مارکو روبیو
مسیر شغلی > مجلس نمایندگان فلوریدا > دوران نمایندگی > ریاست مجلس

در ۱۳ سپتامبر ۲۰۰۵، روبیو در سن ۳۴ سالگی پس از کناره‌گیری دنیس بکسلی، جف کاتکمپ و دنیس ای. راس، به ریاست مجلس نمایندگان فلوریدا رسید. او یک سال بعد، در نوامبر ۲۰۰۶، به‌طور رسمی سوگند یاد کرد. او اولین آمریکایی کوبایی‌تباری بود که به ریاست مجلس نمایندگان فلوریدا می‌رسید و تا نوامبر ۲۰۰۸ در این سمت باقی ماند.
روبیو در سال ۲۰۰۵ و هنگامی که به عنوان رئیس آیندهٔ مجلس  انتخاب شد، در سخنرانی خود در مجلس نمایندگان فلوریدا از اعضا خواست که به داخل میزهای خود نگاه کنند. آن‌ها در میزهای خود کتابی با عنوان «۱۰۰ ایدهٔ نوآورانه برای آیندهٔ فلوریدا» پیدا کردند. اما این کتاب خالی بود زیرا هنوز نوشته نشده بود. روبیو به همکارانش گفت که آنها با کمک مردم عادی فلوریدا صفحات این کتاب را پر خواهند کرد. در سال ۲۰۰۶، روبیو پس از سفر به سراسر ایالت و گفتگو با شهروندان و گردآوری ایده‌های آنها، این کتاب را  منتشر کرد. نشریهٔ نشنال ژورنال این کتاب را «محور اصلی دوران ریاست روبیو بر مجلس» نامید. حدود ۲۴ مورد از این «ایده‌ها» به قانون تبدیل شدند و ۱۰ مورد دیگر نیز تا حدودی اجرایی شدند.
از جمله مواردی که در کتاب سال ۲۰۰۶ روبیو ذکر شده بود و به قانون تبدیل شدند، می‌توان به صدور کارت خودرو به مدت چند سال، الزام دبیرستان‌ها به ارائهٔ دروس فنی‌حرفه‌ای بیشتر، و گسترش برنامه‌های «مدرسه به سبک دلخواه» مشابه سیستم کوپن یا واچر آموزشی اشاره کرد. حامیان روبیو و برخی از  منتقدان او اشاره می‌کنند که مشکلات اقتصادی سراسری با بخش زیادی از دوران ریاست روبیو بر مجلس همزمان بود و به همین دلیل تأمین بودجه برای طرح‌های جدید قانونی دشوار شد.
هنگامی که روبیو به عنوان رئیس مجلس سوگند یاد کرد، جب بوش در حال پایان دورهٔ فرمانداری خود بود و در ژانویهٔ ۲۰۰۷ از سمت خود کناره‌گیری کرد. روبیو ۱۸ نفر از دستیاران بوش را استخدام کرد، به طوری که افراد مطلع در ساختمان کنگره ایالتی می‌گفتند که دفتر رئیس مجلس «دفتر فرمانداری در تبعید» است. مقاله‌ای در نشنال ژورنال، سبک روبیو را بسیار متفاوت از سبک بوش توصیف کرد. در حالی که بوش مدیری بسیار قاطع در امور تالاهاسی بود، سبک روبیو تفویض برخی از اختیارات، چشم‌پوشی از برخی دیگر و دعوت از رقبای سیاسی به حلقهٔ نزدیکان خود بود.
او به عنوان رئیس جدید مجلس، تصمیم گرفت یک اتاق غذاخوری خصوصی برای نمایندگان مجلس ایجاد کند. به گفتهٔ او، این کار به نمایندگان امکان می‌داد که دور از چشم لابی‌گرها، با آرامش و راحت‌تر با یکدیگر صحبت کنند. البته هزینهٔ این کار باعث ایجاد مشکلاتی در بخش روابط عمومی شد.
در سال ۲۰۰۶، فلوریدا قانونی را برای محدود کردن اختیارات دولت ایالتی در تصرف املاک خصوصی تصویب کرد. این قانون در واکنش به حکم دیوان عالی در سال ۲۰۰۵ در پروندهٔ «کلو در برابر شهر نیو لندن» تصویب شد که به دولت اختیار گسترده‌ای برای تصرف املاک خصوصی تحت قانون «حق حاکمیت» داده بود. این قانون ایالتی توسط کمیتهٔ ویژه‌ای به ریاست روبیو و پیش از رسیدن او به ریاست مجلس پیشنهاد شده بود.
