stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
مدرسه باقریه
کتابخانه مدرسه

کتابخانه شامل یک سالن قرائت به ابعاد ۷ در ۸ و یک مخزن کتاب در حدود ۶ در ۸ متر مربع می‌باشد ودر حدود ۴۰۰ جلد نسخه خطی (که نگارنده آقای محمد فاظل در سال ۱۳۵۲ مشغول تهیه فهرست آنها بوده) و همچنین ۵۸۰ جلد چاپی می‌باشد. کتابها در قفسه‌های فلزی با شیشه متحرک قرار گرفته بودند و بسیار خوب نگهداری می شدتد. وقفنامه ای در حاشیه یکی از کتابهای خطی کتابخانه است که در ان شیخ محمد رحیم (از متولیان مدرسه باقریه) نیمی از درآمد تیمچه مرحوم حا جی ملا محمد حسن صدر واقع در فلکه حضرت مشهد را وقف خرید کتاب و توسعه کتا بخانه مدرسه می‌کند.
متن وقفنامه
بسمه تعالی
چون نصف از کل یکدربند تیمچه مرحوم حاجی ملا محمد حسن صدر الحفاظ را عالی جناب ثقه الانام حجته الاسلام آقای شیخ محمد رحیم ادام الله ظله العالی وقف فرمودند بر کتابخانه مبارکه مرحوم خلد آشیان جنت مکان علامه سبزواری اعلی الله مقامه که هر چه از منافع تعمیر کتب زیاد اید متولی تیمچه مزبور کتاب ابتیاع نمایدد و وقف مدرسه مزبور نماید …
دانش اموختگان

سید علی از اجداد سید علی سیستانی
محمدابراهیم آیتی نویسنده و مترجم و مورخ ایرانی
مرمت و نوسازی

نوسازی اولیه مدرسه در سال ۱۰۵۱ ه‍.ش (۱۰۸۳ه‍.ق)، به همت محقق سبزواری و به دست میر عبدالحسین اصفهانی و حاج محمد شفیع اصفهانی انجام گرفت. سپس در در سال ۱۳۴۶ ه‍.ش اداره اوقاف، مدرسه را دوباره بازسازی کرد و در سال ۱۳۵۰ ه‍.ش با حفظ معماری اولیه اش، با ۳۴ حجره، یک کتابخانه شامل مخزن و سالن مطالعه، چهار اتاق برای امور دفتری و نگهبانی و آبدارخانه بازگشایی کرد. مدرسه باقریه واقع در خیابان نادری (شیرازی) و قبل از مدرسه‌های حاج حسن و نوّاب واقع بود. ساختمان آن در چهار طرف زمین، در دو طبقه بنا شده بود و جلو هر اتاق یک ایوان داشت. در وسط حیاط مدرسه نیز یک حوض بزرگ و چهار باغچه بود
مدرسه در دوران پهلوی

پس از  واقعه کشف حجاب و محدودیت‌هایی که رضا شاه برای روحانیان ایجاد کرد، اداره اوقاف مدرسه را در اختیار اداره فرهنگ قرار داد تا دانش‌آموزان در آن مشغول تحصیل شوند، اما پس از برکناری رضا شاه با تلاش میرزا احمد کفائی، فرزند ملامحمد کاظم خراسانی، مدرسه مجدداً به طلاّب علوم دینی واگذار شد.
در سال ۱۳۵۴ه‍. ش، به دلیل طرح توسعه اطراف حرم امام رضا، این اثر تاریخی که هنوز چند سالی از بازسازی آن نگذشته بود، کلاً تخریب شد و مدرسه و تمامی موقوفات آن به فضای سبز اطراف حرم تبدیل شد.
طلاب مدرسه باقریه مشهد در حدود سال 1306 ه ش
مد ایتالیایی

