stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
بمب‌گذاری ۲۰۱۷ منچستر آرنا
انفجار

بمب‌گذاری در پایان کنسرت که بخشی از تور «زن خطرناک» بود صورت گرفت. انفجار به دنبال خاتمه کنسرت در محدوده سرسرای سالن سرپوشیده رخ داد. آریانا گرانده در بمب‌گذاری آسیب ندید. ایستگاه ویکتوریا منچستر در نزدیکی این سالن تخلیه و بسته شد و خدمات رسانی لغو شد. پلیس اعلام کرده‌است که در انفجار ۲۲ تن کشته شده‌اند و بیش از ۵۹ تن نیز زخمی شده‌اند.
مرتکب جنایت

مهاجم ۲۲ ساله زاده بریتانیا با نام «سلمان رمضان عبیدی» توسط نیروهای امنیتی شناسایی شده‌است. وی در تاریخ ۳۱ دسامبر ۱۹۹۴ از والدینی پناهنده لیبیایی در منچستر زاده شد. بر اساس گزارش‌ها او و برادرش در مسجد دیدزبری عبادت می‌کردند و احتمالاً همان‌جا با افراطی گری اسلامی آشنا شده‌اند.
زبان بوسنیایی

| بوسنیایی | بوسنیایی |
| --- | --- |
bosanski / босански: bosanski / босански
بیان:  [bɔ̌sanski:]
زبان بومی در: بوسنی
قومیت: مردم بوسنیایی مردم بوسنی
شمار گویشوران: ۲٫۵–۳ میلیون  (۲۰۰۸)
تبار: هندواروپایی  بالتواسلاویاسلاویاسلاوی جنوبیجنوب غربیصربی‌کرواتیبوسنیایی
سامانه نوشتاری: خط لاتین (الفبای گاج) الفبای سیریلیک (الفبای ووک) بریل یوگوسلاو در گذشته: خط عربی (عربیکا) سیریلیک بوسنیایی (بوسانچیکا)
وضعیت رسمی: وضعیت رسمی
زبان رسمی در:  بوسنی و هرزگوین  مونته‌نگرو
زبان اقلیت شناخته‌شده در:  صربستان  کرواسی  مقدونیه شمالی  اسلوونی  کوزوو
کدهای زبان: کدهای زبان
ایزو ۱–۶۳۹: bs
ایزو ۲–۶۳۹: bos
ایزو ۳–۶۳۹: bos
گلاتولوگ: bosn1245
زبان‌شناسی: بخشی از زبان صربی‌کرواتی
این نوشتار شامل نمادهای آوایی آی‌پی‌ای است. بدون پشتیبانی مناسب تفسیر، ممکن است علامت‌های سوال، جعبه یا دیگر نمادها را جای نویسه‌های یونی‌کد ببینید.: این نوشتار شامل نمادهای آوایی آی‌پی‌ای است. بدون پشتیبانی مناسب تفسیر، ممکن است علامت‌های سوال، جعبه یا دیگر نمادها را جای نویسه‌های یونی‌کد ببینید.
زبان بوسنیایی (به بوسنیایی: bosanski jezik) یک زبان‌های اسلاوی جنوبی از خانوادهٔ زبان هندواروپایی و گونهٔ معیار صربی‌کرواتی است که بوسنیایی‌ها بدان گفتگو می‌کنند. بوسنیایی در کنار کرواتی و صربی یکی از سه گونهٔ رسمی این زبان در بوسنی و هرزگوین است. این زبان همچنین در منطقه مسلمان‌نشین سانجاک (در صربستان و مونته‌نگرو) رایج است و در صربستان، مونته‌نگرو، مقدونیه شمالی و کوزوو یک زبان اقلیت رسمی به‌شمار می‌رود.
بوسنیایی از هر دو الفبای لاتین و سیریلیک برای نوشتار استفاده می‌کند که کاربرد لاتین در زندگی روزمره بیشتر است. سیریلیک نیز بیشتر در گذشته کاربرد داشته و امروزه به ندرت به‌کار می‌رود. این زبان در میان زبان‌گونه‌ها صربی‌کرواتی به دلیل داشتن وام‌واژگان بسیاری از عربی، ترکی عثمانی و فارسی برجسته است که بیشتر به دلیل تعامل آن با از طریق اسلام فرهنگ‌های یادشده است.
بوسنیایی بر پایه رایج‌ترین گویش صربی‌کرواتی به نام اشتوکاوی، به ویژه گویش هرزگوینی شرقی آن، بنا شده که پایه زبان‌های معیار صربی، کرواتی و مونته‌نگروئی نیز به‌شمار می‌رود. اعلامیه زبان مشترک که در سال ۲۰۱۷ در سارایوو امضا شد بر همین واقعیت تأکید می‌کند. تا دهه ۱۹۹۰، زبان مشترک صربی‌کرواتی نامیده می‌شد و هنوز هم این اصطلاح در کنار «بوسیایی-کرواتی-مونته‌نگروئی-صربی» (BCMS) به ویژه در انجمن‌های دیپلماتیک کاربرد دارد. اشتراکات این چهار زبان به اندازه‌ای است که با دانستن یکی از آن‌ها می‌توان به راحتی با مردمان سه کشور دیگر نیز سخن و ارتباط برقرار کرد.
نام

