stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
خالکوبی گل سرخ
تولید

در اجرای اصلی در برادوی ستاره‌هایی نظیر مورین استیپلتون، فیلیس لاو و ایلای والاک در نقش‌های اصلی بازی کردند. سایر بازیگران اجرای ۱۹۵۱ برادوی مارتین بالسام و ویوین نیتن بودند. نمایش از سوم فوریه ۱۹۵۱ در تئاتر مارتین بک (که اکنون با نام تئاتر ال هیرشفلد شناخته می‌شود) به روی صحنه رفت و پس از ۳۰۶ اجرا، در ۲۷ اکتبر ۱۹۵۱، به پایان رسید. سایر عوامل این نمایش عبارت بودند از: شریل کرافورد (تهیه‌کننده)، تنسی ویلیامز (نویسنده)، دیوید دیاموند (سازندهٔ موسیقی متن)، دنیل مان (کارگردان)، بوریس آرونسون (طراح صحنه، رز بوگادنوف (طراح لباس، چارلز السون (طراح نور)، جان یورک (مدیر اجرایی)، رالف د لاونی (مدیر صحنه)، نتی دروژینسکی (رهبر ارکستر و نوازنده چنگ)، مایکل دانزی، جک لینکس و فرانک کوتاک (سایر نوازندگان)، بیا لاورن (دستیار تولید)، و وولف کافمن (روابط عمومی). در ۵ ژوئیه ۱۹۵۳، نسخهٔ رادیویی اجرای ۱۹۵۱، با صداپیشگی بازیگران اصلی، در برنامه بهترین‌های تئاتر پخش شد. فایل صوتی این اجرا در بایگانی‌ها و مجموعه‌های خصوصی موجود است.
خالکوبی گل سرخ در سال ۱۹۶۶ بار دیگر به روی صحنه رفت و مورین استیپلتون مجدداْ در نقش اصلی ظاهر شد و ماریا توچی، به جای فیلیس لاو نقش رز دلا رز را بازی کرد و نامزد دریافت جایزه تونی نیز شد. این نمایش از ۹ نوامبر تا ۳۱ دسامبر در تئاتر بیلی رز (که اکنون با نام تئاتر نیدرلاندر شناخته می‌شود) به کارگردانی میلتون کاتسلاس به مدت ۶۲ شب اجرا شد. سایر عوامل این نمایش عبارت بودند از: دیوید آر «تکس» بالو (طراح صحنه)، فرانک تامپسون (طراح لباس)، پگی کلارک (طراح نور)، ری لین (مدیر صحنه)، و آرتور کنتور و آرتی سولومون (روابط عمومی).
در سال ۱۹۹۵، خالکوبی گل سرخ بار دیگر در تئاتر سیرکل این د اسکوئر، از ۲۳ مارس تا ۳۰ آوریل، به مدت ۷۳ شب روی صحنه رفت. کارگردان نمایش رابرت فالز و بازیگران اصلی آنتونی لاپالیا و مرسدس روئل بودند. کار انتخاب بازیگر را استوارت هوارد و امی شکتر انجام دادند و سانتو لوکاستو طراحی صحنه، کاترین زوبر طراحی لباس، کنت پوسنر طراحی نور، جان کیلگور طراحی صدا، کلاوس لولا طراحی گریم و جان اچیسون کار طراحی و تهیهٔ کلاه‌گیس بازیگران را بر عهده داشت. مدیر اجرایی نمایش دان رو، مشاور گوردون جی. فوربس، مدیر صحنه پگی پترسون، دستیار صحنه دبلیو ام. هر و مربی فن بیان کی سی لیگون بود.
در سال ۲۰۱۰،انتشارات نیودایرکشنز، چاپ جدیدی از نمایشنامهٔ ویلیامز را با مقدمه‌ای از جان پاتریک شنلی روانهٔ بازار کرد.
سومین اجرای برادوی خالکوبی گل سرخ با بازی مریسا تومی (برندهٔ اسکار) در نقش سرافینا، ایمان الیوت در نقش آلوارو مانجاکاوالو، و کارگردانی تریپ کولمن در تئاتر ایرلاینز در ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۹ روی صحنه رفت. اجرای رسمی از ۱۵ اکتبر آغاز شد.
جنجال

