stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
آهن کارشده
واژه‌شناسی

کلمه فرفورژه یک فعل ماضی باستانی از فعل «کار کردن» است و «آهن فرفورژه» در لغت به معنای «آهن کار شده» است. آهن فرفورژه یک اصطلاح کلی برای این کالا است، اما به‌طور خاص برای کالاهای آهنی تمام شده استفاده می‌شود، زیرا توسط آهنگر ساخته می‌شود. در سوابق گمرکی بریتانیا از آن به معنای محدودتر استفاده می‌شد، این آهن‌های تولیدی مشمول نرخ مالیات بالاتری نسبت به آنچه که می‌توان آن را آهن «نورکار» نامید، بود. چدن برخلاف فرفورژه شکننده است و نمی‌توان آن را به صورت سرد و گرم کار کرد.
در حالی که فرایند شکوفایی، آهن فرفورژه را مستقیماً از سنگ معدن تولید می‌کرد، چدن یا چدن خام مواد اولیه مورد استفاده در فورج ریز و کوره پادلینگ بودند. آهن خام و چدن دارای محتوای کربن بالاتری نسبت به آهن فرفورژه هستند، اما نقطه ذوب کمتری نسبت به آهن یا فولاد دارند. چدن و به خصوص چدن دارای سرباره اضافی هستند که باید حداقل تا حدی حذف شود تا آهن فرفورژه با کیفیت تولید شود. در ریخته‌گری‌ها، ترکیب ضایعات آهن فرفورژه با چدن برای بهبود خواص فیزیکی قطعات ریخته‌گری رایج بود.
چندین سال پس از معرفی فولاد بسمر و اجاق باز، نظرات مختلفی در مورد اینکه چه چیزی آهن را از فولاد متمایز می‌کند وجود داشت. برخی معتقد بودند که این ترکیب شیمیایی است و برخی دیگر این است که آیا آهن به اندازه کافی گرم می‌شود تا ذوب شود و «جوش بخورد». در نهایت فیوژن به‌طور کلی به عنوان نسبتاً مهم‌تر از ترکیب زیر غلظت کربن پایین معین پذیرفته شد. تفاوت دیگر این است که فولاد را می‌توان با عملیات حرارتی سخت کرد.
از نظر تاریخی، آهن فرفورژه به عنوان «آهن خالص تجاری» شناخته می‌شد. با این حال، دیگر واجد شرایط نیست زیرا استانداردهای فعلی برای آهن خالص تجاری به محتوای کربن کمتر از ۰٫۰۰۸ درصد وزنی نیاز دارد.
انواع و اشکال

میله آهن اصطلاح عمومی است که گاهی اوقات برای تشخیص آن از چدن استفاده می‌شود. این معادل یک شمش از فلز ریخته‌گری شده است، به شکلی مناسب برای جابجایی، ذخیره‌سازی، حمل و نقل و کار بیشتر در محصول نهایی.
میله‌ها محصول معمولی فورج ظرافت بودند، اما لزوماً با این فرایند ساخته نمی‌شدند:
آهن میله ای – برش خورده از آهن میله‌های تخت در یک آسیاب برش، مواد اولیه را برای خوشه‌ها و میخ‌ها فراهم می‌کرد.
آهن حلقه ای - مناسب برای حلقه بشکه‌ها که از عبور آهن میله ای از قالب‌های نورد ساخته می‌شود.
صفحه آهن - ورق‌های مناسب برای استفاده به عنوان صفحه دیگ بخار.
صفحه سیاه - ورق‌هایی که احتمالاً نازک‌تر از آهن صفحه‌ای هستند، از مرحله نورد سیاه تولید قلع.
آهن مسافرتی - آهن میله‌های مسطح باریک، ساخته یا بریده شده به میله‌هایی با وزن خاص، کالایی برای فروش در آفریقا برای تجارت برده در اقیانوس اطلس. تعداد میله‌ها در هر تن به تدریج از ۷۰ در هر تن در دهه ۱۶۶۰ به ۷۵ تا ۸۰ در هر تن در سال ۱۶۸۵ و «نزدیک به ۹۲ به تن» در سال ۱۷۳۱ افزایش یافت.
پیدایش

