثارشان را به زبان بنگالی، زبان فرانسوی و زبان روسی منتشر می‌کردند. آثار منثور با ۷۶ جایزه بیشترین سهم را در میان ژانرها دارد. پس از نثر، شعر با ۳۳ جایزه، نمایشنامه با ۱۴ جایزه، فلسفه و تاریخ‌نویسی هر کدام با ۳ جایزه قرار دارند. در حالی که اکثر مردم فکر می‌کردند وینستون چرچیل برای نوبل صلح کاندیدا می‌شود او برنده جایزه نوبل ادبیات شد. او بیست و یک بار برای نوبل ادبیات و دو بار برای نوبل صلح کاندیدا شد بود.
هفت برنده نوبل ادبیات توسط برندگان پیشین این جایزه کاندیدا شده بودند. ورنر فون هایدنشتام برنده نوبل در سال ۱۹۱۶ با کاندیدا کردن سه برنده، کارل اشپیتلر در سال ۱۹۱۷ و ۱۹۱۹، آنری برگسون در سال‌های ۱۹۱۸ و ۱۹۲۱، فرانس امیل سیلانپا در سال ۱۹۳۴ رکورد دار است. هر چند آنری برگسون در سال ۱۹۲۷ و فرانس امیل سیلانپا در سال ۱۹۳۹ (سال‌هایی که توسط او هایدنشتام کاندیدا نشده بودند) موفق به اخذ جایزه شدند. ابوالقاسم اعتصام‌زاده در سال ۱۹۴۴ از ایران نامزد دریافت جایزه نوبل ادبیات شده بود که موفق به دریافت آن نشد.
بر پایهٔ کشور

۱۲۱ برندهٔ جایزهٔ نوبل ادبیات از سال ۱۹۰۱ تا ۲۰۲۴، از کشورهای زیر بوده‌اند:
| کشور | تعداد جایزه |
| --- | --- |
فرانسه: ۱۶
ایالات متحده آمریکا: ۱۲
بریتانیا: ۱۱
آلمان: ۸
سوئد: ۸
لهستان: ۶
ایتالیا: ۶
اسپانیا: ۶
ایرلند: ۴
روسیه/شوروی: ۴
دانمارک: ۳
نروژ: ۳
شیلی: ۲
چین: ۲
یونان: ۲
ژاپن: ۲
آفریقای جنوبی: ۲
سوئیس: ۲
اتریش: ۲
استرالیا: ۱
بلاروس: ۱
بلژیک: ۱
بلغارستان: ۱
کانادا: ۱
کلمبیا: ۱
چکسلواکی: ۱
مصر: ۱
فنلاند: ۱
گواتمالا: ۱
مجارستان: ۱
ایسلند: ۱
هند: ۱
اسرائیل: ۱
موریس: ۱
مکزیک: ۱
نیجریه: ۱
پرو: ۱
پرتغال: ۱
سنت لوسیا: ۱
ترکیه: ۱
یوگسلاوی: ۱
کره جنوبی: ۱
یکی از جوایز با عنوان بدون تابعیت طبقه‌بندی شده‌است. (ایوان بونین، ۱۹۳۳)
بر پایهٔ جنسیت

۱۱۶ برندهٔ جایزهٔ نوبل ادبیات از سال ۱۹۰۱ تا ۲۰۱۹ را می‌توانید بر اساس تفکیک جنسیت ببینید:
| دهه | مرد | زن |
| --- | --- | --- |
| ۱۹۰۹–۱۹۰۰ | ۹ | ۱ |
| ۱۹۱۹–۱۹۱۰ | ۹ | ۰ |
| ۱۹۲۹–۱۹۲۰ | ۸ | ۲ |
| ۱۹۳۹–۱۹۳۰ | ۸ | ۱ |
| ۱۹۴۹–۱۹۴۰ | ۵ | ۱ |
| ۱۹۵۹–۱۹۵۰ | ۱۰ | ۰ |
| ۱۹۶۹–۱۹۶۰ | ۱۰ | ۱ |
| ۱۹۷۹–۱۹۷۰ | ۱۱ | ۰ |
| ۱۹۸۹–۱۹۸۰ | ۱۰ | ۰ |
| ۱۹۹۹–۱۹۹۰ | ۷ | ۳ |
| ۲۰۰۹–۲۰۰۰ | ۷ | ۳ |
| ۲۰۱۹–۲۰۱۰ | ۷ | ۳ |
| مجموع | ۱۰۱ | ۱۵ |
به خاطر اثر به خصوص

