stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
پریناز ایزدیار
جوایز و نامزدی‌ها

| رویداد | برنده‌شده | نامزدشده |
| --- | --- | --- |
| جشنواره فیلم فجر | ۱ | ۲ |
| جشن حافظ | ۲ | ۷ |
| انجمن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران | ۱ | ۰ |
| جشنواره فیلم بین‌المللی پزارو | ۱ | ۰ |
| جشنواره بین‌المللی فیلم داکا | ۱ | ۰ |
| جشنواره بین‌المللی فیلم شهر | ۰ | ۳ |
| جشنواره بین‌المللی آکادمی افسانه زندگی | ۱ | ۰ |
| جشنواره بین‌المللی فیلم مقاومت | ۰ | ۱ |
| جشنواره بین‌المللی فیلم IMAGO ایتالیا | ۱ | ۰ |
| آئین سپاس تهیه‌کنندگان سینمای ایران | ۲ | ۰ |
| انجمن منتقدان فارسی‌زبان | ۱ | ۰ |
| مجموع | ۱۱ | ۱۳ |
| جشنواره | سال | عنوان | اثر | نتیجه | منبع |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| جشنواره فیلم بین‌المللی پزارو | ۱۴۰۱ | بهترین بازیگر نقش اول زن | سه کام حبس | برنده |  |
| جشنواره بین‌المللی فیلم داکا | ۱۳۹۶ | بهترین بازیگر نقش اول زن | تابستان داغ | برنده |  |
| انجمن منتقدان فارسی‌زبان | ۱۴۰۱ | بهترین بازیگر نقش اول زن | ملاقات خصوصی | برنده |  |
| جشنواره بین‌المللی فیلم IMAGO ایتالیا | ۱۴۰۲ | بهترین بازیگر نقش اول زن | مغز استخوان | برنده |  |
| جشنواره بین‌المللی آکادمی افسانه زندگی | ۱۴۰۲ | بهترین بازیگر سال | ملاقات خصوصی | برنده |  |
| آئین سپاس تهیه‌کنندگان سینمای ایران | ۱۴۰۲ | پرمخاطب‌ترین بازیگر زن | ملاقات خصوصی | برنده |  |
| آئین سپاس تهیه‌کنندگان سینمای ایران | ۱۴۰۱ | پرمخاطب‌ترین بازیگر زن | متری شیش و نیم و سرخ‌پوست | برنده |  |
| جشنواره فیلم فجر | ۱۳۹۸ | سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول زن | سه کام حبس | نامزدشده |  |
| جشنواره فیلم فجر | ۱۳۹۵ | سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول زن | تابستان داغ | نامزدشده |  |
| جشنواره فیلم فجر | ۱۳۹۴ | سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول زن | ابد و یک روز | برنده |  |
| جشن حافظ | ۱۴۰۱ | بهترین بازیگر زن تئاتر | نمایش بینوایان | نامزدشده |  |
| جشن حافظ | ۱۴۰۲ | بهترین بازیگر زن سینما | ملاقات خصوصی | نامزدشده |  |
| جشن حافظ | ۱۳۹۹ | بهترین بازیگر زن سینما | سرخ‌پوست | نامزدشده |  |
| جشن حافظ | ۱۳۹۸ | بهترین بازیگر زن سینما | متری شیش و نیم | نامزدشده |  |
| جشن حافظ | ۱۳۹۷ | بهترین بازیگر زن سینما | ویلایی‌ها | برنده |  |
| جشن حافظ | ۱۳۹۵ | بهترین بازیگر زن سینما | ابد و یک روز | برنده |  |
| جشن حافظ | ۱۳۹۷ | بهترین بازیگر زن درام تلویزیونی |  فصل دوم و سوم شهرزاد | نامزدشده |  |
| جشن حافظ | ۱۳۹۵ | بهترین بازیگر زن درام تلویزیونی |  فصل اول شهرزاد | نامزدشده |  |
| جشن حافظ | ۱۳۹۱ | بهترین بازیگر زن درام تلویزیونی | زمانه | نامزدشده |  |
| جشنواره بین‌المللی فیلم شهر | ۱۴۰۱ | بهترین بازیگر زن | ملاقات خصوصی | نامزدشده |  |
| جشنواره بین‌المللی فیلم شهر | ۱۳۹۸ | بهترین بازیگر زن | تابستان داغ | نامزدشده |  |
| جشنواره بین‌المللی فیلم شهر | ۱۳۹۶ | بهترین بازیگر زن | ابد و یک روز | نامزدشده |  |
| انجمن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران | ۱۳۹۵ | بهترین بازیگر نقش اول زن | ابد و یک روز | برنده |  |
| جشنواره بین‌المللی فیلم مقاومت | ۱۳۹۷ | بهترین بازیگر | ویلایی‌ها | نامزدشده |  |
تقدیر از او در «انجمن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران»
در نشست خبری فیلم تابستان داغ
در سی و هفتمین جشنواره فیلم فجر
در سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر
در سال ۱۳۹۸
ورنر هیلپرت

