stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پادشاهی شیلا
دوران اولیه

در سال‌های اولیه، رهبری بین سه قبیله قدرتمند باک، سوک و کیم در چرخش بود. در قرن دوم میلادی، شیلا به صورت یک ناحیه متمایز در منطقه جنوب شرقی شبه جزیره کره وجود داشت. با توسعه تأثیر خود بر خانسالاران همسایه اش در اتحادیه جینهان، شیلا به عنوان قوی‌ترین منطقه شهری در یک اتحادیه بی‌قاعده در خلال قرن سوم بعد از میلاد حضور داشت.
در غرب، بکجه با تصرف اتحادیه ماهان در حول و حوش سال ۲۵۰ به صورت یک پادشاهی متمرکز درآمد. در جنوب غربی، اتحادیه گایا جایگزین اتحادیه بیون هان شد. در شمال کره، پادشاهی گوگوریو که در حدود سال ۳۷ قبل از میلاد تأسیس شده بود، آخرین فرمانداری چینی را در سال ۳۱۳ شکست داد.
تجارت

اردوگاه چانگهی جین در سال ۸۲۸ میلادی در سومین سال حکومت شاه هیونگ دئوک در جنوب شیلا تأسیس شد، و هدف آن مقابله با دزدان دریایی و پیشرفت تجارت جهانی شیلا با کشورهای دنیا بود.
به طوری که شیلا در قرن ۹ میلادی یکی از بزرگ‌ترین کشورهای تجاری در جهان بود.
شیلا علاوه بر تجارت با چین و ژاپن با ایران و حتی، اروپا هم رابطه نزدیکی داشت.
با تجارت‌های شیلا با کشورهای آسیا مخصوصاً ایران، رابطه ای بسیار دوستانه بین ایران و شیلا برقرار شد.
چندنین مجسمه باستانی از سرداران پارسی در مقبره سلطنتی یکی از پادشاهان شیلا وجود دارد.
پیروزی‌ها

فرمانده شیلا در آن زمان کیم یوشین بود که با لشکر باکجه مبارزه می‌کرد. شیلا تا سال ۶۶۸ میلادی در حال سرکوب کردن شورش‌های باکجه بود در در این سال شیلا و تانگ محل مخفیگاه تدارکات نیروهای باکجه را پیدا می‌کنند و آذوقه و مهماتشان زیاد می‌شود و در این سال پادشاه مونمو پسر موییل فرمان حمله به گوگوریو را صادر می‌کند، ترکیب نیروهای متحد، ۱۴۲٬۰۰۰ سرباز از تانگ و ۱۱۱٬۰۰۰ سرباز از شیلا بود.
ارتش متحد شیلا و تانگ به راحتی گوگوریو را تصرف می‌کنند زیرا گوگوریو در آن سال ضعیف شده بود و وزیر اعظم خود (یونگسومون) را از دست داده بود. در همان سال که گوگوریو اشغال شد، ژاپن (احتمالاً همون واهی) به خونخواهی پادشاه باکجه با لشکری عظیم به شیلا حمله کرد. شیلا توانست با کمک ارتش تانگ، حمله ژاپنی‌ها را دفع کند؛ پس از پایان جنگ، امپراتور تانگ مشاور سوم خود را پیش مونمو فرستاد و از مونمو خواست سربازانش را باز بفرستد ولی مونمو به جای سربازانش سر مشاور سوم تانگ را برای گائوزونگ می‌فرستد و این آغاز وحدت شیلا بود. ۱۰۰٬۰۰۰ سرباز تانگ هم که در شیلا باقیمانده بودند قتل‌عام شده و فقط ۱۰٬۰۰۰ نفر تسلیم شدند. پس از این گائوزونگ خشمگین می‌شود و یک میلیون سرباز به شیلا فرستاد تا سر مونمو را برای او بیاورند اما شیلایی‌ها آن‌ها را در درهٔ گائنجونگ غافلگیر کرده و آنان را قتل‌عام کردند. پس از این شیلایی‌ها سال‌ها دشمن خونی تانگ بودند و جنگ‌های دویست ساله آغاز شد. مونمو بیست سال حکومت کرد و در آخر در سال ۶۸۱ م به مرگ طبیعی فوت کرد و پس از او پسرش  شاه سین مون به تخت نشست. سین مون یازده سال بعد به دلایل نامعلوم درگذشت. حدود ۳۰۰ سال بعد، شیلا سقوط کرد و با سقوط این حکومت، آخرین از سه حکومت کره هم فرو پاشید. شیلا تنها پادشاهی بود که در طول دوران سلطه بر جنوب شبه جزیره، سه ملکه در دوران مختلف بر آن حکمرانی کردند، ملکه سئون دئوک (سوندوک)، ملکه جین دئوک و ملکه جینسونگ. از مهم‌ترین ژنرال‌ها و شخصیت‌های تاریخ شیلا می‌توان به کیم یوشین، چونچو و جانگ بوگو اشاره کرد. چونچو همان شاه موییل است که به همراه ملکه سئون دوک (دوکمان) و کیم یوشین، برای اتحاد سه امپراتوری کره کوشید. او به خاطر پیشتازی در وقوع اتحاد سه امپراتوری مشهور است.
آخرین شاه شیلا موییل بود که با تانگ متحد شد و با ۲۰۶٬۰۰۰ نفر به باکجه حمله کرد و با کشتن پادشاه اویجا، باکجه را تسخیر کرد. بعد از این اتفاق تمامی سرزمین کره تحت تسلط شیلا قرار گرفت و حکومتی بنام شیلای متحد به حکمرانی مونمو در تاریخ کره آغاز شد.
پیروزی‌ها > اوج قدرت

