جنگ ضدهوایی
واژه‌شناسی

اصطلاح "دفاع هوایی" احتمالاً برای اولین بار توسط بریتانیا زمانی استفاده شد که دفاع هوایی بریتانیا (ADGB) به عنوان یک فرماندهی نیروی هوایی سلطنتی در سال ۱۹۲۵ ایجاد شد [شواهد از RPPC WW1 نشان می‌دهد که اصطلاح دفاع هوایی تا سال ۱۹۱۶ مورد استفاده قرار می‌گرفت. پشت کارت پستال WW1 با "گروهبان شماره ۱ ضد هوایی دفاع هوایی لندن (SW) 20/1916] مشروح شده‌است. با این حال، ترتیبات در بریتانیا «ضد هوایی» نیز نامیده می‌شد که به اختصار AA نامیده می‌شد، اصطلاحی که تا دهه ۱۹۵۰ در استفاده عمومی باقی ماند. پس از جنگ جهانی اول گاهی پیشوند "سبک" یا "سنگین" (LAA یا HAA) برای طبقه بندی یک نوع تفنگ یا واحد قرار می‌گرفت. نام مستعار برای توپ‌های ضد هوایی عبارتند از "AA", "AAA" یا "triple-A" (مخفف‌های "توپخانه ضد هوایی")، flak (از آلمانی)، "ack-ack" (از الفبای املای مورد استفاده توسط انگلیسی‌ها برای انتقال صدای "AA"); و "archie" (اصطلاح بریتانیایی جنگ جهانی اول که احتمالاً توسط آمیاس بورتون ابداع شده‌است، و اعتقاد بر این است که از طریق سپاه پرواز سلطنتی، از جمله جورج رابی کمدین تالار موسیقی "آرچیبالد، قطعاً نه!).
ناتو جنگ ضدهوایی (AAW) را به عنوان «اقداماتی که برای دفاع از نیروی دریایی در برابر حملات تسلیحات هوایی که از هواپیماها، کشتی‌ها، زیردریایی‌ها و سایت‌های مستقر در زمین پرتاب می‌شوند» تعریف می‌کند. در برخی از ارتش‌ها اصطلاح دفاع هوایی همه تسلیحات (AAAD) برای دفاع هوایی توسط نیروهای غیر متخصص استفاده می‌شود. اصطلاحات دیگر از اواخر قرن بیستم عبارتند از "دفاع هوایی زمینی" (GBAD) با عبارات مرتبط " دفاع هوایی کوتاه برد " (SHORAD) و سیستم دفاع هوایی قابل حمل انسان (MANPADS). موشک‌های ضدهوایی با نام‌های مختلف موشک سطح به هوا، به اختصار SAM و سلاح هدایت شونده سطح به هوا (SAGW) نامیده می‌شوند. به عنوان مثال می‌توان به RIM-66 Standard , Raytheon Standard Missile 6 یا موشک MBDA Aster اشاره کرد.
اصطلاحات غیر انگلیسی برای دفاع هوایی عبارتند از Flak یا FlaK آلمانی (Fliegerabwehrkanone، «توپ دفاع هوایی»، که به عنوان Flugabwehrkanone نیز ذکر شده‌است)، از آنجایی انگلیسی "flak"، و اصطلاح روسی Protivovozdushnaya oborona (سیریلیک: Противоровозду́шная) ترجمه تحت اللفظی «دفاع ضدهوایی» که به اختصار PVO نامیده می‌شود.  در روسی، سیستم‌های AA را zenitnye (یعنی «اشاره به نقطه اوج») می‌گویند (تفنگ، موشک و غیره).). در زبان فرانسوی، پدافند هوایی DCA نامیده می‌شود (Défense contre les aéronefs , aéronef اصطلاح عمومی برای انواع تهدیدات هوابرد (هواپیما، کشتی هوایی، بالون، موشک، موشک) است.
حداکثر فاصله ای که یک تفنگ یا موشک می‌تواند با هواپیما درگیر شود، رقم مهمی است. با این حال، تعاریف مختلف زیادی استفاده می‌شود، اما تا زمانی که از یک تعریف استفاده نشود، عملکرد تفنگ‌ها یا موشک‌های مختلف قابل مقایسه نیست. برای اسلحه‌های AA فقط قسمت صعودی مسیر می‌تواند مفید باشد. یک اصطلاح «سقف» است، حداکثر سقف ارتفاعی است که یک پرتابه در صورت شلیک عمودی به آن می‌رسد، به خودی خود عملاً مفید نیست زیرا تعداد کمی از اسلحه‌های AA قادر به شلیک عمودی هستند، و حداکثر مدت زمان فیوز ممکن است بسیار کوتاه باشد، اما به‌طور بالقوه مفید است. استانداردی برای مقایسه سلاح‌های مختلف
بریتانیایی‌ها «سقف مؤثر» را پذیرفتند، یعنی ارتفاعی که در آن یک تفنگ می‌تواند یک سری گلوله را در برابر یک هدف متحرک پرتاب کند. این می‌تواند با حداکثر زمان کارکرد فیوز و همچنین توانایی تفنگ محدود شود. در اواخر دهه ۱۹۳۰، «تعریف بریتانیایی» ارتفاعی بود که در آن یک هدف مستقیماً به ۴۰۰ مایل بر ساعت [۶۴۰ کیلومتر بر ساعت] نزدیک می‌شد. می‌توان به مدت ۲۰ ثانیه قبل از اینکه اسلحه به ارتفاع ۷۰ درجه برسد، درگیر شد. با این حال، سقف مؤثر برای اسلحه‌های سنگین AA تحت تأثیر عوامل غیربالستیکی قرار گرفت:
حداکثر زمان کارکرد فیوز، این حداکثر زمان قابل استفاده پرواز را تنظیم می‌کند.
قابلیت ابزارهای کنترل آتش برای تعیین ارتفاع هدف در برد طولانی.
دقت سرعت چرخه‌ای شلیک، طول فیوز باید محاسبه می‌شد و برای جایی که هدف در زمان پرواز پس از شلیک قرار می‌گرفت، تنظیم می‌شد، برای انجام این کار به معنای دانستن دقیق زمان شلیک گلوله بود.