stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
موسیقی زنان

Movement of popular music for, by, and about women
موسیقی زنان گونه‌ای از موسیقی است که بر پایه ایده‌های جداگرایی فمینیستی و جداگرایی لزبین‌ها شکل گرفته و با هدف برانگیختن آگاهی فمینیسم در چارچوب موسیقی پاپ غربی، به ترویج موسیقی «زنان برای زنان» می‌پردازد. در واقع بن‌مایه تئوریک این گونه موسیقیایی، بر پایه اندیشه‌های رادیکالی شکل گرفته که معتقدند باید زنان و لزبین‌ها کاملاً جدا از اجتماع مردان و حتی زنان دگرجنس‌گرا به فعالیت بپردازند و پایگاه اجتماعی و هنری خود را تقویت کنند.
این سبک در ابتدا بر مفاهیم فمینیستی‌ای متمرکز بود که نابرابری‌های اجتماعی و خانوادگی علیه زنان را آشکار می‌کرد. مسائلی که اغلب از سوی مردان نادیده گرفته می‌شد. اشعار استفاده شده در این سبک موسیقی، بر قدرت فردی زنان و همبستگی زنانه تأکید داشت. با گذشت زمان، این ژانر به موسیقی لزبین‌ها به عنوان شاخه‌‌ای از فمینیسم تبدیل شد. این سبک به‌عنوان بیان موسیقایی موج دوم جنبش فمینیستی شناخته شد و شامل فعالیت‌های مرتبط با حقوق کارگری زنان، جنبش‌های مدنی، و صلح‌طلبی نیز بود.
پایه‌گذاران این جنبش هنرمندان لزبینی مانند کریس ویلیامسون، مگ کریستین، و مارجی آدام و همچنین موزیسین‌های آفریقایی-آمریکایی تباری مانند لیندا تیلری، مری واتکینز، و گوئن ایوری، و فعالانی مانند برنیس جانسون ریگا و گروهش بودند. موسیقی زنان نه تنها با اجراکنندگان زن، بلکه با تمامی زنان شاغل در صنعت موسیقی—از نوازندگان استودیویی و تهیه‌کنندگان گرفته تا مهندسان صدا، تکنسین‌ها، طراحان جلد آلبوم، توزیع‌کنندگان و برگزارکنندگان فستیوال‌ها—ارتباط دارد.
تاریخچه > ریشه‌ها

در اوایل دهه ۱۹۷۰، همزمان با شکل‌گیری فمینیسم موج دوم، فمینیست‌ها برای حقوق لزبین‌ها مبارزه نمی‌کردند. اگرچه شورش‌های استونوال در ۱۹۶۹ به زادگاه جنبش آزادی همجنسگرایان تبدیل شد، اما فمینیست‌های سیاسی هراس داشتند که حمایت از لزبین‌ها موجب  لکه دار شدن تلاش‌های گذشته آن‌ها شود و به همین دلیل گاه نسبت به لزبین‌ها خصومت نشان می‌دادند. شکاف بیشتر بین زنان دگرجنسگرا و لزبین با رد لزبین‌ها توسط سازمان ملی زنان (NOW) تشدید شد. بتی فریدان، عضو NOW، لزبین‌ها را «تهدید بنفش» خواند. این طرد شدن باعث پیوستن بسیاری از زنان به جمعیت‌های لزبین-فمینیست و در مواردی به گروه‌های حامی جداسازی اجتماع زنان لزبین از مردان و حتی زنان دگرجنس‌گرا منجر شد.
گروه‌های موسیقی زنان هم مانند ددلی نایتشید و گروه‌های رهایی بخش زنان شیکاگو و نیوهیون، در ابتدا دیدگاه‌های فمینیستی مرسوم را بازتاب می‌دادند و مواضع لزبین‌ها را برجسته نمی‌کردند.
تاریخچه > خاستگاه موسیقی زنان

در ۱۹۶۳، لسلی گور خواننده-ترانه‌سرای آمریکایی، آهنگی با عنوان «You Don't Own Me»(تو مالک من نیستی) ضبط کرد که در آن خطاب به معشوقش می‌گوید: «مالک من نیستی، نباید به من بگویی چه بگویم یا انجام دهم، و نباید مرا به نمایش بگذاری». متن این ترانه الهام بخش زنان جوان شد و گاه به‌عنوان عاملی در شکل گیری فمینیسم موج دوم شناخته می‌شود.
توسعه موسیقی زنان

