stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
دیادوخوی
پیش زمینه > نقش باستانی

در یونان باستان، diadochos اسمی است (عنوان یا صفت) که از فعل، diadechesthai، «به معنای موفق به»، ترکیبی از dia- و dechesthai، «به معنای دریافت کردن» تشکیل شده‌است. مجموعه کلمه آن مستقیماً از زبان هندواروپایی و کلمه *dek-، «به معنای دریافت» می‌آید، که اشکال ماهوی آن از درجه o، *dok- است. برخی از معانی مهم انگلیسی آن عبارتند از: تلاش، «آموزش دریافت شده»، شایسته، «مناسب برای دریافت»، یا معانی متناقض مانند «ضد آنچه دریافت می‌شود.» پیشوند dia- معنی را کمی تغییر می‌دهد تا یک انتظار اجتماعی به دریافت شده اضافه کند. دیادوخوس نیز به معنای کسی است که انتظار دارد چیزی را دریافت کند.
پیش زمینه > نقش باستانی > باسیلیوس

دقیقاً همین عنوان بود که به نزاع در دوران هلنی کمک کرد و از اسکندر شروع شد. فیلیپ با زنی ازدواج کرده بود که نام خود را به المپیاس تغییر داد تا به افتخار هم‌زمانی پیروزی فیلیپ در بازی‌های المپیک و تولد اسکندر، به او ابراز علاقه نشان دهد. مقر اصلی مقدونیه Basileia یا حکومت نامیده می‌شد، عنوان حاکم باسیلیوس بود و عنوان مُهر فیلیپ به آن عنوان بود.
پسر و وارث آنها، اسکندر، با مراقبت بزرگ شد و توسط فلاسفه برجسته منتخب آموزش دید. گفته می‌شود که فیلیپ از خوشحالی گریه کرد وقتی اسکندر شاهکاری را انجام داد که هیچ‌کس دیگری قادر به انجام آن نبود و اسب وحشی بوکفالوس را در اولین تلاش خود در برابر تماشاگران بدبین از جمله پادشاه رام کرد. فیلیپ در میان تماشاگران تشویق کننده سوگند یاد کرد که مقدونیه برای اسکندر به اندازه کافی بزرگ نیست. هنگامی که فیلیپ در مبارزات انتخاباتی بود، اسکندر از گزارش هر پیروزی می‌نالید که پدرش هیچ چیز قابل توجهی برای او باقی نمی‌گذاشت.
فیلیپ عاشق زن جوانی به نام کلئوپاترا شد. او ظاهراً برای عشق با او ازدواج کرد، در حالی که برای ازدواج خیلی پیر بود، با طلاق از المپیاس. در آن زمان فیلیپ مقدونیه را به کشور نظامی پیشرو در بالکان تبدیل کرده بود. او مهارتش را در طی جنگ‌هایش برای تبای و آزادسازی متحد یونانی‌اش اپامینونداس به دست آورده بود. هنگامی که اسکندر نوجوان بود، فیلیپ در حال برنامه‌ریزی یک راه حل نظامی برای منازعه با شاهنشاهی هخامنشی بود.
در لشکرکشی آغازین علیه بیزانتیوم، او اسکندر را در غیاب خود «نایب‌السلطنه» (kurios) کرد. اسکندر از هر فرصتی برای پیشبرد پیروزی‌های پدرش استفاده کرد و انتظار داشت که او نیز بخشی از آن‌ها باشد. با این حال، عاملی برای نارضایتی او از پدرش وجود داشت. پلوتارک گزارش می‌دهد که اسکندر و مادرش به شدت او را به خاطر روابط متعددش با زنان دربار سرزنش می‌کردند.
اسکندر در ضیافت عروسی بود که آتالوس، عموی کلئوپاترا، سخنی گفت که به نظر او نامناسب به نظر می‌رسید. او از مقدونی‌ها خواست که برای "وارث پادشاهی" (diadochon tes basileias) دعا کنند. اسکندر نیز فریاد زد: "آیا ما به نظر شما حرامزاده (nothoi) هستیم ای مرد بداندیش؟" و فنجانی را به سوی او پرتاب کرد. فیلیپ مست، که از جای خود بلند شد و شمشیر خود را بیرون کشید، احتمالاً برای دفاع از عموی همسرش، بی‌درنگ به زمین افتاد. اسکندر با اظهار نظری مبنی بر این که مردی که آماده عبور از اروپا به آسیا بود نمی‌تواند از یک میز به میز دیگر برود، رفت تا مادرش را تا زادگاهش اپیروس بدرقه کند و در ایلیریا منتظر بماند. اندکی بعد، فیلیپ که دماراتوس قرنتیوسی را برای حل این اختلافات فرستاد تا اسکندر را به خانه بیاورد.
پس از مدتی شاه ترور شد. در سال ۳۳۶ پ. م، در سن ۲۰ سالگی، اسکندر «پادشاهی را دریافت کرد» (parlabe ten basileian). در همان سال داریوش سوم به عنوان شاه، «شاه شاهان» که یونانیان آن را «شاه بزرگ» می‌خواندند، به سلطنت رسید. نقش باسیلیوس مقدونی به سرعت در حال تغییر بود. ارتش اسکندر قبلاً چند ملیتی بود. اسکندر در حال به دست آوردن سلطه بر دولت‌ها بود. حضور او در میدان نبرد به نظر می‌رسید که پیروزی فوری را تضمین کند.
پیش زمینه > نقش باستانی > هژمون