دربارهٔ نام زبان بوسنیایی اختلافاتی وجود دارد. زبان‌شناسان بوسنیایی اصرار دارند که تنها نام مشروع زبان «بوسنیایی» (bosanski) است و کروات‌ها و صرب‌ها باید فقط از آن استفاده کنند. برخی از کروات‌ها و صرب‌ها مسئله‌ای بحث‌برانگیز است و آن‌ها گاه بدان زبان «بوسنیاک» (bošnjački/бошњачки) می‌گویند. این بحث از آنجا ناشی می‌شود که به نظر می‌رسد «بوسنیایی» به معنی این است که که این زبان، زبان همه بوسنیایی‌هاست، در حالی که کروات‌ها و صرب‌های بوسنی این اصطلاح را برای زبان خود نمی‌پذیرند.
این زبان در سال ۱۹۹۵ در موافقت‌نامه دیتون زبان بوسنیایی نامیده شده و می‌توان نتیجه گرفت که این نام در آن زمان از مشروعیت و اعتبار بین‌المللی برخوردار شده است.
سازمان بین‌المللی استانداردسازی (ISO), هیئت نام‌های جغرافیایی ایالات متحده (BGN) و کمیته دائم نام‌های جغرافیایی (PCGN) زبان بوسنیایی را به رسمیت می‌شناسند. افزون بر این نهادهایی همچون سازمان ملل متحد، یونسکو و آژانس‌های تأیید اعتبار ترجمه و تفسیر و همچنین نرم‌افزارهای ترجمه نیز وضعیت بوسنیایی را به عنوان زبانی مجزا بپذیرفته‌اند.
پیشینه

منشأ و توسعه تاریخی زبان معیار یک جامعه، در این مورد جامعه ملی بوسنی، تا حد زیادی به تعریف خود آن جامعه یا مشخصات و نوع تبلور قومی بستگی دارد. در مورد کشور بوسنی، چندین عامل نقش مهمی داشتند:
بنیاد زبانی این جامعه اصطلاح اشتوکاوی غربی است که در طی سه قرن پیش از فتح عثمانی نمایان شده است.
تأثیر فرهنگ اسلامی - شرقی و ویژگی‌های واژگانی زبان‌های شرقی (عربی، ترکی و فارسی) زبان بوسنیایی را به روش‌های مختلف در زمان‌های مختلف به شدت تحت تأثیر قرار داده است.
تأخیر نسبی رهایی ملی بوسنیایی‌ها در رابطه با صربی و کرواتی منجر به آن شد که زبان بوسنیایی، به عنوان یک زبان معیار، به آرامی از وطن زبانی «صربی-کرواتی» جدا شود، چنانچه این اتفاق در قرن ۲۰ رخ داد.
بوسنیایی‌ها برخلاف کروات‌ها و صرب‌ها، یک مزیت بسیار چشمگیر هم داشتند: تعادل گویشی. اگر به وضعیت گویشی صرب‌ها، و به ویژه گویش‌های منطقه‌ای با گرایش گریز از مرکز قوی در میان کروات‌ها نگاهی بیندازیم، می‌توان گفت که وقتی صحبت از گویش بوسنیایی می‌شود همگونی مناسب، یک عنصر مثبت برای وحدت زبانی بود.
واج‌شناسی

بوسنیایی همچون سایر گونه‌های صربی‌کرواتی دارای ۳۵ واج متشکل از ۲۵ همخوان و ۱۰ واکه است.
واج‌شناسی > همخوان‌ها

