stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
جیمز اس. آلبان
پیشگامِ ویسکانسین

البان در ۱۸۳۳ میلادی با آماندا هاریس ازدواج کرد و آنها باهم پنج فرزند داشتند. البان در ۱۸۳۶ میلادی با خانواده جوان خود به سمت غرب حرکت کرد، نخست در نزدیکی شیکاگو توقف نموده و پس از آن در ۱۸۳۸ میلادی به حرکت خود به سوی قلمروی ویسکانسین ادامه داد. آنها از شهرستان دین عبور نموده و در نزدیکی منطقهٔ که حالا موسوم به شهر ساوک است توقف کردند تا مذاکرات میان ایالات متحده و قبیله وینه‌بگو را تماشا کنند، مذاکره‌ای که در نهایت منتهی به واگذاری تمامی زمین‌های شرق می‌سی‌سی‌پی از سوی وینه‌بگو شد. قبل از نافذ شدن این پیمان، البان خانواده خود از رود ویسکانسین که کاملاً یخ زده بود، عبور داده و به جای منتقل نمود که هنوز بخشی از قلمروی وینه‌بگو بود. در ۲۰ دسامبر ۱۸۳۸، خانواده البان در انتهای جنوبی ساوک پرایری ساکن شدند. البان‌ها نخستین خانواده «سفیدپوست» محسوب می‌شوند که در این شهرستان مسکن گزین شد و همچنین گفته می‌شود که دختر آنها الیزابت، نخستین کودک «سفیدپوست» بود که در این شهرستان متولد شد.
در ۱۸۳۹ میلادی، زمانی که البان در حال اکتشاف شمال محل سکونت خانواده خود بود، جهیل دیول را کشف نموده و موقعیت آنرا به کاوشگر ابین پیک گزارش داد. در زمستان ۱۸۳۹–۱۸۴۰ میلادی، البان و یک تعداد دیگر از ساکنین منطقه، از مجلس قانون‌گذاری قلمرو دادخواست نمودند تا منطقه آنها را به عنوان یک شهرستان جدید به رسمیت بشناسد – ساوک.
همسر وی آماندا در ۱۸۴۳ میلادی درگذشت و البان فرزندان خود را دوباره به اوهایو منتقل نمود. با این حال، او در ۱۸۴۴ میلادی با همسر دوم خود، کلاریسا دانفورت، ازدواج نموده و دوباره به قلمروی ویسکانسین نقل مکان کرد. این بار او در پلاور، شهرستان پورتیج مسکن گزین شده و نخستین دفتر حقوقی را در آنجا باز کرد. او در ۱۸۴۷ میلادی به عنوان نخستین وکیل مدافع شهرستان پورتیج گماشته شده و همچنین به عنوان خزانه‌دار این شهرستان خدمت کرد. در ۱۸۴۸ میلادی، او با لوتر هانچیت به شراکت آغاز کرد، کسی که بعدتر با دختر بزرگ وی لوسیندا ازدواج نمود.
امور سیاسی ویسکانسین

در ۱۸۵۱ میلادی، البان از سوی تکت انتخاباتی حزب ویگ (آمریکا) به عنوان عضو مجلس سنای ایالتی ویسکانسین انتخاب گردیده و از گوشه وسیع شمال‌شرقی ایالت در دوره‌های ۱۸۵۲ و ۱۸۵۳ نمایندگی کرد. هنگام حضور در مجلس سنا، البان در کمیته تأسیس شرکت‌ها و کمیته آموزش، مدرسه و زمین‌های دانشگاه می‌نشست. زمانی که البان در کمیته دومی خدمت می‌کرد، نقش مهمی در تأسیس دانشگاه میلواکی و کالج ریسین ایفا کرد.
در آوریل ۱۸۵۴، البان برای کسب سمت قاضی دادگاه تجدید نظر ویسکانسین با عضو-مجلس جورج دبلیو. کیت، در هفتمین دوره دادگاه تجدید نظر وارد رقابت شد، اما شکست خورد. البان به پیشه حقوقی خود ادامه داد و در سیاست نیز دخیل ماند. در ۱۸۵۶ میلادی، او به انتشار روزنامه خود، پالور هرالد، آغاز نموده و از آن طریق برای لغو برده‌داری دادخواهی نمود.
جنگ داخلی آمریکا