آهن زغال چوب - تا پایان قرن هجدهم، آهن فرفورژه از سنگ معدن با استفاده از زغال چوب، با فرایند شکوفایی ذوب می‌شد. آهن فرفورژه نیز از آهن خام با استفاده از آهنگری ظریف یا در یک آتشگاه لنکاوی تولید می‌شد. فلز حاصل، هم از نظر شیمی و هم از نظر محتوای سرباره بسیار متغیر بود.
چدن پوکه - فرایند پادلینگ اولین فرایند در مقیاس بزرگ برای تولید آهن فرفورژه بود. در فرایند پادلینگ، آهن خام در یک کوره طنین دار تصفیه می‌شود تا از آلودگی آهن ناشی از گوگرد موجود در زغال سنگ یا کک جلوگیری شود. آهن خوک مذاب به صورت دستی هم زده می‌شود و آهن را در معرض اکسیژن اتمسفر قرار می‌دهد که آهن را کربن زدایی می‌کند. همان‌طور که آهن به هم زده می‌شود، گلوله‌های آهن فرفورژه توسط میله همزن (بازو یا میله رابل) به صورت گلوله‌ها جمع‌آوری می‌شوند و به صورت دوره ای توسط پودلر جدا می‌شوند. پادلینگ در سال ۱۷۸۴ به ثبت رسید و پس از سال ۱۸۰۰ به‌طور گسترده مورد استفاده قرار گرفت. تا سال ۱۸۷۶، تولید سالانه آهن حوضچه ای تنها در انگلستان بیش از ۴ میلیون تن بود. در همان زمان، کوره اجاق باز قادر به تولید فولاد با کیفیت مناسب برای اهداف ساختاری بود و تولید آهن فرفورژه رو به کاهش گذاشت.
آهن Oregrounds - یک عیار مخصوص از آهن میله ای که در نهایت از سنگ آهن معدن Dannemora در سوئد ساخته می‌شود. مهم‌ترین کاربرد آن به عنوان ماده اولیه برای فرایند سیمان سازی فولادسازی بود.
آهن دانکس - در اصل آهنی که از گدانسک به بریتانیای کبیر وارد می‌شد، اما در قرن هجدهم احتمالاً از نوع آهنی (از شرق سوئد) بود که زمانی از گدانسک می‌آمد.
آهن جنگلی - آهن از جنگل دین انگلیسی، جایی که سنگ معدن هماتیت امکان تولید آهن سخت را فراهم کرد.
آهن لوکس - آهن وارداتی از لیژ که نام هلندی آن "Luik" است.
آهن آمیز یا آهن آمیس - نوع دیگری از آهن که از شمال اروپا به انگلستان وارد می‌شود. مبدأ آن آمیان است، اما به نظر می‌رسد که از فلاندر در قرن پانزدهم و هلند بعداً وارد شده است، که نشان می‌دهد منشأ آن در دره راین است. منشأ آن بحث‌برانگیز است.
آهن Botolf یا Boutall iron - از Bytów (Pomerania لهستانی) یا Bytom (Silesia لهستانی).
آهن سمور (یا سمور قدیمی) - آهنی با علامت (سمور) از خانواده دمیدوف آهن‌سازان روسی، یکی از بهترین مارک‌های آهن روسی.
تاریخچه > چین

در طول سلسله هان (۲۰۲ قبل از میلاد - ۲۲۰ پس از میلاد)، فرآیندهای ذوب آهن جدید منجر به ساخت ابزارهای جدید آهن فرفورژه برای استفاده در کشاورزی، مانند مته چند لوله ای و گاوآهن آهن شد. علاوه بر توده‌های تصادفی آهن فرفورژه کم کربن که توسط هوای بیش از حد تزریق شده در کوره‌های گنبدی چین باستان تولید می‌شود. چینی‌های باستان آهن فرفورژه را حداقل در قرن دوم قبل از میلاد با استفاده از آهنگری ظرافت می‌ساختند، اولین نمونه‌های چدن و چدن خام که به آهن و فولاد ریز شده در محل اولیه سلسله هان در Tieshengguo یافت شد. پیگوت حدس می‌زند که آهنگری در دوره قبلی کشورهای متخاصم (۴۰۳ تا ۲۲۱ قبل از میلاد) وجود داشته است، به این دلیل که اقلام فرفورژه از چین مربوط به آن دوره وجود دارد و هیچ مدرک مستندی مبنی بر استفاده از شکوفه‌ها در چین وجود ندارد. . فرایند ریزکاری شامل مایع کردن چدن در یک اجاق ریز و حذف کربن از چدن مذاب از طریق اکسیداسیون بود. واگنر می‌نویسد که علاوه بر اجاق‌های خاندان هان که گمان می‌رود کوره‌های نفیس هستند، شواهد تصویری نیز از یک دیوارنگاره مقبره شاندونگ متعلق به قرن اول تا دوم پس از میلاد، و همچنین شواهد مکتوب در قرن چهارم پس از میلاد وجود دارد. متن دائوئستی تایپینگ جینگ.
تاریخچه > جهان غرب

آهن فرفورژه قرن‌ها مورد استفاده قرار گرفته است و همان «آهن» است که در طول تاریخ غرب از آن یاد می‌شود. شکل دیگر آهن، چدن، از زمان‌های قدیم در چین استفاده می‌شده است، اما تا قرن ۱۵ به اروپای غربی معرفی نشد. حتی پس از آن، به دلیل شکنندگی، می‌توان آن را تنها برای تعداد محدودی از اهداف استفاده کرد. در بسیاری از قرون وسطی، آهن با کاهش مستقیم سنگ معدن در بلومرهایی که به صورت دستی کار می‌کردند، تولید می‌شد، اگرچه استفاده از نیروی آب تا سال ۱۱۰۴ آغاز شده بود.
ماده اولیه تولید شده توسط کلیه فرآیندهای غیرمستقیم چدن است. محتوای کربن بالایی دارد و در نتیجه شکننده است و نمی‌توان از آن برای ساخت سخت‌افزار استفاده کرد. فرایند اسموند اولین فرایند غیرمستقیم بود که تا سال ۱۲۰۳ توسعه یافت، اما تولید شکوفه در بسیاری از نقاط ادامه یافت. این فرایند به توسعه کوره بلند بستگی داشت، که نمونه‌های قرون وسطایی آن در لاپفیتان، سوئد و آلمان کشف شده است.
فرآیندهای شکوفه و اسموند به تدریج از قرن پانزدهم با فرآیندهای ظریف جایگزین شدند، که دو نسخه آلمانی و والونی وجود داشت. آنها به نوبه خود از اواخر قرن ۱۸ با پادلینگ جایگزین شدند، با انواع خاصی مانند فرایند لنکاوی سوئدی. آنها نیز اکنون منسوخ شده‌اند و آهن فرفورژه دیگر به صورت تجاری تولید نمی‌شود.
خواص > شکل‌پذیری

