stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
خودآگاهی
در علوم اعصاب

از اواخر قرن بیستم، خودآگاهی برای اولین بار به حوزهٔ علوم اعصاب پا نهاده و به عنوان محصول عملکرد پیچیده سیناپسی در سلول‌ها عصبی مطرح شد. امروزه بیان می‌شود که برای داشتن دریافت‌های آگاهانه از محیط، سه رویداد مغزی رخ می‌دهد. در قدم اول، داده‌های حسی از اندام‌های مختلف از طریق تالاموس وارد کورتکس می‌شوند. سپس، این داده‌ها به مناطق پیش پیشانی منتقل شده و در آن جا پردازش می‌شوند. در نهایت نیز شکل‌گیری یک موج پس نورد به سمت مناطق پس سری کورتکس، یک تجربه آگاهانه را سبب می‌شود.
یکی از راه‌های مطالعه خودآگاهی در علوم اعصاب، بررسی مکانیسم اثر داروهای بیهوشی است. با مصرف این داروها رویدادهای فیزیولوژیک قابل توجهی از جمله غالب شدن امواج دلتا در مغز (فرکانس ۰٫۵ تا ۴ هرتز)، به حداقل رسیدن نرخ تنفس، فشار خون، ضربان قلب و خون‌رسانی به کورتکس مغز، رخ می‌دهد. هم چنین در سطح سلولی، پتانسیل عمل و نقل و انتقالات ویزیکولی در سلول‌های عصبی متوقف می‌شود. با وجود در دست بودن تمامی این اطلاعات، نحوهٔ عملکرد این داروها در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. در ابتدا، عنوان شد که این داروها بر شبکه‌های عصبی موجود در کورتکس، سیستم لیمبیک و نخاع اثر گذاشته و به ترتیب، سبب از بین رفتن خودآگاهی، اختلال در حافظه و عدم تحرک می‌شوند؛ ولی بررسی رفتار پارامسی که یک ارگانیسم تک سلولی فاقد هرگونه سیناپس و شبکه عصبی است، موجب نقض این فرضیه شد. این موجود دارای عملکردهای شناختی ساده است که در حضور داروهای بیهوشی مهار می‌شود؛ لذا می‌توان نتیجه گرفت که محل اثر این داروها درون سلولی است.
مطالعات فیزیک و شیمیایی فراتر بر روی ساختار انواع داروهای بیهوشی نشان داده‌است که این مواد هیدروفوب بوده و از طریق برهم کنش‌های واندروالس لاندنی و ابرهای الکترونی لایهٔ π به مناطق غیرقطبی سلول متصل می‌شود. از جمله این مناطق می‌توان به غشاهای سلولی و پاکت‌های هیدروفوبیک داخل پروتئینی اشاره کرد. با توجه به این که استریوایزومرهای این ترکیبات قابلیت بیهوش‌کنندگی ندارند، می‌توان نتیجه گرفت که غشاهای سلولی، هدف این ترکیبات نیستند، چرا که غشاهای سلولی قابلیت تفکیک بین ایزومرها را ندارند؛ لذا می‌توان نتیجه گرفت که پاکت‌های هیدروفوبیک پروتئین‌ها محل اثر این داروها هستند. مطالعات پروتئومیکس انجام شده نشان داد که قرار گرفتن در برابر داروهای بیهوشی به صورت مزمن سبب افزایش بیان سه نوع پروتئین می‌شود. از میان این پروتئین‌ها می‌توان به توبولین، زیرواحد پروتئین میکروتوبول اشاره کرد. مطالعات دینامیک مولکولی بر روی توبولین‌ها نشان داد که در آن نُه سایت اتصال برای انواع داروهای بیهوشی وجود دارد. اغلب این سایت‌ها در محل اتصال آلفا و بتا توبولین واقع شده‌اند، جایی که بر اساس مطالعات محاسباتی موجود دارای ویژگی‌های کوانتومی است. مطالعات کوانتومی اخیر توسط راجر پنرز و ستوارت همروف نشان داده‌است که در محل اتصال زیرواحدهای آلفا و بتا توبولین، هشت آمینواسید تریپتوفان یک شبکه هیدروفوبیک را تشکیل می‌دهند. تریپتوفان‌های این شبکه در فاصله ۱۰ تا ۴۰ انگستروم نسبت به یکدیگر واقع شده و به همین دلیل قابلیت تونل کردن الکترونها را دارند. به عبارتی، تریپتوفان‌ها، هم‌فاز بوده و الکترون‌ها در این شبکه به صورت موجی منتقل می‌شوند. هم چنین وجود ساختارهای ایندولی در تریپتوفان‌ها سبب رزونانس الکترون در این شبکه و تأخیر درانتقال الکترون به مدت ۶۰۰ فمتوثانیه می‌گردد. مطالعات محاسباتی نشان می‌دهد که داروهای بیهوشی در اثر برهم کنش با این شبکه، سبب اختلال در تونل شدن الکترون شده و از بین رفتن موقتی خودآگاهی را منجر می‌شوند.
در روان‌شناسی

