stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
سارا مویل

| سارا مویل | سارا مویل |
| --- | --- |
مویل در سال ۲۰۲۱: مویل در سال ۲۰۲۱
زادهٔ: ۱۴ سپتامبر ۱۹۶۹ ‏(۵۵ سال) لندن، انگلستان
تحصیلات:  دانشگاه میدلسکس  دانشگاه ایالتی نیویورک 
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۱۹۹۷–تاکنون
شناخته‌شده برای: پزشکان
سارا مویل (زاده ۱۴ سپتامبر ۱۹۶۹) یک هنرپیشه انگلیسی است که برای نقش‌هایش به عنوان لیندا فاوست در تولیدات صحنه‌ای مختلف اورشلیم و والری پیتمن در سریال پزشکان بی‌بی‌سی شناخته می‌شود. مویل همچنین نقش تکرارشونده کارولین سوان را در سریال تلویزیونی تلویزیونی امردیل به تصویر کشید. مویل برای بازی در نقش والری در Doctors برنده جایزه بهترین اجرای کمدی در جوایز صابون بریتانیایی ۲۰۱۹ شد.
در سپتامبر ۲۰۱۸، مویل ۲۸۲ کیلومتر در رواندا دوچرخه سواری کرد تا پول و آگاهی برای خانه‌های کودکان جمع‌آوری کند. او همچنین از طرفداران انجمن آلزایمر است و در ماراتن لندن در سال ۲۰۰۰ شرکت کرد تا برای این مؤسسه خیریه پول جمع کند. در سال ۲۰۲۰، مویل برای خیریه ای که حامی آن است، Embracing Arts, با دوچرخه سواری ۴۶ مایلی در اطراف لندن، پول جمع‌آوری کرد.
فیلم‌شناسی

| سال | عنوان | نقش | یادداشت‌ها |
| --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۹۷ | امپراتوری برتاس | دو برابر کارول | قسمت: "شیر درون را بیدار کن" |
| ۱۹۹۷ | نگه داشتن مامان | مادر | قسمت: "حادثه" |
| ۱۹۹۷ | زود بهبود ببین | پرستار | ۳ قسمت |
| ۱۹۹۸ | روجر | دبورا کیلی | قسمت: "در آسمان کابین‌های کوچک وجود ندارد" |
| ۲۰۰۴ | متولد شده و پرورش یافته | دیزی میک | قسمت: "خانه ای تقسیم شده" |
| ۲۰۰۶ | نور شهر | "شیرل" | ۳ قسمت |
| ۲۰۰۶ | قدرت نهایی | لینت | قسمت: راه حل‌های خشونت‌آمیز |
| ۲۰۰۶–۲۰۰۷ | افزونه‌ها | کیمبرلی | نقش تکراری؛ ۶ قسمت |
| ۲۰۰۷, ۲۰۰۹, ۲۰۱۵ | امردایل | کارولین سوان | نقش تکراری |
| ۲۰۱۱ | مرد سفید وان | مارگارت | قسمت: "زلف" |
| ۲۰۱۱ | تاکسی‌های شیرین | مونیکا چادویک | دو قسمت |
| ۲۰۱۲ | سه تا | دکتر هیلر | قسمت: "خلاء" |
| ۲۰۱۲–۲۰۲۲ | دکترها | والری پیتمن | نقش منظم |
| ۲۰۱۳ | WPC 56 | خانم روزمری لارنس | قسمت: "طبیعت حیوان" |
| ۲۰۱۳ | کوه خوشایند | سینتیا | قسمت: "۳٫۵" |
| ۲۰۱۵ | اسلحه کش | روت | فیلم |
| ۲۰۱۷ | پایان‌های آزاد | ژانت | فیلم کوتاه |
| ۲۰۱۸ | سر تخم مشهور | خودش | شرکت کننده |
| ۲۰۱۹ | امروز صبح | خودش | مهمان |
| ۲۰۲۳ | خواهر بونیفاس اسرار | کنی دوماس | قسمت: " سایه بارون باتنبرگ " |
نامبولوار

| نامبولوار قلمرو شمالی | نامبولوار قلمرو شمالی |
| --- | --- |
نامبولوارموقعیت نامبولوار در قلمرو شمالی: نامبولوارموقعیت نامبولوار در قلمرو شمالی
مختصات: ۱۴°۱۷′۰″ جنوبی ۱۳۵°۴۴′۰″ شرقی﻿ / ﻿۱۴٫۲۸۳۳۳°جنوبی ۱۳۵٫۷۳۳۳۳°شرقی﻿ / -14.28333; 135.73333
جمعیت: ۶۷۲ (۲۰۰۶)
کدپستی: ۰۸۵۲
ارتفاع: ۳ متر (۱۰ فوت)
ناحیه زمانی: ACST (یوتی‌سی ۹:۳۰+)
موقعیت: ۵۷۰ کیلومتری (۳۵۴ مایلی) جنوب شرقی داروین
مناطق دولت محلی: Roper Gulf Region
حوزه انتخاباتی ایالتی: Arnhem
Federal Division(s): Lingiari
نامبولوار (به انگلیسی: Numbulwar) شهرکی واقع در ایالت قلمرو شمالی در استرالیاست.
مونا لیزا