هنگامی که اسکندر مقدونی در ۱۰ ژوئن ۳۲۳ پ. م درگذشت، امپراتوری عظیمی را برجای گذاشت که شامل بسیاری از مناطق اساساً مستقل بود. امپراتوری اسکندر از سرزمین مادری او مقدونیه، همراه با دولت‌شهرهای یونانی که پدرش تحت سلطه خود درآورده بود، تا باختر و بخش‌هایی از هند در شرق امتداد داشت و شامل بخش‌هایی از بالکان امروزی، آناتولی، شام، مصر، بابل و بیشتر امپراتوری سابق هخامنشی، به‌جز برخی از سرزمین‌هایی که هخامنشیان قبلاً در آسیای مرکزی داشتند بود.
جانشینان > کراتروس

کراتروس در زمان فتح شاهنشاهی هخامنشی به فرماندهی اسکندر فرمانده پیاده‌نظام و نیروی دریایی بود. پس از شورش ارتش خود در اوپی در دجله در سال ۳۲۴، اسکندر به کراتروس دستور داد که سربازان کهنه‌کار را هنگام بازگشت به مقدونیه فرماندهی کند. آنتی‌پاتر، فرمانده نیروهای اسکندر در یونان و نایب‌السلطنه تاج و تخت مقدونی در غیاب اسکندر، نیروهای تازه‌نفس را به ایران هدایت کرد تا به اسکندر بپیوندند در حالی که کراتروس به جای او نایب‌السلطنه می‌شد. هنگامی که کراتروس در سال ۳۲۳ پ. م به کیلیکیه رسید، خبر مرگ اسکندر به او رسید. اگرچه دوری او از بابل مانع از مشارکت او در تقسیم قدرت شد، کراتروس به مقدونیه شتافت تا از خانواده اسکندر حمایت کند. خبر مرگ اسکندر باعث شورش یونانیان در جنگ لامیان شد. کراتروس و آنتی‌پاتر این شورش را در سال ۳۲۲ پ. م سرکوب کردند. علیرغم غیبت او، ژنرال‌های گرد آمده در بابل کراتروس را به عنوان نگهبان خانواده سلطنتی تأیید کردند. با این حال، چون خانواده سلطنتی در بابل بود، پردیکاس این مسئولیت را تا زمانی که خانواده سلطنتی به مقدونیه بازگردند به عهده گرفت.
جانشینان > آنتی‌پاتر

آنتی‌پاتر مشاور پادشاه فیلیپ دوم، پدر اسکندر بود، نقش او در زمان اسکندر ادامه یافت. هنگامی که اسکندر مقدونیه را ترک کرد تا ایران را در سال ۳۳۴ پ. م فتح کند، آنتی‌پاتر در غیاب اسکندر نایب‌السلطنه مقدونیه و فرمانده یونان نامیده شد. در سال ۳۲۳ پ. م، اسکندر به کراتروس دستور داد تا سربازان کهنه‌کار را به مقدونیه برگرداند و موقعیت آنتی‌پاتر را به دست گیرد، در حالی که آنتی‌پاتر قرار بود با نیروهای تازه‌ای به ایران برود. اما مرگ اسکندر در آن سال مانع از اجرای دستور شد. هنگامی که ژنرال‌های اسکندر برای تقسیم‌بندی در بابل جمع شدند تا امپراتوری را بین خود تقسیم کنند، آنتی‌پاتر به عنوان فرمانده یونان تعیین شد و عنوان نایب‌السلطنه امپراتوری و نگهبان خانواده سلطنتی به ترتیب به پردیکاس و کراتروس و او واگذار شد. این سه مرد با هم گروه برتر امپراتوری را تشکیل دادند.
جانشینان > سوماتوفولاکس

سوماتوفولاکس هفت محافظ اسکندر بودند.
جانشینان > ساتراپ‌های مقدونی

ساتراپ‌ها (به فارسی باستان: xšaθrapāwn) حاکمان ساتراپی‌های امپراتوری هلنی بودند.
جانشینان > اپیگون‌ها

