stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
گلن فورد

| گلن فورد | گلن فورد |
| --- | --- |
نام هنگام تولد: گُلن ساموئل نیوتن فورد
زادهٔ: ۱ می ۱۹۱۶ بیمارستان جفری هال، واقع در کوبک سیتی، کانادا
درگذشت: ۳۰ اوت ۲۰۰۶ بورلی هیلز، کالیفرنیا آمریکا
ملیت: آمریکایی
سال‌های فعالیت: (۱۹۳۹–۱۹۹۲)
همسر(ها): الینور پاول (۱۹۴۳–۱۹۵۹) کاترین هیس (۱۹۶۶–۱۹۶۹) سنتیا هیوارد (۱۹۷۷ ۱۹۸۴) جین باس (۱۹۹۳ – ۱۹۹۴)
والدین: پدرش نیوتن فورد  مادرش آنگلو کووبَسِرس هانا وود مایکل 
جوایز: برندهٔ جایزهٔ گوی طلایی بهترین بازیگر مرد در سال (۱۹۶۲) برای فیلم (معجزهٔ سیب)
گلن فورد (انگلیسی: Glenn Ford؛ زادهٔ ۱ می ۱۹۱۶ – درگذشته ۳۰ اوت ۲۰۰۶) بازیگر کانادایی‌تبار سینمای آمریکا و دارای سابقهٔ بیش از پنجاه سال فعالیت حرفه‌ای، از نخبگان سینمای کلاسیک هالیوود است. شهرت وی علی‌رغم مهارت در حرفه‌های گوناگون، بیشتر به‌خاطر رفتار متواضع در شرایط غیرعادی است.
دورهٔ اول زندگی

گُلن ساموئل نیوتن فورد (انگلیسی: Gwyllyn Samuel Newton Ford) در بیمارستان جفری هال واقع در کوبک سیتی، زاده شد.
مادرش، آنگلو کووبَسِرس هانا وود مایکل (به انگلیسی: Anglo-Quebecers Hannah Wood Mitchell) و پدرش نیوتن فورد، متصدی بلیت قطار بود.
گلن فورد از جانب پدر، فرزند برادر زادهٔ سِر جان ای. مک دونالد، اولین نخست‌وزیر کانادا است. فورد هنگامی‌که هشت ساله بود، همراه خانواده به سانتا مونیکا، کالیفورنیا مهاجرت کرد و در ۱۹۳۹ تبعه آمریکا شد.
گلن فورد در دبیرستان، سانتا مونیکا، تحصیل کرد و پس از آن در گروهای کوچک تئاتر به بازیگری پرداخت. بعدها وی دراین‌باره چنین اظهار می‌کند؛ «پدرم که یک متصدی امور راه‌آهن بود، با فعالیت من در زمینه تئاتر مخالفتی نداشت، اما ضمن تأیید عمل من، معتقد بود، قبل از پرداختن به هنر، باید کارهای مفید دیگری مثل، پیاده و سوار کردن قطعات یک اتوموبیل، یا ساختن یک خانه با تمام جزئیات آن و… را یاد بگیرم و این باعث می‌شود، برای همیشه همه چیز داشته باشم».
فورد به اندرز دیگران توجه می‌کرد، و در اثنای سال ۱۹۵۰ هنگامی‌که یکی از محبوب‌ترین چهره‌های سینمای هالیوود بود، به پیشهٔ لوله‌کشی، سیم‌کشی و نصب تأسیسات ساختمان اشتغال داشت و هم‌زمان به سقف‌سازی و نصب درهای شیشه‌ای نیز می‌پرداخت.
گلن فورد قبل از پیوستن به کمپانی کلمبیا پیکچرز (۱۹۳۹)، در بنگاه‌های فیلم‌سازی ساحل غربی فعالیت می‌کرد. وی نام هنری خود را از نام کانادایی پدرش اقتباس کرد. در ۱۹۳۹ با بازی در فیلم، بهشت در حصار سیم‌های خاردار، اولین نقش فراگیر خود را ارائه داد.
خدمت نظامی

گلن فورد در ۱۳ دسامبر ۱۹۴۲ فعالیت سینمایی خود را برای شرکت داوطلبانه در جنگ جهانی دوم متوقف ساخت و به کادر تکاوران نیروی دریایی آمریکا پیوست. درمارس ۱۹۴۳ برای خدمت فعال در این کادر به پایگاه نظامی ساندیاگو منتقل شد. وی به بخش عکاسی واحد نظامی، مارین کورس اسکولز، در کوانتیکو، ویرجینیا فرستاده شد و سه ماه بعد از آن، طی یک حکم رسمی، به عنوان متخصص در امور فیلم‌سازی به ترفیع درجه گروهبانی نائل آمد. گلن فورد در فوریه ۱۹۴۴ به پایگاه ساندیگو بازگشت و چندی بعد به بخش رادیوی روابط عمومی واحد مرکزی ستاد نیروهای ارتش گماشته شد. در آنجا به اجرا و پخش نمایشنامه رادیویی، تالارهای مونتزوما پرداخت. اما در ۷ دسامبر ۱۹۴۴ به علت ناراحتی، زخم اثنی عشر، با تکریم از آنجا مرخص شد و مدت چند ماه در بیمارستان به‌سر برد.
در ۱۹۵۸، به کادر ذخیره نیروی دریایی پیوست و به درجه ناوبانی (ستوان) منتصب شد. در آنجا یک حوزه روابط عمومی امور مدیایی تاَسیس کرد و ضمن گشت زنی‌های آموزشی سالانه، با پخش برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی، بنفسه و نمایش فیلم‌های مستند موجب توسعه و پیشرفت نیروی دریایی شد. او در۱۹۶۳ به مقام ناخدا سوم و در ۱۹۶۸ به ناخدا یکم (کاپیتان) ترفیع مقام یافت.
در۱۹۶۷ فورد طی یک سفر یک‌ماهه به منظور انجام وظیفه به عنوان دیدبان محل برای صحنه‌های رزمی در یک فیلم آموزشی تحت عنوان دریایی جهانی، به ویتنام رفت. این سفر از طریق یک منطقه بیطرف جنوبی بسوی دلتای مکونگ و به همراه یک گروه فیلم‌بردار جنگی صورت گرفت. نیروی دریایی به منظور قدردانی از خدماتی که فورد در ویتنام انجام داده بود، به وی نشان سپاس اعطا کرد، مدال‌هایی که فورد در جنگ جهانی دوم اخذ کرد عبارتند از: مدال خدمت، مدال جنگ دریایی، مدال پیروزی جنگ جهانی دوم، مدال تیرانداز ماهر و مدال تکاور ذخیره دریایی. فورد در ۱۹۷۰ با درجه کاپیتانی از خدمت ذخیره دریایی باز نشسته شد.
زندگی هنری

