تاریخچه باشگاه فوتبال اینتر میلان
روزهای پر فراز و نشیب اینتر (۱۹۲۷–۱۹۱۰)

در فصل ۱۱-۱۹۱۰، اینتر به عنوان مدافع عنوان قهرمانی عملکرد خوبی نداشت و در گروه خود ششم شد و نتوانست به مرحله نهایی رقابت‌های قهرمانی فوتبال ایتالیا راه یابد. نراتزوری در فصل ۱۲-۱۹۱۱ نیز موفق به صعود از گروه خود نشد و در جایگاه چهارم قرار گرفت. اینتر در راستای تقویت تیم خود برای فصل ۱۳-۱۹۱۲، لوئیجی چونینی و دو برادرش آلدو و ماریو  را از تیم همشهری یعنی آث میلان به خدمت گرفت تا شاید بتواند در مسابقات قهرمانی فوتبال ایتالیا به مقام قهرمانی دست یابد اما با قرار گرفتن در جایگاه سوم گروه خود از رسیدن به فینال ملی بازماند. در طول این فصل و به طور دقیق تر در ۱ ژانویه ۱۹۱۳، اینتر از ورزشگاه «کمپو دی ریپا تیچینسه» (Campo di Ripa Ticinese) به ورزشگاه تازه تاسیس «کمپو ویا گلدونی» (Campo di via Goldoni) نقل مکان کرد. دیدار افتتاحیه نیز بین اینتر و لاتزیو برگذار شد که با برتری ۳-۱ نراتزوری همراه بود. قبل از بازی نیز رئیس باشگاه یعنی امیلیو هیرتزل، سخنرانی افتتاحیه را انجام داد.
برای فصل ۱۴-۱۹۱۳، نراتزوری یک مهاجم به نام جولیو باواسترو جذب کرد تا به همراه برادران چونینی خط حمله ای آتتشین را تشکیل دهند. در نتیجه نراتزوری توانست در مرحله گروهی مسابقات با نتایج پر گل رقیبان را از جمله میلان و یووه پشت سر بگذارد و راهی مرحله نهایی شود اما پس از برگذاری مسابقات در این مرحله، نراتزوری پس از کاساله قهرمان و جنوا در جایگاه سوم قرار گرفت. لوییجی چونینی (III) نیز با به ثمر رساندن ۳۵ گل در ۲۸ مسابقه توانست آقای گل رقابت‌ها لقب بگیرد. در فصل ۱۵-۱۹۱۴، باشگاه تا مرحله نهایی مسابقات راه یافته بود و برای کسب اسکودتو تلاش می‌کرد. اما مسابقات قهرمانی فوتبال ایتالیا به دلیل شروع جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۵، ناتمام باقی ماند؛ در نتیجه بسیاری از بازیکنان اینتر از جمله فوساتی، باواستر و کایمی هنگام خدمت در ارتش ایتالیا کشته شدند.
در سال ۱۹۱۹ و با پایان یافتن جنگ جهانی اول، مسابقات دوباره از سر گرفته شد. در همین سال، جورجیو هالس ریاست باشگاه را به دست گرفت. در ترکیب تیمی که در اولین دوره مسابقات قهرمانی فوتبال ایتالیا پس از جنگ جهانی اول شرکت کرد، بازیکنانی چون آئبی، آگرادی، آستلی، کامپلی و چهار برادر از پنج برادر چونینی حضور داشتند. سرانجام در ۲۰ ژوئن ۱۹۲۰، اینتر با ترکیب بازیکنانی چون کامپلی، فرانچسکونی، بلترامه، میلسی، فوساتی، شیدلر، کونتی، آئبی، آگرادی، لوییجی چونینی (III) و آستی توانست با نتیجه ۳-۲، لیورنو را شکست داده و اسکودتوی دوم را کسب کند. در این فصل، در ابتدا فرانچسکو مائورو و سپس نینو رسِگوتی به عنوان اعضای کمیسیون فنی، هدایت باشگاه را بر عهده داشتند. همچنین لوییجی چونینی (III) با به ثمر رساندن ۲۳ گل، ضمن کسب جایزه آقای گلی مسابقات برای دومین بار، نقش بسیار زیادی در مسیر رسیدن اینتر به اسکودتوی دوم خود ایفا کرد. اینتر پس از کسب قهرمانی دوم در سال ۱۹۲۰، دچار افت شد.
