stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
زیست‌پذیری سامانه‌های ستاره‌ای دوگانه

شماتیک سامانهٔ ستاره‌ای دوگانه با سیاره‌ای در مدار نوع S و سیاره‌ای دیگر در مدار نوع P.
سیارات در سامانه‌های ستاره‌ای دوگانه ممکن است نامزد میزبانی زیست فرازمینی باشند. زیست‌پذیری سامانه‌های ستاره‌ای دوگانه توسط عواملی زیاد و منابعی مختلف تعیین می‌شود. تخمین‌های معمولی اغلب نشان می‌دهند که ۵۰٪ یا بیشتر از تمام سامانه‌های ستاره‌ای، ستاره‌های دوگانه هستند. این تخمین ممکن است ناشی از جهت‌گیری ذهنی ساده‌ای باشد، زیرا ستارگان پرجرم و درخشان، تمایل به دوتایی بودن دارند و این اجرام به راحتی قابل مشاهده و فهرست‌بندی هستند. تجزیه و تحلیل دقیق‌تر نشان داده‌است که ستارگان کم‌نور رایج‌تر، معمولاً تکی هستند، بنابراین تا دو سوم تمام سامانه‌های ستاره‌ای، تکی هستند.
گفته می‌شود سیاراتی که فقط به دور یک ستاره در یک جفت دوتایی می‌چرخند، دارای مدار "نوع S" هستند، در حالی که سیاراتی که به دور هر دو ستاره می‌چرخند دارای مدار "نوع P" یا " سیاره ستاره دوگانه " هستند. تخمین زده شده که ۵۰ تا ۶۰ درصد از ستارگان دوگانه قادر به پشتیبانی از سیارات خاکی قابل سکونت در محدوده مداری پایدار هستند.
کمیسیون مرکزی هدایت ساختن تمدن روحانی

کمیسیون مرکزی هدایت ساختن تمدن روحانی (چینی: 中央精神文明建设指导委员会; پین‌یین: Zhōngyāng Jīngshénwénmíng Jiànshè Zhǐdǎo Wěiyuánhuì)، که به عنوان کمیسیون مرکزی هدایت پیشرفت فرهنگی و اخلاقی هم شناخته می‌شود، کمیسیونی در کمیته مرکزی حزب کمونیست چین است که وظیفه آن تلاش‌های آموزشی برای ایجاد «تمدن روحانی» (Jingshen Wenming)) بر اساس سوسیالیسم و هدف ایجاد یک جامعه دارای هارمونی سوسیالیستی، طبق سیاست رسمی حزب کمونیست چین است.
این کمیسیون در ۲۱ آوریل ۱۹۹۷ تأسیس شد. این کمیسیون به عنوان یکی از مهمترین نهادهای هدایتگر ایدئولوژیک حزب کمونیست چین و جمهوری خلق چین، تبلیغات سراسری و انتشار ایدئولوژیک را در سراسر کشور کنترل می‌کند و با یک گروه مشابه دیگر، گروه پیشرو برای تبلیغات و کار ایدئولوژیک همپوشانی دارد.  ریاست کمیسیون و گروه پیشرو هر دو را کمیته دائمی پلیتبورو که مسئول پروپاگاندا است بر عهده دارد و بر واحد پروپاگاندای حزب کمونیست برتری دارد.
در حال حاضر، وانگ هونینگ به عنوان رئیس کمیسیون و هوانگ کونمینگ نایب رئیس است.
رئیسان

دینگ گوانگن (۱۹۹۷–۲۰۰۲)
لی چانگچون (۲۰۰۲–۲۰۱۳)
لیو یونشان (۲۰۱۳–۲۰۱۷)
وانگ هونینگ (۲۰۱۷-اکنون)
= منابع

=
Xu Dashen, Records of the People's Republic of China (《中华人民共和国实录》), Jilin People's Publishing House, 1994.
قوشچی (قزوین)

