stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
بابیه
تقیه و نهان‌زیستی

ازلیان با تقیه و پنهان کردن هویت دینی خود عملاً در جامعه اسلامی حل شدند. میرزا یحیی صبح ازل، چنان‌که خود نگاشته‌است، از سید علی محمد باب دستور داشت تا خود را حفظ کند، حتی اگر هیچ‌کس در جهان به او نگرود. بر همین اساس بود که وی در بغداد مخفیانه می‌زیست و برادرش میرزا حسینعلی، را رابط خود و بابیان قرار داده بود.
به دلیل همین نهان زیستی تلاش‌های سیاسی، فرهنگی فعالان پیرو کتاب بیان در مخالف با حکومت قاجار و تدارک انقلاب مشروطه و تشکیل مدارس از دیده محققان دور مانده‌است.
ملا محمد جعفر کرمانی که از بابیان نخستین بود و پسرش، شیخ احمد روحی، داماد صبح ازل بود، در کرمان، کرسی فقه و اصول داشت و در مسجد خود دفن شد.
ملا محمد جعفر نراقی که از سوی صبح ازل مرجع بابیان کاشان بوددهجی، سیدمهدی. رساله. ص. ۱۸۹. بر فراز منبر به گونه‌ای سخن می‌گفت که مردم او را یک شیعه اثنی عشری راسخ تصور می‌کردند و به هم دین‌های بیانی خود سفارش می‌نمود که در کمال مستوری، سلوک و رفتار نمایند تا منجر به فتنه نباشد. وی از جانب صبح ازل دستور داشت تا همه جا به شکل شیعیان رفتار نماید.شریف کاشانی، شیخ محمد مهدی. تاریخ جعفری. ص. ۲۴.
برادرش ملا محمد تقی نراقی هم که از سوی صبح ازل مرجع بابیان نراق تعیین شده بود، در تهران امام جماعت یکی از مساجد بود.
میرزا نورالله (فرزند صبح ازل) در رشت طبابت می‌کرد و با علمای آنجا مراوده داشت
بابیان گاه ایمان خود را با فرزندان خود در میان نمی‌گذاشتند و تنها در زمان رشد عقلی با ایشان موضوع را مطرح می‌کردند. میرزا مهدی امین (داماد صبح ازل) در شرح حالش نگاشته‌است، زمانی که به سن رشد رسید، دانست که پدرش بابی بوده‌است.
میرزا یحیی دولت‌آبادی، ریاست مدرسه علمیه جلالیه را در دست داشت. مدرسه‌های سادات و ادب را بنیان نهاد. وی در تأسیس مدارس جدید کوشش فراوان نمود و برای آموزش و پرورش در ایران زحمت‌های فراوان کشید که تأسیسات مدارس، مدیریت و نوشتن و نشر کتب درسی ابتدائی از آن جمله هستند. در دوره دوم مجلس از طرف مردم کرمان به مجلس رفت. در دوره پنجم مجدداً نماینده مجلس شد و در همین مجلس یکی از پنج نماینده‌ای بود که با انقراض قاجاریه و پیدایش سلطنت پهلوی، به دلیل واهمه از ایجاد دیکتاتوری جدید مخالفت کرد. در تمام مدتی که در اروپا زندگی می‌کرد سرپرستی محصلین ایرانی آن دوران را از جانب وزارت فرهنگ وقت به عهده داشت.
به‌همراه دیگر مبارزان در مشروطه و ملی کردن نظام ایران قدم‌های فراوان برداشت.
علی‌محمد فره‌وشی که از بابیان (پیرو سید علی محمد باب) دولت‌آباد اصفهان بود. از فعالان سیاسی عصر قاجار بود و در تکاپوهای مشروطه خواهی نیز دست داشت. وی کار خود را در وزارت فرهنگ با سرپرستی دبستان دانش و آموزگاری زبان و ریاضی در مدرسه کمالیه شروع کرد. مترجم همایون سپس به عنوان کارمند وزارت فرهنگ، و در مناصب و مسئولیت‌های مختلف فرهنگی به شهرهای مختلف ایران، همچون کرمان، زنجان، تبریز، ارومیه و اصفهان انتقال یافت و عمدتاً در رده‌های بالای فرهنگ (آموزش و پرورش) شهرستان‌ها و استان‌های مختلف خدمت کرد. وی در دوران خدمت خویش، مدارس بسیاری را در نقاط مختلف ایران تأسیس نمود.
دربارهٔ پیشوایی دوم ازلیان

هادی دولت‌آبادی، که جانشین یحیی صبح ازل نوری (از سوی صبح ازل، ملقب به «اسم‌الله الودود»)) و پیشوای دوم ازلیان (پیشوای سوم بابیه) ایران بود، چند سال پیش از درگذشت صبح ازل، فوت کرد. صبح ازل، پس از مرگ پدر، پسرش میرزا یحیی دولت‌آبادی را به عنوان جانشین خود و رهبر جامعهٔ ازلی گماشت؛ ولی میرزا یحیی، وقت خود را بیشتر، صرف آموزش و ادبیات کرد. دربارهٔ میزان درگیر بودن او در سازمان‌دهی فعالانهٔ ازلیان، شواهد اندکی وجود دارد. میرزا یحیی، مطالب چندانی دربارهٔ موضوعات بابی ننوشت و به جای پذیرش رهبری دینی، نقش یک اصلاحگر سکولار را برگزید. بابیهٔ ازلیه با درگذشت ازلیانی که در انقلاب مشروطه، فعال بودند، وارد رکودی شد که هرگز از آن، التیام نیافت و در دوره‌ای نه چندان طولانی، اثرگذاری خود را از دست داد.
نقش پیروان آئین بیانی درانقلاب مشروطه

