stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ولایت پنجشیر
مردم

مطابق احصائیه سال ۱۳۹۹ جمعیت ولایت پنجشیر ۱۷۲٬۸۹۵ نفر است که ۲۱٬۲۷۷ نفر آنان در ولسوالی بازارک زندگی می‌کنند. بیشتر باشندگان ولایت پنجشیر تاجیک با اقلیت هزاره هستند که به زبان فارسی با گویش دَری و لهجه پَنجشیری سخن می‌گویند و دین آنها سنی حنفی می‌باشد.
| شهرستان | مرکز | جمعیت | مساحت | تعداد روستاها |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ولسوالی انابه |  | ۲۰٬۶۸۲ | 164 km2 | 31 |
| ولسوالی بازارک | بازارک | ۲۱٬۶۲۹ | 378 km2 | 29 |
| ولسوالی دره | کرامان | ۶۱٬۹۴۷ | 709 km2 | 134 |
| ولسوالی خنج |  | ۴۵٬۹۶۱ | 688 km2 | 154 |
| ولسوالی پریان |  | ۱۷٬۰۳۳ | 1270 km2 | 67 |
| ولسوالی روخه |  | ۲۶٬۳۶۰ | 144 km2 | ۷۲ |
| ولسوالی آبشار | باباعلی | ۲۵٬۵۲۹ |  | ۲۵ |
| ولسوالی شتل |  | ۱۲٬۵۷۲ | 55 km2 | 23 |
پنجشیر در زمان اشغال شوروی

حملات پنجشیر (روسی: Пандшерская операция - Panjsher Operations)، رشته جنگ‌هایی بود بین نیروهای ارتش سرخ و ارتش جمهوری دموکراتیک خلق افغانستان با مجاهدین تحت امر احمدشاه مسعود برای کنترل درهٔ استراتژیک پنجشیر در نه سال اشغال افغانستان توسط اتحاد جماهیر شوروی بین سال‌های ۱۳۵۹ الی ۱۳۶۷ هجری شمسی.
ارتش شوروی با همکاری ارتش جمهوری دموکراتیک خلق افغانستان جمعاً نه حملهٔ بزرگ را به دره پنجشیر در طول دوران اشغال افغانستان سازمان دادند که منجر به خسارات زیاد به منطقه واهالی پنجشیر، نیروی رزمی ارتش سرخ و ارتش جمهوری دموکراتیک افغانستان گردید. چهار تعرض اولیه به پنجشیر به صورتی کاملاً کلاسیک انجام می‌شود که در آن‌ها ستونی از زره پوش‌ها بعد از بمباران‌های هوایی دست به حمله می‌زند.
سه حملهٔ دیگر (از ۱۵ ماه مه تا اول ژوئیه و از سی ام اوت تا ۱۵ سپتامبر ۱۹۸۲ سپس از بیست و یکم آوریل ۱۹۸۴ به بعد) به دلیل گسترش خود، اهمیت تجهیزاتی که به کار گرفته شده‌اند و تا کتیک‌های معمول ثابت می‌کنند که پنجشیر فرمانده مسعود، به صورت هدف شماره یک شوروی‌ها در افغانستان درآمده است. این سه مرحله، بر زیربنای واحد قرار دارد: سهم اعظم عملیات بر عهدهٔ واحدهای هوابرد است که غالباً چتر بازهایی هستند که در عمق جبهه و بر خط الرأس بلندیها، روستاها و نقاط عبور، پیاده می‌شوند. سپس واحدهای زرهی جای آن‌ها را می‌گیرند. در هر سه مورد، استراتژی مسعود عبارت است از عقب‌نشینی به دره‌های مجاور و پراکنده‌ساختن شورویها، سپس باز پس گرفتن مواضع از دست رفته یکی پس از دیگری، به ویژه هنگامی که این مواضع به ارتش دولتی واگذار شد.
در ژانویه ۱۹۸۳ شوروی‌ها به مسعود پیشنهاد متارکه جنگ می‌کنند.
تاکتیک ارتش سرخ در سال ۱۹۸۴ نشانه‌هایی از بازگشت به یک برداشت کاملاً نظامی از جنگ را عرضه می‌دارد. اما این بار با ارتشی جنگنده تر باتعرض ۲۱ آوریل خود به پنجشیر، به صورتی یک جانبه، گام جدیدی در تشدید جنگ برمی‌دارند. از آن به بعد، شوروی‌ها می‌کوشند اطراف شهرها را خالی کنند و راه‌های تدارکاتی نیروهای مقاومت را قطع کنند. اما باوجود نبردهای سهمگین اطراف هرات، قندهار و خوست در سال ۱۹۸۵ و ۱۹۸۶، هرگز به موفقیتی دست نمی‌یابند. به استثنای اطرافمزار شریف.
پنجشیر دو بار به خاطر حملات گستردهٔ ارتش سرخ از سکنه خالی گردید و مردم به ولایت (استان)های همجوار و کشورهای خارجی نظیر پاکستان و ایران مهاجر شدند.
پنجشیر در زمان اشغال شوروی > حملهٔ دوم: ۶ سنبله ۱۳۵۹

