stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
لیگ برتر فوتبال زنان هلند

برای لیگ برتر فوتبال مردان هلند، لیگ برتر فوتبال هلند را ببینید.
لیگ فوتبال
| 0 | 1 |
| --- | --- |
سازمان‌دهنده(گان): اتحادیه فوتبال سلطنتی هلند
بنیان‌گذاری: ۲۰ مارس ۲۰۰۷ ۲ آوریل ۲۰۱۵ (باز تاسیس)
نخستین فصل: ۲۰۰۷–۰۸
کشور:  هلند
کنفدراسیون: UEFA
شمار تیم‌ها: ۱۲
سطح در مسابقات: ۱
سقوط به: سقوط وجود ندارد
جام(های) داخلی: جام حذفی فوتبال زنان هلند
جام(های) بین‌المللی: لیگ قهرمانان اروپای زنان
قهرمان کنونی: آژاکس (سومین عنوان)  (۲۰۲۲–۲۳)
موفق‌ترین تیم:  توئنته (هشت عنوان)
وبگاه: Official website
فصل جاری: 2023–24 Eredivisie (women): فصل جاری: 2023–24 Eredivisie (women)
لیگ برتر فوتبال زنان هلند (به هلندی: Eredivisie Vrouwen) بالاترین سطح رقابتهای باشگاهی فوتبال زنان در کشور هلند است که تحت نظارت اتحادیه فوتبال سلطنتی هلند برگزار می‌شود. این لیگ در سال ۲۰۰۷ تأسیس شد و پس از آن برای پنج فصل تا سال ۲۰۱۲ که لیگهای هلند و بلژیک با یکدیگر ادغام شدند و یک لیگ واحد به نام به‌نه لیگ را تشکیل دادند ادامه پیدا کرد. پس از سه فصل و بعد از انحلال به‌نه لیگ این لیگ دوباره کار خود را در فصل ۱۶–۲۰۱۵ آغاز کرد. قهرمان این لیگ سهمیهٔ لیگ قهرمانان اروپای زنان را بدست می‌آورد.
بوکرتی

| بوکرتی | بوکرتی |
| --- | --- |
بوکرتی در دسامبر ۲۰۱۸: بوکرتی در دسامبر ۲۰۱۸
نام تولد: Booker T. Huffman Jr.
زاده: ۱ مارس ۱۹۶۵ ‏(۵۹ سال) پلین دیلینگ، لوئیزیانا، ایالات متحده آمریکا
همسر(ها): لوستیا هافمن (۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱) شارمل سالیوان (۲۰۰۵ تا کنون)
فرزندان: ۳
خویشاوندان: استیو ری (برادر)
کشتی‌گیری حرفه‌ای: کشتی‌گیری حرفه‌ای
نام(های) رینگ: Black Snow Booker Booker T GI Bro King Kole
قد: ۶ فوت ۳ اینچ (۱۹۱ سانتیمتر)
وزن: ۲۵۶ پوند (۱۱۶ کیلوگرم)
معرفی: 110th Street in Harlem نیویورک
مربی: ایوان پوتسکی اسکات کیسی
آغاز: ۱۹۸۹
بوکر تیو هافمن (به انگلیسی: Booker T. Huffman Jr) ملقب به بوکرتی (به انگلیسی: Booker T)، (زادهٔ ۱ مارچ ۱۹۶۵) یک کشتی کج کار حرفه‌ای نیمه بازنشسته می‌باشد که هم‌اکنون در دبلیو دبلیو ای کار می‌کند.
افتخارات

۱ بار قهرمانی کمربند سنگین‌ وزن جهان دبلیودبلیوئی
۵ بار قهرمانی کمربند سنگین وزن WCW
قهرمان کمربند تگ تیم جهانی دبلیو سی دبلیو: ۱ بار به همراه تست
۳ بار قهرمانی کمربند تگ تیم جهان: ۱ بار با تست - ۱ بار با گلداست - ۱ بار با راب ون دم
۱ بار قهرمانی کمربند بین قاره‌ای دبلیودبلیوئی
۳ بار قهرمانی کمربند ایالات متحده دبلیودبلیوئی
۲ بار قهرمانی کمربند هاردکُر
قهرمان تورنمنت کینگ آف د رینگ ۲۰۰۶
پیوستن به تالار شهرت دبلیو دبلیو ای در سال ۲۰۱۳
فردا موتورز

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نام تجاری: صنایع اتومبیل‌سازی فردا
صنعت: صنعت خودروسازی
بنا نهاده: ۱۳۹۲
دفتر مرکزی: تهران، ایران
محصولات: خودروهای سواری
مالک: گروه تجاری گلستان
زیرمجموعه‌ها: فردا دیزل
وبگاه: https://www.fardamotors.com/
صنایع اتومبیل‌سازی فردا یا فردا موتورز با نام تجاری اف‌ام‌سی (به انگلیسی: FMC) شرکت خودروسازی ایرانی است که در سال ۱۳۹۲ تأسیس شد. این شرکت از زیرمجموعه‌های گروه تجاری گلستان متعلق به خاندان گرامی می‌باشد.
تاریخچه

