stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
اپرا وینفری
فعالیت‌های نیکوکاری

خاطرات آزارهای جنسی دوران کودکی، اپرا را برانگیخت که از ۱۹۹۱ قبل از اینکه کمیسیون قضایی سنای آمریکا قانون حمایت کودکان را تصویب کند برای ایجاد پایگاه اطلاعاتی از محکومان آزارهای جنسی کودکان شروع به فعالیت کند.
او همچنین با پخش برنامه زنده‌ای به نام «باشگاه کتابخوانان» یا «باشگاه کتاب اپرا» به صنعت چاپ و نشر هم خدمت کرده است. معرفی هر کتاب در این برنامه با تضمین فروش بالا روبه‌رو بوده است. این باشگاه تقریباً دو میلیون نفر عضو دارد. در سال ۱۹۹۹ بنیاد ملی کتاب برای قدردانی از او مدال طلا به او اهدا کرد اما او تصمیم گرفت که باشگاه را تعطیل کند با این فرض که یافتن کتاب جذاب کار مشکلی است. چند سال بعد از تعطیلی باشگاه بیش از ۱۰۰ نویسنده از جمله جومپا لاهیری و جین اسمایلی در نامه‌ای سر گشاده از او خواستند تا بار دیگر کتاب‌های معاصر را در برنامه تلویزیونی خود معرفی کند تا از افت فروش کتاب‌ها جلوگیری شود. اپرا در مصاحبه‌ای اعلام کرد که تصمیم گرفته در دوره جدید برنامه به معرفی کتاب‌های غیر داستانی بپردازد و در نهایت با معرفی رمان کلاسیک آناکارنینا اثر تولستوی در برنامه‌اش به عنوان بهترین عاشقانه‌های تاریخ این رمان را به صدر پرفروش‌ترین رمان سال رساند.
اپرا همچنین در شبکه‌ای مختص زنان (oxygen media) فعالیت هنری دارد وی در سال ۲۰۰۰ در شبکه operaangel جایزه ۱۰۰ هزار دلاری برای افرادی که زندگی خود را صرف بهبود زندگی دیگران می‌کنند اختصاص داد.
اپرا با اهدای ۱۰ میلیون دلار به ساخت مدرسه‌ای کمک کرد این مدرسه در مرتون انگلیس می‌باشد و مدرسه مختص به افرادی است که استطاعت مالی ندارند.
مؤسسه خیریه اپرا با هدف توانمندسازی آموزش و تأمین سلامت و رفاه زنان و کودکان فقیر در سراسر دنیا تأسیس شده است. این مؤسسه خیریه به مواردی از این دست می‌پردازد:
میلیون‌ها دلار صرف بهبود آموزش دانش‌آموزان
اعطای بورس تحصیلی
تلاش‌های بشر دوستانه
۴. اهدا و تأمین غذا، لباس، کفش، لوازم‌التحریر، اسباب بازی و کتاب به بچه‌های آفریقایی او به این منظور در دسامبر ۲۰۰۲ به آفریقا رفت
اهدای مدرسه نظامی برای دختران
تأسیس مدرسه برای دختران در آفریقای جنوبی
تأثیرات

اپرا وینفری به عنوان یکی از اثرگذارترین زنان جهان شناخته می‌شود و برخی ارزیابی‌ها او را با نفوذترین زن در جهان شمرده‌اند. مجله تایم اپرا وینفری را یکی از ۱۰۰ شخصیت بانفوذ قرن بیستم معرفی کرده است. وی در میان قدرتمندترین افراد جهان در رتبه ۴۵ قرار دارد و از چنان نفوذ چند جانبه‌ای در میان افکار عمومی آمریکا برخوردار است که با حمایت و جهت‌گیری خود می‌تواند یک کتاب یا رئیس‌جمهور را در این کشور به موفقیت برساند. وی محبوب‌ترین شخصیت تلویزیونی آمریکا و یکی از ثروتمندترین تهیه‌کنندگان است.
اپرا درآمدی افسانه‌ای داشته و ثروتمندترین آمریکایی آفریقایی‌تبار قرن بیستم است.
او اولین بیلیونر سیاهپوست در جهان است. ثروت اپرا ۲/۴ میلیارد دلار است. درآمد او در سال ۲۰۱۰ میلادی ۳۱۵ میلیون دلار بوده است و این بیشترین درآمد در بین برنامه‌های تلویزیونی آمریکایی به نقل از مجلهٔ فوربس است.
به گفتهٔ مجلهٔ بیزنس ویک (Business Week) اپرا بزرگ‌ترین خیر و نیکوکار سیاه‌پوست در تاریخ کشور آمریکا است. او در فعالیت‌های بشر دوستانه متعدد و گسترده‌ای مشارکت دارد.
او همچنین نویسنده چند کتاب روان‌شناسی است که معروفترین آن با عنوان what happened for you می‌باشد که در ایران با عنوان «چه اتفاقی برای شما افتاد» منتشر شده است.
جوایز و افتخارات > جایزه اسکار