پوستر انتخاباتی ورنر هیلپرت در انتخابات ایالتی ۱۹۴۶
ورنر هیلپرت (آلمانی: Werner Hilpert) یک سیاست‌مدار اهل آلمان است.
پتک (مجموعه شعر)

| 0 | 1 |
| --- | --- |
طرح جلد کتاب پتک: طرح جلد کتاب پتک
نویسنده(ها): بکتاش آبتین
کشور: ایران
زبان: فارسی
موضوع(ها): شعر
گونه(های) ادبی: شعر آزاد
ناشر: نشر چشمه
تاریخ نشر: ۱۳۹۰
شمار صفحات: ۸۶
شابک: شابک ‎۹۷۸۶۰۰۲۲۹۰۳۶۶
پس از: شناسنامه خلوت 
پیش از: در میمون خودم پدربزرگم 
پتک چهارمین مجموعهٔ بکتاش آبتین، شاعر، کارگردان و زندانی سیاسی ایرانی، است که در سال ۱۳۹۰ به چاپ رسید.
این مجموعه، اشعار آزاد شاعر را شامل می‌شود و توانست جایزه شعر خبرنگاران را کسب کند.
مشخصات و درونمایه کتاب

آبتین در سال ۱۳۹۰ مجموعه «پتک» را با نشر چشمه به چاپ رساند. این مجموعه دارای ۳۲ قطعه شعر در ۸۶ صفحه بود و توانست برنده جایزه شعر خبرنگاران شود. این مجموعه آثار سال‌های ۱۳۸۲ تا ۱۳۸۹ او را دربرمی‌گرفت و حاوی مضمون‌های اجتماعی، عاطفی و انسانی بود.
منتقدینی نظیر هرمز شریفی این مجموعه را نقطهٔ حرکت بکتاش به سمت شعر تصویرگرا می‌دانند.
موفقیت‌های این مجموعه با حواشی‌ای نظیر اتهام سرقت ادبی نیز همراه بود که این پرونده با عذرخواهی ناشر و اضافه کردن غلط‌نامه به مجموعه بسته شد.
کامیار عابدی، منتقد، این مجموعه را تنها اثر بکتاش می‌داند که دوگانهٔ بیرون و درون را رها کرده و در فراق‌های عاشقانه غرق شده‌است. علیرضا بهنام، شاعر، این مجموعه را اگرچه متعلق به جریان ساده‌نویسی می‌داند، اما اعتقاد دارد که اجرای قوی، تسلط بر زبان، تن زدن از تشکیل یک تصویر مرکزی و پیشبرد همزمان چند تصویر (با وجود محافظه‌کاری شاعر در حوزهٔ زبان) از افتادن او در ورطهٔ ساده‌انگاری جلوگیری کرده و به موفقیت این مجموعه منجر شده‌است.
پاسوی روابط نژادی در آمریکا

پاسوی روابط نژادی آمریکا دوره ای در تاریخ آفریقایی-آمریکایی و تاریخ ایالات متحده از پایان بازسازی در سال ۱۸۷۷ تا اوایل قرن بیستم بود، زمانی که نژادپرستی در کشور، به ویژه ضد نژادپرستی سیاه پوستان، آشکارتر بود و بیش از هر دوره دیگری در تاریخ این کشور تلفظ شده است. در این دوره، آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار دسترسی به بسیاری از حقوق مدنی را که در جریان بازسازی به دست آورده بودند، از دست دادند. خشونت علیه سیاهپوستان، لینچ، جداسازی، تبعیض نژادی قانونی، و ابراز برتری سفیدپوستان همه افزایش یافت. آمریکایی‌های آسیایی و آمریکایی‌های اسپانیایی‌تبار نیز از چنین احساساتی در امان نبودند.
ریفورد لوگان، مورخ، این عبارت را در سال ۱۹۵۴ در کتاب خود سیاهپوست در زندگی و اندیشه آمریکایی: دوره، ۱۸۷۷–۱۹۰۱ ابداع کرد. لوگان تلاش کرد تا زمانی را مشخص کند که «وضعیت سیاهپوستان در جامعه آمریکا» به پایین‌ترین حد خود رسیده است. او برای سال ۱۹۰۱ به عنوان پایان آن استدلال کرد، و پیشنهاد کرد که روابط نژادی پس از آن سال بهبود یافت. مورخان دیگر، مانند جان هوپ فرانکلین و هنری آرتور کالیس، دربارهٔ تاریخ‌هایی که در اواخر سال ۱۹۲۳ هستند استدلال کردند.
این اصطلاح همچنان استفاده می‌شود. مهم‌تر از همه، این مورد در کتاب‌های جیمز دبلیو لوون تا سال ۲۰۰۶ استفاده شده است، و همچنین توسط محققان دیگر استفاده می‌شود. لوون تاریخ‌های بعدی را انتخاب می‌کند و استدلال می‌کند که دوران پس از بازسازی به دلیل حمایت ایده آلیستی شمال از حقوق مدنی، یکی از امیدهای گسترده برای برابری نژادی بود. به نظر لوون، دوره واقعی تنها زمانی آغاز شد که جمهوری خواهان شمالی حمایت از حقوق سیاهان جنوبی را در حدود سال ۱۸۹۰ متوقف کردند و تا زمانی که ایالات متحده وارد جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۱ شد، ادامه یافت. این دوره به دنبال وحشت مالی ۱۸۷۳ و کاهش مداوم قیمت پنبه بود. . این دوره با عصر طلایی و عصر پیشرو همپوشانی داشت و با پدیده شهر غروب خورشید در سراسر کشور مشخص شد.
تمرکز لوگان منحصراً روی آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در جنوب ایالات متحده بود، اما دوره ای که او پوشش داد نشان دهنده بدترین دوره تبعیض ضد چینی است و تبعیض گسترده‌تر ضد آسیایی به دلیل ترس از به اصطلاح خطر زرد بود که شامل آزار و اذیت و خشونت در سواحل غربی ایالات متحده، مانند تخریب محله چینی‌ها، دنور و همچنین تبعیض ضد آسیایی در کانادا، به ویژه پس از تصویب قانون حذف چین در سال 1882.
پس زمینه > رویزیونیسم بازسازی

