stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
طوطی برزیلی رخ‌هلویی

| طوطی برزیلی رخ‌هلویی | طوطی برزیلی رخ‌هلویی |
| --- | --- |
In Namibia, Africa: In Namibia, Africa
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: Chordata
رده:: Aves
راسته:: Psittaciformes
تیره:: Psittacidae
سرده:: Agapornis
گونه:: A. roseicollis
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Agapornis roseicollis (Vieillot, 1818): Agapornis roseicollis (Vieillot, 1818)
Native ranges in the بیابان نامیب and arid areas of Namibia and Angola: Native ranges in the بیابان نامیب and arid areas of Namibia and Angola
طوطی برزیلی رخ‌هلویی، طوطی برزیلی صورت‌هلویی یا طوطی برزیلی پیشانی‌هلویی (نام علمی: Agapornis roseicollis)، با نام دیگر «طوطی برزیلی صورت گلی» نیز نامیده می‌شود. از ویژگی‌های ظاهری دیگر آن داشتن بدنی سبز، کلاهک سر هلویی-سرخ؛ که رنگین‌تر و بزرگ‌تر شدن آن نشانهٔ بلوغ پرنده، و حلقهٔ زرد در اطراف چشم است. این طوطی در سال ۱۷۹۳م کشف شد و در آن هنگام به عنوان زیر گونه‌ای از «طوطی برزیلی صورت قرمز» شناخته شد، اما بعدها یعنی در سال ۱۸۱۸م توسط شرق‌شناس فرانسوی «لویس جان پیر ویللو» به عنوان گونه ای جدید معرفی شد و این‌گونه، دو زیر گونه به نام‌های علمی A.r.catumbella و A.r.roseicollis دارد. خاستگاه آن جنوب غربی قاره آفریقا است. اندازه آن ۱۵ سانتی‌متر است. پرنده‌ای شاداب، پر انرژی و فعال است. خیلی زود اهلی می‌شود و با محیط جدید خو می‌گیرد. بال و پر رنگی دارد و رنگ‌بندی بسیار زیبا دارند. هیچ نشانه قابل اعتمادی برای تعیین جنسیت نر و ماده از یکدیگر وجود ندارد. پرندگان نابالغ روی منقار خود علامت سیاه رنگی دارند و عموماً آرام‌تر وکم فعالیت‌تر هستند. این‌گونه معروف‌ترین عضو طوطی‌های کوچک آفریقایی است. این پرنده واریته‌ها و همچنین انواع جهش یافته فراوانی دارد. برای مثال می‌توان از نوع لوتینوی این پرنده نام برد که صورت آن به رنگ قرمز طبیعی است، ولی بدن آن زرد یک دست است؛ مجموع این دو رنگ، ترکیب بسیار جالب و زیبایی را پدیدآورده‌است. نوع دیگری از این پرنده نیز وجود دارد که نوع «فاکتور تیره» نامیده می‌شود و همان‌طور که از نام آن پیدا است، رنگ سبز بدن این پرنده تیره‌تر از حالت معمول است یا حتی به رنگ آبی متمایل به سبز درآمده‌است. زیر گونه A.r.catumbella در کشور آنگولا زندگی می‌کند و در حوالی سال ۱۹۵۵م شناسایی شده‌است. رنگ اصلی طوطی برزیلی صورت هلویی به رنگ سبز بوده و رنگ صورت آن به رنگ هلو بوده که در ناحیه پیشانی پر رنگ تر و در ناحیه زیر منقار پریده رنگ می‌باشد.
مصطفی قانعی

| مصطفی قانعی | مصطفی قانعی |
| --- | --- |
قانعی درمورد اولین واکسن هاری انسانی اطلاع رسانی می‌کند (مرداد ۱۳۹۶): قانعی درمورد اولین واکسن هاری انسانی اطلاع رسانی می‌کند (مرداد ۱۳۹۶)
زادهٔ: ۱۲ مهر ۱۳۴۱ ‏(۶۲ سال)
ملیت: ایرانی
شناخته‌شده برای: نوآوری در درمان مصدومین شیمیایی
جوایز: رتبه دوم محققین علوم بالینی و سلامت جشنواره رازی سال ۱۳۹۶
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): فوق تخصص ریه گاز خردل- زیست‌فناوری پادتن اختصاصی ضد کرونا
محل کار: بقیةالله و علوم پزشکی تهران
 :  
مصطفی قانعی (زادهٔ ۱۲ مهر ۱۳۴۱) پزشک و محقق ایرانی، فوق تخصص ریه، جزو فهرست یک‌درصد دانشمندان برتر جهان در سال ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ ، رئیس کمیته علمی ستاد ملی مبارزه با کرونا و رئیس سابق انستیتو پاستور ایران است.وی یکی از هشت دانشمند ایرانی در فهرست دو درصد دانشمند برتر جهان قرار گرفته است.
پیشینه علمی و اجرایی