۱۹۸۶: کاندیدای جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن: رنگ ارغوانی
۲۰۱۱: جایزه بشردوستانه ژان هرشولت
۲۰۱۵: نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم: سلما
جوایز و افتخارات > جایزه گلدن گلوب

۱۹۸۶: کاندیدای جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل زن: رنگ ارغوانی
فیلم‌شناسی (به عنوان هنرپیشه، مجری، تهیه‌کننده)

محبوب
تار شارلوت
فیلم زنبور
شاهدخت و قورباغه
سرخدمتکار
سلما
گرین لیف
ستاره
چین‌خوردگی در زمان
سرگذشت ندیمه
پخش زنده شنبه شب
شوی اپرا
کدبانوهای وامانده
سیزده یار اوشن
۳۰ راک
سسمی استریت
دیوید و لیسا
سه‌شنبه‌ها با موری
مناظره‌کنندگان بزرگ
دکتر آز
گرانبها
صد قدم راه
وقتی آنها ما را می‌بینند
پسر بومی
اپرا وینفری در کنار باراک و میشل اوباما در دسامبر ۲۰۰۷. او در انتخابات سال ۲۰۰۸ ریاست جمهوری آمریکا از باراک اوباما حمایت کرد و این در موفقیت او بی‌تاثیر نبود.
خانهٔ عظیم اپرا وینفری در مونتسیتو، کالیفرنیا
انجمن هنری خروس جنگی

آرم انجمن هنری خروس جنگی
انجمن هنری خروس جنگی انجمنی هنری در ایران بود که در سال ۱۳۲۸ توسط جلیل ضیاءپور با کمک همفکرانش بنیان‌گذاری شد. این انجمن، مجمعی پیشرو در زمینه طرح عرصه‌های هنر نو خاصه ادبیات، تئاتر، موسیقی و نقاشی بود و نیز چاپ مجله‌ای با همین نام اقدام کرد. محل انجمن آتلیه ضیاءپور در خیابان تخت جمشید بود. وی هدف انجمن خروس جنگی را «مبارزه در برابر کهنه پرستی و سنت گرایی به دور از واقعیات زمانه» بیان کرده و شعری از فرخی سیستانی را به عنوان شعار انجمن بر می‌گزیند:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| فسانه گشت و کهن شد حدیث اسکندر |  | سخن نو آر که نو را حلاوتی است دگر |
این نخستین انجمن سورئالیست‌های ایران بود.
بنیان‌گذاری

ضیاءپور، پس از پایان تحصیلاتش و اولین بازگشت به ایران - سال ۱۳۲۸ - با چند تن از همفکران نوگرایش انجمن هنری خروس جنگی را بنیاد نهاد که مجمعی پیشرو در زمینه طرح عرصه‌های هنر نو، بوده‌است. از سال ۱۳۲۷ که بحث در زمینه نقاشی مدرن اوج گرفت، انجمن و مجله خروس جنگی مرکز مبادلات فرهنگی - هنری و نخستین پایگاه ترویج و معرفی نوگرایی در هنر ایران، بود. ضیاءپور، در این انجمن ضمن برگزاری جلسات هفتگی پیرامون معرفی نقاشی مدرن و موقعیت نقاشی ایرانی، به ایراد دوازده کنفرانس درباره نقاشی مدرن پرداخت و تعدادی مقالهٔ کوبنده و آگاه ساز در برابر نقاشان کلاسیک و مبلغان غربی که به همراه هم در برابر نقاشی نو در یک جهت حرکت می‌کردند انتشار داد. این انجمن به زودی در میان هنردوستان اعتبار کسب کرد و به صورت مرکز تجمع هنرمندان نوگرای آن روز ایران درآمد. بدین ترتیب انجمن هنری خروس جنگی موج جدیدی را در راه هنر آغاز کرد. سخنرانی‌های پرشور ضیاءپور و ارائهٔ آثار نقاشان نوگرا در کاشانهٔ آپادانا، مراکز فرهنگی سفارتخانه‌های روس، انگلیس و فرانسه به جدلی ده ساله میان سنت گرایان و نوگرایان دامن زد، اما پس از کودتای مرداد ۱۳۳۲ و هماهنگ با برنامه‌های بعدی نوسازی، دولت به حمایت از نقاشان نوگرا پرداخت و بدین ترتیب مخالفت خوانی‌ها به ظاهر پایان گرفت.
اعضاء