میرزا آقاخان کرمانی در ۱۳۰۲ هجری قمری (۱۲۶۳ خورشیدی) با شیخ احمد روحی از کرمان هجرت کرد و به اصفهان رفت. ورود او به اصفهان همراه با تشکیل یک سری جلسات سری و خصوصی شد که بانی آن میرزا هادی دولت‌آبادی نماینده صبح ازل در ایران بود. از دیگر حاضران در این جلسات حاج میرزا نصرالله بهشتی ملقب به ملک المتکلمین و سید جمال الدین واعظ اصفهانی پدر محمدعلی جمال‌زاده بودند.
یحیی دولت‌آبادی در سال ۱۲۴۱ خورشیدی در دولت‌آباد اصفهان به دنیا آمد. پدرش حاج سید میرزا هادی دولت‌آبادی از مجتهدان مؤثر محلی و مشهور به رهبری شاخه ازلی بابیه بود. میرزا هادی، جانشین صبح ازل بود.
وقایع منتهی به انقلاب مشروطه فصل جدیدی در زندگی یحیی دولت‌آبادی و برادر کوچکترش علی محمد گشود. آنان در میان اولین اعضای حلقه‌ای کوچک ولی اثرگذار از معتقدان ازلی بودند که جمال الدین واعظ اصفهانی و ملک المتکلمین را نیز شامل می‌شد. افکار شیخ محمد منشادی یزدی که گفته می‌شد از شاخه ازلی است در او و جمال الدین واعظ اصفهانی و ملک المتکلمین تأثیر داشته‌است. در سال ۱۳۰۹ به تهران آمد و مدرسه‌های سادات و ادب را بنیان نهاد. وی با توجه به تحصیلاتش در مکتب‌خانه‌ها و شناخت آن‌ها از نزدیک، در تأسیس مدارس جدید کوشش فراوان نمود و برای آموزش و پرورش در ایران زحمت‌های فراوان کشید که تأسیسات مدارس، مدیریت و نوشتن و نشر کتب درسی ابتدائی از آن جمله هستند. بعد از خلع محمدعلی شاه در دوره دوم مجلس از طرف مردم کرمان به مجلس رفت. درجنگ اول همانند بسیاری از رجال دیگر کشور مهاجرت کرد. در دوره پنجم مجدداً نماینده مجلس شد و در همین مجلس یکی از پنج نماینده‌ای بود که با انقراض قاجاریه و پیدایش سلطنت پهلوی، به دلیل واهمه از ایجاد دیکتاتوری جدید مخالفت کرد. سال‌ها ساکن اروپا بود و در تمام مدتی که در اروپا زندگی می‌کرد سرپرستی محصلین ایرانی آن دوران را از جانب وزارت فرهنگ وقت به عهده داشت.
در عین حال، خود دولت‌آبادی، انتساب خانواده‌اش را به آئین بابی در کتاب خود رد می‌کند و چون اتهام بابی در آن زمان، مذموم بود، دربار و ظل‌السلطان و روحانیان قشری، آن اتهام را بر ضد آزادی‌خواهان و مشروطه‌طلبان، به کار می‌بردند.
کسروی در کتاب تاریخ مشروطه ایران می‌نویسد: بابیان در جنبش مشروطه در ظاهر، بی‌طرفی می‌نمودند و در نهان، هواخواه محمدعلی میرزا بودند؛ ملایان هوادار استبداد، نام آنان را بر مشروطه‌خواهان گذارده و تکفیر کرده و خون‌هاشان را می‌ریختند.
نام سید جمال الدین واعظ به همراه ملک‌المتکلمین، میرزاجهانگیرخان، سید محمد رضا مساوات در لیست چهار نفری بود که محمدعلی شاه قبل از به توپ بستن مجلس، درخواست تبعید آن‌ها ر ا از ایران کرده بود.
جمال‌الدین واعظ همراه با ملک‌المتکلمین رهبریِ گروه‌های بزرگی از مشروطه‌گرایان را به عهده داشت.
جمال‌الدین واعظ اصفهانی پس از واقعهٔ بمباران مجلس با لباس مبدل و به قصد رفتن به نجف راهی همدان شده و به مظفر الملک که یکی از دوستان وی بود پناهنده گردید ولی وی به او خیانت نموده و او را به بروجرد فرستاد و به دستور محمدعلی‌شاه قاجار توسط حاکم بروجرد در این شهر کشته شد. از جرم‌های او مشارکت در نگارش کتابچه ضد استبدادی «رؤیای صادقه» بود.
جدا شدن بهائیان از بابیان (ازلیان)