نمای بالایی روستای قوشچی
نمایی از باغ‌های روستای قوشچی
مکان
| قوشچی قوشچو | قوشچی قوشچو |
| --- | --- |
روستا: روستا
محل : محل 
قوشچی: قوشچی
مختصات: ۳۷° شمالی ۴۹° شرقی﻿ / ﻿۳۷°شمالی ۴۹°شرقی﻿ / 37; 49: مختصات: ۳۷° شمالی ۴۹° شرقی﻿ / ﻿۳۷°شمالی ۴۹°شرقی﻿ / 37; 49
استان: قزوین
شهرستان: قزوین
بخش: طارم سفلی
دهستان: خندان
جمعیت: ۴۸۵ نفر (سرشماری ۹۵)
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۲۸
روستای قوشچی از توابع بخش طارم سفلی شهرستان قزوین است که این بخش از شمال به استان گیلان، از جنوب و غرب با استان زنجان همجوار است. محصولات کشاورزی آن اغلب به صورت باغی بوده، زیتون و انار از عمده محصولات اقتصادی این روستا می‌باشد. مالکیت املاک در این روستا از ابتدا به صورت خرده مالکی بوده و آثاری از ارباب رعیتی در این روستا دیده نمی‌شود. این روستا در سال ۱۳۹۵ دارای ۱۶۲ خانوار ساکن بوده که به زبان ترکی آذربایجانی صحبت می‌کنند و مهاجرت اغلب خانوارهای مهاجر روستا نیز که اغلب در دهه ۵۰ و ۶۰ به خصوص با رونق صنایع اتفاق افتاده به استان‌های تهران، گیلان و قزوین بوده است. اغلب اهالی این روستا که در شهرها ساکن هستند، برای برداشت محصول به خصوص در فصول تابستان و پاییز به روستا مراجعت می‌کنند؛ و نام خانوادگی و شهرت بیش از ۹۹ درصد اهالی این روستا "کلهر" بوده و بسیاری از این اهالی نیز نسبت خویشاوندی داشته و ارتباط اجتماعی و معاشرتی خوبی نیز با یکدیگر دارند. از آن جائی که شغل اهالی این روستا دامداری و کشاورزی بوده لذا علاوه بر کشت غلات و باغات، اغلب اهالی این روستا کوچ‌نشین هستند و در بهار و تابستان به ییلاقات کوچ می‌کنند؛ و در زمستان و پائیز نیز این روستا قشلاق آنان است که"ساختمان" ،"فردوس " و"دربند" و کمی قبل تر "حاجتگاه"نام‌های محلی ییلاقات ساکنین این روستا است. شایان ذکر است اکثر اهالی این روستا با دیپلماسی ملایم و روابط اجتماعی توأم با تعامل در اکثر ارگان‌های دولتی به خصوص در شهرستان قزوین اشتغال دارند. بیش از ۵ دهه قبل در این روستا صنعت فراوری زیتون و استحصال روغن زیتون در این روستا فعال گردید. به علاوه اینکه آسیاب این روستا نیز قدمت ۷۰ ساله داشته و اغلب روستاهای مجاور برای فراوری قوت خود به این روستا مراجعه می‌نمودند. همچنین این روستا دارای حمام عمومی قدیمی می‌باشد. از آنجائیکه اهالی این روستا اغلب مردمی سخت کوش و زحمت کش بوده و هستند، لذا اکثر جوانان آن به خصوص از دهه ۵۰ به بعد در امر تحصیل کوشا بوده و الحمدا.. به درجات خوبی هم نائل گردیده‌اند. گویش مردم این روستا به زبان ترکی آذری بوده و تا حدود زیادی نیز سنت‌های اجتماعی آنان دگرگون شده و دستخوش تحول جامعه صنعتی قرار گرفته است، اما با این وجود برخی رسوم همانند کوچ نشینی و جشن برداشت میوه و نوروز باستانی در روستا را حفظ نموده‌اند. توسعه فیزیکی روستا به دلیل محصور بودن و قرار گرفتن در دامنه کوه دشوار اما شدنی می‌باشد. از جمله برجستگی‌های اقلیمی ای روستا هوای معتدل آن و وجود چشمه آب معدنی در محدوده جنوبی آن است که برای رفع عفونت‌ها و سنگ کلیه بسیار سودمند است که مردم اهالی کلهر آن را کسمبعین تلفظ می‌کنند، و از آثار تاریخی ییلاقات قوشچی می‌توان به اوغلان قلعه، قیز قلعه و اوشاق قلعه اشاره نمود که نماد قوشچی می‌باشند و مهد تمدن ساسانیان تا دوره مغول بوده است. از ارتفاعات زراعی به کوهستان چیچکلی، تمهلیک، آشاغی بیبار و حاجتگاه در ییلاقات می‌باشد.
گونه‌های زیست‌بومی

جانداران موجود در حیات وحش قشلاقی این روستا عبارتند از: گرگ، روباه، شغال، خرگوش صحرایی، جوجه تیغی و گراز.
همچنین در ارتفاعات نیمه ییلاقی و ییلاقی این روستا برخی پستانداران بزرگ وجود دارد که از دیرباز در این نواحی به‌طور خاص زندگی می‌کنن، که عبارتند از: پلنگ ایرانی، بزکوهی، گرگ، خرس و گراز.
در بلندی‌های قشلاقی اطراف روستا در ایام نوروز به وفور قارچ دنبلان یافت می‌گردد، که یکی از کمیاب‌ترین خوراکی‌های مقوی وحشی می‌باشد. همچنین در دامنه‌های تپه‌های اطراف باغات و روستا در مکان‌های خاص گیاه گشنیز وحشی در اوایل فصل بهار می‌روید که مردمان این روستا از آن به عنوان سبزی در سفره‌ها استفاده می‌کنند. در جنگل‌های ییلاقی روستای قوشچی طبیعتی پر از نعمتهای الهی خوراکی وجود دارد که همیشه اشتیاق افراد زیادی را به خود جذب می‌کند. در این جنگلها درختان آلوچه، ازگیل، زالزالک و زرشک به صورت وحشی به وفور یافت می‌گردد.
مناظر طبیعی