در اصل اپیگون‌ها (/ɪˈpɪɡənaɪ/؛ از یونانی باستان: Ἐπίγονοι "فرزندان") پسران قهرمانان آرگیو بودند که در جنگ اول تبای جنگیده بودند. در قرن نوزدهم از این اصطلاح برای اشاره به نسل دوم فرمانروایان دیادوخوی استفاده می‌شد.
تاریخچه

مقالهٔ اصلی: جنگ‌های دیادوخوی
تاریخچه > مبارزه برای اتحاد (۳۲۳–۳۱۹ پ. م) > تقسیم بابل

به دلیل این‌که اسکندر برای خود جانشینی تعیین نکرد، بلافاصله پس از مرگ او در میان ژنرال‌های اسکندر در مورد اینکه جانشین او چه کسی باید باشد، مناقشه به وجود آمد. ملِیگر و پیاده‌نظام مقدونی از جانشینی برادر ناتنی اسکندر، فیلیپ آریدائوس، حمایت کردند، در حالی که پردیکاس، فرمانده ارشد سواره نظام، از فرزند اسکندر و روشنک حمایت کرد. مصالحه ای ترتیب داده شد – آریدائوس (به عنوان فیلیپ سوم) باید پادشاه می‌شد و به‌طور مشترک با فرزند روشنک حکومت می‌کرد، البته با این فرض که فرزند روشنک پسر باشد (همان‌طور که بود و اسکندر چهارم شد). خود پردیکاس نایب‌السلطنه کل امپراتوری شد و ملِیگر فرمانده سپاه او. با این حال، به زودی، پردیکاس ملِیگر و دیگر رهبران پیاده‌نظام را به قتل رساند و کنترل کامل را به دست گرفت.
سایر ژنرال‌های سواره نظام که از پردیکاس حمایت می‌کردند در تقسیم بابل با تبدیل شدن به ساتراپ قسمت‌های مختلف امپراتوری پاداش دریافت کردند. بطلمیوس مصر، لائومدون سوریه و فنیقیه، فیلوتاس کیلیکیه، پیثون ماد، آنتیگون فریگیه، لیکیه و پامفیلیه، آساندر کاریا، مناندر لیدیه، لوسیماخوس تراکیه، لئوناتوس فریگیه هلسپونت و نئوپتولموس ارمنستان را دریافت کرد[نیازمند منبع]. مقدونیه و سرزمین‌های یونانی که اسکندر بر آنها حکومت می‌کرد نیز تحت کنترل آنتی‌پاتر و کراتروس قرار گرفتند، ائومنس نیز کاپادوکیه و پافلاگونیا را بدست آورد.
در شرق، پردیکاس تا حد زیادی ترتیبات اسکندر را دست نخورده باقی گذاشت – تاکسیلایی‌ها و پور بر پادشاهی‌های خود در هند حکومت می‌کردند. پدرزن اسکندر وخش‌ارد بر گاندارا حکومت می‌کرد. سیبیرتیوس بر آراخوسیا و گدروزیا حکومت می‌کرد. استاسانور آریا و درانگیانا را اداره کرد. فیلیپ بر باختر و سغد حکومت می‌کرد. فراتافرنس بر پارت و هیرکانی حکومت می‌کرد. Peucestas بر پارس حکومت کرد. Tlepolemus مسئول کارمانیا بود. آتروپات بر ماد شمالی حکومت می‌کرد. آرکون بابل را بدست آورد. و Arcesilaus بر شمال بین‌النهرین حکومت می‌کرد.
تاریخچه > مبارزه برای اتحاد (۳۲۳–۳۱۹ پ. م) > شورش در یونان

در همین حال، خبر مرگ اسکندر الهام بخش شورشی در یونان بود که به جنگ لامیان معروف شد. آتن و سایر شهرها به هم پیوستند و در نهایت آنتی‌پاتر را در قلعه لامیا محاصره کردند. آنتی‌پاتر توسط نیرویی که توسط لئوناتوس فرستاده شد، نجات یافت، اما جنگ تا رسیدن کراتروس با ناوگانش برای شکست آتنی‌ها در نبرد کرانون در ۵ سپتامبر ۳۲۲ پ. م به پایان نرسید. این امر برای مدتی به هرگونه مقاومت در برابر سلطه مقدونیه پایان داد. در همین حال، پیثون شورش مهاجران یونانی در بخش‌های شرقی امپراتوری را سرکوب کرد و پردیکاس و ائومنس کاپادوکیه را تحت سلطه خود درآوردند.
تاریخچه > مبارزه برای اتحاد (۳۲۳–۳۱۹ پ. م) > جنگ اول دیادوخوی (۳۲۲ – ۳۲۰ پ. م)

