stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
فلچر بورون

| فلچر بورون | فلچر بورون |
| --- | --- |
شهردار بورون در یک جشن سینکو دی مایو در ۱۹۵۲ میلادی: شهردار بورون در یک جشن سینکو دی مایو در ۱۹۵۲ میلادی
۳۵مین شهردار لس آنجلس: ۳۵مین شهردار لس آنجلس
دوره مسئولیت ۲۶ سپتامبر ۱۹۳۸ – ۱ ژوئیه ۱۹۵۳: دوره مسئولیت ۲۶ سپتامبر ۱۹۳۸ – ۱ ژوئیه ۱۹۵۳
پس از: Frank L. Shaw
پیش از: Norris Poulson
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۳ اوت ۱۸۸۷ پووی، کالیفرنیا،  U.S.
درگذشته: ۱۱ سپتامبر ۱۹۶۸ (۸۱ سال) لس آنجلس،  U.S.
آرامگاه: قبرستان پارک اینگلوود
حزب سیاسی: جمهوری‌خواه
همسر(ان): آیرن مارتین (ا. ۱۹۲۲–۱۹۶۱) آلباین نورتون (ا. ۱۹۶۱)
فرزندان: ۱
خدمات نظامی: خدمات نظامی
وفاداری:  ایالات متحده آمریکا
خدمت/شاخه:  ارتش ایالات متحده آمریکا
سال‌های خدمت: ۱۹۱۷–۱۹۱۹
یگان: توپخانهٔ میدان ۱۴م اطلاعات نظامی
جنگ‌ها/عملیات‌: جنگ جهانی اول
فلچر بورون (Fletcher Bowron)‏ (۱۳ اوت ۱۸۸۷–۱۱ سپتامبر ۱۹۶۸)، حقوقدان، قاضی و سیاستمدار آمریکایی بود. از ۲۶ سپتامبر سال ۱۹۳۸ الی ۳۰ ژوئن سال ۱۹۵۳، سی و پنجمین شهردار شهر لس آنجلس ایالت کالیفرنیا بود. وی شهر دار با طولانی‌ترین دورهٔ خدمت در وقت خود و دومین شهر دار با طولانی‌ترین دورهٔ خدمت پس از شهردار تام برادلی بود که ریاست رونق پس از جنگ و رشد خیلی زیاد جمعیت را به‌عهده داشت و آزادراه‌های را برای کنترل آن‌ها، ساخت.
زندگی و حرفه

بورون، کوچک‌ترین فرزند از جملهٔ سه فرزند خانواده، در شهر پووی ایالت کالیفرنیا متولد شد. والدین یانکی یا اهل شمالی بورون که از غرب میانه مهاجرت کرده بودند، بورون را به مدرسهٔ لس آنجلس فرستادند که در سال ۱۹۰۴ از این مدرسه فارغ شد. در سال ۱۹۰۷ در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، دانشگاهی که دو برادرش از آن فارغ شده بودند، به دروس آغاز نمود و سپس دو سال بعد در دانشکدهٔ حقوق دانشگاه جن ونبی ثبت نام کرد و در آنجا عضو اتحادیه برادری شد. بورون دانشکده حقوق را رها کرد و در روزنامه‌های سان فرانسیسکو در اوکلند و لس آنجلس، گزارشگر شد و بر گزارش‌های شهرداری و دادگاه در شهر دومی کار می‌کرد. بورون بالاخره در سال ۱۹۱۷ به کانون وکلاء پذیرفته شد.
بورون به‌مجرد ورود ایالات متحده در جنگ اول جهانی در سال ۱۹۱۷، در ارتش برای سربازی نام‌نویسی کرد و قبل از انتقال به لشکر اطلاعات نظامی، در هنگ چهاردهم توپ‌خانه خدمت کرد. پس از برگشت از جنگ، قبل از ازدواج با آرین مارتین در سال ۱۹۲۲، یکبار دیگر به وکالت پرداخت. سال بعد نائب کمیسر شرکت‌های دولتی تعیین شد. کار وی در این مقام، مورد توجه فرند ریچاردسن، فرماندار کالیفرنیا قرار گرفت و وی بورون را در سال ۱۹۲۵ دبیر اجرایی استخدام نمود و سپس در سال ۱۹۲۶ در دادگاه عالی منصوب کرد.
بورون در نخستین دور تصدیش به عنوان قاضی دادگاه عالی که مدت ۱۲ طول کشید، نخستین حقوق‌دانی در ساحل غربی بود که از سیستم تقویم قبل از محاکمه، استفاده نمود.
زندگی و حرفه > شهردار