قانعی تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در اصفهان گذراند. او دانش آموختهٔ پزشکی عمومی و متخصص پزشکی داخلی از دانشگاه علوم پزشکی اصفهان و فوق تخصص ریه از دانشگاه علوم پزشکی تهران است.
مهمترین سوابق علمی و اجرایی وی عبارت است از:
عضو پیوسته (مادام العمر) فرهنگستان علوم پزشکی از سال ۱۳۹۱
معاون تحقیقات و فن‌آوری وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی: ۱۳۸۸ تا ۱۳۹۲
رئیس کمیته علمی ستاد ملی مبارزه با کرونا: ۱۳۹۸ تاکنون
رئیس انستیتو پاستور ایران: ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۶ (با یک وقفهٔ کوتاه در سال ۱۳۹۲)
دبیر ستاد توسعه زیست‌فناوری ریاست جمهوری؛ ۱۳۹۲ تا کنون
دبیر شورای آموزش پزشکی و تخصصی وزارت بهداشت: از ۱۳۹۹ تاکنون
کتاب‌شناسی

عضو گروه نویسندگان کتاب Mustard Gas Toxicity (انگلیسی) انتشارات وایلی، ۲۰۲۰
یکی از دو نویسندهٔ کتاب Mustard lung انتشارات آکادمیک پرس، ۲۰۱۶
نویسندهٔ بخش Respiratory diseases از مجموعهٔ Pulmonology انتشارات اینتک‌اوپن، ۲۰۱۲
نویسندهٔ کتاب راه تسخیر علمی عالم از طریق قوای نفس
او همچنین مدیرمسئول «فصل نامه بین‌المللی مطالعات مروری پزشکی» است که از سال ۱۳۹۳ توسط دانشگاه بقیةالله منتشر می‌شود.
نوآوری در درمان مصدومین شیمیایی

مصطفی قانعی به دلیل تجربه در درمان مصدومین شیمیایی در سال ۱۳۹۱ توسط دبیرکل سازمان منع سلاح‌های شیمیایی به عضویت این سازمان درآمد.
وی درخصوص نقش تجارب پژوهشی خود در چگونگی تغییر رویکرد و درمان مصدومین شیمیایی گفته بود که «مشکل اصلی در درمان، رویکرد تشخیصی اشتباه بوده‌است چراکه در ابتدا به خاطر فیبروز یا جمع شدن ریه از داروهای کورتونی با دوز بالا استفاده می‌شده اما پس از ۷ سال مطالعه اثبات شده که تشخیص فیبروز ریه غلط و برونشیولیت تشخیص درست است. ۴سال هم صرف تحقیقات علت بروز برونشیولیت شده که نقش اکسیدان‌ها به اثبات رسیده‌است. درمان با آنتی‌اکسیدان‌ها اکنون محور درمان مصدومان شیمیایی است. همچنین از دیگر نتایج تحقیقات ما حذف آنتی‌بیوتیکها از درمان روتین و اضافه شدن داروهای کاهنده بازگشت اسید معده است.»
بحث پیرامون عدم امکان واردات واکسن فایزر

در شرایط همه‌گیری ویروس کرونا در ایران و پس از تأیید واکسن شرکت فایزر قانعی در مصاحبه ای با صدا وسیما گفت: «ایران هواپیما و امکانات حمل و نقل لازم برای واکسن آمریکایی فایزر را ندارد و اعلام کرده که این واکسن را نمی‌خواهد… به برنامه جهانی کواکس (covax) اعلام کرده‌ایم که این واکسن را نمی‌خواهیم چون برای نگهداری این واکسن به دمای منفی ۷۰ درجه نیاز است و چنین امکاناتی نداریم.» بر خلاف نظر وی رئیس سازمان هواپیمایی کشوری گفت که شرکت‌های هواپیمایی هیچ مشکلی برای انتقال واکسن ندارند. محسن هاجری متخصص نانوالکتریک هم با رد نظرات قانعی گفت: «نه تنها تولید انبوه این فریزرها با قیمت مناسب در کشور ممکن است است، بلکه با توجه به تعداد زیاد این فریزرها در دانشگاه‌های سراسر کشور نیازی به تولید جدید وجود ندارد.»
قطب‌الدین صادقی

| قطب‌الدین صادقی | قطب‌الدین صادقی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۳ اردیبهشت ۱۳۳۱ ‏(۷۲ سال) سنندج، ایران
ملیت: ایرانی
تحصیلات: دکترای هنرهای نمایشی
محل تحصیل: دانشگاه سوربن فرانسه
پیشه: سینما، تأتر و تلویزیون
سال‌های فعالیت: ۱۳۶۰–اکنون
آثار: کتاب‌ها: یادگار زریران، بیان بدنی بازیگر، سی مرغ،سیمرغ، مویه جم نمایشنامه‌ها: هراس، عروسی داریم و عروسی، میر نوروزی، چُمری میر میدان
فرزندان: هورام، تارا
قطب‌الدین صادقی (زادهٔ ۳ اردیبهشت ۱۳۳۱ در سنندج) فیلم‌نامه‌نویس، نمایشنامه‌نویس، مترجم، کارگردان تئاتر، بازیگر سینما و تلویزیون است.
تحصیلات