مناظر تفریحی و دیدنی این محل بسیار است. از جمله به چشمهٔ آب معدنی کسمبعین می‌توان اشاره کرد که همیشه میزبان مسافران بسیاری حتی از شهرها و استان‌های دیگر می‌باشد. از دیگر طبیعت‌های سرسبز این روستا می‌توان «دربند» را نام برد که زیستگاه جانداران و گیاهان و حتی درختان کاشته شده ایل کلهر می‌باشد. چشمهٔ آق بولاق، قره کوول و قلاع فردوس از مناظر طبیعی در ناحیه ییلاقی این روستا می‌باشند.
قلمرو سیلان

بین سال‌های ۱۹۴۸ و ۱۹۷۲، سیلان یک کشور مستقل در کشورهای مشترک المنافع بود که پادشاهی مشترکی با سایر قلمروهای مشترک المنافع داشت. در سال ۱۹۴۸، مستعمره سیلان بریتانیا به عنوان سیلان استقلال یافت. در سال ۱۹۷۲، این کشور به یک جمهوری در داخل کشورهای مشترک‌المنافع تبدیل شد و نام آن به سری‌لانکا تغییر یافت.
دولت و سیاست

قانون اساسی سیلان یک دموکراسی پارلمانی با یک قوه مقننه دو مجلسی متشکل از یک مجلس سنا و یک مجلس نمایندگان ایجاد کرد، که مجلس منتخب مردم به‌طور غیرمستقیم سنا را نامگذاری کرد. رئیس کشور پادشاه بریتانیا بود که توسط فرماندار کل در کشور نمایندگی می‌شد. رئیس دولت نخست‌وزیر بود، او و کابینه اش از بزرگ‌ترین حزب سیاسی در مجلس قانونگذاری تشکیل می‌شدند.
در ابتدا حزب برجسته، UNP (حزب متحد ملی) بود. در اولین انتخابات پارلمانی، حزب متحد ملی ۴۲ کرسی از ۹۵ کرسی موجود را به دست آورد و در سال ۱۹۵۲ نیز در انتخابات پیروز شد. هنگامی که اولین نخست‌وزیر، دون سنانایکه، بر اثر سکته درگذشت، پسرش دادلی سنانایکه، وزیر کشاورزی، به عنوان نخست‌وزیر منصوب شد. در سال ۱۹۵۶، حزب سوسیالیست رادیکال SLFP (حزب آزادی سریلانکا) در انتخابات پیروز شد و سولومون بندرانایکه قدرت را به دست گرفت. او در سال ۱۹۵۹ توسط یک راهب بودایی ترور شد و بیوه‌اش سیریماو جانشین او به عنوان رهبر SLFP شد. او تا سال ۱۹۷۷، با دو استثنا در سال‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۰، زمانی که UNP قدرت را در دست داشت، سمت خود را حفظ کرد. در طول حکومت خود، او یک برنامه اقتصادی رادیکال ملی کردن و اصلاحات ارضی، یک سیاست آموزشی و استخدامی طرفدار سینهالی و یک سیاست خارجی مستقل را به عنوان بخشی از جنبش غیرمتعهد اجرا کرد.
در سال ۱۹۴۸، زمانی که سیلان از بریتانیا استقلال یافت، فرماندار با یک فرماندار کل جایگزین شد. فرماندار کل نه در برابر لندن، بلکه در برابر پادشاه سیلان، دولت محلی و پارلمان محلی مسئول بود. این نقش عموماً تشریفاتی بود، اما با «اختیارات ذخیره» ولیعهد که به فرماندار کل این اجازه را می‌داد تا نخست‌وزیر را برکنار کند (با چنین قدرتی، فرماندار کل باید به‌عنوان یک مقام مسئول غیرسیاسی در نقش «داور» دولت با استفاده از قانون اساسی ملی به عنوان «آیین‌نامه» عمل می‌کرد).
ملکه الیزابت دوم در سوگند تاجگذاری خود قول داد که مردم سیلان را طبق قوانین و آداب و رسوم مربوطه خود اداره کند.
دولت و سیاست > فهرست سران کشور

از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۷۲ رئیس کشور سیلان همان شخص پادشاه بریتانیا بود. فرماندار کل سیلان وظایف رئیس دولت را انجام می‌داد.
دولت و سیاست > فهرست سران کشور > پادشاهان

