stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
تاچ آی‌دی
بازخوردها > مشکلات امنیتی

آدریان کینگزلی لادز، نویسنده در زددی‌نت گفته است که تاچ‌آی‌دی می‌تواند برای زمانی که مشتری دستگاه خود را می‌آورد مناسب باشد. او معتقد است که شناساگر زیست‌اندازه‌گیر تاچ‌آی‌دی یک لایه امنیتی اضافه به مشتری ارائه می‌کند و باعث می‌شود دیگر دزدیدن گذرواژه بی‌اثر شود. همچنین کودکان دیگر قادر نخواهند بود هزاران دلار خرید ناخواسته به وسیله آیفون‌های بزرگ‌ترهایشان انجام دهند. تاچ‌آی‌دی در واقع پاسخ اپل به جرائمی است که همواره با یا در رابطه با آیفون صورت می‌گیرند و رغبت دزدان آیفون به دزدیدن آن را کاهش می‌دهد.
وی همچنین اشاره کرده که این قابلیت چیزی است که آیفون ۵اس را از ۵سی متمایز می‌کند. آقای روز نیز معتقد است که تاچ‌آی‌دی دزدی آیفون را کاهش خواهد داد. با این همه، برنت کندی، یک تحلیلگر آسیب‌شناسی در ستاد آمادگی برای بحران‌های رایانه‌ای ایالات متحده آمریکا یا United States Computer Emergency Readiness Team ابراز نگرانی کرده که تاچ‌آی‌دی قابل هک شدن است و مردم نباید به این زودی بدان تکیه کنند. فوربز به تاریخچه‌ای از لو رفتن اثر انگشت در گذشته می‌پردازد و اشاره می‌کند که اثر انگشت‌های ذخیره شده روی یک آیفون دزدیده شده ممکن است برای دسترسی بی‌اجازه مورد استفاده قرار گیرند. با این حال در مقاله فوربز اشاره شده که از آن‌جا که دستگاه‌های هویتشناسی زیست‌شنجشی همچون تاچ‌آی‌دی پیش از ورود به بازار مورد آزمایش‌های فراوان قرار می‌گیرند، قابل اعتماد هستند.
گلکسکی نخستین شرکتی بود که با بهره‌گیری از تاچ‌آی‌دی امکان ارسال و دریافت ایمیل کدگذاری شده را فراهم نمود و از این رو از گونه‌ای اصالت‌سنجی چندمرحله‌ای روی دستگاه‌های آی‌اواس بهره برد. این شرکت گفته که کاربران قادرند با تاچ‌آی‌دی به ایمیل‌ها و فایل‌ها دسترسی داشته باشند.
هاگز همچنین بیان کرده که تاچ‌آی‌دی به عنوان گونه‌ای اصالت‌سنجی چندمرحله‌ای یا دومرحله‌ای با ترکیب چیزی که فرد می‌داند (گذرواژه) با «چیزی که فرد هست» (اثر انگشت) یک لایه امنیتی اضافه ایجاد می‌کند. طبق گزارش فوربز چنانچه اصالت‌سنجی چندمرلحه‌ای در دسترس باشد، می‌توان گفت که امینیت به طور کلی ارتقا یافته است.
بازخوردها > نگرانی‌های سازمان‌های دولتی

ستون‌نویس فوربز اندی گرین‌برگ گفته که اینکه نقشه‌های اثر انگشت بر روی دستگاه و نه هیچ سرور رایانش ابری دیگر ذخیره می‌شود، از نظر امنیتی یک برد به حساب می‌آید.
ی عکس فخ۳ت

دربارهٔ امنیت تاچ آی‌دی در آی‌فون و آی‌پد – وب‌گاه رسمی
نحوه بهره‌گیری از تاچ آی‌دی در آی‌فون و آی‌پد – وب‌گاه رسمی
بخش‌های تشکیل‌دهنده تاچ‌آی‌دی.
سلسله اشکانی ارمنستان