اعضاء انجمن را در دو دوره می‌توان بررسی نمود:
سال ۱۳۲۸- گروه نخست: آقایان «غلامحسین غریب» در زمینهٔ ادبیات، «حسن شیروانی» در زمینهٔ تئاتر، «مرتضی حنّانه» در زمینهٔ موسیقی و «جلیل ضیاءپور» در زمینهٔ نقاشی. در همان ابتدا، حنانه به سبب اختلاف سلیقه کناره گرفت ولی بعدها مقالاتی محققانه دربارهٔ موسیقی غربی نوشت.
سال ۱۳۳۰- گروه دوم: هوشنگ ایرانی (شاعر) به انجمن راه می‌یابد و ضیاءپور از انجمن دوری می‌گزیند. وی می‌گوید: «با ورود هوشنگ ایرانی به انجمن، تندروی‌های موهن او باعث شد که خود را از جمع دوستان کنار بکشم.» بنابراین انجمن از «غلامحسین غریب»، «حسن شیروانی» و «هوشنگ ایرانی» تشکیل شده بود.
همچنین از اعضاء میهمان که با انجمن همکاری می‌کردند می‌توان از نیما یوشیج، بهمن محصص، سهراب سپهری، منوچهر شیبانی، مصطفی کمال پورتراب، کاظم تینا تهرانی و بسیاری دیگر از روشنفکران و هنرمندان نوجوی آن دهه نام برد، که در دفتر این انجمن گرد هم جمع می‌شدند و به بحث و جدل و گفتگو می‌پرداختند. لازم است ذکر شود، نیما یوشیج به نشانهٔ همکاری با انجمن و مجلهٔ خروس جنگی از شعر «شهر صبح» شروع کرد که در شمارهٔ اول آن مجله چاپ شد.
اهداف

انجمن چند هدف را دنبال می‌کرد:
۱. روشنگری و آشنایی مردم و هنرمندان به درست اندیشی در هنر.
۲. روشنگری اذهان نسبت به هنر نو.
۳. مبارزه در برابر کهنه پرستی و سنت گرایی به دور از واقعیات زمانه.
ضیاءپور در این خصوص می‌گوید: «من خواستم هویت ملی مان را با الهام گیری از مواریث خود، به دنیای نو وارد کنیم بی آنکه مقلد باشیم یا این که بگذاریم مقلد باشند، و این حرکت از روی هدف و بنیادین بود نه یک جنگ سلیقه‌ای.»
شعار

شعار انجمن، شعری از «فرخی سیستانی» بود:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| فسانه گشت و کهن شد حدیث اسکندر |  | سخن نو آر که نو را حلاوتی است دگر |
ضیاءپور می‌گوید: «ما بر مبنای شعار خود، هیچ عقب گرایی و واپس گرایی را بی پاسخ نمی‌گذاشتیم و تا جایی که آگاهیهای ما اجازه می‌داد، عوامل بازدارندگی و سودجویی را به طور قاطع بر کنار می‌زدیم و افشاگری می‌کردیم.»
آرم و نامگذاری

آرم انجمن که نقش روی جلد مجلهٔ خروس جنگی است، توسط جلیل ضیاءپور و
نام خروس جنگی، به پیشنهاد غلامحسین غریب انتخاب شده بود. علت انتخاب چنین نامی این است که خروس از نظر ظاهر اندام موجودی قرص و مهاجم، و از نظر رنگ آمیزی جلوه گر، از نظر هویت (در ادبیات قدیم ما) نمایندهٔ فرشته بهمن و به عنوان طلایه، وظیفه اش بیداری مردم بود. پس خروس (آن هم جنگی) را انتخاب کردند تا نمایندهٔ زیبایی و نیز مبارز بودن آنها باشد.
مجلهٔ خروس جنگی

اعضای مؤسس انجمن هنری خروس جنگی برای ترویج افکار و عقاید هنری خود لازم دانستند که نشریه‌ای داشته باشند تا بتوانند گفتنی‌های خود را به وسیلهٔ آن منتشر کنند و بازگوی زبان حال با مردم باشد. بنابراین به انتشار مجله‌ای به نام «خروس جنگی» اقدام کردند و در آن مطالب تازه‌ای را عنوان کردند که تا آن زمان در مجلات ایران مطرح نشده بود. مجلهٔ خروس جنگی در دو دوره منتشر می‌گردد:
مجلهٔ خروس جنگی > خروس جنگی (دورهٔ اول)

۲۹-۱۳۲۸: در این دوره ۵ شماره از مجله زیر نظر ضیاءپور، شیروانی، غریب و شیبانی منتشر شده و در پشت جلد شماره‌های آن، این نوشته آمده بود: «زیر نظر انجمن هنری خروس جنگی. هدف ما بالا بردن سطح معرفت عمومی است.»
مجلهٔ خروس جنگی > خروس جنگی (دورهٔ اول) > توقیف مجله

از پیش آمدهای سال ۱۳۲۸ برای مؤسسان انجمن، استیضاح وزیر کشور توسط وکیل مجلس و محاکمهٔ اداری ضیاءپور بود که در آنجا مجله خروس جنگی را از نشریات توده ایها دانسته بودند و می‌پنداشتند که کوبیسم یعنی کمونیسم. در پی این ناآگاهی، که می‌بایست کار مخالفان بوده باشد مجله، پس از انتشار ۵ شماره در همان سال، به دستور دکتر عباس اقبال وزیر فرهنگ وقت در دولت ساعد توقیف شد.
مجلهٔ خروس جنگی > کویر