در ۱۲ مه ۱۹۵۷، اولین جشنوارهٔ تئاتر بین‌المللی دوبلین، با نمایش خالکوبی گل سرخ افتتاح شد. تهیه‌کنندگان این نمایش، کرولین سویفت و آلن سیمپسون زن و شوهری بودند که تئاتری کوچک به نام پایک را اداره می‌کردند. پایک در محافل هنری و روشنفکری دوبلین ارج و قربی داشت. در اجرای دوبلین خالکوبی گل سرخ، نقش سرافینا را آنا ماناهان بازی می‌کرد و طراحی صحنه، بر عهدهٔ طراح ایرلندی، رجینال گری، بود. نمایش مورد تحسین منتقدان واقع شد اما پس از چند شب اجرا توقیف شد. ماجرا از این قرار بود که در صحنه‌ای از نمایشنامهٔ ویلیامز بنا بود یک کاندوم از جیب یکی از بازیگران به زمین بیفتد. اما کاندوم در آن زمان در ایرلند غیرقانونی بود، به همین دلیل یک تکه کاغذ جایگزین آن شد. اما این ترفند هم کارساز نیفتاد و پلیس ایرلند آلن سیمپسون را به دلیل آنچه تولید «یک اثر بی‌شرمانه» نامیدند دستگیر کرد.توقیف خالکوبی گل سرخ به اعتراضات روشنفکری گسترده‌ای منجر شد که از مرزهای ایرلند فراتر رفت. رهبری این اعتراضات را نمایشنامه‌نویسانی چون ساموئل بکت، شان اوکیسی و برندان بهان بر عهده داشتند. آلن سیمپسون آزاد شد و دادگاه پس از یک سال بررسی در نهایت رأی به بی‌گناهی او داد، اما یک سال کش و قوس در دستگاه قضایی به قیمت از رونق افتادن تئاتر پایک و مشکلاتی در زندگی زناشویی سویفت و سیمپسون تمام شد. قاضی پرونده، اوفلین، حکم داد: «استنباط من این است که [پلیس] با دستگیری متهم، به هدف خود که تعطیلی نمایش بوده دست یافته‌است.» یکی از نتایج این پرونده این بود که هر اتهامی که از سوی هر گروهی متوجه یک اثر نمایشی شود، باید ابتدا در دادگاه به اثبات برسد و تنها با رای دادگاه نمایش توقیف می‌شود.
بازیگران > ۱۹۵۱ اجرای اصلی در برادوی

مورین استیپلتون - سرافینا دلا رز
ایلای والاک - آلوارو مانجاکاوالو
مارتین بالسام - مرد
دیزی بلمور - استرگا (جادوگر)
رابرت کاریکارت - پدر دی لئو
اندرو داگن - دکتر
نانسی فرانکلین - ترزا
جین هافمن - فلورا
ادی هاینز - فروشنده
دوریت کلتون - خانم یورک
فیلیس لاو- رزا دلا رز
آگوستا مریگی - پپینا
سال مینئو - سالواتوره
دان مری - جک هانتر
ویوین نیتن - ویولتا
جودی راتنر - ویوی
روسانا سن مارکو - جوزپینا
پنی سنتون - ماریلا
سونیا سورل - استل اوهنگارتن
دیوید استوارت - مرد
فلورانس ساندستروم - بسی
سالواتوره تائورمینا - برونو
لودمیلا تورتزکا - آسونتا
بازیگران > اجرای ۱۹۶۶

هری گواردینو - آلوارو مانجاکاوالو
مورین استیپلتون - سرافینا دلا رز
جو فلورس چیس - پپینا
النا کریستی - ویوی
جینا کالنز - فلورا
پیتر فلازون - برونو
ال ام گیبسونز - فروشنده
مارسی هوبرت - استل اوهنگارتن
آنا برگر مالاتسکی - ماریلا
جوآنا ساندرا مالاتسکی - کودک
سوزان کارول مالاتسکی - کودک
روت منینگ - ویولتا
کوین اوموریسون - دکتر
پگی پوپ - بسی
دوروتی ریموند - جیوانا
سونی روکو - سالواتور
هانی سندرز - ترزا
جورجیا سیمونز - استرگا (جادوگر)
دینو ترانوا - پدر دی لئو
گلوریا توفانو - لوسیا
باربارا تاونزند - خانم یورک
فیلیس لاو- رزا دلا رز (ماریا توچی جایگزین شد)
نینا وارلا - آسونتا
رزتا ونزیانی - جوزپینا
کریستوفر واکن - جک هانتر
بازیگران > اجرای ۱۹۹۵

آنتونی لاپالیا - آلوارو مانجاکاوالو
مرسدس روئل - سرافینا دلا رز
جکی آنجلسکو - ویوی
ایلین برومکا - ماریلا
کارا بوینو - رزا دلا رز
کاترین کمپبل - فلورا
دیلن چلفی - جک هانتر
دومینیک کیانزه - پدر دی لئو
سوزان گرودنر - پپینا
دبورا جالی - استل اوهنگارتن
فیلیپ لسترنج - پزشک / فروشنده
کرول لوکاتل - جوزپینا
آنتونی مانگانیلو - سالواتوره
آنتونیا ری - آسونتا
ایرما سنت پائوله - استرگا (جادوگر)
الی توبی - خانم یورک
فیدل ویراکولا - ویولتا
کی والبی - بسی
بازیگران > اجرای ۲۰۱۹

مریسا تومی - سرافینا دلا رز
ایمان الیوت -آلوارو مانجاکاوالو
کیسی بک - خانم یورک
کرولین مینینی - آسونتا
گرگ هیلدرت - فروشنده
پیج گیلبرت - بسی
الکساندر بلو - سالواتوره
تینا بنکو - استل اوهنگارتن
سوزان چلا - جوزپینا
ایزابلا یانلی - ویوی
آندره‌آ بورنز - پپینا
الین مری مارش - ویولتا
پورتیا - فلورا
الا روبین - رزا دلا رز
جنیفر سانچز - ماریلا
کنستانس شولمن - استرگا (جادوگر)
برک سوانسون - جک
جیکوب مایکل لاوال - برونو
اقتباس سینمایی