وی در سال ۱۳۵۴ مدرک کارشناسی خود را در رشتهٔ هنرهای نمایشی، از دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران دریافت نمود؛ سپس دورهٔ کارشناسی ارشد (سال ۱۳۵۷) و دکترا در زمینه مطالعات هنرهای نمایشی (سال ۱۳۶۴) خود را در دانشگاه سوربن فرانسه به پایان برد. او پس از پایان تحصیلات در کنار تدریس در دانشگاه‌های مختلف، به فعالیت‌های هنری و ادبی و نگارش نمایش‌نامه و اجرای تئاتر پرداخته است.
تدریس

دانشکده هنرهای زیبا از سال ۱۳۶۴ تا ۱۳۶۶
دانشکده هنر نیاوران (فرهنگسرا) از سال ۱۳۶۵ تا ۱۳۷۲
دانشکده میراث فرهنگی از سال ۱۳۶۹ تا ۱۳۷۳
دانشکده جهاد از سال ۱۳۷۴ تا ۱۳۷۵
مؤسسه آموزش عالی به‌اندیش از سال ۱۳۷۵ تا ۱۳۸۳
دانشکده هنر سوره تهران از ۱۳۷۸ تا ۱۳۸۲
دانشکده هنر سوره تهران آغاز همکاری مجدد از سال ۱۳۸۵
دانشکده هنر سوره اصفهان از سال ۱۳۷۹ تا ۱۳۸۴
دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد اسلامی تهران از ۱۳۷۹ تا ۱۳۹۶
دانشگاه آزاد اسلامی تنکابن از سال ۱۳۸۳ تا ۱۳۹۶
دانشگاه شهید بهشتی - ایرانشناسی از سال ۱۳۸۴ تا ۱۳۹۶
دانشکده صدا و سیما از سال ۱۳۸۶ تا ۱۳۹۶
پژوهش

نگارش بیش از ۶۰ مقاله پژوهشی از سال ۱۳۶۰ تاکنون از جمله:
مدخلی بر نمایش آیینی
تئاتر مقاومت و نسبت آن به تئاتر سیاسی
چگونه آثار ادبی کهن را نمایشی کنیم
ساختمان تماشاخانه و بحران آن در تئاتر معاصر
دیالوگ در تعزیه از دیدگاه درام‌شناسی
ارزش موسیقی و عملکرد آن در نمایش
اقتصاد تئاتر ایران
کارگردانی در تئاتر
ملودرام، ژانر تحمیلی
بقال بازی، تقلیدی از دوران فئودالی
فرمالیسم در تئاتر
مونولوگ و نمایش تک نفره
کارگاه تئاتر محیطی
شاهنامه، نمونه درخشانی از بیان دراماتیک
و برگزاری ده‌ها ورکشاپ و کارگاه آموزشی
آثار مکتوب

کتاب‌ها:
یادگار زریران
بیان بدنی بازیگر
سی مرغ، سیمرغ
مویه جم
نمایشنامه‌ها:
هراس
عروسی داریم و عروسی
میر نوروزی
چَمری میرمیدان
ترجمه‌ها:
مده‌آ
کار در خانه
ترانه‌های درخواستی
جنگ در طبقه سوم
مرگ دانتون*آژاکس
هفت تن علیه تب
نبرد
سربازها
مده‌آ
امپراتور و معمار آشور
تیمون آتنی
پینگ پنگ
فیلمنامه‌ها:
مرا ببر هر جا که خواستی
آب را گل نکنیم
پل
تهران، دو بامداد
داستان‌ها:
رامینه ماه را دوست دارد
دبیر مجموعه ۱۰۰ جلدی «تئاتر معاصر جهان» که تا کنون ۷۸ جلد آن در نشر قطره منتشر شده‌است. از جمله: بیان بدنی بازیگر، تئاتر و همزادش، تحلیل متون نمایشی، نشانه‌شناسی تئاتر، فن بیان تئاتر، تئاتر در آسیا، هنر نمایش‌نامه نویسی، هنر کارگردانی در تئاتر، تئوری درام مدرن، بازنگری در بازیگری و…
تجلیل‌ها

قطب‌الدین صادقی در جشنواره تئاتر سلیمانیه عراق با برگزاری سمینارهای آموزشی و تحلیل آثارش تجلیل گردید.
فعالیت‌های نمایشی

