فهرست میراث جهانی در چین
فهرست آزمایشی

علاوه بر سایت‌های موجود در فهرست میراث جهانی، کشورهای عضو می‌توانند فهرستی از سایت‌های آزمایشی را که ممکن است برای نامزدی در نظر بگیرند، در این فهرست قرار دهند. نامزدها در فهرست میراث جهانی تنها در صورتی پذیرفته می‌شوند که سایت قبلاً در فهرست آزمایشی قرار داشته باشد.
چین ۵۷ مکان در فهرست پیشنهادی خود دارد.
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| # | نگاره | نام | موقعیت | سال | ش ثبتمعیارها | م | شرح |
| ۱ |  | ذخیره‌گاه طبیعی بندر دونگ‌ژای | های‌نان | ۱۹۹۶ | ۱۰۵ | ذخیره‌گاه طبیعی بندر دونگ‌ژای در شهرستان چیونگ‌شان، استان گوانگ‌دونگ واقع شده و ۲٬۵۰۰ هکتار مساحت دارد و شش رودخانه را در خود جای داده است. جنگل حرایی نیز در ساحل جنوبی آن قرار دارد و زیستگاهی برای پرندگان و سایر حیات وحش فراهم می‌کند. در طول فصل بارانی، باد شدید و باران سیل آسا ناشی از طوفان سهمگین، مقدار زیادی از ماسه‌های ریز و ذرات آلی را وارد بندرها می‌کند و به دنبال آن، باتلاق‌ها را انباشته می‌کند. به دلیل آب کم عمق و باد ملایم و امواج آرام، این مکان برای رشد جنگل‌های حرا کاملاً مناسب است. در ذخیره‌گاه طبیعی دونگ‌ژای، عمدتاً ۱۲ خانواده گیاهی با ۱۹ گونه وجود دارند. |  |
| ۲ |  | ذخیره‌گاه طبیعی الیگاتور چینی | آنهویی | ۱۹۹۶ | ۱۰۶ | ذخیره‌گاه طبیعی الیگاتور در پایین‌دست رودخانهٔ یانگ‌تسه واقع شده است. الیگاتور چینی یکی از دو گونهٔ زنده از خانوادهٔ الیگاتورها است و گونهٔ دیگر در رودخانهٔ می‌سی‌سی‌پی زندگی می‌کند. طبق بررسی‌های میدانی، الیگاتور چینی تنها در بخش جنوبی استان آن‌هوئی و برخی مکان‌ها در استان همسایه ژجیانگ یافت می‌شوند و حدود ۵۰۰ عدد از آن‌ها وجود دارند. این ذخیره‌گاه طبیعی برای حفاظت از این گونه در سال ۱۹۸۲ بنیان‌گذاری شد. |  |
| ۳ |  | ذخیره‌گاه طبیعی پویانگ | جیانگ‌شی | ۱۹۹۶ | ۱۰۷ | دریاچهٔ پویانگ، بزرگ‌ترین دریاچهٔ آب شیرین در چین است و در شمال استان جیانگژی و در جنوب دست‌های میانی و پایینی یانگ‌تسه قرار دارد. مساحت این دریاچه حدود ۳٬۸۴۱ کیلومتر و طول کرانهٔ آن ۱٬۸۰۰ کیلومتر است. این دریاچه به عنوان «سرزمین فراوانی» شناخته شده است و به عنوان «مروارید درخشان» در حوضهٔ رودخانه یانگ‌تسه با منابع آبی غنی و محصولات پررونق در زمین‌های حاصلخیز اطراف شهرت دارد. طبق بررسی اولیه، در دریاچه ۲۵ خانواده فیتوپلانکتون وجود دارد که در مجموع تقریباً ۱۰۰ گونه است. در سال ۱۹۸۳، ذخیره‌گاه پرندگان مهاجر در بخش غربی این دریاچه بنیان‌گذاری شد. |  |
| ۴ |  | لی جیانگ و چشم‌انداز گویلین | گویلین | ۱۹۹۶ | ۱۰۸ | رود لیجیانگ در گویلین، واقع در شمال شرقی منطقه خودمختار گوانگشی ژوانگ در چین، مساحتی بالغ بر ۲٬۰۰۰ کیلومتر مربع دارد و شامل شهر گویلین، شهرستان یانگشو و بخش‌هایی از شهرستان‌های لینگویی، لینگچوان و یونگفو است. این منطقه به دلیل مناظر طبیعی و تاریخی، از سال ۱۹۸۲ به‌عنوان یکی از مکان‌های مهم حفاظت‌شده  ملی ثبت شده است. فرم‌های زمین‌شناسی این منطقه شامل چهار دسته است که فرسایش سنگ‌آهکی نقش اصلی را در آن‌ها دارد و باعث شکل‌گیری قله‌ها، جنگل‌های سنگی و غارهای زیبای کارستی شده است. رودخانه لیجیانگ، با طول ۱۱۶ کیلومتر، از کوه مائوئر سرچشمه گرفته و از گویلین و یانگشو عبور می‌کند. این منطقه علاوه بر طبیعت، تاریخی غنی دارد. حدود هفت تا هشت هزار سال پیش، انسان‌های نخستین در این منطقه زندگی می‌کردند. در سال ۲۱۴ پیش از میلاد، امپراتور چن شی هوانگ کانال لینگچو را ساخت و ارتباط رودخانه‌های شیانگجیانگ و لیجیانگ را برقرار کرد. این منطقه شامل ۱۵۷ تپهٔ سنگی، ۲۱ غار کارستی بزرگ، رودخانه‌ها و آثار فرهنگی همچون کتیبه‌های سنگی، کانال لینگچو، و بقایای باستانی دیگر است. همچنین جنگل اولیه هوپینگ، خانهٔ درخت نقره‌ای کاتای به‌عنوان فسیل زنده، در فاصله ۷۰ کیلومتری این شهر قرار دارد. |  |
