stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جام ملت‌های آسیا ۲۰۰۴
مرحله گروهی > گروه D

| تیم | امتیاز | بازی | برد | تساوی | باخت | گل زده | گل خورده | تفاضل گل |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  ژاپن | ۷ | ۳ | ۲ | ۱ | ۰ | ۵ | ۱ | ۴ |
|  ایران | ۵ | ۳ | ۱ | ۲ | ۰ | ۵ | ۲ | ۳ |
|  عمان | ۴ | ۳ | ۱ | ۱ | ۱ | ۴ | ۳ | ۱ |
|  تایلند | ۰ | ۳ | ۰ | ۰ | ۳ | ۱ | ۹ | ۸− |
20 July 2004
18:00
| ژاپن  | 1–0 |  عمان |
| --- | --- | --- |
| شونسوکی ناکامورا  ۳۳' | Report |  |
تماشاگران: 35,000
داور: مارک شیلد (استرالیا)
20 July 2004
20:30
| ایران  | 3–0 |  تایلند |
| --- | --- | --- |
| عنایتی  ۷۱' نکونام  ۸۰' دایی  ۸۶' (پنالتی) | Report |  |
تماشاگران: 37,000
داور: محمد کوسا (سوریه)
24 July 2004
18:00
| عمان  | 2–2 |  ایران |
| --- | --- | --- |
| عماد الحوسنی  ۳۱'، ۴۰' | Report | کریمی  ۶۱' نصرتی  ۹۰+۴' |
تماشاگران: 35,000
داور: عبدالرحمان الدلاور (بحرین)
24 July 2004
20:30
| تایلند  | 1–4 |  ژاپن |
| --- | --- | --- |
| سوتی سوکسومکیت  ۱۲' | Report | شونسوکی ناکامورا  ۲۱' یوجی ناکازاوا  ۵۷'، ۸۷' تاکاشی فوکونیشی  ۶۸' |
تماشاگران: 45,000
داور: فرید المرزوقی (امارات)
28 July 2004
18:15
| عمان  | 2–0 |  تایلند |
| --- | --- | --- |
| رانگسان ویواتچایچوک  ۱۵' (گل‌به‌خودی) عماد الحوسنی  ۴۹' | Report |  |
تماشاگران: 13,000
داور: لو جون (چین)
28 July 2004
18:15
| ژاپن  | 0–0 |  ایران |
| --- | --- | --- |
|  | Report |  |
تماشاگران: 52,000
داور: مارک شیلد (استرالیا)
مرحله حذفی > یک چهارم نهایی

30 July 2004
18:00
| ازبکستان  | 2–2 (و> ا.) |  بحرین |
| --- | --- | --- |
| الکساندر گنریخ  ۶۰' ولاديمير شيشيلوف  ۸۶' | Report | علا حبیل  ۷۱'، ۷۶' |
ضربات پنالتی: ضربات پنالتی
| آندری فیودوروف  سرور جپاروف  الکساندر گنریخ  مارات بیکمائف  لئونید کوشلف  | 3–4 |  حسین علی  محمد جمعه بشیر  حسین علی بابا  صالح احمد فرحان  علا حبیل |
تماشاگران: 18,000
داور: کوون جونگ-چول (کره جنوبی)
30 July 2004
21:00
| چین  | 3–0 |  عراق |
| --- | --- | --- |
| هائو هایدونگ  ۸' ژنگ ژی  ۸۱' (پنالتی)، ۹۰+۲' (پنالتی) | Report |  |
تماشاگران: 60,000
داور: شمس‌المائدین (سنگاپور)
31 July 2004
18:00
| ژاپن  | 1–1 (و> ا.) |  اردن |
| --- | --- | --- |
| تاکایوکی سوزوکی  ۱۴' | Report | محمود شلبایه  ۱۱' |
ضربات پنالتی: ضربات پنالتی
| شونسوکی ناکامورا  السساندرو سانتوس  تاکاشی فوکونیشی  کوجی ناکاتا  تاکایوکی سوزوکی  یوجی ناکازاوا  تسونیاسو می‌یاموتو  | 4–3 |  عبدالله ابو زمع  راتب العوضات  حاتم عقل  هیثم الشبول  فیصل ابراهیم  انس الزبون  بشار بنی یاسین |
تماشاگران: 52,000
داور: سابخیدین محد صالح (مالزی)
31 July 2004
21:00
|  کرهٔ جنوبی | 3–4 |  ایران |
| --- | --- | --- |
| سئول کی هیون  ۱۶' لی دونگ-گوک  ۲۵' کیم نام آیل  ۶۸' | Report | کریمی  ۱۰'، ۲۰'، ۷۷' پارک جین-سئوپ  ۵۱' (گل‌به‌خودی) |
تماشاگران: 20,000
داور: شهر کمیل (کویت)
مرحله حذفی > نیمه نهایی

