stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ولفز هد
مقبره > تالار قدیمی

تالار قدیمی که توسط مک‌کیم، مید و وایت طراحی شده بود، در سال ۱۸۸۴ تکمیل شد.
مقبره اصلی، یا تالار قدیمی، طی چند ماه پس از تأسیس انجمن ساخته شد. انجمن‌های قدیمی‌تر بخش دانشگاهی در ابتدا برای دهه‌ها در مکان‌های اجاره‌ای نزدیک دانشگاه ملاقات می‌کردند. انجمن جمجمه و استخوان مقبره خود را در سال ۱۸۵۶، بیش از دو دهه پس از تأسیس، افتتاح کرد. انجمن
طومار و کلید نیز همین کار را کرد؛ مقبره خود را در سال ۱۸۶۹، بیش از دو دهه پس از تأسیس انجمن، افتتاح کرد.
محل اقامت سابق در ۷۷ خیابان پراسپکت، در آن سوی خیابان گورستان خیابان گروو، یک ساختمان به سبک رومانسک ریچاردسونین بود که برای انجمن امانت فلپس ساخته شده بود و توسط شرکت معماری مک‌کیم، مید و وایت طراحی شده بود. این ساختمان در سال ۱۸۸۴ تکمیل شد. در سال ۱۹۲۴ توسط دانشگاه خریداری شد و به انجمن برادری چی پسی (۱۹۲۴-۱۹۲۹)، Book and Bond (انجمن منحل شده) (۱۹۳۴-۱۹۳۵)، و Vernon Hall (که اکنون Myth and Sword نام دارد) (۱۹۴۴-۱۹۵۴) اجاره داده شد. در حال حاضر، مؤسسه مطالعات اجتماعی و سیاسی ییل در این ساختمان مستقر است.
این خانه با پنجره‌های باریک، توسط روزنامه نیویورک تایمز در سال ۱۹۰۳ به عنوان «مدرن‌ترین و زیباترین» ساختمان با کاربری مشابه معرفی شد. این ساختمان در سال ۱۸۸۴ و بلافاصله پس از آنکه اعضای مؤسس بودجه لازم را تأمین کردند، ساخته شد.
مقبره > تالار جدید

تالار جدید که توسط معمار برترام گودهیو طراحی شده بود، در حدود سال ۱۹۲۴ ساخته شد.
برترام گودهیو، معمار، تالار جدید را در حدود سال ۱۹۲۴ طراحی کرد؛ این تالار پس از مرگ او ساخته شد. گودهیو شاگرد جیمز رنویک جونیور، معمار اولین خانه شعبه سنت آنتونی هال در شهر نیویورک بود. این مقبره دارای دیوارهای سنگی و نرده‌های آهنی است و در مرکز بزرگترین مجتمع انجمن مخفی در دانشگاه قرار دارد. این مجتمع مرتفع‌ترین مکان در دانشگاه - پس از برج هارکنس، نماد ییل، و چهارگوش یادبود - محسوب می‌شود.
این خانه در اواسط دهه ۱۹۲۰ افتتاح شد و در خیابان یورک واقع شده است. این خانه توسط ساختمان یادبود بریتون هادن روزنامه Yale Daily News و دانشکده نمایش دیوید گفن در دانشگاه ییل احاطه شده است. مدرسه اصلی نمایش و تئاتر و همچنین ساختمان یادبود بریتون هادن، هدایایی از سوی ادوارد هارکنس به ییل بودند.
عضویت

این انجمن به جذب افراد اجتماعی و برونگرا با «پیشینۀ تربیت در مدارس خصوصی» شهرت داشته است. اعضای پیشین این انجمن تأثیر زیادی بر موارد زیر داشته‌اند:
تحصیل مختلط در کالج ییل،
ایجاد سیستم کالج های مسکونی ییل و سیستم خانه های هاروارد،
تأسیس باشگاه الیزابت،
تأسیس اتحادیه سیاسی ییل.
این انجمن، آخرین انجمن کاملاً مردانه ییل بود. از بهار ۱۹۹۲، زنان نیز به عضویت این انجمن پذیرفته شده‌اند.
ادوارد جان فلپس، فرستاده به دربار سنت جیمز (وزیر مختار ایالات متحده در بریتانیا)، در سال ۱۸۸۵ پیشنهاد نامگذاری انجمن فارغ التحصیلان سر گرگ به نام خود را پذیرفت. انجمن فلپس، تا ژانویه ۲۰۱۶، نزدیک به هفت میلیون دلار سرمایه در اختیار داشته است که از این نظر، در میان انجمن‌ها یا باشگاه‌های ییل در رتبه دوم قرار دارد.
انجمن‌های ییل در معیارهای عضویت با باشگاه‌های نهایی هاروارد تفاوت چشمگیری دارند. در انجمن‌های ییل، مشارکت در زندگی دانشجویان کارشناسی به طور تاریخی یکی از معیارهای عضویت بوده است. این در حالی است که باشگاه‌های نهایی هاروارد این ویژگی را در میان اعضای احتمالی خود نادیده می‌گیرند.
این  انجمن،  آخرین  انجمن  کاملاً  مردانه  ییل  بود.  از  بهار  ۱۹۹۲،  زنان  نیز  به  عضویت  این  انجمن  درآمده‌اند.
ادوارد  جان  فلپس،  فرستاده  به  دربار  سنت  جیمز،  در  سال  ۱۸۸۵  پیشنهاد  نامگذاری  انجمن  فارغ‌التحصیلان  سر  گرگ  به  نام  خود  را  پذیرفت.  انجمن  فلپس،  از  ژانویه  ۲۰۱۶،  نزدیک  به  هفت  میلیون  دلار  را  به  عنوان  امانت  در  اختیار  دارد  که  در  بین  انجمن‌ها  یا  باشگاه‌های  ییل  در  رتبه  دوم  قرار  دارد.
انجمن‌های  ییل  در  معیارهای  عضویت  با  باشگاه‌های  نهایی  هاروارد  تفاوت  زیادی  دارند.  مشارکت  در  زندگی  دانشجویان  کارشناسی  از  نظر  تاریخی  از  جمله  معیارهای  عضویت  در  انجمن‌های  ییل  بوده  است.  باشگاه‌های  نهایی  این  ویژگی  را  در  میان  اعضای  احتمالی  خود  در  نظر  نمی‌گیرند.
اعضای برجسته

