stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
نبرد رودخانه نام
نبرد > ضد حمله ۲–۲۷ پیاده‌نظام ایالات متحده

در اواسط بعد از ظهر، کین احساس کرد که این وضعیت یک تهدید جدی برای یکپارچگی خط لشکر است. او به گردان دوم، هنگ ۲۷ پیاده‌نظام، دستور داد تا در پشت پیاده‌نظام ۳۵ حمله کنند، زیرا بخش زیادی از توپخانه لشکر در آنجا تحت حمله مستقیم پیاده‌نظام KPA قرار داشت. در ساعات صبح اول سپتامبر، زمانی که نیروهای لشکر 7 KPA حمله کردند، اولین واحد آمریکایی که با آن مواجه شدند، گروه G، ۳۵ پیاده‌نظام، در شانه شمالی شکاف بود. در حالی که برخی از واحدهای KPA برای حمله به شرکت G اقدام به حمله کردند، برخی دیگر به راه خود ادامه دادند و با شرکت E در ۲ مایل (۳٫۲ کیلومتر) درگیر شدند. در پایین دست آن، و دیگران به واحدهای پراکنده گروهان اف تا لشکر یکم آن حمله کردند که از پل نامجی ری محافظت می‌کرد. در آنجا، در جناح راست افراطی لشکر ۲۵، این جوخه یک نیروی KPA را پس از یک درگیری شدید بیرون راند. تا ۲ سپتامبر، گروه E بیشتر یک گردان KPA را در نبردهای سنگین نابود کرد.
از بین تمامی یگان‌های گردان دوم، گروهان جی سخت‌ترین ضربات را دریافت کرد. قبل از سپیده دم ۱ سپتامبر، نیروهای KPA جوخه‌های گروه G را بر روی تپه‌های جداگانه زیر حمله سنگین داشتند. اندکی بعد از ساعت ۰۳:۰۰ لشکر ۳ گروهان خمپاره‌انداز سنگین را زیر گرفته و از موضع بیرون کردند. این خمپاره بانان از تپه ۱۷۹ بالا رفتند و بر روی تاج آن به دسته دوم گروهان جی پیوستند. در همین حال، دسته سوم گروهان جی، بر روی یک تپه کم ارتفاع در کنار رودخانه نام ۴ مایل (۶٫۴ کیلومتر) از محل تلاقی آن با رودخانه ناکتانگ، نیز مورد حمله نزدیک قرار گرفت. بعد از روشنایی روز، کاپیتان LeRoy E. Majeske، فرمانده گروه G، درخواست تمرکز توپخانه و حملات هوایی کرد، اما آنها دیر آمدند. در ساعت 11:45 KPA تقریباً به قله تپه رسیده بود و تنها فضای باریکی دو نیرو را از هم جدا می‌کرد. چند دقیقه بعد ماژسک کشته شد و ستوان دوم جورج روچ، فرمانده دسته سوم، دوباره وضعیت را گزارش کرد و درخواست حمله هوایی کرد. نیروی هوایی ایالات متحده حمله را در سمت تپه تحت کنترل KPA انجام داد و این حملات را بررسی کرد. در این زمان بسیاری از نیروهای KPA چاله‌های روباه را در موقعیت جوخه اشغال کرده بودند و از آنجا نارنجک‌ها را به قسمت‌های دیگر این موقعیت پرتاب کردند. یکی از نارنجک‌ها روچ را در اوایل بعدازظهر کشت. گروهبان درجه یک جونیوس پووی، یک رهبر گروه، اکنون فرماندهی را بر عهده گرفت. تا ساعت ۱۸:۰۰ پووی تنها ۱۲ نیروی مؤثر در جوخه باقی مانده بود، ۱۷ نفر از ۲۹ مردی که هنوز زنده بودند زخمی شدند. در حالی که مهمات تقریباً از بین رفته بود، پووی درخواست کرد و اختیاری برای عقب‌نشینی در موقعیت اصلی شرکت G دریافت کرد. پس از تاریک شدن هوا، ۲۹ مرد که سه نفر از آنها برانکارد حمل می‌کردند، با ورود تانک‌های آمریکایی عقب‌نشینی کردند. گروه در ساعت ۲۳:۳۰ به موقعیت شرکت G در هیل ۱۷۹ رسید.
نبرد > بن‌بست