در این حمله تاکتیک ارتش سرخ و ارتش کمونیستی افغانستان حمله بر غیرنظامیان و تخریب خانه‌ها بود تا از فشار حملات نیروهای مجاهدین علیه خود بکاهند. به همین منظور در منطقهٔ فراج ۴۰ تن از اهالی را قتل‌عام کردند و در «غجی» ۳۲ تن را که اکثراً زنان و کودکان بودند قتل‌عام نمودند که اجسادشان تا یک هفته در منطقه باقی‌مانده بود. در منطقهٔ «نولیچ» که ارتش سرخ مورد حمله قرار گرفته بود، سربازان روس کهنسالان، زنان و کودکان را در خانه یکجا نموده خانه را به آتش کشیدند.
پنجشیر در زمان اشغال شوروی > حمله سوم: ۲۰ قوس ۱۳۵۹

در این حمله زمستانی ارتش سرخ از ۱۶۰ عراده جنگی ده هزار پیاده‌نظام استفاده نمود. جنگ هفده روز به طول انجامید و در ۶ جدی سال ۱۳۵۹ این حمله به شکست انجامید و قوای شوروی دره پنجشیر را ترک نمودند.
پنجشیر در زمان اشغال شوروی > حمله چهارم: ۲۳ اسد (مرداد) ۱۳۶۰

در طول یک هفته نبرد ارتش سرخ فقط ۲۵ کیلومتر در داخل دره پیش روی می‌نماید. تاکتیک تصرف ارتفاعات به شکست می‌انجامد و ارتش سرخ عقب‌نشینی می‌کند.
پیش از این حمله احمدشاه مسعود شبکهٔ منظمی از گروه‌های چریکی به نام «گروپهای متحرک» را سازماندهی نموده و به کار استخباراتی در درون رژیم دست زده بود.
پنجشیر در زمان اشغال شوروی > حمله پنجم: ۲۵ ثور (اردیبهشت) ۱۳۶۱

این حمله با استفاده از ۲۰۰ فروند چرخبال و ۶۰ فروند جت تحت فر ماندهی ژنرال تر گریگوریان فرمانده سپاه چهلم شوروی در افغانستان، با تاکتیک جدیدی صورت گرفت. برخلاف حملات قبلی این بار ارتش سرخ از تاکتیک جنگ کلاسیک که ترکیبی از حملهٔ زمینی و هوایی و توپخانه بود استفاده نکرده بلکه با حدود ۶۰۰ پرواز چرخبال به‌طور ناگهانی در داخل پنجشیر نیرو پیاده نمودند. البته این عملیات لو رفته بود و مسعود نیروهای خود را از منطقه تخلیه نموده و آن‌ها را به گروپ‌های کوچک سی نفری متحرک در ارتفاعات کوه‌های پنجشیر پراکنده نموده بود. اما تغییر تاکتیک در ابتدا موفقیت نسبی را به همراه داشت. که درشروع حمله به تعداد۵بال چرخبال در منطقه شصت ولسوالی رخه توسط قوماندان شاه سلیمان ملیمه به وسیلهٔ سلاح زیکویک سقوط داده شد ارتش را سراسیمه ساخت. با آن‌هم
یافتن لیستی از ۶۰۰ خبر چین احمدشاه مسعود را در پایتخت و ایجاد سه پایگاه نظامی در طول درهٔ پنجشیر در مناطق رخه، اعنابه و برجمن از دست آورده‌های ارتش سرخ بود. اما نیروی رزمی احمدشاه مسعود آسیب چندانی از این حمله ندیده بود.
پنجشیر در زمان اشغال شوروی > حمله ششم: شش هفته بعد از حملهٔ پنجم

با شکست نسبی حملهٔ پنجم در از میان بردن نیروی رزمی احمدشاه مسعود، وزارت دفاع و خاد دولت کمونیستی افغانستان به احمدشاه مسعود اولتیماتوم می‌دهند تا تسلیم گردد در غیر آن به «عملیات خارق‌العاده» دست خواهند زد. واحدهای موتوریزه و نیروی هوایی نیروهای وِیژه(Spetsnaz) ارتش سرخ عملیات تصفیه را از پایگاه‌های خود در داخل پنجشیر برای از بین بردن پناه گاه‌های و گروپ‌های مجاهدین آغاز نمود، که نه ماه نبرد دوام پیدا می‌کند. ضربات شدید هوایی، دیسانت از طریق هوا، حمله زرهی از طریق زمین شاخص‌های عمده عملیات را تشکیل می‌دادند. دره روزانه به شدت بمبارد می‌گردد و مردم به کوه‌ها پناه می‌برند و ماه‌ها در کوه‌ها در مغاره‌ها زندگی می‌کنند. در طول این جنگ حدود ۶ هزار خانه مسکونی و ۷۰٪ تمام آبادی‌ها و مواشی درهٔ پنجشیر نابود گردید. با دوام جنگ مردم دره را تخلیه کرده به دیگر مناطق افغانستان می‌روند اما از همکاری با رژیم سرباز می‌زنند.
نه ماه جنگ تلفات سنگین به نیروی جنگی و روحیهٔ سربازان شوروی وارد می‌کند. روس‌ها به مجاهدین پیشنهاد آتش‌بس می‌دهند. در اواخر زمستان سال ۱۳۶۱ پیشنهاد آتش‌بس از سوی مجاهدین پذیرفته می‌شود.
پنجشیر در زمان اشغال شوروی > حمله هفتم: ۳۱ حمل (فروردین) ۱۳۶۳