در اوایل قرن بیستم، برخی از مورخان سفیدپوست این ادعا را مطرح کردند که بازسازی یک دوره غم‌انگیز بود. چنین دانشمندانی عموماً این ایده را که سیاه‌پوستان می‌توانند قادر به اداره جوامع باشند را رد کردند.
از طرفداران برجسته این دیدگاه به عنوان مدرسه دانینگ یاد می‌شود که به افتخار ویلیام آرچیبالد دانینگ، مورخ تأثیرگذار در دانشگاه کلمبیا، نامگذاری شده است.
دیدگاه مدرسه دانینگ در مورد بازسازی سال‌ها تحت تأثیر بود. در فیلم محبوب دی. دبلیو. گریفیث به نام تولد یک ملت (۱۹۱۵) و تا حدی در رمان بر باد رفته مارگارت میچل (۱۹۳۴) نیز نمایش داده شد. مورخان جدیدتر آن دوره بسیاری از نتیجه‌گیری‌های مکتب دانینگ را رد کرده‌اند و به جای آنها ارزیابی متفاوتی ارائه می‌دهند.
پس زمینه > تاریخچه بازسازی

اجماع امروز بازسازی را زمان آرمان‌گرایی و امید می‌داند، دورانی که با دستاوردهای عملی مشخص شده است. جمهوری خواهان رادیکال که اصلاحیه‌های چهاردهم و پانزدهم را تصویب کردند، در بیشتر موارد، انگیزه کمک به آزادگان بودند. مورخ آفریقایی آمریکایی W. E. B. Du Bois این دیدگاه را در سال ۱۹۱۰ مطرح کرد و مورخان بعدی کنت استمپ و اریک فونر آن را گسترش دادند. دولت‌های بازسازی جمهوری‌خواه سهم خود را از فساد داشتند، اما به نفع بسیاری از سفیدپوستان بودند و فاسدتر از دولت‌های دموکرات یا دولت‌های جمهوری‌خواه شمالی نبودند.
علاوه بر این، دولت‌های بازسازی برای اولین بار مؤسسات آموزشی عمومی و رفاه اجتماعی را تأسیس کردند و آموزش را برای سیاه‌پوستان و سفیدپوستان بهبود بخشیدند، و همچنین سعی کردند شرایط اجتماعی را برای بسیاری از مردمی که پس از جنگ طولانی در فقر رها شده‌اند، بهبود بخشند. هیچ دولت ایالتی بازسازی تحت سلطه سیاه پوستان نبود. در واقع، سیاه پوستان به سطحی از نمایندگی که برابر با جمعیت آنها در هیچ ایالتی باشد، نرسیدند.
ریشه‌ها > خشونت دوران بازسازی