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
پادشاهان سیلان، ۱۹۴۸–۱۹۷۲: پادشاهان سیلان، ۱۹۴۸–۱۹۷۲
| تصویر | نام | تولد | سلطنت | مرگ | همسر | رابطه با پیشین | خاندان سلطنتی |
|  | جرج ششم | ۱۴ دسامبر ۱۸۹۵ | ۴ فوریه ۱۹۴۸ – ۶ فوریه ۱۹۵۲ | ۶ فوریه ۱۹۵۲ | ملکه الیزابت | هیچ (موقعیت ایجاد شد) | وینزر |
|  | الیزابت دوم | ۲۱ آوریل ۱۹۲۶ | ۶ فوریه ۱۹۵۲ – ۲۲ مه ۱۹۷۲ | زنده | شاهزاده فیلیپ، دوک ادینبرو | دختر جرج ششم | وینزر |
دولت و سیاست > فهرست سران کشور > فرمانداران کل

| تصویر | نام (تولد – مرگ) | شروع اداره | ترک اداره | منصوب کننده |
| --- | --- | --- | --- | --- |
فرمانداران کل سیلان، ۱۹۴۸–۱۹۷۲: فرمانداران کل سیلان، ۱۹۴۸–۱۹۷۲
|  | سر هنری مونک-میسون مور  (۱۸۸۷–۱۹۶۴) | ۴ فوریه ۱۹۴۸ | ۶ ژوئیه ۱۹۴۹ | جرج ششم |
|  | هروالد رامسبوتام  (۱۸۸۷–۱۹۹۱) | ۶ ژوئیه ۱۹۴۹ | ۱۹۵۳ | جرج ششم |
|  | هروالد رامسبوتام  (۱۸۸۷–۱۹۹۱) | ۶ ژوئیه ۱۹۴۹ | ۱۹۵۳ | الیزابت دوم |
|  | قاضی آرتور ویجواردنا  (۱۸۸۷–۱۹۶۴) | ۱۹۵۳ | ۱۹۵۳ | الیزابت دوم |
|  | هروالد رامسبوتام  (۱۸۸۷–۱۹۷۱) | ۱۹۵۳ | ۱۹۵۴ | الیزابت دوم |
|  | قاضی سی ناگالینگام  (۱۸۹۳–۱۹۵۸) | ۱۹۵۴ | ۱۹۵۴ | الیزابت دوم |
|  | هروالد رامسبوتام  (۱۸۸۷–۱۹۷۱) | ۱۹۵۴ | ۱۷ ژوئیه ۱۹۵۴ | الیزابت دوم |
|  | سر الیور ارنست گونتیلکه  (۱۸۹۲–۱۹۷۸) | ۱۷ ژوئیه ۱۹۵۴ | ۲ مارس ۱۹۶۲ | الیزابت دوم |
|  | ویلیام گوپالاوا  (۱۸۹۷–۱۹۸۱) | ۲ مارس ۱۹۶۲ | ۲۲ مه ۱۹۷۲ | الیزابت دوم |
دولت و سیاست > چالش‌ها و مسائل

دولت سیلان مشکلات متعددی داشت، مهم‌ترین آنها این بود که دولت تنها بخش کوچکی از جمعیت، عمدتاً ثروتمند و گروه‌های نخبه تحصیل کرده انگلیسی را نمایندگی می‌کرد. اکثریت سینهالی‌ها و تامیل‌ها با ارزش‌ها و ایده‌های طبقه بالا اشتراکی نداشتند، و این اغلب به شورش منجر می‌شد.
زهرا سعیدی

| زهرا سعیدی | زهرا سعیدی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۵ اسفند ۱۳۳۱ ‏(۷۲ سال) آبادان، ایران
ملیت: ایرانی
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۳۴۹–اکنون
همسر: مجید افشاریان
فرزندان: ایمان افشاریان احسان افشاریان الهام افشاریان الناز افشاریان
زهرا سعیدی (زاده ۵ اسفند ۱۳۳۱ در آبادان) بازیگر سینما و تلویزیون ایران است. وی بیشتر با بازی در سریال مریم مقدس شناخته شده است.
او علاوه بر بازیگری، دستی هم در نوشتن دارد و رمانی با نام «بی‌دل هوا» را چاپ کرده است که دربارهٔ تأثیر جنگ هشت ساله ایران و عراق بر روی خانواده‌ها و زنان است.
زندگی هنری

زهرا سعیدی بازیگری را با تئاتر مدرسه آغاز کرد. فعالیت حرفه‌ای را در سال ۱۳۴۹ با گروه تئاتر شیراز آغاز کرد و پس از آن در سال ۱۳۶۹ به ایفای نقش در سریالهای تلویزیونی پرداخت. او علاوه بر حضور در تئاتر و تلویزیون، فعالیت خود را در سینما نیز ادامه داد و در سال ۱۳۷۵ اولین فیلم سینمایی خود را تجربه کرد.
کارنامهٔ هنری > سینمایی

تگرگ و آفتاب (۱۳۹۳)
شبکه (۱۳۸۹)
ملک سلیمان (۱۳۸۹)
مسافر ارغوان (۱۳۸۸)
چهره به چهره (۱۳۸۷)
سالاد فصل (۱۳۸۳)
دوشیزه (۱۳۸۱)
بی تو تنهایم (۱۳۸۰)
تیک (۱۳۸۰)
صنوبر (۱۳۸۰)
مریم مقدس (۱۳۷۹)
دختری به نام تندر (۱۳۷۹)
انتظار (۱۳۷۹)
شیدا (۱۳۷۷)
شیخ مفید (۱۳۷۴)
کارنامهٔ هنری > مجموعه تلویزیونی