۳ آگوست ۲۰۰۴
۱۸:۰۰
| بحرین  | ۳–۴ (و> ا.) |  ژاپن |
| --- | --- | --- |
| علا حبیل  ۷'، ۷۱' دعیج ناصر  ۸۵' | گزارش | کوجی ناکاتا  ۴۸' کیجی تامادا  ۵۵'، ۹۳' یوجی ناکازاوا  ۹۰' |
تماشاگران: ۳۲۰۰۰
داور: شمس‌المائدین (سنگاپور)
۳ آگوست ۲۰۰۴
۲۱:۰۰
| چین  | ۱–۱ (و> ا.) |  ایران |
| --- | --- | --- |
| شائو جیایی  ۱۸' | گزارش | علوی  ۳۸' |
ضربات پنالتی: ضربات پنالتی
| ژنگ ژی  ژائو جونژه  لی ژیائوپنگ  سان ژیانگ  شائو جیایی  | ۴–۳ |  دایی  مهدوی‌کیا  نکونام  مبعلی  گل محمدی |
تماشاگران: ۵۵۰۰۰
داور: طلعت نجم (لبنان)
مرحله حذفی > رده بندی

6 August 2004
20:00
| ایران  | 4–2 |  بحرین |
| --- | --- | --- |
| نکونام  ۹' کریمی  ۵۲' دایی  ۸۰' (پنالتی)، ۹۰' | Report | طلال یوسف  ۴۸' صالح احمد فرحان  ۵۷' |
تماشاگران: 10,000
داور: فرید المرزوقی (امارات)
فینال

مقالهٔ اصلی: فینال جام ملت‌های آسیا ۲۰۰۴
۷ اوت ۲۰۰۴
۲۰:۰۰
| چین  | ۱–۳ |  ژاپن |
| --- | --- | --- |
|  لی مینگ  ۳۱' | گزارش |   ۲۲' تاکاشی فوکونیشی   ۶۵' کوجی ناکاتا   ۹۰+۱' کیجی تامادا |
تماشاگران: ۶۲,۰۰۰ نفر
داور: سعد کمیل (کویت)
گلزنان

| 0 | 1 |
| --- | --- |
 5 گل  علا حبیل   علی کریمی 4 گل  لی دونگ-گوک 3 گل  شائو جیایی   ژنگ ژی   علی دایی   یوجی ناکازاوا   کیجی تامادا   عماد الحوسنی 2 گل  حسین علی   محمد حبیل   طلال یوسف   هائو هایدونگ   لی مینگ   جواد نکونام   تاکاشی فوکونیشی   شونسوکی ناکامورا   کوجی ناکاتا   آن یونگ هوان   بدر المطوع   یاسر القحطانی   بگنچ کولیو   الکساندر گنریخ   میرجلال قاسموف:  1 گل  صالح احمد فرحان   دعیج ناصر   لی جینیو   لی یی   شو یونلونگ   ایلی ایبوی   پوناریو استامان   بودی سودارسونو   محمد علوی   غلامرضا عنایتی   محمد نصرتی   نشأت اکرم   رزاق فرحان   یونس محمود   هوار ملا محمد   قصی منیر   تاکایوکی سوزوکی   انس الزبون   خالد سعد   محمود شلبایه   چا دو ری   سئول کی هیون   کیم نام آیل   بشار عبدالله   ماجد محمد   وسام رزق   حمد المنتشری   سوتی سوکسومکیت   نظر بایراموف   ولادیمیر بایراموف   محمد راشد سرور   ولادیمیر شیشیلوف گل به خودی  پارک جین-ساب (1) (برای ایران)   رانگسان ویواتچایچوک (1) (برای عمان)
SRPX2

پروتئین حاوی تکرارهای سوشی (انگلیسی: Sushi repeat-containing protein) مشهور به SRPX2 یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «SRPX2» کُدگذاری می‌شود. تجزیه و تحلیل‌های بیوانفورماتیک حاکی از آن است که این پروتئین احتمالاً یک پروکسی‌ردوکسین باشد.
بیشتر بخوانید