صنایع اتومبیل‌سازی فردا یکی از زیرمجموعه‌های گروه تجاری گلستان می‌باشد که در سال ۱۳۹۲ تأسیس شد و در ابتدا ایران خودرو محصولاتش را به این شرکت برون‌سپاری کرده بود. سمند و پژو پارس اولین محصولاتی بودند که خودروسازی فردا در کارخانه‌ای در استان سمنان تولید می‌کرد؛ تا این که در ابتدای سال ۱۳۹۸ این شرکت اقدام به تولید و عرضه ام‌جی آرایکس۵ نمود، اما کمی بعد سایک موتور همکاری‌اش با این شرکت را قطع کرد.
بعد از آن فردا موتورز شروع به مونتاژ محصولات دانگ فنگ کرد. اولین خودرو، دانگ‌فنگ فنگ‌شینگ اس‌ایکس۶ بود که در اواخر سال ۱۳۹۸ با نام فردا اس‌ایکس۶ روانه بازار ایران شد. یک سال بعد از این محصول، این شرکت محصول دیگری از دانگ‌فنگ با نام دانگ‌فنگ فنگ‌شینگ جینگی ایکس۵ را با نام اف‌ام‌سی اس‌ایکس۵ در بازار ایران عرضه کرد.
در سال ۱۴۰۰، فردا موتورز سدان چانگان آلسوین را به‌عنوان چهارمین خودروی با نشان فردا موتورز روی جلوپنجره و با اسم فردا ۵۱۱ روانه بازار ایران کرد. با این حال، پس از مدتی بین این دو شرکت اختلاف افتاد و تولید این خودرو متوقف شد. در طول همین سال، این شرکت دانگ‌فنگ فنگ‌شینگ تی۵ را با نام اف‌ام‌سی تی۵ معرفی و عرضه کرد.
در سال ۱۴۰۱ و در نمایشگاه خودرو تهران، فردا موتورز از ون اف‌ام‌سی ام۴ پرده برداشت. این خودرو که بعدها نامش به سوبا ام۴ تغییر یافت، در اصل نمونه ری‌بج شدهٔ فورتینگ یات است. در همین سال نمونه ارتقایافته اف‌ام‌سی اس‌ایکس۵ هم معرفی شد.
در سال ۱۴۰۱ این شرکت دومین خط تولید خود را با در اختیار گرفتن خط تولید زاگرس خودرو در بروجرد به راه انداخت.
با آزاد شدن واردات خودرو به ایران، فردا موتورز در سال ۱۴۰۲ جیلی آزکارا را به‌عنوان اولین محصول کاملاً وارداتی خود روانه بازار ایران کرد.
محصولات کنونی

اف‌ام‌سی 511
اف‌ام‌سی اس‌ایکس۵
اف‌ام‌سی تی۵
اف‌ام‌سی تی۵ پلاس
اف‌ام‌سی سوبا ام۴
اف‌ام‌سی اس‌ایکس۵
اف‌ام‌سی تی۵
اف‌ام‌سی سوبا ام۴
نوکارگزی

| نوکارگزی | نوکارگزی |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: بوشهر
شهرستان: بوشهر
بخش: چغادک
دهستان: چاه‌کوتاه
جمعیت: ۳۸ نفر (سرشماری ۹۵)
نوکارگزی، روستایی از توابع بخش چغادک شهرستان بوشهر در استان بوشهر ایران است.
جمعیت

این روستا در دهستان چاه‌کوتاه قرار داشته و در سرشماری رسمی بر اساس آمار سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۰۲ نفر (۲۲ خانوار) بوده‌ و بر اساس آمار سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۳۸ نفر می‌باشد.
زمستانهای کم باران
تابستانهای گرم و خشک و بعضا با گرد و خاک
این روستا به جزیره شیف
بند نگین
بندر گناوه ودیلم و بندر ریگ وبندر بوشهر و خوزستان راه دارد...
اغلب افراد روستا کارمند بوده و در کنار شغل خود به کشاورزی دیمی و دامداری می‌پردازند. به دلیل خشکسالی در سال‌های متمادی اخیر و نزدیک بودن روستا به شهرهای بزرگ بوشهر و برازجان، در دهه ۹۰ جمعیت به سمت شهر مهاجرت کرده و به شدت از جمعیت روستا کاسته شده‌است. بزرگترین و معروف‌ترین سکنه این روستا طایفه احمدی انگالی است و در راس ان آقای علی احمدی انگالی بزرگ خاندان که شخصیتی چون کاوه اهنگر داشت و زیر بار حرف زور هیچ کس هیچوقت نرفت و هیچگاه حرف شنو خوانین  و کدخدایان ان حوضه نبود و خود مستقل از همه زندگی میکرد راهی جز راه حق نرفت  و دربهمن ماه  سال ۱۳۹۵ در سن ۹۴سالکی دار فانی را وداع گفت و به سوی حق شتافت  و در ارامگاه شهر برازجان به خاک سپرده شد و به یادبود ایشان و دو تن از وابستگانش سقاخانه ای در جوار مرقد سید محمد سجادی بدست پسران و نوه ها و بازماندگان این بزرگوار ساخته شد که عکس ایشان در سقاخانه در ورودی بقعه نصب گردیده است...
نوه بزرگ پسری ایشان فرزند پسر بزرگتر سازنده انواع گنبد و گلدسته و ضریح میباشد که نمونه کارهایی در شهرستان دشتستان دارد از ان جمله
سقاخانه آرامگاه برازجان
گنبد بقعه سید محمد سجادی
گلدسته های مسجد امام خمینی فاز یک شهرک امام برازجان
ماکت مربلای مراسم محرم مسجد قدس برازجان
ماکت کربلای مراسم محرم مسجد فاطمه زهرای محله والفجر برازحان
ضریح مرقد مطهر امامزاده شاه ابوالقاسم روستای گندم ریز
درب مرقد مطهر امامزاده شاه ابوالقاسم روستای گندم ریز
درب مرقد مقدس امامزاده شاه قطب الدین روستای درودگاه
بریتیش ایروسپیس ۱۲۵