بورون بعدها در پی فساد ناشی از دولت قبلی فرانک ال. شاور، در یک تکت انتخاباتی ائتلافی در سال ۱۹۳۸، شهردار لس آنجلس انتخاب شد و برعکس شهردار قبلی شهرت قانونی بودن را کسب نمود. این کار بخشی از اقداماتی بود که آنرا احیای اصلاحات شهری لس آنجلس نام‌گذاری کرد.
در جریان جنگ، صنایع بسیار بزرگ دفاعی در لس آنجلس خیلی زیاد رشد کرد. بورون پس از جنگ به ساخت فرودگاه بین‌المللی لس آنجلس و فاز نخست سیستم شاهراه بزرگ آغاز کرد. بورون صد میلیون دلار را برای ساخت و ساز ۱۰٬۰۰۰ واحد مسکن از ادارهٔ مسکن فدرال بدست آورد. به عنوان رئیس انجمن شهرداری‌های آمریکا، به نمایندگی از ۹۵۰۰ شهر رهبر شهردارهای ایالات در مراودات با دولت فدرال بود. یکی از اولویت‌های اصلی و عمده، از بین بردن جرایم سازمان‌یافته از ادارت پلیس بود. بورون افسران زیادی را مجبور به استعفا ساخت و از تبدیل شدن لس آنجلس به یک شهر بی قانون جلوگیری نمود. بورون با تکت‌های ائتلافی بدون طرفدار وارد رقابت‌های انتخاباتی شد اما محبوبیت وی در دوره چهارم کاهش یافت. کمیتهٔ شهروندان لس آنجلس خواستار احضار وی در کمیته شد و ادعا کرد که بورون مسئول مالیات گزاف و ادامه فساد پلیس است. در سال ۱۹۵۲ در مرحلهٔ مقدماتی انتخابات جمهوری‌خواهان، نامزدی مجدد خود را به نوریس پولسون، مخالف محافظه کار مسکن عمومی، باخت.
بورون در جریان جنگ دوم جهانی خدمت کرد و بویژه از اخراج آمریکایی‌های ژاپنی‌الاصل از کالیفرنیا و متعاقباً توقیف آن‌ها حمایت کرد. بورون در سال ۱۹۴۲ آرام آرام درخواست نمود تا آمریکایی‌های ژاپنی‌الاصل دور از ساحل جابجا ساخته شوند و در اردوگاه‌های مزارع به کار گماشته شوند. وی تمامی کارمندان آمریکایی‌های ژاپنی‌الاصل را به مرخصی مجبور ساخت و تبلیغاتی را به‌منظور هدف قرار دادن مردم ژاپنی‌تبار در جریان انداخت. در ماه فوریه در برنامه رادیویی خود که در سالروز تولد آبراهام لینکلن در حمایت از اردوگاه‌ها ارائه می‌کرد، بر توقیف اصرار کرد: «ذره‌ای شک وجود ندارد اما لینکلن مرد متین که یادش را با احترام تقریباً قدیس مئابانه می‌گیریم، کار کوچکی برای گردآوری ژاپنی‌ها و جابجاسازی آن‌ها در جاییکه آنها ضرر نرسانند، انجام داد». وی با بیان این‌که «کسانی که در خاک آمریکا به دنیا آمده‌اند، وفاداری مخفیانه به امپراطوری ژاپن دارند» به سخنان خود ادامه داد. بورون همچنین در تصویب اصلاحیهٔ قانون اساسی تلاش ورزید که بر مبنای آن ژاپنی‌های آمریکایی الاصل در صورت داشتن تابعیت دوگانه ایالات متحده – ژاپن یا در صورتی‌که والدین شان واجد شرایط شهروندی ایالات متحده نمی‌بود، از حقوق شهروندی محروم می‌شدند. علاوه بر این، پیشنهاد کرد که دولت اجازه داشته باشد تا قسمت‌های از قانون خدمات انتخابی را نادیده بگیرد و آمریکایی‌های ژاپنی‌الاصل شامل زنان، به استثنای اشخاص زیر سن یا آنهایی که به اساس وضعیت جسمانی مستثنی قرار دارند، را در صورت لزوم به خدمت سربازی غیر رزمی فرا بخواند.
اواخر زندگی

بورون پس از چندین مرتبه انتخابات برای برکناریش، در انتخاب مجدد در سال ۱۹۵۳ شکست خورد و شکست وی تا حدی به این دلیل بود که حمایت لیبرال وی در نتیجهٔ مک‌کارتیسم یا سیاست‌های ضد کمونیستی رو به افول گذاشت. در سال ۱۹۵۶ یک‌بار دیگر برای سمت قاضی دادگاه عالی کاندید شد و جوزف ال. کال را در انتخابات ماه نوامبر شکست داد. بورون پس از یک دورهٔ شش سالهٔ خدمت، در سال ۱۹۶۲ از وظیفهٔ سیاسی بازنشسته شد اما در فعالیت‌های شهری به فعالیت خود ادامه داد.
بورون در داستان فرعی نمایش تلویزیونی جورج برونز و گریس آلن تحت عنوان «بازپرداخت مالیات» که در تاریخ ۲۹ ژانویه سال ۱۹۵۳ برگزار شده بود، روی صحنه ظاهر شد.
در ۴ ژانویه سال ۱۹۶۱ آرین، خانم بورون پس از سپری نمودن در حدود پنج سال در این مرکز خدماتی در آسایش‌گاه مسکونی مدیسون فوت نمود. ده ماه بعد بورون با آلبین نورتون، دستیار اجرائی دیرینهٔ خود، ازدواج نمود.
پس از بازنشستگی از مسند، به عنوان مدیر پروژه تاریخ کلان‌شهر لس آنجلس خدمت کرد و رابرت سی. پوست، دانشجوی فوق لیسانس آن‌وقت دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس را به عنوان محقق ارشد تعیین خود تعیین نمود. بورون در سال ۱۹۶۷ در روشها و رویه‌های زون بندی، نامزد ریاست کمیته شهروندان شهر شد.
پس از اتمام کار در ۱۱ سپتامبر سال ۱۹۶۸، در حین رانندگی در مسیر خانه دچار حمله قبلی مهلکی شد. زمانی‌که جسدش در ساختمان شهرداری لس آنجلس بود، مردم به ادای احترام می‌آمدند. بورون در قبرستان پارک اینگلود به خاک سپرده شد.
در فرهنگ عمومی