برای فیلم‌هایی به‌همین نام، مونا لیزا (فیلم) و مونالیزا (فیلم) را ببینید.
| 0 | 1 |
| --- | --- |
هنرمند: لئوناردو داوینچی
سال: ۱۵۰۳ تا ۱۵۰۶ میلادی
مواد: رنگ روغن روی چوب
ابعاد: ۷۷×۵۳ سانتیمتر
مالک: موزه لوور، پاریس
مونا لیزا (به ایتالیایی: Monna Lisa) (به انگلیسی: Mona Lisa) که به لبخند ژوکوند (به فرانسوی: La Gioconda) هم معروف است، نام یکی از پرآوازه‌ترین تابلوهای نقاشی لئوناردو داوینچی هنرمند مشهور ایتالیایی است که با رنگ روغن بر روی صفحه چوب سپیدار نقاشی شده‌است. این نقاشی دارای عناوینی همچون شناخته‌شده‌ترین، پُربازدیدترین و مورد تقلید واقع‌شده‌ترین اثر جهان است که بیشترین مطالب نوشته شده مرتبط را نیز شامل می‌شود.
این اثر در طول تاریخ چندین‌بار ربوده شده و با این‌که بیش از ۵۰۰ سال از زمان خلق آن می‌گذرد، آسیب چندانی ندیده است. مونا لیزا هم‌اکنون در تملک دولت فرانسه است و در موزه لوور در پاریس نگهداری می‌شود.
تابلوی مونا لیزا به دلیل لبخند بسیار مرموز مونا لیزا و همچنین سبک نوین نقاشی داوینچی در آن زمان، به شهرت جهانی رسید. گفته شده که داوینچی سفارش نقاشی این اثر را بین سال‌های ۱۵۰۳ تا ۱۵۰۶ دریافت کرد اما آن را به موقع تحویل نداد و چند بار آن را عوض کرد. در سال ۲۰۰۵ میلادی به‌طور قطع ثابت شد که لیزا دل ژوکوندو همان مدل شناخته شده برای پرترهٔ مونا لیزا است.
سبک نقاشی

تصور می‌شود که داوینچی همچنان به کار بر روی مونا لیزا در مدت سه سال پس از اینکه به فرانسه کوچ کرد که مدت کوتاهی پیش از مرگش در سال ۱۵۱۹ ادامه داد. این اثر یکی از پر آوازه‌ترین تک‌چهره‌های جهان است. ابهام این چهره نتیجه علاقه داوینچی به سایه‌روشن‌کاری است. داوینچی این چهره را درون یک هرم قرار داده و سه لکه بزرگ روشنایی در اثر به‌وجود آورده‌است. ترکیب‌بندی درست، رنگ‌پردازی مناسب، تأکید بر عنصر انسانی، تصویر سه‌بعدی، و نمایی علمی از سایه‌روشن‌کاری از ویژگی‌های این اثر است که باعث زیبایی آن شده‌است. منظره کمی از بالا و چهره کمی از پایین دیده شده‌است.
ریشهٔ تاریخی

لئوناردو داوینچی نقاشی مونا لیزا را در ۱۵۰۳ یا ۱۵۰۴ در فلورانس آغاز کرد. به گفته جورجو وازاری (یکی از هم‌دوره‌ای‌های داوینچی) او پس از چهار سال تأخیر نقاشی را ناتمام رها کرد که چنین رفتاری در بسیاری از نقاشی‌های لئوناردو شایع است اما داوینچی بعدها در زندگی‌اش ابراز پشیمانی می‌کند و می‌گوید: «… هرگز یک کار را به پایان نرساندم…»
از تاریخ این چنین بر می‌آید که فردی بنام فرانسیسکو بارتولومئو از اشراف شهر فلورانس از داوینچی خواسته بود که پرتره همسر سوم خود یعنی لیزا آنتونیو ماریا را در بیست و پنج سالگی او و به مناسبت تولد دومین فرزندشان برای او نقاشی کند. داوینچی نزدیک به چهار سال روی این اثر هنری کار کرد و پس از پایان نقاشی در سال ۱۵۰۷ این تابلو را به فرانسیسکو نفروخت و فلورانس را ترک کرد و آن را نزد خود نگاه داشت.
برخی معتقدند از آنجایی که لئوناردو تابلو را تمام نکرده بود آن را به فرانسیسکو نفروخت و بسیاری دیگر معتقد هستند که لئوناردو عاشق این تابلو بود.
داوینچی در سال ۱۵۱۶ هنگامی که تابلو مونا لیزا را در چمدان‌های خود داشت وارد فرانسه می‌شد و آن را به پادشاه وقت فرانسه فرانسوای یکم فروخت. پس از آن به مرور زمان این اثر به شهرهای مختلف فرانسه برده شد تا اینکه از هنگام انقلاب فرانسه، مونا لیزا در موزه لوور نگهداری می‌شود.
ناپلئون بناپارت آن را از موزه برداشت و به اتاق خواب خصوصی خود در کاخ تویلری برد. اما پس از تبعید ناپلئون این اثر دوباره به لوور بازگردانده شد.
رویدادها > دزدی