برای چندین سال پس از جنگ داخلی، دولت فدرال، تحت فشار افکار شمالی، نشان داد که مایل به مداخله برای حمایت از حقوق سیاه‌پوستان آمریکایی است. با این حال، محدودیت‌هایی برای تلاش‌های جمهوری‌خواهان از جانب سیاه‌پوستان وجود داشت: در واشینگتن، پیشنهاد اصلاحات ارضی توسط دفتر آزادگان ارائه شد که به سیاه‌پوستان زمین‌های مزرعه‌ای (چهل جریب و یک قاطر) که روی آن کار می‌کردند اعطا می‌کرد. هرگز محقق نشد در جنوب، بسیاری از کنفدراسیون‌های سابق از حق رای محروم شدند، اما با خشونت و ارعاب در برابر بازسازی مقاومت کردند. جیمز لوون خاطرنشان می‌کند که بین سال‌های ۱۸۶۵ و ۱۸۶۷، زمانی که دموکرات‌های سفیدپوست دولت را کنترل می‌کردند، سفیدپوستان به‌طور متوسط هر روز یک سیاه‌پوست را در شهرستان هیندز، می‌سی‌سی‌پی می‌کشتند. مدارس سیاه پوستان به ویژه مورد هدف قرار گرفتند: ساختمان‌های مدارس اغلب سوزانده می‌شدند و معلمان شلاق می‌خوردند و گاه به قتل می‌رسیدند. گروه تروریستی پس از جنگ Ku Klux Klan (KKK) با حمایت محلی قابل توجه، به آزادگان و متحدان سفیدپوست آنها حمله کرد. این گروه عمدتاً توسط تلاش‌های فدرال تحت قوانین اجرایی ۱۸۷۰–۱۸۷۱ سرکوب شد، اما ناپدید نشد و در اوایل قرن بیستم تجدید حیات کرد.
با وجود این ناکامی‌ها، سیاه پوستان به رای دادن و حضور در مدرسه ادامه دادند. سواد به اوج خود رسید و بسیاری از آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار به دفاتر محلی و ایالتی برگزیده شدند و چندین نفر در کنگره خدمت کردند. به دلیل تعهد جامعه سیاه پوستان به آموزش، اکثر سیاهان تا سال ۱۹۰۰ باسواد بودند.
تداوم خشونت در جنوب، به ویژه در مورد مبارزات انتخاباتی، نیات شمال را خدشه دار کرد. مهم‌تر از آن، پس از سال‌های طولانی و شکست‌های جنگ داخلی، شمالی‌ها دلشان را نسبت به تعهد هنگفت پول و تسلیحات که برای سرکوب شورش سفیدپوستان لازم بود، از دست داده بودند. وحشت مالی سال ۱۸۷۳ اقتصاد را در سراسر کشور مختل کرد و مشکلات بیشتری را ایجاد کرد. شورش سفید ده سال پس از جنگ جان تازه ای گرفت. دموکرات‌های محافظه‌کار سفیدپوست کمپین خشونت‌آمیز فزاینده‌ای به راه انداختند که قتل‌عام کولفاکس و کوشاتا در لوئیزیانا در سال ۱۸۷۳ به عنوان نشانه‌های آن بود. سال بعد شاهد تشکیل گروه‌های شبه‌نظامی مانند لیگ سفید در لوئیزیانا (۱۸۷۴) و پیراهن‌های قرمز در می‌سی‌سی‌پی و کارولینای آمریکا بودیم که آشکارا برای برکناری جمهوری‌خواهان از قدرت، برهم زدن سازماندهی سیاه‌پوستان و ارعاب و سرکوب رأی‌گیری سیاه‌پوستان کار کردند. آنها از پوشش مطبوعاتی دعوت کردند. یکی از مورخان آنها را «بازوی نظامی حزب دمکرات» توصیف کرد.
در سال ۱۸۷۴، در ادامه انتخابات مناقشه برانگیز فرمانداری ۱۸۷۲، هزاران شبه نظامی لیگ سفید علیه پلیس نیواورلئان و شبه نظامیان ایالت لوئیزیانا جنگیدند و پیروز شدند. آنها فرماندار جمهوری‌خواه را بیرون آوردند و ساموئل دی. مک انری دموکرات را منصوب کردند، برای چند روز کاپیتول، خانه ایالتی و اسلحه خانه را به دست گرفتند و سپس در مقابل نیروهای فدرال عقب‌نشینی کردند. این مکان به عنوان «مکان نبرد آزادی» شناخته می‌شد.
ریشه‌ها > پایان بازسازی

شمالی‌ها غافلگیر شدند و در نهایت تسلیم جنوب شدند و از کنترل خشونت در انتخابات دست کشیدند. رهبران لغو الغا مانند هوراس گریلی شروع به متحد شدن با دموکرات‌ها در حمله به دولت‌های بازسازی کردند. در سال ۱۸۷۵، اکثریت دموکرات در مجلس نمایندگان وجود داشت. رئیس‌جمهور اولیس اس. گرانت، که به عنوان یک ژنرال، اتحادیه را به پیروزی در جنگ داخلی رهبری کرده بود، در ابتدا از اعزام نیرو به می‌سی‌سی‌پی در سال ۱۸۷۵، زمانی که فرماندار ایالت از او خواست، خودداری کرد. خشونت در بسیاری از مناطق انتخابات ریاست جمهوری ۱۸۷۶ را احاطه کرد و روندی را آغاز کرد. پس از گرانت، سال‌ها طول می‌کشد تا هر رئیس‌جمهوری کاری برای گسترش حمایت قانون به سیاه‌پوستان انجام دهد.
قوانین جیم کرو و تروریسم > برتری سفید

