stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
رومولوس آگوستولوس
زندگینامه > برکناری از قدرت

اورستس در حدود ۱۲ ماه زیر نام پسرش بر ایتالیا فرمان راند، اما پس از طغیان سپاهیانش به رهبری اودواکر و یورش آن‌ها به راونا توسط آن‌ها دستگیر و در ۲۸ اوت ۴۷۶ اعدام شد. پس از آن اودواکر شهر راونا، امپراتورنشین روم غربی را تسخیر و رومولوس را در ۴ سپتامبر همان سال به کناره‌گیری از قدرت وادار نمود. در مورد سرنوشت بعدی رومولوس روایات گوناگونی وجود دارد، در مجموعه تواریخ آنونیموس والسیانوس چنین آمده است که اودواکر پس از برکناری رومولوس از قدرت به خاطر کمی سنش از جان او گذشت و او را به کاخی در میسنوم در کامپانیا فرستاد و مقرری سالیانه‌ٔ ۶ هزار سولیدی را برایش تعیین نمود تا همراه با خویشاوندانش آزادانه زندگی کند. اما وقایع‌نگارانی همچون کنت مارسلینوس و یوردانس چنین روایت می‌کنند که اودواکر، شاه گوت‌ها پس از کشتن اورستس، پسرش آگوستوس را از قدرت خلع و او را به قلعهٔ لوکولوس در کامپانیا تبعید نمود.
مالکوس، تاریخ‌نگار بیزانسی نیز به این نکته اشاره می‌کند که رومولوس را مجبور کردند تا پیش از برکناری کامل از قدرت نامه‌ای را به زنو، امپراتور وقت روم شرقی نوشته و در آن ضمن اعلام کناره‌گیری خود از قدرت اینگونه عنوان نماید که امپراتوری روم در این زمان تنها به یک امپراتور که مقر قدرتش در قسطنطنیه باشد احتیاج دارد. رمولوس سپس در این نامه اعلام نمود که او و سنای روم غربی، اودواکر را به عنوان فردی مناسب که می‌تواند حافظ منافع آن‌ها باشد برگزیده‌اند و از زنو نیز تقاضا دارند تا او را با اعطای عنوان نجیب‌زاده پاداش داده و فرمانداری ایتالیا را به او واگذار نماید. سپس تنی چند از سناتورها به سوی بیزانتیوم روانه شدند تا این نامه را به دست زنو، امپراتور روم شرقی برسانند.
در همان روزی که زنو این نامه را دریافت داشت، پیام‌آورانی نیز از جانب نپوس، امپراتور پیشین روم غربی به دربار او آمدند تا ضمن ابراز شادباششان نسبت به بازگشت زنو به قدرت، از او برای کمک به نپوس نیز درخواست یاری نمایند. زنو در مقابل چنین پاسخ داد که بسیار خوب خواهد بود اگر اودواکر مقام نجیب‌زادگیش را از امپراتور نپوس دریافت دارد. امپراتور روم شرقی با این سخن می‌خواست به اودواکر بفهماند که او در مقابل افتخاری که نصیبش خواهد شد باید امپراتور پیشین را به ایتالیا بازگرداند. با این حال نپوس هرگز نتوانست تاج و تخت خود را در ایتالیا بازپس گیرد و اودواکر که در این زمان به عنوان شاه ایتالیا شناخته می‌شد تمام قدرت را در دست خود گرفته بود.
زندگینامه > سرنوشت

از سرنوشت بعدی و تاریخ مرگ رومولوس اطلاعی در دست نیست، تنها با بررسی برخی از نوشته‌های تاریخی چنین برمی‌آید که احتمالاً رومولوس آگوستوس هنوز در فاصلهٔ سال‌های ۵۰۷ تا ۵۱۱ زنده بوده‌است.
امپراتوری‌های روم غربی و روم شرقی در ۴۷۶
صورتی: روم شرقی
بنفش: روم غربی
رومولوس آگوستولوس تاج امپراتوری را به اودواکر تقدیم می‌کند
دریاچه هامون