دستگاه همخوان‌های صربی‌کرواتی ۲۵ همخوان را در بر می‌گیرد. یک ویژگی آن حضور همخوان‌های پسالثوی و انسایشی کامی و نبود سایشی کامی است. در صربی‌کرواتی برخلاف بیشتر زبان‌های اسلاوی همچون روسی برای بسیاری از همخوان‌ها هیچ گونهٔ کامی در برابر متضاد غیرکامی آن وجود ندارد.
|  |  | لبی | دندانی/ لثوی | برگشته | (ششی-) کامی | نرم‌کامی |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| خیشومی | خیشومی | m | n |  | ɲ |  |
| انسدادی | بی‌واک | p | Error: {{آوا}}: برچسب زبان ناشناخته: t̪ |  |  | k |
| انسدادی | واک‌دار | b | Error: {{آوا}}: برچسب زبان ناشناخته: d̪ |  |  | ɡ |
| انسایشی | بی‌واک |  | Error: {{آوا}}: برچسب زبان ناشناخته: t̪͡s̪ | t͡ʂ | t͡ɕ |  |
| انسایشی | واک‌دار |  |  | d͡ʐ | d͡ʑ |  |
| سایشی | بی‌واک | f | Error: {{آوا}}: برچسب زبان ناشناخته: s̪ | ʂ |  | x |
| سایشی | واک‌دار | v | Error: {{آوا}}: برچسب زبان ناشناخته: z̪ | ʐ |  |  |
| ناسوده | مرکزی | v |  |  | j |  |
| ناسوده | کناری |  | Error: {{آوا}}: برچسب زبان ناشناخته: ɫ |  | ʎ |  |
| لرزشی | لرزشی |  | r |  |  |  |
واج‌شناسی > واکه‌ها

دستگاه واکه‌های صربی‌کرواتی به‌طور خلاصه متشکل از پنج واکه /a, e, i, o, u/ به دو نوع کوتاه و بلند است. گرچه در نوشتار به جز در واژه‌نامه‌ها، تفاوت میان آن‌ها نمایان نمی‌شود.
|  | پیشین> کوتاه | پیشین> بلند | مرکزی> کوتاه | مرکزی> بلند | پسین> کوتاه | پسین> بلند |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| بسته | i | i: |  |  | u | u: |
| میانی | Error: {{آوا}}: برچسب زبان ناشناخته: e̞ | Error: {{آوا}}: برچسب زبان ناشناخته: e̞ |  |  | Error: {{آوا}}: برچسب زبان ناشناخته: o̞ | Error: {{آوا}}: برچسب زبان ناشناخته: o̞ |
| باز |  |  | Error: {{آوا}}: برچسب زبان ناشناخته: ä | Error: {{آوا}}: برچسب زبان ناشناخته: ä |  |  |
نوشتار

در طول تاریخ چهار خط برای نوشتار بوسنیایی کاربرد داشته است. در قرون وسطی بوسنیایی به سیریلیک بوسنیایی (یا بوسانچیکا) نوشته می‌شد که به‌طور گسترده‌ای در بوسنی و هرزگوین امروزی و مناطق هم‌مرز در کرواسی امروزی (دالماسی جنوبی و مرکزی و دوبروونیک) استفاده می‌شد. با ورود اسلام به ایالت بوسنی، بوسانچیکا ابتدا در میان نخبگان بوسنیایی و سپس در میان عموم مردم با خط عربی موسوم به عربیکا جایگزین شد و امروزه کاملاً منسوخ شده است.
عربیکا بین قرون ۱۵ و ۱۹ مورد استفاده قرار می‌گرفت. پیش از جنگ جهانی اول مسلمانان بوسنیایی تلاش‌های برای اتخاذ عربیکا به عنوان الفبای سوم رسمی بوسنیایی در کنار لاتین و سیریلیک انجام شد که به نتیجه نرسید. از عربیکا به غیر از ادبیات، در مدارس دینی و امور حکومتی نیز استفاده می‌شد.
امروزه بوسنیایی به دو الفبای سیریلیک و لاتین نوشته می‌شود. در بوسنی و هرزگوین هر دو الفبا برای نوشتار بوسنیایی به رسمیت شناخته شده‌اند، اما در عمل از سیریلیک بیشتر در جمهوری صرب بوسنی و از لاتین بیشتر در فدراسیون بوسنی و هرزگوین استفاده می‌شود. الفبای معیار بوسنیایی در دهه ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ شکل گرفت.
الفباهای بوسنیایی به شرح زیرند:
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| لاتین | A | B | C | Č | Ć | D | Dž | Đ | E | F | G | H | I | J | K | L | Lj | M | N | Nj | O | P | R | S | Š | T | U | V | Z | Ž |
| سیریلیک | A | Б | Ц | Ч | Ћ | Д | Џ | Ђ | Е | Ф | Г | Х | И | Ј | К | Л | Љ | М | Н | Њ | О | П | Р | С | Ш | Т | У | В | З | Ж |
| عربی | آ | ب | ڄ | چ | ڃ | د | ج | ج | ه | ف | غ | ح | اٖی | ی | ق | ل | ڵ | م | ن | ںٛ | ۉ | پ | ر | س | ش | ت | ۆ | و | ز | ژ |
گویش‌ها