| آرشاکونی Արշակունի | آرشاکونی Արշակունի |
| --- | --- |
خاندان مادر: خاندان اشکانی
کشور: ارمنستان سوریه کیلیکیه آلبانی
تاریخ بنیان‌گذاری: ۱۲
آخرین حاکم: آرتاشس چهارم
عنوان‌ها:  پادشاه ارمنستان بزرگ  پادشاه سوفن  پادشاه اسروئن  پادشاه کوماژن  پادشاه کردوئنه  پادشاه آلبانی  پادشاه آتروپاتکان  پادشاه آدیابن  پادشاه فنیقیه  پادشاه سوریه  پادشاه کیلیکیه  پادشاه کاپادوکیه  پادشاه یهودیه 
انحلال: ۴۲۸
دودمان آرشاکونی (به ارمنی: Արշակունի) سلسله‌ای از نسل و تبار اشکانیان ایران بودند که بیش از سه سده بر ارمنستان حکومت کردند. پادشاهان اشکانی در سالهای پرآشوب پس از پایان سلسله آرتاشسی به‌طور متناوب به سلطنت می‌رسیدند تا اینکه سلطنت تیرداد یکم فرمانروایی آرشاکونی‌ها را بر ارمنستان تثبیت کرد و از آنجا که استقرار تیرداد بر تخت سلطنت ارمنستان گویا به معنای پایان نفوذ سیاسی روم بر این منطقه و مزیتی برای دشمنش اشکانیان بود، رومیان تصمیم گرفتند به ارمنستان حمله کنند و این پادشاه تازه را از آنجا برانند. این کار تا سال ۵۸ میلادی به تأخیر افتاد و در این فاصله به تیرداد فرصت کافی داده شد تا پایه‌های سلطنت خود را مستحکم کند. این حمله سر آغاز جنگی شد که چهار سال به طول انجامید و در طی آن، ارمنستان که از اشکانیان کمک می‌گرفت توانست با رومیان بجنگد و پیروزمندانه در برابر آنان پایداری کند. اگرچه او موفق نشد که در ادامه نسل خود را بر تخت بنشاند و تا زمان سلطنت بلاش پنجم افراد مختلفی از خاندان‌های مختلف اشکانی سلطنت را در دست گرفتند. بلاش پنجم موفق به ایجاد سلسله خود در تاج و تخت ارمنستان شد که تا زمان برافتادن این دودمان توسط شاهنشاهی ساسانیان تا سال ۴۲۸ پابرجا بود.
در سال ۶۶ میلادی نرون پادشاه امپراتوری روم، تیرداد یکم را به پادشاهی ارمنستان منصوب می‌کند. سلسله اشکانی ارمنستان رسماً تحت الحمایه امپراتوری روم قرار گرفت.
دو تا از برجسته‌ترین اتفاقاتی که تحت حکومت اشکانیان در ارمنستان اتفاق افتاد یکی تغییر دین به مسیحیت توسط گریگوری روشنگر در سال ۳۰۱ و دیگری ایجاد الفبای ارمنی توسط مسروب ماشتوتس در سال ۴۰۵ میلادی است. سلطه اشکانیان بر ارمنستان نشانگر غلبه ایرانیت بر این کشور است.
پرچم اشکانی‌های ارمنستان
ارمنستان در دوران جانشینان تیرداد اول

در طول تمام دورانی که پادشاهان جانشین تیرداد شدند ارمنستان در مناقشات بین رم و اشکانیان دخیل بود، و بدیهی است که چون سلسله جدید پادشاهی آن کشور خویشاوند اشکانیان بود اغلب اوقات از روی اجبار به هواداری اشکانیان برمی‌خواست. پس از یک دوره کمابیش طولانی صلح و آشتی، آتش جنگ تازه‌ای در سال ۱۱۳ بین رم و اشکانیان مشتعل گردید، جنگی که انگیزه آن بار دیگر موقعیت سیاسی کشور ارمنستان و گاه گاهی هم به تحریک سیاست فعالانه تراژان امپراتور رم بود.
پادشاه ارمنستان طرف اشکانیان را گرفت و ارتش رم ابتدا شکست خورد، ولی بعدها به فرماندهی شخص تراژان تعرض را از سر گرفت، و تراژان نخست ارمنستان و سپس میان‌رودان را تصرف درآورد. تراژان به مقتضای سیاست خود که حذف کشورهای حایل بود ارمنستان را ضمیمه امپراتوری رم کرد و آن را به صورت یکی از شهرستان‌های تابعه درآورد که حاکمی از طرف رم آن را اداره کند (سال۱۱۴). فارتاماسیریس پادشاه ارمنستان را نیز جواب کرد و به او گفت که به هر جا که دلش می‌خواهد برود و چون فارتاماسیریس اصرار می‌کرد براینکه در ارمنستان بماند و حقوق از دست رفته اش را باز پس بگیرد تراژن دستور قتل او را صادر کرد.
ارمنستان در این وضع تازه خود یعنی یکی از شهرستان‌های تابعه رم بودن، بیش از سه سال نماند. در زمان پوبلیوس آئلیوس ترایانوس هادریانوس وضع یک کشور خودمختار و متحد رم بودن را به ارمنستان بازگردانید، و در عین حال این حق را هم برای خود محفوظ داشت که پادگانی رومی در آنجا نگاه دارد.
در دوران امپراتوری مارکوس اورلیوس در رم، ارمنستان که بلاش سوم بر آن سلطنت می‌کرد در آرامش به سر می‌برد. در زمان امپراتور مقدس جانشین مارکوس اورلیوس آرامش نه تنها بر ارمنستان بلکه بر همه مناطق تحت استیلای رم حکمفرما بود. سرانجام پس از مرگ این امپراتور ایده‌آل بار دیگر آتش جنگ بین رم و اشکانیان باز هم برسر ارمنستان شعله‌ور گردید.
بار دیگر اشکانیان با کمک ارمنیان، و پس از آنکه در «الژیا» (ارزروم فعلی) شکست فاحشی بر رومیان وارد آوردند، موفق به تسخیر ارمنستان شدند. رومیان لژیونهایی را که در ناحیه رن داشتند آوردند تا جای لژیونهای شرقی‌شان را که در انجام وظیفه لیاقت از خود نشان داده بودند بگیرند. لوسیوس وروس سردار رومی در سال ۱۶۳ موفق شد ارمنستان را باز پس بگیرد و پایتخت آن آرتاشات را تسخیر و ویران کند. ارمنیان در نزدیکی همان‌جا شهر تازه‌ای بنا نهادند به نام واغارشاپات که بعدها اچمیادزین شد.
در دوران امپراتوری سپتیموس سوروس جنگ بین رومیان و اشکانیان بار دیگر آغاز یافت، انگیزه این جنگ برای یک بارهم شده ارمنستان نبود بلکه بین‌النهرین بود. این جنگ نیز به پیروزی رومیان و فتح تیسفون در سال ۱۹۸ انجامید و رومیان شهر را به یکباره غارت کردند. صدهزار نفر از ساکنان آن شهر را به اسارت بردند و به بردگی فروختند. تمامی خاک بین‌النهرین به امپراتوری رم ملحق شد. برعکس کشور ارمنستان که شاه خسرو یکم ارمنستان بر آن سلطنت می‌کرد وضع خود را حفظ کرد، و این هم احتمالاً به پاداش رویه بیطرفانه‌ای بود که ارمنستان در این جنگ اتخاذ کرد.
در زمان سلطنت امپراتور کاراکالا، ارمنستان ناگزیر شد به آخرین جنگ بزرگ و ملی خود با رم دست بزند. کاراکالا به حیله و تزویر خسرو یکم پادشاه ارمنستان و ملکه را بدست آورد. آنگاه ارمنیان اسلحه برداشتند و به جنگ رومیان رفتند. کاراکالا ارتشی به فرماندهی یکی از سرداران خود به نام «تئوکریت» [theocrite] را به جنگ آنان فرستاد ولی این سردار متحمل شکست فاحشی شد (سال ۲۱۶ میلادی). کاراکالا به جنگ با ارمنیان و اشکانیان ادامه داد، ولی سرانجام در بین‌النهرین به دست سربازان خود کشته شد.
این آخرین جنگی بود که رومیان با ارمنیان و اشکانیان کردند.
ارمنستان در دوران آخرین پادشاهان > اختلافات

