stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
گرانول آلیاژهای منیزیم
دلایل استفاده از گرانول در مقایسه با پودر، شمش و ورق

گرانول‌ در برابر ورق و شمش از اندازه کوچکتری برخوردار است و در زمان حمل مواد به داخل مخازن و راهگاه‌های تولید قطعات از سهولت بیش‌تری دارد. همچنین در مقایسه با شمش در هنگام جابه‌جایی فضای کمتری را اشغال کرده و ذرات گرانول به صورت فشرده در کنار هم جای می‌گیرند.
گرانول در مقایسه با پودر فشرده‌تر است و چگالی بالاتری دارد. همچنین در هنگام حمل و نقل ذرات آن همچون پودر در هوا معلق نشده و خطرات زیست محیطی و تخریبی برای تولید، دستگاه‌ها و نیروی کار به همراه ندارد.
با توجه به این‌که منیزیم فلز بسیار فعال و واکنش پذیری است با افزایش نسبت سطح به حجم و کاهش اندازه ذرات امکان واکنش فلز و ایجاد گازهای آتش‌زا همانند گاز هیدروژن وجود دارد؛ به همین دلیل برای کاربرد‌های صنعتی استفاده از گرانول‌های منیزیم به نسبت پودر منیزیم از سهولت و امنیت استفاده بالاتری برخوردار است.
تولید گرانول آلیاژهای منیزیم

یکی از روش‌های تولید گرانول با استفاده از پاشش فلز مذاب می‌باشد.
در این روش فلز مذاب از یک نازل خارج شده و هنگام خروج با جریان شدید گاز خنثی به همراه نمک‌های محافظ برخورد کرده و با برخورد گاز فلز مذاب به اطراف پاشیده می‌شود. پس از سرد شدن ذرات پاشیده شده به اطراف آن‌را در یک مخزن جمع‌آوری نموده و از الک‌های مخصوصی عبور داده می‌شود تا دانه‌بندی گرانول‌های تولید شده صورت گرفته و گرانول ها در اندازه‌های مختلف دسته بندی شوند.
از مزایای این روش می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
کروی شدن دانه‌های گرانول
ایمنی در برابر احتراق حاصل از واکنش منیزیم و اکسیژن
ایمنی در برابر انفجار به دلیل روکش دهی نمک بر روی گرانول‌ها
سهولت در انتقال و حمل و نقل پنوماتیکی
کاربرد

از گرانول‌ها برای بسیاری از فرآیندهای ساخت قطعات به روش‌های ریخته‌گری همانند ریخته‌گری تحت فشار، ریخته گری ماسه‌ای و غیره استفاده می‌شود که در این روش‌ها آلیاژها را به صورت مذاب درآورده و در قالب‌ها ریخته‌گری می‌کنند. روش دیگر استفاده از ریخته‌گری نیمه جامد است که با استفاده از آن دمای محیط را تا نزدیکی دمای ذوب ماده بالا برده و تحت فشار دستگاه تامین مواد ماده را به صورت خمیری در ماردون حرکت می‌دهند و به سمت قالب هدایت می‌کنند تا قطعه نهایی را بسازند.
در روش ریخته‌گری نیمه جامد گرانول تا دمای 20 درجه سلسیوس پایین‌تر از دمای ذوب آلیاژ گرم شده که فلز در این دما و تحت فشار حالت خمیری به خود می‌گیرد. با انتقال ماده به سمت قالب اصلی می‌توان قطعات پیچیده‌ای را به این روش تولید کرد. در این روش نیازی به کوره ذوب و نگهداری مواد مذاب نیست و با توجه به تعییر دمای کمتر ماده در قالب طول عمر قالب افزایش یافته و آثار مخرب انجماد مجدد همانند ایجاد حفره در قطعه و کاهش اندازه قطعه نهایی پس از قالب‌گیری کاهش می‌یابد.
استفاده از آلیاژهای منیزیم برای کاربردهای پزشکی
حرکت گرانول‌ها با کمک ماردون برای ذوب و قالب‌گیری
مهدی حسینی (نقاش)

| مهدی حسینی | مهدی حسینی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۳۲۲ خورشیدی کاشان
ملیت:  ایران
محل تحصیل: مؤسسه هنر شیکاگو
پیشه: نقاشی مدرس دانشگاه
مهدی حسینی (زاده ۱۳۲۲، کاشان) و نقاش اهل ایران است.
زندگی‌نامه

مهدی حسینی در هنرستان هنرهای زیبای تهران تحصیل خود را به پایان رساند و در سال ۱۳۴۱ به آمریکا رفت و در سال ۱۳۴۹ از انستیتو پرات نیویورک در رشته نقاشی و هنرهای چاپی فارغ‌التحصیل شد. مهدی حسینی در انستیتوی هنر شیکاگو دوره نقاشی را طی کرد و در سال ۱۳۴۷ فارغ‌التحصیل شد.[نیازمند منبع]
فعالیت حرفه‌ای وی در زمینه نقاشی، طراحی، چاپ‌های دستی، تدریس، تألیف و ترجمه، است و از او به عنوان یکی از مفاخر هنرهای تجسمی ایران در هفتمین جشنواره هنرهای تجسمی فجر از او تجلیل و مدرک درجه یک هنری و نشان عالی هنرهای تجسمی ایران به او اهدا شد.
تالیف‌ها