مقالهٔ اصلی: انشعاب بابی بهائی
همچنین ببینید: بهائیان ایرانی، بابیان، و ازلیان
پس از تیرباران سید علی‌محمد باب در سال ۱۸۵۰، پیروانش که به «بابی»، مشهور بودند، بر پایهٔ گفتهٔ باب در کتاب بیان، در پی موعود آیین بابی-که در کتاب بیان با عنوان «من یظهره الله» از او شده‌است-می‌گشتند. در سال ۱۸۶۳ بهاءالله، برادر بزرگ‌تر میرزا یحیی نوری، خود را «من‌یظهره‌الله»، موعود کتاب بیان، معرفی کرد؛ بیشتر بابیان به او باورمند شده و بهائی نامیده شدند؛ با این حال، گروه اندکی که به پیروی از میرزا یحیی نوری (معروف به صبح ازل) بابی ماندند، ازلی نام گرفتند. ازلیان با پنهان کردن هویت دینی خود، عملاً در جامعه اسلامی، حل شدند.
صفحه نخست کتاب قیوم الاسماء
محل برگزاری جلسه علما با سید علی محمد باب در تبریز که اکنون به نام مسجد صاحب‌الامر شناخته می‌شود.
بازمانده‌های قلعه چهریق در سال ۲۰۰۸ میلادی که در کنار رودخانه زولا در شهرستان سلماس قرار دارد
بازمانده‌های سنگچین‌های قلعه چهریق (محل زندان سید علی محمد باب) در سال ۱۳۹۰
قرةالعین. او از کسانی بود که در پی ترور نافرجام ناصرالدین شاه، هم‌زمان با کشتار پیروان کتاب بیان در تهران، کشته شد.
میرزا آقاخان کرمانی یکی از نویسندگان کتاب هشت بهشت از پیروان پیشین آیین بیانی (که بعدها دین‌ناباور شد) و داماد صبح ازل بود که به شیوهٔ دردناکی به همراه چند تن از همراهانش کشته شد
شیخ احمد روحی از یاران سید جمال‌الدین و هادی نجم‌آبادی، یکی از نویسندگان کتاب هشت بهشت از پیروان کتاب بیان و داماد میرزا یحیی نوری بود
یحیی دولت‌آبادی از فعالان جنبش مشروطه
ملک المتکلمین از فعالان جنبش مشروطه
حضرموت

مکان
| حضرموت حَضْرَمَوْتُ | حضرموت حَضْرَمَوْتُ |
| --- | --- |
منطقه تاریخی در شبه‌جزیره عربستان: منطقه تاریخی در شبه‌جزیره عربستان
شهر محصور شده قدیمی شبام، یک میراث جهانیSeiyun Palace، یکی از بزرگترین سازه های خشتی جهانمناره al-Muhdhar Mosqueالهجرین، وادی دوعنشهر مکلا، پایتخت حضرموت: شهر محصور شده قدیمی شبام، یک میراث جهانیSeiyun Palace، یکی از بزرگترین سازه های خشتی جهانمناره al-Muhdhar Mosqueالهجرین، وادی دوعنشهر مکلا، پایتخت حضرموت
نقشه حضرموت در شبه‌جزیره عربستان: نقشه حضرموت در شبه‌جزیره عربستان
مختصات: ۱۶° شمالی ۴۹° شرقی﻿ / ﻿۱۶°شمالی ۴۹°شرقی﻿ / 16; 49: مختصات: ۱۶° شمالی ۴۹° شرقی﻿ / ﻿۱۶°شمالی ۴۹°شرقی﻿ / 16; 49
پرجمعیت‌ترین شهرها:  فهرست  مکلا  تریم  سیئون  غیضه  غیضه  صلاله  Al-Wadiah  سیحوت  
فرمانداری‌ها:  فهرست حضرموت (اصلی) شبوه (اصلی) مهره (اصلی) عدن ابین لحج ظفار شروره 
بیشترین ارتفاع (Kawr Saybān): ۶٬۶۹۰ متر (۲۱۹۵۰ فوت)
اهلیت‌نام: حضرمی‌ها
حَضْرَمَوت یکی از مناطق تاریخی جنوب شبه جزیره عربستان است. اهالی حضرموت را حَضرَمی می‌نامند.
به قولی ریشه نام حَضرَموت از حضر (حضور داشتن) و موت (مرگ) است، یعنی جایی که مرگ در آن حضور دارد.
قول دیگری حضرموت را به «حضرموت بن یقطن بن عامر ابن شالخ» نسبت می‌دهد. نخستین پادشاهی که بر حضرموت حکمران بوده است: «صدقی ایل» نامیده می‌شده است. ایشان حکمران حضرموت و دولت معین باهم بوده است. این پادشاه در سال ۱۰۲۰ پیش از میلاد بر این منطقه حاکم بوده است.
شهر شَبوَه مرکز محصول بخور، پایتخت حضرموت بوده است. تمدن این سرزمین در حدود پنج قرن پیش از میلاد شروع و به حدود قرن سوم میلادی ختم می‌شود. آثار و کتیبه‌هایی که در این ناحیه کشف شده نشان می‌دهد که تمدن حضرموت اساساً از تمدن یمن جدا نبوده است. ضمن حفریاتی که در معابد مربوط به قرن سوم و چهارم ق. م شده، مهره‌هایی به دست آمده که شبیه به مهره‌های ایرانی عصر هخامنشی و بعد از آن است. همچنین برخی از دانشمندان معتقداند که تمدن حضرموت و دیگر نقاط جنوب عربستان، به‌طور کلی، در آغاز تحت تأثیر تمدن بین‌النهرین بوده، سپس از قرن اول قبل از میلاد به سمت تمدن‌های حوزه مدیترانه و تمدن ایران متمایل شده است، زیرا روم و یونان و پارس با عربستان جنوبی تبادلات نزدیکی برقرار کرده بودند. چنین به نظر می‌رسد که در دوران ساسانی، خاصه در اواخر این دوران، حضرموت و کِنده نیز مانند یمن کاملاً تحت تسلط شاهنشاهی ایران قرار گرفته بودند. .
جغرافیای حضرموت

