stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
صحرا اسدالهی
جوایز و نامزدی‌ها

برنده جایزه «بهترین بازیگر نقش اول زن» از هفتمین جشنواره بین‌المللی فیلم زنان بیروت برای فیلم کوتاه اسپاسم (۲۰۲۴)
برنده جایزه اسب طلایی «تاثیرگذارترین بازیگر زن» از جشنواره سوروکابا برزیل برای فیلم سینمایی پریسان (۲۰۲۴)
نامزد بهترین بازیگر زن در پانزدهمین جشنواره موزیک و فیلم‌های مستقل جهان در آمریکا برای فیلم کوتاه اسپاسم (۲۰۲۴)
نامزد جایزه بهترین کارگردانی از فستیوال black moons لندن برای مستند بلند تست دوربین (۲۰۱۷)
برنده جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن از فستیوال فیلم‌های آسیایی لس‌آنجلس برای فیلم سینمایی هما و خواهران (۲۰۲۰)
برنده جایزه تندیس جشنواره و دیپلم افتخار بهترین فیلم از نگاه تماشاگران برای مستند بلند تست دوربین از یازدهمین جشنواره فیلم سایه تهران (۱۳۹۶)
نامرد بهترین مستند بلند از فستیوال بین‌المللی Wind آمریکا برای مستند بلند تست دوربین (۲۰۱۶)
نامزد بهترین مستند بلند از فستیوال بین‌المللی Black Star غنا برای مستند بلند تست دوربین (۲۰۱۶)
نامرد بهترین مستند بلند از فستیوال بین‌المللی Peloponnisos یونان برای مستند بلند تست دوربین (۲۰۱۷)
نامرد بهترین مستند بلند از فستیوال بین‌المللی San Maure Torinese ایتالیا برای مستند بلند تست دوربین (۲۰۱۷)
نامرد بهترین مستند بلند از فستیوال بین‌المللی Noida هند برای مستند بلند تست دوربین (۲۰۱۷)
محمدعلی شجاعی (سیاستمدار)

| محمدعلی شجاعی | محمدعلی شجاعی |
| --- | --- |
دهمین استاندار خراسان شمالی: دهمین استاندار خراسان شمالی
دوره مسئولیت ۷ آذر ۱۳۹۷ – ۱۰ آذر ۱۴۰۰: دوره مسئولیت ۷ آذر ۱۳۹۷ – ۱۰ آذر ۱۴۰۰
رئیس‌جمهور: حسن روحانی
پس از: محمدرضا خباز
پیش از: محمدرضا حسین‌نژاد
 :  
اطلاعات شخصی: اطلاعات شخصی
ملیت: ایرانی
حزب سیاسی: مستقل
تحصیلات: دکتری رشته جغرافیا گرایش برنامه‌ریزی شهری
پیشه: سیاستمدار
هیئت دولت: دولت دوازدهم
محمدعلی شجاعی سیاستمدار مستقل ایرانی،  می‌باشد. وی استاندار خراسان شمالی در دولت دوازدهم و رئیس سازمان امور اراضی کشور نیز بوده‌است.
تحصیلات

محمدعلی شجاعی دانش‌آموخته کارشناسی ارشد مهندسی محیط زیست گرایش مدیریت و برنامه‌ریزی از دانشگاه تهران و دارای مدرک دکتری رشته جغرافیا گرایش برنامه‌ریزی شهری است.
سوابق

محمدعلی شجاعی، استاندار خراسان شمالی، سرپرست استانداری اصفهان، معاون هماهنگی امور اقتصادی استانداری اصفهان، معاون برنامه‌ریزی و پشتیبانی پژوهشکده سازمان شهرداری‌ها و دهیاری‌های کشور بوده‌است.
سیاه‌پیتای کوچک

| سیاه‌پیتای کوچک | سیاه‌پیتای کوچک |
| --- | --- |
وضعیت حفاظت: وضعیت حفاظت
 کمترین نگرانی  (IUCN 3.1):  کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی : رده‌بندی علمی 
فرمانرو:: جانوران
شاخه:: طنابداران
رده:: پرندگان
راسته:: گنجشک‌سانان
تیره:: Melampittidae
سرده:: پیتای سیاه کوچک Schlegel, 1871
گونه:: M. lugubris
نام دوبخشی: نام دوبخشی
Melampitta lugubris Schlegel, 1871: Melampitta lugubris Schlegel, 1871
سیاه‌پیتای کوچک (نام علمی: Melampitta lugubris)، یک پرنده آوازخوان زمینی مرموز با اندازه متوسط در جنگل‌های کوهستانی گینه نو است. این تنها گونه از سردهٔ Melampitta است. اکنون (با سیاه‌پیتای بزرگ) در خانواده سیاه‌پیتایان (Melampittidae) طبقه‌بندی می‌شود، اما در برخی منابع دیگر به گونه‌های مختلف نزدیک یا در چوب‌پیمایان، مرغان بهشتی، گل‌آشیان (گل‌آشیان‌های استرالیایی)، مرغان براق (پرندگان ساتن) یا مگس‌گیران شهریار در نظر گرفته شده است.
نیکلاس و الکساندرا