با اینکه جایزهٔ نوبل ادبیات به خاطر فعالیت نویسندگان طی عمرشان داده می‌شود، اما نه نفر تا به حال توانسته‌اند به خاطر اثر به خصوصی این جایزه را دریافت کنند:
| سال | نام | اثر |
| --- | --- | --- |
| ۱۹۰۲ | تئودور مومسن | تاریخ روم |
| ۱۹۱۹ | کارل اشپیتلر | بهار المپیک |
| ۱۹۲۰ | کنوت هامسون | محصول مزرعه |
| ۱۹۲۴ | ووادیسواف ریمونت | دهقانان |
| ۱۹۲۹ | توماس مان | زوال یک خاندان |
| ۱۹۳۲ | جان گالزورثی | حماسۀ فورسایت |
| ۱۹۳۷ | روژه مارتن دو گار | خانواده تیبو |
| ۱۹۵۴ | ارنست همینگوی | پیرمرد و دریا |
| ۱۹۶۵ | میخائیل شولوخف | دن آرام |
مرسدس-بنز دبلیو۲۰۱

Motor vehicle
| مرسدس-بنز دبلیو۲۰۱ (۱۹۰، ۱۹۰ دی، ۱۹۰ ئی) | مرسدس-بنز دبلیو۲۰۱ (۱۹۰، ۱۹۰ دی، ۱۹۰ ئی) |
| --- | --- |
دید کلی: دید کلی
شرکت: مرسدس-بنز
تولید: سپتامبر ۱۹۸۲—آوریل ۱۹۹۳ ۱٬۸۷۴٬۶۶۸ دستگاه
مونتاژ: آلمان: برمن آلمان: زیندلفینگن لهستان: جلچ-لاسکوویته[نیازمند منبع] تایلند: تونبوری (TAAP)
طراح: پیتر فایفر برونو ساکو (۱۹۷۹)
بدنه و شاسی: بدنه و شاسی
کلاس: کامپکت شرکتی (دی)
شکل بدنه: ۴ در سدان
طرح‌بندی: موتور جلو-محور عقب
پیشرانه: پیشرانه
موتور: بنزینی: ۱٫۸، ۲٫۰ و ۲٫۳ لیتری M102 ۸ سوپاپ آی۴ ۲٫۳ و ۲٫۵ لیتری M102 ۱۶ سوپاپ آی۴ ۲٫۶ لیتری M103 آی۶ ۳٫۲ لیتری M103 آام‌گ آی۶ دیزل: ۲٫۰ و ۲٫۲ لیتری OM601 آی۴ ۲٫۵ لیتری OM602 آی۵ ۲٫۵ لیتری OM602 آی۵ توربوشارژر
جعبه‌دنده: ۴ دندهٔ دستی ۵ دندهٔ دستی ۴ دندهٔ ۴جی-ترونیک خودکار
ابعاد: ابعاد
فاصله بین محورها: ۲٬۶۶۵ میلیمتر (۱۰۴٫۹ اینچ)
درازا: ۸۸—۱۹۸۲: ۴٬۴۲۰ میلیمتر (۱۷۴٫۰ اینچ) ۹۳—۱۹۸۸: ۴٬۴۴۸ میلیمتر (۱۷۵٫۱ اینچ)
پهنا: ۸۸—۱۹۸۲: ۱٬۶۷۸ میلیمتر (۶۶٫۱ اینچ) ۹۳—۱۹۸۸: ۱٬۶۹۰ میلیمتر (۶۶٫۵ اینچ)
بلندی: ۸۸—۱۹۸۲: ۱٬۳۹۰ میلیمتر (۵۴٫۷ اینچ) ۹۳—۱۹۸۸: ۱٬۳۷۵ میلیمتر (۵۴٫۱ اینچ)
وزن خالص: ۱٬۱۱۰–۱٬۳۰۰ کیلوگرم (۲٬۴۴۷–۲٬۸۶۶ پوند)
گاه‌شمار: گاه‌شمار
پسین: مرسدس-بنز کلاس-سی (دبلیو۲۰۲)
مرسدس-بنز دبلیو۲۰۱ (به انگلیسی: Mercedes-Benz W201) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۳ به تعداد ۱٬۸۷۴٬۶۶۸ دستگاه تولید شده است. طراحی آن موتور جلو-محور عقب است.
رقص محلی آمریکا (فیلم)