پس از محاکمهٔ اداری ضیاءپور و آگاهی مسئولان مبنی بر عدم تبلیغ افکار توده ایها و انتشار مجلهٔ سیاسی توسط وی، مقرر شد مجلهٔ خروس جنگی که توقیف شده بود با نامی دیگر منتشر شود، بنابراین در سال ۱۳۳۰ «مجلهٔ کویر» توسط ضیاءپور، غریب و شیروانی، با همان اهداف گذشته در دو شماره تا سال ۱۳۳۱منتشر گردید و خروسانی که در زیر لوای خروس جنگی زره دار به یک صورت واحد نمودار بودند، این بار در «مجلهٔ کویر» چهره نمودند. ضیاءپور در این مجلهٔ کم تیراژ و مهم، اولین تابلو کوبیسم آبسترهٔ خود با نام «حمام عمومی» را به عنوان یک هنرمند ایرانی تصویر کرد و مقاله‌ای به نام «نقاشی» به چاپ رساند که در حقیقت توضیح واضحات «حمام عمومی» اش بود و مهمتر اینکه اولین تئوری هنر مدرن در ایران نیز همین مقاله‌است.
مجلهٔ خروس جنگی > پنجهٔ خروس

پس از توقیف مجلهٔ کویر در اواخر سال ۱۳۲۹، مجلهٔ «پنجه خروس» جای آن را گرفت و ضیاءپور در آن نشریه به انعکاس افکار خود پرداخت. از جمله نقاشان جوانتری که با این مجله همکاری داشتند؛ می‌توان از سهراب سپهری و بهمن محصص نام برد.
مجلهٔ خروس جنگی > موج

در فروردین سال ۱۳۳۱ یاران «خروس جنگی» به‌اتفاق پرویز داریوش، منوچهر شیبانی و عبدالحسین احسانی و چند تن دیگر، و با تلاش هوشنگ ایرانی، مجلهٔ «موج» را منتشر می‌کنند. «موج» نسبت به «خروس جنگی» بسیار ملایم و معتدل است. «موج» قرار بود فصلنامه باشد، ولی از آنجا که فاقد امکانات است پس از یک شماره تعطیل می‌شود. این یک شماره در ۵۰۰ نسخه چاپ شد و علاوه بر شعری از ایرانی، شامل ترجمه‌های وی از گوته، هانری میشو، بودا و تاگور نیز بود.
مجلهٔ خروس جنگی > آپادانا

«آپادانا» فقط دو شماره، در خرداد و تیر ۱۳۳۵، منتشر شد. گردانندگان اصلی «آپادانا» همان افراد «خروس جنگی» بودند که با فروکش‌کردن تب و تاب جامعهٔ انقلابی و پر شر و شور، خروس جنگی‌ها هم، با آن‌که میانه‌ای با انقلاب سیاسی نداشتند و تمام همّ‌شان متوجه مسائل هنری بود، سردتر شده، و ملایم‌تر به ادامهٔ کار پرداخته بودند.
«آپادانا» در واقع تلفیقی از «خروس جنگی» و «جام جم» بود. در شمارهٔ اول آن، که در اول خرداد منتشر شد، مقالهٔ «منظری از قدمت نهصدسالهٔ تجرید در عرفان ایران» از هوشنگ ایرانی در کنار آثاری از جلیل ضیاپور، سهراب سپهری، نیما یوشیج، هانری میشو، غلامحسین غریب و دیگران به چاپ رسید.
شمارهٔ دوم «آپادانا» در تیرماه ۱۳۳۵ منتشر شد و شامل مقالات «راه برهمن و شرنگ شیخ»، «آفرینش» و «پیام جنگل» از هوشنگ ایرانی در کنار آثاری از سهراب سپهری، نصرت رحمانی و دیگران بود.
در دورهٔ «آپادانا» مجموعاً سه شعر چاپ شد از سهراب سپهری، نصرت رحمانی و ابوالقاسم مسعودی که هر سه شعر منثور بود. «خروس جنگی» و «آپادانا» پیشگام شعر منثور بوده‌اند.
مجلهٔ خروس جنگی > هنر نو