در ۲۱ اوت سال ۱۹۱۱ تابلو مونا لیزا از لوور دزدیده می‌شود تا فردای آن روز کسی از دزدی آگاه نمی‌شود. هنگامی که یک نقاش، لوئی برود وارد موزه می‌شود و به سالن کَرِه (سالن چهارگوش) جایی که مونا لیزا برای ۵ سال نصب بود می‌رود و متوجهِ نبودِ تابلو می‌شود. او بی‌درنگ با مسئول حفاظت موزه تماس می‌گیرد. اما مسئول حفاظت گمان می‌کند قرار است از تابلو عکاسی شود. لوئی برود از مسئول موزه سؤال می‌کند و متوجه می‌شود نقاشی پیش عکاسان نیست. از این رو موزهٔ لوور برای تحقیقات به مدت یک هفته بسته می‌شود.
شاعر فرانسوی، گیوم آپولینر در دوره‌ای گفته بود باید لوور را آتش زد و درش را بست؛ وی به دلیل این اظهار نظر مظنون واقع می‌شود و بازداشت و زندانی می‌شود. پس از او، دوستش پابلو پیکاسو هم بازجویی می‌شود اما در نهایت هر دو بیگناه شناخته می‌شوند و آزاد می‌شوند. دو سال بعد دزد شناسایی می‌شود. دزد فردی ایتالیایی به نام وینچنزو پروجیا بود که خود کارمند لوور بود. او در ساعت اداری طبق معمول وارد موزه شده بود و مونا لیزا را با خود برده بود و در کمد جاروها پنهان کرده بود. او پس از آنکه موزه تعطیل می‌شود هنگام خروج، نقاشی را زیر کُتش پنهان می‌کند و موزه را ترک می‌کند. پروجیا بر این باور بود که نقاشی باید به زادگاهش بازگردد و در یک موزهٔ ایتالیایی به نمایش گذاشته شود. پروجیا دو سال نقاشی را در آپارتمانش نگه می‌دارد و هنگام فروش آن به مدیر اوفیتزی در فلورانس شناسایی می‌شود. نقاشی به مدت دو هفته در اوفیتزی به نمایش گذاشته می‌شود و سرانجام در ۴ ژانویهٔ ۱۹۱۴ به لوور بازمی‌گردد.
پروجیا برای این جرم، شش ماه به زندان می‌رود اما در ایتالیا به دلیل میهن‌پرستی از او تقدیر می‌شود. تا پیش از این دزدی، در دنیای بیرون از هنر، مونا لیزا چندان شناخته شده نبود.
پروجیا احتمالاً از سوی یک مؤسسهٔ مرتبط با کپی آثار مشهور، ترغیب شده بود چون در دوره‌ای که محل مونا لیزا نامعلوم بود ۶ کپی از آن به قیمت بالا در آمریکا فروخته شد. گمان آن می‌رفت که فردی به نام ادواردو د والفیرنو مغز متفکر دزدی مونا لیزا باشد.
رویدادها > اسیدپاشی

در سال ۱۹۵۶ شخصی اقدام به پاشیدن اسید به قسمت پایینی تابلو نمود که مرمت آن سال‌ها به طول انجامید.
رویدادها > سفر در جهان

در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ میلادی شهرهای نیویورک، توکیو و مسکو میزبان این تابلو بودند.
رویدادها > کیک‌مالی

در ۳۰ می ۲۰۲۲ مردی در لباس یک پیرزن در موزه لوور بر روی این اثر کیک مالید. البته کیک در واقع با شیشه‌ای که از آثار لئوناردو داوینچی در موزه لوور پاریس محافظت می‌کند، برخورد کرده و آسیبی به این نقاشی وارد نشد. بر اساس اعلام شاهدان، عامل این اقدام مردی زن‌نما روی ویلچر با کلاه‌گیسی بر سر بوده که ناگهان از جای خود برخاسته و با نزدیک شدن به مونا لیزا یک کیک خامه‌ای را به سمت آن پرتاب کرده است و فریاد زد که زمین را نجات بدهیم (منظور گرمایش زمین بود). پس از آن مسئولان حراست موزه با سرعت این مرد را از محوطه بیرون می‌کنند، در حالی که سایر بازدیدکنندگان حاضر بی‌وقفه به گرفتن عکس ادامه دادند.
نگارخانه

جای خالی مونا لیزا بر روی دیوار موزه لوور پس از سرقت سال ۱۹۱۱ میلادی
مونا لیزا پیدا شد، عنوان تیتر روزنامه فرانسوی به تاریخ ۱۳ دسامبر ۱۹۱۳ میلادی
تابلوی مونا لیزا اثر لئوناردو داوینچی، شاخص‌ترین اثر موزه لوور در پشت شیشه ضد گلوله
مونا لیزا عنوان پُربازدیدترین اثر هنری لوور را یدک می‌کشد
جان اف کندی، ماری مادلین لیو، آندره مارلو و ژاکلین کندی هنگام پرده‌برداری از مونا لیزا در گالری ملی هنر
تاگوهی توماسیان