همان‌طور که در بالا ذکر شد، نیروهای شبه نظامی سفیدپوست در اواخر دهه ۱۸۷۰ به تصاحب قدرت توسط سفیدپوستان کمک کردند. ائتلاف کوتاهی از پوپولیست‌ها در برخی ایالت‌ها به قدرت رسیدند، اما دموکرات‌ها پس از دهه ۱۸۸۰ به قدرت بازگشتند. از سال ۱۸۹۰ تا ۱۹۰۸، آنها اقدام به تصویب قوانین و اصلاحات قانون اساسی کردند تا اکثر سیاه‌پوستان و بسیاری از سفیدپوستان فقیر را از حق رای محروم کنند، با می‌سی‌سی‌پی و لوئیزیانا به ترتیب در سال‌های ۱۸۹۰ و ۱۸۹۵ قوانین اساسی ایالتی جدید برای سلب حق رای آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار ایجاد کردند. دموکرات‌ها از ترکیبی از محدودیت‌ها برای ثبت نام رأی‌دهندگان و روش‌های رأی‌گیری، مانند مالیات رأی‌گیری، شرایط سواد و اقامت، و تغییر صندوق‌های رأی استفاده کردند. فشار اصلی از جانب دموکرات‌های نخبه در جنوب جامد، جایی که سیاه پوستان اکثریت رای‌دهندگان را تشکیل می‌دادند، انجام شد. دموکرات‌های نخبه نیز برای سلب حق رای سفیدپوستان فقیر اقدام کردند. آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار اکثریت مطلق جمعیت لوئیزیانا، می‌سی‌سی‌پی و کارولینای جنوبی را تشکیل می‌دادند و بیش از ۴۰ درصد از جمعیت چهار ایالت سابق کنفدراسیون را تشکیل می‌دادند. بر این اساس، بسیاری از سفیدپوستان آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار را به عنوان یک تهدید سیاسی بزرگ می‌دانستند، زیرا در انتخابات آزاد و عادلانه، آنها موازنه قدرت را در اکثریت جنوب حفظ می‌کردند. سناتور آمریکایی کارولینای جنوبی بن تیلمن با افتخار در سال ۱۹۰۰ اعلام کرد: "ما تمام تلاش خود را انجام دادیم [برای جلوگیری از رای دادن سیاه‌پوستان]... سرمان را خاراندیم تا بفهمیم چگونه می‌توانیم آخرین نفر را حذف کنیم. صندوق‌های رای را پر کردیم. ما به آنها تیراندازی کردیم.»
دولت‌های محافظه‌کار دموکرات سفیدپوست، قانون جیم کرو را به تصویب رساندند و سیستمی برای تفکیک نژادی قانونی در مراکز عمومی و خصوصی ایجاد کردند. سیاه‌پوستان در مدارس و بیمارستان‌های معدود از هم جدا می‌شدند، برای نشستن در قطارها محدودیت داشتند و مجبور بودند از بخش‌های جداگانه در برخی رستوران‌ها و سیستم‌های حمل‌ونقل عمومی استفاده کنند. آنها اغلب از برخی فروشگاه‌ها منع می‌شدند، یا استفاده از اتاق ناهار، سرویس بهداشتی و اتاق‌های تجهیز ممنوع بود. از آنجا که آنها نمی‌توانستند رای دهند، نمی‌توانستند در هیئت منصفه حضور داشته باشند، که به این معنی بود که آنها از نظر قانونی امکان کمی در سیستم داشتند. بین سال‌های ۱۸۸۹ و ۱۹۲۲، زمانی که سلب حق رای سیاسی و جداسازی در حال ایجاد بود، انجمن ملی برای پیشرفت رنگین پوستان (NAACP) محاسبه می‌کند که به بدترین سطح خود در تاریخ رسیده است. تقریباً ۳۵۰۰ نفر قربانی لینچ شدند که تقریباً همه آنها سیاه‌پوست بودند.
قوانین جیم کرو و تروریسم > لینچینگ‌ها

