آنفلوانزا
درمان > داروهای ضد ویروسی

| دارو | روش مصرف | سن تأیید شده برای استفاده |
| --- | --- | --- |
| Oseltamivir | خوراکی | حداقل دو هفتگی |
| Zanamivir | استنشاق | حداقل پنج سالگی |
| Peramivir | تزریق داخل وریدی | حداقل ۱۸ سالگی |
| Laninamivir | استنشاق | دوز ۴۰ میلی‌گرم برای افراد حداقل ۱۰ سال و ۲۰ میلی‌گرم برای افراد زیر ۱۰ سال |
| Baloxavir marboxil | خوراکی | حداقل ۱۲ سالگی |
داروهای ضد ویروسی عمدتاً برای درمان بیماران شدید، به ویژه آن‌هایی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند، استفاده می‌شود. داروهای ضد ویروسی زمانی مؤثر هستند که در ۴۸ ساعت اول پس از ظهور علائم شروع شوند. تجویز بعدی ممکن است هنوز برای کسانی که نقص ایمنی زمینه‌ای دارند، کسانی که علائم شدیدتر دارند یا کسانی که در صورت دفع ویروس هنوز در معرض خطر ابتلا به عوارض هستند، مفید باشد. همچنین، اگر فردی مشکوک به آنفلوآنزا در بیمارستان بستری شود، به جای منتظر ماندن برای بازگشت نتایج آزمایش و در صورت بدتر شدن علائم، درمان ضد ویروسی توصیه می‌شود. اکثر داروهای ضد ویروسی علیه آنفلوآنزا به دو دسته تقسیم می‌شوند: مهارکننده‌های نورآمینیداز (NA) و مهارکننده‌های M2. Baloxavir marboxil یک استثنا قابل توجه است که فعالیت اندونوکلئاز آران‌ای پلیمراز ویروسی را هدف قرار می‌دهد و می‌تواند به عنوان جایگزینی برای مهارکننده‌های NA و M2 برای IAV و IBV استفاده شود.
مهارکننده‌های NA، فعالیت آنزیمی گیرنده‌های NA را هدف قرار می‌دهند، و با تقلید از اتصال اسید سیالیک در محل فعال NA روی ویریون‌های IAV و IBV  انتشار ویروس از سلول‌های آلوده و سرعت تکثیر ویروس مختل می‌شود. مهارکننده‌های NA شامل اسلتامیویر است که به صورت خوراکی به شکل پیش دارو مصرف می‌شود و در کبد به شکل فعال آن تبدیل می‌شود و زانامیویر که پودری است که از طریق بینی استنشاق می‌شود. اسلتامیویر و زانامیویر برای پیشگیری و پیشگیری پس از مواجهه مؤثر هستند و تحقیقات کلی نشان می‌دهد که مهارکننده‌های NA در کاهش میزان عوارض، بستری شدن در بیمارستان و مرگ‌ومیر و طول مدت بیماری مؤثر هستند. علاوه بر این، هرچه مهارکننده‌های NA زودتر ارائه شوند، نتیجه بهتری حاصل می‌شود، اگرچه تجویز دیرهنگام همچنان می‌تواند در موارد شدید مفید باشد. سایر مهارکننده‌های NA شامل لانینامیویر و پرامیویر هستند که دومی می‌تواند به عنوان جایگزینی برای اسلتامیویر برای افرادی که قادر به تحمل یا جذب آن نیستند استفاده شود.
آدامانتان آمانتادین (adamantanes amantadine) و ریمانتادین (rimantadine) داروهای خوراکی هستند که کانال یونی M2 ویروس آنفلوآنزا را مسدود کرده و از برداشته شدن پوشش ویروسی جلوگیری می‌کنند. این داروها فقط در برابر IAV عمل می‌کنند اما به دلیل مقاومت گسترده در بین IAVها به آن‌ها، دیگر برای استفاده توصیه نمی‌شوند. مقاومت به آدامانتان برای اولین بار در H3N2 در سال ۲۰۰۳ ظاهر شد و تا سال ۲۰۰۸ در سراسر جهان گسترش یافت. مقاومت به اسلتامیویر دیگر گسترده نیست زیرا سویه H1N1 همه‌گیر سال ۲۰۰۹ (H1N1 pdm09)، که به آدامانتان‌ها مقاوم است، ظاهراً جایگزین گونه‌های‌های مقاوم در گردش شد. از زمان همه‌گیری ۲۰۰۹، مقاومت به اسلتامیویر عمدتاً در بیمارانی که تحت درمان قرار می‌گیرند، مشاهده شده است، به‌ویژه کودکان ضعیف و کم‌سن‌سال. مقاومت به اسلتامیویر معمولاً در H1N1 گزارش شده است، اما در H3N2 و IBV کمتر گزارش شده است. به همین دلیل، اسلتامیویر به عنوان اولین داروی انتخابی برای افراد دارای سیستم ایمنی مناسب توصیه می‌شود، در حالی که برای افراد دارای نقص ایمنی، اسلتامیویر در برابر H3N2 و IBV و زانامیویر در برابر H1N1 pdm09 توصیه می‌شود. مقاومت به زانامیویر کمتر مشاهده می‌شود و مقاومت به پرامیویر و بالوکساویر ماربوکسیل ممکن است.