stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جیانلوکا لوپی

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادروز:  ۲۳ اوت ۱۹۶۶ ‏(۵۸ سال)
زادگاه:  کروالکوره
قد:  ۱٫۸۱ متر (۵ فوت ۱۱ ۱⁄۲ اینچ)
پست:  مدافع
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۱۹۸۴–۱۹۹۰ |  باشگاه فوتبال بولونیا |  ۱۸۰ |  (۵) |
| ۱۹۹۰–۱۹۹۲ |  باشگاه فوتبال یوونتوس |  ۳۸ |  (۰) |
| ۱۹۹۲–۱۹۹۵ |  باشگاه فوتبال فیورنتینا |  ۸۴ |  (۴) |
| ۱۹۹۵–۱۹۹۶ |  باشگاه فوتبال آتالانتا |  ۱۹ |  (۰) |
| ۱۹۹۶–۱۹۹۷ |  Ravenna |  ۲۴ |  (۲) |
| ۱۹۹۷–۲۰۰۱ |  باشگاه فوتبال ونتزیا |  ۱۰۵ |  (۴) |
| ۲۰۰۱–۲۰۰۲ |  باشگاه فوتبال ناپولی |  ۲۸ |  (۴) |
| ۲۰۰۲–۲۰۰۳ |  باشگاه فوتبال چزنا |  ۱۹ |  (۲) |
| ۲۰۰۳–۲۰۰۴ |  Ravenna |  ۱۶ |  (۰) |
| ۲۰۰۴–۲۰۰۶ |  Crevalcore |  ۴۲ |  (۲) |
دوران مربیگری: دوران مربیگری
۲۰۰۷–۲۰۰۸:  باشگاه فوتبال بولونیا (asst)
۲۰۱۰–۲۰۱۱:  باشگاه فوتبال ونتزیا
۲۰۱۲–۲۰۱۵:  Mezzolara
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
جیانلوکا لوپی (انگلیسی: Gianluca Luppi؛ زادهٔ ۲۳ اوت ۱۹۶۶) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال فیورنتینا، باشگاه فوتبال یوونتوس، باشگاه فوتبال بولونیا، باشگاه فوتبال ونتزیا، باشگاه فوتبال آتالانتا، باشگاه فوتبال چزنا، و باشگاه فوتبال ناپولی اشاره کرد.
یواس‌ان‌اس ریچارد جی متیسن (تی-ای‌اوتی-۱۱۲۴)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پیشینه: پیشینه
مالک (United States): 
نام‌گذاری::  Richard G. Matthiesen
مالک::  Maritime Administration
کاربر::  Military Sealift Command
سازنده::  American Ship Building Company, تمپا، فلوریدا, Florida
به دست آورده شده::  February 18 1986
ورود به خدمت::  February 18 1986
خروج از خدمت::  March 31 2011
تاریخ صدمه::  March 31 2011
شناسایی::  شماره آی‌ام‌او: 8310102  شماره ام‌ام‌اس‌آی: 368719000  Callsign: NBBP
افتخارات و جوایز::   National Defense Service Medal   Southwest Asia Service Medal   Kuwait Liberation Medal
سرنوشت::  Transferred to the Maritime Administration
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
نوع::  Type 5 Oil tanker
گنجایش::  21,471 tons GT  33,095 DWT
درازا::  ۶۱۷ فوت ۲ اینچ (۱۸۸ متر)
پهنا::  ۹۱ فوت ۶ اینچ (۲۸ متر)
آبخور::  ۲۸ فوت ۴ اینچ (۹ متر)
پیشرانه::  1 Sulzer 5RTA 76 diesel; 18,400 hp sustained; 1 shaft
سرعت::  ۳۳ گره (۶۱ کیلومتر بر ساعت؛ ۳۸ مایل بر ساعت)
ظرفیت::  237,766 barrels of oil fuel
خدمه تکمیلی::  24 civilians, 18 civilians (reduced operating status)
جنگ‌افزار::  None
تجهیزات هوانوردی::  Landing pad
یواس‌ان‌اس ریچارد جی متیسن (تی-ای‌اوتی-۱۱۲۴) (به انگلیسی: USNS Richard G. Matthiesen (T-AOT-1124)) یک کشتی بود که طول آن ۶۱۷ فوت ۲ اینچ (۱۸۸ متر) بود. این کشتی  در سال ۱۹۸۶ ساخته شد.
اس‌اس بی (۱۸۸۴)

| پیشینه> مالک | پیشینه>  |
| --- | --- |
تکمیل ساخت::  ۴ دسامبر ۱۸۸۴
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
وزن::  Net tonnage&nbsp;(NT)&nbsp;of&nbsp;۱۰۰
اس‌اس بی (۱۸۸۴) (به انگلیسی: SS Bee (1884)) یک کشتی بود. این کشتی در سال ۱۸۸۴ ساخته شد.
پین‌یین
حروف > همخوان‌ها