هشیاری، به معنی آگاه‌بودن می‌باشد. هشیاری داشتن یعنی آگاهی داشتن از تمامی احساسها، ادراکها، خاطراتی که در هر لحظه از زمان روی می‌دهند. انسان‌ها، بیشتر عمر خود را در حالت، هشیاری-بیداری می‌گذرانند
و هر روز بین خواب و بیداری دور می‌زنند. در طول خواب از محیط اطراف خود کمتر آگاه می‌شویم. گو اینکه کاملاً بدون پاسخ نیستیم. وقتی خواب می‌بینیم در دنیایی خیالی زندگی می‌کنیم، جایی که رویدادهای غیرممکن، امکان‌پذیر به نظر می‌رسد. چرا ما این دوره‌های هشیاری تغییر یافته را داریم؟ (کالات ،۱۳۸۶). این ادعا وجود دارد که هشیاری، چنانچه ما امروزه آن را می‌شناسیم رشد تاریخی اخیر است که بعد از دوران هومر ایجاد شده‌است (جاینس ،۱۹۷۴). بر اساس این دیدگاه، انسان‌های اولیه، کسانی که در جنگ‌های محلی شرکت می‌کردند خودشان را به عنوان فرد درونی یکپارچه از تفکرات و اعمال، حداقل به صورت امروزی تجربه نمی‌کردند. سایرین مطرح کرده‌اند که حتی در دوره کلاسیک، هیچ کلمه معادل هشیاری در یونان باستان وجود نداشته‌است (ویلکس ،۱۹۸۴٬۱۹۸۸، ۱۹۹۵). با شروع دوران مدرن جدید در قرن هفدهم هشیاری مرکز تفکر پیرامون ذهن شد.
کلمات هشیار و هشیاری، اصطلاحاتی هستند که گسترهٔ متنوعی از پدیده‌های ذهنی را پوشش می‌دهند. اما در معانی گوناگونی به کار برده می‌شوند؛ و رنج صفت هشیار ناهمگن است و برای هر دو مورد کل موجود زنده-هشیاری مخلوق- و نیز برای حالتها و فرایندهای روانی خاص- حالت هشیاری- به کار می‌رود (روزنتال ،۱۹۸۶؛ گنرو ۱۹۹۵؛ کاروترز ،۲۰۰۰). هشیاری شامل احساس آگاهی و محتوای آگاهی، هر دو است. توجه، الزاماً همان هشیاری نیست و ما نسبت به برخی از فرایندهایی که در جریان توجه در ذهن ما فعال‌اند آگاهی نداریم یعنی در سطح پیش هشیار آگاهی ما وجود دارند. پیش هشیار، اطلاعاتی است که بدان آگاهی نداریم ولی در دسترس فرایندهای شناختی ما می‌باشد. فواید توجه هشیار شامل نظارت بر تعامل خود با محیط، حفظ ارتباط با محفوظات قبلی خود، کنترل و تدوین برنامه‌های آینده است. مطالعه اطلاعات پیش هشیار از طریق آماده‌سازی، میسر می‌شود. آماده‌سازی، زمانی اتفاق می‌افتد که بازشناسی محرک خاصی، تحت تأثیر ارائه پیشین همان محرک یا محرک شبیه آن قرار می‌گیرد (استرنبرگ، ۲۰۰۶). یکی دیگر از پدیده‌های مرتبط با هشیاری، پدیده نوک زبانی است که زمانی اتفاق می‌افتد که آوردن اطلاعات پیش هشیار به آگاهی هشیار کاری دشوار باشد.
هشیاری، نیاز به شبکهٔ پیچیده‌ایی از عناصر با اتصالات داخلی سلول‌های عصبی دارد. زیر لایهٔ جسمی، عقده تالاموس_قشری، که هشیاری را با محتوای دقیقش فراهم می‌کند در هفته بیست و چهارم تا بیست و هشتم بارداری ایجاد می‌شود. بسیاری از عناصر مدار مورد نیاز برای هشیاری در سه‌ماهه سوم بارداری ایجاد می‌شود (کوچ، ۲۰۰۹).
ویژگی کیفی با احساسات خام معادل دانسته می‌شود و با تجربه رنگ قرمز هنگامی که یک گوجه قرمز را می‌بینید یا با مزه شیرینی خاصی که هنگام چشیدن آناناس با آن مواجه می‌شوید توضیح داده می‌شود (لوک ،۱۶۸۸) نوع ویژگی کیفی مربوط به هشیاری به حالتهای حسی محدود نمی‌شود بلکه به عنوان یک جنبه حالت‌های تجربی مانند تجربه، افکار و تمایلات در نظر گرفته می‌شود (سویورت ،۱۹۹۸).
در نهایت، فهم جامع هشیاری نیازمند تئوری‌های متنوع است، که هر کدام ممکن است تنوع مدل‌ها را به صورت مفید و بدون تناقض قبول کند که هر کدام به شیوه خودشان بازنمایی‌های فیزیکی، نورونی، شناختی، کارکردی و جنبه‌های سطح بالای هشیاری را هدف قرار می‌دهند. بعید به نظر می‌رسد که یک چشم‌انداز تئوریکی منفرد برای تبیین تمام جنبه‌های هشیاری کافی باشد؛ بنابراین به نظر می‌رسد که یک رویکرد ترکیبی و کثرت‌گرایانه بهترین راه برای پیشرفت آینده باشد.
آزمایش‌ها