در حالی که گروه G مواضع خود را بر روی تپه ۱۷۹ در ۲ سپتامبر در برابر حمله KPA حفظ کرد، گردان ۲، پیاده‌نظام ۲۷ در ساعت ۱۷:۰۰ از منطقه Chung-ni حمله به سمت شمال غربی را آغاز کرد. این گردان در برابر نیروهای مهیب KPA پیشروی کندی داشت. شب به شدت تاریک بود و زمین در امتداد جاده کشتی کوهه ری کوهستانی بود. گردان پس از درگیری در طول شب، روز بعد در ساعت ۱۵:۰۰ به موقعیتی در جنوب مواضع پدافندی اولیه گروهان جی، ۳۵ پیاده رسید. یک حمله هماهنگ توسط زرهی، توپخانه، هوایی و پیاده‌نظام ایالات متحده آغاز شد و تا ساعت ۱۸:۰۰ گردان خط نبرد را دوباره برقرار کرد. در این حمله، گردان دوم، پیاده ۲۷، 275 KPA را کشت و بخش زیادی از تجهیزاتی را که گروه G قبلاً از دست داده بود، به دست آورد.
گردان دوم، پیاده ۲۷ در شب ۱۲ شهریور در مواضع بازپس گرفته شده باقی ماندند. در ساعت ۰۸:۰۰ صبح روز بعد، گروهان G، پیاده‌نظام ۳۵، آن را در مواضع بازپس گرفته شده رها کرد و پیاده‌نظام ۲–۲۷ حمله خود را به سمت جاده تدارکات آغاز کرد. در حالی که این در حال انجام بود، خبر رسید که KPA دوباره شرکت G را از موقعیت تازه تأسیس خود بیرون راند. پیاده‌نظام ۲–۲۷ برگشت، حمله کرد و یک بار دیگر مواضع گروه G را بازیابی کرد. در ساعت ۱۲:۰۰ ۴ سپتامبر، پیاده‌نظام ۲–۲۷ دوباره این مواضع را به گروهان G تحویل داد و حمله خود را به عقب در امتداد جاده در شکاف بین گردان‌های ۱ و ۲، پیاده ۳۵ از سر گرفت. تقریباً بلافاصله با نیروهای KPA در تماس بود. به زودی مسلسل‌های KPA از سه جهت به سوی نیروهای آمریکایی شلیک کردند. باران‌های سیل آسا بارید و دید ضعیف شد. در این زمان، ۲–۲۷ پیاده‌نظام با کمبود مهمات مواجه بود. فرمانده به گردان دستور داد ۵۰۰ یارد (۴۶۰ متر) عقب‌نشینی کند به زمین مساعد به طوری که بتواند دوباره تأمین شود.
ثابت شد که تأمین مجدد کار دشواری است. گردان دو روز قبل در حمله به موضع گروهان مسیر تدارکات را پاکسازی کرده بود اما اکنون دوباره بسته شد. فرمانده گردان درخواست تدارکات هوایی کرد و صبح روز بعد، ۱۴ شهریور، ۸ فروند هواپیمای ترابری تدارکات را انجام دادند و گردان دوم، ۲۷ پیاده، آماده بود تا حمله خود را به عقب از سر بگیرد. تا عصر، جاده تدارکاتی و زمین مجاور را از نفوذ KPA به مسافت ۸٬۰۰۰ یارد (۷٬۳۰۰ متر) پاکسازی کرده بود. در عقب مواضع خط مقدم شرکت G. در آنجا، پیاده‌نظام ۲–۲۷ دستور توقف و آماده شدن برای حمله به شمال شرقی را دریافت کرد تا با گردان ۱، پیاده‌نظام ۲۷ پیوند بخورد.
نبرد > پیاده‌نظام ۳–۲۷ ایالات متحده به سمت بالا حرکت می‌کند

پس از اینکه ۲–۲۷ پیاده‌نظام در ۲ سپتامبر منطقه چونگ-نی را در حمله خود به سمت گروه G ترک کرد، KPA به پست فرماندهی ۲۴ پیاده‌نظام و چندین موقعیت توپخانه حمله کرد. برای رویارویی با این وضعیت جدید، ژنرال کین به گردان باقی مانده از پیاده‌نظام ۲۷، به فرماندهی سرهنگ دوم جورج اچ. دچاو، دستور داد تا به KPA که در آنجا عمل می‌کرد، حمله کرده و آن را نابود کنند.
پس از یک مبارزه صبح زود در روز ۳ سپتامبر علیه صدها KPA در مجاورت مواضع توپخانه، گردان دیچاو در ساعت ۱۵:۰۰ حمله خود را بر فراز زمین مرتفع و ناهموار غرب «نعل اسبی» به عنوان منحنی عمیق در جاده ماسان آغاز کرد. نامیده شد، ۴ مایل (۶٫۴ کیلومتر) شرق کمام نی. مأموریت آن تصرف و ایمن‌سازی ارتفاعات مسلط بر نعل اسبی و سپس کاهش فشار بر روی عقب پیاده‌نظام ۲۴ بود. در ابتدا فقط یک توپخانه در موقعیت پشتیبانی از حمله قرار داشت. پس از اینکه گردان مقداری پیشروی کرد، یک نیروی KPA که تعداد آن‌ها بیش از ۱۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شود، به آن حمله متقابل کرد و تلفات سنگینی را وارد کرد که شامل ۱۳ افسر بود. تانک‌های اضافی ایالات متحده برای کمک به ایمن‌سازی جناح راست و عقب در معرض دید به سمت بالا حرکت کردند و حملات هوایی به مهار نیروی KPA کمک کرد. گردان در نهایت موفق به تصرف ارتفاعات شد.
صبح روز بعد، ۴ سپتامبر، به جای ادامه حمله به سمت پایگاه فرماندهی ۲۴ پیاده‌نظام، گردان سوم، پیاده‌نظام ۲۷ دستور حمله به منطقه کومام نی را دریافت کرد، جایی که نیروهای KPA در مواضع توپخانه ایالات متحده در حال نبرد بودند. این حمله در ساعت ۰۹:۰۰ در مقابل آتش سنگین سلاح‌های سبک آغاز شد. در بعدازظهر، باران شدید حمله را کند کرد، اما پس از یک نبرد تمام روز، I و K Companies با کمک حملات هوایی متعدد، ارتفاعات مسلط بر چهارراه کمام نی را تصرف کردند. تلفات متعدد در گردان باعث شده بود کین شرکت C، گردان رزمی ۶۵ مهندس را به آن متصل کند. روز بعد، ۵ سپتامبر، گردان ۳، پیاده‌نظام ۲۷ حمله خود را از طریق زمین‌های ناهموار به سمت‌هامان چرخاند و به سمت نزدیکی پایگاه فرماندهی پیاده‌نظام ۲۴ حرکت کرد. در حمله خود، گردان سوم بیش از ۳۰۰ کشته از KPA در منطقه ای که از آن عبور کرد، شمارش کرد.
نبرد > توپخانه حمله کرد