انجمن سر گرگ در طول تاریخ خود، میزبان چهره‌های برجسته‌ای در عرصه‌های مختلف بوده است. در ادامه، نگاهی گذرا خواهیم داشت به برخی از این اعضا که در حوزه‌های دانشگاهی، هنری، تجاری، سیاسی و ...  نقش‌های مهمی ایفا کرده‌اند.
اعضای برجسته > حوزه دانشگاهی

پاول باتلر (۱۹۸۲):  استاد حقوق در مرکز حقوق دانشگاه جورج تاون، که با  تحقیقات  پیشگامانه خود در زمینه  نژاد  و  سیستم  عدالت  کیفری  شناخته  می‌شود.
سم چانسی (۱۹۵۷):  از  مدیران  برجسته  دانشگاه  ییل  که  نقش  مهمی  در  شکل‌گیری  سیاست‌های  آموزشی  و  اداری  این  دانشگاه  ایفا  کرد.
ریچارد گیلدر (۱۹۵۴):  تاریخ‌دان  و  نیکوکار  معروف  آمریکایی  که  به  همراه  لوئیس  لهرمن،  مؤسسه  تاریخ  آمریکا  گیلدر  لهرمن  را  بنیان  نهاد.  این  مؤسسه  در  زمینه  جمع‌آوری  و  مطالعه  اسناد  و  مدارک  تاریخی  آمریکا  فعالیت  می‌کند.
ای.  ویتنی  گریسولد  (۱۹۲۹):  شانزدهمین  رئیس  دانشگاه  ییل  که  دوره  رهبری  او  با  تحولات  عمیقی  در  ساختار  و  برنامه‌های  آموزشی  این  دانشگاه  همراه  بود.
اشبل  گرین  گالیور  (۱۹۱۹):  رئیس  دانشکده  حقوق  ییل  که  در  توسعه  و  ارتقای  این  دانشکده  نقش  بسزایی  داشت.
رابرت  مینارد  هاچینز  (۱۹۲۱):  رئیس  دانشگاه  شیکاگو  که  به  خاطر  اصلاحات  جسورانه  خود  در  نظام  آموزش  عالی  آمریکا  و  تأکید  بر  آموزش  کلاسیک  و  علوم  انسانی  مشهور  است.
ویلیام  وولسی  جانسون:  ریاضیدان  و  استاد  آکادمی  نیروی  دریایی  ایالات  متحده  که  در  زمینه  هندسه  تحلیلی  و  جبر  تحقیقات  ارزشمندی  انجام  داد.
رشید  خالدی  (۱۹۷۰):  استاد  بازنشسته  مطالعات  عرب  مدرن  در  دانشگاه  کلمبیا  و  یکی  از  مورخان  و  متخصصان  برجسته  در  زمینه  تاریخ  و  سیاست  خاورمیانه.
فلیکس  ماتوس  رودریگز  (۱۹۸۴):  رئیس  دانشگاه  شهری  نیویورک  که  به  خاطر  تلاش‌هایش  در  جهت  گسترش  دسترسی  به  آموزش  عالی  برای  اقشار  کم‌درآمد  و  اقلیت‌ها  شناخته  می‌شود.
کلارک  بلانچارد  میلیکان  (۱۹۲۴):  استاد  هوانوردی  در  مؤسسه  فناوری  کالیفرنیا  و  یکی  از  پیشگامان  در  زمینه  مهندسی  هوافضا.
بنو  سی.  اشمیت  جونیور:  بیستمین  رئیس  دانشگاه  ییل  که  در  دوره  رهبری  او،  این  دانشگاه  به  پیشرفت‌های  قابل  توجهی  در  زمینه‌های  تحقیقاتی  و  آموزشی  دست  یافت.
کرت  اشموک  (۱۹۷۱):  رئیس  دانشگاه  بالتیمور  و  شهردار  بالتیمور  که  به  خاطر  سیاست‌های  اجتماعی  و  آموزشی  پیشرو  خود  شناخته  می‌شود.
آرتور  ویلیامز  رایت  (۱۸۵۹):  فیزیکدان  برجسته  در  دانشگاه  ییل  که  در  زمینه  طیف‌سنجی  و  فیزیک  مولکولی  تحقیقات  مهمی  انجام  داد.
اعضای برجسته > هنر و معماری