شمارهٔ سوم و آخر «آپادانا» - در آذر ۱۳۳۵ با نام «هنر نو» منتشر شد. در این شماره شعر «چهارشنبهٔ خاکستر» تی. اس. الیوت به ترجمهٔ ایرانی در کنار آثار دیگران منتشر می‌شود. با توجه به این‌که در نیمهٔ دوم دههٔ سی، به سبب تعمیق یأس ناشی از شکست سیاسی، جوّ تیره‌ای بر زندگی روشنفکران حاکم بود، الیوت از جذاب‌ترین شاعران اروپایی برای شاعران و شعردوستان ایرانی بوده، و ترجمهٔ شعرهای او اثر انکارناپذیری بر روند شکل‌گیری شعر نو پس از کودتا داشته‌است. مقدمهٔ ایرانی بر این ترجمه، از مقالات خواندنی این مجله‌است. ایرانی در پایان مقدمهٔ مفیدش یادآوری می‌کند که: «در ترجمهٔ این اثر کوشیده شده‌است که نظم درونی کلمات و نقشه‌های ذهنی نگهداری شود.»
مخالفان

سه گروه به طور مشخص از دشمنان و مخالفان انجمن محسوب می‌شدند:
توده‌ای‌ها، که می‌گفتند نقاشی باید برای همه قابل درک باشد که حتی پرتقال فروش هم آن را بفهمد.
مینیاتوریست‌ها، که به طور کلی با هنر نو مخالفت می‌کردند.
رئالیست‌ها، که تحت حمایت اشراف بودند و می‌گفتند باید کارهای رئالیستی کشید.
مکان

محل انجمن، آتلیهٔ ضیاءپور، واقع در خیابان تخت جمشید سابق، در بخش غربی دیوار کاخ شرکت نفت بود که در آن هر بعدازظهر جمعه در یکی از زمینه‌های هنری سخنرانی انجام می‌شد و در پایان جلسه حاضران به پرسش و پاسخ می‌پرداختند. نمایشگاهی در این محل برگزار نمی‌شد و فقط اختصاص به سخنرانی داشت.
باشگاه فوتبال وسترن تایگرز

Football club
باشگاه فوتبال وسترن تایگرز یک باشگاه فوتبال گویانی در جرج‌تاون است. این باشگاه در لیگ الیت گویان شرکت می‌کند.
آخر آسفالت

آخرآسفالت یکی از محلات با اصالت قدیمی و مرکزی شهر اهواز مرکز استان خوزستان ایران است.
این محله در بخش شرقی و قلب شهر واقع است. و وسعتی در حدود سه و نیم کیلومتر مربع دارد.
محدوده جغرافیایی

محدوده آن در راستای شمال-جنوب بین خیابان جنت و خیابان زند و در راستای شرق-غرب بین حاشیهٔ کارون و بزرگراه آیت الله بهبهانی قرار دارد. این محله از چندین محله کوچکتر به نام‌های ابوذر، بیست و دو بهمن، مشعلی، خسروی، فاطمی و … تشکیل شده‌است.
علت نامگذاری
علت نامگذاری این محله از آن جهت است که در گذشته (قبل از دهه ۳۰ شمسی) محدوده آسفالت خیابانهای بخش جنوبی شهر اهواز به خیابان زند یا اباذر فعلی منتهی می‌شد و بعد از آن آسفالت نبود؛ لذا بعد از آن را آخر آسفالت می‌نامیدند. پس از گسترش محدوده آسفالت، اندکی محدوده این محله در اذهان عمومی تغییر کرد.
این منطقه تا اوائل دهه شصت شمسی باغ و گلستان و زمین کشاورزی بود اما از ان زمان ساخت و سازها در ان افزایش یافت به گونه ای که جز قطعات معدودی باقی نمانده و این قطعات باقی مانده نیز به مرور در حال تبدیل شدن به منازل مسکونی است.
جمعیت
محله اخراسفالت پرجمعیت است و جمعیت این منطقه بیش از صد و پنجاه هزار نفر است.[نیازمند منبع]
اماکن > مراکز اداری خدماتی

اداره آگاهی اهواز، اداره پلیس مبارزه با مواد مخدر، حوزه چهار امام سجاد بسیج شهری شرق اهواز، سرپرستی منطقه ۲ بانک صادرات، اداره وصول مطالبات بانک صادرات، معاونت زیباسازی شهرداری منطقه یک، ناحیه ۳ شهرداری منطقه یک اهواز در این محله قرار دارند.
این محله هم‌چنین دارای دو دفتر پیشخوان دولت و خدمات عمومی است
اماکن > مساجد و مراکز فرهنگی

مساجد این منطقه به تریب جانمایی عبارت انداز مسجد دولتی (امام حسن عسکری)، مسجد (الغدیر)، مسجد رضوان، مسجد حجت بن الحسن عسکری، مسجد ایزدخواستی‌ها، مسجد خضرنبی، مسجد امام موسی کاظم، مسجد رسول اکرم، مسجد بقیةالله، مسجد ابوذر، مسجدامام علی الهادی، مسجد ام البنین
همچنین این محله دارای سرای محله، کتابخانه عمومی، تعداد زیادی حسینیه، مجتمع‌های آموزشی دخترانه، پسرانه، نظری، کارودانش و فنی حرفه ای می‌باشد.
همچنین مؤسسه فرهنگی تربیتی عصر ظهور، مؤسسه فرهنگی هنری مصباح، مؤسسه خانواده و سبک زندگی راه، انجمن ایزدخواستی‌های ساکن خوزستان و دفتر آیت الله سیستانی نیز در این محله قرار دارند.
اماکن > بازار