| دریاچهٔ هامون نام باستانی: کیانسی | دریاچهٔ هامون نام باستانی: کیانسی |
| --- | --- |
تصویر ماهواره‌ای دریاچه‌های هامون: تصویر ماهواره‌ای دریاچه‌های هامون
fa (in English: Expected satiety): fa
موقعیت: ایران، سیستان افغانستان، ولایت فراه
مختصات: ۳۰°۵۰′ شمالی ۶۱°۴۰′ شرقی﻿ / ﻿۳۰٫۸۳۳°شمالی ۶۱٫۶۶۷°شرقی﻿ / 30.833; 61.667
درون‌شارش‌های کلان: رودخانهٔ دائمی و فصلی از جمله هیرمند به همراه خاشرود، فراه رود، هاروت رود، شور رود، رودخانه حسین‌آباد و رودخانه نهبندان
برون‌شارش‌های کلان: تبخیر
کشورهای حوضه: افغانستان، ایران
مساحتِ رو: ۵٬۶۶۰ کیلومتر مربع
بیشترین ژرفا: [ابزار تبدیل: needs a number]
کپه‌داغ
ارسباران
ارژن و پریشان
گنو
تنگ صیاد و سبزکوه
پارک گلستان
خورخوران
پارک ملی کویر
دریاچه ارومیه
میانکاله
توران
دنا
دریاچه هامون
ذخیره‌گاه‌های زیست‌کره یونسکو در ایران
دریاچه و تالاب بین‌المللی هامون (نام‌های قدیمی: دریاچهٔ سیستان، دریاچهٔ زَرَنگ)بخشی از پناهگاه حیات وحش هامون است این دریاچه ، سومین دریاچه بزرگ ایران پس از دریاچه مازندران و دریاچه ارومیه، هفتمین تالاب بین‌المللی جهان و یکی از ذخیره‌گاه‌های زیست‌کره در ایران است. دریاچه و تالاب هامون در منطقه سیستان و در استان سیستان و بلوچستان واقع شده‌اند. این دریاچه از سه دریاچه کوچک به نام‌های هامون پوزک، هامون صابری و هامون هلمند (هیرمند) تشکیل شده است. این دریاچه‌ها در زمان فراوانی آب به هم می‌پیوندند و دریاچهٔ مشترک هامون، میان افغانستان و ایران را تشکیل می‌دهند و از طریق شیله در ایران آب وارد شوره زار گودزره می گردد. رودخانهٔ هیرمند شریان اصلی ورود به هامون است و رودخانه‌های خاش رود، فراه، هاروت رود، شوررود، حسین‌آباد و نهبندان نیز به هامون می‌ریزند. این دریاچه پس از معاهدات سیاسی مختلف بین ایران و افغانستان بخش وسیعی از این دریاچه که در ایران قرار داشته کاملا خشک شده است. این روند خشکی تالاب هامون باعث نابودی بخش وسیعی از زیست محیط شرق ایران نیز شده است.
وسعت دریاچهٔ هامون در زمان پرآبی ۵٬۶۶۰ کیلومتر مربع است که از این مقدار ۳٬۸۲۰ کیلومتر مربع متعلق به ایران و بقیه متعلق به افغانستان است. با این اوصاف، دریاچهٔ هامون وابسته به رودخانهٔ هیرمند است و این وابستگی باعث شده تا هرگونه نوسانات در میزان آب آن، مشکلاتی را برای همهٔ سامانه به وجود آورد.
تالاب هامون در چهارمین کنگرهٔ جهانی ذخیره‌گاه‌های زیست‌کره که روزهای پایانی سال ۱۳۹۴ در لیما پایتخت پرو برگزار شد، توسط یونسکو به‌عنوان ذخیره‌گاه زیست‌کره ثبت شد و بدین ترتیب تعداد ذخیره‌گاه‌های زیست‌کره در ایران به ۱۲ مورد افزایش یافت.
نام‌های دیگر

نام دریاچه هامون در اوستا کانس اویا یا کس‌اُیا یا کَنسو، در پهلوی کیانس یا کیانسه و شاهنامه فردوسی دریاچه زره و در نوشته‌های فارس
حوضه آبریز

رودخانه‌های هیرمند به همراه خاش‌رود، فراه، هاروت‌رود، شوررود، حسین‌آباد و نهبندان به دریاچه هامون می‌ریزند. رود هیرمند، از رودهای پرآب فلات ایران، اصلی‌ترین رود در حوضه آبریز دریاچه هامون است که از بلندیهای کوه‌های بابا در ۴۰ کیلومتری غرب کابل از رشته کوه هندوکش در افغانستان سرچشمه می‌گیرد و پس از مسافت ۱۱۰۰ کیلومتر وارد دریاچه هامون می‌شود.
حوضه آبریز > حقابه از هیرمند