آزمایش انتخاب تاخیردار ویلر
همایش‌ها و مراکز بزرگ مطالعات خودآگاهی

مرکز مطالعات خودآگاهی دانشگاه آریزونا
کنفرانس دوسالانه Toward a Science of Consciousness که در سال ۲۰۰۸ در شهر توسان برگزار گردید.
کنفرانس ذهن کوانتمی ۲۰۰۷ در سالزبورگ اتریش
نشریات

ژورنال مطالعات ماهیت ذهن چاپ انگلستان
«آزمایش مغز درون خمره»
مفهوم چگونگی قرینگی نورونی (به انگلیسی: neuronal correlates) خودآگاهی با دنیای خارج
برج‌های ویر

| برج‌های دوقلوی ویر | برج‌های دوقلوی ویر |
| --- | --- |
برج‌های ویر در مارس سال ۲۰۱۰ میلادی: برج‌های ویر در مارس سال ۲۰۱۰ میلادی
اطلاعات کلی: اطلاعات کلی
وضعیت: ساخته‌شده
گونه: برج مسکونی
موقعیت: نوار لاس وگاس
شهر یا شهرک: بهشت نوادا
آغاز ساخت: ۲۰۰۶
پایان: ۲۰۱۰
گشایش: ۱۴ ژوئیه ۲۰۱۰
جزئیات فنی: جزئیات فنی
شمار طبقات: ۳۷ طبقه
طراحی و ساخت: طراحی و ساخت
معمار: هلموت یاهن
توسعه‌دهنده: ام‌جی‌ام اینترنشنال
پیمانکار اصلی: شرکت ساختمانی پرینی
منابع: منابع
برج‌های ویر (به انگلیسی: Veer Towers) ساخت ۲۰۱۰، نام یک جفت برج ۳۷ طبقه در شهر لاس وگاس در آمریکا است.
برج‌های دوقلوی ویر

برج‌های دوقلوی ویر در ۳۷ طبقه و ارتفاع ۴۸۰ فوت (۱۵۰ متر) در سیتی سنتر شهر لاس وگاس، بهشت نوادا ساخته شده‌اند. هر برج دارای ۳۳۷ واحد مجتمع مسکونی لوکس با مساحت ۵۳۷ تا ۲۲۵۶ فوت مربع (۴۹٫۲ تا ۲۰۹٫۶ مترمربع) است.
معمار این برج‌ها هلموت یان است. هر یک از این برج‌ها در جهت عرضی مخالف هم قرار دارند (۵ درجه از مرکز چرخش دارند.)
ساکن شدن در هر نقطه از لاس وگاس، دیدی یه این برج‌ها دارد. لابی و فضاهای عمومی توسط فرانسیسکو گونزالس پولیدو طراحی شده که همه نور طبیعی دارند. دیانا وونگ معماری و طراحی داخلی مجموعه را انجام داده است.
پشت بام آسمان شامل فضاهایی نظیر استخر، عرشه خورشید و آشپزخانه تابستانی است. اتاق تناسب اندام، اتاق بیلیارد و سالن همه در طبقه ۳۷ قرار دارند. ورودی‌های خصوصی و جداگانه خودرو در ورودی ساختمان، آسانسورهای ایمن و سرویس دهی خدمه، همه در طول ۲۴ ساعت شبانه روز تحت نظارت امنیتی هستند.
برج تنها ساختمان تمام مسکونی در سیتی سنتر است، که دارای فضاهایی شامل ناهارخوری خوب، خرید لوکس، سرگرمی و بازی در قلب نوار لاس وگاس می‌باشد. مغازه‌ها در کریستال مساحتی بیش از ۵۰۰۰۰۰ فوت مربع دارند که محصولاتی مانند گوچی، Chanel، هرمس و پرادا را عرضه می‌کنند.
تاریخچه

در مراحل اولیه طراحی این پروژه، برج به نام برج‌های مسکونی سوبلا شناخته شد.
برج توسط هلموت یان در شیکاگو طراحی شده است. لابی و فضاهای عمومی توسط فرانسیسکو گونزالز پولیدو توسعه یافت و از نور طبیعی استفاده شد.
ساختمان در ۲۰ نوابر ۲۰۰۹ مدرک طلایی لید را از سازمان شورای سبز آمریکا دریافت کرد و در ۱۴ ژوئیه ۲۰۱۰ ساختمان گشوده شد.
در دسامبر ۲۰۱۲، سیتی سنتر ۴۲۷ خوابگاه ویر را با قیمت ۱۱۹ میلیون دلار فروخت. خریداران فضاهایی را به صورت مشترک ساختند که شامل لابی‌های خصوصی مسکونی، استخر در هر دو سقف و دیگر فضاها بود.
مجموعه هنرها و نمایشگاه‌های موجود در برج‌های دوقلو