| نیکلاس و الکساندرا | نیکلاس و الکساندرا |
| --- | --- |
پوستر فیلم: پوستر فیلم
کارگردان: فرانکلین جی شافنر
تهیه‌کننده: سم اسپیگل
نویسنده: جیمز گولدمن
بازیگران: مایکل جیستنجنت سوزمنفرانک برانیا دایانا کوئیک فیونا فولرتن جان هَـلَم  بارتا باری
موسیقی: ریچارد رادنی بنت
فیلم‌بردار: فردی یانگ
تدوین‌گر: ارنست والتر
شرکت تولید: هورایزن پیکچرز
توزیع‌کننده: کلمبیا پیکچرز
تاریخ‌های انتشار: ۱۹۷۱
مدت زمان: ۱۸۹ دقیقه
کشور: بریتانیا ایالات متحده آمریکا
زبان: انگلیسی 
نیکلاس و الکساندرا (به انگلیسی: Nicholas and Alexandra) فیلمی ۱۸۹ دقیقه‌ای است به کارگردانی فرانکلین جی شافنر با بازی مایکل جیستن و جنت سوزمن است.
هوشنگ امیراحمدی

| هوشنگ امیراحمدی | هوشنگ امیراحمدی |
| --- | --- |
امیراحمدی در ۱۳۹۵: امیراحمدی در ۱۳۹۵
زادهٔ: ۱۳۲۶ ‏(۷۶–۷۷ سال) تالش، استان گیلان، ایران
محل تحصیل: دانشگاه تبریز (کارشناسی مهندسی کشاورزی) دانشگاه دالاس (کارشناسی ارشد اقتصاد بین‌الملل) دانشگاه کرنل (دکتری برنامه‌ریزی و توسعهٔ بین‌المللی)
پیشه‌ها: مدرس دانشگاه تحلیل‌گر سیاسی
وبگاه: amirahmadi.com
هوشنگ امیر احمدی (زادهٔ ۱۳۲۶) مدرس دانشگاه و تحلیل‌گر سیاسی ایرانی-آمریکایی است. او به‌عنوان استاد دانشگاه راتگرز و مدیر مرکز مطالعات خاورمیانه در این دانشگاه فعالیت می‌نماید.
وی دانش‌آموخته کارشناسی مهندسی کشاورزی از دانشگاه تبریز، کارشناسی ارشد اقتصاد بین‌الملل از دانشگاه دالاس و دکتری برنامه‌ریزی و توسعهٔ بین‌المللی از دانشگاه کرنل است. امیراحمدی بنیان‌گذار و رئیس شورای آمریکا-ایران نیز می‌باشد. او در انتخابات ریاست‌جمهوری ایران در سال‌های ۱۳۸۴، ۱۳۹۲ و ۱۳۹۶ نامزد گردید، ولی هر سه بار صلاحیتش توسط شورای نگهبان رد شد.
در یکی از مصاحبه های ایشان، وی از دستیابی ایران به سلاح هسته ای طرفداری کرد و علت این امر را صلح منطقه ای عنوان کرده است.
زندگی‌نامه

هوشنگ امیراحمدی در ۱۳۲۶ در تالش زاده شد. وی مدرک کارشناسی مهندسی کشاورزی را از دانشگاه تبریز اخذ نمود. سپس به ایالات متحده آمریکا نقل مکان کرد و در دانشگاه دالاس موفق به دریافت مدرک کارشناسی ارشد اقتصاد بین‌الملل گردید. او مدرک دکتری برنامه‌ریزی و توسعهٔ بین‌المللی خود را نیز از دانشگاه کرنل دریافت نمود.
امیراحمدی مؤسس و رئیس شورای آمریکا-ایران است. این شورا مرکزی برای پژوهش و سیاست‌گذاری است و تلاش دارد ادراک متقابل مردم ایران و ایالات متحده آمریکا را نسبت به یکدیگر بهبود بخشد. وی همچنین از بنیانگذاران و مدیر مرکز تجزیه و تحلیل مسائل ایران است. وی از سال ۱۹۷۵ در آمریکا اقامت دارد. امیراحمدی استاد مدرسه برنامه‌ریزی و سیاستگذاری عمومی ادوارد بلاوستاین در دانشگاه راتگرز است. او به عنوان اداره‌کنندهٔ مرکز مطالعات خاورمیانه، رئیس و اداره‌کننده تحصیلات تکمیلی دانشکده‌اش در مدرسه بلاوستاین و هماهنگ کنندهٔ برنامه فلوشیپ هیوبرت هامفری در این دانشگاه فعالیت کرده است.
انتخابات ریاست‌جمهوری ایران

هوشنگ امیراحمدی در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۷۶ در ایران، از علی اکبر ناطق نوری حمایت کرد. وی در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ نیز از مهدی کروبی حمایت نمود.
انتخابات ریاست‌جمهوری ایران > ریاست‌جمهوری ۱۳۹۲