بازار این محله که هنوز حالت سنتی دارد مشهور است. در این بازار همه‌گونه نیازمندی‌های روزمره به فروش می‌رسد. بازارچهٔ بزرگ صدف و بازارچه مهران و رازی از جمله آنها است.
همچنین وجود چهار هایپر مارکت سمیع، افق کوروش، نشان بازار و امام رضا وبرادران دلفی و سوپرمارکت‌های دیگر نیازهای مردم از جهت خریدهای روزانه بر طرف می‌سازد.
همچنین این منطقه دارای دو جایگاه پمپ بنزین اختصاصی به نام ولید ساعدی و ساکی است.
اماکن > پارک‌ها

پارک سیاحتی ساحل یا همان باغ وحش اهواز ، مجموعه ریتاج و پارک ساحلی ربیع و ده پارک کوچک در این منطقه قرار گرفته‌اند.
اماکن > مراکز درمانی

همچنین در آخر آسفالت یک مرکز بهداشت و سه پایگاه وابسته به ان به همراه چندین مطب دکتر و درمانگاه شبانه‌روزی عمومی و تخصصی و داندان پزشکی و داروخانه وجود دارد.
ویسنر، نبراسکا

مکان در 23x15px|border |alt=|link= ایالات متحده آمریکا
| Wisner, Nebraska | Wisner, Nebraska |
| --- | --- |
شهر: شهر
Downtown Wisner: northeast side of Avenue E: Downtown Wisner: northeast side of Avenue E
نام مستعار: "Livestock Center of Nebraska": نام مستعار: "Livestock Center of Nebraska"
Location of Wisner, Nebraska: Location of Wisner, Nebraska
ایالت: نبراسکا
شهرستان: Cuming
مساحت: مساحت
 • کل: ۱٫۰۶ مایل مربع (۲٫۷۵ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۱٫۰۳ مایل مربع (۲٫۶۷ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰۳ مایل مربع (۰٫۰۸ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۱۳۸۸ فوت (۴۲۳ متر)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۱٬۱۷۰
 • برآورد (2012): ۱٬۱۷۲
 • تراکم: ۱۱۳۵٫۹/مایل مربع (۴۳۸٫۶/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۶ (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۵ (CDT)
زیپ‌کد: 68791
کد منطقه: 402
کد FIPS: 31-53450
شماره GNIS: 0834832
وبگاه: ci.wisner.ne.us
ویسنر(به انگلیسی: Wisner) شهری در ایالت نبراسکا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۱۷۰ نفر بوده‌است.
باقرخان

| باقرخانسالار ملّی   سالار مشروطه | باقرخانسالار ملّی   سالار مشروطه |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱۲۴۰ خورشیدی تبریز، ایران
درگذشت: آبان ۱۲۹۵ خورشیدی (۵۵ سال) قصر شیرین، ایران
آرامگاه: مزارستان طوبی تبریز
حزب سیاسی: اجتماعیون اعتدالیون
باقر خان (۱۲۴۰ خورشیدی تبریز – ۱۲۹۵ خورشیدی قصر شیرین) با لقب افتخاری سالار ملّی، از مبارزان جنبش مشروطه ایران بود.
زندگی

باقر خان فرزند حاج رضا بنا و شغل وی بنایی بود، وی در جریان مشروطیت به مجاهدین پیوست. ریاست مجاهدین محله خیابان تبریز را به‌عهده داشت. پس از به توپ بستن مجلس، به دستور انجمن ایالتی همراه با ستارخان به جنگ مسلحانه با قشون دولتی که تبریز را در محاصره داشت، پرداخت. هم‌زمان با او، ستارخان در محله امیرخیز، محله دیگر تبریز، با قوای دولتی جنگ می‌کرد.
در اثر همکاری او با ستّارخان کار مشروطه طلبان پیشرفت کرده و تبریز از محاصره درآمد. پس از پیروزی مجاهدین، مجلس شورای ملی باقرخان را به لقب سالار ملی ملقب ساخت، و از او تقدیر نمود.
زندگی > تحصن باقرخان در کنسولگری