تألیف کتاب‌های ” کارگاه هنر ۱و۲ ” برای دوره پیش دانشگاهی
کتاب «انگلیسی برای دانشجویان رشتهٔ هنرهای تجسمی»
ترجمه‌ها

نقاشی ایرانی، کن‌بی، شیلا، مهدی حسینی (مترجم)، دانشگاه هنر ،۱۳۷۸
آرمان هوسپیان

| آرمان هوسپیان | آرمان هوسپیان |
| --- | --- |
هوسپیان در سال ۱۳۴۵ خورشیدی: هوسپیان در سال ۱۳۴۵ خورشیدی
نام هنگام تولد: آرامائیس وارطانی هُوسپیان
زادهٔ: ۲ اسفند ۱۲۹۹۲۱ فوریه ۱۹۲۱ تبریز، ایران
درگذشت: ۱۷ مرداد ۱۳۵۹۸ اوت ۱۹۸۰ (۵۹ سال) بارسلون، اسپانیا
مدفن: آرامستان بوراستان، تهران
ملیت: ایرانی ارمنی‌تبار
پیشه‌ها: بازیگر کارگردان تهیه‌کننده نویسنده
سال‌های فعالیت: ۱۳۳۲–۱۳۵۹
همسر: ژِنیک
فرزندان: لوریک میناسیان (۱۳۸۳–۱۳۲۲)، زاره، وارتان، واهیک
جوایز: بهترین بازیگر مرد سال از اولین فستیوال فیلم‌های ایرانی
آرامائیس وارطانی هُوسپیان (ارمنی: Արամայիս Վարդանի Հովսեփյան؛ ۲ اسفند ۱۲۹۹ – ۱۷ مرداد ۱۳۵۹) که با نام آرمان هوسپیان شناخته می‌شود، بازیگر، کارگردان فیلم، تهیه‌کننده و نویسندهٔ ایرانی ارمنی‌تبار بود. هوسپیان در ۲۵ سال فعالیت در عرصه سینمایی، در ۵۵ فیلم نقش‌آفرینی کرد. او در سال ۱۳۳۴ جایزهٔ بهترین بازیگر مرد سال را از اولین فستیوال فیلم‌های ایرانی به خاطر بازی در فیلم چهارراه حوادث (۱۳۳۳) دریافت کرد.
او در ۱۳۳۲ نخستین نقش سینمایی‌اش را در اولین فیلم ساموئل خاچیکیان به نام بازگشت بازی کرد. از دیگر همکاری‌های او با خاچیکیان می‌توان به فیلم‌های چهارراه حوادث، خون و شرف، طوفان در شهر ما، فریاد در نیمه شب، دلهره و ضربت اشاره کرد. او در انسان‌ها (۱۳۴۳) ساختهٔ آرامائیس آقامالیان؛ جادهٔ مرگ (۱۳۴۲) و شیطان در می‌زند (۱۳۴۳) هر دو ساختهٔ اسماعیل ریاحی نیز ایفای نقش کرده‌است. از سال ۱۳۴۴ با کارگردانی و تهیه‌کنندگی عروس دریا فعالیت در عرصه‌های دیگری را نیز تجربه کرد که حاصلش کارگردانی و تهیهٔ پنج فیلم بوده‌است.
زندگی

آرمان در روز دوشنبه ۲ اسفند ۱۲۹۹ خورشیدی برابر با ۲۱ فوریه ۱۹۲۱ میلادی در شهر تبریز در یک خانواده ارمنی به دنیا آمد.
وی تحصیلات ابتدائی را در «دبستان هایکازیان–تاماریان تبریز» گذراند و سپس به علت تعطیلی مدارس ارامنه، از تحصیل بازماند. آرمان از سنین نوجوانی شیفتهٔ هنر تئاتر گردید و در شهر تبریز در نمایش‌نامه‌های ارمنی بسیاری به روی صحنه رفت.
او در دوران مدرسه در نمایش‌های دانش آموزی بازی می‌کرد. از نوجوانی در گروه‌های تئاتری ارامنه تبریز بازیگری را آغاز کرد. فعالیت هنری را از سال ۱۳۱۹ با بازی در نمایشی به نام «ناموس» شروع کرد. و پس از نقل مکان به تهران در ۱۳۲۴، این حرفهٔ هنری را در باشگاه فرهنگی ـ ورزشی آرارات، در کنار ژوزف واعظیان، ساموئل خاچیکیان و آرامائیس آقامالیان دنبال کرد. پس از عزیمت به تهران فعالیت تئاتری‌اش را به همراه ژوزف واعظیان، ساموئل خاچیکیان و آرامائیس آقامالیان، در باشگاه آرارات ادامه داد.
همسر او، ژِنیک نام داشت و صاحب چهار فرزند، سه پسر به نام‌های زاره، وارتان، واهیک و یک دختر لوریک میناسیان (هوسپیان) بود. دخترش لوریک نیز با ایفای نقشی کوتاه در پرده آخر و نیز در فیلم‌های دو نفر و نصفی، خانه خلوت، مجسمه، شوخی و بوی پیراهن یوسف ایفای نقش کرده‌است.
درگذشت

