stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پیلوت استیشن (آلاسکا)

مکان در آمریکا
| Pilot Station Tuutalgaq | Pilot Station Tuutalgaq |
| --- | --- |
آلاسکا: آلاسکا
Pilot StationLocation in Alaska: Pilot StationLocation in Alaska
مختصات: ۶۱°۵۶′۱۰″ شمالی ۱۶۲°۵۳′۰″ غربی﻿ / ﻿۶۱٫۹۳۶۱۱°شمالی ۱۶۲٫۸۸۳۳۳°غربی﻿ / 61.93611; -162.88333: مختصات: ۶۱°۵۶′۱۰″ شمالی ۱۶۲°۵۳′۰″ غربی﻿ / ﻿۶۱٫۹۳۶۱۱°شمالی ۱۶۲٫۸۸۳۳۳°غربی﻿ / 61.93611; -162.88333
ایالات آمریکا: آلاسکا
Census Area: Wade Hampton
حکومت: حکومت
 • شهردار: Abraham Kelly
مساحت: مساحت
 • کل: ۲٫۳ مایل مربع (۵٫۹ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱٫۷ مایل مربع (۴٫۴ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۶ مایل مربع (۱٫۵ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۳۳ فوت (۱۰ متر)
جمعیت (2007): جمعیت (2007)
 • کل: ۵۹۶
 • تراکم: ۳۲۶٫۲/مایل مربع (۱۲۵٫۹/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۹ (Alaska (AKST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۸ (AKDT)
زیپ‌کد: 99650
Area code: 907
FIPS code: 02-60750
پیلوت استیشن (به انگلیسی: Pilot Station) شهری در ناحیه سرشماری وید همپتون ایالت آلاسکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی ۵۵۰ نفر بوده‌است.
کلیسای متدیست کتیز

| کلیسای متدیست کتیز | کلیسای متدیست کتیز |
| --- | --- |
fa (in English: Expected satiety): fa
۵۱°۲۹′۴۲″شمالی ۳°۱۰′۳۹″غربی﻿ / ﻿۵۱٫۴۹۴۹°شمالی ۳٫۱۷۷۶°غربی﻿ / 51.4949; -3.1776: ۵۱°۲۹′۴۲″شمالی ۳°۱۰′۳۹″غربی﻿ / ﻿۵۱٫۴۹۴۹°شمالی ۳٫۱۷۷۶°غربی﻿ / 51.4949; -3.1776
مذهب: کلیسای متدیست بریتانیای کبیر
وبگاه: cathaysmethodist.weebly.com
تاریخچه: تاریخچه
تأسیس: ۱۸۶۲
 :  
معماری: معماری
وضعیت: فعال
ثبت تاریخی: درجه دوم
Designated: ۵ آوریل ۲۰۰۰
معماری مذهبی: احیای رمانسک
اتمام ساخت: ۱۸۹۰
هزینه ساخت: £۵۰۰۰
 :  
مشخصات: مشخصات
تعداد طبقات: ۳
مصالح ساختمانی: Pennant sandstone, Bath stone
 :  
موقعیت جغرافیایی: موقعیت جغرافیایی
Circuit: Cardiff and Caerphilly
 :  
کلیسای متدیست کتیز یک کلیسای متدیسم است که در شهر کاردیف و محله کتیز واقع شده‌است.
سرویس اصلی یکشنبه‌ها ساعت ۱۱ صبح است. خدمات توسط کاهن الکسیس ماهونی و سایر کشیش‌های متدیست یا واعظان محلی انجام می‌شود. عبادت در سبکی متفاوت از سنتی تا مدرن است.
تاریخچه ساخت این کلیسا به سال ۱۸۶۲ میلادی بازمی‌گردد. بنای این کلیسا در سه طبقه ساخته شده‌است.
سنت-تکل، کبک

Municipality در 23x15px|border |alt=|link= استان کبک, 23x15px|border |alt=|link= کانادا
| Sainte-Thècle, QC | Sainte-Thècle, QC |
| --- | --- |
Municipality: Municipality
شعار: Scatter goodness along your path: شعار: Scatter goodness along your path
استان:  استان کبک
ناحیه: Mauricie
منطقه شهری: Mékinac
Watershed: Batiscan River
Constituted: June 7, 1989
حکومت: حکومت
 • Mayor: Alain Vallée
 • Federal riding: Saint-Maurice—Champlain
 • Prov. riding: Saint-Maurice—Champlain
مساحت: مساحت
 • Municipality: ۲۲۱٫۶۰ کیلومتر مربع (۸۵٫۵۶ مایل مربع)
 • خشکی: ۲۱۳٫۴۶ کیلومتر مربع (۸۲٫۴۲ مایل مربع)
 • شهری: ۲٫۲۵ کیلومتر مربع (۰٫۸۷ مایل مربع)
جمعیت (2011): جمعیت (2011)
 • Municipality: ۲٬۴۷۸
 • تراکم: ۱۱٫۶/کیلومتر مربع (۳۰/مایل مربع)
 • شهری: ۱٬۲۹۶
 • تراکم شهری: ۵۸۰/کیلومتر مربع (۱۵۰۰/مایل مربع)
 • Change (2006–11): کاهش۰٫۳%
 • Dwellings: ۱٬۴۱۳
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی −۵ (EST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی −۴ (EDT)
Postal code(s): G0X 3G0
کد(های) منطقه: 418 and 581
وبگاه: www.ste-thecle.qc.ca
سنت-تکل (به فرانسوی: Sainte-Thècle) شهری در منطقه شهری مکیناک ناحیه موریسی در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۲٬۴۹۹ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۲۱۶٫۶۴ کیلومتر مربع است.
سنت هیلیری، مینه‌سوتا

