فهرست رویدادهای نجومی آینده
قرن ۲۲ تا ۳۰ میلادی

| تاریخ | رویداد |
| --- | --- |
اوت ۲۱۱۳: برای نخستین بار از کشف پلوتون، این سیاره به اوج خورشیدی خود می‌رسد.
۲۱۱۴: سدنا ۹۰۳۷۷ به‌جای اریس، دورترین شیٔ شبه‌سیاره‌ای خواهد بود که به دور خورشید می‌گردد.
۱۱ دسامبر ۲۱۱۷: گذر زهره.
۲۱۲۳: تقارن سه‌گانه مریخ–مشتری.
۹ ژوئن ۲۱۲۳: وقوع یک ماه‌گرفتگی طولانی که حدود ۱۰۶٫۱ دقیقه طول خواهد کشید.
۱۴ سپتامبر ۲۱۲۳: در ساعت ۱۵:۲۸ یوتی‌سی، زهره موجب اختفای مشتری می‌گردد.
۸ دسامبر ۲۱۲۵: گذر زهره.
۲۹ ژوئیه ۲۱۲۶: در ساعت ۱۶:۰۸ یوتی‌سی، موجب اختفای مریخ خواهد شد.
۳ دسامبر ۲۱۳۳: در ساعت ۱۴:۱۴ یوتی‌سی، عطارد موجب اختفای زهره خواهد شد.
۲۷ مارس ۲۱۳۴: دنباله‌دار هالی به حضیض خورشیدی خود خواهد رسید.
۷ مه ۲۱۳۴: دنباله‌دار هالی به ۱۳٫۹ میلیون کیلومتری (۸٫۶ میلیون مایل) کرهٔ زمین می‌رسد.
۱۹ ژوئن ۲۱۴۱: وقوع یک ماه‌گرفتگی طولانی مجدد که حدود ۱۰۶٫۱ دقیقه طول خواهد کشید. این ماه‌گرفتگی مشابه همان دنبالهٔ ساروس (۱۳۲) ماه‌گرفتگی ژوئن ۲۰۲۳ است و مدت‌زمانش نیز مشابه است.
۱۰ مارس ۲۱۳۰: در ساعت ۰۷:۳۲ یوتی‌سی، خورشید از مرکز سنگینی سراسری منظومه شمسی می‌گذرد.
۲۱۴۸: تقارن سه‌گانه مریخ–زحل.
۲۵ ژوئن ۲۱۵۰: خورشیدگرفتگی کامل طولانی‌مدت (۷ دقیقه ۱۴ ثانیه)، ساروس خورشیدی ۱۳۹. این نخستین خورشیدگرفتگی طولانی‌مدت (بیش از ۷ دقیقه) از ۳۰ ژوئن ۱۹۷۳ خواهد بود.
۵ اوت ۲۱۵۰: سیارک کمربند میانی دیانا ۷۸ (با قطر تقریبی ۱۲۵ کیلومتر) ازفاصلهٔ ۰٫۰۰۳ یکای نجومی (۴۵۰٬۰۰۰ کیلومتر؛ ۲۸۰٬۰۰۰ مایل) کرهٔ زمین عبور کرده و مدار سیارک (۲۹۰۷۵) ۱۹۵۰ دی‌ای را به‌خطر انداخته و موجب اغتشاش مسیر حرکت طولانی ۱۹۵۰ دی‌ای می‌گردد.
۱۹ مه ۲۱۶۱: تمامی هشت سیاره منظومهٔ شمسی در یک سمت خورشید و با زاویهٔ ۶۹ درجه قرار خواهند داشت.
۵ ژوئیه ۲۱۶۸: بزرگترین خورشیدگرفتگی کامل هزارهٔ سوم، با قدر ۱٫۰۸۰۷۴, که دقیقاً ۷ دقیقه و ۲۶ ثانیه طول می‌کشد. ساروس ۱۳۹.
ژوئن-اکتبر ۲۱۶۹: مقارنه سه‌گانه زحل، اورانوس و نپتون.
۲۱۷۰: تقارن سه‌گانه مریخ–مشتری
۲۱۷۴: دومین چرخش کامل نپتون به دور خورشید از زمان کشف آن در سال ۱۸۴۶ میلادی.
۲۱۷۷: «نخستین سالگرد پلوتونی» از زمان کشف آن، با توجه به اینکه چرخش آن به دور خورشید در حدود ۲۴۸ سال زمینی است.
۲۸ ژانویهٔ ۲۱۷۸: «نخستین سالگرد پلوتونی» از زمان کشف آن، با توجه به اینکه چرخش آن به دور خورشید در حدود ۲۴۸ سال زمینی است.