با آغاز جنگ داخلی آمریکا، البان به عنوان سرهنگ در هنگ پیاده هجدهم ویسکانسین مأموریت دریافت کرد. او در اواخر ۱۸۶۱ و در ماه فوریه ۱۸۶۲ به استخدام داوطلبان آغاز نموده و هنگ خود را در پایگاه تراوبریج، میلواکی آموزش و انسجام می‌داد. این هنگ در ۱۵ مارس ۱۸۶۲ به خدمت فراخوانده شده و بسوی تنسی پیشروی نموده و در آنجا به ژنرال یولیسیز سایمن گرانت از ارتش تنسی ملحق شدند.
آنها در ۵ آوریل به پیتسبرگ لندنگ، تنسی رسیدند و بلافاصله به جناح چپ خط اتحادیه اعزام شدند، این در حالیست که آنها در آن زمان حتی به عنوان یک هنگ هم منسجم نشده بودند. آنها در طول شب پایگاه ساختند و در اوایل صبح از سوی نیروهای کنفدراسیون از دو جناح مورد حمله قرار گرفتند. این هنگ، همانند سایر هنگ‌های غیر منسجم داوطلبان از اوهایو و ایلینوی، در نهایت توانست موضع دفاعی خود را دریافت و در مقابل حملات بعدی نیروهای کنفدراسیون مقاومت کند. اما در این جریان، پس از چندین ساعت نبرد، سرهنگ البان هنگامی که بالای اسب خود بود توسط یک تیرانداز بسیار ماهر مورد اصابت گلوله قرار گرفت. او روز بعد درگذشت و یکی از ۲۳٬۷۴۶ نفری بود که در نبرد شایلو تلف شد. کسی که پس از وی فرماندهی را بر دست گرفت، سرهنگ ساموئل بیل، نیز در این جنگ زخم برداشته و فرمانده بعدی، سرگرد جوسیا دبلیو. کرین، نیز کشته شد.
در نهایت نماینده آینده مجلس گبریل بوک جانشین وی به عنوان فرمانده هنگ شده و برای دو سال بعدی جنگ این هنگ را رهبری کرد.
میراث

جسد سرهنگ البان به پالور برگردانده شده و در گورستان پالور به خاک سپرده شد.
نُه فرزند از ده فرزند سرهنگ البان پس از مرگ وی به حیات ادامه دادند. برادر وی ویلیام نیز به تعقیب وی به ویسکانسین آمده و در پالور مسکن گزین شد.
دهکده و اجتماع البان، ویسکانسین در شهرستان پورتیج به افتخار وی نام‌گذاری شده‌است.
تانک متوسط

تانک متوسط تی-۳۴ شوروی
تانک متوسط نوعی از طبقه‌بندی تانک‌ها است، به‌ویژه در طول جنگ جهانی دوم که نشان‌دهنده سازش بین تانک‌های سبک تحرک‌گرا و تانک‌های سنگین زرهی و تسلیحاتی است. طبقه‌بندی یک تانک متوسط در واقع بر اساس وزن نیست، بلکه بر اساس استفاده تاکتیکی و هدف مورد نظر است. تولید گسترده‌ترین، مقرون‌به‌صرفه‌ترین و موفق‌ترین تانک‌های جنگ جهانی دوم (پنزر ۴ آلمان، تی-۳۴ شوروی و ام۴ شرمن آمریکایی) همگی طرح‌های تانک متوسط بودند. بسیاری از خطوط تانک متوسط تبدیل به تانک‌های اصلی نبرد در اکثر کشورها شدند.
تاریخ

اولین تانک‌هایی که نام «متوسط» را یدک می‌کشیدند در جنگ جهانی اول با نام تانک متوسط بریتانیایی Mark A Whippet ظاهر شدند. این تانک کوچکتر، سبکتر و سریعتر از تانکهای سنگین انگلیسی آن زمان بود و فقط مسلسل حمل می‌کرد.
تانک متوسط در دوره بین دو جنگ مورد استفاده قرار گرفت. وجود آن تانک فوق سنگین و تانک سنگین ماندگار شد. و به تدریج به تانک اصلی جنگ تبدیل شد.
تانک‌های متوسط دوره بین‌جنگ شامل تانک‌های بریتانیایی Vickers Medium Mark II و T-28 چند برجکی شوروی بود. در دوره منتهی به جنگ جهانی دوم، انگلیسی‌ها به‌عنوان فلسفه جدید «تانک رزمناو» و «تانک پیاده‌نظام» که تانک‌ها را بر اساس نقش تعریف می‌کرد تا اندازه، استفاده از اصطلاح متوسط را برای تانک‌های خود متوقف کردند.
تانک‌های متوسطی وجود داشتند که بر قابلیت‌های ضد پیاده‌نظام متمرکز بودند (مانند جنگ جهانی دوم: اسلحه اولیه پانزر IV با لوله کوتاه و اسلحه اولیه ۷۵ میلی‌متری Cruiser ام۴ شرمن) و تانک‌های متوسط که بیشتر بر روی نقش ضد تانک متمرکز بودند و اسلحه‌های تانک با سرعت بالا را نصب می‌کردند. تانک‌های سواره نظام فرانسوی (Chars de Cavalerie) مانند SOMUA S35 علاوه بر قدرت و حفاظت از طرح‌های دیگر، بر سرعت نیز تمرکز داشتند. آنها شبیه به آنچه که کشورهای دیگر تانک‌های متوسط می‌نامیدند بودند.
زمانی که طراحان تانک شوروی در حال آماده‌سازی جانشینی برای سری تانک بی‌تی بودند، تحرک عالی آن را با زره‌های ضخیم و شیب دار و زره‌های بی‌سابقه ترکیب کردند. قدرت آتش تفنگ ۷۶٫۲ میلی‌متری با سرعت بالا نتیجه تانک متوسط تی-۳۴ بود که توانایی‌های فوق‌العاده آن ورماخت آلمان را در هنگام حمله به اتحاد جماهیر شوروی شوکه کرد. درس‌های بلیتزکریگ که ابتدا توسط آلمانی‌ها به کار گرفته شد و در نهایت توسط سایر کشورها پذیرفته شد، بهترین تجلی خود را در تشکیل تانک‌های متوسط و پیاده‌نظام موتوری با پشتیبانی متقابل یافت. دیدگاه سنتی نقش تانک پیاده‌نظام و سواره نظام منسوخ شد.[نیازمند منبع]
هم اتحاد جماهیر شوروی و هم ایالات متحده از ظرفیت صنعتی خود برای تولید یک تانک متوسط متعادل در تعداد بسیار زیاد سود بردند - حدود ۵۷۰۰۰ تی-۳۴ و ۴۹۲۳۴ عدد ام۴ شرمن در طول جنگ ساخته شد.
تاریخ > جنگ سرد