سلسله اتفاقاتی که باعث شد کیان جهت حمله دیچو به سمت کومام نی را تغییر دهد در ساعت ۰۱:۰۰ ۳ سپتامبر آغاز شد. گردان ۱، پیاده‌نظام ۳۵، در این زمان بیش از هر واحد دیگری از نیروهای سازمان ملل در کره به سمت غرب بیرون زد. در پشت مواضع آن در سیبیدانگ سان، مسیر اصلی تدارکات و مناطق عقب در دست KPA بود و تنها در نور روز و تحت اسکورت وسایل نقلیه می‌توانستند در جاده حرکت کنند. در سیبیدانگ سان، گردان پس از نبرد سنگین ۱ سپتامبر، مواضع اصلی خود را حفظ کرده بود، کاملاً توسط سیم خاردار، تله‌های انفجاری و شراره محاصره شده بود، و تمام سلاح‌های پشتیبانی در اطراف آن قرار داشتند. این گردان از این مزیت برخوردار بود که آتش توپخانه حفاظتی را فراخوانی می‌کرد که همه مسیرها را پوشش می‌داد. یک ساعت پس از نیمه شب، یک حمله KPA به گردان حمله کرد. نبرد در آنجا تا سحرگاه ۳ سپتامبر ادامه داشت، زمانی که گردان یکم، ۳۵ پیاده‌نظام، ۱۴۳ کشته از KPA را در مقابل مواضع خود شمارش کرد و بر این اساس برآورد کرد که مجموع تلفات KPA باید حدود ۵۰۰ نفر باشد. واحدهای ۳۵ همچنین از امتیازات قوی ساخته شده در طول نبرد برخوردار بودند که KPA نتوانست به آنها نفوذ کند.
در این نبرد شبانه گردان ۶۴ توپخانه صحرایی با پشتیبانی از گردان یکم مستقیماً درگیر جنگ شد. حدود 50 KPA قبل از سپیده دم به موقعیت A Battery نفوذ کردند و به آن حمله کردند. KPA با استفاده از مسلسل دو موقعیت محیطی توپخانه-مسلسل را زیر گرفت و در ساعت ۰۳:۰۰ به قطعات توپخانه نفوذ کرد. در آنجا کاپیتان اندرو سی اندرسون و افرادش در نبرد تن به تن با KPA جنگیدند. برخی از اسلحه‌ها به‌طور موقت به دست KPA افتاد، اما توپخانه‌ها حمله را دفع کردند، با کمک تمرکز آتش از باتری C، گردان توپخانه ۹۰ میدانی در نزدیکی، که KPA را از نیروهای کمکی قطع کرد. A Battery در دفاع از اسلحه‌های خود در این نبرد شبانه هفت مرد را از دست داد و ۱۲ نفر مجروح شدند.
جنگ در حمایت از جبهه رودخانه نام در بخش شمالی بخش لشکر ۲۵، پنج باتری گردان‌های توپخانه ۱۵۹ و ۶۴ میدانی بود که ۱۰۵ شلیک کردند. هویتزرهای میلی‌متری و یک باتری از گردان توپخانه ۹۰ میدانی که ۱۵۵ شلیک کرد. هویتزرهای میلی‌متری، در مجموع ۳۶ اسلحه. یک ۱۵۵ هویتزر میلی‌متری از کومام نی به سمت منطقه شمال چونگام نی، مسیری برای تدارکات لشکر 6 KPA شلیک کرد. یکی دیگر از قطعات توپخانه رو به جلو، پل ایریونگ نی بر روی نام را زیر آتش نگه داشت. توپخانه لشکر ۲۵ تخمین زد که حدود ۱۸۲۵ سرباز KPA را در سه روز اول سپتامبر کشته‌است. در این برهه حساس، نیروی هوایی پنجم ایالات متحده برای پشتیبانی از نیروی زمینی، قدرت آتش خود را به توپخانه لشکر اضافه کرد. ژنرال والتون اس. واکر، فرمانده ارتش هشتم، پیروزی سازمان ملل در این بخش را مستقیماً به حمایت هوایی گسترده لشکر خود در نبرد نسبت داد.
نبرد > کره شمالی عقب رانده شد