| رقص محلی آمریکا | رقص محلی آمریکا |
| --- | --- |
کارگردان: دنیل پتری
بازیگران: وینونا رایدر جیسون روباردز جین الکساندر راب لو
موسیقی: بروس بروتن
تدوین‌گر: بروس گرین
توزیع‌کننده: آیلند رکوردز ان‌بی‌سی
تاریخ‌های انتشار:  ۲۰ فوریه ۱۹۸۷ (۱۹۸۷-02-۲۰)  
مدت زمان: ۱۱۲ دقیقه
کشور: ایالات متحده
زبان: انگلیسی 
فروش گیشه: ۲۲۵٬۳۵۸ دلار
رقص محلی آمریکا (به انگلیسی: Square Dance) فیلمی محصول سال ۱۹۸۷ و به کارگردانی دنیل پتری است. در این فیلم بازیگرانی همچون وینونا رایدر، جیسون روباردز، جین الکساندر و راب لو ایفای نقش کرده‌اند.
مسرشمیت ام‌ایی ۲۱۰

| مسرشمیت ام‌ایی ۲۱۰ | مسرشمیت ام‌ایی ۲۱۰ |
| --- | --- |
کاربری: جنگنده سنگین، هواگرد تهاجمی، جنگنده-بمب‌افکن، بمب‌افکن شیرجه‌ای
تولیدکننده: مسرشمیت آگه
نخستین پرواز: ۲ سپتامبر ۱۹۳۹
معرفی‌شده در: ۱۹۴۱
بازنشستگی: ۱۹۴۵
کاربر اصلی: لوفت‌وافه
ساخته‌شده: ۱۹۴۱ - آوریل ۱۹۴۲
تعداد ساخته‌شده: ۵۵۰ فروند
توسعه‌یافته از: مسرشمیت ب‌اف ۱۱۰
گونه‌ها: مسرشمیت ام‌ایی ۴۱۰
مسرشمیت ام‌ایی ۲۱۰ (به آلمانی: Messerschmitt Me 210) یک هواگرد تک‌باله دوموتوره دو سرنشین از گونه جنگنده سنگین ساخت شرکت مسرشمیت آگه در آلمان بود که اواخر دهه ۱۹۳۰ به عنوان جایگزین ب‌اف ۱۱۰ طراحی شد و در جریان جنگ جهانی دوم در نقش‌های مختلف در لوفت‌وافه خدمت کرد.
طراحی و توسعه