مکان
| St>  Hilaire, Minnesota | St>  Hilaire, Minnesota |
| --- | --- |
شهر: شهر
Location of St. Hilaire, Minnesota: Location of St. Hilaire, Minnesota
State: مینه‌سوتا
County: Pennington
مساحت: مساحت
 • کل: ۰٫۸۳ مایل مربع (۲٫۱۵ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۰٫۷۷ مایل مربع (۱٫۹۹ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰۶ مایل مربع (۰٫۱۶ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۰۸۹ فوت (۳۳۲ متر)
جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰ ایالات متحده امریکا): جمعیت (سرشماری ۲۰۱۰ ایالات متحده امریکا)
 • کل: ۲۷۹
 • برآورد (2012): ۲۸۲
 • تراکم: ۳۶۲٫۳/مایل مربع (۱۳۹٫۹/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (Central (CST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
استاندارد پردازش اطلاعات فدرال: 27-57022
GNIS feature ID: 0650607
سنت هیلیری، مینه‌سوتا (به انگلیسی: St. Hilaire, Minnesota) یک شهر در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان پنینگتن واقع شده‌است.
خصوصیات

سنت هیلیری ۲٫۱۵ کیلومترمربع مساحت و ۲۷۹ نفر جمعیت دارد و ۳۳۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
یوهانس برامس

| یوهانس برامس | یوهانس برامس |
| --- | --- |
برامس در ۱۸۸۹: برامس در ۱۸۸۹
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
نام(های) دیگر: جی. دبلیو. مارکس
زاده: ۷ مهٔ ۱۸۳۳ هامبورگ، آلمان
درگذشته: ۳ آوریل ۱۸۹۷ (۶۳ سال) وین، اتریش
ژانر: رمانتیک
پیشه: موسیقی‌دان
ساز(ها): پیانو، ویولن، ویلنسل
عضو پیشینِ: آکادمی هنرهای برلینکنسرواتوار وین
امضا: امضا
یوهانِس برامس (آلمانی: Johannes Brahms؛ آلمانی: [joˈhanəs ˈbʁa:ms]؛ ۷ مهٔ ۱۸۳۳ – ۳ آوریل ۱۸۹۷) پیانیست، رهبر ارکستر و آهنگساز آلمانی در دورهٔ رمانتیک بود. برامس در شهر هامبورگ و در خانواده‌ای لوتریانیست متولد شد. وی بیشتر زندگی حرفه‌ای خود را در وین گذراند. شهرت و مقام برامس به‌حدی است که گاهی اوقات او را با یوهان سباستیان باخ و لودویگ فان بتهوون به‌عنوان سه آهنگساز بزرگ (به انگلیسی: the Three Bs)، گروه‌بندی می‌کنند. نظریه‌ای که برای اولین بار توسط هانس فان بلوو (رهبر ارکستر آلمانی) مطرح شد.
برامس آثار متنوعی برای ارکستر سمفونیک، ارکستر مجلسی، پیانو، ارگ، گروه کر و آواز آهنگسازی کرد. وی که پیانیستی چیره‌دست بود، بسیاری از آثارش را خودش برای اولین بار به اجرا گذاشت. او با برخی از نوازندگان برجستهٔ زمان خود مانند کلارا شومان و یوزف یواخیم همکاری داشت که هر سه، دوست صمیمی نیز بودند. هم‌اکنون بسیاری از آثار وی به رپرتوار اصلی در کنسرت‌های مدرن تبدیل شده‌است. برامس یک کمال‌گرایِ سازش‌ناپذیر بود که برخی از آثار خود را نابود کرد و برخی دیگر را نیز منتشر نکرد.
سبک موسیقی برامس را همتایان وی و همچنین نویسندگان بعدی، هم به‌عنوان یک سنت‌گرا و هم به‌عنوان یک نوآور ارزیابی کردند. موسیقی او کاملاً در ساختارها و تکنیک‌های آهنگسازیِ استادان موسیقی دوره کلاسیک ریشه دارد و این در حالی که بسیاری از معاصرانش، موسیقی وی را بیش از حد آکادمیک می‌دانستند. تکنیک‌ها و روح آثار برامس با تحسین آهنگسازان بعدی مانند آرنولد شونبرگ و ادوارد الگار قرار گرفت. موتیف‌های رومانتیک و عمیقاً عاشقانهٔ وی که در ساختارهای دقیق آثارش نهفته بود، برای بسیاری از نسل‌های بعدی موسیقی، نقطهٔ آغاز و الهام‌بخش بود.
زندگی > سال‌های پایانی (۱۸۹۷–۱۸۹۰)

