stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پژو ۴۰۸ (کراس‌اوور)
بررسی

توسعه و ساخت این خودرو به دلیل طراحی پیچیده مدل مفهومی آن هفت سال طول کشیده‌است. این خودرو در زمان توسعه با کد پی۵۴ شناخته می‌شد. طرح این مدل از یک خودروی مفهومی داخلی که پژو روی آن کار کرده بود، الهام گرفته شده بود. ۴۰۸ با توجه به شکل بدنهٔ خود، ضریب درگ پایینی (۰٫۲۸) را در مقایسه با رقبایش به دست می‌آورد. این خودرو همچنین طراحی داشبورد مشابهی با نسل سوم پژو ۳۰۸ دارد.
به مانند پژو ۳۰۸، سه موتور مختلف برای این خودرو در دسترس است که دوتای آن موتورهای ترکیبی بنزینی پلاگین هیبرید هستند که به ترتیب ۱۸۰ اسب بخار متری (۱۷۸ اسب بخار؛ ۱۳۲ کیلووات) و ۲۲۵ اسب بخار متری (۲۲۲ اسب بخار؛ ۱۶۵ کیلووات) قدرت تولید می‌کنند. موتور سوم که موتور پایهٔ این خودرو به‌شمار می‌آید یک موتور بنزینی ۳ سیلندر ۱٫۲ لیتری است و ۱۳۰ اسب بخار متری (۱۲۸ اسب بخار؛ ۹۶ کیلووات) قدرت دارد. تمام این موتورها به همراه یک جعبه‌دندهٔ ۸ سرعتهٔ خودکار عرضه می‌شوند. تولید مدل بنزینی در اواخر سال ۲۰۲۳ متوقف خواهد شد و یک مدل هیبریدی خفیف جایگزین آن خواهد شد. همچنین مدل تمام برقی این خودرو با نام ئی-۴۰۸ نیز قرار است عرضه شود.
۴۰۸ در مولوز فرانسه و چنگدو چین تولید می‌شود. در بازار چین، این مدل با نام ۴۰۸ ایکس به فروش می‌رسد. گفته می‌شود ایران خودرو به عنوان شریک تجاری پژو، برنامه‌هایی را برای تولید این خودرو در ایران دارد و رایزنی‌هایی درباره آن نیز انجام داده است.
نمای عقب
نمای داخلی
تالار اندیشه

تالار اندیشه در حوزه هنری واقع در تهران احداث شد و در آن انواع مراسم فرهنگی اجرا می‌شود. این سالن برای اجرای انواع تئاتر و همایش مجهز شده است. و با سیاست‌های آن اداره حوزه هنری به صورت مداوم برنامه‌های این سالن تئاتر را اعلام می‌کند که در اکثر مواقع برنامه‌ای غیر از نمایش است. اجرای برنامه موسیقی نیز در این سالن مشاهده شده است.  مهرداد مهدی با اجرای نوازندگی آکاردئون کنسرتی در آن برگزار کرد، پیش از این نیز گروه‌های موسیقی فولکلور در آن اجرا داشته‌اند.
ظرفیت

این سالن یکی از سالن‌های تئاتر با ظرفیت بالا است. ظرفیت قسمت اصلی سالن اندیشه ۴۸۲ نفر در بخش بالکن ۸۸ نفر و در بخش vip ۱۰۸ نفر است؛ و مجموعاً ۶۷۸ نفر ظرفیت دارد.
انتخابات ریاست‌جمهوری قره‌باغ کوهستانی (۲۰۱۲)

انتخابات ریاست‌جمهوری در ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۲ در جمهوری قره‌باغ برگزار شد. نتیجه آن پیروزی باکو ساهاکیان رئیس‌جمهور حاکم بود که - درصد آرا (دو سوم آرا) را کسب نمود.
نتایج

| کاندیدا | کاندیدا | حزب | آراء | ٪ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  | باکو ساهاکیان | مستقل | ۴۷٬۰۹۵ | ۶۶٫۶۵ |
|  | ویتالی بالاسانیان | مستقل | ۲۲٬۹۶۷ | ۳۲٫۵۱ |
|  | آرکادی سوقومونیان | مستقل | ۵۹۳ | ۰٫۸۴ |
| کل | کل | کل | ۷۰٬۶۵۵ | ۱۰۰٫۰۰ |
| آراء معتبر | آراء معتبر | آراء معتبر | ۷۰٬۶۵۵ | ۹۶٫۸۴ |
| آراء نامعتبر/سفید | آراء نامعتبر/سفید | آراء نامعتبر/سفید | ۲٬۳۰۳ | ۳٫۱۶ |
| کل آراء | کل آراء | کل آراء | ۷۲٬۹۵۸ | ۱۰۰٫۰۰ |
| رأی‌دهندگان ثبت‌نام کرده | رأی‌دهندگان ثبت‌نام کرده | رأی‌دهندگان ثبت‌نام کرده | ۹۹٬۲۲۷ | ۷۳٫۵۳ |
منبع: CEC: منبع: CEC
چشم‌وگوش‌بسته (فیلم ۱۳۹۷)