۲۱۸۲: با احتمال محاسباتی ۰٫۰۷٪، سیارک‌های آپولو ۱۹۹۹ آرکیو۳۶ ممکن است به زمین برخورد کند.
۲۱۸۵: تقارن سه‌گانه مریخ–زحل
۱۶ ژوئیه ۲۱۸۶: وقوع طولانی‌ترین خورشیدگرفتگی قرن. با زمان ۷ دقیقه و ۲۹ ثانیه‌ای خود، این مقدار بسیار نزدیک به بیشنه زمانِ محاسباتی ممکن است و پیش‌بینی می‌شود که طولانی‌ترین خورشیدگرفتگی مابین سال ۴۰۰۰ پیش از میلاد تا سال ۶۰۰۰ میلادی باشد. (پیش‌بینی توسط فرد اسپناک در ناسا/مرکز پروازهای فضایی گادرد انجام شده‌است).
۲۱۸۷: تقارن سه‌گانه مریخ–زحل.
۲ سپتامبر ۲۱۹۷: زهره موجب اختفای بی‌ژوبین خواهد شد. آخرین بار که چنین واقعه‌ای رخ داد، ۱۰ نوامبر ۱۷۸۳ بود.
۲۴ دسامبر ۲۱۹۷: ماه موجب اختفای نپتون خواهد شد.
۲۲۰۹: حضیض خورشیدی دنباله‌دار هالی
۲۷ مه ۲۲۲۱: سیارک (۲۸۵۲۶۳) ۱۹۹۸ کیوئی۲ از فاصلهٔ ۰٫۰۳۸ یکای نجومی (۵٬۷۰۰٬۰۰۰ کیلومتر؛ ۳٬۵۰۰٬۰۰۰ مایل) کرهٔ زمین عبور خواهد کرد.
۲۲۲۱: تقارن سه‌گانه مریخ–زحل
۲ دسامبر ۲۲۲۳: در ساعت ۱۲:۳۹ یوتی‌سی و پس از یک وقفهٔ ۸۳۶ ساله، مریخ موجب اختفای مشتری خواهد شد.
۲۲۲۷: مدار پلوتون، نسبت نزدیکی بیشترش به خورشید نسبت به نپتون خواهد شد.
۲۲۳۸/۲۲۳۹: تقارن سه‌گانه مشتری–زحل (آخرین نمونهٔ چنین تقارنی در سال ۱۹۸۱ میلادی بود).
۱۲ اوت ۲۲۴۳: در ساعت ۰۴:۵۲ یوتی‌سی، زهره موجب اختفای زحل خواهد شد.
۱۱ ژوئن ۲۲۴۷: گذر زهره
۴ مارس ۲۲۵۱: در ساعت ۱۰:۵۲ یوتی‌سی، زهره موجب اختفای اورانوس خواهد شد.
۲۲۵۲: ریزسیاره ارکوس ۹۰۴۸۲ از زمان کشفش در سال ۲۰۰۴ و بر اساس محاسبات مداری کنونی‌اش که حدود ۲۴۸ سال زمینی است، یک دور کامل به‌دور خورشید خواهد زد.
۱ اوت ۲۲۵۳: برای نخستین بار از تاریخ ۱۳ اوت سال ۳۶۴ پیش از میلاد، زهره موجب اختفای قلب‌الاسد می‌شود.
۹ ژوئن ۲۲۵۵: گذر زهره
۲۲۵۶–۲۲۵۸: اریس برای نخستین بار پس از کشفش، به حضیض خورشیدی خود می‌رسد.
۲۲۶۵: سیارک بزرگ ۱۸۶۱ به حضیض خورشیدی خود بازمی‌گردد.
۶ اکتبر ۲۲۷۱: مقارنه نزدیک میان زهره و قلب‌الاسد و احتمال اختفای قلب‌الاسد توسط زهره
۲۲۷۹: تقارن سه‌گانه مشتری–زحل
۲۲۸۱ تا ۲۲۸۲: نگاه اورانوس، نپتون و پلوتون. آخرین نمونه از این واقعهٔ نجومی در سال‌های ۱۷۶۹ و ۱۷۷۰ رخ داد.
۲۲۸۴: ممکن است دنباله‌دار هالی دچار یک حضیض خورشیدی دیگر شود.
۲۸ اوت ۲۲۸۷: نزدیک‌ترین تقابل حضیضی مریخ و کرهٔ زمین از ۲۷ اوت ۲۰۰۳ تا این زمان، در فاصلهٔ ۵۵٬۶۸۸٬۴۰۵ کیلومتری (۳۴٬۶۰۳٬۱۷۰٫۶ مایلی؛ ۰٫۳۷۲۲۵۴ واحد نجومی).