Suzuki Y, Taira H, Tsunoda T, Mizushima-Sugano J, Sese J, Hata H, Ota T, Isogai T, Tanaka T, Morishita S, Okubo K, Sakaki Y, Nakamura Y, Suyama A, Sugano S (May 2001). "Diverse transcriptional initiation revealed by fine, large-scale mapping of mRNA start sites". EMBO Reports. 2 (5): 388–93. doi:10.1093/embo-reports/kve085. PMC 1083880. PMID 11375929.
Suzuki Y, Yamashita R, Shirota M, Sakakibara Y, Chiba J, Mizushima-Sugano J, Nakai K, Sugano S (September 2004). "Sequence comparison of human and mouse genes reveals a homologous block structure in the promoter regions". Genome Research. 14 (9): 1711–8. doi:10.1101/gr.2435604. PMC 515316. PMID 15342556.
Otsuki T, Ota T, Nishikawa T, Hayashi K, Suzuki Y, Yamamoto J, Wakamatsu A, Kimura K, Sakamoto K, Hatano N, Kawai Y, Ishii S, Saito K, Kojima S, Sugiyama T, Ono T, Okano K, Yoshikawa Y, Aotsuka S, Sasaki N, Hattori A, Okumura K, Nagai K, Sugano S, Isogai T (2007). "Signal sequence and keyword trap in silico for selection of full-length human cDNAs encoding secretion or membrane proteins from oligo-capped cDNA libraries". DNA Research. 12 (2): 117–26. doi:10.1093/dnares/12.2.117. PMID 16303743.
Kimura K, Wakamatsu A, Suzuki Y, Ota T, Nishikawa T, Yamashita R, Yamamoto J, Sekine M, Tsuritani K, Wakaguri H, Ishii S, Sugiyama T, Saito K, Isono Y, Irie R, Kushida N, Yoneyama T, Otsuka R, Kanda K, Yokoi T, Kondo H, Wagatsuma M, Murakawa K, Ishida S, Ishibashi T, Takahashi-Fujii A, Tanase T, Nagai K, Kikuchi H, Nakai K, Isogai T, Sugano S (January 2006). "Diversification of transcriptional modulation: large-scale identification and characterization of putative alternative promoters of human genes". Genome Research. 16 (1): 55–65. doi:10.1101/gr.4039406. PMC 1356129. PMID 16344560.
Roll P, Rudolf G, Pereira S, Royer B, Scheffer IE, Massacrier A, Valenti MP, Roeckel-Trevisiol N, Jamali S, Beclin C, Seegmuller C, Metz-Lutz MN, Lemainque A, Delepine M, Caloustian C, de Saint Martin A, Bruneau N, Depétris D, Mattéi MG, Flori E, Robaglia-Schlupp A, Lévy N, Neubauer BA, Ravid R, Marescaux C, Berkovic SF, Hirsch E, Lathrop M, Cau P, Szepetowski P (April 2006). "SRPX2 mutations in disorders of language cortex and cognition". Human Molecular Genetics. 15 (7): 1195–207. doi:10.1093/hmg/ddl035. PMID 16497722.
Royer B, Soares DC, Barlow PN, Bontrop RE, Roll P, Robaglia-Schlupp A, Blancher A, Levasseur A, Cau P, Pontarotti P, Szepetowski P (2008). "Molecular evolution of the human SRPX2 gene that causes brain disorders of the Rolandic and Sylvian speech areas". BMC Genetics. 8: 72. doi:10.1186/1471-2156-8-72. PMC 2151080. PMID 17942002.
جنگل دیرهای

| جنگل دیرهای | جنگل دیرهای |
| --- | --- |
The 8-way junction of Stjernen (lit. : The Star) with the King's Stone at the centre. Store Dyrehave.: The 8-way junction of Stjernen (lit. : The Star) with the King's Stone at the centre. Store Dyrehave.
نقشه: نقشه
موقعیت جنگل دیرهای در نقشه: موقعیت جنگل دیرهای در نقشه
جغرافیا: جغرافیا
مکان: Hillerød، Hillerød
مختصات: ۵۵°۵۴′۴۶″ شمالی ۱۲°۲۱′۳۰″ شرقی﻿ / ﻿۵۵٫۹۱۲۷۸°شمالی ۱۲٫۳۵۸۳۳°شرقی﻿ / 55.91278; 12.35833
مساحت: ۱۴٫۲ کیلومتر مربع (۵٫۵ مایل مربع)
بوم‌شناسی: بوم‌شناسی
طبقه‌بندی WWF: Baltic mixed forests
جنگل دیرهای (به لاتین: Store Dyrehave) یک جنگل در دانمارک است که در Hillerød Municipality واقع شده‌است.
پادشاهی پاتانی

پادشاهی پاتانی (انگلیسی: Pattani Kingdom) یک پادشاهی در قسمت‌هایی از تایلند در استان پاتانی، استان یالا، استان ناراتیوات و بیشتر نواحی مالزی کنونی بود.
شبه‌جزیره کامچاتکا

| полуо́стров Камча́тка | полуо́стров Камча́тка |
| --- | --- |
نقشه شبه جزیره کامچاتکا: نقشه شبه جزیره کامچاتکا
fa (in English: Expected satiety): fa
جغرافیا: جغرافیا
مکان: خاور دور
مختصات: ۵۷° شمالی ۱۶۰° شرقی﻿ / ﻿۵۷°شمالی ۱۶۰°شرقی﻿ / 57; 160
پهنه‌های آبی نزدیک: دریای اختسک اقیانوس آرام
مساحت: ۲۷۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع (۱۰۰٬۰۰۰ مایل مربع)
بیشترین ارتفاع: ۴٬۷۵۰ متر (۱۵٬۵۸۰ پا)
بلندترین نقطه: کلوچفسکایا اسپوکا
کشور: کشور
 روسیه:  روسیه
تقسیمات کشوری: تقسیمات کشوری
Federal_subject: سرزمین کامچاتکا
مرکز و بزرگترین شهر: پتروپاولوفسک-کامچاتسکیی
جمعیت‌شناسی: جمعیت‌شناسی
جمعیت: ۳۲۲,۰۷۹ (۲۰۱۰).
آتشفشان کوریاکسکی.
شبه‌جزیره کامچاتکا (به روسی: Полуостров Камчатка، تلفظ: پُلواُستـرُوْ کامچاتکا) شبه‌جزیره‌ای به درازای ۱۲۵۰ کیلومتر در خاور دور روسیه است. مساحت آن ۴۷۲٬۳۰۰ کیلومتر مربع و محل آن در میان اقیانوس آرام در شرق و دریای اُخُتسک در غرب است.
درست در راستای کرانه این شبه جزیره در کف اقیانوس آرام، درازگودال کوریل-کامچاتکا قرار دارد که عمق آن ۱۰٬۵۰۰ متر اندازه‌گیری شده‌است.
دره آب‌فشان‌ها از نقاط دیدنی این شبه جزیره است.
تاریخچه