برای اکثر اهداف، شکل‌پذیری به جای استحکام کششی معیار مهمتری برای سنجش کیفیت آهن فرفورژه است. در آزمایش کشش، بهترین آهن‌ها می‌توانند قبل از شکست، ازدیاد طول قابل‌توجهی را متحمل شوند. آهن فرفورژه با کشش بالاتر شکننده است.
به دلیل تعداد زیاد انفجارهای دیگ بخار در قایق‌های بخار در اوایل دهه ۱۸۰۰، کنگره ایالات متحده قانونی در سال ۱۸۳۰ تصویب کرد که بودجه ای را برای اصلاح این مشکل تصویب کرد. خزانه داری یک قرارداد ۱۵۰۰ دلاری به مؤسسه فرانکلین برای انجام یک مطالعه اعطا کرد. به عنوان بخشی از این مطالعه، والتر آر. جانسون و بنجامین ریوز با استفاده از تستری که در سال ۱۸۳۲ بر اساس طرحی توسط لاگرهجلم در سوئد ساخته بودند، آزمایش‌های مقاومتی را روی آهن دیگ انجام دادند. به دلیل سوء تفاهم در مورد استحکام کششی و شکل‌پذیری، کار آن‌ها به کاهش خرابی‌ها کمک چندانی نکرد.
اهمیت شکل‌پذیری توسط برخی در مراحل اولیه توسعه دیگ‌های لوله‌ای تشخیص داده شد، که با اظهار نظر ترستون اثبات می‌شود:
«اگر از آهن خوبی که سازندگان ادعا می‌کردند در آن‌ها ریخته‌اند «که مانند سرب عمل می‌کرد»، همانطور که ادعا می‌شود، در هنگام پاره شدن، با پاره شدن باز می‌شوند و محتویات خود را بدون ایجاد عواقب فاجعه‌بار معمول انفجار دیگ تخلیه می‌کنند.»
تحقیقات مختلف قرن نوزدهم در مورد انفجارهای دیگ بخار، به ویژه آنهایی که توسط شرکت‌های بیمه انجام شده است، دلایلی را یافتند که معمولاً ناشی از کارکرد دیگ‌های بخار بالاتر از محدوده فشار ایمن است، یا برای بدست آوردن قدرت بیشتر، یا به دلیل معیوب بودن دریچه‌های کاهش فشار دیگ بخار و دشواری در به دست آوردن قابل اعتماد. نشانه‌های فشار و سطح آب ساخت ضعیف نیز یک مشکل رایج بود. همچنین ضخامت آهن در بشکه‌های بخار با استانداردهای مدرن کم بود.
در اواخر قرن نوزدهم، زمانی که متالوژیست‌ها توانستند بهتر بفهمند که چه خواص و فرآیندهایی آهن خوب را می‌سازد، آهن در موتورهای بخار توسط فولاد جابجا می‌شد. همچنین دیگ‌های استوانه ای قدیمی با لوله آتش توسط دیگ‌های لوله آب جابجا شدند که ذاتاً ایمن تر هستند.
خواص > خلوص

در سال ۲۰۱۰، جری مک دانل در انگلستان با تجزیه و تحلیل نشان داد که یک شکوفه آهن فرفورژه، از یک رایحه سنتی، می‌تواند به ۹۹٫۷٪ آهن خالص بدون هیچ شواهدی از کربن تبدیل شود. مشخص شد که رشته‌های رایج در سایر آهن‌های فرفورژه وجود نداشتند، بنابراین کار سرد و گرم برای آهنگر بسیار انعطاف‌پذیر می‌شد. یک منبع تجاری از آهن خالص موجود است و توسط آهنگران به عنوان جایگزینی برای آهن فرفورژه سنتی و دیگر فلزات آهنی نسل جدید استفاده می‌شود.
خواص > برنامه‌های کاربردی