پس از مرگ تیرداد سوم به سبب بی‌کفایتی برخی از فرمانروایانش و هم به دلیل اختلافات داخلی بین ناخارار‌های ارمنستان و از جمله اختلافاتی بین قدرت سلطنت و کلیسای ارمنی؛ از آنجا که مقام سراسقفی هم موروثی بود و از پدر به پسر منتقل می‌شد، و نیز چون کلیسا از املاک و ثروت سرشاری برخوردار بود بنابراین کلیسا تنها یک قدرت روحانی به‌شمار نمی‌آمد بلکه یک قدرت مادی، دنیوی نیز بود که در برابر قدرت سلطنتی به صورتی کم و بیش مستقل قد برافراشته بود و گاه نیز با آن به مخالفت برمی‌خاست؛ و بیش از همه عوامل خارجی مانند افزایش یافتن قدرت ساسانیان و ضعف امپراتوری روم، ارمنستان وارد یک دوره بسیار دشوار و ناگوار از تاریخ خود شد. در سده چهارم چند پادشاهی بر ارمنستان حکومت کردند عاری از عزم و شجاعت و فاقد قدرت و سیاست لازم بود.
سازمان و اداره کشور ارمنستان

موسس خورناتسی می‌نویسد:
ولوگز اول (بلاش سوم) یک خانه سلطنتی یا دربار داشت با وظایف و تکالیفی که بین بزرگترین خانواده‌های نجبا تقسیم شده بود؛ مثلاً خانواده باگراتونی (دودمان باگراتونی) ریاست موروثی سواره نظام را گرفت؛ و نیز به یکی از اعضای همین خانواده بود که امتیاز گذاشتن تاج برسر پادشاه داده شد.
خانواده‌های دیگر نجبای ارمنی وظایف و سمتهای دیگری مانند ریاست تشریفات دربار، پیشخدمتی شخص شاه کارپردازی کل املاک، مدیریت و نظارت بر انبارهای گندم، و غیره را مابین خود تقسیم می‌کردند.
شاه املاک زیادی به عنوان تیول به خانواده‌های بزرگترین نجبا اهدا کرد. همچنین مقررات متعددی مربوط به تشکیلات ارتش و به اداره مملکت وضع نمود؛ مثلاً «دو نفر گزارشگر تعیین کرد که هر دو مکلف بودند مطالبی را کتباً» به شاه خاطرنشان کنند، اولی بنویسد که چه کارهایی خوب است شاه انجام بدهد، و دومی بنویسد که در قبال هر جرمی شاه چگونه باید انتقام بگیرد و چه کیفری به خاطی بدهد.
ضمناً اولی را ملزم نمود به اینکه نگذارد شاه در مواقعی که خشمگین است اوامری دور از عدل و انصاف صادر کند، و در آن حالت عدالت و بشردوستی را به یاد شاه بیاورد.
شاه همچنین محاکم دادخواهی در شهرها ایجاد کرد و قاضیانی در دهات به امر قضا گماشت. او به شهروندان امر کرد که مقامی فراتر از مقام روستائیان برای خود قایل شوند، و از روستائیان هم خواست که به شهروندان به چشم مافوقان خود بنگرند، و بالاخره به ساکنان شهرها امر کرد که نسبت به روستائیان غرور و تفرعن به خرج ندهند.
علاوه براین، دولت ارمنی در دوران حکومت اشک‌ها اداره مرکزی نسبتاً وسیع و تحول یافته‌ای داشت. در زمان سلطنت آخرین پادشاهان دودمان آرشاکی تعداد کارمندان در حدود هزار نفری بود، و بی شک این عده شامل سمت‌های والای درباری نیز می‌شد، لیکن اداره محلی که به عهده نجبای نظام ارباب رعیت بود، جدا از این رقم است.
وضع اقتصادی و اجتماعی ارمنستان