پس از خدمت نظام، در ۱۹۴۶ گلن فورد با بازی در فیلم گیلدا به همراهی ریتا هیوارد نبوغ هنری خود را به نمایش گذاشت. بوسلی کرادر، منتقد بخش سینمایی مجله نیویورک تایمز بنیه و تواضع وی را در ایفای نقشی ناگوار ستود.
فورد، برخلاف ضعف کارگردانی فیلم، راه خود را بسوی کسب امتیاز ایفای نقش اول مرد در مقابل ریتا هیوارد در پنج فیلم دیگر گشود.
زندگی هنری فورد در سال‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ توسعه یافت و به نشو و نما خود با اجرا نقش‌های تلویزیونی تا سال ۱۹۸۰ ادامه داد.
فیلم‌های مهیج، درام و همچنین فیلم‌های پرحادثه او عبارتند از: زندگی مسروقه همراه با بتی دیویس، اسرار دریاچه محبوس با جین تیرنی، هیجان تند، پهنه سیاه جنگل، متهم، ملودی گسیخته همراه با الینور پارکر، طعم وحشت با لی رمیک، چهار سوار از آپاکالپس و همچنین فیلم‌های وسترنی چون چابک‌ترین تیرانداز، قطار سه و ده دقیقه به یوما و سیمارون. توانایی فورد در عرضه چهره‌های متنوع، وی را قادر می‌ساخت تا در شماری از کمدی‌های مردم پسند نیز کسب محبوبیت کند. قهوه‌خانه ماه اوت، نزدیک آب نرو، خانه تابستانی، گریه برای خوش‌حال، و نامزدی پدر ادی، ازآن جمله‌اند.
در۱۹۷۱ گلن فورد برای اجرای اولین سریال تلویزیونی خود (یک کمدی درام نیم ساعته موسوم به، گلن فورد شو)، با مؤسسه سی بی اس قرار دادی امضا کرد. اما با توجه به منزلت فیلم‌های وسترن گلن فورد در جشنواره‌ها، فرد سیلورمن، رئیس مؤسسه خواهان تغییر سریال مذکور به سریال‌های وسترن شد. سریال محدوده کیت با اجرای گلن فورد در نقش، کلانتر کیت، روندی تازه در ترکیبی از وسترن درام و داستان‌های پلیسی معمایی بود. فورد سریال‌های دیگری را نیز در تلویزیون به عرصه نمایش درآورد؛ از آنجمله خانواده هالواک و هدیه بزرگ بود که فورد در هر دو نقش یک واعظ مذهبی را بعهده داشت.
در ۱۹۷۸ فورد در فیلم سوپرمن در نقش، جاناتان کنت (پدرخوانده، کلارک کنت) مقام دوم شخصیت فیلم را بعهده داشت؛ این نقش فورد را به نسل جدیدی از بینندگان فیلم معرفی می‌کند.
در صحنه آخر فیلم گردش به دور ساعت موزیک متن فیلم جنگل چهار گوش از رادیو یک اتومبیل شنیده می‌شود.

در۱۹۸۱ فورد درفیلم تولدم مبارک در کنار ملیسا سو اندرسون پدیدار شد.

در ۱۹۹۱ گلن فورد شرکت در سریال تلویزیونی آسمان آفریقا را، که از طریق شبکه مخابراتی دریافت می‌شد، پذیرفت، اما قبل از شروع این سریال به عارضه خون لختگی درپا، گرفتار آمد. این واقعه اقامت نستاً زیادی را در مرکز پزشکی سروهای-سینا مطالبه می‌کرد. سرانجام فورد از سریال حذف شد و اجرای نقش به رابرت میچم واگذار شد.
زندگی خصوصی

