stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جنبش من هم در ایران
واکنش‌ها

چندین وکیل گفتند که وکالت آزاردیدگان را به صورت رایگان بر عهده خواهند گرفت. رسانه‌های داخل ایران پس از انتشار خبر دستگیری کیوان امام‌وردی شروع به پوشش گستردهٔ رویداد کردند هرچند صداوسیما تا دست کم ۷ شهریور آن را پوشش نداد.
معصومه ابتکار، معاون رئیس‌جمهور ایران در امور زنان و خانواده، اولین مقامی بود که نسبت به این رویداد واکنش نشان داد. او گفت: «دسترسی به اطلاعات خوب و آموزشِ درستْ کم است و این زمینه را برای خشونت و آزار و اذیت‌های جنسی فراهم می‌کند.» ابتکار از تهیهٔ لایحه تأمین امنیت زنان در برابر خشونت از جمله خشونت جنسی خبر داد. در ۱۴ دی ۱۳۹۹، این لایحه که تقریباً از یک دهه پیش در دست تهیه بود، در هیئت دولت به تصویب رسید و در ۲۴ دی به مجلس ارسال شد. هرچند این لایحه از لحاظ کودک‌همسری یا تجاوز به همسر به استانداردهای بین‌المللی نمی‌رسد، قدمی رو به جلو دانسته شده که طبق آن هر رفتار که به جهت جنسیت بر زن واقع شود «و موجب ورود آسیب یا ضرر به جسم یا روان یا شخصیت، حیثیت یا محدودیت یا محرومیت از حقوق و آزادی‌های قانونی وی گردد» خشونت تعریف شده‌است. به غیر از تجاوز جنسی، لایحه به سایر تعرض‌های جنسی که لزوماً به مقاربت نمی‌انجامند نیز پرداخته و برای مثال، ارسال پیام‌ها یا تصاویر نامتعارف یا مستهجن یا «هرگونه درخواست یا پیشنهاد برقراری رابطهٔ نامشروع با زن» می‌تواند به جزای نقدی، حبس از شش ماه تا دو سال یا ۹۹ ضربه شلاق منجر شود. بر اساس این لایحه قوهٔ قضائیه مکلف شده دفاتر حمایت از زنان خشونت‌دیده یا در معرض خشونت را ایجاد یا تقویت کند و نیروی انتظامی مکلف شده واحد ویژهٔ تأمین امنیت زنان را ایجاد کند.
به گفتهٔ شادی امین، مؤسس شبکهٔ سراسری همکاری زنان ایرانی، این اولین بار در تاریخ جنبش حقوق زنان ایران بود که آنان حس کردند می‌توانند دربارهٔ در معرض خشونت بودن به صورت عمومی صحبت کنند. همچنین این اولین باری بود که جامعه با آن‌ها همدلی کرد و آن‌ها را جدی گرفت. با این حال، او امکان خروج این جنبش از سطح اینترنت و ادامه یافتن در کف خیابان را به دلیل نبود جنبش زنان به صورت منظم و فقدان رهبری نامحتمل دانست. به عقیدهٔ الناز محمدی، از اعضای «دیده‌بان آزار»، گروه آموزش و مقابله با آزار جنسی در تهران، این جنبش در زمینهٔ سوءاستفاده‌های جنسی در ایران یک «نقطهٔ عطف» بوده‌است چراکه «روابط جنسی و خشونت و آزار جنسی بزرگ‌ترین تابوی زنان در ایران» بوده‌اند. آزاده کیان، استاد جامعه‌شناسی دانشگاه پاریس ۷، این جنبش را یک «تابوشکنی تاریخی» در ایران خواند، اقدامی که در تاریخ معاصر ایران برای اولین بار توسط زنان رخ می‌دهد.
آمبرا گوتیرز، مدل ایتالیایی مستقر در نیویورک، از چهره‌های شاخص جنبش جهانی من هم اولین هنرمند بین‌المللی بود که از جنبش من هم ایران حمایت کرد. وی در ویدئویی که یک مؤسسه حقوقی ایرانی و یک شرکت رسانهٔ آمریکایی با مشارکت هم تولید کرده‌اند داستان خود را با زنان ایرانی در میان گذاشت.
گلدمن ساکس