شیلا که از زمان آغاز سلطنت شاه جین هیونگ، بیست و چهارمین فرمانروای شیلا تا دوران سلطنت پادشاه هیوسو سی و دومین فرمانروای شیلا از سال ۵۶۲ میلادی تا حدود سال‌های ۷۰۲ به مدت حدود ۱۴۰ سال در اوج قدرت و شکوفایی خود قرار داشت
فرهنگ

تعداد قابل توجهی از مقبره‌های شیلا هنوز هم در گیونگجو، پایتخت شیلا یافت می‌شود. مقبره‌های شیلا شامل یک محفظه سنگی است که توسط یک تپه خاکی احاطه شده است. منطقه تاریخی اطراف گیونگجو در سال ۲۰۰۰ میلادی به فهرست میراث جهانی یونسکو اضافه شد. بخش اعظم آن نیز به عنوان بخشی از پارک ملی گیونگجو محافظت می‌شود.
بازرگانان مسلمان نام شیلا را از طریق راه ابریشم به جهان معرفی نمودند.
جغرافی دانانی از ایران و جهان عرب مانند ابن خردادبه، آل مسعودی، شهاب الدین نویری و دیگران یادداشت‌هایی را درمورد شیلا به جای گذاشتند.
(در کتابی که توسط ابن خردادبه نوشته شده این گونه گفته شده:
شیلا در انتهای شرقی چین واقع شده است و در آن کشور زیبا مقدار زیادی طلا، شهرهای بزرگ و باشکوه و مردمانی سخت کوش وجود دارد. فرهنگ آنها قابل مقایسه با پرسیا (ایران) است.[نیازمند منبع]
نگارخانه

شیلا، جنوبی‌ترین پادشاهی از سمت راست - شیلا در زمان شاه هیوک گئسو(۵۷ق. م)
شیلا در زمان امپراتور جینهیونگ ۵۷۶م (آبی)
رصد خانه چوم سونگدا تنها رصد خانه به جا مانده در جهان که به دستور ملکه سئون دئوک ساخته شد.
نقشه کاخ سلطنتی شیلا - گیونگجو (سورابل)
گوشواره کشف شده از زمان حکومت شیلا
تاج فرمانروایان شیلا  - گیوم وانگ چونگ
ناقوس اِلهی شیلا که در سال ۷۷۱ ساخته شد بزرگترین ناقوس کره است.
گردنبند طلایی شیلا
کمربند طلایی امپراطوران شیلا.
معبد ۹ طبقه هوانگنیونگسا در پایتخت شیلا.
مجسمه بودا در معبد ساکورام که از دوران شیلا به جا مانده است.
مجسمه مربوط به سلسله شیلا
پرچم شیلا
مجسمه شاه و ملکه شیلا
نشان خاندان کیم
راهبان بودایی در معبد ساکورام شیلا
تزئینات تاج طلایی شیلا که مورد استفاده حاکمان شیلا بود.
به جا مانده از دوره شیلا
بودای شیلایی
یادگاری از پادشاه مونمو
تکیه بتکده طلایی که در معبد گامونسا کشف شد یادگاری از شاه مونمو است.
زیور آلات سلطنتی شیلا در موزه ملی گیونگجو
امیلو

town در 23x15px|border |alt=|link= هند
| Amilo | Amilo |
| --- | --- |
town: town
AmiloLocation in Uttar Pradesh, India: AmiloLocation in Uttar Pradesh, India
مختصات: ۲۶°۰۴′۳۹″ شمالی ۸۳°۱۸′۵۲″ شرقی﻿ / ﻿۲۶٫۰۷۷۵۰°شمالی ۸۳٫۳۱۴۴۴°شرقی﻿ / 26.07750; 83.31444: مختصات: ۲۶°۰۴′۳۹″ شمالی ۸۳°۱۸′۵۲″ شرقی﻿ / ﻿۲۶٫۰۷۷۵۰°شمالی ۸۳٫۳۱۴۴۴°شرقی﻿ / 26.07750; 83.31444
ایالت: اوتار پرادش
District: Azamgarh
جمعیت (2001): جمعیت (2001)
 • کل: ۲۱٬۸۸۷
زبان‌ها: زبان‌ها
 • رسمی: زبان هندی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۵:۳۰ (IST)
امیلو (به انگلیسی: Amilo) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در اوتار پرادش واقع شده‌است.
خصوصیات