صادقی با آثارش در چندین دوره جشنواره تئاتر فجر حضور داشته که از این میان می‌توان به جشنواره فجر سال ۱۳۷۱ اشاره کرد. صادقی در این دوره حقه‌های اسکاپن نوشته مولیر را در کنار آثاری نظیر سیرک به نویسندگی و کارگردانی حسین نوری و یادگار سال‌های شن به نویسندگی و کارگردانی علی رفیعی به روی صحنه برد. همچنین او در چهاردهمین جشنواره تئاتر فجر در سال ۱۳۷۴ مویه جم را در کنار رقبایی نظیر سیاوش تهمورث با نمایش صورت به صورت، چیستا یثربی با نمایش سرخ سوزان، حسین نوری با نمایش شهود و کوروش تهامی با نمایش فردا عرضه کرد.
کارگردانی صحنه:
باغ شکرپاره
یادگار زریران
عادل‌ها
عکس یادگاری
دخمهٔ شیرین
پرومته در زنجیر
افشین و بودولف هردو مرده‌اند
سرود مترسک پرتقالی
قابیل
سحوری
هفت قبیله گمشده
خط عشق
پیکره‌های بازیافته
زنان صبرا، مردان شتیلا
دوران بیگناهی
مبارک، نگهبان کوچک
مویه جم
هفت خوان رستم
بهرام چوبینه
مرد فرزانه، ببر دیوانه
نیرنگ‌های اسکاپن
هملت
سی‌مرغ، سیمرغ
آرش
مده‌آ
آژاکس
فرمان گمشده
پیک‌نیک در میدان جنگ
افعی طلایی
بام‌ها و زیر بام‌ها
کافکا با من سخن بگو
باغ آلبالو
آیینه آنتیگون
تله تئاتر:
سبدی پر از ماه گمشده
چرخ‌دنده
کالیگولا
آهسته با گل سرخ
فیلم کوتاه:
لاله
رنگ و جلای فولاد
گالوانیزه
ترکه
میکده حمام نیست
آئینه‌های فولاد
آهسته گام بردار
بازیگری در سینما و تلویزیون و تئاتر

بازیگری تئاتر:
لورنزا چیو
خورشاه
کرگدن
پلنگ نیمروز
در حضور باد
پیک‌نیک در میدان جنگ
بام‌ها و زیر بامها
زاویه
پهلوان اکبر می‌میرد
از خود گریخته
قرعه ای برای مرگ
افعی طلایی
سوگ سیاوش
بازیگری سینما:
۱۳۸۸ آدم‌کش
بهشت و بهار
کوهستان قندیل
۱۳۷۰ دادستان
۱۳۶۵ گزارش یک قتل
۱۳۹۳ یتیم‌خانهٔ ایران
۱۳۹۰ گناهکاران
بازیگری تلویزیون:
۱۳۹۳ فوق سری
۱۳۹۰ زمین انسان‌ها
۱۳۸۸ فاکتور هشت
۱۳۹۰ کلاه پهلوی
۱۳۷۸ زمان شوریدگی
۱۳۷۸ کیف انگلیسی
۱۳۷۸ شب چراغ
۱۳۹۱ پروانه
۱۳۹۴ معمای شاه
۱۳۹۶ رنج پنهان
۱۴۰۲ سنجرخان
۱۴۰۲ هفت سر اژدها
شاگردان

میکائیل شهرستانی
مهران مدیری
رضا عطاران
مصطفی عبداللهی
نصراله رادش
یوسف صیادی
کورش سلیمانی
مهدی زمین‌پرداز
الهام پاوه‌نژاد
ائرو ال-۳۹ ان‌جی

| L-39NG | L-39NG |
| --- | --- |
کاربری: jet trainer پیشرفته   هواگرد تهاجمی سبک
کشور سازنده: جمهوری چک
تولیدکننده: آئرو ودوخودی
نخستین پرواز: ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۵ (L-39CW) ۲۲ دسامبر ۲۰۱۸ (L-39NG)
وضعیت: در حال خدمت
کاربر اصلی: نیروی هوایی چک Senegalese Air Force   Breitling Jet Team
ساخته‌شده: ۲۰۱۵-اکنون
تعداد ساخته‌شده: ۴ پیش‌نمونه L-39NG  ۱ پیش‌نمونه L-39CW
هزینه هر فروند: L-39NG: ۱۲ میلیون پوند (low rate initial production)
توسعه‌یافته از: آئرو ال-۳۹ آلباتروس
ائرو ال-۳۹ ان‌جی (به انگلیسی: Aero L-39NG) یک هواپیمای ساختِ آئرو ودوخودی است.
منیره نوبخت

| منیره نوبخت | منیره نوبخت |
| --- | --- |
نماینده دوره چهارم و پنجم مجلس شورای اسلامی: نماینده دوره چهارم و پنجم مجلس شورای اسلامی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳۲۹ ایران
درگذشته: ۲۸ دی ۱۴۰۰
حزب سیاسی: جبهه مردمی نیروهای انقلاب اسلامی
منیره نوبخت (۱۳۲۹–۲۸ دی ۱۴۰۰) سیاست‌مدار و نماینده دوره چهارم و پنجم مجلس شورای اسلامی در حوزه انتخابیه تهران بود.
کودکی مسیح