در این شکی نیست که آشفتگی‌هایی که در آن دوران بر ارمنستان حکمفرما شد تأثیری نامساعد روی زندگی اقتصادی آن کشور گذاشت. با این وجود، ارمنستان کشوری مرفه باقی ماند و این اولاً به دلیل موقعیت جغرافیایی اش بود که از آن یک خط رابط بین شرق و غرب ساخته بود، و ثانیاً بر اثر روح سوداگری و سودجویی بازرگانانش بود که در برابر ماجراجویانه‌ترین و پرخطرترین سفرها نیز پا پس نمی‌کشیدند.
تئودور مومسن و استرابون می‌نویسند:
«نقش ارمنستان به عنوان یک کشور ترانزیت یاد می‌کند و ارمنیان نه تنها با مغرب زمین و بازارهای بزرگ آن در کیلیکیه و کاپادوکیه روابط تجاری مداوم داشتند بلکه با قفقاز و باسیتها (ساکنان سرزمین فعلی روسیه) و همچنین از طریق دریای خزر با آسیای مرکزی و چین هم در ارتباط بودند و بدین گونه رابط بین شرق و غرب محسوب می‌شدند.»
این مبادلات بین مغرب زمین و آسیا، که قسمتی از آن از راه ارمنستان صورت می‌گرفت بیشتر روی کالاهایی از قبیل ابریشم و برنج و ادویه و مواد عطری و سنگ‌های قیمتی (جواهرات) که از آسیای مرکزی و آسیای جنوبی و حتی از خاور دور می‌آمد انجام می‌شد. امپراتوری روم قسمتی از بهای این واردات را به پول مسکوک (سکه‌های نقره یا طلا) و قسمت دیگر را به‌طور پایاپای با اجناس ساخته شده تشریفاتی که آسان قابل حمل و نقل بود (مانند عطریات و جواهرات زینتی حاصل از ایالت مصر و غیره) می‌پرداختند.
تمام قسمت شرقی امپراتوری روم واسطه طبیعی این مبادلات شد و از آن سودهای کلانی عایدش گردید که قهراً ارمنستان هم از آن سهمی داشت. دربارهٔ تولیداتی که در خود ارمنستان بدست می‌آمدند آن‌ها نیز از جنس همان تولیدات آسیای صغیر بودند که ارمنستان از نظر اقتصادی دنباله آن شمرده می‌شد. ارمنستان فلزاتی را که از معادن خود استخراج می‌کرد و اشیاء فلزی درست شده و کالاهای پشمی و فرش و شراب و پوست صادر می‌کرد.
آیین دیرین ارمنیان

زیارتگاه اصلی ارمنیان در آشدیشاد (آکه سیلن) واقع در منطقه تارون قرار داشت. در آنجا در وسط جنگل چندین معبد بنا شده بود که از همه مهم‌تر و مشهور تر معبد ویژه آناهیتا حامی ارمنستان بود و مجسمه طلایی او در تالار بزرگی قرار داشت. رومیان نقل می‌کنند که وقتی ارتش مارکوس آنتونیوس ارمنستان را غارت کرد، سربازی که نخستین بار دست به سوی مجسمه الهه آناهیتا دراز کرد تا آن را بردارد در دم کور شد.
به دور این معبدها باغهای بزرگی احداث کرده بودند که در آن‌ها حیوانات مقدس، از جمله گوزنها با گردن بند طلایی، می‌گشتند و می‌چریدند و ظاهراً لوکولوس آن‌ها را دیده و ستایش کرده بود.
رافی در رمان تاریخی خود می‌نویسد:
<<پادشاه ارمنستان و همچنین کاهن بزرگ و نجبا در آن حضور می‌یافتند. نخست پادشاه بود که مراسم برگزاری جشن را با قربانی کردن و سوزاندن یکصد راس گاو سفید افتتاح می‌کرد. سپس همه شخصیتهای بزرگ کشور از عمل شاه تقلید می‌کردند. در این جشن ارمنیان آرزومند بودند که ثمره کار و کوشش و پیشرفتهای حاصل در سال گذشته را به خدایان خویش عرضه کنند. مسابقاتی در طی آن جشن اجرا می‌شد.
شاعر اشعاری را که به مناسبت سروده بود می‌خواند، مطرب آهنگی را که ساخته بود می‌نواخت، پهلوان زور عضلات خود را نشان می‌داد، و هنرمند شاهکاری را که از زیر انگشتان ورزیده اش درآمده بود عرضه می‌کرد. جنگ مردان با گاوان یا با حیوانات درنده و مسابقه‌های دو یا اسبدوانی یا ارابه رانی به دنبال آن‌ها اجرا می‌شد، و برنده مسابقه یکی از تاجهای گل سرخی را که زینت معبد آسدغیک بود به عنوان جایزه می‌گرفت. به همین جهت بود که به این جشن (جشن گل سرخ) می‌گفتند.>>
پادشاهان آرساسید ارمنستان