امیراحمدی برای کاندیداتوری انتخابات ریاست جمهوری ایران (۱۳۹۲) رسماً ثبت نام کرد. وی صرف نظر از رئیس‌جمهور شدن یا نشدن در پایان انتخابات، هدف خود را تلاشی جدی در جهت شکل‌دهی ایرانی بهتر عنوان کرد. وی بعد از اعلام اسامی نامزدهای تأیید صلاحیت‌شده، این رویهٔ ارزیابی صلاحیت انتخاباتی توسط شورای نگهبان را مورد سرزنش قرار داد و انتخابات ایران را فرایندی کم‌فایده توصیف کرد و در نامه‌ای به سیدعلی خامنه‌ای؛ رهبر جمهوری اسلامی، از نبود اسامی افراد سرشناسی همچون خود، اکبر هاشمی رفسنجانی و اسفندیار رحیم‌مشایی، انتقاد کرد.
انتخابات ریاست‌جمهوری ایران > ریاست‌جمهوری ۱۳۹۶

امیراحمدی در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۹۶ در ایران اعلام نامزدی نمود، اما از سوی شورای نگهبان رد صلاحیت شد. او اهدافش را کمک به ساختن یک اقتصاد ملی و مقاوم از طریق تجهیز منابع داخلی و افزایش تولید و کار برای جوانان و بهسازی محیط‌زیست بحرانی کشور اعلام کرده بود.
تألیفات

تألیفات هوشنگ امیراحمدی شامل بیش از ۲۵ جلد کتاب، از جمله ۱۵ عنوان در مورد رابطه ایران و آمریکا، بیش از ۲۰۰ مقاله علمی، که به زبان‌های انگلیسی و فارسی، در خارج و داخل ایران منتشر شده‌اند. از جمله این نوشته‌ها عباراتند از:
انقلاب و گُذار اقتصادی: تجربه ایران.
منطقه دریای خزر بر سر چند راهی: عرصه‌ای نو برای انرژی و توسعه.
جزایر کوچک، سیاست‌های بزرگ: تنب و ابوموسی در خلیج فارس.
ایالات متحده و خاورمیانه: جستجو برای یافتن افق‌های جدید.
ایران پس از انقلاب.
ایران و جهان عرب.
بازسازی و دیپلماسی منطقه‌ای در خلیج فارس.
توسعه شهری در جهان اسلام.
جامعه سیاسی، جامعه مدنی، و توسعه ملی.
ابزارهای توسعه صنعتی، تداوم و گسست، ترجمهٔ علیرضا طیب، انتشارات شیرازه (شیرازه کتاب ما).
Revolution and Economic Transition: The Iranian Experience. SUNY Press. 1990. ISBN 978-0-7914-0510-9.
The Caspian Region at a Crossroad: Challenges of a New Frontier of Energy and Development. Palgrave Macmillan. 2000. ISBN 978-0-312-22351-9.
Small Islands, Big Politics: The Tonbs and Abu Musa Islands in the Persian Gulf. Palgrave Macmillan. 1996. ISBN 978-0-312-15910-8.
The United States and the Middle East: A Search for New Perspectives. SUNY Press. 1993. ISBN 978-0-7914-1225-1.
Post-Revolutionary Iran. Westview Press. 1988. ISBN 978-0-8133-7227-3.
Iran and the Arab World. Macmillan. 1993. ISBN 978-0-333-57924-4.
Reconstruction and Regional Diplomacy in the Persian Gulf. Taylor & Francis. 1992. ISBN 978-0-415-06485-9.
گفتگوی هوشنگ امیر احمدی در برنامهٔ خشت خام
شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب

| 0 | 1 |
| --- | --- |
نوع: شرکت تابعه
بنا نهاده: ۱۹۷۱ (در مسجدسلیمان)
دفتر مرکزی: اهواز، ایران
محدودهٔ فعالیت: جنوب و جنوب‌غربی ایران
افراد کلیدی: ابراهیم پیرامون.  (مدیر عامل) 
محصولات: نفت خام گاز طبیعی میعانات گازی
درآمد:  ۴۳٫۸ میلیارد دلار (۲۰۱۶)
مالک: شرکت ملی نفت ایران
تعداد کارکنان: ۴۲٬۰۰۰ نفر (۲۰۱۶)
شرکت‌های وابسته: شرکت نفت و گاز کارون شرکت نفت و گاز مارون شرکت نفت و گاز آغاجاری شرکت نفت و گاز گچساران شرکت نفت و گاز مسجدسلیمان
وبگاه: www.NISOC.ir
شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب بزرگ‌ترین شرکت نفت و گاز در ایران، وابسته به شرکت ملی نفت ایران است و در زمینه اکتشاف، توسعه و تولید، فرآورش و انتقال نفت خام و گاز طبیعی، همچنین تولید میعانات گازی فعالیت می‌نماید.
ریشه‌های تأسیس این شرکت به سال ۱۹۷۱ و راه‌اندازی شرکت اُسکو در شهر مسجدسلیمان بازمی‌گردد. شکل کنونی این شرکت پس از انقلاب ۱۳۵۷ با ادغام دارایی‌های شرکت اُسکو و شرکت عملیات غیرصنعتی، تحت نام مدیریت مناطق نفت‌خیز شکل گرفت. پس از جنگ ایران و عراق به مدیریت تولید مناطق خشکی تغییر نام داد و در سال ۱۳۷۷ در پی تجدید ساختار و سازماندهی مجدد، نام آن به شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب تغییر پیدا کرد. دفتر مرکزی این شرکت در اهواز مستقر می‌باشد.
شرکت مناطق نفت‌خیز جنوب هم‌اکنون حدود ۸۰ درصد از نفت و ۱۶٪ درصد از گاز ایران را تولید می‌کند، به‌طوری که روزانه ۳ میلیون بشکه نفت خام، ۲٫۵ میلیارد فوت مکعب (معادل ۷۰ میلیون مترمکعب) گاز طبیعی و ۱۳۰ هزار بشکه میعانات گازی تولید می‌نماید.
این گروه صنعتی به‌عنوان شرکت تابعه‌ای از شرکت ملی نفت ایران، مسئولیت برنامه‌ریزی، مدیریت مخازن و بهره‌برداری از ۶۵ میدان نفتی و گازی، با مجموع بیش از ۳۳۰ میلیارد بشکه نفت خام درجا (۹۳ میلیارد بشکه قابل برداشت) و بالغ بر ۴۲۰ تریلیون فوت مکعب گاز طبیعی درجا را برعهده دارد.
هم‌اکنون ابراهیم پیرامون مدیرعامل شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب است. ساختار سازمانی این شرکت از ۲ بخش ستاد مرکزی و مدیریت‌ها تشکیل می‌شود و مالک ۵ شرکت تابعه است که شامل: شرکت نفت و گاز کارون، مارون، مسجدسلیمان، آغاجاری و گچساران می‌باشد.
تاریخچه

در ماه مه سال ۱۹۰۸ (معادل ۱۲۸۷) پس از هفت سال اکتشاف در مناطق جنوب و جنوب‌غربی فلات ایران، اولین چاه نفت خاورمیانه با تولید اقتصادی، در میدان نفتون مسجدسلیمان، توسط کنسرسیوم دارسی حفاری شد، که در پی آن، سرانجام در عمق ۳۳۸ متری به نفت رسیدند. شرکت نفت ایران و انگلیس (به انگلیسی: Anglo-Persian Oil Company) در تاریخ ۱۴ آوریل ۱۹۰۹ به‌عنوان یک شرکت تابعه از شرکت نفت برمه تأسیس شد. بهره‌برداری از چاه نفت شماره یک با تولید میانگین ۵۰۰ بشکه در روز، عملاً از سال ۱۲۹۰ خورشیدی آغاز گردید. از سال ۱۹۰۸ برای مدت ۲۰ سال، تمام نفت تولیدی ایران، از میدان نفتی مسجدسلیمان استخراج می‌شد. عملیات اکتشاف نفت، به‌طور جدی از اواسط دهه ۱۹۲۰ میلادی، توسط شرکت نفت ایران و انگلیس در جنوب غربی کشور آغاز شد، که در پی آن، در سال ۱۹۲۸ میدان نفتی هفتکل، ۱۹۳۰ میدان نفتی گچساران، ۱۹۳۵ میدان نفتی پازنان، ۱۹۳۶ میدان نفتی آغاجاری و در سال ۱۹۳۸ میدان نفتی نفت سفید کشف گردید.
تاریخچه > شرکت سهامی اکتشاف و تولید نفت