نبرد تلخ و سردرگم در پشت خط پیاده‌نظام ۳۵ برای هفته بعد ادامه یافت. گردان‌ها، گروهان‌ها و جوخه‌ها، منزوی و منزوی، مستقل از کنترل و کمک‌های بالاتر، به جز برای پرتاب‌های هوایی که بسیاری از آنها را تأمین می‌کرد، می‌جنگیدند. ایردراپ همچنین نیروهای امدادی را که تلاش می‌کردند به یگان‌های خط مقدم برسند، تأمین کرد. تانک‌ها و خودروهای زرهی با آذوقه و مهمات به سمت واحدهای ایزوله حرکت کردند و مجروحان بدحال را در سفرهای برگشت به عقب بردند. به‌طور کلی، پیاده‌نظام ۳۵ در مواضع اصلی خط نبرد خود می‌جنگید، در حالی که ابتدا یک گردان، و بعداً دو گردان از پیاده‌نظام ۲۷، از طریق ۳۰۰۰ تخمین زده شده KPA که در پشت آن فعالیت می‌کردند، به سمت آن جنگیدند.
اگرچه لشکر ۲۵ عموماً پس از ۵ سپتامبر تحت فشار کمتری از سوی واحدهای KPA قرار داشت، اما همچنان حملات محلی شدیدی وجود داشت. در ۶ سپتامبر، گردان ۱، پیاده ۲۷، از منطقه‌هامان به سمت شمال حرکت کرد تا به گردان دوم در پاکسازی نیروهای KPA در پشت پیاده‌نظام ۳۵ و زیر رودخانه نام بپیوندد. بین پیاده‌نظام ۳۵ در موقعیت‌های تپه خود در امتداد رودخانه و یگان‌های پیاده‌نظام ۲۷ حمله کننده، تعداد زیادی از KPA کشته شدند. طبق گزارش‌ها، شانزده گروه مختلف با تلفات سنگین در طول روز متفرق شدند. تا صبح روز ۷ سپتامبر شواهد واضحی وجود داشت که بازماندگان لشکر 7 KPA در تلاش برای فرار از رودخانه Nam بودند. با این حال KPA حمله دیگری را علیه پیاده‌نظام ۳۵ انجام داد که به سرعت آن را دفع کرد. لشکر ۲۵ پیاده‌نظام بیش از ۲۰۰۰ کشته KPA را که بین ۱ و ۷ سپتامبر در پشت خطوط خود کشته شدند، دفن کرد. این تعداد شامل کشته شدگان جلوی مواضع آن نمی‌شود.
بارش شدید باران باعث بالا آمدن رودخانه‌های Nam و Naktong در ۸ و ۹ سپتامبر شد و خطر عبور و مرور جدید را کاهش داد. در ۸ سپتامبر، پس از اینکه پیاده‌نظام ۳۵ به مدت یک هفته از آن محافظت می‌کرد، موستانگ‌های دوقلوی F-82 USAF به اشتباه پل نامجی-ری را بر فراز ناکتانگ بمباران کردند و با یک ۵۰۰-پوند (۲۳۰-کیلوگرم) بمب ۸۰ فوت (۲۴ متر)) را نابود کرد دهانه مرکزی. قرار بود در این زمان فقط پل‌های شمال محل اتصال Nam به Naktong مورد حمله هوایی قرار گیرند. برخی از فرماندهان محلی فکر می‌کردند که اگر KPA این پل را دور می‌زد و از ناکتانگ دورتر از شرق عبور می‌کرد، چیزی بین آنها و پوسان وجود نداشت. با این حال، حملات KPA علیه گردان دوم، پیاده‌نظام ۳۵ هر شب رخ می‌داد. مسیرهای پل در ضلع شمالی مین گذاری شده بود. در یک زمان حدود ۱۰۰ کشته KPA در آن منطقه خوابیده بودند. از ۹ تا ۱۶ سپتامبر، حملات محدودی در جبهه پیاده‌نظام ۳۵ انجام شد، اما بیشتر حرکت KPA شکسته شده بود و آنها نتوانستند دوباره حملات قوی را علیه هنگ انجام دهند.
نبرد > عقب‌نشینی کره شمالی