| چشم و گوش بسته | چشم و گوش بسته |
| --- | --- |
کارگردان: فرزاد مؤتمن
تهیه‌کننده: امیرحسین آشیانی‌پور
نویسنده: هما بذرافشان
بازیگران: امین حیاییبهرام افشاریآناهیتا درگاهیمسعود کرامتیلیندا کیانیپوریا پورسرخمانی حقیقیمحمدرضا صولتی
موسیقی: بابک میرزاخانی
فیلم‌بردار: محمدرضا سکوت
تدوین‌گر: عماد خدابخش
توزیع‌کننده: فیلم‌آفرین
تاریخ‌های انتشار: ۱۵ آبان ۱۳۹۸
مدت زمان: ۹۳ دقیقه
کشور: ایران
زبان: فارسی 
فروش گیشه: ۱۲٬۸۳۷٬۴۹۶٬۰۰۰ تومان
چشم و گوش بسته فیلمی ایرانی به کارگردانی فرزاد مؤتمن، نویسندگی هما بذرافشان و تهیه‌کنندگی امیرحسین آشتیانی‌پور محصول سال ۱۳۹۷ است. این فیلم در شهریور ۱۳۹۸ از شورای پروانه نمایش فیلم‌های سینمایی مجوز نمایش گرفت.
این فیلم بازسازی فیلم آمریکایی شر نبین، شر نشنو (۱۹۸۹) می‌باشد.
خلاصه داستان

مردی توسط یک زن تبهکار کُشته می‌شود و دو غریبه را به جرم قتل بازداشت می‌کنند. یکی صدای شلیک گلوله را شنیده اما صحنه قتل را ندیده‌است چون نابیناست. آن یکی هم فقط صحنهٔ قتل را دیده و صدای شلیک گلوله را نشنیده چون ناشنواست. آن‌ها یک صبح تا غروب فرصت دارند که از این مهلکه جان سالم به در ببرند.
بازیگران

| بازیگر | نقش |
| --- | --- |
امین حیایی: بهروز شب‌خیز
بهرام افشاری: سعید غلامی
آناهیتا درگاهی: نانا
لیندا کیانی: سحر غلامی
مسعود کرامتی: اژدری
مانی حقیقی: رئیس بزرگ
پوریا پورسرخ: سروش
محمدرضا صولتی: احمدی
:
تورستراپیب

| تورستراپیب | تورستراپیب |
| --- | --- |
نام آیوپاک ارجحEthyl (2R4S)-4-({[35-bis(trifluoromethyl)phenyl]methyl}(methoxycarbonyl)amino)-2-ethyl-6-(trifluoromethyl)-34-dihydroquinoline-1(2H)-carboxylate: نام آیوپاک ارجحEthyl (2R4S)-4-({[35-bis(trifluoromethyl)phenyl]methyl}(methoxycarbonyl)amino)-2-ethyl-6-(trifluoromethyl)-34-dihydroquinoline-1(2H)-carboxylate
شناساگرها: شناساگرها
شماره ثبت سی‌ای‌اس: 262352-17-0 N
پاب‌کم: 159325
کم‌اسپایدر: 140123 Y
UNII: 4N4457MV2U Y
KEGG: D06195 Y
ChEBI: CHEBI:49203 Y
ChEMBL: CHEMBL479527 Y
جی‌مول-تصاویر سه بعدی: Image 1
 SMILES FC(F)(F)c1cc(cc(c1)C(F)(F)F)CN(C(=O)OC)[C@@H]3c2c(ccc(c2)C(F)(F)F)N(C(=O)OCC)[C@@H](C3)CC :  SMILES FC(F)(F)c1cc(cc(c1)C(F)(F)F)CN(C(=O)OC)[C@@H]3c2c(ccc(c2)C(F)(F)F)N(C(=O)OCC)[C@@H](C3)CC 
 InChI InChI=1S/C26H25F9N2O4/c1-4-18-12-21(19-11-15(24(27,28)29)6-7-20(19)37(18)23(39)41-5-2)36(22(38)40-3)13-14-8-16(25(30,31)32)10-17(9-14)26(33,34)35/h6-11,18,21H,4-5,12-13H2,1-3H3/t18-,21+/m1/s1 Y Key: CMSGWTNRGKRWGS-NQIIRXRSSA-N YInChI=1/C26H25F9N2O4/c1-4-18-12-21(19-11-15(24(27,28)29)6-7-20(19)37(18)23(39)41-5-2)36(22(38)40-3)13-14-8-16(25(30,31)32)10-17(9-14)26(33,34)35/h6-11,18,21H,4-5,12-13H2,1-3H3/t18-,21+/m1/s1 Key: CMSGWTNRGKRWGS-NQIIRXRSBY :  InChI InChI=1S/C26H25F9N2O4/c1-4-18-12-21(19-11-15(24(27,28)29)6-7-20(19)37(18)23(39)41-5-2)36(22(38)40-3)13-14-8-16(25(30,31)32)10-17(9-14)26(33,34)35/h6-11,18,21H,4-5,12-13H2,1-3H3/t18-,21+/m1/s1 Y Key: CMSGWTNRGKRWGS-NQIIRXRSSA-N YInChI=1/C26H25F9N2O4/c1-4-18-12-21(19-11-15(24(27,28)29)6-7-20(19)37(18)23(39)41-5-2)36(22(38)40-3)13-14-8-16(25(30,31)32)10-17(9-14)26(33,34)35/h6-11,18,21H,4-5,12-13H2,1-3H3/t18-,21+/m1/s1 Key: CMSGWTNRGKRWGS-NQIIRXRSBY 
خصوصیات: خصوصیات
فرمول مولکولی: C26H25F9N2O4
جرم مولی: 600.473
به استثنای جایی که اشاره شده‌است در غیر این صورت، داده‌ها برای مواد به وضعیت استانداردشان داده شده‌اند (در 25 °C (۷۷ °F)، ۱۰۰ kPa): به استثنای جایی که اشاره شده‌است در غیر این صورت، داده‌ها برای مواد به وضعیت استانداردشان داده شده‌اند (در 25 °C (۷۷ °F)، ۱۰۰ kPa)
 N (بررسی) (چیست: Y/N؟):  N (بررسی) (چیست: Y/N؟)
Infobox references: Infobox references
:   
تورستراپیب (انگلیسی: Torcetrapib) دارویی بود که برای درمان کلسترول خون بالا (سطوح کلسترول بالا) و پیشگیری از بیماری‌های قلبی عروقی تولید شد. توسعه آن در سال ۲۰۰۶ متوقف شد، زمانی که مطالعات فاز III مرگ و میر بیش از حد به هر علت را در گروه درمانی دریافت کننده ترکیبی از آتورواستاتین (Lipitor) و تورستراپیب نشان داد.
کاربرد