مقالهٔ اصلی: حقابه ایران از هیرمند
حقابه ایران از هیرمند، به دادخواست حقوقی ایران از آب رودخانه هیرمند در منطقه سیستان اشاره دارد. پس از شکست گفتگوهای بسیار میان سران حکومتی ایران و افغانستان در سال‌های ۱۳۰۹ و ۱۳۲۷، با رأی کمیسیون بررسی حقابه هیرمند به نام به کمیسیون دلتا، قراردادی در سال ۱۳۵۱ میان امیرعباس هویدا، نخست‌وزیر وقت ایران و محمدموسی شفیق، نخست‌وزیر وقت افغانستان در کابل به امضاء رسید و مقرر شد در هر ثانیه ۲۶ مترمکعب آب (معادل ۸۵۰ میلیون مترمکعب در سال) سهم سیستان و دریاچه هامون باشد.
با وجود انعقاد این قرارداد، از سال‌های پایانی دهه ۱۳۷۰ و هم‌زمان با کاهش بارش‌ها و خشکسالی، میزان ورودی آب رودخانه هیرمند به دریاچه هامون مرتباً کاهش یافت. پمپاژ و انتقال آب هامون توسط خط لوله به زاهدان و انتقال و ذخیره آب در چاه‌نیمه‌ها زابل و همچنین استفاده از حقابه هامون جهت کشاورزی در زابل از دلایل اصلی خشک شدن هامون می‌باشد. نبود دولتی مقتدر در افغانستان، ساخت سد کجکی بر روی هیرمند، نصب و به‌کارگیری انواع پمپ در مسیر رودخانه هیرمند جهت کشاورزی توسط کشاورزان افغان، خشک شدن دریاچه هامون را در پی داشته‌است. این مسئله موجب قطع شدن منبع معاش ۴۰۰ هزار سیستانی، کاهش قابل ملاحظه پرندگان بومی سیستان، رو به انقراض نهادن گاو سیستانی، بروز فقر و نا امنی‌های پیامد آن، مهاجرت گسترده سیستانیان به مناطق شمالی کشور و زوال روزافزون صنایع دستی سیستان شده‌است.
در ادبیات و اسطوره‌شناسی > متون اوستایی > متون پهلوی

در متن هان پهلوی دریاچه هامون با نام کیانسه، برگرفته شده از سلسله کیانی معرفی می‌شود. این ارتباط ریشه Kuui-kavi یا جمع Kavis-kayan-kayanids معادل پهلوی Kayansih را صورت می‌دهد. در بندهش آمده‌است که دریای کیانسه که به سیستان هست در اوائل جایی بوده‌است که هیچ‌یک از حیوانات پلید مانند مار و قورباغه در آن زندگی نمی‌کردند و آب آن بیشترین بود … ولی الان اینگونه نیست ولی چون فرشگرد رسد باز شیرین شود. همچنین در متن کوتاه برجستگی و شگفتی‌های سیستان، کیانسه به همراه فرزدان عنوان یکی از شگفتی‌های سیستان ذکر شده‌است در بندهش دربارهٔ افراسیاب آمده‌است که هزار چشمه و چندین رود که به دریای کیانسه سرازیر می‌شوند را پایمال کرد. با توجه به اقدام افراسیاب درمی یابیم که دریاچه کیانسه جدای از اهمیت مذهبی و دینی خود، جنبه استراتژیک نیز داشته‌است، در تأیید این نکته، که ستاندن آب به سوی ایرانشهر یکی از اعمال سودمند منوچهر دانسته شده‌است. این روایات به احتمالی منعکس کنندهٔ آن اسطوره‌های اغراق‌آمیزی است که داخل یک سلسه افسانه‌ها و داستان‌ها شده‌است، یعنی همان اختلاف بین قدیمی در مورد تصاحب و کنترل آب که امروزه نیز باعث اختلاف بین مردمی است که در اطراف این حوضه آبی زندگی می‌کنند. در حقیقت تمام پژواکهای نبردهای بسیار قدیمی قبیله ای هستند که هرکدام سعی بر کنترل تنها منبع آبی که به این سرزمین خشک زندگی می‌بخشیده، یعنی آب‌های هیرمند و دریاچه هامون بوده‌اند.
دریاچه هامون در تاریخ

تیمور لنگ نیز از این دریاچه چنین یاد می‌کند: امیر سیستان مرا سوار بر کشتی کرد و روی دریاچه هامون گردش داد و به من گفت که در دوره رستم وسعت این دریا بیش از این بود که می‌بینی.
مؤلف حدود العالم می‌نویسد: دریای زره به سیستان است که گرد آن سی فرسنگ است، اندر پهنای او هشت فرسنگ وگاه آب این دریا چندان بود که از رودی خیزد که از کرمان بگذرد و به دریای اعظم ریزد.
در تاریخ ۱۱ مرداد ۱۳۹۴ «سعید محمودی» مدیرکل حفاظت محیط زیست استان سیستان و بلوچستان از تلاش‌ها و رایزنی‌هایی برای ثبت تالاب هامون به عنوان ذخیرگاه زیست کره مشترک بین ایران و افغانستان در یونسکو خبر داد.
وی تصریح کرد: برای حفاظت از تالاب بین‌المللی هامون سلسله اقدامات ملی، منطقه‌ای و بین‌المللی انجام شده و همچنان ادامه دارد که ثبت آن در یونسکو به عنوان ذخیرگاه زیست کره یکی از این فعالیت‌های در حال اجرا است. با معرفی هامون به عنوان ذخیرگاه زیست کره مرزی بودجه‌های بین‌المللی برای مدیریت تالاب افزایش می‌یابد و موضوع حق آبه هامون با جدیت بیشتری دنبال می‌شود.
در زمان حمله تیمور به سیستان سیفور زروانی رهبر زروانی‌ها راه شکستن سد سیستان را به تیمور آموخت و به او گفت در صورتی که این سد بشکند سیستان نابود و سیستانیان خواهند مرد و او (تیمور) فاتح سیستان خواهد شد. تیمور چنین کرد و همه مردمان کشته شدند به جز عده ای اندک.[نیازمند منبع]
وضعیت کنونی

