stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سن-ایزیدور (شودییر-آپالاش)

Municipality در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| Saint-Isidore | Saint-Isidore |
| --- | --- |
Municipality: Municipality
استان:  استان کبک
ناحیه: شودییر-آپالاش
منطقه شهری: La Nouvelle-Beauce
Constituted: September 22, 1993
حکومت: حکومت
 • Mayor: Réal Turgeon
 • Federal riding: Beauce
 • Prov. riding: Beauce
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۰۲٫۴۰ کیلومتر مربع (۳۹٫۵۴ مایل مربع)
 • خشکی: ۱۰۲٫۷۱ کیلومتر مربع (۳۹٫۶۶ مایل مربع)
 : There is an apparent contradiction between two authoritative sources
جمعیت (2011): جمعیت (2011)
 • کل: ۲٬۹۴۷
 • تراکم: ۲۸٫۷/کیلومتر مربع (۷۴/مایل مربع)
 • Change (2006–11): افزایش۱۷٫۷%
 • Dwellings: ۱٬۲۰۵
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۴ (EDT)
Postal code(s): G0S 2S0
کد(های) منطقه: 418 and 581
وبگاه: www.saint-isidore.net
سن-ایزیدور، شودییر-آپالاش (به فرانسوی: Saint-Isidore) شهری در منطقه شهری لا نوول-بوس ناحیه شودییر-آپالاش در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۲٬۷۴۲ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۱۰۱٫۱۸ کیلومتر مربع است.
سن-ایزیدور (روسییون)

Parish municipality در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| Saint-Isidore | Saint-Isidore |
| --- | --- |
Parish municipality: Parish municipality
Location within Roussillon Regional County Municipality. : Location within Roussillon Regional County Municipality. 
Saint-Isidore : Saint-Isidore 
مختصات: ۴۵°۱۸′ شمالی ۷۳°۴۱′ غربی﻿ / ﻿۴۵٫۳۰۰°شمالی ۷۳٫۶۸۳°غربی﻿ / 45.300; -73.683: مختصات: ۴۵°۱۸′ شمالی ۷۳°۴۱′ غربی﻿ / ﻿۴۵٫۳۰۰°شمالی ۷۳٫۶۸۳°غربی﻿ / 45.300; -73.683
استان:  استان کبک
ناحیه: مونترژی
منطقه شهری: روسیون
Constituted: July 1, 1855
حکومت: حکومت
 • شهردار: Gilles Yelle
 • Federal riding: Châteauguay—Saint-Constant
 • Prov. riding: Châteauguay—Saint-Constant
مساحت: مساحت
 • کل: ۵۲٫۲۰ کیلومتر مربع (۲۰٫۱۵ مایل مربع)
 • خشکی: ۵۱٫۹۴ کیلومتر مربع (۲۰٫۰۵ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۲۵۸۱
 • تراکم: ۴۹٫۷/کیلومتر مربع (۱۲۹/مایل مربع)
 • Change (۲۰۰۶–۱۱): افزایش۳٫۷%
 • Dwellings: ۱۰۱۱
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۴ (EDT)
Postal code(s): J0L 2A0
کد(های) منطقه: 450 and 579
Access Routes:  Route ۲۰۷  Route ۲۲۱
وبگاه: www.municipalite.saint-isidore.qc.ca
سَن-ایزیدُر، روسییون (به فرانسوی: Saint-Isidore (Roussillon)) قصبه‌ای در منطقه شهری روسیون ناحیه مونترژی در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این قصبه ۲٬۴۷۶ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۵۲ کیلومتر مربع است.
مانوئل بلگرانو