در طول جنگ جهانی دوم و پس از آن، نقش تانک‌های سبک به تدریج توسط خودروهای زرهی ارزان‌تر و خودروهای شناسایی تخصصی انجام شد. تانک‌های سنگین که محدودیت‌های خود را در نبرد نشان دادند، یک مسابقه تسلیحاتی محدود پس از جنگ با طراحی‌های مسلحانه و زرهی به‌تدریج بیشتر را تجربه کردند. با ظهور سلاح‌های پیشرفته‌تر موشکی ضد تانک، که تانک‌های سنگین آسیب‌پذیری بالایی در برابر آن‌ها نشان داده بودند، این سلاح‌ها نیز در نهایت حذف شدند.
با پیشرفت تکنولوژی، جنبه‌هایی مانند تحرک، زره و تسلیحات، تانک متوسط را تحت فشار قرار داد تا هسته توانایی رزم زرهی یک کشور را تشکیل دهد و در نهایت در تانک اصلی نبرد ادغام شود. اسلحه‌های خودکششی ساده‌تر و مقرون به صرفه تر، و بعدها موشک‌های هدایت شونده ضد تانک، برخی از نقش‌های پشتیبانی آتش و ضد تانک را ایفا کردند، بنابراین رویکرد تاکتیکی نحوه استفاده از تانک‌ها را تغییر داد.
در دهه ۱۹۹۰، تانک‌های متوسط همچنان استفاده می‌شدند، مانند تانک‌های متوسط کانادایی در کوزوو در سال ۱۹۹۹ که برای جاده‌های ضعیف و زمین نرم بسیار مناسب‌تر از ماشین‌های زرهی فرانسوی در آنجا بودند، اما هنوز هم می‌توانستند در خیابان‌های باریک و روی پل‌های سبک‌تر بیشتر از تانک‌های بسیار سنگین تر آمریکایی M1 Abrams. حرکت کنند.
نقش

نقش تانک‌های متوسط با اولویت بندی سرعت شروع شد. تانک‌های متوسط می‌توانستند سریع‌تر حرکت کنند، اما برای عبور از سنگرها به کمک نیاز داشتند، جایی که تانک‌های سنگین به اندازه‌ای بزرگ بودند که بدون کمک از آن عبور کنند. در استفاده بریتانیایی، این تانک به کلاس تانک کروزر تبدیل شد، در حالی که سایر دکترین‌های تانک در اطراف تانک متوسط شکل گرفتند که پیشروی اصلی را داشتند.
در این استفاده بعدی، تانک‌های متوسط نشان‌دهنده هدف طراح برای ایجاد تعادل موفق بین قدرت آتش، تحرک و حفاظت است. هدف تانک‌های متوسط این است که برای انواع مختلف نقش‌ها مناسب باشند، با اتکای کمتری به انواع دیگر تانک‌ها در طول عملیات عادی.
تانک متوسط پانزر IV آلمانی طراحی قابل انطباق نشان داد که به تدریج در طول جنگ جهانی دوم با زره‌های اضافی و اسلحه‌های بهتر ارتقا یافت.
تانک متوسط شرمن از جنگ جهانی دوم، اسب کار نیروهای زرهی ایالات متحده
تام بردلی