دریاچه هامون مدت‌هاست با بحران بی‌آبی روبه‌روست و خشک‌شدن بخش‌های وسیعی از آن موجب به‌وجود آمدن مشکلات مختلف زیست‌محیطی، اجتماعی و اقتصادی در سطح منطقه شده‌است.
در اردیبهشت سال ۱۳۹۳ و با جاری‌شدن سیلاب از افغانستان، دریاچه هامون پس از ۱۵ سال آب‌گیری شد. با این‌حال کارشناسان محیط زیست در سیستان و بلوچستان هشدار می‌دهند احیای دریاچه هامون موقتی است و خطر خشک‌شدن، همچنان این تالاب بین‌المللی را تهدید می‌کند.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
:
نگارخانه

دریاچه هامون پوزک خرداد ۹۳
هامون پوزک خرداد ۹۳
بستر خشکیده دریاچه هامون
پرآبی در هامون پوزک
نقشه حوضه آبریز دریاچه هامون و رود هیرمند
تغییرات سطح آب در دریاچه هامون در گذر زمان
دابلیو. نورمن براون

ویلیام نورمن براون (به انگلیسی: William Norman Brown) (۲۴ ژوئن ۱۸۹۲–۲۲ آوریل ۱۹۷۵) هندشناس و سانسکریت‌شناس آمریکایی بود. او کسی بود که اولین گروه دانشگاهی مرکز مطالعات جنوب آسیا را در قاره آمریکای شمالی تأسیس کرد. او در سال ۱۹۲۶ انجمن شرق‌شناسی آمریکا را تأسیس کرد. او استاد زبان سانسکریت در دانشگاه پنسیلوانیا بود و که اکثر دوره کاری‌اش را آنجا گذرانید. او رئیس انجمن هندشناسی تا سال ۱۹۶۰ بود. او را بنیان‌گذار رشته مطالعات جنوب آسیا می‌دانند که در طول چهار دهه در دانشگاه پنسیلوانیا پیشگام بود در آنجا به تأسیس گروه شرق‌شناسی در سال ۱۹۳۱ کمک کرد و بعداً به تنهایی انجمن مطالعات منطقه‌ای جنوب آسیا (۱۹۴۸) را تأسیس کرد. این گروه‌ها هم‌اکنون تحت عنوان زبان‌ها و تمدن‌های آسیای شرقی، زبان‌ها و تمدن‌های خاورنزدیک و مطالعات آسیای جنوبی باقی ماندند. براون همچنین بنیان‌گذار مؤسسه هندشناسی واقع در کتابخانه ون پلت در دانشگاه پنسیلوانیا است. براون در سال ۱۹۴۶ میلادی عضو منتخب انجمن فیلسوفان آمریکا شد.
زندگی ابتدایی

دبلیو. نورمن براون در ۲۴ ژوئن ۱۸۹۲ در بالتیمور متولد شد و در هشت‌سالگی به‌عنوان فرزند والدین مبلغ مذهبی به هند رفت. او در سیزده‌سالگی به مدرسه شبانه‌روزی در هیِرم، اوهایو، فرستاده شد. والدینش در سال ۱۹۱۰ به ایالات متحده بازگشتند و براون همراه با پدرش در دانشگاه جانز هاپکینز تحصیل کردند؛ او به‌عنوان دانشجوی کارشناسی و پدرش به‌عنوان دانشجوی تحصیلات تکمیلی تحصیل کرد.
پدرش، جورج دبلیو. براون، با ارائه پایان‌نامه‌ای با موضوع "بدن انسان در اوپانیشادها" موفق به دریافت مدرک دکترا شد، و دبلیو. نورمن براون مدرک کارشناسی خود را در رشته زبان یونانی دریافت کرد. او سپس با موریتس بلومفیلد، دانشمند برجسته ودایی، به تحصیل پرداخت و در سال ۱۹۱۶ مدرک دکترای خود را دریافت کرد. رساله دکترای او در سال ۱۹۱۹ به‌صورت بخشی در مجله انجمن شرقی آمریکا منتشر شد و نشان‌دهنده علاقه دیافرامیکی او به جنوب آسیا بود.
از سال ۱۹۱۶ تا ۱۹۱۹، او به‌عنوان پژوهشگر فوق‌دکترا در دانشگاه پنسیلوانیا فعالیت داشت و سپس به‌عنوان پژوهشگر جانستون در سانسکریت به دانشگاه جانز هاپکینز بازگشت. او در سال ۱۹۲۲ به هند سفر کرد؛ ابتدا به واراناسی برای تحقیقات و سپس به جامو، جایی که به‌عنوان استاد زبان انگلیسی و معاون دانشگاه Prince of Wales College مشغول به کار شد.
شغل ابتدایی