اما به زودی درگیری آغاز شد. ازدواج پردیکاس با کلئوپاترا خواهر اسکندر باعث شد که آنتی‌پاتر، کراتروس، آنتیگون و بطلمیوس به شورشی را آغاز کنند. آغاز جنگ با دزدیدن جسد اسکندر توسط بطلمیوس و انتقال آن به مصر آغاز شد. اگرچه ائومنس شورشیان را در آسیای صغیر شکست داد، اما در نبردی که کراتروس در آن کشته شد، همه آن دستاوردها بر باد رفت، زیرا پردیکاس توسط ژنرال‌های خودش یعنی پیثون، سلوکوس و آنتی‌ژنس در جریان حمله به مصر به قتل رسید.
بطلمیوس با قاتلان پردیکاس به توافق رسید و پیثون و آریدائوس را به جای خود نایب‌السلطنه کرد، اما به زودی این دو با آنتی‌پاتر در تقسیم تری‌پارادیس به توافق جدیدی رسیدند . آنتی‌پاتر نایب‌السلطنه امپراتوری شد و دو پادشاه به مقدونیه منتقل شدند. آنتیگون مسئولیت فریگیا، لیکیا و پامفیلیا را بر عهده داشت و لیکائونیا نیز به آن نواحی اضافه شد. بطلمیوس مصر را حفظ کرد، لوسیماخوس تراکیا را حفظ کرد، به سه قاتل پردیکاس — سلوکوس، پیثون و آنتی‌ژنس — استان‌های بابل، ماد و شوش داده شد. آریدائوس، نایب‌السلطنگی، هلسپونت فریگیا را دریافت کرد. آنتیگون وظیفه ریشه‌کن کردن حامی سابق پردیکاس، ائومنس را بر عهده داشت. در واقع، آنتی‌پاتر کنترل اروپا را برای خود حفظ کرد و آنتیگون، به عنوان رهبر بزرگ‌ترین ارتش شرق هلسپونت، موقعیت مشابهی در آسیا داشت.
تاریخچه > مبارزه برای اتحاد (۳۲۳–۳۱۹ پ. م) > مرگ آنتی‌پاتر

اندکی پس از تقسیم دوم، در سال ۳۱۹ پ. م، آنتی‌پاتر درگذشت. آنتی‌پاتر یکی از معدود افرادی بود که دارای اعتبار کافی برای حفظ امپراتوری بود. پس از مرگ او، به زودی دوباره جنگ شروع شد و تکه‌تکه شدن امپراتوری به‌طور جدی آغاز شد. آنتی‌پاتر پس از کنار گذاشتن پسر خود، کاساندر، پلی‌پرخون را جانشین خود به عنوان نایب‌السلطنه اعلام کرد. به زودی یک جنگ داخلی در مقدونیه و یونان بین پلی‌پرخون و کاساندر با حمایت آنتیگون و بطلمیوس آغاز شد. پلی‌پرخون با ائومنس در آسیا متحد شد، اما توسط کاساندر از مقدونیه رانده شد و به همراه نوزاد اسکندر مقدونی یعنی اسکندر چهارم و مادرش روشنک به اپیروس گریخت. او در اپیروس با المپیاس، مادر اسکندر مقدونی، متحد شد و با هم دوباره به مقدونیه حمله کردند. ارتشی به فرماندهی شاه فیلیپ آریدائوس و همسرش ائوریدیس با آن‌ها روبرو شدند اما آن‌ها بلافاصله فرار کردند و فیلیپ و ائوریدیس هر دو کشته شدند (۳۱۷ پ. م). با این حال، اندکی پس از آن، اوضاع تغییر کرد و کاساندر پیروز شد، المپیاس را گرفت و کشت، و کنترل مقدونیه، نوزاد اسکندر و مادرش را به دست آورد.
تاریخچه > جنگ‌های دیادوخوی(۳۱۹ – ۲۷۵ پ. م)

جنگ‌های دیادوخوی مجموعه‌ای از درگیری‌ها بود که بین سال‌های ۳۲۲ تا ۲۷۵ پ. م بر سر حکومت امپراتوری اسکندر پس از مرگ او درگرفت.
در سال ۳۱۰ پ. م، کاساندر مخفیانه اسکندر چهارم و رکسانا را به قتل رساند.
تاریخچه > جنگ‌های دیادوخوی(۳۱۹ – ۲۷۵ پ. م) > نبرد ایپسوس (۳۰۱ پ. م)

