stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
والنتسا

مکان
| والنتسا | والنتسا |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
Comune di Valenza: Comune di Valenza
ناحیه: پیمونت
استان / شهرستان: استان آلساندریا (AL)
دهستان: Villabella, Montevalenza
حکومت: حکومت
 • شهردار: Sergio Cassano (PdL)
مساحت: مساحت
 • کل: ۵۰٫۰ کیلومتر مربع (۱۹٫۳ مایل مربع)
ارتفاع: ۱۲۵ متر (۴۱۰ فوت)
جمعیت (2005): جمعیت (2005)
 • کل: ۲۰٬۴۷۱
 • تراکم: ۴۱۰/کیلومتر مربع (۱۱۰۰/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Valenzani
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: 15048
پیش‌شماره تلفن: 0131
وبگاه: وبگاه رسمی
والنتسا (به ایتالیایی: Valenza) یک کومونه در ایتالیا است که در استان آلساندریا واقع شده‌است.
خصوصیات

والنتسا ۵۰٫۰ کیلومترمربع مساحت و ۲۰٬۴۷۱ نفر جمعیت دارد و ۱۲۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
والمالا (پیمونت)

مکان
| والمالا | والمالا |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
Comune di Valmala: Comune di Valmala
ناحیه: پیمونت
استان / شهرستان: کونیو (CN)
مساحت: مساحت
 • کل: ۱۱٫۰ کیلومتر مربع (۴٫۲ مایل مربع)
جمعیت (Dec. 2004): جمعیت (Dec. 2004)
 • کل: ۶۱
 • تراکم: ۵٫۵/کیلومتر مربع (۱۴/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: ۱۲۰۲۰
پیش‌شماره تلفن: ۰۱۷۵
والمالا (به ایتالیایی: Valmala) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کونیو واقع شده‌است.
خصوصیات

والمالا ۱۱٫۰ کیلومتر مربع مساحت و ۶۱ نفر جمعیت دارد.
پینتسویل، کنتاکی

مکان
| City of Paintsville | City of Paintsville |
| --- | --- |
شهر: شهر
Main Street decorated for Christmas: Main Street decorated for Christmas
نام مستعار: "City Between the Lakes": نام مستعار: "City Between the Lakes"
Location of Paintsville, Kentucky: Location of Paintsville, Kentucky
Detailed map of Paintsville: Detailed map of Paintsville
مختصات: ۳۷°۴۸′۴۱″ شمالی ۸۲°۴۸′۲۴″ غربی﻿ / ﻿۳۷٫۸۱۱۳۹°شمالی ۸۲٫۸۰۶۶۷°غربی﻿ / 37.81139; -82.80667: مختصات: ۳۷°۴۸′۴۱″ شمالی ۸۲°۴۸′۲۴″ غربی﻿ / ﻿۳۷٫۸۱۱۳۹°شمالی ۸۲٫۸۰۶۶۷°غربی﻿ / 37.81139; -82.80667
ایالت: کنتاکی
شهرستان: Johnson
Established: February 24, 1834
Incorporated: February 5, 1843
حکومت: حکومت
 • نوع: Mayor-Council
 • Mayor: Bob Porter
مساحت: مساحت
 • کل: ۵٫۳ مایل مربع (۱۳٫۶ کیلومتر مربع)
 • خشکی: ۵٫۳ مایل مربع (۱۳٫۶ کیلومتر مربع)
 • آب: ۰٫۰ مایل مربع (۰٫۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع: ۶۱۴ فوت (۱۸۷ متر)
جمعیت (۲۰۰۰): جمعیت (۲۰۰۰)
 • کل: ۴٬۱۳۲
 • تراکم: ۷۸۶٫۱/مایل مربع (۳۰۳٫۵/کیلومتر مربع)
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی -۵ (Eastern (EST))
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی -۴ (EDT)
زیپ‌کد: 41240
کد منطقه: 606
FIPS code: 21-58962
GNIS feature ID: 0500128
وبگاه: cityofpaintsville.net
پینتسویل (به انگلیسی: Paintsville) شهری در ایالت کنتاکی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۳٬۴۵۹ نفر بوده‌است.
صیانت از نفس

آمور دو سوآ (به فرانسوی: Amour de soi؛ یا عشق به خود) مفهومی در فلسفه روسو است که به غریزه‌ای اشاره می‌کند که غایت آن صیانت از نفس و حفظ تندرسی است. معنای تحت‌الفظی آمور دو سوآ، «عشق به خود» است که می‌توان برای معادل فارسی آن، غریزه «صیانت از نفس» را در نظر گرفت.
مفهوم