امیلو ۲۱٬۸۸۷ نفر جمعیت دارد.
زوترمیر

مکان
| Zoetermeer | Zoetermeer |
| --- | --- |
فهرست شهرستان‌های هلند: فهرست شهرستان‌های هلند
Buildings in Zoetermeer: Buildings in Zoetermeer
  پرچمنشان:   پرچمنشان
Location in South Holland: Location in South Holland
استان: هلند جنوبی
حکومت: حکومت
 • نهاد: Municipal council
 • Mayor: Charlie Aptroot (حزب مردم برای آزادی و دموکراسی)
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۷٫۰۵ کیلومتر مربع (۱۴٫۳۱ مایل مربع)
 • خشکی: ۳۴٫۴۵ کیلومتر مربع (۱۳٫۳۰ مایل مربع)
 • آب: ۲٫۶۰ کیلومتر مربع (۱٫۰۰ مایل مربع)
ارتفاع: −۳ متر (−۱۰ فوت)
جمعیت (ژانویه 2019): جمعیت (ژانویه 2019)
 • کل: ۱۲۴٬۹۴۴
 • تراکم: ۳٬۶۲۷/کیلومتر مربع (۹۳۹۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Zoetermeerder
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانی اروپای مرکزی)
Postcode: 2700–2729
Area code: 079
وبگاه: www.zoetermeer.nl
شهر زوترمیر (به هلندی: Zoetermeer) در هلند جنوبی در کشور هلند واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۱۹٫۵۸۴ نفر  است.
تامائولیپاس

مکان در 23x15px|border |alt=|link= مکزیک
| نامائولیپاس Tamaulipas | نامائولیپاس Tamaulipas |
| --- | --- |
ایالت مکزیک: ایالت مکزیک
  پرچممهر:   پرچممهر
موقعیت نامائولیپاس در مکزیک: موقعیت نامائولیپاس در مکزیک
مختصات: ۲۴°۱۷′۱۴″ شمالی ۹۸°۳۳′۴۸″ غربی﻿ / ﻿۲۴٫۲۸۷۲۲°شمالی ۹۸٫۵۶۳۳۳°غربی﻿ / 24.28722; -98.56333: مختصات: ۲۴°۱۷′۱۴″ شمالی ۹۸°۳۳′۴۸″ غربی﻿ / ﻿۲۴٫۲۸۷۲۲°شمالی ۹۸٫۵۶۳۳۳°غربی﻿ / 24.28722; -98.56333
مرکز: سیوداد ویکتوریا
بزرگرتین شهر: سیوداد ویکتوریا
تأسیس: ۷ فوریه ۱۸۲۴
حکومت: حکومت
 • فرماندار: Egidio Torre Cantú 
مساحت: مساحت
 • کل: ۸۰۱۷۵ کیلومتر مربع (۳۰۹۵۶ مایل مربع)
 • رتبه: ششم
بیشترین ارتفاع: ۱۰۷۶۱ متر (۳۵۳۰۵ فوت)
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۳۲۶۸۵۵۴
 • رتبه: سیزدهم
 • تراکم: ۴۱/کیلومتر مربع (۱۱۰/مایل مربع)
  • رتبه: بیست ویکم
اهلیت‌نام: Tamaulipeco
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی ۶- (CST)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی ۵- (CDT)
کد ایزو ۳۱۶۶: MX-TAM
HDI:  0.850 high پانزدهم
GDP: ۲۰٬۷۸۹٬۲۳۶٫۵۶ دلار آمریکا
وبگاه: {{URL|example.com|optional display text}}
تامائولیپاس(به اسپانیایی: Tamaulipas) یکی از سی و یک ایالت مکزیک است.
جغرافیا

۴۳ شهر دارد. مرکز آن سیوداد ویکتوریا است که به افتخار گوادلوپ ویکتوریا اولین رئیس‌جمهور مکزیک گذاشته شده‌است.
این ایالت در شمال شرقی مکزیک قرار دارد و با ایالت‌های وراکروز از جنوب شرق، سان لوئیس پوتوسی از جنوب غرب، نوئوو لئون از غرب مرز دارد.
همچنین از شمال مرزی به طول 370 km (142.9 mi) با آمریکا(ایالت تگزاس) دارد.
زیمار

مکان در 25px تاجیکستان
| زیمار | زیمار |
| --- | --- |
استان‌های تاجیکستان: ولایت سغد
زیمار (به لاتین: Zimare) یک منطقهٔ مسکونی در تاجیکستان است که در ولایت سغد واقع شده‌است.
ببر
فرگشت

کهن‌ترین بقایای گربه‌سانی مانند ببر با نام ببر لانگدان (Panthera zdanskyi) شناخته می‌شود و سنگواره‌های آن در استان گانسو واقع در شمال‌غربی چین کشف شده‌است. طبق بررسی‌ها این گونه در آغاز دور پلیستوسن نزدیک به ۲٫۵۵ تا ۲٫۱۶ میلیون سال پیش زندگی می‌کرده‌است.
نخستین سنگواره‌های ببر واقعی به جاوه نسبت داده می‌شود و مربوط به حدود ۱٫۸ تا ۱٫۶ میلیون سال پیش است. در سوماترا و چین هم سنگواره‌های متفاوتی از ببر مربوط به آغاز و میانهٔ پلیستوسن یافت شده‌است. زیرگونه‌ای باستانی از ببر که ببر ترینیل (Panthera tigris trinilensis) نام دارد نزدیک به ۱٫۲ میلیون سال پیش در ترینیل جاوه زیست می‌کرده‌است و ببرهای جاوه از نسل آن‌ها بوده‌اند.
در گذشته تصور می‌شد که نزدیک‌ترین گونه‌های زنده به ببرها، شیرها هستند اما تجزیه و تحلیل ژنتیکی نشان می‌دهد که در حدود ۲٫۸۸ میلیون سال پیش، نسب ببر و پلنگ برفی، از گونه‌های دیگر پلنگیان جدا شده‌است و این دو گونه، ممکن است بیشتر از شیر، پلنگ و جگوار به یکدیگر مرتبط باشند.
ببرها نخستین بار در اواخر پلیستوسن پسین به هند و شمال آسیا رفتند سپس به ژاپن و ساخالین رسیدند. سنگواره‌های یافت شده در ژاپن نشان می‌دهد که ببرهای محلی مانند زیرگونه‌های بازماندهٔ جزیره،کوچک‌تر از گونه‌های جزیرهٔ اصلی‌اند. این ممکن است به دلیل این پدیده باشد که بزرگی اندام به فضای محیط و احتمالاً میزان دسترسی به شکار بستگی دارد. تا آغاز هولوسن، ببرها در بورنئو همین‌طور در جزیرهٔ پالاوان در فیلیپین زندگی می‌کردند.
ویژگی‌ها