فریبا (مجموعه تلویزیونی) (۱۴۰۳ شبکه سه)
صبح آخرین روز (۱۴۰۰ شبکه ۲)
یاور (۱۴۰۰ شبکه ۳)
روزهای ابدی (۱۳۹۹ شبکه ۱)
به رنگ خاک (۱۳۹۸ شبکه ۱)
تلاطم (۱۳۹۸ شبکه ۵)
خط تماس (۱۳۹۷ شبکه ۱)
نزدیکی‌های بهشت (۱۳۹۶ شبکه ۱)
عمودی‌ها (۱۳۹۶ شبکه ۳)
خانه مادری (۱۳۹۶ شبکه امید)
در جستجوی آرامش (۱۳۹۶ شبکه ۵)
ماه و پلنگ (۱۳۹۵ شبکه ۳)
کیمیا (۱۳۹۴ شبکه ۲)
حانیه (۱۳۹۳ شبکه ۲)
بی‌قرار ۲ (۱۳۹۳ شبکه ۲)
بی‌قرار ۱ (۱۳۹۲ شبکه ۱)
رخنه (۱۳۹۲ شبکه ۲)
هوش سیاه ۲ (۱۳۹۲ شبکه ۳)
زیگزاگ (۱۳۹۱)
ستایش ۱ (۱۳۸۹ شبکه ۳)
تله فیلم «دزدان غیر دریایی» (۱۳۸۹)
مسافرچی جست (۱۳۸۸)
نردبام آسمان (۱۳۸۸ شبکه ۱)
دفترخانه شماره ۱۳ (۱۳۸۸)
بانو (۱۳۸۸ شبکه ۳)
یوسف پیامبر (۱۳۸۷ شبکه ۱)
آواز در باران (۱۳۸۷ شبکه ۴)
تله فیلم «فسیل زنده» (۱۳۸۶)
پرستار (۱۳۸۵)
ما چند نفر (۱۳۸۵)
عشق را خط نزن (۱۳۸۵–۱۳۸۴)
آبی مثل دریا (۱۳۸۱ شبکه ۵)
فرستاده (۱۳۸۱)
پیله‌های پرواز (۱۳۸۱ شبکه ۱)
عشق سال‌های جنگ (۱۳۸۰)
آتش و شبنم (۱۳۸۲–۱۳۷۹)
مریم مقدس (۱۳۷۹ شبکه ۲)
شب زدگان (۱۳۷۸ شبکه ۵)
روزهای زندگی (۷۸–۱۳۷۷ شبکه ۳)
خورشید شب (۱۳۷۴ شبکه ۲)
همسایه‌ها (۱۳۷۲) (حسن فتحی)
به رنگ صدف (۱۳۷۵ شبکه ۱)
مهر و ماه (۱۳۶۹ شبکه ۲)
سان سالوادور

مکان در 23x15px|border |alt=|link= السالوادور
| سان سالوادور San Salvador | سان سالوادور San Salvador |
| --- | --- |
نام(های) مستعار: San Sivar, La Capirrucha: نام(های) مستعار: San Sivar, La Capirrucha
مختصات: ۱۳°۴۱′۲۴″ شمالی ۸۹°۱۱′۲۴″ غربی﻿ / ﻿۱۳٫۶۹۰۰۰°شمالی ۸۹٫۱۹۰۰۰°غربی﻿ / 13.69000; -89.19000: مختصات: ۱۳°۴۱′۲۴″ شمالی ۸۹°۱۱′۲۴″ غربی﻿ / ﻿۱۳٫۶۹۰۰۰°شمالی ۸۹٫۱۹۰۰۰°غربی﻿ / 13.69000; -89.19000
بخش: بخش سان سالوادور
شهر شدن: ۱۵۲۵
حکومت: حکومت
 • شهردار: نورمن کیخانو
مساحت: مساحت
 • کل: ۷۲٫۲۷ کیلومتر مربع (۲۷٫۹۰ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۱۵۹ متر (۷۰۸۳ فوت)
جمعیت (۲۰۰۹): جمعیت (۲۰۰۹)
 • کل: ۵۴۰۸۹۸
 • تراکم: ۷۵۰۰/کیلومتر مربع (۱۹۰۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۶- (Central Standard Time)
کد منطقه: ۵۰۳
وبگاه: www.amss.gob.sv
سان سالوادور (San Salvador) پایتخت کشور السالوادور است. سان سالوادور با ۵۶۷٬۶۹۸ نفر جمعیت پنجمین شهر بزرگ در آمریکای مرکزی است. جمعیت سان سالوادور با حومه آن (منطقه کلان‌شهری سان سالوادور) ۲٬۴۴۲٬۰۱۷ نفر است.
این شهر در سده شانزدهم بنیاد شده و به‌طور متناوب با وقوع زمین‌لرزه روبه‌رو است. معنی نام این شهر به زبان اسپانیایی «ناجی مقدس» است. این شهر دومین جامعه یهودیان مستقر در آمریکای مرکزی از نظر تعداد را دارد.
آب و هوای سان سالوادور استوایی است. شب‌ها گاه خنک است (به خصوص در ماه دسامبر)، با این حال، بیشتر اوقات هوا آفتابی و گرم است.
تاریخچه