شرکت مسرشمیت آگه طرح ام‌ایی ۲۱۰ را میانه سال ۱۹۳۷ به عنوان جایگزینی نیرومندتر برای ب‌اف ۱۱۰، به وزارت هوانوردی رایش ارائه کرد. این هواگرد دو سرنشین نیرومحرکه خود را از دو موتور دایملر-بنتس ۶۰۳آ هر یک با توان ۱٬۸۵۰ اسب بخار می‌گرفت. نصب ترمز شیرجه امکان استفاده از آن به عنوان بمب‌افکن شیرجه‌ای را فراهم می‌آورد. پیش از آن که مرحله طراحی آن تمام شود، ۱٬۰۰۰ فروند از آن سفارش شد. نخستین هواگرد ام‌ایی ۲۱۰ ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹ به پرواز درآمد. عملکرد آن بسیار ناامید کننده بود. هواگرد ناپایدار و سازه آن مستعد خرابی بود. به هر صورت در جبهه مدیترانه و شرقی در نقش جنگنده-بمب‌افکن و شناسایی به‌کار برده شد. با این حال شمار زیاد و غیرقابل قبول حوادث سبب شد تولید ام‌ایی ۲۱۰ پس از ساخت ۵۵۰ فروند، ماه آوریل سال ۱۹۴۲ متوقف شود. ناکامی در طرح ام‌ایی ۲۱۰ خسارت مالی فراوانی به شرکت مسرشمیت آگه وارد کرد و ویلی مسرشمیت را زیر فشار کناره‌گیری از سمت مدیر عامل شرکت گذاشت. به هر شکل مسرشمیت آگه به عنوان بزرگ‌ترین شرکت هواگردسازی آلمان به فعالیت ادامه داد و سعی کرد با طراحی ام‌ایی ۴۱۰ مشکل را برطرف کند.
کاچی

کاچی زواره ای شامل آرد، کشک، روغن حیوانی.
کاچی یک دسر ایرانی است . کاچی به علت دارا بودن آرد و کره دارای انرژی زیادی می‌باشد. به عنوان مثال، انرژی حاصل از کره و آرد، به تنهایی، با مقادیر داده شده در تهیه این کاچی، ۳۱۱۵ کالری می‌باشد که انرژی قابل توجهی است. به همین دلیل برای افراد لاغر و کسانی که دچار ضعف می‌شوند، دسر مناسبی می‌باشد.
کاچی  را با آرد، شکر، گلاب، کره، روغن و زعفران درست می‌کنند. در گذشته با روغن حیوانی فراوان تهیه می‌شد. کاچی را با آرد برنج نیز درست می‌کنند.
هارپیمیموس

| هارپیمیموس محدودهٔ زمانی: کرتاسه پیشین ۱۳۰ تا ۱۲۹ میلیون سال پیش  PreЄ Є O S D C P T J K Pg N  ↓   | هارپیمیموس محدودهٔ زمانی: کرتاسه پیشین ۱۳۰ تا ۱۲۹ میلیون سال پیش  PreЄ Є O S D C P T J K Pg N  ↓   |
| --- | --- |
بازسازی: بازسازی
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: خزندگان
بالاراسته:: دایناسورها
سرده:: هارپیمیموس بارسبولد و پرل، ۱۹۸۴
گونه: گونه
 هارپیمیموس اوکلادنیکووی ۱۹۸۴، بارسبولد و پرل:  هارپیمیموس اوکلادنیکووی ۱۹۸۴، بارسبولد و پرل
هارپیمیموس (نام علمی: 'Harpymimus') (به معنی تقلید کننده هارپی (هارپی در افسانه‌های یونانی یک هیولای زن – پرنده‌است))، یک دایناسور گوشت‌خوار مربوط به دورهٔ کرتاسه پیشین می‌باشد که در ۱۳۰ تا ۱۲۹ میلیون سال پیش می‌زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در مغولستان کشف شده‌است و در سال ۱۹۸۴ به وسیله رینچن بارسبولد نام‌گذاری شد.
گونه خاص این جنس هارپیمیموس اوکلادنیکووی نام دارد.
یونکرس یو ۱۸۸

| یونکرس یو ۱۸۸ | یونکرس یو ۱۸۸ |
| --- | --- |
کاربری: بمب‌افکنهواگرد شناسایی
کشور سازنده:  آلمان
تولیدکننده: یونکرس
نخستین پرواز: ۱۹۴۱
معرفی‌شده در: فوریه ۱۹۴۳
بازنشستگی: ۱۹۵۱ (فرانسه)
کاربر اصلی: لوفت‌وافه
ساخته‌شده: ۱۹۴۵–۱۹۴۳
تعداد ساخته‌شده: حدود ۱٬۲۰۰ فروند
توسعه‌یافته از: یونکرس یو ۸۸
گونه‌ها: یونکرس یو ۳۸۸
یونکرس یو ۱۸۸ (به آلمانی: Junkers Ju 188) یک هواگرد بمب‌افکن ساخت شرکت یونکرس در آلمان بود که اواخر جنگ جهانی دوم در لوفت‌وافه خدمت کرد.
طراحی