بورون در داستان فرعی نمایش تلویزیونی جورج برونز و گریس آلن «بازپرداخت مالیات» سال ۱۹۵۳ ظاهر شد.
بذله گو میکی کوهن، حمایت خود را از بورورن اعلام کرد و با نصب تصویر ماشین کادیلاک زرهی بدنام کوهن با تابلوهای تبلیغاتی بورون که میکی کوهن در کنار آن ایستاده‌است، برای انتخاب مجدد وی کمپین نمود.
در بازی ویدیویی ۲۰۱۱ لس آنجلس سیاه، شهردار وابسته به فلچر بورون است که با نام و شخصیت وی تطابق می‌نماید.
در رمان پرفیدیا، اثر جیمز الروی در سال ۲۰۱۴، الروی نسخهٔ افسانه‌ای فلچر بورون را در نقش ثانوی یا حمایتی ارائه می‌دهد. این نسخهٔ بورون همچنین در دنباله پرفیدیا رمان این طوفان، ظاهر می‌شود.
برای مطالعه بیشتر

Buntin, John (2009). L.A. Noir: The Struggle for the Soul of America's Most Seductive City. New York: Harmony Books. ISBN 978-0-307-35207-1. OCLC 431334523. Retrieved October 8, 2014.
Sitton, Tom (2005). Los Angeles Transformed: Fletcher Bowron's Urban Reform Revival, 1938-1953. ISBN 0-8263-3527-6.
Starr, Kevin (July 10, 2009). Golden Dreams: California in an Age of Abundance, 1950-1963. ISBN 978-0-19-515377-4.
فلچر بورون
لاکهید اس‌آر-۷۱ بلک‌برد

| لاکهید اس‌آر-۷۱ بلک‌برد | لاکهید اس‌آر-۷۱ بلک‌برد |
| --- | --- |
کاربری: هواپیمای شناسایی راهبرد نظامی
کشور سازنده: ایالات متحده آمریکا
تولیدکننده: لاکهید کرپوریشن، بخش اسکانک ورکس
طراح: کلی جانسون
نخستین پرواز: ۲۲ دسامبر ۱۹۶۴
معرفی‌شده در: ژانویه ۱۹۶۶
بازنشستگی: ۱۹۹۸ (نیروی هوایی آمریکا)، ۱۹۹۹ (ناسا)
وضعیت: بازنشسته
کاربر اصلی: نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا (پیشین) ناسا (پیشین)
تعداد ساخته‌شده: ۳۲
هزینه هر فروند: ۳۴ میلیون دلار
توسعه‌یافته از: لاکهید ای-۱۲ لاکهید وای‌اف-۱۲
لاکهید اس‌آر-۷۱ بلک‌برد (به انگلیسی: Lockheed SR-71 Blackbird) نوعی هواپیمای شناسایی دوربرد زِبَرصوت بود که نخستین فروند آن در سال ۱۹۶۴ به پرواز درآمد و از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۹۸ در خدمت نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بود. در مجموع ۳۲ فروند از این هواپیما ساخته شد که ۱۲ فروند آن بر اثر سوانح مختلف از بین رفتند اما هیچ‌یک مورد اصابت آتش دشمن قرار نگرفتند. اس‌آر-۷۱ بلک‌برد سریع‌ترین هواپیمای سرنشین‌دار تاریخ می‌باشد که از روی باند به پرواز در می‌آید البته نورث امریکن ایکس-۱۵ تقریباً دو برابر آن یعنی حدود ۶ ماخ سرعت دارد ولی چون به تنهایی قادر به برخاستن از باند نیست و باید از زیر بال هواپیمایی دیگر بلند شود در رده هواپیماهای استاندارد قابل پرواز محسوب نمی‌شود. این هواپیما بر اساس لاکهید ای-۱۲ و لاکهید وای‌اف-۱۲ ساخته شد و طراحی آن مدیون کلی جانسون است. او به همراه تیم مهندسان شرکت لاکهید، اس‌آر-۷۱ را به عنوان جانشین لاکهید یو-۲ ساختند. سرعت پرواز عادی این هواپیما ۳٫۳ ماخ در ارتفاع ۲۴ هزار متری بود. سرعت بالا و ارتفاع پروازی بسیار بالای این هواپیما باعث می‌شد تا در مقابل هر تهدیدی چه از سوی پدافند موشکی زمینی و چه از سوی جنگنده‌های رهگیر دشمن ایمن باشد. در عمل نیز در طول نزدیک به ۴ دهه فعالیت این هواپیما، هیچ‌گاه حتی یک فروند از آن مورد تهدید دشمن قرار نگرفت.
طراحی و توسعه