تندیس کودکی عیسی مسیح اهل پراگ، اهدا شده توسط شاهزاده پلیکسنا لوبکوویتس به کارملیت‌های پابرهنه در سال ۱۶۲۸
کودکی مسیح (The Christ Child) که با اسامی عیسیِ نوزاد، عیسیِ کودک، کودکِ الهی و کودکِ مقدس نیز شناخته می‌شود، به دوران کودکی عیسی مسیح اشاره دارد. این اصطلاح، دوره‌ای از زندگی عیسی مسیح را شامل می‌شود که در انجیل ذکر شده است، از جملهٔ تولد او در بیت‌لحم، دیدار مجوسان (سه مغ زرتشتی - ایرانی) و ارائهٔ او در معبد اورشلیم. همچنین، دوران کودکی او را در که اوج آن، ماجرای یافتن او در معبد در سن ۱۲ سالگی است. پس از این رویداد، انجیل دربارهٔ زندگی او تا آغاز رسالتش سکوت کرده است.
جشن‌های مذهبی

جشن‌های مذهبی مربوط به دوران نوزادی و کودکی مسیح شامل موارد زیر هستند:
جشن میلاد عیسی مسیح (۲۵ دسامبر)؛
جشن ختنهٔ مسیح (۱ ژانویه - در کلیسای ارتدکس شرقی و برخی سنت‌های کاتولیک و انگلیکان)؛
جشن نام مقدس عیسی مسیح (۳ ژانویه - در سنت کاتولیکی و برخی دیگر از کلیساها در تاریخ‌های متفاوت)؛
جشن ظهور (۶ ژانویه یا ۱۹ ژانویه مطابق با تقویم میلادی در معادل تقویم یولیانی)؛
جشن ارائهٔ عیسی مسیح در معبد (۲ فوریه).
تصویرسازی در هنر

از قرن سوم یا چهارم میلادی به بعد، کودکی مسیح در نقاشیها و مجسمه‌ها به تصویر کشیده شده است. صحنه‌های معمول شامل تولد او در کنار مریم و یوسف، و همچنین تصاویر از عیسی مسیح در آغوش مریم مقدس (که در سنت‌های شرقی و غربی به عنوان «مادونا و کودک» شناخته می‌شود) هستند. دیگر تصاویر رایج شامل صحنه‌هایی از ختنه، ارائه در معبد، ستایش مجوسان و فرار به مصر است. تصاویری از سال‌های کودکی او نادرتر هستند ولی وجود دارند.
قدیسانی مانند یوسف مقدس، آنتونی پادوا و کریستوفر مقدس اغلب در حال در آغوش داشتن کودک مسیح به تصویر کشیده‌اند. همچنین، برخی از عرفای مسیحی مانند ترزا آویلا و ترز لیژیو مدعی تجلیاتی از کودک مسیح بوده‌اند.
تصویرسازی در هنر > قرون وسطی

از قرن چهاردهم، کودکی مسیح موضوع محبوبی در مجسمه‌های چوبی اروپایی شد. در اسپانیا، این تصاویر تحت عنوان «مونتانیزینو» شناخته شدند، نامی که از مجسمه‌ساز خوان مارتینز مونتانیز گرفته شده است. این تصاویر اغلب با ژست‌های خاصی مشابه با تصاویر امپراتوران رومی ساخته می‌شدند.
تصاویر کودکی مسیح در میان اشراف اسپانیا و پرتغال محبوبیت زیادی داشتند. در دوران استعمار، این مجسمه‌ها به پوشیدن لباس‌های خاص روی آوردند، که نشانه‌ای از ارادت مذهبی بود. برخی از این تصاویر، نمادهایی مانند گوی صلیب‌دار، پرنده‌ای به نشانهٔ روح‌القدس، یا اشیای محلی را در دست داشتند.
اوج نمادپردازی کودکی مسیح در هنر، در دوران رنسانس بود؛ جایی که «خانوادهٔ مقدس» به یکی از موضوعات اصلی در آثار هنرمندانی مانند لئوناردو داوینچی و دیگر اساتید تبدیل شد.
متون غیررسمی دینی

برخی از کتاب‌های غیررسمی مذهبی شامل «انجیل کودک» هستند که روایاتی از تولد و سال‌های اولیه زندگی عیسی مسیح ارائه می‌دهند. این داستان‌ها اغلب او را به عنوان کودکی با قدرت‌ها و دانش خارق‌العاده نشان می‌دهند. یکی از داستان‌های رایج روایت می‌کند که عیسی از گل، گنجشک‌هایی ساخت و هنگامی که به دلیل انجام این کار در روز سبت مورد سرزنش قرار گرفت، پرندگان را زنده کرد و پرواز داد.
انجمن‌های مذهبی