تعرض شوروی‌ها در سال ۱۹۸۴ علیه پنجشیر بزرگ‌ترین عملیاتی است که شوروی‌ها از آغاز جنگ تا آن زمان اجرا کرده بودند. در این عملیات گسترده که بعد از پایان آتش بست صورت گرفت حدود بیست هزار سرباز ارتش افغانستان و ارتش شوروی شرکت داشته است. روس‌ها در این جنگ از تاکتیک «جنگهای اشباع کن» استفاده نمودند. در این تاکتیک آن‌ها از نیروی زیاد برای تصرف تمام مناطق و از بین بردن دشمن استفاده نمودند. اما با وجود گستردگی و استفاده از وسایل مدرن و بمباران شدید هوایی این عملیات توسط دستگاه استخباراتی احمدشاه مسعود کشف شده بود. برای همین یک روز قبل از آغاز حمله احمدشاه مسعود دستور تخلیه دره از تمام سکنه را صادر نمود. تمام جمعیت بیش از یک صد هزاری پنجشیر داوطلبانه دره را به سوی شهرهای مختلف افغانستان و عمدتاً کابل ترک نمودند.
وسایلی که به کار گرفته می‌شود به وضوح برتر از گذشته است و این حدس را قوت می‌بخشد که تصمیم حمله از سوی عالیترین مقامات کرملین اتخاذ شده است. بمب افگن‌های تی.یو. ۱۶ که در ارتفاع متوسط (۸۰۰۰ متری) پرواز می‌کنند، فرشی از بمب بر پنجشیر گسترانیدند. از این بمب افکن‌ها برای اولین بار بود که استفاده می‌شد. تعداد نفراتی که در این حمله شرکت داشتند چیزی حدود بیست هزار سرباز شوروی و پنج تا شش هزار سرباز دولتی بود. در اوایل آوریل یک گروه کوماندویی متعلق به پلیس مخفی (خاد)، دراقدام خود برای قتل احمد شاه مسعود با ناکامی مواجه می‌شود.
شروع حمله روز ۲۱ آوریل بود: واحدهای چترباز به کمک چرخبال بر خط الرأس بلندی‌ها پیاده می‌شوند و هم‌زمان یک ستون زرهی به بالای دره‌های ولسوالی اندراب و پنجشیر روی می‌نهد. واحدهای دیگری با چرخبال به گردنه انجمندر انتهای پنجشیر و خوست و فرنگ - که تصور می‌شود پایگاهی است برای عقب‌نشینی مجاهدین - برده می‌شوند. ستون‌های زرهی بدون هیچ مشکلی به شهرستان بنودر اندراب و آستانه در پنجشیر دست می‌یابند. اما شوروی‌ها در حمله به دره‌های مجاور، جایی که گروه‌های متحرک مسعود عقب‌نشینی کرده‌اند، با شکست مواجه می‌شوند. شوروی‌ها تلفات سنگینی متحمل می‌شوند. در ماه مه نیروهای ارتش سرخ خوست و فرنگ را ترک می‌کنند اما در پنجشیر که خالی از سکنه شده است باقی می‌مانند، دره‌ای که هنوز دو سوم آن در دست گروه‌های مسعود است که جنگنده تر از همیشه پایداری می‌کنند.
در این هنگام شوروی‌ها به تاکتیک جدیدی روی می‌آورند. واحدهایی حدود پانصد نفره هر روز صبح با چرخبال و بدون حمایت زره پوش‌ها دراطراف یک روستا پیاده می‌شوند، روستا را بازرسی و مجاهدین را - که شوروی‌ها اسامی آن‌ها را دارند - بازداشت می‌کنند و قبل از فرارسیدن شب، عقب‌نشینی می‌کنند. به این ترتیب برای مجاهدین تمرکز قوا و دست زدن به حملات غافلگیرانه علیه واحدهایی این چنین متحرک، بسیار دشوار شده است.
هدف شوروی‌ها تسخیر زمین‌ها نبوده است بلکه می‌خواستند محل را نابود یا دست کم نیروهای پویای حریف را از پی درآورند. نخست راه‌های ارتباطی را قطع می‌کنند و سپس راه‌های عقب‌نشینی را، و آن گاه به قلب حریف حمله می‌برند و سرانجام او را به دره‌های مجاور می‌رانند تا مجبور شود یا در محل بجنگد یا در ضمن عقب‌نشینی با واحدهای سنگین شوروی که در دره‌ها و پیرامون منطقه مستقر شده رو برو شود. حال ببینیم شوروی‌ها از این حمله چه نصیب داشتند. دقیقاً بازگشت به وضعیت پاییز سال ۱۹۸۲، شب قبل از انعقاد قرار دارد متارکهٔ جنگ، ضمن آن که تلفات سنگینی هم متحمل شده بودند.
پنجشیر در زمان اشغال شوروی > حملهٔ هشتم: ۱۳۶۳

