او-بوت نوع ۷
مدل‌ها

نوع ۷آ: مدل آ نخستین مدل او-بوت نوع ۷ بود. او-۳۳ نخستین او-بوت از این مدل در ۱۱ ژوئن سال ۱۹۳۶ به آب انداخته شد. مجموعاً ۱۰ او-بوت از این مدل تولید گردید. یکی از بارزترین ویژگی‌های ظاهری نوع ۷آ برآمدگی محفظه بیرونی اژدر آن در پشت عرشه بود.
نوع ۷ب: این مدل نسبت به مدل اولیه ارتقا یافت. به جهت وارد کردن محفظه بیرونی اژدر به درون بدنه فشار، دو سکان در این مدل به کار گرفته شد. اژدر از بین این دو سکان شلیک می‌شد. به منظور افزایش فضای ذخیره‌سازی و جای دادن دستگاه شنود اس-گرات، طول او-بوت ۲ متر بیشتر شد. بدین ترتیب سوخت بیشتری درون محفظه‌های ویژه‌ای ذخیره می‌گشت. با خروج سوخت از بالای این محفظه‌ها آب از زیر وارد آن‌ها می‌شد تا کاهش وزن را جبران کند. یکی از دلایل این مسئله جلوگیری از غلتیدن او-بوت هنگام قرار داشتن بر سطح بود. افزوده شدن توربوشارژر به موتور مقداری سرعت را بیشتر کرد. همه این تغییرات وزن و اندازه او-بوت را به شدت افزایش داد. در مجموع ۲۴ او-بوت از این مدل ساخته شد. او-۴۵ تا او-۵۵ و او-۹۹ تا او-۱۰۲ در گرمانیاورفت در کیل، او-۷۳ تا او-۷۶ در برمر وولکان در فگزاک و او-۸۳ تا او-۸۷ در فلندر ورکه در لوبک ساخته شدند.
نوع ۷سی : این مدل به عنوان شناوری جهت نصب تجهیزات جستجوی سونار طراحی گردید. به منظور جای دادن به تجهیزات لازم طول اتاق هدایت و برجک افزایش یافت. یک محفظه کوچک شناوری درون محفظه‌های تعادل زینی‌شکل نصب شد. امکان ورود آب به درون این محفظه شناوری وجود داشت تا سرعت شیرجه افزایش یابد. سامانه جدید فیلتر موتورهای گازوئیلی، یک موتور گازوئیلی جدید فشرده‌ساز برای محفظه‌های هوا به جای موتور برقی پیشین جهت کاهش فشار بر سامانه برق و سامانه نوین‌تر کلیدهای الکتریکی از دیگر موارد افزوده شده این مدل بود. چهار محفظه هر یک با یک قایق نجات پنج‌نفره بادکردنی هم در جلوی او-بوت نصب شد.
نوع ۷سی/۴۱: در این زیر مدل تجهیزات الکترونیکی پیشین با مدل‌های جدیدتر و متراکم‌تر جایگزین شدند. با کاهش حدود ۱۱ تنی وزن امکان ضخیم‌تر کردن ۲٫۵ میلی‌متری صفحه فولادی بدنه فشار فراهم آمد تا قابلیت شیرجه از عمق حداکثر ۲۵۰ متری به عمق ۳۰۰ متری افزایش یابد. دماغه مقداری طولانی‌تر شد تا تحرک‌پذیری بهبود پذیرد. بلبرینگ‌ها و اتصالات انعطاف‌پذیر در بخش موتور تعبیه گردید تا آسیب وارد آمده در اثر انفجار خرج‌های عمقی دشمن کاهش پیدا کند. از سال ۱۹۴۲ توپ ۸۸ میلی‌متری از بسیاری از این او-بوت‌ها حذف شد. از سال ۱۹۴۳ با افزایش خطر هواگردهای دشمن، تسلیحات بیشتر و کالیبر بالاتر ضدهوایی بر آن‌ها نصب گشت. این توپ‌ها معمولاً ۲۰ و ۳۷ میلی‌متری در جایگاه‌ها و ترکیب‌های مختلفی بودند.
نوع ۷سی/۴۲: مدلی با بدنه مستحکم‌تر که تنها در مرحله طراحی باقی ماند و هیچ نمونه‌ای از آن ساخته نشد.
نوع ۷ دی: این مدل سال‌های ۱۹۳۹ و ۱۹۴۰ برای ایفای نقش دوگانه مین‌ریز و حمل اژدر طراحی شد. مدل دی تقریباً با مدل سی همسان بود با این تفاوت که یک بخش ۹٫۸ متری در پشت برجک به بدنه افزوده شد تا پنج حفره بدون فشار مین دریایی را در خود جای دهد. افزایش طول بدنه اصلی امکان کشیده‌تر کردن محفظه‌های زینی‌شکل و نتیجتاً افزایش میزان ظرفیت سوخت را فراهم آورد. همچنین امکان افزدون محفظه‌های تعادل و شیرجه بیشتر وجود داشت. سکوی توپ ضدهوایی در پشت برجک عریض‌تر شد تا افزایش طول آن روی حفره جلویی مین دریایی را نپوشاند. یک لوله تنفس در سمت چپ برجک قرار داشت. مدل دی یک چاره موقت بود و با پدیداری انواع ۹ و ۱۰ برای وظیفه مین‌ریزی، تنها ۶ نمونه از آن ساخته شد. تنها یکی از او-بوت‌های مدل دی تا پایان جنگ باقی ماند که آن هم بعداً توسط بریتانیایی‌ها غرق شد.
نوع ۷ ایی: اطلاعات چندانی از این مدل در دست نیست؛ جز این که برای او-بوتی با موتور ارتقا یافته طراحی شد. هیچگاه فراتر از مرحله طراحی نرفت.
نوع ۷ اف: طراحی این مدل در سال ۱۹۴۱ بر مبنای مدل سی صورت گرفت. کاربرد دوگانه رزمی و شناور تدارکاتی برای آن در نظر گرفته شد. در این مدل یک بخش اژدر به میانه بدنه افزوده شد تا توسط خود او-بوت استفاده شود یا در نواحی عملیاتی در اختیار او-بوت‌های دیگری که سوخت کافی داشتند، قرار گیرد. به هر صورت مدل اف نیز یک چاره موقت بود و هنگامی که از ماه مارس سال ۱۹۴۳ وارد خدمت گشت روزگار اوج او-بوت‌ها سپری شده بود و از آن‌ها صرفاً در نقش رزمی استفاده گردید. تنها یکی از او-بوت‌های مدل اف (او-۱۰۶۱) تا پایان جنگ باقی ماند که آن هم بعداً توسط بریتانیایی‌ها غرق شد.