| مانوئل بلگرانو | مانوئل بلگرانو |
| --- | --- |
پرتره‌ای از مانوئل بلگرانو که هنگام حضورش در لندن ترسیم شده است: پرتره‌ای از مانوئل بلگرانو که هنگام حضورش در لندن ترسیم شده است
عضو کمیته پریمرا خونتا: عضو کمیته پریمرا خونتا
دوره مسئولیت ۲۵ مه ۱۸۱۰ – ۲۶ سپتامبر ۱۸۱۰ همکار خوان خوزه، میکوئل د آزونیاگا، مانوئل آلبرتی و دومینگو ماتیو: دوره مسئولیت ۲۵ مه ۱۸۱۰ – ۲۶ سپتامبر ۱۸۱۰ همکار خوان خوزه، میکوئل د آزونیاگا، مانوئل آلبرتی و دومینگو ماتیو
منشی دائم کنسول تجاری: منشی دائم کنسول تجاری
دوره مسئولیت ۲ ژوئن ۱۷۹۴ – آوریل ۱۸۱۰: دوره مسئولیت ۲ ژوئن ۱۷۹۴ – آوریل ۱۸۱۰
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: مانوئل خوزه جاکین دل حسوس بلگرانو ۳ ژوئن ۱۷۷۰ بوئنوس آیرس، فرمانداری ریو د لا پلاتا، نایب‌الملک‌نشین پرو (آرژانتین امروزی)
درگذشته: ۲۰ ژوئن ۱۸۲۰ (۵۰ سال) بوئنوس آیرس، استان‌های متحد ریو د لا پلاتا
ملیت: آرژانتینی
حزب سیاسی: کارلوتیسم، وطن‌پرست
شریک زندگی: ماریا جوزفا ازکورا، ماریا دولورس هلگوئرو
محل تحصیل: دانشگاه وایادولید
تخصص: وکیل
امضا: 
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری:  استان‌های متحد ریو د لا پلاتا
سال‌های خدمت: ۱۸۱۰–۱۸۱۹
فرمانده:  لشکرکشی به پاراگوئه  ارتش شمال  رژیم وطن‌دوستان 
جنگ‌ها/عملیات‌:  تاکوئاری  توکومان  سالتا  ویلکاپوگیو  آیوهوما 
مانوئل خوزه خواکین دل کورازون د خسوس بلگرانو ئی گونزالز (۳ ژوئن ۱۷۷۰–۲۰ ژوئن ۱۸۲۰) که با نام کوتاه‌شده مانوئل بلگرانو (تلفظ اسپانیایی: [mãˈnwel βelˈɣɾano]) شناخته می‌شود، فردی اقتصاددان، وکیل، سیاستمدار، روزنامه‌نگار و رهبر نظامی اهل آرژانتین بود. او در جنگ‌های استقلال آرژانتین شرکت داشت و طراح پرچم آرژانتین است. او به عنوان یکی از اصلی‌ترین چهره‌های لیبرتادور شناخته می‌شود.
زندگی‌نامه > زندگی اولیه

مانوئل خوزه جوکین دل کرازون د حسوس بلگرانو در ۳ ژوئن ۱۷۷۰ در بوئنوس آیرس به عنوان چهارمین فرزند تاجری ایتالیایی به نام دومینگو بلگرانو ئی پری و همسرش، ماریا خوزهفا گونزالس کازرو، در خانه پدری خود به دنیا آمد. این خانه در نزدیکی صومعه سانتو دومینگو، در خیابان سانتو دومینگو، بین خیابان‌های مارتین د تورز و سانتیسیما ترینیداد قرار داشت. (این خیابان‌ها امروز به ترتیب بلگرانو، دفانسا و بولیوار نام دارند). اگرچه این شهر هنوز نسبتاً کوچک بود، بلگرانوها در یکی از ثروتمندترین محله‌های آن زندگی می‌کردند. روز بعد از تولد مانوئل بلگرانو در کلیسای جامع کلانشهر بوینس آیرس غسل تعمید داده شد. از آنجایی که او در قاره آمریکا به دنیا آمده بود، او را یک کریولو می‌دانستند که طبقه‌ای اجتماعی مادون پنینسولارها بود.
پدرش دومنیکو لیگوریایی، اهل شهر ایمپریا، ایتالیا بود. نام خانوادگی مادری او پری بود که او آن را به شکل اسپانیایی پرز ترجمه کرد. نام خانوادگی پدری او بلگرانو بود - به معنای واقعی کلمه «گندم پر»، نامی که نشان دهنده تولید خوب غلات بود. او نام خود را از تلفظ ایتالیایی آن به «دومینگو» اسپانیایی نیز تغییر داد. او یک تاجر ایتالیایی بود که از سوی پادشاه اسپانیا مجاز بود به قاره آمریکا نقل مکان کند و در اسپانیا، ریودوژانیرو و بریتانیا ارتباط داشت. او تأسیس کنسول بازرگانی بوئنوس آیرس را ترویج کرد که پسرش مانوئل چند سال بعد رهبری آن را بر عهده گرفت. مادر بلگرانو ماریا جوزفا گونزالس ایسلاس ای کازرو بود که در شهر سانتیاگو دل استرو، آرژانتین به دنیا آمد. این خانواده پس از اسکالاداها، دومین خانواده ثروتمند در بوینس آیرس بود. آنها ۱۶ پسر داشتند که چهار نفر از آنها فوت کردند. دومینگو بلگرانو پرز یک تجارت خانوادگی را مدیریت کرد و ترتیبی داد تا چهار دخترش با تاجرانی ازدواج سنتی کنند که نمایندگان مورد اعتماد او در باندا اورینتال، استان میسیونس و اسپانیا شوند. هشت پسرش مسیرهای متفاوتی را دنبال کردند: دومینگو خوزه استانیسلائو در کلیسای جامع محلی کشیش شد، در حالی که کارلوس خوزه و خوزه گرگوریو به ارتش پیوستند. مانوئل بلگرانو قرار بود کارهای پدرش را دنبال کند، اما زمانی که علایق دیگری پیدا کرد، برادرش فرانسیسکو خوزه ماریا د ایندیاس بود که به تجارت خانوادگی ادامه داد.
زندگی‌نامه > فعالیت‌ها