در اواخر دهه ۱۹۶۰ و اوایل ۱۹۷۰ در ایالات متحده، منتقدان و موزیسین‌ها دریافتند که «تصاویر مثبت از زنان در موسیقی پاپ» اندک است و «فرصتهای محدودی برای هنرمندان زن» وجود دارد. آن‌ها زنان را به دلیل جنسیتشان در موقعیت نامناسبی می‌دیدند. در آن زمان، کمپانی‌های بزرگ ضبط موسیقی تنها با چند گروه زنانه قرارداد بسته بودند. در واکنش به این وضعیت، برخی فمینیست‌ها ایجاد فضای جداگانه برای خلق موسیقی توسط زنان را ضروری دانستند. جداگرایی لزبین و فمینیستی به‌عنوان «راهبردی برای تمرکز انرژی زنان و تقویت رشد موسیقی زنان» مورد استفاده قرار گرفت
این سبک که ابتدا با عنوان «موسیقی لزبین» شناخته می‌شد، ریشه در فعالیت‌های موسیقایی دهه ۱۹۶۰ دارد و توسط هنرمندان در دهه ۱۹۷۰ تکامل یافت تا جنبشی موسیقایی با محوریت لزبین‌ها شکل گیرد
از دل جنبش جدایی‌طلبانه، اولین نمونه‌های توزیع شده موسیقی ویژه لزبین‌ها و فمینیست‌ها پدید آمد. در ۱۹۷۲، مکسین فلدمن—که از ۱۹۶۴ به صورت آشکارا لزبین بود—اولین اثر صریحاً لزبین را با عنوان «Angry Atthis»(آتتیس خشمگین؛ اشاره به معشوقه سافو، شاعر یونان باستان) ضبط کرد. فلدمن این ترانه را از ۱۹۶۹ اجرا می‌کرد و متن آن بازتابدهنده احساسات و تجربیات شخصی او به‌عنوان یک لزبین بود. در همان سال، گروه‌های فمینیستی تماماً زن شیكاگو وومنز لیبریشن راک بند و نیوهیون وومنز لیبریشن راک بند آلبوم Mountain Moving Day را منتشر کردند. در ۱۹۷۳، الیکس دابکین، نوازنده فلوت کی گاردنر،  نوازنده بیس و پچز اتم گروه لاوندر جین را تشکیل دادند و آلبوم Lavender Jane Love Women (لاوندر جین عاشق زنان است) را به‌عنوان اولین آلبومی که تولیدکنندگان آن لزبین بودند و تمامی قطعات آن برای بازتاب لزبین‌ها ساخته شده بود؛ ضبط کردند. این آثار اولیه از طریق فروش پستی و کتابفروشی‌های فمینیستی لزبین مانند لامبدا رایزینگ در واشنگتن توزیع میشدند. در می ۱۹۷۴، زنانی كه بعدها اولین گروه راک زنان اروپا را تشکیل دادند، در فستیوال موسیقی زنان برلین اجرا کردند. آنها گروه فلایینگ لزبینز را تأسیس کردند و در ۱۹۷۵ آلبوم خود را منتشر کردند.
تاثیرات اجتماعی و سیاسی

در دوره‌‌های بعدی موسیقی زنان، تمرکز بر جداگرایی لزبین‌ها افزایش یافت. اکثر فستیوال‌های موسیقی زنان با سرمایه‌های خصوصی و قراردادهای کوتاه مدت، فضایی بدون حضور مردان را ایجاد می‌کردند. برخی فستیوال‌ها مردان بالای سن خاصی را حذف می‌کردند و برخی دیگر به طور کلی ورود آن‌ها را ممنوع می‌دانستند. بحث برانگیزترین رویدادها مربوط به فستیوال موسیقی زنان میشیگان میشد. ایده‌های رادیکال موزیسین‌ها به موسیقی و اجراهای آن‌ها راه یافت و گاه منجر به تبعیض علیه سایر گروه‌ها شد.
اهداف و تاثیرات موسیقی زنان

در موسیقی کلاسیک اروپایی، کدهای نشانه‌شناختی خاصی برای بیان زنانگی به کار می‌رود که با تغییر مفهوم زنانگی—از تصویر زن زیبا از نگاه مردانه به زنی قدرتمند با جذابیت درونی—تکامل یافته‌اند.
موسیقیدانان فمینیست تلاش کردند تصویری مثبت، پویا، و جسورانه از زنان ارائه دهند که نه تنها شکاف‌های جنسیتی را نقد می‌کرد، بلکه اهداف جنبش فمینیسم در زمینه عدالت اجتماعی و حقوق مربوط به سقط جنین و کنترل بارداری را نشان می‌داد.  برخی زنان  با  به کارگیری «سبک پوشش و مدل موی مردانه» سعی در کمرنگ کردن تفاوت‌های جنسیتی داشتند. ترانه‌ها نیز اهداف فمینیستی را بازتاب می‌دادند؛ مثلاً هلن ردی در ترانه «I Am Woman» می‌خواند: «من زنم، غرش مرا بشنو... و دیگر کسی مرا سرجایم نخواهد نشاند.»
لزبین‌ها از طریق موسیقی به بیان خود پرداختند. اِتل اسمیت، آهنگساز، تجربیات لزبینی خود را در آثارش رمزگذاری می‌کرد. آن‌ها معتقد بودند جنسیت آهنگسازان، ترانه‌سرایان و هنرمندان به صورت ناخودآگاه در نحوه استفاده از تکنیک‌های ساخت موسیقی تاثیر می‌گذارد. بنابراین زمانی که لزبین‌ها با گروه هنرمندان لزبین به ساخت اثر می‌پردازند، شکلی از ناخودآگاه آن‌ها در اثر بروز پیدا می‌کند که اگر همان شعر و نت توسط مردان یا زنان دگرجنس‌‌‌گرا نوشته و اجرا شود؛ آن کیفیت را نخواهد داشت. چنین دیدگاهی از نگرش‌های افراطی فمینیستی آن‌ها نشات می‌گرفت.
در نهایت موسیقی لزبین‌ها به شکستن انزوا و شکل گیری هویت جمعی آن‌ها کمک کرد. خانواده‌ها و دوستان لزبین‌ها در مواجهه با این آثار امکان فرایند آگاهسازی تدریجی (coming-out) را پیدا می‌کردند.
جشنواره‌های موسیقی زنان