| ۵ |  | دره یارلونگ | تبت | ۲۰۰۱ | ۱۶۲۲ | منطقه یالونگ در فلات تبت، با پوشش دره‌های رودخانه یالوزانگبو، شاخه‌ها و برخی دریاچه‌ها، به‌عنوان زادگاه فرهنگ تبتی شناخته می‌شود. این منطقه با مساحت ۱۳۵۰ کیلومتر مربع، دارای آب‌وهوای معتدل و نیمه‌خشک موسمی است. ساختار زمین‌شناسی پیچیده آن شامل سنگ‌های دگرگونی و رسوبی از دوره‌های مزوزوئیک و یخچال‌های طبیعی است. رود یالوزانگبو، مرتفع‌ترین رود بزرگ جهان، با طول ۳۰۲ کیلومتر و ارتفاع بالای ۳۰۰۰ متر در این منطقه جاری است و مناظر بی‌نظیر کوهستانی و دره‌های عمیق را شکل داده است. دریاچه یانگژویونگچو، یکی از دریاچه‌های مقدس تبت، با ارتفاع ۴۴۴۵ متر و وسعت ۶۳۸ کیلومتر مربع، از دیگر نقاط برجسته منطقه است. همچنین، این منطقه با تنوع زیستی بالا، شامل ۶۸۳ گونه گیاهی و حیوانات تحت حفاظت است. منطقه یالونگ از نظر تاریخی و فرهنگی نیز اهمیت زیادی دارد و آثار تاریخی مانند معبد یونگبولاکانگ (قدیمی‌ترین کاخ تبت) و معبد چانگژو از دوران باستانی تا قرون میانه را در خود جای داده است. همچنین، این منطقه مهد فرهنگ و مذهب تبتی است؛ از جمله نخستین الفبای تبتی، اشعار، پزشکی سنتی و بودیسم تبتی از اینجا نشأت گرفته‌اند. در این منطقه، بقایای آثار تاریخی همچون آرامگاه‌های شاهان تبت، قصرها، مزارع و معابد برجای مانده که بازتابی از تاریخ اجتماعی و سیاسی تبت است. نقش کلیدی یالونگ در توسعه اولیه کشاورزی و دامداری، و جایگاه آن به‌عنوان مرکز سیاسی و فرهنگی، موجب ارزش جهانی بی‌نظیر این منطقه شده است. |  |
| ۶ |  | تنگه‌های یانگ‌تسه | هوبئی، چونگ‌کینگ | ۲۰۰۱ | ۱۶۲۳ | سه‌دره یانگ‌تسه، یکی از نخستین مناطق ملی دارای مناظر کلیدی در چین (از سال ۱۹۸۲)، شامل سه دره اصلی چوتانگ، ووشیا و شی‌لینگ است که با طول ۱۹۳ کیلومتر و پوشش مساحتی ۱۲۰۸ کیلومتر مربع، از منطقه بایدیچنگ در چونگ‌چینگ آغاز و به گذرگاه نانجین در استان هوبئی ختم می‌شود. این منطقه با مناظر طبیعی بی‌نظیر، صخره‌های عظیم، آبشارها، غارها و گونه‌های متنوع جانوری و گیاهی، از جمله میمون طلایی و درخت کبوتری، و همچنین بقایای فرهنگی و تاریخی غنی مانند تابوت‌های معلق و آثار دوران باستان، مقصدی مهم برای گردشگری، اکتشاف، و مطالعات علمی محسوب می‌شود.   سه‌دره یانگ‌تسه همچنین به‌خاطر نقش آن در پرورش اساطیر و شخصیت‌های برجسته تاریخی مانند چو یوآن و ژائوجون شناخته شده است. این منطقه الهام‌بخش شاعران، نقاشان و دانشمندان بوده و آثار متعددی از جمله اشعار و نقاشی‌های آن‌ها بر جای گذاشته است. |  |
| ۷ |  | کوه جینفو | چونگ‌کینگ | ۲۰۰۱ | ۱۶۲۴(vii)(viii)(ix) | کوه جینفو، یک منطقه جنگلی ملی است که مساحتی برابر با ۱۳۰۰ کیلومتر مربع دارد. این کوه شامل مناطق حفاظتی و چشم‌اندازی وسیعی است و قله اصلی آن، فنگچویلینگ، با ارتفاع ۲۲۵۱ متر، بلندترین قله رشته‌کوه دالوشان محسوب می‌شود. این کوه به‌دلیل چشم‌اندازهای خیره‌کننده شامل صخره‌های عظیم، آبشارهای باشکوه، قله‌های جدا افتاده و دره‌های زیبا، یکی از چهار کوه معروف در مناطق سیچوان و چونگ‌چینگ است. جغرافیای منحصربه‌فرد آهکی-کارستی و ساختار زمین‌شناسی نئوکتایزی این منطقه، نمایانگر تاریخ زمین‌شناسی گسترده‌ای است که با ویژگی‌های ارتفاعات پلتفرمی و صخره‌های بلندی به طول ۶۰ کیلومتر همراه است. این کوه به‌عنوان پناهگاهی برای گونه‌های باستانی گیاهی، تنوع زیستی شگفت‌انگیزی دارد. جنگل‌های بکر با پوشش بیش از ۹۰ درصد بالای ارتفاع ۱۴۰۰ متر و گیاهانی چون کاتایا آرژیروفیلا (Cataya argyrophila) و درختان کمیاب دیگری از جمله برجسته‌ترین ویژگی‌های آن هستند. همچنین، این منطقه زیستگاه گونه‌های کمیاب جانوری مانند پلنگ، پلنگ ابری، ببر جنوب چین و میمون سیاه کاکل‌دار است. غارهای کارستی این کوه که قدمتی تا ۳۵۰ هزار سال دارند، شامل سیستم‌های گسترده‌ای مانند غار جینفو و گوفو هستند که به‌عنوان شبکه‌ای زیرزمینی شناخته می‌شوند و اهمیت علمی و تاریخی بالایی دارند. |  |