دانشگاه پنسیلوانیا یکی از نخستین مؤسسات آکادمیک آمریکا بود که دوره‌هایی در زبان سانسکریت ارائه داد. در دهه ۱۸۸۰، این دانشگاه رشته اصلی و فرعی در سانسکریت ارائه می‌کرد. پروفسور مورتون دبلیو. ایستون (استاد زبان‌شناسی تطبیقی، ۱۸۸۳–۱۹۱۲) در این دانشگاه دوره‌های سانسکریت تدریس می‌کرد. ایستون در سال ۱۹۱۲ بازنشسته شد و در سال بعد فرانکلین اجرتون (استاد، ۱۹۱۳–۱۹۲۶) جایگزین او شد. پس از اجرتون، براون که در آن زمان در کالج پرنس ولز در جامو سانسکریت تدریس می‌کرد، به جای او منصوب شد.
براون از سال ۱۹۱۶ تا ۱۹۱۹، به‌عنوان پژوهشگر هریسون در دانشگاه پنسیلوانیا فعالیت داشت. او در سال ۱۹۲۶ انجمن شرقی آمریکا را تأسیس کرد. پس از خروج اجرتون در همان سال، دبلیو. نورمن براون به جای او منصوب شد.
براون، همراه با چند متخصص خاورمیانه، در سال ۱۹۳۱ بخش مطالعات شرقی را در دانشگاه پنسیلوانیا تأسیس کرد. او نقشی کلیدی در مباحثات حمایت‌شده توسط کمیته مطالعات هندیک و ایرانی انجمن آمریکایی شوراهای علمی داشت. براون با وجود اینکه یک سانسکریت‌شناس بود، دانش گسترده‌ای داشت و به زمینه‌های مختلفی علاقه‌مند بود. از جمله، او در حفاری‌های محوطه تمدن هاراپایی در چانهودارو (Chanhudaro) در سال‌های ۱۹۳۵–۱۹۳۶ تأمین مالی کرد.
در همین دوران بود که به نسخه‌های خطی، به‌ویژه نسخه‌های خطی اولیه با سبک غربی، علاقه‌مند شد. علاقه او به هنر شامل معماری، مجسمه‌سازی و دیگر آثار هنری نیز بود. براون از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۵۴ به‌عنوان سرپرست هنر هندی در موزه هنر فیلادلفیا فعالیت داشت و نظارت بر نصب دائمی یک سالن ستونی از مادورای را بر عهده گرفت.
در این دوره، براون همچنین جمع‌آوری نسخه‌های خطی از جنوب آسیا را ترتیب داد و اطمینان حاصل کرد که مجموعه آسیای جنوبی کتابخانه‌های دانشگاه پنسیلوانیا بزرگترین مجموعه نسخه‌های خطی هندی در آمریکای شمالی و یکی از بزرگترین‌ها در نیم‌کره غربی است. تاریخچه این نسخه‌های خطی در بسیاری از نشریات روایت شده است و می‌توان آن را این‌گونه خلاصه کرد:
«برخی از نسخه‌های خطی به‌طور اتفاقی توسط کتابخانه و موزه دانشگاه قبل از سال ۱۹۳۰ به‌دست آمدند، اما در همان سال، به درخواست پروفسور دبلیو. نورمن براون (۱۸۹۲–۱۹۷۵)، رئیس دانشگاه، جوسایا پنیمان، مبلغی را برای خرید نسخه‌های خطی هندی تأمین کرد. کمی بعد، او کمک مالی از آقای جان گریبل فقید دریافت کرد. کمک‌های قابل توجهی نیز از دکتر چارلز دبلیو. بور، صندوق تحقیقاتی هیئت علمی، و صندوق کاتن دریافت شد. بخش اعظم نسخه‌های خطی نتیجه خریدهایی است که با استفاده از این منابع مالی در هند، بین سال‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۳۵، تحت مدیریت پروفسور دبلیو. نورمن براون انجام شده است.»
براون در سال‌های ۱۹۴۱–۱۹۴۲ رئیس انجمن شرقی آمریکا بود و از ۱۹۲۶ تا ۱۹۴۱ به‌عنوان سردبیر مجله انجمن شرقی آمریکا فعالیت داشت.
دپارتمان مطالعات منطقه‌ای جنوب آسیا

