اندرو جانسون
معاونت ریاست جمهوری (1865)

در سال 1860، معاون لینکلن، سناتور هانیبال هملین از مین بود.اگرچه هملین با شایستگی خدمت کرده بود، از سلامت خوبی برخوردار بود، و مایل بود دوباره نامزد شود، جانسون به عنوان نامزد انتخاباتی مجدد لینکلن در سال 1864 ظاهر شد.
لینکلن در سال 1864 چندین دموکرات جنگی را برای این بلیط در نظر گرفت و ماموری را فرستاد تا ژنرال بنجامین باتلر را به عنوان یکی از معاونان احتمالی معرفی کند.در ماه مه 1864، رئیس جمهور ژنرال دانیل سیکلس را برای یک مأموریت حقیقت یاب به نشویل اعزام کرد.اگرچه سیکلس حضور او برای تحقیق یا مصاحبه با فرماندار نظامی را انکار کرد، زندگی‌نامه‌نویس جانسون، هانس ال ترفوس، معتقد است که سفر سیکلس به نامزدی بعدی جانسون برای معاونت رئیس‌جمهور مرتبط بود.به گفته مورخ آلبرت کاستل در گزارش خود از ریاست جمهوری جانسون، لینکلن تحت تأثیر مدیریت جانسون در تنسی قرار گرفت.گوردون رید خاطرنشان می کند که در حالی که بلیط لینکلن-هملین ممکن است در سال 1860 از نظر جغرافیایی متعادل در نظر گرفته شود، «وجود جانسون، دموکرات جنگی جنوبی، پیام درستی را در مورد حماقت جدایی و ظرفیت مستمر برای اتحاد در داخل کشور ارسال کرد.عامل دیگر تمایل ویلیام سیوارد وزیر امور خارجه برای ناکام گذاشتن نامزدی معاون رئیس جمهور همکار نیو یورکر و سناتور سابق دانیل اس. دیکینسن، دموکرات جنگی، زیرا اگر سیوارد دیگری معاون رئیس جمهور می شد، احتمالاً باید جای خود را تسلیم می کرد.جانسون، هنگامی که خبرنگاران هدف احتمالی دیدار سیکلس را به او گفتند، از طرف خودش فعال بود، سخنرانی می‌کرد و از دوستان سیاسی‌اش می‌خواست در پشت صحنه کار کنند تا نامزدی او را تقویت کنند.
لینکلن برای اینکه در سال 1864 موضوع وحدت را به تصویر بکشد، به جای جمهوری خواهان، زیر پرچم حزب متحد ملی شرکت کرد.در کنوانسیون حزب در بالتیمور در ژوئن، لینکلن به راحتی نامزد شد، اگرچه صحبت هایی در مورد جایگزینی او با یک افسر کابینه یا یکی از ژنرال های موفق تر وجود داشت.پس از اینکه کنوانسیون از لینکلن حمایت کرد، سایمون کامرون، وزیر جنگ سابق، قطعنامه ای برای نامزدی هملین ارائه کرد، اما شکست خورد.جانسون توسط سی ام. آلن از ایندیانا با یک نماینده آیووا که آن را فرستاده است.در اولین رای گیری، جانسون با 200 رای در مقابل 150 برای هملین و 108 رای برای دیکینسن پیشتاز شد.در دومین رای گیری، کنتاکی رای خود را به جانسون تغییر داد و شروع به ازدحام کرد.جانسون در رای دوم با 491 رای در مقابل 17 رای هملین و 8 رای برای دیکینسن انتخاب شد.لینکلن از نتیجه ابراز خرسندی کرد، «فکر می‌کنم اندی جانسون مرد خوبی است.» هنگامی که خبر به نشویل رسید، جمعیتی گرد آمدند و فرماندار نظامی موظف شد با سخنرانی در مورد انتخاب خود به‌عنوان یک جنوبی صحبت کند.در واقع اتحادیه را ترک نکرده بود.