جاناتان  فوت  (۱۹۵۸):  معمار  معروف  آمریکایی  که  آثارش  با  جنبش  حفاظت  از  آثار  تاریخی  در  ایالات  متحده  پیوند  خورده  است.  او  در  طراحی  و  مرمت  بناهای  تاریخی  مهارت  خاصی  داشت.
پل  گلدبرگر  (۱۹۷۲):  منتقد  معماری  و  نویسنده  کتاب‌های  معماری  که  با  نگاه  تیزبین  و  نثر  شیوای  خود،  تأثیر  عمیقی  بر  نقد  معماری  گذاشت.
سم  واگستف:  متصدی  و  گردآورنده  آثار  هنری  که  به  خاطر  مجموعه  عکس‌های  خود  و  حمایت  از  هنرمندان  جوان  مشهور  بود.
جورج  الکسیس  ویموث  (۱۹۵۸):  نقاش  و  فعال  محیط  زیست  که  با  سبک  نقاشی  منحصربه‌فرد  خود  و  تلاش‌هایش  در  جهت  حفاظت  از  طبیعت  شناخته  می‌شود.
اعضای برجسته > کسب و کار

اسکات بسنت (۱۹۸۴):  سرمایه‌گذار  و  مدیر  صندوق  پوشش  ریسک  که  به  خاطر  عملکرد  موفق  خود  در  بازارهای  مالی  و  پیش‌بینی  بحران‌های  اقتصادی  شناخته  می‌شود.
الکساندر  اسمیت  کوکران  (۱۸۹۶):  از  صنعتگران  و  نیکوکاران  برجسته  آمریکایی  که  در  صنایع  نساجی  و  ریل  فعالیت  داشت  و  به  خاطر  کمک‌های  مالی  خود  به  مؤسسات  آموزشی  و  فرهنگی  مشهور  بود.
ویلیام  کلی  فورد  (۱۹۴۹):  از  خاندان  معروف  فورد  و  مالک  تیم  دیترویت  لاینز  در  لیگ  ملی  فوتبال  آمریکایی  که  در  صنعت  خودروسازی  و  ورزش  نقش  مهمی  ایفا  کرد.
آنسون  گودیر  (۱۸۹۹):  از  صنعتگران،  تجار  و  نیکوکاران  آمریکایی  که  به  عنوان  اولین  رئیس  موزه  هنر  مدرن  نیویورک،  در  توسعه  و  گسترش  این  موزه  نقش  بسزایی  داشت.
چارلز  دابلیو.  هارکنس  (۱۸۸۳):  از  مدیران  شرکت  استاندارد  اویل  و  شرکت‌های  راه‌آهن  بزرگ  آمریکا  که  در  توسعه  صنعت  نفت  و  حمل  و  نقل  ریلی  نقش  مهمی  ایفا  کرد.
ادوارد  هارکنس  (۱۸۹۶):  نیکوکار  و  حامی  مالی  عمده  دانشگاه  ییل  که  کمک‌های  مالی  او  منجر  به  ساخت  بسیاری  از  ساختمان‌ها  و  تأسیس  برنامه‌های  آموزشی  در  این  دانشگاه  شد.
ویلیام  ال.  هارکنس:  تاجر  و  نیکوکار  آمریکایی  که  در  زمینه‌های  مختلفی  از  جمله  صنایع  معدنی  و  کشتی‌رانی  فعالیت  داشت.
لویس  لهرمن:  رئیس  سابق  شرکت  رایت  اید،  بانکدار  سرمایه‌گذاری  و  بنیانگذار  مؤسسه  لهرمن  که  در  زمینه  تاریخ  و  سیاست  آمریکا  فعالیت  می‌کند.
راجر  میلیکن  (۱۹۳۷):  رئیس  و  مدیر  عامل  شرکت  میلیکن،  یکی  از  بزرگترین  شرکت‌های  تولید  پارچه  و  الیاف  در  جهان.
پل  مور  پدر  (۱۹۰۸):  بنیانگذار  شرکت  هواپیمایی  ریپابلیک  که  در  زمینه  طراحی  و  تولید  هواپیماهای  نظامی  و  مسافربری  فعالیت  داشت.
فیلیپ  دابلیو.  پیلسبوری  (۱۹۲۴):  رئیس  هیئت  مدیره  شرکت  پیلسبوری،  یکی  از  بزرگترین  شرکت‌های  تولید  مواد  غذایی  در  جهان.
تام  استیر  (۱۹۷۹):  بنیانگذار  و  شریک  مدیر  ارشد  سابق  شرکت  فارالون  کپیتال،  یکی  از  بزرگترین  شرکت‌های  سرمایه‌گذاری  در  جهان.
ویلیام  ارل  داج  استوکس:  تاجر  شرکت  فلپس،  داج  و  شرکا  و  توسعه  دهنده  املاک  و  مستغلات  در  قسمت  بالای  غربی  نیویورک  که  در  توسعه  شهری  و  ساخت  آسمان‌خراش‌ها  نقش  مهمی  ایفا  کرد.
ویلیام  ریگلی  سوم  (۱۹۵۴):  رئیس  شرکت  ویلیام  ریگلی  جونیور،  یکی  از  بزرگترین  شرکت‌های  تولید  آدامس  در  جهان.
اعضای برجسته > سرگرمی