زبان بوسنیایی سیستمی متشکل از چهار گویش گویش اشتوکاوی است: بوسنیایی غربی، بوسنیای شرقی، هرزگوین شرقی و زتا-جنوب سنجاکی. با توجه به روند همسان‌سازی زبانی، فرهنگ‌پذیری و مهاجرت در نتیجه جنگ گذشته، تعیین شمار دقیق و پراکندگی گویشوران یک گویش خاص تقریباً ناممکن است. گویش‌های بوسنیایی عبارتند از:
بوسنیایی شرقی (Novostokava Ikavian) که در غرب، مرکز و جنوب بوسنی و شمال هرزگوین رایج است.
بوسنیایی غربی (Šćakavsko-Ijekavski) که از سارایوو در جنوب تا توزلا در شمال بوسنی رایج است.
هرزگوینی شرقی (Novoštokavski Ijekavski) که در مرکزی و شرق هرزگوین، شرق بوسنی، بیشتر مونته‌نگرو و بخشی از صربستان رایج است.
زتا-سنجاکی جنوبی (Nenovoshtokavian Ijekavian) یا که در شرق مونته‌نگرو و جنوب غرب صربستان رایج است.
تفاوت میان بوسنیایی، صربی و کرواتی

تفاوت میان زبان‌های معیار ادبی بوسنیایی، صربستانی و کرواتی اندک است. گرچه بوسنیایی بیشتر وام‌واژه‌های ترکی، فارسی و عربی را - که معمولاً زبان‌های مشرقی نامیده می‌شوند - دریافت کرده است، عمدتاً در گونه گفتاری، هم به صربی و هم کرواتی، چه در شکل نوشتاری چه در شکل گفتاری، بسیار شبیه است. «تفاوت‌های واژگانی میان گونه‌های قومی و حتی میان این زبان‌ها با زبان‌های اسلاوی نزدیک (مانند چکی، اسلواکیایی، بلغاری و مقدونی معیار) بسیار محدود است و تفاوت‌های دستوری حتی کمتر برجسته است. از همه مهم‌تر، درک کامل میان گونه‌های زبان معیار، ترجمه و آموزش زبان دوم را غیرممکن ساخته است.»
زبان بوسنیایی به عنوان یکی از گونه‌های رسمی پرشمار گویش اشتوکاوی، در سال ۱۹۹۶ با انتشار Pravopis bosanskog jezika در سارایوو رسماً معرفی شد. طبق آن، بوسنیایی در برخی از ویژگی‌های اصلی زبانی همانند قالب‌های صوتی در برخی کلمات، به ویژه h (kahva در بوسنیایی در مقابل kafa صربی)، استفاده قابل ملاحظه و عمدی از کلمات مشرقی (ترکی، فارسی، عربی) و املای زمان آینده (kupit ću) که با کرواتی مشابه اما با صربی (kupiću) متفاوت است (هر دو شکل تلفظ یکسانی دارند)، با صربی و کرواتی تفاوت دارد. در سال ۲۰۱۸ در شماره جدید Pravopis bosanskog jezika، واژگان بدون h به دلیل رواج عملی آن‌ها پذیرفته می‌شوند.
یک واژه‌نامه بوسنیایی به خط عربی مربوط با سال ۱۶۳۱ میلادی
یک پیام هشدار سیگار که به ظاهر به سه زبان نوشته شده. نسخه‌های «بوسنیایی» و «کرواتی» کاملاً همسان و نسخه «صربی» فقط نویسه‌گردانی همان حروف با الفبای سیریلیک است.
منطقه میادین

| منطقهٔ میادین منطقة المیادین | منطقهٔ میادین منطقة المیادین |
| --- | --- |
منطقه: منطقه
موقعیت منطقه میادین در نقشه: موقعیت منطقه میادین در نقشه
کشور:  سوریه
استان: استان دیر الزور
کرسی: میادین
ناحیه‌ها: ۳ ناحیه اداری
مساحت: مساحت
 • کل: ۳۹۵۴٫۹۸ کیلومتر مربع (۱۵۲۷٫۰۳ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۰۴): جمعیت (۲۰۰۴)
 • کل: ۲۴۷۱۷۱
 • تراکم: ۶۲/کیلومتر مربع (۱۶۰/مایل مربع)
ژئوکد: SY0902
منطقهٔ میادین (به کردی: باژیرا ناویین ، به عربی: منطقة المیادین) یکی از منطقه‌های کشور سوریه است که در استان دیر الزور واقع است.
جغرافیا

این منطقه ۳٬۹۵۴٫۹۸ کیلومتر مربع مساحت دارد. جمعیت این منطقه در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی، ۲۴۷٬۱۷۱ نفر اعلام شد.
سعید بن عاص

سعید بن عاص بن سعید بن عاص بن امیه از تیره ایاس از خاندان بنی امیه در مکه بود. وی بعدها حاکم کوفه و مدینه گردید و بر طبق اکثر مورخان، در ۵۹ هجری/ ۹–۶۷۸ میلادی درگذشت.
کودکی و جوانی