اولین همسر گلن فورد الینور پاول (به انگلیسی: Eleanor Powell) (۱۹۵۹–۱۹۴۳ ستاره سینما و رقصنده و همچنین مادر پیتر
(تولد ۱۹۴۵) تنها فرزند گلن فورد نیز بود. این زوج تنها یک بار با یکدیگر، در یک داستان کوتاه تحت عنوان، ایمان فرزندهایمان، بر صحنه ظاهر شدند.
هنگام ازدواج پاول از فورد مشهورتر بود. فورد متعاقباً با کاترین هیس(۱۹۶۶–۱۹۶۹)، سنتیا هیوارد(۱۹۷۷–۱۹۸۴) و جین باس(۱۹۹۳–۱۹۹۴) ازدواج کرد. هر چهار ازدواج به طلاق انجامید. فورد با هیچ‌کدام از زن‌های مطلقه خود رابطه خوشی نداشت، به استثنای سنتیا هیوراد که رابطه دوستانه خود را تا لحظه مرگ فورد حفظ کرد. او همچنین با ستاره دیگری بنام هوپ لانگ رابطه صمیمانه طولانی تری داشت اما هرگز با یکدیگر ازدواج نکردند.
گلن فورد در نیمه نخست زندگی خود از حزب دمکرات آمریکا حمایت می‌کرد. در ۱۹۵۰ از، آدلی استیونسون، جهت احراز مقام ریاست جمهوری پشتیبانی کرد. اما بعدها بخاطر پیروزی دوستش رونالد ریگان در انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۸۰ و ۱۹۸۴ به حمایت از جمهوری خواهان برخاست.

او در بورلی هیلز، کالیفرنیا، جایی که به‌طور غیرقانونی به پرورش نوعی مرغ و خروس می‌پرداخت، زندگی می‌کرد. اما سرانجام پلیس از این کار ممانعت کرد.
مرگ

فورد در اواخر سال‌های زندگی از چند سکته کوچک مغزی که سلامتی او را تضعیف می‌کرد، رنج می‌برد. وی سرانجام در خانه‌اش واقع در بورلی هیلز در ۳۰ اوت ۲۰۰۶، در سن ۹۰ سالگی درگذشت؛ و در گورستان وودلاون، سانتا مونیکا بخاک سپرده شد.
جوایز

گلن فورد بعد از نامزدی در ۱۹۵۷ و ۱۹۵۸ سرانجام در ۱۹۶۲ به عنوان بهترین بازیگر در ایفای نقش، فرانک کاپکا، در فیلم یک جیب معجزه (معجزه سیب) موفق به دریافت جایزه گلدن گلاب شد. او در لیست سالانه ده قهرمان پول ساز برای باجه‌های فروش بلیت که به لیست سالانه، کویگلی، موسوم است، در ۱۹۵۸ در رده اول قرار گرفت و بخاطر خدمات بی‌دریغ به صنعت سینما، در پیاده‌روی شهرت هالیوود مفتخر به داشتن ستاره‌ای در، ۶۹۳۳ هالیوود بلوارد، است.

گلن فورد در ۱۹۷۸ به تالار مشاهیر، عاملین هنر غربی در موزه، کابوی ملی و میراث غربی، واقع در اکلاهما معرفی شد و در ۱۹۸۷ جایزه دونوستیا را در، جشنواره فیلم جهانی سان ساباستین، از آن خود کرد. در ۱۹۹۲ بخاطر شرکت در جنگ جهانی دوم به دریافت، مدال افتخار لژیون، نایل آمد.
قراربود فورد در جشن باشکوهی که به افتخار نودمین سالگرد زندگیش در اول ماه مه ۲۰۰۶ به میزبانی انجمن سینمای پیشرو آمریکایی در تماشاخانه مصری گرامن واقع در هالیوود برنامه‌ریزی شده بود، پس از ۱۵ سال برای اولین بار حضور عمومی داشته باشد؛ اما در دقایق آخر نارسایی وضع سلامتیش وی را ناگزیر به ترک حضور ساخت. فورد با پیش‌بینی این مسئله یک هفته قبل از آن پیامی برای حضار در فیلم ضبط کرده بود. این فیلم در اثنای مراسم تجلیل از افراد به وسیلهٔ جمعی از دوستانش به نمایش گذاشته شد.
در ۴ اکتبر ۲۰۰۸، پیتر فورد، فرزند گلن فورد، برخی از مایملک پدر را به مزایده گذاشت، که از آنجمله عبارت بودند: پوتین کابوی لاک الکلی (۲۵۰۰ دلار فروخته شد)، جاکت و کلاه متعلق به فیلم برج سفید (۴۰۰ دلار)، کت بارانی پشمی متعلق به فیلم جوانی با ایده هایش (۳۰۰ دلار) و کلاه یونیفورم رزرو نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا (۲۵۰ دلار). همچنین نیم کت مبلی که آقای فورد ظاهراً مدعی بوده روی آن با مرلین مونرو رویارویی رومانتیکی داشته بمبلغ ۱۷۵۰ دلار فروخته شد.
فیلم‌شناسی