بهنام یکم (۱۲ تا ۱۸ میلادی)
آرشاک یکم ارمنستان (۳۵ میلادی)
مهرداد ارمنستان (۳۵ تا ۳۷ میلادی)
ارد یکم ارمنستان (۳۷ تا ۴۲ میلادی)
مهرداد ارمنستان (مجددا، ۴۲ تا ۵۱ میلادی)
هرادامیزد (۵۱ تا ۵۳ و ۵۴ تا ۵۵ میلادی)
تیرداد یکم ارمنستان، پسر بلاش یکم، (۵۲ تا ۵۸ میلادی)، (۶۲ تا ۶۶ میلادی) به‌طور رسمی (۶۶ تا ۸۸ میلادی)
تیگران ششم، پسر گایوس ژولیوس آلکساندر (۵۹ تا ۶۲ میلادی)
ساناتروک، دختر تیرداد یکم (۸۸ تا ۱۱۰ میلادی)
آکسیدارس، پسر پاکور دوم (۱۱۰ تا ۱۱۳ میلادی)
پارتاماسیریس، پسر پاکور دوم (۱۱۳ تا ۱۱۴ میلادی)
تحت اشغال امپراتور روم، تراژان (۱۱۴ تا ۱۱۸ میلادی)
بلاش سوم، پسر بلاش دوم (۱۱۸ تا ۱۴۴ میلادی)
سوههیموس، (۱۴۴ تا ۱۶۱ میلادی) و (۱۶۴ تا ۱۸۶ میلادی)
باکور، (۱۶۱ تا ۱۶۴ میلادی)
بلاش پنجم، پسر بلاش چهارم (۱۸۶ تا ۱۹۸ میلادی)
خسرو یکم، پسر بلاش پنجم (۱۹۸ تا ۲۱۷ میلادی)
تیرداد دوم، پسر خسرو یکم (۲۱۷ تا ۲۵۲ میلادی)
خسرو دوم، پسر تیرداد دوم (۲۵۲ تا ۲۵۸ میلادی)
اشغال توسط ساسانیان، (۲۵۸ تا ۲۸۷ میلادی)
تیرداد سوم ارمنستان، پسر خسرو دوم (۲۸۷ تا ۳۳۰ میلادی)
خسرو سوم، پسر تیرداد سوم (۳۳۰ تا ۳۳۹ میلادی)
تیگران هفتم، پسر خسرو سوم (۳۳۹ تا ۳۵۰ میلادی)
آرشاک دوم، پسر تیگران هفتم (۳۵۰ تا ۳۶۸ میلادی)
اشغال توسط ساسانیان، (۳۶۸ تا ۳۷۰ میلادی)
پاپ، پسر آرشاک دوم (۳۷۰ تا ۳۷۴ میلادی)
وارازدات، پسر آنوب، (۳۷۴ تا ۳۷۸ میلادی)
آرشاک سوم، پسر پاپ (۳۷۸ میلادی)
واقارش سوم، پسر پاپ (۳۷۸ تا ۳۸۶ میلادی)
خسرو چهارم، پسر وارازدات (۳۸۷ تا ۳۸۹ میلادی)
بهرام شاپور، پسر وارازدات (۳۸۹ تا ۴۱۴ میلادی)
اداره توسط دولت محلی، (۴۱۴ تا ۴۲۲ میلادی)
آرتاشس چهارم، پسر بهرام شاپور (۴۲۲ تا ۴۲۸ میلادی)
موقعیت و وسعت سرزمین آرشاکونی‌ها
مجسمه تیرداد یکم در کاخ ورسای
پادشاه تیرداد سوم
پادشاه وارازدات
سازمان بلال مسلم میشن

سازمان بلال مسلم میشن (به انگلیسی: Bilal Muslim Mission) نهادی ناسودبر است که برای تبلیغ و معرفی اسلام شیعه در تانزانیا تأسیس شده‌است.
تاریخچه

این سازمان در سال ۱۳۴۷ خورشیدی (۱۹۶۷ م) توسط سعید اختر رضوی در تانزانیا تشکیل شد. هدف عمده این سازمان تبلیغ اسلام و تشیع در میان افریقاییان منطقه است. مجله لایت به انگلیسی و صوت البلال به سواحلی متعلق به آن است.
فعالیت این سازمان به خارج از قاره آفریقا نیز کشیده شده‌است، علاوه بر فعالیت در کشورهای خوجه‌نشین آفریقایی مانند کنیا و… در کشورهای آمریکا، سوئد و… نیز شعبه‌هایی دارد.
خدمات