| تام بردلی | تام بردلی |
| --- | --- |
۳۸مین شهردار لس آنجلس: ۳۸مین شهردار لس آنجلس
دوره مسئولیت ۱ ژوئیه ۱۹۷۳ – ۱ ژوئیه ۱۹۹۳: دوره مسئولیت ۱ ژوئیه ۱۹۷۳ – ۱ ژوئیه ۱۹۹۳
پس از: Sam Yorty
پیش از: Richard Riordan
عضو شورای شهر لس آنجلس از 10مین حوزه: عضو شورای شهر لس آنجلس از 10مین حوزه
دوره مسئولیت ۱۹۶۳ – ۱۹۷۳: دوره مسئولیت ۱۹۶۳ – ۱۹۷۳
پس از: Joe E. Hollingsworth
پیش از: David S. Cunningham Jr.
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: Thomas Bradley ۲۹ دسامبر ۱۹۱۷ کالورت، تگزاس،  U.S.
درگذشته: ۲۹ سپتامبر ۱۹۹۸ (۸۰ سال) لس آنجلس، کالیفرنیا،  U.S.
آرامگاه: قبرستان اینگلوود پارک
حزب سیاسی: دموکرات
همسر(ان): Ethel Arnold (ا. ۱۹۴۱)
فرزندان: ۲
تحصیلات: دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس (BA) مدرسه حقوق جنوبغرب (JD)
توماس بردلی (Tom Bradley) (۲۹ دسامبر ۱۹۱۷–۲۹ سپتامبر ۱۹۹۸)، سیاستمدار و مأمور پلیس آمریکایی بود که از سال ۱۹۷۳ تا سال ۱۹۹۳ به عنوان سی و هشتمین شهردار شهر لس آنجلس خدمت کرد. وی نخستین و تا بحال یگانه شهردار سیاه‌پوست شهر لس آنجلس بود و ۲۰ سال شهرداری وی طولانی‌ترین دورهٔ تصدی شهرداری در تاریخ این شهر است. بردلی با انتخابش به‌عنوان شهردار در ۱۹۷۳، دومین شهردار سیاه‌پوست بود که شهردار یکی از شهرهای بزرگ ایالات متحده آمریکا شد. بردلی در سال ۱۹۹۳ پس از کاهش میزان محبوبیتش در نتیجهٔ شورش‌های ۱۹۹۲، بازنشسته شد.
بردلی که عضو حزب دموکرات بود، در سال‌های ۱۹۸۲ و ۱۹۸۶ برای سمت فرمانداری کالیفرنیا نیز کاندید کرد، اما در هردو مرتبه توسط جرج دکمجیان، کاندید حزب جمهوری‌خواه، شکست خورد. پویایی نژادی که به نظر می‌رسید مسبب شکست نادر و غیر منتظرهٔ وی در سال ۱۹۸۲ بود، راه را برای شکل‌گیری اصطلاح «اثر بردلی» هموار کرد. بردلی در سال ۱۹۸۵، به دریافت نشان اسپینگارن از طرف انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان (NAACP) مفتخر گردید.
اوایل زندگی و آموزش

بردلی که پدربزرگ اش برده بود، در ۲۹ ماه دسامبر سال ۱۹۱۷ در خانوادهٔ لی توماس و کرینر بردلی یکی از کشاورزان مستأجر فقیر که در یک کلبهٔ چوبی کوچک در اطراف شهر کالورت ایالت تگزاس زندگی می‌کرد، متولد شد. بردلی چهار خواهر و برادر داشت که عبارت بودند از لاورنس، ویلیا مای، ایلیس (که به فلج مغزی مبتلا بود) و هووارد. خانوادهٔ بردلی برای پنبه چیدن به آریزونا نقل مکان کرد و بعداً در سال ۱۹۲۴ در جریان مهاجرت بزرگ به منطقهٔ تیمپل – الوارادو شهر لس آنجلس رفت، لی در آن‌جا به عنوان باربر راه‌آهن یآچیسون، توپکا و سانتافه، و کرینر به عنوان مستخدمه کار می‌کردند.
بردلی در دبستان روزمونت، دبیرستان مقدماتی لافایت و دبیرستان پلی‌تکنیک آموزش دید و نخستین دانش‌آموز سیاه‌پوست بود که رئیس اتحادیهٔ پسران آن دبیرستان انتخاب شد و نخستین کسی بود که رسماً در انجمن افتخار ملی افسیسان معرفی شد. بردلی کاپیتان تیم مسابقهٔ دویدن و تکل عمومی شهر تیم فوتبال دبیرستان بود. در سال ۱۹۳۷ از طریق یک بورسیهٔ ورزشی به دانشگاه کالیفرنیای لس آنجلس رفت و به عضویت انجمن برادری کاپا آلفا پسی درآمد. عکاسی برای جیمی دورنتی طنزپرداز، یکی از جمله مشاغلی بود که بردلی در دوران کالج انجام می‌داد.
اوایل حرفه