چیپو  چانگ  (۲۰۰۰):  بازیگر  زیمبابوه‌ای  که  در  فیلم‌ها  و  سریال‌های  معروف  هالیوودی  و  بریتانیایی  ایفای  نقش  کرده  است.
چارلز  ایوز  (۱۸۹۸):  آهنگساز  مدرنیست  آمریکایی  که  با  سبک  منحصربه‌فرد  خود  و  ترکیب  موسیقی  کلاسیک  اروپایی  با  موسیقی  سنتی  آمریکایی  شناخته  می‌شود.
کریستوفر  لیدون:  شخصیت  رسانه‌ای  و  مفسر  سیاسی  و  اجتماعی  که  با  برنامه‌های  رادیویی  و  تلویزیونی  خود  در  آمریکا  به  شهرت  رسید.
داگلاس  مور  (۱۹۱۵):  آهنگساز  آمریکایی  که  بیشتر  به  خاطر  اپراهای  خود  و  استفاده  از  تم‌های  تاریخی  و  افسانه‌ای  در  آثارش  شناخته  می‌شود.
لیلا  نوگباوئر  (۲۰۰۷):  کارگردان  تئاتر  و  سینما  که  به  خاطر  کارگردانی  نمایش‌های  برادوی  و  فیلم‌های  مستقل  خود  مشهور  است.
کلاریسا  وارد  (۲۰۰۲):  خبرنگار  تلویزیونی  برنده  جایزه  امی  که  به  خاطر  گزارش‌های  خود  از  مناطق  جنگی  و  بحرانی  در  سراسر  جهان  شناخته  می‌شود.
داگلاس  ویک  (۱۹۷۶):  تهیه  کننده  فیلم  برنده  جایزه  اسکار  که  در  تولید  فیلم‌های  معروف  هالیوودی  همچون  "گلادیاتور"  و  "مریخ  حمله  می‌کند!"  نقش  داشته  است.
اعضای برجسته > حقوق

راب بونتا (۱۹۹۴): دادستان کل کالیفرنیا و از  چهره‌های  مبارز  در  راه  عدالت  اجتماعی  و  اصلاحات  در  سیستم  کیفری  آمریکا.
دیوید جی. بروئر: قاضی دیوان عالی ایالات متحده که در  اواخر  قرن  نوزدهم  و  اوایل  قرن  بیستم  در  تصمیم‌گیری‌های  مهم  این  دیوان  نقش  داشت.
جان پروکتور کلارک: قاضی دیوان عالی نیویورک که به  خاطر  آرای  خود  در  پرونده‌های  مهم  حقوقی  و  مدنی  شناخته  می‌شود.
رابرت بی. فیسک (۱۹۵۲): وکیل شرکت  معروف  "دیویس پولک اند واردول"  و  دادستان  ایالات  متحده  برای  ناحیه  جنوبی  نیویورک  که  در  پرونده‌های  مهم  مالی  و  جنایی  فعالیت  داشت.
وین مک وی: سی و ششمین دادستان کل ایالات متحده، سفیر ایالات متحده در امپراتوری عثمانی و سفیر ایالات متحده در ایتالیا که  در  عرصه  سیاست  و  دیپلماسی  آمریکا  فعال  بود.
ادوارد جان فلپس: فرستاده به دربار سنت جیمز، وکیل  و  بنیانگذار  انجمن  وکلای  آمریکا  که  در  توسعه  نظام  حقوقی  آمریکا  نقش  مهمی  ایفا  کرد.
اعضای برجسته > ادبیات و روزنامه نگاری

لی باردوگو (۱۹۹۷): نویسنده  فانتزی  معروف  اسرائیلی-آمریکایی  که  با  رمان‌های  "سایه  و  استخوان"  و  "شش  کلاغ"  به  شهرت  جهانی  رسید.
چارلز ال. بارتلت: روزنامه نگار برنده جایزه پولیتزر که  به  خاطر  گزارش‌های  تحلیلی  و  افشاگرانه  خود  از  رویدادهای  سیاسی  آمریکا  شناخته  می‌شود.
استفن وینسنت بنت (۱۹۱۹): شاعر، نویسنده داستان کوتاه و رمان نویس برنده جایزه پولیتزر که  با  آثار  خود  همچون  "جان  براون  بدن"  و  "غربت  آمریکایی"  در  ادبیات  آمریکا  جایگاه  ویژه‌ای  دارد.
کلارنس وینتروپ بوون (۱۸۸۳): نویسنده  مقالات  تاریخی  و  از  مورخان  آمریکایی  که  به  مطالعه  و  تحقیق  درباره  تاریخ  ایالات  متحده  پرداخت.
ادوین اس. گروسنور (۱۹۷۳): رئیس و سردبیر  مجله  معروف  "American Heritage"  که  به  انتشار  مقالات  و  تصاویر  تاریخی  آمریکا  می‌پردازد.
ویلیام متیوز (۱۹۶۵): شاعر  آمریکایی  برنده  جایزه  شعر  روث  لیلی  که  با  سبک  منحصربه‌فرد  خود  و  اشعار  عاشقانه  و  اجتماعی‌اش  شناخته  می‌شود.
ادموند کلارنس استدمن: شاعر، منتقد و مقاله نویس  آمریکایی  که  در  قرن  نوزدهم  در  عرصه  ادبیات  آمریکا  فعال  بود.
داگ رایت (۱۹۸۵): نمایشنامه نویس و فیلمنامه نویس برنده جایزه پولیتزر که  با  آثار  خود  همچون  "من  سم هستم"  و  "خانه  عروسک‌های  گری"  به  شهرت  رسید.
اعضای برجسته > سیاست