|  |  | لبی | لثوی | برگشته | لثوی‌کامی | نرم‌کامی |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| انسدادی | غیرتنفسی | b [p] | d [t] |  |  | g [k] |
| انسدادی | تنفسی | p [pʰ] | t [tʰ] |  |  | k [kʰ] |
| خیشومی | خیشومی | m [m] | n [n] |  |  |  |
| انسایشی | غیرتنفسی |  | z [ts] | zh [ʈʂ] | j [tɕ] |  |
| انسایشی | تنفسی |  | c [tsʰ] | ch [ʈʂʰ] | q [tɕʰ] |  |
| سایشی | سایشی | f [f] | s [s] | sh [ʂ] | x [ɕ] | h [x] |
| روان | روان |  | l [l] | r [ɻ~ʐ] |  |  |
| نیم‌واکه | نیم‌واکه | y [j]/[ɥ]۱ و w [w]۲ | y [j]/[ɥ]۱ و w [w]۲ | y [j]/[ɥ]۱ و w [w]۲ | y [j]/[ɥ]۱ و w [w]۲ | y [j]/[ɥ]۱ و w [w]۲ |
۱ y قبل از u به‌شکل [ɥ] تلفظ می‌شود.
۲ حروف w و y در جدول همخوان‌های اصلی پین‌یین وجود ندارند.
سد کانیجی

سد در Kainji، ایالت نیجر، Nigeria
| سد کانیجی | سد کانیجی |
| --- | --- |
Map of Nigeria showing the location of Kainji Dam.: Map of Nigeria showing the location of Kainji Dam.
محل: Kainji، ایالت نیجر، Nigeria
مختصات: ۰۹°۵۱′۴۵″ شمالی ۰۴°۳۶′۴۸″ شرقی﻿ / ﻿۹٫۸۶۲۵۰°شمالی ۴٫۶۱۳۳۳°شرقی﻿ / 9.86250; 4.61333
آغاز ساخت: ۱۹۶۴
گشایش: ۱۹۶۸
هزینه ساخت: دلار آمریکا209 million
مالک(ـان): Federal Government of Nigeria
گرداننده(گان): Mainstream Energy
سد و سرریزها: سد و سرریزها
بر روی رود: رودخانه نیجر
بلندی: ۶۵ متر (۲۱۳ فوت)
طول تاج: ۵۵۰ متر (۱٬۸۰۴ فوت)
مخزن: مخزن
نام مخزن: Kainji Lake
نیروگاه: نیروگاه
تاریخ راه‌اندازی: ۱۹۶۸
توربین‌ها: ۸
گنجایش اسمی: ۷۶۰ مگاوات (۱٬۰۲۰٬۰۰۰ اسب بخار) ۹۶۰ مگاوات (۱٬۲۹۰٬۰۰۰ اسب بخار) (max)
سد کانیجی
سد کانیجی (به لاتین: Kainji Dam) یک سد و نیروگاه برقابی در نیجریه است که در ایالت نیجر واقع شده‌است.
یاریمجا (یورغیر)

| یاریمجا | یاریمجا |
| --- | --- |
روستا: روستا
کشور:  ترکیه
استان: استان آدانا
شهرستان: یورغیر
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۲ (زمان اروپای شرقی)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۳ (ساعت تابستانی اروپای شرقی)
یاریمجا (به ترکی استانبولی: Yarımca) یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در یورغیر واقع شده‌است.
الکساندر آلرسون

| الکساندر آلرسون | الکساندر آلرسون |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۹ مهٔ ۱۹۳۰ ‏(۹۴ سال) استرودا، پروس خاوری، آلمان
ملیت: آلمانی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۶۱–۱۹۹۷
الکساندر آلرسون (به ایتالیایی: Alexander Allerson) (زاده ۱۹ مهٔ ۱۹۳۰) بازیگر آلمانی است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در همه راه‌ها به همین‌جا ختم می‌شود بچه‌ها اشاره کرد.
افسانه‌های کودکان

افسانه‌های کودکان به گروهی از افسانه‌ها گفته می‌شود که مخاطبان آن کودکان در گروه سنی پیش دبستان و دبستان (سال‌های سه سالگی تا یازده سالگی) هستند. افسانه‌های کودکان کهن‌ترین گونه ادبی برای این گروه سنی بوده‌است که پیشینه آن به چندین هزار سال می‌رسد. در حقیقت افسانه‌های کودکان اولین گونه ادبی بوده‌است که انسان از روزگار آشنایی با زبان و کارکردهای ادبی زبان برای کودکان ساخت و پرداخت تا با استفاده از این افزار و شگرد بتواند هم آن‌ها را سرگرم کند و هم سنت‌ها و آموزه‌های زیستی را از راهی غیرمستقیم به آن‌ها منتقل سازد. افسانه‌های کودکان به‌سبب پیشینه دراز و پیوند با فرهنگ شفاهی انباشته از رازها و رمزهای هزاران ساله انسان و چگونگی بازتاب آن در قالب‌های ادبی بوده‌است. افسانه‌های کودکان گونه‌های گوناگون مانند افسانه‌های با درونمایه روان‌شناختی و افسانه‌های با درونمایه معیشتی دارد. برای نمونه افسانه‌ای که در آن ملکه کلاغ‌ها در برابر آزادی به رها کننده خود دیگچه‌ای جادویی می‌دهد تا با زدن به درون آن پر از خوراک شود، بازتاب دهنده نیاز و آروزهای همیشگی آدمی به رسیدن به خوراک به ویژه در روزگارهای سخت و تنگ سالی بوده‌است.
گونه‌شناسی افسانه‌ها برپایه زمان پیدایش