در قسمتی از سیتی سنتر، برج ویر مجموعه هنرهای بسیار زیبایی از سبک‌های مختلف، مجسمه و نقاشی را در مقیاس بزرگ نمایشگاهی ارائه داده است. بعضی از این قطعه‌های کمیاب به واسطه هنرمند و صاحب اثر دارای ارزش و قیمت هستند. هنرمندان معروفی مانند مایا لین، ریچارد لانگ، فرانسوا خاویر، ایزا جنسکن، فرانک استلا و برخی از هنرمندان هنر مفهومی، آثارشان در این نمایشگاه قرار دارد.
برای نقاشی گل و لای بر روی دیوار لابی برج‌های دوقلوی ویر، گل رقیقی که از رودخانه آون به لاس وگاس آورده شده استفاده می‌شود. همچنین دو اثر بزرگ مقیاس با نام‌های "دایره احتمال" و "زمین" دیوارهای شرقی و غربی را پوشانده‌اند.
برج آرامگاه علاءالدین

| برج علاءالدین | برج علاءالدین |
| --- | --- |
برج علاءالدین (علاءالدوله) ورامین: برج علاءالدین (علاءالدوله) ورامین
نام: برج علاءالدین
کشور: ایران
استان: تهران
شهرستان: ورامین
اطلاعات اثر: اطلاعات اثر
نام‌های دیگر: برج علاءالدوله
کاربری: آرامگاه، برج
دیرینگی: ۶۸۸ هجری قمری
دورهٔ ساخت اثر: ایلخانیان
بانی اثر: فخرالدین حسن علاءالدوله و دین
اطلاعات ثبتی: اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت: ۱۷۷
تاریخ ثبت ملی: ۱۵ دی ۱۳۱۰
برج علاءالدین یا برج علاءالدوله بنایی تاریخی مربوط به دورهٔ ایلخانیان است و در اواخر سدهٔ ۷ ه‍.ق که در مرکز شهر ورامین، در شمال مسجد جامع ورامین ساخته شده‌است. این بنا امروزه در ضلع جنوب شرقی میدان اصلی ورامین قرار دارد. این بنا در تاریخ ۱۵ دی ۱۳۱۰ با شمارهٔ ثبت ۱۷۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
پیشینهٔ تاریخی

این برج مدفن حسن علاءالدوله حاکم وقت ری است. بر اساس آنچه در کتیبه ذکر شده‌است، حسن علاءالدوله در چهارم صفر ۶۷۵ هجری قمری در گذشته و پسرش فخرالدین بر روی قبر او برجی بنا کرد که از نظر معماری سبکی کاملاً منحصر به فرد دارد. تاریخ اتمام ساخت این برج سال ۶۸۸ هجری قمری (۶۶۷ هجری شمسی) مقارن با اواخر سلطنت ارغون خان است.

اجداد فخرالدین، پسر علاء الدوله، از فرمانروایان ری بوده‌اند. بعد از ساخت برج، فخرالدین پسر علاءالدوله نیز به حکومت بغداد گمارده شد. او در سال ۶۹۱ به سمت بغداد رفت و در سال ۷۰۹ در آن شهر در گذشت. پدر و پسر علاءالدوله هر دو لقب فخرالدین داشته‌اند. حسن علاءالدوله با علاءالدوله سمنانی از بزرگان تصوّف ایرانی و از شاعران و نویسندگان سده‌های هفتم و هشتم هجری قمری نیز خویشاوند بوده‌است؛ زیرا علاءالدوله عمویی داشت به نام سید جمال‌الدین قاسم بن جمال‌الدین محمد که در ورامین اقامت داشت و تنها دخترش، زهره را به حاکم سمنان داد و از آن دختر، دو پسر به نام ملک جلال‌الدین و ملک شرف‌الدین به دنیا آمدند که علاءالدوله سمنانی فرزند اوست.

با توجّه به کتاب انساب الاشراف نسب علاءالدوله به سجاد، امام چهارم شیعیان، می‌رسد. خانوادهٔ علاءالدوله در منطقه نفوذ زیادی داشتند و تعدادی از آن‌ها در ورامین و مناطق دیگر فرمانروا بوده‌اند و از خود آثاری به جا گذاشته‌اند که معروف‌ترین آن‌ها بنای امامزاده یحیی است که فخرالدین، پسر علاءالدوله بنا کرده‌است. فخر الدین پسر علاءالدوله در عصر اباقاخان مغول و به توصیهٔ خواجه نصیرالدین طوسی، شهزادهٔ ارغون شد و به پشتیبانی او در شمار ملوک ری درآمد و در ری مقام سروری یافت.

مدفون این بقعه جزو معدود مواردی است که مردم ورامین آن را به نام امامزاده نمی‌شناسند و آن را عموماً برج یا بقعه علاءالدوله معرفی می‌کنند. برخی از معمران منکر وجود قبری در آن شده ولی برخی وجود قبر را در آن رد نکرده بلکه آن را متعلق به رهگذری می‌دانند که در اوایل قرن چهاردهم شمسی بعد از فوت در این محل دفن شده‌است.
کتیبه برج علاءالدوله