نمایش مد دولچه اِ گابانا، بهار/تابستان ۲۰۱۵ میلادی
مد ایتالیایی (انگلیسی: Italian Fashion)؛ ایتالیا یکی از کشورهای پیشرو در طراحی مد در کنار فرانسه و بریتانیا است. مد همیشه بخش مهمی از زندگی فرهنگی و جامعهٔ این کشور بوده است، ایتالیایی‌ها به دلیل توجه خود به لباس شناخته شده‌اند؛ «LA BELLA FIGURA» (یا «ظاهر خوب»)، اهمیت سنتی خود را حفظ کرده است.
مد ایتالیایی در سده‌های ۱۱ تا ۱۶ میلادی، زمانی که پیشرفت هنری در ایتالیا در اوج خود بود، برجسته شد. شهرهایی مانند رم، پالرمو، ونیز، میلان، ناپل، فلورانس و ویچنزا شروع به تولید کالاهای لوکس، کلاه، لوازم آرایشی، جواهرات و پارچه‌های غنی کردند. از سدهٔ هفدهم تا اوایل سدهٔ بیستم میلادی، مد ایتالیایی اهمیت و درخشش خود را از دست داد و با محبوبیت زیاد مد فرانسوی، گرایش اصلی اروپا به فرانسه متمایل شد. این امر به دلیل لباس‌های لوکسی است که برای درباریان لوئی چهاردهم طراحی شده بود. با این حال، از زمان برگزاری مجالس مد در سال‌های ۱۹۵۳–۱۹۵۱ میلادی توسط جووانی باتیستا جورجینی در فلورانس، «مدرسۀ ایتالیایی» شروع به رقابت با اوت کوتور فرانسوی کرد و برچسب‌هایی مانند پرادا و گوچی شروع به رقابت با شنل و دیور کردند. در سال ۲۰۰۹ میلادی، طبق گزارش رصد جهانی زبان، میلان مرکز طراحی ایتالیا، برترین پایتخت مد جهان و رم در رتبۀ چهارم قرار گرفتند، و اگرچه هر دو شهر در رتبه‌بندی‌های بعدی سقوط کردند، ولی در سال ۲۰۱۱ میلادی، فلورانس نیز به عنوان سی‌و‌یکمین پایتخت مد جهان وارد شد. به‌ طور کلی میلان به عنوان یکی از «چهار پایتخت بزرگ» مد جهانی در کنار نیویورک، پاریس و لندن در نظر گرفته می‌شود. گاهی اوقات، «پنج بزرگ» شامل رم نیز می‌شود.
مد ایتالیایی با کلی‌ترین مفهوم «ساخت ایتالیا» مرتبط است، یک برند تجاری که بیانگر برتری خلاقیت و مهارت است. کالاهای لوکس ایتالیایی به دلیل کیفیت منسوجات و ظرافت و زیبایی در ساخت آن‌ها مشهور هستند. بسیاری از برندهای لوکس فرانسوی، بریتانیایی و آمریکایی (مانند شنل، دیور، بالمین و خط اصلی رالف لورن) نیز به کارخانه‌های صنایع دستی ایتالیایی متکی هستند که در مناطق بسیار تخصصی در منطقۀ شهری ناپل و مرکز-شمال ایتالیا (توسکانی، مارکه، ونتو و پیه‌مونته) برای تولید قطعات پوشاک و اکسسوری (لوازم‌جانبی) خود قرار دارند.
تجمع غیرانتفاعی که توسعۀ مد ایتالیا را هماهنگ و ترویج می‌کند، اتاق ملی مد ایتالیا است که اکنون توسط کارلو کاپاسا رهبری می‌شود. این ائتلاف در سال ۱۹۵۸ میلادی در رم راه‌اندازی شد، اکنون در میلان مستقر است و نشان‌دهندۀ تمامی عالی‌ترین ارزش‌های فرهنگیِ مد ایتالیایی است. این انجمن سیاست حمایت سازمانی را با هدف دانش، ترویج و توسعۀ مد از طریق رویدادهای برجسته در ایتالیا و خارج از کشور دنبال کرده است. استعداد مد جوان و خلاق نیز در ایتالیا ترویج می‌شود، مانند مسابقۀ سالانۀ طراحان مد جوان آی‌تی‌اس (جایزۀ پشتیبانی استعدادهای بین‌المللی) در تریسته.
تاریخ مدرن

مد در ایتالیا از سدهٔ یازدهم میلادی آغاز به تبدیل شدن به شیک‌ترین مد در اروپا نمود و شهرهای قدرتمند آن زمان مانند ونیز، میلان، فلورانس، ناپل، ویچنزا و رم شروع به تولید روپوش، جواهرات، منسوجات، کفش، پارچه، زیورآلات و پوشاک استادانه کردند. مد ایتالیایی در دوران رنسانس به اوج خود رسید. همان‌طور که ایتالیا به‌طور گسترده به عنوان مهد و زادگاه رنسانس شناخته می‌شود، هنر، موسیقی، آموزش، امور مالی و فلسفه شکوفا شدند و همراه با آن، طرح‌های مد ایتالیایی به ویژه آن‌هایی که مدیچی‌ها در فلورانس می‌پوشیدند بسیار محبوب شدند. مدهای کاترین د مدیچی، ملکهٔ فرانسه یکی از شیک‌ترین مدهای اروپا محسوب می‌شدند.
پس از افول در سدهٔ هفدهم تا اواسط-سدهٔ بیستم میلادی، ایتالیا به یک کشور پیشرو در مد بازگشت و فلورانس پایتخت مد ایتالیا در دهه‌های ۵۰ و ۶۰ میلادی از نخستین تجمع‌های مد برتر در سالا بیانکا، کاخ پیتی در سال ۱۹۵۲ میلادی بود با نام‌هایی چون: امیلیو شوبرت، امیلیو پوچی، وینچنزو فردیناندی، روبرتو کاپوچی، خواهران فونتانا، جرمانا ماروچلی، میلا شون، فائوستو سارلی، در حالی که میلان در دهه‌های ۷۰ و ۸۰ میلادی با برچسب‌ها و طراحان جدیدی مانند: والتر آلبینی، آرمانی، انریکو کووری، دولچه اِ گابانا، جان‌فرانکو فرره، رومئو جیلیی، کریتسیا، میسونی، موسکینو، لوچانو سوپرانی، تروساردی و ورساچه، و افتتاح و راه‌اندازی اولین بوتیک‌ها و امپوریاهای خود، پیشتاز بود. تا دهۀ ۱۹۷۰ میلادی، مد ایتالیایی عمدتاً برای افراد ثروتمند و مشهور طراحی می‌شد، کم و بیش مانند «اوت کوتور» فرانسوی. با این حال در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۸۰ میلادی، مد ایتالیایی شروع به تمرکز بر پوشاک‌آماده مانند: کت، ژاکت، شلوار، پیراهن، پوشاک جین، جامپر و دامن‌کوتاه کرد. میلان برای خریداران مقرون به صرفه‌تر و شیک‌تر شد و فلورانس از موقعیت خود به عنوان پایتخت مد ایتالیا خلع شد و رم جایگزین آن شد که به لطف خلاقیت‌های ولنتینو، فندی، روبرتو کاپوچی، رناتو بالسترا و گاتینونی به عنوان قطب مد در این کشور اهمیت یافت.
امروزه میلان و رم پایتخت‌های مد ایتالیا و مراکز بین‌المللی اصلی طراحی مد هستند که با شهرهای دیگر مانند: توکیو، لس آنجلس، لندن، پاریس و نیویورک رقابت می‌کنند. همچنین شهرهای دیگری مانند: ونیز، فلورانس، ناپل، ویچنزا، بولونیا، جنوآ و تورین مراکز مهمی هستند. مناطق خرید اصلی این کشور، محلۀ مد خیابان مونته‌ناپولئونه (معروف به: چهارسوی مد) و گالری ویتوریو امانوئله (میلان)، خیابان کوندوتی (رم) و خیابان تورنابونی (فلورانس) هستند.
شهرها