کار بازیگری آرمان در صحنه تئاتر با نمایشنامه گیکور نوشته هوانس تومانیان، نویسنده سرشناس ارمنی آغاز شد. آخرین فعالیت هنری آرمان نیز در سال ۱۳۵۹، بازی در همین نمایش‌نامه بود. پس از آن برای عمل جراحی به اسپانیا رفت و سرانجام، در اثرِ «سرطان لوزالمعده»، در روز جمعه ۱۷ مرداد ۱۳۵۹ خورشیدی برابر با ۸ اوت ۱۹۸۰ میلادی در شهر بارسلون درگذشت. پیکر آرمان را به تهران منتقل کردند و در آرامستان بوراستان در جادهٔ خراسان تهران به خاک سپردند.
جوایز و افتخارات

آرمان هوسپیان در طول زندگی هنری خود افتخارات و جوایز چندی به دست آورد که از آن جمله می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
دریافت عنوان «همشهری افتخاری» از شهردار لس آنجلس به خاطر بازی در فیلم «جادهٔ مرگ».
در ۱۵ خرداد ۱۳۳۴ به خاطر بازی در فیلم چهارراه حوادث (با ویدا قهرمانی در اولین نقش سینمایی‌اش) جایزهٔ «بهترین بازیگر مرد سال» را از اولین فستیوال فیلم‌های ایرانی دریافت کرد.
نمایش فیلم عروس دریا (به کارگردانی و بازی خودش) در جشنواره بین‌المللی فیلم مسکو (۱۹۷۴)
آثار هنری > نمایش‌ها

فعالیت تئاتری را از سال ۱۳۱۹ با بازی در نمایشی به نام «ناموس» شروع کرد. تعدادی از نمایش‌های وی عبارتند از: گیکور، ناموس، سارا، دیوانه، گناهکاران بی‌گناه، جنون، برای شرف.
توضیحات

↑  در سال ۱۳۱۵ خورشیدی، به دستور رضاشاه، «مدارس ارمنی» تعطیل شد.
آرمان به همراه دخترش لوریک
مقبره هوسپیان در خاوران تهران
دلهره - ۱۳۴۱
گنج قارون ۱۳۴۴
دیوید دوم، پادشاه اسکاتلند

دیوید دوم (به انگلیسی: David II) (۱۳۲۴ میلادی – میلادی ۱۳۷۱ میلادی) پادشاه اسکاتلند از خاندان بروس، بین سال‌های ۱۳۲۱ میلادی تا ۱۳۷۱ میلادی بود.
زندگی‌نامه

دیوید بروس در ۵ مارس ۱۳۲۴ میلادی در دانفرملاین در فایف اسکاتلند زاده شد. او تنها پسر رابرت یکم، پادشاه اسکاتلند و از همسر دومش الیزابت دی برگ بود که زنده مانده بود. دیوید در ۱۳۲۸ میلادی و بر اساس صلحنامهٔ ادینبورگ - نورث‌همپتون که بین پادشاهی انگلستان و اسکاتلند منعقد شده بود با جُوان انگلستان ازدواج کرد. یک سال بعد پدرش رابرت یکم در ژوئن ۱۳۲۹ میلادی درگذشت و او با عنوان دیوید دوم در سن ۵ سالگی به پادشاهی اسکاتلند رسید.
در ۱۳۳۳ میلادی دومین مرحله از جنگ‌های استقلال‌طلبانهٔ اسکاتلند آغاز شد و نیروهای انگلیسی به فرماندهی ادوارد سوم با نیروهای اسکاتلندی درگیر شدند. اسکات‌ها در نبرد هالیدون هیل از نیروهای انگلیسی‌ها شکست خوردند و دیوید و همسرش برای حفظ امنیتشان مجبور به ترک اسکاتلند و رفتن به سوی فرانسه شدند. آنها در ۱۳۲۴ میلادی به بولون رسیدند و مورد استقبال فیلیپ ششم قرار گرفتند. دیوید در ۱۳۴۱ میلادی به اسکاتلند بازگشت و قدرت را مجدداً در دست گرفت. او در ۱۳۴۶ میلادی به انگلستان حمله کرد اما شکست خورد و به مدت ۱۱ سال در آن کشور زندانی شد.
دیوید دوم در ۲۲ فوریه ۱۳۷۱ میلادی در قلعهٔ ادینبورگ درگذشت و چون فرزندی نداشت پس از او خواهرزاده‌اش روبرت دوم بر تخت پادشاهی اسکاتلند نشست.
دوربنی