در نظر روسو، آمور دو سوآ انگیزه‌ای است که میان انسان‌ها و دیگر حیوانات مشترک است و می‌توان آن را به عنوان منشأ دیگر انگیزه‌های انسان نیز در نظر گرفت. غایت این انگیزه حفظ بقا است، و فرد را به سمت حفظ بقا و تندرستی خود سوق می‌دهد. آمور دو سوآ و آمور پراپر گرچه در دستگاه فلسفی روسو هر دو به معنای «عشق به خود» هستند اما تفاوت‌های فاحشی میان این دو وجود دارد و نباید این دو مفهوم را معادل یکدیگر قرار داد.
والفابریکا

مکان
| والفابریکا | والفابریکا |
| --- | --- |
کومونه: کومونه
والفابریکا: والفابریکا
ناحیه: اومبریا
استان / شهرستان: استان پروجا (PG)
دهستان: Casa Castalda, Coccorano, Collemincio, Giomici, Monte Verde, Poggio Morico, Poggio San Dionisio
حکومت: حکومت
 • شهردار: Ottavio Anastasi
مساحت: مساحت
 • کل: ۹۲٫۰۶ کیلومتر مربع (۳۵٫۵۴ مایل مربع)
ارتفاع: ۲۸۹ متر (۹۴۸ فوت)
جمعیت (2007): جمعیت (2007)
 • کل: ۳٬۵۲۰
 • تراکم: ۳۸/کیلومتر مربع (۹۹/مایل مربع)
اهلیت‌نام: Valfabbrichesi
منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۱ (زمان)
 • تابستانی (DST): یوتی‌سی +۲ (ساعت تابستانه)
کد پستی: 06029
پیش‌شماره تلفن: 075
قدیس پشتیبان: St. Sebastian
روز قدیس: January 20
وبگاه: وبگاه رسمی
والفابریکا (به ایتالیایی: Valfabbrica) یک کومونه در ایتالیا است که در استان پروجا واقع شده‌است.
خصوصیات

والفابریکا ۹۲٫۰۶ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۵۲۰ نفر جمعیت دارد و ۲۸۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
باشگاه فوتبال دالاس اف‌سی

Football club
مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «FC Dallas». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی.
صحرارود

مکان
| صحرارود صحرو | صحرارود صحرو |
| --- | --- |
روستا: روستا
محل : محل 
صحرارود: صحرارود
مختصات: ۲۸°۵۲′۲۸″شمالی ۵۳°۴۱′۴۹″شرقی﻿ / ﻿۲۸٫۸۷۴۴۶۴°شمالی ۵۳٫۶۹۶۸۷۹°شرقی﻿ / 28.874464; 53.696879: مختصات: ۲۸°۵۲′۲۸″شمالی ۵۳°۴۱′۴۹″شرقی﻿ / ﻿۲۸٫۸۷۴۴۶۴°شمالی ۵۳٫۶۹۶۸۷۹°شرقی﻿ / 28.874464; 53.696879
استان: فارس
شهرستان: فسا
بخش: بخش مرکزی
دهستان: صحرارود
بنیان‌گذاری: ۱۲۸۹
حکومت: حکومت
 • دهیار: مهندس جواد ابوالحسنی
جمعیت: ۴۵۵۴ نفر
پیش‌شمارهٔ تلفن: ۰۷۱
وبگاه: sahrarod.ir
صحرارود، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان فسا در استان فارس ایران است.
تعزیه خوانی

بزرگترین تعزیه میدانی کشور با قدمتی ۲۵۰ ساله در ماه محرم هرساله در این روستا در فضای به وسعت ۵۰ هکتار برگزار برگزار می‌شود و تماشاگران این مراسم که در سال ۹۰ به ثبت ملی رسیده است حدود ۴۰ هزار نفر تخمین زده شده است. در این روستا امامزاده سیدمرتضی از نواده گان موسی بن جعفر قرار دارد.
رتبه در استان