تورستراپیب برای کاهش بیماری‌های قلبی عروقی یا خطر مرگ در افرادی که قبلاً داروی استاتین مصرف می‌کنند، یافت نشده است.
سازوکار

این دارو (به عنوان یک مهارکننده CETP) با مهار پروتئین انتقال کلسترول (CETP) عمل می‌کند، که معمولاً کلسترول را از کلسترول HDL به لیپوپروتئین‌های با چگالی بسیار کم یا لیپوپروتئین‌های کم چگالی (VLDL یا LDL) منتقل می‌کند. مهار این فرآیند باعث افزایش سطح کلسترول HDL و کاهش سطح کلسترول LDL می‌شود.
پوور سیتی

| پوور سیتی 普洱市 | پوور سیتی 普洱市 |
| --- | --- |
شهر مرکزی: شهر مرکزی
موقعیت پوور سیتی در نقشه: موقعیت پوور سیتی در نقشه
کشور: People's Republic of China
استان: یون‌نان
GB/T 2260 CODE: ۵۳۰۸۰۰
Admin HQ: Simao
Admin units:  فهرست Simao Ning'er Mojiang Jingdong Jinggu Zhenyuan Jiangcheng Menglian Lancang Ximeng 
مساحت: مساحت
 • کل: ۴۵۳۸۵ کیلومتر مربع (۱۷۵۲۳ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۳۰۶ متر (۴۲۸۵ فوت)
بیشترین ارتفاع: ۳۳۰۶ متر (۱۰۸۴۶ فوت)
کمترین ارتفاع: ۳۷۶ متر (۱۲۳۴ فوت)
جمعیت: جمعیت
 • کل: ۲۳۶۰۰۰۰
 • تراکم: ۵۲/کیلومتر مربع (۱۳۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۸ (China Standard)
Postal code: 665000
کد منطقه: 0879
Licence plate prefixes: 云J
وبگاه: www.puershi.gov.cn
Yunnan Statistics Bureau Yunnan Portal: Yunnan Statistics Bureau Yunnan Portal
پوور سیتی (به لاتین: Pu'er City) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در یون‌نان واقع شده‌است. پوور سیتی ۴۵٬۳۸۵ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۳۶۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱٬۳۰۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تاریخ رقص در ایران

رقص ایرانی
بالا: بالهٔ زیبای خفته توسط سازمان باله ملی ایران (۱۹۷۸)