جنگ جهانی دوم باعث شد ایالات متحده به این آگاهی برسد که با کمبود نیروهای متخصص در زبان‌ها و فرهنگ‌های جنوب آسیا و همچنین آشنایی با مسائل معاصر این منطقه روبه‌رو است. دانشگاه پنسیلوانیا تنها مؤسسه‌ای بود که در طول جنگ دوره‌های فشرده زبان و مطالعات منطقه‌ای ارائه می‌داد و بنابراین، مطالعات جنوب آسیا در این دانشگاه شکل گرفت.
در سال ۱۹۴۴، دبلیو. نورمن براون در یک سند پیشنهادی از توسعه جدی و تأمین مالی مطالعات شرق‌شناسی حمایت کرد. او نوشت:
«در طول جنگ، سازمان‌های دولتی ایالات متحده به اطلاعاتی درباره شرق نیاز پیدا کردند که بسیار فراتر از پیش‌بینی‌ها بود... ملت ما نباید دوباره به این اندازه فاقد دانش و متخصصان درباره شرق باشد که در پایان سال ۱۹۴۱ بود. شرق پس از جنگ نیز احتمالاً آزادتر از قبل برای تجارت با غرب خواهد بود... برای مواجهه با این شرایط جدید، آمریکا نیاز به کسب اطلاعات و تربیت نیروهایی دارد که بتوانند روابط سیاسی، تجاری و فرهنگی افزایش‌یافته را مدیریت کنند.»
کمی بعد، براون برای توسعه یک برنامه متمرکزتر در مطالعات منطقه‌ای جنوب آسیا استدلال کرد، خصوصاً با اعلام استقلال هند و ایجاد پاکستان در سال ۱۹۴۷. تا تابستان ۱۹۴۷، برنامه تابستانی براون با عنوان «هند: برنامه‌ای برای مطالعات منطقه‌ای» در دانشگاه پنسیلوانیا ارائه می‌شد.
در این دوره، ارنست بندر، دانشجوی برجسته زبان‌شناسی که در بخش مطالعات شرقی ثبت‌نام کرده بود، به براون کمک می‌کرد. از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۴، بندر مدرس زبان‌های هندی و اردو در برنامه تخصصی آموزشی ارتش بود و به مدت دو سال برنامه آموزشی تخصصی ارتش در زبان ژاپنی را نیز هماهنگ کرد. بندر همچنین مقاله‌های علمی درباره زبان چروکی نوشت، در حالی که بر روی آسیا کار می‌کرد.
در طول دوران کاری خود در دانشگاه پنسیلوانیا، پروفسور براون توانست دانشجویان، پژوهشگران و اعضای هیئت علمی خوبی را جذب و استخدام کند، به‌طوری که دانشگاه پنسیلوانیا به یکی از بهترین مکان‌ها برای مطالعه جنوب آسیا در دوران کلاسیک و معاصر تبدیل شد. اساتیدی مانند ریچارد لمبرت، لودو روچر، فرانکلین ساوتورث، جرج کاردونا و بسیاری دیگر توسط براون در بخش‌های مختلفی مانند مطالعات شرقی، مطالعات منطقه‌ای جنوب آسیا و زبان‌شناسی جذب شدند.
برای مثال، مارک یان درسدن که سانسکریت ودایی را زیر نظر یان گوندا آموخته بود و در کمبریج زبان‌های ختنی و ایرانی میانه را نزد اچ. دبلیو. بیلی و دبلیو. بی. هنینگ می‌خواند، در سال ۱۹۴۸ با براون ملاقات کرد. براون بلافاصله از او دعوت کرد تا به دانشگاه پنسیلوانیا بپیوندد. درسدن در آنجا از سال ۱۹۴۹ تا زمان بازنشستگی‌اش در ۱۹۷۷، زبان فارسی و سپس زبان‌های ایرانی قدیم و میانه را تدریس کرد.
براون همچنین در سال ۱۹۵۳ از استلا کرامریش دعوت کرد تا به بخش مطالعات منطقه‌ای جنوب آسیا بپیوندد، جایی که او تا زمان مرگش در سال ۱۹۹۳ استاد بود. برای دوره‌های کوتاه‌مدت، دانشمندانی برجسته مانند سونیتی کومار چاترجی و ایراواتی کاروه در این بخش تدریس کردند.
در سال ۱۹۶۱، براون از کالج سانسکریت دولت بنگال غربی در کلکته عنوان «ज्ञानरत्नाकरः» (جنانراتناکارا) دریافت کرد. او مؤسسه آمریکایی مطالعات هند را در دفاتر خود، که به اتاق مطالعه جنوب آسیا در کتابخانه ون‌پلت دانشگاه پنسیلوانیا متصل بود، تأسیس کرد. پس از مرگ او، کتابخانه شخصی‌اش به مجموعه جنوب آسیا در کتابخانه‌های دانشگاه پنسیلوانیا اضافه شد.
دانش‌پژوهی