مد ایتالیا تحت سلطۀ میلان، رم، و تا حدودی فلورانس است که دو مورد اول در ۳۰ پایتخت مد برتر جهان قرار دارند. با این وجود، شهرهای متعدد دیگری نیز وجود دارند که نقش مهمی در مد ایتالیایی دارند.
شهرها > میلان

مقالهٔ اصلی: مد در میلان
در سال ۲۰۱۴ میلادی، میلان به عنوان پایتخت مد جهان در نظر گرفته شد (بر اساس فراوانی ذکر شده در رسانه‌های جهانی)، حتی از نیویورک، پاریس، رم و لندن پیشی گرفت. در سال ۲۰۱۱ میلادی، میلان در رتبۀ چهارم پس از لندن، نیویورک و پاریس قرار گرفت. بسیاری از برندهای بزرگ مد ایتالیایی مانند: ولنتینو، ورساچه، پرادا، آرمانی، دولچه اِ گابانا، مارنی، آیس‌برگ، میسونی، تروساردی، موسکینو، درک بیکمبرگس، اترو و زنیا در حال حاضر در این شهر مستقر هستند. برچسب‌های مد بین‌المللی نیز فروشگاه‌هایی در میلان دارند، از جمله فروشگاه‌های شاخص ابرکرومبی اند فچ. میلان نیز مانند سایر مراکز بین‌المللی مانند پاریس، لندن و نیویورک دو بار در سال میزبان هفتۀ مد است. منطقۀ مد لوکس اصلیِ میلان، «کوادریلاترو دلا مدا» (به معنای واقعی کلمه «چهارسوی مد») است که معتبرترین خیابان‌های خرید شهر (خیابان مونته‌ناپولئونه، خیابان مانتسونی، خیابان اسپیگا و کورسو ونتسیا) در آن قرار دارند. گالری ویتوریو امانوئله دوم، پیاتسا دل دومو، خیابان دانته و کورسو بوئنوس آیرس از دیگر خیابان‌ها و میدان‌های خرید مهم هستند.
شهرها > فلورانس

فلورانس توسط برخی به عنوان زادگاه و اولین مرکز صنعت مد مدرن (پس از جنگ جهانی دوم) در ایتالیا در نظر گرفته می‌شود. «سوئائه» (به فرانسوی: Soirées) (به معنی: مهمانی‌های عصرانه) فلورانسی در اوایل دهۀ ۱۹۵۰ میلادی که توسط جووانی باتیستا جورجینی سازماندهی شد، رویدادهایی بودند که در آن چندین طراح مشهور ایتالیایی در نمایش‌های گروهی شرکت کردند و ابتدا توجه بین‌المللی را به خود جلب نمودند. فلورانس از سال ۱۹۲۸ میلادی به عنوان خانۀ شرکت مد ایتالیایی سالواتوره فراگامو خدمت کرده است. جانفرانکو لوتی، گوچی، روبرتو کاوالی، ارمانو شروینو، استفانو ریچی، پاتریتسیا پپه، انریکو کووری و امیلیو پوچی نیز تأسیس شدند و بسیاری از آن‌ها هنوز در فلورانس مستقر هستند. دیگر بازیگران اصلی صنعت مد مانند پرادا و شنل دفاتر و فروشگاه‌های بزرگی در فلورانس یا حومۀ آن دارند. اصلی‌ترین خیابان خرید مجلل فلورانس خیابان تورنابونی است، جایی که خانه‌های مد لوکس و برچسب‌های جواهرات، مانند: آرمانی و بولگاری، بوتیک‌های زیبای خود را دارند. خیابان پاریونه و خیابان روما (به معنی: رم) نیز خیابان‌های دیگری هستند که به دلیل فروشگاه‌های مد گران‌ قیمت خود، به خوبی شناخته شده‌اند.
شهرها > رم