در آن زمان، کلی جانسون رئیس بخشی از لاکهید بود که به طراحی هواگردهای پیشرفته می‌پرداخت (اسکانک ورکس). هواپیمای لاکهید ای-۱۱ اولین مدلی بود که تیم او در ۱۹۶۲ برای سیا طراحی کرد که با جایگزینی موتور پرت اند ویتنی جی۵۸ در آن، مدل لاکهید ای-۱۲ معرفی شد. نمونه رهگیر آن لاکهید وای‌اف-۱۲ بود و نسل بعدی آن یعنی اس‌آر-۷۱، به عنوان هواپیمای شناسایی نیروی هوایی ایالات متحده معرفی شد. این هواپیما در زمینه جاسوسی هوایی برای سیا استفاده می‌شد و قابلیت‌های بسیاری برای گرفتن عکس از مناطقی که به راحتی قابل دسترسی نبودند یاکیفیت بالایی، داشت.
ویژگی‌ها

مشکل اصلی در طراحی این هواپیما، حرارت تولید شده در سرعت‌های بالا بود؛ در نتیجه، استفاده از مواد معمول در ساخت بدنه این هواپیما ممکن نبود. به همین دلیل، در ساخت بدنه اس‌آر-۷۱ از تیتانیوم وآلیاژهای آن استفاده شد. سطح بدنه تمام تیتانیومی این هواپیما، با یک رنگ مخصوص جذب‌کننده امواج راداری پوشانده شده‌بود که باعث ایجاد رادارگریزی نسبی برای آن می‌شد.
نکته جالب در مورد این هواپیما این بود که هنگام قرار داشتن بر روی زمین، از مخزن سوخت آن در بال، بنزین نشت می‌کرد و راه حلی نیز برای آن وجود نداشت؛ زیرا هیچ ماده‌ای برای آب‌بندی قطعات بال وجود نداشت که در دمای ۴۲۶ درجه سانتی‌گراد ذوب نشود. طول بدنهٔ هواپیما در عدد ماخ ۳ (۳۵۰۰ کیلومتر بر ساعت) بر اثر حرارت به وجود آمده ناشی از نیروی درگ در سرعت بالا، ۳۲ سانتی‌متر افزایش پیدا می‌کرد (این افزایش طول در کنکورد نیز اتفاق می‌افتاد) و هنگام فرود بر اثر انبساط و انقباض قسمت‌هایی از مخزن سوخت سوراخ می‌شد. به همین دلیل، برای هر پرواز حدود ۳۵ ساعت کار تعمیراتی بر روی هواپیما نیاز بود.
ویژگی‌ها > پیشرانه

این هواپیما دارای دو موتور پرت اند ویتنی جی۵۸ (هر یک به قدرت ۳۲۵۰۰ پوند) بود. این موتورها برای عملکرد بلند مدت با پس‌سوز در سرعت‌های بالا طراحی شده‌بودند که مشابه آن را تنها در جت مسافربری کنکورد می‌توان یافت. این موتور به دلیل طراحی خاص ورودی هوا، در سرعت‌های پایین مانند یک موتور جت معمولی، و در سرعت‌های بالا مانند یک رم‌جت عمل می‌کرد. در واقع یک موتور جت که عملکردی مانند رم‌جت داشت.
ویژگی‌ها > ورودی هوا

برای دریافت هوای مورد نیاز موتورهای پرقدرت این هواپیما و همچنین تنظیم میزان ورود هوا، طراحی خاصی برای ورودی‌های موتور در نظر گرفته شده‌بود که شامل یک بخش مخروطی شکل بود که بسته به شرایط پروازی به جلو و عقب حرکت می‌کرد. این بخش مخروطی باعث می‌شد در سرعت‌های بالا، موتور بلک برد مانند یک رم‌جت عمل کند.
ویژگی‌ها > بدنه

برای مقابله با تغییرات انبساطی در دماهای بالا، قطعات بدنه بلک‌برد طوری ساخته شده‌بودند که روی زمین از هم کمی فاصله داشتند تا هنگام پرواز و افزایش دما، قابلیت انبساط داشته باشند. به همین دلیل، زمانی که بلک‌برد بر روی زمین قرار داشت، سوخت از مخزن آن نشت می‌کرد و بلک‌برد مجبور بود قبل انجام مأموریت، سوختگیری هوایی انجام دهد. هواپیمای سوخت‌رسان اس‌آر-۷۱ بلک‌برد، بوئینگ کی‌سی-۱۳۵ بود.
ویژگی‌ها > رادارگریزی

گرچه ایده‌هایی در طراحی هواپیما برای کاهش بازتاب راداری اتخاذ شده‌بود، اما در عمل این هواپیما قابلیت رادارگریزی نداشت؛ به‌طوری‌که از فواصل طولانی حتی توسط رادارهای کنترل هوایی قابل ردگیری بود. از طرفی حرارت بالای تولید شده توسط بلک‌برد، آن را یک هدف بزرگ مادون قرمز می‌ساخت.
با این حال، خصوصیت اصلی که آن را دربرابر تمام حملات موشکی طی ۴۰ سال خدمتش ایمن ساخت، سرعت بالای آن بود. به‌طوری‌که در طی مدت خدمتش بیش از چهار هزار تلاش برای رهگیری و انهدام آن شکست خورد و از ۳۲ فروند تولید شده آن هیچ‌کدام توسط اتحاد جماهیر شوروی منهدم نشدند.
ویژگی‌ها > سوخت

سوخت این هواپیما جی‌پی-۷ بود. این سوخت دارای درجه شعله‌وری بالا (۶۰ درجه سانتیگراد) است و همچنین به عنوان خنک‌کننده بدنه و مایع هیدرولیک موتور این هواپیما به کار می‌رفت.
مدل‌ها