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: شرکت سهامی عام
نماد سهام شرکت: NYSE: GS اس اند پی ۵۰۰
ISIN: US38141G1040 
صنعت: خدمات مالی
بنا نهاده: ۱۸۶۹
بنیانگذاران: مارکوس گلدمن ساموئل ساکس
دفتر مرکزی: ساختمان ۲۰۰ وست‌استریت، نیویورک، ایالات متحده
محدودهٔ فعالیت: جهانی
افراد کلیدی: لوید بلنکفین (رئیس هیئت مدیره) دیوید سالامون (مدیر عامل اجرایی)
خدمات: مدیریت دارایی مدیریت سرمایه‌گذاری بانکداری سرمایه‌گذاری صندوق سرمایه‌گذاری مشترک معاملات اوراق بهادار و سهام اختصاصی
درآمد:  ۳۶٫۵ میلیارد دلار (۲۰۱۹)
سود ناخالص:  ۱۰٫۵ میلیارد دلار (۲۰۱۹)
سود خالص:  ۸٫۴ میلیارد دلار (۲۰۱۹)
مجموع دارایی:  ۱٫۸ تریلیون دلار (۲۰۱۹)
مجموع سهام:  ۹۰٫۸ میلیارد دلار (۲۰۱۹)
تعداد کارکنان: ۳۸٬۳۰۰ نفر (۲۰۱۹)
وبگاه: GoldmanSachs.com
ساختمان ۲۰۰ وست‌استریت دفتر مرکزی گلدمن ساکس در منهتن جنوبی
گلدمن ساکس یا گلدمن سَکس (به انگلیسی: Goldman Sachs) شرکت خدمات مالی و بانکداری چندملیتی آمریکایی است، که بخش عمده فعالیت‌های آن در زمینه ارائه خدمات بانکداری سرمایه‌گذاری، مدیریت دارایی و مدیریت سرمایه‌گذاری، همچنین مبادلات کالا، اوراق بهادار، سهام شرکت‌ها و نیز مدیریت صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک متمرکز می‌باشد.
شرکت گلدمن ساکس در سال ۱۸۶۹ توسط بانکدار آمریکایی آلمانی‌تبار؛ مارکوس گلدمن، در شهر نیویورک تحت نام گلدمن اند کو. تأسیس شد. در سال ۱۸۸۲ گلدمن، دامادش؛ ساموئل ساکس را در کسب‌وکار خود مشارکت داد و در ۱۸۸۵ در پی ورود پسر مارکوس گلدمن؛ هنری گلدمن، نام شرکت به گلدمن ساکس تغییر پیدا کرد. در حال حاضر دفتر مرکزی این شرکت در ساختمان ۲۰۰ وست‌استریت، در منهتن جنوبی، نیویورک قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس نیویورک معامله می‌شود و جزئی از میانگین صنعتی داو جونز به‌شمار می‌آید. گلدمن ساکس هم‌اکنون (سال مالی ۲۰۱۹) با دارایی خالص ۱٫۸ تریلیون دلار، به‌عنوان بزرگ‌ترین بانک سرمایه‌گذاری جهان شناخته می‌شود.
تاریخچه > ۱۸۶۹ تا ۱۹۳۰

گلدمن ساکس در سال ۱۸۶۹ توسط بانکدار آمریکایی آلمانی‌تبار؛ مارکوس گلدمن تحت عنوان شرکت گلدمن اند کو. تأسیس شد. در ۱۸۸۲ داماد گلدمن؛ ساموئل ساکس به کسب‌وکار وی پیوست. در ۱۸۸۵ گلدمن پسر ارشد خود و لودوینگ دریفوس را نیز وارد این مشارکت نمود، سپس نام شرکت به گلدمن ساکس تغییر پیدا کرد.
در طول یک دهه بعد، این مؤسسه مالی بسیار موفق عمل کرد و توانست نام تجاری گلدمن ساکس را به‌عنوان یک شرکت سرمایه‌گذاری معتبر، ثبت نماید، به‌گونه‌ای که در سال ۱۸۹۶ به‌طور رسمی به بازار بورس نیویورک دعوت شد. در سال‌های نخست قرن بیستم، این شرکت بالاترین رقم را در عرضه اولیه سهام به خود اختصاص داده بود. در دسامبر ۱۹۲۸ شرکت تجاری گلدمن ساکس راه‌اندازی شد، اما در پی سقوط بازار سهام در سال ۱۹۲۹ این بخش نیز همچون سایر موسسات مالی فعال آن دوره، منحل گردید.
تاریخچه > ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰

در سال ۱۹۳۰ سیدنی واینبرگ، مشارکت خود را با گلدمن به‌عنوان شریک ارشد شرکت آغاز نمود و در همان سال نیز مدیر عامل اجرایی و رئیس هیئت مدیره گلدمن ساکس گردید. وی تغییرات ساختاری فراوانی را در سازمان اجرایی این شرکت انجام داد، که یکی از مهم‌ترین اقدامات او، متمرکز کردن گلدمن ساکس بر ارائه خدمات بانکداری سرمایه‌گذاری و فاصله گرفتن از خدمات بانکداری تجاری بود. واینبرگ همچنین بخش تحقیقات سرمایه‌گذاری و اوراق قرضه گلدمن را راه‌اندازی کرد. در مجموع سیدنی واینبرگ در ۳۹ سال رهبری‌اش بر مجموعه گلدمن ساکس، که طولانی‌ترین دوره مدیریت در کلیه شرکت‌های فعال در وال استریت را به خود اختصاص می‌دهد، کمک فراوانی به بازگرداندن شهرت از دست رفته گلدمن ساکس، در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ میلادی کرد.
تاریخچه > ۱۹۵۰ تا ۱۹۸۰