رم به‌طور گسترده به عنوان پایتخت مد جهانی شناخته می‌شود. اگرچه به اندازۀ میلان مهم نیست، اما رم چهارمین مرکز مهم جهان برای مد در جهان است، طبق گزارش رصد جهانی زبان در سال ۲۰۰۹ میلادی پس از میلان، نیویورک و پاریس، و شکست لندن. خانه‌های مد لوکس ایتالیایی و زنجیره‌های جواهرات، مانند: ولنتینو، بولگاری، فندی، لائورا بیاجوتی، گاتینونی و بریونی، فقط مشتی نمونۀ خروار از نام‌هایی هستند که دفتر مرکزی آن‌ها در این شهر هستند یا در آن تأسیس شده‌اند. همچنین، سایر برندهای مهم مانند شنل، پرادا، دولچه اِ گابانا، آرمانی و ورساچه دارای بوتیک‌های لوکس در رم هستند، عمدتاً در امتداد خیابان کوندوتی معتبر و مجلل. هفتۀ مد رم یک نمایشگاه مهم جهانی است.
شهرهای دیگر

اگرچه میلان، رم و فلورانس معمولاً به عنوان شهرهای پیشرو در مد ایتالیا در نظر گرفته می‌شوند، شهرهای دیگری مانند ونیز، ویچنزا، پراتو، تورین، ناپل و بولونیا نیز مراکز مهم طراحی و صنعت لباس ایتالیایی هستند. ونیز، به عنوان مثال، موطن خانۀ مد ایتالیایی روبرتا دی کامرینو است که در سال ۱۹۴۵ میلادی تأسیس شد. این برند به خاطر کیف‌های‌دستی خود مشهور است و به ویژه با ساخت کیف ایت مرتبط است، نوعی کیف‌دستی که که به دلیل نماد وضعیت آن قابل تشخیص است. برندهایی مانند: مکس مارا و رنگ‌های متحد بنتون، علیرغم اینکه برندهای ایتالیایی بزرگی هستند، ولی در میلان، رم یا فلورانس مستقر نیستند، اما دفتر مرکزی اولی در رجو امیلیا، و دومی در پونتسانو ونتو است. دفتر مرکزی هلدینگ ایتالیایی اوتی‌بی که توسط رنتسو روسو، صاحب برندهای مختلف پوشاک‌آماده مانند دیزل و همچنین خانه‌های مدی مانند مارنی، لیبل هلندی ویکتور اُ رولف و میسون مارژیلای بلژیکی نگهداری می‌شود، در حومۀ شهر نزدیک ویچنزا در منطقۀ ونتو قرار دارد. دفتر مرکزی شرکت‌های ایتالیایی چزاره پاچوتی و همچنین تودس متعلق به تاجر، دیگو دلا واله (که کفش‌های لوکس، انواع کالاهای چرمی و همچنین لباس‌هایی با برچسب‌های خود تودس، روژه ویویه، هوگان، فی و برند اسکیاپارلی  تولید می‌کند.)، سانتونی و بونتونی در منطقۀ مارکه واقع شده‌اند، یک منطقۀ تولیدی بسیار مهم برای کفش و قطعات چرمی در سواحل دریای آدریاتیک. خانه‌های مد فابیانا فیلیپی و موطن برونلو کوچینلی در منطقۀ اومبریا هستند و برندهای لوکس کیتون و آرمونت اِ بلاینه در ناپل تأسیس شده‌اند که همچنین یکی دیگر از مناطق برجستۀ کشور برای تولید پوشاک و اکسسوری (به ویژه کفش و کالاهای چرمی به‌طور کلی در اطراف منطقۀ سولوفرا)  است.
نمایش‌های مد و نمایشگاه‌ها

مقالهٔ اصلی: هفته مد میلان
هفتۀ مد میلان دو بار در سال پس از هفتۀ مد لندن و پیش از هفتۀ مد پاریس برگزار می‌شود. این هفته به عنوان سومین، از چهار هفتۀ مهم و بین‌المللی جهانیِ مد پوشاک‌آماده در طول تقویمِ به اصطلاح ماه مد برنامه‌ریزی شده است. تاریخ‌ها توسط اتاق ملی مد ایتالیا تعیین می‌شود. برخی از مکان‌هایی که نمایش‌های مد برگزار می‌شود عبارتند از: کاخ سلطنتی میلان، کاخ سربلونی، پاویون ویسکونتی، اسپاتسیو دله کاوالریتسه در موزۀ لئوناردو داوینچی و بسیاری دیگر. از دیگر پلت‌فرم‌های برجسته برای مجموعه‌های مردانه و پروژه‌های جدید در صنعت مد، پیتی ایماجینه در فلورانس واقع در فورتتسا دا باسو است، که دو بار در سال برگزار می‌شود.
منابع کتابخانه‌ای