ضد حمله سازمان ملل در اینچون، KPA را دور زد و تمام مسیرهای اصلی تأمین و تقویت آنها را قطع کرد. در ۱۶ سپتامبر، زمانی که ارتش هشتم از لشکر ۲۵ پیاده‌نظام محیطی پوسان شروع به شکست کرد، همچنان در پشت خطوط خود با نیروهای KPA می‌جنگید، و نقاط قوی KPA در ارتفاعات کوه نبرد، P'il-bong و Sobuk-san وجود داشت. کین احساس می‌کرد که لشکر تنها زمانی می‌تواند در امتداد جاده‌ها به سمت چینجو پیشروی کند که مرکز کوهستانی جبهه لشکر روشن باشد؛ بنابراین او معتقد بود که کلید پیشروی لشکر ۲۵ در مرکز آن قرار دارد، جایی که KPA ارتفاعات را در اختیار داشت و هنگ ۲۴ پیاده‌نظام را تحت حمله روزانه قرار می‌داد. پیاده ۲۷ در سمت چپ و پیاده ۳۵ در سمت راست، با قدم زدن در جاده‌های بین چینجو و ماسان، مواضع خود را حفظ کردند و تا زمانی که وضعیت در مقابل پیاده ۲۴ بهبود نیافت، نتوانستند پیشروی کنند.
در ۱۹ سپتامبر، سازمان ملل متوجه شد که KPA کوه نبرد را در طول شب رها کرده‌است و گردان ۱، پیاده‌نظام ۲۴، به سمت بالا حرکت کرده و آن را اشغال کرده‌است. در سمت راست، پیاده‌نظام ۳۵ شروع به حرکت به جلو کرد. فقط مقاومت خفیفی وجود داشت تا اینکه به ارتفاعات روبروی Chungam-ni رسید، جایی که سربازان مخفی KPA در سوراخ‌های عنکبوت به سربازان گردان اول از پشت شلیک کردند. روز بعد گردان اول چونگام نی را تصرف کرد و گردان دوم خط خط الراس طولانی را که از شمال غربی آن تا رودخانه نام ادامه داشت تصرف کرد. در همین حال، KPA همچنان به شدت در برابر لشکر چپ که در آن پیاده‌نظام ۲۷ در تلاش برای پیشروی درگیری سنگینی داشت، ایستادگی کرد.
KPA در شب ۱۸–۱۹ سپتامبر از منطقه ماسان عقب‌نشینی کرد. لشکر 7 KPA از جنوب رودخانه نام عقب‌نشینی کرد در حالی که لشکر ۶ عناصری را برای پوشاندن کل جبهه کنار زد. تحت پوشش لشکر ۶، لشکر ۷ تا صبح ۱۹ سپتامبر به سمت شمال رودخانه نام عبور کرده بود. سپس لشکر 6 KPA از مواضع خود در سوبوک سان عقب‌نشینی کرد. واحدهای آمریکایی به سرعت آنها را به سمت شمال تعقیب کردند و از مواضع کوه نبرد که دیگر اهمیت استراتژیک نداشتند عبور کردند.
عواقب

پیاده‌نظام ۳۵ در جریان نبرد متحمل ۱۵۴ کشته، ۳۸۱ زخمی و دو مفقود شد. پیاده‌نظام ۲۷ در مجموع ۱۱۸ کشته، ۳۸۲ مجروح، و یک اسیر را در طول نبرد پیرامون پوسان از دست داد، با این حال این شامل ۵ کشته و ۵۴ زخمی در نبرد بولینگ آلی و حدود ۱۵۰ تلفات در اولین نبرد Naktong Bulge بود. در پشتیبانی از عملیات رودخانه نام، گردان ۶۴ توپخانه صحرایی ۱۶ کشته، ۲۷ مجروح، یک اسیر و ۵ مفقود، گردان ۱۵۹ توپخانه ۱۸ کشته و ۴۱ زخمی و گردان ۹۰ توپخانه ۱۵ مجروح و ۵۴ زخمی شدند. یکی گم شده هنگ در عقب راندن KPA آنقدر خوب عمل کرده بود که کین آن را برای استناد واحد ریاست جمهوری نامزد کرد.
KPA در این نبرد به شدت متحمل آسیب شد و اکثر آنها در این حمله تلفات شدند. تا اواسط سپتامبر، لشکر 7 KPA به تنها ۴۰۰۰ نفر کاهش یافت که ۶۰۰۰ نفر از زمانی که به منطقه متعهد شده بود، تلف شد. تنها ۲۰۰۰ نفر از لشکر 6 KPA به کره شمالی بازگشتند که ۸۰ درصد از نیروی آن را از دست داد. گروه‌های بزرگی از نیروهای لشکر هنگام تلاش برای بازگشت به کره شمالی، از جمله حداکثر ۳۰۰۰ سرباز، دستگیر شدند. نیروی مهاجم بیش از ۲۰۰۰۰ نفر تا پایان مبارزات در ماسان به تنها ۶۰۰۰ نفر کاهش یافته بود.
نبرد در ماسان در تمام شش هفته نبرد پیرامون پوسان به بن‌بست تلخی باقی ماند. هر یک از طرفین در تلاش برای عقب‌نشینی مجبور به حملات متعدد بر روی طرف دیگر شدند، اما KPA نتوانست محیط سازمان ملل را سوراخ کند، و نیروهای سازمان ملل نتوانستند KPA را تا جایی که مجبور به عقب‌نشینی شدند، تحت تأثیر قرار دهند. این نبرد به خودی خود یک پیوند تاکتیکی بود، زیرا هیچ‌یک از طرفین نمی‌توانستند قاطعانه یکدیگر را شکست دهند، اما واحدهای سازمان ملل به هدف استراتژیک خود یعنی جلوگیری از پیشروی KPA به سمت شرق و تهدید پوسان دست یافتند. در عوض، آنها توانستند در برابر حملات مکرر تا حمله اینچون و شکست پوسان، خط را حفظ کنند و بنابراین در درگیری‌های بعدی KPA را شکست دادند.
یادداشت