یونکرس یو ۱۸۸ از هواگرد یو ۸۸ توسعه یافت. ویژگی بارز ظاهری یو ۱۸۸ دماغه بزرگ شیشه‌ای و نوک تیز بال‌های طولانی آن بود.
مدل‌ها

یو ۱۸۸آ: نخستین مدل عملیاتی - تاخیر در ورود به خدمت به جهت در دسترس نبودن موتور یومو ۲۱۳آ
یو ۱۸۸دی: هواگرد شناسایی مسلح
یو ۱۸۸ایی-۱: نخستین نسخه عمده - بمب‌افکن - ورود به خط تولید در سال ۱۹۴۱ و خدمت عملیاتی از سال ۱۹۴۲
یو ۱۸۸اف: هواگرد شناسایی
یو ۱۸۸گه: بمب‌افکن - تعداد اندک
یو ۱۸۸اس: بمب‌افکن پر سرعت برد بلند
یونکرس یو ۳۸۸ بر پای یو ۱۸۸ توسعه یافت و قرار بود هواگرد چند منظوره باشد اما تنها شناسایی آن پیش از پایان جنگ تولید شد.
مشخصات فنی

یو ۱۸۸ایی-۱:
خدمه: ۴ نفر
طول: ۱۵.۰۶ متر
طول بال: ۲۲ متر
ارتفاع: ۴٫۴۶ متر
وزن بارگذاری‌شده: ۱۴٬۵۷۰ کیلوگرم
نیرومحرکه: ۲ × موتور شعاعی ب‌ام‌و ۸۰۱ام‌ال: هر یک ۱٬۶۰۰ اسب بخار
حداکثر سرعت: ۵۰۰ کیلومتر بر ساعت در ۶٬۰۰۰ متری
سقف پرواز: ۹٬۳۰۰ متر
برد: ۲٬۴۸۰ کیلومتر
۱ × توپ خودکار ۲۰ میلی‌متری در جایگاه دماغه
۲ × مسلسل ۱۳ میلی‌متری یک قبضه در برجک سقف و یک قبضه در پشت اتاقک
۱ × مسلسل ۷.۹۲ میلی‌متری دو لول در اتاقک زیر دماغه
۳٬۰۰۰ کیلوگرم بمب
دل منو به دست بیار

| «دل منو به دست بیار»> ترانه سابرینا کارپنتر.از آلبوم مختصر و مفید | «دل منو به دست بیار»> ترانه سابرینا کارپنتر.از آلبوم مختصر و مفید |
| --- | --- |
تاریخ پخش: ۲۳ اوت ۲۰۲۴ (۲۰۲۴-08-۲۳)
استودیو:  Santa Ynez House, The Playpen (کلباسس، کالیفرنیا)  د پرچ (کلباسس، کالیفرنیا) 
ژانر:  پاپ  آراندبی 
زمان: ۳:۰۵
ناشر: آیلند
ترانه‌نویس(ها):  سابرینا کارپنتر  جولیا مایکلز  ایمی آلن  جان رایان  جولیان بونتا 
تهیه‌کننده(ها):  جان رایان  جولیان بونتا 
«دل منو به دست بیار» (انگلیسی: Good Graces) ترانه‌ای از خواننده آمریکایی سابرینا کارپنتر از ششمین آلبوم استودیویی او به نام مختصر و مفید (۲۰۲۴) است. کارپنتر این ترانه را همراه با جولیا مایکلز، ایمی آلن و تهیه‌کنندگان جان رایان و جولیان بونتا نوشت. این ترانه در ۲۳ اوت ۲۰۲۴ توسط آیلند رکوردز به عنوان سومین قطعهٔ آلبوم منتشر شد.
جایزه بهترین زن ورزشکار اتحادیه ملی ورزش دانشگاهی