در دههٔ ۱۸۷۰، برامس با یوهان اشتراوس که هشت سال از او بزرگتر بود آشنا شده بود، اما دوستی نزدیک آنها مربوط به سال‌های ۱۸۸۹ و بعد از آن است. برامس بسیاری از آثار اشتراوس را قابل تحسین می‌دانست، و آهنگساز را تشویق می‌کرد تا آثارش از طریق انتشارات سیمروک که متعلق به خودش بود، منتشر کند. برامس به‌عنوان یک طرفدارِ اشتراوس برای همسرش آدل، طی یادداشتی در ابتدای نت‌های والس دانوب آبی نوشت: «متأسفانه این اثر ساختهٔ برامس نیست».
در سال ۱۸۹۰، پس از اجرای موفقیت‌آمیز «کوئینتت زهی شماره ۲» اپوس ۱۱۱، برامس ۵۷ ساله فکر کرد که شاید بهتر است از آهنگسازی بازنشسته شود، و به دوستی گفت که «به اندازهٔ کافی موفق بوده‌ام، در اینجا من یک پیری بی‌دغدغه می‌خواهم و می‌توانم از آن با آرامش لذت ببرم». همچنین او برای شروع و یافتن این آرامش، به دیدار و همراهی با خوانندهٔ متزو سوپرانو آلیس باربی (۲۸ ساله) می‌پرداخت و ممکن است از او خواستگاری نیز کرده باشد.
اما تحسین برامس از یک نوازندهٔ کلارینت در «ارکستر دربار ماینینگن» به‌نام ریشارد مولفلد، باعث شد تا دوباره شوق آهنگسازی در وی زنده گردد و او را به نوشتن دوباره سوق داد که در نتیجه یک «تریو کلارینت» اپوس ۱۱۴، «کوئینتت کلارینت» اپوس ۱۱۵ (۱۸۹۱)، و دو «سونات کلارینت» اپوس ۱۲۰ (۱۸۹۴)، ساخته شد. در این زمان چرخه‌های پایانی آثار برامس، شامل قطعاتی برای پیانو با عنوان «چهار آواز جِدّی» (که ناشی از مرگ کلارا شومان بود) اپوس‌های ۱۱۶ تا ۱۱۹ (۱۸۹۶)، و همچنین او یازده «پرلود کرال برای ارگ» اپوس ۱۲۲ (۱۸۹۶)، آهنگسازی کرد. آخرین نت‌هایی که برامس نوشت، مجموعه تنظیمات «ای دنیا باید تو را ترک کنم» بود. بسیاری از آثار برامس در خانهٔ او در شهر باد ایشل، جایی که برامس برای اولین بار در سال ۱۸۸۲، به آنجا رفت و هر تابستان از ۱۸۸۹ به بعد در آنجا اقامت می‌کرد، نوشته شده‌است.
زندگی > مرگ

پس از مرگ کلارا شومان (۱۸۹۶)، برامس دچار افسردگی شدیدی شد و سلامتی‌اش آسیب دید. در تابستان ۱۸۹۶، به بیماری یرقان مبتلا شد و سپس در همان سال پزشک وینی تشخیص داد که وی دارای سرطان کبد است (پدر وی جاکوب نیز بر اثر همین بیماری درگذشت). آخرین حضور او در مجامع عمومی، ۷ مارس ۱۸۹۷ بود که هانس ریشتر (رهبر ارکستر) سمفونی شماره ۴ را اجرا کرد که در پایان هر موومان با تشویق تماشاگران همراه بود. برامس سه هفته قبل از مرگش در مارس ۱۸۹۷، تلاش کرد در اولین اجرای اپرت الهه عقل اثر یوهان اشتراوس شرکت کند، اما وضعیت وی وخیم‌تر شد و سرانجام در ۳ آوریل ۱۸۹۷، در سن ۶۴ سالگی درگذشت. پیکر وی در آرامگاه مرکزی وین در زیر یک بنای یادبود طراحی‌شده توسط ویکتور اورتا و تندیسی ساختهٔ ایلس فان تواردوفسکی، به خاک سپرده شد.
زندگی > دین و باور