| بی‌ای‌ئی ۱۲۵ | بی‌ای‌ئی ۱۲۵ |
| --- | --- |
یک بی‌ای‌ئی ۱۲۵ در حال پرواز: یک بی‌ای‌ئی ۱۲۵ در حال پرواز
کاربری: جت تجاری
تولیدکننده: بریتیش ایروسپیس هاوکر سیدلی د هویلند(طراحی)
نخستین پرواز: ۱۳ آگوست ۱۹۶۲
وضعیت: عملیاتی
کاربر اصلی: نیروی هوایی ژاپن نیروی هوایی برزیل
ساخته‌شده: ۱۹۶۳–۲۰۱۲
تعداد ساخته‌شده: ۱۷۲۰
بریتیش ایروسپیس ۱۲۵ (به انگلیسی: British Aerospace 125) یک جت تجاری دوموتوره با اندازه متوسط است. در ابتدا توسط دی هاویلند توسعه داده شد و در ابتدا با نام DH125 Jet Dragon شناخته شد، تولید آن با نام Hawker Siddeley HS.125 وارد بازار شد، که تا سال 1977 مورد استفاده قرار گرفت. بعدها، انواع جدیدی از این هواپیما با عنوان Hawker 800 به بازار عرضه شد.
این هواپیما در خارج از کشور بسیار محبوب شد. بیش از 60 درصد کل فروش این هواپیما به مشتریان آمریکای شمالی بود. همچنین توسط نیروی هوایی سلطنتی به عنوان یک هواپیمای آموزشی ناوبری به عنوان Hawker Siddeley Dominie T1 مورد استفاده قرار گرفت و توسط نیروی هوایی ایالات متحده به عنوان یک هواپیما کالیبراسیون تحت نام C-29 مورد استفاده قرار گرفت.
نوکاریز

| نوکاریز | نوکاریز |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور: ایران
استان: خراسان رضوی
شهرستان: نیشابور
بخش: بخش مرکزی
دهستان: ریوند
جمعیت: ۳ نفر
نوکاریز، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نیشابور در استان خراسان رضوی ایران است. در حوالی این روستا، روستاهای  فرهاد و دال آشیان وجود دارد. این روستا ز توابع دهستان ریوند، دهستان هفتم (در تقسیمات پیشین کشوری) از دهستان‌های پانزده‌گانه شهرستان نیشابور بوده‌است.
آنتونوف ای‌ان-۲۶

| آنتونوف ای‌ان-۲۶ | آنتونوف ای‌ان-۲۶ |
| --- | --- |
آنتونوف ای‌ان-۲۶ نیروی هوایی صربستان: آنتونوف ای‌ان-۲۶ نیروی هوایی صربستان
کاربری: هواگرد ترابری نظامی
کشور سازنده: اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی
گروه طراحی: آنتونوف
نخستین پرواز: ۲۱ می ۱۹۶۹
معرفی‌شده در: ۱۹۷۰
وضعیت: عملیاتی
کاربر اصلی: نیروی هوایی شوروی نیروی هوایی پاکستان نیروی هوایی خلق ویتنام
ساخته‌شده: ۱۹۶۹–۱۹۸۶
تعداد ساخته‌شده: ۱۴۰۳
توسعه‌یافته از: آنتونوف-۲۴
گونه‌ها: آنتونوف ای‌ان-۳۲
آنتونوف ای‌ان-۲۶ (نام ناتو: Curl) یک هواپیمای ترابری نظامی و غیرنظامی با موتور توربوپراپ است که از سال ۱۹۶۹تا سال ۱۹۸۶در اتحاد جماهیر شوروی طراحی و تولید شده‌است.
توسعه

پس از عملکرد موفقیت‌آمیز هواگرد ترابری تاکتیکی آنتونوف ۲۴ در مناطق سخت و طاقت فرسا، علاقه‌مندی به نسخهٔ دارای رمپ باری جمع شونده افزایش یافت. مطالعات اولیه برای سطح شیب دار جمع شونده به عنوان بخشی از پروژه هواگرد ترابری متوسط آنتونوف-۴۰ انجام شد. Antonov OKB در مارس ۱۹۶۸ طراحی سطح شیب دار آنتونوف ۴۰ را با بدنه اِن-۲۴ تطبیق داد که نتیجه آن هواگرد اِن-۲۶ شد.
توسعه > کل تولید

| کل تولید | ۱۹۸۶ | ۱۹۸۵ | ۱۹۸۴ | ۱۹۸۳ | ۱۹۸۲ | ۱۹۸۱ | ۱۹۸۰ | ۱۹۷۹ | ۱۹۷۸ | ۱۹۷۷ | ۱۹۷۶ | ۱۹۷۵ | ۱۹۷۴ | ۱۹۷۳ | ۱۹۷۲ | ۱۹۷۱ | ۱۹۷۰ | ۱۹۶۹ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۱۵۹ | ۱ | ۵۳ | ۳۳ | ۵۴ | ۷۷ | ۸۶ | ۱۲۵ | ۱۴۹ | ۱۳۰ | ۱۰۳ | ۹۹ | ۷۷ | ۶۲ | ۳۵ | ۳۶ | ۲۱ | ۱۴ | ۴ |
تاریخچه عملیاتی

