stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
خودکشی در پل گلدن گیت
نجات از خودکشی

علاوه برگشت پل گلدن گیت، نیروی انتظامی و پرسنل فوریت‌های پزشکی، کارگرهای آهن پل گلدن گیت هستند که داوطلبانه وقت خود را برای جلوگیری از خودکشی با صحبت با افراد خودکشی یا مبارزه با آن‌ها صرف می‌کنند. یکی از کارگرها آهن، کن هاپر، در اواسط دهه ۱۹۸۰ در پل شروع به کار کرد و وظیفه نجات داوطلب را «بخشی از کار» می‌داند. آنها که «کاوبوی‌های آسمان» نامیده می‌شوند، وسایل و دانش پل و همچنین تجربه کار در ارتفاع بالا را دارند که به آنها صلاحیت لازم را می‌دهد تا از راه‌آهن عبور کنند و به افراد نیازمند کمک کنند. در حالی که تجربه داوطلبها خطر سقوط را به حداقل می‌رساند، هنوز خطراتی وجود دارد. کارگرهای آهن گزارش کرده‌اند که بر روی آنها چاقو کشیده شده‌است، اسلحه‌های پر شده را همراه افراد احتمالی دیده‌اند یا گاز گرفته شده‌اند. هنگامی که یک روان‌شناس پلیس در صحنه است، آنها امدادگرها داوطلب را از طریق بی‌سیم راهنمایی می‌کنند و به کارگرهای آهن سمینارهایی در مورد پیشگیری از خودکشی ارائه می‌شود. در سال ۲۰۰۱، هاپر گزارش داد که ۳۰ فرد خودکشی را نجات داده و دو نفر را از دست داده‌است. او شاهد دست اول قتل/خودکشی استیون پیج بود، جایی که پدری که به تازگی همسرش را به قتل رسانده بود، دختر کوچکش را از روی پل پرت کرد و سپس خودش از روی پل پرید.
«دست‌های هاپر» تا حدی به عنوان میراث کارگرهای آهن که برای انجام وظیفه نجات انتحاری داوطلب شده بودند ایجاد شد. بعد از اینکه هاپر متوجه شد دونده‌های کنار آب که حصار بن‌بست پیاده‌رو نزدیک فورت پوینت را قبل از برگشت لمس می‌کردند، از نقاش تابلوی پل خواست که تابلویی با نقاشی دو دست روی آن ایجاد کند. تابلوها اکنون در طرفین پل قرار دارند.
در ژانویه ۲۰۰۵، اقلیتی سازمان یافته از متخصص‌های روان‌پزشکی، مشاورهای مانع خودکشی، و خانواده‌های افردادی که اقدام به پرش کرده بودند، مجدداً درخواست‌های مصرانه‌ای برای ایجاد مانع، حصار، یا سایر تدابیر پیشگیرانه مطرح کردند. دو فیلم با موضوع خودکشی و پل گلدن گیت به این تلاش‌ها سرعت بخشیدند. در ۱۴ ژانویه ۲۰۰۵، سانفرانسیسکو کرونیکل نامه سرگشاده ای از نویسنده و کارگردان جنی اولسون منتشر کرد که در آن خواستار ایجاد مانع انتحاری در پل گلدن گیت شد. این نامه تا حدی گزیده‌ای از فیلمنامه او به نام شادی زندگی بود که هفته بعد، در ۲۰ ژانویه ۲۰۰۵، در جشنواره فیلم ساندنس به نمایش درآمد. روز قبل، در ۱۹ ژانویه ۲۰۰۵، کرونیکل این خبر را منتشر کرد که اریک استیل، فیلمساز، در سال ۲۰۰۴ برای فیلم پل خود، که در سال ۲۰۰۶ اکران می‌شد، از روی پل پرش خودکشی می‌کرد. یک هفته بعد، شادی زندگی برای اولین بار در جشنواره فیلم ساندنس به نمایش درآمد و نسخه‌های ویدیویی فیلم با کمک بنیاد روان‌پزشکی کالیفرنیای شمالی در اختیار اعضای هیئت مدیره منطقه بریج قرار گرفت.
در پاییز ۲۰۰۵، سانفرانسیسکو کرونیکل یک دوره مقالهٔ هفت قسمتی با عنوان «زیبایی کشنده» منتشر کرد که بر مشکل خودکشی و پل گلدن گیت تمرکز داشت و تأکید کرد که راه حل نه تنها ممکن، بلکه حتی مطلوب است.
کوین بریگز ، گشت‌زن بزرگراه کالیفرنیا، با صحبت کردن با آن‌ها، جان صدها پرش‌کننده احتمالی را نجات داد. CHP تخمین می‌زند که با کمک دوربین‌ها و داوطلبان، حداقل ۸۰ تا ۹۰ درصد افرادی که قصد پریدن دارند از انجام این کار جلوگیری می‌شود.
مانع خودکشی