| دوربنی | دوربنی |
| --- | --- |
روستا: روستا
مختصات: ۲۶°۴۴′۲۲″شمالی ۵۵°۳۹′۴۱″شرقی﻿ / ﻿۲۶٫۷۳۹۳۶۶۷°شمالی ۵۵٫۶۶۱۴۷۶۷°شرقی﻿ / 26.7393667; 55.6614767: مختصات: ۲۶°۴۴′۲۲″شمالی ۵۵°۳۹′۴۱″شرقی﻿ / ﻿۲۶٫۷۳۹۳۶۶۷°شمالی ۵۵٫۶۶۱۴۷۶۷°شرقی﻿ / 26.7393667; 55.6614767
کشور: ایران
استان: هرمزگان
شهرستان: قشم
بخش: حرا
دهستان: سلخ
جمعیت: ۷۳۹ نفر (سرشماری ۹۵)
دوربنی، روستایی در دهستان سلخ بخش حرا شهرستان قشم در استان هرمزگان ایران است.
جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۷۳۹ نفر (۱۸۰ خانوار) بوده‌است.
منوچهر صهبایی

| منوچهر صهبایی | منوچهر صهبایی |
| --- | --- |
صهبایی در سی و چهارمین جشنواره موسیقی فجر - تالار وحدت تهران ۲۸ بهمن ۱۳۹۷: صهبایی در سی و چهارمین جشنواره موسیقی فجر - تالار وحدت تهران ۲۸ بهمن ۱۳۹۷
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
زاده: ۱۳۲۷ تهران
ژانر: موسیقی کلاسیک
ساز(ها): ابوا
اعضای پیشین: ارکستر سمفونیک تهران
سازهای اصلی: سازهای اصلی
ابوا: ابوا
تحصیلات: دکترای موزیکولوژی - دانشگاه زوریخ
منوچهر صهبایی (زاده ۱۳۲۷ در تهران) رهبر ارکستر، موسیقی‌شناس، نوازنده ابوا و رهبر کنونی ارکستر سمفونیک تهران است.
رهبری ارکستر سمفونیک تهران و کنسرت‌ها

منوچهر صهبایی از دی ماه ۱۳۸۶ تا بهار ۱۳۸۸ رهبر دائمی و مدیر هنری ارکستر سمفونیک تهران بود. وی همزمان با خشونت‌های گسترده پس از انتخابات ریاست جمهوری در ایران در سال ۱۳۸۸ در کنسرت‌های با سازماندهی سفارت‌خانه‌های جمهوری اسلامی در اروپا، ارکستر سمفونیک تهران را در سلسله برنامه‌هایی در شهرهای اروپا مانند رم، بروکسل و روتردام (آخری نیمه‌تمام ماند) رهبری کرد که با اعتراضات مخالفان دولت و جنبش سبز مواجه شد. در این تور، در کنار آثار کلاسیک، یک سمفونی ساخته مجید انتظامی (به مناسبت سالگرد پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ ایران) نیز اجرا شد.
توهین به شهرداد روحانی

در سوم بهمن ۱۳۹۸ و پیش از اجرایی که به دلیل کسالت شهرداد روحانی، رهبری آن به منوچهر صهبایی (به عنوان رهبر مهمان) سپرده شده بود، او طی سخنانی خطاب به حاضران مدعی شد «روحانی بدون هماهنگی با مسئولان بنیاد رودکی از ایران فرار کرده‌است».
این ادعای صهبایی با واکنش اعتراضی برخی تماشاگران سالن مواجه شد و او نیز در واکنش به اعتراض‌ها گفت: «مطرب باید بره دنبال جایی که مطربی‌اش رو انجام بده.» این سخنان با موضع‌گیری برخی نوازندگان ارکستر نیز مواجه شد و نهایتاً نوازندگان ارکستر دو قطعه را بدون رهبر ارکستر اجرا کردند و یکی از پرحاشیه‌ترین کنسرت‌های تالار وحدت برگزار شد.
رشید طاها

| رشید طاها | رشید طاها |
| --- | --- |
طاها در سال ۲۰۱۱: طاها در سال ۲۰۱۱
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام بومی: رشيد طه
زاده: ۱۸ سپتامبر ۱۹۵۸ سیق یا وهران، الجزایر
درگذشته: ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۸ (۵۹ سال) لیل، فرانسه
ژانر: موسیقی ملل، موسیقی راک رای، شعبی، رومبای کاتالان، الکترونیکا، پانک راک، تکنو، رقص
پیشه(ها): خواننده، ترانه‌سرا
سال‌های فعالیت: ۱۹۸۰–۲۰۱۸
ناشر(ان): نیتینگ فکتوری، آیلند رکوردز، بارکلی رکوردز
وبگاه: rachidtahaofficial.com
رشید طاها (عربی: رشيد طه؛ ۱۸ سپتامبر ۱۹۵۸ – ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۸) خواننده، ترانه‌ساز و کنشگر الجزایری مقیم فرانسه بود که بین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۲۰۱۸ میلادی فعالیت می‌کرد.
سبک موسیقی او از رای الجزایری تا راک، پانک و موسیقی الکترونیک را دربرمی‌گرفت. از ترانه‌های مشهورش یا رایح را می‌توان نام برد.
اوایل زندگی