«جانی ورساچه»، مارتین، آر. (۱۹۹۷). نیویورک: موزهٔ هنر متروپولیتن. شابک ۹۷۸۰۸۷۰۹۹۸۴۲۳.
«مد ساخت ایتالیا. زبان مد و آداب و رسوم ایتالیایی»، داگمار رایشارت، ویرایش، با پیشگفتاری از داگمار رایشارت و کارملا دآنجلو (ویرایشگر)، ارائهٔ مصاحبه با داچا مارائینی، فلورانس، ناشر: فرانکو چزاتی، (تمدن ایتالیایی. سری سوم، شماره ۱۰)) ۲۰۱۶، (شابک ۸۸۷۶۶۷۵۷۶۸-۹۷۸)، ۲۳۰ ص.
کاترین د مدیچی ایتالیایی به عنوان ملکهٔ فرانسه. مدهای او در آن زمان گرایشات اصلی بارگاه‌ها بودند.
خیابان مونته‌ناپولئونه در ایام کریسمس
فروشگاه‌های لوکس زیبا، در امتداد خیابان پیترو وری در نزدیکی خیابان مونته‌ناپولئونه، در ایام کریسمس
بوتیک‌های مجلل در امتداد خیابان معتبر تورنابونیِ فلورانس
کاخ مالتا، احاطه شده توسط بوتیک‌های ارمس در خیابان کوندوتی، خیابان اصلی خرید مجلل در رم
هفتۀ مد میلان
میزونامی، گیفو

| Mizunami 瑞浪市 | Mizunami 瑞浪市 |
| --- | --- |
شهر: شهر
  Flag:   Flag
موقعیت Mizunami در استان گیفو: موقعیت Mizunami در استان گیفو
کشور: ژاپن
منطقه: ناحیه چوبو
استان: استان گیفو
حکومت: حکومت
 • شهردار: Kōji Mizuno
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۷۵٫۰۰ کیلومتر مربع (۶۷٫۵۷ مایل مربع)
جمعیت (July 2011): جمعیت (July 2011)
 • کل: ۴۰۰۳۰
 • تراکم: ۲۳۰/کیلومتر مربع (۵۹۰/مایل مربع)
نمادها: نمادها
 • درخت: کاج
 • گُل: پلاتیکدن گراندیفلوروس
 • پرونده: سسک بیشه ژاپنی
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۹ (زمان)
نشانی تالار شهر: Uedaira-chō ۱–۱, Mizunami-shi, Gifu-ken ۵۰۹–۶۱۹۵
وبگاه: City of Mizunami
میزونامی در استان گیفو در کشور ژاپن واقع شده‌است که دارای جمعیت ۴۱٬۵۵۶ نفر و مساحت ۱۷۵٫۰۰ کیلومتر مربع با تراکم جمعیت ۲۳۷ نفر در کیلومترمربع است و در تاریخ ۰۱۹۵۴−۰۴−۰۱ ۱ آوریل ۱۹۵۴ به عنوان شهر شناخته شد.
عده

عِدّه مطابق ماده ۱۱۵۰ قانون مدنی ایران مصوب ۱۳۱۳ عبارت است از مدت‌زمانی که تا پایانش زنی که عقد نکاح او منحل شده است، نمی‌تواند شوهر دیگری برگزیند.
واژه‌شناسی

عدّه یا عدّت در لغت به معنی شمار و جماعت و گروه است و از العدّة عربی گرفته شده که از رِیشه عَدَّ به معنی شمردن می‌آید. از نظر دستوری مصدر سماعی است و در اصطلاح فقه به مدتی گفته می‌شود که زن باید برای ازدواج دیگرباره شکیبایی پیشه کند. «عدّهٔ گرفتن» کنایه از خانه‌نشینی و «عدّهٔ غم» به معنای دوران اندوه و افسردگی است. «عدّه‌دار بکر» هم کنایه از خُم شراب و شرابی است که هنوز از آن نخورده‌اند. خاقانی در این دو بیت به این معانی اشاره دارد:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| آن عدّه‌دار بکر طلب کن که روح را |  | آبستنی به مریم عذرا برافکند |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| صاحب حالت شدن حله تن دوختن |  | خارج عادت شدن عدّهٔ غم داشتن |
حکمت وجود عدّه

در این باره سه دیدگاه مطرح است:
برای جلوگیری از اختلاط نطفه و گم گشتن نسب و بی‌سرپرست شدن فرزندان. باید مشخص گردد که زن از شوهر پیشین باردار است یا نه.
رعایت حریم و احترام زناشویی پیشین.
فرصت صلح و سازش میان طرفین.
مدت‌زمان عدّهٔ زن