آنتونوف-۲۶ یک بمب افکن ثانویه است که دارای رکاب‌های حمل بمب می‌باشد. این رکاب‌های حمل بمب در جلو و پشت ارابه فرود عقب به بدنه وصل می‌شوند. این هواگرد در نقش بمب افکن توسط نیروهای هوایی ویتنام در جنگ کامبوج و ویتنام و نیروی هوایی سودان در طول جنگ داخلی دوم سودان و جنگ در دارفور مورد استفاده گسترده قرار گرفت. همچنین نیروهای روسی با ای‌ان-۲۶ به عنوان بمب افکن آموزش می‌بینند.
عملگرها > اپراتورهای نظامی

آنگولا
نیروی هوایی ملی آنگولا - یک فروند ای‌ان-۲۴ یا ای‌ان-۲۶ دسامبر ۲۰۱۵
بلاروس
نیروی هوایی بلاروس - سه مورد در دسامبر سال ۲۰۱۶
کیپ ورد
ارتش کیپ ورد - ۳ فروند
چاد
نیروی هوایی چاد - سه فروند در خدمت در دسامبر ۲۰۱۶.
چین
23 Xian Y-۷؛ 4 Xian Y-۷–۱۰۰؛ شامل انواع هواپیماهای Y-7 است
نیروی هوایی ارتش آزادی‌بخش مردم
نیروی دریایی ارتش آزادسازی مردم
کوبا
نیروی هوایی کوبا - ۱۷، دو فروند در خدمت در دسامبر ۲۰۱۶.
جمهوری دموکراتیک کنگو
جمهوری دموکراتیک نیروی هوایی کنگو - دو فروند در خدمت در دسامبر ۲۰۱۵.
اتیوپی
نیروی هوایی اتیوپی - یک فروند در خدمت
مجارستان
نیروی هوایی مجارستان - ۱۱ فروند از سال ۱۹۷۴، دو فروند در سال ۲۰۱۷
ساحل عاج
نیروی هوایی ساحل عاج - دو فروند در خدمت در اوت ۲۰۱۸.
قزاقستان
نیروی هوایی قزاقستان - پنج فروند ای‌ان-۲۴ یا ای‌ان-۲۶ در دسامبر ۲۰۱۵. در ۳ نوامبر ۲۰۱۷ یکی از مرمت‌های آن-۲۶ از اوکراین دریافت شد.
قرقیزستان
نیروی هوایی قرقیز - دو فروند در اوت سال ۲۰۱۷ از روسیه اهدا شده‌است.
لائوس
نیروی هوایی ارتش آزادی‌بخش خلق لائوس - یکی در خدمت دسامبر ۲۰۱۶.
لیبی
نیروی هوایی لیبی - از دسامبر ۲۰۱۶، دو فروند An-24 / An-26.
ماداگاسکار
نیروی هوایی مادگاسکار (مالاگاسی) - یک فروند
مولدووا
نیروی هوایی مولداوی - یکی از دسامبر سال ۲۰۱۶.
موزامبیک
نیروی هوایی موزامبیک - یکی از دسامبر سال ۲۰۱۶.
نامیبیا
نیروی هوایی نامیبیا - یکی از دسامبر سال ۲۰۱۶.
نیکاراگوئه
نیروی هوایی نیکاراگوئه - چهار فوریه ۲۰۱۸.
پانتلند
نیروی پلیس دریایی Puntland - یک فروند
روسیه
نیروی هوایی روسیه - فروند۱۰۴ از دسامبر سال ۲۰۱۶.
هواپیمایی دریایی روسیه
سرویس مرزبانی روسیه
صربستان
نیروی هوایی صربستان - دو فروند در خدمت، چهار فروند از دسامبر سال ۲۰۱۶.
سودان
نیروی هوایی سودان - شش تا از دسامبر سال ۲۰۱۶؛ حداقل یکی که به عنوان بمب‌گذار بداهه استفاده می‌شد.
سوریه
نیروی هوایی سوریه - دو مورد از دسامبر سال ۲۰۱۶؛ یکی سقوط کرد.
اوکراین
ترابری دریایی اوکراین - دو تا دسامبر ۲۰۱۶
نیروی هوایی اوکراین - حدود ۲۲ تا سال ۲۰۱۷
ازبکستان
نیروی هوایی ازبکستان - چهار تا از دسامبر سال ۲۰۱۶
ویتنام
نیروی هوایی ویتنامی - ۳۰ دسامبر 2016
یمن
نیروی هوایی یمن - شش فروند
عملگرها > اپراتورهای نظامی > اپراتورهای نظامی سابق