افسانه‌های کهن
افسانه‌های نو
گونه‌شناسی افسانه‌ها برپایه کالبد

افسانه‌های بلند
افسانه‌های کوتاه
افسانه‌های استعاری
افسانه‌های جانوری
افسانه‌های دیو و دد
گونه‌شناسی افسانه‌ها برپایه کارکرد

افسانه‌های روان شناختی
افسانه‌های سرگرم کننده
افسانه‌های طنز
افسانه‌های معیشتی
افسانه‌های پهلوانی
افسانه‌های سحر و جادو( پریان)
افسانه‌های تربیتی و آموزشی
پیوندها

کتابک، دریچه‌ای به جهان خواندن
یواس‌ان‌اس زئوس (تی-ای‌آرسی-۷)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پیشینه: پیشینه
مالک: 
آب‌اندازی::  ۱ ژوئن ۱۹۸۱
آغاز کار::  ۳۰ اکتبر ۱۹۸۲
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
وزن::  ۱۴٬۳۹۴ تن بزرگ (۱۴٬۶۲۵ تن)
درازا::  ۵۱۳ فوت ۶ اینچ (۱۵۶٫۵۱ متر)
پهنا::  ۷۳ فوت ۴ اینچ (۲۲٫۳۵ متر)
آبخور::  ۲۶ فوت (۷٫۹ متر)
سرعت::  ۱۵ گره (۲۸ کیلومتر بر ساعت؛ ۱۷ مایل بر ساعت)
یواس‌ان‌اس زئوس (تی-ای‌آرسی-۷) (به انگلیسی: USNS Zeus (T-ARC-7)) یک کشتی است که طول آن ۵۱۳ فوت ۶ اینچ (۱۵۶٫۵۱ متر) می‌باشد. این کشتی در سال ۱۹۸۲ ساخته شد.
یلوجکتز

| یلوجکتز | یلوجکتز |
| --- | --- |
سال ۲۰۱۵: سال ۲۰۱۵
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
خاستگاه: لس آنجلس، کالیفرنیا، آمریکا
ژانر: جاز فیوژن
سال‌های فعالیت: ۱۹۷۷–اکنون
ناشر(ان): ام‌سی‌ای رکوردز، جی‌آرپی رکوردز، وارنر رکوردز
اعضا: راسل فرانته باب مینتزر ویل کندی دین اندرسون
اعضای پیشین: روبین فورد جیمی هسلیپ
وبگاه: yellowjackets.com
یلوجکتز (انگلیسی: Yellowjackets) گروه موسیقی جاز فیوژن آمریکایی است که در سال ۱۹۷۷ در لس آنجلس تشکیل شد.
جین‌یا

تاکایاما جین یا هنوز پابرجا باقی مانده‌است
جین یا (به ژاپنی: 陣屋 Jin'ya) در دوره ادو در تاریخ ژاپن مقر اداری یک حوزه کوچک هان (ژاپن) یا بخشی از زمین است که توسط شوگون‌سالاری توکوگاوا تصرف و تحت اختیار گرفته شده و همچنین محل اقامت رئیس اداره یا مخزن ذخیره غلات بوده‌است.
یاریم‌تپه (گنبد کاووس)

یاریم‌تپه سکونت‌گاهی مربوط به دوران نوسنگی در غرب دشت گرگان در استان گلستان است. این محوطه در نزدیکی گنبد کاووس قرار دارد و نقشی مهم در تاریخ‌گذاری فرهنگی دوران نوسنگی در آسیای مرکزی داشت. این محوطه را وی.ای. کرافورد به همراه تورنگ‌تپه در سال ۱۹۶۳ کاوش کرد.
یواس‌اس پلت (ای‌او-۲۴)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پیشینه: پیشینه
مالک: 
آغاز کار::  ۸ ژوئیه ۱۹۳۹
اعزام::  ۱ دسامبر ۱۹۳۹
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
وزن::  ۷٬۴۷۰ تن بزرگ (۷٬۵۹۰ تن)
درازا::  ۵۵۳ فوت (۱۶۹ متر)
پهنا::  ۷۵ فوت (۲۳ متر)
آبخور::  ۳۲ فوت ۴ اینچ (۹٫۸۶ متر)
سرعت::  ۱۸ گره (۲۱ مایل بر ساعت؛ ۳۳ کیلومتر بر ساعت)
یواس‌اس پلت (ای‌او-۲۴) (به انگلیسی: USS Platte (AO-24)) یک کشتی بود که طول آن ۵۵۳ فوت (۱۶۹ متر) بود. این کشتی در سال ۱۹۳۹ ساخته شد.
آنا آخماتووا