در مفهوم تاریخی حَضرَموت نام یک منطقه و حکومت واقع در جنوب شبه‌جزیرهٔ عربستان در امتداد خلیج عدن در دریای عرب، از یمن تا ناحیه ظُفار عمان قرار دارد.
حضرموت از سوی غرب به ربع الخالی می‌پیوندد. به اهالی حضرموت، حَضرَمی گفته می‌شود.
سلطنت حضرموت با دولت معین هم‌عصر و در مملکتی که جنوب سبا و یمن میان ۱۵ و ۱۴ درجه عرض شمالی و ۴۷ و ۵۳ درجه طول شرقی (از گرینویچ) واقع بود.
پایتخت این مملکت شهر شَبوَه مرکز اصلی محصول بخور بود.
آغاز دولت حضرموت را به تحقیق نمی‌توان تعیین کرد ولی ظاهراً در هر حال پیش از تشکیل دولت سبأ ویکی از سه دولت عمده جنوبی بود و با دولت قتبان و دولت معین خاک و ثروت و تمدن و دادوستد آن قطعه را صاحب بودند.
انقراض این دولت در حدود ۳۰۰ میلادی است که همه ممالک یمن جزو یک مملکت بزرگ سبأی و حِمْیَری گردید.
حضرموت هم مانند سبأ و قتبان فرمانروایان کهنه و مکرب و سلاطین داشته است.
نام‌های ۱۸ پادشاه و یک مکرب به دست آمده ولی شگفت اینجاست که حکومت مکرب‌ها در اواخر دولت واقع است.
معینی‌ها و حضرموتی‌ها با همدیگر روابط نژادی و اقتصادی و سیاسی بسیار نزدیک داشته‌اند، و حتی گاهی در تحت سلطنت یک خانواده بوده‌اند ولی وجود این هر یک تمدن مستقل جداگانه داشته است.
شِبام

مقالهٔ اصلی: شبام
شبام یکی از شهرهای تاریخی استان حضرموت است.
کشور یمن از جمله کشورهایی است که آثار تاریخی گوناگونی در باطن خود از دوران بسیار دور نگه داشته است.
از مهم‌ترین آثار این کشور ریشه‌دار، خرابه‌های سد مأرب است که در سال ۱۹۸۶ توسط شیخ زاید بن سلطان آل‌نهیان رئیس در گذشته امارات متحده عربی بازسازی شد و مورد بهره‌برداری کشاورزان یمنی قرار گرفت.
همچنین به کمک مالی امارات متحده عربی نیز برای حفاظت از کنوز یمن السعید و از اهم آثار این کشور که در حال حاضر در دست تنقیب است: عرش بلقیس ملکه سبأ، شهر صرواح، جَوف، أبین شبوه، وادی حضرموت، صَعده، تَعِز، أب، و مناطق دیگری در عَدَن نیز و آثار برجسته آن در دست بررسی است.

وادی حضرموت، یمن
گریگور موشغیان

| گریگور موشغیان | گریگور موشغیان |
| --- | --- |
زادهٔ: ۲۲ ژانویه [سبک قدیمی: ۱۰ ژانویه] ۱۹۰۰ واغارشاپات، فرمانداری ایروان، امپراتوری روسیه
درگذشت: ۷ ژوئن ۱۹۷۱ (۷۱ سال) ایروان، جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان
آرامگاه: آرامستان مرکزی ایروان (توخماخ)
ملیت: ارمنستان
تحصیلات: کاندیدای علوم پزشکی (۱۹۳۷)
محل تحصیل: دانشگاه دولتی ایروان
جوایز:  
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): فیزیولوژی
محل کار: دانشگاه دولتی ایروان
 :  
یادداشت‌ها: یادداشت‌ها
حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی: حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی
گریگور پطروسی موشغیان (ارمنی: Գրիգոր Պետրոսի Մուշեղյան؛  زادهٔ ۱۰ ژانویهٔ ۱۹۰۰ - درگذشته ۷ ژوئن ۱۹۷۱) فیزیولوژیست، استاد دانشگاه اهل ارمنستان بود.
زندگی‌نامه