در ۱۰ اکتبر ۲۰۰۸، هیئت مدیره پل گلدن گیت و منطقه حمل و نقل با ۱۵ رای موافق به ۱ به گزینه ترجیحی نصب یک توری فولادی ضدزنگ با پوشش پلاستیکی در زیر پل به عنوان یک عامل بازدارنده از خودکشی رأی دادند. مانع توری در ابتدا ۴۰ تا ۵۰ میلیون دلار برآورد شد. در ۲۸ ژوئیه ۲۰۱۰، هیئت مدیره ۵ میلیون دلار از کمیسیون حمل و نقل شهری (MTC) برای انجام یک مطالعه طراحی نهایی مانع دریافت کرد. با این حال، منبع مالی برای کل پروژه هنوز مشخص نشده بود، و این نگرانی وجود داشت که این کمبود بودجه می‌تواند استقرار شبکه را به تأخیر بیندازد.
کمبود بودجه برای پروژه همچنان باعث تأخیر در زمانبندی تکمیل شد. در سال ۲۰۱۲، پرزیدنت باراک اوباما لایحه مجوز مجدد حمل و نقل را تصویب کرد که به کمک مالی فدرال برای پروژه‌های زیرساختی حمل و نقل اجازه می‌دهد. در ابتدا، این لایحه بودجه را به‌طور خودکار منحرف نمی‌کرد. با این حال، حامی‌های مانع، مانند «بنیاد راه‌آهن پل»، در نهایت در تضمین حمایت از پروژه در سال ۲۰۱۴ موفق شدند در مارس ۲۰۱۴، نیویورک تایمز گزارش داد که انتظار می‌رود مدیرهای منطقه بریج به تغییر سیاست آن رأی دهند و اجازه استفاده از پول عوارض برای تکمیل بودجه دولتی برای مانع خودکشی را بدهند.
سد پیشنهادی خودکشی شامل توری فولادی ضدزنگ به طول ۲۰ فوت (۶٫۱ متر) خواهد بود. در دو طرف پل، و ۲۰ فوت زیر پل. بودجه ساخت این مانع به اتفاق آرا توسط هیئت مدیره پل گلدن گیت در ۲۷ ژوئن ۲۰۱۴ تصویب شد. MTC موافقت کرد که ۲۷ میلیون دلار از هزینه کلی ۷۶ میلیون دلاری پروژه را کمک کند و مقامات فدرال، ایالتی و محلی نیز به این پروژه کمک خواهند کرد. طراحی در دسامبر ۲۰۱۴ نهایی شد. با این حال، این پروژه به دلیل نگرانی‌های خدمات پارک ملی در مورد ذخیره‌سازی مصالح ساختمانی در محل برای سه سال (که حدود سه سال برآورد شده بود) برای تکمیل کار به تعویق افتاد.
ساخت توری و قطعه‌های ساختاری از جنس فولاد ضدزنگ پس از سال‌ها بحث در می ۲۰۱۷ در خارج از محل شروع شد و نصب توری در محل در اوت ۲۰۱۸ آغاز شد. این شبکه قرار بود در سال ۲۰۲۱ با هزینه پیش‌بینی شده ۲۱۱ میلیون دلار تکمیل شود. در سال ۲۰۱۹، پیمانکار اصلی AECOM یک تأخیر تا سال ۲۰۲۳ را گزارش کرد. مسئولان منطقه این تأخیر را به پیمانکار اصلی، Shimmick Construction، که پروژه را نادیده گرفته بود، و به خرید آن در سال ۲۰۱۷ توسط AECOM نسبت دادند. اکنون تخمین زده می‌شود که ساخت شبکه انتحاری در مجموع ۴۰۰ میلیون دلار هزینه داشته باشد و انتظار می‌رود تا دسامبر ۲۰۲۳، تقریباً چهار سال عقب‌تر از برنامه، به پایان برسد.
حوادث > هارولد بی وبر

اولین مرگ عمدی شناخته شده از پل گلدن گیت زمانی رخ داد که پل فقط کمی بیش از سه ماه از افتتاح آن گذشته بود. در آگوست ۱۹۳۷، هارولد وبر کهنه سرباز ۴۷ ساله جنگ جهانی اول به عنوان یک باربری استخدام شد و با اتوبوس به سمت پل رفت. پس از پیاده شدن از اتوبوس، وبر پیاده‌روی ۱٫۷ مایلی را شروع کرد. در مسیر با دکتر لوئیس نیلور، استاد کالج از کنتیکت که برای تعطیلات در منطقه سانفرانسیسکو بود صحبت کرد. وبر خاطرنشان کرد: «این روز عالی برای کاری است که قرار است انجام دهم، خواهی دید." در حین قدم زدن، وبر کت و جلیقه‌اش را درآورد، آن‌ها را به سمت نیلور پرت کرد و گفت: «اینجا پیاده می‌شوم، می‌پرم.» نیلور کمربند مرد را گرفت، اما وبر توانست آزاد شود و از روی ریل چهار فوتی پرید و در خلیج سانفرانسیسکو جان خود را از دست داد. پس از مرگ او، روزنامه‌ها گزارش دادند که وبر "قربانی موج گرفتگی " بود که تحت درمان سلامت روانی قرار داشت.
حوادث > آگوست و مرلین دمونت