انجمن ایالتی آذربایجان و رهبران مشروطه‌خواه که نگران جان ستارخان و باقرخان بودند آن دو را به تحصّن در کنسولگری عثمانی راضی ساختند.
در حالی که رحیم خان کدخدایان تبریز را وادار می‌کرد تا ۹۰ نفر از سران مجاهدان را که باقرخان در رأس آن‌ها قرار داشت، به او تسلیم کنند، دلیری ستارخان که بیرق‌های سفید را فروکشید و باقرخان را رسماً به ادامه مبارزه فراخواند، اوضاع را به نفع مشروطه خواهان تغییر داد. باقرخان پس از اظهار پشیمانی، به درخواست انبوه مردمی که از مسجد صمصام خان به سوی خانه او روان شدند، دوباره به تکاپو برخاست و عزم مقابله با رحیم خان کرد. سرانجام نیز به همت او و دیگر مجاهدان، محل استقرار رحیم خان در باغ شمال تصرف شد. پس از آن، رشته امور شهر در دست مجاهدان افتاد و طرفداران شاه و مرتجعان که در شبکه‌ای مفسده‌انگیز به نام «انجمن اسلامیه» گرد آمده‌بودند، به ناچار شهر را ترک کردند.
با این‌همه، عین‌الدوله به دستور شاه، شهر را در محاصره گرفت و جنگی خونین آغاز شد و باقرخان که اردویش مقابل قوای عین‌الدوله قرار داشت، رشادت‌های کم‌نظیر نشان داد، و چون نمایندگان روس و انگلیس به بهانه حمایت از اروپاییان، اولتیماتوم شدیداللحنی خطاب به انجمن ایالتی تبریز فرستادند، باقرخان به این اخطار وقعی ننهاد و از کار دست نکشید.
فرجام رهبران مشروطیت

چنان‌که در تاریخ مشروطیت منعکس است، در اثر مجاهدت ستّارخان و باقرخان مشروطیّت استقرار یافت اما دیری نگذشت که تبریز به دست قشون روس افتاد. سالار ملی و سردار ملی در تبریز نمانده و به تهران حرکت کردند و استقبال کم‌نظیری از این دو مجاهد شجاع از طرف دولت مشروطه به عمل آمد.
باقرخان برخلاف ستارخان که شیخی بود، از متشرعه بود، از علمای مخالف مشروطیت که از متشرعه بودند، جانبداری می‌کرد و به آن‌ها احترام می‌گذاشت. او با ستارخان رقابت داشت و می‌گفت: مرد آن نیست که در امیرخیز جنگ کند. مرد منم که در ساری‌داغ با قشون دولتی جنگ کرده‌ام.
دمکرات‌های آذربایجان که نهضت خود را در دنباله نهضت مشروطیت و مکمل آن، و خود را وارث سنن مجاهدین آن دوره می‌دانستند، مجسمه باقر خان را در میدان شهرداری تبریز نصب کردند. در ۲۴ آذر ماه ۱۳۲۵ پس از سقوط پیشه‌وری مردم تحت تأثیر احساسات، آن مجسمه را که اثر دمکرات‌ها بود برانداختند.
داماد باقر خان سرتیپ هاشمی یکی از فرمانده قوای دولتی و مأمور آذربایجان بود که در طی جنگی مختصر، قوای دمکرات‌ها را در قافلانکوه مغلوب کرد و در میدان جنگ به درجه سرتیپی نایل آمد.
خاندان باقرخان

باقر خان چهار پسر داشت به اسامی صادق خان، حسن خان، حسین خان و (میرزا) ابراهیم خان زوج بلقیس صفوی، دختر سید مهدی صفوی که یکی از خدمتگزاران بارگاه حسین بن علی در کربلا بود. [نیازمند منبع] تنها دخترش نیز همسر سرتیپ هاشمی شد که ساکن محله قره باغ تبریز بود.
حذف یادبودها