پدر سعید که بت‌پرست بود در سال ۲ هجری/۶۲۴ میلادی در زمانی که سعید کودکی بیش نبود، در جنگ بدر کشته شد. سعید که تنها پسر وی بود به سرعت در اسلام، نه تنها به خاطر اینکه تنها وصی پدر خود در خانواده اش که اشرافی بودند بود، بلکه به خاطر سخاوت، فصاحت و دانشش اعتبار پیدا کرد. وی بسیار مورد توجه عثمان بود و در سال ۲۵ هجری/ ۶۴۶ میلادی به همراه قریشیانی همچون عبدالله بن زبیر، عبدالرحمن بن حارث و با همکاری اشخاصی از انصار مانند زید بن ثابت، مأموریت یافت که نسخه‌هایی با خط کوفی از قرآن تهیه کند تا با ارسال آنها به شهرهای بزرگ آن روز دنیای اسلام، به اختلاف قرائات اصحاب پیامبر از قرآن خاتمه داده شود. او برای این کار از مصحف‌های بسیاری از یاران پیامبر از جمله مصحفی که حفصه همسر محمد در اختیار داشت، بهره برد. سعید با دو تن از دختران عثمان به نام‌های مریم و ام عمرو ازدواج کرد و هم‌چنین با خاندان مروان بن حکم نیز رابطه داشت و دختر مروان به نام ام‌البنین را به زنی گرفت.
در حوادث جانشینی پیامبر

مقالهٔ اصلی: سقیفه بنی ساعده
به نقل از کتاب الکامل جلد دوم صفحه ۲۱، سعید بن عاص از آن گروهی بود که به دلیل مشورت نکردن ابوبکر با علی، با تأخیر و تعلل و پس از چند روز از گذشت سقیفه با ابوبکر بیعت کرد.
امارت کوفه

در سال ۲۹ هجری/ ۵۰–۶۴۹ میلادی، سعید که به خاطر فرماندهی لشکرکشی‌هایش به آذربایجان و طبرستان، زبان زد عام و خاص شده بود، جانشین ولید بن عقبه در امارت کوفه شد. اما او در کوفه که بسیار ناآرام بود، نتوانست محبوبیت گذشتهٔ خود را حفظ کند. او یک بار گفت که املاک سواد عراق، متعلق به قریش است.
قتل‌عام مردم گرگان

ابن اثیر دربارهٔ این قتل‌عام چنین می‌گوید: «سعید بن عاص به گرگان رسید، اهل گرگان با پرداخت دویست هزار [درهم] با او صلح نمودند. بعد از آن طمیسه را قصد کرد، تمام آن شهرها از بلاد طبرستان به‌شمار می‌آمد و همه بهم پیوسته و آباد بود؛ که طمیسه بندری در ساحل بود مردم آن بندر با سعید نبرد کردند [و شدت جنگ باعث شد] که نماز خوف را بخواند؛ زیرا حذیفه وضع (استحکام) آن شهر را برای او شرح داده بود. نماز را در حال جنگ خواند که مردم در نبرد بودند سعید هم در آن روز یک مرد جنگی را با شمشیر زد که ضربت بر گردن او بود و گردن را با مرفق دست از تن جدا کرد. اهل شهر را هم سخت محاصره کرد آنها امان خواستند و به آنها امان داد. به‌شرط این‌که یک تن از آنها کشته نشود (که متبادر به آن بود که همگی در امانند) حصار را گشود و تمام آنها را کشت غیر از یک تن».[۲]
به عبارتی سعید بن عاص در کلام خود خدعه و نیرنگ به‌کار برد؛ یعنی معنایی از «یک تن کشته نشود» را اراده کرد که بر اساس آن، تنها یک تن کشته نشد ولی بقیه به قتل رسیدند و این یکی از خیانت‌ها محسوب می‌شود که تا آن موقع هرگز در زمان عمر واقع نشده بود.
بعد از مرگ عثمان

سعید بن عاص در هنگام محاصره عثمان از سوی شورشیان مصر، از عثمان دفاع کرد و زخمی شد. بعد از کشته شدن عثمان و بروز جنبش طلحه و زبیر، وی در ابتدا به آنان پیوست ولی بعداً منصرف شد و در جنگ جمل شرکت نکرد و در مکه ماند. وی حتی در جنگ صفین نیز شرکت نکرد. با این حال معاویه در سال ۴۹ هجری/۶۶۹ میلادی وی را جانشینی مروان بن حکم در امارت مدینه نمود و تا سال ۵۴ هجری/۶۷۴ میلادی یعنی زمانی که دوباره مروان امیر مدینه شد، امیر مدینه بود.
او پس از امارت مدینه، به املاکش در وادی العقیق در مدینه بازگشت و در ارسال و در سال ۵۹ هجری/۹–۶۷۸ میلادی درگذشت. وصی وی پسری بود که وی از دختر مروان داشت. برای وی ۱۴ پسر ذکر شده‌است.
رویکرد سعید نسبت به هاشمیان