اولین فستیوال موسیقی زنان در ۱۹۷۳ در دانشگاه ایالتی ساکرامنتو برگزار شد. در می ۱۹۷۴، فستیوال ملی موسیقی زنان توسط کریستین لمس در شیکاگو راه اندازی شد. فستیوال موسیقی زنان میشیگان (۱۹۷۶) بزرگترین رویداد از این دست در ایالات متحده بود که پس از چهل دوره در ۲۰۱۵ تعطیل شد. فستیوال‌های دیگری مانند  فستیوال لزبین‌های اوهایو(از ۱۹۸۸ تاکنون) نیز شکل گرفتند.
این فستیوال‌ها—علاوه بر موسیقی—با برگزاری کارگاه‌های آموزشی (مانند سلامت زنان، توانمندسازی، و حقوق رنگین پوستان) و ایجاد فضای امن برای بیان عواطف همجنسگرایانه، به تقویت هویت جمعی لزبین‌ها کمک کردند
زوبوو (شهرستان چیشمینسکی، باشقیرستان)

Village
| Zubovo Зубово | Zubovo Зубово |
| --- | --- |
Village: Village
Zubovoموقعیت روی نقشه باشقیرستانZubovoموقعیت روی نقشه روسیه: Zubovoموقعیت روی نقشه باشقیرستانZubovoموقعیت روی نقشه روسیه
مختصات: ۵۴°۳۷′ شمالی ۵۵°۱۶′ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۶۱۷°شمالی ۵۵٫۲۶۷°شرقی﻿ / 54.617; 55.267: مختصات: ۵۴°۳۷′ شمالی ۵۵°۱۶′ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۶۱۷°شمالی ۵۵٫۲۶۷°شرقی﻿ / 54.617; 55.267
ناحیه‌های فدرال روسیه: باشقیرستان
شهر: شهرستان چیشمینسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۰۰
زوبوو (انگلیسی: Zubovo, Chishminsky District, Republic of Bashkortostan) یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
آریل لین

لین در کنار همبازی و همکارش جو چنگ در نمایشگاه بین‌المللی کتاب تایپه ۲۰۰۸
آریل لین (چینی: 林依晨؛ ‏انگلیسی: Ariel Lin؛ ‏ ۲۹ اکتبر ۱۹۸۲) بازیگر، خواننده، و صداپیشه اهل تایوان است. وی از سال ۲۰۰۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او با بازی در نقش یوان شیانگ‌حین در درام تایوانی با یک بوسه آغاز شد (۲۰۰۵) و درام فانتزی چینی پری کوچک (۲۰۰۶) به شهرت رسید. لین جایزهٔ بهترین بازیگر زن را در چهل و سومین و چهل و هفتمین دورهٔ جایزه زنگ طلایی برای نقش‌هایش در فیلم‌های آنها دوباره می‌بوسند (۲۰۰۷) و درست به‌موقع با تو (۲۰۱۱) برنده شد.
لین نخستین بار در یک مسابقه زیبایی تایوانی کشف شد. او نخستین حضور خود را در درام تلویزیونی عشق واقعی ۱۸ (۲۰۰۲) تجربه کرد. لین همچنین در اولین فیلمش عاشق من باش، اگر می‌توانی (۲۰۰۴) نقشی را ایفا کرد که نامزدی بهترین بازیگر زن را در جشنواره فیلم اسب طلایی و جوایز برایش به ارمغان آورد. او پس از بازی در سریال درام باغ مخفی من ۲ و قرارداد عشق در مقابل «مایک هی» محبوبیت بیشتری کسب کرد. او همچنین آهنگ متن را برای قرارداد عشق با عنوان «تنها در نیمکره شمالی» خواند که به مدت ۱۲ هفته در صدر جدول کی‌تی‌وی و جدول زنگ گوشی قرار گرفت.
زندگی شخصی