مورخ جیمز لوون خاطرنشان می‌کند که لینچ بر ناتوانی سیاه پوستان تأکید می‌کند: «ویژگی تعیین کننده لینچ این است که قتل در ملاء عام اتفاق می‌افتد، بنابراین همه می‌دانند چه کسی آن را انجام داده است، اما جنایت بدون مجازات می‌ماند.» ایدا بل ولز-بارنت یکی از اولین مطالعات سیستماتیک را در مورد این موضوع انجام داد. او مستند کرد که شایع‌ترین اتهام علیه قربانیان لینچ، قتل یا اقدام به قتل بوده است. او متوجه شد که سیاه‌پوستان به خاطر کتک زدن همسر، دزدی گراز، «زحمت نسبت به سفیدپوستان»، خوابیدن با یک زن سفیدپوست موافق - به دلیل قرار گرفتن در مکان نامناسب در زمان نامناسب، «لینچ شده‌اند».
سیاهپوستانی که از نظر اقتصادی موفق بودند با انتقام یا تحریم مواجه شدند. زمانی که ریچارد رایت سعی کرد برای تبدیل شدن به یک اپتومتریست و لنز سنج آموزش ببیند، سایر مردان مغازه او را تهدید کردند تا اینکه مجبور به ترک شد. در سال ۱۹۱۱، سیاه‌پوستان از شرکت در دربی کنتاکی منع شدند، زیرا آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار بیش از نیمی از بیست و هشت مسابقه اول را بردند. از طریق خشونت و محدودیت‌های قانونی، سفیدپوستان اغلب سیاه‌پوستان را از کار کردن به‌عنوان کارگران معمولی، بسیار کمتر به‌عنوان صنعتگران ماهر یا در حرفه‌ها، منع می‌کردند. در چنین شرایطی، حتی جاه طلب‌ترین و با استعدادترین فرد سیاهپوست نیز پیشرفت بسیار دشواری داشت.
این وضعیت دیدگاه‌های بوکر تی. واشینگتن، برجسته‌ترین رهبر سیاه پوستان در اوایل دوره را زیر سؤال برد. او استدلال کرده بود که سیاه‌پوستان می‌توانند با انجام کار سخت و صرفه‌جویی، خود را بهتر کنند. او معتقد بود که آنها باید قبل از اینکه به دنبال مشاغل دانشگاهی و آرزوهای حرفه ای بروند، در کارهای اساسی تسلط داشته باشند. واشینگتن بر این باور بود که برنامه‌های او سیاه‌پوستان را برای زندگی‌هایی که احتمالاً در پیش خواهند داشت و همچنین برای مشاغلی که می‌توانستند در جنوب به دست آورند، آموزش می‌داد. موضع واشینگتن در سخنرانی تأثیرگذار او در نمایشگاه آتلانتا در سال ۱۸۹۵، که پیدایش سازش آتلانتا بود، ارتقا یافت.
W. E. B. Du Bois از موضع سازش ناپذیرتری نسبت به واشینگتن حمایت کرد و اظهار داشت:
... «در روش‌های رقابتی مدرن، برای کارگران و صاحبان اموال، دفاع از حقوق خود و وجود بدون حق رای کاملاً غیرممکن است».
واشینگتن همیشه (اگرچه اغلب به صورت مخفیانه) از حق رای سیاه پوستان حمایت می‌کرد و با قوانین سلب حق رای در جورجیا، لوئیزیانا و سایر ایالت‌های جنوبی مبارزه کرده بود. این شامل تأمین مالی مخفیانه دعوی قضایی بود که منجر به پرونده Giles v.
مهاجرت بزرگ و دشمنی ملی > مهاجرت آفریقایی آمریکایی

بسیاری از سیاهپوستان در تلاش برای یافتن شرایط زندگی و کار بهتر جنوب را ترک کردند. در سال ۱۸۷۹، لوگان اشاره می‌کند، «حدود ۴۰۰۰۰ سیاهپوست عملاً از می سی سی پی، لوئیزیانا، آلاباما و جورجیا به سمت غرب میانه رفتند.» مهم‌تر از آن، از حدود سال ۱۹۱۵، بسیاری از سیاهپوستان به شهرهای شمالی نقل مکان کردند که به عنوان مهاجرت بزرگ شناخته شد. در طول دهه ۱۹۳۰، بیش از ۱٫۵ میلیون سیاه‌پوست جنوب را برای زندگی بهتر در شمال ترک کردند و به دنبال کار و فرصتی برای فرار از لینچ و جداسازی قانونی بودند. در حالی که آنها با مشکلاتی روبه‌رو بودند، در مجموع شانس‌های بهتری در شمال داشتند. آنها مجبور بودند تغییرات فرهنگی بزرگی ایجاد کنند، زیرا بیشتر آنها از مناطق روستایی به شهرهای بزرگ صنعتی رفتند، و همچنین مجبور بودند از روستایی بودن به کارگر شهری بودن خود را تطبیق دهند. به عنوان مثال، در سال‌های توسعه، راه‌آهن پنسیلوانیا ده‌ها هزار کارگر را از جنوب استخدام کرد. در جنوب، سفیدپوستان، نگران از ترک نیروی کارشان، اغلب سعی می‌کردند جلوی مهاجرت سیاهان را بگیرند.
سیاهپوستان آمریکایی که از ستم نژادی گریخته بودند برای بازگرداندن بقیه اعضای خانواده خود بازگشتند یا بلیط قطار را به خانه فرستادند. در پاسخ، وقتی سفیدپوستان جنوبی سکوهای قطار مملو از آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار را مشاهده کردند، چندین شهر قوانینی را تصویب کردند که پذیرش بلیط‌های پیش پرداخت را برای قطارها غیرقانونی می‌کرد. برای جلوگیری از سفر گروهی خانواده‌های سیاهپوست یا دسته‌هایی از آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار که سعی در خرید نرخ‌های گروهی داشتند، احکامی وضع شد.
مهاجرت بزرگ و دشمنی ملی > واکنش‌های شمال