اگرچه در آن زمان غیرمعمول بود که یک نامزد ملی به طور فعال مبارزات انتخاباتی کند، جانسون چندین سخنرانی در تنسی، کنتاکی، اوهایو و ایندیانا ایراد کرد.او همچنین به دنبال افزایش شانس خود در تنسی و در عین حال برقراری مجدد دولت مدنی با محدود کردن سوگند وفاداری بود، زیرا رای دهندگان اکنون باید سوگند یاد کنند که با توافق با ائتلافیه مخالفند.جورج بی مک‌کللن، نامزد دموکرات‌ها برای ریاست‌جمهوری، امیدوار بود که با مذاکره از خونریزی بیشتر جلوگیری کند و بنابراین سوگند سخت‌گیرانه‌تر برای وفاداری، عملاً حامیانش را محروم کرد.لینکلن از غلبه بر جانسون خودداری کرد و بلیط آنها با 25,000 رای ایالت را به خود اختصاص داد.کنگره از شمارش آرای انتخاباتی تنسی خودداری کرد، اما لینکلن و جانسون به آنها نیازی نداشتند، زیرا در اکثر ایالت هایی که رای داده بودند پیروز شدند و به راحتی انتخابات را تضمین کردند.
اکنون معاون رئیس جمهور منتخب جانسون مشتاق بود تا کار ایجاد مجدد دولت غیرنظامی در تنسی را تکمیل کند، اگرچه جدول زمانی انتخاب فرماندار جدید اجازه نداد تا پس از روز تحلیف، یعنی 4 مارس، این کار انجام شود.نشویل برای تکمیل وظیفه اش، اما مشاوران لینکلن به او گفتند که نمی تواند بماند، اما با لینکلن سوگند یاد خواهد کرد.در این ماهها، نیروهای اتحادیه بازپس گیری شرق تنسی، از جمله گرینویل را به پایان رساندند.درست قبل از خروج او، رای دهندگان تنسی قانون اساسی جدیدی را تصویب کردند که برده داری را لغو کرد، در 22 فوریه 1865. یکی از آخرین اقدامات جانسون به عنوان فرماندار نظامی تایید نتایج بود.
جانسون برای ادای سوگند به واشنگتن سفر کرد، اگرچه به گفته گوردون رید، "با توجه به آنچه در 4 مارس 1865 اتفاق افتاد، شاید بهتر بود جانسون در نشویل می ماند."کاستل به تب حصبه اشاره کرد، اگرچه گوردون رید اشاره می کند که هیچ مدرک مستقلی برای آن تشخیص وجود ندارد.در غروب 3 مارس، جانسون در مهمانی به افتخار او شرکت کرد که در آن مشروب زیادی نوشید.صبح روز بعد در کاپیتول آویزان شد و از معاون رئیس جمهور هملین مقداری ویسکی خواست.هملین یک بطری تولید کرد و جانسون دو نوشیدنی سفت مصرف کرد و گفت: "من برای موقعیتی که می توانم به تمام نیرو نیاز دارم."در مجلس سنا، جانسون در حالی که لینکلن، کنگره و مقامات بلندپایه نگاه می‌کردند، نطقی پر سر و صدا ایراد کرد.او در برخی مواقع تقریباً ناهماهنگ بود، سرانجام در پیچ و خم متوقف شد، در نتیجه هملین با عجله او را به عنوان معاون رئیس جمهور سوگند یاد کرد.لینکلن که با غم و اندوه در جریان افتضاح تماشا کرده بود، سپس به مراسم سوگند خود در خارج از کاپیتول رفت و دومین سخنرانی تحسین شده خود را در مراسم تحلیف ایراد کرد.
در هفته‌های پس از تحلیف، جانسون تنها برای مدت کوتاهی ریاست سنا را بر عهده داشت و در خانه یکی از دوستانش به نام فرانسیس پرستون بلر در مریلند از تمسخر عمومی پنهان شد.وقتی او به واشینگتن بازگشت، قصد داشت به تنسی برود تا خانواده اش را در گرینویل مستقر کند.در عوض، پس از شنیدن خبر اینکه ژنرال یولیسیز سایمن گرانت، پایتخت ائتلافیه ریچموند، ویرجینیا را تسخیر کرده بود، باقی ماند و پایان جنگ را پیش بینی می کرد.لینکلن، در پاسخ به انتقاد از رفتار جانسون، اظهار داشت که "من سال ها است که اندی جانسون را می شناسم؛ او روز گذشته لغزش بدی انجام داد، اما شما نباید بترسید؛ اندی یک مست نیست."