یکی از کوچک‌ترین افرادی که از روی پل جان خود را از دست داد، مرلین دیمونت پنج ساله در سال ۱۹۴۵ بود. در حالی که کودک روی تیری درست بیرون نرده پل ایستاده بود، پدرش، آگوست دمونت، سرکارگر ۳۷ ساله نصب آسانسور، به او دستور داد که بپرد. آگوست دمانت به دنبال او شیرجه زد. یادداشت ساده ای در خودروی دی مونت پیدا شد که در آن نوشته شده بود: «من و دخترم خودکشی کردیم».
حوادث > چارلز اس. گالاگر پدر و پسر.

در سال ۱۹۵۴، چارلز اس. گالاگر پدر مدیر انجمن بازرگانان سن خوزه در سن خوزه، کالیفرنیا بود. پس از بازگشت از دو هفته تعطیلات، او متوجه شد که حسابرسی شرکتش قبل از رفتنش آغاز شده بود. گالاگر به همکارانش گفت که برای مدت کوتاهی می‌رود تا قهوه بخورد. او به جای این کار، به سمت شمال پل گلدن گیت رانندگی کرد، پارک کرد و پرید.
چهار روز بعد، پسر ۲۴ ساله گالاگر، چارلز اس. گالاگر جونیور، با همان خودروی متعلق به پدرش به همان منطقه رفت و تقریباً از همان مکان پرید. گالاگر جونیور، یک دانش‌آموز پیش‌پزشکی در UCLA، یادداشتی به جای گذاشت که در آن نوشته شده بود: «متاسفم. . . . من می‌خواهم با پدرم همراهی کنم."
حوادث > مارک سلینجر

مارک سلینجر بیست و هشت ساله، پسر ارشد پیر سلینجر، سخنگوی سابق دولت کندی، در ۹ فوریه ۱۹۷۷ از روی پل پرید و جان باخت. در حالی که سلینجر جان اف کندی را از طریق ارتباط حرفه ای پدرش با رئیس‌جمهور می‌شناخت، او را در سطح شخصی نیز می‌شناخت. به گفته خانواده‌اش، سلینجر که گهگاه نقش گلف کندی را برعهده داشت، هرگز از ترور رئیس‌جمهور غلبه نکرد. پس از اینکه مادر سلینجر جسد را شناسایی کرد، اداره پزشکی قانونی سانفرانسیسکو مرگ سلینجر را به رسانه‌ها اعلام کرد. سالینجر که در زمان مرگ ساکن منطقه خلیج سانفرانسیسکو بود، در شهرستان سن متئو به خاک سپرده شد.
حوادث > استیون و کلی پیج

در ۲۸ ژانویه ۱۹۹۳، استیون پیج همسرش نانسی را به قتل رساند و سپس دختر ۳ ساله‌اش، کلی، را از پل گلدن گیت به پایین پرت کرد، قبل از اینکه خودش از روی پل بپرد.
پیج به عنوان خریدار در مهد کودک Ogawa-Mune در فرمونت، کالیفرنیا کار می‌کرد. خانه خانواده پیج در فرمونت بود، اما پیج پس از جدایی او و همسرش، آپارتمان جداگانه ای داشت. ساعت ۱۰:۰۰ در روز ۲۸ ژانویه، پیج به خانه آنها در فرمونت رفت و همسرش را با یک تفنگ ساچمه ای به قتل رساند. سپس برای مادرشوهرش پیام گذاشت تا پسرخوانده نه ساله اش را از مدرسه بیاورد. پس از رسیدن به خانه پیج، جسد دخترش را کشف کرد. پیج، پس از کشتن همسرش، به همراه دختر سه ساله‌شان، کلی، به سمت پل گلدن گیت رفتند. افسران گشت بزرگراه متوجه شدند که پیج در حال راه رفتن در امتداد پل در حال حمل یک بسته نرم است و متوجه شدند که این یک کودک کوچک است. پس از اینکه مأموران به دلیل رفتار غیرعادی به او نزدیک شدند، پیج کلی را از روی نرده پرتاب کرد، سپس خودش از روی نرده بالا رفت و پرید. پس از این حادثه، بازرسان از فقدان آشکار شاخص‌های روانشناختی پیج قبل از قتل/خودکشی متحیر شدند.
شلی فریر، سخنگوی گارد ساحلی ایالات متحده، اظهار داشت که USCG اجساد پدر و دختر را تا روز بعد، نامه عذرخواهی خطاب به پسرخوانده پیج که در زمان هر سه مرگ در مدرسه بود، در خانه خانواده پیدا شد. در این نامه پیج به خاطر کاری که انجام داده بود عذرخواهی کرد و هم برای قتل همسر و دخترش و هم برای خودکشی خود برنامه ریزی کرد.
حوادث > روی ریموند