در طول دوره، مناطق شمالی با آشوب و خصومت دست و پنجه نرم کردند. در غرب میانه و غرب، بسیاری از شهرها هشدارهای «غروب آفتاب» را ارسال کردند و تهدید کردند که آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار را که یک شب در آنجا مانده بودند، خواهند کشت. این شهرهای «غروب آفتاب» همچنین آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار را که هم قبل و هم در حین بازسازی در آن شهرها ساکن شده بودند، اخراج کردند. بناهای یادبودی برای کشته شدگان جنگ کنفدراسیون در سراسر کشور - به عنوان مثال دورتر از مونتانا - ساخته شد.
مسکن سیاهان اغلب در شمال جدا شده بود. با ورود سیاه پوستان به شهرهایی که مقصد میلیون‌ها مهاجر از شرق و جنوب اروپا نیز بودند، رقابت بر سر شغل و مسکن وجود داشت. با حرکت بیشتر سیاه‌پوستان به شمال، آنها با نژادپرستی مواجه شدند، جایی که مجبور بودند بر سر قلمرو، اغلب علیه جوامع ایرلندی آمریکایی، از جمله در حمایت از پایگاه‌های قدرت سیاسی محلی، نبرد کنند. در برخی مناطق، سیاه پوستان نمی‌توانستند در هیئت منصفه حضور داشته باشند. نمایش‌های بلک‌فیس، که در آن سفیدپوستان با لباس سیاه‌پوستان آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار را به‌عنوان دلقک‌های نادان نشان می‌دادند، در شمال و جنوب محبوبیت داشتند. دیوان عالی منعکس کننده گرایش‌های محافظه کارانه بود و تغییرات قانون اساسی جنوب را که منجر به سلب حق رای می‌شد، نادیده گرفت. در سال ۱۸۹۶، دادگاه در مورد Plessy v. دربار تقریباً به‌طور کامل از مردم شمالی تشکیل شده بود. با این حال، تسهیلات برابر به ندرت ارائه می‌شد، زیرا هیچ قانون ایالتی یا فدرال وجود نداشت که آنها را الزامی کند. تا ۵۸ سال بعد، با براون علیه هیئت آموزش (۱۹۵۴)، دادگاه این تصمیم را رد کرد.
مهاجرت بزرگ و دشمنی ملی > کو کلوکس کلان

بسیاری از سیاهپوستان در انتخابات ۱۹۱۲ به وودرو ویلسون دموکرات رای دادند، بر اساس قول او برای کار برای آنها. در عوض، او محل‌های کار دولتی و استخدام در برخی آژانس‌ها را جدا کرد. فیلم تولد یک ملت (۱۹۱۵) که کوکلاکس کلان اصلی را جشن می‌گرفت، در کاخ سفید برای رئیس‌جمهور ویلسون و اعضای کابینه اش نمایش داده شد. ویلسون در سال ۱۹۲۱ برای جوزف تومولتی نوشت: «همیشه احساس می‌کردم که این یک تولید بسیار تأسف‌آور است و از صمیم قلب آرزو می‌کنم که از تولید آن اجتناب شود، به‌ویژه در جوامعی که افراد رنگین‌پوست زیادی وجود دارند».
تولد یک ملت منجر به تولد دوباره کلان شد که در دهه ۱۹۲۰ قدرت و نفوذ بیشتری نسبت به کلان اصلی داشت. در سال ۱۹۲۴، کلن چهار میلیون عضو داشت. همچنین فرمانداری و اکثریت قوه مقننه ایالتی در ایندیانا را کنترل کرد و نفوذ سیاسی قدرتمندی در آرکانزاس، اوکلاهما، کالیفرنیا، جورجیا، اورگان و تگزاس اعمال کرد.
مهاجرت بزرگ و دشمنی ملی > خشونت و قتل‌عام اوباش