تاریخ بنای برج علاءالدین در کتیبه‌ای که در محل اتصال بخش استوانه‌ای به بخش مخروطی برج قرار گرفته درج شده‌است که نشان می‌دهد ساخت برج مربوط به اواخر قرن ۷ هجری قمری است. امروزه بیشتر بخش آغازین کتیبه از بین رفته یا قابل خواندن نیست. کتیبه از جبهه جنوبی شروع می‌شود و مصالحی که برای نوشتن کتیبه مورد استفاده قرار گرفته آجر تراشیده‌است که با طرح‌های شبیه به برگ مزیّن شده‌است. متن کتیبه از این قرار است:
بسم الله الرحمن الرحیم… ذکره… امره… الاسلام… الانام علاءالدوله و دین رکن الاسلام و المسلمین کهف العتره المرتضی ابن المولی الاعظم فخرالدوله و دین حسن الحسینی الورامینی رضوان الله علیه و (علی) ارواح اجداده مغن الاکام بحمد و آله مصابیح العلام توفی فی اربع صفر سنه خمس و سبعین و ستمایه و تم هذه القبه فی سنه ۶۸۸، الورامینی رضوان الله علیه و علی ارواح اجداده مفن الاکام به محمد و آله مصابیح الظلام
ترجمه متن کتیبه:
به نام خداوند بخشنده و مهربان… علاءالدوله و دین تکیه‌گاه اسلام و مسلمانان آرامگاه فرزند مرتضی پسر مولای بزرگوار، فخرالدوله و دین حسن حسینی ورامینی که خداوند به حق محمد و آل محمد که چراغ هدایت هستند، بهشت را جایگاه او (علاءالدین) و اجدادش فرماید در هفتهٔ اول صفر سال ۶۷۵ وفات کرد و این بنا در سال ۶۸۸ به پایان رسید. ورامینی (که خداوند بحق محمد و آل او که کلید (چراغ) در تاریکی‌ها هستند) بهشت را قسمت او و اجدادش بفرماید.
کاربری کنونی بنا

هم‌اکنون مسئولان شهری در محل این اثر تاریخی نمایشگاه‌های مختلف به صورت موقت برگزار می‌کنند.
در ادبیات

صادق هدایت نویسنده معاصر در داستان سگ ولگرد در حدود سال ۱۳۲۰، برج علاءالدوله را چنین وصف کرده‌است:
«... تنها بنایی که جلب نظر را می‌کرد برج معروف ورامین بود که نصف تنهٔ استوانه‌ای ترک ترک آن با سر مخروطی پیدا بود. گنجشک‌هایی که لای درز آجرهای ریخته آن لانه کرده بودند، آن‌ها هم از شدّت گرما خاموش و چرت می‌زدند فقط صدای نالهٔ سگی فاصله به فاصله سکوت را می‌شکست.»
همان‌طور که از نوشتهٔ صادق هدایت پیداست این بنا در طول صدها سال دچار فرسایش شده بوده‌است. البته در سال‌های اخیر بر روی برج عملیات مرمت‌سازی صورت گرفته‌است.
دونالد ویلبر، پژوهشگر تاریخ معماری ایرانی و اسلامی در اردیبهشت سال ۱۳۱۸ از بنا بازدید کرده و در مورد آن می‌نویسد:
«این بنا در سال ۱۲۹۸ میلادی (۶۸۸ه‍.ق) بنا شده‌است. تزئینات این مقبره از لحاظ تنظیم دقیق جزئیات قابل توجّه است و تناسب تزئینات آن با برج و ظرافت‌های کار، بر آثار دوران گذشته برتری دارد و تزئینات لعابدار کاشیکاری در اوج تکامل خود نشان داده شده‌اند.»
نگارخانه

معماری برج علاءالدوله ورامین
معماری برج

برج علاءالدین در سال ۱۳۰۳ خورشیدی؛ عکاس والتر میتل‌هولتسر
عبدالوهاب اقبال

| عبدالوهاب اقبال | عبدالوهاب اقبال |
| --- | --- |
استاندار کرمان: استاندار کرمان
دوره مسئولیت ۱۳۳۰ – ۱۳۳۱: دوره مسئولیت ۱۳۳۰ – ۱۳۳۱
پادشاه: محمدرضا پهلوی
نماینده مجلس شورای ملی: نماینده مجلس شورای ملی
دوره مسئولیت ۱۳۲۸ – ۱۳۳۲: دوره مسئولیت ۱۳۲۸ – ۱۳۳۲
پس از: علی خان اقبال‌السلطان
حوزه انتخاباتی: کاشمر (دوره‌های شانزدهم و هفدهم)
شهردار مشهد: شهردار مشهد
دوره مسئولیت فروردین ۱۳۳۰ – بهمن ۱۳۳۴: دوره مسئولیت فروردین ۱۳۳۰ – بهمن ۱۳۳۴
پس از: محمدولی اسدی
پیش از: اسدالله قهرمان
نایب‌التولیه حرم حضرت معصومه در قم: نایب‌التولیه حرم حضرت معصومه در قم
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۲۸۵ خورشیدی ترشیز
درگذشته: ۱۳۵۷ خورشیدی
ملیت:  ایران
روابط: میرزا ابوتراب‌خان مقبل‌السلطنه خراسانی (پدر)علی خان اقبال‌السلطان (برادر)منوچهر اقبال (برادر)خسرو اقبال (برادر)
عبدالوهاب اقبال (۱۲۸۵ ترشیز (کاشمر کنونی) - ۱۳۵۷) از مالکان خراسان، استاندار کرمان، نماینده حوزه انتخابیه کاشمر در مجلس شورای ملی و نایب‌التولیه حرم فاطمه معصومه در قم بود.
خانواده و تحصیلات