ببرها اندامی عضلانی دارند به ویژه اندام‌های جلو، سر آن‌ها هم بزرگ است. موهای بدن ببر چیزی میان سایه‌های نارنجی یا قهوه‌ای و رنگ سفید، به ویژه در نواحی پیشین اندام ببر است همچنین خط‌های سیاه هم به وضوح بر روی بدن دیده می‌شود. صورت ببر موهای بلندی دارد این موها به ویژه در نرها بلندتر است. مردمکِ دایره‌ای دارند و رنگ عنبیه آن‌ها زرد است. گوش‌های کوچک گِرد آن‌ها از پشت علامت‌های سیاه دارد که یک نقطهٔ سفید را دربر می‌گیرد. این نقطه، نقطهٔ چشم-مانند نام دارد که نقش مهمی در ارتباطات جانور بازی می‌کند.
الگوی خط‌های بدن ببر برای هر یک از آن‌ها مانند اثر انگشت، یکتا است، پژوهشگران از این ویژگی برای شناسایی آن‌ها در محیط آزاد یا باغ وحش استفاده می‌کنند. کاربرد این خط‌ها احتمالاً برای استتار است آن‌ها به کمک این خط‌ها می‌توانند در میان سایه‌ها یا چمن‌ها برای شکار پنهان شوند. این خط‌ها بر روی پوست ببر هم وجود دارد به عبارت دیگر اگر موهای بدن ببر تراشیده شود باز این الگو بر روی پوست دیده می‌شود.
ببرها در میان تمام گربه‌سانان از گوناگونی ابعاد بیشتری برخوردارند که ببرهای مازندران، بنگال و سیبری بزرگ‌ترین زیرگونه‌های ببر به‌شمار می‌روند.
ببرها دارای دودیسی جنسی هستند و در همهٔ گونه‌ها، ببر ماده از ببر نر اندام کوچک‌تری دارد البته بحث اختلاف وزن نر و ماده بیشتر برای ببرهای بزرگ صورت می‌گیرد که این اختلاف تا ۱٫۷ برابر می‌تواند برسد. همچنین پنجهٔ جلویی ببر نر از ماده بزرگ‌تر است. زیست‌شناسان از این تفاوت بزرگی پنجه در شناسایی رد و تشخیص جنسیت صاحب رد پا، بهره می‌برند. بازشدگی‌های استخوان بینی در شیرها بزرگ‌تر از ببر است اما به دلیل گوناگونی‌های فراوانی که در جمجمهٔ این دو جانور دیده می‌شود، تنها با دیدن ساختار فک پایینی می‌توان، اطمینان حاصل کرد. جمجمهٔ ببر، بسیار مانند شیر است.
اندازه‌ها

یک ببر نر بزرگسال متوسط که مربوط جنگل های موسومی  هند یا جنگل های کوهستانی بوتان باشد نزدیک به ۲۵ کیلوگرم سنگین‌تر از یک شیر بزرگسال نر است. طول ببرهای ماده از ۱۵۰تا ۲۰۰سانتی‌متر و وزن آن‌ها از ۹۵ تا۱۳۵ کیلوگرم تغییر می‌کند. همچنین بزرگ‌ترین طول جمجمهٔ آن‌ها از ۲۶۸ تا ۳۱۸ میلی‌متر است. طول بدن نرها از ۲۰۰سانتی‌متر، وزن آن‌ها از ۱۳۰تا ۲۲۰ کیلوگرم و بزرگ‌ترین طول جمجمهٔ آن‌ها از ۳۱۶ تا ۳۸۳ میلی‌متر است. به نظر می‌رسد که بزرگی اندام جمعیت‌های مختلف ببرها به اقلیم منطقهٔ زندگی‌شان مربوط است (قانون برگمان) و می‌توان آن را با تنظیم دمایی توضیح داد.
یک ببر نر سیبری به طور متوسط هم وزن شیرهای آفریقای جنوبی هست و  جثه و وزن کوچکتری نسبت به ببر بنگال دارد
یک ببر نر بزرگ سیبری می‌تواند به طول ۳ متر با در نظر گرفتن خمیدگی‌ها و ۳٫۱ متر برسد و وزن ۱۶۰_۱۹۰. این اندازه‌ها کمی  بزرگ‌تر از ابعادی است که کوچک‌ترین زیرگونهٔ ببر می‌تواند به آن برسد. برای نمونه ببر سوماترایی می‌تواند به وزن ۱۰۰ تا ۱۴۰ کیلوگرم برسد. از کل طول بدن ببر، دم آن ۲/۵ متر آن را از آن خود کرده‌است. بلندی شانه‌های ببر از ۱ تا ۱٫۲۲ متر از زمین می‌رسد. بهترین رکورد وزن ببر در رکوردهای جهانی گینس، ۳۹۰ کیلوگرم است و از آن ببر بنگالی است که در ۱۹۶۷ شکار شد احتمالاً وزن زیاد آن به دلیل گاومیشی بوده که شب پیش از آن خورده بود.
زیرگونه‌ها > گونه‌های منقرض‌شده