در سال‌های جنگ جهانی اول و پس از آن، تنش‌های اجتماعی بزرگی در کشور وجود داشت. علاوه بر مهاجرت بزرگ و مهاجرت از اروپا، کهنه سربازان ارتش آفریقایی آمریکایی، که به تازگی از ارتش خارج شده بودند، به دنبال شغل بودند و سربازان آموزش دیده بودند، کمتر به تبعیض تن دادند. قتل‌عام‌ها و حملات به سیاه‌پوستان که به دلیل اعتصاب‌ها و رقابت‌های اقتصادی شکل گرفت، در هیوستون، فیلادلفیا و سنت لوئیس شرقی در سال ۱۹۱۷ رخ داد.
در سال ۱۹۱۹، حملات خشونت‌آمیز زیادی در چندین شهر بزرگ رخ داد که تابستان آن سال به تابستان سرخ معروف شد. شورش نژادی شیکاگو در سال ۱۹۱۹ برای چندین روز به خشونت اوباش تبدیل شد. ۱۵ سفیدپوست و ۲۳ سیاه‌پوست کشته شدند، بیش از ۵۰۰ زخمی شدند و بیش از ۱۰۰۰ بی خانمان شدند. یک تحقیق نشان داد که ایرلندی‌های قومی، که پایگاه قدرت خود را قبلاً در سمت جنوبی ایجاد کرده بودند، به شدت در شورش‌ها دست داشتند. کشتار نژاد تولسا در سال ۱۹۲۱ در تولسا، اوکلاهاما، حتی مرگبارتر بود. اوباش سفید به منطقه گرین وود تولسا حمله کردند و آن را سوزاندند. ۱۲۵۶ خانه ویران شد و ۳۹ نفر (۲۶ سیاه‌پوست، ۱۳ سفیدپوست) کشته شدند، اگرچه تحقیقات اخیر نشان می‌دهد که تعداد مرگ و میر سیاه پوستان می‌تواند به‌طور قابل توجهی بیشتر باشد.
میراث > فرهنگ

سطح سواد سیاه پوستان، که در طول بازسازی افزایش یافت، در این دوره به افزایش خود ادامه داد. NAACP در سال ۱۹۰۹ تأسیس شد و تا سال ۱۹۲۰ این گروه برنده چند دعوی مهم ضد تبعیض شد. آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار، مانند دو بویس و ولز-بارنت، سنت حمایت، سازماندهی و روزنامه‌نگاری را ادامه دادند که به الغای گرایی کمک کرد، و همچنین تاکتیک‌های جدیدی را توسعه دادند که به جنبش حقوق مدنی در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ کمک کرد. رنسانس هارلم و محبوبیت موسیقی جاز در اوایل قرن بیستم، بسیاری از آمریکایی‌ها را نسبت به فرهنگ سیاه‌پوستان و پذیرش بیشتر افراد مشهور سیاه‌پوست آگاه کرد.
میراث > بی‌ثباتی

با این حال، به‌طور کلی، دوره یک فاجعه بود، قطعاً برای سیاه پوستان. فونر خاطرنشان می‌کند:
«در اوایل قرن بیستم [نژادپرستی] بیش از هر زمان دیگری از زمان آغاز جنگ‌های صلیبی ضد برده داری و شاید در کل تاریخ ملت ما، عمیق تر از هر زمان دیگری در فرهنگ و سیاست ملت جا افتاده بود.»
به‌طور مشابه، لوون استدلال می‌کند که بی‌ثباتی خانواده و جنایتی که بسیاری از جامعه شناسان در جوامع سیاهپوست یافته‌اند را می‌توان نه در بردگی، بلکه در دوره و پیامدهای آن ردیابی کرد.
فونر خاطرنشان کرد که «هیچ‌یک از مقامات سیاه‌پوست بازسازی یک سلسله سیاسی خانوادگی ایجاد نکردند» و نتیجه گرفت که دوره «توسعه رهبری سیاسی سیاه‌پوست جنوب را متوقف کرد».
امیرغایب

village در 23x15px|border |alt=|link= ایران
| امیرغایب امیرغایب | امیرغایب امیرغایب |
| --- | --- |
village: village
امیرغایب: امیرغایب
مختصات: ۳۷°۰۶′۵۰″ شمالی ۴۶°۱۲′۵۴″ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۱۱۳۸۹°شمالی ۴۶٫۲۱۵۰۰°شرقی﻿ / 37.11389; 46.21500: مختصات: ۳۷°۰۶′۵۰″ شمالی ۴۶°۱۲′۵۴″ شرقی﻿ / ﻿۳۷٫۱۱۳۸۹°شمالی ۴۶٫۲۱۵۰۰°شرقی﻿ / 37.11389; 46.21500
استان‌های ایران: استان آذربایجان شرقی
شهرستان‌های ایران: شهرستان ملکان
بخش (تقسیمات کشوری): بخش مرکزی شهرستان ملکان
تقسیمات کشوری در ایران: دهستان گاودول شرقی
جمعیت (۲۰۰۶): جمعیت (۲۰۰۶)
 • کل: ۳۵۷
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۳:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۴:۳۰ (ساعت رسمی ایران)
امیرغایب یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان گاودول شرقی بخش مرکزی شهرستان ملکان واقع شده‌است.