مالکوم بالدریج جونیور: وزیر بازرگانی  سابق  ایالات  متحده  در  دولت  رونالد  ریگان  که  به  خاطر  سیاست‌های  اقتصادی  خود  شناخته  می‌شود.
اراستوس کورنینگ دوم (۱۹۳۲): شهردار  آلبانی  نیویورک  به  مدت  ۴۲  سال،  سناتور  ایالت  نیویورک  و  عضو  مجلس  ایالتی  نیویورک  که  از  چهره‌های  تأثیرگذار  در  سیاست  ایالتی  بود.
پارکر کورنینگ (۱۸۹۵): عضو  مجلس  نمایندگان  ایالات  متحده  از  ایالت  نیویورک  که  در  اوایل  قرن  بیستم  در  کنگره  آمریکا  فعالیت  داشت.
مارک دیتون (۱۹۷۸): فرماندار  ایالت  مینه سوتا،  سناتور  ایالات  متحده  و  حسابرس  ایالت  مینه سوتا  که  به  خاطر  سیاست‌های  اجتماعی  و  اقتصادی  لیبرال  خود  مشهور  است.
داگلاس مک آرتور دوم (۱۹۳۲): سفیر  ایالات  متحده  در  ژاپن،  بلژیک،  اتریش  و  ایران  و  دستیار  وزیر  امور  خارجه  در  امور  قانونگذاری  که  در  عرصه  دیپلماسی  آمریکا  فعال  بود.
وین مک وی: سی و ششمین دادستان کل ایالات متحده، سفیر ایالات متحده در امپراتوری عثمانی و سفیر ایالات متحده در ایتالیا.
ادوین آلبرت مریت (۱۸۸۴): عضو  مجلس  نمایندگان  ایالات  متحده  از  ایالت  نیویورک  که  در  اواخر  قرن  نوزدهم  در  کنگره  آمریکا  فعالیت  داشت.
تراستون بالارد مورتون (۱۹۲۹): سناتور  ایالات  متحده  از  ایالت  کنتاکی  که  در  دهه  ۱۹۵۰  و  ۱۹۶۰  در  سنای  آمریکا  فعالیت  داشت.
راجرز مورتون: وزیر کشور ایالات متحده، وزیر بازرگانی ایالات متحده و عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده که در  دولت‌های  ریچارد  نیکسون  و  جرالد  فورد  خدمت  کرد.
ادوارد جان فلپس: فرستاده به دربار سنت جیمز و بنیانگذار انجمن وکلای آمریکا.
جفری رابینسون: عضو پارلمان بریتانیا و  خزانه‌دار  کل  که  در  دولت  تونی  بلر  خدمت  کرد.
ریموند جی. اچ. سیتز (۱۹۶۳): سفیر ایالات متحده در بریتانیا در  دوره  ریاست  جمهوری  جورج  اچ.  دبلیو.  بوش.
اعضای برجسته > مذهب

پل مور جونیور: اسقف نیویورک در  کلیسای  اسقفی  ایالات  متحده  که  به  خاطر  دیدگاه‌های  لیبرال  و  مبارزات  خود  در  زمینه  عدالت  اجتماعی  شناخته  می‌شود.
اعضای برجسته > ورزش

دونالد بیر (۱۹۵۷): قایقران  مسابقه  و  دارنده  مدال  المپیک  که  در  رشته  قایقرانی  روئینگ  به  موفقیت‌های  چشمگیری  دست  یافت.
جان چارلزورث (۱۹۲۹): بازیکن  فوتبال  آمریکایی  که  در  دهه  ۱۹۳۰  در  تیم  دانشگاه  ییل  بازی  می‌کرد.
توماس چارلتون (۱۹۵۶): قایقران  مسابقه  و  دارنده  مدال  المپیک  که  در  رشته  قایقرانی  روئینگ  به  موفقیت‌های  چشمگیری  دست  یافت.
دیک جارون (۱۹۷۳): بازیکن  و  مربی  فوتبال  حرفه‌ای  در  لیگ  ملی  فوتبال  آمریکایی  که  به  عنوان  سرمربی  چندین  تیم  در  این  لیگ  فعالیت  کرد.
جک موریسون (۱۹۶۷): بازیکن  هاکی  روی  یخ  و  عضو  تیم  ملی  ایالات  متحده  در  بازی‌های  المپیک  که  در  رشته  هاکی  روی  یخ  به  موفقیت‌های  چشمگیری  دست  یافت.
داکی پاند (۱۹۲۵): مربی  فوتبال  آمریکایی  در  دانشگاه  ییل  و  سایر  دانشگاه‌ها  که  به  خاطر  سبک  مربیگری  منحصربه‌فرد  خود  شناخته  می‌شود.
راستی ویلز (۱۹۵۸): قایقران  مسابقه  و  دارنده  مدال  المپیک  که  در  رشته  قایقرانی  روئینگ  به  موفقیت‌های  چشمگیری  دست  یافت.
مقبرۀ اولیه در سال 1901 - واقع در کالج ییل
تالار قدیمی - طراحی شده توسط مک‌کیم، مید و وایت, تکمیل بنا در سال ۱۸۸۴
تالار جدید - طراحی شده توسط برترام گودهیو - حدود سال ۱۹۲۴
تصویری از تالار جدید که توسط دیوارهای بلند احاطه شده است
مرکز اجتماعات محلی کابرلی