نسخهٔ سینمایی خالکوبی گل سرخ، در سال ۱۹۵۵، به کارگردانی دنیل من و با بازی آنا مانیانی و برت لنکستر ساخته شد.  مانیانی به خاطر بازی در این فیلم جایزه اسکار را از آن خود کرد.
جوایز > ۱۹۵۱ تولید اصلی برادوی

| سال | جایزه | دسته‌بندی | نامزد | نتیجه | منبع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۵۱ | جایزه جهانی تئاتر |  | مورین استیپلتون | برنده |  |
| ۱۹۵۱ | جایزه جهانی تئاتر |  | ایلای والاک | برنده |  |
| ۱۹۵۱ | جایزه تونی | بهترین نمایش | بهترین نمایش | برنده |  |
| ۱۹۵۱ | جایزه تونی | بهترین بازیگر مرد | ایلای والاک | برنده |  |
| ۱۹۵۱ | جایزه تونی | بهترین بازیگر زن | مورین استیپلتون | برنده |  |
| ۱۹۵۱ | جایزه تونی | بهترین طراحی صحنه | بوریس آرونسون | برنده |  |
جوایز > اجرای ۱۹۶۶

| سال | جایزه | دسته‌بندی | نامزد | نتیجه | منبع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۶۷ | جایزه تونی | بهترین بازیگر نقش اول زن | ماریا توچی | نامزدشده |  |
| ۱۹۶۷ | جایزه جهانی تئاتر |  | کریستوفر واکن | برنده |  |
جوایز > اجرای ۱۹۹۵

| سال | جایزه | دسته‌بندی | نامزد | نتیجه | منبع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۹۵ | جایزه دراما دسک | بهترین بازیگر نقش اول زن | مرسدس روئل | نامزدشده |  |
| ۱۹۹۵ | جایزه دراما دسک | بهترین بازیگر نقش مکمل مرد | آنتونی لاپالیا | نامزدشده |  |
| ۱۹۹۵ | جایزه تونی | بهترین اجرای مجدد یک نمایشنامه | تهیه‌کننده: تئاتر سیرکل این د اسکوئر | نامزدشده |  |
| ۱۹۹۵ | جایزه جهانی تئاتر |  | آنتونی لاپالیا | برنده |  |
مورین استیپلتون و دان مری، ۱۹۵۱
یاگیو مونه‌فویو

| یاگیو مونه‌فویو | یاگیو مونه‌فویو |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱ ژانویهٔ ۱۶۱۳
درگذشت: ۱ ژانویهٔ ۱۶۷۵
ملیت: ژاپن
یاگیو مونه‌فویو ((به ژاپنی: 柳生 宗冬 Yagyū Munefuyu); ۱ ژانویهٔ ۱۶۱۳ – ۱ ژانویهٔ ۱۶۷۵)، سامورایی، دایمیو و استاد کن جوتسو اهل ژاپن بود. او سومین پسر یاگیو مونه‌نوری بود.
قطعنامه ۴۲۳ شورای امنیت

| قطعنامهٔ شمارهٔ ۴۲۳  (سازمان ملل متحد) | قطعنامهٔ شمارهٔ ۴۲۳  (سازمان ملل متحد) |
| --- | --- |
تاریخ: ۱۴ مارس {{{year}}}
نوبت جلسه: ۲٬۰۶۷
کُد: S/RES/423 (سند)
موضوع: رودزیای جنوبی
رأی‌گیری: ۱۰ موافق بدون مخالف ۵ ممتنع
نتیجه: تصویب
اعضای شورای امنیت: اعضای شورای امنیت
اعضای دائم:  چین  فرانسه  بریتانیا  ایالات متحده آمریکا  اتحاد جماهیر شوروی
اعضای غیر دائم:  بولیوی  کانادا  Czechoslovakia  گابن  هند  کویت  موریتانی  نیجریه  ونزوئلا  آلمان غربی
قطعنامه ۴۲۳ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۴ مارس ۱۹۷۸ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ رودزیای جنوبی است. این قطعنامه طی نشست ۲٬۰۶۷ام با ۱۰ موافق، ۰ مخالف و ۵ ممتنع تصویب شد.
مچینجی

| مچینجی | مچینجی |
| --- | --- |
کشور:  مالاوی
منطقه: منطقه مرکزی مالاوی
بخش: بخش مچینجی
ارتفاع: ۳۸۷۵ فوت (۱۱۸۱ متر)
جمعیت (۲۰۰۸): جمعیت (۲۰۰۸)
 • کل: ۲۵۱۸۴
 • زبان‌ها: زبان چوایی
منطقهٔ زمانی: +۲
مچینجی (به لاتین: Mchinji) یک شهر در مالاوی است که در منطقه مرکزی مالاوی واقع شده‌است.
خصوصیات