بردلی در سال ۱۹۴۰ تحصیلات خود را رها کرد و در اداره پلیس لس آنجلس وارد شد. وی یکی از ۴۰۰ مأمور پلیس سیاه‌پوست در ادارهٔ پلیس دارای ۴۰۰۰ مأمور پلیس بود. وی از «فروشگاه بزرگ مرکز شهر که با اینکه مأمور پلیس بود به او اعتبار نداد و رستورانی که به سیاه‌پوستان غذا نمی‌داد»، حکایت می‌کرد. بردلی بر یک گزارشگر روزنامه تایمز چنین اظهار داشت:
زمانی‌که به اداره پلیس آمدم در واقع دو مأموریت برای مأمورین سیاه‌پوست در نظر گرفته شده بود. یا باید در بخش خیابان نیوتن کار می‌کردند که اکثریت بخش‌های آن جامعه سیاه‌پوست بود یا به عنوان ترافیک قسمت مرکزی شهر. آن‌ها نمی‌توانستند با یک مأمور سفیدپوست کار کنند و این امر الی سال ۱۹۶۴ ادامه داشت.
بردلی و ایتل آرنولد در کلیسای باپتیست نیو هوپ با همدیگر خود آشنا شدند و در ۴ ماه مه سال ۱۹۴۱ ازدواج کردند. آن‌ها سه دختر داشتند که عبارت بودند از لورائنی، فایلیز و بیبی که در روز تولدش فوت کرد. بردلی و خانمش «برای خرید نخستین خانه شان در پارک لایمرت که در آن‌زمان کاملاً بخش‌های مربوط به سفیدپوستان ناحیهٔ کرنشاو بود، به یک میانجی سفیدپوست نیاز داشتند».
بردلی همزمان با این‌که مأمور پلیس بود، در دانشکدهٔ حقوق دانشگاه جنوب‌غربی به تحصیل ادامه داد و پس از بازنشستگی از اداره پلیس، به عنوان وکیل به وکالت آغاز کرد. به‌مجرد ترک سمت شهرداری در سال ۱۹۹۳، به عنوان کارمند حقوقی متخصص مسائل تجارت بین‌الملل در شرکت حقوقی بروبیک، فلیگر و هاریسون، به کار شروع کرد.
بردلی زمانی وارد سیاست شد که تصمیم گرفت رئیس انجمن یونایتد شود. این انجمن بخشی از شورای حزب دموکرات ایالت کالیفرنیا متشکل از یک گروه لیبرال و اصلاح‌طلب بود که در دههٔ ۱۹۵۰ توسط دموکرات‌های جوان با الهام از کمپین‌های انتخاباتی ریاست‌جمهوری آدلای استیونسون، سازماندهی شده بود. اعضای این انجمن کاملاً سفیدپوستان و تعداد زیادی یهودیان بودند و در نتیجه پیدایش ائتلافی بود که در کنار لاتین‌ها چندین مرتبه بردلی را به پیروزی انتخاباتی رسانید.
انتخاب بردلی برای فعالیت در یک گروه دموکرات، وی را در مخالفت با نمایندگان فقیر و تماماً سیاه‌پوست مرتبط با سازمان سیاسی جسی اِم آنرو، عضو آینده‌دار مجلس قانون‌گذاری ایالتی، یکی دیگر از نیروهای سیاسی در جامعهٔ آمریکایی آفریقا تبار، قرار داد. مرحلهٔ نخست حرفهٔ سیاسی بردلی به درگیری با رهبران آمریکایی آفریقایی‌تبار چون مروین دایملی، نائب فرماندار اسبق و نماینده پیشینی مجلس نمایندگان ایالات متحد آنرو، سپری شد.
شورای شهر لس آنجلس

در ماه ژوئن سال ۱۹۶۱ پس از انتخاب چارلز ناوارو به عنوان بازرس شهر، سمت حوزهٔ انتخابیه دهم خالی شد. بردلی، ستوان یکم پلیس که در خیابان شماره ۳۳۹۷ وللاند زندگی می‌کرد، یکی از ۱۲ نفری بود که برای این سمت درخواست داد. شورای شهر که از صلاحیت تعیینات بست‌ها برخوردار بود، جئو اِی. هولینگزوورث را در عوض وی در این سمت منصوب کرد. پس از این‌که این سمت دوباره برای به انتخابات رفت، بردلی در ماه آوریل سال ۱۹۶۳ مجدداً در برابر هولینگزوورث به رقابت پرداخت.
در این سمت دو نامزد وجود داشت، هولینگزوورث و بردلی و به همین‌گونه دو انتخابات ــ انتخابات نخست برای دورهٔ منقضی نشدهٔ بازرس ناوارو بود که در ۳۰ ماه ژوئن به پایان می‌رسید و انتخابات دوم برای یک دورهٔ کامل چهار ساله که در ۱ ژوئیه به پایان می‌رسید. بردلی انتخابات اول را با کسب ۱۷۷۶۰رأی در مقابل ۱۰۵۴۰رأی و انتخابات دوم را با کسب ۱۷۵۵۲ رأی در برابر ۱۰۴۰۰رأی، برنده شد. بردلی در این موقع از نیروهای پلیس بازنشسته شده بود و به‌عنوان نخستین آمریکایی آفریقایی‌تبار که به شواری شهر انتخاب شده بود در ۱۵ ماه آوریل سال ۱۹۶۳ در ۴۵ سالگی به‌عنوان عضو شواری شهر سوگند یاد کرد.
فیلم‌شناسی رابرت دنیرو

| فیلم‌شناسی رابرت دنیرو  | فیلم‌شناسی رابرت دنیرو  |
| --- | --- |
دنیرو در چهل و هفتمین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز در سال ۱۹۹۰: دنیرو در چهل و هفتمین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز در سال ۱۹۹۰
رابرت دنیرو بازیگر، تهیه‌کننده و کارگردان آمریکایی است. فیلم‌های اولیه دنیرو شامل تبریکات (۱۹۶۸)، جشن عروسی (۱۹۶۹)، مادر خونین (۱۹۷۰)، سلام، مامان! (۱۹۷۰)، جنیفر در ذهن من (۱۹۷۱)، دار و دسته‌ای که نمی‌توانست شلیک کند (۱۹۷۱) و خیابان‌های پایین شهر (۱۹۷۳) بودند. پس از پدرخوانده قسمت دوم، او دردرام روانشناختی مارتین اسکورسیزی راننده تاکسی (۱۹۷۶) بازی کرد.
تلویزیون

| سال | عنوان | نقش | یادداشت | منابع |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۰۲–۲۰۱۰ | پخش زنده شنبه شب | خودش (میزبان) | ۳ قسمت |  |
| ۲۰۰۶ | موارد اضافی | خودش | قسمت: "جاناتان راس" |  |
| ۲۰۱۱ | ۳۰ راک | خودش | قسمت: " عملیات صاعقه کابوی راست " |  |
| ۲۰۱۷ | جادوگر دروغ‌ها | برنارد میداف | فیلم تلویزیونی؛ همچنین تهیه‌کننده اجرایی |  |
| ۲۰۲۵ | روز صفر | جورج مولن |  |  |
تئاتر

| سال | عنوان | نقش | تئاتر | منابع |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱۹۸۶ | کوبا و خرس تدی او | کوبا | تئاتر لانگیکر |  |
کرابی