| آنا آخماتووا | آنا آخماتووا |
| --- | --- |
آخماتووا در ۱۹۲۲ - پرتره از پتروف ودکین: آخماتووا در ۱۹۲۲ - پرتره از پتروف ودکین
نام اصلی: آنّا آندرییوا گارینکو
زاده: ۲۳ ژوئن ۱۸۸۹ حوالی اودسا، امپراتوری روسیه (اوکراین کنونی)
درگذشته: ۵ مارس ۱۹۶۶ (۷۶ سال) بیمارستان دٌمو ددوو، مسکو
آرامگاه: گورستان کوماروو، لنین‌گراد
پیشه: شاعر و نویسنده
زمینه کاری: نمایشنامه‌نویس
ملیت:  اتحاد جماهیر شوروی
سال‌های فعالیت: ۱۹۱۰–۱۹۶۶
همسر(ها): نیکولای گومیلیف (شاعر) (ازدواج ۱۹۱۰ – جدایی ۱۹۱۸) ولادمیر شی‌لی‌کو (باستان‌شناس) خیلی زود جدا شدند. نیکلای پونین (مورخ هنری) در ۱۹۵۳ در اردوگاه کار اجباری مرد.
فرزند(ان): لف گومیلیف
پدر و مادر: آندره گارن‌کو (پدر)
آنّا آخماتووا (روسی: Анна Ахматова) با نام اصلی آنّا آندرییوا گارینکو (روسی: Анна Андреевна Горенко؛ زاده ۲۳ ژوئن [سبک قدیمی: ۱۱ ژوئن] ۱۸۸۹، اودسا – درگذشته ۵ مارس ۱۹۶۶، مسکو) شاعر و نویسنده اهل روسیه بود. وی یکی از مهترین شاعران روسیه در قرن بیستم محسوب می‌شود و نامش در فهرست نهایی نامزدانِ جایزه نوبل ادبیات در سال ۱۹۶۵ قرار گرفت. او یکی از بنیان‌گذاران مکتب شعری آکمه‌ایسم بوده‌است.
بن‌مایه‌های اشعار وی را گذر زمان، خاطرات و یادبودهای گذشته، سرنوشت زن هنرمند و دشواری‌ها و تلخی‌های زیستن و نوشتن در زیر سایه استالینیسم تشکیل می‌دهد. گسترهٔ شعرهای وی از تصنیف‌های کوتاه تا اشعاری با ساختار پیچیده را در بر می‌گیرد. سبک او که مشخصه‌اش ایجاز و قیود عاطفی است، به‌وضوح بکر و متمایز از شاعران هم‌دوره خود است و لحن زنانهٔ استوار، پیشگامانه و شفاف وی، فصل جدیدی در شعر روسیه را رقم زد.
زندگی > کودکی

آنّا در ۲۳ ژوئن ۱۸۸۹ (در گاه‌شماری رایج در آن زمان ۱۱ ژوئن) در بالشوی فانتان (به روسی: Большой Фонтан) در نزدیکی بندر اودسا به دنیا آمد. جد مادری‌اش، احمدخان (در تلفظ روسی: آخمات)، از خان‌های تاتار و از نسل چنگیزخان بود. در آن زمان پدرش مهندس مکانیک کشتی بود و از نیروی دریایی روسیه بازنشسته شده بود. یک ساله بود که به همراه خانوادهٔ خود به تسارسکویو سلو (به روسی: Царское Село) در نزدیکی سن پترزبورگ نقل مکان کردند و او تا شانزده سالگی در همان‌جا زندگی کرد. تسارسکویو سلو همان روستایی است که الکساندر پوشکین، شاعر برجستهٔ روس نیز جوانی‌اش را در آنجا گذرانده بود. این تقارن برای آنا الهام‌بخش بود و همیشه از آن سخن می‌گفت. در زندگی‌نامه‌ای به نام «مختصری از خودم» آخماتووا می‌نویسد:
«نخستین خاطراتم از تسارسکویه سلو این‌ها است: شکوهِ سبز و مرطوبِ پارک‌ها، مرتعی که ل‍له‌ام مرا به آن‌جا می‌برد، میدانِ اسب‌دوانی با اسب‌هایِ ریز و درشت و رنگارنگی که در آن می‌تاختند، ایست‌گاهِ قدیمی و چیزهایِ دیگری که بعدها ذکرشان در چکامهٔ روستایِ شاهی آمد.»
خواندن را با کتاب الفبای تالستوی آموخت. در پنج سالگی سخن گفتن به فرانسه را تنها با گوش دادن به درس‌هایی که خانم معلمی به بچه‌های بزرگ‌تر می‌داد، فرا گرفت. در مدرسه گرامر تسارسکویه نخستین شعر خود را در یازده سالگی سرود. پدرش، آندره گارنکو، وقتی از زبان او شنید که می‌خواهد شاعر شود، تصور کرد فرزندش شاعر بدی خواهد شد و برای همین به او اخطار داد که نام خانوادگی‌شان را با این شعرها خراب نکند. آنا هم به‌جای استفاده از نام خانوادگی پدرش از نام جد مادری‌اش آخماتووا استفاده کرد و نامش از آن پس شد آنا آخماتووا. پدر و مادر آنا در ۱۹۰۵ از هم جدا شدند و مادر، فرزندانش را با خود ابتدا به اوپاتوریا برد و بعد از مدتی به کی‌یف برد و آنجا ساکن شدند. ۱۹۰۷ در کی‌یف، در دبیرستان فوندوکلی‌یفسکایا تحصیلات متوسطه را تمام کرد و همان‌جا به دانشگاه رفت. در دانشکده حقوق آموزشگاه عالی زنانه، حقوق فرا گرفت.
نخستین شعر آخماتووا با نام بر انگشتان دست او حلقه‌های درختان است، در همان سال در نشریه روسی‌زبان سیریوس که در پاریس منتشر می‌شد، چاپ شد.
زندگی > ازدواج