| ۸ |  | گودال بهشتی | سیچوان، هوبئی، هونان و گویژو | ۲۰۰۱ | ۱۶۲۵(vii)(viii)(ix) | منطقه دیدنی تیانکنگ و تیانجینگشیا بخشی از رشته‌کوه چی‌یائو است و به‌دلیل ساختار زمین‌شناسی منحصربه‌فرد و چشم‌اندازهای کارستی شناخته می‌شود. این منطقه دارای سیستم هیدروژئولوژیکی پیچیده‌ای است که از دره‌های گسترده، شکاف‌های عمیق، رودخانه‌های زیرزمینی و غارهای شگفت‌انگیز تشکیل شده است. عمیق‌ترین بخش این سیستم، شیائو‌جای است که عمقی بین ۵۱۱ تا ۶۶۲ متر دارد. رودخانه زیرزمینی که از این گودال عبور می‌کند، به آبشاری با ارتفاع ۴۶ متر ختم می‌شود. این منطقه دارای آب و هوای معتدل، بارش فراوان و پوشش گیاهی غنی با ۱۲۸۵ گونه گیاهی است که شامل گیاهان حفاظت‌شده‌ای مانند سرخ‌چوب سپیده‌دم  و جینکو می‌شود. این منطقه همچنین زیستگاه گونه‌های متنوع جانوری از جمله میمون طلایی، پلنگ ابری، سمندر غول‌پیکر و سایر گونه‌های نادر است. حیوانات خاصی مانند ماهی‌های شفاف و قورباغه‌های سفید در رودخانه‌های زیرزمینی و شکاف‌های عمیق این منطقه زندگی می‌کنند. شکل خاص زمین‌شناسی این مکان، آن را به یکی از شگفت‌انگیزترین مناطق کارستی جهان تبدیل کرده است. |  |
| ۹ |  | کوه هوآ | شانشی | ۲۰۰۱ | ۱۶۲۶ | هوآشان، به‌عنوان یکی از کوه‌های مقدس تائوییسم در چین، با چشم‌اندازهای طبیعی بی‌نظیر و میراث تاریخی و فرهنگی غنی شناخته می‌شود. این کوه با صخره‌های شیب‌دار گرانیتی، دره‌های عمیق ، زیستگاه گونه‌های متنوعی از گیاهان و جانوران است که آن را به مکانی ایده‌آل برای مطالعات زیستی تبدیل کرده است. بیش از ۱۲۰۰ گونه گیاهی، از جمله گونه‌های نادر و در حال انقراض، و ۲۰۴ گونه جانوری در این منطقه شناسایی شده‌اند. همچنین ساختار زمین‌شناسی این کوه که شامل قدیمی‌ترین سنگ‌های متامورف از دوره نخست‌زیستی است، تاریخچه تکامل زمین را بازگو می‌کند. ین کوه هزاران سال محل زیارت و عبادت بوده و بیش از ۱۵۰۰ اثر تاریخی، شامل کتیبه‌های سنگی و معماری‌های باستانی، در آن یافت شده است. معابد مشهوری همچون معبد یشم، معبد زنیو و معبد دونگدائو نمونه‌های برجسته‌ای از معماری تائویی هستند. هواشان به‌عنوان تنها کوه مقدس تائوییسم که عاری از تأثیر دیگر ادیان است، جایگاه ویژه‌ای در تاریخ و فرهنگ چین دارد و به‌خاطر میراث طبیعی و معنوی‌اش، گنجینه‌ای ملی و جهانی محسوب می‌شود. |  |
| ۱۰ |  | کوه‌های یاندانگ | ژجیانگ | ۲۰۰۱ | ۱۶۲۷ | کوه یاندانگ، با سابقه‌ای طولانی و به‌عنوان یکی از اولین مناطق دیدنی ملی چین، به‌دلیل زیبایی طبیعی منحصربه‌فرد و ارزش علمی چشمگیر خود شهرت یافته است. این کوه که در مساحتی ۱۸۶ کیلومتر مربعی قرار دارد، نمونه‌ای برجسته از کالدراهای بازسازی‌شده کرتاسه است که قدمتی ۱۲۰ تا ۱۰۰ میلیون ساله دارند و داستان فرایندهای ژئولوژیکی عمیق قاره آسیا را بازگو می‌کنند. یاندانگ همچنین با اقلیم موسمی اقیانوسی خود و تنوع زیستی فراوان، میزبان ۱۲۴۸ گونه گیاه بذردار، از جمله گونه‌های بومی و در معرض خطر، است. این کوه با ترکیب چشم‌اندازهای خاصی چون قله‌های شگفت‌انگیز، آبشارها، دره‌های عمیق و استخرهای طبیعی، تجربه‌ای منحصربه‌فرد از زیبایی و شکوه طبیعت را به بازدیدکنندگان ارائه می‌دهد. یاندانگ، علاوه بر جذابیت طبیعی، از لحاظ تاریخی و فرهنگی نیز ارزشمند است. تاریخ توسعه این کوه به دوران سلسله تانگ در قرن هفتم بازمی‌گردد و در دوران سلسله سونگ به اوج خود رسید. در طول قرن‌ها، معابد تاریخی، اشعار، نقاشی‌ها و حکاکی‌های فراوانی توسط شاعران و هنرمندان الهام‌گرفته از این کوه برجای مانده است. یاندانگ نه تنها مقصدی زیبا برای گردشگران است، بلکه به‌عنوان موزه‌ای طبیعی و فرهنگی، نقشی مهم در مطالعات علمی و الهام‌بخشی به هنر و ادبیات دارد. |  |