مچینجی ۲۵٬۱۸۴ نفر جمعیت دارد و ۱٬۱۸۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جمعیت

| سال | جمعیت |
| --- | --- |
۱۹۸۷: ۲۴۹٬۸۴۳
۱۹۹۸: ۳۲۴٬۹۴۱
۲۰۰۸: ۴۵۸٬۵۵۶
تش‌کند

| تش‌کند | تش‌کند |
| --- | --- |
تش‌کند: تش‌کند
مختصات: ۳۸°۵۴′ شمالی ۴۸°۲۷′ شرقی﻿ / ﻿۳۸٫۹۰۰°شمالی ۴۸٫۴۵۰°شرقی﻿ / 38.900; 48.450: مختصات: ۳۸°۵۴′ شمالی ۴۸°۲۷′ شرقی﻿ / ﻿۳۸٫۹۰۰°شمالی ۴۸٫۴۵۰°شرقی﻿ / 38.900; 48.450
کشور:  جمهوری آذربایجان
شهرستان: شهرستان یاردیملی
شهرستان: Separadi
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۴ (AZT)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۵ (AZT)
تش‌کند (به ترکی آذربایجانی: Teşkan) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان یاردیملی واقع شده‌است.
محمدتقی مسعودیه
زندگی > خانواده و دوران کودکی

محمّدتقی مسعودیه ۳۱ فروردین سال ۱۳۰۶ در خیابان خاکی کوچهٔ نصرت‌الملک مشهد متولد شد. پدرِش محمدعلی، بنکدار بود و از مدرسهٔ کالج تهران دیپلم داشت. وی از مبارزان مشروطه‌خواه بود که مدتی تولیت آستان قدس رضوی را بر عهده داشت و ملقب به «مسعودالتولیه» بود؛ او به همین سبب نام خانوادگی مسعودیه را برگزید. مادر محمدتقی، حلاوت فاضل بسطامی نام داشت. وی فرزند محمدفاضل بسطامی بود که او هم از مبارزان مشروطه‌خواه اهل بسطام بود. محمدفاضل بسطامی، پدربزرگ مادری محمدتقی، به او لقب «مجد الأولا» داده بود که به همین سبب نزدیکانش وی را «مجدی» می‌خواندند. پدربزرگ پدری‌اش، غلامعلی یزدی نیز از ملاکان یزد بود و زمانی که پسرش محمدعلی ۹ ساله بود به مشهد مهاجرت کرد و در حرم علی بن موسی الرضا مشغول‌به‌کار شد.
پرداختن به موسیقی در خانوادهٔ مسعودیه سابقه‌ای نداشت؛ با این حال محمدتقی از کودکی به موسیقی گرایش پیدا کرد. زمانی که یک‌ساله بود، مستأجری داشتند که یک دستگاه گرامافون در خانه داشت. هنگامی که صدای موسیقی از خانهٔ همسایه بلند می‌شد، محمدتقی با گریه از مادرش درخواست می‌کرد تا او را به آن‌جا ببرد. وقتی به کنار دستگاه گرامافون می‌رسید، ساعت‌ها می‌نشست و تا آخر موسیقی‌ها را با دقت گوش می‌کرد. او آن‌قدر مجذوب موسیقی می‌شد که هرچه اصرار می‌کردند از آن خانه بیرون نمی‌آمد. محمدتقی، یک خواهر کوچک‌تر از خود به نام «قدسیه» داشت. کمی که بزرگتر شد، بازی و سرگرمی‌اش این بود که پاهای خواهر و مادرش را در دست بگیرد و با رؤیای نواختنِ تار، بنوازد. کمی بعد، آهنگ‌هایی را که می‌شنید، با سوت اجرا می‌کرد. وی از سال ۱۳۱۳ تا ۱۳۱۹، تحصیلات دورهٔ ابتدایی خود را در دبستان علمیهٔ مشهد سپری کرد.
زندگی > دوران نوجوانی

مسعودیه از مهر ۱۳۱۹ وارد دبیرستان شاه‌رضای مشهد شد و تحصیلات دورهٔ متوسطه را آغاز کرد. وی در این زمان بیشتر با غلامحسین یوسفی (نویسنده) و کاظم امیدوار که بعدها در ناسا مشغول به‌کار شد، دوستی و الفت داشت. هرچند که پدر محمدتقی با موسیقی به‌طور جدی مخالف بود و پرداختن به این هنر را چیزی در ردیف انحراف و اعتیاد به مواد مخدر می‌دانست، اما شوق و علاقهٔ او به ساز و موسیقی باعث شد تا سرانجام در سن ۱۶ سالگی به دور از چشم پدر، ساز ویلنی را از محمد فضائلی که نوازندهٔ ویلن و از خویشاوندانش بود بگیرد و مشغول فراگیری مقدمات  موسیقی شود. محمدتقی از تابستان سال ۱۳۲۲، نزد حسن جوان که در آن زمان تنها مدرس ساز ویلن در مشهد و همچنین آموزگار سرود مدارس این شهر بود رفت و فراگیری این ساز و موسیقی ایرانی را آغاز کرد. او مخفیانه تمرین می‌کرد و برای این‌که پدرش متوجه صدای ساز نشود، گاهی ساعت‌ها در صندوق‌خانهٔ کوچکِ منزل که پر از وسیله بود و گاهی در زیرزمینی که پر از تار عنکبوت بود، می‌نواخت و تمرین می‌کرد.
مسعودیه در خرداد سال ۱۳۲۴، دیپلم علمی سال پنجم متوسطه را دریافت و پس از آن به همراه خانواده به تهران مهاجرت کرد. وی در تهران به مدرسهٔ دارالفنون رفت و در خرداد سال ۱۳۲۵، دیپلم ادبی سال ششم متوسطه را کسب کرد.
زندگی > دوران جوانی > سال‌های تحصیل در ایران و خارج از کشور