افغانستان
نیروی هوایی افغانستان - تمام هواپیماهای باقیمانده ژوئن ۲۰۱۱ بازنشسته شدند. یکی از آنتونوف‌های ۲۶ آن که به پاکستان آسیب رساند، در موزه PAF، کراچی نگهداری می‌شود.
بنگلادش
نیروی هوایی بنگلادش
بنین
نیروی هوایی بنین - دو
بلغارستان
نیروی هوایی بلغارستان - پنج مورد استفاده از سال ۱۹۸۴ تا ۲۰۱۱
کامبوج
نیروی هوایی سلطنتی کامبوج
جمهوری کنگو
نیروی هوایی کنگو - یکی
چکسلواکی
نیروی هوایی چکوسلواکی
آلمان شرقی
نیروی هوایی آلمان شرقی
آلمان
نیروی هوایی آلمان
گینه بیسائو
نیروی هوایی گینه بیسائو
عراق
نیروی هوایی عراق
مغولستان
فرماندهی پدافند هوایی مغولستان - چهار
لیتوانی
نیروی هوایی لیتوانی - سه فروند عملیاتی شدند
مالی
نیروی هوایی مالی
نیجر
نیروی هوایی نیجر - یکی
جمهوری عربی یمن
نیروی هوایی یمن شمالی
پاکستان
نیروی هوایی پاکستان
پرو
نیروی هوایی پرو - ۲۲ نفر از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۹۳ عمل کردند
لهستان
نیروی هوایی لهستان - ۱۲ فروند از ۱۹۷۲ تا ژانویه ۲۰۰۹ عمل کردند. بازنشسته
رومانی
نیروی هوایی رومانی - جایگزین شده توسط Alenia C-27J Spartan قبل از سال ۲۰۱۷
اسلواکی
نیروی هوایی اسلواکی - دو فروند، در سال ۲۰۱۶ بازنشسته شدند و از اوایل سال ۲۰۱۷ با هواپیمای آلارتیا C-27J اسپارتان جایگزین شدند.
عملگرها > کاربران تجاری

بلاروس
جنس (دو)
بلغارستان
ایربرایت (یک)
کلمبیا
صدلکا (یک)
Servicio Aéreo del Vaupés SELVA (سه)
کوبا
آئروگاویاتا (سه)
دانمارک
ساس کارگو گروپ (یک)
مجارستان
سیتی لاین مجارستان (چهار)
لتونی
آر ای‌اف-اویا (پنج)
مشخصات فنی

ویژگی‌های کلی
عملکرد
خدمه: ۵ نفر (۲ خلبان، یک کاربر رادیو، یک ناوبر و یک مهندس پرواز)
ظرفیت: ۴۰ نفر مسافر / ۵۵۰۰ کیلوگرم (۱۲۱۰۰ پوند)
طول: ۲۳/۸ متر (78 ft 1 in)
طول بال‌ها: ۲۹/۳ متر (96 ft 2 in)
ارتفاع: ۸/۵۸ متر (28 ft 2 in)
وزن خالی: ۱۵۰۲۰ کیلوگرم (۳۳۱۱۳۳ پوند)
حداکثر وزن برخاست: ۲۴۰۰۰ کیلوگرم (۵۲۹۱۱ پوند)
موتور: ۲ × Progress AI-24VT Turboprop engines, 2,103 kW (2,820 hp) each
موتور: ۱ × Tumansky Ru-19-A300 Turbojet booster / APU, 7.85 kN (1,760 lbf) thrust
پروانه: 4-bladed Constant speed metal bladed propellers
عملکرد
سرعت کروز: ۴۴۰ کیلومتر بر ساعت (۲۷۰ مایل بر ساعت، ۲۴۰ نات)
برد: ۲۵۰۰ کیلومتر (۱۶۰۰ مایل، ۱۳۰۰ مایل دریایی) با حداکثر سوخت
برد با وزن حداکثر: ۱۱۰۰ کیلومتر (۶۸۰مایل)
حداکثر ارتفاع: ۷۵۰۰ متر (۲۴۶۰۰ پا)
نرخ اوج‌گیری: ۸ متر بر ثانیه (۱۶۰۰ پا بر دقیقه)
کابین باری ای‌ان-۲۶
CAAC ای‌ان-۲۶ در موزه ترابری هوایی چین، پکن
ای‌ان-۲۶ Vita
DDR An-26SM "369"، بعداً نیروی هوایی آلمان "۵۲ + ۰۹"، در موزه برلین گاتو .
نقشه با اپراتورهای نظامی ای‌ان-۲۶ به رنگ آبی و اپراتورهای ارتش سابق ای‌ان-۲۶ به رنگ قرمز
یک فروند ای‌ان-۲۶روسی که در ژوئیه سال ۲۰۱۵ توسط یک تایفون بریتانیایی بر فراز بالتیک رهگیری شده‌است.
ای‌ان-۲۶ اوکراین
نیروی هوایی اسلواکی ای‌ان-۲۶ در Farnborough Airshow , 2008
نیروی هوایی روسیه آنتونوف ای‌ان-۲۶
آنتونوف آن-۲۶ نیروی هوایی مجارستان RIAT را در RAF Fairford، انگلیس ترک می‌کند
آن-۲۶ نیروی هوایی چک
آن-۲۶ نیروی هوایی لیتوانی (اکنون بازنشسته)
آن-۲۶ نیروی هوایی لهستان (قبل از سال ۲۰۰۹ عملیات داشت، اکنون بازنشسته شده‌است)
ای‌ان-۲۶ یوتی ایر کارگو در فرودگاه پالکوو
خطوط هوایی قطبی آن-۲۶–۱۰۰ در فرودگاه یاکوتسک
RAF-Avia ای‌ان-۲۶ بی در فرودگاه بیرمنگام
پلی‌کارپوف آی‌تی‌پی