پس از جب بوش، چارلی کریست، جمهوری‌خواهی میانه‌رو، در ژانویهٔ ۲۰۰۷ به عنوان فرماندار فلوریدا سوگند یاد کرد. روبیو و کریست بارها با یکدیگر درگیر شدند. شدیدترین درگیری آنها مربوط به طرح فرماندار برای گسترش قمار در کازینوها در فلوریدا بود. روبیو از کریست به دلیل نادیده گرفتن مجلس قانونگذاری فلوریدا و انعقاد توافقی با قبیلۀ سمینول (بومیان آمریکایی ساکن فلوریدا) شکایت کرد. دیوان عالی فلوریدا به نفع روبیو رأی داد و این توافق را لغو کرد.
روبیو همچنین از استراتژی کریست برای مقابله با تغییر اقلیم از طریق صدور فرمانی اجرایی برای ایجاد استانداردهای جدید برای  انتشار گازهای گلخانه‌ای توسط خودروها و نیروگاه‌ها  انتقاد کرد. روبیو کریست را به تحمیل «مقررات دولتی گسترده به سبک اروپایی» متهم کرد و مجلس قانونگذاری فلوریدا تحت رهبری روبیو تأثیر طرح کریست برای مقابله با تغییر اقلیم را کاهش داد. روبیو گفت که رویکرد کریست با افزایش قیمت قبض‌های خدمات عمومی به مصرف‌کنندگان آسیب می‌رساند، بدون اینکه تأثیر قابل توجهی بر محیط زیست داشته باشد. به گفتهٔ او، رویکرد بهتر ترویج سوخت‌های زیستی (مانند اتانول)، صفحات خورشیدی و بهینه‌سازی مصرف انرژی است.
روبیو طرحی را برای کاهش مالیات بر دارایی ایالتی به سطح سال ۲۰۰۱ (و احتمالاً حذف  کامل آن) و افزایش مالیات بر فروش از ۱٪ به ۲٫۵٪ برای تأمین بودجهٔ مدارس ارائه کرد. این طرح مالیات بر دارایی در ایالت را ۴۰ تا ۵۰ میلیارد دلار کاهش می‌داد. این طرح در مجلس نمایندگان تصویب شد، اما با مخالفت فرماندار کریست و جمهوری‌خواهان سنای فلوریدا مواجه شد که می‌گفتند افزایش مالیات بر فروش به‌طور نامتناسبی بر فقرا تأثیر می‌گذارد؛ بنابراین، روبیو با تغییرات کوچک‌تری موافقت کرد و در نهایت طرح کریست برای دو برابر کردن معافیت مالیات بر دارایی ایالتی از ۲۵۰۰۰ دلار به ۵۰۰۰۰ دلار (برای کاهش مالیات که توسط کریست ۳۳ میلیارد دلار تخمین زده شده بود) تصویب شد. نمایندگان مجلس این را بزرگ‌ترین کاهش مالیات در تاریخ فلوریدا تا آن زمان نامیدند. در آن زمان، گروور نورکوئیست، فعال جمهوری‌خواه ضد مالیات، روبیو را «حامی‌ترین رئیس مجلس قانون‌گذاری کشور برای منافع مالیات‌دهندگان» خواند.
به گزارش ان‌بی‌سی نیوز، روبیو به عنوان رئیس مجلس «به‌طور تهاجمی سعی کرد فلوریدا را به سمت راست سیاسی سوق دهد» و بارها با سنای فلوریدا که توسط جمهوری‌خواهان میانه‌روتر اداره می‌شد و با چارلی کریست، فرماندار وقت که در آن زمان یک جمهوری‌خواه میانه‌رو بود، درگیر شد. اگرچه روبیو یک محافظه‌کار بود، اما به گفتهٔ مانوئل رویگ-فرانزیا، نویسندهٔ بیوگرافی او، «در پشت صحنه، بسیاری از دموکرات‌ها روبیو را کسی می‌دانستند که می‌توانند با او کار کنند». دن گلبر از میامی، رهبر دموکرات‌ها در مجلس نمایندگان در زمان ریاست روبیو، او را «یک محافظه‌کار واقعی» اما نه «یک حزب‌گرای متعصب» می‌دانست و می‌گفت: «او به همکاری با طرف مقابل فقط به خاطر اینکه آنها طرف مقابل بودند، اعتراضی نداشت. به‌طور خلاصه، او یک آدم بی‌ادب نبود.» گلبر روبیو را «یک محافظه‌کار سرسخت، واقعاً در جناح راست، اما احتمالاً با استعدادترین سخنگویی که جناح راست می‌توانست به آن امیدوار باشد» می‌دانست.