در سال ۱۹۱۰، در بیست و یک سالگی، با وجود مخالفت خانواده‌اش، با شاعری به نام نیکولای گومیلیف ازدواج کرد. این ازدواج نتیجهٔ عشق یک‌طرفهٔ گومیلیف و چند بار اقدام به خودکشی او بود، از همین رو دیری نپایید. به هر روی پس از ازدواج برای گذراندن ماه عسل به پاریس رفتند و پس از بازگشت از پاریس، گومیلیف برای مدتی به حبشه رفت و آخماتووا به سن پترزبورگ نقل مکان کرد و در آنجا برای ادامهٔ تحصیل به دانشگاه رایف رفت و به تحصیل تاریخ و ادبیات پرداخت. سال بعد با همسرش و چند شاعر دیگر، گروه موسوم به «کارگاه شعر» را تشکیل دادند و مکتب آکمه‌ایسم را بنیان نهادند.
در این سال‌ها شعرهای او در نشریات مختلف منتشر می‌شد. در ۱۹۱۲ ضمن سفری به شمال ایتالیا از جنوا، پیزا، فلورانس، بولونیا، پادووا و ونیز دیدن کرد. همان زمان نخستین مجموعه اشعارش به نام «شامگاه» منتشر شد. این کتاب و اثر بعدی و قرینه‌اش، باغ گل (انتشار: ۱۹۱۴)، که در میان منتقدان و عموم مردم توفیق بسیاری به‌دست آورد، دو کتاب کوچک و بی‌تکلف بودند که توفیق اولیه آکمه‌ایسم تا اندازهٔ زیادی مدیون آن‌ها بود. در ۱ اکتبر همان سال، فرزندش لِف به دنیا آمد. همسرش خیلی زود آن‌ها را ترک کرد و داوطلبانه به ارتش پیوست. در ۱۹۱۸ از همسرش جدا شد و بعد از مدتی با باستان‌شناسی به نام ولادمیر شی‌لی‌کو (به روسی: Влади́мир Шиле́йко) ازدواج کرد. امیدوار بود با این دانشمند برجسته بتواند زندگی خوبی داشته باشد اما شی‌لی‌کو زن می‌خواست نه شاعر؛ برای همین شعرهای آنا را در سماور می‌سوزاند. به هر حال این ازدواج هم دیری نپایید. پس از اعدام نیکولای گومیلیف در ۱۹۲۱ به جرم فعالیت‌های ضدانقلابی، به تنهایی مسئولیت بزرگ کردن فرزندشان را به عهده گرفت.
زندگی > اختناق و سانسور

تقدیم به ایوسیف برودسکی:
دیگر برای خود یا نسل خود نمی‌گریم،
اما کاش ناگزیر نبودم که ببینم بر این زمین
داغ زرینِ شکست
فرود می‌آید بر پیشانیهایی که هنوز چین نخورده‌اند.
هر چند اکثریت نویسندگان و هنرمندان و فرهیختگان روس به تنگ آمده از دیکتاتوری تزار به استقبال انقلاب اکتبر رفتند اما آخماتووا، هر چند هرگز حاضر نشد جلای وطن کند و به صف مخالفان حکومت جدید در خارج از اتحاد جماهیر شوروی بپیوندد، از همان آغاز هم راه چندانی با انقلاب نداشت و با اعدام همسر سابقش و فضای خفقان‌آوری که حکومت استالین حکم‌فرما کرده بود، در صف ناراضیان جای گرفت. طی سال‌های دهه ۳۰ (میلادی)، هر چند تحت سانسور شدید حکومت استالین قرار داشت اما به مطالعه و تحقیق در مورد معماری پترزبورگ باستانی و شاعر کلاسیک روس، پوشکین پرداخت و عضو آکادمی علوم در پوشکین‌شناسی شد و مقالات متعددی از او در مورد پوشکین منتشر شد. سه کتاب نیز دربارهٔ پوشکین نوشت که هر سه در زمان خود منتشر شدند. اما از ۱۹۲۲ تا ۱۹۴۰ فقط یکی از کتاب‌هایش اجازه چاپ مجدد می‌گیرد.
تنها فرزندش، لف، در بین سال‌های ۱۹۳۳ و ۱۹۴۹ چندین بار به اتهامات واهی دستگیر و هربار پس از مدتی کوتاه آزاد می‌شود. دستگیری پیاپی فرزندش و زندانی و تبعید در اردوگاه‌های کار اجباری شریک زندگی‌اش، نیکلای پونین (به روسی: Пунин Николаевич)، در شعر بلندش به نام سوگواره، که مرثیه‌ای است برای زندگان، به خوبی ترسیم شده است. سوگواره حاصل ساعت‌ها انتظار او پشت در زندان شهر لنینگراد برای ملاقات با فرزندش است.
زندگی > جنگ جهانی دوم