| ۱۱ |  | رود نانشی | ژجیانگ | ۲۰۰۱ | ۱۶۲۹ | رود نان‌شی، با طولی ۱۴۵ کیلومتری و ساختاری شبیه به درخت، بزرگ‌ترین شاخه شمالی رود او محسوب می‌شود. این رودخانه در میان کوه یاندانگ در شرق و کوه گوچانگ در غرب جریان دارد، که هر دو از جنوب به شمال ارتفاع خود را از دست می‌دهند. لایه‌های سنگی این کوه‌ها عمدتاً از توف، ریولیت و گرانیت تشکیل شده‌اند. رود نان‌شی در منطقه‌ای با اقلیم موسمی نیمه‌گرمسیری قرار دارد و تحت تأثیر آب‌وهوای دریایی است. این منطقه در تمام طول سال از آب‌وهوای گرم و مرطوب برخوردار بوده و دمای آن از ۴٫۲ درجه تا ۳۸٫۲ درجه سانتی‌گراد متغیر است، در حالی که میانگین سالانه دما ۱۸٫۲ درجه سانتی‌گراد است. در اطراف این منطقه دیدنی، تنوع زیادی از گیاهان و درختان نادر مانند چنار چینی و جینکو یافت می‌شود. رود نان‌شی با چشم‌اندازهای دل‌انگیز و آداب‌ورسوم ساده محلی، جذابیتی خاص دارد و در سال ۱۹۸۸ توسط شورای دولتی به‌عنوان منطقه گردشگری ملی معرفی شد. |  |
| ۱۲ |  | مایجی‌شان | گانسو | ۲۰۰۱ | ۱۶۳۱ | کوه مایجی شان به دلیل غارهای منحصربه‌فرد، مجسمه‌های گِلی نفیس، پوشش گیاهی غنی و چشم‌اندازهای طبیعی و زمین‌شناسی متنوع، یکی از مناطق دیدنی کلیدی چین است. این منطقه با مساحت ۱۴۲ کیلومترمربع شامل غارهای مایجی شان، صخره جاودانگان، دروازه سنگی، رودخانه چوشی و چشمه آب گرم جیه‌تینگ است. غارهای مایجی شان که در دوره چینِ غربی (۳۸۴–۴۱۷ میلادی) ساخته شده‌اند، طی ۱۲ سلسله تاریخی تکمیل شدند و با وجود زلزله‌ها و آتش‌سوزی‌ها، ۱۹۴ غار، ۷۲۰۰ مجسمه و ۱۰۰۰ متر مربع نقاشی دیواری بر جای مانده است. این غارها که در ارتفاع ۳۰ تا ۸۰ متری صخره‌ها کنده شده‌اند، به‌ویژه در سلسله‌های شمالی، به اوج هنر مجسمه‌سازی دست یافتند و به‌عنوان موزه‌ای ارزشمند از هنر و معماری بودایی شناخته می‌شوند.  این منطقه با پوشش گیاهی ۷۶ درصد و بیش از ۲۷۳۸ گونه گیاه از جمله گونه‌های نادر و باستانی مانند جینکو و کاج پوست سفید، از تنوع زیستی بالایی برخوردار است. همچنین زیستگاه ۹۵ گونه پرنده و ۲۹ گونه پستاندار است که ۱۸ گونه از آنها تحت حفاظت ملی قرار دارند. زمین‌شناسی متنوع منطقه شامل سنگ‌های دگرگونی، ماسه‌سنگ‌های قرمز و گرانیت است که چشم‌اندازهایی شگفت‌انگیز از بیش از ۱۸۰ جاذبه طبیعی مانند جنگل‌ها، گل‌ها، رودها و آبشارها را خلق کرده‌اند. کوه مایجی شان با هماهنگی منحصربه‌فرد بین طبیعت و آثار تاریخی، نمونه‌ای بارز از ارتباط انسان و طبیعت به‌شمار می‌آید و در مطالعات معماری، مذهب بودایی و هنر مجسمه‌سازی اهمیت جهانی دارد. |  |
| ۱۳ |  | وودالیانچی | هیلونگ‌جیانگ | ۲۰۰۱ | ۱۶۳۲(viii)(ix) | وودیالیانچی یکی از اولین مناطق طبیعی است که در سال ۱۹۸۲ توسط شورای دولتی چین به‌عنوان منطقه دیدنی تأیید شد و در سال ۱۹۹۶ به‌عنوان یک منطقه حفاظت‌شده طبیعی معرفی گردید. این منطقه از برجسته‌ترین و کامل‌ترین آثار فوران‌های آتشفشانی مدرن در چین و جهان به‌شمار می‌رود و منبع آب‌های معدنی مشهور آتشفشانی است. خوشه آتشفشانی وودیالیانچی در کمربند ساختاری شرق-غرب قرار دارد و فوران‌های آتشفشانی آن به‌دلیل فعالیت‌های گسل‌زایی در منطقه رخ داده‌اند. این منطقه شامل ۱۴ مخروط آتشفشانی است که عمدتاً در جهت NE قرار دارند و ناشی از فوران‌های آتشفشانی مکرر از دوران پلیستوسن است. کوه‌های لائوهای و هوشائو در قسمت مرکزی این منطقه به‌عنوان آتشفشان‌های جدید با فوران‌هایی در سال‌های ۱۷۱۹ تا ۱۷۲۱ شناخته می‌شوند، در حالی که سایر مخروط‌های آتشفشانی قدیمی‌تر و دچار فرسایش طولانی‌مدت شده‌اند. این منطقه به‌عنوان موزه‌ای از زمین‌شناسی آتشفشانی شناخته می‌شود و ویژگی‌های طبیعی متعددی دارد، از جمله جریان‌های گدازه‌ای با شکل‌ها و ساختارهای متنوع، بمب‌های آتشفشانی و مخروط‌های گاز که از جمله نادرترین پدیده‌ها در سطح جهانی هستند. علاوه بر این، آب‌های معدنی آتشفشانی وودیالیانچی نیز به‌عنوان یکی از سه چشمه معدنی سرد بزرگ جهان شناخته می‌شوند و دارای ویژگی‌های درمانی خاصی هستند که می‌توانند بیش از ۱۰۰ بیماری مزمن را درمان کنند. این چشمه‌ها شامل انواع مختلفی از آب‌های معدنی مانند بی‌کربنات، آهن‌سیلیس و گازکربنیک هستند که به‌طور گسترده‌ای به‌عنوان آب‌های معدنی درمانی شناخته می‌شوند و شهرت جهانی دارند. |  |