گاس لوی در دهه ۱۹۵۰ به‌عنوان یک معامله‌گر اوراق بهادار، تحلیل‌گر و کارشناس بورس، وارد شرکت گلدمن ساکس شد. وی در عمل بنیان‌گذار بخش معاملات اوراق بهادار این مؤسسه می‌باشد. بخش عملیاتی گلدمن ساکس همواره از دو قطب جداگانه و کاملاً مستقل از یکدیگر تشکیل شده‌است. بخش نخست شامل بانکداری سرمایه‌گذاری است، که سیدنی واینبرگ اقدام به تأسیس آن نمود و بخش دوم نیز معاملات بورس اوراق بهادار می‌باشد، که گاس لوی مبتکر راه‌اندازی آن در گلدمن سکس بود.
در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ همواره این دو بخش از شرکت در پی افزایش نفوذ و گسترش فعالیت‌های خود در گلدمن ساکس بودند، ولی با توجه به نفوذ سنگین واینبرگ در این شرکت، بخش بانکداری سرمایه‌گذاری همواره تمرکز اصلی ساکس را به خود اختصاص می‌داد. در سال ۱۹۶۹ در پی بازنشستگی واینبرگ، گاس لوی به‌عنوان شریک ارشد گلدمن ساکس معرفی شد. در طول دهه ۱۹۷۰ این شرکت تحت مدیریت لوی، در شاخه‌های مختلف ارائه خدمات مالی و بانکداری توسعه یافت. در سال ۱۹۷۲ استنلی میلر شریک ارشد گلدمن شد. وی نخستین دفتر بین‌المللی این شرکت را ۲ سال پیش از آن و در ۱۹۷۰ در شهر لندن بنیان نهاده بود. میلر در فاصله سالهای ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۴ زیرمجموعه‌های گلدمن ساکس در حوزه‌های مدیریت ثروت و اوراق درآمد ثابت را راه‌اندازی کرد. در ۱۹۷۶ جان واینبرگ (پسر سیدنی واینبرگ) و جان وایتهد، به‌طور مشترک مسئولیت شرکای ارشد گلدمن ساکس را برعهده گرفتند، که یکی از دستاوردهای مدیریت مشترک آن‌ها در اواخر دهه ۱۹۷۰ ایجاد ۱۴ کسب‌وکار جدید برای این شرکت بود.
تاریخچه > ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۹

در نوامبر ۱۹۸۲ گلدمن شرکت جی. آرون اند کمپانی را خریداری کرد، که در زمینه تجارت کالا؛ با تمرکز بر مبادله طلا و قهوه فعالیت می‌کرد. سپس این شرکت را ادغام نمود و با دارایی‌های آن، بخش تجارت کالای گلدمن ساکس راه‌اندازی شد. لوید بلنکفین مدیرعامل پیشین و از اعضای فعلی هیئت مدیره این شرکت، در پی ادغام شرکت آرون، به گلدمن ساکس پیوست. در اواسط دهه ۱۹۸۰ با جهانی شدن فرایند خصوصی‌سازی شرکت‌های دولتی، گلدمن ساکس بخش مشاوره خصوصی‌سازی خود را تشکیل داد و هم‌زمان با آغاز فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، فعال‌ترین مؤسسه مالی در اجرای فرایند خصوصی‌سازی شرکت‌های روسی بود.
در سال ۱۹۸۶ بخش مدیریت دارایی این شرکت، فعالیت خود را آغاز کرد، که در سال‌های نخست، وظیفه اصلی آن مدیریت بر صندوق‌های سرمایه‌گذاری در گلدمن سکس بود. این شرکت در همین سال، عهده‌دار فروش اولیه سهام شرکت مایکروسافت در بازار بورس نیویورک گردید. در این دوره همچنین به‌عنوان مشاور و کارگزار بورس، بخشی از سهام جنرال موتورز را در بازارهای بورس لندن و بورس توکیو عرضه کرد. گلدمن سکس در اواخر دهه ۱۹۸۰ نخستین شرکتی بود، که به‌طور عمومی اقدام به عرضه اوراق قرضه نمود. در اوایل دهه ۱۹۹۰ با گسترش شبکه خدمات بانکی، بخش بانکداری گلدمن ساکس در فهرست ۱۰ بانک بزرگ ایالات متحده قرار گرفت. رابرت رابین در سال ۱۹۹۰ به‌عنوان مدیرعامل و رئیس هیئت مدیره این شرکت منصوب شد.
در سال ۱۹۹۲ استفان فریدمن جایگزین رابین شد و برای مدت بیش از ۲ سال، تا ۱۹۹۴ در این جایگاه فعالیت کرد. در دوره رهبری رابین و فریدمن بر این مؤسسه، تمرکز اصلی آن‌ها بر جهانی کردن فعالیت‌های گلدمن ساکس بود. این شرکت همچنین در این دوره، به‌عنوان نخستین شرکت آمریکایی، اقدام به ارائه اوراق بهادار در سطح بین‌المللی نمود. در سال ۱۹۹۴ نمایندگی گلدمن ساکس چین در شهر پکن آغاز به‌کار کرد، همچنین در این سال جان کورزین به عنوان مدیرعامل شرکت انتخاب شد. در سال ۱۹۹۶ گلدمن سکس، مشاور شرکت یاهو! در فرایند فروش اولیه سهام آن بود و همین وظیفه را نیز در سال ۱۹۹۸ برای شرکت مخابرات ژاپنی ان‌تی‌تی دوکومو برعهده داشت. در اواخر دهه ۱۹۹۰ میلادی و از سال ۱۹۹۹ هنری پالسون مدیریت گلدمن را برعهده گرفت.
تاریخچه > ۱۹۹۹ تا کنون