در ۲۶ آگوست ۱۹۹۳، روی ریموند، بنیانگذار ویکتوریا سیکرت، پس از پریدن عمدی از پل گلدن گیت در سن ۴۶ سالگی درگذشت. آخرین باری که جسد ریموند در حال راه رفتن به سمت پل دیده شد، اندکی پس از آن در خط ساحلی در شهرستان مارین شسته شد. بازرسان به این نتیجه رسیدند که او با پریدن از روی پل خود را کشته‌است.
حوادث > پل علاءالدین العرب

پل علاءالدین العرب که در سال ۱۹۸۸ از سقوط از گلدن گیت جان سالم به در برد، در ۱۹ مارس ۲۰۰۳ هنگامی که در اعتراض به حمله ایالات متحده به عراق از روی پل پرید، درگذشت. العرب، که پدرش در عراق به دنیا آمد، یک مشاور املاک ۴۴ ساله از کنزینگتون، کالیفرنیا بود که از یک نرده در سمت شرقی (خلیج) پل، در وسط دهانه بالا رفت. العرب با بستن یک سر طناب به پل و پیچیدن سر دیگر طناب به دور بازوهای خود، خواستار گفتگو با رسانه‌ها شد. مجریان قانون در حالی که او بیانیه ای را که در محکومیت جنگ که اوایل همان روز آغاز شده بود، می‌خواند، سعی کردند با او صحبت کنند. پس از اتمام بیانیه، طناب را رها کرد و از ارتفاع ۲۳۵ فوتی روی آب افتاد. جسد او تقریباً بلافاصله پیدا شد.
با این حال، در سال ۱۹۸۸، او از سقوط مشابهی از پل جان سالم به در برد که بواسطه سطل که از طناب ۶۰ فوتی از روی پل آویزان بود، رخ داد. او در آن زمان به آنچه بدرفتاری با افراد مسن و معلول می‌دانست معترض بود. در حادثه ۱۹۸۸، او چنگ خود را بر روی طناب از دست داد و به خلیج سانفرانسیسکو افتاد و با سه دنده شکسته زنده ماند و از ناحیه هر دو ریه آسیب جدی دید. حادثه اول تصادف در نظر گرفته شد. پس از حادثه ۱۹۸۸، العرب به خبرنگار سانفرانسیسکو کرونیکل گفت: «به نظر می‌رسید که سقوط برای همیشه ادامه داشته‌است. دعا می‌کردم که خدا به من فرصت دیگری بدهد. همچنین به این فکر می‌کردم که چگونه ضربه بزنم، زیرا این چیزی است که تعیین می‌کند زنده بمانی یا بمیری.» در حالی که دوستان، خانواده و همکارانش باور نداشتند که مرگ او یک خودکشی عمدی بوده‌است، بازرسان بر اساس رها کردن طناب توسط او به نتیجه دیگری رسیدند. پروفسور بازنشسته روان‌پزشکی UCSF، جروم موتو، اظهار داشت که آلاراب ممکن است با شروع جنگ آشفته شده باشد و «دردی که قبلاً قابل تحمل بود ناگهان غیرقابل تحمل شد.»
حوادث > کیسی جوآنا بروکس

در ۲۹ ژانویه ۲۰۰۸، کیسی بروکس ۱۷ ساله از تیبورون، از پل گلدن گیت پرید. از آنجایی که جسد او هرگز پیدا نشد، دوستش نیمکت‌هایی را به عنوان یادبود او نصب کرده بود. بنای یادبود اصلی که در Strawberry Vista در دره میل واقع شده بود، به دلیل اختلاف با مالک ملکی که نصب نیمکت در آن مناسب نبود، باید جابه‌جا می‌شد. در ماه مارس و آوریل ۲۰۲۰، نیمکت‌ها دو بار تخریب شدند. پدرش، جان بروکس، کتابی به نام دختر پشت در، در مورد تجربه و سفر آنها از دست دادن کیسی نوشته‌است.
حوادث > شان مویلان

در تاریخ ۵ ژوئن ۲۰۱۴، ساعت ۴:۲۲ بعد از ظهر، شان مویلان ۲۷ ساله از نواتو، کالیفرنیا، از پل گلدن گیت پرید و به زندگی خود پایان داد. گارد ساحلی جسد مویلان را از آب‌های زیر پل بیرون کشید. مویلان نوه جان مویلان، یکی از اعضای قدیمی هیئت مدیره منطقه گلدن گیت بود که برای نصب موانع انتحاری روی پل مبارزه می‌کرد. زمانی که در سال ۲۰۰۸، تصمیمی تاریخی برای ساخت دیوار حائل با هزینه ۶۸ میلیون دلاری گرفته شد، مویلان بزرگ رئیس هیئت مدیره بود. جان مویلان از مرگ نوه خود به عنوان «دلخراش» یاد کرد. با این حال، او آن را به دلیل عدم وجود مانع نمی‌داند. شان مویلان قبلاً در فوریه ۲۰۱۴ اقدام به خودکشی کرده بود. مویلان پس از جدایی از دوست دخترش، جلوی کامیونی در اورگان رفت و به شدت مجروح شد.
فیلم مستند > پل