چرا این قرن از دیگر زمان‌ها بدتر است؟
نه آیا زان که در هنگامهِ سرسام و درد
به زخمی بس کهن‌سال و سیه یازید دست
ولیکن چاره نتوانست و درمان‌اش نکرد؟
در طی جنگ جهانی دوم، آنا آخماتووا، لنین‌گراد محاصره‌شده را با هواپیما ترک کرد. او نخست به مسکو و بعد به تاشکند رفت. تا ژوئن ۱۹۴۴ که به لنین‌گراد بازگشت، در تاشکند ماند و مانند بقیه شاعران در بیمارستان‌های نظامی شعرخوانی می‌کرد. در دوران جنگ، چند شعر از او در مطبوعات چاپ شد. پس از آن نیز هنگامی که از تاشکند بازمی‌گشت، در سالن موزهٔ پلی‌تکنیک مسکو و در برابر جمعیتی سه‌هزار نفری، شعر خواند. در پایان این جلسه، جمعیت با به پا خاستن و کف‌زدنی پرشور و ممتد، نشان داد که علی‌رغم فشار سانسور و اختناق، مردم چهره‌های تسلیم‌ناپذیر را می‌شناسند و ارج می‌گذارند.
پس از پایان جنگ، امید تازه‌ای برای بازشدن فضای سیاسی شکل گرفت. آیزایا برلین که در سفری در ۱۹۴۵ به روسیه با آخماتووا ملاقات کرد، در اینباره می‌نویسد:
از او خواستم اجازه دهد شعر بدون قهرمان و یادواره را رونویسی کنم. گفت: «نیازی نیست. مجموعه‌ای از اشعارم قرار است در فوریهٔ ۱۹۴۶ از چاپ در آید. دارم غلط‌گیری‌اش را می‌کنم. نسخه‌ای از آن را برایتان به آکسفورد خواهم فرستاد.
در همین سال‌ها نخستین نوشتهٔ ادبی خود در قالب نثر را تجربه کرد و آن را به میخائیل زوشچنکو نشان داد و او پیشنهاد کرد بعضی قسمت‌ها را حذف کند و آخماتووا هم موافقت کرد اما پس از دستگیری تنها فرزندش، لف، تمام یادداشت‌های خود را سوزاند.
در ۱۴ اوت ۱۹۴۶، قطعنامهٔ کمیتهٔ مرکزی که گزارش ژدانوف نیز به آن الصاق شده بود، منتشر شد. در این قطعنامه از آنا به عنوان «فردگرا» و «خانمی از طبقات بالا که پیوسته میان اتاق خواب و نمازخانه در رفت‌وآمد است» و «یک راهبه یا روسپی یا در واقع راهبهٔ روسپی که روسپی‌گری را با دعا درهم می‌آمیزد» و «شعرش به کلی دور از خلق و متعلق به ده‌هزار تن اشراف روسیهٔ قدیم است» یاد شده بود. پیرو آن در روزنامه‌های ایزوستیا و لنینگراد از اشعار او به شدت انتقاد شد و سرانجام در همین سال از شورای نویسندگان اخراج شد. هر چند او هرگز بازداشت نشد و به زندان نیفتاد اما در عوض، پسرش لف گومیلیف مانند گروگانی در دست حکومت، بارها به زندان افتاد و وقتی برای سومین بار بازداشت شد، آنا که جان تنها فرزندش را در خطر می‌دید، در ۱۹۵۰ مجموعه‌ای انتشار داد به نام درود بر صلح که این مجموعه شامل پانزده قطعه شعر در مدح استالین بود و در مجله آگانیوک چاپ شد.
زندگی > اعاده حیثیت