Town در 23x15px|border |alt=|link= تایلند
| کرابی กระบี่ | کرابی กระบี่ |
| --- | --- |
Town: Town
استان: کرابی
جمعیت (۲۰۱۰): جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل: ۵۲۸۶۷
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۷ (یوتی‌سی ۷:۰۰+)
کرابی (به تایلندی: กระบี่) یک شهرک در تایلند است که در استان کرابی واقع شده‌است.
خصوصیات

کرابی ۵۲٬۸۶۷ نفر جمعیت دارد.
اسمیدیباکن

مکان
| اسمیدیباکن | اسمیدیباکن |
| --- | --- |
خیابان کلیسای اسمیدیباکن در ژوئیه ۲۰۰۹: خیابان کلیسای اسمیدیباکن در ژوئیه ۲۰۰۹
  Coat of arms:   Coat of arms
اسمیدیباکن: اسمیدیباکن
مختصات: ۶۰°۰۸′ شمالی ۱۵°۲۵′ شرقی﻿ / ﻿۶۰٫۱۳۳°شمالی ۱۵٫۴۱۷°شرقی﻿ / 60.133; 15.417: مختصات: ۶۰°۰۸′ شمالی ۱۵°۲۵′ شرقی﻿ / ﻿۶۰٫۱۳۳°شمالی ۱۵٫۴۱۷°شرقی﻿ / 60.133; 15.417
سوئد: دالارنا
استان: شهرستان دالارنا
شهرداری: بخش اسمیدیباکن
مساحت: مساحت
 • کل: ۶٫۳۶ کیلومتر مربع (۲٫۴۶ مایل مربع)
جمعیت (۳۱ دسامبر ۲۰۱۰): جمعیت (۳۱ دسامبر ۲۰۱۰)
 • کل: ۵۱۰۰
 • تراکم: ۸۰۲/کیلومتر مربع (۲۰۸۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانی اروپای مرکزی)
شهر اسمیدیباکن (به سوئدی: Smedjebacken) در بخش اسمیدیباکن در کشور سوئد واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۸۰۴٫۶۶ نفر است.
ابهیچرناروند بهکتویدانتسوامی پربهپاد

| ابهیچرناروند بهکتویدانتسوامی پربهپاد | ابهیچرناروند بهکتویدانتسوامی پربهپاد |
| --- | --- |
سانسکریت: अभयचरणारविन्द भक्तिवेदान्तस्वामी प्रभुपाद بنگالی: অভয়চরণারবিন্দ ভক্তিবেদান্ত স্বামী প্রভুপাদ: سانسکریت: अभयचरणारविन्द भक्तिवेदान्तस्वामी प्रभुपाद بنگالی: অভয়চরণারবিন্দ ভক্তিবেদান্ত স্বামী প্রভুপাদ
عنوان(ها): بنیانگذار-آچاریا از انجمن بین‌المللی آگاهی کریشنا
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ابهی چرن دی ۴ سپتامبر ۱۸۹۶ کلکته، راج بریتانیا (امروزه بنگال غربی، هند)
درگذشته: ۱۴ نوامبر ۱۹۷۷ (۸۱ سال) ورینداوان، اوتار پرادش، هند
محل دفن: بهکتویدانت سوامی سمادهی، ورینداوان
دین: ویشنوپرستی، هندوئیسم
ملیت: هند
دودمان: برهم-مادهو-گائودیا سمپردای
سکت: گائودیا ویشنویسم
آثار برجسته: بهگود-گیتا همانطور که هست، شریمد-بهاگوتم
نیایش‌گاه: انجمن بین‌المللی آگاهی کریشنا
فلسفه: اچنتیا بهید-ابهید
مرتبه: مرتبه
معلم: بهکتسدهانت سرسوتی تهاکر
موقعیت: ورینداوان، اوتار پرادش، هند
سال‌های فعالیت: ۱۹۶۶–۱۹۷۷
پس از: بهکتسدهانت سرسوتی تهاکر
آغاز: دیکشا–۱۹۳۳, سنیاس–۱۹۵۹
رتبه حوزوی: گورو، سانیاسی، سنستهاپک-آچاریا
وبگاه: وب سایت رسمی انجمن بین‌المللی آگاهی کریشنا (ISCKON) وب سایت رسمی پربهپاد
ابهیچرناروند بهکتویدانتسوامی پربهپاد (سانسکریت: अभयचरणारविन्द भक्तिवेदान्तस्वामी प्रभुपाद، آوانگاری: Abhayacaraṇāravinda Bhaktivēdāntasvāmī Prabhupāda, تلفظ سانسکریت: [ɐbʱɐjɐt͡ʃɐɾɐɳɑːɾɐʋɪn̪d̪ɐ bʱɐkt̪ɪʋeːd̪ɑːn̪t̪ɐs̪ʋɑːmiː pɾɐbʱupɑːd̪ɐ]; بنگالی: অভয়চরণারবিন্দ ভক্তিবেদান্ত স্বামী প্রভুপাদ) (۴ سپتامبر ۱۸۹۶ – ۱۴ نوامبر ۱۹۷۷) رهبر مذهبی هندوها بود.
وی که موسس انجمن بین‌المللی آگاهی کریشنا بوده است به عنوان یک فیلسوف و نویسنده نیز شناخته میشده است.
قیس سعید