مرکز اجتماعات محلی کابرلی یک مرکز اجتماعات محلی در پالو آلتو، کالیفرنیا می‌باشد.
بهرام بیضایی نمایش جانا و بلادور را به سال ۲۰۱۲ در اینجا اجرا کرد.
چلوکباب

| 0 | 1 |
| --- | --- |
چلوکباب بختیاری: چلوکباب بختیاری
بخش: خوراک اصلی
خاستگاه:  ایران
منطقه: گلپایگان و تهران
خوراک ملی وابسته:  ایران
سازنده: ایرانیان
دمای سرو: داغ
مواد اصلی: چلو و کباب
  رسانه: چلوکباب:   رسانه: چلوکباب
چلوکباب یکی از اصیل‌ترین و از معروف‌ترین غذاهای ایرانی است. این خوراک متشکل از چلو کره و کباب است که با سماق و گوجه و برنج و کره یا نان مصرف می‌شود.
ادویه چلوکباب

سماق قرمز یا سماق قهوه ای.
(فرق این سماق‌ها، سماق قرمز رنگ دهنده ست و ترشی کمی دارد
و سماق قهوه‌ای رنگ دهنده نیست ولی خیلی ترش‌تر است)
پس نسبت به ذائقه خودتان یکی رو انتخاب کنید. دلیل استفاده از سماق بر روی کباب اینست که وقتی گوشت کباب شود کمی مواد سمی در گوشت تولید شده و سماق این سم را از بین می‌برد.
شاید امروزه همه ما کباب سلطانی را، یک کباب کاملاً ایرانی بدانیم اما شاید برایتان جالب باشد که دستور پخت این کباب در زمان ناصرالدین شاه از سرزمین‌های قفقاز وارد ایران شده است. دلیل این نام گذاری این است که این نوع کباب، به دلیل فرآوری دشوارتر و همین‌طور گران بودن تا مدت‌ها تنها در مطبخ شاه و درباریان تهیه می‌شده و بعدها با رواج رستوران‌ها کم‌کم وارد منوی غذایی عموم مردم شده است. از طرفی دیگر همان‌طور که از اسم آن پیداست، کباب بختیاری اصالتی ایرانی داشته و آن هم بالاخص برای مهمانان خاص سرو می‌شده است. در ادامه به تفاوت این دو نوع کباب می‌پردازیم.
تاریخچه

مورخانی که در دوره صفویه از ایران بازدید کرده‌اند، مستقیماً نامی از چلوکباب به عنوان یک خوراک ملی نبرده‌اند. یک سیاح اروپایی که در عصر شاه عباس مدتی در اصفهان به سر برده گفته است:
غذای متداول ایرانیان که همیشه باید بر سر سفره‌شان باشد و قبل از هرچیز دیگری می‌خورند، برنج است که آن را پلو می‌نامند و معمولاً با گوشت گوسفند سرو می‌شود… که ایرانیان معمولاً با کارد گوشت را به تکه‌های کوچکتری تکه می‌کردند.
سیاح دیگری در دوره آغا محمدخان نیز از «کباب‌هایی که از گوشت بره و مرغ و گوسفند» ترتیب داده شده سخن گفته است. با این‌حال اختراع خوراک مستقلی به نام چلوکباب را به ناصرالدین‌شاه هم نسبت می‌دهند. اعتمادالسطنه نیز در نوشته‌هایش تصریح کرده است که نخستین چلوکبابی در ایران نامش «چلوکبابی نایب» بود که در بازار قدیم تهران فعالیتش را آغاز کرد و شبیه رستوران‌های آن روزگار اروپاییان به مردم خوراک می‌داد، اما اسناد معتبر دیگری نیز وجود دارد که نشان می‌دهند، نخستین چلوکبابی در تبریز و نزدیک مرز قفقاز تأسیس شده بود و براساس مطالبی که در کتاب «تاریخ قاجار» توسط محمدرضا معتمدالکتاب آمده است، به دستور شخص ناصرالدین‌شاه کباب‌های قفقازی به سیخ کشیده شده‌اند و به شکل امروزی تغییر کرده‌اند و پیش از کباب‌های به سیخ کشیده‌شده ایران، شیوه استفاده از کباب‌ها، شبیه کباب‌های قفقازی رایج بوده است. همچنین، یکی از نخستین چلوکبابی تهران که زنان نیز به همراه خانواده حق حضور در آن را یافتند، چلوکبابی عباس شمرونی (بعدها چلوکبابی فرد شمیرانی) واقع در میدان امین‌السلطان بود.
منو و قیمت