با مرگ ژوزف استالین در ۵ مارس ۱۹۵۳، انتظار بازشدن فضای سیاسی فرهنگی در شوروی می‌رفت و سرانجام در مه ۱۹۵۶ با نطق معروف نیکیتا خروشچف در کنگره بیستم حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی، فضای سیاسی فرهنگی این کشور به‌طور نسبی باز شد. چند ماه پس از این نطق، لف گومیلیف از زندان آزاد شد و به مطالعات قوم‌شناسی‌اش پرداخت و فضای کاری برای آخماتووا هم مناسب‌تر از پیش شد. هر چند آخماتووا با ناباوری به بازشدن فضای فرهنگی نگاه می‌کرد اما اعاده حیثیت از او تا جایی پیش رفت که سرانجام در ۱۹۵۹ بار دیگر به عضویت اتحادیهٔ نویسندگان پذیرفته شد و به عضویت هیئت رئیسه آن درآمد.
در ۱۹۶۱، مجموعه‌ای به نام شعرها از او منتشر شد و سال بعد از آن نیز منظومهٔ بدون قهرمان را پس از بیست و یک سال، به پایان برد. سرانجام در ۱۹۶۴ در هفتاد و پنج سالگی از آخماتووا به‌طور کامل اعاده حیثیت شد و بخش عمدهٔ آثارش در اتحاد جماهیر شوروی مورد پذیرش قرار گرفت و سال‌های پایانی عمرش در آرامش گذشت. در ۱۲ دسامبر همین سال در ایتالیا جایزه اتنا تائورمینا به او اهدا شد و برای دریافت جایزه به کاتانیا در ایتالیا سفر کرد. این جایزه طی مراسمی با حضور نویسندگان و منتقدین ایتالیایی و غیر ایتالیایی در قلعه اورسینی در سیسیل به او اهدا شد. این جایزه و حضور او در اروپا، بار دیگر نام آخماتووا را بر سر زبان‌ها انداخت و کسانی که تصور می‌کردند او در همان سال‌های اول انقلاب کشته شده است، از زنده بودن او اطلاع پیدا کردند. آخماتووا از ایتالیا به فرانسه و انگلستان رفت. در انگلستان به او دکترای افتخاری از دانشگاه آکسفورد اهدا شد.
او به شوروی بازگشت و تا پایان عمر آن‌جا بود. البته ماندنش در شوروی موجب نشد که سکوت اختیار کند و دفاع از شاعران و نویسندگانی که با سانسور روبه‌رو می‌شدند را فراموش کند. در ۱۹۶۴ آشکارا به حمایت از ایوسیف برودسکی درآمد. هنگامی که ایوسیف برودسکی در یک محاکمهٔ نمایشی که یادآور دوران استالین بود محکوم شد، آخماتووا بی‌درنگ برایش تقاضای آزادی نوشت و منتشر کرد. در آن زمان در اتحاد شوروی این حرکت آخماتووا انسانیت و شجاعت عالی به‌حساب می‌آمد.
زندگی > سال‌های آخر > تقدیم‌نامه

پیشِ این غم، کوه هم خم می‌کند پشت،
خشک می‌ماند به بستر رودخانه،
لیک زندان را حصار و در حصین است
پاسدار «زاغه‌های کار دشوار»،
و آن عذاب دوزخی و مرگ و ادبار.
از نسیم تازه برخی شادمان‌اند
برخی از نور شفق خوشحال و مسرور،
جمع ما اما ندارد از جهان بهر
جز جگاجنگ کلید - این زنگ ناساز-
یا طنینِ ضربه‌های گامِ سرباز.
چون سحرخیزان عابد جسته از جا
می‌گذشتیم از بیابان‌وار این شهر
تا رسیم آخر (ز مرده بی‌نفس‌تر)
پیش هم، آن‌جا که خورشیدش به پستی‌ست
با نِوا رودش به مِه رو کرده پنهان،
لیک امید از دوردست آوازخوانان.
حکم…، وان سیلابِ تندِ اشک در پی.
می‌کند از دیگرانش دور گویی.
درفکنده گشته‌است انگار بر پشت
تا که با جان برکنندش قلب از جا،
می‌رود اما… پریشان، گیج… تنها…
سال‌های آخر عمر آنا آخماتووا سرشار از فعالیت ادبی بود و او در اوج شهرت و محبوبیت به‌سر می‌برد. از سراسر اتحاد جماهیر شوروی، هر روز نامه‌های ستایش‌آمیز دریافت می‌کرد و اطراف او همیشه پر بود از شاعران جوانی که او را می‌ستودند. مردان جوانی به گِردش حلقه زده بودند که همیشه آماده بودند تا هر کاری را برای او انجام دهند.
هر چند در این سال‌های پایانی از انزوا خارج شده بود و فرزندش لف هم به مدارج بالای دانشگاهی رسیده بود اما بیماری اجازه نمی‌داد زندگی پر و پیمانی داشته باشد و پیوسته، بیماری او شدیدتر می‌شد. او از دهه پنجاه به بعد چندین بار سکته قلبی کرد و هر سال چند هفته‌ای در آسایشگاه یا بیمارستان بستری می‌شد تا آن که سرانجام در پاییز ۱۹۶۵ دچار حمله قلبی شد و دیگر هرگز سلامت خود را به‌طور کامل به‌دست نیاورد و در ۵ مارس ۱۹۶۶ در بیمارستان دٌمو ددوو در حوالی مسکو درگذشت. چند روز بعد، جنازه او را با هواپیما به لنین‌گراد بردند و بنا نبود مراسم رسمی برگزار شود. در ۹ مارس چند تن از دوستان او برایش مراسم سوگواری، چنان‌که آرزو داشت طبق مراسم باستانی کلیسای اورتودوکس برگزار کردند، اما حضور تعداد زیادی از مردم که برای وداع با شاعر مورد علاقه‌شان به کلیسا آمده بودند موجب شد اتحادیه نویسندگان لنین‌گراد روز بعد برای او مراسم خاک‌سپاری رسمی بگیرد. و سرانجام در ۱۰ مارس تابوت او با همراهی مردم و فرزندش لف گومیلیف و برودسکی (بعدها در ۱۹۸۷ برنده جایزهٔ نوبل ادبیات شد) در گورستان کوماروو در لنین‌گراد به خاک سپرده شد. او پس از مرگش، بزرگ‌ترین شاعر زن روسیه نامیده شد.
شعرشناسی