حمله هشتم پنج ماه بعد از حملهٔ هفتم آغاز شد که پیگیری حملهٔ هفتم و بیشتر شامل حملات هوایی و استفاده از نیروی هوایی می‌شد.
پنجشیر در زمان اشغال شوروی > حملهٔ نهم: ۱۳۶۴

حملهٔ نهم بعد از تصرف گارنیزیون (پادگان)پشغور توسط نیروهای احمدشاه مسعود صورت گرفت. در ژوئن ۱۹۸۶، مسعود موفق شد پایگاه دولتی پشغور در پنجشیر را تصرف کند. برای اولین بار مجاهدین از تاکتیک‌های سبک ویتنامی استفاده کردند: تکرار حمله‌هایی از روی نقشه، هماهنگی توپخانه و اقدامات یک گروه کوماندویی، سرعت و دقت. نیروهای احمدشاه مسعود با تصرف پشغور حدود ۶۰۰ نفر از نیروهای دولتی را به اسارت درآوردند، که اکثر آن اسرا در اثر حملهٔ نیروهای ارتش سرخ جان باختند.
تقسیمات اداری

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|  آبشار  اَنابه |  بازارک  پریان |  خِنج  دره |  روخه  شُتُل |
ریچارد گرینل

| ریچارد گرینل | ریچارد گرینل |
| --- | --- |
پرتره رسمی، ۲۰۲۰: پرتره رسمی، ۲۰۲۰
فرستاده ویژه ریاست‌جمهوری برای مأموریت‌های ویژه: فرستاده ویژه ریاست‌جمهوری برای مأموریت‌های ویژه
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۲۰ ژانویه ۲۰۲۵: آغاز به کار  ۲۰ ژانویه ۲۰۲۵
رئیس‌جمهور: دونالد ترامپ
پس از: سمت ایجاد شد
فرستاده ویژه ریاست‌جمهوری برای مذاکرات صلح صربستان و کوزوو: فرستاده ویژه ریاست‌جمهوری برای مذاکرات صلح صربستان و کوزوو
دوره مسئولیت ۴ اکتبر ۲۰۱۹ – ۲۰ ژانویه ۲۰۲۱: دوره مسئولیت ۴ اکتبر ۲۰۱۹ – ۲۰ ژانویه ۲۰۲۱
رئیس‌جمهور: دونالد ترامپ
پس از: سمت ایجاد شد
پیش از: سمت لغو شد
سفیر ایالات متحده در آلمان: سفیر ایالات متحده در آلمان
دوره مسئولیت ۸ مه ۲۰۱۸ – ۱ ژوئن ۲۰۲۰: دوره مسئولیت ۸ مه ۲۰۱۸ – ۱ ژوئن ۲۰۲۰
رئیس‌جمهور: دونالد ترامپ
پس از: جان بی امرسون
پیش از: ایمی گوتمان
اداره‌کننده اطلاعات ملی: اداره‌کننده اطلاعات ملی
سرپرست ۲۰ فوریه ۲۰۲۰ – ۲۶ مه ۲۰۲۰: سرپرست ۲۰ فوریه ۲۰۲۰ – ۲۶ مه ۲۰۲۰
رئیس‌جمهور: دونالد ترامپ
قائم‌مقام: اندرو پی. هالمن نیل ویلی
پس از: جوزف مگوایر
پیش از: جان رتکلیف
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۸ سپتامبر ۱۹۶۶ ‏(۵۸ سال) جنیسون، میشیگان، ایالات متحده
حزب سیاسی: جمهوری‌خواه
شریک زندگی: مت لَشی
تحصیلات: دانشگاه اوانجل (BA) دانشگاه هاروارد (MPA)
ریچارد گرینل (انگلیسی: Richard Grenell؛ زادهٔ ۱۸ سپتامبر ۱۹۶۶) سفیر سابق آمریکا در آلمان و کفیل اداره‌کننده اطلاعات ملی است. است. او پیشتر طولانی‌ترین دوره حضور خود در سازمان ملل متحد را به عنوان سخنگوی آمریکا ایفا کرد.