پایین: گروهی از فارغ‌التحصیلان هنرستان رقص‌های ملی و محلی ایران (۱۹۷۵)
رقص در ایران، پیشینه‌ای طولانی دارد. رقص و موسیقی همواره برای شادی و خوشی در بزم‌ها و انگیزش حس‌های رزمی و شهوانی در میان ایرانیان در همهٔ دوران، رواج داشته‌است. رقص در این کشور در جشن‌های مناسبات تقویمی، ملی، سیاسی، مذهبی و کشاورزی و در مراسم طایفه‌ای و همچنین در مراسم‌های دیگری چون ختنه و عروسی انجام می‌شود.
پیشینهٔ رقص در ایران، به هزارهٔ پنجم و ششم پیش از میلاد می‌رسد. ایران، یکی از امپراتوری‌های باستانی بود که به گسترش رقص پرداخت. در ایران باستان، رقص در دربار پادشاهان ماد در نوشتار تاریخی یونانی گزارش شده‌است. نخستین اشاره به رقص نزد پارسیان نیز در کتاب‌هایی از گزنفون، تاریخ‌نگار اهل یونان بود. در دوره شاهنشاهی هخامنشی رقص، آواز و موسیقی برای دلخوشی و شادی در بزم‌های طبقه‌های گوناگون مردم ایران وجود داشته‌است و در این دوران افزون بر آموزش خواندن، اصول رقص نیز در ایران آموزش داده می‌شده‌است. پس از یورش اسکندر به ایران تمدن یونانی در سراسر سرزمین‌های هخامنشی گسترش یافت و بر رقص در شاهنشاهی نیز اثر گذاشت. ساسانیان به موسیقی و همراهان آن بسیار احترام می‌گذاشتند. شاهان این دوره به موسیقی علاقه داشتند که باعث توجه به رقص نیز شد. نقش‌های دیواری قرن ششم از پنجکنت شواهدی از نمود تشریفاتی رقص در شرق ایران ارائه می‌دهند. ممنوعیت مذهبی رقص در ایران با گسترش اسلام به وجود آمد و با رخدادهای تاریخی گوناگون تحریک گردید. در دورهٔ صفوی، حرام بودن موسیقی، این هنر را از پیشرفت بازمی‌داشته‌است اما به شکل محدود گاه موسیقی و رقص مورد توجه قرار می‌گرفتند. در دوران قاجار و صفویه، به پسربچه‌ها پوشاک دخترانه پوشانده می‌شد و از آن‌ها برای رقص و آواز بهره می‌بردند.
در اوایل دورهٔ پهلوی گونه‌ای از رقص ایرانی پدیدار شد و با توسعهٔ سینمای تجاری ایران، فراگیر شد تا زمینهٔ ساخت ژانرهای گوناگونی همانند روحوضی، مطربی، بابا کرم، تهرونی و شاطری را فراهم آورد. در طول دههٔ ۱۹۶۰ اقدامات جدی پژوهشی رقص در ایران انجام شد. سازمان معتبر بالهٔ ملی ایران در سال ۱۹۶۷ در تالار رودکی گشایش یافت. تهران میزبان تولیدات سطح بالایی شد و با کسب جایگاه معتبر بین‌المللی، کم‌کم هنرمندان سرشناس خارجی برای اجرا به ایران می‌آمدند. رقص حرفه‌ای در این کشور در دوران پادشاهی محمدرضاشاه احترام و محبوبیت خود را بازیابی کرد. اجراهای رقص غیر سنتی بر پایهٔ نمونه‌های اروپایی در سالن‌های نمایش این دوره ارائه می‌شد. جدا از رقص‌های غیر بومی، برنامه‌ها برای رقص بومی ایرانی و سنتی نیز بسیار بودند و رقص سنتی نیز احیا گردید. سیستم نوین آموزشی ساخته‌شدهٔ این دوره، به‌خدمت رقص ایران درآمد و انواع سازمان‌ها و گروه‌های دولتی و خصوصی رقص ایجاد شدند. زیرساخت نوین این دوره در کنار پژوهش‌ها، توانست دوره‌ای موفق را برای رقص ایرانی رقم زند.
پس از انقلاب ۱۳۵۷، حکومت جدید رقص را در ردهٔ هنرهای ممنوعه گذاشت اما رقص‌های محلی گاه به مناسبت‌های گوناگون، شانس تنفس داشتند. اعلام جرم ضد رقصنده، دستگیری آموزش‌دهندگان رقص، شلاق‌زنی و ممنوعیت نمایش رقص، در این دوره تبدیل به محل کشمکش گردید. انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ پایان دوران موفق رقص و باله در ایران بود. به قدرت رسیدن حکومت اسلامی، حاصل چندین دهه تلاش ایران در رقص را از میان برد و کارکنان این بخش را از این کشور فراری داد یا باعث دست کشیدنشان از کار شد.
نام

رقص واژه‌ای عربی برای اشاره به این هنر در ایران است و کم‌کم توانست جای خود را به انحصار در زبان فارسی باز کند. واژهٔ فارسی رقص، پایکوبی"وشت" "رامشگری"، کاربرد همگانی‌اش را از دست داده‌است.
پیشینه > نخستین رقص‌ها