لین در ییلان تایوان در خانواده‌ای با درآمد متوسط به دنیا آمد. او یک برادر کوچکتر دارد. پدر و مادرش زمانی که او خیلی جوان بود از هم جدا شدند و در دوران دبیرستان طلاق گرفتند. (لین در سال ۲۰۱۴ به آشتی آنها کمک کرد) لین توسط مادرش بزرگ شد و سال‌ها در فقر زندگی کرد. او مراقبت از خانواده را در سال دوم دبیرستان پس از سکته مغزی مادرش آغاز کرد. در سن ۱۸ سالگی، او در یک مسابقه زیبایی شرکت کرد، زیرا می‌خواست برنده جایزه شود و برای برادرش یک کامپیوتر جدید بخرد. او مقام اول را به دست آورد. لین همچنین در دانشگاه ملی چنگچی، یک دانشگاه برتر در تایوان پذیرفته شد. او فارغ‌التحصیل لیسانس ادبیات کره‌ای بود در حالی که یه طور همزمان به‌عنوان هنرپیشه پاره‌وقت کار می‌کرد. هنگامی که او در چین فیلمبرداری می‌کرد، چند نفر از همکلاسی‌هایش برای او جزوه می‌نوشتند.
لین به شدت نزدیک‌بین است (منفی ۷ دیوپتر) و از لنزهای تماسی استفاده می‌کند. در ژوئن ۲۰۰۸، پزشکان تشخیص دادند که لین دارای یک کیست ۲ سانتی‌متری در غده هیپوفیز است، و لین پس از آن در فوریه ۲۰۰۹ تحت عمل جراحی قرار گرفت.
در سال ۲۰۱۳، او تصمیم گرفت از حرفه خود فاصله بگیرد. او به بریتانیا رفت و در سال ۲۰۱۴ مدرک کارشناسی ارشد هنرهای بازیگری برای نمایش را از مدرسه مرکزی سلطنتی گفتار و نمایش دانشگاه لندن دریافت کرد.
لین در ۲۴ دسامبر ۲۰۱۴، با تاجری به نام «چارلز لین» ازدواج کرد. این زوج توسط دوستان مشترک‌شان به هم معرفی شدند. در ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۱، لین ساعاتی پس از انتشار این خبر توسط رسانه‌ها، بارداری خود را اعلام کرد. او در ۱۸ اکتبر همان سال دختری به دنیا آورد. او در دوران بارداری خود کتابی نوشت که وقتی در ژانویه ۲۰۲۲ منتشر شد، در صدر فهرست پرفروش‌ترین کتاب‌های بوکس‌دات‌کام تایوان (چه چاپی و چه الکترونیکی) قرار گرفت.
او در نسخۀ دوبله‌شده هربی پرواز می‌کند به زبان تایوانی، صداپیشگی نموده است
آرامگاه یویا و تویا

آرامگاه یویا و تویا (انگلیسی: Tomb of Yuya and Thuya) که با شماره آرامگاه KV46 نیز شناخته می‌شود، محل دفن اشراف‌زادگان مصر باستان، یعنی یویا و همسرش تویا، در دره پادشاهان است. آن‌ها والدین ملکه تیه (ملکه)، همسر بزرگ سلطنتی فرعون آمنهوتپ سوم بودند. این آرامگاه در فوریه ۱۹۰۵ توسط مصرشناس جیمز ای. کوئیبل، با حمایت مالی میلیونر آمریکایی تئودور ام. دیویس کشف شد. این آرامگاه در دوران باستان مورد سرقت قرار گرفت اما مقدار زیادی از محتویات اصلی آن، از جمله صندوق‌ها، تخت‌ها، صندلی‌ها، یک گردونه و تعداد زیادی خمره نگهداری، حفظ شد. همچنین، مومیایی‌های دست‌خورده اما سالم یویا و تویا در میان تابوت‌های به‌هم‌ریخته آن‌ها یافت شد. پیش از کشف آرامگاه توت‌عنخ‌آمون، این کشف یکی از بزرگ‌ترین اکتشافات مصرشناسی محسوب می‌شد.
تاریخچه > تدفین و سرقت‌ها

یویا و تویا از اشراف‌زادگان مصر باستان بودند که در میانه دودمان هجدهم مصر در دوران پادشاهی نوین مصر زندگی می‌کردند. این زوج از اخمیم بودند و دارای القابی مرتبط با پرستش خدای محلی مین (اسطوره) بودند. با وجود این‌که از خاندان سلطنتی نبودند، دخترشان تیه (ملکه) به همسر بزرگ سلطنتی فرعون آمنهوتپ سوم تبدیل شد. آن‌ها در یک آرامگاه خصوصی در دره پادشاهان به خاک سپرده شدند.
آرامگاه آن‌ها در دوران مصر باستان احتمالاً سه بار مورد سرقت قرار گرفت: نخستین بار اندکی پس از بسته شدن آرامگاه و سپس دو بار دیگر در طول ساخت آرامگاه‌های مجاور، یعنی KV3 و KV4. در نخستین سرقت، تنها اشیای فاسدشدنی مانند روغن خارج شد؛ آن‌هایی که فاسد شده بودند، به جا ماندند. اما در سرقت‌های دوم و سوم، دزدان بیشتر جواهرات و پارچه‌های مرتبط با مومیایی‌ها را بردند. پس از این سرقت‌ها، تلاش اندکی برای بازگرداندن نظم به آرامگاه انجام شد؛ جسد تویا با یک پوشش پوشانده شد، صندوق‌ها مجدداً پر شدند و مسدودکننده شکسته تا حدی بازچینی شد.
تاریخچه > کشف و تخلیه