| عالی‌جناب قیس سعید | عالی‌جناب قیس سعید |
| --- | --- |
سعید در ۲۰۲۳: سعید در ۲۰۲۳
هفتمین رئیس‌جمهور تونس: هفتمین رئیس‌جمهور تونس
متصدی: متصدی
آغاز به کار  ۳۰ اکتبر ۲۰۱۹: آغاز به کار  ۳۰ اکتبر ۲۰۱۹
نخست‌وزیر: یوسف شاهد الیاس فخفاخ
پس از: محمد ناصر (موقت)
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
زاده: ۲۲ فوریهٔ ۱۹۵۸ ‏(۶۷ سال) تونس, تونس
ملیت:  تونس
حزب سیاسی: کنشگر سیاسی مستقل
قد: ۱٫۹۳ متر (۶ فوت ۴ اینچ)
همسر(ان): اشراف سعید
فرزندان: ۳
محل تحصیل: دانشگاه تونس موسسه بین المللی حقوق بشر
تخصص: استاد، نظریه‌پرداز حقوق
قیس سعید (زاده ۲۲ فوریه ۱۹۵۸) استاد پیشین قانون اساسی است که در انتخابات ۲۰۱۹ تونس به عنوان یک فرد مستقل کاندید شد و در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۹ به عنوان هفتمین رئیس‌جمهور تونس انتخاب شد. وی در این انتخابات از حمایت هر دو جبهه چپ و محافظه‌کاران مذهبی برخودار بود.
زندگی‌نامه

قیس سعید پسر منصف سعید و لالا زکیا، خانواده‌ای با طبقه متوسط اما روشنفکر است. عموی وی هشام سعید اولین جراح کودکان در تونس بود که به دلیل جدایی دوقلوهای سیامی در دهه ۱۹۷۰ در سراسر جهان شناخته شد.
فعالیت حرفه‌ای

سعید استاد دانشگاه تونس بود و در سال ۲۰۱۸ بازنشسته شد. وی بین سال‌های ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۵ به عنوان دبیرکل انجمن قانون اساسی تونس خدمت کرد و از ۱۹۹۵ تاکنون نایب رئیس این سازمان بوده‌است. سعید همچنین به عنوان معاون دانشکده حقوق در دانشگاه سوسه، به عنوان کارشناس حقوقی برای اتحادیه عرب و انستیتوی حقوق بشر عرب فعالیت داشته‌است. سعید همچنین عضو کمیته ای بود که برای ارائه نظرات در مورد پیش نویس قانون اساسی تونس در سال ۲۰۱۴ دعوت شده بود.
حرفه سیاسی > اوج‌گیری سیاسی

قیس سعید از ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۴ در باشگاه‌ها و میتینگ‌های سیاسی متعددی شرکت کرد که جوانان را گردهم می‌آورد.
در سال ۲۰۱۶، جنبش موسسون برای حمایت از اقدام و پروژه‌های سعید ایجاد شد.
حرفه سیاسی > کمپین ریاست جمهوری ۲۰۱۹

مقالهٔ اصلی: انتخابات ریاست‌جمهوری تونس (۲۰۱۹)
سعید یکی از نخستین نامزدهایی بود که کاندیداتوری خود در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۹ تونس را اعلام کرد. او که به عنوان یک محافظه‌کار اجتماعی مستقل رقابت کرد، در پی جذب حمایت رای‌دهندگان جوانتر بود. یکی از سیاست‌های مورد حمایت او دادن اجازه برکناری مقامات از طریق انتخابات به شهروندان بود. سعید به رای‌دهندگان گفت که بسیاری از مشکلات کنونی تونیس ناشی از «بی‌احترامی به بسیاری از حقوق اساسی» است. او برنامه ای برای مبارزه با فساد،  «چه اخلاقی یا مالی» ارائه کرد. . سعید مورد حمایت اسلامگرایان و چپگرایان قرار داشت.
سعید در مصاحبه ای در سال ۲۰۱۹ حمایت خود از مجازات اعدام را اعلام کرد. او همچنین اظهاراتی در این خصوص داشت که ابراز علنی همجنس‌گرایی توسط کشورهای خارجی تأمین مالی و تشویق می‌شود:
به من گفته شده طرف‌های خارجی خانه‌های معینی را اجاره می‌کنند… همجنسگرایی در سراسر تاریخ وجود داشته‌است، اما افراد معینی می‌خواهند همجنسگرایی را پراکنده کنند.
او در زمینه مسایل زنان نیز مواضع محافظه کارانه ای اتخاذ کرده، و سازگار با تفسیر شرعی، با برابری جنسیتی در مسایل مربوط به ارث مخالفت کرده‌است.
قیس سعید با عادی سازی روابط اسرائیل و تونس مخالف است، و گفته اسرائیل با جهان اسلام در جنگ است، و هر رهبر مسلمانی که رابطه کشورش با صهیونیسم را عادی کند باید به خاطر خیانت محاکمه شود. او گفته کشورش با یهودیان مشکلی ندارد و تونسی‌ها از جمله پدرش از یهودیان در جریان جنگ جهانی دوم محافظت کرده‌اند.
سعید همچنین گفته حامی یک شیوه انتخاباتی تمرکززدایی شده، سه سطحی، غیرمستقیم برای انتخاب نمایندگان مجلس ملی دارای عناصری از دموکراسی مستقیم است، و اعتقاد دارد که نمایندگان محلی باید بر اساس شخصیت و ساختار شخصیتی شان انتخاب شوند نه ایدئولوژی شان. به دلیل ناشناختگی و عدم مبارزه انتخاباتی، به غیر از محافظه کاری اجتماعی مواضع متعددی از او به خوبی تعریف شده نبود. با وجود حمایت النهضه از او و داشتن مواضع محافظه کار اجتماعی، سعید خود را یک اسلام‌گرا توصیف نمی‌کند و مشاورانی از سرتاسر طیف سیاسی داشته‌است. او همچنین موافق اضافه شدن عناصر مذهبی به قانون اساسی نیست، و گفته اینها صرفاً باورهای شخصی اوست.
قیس سعید در ۲۰۱۳.
سعید در جریان کمپین ریاست جمهوری ۲۰۱۹.
جوزف روشفورت