روستای صحرارود مرکز دهستان صحرارود با ۴٬۵۵۴تن جمعیت طبق آمار رسمی سازمان آمار ایران در سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۹۵ بزرگترین روستای شهرستان فسا و یکی از روستاهای بزرگ استان فارس است و از ۴۴ شهر استان جمعیت بیشتری دارد. در سال ۱۳۹۰ سرپرست معاونت سیاسی امنیتی استاندار فارس از پیگیری ارتقا تقسیمات کشوری در استان فارس از جمله ارتقا روستای صحرارود و فدشکویه به شهر خبر داده بود که هنوز اتفاق نیفتاده است.
منبع: فهرست شهرهای استان فارس
فهرست روستاهای بزرگ استان فارس
| ردیف | نام شهر | نام شهرستان | تاریخ تاسیس شهرداری | جمعیت (۱۳۹۵) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۱ | دهکویه | لارستان | ۱۳۹۸ | ۴،۵۲۳ |
| ۲ | زنگی آباد | مرودشت | ۱۳۹۸ | ۴٬۲۷۳ |
| ۳ | عمادشهر | لارستان | ۱۳۸۹ | ۴،۲۳۵ |
| ۴ | خاوران | خفر | ۱۳۶۱ | ۴،۳۳۲ |
| ۵ | فدامی | داراب | ۱۳۸۷ | ۴،۰۹۷ |
| ۶ | علامرودشت | لامرد | ۱۳۷۶ | ۴،۰۶۸ |
| ۷ | خان زنیان | شیراز | ۱۳۸۷ | ۴،۰۲۷ |
| ۸ | مظفری | کوار | ۱۴۰۰ | ۴،۰۱۲ |
| ۸ | کره‌ای | سرچهان | ۱۳۸۲ | ۳،۹۵۴ |
| ۹ | دژکرد | اقلید | ۱۳۸۷ | ۳،۹۲۴ |
| ۱۰ | هماشهر | سپیدان | ۱۳۸۹ | ۳،۸۵۲ |
| ۱۱ | نوجین | فراشبند | ۱۳۸۸ | ۳،۷۶۹ |
| ۱۲ | فال | مهر | ۱۳۹۷ | ۳،۷۵۷ |
| ۱۳ | کامفیروز | مرودشت | ۱۳۸۲ | ۳،۷۱۳ |
| ۱۴ | خیرآباد | خرامه | ۱۳۹۸ | ۳۷۰۱ |
| ۱۵ | رستاق | داراب | ۱۳۹۷ | ۳٬۵۹۸ |
| ۱۶ | مزایجان | بوانات | ۱۳۹۱ | ۳،۵۶۷ |
| ۱۷ | دهرم | فراشبند | ۱۳۸۸ | ۳،۴۶۸ |
| ۱۸ | رحمت‌آباد | زرقان | ۱۴۰۰ | ۳،۴۰۲ |
| ۱۹ | خواجه جمالی | بختگان | ۱۴۰۲ | ۳،۳۹۴ |
| ۲۰ | کوهنجان | سروستان | ۱۳۸۹ | ۳،۲۸۱ |
| ۲۱ | خوزی | مُهر | ۱۳۹۱ | ۳،۲۴۵ |
| ۲۲ | کوپن | رستم | ۱۳۹۱ | ۳،۲۳۷ |
| ۲۳ | اهل | لامرد | ۱۳۷۵ | ۳،۱۷۹ |
| ۲۴ | حسامی | سرچهان | ۱۳۸۹ | ۳،۱۳۱ |
| ۲۵ | سورمق | آباده | ۱۳۸۴ | ۳،۰۵۰ |
| ۲۶ | اسیر | مُهر | ۱۳۸۹ | ۳،۰۴۲ |
| ۲۷ | خانمین | مرودشت | ۱۳۹۱ | ۳،۰۲۰ |
| ۲۸ | دوبرجی | داراب | ۱۳۸۸ | ۲،۹۰۷ |
| ۲۹ | قطرویه | نی‌ریز | ۱۳۸۸ | ۲،۸۹۵ |
| ۳۰ | نودان | کوه‌چنار | ۱۳۷۹ | ۲،۸۹۲ |
| ۳۱ | کوره | اوز | ۱۴۰۰ | ۲،۷۰۶ |
| ۳۲ | افزر | قیر و کارزین | ۱۳۸۴ | ۲،۶۵۷ |
| ۳۳ | رامجرد | مرودشت | ۱۳۸۸ | ۲،۵۵۰ |
| ۳۴ | نوبندگان | فسا | ۱۳۸۴ | ۲،۴۱۰ |
| ۳۵ | چاه ورز | لامرد | ۱۳۹۷ | ۲،۳۹۱ |
| ۳۶ | حسن آباد | اقلید | ۱۳۸۸ | ۲،۰۴۵ |
| ۳۷ | توجردی | سرچهان | ۱۴۰۱ | ۲،۰۲۱ |
| ۳۸ | سلطان‌شهر | خرامه | ۱۳۹۱ | ۱،۹۲۸ |
| ۳۹ | مادرسلیمان | پاسارگاد | ۱۳۹۱ | ۱،۵۴۶ |
| ۴۰ | بابامنیر | ممسنی | ۱۳۹۱ | ۱،۳۷۹ |
| ۴۱ | تم شولی | بختگان | ۱،۴۰۲ | ۱،۳۶۲ |
| ۴۲ | دوزه | جهرم | ۱۳۸۹ | ۱،۳۴۸ |
| ۴۳ | باغ صفا | سرچهان | ۱۴۰۲ | ۹۰۸ |
| ۴۴ | محمله | خنج | ۱۳۹۸ | ۶۱۲ |
:
جمعیت