نخستین انسان‌ها در حدود چهار تا سه هزار سال پیش از میلاد وارد کامچاتکا شدند. پیش از ورود روس‌ها به این شبه جزیره تقریباً نیمی از جمعیت آن را قوم کوریاک تشکیل می‌داد. در پایان سده ۱۷ اولین کازاکهای روس به این منطقه رسیدند.
برای مدت زمانی طولانی حضور روس‌ها در کامچاتکا محدود به چند قلعه و روستای پتروپاولفسک در پیرامون خلیج آواچا می‌شد. در اثنای جنگ داخلی روسیه، پس از یک دوره کوتاه از دست به دست شدن کنترل این شبه‌جزیره بین ژاپن و روسیه سرانجام روس‌ها کنترل کامچاتکا را به‌طور پایدار و استوار در دست گرفتند.
در دوره اتحاد جماهیر شوروی به خاطر وجود پایگاه‌های نظامی، کامچاتکا از ۱۹۴۵ تا ۱۹۹۱ یک منطقه ممنوعه برای ورود خارجی‌ها شد. از زمان سقوط اتحاد جماهیر شوروی جمعیت کامچاتکا رو به کاهش گذاشته است. گردشگری از اوایل دهه ۹۰ و با مجاز شدن سفر خارجی‌ها اهمیت پیدا کرده‌است اما به دلیل فاصله زیاد شبه‌جزیره از اروپا و شمال امریکا، شمار گردشگران هم‌چنان کم باقی‌مانده است.
نگارخانه

نگاره‌ای از یک خرس قهوه‌ای کامچاتکا در شبه‌جزیره کامچاتکا. این گونه از خرس، نامش را از جزیره کامچاتکا گرفته است.
اینگمار برگمان

با اینگرید برگمن اشتباه نشود.
| اینگمار برگمان | اینگمار برگمان |
| --- | --- |
برگمان در سال ۱۹۶۶: برگمان در سال ۱۹۶۶
نام هنگام تولد: ارنست اینگمار برگمان
زادهٔ: ۱۴ ژوئیهٔ ۱۹۱۸ اوپسالا، سوئد
درگذشت: ۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۰۷ (۸۹ سال) فره، گوتلاند، سوئد
ملیت: سوئدی
محل تحصیل: دانشگاه استکهلم
پیشه‌ها: کارگردان فیلم‌نامه‌نویس نمایشنامه‌نویس تهیه‌کننده
سال‌های فعالیت: ۱۹۴۴–۲۰۰۵
آثار: فهرست کامل
همسران: السه فیشر (ا. ۱۹۴۳؛ ج. ۱۹۴۵) الن لوندشتروم (ا. ۱۹۴۵؛ ج. ۱۹۵۰) گون گروت (ا. ۱۹۵۱؛ ج. ۱۹۵۹) کبی لارتی (ا. ۱۹۵۹؛ ج. ۱۹۶۹) اینگرید ون رزن (ا. ۱۹۷۱؛ ج. ۱۹۹۵)
فرزندان: ۹ فرزند شامل؛لنا برگمان آنا برگمان لین اولمان متس برگمان دانیل برگمان اوا برگمان
جوایز: جایزه ادبی گوتهپرمیوم ایمپریالهجایزه اسکاربفتا فلوشیپجایزه سزار
امضاء: امضاء
ارنْسْت اینْگْمار برگمان (سوئدی: Ernst Ingmar Bergman؛ ۱۴ ژوئیهٔ ۱۹۱۸ – ۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۰۷) کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کنندهٔ معاصر سوئدی بود که علاوه بر سینما در تئاتر، تلویزیون و رادیو نیز فعالیت می‌کرد. او از برجسته‌ترین فیلم‌سازان تاریخ سینما به‌شمار می‌رود. برگمان نخستین فیلمش را در سال ۱۹۴۶ با عنوان بحران ساخت. او نخستین بار در سال ۱۹۵۶ و با فیلم لبخندهای یک شب تابستانی و کسب جایزهٔ نخل طلای «بهترین اثر طنز شاعرانه» توانست خود را به جهان اثبات کند. برخی از کارهای تحسین‌شدهٔ او شامل مهر هفتم (۱۹۵۷)، توت‌فرنگی‌های وحشی (۱۹۵۷)، پرسونا (۱۹۶۶) و فانی و الکساندر (۱۹۸۲) می‌شوند؛ این چهار فیلم در نسخهٔ سال ۲۰۱۲ فهرست بهترین فیلم‌های تمام دوران ساید اند ساوند قرار گرفتند. همچنین نام برگمان در رتبهٔ هشتم فهرست «برترین کارگردان‌های تاریخ» این مجله قرار گرفت.
برگمان از سال ۱۹۵۳ همکاری خود را با سون نیکویست آغاز کرد که تا مرگ او ادامه داشت. همچنین، بازیگرانی چون هاریت آندرشون، بیبی آندرشون، لیو اولمان، ارلاند یوسفسن، گونار بیورنستراند، اینگرید تولین و ماکس فون سیدو نیز مانند سون نیکویست به برگمان نزدیک بودند و در بیشتر فیلم‌های او ایفای نقش کردند. بیشتر فیلم‌های برگمان در کشور سوئد اتفاق می‌افتند. از سال ۱۹۶۱ به‌بعد، بعضی از کارهای او در جزایر فارو فیلم‌برداری شدند. او در طول دوران حرفه‌ایِ خود ۶۲ فیلم ساخت و بیش از ۱۷۰ نمایش را کارگردانی کرد. آخرین فیلم سینمایی برگمان، ساراباند، در سال ۲۰۰۳ ساخته شد. برگمان روز دوشنبه ۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۰۷، هنگامی که خواب بود، در ۸۹ سالگی درگذشت.
از اکتبر سال ۲۰۱۵، چهرهٔ برگمان روی اسکناس ۲۰۰ کرونیِ سوئد (به دلیل تلاش‌های او در صنعت فیلم‌سازی) قرار گرفت.
سرگذشت > از کودکی تا نوجوانی