از سال ۱۳۸۷ با موافقت شهردار وقت تبریز علیرضا نوین تمام سرسبزی‌ها، پوشش گیاهی و درختان تناور و تنومند باغ پر وسعت مجاور خانهٔ به‌جا مانده از باقرخان واقع در محلهٔ خیابان تبریز و کوچه سالار ملی برای تغییر کاربری باغ و ساخت چندین ساختمان بلند مرتبهٔ تجاری و مسکونی به‌طور پنهانی برچیده و حذف شده است. یکی از خریداران ملک‌های مجاور ملک باقرخان که قبلاً متعلق به خیر نامی تبریز بنام حاج رضا طوبی بود؛ به‌علت رفت و آمدهای دانشجویان معماری و میراث فرهنگی ساختمان بسیار قدیمی وی را بجهت جلوگیری تملک سازمان میرات فرهنگی و برای از بین بردن آثار تاریخی آن سوزاند و عده‌ای نیز شبانه و در ایام تعطیلات خاص به کنده‌کاری و سرقت آثار تاریخی به‌جای مانده از آن خانه همانند درب‌های چوب گردویی پرداختند و بنای خانه بسیار قدمت‌دار سالار ملی باقرخان پس از نابودی باغ ضلع جنوبی و نیز در اثر کمترین توجهات از سوی متولیان پاسداری از آثار تاریخی شهر تبریز در آستانه ریزش قرار دارد. به رغم مخالفت اهالی محل و تعدادی از نمایندگان مردم تبریز در شورای اسلامی شهر تبریز مبنی بر هرگونه ساخت و ساز در باغ مجاور خانه باقرخان، آذرماه ۱۳۹۸ به‌طور شبانه و مخفیانه محیط پیرامون باغ کنار خانه باقرخان که گفته می‌شود در زمان‌های گذشته متعلق به حاج رضا طوبی واقف آرامستان طوبائیه و مالک کارخانه زهتابی تبریز بوده، چندین دیوار بلند پیش ساخته بتونی چیده شده و مقادیر زیادی ادوات ساختمان‌سازی و تیرآهن و سیمان در محل تخلیه شد. (تخلیه کننده سیمان و تیرآهن و میلگرد و نیز کسی که لودر و بولدوزر را به محل مربوطه کشانید همان ساختمان ساز چندین مرتبه بود که در شهرداری منطقه ۸ تبریز نفوذ و پارتی داشت و عمداً مابقی آثار نیز به جهت سودجویی ساختمان سازها و نبود نظارت قوی و مستقل از طرف شهرداری و میراث فرهنگی تخریب شد).[نیازمند منبع]
در پی سهل‌انگاری مدیران سازمان شهرداری و نادیده شمردن تاریخی بودن بنای بزرگ منتسب به باقرخان مقرر گردیده در مساحت بزرگ تنها باغ به‌جا مانده در هسته مرکزی شهر تبریز و دقیقاً در کنار همسایگی دیوار به دیوار بنای در حال فرسایش باقرخان چندین ساختمان بلند مرتبه تجاری مسکونی ساخته شود.[نیازمند منبع]
یادبود

فیلم سینمایی ستارخان دربارهٔ جنبش مشروطه و به کارگردانی علی حاتمی و بازیگری عنایت‌الله بخشی در نقش باقرخان در سال ۱۳۵۱ ساخته شد.
به پاس کوشش‌های باقرخان در جنبش مشروطه، پس از انقلاب ۱۳۵۷ خیابانی در غرب تهران به نام او نامگذاری شد. همچنین تندیس‌ها و بناهای یادبود دیگری نیز در تهران و دیگر شهرهای ایران به یاد او برپا شده است.
مرگ

باقرخان که در قضیه مهاجرت ملّیون به کرمانشاهان و خاک عثمانی رفته بود در هنگام بازگشت به ایران به همراه هجده تن از همراهانش در قلعه شیخ وهّاب به کمین نیروهای محمد امین کرد طالبانی در نزدیکی قصر شیرین افتاد. محمد امین کردِ طالبانی که دزد و راهزن بود به طمع اموال و سکّه‌ها ی او و همراهانش، نیمه شب با افراد خود سر باقرخان و همراهانش را در خواب بریدند و اجسادشان را در گودالی خاک کردند. در آذر ۱۳۵۴ جسد باقرخان، سالار ملی از روستای محمدامین که اکنون بیشمان نام دارد، به تبریز منتقل و با احترام در گورستان طوبائیه دفن شد و بنایی شایسته بر گور او برپا گردید. مرگ باقرخان به همراه هجده نفر از یاران و همراهانش در محرم ۱۳۳۵ قمری آبان ۱۲۹۵ خورشیدی بوده است.
ستارخان (راست) در کنار باقرخان (چپ).
مقبره باقرخان در مزارستان طوبی تبریز
نشان یادبود باقرخان سالار مشروطه؛ ضرب ۱۳۲۶ هـ ق
ویسکست، مین

CDP
| Wiscasset, Maine | Wiscasset, Maine |
| --- | --- |
CDP: CDP
ایالت: ایالت مین
شهرستان: Lincoln
مساحت: مساحت
 • کل: ۳٫۹ مایل مربع (۱۰٫۱ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۳٫۹ مایل مربع (۱۰٫۱ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۱ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۴۹ فوت (۱۵ متر)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۱۲۰۳
 • تراکم: ۳۰۹٫۸/مایل مربع (۱۱۹٫۶/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (Eastern (EST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: ۰۴۵۷۸
کد منطقه: ۲۰۷
FIPS کد: ۲۳-۸۷۰۴۰
GNIS feature ID: ۰۵۷۸۶۱۲
ویسکست(به انگلیسی: Wiscasset) شهری در ایالت مین کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۰۹۷ نفر بوده‌است.
مرحله حذفی جام کارائیب کونکاکاف ۲۰۲۳

مرحله حذفی جام کارائیب کونکاکاف ۲۰۲۳ از ۲۴ اکتبر تا ۶ دسامبر ۲۰۲۳ برگزار شد. در مجموع ۴ تیم در مرحله حذفی برای تعیین قهرمان جام کارائیب کونکاکاف ۲۰۲۳ به رقابت پرداختند.
تیم‌ها

| گروه | تیم اول | تیم دوم |
| --- | --- | --- |
| A |  کاوالیر |  موکا |
| B |  رابین‌هود |  هاربر ویو |