| جوزف روشفور | جوزف روشفور |
| --- | --- |
زاده: ۱۲ مهٔ ۱۹۰۰ دیتون (اوهایو)
درگذشته: ۲۰ ژوئیهٔ ۱۹۷۶ (۷۶ سال) تورانس، کالیفرنیا
مدفن: قبرستان اینگلوود پارک
وفاداری: ایالات متحده
شاخه نظامی: نیروی دریایی ایالات متحده
سال‌های خدمت: ۱۹۱۸–۱۹۴۷ ۱۹۵۰–۱۹۵۳
درجه: کاپیتان
فرماندهی: ایستگاه هیپو USS ABSD-2
جنگ‌ها و عملیات‌ها: جنگ جهانی دوم جنگ کره
نشان‌ها: نشان خدمات برجسته (نیروی دریایی ایالات متحده) لژیون افتخار نشان افتخار آزادی رئیس‌جمهوری
جوزف جان روشفورت (زاده ۱۲ مه ۱۹۰۰  – درگذشته ۲۰ ژوئیه ۱۹۷۶) افسر نیروی دریایی و تحلیلگر رمز آمریکایی بود. او یکی از افراد برجسته در عملیات رمزنگاری و اطلاعاتی نیروی دریایی ایالات متحده از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۴۶، به ویژه در نبرد میدوی، بود. کمک های او و تیمش برای پیروزی در جنگ اقیانوس آرام بسیار مهم بود.
در آغاز کار

روشفورت در دیتون، اوهایو به دنیا آمد. در سال ۱۹۱۷، در حالی که هنوز دانش‌آموز دبیرستان در لس‌آنجلس بود، بدون اخذ مدرک دیپلم به نیروی دریایی ایالات متحده پیوست.  او هنگام ثبت نام در نیروی دریایی در سال ۱۹۱۸  به دروغ سال تولد خود را ۱۸۹۸ ذکز کرد تا با سن تقریبی ۲۱ سال واجد شرایط خدمت باشد. این تعدیل در کل دوران حرفه ای او ادامه داشت. او پس از فارغ‌التحصیلی در ۱۴ ژوئن ۱۹۱۹ از دانشکده مهندسی بخار نیروی دریایی ایالات متحده در مؤسسه فناوری استیونز، به عنوان پرچمدار مأمور شد،  و بعداً در سال ۱۹۱۹، افسر مهندسی نفت‌کش یو اس اس کویاما شد.
هنگامی که یکی از افسران مافوقش میل وافر روشفور به حل جدول کلمات متقاطع و مهارت ماهرانه او در بازی با پل حراج، نوعی بازی کارتی پیشرفته، را مشاهده کرد او را برای دوره رمزنگاری نیروی دریایی در واشنگتن دی سی توصیه کرد
دوره‌های داخلی روشفورت شامل آموزش رمزنگاری به عنوان دستیار کاپیتان لورانس سافورد  و کار با کدشکن اگنس مایر دریسکول در سال ۱۹۲۴ بود.
او بین سال‌های ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۹ مدتی به عنوان رئیس دوم بخش ارتباطات نیروی دریایی سازمان رمزنگاری جدید ایجاد شده، OP-20-G، خدمت کرد؛ آموزش زبان ژاپنی از ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۲؛ و مأموریت اطلاعاتی دو ساله در منطقه یازدهم نیروی دریایی ، سن دیگو، از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۸. تا سال ۱۹۴۱، روشفورت نه سال را در مأموریت‌های رمزنگاری یا اطلاعاتی و چهارده سال را در دریا با ناوگان ایالات متحده در موقعیت‌هایی با مسئولیت فزاینده گذراند.