یکی از بزرگ‌ترین رویدادها در تاریخ فعالیت گلدمن سکس، فروش اولیه سهام آن در سال ۱۹۹۹ بود. این بحث برای چندین دهه میان شرکای تجاری این شرکت مطرح بود و در نهایت مدیران گلدمن ساکس تصمیم گرفتند، که بخش کوچکی از سهام آن را، به صورت عمومی عرضه نمایند و امروزه همچنان ۴۸٪ از سهام این شرکت به صورت مشارکت شناور نگه‌داشته شده‌است. ۲۲٪ از سهام آن نیز در اختیار کارکنان غیر شریک، ۱۸٪ متعلق به شرکای بازنشسته و دو سرمایه‌گذار دراز مدت؛ بانک سومیتومو و شرکت سرمایه‌گذاری کامیهاما می‌باشد. در مجموع در حدود ۱۲٪ از سهام گلدمن ساکس در ۱۹۹۹ به صورت عمومی واگذار گردید، در پی آن هنری پالسون از سوی هیئت مدیره شرکت، به‌عنوان رئیس هیئت مدیره و مدیر عامل اجرایی انتخاب شد.
در سال ۲۰۰۰ مؤسسه گلدمن ساکس اقدام به خریداری یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های تخصصی بازار بورس نیویورک بنام اسپیر لیدز اند کلاگ، به ارزش ۶٫۳ میلیارد دلار نمود، که در ازای پرداخت بدهی‌هایش به دولت چین واگذار شده بود. این نخستین عرضه الکترونیکی سهام یک شرکت در بانک جهانی به‌شمار می‌آید. در ماه مه سال ۲۰۰۶ پالسون به‌عنوان وزیر خزانه‌داری ایالات متحده آمریکا منصوب شد و در پی خروج پالسون، لوید بلنکفین از سوی هیئت مدیره این شرکت، به مدیرعاملی گلدمن ساکس منصوب گردید. وی هم‌اکنون به‌عنوان یکی از اعضای اصلی هیئت مدیره گلدمن سکس فعالیت می‌کند. هم‌اکنون دیوید سالامون مدیریت عامل گلدمن سکس را برعهده دارد.
برکشایر هاتاوی

در ۲۳ سپتامبر ۲۰۰۸ وارن بافت؛ مالک اکثریت سهام و نیز مدیرعامل شرکت برکشایر هاتاوی، قرارداد سرمایه‌گذاری ۵ میلیارد دلاری را در گلدمن ساکس امضا کرد، همچنین اقدام به خریداری ۵ میلیارد دلار از سهام عادی این شرکت، برای یک دوره ۵ ساله نمود.
دارایی‌های مشکل‌دار

در ماه اکتبر ۲۰۰۸ وزارت خزانه‌داری ایالات متحده آمریکا در ازای دریافت سهام ممتاز گلدمن ساکس، موافقت نمود معادل ۱۰ میلیارد دلار، در طرحی بنام برنامه کمک به دارایی‌های مشکل‌دار، در این شرکت سرمایه‌گذاری نماید.
مدیریت ارشد > مدیرعامل

در طول دوران حیات گلدمن ساکس، ۱۱ مدیرعامل هدایت شرکت را بر عهده داشته‌اند. نخستین و دومین مدیرعامل، در واقع مؤسسان کمپانی؛ مارکوس گلدمن و ساموئل ساکس بودند و آخرین مدیر نیز لوید بلنکفین می‌باشد، که از سال ۲۰۰۶ تاکنون، سکان رهبری گلدمن ساکس را در دست دارد. نکته مشترک منحصربه‌فرد در این ۱۱ مدیر، این است که تمامی آن‌ها همزمان مدیر عامل اجرایی و رئیس هیئت مدیره گلدمن ساکس بوده‌اند.
| نام | سال آغاز | سال پایان |
| --- | --- | --- |
| مارکوس گلدمن | ۱۸۶۹ | ۱۸۹۴ |
| ساموئل ساکس | ۱۸۹۴ | ۱۹۲۸ |
| سیدنی واینبرگ | ۱۹۳۰ | ۱۹۶۹ |
| گاس لوی | ۱۹۶۹ | ۱۹۷۶ |
| جان سی. وایتهد | ۱۹۷۶ | ۱۹۸۵ |
| جان واینبرگ | ۱۹۸۵ | ۱۹۹۰ |
| رابرت رابین | ۱۹۹۰ | ۱۹۹۲ |
| استفان فریدمن | ۱۹۹۲ | ۱۹۹۴ |
| جان کورزین | ۱۹۹۴ | ۱۹۹۸ |
| هنری پالسون | ۱۹۹۸ | ۲۰۰۶ |
| لوید بلنکفین | ۲۰۰۶ | ۲۰۱۸ |
| دیوید سالامون | ۲۰۱۸ | تاکنون |
مدیریت ارشد > هیئت مدیره