در سال ۱۳۰۶ شرکت سهامی اکتشاف و تولید نفت با مدیریت کارشناسان بریتانیایی، به عنوان زیرمجموعه‌ای از شرکت نفت ایران و انگلیس، در شهر مسجدسلیمان، استان خوزستان تأسیس شد، که فعالیت‌های آن بر استخراج نفت، برنامه‌ریزی و توسعه مخازن نفتی، احداث زیرساخت‌های صنعتی و نگهداری تجهیزات فنی، متمرکز بود. کلیه تأسیسات بهره‌برداری، کارخانجات جانبی، خطوط لوله و میدان‌های تحت مدیریت شرکت سهامی اکتشاف و تولید نفت، در عمل، هستهٔ اولیه شکل‌گیری شرکت مناطق نفتخیز جنوب بشمار می‌آید.
در سال ۱۳۲۹ در پی ملی شدن صنعت نفت و خلع ید از شرکت نفت انگلیس و ایران، شرکت ملی نفت ایران تأسیس شد. این شرکت در دهه‌های نخست فعالیتش، تنها کار فروش مازاد فراورده‌های نفتی و توزیع گاز طبیعی جهت مصارف داخلی، همچنین مسئولیت تأمین، نگهداری و اداره خدمات پشتیبانی تولید را به عهده داشت. تا زمان ملی شدن صنعت نفت در اسفند ۱۳۲۹ تعداد کارمندان عالی‌رتبه ایرانی، در بخش‌های عملیاتی این شرکت، از ۳۰ نفر تجاوز نمی‌کرد. با ملی شدن صنعت نفت، کارکنان خارجی اقدام به خروج از کشور نمودند و تا مهر ۱۳۳۰ تقریباً کلیه آن‌ها ایران را ترک کردند و در پی آن، عملیات تولید و صادرات نفت ایران، متوقف شد.
پس از تصویب قرارداد کنسرسیوم در ۲۹ مهر ۱۳۳۳ توسط مجلس شورای ملی، کنسرسیومی با مشارکت شرکت‌های بی‌پی (۴۰٪)، رویال داچ‌شل (۱۴٪)، گلف اویل (۸٪)، استاندارد اویل کالیفرنیا (۸٪)، استاندارد اویل نیوجرسی (۸٪)، استاندارد اویل نیویورک (۸٪)، تکزاکو (۸٪) و توتال (۶٪) تشکیل شد. این کنسرسیوم، در سال ۱۹۵۴ اقدام به تأسیس یک کمپانی تحت نام شرکت‌های عامل نفت ایران (به انگلیسی: Iranian Oil Participants Ltd) در شهر لندن نمودند. شرکت سهامی اکتشاف و تولید نفت که فعالیتش را از سال ۱۳۰۶ آغاز کرده بود، با تغییر نام به شرکت اکتشاف و تولید نفت ایران، فعالیت خود را به‌عنوان شرکت تابعه شرکت‌های عامل نفت ایران و در زمینه اکتشاف، توسعه و تولید نفت خام و گاز طبیعی، پس از یک دوره توقف ۴ ساله، از سر گرفت. در کنار این شرکت، شرکت سهامی پالایش نفت ایران نیز توسط اعضای کنسرسیوم، در کشور هلند تأسیس شد، که به عنوان شرکت تابعه شرکت‌های عامل نفت ایران، وظیفه پالایش نفت خام و گاز طبیعی تولید شده توسط شرکت سهامی اکتشاف و تولید نفت ایران را برعهده داشت. هر یک از هشت شرکت عضو کنسرسیوم نیز یک شرکت بازرگانی بنام خود در ایران راه‌اندازی کردند، که نفت تولیدی خود را از طریق این شرکت‌های بازرگانی، به شبکه‌های توزیع خود در خارج از مرزهای ایران، ارسال می‌نمودند. تأسیسات ثابت صنعت نفت ایران، در این دوره اگر چه متعلق به شرکت ملی نفت ایران بود، اما بر اساس قرارداد، تنها شرکت‌های عضو کنسرسیوم، حق استفاده انحصاری از آن‌ها را در طول مدت قرارداد در اختیار داشتند. فعالیت‌های اکتشافی مستمر این شرکت، در طول دهه‌های ۱۳۳۰ و ۱۳۴۰ به کشف میدان‌های بزرگی، در جنوب و جنوب غربی کشور انجامید، که در این راستا؛ در سال ۱۳۳۷ میدان نفتی اهواز، ۱۳۳۸ میدان نفتی بینک، ۱۳۴۰ میدان نفتی بی‌بی‌حکیمه، ۱۳۴۱ میدان نفتی رامشیر، ۱۳۴۲ میدان نفتی مارون، میدان نفتی منصوری، میدان نفتی گلخاری و میدان نفتی کرنج، در ۱۳۴۳ میدان نفتی پارسی و میدان نفتی رگ‌سفید و در سال ۱۳۴۴ میدان نفتی کوپال توسط شرکت سهامی اکتشاف و استخراج نفت ایران کشف شد.
تاریخچه > شرکت خدمات نفت ایران