↑  (Appleman 1998)
↑  (Varhola 2000)
↑  (Fehrenbach 2001)
1 2  (Appleman 1998)
↑  (Appleman 1998)
1 2  (Bowers، Hammong و MacGarrigle 2005)
↑  (Appleman 1998)
↑  (Fehrenbach 2001)
↑  (Alexander 2003)
↑  (Appleman 1998)
↑  (Alexander 2003)
1 2  (Catchpole 2001)
↑  (Fehrenbach 2001)
↑  (Fehrenbach 2001)
1 2  (Fehrenbach 2001)
↑  (Millett 2000)
1 2  (Alexander 2003)
↑  (Appleman 1998)
↑  (Alexander 2003)
1 2  (Appleman 1998)
1 2 3  (Bowers، Hammong و MacGarrigle 2005)
↑  (Bowers، Hammong و MacGarrigle 2005)
1 2 3 4 5  (Appleman 1998)
1 2 3  (Alexander 2003)
↑  (Bowers، Hammong و MacGarrigle 2005)
↑  (Bowers، Hammong و MacGarrigle 2005)
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  (Bowers، Hammong و MacGarrigle 2005)
↑  (Bowers، Hammong و MacGarrigle 2005)
1 2 3  (Appleman 1998)
↑  (Bowers، Hammong و MacGarrigle 2005)
1 2 3  (Bowers، Hammong و MacGarrigle 2005)
1 2  (Appleman 1998)
↑  (Appleman 1998)
1 2 3 4 5  (Appleman 1998)
1 2 3  (Appleman 1998)
1 2 3 4  (Bowers، Hammong و MacGarrigle 2005)
1 2 3  (Appleman 1998)
1 2 3  (Appleman 1998)
↑  (Bowers، Hammong و MacGarrigle 2005)
↑  (Bowers، Hammong و MacGarrigle 2005)
1 2 3 4  (Appleman 1998)
↑  (Bowers، Hammong و MacGarrigle 2005)
1 2  (Appleman 1998)
1 2  (Bowers، Hammong و MacGarrigle 2005)
1 2  (Appleman 1998)
↑  (Bowers، Hammong و MacGarrigle 2005)
↑  (Appleman 1998)
↑  (Bowers، Hammong و MacGarrigle 2005)
↑  (Appleman 1998)
↑  (Appleman 1998)
↑  (Bowers، Hammong و MacGarrigle 2005)
1 2 3  (Appleman 1998)
1 2  (Bowers، Hammong و MacGarrigle 2005)
↑  (Ecker 2004)
↑  (Appleman 1998)
↑  (Appleman 1998)
نقشه خط دفاعی پیرامونی پوسان در سپتامبر ۱۹۵۰ کریدور کیونگجو شمال شرقی‌ترین بخش است.
تانک T-34 یک زره استاندارد بود که توسط ارتش کره شمالی در سال ۱۹۵۰ مورد استفاده قرار گرفت و در ماسان نیز حضور داشت.
نیروهای گردان دوم، پیاده ۲۷ از جاده مهندس بازپس‌گیری شده عبور می‌کنند.
پست فرماندهی ۲۷ پیاده‌نظام در زیر پل نزدیک‌هامان
ده‌خیر (شاهرود)

| ده‌خیر (شاهرود) ده خیر | ده‌خیر (شاهرود) ده خیر |
| --- | --- |
village: village
کشور:  ایران
استان: سمنان
شهرستان: شاهرود
بخش: بسطام
دهستان: خرقان
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۱۸۲
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
ده‌خیر یکی از روستاهای شهرستان شاهرود در استان سمنان ایران است.
این روستا در دهستان خرقان در بخش بسطام جای دارد. جمعیت روستای ده‌خیر بر پایه نتایج سرشماری سال ۱۳۸۵ برابر با ۱۸۲ نفر (۳۹ خانوار) بوده است.
ارنست شکلتون

«شکلتون» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای دیگر کاربردها، شکلتون (ابهام‌زدایی) را ببینید.
| سِر ارنست شکلتون CVO OBE FRGS FRSGS | سِر ارنست شکلتون CVO OBE FRGS FRSGS |
| --- | --- |
انجمن جغرافیایی سلطنتی اسکاتلند: انجمن جغرافیایی سلطنتی اسکاتلند
دوره مسئولیت ۱۱ ژانویه ۱۹۰۴ – ۱۰ نوامبر ۱۹۰۵ (۱۹۰۴-۰۱-۱۱ – ): دوره مسئولیت ۱۱ ژانویه ۱۹۰۴ – ۱۰ نوامبر ۱۹۰۵ (۱۹۰۴-۰۱-۱۱ – )
پس از: فردریک مارشمن بیلی
پیش از: ویلیام لاچلان فوربس
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ارنست هنری شکلتون ۱۵ فوریهٔ ۱۸۷۴ کیلکیا، شهرستان کیلدر، ایرلند
درگذشته: ۵ ژانویهٔ ۱۹۲۲ (۴۷ سال) گریت ویکن، جزیره جورجیای جنوبی
همسر(ان): امیلی شکلتون (ا. ۱۹۰۴)
فرزندان: ادوارد شکلتون
خویشاوندان: کاتلین شکلتون (خواهر)
تحصیلات: کالج دالیتچ
جایزه‌ها:  نشان سلطنتی ویکتوریایی (۱۹۰۹)  نشان امپراتوری بریتانیا (۱۹۱۸)  نشان قطب با سه قلاب 
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری:  بریتانیا
Branch: نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا، نیروی زمینی بریتانیا
Service years: ۱۹۰۱–۱۹۰۷, ۱۹۱۷–۱۹۱۹
درجه: ناوسروان (آران‌آر)، سرگرد
Wars: جنگ جهانی اول جنگ داخلی روسیه
سِر ارنست هنری شکلتون (انگلیسی: Sir Ernest Henry Shackleton؛ زاده ۱۵ فوریهٔ ۱۸۷۴ – درگذشته ۵ ژانویهٔ ۱۹۲۲) دارنده نشان سلطنتی ویکتوریایی، نشان امپراتوری بریتانیا، نشان انجمن سلطنتی جغرافیا و نشان انجمن جغرافیایی سلطنتی اسکاتلند، کاوشگر جنوبگان اهل ایرلند بود که سه مأموریت اکتشافی بریتانیا در سرزمین جنوبی را هدایت کرد. وی یکی از اشخاص سرشناس و مهم در دوره‌ای بود که به نام دوران قهرمانانه اکتشاف جنوبگان شناخته می‌شود.
فعالیت‌ها