مدل اصلی تولید شده، SR-71A و مدل آموزشی، SR-71B بود.
مشخصات SR-71A

منبع اطلاعات SR-71.org
مشخصات عمومی
خدمه: ۲
:ظرفیت بارگیری  ۳٬۵۰۰ پوند (۱٬۶۰۰ کیلوگرم) of sensors
طول: ۱۰۷ فوت و ۵ اینچ (۳۲٫۷۴ متر)
پهنای بال: ۵۵ فوت و ۷ اینچ (۱۶٫۹۴ متر)
ارتفاع: ۱۸ فوت و ۶ اینج (۵٫۶۴ متر)
بال: مساحت ۱٬۸۰۰ فوت مربع (۱۷۰ متر مربع)
وزن خالی: ۶۷٬۵۰۰ پوند (۳۰٬۶۰۰ کیلوگرم)
وزن بارگیری: ۱۷۰٬۰۰۰ پوند (۷۷٬۰۰۰ کیلوگرم)
بیشینه وزن برخاست: ۱۷۲٬۰۰۰ پوند (۷۸٬۰۰۰ کیلوگرم)
پیشرانه: ۲× توربوجت پس‌سوز دائم پرت اند ویتنی جی۵۸ , ۳۲٬۵۰۰ پوند (۱۴۵ کیلو نیوتون) هرکدام
Wheel track: ۱۶ فوت و ۸ اینچ (۵٫۰۸ متر)
Wheel base: ۳۷ فوت و ۱۰ اینچ (۱۱٫۵۳ متر)
Aspect ratio: ۱٫۷
عملکرد
سرعت بیشینه: ماخ ۳٫۲+ (۲٬۲۰۰+ مایل بر ساعت،  ۳٬۵۳۰+ کیلومتر بر ساعت، ۱٬۹۰۰+ نات) at ۸۰٬۰۰۰ فوت (۲۴٬۰۰۰ متر)
برد: ۲٬۹۰۰ مایل دریایی (۵٬۴۰۰ کیلومتر)
برد ترابری: ۳٬۲۰۰ مایل دریایی (۵٬۹۲۵ کیلومتر)
سقف پروازی: ۸۵٬۰۰۰ فوت (۲۵٬۹۰۰ متر)
نرخ اوج‌گیری: ۱۱٬۸۱۰ فوت بر دقیقه (۶۰ متر بر ثانیه)
بارگیری بال: ۹۴ پوند بر فوت مربع (۴۶۰ کیلوگرم بر متر مربع)
نسبت نیرو به وزن: ۰٫۳۸۲
خدمت و بازنشستگی

اولین پرواز اس‌آر-۷۱ بلک‌برد، در ۲۲ دسامبر ۱۹۶۴ انجام شد.
خدمت و بازنشستگی > بازنشستگی

در دهه هفتاد میلادی، کنگره و نیروی هوایی ایالات متحده، در مورد هزینه‌بر بودن این هواپیما تحقیقاتی انجام دادند. در آن زمان، بیشترین توجه بر روی ارتقای بمب‌افکن‌های بی-۵۲ و بی-۱ لنسر بود. به همین دلیل، دستور توقف پروژه اس‌آر-۷۱ داده شد. یکی از دلایل این تصمیم، هزینه بالای تعمیر و نگهداری این هواپیما بود. در حالی که ساخت ماهواره‌های شناسایی بسیار گرانتر بود، اما در طول زمان، هزینه نگهداری کم‌تری داشت. از طرفی، در آن زمان این هواپیما فاقد دیتالینک بود، یعنی برای ارسال فوری اطلاعات جمع‌آوری شده، تجهیزاتی نداشت و تصاویر و اطلاعات گردآوری شده توسط آن، پس از بازگشت به پایگاه دریافت می‌شد.
در سال ۱۹۹۳ میلادی، آمریکا در خاورمیانه و بالکان با مشکلاتی مواجه بود. به همین دلیل، کنگره بازگشت این هواپیما به خدمت را تصویب و بودجه‌ای برای آن در نظر گرفت، اما در عمل این اتفاق نیفتاد و در سال ۱۹۹۶ تصمیم به خروج کامل این هواپیما از خدمت تا سال ۱۹۹۸ گرفته شد. یکی از دلایل این تصمیم، حرکت به سوی هواپیماهای بدون سرنشین بود؛ در نتیجه، از سوی نیروی هوایی ایالات متحده، برای بازگشت و اختصاص بودجه‌های هنگفت به این هواپیما، مقاومت ایجاد شده بود.
منظرهٔ کرهٔ زمین در اس‌آر-۷۱ بلک‌برد، از ارتفاع ۸۳٬۰۰۰ پایی
تصویری از ورودی هوای موتورهای بلک‌برد
مرکز حافظ‌شناسی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
هدف: تشویق مطالعات حافظ‌پژوهی
ستاد: شیراز
رئیس: سعید حسام‌پور
مرکز حافظ‌شناسی از نهادهای فرهنگی و علمی مرتبط با حافظ‌پژوهی در ایران است.
فعالیت‌ها