| تاگوهی توماسیان | تاگوهی توماسیان |
| --- | --- |
تاگوهی توماسیان: تاگوهی توماسیان
نماینده دوره هشتممجلس ملی جمهوری ارمنستان: نماینده دوره هشتممجلس ملی جمهوری ارمنستان
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۲۰۲۱: آغاز به کار  ۲۰۲۱
فراکسیون: -
نماینده دوره هفتم مجلس ملی جمهوری ارمنستان: نماینده دوره هفتم مجلس ملی جمهوری ارمنستان
دوره مسئولیت ۱۴ ژانویه ۲۰۱۹ – ۲۰۲۱: دوره مسئولیت ۱۴ ژانویه ۲۰۱۹ – ۲۰۲۱
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۱۴ اوت ۱۹۸۲ ‏(۴۲ سال) واردنیس، استان گغارکونیک، جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان
ملیت: ارمنستان
حزب سیاسی: کنشگر مستقل
محل تحصیل: دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان
تاگوهی مانوئلی توماسیان (ارمنی: Թագուհի Մանվելի Թովմասյան؛ انگلیسی: Taguhi Tovmasyan؛ زادهٔ ۱۴ اوت ۱۹۸۲) سیاست‌مدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۹ تا کنون نمایندگی دوره‌های هفتم و هشتم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده دارد.
زندگی‌نامه

وی در ۱۴ اوت ۱۹۸۲ در واردنیس به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فارغ‌التحصیل گشت.
فمینیسم در اندونزی

تمبر ۱۹۷۹ اندونزی، به مناسبت صدمین سالگرد تولد رادن کارتینی، یک فعال برجسته حقوق زنان اندونزیایی.
فمینیسم در اندونزی به تاریخچه طولانی مبارزه برای برابری جنسیتی اشاره دارد که هدف آن ایجاد تغییرات اجتماعی مثبت در اندونزی بوده است. مسائلی که اکنون زنان در اندونزی با آن مواجه هستند شامل خشونت جنسیتی، ازدواج‌های زیر سن قانونی و کمبود حضور نمایندگان زنان در سیستم سیاسی است. جنبش فمینیسم و حقوق زنان در دوره استعمار اندونزی تحت حاکمیت هلند آغاز شد و توسط یکی از قهرمانان ملی اندونزی، کارتینی، یک اشراف‌زاده جاوه‌ای که برای آموزش همه زنان و دختران بدون توجه به جایگاه اجتماعی مبارزه می‌کرد، رهبری شد. در اوایل قرن نوزدهم، سازمان‌ها و جنبش‌های حقوق زنان تحت حمایت «بودی اوتومو»، اولین سازمان ملی‌گرای اندونزی، اجازه توسعه یافتند. فمینیسم مدرن در اندونزی شامل سازمان‌های زنان اسلامی پیشرو بوده و تحت تأثیر آن‌ها قرار دارد.
بر اساس شاخص شکاف جنسیتی سال ۲۰۲۰ که توسط مجمع جهانی اقتصاد اندازه‌گیری شده است، اندونزی در رتبه ۸۵ برابری جنسیتی قرار دارد.
تاریخچه > فمینیست‌های اولیه

اولین سوابق دفاع از حقوق زنان در قرن نوزدهم با رهبری کارتینی از جپارا و دِوی سارتیکا رخ داد که هر دو برای آموزش دختران مبارزه کردند و مدارسی در جوامع خود تأسیس کردند. این پیشگامان جنبش زنان اندونزی از حقوق زنان و آموزش برای زنان و دختران دفاع کردند.
تاریخچه > فمینیست‌های اولیه > رادن آجنگ کارتینی

کارتینی یا رادن آجنگ کارتینی، یک اشراف‌زاده جاوه‌ای بود که توانست در مدرسه استعماری هلند تحصیل کند و این امر چشم او را به ایده‌های غربی باز کرد. پس از رسیدن به بزرگسالی، سنت جاوه‌ای ایجاب می‌کرد که کارتینی به‌عنوان یک بانوی اشرافی جوان، زندگی‌ای در انزوای جنسیتی داشته باشد. در این دوره، کارتینی نامه‌هایی به همکلاسی‌های هلندی خود نوشت و در آن‌ها نابرابری جنسیتی‌ای را که توسط سنت‌های جاوه‌ای تقویت می‌شد، از جمله ازدواج‌های اجباری در سنین پایین و محرومیت زنان از آموزش، افشا کرد. با کمک دولت هلند، کارتینی اولین دبستان اندونزیایی را برای دختران افتتاح کرد که به همه دختران اندونزیایی بدون توجه به جایگاه اجتماعی‌شان اجازه تحصیل می‌داد. پس از مرگ او در سال ۱۹۰۴، نامه‌هایش منتشر شد و به نمادی برای جنبش حقوق زنان در اندونزی تبدیل شد و به پیشرفت آرمان رهایی زنان کمک کرد. اکنون اول آوریل هر سال به‌عنوان روز کارتینی برای گرامیداشت تولد او به‌عنوان یک قهرمان ملی جشن گرفته می‌شود.
تاریخچه > دِوی سارتیکا