مبلمان فرفورژه تاریخچه ای طولانی دارد که به دوران رومیان برمی گردد. دروازه‌های آهنی قرن سیزدهمی در کلیسای وست‌مینستر لندن وجود دارد، و به نظر می‌رسد مبلمان آهن‌کاری شده در قرن هفدهم، در زمان سلطنت ویلیام سوم و مری دوم، در بریتانیا به اوج محبوبیت خود رسید.[نیازمند منبع] با این حال، چدن و فولاد ارزان‌تر باعث کاهش تدریجی تولید آهن فرفورژه شد. آخرین کارخانه آهن فرفورژه در بریتانیا در سال ۱۹۷۴ بسته شد.
همچنین برای ساخت وسایل دکوری خانه مانند قفسه نانوایی، قفسه شراب، قفسه قابلمه، اتاگر، پایه میز، میز، دروازه، تخت، جا شمعی، میله پرده، میله و صندلی بار استفاده می‌شود.
اکثریت قریب به اتفاق آهن فرفورژه که امروزه در دسترس است از مواد احیا شده است. پل‌های قدیمی و زنجیره‌های لنگر لایروبی شده از بنادر منابع اصلی هستند.[نیازمند منبع]مقاومت بیشتر در برابر خوردگی آهن فرفورژه به دلیل ناخالصی‌های سیلیسی (به‌طور طبیعی در سنگ آهن) یعنی سیلیکات آهن است.
آهن فرفورژه برای چندین دهه به عنوان یک اصطلاح عمومی در صنعت دروازه و نرده استفاده می‌شود، حتی اگر از فولاد نرم برای ساخت این دروازه‌های «آهن فرفورژه» استفاده می‌شود. این عمدتاً به دلیل در دسترس بودن محدود آهن فرفورژه واقعی است. همچنین می‌توان فولاد را گالوانیزه کرد تا از خوردگی جلوگیری شود که با آهن فرفورژه قابل انجام نیست.
جستار

کارهای تزیینی برنز و برنج
چدن
ریخته‌گری نیمه فولادی
گدازگری
فرایند ذوب سنگ آهن برای ساختن آهن فرفورژه از آهن خام، در دایرةالمعارف Tiangong Kaiwu توسط Song Yingxing ، منتشر شده در سال ۱۶۳۷ نشان داده شده است.
ریزساختار آهن فرفورژه، نشان دهنده آخال‌های سرباره تیره در فریت
شیباتا تاکه‌ناکا

| شیباتا تاکه‌ناکا | شیباتا تاکه‌ناکا |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱ ژانویهٔ ۱۸۲۳
درگذشت: ۱ ژانویهٔ ۱۸۷۷
ملیت: ژاپن
شیباتا تاکه‌ناکا (به ژاپنی: 柴田 剛中 Shibata Takenaka); ۱ ژانویهٔ ۱۸۲۳ – ۱ ژانویهٔ ۱۸۷۷) دیپلمات اهل ژاپن بود. وی در سال ۱۸۶۵ از فرانسه دیدار کرد تا مقدمات ساخت‌ساز یک زرادخانه در یوکوسوکا، کاناگاوا را به کمک فرانسه فراهم کند.
مخزن سد کاخوفکا

| مخزن سد کاخوفکا | مخزن سد کاخوفکا |
| --- | --- |
نقشه: نقشه
موقعیت: استان خرسون، استان زاپوریژیا و استان دنیپروپتروفسک
مختصات: ۴۷°۳۰′ شمالی ۳۴°۱۵′ شرقی﻿ / ﻿۴۷٫۵۰۰°شمالی ۳۴٫۲۵۰°شرقی﻿ / 47.500; 34.250
گونه: برق آبی مخزن سد
درون‌شارش‌های کلان: رود دنیپر
برون‌شارش‌های کلان: Dnieper River
کشورهای حوضه: Ukraine
بیشترین درازا: ۲۴۰ کیلومتر (۱۵۰ مایل)
بیشترین پهنا: ۲۳ کیلومتر (۱۴ مایل)
مساحتِ رو: ۲٬۱۵۵ کیلومتر مربع (۸۳۲ مایل مربع)
میانگین ژرفا: ۸٫۴ متر (۲۸ فوت)
بیشترین ژرفا: ۲۶ متر (۸۵ فوت)
حجم آب: ۱۸٫۲ کیلومتر مکعب (۱۴٬۸۰۰٬۰۰۰ جریب فوت)
ارتفاع سطح: ۱۶ متر (۵۲ فوت)
مخزن سد کاخوفکا (انگلیسی: Kakhovka Reservoir) یک سد آبی ویران‌شده در استان دنیپروپتروفسک کشور اوکراین است.
درگیری تنشو-جینگو