در سال ۱۶۳۶ خواهر مارگارت مقدس، راهبه‌ای از فرقۀ کارملیت، انجمنی را به نام «کودک مقدس» در شهر بُن فرانسه تأسیس کرد. در سال ۱۶۳۹ یک کلیسا در کارمل بُن ساخته شد که به کودکی مسیح اختصاص داشت.
در قرن هفدهم فرانسوا فنلون، که کشیش کلیسای سنت سولپیس در پاریس بود، نیایش‌هایی ویژه برای کودکی مسیح سرود. در سال ۱۶۶۱ پاپ الکساندر هفتم این انجمن را به رسمیت شناخت و در سال ۱۸۵۵ پاپ پیوس نهم آن را به مقام «انجمن بزرگ مقدس» ارتقا داد.
انجمن‌های مذهبی > انجمن «کودکی مسیح»

در سال ۱۸۸۵ مری ویرجینیا مریک در واشتنگتن دی.سی. انجمن «کودکی مسیح» را برای کمک به کودکان نیازمند تأسیس کرد. به تدریج، شعبه‌هایی از این انجمن در شهرهای دیگر نیز ایجاد شد.
نگارخانه

کودکی عیسی مسیح، وینگارتن ۱۸۲۰
نوزاد مقدس آتوچا، مکزیک
سانتو بامبینو از آراکولی، رم
عیسی شیرخوار از مکلن، لوور
سانتو نینو د سبو، فیلیپین
سنت آپولیناره نووو، راونا - موزاییک مادر خدا بر تخت نشسته همراه با کودک که به واسطهٔ چهار فرشته احاطه شده است
سانتو نینیو د سبو (کودک مقدس سبو)
مریم مقدس به همراه عیسی مسیح (کودک) که در حال نوشتن است؛ اثر پینتوریکیو، حدود سال ۱۵۰۰
عیسی مسیح در حال جان بخشیدن به پرندگان سفالی اسباب‌بازی هم‌بازی‌هایش، آلمان، قرن چهاردهم
موای تای

| 0 | 1 |
| --- | --- |
پرونده:Photo 2024-10-14 18-02-35.JPEGیک مبارز در حال اجرای یک ضربه پا: پرونده:Photo 2024-10-14 18-02-35.JPEGیک مبارز در حال اجرای یک ضربه پا
بالاترین نهاد ورزشی: شورای جهانی موی‌تای
ویژگی‌ها: ویژگی‌ها
برخورد: ضربات دست و پا ، آرنج و زانو ، گردن گیری ، فنون پا گیری
جداسازی جنسیتی: مردان و زنان (بصورت جداگانه)
رده‌بندی: هنرهای رزمی
تجهیزات: آماتور ( دستکش ،کلاه ، آرنج بند ، بیضه بند ، ساق و قوزک بند ، مونگون ، لثه )
برگزاری: برگزاری
کشور یا منطقه: جهانی
المپیک: ندارد
جهانی: بازی‌های جهانی ۲۰۱۷
موای‌بوران در زمان پادشاهی «چولالونگ کورن»
موی‌تای (به تایلندی: มวยไทย) به معنی مبارزه تایلندی است، که «موی» به معنی مبارزه و «تای» نیز به‌معنی تایلند می‌باشد. این ورزش رزمی دارای قدمتی بیش از ۲۰۰۰۰ سال در تایلند است. موی‌تای ورزش ملی تایلند و یکی از مهم‌ترین سمبل‌های فرهنگی این کشور است و روز ۱۷ مارس در این کشور روز موی‌تای نامیده می‌شود.
موای‌تای یکی از سبک‌های آزاد ورزش‌های رزمی است، که مبارزات آن در رینگ برگزار می‌شود.
پیشینه و قوانین

در یک رقابت تای بوکسینگ، پنج راند سه دقیقه‌ای وجود دارد که بین هر کدام از آن‌ها دو دقیقه استراحت گذاشته می‌شود. بنا به روایتی موی تای در سال ۱۶۵۰ میلادی و در زمانی که پادشاه (Naresuen)، حاکم کشور (Siam) توسط افراد کشور (Burmese) اسیر شد و برای آزادی خود پیشنهادی داد تا با دوازده نفر از قهرمانان رزمی کار این کشور مبارزه کند و آن‌ها را شکست دهد متولد گردید. او با موفقیت، همه این دوازده تن را شکست داد و تبدیل به یک قهرمان ملی گردید و از آن پس مردم کشور (Thais) با افتخار از این قهرمان رزمی کار خود یاد می‌کردند. این هنر رزمی حتی در زمان صلح هم مورد تمرین و آموزش سربازان قرار می‌گرفت و سربازان، بدون اسلحه با یکدیگر می‌جنگیدند و این گونه خود را آماده نگاه می‌داشتند.
در آن زمان، قوانین خاصی برای مبارزات وجود نداشت؛ رزمی‌کاران وزن‌کشی نمی‌شدند و راندی در کار نبود. بوکسورها پابرهنه مبارزه می‌کردند و مشت‌ها و بازوان خود را با طناب پوشانده و به طرز بسیار وحشیانه‌ای به یکدیگر حمله می‌کردند. متدهای آموزشی بسیار گسترده و مختلف بود.
سرود رسمی موی‌تای