| جایزه بهترین زن ورزشکار سال اتحادیه ملی ورزش دانشگاهی | جایزه بهترین زن ورزشکار سال اتحادیه ملی ورزش دانشگاهی |
| --- | --- |
اهداء برای: یک زن ورزشکار ارشد که در طول دوران تحصیلی خود در زمینه های پیشرفت تحصیلی، برتری دو و میدانی، خدمات و رهبری متمایز شده است.
کشور: ایالات متحده
برگزارکننده: اتحادیه ملی ورزش دانشگاهی
نخستین دوره: ۱۹۹۱؛ ۳۴ سال پیش (۱۹۹۱-خطا: زمان نامعتبر}})
دریافت‌کننده کنونی: کارینا گروف, موسسه فناوری ماساچوست
وبگاه: وب سایت رسمی
جایزه اتحادیه ملی ورزش دانشگاهی برای بهترین زن سال جایزهی ای است ابتکاری برای قدردانی از دختران دانشجویی است که به صورت حرفه ای ورزش را دنبال می کنند. خواه این دنبال کردن تخصص در زمینه یکی از ورزش ها باشد، خواه امور خیریه و کمک به سازمان ها و ورزشکاران باشد و خواه خوب رهبری کردن یک تیم ورزشی باشد. همه این موارد شایسته تقدیر و تجلیل و همچنین دریافت جایزه از طرف اتحادیه ملی ورزش دانشگاهی هستند. هر ساله در مراسم اهدای جوایز اتحادیه ملی ورزش دانشگاهی برای بهترین زن سال، ۹ فینالیست از بین همه نامزدها، که این 9 نفر هر کدام جزو یک بخش از بخش های این مسابقه هستند؛ سه نفر از هر بخش، از جمله بخش یکم، بخش دوم و بخش سوم انتخاب می‌شوند. این انتخاب توسط اتحادیه ملی ورزش دانشگاهی از سال ۱۹۹۱ انجام شده است. این فینالیست‌ها دیدگاه اتحادیه ملی ورزش دانشگاهی از بهترین ورزشکاران زن دانشجو را نشان می‌دهند.
برندگان جایزه

۱۹۹۱ – بانوی ورزشکار ماری بث ریلی از دانشگاه کینسیس
۱۹۹۲ – کاترین بیرن، دانشگاه تنسی
۱۹۹۳ – ننا لینچ، دانشگاه ویلانوا
۱۹۹۴ – تانیا جونز، دانشگاه آریزونا
۱۹۹۵ – ربکا لوبو، دانشگاه کانکتیکات
۱۹۹۶ – بیلی وینست-فلچر، دانشگاه نبراسکا
۱۹۹۷ – لیزا کول، دانشگاه جورجیا
۱۹۹۸ – پگی بوتیلیه، دانشگاه ویرجینیا
۱۹۹۹ - جمیلا دمبی، دانشگاه کالیفرنیا، دیویس
۲۰۰۰ - کریستی کووال، دانشگاه جورجیا
۲۰۰۱ - کیمبرلی ای بلک، دانشگاه جورجیا
۲۰۰۲ - تانیشا سیلاس، دانشگاه کالیفرنیا، دیویس
۲۰۰۳ - اشلی جو روات کارپینوس، کالج کنیون
۲۰۰۴ - کلی آلبین، دانشگاه کالیفرنیا، دیویس
۲۰۰۵ - لورین مک کالی، دانشگاه تنسی
۲۰۰۶ - آنی برساگل، دانشگاه ویک فارست
۲۰۰۷ - ویتنی مایرز، دانشگاه آریزونا
۲۰۰۸ - نیکی آنوسیک، دانشگاه تنسی
۲۰۰۹ - لیسی نایمیر، دانشگاه آریزونا
۲۰۱۰ - جاستین شلانتز، دانشگاه آریزونا
۲۰۱۱ - لورا باریتو، مؤسسه فناوری استیونز
۲۰۱۲ - الیزابت فیلیپس، دانشگاه واشینگتن در سنت لوئیس
۲۰۱۳ - ایفاتو اوکافور، دانشگاه فناوری تگزاس
۲۰۱۴ - الیزابت تاکر، دانشگاه نوتردام
۲۰۱۵ - کریستین دی، دانشگاه کلاریون پنسیلوانیا
۲۰۱۶ - مارگارت گو، موسسه فناوری ماساچوست
۲۰۱۷ - لیزی کریست، دانشگاه واشینگتن در سنت لوئیس
۲۰۱۸ - کتورا اورجی، دانشگاه جورجیا
۲۰۱۹ - آنجلا مرکوریو، دانشگاه نبراسکا
۲۰۲۰ - آسیا سیدت، دانشگاه کنتاکی
۲۰۲۱ - کندال کورنیک، دانشگاه آگوستانا
۲۰۲۲ - کارنا گروف، مؤسسه فناوری ماساچوست
۲۰۲۳ - لوگان اگلستون، دانشگاه تگزاس
۹ بانوی فینالیست برگزیده در سال ۲۰۱۸