| در سال | در فیلم | در نقش |
| --- | --- | --- |
| ۱۹۳۷ | شب در مانتانا | میزبان بروی دوربین |
| ۱۹۳۹ | بهشت در حصار سیم خار دار | جو |
| ۱۹۳۹ | پسرم گناهکار است | بارنی |
| ۱۹۴۰ | بانوی متهم | جیم برنت (خبرنگار) |
| ۱۹۴۰ | مردان بیروح | جانی آدامز |
| ۱۹۴۰ | زن موضوع بحث | پیر موراستن |
| ۱۹۴۱ | این‌طور شب ما به پایان می‌رسد | لادویگ کرن |
| ۱۹۴۱ | تکزاس | تد رامسی |
| ۱۹۴۱ | خانم! به غرب برو | کلانتر تکس میلر |
| ۱۹۴۲ | ماجراهای مارتین ادن | مارتین ادن |
| ۱۹۴۲ | ستوان | دنی دویل |
| ۱۹۴۳ | از جان گذشتگان | چارلز ویدور |
| ۱۹۴۳ | ویرانگر | میکی دانهو |
| ۱۹۴۶ | گیلدا | جانی فرل (راوی) |
| ۱۹۴۶ | زندگی ربوده‌شده | بیل امرسون |
| ۱۹۴۷ | تهمت | مایک لامبرد |
| ۱۹۴۸ | مردی از کلورادو | کلنل اون دوروکس |
| ۱۹۴۸ | عشقهای کارمن | دان خوز لزبرنگو |
| ۱۹۴۸ | بازگشت اکتبر | پروفسور بنتلی باست. |
| ۱۹۴۹ | تب طلا | جاکوب والز |
| ۱۹۴۹ | مرد سری | فرانک وارن |
| ۱۹۴۹ | دکتر و دختر | دکتر مایکل کوردی |
| ۱۹۵۰ | برج سفید | مارتین اوردوی |
| ۱۹۵۰ | محکوم | جو هافورد |
| ۱۹۵۱ | اسرار دریاچه محبوس | جیم کانفیلد |
| ۱۹۵۲ | دستکش سبز | مایکل بلیک |
| ۱۹۵۳ | مردی از الامو | جان استرود |
| ۱۹۵۳ | تاراج خورشید | آل کولبی |
| ۱۹۵۳ | تعقیب بزرگ | گروهبان دیو بانیون |
| ۱۹۵۳ | ملاقات در هندوراس | استیو کوربت |
| ۱۹۵۴ | آرزوی انسان | جف وارن |
| ۱۹۵۵ | آمریکنو | سام دنت |
| ۱۹۵۵ | مردان خشن | جان پَریش |
| ۱۹۵۵ | محاکمه | دیوید بلیک |
| ۱۹۵۵ | مدرسه اوباش و اراذل | ریچارد دادیر |
| ۱۹۵۶ | خون‌بها! | دیوید استنرد |
| ۱۹۵۶ | چابک‌ترین تیرانداز | جورج تمپل |
| ۱۹۵۶ | قهوه‌خانه ماه اوت | کاپت فیسبی |
| ۱۹۵۷ | ۳:۱۰ به یوما | بن وید |
| ۱۹۵۷ | نزدیک آب نرو | ماکس سیگل |
| ۱۹۵۸ | گاوچران | تام ریس |
| ۱۹۵۸ | چوپان | جیسان سویت |
| ۱۹۵۹ | با یک بوسه شروع شد | گروهبان جو فیدزپاتریک |
| ۱۹۵۹ | گزیبو | الیوت ناش |
۱۹۶۰: سیمارون
| ۱۹۶۱ | معجزه سیب | دیو کانوی |
| ۱۹۶۲ | چهار سوار سرنوشت | جولیو دنسویرز |
| ۱۹۶۴ | پیشرفت بسوی عقب | کاپیتان جارد هیس |
| ۱۹۶۴ | سرنوشت یک صیاد است | سام سی مک بین |
| ۱۹۶۵ | دام اسکناس | جو بارون |
| ۱۹۶۶ | آیا پارس می‌سوزد؟ | سپهبد اومر ان برادلی |
| ۱۹۶۶ | خشم | دکتر ریبن |
| ۱۹۶۷ | زمانی برای کشتن | سرگرد تام ولکات |
| ۱۹۶۷ | آخرین مبارزه | مارشال دان بلین |
۱۹۶۹: اسمیت
| ۱۹۶۹ | بهشت با تفنگ | جیم کلیان |
| ۱۹۷۱ | ناحیه کیت | سام کیت |
| ۱۹۷۳ | جارت | سام جارت |
۱۹۷۳: سانتی
| ۱۹۷۴ | ناپدیدی پرواز ۴۱۲ | کلنل پت مور |
| ۱۹۷۶ | نیمه راه | ریموند ای اسپرانس |
| ۱۹۷۸ | سوپر من | جاناتان کنت |
| ۱۹۷۹ | مهمان | جیک درهام |
| ۱۹۷۹ | هدیه | بیلی دولین |
| ۱۹۷۹ | روز آدمکش | کریستاکیس |
| ۱۹۸۹ | قطار سریع‌السیر کازابلانکا | سرگرد جن ویلیامز |
| ۱۹۹۱ | آخرین حکم | ریو. راجرز |
کاپیتان گلن فورد، عضو نیروی پشتیبانی دریایی ایالت متحده آمریکا
گلن فورد و النور پاول در سال ۱۹۴۳
گلن فورد در همایش انجمن فیلم ملی
نسلیهان یلدان

| نیسلیهان یلدان | نیسلیهان یلدان |
| --- | --- |
زمینه فعالیت: بازیگر، مدل
تولد: ۲۵ فوریهٔ ۱۹۶۹ ‏(۵۵ سال)  استانبول، ترکیه
محل زندگی: استانبول 
ملیت: ترکیه ای
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۷-اکنون
نیسلیهان یلدان به (ترکی استانبولی: Neslihan Yeldan زاده ۲۵ فوریه ۱۹۶۹ ) بازیگر ترکیه‌ای است.
زندگی شخصی