این روستا در دهستان صحرارود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران ۴۵۵۴ نفر است.
بزرگترین تعزیه میدانی کشور سال 1395
بی‌بی

با بی‌بی (کارت بازی) اشتباه نشود.
بی‌بی عنوانی محترمانه در فرهنگ ایرانی است که برای نام بردن زنان مقدس و محترم به کار می‌رود. این واژه همواره برای زنان متشخص، سیده، زنان صاحب احترام و غالباً سالخورده استفاده می‌شود. از این واژه بیشتر برای خطاب کردن مادربزرگ و جده و خواهر بزرگتر استفاده می‌شود.
اصطلاح و لغت

بی‌بی در لغت به معنای خاتون خانه و زن نیکو دانسته شده‌است و در اصطلاح، عنوانی محترمانه برای نام بردن از زنان مقدس و محترم است؛ این واژه در فرهنگ عامه مردم، نسبتی محترمانه است که معمولا خطاب به مادربزرگ یا جده و در برخی نواحی خطاب به عمه استفاده می‌شود. همچنین این واژه برای نام بردن از زنان دین‌دار و به ویژه سالمند یا سیده نیز کاربرد دارد. در ادبیات و فرهنگ ایرانی، این واژه گاهی از بابت احترام به نام شخصیت‌های مذهبی اضافه می‌شود، از جمله آنها، بی‌بی فاطمه، بی‌بی زینب، بی‌بی معصومه، بی‌بی رقیه و حتی در مواردی، بی‌بی مریم می‌توان یاد کرد. در این میان از دختر حسن بن کیخسرو در یزد با نام بی‌بی عایشه ملکه خاتون نیز یاد می‌شود.
در فرهنگ ایرانی

در میان قصه‌های ایرانی نیز شخصیت‌های موسوم به بی‌بی غالباً شخصیت‌هایی پرقدرت هستند. در مناطق مختلفی از ایران، زیارت‌گاه‌های بسیاری وجود دارد که با عنوان بی‌بی شهره هستند. بی‌بی شهربانو در شهر ری تهران، معروف‌ترین زیارت‌گاه‌ها از این دست است. از دیگر زیارت‌گاه‌هایی که در ایران با عنوان بی‌بی شهره هستند، می‌توان به مواردی همچون: بی‌بی بارگاه و بی‌بی حیات در رفسنجان، بی‌بی یان در قصرشیرین، بی‌بی حکیمه و بی‌بی دختران در کازرون، بی‌بی خاتون در بوشهر و بهبهان،بی بی مدینه السادات صادقی آرمیده در جوار شاهزاده محمد قریه شهبازخانی واقع در بلوک خشت در جنوب غربی فارس؛ بی‌بی دوست در زابل، بی‌بی کلا (قلعهٔ بی‌بی) در قائم‌شهر (شاهی)، بی‌بی حکیمه در جزیرهٔ خارک، بی‌بی نور و حور در گرگان، بی‌بی خاتون در نطنز، امامزاده بی‌بی دختران در لار، بی‌بی هور در جهرم، بی‌بی رقیه در آمل، بی‌بی حلیمه در گنبدکاووس و گورستانی در شیراز به نام بی‌بی دختران اشاره کرد. اما این تنها عنوان بی‌بی نیست که این زیارتگاه‌ها بدان موسوم‌اند. بلکه در مواردی به قدمگاه‌ها، مکان‌های مقدس و حتی اشیاء همچون درخت و آتشدان نیز عنوان بی‌بی برای احترام به آنها داده شده‌است. همچون درختی که به بی‌بی فاطمه منسوب است و قدمگاهی که به بی‌بی زهرا یا قدمگاهی با عنوان پیر بی‌بی.
آورده‌اند که سامی‌های هندوی سواحل خلیج فارس، بت خود را بی‌بی نور می‌نامیدند. این بت، تندیس بانوی کوچکی بوده‌است. در این خصوص گزارش شده‌است که بی‌بی در این نواحی به عنوان یک عنوان افتخاری و بدون هیچ تمایزی، بر خانم‌ها، قدیسه‌های آسمانی و خانم‌های متشخص گفته می‌شد.
در میان عشایر ایران، بی‌بی‌ها همیشه از تقدس ویژه‌ای برخوردارند. در امثال و حکم عشایر سیرجان نیز واژهٔ بی‌بی، نشان از جایگاه والای او دارد. در میان عشایر بویراحمدی، سوگند به بی‌بی حکیمه (در اطراف دوگنبدان)، بی‌بی رشته (در نزدیکی چرام)، بی‌بی زبیده خاتون (در بهبهان)، و خواهران بی‌بی حکیمه، از سوگندهای رایج میان افراد است.
.com