عدّه پس از دخول مرد در پیشِ زن (واژن) – که در فقه اسلامی پسِ زن (مقعد) را نیز شامل می‌شود – بر عهده زن قرار می‌گیرد تا مدتی برای ازدواجِ دیگرباره صبر کند:
عدّهٔ شوهرمرده: ۴ ماه و ۱۰ روز.
عدّهٔ زنی که در زمان بارداری، شوهرش بمیرد: پایان بارداری (در فقه اسلامی به شرط اینکه کمتر از ۴ ماه و ۱۰ روز نباشد)
عدّهٔ زنی که در زمان بارداری از شوهرش جدا شود: پایان بارداری.
عدّهٔ جدایی (طلاق، فسخ، انفساخ، انقضای مدت، بذل مدت): ۳ بار عادت ماهانه. (فقه شیعه در ازدواج موقت، عدّهٔ جدایی را ۲ بار عادت ماهانه در نظر می‌گیرد)
عدّهٔ یائسه: بدون عدّه اما در صورت شک در یائسگی ۳ ماه (در فقه اسلامی عدّه وفات یائسه همچون دیگران ۴ ماه و ۱۰ روز است)
عدّهٔ زنی که [با وجود اقتضای سن در فقه اسلامی] عادت ماهانه ندیده است: ۳ ماه (فقه شیعه در ازدواج موقت، عدّه را در این باره ۴۵ روز در نظر می‌گیرد)
اگر زنی بخواهد بار دیگر با شوهر پیشین خود که اخیراً جدا شده ازدواج کند: ملزم به رعایت عدّه نیست.
عدّه برای زن غیرمدخوله: زنی که به طرق دیگر جز دخول با مردی آمیزش کرده، عدّه ندارد.
گفتنی‌است افزون بر موارد یادشده، در فقه اسلامی:
عدهٔ زناکار: در فقه اسلامی، زنی که مرتکب زنا شده عدّه ندارد اما برخی از فقها با توجه به علت تشریع عده در قرآن (جلوگیری از گم شدن نسب یا بی‌پدر شدن فرزند) اِستِبرا یعنی دیدن حداقل یک عادت ماهانه را واجب دانسته‌اند.
عدّهٔ آمیزش اشتباهی و اجباری: در وَطی به شُبهه یعنی دخول جنسی حرام با گمانِ حلال بودن به‌طور کلی و نیز در زنای به عنف (تجاوز جنسی) زنی که به وی تجاوز شده باید عدّهٔ جدایی نگه دارند.
عدّهٔ زنِ برده: عدّهٔ کنیز در همهٔ موارد یادشده نصف زن آزاد است.
منظور از «دخول» در تمام موارد کاربرد ولو در صورت عدم تصریح، دخول به اندازهٔ ختنه‌گاه در پیشِ زن (واژن) است که در فقه اسلامی پسِ زن (مقعد) را نیز در بر می‌گیرد؛ مگر در اِحصان و نیز ازالهٔ پردهٔ بکارت که اکثر فقها تنها ناظر به دخول در پیشِ زن می‌دانند هرچند اقلیتی برآنند که دخول از هر کدام از پیش و پس زن موجب تحقق ازاله بکارت و خروج از دوشیزگی می‌گردد.
مسعود مرادی

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 :  
زاده:  ۱ شهریور ۱۳۴۴ ‏(۵۹ سال) رودسر
پیشه دیگر:  کارشناس مخابرات
مسعود مرادی (زاده ۱ شهریور ۱۳۴۴ در رودسر) داور بین‌المللی فوتبال اهل ایران است.
مرادی فعالیت داوری اش را از سال ۱۳۶۶ آغاز کرده و در سال ۲۰۰۰ میلادی داور بین‌المللی شد و تا سال ۱۳۸۹ به قضاوت خود ادامه داد. از سوابق ورزشی مرادی می‌توان به برترین داور سال در آسیا در سال ۲۰۰۳، قضاوت در دو دوره مسابقات جام ملت‌های آسیا در سال ۲۰۰۴ و ۲۰۰۷، قضاوت در رقابتهای المپیک پکن در سال ۲۰۰۸، قضاوت در جام کنفدراسیون‌های فیفا در سال ۲۰۰۳ (فرانسه)، دو دوره کاندیدای داوری برای حضور در جام جهانی در سال ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰، قضاوت در فینال جام باشگاه‌های آسیا در سال ۲۰۰۴ و قضاوت در بیش از ۲۰۰ رقابت بین‌المللی، مدرسی و نظارت در کنفدراسیون فوتبال آسیا اشاره کرد. وی یک شهرآورد آث میلان و اینتر میلان ایتالیا را قضاوت کرد.
شهرآورد تهران

مسعود مرادی داور یک دربی تهران بوده است. در بیشتر دوران قضاوتهای این داور دربی‌ها را داوران غیر ایرانی سوت می‌زدند به همین خاطر به جز یکبار موفق به قضاوت در دربی نشده است.
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
یک بازی که داور وسط بوده است: یک بازی که داور وسط بوده است
| دربی | تاریخ | نتیجه بازی | گروه داوری |
| شماره ۶۹ | ۲۳ مهر ۱۳۸۹ | استقلال ۱ - پرسپولیس ۰ | مسعود مرادی -- حسن کامرانی‌فر -- مرتضی کریمی -- سعید مظفری‌زاده |
کنفرانس جهانی حقوق بشر