آده آیولا، دانشگاه شیکاگو
تریسی فیرودر، دانشگاه کلافلین
دیلینی هیگرت، دانشگاه نیومن
کایرا لیلاند، دانشگاه ویتورث
کامی نورتون، دانشگاه ایالتی آنجلو
کتورا اورجی، دانشگاه جورجیا
سیدنی پیترز، دانشگاه مینه‌سوتا
ونسا شیپی، دانشگاه ایالتی اوکلاهما
آملیا ویلهلم، کالج بیتس
۹ بانوی فینالیست برگزیده در سال ۲۰۱۷

سبرینا اندرسون، دانشگاه «سلیپرری راک» پنسیلوانیا
سرینا بار، دانشگاه لیبرتی
جنی کارمائیکل، دانشگاه اوکلاهوما
ایلیانا کرافورد، کالج کینون
لیزی کریست، دانشگاه واشینگتن در سنت لوئیس
کارینا مارتینز دانشگاه تکزاس، دانشگاه تکزاس ای‌اندام
کریستینا میلیان، دانشگاه استونی بروک
ناتالی او کیف، دانشگاه باپتیست جنوب غربی
جمی پرز، دانشگاه باپتیست شرق تگزاس
۹ بانوی فینالیست برگزیده در سال ۲۰۱۶

مارگارت گو، موسسه فناوری ماساچوست
کریستینا هیلمن، دانشگاه ایالتی آیووا
بری لیپر، دانشگاه ای‌اندام تگزاس غربی
موریسا لستر، کالج لایم استون
کارا مک کورمک، دانشگاه میامی
الاینا سیبرت، دانشگاه کارسون-نیومن
هیلی تاونسند، کالج کنیون
کامیشا ترنر، دانشگاه تگزاس
آمی ویتی، دانشگاه میزریکوردیا
۹ بانوی فینالیست برگزیده در سال ۲۰۱۵

سوپریا دیویس، کالج سوارثمور
کریستین دی، دانشگاه کلاریون پنسیلوانیا
مارگو گیر، دانشگاه آریزونا
کلسی گراهام، کالج ویتون
مارگارت مک‌فیل، دانشگاه دی پاو
کولین کویگلی، دانشگاه ایالتی فلوریدا
زوئی اسکندالیس، دانشگاه کالیفرنیای جنوبی
تیلور اسکالا، دانشگاه راکهرست
ربکا سرتوال، دانشگاه فنی آرکانزاس
۹ بانوی فینالیست برگزیده در سال ۲۰۱۴