این مرکز در سال ۱۳۷۵ ه‍.ش بنیادگذاری شد و در محل آرامگاه حافظ فعالیت خود را آغاز کرد. از دستاوردهای این مرکز، فراهم نمودن مجموعه‌ای از آثار دربارهٔ حافظ است. ارزیابی طرح‌های علمی، حمایت از مطالعات حافظ‌پژوهی، چاپ و انتشار فعالیت‌های پژوهشگرانه، برنامه‌ریزی و برگزاری جلسات علمی در سالروز بزرگ‌داشت حافظ از دیگر فعالیت‌های این مرکز است. کلاس‌های آزاد حافظ‌خوانی نیز در محل مرکز از سال ۱۳۷۵ ه‍.ش برگزار می‌شود.
نشان‌ها و جوایز > نشان حافظ‌پژوهی

دیگر فعالیت این مرکز، اعطای «نشان درجه یک علمی حافظ‌پژوهی» برای قدردانی از پژوهشگران و پژوهش‌های برتر است و تاکنون این نشان، به افراد زیر اعطا شده‌است:
حجابی کرلانگیچ
جیوانی ام. درمه
هانری دوفوشه کور
بهاءالدین خرمشاهی
سلیم نیساری
سعید حمیدیان
نشان‌ها و جوایز > کتاب سال حافظ

کتاب‌های زیر برندهٔ کتاب سال حافظ شده‌اند.
| عنوان | نویسنده | ناشر | سال نشر |
| --- | --- | --- | --- |
| دانشنامه حافظ و حافظ‌پژوهی | بهاءالدین خرمشاهی | نخستان | ۱۳۹۷ |
| راهنمای موضوعی حافظ‌شناسی | کاووس حسن‌لی | نوید شیراز | ۱۳۸۸ |
| شرح شوق | سعید حمیدیان | قطره | ۱۳۹۱ |
| ‌شرح تحقیقی دیوان خواجه شمس‌الدین محمد حافظ شیرازی | منصور رستگار فسایی | پژوهشگاه علوم انسانی | ۱۳۹۴ |
| فرهنگ شرح‌های حافظ | بهادر باقری | امیرکبیر | ۱۳۸۷ |
نشان‌ها و جوایز > پژوهانه

برای پژوهش راجع به حافظ دوره‌های شش‌ماهه یا یک‌ساله به پژوهشگران اعطا می‌شود.
نشان‌ها و جوایز > تقدیرنامه

از تلاشگران حوزهٔ حافظ و حافظ‌پژوهی از جمله منصور رستگار فسایی، رشید عیوضی، منصور پایمرد، منیژه عبداللهی، پرویز خائفی، هوشنگ فتی، بهادر باقری، هاشم فریدونی و داریوش نویدگویی تقدیر شده‌است.
اقلیم استان کرمانشاه

استان کرمانشاه به سبب موقعیت جغرافیایی و قرارگرفتن در میان رشته کوه‌های زاگرس، از آب و هوای متنوعی برخوردار است.
انواع آب و هوای استان کرمانشاه

آب و هوای سردسیر : این نوع آب و هوا در مناطق مرتفع استان کرمانشاه مشاهده می‌شود. بخش‌هایی از شهرستان‌های کنگاور، سنقر پاوه، جوانرود و همچنین بخش‌هایی از ثلاث باباجانی از آب و هوای سردسیری بر خودارند. تابستان‌های ملایم تا گرم و زمستان‌های سرد تا خیلی سرد، از مهم‌ترین ویژگی‌های این نوع آب و هوا می‌باشد. میانگین بارش مناطق سرد سیر ۵۳۸ میلی‌متر که بیشتر آن به صورت برف است.
منطقه گرمسیر : اراضی پست واقع در غرب استان کرمانشاه، شامل قصر شیرین، سومار، سرپل ذهاب و گیلان غرب از مناطق گرمسیری استان کرمانشاه به‌شمار می‌رود. ارتفاع کم و استقرار در مجاورت بیابان های خشک عراق از عوامل مؤثر در گرم بودن این منطقه است. از ویژگی‌های این آب و هوا، تابستان های بسیار گرم و زمستان های ملایم می‌باشد. این منطقه به‌طور میانگین ۳۸۵ میلی‌متر بارش دارد. و برف به ندرت در منطقه گرمسیر می‌بارد.
منطقه معتدل : مناطقی که در حد فاصل دو منطقه گرمسیری غرب و سردسیری شرق و شمال استان کرمانشاه قرار دارند دارای زمستان‌های ملایم تا سرد و تابستان‌های گرم هستند. و میانگین بارش مناطق معتدل ۴۴۱ میلی‌متر است. بخش اعظم شهرستان‌های کرمانشاه، اسلام آباد غرب، روانسر، صحنه، هرسین و بخشی از دالاهو در این منطقه آب‌وهوایی قرار گرفته‌اند.
بادهای استان کرمانشاه