برامس به‌عنوان نوزاد در کلیسای لوتران، غسل تعمید شد، وی متعلق به خانواده‌ای لوتریانیست بود و او نیز تحت تاثیر این مذهب قرار داشت. گفته می‌شود کتاب مقدسی که به مناسبت تولدش به او داده شده بود، تا پایان عمر نزد خود حفظ کرد و در بسیاری از آثار کرال خود، از متونِ این کتاب استفاده کرد. والتر نیمان دوست و آهنگساز آلمانی وی می‌گوید: «این واقعیت که برامس فعالیت خلاقانۀ خود را با آهنگ‌های محلی آلمانی آغاز کرد و با کتاب مقدس به پایان برد، اعتقاد واقعی و مذهبی این مرد بزرگ را نشان می‌دهد». با این حال رابطه و نگرشِ برامس نسبت به دین را یک «منتقدِ» حداقلی تلقی کرده، و با آنکه در سن پانزده سالگی توسط کلیسای سنت مایکل (هامبورگ)، پذیرفته شده‌بود، اما او را به‌عنوان یک ندانم‌گرا، یا انسان‌گرا نیز توصیف می‌کنند.
آنتونین دورژاک که یک کاتولیک متدین بود، در نامه‌ای در بارهٔ برامس می‌نویسد: «چنین انسانی، چنین روح ظریفی، هیچ اعتقادی ندارد! او هیچ اعتقادی ندارد!». گفته می‌شود هنگامی که کارل رینتالر (رهبر ارکستر)، از وی خواسته‌است یک متن دقیقاً مذهبی را به رکوئیم آلمانی خود اضافه کند، وی در پاسخ گفته‌است: «باید اعتراف کنم که با کمال میل حتی حاضرم کلمهٔ «آلمانی» را حذف و به جای آن کلمهٔ «انسانی» قرار دهم، همچنین با دانش و آگاهی کامل می‌خواهم از بخش‌هایی مانند یوحنا، فصل ۳ آیهٔ ۱۶، نیز صرف‌نظر کنم. از طرف دیگر، چون من یک موسیقی‌دان هستم، چیزی یا چیزهایی را انتخاب می‌کنم که به آن احتیاج دارم و چون با نویسندگان محترم متن نمی‌توانم در مورد حذف، با آنها بحث و جدل کنم، پس بهتر است قبل از اینکه حرفی بزنم، خودم استفاده از آن را متوقف کنم».
موسیقی > سبک

برامس پیرو سبک بتهوون و ستایشگر باخ بود و آثارش ادامهٔ موسیقی دوره کلاسیک و رومانتیک شناخته می‌شود. او به‌طور اصولی با مکتب واگنر/لیست که تحت عنوان «مکتب جدید آلمانی» و موسیقی برنامه‌ای شهرت یافته بودند، به شدت مخالفت می‌کرد و از رومانتیک‌هایی که در کارشان مبالغه می‌کردند، نفرت داشت. با آنکه برامس در پایانی‌ترین دورهٔ رومانتیک جای دارد، اما وی را کلاسیک‌ترین آهنگساز این دوره به‌شمار می‌آورند. برامس پیرو فرم کلاسیک و ارایه دهندهٔ یک موسیقی مطلق بدون وابستگی به هر ایدهٔ غیر موسیقایی بود. وی کارهای بسیاری از معاصرانش را «تکنیک‌های پوچ نمایشی» قلمداد می‌کرد و مردود می‌دانست. به‌همین دلیل سبک کلاسیکِ خود را نوعی مقابله با افراطی‌گری رومانتیک‌ها قرار داده بود. برامس با آنکه نمایندهٔ جناحی سنت‌گرا و «موسیقی جدّی» بود، اما استقبال زیاد در رپرتوار کنسرت‌های مدرن امروزی از آثار وی نشان می‌دهد که نه تنها نسبت به آن واکنشی منفی ندارند، بلکه بسیار مورد تحسین نیز قرار می‌گیرند، از این حیث می‌توان برامس را آهنگسازی دانست که موسیقی‌اش برای هر دو جناح کلاسیک و رومانتیک، راضی‌کننده بوده‌است.
سبک برامس اگرچه در فرم کلاسیک قرار داشت، اما وی به‌عنوان نسل سوم از سال‌های آخرینِ دورهٔ رومانتیک، به اتفاق واگنر، سازبندی و ارکستراسیون را به حد کمال رساندند. برامس از هارمونی گسترده‌ای بهره می‌گرفت و از رنگ‌آمیزی‌های جدیدی در ارکستر استفاده می‌کرد. او در تصنیف سمفونی‌هایش از لحاظ فرم، مدت و حجم، تحت تأثیر بتهوون، اما موسیقی وی فاقد فیگورهای ریتمیک مرسوم در آثار بتهوون بود، به‌همین دلیل آثار او لحن و بیانی تغزلی دارد که آن را بیشتر به آثار فرانتس شوبرت شبیه می‌دانند. از همین رو، هر چهار سمفونی او دارای ارزش زیاد و یکسانی در کنسرت‌های امروز به‌شمار می‌آیند.
برامس در تکنیک کنترپوان نیز مهارت زیادی داشت. کارل گایرینگر (موسیقی‌شناس اتریشی/آمریکایی) می‌نویسد: «از نظر برامس … پیچیده‌ترین فرم‌های کنترپوان، وسیله‌ای طبیعی برای ابراز احساسات او است. همان‌طور که پالسترینا و باخ توانستند در آثارشان اهمیتی معنوی به کنترپوان بدهند، برامس نیز می‌توانست با استفاده از یک کانن به‌صورت‌های مختلف، آن را به یک قطعهٔ ناب و شعری تغزلی تبدیل کند». مهارت دیگر وی غیر از کنترپوان، کنترل نامحسوس او در ریتم و متر بود. در فرهنگنامهٔ نیو گروو حدس زده می‌شود که آشنایی او در نوجوانی با موسیقی کولی‌ها و مجارستانی، منجر به شیفتگی مادام‌العمر به ریتم‌های نامنظم، نت‌های سه‌تایی (تریوله) و استفاده از ریتم آزادتر در ساخته‌های او شده‌است. طبق گفتهٔ مایکل ماسگراوی (زندگی‌نامه‌نویس برامس): «فقط یک آهنگساز در طبیعتِ پیشرفتهٔ این تفکرِ ریتمیک، می‌تواند با وی رقابت کند و آن شخص، ایگور استراوینسکی است».
موسیقی > آثار