پل یک فیلم مستند بریتانیایی-آمریکایی محصول ۲۰۰۶ توسط اریک استیل است که ۳۶۵ روز فیلمبرداری آن در پل گلدن گیت سانفرانسیسکو در سال ۲۰۰۴ به طول می‌انجامد. این فیلم تعدادی از خودکشی‌ها را به تصویر می‌کشد و مصاحبه‌هایی با خانواده و دوستان برخی از افراد شناسایی‌شده که در آن سال خود را از روی پل پرت کرده بودند، نشان می‌دهد.
این فیلم از مقاله Tad Friend در سال ۲۰۰۳ با عنوان "Jumpers" نوشته شده برای مجله نیویورکر الهام گرفته شده‌است. دست‌اندرکاران فیلم تقریباً ۱۰۰۰۰ ساعت فیلم گرفتند و ۲۳ مورد از ۲۴ خودکشی شناخته شده را در سال ۲۰۰۴ از روی پل ضبط کردند.
فرند در مقاله‌اش برای نیویورکر نوشت: «بازماندگان اغلب از تصمیم خود در هوا پشیمان می‌شوند، اگر زودتر نشده باشند». این مشاهده توسط کن بالدوین بازمانده پشتیبانی می‌شود، که توضیح داد: «من فوراً متوجه شدم که هر چیزی در زندگی‌ام که فکر می‌کردم غیرقابل اصلاح است، کاملاً قابل اصلاح است - بجز این که دیگه پریده بودم.»
انتشار پل در سال ۲۰۰۶ فشار بیشتری بر ناحیه پل وارد کرد و آگاهی عمومی را ادامه داد. این فیلم همچنین مصاحبه‌هایی با اعضای خانواده بازمانده کسانی که پریدند، با شاهدان و با یک بازمانده را مستند کرد.
فیلم مستند > لذت زندگی

The Joy of Life که در سال ۲۰۰۵ منتشر شد، یک فیلم مستند آمریکایی است که تاریخچه زمانی خودکشی در پل گلدن گیت را بازگو می‌کند. این فیلم در مورد تغییرات کلیدی طراحی پل توسط معمار ایروینگ مورو، به ویژه پایین آمدن نرده عابر پیاده صحبت می‌کند. همچنین بحث‌های عمومی در مورد مشکل پیشگیری از خودکشی در طول دهه‌ها را با تمرکز بر پوشش خبری محلی بررسی می‌کند.
ابعاد پل گلدن گیت و به سمت غرب (بیرون به دریا) است.
نصب موانع خودکشی، فوریه ۲۰۲۰
تورهای در سمت اقیانوس آرام پل گلدن گیت در دسامبر ۲۰۲۲.
توری مانع خودکشی بر روی پل گلدن گیت در دسامبر ۲۰۲۲. نصب همچنان ادامه دارد.
موسیقی بندری

| موسیقی در ایران> تاریخ | موسیقی در ایران> تاریخ |
| --- | --- |
پیش از اسلام: هخامنشیان •  ساسانیان
پس از اسلام: صدر اسلام • مروگی
معاصر: قاجار • پهلوی • لس‌آنجلسی • زیرزمینی
موسیقی سنتی ایرانی: موسیقی سنتی ایرانی
مقام‌ها • نظریهٔ ادوار • دستگاه‌ها • تحول مقام به دستگاه • ردیف • فواصل موسیقی ایرانی • گوشه • آوازها • سازها • فرم‌ها: مقام‌ها • نظریهٔ ادوار • دستگاه‌ها • تحول مقام به دستگاه • ردیف • فواصل موسیقی ایرانی • گوشه • آوازها • سازها • فرم‌ها
دیگر سبک‌ها: دیگر سبک‌ها
پاپ • رپ • راک • سمفونیک • جاز • متال • کرال: پاپ • رپ • راک • سمفونیک • جاز • متال • کرال
نواحی: نواحی
آذربایجانی • شوشتری • ایلامی • جنوبی • مازندرانی • بختیاری • سیستانی • بخشی‌های خراسان شمالی • بلوچی • بندری • ترکمنی • خراسانی • علوانیه • کردی • کرمانی • گیلکی • لری: آذربایجانی • شوشتری • ایلامی • جنوبی • مازندرانی • بختیاری • سیستانی • بخشی‌های خراسان شمالی • بلوچی • بندری • ترکمنی • خراسانی • علوانیه • کردی • کرمانی • گیلکی • لری
مناسبتی: مناسبتی
زرتشتی • نوروزخوانی • تعزیه • رمضان • صلوات‌خوانی • مداحی: زرتشتی • نوروزخوانی • تعزیه • رمضان • صلوات‌خوانی • مداحی
ن ب و: ن ب و
بندری یکی از سبکهای موسیقی ایران است. بندری موزیکی شاد و ریتم‌دار است. این موسیقی با استفاده از سازهای کوبه‌ای تومبا، تمپو و نی انبان که یک ساز بادی است نواخته می‌شود.
سازهای بندری > در هرمزگان > کوبه‌ایی‌ها