وی در ۲۲ ژانویه [سبک قدیمی: ۱۰ ژانویه] ۱۹۰۰ در واغارشاپات به دنیا آمد. تیگران موشغیان برادر وی بود. وی از دانشکده پزشکی دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۲۷) فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار و دانشمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۷) شده است. وی در ۷ ژوئن ۱۹۷۱ در سن ۷۱ سالگی در ایروان درگذشت
و در آرامستان مرکزی ایروان (توخماخ) به خاک سپرده شد.
یادداشت

↑  բժշկական գիտությունների թեկնածու
گلوله برفی (کنش جنسی)

گلوله برفی
گلوله برفی
گلوله برفی (به انگلیسی: snow balling) عملی جنسی در بین انسان‌هاست که در آن مرد یا زن منی شریک جنسی خود را به دهان خود می‌برد و آن را طی معمولاً یک بوسه به دهان شریک خود انتقال می‌دهد. این اصطلاح در اصل فقط توسط مردان همجنسگرا و دوجنس‌گرا استفاده می‌شد. محققانی که در سال ۲۰۰۴ بیش از ۱۲۰۰ مرد همجنسگرا یا دوجنسگرا را در رویدادهای جامعه دگرباشان جنسی نیویورک مورد بررسی قرار دادند، دریافتند که حدود ۲۰ درصد از آنان حداقل یک بار درگیر گلوله برفی بوده‌اند.
این عمل در بین دگرجنسگرایان معمولاً به این صورت است که مرد منی خود را به صورت زن می‌پاشد و زن آن را به دهان مرد برمی‌گرداند. در میان همجنسگرایان مرد، معمولاً فرد منی خود را با مرد دیگر با بوسه یا آب دهان به اشتراک می‌گذارد و معمولاً سپس آن را می‌بلعد. در میان دوجنسگرایان معمولاً چندین زن منی یک مرد یا چندین مرد را در بین خود به اشتراک می‌گذارند.
ولادیمیرر زابرودسکی

ولادیمیرر زابرودسکی (چکی: Vladimír Zábrodský؛ ۷ مارس ۱۹۲۳ – ۲۰ مارس ۲۰۲۰) تنیس‌باز و بازیکن هاکی روی یخ اهل چکسلواکی بود.
دانیله پدرلی

| اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی | اطلاعات شخصی |
| --- | --- | --- | --- |
زادروز:  ۱۶ مهٔ ۱۹۸۸ ‏(۳۶ سال)
زادگاه:  فیویتسانو
قد:  ۱٫۸۲ متر (۵ فوت ۱۱ ۱⁄۲ اینچ)
پست:  مدافع، هافبک
اطلاعات باشگاهی: اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی:  سانسپولکرو
باشگاه‌های جوانان: باشگاه‌های جوانان
۱۹۹۵–۲۰۰۰:  فیویززن
۲۰۰۰–۲۰۰۳:  FoCe Vara
۲۰۰۳–۲۰۰۷:  باشگاه فوتبال اسپتزیا
۲۰۰۷:  ← تیم جوانان اینتر میلان (قرضی)
۲۰۰۷–۲۰۰۸:  Internazionale
باشگاه‌های حرفه‌ای*: باشگاه‌های حرفه‌ای*
| سال‌ها |  باشگاه‌ها |  بازی† |  (گل)† |
| ۲۰۰۷–۲۰۱۱ |  باشگاه فوتبال اینتر میلان |  ۰ |  (۰) |
| ۲۰۰۸–۲۰۰۹ |  ← Treviso (قرضی) |  ۱۴ |  (۰) |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۰ |  ← باشگاه فوتبال چزنا (قرضی) |  ۱۹ |  (۰) |
| ۲۰۱۰–۲۰۱۱ |  ← باشگاه فوتبال اسپتزیا (قرضی) |  ۲۵ |  (۱) |
| ۲۰۱۱–۲۰۱۲ |  باشگاه فوتبال اسپتزیا |  ۱۱ |  (۰) |
| ۲۰۱۲ |  Carrarese |  ۱۵ |  (۰) |
| ۲۰۱۳ |  باشگاه فوتبال پیزا |  ۱۲ |  (۰) |
| ۲۰۱۳–۲۰۱۴ |  باشگاه فوتبال ویرتوس انتلا |  ۱۸ |  (۰) |
| ۲۰۱۴–۲۰۱۵ |  باشگاه ورزشی اولیاننسه |  ۳۵ |  (۲) |
| ۲۰۱۵–۲۰۱۶ |  Ancona |  ۲۷ |  (۴) |
| ۲۰۱۶–۲۰۱۷ |  باشگاه فوتبال رجانا |  ۷ |  (۰) |
| ۲۰۱۷–۲۰۱۹ |  Gubbio |  ۳۹ |  (۰) |
| ۲۰۱۹–۲۰۲۰ |  Vis Pesaro |  ۱۸ |  (۰) |
| ۲۰۲۰ |  Pianese |  ۴ |  (۰) |
| ۲۰۲۰– |  Sansepolcro |  ۰ |  (۰) |
 تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۳ فوریه ۲۰۲۰. :  تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۳ فوریه ۲۰۲۰. 
دانیله پدرلی (انگلیسی: Daniele Pedrelli؛ زادهٔ ۱۶ مهٔ ۱۹۸۸) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اینتر میلان، باشگاه فوتبال اسپتزیا، باشگاه ورزشی اولیاننسه، باشگاه فوتبال ویرتوس انتلا، باشگاه فوتبال پیزا و باشگاه فوتبال چزنا اشاره کرد.
پیر موزی