در زمان ریاست روبیو بر مجلس نمایندگان فلوریدا، او با دیوید ریورا، دیگر نمایندهٔ ایالتی فلوریدا، در تالاهاسی خانه‌ای را به‌طور مشترک اجاره کرده بودند. این خانه بعدها در سال ۲۰۱۰ به دلیل عدم پرداخت چندین قسط وام مسکن، توقیف شد. در آن زمان، روبیو مسئولیت پرداخت‌ها را بر عهده گرفت و در نهایت خانه فروخته شد.
در سال ۲۰۰۷، تونی هیل، سناتور ایالتی فلوریدا از جکسون‌ویل و رئیس فراکسیون سیاه‌پوستان در مجلس قانونگذاری ایالت، درخواست کرد که مجلس به دلیل سابقهٔ حمایت از برده‌داری آن عذرخواهی کند. روبیو در این باره گفت که این ایده ارزش بحث و بررسی دارد. سال بعد، روبیو که از این طرح حمایت می‌کرد، گفت که چنین عذرخواهی‌هایی هرچند نمادین هستند، اما می‌توانند مهم باشند. او اشاره کرد که حتی در سال ۲۰۰۸ نیز مردان جوان آفریقایی-آمریکایی «معتقدند که رؤیای آمریکایی برای آنها دست‌یافتنی نیست». او به تأسیس شورایی برای بررسی مسائل و مشکلات مردان و پسران سیاه‌پوست کمک کرد، همکارانش را متقاعد کرد که طرح «منطقهٔ کودکان هارلم» را در محلهٔ لیبرتی سیتی میامی اجرا کنند، و از تلاش‌ها برای ترویج سوادآموزی و آموزش کودکان سیاه‌پوست و سایر کودکان حمایت کرد.
در سال ۲۰۱۰ و در جریان کمپین  انتخاباتی روبیو برای سنا، و مجدداً در سال ۲۰۱۵ و در جریان کمپین  انتخاباتی او برای ریاست جمهوری، رسانه‌ها و رقبای سیاسی او در مورد برخی از مواردی که روبیو در دوران ریاست خود بر مجلس نمایندگان با کارت اعتباری «امریکن اکسپرس» حزب جمهوری‌خواه فلوریدا خریداری کرده بود، سؤال و  انتقاد کردند. روبیو در طول این دو سال حدود ۱۱۰ هزار دلار با این کارت خرید کرده بود که ۱۶ هزار دلار آن مربوط به هزینه‌های شخصی غیر مرتبط با فعالیت‌های حزبی، مانند مواد غذایی و بلیط هواپیما، بود. روبیو گفت که او شخصاً بیش از ۱۶ هزار دلار برای این هزینه‌های شخصی به شرکت امریکن اکسپرس پرداخت کرده است. در سال ۲۰۱۲، کمیسیون اخلاق فلوریدا روبیو را از هرگونه تخلف در استفاده از کارت اعتباری صادر شده توسط حزب تبرئه کرد، اگرچه بازرس کمیسیون گفت که روبیو در استفاده نکردن از کارت اعتباری شخصی «مستر کارت» خود «سهل‌انگاری» کرده است. در نوامبر ۲۰۱۵، روبیو صورت‌حساب‌های کارت اعتباری حزب خود را از ژانویهٔ ۲۰۰۵ تا اکتبر ۲۰۰۶  منتشر کرد که نشان می‌داد هشت مورد خرید شخصی به مبلغ ۷۲۴۳٫۷۴ دلار انجام شده است که همهٔ آنها توسط خود او و در بیشتر موارد تا پیش از صدور صورت‌حساب بعدی، به حزب بازگردانده شده بود. تاد هریس، سخنگوی روبیو، هنگام  انتشار سوابق خریدهای انجام شده با این کارت گفت: «این صورت‌حساب‌ها بیش از ۱۰ سال قدمت دارند. و تنها کسانی که امروز دربارهٔ آنها سؤال می‌کنند، رسانه‌های لیبرال و رقبای سیاسی ما هستند. ما آنها را اکنون  منتشر می‌کنیم زیرا مارکو چیزی برای پنهان کردن ندارد.»