طاها در ۱۸ سپتامبر ۱۹۵۸ در سیق، استان معسکر الجزایر به‌دنیا آمد, منبع دیگری نشان می‌دهد که در شهر ساحلی وهران متولد شده است. این شهر «خاستگاه موسیقی رای» بود و سال ۱۹۵۸ سال کلیدی در مبارزه الجزایر برای استقلال در برابر اقتدار فرانسه بود. او در دهه ۱۹۶۰ شروع به گوش دادن به موسیقی الجزایری کرد، از جمله موسیقی سبک خیابانی به نام شعبی. علاوه بر این، موسیقی منطقه مغرب عربی نیز در تربیت او مؤثر بود.
طاها در ده سالگی به همراه والدینش به فرانسه نقل مکان کرد و در سال ۱۹۶۸ در یک جامعه مهاجر در اطراف شهر لیون فرانسه ساکن شدند. پدرش یک کارگر کارخانه نساجی بود، با ساعات کاری طولانی و حقوق کم. به‌طوری که طبق روایتی، زندگی‌اش با زندگی یک «برده مدرن» مقایسه می‌شد. طاها در سن ۱۷ سالگی روزها در یک کارخانه گرمایش مرکزی کار می‌کرد که به‌عنوان شغلی پست توصیف می‌شد و خودش نیز از این کار متنفر بود، اما شب‌ها به‌عنوان دی‌جی در کلوپ  کار می‌کرد و موسیقی عربی، رپ، سالسا، فانک و هرچیزی پخش می‌کرد.
در اواخر دهه ۱۹۷۰، طاها کلوپ شبانه‌ای را تأسیس کرد و در آن مش‌آپ کلاسیک پاپ عربی را با آهنگ‌های بو دیدلی، لد زپلین و کرافت‌ورک پخش می‌کرد .
کار حرفه‌ای > ریشه‌های موسیقی رای

در دهه ۱۹۸۰، موسیقی پاپ بومی الجزایر معروف به رای شروع به جلب توجه بین‌المللی کرد. موسیقی رای در ابتدا مبتنی بر «فرهنگ‌های شهری، که موسیقی را از اوضاع اجتماعی اقتباس می‌کردند» بود و بددهنی توصیف می‌شد. اما زمانی که جوانان در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ از آن برای «بیان خشم و خواسته‌های خود» استفاده کردند، بیشتر به رسانه‌ای برای اعتراض سیاسی تبدیل شد. طاها پیشنهاد کرد که سبک‌های موسیقی الجزایر و راک «نزدیک به آن، مرتبط هستند». طاها تحت‌تأثیر گروه شعبی مراکشی ناس الگیوانه قرار داشت. این گروه به‌عنوان نمونه مراکشی بیتلز یا استونز توصیف شده است.
کار حرفه‌ای > ترانه‌های طاها در فیلم و بازی‌های کامپیوتری

آهنگ «بارا بارا» از آلبوم ساخت مدینه در فیلم سقوط شاهین سیاه (۲۰۰۱) و همچنین در تریلر ۲۰۰۸ بازی فار کرای ۲، و در فیلم جشن شکار (۲۰۰۷) نیز به نمایش درآمد.
ترانه «غراب» از آلبوم ساخت مدینه در سال ۲۰۰۲ در فیلم حقیقت درباره چارلیو همچنین در سال ۲۰۰۷ در فیلم خون و شکلات  استفاده شد
آهنگ «یا رایح» از آلبوم کارت بلانچ در فیلم یک چیز جدید (۲۰۰۶) استفاده شد
«یا رایح» توسط دو آهنگساز سانجیف–دارشان در موسیقی متن فیلم بالیوودی قلب به سرقت رفته است.
کار حرفه‌ای > نقدها