دِوی سارتیکا یکی دیگر از فعالان برجسته حقوق زنان و پیشگام آموزش زنان در اندونزی بود. او آموزش را در خانه مادرش در باندونگ آغاز کرد و به دانش‌آموزان بافتن، آشپزی، خیاطی، خواندن و نوشتن آموخت. در سال ۱۹۰۴، سارتیکا اولین مدرسه برای زنان را با نام «سکولاه ایستری» در باندونگ تأسیس کرد. سارتیکا در سال ۱۹۶۶ به‌عنوان قهرمان ملی اندونزی توسط دولت مورد تجلیل قرار گرفت.
تاریخچه > جنبش‌های حقوق زنان در اندونزی استعماری

در اندونزی استعماری، مشارکت زنان در حوزه سیاسی از فعالیت‌های مختلط جنسیتی سرچشمه می‌گرفت. زنانی که موفق به تحصیل در مقاطع ابتدایی، راهنمایی و دبیرستان می‌شدند، در فعالیت‌های پیشاهنگی مانند «جونگ جاوا»، «جونگ سوماترا» و «جونگ آمبون» مشارکت می‌کردند. از اوایل قرن بیستم، زنان اندونزیایی در حوزه سیاسی، به‌ویژه در ارتباط با جنبش‌های استقلال و ملی‌گرایی، فعال‌تر شدند. یکی از برجسته‌ترین سازمان‌های ملی و اولین سازمان زنان ملی‌گرای اندونزی، «پوتری ماردیکا» (زنان مستقل) بود که در سال ۱۹۱۲ تأسیس شد و با «بودی اوتومو»، اولین جنبش ملی‌گرا، هم‌راستا بود. در سال ۱۹۲۰، «عایشیه»، شاخه زنان سازمان اسلامی «محمدیه»، در اندونزی تأسیس شد. زنان با مشارکت در «عهد کنگره جوانان» (سومپاه پمودا) که در ۲۸ اکتبر ۱۹۲۸ اعلام شد، در شکل‌گیری افکار و ایده‌های ملی‌گرایانه جوانان و استقلال اندونزی نقش داشتند. در همان سال، از ۲۲ تا ۲۵ دسامبر ۱۹۲۸، سازمان‌های زنان اندونزی اولین کنگره زنان را برگزار کردند. این رویداد با حضور ۱۰۰۰ شرکت‌کننده و ۳۰ سازمان زنان برگزار شد و در آن سه چالش اصلی زنان شناسایی شد: ازدواج، چندهمسری و کمبود دسترسی به آموزش. این کنگره به تشکیل یک فدراسیون ملی زنان منجر شد که تا سال ۱۹۴۲ ادامه داشت. سازمان‌های سکولار و انجمن‌های اسلامی در مورد چندهمسری اختلاف نظر داشتند؛ برخی خواستار ممنوعیت آن بودند و برخی دیگر از محکوم کردن آن خودداری کردند. کنگره‌های زنان بار دیگر در جاکارتا در سال ۱۹۳۵، باندونگ در سال ۱۹۳۹ و سمارانگ در سال ۱۹۴۱ برگزار شدند. در سومین کنگره زنان اندونزی در سال ۱۹۳۹، ۲۲ دسامبر به‌عنوان روز جنبش متحد زنان در اندونزی اعلام شد.
تاریخچه > استعمار ژاپن

در طول جنگ جهانی دوم، امپراتوری ژاپن از مارس ۱۹۴۲ تا پایان جنگ در سال ۱۹۴۵، اندونزی را اشغال کرد.دولت استعماری همه سازمان‌های زنان را متوقف و ممنوع کرد. «فوجینکای»، به معنای گروه زنان، توسط دولت ژاپن به‌عنوان تنها سازمان مجاز زنان تأسیس شد. فوجینکای در سراسر اندونزی، از جاوا، مادورا، کالیمانتان، سولاوسی، سوماترا و دیگر مناطق گسترش یافت. فعالیت‌های فوجینکای، به دستور دولت ژاپن، شامل آموزش سبک زندگی صرفه‌جویانه، کمک به دولت نظامی از طریق کارهای خانگی، سخنرانی‌ها و کارگاه‌هایی دربارهٔ سبک زندگی سالم و آگاهی از نقش زنان در زمان جنگ بود. اکثریت زنان این سازمان را رد کردند اما مجبور به مشارکت شدند.
همچنین زنان اندونزیایی به‌عنوان «جوگون لانفو»، به معنای زنان تسلی‌بخش، به منظور رفع نیاز جنسی پرسنل نظامی و افسران غیرنظامی ژاپنی در طول استعمار ژاپن مجبور به فعالیت شدند. این زنان در این دوره به بردگی جنسی کشانده شدند. بر اساس گزارش انجمن سابق هیهو، حدود ۲۲٬۰۰۰ جوگون لانفو در اندونزی وجود داشت.
ژاپن در سال ۱۹۴۵ در جنگ جهانی دوم شکست خورد و ملی‌گرایان استقلال اندونزی را اعلام کردند. پس از شکست امپراتوری ژاپن، فوجینکای منحل شد و جای خود را به یک سازمان زنان ملی‌گرا به نام «پرستوان وانیتا اندونزی» داد.
فمینیسم قرن بیست و یکم