فهرست اعضای هیئت مدیره شرکت گلدمن ساکس:
| نام | ملیت | جایگاه | از سال | حقوق | طرح‌های تشویقی | متفرقه | مجموع | شمار سهم | ارزش سهام |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| لوید بلنکفین |  | رئیس هیئت مدیره | ۲۰۰۶ | $۶۰۰٬۰۰۰ | – | $۲۳۵٬۹۴۳ | $۱٬۱۱۳٬۷۷۱ | $۸۳۷٬۱۲۷ | $۶۳٬۲۱۵٬۴۲۲ |
| دیوید واینیر |  | مدیر امور مالی | ۱۹۹۹ | $۶۰۰٬۰۰۰ | – | $۲۲۲٬۴۹۲ | $۱٬۱۰۰٬۳۲۰ | ۵۰۶٬۴۴۵ | $۳۴٬۹۴۲٬۹۰۳ |
| گری کوهن |  | مدیر عملیات | ۲۰۰۶ | $۶۰۰٬۰۰۰ | – | $۱۶۳٬۸۴۱ | $۳٬۶۶۱٬۷۲۹ | $۸۲۸٬۲۵۹ | $۶۱٬۰۳۳٬۱۰۰ |
| جان واینبرگ |  | نایب رئیس هیئت مدیره | ۲۰۰۶ | $۶۰۰٬۰۰۰ | – | $۷۹٬۷۳۶ | $۲۶٬۰۰۲٬۸۹۶ | $۴۳۰٬۹۰۵ | $۳۰٬۶۲۴٬۸۰۶ |
| مایکل ایوانز |  | مدیرعامل گلدمن ساکس آسیا | ۲۰۰۸ | $۶۰۰٬۰۰۰ | – | $۲٬۲۵۰٬۸۵۰ | $۵٬۳۰۸٬۷۳۵ | – | – |
| مایکل شروود |  | رئیس هیئت مدیره گلدمن آسیا | ۲۰۰۸ | – | – | – | – | – | – |
| الن کوهن |  | مدیر امور بین‌الملل | ۲۰۰۴ | – | – | – | – | – | – |
| گریگوری پالم |  | مدیر امور حقوقی | ۱۹۹۹ | – | – | – | – | – | – |
| جان راجرز |  | دبیر هیئت مدیره | ۲۰۰۱ | – | – | – | – | – | – |
| ادیث کوپر |  | مدیر منابع انسانی | ۲۰۰۸ | – | – | – | – | – | – |
| ام. مایکل برنز |  | مدیر اجرایی | ۲۰۱۱ | – | – | – | – | – | – |
| کلائس دالبک |  | مدیر اجرایی | ۲۰۰۳ | – | – | – | – | – | – |
| استفان فریدمن |  | مدیر اجرایی | ۲۰۰۵ | – | – | – | – | – | – |
| بیل جرج |  | مدیر اجرایی | ۲۰۰۲ | – | – | – | – | – | – |
| جیمز جانسون |  | مدیر اجرایی | ۱۹۹۹ | – | – | – | – | – | – |
| لاکشمی میتال |  | مدیر اجرایی و مالک آرسلور میتال | ۲۰۰۸ | – | – | – | – | – | – |
| جیمز شیرو |  | مدیر اجرایی | ۲۰۰۹ | – | – | – | – | – | – |
| دبورا اسپار |  | مدیر اجرایی | ۲۰۱۱ | – | – | – | – | – | – |
پیش‌بینی‌ها

گلدمن ساکس در سال ۲۰۰۵ میلادی پیش‌بینی نمود، که ۴ کشور چین، هند، روسیه و برزیل تا سال ۲۰۱۰ در مسیر توسعه اقتصادی قرار گرفته و دارای بالاترین نرخ رشد اقتصادی خواهند بود، که با گذشت زمان و به واقعیت پیوستن بخش عمده‌ای از پیش‌بینی‌های این مؤسسه، اعتبار بیشتری در میان تحلیل‌گران اقتصادی پیدا نمود. براساس نتایج مطالعات گلدمن ساکس در سال ۲۰۰۷ که علاوه بر آمارهای اقتصادی مبتنی بر سال مالی ۲۰۰۶ محور شاخص‌های محیطی رشد ثبات و شرایط اقتصاد کلان، سرمایه انسانی، شرایط سیاسی، تکنولوژی و نوآوری به‌دست آمده، ۱۱ کشور می‌توانند بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ میلادی، دارای بیشترین نرخ رشد اقتصادی بوده و نگاه سرمایه‌گذاران را به خود معطوف دارند. این کشورها عبارتند از: ایران، کره جنوبی، مکزیک، اندونزی، ترکیه، ویتنام، پاکستان، مصر، فیلیپین، نیجریه و بنگلادش.
ساختمان اداری گلدمن ساکس، مستقر در منهتن، نیویورک
فلیچه ناتالینو