نمایش در شکل رقص، خنیاگری، بازی یا آیین و ابزارهای نمایشی چون سیماچه، پوشاک مبدل جانوران یا گیاهان، سازهایی برای آفرینش ریتم و دیگر موارد، دست کم از هزاره ششم پ. م در ایران شناخته شده و مورد بهره‌برداری بوده‌اند. نمونه‌های پرشماری از نقش‌های رقصندگان را می‌توان بر روی آثار یافت‌شده از تپه‌های باستانی این کشور همانند تپه سبز، جعفرآباد، چغامیش، تل جری، چشمه علی، اسماعیل‌آباد، تل باکون، سیلک، موسیان، تپه یحیی، شهداد، شوش و… یافت. قدیمی‌ترین اثری که چگونگی و گسترش رقص در ایران را آشکار می‌سازد، نگارهٔ ساده و سیاه روی کاسهٔ گلی پخته‌ای است که از تپه خزینهٔ شوش به دست آمده‌است. این کاسه، تنها پیکر شش رقصنده را در دو دستهٔ سه‌تایی نشان می‌دهد. قدمت آن به ۴۵۰۰ تا ۵۰۰۰ سال پیش از میلاد می‌رسد. با وجود چنین سندهایی، پیشینهٔ رقص در ایران، به هزارهٔ پنجم و ششم پیش از میلاد می‌رسد. اثرهایی دیگر در نزدیکی تخت جمشید نیز به رقص اشاره داشته‌اند.
از سال‌های پایانی هزارهٔ پنجم و آغاز هزارهٔ چهارم پیش از میلاد نیز یک سفال در تپه سیلک، نزدیک کاشان، یافت شد که چهار زن را در هنگام رقص دسته‌بند (با گرفتن دست هم) نشان می‌دهد؛ این رقص، به شکل احتمالی وابسته با باورهای دینی آن دوره دانسته شده‌است.
گونه‌ای رقص جنگی مردانه در سفالی در تپه‌حصار دامغان (سمنان) یافت شده‌است که به ۴۵۰۰ تا ۳۸۰۰ پیش از میلاد می‌رسد و مردانی برهنه را به نمایش کشیده‌است. گونه‌ای رقص دسته‌بند دایره‌وار زنان از ۴۵۰۰ تا ۳۵۰۰ پیش از میلاد نیز در نهاوند پیدا شده‌است که موزه لوور آن را در اختیار دارد. از رقص ۵۰۰۰ تا ۳۶۰۰ پیش از میلاد یک تکه سفال دیگر که چند رقصنده را نشان می‌دهد در چشمه‌علی یافت شده و نگهداری‌اش نیز با موزه لوور بوده‌است.
گونه‌ای نوآوری در رقص در تکه سفال دیگری از سیلک (مرکز ایران) که از ۳۶۰۰ سال پیش از میلاد دانسته شده، آشکار گردیده‌است؛ سازندگان حلقهٔ رقص روی این سفال، به آشکارا چیزی را در دست دارند که برخی آن را پارچه دانسته‌اند. به دست داشتن پارچه در رقص، در دوران نوین ایران نیز دیده شده‌است.
پیشینه > تاریخچه اولین رقص در ایران

اولین رقص تحقیق شده در تاریخ ایران مربوط به رقص پرستش میترا ( کیش میترا ) است که در آن گاو نر قربانی می‌شد. این فرقه بعداٌ در امپراتوری روم بسیار مورد توجه قرار گرفت. این رقص برای نشاط و سرزندگی و شادابی در زندگی بود. رقص پارسی توسط مورخ یونانی هرودوت هالیکارناسوس در کتاب خود که در آن شرح تاریخ امپراتوری‌های آسیا و جنگ‌های ایرانی تا سال 478 قیل میلاد است تحقیق و نوشته است. ایران باستان توسط قدرت‌های خارجی ابتدا یونانیان، سپس عرب‌ها، سپس مغول‌ها اشغال شد و به ترتیب در کدام یک از این دوره‌ها دچار بی‌ثباتی سیاسی و جنگ‌های داخلی شده است و در طول این تغییرات سنت‌های رقص آهسته و آرام آرام از بین رفتند.
مردم فلات ایران رقص را در قالب موسیقی، بازی، نمایش و آیین‌های مذهبی می‌شناسند و حداقل از هزاره 6، قبل از میلاد از ابزارهایی مانند ماسک، لباس حیوانات یا گیاهان و آلات موسیقی برای ریتم استفاده می‌کردند. اشکال ترکیبی رقص، بازی و نمایش را در جشن‌ها، عزاداری وپرستش اجرا می‌کردند.
آثاری با تصاویر رقصنده‌ها در اماکن باستانی پیش از تاریخ ایران مانند: تپه سبز، جعفرآباد، تپه چغامیش، تل جاری، چشمه علی، اسماعیل آباد، تل باکون، تپه سیلک، تپه موسیان، تپه یحیی، شهداد، تپه گیاهان، کل فرح، شوش، کوک تپه ، گورستان‌های لرستان و … وجود دارند.
پیشینه > ایران باستان

همچنین ببینید: تاریخ ایران باستان، هنر و صنعت در ایران باستان، و فرهنگ ایرانی
از رقص در دوران پادشاهی ماد و شاهنشاهی هخامنشی و اشکانی، داده‌های کمی در دسترس است که ممکن است به دلیل یک دگرگونی فرهنگی پس از ورود آریایی‌ها باشد. دست کم در روزگار هخامنشیان و اشکانیان، نمونه‌هایی از رقص آیینی دینی (مهری) دیده شده‌است. رقص و موسیقی همواره برای شادی و خوشی در بزم‌ها و انگیزش حس‌های رزمی و شهوانی در میان ایرانیان در همهٔ دوران، رواج داشته‌است و در داستان‌ها و روایت‌های این دوره‌ها نیز اشاره‌هایی به چنین کاربردهایی در رقص، انجام شده‌است.
پیشینه > ایران باستان > پادشاهی ماد