برگمان در چهاردهم ژوئیه ۱۹۱۸ در شهر اوپسالا در سوئد متولد شد. پدر اینگمار اسقف بود و مادر او پرستار. فضای محزون و اگزیستانسیال آثار او شاید محصول دوران کودکی او باشد؛ پدر وی کشیشی لوتری بود که برای تنبیهِ او را در قفسه کابینت محبوس می‌کرد و معمولاً او را کتک می‌زد. برگمان یک بار ادعا کرد که در سن کودکی (۸ سالگی) ایمان خود را از دست داد. با این حال او بخشی از ایمان خود را حفظ کرد و در برخی فیلم‌های خود آن‌ها را بروز داد. برگمان در بعضی از روزها به «جرائم» مختلف — مانند شب‌ادراری — در انباری تاریک زندانی می‌شد. پدرش او را وامی‌داشت که در کلیسا حضور داشته باشد. هرچند او به خطبه‌های خسته‌کننده توجهی نداشت، اما کلیسا برای او زیبا بود و آهنگ‌های کلیسا را دوست داشت. اینگمار کوچک بعضی مواقع شاهد مراسم خاکسپاری بود و می‌دید که چگونه قبرها را آماده می‌کردند. او نه تنها از دیدن این تصاویر نمی‌ترسید، بلکه مجذوب آن‌ها نیز شده بود. او هنگامی که پدر برگمان روی منبر مشغول وضع خطابه بود، برگمان در زندگی‌نامه‌اش می‌نویسد:
من به جهان رمزآمیز کلیسا و قوس‌های نرم، دیوارهای ضخیم، بوی جاودانگی و نور رنگین خورشید که در چمنزارهای نقاشی‌های قرون وسطایی می‌لرزید و اشکال منحنی روی سقف‌ها و دیوارها علاقه‌مند شده بودم. آن‌جا هر چیزی که تخیل یک نفر می‌تواند آرزو کند وجود دارد — فرشتگان، قدیسین، اژدهایان، پیامبران، شیاطین و انسان‌ها.
او عاشق مادرش بود: «او زن خیلی گرم و سردی بود. وقتی که گرم بود تلاش می‌کردم که به او نزدیک شوم، اما او می‌توانست سرد هم باشد.» هنگامی که برگمان ۴ ساله بود خواهر او به دنیا آمد. به گفتهٔ او با به دنیا آمدن خواهرش، مارگارتا، جایگاه او در خانواده تغییر کرد. او به خاطر می‌آورد که چگونه کم‌تر مورد توجه پدر و مادرش قرار گرفت و از اتاق‌شان بیرون شد. برگمان که از این وضعیت ناراضی بود، با برادرش (که در آن زمان رابطهٔ خوبی نداشت) متحد شد، تا خواهرش را بکشد. یک روز که مارگارتا خوابیده بود برگمان تلاش کرد که او را خفه کند، اما اشتباهی قفسهٔ سینهٔ خواهرش را فشار داد که باعث شد مارگارتا از ترس جیغ بلندی بزند و برگمان روی زمین بیفتد.
او در کودکی به فیلم و تئاتر علاقه‌مند شد؛ هنگامی که تنها ۹ سال سن داشت، سربازهای اسباب‌بازی خود را با یک فانوس جادویی داد و ستد کرد. در عرض یک سال، با استفاده از اسباب‌بازی‌هایش، دنیای شخصی خودش را به وجود آورد. جایی که در آن احساس راحتی می‌کرد. او برای خود و با استفاده از عروسک‌هایش نمایش اجرا می‌کرد و خود او به جای تمام شخصیت‌ها حرف می‌زد. در سال ۱۹۳۶، برگمان ۱۶ ساله به آلمان فرستاده شد تا تابستان را با دوستان خانوادگی خود سپری کند. در همان زمان بود که در یک راهپیمایی که توسط حزب نازی برگزار شده بود توانست هیتلر را ببیند. او در زندگی‌نامهٔ خود می‌نویسد که چگونه این خانوادهٔ آلمانی عکس هیتلر را قاب کرده و در بالای سر تخت او نصب کردند: «تا سال‌ها طرف هیتلر بودم. با موفقیت‌هایش خوشحال می‌شدم و با شکست‌هایش ناراحت». برگمان می‌نویسد: «هیلتر به‌طور باور نکردنی کاریزماتیک بود. او جمعیت را به هیجان در میاورد؛ نازیسمی که من دیدم سرگرم‌کننده به نظر می‌رسید.» هنگام منتشر شدن خبرهای مختلف در رابطه با اردوگاه‌های اجباری او همه چیز رو انکار می‌کرد. تنها با گذشت زمان بود که برگمان به واقعیت پی برد و احساس پشیمانی بهش دست داد. این اتفاق باعث شد تا او سال‌ها از سیاست دور بماند و حتی رأی هم ندهد. او چند ماه خدمت اجباری انجام داد.
سرگذشت > دانشگاه و ازدواج