آرامگاه یویا و تویا، با شماره KV46، در ۵ فوریه ۱۹۰۵ در جریان کاوش‌هایی که توسط جیمز کوئیبل و به نمایندگی از تئودور دیویس انجام شد، کشف گردید. این آرامگاه در دره‌ای فرعی میان KV3 و KV4 قرار دارد. فصل کاوش‌های پیشین دیویس در سال‌های ۱۹۰۲–۱۹۰۳ آرامگاه‌های تحوتموس چهارم (KV43) و حتشپسوت (KV20) را در یک دره کوچک کشف کرده بود و کاوش‌ها در ۱۷ دسامبر ۱۹۰۴ در این منطقه از سر گرفته شد. پس از آن‌که در ژانویه ۱۹۰۵ چیزی کشف نشد، کاوش‌ها به منطقه‌ای باریک و ناشناخته میان آرامگاه‌های KV3 و KV4 منتقل شد. این منطقه با «توده‌ای بزرگ از سنگ‌ریزه‌ها که به‌وضوح مصنوعی و برای مدت طولانی دست‌نخورده بود» پوشیده شده بود. کوئیبل گمان می‌کرد که این منطقه ممکن است آرامگاهی قدیمی‌تر را پنهان کرده باشد. دیویس این منطقه را «کاملاً نامیدکننده» توصیف کرد، اما اظهار داشت که «کاوش دقیق ارزشش را دارد و دانستن تمام جزئیات این دره، حتی اگر چیزی کشف نشود، رضایت‌بخش خواهد بود.»
کاوش در ۲۵ ژانویه ۱۹۰۵ آغاز شد و در ۶ فوریه، دیویس توسط سرکارگر و کارگران هیجان‌زده‌اش اولین پله آرامگاه را مشاهده کرد؛ تا عصر ۱۲ فوریه، درب ورودی کاملاً نمایان شد. درب و سرستون تزئین‌شده در سنگ یکپارچه تراشیده شده و اندازه آن ۴٫۰۲ در ۱٫۳۵ متر (۱۳٫۲ در ۴٫۴ فوت) بود. این ورودی با سنگ‌هایی که با گچ گل اندود شده بودند، مسدود شده بود اما بخش بالایی آن به اندازه ۱۸ اینچ (۴۶ سانتیمتر) باز بود، که نشان می‌داد آرامگاه در دوران باستان باز شده و احتمالاً مورد سرقت قرار گرفته است. باوجود تاریکی تقریباً کامل، دیویس و آرتور ویگال، بازرس ارشد جدید آثار باستانی، از شکاف در ورودی نگاهی انداختند و یک راهرو با شیب تند مشاهده کردند؛ دیویس همچنین یک عصا را در نزدیکی در ورودی تشخیص داد. ازآنجاکه نردبانی در دسترس نبود، پسر کوچک ریس (سرکارگر) را به داخل فرستادند تا شیء را بیرون بیاورد. او در کنار عصا، یک سنگ طلایی‌شده به شکل اسکارات و یوغ یک گردونه را نیز بیرون آورد. آن شب، دیویس این اشیا را به گستون مسپرو نشان داد که با دیدن آن‌ها و کنجکاوی دربارهٔ صاحب آرامگاه، درخواست کرد که در بازگشایی آن در روز بعد حضور داشته باشد.
اسلاک (شهرستان چیشمینسکی، باشقیرستان)

Village
| Slak Слак | Slak Слак |
| --- | --- |
Village: Village
Slakموقعیت روی نقشه باشقیرستانSlakموقعیت روی نقشه روسیه: Slakموقعیت روی نقشه باشقیرستانSlakموقعیت روی نقشه روسیه
مختصات: ۵۴°۳۶′ شمالی ۵۵°۰۸′ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۶۰۰°شمالی ۵۵٫۱۳۳°شرقی﻿ / 54.600; 55.133: مختصات: ۵۴°۳۶′ شمالی ۵۵°۰۸′ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۶۰۰°شمالی ۵۵٫۱۳۳°شرقی﻿ / 54.600; 55.133
ناحیه‌های فدرال روسیه: باشقیرستان
شهر: شهرستان چیشمینسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۰۰
اسلاک (انگلیسی: Slak, Chishminsky District, Republic of Bashkortostan) یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
لئونیدوفکا (شهرستان چیشمینسکی، باشقیرستان)