۲۲۸۸: ریزسیارهٔ کواوار ۵۰۰۰۰ برای نخستین بار از زمان کشفش در سال ۲۰۰۲، و با عنایت به محاسبات مداری اش که حدود ۲۸۶ سال زمینی است،
۱۱ سپتامبر ۲۳۰۷: در ساعت ۲۲:۵۰ یوتی‌سی، زهره موجب اختفای اورانوس می‌شود.
۹ ژوئن ۲۳۰۹: طولانی‌ترین خورشیدگرفتگی قرن که ۶ دقیقه و ۳۰ ثانیه خواهد بود.
۲۳۱۳: تقارن سه‌گانه مریخ–مشتری
۲۳۱۹: تقارن سه‌گانه مریخ–زحل
۴ ژوئن ۲۳۲۷: در ساعت ۰۰:۵۴ یوتی‌سی، زهره موجب اختفای مریخ می‌شود.
۸ اکتبر ۲۳۳۵: در ساعت ۱۴:۵۱ یوتی‌سی، زهره موجب اختفای مشتری می‌شود.
۷ آوریل ۲۳۵۱: در ساعت ۱۷:۲۲ یوتی‌سی، عطارد موجب اختفای اورانوس می‌شود.
۱۳ دسامبر ۲۳۶۰: گذر زهره
۲۳۶۵: حضیض خورشیدی دنباله‌دار هالی.
۱۰ دسامبر ۲۳۶۸: گذر زهره
۲۳۸۸: تقارن سه‌گانه مریخ–زحل
۱۱ مه ۲۳۹۱: گذر عطارد به‌صورت ناکامل.
۱۷ نوامبر ۲۴۰۰: زهره موجب اختفای قلب‌العقرب (برای نخستین بار از ۱۷ سپتامبر ۵۲۵ قبل از میلاد).
۳۰ دسامبر ۲۴۱۹: در ساعت ۰۱:۳۸ یوتی‌سی، زهره موجب اختفای اورانوس می‌شود.
۲۴۲۶: پلوتون دومین دور کامل خود را از زمان کشفش، به‌دور خورشید خواهد زد.
۲۴۴۱: حضیض خورشیدی دنباله‌دار هالی.
۲۴۵۶: تقارن سه‌گانه مریخ–مشتری
۲۹ اوت ۲۴۷۸: در ساعت ۲۳:۱۱ یوتی‌سی، مریخ موجب اختفای مشتری می‌شود.
۱۲ ژوئن ۲۴۹۰: گذر زهره
۶ مه ۲۴۹۲: اخترشناس بلژیکی ژان میو تأکید نموده‌است مدارهای هر هشت سیاره و پلوتون در درون یک کمان ۹۰ درجه‌ای در منظومه شمسی قرار خواهد داشت. آخرین باری که یک چنین واقعهٔ نجومی رخ داد ۱ فوریه سال ۹۴۹ پس از میلاد بود.
۱۰ ژوئن ۲۴۹۸: گذر زهره
۷ آوریل ۲۵۱۵: در ساعت ۱۰:۳۷ یوتی‌سی، مریخ موجب اختفای نپتون خواهد شد.
۲۵ ژانویهٔ ۲۵۱۸: در ساعت ۲۲:۴۱ یوتی‌سی، زهره موجب اختفای زحل می‌شود.
۲۵۶۲: سیاره کوتوله اریس برای نخستین بار از زمان کشفش در سال ۲۰۰۵، یک دور کامل به‌دور خورشید خواهد زد.
۲۵۹۹: تقارن سه‌گانه مریخ–مشتری
۵ مه ۲۶۰۰: نخستین خورشیدگرفتگی کامل از سال ۲۱۵۱ به بعد، که در لندن قابل مشاهده خواهد بود. مسیر این خورشیدگرفتگی در بیشینه نقطهٔ خود، بسیار گسترده خواهد بود.
۱۶ دسامبر ۲۶۰۳: گذر زهره.
۱۳ مه ۲۶۰۸: گذر مماسی عطارد
۱۳ دسامبر ۲۶۱۱: گذر زهره به‌صورت ناکامل
۲۶۲۶/۲۶۲۷: تقارن سه‌گانه مریخ–زحل
۲۶۲۹: تقارن سه‌گانه مریخ–زحل
۲۶۳۳: احتمال دارد که سی۲۰۱۱ دبلیو۳ (لاوجوی) پس از رسیدن به حضیض خورشیدی خود در سال ۲۰۱۱ میلادی، دوباره بازگردد.
۱۶ فوریه ۲۶۴۹: در ساعت ۱۱:۱۷ یوتی‌سی، زهره موجب اختفای نپتون می‌شود.