اینگمار جوان در سال ۱۹۳۷ وارد دانشگاه استکهلم شد تا در رشتهٔ هنر و ادبیات تحصیل کند. او بیشتر وقت خود را صرف تئاتر کرد و به یک «معتاد واقعی فیلم» تبدیل شد. در همین زمان بود که به خاطر یک رابطهٔ عاشقانه، رابطهٔ او با پدرش به سردی گرایید که تا سال‌ها ادامه داشت. با وجود این که برگمان فارغ‌التحصیل نشد، اما چند نمایشنامه (و یک اپرا) نوشت و به عنوان دستیار کارگردان مشغول شد. در سال ۱۹۴۲ به برگمان اجازه داده شد تا نمایشنامهٔ خود را کارگردانی کند. برگمان در طول زندگی خود ۵ بار ازدواج کرد که چهارتای آن به طلاق انجامید. آخرین همسر او، اینگرید ون روزن، در سال ۱۹۹۵ فوت کرد. برگمان طولانی‌ترین رابطه را با او داشته‌است و هیچ‌وقت از او طلاق نگرفت. برگمان ۹ فرزند دارد که تعدادی از آن‌ها مانند او کارگردان هستند. برای تولد ۶۰ سالگی برگمان (۱۹۷۸) و به اصرار همسرش، انگرید، او برای اولین بار تمام فرزندانش را در یک مکان جمع کرد. بسیاری از آن‌ها حتی همدیگر را نیز تا به حال ملاقات نکرده بودند. برگمان از گفتگوی سر میز شام به دور بود، اما هنگام تماشای فیلم و در سینما می‌توانست راحت‌تر با آن‌ها صحبت کند. برای کسی که موضوع اکثر فیلم‌هایش جدی و فلسفی بود، شاید شنیدن این که او به فیلم‌های امروزی و پوپولیست علاقه‌مند بود کمی تعجب‌برانگیز باشد. او در کنار فیلم‌های فلینی و تارکوفسکی، به تماشای فیلم‌ها و سریال‌های امروزی مانند سکس و سیتی می‌نشست. برگمان در اواخر زندگی خود کمتر فیلم‌های خود را نگاه می‌کرد زیرا اعتقاد داشت که با دیدن آن‌ها افسرده می‌شود.
سرگذشت > اتهام فرار از پرداخت مالیات

برگمان در ۳۰ ژانویه سال ۱۹۷۶ هنگام تمرین تئاتر به علت فرار از پرداخت مالیات بازداشت شد. با این که چند ماه بعد تبرئه شد، اما این اتفاق او را به شدت افسرده کرد و پس از چند روز بستری بودن در بیمارستان او کشور خود را ترک به مدت چند سال خارج از کشور خود زندگی کرد. ترس از دولت سوئد باعث شد تا برگمان پروژه‌های خود را تعطیل کند و تصمیم بگیرد تا کارگردانی فیلم را کنار بگذارد. بنیاد فیلم سوئد ضرر وارد شده را حدود ۱۰ میلیون کرون و صدها شغل از دست رفته تخمین زد. برگمان در سال ۱۹۷۸ به سوئد سفر کرد تا تولد ۶۰ سالگی خود را جشن بگیرد. او تا سال ۱۹۸۴ در مونیخ ماند. او در مصاحبه‌ای که در سال ۲۰۰۵ انجام داد گفت که با وجود فعال بودن در طول تبعید خود خواسته‌اش، به‌طور مؤثری ۸ سال از زندگی حرفه‌ایش را از دست داد.
سرگذشت > مرگ

برگمان یک سال قبل از مرگش تحت عمل تعویض مفصل ران قرار گرفت و از آن زمان تا آخر عمرش به‌طور کامل بهبود نیافت. این کارگردان سوئدی که به عنوان یکی از تأثیرگذارترین و تحسین برانگیزترین فیلمسازان سینمای مدرن شناخته می‌شود، روز دوشنبه ۳۰ ژوئیه ۲۰۰۷ در خانه‌اش — در جزیرهٔ فُرِه — هنگامی که خواب بود در سن ۸۹ سالگی درگذشت. میکل‌آنجلو آنتونیونی، کارگردان ایتالیایی نیز در همین روز درگذشت.
دوران فیلم‌سازی > گروه رپرتوار و تأمین مالی