در سال ۲۰۱۱ در جریان مسابقات جهانی موای‌تای که به میزبانی ازبکستان در شهر تاشکند برگزار شد، فدراسیون موای‌تای این کشور آهنگ «We are Muaythai» را پخش کرد که شعر آن به شدت مورد توجه مسئولان فدراسیون بین‌المللی IFMA قرار گرفت، تا جایی که درخواست کردند این آهنگ به عنوان سرود رسمی موای‌تای معرفی شود. این موضوع در سال ۲۰۱۲ طی مراسمی در بانکوک اعلام شد.
افسانه موی‌تای

در سال ۱۷۶۷، وقتی که شهر به علت بی کفایتی فرمانروایان آن رو نابودی می‌رفت، ارتش مهاجم برمه یک گروه از ساکنان را محاصره کرده و به اسارت گرفتند، در میان اسرا تعداد زیادی از موای‌تای‌کاران نیز وجود داشتند که توسط مردان برمه‌ای «گونگ سوکی پرا نای» گروه «پوسام تون» در شهر اونگوآ، بازداشت شده بودند.
در سال ۱۷۷۴ در شهر رانگون برمه، لرد حانگرا پادشاه برمه تصمیم گرفت برای یاد بودا جشنی به مدت هفت شبانه روز بر پا کند. همچنین مسابقه بوکسی بین موای‌تای کاران تایلندی و برمه‌ای ترتیب داد که جایزه اش یک هدیه سلطنتی بود. یکی از برنامه‌های جشن نمایش کمدی محلی بود که «لیکای» نامیده می‌شد مسابقه شمشیربازی نیز در نظر گرفته شده بود رینگ بوکس در مقابل تخت پادشاه بر پا شده بود. در طول روز اول جشن یک بوکسور برمه‌ای برای نشان دادن علاقه و احترام خود به پادشاه بر یک موای‌تای کار تایلندی پیروز شد. داور مسابقه هنگامی که موای‌تای‌کار تایلندی وارد رینگ شد، او را با نام «نای خانوم توم» معرفی کرد، یک بوکسور مشهور و نیرومند اهل آیوتایا تماشاچی‌ها یک مبارز قوی تیره پوست را مشاهده کردند در بین تماشاچی‌های برمه ای یک گروه از برده‌های تایلندی بودند که به هم نگاه می‌کردند و برای او هورا می‌کشیدند به محض اینکه او با مبارزی روبرو می‌شد در برابر او شروع به رقص می‌کردند که باعث حیرت تماشاچی‌های برمه ای می‌شد.
داور بعد توضیح داد که این رقص نوعی رسم سنتی است که مبارز برای احترام به مربی خود آن را اجرا می‌کند. هنگامی که علامت شروع مسابقه به صدا درآمد نای خانوم توم به سوی حریف خود حمله کرد و با مشت و ضربات آرنج به سینه او می‌کوبید تا زمانی که او بر زمین افتاد داور به خاطر اینکه حریف او هنوز به خاطر رقص سنتی تایلندی مبهوت بود او را برنده اعلام نکرد به همین دلیل او مجبور شد تا با نه بوکسور برمه‌ای دیگر مبارزه کند این تصمیم سایر بوکسورهای برمه ای را واداشت تا داوطلبانه با «نای خانوم توم» برای شکست او اقدام کنند.
نای خانوم توم قبول کرد تا برای حفظ اعتبار بوکس تایلندی با سایر بوکسورهای برمه‌ای مبارزه کند آخرین حریف او یک استاد بوکس بود که در واقع برای تماشای فستیوال به این شهر آمده بود و بنابراین او داوطلبانه اقدام به مبارزه کرد اما خیلی زود به وسیله ضربات مشت و آرنج «نای خانوم توم» از پا درآمد به طوری که دیگر کسی جرأت نکرد با او مبارزه کند. سرانجام پادشاه مانگرا که خیلی مجذوب مبارزه او شد بود. او را با هدایای مختلف به کشورش تایلند بازگردانید. در تاریخ از او به عنوان اولین موای‌تای کار تایلندی یاد می‌شد که توانست با افتخار بوکس تایلندی را معروف کند و به آن در خارج از مرزهای تایلند اعتبار و شهرت ببخشد طوریکه این داستان تا به امروز در تاریخ کشور برمه حفظ شده‌است هنگامی که «نای خانوم توم» قبل از پادشاه مانگرا توانست بر مبارز برمه ای غلبه کند پادشاه پر از احساس تحسین و احترام نسبت به او بود و می‌گفت که این نوع مبارزه و ورزش با خون تایلندی‌ها آمیخته‌است حتی اگر بدون اسلحه و با دست خالی و به تنهایی می‌توانند حریفان خود را شکست دهند و استعداد آن‌ها نیز جادویست؛ بنابراین اعتبار و شهرت موای‌تای بدین گونه به وجود آمد.
هیچ بوکس دیگری مانند بوکس تایلندی وجود ندارد. زانوها، پاها، آرنج‌ها و مشت‌ها از همه این‌ها استفاده می‌شود؛ و مهم نیست که بوکسور چقدر کوچک است او هر گز شکست نمی‌خورد. همه نه بوکسور برمه ای توسط یک بوکسور تایلندی شکست خوردند.
مشهورتر از نام «نای خانوم توم» وجود ندارد. اگر چه او مرده اما شهرت و آوازه او زنده است. ما و همه کسانی که بعد از او متولد شده‌اند او را به خوبی می‌شناسند. او برای ملت تایلند و بزرگ‌تر از آن برای تمامی ورزشکاران موای‌تای یک افتخاراست.
دوازده قانون مقدس موای‌تای