مقالهٔ اصلی: نبرد ایپسوس
نبرد ایپسوس در پایان جنگ چهارم دیادوخوی تجزیه امپراتوری اسکندر را نهایی کرد. آنتیگون اول مونوفتالموس و پسرش دمتریوس یکم مقدونی در مقابل ائتلاف سه تن دیگر از همراهان اسکندر قرار گرفتند: کاساندر، حاکم مقدونیه. لوسیماخوس، فرمانروای تراکیه؛ و سلوکوس یکم نیکاتور، فرمانروای بابل و ایران. آنتیگون کشته شد، اما پسرش دیمیتریوس بخش بزرگی از مقدونیه را تصرف کرد و سلسله پدرش را ادامه داد. پس از مرگ کاساندر و لوسیماخوس، بطلمیوس و سلوکیان اکثریت امپراتوری سابق اسکندر را تحت کنترل داشتند و بخش بسیار کوچکیاز آن نیز تا قرن یکم توسط سلسله آنتیگونی‌ها کنترل می‌شد.
اپیگونی > افول و سقوط

پادشاهی آنتیگونی سرانجام به دست روم سقوط کرد و امپراتوری سلوکی توسط اشکانیان از ایران بیرون رانده شدند و توسط رومی‌ها مجبور شدند از کنترل در آسیای صغیر چشم پوشی کنند. پادشاهی سلوکی در سوریه باقی ماند تا سرانجام در سال ۶۴ پ. م توسط پومپیوس فتح شد. دودمان بطلمیوسی مدت بیشتری در اسکندریه دوام آوردند، اگرچه به دست‌نشانده روم تبدیل شدند. مصر سرانجام در سال ۳۰ پ. م به رم ضمیمه شد.
اسکندر مقدونی و کراتروس در حال شکار شیر، موزاییکی در شهر پلا، یونان، اواخر قرن چهارم پ. م
تقسیم ساتراپی‌ها در امپراتوری مقدونی پس از استقرار در بابل (۳۲۳ پ. م) .
نقاشی‌های سربازان مقدونی، سلاح‌ها و تسلیحات، از مقبره آگیوس آتاناسیوس، تسالونیکی در یونان، قرن چهارم پ. م
پادشاهی‌های هلنی در ۲۴۰ پ. م، هشت دهه پس از مرگ اسکندر مقدونی وجود داشت.
مسجد اکبرآبادی

| مسجد اکبرآبادی | مسجد اکبرآبادی |
| --- | --- |
دین: دین
وابستگی: اسلام
بخش: دهلی قدیم
وضعیت سازمانی یا کلیسایی: مسجد
مکان: مکان
مکان: دهلی
کشور: هند
موقعیت در دهلی: موقعیت در دهلی
قلمرو: دهلی
مختصات: ۲۸°۳۹′۰۰″شمالی ۷۷°۱۴′۱۶″شرقی﻿ / ﻿۲۸٫۶۴۹۹°شمالی ۷۷٫۲۳۷۹°شرقی﻿ / 28.6499; 77.2379
معماری: معماری
گونه: مسجد
سبک: معماری اسلامی هند
مسجد اکبرآبادی مسجدی در دهلی بود که توسط عز النسا، یکی از همسران شاه جهان، در سال ۱۶۵۰ میلادی ساخته شد. این مسجد که یکی از چندین مسجد امپراتوری گورکانی در دهلی قدیم بود، پس از محاصره دهلی توسط راج بریتانیا در جریان شورش‌های ۱۸۵۷ در هند تخریب شد. اعتقاد بر این است که این مسجد در محل کنونی پارک نتاجی سوبهاش در دهلی قدیم قرار داشته است.
تاریخچه