درگیری تنشو-جینگو (به ژاپنی: 天正壬午の乱 てんしょうじんごのらん) پس از مرگ اودا نوبوناگا در ۲۱ ژوئن ۱۵۸۲، کنترل خاندان اودا بر قلمروهای قدیمی خاندان تاکدا ضعیف شد. در میان هرج و مرج ایجاد شده، خادمان اودا که به آن مناطق اختصاص یافته بودند، از جمله موری ناگایوشی و کاواجیری هیده‌تاکا، فرار کردند یا توسط قیام‌های محلی کشته شدند. پس از این رویدادها، خاندان‌های توکوگاوا، هوجوی اخیر و اوئه‌سوگی شروع به حرکت کردند تا خلاء قدرتی را که در ولایت‌های شینانو، کوزوکه و کای ایجاد شده بود، در اختیار خود بگیرند؛ بنابراین یک درگیری به نام تنشو-جینگو آغاز شد.
در ۵ ژوئیه، تاکیگاوا کازوماسو سرانجام توسط ارتش هوجوی اخیر در نبرد کاناگاوا شکست خورد. در ۱۰ ژوئیه، اوئه‌سوگی کاگه‌کاتسو به شمال ولایت شینانو حمله کرد. قبیله سانادا در ابتدا با اوسوگی طرف شد، اما چند هفته بعد به طرف هوجو رفت. هر دو ارتش اوئه‌سوگی و هوجوی اخیر در ۳۰ ژوئیه در کاواناکاجیما رو در روی هم قرار گرفتند، اما از درگیری جلوگیری شد زیرا هوجو به سمت ولایت کای برگشت که در همین حین توسط نیروهای توکوگاوا مورد تهاجم قرار گرفت. در همین حال، یکی از خدمتگزاران اصلی اوئه‌سوگی، شیباتا شیگه‌ایه، علیه او قیام کرد و ارتش اوئه‌سوگی مجبور شد برای رویارویی با او از شینانو شمالی برگردند. در آن زمان هوجو نزدیک به کنترل بیشتر شینانو بود، اما ناگهان در ماه اکتبر، خاندان سانادا با کمک دادن به یودا نوبوشیگه، یک ارباب محلی که هنوز در برابر پیشروی هوجو از قلعه کاسوگا تحت پرچم توکوگاوا مقاومت می‌کرد، به آنها خیانت کرد. در ولایت کای اکنون حدود ۵۰۰۰۰ هوجو و ۱۰۰۰۰ سرباز توکوگاوا خود را روبروی یکدیگر یافتند، اما علیرغم اختلاف نیروها، هوجوی اخیر نتوانست پیروز شود و پس از ماه‌ها بن‌بست، هوجو اوجینوری، که در جوانی گروگان گرفته شده بود با توکوگاوا ایه‌یاسو مذاکرات صلح را آغاز کردند. در پی این مذاکرات دو خاندان قدرتمند ولایت‌ها را بین خود تقسیم کردند. کای و شینانو متعلق به توکوگاوا شد در حالی که ولایت کوزوکه متعلق به هوجوی اخیر شد. هوجو اوجینوری با دختر توکوگاوا ایه‌یاسو ازدواج کرد.
این وقایع نشانگر پایان درگیری پنج ماه پس از مرگ اودا نوبوناگا بود.
تایتان‌ها

| تایتان‌ها | تایتان‌ها |
| --- | --- |
پوستر: پوستر
کارگردان: Duccio Tessari
تهیه‌کننده:  Franco Cristaldi  Alexandre Minouchkine 
فیلمنامه‌نویس:  Ennio De Concini  Duccio Tessari 
بازیگران:  Pedro Armendariz  Giuliano Gemma  Antonella Luadldi 
موسیقی: Carlo Rustichelli
فیلم‌بردار: Alfio Contini
تدوین‌گر: Maruizio Lucidi
شرکت‌های تولید:  Vides Cinematografica  Filmsonor  Les Films Arlane 
تاریخ‌های انتشار:  ۴ مه ۱۹۶۲ (۱۹۶۲-05-۰۴) (Italy)  ۳۱ اوت ۱۹۶۲ (۱۹۶۲-08-۳۱) (France)  
مدت زمان: 120 minutes
کشور:  Italy  France 
زبان: Italian
تایتان‌ها یا پسر من، قهرمان (ایتالیایی عنوان: Arrivano i titani - بازگشت تایتان‌ها؛ عنوان جایگزین بریتانیایی: پسران رعد) یک فیلم کمدی شمشیر و صندل اسطوره‌ای ۱۹۶۲ به کارگردانی دوچو تساری و با بازی جولیانو جما، ژاکلین ساسار، پدرو آرماندریز، آنتونلا لوالدی و سرژ نوبرت.
طرح

پادشاه کرت، کادموس، برای اینکه بتواند با معشوق شیطانی خود ارمیونه زندگی کند، به تازگی همسرش را به قتل رسانده است. به خاطر این کار، یک پیامبر او را به نام خدایان نفرین می‌کند و پیشگویی می‌کند روزی که دختر نوزادش آنتیوپ عاشق یک مرد شود، روزی است که او می‌میرد. خشمگین از قضاوت خدایان، و ناتوان برای کشتن آنتیوپی در آن محل (مبادا نفرین خودش بلافاصله تحقق بخشد)، کادموس خودشیفته از خدایان دست می‌کشد و خود را یگانه معرفی می‌کند. برای این منظور، او و ارمیونه تحت درمان بخارهای عرفانی قرار می‌گیرند که بدن آنها را رویین‌تن می‌کند (به جز یک نقطه مهم در قفسه سینه ارمیونه که بدون احتیاط پوشانده شده‌است).
هنگامی که آنتیوپی به سن مناسب رسید، کادموس قصد دارد تا او را به عنوان یک کشیش در خدمت او قرار دهند تا او را در زندگی پاکدامنی و عفت پاک از دنیای مردان دور کنند. زئوس که از این قصد عصبانی شده بود، سرانجام تصمیم گرفت یک نماینده را برای انجام پیشنهادات خود بفرستد. او به تیتان‌ها روی می‌آورد، که هنوز در گودال‌های تارتاروس زندانی است و به آنها پیشنهاد می‌کند اگر جوانترین و ضعیف‌ترین، اما باهوش‌ترین نفر آنها، کریوس، موافقت کند که کادموس را به دنیای زیرین بیندازد، آنها را آزاد کند.
بازیگران