دهل (صدای بم) پی په (صدای میانه) کسر (صدای زیر)
لیوا (سازی اصالتاً آفریقایی) که در مراسم مذهبی خاصی استفاده می‌شود و ساخته شده از تنه درخت مخصوص، مراسم زار
تخته دو تیکه چوب که معمولاً زنها در کنار دهل و کسر روی هم میزند.
conga و bongo و داربوکا و سما (با تشدید روی میم) شبیه دایره که عرب‌ها هم استفاده می‌کنند.
جهله یا همان کوزه با سه نوع صدا (جمالی با صدایی بم) (جهله با صدایی میانه) و (گلوک صدایی‌ زیر)
سازهای بندری > در هرمزگان > زهی‌ها

عود ، چنگ (قیچک با کوکی خاص که نزدیک به موسیقی بلوچی است)
kora سازی اصالتاً آفریقایی
سازهای بندری > در هرمزگان > بادی‌ها

جفتی (سازی شبیه نی انبان اما بدون انبان)
سورنا
سازهای بندری > در خوزستان

نی انبان
سنج
دمام
دهل: با کمی تفاوت
عود
داربوکا
نی عربی
کاسوره
دف عربی
دف
تومبا
بانگ و بینگو
سازهای بندری > در بوشهر

ساز لیوا بوشهری
نی انبان
عود
سنج
دهل و دمامو
کاسوره
نی جفتی
بوق
باب‌اسفنجی شلوارمکعبی (شخصیت)

| باب‌اسفنجی شلوارمکعبی | باب‌اسفنجی شلوارمکعبی |
| --- | --- |
شخصیت باب‌اسفنجی شلوارمکعبی: شخصیت باب‌اسفنجی شلوارمکعبی
نخستین حضور: «درخواست کمک» باب‌اسفنجی شلوارمکعبی ۱ مه ۱۹۹۹ (شب انتخاب کودکان)
پدیدآور: استیون هیلنبرگ
ایفاگر: اتان اسلاتر (برادوی)
صداپیشه: تام کنی
اطلاعاتِ درون‌داستانی: اطلاعاتِ درون‌داستانی
گونه: اسفنج دریایی
جنسیت: مرد
پیشه: آشپز سرخ‌کن در رستوران آقای خرچنگ
خویشاوندان: هارولد شلوارمکعبی (پدر) مارگارت شلوارمکعبی (مادر) مادربزرگ شلوارمکعبی (مادربزرگ)  استنلی اس. شلوارمکعبی (پسرعمو) بلک‌جک شلوارمکعبی (پسرعموی دوم)
باب‌ اسفنجی شلوارمکعبی (به انگلیسی: SpongeBob SquarePants) یک شخصیت خیالی آمریکایی و قهرمان مجموعه پویانمایی تلویزیونی آمریکایی با همین نام ساخته نیکلودئون است. تام کنی صداپیشگی این شخصیت را برعهده دارد. او با خوش‌بینی و نگرش کودکانه‌اش مشخص می‌شود. باب‌اسفنجی یکی از ساکنان بیکینی باتم، جایی که او مرتباً وارد سناریوهای پوچ و طنز می‌شود.
باب‌اسفنجی شلوارمکعبی توسط استیون هیلنبرگ، یک هنرمند و مربی علوم دریایی، خلق و طراحی شده است. نام این شخصیت از «باب اسفنج» گرفته شده که مجری کتاب منتشر نشده آموزشی هیلنبرگ به نام «منطقه جزر و مدی» است. او این کتاب را در دهه ۱۹۸۰ هنگامی که در حال تدریس زیست‌شناسی دریایی به بازدیدکنندگان مؤسسه اقیانوس بود، ترسیم کرد. هیلنبرگ پس از لغو زندگی مدرن روکو در سال ۱۹۹۶، که او به عنوان کارگردان نوآوری در آن فعالیت می‌کرد، کار بر روی یک نمایش بر اساس این مفهوم را آغاز کرد. اولین حضور باب‌اسفنجی در قسمت آزمایشی «درخواست کمک» بود که در تاریخ ۱ مه ۱۹۹۹ نمایش داده شد.
باب‌اسفنجی شلوارمکعبی به محبوبیت زیادی بین کودکان و بزرگسالان دست یافته است. این شخصیت واکنش مثبتی از منتقدان رسانه‌ای دریافت کرده و به طور مکرر به عنوان یکی از بزرگترین شخصیت‌های کارتونی تاریخ نام برده می‌شود.
ظاهر