او تحصیلکرده فرهنگسرای بیشیکتاش است؛ دارای یک پسر و مادری مجرد می باشد . او در سینما، تلویزیون و تئاتر فعالیت دارد وی با سریال فصل گیلاس به شهرت رسید و اخیرا نیز در سریال تو در خانه‌ام را بزن به ایفای نقش پرداخته است.
فیلم شناسی

| عنوان | نقش | تاریخ |
| --- | --- | --- |
| هرچی میخواد بشه | آسمان | ۲۰۲۳ |
| همه چیز درباره ازدواج | ثریا | ۲۰۲۱ |
| تو درم را بزن | آیدان بولات | ۲۰۲۰ |
| عروس استانبول | صنم | ۲۰۱۹ |
| حکایت ما | حیات | ۲۰۱۸ |
| فصل گیلاس | اونِم دینجر | ۲۰۱۵ |
| شمال جنوب | آینور تکین اغلو | ۲۰۱۳ |
| صنوبر باد ها | مادر مینه | ۲۰۱۰ |
| داستان پری | پامیرا | ۲۰۰۸ |
شربت زغال اخته           سراپ               ۲۰۲۴
امامعلی حبیبی

امامعلی حبیبی (زادهٔ ۵ خرداد ۱۳۱۰) کشتی‌گیر کشتی آزاد بازنشستهٔ ایرانی است. وی نخستین نشان طلای بازی‌های المپیک را برای ایران کسب کرد و دارندهٔ نشان طلای بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۵۶ در دستهٔ ۶۷ کیلوگرم، سه عنوان قهرمانی در رقابت‌های قهرمانی جهان، نشان طلای بازی‌های آسیایی ۱۹۵۸ و همچنین پنج عنوان قهرمانی ایران می‌باشد.
حبیبی از سریع‌ترین و فنی‌ترین کشتی‌گیران دوران فعالیت خود بود و مهارت خاصی در اجرای فنون مختلف کشتی، از جمله «یک دست و یک پا» و همچنین «سر و ته یکی» داشت.
حبیبی پس از کناره‌گیری از دنیای کشتی، در حوزه‌های سیاست و سینما نیز به فعالیت پرداخت. وی در سال ۱۳۴۲، کاندیدای مجلس شورای ملی شد و از حوزهٔ بابل برای نشستن روی یکی از ۲۰۰ کرسی مجلس انتخاب شد. او پس از پایان دورهٔ چهار سالهٔ مجلس، در چهار فیلم سینمایی بازی کرد. وی در فیلم ببر مازندران به کارگردانی ساموئل خاچیکیان، نقش یک کشتی‌گیر را ایفا کرد.
فعالیت در ورزش > المپیک ملبورن ۱۹۵۶

امامعلی حبیبی در مسابقات انتخابی تیم‌ملی برای حضور در المپیک ملبورن، جهانبخت توفیق را در مسابقهٔ یکم با فن یک دست و یک پا شکست داد و در مسابقهٔ دوم هم توانست حریف مشهورش را دوباره ضربهٔ فنی کند و به عنوان نمایندهٔ ایران رهسپار ملبورن شود.
وی در ملبورن، در دستهٔ چهارم شرکت کرد. این مسابقات نخستین تجربهٔ او در المپیک و مسابقات بزرگ بین‌المللی بود. پیش از این مسابقات، او در ایران هم کشتی‌گیر شناخته شده‌ای نبود. نوزده کشتی‌گیر، از جمله اوله اندربرگ سوئدی، تومی ایوانز آمریکایی، علیم‌بیگ بستایف از شوروی، گاریبالدو نیتزولا ایتالیایی، شیگرو کاساهارا از ژاپن، عدیل گنگور از ترکیه و گیولا توث از مجارستان در بازی‌های ملبورن، در دستهٔ چهارم و در وزن ۶۷ کیلوگرم روی تشک رفتند و در میان نام‌داران این وزن کم‌تر کسی کسب نشان برای امامعلی حبیبی کم‌تجربه را پیش‌بینی می‌کرد. قرعهٔ پانزدهم این مسابقات به نام حبیبی درآمد. وی یکمین کشتی خود را در مقابل قرعهٔ دوازدهم، یعنی اندربرگ، برندهٔ چهار طلا و دو نقرهٔ کشتی آزاد و فرنگی در مسابقات جهانی و المپیک، برگزار کرد و این سوئدی قهرمان المپیک و جهان را در یک مبارزهٔ سخت، و در حالی که ۴ دقیقه و ۴۵ ثانیه از آغاز رقابت سپری شده بود، ضربهٔ فنی کرد. در کشتی‌های بعد، توث از مجارستانی و روژه بیله از فرانسه را با امتیاز عالی شکست داد. گاریبالدو نیتزولا از ایتالیا و کاساهارا از ژاپن هم با امتیاز مغلوب حبیبی شدند. او در دور ششم استراحت داشت و در دور هفتم و پایانی، بستایف از شوروی را با امتیاز شکست داد و به نشان طلایی المپیک، دست یافت. شش نبرد حبیبی، در مجموع ۱ ساعت و ۶ دقیقه و ۴۵ ثانیه به طول انجامید و در پایان، امتیازات منفی او ۴ بود. این نشان طلای حبیبی نخستین نشان طلای کشور ایران در تاریخ مسابقات المپیک بود. غلامرضا تختی هم‌تیمی وی، توانست دومین طلای ایران را در همین دوره به‌دست‌آورد.
حبیبی پس از پایان مسابقهٔ نهایی خود از حال رفت و به مدت یک ماه در بیمارستان استرالیا تحت مراقبت ویژه قرار گرفت؛ در بازگشت، از پل سفید تا قائمشهر برای استقبال او صف بستند و پیروزی او را جشن گرفتند.
فعالیت در ورزش > قهرمانی جهان ۱۹۵۹