الکسا بالتز، دانشگاه وسلیان ایلینوی
ماریسا بست، دانشگاه نورث‌وسترن
کریستا بلفویل، دانشگاه نورث وسترن - سنت پاول
الن چمبرز، دانشگاه لین
آلیسا هاسلن، دانشگاه آریزونا
مگان لایت، دانشگاه اموری
جکی سیلیو، دانشگاه لانگ آیلند
الیزابت تاکر، دانشگاه نوتردام
بیلی ورازل، دانشگاه زنان تگزاس
۹ بانوی فینالیست برگزیده در سال ۲۰۱۳

النا کراسلی، کالج بودین
الیزابت دافی، دانشگاه کنکوردیا، سنت پاول
کارن هتلن، دانشگاه لوتری اقیانوس آرام
کلی مجام، دانشگاه هاوایی در مانوا
الکساندرا ماسکو، دانشگاه سیتون هال
ایفاتو اوکافور، دانشگاه تگزاس تک
کایلا شول، دانشگاه کلاریون پنسیلوانیا
بریجت سوارز، دانشگاه لانگ آیلند
لیا سوانر، دانشگاه باپتیست تگزاس شرقی
۹ بانوی فینالیست برگزیده در سال ۲۰۱۲

هیلاری باخ، دانشگاه ایالتی آریزونا
گریس کالینز، دانشگاه بری
کیت گریویش، دانشگاه لنوآر راین
کلسی کیتلسون، کالج لوتر
سارا جین اوتی، آکادمی گارد ساحلی ایالات متحده
پنکیک بروک، دانشگاه آلاباما
الکسی پاپاس، کالج دارتموث
الیزابت فیلیپس، دانشگاه واشینگتن در سنت لوئیس
ورینا پرایکشاس، دانشگاه ایالتی کالیفرنیا
۹ بانوی فینالیست برگزیده در سال ۲۰۱۱

لورا باریتو، موسسه فناوری استیونز
دانیل بلر، دانشگاه آلاباما
میکائلا کلنان، کالج بودین
آنی چندلر، دانشگاه آریزونا
هیونفی الون لی، دانشگاه بریگم یانگ
هیلی امریک، دانشگاه ترینیتی
ویکتوریا هانسن، دانشگاه لیبریتی غربی
گریس جانسون، دانشگاه جورجیا
کلسی وارد، دانشگاه دروری
۹ بانوی فینالیست برگزیده در سال ۲۰۱۰

هانا بیکر، کالج وارتبورگ
لیزا کول، دانشگاه ایالتی آیووا
ملیسا مکلی، کالج گوستاووس آدولفوس
لیندسی مک براید، دانشگاه ایندیاناپولیس
بریتانی راجرز، دانشگاه آلاباما
جاستین شلانتز، دانشگاه آریزونا
مری اسلینگر، دانشگاه کنکوردیا
ناتالیا استانسکی، دانشگاه ایالتی گرند ولی
روث وستبی، دانشگاه اموری
دی هاویلند کانادا دی‌اچ‌سی-۳ اوتر

| دی‌اچ‌سی-۳ اوتر | دی‌اچ‌سی-۳ اوتر |
| --- | --- |
کاربری: STOL utility transport
تولیدکننده: د هویلند کانادا
نخستین پرواز: ۱۲ دسامبر ۱۹۵۱
معرفی‌شده در: ۱۹۵۳
ساخته‌شده: ۱۹۵۱–۱۹۶۷
تعداد ساخته‌شده: ۴۶۶
دی هاویلند کانادا دی‌اچ‌سی-۳ اوتر (به انگلیسی: de Havilland Canada DHC-3 Otter) یک هواگرد از نوع STOL utility transport ساخت شرکت د هویلند کانادا کانادا است. هواگرد دی‌اچ‌سی-۳ اوتر نخستین پروازش را در ۱۲ دسامبر ۱۹۵۱ میلادی انجام داد. این هواگرد در سال ۱۹۵۳ میلادی رسماً معرفی گردید و در سال‌های ۱۹۵۱–۱۹۶۷ تولید شده‌است. در مجموع، تعداد ۴۶۶ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.