| ۱۴ |  | هیتان | فوجیان | ۲۰۰۱ | ۱۶۳۳ | ساختار زمین‌شناسی مجمع‌الجزایر هیتان به شدت تحت تأثیر حرکات تکتونیکی یانشان و حرکات نئو-تکتونیکی قرار دارد که موجب فعالیت‌های شدید ماگما و گسل در این منطقه شده است. این فرایندها انواع مختلفی از اشکال زمین‌ریختی از جمله تپه‌ها، دشت‌ها، دریاچه‌ها، سواحل سنگی، سواحل شنی و سواحل گل‌آلود را در این جزایر به وجود آورده‌اند. سنگ‌های گرانیتی و آتشفشانی پراکنده و همچنین گسل‌ها و درزهای فراوان، باعث شکل‌گیری این مناظر طبیعی شده‌اند. در نتیجه فرسایش و فرآیندهای تولیدی که به‌واسطه تأثیرات آب و هوا به‌طور مداوم روی بستر سنگی این جزایر اعمال می‌شود، مناظر چشم‌نواز و اشکال صخره‌ای طبیعی و تقلیدی مختلفی به وجود آمده است. از جمله این مناظر، شیپای‌یانگ، چاه آسمانی و شی‌رن‌تان به‌عنوان سه منطقه دیدنی بی‌نظیر هیتان شناخته می‌شوند و به‌عنوان یکی از بهترین مناظر کشور و پدیده‌های شگفت‌انگیز جهانی شهرت دارند. طول کل سواحل شمالی، شرقی و جنوبی جزیره هیتان بیش از ۶۰ کیلومتر است. این جزیره دارای چهار ساحل شنی نقره‌ای شامل چانگ‌جیانگ، هیتان‌وان، تان‌نان‌وان و شان‌چیئو است که دارای شیب‌های ملایم و ماسه‌های نرم و تمیز با محتوای سیلیکون دی‌اکسید بیش از ۹۳ درصد هستند. در جلوی این سواحل، رشته‌های صخره‌ای به‌عنوان یک سپر طبیعی قرار دارند و تپه‌های کم‌ارتفاع و جنگل‌های سرسبز در زمین‌های وسیع‌تر این جزایر دیده می‌شوند. علاوه بر این، برخی دماغه‌ها به‌طور متناوب در کنار این سواحل، تومبولوها، تپه‌های شنی زیرآب و تپه‌های ساحلی قرار دارند که همگی یک مجموعه چشم‌نواز از مناظر شگفت‌انگیز را به وجود می‌آورند. آب‌های تمیز و بدون آلودگی دریا این منطقه را به یکی از بهترین سواحل برای شنا تبدیل کرده است. همچنین، در این منطقه دریاچه‌ای از یک خلیج که طی زمان‌های طولانی تکامل یافته، شکل گرفته است که به دلیل بارش مداوم باران، به یک دریاچه آب شیرین تبدیل شده است. به‌طور کلی، مناظر زمین‌شناسی و زمین‌ریختی خاص مجمع‌الجزایر هیتان از اهمیت علمی بالایی برخوردار هستند و ارزش حفاظتی فراوانی دارند. |  |
| ۱۵ |  | کوه کانگ و دریاچه اره | یون‌نان | ۲۰۰۱ | ۱۶۳۴ | کوه‌های کانگشان و دریاچه ارهای در استان یون‌نان چین واقع شده‌اند و منطقه‌ای به مساحت ۹۶۰ کیلومتر مربع را تشکیل می‌دهند. این منطقه طبیعی دارای مناظری زیبا و تاریخی است که شامل کوه‌های بلند و دریاچه‌ای است که همچون آینه‌ای روشن و زیبا می‌درخشد. این مکان بیش از ۱۰۰ جاذبه طبیعی و تاریخی دارد و ویژگی‌های برجسته‌ای از جمله تاریخ طولانی، آثار تاریخی و فرهنگی متعدد و آداب و رسوم قومی غنی را به نمایش می‌گذارد. کوه‌های کانگشان که در انتهای جنوبی رشته‌کوه هندوآن قرار دارند، ویژگی‌های زمین‌شناسی و اقلیمی پیچیده‌ای دارند و با بیش از ۶۰۰۰ گونه گیاهی، یک منطقه تنوع زیستی چشمگیر را ارائه می‌دهند. همچنین جنگل‌های اولیه آزالیا و یخچال‌های طبیعی قرن چهارم به جذابیت‌های طبیعی کوه افزوده است. دریاچه ارهای که گاهی در آن قایق‌های سفید در حال حرکت هستند، در کنار کوه‌های کانگشان تصویری زیبا از ترکیب باد، گل‌ها، برف و ماه ایجاد کرده است. دالی که در این منطقه واقع شده، تاریخچه‌ای طولانی دارد و در دوران نوسنگی شواهدی از سکونت انسان‌ها در آنجا یافت شده است. این شهر در دوره‌های مختلف به عنوان پایتخت پادشاهی‌های نانژائو، دالی، داشانگه، دیتیانشینگ و داینینگ بوده است. علاوه بر دالی، دو شهر تاریخی و فرهنگی ملی، یعنی شهر باستانی دالی و شهر باستانی وی‌شان نیز در این منطقه قرار دارند. آثار تاریخی متعددی نظیر سه مناره چنگ‌شنگ‌سی در دالی و غارهای شیباوشان از پادشاهی نانژائو نیز در این منطقه موجود است. |  |