امامعلی حبیبی در مسابقات قهرمانی جهان در تهران ۱۹۵۹ توانست با پیروزی برابر تمام رقبایش نشان طلا را از آن خود کند. از رخدادهای مهم این دوره، ضربهٔ فنی شدن دو حریف عنوان‌دار توسط امامعلی حبیبی بود. این آزادکار ایرانی در مجموعِ کم‌تر از سه دقیقه مبارزه، این دو رقیب‌اش را ضربهٔ فنی کرد. وی نخست واختانگ بالاوادزه از شوروی را در کم‌تر از دو دقیقه ضربهٔ فنی کرد و ناخواسته، روی اجرای فن صحیح و قانونی، دنده‌های رقیب‌اش را هم شکست و سپس اسماعیل اوغان ترکیه‌ای را هم با فن «برات کلندون» در ۱ دقیقه و ۱۵ ثانیه به سرنوشت بالاوادزه دچار کرد.
اوغان که دوست صمیمی رقیب ایرانی خود بود، پس از شکست از او در استانبول به حبیبی گفته بود: «تهران‌دا سَنَه دیَرَم»، یعنی در تهران به تو خواهم گفت و این شکست را جبران خواهم کرد، پس از شکست دوباره در تهران، به حبیبی گفت: «ژاپن‌دا سَنَه دیَرَم». امامعلی حبیبی که در وزن ۷۳ کیلوگرم مسابقات جهانی ۱۹۵۹ رقابت کرده بود، به همراه غلامرضا تختی که در وزن ۸۷ کیلوگرم قهرمان شده بود، دو نشان طلای ایران در مسابقات جهانی تهران را به‌دست آوردند.
فعالیت در ورزش > المپیک رم ۱۹۶۰

امامعلی حبیبی که به عنوان قهرمان جهان و المپیک در رویداد دستهٔ پنجم و در وزن ۷۳ کیلوگرم که بیست و سه شرکت‌کننده داشت، حضور یافت. وی در کمال ناباوری با وجود اینکه ده امتیاز از حریف خود پیش بود مغلوب کشتی‌گیر آمریکایی خود شد و از دست‌یابی به نشان بازماند. حبیبی در دور یکم، چون یونگ چون از کره‌جنوبی را ضربهٔ فنی کرد. سپس اکسه کارلسون از سوئد، محمد بشیر از پاکستان و گائتانو دِ واسکولی از ایتالیا را با امتیاز برد و پای به دور پنجم نهاد. حبیبی که در کاخ باستانی بازیلیکا با چهار پیروزی در آستانهٔ کسب مدال طلا بود، در شب ششم رقابت‌ها، باید با داگلاس بلوباخ از آمریکا کشتی می‌گرفت. از همهٔ رویدادهای برگزار شدهٔ المپیک ۱۹۶۰ با حضور ورزشکاران ایرانی، فقط فیلم همین مسابقه حفظ شده و توسط فدراسیون کشتی آمریکا منتشر شده‌است.
در این مسابقه حبیبی دو بار از پای راست رقیب زیرگیری کرد و هر دو بار او را خاک کرد. سپس با فن یک‌دست و یک‌پای مخالف تعادل حریف را به هم زد و همان فن را تبدیل به کول‌انداز کرد. لحظه‌ای شانه‌های بلوباخ با تشک برخورد کرد اما بلافاصله پل زد و نزدیک به یک دقیقه ایستادگی کرد و سرانجام از این پل فرار کرد. روند مسابقه از هر جهت یک‌سویه به‌نظر می‌آمد و بلوباخ با اختلاف امتیاز فراوانی از قهرمان المپیک ۱۹۵۶ عقب بود. حبیبی که در این رقابت به دنبال کسب امتیازهای بیشتر بود، زیر زانو زده‌ای را نشان داد و در همین زمان دست چپش بالا آمد و بلوباخ، با فرصت‌طلبی و هوشیارانه فن رکبی را اجرا کرد و رقیب خود را سرنگون کرد. حبیبی نزدیک به یک دقیقه روی پل شکننده‌ای که بسته بود، ایستادگی کرد اما ستون اصلی این پل یعنی دست راستش در گروی پل‌شکن بلوباخ بود و باعث باخت وی شد. امامعلی حبیبی با همین یک شکستی که با ضربهٔ فنی توسط رقیب گمنام آمریکایی بر او تحمیل شد، و به علت مقررات کشتی در آن دوران، به‌طور مشترک با گائتانو دِ واسکولی از ایتالیا و یوتاکا کانکو از ژاپن چهارم شد. در پایان، بلوباخ آمریکایی طلا گرفت، اسماعیل اوغان از ترکیه نقره گرفت و محمد بشیر پاکستانی هم روی سکوی سوم ایستاد.
فعالیت در ورزش > قهرمانی جهان ۱۹۶۱

امامعلی حبیبی در مسابقات قهرمانی جهان در توکیو ۱۹۶۱ در وزن ۷۳ کیلوگرم برای بار دوم مدال طلای جهان را به‌دست‌آورد. میخائیل بکمورزوف از شوروی و یوتاکا کانکو از ژاپن هم نقره و برنز گرفتند. ابراهیم سیف‌پور و محمدعلی صنعتکاران و منصور مهدی‌زاده به همراه غلامرضا تختی دیگر کشتی‌گیران ایرانی بودند که در این مسابقات توانستند نشان طلا کسب کنند. تیم ایران هم توانست قهرمان بخش تیمی رقابت‌های کشتی آزاد در سال ۱۹۶۱ شود.
فعالیت در ورزش > قهرمانی جهان ۱۹۶۲