رئیس‌جمهور دونالد ترامپ به‌طور جدی ریچارد گرینل، سفیر سابق ایالات متحده در آلمان را، برای جایگزینی نیکی هیلی در سازمان ملل متحد، در نظر گرفته است.که البته در نهایت کلی کرافت به این سمت منصوب شد.وی به شدت مخالف سیاست‌های جمهوری اسلامی است.
استعفا

«دونالد ترامپ»، رئیس‌جمهور آمریکا، در ماه فوریه ۲۰۲۰ از ریچارد گرینل خواست برای گرفتن سمت موقت ریاست سرویس مخفی این کشور به واشینگتن بازگردد. اما پس از آنکه کنگره آمریکا «جان لی رَتکلیف» را به عنوان رئیس جدید سرویس مخفی آمریکا مورد تأیید قرار داد، عملاً ریچارد گرینل دیگر نقشی در سرویس مخفی آمریکا نداشت. گرینل پیشتر به کاخ سفید اعلام کرده که نمی‌خواهد زمانی که دوره ریاستش در این نهاد اطلاعاتی به پایان می‌رسد به برلین بازگردد. گرینل در زمان تصدی پست ریاست موقت سرویس مخفی آمریکا، تغییرات متعددی در این سازمان به وجود آورد.در مه ۲۰۲۰ اعلام شد که این سفیر از منصب سفارت المان کناره‌گیری خواهد کرد. گرینل در نهایت در ۲ ژوئن ۲۰۲۰ از سمت خود استعفا کرد.
زندگی شخصی

ریچارد گرینل یک جمهوری‌خواه است. او به عنوان همجنس‌گرا آشکارسازی کرد، و یک پارتنر به نام مت لَشی دارد. گرینل خود را یک مسیحی معرفی می‌کند.
خوش به حالت (ترانه اولیویا رودریگو)

«خوش به حالت» (انگلیسی: Good 4 U) ترانه‌ای از خوانندهٔ آمریکایی اولیویا رودریگو است. این ترانه در ۱۴ مه ۲۰۲۱ از طریق گفن و اینترسکوپ رکوردز به عنوان سومین تک‌آهنگ از نخستین آلبوم استودیویی رودریگو، ترش منتشر شد. «خوش به حالت» را رودریگو و دنیل نیگرو و با تهیه‌کنندگی نیگرو و الکساندر ۲۳ نوشته‌اند.
یک آهنگ پاپ پانک، پاپ راک و تین پاپ، «خوش به حالت» قرار است گیتارهای الکتریکی و طبل‌ها باشد که متن آن خطاب به یک عاشق سابق است که پس از جدایی خیلی سریع حرکت کرد. با انتقادات زیادی از منتقدان موسیقی روبرو شده‌است، آنها ساز را نوستالژیک دهه‌های ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۰ می‌دانند و غزل‌های واضح رودریگو را ستودند. در موزیک ویدئوی همراه، رودریگو به عنوان یک رهبر تشویقی که قصد انتقام را دارد، این موزیک ویدیو با اشاره به فیلم‌های کلاسیک فرقه ای سال ۲۰۰۰ دفتر خاطرات شاهدخت و بدن جنیفر است.
این تک آهنگ در کانادا، ایرلند، نیوزلند، سنگاپور و ایالات متحده در رتبه یک قرار گرفت و پس از اولین آهنگ رودریگو «گواهینامه رانندگی» ترش (۲۰۲۱) دومین آهنگ برتر جدول را در این کشورها به دست‌آورد. ترش تمایز خود را به عنوان اولین آلبوم تاریخ به وجود آورد که باعث تولید دو اولین شماره یک در بیلبورد هات ۱۰۰ شده‌است. در جای دیگر، «خوش به حالت» در استرالیا و انگلستان به رتبه دو رسید، در لیست ۲۰ برتر در لیتوانی و هلند، و ۴۰ نفر برتر در آلمان، نروژ و سوئد.
پیش زمینه و انتشار

رودریگو اولین آلبوم استودیویی خود را با نام ترش در ۱ آوریل ۲۰۲۱ اعلام کرد. «خوش به حالت» در جایگاه ششم اپل میوزیک قرار گرفت. در ۱۰ مه، رودریگو از طریق حساب‌های خود در شبکه‌های اجتماعی اعلام کرد که "خوش به حالت " پس از "گواهینامه رانندگی" و "دژا وو" در ۱۴ مه به سومین آهنگ از ترش تبدیل خواهد شد. در کنار اعلامیه، وی همچنین آثار هنری جلد این ترانه را فاش کرد. رودریگو قبلاً این آهنگ را در یک تصویر تبلیغاتی برای «دژا وو» نمایش داده بود.
ناگاس پادماواتی