رقص در دربار پادشاهان ماد در نوشتار تاریخی یونانی گزارش شده‌است و به پایکوبی شاه در کنار نزدیکان اشاره‌هایی وجود دارد. در دربار آنان، رقص‌های تفریحی و شادی‌انگیز به اجرا درمی‌آمدند و می‌توان نتیجه گرفت که در میان مردم نیز گسترش داشته‌است. داده‌های رقص از این دوره با توجه به میزان پژوهش‌ها تاکنون، بسیار ناچیز است.
پیشینه > ایران باستان > شاهنشاهی هخامنشی

نخستین اشاره به رقص نزد پارسیان، در کتاب‌هایی از گزنفون، تاریخ‌نگار اهل یونان بود. در جشن مهر رقصی توسط ایرانیان برگزار می‌شده‌است و در این دوران افزون بر آموزش خواندن، اصول رقص نیز در ایران آموزش داده می‌شده‌است؛ چیزی که نشانی از اهمیت رقص نزد مردم این دوره دارد. در تاریخ شاهنشاهی هخامنشی نوشته آلبرت اومستد آمده‌است که «سالی یک بار در جشن مهرگان، فرمانروای هخامنشی مجبور بود با هوم سکرآور مست شود و رقص پارسیانه کند که بازمانده‌ای از رقص جنگی روزگار پیشین بود». رقص پارسیانه گونه‌ای رقص باوری دینی و رزمی بود. مهرگان از جشن‌های برجستهٔ آن دوره بود که میزبان رقص شاهان نیز می‌شد. در مجموع، با توجه به نوشتار تاریخی موجود، در دوره شاهنشاهی هخامنشی رقص، آواز و موسیقی برای دلخوشی و شادی در بزم‌های طبقه‌های گوناگون مردم ایران وجود داشته‌است اما این سندها ناکافی هستند و دربارهٔ چگونگی رقص‌ها و جزئیات حرکت‌ها، داده‌ای ارائه نمی‌دهند. در کل، هنر هخامنشی ناب‌ترین شکل هنر خاورمیانهٔ باستان و اوج آن بوده‌است.
پیشینه > ایران باستان > پذیرش فرهنگ یونانی و پدیداری شاهنشاهی اشکانی

پس از یورش اسکندر به ایران و ورود فرهنگ یونانی به شاهنشاهی و با پاگیری فرمانروایی‌های سلوکی و اشکانی، در زندگی مردم، باورها و آیین‌های آنان دگرگونی‌هایی رخ داد. مهمترین میراث پیروزی‌های نظامی و سیاسی اسکندر در زمینهٔ فرهنگی بود؛ تمدن یونانی با او و جانشینانش در سراسر سرزمین هخامنشی گسترش یافت. با وجود اینکه برخی عناصر بومی نیز توسط فاتحان پذیرفته شد، اما پذیرش جنبه‌های گوناگون تمدن یونان توسط بومیان قابل توجه بود. در میان ایرانیان شهرنشین کم‌کم یونانی‌گری رواج یافت و بزم‌ها و مهمانی‌هایشان به مانند رومی‌ها و یونانیان گردید. رقص‌هایی جدید وارد شد؛ در این بزم‌های به سبک تازه، رقص‌ها بیشتر توسط زنان یونانی آورده شده به ایران انجام می‌شد. ژوستن، تاریخ‌نویس رومی می‌نویسید: «(پارتی‌ها) به نوشیدن باده‌ای که از خرما ساخته می‌شد، عادت داشتند… مهمانی‌ها، بزم‌ها و جشن‌ها بیشتر با رقص پایان می‌یافت».
جرج راولینسون، تاریخ‌نگار، دربارهٔ اشکانیان می‌نویسد: «گفته شده‌است که جشن‌ها و بزم‌های خود را با رقص پایان می‌دهند و رقص یکی از ابزار سرگرمی و شادمانی بوده و نسبت به آن، بسیار دلبسته بودند».
در کل در دوران هلنیستی تئاتر و رقص یونانی به سلیقه و سنت‌های ایرانی، به ویژه توسط اشکانیان سازوار شد.
پیشینه > ایران باستان > شاهنشاهی ساسانی

ساسانیان به موسیقی و همراهان آن بسیار احترام می‌گذاشتند. برخی از شاهان این دوره، به شدت به موسیقی علاقه نشان می‌دادند که باعث توجه به رقص نیز شد. رقصندگان زن از جمله رخ‌نگاشت‌های موزاییکی شدند که کاخ شاپور یکم را تزئین می‌کردند. در نمونه‌ای، دختران رقصنده در اثری دیگرِ به جا مانده از این دوره دارای ویژگی‌های نیک هستند. همچنین نقش‌های دیواری قرن ششم از پنجکنت شواهدی از نمود تشریفاتی رقص در شرق ایران ارائه می‌دهند.
تا زمان فروپاشی شاهنشاهی ساسانی و استیلای اعراب بر ایران، رقص یک پدیدهٔ پذیرفته شدهٔ اجتماعی و بخشی جدائی‌ناپذیر از فرهنگ ایران محسوب می‌شد.
پیشینه > ورود اسلام تا قاجار