برامس تعداد زیادی از کارهای مهم خود را برای ارکستر نوشت، از جمله ۴ سمفونی، ۲ کنسرتو پیانو، کنسرتو ویولن، دوبل کنسرتو برای ویولن و ویولنسل، اورتور تراژیک (که اهمیتی مانند سمفونی در کارهایش دارد)، ۲ سرناد و اورتور جشنواره آکادمی. اثر بزرگ آوازی او یک رکوئیم است که برامس زبان آلمانی را جایگزین متن لاتین کرد و به همین دلیل نام آن را یک رکوئیم آلمانی نهاد. برامس اولین کار ارکسترال خود را «واریاسیون روی یک تم از هایدن» (۱۸۷۳) نوشت و سپس به تصنیف سمفونی روی آورد. سمفونی‌های او بر خلاف دیگر آهنگسازان رومانتیک، تفسیر خاصی ندارد اما دارای اهمیت زیادی از نظر تکنیک و فرم است. برامس می‌گوید:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| « | اگر ما نمی‌توانیم مانند موتسارت و هایدن آثار زیبا بنویسیم، حداقل باید بتوانیم مانند آنها در نوشتن هارمونی و کنترپوان دقت کنیم |  » |
این اظهارنظر برامس کاملاً با سمفونی‌هایش مطابقت دارد؛ چراکه دارای هارمونی و سازبندی محکم، اما فاقد ظرافت‌های موسیقی کلاسیک است. در میان آثار ارکسترال وی دو کنسرتو پیانوی شماره ۱ و شماره ۲، از بهترین نمونه‌های موسیقی کلاسیک به‌شمار می‌روند و از کارهای مهم ارکسترال محسوب می‌شوند. از همین رو، مفسران موسیقی کنسرتوی شماره یک را دارای اهمیتی معادل یک سمفونی و سرشار از ذوق و تکنیک برامسی می‌دانند. همچنین کنسرتو ویولن وی را که برای یواخیم نوشته‌است با کنسرتو ویولن بتهوون مقایسه می‌کنند و برابر با آن می‌دانند. دیگر اثر ارکسترال وی با نام «دوبل کنسرتو برای ویولن و ویلنسل» نیز بااهمیت و قابل توجه است.
آثار موسیقی مجلسی برامس شامل: ۳ کوارتت زهی، ۲ کوئینتت زهی، ۱ کوئینتت کلارینت، ۱ تریو کلارینت، ۱ تریو هورن، ۱ کوئینتت پیانو، ۳ کوارتت پیانو و ۴ تریو پیانو (که پس از مرگش منتشر شد) است. وی چندین سونات نیز برای ساز با همراهی پیانو نوشت که از جمله ۳ قطعه برای ویولن، ۲ قطعه برای کلارینت (این اثر برای ویولا نیز توسط برامس تنظیم شد) و راپسودی برای آلتو است که از او بر جای مانده است.
در بین کارهای برامس، آثار پیانویی نیز اهمیت زیادی دارد که اکثر آنها در فرم کلاسیک است. در کارنامهٔ وی سه سونات پیانو (به‌ویژه سونات در فا دیز مینور که در ۱۹ سالگی نوشت)، راپسودی‌ها، فانتزی‌ها، بالادها، والس‌ها و رقص‌های مجار، از جمله کارهای برجستهٔ وی است.
در موسیقی آوازی، برامس بیش از ۲۰۰ لید (یا تصنیف) نوشته‌است که بسیاری از آنها مانند «لالایی»، «چهار آواز جِدّی» و «آواز برای گروه کر مردان و ارکستر» محبوبیت زیادی دارند.
برامس یک کمال‌گرای افراطی بود. او بسیاری از کارهای اولیهٔ خود را از بین برد، از جمله یک «سونات ویولون» که با «اِدِه رِمنی» و فردیناند داویت اجرا کرده بود. یک بار نیز ادعا کرد که ۲۰ کوارتت زهی را قبل از اینکه منتشر شود، در سال ۱۸۷۳، نابود کرده‌است. در طی چندین سال، او یک پروژهٔ اصلی برای یک سمفونی در مینور را به اولین کنسرتوی پیانوی خود تغییر داد. نمونهٔ دیگری از وسواسِ او به جزئیات، اولین سمفونی او است که از سال ۱۸۶۱ تا ۱۸۷۵، روی آن کار کرد و حتی بعد از اجرای اول، مجدداً بازنگری کرد و موومان آهستهٔ سمفونی را از بین برد و دوباره ساخت تا قبل از انتشار جایگزین کند. عامل دیگری که به کمال‌گرایی برامس کمک کرده است، تشویق‌های روبرت شومان است که او مصمم بود آنها را برآورده کند. برامس به‌شدت از ساخت موسیقی برنامه‌ای یا صحنه‌ای دوری می‌جست و موسیقی مطلق، اساسِ کار وی بود. به همین دلیل، وی هرگز اپرا و پوئم سمفونیک ننوشت.
موسیقی > تاثیر