به جای انتقاد از جامعه برای کمک به جامعه به پا خیزید.
مؤدب، متواضع و فروتن باشید.
در مورد تمرینات خود در این ورزش خودستایی نکنید.
میهن دوست باشید و از کشورتان با احترام صحبت کنید
با دیگران و خودتان صادق باشید.
در اجرای تمرینات سخت کوش باشید و در حرفه خود از کار، حتی کارهای سخت روگردان نباشید و همیشه آرامش خود را حفظ کنید.
در افکار و عقاید خود مثبت و سازنده.
در قضاوت تیز نظر باشید و اصول اخلاقی را رعایت کنید.
خوش قولی، احترام و یک رنگی را نسبت به سایر ورزشکاران، همکاران و دوستان رعایت کنید.
سعی کنید منظم و صحیح العمل باشید و بیمار گونه در رؤیای موفقیت فرونروید.
به قوانین احترام بگذارید.
درحین مسابقه از برتری به حریف به طرز ناجوانمردانه استفاده نکنید.
المپیک

جدول زمانی فدراسیون جهانی موای‌تای آماتور (IFMA) در به رسمیت شناختن توسط کمیته بین‌المللی المپیک (IOC):
۱۹۹۲ - تأسیس فدراسیون جهانی موای‌تای آماتور (IFMA)
۲۰۱۲ - درخواست رسمی برای به رسمیت شناختن میته بین‌المللی المپیک (IOC)
۲۰۱۶ - دریافت اولین تأیید
۲۰۱۷ - موای‌تای در بازی‌های جهانی گنجانده شده‌است.
۲۰۲۱ - در ۱۰ ژوئن، هیئت مدیره کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) در مورد تأیید کامل فدراسیون جهانی موای‌تای آماتور (IFMA) در سیصد و هشتمین مجمع عمومی کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) در توکیو توافق‌کرد.
۲۰۲۱ - در ۲۰ ژوئیه، مجمع عمومی کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) به فدراسیون جهانی موای‌تای آماتور (IFMA) و مویته رسمیت کامل داد.
موی‌تای در ایران

ورزش موای تای توسط محمد آقا توحیدی در سال ۱۳۶۹ در باشگاه تهران جوان واقع در خیابان مجاهدین اسلام با تشکیل کلاس‌های آموزش آن بنیان‌گذاری گردید و در سال ۱۳۷۳ در فدراسیون ورزش‌های رزمی به ثبت رسید. ریاست سبک به حمداله عبادتی واگذار گردید؛ سپس در سال ۱۳۸۹ توسط جواد نصیری به سطح انجمن موی‌تای ارتقاء یافت و در فدراسیون انجمن‌های ورزشی فعالیت نمود.
برگزاری مسابقات جام ریاست جمهوری در سال ۱۳۹۰ با حضور ۳۰ کشور در ایران، در جزیره کیش برای اولین بار برگزار گردید. برگزاری مسابقات جام ریاست جمهوری در سال ۱۳۹۱ با حضور ۷۰ کشور در ایران در تهران برای اولین بار برگزار گردید.
برگزاری دوره‌های بین‌المللی مربیگری و داوری در ایران در تهران برای اولین بار برگزار شد. انجمن موی‌تای تنها متولی رسمی و قانونی در ایران می‌باشد که زیر نظر فدراسیون انجمن‌های ورزشی فعالیت می‌نمود. اعزام تیم ملی بانوان با حجاب اسلامی برای اولین بار در سال ۱۳۹۱ نیز قابل توجه بود.
پس از چند سال تنش و انتقال انجمن موی‌تای از فدراسیون انجمن‌های ورزشی به فدراسیون انجمن‌های رزمی، در تاریخ ۲۰/۰۲/۱۴۰۱ فرید نقدی را به سمت رئیس انجمن موی‌تای ایران منصوب کرد.
اما فدراسیون بین‌المللی انجمن‌های موی‌تای IFMA  که تنها نهاد موی‌تای عضو کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) می‌باشد، این جابجایی‌ها و انتصاب را مغایر با قوانین بین‌الملل و مردود دانست که به پشتوانه آن جواد نصیری به عنوان نماینده رسمی این فدراسیون به ایران معرفی و پس از سه سال تلاش در سال ۱۴۰۲ انجمن موی‌تای ایران بطور مستقل زیر پوشش وزارت ورزش و جوانان کار خود را آغاز نمود.
(ویراستار)