| پلی‌کارپوف آی‌تی‌پی | پلی‌کارپوف آی‌تی‌پی |
| --- | --- |
کاربری: جنگنده
تولیدکننده: پولیکارپوف
نخستین پرواز: ۲۳ فوریه ۱۹۴۲
وضعیت: لغو شد
تعداد ساخته‌شده: ۲
پلی‌کارپوف آی‌تی‌پی (به انگلیسی: Polikarpov_ITP) یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع جنگنده ساخت شرکت پولیکارپوف است. هواگرد پلی‌کارپوف آی‌تی‌پی نخستین پروازش را در ۲۳ فوریه ۱۹۴۲ میلادی انجام داد. برنامه ساخت این هواگرد در نهایت لغو گردید. در مجموع، تعداد ۲ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
یادبود الکسیس کیوی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
Aleksis Kiven muistopatsas: Aleksis Kiven muistopatsas
بنای یادبود الکسیس کیوی روبروی تاتر ملی فنلاند: بنای یادبود الکسیس کیوی روبروی تاتر ملی فنلاند
موقعیت مجسمه در نقشه هلسینکی: موقعیت مجسمه در نقشه هلسینکی
مختصات: ۶۰°۱۰′۱۸٫۰۵″ شمالی ۰۲۴°۵۶′۳۸٫۰۸″ شرقی﻿ / ﻿۶۰٫۱۷۱۶۸۰۶°شمالی ۲۴٫۹۴۳۹۱۱۱°شرقی﻿ / 60.1716806; 24.9439111
مکان: میدان راه‌آهن هلسینکی
طراح: واینو آلتونن
مواد: برنز
پایان ساخت: ۱۹۳۸
وبگاه: Official website
بنای یادبود الکسیس کیوی (انگلیسی: Aleksis Kivi Memorial)، (فنلاندی: Aleksis Kiven muistopatsas) مجسمه‌ای است
که به افتخار و یادبود نویسنده فنلاندی الکسیس کیوی توسط واینو آلتونن طراحی و ساخته شده‌است.
مجسمه برنزی کیوی در ۱۰ اکتبر ۱۹۳۸ رونمایی شد. این مجسمه در میدان راه‌آهن هلسینکی، روبروی تئاتر ملی فنلاند واقع شده‌است. نگهداری از این مجسمه به همراه بیشتر آثار هنری عمومی هلسینکی توسط موزه هنر هلسینکی انجام می‌شود.
در این اثر هنری الکسیس کیوی بر یک صندلی نشسته و اندوهگین غوطه‌ور در افکار خود است. در جلوی صندلی و پشت آن اشعاری از وی حک شده‌است:
چه وحشت‌انگیز است عزیز من،
چه تاریکی غم‌انگیزی دور روح من می‌پیچد
مثل شب پاییز در یک سرزمین بایر؟
همه چیز اینجا بیهوده است،
مبارزه بیهوده است
تمامیت جهان، بیهوده!
بدون لذت بزرگ
می‌خواهم من، هیچ نیمه شبی ادامه نیابد،
هیچ عزیزی دوباره در آغوش من نیست.
ایکاش قرعه من، فقط این باشد:
دور از درد دانستن
بگذارید همه چیز در خلأ بی صدا باشند
دانشگاه شهید بهشتی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
شعار: هر دانشجو یک مهارت
نوع: دانشگاه دولتی
بنیانگذاری شده: ۲۹ اسفند ۱۳۳۸
بنیان گذار: علی شیخ‌الاسلام
وابستگی: وزارت علوم، تحقیقات و فناوری
رئیس: سید محمودرضا آقامیری
اعضای هیئت علمی: ۹۰۰
دانشجویان: +۱۹۰۰۰
موقعیت: ولنجک، تهران، ایران
پردیس: مساحت ۷۱ هکتار
تلفن: ۲۹۹۰۱
رنگ آموزشگاه: سفید و مشکی    
وبگاه: http://www.sbu.ac.ir/
دانشگاه شهید بهشتی با نام پیشین دانشگاه ملی ایران، یکی از بهترین، بزرگ‌ترین و شناخته‌شده‌ترین دانشگاه‌های دولتی ایران است که در سال ۱۳۳۸ در منطقهٔ اوین، غرب ولنجک و شرق درکه در شمال شهر تهران تأسیس شد و در زمینی با مساحتی حدود ۷۰ هکتار واقع شده است. دانشگاه شهید بهشتی دارای ۱۹ دانشکده، ۳ پردیس و ۱۶ پژوهشکده و مرکز مطالعاتی و تحقیقاتی است. در حال حاضر محمودرضا آقامیری رئیس این دانشگاه است. احتمال احیا و بازگشت دوباره‌ نام دانشگاه ملی ایران و اطلاق نام شهید بهشتی تنها به دانشگاه علوم‌پزشکی شهید بهشتی و تفکیک و تمایز نام این دو دانشگاه مهم کشور در دولت چهاردهم جمهوری اسلامی ایران همانند نمونه تمایز دانشگاه شهید چمران اهواز و دانشگاه علوم پزشکی جندی‌شاپور اهواز بسیار قوی است.
علی شیخ‌الاسلام این دانشگاه را در سال ۱۳۳۸ با نام دانشگاه ملی ایران و به‌دستور محمدرضا پهلوی تأسیس کرد و تا پیش از سال ۱۳۶۲ با این نام خوانده می‌شد. علی‌رغم افتتاح رسمی در اسفندماه ۱۳۳۹، دانشکده‌های معماری و شهرسازی و علوم بانکداری که اولین دانشکده‌های دانشگاه بودند پذیرش دانشجو را در مهر ۱۳۳۹ انجام دادند.
fa (in English: Expected satiety)
پیشینه > مقدمات تأسیس