ممنوعیت مذهبی رقص در ایران با گسترش اسلام به وجود آمد اما با رخدادهای تاریخی گوناگون تحریک گردید.
در دورهٔ صفوی، حرام بودن موسیقی، این هنر را از پیشرفت بازمی‌داشته‌است. در این دوره، مقام و جایگاه موسیقی‌دانان بسیار کاهش داشت. اما کامل حذف نشد. در مهمانی‌های درباری و هنگامی که سفیرها نیز حاضر بودند، موسیقی و رقص مورد توجه قرار می‌گرفت. در نمونه‌ای دیگر، در دوران قاجار و صفویه، به پسربچه‌ها پوشاک دخترانه پوشانده می‌شد و از آنان برای رقص و آواز استفاده می‌کردند.
پیشینه > جمهوری اسلامی

پس از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷، حکومت جدید رقص را در ردهٔ هنرهای ممنوعه گذاشت. با این وجود، رقص در این کشور با عنوان «حرکات موزن» به زندگی‌اش ادامه داد و رقص‌های محلی قوم‌های ایرانی گاه موفق شدند به مناسبت‌های گوناگون، شانس تنفس داشته باشند. در دوران جمهوری اسلامی، رقص یا ورزش‌های دارای همانندی به آن، با مخالفت یا مجازات‌هایی چون شلاق همراه شدند و دستگیری آموزش‌دهندگان رقص نیز رخ داد. همچنین کلاس‌های رقص نیز پس از انقلاب ۱۳۵۷ در ایران ممنوع شدند. در گزارشی در بی‌بی‌سی فارسی دربارهٔ رقاص بیابان در سال ۱۳۹۴ نوشته شد: «درک مفهوم ممنوعیت رقص و رقصیدن در ایران پس از انقلاب اسلامی، برای تماشاگر غربی مشکل و گاه حتی غیرممکن به نظر می‌رسد». نمایش رقص نیز دارای ممنوعیت شد؛ ممنوعیت نمایش رقص در ایران پس از انقلاب، در نمونه‌ای، بهرام بیضایی را مجبور ساخت که در گفت‌وگو با باد به جای رقص از جنبش دستان بهره ببرد. ایرانی‌ها همچنین با توجه به حساسیت جمهوری اسلامی به رقص، از آن به عنوان یک ابزار برای نشان دادن اعتراضشان به حکومت بهره برده‌اند.
انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ پایان دوران موفق رقص و باله در ایران بود. به قدرت رسیدن حکومت اسلامی، حاصل چندین دهه تلاش ایران در رقص را از میان برد و کارکنان این بخش را از این کشور فراری داد یا باعث دست کشیدنشان از کار شد.
علی خامنه‌ای، مرجع تقلید شیعی و رهبر جمهوری اسلامی، فتواهای بسیاری دربارهٔ رقص داشته‌است. او اعلام کرده‌است که «رقص به‌طور کلی اگر بگونه‌ای باشد که شهوت را تحریک کند یا مستلزم کار حرام یا ترتب مفسده‌ای باشد، حرام است» و فتوا داد که «رقص زن در برابر بیگانگان مطلقاً حرام است». همچنین شادی‌بخش بودن و طربناکی نیز ممکن بوده‌است به حرام‌سازی رقص انجامیده شود. به حکم او همچنین در رقصی که «به صورت بازی ورزشی تفریحی باشد… به‌کارگیری آلات موسیقی به نحو لهوی و طرب‌آور، به هیچ وجه جایز نیست». خامنه‌ای در جای دیگری فتوا داد که «ایجاد مراکز تعلیم (آموزش) و ترویج رقص، با اهداف نظام اسلامی منافات (ضدیت) دارد».
دستگیری یک دختر ۱۷ ساله که در سال ۱۳۹۷ در اینستاگرام، ویدئوهایی از رقص خود منتشر کرده بود و پخش اعترافش علیه خود از تلویزیون ملی ایران، نمونه‌ای از محدودیت‌های رقص در این کشور را به نمایش گذاشت. در جمهوری اسلامی ایران، ممکن است در قالب اتهاماتی چون «خلاف عفت عمومی»، علیه افرادی که برقصند، اعلام جرم شود. یکی از واکنش‌ها در شبکه‌های اجتماعی به بازداشت‌شدن مائده هژبری، پخش‌شدن ویدئوهایی از رقص کاربران با هشتگ برقص تا برقصیم بود و برخی نیز به جدیت رسیدگی به پرونده‌های رقص و عدم پیگیری پرونده‌های مفسدان اقتصادی در این دوره کنایه زدند. در سال ۱۳۹۷ همچنین اینستاگرام مربی‌های رقص در این کشور با حکم قضایی مسدود گردید و اعلام شد که «حسب دستور مقام محترم قضایی به علت انتشار محتوای مجرمانه مسدود گردید».
در این دوره رقص گاه جنجال‌برانگیز شد؛ در نمونه‌ای در سال ۱۳۹۸، پس از پخش شدن ویدئویی از رقص کردی آموزگاران و دانش‌آموزان یکی از آموزشگاه‌های غیرانتفاعی در مهاباد، مقامات قضایی و مدیرهای آموزش و پرورش این شهر از «برکناری مدیر این مدرسه، تجدید نظر در گزینش آموزگاران و احتمال لغو مجوز مدرسه» خبر دادند. در سال ۲۰۲۱ نیز در برنامه‌ای برای شب یلدا در صدا و سیما، میهمان برنامه به رقص اشاره کرد و مجری در قسمت بعدی، به این خاطر عذرخواهی کرد و خبر ممنوع‌التصویری‌اش بعدها منتشر شد.
جایگاه