| ۱۶ |  | مکان‌های تولید مشروبات چینی | هبی، جیانگ‌شی، سیچوان | ۲۰۰۸ | ۵۳۲۰(iii)(iv)(vi) | محوطه‌های تاریخی تولید مشروبات الکلی در چین، شامل کارگاه‌های لیولینگ زویی، لیدو، شویجینگجی، خوشه انبارهای تخمیر لوژو لاوجیاو داکو و تیانیی برای جیان‌نان‌چون، شواهد ارزشمندی از تکامل صنعت مشروب‌سازی در این کشور ارائه می‌دهند. این محوطه‌ها که قدمت برخی از آن‌ها به سلسله‌های جین، یوآن، سونگ، مینگ و چینگ بازمی‌گردد، شامل تأسیساتی مانند حوض‌های تخمیر، چاه‌ها، انبارها، سکوی خشک‌کردن و تجهیزات تقطیر هستند. کاوش‌های انجام‌شده در این مکان‌ها نه‌تنها فرآیندهای سنتی تولید الکل را آشکار کرده، بلکه درک بهتری از تحولات اقتصادی و اجتماعی چین در دوران مختلف فراهم آورده است. |  |
| ۱۷ |  | اقامتگاه‌های باستانی در شانشی و شنشی دینگ‌سون و دانگجیاچون | شانشی، شنشی | ۲۰۰۸ | ۵۳۲۲(ii)(iii)(iv)(v) | مجموعه اقامتگاه‌های باستانی در استان‌های شانشی و شاآنشی چین، شامل ساختمان‌های تاریخی است که به‌عنوان نمونه‌های برجسته‌ای از معماری سنتی چینی شناخته می‌شوند و نشان‌دهنده شیوه‌های زندگی و فرهنگ‌های محلی در این مناطق هستند. این اقامتگاه‌ها به دلیل ارزش‌های فرهنگی و تاریخی‌شان،  نمونه‌ای برجسته از نوعی ساختمان یا مجموعه معماری، و نمونه‌ای برجسته از تعامل انسان و محیط زیست اشاره دارند. |  |
| ۱۸ |  | دیوارهای شهری | شی‌آن، جینگژو، نانجینگ، شینگ‌چنگ | ۲۰۰۸ | ۵۳۲۴(iii)(iv) | دیوارهای تاریخی شهرهای شینگ‌چنگ، نانجینگ، جینگژو و شی‌آن از مهم‌ترین استحکامات نظامی و شهری چین در دوران سلسله مینگ و چینگ هستند. دیوار شینگ‌چنگ، ساخته‌شده در سال ۴۳۰ میلادی، نقش کلیدی در دفاع از شهر در برابر حملات جین داشت و تنها دیوار شهری غیر از دیوار بزرگ بود که در نبردهای ۲۶ ساله مینگ و چینگ تصرف نشد. دیوار نانجینگ، که در اوایل دوران مینگ ساخته شد، با تلفیق معماری سنتی و محیط طبیعی، قدیمی‌ترین دیوار شهری جهان به شمار می‌رود و شامل میلیون‌ها آجر دارای کتیبه‌های تاریخی است. دیوار جینگژو با ۹ متر ارتفاع و برج‌های متعدد دفاعی، یکی از سازه‌های مستحکم دوران مینگ است که بخش زیادی از آن بدون آسیب حفظ شده است. دیوار شی‌آن، که ریشه در استحکامات سلسله‌های سوی و تانگ دارد، طی قرون متمادی مرمت شد و امروزه یکی از کامل‌ترین دیوارهای باستانی چین محسوب می‌شود. این دیوارها نه‌تنها نماد قدرت نظامی، بلکه نمونه‌هایی برجسته از شهرسازی سنتی چین هستند که همچنان پابرجا مانده‌اند. |  |
| ۱۹ |  | دریاچه باریک غربی و منطقه تاریخی یانگژو | جیانگسو | ۲۰۰۸ | ۵۳۲۷(iii)(iv)(v) | دریاچه باریک غربی در یانگژو، با پیشینه‌ای از دوره‌های مختلف تاریخی، در قرن هجدهم به شکل یک باغ هماهنگ و زیبا برای استقبال از امپراتور چیان‌لونگ طراحی شد و به یکی از شاهکارهای معماری باغ‌سازی چین تبدیل گشت. این منطقه، که با اقتصاد پررونق نمک در دوره‌های مینگ و چینگ توسعه یافت، نه‌تنها مرکز ساخت باغ‌های کلاسیک چین شد، بلکه ساختار شهری تاریخی آن، شامل خیابان‌ها، سیستم آبی و بناهای سنتی، سبک منحصربه‌فرد شهرهای آبی جنوب چین را حفظ کرده است. یانگژو همچنین به دلیل صنایع دستی ارزشمند، مانند لاک‌کاری و حکاکی یشم، و هنرهای نمایشی سنتی، از جمله آوازهای محلی و نمایش عروسکی، که به‌عنوان میراث فرهنگی ناملموس ملی ثبت شده‌اند، جایگاه ویژه‌ای در فرهنگ چین دارد. |  |
| ۲۰ |  | شهرهای آبی باستانی ژوژوانگ، لوجی، ووژن و شیتانگ | ژجیانگ، جیانگسو | ۲۰۰۸ | ۵۳۲۸(ii)(iv)(v) | شهرهای تاریخی ژوجوانگ، لوجی، ووجن و شیتانگ از مهم‌ترین شهرهای آبی جنوب چین هستند که با تاریخ و فرهنگ غنی خود، ساختارهای سنتی، پل‌های سنگی، خیابان‌های آبی، بازارهای قدیمی و صنایع دستی را حفظ کرده‌اند. ژوجوانگ که در قرن یازدهم تأسیس شد، با سیستم آبی پیشرفته‌اش به مرکز تجارت و تبادلات اجتماعی تبدیل شد. لوجی با خیابان‌های موازی با رودخانه و معماری خاص، از قرن پانزدهم به یکی از مراکز مهم تجاری سوژو بدل شد. ووجن با قدمتی ۷۰۰۰ ساله، در دوران مینگ و چینگ در اوج شکوفایی اقتصادی بود و به‌عنوان مرکز تجارت ابریشم و صنایع‌دستی شناخته می‌شد. شیتانگ نیز با معماری یکپارچه‌اش از دوره‌های مینگ و چینگ، پل‌های متعدد، کوچه‌های باریک و گذرگاه‌های سرپوشیده، نمونه‌ای کم‌نظیر از شهرهای آبی سنتی چین است. این شهرها با حفظ ساختارهای تاریخی خود، اسناد ارزشمندی برای مطالعه شهرهای آبی کهن به شمار می‌روند. |  |