کنفرانس جهانی حقوق بشر (انگلیسی: World Conference on Human Rights) اولین کنفرانس جهانی حقوق بشر بود که از ۱۴ تا ۲۵ ژوئن ۱۹۹۳ توسط سازمان ملل متحد در وین، اتریش برگزار شد. این اولین کنفرانس جهانی حقوق بشر بود که از زمان پایان جنگ سرد برگزار می‌شد. نتیجه اصلی این کنفرانس که مصوب ۱۹۹۳ بود به اعلامیه حقوق بشر و برنامه عمل وین موسوم است.
تاریخچه

اگرچه سازمان ملل مدتها در زمینه حقوق بشر فعالیت داشت، اما کنفرانس وین دومین کنفرانس جهانی بود که منحصراً متمرکز بود روی موضوع حقوق بشر و اولین کنفرانس بین‌المللی حقوق بشر به مناسبت بیستمین سالگرد اعلامیه جهانی حقوق بشر بود. طی ماه آوریل و مه ۱۹۶۸ در تهران، ایران برگزار شد.
کنفرانس وین در حالی برگزار شد که کنفرانس‌های جهانی با استقبال گسترده مردمی روبرو شدند، کنفرانس محیط زیست و توسعه سازمان ملل در ژوئن ۱۹۹۲ در ریو دو ژانیرو، برزیل برگزار شد و کنفرانس بین‌المللی جمعیت و توسعه در قاهره، مصر برگزار گردید. متعاقباً در سپتامبر ۱۹۹۴ کنفرانس‌های دیگری برگزار شد، از جمله اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در مارس ۱۹۹۵ در کپنهاگ، دانمارک و چهارمین کنفرانس جهانی زنان در سپتامبر ۱۹۹۵ در پکن، چین برگزار شد. برگزاری چنین کنفرانس‌هایی راهی برای مشارکت جهانی، مشاوره، و سیاست گذاری گشود که به عنوان یک روش قابل توجه و تأثیرگذار در جامعه بین‌المللی ارزیابی شد.
مفهوم برگزاری کنفرانس جهانی حقوق بشر برای اولین بار در سال ۱۹۸۹ مطرح شد. پایان جنگ سرد این امید را ایجاد کرد که بن‌بست طولانی مدت و تحریف رفتارهای سازمان ملل به دلیل رویارویی دو ابرقدرت که جهان را دوقطبی کرده بود متوقف کرد.
در آستانه برگزاری کنفرانس ۱۹۹۳، بسیاری از خوش‌بینی‌های دوران ۱۹۸۹ از بین رفت. کنفرانسهای مقدماتی همانند تعدادی از جلسات منطقه‌ای و ماهواره‌ای از ۱۹۹۱ در ژنو، سوئیس برگزار شد. این تلاشها منجر به این شد تا ایده‌های جدیدی که کشورها می‌توانستند بر سر آن به توافق برسند ایجاد شود و اختلافات پیرامون نقش حاکمیت دولت برطرف شده و با ایجاد سازمان‌های غیردولتی (NGO) و اینکه راه حلی پیدا کنند تا از طریق ابزارهای جدید یا تقویت شده حقوق بشر سازمان ملل به صورت بی‌طرفانه‌ای عمل کند. سرانجام مجمع عمومی سازمان ملل متحد مجبور شد در مورد دستور کار کنفرانس در سال ۱۹۹۲ تصمیم بگیرد. پیر زانی، دبیرکل عفو بین‌الملل، نگران این موضوع بود که این کنفرانس گامی رو به عقب برای حقوق بشر باشد. او در این خصوص گفت: «تعجب آور نیست که دولتها بیش از حد اشتیاق نشان ندهند. بالاخره آنها کسانی هستند که حقوق بشر را نقض می‌کنند.»
کنفرانس