ایجاد کرسی و کمیته بومی‌سازی تبلیغ
برپایی سمینارهای علمی و اسلامی
اعزام مبلغ به روستاها و شهرها
برپایی اردوگاه‌های موقت پزشکی رایگان در شهرها و روستاها
چاپ و انتشار مجله‌های صوت البلال به زبان سواحیلی و لایت به انگلیسی، اولین شماره مجله لایت در ۱۹۶۳ با تیراژ ۷۵ نسخه چاپ شد. مجله صورت البلال نخستین بار توسط علی دینا از شیعیان خوجه چاپ شد، و در ۱۹۶۷ چاپ آن به مرکز بلال مسلم میشن تانزانیا واگذار شد.
چاپ و انتشار کتب به زبان انگلیسی و سواحیلی
آموزش و تدریس علوم مذهب شیعه به دانش آموزان شیعی
حمایت از مراکز متعلق به شیعیان
احداث مدارس و مساجد
حمایت‌های مادی از شیعیان فقیر
قلمرو فعالیت

سازمان در تانزانیا و با هدف تبلیغ اسلام و به ویژه مذهب شیعه در میان افریقاییان منطقه تأسیس شد، افزون بر بلال مسلم میشن تانزانیا که شعبه اصلی این سازمان است و در بیشتر شهرهای این کشور مراکزی دارد، این سازمان در کشورهای کنیا و ماداگاسکار، بوروندی، ایالات متحده آمریکا، ترینیداد و گویان نیز شعبه‌هایی دارد. مهم‌ترین شعبه آن پس از تانزانیا در کنیا قرار دارد.
در سال ۱۹۹۲ شعبه‌ای از سازمان بلال میشن در ایالات متحده آمریکا فعالیت خود را آغاز کرده‌است. بلال مسلم میشن آمریکا از ۱۹۹۲ در کشورهای کانادا و آمریکا به فعالیت‌های تبلیغی مشغول است. کشورهای گویان، ترینیداد و توباگو تا پیش از شکل‌گیری بلال مسلم میشن آمریکا در محدوده فعالیت‌های سازمان تانزانیا قرار داشتند، پس از تأسیس بلال مسلم آمریکا کشورهای مزبور تحت پوشش این سازمان قرار گرفتند. بلال مسلم میشن آمریکا هر ساله مراسم دهه محرم به ویژه عاشورا را درترینیداد برگزار می‌کند.
احمد جان

| احمد جان | احمد جان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۰ فوریهٔ ۱۹۴۸ کابل
ملیت: افغانستان
احمد جان (زادهٔ ۱۰ فوریهٔ ۱۹۴۸ در ولایت پنجشیر) کشتی‌گیر سابق اهل افغانستان است. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۸ و بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۷۲ حضور داشته‌است.
خط ۲ متروی شیراز

خط ۲ متروی شیراز با حدود ۱۵٫۱ کیلومتر طول از میدان شکوفه در میانرود در جنوب شهر آغاز شده و پس از طی کردن بلوار قهرمانان، تقاطع کمربندی، بلوار عدالت، بزرگراه رحمت، پل امیرکبیر، میدان بسیج (فلکه فرودگاه)، چهارراه گمرک و پانزده خرداد (پارامونت) به میدان امام حسین (ستاد) رسیده و با خط ۱ تقاطع می‌دهد و از آن پس با طی کردن بلوار آزادی، میدان گاز و خیابان حر در میدان گلستان پایان می‌یابد. این خط از میدان شکوفه تا بلوار قهرمانان به صورت هم سطح در ۲ ایستگاه و از کمربندی تا آخرین ایستگاه به صورت تونل در ۱۱ ایستگاه اجرا می‌شود.
پروژه خط ۲ قطار شهری این کلان‌شهر به انتخاب انجمن بین‌المللی تونل و فضاهای زیرزمینی (ITA) در بخش پروژه‌های با هزینه کل کمتر از ۵۰ میلیون یورو در رقابت با ۵۴ پروژه از سراسر دنیا توسط هیئت‌داوران به‌عنوان یکی از سه پروژه برتر این رقابت در سال ۲۰۲۳ میلادی معرفی شده‌است.
عملیات اجرایی و ساخت این خط در سال ۱۳۹۰ آغاز شده‌است. فاز یک خط ۲ در سه ایستگاه قهرمانان، امیرکبیر و امام حسین در ۱۹ بهمن ۱۴۰۱ افتتاح شد. در ادامه ایستگاه شهدای عادل‌آباد نیز در ۱۰ شهریور و ایستگاه‌های دولت و رحمت در ۷ اسفند ۱۴۰۲ افتتاح شدند.
ایستگاه‌ها