Village
| Leonidovka Леонидовка | Leonidovka Леонидовка |
| --- | --- |
Village: Village
Leonidovkaموقعیت روی نقشه باشقیرستانLeonidovkaموقعیت روی نقشه روسیه: Leonidovkaموقعیت روی نقشه باشقیرستانLeonidovkaموقعیت روی نقشه روسیه
مختصات: ۵۴°۴۳′ شمالی ۵۵°۱۴′ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۷۱۷°شمالی ۵۵٫۲۳۳°شرقی﻿ / 54.717; 55.233: مختصات: ۵۴°۴۳′ شمالی ۵۵°۱۴′ شرقی﻿ / ﻿۵۴٫۷۱۷°شمالی ۵۵٫۲۳۳°شرقی﻿ / 54.717; 55.233
ناحیه‌های فدرال روسیه: باشقیرستان
شهر: شهرستان چیشمینسکی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۰۰
لئونیدوفکا (انگلیسی: Leonidovka, Chishminsky District, Republic of Bashkortostan) یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
زن‌دوستی

The fondness, love or admiration of women
معنای  را در ویکی‌واژه، واژه‌نامهٔ آزاد، ببینید.
زن‌دوستی (Philogyny) به معنای علاقه، عشق یا تحسین زنان است. این مفهوم در مقابل زن‌ستیزی (Misogyny) قرار می‌گیرد. توجه داشته باشید که زن‌دوستی با جینفلیا (Gynephilia) که به معنای جذابیت جنسی به زنان یا ویژگی‌های زنانه است، تفاوت دارد.
زن‌دوستی عشق، تحسین یا علاقه‌ای بی‌طرفانه به زنان یا دختران است. این مفهوم شکلی از انسان‌دوستی (Philanthropy) و فلسفه‌ای است که به توانمندسازی و ارج‌نهادن به زنان در جایگاهی برابر با مردان می‌پردازد و با این کار، نقش‌های اجتماعی مردسالاری و برتری‌جویی را از بین می‌برد. زن‌دوستی هزاران سال است که در اشکال مختلفی وجود داشته و در هنر، ادبیات، ساختار اجتماعی، رویدادهای تاریخی، اسطوره‌شناسی، فلسفه و عرفان در سراسر جهان بازتاب یافته است.
نمونه‌ای از زن‌دوستی، تلاش برای ارتقای جایگاه زنان است که شامل تقسیم برابر مسئولیت‌های خانگی با مردان برای ایجاد آرامش خانوادگی و در بالاترین سطح، تأمین حقوق مالکیت زنانه و استقلال شخصی و هویتی آن‌هاست. زن‌دوستی همچنین از طریق پیشرفت مالی، اقتصادی و سیاسی زنان، حضور در فعالیت‌های اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و علمی برابر با مردان و یا روش‌های روانشناختی برای توانمندسازی زنان و مشارکت قانونی یا اجتماعی زنان در تمام حقوق شهروندی کامل محقق می‌شود. در تمامی موارد، زن‌دوستی به زنان جسارت و انگیزه می‌دهد تا در جایگاهی برابر، عادلانه و مستقل قرار بگیرند.
زن‌دوستی را می‌توان هم به عنوان نگرشی فردی و هم به عنوان یک هنجار فرهنگی گسترده تعریف کرد. گاهی این مفهوم به شکلی آشکار و جسورانه ظهور می‌کند و گاهی ظریف‌تر است یا در قالب‌هایی پنهان می‌شود که کمتر شناخته شده‌اند. در اندیشه فمینیستی، زن‌دوستی شامل پذیرش ویژگی‌های «زنانه» و «غیرزنانه» نیز می‌شود. این مفهوم نهادها، مشاغل، سرگرمی‌ها یا عادت‌های مرتبط با زنان را محترم می‌شمارد و هر جنبه‌ای از زنان را که زنانه یا حتی «مردانه» تلقی می‌شود، می‌پذیرد؛ چرا که این ویژگی‌ها در گذشته ابزاری برای ورود زنان به عرصه‌هایی بوده که پیش از آن به روی آن‌ها بسته بود. با تمرکز بر زن‌دوستی، نژادپرستی و سایر پیشداوری‌ها از بین می‌روند.
پیشینه تاریخی > یونان باستان

یکی از نخستین نمونه‌های زن‌دوستی، اشعار سافو، شاعر زن اهل جزیره لزبوس در یونان باستان است. سافو به خاطر سرودن اشعار غنایی مشهور است که با همراهی چنگ اجرا می‌شدند. در دوران باستان، او را یکی از بزرگترین شاعران غنایی می‌دانستند و عناوینی مانند «موش نهم» یا «بانوی شاعران» به او دادند. سافو شاعری پرکار بود و حدود ۱۰٬۰۰۰ خط شعر سرود. اشعار او در دوران باستان شهرت بسیاری داشت و در میان «نه شاعر غنایی» مورد تحسین دانشمندان اسکندریه قرار گرفت. امروز نیز اشعار سافو استثنایی تلقی می‌شوند و بر نویسندگان پس از او تأثیر گذاشته‌اند. افزون بر شعر، او نماد عشق و میل میان زنان است، تا جایی که واژه‌های «سافیک» و «لزبین» در انگلیسی از نام او و جزیره زادگاهش گرفته شده‌اند. هرچند جایگاه او به عنوان شاعر از دیرباز پذیرفته شده، اما تفسیر آثارش همواره تحت تأثیر بحث‌ها درباره گرایش جنسی او بوده است. بیشتر اشعار سافو اکنون از بین رفته و تنها بخش‌هایی پراکنده از آن‌ها باقی مانده‌اند؛ دو استثنای مهم در این زمینه «قصیده ای برای آفرودیت» و «شعر تیتونوس» هستند.
کریستین گروس-گرین استدلال کرده که باید محتوای مفهومی زن‌دوستی را به عنوان جایگزینی برای مفهوم زن‌ستیزی توسعه داد. او با نقد نظریه «مردانگی هژمونیک» اثر آر.دبلیو. کانل، نشان می‌دهد که چگونه مردانگیِ زن‌دوستانه در میان جوانان شهر ماپوتو در موزامبیک نمود یافته است.
ریشه‌شناسی