پدرو آرماندریز: کادموس
جولیانو جما: کریوس
آنتونلا لوالدی: ارمیونه
ژاکلین ساسار : آنتیوپ
سرژ نوبرت: راتور
جرارد سیتی: آشیل
تانیا لوپر: لیسینا
اینگرید شولر: امراته
فرانکو لانتییری: تارته
ایزارکو راوائیولی : سنتینلا
فرناندو ری: کشیش اعظم
پخش

تایتان‌ها در ۴ مه ۱۹۶۲ در ایتالیا پخش شد.  این فیلم در ۳۱ اوت ۱۹۶۲ در فرانسه با عنوان Les Titans منتشر شد.
در ۱۸ سپتامبر ۱۹۶۳ با ۱۱۱ دقیقه زمان اجرا در ایالات متحده پخش شد.
استقبال

صحنه‌های عاشقانه گلیانو گما با ژاکلین ساسار از قانع کننده‌ترین این ژانر قلمداد شده‌اند و به‌طور کلی فیلم را «شاهکار سینمای ایتالیا» خوانده‌اند.  ]
خروس‌زنی

مرحله اول قساوت اثر ویلیام هوگارت، که پسران مدرسه را در حال پرتاب چوب به خروس نشان می‌دهد، اگرچه نگه داشتن خروس در حالی که دیگران به آن چوب پرتاب می‌کردند خطرناک بود.
خروس‌زنی (انگلیسی: Cock throwing یا cock-shying) که «پرتاب چوب به خروس» (throwing at cocks) نیز نامیده می‌شود، یک ورزش خونین بود که تا اواخر قرن ۱۸ در انگلستان رواج داشت. در این بازی، یک خروس به یک تیر بسته می‌شد و افراد به نوبت چوب‌های سنگینی به نام «دسته‌چوب خروس ("coksteles") را به سمت خروس پرتاب می‌کردند تا زمانی که خروس کشته شود. این بازی معمولاً با سه‌شنبه اعتراف مرتبط بود. در سال ۱۷۳۷، یکی از نویسندگان The Gentleman's Magazine، در دوره‌ای که فرهنگ بریتانیایی در حال مبارزه با نفوذ فرانسوی‌ها بود، عقیده داشت که این ورزش از خصومت سنتی علیه فرانسوی‌ها، که خروس نماد آن‌ها بود، سرچشمه گرفته است.
این ورزش در میان تمامی طبقات جامعه، به‌ویژه کودکان، محبوب بود و اگرچه گسترده بود، از نظر فراوانی کمتر از خروس جنگی رایج بود. سر توماس مور در مورد مهارت خود در پرتاب چوب به خروس در کودکی صحبت کرده است. اگر خروس در جریان بازی آسیب می‌دید یا پایش می‌شکست، گاهی با تکیه دادن به چوب، بازی ادامه پیدا می‌کرد. در برخی موارد، خروس داخل یک ظرف سفالی قرار داده می‌شد تا نتواند حرکت کند.
نسخه‌های دیگری از این بازی شامل غاززنی ("goose quailing") بود که در آن به جای خروس از غاز استفاده می‌شد، و «خروس‌کوبی» ("cock thrashing" یا "cock whipping")، که خروس در یک گودال قرار می‌گرفت و شرکت‌کنندگان با چشمان بسته تلاش می‌کردند آن را با چوب بزنند. در نوعی از این بازی در ساسکس، خروس به یک طناب به طول ۱٫۲ یا ۱٫۵ متر بسته می‌شد و بازی شبیه قلقلک گاو بود.
آرتور ولزلی (اولین دوک ولینگتون) به‌عنوان خروس در این کاریکاتور مربوط به پرتاب چوب به خروس در دهه ۱۸۲۰ نمایش داده شده است.
در سال ۱۶۶۰، مقامات پورییتان در بریستول تصمیم گرفتند پرتاب چوب به خروس (و همچنین پرتاب گربه و سگ) را در سه‌شنبه اعتراف ممنوع کنند، اما این تصمیم باعث شورش کارآموزان شد.
محبوبیت این ورزش به تدریج با تغییر ارزش‌های اجتماعی و افزایش نگرانی‌ها دربارهٔ رفاه حیوانات کاهش یافت. ویلیام هوگارت این فعالیت را در چهار مرحله قساوت در سال ۱۷۵۱ به‌عنوان عملی وحشیانه به تصویر کشید و ناتان دریک این آثار را یکی از عوامل تغییر نگرش عمومی به این «ورزش» می‌دانست. جوزایا تاکر، روحانی و اقتصاددان انگلیسی، نیز این ورزش را به‌عنوان «تفریحی بسیار بی‌رحمانه و وحشیانه» محکوم کرد و توجه‌ها را به رنج و شکنجه طولانی این حیوانات معطوف کرد.
از میانه‌های سدهٔ ۱۸، قضات برخورد سخت‌تری با این فعالیت داشتند، که نشان‌دهنده کاهش محبوبیت آن در میان طبقات «محترم» بود. آن‌ها جرایم عمومی را جریمه می‌کردند و قوانین محلی این عمل را در بسیاری از مناطق ممنوع کردند.
تا اوایل قرن ۱۹، این سنت تقریباً فراموش شده بود و تنها به صورت پراکنده تا دهه ۱۸۴۰ ادامه یافت.
مبنای ژئودتیک