باد شمال: این باد درفصل تابستان از جهت شمال به طرف جنوب استان کرمانشاه می‌وزد. این باد معمولاً نقش مهمی در تعدیل گرمای تابستان دارد. از نظر کشاورزان، این باد در کشاورزی اثرات مثبت برجای می‌گذارد.
باد سیاه: معمو لا در فصل پاییز می‌وزد و چون باعث سرمای ناگهانی و در نتیجه خسارت کشاورزی  می‌شود، ان را باد سیاه می‌نامند.
باد سام :این باد در فصل تابستان می‌وزد چون از طرف نواحی گرمسیر و در غرب  استان به طرف شرق می‌وزد، باعث بالا رفتن دمای سایر مناطق استان  می‌شود.
باد زلان : باد زلان در فصول زمستان  و بهار  می‌وزد. این باد  ، از نوع بادهای خشک است و در نتیجه رطوبت را به‌طور قابل ملاحظه ای کاهش می‌دهد. باد زلان اثرات نامطلوبی روی کشاورزی  منطقه می‌گذارد و یکی از عوامل محدودکننده وخسارت زا در این بخش است.
جولز امیل پلنچن

| جولز امیل پلنچن | جولز امیل پلنچن |
| --- | --- |
جولز امیل پلنچن: جولز امیل پلنچن
زادهٔ: ۲۱ مارس ۱۸۲۳&#۱۶۰;(۱۸۲۳-۰۳-۲۱) Ganges, Hérault
درگذشت: ۱ آوریل ۱۸۸۸&#۱۶۰;(۱۸۸۸-۰۵) (۶۵ ساله)
ملیت: فرانسوی
پیشه: گیاه‌شناس
شناخته‌شده برای: نجات تاک‌های انگور از بیماری
جولز امیل پلنچن (انگلیسی: Jules Émile Planchon)، (زاده ۲۱ مارس ۱۸۲۳ – درگذشته ۱ آوریل ۱۸۸۸) گیاه‌شناس فرانسوی بود که در شهر گنگ، هرو (Ganges, Hérault) به دنیا آمد.
زندگی‌نامه

پس از دریافت دکترای علوم در دانشگاه مونپلیه در سال ۱۸۴۴، مدتی در باغ گیاه‌شناسی سلطنتی لندن کار کرد و چند سالی در نانسی و گنت معلم بود. در سال ۱۸۵۳ او رئیس بخش علوم گیاه‌شناسی در دانشگاه مونپلیه شد و تا پایان کار خود در آنجا ماند.
پلنچن در محافل علمی بسیار مورد توجه بود و در طبقه‌بندی گونه‌ها و جوره‌های گیاه‌شناسی کمک‌های زیادی کرد. او با انتشار بیش از ۲۰۰۰ نام گیاه‌شناسی، از جمله کیوی چینی، که بیشتر به‌عنوان "کیوی طلایی" شناخته می‌شود، اعتبار دارد.
پلنچن به خاطر کارش در نجات تاکستان‌های انگور فرانسوی از شته مو، یک آفت میکروسکوپی شبیه شته زرد که گونه‌ای نادر از ایالات‌متحده بود، به یاد می‌آید. او این کار را با کمک گیاه‌شناس فرانسوی پیر ماری الکسیس میلارد (Pierre Marie Alexis Millardet) و حشره‌شناس آمریکایی چارلز ولنتاین رایلی (Charles Valentine Riley) انجام داد. راه حل شامل معرفی انگور آمریکایی (Vitis riparia و Vitis rupestris) به فرانسه برای اهداف پیوند بود.
باغبان آمریکایی، تی‌وی مانسون (Thomas Volney Munson)، در شناسایی و تهیه پایه آمریکایی که در برابر شته‌مو مقاوم بود و برای شرایط رشد فرانسوی مناسب بود، نقش اساسی داشت.
آثار مکتوب

تاریخچه گیاه‌شناسی و باغبانی گیاهان به اصطلاح آزالیا هند، ۱۸۵۴
هرموداکس از دیدگاه گیاه‌شناسی و دارویی، ۱۸۵۶
خاطرات خانواده گوتیفر، ۱۸۶۲
شته‌مو (از ۱۸۵۴ تا ۱۸۷۳) خلاصه عملی و علمی، ۱۸۷۳
آداب و رسوم شته‌مو تاک: خلاصه‌ای زیست‌شناسی، ۱۸۷۷
تاک آمریکایی: کشت آنها، مقاومت آنها در برابر شته‌مو و آینده آنها در اروپا، ۱۸۷۵
آثار به زبان انگلیسی:
"درباره ملیانته، نظم طبیعی جدید" پیشنهاد و تعریف شده توسط ج.ا. پلنچن، ۱۸۴۸
"اکالیپتوس نیلی از دیدگاه گیاه‌شناسی، اقتصادی و پزشکی، با معرفی، فرهنگ و کاربردهای آن" ۱۸۷۵
نوشته هایی در مورد جولز پلنچن:
"گیاه‌شناس و شراب‌خوار؛ چگونه شراب برای جهان ذخیره شد" نوشته کریستی کمبل
جوزف برونو