همچنین ببینید: دانشگاه ملی ایران
در آذر ۱۳۳۳، محمدرضا پهلوی (شاه سابق ایران) سفری به ایالات متحده آمریکا انجام داد. در این سفر علی شیخ‌الاسلام به‌عنوان نمایندهٔ دانشجویان ایرانی سخنرانی کرد و پیشنهاد تأسیس دانشگاه ملّی را به‌عنوان راهکاری برای جلوگیری از خروج جوانان ایرانی از کشور برای تحصیل به شاه ارائه کرد که مورد موافقت قرار گرفت.
نام ملّی در زمان حکومت پهلوی به مؤسسات آموزشی گفته می‌شد که غیردولتی بودند و به‌وسیلهٔ دریافت شهریه از متقاضیان آموزش و خارج از بودجه دولت اداره می‌شدند.
پس از آن با حکم شاه شیخ‌الاسلام مأمور شد در اروپا و آمریکا دربارهٔ دانشگاه‌های غیردولتی مطالعه کند. در سال ۱۳۳۸ در دیداری که بین شاه و چند تن از استادان دانشگاه که در رأس آن‌ها جهانشاه صالح رئیس دانشگاه تهران قرار داشت، بار دیگر پیشنهاد تأسیس دانشگاه مطرح شد. هر چند از نتایج این مذاکرات اطلاعی در دست نیست. در همین سال شیخ‌الاسلام به ایران بازمی‌گردد و با کسب موافقت نهایی محمدرضا پهلوی دهم آذر ۱۳۳۸ «دبیرخانهٔ دانشگاه ملی» را در خانهٔ خود در خیابان رامسر به‌طور غیررسمی به‌راه می‌اندازد.
۲۹ اسفند ۱۳۳۸ با فرمان شاه و موافقت حسین علا، «وزیر دربار»، دبیرخانهٔ دانشگاه به ساختمانی واقع در خیابان پاستور پلاک ۵۷ منتقل می‌شد. این ساختمان از املاک وزارت دربار بود که در اختیار شجاع‌الدین شفا رئیس کمیتهٔ تهیهٔ مقدّمات جشن‌های ۲۵۰۰ ساله بود. کار دبیرخانه تهیهٔ اطلاعاتی مربوط به‌سوابق تحصیلی فارغ التحصیلان بیکار اروپا و آمریکا و تهیهٔ مقدمات تأسیس دانشگاه بود.
با آشکار شدن اندیشهٔ تأسیس دانشگاه ملّی مخالفت‌های زیادی با آن در مجامع دانشگاهی آغاز شد. کسانی مانند «احمد فرهاد» رئیس دانشگاه تهران و «میمندی‌نژاد» رئیس دانشکدهٔ دامپزشکی و عبدالله ریاضی رئیس دانشکدهٔ فنی و رئیس مجلس شورای ملی از مخالفان سرسخت تأسیس این دانشگاه بودند. میمندی‌نژاد در مصاحبه‌ای که در تاریخ ۱۱/۱۲/۱۳۳۸ در روزنامهٔ کیهان منتشر شد فکر تأسیس دانشگاه ملّی را اندیشه‌ای نابجا دانست و گفت: «دانشگاه تهران هنوز کامل نشده است اگر ملّت فکر تأسیس دانشگاه ملّی (غیردولتی) هستند که می‌تواند وضع دانشگاهی را بهتر سازد، باید همین دانشگاه موجود را ترّقی و تکامل دهد.»
علی‌رغم مخالفت‌های فراوان با حمایت پهلوی دوم تأسیس دانشگاه ملّی با جدیت پیگیری شد. هیئت مؤتمنین دانشگاه با عضویت وزیر دربار شاهنشاهی - که در آن زمان حسین علا بود - مدیر عامل بنیاد پهلوی، وزیر فرهنگ یک نفر از نمایندگان مجلس سنا، دو نفر از نمایندگان مجلس شورای ملی، مدیر کل بانک ملی ایران رئیس اتاق بازرگانی رئیس دانشگاه ملی ایران و حداقل سه نفر از شخصیت‌های علمی اقتصادی کشور تشکیل شد. در سال ۱۳۳۹ اساسنامهٔ دانشگاه را هیئت مؤتمنین تصویب کرد. در ۸ آبان ۱۳۳۹ این اساسنامه مورد تصویب شورای عالی فرهنگ قرار گرفت. روز ۲۵ بهمن ۱۳۳۹ دانشگاه به‌طور رسمی از سوی شاه و فرح افتتاح شد.
پیشینه > سال‌های اولیه