مبنای ژئودتیک (به انگلیسی: Geodetic datum) یا مبنای زمین‌سنجشی که سامانه مختصات ژئودتیک نیز نامیده می‌شود، نقطه‌ای با موجودیت فیزیکی است که مختصات آن در یک سیستم مختصات مشخص، معلوم باشد. مختصات یک نقطه ژئودزی اغلب به روش مثلث‌بندی تعیین می‌شود که در این صورت نقطه ژئودتیک را نقطه مثلث‌بندی یا نقطه مثلثاتی می‌نامند. اگر مختصات نقطه ژئودزی به روش پلی‌گون‌بندی ثابت شده باشد، آن را نقطه پلیگونومتری می‌نامند. برای تعیین ارتفاع نقاط ژئودزی از ترازیابی استفاده می‌شود. این نقاط در سایت با استفاده از نشانه‌گذاری‌های خاص مشخص شده و مورد محافظت قرار می‌گیرند. سیستم متشکل از چندین نقطه ژئودزی متقابل، تشکیل یک شبکه ژئودزی را می‌دهد که می‌توان از آن برای دستیابی به اهداف مختلف، من‌جمله مطالعات توپوگرافی سطح زمین استفاده نمود.
سیستم مختصات ژئودتیک، سیستم مختصاتی است که از مجموعه‌ای از نقاط مرجع برای تعیین موقعیت روی زمین استفاده می‌کند و جهت تعیین مختصات منحنی‌الخط نسبت به بیضوی دومحوری زمین (بیضوی مبنا) است. این بیضوی مبنا در ایران اغلب WGS84 (سامانه ژئودتیک جهانی ۱۹۸۴) انتخاب می‌شود. تعریفی تقریبی از سطح دریا، سیستم مرجع WGS84 است که یک بیضوی می‌باشد، در حالی که تعریف دقیق‌تر، مدل گرانشی زمین 2008 (EGM2008) است که از حداقل هارمونیک کروی ۲٬۱۵۹ استفاده می‌کند. سطوح مرجع دیگر برای مناطق دیگر یا در زمان‌های دیگر تعریف می‌شوند؛ ED50 در سال ۱۹۵۰ در اروپا تعریف شد و با بیضوی WGS84 چند صد متر متفاوت است، بسته به نقاط مختلف در اروپا. مریخ اقیانوسی ندارد و بنابراین فاقد سطح دریا است، اما حداقل دو سیستم مختصات مریخی برای تعیین موقعیت بر روی آن استفاده شده است.
سطح مرجع اول: نسبت به دایره استوا
سطح مرجع دوم: نسبت به نصف النهار ژئودتیک بیضی شکل گرینویچ
سطح مرجع اندازه‌گیری مختصات: نصف النهار ژئودتیک بیضی شکل هر نقطه
بیضوی‌های مرجع در ژئودزی، ناوبری و نقشه‌برداری توسط کارتوگراف‌ها و سیستم‌های ناوبری ماهواره ای برای ترجمه موقعیت‌هایی که بر روی نقشه‌ها (کاغذ یا دیجیتال) نشان داده شده‌اند به موقعیت واقعی آن‌ها در زمین استفاده می‌شوند. هر کدام با یک بیضوی شروع می‌شود و سپس مختصات عرض و طول جغرافیایی و ارتفاع را تعریف می‌کند. یک یا چند مکان بر روی سطح زمین به عنوان نقاط مبنا انتخاب شده‌اند.
اختلاف مختصات در بین سیستم مختصات‌های معمولاً انتقال یا شیفت نامیده می‌شود. انتقال بین دو سیستم‌های مختصات یا دیتوم خاص ممکن است از یک مکان به مکان دیگر در یک کشور یا منطقه متفاوت باشد و می‌تواند هر چیزی از صفر تا صدها متر (یا چند کیلومتر برای برخی از جزایر دور افتاده) باشد. قطب شمال، قطب جنوب و استوا در موقعیت‌های مختلف در سیستم مختصات‌های مختلف قرار می‌گیرند، بنابراین شمال واقعی کمی متفاوت خواهد بود. سیستم مختصات‌های مختلف برای دقیق کردن شکل و اندازه زمین (بیضوی مرجع) از درونیابی‌های مختلف استفاده می‌کنند.
از آنجا که زمین بیضوی ناقص است، بیضوی‌های مرجع محلی می‌توانند دقت بیشتری نسبت به WGS84 در مناطق تحت پوشش داشته باشند. برای مثال، OSGB36 تقریب بهتری نسبت به بیضوی WGS84 برای Geoid (ژئوئید) در جزایر بریتانیا است. با این حال، همان‌طور که منافع یک سیستم جهانی از دقت بیشتر، مهم‌تر است، بیضوی WGS84 به‌طور فزاینده ای تصویب می‌شود.
تعریف