پیر موزی (انگلیسی: Pierre Musy؛ ۲۵ اوت ۱۹۱۰ – ۲۱ نوامبر ۱۹۹۰) ورزشکار بابسلد اهل سوئیس بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده‌است.
جوجوتسو

تمرین جوجیتسو در یک مدرسهٔ کشاورزی ژاپن در حدود ۱۹۲۰ میلادی
جوجیتسو (به ژاپنی: 柔術 بشنویدپرونده:Ja-Jujutsu.oga)، یک ورزش رزمی ژاپنی است که بر مبارزه از فاصلهٔ نزدیک یا یک رقیب مسلح یا غیرمسلح تأکید دارد.
تفاوت این رشته با جودو در این است که در جوجیتسو، ضربه زدن با دست و پا به صورت کنترلی به حریف آزاد است.
معنا

جیو به معنی نرم یا منعطف و جیتسو به معنی هنر یا تکنیک است و کلمه «جوجیتسو» به استفاده از نیروی حریف علیه خودش اشاره دارد.
روش

این روش رزمی برای مبارزه افراد عادی با سامورایی‌ها دوران حکومت فئودالی ژاپن و تکامل یافته است. درنتیجه در این هنر رزمی، روش مبارزهٔ یک شخص بدون سلاح یا دارای یک سلاح کوتاه با یک حریف مسلح و زره‌پوش، آموزش داده می‌شود. از آنجا که حملهٔ مستقیم به یک حریف زره‌پوش به بی‌فایده است، مبارزان بایستی از روش‌هایی چون فنون گرفتنی، پرتابی و قفل مفصل برای خنثی کردن نیروی حریف استفاده کنند و این تکنیک‌ها بر مبنای استفاده از انرژی حریف علیه خودش طراحی شده‌اند.
«جوجیتسو» را به نوعی مادر همه ورزش‌های ژاپنی می‌دانند که با تفکیک هر یک از فنون و ضربات، ورزش جدیدی را متولد کردند. جوجیتسو در ابتدا به هیچ غیر ژاپنی آموزش نمی‌دادند، اما با گسترش آن دیگر افراد کشورها هم به جوجیتسو روی آوردند.
انواع

انواع متفاوتی از این هنر رزمی در باشگاه‌های جوجیتسو (ریو) آموزش داده می‌شوند. جوجیتسو تقریباً تمامی انواع فنون رزمی (فنون پرتابی، تله‌ای، قفل مفصل، گرفتن، و ضربات دست و پا) را در بر می‌گیرد. بسیاری از این باشگاه‌ها به آموزش استفاده از سلاح نیز اقدام می‌کنند.
جوجیتسو ژاپنی، برزیلی، گریسی و آمریکایی از انواع این هنر رزمی هستند که آموزش داده می‌شود.
«جوجیتسو» امروزه هم در شکل سنتی خود و هم در اشکال ورزشی مدرن تمرین می‌شود. جودو یکی از ورزش‌های المپیکی است که در اوایل قرن ۱۹ توسط جیگارو کانو ابداع شد جودو بهبود یافته و علمی شده جوجیتسو است. سامبو و جوجیتسو برزیلی هم رشته‌های دیگری هستند که بر مبنای انواع اولیه جودو تکامل یافته‌اند. رشته‌های رزمی ژاپنی آیکیدو و کره‌ای هاپکیدو از دیگر رشته‌های رزمی هستند که بر مبنای جوجیتسو پایه‌گذاری شده‌اند.
جوجیتسو زیر شاخه‌های زیادی دارد مانند:هاپکیدو، آیکیدو، کیک بوکسینگ، کشتی، کاراته، دو میدانی، جودو و… تمامی این ورزش‌هایی که گفتیم تمام آنها فقط قسمت کوچکی از جوجیتسو را بیان می‌کنند برای مثال کیک بوکسینگ:ورزش کیک بوکسینگ یک هنر رزمی است که به زدن حریف با استفاده از اپرگاد، سوکی و هوک اشاره دارد و در این ورزش ضربه از کمر به پایین ممنوع می‌باشد. این در حالی است که سالها پیش در جوجیتسو ژاپنی چنین ضرباتی را داشتیم. به عبارت دیگر ورزش‌هایی که هدف آنها تعیلم یک بخش خاص از جوجیتسو است اگرچه یک ورزش و هنر رزمی مستقل هستند اما شاخه اصلی آنها به هنر رزمی جوجیتسو برمی‌گردد.
فدراسیون بین‌المللی جوجیتسو

فدراسیون بین‌المللی جوجیتسو (JJIF) نام دارد که به عنوان عضوی از اتحادیه جهانی فدراسیون‌های ورزشی (GAISF) و انجمن بین‌المللی بازیهای جهانی (IWGA) نمایندگی جوجوتسو حرفه‌ای در سراسر جهان را بر عهده دارد. جوجیتسو تحت قوانین JJIF بخشی از بازیهای جهانی والمپیک هنرهای رزمی جهان است و فدراسیون بین‌المللی جوجیتسو (jjif) تنها مرجع معتبر جوجیتسو در سطح جهان می‌باشد.
جوجیتسو در ایران