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادروز:  ۲۴ مارس ۱۹۹۲ ‏(۳۲ سال)
زادگاه:  لامتزیا ترمه
قد:  ۱٫۸۷ متر (۶ فوت ۱ ۱⁄۲ اینچ)
پست:  مدافع، مدافع
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
:  باشگاه فوتبال کروتونه
۲۰۰۸–۲۰۰۹:  باشگاه فوتبال جنوآ
۲۰۰۸–۲۰۰۹:  ← باشگاه فوتبال اینتر میلان (قرضی)
۲۰۰۹–۲۰۱۱:  باشگاه فوتبال اینتر میلان
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۲ |  باشگاه فوتبال اینتر میلان |  ۲ |  (۰) |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۲ |  ← باشگاه فوتبال هلاس ورونا (قرضی) |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۱۲ |  ← باشگاه فوتبال کروتونه (قرضی) |  ۱ |  (۰) |
| مجموع |   |  ۳ |  (۰) |
تیم ملی: تیم ملی
| ۲۰۰۸ |  تیم ملی فوتبال زیر ۱۶ سال ایتالیا |  ۹ |  (۰) |
| ۲۰۰۸–۲۰۰۹ |  تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال ایتالیا |  ۲۱ |  (۰) |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۰ |  تیم ملی فوتبال زیر ۱۸ سال ایتالیا |  ۶ |  (۰) |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۱ |  تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال ایتالیا |  ۷ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است. 
دست خط فلیچه ناتالینو
فلیچه ناتالینو (انگلیسی: Felice Natalino؛ زادهٔ ۲۴ مارس ۱۹۹۲) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال هلاس ورونا، باشگاه فوتبال اینتر میلان، و باشگاه فوتبال کروتونه اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال ایتالیا، زیر ۱۷ سال ایتالیا، زیر ۱۸ سال ایتالیا، و زیر ۱۹ سال ایتالیا بازی کرده‌است.
یک زن، دو دوست، چهار عاشق

| یک زن، دو دوست، چهار عاشق | یک زن، دو دوست، چهار عاشق |
| --- | --- |
کارگردان: میکله ماسیمو تارنتینی
فیلمنامه‌نویس: آلساندرو کاپونه   میکله ماسیمو تارنتینی
موسیقی: اوبالدو کنتینیلو
فیلم‌بردار: استلویو ماسی
تاریخ‌های انتشار: ۲۳ نوامبر ۱۹۸۰
مدت زمان: ۹۲ دقیقه
کشور: ایتالیا
زبان: ایتالیایی 
یک زن، دو دوست، چهار عاشق (ایتالیایی: Una moglie, due amici, quattro amanti) یک فیلم کمدی سکسی سبک ایتالیایی به کارگردانی میکله ماسیمو تارنتینی است که در سال ۱۹۸۰ منتشر شد.
گزیدهٔ بازیگران

رنتسو مونتانیانی
الگا کارلاتوس
لوچانو سالچه
لوچو مونتانارو
راجر براون
مارینا هدمن
فرانکو آنگریزانو
ویرا درودی
توماس رودی
رباب

همچنین ببینید: رباب (ربابه خوزستان)
| 0 | 1 |
| --- | --- |
سازهای زهی: سازهای زهی
طبقه‌بندی:  سازهای زهی  زهی زخمه‌ای 
گسترۀ صوتی: گسترۀ صوتی
 وسعت صوتی رباب:  وسعت صوتی رباب
سازهای مرتبط: سازهای مرتبط
 قیچک  رباب (ربابه خوزستان) :  قیچک  رباب (ربابه خوزستان) 
رَباب (Rabab) یک ساز کهن و قدیمی است که خاستگاه آن خراسان قدیم (افغانستان کنونی) است. رباب بیش از یک هزار سال قدمت دارد و گویش پارسی‌اش رواوه می‌باشد. در متون باستانی و یونانی و به ویژه در لاتین «پندورا پرزاروم» نگاشته شده‌است.
تاریخچه

خاستگاه رباب، به اعتقاد جان بیلی، موسیقی‌دان انگلیسی که سالهای زيادی درباره موسيقی محلی افغانستان تحقیق کرده است، شهر هرات است.
گفته شده شخصی بنام «نتن خان» که در قرن ۱۶ میلادی در دامنه‌های پامیر بدخشان می‌زیسته‌است و معاصر اکبر کبیر (سومین پادشاه از سلسله گورکانیان یا امپراتوری مغولی هند) بوده این ساز را بازطراحی کرده‌است.[نیازمند منبع]
این سازِ آرشه‌ای بدنه‌اش مانند رباب کوچک، دو کاسه‌ای است که نخست به شکل ساز آرشه‌ای بوده و با آرشه یا کمان نواخته می‌شده اما به مرور زمان تکامل یافته و با مضرابی به نام ناخنک یا شهباز نواخته می‌شود. این ساز قبلاً دو سیم داشته که بعدها یک سیم دیگر به آن اضافه شده‌است و آن را کمانچه می‌نامند.[نیازمند منبع]
از نوازندگان رباب در ایران به محمدنسیم خوش نواز اشاره کرده و در افغانستان می‌توان به محمد رحیم خوش‌نواز اشاره کرد.
اجزاء تشکیل دهنده