در نقشه‌برداری و ژئودزی، دیتوم یک سیستم مرجع یا تقریبی از سطح زمین است که در آن اندازه‌گیری موقعیت برای محاسبه مکان‌ها صورت می‌گیرد. سیستم‌های مرجع افقی برای توصیف یک نقطه روی سطح زمین، در عرض و طول جغرافیایی یا یک سیستم مختصات دیگر استفاده می‌شود. سیستم‌های مرجع عمودی برای اندازه‌گیری ارتفاع یا عمق زیر آب استفاده می‌شود.
مختصات ژئودتیک

در مختصات ژئودتیک، سطح زمین تقریباً بیضوی است و مکان‌های نزدیک سطح با عرض جغرافیایی (فی)، طول جغرافیایی (لاندا) و ارتفاع (اچ) توصیف می‌شوند.
سیستم مختصات مرجع

سیستم مختصات مرجع، سطحی شناخته شده و ثابت است که برای توصیف موقعیت نقاط ناشناخته روی زمین استفاده می‌شود. از آنجا که سیستم مختصات‌های مرجع می‌توانند دارای شعاع‌ها و نقاط مرکزی مختلف باشند، یک نقطه خاص روی زمین می‌تواند مختصاتی متفاوت روی سیستم مختصات داشته باشد.
صدها سیستم مختصات مرجع توسعه یافته محلی در سراسر جهان وجود دارد که معمولاً بر اساس تعدادی نقطه محلی مناسب ایجاد شده‌اند. سیستم مختصات‌های معاصر، براساس اندازه‌گیری‌های دقیق شکل زمین، نیازمند پوشش مناطق بزرگتری هستند. رایج‌ترین سیستم مختصات‌های مرجع در آمریکای شمالی NAD27، NAD83 و WGS 84 هستند.
نمونه‌ها

ED50، سیستم مرجع اروپا ۱۹۵۰
OSGD63، نقشه‌برداری مهمات بریتانیا
GSR80، سیستم مرجع ژئودتیک ۱۹۸۰
NAD83، سیستم مرجع آمریکای شمالی که بسیار شبیه به WGS84 است.
NAD27، سیستم قدیمی تر مرجع آمریکای شمالی که NAD83 بر اساس سرشکنی دوباره آن به وجود آمد
سامانه ژئودتیک جهانی ۱۹۸۴ (WGS84)
ETRS ۸۹، سیستم مرجع زمینی اروپا ۱۹۸۹
GDA94، سیستم مرجع استرالیا
رود آوتاتکول

| رود آوتاتکول> مکان | رود آوتاتکول> مکان |
| --- | --- |
کشور: روسیه
ویژگی‌های ظاهری: ویژگی‌های ظاهری
دهانه: دریای برینگ
 • مکان: خلیج آنادیر
 • مختصات: ۶۴°۱۱′۰۹″ شمالی ۱۷۸°۱۰′۰۱″ شرقی﻿ / ﻿۶۴٫۱۸۵۸۳°شمالی ۱۷۸٫۱۶۶۹۴°شرقی﻿ / 64.18583; 178.16694
رود آوتاتکول (انگلیسی: Avtatkuul) یک رودخانه در ناحیه خودگردان چوکوتکای کشور روسیه است.
آشوک کومار

| آشوک کومار | آشوک کومار |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳ اکتبر ۱۹۱۱
درگذشت: ۱۰ دسامبر ۲۰۰۱ (۹۰ سال)
ملیت: هند
سال‌های فعالیت: ۱۹۳۶–۱۹۹۷
آشوک کومار (بنگالی: অশোক কুমার গাঙ্গুলী؛ ۱۳ اکتبر ۱۹۱۱ – ۱۰ دسامبر ۲۰۰۱) خواننده، هنرپیشه، نقاش، کارگردان، و تهیه‌کننده اهل کشور هند بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۶ تا ۱۹۹۷ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به دختر ناپاک‌زاده اشاره کرد.
وی همچنین برنده جوایزی همچون جوایز فیلم‌فیر شده است. حکومت هند نیز چندین بار به وی جوایزی اعطا نموده است.
فیلم‌شناسی

فهرست برخی از فیلم‌هایی که آشوک کومار در آنها به ایفای نقش پرداخته است:
دختر ناپاک‌زاده
حفاظت
بزرگ
اشک‌ها تبدیل شده‌اند به شعله
آنچه که حرکت می کند یک ماشین است
همایون
زن متاهل
بحث کوچک
بندینی
عاطفه
نام من رانی است
نگهبان وطن
مورانی قهرمان می‌شود
دارماپوترا
گل خاک
بی‌وفا
گل برای پوجا
ماه و خورشید
آکاشدیپ
مادر شدن
ساتیاکم
بازگشت دزد جواهرات
شرافت
عصر جدید
کاخ رویاها
دختر رویایی
نور
مردم حولدار
خون ما
طوایف
دیوانهٔ تو
باروت
جواهرات رنگارنگ
برکت
پل هوراه
پیوند
لذت آشرام
در چشم شما
عروس کودک
یک شب بارانی
تصویر نگار
مه
جدایی
دنیای جدید
تهاجم
نور جاویدان
غافل
رابطه منحصربه‌فرد
تقاضا
آرجون پاندیت
اصلی و بدلی
جمعیت
کبوتر بزرگ
آن که رشد می‌کند ریش است
دنبال‌کننده حواصیل
باهو بیگم