خط ۲ متروی شیراز جمعاً ۱۳ ایستگاه دارد که به قرار زیر است:
| شماره | نام | موقیت | وضعیت | شروع به کار | تقاطع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | شکوفه | شهرک میانرود، ابتدای بلوار شکوفه | در دست ساخت  | ۱۴۰۴ |  |
| ۲ | قهرمانان | شهرک میانرود، میدان قهرمانان، ابتدای بزرگراه طلاییه | فعال | ۱۴۰۱ |  |
| ۳ | شهدای عادل‌آباد | بلوار عدالت، محله عادل‌آباد | فعال | ۱۴۰۲ |  |
| ۴ | دولت | بلوار عدالت، در تقاطع با بلوار دولت و بلوار پاسارگاد | فعال | ۱۴۰۲ |  |
| ۵ | رحمت | چهار راه زندان، تقاطع بلوار عدالت و بلوار رحمت | فعال | ۱۴۰۲ |  |
| ۶ | بسیج | ابتدای بلوار امیر کبیر، میدان بسیج | فعال | ۱۴۰۱ |  |
| ۷ | استقلال | ابتدای بلوار استقلال | در دست ساخت  | ١۴٠۴ |  |
| ۸ | ۱۵ خرداد | چهارراه پانزده خرداد | در دست ساخت  | ١۴٠۴ |  |
| ۹ | امام حسین | میدان امام حسین | فعال | ۱۳۹۷(۱۴۰۱) |  |
| ۱۰ | آزادی | میدان آزادی | در دست ساخت  | ۱۴۰۴ |  |
| ۱۱ | اطلسی | میدان قائم | در دست ساخت  | نامعلوم |  |
| ۱۲ | حافظ | حافظیه | در دست ساخت  | نامعلوم |  |
| ۱۳ | سلمان فارسی | میدان گلستان و میدان بوستان | در دست ساخت  | نامعلوم |  |
خسرو شاکری

| خسرو شاکری | خسرو شاکری |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۱۷ تهران
درگذشت: ۹ تیر ۱۳۹۴ پاریس
آرامگاه: گورستان_پر-لاشز، قطعهٔ ۴۹
ملیت: ایرانی
دیگر نام‌ها: خ. کیانوش؛ ک. دیلمانی؛ بزرگ د.
تحصیلات: کارشناسی ارشد اقتصاد، دکتری تاریخ
محل تحصیل: دانشگاه ایندیانا، دانشگاه سوربن
پیشه(ها): استاد دانشگاه، مورخ
شناخته‌شده برای: اسناد تاریخی: جنبش کارگری، سوسیال دموکراسی و کمونیستی ایران
خسرو شاکری (زند) (۱۳۱۷–۹ تیر ۱۳۹۴) استاد بازنشستهٔ تاریخ مدرسه عالی مطالعات علوم اجتماعی در پاریس و محقق در زمینه گروه‌ها و اندیشه چپ بود. از وی کتاب‌های زیادی چون «جملهٔ انقلاب مشروطه» و «انکشاف سوسیال دموکراسی»، «میلاد زخم» دربارهٔ جنبش جنگل، کتابی دربارهٔ تقی ارانی، «اسناد سوسیال دموکراسی ایران» منتشر شده‌است.
زندگی و حرفه

خسرو شاکری در ۶ آبان سال ۱۳۱۷ در تهران به دنیا آمد. پدرش تاجر فرش و مادرش از جمله زنانی بود که در ابتدای دوره پهلوی شغل دبیری را پذیرفته بود. خسرو تحصیلات متوسطهٔ خود را در دبیرستان رهنما و دبیرستان البرز به پایان رساند و به سانفرانسیسکو رفت و لیسانس اقتصاد خود را از دانشگاه دولتی کالیفرنیا گرفت. پس از آن یک سال در مدرسه اقتصاد لندن به تحقیق مشغول بود. وی سپس به دانشگاه ایندیانا رفت و در رشته اقتصاد فوق لیسانس گرفت. او موفق به اخذ دکترای تاریخ از دانشگاه سوربن شد. موضوع پایان‌نامه‌اش تکوین، انکشاف و پایان حزب کمونیست ایران بود. وی در معرفی خود می‌نویسد:
من در یک خانواده مسلمان با یک گرایش شدید عرفانی و دیدگاه نوع‌دوستانه و پیشینه قومی گوناگون به دنیا آمدم. شکیبایی روشنفکرانه غیرمعمول خانواده‌ام این امکان را به من داد تا در یک دوره حساس -دبیرستان- درگیر «سیاست» شوم. پشتیبان دکتر مصدق شدم که میهن‌دوستی، شکیبایی و ارزش‌های دموکراتیک را به من آموخت. تربیت انسان‌مدارانه اولیه من در ایران، هم در خانه و هم در جامعه تحت تأثیر رویکرد مصدق به سیاست، در مرحله بعد و در اثر آموزش دموکراتیک غربی، کارآموزی و پالایش محققانه، خرد و روشنگری سوسیالیستی، تقویت شد و به لحاظ کیفی قوام یافت.
وی از جمله نیروهای فعال سازمان کنفدراسیون جهانی محصلین و دانشجویان ایرانی-اتحادیه ملی و نیز جبهه ملی بود. او در سال ۱۳۳۹ در حالی که سعی داشت به کوبا برود، در مکزیک بازداشت شد. یک سال بعد شاکری برای راه‌اندازی یک ایستگاه رادیویی در قاهره به منظور پخش برنامه‌هایی علیه رژیم پهلوی، با مقامات مصری تماس گرفت که در نهایت به نتیجه‌ای نرسید. در اواخر سال ۱۳۴۲، طی سفری به الجزایر با احمد بن بلا رئیس‌جمهور وقت این کشور ملاقات کرد و مذاکراتی برای دریافت کمک جهت مبارزه با رژیم شاه انجام داد. شاکری سال ۱۳۴۳ به نمایندگی از کنفدراسیون در گردهمایی‌های اتحادیه بین‌المللی دانشجویان که در نیوزیلند و نیز بلغارستان برگزار گردید، شرکت کرد. شاکری در سال ۱۳۴۴ به عنوان یکی از اعضای دبیرخانه کنفدراسیون، مشغول بود و سپس به عنوان دبیر بین‌المللی کنفدراسیون ملاقات‌هایی را با اوتانت -دبیرکل وقت سازمان ملل- به منظور جلب حمایت‌های بین‌المللی از مبارزات دانشجویی علیه رژیم پهلوی کرد.