محمدتقی مسعودیه از مهر سال ۱۳۲۶، به توصیهٔ پدر و برای احترام به خواست وی، تحصیلات تکمیلی خود را در رشتهٔ حقوق قضایی، با ورود به دانشکدهٔ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران آغاز کرد. اما او هم‌زمان در هنرستان عالی موسیقی نیز نام‌نویسی کرد و به تحصیل موسیقی پرداخت. وی در شهریور ۱۳۲۹ مدرک کارشناسی حقوق قضایی را از دانشگاه تهران و دیپلم عالی موسیقی خود را از هنرستان عالی موسیقی اخذ کرد.
مسعودیه پس از آن تصمیم گرفت حقوق و قضا را کنار بگذارد و انرژی و وقت خود را به تحصیلات عالی در رشتهٔ مورد علاقه‌اش یعنی موسیقی اختصاص دهد. او دو سال پس از دریافت دیپلم هنرستان عالی موسیقی، به فرانسه سفر کرد و پس از قبولی در امتحان ورودی، از نیمهٔ سال ۱۳۳۱ در مدرسهٔ عالی موسیقی پاریس (کنسرواتوار ملی موسیقی پاریس) به فراگیری تخصصی ساز ویلن نزد لین تالوئل مشغول شد. وی هم‌زمان در این مدرسهٔ عالی، هارمونی را نزد ژرژ داندلو و کنترپوان را از نوئل گالان آموخت و در تابستان سال ۱۳۳۵، دانشنامهٔ دورهٔ فوق لیسانس خود را در رشتهٔ هارمونی دریافت کرد. مسعودیه نخستین ایرانی بود که چنین مدرکی با گرایش تخصصی هارمونی از کنسرواتوار ملی موسیقی پاریس به دست آورد.
در آن زمان به‌دلیل بالا بودن هزینهٔ دورهٔ دکترا، به ندرت به افراد خارجی بورس تحصیلی تعلق می‌گرفت، اما مسعودیه به عنوان یک شهروند غیرفرانسوی، پس از مدتی با استفاده از بورس تحصیلی اتحادیهٔ بین‌المللی دانشجویان ایرانی که مرکز آن در شهر پراگ بود، به لایپزیک در آلمان شرقی رفت و در شهریور ۱۳۳۷، تحصیلات خود را در مدرسهٔ عالی موسیقی این شهر، در رشتهٔ آهنگسازی ادامه داد. او در این زمان از آموزش‌های دو آهنگساز سرشناس آلمانی، اوتمار گرستر و یوهانس ویروخ بهره برد. مسعودیه در رابطه با روزهای اقامت و تحصیل در پاریس و لایپزیک نوشته‌است:
با توجه به این‌که این‌جانب در پاریس از هیچ‌گونه کمک‌هزینه یا بورس تحصیلی استفاده نمی‌کردم، الزاماً ناچار بودم به منظور ادامهٔ تحصیل و تأمین زندگی به مشاغل گاهی سخت و مشقت‌بار تن دردهم. از این رو به منظور ادامهٔ تحصیلات موسیقی در رشتهٔ کمپوزیسیون (آهنگسازی)، از اتحادیهٔ بین‌المللی دانشجویان ایرانی که مقر آن در پراگ بود، تقاضای بورس تحصیلی نمودم. خوشبختانه تقاضایم مورد قبول واقع شد و توانستم رشتهٔ کمپوزیسیون را در مدرسهٔ عالی موسیقی لایپزیک تحصیل نمایم.
مسعودیه زمانی که ۳۶ ساله بود، در تابستان سال ۱۳۴۲، دانشنامهٔ عالی، معادل مدرک دکترای آهنگسازی خود را از «کنسرواتوار لایپزیک» دریافت کرد.
زندگی > دوران جوانی > سال‌های تحصیل در ایران و خارج از کشور > تحصیل موسیقی‌شناسی و موسیقی‌شناسی قومی