وی در زمان انقلاب فرانسه در دانشگاهی در اسپانیا، با ایده‌های عصر روشنگری آشنا شد. وی پس از مدتی به موطن خود درنایب‌الملک‌نشین ریو د لا پلاتا بازگشت و در آنجا به عضوی برجسته در جمعیت کریولوهای بوینس آیرس بدل شد و سعی کرد برخی از ایده‌های سیاسی و اقتصادی جدید را ترویج دهد، اما با مقاومت شدید پنینسولارهای محلی مواجه شد. این طرد، او را به سمت گرایش به خودمختاری بیشتر وطنش از رژیم استعماری اسپانیا سوق داد. در ابتدا، او خواهان ترویج کارلوتیسم و حمایت از به سلطنت نشاندن کارلوتا خوآکینا بود. پس از آن حامی انقلاب می شد و این انقلاب توانست بالتاسار هیدالگو د سیسنروس را در مورخهٔ ۲۵ مه ۱۸۱۰ از قدرت برکنار کند. بلگرانو پس از پیروزی انقلاب به عنوان یکی از اعضای رای‌دهنده پریمیرا خونتا، که نظام جدید سیاسی منطقه بود، انتخاب شد.
او به عنوان نمایندهٔ خونتا، حمله به پاراگوئه را رهبری کرد که ناکام ماند. سربازان وی در نبردهای کامپیچوئلو و پاراگواری از نیروهای برناردو د ولاسکو شکست خوردند. اگرچه او شکست خورد، اما این لشکرکشی‌ها زنجیره‌ای از وقایع را آغاز کرد که منجر به استقلال پاراگوئه در مه ۱۸۱۱ شد. او به نزدیکی روساریو عقب‌نشینی کرد تا آن شهر را در برابر حمله احتمالی سلطنت‌طلب‌های ساکن باندا اورینتال تقویت کند. در آنجا، او پرچم آرژانتین را طراحی نمود. شورای سه‌نفره اول این پرچم را تأیید نکرد و رسمیت نبخشید؛ اما به دلیل کندی ارتباطات، بلگرانو تنها چند هفته بعد از آن مطلع شد و همراه پرچمش ارتش شمال را به سوی خوخوئی رهبری کرد. در آنجا بلگرانو با دانش بر این که در مقابل ارتش‌های سلطنت‌طلب، که از پروی علیا آمده بودند، در موقعیت ضعف استراتژیکی قرار داشت، دستور خروج از خوخوئی را صادر کرد و کل جمعیت استان خوخوئی را به سان میگوئل دو توکومان کوچانید. ضد حمله او در نبرد توکومان منجر به یک پیروزی استراتژیک کلیدی شد و کمی بعد منجر به پیروزی کامل بر ارتش سلطنت‌طلب پیو تریستان در نبرد سالتا شد. با این حال، تهاجم عمیق‌تر او به پروی علیا منجر به شکست در نبردهای Vilcapugio و Ayohuma شد و در نتیجه شورای سه‌نفره دوم فرماندهی ارتش شمال را به خوزه سن مارتین سپردند. در آن زمان، مجلس سال سیزدهم استفاده از پرچم بلگرانو را به عنوان پرچم جنگ ملی تأیید کرد.
بلگرانو سپس به همراه برناردینو ریواداویا برای مأموریت دیپلماتیک خود، به اروپا رفت تا از دولت انقلابی حمایت کند. او به موقع بازگشت تا در کنگره توکومان، که منجر به استقلال آرژانتین (۱۸۱۶) شد، شرکت کند. او طرح اینکا را معرفی کرد که خواهان ایجاد یک پادشاهی مشروطه از نسل اینکاها، به عنوان رئیس دولت، بود. این پیشنهاد از حمایت سان مارتین، مارتین میگوئل د گومس و بسیاری از نمایندگان استانی برخوردار بود؛ اما توسط نمایندگان بوینس آیرس به شدت رد شد. کنگره توکومان استفاده از پرچم بلگرانو، به عنوان پرچم ملی، را تأیید کرد. پس از این، بلگرانو دوباره فرماندهی ارتش شمال را بر عهده گرفت، اما مأموریت او محدود به حفاظت از سان میگل د توکومن در برابر پیشرفت‌های نظامی سلطنت‌طلبان بود؛ در حالی که سان مارتین ارتش آند را برای حمله‌ای با گذر از کوهستان آند آماده می‌کرد. هنگامی که بوئنوس آیرس در معرض حملهٔ خوزه ژرواسیو آرتیگاس و استانیسلائو لوپز بود، بلگرانو ارتش را به سمت جنوب حرکت داد، اما نیروهایش در ژانویه ۱۸۲۰ شورش کردند. بلگرانو در ۲۰ ژوئن ۱۸۲۰ بر اثر بیماری آبسه درگذشت. گفته می‌شود واپسین جمله‌ای که گفت «آه، ای وطنم!» بود.
نشان ملی خانواده بلگرانو
سن-بارنابه-سود، کبک