ببر بالی تنها در محدودهٔ جزیرهٔ اندونزیایی بالی زندگی می‌کرد و کوچک‌ترین زیرگونه بود. وزن نرهای آن ۸۰ تا ۱۰۰ کیلوگرم و وزن ماده‌ها ۶۵ تا ۸۰ کیلوگرم بود. ببرهای بالی آن‌قدر شکار شدند تا این‌که برای همیشه نابود شدند. آخرین ببر بالی که دیده شد، یک ببر ماده بود که احتمالاً در ۲۷ سپتامبر ۱۹۳۷ در سامبار کیما، در غرب بالی کشته شد. ببر همچنان نقش مهمی در هندوئیسم بالی بازی می‌کند.
ببر مازندران که به آن ببر توران یا ببر هیرکانی هم می‌گویند در جنگل‌های پراکنده یا نزدیک رودخانه‌ها در غرب و جنوب دریای خزر و احتمالاً آسیای مرکزی در تکله‌مکان سین‌کیانگ زندگی می‌کرد. این ببر تا آغاز دههٔ ۱۹۷۰ نابود نشده بود. ببر آمور از دید ژنتیکی نزدیک‌ترین گونهٔ زنده به ببر مازندران است.
ببر جاوه در محدودهٔ جزیرهٔ جاوه زندگی می‌کرده و تا میانهٔ دههٔ ۱۹۷۰ همچنان وجود داشته‌است. ببر جاوه از ببر بالی بزرگ‌تر بود، وزن نرهای آن میان ۱۰۰ تا ۱۴۰ کیلوگرم و وزن ماده‌ها ۷۵ تا ۱۱۵ کیلوگرم بود. پس از سال ۱۹۷۹ هیچ ببر جاوه‌ای در گسترهٔ کوه بتیری دیده نشد. بررسی‌هایی که در گسترهٔ پارک ملی کوه هالیمون سالاک انجام شد به نشانه‌های دقیقی از ادامهٔ حیات ببرها در منطقه پیدا نکرد.
ببر نگاندونگ زیرگونه‌ای منقرض‌شده از گونه ببر است. در دوره پلیستوسن در دوره سوندلند اندونزی سکونت داشت. تعداد اندکی از بقایای ببر نگاندونگ نشان می‌دهد که بسیار بزرگ بوده‌است. با این حال، با توجه به اندازه بقایای دیگر، ممکن است بزرگتر از یک ببر مدرن باشد. هلتر و ولمر (۲۰۰۷) برآورد کردند که یک نر بزرگ می‌تواند تا ۴۲۰کیلوگرم (۸۸۰پوند) وزن پیش برود. ببرهای نر وزنی بین ۲۵۰ الی ۳۶۰ کیلو و ماده‌ها وزنی بین ۱۵۰ الی ۲۳۰ کیلوگرم وزن داشته‌است. در این صورت، این بزرگتر از بزرگترین زیرگونه ببر موجود است و از نظر اندازه مشابه Smilodon populator و Panthera atrox است. این ببر به همراه شیر آمریکایی دومین گربه‌سان بزرگ تاریخ پس از چاقو دندان است که تاکنون شناخته شده‌است
ببر وانسین زیرگونه منقرض شده ببر است که در سال ۱۹۲۸ بر اساس فسیل‌های حفاری شده در نزدیکی Wanhsien در استان سیچوان در جنوب چین کشف شد. اتو زدانسکی آن را Felis acutidens نامید. پس از بررسی مجدد فسیل‌ها در سال ۱۹۴۷، درک آلبرت هویجر و والتر دبلیو گرنجر آنها را به Panthera Tigris acutidens نسبت دادند. از نظر طول، عرض و قطر بزرگ‌تر از ببر سیبری است. وزن نرها بین ۲۰۰ تا ۳۵۰ کیلوگرم و ماده‌ها بین ۱۰۰ تا ۲۰۰ کیلوگرم متغیر بود.طول بدن بدون احتساب دم ۲۳۰ سانتی متر و ارتفاع ماده ها متوسط ۱۰۰ سانتی متر و نر ها ۱۲۰ سانتی‌متر بود.
زیرگونه‌ها > دورگه‌ها