تاریخچه این شهر به دوره پیش از تصرفات اسپانیایی‌ها می‌رسد.
نزدیک به محل کنونی سان سالوادور قبیله پیپیل، از نوادگان آزتک‌های مکزیک پایتخت خود به نام کوسکاتلان را مستقر کردند اما بعدها از بیم تصرف آن به‌دست اسپانیایی‌ها ساکنان این شهر آن را رها کردند.
سان سالوادور بر روی رودخانه «آسه شاوته» در دره نَنوها (Valle de las Hamacas) در ارتفاع ۶۸۲ متر واقع شده‌است. این دره به دلیل زمین‌لرزه‌های زیادی که در آن رخ می‌دهد این نام را به خود گرفته‌است. آتشفشان سان سالوادور در ۱۱ کیلومتری غرب – شمال غربی شهر قرار دارد. این شهر در نزدیکی سوچیتوتو در سال ۱۵۲۵ توسط فاتح اسپانیایی پدرو ده آلوارادو تأسیس شد. پدرو ده آلوارادو به همراهان خود «گونزالو ده آلواردو» و «دیه‌گو ده هولگوئین» دستور داد تا این سکونتگاه را تصرف کرده و توسعه آن را آغاز کنند. شهر سان سالوادور در این مکان در تاریخ ۱ آوریل ۱۵۲۵ بنیاد شد و نخستین شهردار آن «دیه‌گو ده هولگوئین» بود. در سال ۱۵۲۸ به ۳۲ کیلومتری جنوب غرب یعنی به مکان فعلی خود منتقل شد و در سال ۱۵۴۶ به عنوان شهر رسمیت یافت.
سان سالوادور به عنوان مرکز استان استعماری کوسکوتلان و پایتخت (۱۸۳۴–۱۸۳۹) استان‌های متحد آمریکای مرکزی خدمت کرد. این شهر از سال ۱۸۳۹ پایتخت ال‌سالوادور بوده‌است.
سان سالوادور در سال‌های ۱۸۵۴، ۱۸۷۳، ۱۹۱۷، و ۱۹۸۶ بر اثر زمین‌لرزه و در سال ۱۹۳۴ در اثر سیل‌های شدید ویران شد. این شهر با ساختمان‌های دولتی امروزی و پارک‌ها و میدان‌های دیدنی بازسازی شده‌است. هیچ ساختمان از دوره استعماری در شهر باقی نمانده‌است.
محله‌ها

محله‌های سانتا النا (محلی که سفارت ایالات متحده در آن قرار دارد)، آنتیگو کوسکاتلان، نووو کوسکاتلان، سیوداد مرلیوت و اطراف آن‌ها جدیدتر هستند. در این محلات مراکز خرید مدرن و مجلل این کشور را می‌توان یافت (در فاصله چند قدمی یکدیگر) و در این محله‌ها، تعداد کوی‌های مسکونی دروازه‌دار مجزا، برج‌های مسکونی محبوب مهاجران، همراه با هتل‌های زنجیره‌ای بین‌المللی همواره در حال افزایش است.
سکونت‌گاه‌های حاشیه‌نشینان ("communidades") در کنار نهرها و بلوک‌های زمین در بسیاری از حومه‌های شهر، برخی بزرگ‌تر از سایرین، در میان کوی‌های دروازه‌دار و املاک بزرگ‌تر ایجاد شده‌اند.
نزدیک به محله‌های ثروتمندتر مناطق طبقه متوسط شهر دیده می‌شوند مانند کولونیا فلور بلانکا (Colonia Flor Blanca) که نمونه‌هایی از آرت دکو و معماری عجیب (مانند ساختمان Castillo Venturoso) را به نمایش می‌گذارد که بازمانده‌ای از دوران طلایی شهر قبل از جنگ داخلی است. مناطق فقیرتر در نواحی شمالی و شرقی قرار دارند و همراه با انبوهی از کانکس‌ها که در امتداد حاشیه‌های شرقی شهر پراکنده شده‌اند.
مردم‌شناسی