فمینیسم امروزی در اندونزی با جنبش برای نمایندگی برابر در حوزه سیاسی، لغو ازدواج کودکان، پایان دادن به خشونت مبتنی بر جنسیت و دیگر مسائل برابری مشخص می‌شود. با ظهور گروه‌های محافظه‌کار اسلامی، بسیاری از منتقدان استدلال می‌کنند که فمینیسم با اسلام و بنابراین با اندونزی سازگار نیست.این منتقدان ادعا می‌کنند که فمینیسم حامی ایدئولوژی غربی و پذیرش فرهنگ‌های غربی است. فعالان جوان و فمینیست‌ها از این کلیشه‌ها فاصله گرفته و ادعا می‌کنند که فمینیسم با جامعه اندونزی سازگار است.
فمینیسم قرن بیست و یکم > راهپیمایی زنان جاکارتا

اولین راهپیمایی زنان جاکارتا در ۴ مارس ۲۰۱۷ به مناسبت روز جهانی زن در ۸ مارس و جنبش راهپیمایی زنان در ایالات متحده برگزار شد. این راهپیمایی در مقابل کاخ دولتی برگزار شد و سازمان‌دهندگان این رویداد هشت مطالبه را به دولت ارائه کردند که شامل پیگیری حقوق سلامت برای زنان، حذف خشونت علیه زنان، حفاظت از محیط زیست و کارگران زن، بهبود نمایندگی زنان در صحنه سیاسی و حذف تبعیض و خشونت علیه جامعه ال‌جی‌بی‌تی بود. راهپیمایی زنان ۲۰۱۷ توسط ۳۳ سازمان مختلف حمایت شد.
.
در سال ۲۰۲۰، ائتلاف حامی راهپیمایی زنان به بیش از ۶۰ سازمان حقوق مدنی تحت عنوان «گراک پرمپوان» (اتحاد جنبش زنان علیه خشونت) گسترش یافت. این راهپیمایی در همان زمان سال مانند رویداد اول و به مناسبت روز جهانی زن برگزار شد. معترضان به خیابان‌ها آمدند تا از دولت بخواهند به خشونت سیستماتیک علیه زنان پایان دهد و لایحه حذف خشونت جنسی را تصویب کند. مطالبات این ائتلاف شامل ایجاد سیستمی از قوانین برای حفاظت از زنان و لغو مقررات تبعیض‌آمیز بود.
فمینیسم قرن بیست و یکم > لایحه حذف خشونت جنسی

قانون کیفری اندونزی (KUHP) در حال حاضر تعریف خشونت جنسی را به رسمیت نمی‌شناسد و تجاوز را صرفاً به‌عنوان نفوذ اجباری آلت تناسلی مردانه به واژن تعریف می‌کند. این قانون دیگر اشکال خشونت جنسی از جمله آزار جنسی را به رسمیت نمی‌شناسد. لایحه حذف خشونت جنسی ۹ نوع خشونت جنسی را شناسایی می‌کند، از جمله: آزار جنسی کلامی، بهره‌کشی جنسی، استفاده اجباری از وسایل پیشگیری از بارداری، تجاوز، ازدواج اجباری، سقط اجباری، فحشای اجباری، بردگی جنسی و شکنجه با سوءاستفاده جنسی. این لایحه همچنین تضمین می‌کند که قربانیان خشونت جنسی غرامت‌هایی از جمله درمان جسمی و روانی یا جبران خسارت دریافت کنند.
لایحه RUU PKS در سال ۲۰۱۶ پس از تجاوز گروهی و قتل یک دختر ۱۴ ساله در بنگکولو، اندونزی معرفی شد. این حادثه خشم عمومی ملی را به دلیل وحشیگری حمله برانگیخت. کمیسیون ملی خشونت علیه زنان (کومناس پرمپوان)، در میان دیگر گروه‌های حقوق زنان، برای این لایحه فشار آوردند و فوریت حفاظت از زنان و کودکان در برابر حملات جنسی و فراهم کردن مبنای قانونی برای قربانیان خشونت جنسی را ذکر کردند. از سوی دیگر، چندین حزب سیاسی مبتنی بر اسلام محافظه‌کار معتقدند که این لایحه حامی زنا و وجود افراد دارای هویت ال‌جی‌بی‌تی‌کیو+ است. اگرچه این لایحه در سال ۲۰۱۶ معرفی شد، مجلس نمایندگان اندونزی از آن زمان آن را متوقف کرده است. در ژوئیه ۲۰۲۰، مجلس نمایندگان رسماً این لایحه را از اولویت‌های قانون‌گذاری حذف کرد و با اشاره به دشواری در بررسی آن، عملاً این لایحه را برای یک سال دیگر متوقف کرد. این لایحه در نهایت در ۱۲ آوریل ۲۰۲۲ توسط شورای نمایندگان مردم به‌عنوان قانون جرایم خشونت جنسی تصویب شد و در ۹ مه ۲۰۲۲ توسط جوکو ویدودو امضا شد.
فمینیسم قرن بیست و یکم > جنبش ضد فمینیستی