مقاله‌های اصلی: شیببر و ببشیر
دورگه‌سازی در میان گربه‌های بزرگ از جمله ببر، نخستین بار در سدهٔ ۱۹ میلادی مورد توجه قرار گرفت، هنگامی که باغ‌وحش‌ها برای به‌دست آوردن سود و توجه بیشتر، تلاش می‌کردند گونه‌های عجیب‌تری را ارائه کنند. تولید مثل میان شیر و ببر (بیشتر ببر سیبری و ببر بنگال) باعث به‌وجود آمدن دورگه‌هایی به نام شیببر و ببشیر می‌شود. در دوره‌ای این دورگه‌ها به فراوانی در باغ‌وحش‌ها تولید می‌شدند اما امروزه به‌دلیل تأکید بر حفظ گونه‌ها و زیرگونه‌های اصلی، چندان تمایلی به این کار نیست. البته در باغ‌وحش‌های خصوصی در چین، همچنان دورگه‌ها تولید می‌شوند.
شیببر از جفت‌گیری میان شیر نر و ببر ماده به‌وجود می‌آید، این جانور رشد بسیار زیادی دارد چون ژن مربوط به کنترل رشد در آن وجود ندارد از این رو شیببر بسیار بزرگ‌تر از پدر و مادر خود می‌گردد. شیببر رفتار و فیزیک هر دو پدر و مادر خود را دارد (نقطه‌ها و خط‌ها). شیببرهای نر توان باروری ندارند اما جنس مادهٔ آن‌ها معمولاً از این توان برخوردار است. ۵۰٪ احتمال دارد که شیببر نر یال داشته باشد که اگر داشته باشد یال آن تنها به اندازهٔ نیمی از یال شیر نر واقعی خواهد بود. طول شیرها بین ۳ تا ۳٫۶ متر (۱۰ تا ۱۲ پا) است و می‌توانند وزنی میان ۳۵۰ تا ۴۰۰ کیلوگرم (۸۰۰ تا۹۰۰ پوند) و حتی بیشتر، داشته باشند.
ببشیر جانوری کمیاب‌تر است که از جفت‌گیری شیر ماده و ببر نر به‌وجود می‌آید.
زیرگونه‌ها > گوناگونی رنگ > ببر سفید

مقالهٔ اصلی: ببر سفید
یک الل مشهور باعث به‌وجود آمدن ببر سفید می‌شود، حیوانی که در دنیای وحش، بسیار کمیاب است اما به دلیل شهرت، در برخی باغ وحش‌ها تولید می‌شود. تولید ببرهای سفید معمولاً موجب درون‌زایی می‌شود. ابتکارهای زیادی در جفت‌گیری میان ببرهای سفید و نارنجی و با گونه‌های مختلف صورت گرفت تا مشکلات موجود را حل کند اما در نهایت، ببرهای سفیدی که به دنیا می‌آمدند با نارسایی‌های فیزیکی مانند کژپشتی همراه بودند.
علاوه بر این، ببرهای سفید معمولاً انحراف چشم دارند. حتی ببرهای سفید سالم هم معمولاً به اندازهٔ ببرهای نارنجی به‌دست آمده از پدر و مادرهای مشترکشان عمر نمی‌کنند. داده‌های مربوط به ببرهای سفید نخستین بار در سدهٔ ۱۹ میلادی ثبت شد. ببرهای سفید تنها هنگامی به دنیا می‌آیند که الل کمیاب موجود در ببرهای سفید در هر دو پدر و مادر موجود باشد. برآورد شده که تنها یکی از ۱۰٬۰۰۰ ببری که به صورت طبیعی به دنیا می‌آید، سفید است. ببر سفید، یک زیرگونهٔ جدا نیست بلکه تنها یک گوناگونی رنگ است. از آن‌جایی که ببر سفید در طبیعت تنها در میان ببرهای بنگال دیده شده‌است (و همهٔ ببرهای سفید در قفس هم از یک سو به ببر بنگال مرتبط هستند) تصور بر این است که چیرگی ژنی که باعث سفید شدن ببرها می‌شود تنها در ببر بنگال وجود دارد. یکی از تصورهای نادرستی که وجود دارد این است که گمان شود ببرهای سفید به اندازهٔ ببرهای معمولی در خطر نیستند. گمان نادرست دیگر این است که برخلاف خط‌های سیاهی که در بدنشان است باز تصور کنیم ببرهای سفید دچار زالی‌اند. تفاوت ببرهای سفید نسبت به دیگر ببرها علاوه بر خزهای سفید، داشتن چشمان آبی نیز است. دلیل این پدیده یک جهش در یک اسید آمینه است که پروتئین SLC45A2 را حمل می‌کند.
زیرگونه‌ها > گوناگونی رنگ > ببر طلایی

مقالهٔ اصلی: ببر طلایی
چیرگی در یک ژن می‌تواند باعث به‌وجود آمدن ببرهای بسیار غیرطبیعی «طلایی» شود، گاهی به این ببرها، نام «توت فرنگی» هم داده می‌شود. ببرهای طلایی، خزهایی به رنگ طلایی روشن، پاهایی کم‌رنگ (سفید) و خط‌های نارنجی ضعیفی دارند. خز بدن این‌ها به‌نظر، بسیار ضخیم‌تر از حالت طبیعی است. شمار بسیار اندکی ببر طلایی در جهان وجود دارد، در مجموع ۳۰ مورد. مانند ببرهای سفید ببرهای طلایی هم باید حتماً از یک سو به ببر بنگال وصل باشند. برخی ببرهای طلایی، ژن ببرهای سفید را با خود به همراه دارند و هنگامی که دو تا از این ببرها با هم جفت‌گیری کنند، می‌توانند ببر سفید بدون خط، تولید کنند. هم ببر سفید و هم ببر طلایی می‌توانند از ببر بنگال معمولی بزرگ‌تر شوند.
زیرگونه‌ها > گوناگونی رنگ > دیگر رنگ‌ها