مسجد اکبرآبادی توسط یکی از همسران شاه جهان به نام اکبرآبادی بیگم ساخته شد. ساخت این مسجد در سال ۱۶۵۰ میلادی آغاز شد و دو سال به طول انجامید. گفته می‌شود که علامه مسلمان، شاه عبدالقادر دهلوی، یکی از فرزندان شاه ولی‌الله دهلوی، اولین ترجمه قرآن از زبان عربی به زبان اردو را در محل مسجد اکبرآبادی نوشته است. این مسجد در زمان حیات خود، یکی از مساجد بسیاری بود که توسط زنان سلطنتی مغول در دهلی قدیم ساخته شده بود، مانند مسجد فاتحپوری، زینت‌المسجد و غیره.
طبق گزارش‌ها، این مسجد دو قرن پس از ساخت آن پابرجا بود تا اینکه در پی شورش‌های ۱۸۵۷ در هند به دست بریتانیایی‌ها تخریب شد. قیام ۱۸۵۷ یکی از مهم‌ترین و سرنوشت‌سازترین رویدادها در تاریخ هند بریتانیا است. دهلی - پایتخت گورکانیان - مرکز این قیام بود که در واحدهای ارتش مستقر در اطراف دهلی آغاز شد. این شورش در ابتدا موفقیت‌آمیز بود، اما بعداً به دلایل مختلفی از جمله فقدان رهبری و هماهنگی، جاسوسی هندی‌های محلی برای بریتانیا و غیره از بین رفت. (برای جزئیات بیشتر به شورش‌های ۱۸۵۷ در هند مراجعه کنید). دهلی آخرین نقطه عطف ۱۸۵۷ بود که توسط بریتانیا بازپس گرفته شد. بریتانیا برای جلوگیری از گسترش بیشتر مخالفت با راج بریتانیا و جلوگیری از ظهور مجدد آن، صدها سازه را در دهلی قدیم تخریب کرد. پایتخت مغول‌ها خشم واکنش بریتانیا را به جان خرید. هر سازه‌ای که به عنوان پایگاه شورش توسط سپاهیان استفاده می‌شد، تخریب شد (برای جزئیات بیشتر به محاصره دهلی مراجعه کنید).
مسجد اکبرآبادی یکی از پایگاه‌های شورش بود که توسط نیروهای بریتانیایی تخریب شد. از آن زمان، وجود این مسجد افسانه‌ای شده و نسل به نسل منتقل شده است. مشخص نیست که این مسجد دقیقاً در کجا قرار داشته است، هرچند بسیاری از ساکنان مسلمان محلی پارک نتاجی سوبهاش در دهلی قدیم یک مکان خاص را به عنوان زمین احتمالی محل مسجد می‌دانند.
آوارهای مسجد تخریب شده به فروش گذاشته شد و به نحوی سید احمد خان هندی آنها را خریداری کرد و در ساخت مسجد سیر سید، دانشگاه مسلمان علیگر، از آنها استفاده کرد.
کشف احتمالی

در ششم ژوئیه ۲۰۱۲، وقتی مأموران شرکت متروی دهلی (DMRC) مشغول حفاری زمین در پارک نتاجی سوبهاش برای ساخت ایستگاه مترو بودند، به بقایای یک ساختمان قدیمی برخورد کردند که زیر خاک مدفون شده بود. کارشناسان سازمان باستان‌شناسی هند (ASI) بعد از بررسی این بقایا اعلام کردند که با توجه به مصالح به کار رفته، شیوه ساخت و ساز و چیزهایی مثل سفال‌هایی که پیدا کرده‌اند، این ساختمان به دوران حکومت گورکانیان (مغول‌های هند) تعلق دارد.
هنوز معلوم نیست که آیا این بقایا مربوط به مسجد اکبرآبادی است یا نه. سازمان باستان‌شناسی هند می‌گوید که تحقیقات برای شناسایی دقیق این ویرانه‌ها ادامه دارد. به همین دلیل، حفاری مترو در این منطقه متوقف شده است. اینجا قرار بود بخشی از خط ۳ متروی دهلی باشد، اما حالا ممکن است برای اینکه قوانین سازمان باستان‌شناسی در مناطق تاریخی رعایت شود، مسیر مترو کمی تغییر کند.
این کشف، مردم محل را خیلی هیجان‌زده کرده است. آنها معتقدند که این ویرانه‌ها حتماً متعلق به مسجد اکبرآبادی است. بعد از اینکه یک ساختمان غیرقانونی با آجر در این محل ساخته شد و به حفاری‌های باستان‌شناسی آسیب زد، مسلمانان محل شروع به نماز خواندن در کنار این ویرانه‌ها کردند.
شعیب اقبال، نماینده محل در مجلس، می‌خواست مسجد را دوباره در همین‌جا بسازد، اما دولت دهلی اجازه نداد. وقتی پلیس سعی کرد قرآن‌ها و سجاده‌هایی را که مردم آورده بودند از آنجا ببرد، مردم به پلیس سنگ پرتاب کردند و آتش‌سوزی کوچکی هم اتفاق افتاد.
شاهزاده کلمنتاین بلژیک

