جبل انارویه
پوشش گیاهی

درختان منطقه شامل بَنهیا پسته کوهی، انجیر خَنیک یا انجیر کوهی، گردو، کِلبه یا کیالک، کِیکُم و اَلوک یا بادام کوهی یا ارژن می‌باشد. از میان این درختان فراوانی اَلوک یا بادام کوهی یا ارژن بیش از بقیه درختان می‌باشد. این درختچه ارتفاعی نزدیک به ۲ متر داشته که در برخی موارد تا ۲٫۵ متر نیز رشد می‌نماید. رشد این درختچه از پاجوش‌ها نیز شکل می‌گیرد و تنه آن یک تکه نبوده و رشد آن شبیه به بوته‌ها می‌باشد. میوه این درختچه شبیه به بادام بوده که طول آن بیش از ۱٫۵ سانتی‌متر نمی‌شود و به همین دلیل در برخی سایت‌ها آن را با نام بادامک نیز معرفی می‌کنند. از این گیاه صمغی خارج می‌گردد که در گویش محلی آن را زودی یا زودو می‌نامند که از آن برای تحریک اشتها، خرد کردن سنگ کلیه، تسکین درد دندان، درمان سرماخوردگی و … استفاده می‌شود. بَنه یا پسته کوهی دومین گونه گیاهی پرتعداد در منطقه می‌باشد. این درخت بسیار کند رشد است و میوه آن دارای چربی بسیار زیادی است و طعمی شبیه به پسته دارد. بلندی این درخت گاهی به ۵ متر نیز می‌رسد. این درخت به صورت مستقیم رشد نموده و در انتهای تنه اصلی چتری بزرگ ایجاد نموده و رشد بخش چتری شکل و تنه آن همزمان صورت می‌گیرد. از این درخت صمغی خارج می‌گردد که در گویش محلی آن را سقز می‌نامند. این صمغ به عنوان بخور برای سرماخوردگی بسیار مؤثر می‌باشد. این درخت گونه ای متفاوت نیز دارد که در گویش محلی آن را کُلخُنگ می‌نامند. پوست میوه کُلخُنگ درخت برخلاف بنه بسیار نازک بوده و می‌توان میوه را به همان شکل مصرف نمود. طعم میوه کلخنگ برخلاف بنه کمی شیرین است. درخت کِیکُم گونه‌های مختلفی دارد اما گونه ای که در منطقه رویش می‌کند معروف به کِیکُم شیرازی است که البته در منطقه به آن فقط کِیکُم گفته می‌شود. این گیاه که گاهی به ارتفاع ۱۰ متر می‌رسد دارای برگ‌های پهن با تنه ای صاف که در برخی از درختان به صورت چند تنه ای دیده می‌شود. میوه این گیاه به صورت دانه‌های گردی است که دو طرف آن بالدار بوده و هنگام سقوط از درخت نمای زیبایی ایجاد می‌کند. انجیر خَنیک یا انجیر کوهی گونه ای انجیر است که میوه آن از انجیرهای معمولی کوچکتر بوده و در مقابل کم‌آبی، گرما و سرما بسیار مقاوم است. برگ این گیاه نیز نسبت به انجیر معمولی کوچکتر است و رنگ تنه آن نیز تیره‌تر از انجیر معمولی است. این گونه معمولاً در میان صخره‌ها رویش دارد. میوه این گونه انجیر معمولاً به صورت خام قابل خوردن نیست و به همراه برگ‌های تازه درخت در آب پخته شده و به دوغ اضافه می‌شوند و در محلی خنک و به دور نور به مدت یک هفته نگهداری می‌گردند تا خوردنی بسیار لذیذی تولید شود که در گویش محلی آن را تیتَلو می‌نامند. کِلبه یا کیالک یا زالزالک درختی است با ارتفاع حداکثر ۳ متر که با تنه ای یکتا که در انتهای تنه چتری از برگ ایجاد می‌شود. میوه این درخت به رنگ‌های زرد، نارنجی و قرمز دیده می‌شود. بوته‌های منطقه شامل گون، چلال یا تنگرس، خار شتر، گل گوهری یا شکر تیغال، کاهوی وحشی، کاسنی، آویشن کوهی، جاشیر. چلال یا تگرس درختچه ای است که ارتفاع آن به ندرت به بیش از یک و نیم متر می‌رسد اما در عرض بسیار رشد می‌کند و می‌تواند فضایی تا چهار متر مربع را اشغال نماید. میوه این درخت شبیه به الوک یا بادام کوهی است با این تفاوت که لایه ای پرز دار روی آن را گرفته و بسیار تلخ است که معمولاً خوراک انسان نیست. به دلیل تیغ‌هایی که این گیاه دارد محل مناسب برای لانه گزینی پرندگان می‌باشد. گیاه گون گیاهی است علفی و چند ساله با ریشه‌ها و ساقه‌های متعدد که ارتفاع آن بیش از ۶۰ سانتی‌متر نخواهد بود. گل‌های این گیاه به رنگ بنفش می‌باشد و بذرهای زیادی تولید می‌کند که همین امر موجب رشد زیاد این گونه می‌شود. گیاه خارشتر گیاهی است بوته ای با رشد کم که به صورت ساقه‌های پیچیده در هم و با خارهای سبز رنگ دیده می‌شود. نکته جالب در خصوص این گیاه این است که ریشه‌های این گیاه می‌تواند تا عمق هفت متری زمین و به صورت گستره تا هشت متر برای دستیابی به آب رسوخ نماید. گل‌های این گیاه دارای طیف رنگی صورتی تا قهوه ای می‌باشد.