با اینکه سعید از بنی امیه بود، اما روابط نزدیکی با برخی از هاشمیان داشت و این هاشمیان اذعان داشتند که سعید هیچ گونه موضعی علیه علی در جنگ جمل نداشته‌است. به همین علت، مورخان اولیه اسلامی، دیدگاه بهتری دربارهٔ وی داشته‌اند.
پاملا ویلورسی

| پاملا ویلورسی | پاملا ویلورسی |
| --- | --- |
زادهٔ: ۱ ژانویهٔ ۱۹۵۷ ‏(۶۷ سال) پراتو
ملیت: ایتالیا
پاملا ویلورسی (انگلیسی: Pamela Villoresi؛ زادهٔ ۱ ژانویهٔ ۱۹۵۷) بازیگر اهل ایتالیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به لیگابوئه، سوداگر، اسپلندور، خورشید در شب، من ناپلئون را کشتم، مارکو ویسکونتی، یک زندگی خشن و زیبایی بزرگ اشاره کرد.
خرس سیاه آسیایی

| خرس سیاه آسیایی | خرس سیاه آسیایی |
| --- | --- |
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 آسیب‌پذیر  (IUCN 3.1):  آسیب‌پذیر  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی: رده‌بندی علمی
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پستانداران
راسته:: گوشت‌خواران
تیره:: خرس‌سانان
سرده:: خرس
گونه:: خرس سیاه آسیایی
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Ursus thibetanus کوویر، ۱۸۲۳: Ursus thibetanus کوویر، ۱۸۲۳
خرس سیاه آسیایی یا خرس ماه یا خرس سینه‌سفید گونهای خرس در اندازه متوسط است که روی قفسهٔ سینه‌اش لکه سفیدی به علامت V نقش بسته‌است. این خرس به‌خوبی برای زندگی بر روی درخت انطباق یافته و در مناطق وسیعی از جنوب آسیا، شمال شرق چین، خاورمیانه، دور روسیه و ژاپن می زیستد. آی‌یوسی‌ان این حیوان را در فهرست گونه‌های در خطر انقراض و در ردهٔ آسیب‌پذیر قرار داده‌است که بیشتر به‌دلیل جنگل‌زدایی و شکار این جانور برای استفاده از برخی اعضای بدن اوست. خرس سیاه شباهت ریخت‌شناسانه بسیار زیادی با خرس‌های ما قبل تاریخ دارد و برخی دانشمندان وی را نیای دیگر گونه‌های امروزین خرس می‌دانند. در گذشته نه چندان دور این خرس در مناطق وسیعی از آسیا و اروپا و آفریقا از جمله خاورمیانه و آسیای مرکزی و اروپای شرقی و اروپای غربی و شبه جزیره عربستان و حتی شمال آفریقا میزیست ولی امروز فقط در چند کشور آسیایی و آن هم به صورت تکه تکه و محدود زندگی میکند و جمعیت آن در حال کاهش است. خرس سیاه هرچند بیشتر گیاه‌خوار است اما رفتاری پرخاش‌گرانه نسبت به انسان دارد و حملهٔ بدون هشدار این جانور به انسان بارها گزارش شده‌است.
خرس سیاه آسیایی شبگرد است و برخلاف دیگر همنوعان خود خواب زمستانی ندارد. عمر آن حدود ۲۵ سال است و ۱۲۰ تا ۱۸۰ سانتی‌متر طول و نرها از ۳۰۰ تا ۴۵۰ کیلوگرم و ماده ها از ۱۰۰ تا ۲۵۰ کیلوگرم وزن دارند و علاوه بر مواد گیاهی، از جانوران و حشرات، مهره‌داران کوچک، نوزاد پستانداران و گاهی دام اهلی تغذیه می‌کند. این خرس معمولاً در اواخر تابستان جفت‌گیری می‌کند و پس از حدود هفت ماه دو توله می‌زاید.
زیستگاه آن در ایران