دامنهٔ ‎com.‏ یک دامنهٔ اینترنتی عام می‌باشد که در سیستم دامنه‌ای اینترنت مورد استفاده قرار می‌گیرد که از سال ۱۹۸۵ میلادی تاکنون تبدیل به بزرگترین دامنهٔ عام مورد استفادهٔ اینترنتی شده‌است و تا سال ۲۰۱۰ بیش از هفتاد و هفت میلیون سایت با این دامنه ثبت شده‌اند.
تاریخچه

این دامنه در ژانویهٔ سال ۱۹۸۵ ایجاد شد این دامنهٔ در ابتدا مورد استفادهٔ وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا بود.
صفصاف

مکان
| صفصاف صَفصُف | صفصاف صَفصُف |
| --- | --- |
روستا: روستا
ریشه‌شناسی: «به معنی درخت بید»: ریشه‌شناسی: «به معنی درخت بید»
تاریخ جمعیت‌زدایی: ۲۹ اکتبر 1948
مساحت: مساحت
 • کل: ۷٬۳۹۱ دونوم (۷٫۳۹۱ کیلومتر مربع یا ۲٫۸۵۴ مایل مربع)
جمعیت (1945): جمعیت (1945)
 • کل: ۹۱۰
علل جمعیت‌زدایی: حملهٔ نظامی از سوی نیروهای یه‌شو
علل ثانویه: ترس از گرفتار شدن در جنگ
موقعیت امروزی: کفر هوشن، بار یوحای
صفصاف (عربی: صفصاف صافصاف، به معنی بید مجنون) یک روستای فلسطینی در ۹ کیلومتری شمال غربی صفد در فلسطین پیش از تشکیل دولت اسرائیل بوده‌است. روستاییان آن پس از کشتار صفصاف در اکتبر ۱۹۴۸، در خلال جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ به لبنان گریختند.
تاریخ

این روستا در زمان رومیان صفصوفه نامیده می‌شد.
به گفته یاقوت حموی، در سال ۹۵۰ میلادی توسط حاکم حمدانی حلب، سیف الدوله، مورد حمله واقع شد.
تاریخ > دوران عثمانی

در اوایل قرن شانزدهم پس از میلاد، صفصاف به امپراتوری عثمانی ملحق شد و طبق اسناد مالیاتی ۱۵۹۶، این روستا روستایی در ناحیه ("شاخه") جیره، بخشی از سنجق صفد بود. ۲۵ خانوار سکنه داشت که ۱۳۸ نفر تخمین زده می‌شود که همگی مسلمان بودند. روستاییان نرخ مالیات ثابتی معادل ۲۵ درصد برای چندین اقلام کشاورزی از جمله گندم، جو، زیتون و میوه و همچنین انواع دیگر محصولات مانند کندو و بز پرداخت می‌کردند. در مجموع ۳۷۱۴ آقچه. یک چهارم درآمد به وقف (وقف دینی) تعلق می‌گرفت.
در سال ۱۸۳۸ صفصاف به عنوان روستایی در ناحیه صفد شناخته شد، در حالی که در سال ۱۸۷۵ ویکتور گوئرین آن را به عنوان روستایی با پانزده خانواده مسلمان توصیف کرد.
در سال ۱۸۸۱ پی‌ای‌اف در بررسی فلسطین غربی، صفصاف را به عنوان یک روستای کوچک در یک دشت با جمعیتی حدود ۱۰۰ نفر توصیف کرد. آنها همچنین خاطرنشان کردند که «سنگ‌های تزئینی یک ساختمان عمومی از قبل موجود» در در مسجد روستا ساخته شده‌است. روستاییان به کشت درختان زیتون و انجیر و تاکستان می‌پرداختند.
فهرستی از جمعیت در حدود سال ۱۸۸۷ نشان می‌دهد که صفصاف حدود ۷۴۰ سکنه دارد که همگی مسلمان هستند.
تاریخ > دوران قیمومت بریتانیا

صفصاف در سال ۱۹۲۲ بخشی از قیمومیت بریتانیا شد. در این مدت روستا در ضلع شرقی بزرگراه صفد - ترشیحا قرار داشت و در جهت شمال شرقی - جنوب غربی امتداد داشت. همه ساکنان صفصاف مسلمان بودند. یک مسجد و چند مغازه در مرکز روستا قرار داشت و یک مدرسه ابتدایی نیز در این دوره تأسیس شد. کشاورزی عمده‌ترین فعالیت اقتصادی بود و هم از چشمه آبیاری و هم از طریق دیم آبیاری می‌شد. در زمین شمال روستا میوه و زیتون کشت می‌شد.
در سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین، صفصاف دارای ۵۲۱ مسلمان بود، که در سرشماری سال ۱۹۳۱ به ۶۶۲ نفر افزایش یافت که هنوز همگی مسلمان و در مجموع ۱۲۴ خانه بودند.
در آمار سال ۱۹۴۵، طبق یک بررسی رسمی زمین و جمعیت، جمعیت آن ۹۱۰ مسلمان، با مجموع ۷۳۹۱ دونوم زمین بود. از این تعداد، در مجموع ۲۵۸۶ دانه به غلات اختصاص یافت. ۷۶۹ دونوم آبیاری یا برای باغ‌ها استفاده می‌شد، در حالی که ۷۲ دونم منطقه ساخته شده (شهری) بود.
تاریخ > ۱۹۴۸ و پس از آن