برخی از منتقدان صدای منحصربه‌فرد طاها را به استفاده او از ماندولوت نسبت می‌دهند که ترکیبی از عود سنتی با سازهای غمگین اروپایی است. یکی از منتقدان تنظیم‌های او را «کمی مطنطن» توصیف کرد، زیرا ریتم‌های شمال آفریقا و «تزئینات ارکستر زهی» را با «تکنوی بیگ بیت، گیتارهای الکتریک، صدای بو دیدلی، لد زپلین و دیگر صداهای مردانه» در هم آمیختند.
فیلیپ برازور، منتقد موسیقی در ژاپن تایمز اظهار داشت که آلبوم ساخت مدینه طاها دارای «سرودهای عربی» بود که هدفش برانگیختن «هرجومرج عمومی جامعه» بود و شامل «ضربه‌های شکسته، گیتار فلامنکو، کرهای آفریقایی، ترانچ راک و آهنگ عاشقانه بود.»
دنی ویزر، منتقد موسیقی، طاها را به‌خاطر تأکیدش بر این‌که بر هم‌وطنان عرب در شمال آفریقا به افتخار هر دو بخش هویت دوگانه، به عنوان عرب و آفریقایی، تحسین می‌کند، و همچنین از او به‌خاطر شخصیتی مسری‌ که در سراسر جهان می‌درخشد تمجید می‌کند. او اظهار داشت آلبوم پس از مرگ او، من آفریقایی هستم، که «می‌توان لبخند او را شنید، که در هنگام نواختن شروع به درخشش می‌کند؛ از طریق لحن صدای او می‌توان فهمید که به‌نظر می‌رسد واقعاً از اجرای موسیقی خود لذت می‌برد.»
رابین دنسلو، منتقد موسیقی احساس کرد که آلبوم بونژور طاها آرام است. «او در این ترکیب از تصنیف‌های دلپذیر و پاپ جدید، بین عربی و فرانسوی در حال جابه‌جا است، با یادآوری گه‌گاه شور و خشم قدیمی.»  دنسلو احساس کرد که آلبوم تکیتوی (۲۰۰۴) «قوی‌ترین و مستقیم‌ترین تلفیق از سبک‌های راک و شمال آفریقا تا به امروز است». دنسلو نوشت:
آمیختگی خشم و عصبانیت طاها به مجموعه‌ای از آهنگ‌ها چکانده شده است که با آکوردهای تند گیتار، ریف‌های ساده و اشعار خشم‌آلود (به زبان فرانسوی و عربی) با ظرافت و ناله‌ای از شمال آفریقا مطابقت دارد. - رابین دنسلو،  گاردین، 2007
نیویورک تایمز درباره ترانه «آه عشق من» (Ah Mon Amour) طاها نوشت:
ضرب‌آهنگ در این قطعه رای قرن بیست و یکم، کهن و با تکنولوژی بالایی است و نشان می‌دهد که یک طبل چقدر می‌تواند چون چنگ بنوازد. ترانه‌ها بین فرانسوی و عربی در رفت و آمدند، و به یاد داریم که رای از شهر وهران شروع شد، و قرار است پنجره‌هایش رو به دریا باشد تا فقط به شن‌های صحرا خیره شود. - دوایت گارنر، نیویورک تایمز، 2008
مارتین ونارد، منتقد موسیقی بی‌بی‌سی، موسیقی طاها را «ترکیبی فریبنده از موسیقی سنتی شمال آفریقا، راک، تکنو و رقص» توصیف کرد.
فیلی مارکویتز، منتقد موسیقی کانادایی، آلبوم طاها را یکی از بهترین‌ها در سال ۲۰۰۵ معرفی کرد.
آموب میوگ، منتقد موسیقی فرانسوی، طاها را یک «هنرمند التقاطی» توصیف کرد.
زندگی شخصی و مرگ

طاها را فردی «اجتماعی» و «با لبخندهای سریع» توصیف کردند. فردی که دوست داشت در طول شب مهمانی باشد، همچنین یک گروه دوستان جهان‌وطنی داشت. از طاها نقل شده است که «من هرگز نخواستم فقط در محله خودم، جامعه خودم بمانم... این نوعی سازگاری است. شما باید ماجراجو باشید.»
طاها علاقه‌ای به سینمای معاصر فرانسه نداشت و گفت: «من ترجیح می‌دهم یک فیلم گنگ هالیوودی را ببینم تا یک فیلم برجسته مزخرف بورژوازی». او از منتقدان دولت بوش بود، اگرچه نظرات خود را به نفع بمباران ایران بیان کرد و گفت که «ایران نباید اجازه داشته باشد که سلاح هسته‌ای داشته باشد.»
طاها از ناهنجاری کیاری رنج می‌برد، که در سال ۱۹۸۷ تشخیص داده شد. «از این‌که مردم فکر می‌کنند روی صحنه مست هستم خسته شده‌ام. این‌ها علائم بیماری کیاری است. در حال تلو خوردن دیده می‌شوم زیرا تعادلم را از دست می‌دهم و متزلزل می‌شوم. کیاری این اختلال را در بدن ایجاد می‌کند».
طاها در ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۸ شش روز قبل از تولد ۶۰ سالگی بر اثر حمله قلبی در خواب درگذشت. آلبوم من آفریقایی هستم که قبل از مرگ او به پایان رسیده بود، در ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۹ پس از مرگش منتشر شد.
طاها در شهر ساحلی وهران بزرگ شد.
جو استرامر خواننده د کلش
اجرای طاها در بلژیک
گیتاریست استیو هیلاژ نقش بزرگی در حرفه طاها  به‌عنوان تهیه‌کننده داشت.
یک ماندول یا ماندولوت الجزایری که توسط یکی از اعضای پانک مون کوته نواخته می‌شود.
خورشید در مرداب