شاکری در سال ۱۳۴۷ به عنوان دبیر انتشارات کنفدراسیون مکاتباتی با مصطفی خمینی داشت که ضمن اعلام حمایت کنفدراسیون از آیت الله خمینی، تعدادی از نسخه‌های نشریهٔ «شانزدهم آذر» را نیز فرستاد. خمینی در پاسخ با توجه به اعتقادات مذهبی ملت ایران، از محتوای نشریات ارسالی اظهار نارضایتی کرد و خواستار توجه بیشتر گردانندگان آن به مسائل و موضوعات دینی شد. شاکری در سال ۱۳۵۱ نیز پس از اعدام تعدادی از اعضای سازمان مجاهدین و چریک‌های فدایی خلق با کورت والدهایم -دبیر کل وقت سازمان ملل- ملاقات کرد و اعتراض کنفدراسیون را به این اقدامات به اطلاع وی رسانید.

پس از انقلاب ۱۳۵۷ به ایران بازگشت و با احمد شاملو در کتاب جمعه همکاری کرد. در دهه شصت به پاریس بازگشت و انتشارات پادزهر و در پاییز ۱۳۶۳ کتاب جمعه‌ها را راه‌اندازی کرد که تا سال ۱۳۶۸ برقرار بود.
شاکری در فرانسه، تاریخ ایران و آسیای باختری نیز تدریس کرد و استاد بازنشسته تاریخ مدرسه عالی مطالعات علوم اجتماعی پاریس بود.

خسرو شاکری سه‌شنبه ۹ تیرماه ۱۳۹۴ در اثر سکتهٔ مغزی در بیمارستانی در پاریس درگذشت؛ در حالی که مشغول آماده‌سازی کتابی سه جلدی دربارهٔ حزب توده ایران بود.
آثار > تألیف، گردآوری و ویرایش > مقاله‌ها و مصاحبه‌ها > در کتاب جمعه

کیانوش، خ. (۱ شهریور ۱۳۵۸). «یک خانواده، دو کودتا، یک سرنوشت». کتاب جمعه (۴): ۱۷–۳۳.
«دربارهٔ وظائف کتاب جمعه [میزگردی با حضور باقر پرهام، احمد شاملو، محمدعلی سپانلو، خسرو شاکری، عباس سماکار، فریدون آدمیت، محمد قائد، هما ناطق]». کتاب جمعه (۴): ۶–۱۶. ۱ شهریور ۱۳۵۸.
کیانوش، خ. (۱ شهریور ۱۳۵۸). «آرژانتین، سرزمین جنگ طبقاتی بلاانقطاع». کتاب جمعه (۴): ۱۳۸–۱۵۱.
«روشنفکران و انقلاب ۱ [میزگردی با حضور فریدون آدمیت، باقر پرهام، خسرو شاکری، احمد شاملو، محمد قائد]». کتاب جمعه (۵): ۲–۱۴. ۸ شهریور ۱۳۵۸.
شاکری، خسرو. «پنج سند دربارهٔ قوام‌السلطنه». کتاب جمعه (۵): ۱۴۵–۱۵۳.
«روشنفکران و انقلاب ۲ [میزگردی با حضور فریدون آدمیت، باقر پرهام، خسرو شاکری، احمد شاملو، محمد قائد]». کتاب جمعه (۶): ۳۰–۳۶. ۱۵ شهریور ۱۳۵۸.
«اقتصاد ایران: گذشته و حال [نشستی با حسین مهدوی، هوشنگ کشاورز، ناصر پاکدامن، باقر پرهام، سیروس آرین‌پور و خسرو شاکری]». کتاب جمعه (۷): ۳–۲۴. ۲۲ شهریور ۱۳۵۸.
شاکری، خسرو (۲۸ فروردین ۱۳۵۹). «مانیفست سوسیال دموکرات‌های ایران، تبریز ۱۲۸۸ (۱۹۰۹)». کتاب جمعه (۳۱): ۱۲۳–۱۲۶.
شاکری، خسرو (۱۱ اردیبهشت ۱۳۵۹). «اسناد تاریخی جنبش سندیکائی». کتاب جمعه (۳۳): ۱۱۷–۱۲۹.
کیانوش، خ. (۱۱ اردیبهشت ۱۳۵۹). «کنگرهٔ بین‌الملل چگونه روز اول ماه مه را انتخاب کرد؟». کتاب جمعه (۳۳): ۹–۲۲.
دیلمانی، ک. (۱۱ اردیبهشت ۱۳۵۹). «جمع‌بندی‌هائی از رفتار در اعتصاب». کتاب جمعه (۳۳): ۷۶–۹۷.
شاکری، خسرو. «تکوین و گسترش جنبش کارگری در ایران». کتاب جمعه (۳۳): ۲۶–۴۱.