در ۲۹ اکتبر ۱۹۴۸، نیروهای اسرائیلی به عنوان بخشی از عملیات حیرام به روستا حمله کردند. پس از تسلیم روستاییان، حدود ۵۰ تا ۷۰ مرد در حبس قتل‌عام شدند و چهار زن گزارش دادند که مورد تجاوز قرار گرفته‌اند. سوابق ارتش اسرائیل برای این قتل‌عام محرمانه باقی مانده‌است.
در سال ۱۹۴۹ کفر هوشن در زمین روستا و به دنبال آن بار یوحای در سال ۱۹۷۹ و همچنین در زمین روستا تأسیس شد.
در سال ۱۹۹۲ دربارهٔ محدوده روستا چنین شرح داده شده‌است: «این سایت مملو از علف و درختان پراکنده‌است که در میان آنها چند تراس و انبوه سنگ از خانه‌های ویران دیده می‌شود. در چند خانه اسرائیلی‌ها زندگی می‌کنند. بخشی از زمین‌های اطراف توسط آبادی‌ها مورد کشت قرار می‌گیرند و بقیه آن جنگلی است.»
صفصاف. ۱۹۴۵. بررسی فلسطین
خویدوده

خویدوده یا به زبان اوستایی خوئیتودات (xᵛaētuuadaθa) مفهومی است که گفته می‌شود به پیوندهای زناشویی بین پدر و دختر، مادر و پسر، یا برادر و خواهر (ازدواج خویشاوندی یا نزدیک، محارم خانوادگی هسته‌ای) اشاره دارد. معنا و کارکرد این اصطلاح زبان اوستایی از مضامین مشخص نیست. در ایران باستان ازدواج بین اعضای خانواده، از جمله خواهر و برادر ناتنی، خواهرزاده و برادرزاده و دختر و پسرعموها اتفاق افتاده است، این نوع از ازدواج تاریخ باستان به عنوان ازدواج با محارم تلقی نمی‌شد.
به باور علیرضا شاپور شهبازی، خویدوده که به معنی ازدواج با محارم به کار رفته، در واقع به معنای «ازدواج با خویشاوندان» بوده، که بر اثر سوء تعبیر واژه‌های معادل «دختر» و «خویش» و «خواهر»، به ازدواج با محارم تفسیر شده و مایهٔ گمراهی مورخان یونانی و رومی و ارمنی و مسیحی و اسلامی و حتی زرتشتی گردیده است.
در متون زرتشتی به زبان فارسی میانه به خویدوده اشاره شده است و یکی از مقدس‌ترین اعمال ممکن باشد. روشن نیست خویدوده در ایران ساسانی و پیش از آن، خصوصاً بیرون از خانواده‌های سلطنتی و اشراف («زناشویی با محارم دودمانی») و شاید، روحانیون رواج داشته است و این که رسوم نسبت داده شده به آن می‌تواند مشخصهٔ عمومی جمعیت باشد یا نه. به هر حال، شواهد متعلق به دورا اروپوس در ترکیب با منابع یهودی و مسیحی که از موارد واقعی در دوره ساسانیان یاد می‌کند، شواهد متون زرتشتی ساسانی را تقویت می‌کند.
معنی و ریشه واژه

مصرشناس دانمارکی، پل جان فراندسن در کتاب ازدواج با خویشاوندان نزدیک در مصر و ایران باستان: بررسی شواهد نظر دارد که اصطلاح «خویدوده» xvētōdah بهتر است به عنوان «ازدواج با خویشاوند نزدیک» (close-kin marriage) و نه «محارم» (incest) ترجمه شود.
نوشتار اوستایی نو اسم‌های «خوئیتودات» xᵛaētuuadaθa (مذکر) و xᵛaētuuadaiθī (مؤنث) و صفت‌های xᵛaētuuadaθa و xᵛaētuuadaθā (مؤنث) هستند. شیوهٔ نگارش قرن نوزدهمی qaêtvadatha (با q به جای xᵛ اوستایی) و نگارش‌های مشابه در ادبیات امروزی دوباره ظهور می‌کنند.
به نظر می‌رسد بخش اول این ترکیب «خویتو» (xᵛaētu) «خانواده» (یا مشابه) باشد که عموماً مشتق از خوی (xᵛaē-) «خود» با پسوند - تو - (-tu-) پنداشته می‌شود، گرچه این کاملاً هم بی‌اشکال نیست. بخش دوم، «دوده» (vadaθa) امروزه عموماً مشتق از فعل -وده (از *ود-) «منجرشونده به ازدواج» دانسته می‌شود، مرتبط با دیگر زبان‌های ایرانی و زبان‌های هندواروپایی که به «ازدواج یا شریک ازدواج» اشاره می‌کند. این ریشه‌شناسی را کارل فریدریش گلدنر پیشنهاد داد و امیل بنونیست و کریستین بارتولومه پذیرفتند و زان پس نظر رایج بین دانشوران غربی شد.
تعریف