فرزند میرزا ابوتراب‌خان مقبل‌السلطنه خراسانی بود و همچون پدر به ملک‌داری و اجاره‌داری مشغول بود. مدت کوتاهی شهردار مشهد شد.
فعالیتهای سیاسی و اداری

در انتخابات دوره شانزدهم مجلس شورای ملی که در حوزه انتخابیه کاشمر از ۲۴ شهریور تا ۱۷ مهر ۱۳۲۸ در زمانی که برادرش منوچهر اقبال وزیر کشور بود، برگزار شد، با کسب ۹۶۳۹ رأی از مجموع کل دوازده هزار رأی که به صندوق‌ها ریخته شد به نمایندگی انتخاب شد. در دوره قبل برادر بزرگترش علی خان اقبال‌السلطان نماینده کاشمر بود.
اقبال در دوره بعد نیز نماینده کاشمر بود. این دوره با نخست‌وزیری محمد مصدق همزمان شد که اقبال را پیش از پایان دوره نمایندگی‌اش استاندار کرمان کرد. اقبال سپس نایب‌التولیه حرم حضرت معصومه در قم و امیرالحاج (سرپرست حجاج ایرانی از جانب دولت) شد. در سال ۱۳۳۱ بار دیگر به نمایندگی کاشمر به مجلس رفت (دوره هفدهم)
پایگاه هفتم شکاری شیراز

| پایگاه هفتم شکاری شیراز پایگاه هوایی شهید دوران شیراز | پایگاه هفتم شکاری شیراز پایگاه هوایی شهید دوران شیراز |
| --- | --- |
یاتا: ندارد ایکائو: ندارد: یاتا: ندارد ایکائو: ندارد
خلاصه: خلاصه
نوع فرودگاه: نظامی
گرداننده: نیروی هوایی ارتش ایران
مکان: شیراز، استان فارس
مختصات: ۲۹°۳۲′۱۱″ شمالی ۵۲°۳۵′۱۸″ شرقی﻿ / ﻿۲۹٫۵۳۶۳۹°شمالی ۵۲٫۵۸۸۳۳°شرقی﻿ / 29.53639; 52.58833﻿ (Shiraz International Airport)
سه فروند جنگنده اف-۴ نیروی هوایی آمریکا در باند پایگاه هفتم شکاری شیراز در سال ۱۳۵۵
پایگاه هفتم شکاری شیراز از پایگاه‌های شکاری و ترابری نظامی نیروی هوایی ارتش ایران است، که در سال ۱۳۳۵ توسط نیروی هوایی شاهنشاهی ایران تأسیس شد. هم‌اکنون سرتیپ‌دوم خلبان افشین سوریایی فرماندهی این پایگاه را برعهده دارد.
پایگاه هفتم شکاری در فاصله ۱۵ کیلومتری از جنوب‌غربی شهر شیراز قرار دارد. این پایگاه هم‌اکنون دارای یک گردان شکاری از جنگنده‌های روسی سوخو ۲۴، سه گردان ترابری از هواپیماهای سی-۱۳۰ و ایلیوشن-۷۶، یک گردان شناسایی از هواپیمای پی-۳ اف، دو گردان بالگردی از هلی‌کوپترهای بل ۲۱۲ و بل ۲۱۴ و یک گردان آموزشی از هواپیماهای پی‌سی-۶ می‌باشد.
تاریخچه

پایگاه هفتم شکاری ترابری شیراز در سال ۱۳۳۵ تحت عنوان گروه هوایی شیراز در محل فرودگاه قدیم شیراز در فاصله ۱۵ کیلومتری جنوب غربی این شهر، با دو فروند هواپیمای یک موتور ملخ‌دار ال-۲۰ آغاز به کار نمود. در سال ۱۳۴۲ با ورود ۵ فروند هواپیمای سی-۱۳۰ به پایگاه حمل‌ونقل ترابری تغیر نام پیدا کرد. در سال ۱۳۵۰ با ورود یک گردان هواپیمای اف-۴ به پایگاه شکاری-ترابری تبدیل شد. در نیمه دوم سال ۱۳۵۵ هواپیمای اف-۱۴ از پایگاه ششم شکاری بوشهر، جایگزین هواپیمای اف-۴ گردید. در سال ۱۳۶۵ هواپیماهای اف-۱۴ به اصفهان منتقل شدند و ۲ گردان هواپیمای اف-۵ جایگزین آنها گردید. در حال حاضر با توجه به ورود ۵ نوع پرنده استراتژیک، تاکتیکی و آموزشی، اورهال و تعمیرات اساسی این جنگنده‌ها در این پایگاه انجام می‌شود.
جنگ ایران و عراق

در دوران جنگ ایران و عراق، پایگاه شکاری ترابری شیراز با داشتن جنگنده‌های اف-۱۴ در ماموریت‌های آلرت، گشت رزمی هوایی، پوشش هوایی دیگر جنگنده‌های بمب‌افکن و تأمین ایمنی کشتی‌های نفت‌کش و تجاری در منطقه خلیج فارس ایفای نقش نمود. این پایگاه از یگان‌های عمل‌کننده در عملیات کمان ۹۹ بود. پایگاه شکاری شیراز در عملیات حمله به پایگاه هوایی الولید (عملیات اچ۳) که در تاریخ ۱۵ فروردین ۱۳۶۰ در مرز مشترک عراق با اردن و سوریه انجام شد، وظیفه دفاع هوایی عملیات را برعهده داشت. این پایگاه در اردیبهشت ماه سال ۱۳۶۱ نیز به‌عنوان یگان پشتیبانی هوایی در عملیات بیت‌المقدس و آزادسازی خرمشهر حضور داشت.
یگان‌ها