دیدگاه برامس در آهنگسازی، هم نگاه به گذشته و هم نگاه به آینده دارد. حاصل آثار او اغلب جستجو برای کشف هارمونی و ریتم‌های جسورانه است. در نتیجه، آثار او روی آهنگسازان با هر دو گرایش سنت‌گرا و مدرنیست تأثیرگذار بود. ایده‌ها و بیان موسیقایی وی در محافل آهنگسازانی مانند هاینریش فان هرتسوئنبرگ، رابرت فوخس، یولیوس رونتگن و گوستاو جنر (تنها شاگرد آهنگسازی وی)، بررسی و به‌شدت تحسین می‌شد. آنتونین دورژاک که حمایت و کمک‌های قابل توجهی از برامس دریافت کرده بود، همیشه از برامس ستایش می‌کرد و در چندین اثر خود مانند سمفونی شماره ۷ و «تریو پیانو»، تحت تأثیر برامس قرار داشت. همچنین ویژگی‌های «سبک برامس» توسط آهنگسازانی چون ماکس رگر، هانس روت، ویلهلم برگر و فرانتس اشمیت، همراه با سایر روندهای آهنگسازی سبک معاصر (عمدتاً واگنریست‌ها) در تلفیق با یک ترکیب پیچیده‌تر، جذب شد. علاوه بر آن، آهنگسازان دیگری از بریتانیا مانند هیوبرت پری، ادوارد الگار و آهنگساز سوئدی ویلهلم استنهامار، همگی گواهی دادند که از برامس چیزهای زیادی آموخته‌اند. همان‌طور که الگار گفت: «هنگامی که به سمفونی شماره ۳ برامس می‌نگرم، احساس کوچکی می‌کنم».
در ادامه، یکی از کسانی که در کارهای اولیهٔ خود تحت تأثیر برامس قرار داشت، فروچو بوزونی بود که آثارش نشان‌دهندهٔ تأثیر زیاد وی از سبک برامسی است. برامس نیز به آثار او علاقه‌مند شد و با وی ارتباط داشت، هر چند بعدها فروچو تمایلی به ادامهٔ این دوستی نداشت. برامس در اواخر عمر خود، آهنگسازانی مانند ارنو دوهنانی و الکساندر فن تسملینسکی را تشویق و حمایت کرد که در کارهای مجلسی و اولیهٔ آنها (و آثار بلا بارتوک که دوست دوهنانی بود)، جذب کاملی از سبک برامسی در آثارشان قابل مشاهده است. تسملینسکی، معلم آرنولد شونبرگ نیز بود. ظاهراً وی دو موومان از یک پیش‌نویس اثرِ شاگردش به‌نام «کوارتت زهی در ر ماژور» را به برامس ارایه داد که وی پس از مشاهدهٔ آن، تحت تأثیر قرار گرفت و شونبرگ را تحسین کرد. شونبرگ نیز بعدها و در سال ۱۹۳۳، طی مقاله‌ای با عنوان برامس پیشرو (بازنویسی ۱۹۴۷)، علاقهٔ خود به موتیف‌های اشباع شده، بی‌نظمی در فراز و ریتم در آثار برامس را نشان داد. وی همچنین در کتاب خود (قواعد علمی هارمونی)، هارمونی غنی‌شده و کشف مناطق دوردست تونال در آثار برامس را مورد تجزیه و تحلیل قرار داد. تلاش‌های شونبرگ زمینه را برای ارزیابی مجدد شهرتِ برامس در قرن بیستم، فراهم کرد. شونبرگ حتی یکی از کوارتت‌های پیانویی برامس را برای ارکستر تنظیم کرد. از طرفی آنتون وبرن که شاگرد شونبرگ بود، در سخنرانی‌هایی که تحت عنوان راهی به موسیقی جدید و پس از مرگش منتشر شد، ادعا کرد که برامس پیشاهنگِ دومین مکتب موسیقی وین بوده‌است.
«... او به‌عنوان یک دوست واقعی آمد تا تمام غم و اندوهم را با من شریک شود. او قلبم را که در حال شکستن بود، تقویت کرد ... هنگامی که او این امکان را داشت تا روحیه‌ام را تقویت کند، افکارم را ارتقا بخشید و روشن کرد ... به‌طور خلاصه، او دوست من به معنای واقعیِ کلمه بود ... واقعاً باید بگویم که من، هرگز کسی را نداشته‌ام که این طور دوستش داشته باشم. این زیباترین درکِ متقابلِ دو روح است ... این روحیۀ انعطاف‌پذیر، قلبِ نجیب، ذوقِ خوب و استعدادِ اوست که من دوستش دارم ...»
کلارا شومان
افتخارات