مکان در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| Saint-Barnabé-Sud | Saint-Barnabé-Sud |
| --- | --- |
شهرداری: شهرداری
Location within Les Maskoutains Regional County Municipality.: Location within Les Maskoutains Regional County Municipality.
استان:  استان کبک
ناحیه: مونترژی
منطقه شهری: له ماسکوتن
Constituted: July 1, 1855
حکومت: حکومت
 • شهردار: Richard Leblanc
 • Federal riding: Saint-Hyacinthe—Bagot
 • Prov. riding: Saint-Hyacinthe—Bagot
مساحت: مساحت
 • کل: ۵۸٫۱۰ کیلومتر مربع (۲۲٫۴۳ مایل مربع)
 • خشکی: ۵۷٫۴۰ کیلومتر مربع (۲۲٫۱۶ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۱): جمعیت (۲۰۱۱)
 • کل: ۸۵۹
 • تراکم: ۱۵٫۰/کیلومتر مربع (۳۹/مایل مربع)
 • Change (2006–11): کاهش۰٫۶%
 • Dwellings: ۳۴۶
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۴ (EDT)
Postal code(s): J0H 1G0
کد(های) منطقه: 450 and 579
Access Routes:  Route ۲۳۵
سن-بارنابه-سود (به فرانسوی: Saint-Barnabé-Sud) شهری در منطقه شهری له ماسکوتن ناحیه مونترژی در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۸۸۱ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۵۷٫۰۸ کیلومتر مربع است.
سامرست، تگزاس

مکان
| Somerset, Texas | Somerset, Texas |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location of Somerset, Texas: Location of Somerset, Texas
مختصات: ۲۹°۱۳′۳۷″ شمالی ۹۸°۳۹′۲۷″ غربی﻿ / ﻿۲۹٫۲۲۶۹۴°شمالی ۹۸٫۶۵۷۵۰°غربی﻿ / 29.22694; -98.65750: مختصات: ۲۹°۱۳′۳۷″ شمالی ۹۸°۳۹′۲۷″ غربی﻿ / ﻿۲۹٫۲۲۶۹۴°شمالی ۹۸٫۶۵۷۵۰°غربی﻿ / 29.22694; -98.65750
ایالت: تگزاس
County: شهرستان بیر، تگزاس
مساحت: مساحت
 • کل: ۲٫۰ مایل مربع (۵٫۲ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۲٫۰ مایل مربع (۵٫۲ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۶۴۶ فوت (۱۹۷ متر)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۱٬۵۵۰
 • تراکم: ۷۷۳٫۷/مایل مربع (۲۹۸٫۷/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 78069
کد منطقه: 830
استاندارد پردازش اطلاعات فدرال: 48-68708
GNIS feature ID: 1368603
سامرست، تگزاس (به انگلیسی: Somerset, Texas) یک شهر در ایالات متحده آمریکا با جمعیت ۱٬۵۵۰ نفر است که در تگزاس واقع شده‌است.
امراپورا

Township of ماندالی در Mandalay
| Amarapura အမရပူရ မြို့နယ် | Amarapura အမရပူရ မြို့နယ် |
| --- | --- |
Township of ماندالی: Township of ماندالی
Amarapura Township: Amarapura Township
AmarapuraLocation in Burma: AmarapuraLocation in Burma
مختصات: ۲۱°۵۴′ شمالی ۹۶°۰۳′ شرقی﻿ / ﻿۲۱٫۹۰۰°شمالی ۹۶٫۰۵۰°شرقی﻿ / 21.900; 96.050: مختصات: ۲۱°۵۴′ شمالی ۹۶°۰۳′ شرقی﻿ / ﻿۲۱٫۹۰۰°شمالی ۹۶٫۰۵۰°شرقی﻿ / 21.900; 96.050
منطقه: Mandalay
شهر: ماندالی
Township: امراپورا
تاسیس‌شده: 13 May 1783
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۶:۳۰ (MST)
کد(های) منطقه: 2 (mobile: 69, 90)
امراپورا (به لاتین: Amarapura) یک منطقهٔ مسکونی در میانمار است که در امراپورا واقع شده‌است.
مایک میلاش

مایک میلاش(به انگلیسی: Mike Milosh) که بیشتر با نام میلاش شناخته می‌شود، (زادهٔ ۱۷ آوریل ۱۹۷۶)، خواننده و نوازنده کانادایی است. وی بنیان‌گذار و تنها عضو کنونی دوئت موسیقی رای است.
| میلاش | میلاش |
| --- | --- |
اجرای میلاش در اسلو در ۲۰۱۸: اجرای میلاش در اسلو در ۲۰۱۸
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام تولد: مایکل میلاش
زاده: ۱۳ آوریل ۱۹۷۶ ‏(۴۸ سال)
خاستگاه: تورنتو، اونتاریو، کانادا
ژانر: الکترونیک
پیشه(ها): نوازنده
ناشر(ان): Plug Research Studio !K7
همکاری‌های مرتبط: پال فیسترر زویی کیتینگ رای
وبگاه: milosh.bandcamp.com
ترانه‌شناسی > آلبوم‌های انفرادی