تا کنون ببر سیاهی به صورت مستند دیده نشده‌است تنها یک استثنا وجود دارد که یک نمونهٔ مرده در سال ۱۸۴۶ در چیتاگونگ بررسی شده‌است. گزارش‌های تأیید نشده‌ای از ببر «آبی» و ببر خاکی رنگ هم وجود دارد. ببرهایی که بخش زیادی از بدنشان یا همهٔ آن سیاه باشد اگر در واقعیت وجود داشته باشند به عنوان یک جهش، دانسته می‌شوند و نه یک گونهٔ جداگانه.
گستردگی بوم

برآورد جمعیت ببرها در حیات وحش کشورهای مختلف:
| کشور | سال | تعداد |
| --- | --- | --- |
| هند | ۲۰۱۹ | ۲۶۰۳-۳۳۴۶ |
| روسیه | ۲۰۱۶ | ۴۳۳ |
| چین | ۲۰۱۸ | ۵۵ |
| ویتنام | ۲۰۱۶ | <۵ |
| لائوس | ۲۰۱۶ | ۱۴ |
| کامبوج | ۲۰۱۶ | ۰ |
| تایلند | ۲۰۱۶ | ۱۸۹ |
| مالزی | ۲۰۱۴ | ۸۰-۱۲۰ |
| میانمار | ۲۰۱۸ | ۲۲ |
| بنگلادش | ۲۰۱۴ | ۳۰۰–۵۰۰ |
| بوتان | ۲۰۱۵ | ۸۹-۱۲۴ |
| نپال | ۲۰۱۸ | ۲۲۰-۲۷۴ |
|  اندونزی | ۲۰۱۶ | ۳۷۱ |
| مجموع |  | ۴۳۸۱–۵۴۵۳ |
در گذشته، ببرها در سراسر آسیا از قفقاز و دریای خزر تا سیبری و جزایر اندونزی جاوه، بالی و سوماترا دیده می‌شدند. در بازهٔ سدهٔ ۲۰ میلادی، ببرهای غرب آسیا ناپدید شدند و محل زندگی آن‌ها به باقی‌ماندهٔ زیستگاه محدود شد. امروزه باقی‌ماندهٔ زیستگاه ببرها از هند در غرب تا چین و آسیای جنوب شرقی کشیده شده‌ است. شمال محدودهٔ زیستگاه آن‌ها تا نزدیکی رود آمور در غرب سیبری کشیده شده‌است. امروزه تنها جزیرهٔ بزرگ زیستگاه ببرها، سوماترا است.
ببرها در بازهٔ دههٔ ۱۹۴۰ میلادی از جزیرهٔ بالی، در دههٔ ۱۹۷۰ از پیرامون دریای خزر و در دههٔ ۱۹۸۰ از جزیرهٔ جاوه ریشه‌کن شدند. از دست رفتن زیستگاه، شکار غیرقانونی ببر و کاهش منابع تغذیهٔ ببرها، همگی فرایندهایی هستند که منجر به خالی شدن جنگل‌ها از ببر و دیگر پستانداران بزرگ در سراسر جنوب و جنوب شرق آسیا می‌شوند. از آغاز سدهٔ ۲۰ میلادی زیستگاه تاریخی ببرها تا ۹۳٪ کوچک‌تر شده و برآورد می‌شود که در دههٔ ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۷ زیستگاه آن‌ها ۴۱٪ کوچک‌تر شده باشد.
باقی‌ماندهٔ سنگواره ببرها نشان می‌دهد که این جانور در بازهٔ پلیستوسن و هولوسن در بورنئو و پالاوان در فیلیپین حضور داشته‌اند.
ببرها می‌توانند در گونه‌های مختلفی از زیست‌گاه زندگی کنند. این زیستگاه‌ها حتماً باید به اندازهٔ کافی امکان استتار و دسترسی کافی به آب و شکار داشته باشند. ببرهای بنگال در جنگل‌های گوناگونی زندگی می‌کنند از جملهٔ آن می‌توان به جنگل‌های مرطوب، همیشه‌سبز و نیمه‌همیشه‌سبزِ آسام و شرق بنگال، نواحی مردابی کرنای دلتای رود گنگ، جنگل برگ‌ریز نپال، و جنگل گیاهان سوزنی‌برگ گهات غربی اشاره کرد. علاوه بر این‌ها ببرها را گاهی می‌توان در چمن‌زارها، ساوانا، جنگل‌های تایگا و زیستگاه‌های سنگی هم دید. در مقایسه با شیرها، ببرها زیستگاه‌های با گیاهان انبوه که استتار در آن آسان‌تر است را بیشتر دوست دارند. در این صورت، تنها زندگی کردن ببرها در مقایسه با گله‌ای زندگی کردن شیرها یک کاستی دانسته نمی‌شود؛ بنابراین زیستگاه ببرها باید غار یا درختانی با حفره‌های بزرگ یا پوشش گیاهی انبوه که بتوانند در میان پوشش رنگ‌های آن پنهان شوند، را داشته باشند.
زیست و رفتار > نحوهٔ زندگی و شکار