در سال ۱۹۲۰، فرانچسکو مائورو که به عنوان عضوی از کمیسیون فنی در فصل قبل هدایت باشگاه را بر عهده داشت، این بار به عنوان رئیس باشگاه انتخاب و جانشین جورجیو هالس شد. هدایت باشگاه نیز همچون فصل پیش بر عهده کمیسیون فنی قرار گرفت. اینتر در فصل ۲۱-۱۹۲۰ عملکرد قابل قبولی داشت و تا مراحل پایانی مسابقات «پریما کتگوریا» پیش رفت. باشگاه در فصل جدید با ترکیبی تقریبا بدون تغییر به دنبال تکرار قهرمانی خود بود. نراتزوری در دور مقدماتی لومباردو به راحتی مقابل تیم‌های کاستجو، جیوانی کالچاتوری لنیانزی و آسونیا به پیروزی رسید. در دور دوم و پایانی لومباردی، اینتر باید به مصاف تیم‌های لنیانو، یو.اس. میلانزه، میلان، سارونو و ترویلیزه می‌رفت. سخت‌ترین حریف لنیانو بود، در حالی که میلان نیز تمام تمرکز خود را بر روی پیروزی برابر اینتر معطوف کرده بود؛ هرچند که هر دو بازی با نتیجه تساوی به پایان رسیدند. عبور از این دور هم برای نراتزوری سخت نبود و راهی مرحله نیمه نهایی شد. در مرحله  نیمه نهایی بین منطقه ای، اینتر با تیم‌های پرو ورچلی، تورینزه و بنتگودی ورونا همگروه شد. پس از پایان مسابقات این دور، نراتزوری‌ها در رده سوم گروه قرار گرفتند و از صعود به فینال ملی پریما کتگوریا بازماندند. لوییجی چونینی (III) با به ثمر رساندن ۳۱ گل، موفق به کسب جایزه آقای گلی مسابقات برای سومین بار شد.
در ۲۶ مارس ۱۹۲۲، بازی‌های گروهی اینتر در «پریما دیویژن» (Prima Divisione) در فصل ۲۲-۱۹۲۱ پایان یافت و نراتزوری با ۱۱ امتیاز در گروه خود آخر شد. در نتیجه، آبی و مشکی پوشان باید در دو دیدار پلی آف شرکت می‌کردند و با پیروزی در این دو مسابقه می‌توانستند در سطح اول مسابقات باقی بمانند. در ۲ ژوئیه ۱۹۲۲، اینتر در اولین مسابقه پلی آف باید در برابر تیم «اسپرت کلاب ایتالیا» قرار می‌گرفت. اما با عدم حضور رقیب در زمین مسابقه، اینتر به عنوان برنده این دیدار اعلام شد. به این ترتیب، باشگاه به مسابقه پلی آف تعیین کننده دوم راه یافت و باید در مقابل تیم «لیبرتاس فیرنزه» قرار می‌گرفت. در ۹ ژوئیه، نراتزوری در بازی رفت، فلورانسی‌ها را ۳-۰ در میلان (با دو گل آلیاتیس و تک گل آئبی) شکست داد. در نهایت، تساوی ۱-۱ در بازی برگشت و در ۱۶ ژوئیه در فلورانس، موجب شد اینتر به دسته پایین تر سقوط نکند. به لطف این نتیجه، نراتزوری تنها تیم ایتالیایی است که از اولین فصل خود به طور مداوم در بالاترین سطح مسابقات فوتبال ایتالیا بازی کرده است، بدون اینکه هرگز به دسته پایین تر سقوط کند.
نراتزوری در فصل ۲۳-۱۹۲۲ و با هدایت باب اسپاتیسوود انگلیسی که اولین مربی حرفه‌ای و خارجی تاریخ باشگاه نیز به حساب می‌آمد، عملکرد خود را در مسابقات قهرمانی به طور قابل توجهی بهبود بخشید، اما نه به گونه‌ای که فاصله خود را با تیم‌های برتر کم کند. اینتر در گروه A «پریما دیویژن/لگا نورد» در جایگاه هفتم قرار گرفت و از صعود به فینال ملی بازماند. رئیس جدید باشگاه یعنی انریکو اولیوتی به سیاست جوانگرایی روی آورد، اما این سیاست چندان هم موثر واقع نشد و نراتزوری در فصل ۲۴-۱۹۲۳ نتوانست به مقامی بهتر از سومی دست یابد. در فصول ۲۵-۱۹۲۴ و ۲۶-۱۹۲۵ که هدایت باشگاه دوباره به یک مربی ایتالیایی به نام پائولو شیدلر سپرده شد، اینتر باز هم نتایج جالبی کسب نکرد و به ترتیب در جایگاه‌های چهارم و پنجم گروه خود قرار گرفت و از صعود به فینال ملی بازماند.