| باعث میشی حس کنم (۲۰۰۴)> شماره | باعث میشی حس کنم (۲۰۰۴)> نام | باعث میشی حس کنم (۲۰۰۴)> مدت |
| --- | --- | --- |
| ۱. | «You Make Me feel» | ۴:۴۳ |
| ۲. | «Your Taste» | ۳:۲۳ |
| ۳. | «Simple People» | ۴:۱۵ |
| ۴. | «Push» | ۳:۱۸ |
| ۵. | «Creepy» | ۳:۵۰ |
| ۶. | «Something Good» | ۳:۰۲ |
| ۷. | «The Sky Is Grey» | ۵:۴۱ |
| ۸. | «Your Voice» | ۳:۲۵ |
| ۹. | «Do You Like Me» | ۳:۱۴ |
| ۱۰. | «Time Steals the Day» | ۳:۴۱ |
| ۱۱. | «Frozen Pieces» | ۴:۲۰ |
| میم (۲۰۰۶)> شماره | میم (۲۰۰۶)> نام | میم (۲۰۰۶)> مدت |
| --- | --- | --- |
| ۱. | «It's Over» | ۵:۰۴ |
| ۲. | «Falling Away» | ۴:۰۹ |
| ۳. | «Couldn't Sleep» | ۴:۱۱ |
| ۴. | «You Fill Me» | ۴:۵۳ |
| ۵. | «Instrumental» | ۳:۵۹ |
| ۶. | «I'm Trying» | ۵:۴۱ |
| ۷. | «The City» | ۴:۱۴ |
| ۸. | «My Life» | ۴:۱۴ |
| ۹. | «This Way» | ۳:۳۸ |
| ۱۰. | «Run Away» | ۵:۳۶ |
| ۱۱. | «Playing with Yen» | ۴:۱۵ |
| ۱۲. | «In Your Arms» (iTunes bonus track) | ۵:۲۱ |
| iii (2008)> شماره | iii (2008)> نام | iii (2008)> مدت |
| --- | --- | --- |
| ۱. | «Awful Game» | ۴:۳۰ |
| ۲. | «Another Day» (featuring Zoë Keating on cello) | ۴:۰۲ |
| ۳. | «Gentle Samui» | ۵:۰۰ |
| ۴. | «Remember the Good Things» | ۵:۵۶ |
| ۵. | «Warm Waters» | ۲:۴۱ |
| ۶. | «Hold My Breath» | ۵:۰۹ |
| ۷. | «Wrapped Round My Ways» | ۵:۰۸ |
| ۸. | «Leaving Samui» | ۳:۱۸ |
| ۹. | «World» (featuring Adam Damelin on guitar) | ۶:۵۱ |
| ۱۰. | «Below» (bonus track) | ۶:۱۰ |
| جتلگ (۲۰۱۳)> شماره | جتلگ (۲۰۱۳)> نام | جتلگ (۲۰۱۳)> مدت |
| --- | --- | --- |
| ۱. | «Do You Want What I Need» | ۵:۲۷ |
| ۲. | «Hear in You» | ۳:۴۰ |
| ۳. | «Skipping» | ۳:۰۳ |
| ۴. | «Don't Call It» | ۳:۲۳ |
| ۵. | «Jetlag» | ۳:۴۷ |
| ۶. | «Stakes Ain't High» | ۳:۴۷ |
| ۷. | «Hold Me» | ۸:۱۳ |
| ۸. | «Slow Down» | ۳:۲۰ |
| ۹. | «Water» | ۵:۱۲ |
| ۱۰. | «This Time» | ۵:۰۹ |
ترانه‌شناسی > رای > آلبوم‌ها

Woman (۲۰۱۳)
Blood (۲۰۱۸)
Blood Remixed (۲۰۱۸)
Spirit (۲۰۱۹)
Home (۲۰۲۱)
ترانه‌شناسی > رای > ئی پی‌ها

The Fall (ریمیکس) (۲۰۱۲)
عامر حمودی حسن السعدی

عامر حمودی حسن السعدی در یک کنفرانس مطبوعاتی در مورد ترتیبات عملی برای بازگشت بازرسان تسلیحاتی سازمان ملل به عراق (۱ اکتبر ۲۰۰۲)
یک بازرس تسلیحاتی سازمان ملل در عراق
عامر حمودی حسن السعدی (متولد ۵ آوریل ۱۹۳۸)، «نابغه سازمانی پشت برنامه ابرسلاح‌های عراق» و رابط صدام حسین با بازرسان سازمان ملل در آستانه تهاجم سال ۲۰۰۳ بود. او همچون حسین کامل المجید، اصرار داشت که عراق سلاح‌های ممنوعه خود را نابود کرده‌است. در حالی که ایالات متحده اظهارات او را به عنوان یک دروغگو رد کرد، اما شکست بعدی در کشف سلاح‌های کشتار جمعی توسط گروه بررسی عراقی، این موضوع ثابت شد.
او نفر شماره ۳۲ در لیست افراد تحت تعقیب ایالت متحده بود.
بازداشت