اسپانیایی زبانی است که تقریباً همه ساکنان به آن صحبت می‌کنند. به دلیل تأثیرات فرهنگی ایالات متحده، به ویژه در حوزه سرگرمی، و تعداد زیادی از مهاجران سالوادور که از ایالات متحده بازگشته‌اند، انگلیسی بیشتر از گذشته صحبت می‌شود.
بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۷ میلادی، ۷۲٫۳ درصد از جمعیت سان سالوادور مستیزا/کاستیزا و ۲۵٫۸ درصد سفیدپوست هستند که عمدتاً تبار اسپانیایی دارند (تعداد کمی هم از تبار فرانسوی یا آلمانی هستند) سایر گروه‌های قومی کوچکتر در درون جمعیت سفیدپوست از نوادگان سوئیسی، ایتالیایی، سوری، یهودی (عمدتاً سفاردی) و فلسطینیان مسیحی هستند.
در سال ۲۰۱۵، پیش‌بینی می‌شد که سان سالوادور دارای ۲۵۷۷۵۴ نفر جمعیت باشد که حدود ۳٫۹۹ درصد از جمعیت کشور را تشکیل می‌دهد، در حالی که منطقه شهری دارای ۱۷۶۷۱۰۲ نفر است که ۲۷٫۴ درصد از کل جمعیت کشور را شامل می‌شود.
نگارخانه

سان سالوادور
آزادراه ۲۴ (ایران)

| پرونده:IRN-Fwy 24> svg پرونده:IRN-EN-Fwy 24.svg آزادراه ۲۴ | پرونده:IRN-Fwy 24> svg پرونده:IRN-EN-Fwy 24.svg آزادراه ۲۴ |
| --- | --- |
آزادراه هشترود مراغه: آزادراه هشترود مراغه
اطلاعات مسیر: اطلاعات مسیر
طول: ۲۹ کیلومتر (۱۸ مایل)
تقاطع‌های بزرگ: تقاطع‌های بزرگ
از: نظرکهریزی، استان آذربایجان شرقی جاده قدیم مراغه-هشترود
به: گلی کند، استان آذربایجان شرقی جاده قدیم مراغه-هشترود
موقعیت: موقعیت
استان‌ها: استان آذربایجان شرقی
 :  
سامانه بزرگراهی: سامانه بزرگراهی
بزرگ‌راه‌های ایران  آزادراه‌ها: بزرگ‌راه‌های ایران  آزادراه‌ها
آزادراه ۲۴ یک پروژه آزادراهی نیمه ساخته در شمال غرب ایران است. این آزادراه از استان آذربایجان شرقی شروع می‌شود و در آذربایجان غربی به پایان می‌رسد و شهرهای هشترود، مراغه، بناب، ملکان، عجب‌شیر، میاندوآب، سقز، بانه و نقده را به شبکه آزادراهی متصل می نماید. هدف از احداث این آزادراه، ایجاد شبکه آزادراهی از کردستان عراق از طریق مرز تمرچین بسمت تهران است. این پروژه از چند قطعه تشکیل خواهد شد که مهمترین قطعه آن، آزادراه هشترود-مراغه است.
آزادراه مراغه-هشترود

اولین قطعه احداث شده در این آزادراه، مسیر مراغه-هشترود به طول ۱۱۰ کیلومتر است که خود شامل ۵ قطعه است. استارت احداث آن از سال ۱۳۹۵ کلید خورد و ۲۱ اسفند ۱۴۰۳ با حضور وزیر راه و شهرسازی دولت چهاردهم قطعات ۲ و ۳ آن به بهره برداری رسید. این آزادراه از شهر هشترود آغاز و با عبور و ایجاد تقاطع با آزادراه زنجان-تبریز و اینجاد چند تقاطع با جاده قدیم مراغه-هشترود سرانجام به جاده ۲۱ می پیوندد. قرار است قطعه ۴ این آزادراه، اسفند ۱۴۰۴ افتتاح شود.
مسیر

|  از غرب به شرق  |  از غرب به شرق  |  از غرب به شرق  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
 گذرگاه مرزی تمرچین:  گذرگاه مرزی تمرچین
|  در دست احداث  |  در دست احداث  |  در دست احداث  |  |  |  |  |
|   |  گلی کند  جاده ۲۴ بطرف مراغه-هشترود |  |  |  |  |  |
|   |  نظر کهریزی  جاده ۲۴ بطرف مراغه-هشترود |  |  |  |  |  |
|  در دست احداث  |  در دست احداث  |  در دست احداث  |  |  |  |  |
|  از شرق به غرب  |  از شرق به غرب  |  از شرق به غرب  |  |  |  |  |
منبع

↑  https://www.isna.ir/news/1403122115042/%D8%A7%D9%81%D8%AA%D8%AA%D8%A7%D8%AD-%DB%B2%DB%B9-%DA%A9%DB%8C%D9%84%D9%88%D9%85%D8%AA%D8%B1-%D8%A7%D8%B2-%D8%A2%D8%B2%D8%A7%D8%AF%D8%B1%D8%A7%D9%87-%D9%85%D8%B1%D8%A7%D8%BA%D9%87-%D9%87%D8%B4%D8%AA%D8%B1%D9%88%D8%AF-%D8%A8%D8%A7-%D8%AD%D8%B6%D9%88%D8%B1-%D9%88%D8%B2%DB%8C%D8%B1-%D8%B1%D8%A7%D9%87
آر جی بارت