واحد شمارش چلوکباب «پُرس» است. یک پرس چلوکباب معمولاً به یک بشقاب پر از چلو، کباب برگ (یک سیخ) یا کوبیده (دو سیخ) گفته می‌شود که همراه با گوجه فرنگی کباب شده، سماق، پیاز و نوشیدنی (معمولا دوغ) سرو می‌شود.
 قیمت یک پرس چلوکباب کامل در زمان ناصرالدین‌شاه ۳ قران، در زمان احمد شاه ۴ تا ۵ ریال و در زمان محمدرضاشاه تا ۶۰ ریال بود.
جعفر شهری پژوهشگر و مورخ تاریخ تهران، در کتاب «تاریخ قدیم تهران» دربارهٔ قیمت چلوکباب در قدیم یادآور شده که در سال ۱۲۹۵ «عبدالله بهرامی» معاون اداره امنیه تهران (پلیس امروزی) بیشترین مبلغی را که برای هر وعده چلوکباب پرداخت می‌کرده است، ۴ تا ۵ ریال و در سال ۱۳۲۰ نیز نرخ چلوکباب برای کارکنان روزنامه اطلاعات ۵ ریال بود که شامل کباب برگ بزرگ، کره، ۳۳۰ گرم برنج، پیاز، نان و سماق بوده است و در همان زمان برای کارکنان روزنامه اطلاعات در خیابان خیام تهران، چلوکباب کوبیده پرسی ۴ ریال می‌آورده‌اند.
براساس گزارش‌های متعددی در نشریات قدیمی ازجمله روزنامه‌های کیهان و اطلاعات؛ حوالی سال‌های ۱۳۳۰ تا ۱۳۳۵، یک سیخ کباب کوبیده در تهران، ۵/۳ ریال قیمت داشت، اما در شهرهای دیگر ایران، دو سیخ کباب همراه با نان و گوجه‌فرنگی ۸ ریال بفروش می‌رسید و در صورت سفارش لیموناد یا نوشابه ۴–۲ ریال دیگر نیز به آن اضافه می‌شد که جمعاً ۱۰ تا ۱۲ ریال قیمت تمام‌شده آن بود و فرد با پرداخت ۱۲ ریال می‌توانست یک پرس خوراک کامل بخورد. در سال ۱۳۵۲ قیمت چلوکباب برگ همراه با کره و گوجه‌فرنگی کباب‌شده و پیاز و سماق مبلغ ۶۰ ریال بود و اغلب افرادی که شاغل بودند و نمی‌توانستند به منزل برگردند، چلوکباب می‌خوردند. دانشجویان که درآمد بهتری داشتند، معمولاً جوجه‌کباب سفارش می‌دادند که قیمت آن ۱۲۰ریال بود.
قیمت یک پرس چلوکباب در جنوب تهران، گاهی از این هم کمتر بوده است. به عنوان مثال «جعفر نداف» میدان‌دار قدیمی در میدان تره‌بار قدیمی شوش در بهار ۱۳۵۶ به خبرنگار روزنامه اطلاعات گفته است: «زحمت بارکش‌های میدان زیاد است، اما چلوکباب ۲ تومانی سر ظهر، خستگی آن‌ها را درمی‌آورد.»
چلوکباب و حوادث تاریخی

از گذشته تاکنون، یکی از معروف‌ترین چلوکبابی‌های تهران، چلوکباب شمشیری نام داشت که مالک او حاج‌حسن شمشیری بود. شعبه اصلی آن از دوران قدیم در قسمت شرقی سبزه‌میدان تهران (خیابان بوذرجمهری قدیم) قرار داشت و فعالیتش را از زمان رضاشاه آغاز کرده بود. حاج‌حسن شمشیری از یاران وفادار و حامیان نهضت ملی شدن صنعت نفت ایران توسط دکتر محمد مصدق بود و در آن روزگار (۱۳۲۰) با پرداخت مبلغ یک میلیون ریال (۱۰۰ هزار تومان) که در آن زمان مبلغ زیادی محسوب می‌شد، اوراق قرضه حمایت از ملی شدن صنعت نفت را خریداری کرد و پس از کودتای ۲۸ مرداد نیز دستگیر و روانه زندان و به جزیره خارگ تبعید شد. هم‌زندانی او در خارگ که نامش «کریم کشاورز» بود در خاطرات شخصی‌اش نوشته است که حاج حسن شمشیری متعهد شده بود که بهترین کباب کوبیده و برگ را به هم سلولهایش بدهد که متأسفانه این شانس را نداشت به این گفته‌اش جامه عمل بپوشاند.
دربارهٔ چلوکباب و تأثیر آن در سیاست در تاریخ مطالب گوناگونی یافت می‌شود. در سال ۱۳۲۴ هنگامیکه قیمت «قند وارداتی» از روسیه به دلیل جنگ روسیه و ژاپن بالا رفت، احمدخان علاءالدوله (حاکم تهران و نسقچی مشهور دربار قاجاریه)، «هاشم قندی» و «اسماعیل خان» را احضار کرد و دستور داد آنان را شلاق بزنند، چراکه ایندو که جزء تجار و واردکنندگان قند به ایران بودند، قیمت آن را بالا برده بودند. هنگامیکه می‌خواستند حکم شلاق را اجرا کنند، پسر هاشم قندی پیش علاءالدوله آمد و خواست تا او را به جای پدرش شلاق بزنند و علاءالدوله دستور داد تا او را هم ۵۰۰ ضربه شلاق بزنند. وقتی که زمانِ نهار خوردن فرا رسید، علاءالدوله بلافاصله دستور توقف شلاق زدن را داد و به سه متهم گفت: «هنگام شلاق زدن باید شلاق بخورید و هنگام ناهار باید ناهار بخورید و الان چون چلوکباب حاضر است پس باید چلوکباب بخوریم و بعد از خوراک بقیه شلاقها را باید بخورید».
تاریخچه چلوکباب در خارج ایران