تنهٔ این ساز از چوب توت بی دانه ساخته می‌شود که داخل آن تهی بوده و پوست روی آن از پوست بزغاله کشیده می‌شود، تارهایش در قدیم «زه» یا روده بود که استاد محمدعمر تغییراتی اصلاحی در پرده‌ها و تارهای رباب ایجاد کرد و تار نایلون به کار برد.
رباب مجموعاً از چهار قسمت شکم، سینه، دسته و سر تشکیل شده‌است، شکم در واقع جعبه‌ای به شکل خربزه‌است که بر سطح جلویی آن، پوست کشیده شده و خرکی کوتاه روی پوست قرار گرفته‌است. سینه نیز جعبه‌ای مثلث شکل است که سطح جلویی آن، تا اندازه‌ای گرد و ماهی شکل و از جنس چوب است. در سطح جانبی سینه (سطحی که هنگام نواختن در بالا قرار می‌گیرد)، هفت گوشی تعبیه شده که سیم‌های تقویت کننده صدای ساز به دور آن‌ها پیچیده می‌شوند. بر سطح جانبی دیگر (سطح پائینی)، پنجره‌ای دایره‌ای شکل ساخته شده‌است. دسته ساز نسبتاً کوتاه است و بر روی آن، حدود ده «دستان» بسته می‌شود و بالاخره در سر ساز، مانند، تار جعبهٔ گوشی‌ها قرار گرفته و در سطوح بالائی و پائینی این جعبه، هر یک سه گوشی تعبیه شده‌است، سطح جانبی جعبهٔ گوشی‌ها کمی به طرف عقب ادامه یافته‌است.
تعداد سیم‌های رباب شش یا سه سیم جفتی است که سیم‌های جفت با یکدیگر هم‌صوت کوک می‌شوند، سیم‌های رباب در قدیم از روده ساخته می‌شده درحالی‌که امروز آن‌ها را از نخ نایلون می‌سازند و سیم بم (نظیر گیتار) روی جسم نایلونی‌اش روکشی فلزی دارد. رباب اساساً سازی محلی است و در نواحی خراسان و افغانستان معمول است.
کاسه
بدنه
صفحه
دسته
گوشی‌ها
شیطانک
سیم گیر
سر پنجه (تاج): ا ز چوب توت ساخته می‌شود
پوست: روی قسمت پایینی کاسه کشیده می‌شود و از پوست آهو و پوست بز است.
خرک: از شاخ آهو و گاهی از چوب توت ساخته می‌شود
دستانها: اغلب از زه است گاهی هم از نخ نایلونی و نخ‌های نسوز استفاده می‌شود
مضراب: از جنس شاخ آهو یا پلاستیک است.
تارهای اصلی ۱ و۲ و ۳ روده‌ای نازک، ۴ روده‌ای ضخیم
تارهای فولادی (فولاد)
ریشه‌شناسی واژه رباب

واژه رباب عربی است و معاهده (اقرب الموارد)(منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از متن اللغة)، ابر سفید (از اقرب الموارد) (منتهی الارب) (از شرفنامهٔ منیری) (از منتخب اللغات) (غیاث اللغات) (از متن اللغة) و زن قشنگ و زیبا، نام زنی. (منتهی الارب). نام یک معشوقهٔ عرب بوده. (فرهنگ نظام). نام زنی به حسن مشهور. (انجمن آرا). نام زنی است جمیله معشوقهٔ دعد. (آنندراج) (غیاث اللغات) (از منتخب اللغات). نام زنی به حسن مشهور در عرب. (فرهنگ رشیدی) معنی می‌دهد. «رباب» دختر امرء القیس، همسر حسین بن علی، مادر علی «اصغر» (عبدالله) و سکینه بود. زبان شناسان و فرهنگ نویسان زبان انگلیسی به فارسی - قرن ۱۸ میلادی مانند جان ریچاردسون واژه رباب را با تلفظ‌های گوناگون رُباب (Rubab) و  ِرباب  (Rebab) و رَباب (Rabab) به زبان انگلیسی برگردان کرد.
فرهنگ نویسان فارسی به زبان‌های لاتین (یونانی، فرانسوی و ایتالیایی) قرن ۱۷ واژهٔ رباب را رواوه (Ruwawah), باربط سنگین (Barbitos gravis) , شاشنگ (Shashnag) و پندورای پارسی (Persico Pandura) سیتارا (Cithara)برگردان نموده بودند.
یوهان آوگوست فویلرس (Johann August Vullers) زبان‌شناس و فرهنگ‌نویس آلمانی زادهٔ شهر بن آلمان، در فرهنگ فارسی به لاتین رباب را معرب واژه پارسی رواوه دانسته که در آن آوه یا آواز حزین نهفته‌است. یوهان آوگوست فویلرس در فرهنگ یاد شده در برگ ۵۰۰ خود نام قدیمی رباب چار تاره را این‌گونه شیشکو به کردی کرمانسی شیشاآنگ نگارش نموده‌است.
در متون گذشته و فرهنگ‌های پارسی اسدی توسی تا برهان قاطع برای اشاره به رباب Cithar, Setar, و به رباب چار تار شاشک, شارشک, شوشک و بالاخره شاشنگ آمده‌است. در زبان فارسی ساز ضربتی-زهی و زخمه‌ای رُباب (Robab, Rubab) و سازواره آرشه‌ای یا کمانی رِباب (Rebec, Rebab)از نگاه مرفولوژی زبانی واژه‌های هم‌نویس (Homograph) اند که رونویس یکسان ولی از دیدگاه آواشناسی هم آواز نیستند. هر دو واژه‌ها با احتمال قوی پارسی نیستند و امکان دارد معرب باشند؛ و این هر دو واژه در زبان فارسی از زبان عربی وام گرفته شده باشد. هردو ساز موسیقی باهم شباهت نزدیک دارند که رباب سازی است که با انگشت و مضراب "زده" یا نواخته می‌شود؛ و رباب که به آن مردمان با زبان‌های غیرعربی یعنی هندو ایرانی غیچک (Ghichak) و در زبان هندو ژرمنی آلمانی "گیگی" (Geige) که با کمان "سایده", "شقیده" یا نواخته می‌شود. به زبان‌های هندو اروپایی به رباب عربی Rebec گفته می‌شود.
در حالی که رِباب Robab دو پیکری، دوکاسه‌ای و دو بدنی (Corpus) و مانند سی‌تار دارای ۱۸ تا ۲۱ تار دارد که سه تا چار تار برای ملودی (تارهای اصلی) و ۱۷ و ۱۸ تار برای تشدید ارتعاش (Resonance), ضربات منظم و موزون همین تارهای مهتر باریک‌اند. کاسه‌های رباب به هم نزدیک اند؛ ولی کاسه‌های سیتار یا سوبهار از هم جدا شده و فاصله گرفته‌اند یا بزرگی کاسه دوم کمتر شده و حتی از بین رفته و حتی تغیر جایگاه و سمت داده‌است. در سی تارها کاسهٔ کوچک دومی که در بخش پایانی سر و دستهٔ پنجه قرار داشته، حذف شده‌است. در ساز سوبهار کاسه درعقب سر ساز قرار دارد. غیچک به عنوان «ربیک» یک کاسه‌ای است و تارهای باریک ضربتی تشدید ارتعاشی ندارد. بربط، عود سرود و رباب کوچک، تمام سازواره‌های با پسوند تار در جمله سازهای زهی زخمه‌ای می‌باشند.
درنگاه مترجمان