ناگاس پادماواتی (انگلیسی: Nagas of Padmavati)، این سلسله پس از افول شاهنشاهی کوشانی و قبل از ظهور امپراتوری گوپتا بر بخش‌هایی از شمال مرکزی هند در قرون سوم و چهارم حکومت می‌کرد. پایتخت آن در پادماواتی بود که با پاویای امروزی در مادیا پرادش شناخته می‌شود. مورخان مدرن آن را با خانواده‌ای می‌شناسند که در سوابق سلسله واکاتاکا «بهاراشیوا» (IAST: Bhāraśiva) نامیده می‌شود.
واین (سرویس)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نماگرفت : نماگرفت 
نویسنده(های)اصلی: Twitter, Inc.
انتشار اولیه: ۲۴ ژانویه ۲۰۱۳ (۲۰۱۳-01-۲۴)
سیستم‌عامل: iOS, اندروید
حجم: ۱۱٫۳ مگابایت
نوع: ویدئو
مجوز: نرم‌افزار مالکیتی
وبگاه: vine.co
واین (به انگلیسی: Vine) یک سرویس میزبانی ویدیوی کوتاه آمریکایی بود که در آن کاربران می‌توانستند کلیپ‌های ویدیویی شش ثانیه‌ای دارای لوپ ضبط کرده و آن را به اشتراک بگذارند.در ابتدا در ۲۴ ژانویه ۲۰۱۳ توسط آزمایشگاه‌های تاک راه اندازی شد. در سال ۲۰۱۲ قبل از راه اندازی توسط تویتر خریداری شد، این سرویس در ۱۷ ژانویه ۲۰۱۷ بسته شد.
ویدئوهای منتشر شده در شبکه اجتماعی واین را می‌توان در پلتفرم‌های شبکه‌های اجتماعی مختلف مانند فیس بوک و توییتر نیز به اشتراک گذاشت. برنامه واین همچنین برای مرور ویدیوها به همراه گروهی از ویدیوها که بر اساس موضوع آپلود شده بودند، استفاده می شد و امیدوار بود که کاربران بتوانند ویدیوها را «ترند» کنند. واین با دیگر سرویس‌های رسانه‌های اجتماعی مانند اینستاگرام و اسنپ چت رقابت می‌کرد. تا دسامبر ۲۰۱۵، واین بیش از ۲۰۰ میلیون کاربر فعال داشت.
اف‌ام‌ای آی‌ای ۵۸ پوکارا

| اف‌ام‌ای آی‌ای ۵۸ پوکارا FMA IA 58 Pucará | اف‌ام‌ای آی‌ای ۵۸ پوکارا FMA IA 58 Pucará |
| --- | --- |
یک فروند آی‌ای ۵۸ پوکارا متعلق به نیروی هوایی آرژانتین: یک فروند آی‌ای ۵۸ پوکارا متعلق به نیروی هوایی آرژانتین
کاربری: هواگرد ضدشورش
کشور سازنده:  آرژانتین
تولیدکننده: فابریکا میلیتار دی آویونس (اف.ام. ای)
نخستین پرواز: ۲۰ اوت ۱۹۶۹ (۲۹ مرداد ۱۳۴۹ خورشیدی)
معرفی: مه ۱۹۷۵
وضعیت: در حال خدمت
کاربر اصلی:  نیروی هوایی آرژانتین (محدود)  نیروی هوایی اروگوئه (پیشین)  نیروی هوایی سری‌لانکا (پیشین)
ساخته‌شده: ۱۹۷۴–۱۹۹۳
تعداد ساخته‌شده: ۱۱۰
اف‌ام‌ای آی‌ای ۵۸ پوکارا (به اسپانیایی: FMA IA 58 Pucará)(به معنای دژ به زبان کچوا) یک هواپیمای تهاجمی و ضدشورش آرژانتینی است که توسط فابریکا میلیتار دی آویونس (اف.ام. ای) ساخته شده است. این هواپیما، تمام فلزی تک‌باله، بال پایین و دارای دو موتور توربوپراپ با ارابه فرود جمع‌شونده است که می‌تواند در صورت نیاز عملیاتی از باندهای فرود نیمه آماده، به پرواز درآید. این هواگرد در جنگ فالکلند و جنگ داخلی سری‌لانکا خدمت نمود.
توسعه

