گرلز جنریشن
هنرمندی > وجههٔ عمومی

گرلز جنریشن در سال‌های آغازین به دلیل رقص هماهنگ با لباس‌های یک‌شکل (راست: «اوه!» در سال ۲۰۱۰) شناخته شده بود ولی بعدها به تصویری بالغ‌تر روی آوردند و لباس‌های خود را انتخاب کردند. (چپ: «پسران» در سال ۲۰۱۱).
گرلز جنریشن برای بازآفرینی سبک مد و اجراها در طول حرفه‌اش شناخته شده است. در سال‌های اولیه، این گروه با لباس‌های یونیفورم شکل اجرا می‌کرد. در اولین آهنگشان، «به سوی دنیای جدید»، خود را به عنوان دانش آموزان دبیرستانی معرفی کردند. در سال ۲۰۰۹ و پس از انتشار «وای»، گرلز جنریشن توانست شلوار جین چسبان رنگی را تبدیل به مد روز بکند و بعد از آن با الهام از لباس نیروی دریایی، یونیفورمی را برای آهنگ «آرزتو هم بگو» انتخاب کرد که به پاهای اعضا جلوهٔ بیشتری می‌داد. در سال ۲۰۱۰، تصویر گروه متنوع تر شد: آنها از سبک هلهله‌چی برای آهنگ «اوه!» استفاده کردند؛ این در حالی بود که اجراهایشان برای آهنگ «فرار کن شیطان، فرار کن» (۲۰۱۰) برای انتقال یک سبک تاریک‌تر مورد توجه قرار گرفت و تحت نام «سوشی سیاه» (Black SoShi) شناخته شد. بعداً در همان سال، گروه برای تصویرسازی ترانهٔ «جیغ»، خود را به خوانندگانی باند گرل-شکل تبدیل کردند. در سال ۲۰۱۱، این گروه تصویر «قهرمان زن» را بنا نهاد و اعضا لباس‌های خاص خود را انتخاب کردند و به جای استفاده از لباس‌های یک‌شکل، بر سلیقهٔ خود اعضا تأکید شد. برای اجراهای آهنگ «من یه پسر تور کردم» (۲۰۱۳)، اعضا به جای اینکه از کفش پاشنه بلند همیشگی خود استفاده کنند، کفش‌های تخت را انتخاب کردند تا بتوانند به‌طور صحیح و دقیق رقص را اجرا کنند. تصویرسازی گرلز جنریشن برای تک آهنگ‌های «اگه میتونی منو بگیر» و «تو فکر کردی» به دلیل حرکات پیچیدهٔ رقص و تصویری «قدرتمندتر» و «سکسی» مورد توجه قرار گرفت.
گرلز جنریشن اغلب از خود تصویری «معصومانه» نشان داده است و اجراهای آنها روی صحنه «جوان» و «رنگارنگ» توصیف می‌شود. سیجی لی از فم اظهار داشت که لباس‌های گرلز جنریشن معمولاً پاها را بیشتر از «چاک سینه یا چاک باسن» نشان می‌دهند. ایون یانگ جانگ در کتاب موج کره‌ای تصریح کرد که تصویر کلی این گروه در دو دسته اصلی قرار می‌گیرند: «معصوم، دوست‌داشتنی، خوشحال» (تک‌آهنگ‌های اولیه مثل آرزوتو هم بگو، وای، اوه!) و تصویر «بالغانه‌تر، اما نه بیش از حد سکسی، زنانه» (تک‌آهنگ‌های بعدی مثل فرار کن شیطان، فرار کن و جیغ). یک نویسنده در سرویس فرهنگ و اطلاع‌رسانی کره‌ای، تصویر این گروه را الهه‌های «سکسی» و «دخترانه» می‌داند که نزدیک شدن به آنها دشوار است. جان سیبروک از نیویورکر گرلز جنریشن را «گروهی از زنان جوان فارغ‌التحصیل شده از یک مدرسهٔ اعیان که در شلوارهای چسبان می‌پوشند» توصیف کرد. وی افزود «وقتی آنها شلوار تنگ و کوتاه می‌پوشند، برای نشان دادن پاهایشان است نه باسنشان». مجله نیویورک اظهار داشت: «طبق گفتهٔ مدیران و طرفداران، جذابیت [گرلز جنریشن] موسیقی آنها نیست، البته که موسیقی‌آنها جذاب و گیرا است. در عوض، گروه فروتنی خاصی را ارائه می‌دهد که به طرفداران خود این توهم را می‌بخشد که «وقتی آنها را روی صحنه می‌بینید، مانند این است که آنها به دیدن شما آمده‌اند.» تیلور گلاسبی از دیزد اظهار داشت که نه تنها تصویر و موسیقی اولیهٔ «خالص» این گروه جذاب بوده، بلکه شخصیت اعضا به عنوان یک کلیت که «به طرز منحصر به فردی تجربهٔ یک گروه دخترانه بودن را به یک رابطه خانوادگی صمیمی تبدیل و تحکیم کرده‌اند.» و خاطرنشان کرد که «هواداران آنها به همهٔ اعضا به عنوان «خواهر، الگو و نماد» نگاه می‌کنند». تیفانی در مورد بررسی عموم مردم دربارهٔ تصویر فیزیکی این گروه، اظهار داشت:
در ابتدا آزارتان می‌دهد حتی اگه بگویید اینطور نیست. اما فکر می‌کنم اگر می‌خواهید از مرزها فراتر بروید، باید این موارد را تحمل کنید و از آنچه دارید لذت ببرید. در ابتدا تماشای همهٔ این موارد دردناک بود اما اکنون من آن را یا به عنوان یک انتقاد سازنده می‌بینم یا زحمت نمی‌کشم که حتی به آن نگاه کنم.