| خورشید در مرداب | خورشید در مرداب |
| --- | --- |
کارگردان: محمد صفار
تهیه‌کننده: رضا کاظمیان حسن شیخ بهایی
نویسنده: محمد صفار
بازیگران: سعید راد فخری خوروش محمدعلی کشاورز مستانه جزایری کاظم روشن ضمیر
موسیقی: بابک بیات
تدوین‌گر: علیرضا زرین دست
تاریخ‌های انتشار: ۱۳۵۲
مدت زمان: ۸۸ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
خورشید در مرداب فیلمی به کارگردانی و نویسندگی محمد صفار (م. صفار) محصول سال ۱۳۵۲ است. این فیلم نخستین تجربهٔ سینمایی صفار بود.
ترانهٔ جنگل این فیلم به خوانندگی داریوش اقبالی به تنهایی بسیار مشهور شد. در واقع ایرج جنتی عطایی این ترانه را به یاد قیام سیاهکل نوشته بود. به گفتهٔ جنتی عطایی، استفاده از ترانه‌های سیاسی به عنوان موسیقی فیلم حربه‌ای بود که در آن زمان برای فرار از سانسور دولتی به کار می‌بردند: «ما آن‌زمان برای فرار از مسئلهٔ تصویب سانسور مفری پیدا کرده بودیم که سینما بود. چون در سینما سناریو را یک اداره می‌دید و تصویب می‌کرد و فیلمش را هم یک ادارهٔ دیگر، و کسی توجهی به موسیقی‌اش نداشت. تا که گندش درآمد و جلوی آن کار را هم گرفتند! بنابراین چند تا ترانه را من و همکارانم توانستیم به این طریق از زیر تیغ سانسور فرار بدهیم.»
خلاصه داستان

راد (سعید راد) که به رابطهٔ خواهرش با مردی بدگمان است آن دو را در آتش می‌سوزاند، و سوار بر اسب به جنگلی پرت افتاده می‌گریزد. راد به کلبه ای جنگلی پناه می‌برد، که مردی به نام شالکو (محمدعلی کشاورز) با همسرش سمن (فخری خوروش و دخترش (نور) در آن جا زندگی می‌کند. مدتی بعد شالکو با خبر می شو د که راد خواهر و فاسق او را کشته و گریخته‌است. سمن اهالی آبادی اطراف جنگل را از حضور راد در کلبه‌شان باخبر می‌کند. با هجوم چند نفر از مردان آبادی به کلبه، شالکو مانع می‌شود که صدمه ای به راد برسد؛ اما پس از آنکه در می‌یابد راد با دخترش نور رابطه دارد مردم را در حمله به راد آزاد می‌گذارد تا او را از پا درآورند.
بازیگران و صداپیشگان

سعید راد گوینده ایرج ناظریان
فخری خوروش گوینده رفعت هاشم‌پور
محمدعلی کشاورز گوینده ایرج دوستدار
مستانه جزایری گوینده نجمه فروهی
سرپرست گویندگان ایرج ناظریان
ندای وظیفه: جنگ جهانی دوم

| ندای وظیفه: جنگ جهانی دوم | ندای وظیفه: جنگ جهانی دوم |
| --- | --- |
پوستر ندای وظیفه: جنگ جهانی دوم: پوستر ندای وظیفه: جنگ جهانی دوم
توسعه‌دهنده(ها): اسلج‌همر گیمز
ناشر(ها): اکتیویژن
کارگردان(ـان): برت رابینز دنیس آدامز
هنرمند(ان): جو سالود
آهنگساز(ان): ویلبرت راگت دوم
سری: ندای وظیفه
سکو(ها): مایکروسافت ویندوز، پلی‌استیشن ۴، اکس‌باکس وان
تاریخ(های) انتشار: ج: نوامبر ۳، ۲۰۱۷
ژانر(ها): تیراندازی اول شخص
حالت(ها): تک‌نفره، چند نفره
ندای وظیفه:جنگ جهانی دوم یا کالاف دیوتی ورد وار تو (به انگلیسی: Call of Duty: WWII) یک بازی ویدئویی در سبک تیراندازی اول شخص است. این بازی توسط اسلج‌همر گیمز تولید و توسط اکتیویژن در تاریخ ۳ نوامبر ۲۰۱۷ منتشر شد.
داستان بازی در زمان جنگ جهانی دوم و همزمان با حوادث ندای وظیفه: جهان در جنگ می‌گذرد. قسمت داستانی در جبهه‌های غربی و دربارهٔ افراد یکی از جوخه‌های لشکر اول پیاده‌نظام ایالات متحده و دیگر متفقین از جمله فرانسه روایت می‌شود.
روند بازی