پایین تنه باب اسفنجی مکعبی است.
باب همیشه یک پیرهن سفید و یک شلوار قهوه ای و یک کراوات قرمز رنگ می‌پوشد.
جوراب های او همیشه سفید است و روی هر یک از جوراب‌ها یک خط قرمز و یک خط ابی است.
کفش‌های رسمی و مشکی می پوشد
چشمان باب اسفنجی نیز به رنگ آبی است.
نقش در باب‌اسفنجی شلوارمکعبی

باب اسفنجی یک اسفنج دریایی شوخ و خنده دار است. او در شهر زیر زمینی بیکینی باتم با سایر موجودات آبی انسان انگاری ساکن است. او به عنوان یک آشپز سرخ‌کن در یک رستوران فست فود محلی، رستوران آقای خرچنگ، که او را وسواس می‌کند، کار می‌کند و نسبت به آن بالاتر از رستوران‌های دیگر ابراز ارادت می‌کند. رئیس او یوجین کربز، یک خرچنگ طمع‌کار است که با این وجود که با باب اسفنجی مانند پسر خود رفتار می‌کند. اختاپوس هشت‌پا، یک اختاپوس، و همسایه بداخلاق باب‌اسفنجی به عنوان صندوق‌دار رستوران فعالیت می‌کند. سرگرمی‌های باب‌اسفنجی شامل شکار عروس دریایی، تمرین کاراته با دوستش سندی چیکس (سنجاب اهل تگزاس)، و دمیدن حباب است.
باب اسفنجی اغلب دیده می‌شود که با بهترین دوست خود، ستاره دریایی پاتریک ستاره، یکی از همسایگان خود در حال بازی کردن است. باب اسفنجی با حلزون حیوان خانگی خود، گری در یک آناناس غوطه وری زندگی می‌کند. تشویق خوش‌بینانه نامحدود او، اغلب او را به درک نتیجه تلاش‌های بیشمار و شخصیت‌های اطرافیانش، خوشبخت‌تر از آنچه واقعاً می‌رساند، سوق می‌دهد. به عنوان مثال، او معتقد است که اختاپوس هشت‌پا از شرکت خود لذت می‌برد، گرچه آشکارا از او بیزار است (هرچند که نشان داده شده‌است که آنها در موارد نادری همراه هستند). بزرگترین هدف باب اسفنجی در زندگی گرفتن گواهینامه رانندگی وی از مدرسه قایقرانی خانم پاف است، اما او اغلب هنگام رانندگی با قایق تصادف می‌کند.
شخصیت > دریافت

استیون هیلنبرگ ابتدا به عنوان یک کودک مجذوب اقیانوس شد. او در جوانی شروع به توسعه توانایی‌های هنری خود کرد. در دوران کالج، او زیست‌شناسی دریایی را تحصیل کرده و در هنر کوچک بود. وی قصد داشت به مدرسه فارغ‌التحصیل برگردد و سرانجام کارشناسی ارشد هنر را دنبال کند. پس از فارغ‌التحصیل شدن در سال ۱۹۸۴ از دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در هامبولت، او به مؤسسه اقیانوس، سازمانی در دانا پوینت، کالیفرنیا، که به آموزش دانش درمورد علوم دریایی و تاریخ دریانوردی اختصاص یافته‌است، پیوست. در حالی که او در آنجا بود، او ایده اولیه‌ای داشت که منجر به ایجاد باب‌اسفنجی شلوارمکعبی می‌شود - یک کتاب طنز با عنوان منطقه مقاربتی. میزبان طنز «باب اسفنج» بود که برخلاف باب‌اسفنجی، شبیه یک اسفنج دریایی واقعی بود. در سال ۱۹۸۷، هیلنبرگ این مؤسسه را برای ادامه حرفه انیمیشن ترک کرد.
چند سال پس از مطالعه انیمیشن آزمایشی در مؤسسه هنرهای کالیفرنیا، هیلنبرگ در جشنواره انیمیشن با جو مورای، خالق زندگی مدرن راکو ملاقات کرد و به عنوان کارگردان این سریال به او پیشنهاد شغلی شد. در حین کار روی این سریال، هیلنبرگ با مارتین اولسون، نویسنده آشنا شد که کمیک قبلی خود منطقه مقاربتی را دید. اولسون از این ایده خوشش آمد و پیشنهاد کرد هیلنبرگ مجموعه‌ای از حیوانات دریایی را ایجاد کند که تصمیم وی برای ایجاد باب‌اسفنجی شلوارمکعبی را برانگیخت. در آن زمان هیلنبرگ به فکر ساخت سریالی بر اساس «منطقه مقاربتی» نبود، بعداً در مصاحبه‌ای به توماس ویلسون گفت: «نمایش… من حتی به فکر ساختن نمایش فکر نکرده بودم… و این نمایش من نبود». هیلدنبرگ بعداً ادعا کرد که این «الهام‌بخش برای نمایش» بوده‌است.
زندگی مدرن راکو در سال ۱۹۹۶ به پایان رسید. اندکی پس از آن، هیلنبرگ شروع به کار روی باب‌اسفنجی شلوارمکعبی کرد. او شروع به طراحی کرد و برخی از شخصیت‌های نمایش را از طنز خود گرفت - مانند ستاره دریایی، خرچنگ و اسفنج. در آن زمان، هیلنبرگ می‌دانست که «همه در حال نمایش دوستان بودند» - مانند نمایش رن و استیمپی. وی اظهار داشت: «من نمی‌توانم یک نمایش دوستان را انجام دهم»، بنابراین تصمیم گرفت به جای آن یک نمایش «یک شخصیت» را انجام دهد. او اسفنجی را به عنوان شخصیت اصلی تصور می‌کرد زیرا «تطبیق‌پذیری آن را به عنوان حیوان» دوست داشت. هیلنبرگ پس از تغییر در پسراسفنجی به دلیل مشکلات نماد تجاری، نام این شخصیت را از باب اسفنج، میزبان استریپ کمیک خود منطقه مقاربتی گرفت.
شخصیت > ایجاد و طراحی