گردان ۷۲ شکاری سوخو ۲۴
گردان ۷۱ ترابری سی ۱۳۰
گردان ۷۲ ترابری سی ۱۳۰
گردان ۷۳ ترابری ایلیوشن ۷۶
گردان شناسایی پی ۳ اف
گردان بالگرد ترابری بل ۲۱۲
گردان بالگرد بل ۲۱۴
گردان آموزشی پی‌سی-۶
نیروهای تیپ ۵۵ هوابرد در باند پایگاه هوایی شیراز، منتظر سوار شدن به هواپیمایی سی-۱۳۰ برای انجام یک مأموریت آموزشی در مانور سنتو در سال ۱۳۵۶
دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه شیراز

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: دانشگاه دولتی
بنیانگذاری شده: ۱۳۵۶
رئیس: محمد جواهری طهرانی
موقعیت: شیراز، فارس، ایران
وبگاه: law.shirazu.ac.ir
دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه شیراز در سال ۱۳۵۶ تحت عنوان دانشکده حقوق در مجموعه دانشگاه شیراز و در قالب یک بخش به نام حقوق شروع به کار کرد. در سال ۱۳۸۱ رشته علوم سیاسی در این دانشکده تأسیس و نام دانشکده به دانشکده حقوق و علوم سیاسی تغییر پیدا کرد.
تاریخچه

در سال ۱۳۵۶ تحت عنوان دانشکده حقوق در مجموعه دانشگاه شیراز و در قالب یک بخش به نام حقوق شروع به کار کرد. در سال ۱۳۸۱ رشته علوم سیاسی در این دانشکده تأسیس و نام دانشکده به دانشکده حقوق و علوم سیاسی تغییر یافت. از سال ۱۳۷۲ دوره‌های کارشناسی ارشد رشته حقوق (شامل حقوق خصوصی، حقوق عمومی، حقوق بین‌الملل، حقوق جزا و جرم‌شناسی)، از سال ۱۳۸۸ دوره‌های کارشناسی‌ارشد علوم سیاسی، از سال ۱۳۹۹ در دوره کارشناسی ارشد روابط بین‌الملل و از سال ۱۴۰۱ در دوره کارشناسی ارشد حقوق تجارت بین‌الملل اقدام به پذیرش دانشجو گردید. هرکدام از گرایش‌های ذکرشده (حقوق و علوم سیاسی) تحت یک گروه مستقل به نام همان گرایش اداره می‌شود. در سال ۱۳۹۲ مقطع‌دکتری در رشته جزا و جرم‌شناسی و حقوق خصوصی، در سال ۱۳۹۶ مقطع دکتری حقوق عمومی و سال‌های ۱۳۹۵ و ۱۳۹۶ مقطع دکتری علوم سیاسی راه اندازی شد.
پژوهشکده حکمرانی

طی مراسمی در تاریخ ۸ خردادماه ۱۴۰۲ پژوهشکده حکمرانی دانشگاه شیراز به‌طور رسمی افتتاح شد.
ناو ماتسوشیما

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پیشینه: پیشینه
مالک: 
آب‌اندازی::  ۱۷ فوریه ۱۸۸۸
آغاز کار::  ۲۲ ژانویه ۱۸۹۰
تکمیل ساخت::  ۵ آوریل ۱۸۹۲
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
وزن::  ۴٬۲۱۷ تن بزرگ (۴٬۲۸۵ تن)
درازا::  ۹۱٫۸۱ متر (۳۰۱ فوت ۳ اینچ)
پهنا::  ۱۵٫۶ متر (۵۱ فوت ۲ اینچ)
آبخور::  ۶٫۰۵ متر (۱۹ فوت ۱۰ اینچ)
سرعت::  ۱۶٫۵ گره (۱۹٫۰ مایل بر ساعت؛ ۳۰٫۶ کیلومتر بر ساعت)
ناو ماتسوشیما (به انگلیسی: Japanese cruiser Matsushima) یک کشتی بود که طول آن ۹۱٫۸۱ متر (۳۰۱ فوت ۳ اینچ) بود. این کشتی در سال ۱۸۹۰ ساخته شد.
ساترن ای‌ال-۳۱