حبیبی در آخرین رقابت خود در رویداد قهرمانی جهان در تولیدو ۱۹۶۲ موفق شد برای بار سوم قهرمان شود. امامعلی حبیبی در وزن ۷۸ کیلوگرم مسابقات جهانی بر خوان فلورس از مکزیک و جیمز فرگوسن آمریکایی غلبه کرد. سپس با ضربهٔ فنی از سد اسماعیل اوغان از ترکیه گذشت. میخائیل بک مورزوف از شوروی و پتکو درمنچی‌یف از بلغارستان نیز مقابل ببر مازندران نتیجهٔ مسابقه را واگذار کردند تا وی در اوج آمادگی و با فاصله‌ای چشم‌گیر نسبت به حریفانش، بر روی سکوی نخست رقابت‌های قهرمانی جهان بایستد.
حبیبی وقتی روی سکوی قهرمانی ایستاد و نشان را به گردنش انداختند، نمایندگان بلغارستان و آمریکا روی سکوی دوم و سوم، مانند تماشاگران آمریکایی به احترام سرود ملی‌ای که در حال نواخته شدن بود ایستادند؛ اما حبیبی که این سرود به گوشش ناآشنا بود از روی سکو پایین آمد. سپس با ایرادگیری حبیب‌الله بلور به عنوان سرمربی تیم‌ملی و دیگر مسئولان تیم‌ملی ایران به این سرودِ پخش شده، روشن شد که مسئولان ورزشگاه، به اشتباه، صفحهٔ مربوط به سرود عراق را پخش کرده‌اند. آن‌ها بابت این اشتباه عذرخواهی کردند و حبیبی دوباره روی سکو رفت تا این‌بار سرود ملی ایران پخش شود.
در این دوره، منصور مهدی‌زاده در وزن ۸۷ کیلوگرم همانند حبیبی برای ایران طلا گرفت و تیم کشتی آزاد ایران در مجموع، با این دو طلا و دو نقره‌ای که با دستان محمد خادم در ۶۳ کیلوگرم و غلامرضا تختی در ۹۷ کیلوگرم به‌دست آمد در رتبهٔ سوم تیمی جهان ایستاد. حبیبی با کسب این عنوان قهرمانی از مسابقات کشتی خداحافظی کرد.
فعالیت در سیاست

امامعلی حبیبی در سال ۱۳۴۲ و با اصرار نمایندگان انجمن شهر بابل در انتخابات مجلس شورای ملی شرکت کرد و توانست با کسب ۳۵٬۰۰۰ رای، به عنوان نمایندهٔ شهر بابل، بر روی یکی از ۲۰۰ صندلی مجلس بنشیند. به گفتهٔ حبیبی، از جمله اقدامات مهم این دوره از مجلس شورای ملی برای شهرستان بابل، تسریع در کارهایی مانند انتقال مرکزیت مخابرات استان به بابل و همچنین آسفالت کلیهٔ خیابان‌های بابل و لوله‌کشی آب شرب شهر بابل و ساخت پل حبیبی و جادهٔ بابل به درزی کلا بود.
فعالیت در سینما

فعالیت‌های او در دوران نمایندگی مجلس باعث شد ۱۲۰ هزار تومان زیر بار قرض برود، بنابراین با تشویق دوستانش به بازی در فیلم ترغیب شد تا بتواند بدهی طلبکاران را پرداخت کند. امامعلی حبیبی نخستین‌بار در فیلم سینمایی ببر مازندران به کارگردانی ساموئل خاچیکیان ظاهر شد. او پس از این فیلم، در جهنم سفید، آدم و حوا، رام کردن مرد وحشی و مرد جنگل نیز به ایفای نقش پرداخت.
زندگی شخصی

حبیبی دو بار ازدواج کرده‌است. همسر نخست وی نتوانست با شرایط کاری همسرش و این‌که باید همیشه برای مسابقات به سفر می‌رفت، کنار بیاید و از او خواست بین او و کشتی یکی را انتخاب کند که همین عامل جدایی حبیبی از همسرش شد و مجبور شد با وجود یک فرزند، خانه را ترک کند. حبیبی پس از جدایی از همسر نخست، دوباره ازدواج کرد. او از همسر دومش به عنوان تاثیرگذارترین فرد در موفقیت او در زندگی یاد می‌کند، زیرا معتقد است او نه تنها از مادرش و فرزند به یادگار مانده از همسر اولش به خوبی نگهداری کرده، بلکه در غیاب او در خانه، برای فرزندانش هم پدر بوده و هم مادر. همسر وی در سال ۱۳۹۲ از دنیا رفت. حبیبی سه پسر و ۲ دختر دارد و همهٔ فرزندانش در خارج ایران زندگی می‌کنند.
او نیز در قائمشهر ساکن است و در باغ شخصی خودش که در کنار جادهٔ نظامی قائمشهر قرار دارد به باغبانی می‌پردازد و همواره برای دیدن فرزندان و نوه‌هایش به آمریکا سفر می‌کند.
در سال ۲۰۰۷ نام او در فهرست تالار مشاهیر فدراسیون جهانی کشتی فیلا (با نام کنونی اتحادیهٔ جهانی) ثبت شد.
رقابت‌ها > المپیک