«خویدوده» مفهومی است که گفته می‌شود به پیوندهای زناشویی بین پدر و دختر، مادر و پسر، یا برادر و خواهر (ازدواج خویشاوندی نزدیک، محارم خانوادگی هسته‌ای) اشاره دارد. در متون زرتشتی به زبان فارسی میانه در دوران ساسانی به آن اشاره شده است و یکی از مقدس‌ترین اعمال ممکن باشد. معنا و کارکرد اصطلاح زبان اوستایی از مضامین مشخص نیست.
روشن نیست خویدوده در ایران ساسانی و پیش از آن، خصوصاً بیرون از خانواده‌های سلطنتی و اشراف («زناشویی با محارم دودمانی») و شاید، روحانیون رواج داشته است و این که رسوم نسبت داده شده به آن می‌تواند مشخصهٔ عمومی جمعیت باشد یا نه. به هر حال، شواهد متعلق به دورا اروپوس (شهری در سوریه) در ترکیب با منابع یهودی و مسیحی که از موارد واقعی در دوره ساسانیان یاد می‌کند، شواهد متون زرتشتی ساسانی را تقویت می‌کند.
مورخ اتریشی والتر شیدل می‌نویسد:روابط جنسی و زناشویی بین برادران و خواهران و بین والدین و فرزندان از قرن پنجم پیش از میلاد توسط منابع یونانی، رومی و سایر منابع خارجی به ایرانیان زرتشتی نسبت شده‌اند. قدیمی‌ترین متون باقی‌مانده از جامعه زرتشتی به اصطلاح «خویدوده» اولین بار در یسنا ۱۲٫۹، پس از قرن ششم پیش از میلادی — هرچند بدون تعریف ماهیت آن — اشاره می‌کند. در مجموع، این رشته‌های مختلف شواهد شکی باقی نمی‌گذارند که پیوندهای نزدیک واقعاً در طول قرن‌ها رخ داده است. ادعاهای خارجی مبنی بر اینکه همه ایرانیان، یعنی زرتشتیان، درگیر روابط با محارم بودند ارزش کمی دارند، شبیه به ادعای غیرممکن که هر ایرانی چند همسر داشته است.
دربارهٔ شیوهٔ این ازدواج میان پژوهشگران و اوستاشناسان اختلاف دیدگاه وجود دارد که منظور از خویدوده ازدواج با خویشان نزدیک مانند عموزادگان است یا منظور ازدواج با محارم مانند خواهر و مادر است. به باور علیرضا شاپور شهبازی، «خویدوده» که به معنی ازدواج با محارم به کار رفته در واقع معنای «ازدواج با خویشاوندان» می‌داده، که بر اثر سوء تعبیر واژه‌های معادل «دختر» و «خویش» و «خواهر»، به ازدواج با محارم تفسیر شده و مایهٔ گمراهی مورخان یونانی و رومی و ارمنی و مسیحی و اسلامی و حتی زرتشتی گردیده است.
منشأ

پل جان فراندسن نوشته است «نمی‌توان منشأ دقیق ازدواج نزدیک را در ایران پیدا کرد و نویسنده مطمئن نیست که ایرانیان این رسم را از تمدن‌های باستانی دیگر گرفته باشند. به عبارت دیگر، ازدواج خویدوده ممکن است در اصل متعلق به خود پارسیان (ایرانیان) بوده باشد.»
تورج دریایی نوشته است: نظر به اینکه ازدواج با محارم در بین دیگر اقوام هند و اروپایی مشاهده نشده است، منشأ این نوع ازدواج در ایران دشوار است. تمدن ایلام یکی از مهم‌ترین تمدن‌های تأثیرگذار بر ایرانیان بوده، ازدواج خواهر-برادر در بین خانواده پادشاهی ایلام مرسوم بوده است و و ممکن است خانواده شاهی هخامنشیان این سنت را از آیین ایلامیان اقتباس کرده باشند. می‌توان گفت که ازدواج با محارم به صورت موازی و همسو در ایران و مصر پیشرفت کرد؛ در مصر عملی سلطنتی بود که میان توده‌های مردم نیز رایج شد اما در ایران یه واسط مذهب، عمل به آن مباح شد.
طبقه‌بندی > در اسطوره