روآن الکساندر " آر جی " بارت جونیور (زاده ۱۴ ژوئن ۲۰۰۰) یک بسکتبالیست حرفه ای کانادایی برای تیم نیویورک نیکس انجمن ملی بسکتبال (NBA) است.
بارت در تورنتو ، انتاریو، در خانواده کشا دوهانی و بسکتبالیست حرفه ای سابق روآن بارت متولد شد. او در اوایل کودکی به بسکتبال علاقه پیدا کرد و در اتاق بازی خود در فرانسه، جایی که پدرش در آن زمان بسکتبال حرفه ای بازی می‌کرد، با مینی هوپ بازی می‌کرد. بارت در حالی که در فرانسه زندگی می‌کرد، در یک مدرسه فرانسوی تحصیل کرد اما توسط مادرش زبان انگلیسی را آموزش داد.
کوتل بکک

گردنه‌ای برف‌گیر در مسیر شاهراه غور - کابل در افغانستان می‌باشد. این گردنه واقع در ولایت بامیان در سرحد با ولسوالی/شهرستان لعل و سرجنگل ولایت غور موقعیت دارد. این کوتل به دلیل برف‌گیری شش‌ماهه بین ماه‌های عقرب/آبان الی ثور/اردیبهشت، شهرت دارد که مشکلات ترافیکی را در تردد باشندگان ولایت غور به خصوص در فصل زمستان ایجاد می‌کند.
فوروم امنیت بین‌الملل هالیفاکس

| 0 | 1 |
| --- | --- |
هدف: امنیت بین‌الملل
مکان: واشینگتن، دی.سی., ایالات متحده آمریکا
خدمات: Forum and network for decision-makers
افراد کلیدی: Peter Van Praagh, President Robin Shepherd, نایب رئیس Dr. Janice Stein, رئیس هیئت مدیره Mark William Lippert,نایب رئیس هیئت مدیره Ahmet Taçyıldız, خزانه دار هیئت مدیره کولیندا گرابار-کیتاروویچ، عضو هیئت مدیره Joshua J. Omojuwa, عضو هیئتمدیره Dr. Luis Rubio, عضو هیئت مدیره
فوروم امنیت بین‌الملل هالیفاکس (به انگلیسی: Halifax International Security Forum) (همچنین فوروم هالیفاکس یا HFX) یک سازمان مستقل، غیر حزبی و غیرانتفاعی است که مقر آن در واشینگتن دی سی است این سازمان یک فوروم و شبکه برای مقامات دولتی و نظامی بین‌المللی، کارشناسان دانشگاهی، نویسندگان و کارآفرینان است. فوروم هالیفاکس به مسائل امنیتی جهانی می‌پردازد. این انجمن بیشتر به دلیل اجلاس امنیتی سالانه خود در هتل وستین نووا اسکوشن در هالیفاکس، نوا اسکوشیا، کانادا شناخته شده‌است. در این نشست بیش از ۳۰۰ نماینده از بیش از ۷۰ کشور گرد هم می‌آیند و رسانه‌های کانادایی از آن به عنوان «داووس امنیت بین‌الملل» یاد می‌کنند. این نشست تنها رویداد در نوع خود در آمریکای شمالی است.
تاریخ

فوروم امنیت بین‌الملل هالیفاکس در سال ۲۰۰۹ به عنوان برنامه ای در صندوق آلمانی مارشال ایالات متحده با حمایت مالی دولت کانادا تأسیس شد. نشست سالانه آن در اواسط نوامبر، معمولاً آخر هفته قبل از روز شکرگزاری ایالات متحده در هالیفاکس برگزار می‌شود. در سال ۲۰۱۱ این فوروم به یک سازمان مستقل تبدیل شد و فارن افرز به عنوان شریک رسانه ای به آن پیوست.
سازمان

فوروم هالیفاکس یک سازمان مستقل و غیرانتفاعی مستقر در واشینگتن دی سی است. این انجمن غیرحزبی دارای یک هیئت مدیره آمریکایی-کانادایی به عنوان بالاترین نهاد حاکمیتیش است. رئیس فوروم پیتر ون پراگ است. این سازمان با شرکای نهادی همکاری می‌کند. شرکای مؤسس این فوروم، وزارت دفاع ملی (DND) و آژانس فرصت‌های آتلانتیک کانادا (ACOA) هستند. در سال ۲۰۱۱، پس از مستقل شدن فوروم، دولت کانادا به تأمین مالی خود ادامه داد، و فارن افرز به عنوان شریک رسانه ای به انجمن پیوست. در اوت ۲۰۱۲، این فوروم باشگاه هالیفاکس کانادا (HCC) را راه اندازی کرد، یک مشارکت عمومی-خصوصی که با همکاری دولت کانادا و ام ئی جی انرژی مستقر در کلگری ایجاد شد. HCC به عنوان یک نهاد دائمی برای مشارکت بخش خصوصی در حمایت از انجمن عمل می‌کند.