واژه Philogyny از ترکیب «فیلو-» (به معنای دوستدار) و «گونِ» یونانی (به معنای زن) ساخته شده است. معادل‌های یونانی این اصطلاح در مورد مردان، «فیلاندری» (دوستدار مردان) و «میزاندری» (مردستیزی) هستند. معادل‌های عام‌تر این مفاهیم نیز «انسان‌دوستی (Philanthropy)» و «مردم‌گریزی (Misanthropy)» هستند.
تاثیرات روانشناختی

زنانی که زن‌دوستی را درونی می‌کنند، ممکن است آن را از طریق ارزش‌گذاری بیشتر بر زنان، اعتماد به آن‌ها و باورنداشتن به جانبداری جنسیتی به نفع مردان نشان دهند. نمود رایج این پدیده، احساس امنیت و رفاه برای زنان است. باور به عشق و تحسین زنان، خشونت بین گروه‌های همجنس را کاهش می‌دهد.
تاثیرات روانشناختی > امنیت و همکاری

زن‌دوستی به شکل آزادی جنسی تجلی یافته است. نگرش‌های زن‌دوستانه به امنیت فیزیکی، جنسی و عاطفی پسرانِ ناهماهنگ با هنجارهای جنسیتی در دوران کودکی منجر می‌شود.
توسو امبدو

| توسو امبدو | توسو امبدو |
| --- | --- |
امبدو در سال ۲۰۲۴: امبدو در سال ۲۰۲۴
نام هنگام تولد: توسو نوکواندا امبدو
زادهٔ: ۸ ژوئیهٔ ۱۹۹۱ ‏(۳۳ سال) پیترماریتسبرگ، کوازولو-ناتال، آفریقای جنوبی
محل تحصیل: دانشگاه ویتواترسرند
پیشه: بازیگر
سال‌های فعالیت: ۲۰۱۴–اکنون
توسو نوکواندا امبِدو (انگلیسی: Thuso Nokwanda Mbedu؛ زادهٔ ۸ ژوئیه ۱۹۹۱) بازیگر اهل آفریقای جنوبی است. او به خاطر ایفای نقش در مجموعه درام نوجوانانهٔ آفریقای جنوبی به نام دختر نوجوان به شهرت رسید که برای آن به‌طور متوالی در سال‌های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ نامزد دریافت جایزه امی بین‌المللی شد. امبِدو بعدها در فهرست ۳۰ شخص زیر ۳۰ سال از سوی مجله فوربز در سال ۲۰۱۸ قرار گرفت.
در سال ۲۰۲۱، او در مجموعه تلویزیونی کوتاه آمازون پرایم ویدئو به نام راه‌آهن زیرزمینی در نقش کُورا بازی کرد که او را به اولین بازیگر زن اهل آفریقای جنوبی تبدیل کرد که در یک مجموعه تلویزیونی آمریکایی نقش اصلی را ایفا می‌کند. این نقش باعث شد که او جایزه ایندیپندنت اسپیریت را برای بهترین بازیگر زن در یک سریال جدید دریافت کند. سپس او در فیلم تاریخی آمریکایی پادشاه زن (۲۰۲۲) در نقش ناوی بازی کرد که اولین تجربه سینمایی او بود.
اوایل زندگی و تحصیلات

امبِدو در مرکز پزشکی میدلندز در پیترماریتسبرگ، کوازولو-ناتال، آفریقای جنوبی به دنیا آمد. مادرش از تبار زولو و پدرش از تبارهای سوتو و کوسا بود. او در منطقه پلهم توسط مادربزرگش بزرگ شد، که پس از درگذشت والدینش در سنین پایین، سرپرستی قانونی او را بر عهده گرفت.
امبِدو ابتدا در مدرسه ابتدایی پلهم و سپس در دبیرستان دخترانه پیترماریتسبرگ تحصیل کرد. او بعداً به دانشگاه ویتواترسرند (ویتس) رفت و در رشته تئاتر فیزیکی و مدیریت هنرهای نمایشی تحصیل کرد و در سال ۲۰۱۳ فارغ‌التحصیل شد. امبدو همچنین در سال ۲۰۱۲ یک دوره در استودیو بازیگری استلا آدلر در نیویورک سیتی گذراند.
فهرست‌های جنگ‌ها