در اوت ۱۹۶۶، کارخانه هواپیماسازی دولتی آرژانتین، اداره ملی ساخت و تحقیقات هوانوردی (DINFIA)، توسعه ای. ایکس-۲، یک هواگرد ضدشورش را برای برآورده کردن نیازهای نیروی هوایی آرژانتین آغاز نمود. این پروژه توسط مهندس ریکاردو اولمدو (به اسپانیایی: Ricardo Olmedo) دنبال شد و تحت هدایت مهندس آنیبال دردمی (به اسپانیایی: Aníbal Dreidemie) قرار گرفت، وی همچنین هواپیماهای آی‌ای ۵۰ گوارانی ۲ و آی. ای-۶۳ پامپا را طراحی نموده است. طرح انتخابی یک هواگرد تک‌باله بود که پیشرانه آن از دو موتور توربوپراپ نصب شده در بال‌ها تأمین می‌شد. به منظور آزمایش طرح پیشنهادی، اداره هوانوردی ابتدا یک نمونه آزمایشی گلایدر (بدون پیشرانه) را در مقیاس کامل تولید نمود. این نمونه برای اولین بار در ۲۶ دسامبر ۱۹۶۷ به پرواز درآمد.
آزمایش گلایدر هیچ مشکل عمده‌ای در کتترل و پرواز نشان نداد و در سپتامبر ۱۹۶۸، ساخت یک نمونه اولیه با پیشرانه به نام آی. ای-۵۸ دلفین آغاز شد، اما بعداً به پوکارا تغییر نام داد. برای پیشرانه این هواپیما یک جفت موتور گرت تی‌پی‌ئی۳۳۱آی به قدرت ۶۷۴ کیلووات (۹۰۴ اسب بخار) انتخاب شد. اداره ملی ساخت و تحقیقات هوانوردی در اوایل همان سال به فابریکا میلیتار دی آویونس (اف.ام. ای) تغییر نام یافت. نمونه اولیه پوکارا، اولین پرواز خود را در ۲۰ اوت ۱۹۶۹ انجام داد، در ۶ دسامبر ۱۹۷۰ و در دومین نمونه اولیه، پیشرانه به موتورهای قدرتمند تر توربومکا آستازو ۱۶جی به قدرت ۷۲۹ کیلووات (۹۷۸ اسب بخار) تغییر یافت
. اولین نمونه اولیه بعداً با موتور آستازو طراحی و مهندسی مجدد شد، این موتور برای نسخه تولیدی انتخاب شد، و در پی آن سومین نمونه اولیه در سال ۱۹۷۳ تولید شد. اولین مدل تولیدی در ۸ نوامبر ۱۹۷۴ پرواز کرد و تحویل در اوایل سال ۱۹۷۶ آغاز گردید.
حداقل سه طرح توسعه از آی. ای-۵۸ پوکارا نشات گرفت. در اولین طرح، بدنه هواپیمای پوکاراافزایش طول یافته ودارای کابین تحت فشار برای شش سرنشین، مجهز به موتورهای توربوفن آستافان بوده و برای حمل و نقل سبک و وظایف عکاسی طراجی شده بود.
دومی یک هواپیمای رصدی و شناسایی بود که پیکربندی مشابهی با فیرچایلد ریپابلیک ای-۱۰ داشت.
سومین آی. ای ۶۰ نام داشت و یک هواپیمای آموزشی پیشرفته و تهاجمی سبک بود که توسط دو آستافن نیرو می‌گرفت که از بدنه اصلی هواپیما و کاناپی پوکارا با دم تی-شکل با بال‌های بلند بهره می‌برد. برخی آزمایش‌ها در تونل باد انجام شد، اما برای ادامه برنامه آی. ای-۶۳ پامپا، توسعه بیشتری بروی این هواپیما صورت نگرفت.
طراحی

آی ای ۵۸ پوکارا دارای ساختاری متعارف، تمام فلزی و عمدتاً از دورآلومین ساخته شده است.
آی ای ۵۸ پوکارا دارای بدنه ای باریک با آرایش دو اتاقک خلبان پشت سرهم است، خدمه هواپیما در زیر کاناپی تاشوی رو به بالا، و بروی صندلی‌پران با عملکرد در سرعت/ارتفاع صفر/صفر، ساخت مارتین-بیکر مدل Mk 6AP6A مستقرشده و دارای کنترل‌های دوگانه و دید خوب، حداقل در قسمت‌های جانبی و جلویی هستند.
طراحی آیرودینامیکی تمیز به پوکارا اجازه می‌دهد به سرعت نسبتاً بالایی، و بالاتر از هواپیمای دیگر ضدشورش آمریکایی او وی-۱۰ برونکو دست یابد
سابقه عملیاتی

اولین واحدها در ماه مه ۱۹۷۵ به نیروی هوایی آرژانتین (FAA) تحویل داده شدند، و گُردان هوایی (اسکاردان) دوم آفندی و شناسایی را تجهیز نمودند، که بخشی از تیپ هوایی سوم مستقر در
رکونکیستا در استان سانتافه شمالی بود.
پوکاراهای مذکور اولین عملیات خود را در اواخر سال ۱۹۷۵ انجام دادند، زمانی که تعدادی از آنها به عنوان بخشی از عملیات استقلال، حملات ضد شورشی را از کوردوبا علیه چریک‌های ERP کمونیست در استان توکومان انجام دادند.
سابقه عملیاتی > جنگ فالکلند ۱۹۸۲ > هواپیماهای به غنیمت گرفته شده