بازی همانند نسخه‌های پیشین در سبک تیراندازی اول شخص ساخته شده‌است اما بسیاری از عناصر پیشرفته‌ای که در سه عنوان پیشین وجود داشتند، مانند پرش دوبل یا دویدن روی دیوارها حذف شده‌اند و شخصیت‌ها از تکنیک «چکمه‌ها بر زمین» استفاده می‌کنند. این بدین معنی است که شخصیت‌ها از حرکات پیچیده‌ای بهره نمی‌برند ولی با این حال دویدن و سر خوردن پشت موانع برای سنگر گرفتن وجود دارد.
دویدن نامحدود نیز وجود ندارد و شخصیت پس از طی مسافتی از دویدن بازمی‌ایستد.
روند بازی > بخش داستانی

در این بخش ۵ شخصیت به شما کمک میکنند از جمله رابرت زاسمن و جوزف ترنر که هر کدام وظیفهٔ کمک رسانی به شما را دارند.
نسخه ندای وظیفه: جنگ جهانی دوم، دومین نسخه بعد از ندای وظیفه ۱ در مجموعه بازی‌های ندای وظیفه است که قابلیت بازیابی سلامت خودکار وجود ندارد و بازیکن به علاوه دیگر افراد جوخه باید با تهیه جعبه‌های کمک‌های اولیه سلامتی خود را بازیابی کند. همچنین بازیکن باید مهمات خود را از محیط پیرامون جمع و در برابر دشمنان استفاده کند. دیگر افراد جوخه می‌توانند با جاسوسی محل اختفای دشمنان را لوث کنند در این حالت دشمنان به صورت سایه نما نشان داده می‌شوند.
در این بخش بازیکن می‌تواند دشمنان را دستگیر کند، به یاران در جدال تن به تن کمک کند یا همراهان زخمی را به درون سنگر بکشاند. تمام این موارد به علاوه کُشتن دشمنان و انجام تمام اهداف، باعث افزایش تجربه «XP» بازیکن می‌شود که این قابلیت در بازی برای افزایش و بهبود مهارت‌های فردی به کار می‌رود. در برخی مراحل امکان کنترل وسایل نقلیه نیز وجود دارد.
روند بازی > بخش چندنفره

بازیکنان در بخش چند نفره، در دو گروه نیروهای محور یا نیروهای متفقین قرار می‌گیرند. در گروه متفقین، بازیکنان می‌توانند در یکی از لشکرهای انگلیس، آمریکا و گروه مقاومت فرانسه یا در گروه محور، مستقیماً در ارتش آلمان قرار بگیرند.
بازیکن علاوه بر استفاده از سیستم «ساخت یک کلاس» می‌تواند یکی از پنج کلاس را در بازی انتخاب کند و با دشمنان بجنگد.
پیاده‌نظام: این کلاس در میان سایر لشکرها تنوع کاربردی زیادی دارد. قدرت مخصوص این کلاس، حمله با سرنیزه به دشمنان است که موجب می‌شود ضربات مشت مرگبار باشد.
هوابرد: در این کلاس بازیکنان می‌توانند در سکوت سریعتر حرکت کنند. بازیکنان در این کلاس می‌توانند صدا خفه کن روی اسلحه‌ها نصب کنند که این در روند بازی مخفی‌کاری می‌تواند مؤثر باشد.
زره پوش: در این بخش بازیکنان سنگین‌ترین قدرت آتش را برای نابودی دشمنانشان در اختیار دارند. این گروه قابلیت استفاده از مسلسل‌ها برای سلاح اولیه و از موشک‌اندازها به عنوان سلاح ثانویه را دارد.
روند بازی > بخش زامبی

همانند بسیاری از نسخه‌های قبلی این سری این نسخه نیز دارای حالت زامبی یا (زامبی‌های نازی) است. این بخش در حقیقت از فرمول بقای حالت زامبی در بازی ندای وظیفه: جهان در جنگ استفاده می‌کند و عناصر بسیاری مانند سیستم احیای هم تیمی از بازی اول در این نسخه نیز حضور دارد، هر چند که یک پیش زمینهٔ داستانی به آن نیز اضافه شده‌است.
بازخورد
| گردآورنده | امتیاز |
| --- | --- |
متاکریتیک: 79/100 (PS4) 80/100 (XONE) 73/100 (PC)
| ناشر | امتیاز |
| --- | --- |
دستراکتید: 7/10
اج: 7/10
الکترونیک گیمینگ مانثلی: 8.5/10
گیم اینفورمر: 8.75/10
گیم رولیشن: 
گیم‌اسپات: 9/10
گیمز ریدار+: 
جاینت بامب: 
آی‌جی‌ان: 8/10
پی‌سی گیمر (ایالات متحده): 70/100
پولیگان: 7/10
کلیسای ملی

یک کلیسای محلی متعلق به کلیسای دانمارک در حومه کپنهاگ، همراه با پرچم دانمارک در گورستانش
کلیسای ملی کلیسایی مسیحی است که مختص یک قومیت یا دولت ملی است. این ایده طی قرن نوزدهم و همزمان با پیدایش ملی‌گرایی نوین پدید آمد.