| AL-31 / 41F | AL-31 / 41F |
| --- | --- |
موتور ساترن AL-31-FN: موتور ساترن AL-31-FN
نوع: توربوفن
کشور سازنده: جماهیر شوروی/روسیه
کارخانهٔ سازنده: لیولکا ساترن (گذشته) / سالیوت و UMPO (امروزه)
نخستین استفاده: ۱۹۷۴
کاربری عمده در: سوخو-۲۷ (شنیانگ جی-۱۱) سوخو-۳۰ (شنیانگ جی-۱۶) سوخو-۳۳ (شنیانگ جی-۱۵)  سوخو-۳۵ چنگدو جی-۱۰ چنگدو جی-۲۰
ساترن ای ال-۳۱ (به انگلیسی: Saturn AL-31) یک خانواده از موتورهای توربوفن نظامی است که نخست به‌دست شرکت لیولکا-ساترن در جماهیر شوروی ساخته شده بود. شرکت نامبرده که امروزه ان‌پی‌او ساترن نامیده می‌شود این موتور را برای نخستین بار در جنگندهٔ برتری هوایی سوخو-۲۷ به‌کار برد. این موتور به‌صورت خشک ۷۵ کیلونیوتن نیرو تولید می‌کند و با پس‌سوز نیز به نیروی ۱۲۲ کیلونیوتن می‌رسد؛ در مدل AL-37FU این نیرو به ۱۴۵ کیلونیوتون با پس‌سوز نیز می‌رسد. خانوادهٔ ای‌ال-۳۱ امروزه در همهٔ جنگنده‌های سوخو-۲۷ و مدل‌های مشابه آن به‌کار می‌روند و حتی جنگنده‌های چینی چنگدو جی-۱۰ و چنگدو جی-۲۰ نیز از این موتور بهره می‌برند.
گونه‌ها

| نام | توضیح | سازنده | سال | رانش | جهت‌دهی رانش | هواپیماها | وضعیت |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| AL-31F | موتور پایه که برای سوخو-۲۷ مدل پایه ساخته شد. | سالیوت و UMPO | ۱۹۸۱ | ۲۷٬۴۰۰ پوند-نیرو (۱۲۲ کیلونیوتن) | ندارد | سوخو-۲۷  شنیانگ جی-۱۱ شنیانگ جی-۱۵ سوخو-۳۰ (مدل پایه و ام‌کی‌کی) | در خط تولید |
| AL-31F3 | نسخهٔ بهبودیافته برای جنگندهٔ مدل نیروی دریایی سوخو-۳۳ | ساترن لیولکا | ۱۹۹۸ | ۲۸٬۲۰۰ پوند-نیرو (۱۲۵٫۵۷ کیلونیوتن) | ندارد | سوخو-۳۳ | در خط تولید |
| AL-31FP | مدل بهبودیافته برای جنگنده سوخو-30-MKI نیروی هوایی هندوستان | سالیوت و HAL | ۲۰۰۰ | ۲۷٬۷۰۰ پوند-نیرو (۱۲۳ کیلونیوتن) | دارد | سوخو-۳۰ ام‌کی‌آی و ام‌کی‌ام | در خط تولید |
| AL-31FN | مدل بهبودیافته برای چنگدو جی-۱۰ | سالیوت | ۲۰۰۲ | ۲۸٬۰۰۰ پوند-نیرو (۱۲۴٫۵ کیلونیوتن) | ندارد | چنگدو جی-۱۰ | در خط تولید |
| AL-31FN Series 3 | مدل بهبودیافته برای چنگدو جی-۱۰-بی | سالیوت | ۲۰۱۳ | ۳۰٬۲۰۰ پوند-نیرو (۱۳۴٫۳ کیلونیوتن) | ندارد | چنگدو جی-۱۰ | در خط تولید |
| AL-31F M1 | مدل بهبودیافته برای نیروی هوایی روسیه | سالیوت | ۲۰۰۷ | ۳۰٬۳۰۰ پوند-نیرو (۱۳۵ کیلونیوتن) | دارد | سوخو-۲۷اس‌ام، سوخو-۳۰اس‌ام، سوخو-۳۴ | در خط تولید |
| AL-31F M2 | مدل بهبودیافته برای چنگدو جی-۲۰ و سوخو-۳۴ | سالیوت | ۲۰۱۲ | ۳۲٬۶۰۰ پوند-نیرو (۱۴۵ کیلونیوتن) | ندارد | سوخو-۳۴, چنگدو جی-۲۰ | در خط تولید |
| AL-37FU | مدل آزمایشی برای سوخو-۳۷ بود. مدل FU یک ارتقاء از مدل FP است. | UMPO | ۲۰۰۰ | ۳۲٬۶۰۰ پوند-نیرو (۱۴۵ کیلونیوتن) | دارد | سوخو-۳۷ | توقف تولید |
| AL-41F-1S (117S) | مدل پیشرفته‌ای که برای سوخو-۳۵ ساخته شد. | UMPO | ۲۰۱۰ | ۳۱٬۹۰۰ پوند-نیرو (۱۴۲ کیلونیوتن) | دارد | سوخو-۳۵اس، سوخو-۳۰اس‌ام۲ | در خط تولید |
| AL-41F1 (117) | بر اساس مدل ۱۱۷ استاندارد (117S) ارتقاء یافت. | UMPO | ۲۰۱۰ | ۳۳٬۰۰۰ پوند-نیرو (۱۴۷ کیلونیوتن) | دارد | پیش‌نمونه و نمونه نهایی سوخو-۵۷ | در خط تولید |
| Izdeliye 30 | یک پروژه بود | UMPO | ۲۰۲۱ | ۳۹٬۷۰۰ پوند-نیرو (۱۷۶٫۶ کیلونیوتن) | دارد | برای سوخو 57 پیشنهاد شد. | پروژه لغو شد |