آنا آخماتووا از آن دسته شاعرانی است که نه تبارنامه‌ای در شعر دارد و نه «سیر تَطَوُر» ی مشخص و معلوم. او از آن قسم شعرایی است که ناگهان حادث می‌شوند. هرچند سخن ایوسیف برودسکی دربارهٔ شعر آخماتووا در کلیت‌اش درست است، اما به هر حال شعر آخماتووا از شامگاه، ۱۹۱۲، تا شعر بدون قهرمان، ۱۹۶۳، تغییرات زیادی کرده است.
نخستین شاعری که تأثیر عمیقی بر آخماتووا گذاشت، ایناکینتی آننسکی (۱۸۵۶ – ۱۹۰۹) بود. ایرج کابلی در این باره می‌نویسد: «در سال ۱۹۱۰... تصادفاً نمونهٔ حروف‌چینیِ مجموعه شعر جعبهٔ چوب سرو، کار یکی از خبرگان و مترجمان برجستهٔ ادب کلاسیک غرب به نام آننسکی به دستش افتاد و باعث شد که به قول خودش «دنیا را فراموش» کند. سبک کار آننسکی بر خلاف سمبولیست‌ها، که او را ابتدا از خود می‌دانستند، کاملاً «زمینی» و «این جهانی» بود.»
در آن زمان در روسیه سمبولیسم مکتب شعری مسلط بود؛ اما دو جریان شعری جدید نیز در حال شکل‌گیری بود که یکی جریانی که آخماتووا و همسر اولش و چند شاعر جوان دیگر آن را به‌وجود آوردند و به آکمه‌ایسم مشهور شد و جریان دیگر شعری، جنبش فوتوریسم بود که شاعر شاخصش، مایاکوفسکی بود. هرچند بعدها فوتوریست‌ها بسیار مطرح شدند و آکمه‌ایست‌ها تداوم پیدا نکردند اما عقاید شعری آغاز دههٔ بیست روسیه تقریباً به تساوی میان هواداران آخماتووا و مایاکوفسکی تقسیم شده بود. هرچند در آغاز فعالیت آکمه‌ایست‌ها در سال ۱۹۱۴، از سوی منتقدان و جامعه‌شناسان مارکسیست مورد استقبال قرار گرفتند، اما بعدها در زمان استالین، آن را «ادبیات اشراف و زمین‌داران» لقب نهادند و محکومش کردند.
از نظر فنی، آخماتووا مانند سایر شاعران هم دوره‌اش، در حال شکستن وزن‌های عروضی در شعر بود. اما او در حاشیه آنچه قانون و قاعدهٔ مجاز شمرده می‌شد کار می‌کرد. او حتی روشی را برقرار کرد که معمولاً به عنوان «روش آخماتووا» پذیرفته شده است و به تعبیری «ترکیب دوهجایی‌ها و سه‌هجایی‌ها» نام دارد. او به فراتر بردن حد و مرزهای قافیه نیز کمک زیادی کرد. آنچه را قبلاً قافیهٔ آزمایشی می‌نامیدند، او تثبیت کرد. درک ظرایف موسیقایی شعر آخماتووا فقط با دانستن زبان روسی و شنیدن آن امکان‌پذیر است و ترجمهٔ آن به زبان‌های دیگر بسیار دشوار و شاید محال باشد.
آثار > مجموعه اشعار

انسان
اینجا گویی صدای انسان
هرگز به گوش نمی‌رسد
اینجا گویی در زیر این آسمان
تنها من زنده مانده‌ام
زیرا نخستین انسانی بودم
که تمنای شوکران کردم
۱۹۱۲ - شامگاه
۱۹۱۴ - تسبیح
۱۹۱۴ - گلستان یا باغ گل
۱۹۱۴ - فوج پرندگان سفید
۱۹۲۱ - بارهنگ
۱۹۲۲ - ۱۹۲۲ بعد از میلاد
۱۹۴۰ - گزیده اشعار «از شش کتاب»
۱۹۶۳ - فاتحه و شعر بدون قهرمان
۱۹۶۵ - پرواز زمان و صدای شاعران (گزیده‌ای از برگردان شعرهای خارجی)
آثار > مجموعه اشعار > پس از مرگ

۱۹۶۷ - شعرهای آخماتووا
۱۹۷۳ - افسانه بدون قهرمان و بیست و دو شعر
۱۹۷۶ - گزینه اشعار
۱۹۸۹ - گزینه اشعار
۱۹۸۵ - دوازده شعر از آنا آخماتووا
۱۹۹۰ - کلیات اشعار آنا آخماتووا
آثار > کتاب‌ها

خروسک طلایی
آدولف بنیامین سونستان
میهمان سنگی
آثار > ترجمه‌ها

آخماتووا اشعار ۱۵۰ شاعر از ۷۸ زبان مختلف را به روسی برگردانده است. بیت‌های ترجمه‌شده توسط او، بالغ بر ۲۰ هزار است.
۱۹۵۶ - شعر کلاسیک کره
۱۹۵۶ - شعر کلاسیک چین
۱۹۶۵ - اشعار تغزلی مصر باستان