Princess Napoléon
شاهزاده کلمانتین بلژیک (فرانسوی: Clémentine Albertine Marie Léopoldine‎ , هلندی: Clementina Albertina Maria Leopoldina ; ۳۰ ژوئیه ۱۸۷۲ – ۸ مارس ۱۹۵۵)، عضو خاندان وتین در شاخه ساکس کوبورگ و گوتا بود که به این ترتیب او همچنین به عنوان شاهزاده خانم ساکس کوبورگ و گوتا و دوشس در زاکسن شناخته می‌شد. در سال ۱۹۱۰، او به عنوان همسر ناپلئون ویکتور ژروم فردریک بناپارت، مدعی بناپارتیست تاج و تخت امپراتوری فرانسه (به عنوان ناپلئون پنجم) شاهزاده ناپلئون و ملکه فرانسوی‌ها شد.
او سومین دختر پادشاه لئوپولد دوم بلژیک و ملکه ماری هنریت تولد او نتیجه آشتی نهایی والدینش پس از مرگ پسر و تنها وارث دودمانشان، شاهزاده لئوپولد، دوک در سال ۱۸۶۹ بود. برابانت کلمانتین در نوجوانی عاشق پسر عموی اول خود شاهزاده بودوئن شد ولی پسر عمویش نسبت به او این احساس را نداشت و در سال ۱۸۹۱ در سن ۲۱ سالگی بر اثر ذات الریه درگذشت.
کلمانتین به سختی با مادرش کنار می‌آمد و به پدرش که مرتباً او را همراهی می‌کرد نزدیکتر بود. او در سال ۱۸۹۶ امیدوار بود که با روپرشت، ولیعهد باواریا ازدواج کند، اما کلمانتین با این پیوند مخالفت کرد.
با گذشت سال‌ها، کلمانتین مجرد ماند. در حدود سال ۱۹۰۲، مدت کوتاهی پس از مرگ ملکه ماری هنریت (مادرش)، او شروع به تمایل نسبت به شاهزاده ناپلئون ویکتور بناپارت کرد. با وجود حمایت خانواده پادشاهی ایتالیا، شاه لئوپولد دوم برای جلوگیری از خشم جمهوری سوم فرانسه، از هرگونه ازدواج دخترش و مدعی بناپارت خودداری کرد.
کلمانتین باید منتظر مرگ پدرش در سال ۱۹۰۹ بود تا بتواند با شاهزاده ناپلئون ازدواج کند. ازدواج آنها سرانجام در سال ۱۹۱۰، پس از رضایت حاکم جدید بلژیک، پسر عموی او، پادشاه آلبرت اول، انجام شد. این زوج به خیابان لوئیز در بروکسل نقل مکان کردند و دو فرزند به نام‌های ماری کلوتیلد، متولد ۱۹۱۲، و لوئی ژروم، متولد ۱۹۱۴ داشتند.
زندگی > سال‌های اول

سومین دختر شاه لئوپولد دوم بلژیک و ملکه ماری هنریت، کلمانتین آلبرتین ماری لئوپولدین از ساکس کوبورگ و گوتا در ۳۰ ژوئیه ۱۸۷۲ در کاخ لاکن در ساعت ۶ بعد از ظهر، سه سال پس از مرگ تصادفی برادر بزرگترش لئوپولد، دوک برابانت ، تنها وارث مستقیم پادشاه متولد شد. کلمانتین، آخرین فرزند این زوج سلطنتی بود.   او در ۳ سپتامبر ۱۸۷۲ در کاخ لاکن طی مراسمی کوتاه غسل تعمید داده شد و پس از آن یک جشن با حضور حدود ۸۰ مهمان برگزار شد. نام کوچک او ادای احترام به مادرخوانده و عمه بزرگش، پرنسس کلمانتین از اورلئان است، در حالی که نام میانی او به پدرخوانده اش، آرشیدوک آلبرشت، دوک تسشن، پسر عموی امپراتور فرانتس جوزف اول اتریش اشاره دارد.
شاهزاده کلمانتین بلژیک، حدود ۱۸۸۰.
کری کولات

کَری جی. کولات (به انگلیسی: Cary J. Kolat؛ زادهٔ ۱۹ مهٔ ۱۹۷۳) کشتی‌گیر بازنشسته و مربی کشتی آمریکایی است. او در دستهٔ ۶۳ کیلوگرم کشتی آزاد نایب‌قهرمان مسابقات قهرمانی کشتی جهان در سال ۱۹۹۷ و برندهٔ مدال برنز این مسابقات در ۱۹۹۸، و قهرمان سه دورهٔ پیاپی جام جهانی کشتی است. او همچنین در قارهٔ آمریکا برندهٔ مدال طلای بازی‌های پان امریکن در ۱۹۹۹ و قهرمان مسابقات قهرمانی پان امریکن ۲۰۰۰ است. او در کشتی دانشگاهی نیز فعالیت داشت و از سوی دانشگاه هاون پنسیلوانیا قهرمان دو دورهٔ مسابقات ان‌سی‌ای‌ای بخش یکم در سال‌های ۱۹۹۶ و ۱۹۹۷ شد. کولات مربی کشتی دانشگاه ویسکانسین و سرمربی کشتی آکادمی نیروی دریایی آمریکا است.
ماکان بند