دبلیو. نورمن براون بیش از پنج دهه آثار علمی منتشر کرد و دستاوردهای پژوهشی او بسیار گسترده است. فهرستی از آثار او تا سال ۱۹۶۲ در کتاب مطالعات هندشناسی به افتخار دبلیو. نورمن براون که توسط ارنست بندر ویرایش شده بود، منتشر شد. این فهرست بعدها در کتاب هند و هندشناسی: مقالات منتخب دبلیو. نورمن براون که توسط روزانه روچر ویرایش شده بود، نیز آورده شد.
او همچنین ترجمه‌ای از ساوندریه‌لاهری (Saundaryalahari)، که به‌طور سنتی به شانکاراچاریه نسبت داده می‌شود، انجام داد. این ترجمه به‌عنوان جلد ۴۳ مجموعه سری شرقی دانشگاه هاروارد در سال ۱۹۵۸ منتشر شد.
آثار منتخب > کتاب‌ها

Brown, Norman W. (1978).  Rocher, Rosane (ed.). India and Indology. Delhi: American Institute of Indian Studies.
Brown, W. Norman (1964). The Mahimnastava: Praise of Shiva's greatness. Delhi: Motilal Banarasidass.
Brown, W. Norman (1964). India, Pakistan, Ceylon (Rev. ed.). Philadelphia: University of Pennsylvania Press.
Brown, W. Norman (1963). The United States and India and Pakistan. Cambridge: Harvard University Press.
Brown, W. Norman (1962). The Vasanta vilasa a poem of the spring festival in Old Gujarati accompanied by Sanskrit and Prakrit stanzas and illustrated with miniature paintings. New Haven: American Oriental Society.
Brown, W. Norman, ed. (1960). Resources for South Asian language studies in the United States: report of a conference convened by the University of Pennsylvania for the United States Office of Education, January 15–16, 1960. Philadelphia: University of Pennsylvania Press.
Brown, Norman (1958). The Saundaryalahari: Flood of beauty. Cambridge: Harvard University Press.
Brown, W. Norman (1953). The United States and India and Pakistan. Cambridge: Harvard University Press.
Brown, W. Norman (1950). India, Pakistan, Ceylon. Ithaca: Cornell University Press.
Brown, W. Norman (1941). Manuscript illustrations of the Uttaradhyayana sutra. New Haven: American Oriental Society.
Brown, W. Norman (1940). A pillared hall from a temple at Madura, India in the Philadelphia Museum of Art. Philadelphia ; London: University of Pennsylvania Press ; Oxford University Press.
Brown, W. Norman (1934). A descriptive and illustrated catalogue of miniature paintings of the Jaina Kalpasūtra as executed in the early western Indian style (with 45 plates). Baltimore: The Lord Baltimore Press.
Brown, W. Norman (1933). The swastika: a study of the Nazi claims of its Aryan origin. New York: Emerson Books.
Brown, W. Norman (1933). The story of Kalaka: texts, history, legends, and miniature paintings of the Śvetāmbara Jain hagiographical work, the Kālakācāryakathā (With 15 plates). Baltimore: The Lord Baltimore Press. Freer Gallery of Art, Oriental Series no. 1
Brown, W. Norman (1926). Johns Hopkins half-century directory: a catalogue of the trustees, faculty, holders of honorary degrees, and students, graduates and non-graduates, 1876–1926. The Johns Hopkins University.
Brown, W. Norman (1919). The Pancatantra in Modern Indian Folklore. New Haven: American Oriental Society.
آثار منتخب > آثار آنلاین

"Modern Indian folklore and its relation to literature. Part I: The Pañcatantra in modern Indian folklore (PhD thesis)". Baltimore. 1916.
"The Indian and Christian miracles of walking on the water". 1928.
"The swastika: a study of the Nazi claims of its Aryan origin". New York: Emerson Books. 1933. {{cite journal}}: Cite journal requires |journal= (help)
لیبرلند

