هلنا بلاواتسکی
سفرها

قسمت بعدی زندگی هلنا بلاوتسکی برای نویسندگان در پرده ابهام قرار دارد زیرا وی خاطرات روزانه خود و اتفاقاتی که برای وی افتاد را یادداشت نمی‌کرد و کسی هم نیست که این اتفاقات را بازگو کند. در کل ترسیمی از یک مسیر و رشته ایی از مسافرت‌ها به‌طور اساسی در خاطر بلاواتسکی هست که که گاهی همراه با تناقضات زمانی نیز هست. آنچه مشخص است اینست که هلنا بلاواتسکی آلبرت راوسون را در قاهره ملاقات کرد. در آن زمان وی دانشجویی بود که در رشته هنر تحصیل می‌کرد. بعد از مرگ بلاواتسکی، راوسون که آن زمان دکتری الاهیات و دکتر حقوق در آکسفورد بود دیدار خود را با بلاواتسکی شرح می‌دهد. بر اساس آنچه در خاطرش مانده بود، بلاواتسکی به وی در مورد سهم آینده اش و اینکه روزی جهت آزادی ذهن بشر خدمت خواهد کرد می‌گفته‌است. راوسون نوشت:
ارتباطش با مأموریتش به‌طور زیادی غیر شخصی بود زیرا او اغلب تکرار می‌کرد: این کار من نیست بلکه اوست که برای من می‌فرستد.
براساس خاطرات بلاواتسکی بعد از خاورمیانه وی با پدرش به اروپا سفر کرد. در این زمان وی پیانو را از موشیلز آهنگ ساز معروف و پیانیستی خوش قریحه فراگرفت.
در ۱۲ آگوست ۱۸۵۱، زمان تولدش، برای اولین بار استادش را در هاید پارک لندن ملاقات کرد. قبلاً او، وی را در رویاهایش دیده بود. کونتس کونستانز واچ میستیر جزئیات این ملاقات را که در آن استادِ بلاواتسکی به وی می‌گوید در کاری که قصد آن جان آن را دارد به کمک بلاواتسکی نیاز دارد، توصیف کرده‌است؛ و اینکه به بلاواتسکی می‌گوید که سه سال را در تبت جهت آمادگی برای انجام این مأموریت مهم زندگی خواهد کرد. بعد از ترک انگلستان، بلاواتسکی به کانادا، سپس مکزیک، آمریکای جنوبی و مرکزی رفت. در ۱۸۵۲ به هند رسید. طبق آنچه هلنا به خاطر می‌آورد: " من آنجا حدود دوسال زندگی کردم و ماهانه پولی را از فردی ناشناخته دریافت می‌کردم. من صادقانه به نکات ذکر شده عمل می‌کردم. نامه‌هایی را از این "هندو" دریافت می‌کردم اما در طول این دو سال یکبار هم او را ندیدم.
قبل از ترک هند، بلاواتسکی تلاش کرد که از طریق نپال به تبت برود اما نماینده انگلستان این اجازه را نداد.
از هند بلاواتسکی به لندن برگشت، جائیکه دوباره وی استاد خود را ملاقات کرد. بعد از این ملاقات وی به نیویورک رفت جائیکه بار دیگر راوسون را می‌بیند. سپس به شیکاگو می‌رود و مجدداً به همراه کاروان‌های مهاجران به سمت غرب از مسیر رشته کوه‌های راکی حرکت می‌کند. بعد از این وی مدتی را در سانفرانسیسکو می‌ماند. در ۱۸۵۵ از طریق اقیانوس آرام به شرق دور سفر می‌کند. سپس از طریق ژاپن و سنگاپور به کلکته می‌رسد.
در ۱۸۵۶ خاطرات بلاواتسکی در مورد زندگی در هند در کتاب «از غارها و جنگل‌های هندوستان» منتشر شد. این کتاب در سبکی ادبی سفرهای بلاواتسکی و معلمش را که وی او را «تاکور گولاب سینگ» می‌نامد توصیف می‌کند. اگر چه این کتاب به عنوان رمان در نظر گرفته می‌شد، بلاواتسکی اصرار داشت که اتفاقات و شخصیت‌هایی که بیان کرده‌است حقیقی هستند. وی عنوان می‌کرد که من به سادگی در عرض سه- چهار ماه این اتفاقات و موارد را که در طول چندین سال اتفاق افتاد را همچون بخشی از حادثه‌هایی که این معلم نشان داده‌است را جمع‌آوری کردم.
در فاصله بین ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۸ بلاواتسکی به سفرهای خود ادامه داد و مدتی را نیز نزد خانواده خود در روسیه ماند.
در آغاز ۱۸۶۸ وی به فلورانس رفت و سپس به شمال ایتالیا و بالکان و مجدداً به استانبول، هند و تبت رفت.