او در ۱۲ آوریل ۲۰۰۳ خود را به نیروهای ائتلاف تسلیم کرد و با کمک خبرنگاران زد د اف از آن‌ها خواست تا ناظر تسلیم شدن وی باشند و آن را مستند کنند. او در فرودگاه بین‌المللی بغداد به عنوان «بازداشتی با ارزش بالا» بازداشت شد. به همین دلیل او ۲۳ ساعت در روز در سلول انفرادی قرار داشت. کمیته بین‌المللی صلیب سرخ در گزارش محرمانه خود به مقامات ائتلاف اعلام کرد که این «نقض جدی کنوانسیون‌های سوم و چهارم ژنو» است. او هم اولین فرد حاضر در فهرست افراد تحت تعقیب قرار داشت که خود را تسلیم کرد و هم اولین فرد این فهرست بود که توسط ایالات متحده بازداشت شد.
بر اساس پاسخ مکتوب پارلمان توسط دنیس مک‌شین، نماینده مجلس به آنگوس رابرتسون، دیگر نماینده مجلس، عامر السعدی در ۱۸ ژانویه ۲۰۰۵ توسط ایالات متحده آزاد شد. با این حال، همان‌طور که در اینجا توضیح داده شد، این ادعا بسیار مشکوک است. یک مقاله نیوزویک در ۲۰ ژوئن ۲۰۰۵ گزارش داد که «یکی از مقامات وزارت امور خارجه آزادی السدی را انکار کرد» در حالی که در ژوئیه ۲۰۰۵ (یعنی خیلی پس از ژانویه)، دکتر راد بارتون، دانشمند استرالیایی که یکی از معاونان کلیدی چارلز دوئلفر بود، تقاضای قاطعانه ای برای آزادی دکتر السعدی کرد، که مطمئناً نشان می‌دهد که وی هنوز معتقد بود که او در بازداشت است. السعدی در سال ۲۰۰۵ آزاد شد.
حرفه

او مدرک دکترای شیمی فیزیک را از کالج فناوری دانشگاه ساری دریافت کرد. او در طول تحصیل خود، در اکتبر ۱۹۶۳ با یک آلمانی در لندن ازدواج کرد. خانم السعدی فرزندان خود را در هامبورگ بزرگ کرد.
او در سال ۱۹۹۴ با درجه سپهبد بازنشسته شد و به سمت مشاور علمی ریاست جمهوری منصوب شد.
شهر النماص

مکان در 23x15px|border |alt=|link= عربستان سعودی
| al-Namas  النماص | al-Namas  النماص |
| --- | --- |
Province: استان عسیر
شهر النماص (به عربی: محافظة النماص) یک منطقهٔ مسکونی در عربستان سعودی است که در استان عسیر واقع شده‌است.
الحصن (ابین)

مکان در 23x15px|border |alt=|link= یمن
| الحصن | الحصن |
| --- | --- |
استان: استان ابین
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳ (Yemen Standard Time)
الحصن (ابین) (به عربی: الحصن) یک منطقهٔ مسکونی در یمن است که در استان ابین واقع شده‌است.
آران و بیدگل

| آران و بیدگل | آران و بیدگل |
| --- | --- |
کشور:  ایران
استان: اصفهان
شهرستان: آران و بیدگل
بخش: مرکزی
نام(های) دیگر: آرو ویگل
نام(های) پیشین: گل‌آرا، آرو بیدگل، چهل‌حصاران، آران
سال شهرشدن: ۱۳۳۲
مردم: مردم
جمعیت: ۹۲٬۲۸۷ (سال ۱۴۰۳)
رشد جمعیت: ۸٪+ (سال ۱۳۹۰تا ۱۳۹۵)
میانگین دمای سالانه: ۲۸/۷
روزهای یخبندان سالانه: ۵۰–۶۰ روز
اطلاعات شهری: اطلاعات شهری
شهردار: محسن صانعی
تأسیس شهرداری: ۱۳۳۲
ره‌آورد: قالی، فرش، گلیم، تابلو فرش، سجاده فرش، نان عباس‌علی (نوعی نان شیرین)، سُوّونی (نوعی سوهان محلی)
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۳۱
وبگاه: https://aranbidgol.ir
شناسهٔ ملی خودرو:  ایران ۴۳ س
کد آماری: ۱۴۲۳
  آران و بیدگل  روی نقشه ایران ۳۴°۰۳′۲۰″شمالی ۵۱°۲۸′۴۵″شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۰۵۵۵۱۴°شمالی ۵۱٫۴۷۹۱۷۷°شرقی﻿ / 34.055514; 51.479177   :   آران و بیدگل  روی نقشه ایران ۳۴°۰۳′۲۰″شمالی ۵۱°۲۸′۴۵″شرقی﻿ / ﻿۳۴٫۰۵۵۵۱۴°شمالی ۵۱٫۴۷۹۱۷۷°شرقی﻿ / 34.055514; 51.479177   
 :  
آران و بیدگل، شهری در استان اصفهان و مرکز شهرستان آران و بیدگل است.
جغرافیا

