پرنده سیاه (کار اجباری)
فیجی > پس از الحاق (۱۸۷۵ تا ۱۹۱۱)

بریتانیا فیجی را در اکتبر ۱۸۷۴ ضمیمه کرد و تجارت نیروی کار در جزایر اقیانوس آرام مانند قبل ادامه یافت. در سال۱۸۷۵، سالاپیدمی فاجعه بار سرخک، سر ویلیام مک گرگور، افسر ارشد پزشکی فیجی، نرخ مرگ و میر را ۵۴۰ نفر از هر ۱۰۰۰ کارگر جزیره ای ذکر کرد. فرماندار فیجی ،سر آرتور گوردون، نه تنها خرید نیروی کار کاناکا را تأیید کرد، بلکه سازمان دهنده فعال در طرح توسعه آن شد تا شامل واردات انبوه کارگران موسوم به کولی از هند شود. تأسیس کمیسیون عالی اقیانوس آرام غربی در سال۱۸۷۷، که در فیجی مستقر بود، با برقراری اقتدار بریتانیا بر اکثر مردم ساکن در ملانزی، تجارت را مشروعیت بیشتری بخشید.
خشونت و آدم‌ربایی با کاپیتان هادوک از ماریون رنیکه به مردم در ماکیرا تیراندازی کرد و روستاهای آنها را به آتش کشید ادامه یافت.کاپیتان جان دالی از هیدر بل به جرم آدم‌ربایی محکوم شد و به زندان افتاد اما به زودی اجازه یافت فیجی را ترک کند و به سیدنی بازگردد.همچنان مرگ و میرهای زیادی در کشتی‌های پرنده سیاه که به مقصد فیجی می‌رفتند رخ می‌داد، که شاید بدترین نمونه از این دوره آن چیزی باشد که در استانلیرخ داد. این کشتی توسط دولت مستعمره بریتانیا درفیجی اجاره شد تا شش سفر دریایی را برای استخدام در بازارکار فیجی انجام دهد. کاپیتان جیمز لینچ فرماندهی آن را برعهده داشت و در یکی از این سفرها دستور داد ۱۵۰نیروی استخدام شده را در مدت طولانی طوفان درانبارکشتی حبس کنند. تا زمانی که کشتی به لووکا رسید، حدود پنجاه جزیره‌نشین براثرخفگی وبی‌توجهی جان باختند.انتظار می‌رفت ده نفر دیگر که در بیمارستان بستری شده بودند بمیرند. کاپیتان لینچ و خدمه استنلی به خاطر این فاجعه با هیچ اتهامی مواجه نشدند و به زودی دوباره در دریا بودند تابرای دولت نیرو استخدام کنند.
این تضاد همراه با رقابت برای نیروی کار ساکنان جزایر اقیانوس آرام از کوئینزلند، استخدام نیروی کافی برای مزارع فیجی را دشوار کرد. از سال۱۸۷۹ با ورود لئونیداس،انتقال کارگران هندی به فیجی آغاز شد. با این حال، این کارگران (کولی) گران‌تر بودند و بازار کارگران جزیره‌ای پرنده سیاه در بیشتر سال‌های دهه۱۸۸۰ قوی باقی ماند. در سال۱۸۸۲، جستجو برای منابع جدید نیروی کار جزیره ای ابتدا به جزایر لاین و سپس به بریتانیای جدید و ایرلند جدید گسترش یافت. نرخ بسیار بالای مرگ و میر ساکنان جزیره لاین که برای بازار فیجی گرفته شد، به سرعت ممنوعیت بردن مردم از آنجا را مجبور کرد. اگرچه میزان مرگ و میر افراد استخدام شده از بریتانیای جدید و ایرلند جدید نیز بالا بود، تجارت انسان از این جزایر ادامه یافت. شرکت تصفیه شکر استعماری در این زمان سرمایه‌گذاری‌های عمده ای را در صنعت شکر فیجی انجام داد و بیشتر نیروی کار توسط کارگران بریتانیای جدید تأمین می‌شد. بسیاری از نیروهای استخدام شده از این جزیره در کشتی کارگری ارباب جزیره‌ها در کارخانه قند CSR در ناوسوری مشغول به کار شدند. گزارش کار فیجی برای سال‌های ۱۸۷۸ تا ۱۸۸۲ نشان داد که ۱۸ کشتی در تجارت مشغول بودند و ۷۱۳۷جزیره‌نشین را استخدام می‌کردند که ۱۲۷۰ نفر یا نزدیک به ۲۰درصد از این افراد در فیجی جان خود را از دست دادند. کشتی‌های ثبت شده در فیجی که در این مرحله تجارت داشتند شامل Winifred ,Meg Merrilies ,Dauntless و Ovalau بودند.
در سال۱۸۹۰، تعداد کارگران ملانزیایی در ترجیح کارگران هندی وارداتی کاهش یافت، اما آنها همچنان در مکان‌هایی مانند کارخانه‌های قند و بنادر استخدام می‌شدند. در سال۱۹۰۱، فروش ساکنان جزیره در فیجی به قیمت هر نفر ۱۵ پوند ادامه یافت و تنها در سال۱۹۰۲ بود که سیستمی برای پرداخت مستقیم دستمزدهای نقدی ماهانه به کارگران پیشنهاد شد. هنگامی که کارگران جزیره ای در سال۱۹۰۶ از کوئینزلند اخراج شدند، حدود ۳۵۰ نفر به مزارع فیجی منتقل شدند. پس از پایان سیستم استخدام در سال۱۹۱۱، کسانی که در فیجی ماندند در مناطقی مانند منطقه اطراف سووا ساکن شدند. نوادگان چندفرهنگی آن‌ها به عنوان یک جامعه متمایز شناخته می‌شوند، اما برای خارجی‌ها، زبان و فرهنگ آن‌ها را نمی‌توان از بومی‌های فیجی متمایز کرد. نوادگان ساکنان جزیره سلیمان برای دفاع از حق خود برای سکونتگاه‌های سنتی در فیجی ادعای زمین کرده‌اند. یک گروه ساکن در Tamavua-i-Wai در فیجی در ۱ فوریه ۲۰۰۷ حکم دادگاه عالی را به نفع خود دریافت کردند. دادگاه مطالبه کلیسای ادونتیست روز هفتم را برای وادار کردن ساکنان جزیره به تخلیه زمینی که هفتاد سالدر آن زندگی می‌کردند، رد کرد.