شکلتون در نخستین تجربه سفر به مناطق قطبی به عنوان افسر سوم در سفر اکتشافی دیسکاوری کاپیتان رابرت فالکون اسکات در سال‌های ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۴ حضور داشت که در آن سفر پس از آن‌که وی، اسکات و ادوارد آدریان ویلسون رکورد جدیدی در رسیدن به عرض جغرافیایی ۸۲ درجه جنوبی ثبت کردند، به دلیل مشکلات سلامتی به خانه بازگردانده شد. در سفر گروه اکتشافی نمرود در سال‌های ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۹ وی به همراه سه کاوشگر دیگر بار رسیدن به مدار ۸۸ درجه جنوبی رکورد جدیدی ثبت کردند و فقط ۹۷ مایل جغرافیایی (برابر با ۱۱۲ مایل یا ۱۸۰ کیلومتر) تا نقطه قطب جنوب فاصله داشتند که تا آن زمان بزرگ‌ترین پیشرفت و نزدیک‌ترین فاصله در تاریخ کاوش مناطق قطبی بود. همچنین تعدادی از افراد تیم او کوه اربوس که فعال‌ترین آتشفشان جنوبگان را صعود کردند. شکلتون به دلیل این دستاوردها، پس از بازگشت به بریتانیا نشان شوالیه را از ادوارد هفتم دریافت کرد.
پس از پیروزی روئال آمونسن در مسابقه رسیدن به نقطه قطب جنوب در دسامبر ۱۹۱۱، شکلتون توجه خود را عبور از جنوبگان از یک دریا به دریایی دیگر و گذر از نقطه قطب معطوف کرد. بدین منظور وی مقدمات سفری سه ساله از ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۷ را فراهم کرد که سفر اکتشافی سلطنتی گذر از جنوبگان نامیده شد. فاجعه زمانی رخ داد که کشتی او به نام اندورنس (به معنای پایداری) در میان یخ‌تودها گیر کرده و به آرامی در هم شکست. خدمه کشتی پیش از متلاشی‌شدن کشتی آن را ترک کرده و بر روی یخ‌های دریا مستقر شدند. سپس با استفاده از کشتی‌های نجات و رسیدن به جزیره فیل و سرانجام با سفری به طول ۷۲۰ مایل دریایی (برابر با ۱۳۳۰ کیلومتر یا ۸۳۰ مایل) در اقیانوس طوفانی به جزیره جورجیای جنوبی رسیدند و این سفر برجسته‌ترین کار شکلتون و شاهکار او به‌شمار می‌رود. وی در سال ۱۹۲۱ طی سفر اکتشافی شکلتون–رووت به سرزمین جنوبی بازگشت ولی در زمانی کشتی وی در جزیره جورجیای جنوبی لنگر انداخته بود، بر اثر حمله قلبی درگذشت. شکلتون را به درخواست همسرش در همان‌جا به خاک سپردند.
ذخیره‌گاه طبیعی دنژکین کامن

| ذخیره‌گاه طبیعی دنژکین کامن | ذخیره‌گاه طبیعی دنژکین کامن |
| --- | --- |
روسی: Денежкин камень заповедник (Also: Denezhkin Kamen): روسی: Денежкин камень заповедник (Also: Denezhkin Kamen)
رده‌بندی آی‌یوسی‌ان: Ia (ذخیره‌گاه طبیعی محدودشده): رده‌بندی آی‌یوسی‌ان: Ia (ذخیره‌گاه طبیعی محدودشده)
نمایی از منطقه حفاظت شده: نمایی از منطقه حفاظت شده
Location of Reserve: Location of Reserve
fa (in English: Expected satiety): fa
مکان: استان سوردلوفسک
نزدیک‌ترین شهر: سورورالسک
مختصات: ۶۰°۳۰′۲۹″ شمالی ۵۹°۲۹′۳۹″ شرقی﻿ / ﻿۶۰٫۵۰۸۰۶°شمالی ۵۹٫۴۹۴۱۷°شرقی﻿ / 60.50806; 59.49417
مساحت: ۷۸٬۱۹۲ هکتار (۱۹۳٬۲۱۷ جریب فرنگی؛ ۳۰۲ مایل مربع)
تاسیس‌شده: ۱۹۹۱ (۱۹۹۱)
هیئت حاکمه: وزارت محیط زیست و منابع طبیعی روسیه
وبگاه: http://www.denkamen.ru/
ذخیره‌گاه طبیعی دنژکین کامن (انگلیسی: Denezhkin Kamen Nature Reserve) یک پارک و ذخیره‌گاه طبیعی در استان سوردلوفسک کشور روسیه است.
پاول لانگرهانس