| ۲۱ |  | بخش چینی جاده ابریشم | شنشی، گانسو، سین‌کیانگ، ژجیانگ، فوجیان | ۲۰۰۸ | ۵۳۳۵(i)(ii)(iii)(iv)(v)(vi) | جاده ابریشم یک مسیر تجاری باستانی است که از پایتخت قدیمی چین، چانگ‌آن (شی‌آن امروزی) آغاز می‌شود و به‌عنوان شاهراهی برای تبادلات اقتصادی، سیاسی و فرهنگی بین شرق و غرب عمل می‌کرد. این مسیر زمینی آسیا، آفریقا و اروپا را به هم متصل می‌کرد و از کوه لانگ‌شان، گذرگاه‌های یو‌من‌گوان و یانگ‌گوان عبور کرده، به سین‌کیانگ می‌رسید، از آسیای مرکزی و غربی می‌گذشت و در نهایت به آفریقا و اروپا منتهی می‌شد. در ابتدا، هدف اصلی این مسیر تجارت ابریشم بود که نماد تمدن چین باستان و صنایع دستی پیشرفته آن بود. نام "جاده ابریشم" را اولین‌بار جغرافیدان آلمانی، فردیناند فن ریختوفن، در دهه ۱۸۷۰ مطرح کرد. شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که این مسیر پیش از دودمان هان غربی (۲۰۶ ق.م - ۲۵ م) نیز برای مهاجرت و ارتباطات استفاده می‌شد، اما تبادلات مستند میان تمدن‌های شرق و غرب در دوره هان غربی آغاز شد. در سال ۱۳۹ ق.م و سپس در ۱۱۹ ق.م، امپراتور هان وودی، ژانگ چیان را به‌عنوان فرستاده ویژه به مناطق غربی اعزام کرد و این اقدام به توسعه جاده ابریشم و رونق تجارت و سفر در طول این مسیر انجامید که زندگی مردم آن را به‌شدت تحت تأثیر قرار داد. |  |
| ۲۲ |  | شهرستان فنگهوانگ | هونان | ۲۰۰۸ | ۵۳۳۷(i)(ii)(iii)(iv) | شهر فنگهوانگ در جنوب غربی استان هونان، گذرگاهی استراتژیک میان هونان و گویژو، با تاریخی غنی از دوره دودمان تانگ تا چینگ است. در سال ۶۶۰ میلادی، تیان یانگ‌مینگ نظام پنج قلعه را در این منطقه بنا نهاد و در دوره‌های بعد، این شهر دستخوش تغییرات اداری و نظامی شد. در دوران دودمان چینگ، فنگهوانگ به یکی از مراکز مهم حکومتی تبدیل شد و در اوایل قرن ۱۸ دیوارهای سنگی، دفاتر اداری، معابد، مدارس و بازارها در آن احداث شدند. شهر باستانی فنگهوانگ با مساحت ۱.۸ کیلومتر مربع، دارای ۲۰ خیابان قدیمی، ده‌ها کوچه تاریخی و بیش از ۲۰۰ خانه مسکونی باستانی است که همچنان حفظ شده‌اند. |  |
| ۲۳ |  | مکان‌های نانیو | گوانگ‌دونگ | ۲۰۰۸ | ۵۳۳۸(ii)(iii) | محوطه‌های باستانی دولت یوی جنوبی در گوانگژو، شامل کاخ، آرامگاه پادشاه و دروازه چوبی، از مهم‌ترین کشفیات باستان‌شناسی چین هستند. این دولت (۲۰۳-۱۱۱ پ.م.) نقش کلیدی در گذار منطقه لینگ‌نان از جامعه بدوی به فئودالی داشت. آرامگاه پادشاه با بیش از ۱۰۰۰ اثر تاریخی، کاخ سلطنتی با باغی کهن و سیستم مهندسی پیشرفته کنترل سیلاب، نشان‌دهنده تمدن پیشرفته آن دوره‌اند. کشف الواح چوبی حاوی اسناد حکومتی، و بقایای جانوری و گیاهی، از جمله قدیمی‌ترین نمونه کدو مومی جهان، اصالت این محوطه را اثبات می‌کند. این محوطه که آثار سلسله‌های مختلف را در خود جای داده، بازتابی از توسعه ۲۰۰۰ ساله گوانگژو و ارزشمند برای مطالعه تاریخ، معماری و شهرسازی چین است. |  |
| ۲۴ |  | کتیبه باستانی بایهلیانگ | چونگ‌کینگ | ۲۰۰۸ | ۵۳۴۱(iii)(iv) | پهنه سنگی بایهه‌لیانگ (تخت‌سنگ مرغ سفید) در رود یانگ‌تسه، شمال شهر فولینگ در چونگ‌چینگ قرار دارد و نام آن برگرفته از درناهایی است که پیش‌تر در این منطقه گرد هم می‌آمدند. این سنگ‌پشته ۱۶۰۰ متر طول و ۲۵ متر عرض دارد و در تمام سال زیر آب است، مگر در فصل خشک زمستان که نمایان می‌شود. از دوران دودمان تانگ (۷۶۳ میلادی)، ساکنان منطقه با حکاکی تصویر ماهی بر روی سنگ، پایین‌ترین سطح آب را ثبت می‌کردند که اعتقاد بر این بود ظهور آن نشانه برداشت فراوان