۳ سپتامبر ۲۶۵۰: فاصلهٔ زمین از مریخ، به حداقل فاصلهٔ باورنکردنی ۵۵٬۶۵۱٬۵۸۲٫۱۱۸ کیلومتری از هم می‌رسد که کمی نزدیکتر (در حدود ۳۷٬۰۰۰ کیلومتر) از مقابله سیاره‌ای حضیضی پیشین در ۲۸ اوت ۲۲۸۷ میلادی است. مواجههٔ بعدی این دو سیاره، در تاریخ ۸ سپتامبر ۲۷۲۹ میلادی خواهد بود.
۲۶۵۵/۲۶۵۶: تقارن سه‌گانه زحل–مشتری
۲۶۶۳: تقارن سه‌گانه مریخ–زحل
۲۶۹۹ تا ۲۷۰۰: ۳ تقارن سه‌گانه ظرف دو سال میان «مریخ-مشتری»، «مریخ-نپتون» و «مشتری-نپتون» رخ خواهد داد.
۲۴ اکتبر ۲۷۱۴: گذر مشتری از مقابل اورانوس که نخستین مورد ظرف ۸۰۰ سال پیشین است. (آخرین بار در ۳ مه ۱۹۱۴ رخ داد).
۸ سپتامبر ۲۷۲۹: فاصله مریخ و کرهٔ زمین به حداقل جدیدی می‌رسد که ۵۵٬۶۵۱٬۰۳۳٫۱۲۲ کیلومتر خواهد بود. این فاصله از تقابل حضیضی نیز کمتر و در حدود ۵۴۹ کیلومتر کمتر از رویداد پیشین در ۳ سپتامبر ۲۶۵۰ است.
۱۵ ژوئن ۲۷۳۳: گذر زهره
۱۳ ژوئن ۲۷۴۱: گذر زهره
۲۷۴۲: تقارن سه‌گانه مریخ–مشتری
۲۷۴۴: تقارن سه‌گانه مریخ–مشتری
۲۷۶۱: تقارن سه‌گانه مریخ–زحل
۳ دسامبر ۲۷۸۱: در ساعت ۰۶:۴۵ یوتی‌سی، زهره موجب اختفای نپتون می‌شود.
۲۷۹۱: تقارن سه‌گانه مریخ–مشتری
۲۷۹۴ / ۲۷۹۵: تقارن سه‌گانه مریخ–زحل
۲۹ فوریه ۲۸۰۰: گاه‌شماری میلادی و گاه‌شمار بازبینی‌شده ژولینی که دقیق‌تر است، دیگر هرگز برهم منطبق نخواهند بود.
۲۸۰۰–۲۸۹۹: قطعات بازماندهٔ دنباله‌دار ایکیا-سِکی، به منظومهٔ شمسی درونی بازمی‌گردد. آخرین باری که این دنباله‌دار مشاهده شد در سال‌های ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۶ بود و پس از آن حین حرکت به سمت خورشید به سه قطعه خرد شد.
۲۵ مارس ۲۸۱۶: در ساعت ۱۵:۴۷ یوتی‌سی، عطارد موجب اختفای مشتری خواهد شد.
۶ مارس ۲۸۱۷: در ساعت ۰۹:۳۶ یوتی‌سی، زهره موجب اختفای زحل خواهد شد.
۱۱ آوریل ۲۸۱۸: در ساعت ۲۰:۴۱ یوتی‌سی، عطارد موجب اختفای مریخ خواهد شد.
۶ فوریه ۲۸۲۵: در ساعت ۱۰:۵۰ یوتی‌سی، مریخ موجب اختفای اورانوس خواهد شد.
۲۸۲۹/۲۸۳۰: تقارن سه‌گانه مریخ-زحل
۱۵ دسامبر ۲۸۳۰: در ساعت ۰۹:۴۰ یوتی‌سی، زهره موجب اختفای مریخ خواهد شد.
۲۸۴۲/۲۸۴۳: تقارن سه‌گانه مریخ-مشتری
۱۶ دسامبر ۲۸۴۶: گذر زهره
۱۴ دسامبر ۲۸۵۴: گذر زهره به‌صورت نیمه کامل.
۲۰ ژوئیه ۲۸۵۵: در ساعت ۰۵:۱۵ یوتی‌سی، عطارد موجب اختفای مشتری خواهد شد.
۲۸۶۶: تقارن سه‌گانه مریخ-زحل.
۱۶ مارس ۲۸۸۰: زمان پیش‌بینی شدهٔ برخورد سیارک (۲۹۰۷۵) ۱۹۵۰ دی‌ای با در نظر گرفتن بیشینه احتمال برخوردش به زمین. البته احتمال برخورد این سیارک به زمین تنها در حدود ۱ در ۸٬۳۰۰ (۰٫۰۱۲٪) است.
۳۰۰۰: به سبب حرکت تقدیمی، قیفاووس مبدل به ستاره قطبی خواهد شد.