پس از تسلیم آرژانتین، یازده فروند پوکارا که چهار نفر از آنها در شرایط پرواز بودند، توسط نیروهای انگلیسی به غنیمت گرفته شده و شش فروند از این هواپیماها به بریتانیا فرستاده شدند. وضعیت فعلی شش فروند هواپیمای مذکور به شرح زیر است:
به شماره سریال A-515 (ZD485) در موزه نیروی هوایی سلطنتی کازفورد.
به شماره سریال A-517 - در مالکیت شخصی. در سال ۲۰۱۸ برای فروش «فقط برای قطعات» در اشویل، کارولینای شمالی، ایالات متحده پیشنهاد گردید.
به شماره سریال A-522 (8768M) - در موزه هواپیماهای شمال شرق (به صورت امانت از موزه هوا دریای نیروی دریایی سلطنتی در یئوویل دریافت شده است).
به شماره سریال A-528 (8769M) - در موزه هوانوردی نورفولک و سافولک (به صورت امانت از موزه پرواز ارتش بریتانبا در پایگاه هوایی میدل والوپ دریافت شده است).
شماره سریال A-533 (ZD486) در کلکسیون هوایی باسکامب داون (فقط بخش کابین خلبان).
شماره سریال A-549 (ZD487) در موزه جنگ امپراتوری واقع درداکسفورد.
سابقه عملیاتی > جنگ داخلی سریلانکا

نیروی هوایی سریلانکا در جستجوی یک هواگرد ضدشورش بود. کشورهای غربی که تأمین کنندگان سنتی جنگ‌افزارها و تجهیزات نطامی هستند، از فروش این هواپیماها به سریلانکا خوداری نمودند؛ بنابراین نیروی هوایی سریلانکا، دو فروند پوکارا از نیروی هوایی آرژانتین خریداری نمود.
هواپیماهای مذکور به پایگاه اول آموزش پروازی در فرودگاه اس‌ال‌ای‌اف انوردهاپورا منتقل شده و نیروی هوایی سریلانکا سریال‌های CA-601 و CA-602 را به آنها اختصاص داد.
پس از آموزش‌های اولیه، از پوکاراها برای آموزش خلبانی پیشرفته با دو خلبان و ماموریت‌های تهاجمی، با یک خلبان استفاده می‌شد. در سال ۱۹۹۳ دو پوکارای دیگر به شماره سریال CA-604 و CA-605 به آنها اضافه شدند.
مشخص شد که پوکاراها برای نیروی هوایی سریلانکا بسیار مؤثر هستند، ظرفیت حمل مهمات بالایی داشته و سرعت کروز آنها برای ماموریت‌های مناسب برای
پشتیبانی هوایی نزدیک مناسب بود.
عملیات پوکاراها عمدتاً خارج از پایگاه نبروی هوایی سریلانکا در فرودگاه انوردهاپورا بود. گاهی اوقات ماموریت‌های پوکاراها از پایگاه فرودگاه اس‌ال‌ای‌اف پالالی انجام شده و پشتیبانی هوایی نزدیک را برای ارتش سری‌لانکا به ویژه در طول عملیات ریویرسا (علیه نیروهای ببرهای تامیل) فراهم می‌نمودند. نیروی هوایی سریلانکا همچنین از پوکاراها برای گشت دریایی استفاده می‌نمود.
هواپیمای به شماره سریال CA-605 بر فراز تالاب کیلالی مورد اصابت آتش زمینی قرار گرفت، اما موفق شد در فرودگاه اس‌ال‌ای‌اف پالالی فرود آید. هواپیمای مذکور، در حال حاضر در موزه نیروی هوایی سریلانکا به نمایش گذاشته شده است.
در ژوئیه ۱۹۹۵ در طی نبردی سنگین در استان شمالی در طول عملیات پیشروی، پوکارای به شماره سریال CA-601، توسط موشک دوش پرتاب هدف قرارگرفته، سرنگون شد و خلبان آن، ستوان پرواز دیلهان پررا، کشته شد.
CA-604 در حین یک سورتی بمباران شبانه در حادثه ای که به نظر می‌رسد یک انفجار زودرس مهمات بود، منهدم شد. خلبان آن، ستوان آر. ای.یو. پی راجاپاکسا موفق شد به سلامت از هواپیما خارج شود.
پس از این حادثه، در سال ۱۹۹۷ تنها هواپیمای باقیمانده با شماره سریال CA-602، بازنشسته شد و هلیکوپتر میل -۲۴ و بعداً هواپیمای میگ-۲۷ نقش پشتیبانی هوایی نزدیک را در نیروی هوایی سریلانکا بر عهده گرفتند.
فقدان سیستم اکسیژن که هواپیما را به پرواز درارتفاعات پایین محدود می‌نمود، و همچنین فقدان تجهیزاتی برای اقدام متقابل در برابر موشک سطح‌به‌هوا، محدودیت‌های اصلی پوکارا بودند.