به دلیل شتاب گرفتن روند فعالیت‌های تولید نفت و گاز، همچنین پیشرفت فناوری‌های اکتشاف، مهندسی حفاری و به موازات آن، کشف ذخایر اثبات‌شده نفت و گاز مستقر در جنوب ایران، باعث گردید که در سال ۱۳۵۳ شرکت خدمات نفت ایران (به انگلیسی: Oil Service Company of Iran) که به‌اختصار: آسکو (به انگلیسی: OSCO) خوانده می‌شد، از دارایی‌های شرکت سهامی اکتشاف و تولید نفت، تأسیس شود. این شرکت با گسترش دامنه عملیاتی، فعالیت خود را به‌عنوان پیمانکار طرف قرارداد شرکت ملی نفت ایران، آغاز نمود. شرکت آسکو در زمینه اکتشاف و مطالعه مخازن، مهندسی، برنامه‌ریزی و عملیات حفاری، طراحی، ساخت، نصب و راه‌اندازی تأسیسات و کارخانجات جانبی، احداث خطوط لوله، توسعه میدان‌های و ازدیاد برداشت، همچنین برآورد بودجه‌های ارزی و ریالی پروژه‌های نفتی فعالیت می‌کرد. دفتر مرکزی شرکت اسکو در شهر مسجدسلیمان قرار داشت. تا مهرماه ۱۳۵۳ اعضای کنسرسیوم بدون دخالت شرکت ملی نفت ایران برای تعیین میزان تولید از میدان‌های و قیمت فروش نفت تصمیم می‌گرفتند، که از سال ۱۳۵۳ و تشکیل شرکت سهامی خاص خدمات نفت ایران (اُسکو) تغییرات عمده‌ای در ارتباط با نحوه نظارت شرکت ملی نفت ایران به عنوان نماینده دولت، در کار کنسرسیوم به وجود آمد. در کنار اسکو، در سال ۱۳۵۵ شرکت عملیات غیرصنعتی نیز در شهر آبادان تأسیس شد. این شرکت عملیات پالایش، تصفیه نفت خام، تولید بنزین، همچنین ارائه خدمات لجستیک و پشتیبانی را بر عهده داشت. عملیات اکتشاف میدان‌های نفتی که از اواسط دهه ۱۳۴۰ سیر نزولی به خود گرفته بود نیز، از اواسط دهه ۱۳۵۰ توسط شرکت اسکو از سر گرفته شد، که در پی آن در سال ۱۳۵۳ میدان نفتی چلینگر و میدان نفتی قلعه‌نار، ۱۳۵۴ میدان نفتی نرگسی و میدان نفتی رامین، ۱۳۵۵ میدان نفتی جفیر و در سال ۱۳۵۷ میدان نفتی زاغه کشف گردید.
تاریخچه > مدیریت مناطق نفتخیز

در آبان ماه ۱۳۵۷ نخستین جرقه اعتصابات در صنعت نفت ایران زده شد و در پی آن شماری از گروه‌های کارگری در صنعت نفت، دست از کار کشیدند. به تدریج دامنه اعتصابات به شرکت اُسکو، که عملیات تولید را راهبری می‌کرد نیز کشیده شد و سرانجام در تاریخ ۶ دی ۱۳۵۷ عملیات صادرات نفت ایران، به‌طور کامل متوقف شد.
پس از وقوع انقلاب ۱۳۵۷ و خروج بخش اعظم کارشناسان خارجی و شرکت‌های بین‌المللی صنعتی از کشور، سپس تغییر ساختار سازمان‌ها و شرکت‌های دولتی، شرکت اُسکو و شرکت عملیات غیرصنعتی، با هم ادغام شدند و مدیریت مناطق نفت‌خیز را به عنوان زیرمجموعه‌ای از شرکت ملی نفت ایران تشکیل دادند. دفتر مرکزی این شرکت نیز به شهر اهواز منتقل گردید. حوزه عملیات مدیریت مناطق نفتخیز، به‌عنوان متصدی بخش بالادستی صنایع نفت و گاز سراسر کشور، منهای میدان‌های دریایی مستقر در خلیج فارس، که مدیریت آن‌ها برعهده مدیریت تولید فلات قاره بود، را در بر می‌گرفت. از سوی دیگر، وظیفه صادرات نفت خام تولید شده در کلیه کشور، همچنین انتقال نفت خام به کلیه پالایشگاه‌های داخلی و گازرسانی به شرکت ملی گاز نیز برعهده مناطق نفتخیز گذاشته شد.
در طول جنگ ایران و عراق، تأسیسات بهره‌برداری، چاه‌ها و تسهیلات سرچاهی، خطوط لوله و کارخانجات جانبی تحت مدیریت مناطق نفتخیز، خسارات ناشی از ۲٫۵۰۰ حمله هوایی و موشکی ارتش عراق را تحمل نمود. مجموعه مناطق نفتخیز تا پایان جنگ، برنامه نگهداشت توان تولید و استمرار صادرات نفت خام، به میزان متوسط ۳ میلیون بشکه در روز را اجرا کرد و با وجود خسارت‌های پی در پی تأسیساتی، هیچگاه میزان تولید نفت این شرکت، از مرز ۲٫۴ میلیون بشکه در روز، پایین‌تر نرفت.
تاریخچه > مدیریت تولید مناطق خشکی

پس از پایان جنگ ایران و عراق، ساختار سازمانی شرکت ملی نفت ایران از سوی وزارت نفت مورد بازنگری قرار گرفت، که در پی آن مدیریت مناطق نفتخیز، به مدیریت تولید مناطق خشکی تغییر نام داد. در گذر این تغییر، تولید و صادرات ۸۵٪ نفت و ۱۰۰٪ گاز طبیعی و میعانات گازی، انتقال نفت خام به کلیه پالایشگاه‌های داخلی و گازرسانی به شرکت ملی گاز ایران، همچنین تأمین خوراک کلیه مجتمع‌های پتروشیمی ایران، به مدیریت تولید مناطق خشکی واگذار شد.
گرچه مدیریت تولید مناطق خشکی همواره به عنوان زیرمجموعه‌ای از شرکت ملی نفت ایران فعالیت می‌کرد، ولی از نظر عملیاتی، یک شرکت مستقل بشمار می‌آمد، که دارای سازمانی یکپارچه بود. از سال ۱۳۷۶ مطالعاتی با هدف جداسازی و تغییر ساختار سازمانی مدیریت تولید مناطق خشکی آغاز شد که در پی آن، در سال ۱۳۷۷ مجموعه مدیریت تولید از مناطق خشکی، به شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب، تغییر ساختار داد و شرکت‌های بزرگی چون: شرکت مهندسی و توسعه نفت ایران، شرکت نفت مناطق مرکزی ایران، شرکت پایانه‌های نفتی ایران، شرکت نفت و گاز اروندان، شرکت کالای نفت لندن، هواپیمایی نفت ایران و… بتدریج از دل این شرکت متولد شدند.
تاریخچه > شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب

در سال ۱۳۷۹ با توجه به سیاست‌ها و برنامه‌های وزارت نفت، مبنی بر ایجاد تغییر و تحول در نحوه اداره فعالیت‌ها، ساختار سازمانی شرکت ملی نفت ایران مورد بازنگری قرار گرفت و سازمان اداری شرکت مناطق نفتخیز جنوب به دو شاخه اصلی شامل ستاد مرکزی و مدیریت‌ها و ۹ شرکت تابعه تفکیک گردید، که شامل ۵ شرکت بهره‌بردار: شرکت نفت و گاز کارون، مارون، گچساران، آغاجاری و مسجدسلیمان، ۲ شرکت فنی مهندسی: شرکت توربین جنوب و شرکت پیراحفاری ایران و ۲ شرکت خدماتی: شرکت ترابری و پشتیبانی نفت و شرکت خدمات رفاهی نفت می‌باشند. شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب هم‌اکنون با در اختیار داشتن ۶۵ میدان هیدروکربوری بزرگ و کوچک، در گستره‌ای افزون بر ۴۰۰ هزار کیلومتر مربع در استان‌های خوزستان، بوشهر، کهگیلویه و بویراحمد، ایلام و لرستان، به‌طور میانگین معادل ۸۳٪ از نفت خام و ۱۶٪ از گاز طبیعی کشور را تولید می‌کند.
مدیریت ارشد > اعضای هیئت مدیره

هیئت مدیره کنونی شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب از ترکیب زیر تشکیل شده‌است.
| نام | جایگاه در هیئت مدیره | جایگاه سازمانی |
| --- | --- | --- |
| محسن دهان زاده | رئیس هیئت مدیره | جانشین مدیران عامل در شرکت‌های تابعه |
| ابراهیم پیرامون | عضو اصلی هیئت مدیره | مدیرعامل |
| غلامرضا نورانی |  | مدیر تولید مناطق |
| فرخ ناصری کریموند | عضو اصلی هیئت مدیره | مدیر امور فنی |
| مجید ارشم | عضو اصلی هیئت مدیره | مدیر برنامه‌ریزی تلفیقی |
| منصور نصاری‌پور |  | مدیر مهندسی و ساختمان |
| حمید مدملی | عضو اصلی هیئت مدیره | سرپرست مدیریت امور مالی |
:
ساختار سازمانی

شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب از نظر ساختار اداری و نمودار سازمانی، از دو بخش اصلی ستاد مرکزی و شرکت‌های تابعه تشکیل شده‌است. پنج شرکت تابعه مناطق نفتخیز، هر یک از چارت سازمانی مستقل و هیئت مدیره مجزا تشکیل شده‌است، که ریاست هیئت مدیره هر یک از شرکت‌های فرعی، برعهده مدیرعامل شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب می‌باشد. عملیات هر یک از شرکت‌های زیرمجموعه شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب، توسط مدیرعامل آن شرکت اداره می‌شود، که به‌طور مستقیم توسط مدیرعامل مناطق نفتخیز جنوب منصوب شده‌است.
ستاد مرکزی شرکت مناطق نفتخیز جنوب، که در عمل سازمان اصلی و هسته مرکزی این شرکت بشمار می‌آید، از دو شاخه اصلی تشکیل می‌شود:
مدیریت‌ها
ادارات ستادی
ساختار سازمانی > ادارات ستادی

ادارات ستادی شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب، فعالیت‌های جانبی شرکت را تحت پوشش قرار می‌دهند و نیازمندی‌های سازمان در حوزه‌هایی خارج از موضوع فعالیت این شرکت، که صنایع بالادستی نفت و گاز می‌باشد را تأمین می‌نمایند. هر اداره ستادی، بر پایه نوع فعالیت، یک کارگروه به‌شمار می‌آید که این ادارات ستادی زمینه‌هایی چون: مخابرات و فناوری اطلاعات، امور حقوقی و قراردادها، روابط عمومی، بازرسی و حراست را با استفاده از تیم‌های کارشناسی پشتیبانی می‌نماید. مدیریت فعالیت‌های هر اداره ستادی، برعهده یک رئیس اداره می‌باشد.
ساختار سازمانی > مدیریت‌ها