| جوزف برونو | جوزف برونو |
| --- | --- |
معاون فرماندار نیویورک: معاون فرماندار نیویورک
دوره مسئولیت ۱۷ مارس ۲۰۰۸ – ۲۴ ژوئن ۲۰۰۸: دوره مسئولیت ۱۷ مارس ۲۰۰۸ – ۲۴ ژوئن ۲۰۰۸
فرماندار: دیوید پترسون
پس از: دیوید پترسون
پیش از: دین اسکلوس (کنشگر)
رئیس موقت و رهبر اکثریت سنای ایالتی نیویورک: رئیس موقت و رهبر اکثریت سنای ایالتی نیویورک
دوره مسئولیت ۲۵ نوامبر ۱۹۹۴ – ۲۴ ژوئن ۲۰۰۸: دوره مسئولیت ۲۵ نوامبر ۱۹۹۴ – ۲۴ ژوئن ۲۰۰۸
پس از: رالف جی. مارینو
پیش از: دین اسکلوس
عضو سنای ایالتی نیویورک: عضو سنای ایالتی نیویورک
دوره مسئولیت ۱ ژانویه ۱۹۷۷ – ۱۸ ژوئیه ۲۰۰۸: دوره مسئولیت ۱ ژانویه ۱۹۷۷ – ۱۸ ژوئیه ۲۰۰۸
پس از: داگلاس هادسون (۴۱مین) رونالد بی. استفورد (۴۳مین)
پیش از: جی پی. رولیسون جونیور (۴۱مین) روی مک‌دونالد (۴۳مین)
حوزه انتخاباتی: 41مین حوزه (1977–1982) ۴۳مین حوزه (۱۹۸۲–۲۰۰۸)
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: جوزف لوئیس برونو ۸ آوریل ۱۹۲۹ گلینز فالز، نیویورک،  US
درگذشته: ۶ اکتبر ۲۰۲۰ (۹۱ سال) برونویک، نیویورک، US
حزب سیاسی: جمهوری‌خواه
همسر(ان): باربارا فریزیر (متوفی)
شریک زندگی: کی استفورد
فرزندان: ۴
محل تحصیل: کالج اسکیدمور (BA)
جوزف لوئیس برونو (Joseph Louis Bruno) (زادهٔ ۸ آوریل ۱۹۲۹ – درگذشتهٔ ۶ اکتبر ۲۰۲۰)، بازرگان آمریکایی و سیاستمدار جمهوری‌خواه اهل بالاایالت نیویورک بود. برونو از سال ۱۹۷۷ تا ۲۰۰۸ در سنای ایالت نیویورک خدمت کرد و از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۸ رهبر اکثریت سنا بود. برونو در سال ۲۰۰۹ به اتهام فساد در حکومت فدرال محکوم شد، اما محکومیت او در دادگاه استیناف لغو شد و محاکمه مجدد بعدی به تبرئه او انجامید.
اوایل زندگی

برونو در گلینز فالز نیویورک به دنیا آمد و در یک آپارتمان شش اتاقه بدون سیستم گرمایشی بزرگ شد. برونو از آکادمی سنت مری فارغ‌التحصیل شد و مدرک BAش را در مدیریت بازرگانی از کالج اسکیدمور بدست آورد. او در جنگ کره به عنوان گروهبان پیاده‌نظام خدمت کرد. برونو رئیس منطقه جیسیز ایالت نیویورک بود. در سال ۱۹۶۴، او توسط ساکنین این منطقه به عنوان یکی از پنج «مرد جوان برجسته ایالت» معرفی شد. او «با بنیان‌گذاری و بعداَ با فروش شرکت عرضه سیستم‌های تلفنی به بخش‌های خصوصی و ادارات دولتی تحت نام (Coradian Corporation)، ملیونر شد».
حرفه سیاسی

در سال ۱۹۶۶، برونو عضو ستاد انتخاباتی فرماندار نلسون راکفلر بود و از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۴ به عنوان دستیار ویژه رئیس مجلس پری بی دوریا خدمت کرد. او از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۶۹ رئیس انجمن جمهوریخواهان جوان ایالت نیویورک بود. او همچنین از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۷ به عنوان رئیس کمیته جمهوری‌خواه شهرستان رنسلر خدمت کرد.
حرفه سیاسی > سنای ایالت نیویورک

برونو از سال ۱۹۷۷ تا ۲۰۰۸ عضو مجلس سنای ایالت نیویورک بود و در دوره‌های ۱۸۲ام، ۱۸۳ام، ۱۸۴ام، ۱۸۵ام، ۱۸۶ام، ۱۸۷ام، ۱۸۸ام، ۱۸۹ام، ۱۹۰ام، ۱۹۱ام، ۱۹۲ام، ۱۹۳ام، ۱۹۴ام، ۱۹۵ام، ۱۹۶ام و ۱۹۷ام عضو قوه مقننه ایالت نیویورک بود. او در ۲۵ نوامبر ۱۹۹۴ پس از برکناری رئیس آن زمان رالف جی مارینو به عنوان رئیس موقت مجلس سنای ایالت نیویورک انتخاب شد.
برونو به همراه فرماندار جورج پاتاکی و رئیس مجلس شلدون سیلور در تصویب قانون مجازات اعدام در ایالت نیویورک در سال ۱۹۹۵ نقش اساسی داشتند. دادگاه استیناف نیویورک (بالاترین دادگاه ایالتی نیویورک) بعداً این قانون را مغایر با قانون اساسی تشخیص داد زیرا به اعضای هیئت منصفه در بن‌بست انتخاب بین زندگی بدون آزادی مشروط و اعدام، چاره ای جز اجرا آزادی مشروط پس از ۲۵ سال نداشت. دادگاه استیناف بیم آن داشت که هیئت منصفه ای که با این انتخاب مواجه می‌شوند، به‌طور ناعادلانه ای به سوی حکم اعدام متمایل شوند. در ۱۰ سال پس از تصویب این قانون، نرخ جرم و جنایت در نیویورک بدون اجرای حکم اعدام به شدت کاهش یافت و این وضعیت حمایت عمومی از مجازات اعدام را تضعیف کرد. سیلور اجازه داد که این قانون بدون بحث زیاد از بین برود.