بعدها وقتی از بلاواتسکی در مورد علت سفرش به تبت پرسیده شد نوشت:
حقیقتاً رفتن به تبت یا هند برای دریافت دانشی یا قدرتی که در هر روح بشری نهفته‌است بی‌فایده است؛ اما دستیابی به دانش و قدرتی بالاتر نه تنها به سال‌های بسیاری جهت مطالعه ایی شدید تحت راهنمایی ذهنی بالاتر همراه با وضوحی که نمی‌تواند توسط هیچ خطری متزلزل شود و همچنین سال‌های بسیاری جهت خلوت گزینی نسبی نیاز دارد بلکه در رابطه با شاگردان به سکوت نیز نیاز دارد تنها چیزی که چنین هدفی را متعاقباً در چنین مکانی دنبال می‌کند. جائیکه هم طبیعت و نوآموز سکون کامل و مداومی را حفظ می‌کنند! در اینجا هوا تا صدها مایلی توسط هوای مسموم سمی نمی‌شود و در اینجا اتمسفر و مغناطیس انسان کاملاً پاک است و در اینجا خون حیوان هرگز ریخته نمی‌شود.
با توجه به زندگی‌نامه بلاواتسکی مسیر او به صومعه تاشیلونپو Tashilunpo (نزدیک شی گیتس Shigatse) ختم شد. در کتابی «صدای سکوت» که به خواست پانچین لامای نهم در ۱۹۲۷ توسط انجمن چینی جهت مطالعه بودیسم در شهر پکن به چاپ رسید، گزارش می‌دهد که بلاواتسکی در طول چندین سال در تاشیلونپو مورد بررسی قرار می‌گیرد و به خوبی توسط پانچین لامای هشتم تینپای وانگ چوگ شناخته می‌شود. همچنین بلاواتسکی زندگیش را در تاشیلونپو و شی گیتس تأیید می‌کند، وی در نامه ایی گزارشش را از معبد انفرادی تاشی لاما نزدیک شیگیتس تشریح می‌کند.
براساس زندگی‌نامه اش آخرین دوره زندگی وی در تبت در خانه معلمش کوت هومی سپری شده‌است. وی بلاواتسکی را برای کسب چندین لاماسیری lamaseries کمک می‌کرد جائیکه هیچ اروپایی تا قبل از این نرفته بود. در نامه ایی بلاواتسکی به هیلیز بیلینگ می‌نویسد که خانه معلم کوت هومی در منطقه رشته کوه‌های قراقوروم آنسوی لادخ است که در تبت کوچک است (در حال حاضر به کشمیر تعلق دارد) خانه چوبی بزرگی به سبک چینی همچون پاگودایی بین دریاچه و رودخانه ایی زیبا واقع شده‌است.
محققان معتقدند در همین دوره اقامت وی در تبت بلاواتسکی شروع به مطالعه متونی که بعداً منجر به کتاب صدای سکوت شد کرد.
در ۱۹۲۷ یکی از جویندگان برجسته تبت و فلسفه اش ایوانز ونتز W.Y. Evans-Wentz در مقدمه ترجمه کتاب «کتاب تبتی مردگان» نوشت: دربارهٔ معنای رمزی «روز چهل و نهم از باردو» لطفاً به دکترین راز بلاواتسکی رجوع کنید. اخیراً لاما سامدپو(lama K.D. Samdup) معتقد است که علی‌رغم انتقادهای بدخواهانه از آثار بلاواتسکی این نویسنده اسناد غیرقابل بحثی دارد که نشان می‌دهد به خوبی با تعالیم بالاترین سطوح لامائیست آشناست و برای این امر او نیاز به دریافت تشرف داشته‌است. دکتر مالالاسیکیرا Doctor Malalasekera مؤسس و رئیس بنیاد برادری جهانی بودیست در مورد بلاواتسکی در دانشنامه به یادماندی بودیسم می‌نویسد: آشنائیش با بودیسم تبتی و همچنین تمارین بودیستی باطنی غیرقابل شک است؛ بنابراین فیلسوف ژاپنی و بودیسم‌شناس سوزوکی D. T. Suzuki اظهار می‌کند که: بدون شک بلاواتسکی به طریقی در آموزش‌های عمیق‌تر تعالیم ماهایانه متشرف شده‌است.
بعد از سه سال اقامت در تبت بلاواتسکی به خاورمیانه سفر می‌کند و سپس به قبرس و یونان می‌رود. در ۱۸۷۱ بلاواتسکی به قاهره رسید جائیکه وی بنیاد انجمن معنویت گرا را با هدف مطالعه پدیده‌های روانی تأسیس کرد. هر چند به زودی انجمن به مرکزی جهت فساد مالی تبدیل شد و منحل شد.