در گذشته نه چندان دور این حیوان در بخش وسیعی از ایران از آذربایجان شرقی و آذربایجان غربی در غرب تا سیستان و بلوچستان و کرمان در شرق می زیست، ولی امروزه فقط در سه استان جنوبی و شرقی ایران یعنی سیستان و بلوچستان و کرمان و هرمزگان آن هم به صورت محدود و کم زندگی می‌کند؛زیستگاه تاریخی این حیوان در ایران در استان های خراسان شمالی، خراسان جنوبی، خراسان رضوی، یزد، کرمان، اصفهان، فارس، سمنان، تهران، قم، مرکزی، کرمانشاه، آذربایجان شرقی، آذربایجان غربی، اردبیل، زنجان، قزوین، کردستان، لرستان، همدان، چهارمحال بختیاری، کهگیلویه و بویراحمد، ایلام، خوزستان، بوشهر، هرمزگان، سیستان و بلوچستان، مازندران، گلستان و گیلان بوده است اما به دلیل شکار و کشتار بی رویه و از دست دادن زیستگاه و از دست دادن طعمه این حیوان در تمامی این مناطق به جز استان های سیستان و بلوچستان و کرمان و هرمزگان منقرض شده است.
در حال حاضر کوهستانهای شهرستان نیکشهر کوهای شوشیم در جنوب سیستان و بلوچستان (ایران) یکی از زیستگاه‌های اصلی این خرس به‌شمار می‌رود و رویشگاه‌های پراکنده درختچه داز و زیتون واقع در بلوچستان شامل مناطق کوهستانی مهرستان، نیکشهر، قصرقند، لاشار، آهوران و رشته کوه بیرک از مهم‌ترین مناطق زندگی خرس سیاه بلوچی است. این خرس در گویش مردم بلوچ با نام‌های «مَم» و «هرس» شناخته می‌شود.
شهرستان رودان در استان هرمزگان یکی از مهم‌ترین زیستگاه‌های این گونه ارزشمند در کشور است. در چند سال اخیر تعداد مشاهدات مستقیم، دیده شدن نمایه‌هایی مانند رد پا و مدفوع و گزارش‌های مردمی از خرس سیاه آسیایی و پلنگ در شهرستان افزایش مستمری داشته‌است. بر اساس بررسی‌های به عمل آمده به نظر می‌رسد که این امر بیش از آن که حاصل افزایش تعارض میان انسان و این دو جانور ارزشمند باشد، نتیجه افزایش جمعیت به علت بهبود شرایط زیستی آن‌ها است.
کاهش چشمگیر بارندگی‌ها از سال ۱۳۷۶ به بعد، در حالی که تصور می‌شود بایستی شرایط زیست جانوران را بحرانی‌تر کند، در برخی مناطق به احیای زیستگاه‌های خرس سیاه کمک کرده‌است.
مناطق کوهستانی به دلیل عدم توانایی جذب آب فراوان در سفره‌های زیر زمینی خود، در برابر خشکسالی بسیار آسیب پذیرتر نشان داده و اکثر چاه‌ها خشک شده و بسیاری باغ‌ها از بین رفته‌اند. این امر سبب تسریع در مهاجرت روستاییان شده‌است به گونه‌ای که بیش از ۹۰ درصد ساکنان این مناطق دور افتاده، در ۱۰ سال اخیر به روستاهای دیگر و شهرها مهاجرت کرده‌اند. راه‌های روستایی متروکه شده و درخت‌های خرما که دارای سازگاری بیشتری در برابر بی‌آبی هستند باقی‌مانده‌اند. به این ترتیب زیستگاه‌ها پیوستگی خود را بار دیگر به دست آورده غذای کافی نیز در دسترس خرس سیاه قرار گرفته‌است.
علاوه بر این افزایش نسبی بارندگی‌ها در چند سال اخیر، بهبود عملکرد محیط‌بانان و گشت و کنترل‌های منظم و مستمر، آگاه‌سازی جوامع محلی، بهبود فرهنگ محیط زیستی مردم و حساس‌شدن نسبت به وضعیت گونه‌های جانوری، به افزایش جمعیت و کاهش تلفات کمک شایانی کرده‌است.
در حال حاضر تقریباً در تمامی مناطق کوهستانی شهرستان حضور خرس سیاه اثبات شده‌است. در دو هفته اخیر (۳۰ دی ۱۳۹۲)، دو قلاده توله خرس در روستای برنطین، رد پای یک قلاده خرس سیاه در روستای فاریاب و یک قلاده در روستای بادافشان دیده شده‌است.
خرس سیاه آسیایی هم‌اکنون در فهرست سرخ اتحادیه جهانی حفاظت (IUCN RED LIST) در طبقه در بحران انقراض (CR) قرار دارد و هیچ آمار مشخصی از تعداد اندک باقی‌ماندۀ جمعیت این گونه در کشور در دست نیست.
زیرگونه‌ها