همچنین نگاه کنید به: رده‌های Lists of wars by country involved و Conflicts by time
این مقاله شامل فهرست‌های جنگ‌ها و درگیری‌ها است.
مجموعه‌های مختلفی از این فهرست‌ها، بر اساس معیارهای مختلف برای گروه‌بندی جنگ‌های فردی، همانطور که در زیر نشان داده شده است، وجود دارد.
فهرست‌ها بر پایه معیارهای تاریخی خاص > فهرست بر پایه دوره زمانی

در زیر مجموعه‌ای از مقاله‌ها آمده است که هر کدام فهرستی از جنگ‌ها را در یک دوره زمانی خاص ارائه می‌کنند که هر کدام حداقل چندین دهه یا بیشتر را پوشش می‌دهند.
فهرست جنگ ها: قبل از 1000
فهرست جنگ ها: 1000–1499
فهرست جنگ ها: 1500–1799
فهرست جنگ ها: 1800–1899
فهرست جنگ ها: 1900-1944
فهرست جنگ ها: 1945-1989
فهرست جنگ ها: 1990-2002
فهرست جنگ ها: 2003–اکنون
فهرست درگیری های مسلحانه جاری
فهرست جنگ ها بر اساس مدت زمان
فهرست‌ها بر پایه معیارهای تاریخی خاص > فهرست‌ها بر پایه منطقه

فهرست درگیری ها در آمریکای شمالی
فهرست درگیری ها در آمریکای مرکزی
فهرست درگیری ها در آمریکای جنوبی
فهرست درگیری ها در اروپا
فهرست درگیری ها در آسیا
درگیری ها در خاورمیانه
فهرست درگیری ها در خاور نزدیک (تا سال 1918)
فهرست درگیری های مدرن در خاورمیانه (پس از 1918)
فهرست درگیری ها در آفریقا
درگیری ها در شاخ آفریقا (شرق آفریقا)
فهرست درگیری های مدرن در شمال آفریقا (مغرب)
تاریخ نظامی آفریقا
فهرست‌ها بر پایه نوع درگیری

فهرست جنگ های استقلال
فهرست درگیری های نظامی شامل جنگ های متعدد
فهرست جنگ های جهانی
فهرست درگیری های مرزی
فهرست جنگ‌هایی که با بی‌نظمی دیپلماتیک گسترش یافته است
فهرست جنگ های بین دموکراسی ها
فهرست جنگ های جانشینی
فهرست جنگ های داخلی
لیست جنگ های نیابتی
فهرست تهاجمات
فهرست جنگ های بین دولتی از سال 1945
درگیری های منجمد
نانسی ایپ

| نانسی ایپ | نانسی ایپ |
| --- | --- |
葉玉如: 葉玉如
پنجمین رئیس دانشگاه علم و صنعت هنگ کنگ: پنجمین رئیس دانشگاه علم و صنعت هنگ کنگ
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۱۹ اکتبر ۲۰۲۲: آغاز به کار  ۱۹ اکتبر ۲۰۲۲
صدراعظم: جان لی کاچیو
پس از: وِی شی
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: نانسی ایپ یوک یو ۳۰ ژوئیهٔ ۱۹۵۵ هنگ کنگ بریتانیا
ملیت: چین
تحصیلات: کالج سیمونز (کارشناسی علوم) دانشگاه هاروارد (پی‌اچ‌دی)
جایزه‌ها: جوایز لورآل-یونسکو برای زنان در علم (۲۰۰۴)
دیگر نام‌ها: Ye Yuru
پیشینه علمی: پیشینه علمی
شاخه(ها): علوم اعصاب
محل کار: دانشگاه علوم و فناوری هنگ کنگ
پایان‌نامه: تنظیم کولینرژیک و پپتیدرژیک فعالیت تیروزین هیدروکسیلاز در گانگلیون فوقانی گردنی موش صحرایی (۱۹۸۳)
 :  
 :  
نانسی چو ایپ یوک یو (چینی: 朱玉如; پین‌یین: Zhūyù Rú)، که در نشریات دانشگاهی با نام نانسی وای-ایپ نیز شناخته می شود، یک عصب شناس هنگ کنگی است. او از 19 اکتبر 2022 به عنوان پنجمین رئیس دانشگاه علم و فناوری هنگ کنگ (HKUST) خدمت می کند. او به عنوان معاون تحقیق و توسعه، استاد مورنینگ سایت علوم زیستی و مدیر آزمایشگاه کلیدی ایالتی علوم اعصاب مولکولی نیز در اچ‌کی‌یو‌اس‌دی خدمت کرده بود.   از دسامبر 2022، خانم ایپ به عنوان معاون هیئت هنگ کنگ در کنگره ملی خلق نیز مشغول به کار بوده و بیشترین تعداد آرا را از کمیته انتخاباتی 1273 عضوی که نمایندگان را انتخاب می کند، با 1254 رای دریافت کرده است.