نشان طلا، ۱۹۵۶ ملبورن، استرالیا (۶۷ کیلوگرم)
رتبه چهارم، ۱۹۶۰ رم، ایتالیا  (۷۳ کیلوگرم) به اتفاق کشتی‌گیران ژاپن و ایتالیا
رقابت‌ها > قهرمانی کشتی جهان

نشان طلا، ۱۹۶۲ تولیدو (۷۸ کیلوگرم)
نشان طلا، ۱۹۶۱ یوکوهاما (۷۳ کیلوگرم)
نشان طلا، ۱۹۵۹ تهران (۷۳ کیلوگرم)
رقابت‌ها > بازی‌های آسیایی

نشان طلا،  ۱۹۵۸ توکیو (۶۷ کیلوگرم)
رقابت‌ها > مسابقات قهرمانی ایران

نشان طلا، ۱۳۴۰ تهران (دسته پنجم)
نشان طلا، ۱۳۳۹ رشت (دسته پنجم)
نشان طلا، ۱۳۳۸ شیراز (دسته پنجم)
نشان طلا، ۱۳۳۷ تهران (دسته پنجم)
۱۳۳۴ قزوین رتبه چهارم (دسته چهارم)
نشان طلا، ۱۳۳۲ اصفهان (دسته چهارم)
رقابت‌ها > جشنواره‌ها

۱۹۵۸ صوفیه، بلغارستان؛ رتبه‌ای کسب نکرد.
۱۹۵۵ استانبول، ترکیه؛ رتبه چهارم (۶۷ کیلوگرم)
حبیبی در کنار شیگرو کاساهارا و علیم‌بیگ بستایف در سکوی قهرمانی وزن ۷۳ کیلوگرم المپیک ۱۹۵۶
امامعلی حبیبی در کنار واختانگ بالاوادزه و اسماعیل اوغان در سکوی قهرمانی وزن ۷۳ کیلوگرم مسابقات جهانی ۱۹۵۹
امامعلی حبیبی در کنار مادر و همسرش
امامعلی حبیبی در مراسم اهدای نشان المپیک ۱۹۵۶
جنگ فجار

جنگ فِجار (به عربی حَرب الفِجار به معنی جنگِ گناه) جنگی است که در ماه‌های حرام در دوران قبل از ظهور اسلام و در انتهای قرن ششم میلادی صورت پذیرفت. قبیلهٔ «کِنانه» و «قُرِیْش» در یک طرف و «قِیْس عِیْلان» (بدون غَطَفان) در طرف دیگر جنگ بودند. منابع از هشت روز طی ۴ سال که در آنها جنگ صورت گرفت یاد می‌کنند.
گزارش‌های تاریخی ذکر می‌کنند که محمّد در جنگ فِجار شرکت کرده‌است، اما اختلاف نظرات زیادی راجع به جزئیات آن وجود دارد. برخی می‌نویسند که او در جنگ شرکت کرد و به‌خاطر شجاعتش از او تقدیر شد. ابن هشام می‌نویسد که او فقط به عموهایش در فراهم کردن تیر کمک کرد؛ اما آقانی در ایام العرب می‌نویسد که از عموهای محمّد تنها زُبَیر در جنگ شرکت کرد. علاوه بر این گفته‌هایی به محمّد نیز نسبت داده شده‌است. سن او در هنگام شرکت در جنگ از ۱۴ تا ۲۸ سال ذکر شده‌است.
طبق تاریخ یعقوبی در زمان این جنگ ابوطالب با صدای بلند فریاد می‌زند که بنی هاشم در یک چنین جنگی شرکت نخواهد کرد. پس نمی‌توان گفت محمّد در چنین جنگی شرکت کرده‌است.
آلاکول (شهرستان آستراخان)

| آلاکول | آلاکول |
| --- | --- |
Алакөл: Алакөл
نمایی از دریاچه از دید سنتینل-۲: نمایی از دریاچه از دید سنتینل-۲
آلاکول: آلاکول
موقعیت: استان آق‌مولا
مختصات: ۵۱°۱۲′۰۸″ شمالی ۶۹°۴۲′۰۵″ شرقی﻿ / ﻿۵۱٫۲۰۲۲۲°شمالی ۶۹٫۷۰۱۳۹°شرقی﻿ / 51.20222; 69.70139
گونه: حوضه بسته
حوضهٔ آبریز: ۱٬۲۴۰ کیلومتر مربع (۴۸۰ مایل مربع)
کشورهای حوضه: قزاقستان
بیشترین درازا: ۱۲٫۲ کیلومتر (۷٫۶ مایل)
بیشترین پهنا: ۴٫۵ کیلومتر (۲٫۸ مایل)
مساحتِ رو: ۲۶٫۳ کیلومتر مربع (۱۰٫۲ مایل مربع)
بیشترین ژرفا: ۳ متر (۹٫۸ فوت)
حجم آب: ۰٫۰۱۲۳ کیلومتر مکعب (۰٫۰۰۳۰ مایل مکعب)
زمان ماند: یوتی‌سی ۵:۰۰+
طول کرانه۱: ۳۵٫۸ کیلومتر (۲۲٫۲ مایل)
ارتفاع سطح: ۳۱۱ متر (۱٬۰۲۰ فوت)
۱ درازای ساحل سنجش خوش‌تعریفی نیست.: ۱ درازای ساحل سنجش خوش‌تعریفی نیست.
آلاکول (انگلیسی: Alakol) یک دریاچه در استان آق‌مولای کشور قزاقستان است.