تمبرهای یادبود به‌مناسبت یکصدوپنجاهمین سالروز تولد برامس
دریافت «نشان ماکسیمیلیان برای علم و هنر» (۱۸۷۴).
دریافت مدال طلای انجمن رویال فیلارمونیک بریتانیای کبیر (۱۸۷۷) و عضویت افتخاری در این انجمن (۱۸۸۲).
دریافت دکترای افتخاری از دانشگاه برسلاو (۱۸۷۹).
دریافت «نشان خانه ماینینگن» (صلیب فرماندهی) (۱۸۸۱).
دریافت نشان پور لی میریت (۱۸۸۷).
در سال ۱۹۶۹، توسط «کمیته نام‌گذاری مکان‌های قطب جنوب بریتانیا»، یک ورودی پر از یخ به طول ۴۶ کیلومتر و عرض ۱۱ کیلومتر، واقع در ضلع شمالی «شبه جزیره بتهوون» بین جزیره الکساندر و «جزیره دروچر»، برای یوهانس برامس نام‌گذاری شد.
ضرب سکه یادبود به ارزش ۵ مارک به‌نام یوهانس برامس، توسط جمهوری دموکراتیک آلمان (۱۹۷۲).
در سال ۱۹۷۶، یک سیارک کوچک توسط مرکز بررسی ریزسیاره‌ها، برامس ۱۸۱۸، نامیده شد.
در سال ۱۹۷۹، یک حفره (فروزمین) در سیاره عطارد که قطر آن ۱۰۰ کیلومتر است، توسط اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی، نام یوهانس برامس بر آن نهاده شد.
در ۱۴ سپتامبر سال ۲۰۰۰، برامس به‌عنوان یکصدوبیست‌وششمین شخصیت «ستودنیِ فاخرِ آلمانی» و سیزدهمین آهنگساز در میان آنها، در تالار یادبود مشاهیر آلمان (وال‌هالا)، به‌همراه یک مجسمهٔ نیم‌تنه ساختهٔ «میلان کنوبلوخ»، مورد تقدیر قرار گرفت.
یادبودها برای برامس
تندیس نیم‌تنه از برامس در شهر کرنتن، اتریش
نشان یادبود برامس در پیاده‌رو مشاهیر، وین
مجسمه برنزی برای ادای احترام به برامس، در شهر هامبورگ، ساختۀ «ماریا پیرویتس» (۱۹۸۱).
مکعب از جنس گرانیت با چهار پرتره از برامس، در شهر هامبورگ، ساختۀ داربوون.
تندیس نیم‌تنه از برامس در باغ‌های یک قصر، محوطۀ «قلعۀ دتمولد»، دتمولد.
برای مطالعهٔ بیشتر

Avins, Styra (2001). "The Young Brahms: Biographical Data Reexamined". 19th-Century Music. 24 (3): 276–289. doi:10.1525/ncm.2001.24.3.276. JSTOR 746931.
Late Idyll: The Second Symphony of Johannes Brahms, by Reinhold Brinkmann, translated by Peter Palmer. An analysis of Symphony No. 2 and meditation of its position in Brahms's career and in relation to 19th century ideas of melancholy. (1995, Harvard, شابک ‎۰−۶۷۴−۵۱۱۷۵−۱)
Hermann Deiters/Newmarch. (1888). Johannes Brahms: A Biographical Sketch. Fisher Unwin (reissued by Cambridge University Press, 2009; شابک ‎۹۷۸−۱−۱۰۸−۰۰۴۷۹−۴)
Frisch, Walter and Karnes, Kevin C. , (eds.), (2009).Brahms and His World (Revised Edition). Princeton: Princeton University Press. شابک ‎۹۷۸−۰۶۹۱۱۴۳۴۴۶
Berthold Litzmann|Litzmann, Berthold, (1913). Clara Schumann: An Artist's Life based on Material found in Diaries and Letters, tr. and abridged from the fourth German edition by Grace E. Hadow. 2 vols. London: Macmillan.
Charles Rosen discusses a number of Brahms's imitations of Beethoven in chapter 9 of his Critical Entertainments: Music Old and New (2000; Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press, شابک ‎۰−۶۷۴−۱۷۷۳۰−۴).
Schumann, Clara, and Brahms, Johannes, ed. Berthold Litzmann (1927). Briefe aus den Jahren 1853–1896, two vols. Leipzig. (In German)
Eugenie Schumann|Schumann, Eugenie, tr. Marie Busch (1991). The Schumanns and Johannes Brahms: The Memoirs of Eugenie Schumann. Lawrence, Mass: Music Book Society. شابک ‎۱−۸۷۸۱۵۶−۰۱−۲
Hirschfeld, Robert (4 April 1897). "Johannes Brahms †". Neue musikalische Presse (به آلمانی). 6 (14): 1. Retrieved 14 May 2020 – via RIPM.
Anon. (8 April 1897). "Johannes Brahms todt!". Musikalisches Wochenblatt (به آلمانی). 628 (15): 210–212. Retrieved 14 May 2020 – via RIPM.
Herzfeld, Victor von (11 April 1897). "Johannes Brahms". Neue musikalische Presse (به آلمانی). 6 (15): 1. Retrieved 14 May 2020 – via RIPM.
عکس مربوط به سال ۱۸۹۱، از ساختمانی در هامبورگ است که برامس در آن متولد شده‌است. این ساختمان در سال ۱۹۴۳، بر اثر بمباران هامبورگ در جنگ جهانی دوم، نابود شد.
برامس در سال ۱۸۵۳
کلارا شومان در سال ۱۸۵۳
پرتره برامس در سال ۱۸۶۰، حکاکی فولادی اثر: آگوست وگر (۱۸۲۳-۱۸۹۲)
برامس در سال ۱۸۶۶
برامس در سال ۱۸۷۲
برامس در سال ۱۸۷۲
ادوارد هانسلیک منتقد موسیقی به تندیس برامس بخور می‌دهد، کاریکاتور از مجلۀ طنز «وین فیگارو»، ۱۸۹۰
برامس در سال ۱۸۸۲
برامس و اشتراوس (چپ) ، عکس‌برداری در وین
عکس از محل دفن برامس در «آرامگاه مرکزی وین»
برامس در سال‌های پایانی عمر، (قبل از۱۸۹۷)
نقاشی از اتاق کار برامس در وین، اثر: «کارل مولر» (۱۹۳۸-۱۸۶۲)
طرحی سایه‌نما از برامس، اثرِ «آتو بولر»
برامس در حال نواختن پیانو (۱۸۹۶)، نقاشی از: ویلی فان بکرات
داشوشن