اولین مدال جهانی تاریخ ورزش جوجیتسو ایران در سال ۲۰۰۲ توسط علیرضا داودی در مسابقات جهانی جوجیتسو در کشور اروگوئه به‌دست آمد. این مدال برنز همچنین اولین مدال جهانی کسب شده در بین تمامی کشورهای آسیایی در رشته جوجیتسو محسوب می‌گردد. کسب اولین مدال در بخش بانوان نیز توسط خانم ها ندا شهشهانی، زهرا سلیمانی و الهه ایازی در مسابقات آسیایی 2008 به میزبانی کشور ازبکستان بود که تیم ایران از طرف فدراسیون ورزش های رزمی به این مسابقات اعزام گردید و موفق به کسب مقام قهرمانی تیمی آسیا گردید.
سامورایی در زره کامل
محمد مصدق
تولد و اوایل زندگی

محمد مصدق در ۲۶ خرداد ۱۲۶۱ در محلهٔ سنگلج تهران به دنیا آمد. در این مورد باید توجه کرد که مطابق با شناسنامه زادروز او ۲۹ اردیبهشت سال ۱۲۵۸ شمسی است. اما بر اساس نوشته مصدق در کتاب خاطرات و تألمات مصدق، ۲۶ خرداد ۱۲۶۱ زادروز او می‌باشد. پدرش میرزا هدایت‌الله، وزیر دفتر ناصرالدین‌شاه، از نوادگان میرزا محسن آشتیانی و از رجال متجدد روزگار و اطرافیان میرزا تقی خان امیرکبیر بود. مادر محمد مصدق ملک تاج خانم نجم‌السلطنه دختر شاهزاده فیروز میرزا نصرت‌الدوله و نوهٔ عباس میرزا ولیعهد بود که موقوفه بیمارستان نجمیهٔ تهران را بنا نهاد.
تولد و اوایل زندگی > ازدواج و خانواده

در سال ۱۲۸۰، مصدق ۱۹ ساله با زهرا دختر میرزا زین‌العابدین تهرانی، سومین امام جمعه تهران، ازدواج کرد. زهرا ابتدا ملقب به شمس‌السلطنه بود. پس از مرگ مادرش که دختر ناصرالدین شاه بود و لقب ضیاءالسلطنه داشت، این لقب به زهرا داده شد. ازدواج این دو ۶۴ سال تا پایان زندگانی‌شان ادامه یافت. ضیاءالسلطنه در سال ۱۳۴۲ بر اثر ابتلا به ذات الریه در بیمارستان نجمیه تهران درگذشت.
این زوج صاحب سه فرزند دختر و چهار فرزند پسر شدند که دو تن از فرزندان به نام‌های محمود و یحیی در کودکی درگذشتند و دو فرزند پسر به نام‌های احمد و غلامحسین و سه دختر به نام‌های منصوره و ضیاء اشرف و خدیجه باقی ماندند.
رسیدن به شغل مستوفی