در دنیای وحش، ببرها بیشتر از جانوران اندازهٔ بزرگ و متوسط تغذیه می‌کنند. بیشتر پژوهش‌ها نشان داده که ترجیح ببرها به شکار سم‌داران با کمینهٔ وزن ۹۰ کیلوگرم است. بر اساس تحقیقی که در منطقه تامیل نادو در جنوب هند انجام شد شکارهای ببر به ترتیب میزان علاقه عبارت‌اند از: گوزن سمبر، گوزن خالدار، باراسینگا، گراز وحشی، نیلی‌گاو، بوفالوی آبی و گاومیش (بوفالوی اهلی). گاهی هم ببرها به شکار درندگان دیگر از جمله سگ، پلنگ، پایتون هندی، خرس تنبل و تمساح می‌روند. در سیبری خوراک اصلی ببر، نوعی گوزن بومی شرق آسیا و گراز وحشی است (نزدیک ۸۰٪ شکارهای ببر) پس از آن گوزن ژاپنی، موس، شوکای سیبری و آهوی ختن در فهرست شکار قرار دارد. در سوماترا گوزن سمبر، گوزن فریادکش، گراز و تاپیر مالایی شکارهای اصلی ببراند. ببر مازندران هم در آسیای میانه از کل سکایی، شتر، ویسنت قفقاز، غژگاو و اسب وحشی و در شمال ایران از گراز و مرال تغذیه می‌کرد. ببرها هم مانند دیگر درندگان اگر فرصتش پیش آید جانوران کوچک را هم شکار می‌کنند از جمله می‌توان به میمون، طاووس و دیگر پرندگانی که بیشتر روی زمین هستند، خرگوش صحرایی، تشی و ماهی اشاره کرد.
فیل‌های بزرگسال برای این‌که شکار ببر باشند خیلی بزرگ‌اند اما با این حال دیده شده که میان ببر و فیل، اندرکنش‌هایی صورت گیرد. کرگدن به دلیل داشتن اندام بسیار بزرگ، پوست بسیار ضخیم و خوی تند، شکار بسیار دشواری برای یک ببر است اما یک بار در موردی دیده شد که یک ببر یک کرگدن هندی را شکار کند.
ببر هنگامی که پیر یا زخمی می‌شود و توان شکار عادی خود را ندارد به سراغ انسان می‌رود. چنین الگوی رفتاری در هند دیده شده‌است. تنها یک مورد استثنا وجود داشت که در جنگل سونداربانس یک ببر سالم به شکار ماهیگیران و روستاییان می‌رفت. به این ترتیب، انسان کوچک‌ترین بخش از زنجیرهٔ غذایی ببر را تشکیل می‌دهد. گاهی هم ببرها برای به‌دست آوردن فیبر خوراکی، از گیاهان، تغذیه می‌کنند. میوهٔ درخت Careya arborea گیاه مورد علاقهٔ ببر است.
ببرها معمولاً هفته‌ای یک‌بار به شکار بزرگ می‌روند.
تولید مثل

غرش‌های سهمگین ببرهای نر در فصل جفت‌یابی، می‌تواند برای جلب توجه ماده‌ها به کار رود و بویی که ماده‌ها به هنگام علامت‌گذاری از خود بر جای می‌گذارند، جفت‌گیری ببرها معمولاً در زمستان صورت می‌گیرد و ببر ماده، هر دو تا سه سال، یک‌بار بچه می‌زاید. دوران آبستنی آن‌ها در حدود ۱۰۵ تا ۱۱۳ روز است. معمولاً دو یا سه قلو می‌زایند ولی تعداد بچه‌ها تا ۶ نیز دیده شده‌است. بچه‌هایی که تازه متولد می‌شوند به اندازهٔ یک گربه اهلی و به وزن ۱۴۰۰ گرم هستند و بعد از ۲ هفته چشم باز می‌کنند. بچه‌ها به‌سرعت رشد کرده و بعد از یک ماه کم‌کم به دنبال مادر خود راه می‌افتند. تا شش ماهگی از شیر مادر تغذیه می‌کنند و تا یکی دو سال با مادر می‌گردند ولی تا سه‌سالگی در اطراف لانه می‌مانند و بعد از آن به نقاط دیگر می‌روند. ببرها در سن چهار سالگی از لحاظ جنسی بالغ می‌شوند.
قلمرو و گروه

ببرها، چه نر و چه ماده، منطقهٔ بزرگی را به عنوان قلمرو انتخاب می‌کنند و آن را با روش‌های گوناگون علامت‌گذاری می‌کنند. ببرهای ماده قلمروی کوچک‌تری دارند و قلمرو آن‌ها می‌تواند با هم همپوشانی داشته باشد و در قلمرو ببر نر قرار بگیرد. یا می‌توان گفت قلمرو یک ببر نر می‌تواند از قلمرو چندین ماده تشکیل شده باشد. البته این موضوع در رابطه با ببرهایی که قلمروی بزرگ‌تری دارند، بیشتر مصداق پیدا می‌کند. ببرهای نر به شدت بر سر تصاحب ماده‌ها و قلمرو با یکدیگر درگیر می‌شوند و می‌توانند یکدیگر را به شدت مجروح کنند.