| ماکان بند | ماکان بند |
| --- | --- |
ماکان بند در سال ۱۳۹۶؛ از راست به چپ: رهام هادیان و امیر مقاره: ماکان بند در سال ۱۳۹۶؛ از راست به چپ: رهام هادیان و امیر مقاره
اطلاعات پس‌زمینه: اطلاعات پس‌زمینه
ژانر: پاپ
سال‌های فعالیت: ۱۳۹۵–اکنون
ناشر(ان): آوازی نو
اعضا:  رهام هادیان  امیر مقاره 
ماکان بند یک گروه موسیقی دونفرهٔ ایرانی در سبک پاپ است که در سال ۱۳۹۵ شکل گرفته است. رهام هادیان و امیر مقاره خواننده‌های این گروه هستند. این گروه در سال ۱۳۹۵ آغاز به کار کرد و خیلی زود به موفقیت رسید.
اولین تک‌آهنگ این گروه به‌نام «بارون» در سال ۱۳۹۵ منتشر شد و با استقبال گسترده‌ای روبه‌رو شد. آهنگ بارون بعداً در آلبوم نخست این گروه یعنی دیوونه‌بازی قرار گرفت. این گروه با تک‌آهنگ «هر بار این درو» به اوج محبوبیت رسیدند. این گروه در پنجمین دوره جشن موسیقی ما در سال ۱۳۹۷، تندیس طلایی بهترین قطعه برگزیدهٔ موسیقی پاپ از نگاه مردم را برای قطعه «یه لحظه نگام کن» دریافت کرد.
اعضای گروه > رهام هادیان

رهام هادیان یکی از خوانندگان این گروه است. او متولد ۷ مرداد ۱۳۷۰ است.
وی به سازهای ویالون، درامز، گیتار، پیانو، دمام، تومبا، هنگ درام، کالیمبا و تنبک مسلط است. او هم‌چنین چندین آهنگ را تنظیم و سروده است.
او تابه‌حال چندین آهنگ دمو پخش کرده است که سه تا از آن‌ها به‌صورت رسمی منتشر شده‌اند.

وی همچنین تیتراژ پایانی انیمیشن شنگول منگول را خوانده است.

او همچنین تاکنون یک تئاتر بازی کرده است.
| سال انتشار | نام آهنگ | تنظیم‌کننده | شعر | ملودی | توضیحات |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۴۰۳ | بی انصافی | میلاد اکبری | رهام هادیان | رهام هادیان | - |
| ۱۴۰۳ | شوک | رهام هادیان | رهام هادیان | رهام هادیان | - |
| ۱۴۰۰ | دوره‌گرد | امیرمیلاد نیک‌زاد | رهام هادیان | رهام هادیان | اولین آهنگ رسمی رهام هادیان |
بازیگری
| سال | نام | مکان نمایش |
| --- | --- | --- |
| ۱۴۰۳ | تئاتر کان لم یکم | عمارت نوفل‌لوشاتو |
اعضای گروه > امیر مقاره

امیر مقاره یکی از دو خواننده این گروه است. او متولد ۳ دی ۱۳۷۴ است.
او تاکنون ۶ آهنگ رسمی و چندین دمو پخش کرده است.

 او تا به حال در یک سریال و یک تئاتر بازی کرده است.
| سال انتشار | نام آهنگ | تنظیم‌کننده | شعر | ملودی | توضیحات |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۴۰۳ | طوفان | امیر میلاد نیک‌زاد | امیر مقاره | امیر مقاره | این آهنگ بیش از ۷ دقیقه است. |
| ۱۴۰۳ | ما ادامه داریم | مهدی معظم | امیر مقاره و شایان | امیر مقاره و شایان | این آهنگ ۶ دقیقه است. |
| ۱۴۰۳ | نوبت منم شد | احسان احمدی | طاها یوسفی | طاها یوسفی | ـ |
| ۱۴۰۲ | نردبون | امیرمیلاد نیک‌زاد | امیر مقاره | امیر مقاره | ـ |
| ۱۴۰۱ | نارنجی | امیرمیلاد نیک‌زاد و حسین غمگین | امیر مقاره | امیر مقاره | ـ |
| ۱۴۰۰ | حیف | امیرمیلاد نیک‌زاد | امیر مقاره | امیر مقاره | این آهنگ تیتراژ پایانی سریال جزیره است. هم‌چنین این آهنگ اولین آهنگ رسمی امیر مقاره است. |
بازیگری
| سال | نام | مکان نمایش |
| --- | --- | --- |
| ۱۴۰۳ | تئاتر تیتانیوم | پردیس تئاتر شهرزاد |
| ۱۴۰۰ | سریال جزیره | فیلیمو |