برگمان به مرور زمان یک گروه رپرتوار از بازیگران سوئدی ایجاد کرد که در فیلم‌های او ایفای نقش کردند. بازیگرانی چون هریت اندرسون، بیبی آندرسون، لیو اولمان، گونار بیورنستراند، اینگرید تولین و مکس فون سیدو حداقل در پنج فیلم برگمان حضور یافتند. در بین این بازیگران لیو اولمان که با بازی در ۹ فیلم و یک فیلم تلویزیونی (ساراباند) برگمان در بالاترین رده قرار دارد، آخرین فردی بود که به این گروه پیوست. با گذشت زمان، لیو و برگمان به هم دو دوست صمیمی تبدیل شدند و حتی مدتی با یکدیگر رابطه داشتند. این رابطه تا چهار سال ادامه داشت. این دو در سال ۱۹۶۶ صاحب فرزندی شدند به نام لین اولمان.
برگمان از سال ۱۹۵۳ همکاری خود را با سون نیکویست آغاز کرد که تا مرگ او ادامه داشت. در روز فیلمبرداری، برگمان با نیکویست به‌طور مختصر در رابطه با هدفی که در ذهن خود داشت حرف می‌زد و ادامهٔ کار را به نیکویست می‌سپرد. نیکویست یکی از فیلمبردارهای خوب زمان خودش بود و به همین دلیل اکثر اوقات سرش شلوغ بود، اما همیشه آماده همکاری با برگمان بود. به‌طور معمول او و برگمان از یک سال قبل از شروع فیلمبرداری در رابطه با فیلم حرف می‌زدند، سپس برگمان به جزیرهٔ فارو می‌رفت تا فیلمنامه رو بنویسد و بعد از آن فیلمبرداری را شروع می‌کردند. به گفتهٔ برگمان، او هیچ‌وقت مشکلی با تأمین بودجه نداشته‌است که دو دلیل دارد: یک، او هیچ‌وقت در آمریکا زندگی نکرد (که بیش از حد به فروش گیشه توجه می‌کند)؛ و دو، فیلم‌های او پرخرج نبودند. به عنوان مثال، فریادها و نجواها با بودجهٔ ۴۵۰ هزار دلاری ساخته شد و سری تلویزیونی ۶ قسمتی صحنه‌هایی از یک ازدواج تنها ۲۰۰ هزار دلار خرج برداشت.
دوران فیلم‌سازی > تکنیک

برگمان اکثر فیلمنامهٔ فیلم‌هایش را خودش می‌نوشت؛ او قبل از نوشتن ماه‌ها و حتی سال‌ها به یک موضوع فکر می‌کرد. کارهای اولیهٔ او معمولاً براساس نمایش‌نامه‌های خود او یا حاصل همکاری با دیگر نویسندگان بود. برگمان در کارهای آخرش به بازیگران اجازه می‌داد تا کمی نقش‌شان را متفاوت‌تر از چیزی که برگمان در ذهن داشت بازی کنند، چرا که — به گفتهٔ او — هنگامی که به آن‌ها اجازهٔ این کار را نمی‌داد نتیجهٔ کار یک «فاجعه» می‌شد. برگمان در کارهای آخر خود تنها حس و هدفی که می‌خواست به بیننده انتقال کند را با بازیگرانش در میان می‌گذاشت و اجازه می‌داد که اکثر دیالوگ‌ها را خودشان انتخاب کنند. هنگام مرور صحنه‌های ضبط شده، او تنها به این فکر می‌کرد که آیا کاری که انجام شده کافی است یا باید دوباره انجام شود؛ نه به خوب یا بد بودن کار. برگمان در دوران جوانی نسبت به بازیگران و دست‌اندرکاران خشک (به گفتهٔ خودش ظالم) بود: «فکر می‌کنم آدم جوان زمختی بودم. اگر امروز اینگمار جوان را ملاقات می‌کردم به او می‌گفتم «تو آدم بااستعدادی هستی و ببینم برایت چه کاری می‌توانم انجام دهم، ولی فکر نمی‌کنم کار دیگری با تو داشته باشم». نمی‌گویم که در حال حاضر آدم باصفایی هستم، ولی فکر می‌کنم از ۵۰ سالگی به این‌ور به آرامی تغییر کرده‌ام — حداقل امیدوارم تغییر کرده باشم».
تأثیر بر دیگران