محصولات کشاورزی در سال بعد است. این اثر که دارای بیش از هزار سال قدمت و صدها کتیبه ارزشمند از سلسله‌های مختلف است، یکی از مهم‌ترین یادگارهای تاریخی برای بررسی تغییرات سطح آب رودخانه یانگ‌تسه محسوب می‌شود. در سال ۱۹۸۸، دولت چین آن را به‌عنوان میراث فرهنگی ملی به ثبت رساند، اما با آغاز پروژه سد سه‌دره، این سنگ‌پشته برای همیشه زیر آب رفت. برای حفظ آن، پروژه حفاظت زیرآبی در سال ۲۰۰۳ آغاز شد و عملیات مستندسازی، تقویت بخش‌های مختلف و جلوگیری از فرسایش انجام شد تا این میراث ارزشمند برای آیندگان حفظ شود. |  |
| ۲۵ |  | روستاهای مردم میائو | گوئیژو | ۲۰۰۸ | ۵۳۴۴(i)(iv)(v)(vi) | روستاهای قوم میائو در جنوب شرقی استان گویژو، به‌ویژه در مناطق لیشان، تایجیانگ، جیانهه و کونگ‌جیانگ، از مهم‌ترین سکونتگاه‌های این قوم باستانی هستند. بر اساس افسانه‌ها، قوم میائو از قبیله جیو‌لی در حدود ۵۰۰۰ سال پیش در حوضه رود زرد منشأ گرفته و سپس به مناطق میانی و پایینی رود یانگ‌تسه مهاجرت کرده است. در دوران دودمان‌های چین و هان، این قوم به شرق گویژو و بعدها در دوران یوآن و مینگ به جنوب غربی این استان نقل مکان کردند. در دوران دودمان چینگ، منطقه لی‌گونگ‌شان به مرکز اصلی سکونت قوم میائو تبدیل شد و بعدها برخی از آنان به ویتنام، لائوس، تایلند، برمه و حتی اروپا و آمریکا مهاجرت کردند. امروزه در این منطقه بیش از ۲۰۰ روستای میائو وجود دارد که ۲۱ مورد از آن‌ها در فهرست موقت میراث جهانی چین ثبت شده‌اند. این روستاها، با معماری منحصربه‌فرد، سبک زندگی سنتی و پیوند عمیق با محیط طبیعی، نمونه‌ای برجسته از سکونتگاه‌های انسانی به‌شمار می‌روند. میراث فرهنگی ناملموس، مانند موسیقی سنتی، رقص‌های برنز-طبل و آیین‌های باستانی، همچنان در این روستاها حفظ شده و بازتابی از تنوع و اصالت فرهنگ میائو است. بااین‌حال، نفوذ تمدن مدرن چالش‌هایی جدی برای حفظ این سبک زندگی ایجاد کرده است. این روستاها، علاوه بر ارزش تاریخی و فرهنگی، به‌عنوان نمونه‌ای کم‌نظیر برای مطالعات علمی در زمینه معماری و فرهنگ قومی نیز اهمیت فراوانی دارند. |  |
| ۲۶ |  | کاریز | سین‌کیانگ | ۲۰۰۸ | ۵۳۴۷(i)(iv)(v) | اسناد تاریخی نشان می‌دهد که ساخت چاه‌های کاریز در ترکستان توسط مردم هان معرفی شده است. از زمان لین زکسو کاریزها اهمیت فراوانی یافتند و بخشی از سامانه آبیاری بوده‌اند. در منطقه تورفان قنات‌ها بالغ بر بیش از ۱۱۰۰ حلقه چاه هستند که از این میان ۵۳۸ حلقه در شهر تورفان، ۴۱۸ حلقه در شانسان و ۱۸۰ حلقه در توکسون قرار دارند. حجم رواناب سالانه این چاه‌های کاریز ۲۹۴ میلیون متر مکعب است که ۳۰٪ از کل مناطق آبیاری شده در منطقه تورفان را تشکیل می‌دهد. |  |
| ۲۷ |  | آرامگاه شاهزاده جیان لو | هنان | ۲۰۰۸ | ۵۳۵۱(ii)(iii)(iv)(vi) | بر اساس اسناد تاریخی، روش حفر قنات در منطقه سین‌کیانگ، از جمله نواحی غربی، توسط قوم هان معرفی شد، زیرا در آن زمان اقوام اقلیت شمال غربی چین هنوز به این فناوری تسلط نداشتند. در دوران مدرن، لین زه‌شو یکی از مهم‌ترین چهره‌هایی بود که به ترویج و توسعه قنات‌ها پرداخت. از آن زمان، قنات‌ها به بخش مهمی از سیستم آبیاری تبدیل شدند. در منطقه تورفان، بیش از ۱۱۰۰ رشته قنات وجود دارد که شامل ۵۳۸ رشته در شهر تورفان، ۴۱۸ رشته در شان‌شان و ۱۸۰ رشته در توک‌سون است. مجموع آب خروجی این قنات‌ها سالانه ۲۹۴ میلیون مترمکعب است که ۳۰ درصد از اراضی کشاورزی این منطقه را آبیاری می‌کند. طول هر قنات بسته به شرایط جغرافیایی متغیر است و معمولاً از چهار بخش تشکیل می‌شود: کانال روباز، کانال زیرزمینی، چاه‌های عمودی و مخزن کوچک. کانال زیرزمینی هسته اصلی قنات بوده و مسیر اصلی جریان آب است، درحالی‌که چاه‌های عمودی به خروج گل‌ولای و شن کمک می‌کنند. خروجی کانال زیرزمینی که به "دهان اژدها" معروف است، به کانال‌های سطحی متصل شده و آب قنات‌ها پیش از ورود به شبکه آبیاری، ابتدا وارد مخزن‌های کوچک می‌شود. |  |