محمدتقی مسعودیه که همچنان شوقِ آموختن داشت، این بار به شهر کلن سفر کرد تا در دانشگاه آن شهر به تحصیل موسیقی‌شناسی و موسیقی‌شناسی قومی بپردازد. او در فروردین سال ۱۳۴۳ وارد دانشگاه کلن شد و تحصیلات خود را در رشتهٔ موزیکولوژی (موسیقی‌شناسی تاریخی) نزد کارل گوستاو فلرر ادامه داد. وی همزمان رشتهٔ موسیقی‌شناسی قومی را نزد ماریوس اشنایدر فرا گرفت و به آهنگسازی نیز ادامه داد. مسعودیه در سال ۱۳۴۷ اثر دو موومان برای ارکستر زهی را تصنیف کرد. این اثر از نخستین آثار نوشته شده توسط یک آهنگساز ایرانی در بستر موسیقی آتُنال است.
او در اردیبهشت ۱۳۴۷، موفق به دریافت دانشنامهٔ دکترای تخصصی در رشتهٔ موسیقی‌شناسی قومی شد. رسالهٔ دکترای او با عنوانِ آواز شور: دربارهٔ تغییر و تحول ملودی در موسیقی هنری ایران، در دو جلد، بلافاصله پس از پایان تحصیلاتش در سال ۱۳۴۷، در رگنسبورگ آلمان به انتشار رسید. مسعودیه از ماریوس اشنایدر به عنوان بزرگترین آموزگار خود در زمینهٔ موسیقی‌شناسی تطبیقی و موسیقی‌شناسی قومی یاد می‌کرد. اشنایدر، موسیقی‌شناس سرشناس معاصر، دستیار و جانشین «هورن بوستل» در آرشیو فنوگرام برلین بود که در سال‌های ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۸ در دانشگاه برلین تدریس می‌کرد. نظریه‌ها و ایده‌های اشنایدر در سطح بین‌المللی مطرح بود و شاگردان و نسل پس از وی به شدت تحت تأثیر او بودند. شیوهٔ او و شاگردانش تحت عنوان «مکتب موسیقی‌شناسی کُلن» شهرت یافته‌است. مکتب کلن اشنایدر، ادامه دهندهٔ مکتب برلینِ هورن بوستل به‌شمار می‌آید که مسعودیه یکی از دانشمندان این مکتب در سطح جهان بود.
زندگی > فعالیت‌ها > فعالیت‌های دیگر

مسعودیه عضو «گروه مطالعاتی مقام» در شورای بین‌المللی موسیقی سنتی بود و سال‌ها با این شورا همکاری کرد. وی در کنفرانس‌ها و همایش‌های بین‌المللی متعددی در زمینهٔ موسیقی‌شناسی قومی شرکت می‌کرد. مسعودیه در بخش موسیقی «همایش بین‌المللی تاریخ علم در ایران» نیز حضوری فعال داشت. وی مدتی هم در نگارش واژگان موسیقی فرهنگ بزرگ سخن با حسن انوری همکاری کرد.
او در اواخر زندگی در سمپوزیوم لندن حضور یافت و دربارهٔ موسیقی مذهبی و روضه‌خوانی در ایران مطالبی ارائه داد. او همچنین در ماه‌های آخر زندگی به همراه پنج موسیقی‌دان دیگر، از دانشگاه سوره تقاضای تأسیس رشتهٔ موسیقی‌شناسی قومی کرد. مسعودیه در پاییز سال ۱۳۷۷، برای آخرین‌بار در همایش دوسالانهٔ گروه مطالعاتی مقام که در استانبول ترکیه برگزار شده بود، حضور یافت و به سخنرانی پرداخت. او پیش از درگذشت، آوانویسی و تجزیه و تحلیل موسیقی گیلان و مازندران، کردستان، بختیاری، قشقایی، و آذربایجان را در دست تهیه و تدوین داشت.
زندگی > فعالیت‌ها > شاگردان

محمدتقی مسعودیه در طول سال‌ها تدریس در دانشگاه‌های ایران، شاگردان بسیاری را پرورش داد. از جملهٔ شاگردان محمدتقی مسعودیه می‌توان به محمدرضا درویشی، پرویز مشکاتیان، محمدرضا لطفی، فریدون شهبازیان، کامبیز روشن‌روان، شهرداد روحانی، هومان اسعدی، مسعود شناسا، عباس خوشدل، اسماعیل واثقی، پشنگ کامکار، هوشنگ جاوید، محمدجلیل عندلیبی، محمدعلی کیانی‌نژاد، مهران روحانی، محمد حقگو، پیروز ارجمند، محمدمهدی گورنگی، محمد آذری، و سیامک آقایی اشاره کرد.
زندگی > زندگی خصوصی

محمدتقی مسعودیه در سال ۱۳۷۶، هجده ماه پیش از درگذشت، با «پری محمودی» ازدواج کرد. آن‌ها از این ازدواج صاحب فرزندی نشدند.
محمدتقی مسعودیه در کار بسیار دقیق، جدی و ریزبین بود. برای هر ادعایی که بیان می‌شد دلیل روشن و سخن مستندی را لازم می‌دانست. با این حال خوش‌برخورد و با نشاط بود. هروقت از جانب شاگردان و اطرافیانش با یک بی‌دقتی، کوتاهی یا سهل‌انگاری و بی‌توجهی مواجه می‌شد، با عبارتِ «اَتَک ژنرال» (که تکیه‌کلام او در این مواقع بود)، فرد را متوجه اشتباه خود می‌کرد و این نهایتِ تُندی او بود.
مسعودیه به ادبیات، تاریخ و فرهنگ ایرانی علاقه داشت و کتاب‌های بسیاری در این زمینه جمع‌آوری کرده بود. او شخصیتی «متواضع، بردبار، فروتن و مهربان» داشت. استفاده از لقب‌هایی مانند «دکتر» را برای خودش نمی‌پسندید و خود را تنها محمدتقی مسعودیه معرفی می‌کرد. مهم‌ترین اصل زندگی او کار بود و جمله‌ای از احمد شاملو را برای خود به‌کار می‌برد: «در خود به جُست‌وجویی پیگیر، همت نهاده‌ام. در خود به کاوشَم. در خود ستمگرانه من چاه می‌کَنَم. من نقب می‌زنم. من حفر می‌کنم.»
او هیچ‌گاه در حضور جمع خود را پژوهشگر معرفی نمی‌کرد. از مصاحبه با رسانه‌ها و چاپ عکس دوری می‌کرد. هنگامی که به زادگاهش، مشهد می‌رفت به همهٔ اقوام دور و نزدیک سر می‌زد. به علی بن موسی الرضا علاقه داشت و می‌گفت: «هرچه از امام رضا خواسته‌ام به من داده‌است.»
درگذشت