برگمان تا قبل از آن که خود را بازنشسته کند ۶۲ فیلم ساخت و بیش از ۱۷۰ نمایش را کارگردانی کرد. او بیشترین تأثیر را بر وودی آلن گذاشت، به گونه‌ای که آلن او را بزرگ‌ترین فیلمساز می‌داند. فیلمسازان بزرگ دیگری مثل دیوید لینچ، استنلی کوبریک، رابرت آلتمن، کریشتوف کیشلوفسکی، لارس فون تریه و آندری تارکوفسکی از او به عنوان کسی که بر کارهایشان تأثیر گذاشته یاد کرده‌اند. او تأثیر زیادی بر فرهنگ و مردم سوئد گذاشت. زمانی خیابان‌های سوئد خلوت می‌شد، چرا که بسیاری از مردم پای تلویزیون می‌نشستند تا صحنه‌هایی از یک ازدواج را تماشا کنند. این فیلم چند قسمتی توانست درصد طلاق در سوئد را بالا ببرد؛ چرا که با دیدن این فیلم بود که بسیاری از زوج‌ها جرئت کردند حرف‌هایشان را به همدیگر بزنند. به دلیل تلاش‌های بی‌شمار برگمان در صنعت فیلم‌سازی، از اکتبر سال ۲۰۱۵ چهرهٔ برگمان روی اسکناس ۲۰۰ کرون سوئد قرار خواهد گرفت. افراد زیر از برگمان الهام گرفته‌اند:
گی‌یرمو دل تورو: «برگمان به عنوان یک افسانه‌نویس مورد علاقهٔ من مسحورکننده است.»
اریک رومر: «مهر هفتم زیباترین فیلم است.»
فردریک راین‌فلت (نخست‌وزیر سوئد): «من باور دارم درک کمکی که برگمان به سینما و تئاتر سوئد کرده کار سختی است. کارهای او جاودانه است.»
برتران تاورنیه: «برگمان اولین کسی بود که متافیزیک — دین، مرگ، اگزیستانسیالیسم — را روی پرده آورد.»
نوری بیلگه جیلان: «برگمان برای من معنای زیادی دارد.»
فرانسیس فورد کوپولا
مارتین اسکورسیزی
الخاندرو گونسالس اینیاریتو
آکیرا کوروساوا
وس اندرسن
اتوره اسکولا
فدریکو فلینی
وس کریون
ریدلی اسکات
پارک چان-ووک
کلر دنیس
تاکشی کیتانو
سرگئی پاراجانف
میشائل هانکه
میا هانسن-لووه
در فرهنگ عامه

در طول سال‌ها نقیضه‌هایی زیادی در رابطه با فیلم‌های برگمان ساخته شده‌است که مهر هفتم یکی از معروف‌ترینشان است. موضوع «دور زدن مرگ» و «شطرنج بازی کردن با مرگ» از زمان‌های قدیم به تصویر کشیده شده‌اند. در بسیاری از فیلم‌های وودی آلن به کارهای برگمان اشاره شده‌است. به عنوان مثال، در آنی هال وقتی آنی و آلوی در خیابان در حال صحبت کردن هستند، پوستر فیلم چهره به چهره به چشم می‌خورد. این اشارات محدود به فیلم‌های جدی برگمان نمی‌شود؛ پایان فیلم عشق و مرگ (رقص با مرگ) نیز یادآور مهر هفتم است. پس از این فیلم در پخش زنده شنبه شب (فصل اول، قسمت ۲۳) کلیپ کمدی کوتاهی (با نام «فیلم سوئدی» در رابطه با همین موضوع نمایش داده شد. همچنین، در فیلم معنای زندگی از مانتی پایتان سکانسی وجود دارد که فرشتهٔ مرگ تعدادی شخصیت را در یک خانه ملاقات می‌کند. باید این نکته را ذکر کرد که این نوع از اشاره‌ها محدود به مهر هفتم نمی‌شود. در سری ماپت‌ها قسمتی به نام «توت‌فرنگی‌های ساکت» وجود دارد که یادآور توت‌فرنگی‌های وحشی است.
گزیده فیلم‌ها

مقالهٔ اصلی: فیلم‌شناسی اینگمار برگمان
* بحران (۱۹۴۶)
بر عشق ما می‌بارد (۱۹۴۶)
زندان (۱۹۴۹)
رازهای زنان (۱۹۵۳)
تابستان با مونیکا (۱۹۵۳)
خاک‌اره و پولک (۱۹۵۳)
درسی در عشق (۱۹۵۴)
لبخندهای یک شب تابستانی (۱۹۵۵)
مهر هفتم (۱۹۵۷)
توت‌فرنگی‌های وحشی (۱۹۵۷)
چهره (۱۹۵۸)
چشمه باکره (۱۹۶۰)
همچون در یک آینه (۱۹۶۱)
نور زمستانی (۱۹۶۲)
سکوت (۱۹۶۳)
پرسونا (۱۹۶۶)
شرم (۱۹۶۸)
تماس (۱۹۷۱)
فریادها و نجواها (۱۹۷۳)
صحنه‌هایی از یک ازدواج (۱۹۷۴)
فلوت سحرآمیز (۱۹۷۵)
چهره‌به‌چهره (۱۹۷۶)
تخم مار (۱۹۷۷)
سونات پاییزی (۱۹۷۸)
فانی و الکساندر (۱۹۸۰)
پس از تمرین (۱۹۸۰)
ساراباند (۲۰۰۳)
جوایز

برگمان ۹ بار نامزد دریافت جایزهٔ اسکار بود و در ۱۹۷۱ مفتخر به دریافت جایزهٔ یک عمر دستاورد هنری یادبود ایروینگ جی. تالبرگ شد.
جوایز > اسکار

برنده جایزهٔ بهترین فیلم خارجی برای چشمه باکره (۱۹۶۰)
برنده جایزهٔ بهترین فیلم خارجی برای هم‌چون در یک آینه (۱۹۶۱)
برنده جایزهٔ بهترین فیلم خارجی برای فانی و الکساندر (۱۹۸۳)
جوایز > برلیناله

برنده جایزهٔ خرس طلایی بهترین فیلم برای توت‌فرنگی‌های وحشی (۱۹۵۷)
برنده جایزهٔ اوسی‌آی‌سی برای همچون در یک آینه (۱۹۶۱)