| پاول لانگرهانس | پاول لانگرهانس |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۵ ژوئیه ۱۸۴۷ برلین، آلمان
درگذشت: ۲۰ ژوئیهٔ ۱۸۸۸ (۴۰ سال) فونچال، Madeira، پرتغال
پاول لانگرهانس (آلمانی: Paul Langerhans؛ زاده ۲۵ ژوئیهٔ ۱۸۴۷ درگذشته ۲۰ ژوئیهٔ ۱۸۸۸) یک زیست‌شناس اهل آلمان بود. وی کاشف جزایر لانگرهانس و یاخته های دارینه ای است.
مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Paul Langerhans». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۴ آوریل ۲۰۱۴.
«Paul Langerhans». دریافت‌شده در ۱۴ آوریل ۲۰۱۴.[پیوند مرده]
پاول لانگرهانس (Paul Langerhans) در سال ۱۸۴۷ در برلین زاده شد. اکثر اعضای خانواده او پزشک بودند و با استاد بنام دانشکده پزشکی برلین، رودولف ویرشو (Rudolf Virchow) دوستی نزدیک داشتند.
۱۸ ساله بود که تحصیل رشته پزشکی را در ینا (Jena) آغاز کرد و یک سال بعد به برلین بازگشت و شاگرد و همکار پروفسور ویرشو شد. ویرشو که استعداد، توانایی و کنجکاوی پاول جوان را می‌شناخت، او را واداشت که برای پایان‌نامه دکترایش در رشته آسیب‌شناسی، لوز‌المعده را زیر ذره‌بین بگذارد و همه بخش‌های ناشناخته آن را شرح دهد.
لانگرهانس در آزمایش‌های پی‌درپی خود توده‌های سلول‌هایی را در لوزالمعده کشف کرد که مانند جزیره‌هایی در میان بافت‌های پیرامون قرار گرفته‌اند ولی کارکردشان بر او معلوم و مشخص نبود.
پنج سال پس از مرگ لانگرهانس آسیب‌شناس فرانسوی ادوار لاگس (Edouard Laguesse) نام این توده‌های سلولی را "جزایر لانگرهانس" گذاشت و نیم قرن پس از این کشف مهم، مشخص شد که "جزایر لانگرهانس" با ترشح انسولین (واژه‌ای که از کلمه لاتین Insulinum یعنی جزیره گرفته شده) قند بدن انسان را تنظیم می‌کند.
پاول لانگرهانس ۲۵ ساله بود که پایان‌نامه فوق دکترایش را نوشت و در دانشگاه فرایبورگ به عنوان استاد به تدریس پرداخت. اما بیماری سل امانش نداد و از آن هنگام به بعد بیشتر عمرش را در آسایشگاه‌ها گذراند.
سرانجام به مجمع‌الجزایر مادیرا (Madeira) در اقیانوس اطلس رفت، درمانگاهی در آنجا تاسیس کرد و یکی از گونه‌های کمیاب کرم را در کاوش‌های خود در زمینه حیوانات دریایی کشف کرد و نامش را به یاد استاد و دوستش "ویرشویا" (Virchowia) گذاشت.
پاول لانگرهانس در ۴۰ سالگی در کشور پرتغال درگذشت.
آبای قونانبای‌اولی

| ابراهیم (آبای) قونانبای‌اولی | ابراهیم (آبای) قونانبای‌اولی |
| --- | --- |
زاده: ۱۰ اوت ۱۸۴۵ قره‌آویل، شهرستان آبای، استان آبای، قزاقستان
درگذشته: ۶ ژوئیهٔ ۱۹۰۴ (۵۸ سال) کاراویل، شهرستان آبای، استان آبای، قزاقستان
پیشه: آقین (شاعر و آوازخوان)
ملیت:  قزاقستان
کار(های) برجسته: کتاب واژه‌ها (The Book of Words)
ابی یا ابای (ابراهیم) قونانبای‌اولی (قزاقی: Абай (Ибраһим) Құнанбайұлы، اباي (يبراھيم) قۇنانبايۇلى.  پرونده:Kk-Abay-Qunanbayuli.ogg) یا به روسی آبای کونانبایف (روسی: Абай Құнанбаев) (اوت ۱۰ سال ۱۸۴۵–۶ ژوئیه ۱۹۰۴) یک شاعر، آهنگساز و فیلسوف اهل قزاقستان بود. او همچنین یک اصلاح طلب فرهنگ اروپایی و فرهنگ روسیه بر اساس روشنفکری اسلامی بود.
عکس از آبای
سنگای تنزین

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- |
ملیت:  بوتان (کشور)
زاده: ۷ سپتامبر ۲۰۰۳ ‏(۲۱ سال) جلفو, بوتان
ورزشی: ورزشی
ورزش: شنا
سنگای تنزین (به انگلیسی: Sangay Tenzin) (متولد ۷ سپتامبر ۲۰۰۳) یک شناگر بوتانی است.
او در المپیک تابستانی ۲۰۲۰ مسابقه داد.
تنزین همچین در المپیک تابستانی ۲۰۲۴ راه یافت و شرکت کرد.