این شهر در جنوب غربی دریاچهٔ نمک واقع شده و فاصله آن از دریاچه نمک ۳۵ کیلومتر است.
این شهر با وسعت ۶۰۵۱ کیلومتر مربع، از طریق دو جاده اصلی به کاشان و شبکه راه‌های اصلی کشور مرتبط می‌شود. به لحاظ کویری بودن منطقه، ۱۹۰۰ کیلومتر مربع (۳۱ درصد مساحت شهرستان) در تپه‌های شنی قرار گرفته که در اصطلاح محلی به آن بند ریگ می‌گویند.
در اعماق و سطح زمین‌های نواحی شمال شهرستان معادن غنی و فراوانی وجود دارد که مهم‌ترین آن‌ها حوزه‌های وسیع نفت و دریاچه نمک آران و بیدگل با وسعت ۲۰۰۰ کیلومتر مربع است. از کوه‌های شهرستان آران و بیدگل می‌توان به کوه یخاب با ارتفاع ۲۳۸۸ متر در ۶۰ کیلومتری شرقی شهر، کوه آبریزان و بند ریگ اشاره کرد.
آب و هوا

آب و هوای این منطقه گرم و خشک با تابستانهای گرم و سوزان و زمستانهای سرد و خشک بوده و حداکثر دمای هوا در تابستان به بیش از ۵۵ درجه سانتیگراد و حداقل برودت هوا در زمستان به ۷- درجه سانتیگراد می‌رسد.
بارش سالیانه حدود ۱۳۸ میلیمتر و میانگین دمای سالانه ۱۹/۹ درجه سانتیگراد است اما دما دما در پاییز و بهار معتدل بوده و در این فصول توریست‌های زیادی از اقصی نقاط جهان به این شهر زیبا می‌آیند.
تاریخچه

تحقیقات باستان‌شناسی نشان داده است که انسان عهد حجر که تازه از کوه فرود آمده و در دشت سکونت گزیده بود، بر روی همان مسیر کمانی شکل اطراف کویر نمک استقرار یافته بود و این قرارگاه‌های انسانی که تاکنون شناخته شده‌اند در تپه سیلک، قم، ری و دامغان بوده است.
پس از آنکه تپه سیلک (در ۱۴ کیلومتری جنوب غرب)، در اوایل هزاره اول (پیش از میلاد مسیح) تخریب شد، مهاجمان پیروز فین کنونی را مسکن خویش قرار دادند و در اطراف آنجا آبادیهای کوچک و بزرگی مانند آران دشت، بیدگل، نوش‌آباد، نیاسر و ورزآباد پدید آمد.
در دوره صفوی ژان شاردن که از این منطقه بازدید می‌کند در مورد آران (و بیدگل) می‌گوید:
در دوره قاجار، آران و بیدگل به صورت دو قریه جدا از هم وجود داشت. عبدالرحیم کلانتر ضرابی در این باره می‌گوید:
↑  https://www.imna.ir/news/680488
↑  دریاچه نمک مسیله (آران و بیدگل) بایگانی‌شده  در ۶ ژوئیه ۲۰۱۷ توسط Wayback Machine، کویرها و بیابان‌های ایران
↑  «فرمانداری آران و بیدگل». بایگانی‌شده از اصلی در ۳۰ اکتبر ۲۰۱۶. دریافت‌شده در ۳۰ اکتبر ۲۰۱۶.
↑  ایران از آغاز تا اسلام، رومن گیرشمن، ترجمه محمد معین، شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ ۹، صفحه ۷ دیباچه
↑  تاریخ اجتماعی کاشان، حسن نراقی، چاپ ۱۳۶۵، صفحهٔ ۲۴
↑  سیاحتنامه شاردن، نوشته ژان شاردن، ترجمه محمد عباسی، جلد ۳، صفحهٔ ۸۶
↑  تاریخ کاشان، عبدالرحیم کلانتر ضرابی، به کوشش ایرج افشار، صفحه ۳۲ و صفحهٔ ۱۳۱
پس از دوره قاجار آران و بیدگل هر یک بر اساس قوانین تقسیمات کشوری دارای شهرداری جداگانه بودند و سال تأسیس شهرداری آن‌ها به ترتیب ۱۳۳۲ و ۱۳۳۳ خورشیدی بوده است. اولین شهردار آران در این دوره محمدتقی صباحی بود.
در سال ۱۳۵۴ خورشیدی بنابر تصمیم وزارت کشور این دو شهر تحت عنوان گل‌آرا یکپارچه شدند و از بخش آران و از توابع کاشان در محدوده استان مرکزی قرار گرفت.
در مردادماه سال ۱۳۷۵ بر اساس مصوبه هیئت وزیران، بخش آران از شهرستان کاشان جدا و به عنوان شهرستان آران و بیدگل شامل دو بخش مرکزی و کویرات در تقسیمات کشوری شناخته شد.
قدیمی‌ترین اثر مکتوبی که به آران اشاره دارد، کتاب الاعلاق النّفیسه نوشته ابن رسته است که در سال ۲۹۰ قمری به زبان عربی نگاشته شده و در سالهای اخیر توسط دفتر انتشارات امیرکبیر ترجمه و چاپ شده است. در صفحه ۱۸۱ این اثر از آران به عنوان یکی از آبادیهایی که در دوران انوشیروان دارای قصرهایی بوده است، یاد می‌کند.
درکتاب تاریخ قم که۱۳۰۰ سال پیش نوشته شده از آران و وشاد و هراسکان نامبرده شده است.
مطابق نوشته‌های عباس علیجانزاده آرانی، این شهر از دو بخش مجزا و همجوار آران و بیدگل با فاصله کوچه‌ای تنگ تشکیل شده بود که در اسفند ۱۳۴۴ دیوارها فرو ریخت و هر دو بخش یکی شدند و شهر آران و بیدگل به‌وجود آمد.
سبب نام‌گذاری (وجه تسمیه) > آران