در ترجمه آثار بزرگان ادبیات و چکامه‌های فارسی نو (از رودکی تا جامی) اسم خاص «رباب» برگردان شده‌است. فریدریش روکرت (Friedrich Rückert) مترجم شاهنامه فردوسی رباب را بکار نبرد است، بلکه از «آهنگ تار» (Saitenklang) بهره گرفته، هامر پورگشتال مترجم معاصر دیوان حافظ نیز به‌جای رباب (Laute) از آهنگ تار استفاده کرده‌است.
انواع ساز

سه اندازه رباب وجود دارد:
رباب بزرگ یا شاه رباب Shahrubab
رباب میانه یا رباب
رباب کوچک یا زیلچه Zeleche
رباب (ربابه خوزستان)
شکل‌های ساز

رباب با کاسه مربعی شکل
رباب با کاسه استوانه‌ای
رباب با کاسه کشتی یا کشکول
رباب با کاسه گلابی شکل
رباب با کاسه کروی شبیه به کمانچه
رباب با کاسه‌ای شبیه سه تار یا تنبور کنونی
رباب با کاسه‌ای بیضی
رباب ساخته استاد حسین قلمی
رباب ساخت افغانستان مربوط به قرن ۱۹
زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم

غزلی با مطلعِ «زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم» غزل شمارهٔ ۳۱۶ از دیوانِ حافظ در تصحیحِ محمد قزوینی و قاسم غنی است.
تضمین

این شعر تضمینی از غزل شمارهٔ ۳۷۱ غزلیات سعدی شیرازی است:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| من از آن روز که در بند توام آزادم |  | پادشاهم که به دست تو اسیر افتادم |
| همه غم‌های جهان هیچ اثر می‌نکند |  | در من از بس که به دیدار عزیزت شادم |
| خرم آن روز که جان می‌رود اندر طلبت |  | تا بیایند عزیزان به مبارک بادم |
| من که در هیچ مقامی نزدم خیمه انس |  | پیش تو رخت بیفکندم و دل بنهادم |
| دانی از دولت وصلت چه طلب دارم هیچ |  | یاد تو مصلحت خویش ببرد از یادم |
| به وفای تو کز آن روز که دلبند منی |  | دل نبستم به وفای کس و در نگشادم |
| تا خیال قد و بالای تو در فکر من است |  | گر خلایق همه سروند چو سرو آزادم |
| به سخن راست نیاید که چه شیرین سخنی |  | وین عجبتر که تو شیرینی و من فرهادم |
| دستگاهی نه که در پای تو ریزم چون خاک |  | حاصل آن است که چون طبل تهی پربادم |
| می‌نماید که جفای فلک از دامن من |  | دست کوته نکند تا نکند بنیادم |
| ظاهر آن است که با سابقه حکم ازل |  | جهد سودی نکند تن به قضا در دادم |
| ور تحمل نکنم جور زمان را چه کنم |  | داوری نیست که از وی بستاند دادم |
| دلم از صحبت شیراز به کلی بگرفت |  | وقت آن است که پرسی خبر از بغدادم |
| هیچ شک نیست که فریاد من آنجا برسد |  | عجب ار صاحب دیوان نرسد فریادم |
| سعدیا حب وطن گر چه حدیثیست صحیح |  | نتوان مرد به سختی که من این جا زادم |
وزن

این شعر بر وزن (فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن) و در بحر رمل مثمن مخبون محذوف سروده شده است.
در اجراها

قوامی در برنامهٔ شمارهٔ ۳۴۶ از مجموعهٔ گل‌های رنگارنگ این غزل را در آوازِ ابوعطا اجرا کرده‌است.