| زیرگونه | تصویر | پراکندگی |
| --- | --- | --- |
| خرس سیاه اوسوری |  | جنوب سیبری، شمال شرقی چین و شبه‌جزیره کره |
| خرس سیاه بلوچی |  | جنوب بلوچستان |
| خرس سیاه تبتی |  | آسام، نپال، میانمار، تایلند و آنام |
| خرس سیاه فورموسان |  | تایوان |
| خرس سیاه ژاپنی |  | ژاپن جزایر هونشو و شیکوکو. در کیوشو منقرض شده‌است. |
| خرس سیاه هندوچین |  | هیمالیا و هندوچین |
| خرس سیاه هیمالیایی |  | کشمیر، هیمالیا و سیکیم |
| خرس سیاه سوری (منقرض شده ) | ( در قرن نوزدهم و بیستم منقرض شد ) | ایران، عراق، ترکیه، قفقاز، جمهوری آذربایجان، ارمنستان، سوریه، لبنان، فلسطین، ترکمنستان، ازبکستان، قزاقستان، تاجیکستان، یمن، قطر، اردن، شبه جزیره عربستان، بحرین، گرجستان، لهستان، مجارستان، اوکراین، آلمان شرقی، بالکان، امارات متحده عربی |
کلیسای مریم مقدس (دیلیجان)

| کلیسای مریم مقدس  | کلیسای مریم مقدس  |
| --- | --- |
Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի: Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի
دین: دین
وابستگی: کلیسای حواری ارمنی
استان: استان تاووش
منطقه: [[]]
سال تقدیس: -
مکان: مکان
مکان: دیلیجان،  ارمنستان
کشور: ارمنستان
موقعیت در ارمنستاننمایش نقشه ارمنستانکلیسای مریم مقدس (دیلیجان) (استان تاووش)نمایش نقشه استان تاووش: موقعیت در ارمنستاننمایش نقشه ارمنستانکلیسای مریم مقدس (دیلیجان) (استان تاووش)نمایش نقشه استان تاووش
مختصات: ۴۰°۴۴′۲۷″ شمالی ۴۴°۵۱′۴۷″ شرقی﻿ / ﻿۴۰٫۷۴۰۸۳°شمالی ۴۴٫۸۶۳۰۶°شرقی﻿ / 40.74083; 44.86306
معماری: معماری
معمار(ها): yes
گونه: معماری ارمنی
سبک: کلیسا
آغاز ساخت: -
پایان ساخت: سده ۱۹ام میلادی
تخریب: ۱۹۳۶ میلادی
کلیسای مریم مقدس (ارمنی: Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر دیلیجان، استان تاووش ارمنستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۹ام میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
اومبرتو اسپادارو

| اومبرتو اسپادارو | اومبرتو اسپادارو |
| --- | --- |
اومبرتو اسپادارو (سمت چپ) و  تیتینا د فیلیپو  در فیلم Cani e gatti (در سال 1952): اومبرتو اسپادارو (سمت چپ) و  تیتینا د فیلیپو  در فیلم Cani e gatti (در سال 1952)
زادهٔ: ۸ نوامبر ۱۹۰۴ آنکونا
درگذشت: ۱۲ اکتبر ۱۹۸۱ (۷۶ سال) رم
ملیت: ایتالیا
سال‌های فعالیت: ۱۹۴۰—۱۹۷۹
اومبرتو اسپادارو (ایتالیایی: Umberto Spadaro؛ ‏ ۸ نوامبر ۱۹۰۴ – ۱۲ اکتبر ۱۹۸۱) بازیگر اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به خدمتکار منزل، گربه مامان، دزد دوچرخه، وداع با اسلحه، احساس مالکیت، کاراواجو، جذام سفید، غیرت روستایی، عروسی خون، زنجیرهای ناپیدا، دلدادگی، دن کامیلو و عالی‌جناب پپونه و تبهکاران اشاره کرد. اسپادارو در سال ۱۹۴۸ برنده جایزه انجمن ملی فیلم ایتالیا بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شده است.
مجمع شهروندان هلسینکی

| 0 | 1 |
| --- | --- |
لوگوی مجمع شهروندان هلسینکی: لوگوی مجمع شهروندان هلسینکی
کوته‌نوشت: hCa
تأسیس: ۱۹۹۰؛ ۳۴ سال پیش (۱۹۹۰-خطا: زمان نامعتبر}})
محل تأسیس: پراگ
گونه: سازمان غیرانتفاعی
وضعیت حقوقی: سازمان غیردولتی
تمرکز: دموکراسی، حقوق بشر، صلح
منطقه: اروپا
شیوه‌ها: حمایت از حقوق
مجمع شهروندان هلسینکی (اختصاری hCa) یک سازمان بین‌المللی از شهروندان است که به صلح و دموکراسی اختصاص دارد. مجمع شهروندان هلسینکی به‌عنوان یک سازمان غیردولتی فعالیت می‌کند و در جهت بهبود حقوق و آزادی‌های اساسی، پلاوریسم و حقوق بشر در اروپا تلاش می‌کند.