در سال ۲۰۱۹، یک گروه ضد فمینیستی اندونزیایی به نام «اندونزی تانپا فمینیست» یا «اندونزی بدون فمینیسم»، کمپین رسانه‌ای اجتماعی را در میان بحث بر سر یک قانون پیشنهادی بحث‌برانگیز دربارهٔ خشونت جنسی راه‌اندازی کرد. صفحه اینستاگرام این گروه پیام روشنی دارد که می‌گوید: «بدن من مال من نیست؛ اندونزی به فمینیسم نیاز ندارد.» آن‌ها به‌عنوان بخشی از فعالیت ضد فمینیستی خود، عکس‌هایی از زنانی منتشر کردند که تابلوهایی با نوشته‌هایی مانند #حذف_فمینیسم، #اندونزی_تانپا_فمینیست یا «اندونزی به فمینیسم نیاز ندارد!» در دست دارند. حساب اینستاگرام آن‌ها پیش از حذف شدن، بیش از ۴۰۰۰ دنبال‌کننده داشت. طبق گزارش جاکارتا پست، «اندونزی تانپا فمینیست» فمینیسم را به‌عنوان یک ایده غربی که با ارزش‌های اسلامی ناسازگار است، معرفی کرد. عبارت «بدن من مال من نیست» اشاره به باور این گروه دارد که در اسلام، خدا کنترل کامل بدن آن‌ها را دارد.
معضلات > خشونت جنسیتی

خشونت علیه زنان در اندونزی یک مسئله بزرگ است که زنان علیه آن مبارزه می‌کنند. در سال ۲۰۱۹، کمیسیون ملی خشونت علیه زنان (کومناس پرمپوان) گزارش داد که در مجموع ۴۰۶٬۱۷۸ مورد خشونت علیه زنان ثبت شده است که نسبت به سال قبل ۱۴ درصد افزایش داشته است. این گزارش در ادامه اشاره می‌کند که خشونت زناشویی (بین زن و شوهر) بالاترین درصد موارد خشونت علیه زنان را تشکیل می‌دهد، در حالی که خشونت در روابط عاشقانه جایگاه دوم را دارد. با این حال، اکثریت موارد تجاوز جنسی و خشونت جنسی گزارش نمی‌شوند، به طوری که بیش از ۹۰ درصد موارد تجاوز در اندونزی به دلیل ترس از سرزنش قربانی گزارش نمی‌شوند.
معضلات > کودک‌همسری و ازدواج‌های اجباری

در اندونزی، از هر ۹ زن متأهل، یک نفر در کودکی ازدواج کرده است که این کشور را در رتبه هشتم بالاترین تعداد کودک‌همسری قرار می‌دهد. طبق گزارش یونیسف در سال ۲۰۱۷، ۱۴ درصد از زنان متأهلی که تا ۱۸ سالگی ازدواج کرده‌اند و ۱ درصد از زنانی که قبل از ۱۵ سالگی ازدواج کرده‌اند، وجود دارند. قانون ازدواج سال ۱۹۷۴ سن قانونی ازدواج بدون رضایت والدین را در اندونزی ۲۱ سال تعیین کرده است، اما دختران از ۱۶ سالگی با رضایت والدین می‌توانند ازدواج کنند. از سپتامبر ۲۰۱۹، اصلاحیه‌ای در قانون ازدواج ملی (۱۹۷۴) انجام شد تا سن ازدواج برای دختران با رضایت والدین به ۱۹ سال افزایش یابد.
ازدواج کودکان در اندونزی توسط عوامل متعددی از جمله نابرابری جنسیتی هدایت می‌شود. عوامل دیگر شامل موارد زیر است:
سطح تحصیلات: نرخ ازدواج کودکان برای دخترانی که در خانواده‌های تحصیل‌کرده زندگی می‌کنند کاهش می‌یابد. مطالعات نشان می‌دهد که مشارکت در آموزش و ادامه تحصیلات عالی احتمال ازدواج کودکان را کاهش می‌دهد.
فقر: دختران از خانواده‌های فقیر بیش از دو برابر احتمال ازدواج دارند نسبت به دخترانی با سطح بالای اقتصادی.
هنجارهای جنسیتی: در خانوارهایی با سنت ازدواج زیر سن قانونی، زنان مجرد در ۱۸ سالگی یا بیشتر به‌عنوان دخترانی غیرجذاب تلقی می‌شوند.
رسوم خانوادگی: برای خانواده‌های فقیر، ازدواج‌های زیر سن به‌عنوان راهی برای خروج از فقر خانواده‌ها دیده می‌شود.
معضلات > نقش سیاسی زنان