اسامی آران، آرو، آرو بیدگل، ویگل، گل‌آرا، نامهای رسمی و محلی این منطقه بوده است. دربارهٔ سبب این نام‌گذاری نظریات متعددی ابراز شده که به برخی از آن‌ها اشاره می‌شود
واژه آران به معنای جایگاه مقدس و مکان گرمسیر است و اصل این واژه از «آرین» (نام دیگر قوم آریا یا ایریا) بوده است. نظام وفا آرانی در مجموعه آثار خود دربارهٔ آران می‌گوید:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| شنیدم که آران از آن نام جست |  | که بد مرکز آریایی نخست |
| وزان نام بردار آرانی است |  | که خود ز اولین قوم ایرانی است |
آران یا آلان یعنی کاشانه و لانه نیز هست. نام کاشان و قزوین نیز از نام این قوم کاسپین‌ها گرفته شده است.
آر به معنی بزرگ و قهرمان و دلیر و آران سرزمین دلیران است.[نیازمند منبع]
آران به معنی سرزمین شرق و آفتاب هم آمده است.[نیازمند منبع]
احتمالاً این مردم از نظامیان و لشکریانی بنام آران بد بوده‌اند که شاید نام آران و بیدگل از این اسم باشد و گرنه گلی در این ناحیه چندان نمی‌روید که وجه تسمیه گل داشته باشد مگر آن لشکر گم شده در کویر لشکر آران بدگل (نام آن سپهبد) باشد.[نیازمند منبع]
آران به معنی ایران کوچک است.
سبب نام‌گذاری (وجه تسمیه) > بیدگل

واژه بیدگل تغییریافته ویگل، شهر باستانی در کنار شهر قدیمی هراسکان (شهر بزرگ باستانی) است.[نیازمند منبع]
بیم گل یا هراس کان محل ترس به دلیل داشتن کوچه و خانه‌های عجیب و غریب آن بوده است.
سلیمان صباحی بیدگلی از شاعران نامی و از نامیان دوران موسوم به نهضت بازگشت ادبی در وصف شهر خود یعنی بیدگل چنین می‌سراید:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| وطن به بیدگل، اما کسی ندیده صباحی |  | به دست دسته گل، یا به فرق سایه بیدم |
مردم > زبان و لهجه

مقالهٔ اصلی: لهجه آرانی
یکی از ویژگی‌های منحصر به فرد این منطقه، تنوع لهجه ای بسیار زیاد است. به گونه ای که ممکن است دو چند همسایهٔ دیوار به دیوار به لهجه‌های مختلف صحبت کنند یا حتی در سخنان خود از اصطلاحات و الفاظی بهره ببرند که دیگران متوجه آن نشوند. آران و بیدگل زبانی خاص دارد که تیره ای از زبان پهلوی قدیم(زبان‌های ایران مرکزی)است.
مردم > جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۶۵٬۴۰۴ نفر (۲۰٬۳۱۵ خانوار) بوده است.
| جمعیت تاریخی> سال | جمعیت تاریخی> جمعیت | جمعیت تاریخی> ±% |
| --- | --- | --- |
| ۱۳۴۵ | ۲۳٬۲۶۵ | —     |
| ۱۳۵۵ | ۳۲٬۰۳۲ | ۳۷٫۷٪+ |
| ۱۳۶۵ | ۴۲٬۲۶۵ | ۳۱٫۹٪+ |
| ۱۳۷۰ | ۵۴٬۷۶۶ | ۲۹٫۶٪+ |
| ۱۳۷۵ | ۵۷٬۰۷۰ | ۴٫۲٪+ |
| ۱۳۸۵ | ۵۵٬۶۵۱ | ۲٫۵٪− |
| ۱۳۹۰ | ۶۰٬۲۹۰ | ۸٫۳٪+ |
| ۱۳۹۵ | ۶۵٬۴۰۴ | ۸٫۵٪+ |
نجف ایران
محمد هلال ابن علی در شهرستان آران و بیدگل
مراکز دیدنی و جاذبه‌های گردشگری

یخچال تاریخی و خشتی
معروف به یخچال مختص آباد
واقع در منطقه مختص آباد کوچه ولایت چهارم
بنایی بسیار زیبا و کم‌نظیر