«جواد فریفته»، آشپز مخصوص احمد شاه، هنگامی که حدود ۹۰ سال قبل در پاریس اقامت گزید، نخستین کسی بود که یک چلوکبابی ایرانی را در خارج از کشور دایر نمود که نام آن را «فریفته» گذاشت. همچنین «احمدخان» از ایرانیانی که در آلمان زندگی می‌کردند، در زمان حکومت آدولف هیتلر، یک چلوکبابی تأسیس کرد که نامش را «هیتلر» نهاد و تنها به طرفداران هیتلر و حزب او، خدمات می‌داد.
انواع

چلوکباب به مجموعه چلو و هریک از کباب‌های زیر گفته می‌شود:
کباب برگ - از گوشت فیله و راسته بره با شمایلی استاندارد و قطعاتی منظم.
کباب کوبیده - نوع چرخ شده برگ و ترکیب شده با تخم مرغ وپیاز چرخ شده و جوش شیرین در سیخهائی پهن‌تر.
کباب کنجه یا کباب چنجه - مشابه برگ ولی دیگر قطعاتی منظم ندارد.
شیشلیک - تکه‌های دنده که بصورتی منظم در سیخ قرار می‌گیرند.
کباب سلطانی - ترکیبی از یک سیخ کوبیده و یک سیخ برگ.
در ایتالیا پیتزایی با عنوان پیتزا چلوکباب ارائه می‌گردد.
کباب ایرانی بریانی در ایران
کوفته تبریزی و کباب بناب
کباب ایرانی کباب گوشت و مرغ
چلو کباب سلطانی
برگ، کوبیده و جوجه
زهره هادیانی

زهره هادیانی جغرافی‌دان ایرانی و استادیار دانشگاه سیستان و بلوچستان است. 
او دانش‌آموختهٔ دورهٔ دکتری از دانشگاه شهید بهشتی است. 
هادیانی برای نگارش اثری تحت‌عنوان تعامل فضا، فرهنگ و قدرت در سازمان‌یابی فضای شهر زاهدان (زیر نظر مصطفی مؤمنی) برگزیدهٔ اولِ اولین دورهٔ جشنوارهٔ بین‌المللی فارابی شد.
مردم مالایی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
یک زوج مالایی: یک زوج مالایی
مناطق با جمعیت چشمگیر: مناطق با جمعیت چشمگیر
: مالزی۱۴٬۷۴۹٬۳۷۸ بورنئو: ۲۶۱٬۹۰۲: : مالزی۱۴٬۷۴۹٬۳۷۸ بورنئو: ۲۶۱٬۹۰۲
اندونزی: ۵٬۳۶۵٬۳۹۹
تایلند: ۱٬۹۶۴٬۳۸۴
سنگاپور: ۶۵۳٬۴۴۹
.: .
آفریقای جنوبی: ~۲۰۰٬۰۰۰
 سری لانکا: ۴۰٬۱۸۹
استرالیا: ۳۳٬۱۸۳
بریتانیا: ~۳۳٬۰۰۰
میانمار: ~۲۷٬۰۰۰
مردم مالایی (به مالایی: Orang Melayu) گروهی قومی ساکن در کشور مالزی است. مالایی‌ها عمدتاً ساکن شبه جزیره مالزی، شرق سوماترا و ساحل جزیره بورنئو، و همچنین جزایر کوچکتر که میان این مناطق قرار دارند. این مکانها امروزه بخشی از کشورهای مالزی، اندونزی، سنگاپور، برونئی و جنوب تایلند را شامل می‌شوند.
مجموع گویشوران مالایی در بیش از ۲۵ میلیون نفر می‌باشند که بیش از ۱۴ میلیون نفر از آنان در کشور مالزی زندگی می‌کنند. بیش از ۵ میلیون در اندوزی و نزدیک ۲ میلیون هم در تایلند کنونی ساکن هستند. مردم مالایی به زبان مالایی که یکی از زبانهای جنوب شرقی آسیا محسوب می‌شود، تکلم دارند. مالزی همواره به عنوان یک کشور ساحلی و تجاری با ویژگی‌های فرهنگی خاص شناخته شده است.
از نظر ژنتیکی، زبانی، فرهنگی و اجتماعی تنوع زیادی در میان زیرگروه‌های مالایی وجود دارد که علت اصلی آن صدها سال مهاجرت و جذب قبایل و اقوام سواحل جنوب شرقی آسیا است. از دیدگاه تاریخی مالایی‌ها از مردمان آسترونزیایی مالایی‌زبان و اقوام آسترونزیایی زبانی اشتقاق یافته‌اند که چند پادشاهی و کشور دریایی تجاری را بنا نهادند مثل امپراتوری سریویجایا.
فرهنگ > زبان

زبان مالایی یکی از زبان‌های مهم جهان است که به خانواده زبان‌های آسترونزیایی تعلق دارد. این زبان، زبان رسمی برونئی، مالزی، اندونزی و سنگاپور است. به علاوه در تایلند، جزیره کوکوس، جزیره کریسمس و سری‌لانکا به این زبان سخن گفته می‌شود. این زبان توسط نزدیک به ۳۳ میلیون نفر در مجمع‌الجزایر مالایی استفاده می‌شود و برای ۲۲۰ میلیون نفر یک زبان دوم محسوب می‌شود.
فرهنگ > ادبیات

ادبیات شفاهی و کلاسیک مالایی بسیار غنی است.