در پی انتشار اساسنامهٔ دانشگاه، خبر پذیرش ۲۰۰ نفر دانشجو برای اولین سال تحصیلی در دو دانشکده اعلام شد. از نیمهٔ دوم مهر ۱۳۳۹ دانشگاه فعالیت خود را در یک ساختمان استیجاری نزدیک دوراهی یوسف آباد آغاز کرد. در ۲۵ بهمن ۱۳۳۹ مراسم افتتاح دانشگاه با حضور شاه و فرح پهلوی برگزار شد.
در سال‌های اولیهٔ تأسیس دانشگاه، دریافت شهریه از دانشجویان مهم‌ترین منبع تأمین هزینه‌های دانشگاه ملّی محسوب می‌شد، اگر چه دانشگاه مبالغی کمک دولتی هم دریافت می‌کرد.
بعد از چند سال با موافقت شاه و دستور حسن ارسنجانی وزیر کشاورزی وقت یک میلیون و پانصد هزار متر از زمین‌های سعادت آباد و ۱۰ هزار متر از زمین‌های بالای میدان ونک و ۷۰ هزار متر زمین خالصه مجاور اوین درکه برای اجرای ساختمان دانشگاه در نظر گرفته می‌شود. مراسم کلنگ زنی عملیات ساختمانی دانشگاه با حضور فرح پهلوی، علی شیخ‌الاسلام، انوشیروان پویان، هوشنگ نهاوندی و تعدادی از شخصیت‌های علمی کشور در منطقه بالای اوین درکه برگزار شد.
کانون مترقی که حسنعلی منصور در سال ۴۲ تشکیل داد از جمله کانون‌های سیاسی بود که از قبل پی‌ریزی فرهنگی و علمی شده بود.
شیخ‌الاسلام که دانشگاه را بنا گذاشت به تدریج کسانی که در آمریکا تحصیل کرده بودند را به دانشگاه کشاند. اعضای هیئت علمی اولیه این دانشگاه کم و بیش دانش‌آموختگان آمریکایی بودند. در این نهاد، شیخ‌الاسلام سعی داشت بخشی از جامعهٔ نخبگان ایرانی را که عمدتاً از طبقه متوسط جامعه بودند به آنجا بکشاند. حالا تصور کنید جامعه علمی دانشگاه عمدتاً دانش‌آموختگان آمریکا بودند، دانشجویان از افراد متمول و طبقهٔ متوسط جامعه در کنار هم گرد آمده بودند که در واقع جامعهٔ جدیدی از طبقهٔ سیاسی آن زمان را تشکیل دادند.
با تمام این مسائل، این دانشگاه به دلیل نوپا بودن و نیز دریافت شهریه در اولویت‌های مرتبه پایین متقاضیان تحصیلات دانشگاهی (به جز افرادی که از تمکن مالی برخوردار بودند) قرار می‌گرفت.
در مدت پنج سال ریاست شیخ‌الاسلام علاوه بر دانشکدهٔ اقتصاد و معماری دانشکده پزشکی ۱۳۴۰ زبان‌های خارجی ۱۳۴۱، علوم ۱۳۴۲، دندانپزشکی ۱۳۴۴، راه‌اندازی شد. پس از شیخ‌الاسلام، عبدالعلی جهانشاهی و سپس علی اکبر بینا به ریاست دانشگاه منصوب شد. در زمان ریاست بینا دانشکدهٔ حقوق راه‌اندازی شد. پس از وی محمد علی مجتهدی (مؤسس دانشگاه صنعتی شریف) و سپس انوشیروان پویان به ریاست دانشگاه منصوب شدند. پس از پویان نیز به ترتیب احمد هوشنگ شریفی، عباس صفویان و احمد قریشی ریاست دانشگاه را بر عهده گرفتند. در این سال‌ها دانشکدهٔ علوم زمین و دانشکده جامع انفورماتیک و دانشکدهٔ روان‌شناسی ساخته و وارد دایرهٔ مراکز علمی کشور شد.
مهم‌ترین تحول در تاریخ دانشگاه در سال ۱۳۵۳ رقم خورد، هنگامی که دولت وقت به پشتوانهٔ درآمدهای نفتی اقدام به پرداخت شهریهٔ موسسات آموزشی ملی (خصوصی) و رایگان کردن آن‌ها نمود. این امر سبب شد تا بافت دانشجویی دانشگاه از انحصار طبقهٔ مرفه و بالای جامعه خارج شده و دانشجویان از طبقات مختلف و شرایط گوناگون از طریق کنکور سراسری وارد این دانشگاه شوند و بدین ترتیب دانشگاه عملاً به صورت یک دانشگاه عمومی مانند سایر دانشگاه‌ها درآمد.[نیازمند منبع]
پیشینه > تغییرات پس از انقلاب اسلامی

پس از انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۸ به موجب قانونی که در شورای انقلاب تصویب شد این دانشگاه، دانشگاهی دولتی اعلام شد (قبل از انقلاب اسلامی دانشگاه غیردولتی و خصوصی محسوب می‌شد) و در خرداد ۱۳۶۲ ستاد انقلاب فرهنگی وقت با تغییر نام دانشگاه از «ملی ایران» به «شهید بهشتی» موافقت کرد.
در سال ۱۳۶۴ براساس مصوبهٔ دولت جمهوری اسلامی مبنی بر تأسیس وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی، مراکز درمانی و دانشکده‌های پزشکی و پیراپزشکی از دانشگاه منفک و بعد از ادغام با برخی از مراکز آموزشی دیگر و با نام دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی فعالیت خود را آغاز کردند.