اگرچه اندونزی در سال ۱۹۴۵ به استقلال رسید، اما جزو کشورهایی است که یک زن به‌عنوان رئیس‌جمهور آن خدمت کرده است.مگاواتی سوکارنوپوتری از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۴ به‌عنوان اولین رئیس‌جمهور زن اندونزی و پنجمین فرد در این پست خدمت کرد.
از انتخابات سال ۲۰۰۴، قانون انتخابات عمومی از احزاب سیاسی می‌خواهد که حداقل ۳۰ درصد از نامزدهای خود برای مجلس نمایندگان و شوراهای قانون‌گذاری محلی را از زنان انتخاب کنند. در انتخابات عمومی اندونزی در سال ۲۰۱۹، نامزدهای زن ۲۰٫۷ درصد از ۵۷۵ کرسی قانون‌گذاری ملی و ۳۰ درصد از ۱۳۶ کرسی مجمع نمایندگان منطقه‌ای را به دست آوردند. با این حال، زنان در اندونزی تقریباً نیمی از جمعیت ۲۶۷٬۰۲۶٬۳۶۶ نفری این کشور را تشکیل می‌دهند و همچنان در دولت در اقلیت هستند. برای مبارزه با کمبود نمایندگی و توانمندسازی زنان، برنامه توسعه سازمان ملل متحد (UNDP) پروژه «تقویت مشارکت و نمایندگی زنان در اندونزی» (SWARGA) را ایجاد کرد. این پروژه که از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵ اجرا شد و توسط سفارت نروژ تأمین مالی شد، با هدف تقویت مهارت‌ها و دانش زنان در سیاست بود.
مدرسه کارتینی در جاکارتا در اوایل قرن بیستم
دیوی سرتیکا (۴ دسامبر ۱۸۸۴–۱۱ سپتامبر ۱۹۴۷)
باشگاه فوتبال رنجرز

Football club
باشگاه فوتبال رنجرز (به انگلیسی: Rangers Football Club) باشگاه فوتبال اسکاتلندی است که در شهر گلاسگو قرار دارد و هم‌اکنون در پرمیرشیپ اسکاتلند بازی می‌کند. اگرچه نام رسمی آن نیست، اما اغلب به عنوان رنجرز گلاسگو در خارج از بریتانیا شناخته می‌شود. چهارمین باشگاه فوتبال قدیمی در اسکاتلند، رنجرز توسط چهار پسر نوجوان در حالی که در مارس ۱۸۷۲ در پارک وست اند (پارک کلوینگروو کنونی) قدم می‌زدند تأسیس شد، جایی که ایده تشکیل یک باشگاه فوتبال را مورد بحث قرار دادند و اولین بازی خود را مقابل تیم کالندر انجام دادند. در ماه مهٔ همان سال، کالندر در منطقه فلشرز هاو گلاسکو گرین منحل شد. زمین خانگی رنجرز، ورزشگاه آیبروکس، که توسط معمار استادیوم آرچیبالد لیچ طراحی شد و در سال ۱۹۲۹ افتتاح شد، سومین استادیوم بزرگ فوتبال در اسکاتلند است. این باشگاه در تمام طول تاریخ خود معمولا با پیراهن‌های آبی روشن بازی کرده است.
این باشگاه در سال ۱۸۷۲ (میلادی) برابر با ۱۲۵۱ خورشیدی تأسیس شده‌است.
رنجرز رقابت دیرینه و شدیدی را با تیم سلتیک دارد؛ رقابت این دو تیم که با عنوان اولد فِرم نیز شناخته می‌شوند، از دید برخی بزرگترین شهرآورد جهان به‌شمار می‌رود. گفتنی است که باشگاه رنجرز در سال ۲۰۱۲ به دلیل ورشکستگی به دسته چهار اسکاتلند سقوط داده شد اما در سال ۲۰۱۶ دوباره به لیگ برتر اسکاتلند بازگشت.
اعلام ورشکستگی باشگاه فوتبال گلاسگو رنجرز

باشگاهی که سابقه پنجاه و چهار بار قهرمانی در لیگ برتر فوتبال اسکاتلند را دارد، در سال ۲۰۱۱ اعلام ورشکستگی می‌کند. بنا بر اطلاعیه‌ای که در پایگاه اینترنتی گلاسگو رنجرز منتشر شده، بدهی‌ها و جریمه‌های مالیاتی عامل ورشکستگی بوده‌اند.
گلاسگو رنجرز در پایگاه اینترنتی خود خبر ورشکستگی این باشگاه را تأیید کرد. دست‌اندرکاران این باشگاه با سابقه فوتبال اسکاتلند امیدوار بودند با این روش بتوانند توان مالی باشگاه را بازآفرینی کنند.
کریگ وایت، صاحب «گلاسگو رنجرز»، روز دوشنبه (۱۳ فوریه/ ۲۴ بهمن) اطلاعیه‌ای را در این خصوص در میان هواداران تیم و نمایندگان رسانه‌ها خواند.
به گزارش دویچه‌وله، گلاسگو رنجرز باید ۴۹ میلیون پوند (بیش از ۵۸ میلیون یورو) جریمه و بدهی مالیاتی بپردازد؛ موضوعی که باشگاه را تا ورشکستگی پیش برده‌است.
این تیم علاوه بر این، بر اساس آئین‌نامه مالی لیگ ۱۰ امتیاز هم از دست داد. فاصله «رنجرها» با این حساب با سلتیک گلاسگو، رقیب دیرینه و صدرنشین جدول آن فصل، بیشتر شد. این دو تیم در آن مقطع با ۶۵ و ۶۱ امتیاز از ۲۶ بازی در مکان‌های اول و دوم بودند. تیم اف ث مادروِل با ۴۲ امتیاز سوم بود.