مدیریت‌های شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب، مجموعه‌های تخصصی در حوزه صنایع نفت و گاز می‌باشند، که هر مدیریت با توجه به نوع فعالیت، دارای چارت سازمانی مستقل و ساختاری تعریف شده‌است. به‌طور خلاصه مدیریت تولید؛ نظارت بر تولید و بهره‌برداری را راهبری می‌نماید، مدیریت امور فنی؛ فعالیت‌های برنامه‌ریزی تولید، توسعه مخازن، حفاری و زمین‌شناسی را پوشش می‌دهد، مدیریت مهندسی و ساختمان؛ متولی طراحی و ساخت تأسیسات و کارخانجات می‌باشد، مدیریت تدارکات و امور کالا؛ وظیفه تأمین کالا را برعهده دارد، مدیریت منابع انسانی؛ در زمینه سازماندهی کارکنان فعالیت می‌کند، مدیریت برنامه‌ریزی تلفیقی؛ مرکز برنامه‌ریزی کلان اقتصادی بشمار می‌آید و مدیریت امور مالی؛ بازوی خدمات مالی این شرکت محسوب می‌شود.
| مدیریت | مدیر ارشد | حوزه فعالیت |
| --- | --- | --- |
| مدیریت تولید | غلام‌رضا نورانی | نظارت بر تولید نفت و گاز |
| مدیریت امور فنی | فرخ ناصری کریموند | مهندسی توسعه میدان‌های نفت و گاز |
| مدیریت مهندسی و ساختمان | منصور نصاری‌پور | توسعه و ساخت‌وساز |
| مدیریت تدارکات و امور کالا | حمید صفری | تأمین کالا |
| مدیریت منابع انسانی | ابوالقاسم حبیبی‌پور | خدمات کارکنان |
| مدیریت برنامه‌ریزی تلفیقی | مجید ارشم | برنامه‌ریزی |
| مدیریت امور مالی | حمید مدملی | خدمات مالی |
| مدیریت تعمیر و تکمیل چاه‌ها | یونس عباسی لرکی | خدمات حفاری |
| مدیریت تعمیرات تجهیزات صنعتی و ماشین‌آلات فرآیندی | ماشالله فتاحی‌نیا | تعمیرات توربین |
| مدیریت خدمات ترابری و پشتیبانی | امیر بصیری | ترابری و لجستیک |
| مدیریت عملیات غیر صنعتی | سعید فتح شهنی | خدمات رفاهی |
هر یک از این هفت مدیریت، بر پایه نوع ساختار تشکیلاتی و عملکرد، از چندین معاونت تشکیل می‌شوند. در رأس هر مدیریت، یک مدیر ارشد اجرایی، که اغلب بالاترین رتبه سازمانی را در مجموعه خود دارا می‌باشد، قرار دارد. هر یک از معاونت‌ها نیز، توسط یک معاون مدیر، (با یک یا دو رتبه سازمانی پایین‌تر) اداره می‌شود. بخش‌های کوچکتر از معاونت، در ساختار مناطق نفتخیز جنوب، ادارات می‌باشند، که از مجموعه‌ای از کارگروه‌ها و تیم‌های کارشناسی تشکیل می‌شوند. راهبری فعالیت‌های هر اداره نیز برعهده رئیس اداره می‌باشد.
ساختار سازمانی > مدیریت‌ها > مدیریت امور فنی

مدیریت امور فنی در حوزه‌های زمین‌شناسی، مهندسی حفاری، مهندسی مخازن، مهندسی و توسعه میدان‌های نفتی، مهندسی بهره‌برداری، مهندسی فرآورش و ازدیاد برداشت، برنامه‌ریزی تولید، تعمیر و تکمیل چاه‌های نفت و گاز، فعالیت می‌کند.
مدیریت امور فنی شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب از ۴ معاونت و یک اداره تشکیل شده‌است:
معاونت مهندسی نفت
معاونت زمین‌شناسی گسترشی
معاونت حفاری
معاونت مطالعات شیمیایی و آزمایشگاه‌های کنترل کیفیت
اداره بازرسی فنی و خوردگی فلزات
ساختار سازمانی > مدیریت‌ها > مدیریت امور فنی > مهندسی نفت

معاونت مهندسی نفت در زمینه مهندسی مخازن و تعیین ذخیره درجای میدان‌های نفت و گاز، مهندسی بهره‌برداری، مهندسی پتروفیزیک و مهندسی فرآورش، طراحی خطوط لوله، ایستگاه‌های تزریق گاز و کارخانه‌های تفکیک نفت و گاز، مدل‌سازی، نمودارگیری و مدیریت مخازن هیدروکربوری، تدوین برنامه‌های ازدیاد برداشت و توسعه مخازن، تعمیر و تکمیل چاه‌های تولیدی و تزریقی نفت و گاز، فعالیت می‌نماید. معاونت مهندسی نفت هسته مرکزی کسب و کار این شرکت بشمار می‌آید. معاونت مهندسی نفت، شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب، از ۳ اداره تشکیل شده‌است:
مهندسی بهره‌برداری
ارزیابی مخازن
مهندسی فراورش و پروژه‌های تزریق گاز