محمدتقی مسعودیه ۱۲ بهمن ۱۳۷۷، به علت ایست قلبی در منزل شخصی خود در تهران درگذشت. او در آخرین ساعات زندگی نیز در اتاق کارش مشغول آهنگسازی و نوشتن صفحهٔ هشتم یک اثر سمفونیک ناتمام بود. هرچند که وی به دلیل دلبستگی به فرهنگ ایرانی دوست داشت که در شهر نیشابور دفن شود و می‌گفت: «در آن شهر شاعر و نقاش هست و جای یک موسیقی‌دان خالیست» اما پس از درگذشت، پیکر او با نظر نزدیکان و با حضور دانشجویان و شاگردانش از دانشگاه تهران تشییع و در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
درگذشت > واکنش‌ها

رویگرد شوماخر، استاد موسیقی‌شناسی قومی دانشگاه کلن آلمان در واکنش به درگذشت مسعودیه نوشت:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| « | با درگذشت محمدتقی مسعودیه دانشگاه کلن یکی از برجسته‌ترین فارغ‌التحصیلانش و جهان موسیقی‌شناسی قومی یکی از بزرگترین دانشمندانش را از دست داد. |  » |
برونو نتل، استاد موسیقی‌شناسی قومی در دانشگاه ایلینوی آمریکا، که به مدت ۲ سال در دههٔ ۱۳۴۰ در تهران اقامت داشت، در پیامی مسعودیه را یکی از چهره‌های شاخص موسیقی ایران ارزیابی کرد که در همایش‌های بین‌المللی موسیقی‌شناسی نیز شرکت می‌جست تا نظرات جالب خود را در مورد ساختار مقام در موسیقی خاورمیانه تشریح کند.
محمدرضا درویشی که خود از شاگردان مسعودیه بود نیز دربارهٔ او نوشت:
استاد محمدتقی مسعودیه، موسیقی‌دان و پژوهشگر برجستهٔ موسیقی از میان ما رفت. درگذشت او ضایعه‌ای بزرگ بر پیکرهٔ موسیقی ایران و پژوهش‌های فرهنگی این سرزمین وارد کرد. شاید در میان دوستان، علاقه‌مندان و شاگردانی که بیش از سه دهه از او آموختند، افرادی انگشت‌شمار او را به‌راستی شناختند و از دانش و تسلط او در حوزه‌های مختلف موسیقی آگاهی یافتند. گسترهٔ وسیع دانش و اطلاعات او در بسیاری از زمینه‌های موسیقی، باورنکردنی و گاه اعجاب‌براگیز بود و به همان اندازه نیز پشتکار، دقت علمی و انضباط او در کار.
چند روز پس از درگذشت مسعودیه، نام او در فهرست برگزیدگان ۲۰ سال موسیقی پس از انقلاب ۱۳۵۷ به ثبت رسید و در چهاردهمین جشنوارهٔ موسیقی فجر، مورد تجلیل قرار گرفت.
۲۵ آذر سال ۱۳۸۴، مراسم بزرگداشت محمدتقی مسعودیه با حضور هنرمندانی همچون شاهین فرهت، نصرالله ناصح‌پور، ساسان فاطمی، محمد فدوی و جمعی از دانشجویان رشتهٔ موسیقی دانشگاه‌های تهران در تالار خلیج فارس فرهنگسرای نیاوران برگزار شد. در این مراسم، ساسان فاطمی و شاهین فرهت دربارهٔ زندگی و آثار مسعودیه به سخنرانی پرداختند و «گروه زهی پارسیان» نیز، قطعهٔ دو موومان برای ارکستر زهی اثر محمدتقی مسعودیه را به یاد او نواختند.
آثار > میراث