کنفرانس جهانی حقوق بشر با حضور نمایندگان ۱۷۱ کشور و ۸۰۰ سازمان غیردولتی و در کل باحضور ۷۰۰۰ شرکت کننده برگزار شد. این استقبال ار گردهمایی آن را به بزرگ‌ترین گردهمایی حقوق بشر تبدیل کرد. این برنامه توسط جان پیس، متخصص حقوق بشر، سازماندهی شد.
پیش از کنفرانس بحث‌های زیادی در مورد آنچه در طول آن می‌توان گفت و چه چیزی گفتنی نبود وجود داشت. در قوانین تصویب شده به موارد نقض حقوق بشر در هیچ کشور یا مکان خاصی اشاره نشد، از جمله درگیری‌های جاری در آنزمان مانند بوسنی و هرزگوین، آنگولا و لیبریا یا افرادی که مورد انتقاد حقوق بشر در چین و کوبا قرار داشتند، در نتیجه، نقض حقوق بشر فقط به صورت انتزاعی مورد بحث قرار گرفت. این امر باعث شد تا نیویورک تایمز اعلام نماید این کنفرانس «در فضایی کاملاً عجیب و غریب و به دور از واقعیت قرار داشت». به ویژه این که جنگ در بوسنی در یک ساعتی پرواز از گردهمایی وین در حال انجام بود، به طرز چشمگیری بر این گواهی می‌داد دوره جدیدی در برگزاری این کنفرانس جهانی در پیش نیست.
علیرغم ابراز خوشحالی سازمانها و تظاهرکنندگان در سایت کنفرانس نسبت به سوء استفاده‌هایی که در سرتاسر جهان وجود دارد و به رغم نشان دادن عکسهای وحشیانه از نقض حقوق بشر اما خلاف آن اهداف خود را دنبال می‌کنند، آنچنانکه یکی از افراد نگران در جبهه پولیساریو و صحرای غربی اظهار داشت: «خیلی سخته که متوجه نقض‌ها شوید»
این کنفرانس علاوه براین نگاه وسیع‌تری به حقوق بشر داشت و طی آن تلاش شد تا حقوق زنان، حقوق بومیان، حقوق اقلیت‌ها و موارد دیگری که در چارچوب حقوق سیاسی و اقتصادی جهانی نقض می‌شود را برجسته کند. به ویژه در این کنفرانس با حضور قدرتمند زنان به حقوق زنان پرداخته شد.
از اشکالات کنفرانس این بود که ملتهای غربی به حقوق بشر و مفهوم جهانشمول آن اشاره می‌کردند حال آنکه نمایندگان ملت‌های دیگر می‌گفتند حقوق بشر تفسیر متفاوتی در فرهنگ‌های غیر غربی دارد و تلاشی که برای تحمیل یک تعریف جهانی از حقوق بشر صورت می‌گیرد به معنای دخالت در امور داخلی آن کشورها است. گروه دوم توسط چین، سوریه و ایران هدایت می‌شد و همچنین تعدادی از ملتهای آسیا مانند سنگاپور، مالزی، اندونزی و ویتنام نیز در آن حضور داشتند. در روز آغازین کنفرانس، وزیر خارجه ایالات متحده وارن کریستوفر به شدت علیه مفهوم تعریف جهانی صحبت کرد و گفت: «ما نمی‌توانیم بگذاریم نسبی گرایی فرهنگی به آخرین پناهگاه سرکوب تبدیل شود.»
جرالدینه فرارو، عضو سابق مجلس نمایندگان ایالات متحده و نامزد معاون ریاست جمهوری، به عنوان نماینده علی‌البدل ایالات متحده در این کنفرانس شرکت کرد و یکی از شرکت کنندگان بود که به جنبه‌های حقوق زنان علاقه زیادی داشت.
علیرغم فشارهای جمهوری خلق چین، دالایی لاما توانست در کنفرانس دربارهٔ مسئولیت‌های انسانی سخنرانی کند.
درگیری مارس ۲۰۱۲ اسرائیل و غزه

عملیات بازگشت پژواک (خوزِر هِد מבצע הד חוזר) عملیات نظامی بود که ارتش اسرائیل از ۹ تا ۱۴ مارس ۲۰۱۲ در غزه مرتکب شد. این عملیات پس از جنگ ۲۰۰۸–۲۰۰۹ غزه (عملیات "سرب گداخته") خشن‌ترین جنگی بود که تحت پوشش رسانه‌ها قرار گرفت.
در ۹ مارس، اسرائیل در نوار غزه طی یک حمله هوایی زهیر القیسی دبیرکل کمیته مقاومت مردمی (PRC) فلسطین را به قتل رساند و به همراه وی یک شبه نظامی نیز کشته شد و یک مرد دیگر که در آن حوالی بود به شدت مجروح شد. علی‌رغم تکذیب کمیته مقاومت مردمی ارتش اسرائیل می‌گفت زهیر القیسی ناظر حملات مرزی سال ۲۰۱۱ به مرزهای جنوبی اسرائیل بوده است که طی آن هشت اسرائیلی از جمله شش غیرنظامی کشته شدند و می‌گفتند او در حال تدارک یک حمله شدید دیگر نیز بوده است که می‌توانست جان بسیاری را بگیرد. شبه نظامیان فلسطینی به عنوان انتقام ۳۰۰ موشک گراد، موشک قسام و خمپاره به خاک اسراییل انداختند که ۱۷۷ مورد از آن‌ها به خاک اسرائیل اصابت کرد و خسارت قابل توجهی به شهرهای اشدود، اشکلون و بئرشبع و شهرهای کوچکتر وارد آورد.[نیازمند منبع] بیست و سه غیرنظامی اسرائیلی زخمی شدند و مدارس سراسر منطقه جنوب اسرائیل برای حفظ جان دانش آموزان بخاطر حملات موشکی تعطیل شدند. سیستم دفاع موشکی اسرائیل موسوم به گنبد آهنین بسیاری از پرتابه‌های فلسطینی را در آسمان شهرهای بزرگ مورد اصابت قرار داد و با ۷۱ تلاش توانست ۵۶ مورد از آن‌ها را ساقط کند.