مکان
| داشوشن | داشوشن |
| --- | --- |
داشوشن: داشوشن
مختصات: ۳۹°۴۷′۵۰″ شمالی ۴۶°۴۶′۵۹″ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۷۹۷۲۲°شمالی ۴۶٫۷۸۳۰۶°شرقی﻿ / 39.79722; 46.78306: مختصات: ۳۹°۴۷′۵۰″ شمالی ۴۶°۴۶′۵۹″ شرقی﻿ / ﻿۳۹٫۷۹۷۲۲°شمالی ۴۶٫۷۸۳۰۶°شرقی﻿ / 39.79722; 46.78306
استان شهرستان: استان آسکران شهرستان خواجه‌لی
جمعیت (2005): جمعیت (2005)
 • کل: ۱۲۰
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵
داشوشن (ارمنی: Դաշուշեն) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان آسکران واقع شده‌است. داشوشن  ۱۲۰ نفر جمعیت دارد.
خون سرد (فیلم)

| خون سرد | خون سرد |
| --- | --- |
کارگردان: فردریک پوتیژان
نویسنده: فردریک پوتیژان
فیلم‌بردار: تیری آربوگاس
توزیع‌کننده: کلمبیا پیکچرز
تاریخ‌های انتشار:  ۳ مارس ۲۰۱۹ (۲۰۱۹-15-۰۳)  
مدت زمان: ۹۳ دقیقه
کشور: ایالات متحده
زبان: انگلیسی 
خون‌سرد که با نام میراث خون سرد نیز شناخته می‌شود، فیلمی اکشن و هیجان انگیز محصول سال ۲۰۱۹ به نویسندگی و کارگردانی فردریک پتیژان و با بازی ژان رنو، سارا لیند، جو اندرسون و سامانتا باند است که در ۱۵ مه ۲۰۱۹ منتشر شد.
طرح

یک قاتل کهنه‌کار، دختری مجروح را در کنار دریاچه نزدیک خانه اش می‌یابد. او میان کمک کردن یا رها کردن این دختر همان حالت مردد است.
بازیگران

ژان رنو در نقش هنری
سارا لیند در نقش چارلی
جو اندرسون در نقش کاپا
دیوید گیاسی در نقش مالکوم
ایهور سیسکویچ در نقش دیویس
فرانسوا گیتاری در نقش بریگلور
سامانتا باند در نقش خانم کسلر
ژان لوک اولیویه در نقش آقای کسلر
لاریسا روسناک در نقش کتی
واکنش های منتقدان

از کلیت نقدهای منتشر شده بر روی این فیلم، می‌توان دریافت که عامهٔ منتقدان نظر مثبتی بر روی آن نداشته‌اند. ورایتی یکی از منتقدانی است که این فیلم را فیلمی «فوراً فراموش‌شدنی» نامید و آبزرور آن را «یک فیلم هیجان‌انگیز خسته‌کننده» برشمرد.
این در حالی است که در هالیوود ریپورتر پیرامون این فیلم اعتقاد دارد که علی‌رغم این که فیلم دارای یک «محیط پوشیده از برف نفس‌گیر» است، باید گفت که این فیلم به خوبی فیلمبرداری شده است، اما این فیلم دقیقاً به همان اندازه ای که اجزایش درست و دقیق کنار هم قرار نگرفته‌اند، قابل اعتنا نیست.
لینک های خارجی

خون سرد در بانک اطلاعات اینترنتی فیلم‌ها (IMDb)