میراثی که از محمدتقی مسعودیه به جای مانده، فقط به صفحات بی‌شمار آوانویسی از موسیقی نواحی ایران و کشورهای دیگر و نیز ردیف دستگاهی موسیقی ایران محدود نمی‌شود. او راوی و مطرح‌کنندهٔ یکی از چند تئوری اتنوموزیکولوژی جهانی در زمینهٔ روش ثبت و تجزیه و تحلیل موسیقی در ایران است. این تئوری که روش اتنوموزیکولوژی مکتب برلن و سپس کلن بر پایهٔ آن استوار است، ناظر بر ثبت تمام جزئیات و ظرایف و قابل حصول در موسیقی است.
پس از درگذشت مسعودیه، مجموعه‌ای از سازهای گردآوری شده توسط او و برخی از وسایل شخصی‌اش، به همسرش «پری محمودی» رسید که سرنوشت نامعلومی پیدا کرد. کتابخانهٔ شخصی مسعودیه و مقداری از وسایل شخصی او نیز به موزه موسیقی ایران اهدا شد.
«قدسیه مسعودیه» خواهر محمدتقی مسعودیه که در برخی پژوهش‌های او در کنارش بود، پس از درگذشت برادر، یکی از کتاب‌های او با عنوان فهرست نسخ خطی موسیقی ایرانی را از زبان فرانسه به فارسی ترجمه و منتشر کرد، اما جامعهٔ هنری و به‌ویژه نهادهای دولتی همکاری شایسته‌ای در این خصوص با او نداشتند.  از این کتاب که حاصل ۱۵ سال پژوهش محمدتقی مسعودیه است، تنها ۲۰ نسخه توسط فرهنگستان هنر به چاپ رسید.
«قدسیه مسعودیه» همچنین مجموعه‌ای از دست‌نوشته‌ها، مقاله‌ها و فایل‌های صوتی ضبط شده از موسیقی مناطق مختلف ایران و برخی کشورها مانند مصر و هند، که توسط برادرش نوشته یا ضبط شده بود را گردآوری کرد. او با اعلان یک فراخوان قصد داشت تا جهت تهیهٔ یادنامه‌ای، مقالات و یادداشت‌هایی را در مورد برادرش جمع‌آوری کند، اما تلاش او در این مورد نتیجه‌ای نداشت.
۳۱ خرداد ۱۴۰۳، در بخش یادبودِ هفتمین دورهٔ سال‌نوای موسیقی ایران، پوستر ویژه و اختصاصی محمدتقی مسعودیه رونمایی شد.
پی‌نوشت‌ها > یادداشت

↑  تاریخ حک شدهٔ زادروز محمدتقی مسعودیه بر روی سنگ قبر او، ۳۱ فروردین ۱۳۰۶ را نشان می‌دهد اما تاریخ ثبت شده در شناسنامهٔ او ۲۰ فروردین ۱۳۰۶ بوده‌است.
↑  de paris Ecole Normale de Musique
↑  Line Taluel
↑  Georges Dandelot
↑  Noel Gallant
↑  Johannes Weyrauch
↑  Fugato
↑  یک پاساژ یا موومان شبیه فوگ ولی با بسط و گسترش کمتر.
↑  شاکون که اواخر قرن شانزدهم میلادی در اسپانیا شکل گرفت، رقصی است سه ضربی و پُر جوش و خروش که در ابتدای سدهٔ هفدهم به فرانسه راه یافت و به عنوان رقصی سنگین و باوقار معرفی شد.
↑  Déchiffrer
ناو کلاس آلفا ال ۲۰

| پیشینه> مالک.اطلاعات کلی کلاس | پیشینه> .اطلاعات کلی کلاس |
| --- | --- |
طرح شده:: Unknown
تکمیل شده:: None
مشخصات اصلی: مشخصات اصلی
درازا::  238 m (781 ft)
پهنا::  33.5 m (110 ft)
سرعت::  ۲۶ گره (۴۸ کیلومتر بر ساعت؛ ۳۰ مایل بر ساعت)
ناو کلاس آلفا ال ۲۰ (به انگلیسی: L 20 α-class battleship) یک کلاس از کشتی است که طول آن 238 m (781 ft) می‌باشد.
دالس روستوک

| دالس روستوک | دالس روستوک |
| --- | --- |
ایستگاه راه‌آهن دالس روستوک: ایستگاه راه‌آهن دالس روستوک
دالس روستوکنمایش نقشه شهرستان وسترا یوتلانددالس روستوکنمایش نقشه سوئد: دالس روستوکنمایش نقشه شهرستان وسترا یوتلانددالس روستوکنمایش نقشه سوئد
مختصات: ۵۸°۴۳′ شمالی ۱۲°۲۱′ شرقی﻿ / ﻿۵۸٫۷۱۷°شمالی ۱۲٫۳۵۰°شرقی﻿ / 58.717; 12.350: مختصات: ۵۸°۴۳′ شمالی ۱۲°۲۱′ شرقی﻿ / ﻿۵۸٫۷۱۷°شمالی ۱۲٫۳۵۰°شرقی﻿ / 58.717; 12.350
کشور: سوئد
استان: دالسلاند
شهرستان: وسترا یوتلاند
شهرداری: ملرود
مساحت: مساحت
 • کل: ۱٫۴۱ کیلومتر مربع (۰٫۵۴ مایل مربع)
جمعیت (۳۱ دسامبر ۲۰۱۰): جمعیت (۳۱ دسامبر ۲۰۱۰)
 • کل: ۸۲۹
 • تراکم: ۵۸۸/کیلومتر مربع (۱۵۲۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (CET)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (CEST)
اقلیم: Dfb
دالس روستوک (به سوئدی: Dals Rostock) یک منطقه مسکونی است که در بخش ملرود شهرستان وسترا یوتلاند در کشور سوئد واقع شده است. جمعیت دالس روستوک در پایان سال ۲۰۱۰ بالغ بر ۸۲۹ نفر بوده است.