گواه‌های تاریخی نمایانگر این هستند که در ایران، رقص و موسیقی از دیرباز، بخشی جدایی‌ناپذیر از فرهنگ این کشور بوده‌اند و هنری والا به‌شمار می‌رفته‌اند. فردوسی، شاعر حماسه‌سرای ایرانی، از رامشگرانی چون آزاده یاد کرده‌است که چنگ می‌نواختند، چامه می‌خواندند، ساقی بودند و می‌رقصیدند. به شکل کلی، ایران، یکی از امپراتوری‌های باستانی بود که به گسترش هنر رقص پرداخت. برای این ملت کهن، رقص یک پدیدهٔ مهم اجتماعی و یک آیین مذهبی بوده‌است. پیشینهٔ رقص ایرانی به عنوان یک شکل هنری مستقل، دست کم از دوران مهرپرستی تخمین زده می‌شود و منابع تاریخی دوران باستان، به آن اشاره کرده‌اند. رقص ایرانی بسیار متداول بوده‌است و کتب تاریخی یونانی از اهمیت آن در نزد ایرانیان، نوشته‌اند. اگرچه که پس از انقلاب ۱۳۵۷، محدودیت‌ها برای رقص نیز وضع گردید.
رقص و موسیقی همواره برای شادی و خوشی در بزم‌ها و انگیزش حس‌های رزمی و شهوانی در میان ایرانیان در همهٔ دوران، رواج داشته‌است.
رقص در این کشور در جشن‌های مناسبات تقویمی، ملی، سیاسی، مذهبی و کشاورزی و در مراسم طایفه‌ای و همچنین در مراسم‌های دیگری چون ختنه و عروسی انجام می‌شود. در دوران مدرن، رویدادها و گونه‌های رقص را می‌توان بر این پایه که آیا شرکت‌کنندگان در رویداد در آن‌ها شرکت می‌کنند یا تنها به تماشا می‌پردازند، رده‌بندی کرد. در این کشور رقص برای زوجین، به ویژه زوج‌های غیر هم‌جنس، در میان مسیحیان بیش از مسلمانان گسترش دارد.
جایگاه > در فرهنگ خیابان

برگزار شدن نخستین کارناوال‌ها در ایران به سال ۱۳۱۱ و دورهٔ پادشاهی رضاشاه پهلوی می‌رسد و در این جشن‌ها، رقص نیز انجام می‌شد.
تاریخ آموزش

سرکیس جانبازیان کار آموزش باله را در قزوین آغاز و در سال ۱۳۲۰، نخستین هنرستان بالهٔ ایران را راه‌اندازی کرد.
در دورهٔ پهلوی فعالیت‌های فوق‌برنامه و پرورشی برای دانش‌آموزهای ایرانی شامل آموزش رقص نیز می‌شد.
کلاس‌های رقص پس از انقلاب ۱۳۵۷ در ایران ممنوع شدند و با تعطیلی کلاس‌های موجود، ایرانیانی که به پیگیری آموزش‌ها علاقه‌مند بودند، به شکل پنهانی کار را ادامه دادند. در دوران جمهوری اسلامی، دستگیری کسانی که آموزش رقص می‌دادند، با اتهاماتی چون «تلاش برای تغییر سبک زندگی جوانان» و «قبح‌زدایی از کشف حجاب» رخ داده‌است. رقص‌ها پس از انقلاب ۱۳۵۷ با وجود ممنوعیت، هنوز به شکل زیرزمینی (غیرقانونی) به آموزش خود ادامه دادند. در نمونه‌ای، آموزش و اجرای سبک باله پس از انقلاب ۱۳۵۷ ممنوع گردید اما شوق دختران و پسران ایرانی به یادگیری آن، از میان نرفت. در این دوره، کلاس‌های آموزش باله در تهران، پایتخت این کشور و برخی شهرهای بزرگ دیگر، به شکل زیرزمینی ارائه شد. اگرچه که در این کلاس‌ها، کمبود مربی حرفه‌ای سطح جهانی، حس می‌شد و این رقص، شکلی حرفه‌ای در جمهوری اسلامی نداشته‌است.
رقصنده‌ها بر روی تکه سفالی از چشمه‌علی شهرری، بازمانده از هفت هزار سال پیش؛ نگهداری‌شده در موزه لوور
رقصندگان و نوازندگان روی یک کاسه ساسانی
رقص دستمال لُری در شهرستان ممسنی (۲۰۱۷‏)
رقص محلی به مناسبت نوروز در سنندج (۲۰۱۸‏)
رقصی به مناسبت نوروز، جشن آغاز سال نوی ایرانی. جشن‌های مناسبات تقویمی ایران شامل رقص نیز می‌شوند.
سارگیس جانبازیان؛ رقصنده، رقص‌پرداز و تهیه‌کنندهٔ ارمنستانی-ایرانی