هیلنبرگ قبل از اینکه سرانجام شخصیت خود را تصور کند، چندین «جعل هویت وحشتناک» ساخته بود. او این مفهوم را با لورل و هاردی و پی-وی هرمن مقایسه کرد و گفت، "من فکر می‌کنم باب‌اسفنجی [از] عشق من به شورت‌های لورل و هاردی متولد شد. شما به چنین وضعیتی احمقانه که دوست دارید رسیده‌اید - این تأثیر زیادی داشت باب‌اسفنجی از این نوع شخصیت الهام گرفته شده‌است: معصوم - استن لورل. "
اولین طرح مفهومی، شخصیتی را با پوشیدن کلاه قرمز با پایه سبز و پیراهن تجاری سفید با کراوات به تصویر کشیده‌است. نگاه باب‌اسفنجی به تدریج تغییر کرد. او همچنین شلوار قهوه‌ای را که در طراحی نهایی استفاده شده بود، پوشید. باب‌اسفنجی برای شخصیتی کودکانه طراحی شده بود که با سبکی شبیه به سبک معروف جری لوئیس مشهور و مسخره و خوش‌بین بود.
در ابتدا این شخصیت به نام پسراسفنجی (و سریال با نام پسراسفنجی آهوی!) شناخته می‌شد، اما این نام قبلاً برای یک محصول موپ استفاده شده‌بود. این پس از ضبط صدا برای خلبان اصلی هفت دقیقه‌ای در سال ۱۹۹۷ کشف شد. هیلنبرگ پس از یادگیری این موضوع می‌دانست که نام این شخصیت هنوز باید حاوی «اسفنج» باشد تا بینندگان او را برای «مرد پنیر» اشتباه نگیرند. او تصمیم گرفت از نام «باب‌اسفنجی» استفاده کند. او «شلوارمکعبی» را به عنوان یک نام خانوادگی انتخاب کرد، زیرا به شکل مکعبی شخصیت اشاره می‌کرد و «حلقه خوبی برای آن» داشت.
پیش از راه‌اندازی باب‌اسفنجی به عنوان یک سری کامل، مدیران نیکلودئون اصرار داشتند که این محبوب نخواهد بود مگر اینکه شخصیت اصلی کودکی باشد که به مدرسه می‌رود. استیون هیلنبرگ در سال ۲۰۱۲ یادآوری کرد که نیکلودئون به او گفت، «فرمول برنده شدن انیمیشن در مورد بچه‌ها در مدرسه است… ما می‌خواهیم شما باب‌اسفنجی را در مدرسه بگذارید.» هیلنبرگ آماده بود که «از راه نیکولدئون بیرون بیاید» و این سریال را رها کند، زیرا می‌خواست باب‌اسفنجی شخصیتی بزرگسال باشد. وی سرانجام با اضافه کردن شخصیت جدید به بازیگران اصلی، خانم پاف، که معلم قایق‌سواری باب‌اسفنجی است، سازش کرد. هیلنبرگ از سازش خوشحال شد و گفت: «نکته مثبت برای من که از آن بیرون آمدم این بود که [چگونه آن را آورد] در یک شخصیت جدید، خانم پاف، که من دوست دارم.»
اپیزودهای سال ۲۰۰۰ و ۲۰۰۱ تولد باب‌اسفنجی را در تاریخ ۱۴ ژوئیه ۱۹۸۶ نشان می‌دهد، اگرچه سن او در طول سریال مشخص نیست.