مقالهٔ اصلی: زنا با محارم در فولکلور و اسطوره‌شناسی
والتر شیدل در مقاله ازدواج خواهر و برادر و فرزندان و والدین در جوامع پیشامدرن می‌نویسد در تمامی جوامع سنت‌های اساطیری یک استثنای اصلی در ازدواج با محارم هستند: خدایان اولیه و همچنین شخصیت‌های بنیان‌گذار انسان، غالباً درگیر در روابط با محارم توصیف می‌شوند، خواه ناچار (در غیاب شرکای نامرتبط) یا برای تأکید بر موقعیت مافوق بشری آنها.
بنا بر متون پهلوی، خویدوده را اورمزد در زمان آفرینش شروع کرد و خویدوده، بشر را به یکدیگر مرتبط کرده و از دوره اختلاط که در آن خیر و شر برای برتری رقابت می‌کنند گذر خواهد داد و به فرشکرد یعنی دوره‌ای خواهد رساند که در آن جهان دیگر بار به همان گونه‌ای خواهد بود که اورمزد خلقش کرده بود. در یسنا ۴۵٫۴ , گفته شده سپنتا آرمیتی دختر اورمزد بوده، ولی جزئیات این که اهورامزدا چگونه پدر او بوده جایی یافت نمی‌شود. برای مثال، در بُندَهِشن گفته شده، اورمزد همهٔ موجودات بهشتی از جمله خود را برهنید. از طرف دیگر گفته شده اورمزد هم پدر و هم مادر آفرینش بوده؛ مادرش وقتی آن را در جهان فکر (مینای) پرورش می‌داد و پدرش وقتی آن را به جهان هستی (گیتی) منتقل می‌کرد. در دادستان دینیگ در خصوص نخستین خویدودهٔ مشی و مشیانی (اولین انسان‌ها) گفته شده که خالق از کنشی که همه مخلوقات از آن ساخته شدند احساس لذت می‌کرده، که در آن این کنش واژه‌ای است که می‌تواند به کنشی جنسی اشاره کند ولی بی ابهام نیست. نویسنده دینکرد می‌گوید مردم باید آن را انجام دهند، زیرا مشخص است که خالق آن را انجام داده وقتی چنین آفرینش‌هایی خلق می‌کرده است.
طبقه‌بندی > در خاندان‌های سلطنتی و حاکم

همچنین ببینید: فهرست خواهر و برادرهای زوج
در تعدادی از جوامع ماقبل مدرن، روابطی از این دست در انحصار پادشاهان بود و برای مردم عادی ممنوع بود و به شدت با سنت‌های اساطیری محارم الهی مرتبط است. «ازدواج محارم سلطنتی» اغلب در چارچوب تعدد زوجات، روابط زناشویی حاکمان با خویشاوندان نزدیک برای اهداف سیاسی انجام می‌شد و می‌توانست با جفت‌گیری چندهمسری غیر فامیلی تکمیل شود. در برخی جوامع، گه گاه اعمال زنا با محارم به منظور بهره‌مندی از پیامدهای ماوراء طبیعی فرضی آنها انجام می‌شد. در هر دو سناریو، «زنا با محارم» توسط حاکمان مطلق و دیگر افراد ممتاز به عنوان تخطی عمدی از هنجارهای جهانی به منظور تأکید بر ماهیت خارق‌العاده و غالباً خداگونه خود، با مادران، خواهران و دختران خود روابط زناشویی برقرار کرده‌اند. می‌توان این رسم را در سراسر جهان یافت. قدیمی‌ترین شواهد باقی مانده از مصر به دست می‌آید که به هزاره سوم قبل از میلاد می‌رسد. موارد دیگر شامل سلسله‌های مختلف باستانی خاور نزدیک و میانه، اینکاهای متاخر در پرو، حاکمان میکستک در مکزیک، روسای پیش از ارتباط با دیگر کشورها در هاوایی، ایلامیان، فنیقیه و پادشاهان شرق آفریقا تا همین اواخر در یک قرن پیش است.
به عنوان دلیل به نظر می‌رسد در برخی موارد، تعالی و پرستش شدید حاکم امری ضروری بوده است، عنوان مثال در میان فراعنه مصر، اینکاها، یا برخی از پادشاهان آفریقایی. در فرضیه دیگر، انزوای خاندان و ترس از رقبا ممکن است قدرتمندترین انگیزه باشد، مانند دودمان بطلمیوسی. هدف محروم کردن رقبا از معاشرت زناشویی با اعضای خانواده حاکم است. با این حال، به نظر می‌رسد که هیچ عامل واحدی در آن نقش نداشته باشد.