| لیبرلند Free Republic of Liberland | لیبرلند Free Republic of Liberland |
| --- | --- |
   پرچم:    پرچم
شعار: زندگی کردن و اجازهٔ زندگی دادن: شعار: زندگی کردن و اجازهٔ زندگی دادن
پایتخت: لیبرپولیس
زبان(های) رسمی: چک، انگلیسی
حکومت: جمهوری با عناصری از دموکراسی مستقیم
• رئیس‌جمهور : ویت یدلیچکا
 :  
لیبرلند (به انگلیسی: Liberland) یا جمهوری آزاد لیبرلند نام خودخواندهٔ ریزکشوری است که توسط ویت یدلیچکا (به چکی: Vít Jedlička) سیاستمدار، لیبرترین و کنشگر مدنی اهل جمهوری چک در تاریخ ۱۳ آوریل سال ۲۰۱۵ در زمینی بی مدعا به مساحت ۷ کیلومتر مربع در غرب کرانهٔ رود دانوب و بین دو کشور کرواسی و صربستان تأسیس شد.
به گفتهٔ ویت یِدلیچکا که خود را رئیس‌جمهور این کشور تازه تأسیس می‌داند، لیبرلند در یک سرزمین بلاصاحب میان دو کشور کرواسی و صربستان واقع شده، ولی تحت حاکمیت هیچ‌کدام از این دو کشور نیست. وب‌سایت رسمی این ریزکشور نیز اختلافات مرزی میان دو کشور کرواسی و صربستان را از دلایل اصلی امکان ایجاد این کشور جدید می‌داند.
ویت یدلیچکا در مصاحبه‌ای با خبرگزاری «اسپوتنیک» دلایل ایجاد لیبرلند را بالا بودن مالیاتها، توزیع نابرابر درآمدها و در کل تنظیمات (اقتصادی) بیش از حد زیاد در جمهوری چک برشمرد. به گفتهٔ وی لیبرلند امیدوار است به عضویت کامل جامعه بین‌المللی درآید و به کشوری همچون موناکو و هنگ کنگ تبدیل شود. وی همچنین خاطر نشان کرد که کشور جدید به فکر عضویت در اتحادیه اروپا، ناتو و دیگر اتحادیه‌های نظامی-سیاسی نیست، بلکه می‌خواهد به یکی از نواحی تجارت آزاد تبدیل گردد. همچون اغلب لیبرترین‌ها یدلیچکا مخالف مالیات و نیز کمک‌های دولتی است. به گفتهٔ وی در کشور لیبرلند مالیات اختیاری خواهد بود و او اعتقاد راسخ دارد که حتی اگر هیچ‌کس هم مالیاتی پرداخت نکند، پول به اندازهٔ کافی موجود خواهد بود.
در مدتی کوتاه یعنی از زمانی که لیبرلند موجودیت خود را اعلام کرده و از افراد مشتاق به شهروندی در این کشور دعوت کرد تا به این پروژه بپیوندند، ۲۰۰٫۰۰۰ درخواست اقامت از سراسر جهان برای این کشور ارسال شده‌است. تنها شرط‌های لیبرلند برای متقاضیان اقامت در این کشور احترام به حقوق فردی، مالکیت خصوصی، عدم سوءسابقه کیفری یا سابقهٔ حضور در احزاب نازی و کمونیست ذکر شده‌است. به گفتهٔ ویت یدلیچکا: «شهروند نمونه لیبرلند کسی است همچون توماس جفرسون، از روسای جمهور و یکی از پدران بنیان‌گذار ایالات متحده آمریکا، و به همین مناسبت ما روز تولد وی را به‌عنوان روز بنیان‌گذاری لیبرلند انتخاب کرده‌ایم. شهروندان این کشور می‌توانند خوشبخت باشند و لیبرلند جایی است که خوشبختی آنان تحقق خواهد یافت.»
لیبرلند حتی دارای پرچم و شعار ملی نیز هست. رنگ زرد روی پرچم نشان آزادی سیاسی است، رنگ آبی نماد رود دانوب و رنگ سیاه نماد مقاومت در برابر نظام حاکم بر جهان است. درخت نشان وفور نعمت، پرنده نماد آزادی و خورشید نماد انرژی است. شعار ملی این کشور «زندگی کردن و اجازهٔ زندگی دادن» است و سرود ملی این کشور نوپا نیز توسط یک رپر اهل جمهوری چک در حال ساخته شدن است.
لیبرلند در بخشی از زمین که در این نقشه با رنگ سبز و با نام «سیگا» مشخص شده، قرار گرفته‌است. به سبب اختلافات موجود در تعریفات مرزی این ناحیه، هر دو کشور صربستان و کرواسی مالکیت اراضی مشخص شده با رنگ زرد در شرق را ادعا می‌کنند. در صورتی که اراضی مشخص شده با رنگ سبز از جانب هر دو کشور به صورت بی مدعا باقی‌مانده‌اند.
به رسمیت شناخته شدن این کشور

هیچ‌یک از کشورهای عضو سازمان ملل تاکنون لیبرلند را به رسمیت نشناخته‌اند.
به رسمیت شناخته شدن این کشور > بیانیه‌های رسمی کشورها

کرواسی: لیبرلند توسط وزارت امور خارجه و اروپایی کرواسی ذکر شده ولی به عنوان یک جوک بدون توضیح بیشتر رد شده‌است. وزارت امور خارجه کرواسی در بیانیه‌ای در ژوئن ۲۰۱۵، این منطقه را متعلق به کرواسی یا صربستان و نه هیچ طرف سومی دانست.
صربستان: وزارت امور خارجه صربستان اعلام کرده که لیبرلند ناقض مرزهای صربستان نیست ولی این پروژه را چیزی «احمقانه» دانست و توضیح بیشتری نداد.
مصر: وزارت امور خارجه مصر در خصوص مطالب تقلبی در خصوص لیبرلند به افراد جویای کار هشدار داد.
جمهوری چک: وزارت امور خارجه جمهوری چک خود را از ارتباط با آقای یدلیچکا مبری دانست و گفت اقدامات او به آنها مربوط نیست.