در۱۶ اسفند ۱۲۶۴، پدربزرگ مادری مصدق، شاهزاده فیروز میرزا نصرت‌الدوله درگذشت. چنان‌که در آن دوره مرسوم بود، هرگاه یکی از حقوق‌بگیران دولت در می‌گذشت، یک سوم حقوق او به بازماندگان می‌رسید و به همین سبب یک سوم حقوق ۱۲۰ تومانی وی به فرزندانش از جمله عبدالحسین میرزا سالار لشکر (بعداً معروف به فرمانفرما)، خانم سرورالسلطنه (بعدها ملقب به حضرت علیا) و خانم نجم‌السلطنه تعلق گرفت. در سال ۱۲۷۰، پدر مصدق از ناصرالدین شاه درخواست کرد که میرزا محمد (مصدق) ۹ ساله در ردیف مستوفیان زبردست قرار گیرد و در فهرست حقوق‌بگیران درآید و ناصرالدین‌شاه پذیرفت. در شهریور ۱۲۷۱، پدر میرزا محمد درگذشت. پس از درگذشت پدر به رسم زمامداری آن زمان، محمد به تصدی استیفای خراسان رسید که وظائف رسیدگی به کلیه حساب‌های ایالات یا ولایات مربوط و دستورالعمل‌های امور مالی را برعهده داشت. او ابتدا از سررشته‌داران راهنمایی گرفت ولی خیلی زود بر امور مسلط شد و در ردیف مستوفیان کارآمد قرار گرفت.
به نوشته مصدق:
«هیچ حقوقی یا اضافه‌حقوقی داده نمی‌شد مگر این‌که پیشتر محل آن تعیین شده‌باشد و محل حقوق جدید به این روش معمولاً یک سوم متوفیات بود. به‌این طریق که هر کسی از دنیا می‌رفت اگر وارثی داشت یک سوم از حقوق او و الا تمام آن در اختیار دولت قرار می‌گرفت که به هر کس می‌خواست می‌داد…»
پسر بزرگ میرزا هدایت‌الله از خواهر میرزا یوسف آشتیانی، میرزا محمد حسین نام داشت که سال‌ها به علت بیماری میرزا هدایت‌الله وزارت دفتر استیفا را عهده‌دار بود و با فوت پدر رسماً به این سمت منصوب شد. میرزا علی و میرزا محمد، پسران دیگر میرزا هدایت‌الله به ترتیب موثق‌السلطنه و مصدق‌السلطنه لقب گرفتند. در همین زمان یک سوم حقوق دوران خدمت میرزا هدایت‌الله وزیر دفتر بین بازماندگانش تقسیم شد و قسمتی هم به مصدق‌السلطنه رسید.
از ۱۶ دی ۱۲۷۳ تا ۸ اردیبهشت ۱۲۷۴، ولیعهد مظفرالدین میرزا (مظفرالدین‌شاه آینده) که به‌رسم معمول دورهٔ قاجار، فرمانروای آذربایجان بود و در تبریز زندگی می‌کرد به همراه اطرافیان به تهران سفر کرد و این ۱۱۲ روز را در منزل داماد خود عبدالحسین میرزا فرمانفرما (دایی مصدق) به سر برد. نجم‌السلطنه با فضل‌الله خان وکیل‌الملک منشی باشی ولیعهد ازدواج کرد و در بهار ۱۲۷۳ خورشیدی به همراه شوهر خود و مصدق از تهران به تبریز جابه‌جا شد. مصدق بیش از یک سال در تبریز زندگی کرد و آشنایی او به ترکی آذری در این دوران بود.
در سال ۱۲۷۵ مظفرالدین میرزا پس از به قتل رسیدن پدرش ناصرالدین‌شاه، تاجگذاری کرد. پس از این ماجرا تمامی افرادی که در دربار ولیعهد در تبریز بودند به تهران نقل مکان کردند. عبدالحسین میرزا فرمانفرما علیه علی اصغر خان اتابک، اتابک اعظم نخست‌وزیر، توطئه کرد و چهار ماه پس از به تخت نشستن مظفرالدین‌شاه با دسیسه اتابک را کنار زدند و پس از آن، کشور بدون صدر اعظم و با زعامت چهار وزیر به شمول وزیر داخله مخبرالدوله؛ وزیر جنگ فرمانفرما؛ وزیر خارجه مشیرالدوله؛ و وزیر مالیه نظام‌الملک اداره شد و میرزا فضل‌الله خان وکیل‌الملک، منشی مخصوص شاه، فرمان استیفای خراسان را به نام میرزا محمد خان مصدق‌السلطنه صادر کرد.
رسیدن به شغل مستوفی > رها کردن شغل مستوفی

در ایران عهد قاجار، انقلاب مشروطه موجب تغییر کلیه ارکان حکومتی و ایجاد نهادهای نوین به جای دوایر سنتی از جمله دیوان استیفا شد. مصدق نیز از مستوفی‌گری استعفا داد.
مصدق به دو علت برای استعفای خود اشاره کرده است: یکی اینکه علی‌رغم احساس رضایت در سال‌های نخستین این مسؤولیت، به کسب دانسته‌ها بیش از آنچه در مکتب‌خانه‌های فراگیر درس داده می‌شد، گرایش داشت و در این میان ماجرای گله مندی یکی از ارباب رجوع که به گفته مصدق “حقوقی در حقش برقرار شده و از تأدیهٔ رسوم معمول خودداری می‌کرد… ” بهانه‌ای به دست امین‌السلطان اتابک اعظم صدراعظم دوران ناصری و مظفری داد تا ناراحتی درونی خود را نسبت به مصدق که می‌اندیشید با مخالفان صدراعظم ارتباط دارد، آشکار ساخته، تصمیم به برکناری او بگیرد، کاری که در عمل رخ نداد. این جریان منجر به این شد که مصدق در خانه گوشه نشینی کند و روانهٔ مدرسهٔ تازه تأسیس شدهٔ علوم سیاسی آن دوره گردید؛ ولی به علت ممنوعیت تحصیل مستخدمان دولت، در خانه به مطالعهٔ خصوصی پرداخت و از اساتیدی مانند محمدعلی کاشانی، میرزا عبدالرزاق خان یغابری، میرزا غلامحسین‌خان رهنما و میرزا جوادخان قریب (دیپلم مدرسهٔ سیاسی و ناظم مدرسهٔ آلمانی) بهره برد.
دلیل دیگری که مصدق برای رها کردن کارش برمی‌شمرد این است:
یکی این بودکه از مسؤولیت کاری که داشتم خود را رها کنم تا بهتر بتوانم تحصیل کنم و دیگر اینکه چون تبلیغات علیه مستوفیان روز به روز بیشتر می‌شد. من خود را از جرگهٔ آنان خارج نمایم و علت فراوانی تبلیغات این بود که بعد از مشروطه این اندیشه در جامعه قوت گرفت که تجدید رژیم مستلزم تشکیلات نو است؛ کارمندان پیشین باید از کار خارج شوند و جای خود را به چهره‌های جدید بسپارند